cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φρούριο του Κσάνι
Το Φρούριο του Κσάνι ( ქსნის ციხე), επίσης γνωστό ως Φρούριο του Μτκβάρι (მტკვრის ციხე), είναι ένα φρούριο που είναι χτισμένο ψηλά πάνω σε ένα βουνό, σε υψόμετρο 600 μ. από το επίπεδο της θάλασσας, σε μία στρατηγικά πλεονεκτική θέση στη συμβολή των ποταμών Κσάνι και Κύρος, στην ιστορική περιοχή Μουχράνι, στο Δήμο Μτσχέτα του μχάρε Μτσχέτα-Μτιανέτι στην ανατολική Γεωργία. Χτίστηκε από τον Πρίγκιπα Μπαγκράτ Α' του Μουχράνι το 1512 και ανακατασκευάστηκε από τον απόγονο του το 1746. Το φρούριο είναι αναγνωρισμένο ως Αμετακίνητο Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας.
Ιστορία
Το φρούριο χτίστηκε το 1511-1514 από τον πρίγκιπα Μπαγκράτ Α' του Μουχράνι, ο οποίος ήταν o μικρότερος αδελφός του βασιλιά Δαβίδ Ι' του Κάρτλι. Το φρούριο έγινε αμέσως στόχος του γειτονικού Γεωργιανού ηγεμόνα, του Γεωργίου Β' του Καχέτι, ο οποίος ήθελε να εκτοπίσει τον βασιλιά Δαβίδ Ι'. Το 1512 ξεκίνησε μία πολιορκία στο φρούριο που διήρκεσε 3 μήνες, μετά τους οποίους ο Γεώργιος Β' σαρκαστικά έστειλε φρέσκο κρασί στον Μπαγκράτ, θεωρώντας ότι οι αμυνόμενοι έχουν λιμοκτονήσει. Ως απόκριση, ο Μπαγκράτ έστειλε έναν ζωντανό σολωμό από την λιμνούλα του φρουρίου. Ο Γεώργιος συμπέρανε ότι η πολιορκία ήταν μάταιη και αποσύρθηκε. Κατόπιν τούτου, ο Βασιλιάς Δαβίδ Ι' συγχάρηκε τον Μπαγκράτ για την ηρωική του άμυνα και του παραχώρησε τα εδάφη στο Μουχράνι για να τα κυβερνήσει. Το 1513 ο Γεώργιος Β' εισέβαλε στο Κάρτλι και πάλι. Αυτήν την φορά ο Μπαγκράτ τον συνέλαβε και τον φυλάκισε στο φρούριο του Κσάνι, όπου πέθανε. Το φρούριο παρέμεινε στην ιδιοκτησία του οίκου των Μουχράνι που ίδρυσε ο Μπαγκράτ.
Το 1513-1733 το φρούριο του Κσάνι ήταν η κατοικία των Δούκων του Μουχράνι-Μπαγκρατιόνι. Το 1733 έχτισαν το Φρούριο του Μουχράνι κάτω στην κοιλάδα και μετακόμισαν εκεί.
Το 1746 ο Πρίγκιπας Κωνσταντίνος Γ' του Μουχράνι ανακατασκεύασε το φρούριο και τοποθέτησε αναμνηστική επιγραφή πάνω από την πύλη.
Το φρούριο του Κσάνι πάντα είχε προβλήματα με κατολισθήσεις. Το δυτικό τείχος του φρουρίου έχει εξαφανιστεί λόγω αυτού. Κατά τη σοβιετική περίοδο υπήρχε ένας μεγάλος δρόμος που οδηγούσε από την κοιλάδα πάνω στο φρούριο, αλλά καταστράφηκε από τις κατολισθήσεις.
Επί του παρόντος, το φρούριο είναι ανοιχτό για τους επισκέπτες. Είναι προσβάσιμο μέσω πεζοπορικής διαδρομής 30 λεπτών.
Περιγραφή
Το φρούριο του Κσάνι βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Κσάνι, κοντά στο χωριό Τσιχιστζίρι. Είναι προσβάσιμο μόνο από τα νοτιοδυτικά και από την δεσπόζουσα θέση του βλέπει στις κοιλάδες των ποταμών Κσάνι και Μτκβάρι και στην κύρια ανατολική-δυτική Γεωργιανή εθνική οδό.
Το υφιστάμενο φρούριο έχει ακανόνιστο πολυγωνικό σχήμα. Είναι χτισμένο από βότσαλα, και οι δομές από μικτές πέτρες και τούβλα είναι μεταγενέστερες προσθήκες του 18ου αιώνα. Τα τείχη είναι ενισχυμένα με προμαχώνες, πύργους διαφορετικών μεγεθών και σχημάτων και οδοντωτά παραπέτα στις κορυφές τους. Διαθέτει πολεμίστρες και άλλες αμυντικές δομές. Έχει αυλή με μια λιμνούλα και ένα κελάρι κρασιών. Η παροχή νερού γινόταν από υδραγωγείο που διέσχιζε την κορυφογραμμή του βουνού κατά αρκετά χιλιόμετρα.
Οχυρωματικό τείχος
Το τείχος ακολουθεί το ανάγλυφο του εδάφους και έχει διαστάσεις 39,5 x 36,4 μ. Έχει 4 πύργους:
α) Πρισματικός πύργος: βρίσκεται στο κέντρο του δυτικού τείχους, έχει ύψος 16 μ., και στεγάζει την πύλη εισόδου για το φρούριο. Σήμερα είναι ημιερειπωμένος, έχει διασωθεί ο βόρειος τοίχος πάχους 1,7 μ. και το βόρειο τμήμα του δυτικού τοίχου. Η είσοδος για τον πύργο βρίσκεται στον πρώτο όροφο. Ο πρώτος όροφος έχει ύψος 4 μ. και όλοι οι υπόλοιποι 2-2,5 μ. Όλοι οι όροφοι διαθέτουν κόγχες και παράθυρα και στον 4ο όροφο υπήρχε τζάκι.
β) Βορειοδυτικός κυλινδρικός πύργος: βρίσκεται στη βορειοδυτική γωνία του τείχους. Είναι τούβλινη προσθήκη του 18ου αιώνα. Είναι διώροφος, διαθέτει τζάκι στον βόρειο τοίχο και ψηλά παράθυρα σε όλους τους ορόφους.
γ) Βορειοανατολικός κυλινδρικός πύργος: βρίσκεται στη βορειοανατολική γωνία του τείχους. Είναι διώροφος. Τον 18ο αιώνα ενισχύθηκε με τούβλινους τοίχους που αύξησαν τη διάμετρό του κατά 2 μ.
δ) Νοτιοανατολικός πύργος: βρίσκεται στη νοτιοανατολική γωνία του τείχους. Είναι πενταόροφος. Έχει σχήμα ορθογώνιο στρογγυλεμένο στην άκρη. Είναι τούβλινη προσθήκη του 18ου αιώνα, χτισμένη στο εξωτερικό μέρος του τείχους. μικρογραφία|400x400εσ|Η θέα από το φρούριο του Κσάνι. Βλέπει στην κοιλάδα του ομώνυμου ποταμού.
Άλλες δομές
Ένας κυλινδρικός ταμιευτήρας νερού, χωρητικότητας 30 κ.μ. και ένα κελάρι, χωρητικότητας 15 κβέβρι (παραδοσιακά Γεωργιανά πιθάρια οινοποιείου).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα στη Γεωργία Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας
Ούλριχ φον Γιούνγκινγκεν
Ο Ούλριχ φον Γιούνγκινγκεν (Ulrich von Jungingen, Hohenfels, Konstanz, Γερμανία, 1360 – Grunwald, 15 Ιουλίου 1410) ήταν ο 26ος Μάγιστρος των Τευτόνων Ιπποτών, από το 1407 (όταν και διαδέχθηκε στην Τευτονική ηγεσία τον αδελφό του, Κόνραντ φον Γιούνγκινγκεν) έως το 1410. Η επεκτατική τακτική που ακολούθησε έφερε τη σύγκρουση του Τάγματός του με το Μεγάλο Δουκάτο της Λιθουανίας και με το Βασίλειο της Πολωνίας που είχε ως τελικό αποτέλεσμα την ήττα των Τευτόνων στη Μάχη του Γκρούνβαλντ και το θάνατο του ίδιου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεγάλοι Μάγιστροι του Τευτονικού Τάγματος Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς
Αλεξάντερ Τουμασιάν (ποδοσφαιριστής)
Ο Αλεξάντρ Αλεξάντροβιτς Τουμασιάν (Александр Александрович Тумасян, γεννηθείς στις 15 Οκτωβρίου 1992) είναι Αρμένιος ποδοσφαιριστής που αυτή τη στιγμή παίζει ως μέσος για την αρμενική εθνική ομάδα και την ΦΚΙ, η οποία αγωνίζεται στοπρωτάθλημα ποδοσφαίρου Εσθονίας.
Διεθνή καριέρα
Ο Τουμασιάν έπαιξε το πρώτο του διεθνές αγώνα με την εθνική ομάδα στις 31 Μαΐου 2014, σε φιλικό εναντίον της Αλγερίας όπου αντικατέστησε τον Αρτούρ Γιουσπασιάν μετά από 73 λεπτά αγώνα για τον τελευταίο.
Καλοχώρι Καστοριάς
Το Καλοχώρι είναι χωριό στον νομό Καστοριάς. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Καλοχωρίου της δημοτικής ενότητας Μεσοποταμίας του Δήμου Καστοριάς.
Από το Καλοχώρι Καστοριάς κατάγεται η κωπηλάτρια Θωμαΐς Εμμανουηλίδου κατά δήλωση της στο παιχνίδι επιβίωσης Survivor 2022 και συγκεκριμένα στο επεισόδιο που προβλήθηκε στις 16 Μαΐου 2022.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καστοριάς Κατηγορία:Δήμος Καστοριάς
Πτεριά Καστοριάς
Η Πτεριά είναι χωριό στον νομό Καστοριάς. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Πτεριάς της δημοτικής ενότητας Μεσοποταμίας του Δήμου Καστοριάς.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 το χωριό είχε πληθυσμό 133 κατοίκων. Αποτελείται από το Ακόντιο (0 κατοίκους), την Κάτω Πτεριά (24 κατοίκους) και την Πτεριά (109 κατοίκους) σύμφωνα με την απογραφή του 2011. (ΦΕΚ 698/20-3-2014, σελ.10554). https://www.statistics.gr/documents/20181/1210503/FEK_monimos_rev.pdf/125204a0-726f-46fe-a141-302d9e7a38dc
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καστοριάς Κατηγορία:Δήμος Καστοριάς
Κατάλογος αστέρων της Μυίας
Ο παρών κατάλογος αστέρων της Μυίας παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Μυία κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Μ *
Κώστας Τσιμίκας
Ο Κώστας Τσιμίκας (Σέρρες, 12 Μαΐου 1996) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, που αγωνίζεται στην Εθνική Ελλάδας και στην Πρέμιερ Λιγκ της Αγγλίας, για την Λίβερπουλ ΦΚ ως αριστερός πλάγιος αμυντικός.
Τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα τα έκανε σε τοπικές ομάδες των Σερρών και της Θεσσαλονίκης, έως ότου το 2014, που πήγε στις ακαδημίες του Πανσερραϊκού, όπου κι αγωνίστηκε στη Γ' Εθνική κατηγορία το 2013-14. Κατόπιν, πήγε στις ακαδημίες του Ολυμπιακού Πειραιώς, και αργότερα στην πρώτη ομάδα, προτού μετακινηθεί στο Αγγλικό Πρωτάθλημα. Για δύο περιόδους είχε δοθεί δανεικός σε Έσμπιεργκ φΜ και Βίλεμ ΙΙ. Στην καριέρα του έχει κατακτήσει 4 Πρωταθλήματα Ελλάδας.
Από το 2015, έχει υπάρξει μέλος μικρών τμημάτων της Εθνικής Ελλάδας, αρχής γενομένης με το U19 και αργότερα με το U21. Από τον Οκτώβριο του 2018, αγωνίζεται στην Εθνική Ελλάδας Ανδρών, κάνοντας το ντεμπούτο του σε έναν επίσημο αγώνα εναντίον της Ουγγαρίας.
Αρχή καριέρας - Πανσερραϊκός
Ο Τσιμίκας γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 12 Μαΐου του 1996, με καταγωγή από τον Λευκώνα Σερρών. Τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα τα έκανε στην τοπική ομάδα του χωριού του τον Ολυμπιακό Λευκώνα. Έπειτα πήγε στη Νεάπολη Θεσσαλονίκης και συγκεκριμένα στην τοπική ομάδα Α.Σ. Νεάπολη. Κατόπιν, πήγε στις Σέρρες και στον Πανσερραϊκό, όπου γρήγορα υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο. Στις ακαδημίες του Πανσερραϊκού, κατέκτησε δύο πρωταθλήματα της Football League, στις αντίστοιχες ηλικίες. Σε ηλικία 17 ετών, ξεκίνησε να αγωνίζεται και στην πρώτη ομάδα των Σερρών κανονικά, πραγματοποιώντας 20 συμμετοχές, βάζοντας και 5 γκολ, στη Γ' Εθνική κατηγορία, τη σεζόν 2013-14.
2014-15
Τον Ιανουάριο του 2014, εντάχθηκε στις ακαδημίες του Ολυμπιακού, όπου εκεί έχει προπονητή τον Γρηγόρη Γεωργάτο. Εκεί έλαβε πολλές εμπειρίες αγωνιζόμενος στο Τσάμπιονς Λιγκ Νέων. Στις 23 Σεπτεμβρίου 2014, συμπεριλήφθηκε για πρώτη φορά σε αποστολή της πρώτης ομάδας, από τον Μίτσελ, σε έναν αγώνα Κυπέλλου, εναντίον της Παναχαϊκής.
Στις 28 Οκτωβρίου 2015, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τον Ολυμπιακό, σε έναν αγώνα Κυπέλλου, με αντίπαλο τον Πλατανιά, με προπονητή τον Μάρκο Σίλβα. Στις 19 Δεκεμβρίου του 2015, πραγματοποίησε και το ντεμπούτο του στη Σούπερ Λίγκα, σε έναν αγώνα κόντρα στην Καλλονή. Εκείνη τη χρονιά, ο Τσιμίκας πανηγύρισε το Πρωτάθλημα Ελλάδος με τον πειραϊκό σύλλογο, όμως τις επόμενες δύο περιόδους δόθηκε δανεικός, και έως τότε είχε πραγματοποιήσει 12 συμμετοχές στην πρώτη ομάδα του συλλόγου.
Έσμπιεργκ (δανεικός)
Στις 28 Δεκεμβρίου 2016, ο Τσιμίκας, παραχωρήθηκε δανεικός στον δανικό σύλλογο Έσμπιεργκ φΜ, έως και το τέλος της περιόδου 2016-17. Στις 17 Φεβρουαρίου 2017, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τον σύλλογο, ενώ σκόραρε κι ένα γκολ, εναντίον της Σοντερίσκε, σε έναν αγώνα που έληξε 3-0. Από τον δανικό σύλλογο, έφυγε, έχοντας πραγματοποιήσει 13 συμμετοχές.
Βίλεμ ΙΙ (δανεικός)
Στις 30 Ιουνίου 2017, πήγε δανεικός στην ολλανδική Βίλεμ ΙΙ, έως και το τέλος της χρονιάς. Στις 20 Σεπτεμβρίου 2017, έβαλε το πρώτο του γκολ, σε έναν αγώνα εναντίον της ΑΓΟΒΒ Άπελντοορν, για το Κύπελλο Ολλανδίας, σε έναν αγώνα που έληξε 4-2, υπέρ της Βίλεμ. Στις 2 Φεβρουαρίου 2018, σκόραρε ξανά, στην ίδια διοργάνωση, αυτή τη φορά με απευθείας φάουλ, βοηθώντας έτσι την ομάδα του να περάσει στους ημιτελικούς του θεσμού, αφού πρώτα πήγαν και στα πέναλτι.
Ο Έλληνας ακραίος αμυντικός, έκανε γρήγορα και το ντεμπούτο του στην Ερεντιβίζιε, σε μία καλή σεζόν, γενικά, για την ομάδα, ενώ κατάφερε να καθιερωθεί. Στις 17 Μαρτίου του 2018, πέτυχε και το πρώτο του γκολ στο ολλανδικό πρωτάθλημα, σε έναν αγώνα κόντρα στην Τβέντε, σε ένα ματς που έληξε 2-2. Στις 31 Μαρτίου του ίδιου έτους πέτυχε και το δεύτερο του γκολ, κόντρα στην Ουτρέχτη, σε ένα ματς που έληξε 3-2, υπέρ της Βίλεμ. Μετά από αυτόν τον αγώνα, συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη 11αδα του πρωταθλήματος, της τρέχουσας αγωνιστικής. Στις 6 Μαΐου του 2018, πέτυχε και το τρίτο του γκολ, κόντρα στην Φίτεσε, σε ένα ματς που έληξε 2-2.
Επιστροφή στον Ολυμπιακό (2018-19)
Μετά την επιτυχημένη του χρονιά στην Ολλανδία, ο Τσιμίκας γύρισε στον Ολυμπιακό, υπό τις οδηγίες του Πέδρο Μάρτινς. Στις 9 Αυγούστου του 2018, ο Τσιμίκας, πραγματοποίησε και το ντεμπούτο του στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και στο Europa League, σε έναν αγώνα κόντρα στη Λουκέρνη, με τελικό σκορ 4-0, υπέρ του Ολυμπιακού.
Εθνική Ελλάδας
Στις 5 Σεπτεμβρίου του 2015, ο Τσιμίκας έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ελλάδας U19, μπαίνοντας ως αλλαγή, σε ένα διεθνές φιλικό κόντρα στην αντίστοιχη της Φινλανδίας. Έναν χρόνο αργότερα και συγκεκριμένα στις 2 Σεπτεμβρίου του 2016, έκανε και το ντεμπούτο του με την Εθνική Ελλάδας U21, σε έναν αγώνα κόντρα στην αντίστοιχη της Αλβανίας. Με το συγκεκριμένο τμήμα της Εθνικής, πέτυχε και 2 γκολ, τα οποία ήρθαν σε προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος.
Μετά την καλή αρχή που έκανε με τον Ολυμπιακό τη σεζόν 2018-19, ο Μίχαελ Σκίμπε, ο τότε ομοσπονδιακός προπονητής της Εθνικής Ελλάδος τον κάλεσε για πρώτη φορά σε αγώνα της ομάδας, σε αυτόν κόντρα στην Ουγγαρία, για το Πρωτάθλημα Εθνών ΟΥΕΦΑ 2018–19. Έτσι, στις 12 Οκτωβρίου του 2018, πραγματοποίησε την πρώτη του επίσημη εμφάνιση με την Εθνική Ελλάδας. Στις 15 Οκτωβρίου του 2018, αγωνίστηκε ξανά, αυτή τη φορά κόντρα στη Φινλανδία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανσερραϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έσμπιεργκ ΦΒ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Δανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βίλεμ ΙΙ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Δανία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ολλανδία
Ουλφ Κρίστερσον
Ο Ουλφ Γιάλμαρ Εντ Κρίστερσον (σουηδικά: Ulf Hjalmar Ed Kristersson) (γενν. 29 Δεκεμβρίου 1963) είναι Σουηδός πολιτικός, ο οποίος υπηρετεί ως πρωθυπουργός της Σουηδίας και ηγέτης του Κόμματος Μετριοπαθών. Είναι μέλος του Κοινοβουλίου της Σουηδίας για την Κομητεία Σόντερμανλαντ από το 2014 και προηγουμένως από το 1991 έως το 2000 για την Κομητεία Στοκχόλμης. Προηγουμένως υπηρέτησε ως υπουργός Κοινωνικής Ασφάλισης από το 2010 έως το 2014 και πρόεδρος του Συνδέσμου Νέων του Κόμματος Μετριοπαθών από το 1988 έως το 1992.
Στις 11 Δεκεμβρίου 2014 διορίστηκε υπουργός Οικονομικών του Κόμματος Μετριοπαθών και εκπρόσωπος για την οικονομική πολιτική. Την 1η Σεπτεμβρίου 2017, ο Κρίστερσον ανακοίνωσε ότι ήταν υποψήφιος για την ηγεσία του Κόμματος Μετριοπαθών μετά την παραίτηση της Άννα Κίνμπεργκ Μπάτρα. Από τις σουηδικές γενικές εκλογές του 2018, το Κόμμα Μετριοπαθών υπό την ηγεσία του άνοιξε στους Σουηδούς Δημοκρατικούς και μέχρι τα τέλη του 2021 είχε σχηματίσει μια άτυπη δεξιά συμμαχία μαζί τους και δύο κεντροδεξιά κόμματα της διαλυμένης Συμμαχίας. Μετά τις σουηδικές γενικές εκλογές του 2022, το δεξιό μπλοκ απέκτησε την πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο της Σουηδίας, οδηγώντας στην εκλογή του Κρίστερσον ως πρωθυπουργού στις 17 Οκτωβρίου 2022.
Πρώιμη ζωή
Ο Ουλφ Κρίστερσον γεννήθηκε στο Λουντ της Κομητείας Σκάνιας. Οι γονείς του ήταν οι Λαρς Κρίστερσον (1938–2015) και Κάριν Κρίστερσον. Η οικογένεια μετακόμισε στην Τοσχέλα, έξω από την Έσκιλστουνα, πέντε χρόνια αργότερα. Στα νιάτα του, ο Κρίστερσον ήταν γυμναστής θιάσου. Ο Κρίστερσον τελείωσε το γυμνάσιο στην Έσκιλστουνα. Μετά την αποφοίτησή του, ο Κρίστερσον έκανε στρατιωτική θητεία ως διοικητής διμοιρίας στο Σύνταγμα Ούπλαντ από το 1983 έως το 1984 και ολοκλήρωσε ένα πτυχίο στα οικονομικά στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα.
Πρώιμη πολιτική καριέρα
Σε σχέση με τις σουηδικές γενικές εκλογές του 1985, εργάστηκε ως αγωνιστής στην Ένωση Νέων Μετριοπαθών (ΕΝΜ) στο Σόντερμανλαντ. Στις 26 Νοεμβρίου 1988, έγινε νέος πρόεδρος της ΕΝΜ, διαδεχόμενος την Μπέατρις Ασκ. Το 1991, το κεντροδεξιό υπουργικό συμβούλιο του Μπιλντ ανέλαβε την εξουσία και ο Κρίστερσον έγινε μέλος του Κοινοβουλίου (βουλευτής). Υπηρέτησε στην Επιτροπή Κοινωνικής Ασφάλισης. Σύντομα έγινε έντονος επικριτής της συμφωνίας κρίσης της κυβέρνησης με τους Σοσιαλδημοκράτες. Εκείνη την εποχή, ο Κρίστερσον ανέπτυξε φιλία με τον πρώην αρχηγό του κόμματος, Ζόστα Μπόμαν, ο οποίος από ορισμένες απόψεις υποστήριξε επίσης την κριτική του για το υπουργικό συμβούλιο του Μπιλντ.
Το 1992, ο Κρίστερσον αμφισβητήθηκε ως πρόεδρος της ΕΝΜ από τον Φρέντρικ Ράινφελντ. Το συνέδριο είχε προηγηθεί από σημαντικές ιδεολογικές διαιρέσεις μεταξύ φιλελεύθερων και συντηρητικών. Όλα αυτά ξέσπασαν στο συνέδριο στο Λίκσελε, το οποίο έγινε γνωστό ως Μάχη του Λίκσελε. Ο Κρίστερσον, η φιλελεύθερη εναλλακτική, έχασε οριακά. Λέγεται ότι η απώλειά του προκάλεσε την αποχώρησή του από την πολιτική πρώτη γραμμή και στη συνέχεια έγινε γνωστός ως μέρος της «Χαμένης Γενιάς» του Κόμματος Μετριοπαθών. Από το 1995 έως το 1998, ο Κρίστερσον ήταν επικεφαλής μάρκετινγκ στην Timbro.
Καριέρα εκτός πολιτικής
Ο Κρίστερσον άφησε τη βουλευτική του έδρα τον Απρίλιο του 2000, νιώθοντας ότι ο νέος ηγέτης του κόμματος, Μπο Λούντγκρεν, είχε αρνηθεί τις υπηρεσίες του. Ο Κρίστερσον εργάστηκε για δύο χρόνια στον ιδιωτικό τομέα, κυρίως ως διευθυντής επικοινωνιών και αντιπρόεδρος για την εταιρεία συμβούλων Διαδικτύου Adcore.
Ο Κρίστερσον ήταν πρόεδρος του Σουηδικού Κέντρου Υιοθεσίας (Adoptionscenter). Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως προέδρου, προέκυψαν πληροφορίες ότι το κέντρο χειριζόταν υιοθεσίες παιδιών που διακινούνταν από την Κίνα.
Δημοτική πολιτική
Επέστρεψε στην ενεργό πολιτική το 2002 ως Επίτροπος (Δήμαρχος) για τα Οικονομικά στο Στρέγκνες και υπηρέτησε εκεί μέχρι το 2006. Το 2006 διορίστηκε Αντιδήμαρχος (Socialborgarråd) στη Στοκχόλμη, υπεύθυνος για το τμήμα κοινωνικής πρόνοιας και εργασίας. Ο Κρίστερσον κλήθηκε επίσης από τον Φρέντρικ Ράινφελντ να ηγηθεί της επιτροπής που είναι αρμόδια για την ανάπτυξη μιας νέας οικογενειακής πολιτικής για το κόμμα. Αμέσως προκάλεσε διαμάχη προτείνοντας ότι οι πατέρες πρέπει να πάρουν άδεια πατρότητας ενός μήνα για να λάβει η οικογένεια όλα τα επιδόματα. Αυτό ήταν ξεκάθαρα σε σύγκρουση με την παραδοσιακή πολιτική του Κόμματος Μετριοπαθών, η οποία επικεντρωνόταν στην ατομική επιλογή.
Αρχηγός του Κόμματος Μετριοπαθών
Η Άννα Κίνμπεργκ Μπάτρα παραιτήθηκε από την ηγεσία του Κόμματος Μετριοπαθών στις 25 Αυγούστου 2017, μετά από εσωτερική κριτική. Ο Κρίστερσον αποφάσισε δημόσια να θέσει υποψηφιότητα για ηγεσία την 1η Σεπτεμβρίου 2017 και εξελέγη την 1η Οκτωβρίου 2017. Το κόμμα είδε μια απότομη αύξηση της υποστήριξης στις δημοσκοπήσεις, σε σύγκριση με τους χαμηλούς αριθμούς ρεκόρ υπό την προκάτοχό του, Μπάτρα. Έχει πιο σκληρή στάση κατά της μετανάστευσης από τους προκατόχους του.
Σχηματισμός κυβέρνησης 2018-2019
Στις 2 Οκτωβρίου 2018, ορίστηκε από τον Πρόεδρο του Κοινοβουλίου, Αντρέας Νορλέν, για να σχηματίσει νέα κυβέρνηση. Αρχικά επεδίωξε να σχηματίσει έναν κυβερνητικό συνασπισμό με τη συμμετοχή των κομμάτων της Συμμαχίας (Κόμμα Μετριοπαθών, Κόμμα Κέντρου, Χριστιανοδημοκράτες και Φιλελεύθεροι) με την υποστήριξη του Σουηδικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Στις 9 Οκτωβρίου 2018, ανακοίνωσε ότι οι Σοσιαλδημοκράτες είχαν απορρίψει όλες τις περαιτέρω συνομιλίες για συμφωνίες και ότι τώρα θα αναζητούσε άλλους τρόπους για να σχηματίσει νέα κυβέρνηση. Στις 14 Οκτωβρίου 2018 ανακοίνωσε ότι δεν ήταν σε θέση να σχηματίσει νέα κυβέρνηση υπό τις παρούσες συνθήκες.
Στις 5 Νοεμβρίου 2018, ο Πρόεδρος Νορλέν πρότεινε τον Κρίστερσον ως Πρωθυπουργό μετά από αποτυχίες σε όλες τις άλλες κυβερνητικές διαπραγματεύσεις. Στις 14 Νοεμβρίου 2018, το Κοινοβούλιο απέρριψε την προσπάθεια του Κρίστερσον να γίνει πρωθυπουργός με ψήφους 195 κατά και 154 υπέρ. Ήταν η πρώτη φορά που η πρόταση ενός ομιλητή για Πρωθυπουργό έχασε τέτοια ψηφοφορία και η πρώτη φορά εδώ και 40 χρόνια που κεντροδεξιά κόμματα (Κόμμα Κέντρου και Φιλελεύθεροι) άσκησαν βέτο σε έναν κεντροδεξιό υποψήφιο για πρωθυπουργό.
2019–σήμερα
Ο Κρίστερσον είχε συνάντηση τον Δεκέμβριο του 2019 με τον Τζίμι Όκεσον, ηγέτη των Σουηδών Δημοκρατικών, και είπε ότι θα συνεργαστεί μαζί τους στο κοινοβούλιο. Το αντιμεταναστευτικό κόμμα είχε προηγουμένως υποβληθεί σε αποκλεισμό από όλα τα άλλα κόμματα, με τον ίδιο τον Κρίστερσον να αποκλείει το ενδεχόμενο διαλόγου μαζί τους ενόψει των εκλογών του 2018. Σύμφωνα με την Αν-Κάθριν Γιούνγκαρ του Πανεπιστημίου Σοντετόρν, αυτό έφερε τη Σουηδία σε ευθυγράμμιση με πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες στις οποίες συνεργάζονται κεντροδεξιά και ριζοσπαστικά κόμματα. Τον Αύγουστο του 2020, επέκρινε την κυβέρνηση για μια αντιληπτή αποτυχία να αντιμετωπίσει την αυξανόμενη εγκληματικότητα, συμπεριλαμβανομένης της βίας με όπλα, την οποία ονόμασε «δεύτερη πανδημία».
Κυβερνητική κρίση 2021
Στις 29 Ιουνίου 2021, μετά την ανατροπή του πρωθυπουργού Στέφαν Λεβέν, ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου, Αντρέας Νορλέν, ανέθεσε επίσημα στον Κρίστερσον να σχηματίσει κυβέρνηση. Ο Κρίστερσον είχε προθεσμία μέχρι τις 3 Ιουλίου για να αναφέρει την πιθανή κυβέρνησή του στο Νορλέν. Ο Κρίστερσον σχεδίαζε να ηγηθεί ενός συνασπισμού του Κόμματος Μετριοπαθών, των Χριστιανοδημοκρατών, των Σουηδών Δημοκρατών και των Φιλελευθέρων. Την 1η Ιουλίου, ο Κρίστερσον ενημέρωσε τον Πρόεδρο ότι δεν είχε αρκετή υποστήριξη για να σχηματίσει κυβέρνηση και επέστρεψε την εντολή του.
Εκλογές 2022 και σχηματισμός κυβέρνησης
Ο Κρίστερσον ηγήθηκε του Κόμματος Μετριοπαθών κατά την εκστρατεία του 2022, κατά την οποία το κόμμα του έχασε κοινοβουλευτικές έδρες, καθώς και τη δεύτερη θέση (για πρώτη φορά από το 1976). Ωστόσο, το μπλοκ της κεντροδεξιάς κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία, με αποτέλεσμα την παραίτηση της Μαγκνταλένα Άντερσον και τον διορισμό του Κρίστερσον ως πρωθυπουργού από τον πρόεδρο Αντρέας Νορλέν. Ο Κρίστερσον σηματοδότησε την προτίμησή του για μια κυβέρνηση συνεργασίας μεταξύ του δικού του κόμματος (των Μετριοπαθών), των Χριστιανοδημοκρατών και των Φιλελευθέρων, με εξωτερική υποστήριξη από τους Σουηδούς Δημοκράτες.
Στις 14 Οκτωβρίου 2022, ο Κρίστερσον παρουσίασε τη Συμφωνία Τόντε (Tidöavtalet), μια συμφωνία μεταξύ Κόμματος Μετριοπαθών, Χριστιανοδημοκρατών, Φιλελευθέρων και Σουηδών Δημοκρατών. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τα τρία πρώτα κόμματα να αναζητήσουν εντολή για μια νέα κυβέρνηση στο Κοινοβούλιο, με τους Σουηδούς Δημοκρατικούς να έχουν ισχυρή επιρροή. Στις 17 Οκτωβρίου 2022, ο Κρίστερσον εγκρίθηκε ως Πρωθυπουργός από το Κοινοβούλιο, με ψήφους 176 υπέρ και 173 κατά.
Πρωθυπουργός της Σουηδίας (2022–σήμερα)
Στις 18 Οκτωβρίου 2022, ο Κρίστερσον έγινε επίσημα νέος Πρωθυπουργός της Σουηδίας και κατά τη διάρκεια συνάντησης στο Κοινοβούλιο ανακοίνωσε τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου του.
Πολιτικές θέσεις και εικόνα
Ένα πολιτικό προφίλ του 2018 στο The Local περιέγραψε τον Κρίστερσον ως αποπνέοντας «ωραίες δονήσεις: έξυπνος, ταπεινός και λογικός, εύκολος και ανοιχτός στη συζήτηση», ενώ τον τοποθετούσε στα δεξιά των προκατόχων του σε ζητήματα όπως το έγκλημα και η μετανάστευση. Περιγράφηκε επίσης στο ίδιο προφίλ ως εκπρόσωπος της νεοφιλελεύθερης πτέρυγας των Μετριοπαθών. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/80/A23A1112_%2823940224608%29.jpg/230px-A23A1112_%2823940224608%29.jpg|εναλλ.=Kristersson with German Chancellor Angela Merkel in 2017.|μικρογραφία|230x230εσ| Ο Κρίστερσον με τη Γερμανίδα Καγκελάριο [[Άνγκελα Μέρκελ το 2017.]] Ο ίδιος ο Κρίστερσον έχει περιγράψει την κοινωνική κινητικότητα ως ένα από τα βασικά του μελήματα στην πολιτική. Στην πρώτη του ηγετική ομιλία, ο Κρίστερσον δήλωσε ότι η Σουηδία πρέπει να γίνει «μια χώρα για τους ελπιδοφόρους» και ότι οι Μετριοπαθείς πρέπει να είναι «ένα κόμμα για τους ελπιδοφόρους». Όσον αφορά το άσυλο, ο Κρίστερσον δηλώνει ότι υποστηρίζει την ένταξη των προσφύγων στη σουηδική κοινωνία, αλλά υποστηρίζει την υποχρεωτική πολιτιστική αφομοίωση και εκμάθηση της σουηδικής γλώσσας και ότι οι πρόσφυγες θα δουλέψουν και θα πληρώσουν φόρους.
Ο Κρίστερσον απέκλεισε αρχικά το ενδεχόμενο να σχηματίσει συμμαχία με τους Σουηδούς Δημοκράτες (ΣΔ) κατά την ανάληψη της ηγεσίας του κόμματος. Μετά τις σουηδικές γενικές εκλογές του 2018, τερμάτισε την πολιτική της μη συνεργασίας και συναντήθηκε με την ηγεσία των ΣΔ για επίσημες συνομιλίες. Πριν από τις σουηδικές γενικές εκλογές του 2022, ο Κρίστερσον πρότεινε ότι θα σχημάτιζε ένα δεξιό μπλοκ αποτελούμενο από τους Μετριοπαθείς, τους Σουηδούς Δημοκράτες, τους Χριστιανοδημοκράτες και τους Φιλελεύθερους, αλλά εξέφρασε αβεβαιότητα για το αίτημα των ΣΔ να τους κατανεμηθούν υπουργικές θέσεις σε περίπτωση που το δεξιό μπλοκ κερδίσει την πλειοψηφία. Μετά τις εκλογές, ο Κρίστερσον σηματοδότησε τη φιλοδοξία του να σχηματίσει μια νέα συντηρητική κυβέρνηση με την υποστήριξη των ΣΔ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σουηδίας Κατηγορία:Σουηδοί πολιτικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Ουψάλα Κατηγορία:Ηγέτες του Κόμματος Μετριοπαθών (Σουηδία)
Εκκλησία της Παναγίας Θεοσκέπαστης
Η Εκκλησία της Παναγίας Θεοσκέπαστης μπορεί να αναφέρεται στις:
Η Δεύτερη Πνοή
Η Δεύτερη Πνοή (γαλλικά: Le deuxieme souffle), είναι ένα αστυνομικό θρίλερ Γαλλικής παραγωγής 1966 σε σκηνοθεσία Ζαν-Πιέρ Μελβίλ βασισμένο σε ένα μυθιστόρημα του Χοσέ Τζοβάνι. Πρωταγωνιστούν ο Λίνο Βεντούρα, Πολ Μορίς, και ο Μαρσέλ Μποζουφί. Το 2007 ο Αλέν Κορνό σκηνοθέτησε το ριμέικ της ταινίας με πρωταγωνιστές τους Ντανιέλ Οτέιγ και Μόνικα Μπελλούτσι.
Υπόθεση
Ο Γκουστάβ Μάντα (Λίνο Βεντούρα), γνωστός ως Γκυ, δραπετεύει από την φυλακή και πηγαίνει στο Παρίσι για να συναντήσει την  παιδική του φίλη και ερωμένη, την Μανούς (Κριστίν Φαμπρέγκα) η οποία θα του βρει ένα ασφαλές καταφύγιο και θα κινήσει τις διαδικασίες ώστε να αποδράσουν μαζί, για ένα καλύτερο αύριο. Όταν όλα θα είναι έτοιμα θα προταθεί στον Γκυ μία ριψοκίνδυνη "δουλειά", την οποία θα δεχθεί αφού θα  του αποφέρει αρκετά χρήματα που έχει ανάγκη. Τότε θα εμφανιστεί ο πανούργος Επιθεωρητής Μπλοτ (Πολ Μορίς), που αναζητά τα ίχνη του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1966 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ζαν-Πιέρ Μελβίλ Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γαλλία Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ζαν-Πιέρ Μελβίλ
Εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο Γκέργκετι
Η Εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο Γκέργκετι (წმინდა სამება) είναι μία εκκλησία του 14ου αιώνα που βρίσκεται στην κορυφή ενός ψηλού βουνού, στη δεξιά όχθη του ποταμού Τσχέρι (που είναι αριστερός παραπόταμος του ποταμού Τέρεκ), σε υψόμετρο 2170 μέτρων, στο Δήμο Καζμπέκ του μχάρε Μτσχέτα-Μτιανέτι της Γεωργίας. Είναι η μοναδική θολωτή σταυροειδής στην επαρχία Κχέβι. Διαθέτει καμπαναριο και άλλες δομές. Είναι αναγνωρισμένη ως Αμετακίνητο Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας.
Εκκλησία της Παναγίας Θεοσκέπαστης (Πάφος)
εναλλ.=|μικρογραφία|Εκκλησία της Θεοσκέπαστης (άποψη από τα δεξιά) εναλλ.=|μικρογραφία|Εκκλησία της Θεοσκέπαστης (άποψη από τα αριστερά)Η Εκκλησία της Παναγίας Θεοσκέπαστης είναι Βυζαντινή εκκλησία στην Κάτω Πάφο. Η εκκλησία είναι μέρος μιας περιοχής που αναγνωρίστηκε ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ το 1980.
Εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο Γκέργκετι
Ιστορία
Η εκκλησία της Αγίας Τριάδας χτίστηκε την τρίτη δεκαετία του 14ου αιώνα με πέτρες που μεταφέρθηκαν από το χωριό Τσέτσεμπι σε απόσταση 2 χλμ. Το καμπαναριό χτίστηκε το δεύτερο μισό του 14ου αιώνα. Ο βασιλιάς Μπαγκράτ Ε' της Γεωργίας ανέθεσε στους κατοίκους του Γκέργκετι τη διατήρηση του ναού. Τον 15ο αιώνα προστέθηκε ένας χώρος για συμβούλια.
Εκκλησία της Παναγίας Θεοσκέπαστης (Πάφος)
Ιστορία
Η ιστορία της εκκλησίας ανάγεται στον 10ο αιώνα μ.Χ., όταν η Κύπρος αποτελούσε μέρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής εποχής ο Χριστιανισμός έγινε επικρατούσα θρησκεία του νησιού και χτίστηκαν πολλά μοναστήρια και εκκλησίες. Η εκκλησία βρίσκεται κοντά στη θάλασσα, κυριαρχώντας το γύρω σκηνικό.
Εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο Γκέργκετι
Ιστορία
Τον 18ο αιώνα ο Γεωργιανός συγγραφέας Βακχούστι Μπατονισβίλι έγραψε ότι σε περιόδους κινδύνου, πολύτιμα κειμήλια από τη Μτσχέτα, όπως ο Σταυρός της Αγίας Νίνας, μεταφέρονταν εδώ για φύλαξη.
Κατά τη σοβιετική περίοδο όλες οι θρησκευτικές λειτουργίες απαγορεύτηκαν, αλλά η εκκλησία παρέμεινε δημοφιλής τουριστικός προορισμός. Με τις ενέργειες του Πατριάρχη Ηλία Β' η πίστη και η εκκλησιαστική ζωή αναβιώθηκαν. Την 16η Ιουλίου 1980 πραγματοποίησε λειτουργία στην εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο Γκέργκετι αποκαλώντας την ως μία ημέρα αγάπης.
Εκκλησία της Παναγίας Θεοσκέπαστης (Πάφος)
Θρύλοι
Προς τα τέλη του 11ου αιώνα οι Σαρακηνοί ξεκίνησαν τις επιθέσεις τους στην Κύπρο. Η εκκλησία της Θεοσκέπαστης, λόγω της τοποθεσίας της, ήταν εύκολα ορατή από τους εισβολείς. Σύμφωνα με ένα θρύλο, η εκκλησία σκεπαζόταν με σύννεφα και θεωρούταν αόρατη όταν οι Σαρακηνοί την πλησίαζαν. Σύμφωνα με τη παράδοση, όταν ένας Σαρακηνός μπήκε στην εκκλησία και προσπάθησε να τη διαρρήξει, θεϊκή δύναμη έκοψε τα χέρια του.
Εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο Γκέργκετι
Ιστορία
Επί του παρόντος, η εκκλησία λειτουργεί ως μέρος της Γεωργιανής Ορθόδοξης και Αποστολικής Εκκλησίας. Στη γη της χτίζεται ένα μοναστήρι. Η εκκλησία είναι ένας δημοφιλής προορισμός για τους πεζοπόρους, και είναι προσβάσιμη με ανάβαση μιάμισης ώρας στο βουνό.
Τον Δεκέμβριο του 2018 κατασκευάστηκε ένας ασφαλτοστρωμένος δρόμος που οδηγεί στην πόρτα της εκκλησίας και είναι κατάλληλος για αυτοκίνητα.
Εκκλησία της Παναγίας Θεοσκέπαστης (Πάφος)
Η νέα εκκλησία
Η σημερινή εκκλησία της Παναγίας Θεοσκέπαστης χτίστηκε στα θεμέλια της παλαιότερης βυζαντινής εκκλησίας το 1923. Η νέα εκκλησία ανοικοδομήθηκε με την ίδια αρχιτεκτονική που υπήρχε στην παλαιότερη εκκλησία. Τον Μάρτιο του 2009, ολοκληρώθηκε η πλήρης ανακαίνιση της εκκλησίας.
Εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο Γκέργκετι
Περιγραφή
Η Εκκλησία της Αγίας Τριάδας είναι μεσαίου μεγέθους, θολωτή, σταυροειδής σε ορθογώνια βάση. Έχει 2 εισόδους, στα νότια και δυτικά. Εκατέρωθεν του ιερού με την Αγία Τράπεζα υπάρχουν δύο δωμάτια, εκ των οποίων το νότιο είναι η τραπεζαρία. Ο θόλος στηρίζεται στις γωνιές του ιερού και σε 2 κολόνες στα δυτικά. Το τύμπανο του θόλου είναι δεκαπλευρικό και έχει 5 παράθυρα και ορισμένα ψευδοπαράθυρα. Ο θόλος είναι ανακατασκευασμένος με τούβλα, και αρχικά ήταν πέτρινος. Το εσωτερικό της εκκλησίας φωτίζεται από ένα παράθυρο σε κάθε τοίχο και τα 5 παράθυρα του θόλου. Το κτίριο έχει έναν δεύτερο όροφο που χρησιμοποιείται ως σοφίτα.
Εκκλησία της Παναγίας Θεοσκέπαστης (Πάφος)
Σημαντικά εκθέματα
Στην εκκλησία φυλάσσονται πολύτιμες εικόνες, όπως μια θαυματουργή εικόνα καλλυμένη με άργυρο. Πιστεύεται ότι η εικόνα είναι μια από εβδομήντα εικόνες που δημιούργησε ο Ευαγγελιστής Λουκάς.
Εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο Γκέργκετι
Περιγραφή
Στο εξωτερικό, οι προσόψεις δεν είναι πολύ διακοσμημένες. Υπάρχει ένας σταυρός σε κάθε πλευρά, με μεγαλύτερο και πιο διακοσμημένο αυτόν της ανατολικής πρόσοψης.
Εκκλησία της Παναγίας Θεοσκέπαστης (Πάφος)
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κύπρο Κατηγορία:Πάφος
Ευγένιος Ονέγκιν
Ευγένιος Ονέγκιν (παλαιά ρωσικά: Евгеній Онѣгинъ ρωσικά: Евгений Онегин) είναι ένα μυθιστόρημα σε στίχους, γραμμένο από τον Αλεξάντρ Πούσκιν.
Ο Ονέγκιν θεωρείται κλασικό δείγμα ρωσικής λογοτεχνίας, και ο πρωταγωνιστής του έχει γίνει πρότυπο για πολλούς Ρώσους λογοτεχνικούς ήρωες (οι λεγόμενοι περιττοί άνθρωποι. Εκδόθηκε σε σειριακή μορφή ανάμεσα στο 1825 και το 1832. Η πρώτη ολοκληρωμένη έκδοση δημοσιεύθηκε το 1833, και η επί του παρόντος αποδεκτή εκδοχή βασίζεται στη δημοσίευση του 1837.
Σχεδόν ολόκληρο το έργο δημιουργήθηκε από 389 δεκατετρασύλλαβες στροφές (5446 στίχοι συνολικά) ιαμβικού τετράμετρου με το ασυνήθιστο σχήμα ομοιοκαταληξίας "AbAbCCddEffEgg", όπου τα κεφαλαία γράμματα αναπαριστούν τη θηλυκή ομοιοκαταληξία, ενώ τα πεζά γράμματα αναπαριστούν την αρσενική ομοιοκαταληξία. Αυτή η μορφή είναι γνωστή ως "Στροφή του Ονέγκιν" ή "Σονέτο του Πούσκιν".
Το καινοτόμο σχήμα ομοιοκαταληξίας, ο φυσικός τόνος και το ύφος, και η οικονομική διαφάνεια της παρουσίασης, επιδεικνύουν τη μαεστρία που έπαιξε ουσιαστικό ρόλο στο να ανακηρύξουμε τον Πούσκιν ως αδιαμφισβήτητο μαιτρ της ρωσικής ποίησης.
Η ιστορία λέγεται από έναν αφηγητή (μια ελαφρώς δραματοποιημένη έκδοση της δημόσιας εικόνας του Πούσκιν), του οποίου ο τόνος είναι μορφωμένος, κοσμικός και οικείος. Ο αφηγητής περιστρέφεται κατά περιόδους, συνήθως για να επεκτείνει τις πτυχές αυτού του κοινωνικού και πνευματικού κόσμου. Αυτό το αφηγηματικό στυλ επιτρέπει την ανάπτυξη των χαρακτήρων και δίνει έμφαση στο δράμα της πλοκής παρά στη σχετική απλότητα της.
Το βιβλίο θαυμάζεται για την τέχνη του αφηγηματικού του στίχου καθώς και για την εξερεύνηση της ζωής, του θανάτου, της αγάπης, της ανίας, των κανόνων και του πάθους.
Υπόθεση
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1820, ο Ευγένιος Ονέγκιν είναι ένας βαριεστημένος δανδής στην Αγία Πετρούπολη, που η ζωή του αποτελείται από χορούς, συναυλίες, πάρτι, και τίποτα περισσότερο. Μετά το θάνατο του πλούσιου θείου του, κληρονομεί μια μεγάλη περιουσία και ένα εκμισθωμένο κτήμα. Όταν μετακομίζει στη χώρα, δημιουργεί φιλία με το γείτονά του, τον ρομαντικό ποιητή ονόματι Βλαδίμηρο Λένσκι. Ο Λένσκι προσκαλεί τον Ονέγκιν να γευματίσει μαζί με την οικογένεια της αρραβωνιαστικιάς του, την κοινωνική αλλά μάλλον απερίσκεπτη, Όλγα Λάρινα. Σε αυτήν τη συνάντηση, ρίχνει μια ματιά στην αδελφή της Όλγας, την Τατιάνα. Μια ήσυχη, ώριμη, ρομαντική, και το ακριβώς αντίθετο από την Όλγα, η Τατιάνα αρχίζει να προσελκύεται από τον Ονέγκιν. Αμέσως μετά, ανοίγει την ψυχή της στον Ονέγκιν, σε ένα γράμμα που του εξομολογείται τον έρωτά της. Αντίθετα με τις προσδοκίες της, ο Ονέγκιν δεν της επιστρέφει επιστολή. Όταν συναντιούνται αυτοπροσώπως, απορρίπτει το φλερτ της ευγενικά, αλλά απαξιωτικά και επικριτικά. Η περίφημη αυτή ομιλία συχνά αναφέρεται ως το Κήρυγμα του Ονέγκιν: παραδέχεται ότι η επιστολή ήταν συγκινητική, αλλά λέει ότι σύντομα θα βαριόταν με το γάμο και ότι θα μπορούσε να προσφέρει στην Τατιάνα μόνο τη φιλία του· τη συμβουλεύει ψυχρά να ελέγχει τα συναισθήματά της στο μέλλον, μην τυχόν και εκμεταλλευτεί άλλος άνδρας την αθωότητά της.
Αργότερα, ο Λένσκι, για να πειράξει τον Ονέγκιν, τον καλεί στην ονομαστική εορτή της Τατιάνας, υποσχόμενος μια μικρή συνάντηση με την Τατιάνα, την Όλγα, και τους γονείς τους. Όταν ο Ονέγκιν φθάνει, βρίσκει αντ' αυτού μια δεξίωση χορού, μια αγροτική παρωδία αντίθετη από τους χορούς της υψηλής κοινωνίας στην Αγία Πετρούπολη, που έχει ήδη βαρεθεί. Ο Ονέγκιν εκνευρίζεται με τους καλεσμένους που κουτσομπολεύουν εκείνον και την Τατιάνα, και με το Λένσκι που τον έπεισε να έρθει. Αποφασίζει να πάρει εκδίκηση με το να χορέψει και να φλερτάρει την Όλγα. Η Όλγα παύει να έχει αισθήματα για τον αρραβωνιαστικό της και προφανώς ελκύεται από τον Ονέγκιν. Ο σοβαρός και άπειρος Λένσκι προκαλέι τον Ονέγκιν να μονομαχήσουν· ο Ονέγκιν αποδέχεται διστακτικά, καθώς αισθάνεται υποχρεωμένος από την κοινωνική παράδοση. Κατά τη διάρκεια της μονομαχίας, ο Ονέγκιν σκοτώνει απρόθυμα τον Λένσκι. Έπειτα, εγκαταλείπει την ιδιοκτησία του, ταξιδεύοντας στο εξωτερικό, για να εξασθενίσει το αίσθημα της τύψης του.
Η Τατιάνα επισκέπτεται το αρχοντικό του Ονέγκιν, όπου κοιτάζει τα βιβλία και τις σημειώσεις στους στηλοθέτες, και αρχίζει να αναρωτιέται άν ο χαρακτήρας του Ονέγκιν είναι απλώς ένα κολάζ διάφορων λογοτεχνικών ηρώων, και αν στην πραγματικότητα δεν υπάρχει "πραγματικός Ονέγκιν". Η Τατιάνα, ακόμα πληγωμένη από την απώλεια του Ονέγκιν, πείθεται από τους γονείς της να ζήσει με τη θεία της στη Μόσχα με σκοπό να βρει μνηστήρα.
Αρκετά χρόνια περνούν, και η σκηνή γυρνάει στην Αγία Πετρούπολη. Ο Ονέγκιν έχει έρθει να παρακολουθήσει τους πιο σημαντικούς χορούς και να έρθει σε επαφή με τους ηγέτες της παλαιάς ρωσικής κοινωνίας. Βλέπει την πιο όμορφη γυναίκα, που αιχμαλωτίζει την προσοχή όλων, και συνειδητοποιεί ότι είναι η ίδια Τατιάνα, της οποίας απέρριψε τον έρωτα. Πλέον είναι παντρεμένη με έναν αρκετά μεγαλύτερο πρίγκιπα. Με το που βλέπει την Τατιάνα ξανά, του γίνεται εμμονή να κερδίσει τη στοργή της, παρά το γεγονός ότι είναι παντρεμένη. Ωστόσο, οι προσπάθειές του απορρίπτονται. Της γράφει πολλές επιστολές, αλλά δε λαμβάνει απάντηση. Εν τέλει ο Ονέγκιν καταφέρνει να δει την Τατιάνα και της προσφέρει την ευκαιρία να κλεφτούν μιας και συναντήθηκαν ξανά. Ανακαλεί τις μέρες που θα μπορούσαν να είναι ευτυχείς, αλλά καταλήγει στο συμπέρασμα ότι έχει περάσει η ώρα. Ο Ονέγκιν επαναλαμβάνει τον έρωτά του για εκείνην. Μη αντέχοντας άλλο για μια στιγμή, παραδέχεται πως ακόμη τον αγαπά, αλλά δε θα του επιτρέψει να την καταστρέψει και του ξεκαθαρίζει την απόφασή της να παραμείνει πιστή στο σύζυγό της. Τον εγκαταλείπει μετανιωμένο για το πικρό του πεπρωμένο.
Κύρια θέματα
Ένα από τα κύρια θέματα του Ευγένιου Ονέγκιν είναι η σχέση ανάμεσα στη μυθοπλασία και την αληθινή ζωή. Οι άνθρωποι συχνά διαμορφώνονται από την τέχνη, και το έργο είναι γεμάτο με παραπομπές σε άλλα σημαντικά λογοτεχνικά έργα.
Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο είναι η δημιουργία μιας γυναίκας με νοημοσύνη και βάθος στην Τατιάνα, της οποίας η ευάλωτη ειλικρίνεια και η ειλικρίνεια στο θέμα της αγάπης την έχει κάνει ηρωίδα αμέτρητων ρωσικών γυναικών, παρά την φαινομενική της αθωότητα. Ο Πούσκιν, στο τελευταίο κεφάλαιο, ενώνει την καινούρια μορφή της Μούσας του και της Τατιάνας στην κοινωνία μετά από μια μακρά περιγραφή του πώς τον καθοδήγησε στα έργα του.
Ίσως το πιο σκοτεινό θέμα -παρά την ελαφριά προσέγγιση της αφήγησης- είναι η παρουσίαση του Πούσκιν για τη θανάσιμη απάνθρωπη κοινωνική σύμβαση. Ο Ονέγκιν είναι ο κομιστής του σε αυτό το έργο. Η επαγωγή του σε εγωισμό, ματαιοδοξία και αδιαφορία καταλαμβάνει την εισαγωγή και δεν μπορεί να ξεφύγει όταν μετακομίζει στη χώρα. Η αδυναμία του να συσχετιστεί με τα συναισθήματα των άλλων και ολόκληρη την έλλειψη ενσυναίσθησης -η σκληρότητα που ενσταλάσσεται σ 'αυτόν από τον «κόσμο»- συνοψίζεται στην πρώτη στροφή του πρώτου βιβλίου από τις εντυπωσιακά εγωκεντρικές σκέψεις του, να είναι με τον ετοιμοθάνατο θείο του, από τον οποίο θα κληρονομήσει το κτήμα του:
Ωστόσο, ο "διάβολος πηγαίνει στον Ονέγκιν" όταν κυριολεκτικά και μεταφορικά σκοτώνει τόσο την αθωότητα όσο και την ειλικρίνεια πυροβολώντας τον Λένσκι στη μονομαχία και να απορρίπτοντας την Τατιάνα. Η Τατιάνα παίρνει το μάθημά της: θωρακισμένη ενάντια στα συναισθήματα και βυθισμένη στους κανόνες, συντρίβει αργότερα την ειλικρίνεια και τύψεις του. (Αυτή η επική ανατροπή των ρόλων και οι ευρείες κοινωνικές προοπτικές του έργου, παρέχουν επαρκή δικαιολογία για τον υπότιτλο της "ένα μυθιστόρημα σε στίχους".)
Ο εφιάλτης της Τατιάνας απεικονίζει την κρυμμένη επιθετικότητα του "κόσμου". Στο όνειρο, κυνηγιέται πάνω σε ένα παγωμένο χειμωνιάτικο τοπίο από μια τρομακτική αρκούδα (που αντιπροσωπεύει την αγριότητα του απάνθρωπου προσώπου του Ονέγκιν) και έρχεται αντιμέτωπη με δαίμονες και ξωτικά σε μια καλύβα, που ελπίζει ότι θα της προσφέρει καταφύγιο. Αυτός ο εφιάλτης έρχεται σε αντίθεση με την ανοιχτή ζωτικότητα των "αληθινών" ανθρώπων στο χορό, δίνοντας δραματική έμφαση στον πόλεμο των ζεστών ανθρώπινων συναισθημάτων ενάντια στη ψυχρή πλαστότητα της κοινωνίας.
Έτσι, ο Ονέγκιν έχασε την αγάπη του, σκότωσε τον μοναδικό του φίλο και δεν βρήκε ικανοποίηση στη ζωή του. Είναι θύμα της υπερηφάνειας και του εγωισμού του. Είναι καταδικασμένος στη μοναξιά και αυτή είναι η τραγωδία του.
Η σύγκρουση μεταξύ τέχνης και ζωής δεν ήταν απλή μυθοπλασία στη Ρωσία, αλλά στην πραγματικότητα απεικονίζεται από τη μοίρα του Πούσκιν: κι εκείνος σκοτώθηκε σε μια μονομαχία, πέφτοντας θύμα των κοινωνικών συμβάσεων της ρωσικής ανώτερης κοινωνίας.
Σύνθεση και δημοσίευση
Όπως πολλά άλλα μυθιστορήματα του 19ου αιώνα, ο Ονέγκιν γράφτηκε και δημοσιεύθηκε σε σειρά, με κομμάτια κάθε κεφαλαίου να εμφανίζονται συχνά σε περιοδικά πριν την έκδοσή τους. Πολλές αλλαγές, κάποιες μικρές και κάποιες μεγάλες, έγιναν από την πρώτη εμφάνιση μέχρι την τελευταία έκδοση κατά τη διάρκεια της ζωής του Πούσκιν. Οι επόμενες ημερομηνίες προέρχονται κυρίως από τη μελέτη του Ναμπόκοφ σχετικά με τις φωτογραφίες των σχεδίων του Πούσκιν που ήταν διαθέσιμες εκείνη τη στιγμή, καθώς και με τις εργασίες άλλων ανθρώπων για το θέμα.
Η πρώτη στροφή του πρώτου κεφαλαίου ξεκίνησε στις 9 Μαΐου 1823 και εκτός από τρεις στροφές (XXXIII, XVIII και XIX), το κεφάλαιο ολοκληρώθηκε στις 22 Οκτωβρίου. Οι υπόλοιπες στροφές ολοκληρώθηκαν και προστέθηκαν στον σημειωματάριό του την πρώτη εβδομάδα του Οκτωβρίου του 1824. Το πρώτο κεφάλαιο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο σύνολό του σε φυλλάδιο στις 16 Φεβρουαρίου 1825 με πρόλογο που υποδηλώνει ότι ο Πούσκιν δεν είχε σαφές σχέδιο για το πώς θα συνεχίσει το μυθιστόρημα.
Το δεύτερο κεφάλαιο ξεκίνησε στις 22 Οκτωβρίου 1823 (ημερομηνία κατά την οποία ολοκληρώθηκε το μεγαλύτερο μέρος του πρώτου κεφαλαίου) και ολοκληρώθηκε στις 8 Δεκεμβρίου, εκτός από τις στροφές XL και XXXV, οι οποίες προστέθηκαν κάποια στιγμή τους επόμενους τρεις μήνες. Η πρώτη ξεχωριστή έκδοση του δεύτερου κεφαλαίου εμφανίστηκε στις 20 Οκτωβρίου 1826.
Πολλά γεγονότα συνέβησαν τα οποία διέκοψαν τη σύνταξη του τρίτου κεφαλαίου. Τον Ιανουάριο του 1824, ο Πούσκιν σταμάτησε να γράφει τον Ονέγκιν, για να γράψει τους Τσιγγάνους. Εκτός από το XXV, προστέθηκαν στις 25 Σεπτεμβρίου 1824 οι στροφές I-XXXI. Ο Nabokov υποθέτει ότι η επιστολή της Τατιάνας γράφτηκε στην Οδησσό μεταξύ 8 Φεβρουαρίου και 31 Μαΐου 1824. Ο Πούσκιν υπέστη τη δυσαρέσκεια του τσαρικού καθεστώτος στην Οδησσό και περιορίστηκε στην οικογενειακή ιδιοκτησία των Μιχαηλόφσκων στο Πσκοφ για δύο χρόνια. Έφυγε από την Οδησσό στις 21 Ιουλίου 1824 και έφτασε στις 9 Αυγούστου. Η συγγραφή επαναλήφθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου και το τρίτο κεφάλαιο ολοκληρώθηκε (εκτός από την στροφή XXXVI) στις 2 Οκτωβρίου. Η πρώτη ξεχωριστή δημοσίευση του τρίτου κεφαλαίου ήταν στις 10 Οκτωβρίου 1827.
Η συγγραφή του πέμπτου κεφαλαίου ξεκίνησε στις 4 Ιανουαρίου 1826 και οι 24 στροφές ολοκληρώθηκαν πριν από την έναρξη του ταξιδιού του, για να κάνει αναφορά στον Τσάρο για την ελευθερία του. Έφυγε για αυτό το ταξίδι στις 4 Σεπτεμβρίου και επέστρεψε στις 2 Νοεμβρίου 1826. Ολοκλήρωσε το υπόλοιπο κεφάλαιο την εβδομάδα από τις 15 έως τις 22 Νοεμβρίου 1826. Η πρώτη ξεχωριστή έκδοση του πέμπτου κεφαλαίου εμφανίστηκε με το τέταρτο κεφάλαιο σε μια δημοσίευση που έγινε από τις 31 Ιανουάριο και 2 Φεβρουαρίου του 1828.
Όταν ο Ναμπόκοφ πραγματοποίησε τη μελέτη του για τη συγγραφή του Ονέγκιν, χάθηκε το χειρόγραφο του έκτου κεφαλαίου, αλλά είναι γνωστό ότι ο Πούσκιν ξεκίνησε το έκτο κεφάλαιο πριν ολοκληρώσει το πέμπτο κεφάλαιο. Το μεγαλύτερο μέρος του έκτου κεφαλαίου φαίνεται να έχει γραφεί πριν από τις αρχές της 19ης Δεκεμβρίου του 1826 όταν ο Πούσκιν επέστρεψε στη Μόσχα μετά από εξορία στο οικογενειακό του κτήμα. Πολλές στροφές φάνηκαν να έχουν γραφεί μεταξύ 22 και 25 Νοεμβρίου του 1826. Στις 23 Μαρτίου του 1828 δημοσιεύθηκε η πρώτη ξεχωριστή έκδοση του έκτου κεφαλαίου.
Ο Πούσκιν άρχισε να γράφει το έβδομο κεφάλαιο τον Μάρτιο του 1827, αλλά άμβλυνε το αρχικό του σχέδιο για τη γραφή του κεφαλαίου και ξεκίνησε μια διαφορετική προσέγγιση, συμπληρώνοντας το κεφάλαιο στις 4 Νοεμβρίου του 1828. Η πρώτη ξεχωριστή έκδοση του έβδομου κεφαλαίου εκτυπώθηκε για πρώτη φορά στις 18 Μαρτίου του 1836.
Ο Πούσκιν σκόπευε να γράψει ένα κεφάλαιο που ονομάζεται "Το ταξίδι του Ονέγκιν", το οποίο συνέβη μεταξύ των γεγονότων των κεφαλαίων 7 και 8 και στην πραγματικότητα υποτίθεται ότι ήταν το όγδοο κεφάλαιο. Έχουν δημοσιευθεί αποσπάσματα αυτού του ατελούς κεφαλαίου, με τον ίδιο τρόπο που τμήματα κάθε κεφαλαίου έχουν δημοσιευθεί σε περιοδικά πριν από την πρώτη δημοσίευση του κάθε κεφαλαίου σε ξεχωριστή έκδοση. Όταν ο Πούσκιν ολοκλήρωσε το όγδοο κεφάλαιο, το δημοσίευσε ως το τελευταίο κεφάλαιο, έχοντας ακόμη την πρόθεση να ολοκληρώσει το κεφάλαιο που λείπει. Όταν ο Πούσκιν τελικά αποφάσισε να εγκαταλείψει αυτό το κεφάλαιο, διέγραψε τμήματα του επιλόγου, για να ταιριάζει με την αλλαγή.
Το όγδοο κεφάλαιο ξεκίνησε πριν από τις 24 Δεκεμβρίου του 1829, ενώ ο Πούσκιν ήταν στην Αγία Πετρούπολη. Τον Αύγουστο του 1830, πήγε στο Μπολντίνο (οικογενειακό κτήμα του Πούσκιν) όπου, λόγω μιας επιδημίας χολέρας, αναγκάστηκε να παραμείνει για τρεις μήνες. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, παρήγαγε ό, τι ο Ναμπόκοφ περιγράφει ως «απίστευτο αριθμό αριστουργημάτων» και τελείωσε την αντιγραφή του όγδοου κεφαλαίου στις 25 Σεπτεμβρίου του 1830. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1831, ο Πούσκιν αναθεώρησε και ολοκλήρωσε το όγδοο κεφάλαιο εκτός από το "Το Γράμμα του Ονέγκιν", που ολοκληρώθηκε στις 5 Οκτωβρίου του 1831. Η πρώτη ξεχωριστή έκδοση του όγδοου κεφαλαίου εμφανίστηκε στις 10 Ιανουαρίου του 1832.
Ο Πούσκιν έγραψε τουλάχιστον 18 στροφές ενός δέκατου κεφαλαίου που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Περιείχε πολλές σάτιρες, ακόμα και άμεση κριτική για τους σύγχρονους Ρώσους κυβερνήτες, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του Αυτοκράτορα. Φοβούμενος ότι θα διωχθεί για ασυμφωνία, ο Πούσκιν έκαψε το μεγαλύτερο μέρος του δέκατου κεφαλαίου. Πολύ λίγα από αυτό σώθηκαν στα σημειωματάρια του Πούσκιν.
Η πρώτη πλήρης έκδοση του βιβλίου δημοσιεύθηκε το 1833. Μικρές διορθώσεις έγιναν από τον Πούσκιν για την έκδοση του 1837. Το τυπικό αποδεκτό κείμενο βασίζεται στην έκδοση του 1837 με μερικές αλλαγές λόγω της αποκατάστασης της λογοκρισίας του Τσάρου.
Η μονομαχία
Την εποχή του Πούσκιν, στις αρχές του 19ου αιώνα, οι μονομαχίες ήταν πολύ αυστηρά ρυθμισμένες. Το πρωταρχικό καθήκον του μάρτυρα ήταν να αποτρέψει πραγματικά τη μονομαχία και μόνο όταν αμφότεροι οι πολεμιστές δεν ήταν πρόθυμοι να υποχωρήσουν έπρεπε να προχωρήσει κανονικά η μονομαχία. Επομένως, ο μάρτυρας του διεκδικητή θα πρέπει πάντα να ρωτάει το κόμμα πρόκλησης εάν θέλει να ζητήσει συγνώμη για τις ενέργειες που οδήγησαν στην πρόκληση.
Στο Ευγένιος Ονέγκιν, ο μάρτυρας του Λένσκι, ο Ζαρέτσκι, δεν ρωτάει τον Ονέγκιν εάν θέλει να απολογηθεί, και επειδή δεν επιτρέπεται στον Ονέγκιν να απολογηθεί με δική του πρωτοβουλία, η μονομαχία λαμβάνει χώρα με θανατηφόρες συνέπειες. Ο Ζαρέτσκι περιγράφεται ως "κλασικός και τυπολατρικός σε μονομαχίες" (κεφάλαιο 6, στροφή XXVI), και αυτό είναι εξαιρετικά ξεχωριστό για έναν ευγενή. Η πρώτη ευκαιρία του Ζαρέτσκι να τερματίσει τη μονομαχία είναι όταν παραδίδει τη γραπτή πρόκληση του Λένσκι στο Ονέγκιν (κεφάλαιο 6, στροφή IX). Αντί να ρωτήσει τον Ονέγκιν αν θα ήθελε να απολογηθεί, απολογείται ότι έχει να κάνει πολλές δουλειές στο σπίτι και ότι θα φύγει μόλις ο Ονέγκιν (υποχρεωτικά) αποδεχτεί την πρόκληση.
Την ημέρα της μονομαχίας, ο Ζαρέτσκι έχει περισσότερες πιθανότητες να αποτρέψει τη μονομαχία. Επειδή η μονομαχία ήταν απαγορευμένη στη Ρωσική Αυτοκρατορία, γίνονταν πάντοτε κατά την αυγή. Ο Ζαρέτσκι προτρέπει τον Λένσκι να είναι έτοιμος λίγο μετά τις 6 το πρωί (κεφάλαιο 6, στροφή XXIII), επειδή περιμένει ότι ο Ονέγκιν θα είναι έτοιμος εγκαίρως. Ωστόσο, ο Ονέγκιν παρακοιμάται (κεφάλαιο 6, στροφή XXIV) και φτάνει στη σκηνή με καθυστέρηση περισσότερο από μια ώρα. Σύμφωνα με τον κώδικα μονομαχίας, εάν ένας μονομάχος φτάσει με καθυστέρηση άνω των 15 λεπτών, χάνει αυτόματα τη μονομαχία. Ο Λένσκι και ο Ζαρέτσκι περιμένουν όλη την ώρα (κεφάλαιο 6, στροφή XXVI), παρόλο που καθήκον του Ζαρέτσκι ήταν να ανακηρύξει τον Λένσκι ως νικητή και να τον πάει στο σπίτι.