cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιάννης Ξενάκης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ξενάκης πέθανε τα ξημερώματα της 4ης Φεβρουαρίου 2001, σε ηλικία 78 ετών και μετά από μακρόχρονες περιπέτειες με την υγεία του. Η σορός του αποτεφρώθηκε στην υπόγεια κρύπτη του κοιμητηρίου Περ Λασαίζ στο Παρίσι χωρίς θρησκευτική τελετή, σύμφωνα με την τελευταία του επιθυμία. μικρογραφία|Τιμητική πλάκα για τον Ιάννη Ξενάκη στο [[9ο Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού|9ο δημοτικό διαμέρισμα Παρισιού]]
Το μουσικό του έργο
Ο Ξενάκης χρησιμοποίησε ως βάση για τις περισσότερες συνθέσεις του μαθηματικά μοντέλα, με αποτέλεσμα να χαρακτηριστεί «νεοπυθαγόρειος». Στο γενικότερο πλαίσιο της κρίσης της σύγχρονης δυτικοευρωπαϊκής μουσικής μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, επεδίωξε να ξεφύγει από το αδιέξοδο στο οποίο θεωρούσε ότι είχε οδηγήσει η σειραϊκή και μετασειραϊκή μουσική. Σε αντίθεση όμως με άλλους Ευρωπαίους και Αμερικανούς συνθέτες που απέρριψαν ολοκληρωτικά την μουσική πρωτοπορία και στράφηκαν σε έναν μουσικό μεταμοντερνισμό, επιστρέφοντας εν μέρει ή ολοκληρωτικά στην τονικότητα, αναμιγνύοντας παλιά και νέα ύφη, «σοβαρή» και «δημοφιλή» μουσική κ.ά, ο Ξενάκης παρέμεινε ουσιαστικά πρωτοπόρος, πιστός στους στόχους που έθεσε από την αρχή. Όμως, ακόμη και οι συνθέτες που συνέχισαν να γράφουν πρωτοποριακή μουσική μετά το 1960 (με κύριο πόλο τον Πιερ Μπουλέζ στη Γαλλία) τον απομόνωσαν αρχικά, στερώντας του ακόμη και κρατικές επιχορηγήσεις. Ο Ξενάκης απέκτησε φανατικούς θαυμαστές αλλά και επικριτές, με επιχειρήματα τον φορμαλισμό και την στασιμότητα της μουσικής του μετά το 1970, αλλά και την υπερβολική δεξιοτεχνία που απαιτούσε από τους εκτελεστές.
Μουσική ηχητικών μαζών
Στην προσπάθειά του να ξεφύγει από αυτό που έβλεπε ως αδιέξοδο της σειραϊκής μουσικής στη δεκαετία του 1950, ο Ξενάκης στράφηκε στα μαθηματικά και στην αρχιτεκτονική. Προσπάθησε, δηλαδή, να εφαρμόσει στη μουσική τους φυσικούς νόμους που διέπουν διάφορα φαινόμενα, όπως π.χ. το θρόισμα των φύλλων ενός δέντρου, την οχλοβοή μιας διαδήλωσης, το τερέτισμα των τζιτζικιών κ.ά., δημιουργώντας μια μουσική «ηχητικών μαζών», «συμπάντων» ή «γαλαξιών».. Το πρώτο έργο που σηματοδοτεί την πρωτοποριακή αυτή κατεύθυνση, που θα ονομάσει αργότερα «στοχαστική μουσική», είναι οι Μεταστάσεις (1954) για 61 όργανα. Το έργο αυτό, με το οποίο έγινε ευρύτερα γνωστός, χρησιμοποιεί μαζικά glissandi, δημιουργώντας την αίσθηση κινούμενων ηχητικών μαζών και είναι βασισμένο σε μια γραφική παράσταση παραβολοειδών υπερβολών που αντιστοιχεί στα glissandi των εγχόρδων με άξονα χ τον χρόνο (sec) και άξονα ψ τις συχνότητες των φθόγγων (Hz). Ως αποτέλεσμα, η μελωδία εξαφανίζεται μέσα σε ένα σύνολο από κινούμενες ηχητικές επιφάνειες και οι επιμέρους φωνές των οργάνων δεν έχουν καμία σχέση με τις αντιστικτικές διαδικασίες που χρησιμοποιεί η τονική, η ατονική ή και δωδεκαφθογγική/σειραϊκή μουσική. Στο ίδιο ηχητικό αποτέλεσμα μιας μουσικής ηχητικών μαζών έφτασαν πάντως, με εντελώς διαφορετική αφετηρία και φιλοσοφία, δύο σύγχρονοι συνθέτες του Ξενάκη λίγα χρόνια αργότερα, ο Γκιέργκι Λίγκετι, με το έργο του Ατμόσφαιρες (1961), καθώς και ο Κρζιστόφ Πεντερέτσκι, με το έργο του Θρηνωδία για τα θύματα της Χιροσίμα (1960). Τα συγκεκριμένα έργα, μαζί με τις Μεταστάσεις του Ξενάκη, που προηγήθηκε χρονολογικά (1954), είναι τα πρώτα αυτού του νέου μουσικού ακούσματος των «ηχητικών μαζών», αποτελώντας ταυτόχρονα τα έργα που έκαναν και τους τρεις συγκεκριμένους συνθέτες ευρύτερα γνωστούς. μικρογραφία|Σχεδιάγραμμα του Ξενάκη για το έργο του Μεταστάσεις (1954) Τα Πιθοπρακτά που ακολούθησαν ήταν η πρώτη απόπειρα του Ξενάκη να τυποποιήσει τη συνθετική τεχνική που είχε αρχίσει να εφαρμόζει με μαθηματικές θεωρίες, δημιουργώντας τη «στοχαστική μουσική». Στο έργο αυτό εφάρμοσε νόμους της θερμοδυναμικής που περιγράφουν τη συμπεριφορά ενός αερίου κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες (κατανομή Maxwell-Boltzmann), αντιστοιχώντας παραμέτρους της μουσικής με τη συμπεριφορά των μορίων ενός αερίου.
Στοχαστική μουσική και μαθηματικοί νόμοι
Ο όρος «στοχαστικός» γοήτευσε τον Ξενάκη λόγω της διττής σημασίας του, φιλοσοφικής και μαθηματικής. Από φιλοσοφική άποψη συνδέεται με τον φιλοσοφικό «στοχασμό», ενώ στα μαθηματικά συνδέεται με την θεωρία των πιθανοτήτων και τον χρησιμοποίησε για πρώτη φορά ο Ελβετός Ζακ Μπερνούλι, αναφερόμενος στη συμπεριφορά φαινομένων «μεγάλων αριθμών». Η θεωρία των «μεγάλων αριθμών», όπως αναπτύχθηκε από μεταγενέστερους επιστήμονες, εξηγεί – με απλά λόγια – ότι όσο πιο πολλά είναι κάποια φαινόμενα, τόσο περισσότερο τείνουν σε κάποιο συγκεκριμένο στόχο. Με αυτό το σκεπτικό, ο Ξενάκης κατευθύνθηκε σε μία «τυποποίηση» της μουσικής, με τη μαθηματική έννοια του όρου, εισάγοντας τον όρο «στοχαστική μουσική».
Με αυτή τη λογική, ο Ξενάκης κατασκευάζει συνολικά ηχητικά συμβάντα, τα οποία αποτελούνται από ένα μεγάλο πλήθος μεμονωμένων ήχων, με βάση τους στοχαστικούς νόμους. Συνθέτει έναν κύκλο έργων το 1962, τα οποία αριθμεί με τα αρχικά ST (ΣΤ, από το «Στοχαστικά»). Τα προηγούμενα έργα του τα κατέταξε στην κατηγορία της «ελεύθερης στοχαστικής μουσικής». Ως μεμονωμένα γεγονότα ενός μαζικού φαινομένου, που ορίζεται από στοχαστικούς νόμους, μπορούν να θεωρηθούν μοτίβα, ομάδες οργάνων, ηχοχρώματα, μορφολογικές δομές κ.ά. Για τους σχετικούς υπολογισμούς ο Ξενάκης άρχισε να χρησιμοποιεί ηλεκτρονικό υπολογιστή, κάτι που εντυπωσίασε ως πρωτοποριακό γεγονός για την εποχή. Η «μαρκοβιανή στοχαστική μουσική» σχετίζεται με τη θεωρία περί «στοχαστικών διαδικασιών» του μαθηματικού Αντρέι Μαρκόφ, γνωστή με το όνομα «μαρκοβιανές αλυσίδες».
Το αρχιτεκτονικό του έργο
Όπως ακούσαμε να λέει ο ίδιος χαρακτηριστικά «Αισθάνομαι ξένος παντού», έτσι θα μπορούσαμε να πούμε ότι φαντάζει και η αρχιτεκτονική του, στην εποχή της ή ακόμη και σήμερα για κάποιον που ψάχνει τις ιδέες και την σκέψη πίσω από την μορφή. Ξένη, αντισυμβατική, πρωτοποριακή, βγαλμένη από έναν άλλον κόσμο, αυτόν των μαθηματικών. «Αυτά που έβλεπα δεν με τραβούσαν», «Η μοντέρνα αρχιτεκτονική δεν με ενδιέφερε, για εμένα είχε σταματήσει τον 2ο π.Χ. αι», «Έβλεπα κοινά προβλήματα στην μουσική με την αρχιτεκτονική», «Η έντεχνη αρχιτεκτονική του πολυτεχνείου δεν παράγει πρότυπο - πρωτότυπο», θραύσματα από τις σκέψεις του Ιάννη Ξενάκη που αντηχούσαν στα δωμάτια του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου κατά την διάρκεια της εκπομπής Μονόγραμμα. Σκέψεις που μας δίνουν ίσως μια γενική εικόνα για την στάση του απέναντι στην αρχιτεκτονική και στα πράγματα, μια στάση που κράτησε και στη μουσική αλλά και σε όλη του την ζωή. Ακόμη τον ακούσαμε να μιλάει για την μεσαιωνική - χριστιανική αρχιτεκτονική μέσα από την οποία ήρθε σε επαφή με τις αναλογίες, αλλά δεν άφησε απ΄έξω και τη λαϊκή αρχιτεκτονική δείχνοντάς μας τον τρόπο με τον οποίο η διάνοιά του αντιλαμβανόταν ένα όλον και μια συνέχεια στα πράγματα, την οποία θα περάσει αργότερα και στην αρχιτεκτονική του μέσα από τα πολυμεσικά έργα του στα οποία ο αρχιτεκτονικός χώρος ορίζεται από ύλη, ήχο, φως, χρόνο, χρώμα και κενό.
Η πορεία του στον χώρο της αρχιτεκτονικής ξεκινά μέσα από το γραφείο του διάσημου τότε αρχιτέκτονα Λε Κορμπυζιέ στο οποίο αρχικά εργαζόταν με την ιδιότητα του πολιτικού μηχανικού πάνω σε στατικούς υπολογισμούς κατασκευών. Στα πρώτα έργα όπου συνεργάστηκε με τον Λε Κορμπυζιέ όσον αφορά την αρχιτεκτονική, ήταν το συγκρότημα κατοικιών (Maison de la culture et de la jeunesseCité radieuse de Marseille) στη Μασσαλία της Γαλλίας και η πρόσοψη του διάσημου μοναστηριού της Λα Τουρέτ κοντά στη Λυόν της Γαλλίας. Αργότερα αναλαμβάνοντας ένα μεγάλο κομμάτι του περίπτερου της Philips για την EXPO 1958, και καταλήγοντας να γίνεται ένα έργο σχεδόν εξολοκλήρου δικό του, οι δύο αρχιτέκτονες ήρθαν σε ρήξη με αποτέλεσμα το τέλος της συνεργασίας τους. Από εκεί και πέρα ο δρόμος του στην αρχιτεκτονική ήταν μοναχικός, όχι μόνο σε ότι αφορά τις συνεργασίες, αλλά και σε σχέση με την ανάπτυξη μιας γλώσσας πολύ προσωπικής και ιδιαίτερα ξεχωριστής, συγκρινόμενη με τα υπόλοιπα έργα αρχιτεκτονικής στο διεθνές πεδίο. Άλλα αρχιτεκτονικά έργα του πέραν των προαναφερομένων είναι μια σειρά από έργα-εγκαταστάσεις γνωστά με το όνομα Πολύτοπα, σε διάφορα μέρη ανά τον κόσμο, το περίπτερο του Κέντρου Ζωρζ Πομπιντού στο Παρίσι που φέρει το όνομα Διάτοπο, καθώς και κάποιες μελέτες όπως αυτή για της Πόλη της Μουσικής της Βιλέτ (Cité de la Musique de La Villette) (Παρίσι, 1984) σε συνεργασία με τον Ζαν-Λουί Βερέ, αυτή για την κατοικία των Ρότζερ και Κάρεν Ρέϊνολντς (1989), αλλά και άλλες, μερικές από τις οποίες αφορούσαν και πολεοδομικές προτάσεις όπως αυτή της Κοσμικής πόλης (1965).
Λα Τουρέτ (Λυόν, Γαλλία, 1956-1960)
Το «πρόβλημα» της όψης του μοναστηριού, όπως ο ίδιος ο Ξενάκης το θέτει, ήταν συγχρόνως αισθητικό, κατανομής και λειτουργικό. Στόχος ήταν να χαραχθούν στην ευθεία του πατώματος του κάθε ορόφου οι θέσεις των κατακόρυφων στοιχείων από σιδηροπαγές σκυροκονίαμα έτσι ώστε οι μεταξύ τους υαλοπίνακες να σχηματίσουν μια κυμαίνουσα, ζωντανή πρόσοψη. Η λύση του προβλήματος ήρθε μέσα από τα μαθηματικά. Με την χρήση των δυναμικών της χρυσής τομής στον ρυθμό εναλλαγής των καθέτων αυτών στοιχείων, η οποία δημιούργησε πυκνώσεις και αραιώσεις ή και ξαφνικές, απότομες εναλλαγές αυτών, ο Ξενάκης κερδίζει το "στοίχημα" και η όψη παίρνει ζωή. Ταυτόχρονα μέσα από την διαχείριση του φωτός που αυτές οι εναλλαγές επιτυγχάνουν το λεξιλόγιο του έρχεται σε απόλυτο συντονισμό με αυτό του Λε Κορμπυζιέ, που διακατέχει το υπόλοιπο κτίσμα. Αργότερα ο ίδιος λέει ότι θα μπορούσε να είχε εισαγάγει μια πιθανοτική λογική αντί της ρυθμιστικής που χρησιμοποίησε, κάτι που θα συναντήσουμε σε μετέπειτα έργα του. Εκείνη την εποχή εργαζόταν πάνω στο μουσικό έργο του Μεταστάσεις, η δομή του οποίου θα διαποτίσει αργότερα την κατασκευή του περίπτερου της Philips και θα εισαγάγει μια νέα εποχή για τον ίδιο.
Περίπτερο Philips, ένα ηλεκτρονικό ποίημα (Παγκόσμια έκθεση Βρυξελλών, 1958)
Ορμώμενος από τις μουσικές του αναζητήσεις, τα μαθηματικά, την αφαιρετική σκέψη η οποία ήταν σχετικά νέα την εποχή εκείνη σε διάφορες επιστήμες και άλλους τομείς αλλά και την τεχνολογική πρόοδο, μιλά για μια νέα αρχιτεκτονική αντίληψη πέραν της ευθείας γραμμής και του επιπέδου, μια αρχιτεκτονική με «τρεις πραγματικές διαστάσεις» όπου το αρχιτεκτονικό έργο έρχεται να ολοκληρωθεί μέσω του ήχου, του φωτός και της τεχνολογίας σε ένα όλο, σε μια «συνολική ηλεκτρονική κίνηση». Όπως χαρακτηριστικά γράφει και ο ίδιος «...μια εννοιολογική συνείδηση, η αφαίρεση, και μια τεχνική υποδομή, η ηλεκτρονική, κινούν σήμερα τον ανθρώπινο πολιτισμό». Με μια γρήγορη εξίσωση θα λέγαμε με μεγάλη ευκολία ότι “παιδί” αυτών των σκέψεων είναι το διάσημο περίπτερο της Philips σε όλο του το είναι.. ένα ηλεκτρονικό ποίημα, όπως θα πει και ο Λε Κορμπυζιέ αναφερόμενος σε αυτό.
Το έργο αυτό αποτέλεσε το περίπτερο για τη συμμετοχή της εταιρείας Philips στην διεθνή έκθεση EXPO του 1958. Ανατέθηκε στον συνεργάτη τότε, του Ιάννη Ξενάκη, Λε Κορμπυζιέ, ο οποίος με την σειρά του ανέθεσε ένα μεγάλο τμήμα αυτού, που αφορούσε το εξωτερικό κέλυφος του περιπτέρου, στον Ξενάκη. Το μεγαλύτερο μέρος του έργου σήμερα θεωρείται ότι έγινε από τον Ξενάκη, με ταυτόχρονη συμμετοχή στον μουσικό τομέα, του γαλλικής υπηκοότητας, Αμερικανού συνθέτη Εντγκάρ Βαρέζ.
Η αρχική ιδέα ήταν μια εξωτερική φόρμα παραγόμενη από ένα μαθηματικό αλγόριθμο, και ένα εσωτερικό όπου θα έδινε την αίσθηση στους επισκέπτες ότι βρίσκονται στο στομάχι μίας αγελάδας. Το πρόγραμμα ήταν για συγκεκριμένο αριθμό επισκεπτών κάθε φορά και διαρκούσε δέκα λεπτά εκ των οποίων κατά τα δύο πρώτα, μέχρι να εισέλθουν όλοι οι επισκέπτες, ακούγονταν ένα εισαγωγικό μουσικό κομμάτι του Ξενάκη και έπειτα, τα επόμενα οκτώ λεπτά, ένα σύνολο ήχων (της μουσικής του Βαρέζ), εικόνων, φωτός και χρωμάτων ταξίδευε τους θεατές σε μια “άλλη” πραγματικότητα στο τέλος της οποίας εξέρχονταν από μια άλλη έξοδο, σαν να είχαν «χωνευτεί». Σκοπός του όλου έργου ήταν μέσω της χρήσης της τεχνολογίας της συγκεκριμένης εταιρείας να φανεί η “υπεροχή” της σε αυτόν τον χώρο. Στην πραγματικότητα όμως συνέβη κάτι πολύ παραπάνω.
Εισάγοντας την θεωρία των εφαπτόμενων επιφανειών σε υπερβολικά παραβολοειδή, μια θεωρία που είχε χρησιμοποιήσει και για το μουσικό έργο Μεταστάσεις, φτάνει σε μια μορφή όπου δεν υπάρχει καμία ευθεία γραμμή ή επιφάνεια που να σπάει την συνέχειά της. Η κατασκευή του κελύφους γίνεται με τρισχιδείς τέντες όπου φέρουν εξωτερική επικάλυψη με προκατασκευασμένα πανέλα σκυροδέματος πέντε εκατοστών τα οποία στηρίζονται σε προτεταμένη χαλύβδινη κατασκευή με στύλους και καλώδια σχηματίζοντας υπερβολοειδείς και παραβολοειδείς καμπύλες. Τα δάπεδα, οι τοίχοι και οι οροφές γίνονται ένα, ο χώρος λόγω αυτής της ενοποίησης αλλά και της συνεχούς αναδίπλωσης των επιπέδων δεν είναι αναγνώσιμος. Ένας ακόμη πολύ σημαντικός παράγοντας που εντείνει αυτήν την χωρική αίσθηση είναι η χρήση της τεχνολογίας, όπου μέσω της διασποράς του ήχου, της χρήσης χρωμάτων, προβολέων φωτός και εικόνων ο χώρος διασπάται, γίνεται άϋλος και χωρίς όρια με σκοπό ο θεατής να ξεχάσει την πραγματικότητα ή αντίθετα να του ξυπνήσει τα αισθητηριακά όργανα αυτής. Εν γένει θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για διαχωρισμό του χώρου σε φυσικό-υλικό (αρχιτεκτονικό) και ενεργειακό-δυναμικό (τεχνολογικός), μια ίσως αποδόμηση του «κλασσικού Καρτεσιανού χώρου».
Διάτοπο (Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού, Παρίσι, 1978)
Ο Ξενάκης καλείται το 1977 να σχεδιάσει ένα αρχιτεκτονικό έργο ανάλογο με αυτό του Περίπτερου της Philips, το οποίο προοριζόταν για τα εγκαίνια του Κέντρου Ζωρζ Πομπιντού στο Παρίσι και το οποίο στην συνέχεια θα μπορούσε να ταξιδέψει ανά τον κόσμο ως πρεσβευτής αυτού. Συνεχίζοντας ο Ξενάκης στον δρόμο όπου είχε ανοίξει με το περίπτερο της Philips, σχεδιάζει μια κατασκευή επίσης πολυμεσική, την επονομαζόμενη Διάτοπο, ένα αμάλγαμα πραγματικότητας και τεχνητού κόσμου. Διά-τόπο = μέσα από..., ορισμός όπου θα μπορούσε κανείς να πει ότι κυριολεκτικά χαρακτηρίζει αυτό το έργο του. Με την ίδια λογική ελαχιστοποίησης του υλικού μέρους της κατασκευής, και χρησιμοποιώντας αυτή την φορά, αντί του προκατασκευασμένου σκυροδέματος, βινύλιο στηριζόμενο σε μεταλλικό δικτύωμα, φτάνει ακόμη πιο πολύ στα όρια της διάσπασης του χώρου αφού μέσα από την προσφερόμενη από το βινύλιο ημιδιαφάνεια και με την βοήθεια των τεχνολογικών μεσών του φωτός, των λέιζερ ή ακόμη και του κλιματισμού, πειραματίζεται στην διάχυση του εξωτερικού χώρου στον εσωτερικό και αντίστροφα, με πλήρη έλεγχο αυτού. Οι καμπύλες φόρμες του κελύφους, ο τεχνολογικός εξοπλισμός των περίπου χιλίων εξακοσίων φλας, των τετρακοσίων κινούμενων καθρεπτών, τα λέιζερ, ο ήχος, αλλά αυτή τη φορά και το διαφανές δάπεδο που χάνει την υλικότητά του μέσα από το εκπεμπόμενο από αυτό φως διασπούν τελείως τον χώρο που μετατρέπεται σε ένα δυναμικό φαινόμενο, στο οποίο ακόμη και ο χρόνος χάνει την γραμμικότητα του.
Πολύτοπα
Τα πολύτοπα αποτελούν μια σειρά από πολυμεσικές εγκαταστάσεις σε διάφορα μέρη του κόσμου, στα οποία η μουσική συνδυαζόταν με οπτικά ερεθίσματα σε συγκεκριμένους, ειδικά διαμορφωμένους χώρους. Ο όρος έχει μαθηματική καταγωγή, λειτουργώντας ως αναφορά στα πολύτοπα της ευκλείδειας γεωμετρίας. Έλαβαν χώρα είτε στον εσωτερικό χώρο υπαρχόντων κτισμάτων είτε σε εντελώς ανοικτούς υπαίθριους χώρους. Μέσω πάλι της χρήσης τεχνολογίας, φώτα, λέιζερ, προβολές, φυσικών ήχων, αλλά και συνδεόμενα με τα αντίστοιχα μουσικά έργα του, ο Ξενάκης προσπαθεί να αναδημιουργήσει τις χωρικές σχέσεις και ποιότητες που προϋπάρχουν στον εκάστοτε χώρο ή ακόμη και να έρθει σε σύγκρουση με αυτές δημιουργώντας νέες, ξένες προς τις αρχικές. Από τις πιο γνωστές εγκαταστάσεις του είδους είναι αυτή στο κτίσμα των Ρωμαϊκών Θερμών του μουσείου του Κλουνί, στα πλαίσια του πρώτου φθινοπωρινού φεστιβάλ του Παρισιού το 1972. Η εγκατάσταση αποτελείτο από ένα «καρτεσιανό» πλέγμα με εξακόσια φλας και τετρακόσιους καθρέπτες στηριζόμενο πάνω σε μεταλλικό πλέγμα αναδιπλούμενο στις εσωτερικές παρειές του κτίσματος. Συνοδευόμενο από το αντίστοιχο μουσικό κομμάτι του ιδίου έδινε την αίσθηση ενός βίαιου κατακλυσμιαίου γεγονότος. Σε αυτήν την εγκατάσταση, όπως και σε άλλες παρόμοιες που έγιναν σε ανοικτούς αρχαιολογικούς χώρους όπως π.χ. στην Περσέπολη στο Ιράν το 1971 και στις Μυκήνες το 1978, είναι εμφανής η αντιπαραβολή του αρχαίου με το νέο και την τεχνολογία αλλά δύσκολο να πει κανείς αν ο ίδιος ο Ξενάκης μιλάει για μία ρήξη με αυτό ή για την απόλυτη συνέχειά του. Άλλο γνωστό πολύτοπο είναι αυτό που έλαβε χώρα στο εσωτερικό του περίπτερου της Γαλλίας για την EXPO 1967, στο Μόντρεαλ του Καναδά. Η εκεί εγκατάσταση καταλαμβάνει καθ’ ύψος όλο το εσωτερικό κλειστό αίθριο του κτιρίου, με καλώδια και φώτα, ενώ στη διάσπαση του χώρου συμβάλλουν και οι τέσσερις ηχογραφημένες ορχήστρες που ακούγονται από τέσσερα διαφορετικά επίπεδα. Έτσι λοιπόν και στα πολύτοπα ο Ξενάκης πραγματεύεται την χωρική αίσθηση του ανθρώπου μέσω των εναλλαγών του φωτισμού, των ηχητικών γλυπτών, του ά-χρονου και του συνεχώς μεταβλητού. μικρογραφία|Ο Ιάννης Ξενάκης το 1975
Η κοσμική πόλη (1965)
« Οι πόλεις είναι μονότονες, χωρίς ταυτότητα, δεν ανακλούν το θαύμα της ανθρώπινης ψυχής. Κάθε άλλο...» Μέσα στη μικρή θα έλεγε κανείς πορεία του Ξενάκη στην αρχιτεκτονική, πρόλαβε και μίλησε για μερικές ιδέες που αφορούν την πολεοδομία και τις σύγχρονες πόλεις. Οι προτάσεις του πάνω στο θέμα αυτό θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και ως ουτοπικές, οι σκέψεις όμως που τον οδήγησαν εκεί, κάθε άλλο παρά ουτοπικές ήταν. Ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνεται τα καίρια για την εποχή του προβλήματα της πολεοδομίας είναι και πάλι αντισυμβατικός. Την εποχή όπου οι ασφυκτικές μεγαλουπόλεις έχουν οδηγήσει τους περισσότερους να μιλάνε για αποκέντρωση, ο Ξενάκης μιλάει για τον μύθο της αποκέντρωσης και την φυσική τάση του ανθρώπου για συγκέντρωση. Υποστηρίζει ότι η συγκέντρωση φέρνει την πρόοδο, κάτι το οποίο στηρίζει και μέσω των μαθηματικών, με βάση τα οποία λέει ότι σύμφωνα με τον νόμο των μεγάλων αριθμών η εμφάνιση εξαιρετικών συμβάντων είναι απίθανη σε μικρότερους πληθυσμούς. Φτάνει να υποστηρίζει την ανάγκη μεγάλων πληθυσμιακών συγκεντρώσεων, την πλήρη ανεξαρτησία από το έδαφος και το τοπίο, πόλεις κατακόρυφες μέχρι του ύψους των τριών χιλιάδων μέτρων, μιλάει για ανεμπόδιστη θέα ακόμη και πάνω από τα σύννεφα, κατανομή των κατοίκων προς μια πλήρη ετερογένεια η οποία καθιστά την πόλη ζωντανή, μιλάει για τεχνολογικές καινοτομίες: κλιματικά ρυθμιζόμενες πόλεις, με υπερταχείες κατακόρυφες επικοινωνίες που θα φτάνουν και τα 200 χλμ. την ώρα, με συστήματα ανακύκλωσης κλπ, αναφέρει όρους όπως εσωτερική νομαδικότητα και εναλλάξιμους χώρους...μια “κινητική αρχιτεκτονική”.
Επιλεγμένη εργογραφία
''Για πλήρη αλφαβητικό κατάλογο έργων βλ. Μεγάλη Μουσική Βιβλιοθήκη «Λίλιαν Βουδούρη» ''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Published by: Perspectives of New Music
Διαδικτυακές επιστημονικές δημοσιεύσεις και εργασίες για τον Ξενάκη
(ημερομηνία ανάκτησης 19-8-2006) Section Architecture
Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Έλληνες άθεοι Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Μέλη της ΕΠΟΝ Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες ηλεκτρονικής μουσικής Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες κλασικής μουσικής
Αρταξίας Α΄ της Αρμενίας
Ο Αρταξίας Α΄ της Αρμενίας ήταν βασιλιάς της Αρμενίας την περίοδο (190 π.Χ. – 160 π.Χ.) και ιδρυτής της δυναστείας των Αρταξιαδών, η οποία κυβέρνησε την Αρμενία για περισσότερους από δύο αιώνες. Αυτή αντικαταστάθηκε στη συνέχεια από την ιρανική δυναστεία των Αρσακιδών. Ο Αρταξίας ήταν γόνος της προηγούμενης εθνικής δυναστείας των Οροντιδών της Αρμενίας. Την εποχή που ο Σελευκίδης βασιλιάς Αντίοχος Γ΄ ο Μέγας κατέλαβε την χώρα και τον τοποθέτησε σατράπη, είχε ήδη σχηματιστεί το αρμενικό έθνος με ενιαία γλώσσα και ταυτότητα.
Μετά την ήττα του Αντιόχου από τους Ρωμαίους στην μάχη της Μαγνησίας (190 π.Χ.) βρήκε την ευκαιρία να επαναστατήσει εναντίον των Σελευκιδών ανακηρύσσοντας τον εαυτό του ανεξάρτητο βασιλιά και ιδρυτή δυναστείας. Μετέφερε την πρωτεύουσα του νέου βασιλείου της Αρμενίας στα Αρτάξαδα τα οποία ίδρυσε με υπόδειξη του διάσημου Καρχηδόνιου στρατηγού Αννίβα. Ο Αννίβας επικηρυγμένος από τους Ρωμαίους είχε καταφύγει πρώτα στην αυλή του Αντιόχου αλλά μετά την ήττα του Σελευκίδη βασιλιά από τους Ρωμαίους κατέφυγε στον Αρταξία. Το 165 π.Χ. αιχμαλωτίστηκε από τον Σελευκίδη βασιλιά Αντίοχο Δ΄ τον Επιφανή όταν επιτέθηκε στην Αρμενία (165 π.Χ.). Παντρεύτηκε τη Σατενίκ, κόρη του βασιλιά των Αλανών, με την οποία απέκτησε πολλά παιδιά. Ανάμεσα στους έξι γιους του ήταν οι μετέπειτα βασιλείς της Αρμενίας Αρτάβασδος Α΄ και Τιγράνης Α΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Αρμενίας
Κουζανλί
Το Κουζανλί (επίσης, Κουζανλή και Κουζάνλι Βτόργιε) είναι χωριό και ο πιο πυκνοκατοικημένος δήμος της επαρχίας Αγκντάμ του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 13.002 κατοίκων. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Κουζανλί, Μπιριντσί Κουζανλί, Εϊβαζλί, Τσουλλού και το Ιμαμκουλουμπεϊλί.
Από το 2009 το Κουζανλί έχει χαρακτηριστεί το πιο πιθανό σπίτι σε μια από τις μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές ομάδες της χώρας, την Καραμπάγ ΦΚ. Η ομάδα έχει την έδρα της στο Μπακού από το 1993 όπου εγκατέλειψαν το Αγκντάμ όπου είχαν αρχικά την έδρα τους. Η συνολική μείωση πληθυσμού και η συνέχιση της κατάληψη αυτής της πόλης σημαίνει ότι το Κουζανλί, που βρίσκεται στον μη κατειλημμένο μέρος της επαρχίας Αγκντάμ, είναι κοντά σε μια πλήρη «επιστροφή στο σπίτι».
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκντάμ
Άιλτον Αλμέιδα
Ο Άιλτον Χοσέ Αλμέιδα ή απλώς Άιλτον (γεννημένος 20 Αυγούστου, 1984) είναι Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην FC Terek Grozny. Πρόκειται για ένα γρήγορο και τεχνίτη επιθετικό.
Όργκριτ
Στην ομάδα της Σουηδίας αγωνίστηκε για 2 περίπου χρόνια σκοράροντας 26 φορές σε 63 συμμετοχές με αποτέλεσμα να γίνει το μήλο της έριδος για Κοπεγχάγη και Μπρόντμπυ. Τελικά η Μπρόντμπυ έκανε πίσω με αποτέλεσμα ο Άιλτον να καταλήξη στην ομάδα της Κοπεγχάγης με ρεκόρ μεταγραφής για την ομάδα, με το ποσό να αγγίζει τα 3 εκατομμύρια ευρό.
Κοπεγχάγη
Σκοράροντας μόλις στο δεύτερο του παιχνίδι για λογαριασμό της Κοπεγχάγης απέναντι στην Μπροντμπυ στο Δανέζικο ντέρμπι, θεωρήθηκε από πολλούς ως το νέο αστέρι της ομάδας που σηματοδοτούσε την Νέα Εποχή του συλλόγου, ο οποίος τα τελευταία χρόνια έπασχε από την δυστοκία των επιθετικών του. Δυστυχώς οι εμφανίσεις του δεν συνεχίστηκαν με αποτέλεσμα να καταλήξει στον πάγκο. Στις 15 Απριλίου του 2007 σκόραρε με ανάποδο ψαλίδι στο 4-2 της Κοπεγχάγης απέναντι στην Οντένσε και όλοι ευελπιστούσαν στην επάνοδο του στους βασικούς πράγμα όμως που δεν έγινε καθώς στα πλείστα μας ήταν στις αλλαγές.
Μετά την διακοπή του πρωταθλήματος για τον χειμώνα την σεζόν 2007-08 στον αγώνα για τα προημιτελικά του κυπέλλου Δανίας με την Νάεστβεντ ο Άιλτον πήρε την ευκαιρία και αγωνιζόμενος σκόραρε.
Στο ξεκίνημα της σεζόν 2008-09 ήταν συχνά στην βασική εντεκάδα της Κοπεγχάγης αλλά η έλλειψη σκοραρίσματος τον οδήγησε και πάλι στον πάγκο. Εντούτοις σκόραρε δύο γκολ στο παιχνίδι με την Μίντζελαντ στις 16 Νοεμβρίου και ένα γκολ στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ στο παιχνίδι με την Μάντσεστερ Σίτι στο Στάδιο Παρκεν της Κοπεγχάγης
Όπως και την σεζόν 2008-09 έτσι και την σεζόν 2009-10 ξεκίνησε ως βασικός αλλά στο τέλος κατέληξε στον πάγκο ιδιαίτερα στο δεύτερο μισό του πρωταθλήματος, με συνολικό απολογισμό στο πρωτάθλημα 25 συμμετοχές - 4 γκολ.
Α.Π.Ο.Ε.Λ.
Στις 28 Ιουλίου 2010, ο Άιλτον Αλμέιδα υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την ομάδα του ΑΠΟΕΛ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μινέιρο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κοπεγχάγη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έργκριτε ΙΣ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τέρεκ Γκρόζνι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Χιλάλ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Τζαζίρα ΣΚΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Ντάφρα ΣΚΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Δανίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Δανία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο
Έμβλημα της Ιορδανίας
thumb|200px|Το εθνόσημο της Ιορδανίας. Το εθνόσημο του Χασεμιτικού Βασιλείου της Ιορδανίας συμβολίζει την κυριαρχία της Δυναστείας των Χασεμιτών στη χώρα.
Περιγραφή
Αποτελείται από πολλά μέρη. Το στέμμα στην κορυφή συμβολίζει τη μοναρχία, κάτω από την οποία υπάρχει το οικόσημο των Χασεμιτών μοναρχών. Το κόκκινο χρώμα του αποτελεί σύμβολο θυσίας και το λευκό της αγνότητας. Κλεισμένα βρίσκονται πολυάριθμα αντικείμενα, ανάμεσά τους δύο σημαίες της Μεγάλης Αραβικής Επανάστασης. Ο αετός αντιπροσωπεύει τη δύναμη και το θάρρος και στέκεται πάνω από μια υδρόγειο σφαίρα, για να καταδείξει τη διάδοση του Ισλάμ ανά τον κόσμο. Πάνω από τον αετό και την υδρόγειο βρίσκεται ένας θυρεός που περιβάλλεται από πολλά όπλα, σύμβολο της άμυνας για το δίκαιο και του αγώνα για ότι είναι επιζήμιο. Στο κάτω μέρος του θυρεού βρίσκεται εφαρμοστό ένα μετάλλιο, το ανώτατο που απονέμει η χώρα. Σε αυτό βρίσκονται αναπαραστάσεις με φοίνικες και σιτηρά. Ανάμεσα στο μετάλλιο και στον θυρεό υπάρχει μια περγαμηνή φέρουσα την επιγραφή στα αραβικά: «Βασιλιάς του Χασεμιτικού Βασιλείου της Ιορδανίας, που ελπίζει για βοήθεια και επιτυχία από τον Θεό, Αμπντουλάχ ιμπν Αλ Χουσεΐν Αλ Αούν» (αντικατέστησε τον Αλ Χουσεΐν Ιμπν Ταλάλ αλ Αούν).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιορδανια Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ιορδανίας
Σταύρωση του Ιησού Χριστού
thumb|right|300px|"Σταύρωση" (14αι.) φιλοτεχνήθηκε σε εργαστήριο Κωνσταντινούπολης, [[Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών]] Σύμφωνα με τις περιγραφές της Καινής Διαθήκης, ο Ιησούς Χριστός, ο οποίος πιστεύεται από τους Χριστιανούς ως ο υιός του Θεού αλλά και ο Μεσσίας, συνελήφθη, δικάστηκε και καταδικάστηκε από τον Πόντιο Πιλάτο για να μαστιγωθεί και τελικά να σταυρωθεί. Συλλογικά αποκαλούμενα ως τα πάθη, ο πόνος και λυτρωτικός θάνατος του Ιησού είναι η κύρια διάσταση της χριστιανικής Θεολογίας που αφορά στο δόγμα της σωτηρίας και του εξιλασμού.
Η σταύρωση του Ιησού περιγράφεται στα Ευαγγέλια, αναφέρεται στις αποστολικές επιστολές, επιβεβαιώνεται από άλλες αρχαίες πηγές και γενικά θεωρείται ως ένα πραγματικό γεγονός επιβεβαιωμένο και από μη χριστιανικές πηγές, αν και δεν υπάρχει γενική συναίνεση στις πηγές αυτές ως προς τις ακριβείς λεπτομέρειες του τι ακριβώς συνέβη. Αντίθετα, ενώ οι ευαγγελιστές επιλέγουν να δώσουν μεγαλύτερη ή μικρότερη έμφαση στα διάφορα γεγονότα της Σταύρωσης, εντούτοις είναι κοινώς αποδεκτό από τις εκκλησιαστικές πηγές ότι υπάρχει απόλυτη σύμπνοια μεταξύ των ευαγγελιστών ως προς τα πραγματικά γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά τη Σταύρωση του Ιησού.
Ιστορικότητα
Στις μέρες μας η Βάπτιση αλλά και η Σταύρωση του Ιησού θεωρούνται ως δύο βέβαια, ιστορικά γεγονότα. Αν και όλες οι πηγές που αναφέρονται στην σταύρωση είναι λογοτεχνικές, η αρχαιολογική ανακάλυψη του 1968 στα βορειοανατολικά της Ιερουσαλήμ του σώματος ενός σταυρωμένου άνδρα που χρονολογείται από τον 1ο αιώνα παρέχει αρκετά αποδεικτικά στοιχεία ότι σταυρώσεις όντως συνέβαιναν κατά την ρωμαϊκή περίοδο περίπου με τον ίδιο τρόπο που περιγράφεται και η σταύρωση του Ιησού στα Ευαγγέλια.
Αφηγήσεις από τα Ευαγγέλια
Στην Καινή Διαθήκη και τα τέσσερα Ευαγγέλια λήγουν με μία εκτενή περιγραφή της σύλληψης, δίκης, Σταύρωσης, ταφής και Ανάστασης του Ιησού. Σε κάθε ένα αυτά τα πέντε γεγονότα στην ζωή του Ιησού περιγράφονται με περισσότερες έντονες λεπτομέρειες από οποιαδήποτε άλλη αφήγηση των Ευαγγελίων. Οι ιστορικοί θεωρούν ότι τα Ευαγγέλια δίνουν ώρα παρά ώρα αφήγηση των γεγονότων. Οι χριστιανοί αντιλαμβάνονται τη Σταύρωση του Ιησού ως την υπέρτατη θυσία του Χριστού για τη σωτηρία των ανθρώπων. Στην Εκκλησία βιώνεται ως αναíμακτη θυσία με τη μετουσίωση του άρτου και του οίνου σε σώμα και αίμα του Κυρίου στην Θεία Ευχαριστία ως ανάμνηση του Μυστικού δείπνου και τιμάται από τους χριστιανούς τη Μεγάλη Παρασκευή.
Σύμφωνα με τα Ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης, τα γεγονότα έχουν ως εξής: Ο Ιησούς συνελήφθη στον κήπο της Γεθσημανή ς στους πρόποδες του Όρους των Ελαιών μετά το Μυστικό Δείπνο με τους δώδεκα Αποστόλους. Ύστερα δικάστηκε μπροστά στο Σανχεντρίν, τον Πόντιο Πιλάτο και τον Ηρώδη Αντίπα πριν παραδοθεί για την σταύρωση. Μετά τη φραγγέλωσή Του (σ.σ. μαστίγωμα), ο Ιησούς χλευάστηκε από τους Ρωμαίους στρατιώτες, οι οποίοι Τον αποκαλούσαν περιπαικτικά "Βασιλιά των Ιουδαίων". Ο Ιησούς ντυμένος με ένα πορφυρό διάδημα και ένα στεφάνι με αγκάθια χτυπημένος και εξουθενωμένος από τις κακουχίες, έπρεπε να περπατήσει μόνος Του στο μέρος της μαρτυρικής Του σταύρωσης. Στο μέσο της διαδρομής, λύγισε υπό το βάρος του Σταυρού, κι έτσι ο Σίμων ο Κυρηναίος Τον βοηθήσε να το κουβαλήσει μέχρι τον τόπο της σταύρωσης. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, το πλήθος Τον χλεύαζε μαζί με τους επαναστάτες και τους ληστές, ενώ συγκεκριμένοι μάρτυρες, συμπεριλαμβανομένου ενός εκατόνταρχου και μερικών γυναικών παρακολουθούσαν από μακριά, δύο από τις οποίες ήταν παρούσες και στην ταφή.
Μόλις έφτασε στον Γολγοθά (μτφ. κρανίου τόπος), σταυρώθηκε με την κατηγορία ότι ισχυρίστηκε ότι είναι ο βασιλιάς των Ιουδαίων, ενώ Τού προσφέρθηκε να πιεί ένα μείγμα χολής αναμειγμένο με ξύδι. Τα Ευαγγέλια του Μάρκου και του Ματθαίου αναφέρουν ότι το αρνήθηκε. Ύστερα σταυρώθηκε και κρεμάστηκε μεταξύ των δύο καταδικασμένων ληστών. Το μαρτύριο του Ιησού μετά τη σταύρωση διήρκησε 6 ώρες. Οι στρατιώτες πρόσθεσαν πάνω από τον σταυρό του Ιησού μία επιγραφή, πάνω στην οποία αναγραφόταν η φράση:  Ιησούς ο Ναζωραίος, Βασιλιάς των Ιουδαίων  και μοίρασαν με κλήρο τα ενδύματά Του. Οι Ρωμαίοι στρατιώτες δεν έσπασαν τα πόδια του Ιησού (για να εκπληρωθεί η παλαιοδιαθηκική προφητεία), σε αντίθεση με τα πόδια των δύο άλλων ληστών, καθώς Αυτός είχε ήδη παραδώσει το πνεύμα Του. Στα τέσσερα ευαγγέλια, διάφορα υπερφυσικά γεγονότα ακολουθούν τη σταύρωση και τον θάνατο, όπως σκοτάδι και σεισμό, και σε εκείνο του Ματθαίου, ανάσταση αγίων. Μετά τον θάνατό Του, ο Ιωσήφ ο Αριμαθαίος, ζήτησε το Άγιο σώμα Του από τον Πόντιο Πιλάτο, το αποκαθήλωσε (σ.σ. κατέβασε) από το Σταυρό, το τύλιξε σε ένα καθαρό (αμεταχείριστο) σεντόνι και το τοποθέτησε στο δικό του καινούριο μνήμα, λαξευμένο στον βράχο. Το άνοιγμα του μνήματος σφραγίστηκε με μια μεγάλη πέτρα.
Υπάρχουν κάποιες λεπτομέρειες των γεγονότων της Σταύρωσης που αναφέρονται μόνο σε ένα, αλλά όχι στα υπόλοιπα από τα τέσσερα ευαγγέλια. Συγκεκριμένα, το ευαγγέλιο του Μάρκου είναι το μόνο που αναφέρει την ακριβή ώρα της σταύρωσης (ώρα γ' - 9 το πρωί) και την ανακοίνωση του θανάτου του Ιησού από τον εκατόνταρχο. Στο ευαγγέλιο του Ματθαίου αναφέρεται ότι από τις 12 το μεσημέρι μέχρι τις 3 το απόγευμα (ώρα στ' έως θ'), ώρα που ξεψύχησε ο Ιησούς, έπεσε σκοτάδι στη γη, και περιγράφονται τα σημεία που ακολούθησαν τον θάνατό του, όπως ο σεισμός και η ανάσταση των αγίων. Επίσης, αναφέρεται ότι οι Ρωμαίοι στρατιώτες επέβλεπαν τον τάφο του Ιησού. Το ευαγγέλιο του Λουκά μάς πληροφορεί για τα λόγια του Ιησού στις γυναίκες που πενθούσαν, την επίπληξη του ενός εγκληματία από τον άλλο και την αντίδραση του κοινού. Ο Λουκάς είναι ο μόνος ευαγγελιστής που παρέλειψε τις λεπτομέρειες του μείγματος με τη χολή που δόθηκε στον Ιησού, ενώ ο Μάρκος και ο Ιωάννης περιγράφουν ότι ο Ιωσήφ αποκαθήλωσε ο ίδιος το σώμα του Χριστού από τον Σταυρό. Τέλος, ο Ιωάννης είναι ο μόνος που αναφέρει τη βούληση εκ μέρους των στρατιωτών για το σπάσιμο των ποδιών και αντ' αυτού το επακόλουθο τρύπημα του σώματος του Ιησού (εκπληρώνοντας έτσι την προφητεία της Παλαιάς Διαθήκης), καθώς και ότι ο Νικόδημος συνόδευσε τον Ιωσήφ στην ταφή.
Θεολογία της Σταύρωσης
Η ημέρα της Μεγάλης Παρασκευής είναι συγκλονιστική, διότι κατ’ αυτήν ο Θεάνθρωπος Κύριος βρίσκεται επί του Σταυρού και σ’ αυτό το γεγονός κρύβεται όλη η αγάπη και ο πόνος του Θεού για τον άνθρωπο. Μέσα στους λίγους λόγους που απηύθυνε από τον Σταυρό ήταν και η λέξη «διψώ». Ο άνθρωπος που ομολογεί ότι διψά φανερώνει ότι υπάρχει φλόγα εντός του που τον κατακαίει και ζητεί να την κατασβέσει με το νερό. Στον Σταυρό όμως δεν εκρεμάτο ένας απλός άνθρωπος που έπασχε, αλλά Αυτός ήταν ο τέλειος Θεός. Έτσι, αναφωνώντας το «διψώ», ο Ιησούς το είπε και ως άνθρωπος αλλά και ως Θεός. Ως άνθρωπος υφίστατο ένα φοβερό μαρτύριο, με συνέπεια να αισθάνεται έντονη φλόγα, την οποία θέλησε να κατευνάσει ζητώντας νερό. Ως Θεός όμως, «απαθής ών», δεν εφλέγετο από το μαρτύριο του Σταυρού, αλλά από την αγάπη Του για τον άνθρωπο. Κατά τον Ιερό Καβάσιλα ήταν γεμάτος από τον μανικό έρωτα για το πλάσμα του, τον άνθρωπο. Έτσι, το «διψώ» του Θεού Ιησού υπερβαίνει τον συγκεκριμένο χρόνο της Σταυρικής Του θυσίας και απευθύνεται ανά τους αιώνες στον κάθε άνθρωπο και στη σωτηρία του, συνοψιζόμενο στον Ε΄ Μακαρισμό της Μ. Πέμπτης: "Ἐσταυρώθης δι᾽ ἐμέ, ἵνα ἐμοί πηγάσης τήν ἄφεσιν· ἐκεντήθης τήν πλευράν, ἵνα κρουνούς ζωῆς ἀναβλύσῃς μοι".
Ιερά Σύνοψις
Σύμφωνα με την ιερά Σύνοψη, τα προαναφερθέντα γεγονότα, με κορυφαία τη Σταύρωση και την Ανάσταση, περιγράφονται από τη Μ. Πέμπτη το πρωί και ολοκληρώνονται την Κυριακή του Πάσχα.
Μεγάλη Πέμπτη πρωί
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεγάλη Εβδομάδα Κατηγορία:Πάσχα Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία Κατηγορία:Ιησούς Χριστός Κατηγορία:Χριστιανικές εορτές και τελετές
Μαρεσάλος
Μαρεσάλος (από τους πρωτογερμανικούς όρους maere "άλογο" + schalk "υπηρέτης", αργότερα εκλατινισμένο mar[i]scaldus, marescalus) αποτελούσε ανώτερο στρατιωτικό αξίωμα στα μεσαιωνικά κράτη της Δυτικής Ευρώπης, από όπου προήλθε και ο σύγχρονος βαθμός του Στρατάρχη, που στις περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες αποδίδεται με παράγωγα του γαλλικού όρου.
Κατηγορία:Στρατιωτικοί βαθμοί
Ιμαμκουλουμπεϊλί (Αγκντάμ)
Το Ιμαμκουλουμπεϊλί (επίσης, Ιμανκουλουμπεϊλί και Ιμανκουλουμπεϊλή) είναι ένα χωριό της επαρχίας Αγκντάμ του Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Κουζανλί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκντάμ
Διαμεταγωγή
Στην πληροφορική καλούμε διαμεταγωγή ή ρυθμαπόδοση ή ταχύτητα μεταφοράς πληροφορίας τον χρονικό ρυθμό με τον οποίον ένας υπολογιστής, ένα δίκτυο υπολογιστών ή ένα υποσύστημα ενός υπολογιστή αποστέλλει ή λαμβάνει δεδομένα. Αποτελεί λοιπόν ένα καλό μέτρο της χωρητικότητας ενός τηλεπικοινωνιακού καναλιού ή μίας επικοινωνιακής σύνδεσης. Οι συνδέσεις στο Διαδίκτυο συνήθως χαρακτηρίζονται από τον ρυθμός μπιτ τους(throughput), δηλαδή πόσα μπιτ μεταδίδονται μέσω αυτών των συνδέσεων σε ένα δευτερόλεπτο (bits/sec ή bps, bits per second).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δίκτυα υπολογιστών Κατηγορία:Τηλεπικοινωνίες
Μάχη της Καλαμάτας (1944)
Η μάχη της Καλαμάτας έλαβε χώρα στις 9 Σεπτεμβρίου του 1944 ανάμεσα στον ΕΛΑΣ και τα Τάγματα Ασφαλείας (ΤΑ) μαζί με τμήματα της Ελληνικής Χωροφυλακής και έληξε με την επικράτηση του ΕΛΑΣ γεγονός που οδήγησε στην απελευθέρωση της Καλαμάτας. Μετά τη μάχη ακολούθησε σφαγή ορισμένων μελών των ΤΑ από εξαγριωμένο πλήθος που συνέρρεε μαζί με τους αντάρτες.
Η σύγκρουση
Τα ξημερώματα της 9ης Σεπτεμβρίου ξεκίνησε η μάχη μετά από αποτυχημένες διαπραγματεύσεις του ΣΜΑ για ειρηνική παράδοση των ταγμάτων, πρόταση που απορρίφθηκε από τον κατοχικό νομάρχη Μεσσηνίας, Δημήτριο Περρωτή. Οι οπλίτες των Ταγμάτων Ασφαλείας, ήταν οχυρωμένοι σε διάφορα σημεία της πόλης, από καφενεία μέχρι και στρατόπεδα. Οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ έκαναν έφοδο στις φυλακές Αλεξανδράκη γεγονός που οδήγησε στην παράδοση της χωροφυλακής και στη απελευθέρωση κρατούμενων ΕΛΑΣιτών, οι οποίοι οπλίστηκαν και έλαβαν μέρος στη μάχη. Ο αντισυνταγματάρχης του 9ου συντάγματος, Γιάννης Σέρβος, σκοτώθηκε από πυρά ταγματασφαλιτών, που ήταν οχυρωμένοι στο κάστρο.
Σταδιακά οι οχυρώσεις των ταγματασφαλιτών κατέρρεαν γεγονός που έγινε αντιληπτό από την διοίκηση του ΤΑ Καλαμάτας. Ο Ταγματάρχης Ιωάννης Φραγκουδάκης προσπάθησε να πείσει τον Περρωτή να συνθηκολογήσει. Ο Περρωτής μετέπεισε τον Φραγκουδάκη να συνεχίσει τη μάχη, στην οποία πλέον υπερτερούσε εμφανώς ο ΕΛΑΣ.
Το ξενοδοχείο Ρεξ και το καφενείο Πάνθεον αποτέλεσαν τις τελευταίες βάσεις των ταγματασφαλιτών, οι οποίες κατέρρευσαν το απόγευμα της ίδιας μέρας. Οι εναπομείνασες δυνάμεις του νομάρχη Μεσσηνίας κατέφυγαν προς τον Μελιγαλά μέσω της σιδηροδρομικής γραμμής.
Αντεκδικήσεις
Μαζί με το 9ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ συνέρρεαν συγγενείς θυμάτων των Ταγμάτων Ασφαλείας από διάφορες περιοχές της Μεσσηνίας, στους οποίους προστέθηκαν μετά τη λήξη της μάχης και κάτοικοι της Καλαμάτας, προκειμένου να εκδικηθούν τους οπλίτες. Το ανεξέλεγκτο πλήθος, μετά τη λήξη της μάχης, προέβη σε βιαιοπραγείες που οδήγησαν στο θάνατο δύο ταγματασφαλιτών. Μετά τη λήξη και της μάχης του Μελιγαλά, στις 17 Σεπτεμβρίου κρεμάστηκαν στην κεντρική πλατεία της Καλαμάτας από το εξαγριωμένο πλήθος 18 ή 19 αιχμάλωτοι του Μελιγαλά,μέλη της ηγετικής ομάδας των ταγματασφαλιτών Μεσσηνίας. Ανάμεσα σε αυτούς, συμπεριλαμβάνονταν ο Περρωτής και ο Φραγκουδάκης.
Μιχαήλ Ποτλής
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Βιέννη και σπούδασε νομική. Οι γονείς του ήταν Μακεδόνες από την Αχρίδα. Εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα και εισήλθε στον δικαστικό κλάδο. Στη συνέχεια διορίστηκε πρώτος καθηγητής εκκλησιαστικού δικαίου στη νομική σχολή Αθηνών. Διετέλεσε Βουλευτής του Πανεπιστημίου στην βουλευτική περίοδο του 1860. Στην θέση του καθηγητή παρέμεινε μέχρι και το 1863, έτος το οποίο εγκατέλειψε την Ελλάδα λόγω της έξωσης του βασιλιά Όθωνα. Κατά την περίοδο της διαμονής του στην Ελλάδα διετέλεσε και υπουργός Δικαιοσύνης, Παιδείας, και Εκκλησιαστικών. Απεβίωσε στη Βιέννη το 1863.
Συγγραφικό έργο
Με τον συνάδελφό του καθηγητή Γεώργιο Ράλλη είχε εκδώσει το εξάτομο έργο Σύνταγμα των θείων και ιερών Κανόνων. Ο Σπύρος Τρωιάνος, καθηγητής ιστορίας δικαίου στη νομική σχολή Αθηνών, έχει εκδώσει βιβλίο σχετικά με τον Ποτλή με τον τίτλο «Μιχαήλ Ποτλής: Ο πρώτος καθηγητής του Εκκλησιαστικού δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών» (2002). Το πρωτότυπο συγγραφικό έργο του μπορεί να χαρακτηριστεί πενιχρό σε έκταση αφού τον βρίσκουμε με ένα φυλλάδιο-τον εναρκτήριο λόγο του-μάθημα όταν ανέλαβε να διδάξει το 1859 το μάθημα του Εκκλησιαστικού Δικαίου στο Οθωνικό Πανεπιστήμιο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Παιδείας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Βουλευτές Πανεπιστημίου Αθηνών
Γιογκ
thumb|Το γράμμα γιογκ Το γράμμα Ȝ απεικονίζει τον φθόγγο /j/ και είναι ένα λατινικό γράμμα αχρησιμοποίητο όμως σαν το Ѡ. Το γιογκ έχει παρόμοιο σχήμα με τον αραβικό αριθμό 3, ο οποίος μερικές φορές αντικαθιστά τον χαρακτήρα σε διαδικτυακά έργα αναφοράς.
Κατηγορία:Λατινικό αλφάβητο
Σκιάθος (αποβατικό)
Πρώην ‘USS LCU 827’. Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘USA – Kansas’. Στην ενεργεία από τις 1944. Εντάχθηκε στον Στόλο στις 4 Ιανουαρίου 1959 (Πειραιάς). Ένα από τα οκτώ (8) μικρά αποβατικά που παραχωρήθηκαν από τις ΗΠΑ (στρ. βοήθεια) το 1959 και 1960.
Ιδίου τύπου
Ιδίου τύπου Κάρπαθος ΙΙ, Κάσος ΙΙΙ, Κέα, Κύθνος ΙΙ, Κίμωλος, Σίφνος, Σκιάθος και ‘ΣΚΟΠΕΛΟΣ’.
Χαρακτηριστικά
Εκτόπισμα 143/309 τν. - Διαστάσεις : 119/32,7/5 πόδια. - Πρόωση : ΝΤΙΖΕΛ, 3έλικες 440 HP. – Ταχύτητα : 8 κόμβους, Οπλισμός : 2 πυρ. 20 χιλιοστών - Πλήρωμα : 13 άτομα. Στις 21 Δεκεμβρίου 1960 παρελήφθη, όλα χρησιμοποιούνται σε αποβατικές επιχειρήσεις-μεταφερόμενα με τα LSD, όπως το ΝΑΥΚΡΑΤΟΥΣΑ- καθώς και για τις μεταφορές λιμένων.
Κατηγορία:Ελληνικά αποβατικά
Οικογένεια Ράλλη (Πελοποννήσου)
Η οικογένεια Ράλλη ή Ραούλ ήταν επιφανής οικογένεια της Πελοποννήσου που αναφέρεται από τον 11ο αιώνα. Ο Λέων Ραούλ φέρεται ως Λακεδαιμόνιος συγγραφέας από το 1139 ενώ άλλα μέλη της οικογενείας διακρίθηκαν ως πολιτικοί και στρατιωτικοί επί Βυζαντινής αυτοκρατορίας και Φραγκοκρατίας. Ορισμένοι Ράλληδες διακρίθηκαν κατά τους τελευταίους χρόνους της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Όταν η χώρα καταλήφθηκε από τους Φράγκους εγκαταστάθηκαν στο Δεσποτάτο του Μυστρά. Ονομάζονταν αρχικά Ραούλ, και αργότερα άλλαξαν το επώνυμο τους στο εξελληνισμένο Ράλλης. Από τους πρώτους που αναφέρονται με το όνομα "Ράλλης" ήταν ο στρατηγός Δημήτριος Παλαιολόγος Ράλλης το 1395 και ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος Ράλλης το 1406. Ο Δημήτριος Ράλλης το 1457 που διέφυγε στη Ρώμη παντρεύτηκε κι απέκτησε έναν γιο τον Μανουήλ. Ο Ιωάννης Ράλλης που παντρεύτηκε τη κόρη του αυθέντη της Σερβίας και του Βαρδάρη, μαζί της απέκτησε τους Θωμά και Γεώργιο που ήταν οι ηγέτες μιας εξέγερσης εναντίον των Οθωμανών το 1458/1460. Το 1485 αναφέρεται ο Θωμάς Παλαιολόγος Ράλλης κεφαλή της Πάτρας.
Κατά τον Πρώτο Βενετοτουρκικό πόλεμο πολλοί χριστιανοί της Πελοποννήσου πήγαν στα Επτάνησα και εντάχθηκαν στον Ενετικό στρατό. Κάποιοι αναφέρονται με το όνομα Ράλλης ή Ραούλ. Ηγέτες μισθοφορικών στρατιωτικών σωμάτων αναφέρονται οι Μιχαήλ Ράλλης, Μιχαήλ Ράλλης ο Ίσης , Εμμανουήλ Ράλλης, Νικόλαος Ράλλης, Μιχαήλ Ράλλης Δρίμης, Ισαάκιος Ράλλης Λάσκαρις κ.α. Το 1600 περίπου αναφέρεται ο μητροπολίτης Τιρνόβου (Βουλγαρία) Διονύσιος Ράλλης Παλαιολόγος. Στην Πάτρα αναφέρεται ο ιατρός Νέστωρ Ράλλης, απόγονος της εκεί οικογένειας, το 1928, Από τον Παναγή Ράλλη κάτοικο της περιοχής υπήρχε και το τοπωνύμιο ή συνοικία "Ραλλοπαναγαίικα".
Πηγές
ραλλη (πελοποννησου) * *
Αχιλλέας Τζάρτζανος
Ο Αχιλλέας Τζάρτζανος ήταν έλληνας φιλόλογος και γλωσσολόγος. Γεννήθηκε στον Τύρναβο το 1873 και πέθανε τον Ιούνιο του 1946.
Λαμπρές σπουδές
Ο Αχιλλέας Τζάρτζανος προερχόταν από φτωχή οκταμελή οικογένεια (μοναχογιός με πέντε αδελφές) με πατέρα υφαντή και μητέρα παπλωματού, όπως γράφει ο καθηγητής Χρήστος Τσολάκης. Τελείωσε το Δημοτικό και το Σχολαρχείο στον Τύρναβο και το Γυμνάσιο στη Λάρισα με άριστα. Μετά τις πανεπιστημιακές σπουδές του στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (είχε καθηγητή τον Γ. Ν. Χατζιδάκι), όπου αναγορεύθηκε (1900) αριστούχος διδάκτωρ της φιλολογίας, υπηρέτησε στην εκπαίδευση.
Ένας μεγάλος δάσκαλος
Σημειωτέον ότι ενώ ήταν φοιτητής της Φιλοσοφικής, το διάστημα 1890-1892, εργάστηκε ως βοηθός δάσκαλος σχολαρχείου στον Τύρναβο και στη Λάρισα. Υπηρέτησε ως ελληνοδιδάσκαλος στη Λάρισα και στην Αττική την περίοδο 1892-1900. Ως Σχολάρχης και καθηγητής Γυμνασίου και Διδασκαλείου στη Λάρισα (1901-1910). Το 1910 διορίστηκε καθηγητής στην Αθήνα (Βαρβάκειο και Μαράσλειο). Το 1911 νυμφεύτηκε την αδελφή του Παναγή Λορεντζάτου, Αντωνία. Το 1914 έγινε Γενικός Επιθεωρητής της 1ης Εκπαιδευτικής Περιφέρειας. Την περίοδο 1917-1926 τοποθετήθηκε Εκπαιδευτικός Σύμβουλος. Έγραψε σειρά επιστημονικών πραγματειών, γλωσσικών, ιστορικών, λαογραφικών και διδακτικών βιβλίων. Το πιο γνωστό όμως και το σημαντικότερο τμήμα της εργασίας του αναφέρεται σε βασικά βοηθήματα για τη διδασκαλία της αρχαίας και της νέας ελληνικής γλώσσας.
Έργα
Τα προαναφερθέντα έργα από τη δεκαετία του '30 έως και πολύ πρόσφατα διδάσκονταν στη Μέση Εκπαίδευση. Σήμερα ακόμη εξακολουθούν να αποτελούν έργα αναφοράς.
Το opus magnum του Τζάρτζανου και η μοναδική με επιστημονικές προδιαγραφές παρουσίαση των συντακτικών κανόνων της γλώσσας μας. Στο έργο αυτό εργάστηκε αρκετά χρόνια, άρχισε δε να το γράφει το 1925 ενώ βρισκόταν σε σανατόριο στο Νταβός της Ελβετίας, άρρωστος από φυματίωση.
και άλλα
Η πόλη του Τυρνάβου, για να τον τιμήσει για την πολύτιμη προσφορά του στο χώρο της φιλολογίας, καθιέρωσε τα «Τζαρτζάνεια» τα οποία διεξάγονται κάθε δύο χρόνια. Επίσης το 1ο Γυμνάσιο Τυρνάβου μετονομάστηκε σε 1ο Γυμνάσιο Τυρνάβου Αχιλλέας Τζάρτζανος.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες γλωσσολόγοι Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι
Εθνόσημο του Ισημερινού
right|180px Το εθνόσημο του Ισημερινού υπάρχει στη σύγχρονή του μορφή από το 1900. Το σχέδιο βασίστηκε σε παλαιότερο σχέδιο του 1845. Στο φόντο του ωοειδούς θυρεού είναι το ηφαίστειο Τσιμποράσο, ενώ ο ποταμός που προέρχεται από τη βάση του αντιπροσωπεύει τον Γουάγιας. Και τα δύο συμβολίζουν την ομορφιά και τον πλούτο των αντίστοιχων περιοχών. Το σκάφος που πλέει στον ποταμό ονομάζεται Γουάγιας επίσης. Ναυπηγήθηκε το 1841 στο Γουαγιακίλ και είναι το πρώτο πλεύσιμο ατμόπλοιο που έφτασε στη δυτική ακτή της Νοτίου Αμερικής. Αντί ενός ιστού έχει ένα κηρύκειο που αντιπροσωπεύει το εμπόριο και την οικονομία. Στην κορυφή υπάρχει ένας χρυσός ήλιος που περιβάλλεται από τα αστρολογικά σημάδια για τον Κριό, τον Ταύρο, τους Διδύμους και τον Καρκίνο που αντιπροσωπεύουν τους μήνες από το Μάριο μέχρι τον Ιούλιο για να συμβολίσει τη διάρκεια της επανάστασης του Μαρτίου του 1845. Ο κόνδορας πάνω από το θυρεό τεντώνει τα φτερά του για να συμβολίσει τη δύναμη, το μεγαλείο και τη δύναμη του Ισημερινού. Ο θυρεός πλαισιώνεται από τέσσερις σημαίες του Ισημερινού. Η δάφνη στο αριστερό άκρο αντιπροσωπεύει τη δόξα της Δημοκρατίας. Το φύλλο φοινίκων στη δεξιά πλευρά είναι ένα σύμβολο για την ειρήνη. Το σύμβολο (Fasces) κάτω από την ασπίδα αντιπροσωπεύει τη δημοκρατική αξιοπρέπεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ισημερινός Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Ισημερινού
Γεώργιος Ράλλης (στρατιωτικός)
Ο Γεώργιος Ράλλης υπήρξε Έλληνας στρατιωτικός αξιωματικός του ιππικού.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και καταγόταν από την οικογέννεια Ράλλη της Πελοποννήσου. Έγινε ανθυπίλαρχος του ελληνικού στρατού υπό τον Δημ. Καλλέργη το 1833. Ανήκε στην δύναμη που στους εμφύλιους πολέμους (1832-1833) είχε ταταχθεί υπό τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη κατά των νησιωτών, οι οποίοι μαζί με τους Ρουμελιώτες ζητούσαν να κατισχύσουν δια των όπλων στην Πελοπόννησο.
Φονεύτηκε τον Φεβρουάριο του 1833 σε κάποια μάχη μεταξύ επαναστατών και κυβερνητικών στο Αργολικό πεδίο.
Λύβενα
Η Λύβενα είναι χωριό στην περιοχή Αγίων Σαράντα στην Αλβανία (Βόρειου Ηπείρου). Βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Αβαρίτσα, Αδράσοβα, Μεσοποταμο, και Βελιάχοβο. Υπάγεται διοικητικά στην επαρχία Μεσοποταμου, στην περιοχή Δελβίνου. Το χωριό βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Ντουργκάνο 360 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας και περνάει από τον υδροηλεκτρικό σταθμό της Μπίστρισας. Ο οικισμός περιλαμβάνει περίπου 120 σπίτια.
Κατηγορία:Χωριά της Αλβανίας Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος
Λακκιά Θεσσαλονίκης
Η Λακκιά είναι χωριό του δήμου Θέρμης με πληθυσμό 438 κατοίκους. Απέχει 25 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη, 10 χιλιόμετρα από τη Θέρμη και 7 από τα Βασιλικά. Είναι χτισμένη στους πρόποδες του ανενεργού ηφαιστείου Λάναρι. Οι κάτοικοι της είναι Μικρασιάτες απόγονοι προσφύγων του οικισμού Ντερέκιοϊ (Dereköy) στη Βιθυνία της Μικράς Ασίας, 25 χιλιόμετρα απο την Προύσα και απόγονοι  σαρακατσάνων προσφύγων από το Αδραμύττι και τη Δεκέλεια της Μικράς Ασίας ( Απέναντι από τη Μυτιλήνη). Ο οικισμός κατά την τουρκοκρατία κατοικούνταν κυρίως από μουσουλμάνους και ονομάζονταν Τραχανλί. Το 1924 με την ανταλλαγή πληθυσμών, οι μουσουλμάνοι αποχώρησαν στην Τουρκία και στο χωριό εγκαταστάθηκαν Έλληνες.
Το 1918 (ΦΕΚ 152Α - 09/07/1918) ο οικισμός προσαρτάται στην Κοινότητα Βασιλικών με την ονομασία Τροχανλή. Το 1927 (ΦΕΚ 179Α - 30-08-1927) "ο συνοικισμός Τροχανλή της κοινότητος Βασιλικών μετονομάζεται εις Λακκιά (η)" και το 1997 (ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997) ο οικισμός αποσπάται από την κοινότητα Βασιλικών και προσαρτάται στον Καποδιστριακό Δήμο Βασιλικών. Από το 2011 έως και σήμερα, με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης, η Λακκιά πλέον υπάγεται στη Δημοτική Κοινότητα Βασιλικών του ευρύτερου Δήμου Θέρμης.