cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αιράριον
Aerarium Saturni
Ο βαθμός στον οποίο οι εγγραφές συγκεντρώνοντο στο ταμείο μπορεί να είναι υπερβολικός. Οι διάφορες μεταρρυθμίσεις που έγιναν σε προηγούμενες στιγμές, μπορεί να συνεπάγονται αμελή διαχείριση, παραποίηση ή απώλεια αρχείων. Ακόμη και στη Δημοκρατική περίοδο, ο Κικέρων θρηνούσε για τον βαθμό, στον οποίο γινόταν η διαχείριση των δημόσιων αρχείων και σε μεταγενέστερες περιόδους, ο βαθμός στον οποίο τα δημόσια αρχεία χρησιμοποιήθηκαν πραγματικά ως αναφορά είναι αμφιλεγόμενος: μελετητές, π.χ. ο Mόμσεν, υποστήριξαν, ότι οι πηγές του νόμου στην μεταγενέστερη Αυτοκρατορία δεν βασίζοντο σε κρατικά αρχεία, αλλά σε αυτά των ιδιωτών, των νομικών σχολών και των επαρχιακών διοικητών.
Aerarium sanctius
Εκτός από το κοινό ταμείο, που υποστηριζόταν από τους γενικούς φόρους και επιβαρυνόταν με τις συνήθεις δαπάνες, υπήρχε ειδικό αποθεματικό ταμείο, επίσης στο ναό του Κρόνου, το ιερό ταμείο (aerarium sanctum ή sanctius). Αυτό το ταμείο πιθανώς αρχικά αποτελείτο από τα λάφυρα του πολέμου. Στη συνέχεια διατηρήθηκε κυρίως με φόρο 5 % επί της αξίας όλων των απελευθέρων σκλάβων. Αυτό το ταμείο δεν έπρεπε να αγγίζεται παρά μόνο σε περιπτώσεις ακραίας ανάγκης. Αυτό διατηρήθηκε μέχρι το 49 π.Χ., όταν ο Ιούλιος Καίσαρας, αφού κατέλαβε την πόλη της Ρώμης κατά τον εμφύλιο πόλεμο, λεηλάτησε αυτό το ειδικό ταμείο.
Tribuni aerarii
Οι τριβούνοι του ταμείου (tribuni aerarii) έχουν γίνει αντικείμενο πολλών συζητήσεων. Υποτίθεται από κάποιους, ότι ταυτίζονται με τους επιμελητές των φυλών (curatores tribuum) και ότι ήταν οι αξιωματούχοι που, υπό την οργάνωση του Σέρβιου, όριζαν τον πολεμικό φόρο (tributum) στις φυλές και τον εκλογικό φόρο στα ταμεία (aerarii. Ενεργούσαν επίσης ως πληρωτές των ιππέων και των στρατιωτών, που υπηρετούσαν σε κάθε φυλή. Από τη lex Aurelia (70 π.Χ.) ο κατάλογος των δικαστών συντασσόταν, εκτός από συγκλητικούς και ιππείς, από τριβούνους του ταμείου. Το αν αυτοί ήταν οι διάδοχοι των παραπάνω, ή μια νέα τάξη που συνδέεται στενά με τους ιππείς, ή ακόμη και η ίδια με τους τελευταίους, είναι αβέβαιο.
Σύμφωνα με τον Τέοντορ Μόμσεν ήταν άτομα που κατείχαν την ιππική απογραφή, αλλά όχι δημόσιο άλογο. Αφαιρέθηκαν από τον κατάλογο των δικαστών από τον Ιούλιο Καίσαρα, αλλά αποκαταστάθηκαν από τον Αύγουστο. Σύμφωνα με τον Γ. Ν. Mάντβιγκ, οι αρχικοί τριβούνοι του ταμείου δεν ήταν αξιωματούχοι, αλλά ιδιώτες με σημαντικά μέσα, αρκετά διαφορετικά από τους επιμελητές (curatores) τριβούνους, που ανελάμβαναν ορισμένες οικονομικές εργασίες, που συνδέοντο με τις δικές τους φυλές. Στη συνέχεια, όπως και στην περίπτωση των ιππέων, ο όρος επεκτάθηκε, για να συμπεριλάβει, όλους όσους διέθεταν το περιουσιακό προσόν, που θα τους επέτρεπε να υπηρετήσουν ως τριβούνοι του ταμείου.
Publicum
Πριν από τη Δεκανδρία του 451 π.Χ., υπήρχε ένα ξεχωριστό ίδρυμα γνωστό ως δημόσιον (publicum).
Σε πολλές περιπτώσεις έχει καταγραφεί, ότι διάφοροι πατρίκιοι προκάλεσαν την οργή των πληβείων, πληρώνοντας τα λάφυρα από τον πόλεμο στο δημόσιον και όχι στο ταμείο, για παράδειγμα ο Κόιντος Φάβιος Βιβουλανός το 485 π.Χ. μετά από μια νίκη επί των Βολσκίων και των Aικούων. Από αυτό έχει υποστηριχθεί, ότι το δημόσιον ήταν ένα ταμείο, που διοικείτο από τους πατρικίους, αλλά αυτό αμφισβητήθηκε από άλλους.
Πηγές
Κατηγορία:Οικονομική ιστορία της Ιταλίας Κατηγορία:Ρωμαϊκή οικονομία
Κροστσιένκο (Πόβιατ Μπιεστσάντι)
Το Κροστσιένκο (πολωνικά: Krościenko, Коростенько) είναι χωριό του Πόβιατ Μπιεστσάντι, στο Βοεβοδάτο Κάτω Καρπαθίων της νοτιοανατολικής Πολωνίας, κοντά στα σύνορα με την Ουκρανία. Απέχει περίπου 7 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Ουστσύκι Ντόλνε και 79 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Ζέσουφ. Ο πληθυσμός του είναι 590 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας Κατηγορία:Συνοριακές διελεύσεις Ουκρανίας-Πολωνίας
Αμπιγιούν αλ-Μπιτρίκ
Ο Αμπιγιούν αλ-Μπιτρίκ (αραβικά: ابيون البطريق,, fl. 630 ΚΕ ) ήταν μαθηματικός και κατασκευαστής αστρονομικών οργάνων στην αρχή της Ισλαμικής περιόδου. Είναι γνωστός από αναφορές του Ιμπν αλ-Κιφτί στο Ταρίχ αλ-Χουκάμα και του Ιμπν αν-Ναντίμ στο αλ-Φιχρίστ, τον οποίο ο πρώτος αναφέρει ως Άνιμπουν (أنبون, ), και έτσι το όνομά του δεν είναι με βεβαιότητα γνωστό. Πιθανώς δε να ήταν Απίων ή Απίων Πατρίκιος. Αναφέρεται ως έργο του βιβλίο με τίτλο «περί της χρήσης του επιπεδοσφαιρικού αστρολάβου» (كتاب العمل بالاسطرلاب المسطح, ), το οποίο όμως δεν σώζεται.
Σημειώσεις
<references group=lower-greek responsive="0" />
Πηγές
Κατηγορία:Αστρονόμοι Κατηγορία:Μαθηματικοί
Λαντρ-Μπας
Το Λαντρ-Μπας (Νίντερ-Λίντερ) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Μουσείο Καποδίστρια
Το Μουσείο Καποδίστρια είναι πρώην οικία και νυν μουσείο στο νησί της Κέρκυρας, στην Ελλάδα.
Τοποθεσία
Η συγκεκριμένη κατασκευή βρίσκεται στο χωριό Εβροπούλοι, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση, περίπου, 7 χιλιομέτρων από την πόλη της Κέρκυρας.
Ιστορία και περιγραφή
Το μουσείο αποτελούσε εξοχική κατοικία της Οικογένειας Καποδίστρια για αριθμό αιώνων. Ιδρύθηκε το 1981 και είναι αφιερωμένο στη ζωή και το έργο του Ιωάννη Καποδίστρια του Α’ Κυβερνήτη της Ελλάδας, υπουργού εξωτερικών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, σπουδαίου διπλωμάτη, πολιτικού και ιατρού. Το 2017 το Μουσείο Καποδίστρια επαναλειτούργησε για το κοινό με νέα μόνιμη έκθεση και νέες ερευνητικές, εκπαιδευτικές και ψυχαγωγικές υπηρεσίες. Εντός της μόνιμης συλλογής του, περιλαμβάνει προσωπικά αντικείμενα του Ιωάννη Καποδίστρια, πορτρέτα της οικογένειας Καποδίστρια, βιβλία από την προσωπική συλλογή του Ιωάννη Καποδίστρια καθώς και έργα τέχνης και έπιπλα χρονολογούμενα από την περίοδο ζωής του. Στην αίθουσα Κουκουρίτσα παρουσιάζεται η ιστορία του κτήματος και της οικίας της Κουκουρίτσας της οικογένειας Καποδίστρια και η μετατροπή αυτού του κτηρίου σε μουσείο αφιερωμένο στον Ιωάννη Καποδίστρια. Από την πλευρά του, ο κήπος της συγκεκριμένης αγροικίας έχει έκταση 13 στρέμματα, χαρακτηρίζεται από την πυκνή βλάστησή του, καθώς και από τη θέα, που προσφέρει τόσο προς την ίδια την πόλη της Κέρκυρας, όσο και προς την Ήπειρο, ενώ, παράλληλα, κατά τη διάρκεια των θερινών μηνών, φιλοξενεί μεγάλο αριθμό πολιτιστικών εκδηλώσεων. Το μουσείο ανήκει σε 3 Κερκυραϊκά πνευματικά ιδρύματα, στην Αναγνωστική Εταιρία Κερκύρας, την Φιλαρμονική Εταιρεία Κερκύρας και την Εταιρεία Κερκυραϊκών Σπουδών έπειτα από δωρεά της Μαρίας Δεσύλλας το 1979, δισέγγονης του μικρότερου αδελφού του Κυβερνήτη.
Η περιήγηση στον κήπο και στο υπαίθριο Καφέ του Μουσείου είναι δωρεάν. Το μουσείο διαθέτει δωρεάν στους επισκέπτες ακουστική ατομική ξενάγηση σε τέσσερις γλώσσες (ελληνικά, αγγλικά, ρωσικά, γαλλικά).
Διακρίσεις
εναλλ.=Kapodistrias Museum|μικρογραφία|Μουσείο Καποδίστρια εναλλ.=Kapodistrias Museum|μικρογραφία|Μουσείο Καποδίστρια εναλλ.=Kapodistrias Museum|μικρογραφία|Μουσείο Καποδίστρια
Παλάτσο Μαντάμα
μικρογραφία|Το ανάκτορο Palazzo Madama. Το Παλάτσο Μαντάμα (ιταλ. Palazzo Madama) είναι ανάκτορο στη Ρώμη το οποίο σήμερα χρησιμοποιείται ως έδρα της Γερουσία της Ιταλικής Δημοκρατίας.
Κτίστηκε στην κορυφή των ερειπίων των αρχαίων λουτρών του Νέρωνα, δίπλα στην Πιάτσα Ναβόνα. Το έδαφος αποκτήθηκε τον Μεσαίωνα από τους μοναχούς του Αββαείου της Φάρφα, το οποίο αργότερα το παραχώρησε στη Γαλλία.
Το νέο κτήριο ξεκίνησε στο τέλος του 15ου αιώνα και ολοκληρώθηκε το 1505, για την οικογένεια των Μεδίκων. Φιλοξένησε δύο καρδιναλίους Μεδίκους, τους εξαδέλφους Τζιοβάννι και Τζουλιάνο, οι οποίοι αργότερα έγιναν πάπες ως Λέων Ι΄ και Κλήμης Ζ΄, αντίστοιχα. Εκεί έζησε η Αικατερίνη των Μεδίκων, ανιψιά του Κλήμεντα Ζ΄, πριν παντρευτεί τον Ερρίκο Β', γιο του Βασιλιά Φραγκίσκου Α' της Γαλλίας το 1533. Επίσης και ο Καρδινάλιος Φραντσέσκο Μαρία Ντελ Μόντε, πάτρονας του καλλιτέχνη Καραβάτζιο, ο οποίος πέθανε εκεί.
Το ανάκτορο πήρε το όνομά του από την Madama Μαργαρίτα, νόθη κόρη του Αυτοκράτορα Καρόλου Ε΄, η οποία παντρεύτηκε έναν άλλο νόθο γιο, τον Αλέξανδρο των Μεδίκων και, μετά τον θάνατο του, τον Οκτάβιο Φαρνέζε. Έτσι μέρος της καλλιτεχνικής συλλογής της Φλωρεντινής οικογένειας των Μεδίκων κληρονομήθηκε από την οικογένεια Φαρνέζε.
Μετά την έκλειψη των Μεδίκων, το ανάκτορο παραδόθηκε στον Οίκο της Λωρραίνης και, αργότερα, στον Πάπα Βενέδικτο ΙΔ΄, ο οποίος το έκανε έδρα της Παπικής Κυβέρνησης. Το 1849 ο Πίος Θ΄ μετέφερε εκεί τα Υπουργεία των Οικονομικών και του Δημόσιου Χρέους, καθώς και τα Παπικά Ταχυδρομεία. Το 1871, μετά την κατάληψη της Ρώμης από το νεοσύστατο Βασίλειο της Ιταλίας, το ανάκτορο έγινε έδρα της Γερουσίας του Βασιλείου (Senato del Regno).
Αίθουσα Καβούρ
Στο κέντρο των παλαιών ταψιών της αίθουσας Καβούρ στο Παλάτσο Μαντάμα, υπάρχει το έργο «Οβάλ ζωγραφική» ενός από τους μεγαλύτερους ζωγράφους της ιταλικής ιστορίας, του Τζανμπαττίστα Πιττόνι (1687-1767) με τίτλο Βάκχος και Αριάδνη.
Η αίθουσα είναι στη διάθεση των γερουσιαστών της Ιταλικής Δημοκρατίας για τις συνεδριάσεις και μερικές φορές το Συμβούλιο των Υπουργών λαμβάνει χώρα εκεί.
Αναφορές
Κατηγορία:Έδρες νομοθετικών σωμάτων Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρώμη Κατηγορία:Παλάτια στη Ρώμη Κατηγορία:Παλάτια στην Ιταλία
Γιούργκεν Ίνγκμαν
Ο Γιούργκεν Ίνγκμαν (Jørgen Ingmann, 26 Απριλίου 1925 – 21 Μαρτίου 2015) ήταν Δανός κιθαρίστας της τζαζ και της ποπ από την Κοπεγχάγη. Ήταν πολύ δημοφιλής στην Ευρώπη και έκανε ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία με τη δική του έκδοση του τραγουδιού «Apache» το 1961. Εμφανίστηκε ως μέλος του ντουέτου Grethe og Jørgen Ingmann, μαζί με τη σύζυγό του, την Γκρέτε. Μαζί κέρδισαν το Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision του 1963 εκπροσωπώντας τη Δανία με το τραγούδι «Dansevise» (Χορευτική μελωδία) σε μουσική του Ότο Φράνκερ και στίχους του Σέιρ Βόλμερ-Σόρενσεν (Sejr Volmer-Sørensen).
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη, ως Jørgen Ingmann Pedersen και για πρώτη φορά έπαιξε κιθάρα μαζί με τον βιολονίστα της τζαζ, Σβεντ Αμούσεν στη διάρκεια της δεκαετίας του 1940 και στις αρχές της δεκαετίας του 1950, με ένα συγκρότημα που ήταν γνωστό ως οι Μη Μελαγχολικοί Δανοί.
Επηρεάστηκε από τον μεγάλο Αμερικανό μουσικό Λες Πολ. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 έφτιαξε το δικό του στούντιο, όπου ανέπτυξε διάφορες τεχνικές ηχογράφησης πολλών κομματιών και μπήκε στη δισκογραφία με το όνομα Jørgen Ingmann & His Guitar. Με το όνομα εκείνο ηχογράφησε μία έκδοση του κομματιού "Apache", που πρώτα ηχογραφήθηκε από το βρετανικό συγκρότημα, the Shadows. Η διασκευή του Ίνγκμαν του 1961 έφτασε στην κορυφή στους μουσικούς καταλόγους επιτυχιών στον Καναδά στο CHUM Chart, ήταν στο #2 στις ΗΠΑ στο Billboard pop singles chart, #9 στο Billboard R&B chart, #4 στο Cashboxκαι #6 στη Γερμανία.
Στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1960 πολλά τραγούδια του σημείωσαν επιτυχία στη Γερμανία, όπως τα "Pepe" (1961 #15), "Anna" (1961 #19), "Violetta" (1962 #16), "Drina Marsch" (1964 #5) και "Zorba le Grec" (1965 #14). Επίσης, στα τραγούδια του συμπεριλαμβάνετα και το "Tequila" (που ηχογράφησε επίσης τη δεκαετία του '60 με το συγκρότημα the Champs) και μία έκδοση του τραγουδιού του Πάιντοπ Πέρκινς "Pinetop's Boogie Woogie" (από το 1962).
Την ίδια περίοδο έπαιξε ως ντουέτο με τη σύζυγό του Γκρέτε, και μαζί κέρδισαν τον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision (1963) με το τραγούδι «Dansevise».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με τη Δανία Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1963 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Νικητές Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision
Λαντρ-Ωτ
Το Λαντρ-Ωτ (Όμπερ-Λίντερ  ) είναι μία κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Μουσείο Εφέσου (αποσαφήνιση)
Ο τίτλος Μουσείο Εφέσου μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
A mari usque ad mare
thumb|250px|right|Το εθνόσημο του Καναδά με το ρητό "A MARI USQUE AD MARE". Το παρόν έμβλημα αποτελεί παραλλαγή του αυθεντικού εθνόσημου του Καναδά. Η φράση a mari usque ad mare δηλαδή από θάλασσα σε θάλασσα (λατινικά: Α Marī Ūsque Ad Mare, ΔΦΑ:, From Sea to Sea, D'un océan à l'autre) που μεταφράζεται από τα λατινικά "από τη θάλασσα μέχρι τη θάλασσα", είναι το εθνικό σύνθημα του Καναδά. Αποτελεί τμήμα του 8ου στίχου του Ι΄ καθίσματος του ΟΑ΄ Ψαλμού της Βίβλου, που αποδίδεται στο ελληνικό κείμενο σύμφωνα με τη Μετάφραση των Εβδομήκοντα ως «και κατακυριεύσει από θαλάσσης έως θαλάσσης». Χρησιμοποιείται ως εθνικό ρητό του Καναδά για να υποδηλώσει την έκταση της χώρας που εκτείνεται από μια θάλασσα σε μια άλλη θάλασσα, από τον Ατλαντικό έως τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Πάροχος υπηρεσιών Διαδικτύου
thumb|right|600px|Διάγραμμα που δείχνει τα διάφορα είδη συνδέσεων διαδικτύου για πελάτες και εταιρίες. Ο Πάροχος Υπηρεσιών Διαδικτύου (Internet Service Provider, ISP) είναι ένας οργανισμός, κερδοσκοπικός ή μη, που παρέχει στους συνδρομητές και χρήστες του, συχνά μέσω χρηματικού ή άλλου αντιτίμου, διάφορες υπηρεσίες, οι οποίες σχετίζονται με το Διαδίκτυο (ίντερνετ), όπως πρόσβαση σε ιστοσελίδες, ανταλλαγή ηλεκτρονικών μηνυμάτων (e-mail) αλλά και ανταλλαγή αρχείων (file sharing), επικοινωνία χρηστών σε πραγματικό χρόνο (chat) κ.λ.π.
A mari usque ad mare
Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον πρεσβυτεριανό πάστορα Τζωρτζ Μονρό Γκραντ, γραμματέα και ακόλουθο του Σάντφορντ Φλέµινγκ την περίοδο της δημιουργίας της Καναδικής Συνομοσπονδίας. Ο Τζωρτζ Μονρό Γκραντ έξέδωσε την εφημερίδα "Ocean to Ocean" το 1872, λίγο μετά την ένταξη της Βρετανικής Κολομβίας στο πλαίσιο της συνομοσπονδίας, όταν το όνειρο μιας χώρας που απλώνεται σε όλο το πλάτος της ηπείρου έγινε πραγματικότητα.
Πάροχος υπηρεσιών Διαδικτύου
Πάροχοι πρόσβασης ISP
Οι πάροχοι πρόσβασης ISP χρησημοποιούν μια σειρά τεχνολογιών προκειμένου να συνδέσουν τους χρήστες στο δίκτυό τους. Οι διαθέσιμες τεχνολογίες με τις οποίες οι πάροχοι ISP συνδέουν τους χρήστες στο διαδίκτυο είναι: οι τηλεφωνικές γραμμές, τα καλώδια τηλεόρασης (CATV), το ενσύρματο και ασύρματο Ethernet και οι οπτικές ίνες.
A mari usque ad mare
Ιστορικό
thumb|250px|right|Το εθνικό σύνθημα στο εθνόσημο του 1921. Η πρώτη αναφορά χρήσης της φράσης για να περιγραφεί ο Καναδάς σε όλη την έκταση του έγινε από τον πάστορα Τζωρτζ Μονρό Γκραντ, γραμματέα και ακόλουθο του μηχανικού και εφευρέτη Σάντφορντ Φλέµινγκ, όταν χρησιμοποιούσε τη φράση στα κήρυγματά του. Σύμφωνα με τον εγγονό του, συγγραφέα και πολιτικό Μάικλ Ιγκνάτιεφ, ο πάστορας χρησιμοποίησε τη φράση ώστε να προωθήσει τη κατασκευή του σιδηροδρομικού δικτύου που διασχίζει κατά πλάτος τη χώρα, του "Canadian Pacific Railway". Στη λατινική απόδοση της Βίβλου, γνωστή ως Βουλγάτα, ο στίχος αναφέρεται στους Ψαλμούς ως "Et dominabitur a mari usque ad mare". Η χρήση του όρου "κατακυριεύω" ("dominare") στον στίχο, αντανακλά την υιοθέτηση του όρου "ντομίνιον" στην ονομασία της χώρας ως Ντομίνιον του Καναδά κατά την περίοδο που αποτελούσε υπερπόντια βρετανική κτήση. Η πρώτη επίσημη χρήση του όρου γίνεται σε ανάγλυφη επιγραφή στο σκήπτρο του Κοινοβουλίου του Σασκάτσουαν.
Πάροχος υπηρεσιών Διαδικτύου
Πάροχοι πρόσβασης ISP
Για τους οικιακούς χρήστες και για τις μικρές επιχειρήσεις οι πάροχοι ISP παρέχουν σύνδεση μέσω χάλκινων καλωδίων και οι πιο συνηθισμένες τεχνολογίες σύνδεσης σήμερα είναι οι ADSL και SDSL. Στην σύνδεση ADSL η ταχύτητα κατεβάσματος (download) είναι μεγαλύτερη από την ταχύτητα ανεβάσματος (upload), ενώ στην SDSL η ταχύτητα κατεβάσματος (download) είναι ίση με την ταχύτητα ανεβάσματος (upload).
A mari usque ad mare
Ιστορικό
Προτάθηκε ως εθνικό σύνθημα του Καναδά από τον Τζόσεφ Πόουπ, τότε υπογραμματέα του κράτους (υφυπουργό Εξωτερικών), όταν επανασχεδιάστηκε το εθνόσημο του Καναδά το 1921. Υπήρξε μέλος μιας τετραμελούς επιτροπής που διορίστηκε από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση για τον επανασχεδιασμό του εθνόσημου (μαζί με τους Τόμας Μουλβέι, Άρθουρ Ντάουϊτυ και τον υποστράτηγο Ουίλουμπι Γκουάτκιν). Στο πρωτότυπο σχεδίασμα δεν υπήρχε κάποιο ρητό. Ο υποστράτηγος Ουίλουμπι Γκουάτκιν πρότεινε το "In memoriam in spem" ("Με μνήμη, με ελπίδα"), αλλά η πρόταση του Τζόσεφ Πόουπ κέρδισε μεγαλύτερη αποδοχή. Το προσχέδιο εγκρίθηκε από το Εκτελεστικό Συμβούλιο και έπειτα με Βασιλική Διακήρυξη του βασιλιά Γεώργιο Ε΄ στις 21 Νοεμβρίου 1921. Ως τμήμα του Εθνοσήμου του Καναδά, το εθνικό σύνθημα χρησιμοποιείται ως σήμα πιστοποίησης από ομοσπονδιακές υπηρεσίες και από αντιπροσώπους, στα καναδικά χαρτονομίσματα, και στα καναδικά διαβατήρια. Από μόνο του, εμφανίζεται σε όλες τις προκηρύξεις της ομοσπονδιακής κυβέρνησης.
Προτεινόμενες αλλαγές
Τον Μάρτιο του 2007, οι πρωθυπουργοί των τριών εδαφών του Καναδά ζήτησαν να τροποποιηθεί το σύνθημα ώστε να αντικατοπτρίζει τον τεράστιο γεωγραφικό χαρακτήρα του Καναδά, αφού η χώρα βρέχεται από τρεις ωκεανούς, τον Ατλαντικό, τον Ειρηνικό και τον Αρκτικό Ωκεανό. Οι δυο προτάσεις που παρουσιάστηκαν, "A mari ad mare ad mare" (μτφ. "Από τη θάλασσα στη θάλασσα στη θάλασσα") και "A mari usque ad maria" (μτφ. "Από τη θάλασσα μέχρι τις άλλες θάλασσες") μεταβάλουν ελαφρώς το σύνθημα. Η διευρυμένη χρήση του ανεπίσημου πρώτου συνθήματος (σσ. Από τη θάλασσα στη θάλασσα στη θάλασσα), χρησιμοποιείται ολοένα και περισσότερο σε ομιλίες και σε κείμενα για να περιγράψουν τη χώρα, ώστε να συμπεριλάβει τους κατοίκους των βορείων περιοχών του Καναδά με μεγαλύτερη σαφήνεια και να καταδείξει την αυξανόμενη σημασία της Αρκτικής για το πολιτικό και το οικονομικό μέλλον της χώρας. Μια δημοσκόπηση που διενεργήθηκε από τη "Canwest Global" εμφανίζει αναλογία 3 προς 1 τον αριθμό των ατόμων που συμφωνούν με τη μεταβολή σε σχέση με αυτούς που δεν συμφωνούν, ενώ αυτοί δεν εξέφρασαν άποψη αποτελούν το ένα τρίτο των ερωτηθέντων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Καναδά Κατηγορία:Εθνικά συνθήματα Κατηγορία:Λατινικές φράσεις Κατηγορία:Βιβλικές εκφράσεις
Άβι Βίγκντερσον
Ο Άβι Βίγκντερσον (εβραϊκά: אבי ויגדרזון, γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1956 ) είναι Ισραηλινός μαθηματικός και επιστήμονας υπολογιστών. Διετέλεσε καθηγητής Herbert H. Maass στη Σχολή Μαθηματικών του Ινστιτούτου Προηγμένων Σπουδών στο Πρίνστον του Νιου Τζέρσεϊ των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα επικεντρώνονται στη θεωρία πολυπλοκότητας, στους παράλληλους αλγορίθμους, στη θεωρία γραφημάτων, στην κρυπτογραφία, στους κατανεμημένους υπολογιστές και στα νευρωνικά δίκτυα. Ο Βίγκντερσον έλαβε το Βραβείο Άμπελ το 2021 για το έργο του στη θεωρητική επιστήμη των υπολογιστών.
Βιογραφία
Ο Άβι Βίγκντερσον γεννήθηκε στη Χάιφα του Ισραήλ από οικογένεια επιζώντων του Ολοκαυτώματος. Ο Βίγκντερσον είναι απόφοιτος του Εβραϊκού Σχολείου Reali στη Χάιφα και έκανε τις προπτυχιακές του σπουδές στο Technion στη Χάιφα του Ισραήλ, από το οποίο αποφοίτησε το 1980, ενώ συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον. Πήρε το διδακτορικό του στην επιστήμη των υπολογιστών το 1983, μετά την ολοκλήρωση της διδακτορικής διατριβής του, με τίτλο "Studies in computational complexity" (Μελέτες υπολογιστικής πολυπλοκότητας), υπό την επίβλεψη του Ρίτσαρντ Λίπτον. Μετά από βραχυχρόνιες θέσεις στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ, στο IBM Ερευνητικό κέντρο Almaden, Σαν Χοσέ της Καλιφόρνιας και στο Μαθηματικό Ερευνητικό Ινστιτούτο Επιστημών στο Μπέρκλεϊ, εντάχθηκε στη Σχολή του Εβραϊκού Πανεπιστημίου το 1986. Το 1999 ανέλαβε επίσης μια θέση στο Ινστιτούτο Προηγμένων Σπουδών και το 2003 εγκατέλειψε τη θέση του στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο για να εγκατασταθεί με πλήρη απασχόληση στο IAS
Βραβεία και διακρίσεις
Ο Βίγκντερσον έλαβε το Βραβείο Νεβανλίνα το 1994 για το έργο του στην υπολογιστική πολυπλοκότητα. Μαζί με τους Ομέρ Ρέινγκολντ και Σαλίλ Βαντάν κέρδισε το Βραβείο Γκέντελ το 2009 για το έργο του στο ζιγκ-ζαγκ γινόμενο γραφημάτων, μια μέθοδο συνδυασμού μικρότερων γραφημάτων για την παραγωγή μεγαλύτερων, που χρησιμοποιείται στην κατασκευή επεκτατικών γραφημάτων. Ο Βίγκντερσον εξελέγη μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών το 2011. Το 2013 εξελέγη μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών. Το 2018 εξελέγη μέλος της ACM για "συνεισφορά στη θεωρητική επιστήμη των υπολογιστών και των μαθηματικών". Το 2019, ο Βίγκντερσον τιμήθηκε με το βραβείο Knuth για τη συνεισφορά του "στα θεμέλια της επιστήμης των υπολογιστών σε τομείς όπως ο τυχαίος υπολογισμός, η κρυπτογραφία, η πολυπλοκότητα κυκλωμάτων, η πολυπλοκότητα αποδείξεων, ο παράλληλος υπολογισμός και η κατανόηση των θεμελιωδών ιδιοτήτων των γράφων"
Το 2021 ο Βίγκντερσον μοιράστηκε το Βραβείο Άμπελ με τον Λάζλο Λόβας "για τις θεμελιώδεις συνεισφορές τους στη θεωρητική επιστήμη των υπολογιστών και τα διακριτά μαθηματικά και τον ηγετικό τους ρόλο στη διαμόρφωσή τους σε κεντρικούς τομείς των σύγχρονων μαθηματικών".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισραηλινοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Πρίνστον Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα
New Theatre
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Τσεχία Κατηγορία:Θέατρο ανά χώρα
Υδατοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Τα τουρνουά υδατοσφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο διεξήχθησαν μεταξύ 6 και 20 Αυγούστου στο Κολυμβητικό Κέντρο «Μαρία Λενκ» στο Μπάρα ντα Τιτζούκα, στο πλαίσιο της 31ης Ολυμπιάδας. Είκοσι ομάδες (δώδεκα για τους άνδρες και οκτώ για τις γυναίκες) αγωνίστηκαν στα τουρνουά.
Τουρνουά ανδρών
Το τουρνουά αποτελείται από δύο φάσεις, τη φάση των ομίλων και τη νοκ-άουτ φάση.
Φάση των ομίλων
Οι ομάδες χωρίζονται σε δύο ομίλους των έξι, όπου κάθε ομάδα αντιμετωπίζει κάθε άλλη ομάδα από μία φορά. Δύο βαθμοί δίνονται για τη νίκη και ένας για την ισοπαλία. Οι τέσσερις πρώτες ομάδες κάθε ομίλου προκρίνονται στα προημιτελικά.
Τουρνουά γυναικών
Το τουρνουά αποτελείται από δύο φάσεις, τη φάση των ομίλων και τη νοκ-άουτ φάση.
Φάση των ομίλων
Οι ομάδες χωρίζονται σε δύο ομίλους των έξι, όπου κάθε ομάδα αντιμετωπίζει κάθε άλλη ομάδα από μία φορά. Δύο βαθμοί δίνονται για τη νίκη και ένας για την ισοπαλία. Όλες οι ομάδες κάθε ομίλου προκρίνονται στα προημιτελικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλήματα Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2016
Δημήτρης Καρυπίδης
Ο Δημήτρης Καρυπίδης (γεννήθηκε Τομσκ, 27 Απριλίου 1989) είναι Έλληνας πρωταθλητής κολύμβησης ΑμεΑ, 4ος Παραολυμπιονίκης Κολύμβησης στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο και 3 φορές Ασημένιος Παγκόσμιος Πρωταθλητής Κολύμβησης ΑμεΑ, κατηγορίας s1.
Εκτός από την 4η θέση (100μ ύπτιο) στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, κατέκτησε και την 5η θέση (50μ ύπτιο) στην ίδια διοργάνωση.
Επίσης έχει αναδειχθεί 5ος (50μ ύπτιο) και 6ος (100μ ύπτιο) Παραολυμπιονίκης Κολύμβησης στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο.
Τα Παραολυμπιακά Αγωνίσματα στα οποία συμμετέχει είναι τα 50μ και 100μ ύπτιο. Επίσης κολυμπάει σε επίσημες διοργανώσεις 50μ, 100μ, 200μ & 400μ ύπτιο και 50μ, 100μ, 200μ ελεύθερο, κατηγορίας s1.
Είναι Πρωταθλητής Ελλάδος στην Κολύμβηση ΑμεΑ τα τελευταία δέκα (10) χρόνια με πάνω από 50 χρυσά μετάλλια στο ενεργητικό του σε διεθνείς και εγχώριες διοργανώσεις.
Προπονητής του είναι ο διακεκριμένος προπονητής κολύμβησης, Γιώργος Τυλιγαδάς και είναι αθλητής του Α.Σ. ΑμεΑ Ηρόδικος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Τομσκ το 1989 από Ελληνίδα μητέρα και Ρώσο πατέρα, όπου κι έζησε τα πρώτα 4 χρόνια της ζωής του. Το 1993 ήρθε με τη μητέρα του στην Ελλάδα κι έκτοτε είναι μόνιμος κάτοικος Αλεξανδρούπολης.
Αμέσως μετά τη γέννησή του οι γιατροί αντιλήφθηκαν ότι πάσχει από ατελή οστεογένεση βαριάς μορφής τύπου ΙΙΙ. Η ατελής οστεογένεση είναι μία διαταραχή που χαρακτηρίζεται από τη θραύση των οστών, συχνά με ελάχιστη ή καμία προφανή αιτία. Τα κατάγματά του μέχρι την εφηβεία ανέρχονταν σε εκατοντάδες και λόγω των καταγμάτων υπήρχε μεγάλη παραμόρφωση των οστών. Για το λόγο αυτό χρειάστηκε να υποβληθεί σε πενήντα (50) και πλέον διορθωτικές επεμβάσεις. Η Πρωτοβάθμια Υγειονομική Επιτροπή, αφού εξέτασε το Δημήτρη, αποφάσισε ότι πάσχει από λειτουργική παραπληγία λόγω βαρύτατης μορφής ατελούς οστεογένεσης με ποσοστό >80% εφ’ όρου ζωής. Ο Δημήτρης είναι φοιτητής στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης και εργάζεται στη Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης και Αποχέτευσης του Δήμου Αλεξανδρούπολης.
Αθλητική πορεία και διακρίσεις
Μετά από πολλά χρόνια φυσικοθεραπειών και κολυμπώντας στη θάλασσα μόνο το καλοκαίρι, τον Οκτώβριο του 2012, ο Δημήτρης ξεκίνησε συστηματικά την κολύμβηση με σκοπό την εκγύμναση των άκρων και βεβαίως τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής του. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την ενασχόλησή του με τον αγωνιστικό αθλητισμό μετά από παρότρυνση του προπονητή του, Γιώργου Τυλιγαδά και την έναρξη της κολυμβητικής του καριέρας.
Η αγωνιστική κατηγορία του Δημήτρη είναι η s1, η οποία είναι η κατηγορία της βαρύτερης μορφής αναπηρίας, πιστοποιημένη διεθνώς από την International Paralympic Committee στο Aix-en-Provence της Γαλλίας το 2014, στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας το 2018 και στο Funchal της Πορτογαλίας το 2021.
2013
Συμμετείχε για πρώτη φορά στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης ΑμεΑ όπου και κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 50μ ύπτιο στο ομαδικό αγώνισμα 4 x 50μ ελεύθερο, μαζί με αθλητές του συλλόγου του.
2014
Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης ΑμεΑ, κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στα 50μ ύπτιο, που ήταν και το πρώτο του μετάλλιο σε ατομικό αγώνισμα.
Συμμετείχε για πρώτη φορά σε διεθνή αγώνα στο εξωτερικό, στο Aix-en-Provence της Γαλλίας όπου και πιστοποιήθηκε διεθνώς η αγωνιστική του κατηγορία, s1.
2015
Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης ΑμεΑ, κατέκτησε 4 χρυσά μετάλλια (50μ, 100μ, 200μ, 4x50μ ελεύθερο) και 2 ασημένια μετάλλια (50μ, 100μ ύπτιο).
Στο διεθνές meeting «IDM Berlin 2015», κατέκτησε 2 χρυσά (50μ, 100μ ύπτιο) και 2 ασημένια (50μ, 200μ ελεύθερο) μετάλλια.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης ΑμεΑ 2015 που πραγματοποιήθηκε στη Γλασκώβη, κατέκτησε την 4η θέση στα 100μ ύπτιο και την 5η θέση στα 50μ ύπτιο.
2016
Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης ΑμεΑ, κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στα 100μ ύπτιο και το χάλκινο μετάλλιο στα 50μ ύπτιο.
Στην 10η Διεθνής Κολυμβητική Συνάντηση Ατόμων με Αναπηρίες που πραγματοποιήθηκε στη Νάουσα, κατέκτησε 2 χρυσά μετάλλια στα 50μ και 100μ ύπτιο.
Στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κολύμβησης ΑμεΑ 2016 που πραγματοποιήθηκε στη Φουνσάλ, κατέκτησε την 4η θέση στα 100μ ύπτιο, την 5η θέση στα 50μ ύπτιο και την 6η θέση στα 200μ ελεύθερο.
Στο διεθνές meeting «IDM Berlin 2016», κατέκτησε 4 χρυσά και 2 ασημένια μετάλλια.
Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο συμμετείχε σε 2 αγωνίσματα και αντίστοιχους τελικούς, κατακτώντας την 5η θέση στα 50μ ύπτιο και την 6η θέση στα 100μ ύπτιο.
2017
Στην 11η Διεθνής Κολυμβητική Συνάντηση Ατόμων με Αναπηρίες που πραγματοποιήθηκε στην Πτολεμαΐδα, κατέκτησε 2 χρυσά μετάλλια στα 50μ και 100μ ύπτιο.
Στο διεθνές meeting «IDM Berlin 2017», κατέκτησε 1 χρυσό, 4 ασημένια και 1 χάλκινο μετάλλιο.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης ΑμεΑ 2017 που πραγματοποιήθηκε στο Μεξικό, κατέκτησε 2 ασημένια μετάλλια στα 50μ και 100μ ύπτιο.
2018
Στην 12η Διεθνής Κολυμβητική Συνάντηση Ατόμων με Αναπηρίες που πραγματοποιήθηκε στην Πτολεμαΐδα, κατέκτησε 2 χρυσά μετάλλια στα 50μ και 100μ ύπτιο.
Στο διεθνές meeting «Lignano Sabbiadoro 2018 World Paraswimming World Series», κατέκτησε την 1η θέση στα 50μ και 100μ ύπτιο και την 2η θέση στα 50μ και 100μ ελεύθερο.
Στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κολύμβησης ΑμεΑ 2018 που πραγματοποιήθηκε στο Δουβλίνο, κατέκτησε την 3η θέση στα 50μ και 100μ ύπτιο.
2019
Στην 13η Διεθνής Κολυμβητική Συνάντηση Ατόμων με Αναπηρίες που πραγματοποιήθηκε στην Πτολεμαΐδα, κατέκτησε 2 χρυσά μετάλλια στα 50μ και 100μ ύπτιο.
Στο διεθνές meeting «Lignano Sabbiadoro 2019 World Paraswimming World Series», κατέκτησε την 1η θέση στα 50μ και 100μ ύπτιο.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης ΑμεΑ 2019 που πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο, κατέκτησε την 3η θέση στα 50μ και 100μ ύπτιο.
2020
Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης ΑμεΑ, κατέκτησε 3 χρυσά μετάλλια στα 50μ ύπτιο, 100μ ύπτιο και 200μ ελεύθερο.
Στο 1ο Διεθνές Meeting Κολύμβησης Ατόμων με Αναπηρίες ‘’ΦΙΛΙΠΠΟΣ’’ που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη, κατέκτησε 2 χρυσά μετάλλια στα 50μ και 100μ ύπτιο.
2021
Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης ΑμεΑ, κατέκτησε 2 χρυσά μετάλλια στα 50μ και 100μ ύπτιο.
Στο διεθνές meeting «IDM Berlin 2021», κατέκτησε 2 χρυσά μετάλλια στα 50μ και 100μ ύπτιο.
Στο Πανευρωπαϊκο Πρωτάθλημα Κολύμβησης ΑμεΑ 2021 που πραγματοποιήθηκε στη Φουνσάλ κατέλαβε την 4η θέση στα 50μ και 100μ ύπτιο.
2022
Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης ΑμεΑ, κατέκτησε 2 χρυσά μετάλλια στα 50μ και 100μ ύπτιο.
Στο διεθνές meeting «IDM Berlin 2022», κατέκτησε 2 χρυσά μετάλλια στα 50μ και 100μ ύπτιο. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κολύμβησης ΑμεΑ 2022 που πραγματοποιήθηκε στη Φουνσάλ, κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στα 200μ ελεύθερο, το χάλκινο μετάλλιο στα 50μ ύπτιο και την 4η θέση στα 100μ ύπτιο.
Βραβεύσεις
Έχει βραβευτεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, κ. Προκόπη Παυλόπουλο, για την κατάκτηση της 5ης και 6ης θέσης στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο.
Έχει βραβευτεί από την Πρόεδρο της Δημοκρατίας, κ. Κατερίνα Σακελλαροπούλου, για την κατάκτηση της 4ης και 5ης θέσης στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο.
Έχει βραβευτεί από το Εμπορικό Επιμελητήριο Έβρου με το Βραβείο Διεθνούς Ανάδειξης του Έβρου.
Έχει βραβευτεί από το 25ο Διεθνές Συνέδριο Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού της Σ.Ε.Φ.Α.Α. του Δ.Π.Θ. με το βραβείο Νίκος Σαμαράς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κολύμβησης Κατηγορία:Παραολυμπιονίκες
Αλίνα Πιενκόφσκα
Η Αλίνα Μπαρμπάρα Πιενκόφσκα (πολωνικά: Alina Barbara Pienkowska) (12 Ιανουαρίου 1952 - 17 Οκτωβρίου 2002) ήταν Πολωνή ακτιβίστρια ελεύθερων συνδικάτων και Γερουσιαστής για το Γκντανσκ (1991-1993, Κοινοβουλευτική Ομάδα Αλληλεγγύης). Συμμετείχε στη δημιουργία της Αλληλεγγύης, της οποίας ήταν μέλος της οργανωτικής επιτροπής της.
Βιογραφία
Ο πατέρας της Πιενκόφσκα εργάστηκε στο ναυπηγείο Λένιν και είχε συμμετάσχει στη διαμαρτυρία των εργαζομένων στα ναυπηγεία το Δεκέμβριο του 1970. Το 1980 ήταν μια νεαρή, χήρα μητέρα (του Σεμπάστιαν) που εργαζόταν ως νοσηλεύτρια του ναυπηγείου. Ήταν μίας από τους ιδρυτές των υπόγειων Ελεύθερων Συνδικάτων της Ακτής τη δεκαετία του 1970. Έγραψε άρθρα σχετικά με την υγεία για το υπόγειο περιοδικό The Coastal Worker, που αφορούσε κυρίως την ασφάλεια των ναυπηγείων και την αύξηση των ποσοστών ατυχημάτων. Η απεργία του Αυγούστου 1980 ξεκίνησε στις 14 του μήνα με την απόλυση της Άννα Βαλεντινόβιτς. Όλες οι τηλεφωνικές γραμμές στο ναυπηγείο κόπηκαν εκτός από την κλινική και ως νοσηλεύτρια, η Πιενκόφσκα έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην επικοινωνία με τον έξω κόσμο σχετικά με την απεργία που τελικά εξαπλώθηκε στις ακτές της Βαλτικής και το τεράστιο κύμα απεργιών στην Πολωνία. Το πρώτο της κάλεσμα ήταν στον Γιάτσεκ Κούρον της Επιτροπής Άμυνας των Εργαζομένων στη Βαρσοβία. Ο Τύπος την περιέγραψε ως «υποδαυλίστρια» και η ίδια παραδέχτηκε ότι μετριάστηκε από τον Κουρόν για να αποφευχθεί η σοβιετική επέμβαση.
Την τρίτη ημέρα της απεργίας, στις 16 Αυγούστου 1980, η διοίκηση παραχώρησε στους εργαζομένους του ναυπηγείου Λένιν τις απαιτήσεις εργασίας και αμοιβής τους. Ο Λεχ Βαλέσα και άλλοι ανακοίνωσαν το τέλος της απεργίας. Η Πιενκόφσκα ήταν εξοργισμένη λόγω της στενής σύνδεσής της με τους πολλούς εργαζόμενους έξω από το ναυπηγείο που απεργούσαν με αλληλεγγύη προς τους εργάτες του ναυπηγείου. Είπε στον Βαλέσα, «Τους προδώσατε. Τώρα οι αρχές θα μας συντρίψουν σαν κοριούς».
Καθώς οι εργάτες άρχισαν να φεύγουν, η Πιενκόφσκα άρπαξε ένα μεγάφωνο και έκανε μια παθιασμένη ομιλία σχετικά με την ευθύνη να συνεχιστεί η απεργία για να βεβαιωθεί ότι τα άλλα εργοστάσια που εν τω μεταξύ ξεκίνησαν απεργίες αλληλεγγύης με το ναυπηγείο δεν θα αφήνονταν εκτεθειμένα. Εκείνη και η Βαλεντινόβιτς κατάφεραν να κλείσουν τις πύλες, αλλά πολλοί εργάτες πήγαν σπίτι, μόνο για να επιστρέψουν την επόμενη μέρα (συχνά με την επιμονή των συζύγων τους). Η απεργία διασώθηκε. Η Πιενκόφσκα ήταν τότε μεταξύ των συγγραφέων των 21 αιτημάτων της Διακρατικής Επιτροπής Απεργίας, στις 17 Αυγούστου 1980, η οποία οδήγησε στη Συμφωνία του Γκντανσκ, της οποίας ήταν υπογράφουσα.
Η Πιενκόφσκα παντρεύτηκε κρυφά τον Μπόγκνταν Μπορουσέβιτς κατά την περίοδο του στρατιωτικού νόμου. Πέρασε πέντε χρόνια κρυμμένος και την επισκέπτονταν κατά καιρούς. Ενώ ακόμα κρυβόταν, ο Μπόγκνταν, μεταμφιεσμένος ως γυναίκα, παρακολούθησε το βάπτισμα της κόρης τους, Κίνγκα. Ο Βαλέσα φίλησε το χέρι «της» όπως ήταν συνηθισμένο για έναν Πολωνό άνδρα, είτε να ακολουθήσει το ψέμα είτε επειδή δεν αναγνώρισε τον Μπορουσέβιτς.
Η Πιενκόφσκα εργάστηκε ως νοσηλεύτρια του ναυπηγείου μέχρι το 1991, όταν εξελέγη Γερουσιαστής για μια θητεία. Αυτή και ο σύζυγός της προσχώρησαν αργότερα στην Ένωση Ελευθερίας, το κόμμα με επικεφαλής τον πρώτο ελεύθερα εκλεγμένο πρωθυπουργό της μετακομμουνιστικής Πολωνίας, τον Ταντέους Μαζοβιέτσκι.
Το 1998, έγινε μέλος του δημοτικού συμβουλίου του Γκντανσκ και ήταν ενεργή στην τοπική πολιτική και σε θέματα υγείας μέχρι το τέλος της ζωής της.
Θάνατος
Η Πιενκόφσκα πέθανε στις 17 Οκτωβρίου 2002, σύμφωνα με πληροφορίες από καρκίνο.
Στις 3 Μαΐου 2006, απονεμήθηκε μετά θάνατον με το Μεγάλο Σταυρό του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας, στην ίδια τελετή όπου η Βαλεντινόβιτς έλαβε το Τάγμα του Λευκού Αετού.
Ο Άντζεϊ Βάιντα είπε ότι η Πιενκόφσκα ήταν το μοντέλο ενός χαρακτήρα στην ταινία του Ο άνθρωπος από σίδερο, με βάση τα γεγονότα στο ναυπηγείο, που μιλά τα λόγια της: "Εδώ στο ναυπηγείο σταμάτησα να φοβάμαι, σταμάτησα να τρέχω και έγινα πραγματικός άνθρωπος."
Τρύπη Λακωνίας
<mapframe latitude="37.092500" longitude="22.351389" zoom="11" width="260" height="260" align="right" />Η Τρύπη είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λακωνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Τρύπης και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Μυστρά, του Δήμου Σπάρτης.
Αλίνα Πιενκόφσκα
Θάνατος
Ο κύριος χαρακτήρας της ταινίας Strike του 2006 αναδημιουργεί πολλές από τις δράσεις και τα λόγια της Πιενκόφσκα.
Τρύπη Λακωνίας
Γεωγραφικές πληροφορίες
Η Τρύπη Λακωνίας βρίσκεται σε υψόμετρο 402 μέτρων, πάνω στον δρόμο Σπάρτης - Καλαμάτας - Πύλου, που ονομάζεται Εθνική Οδός 82 και έχει πληθυσμό 161 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Αλίνα Πιενκόφσκα
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές νοσηλεύτριες Κατηγορία:Πολωνοί αντιφρονούντες Κατηγορία:Μέλη της Γερουσίας της Πολωνίας (1991-1993) Κατηγορία:Ακτιβιστές της Αλληλεγγύης (πολωνικό συνδικάτο) Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Τρύπη Λακωνίας
Σπηλαιοβάραθρο «Καιάδας»
Κοντά στον οικισμό Τρύπη και δίπλα στον δρόμο Καλαμάτας - Σπάρτης, που διασχίζει τον Ταΰγετο, βρίσκεται το γνωστό από την Αρχαιότητα, Σπηλαιοβάραθρο «Καιάδας».
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Σπάρτης
Pose (τηλεοπτική σειρά)
Το Pose ή POSE είναι αμερικανική δραματική τηλεοπτική σειρά, η οποία αναφέρεται στην ballroom κουλτούρα της αφροαμερικανικής και λατινοαμερικανικής ΛΟΑΤ και gender-nonconforming κοινότητας της Νέας Υόρκης τη δεκαετία του 1980 και, στη δεύτερη σεζόν, τη δεκαετία του 1990. Οι βασικοί χαρακτήρες της σειράς είναι χορευτές και μοντέλα που διαγωνίζονται για έπαθλα και αναγνώριση σε αυτή την underground κουλτούρα και που υποστηρίζονται από ένα δίκτυο επιλεγμένων οικογενειών, γνωστών ως Houses.
Δημιουργήθηκε από τους Ράιαν Μέρφι, Μπραντ Φάλτσακ και Στίβεν Κάναλς και έκανε πρεμιέρα στις 3 Ιουνίου 2018 στο FX. Στη σειρά πρωταγωνιστούν οι: Έβαν Πίτερς, Κέιτ Μάρα, Τζέιμς Βαν Ντερ Μπικ, Εμτζέι Ροντρίγκεζ, Ντομινίκ Τζάκσον, Μπίλι Πόρτερ, Ίντια Μουρ, Ράιαν Τζαμάαλ Σουέιν, Σαρλάιν Γούνταρντ, Χέιλι Σαχάρ, Αντζέλικα Ρος, Έιντζελ Μπίσμαρκ Κουριέλ, Ντίλον Μπέρνσαϊντ και Σάντρα Μπέρναρντ.
Η πρώτη σεζόν έλαβε επαινετικές κριτικές και εν συνεχεία ήταν υποψήφια για πολλά βραβεία, συμπεριλαμβανομένων της Χρυσής Σφαίρας καλύτερης δραματικής τηλεοπτικής σειράς και τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερου ηθοποιού σε δραματική τηλεοπτική σειρά για τον Μπίλι Πόρτερ. Τον Ιούλιο του 2018, ανακοινώθηκε ότι η σειρά ανανεώθηκε για μία δεύτερη σεζόν, η οποία έκανε πρεμιέρα στις 11 Ιουνίου 2019. Επίσης τον Ιούνιο, το FX ανανέωσε τη σειρά για μία τρίτη σεζόν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Δραματικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Φεμινιστικά έργα Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του FX network
Patience (τραγούδι, Guns N' Roses)
Κομμάτια του single
12", CD:
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1988 Κατηγορία:Τραγούδια των Guns N' Roses Κατηγορία:Singles του 1989 Κατηγορία:Singles της Geffen Records
Πούλινος Αιτωλοακαρνανίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Θέρμου
Λιοκούρ
Το Λιοκούρ (Λινχόφεν  ) είναι μία κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Στεφάν Οντράν
Η Στεφάν Οντράν (Stéphane Audran, 8 Νοεμβρίου 1932 - 27 Μαρτίου 2018) ήταν Γαλλίδα ηθοποιός.
Καριέρα
Είχε γίνει γνωστή από τους ρόλους της στις ταινίες Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας και Η γιορτή της Μπαμπέτ, που κέρδισαν και οι δύο Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Άλλες γνωστές της συμμετοχές είναι στις ταινίες Ο Χασάπης και Η Άπιστη Γυναίκα, ενώ έχει εμφανίσεις και στην τηλεόραση.
To 1968 κέρδισε Αργυρή Άρκτο καλύτερης ηθοποιού στο φεστιβάλ του Βερολίνου για την ταινία Les biches. Στη συνέχεια, για το Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας κέρδισε το βραβείο BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου. Το 1978 έπαιξε στην ταινία Violette Nozière και έλαβε βραβείο Σεζάρ Β' Γυναικείου Ρόλου.
Προσωπικη ζωή
Απεβίωσε στις 27 Μαρτίου 2018 σε ηλικία 85 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βραβευμένοι με Σεζάρ Κατηγορία:Βραβευμένες με BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου
Καμίλα Σκολιμόφσκα
Η Καμίλα Σκολιμόφσκα (πολωνικά: Kamila Skolimowska, 4 Νοεμβρίου 1982 – 18 Φεβρουαρίου 2009) ήταν Πολωνή αθλήτρια της σφυροβολίας. Είναι περισσότερο γνωστή για την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 στο Σίδνεϊ, που την έκαναν τη νεότερη Ολυμπιονίκη στη σφυροβολία, καθώς και για τα δύο μετάλλιά της στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου. Η καλύτερη προσωπική της ρίψη, και πρώην ρεκόρ Πολωνίας, ήταν τα 76,83 μέτρα, που πέτυχε τον Μάιο του 2007 στη Ντόχα.
Βιογραφία
Η Σκολιμόφσκα γεννήθηκε στη Βαρσοβία. Ο πατέρας της ήταν ο υπερβαρέων βαρών αρσιβαρίστας Ρόμπερτ Σκολιμόφσκι, ο οποίος αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980 και κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Άρσης Βαρών του 1986. Η Σκολιμόφσκα έγινε γνωστή για πρώτη φορά σε ηλικία 15 ετών, όταν κέρδισε το αγώνισμα της σφυροβολίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων του 1997, την πρώτη φορά που έγινε η σφυροβολία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων. Ήταν στην πραγματικότητα 14 ετών και 264 ημερών τότε, και είχε γίνει εθνική πρωταθλήτρια Πολωνίας και κάτοχος ρεκόρ Πολωνίας τον προηγούμενο χρόνο. Η ατομική καλύτερη επίδοση της το 1997 ήταν 63,48 μέτρα. Βελτίωσε το ατομικό ρεκόρ της στα 66,62 μέτρα το 1999. Τερμάτισε επίσης έβδομη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1998, κέρδισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων του 1999 και τερμάτισε 21η στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1999.
Ολυμπιονίκης
Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στη σφυροβολία, με νέα προσωπική καλύτερη ρίψη στα 71,16 μέτρα. Το φαβορί για το χρυσό μετάλλιο, Μιχαέλα Μελίντε, αποκλείστηκε λίγο πριν την έναρξη του προκριματικού γύρου επειδή απέτυχε σε τεστ αναβολικών. Σε ηλικία 17 ετών και 331 ημερών, η Σκολιμόφσκα έγινε η νεότερη Ολυμπιονίκης στη σφυροβολία. Καθώς ήταν η πρώτη φορά που διεξήχθη η σφυροβολία γυναικών στους Ολυμπιακούς Αγώνες, σημείωσε και ολυμπιακό ρεκόρ, το οποίο έμεινε για τέσσερα χρόνια. Κλείνοντας την καριέρα της στην ηλικιακή Κατηγορία Κ18 είχε σημείωσει πέντε παγκοσμία ρεκόρ. Έλαβε τον Πολωνικό Χρυσό Σταυρό της Αξίας για το επίτευγμά της.
Μετά το ολυμπιακό μετάλλιο
Τη σεζόν 2001 τερμάτισε τέταρτη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2001 στο Έντμοντον, με επίδοση 68,05 μέτρων. Ένα μήνα αργότερα βελτίωσε το εθνικό της ρεκόρ στα 71,71 μέτρα, που ήταν αρκετό για να κερδίσει τον τελικό του Γκραν Πρι της IAAF στη Μελβούρνη. Το 2002, πήρε το πρώτο της μετάλλιο πρωταθλήματος μετά την Ολυμπιακή νίκη, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2002. Έκανε ρίψη στα 72,46 μέτρα για να πάρει το αργυρό μετάλλιο πίσω από την Όλγκα Κουζένκοβα, σχεδόν κοντά στη ρίψη των 72,60 μέτρων που έκανε τον Ιούνιο στο Μπίντγκοστς. Προς το τέλος της σεζόν τερμάτισε πέμπτη στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002.
Το 2003, τερμάτισε όγδοη τόσο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2003 όσο και στον Παγκόσμιο Τελικό Στίβου του 2003. Στον τελευταίο γύρο της σφυροβολίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα σημείωσε ατομικό ρεκόρ σεζόν στα 72,57 μέτρα, καταλαμβάνοντας την πέμπτη γενική θέση στο αγώνισμα. Τερμάτισε στην ίδια θέση στον Παγκόσμιο Τελικό Στίβου του 2004.
Νέα ρεκόρ
Το 2008, ωστόσο, ήταν μια αποτυχημένη χρονιά. Η καλύτερη ρίψη της σεζόν ήταν μόνο 73,50 μέτρα, που πέτυχε τον Ιούνιο στη Βαρσοβία. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, προχώρησε από τον προκριματικό γύρο, αλλά δεν κατάφερε να σημειώσει έγκυρη βαθμολογία στον τελικό, με αποτέλεσμα να τερματίσει χωρίς θέση.
Θάνατος
Η Σκολιμόφσκα πέθανε απροσδόκητα σε ηλικία 26 ετών, κατά τη διάρκεια μιας προπόνησης στην Πορτογαλία. Η αιτία του θανάτου της επιβεβαιώθηκε από τη νεκροψία ότι ήταν η πνευμονική εμβολή.
Ο Αγώνας Μνήμης Καμίλα Σκολιμόφσκα ιδρύθηκε το έτος του θανάτου της, αρχικά ως διαγωνισμός σφυροβολίας πριν εξελιχθεί σε ετήσια εκδήλωση στίβου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές αθλήτριες της σφυροβολίας Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Πολωνοί χρυσοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 2005 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Μεντίκα
Η Μεντίκα (πολωνικά: Medyka, Медика) είναι χωριό του Πόβιατ Πσέμισλ, στο Βοεβοδάτο Κάτω Καρπαθίων της νοτιοανατολικής Πολωνίας, στα σύνορα με την Ουκρανία. Είναι η έδρα της Γκμίνα Μεντίκα. Απέχει περίπου 13 χιλιόμετρα ανατολικά του Πσέμισλ και 72 χιλιόμετρα ανατολικά της πρωτεύουσας, του βοεβοδάτου, Ζέσουφ. Ο πληθυσμός του χωριού είναι 2.800 κάτοικοι (2006).
Ιστορία
Το χωριό χρονολογείται από τον Μεσαίωνα. Έγινε μέρος της Μοναρχίας των Αψβούργων μετά τους διαμελισμούς της Πολωνίας το 1772 και παρέμεινε στην Αυστρία μέχρι το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1832, μια μόνο σελίδα από τις αρχές του 15ου αιώνα, η οποία περιέχει μια πολωνική έκδοση του 50ου Ψαλμού, ανακαλύφθηκε στη Μεντίκα. Ονομάζεται Karta medycka («Σελίδα της Μεντίκα») και φυλάσσεται στο Ινστιτούτο Ossolineum στο Βρότσουαφ.
Η 23η Πολωνική Επιλαρχία Παρατήρησης στάθμευσε στη Μεντίκα κατά τη διάρκεια της κοινής γερμανοσοβιετικής εισβολής στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το Σεπτέμβριο του 1939. Στη συνέχεια, το χωριό καταλήφθηκε από τη Σοβιετική Ένωση μέχρι το 1941, υπό την οποία προσαρτήθηκε στο νεοσύστατο Όμπλαστ Ντροχόμπιτς της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ουκρανίας. Το 1941 καταλήφθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία και το 1944 από τη Σοβιετική Ένωση. Τελικά αποκαταστάθηκε στην Πολωνία το 1948 κατά τη διάρκεια μιας αναθεώρησης των συνόρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας Κατηγορία:Συνοριακές διελεύσεις Ουκρανίας-Πολωνίας
Φρανσουά Ζοζέφ Μποζιό
Ο Φρανσουά Ζοζέφ Μποζιό (François-Joseph Bosio, 19 Μαρτίου 1768 – 29 Ιουλίου 1845) ήταν Μονεγάσκος γλύπτης, ο οποίος πέρασε σχεδόν όλη του τη ζωή στη Γαλλία. Ήταν μαθητής του Ωγκυστέν Παζού (Augustin Pajou, 1730-1809), στον οποίο είχε συστήσει ο πρίγκιπας του Μονακό. Μαθήτευσε κοντά και στο διάσημο Ιταλό γλύπτη Αντόνιο Κανόβα, ο οποίος επηρέασε σημαντικά την καλλιτεχνική του πορεία, ώστε να επονομαστεί ο «Γάλλος Κανόβα».
Ο Μποζιό, κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, επιστρατεύθηκε ως εθελοντής. Ταξίδεψε στην Ιταλία, όπου συνδέθηκε με το γλύπτη Λορέντσο Μπαρτολίνι (Lorenzo Bartolini, 1777-1850), ο οποίος τον σύστησε στο βαρόνο Ντομινίκ Ντενόν (Dominique Denon), γενικό διευθυντή των Μουσείων της Γαλλίας.
Ο Μποζιό ανέλαβε πολλές παραγγελίες από το Ντενόν, ο οποίος, ικανοποιημένος από την τέχνη του, τον παρουσίασε στην αυτοκράτειρα Ιωσηφίνα, την προτομή της οποίας και φιλοτέχνησε. Στη συνέχεια, παραχωρήθηκε στον Μποζιό το αποκλειστικό προνόμιο (που μόνο στον Κανόβα είχε μέχρι τότε παραχωρηθεί) να φιλοτεχνήσει από του φυσικού την προτομή του Ναπολέοντα (1810). Φιλοτέχνησε ακόμη τις προτομές του Λουδοβίκου ΙΗ΄, του Καρόλου Ι΄, του βασιλιά και της βασίλισσας της Βεστφαλίας, της αυτοκράτειρας Μαρίας–Λουΐζας, της βασίλισσας Ορτάνς ντε Μπωαρναί κ.ά..
Κατά την περίοδο της Παλινόρθωσης των Βουρβόνων (Restauration), ο Μποζιό ανέλαβε και πάλι πληθώρα παραγγελιών. Το Παρίσι κοσμείται με το αριστουργηματικό τέθριππο της Αψίδας Θριάμβου του Καρουζέλ (Arc de Triomphe du Carrousel), γνωστό ως «Η Ειρήνη οδηγώντας το άρμα του Θριάμβου», τον έφιππο ανδριάντα του Λουδοβίκου ΙΔ΄ στην Πλατεία Βικτουάρ (Place des Victoires), τις ανάγλυφες παραστάσεις των ναπολεόντειων εκστρατειών στη Στήλη Βαντόμ στην Πλατεία Βαντόμ (Place Vendôme).
Στο Μουσείο του Λούβρου βρίσκονται τα γλυπτά του «Αριστέας, θεός των κήπων» (1813-1817), «Υάκινθος» (1817), «Ο Ηρακλής μαχόμενος με τον μεταμορφωμένο σε ερπετό ποταμό Αχελώο», (1824), «Ο Ερρίκος Δ΄ σε παιδική ηλικία» (1824), «Η Νύμφη Σαμαλκίς εξερχόμενη από το λουτρό» (1826), «Η δούκισσα της Ορλεάνης» κ.ά..
Ο Μποζιό πέθανε στο Παρίσι στις 29 Ιουλίου 1845.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι γλύπτες
Πύργος Κοράιντελσταϊν
thumb|right|250px|Ο Πύργος Κοράιντελσταϊν Ο Πύργος Κοράιντελσταϊν (γερμ. Burg Coraidelstein) είναι μεσαιωνικό κάστρο που βρίσκεται κτισμένο στην κορυφή ενός βουνού στην όχθη του Μοζέλα λίγο πιο πάνω από την πόλη Κλόττεν στο κρατίδιο Ρηνανία-Παλατινάτο της Γερμανίας.
Σύμφωνα με την παράδοση κτίστηκε το έτος 960 από τον Δούκα Παλατινάτο Χέρμαν Α' της Λωρραίνης, ενώ μνημονεύεται γραπτώς το 1294 για πρώτη φορά, όταν περιήλθε στην ιδιοκτησία του καθολικού αρχιεπισκόπου της Τριέρης. Το κάστρο κατοικήθηκε μέχρι το 1830 και αργότερα, άγνωστό πότε, ερημώθηκε. Αρχαιότερο τμήμα του κάστρου είναι ο πύργος του, ενώ η αίθουσα κτίστηκε τον 16ο αιώνα, και διευρύνθηκε ακόμα πιο αργότερα. Τα ερείπια είναι σήμερα ιδιωτική ιδιοκτησία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στη Γερμανία Κατηγορία:Πύργοι