cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χάθα γιόγκα
Η πρακτική της Χάθα Γιόγκα
Πέρα από τα ψυχικά και σωματικά οφέλη που έχει η Χάθα Γιόγκα, σημαντική κρίνεται και η παροχή εξοπλισμού κατά τη διάρκεια του μαθήματος για λόγους ασφαλείας και καλύτερης εφαρμογής της Γιόγκα. Ο εξοπλισμός αυτός λοιπόν, περιλαμβανει μαξιλάρια διαλογισμού, λουριά, κουβέρτες και μαξιλάρες. Παρόλο που μπορεί να είναι φανομενικά ένα απαλό είδος γιόγκα, μερικές ασκήσεις αποτελούν πρόκληση για το σώμα και το πνεύμα.
Μία τυπική συνεδρία Χάθα Γιόγκα διαρκεί συνήθως 45 με 90 λεπτά. Όσοι δεν γνωρίζουν με ποιον τρόπο να εξασκηθούν σωστά, καλό θα ήταν να ακολουθήσουν τις συμβουλές ενός εκπαιδευτή, γιατί υπάρχει κίνδυνος να καταπονηθεί το σώμα τους. Η Χάθα Γιόγκα διαφέρει από άλλα είδη γιόγκα ως προς τη διαδοχή, τη διάρκεια των ασκήσεων και το στόχο του μαθήματος. Πιο συγκεκριμένα, στη Χάθα Γιόγκα οι μαθητές ακολουθούν μία στάση-πρακτική, μένουν και εμβαθύνουν σε αυτή για μερικές ή περισσότερες αναπνοές. Αντιθέτως, σε άλλη είδη γιόγκα, ο ρυθμός αυτών των στάσεων-πρακτικών εναλλάσσεται γρήγορα.
Βιβλιογραφία - Πηγές
Κατηγορία:Γιόγκα
Πανίδα Κύθνου
μικρογραφία|Βαλκανοβάτραχος στο λιμνίο στα Εισόδια Θεοτόκου Η πανίδα της Κύθνου χαρακτηρίζεται από αρκετά είδη ενδιαφέροντος, όπως τη Μεσογειακή φώκια, τη Χελώνα Καρέτα, το Ρινοδέλφινο και τη Βαλτοχελώνα.
Γενικά
Οι γνώσεις μας για την πανίδα της Κύθνου επικεντρώνονται στην Ειδική Ζώνη Διατήρησης του δικτύου Natura 2000 "Βορειοδυτική Κύθνος: Όρος Αθέρας - Ακρωτήριο Κέφαλος και Παράκτια Ζώνη" (Κωδικός: GR4220010). Τα σημαντικά είδη της προστατευόμενης περιοχής, ορισμένα εκ των οποίων ανήκουν στο Παράρτημα ΙΙ της Οδηγίας 92/43/ΕΚ, αναφέρονται παρακάτω.
Θηλαστικά
Στη θαλάσσια περιοχή έχει καταγραφεί η Μεσογειακή φώκια (Monachus monachus), το Ρινοδέλφινο (Tursiops truncatus) και το Κοινό Δελφίνι (Delphinus delphis).
Η Μεσογειακή φώκια χαρακτηρίζεται ως Κρισίμως Κινδυνεύον είδος στην Ελλάδα από το Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Ζώων της Ελλάδας και ως Κινδυνεύον παγκοσμίως από τον Κόκκινο κατάλογο της IUCN. Στις ακτές της Natura της Κύθνου, έχουν καταγραφεί πολλές θαλάσσιες σπηλιές που χρησιμοποιεί η φώκια για καταφύγιο.
Ερπετά
μικρογραφία|Σιλιβούτι στην προστατευόμενη περιοχή της Κύθνου Στα ερπετά που έχουν καταγραφεί περιλαμβάνονται: η Χελώνα Καρέτα (Caretta caretta), το Σπιτόφιδο (Zamenis situla), η Βαλτοχελώνα (Mauremys rivulata), το Αγιόφιδο (Telescopus fallax), η Σαΐτα (Platyceps najadum), το Αστραπόφιδο (Dolichophis caspius), το Μολυντήρι (Hemidactylus turcicus), τον Κυρτοδάκτυλο (Mediodactylus kotschyi), η Τρανόσαυρα (Lacerta trilineata) και το Σιλιβούτι (Podarcis erhardii).
H Χελώνα Καρέτα χαρακτηρίζεται ως Κινδυνεύον είδος στην Ελλάδα από το Κόκκινο Βιβλίο των Απειλούμενων Ζώων της Ελλάδας και ως Τρωτό παγκοσμίως από τον Κόκκινο κατάλογο της IUCN.
Αμφίβια
Καταγεγραμμένα αμφίβια στο νησί περιλαμβάνουν τον Πρασινόφρυνο (Bufotes viridis) και τον Βαλκανοβάτραχο (Pelophylax kurtmuelleri).
Ασπόνδυλα
Στα σημαντικά ασπόνδυλα στο νησί αναφέρεται η Πίννα (Pinna nobilis), ένα θαλάσσιο μαλάκιο που ανήκει στα Δίθυρα.
Πτηνά
Ως Ειδική Ζώνη Διατήρησης, η προστατευόμενη περιοχή της Κύθνου δεν παρέχει στοιχεία για την ορνιθοπανίδα του νησιού.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κύθνος Κατηγορία:Πανίδα της Ελλάδας
Blue Air
μικρογραφία|257x257εσ|YR-BMC 737 Blue Air Η Blue Air είναι μια αεροπορική εταιρία χαμηλού κόστους η οποία φαίνεται να έχει διακόψει πλήρως της πτήσεις της από τον Σεπτέμβριο του 2022. Έχει έδρα στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας. Τον Μάιο του 2016 πετούσε προς 48 προορισμούς σε 12 ευρωπαϊκές χώρες. Το 2016 μετέφερε 3.6 εκατομμύρια επιβάτες.
Προορισμοί
Η Blue Air πραγματοποιούσε πτήσεις προς 70+ προορισμούς σε Ελλάδα, Κύπρο, Βέλγιο, Γαλλία, Φινλανδία, Ιρλανδία, Ιταλία, Ρουμανία, Σουηδία, Ισπανία καθώς και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Επίσης πραγματοποιούσε πτήσεις charter σε όλη την Ευρώπη και σε ένα μέρος της Ασίας, καθώς και πτήσεις εσωτερικού μεταξύ Βουκουρεστίου, Cluj - Napoca, Ιάσιου, Οράντεας και Τιμισοάρας.
Αεροπορίες εταιρίες με κοινούς κωδικούς
Η Blue Air είχε συνάψει συμφωνία για πτήσεις κοινού κωδικού με τις παρακάτω εταιρίες:
Στόλος
Τον Μάιο του 2018 ο στόλος της Blue Air είναι ο εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αεροπορικές εταιρείες Κατηγορία:Μεταφορές στη Ρουμανία Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ρουμανίας
Αρχαία Άγκυρα
Η Άγκυρα ήταν πόλη της Αρχαιότητας, η οποία αντιστοιχεί στην σημερινή πόλη της Άνκαρα.
Ιστορία
Η περιοχή της Άγκυρας κατοικήθηκε από την 2η χιλιετία π.Χ. από τους Χιττίτες, ενώ στην συνέχεια, προς τον 10ο αιώνα π.Χ. από τους Φρύγες. Σύμφωνα με τον θρύλο, η πόλη ανεγέρθηκε από τον βασιλέα Μίδα, ενώ, πιθανώς, να έφερε κατά την διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου την ονομασία Άνγκορα.
Καταλειφθείσα το 333 π.Χ. από τον Μέγα Αλέξανδρο, στην συνέχεια κατελήφθη από τους Γαλάτες κατά την διάρκεια των επιδρομών των πολεμιστών αυτών, στην διάρκεια του 3ου αιώνα π.Χ. (δείτε Μεγάλη εκστρατεία).
Τιθέμενη υπό ρωμαϊκό έλεγχο το 189 π.Χ., έλαβε, τότε, την ονομασία Άγκυρα και κατέστη πρωτεύουσα της ρωμαϊκής επαρχίας της Γαλατίας το 25 π.Χ.. Ο ναός του Αυγούστου και της Ρώμης στην Άγκυρα, επίσης γνωστός ως Μνημείο της Άγκυρας, είδε να ανευρίσκεται εντός αυτού το πληρέστερο αντίγραφο της πολιτικής διαθήκης του Αυγούστου, τα Res gestae.
Η Άγκυρα αποτέλεσε πόλη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ωστόσο κατελήφθη από τους Πέρσες και, στην συνέχεια, τους Άραβες. Ετέθη οριστικά υπό οθωμανικό έλεγχο το 1360, με εξαίρεση την σύντομη παρένθεση της κατάκτησής της από τον Ταμερλάνο (1402).
Αρχαίες πηγές
Στην Φυσική Ιστορία του, ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος την ονομάζει ως « Άγκυρα των Τεκτόσαγων ». Η πόλη αναφέρεται, επίσης, από τον Στράβωνα, ως κατοικούμενη από τους Τεκτόσαγες. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, αναφέρει, επίσης, μια πόλη με την ονομασία Άγκυρα στην Φρυγία, πράγμα το οποίο επιβεβαιώνεται, επίσης, από τον Στράβωνα.
Εικονογραφία
Στην διάρκεια του 7ου αιώνα, οι Καπιτούλοι της Τουλούζ τίμησαν το μυθικό παρελθόν των ιδρυτών της πόλεως και παρήγγειλαν σε αριθμό καλλιτεχνών έργα με θέμα την Ίδρυση της Άγκυρας από τους Τεκτόσαγες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Γαλατίας (Μικρά Ασία)
Κυβέρνηση Αλέξανδρου Οθωναίου 1933
Η Κυβέρνηση Αλέξανδρου Οθωναίου 1933 (Μάρτιος 1933) σχηματίστηκε αμέσως μετά την καταστολή του κινήματος του Νικολάου Πλαστήρα, προκειμένου να παραδώσει την εξουσία στο νικητή των εκλογών της 5ης Μαρτίου, Παναγή Τσαλδάρη.
Το πραξικόπημα του Πλαστήρα, που στόχο είχε να εμποδίσει την ανάληψη της εξουσίας από το αντι-βενιζελικό στρατόπεδο, απέτυχε χάρη στην κινητοποίηση του Προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά και των ανώτατων βενιζελικών αξιωματικών που ήταν αντίθετοι σ' αυτό. Έπειτα από τις σχετικές διαβουλεύσεις με όλες τις ενδιαφερόμενες πλευρές, συμφωνήθηκε να αναλάβει προσωρινά, τη διακυβέρνηση της χώρας το «Ανώτατο Συμβούλιο Αντιστρατήγων», μέχρι να εκτονωθεί η κατάσταση και να γίνει η μετάβαση της εξουσίας.
Παραπομπές
1933 03 10 Κατηγορία:1933 1933 03
Μιράντα
Η Μιράντα (Iσπανικά: Bajo la misma piel, Μετάφραση: Κάτω από το δέρμα σου) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2003.
Πρωταγωνιστούν Κέιτ ντελ Καστίγιο, Χουάν Σολέρ, Ντιάνα Μπράτσο, Αλεχάντρο Τομάσσι και Αλεχάντρο Καμάτσο.
Πλοκή
Η Σάρα είναι παντρεμένη με τον Μπρούνο Μουρίγιο, που τις κάνει τη ζωή κόλαση. Ο Μπρούνο, είναι ένας 50άρης, άπιστος προς τη Σάρα και πιστεύει ακράδαντα ότι τα χρήματα μπορούν να αγοράσουν τα πάντα, ακόμα και την αγάπη. Η Σάρα καταπιέζει την απογοήτευση της και θυσιάζει την ευτυχία της, προκειμένου να δώσει στα παιδιά της, Μιράντα, Αντρές, και Πάολα, ένα σταθερό σπίτι.
Για να κάνει τα πράγματα χειρότερα με την Σάρα, ο Μπρούνο δεν την αφήνει να τον χωρίσει. Απλά, όταν η Σάρα παραιτείται από την ζωή χωρίς αγάπη, ο Χοακίν, η αγάπη της ζωής της, επιστρέφει. Παρά το γεγονός ότι η κόρη της Σάρα, Μιράντα είναι μια ζωηρή και έξυπνη νεαρή γυναίκα, που έχει ερωτευτεί με έναν άνδρα παρόμοιο με τον Μπρούνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Το έγκλημα του λόρδου Άρθουρ Σάβιλ και άλλες ιστορίες
Το έγκλημα του λόρδου Άρθουρ Σάβιλ και άλλες ιστορίες (τίτλος στα αγγλικά: Lord Arthur Savile's Crime and Other Stories) είναι συλλογή διασκεδαστικών ιστοριών μυστηρίου του Όσκαρ Ουάιλντ που δημοσιεύθηκαν το 1887 σε λογοτεχνικά περιοδικά και εκδόθηκαν στη συλλογή το 1891.
Περιλαμβάνει:
Παραπομπές
Κατηγορία:Όσκαρ Ουάιλντ
Μπράνκα Μπόσνιακ
Δεν πρέπει να συγχέεται με μια διαφορετική Μπράνκα Μπόσνιακ, που έχει υπηρετήσει στο Κοινοβούλιο του Μαυροβουνίου.
Νεανικά χρόνια και καριέρα
Η Μπράνκα Μπόσνιακ γεννήθηκε στο Βελιγράδι, στην τότε Λαϊκή Δημοκρατία της Σερβίας στην Ομοσπονδιακή Λαϊκή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας. Αποφοίτησε από την Αρχιτεκτονική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου με τον δεύτερο υψηλότερο μέσο όρο κατά το έτος αποφοίτησης και αναγνωρίστηκε ως φοιτήτρια της γενιάς της. Αργότερα εργάστηκε εκτενώς ως μηχανικός έργων, τόσο στη Γιουγκοσλαβία όσο και διεθνώς.
G17 Plus
Η Μπόσνιακ εντάχθηκε στο δίκτυο G17 Plus κατά τη σύστασή του το 1999 και έγινε η πιο εξέχουσα προσωπικότητα στην οργάνωση, αφού έγινε πολιτικό κόμμα το 2002.
Έλαβε τη δέκατη έκτη θέση στον εκλογικό κατάλογο G17 Plus στις Σερβικές κοινοβουλευτικές εκλογές του 2003 και της δόθηκε μια έδρα, αφού από τον κατάλογο εκλέχθηκαν τριάντα τέσσερις υποψήφιοι. Από το 2000 έως το 2011, οι έδρες στις σερβικές κοινοβουλευτικές εκλογές απονέμονταν σε κόμματα ή συνασπισμούς κομμάτων και όχι σε μεμονωμένους υποψηφίους και ήταν κοινή πρακτική οι έδρες να ανατίθενται εκτός αριθμητικής σειράς. Η Μπόσνιακ δεν έλαβε αυτόματα μία έδρα λόγω της θέσης της στη λίστα, αν και συμπεριλήφθηκε στην αντιπροσωπεία του κόμματός της κατά τη συνεδρίαση της εθνοσυνέλευσης τον Ιανουάριο του 2004. Το G17 Plus στη συνέχεια συμμετείχε στην κυβέρνηση συνασπισμού της Σερβίας και η Μπόσνιακ υποστήριξε τη νέα κυβέρνηση στο κοινοβούλιο. Υπηρέτησε στην επιτροπή για τις σχέσεις με τους Σέρβους εκτός Σερβίας, στην επιτροπή μεταφορών και επικοινωνιών και στην επιτροπή εμπορίου και τουρισμού.
Η Μπόσνιακ ήταν υποψήφιος δήμαρχος του Βελιγραδίου της G17 Plus στις τοπικές εκλογές της Σερβίας το 2004 και τερμάτισε στην έβδομη θέση. Ήταν επίσης στην τέταρτη θέση στον εκλογικό κατάλογο του κόμματος για τη Δημοτική Συνέλευση του Βελιγραδίου στις ίδιες εκλογές και της δόθηκε μία έδρα, όταν ο κατάλογος του κόμματος κέρδισε πέντε έδρες. Αργότερα υπηρέτησε στο δημοτικό συμβούλιο του Βελιγραδίου (δηλαδή στο εκτελεστικό τμήμα της κυβέρνησης της πόλης) με ευθύνη για τις αστικές υποθέσεις.
Παραιτήθηκε από την εθνοσυνέλευση τον Μάιο του 2006, λίγο μετά την παραίτηση του Μιρολτζάμπ Λάμπους από την ηγεσία του G17 Plus. Δεν ήταν υποψήφια για την εθνοσυνέλευση του Βελιγραδίου στις τοπικές εκλογές της Σερβίας το 2008.
Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Σερβίας
Η Μπόσνιακ στη συνέχεια εντάχθηκε στο SDPS του Ραζίμ Λιάγιτς. Αυτό το κόμμα συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές της Σερβίας του 2014 στον εκλογικό κατάλογο του Σερβικού Προοδευτικού Κόμματος. Η Μπόσνιακ έλαβε την ενενηκοστή θέση και επανεξελέγη στο κοινοβούλιο, επειδή το κόμμα κέρδισε συντριπτική νίκη με 158 από τις 250 έδρες. (Μετά από μια μεταρρύθμιση του 2011, όλες οι έδρες απονεμήθηκαν σε υποψηφίους στους επιτυχόντες καταλόγους με αριθμητική σειρά.) Στη δεύτερη θητεία της, η Μπόσνιακ ήταν μέλος της επιτροπής για τα δικαιώματα του παιδιού και της επιτροπής χωροταξικού σχεδιασμού, μεταφορών, υποδομών και τηλεπικοινωνιών. Ήταν επίσης επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας φιλίας της Σερβίας με την Αγία Έδρα και μέλος των ομάδων φιλίας με Αργεντινή, Αυστραλία, Βέλγιο, Βοσνία -Ερζεγοβίνη, Βραζιλία, Καναδά, Κροατία, Κούβα, Κύπρο, Γαλλία, Γερμανία, Ελλάδα, Ινδία, Ινδονησία, Ιράκ, Ισραήλ, Ιταλία, Δημοκρατία της Μακεδονίας, Μαυροβούνιο, Πορτογαλία, Σλοβενία, Ισπανία, Ελβετία, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και τη Βενεζουέλα, καθώς και με την ομάδα φιλίας με την υποσαχάρια Αφρική. Ήταν επίσης επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας φιλίας της Σερβίας με τη Χιλή, την Κολομβία, Παραγουάη και Ουρουγουάη. Δεν ήταν υποψήφια για επανεκλογή το 2016.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρβες πολιτικοί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Πύργος Χιλς
Ο πύργος Χιλς (γερμ. Burg Hüls) είναι μεσαιωνικό λιμναίο κάστρο στη πόλη Κρέφελντ στο κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας στη Γερμανία. Κτίστηκε το 1455, όταν ο αρχιεπίσκοπος της καθολικής εκκλησίας Ντίτριχ Β' φον Μορς παραχώρησε άδεια στον ιππότη Φρίντριχ φον Χιλς να κτίσει κάστρο. Το έτος 1492 στο κάστρο στο κάστρο αυτό δικάστηκε υπό την κατηγορία της μαγείας ο Νέσγκεν το Ράνγκε. Τον 16ο και 17ο αιώνα έγιναν πολλές μάχες στην ευρύτερη περιοχή γύρω από το κάστρο αυτό, και το κάστρο έπαθε πολλές καταστροφές, μέχρι που μια νύχτα του 1686 κατέρρευσε. Από τότε παρέμεινε ερείπιο και δεν ξαναχτίστηκε. Τον 19ο αιώνα το κτίριο άλλαξε πολλές φορές χέρια και πέρασε τελικά στην ιδιοκτησία στην εκκλησία της ενορίας του Αγίου Κυριάκου. Μετά το 1950 ο δήμος αγόρασε τα ερείπια και τα γύρω οικόπεδα, και διενήργησε αρχαιολογικές ανασκαφές υπό την διεύθυνση του καθηγητή Άλμπερτ Στέγκερ.
Στις αρχές του 21ου αιώνα οι εργασίες συντήρησης συνεχίστηκαν από τοπικούς πολιτιστικούς και αθλητικούς φορείς και το κάστρο αναστηλώθηκε, ενώ οι εργασίες συνεχίζονται. Ανακαλύφθηκε ένα αρχαίο πηγάδι και αρκετά αρχαιολογικά ευρήματα από τον μεσαίωνα.
Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδος (Κύπρος)
Η Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδος αποτέλεσε την τέταρτη περίοδο της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κύπρου. Ξεκίνησε στις 4 Ιουνίου 1981 και ολοκληρώθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1985. Η σύνθεση της Βουλής των Αντιπροσώπων για την Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο προέκυψε μέσω των Βουλευτικών Εκλογών του 1981.
Εκλογή προέδρου της Βουλής
Στην πρώτη συνεδρία της Βουλής των Αντιπροσώπων κατά την Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο (4 Ιουνίου 1981), έγινε εκλογή για την ανακήρυξη του προέδρου του σώματος. Υποψηφιότητα έθεσε μόνο ο Γεώργιος Λαδάς (εκ μέρους του ΔΗΚΟ). Με 20 ψήφους υπέρ και 12 εναντίον, πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων για την Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο αναδείχθηκε ο Γεώργιος Λαδάς.
Πύργος Χιλς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στη Γερμανία Κατηγορία:Πύργοι
Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδος (Κύπρος)
Σύνθεση βουλής
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την κατανομή των 35 εδρών της βουλής ανά κόμμα και εκλογική περιφέρεια όπως προέκυψε με βάση τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών του 1981 και όπως ολοκληρώθηκε μετά από αλλαγές που προήλθαν (απόφαση εκλογοδικείου, δικαστική απόφαση, αναπληρωματική εκλογή).
Τελική σύνθεση
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει σε αλφαβητική σειρά τους βουλευτές της Βουλής των Αντιπροσώπων κατά την Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Μαρία Ελεονόρα του Βιντ
Η Πριγκίπισσα Μαρία Ελεονόρα της Αλβανίας (Μαρία Ελεονόρη Ελισάβετ Σεσίλια Ματθίλδη Λούσι Πριγκίπισσα του Βιντ, 19 Φεβρουαρίου 1909 – 29 Σεπτεμβρίου 1956) ήταν η μόνη κόρη του Γουίλιαμ, του Πρίγκιπα της Αλβανίας και της συζύγου του Πριγκίπισσας Σόφι του Σένμπουργκ-Βάλντενμπουργκ.
Κατείχε τον τίτλο της Πριγκίπισσας της Αλβανίας. Είχε επίσης το στυλ της Donika, σε φόρο τιμής στη Ντονίκα Καστριότι.
Οικογένεια και νεαρή ηλικία
Η πριγκίπισσα Μαρία Ελεονόρα του Βιντ γεννήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 1909 στο Πότσνταμ του Βρανδεμβούργου της Πρωσίας.
Ήταν η αδελφή του Κάρολ Βίκτορ, κληρονομικού πρίγκιπα της Αλβανίας.
Γάμος
Παντρεύτηκε, πρώτον, τον Άλφρεντ Πρίγκηπα τουΣούνμπεργκ-Βάλντενμπουργκ (1905-1941), γιο του πρίγκηπα Χάινριχ φον Σούνμπεργκ-Βάλντενμπουργκ και της πριγκίπισσας Όλγα του Λούβενσταϊν-Βέρτχαϊμ- Φρόιντενμπεργκ, στις 16 Νοεμβρίου 1937 στο Μόναχο, Βαυαρία, Γερμανία.
Πέθανε χωρίς απογόνους σε ηλικία 47 ετών, στις 29 Σεπτεμβρίου 1956 σε ένα κομμουνιστικό στρατόπεδο κράτησης, Miercurea Ciuc, Ρουμανία.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Αλβανοί ευγενείς Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Χανίων 2017–18
Για την περίοδο 2017–18, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Χανίων είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Χανίων.
Η πρωταθλήτρια της ΕΠΣ Χανίων έχει τη δυνατότητα να κερδίσει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Χανίων, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Χανίων είναι η εξής:
Α΄ Κατηγορία
Στην Α΄ Κατηγορία συμμετέχουν συνολικά 20 σύλλογοι και το πρωτάθλημα διεξάγεται σε έναν όμιλο 38 αγωνιστικών.
Οικογένεια φον Έσσεν
Φον Έσσεν ή Έσσεν είναι το επίθετο Βαλτικής Γερμανικής και Σουηδικής οικογένειας ευγενών.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Χανίων 2017–18
Β΄ Κατηγορία
Η Β΄ Κατηγορία διεξήχθη με τη συμμετοχή 16 συλλόγων σε έναν όμιλο. Οι δυο πρώτες ομάδες κερδίζουν την άνοδο στην Α΄ Κατηγορία και οι τρεις τελευταίες υποβιβάζονται
Οικογένεια φον Έσσεν
Ιστορία
Πρώτος γνωστός πρόγονος της οικογένειας ήταν ο Τόμας φον Έσσεν (π. 1615–1627), ο οποίος καταγόταν από την επαρχία Λέενε της Εσθονίας. Ο γιος του, Αλεξάντερ φον Έσσεν, έλαβε σουηδικό τίτλο ευγενείας, ωστόσο δεν εισήχθη στον Σουηδικό Οίκο Ευγενών. Οι απόγονοί του, Ράινχολντ Βίλεμ φον Έσσεν (1669–1732) και Χανς Χένρικ φον Έσσεν (1674–1729), έλαβαν τον τίτλο του Βαρόνου το 1717 και το 1719, αντίστοιχα, με αριθμό μητρώου 158.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Χανίων 2017–18
Γ΄ Κατηγορία
Η Γ΄ Κατηγορία διεξήχθη με τη συμμετοχή 11 συλλόγων σε έναν όμιλο. Η πρωταθλήτρια κερδίζει την άνοδο στην Β΄ Κατηγορία.
Οικογένεια φον Έσσεν
Ιστορία
Έτερο σημαντικό μέλος της οικογένειας ήταν ο Χανς Χένρικ φον Έσσεν, Σουηδός στρατάρχης. Επίσης, διακεκριμένος στρατιωτικός ήταν και ο Ιβάν Έσσεν (1759–1813), Ρώσος αντιστράτηγος και στρατιωτικός διοικητής της Ρίγας. Ο Κόμης Νικολάι Έσσεν προερχόταν από τον Λιβονικό κλάδο της οικογένειας, ωστόσο το ίδιο δεν ίσχυε για τον Κόμη Πέτερ Κιρίλοβιτς Έσσεν, οποίος γεννήθηκε ως αστός.
Πηγές
Το λήμμα βασίζεται εν μέρει ή στο σύνολό του σε περιεχόμενο από το Nordisk familjebok, 1904–1926.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Χανίων 2017–18
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Χανίων Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2017–2018 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2017-2018
Οικογένεια φον Έσσεν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί ευγενείς Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Γερμανοί της Βαλτικής
Κονστάντζε φον Σούλτχες
Η Κονστάντσε φον Σούλτχες-Ρέχμπεργκ (γεννημένη στις 27 Ιανουαρίου 1945) είναι γερμανίδα συγγραφέας.
Η Κονστάντσε είναι η νεότερη από τα 5 παιδιά της Νίνα φον Στάουφενμπεργκ και του Κλάους φον Στάουφενμπεργκ, ο ηγέτης του αποτυχημένου πραξικοπήματος της 20ης Ιουλίου που είχε σκοπό να σκοτώσει τον Χίτλερ και να ανατρέψει την κυβέρνηση των Ναζί. Γεννήθηκε έξι μήνες μετά τον θάνατό του πατέρα της. Σήμερα ζει στην Ζυρίχη, και το 2008 συνέγραψε ένα βιβλίο σχετικά με την βιογραφία της μητέρας της.<span class="reference" id="cxcite_ref-FOOTNOTEvon_Schulthess2008_1-0" rel="dc:references" contenteditable="false" data-sourceid="cite_ref-FOOTNOTEvon_Schulthess2008_1-0"> [1] <span class="reference" id="cxcite_ref-FOOTNOTEvon_Schulthess2008_1-0" rel="dc:references" contenteditable="false" data-sourceid="cite_ref-FOOTNOTEvon_Schulthess2008_1-0">
Παραπομπές
1.↑ von Schulthess 2008.
Σέρο Ελ Κόνδορ
Το Σέρο Ελ Κόνδορ (Cerro El Cóndor) είναι ένα στρωματοηφαίστειο στην Αργεντινή.
Το Σέρο Ελ Κόνδορ (Cerro El Cóndor) είναι μια απομακρυσμένη κορυφή στην Πούνα ντε Ατακάμα της Αργεντινής. Ως εκ τούτου, ήταν πιθανώς η τελευταία μεγάλη κορυφή άνω των 6.000 μέτρων στις Άνδεις που αναρριχήθηκε, με την κορυφή της να φτάνει σε ύψος 6.400 μέτρων. Το ηφαίστειο έχει τη μορφή ενός ορεινού όγκου (ο οποίος καλύπτει επιφάνεια 281 τετραγωνικών χιλιομέτρων) που δημιουργήθηκε από δύο ξεχωριστά ηφαίστεια- η παλαιότερη δομή σχηματίζει τμήματα των βόρειων και ανατολικών πλευρών που κόβονται από λοφίσκους που εκλαμβάνονται ως υπολείμματα καλντέρας. Η περιοχή της κορυφής σχηματίζεται από τη νεότερη δομή και διαθέτει μια σειρά κρατήρων με διάμετρο 100-350 μέτρα και ένα κάλυμμα από πυροκλαστικό υλικό και σκωρία. Επίσης, μέρος της νεότερης φάσης είναι εκτεταμένες ροές λάβας που σχηματίζουν τη δυτική και τμήματα της ανατολικής και νότιας πλαγιάς και φτάνουν σε απόσταση 17 χιλιομέτρων από την κορυφή.
Τα γύρω ηφαίστεια περιλαμβάνουν το Κονδορίτο (το οποίο θεωρείται μέρος του παλιού ηφαιστείου Ελ Κόνδορ), το Φάλσο Αζούφρε και τη Λαγούνα Εσκοντίδα, τα οποία έχουν περιορίσει την έκταση των ροών λάβας του Ελ Κόνδορ. Το ηφαίστειο υψώνεται εντός της καλδέρας Λαγούνα Αμάργα, ενώ ένα παλαιότερο μονογενές ηφαίστειο μαφικού τύπου βρίσκεται βόρεια του Ελ Κόνδορ.
Η ραδιομετρική χρονολόγηση έχει δώσει ηλικίες από 2,89 - 2,67 εκατομμύρια χρόνια πριν έως 0,13 - 0,02 εκατομμύρια χρόνια πριν, με το ηφαίστειο να αναπτύσσεται σε δύο φάσεις. Η παλαιότερη ομάδα ηλικιών έχει ληφθεί από το Κονδορίτο και την παλαιότερη δομή, ενώ οι ηλικίες πριν από 130.000 χρόνια και νεότερες προέρχονται από τη νεότερη δομή και τις ροές λάβας- ορισμένες από αυτές τις ημερομηνίες έχουν μεγάλες αβεβαιότητες (μια νεαρή ηλικία είναι πριν από 20.000 ± 30.000 χρόνια από τη δυτική πλευρά) και είναι πιθανές οι εκρήξεις της Ολοκαίνου στην περιοχή της κορυφής. Επί του παρόντος, το Κόνδορ θεωρείται αδρανές ηφαίστειο με πιθανή μελλοντική δραστηριότητα, και ενώ η απομακρυσμένη θέση του ηφαιστείου μειώνει κάθε πιθανότητα κινδύνου, μελλοντικές εκρήξεις πυροκλαστικών θα μπορούσαν να επηρεάσουν την εναέρια κυκλοφορία πάνω από την περιοχή και ανατολικά της.
Το Σέρο Ελ Κόνδορ αποτελεί μέρος της Κεντρικής Ηφαιστειακής Ζώνης των Άνδεων μαζί με περίπου 110 άλλα τεταρτογενή ηφαίστεια και βρίσκεται στο νότιο τομέα της ηφαιστειακής ζώνης, άλλες ηφαιστειακές ζώνες στις Άνδεις είναι η Βόρεια Ηφαιστειακή Ζώνη, η Νότια Ηφαιστειακή Ζώνη και η Αυστραλιανή Ηφαιστειακή Ζώνη. Η ιστορία της ηφαιστειακής δραστηριότητας είναι ελάχιστα γνωστή για τα περισσότερα από αυτά τα ηφαίστεια λόγω της έλλειψης χρονολόγησης- μόνο λίγες ιστορικές εκρήξεις έχουν καταγραφεί, όπως η έκρηξη στο Όχος ντελ Σαλάδο το 1993.
Το ηφαίστειο έχει εκλύσει τραχυανδεσίτη και τραχυδακίτη στα μεταγενέστερα στάδια της δραστηριότητας, μετά από ένα στάδιο με ανδεσιτικές έως δακιτικές εκρήξεις.
Πηγές
Κατηγορία:Βουνά της Αργεντινής
Ασασίνοι
Οι Ασασίνοι (περσ.: حشیشیون, χασισιγιούν, αραβ.: الحشاشين, χασασίν) ήταν στρατιωτικο-θρησκευτικό τάγμα Νιζαριτών Ισμαηλιτών με περίοδο ύπαρξης περίπου από το 1092 μέχρι το 1265. Παρόλο που ήταν Νιζαρίτες, δεν είναι γνωστές οι ακριβείς θρησκευτικές τους δοξασίες, αλλά είναι βέβαιο ότι είχαν τυφλή υπακοή στον αρχηγό τους. Κύρια προπύργιά τους υπήρχαν στην Περσία και τη Συρία, ενώ ήταν κύριοι εχθροί των Σουνιτών ηγεμόνων, τους οποίους θεωρούσαν εχθρούς χειρότερους και από τους χριστιανούς Σταυροφόρους.
Ετυμολογία
Ο όρος "ασασίνοι" (αγγλ. assassins) προήλθε από παραφθορά της λέξης "χασασίν" ή "χασισίν", δηλαδή "αυτός που τρώει χασίς", από τους Σταυροφόρους. Οι Ασασίνοι εκτελούσαν τις πράξεις τους υπό την επήρεια χασίς, το οποίο τους δινόταν ως μια πρόγευση για τις απολαύσεις που θα γεύονταν στους ουράνιους κήπους που περιγράφει το Κοράνιο, μετά την εκτέλεση της αποστολής τους.
Στις λατινογενείς γλώσσες και στα αγγλικά, από την παραφθορά του όρου προήλθαν οι λέξεις για τον "δολοφόνο".
Ιστορία
thumb|left|Ο Χασάν-ι-Σαμπάχ (1050-1124)
Ιδρυτής του τάγματος ήταν ο Χασάν-ι-Σαμπάχ, άνθρωπος με εντυπωσιακή καλλιέργεια και ανελέητο χαρακτήρα. Απογοητευμένος από τον ευνουχισμό του νιζαρί ισμαηλιτικού σιιτικού κινήματος από τους ομόδοξους Φατιμίδες χαλίφηδες της Αιγύπτου, ίδρυσε το τάγμα με σκοπό την προώθηση της υπόθεσης των νιζαριτών σιιτών με τα υπάρχοντα μέσα. Συγκρότησε ένα μικρό στρατό από φανατικούς οπαδούς, με στόχο την εξαπόλυση μιας τρομοκρατικής εκστρατείας κατά των σουνιτών Σελτζούκων, τους οποίους και θεωρούσε τους πιο επικίνδυνους εχθρούς του σιιτισμού. Τα μέλη του τάγματος, που ανέλαβαν να εκτελούν πολιτικές δολοφονίες, ονομάστηκαν "αυτοθυσιαζόμενοι" (فدائي fidā'ī).
Το 1090, οι Ασασίνοι κατέλαβαν το φρούριο Αλαμούτ, στα όρη Ελμπούρζ, νότια της Κασπίας Θάλασσας, το οποίο έγινε κύριο ορμητήριό τους. Δύο χρόνια αργότερα είχαν το πρώτο σπουδαίο θύμα τους: τον ισχυρό Σελτζούκο βεζίρη Νιζάμ αλ-Μουλκ, χαρισματικό προοδευτικό ηγέτη και συμμαθητή του Χασάν-ι-Σαμπάχ στην παιδική τους ηλικία.
Στις αρχές του 12ου αιώνα, οι Ασασίνοι εγκαταστάθηκαν σε κάστρα ανάμεσα στους λόφους της βόρειας Συρίας, όπου και είχαν την υποστήριξη της τοπικής σιιτικής μειονότητας. Η ύπαρξή τους έγινε γνωστή στους Σταυροφόρους το 1103, όταν ο άρχοντας της συριακής Έμεσας μαχαιρώθηκε καθώς αποχωρούσε από τέμενος της πόλης.
Οι χριστιανοί ηγεμόνες θεωρούσαν τους Ασασίνους θανάσιμη απειλή, αλλά και πιθανό περιστασιακό σύμμαχο. Ωστόσο, για να διαφυλάξουν τη ζωή τους, πλήρωναν ετήσιο φόρο στους Ασασίνους. Μονάχα οι Ναΐτες και οι Ιωαννίτες αρνήθηκαν, καθώς δεν τους ήταν επιτρεπτό να υποκύψουν σε τέτοιο εκβιασμό. Όταν απέκτησαν δύο μεγάλες εκτάσεις γης στη νότια Συρία, που γειτόνευαν με το οχυρό των Ασασίνων, τότε ήταν οι Ασασίνοι που κατέβαλαν εισφορά στους Ναΐτες και Ιωαννίτες.
Ερρίκος Β΄ της Σβιντνίτσα
Ο Ερρίκος Β΄, πολων. Henryk II Świdnicki (π. 1316 - π. 28 Ιουνίου 1345) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας-Σβιντνίτσα ήταν δούκας της Σβιντνίτσα (από το 1325, με τον αδελφό του ως συγκυβερνήτη).
Ασασίνοι
Ιστορία
Για ενάμιση αιώνα και πλέον, το τάγμα των Ασασίνων σκόρπιζε το φόβο στη Μέση Ανατολή. Ανάμεσα στα θύματά τους ήταν θρησκευτικοί και πολιτικοί ηγέτες των εχθρών τους.
Ερρίκος Β΄ της Σβιντνίτσα
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Βερνάρδου δούκα του Γιάβορ-Λβόβεκ-Σβιντνίτσα-Ζιεμπίτσε και της Κουνιγκούντε των Πιαστ, κόρης του Βλαντίσλαφ Α΄ του Βραχύ, βασιλιά της Πολωνίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1338 την Αικατερίνη των Καπετιδων-Ανζού, κόρη του Καρόλου Α΄ της Ουγγαρίας και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Ασασίνοι
Ιστορία
Αργότερα, ο Μαμελούκος σουλτάνος Μπαϊμπάρ κήρυξε τζιχάντ εναντίον των Μογγόλων εισβολέων, των Σταυροφόρων και των Ασασίνων. Τελικά, γύρω στο 1265 υπέταξε τους Ασασίνους. Ωστόσο, δεν διέλυσε ολοκληρωτικά το τάγμα τους, καθώς εφεξής θα προσέφεραν σε αυτόν τις υπηρεσίες τους.
Στρατιωτικές τακτικές
thumb|right|220px|Στο χάρτη διακρίνονται με άσπρο χρώμα τα εδάφη των Ασασίνων στη Συρία, γύρω στα 1100
Οι Ασασίνοι πολεμούσαν κατά προτίμηση όχι στο πεδίο της μάχης, αλλά με την επιμελώς σχεδιασμένη δολοφονία των ηγετών των εχθρών τους. Ποτέ τους δεν στόχευσαν πολίτες. Δολοφονίες σχεδιάζονταν κατά εκείνων που είχαν διαπράξει σφαγές κατά των Ισμαηλιτών ή γενικότερα κατά αυτών των οποίων η εξάλειψη θα μείωνε την εχθρότητα προς την κοινότητα. Κατείχαν την τέχνη παρασκευής ναρκωτικών και δηλητηρίων, ήταν ευφυείς και πολύγλωσσοι. Οι Ασασίνοι οργάνωναν τις δολοφονίες συνήθως σε δημόσιους χώρους, με σκοπό τον εκφοβισμό των εχθρών τους.
Απόπειρες
Οι Ασασίνοι αποπειράθηκαν δύο φορές να δολοφονήσουν τον Σαλαντίν. Η πρώτη φορά ήταν τον χειμώνα του 1175, κατά την πολιορκία του Χαλεπιού. Οι επίδοξοι δολοφόνοι εισχώρησαν στο στρατό του, αλλά συνελήφθησαν πριν προφθάσουν να τον βλάψουν. Η δεύτερη απόπειρα έγινε το 1176 στη διάρκεια μιας εκστρατείας στη Συρία. Μεταμφιεσμένοι σε στρατιώτες του Σαλαντίν, του επιτέθηκαν με μαχαίρια, αλλά δεν μπόρεσαν να τρυπήσουν την πανοπλία του. Σε μια άλλη περίπτωση, ο Σαλαντίν που είχε εφιάλτες, ξύπνησε και βρήκε ένα δηλητηριασμένο στιλέτο στο προσκέφαλό του, σαφή προειδοποίηση για επικείμενο φόνο. Ωστόσο, φαίνεται πως αργότερα ο Σαλαντίν ήλθε σε μυστική συμφωνία με τους Ασασίνους και δεν ξανακινδύνευσε.
Επίσης, εκατοντάδες Ασασίνοι στάλθηκαν να φονεύσουν τον Ουλαγκού Χαν, μέσα στο παλάτι του. Αυτό εξόργισε τον Μογγόλο πολέμαρχο, που αποφάσισε να επιφέρει βαρύ πλήγμα στο τάγμα τους, όπως και τελικά έκανε.
Σημειώσεις
<references group="σημ."/>
Πηγές
Κατηγορία:Θρησκευτικά τάγματα Κατηγορία:Ιστορία του Ισλάμ Κατηγορία:Μεσαιωνικό Ισλάμ
Ιταλικό Προτεκτοράτο της Αλβανίας
Το Ιταλικό Προτεκτοράτο της Αλβανίας ιδρύθηκε από το Βασίλειο της Ιταλίας στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου σε μία προσπάθεια εξασφάλισης μίας de jure ανεξάρτητης Αλβανίας υπό ιταλικό έλεγχο. Υφίστατο από τις 23 Ιουνίου 1917 έως το καλοκαίρι του 1920.
Ιστορία
Το Βασίλειο της Ιταλίας κατέλαβε το λιμάνι του Αυλώνα τον Δεκέμβριο του 1914, ωστόσο υποχρεώθηκε να αποχωρίσει έπειτα από την αυστροουγγρική εισβολή του 1915. Τον Μάιο του 1916, τα Ιταλικά 16α Στρατιωτικά Σώματα, τα οποία αριθμούσαν περίπου 100.000 άνδρες υπό την ηγεσία του Στρατηγού Σεττίμιο Πιασεντίνι, επέστρεψαν και κατέλαβαν την περιοχή της νότιας Αλβανίας το φθινόπωρο του 1916, ενώ ο Γαλλικός στρατός κατέλαβε την Κορυτσά και τα περίχωρά της στις 29 Νοεμβρίου 1916. Οι Ιταλικές (στο Αργυρόκαστρο) και Γαλλικές στρατιωτικές δυνάμεις (στην Κορυτσά), κυρίως σύμφωνα με την ανάπτυξη του Βαλκανικού Μετώπου, εισήλθαν στα εδάφη της πρώην Αυτονόμου Δημοκρατίας της Βορείου Ηπείρου (υπό τον έλεγχο της ελληνικής μειονότητας) το φθινόπωρο του 1916, κατόπιν σχετικής έγκρισης της Αντάντ.
Η ίδρυση της Δημοκρατίας της Κορυτσάς έλαβε χώρα στις 10 Δεκεμβρίου του 1916 από τις Γαλλικές Αρχές μέσω πρωτοκόλλου, σύμφωνα με το οποίο μία αυτόνομη επαρχία θα ιδρυόταν στα εδάφη της Κορυτσάς, της Βίγλιστας, της Κολόνιας, του Οπάρ και της Γκόρα στην Ανατολική Αλβανία.
Στις 12 Δεκεμβρίου 1916, η Ιταλία απαίτησε εξηγήσεις από το Και ντ'Ορσαί, μέσω του πρέσβη της, καθώς η ίδρυση της Δημοκρατίας της Κορυτσάς παραβίαζε τη Συνθήκη του Λονδίνου. Η Αυστροουγγαρία χρησιμοποίησε το γαλλικό προηγούμενο της Κορυτσάς ως δικαιολογία προκειμένου να προχωρήσει στη διακήρυξη της ανεξαρτησίας της Αλβανίας ως προτεκτοράτο της στις 3 Ιανουαρίου του 1917 στη Σκόδρα.
Το Βασίλειο της Ιταλίας προχώρησε σε ανάλογη κίνηση, καθώς διακήρυξε την ανεξαρτησία της Αλβανίας ως προτεκτοράτο της στις 23 Ιουνίου του 1917 στο Αργυρόκαστρο. Ο Στρατηγός Φερρέρο διακήρυξε, εκείνη την ημέρα, την ίδρυση του Ιταλικού Προτεκτοράτου, ενώ, στη διάρκεια των επόμενων εβδομάδων, προχώρησε στην κατάληψη των Ιωαννίνων στην Ήπειρο. Ούτε η Μεγάλη Βρετανία ούτε η Γαλλία είχαν ενημερωθεί προηγουμένως, κι ως εκ τούτου ουδέποτε προχώρησαν στην οποιαδήποτε επίσημη αναγνώριση του Ιταλικού Προτεκτοράτου.
Η Αλβανική Δημοκρατία αυτή, υπό την ηγεσία του Τουρχάν Περμέτι, φυλασσόμενη από 100.000 στρατιώτες του Ιταλικού Στρατού, υιοθέτησε επισήμως μία κόκκινη σημαία με έναν μαύρο αετό στο μέσον, ωστόσο ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών μέχρι και εντός του Ιταλικού Κοινοβουλίου.
Το φθινόπωρο του 1918, οι Ιταλοί επέκτειναν το προτεκτοράτο τους (χωρίς, επισήμως, να προχωρήσουν στην οποιαδήποτε γεωγραφική προσθήκη στα εδάφη της Αλβανίας) σε περιοχές της βόρειας Ελλάδας (περίχωρα της Καστοριάς) και της δυτικής Μακεδονίας (περίχωρα της Μπίτολα), τις οποίες κατέλαβαν από τους Βούλγαρους και τους Οθωμανούς. Στις 25 Σεπτεμβρίου, η Ιταλική 35η Μεραρχία προσέγγισε και κατέλαβε το Κρούσοβο στην ενδοχώρα της δυτικής Μακεδονίας.
Τον Οκτώβριο του 1918, το Ιταλικό XVI Corpo d' Armata (σχεδόν τέσσερις μεραρχίες, ενώ, επίσης, περιελάμβανε δύο αλβανικά τάγματα εθελοντών) κατέλαβε το σύνολο της βορειοκεντρικής Αλβανίας από τους Αυστριακούς: στις 14 Οκτωβρίου το Δυρράχιο, την επόμενη μέρα τα Τίρανα και, στις 31 Οκτωβρίου, το Σκουτάρι. Τελικώς, στις 3 Νοεμβρίου, οι Ιταλοί κατέλαβαν μέχρι και το Ούλτσιν και το Μπαρ στις σημερινές παράκτιες περιοχές του Μαυροβουνίου.
Τον Νοέμβριο του 1918, όταν ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ολοκληρώθηκε, σχεδόν το σύνολο των εδαφών της σημερινής Αλβανίας ανήκε στο Ιταλικό Προτεκτοράτο, μετά την υποχώρηση του γαλλικού εκστρατευτικού σώματος από την περιοχή της Κορυτσάς (η Γαλλία "επισήμως" προχώρησε στη διάλυση της Δημοκρατίας της Κορυτσάς στις 10 Δεκεμβρίου του 1918).
Έκτοτε, και για διάστημα σχεδόν δύο ετών έως το καλοκαίρι του 1920, το Ιταλικό Προτεκτοράτο της Αλβανίας τελούσε υπό τη διοίκηση της Ιταλικής Κυβέρνησης: σε μία χώρα η οποία παρουσίαζε σημαντικότατες ελλείψεις έπειτα αιώνες Οθωμανικής κατοχής, κατασκευάστηκαν 546 χλμ. νέων οδικών αρτηριών, 110 χλμ. νέων σιδηροδρομικών γραμμών, 3000 χλμ. γραμμών τηλέγραφου, 9 τελεφερίκ, καθώς και ορισμένα νοσοκομεία και ορισμένα διοικητικά κτίρια.
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Μία αντιπροσωπεία, η οποία απεστάλη από μία μεταπολεμική Αλβανική Εθνοσυνέλευση η οποία συνήλθε στο Δυρράχιο τον Δεκέμβριο του 1918 υπερασπίστηκε τα αλβανικά συμφέροντα στη Σύνοδο Ειρήνης του Παρισιού, ωστόσο η Αλβανία αρνήθηκε να αναγνωρίσει ως επίσημη την αλβανική αντιπροσωπεία. Η Εθνοσυνέλευση, επιδιώκοντας να διατηρήσει την εδαφική ακεραιότητα της Αλβανίας, εξέφρασε την επιθυμία της να αποδεχτεί να αποτελεί Ιταλικό Προτεκτοράτο, ή ακόμη, να έχει ως ηγέτη Ιταλό πρίγκιπα, εφόσον αυτό θα σήμαινε πως δεν θα είχε εδαφικές απώλειες.
Ωστόσο, τον Ιανουάριο του 1920, στη Σύνοδο Ειρήνης του Παρισιού, διπλωμάτες από τη Γαλλία, τη Μεγάλη Βρετανία, την Ιταλία και την Ελλάδα συμφώνησαν στον διαμοιρασμό των εδαφών της Αλβανίας μεταξύ της Γιουγκοσλαβίας, της Ιταλίας και της Ελλάδας, ως διπλωματικό τέχνασμα με στόχο την εύρεση μίας μέσης λύσης στην εδαφική διαμάχη που είχε ξεσπάσει μεταξύ της Ιταλίας και της Γιουγκοσλαβίας. Η συμφωνία (με την περιοχή της Βαλόνα και τμήματα της νοτιοκεντρικής Αλβανίας να παραχωρούνται στην Ιταλία) επετεύχθη χωρίς να ενημερωθούν οι Αλβανοί εκπρόσωποι και με απουσία οποιουδήποτε εκπροσώπου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Η συμφωνία αυτή προκάλεσε σημαντικό σε βάρος των Ιταλών μίσος από μεγάλο αριθμό Αλβανών και, τον Μάιο του 1920, οι Ιταλοί (λόγω και της αποστράτευσης των στρατευμάτων τους μετά το πέρας του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου) αποσύρθηκαν στις σημαντικότερες πόλεις (Δυρράχιο, Σκουτάρι, Τίρανα, Βαλόνα, Τεπελένι και Κλεισούρα) και τα περίχωρά τους: ακολούθως, υποχρεώθηκαν να εμπλακούν στον πόλεμο του Αυλώνα. Τα επαναστατικά κινήματα στην Ιταλία κατέστησαν την παρουσία των τελευταίων 20.000 ανδρών του Ιταλικού Στρατού στην Αλβανία ουσιαστικά αδύνατη.
Στις 2 Αυγούστου του 1920, υπεγράφη πρωτόκολλο μεταξύ της Αλβανίας και της Ιταλίας, σύμφωνα με το οποίο η Ιταλία θα αποχωρούσε από την Αλβανία (διατηρώντας, μονάχα, υπό τον έλεγχό της το νησί της Σάσωνος). Το γεγονός αυτό έθεσε ένα τέλος στις ιταλικές διεκδικήσεις στον Αυλώνα και οποιοδήποτε δικαίωμά της επί της Αλβανίας, σώζοντας τα εδάφη της Αλβανικής Δημοκρατίας από οποιαδήποτε περαιτέρω διαίρεση.
Η επιθυμία αποζημίωσης για την υποχώρηση αυτή ήταν ένα από τα κυριότερα κίνητρα του Μπενίτο Μουσολίνι για την εισβολή της Αλβανίας το 1939.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεσοπόλεμος Κατηγορία:Ιστορία της Αλβανίας Αλβανία
Μιλένιουμ Στέιντιουμ
To Μιλένιουμ Στέιντιουμ (ουαλικά: Stadiwm y Mileniwm, αγγλικά: Millenium Stadium) είναι το εθνικό στάδιο της Ουαλίας, το οποίο βρίσκεται στην πρωτεύουσα Κάρντιφ. Αποτελεί έδρα των εθνικών ομάδων ράγκμπι και ποδοσφαίρου της χώρας, όπως και χώρο διοργάνωσης συναυλιών, της ειδικής υπερδιαδρομής του Ράλι Ουαλίας κ.ά. Υπήρξε επίσης το γήπεδο όπου διεξαγόταν ο τελικός του κυπέλλου Αγγλίας το διάστημα 2001-2006 και του Λιγκ Καπ Αγγλίας το 2001-2007, όσο ανακατασκευαζόταν το Στάδιο Γουέμπλεϊ. Η ανέγερσή του κόστισε 121 εκατομμύρια αγγλικές λίρες, εγκαινιάστηκε στις 26 Ιουνίου 1999 και η χωρητικότητα του ανέρχεται σε 74.500 θεατές.
Λονδίνο 2012
Το στάδιο χρησιμοποιήθηκε κατά τους Ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου το 2012 για τη διεξαγωγή ποδοσφαιρικών αναμετρήσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ουαλία Κατηγορία:Κάρντιφ Κατηγορία:Εθνική Ουαλίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Στάδια με αναδιπλούμενες οροφές στην Ευρώπη Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2012
Τροχαίο υλικό τραμ Αθήνας
Το τροχαίο υλικό του σύγχρονου Τραμ της Αθήνας, αποτελείται από δύο παρτίδες. Η πρώτη κατασκευάστηκε ως 35 πεντάδυμες ηλεκτροκίνητες αυτοκινητάμαξες, που είναι τύπου Sirio, κατασκευασμένες από την AnsaldoBreda. Η δεύτερη παρτίδα αποτελείται από 25 μονάδες που κατασκευάστηκαν από την Alstom. Παλαιότερα, λειτουργούσαν κι άλλοι τύποι, κυρίως αυτοκινητάμαξες με ένα όχημα.
Παλαιό τραμ
Στις 21 Σεπτεμβρίου 1880, υπεγράφη μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και της βελγικής Laminoirs σύμβαση για την ίδρυση της εταιρείας Ανώνυμη Ελληνική Εταιρεία Ιπποσιδηροδρόμων και Τροχιοδρόμων Αθηνών και Περιχώρων με πενταετές προνόμιο. Δύο χρόνια αργότερα, κυκλοφόρησαν τα πρώτα ελαφριά οχήματα, τα οποία ήταν διέθεταν 16 θέσεις τον χειμώνα και 20 το καλοκαίρι και έλκονταν από τρία Μικρασιάτικα άλογα, κατάλληλα για τις επικλίνεις οδούς της Αθήνας και τις συνεχείς στάσεις. Οι συρμοί αυτοί λειτουργούσαν μεταξύ της Αθήνας και των Προαστίων. Η εταιρεία αυτή επίσης ίδρυσε και ατμήλατο τροχιόδρομο που σύνδεε την Αθήνα με το Φάληρο και τον Πειριαιά. Ο "ατμοτροχιόδρομος", αυτός, έλκονταν από ειδικές τροχιοδρομικές ατμάμαξες με 5 έως 7 βαγόνια, κλειστά των 24 θέσεων και ανοιχτά των 28. Ο τροχιόδρομος αυτός, λόγω του χαμηλού του ύψους και της αργής του ταχύτητας, ονομαζόταν χιουμοριστικά από τους Αθηναίους "Κωλοσούρτης". Το δίκτυο ηλεκτροδοτήθηκε από το 1909, έπειτα από έκρηξη λέβητα σε μηχανή του "Κωλοσούρτη".
Την περίοδο 1908 έως 1909, αποκήθηκαν 257 οχήματα, 150 κινητήρια και 107 ρυμολκούμενα, βέλγικης κατασκευής. Τα οχήματα αυτά ήταν κλειστά και διέθεταν ηλεκτροφωτισμό, 16 θέσεις καθήμενων, 14 θέσεις όρθιων και δύο κινητήρες ειδικά για τις κλίσεις των γραμμών. Σύμφωνα με τα γνωστά σε εμάς στοιχεία, τα τρένα αυτά ήταν μπεζ-κίτρινα. Η επιτυχία τους ήταν τέτοια, που πολλές φορές οι Αθηναίοι πήγαιναν με αυτά στο τέρμα και επέστρεφαν, απλώς για να τα απολαύσουν.
Την περίοδο 1927-1928, η Ηλεκτρική Εταιρεία Μεταφορών (ΗΕΜ) προμηθεύτηκε από τον οίκο Dick Kerr Works της Αγγλίας 77 κινητήρια οχήματα και 48 ρυμουλκούμενα, εκ των οποίων μερικά μπορούσαν να κυκλοφορούν σε συρμούς δύο οχημάτων με μόνιμη σύζευξη μεταξύ τους, καθώς ακόμη και τα ρυμουλκούμενα διέθεταν θάλαμο οδήγησης. Το 1939 εκποιήθηκαν πολλά "Βέλγικα" οχήματα και τα εν χρήσει ανακαινίζονται και βάφονται πράσινα. Το 1940 έρχονται άλλα 60 οχήματα, έπειτα συμβάσεως του Ελληνικού Δημοσίου και της ΗΕΜ. Τα οχήματα αυτά, έμειναν γνωστά ως "Κίτρινα" λόγω του χρώματός του, και κατασκευάστηκαν από κοινοπραξία των Ιταλικών OM / CGE / Breda. Είχαν δερμάτινα καθίσματα, αυτόματες θύρες πτυσσόμενες βαθμίδες, διαξωνικά φορεία, πέδη αέρος και δυνατότητα πολλαπλών συζεύξεων. Ήταν η τελευταία προμήθεια της ΗΕΜ πριν την κατάργηση του τραμ το 1977.
Νέο τραμ
Oι αυτοκινητάμαξες που κινούνται σήμερα στο δίκτυο του Τραμ της Αθήνας, κατασκευάστηκαν από την AnsaldoBreda και κόστισαν συνολικά 66.441.115€. Από την έναρξη λειτουργίας του τραμ, το τροχαίο υλικό παραμένει το ίδιο, ωστόσο, προβλέπεται να κυκλοφορήσουν νέες αυτοκινητάμαξες από την Alstom, συνολικού κόστους 54 εκατ. ευρώ. μικρογραφία|Alstom Citadis 305 Από τον Αύγουστο του 2020 οι συρμοί 2ης γενιάς του Τραμ, οι Alstom Citadis 305, έφτασαν στην Αθήνα και τον Ιανουάριο του 2021 ξεκίνησαν δοκιμαστικά δρομολόγια.
Χαρακτηριστικά
Το παλιό τραμ της Αθήνας χρησιμοπούσε 550 volt συνεχούς ρεύματος που τροφοδοτούνταν στο τρένο μέσω μιας κεραίας ρευματοληψίας, του παντογράφου (τρολές), κατά μήκος μιας γραμμής μετρικού εύρους (1 μ.).
Σήμερα χρησιμοποιεί τάση 75VC από παντογράφο και γραμμή κανονικού εύρους (1,435 μ.)
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραμ Αθήνας Κατηγορία:Συρμοί στην Ελλάδα
Δεκάποδα
Τα Δεκάποδα είναι τάξη καρκινοειδών εντός της ομοταξίας Μαλακόστρακα. Περιλαμβάνει τα καβούρια, τους αστακούς, τις γαρίδες και τις καραβίδες. Εκτιμάται ότι περιλαμβάνει 15.000 είδη σε περίπου 2.700 γένη, και έχουν βρεθεί 3.300 απολιθωμένα είδη. Σχεδόν τα μισά από αυτά τα είδη είναι καβούρια, ενώ από τα υπόλοιπα οι μεγαλύτερες ομάδες είναι οι γαρίδες και τα ανόμουρα (όπως οι ερημίτες κάβουρες). Το παλαιότερο απολιθωμένο δεκάποδο είναι ο Παλαιοπαλαιμόν, από το Δεβόνιο.
Όπως υπονοεί και το όνομά τους, όλα τα δεκάποδα έχουν δέκα πόδια, με τη μορφή πέντε ζευγών θωρακικών εξαρτημάτων στα πέντε τελευταία θωρακικά τμήματα. Τα μπροστινά τρία λειτουργούν ως τμήματα του στόματος και γενικά αναφέρονται ως γναθόποδα, τα υπόλοιπα είναι τα περειόποδα. Σε πολλά δεκάποδα, το πρώτο ζεύγος φέρει μεγάλες δαγκάνες. Άλλα εξαρτήματα υπάρχουν στην κοιλιά, με κάθε τμήμα να μπορεί να φέρει ένα ζεύγος πλεόποδων, με τα δύο τελευταία να αποτελούν το ουριαίο πτερύγιο (μαζί με το τέλσον) και αποκαλούνται ουρόποδα.
Αλβέρτος Β΄ της Αυστρίας
Ο Αλβέρτος Β΄ της Αυστρίας ή Αλβέρτος ο Σοφός ή Αλβέρτος ο χωλός (Γερμανική γλώσσα : Albrecht II, 12 Δεκεμβρίου 1298 - 20 Ιουλίου 1358) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν δούκας της Αυστρίας & Στυρίας (1330 - 1358) και της Καρινθίας (1335 - 1358).
Νεανικά έτη
150px|μικρογραφία|αριστερά|Σφραγίδα του Αλβέρτου Β΄ της Αυστρίας Γεννήθηκε στο κάστρο Χάμπσμπουργκ της Σουαβίας και ήταν ο τέταρτος γιος του Αλβέρτου Α΄ της Γερμανίας και της Ελισάβετ των Γκορίτσια, κόρης του Μάινχαρτ δούκα της Καρινθίας. Αρχικά ακολούθησε εκκλησιαστική σταδιοδρομία και έγινε 15 ετών επίσκοπος του Πασάου το 1313, αλλά δεν άντεξε τον ανταγωνισμό του άλλου υποψήφιου και παραιτήθηκε το 1317.
Το 1330 απεβίωσε ο δευτερότοκος Φρειδερίκος Α΄ ο δίκαιος και μια και ο τριτότοκος Λεοπόλδος Α΄ είχε αποβιώσει από το 1326, τα δουκάτα Αυστρίας και Στυρίας κυβερνήθηκαν από κοινού, από τον Αλβέρτο Β΄ και τον μικρότερο αδελφό του Όθωνα. Ο Αλβέρτος Β΄ είχε από τη σύζυγό του την κομητεία του Πφιρτ στην Αλσατία. Επίσης το 1335 απεβίωσε ο θείος του Ερρίκος δούκας της Καρινθίας και μαργράβος της Καρινθίας και τον κληρονόμησε. O Ιωάννης της Βοημίας διεκδίκησε τις περιοχές, αλλά ο Λουδοβίκος Δ΄ Βίττελσμπαχ της Γερμανίας τις έδωσε ως φέουδα στον Αλβέρτο Β΄.
Η διακυβέρνησή του
Ο Πάπας Βενέδικτος ΙΒ΄ και ο Φίλιππος ΣΤ΄ Βαλουά της Γαλλίας ζήτησαν τη μεσολάβησή του στον Λουδοβίκο Δ΄. Ο Αλβέρτος Β΄ ήταν πιστός σε αυτόν (ως που απεβίωσε το 1347) και στον γιο του Λουδοβίκο Ε΄ δούκα της Βαυαρίας. Όταν το 1350 ο Ρούντολφ Μπρουν γκρέμισε το κάστρο Ράπενσβιλ, ο Αλβέρτος Β΄ βάδισε εναντίον της Ελβετικής Ομοσπονδίας και πολιόρκησε τη Ζυρίχη χωρίς αποτέλεσμα.
Στη Βιέννη οικοδόμησε τη γοτθική Χορωδία στον καθεδρικό ναό του Αγ. Στεφάνου, τη λεγόμενη Αλβερτιανή Χορωδία. Θέσπισε τον Κανόνα διαδοχής του Οίκου δίνοντας τις κτήσεις στον πρωτότοκο κάθε φορά. Ο κανόνας του δεν τηρήθηκε μετά από αυτόν, αλλά τον επανέφερε ο τρισεγγονός του Μαξιμιλιανός Α΄ της Γερμανίας. Τον περιέλαβε στην Πραγματική κύρωση ο Κάρολος ΣΤ΄ το 1713 και διατηρήθηκε ως το 1918. Ο Αλβέρτος Β΄ όρισε το σύνταγμα διακυβέρνησης της Στυρίας της της Καρινθίας, το λεγόμενο Βιβλίο του βουνού.
Το παρωνύμιό του ο χωλός θα οφείλεται σε πολυαρθρίτιδα, που του επέφερε χρόνια παράλυση. Απεβίωσε το 1358 στη Βιέννη και τάφηκε στην Καρθουσιανή μονή που είχε ιδρύσει στο Γκάμινγκ. Σύμφωνα με τον Κανόνα του Οίκου, τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος Ροδόλφος Δ΄. Όταν αυτός απεβίωσε το 1365, τις κτήσεις μοιράστηκαν τα δύο μικρότερα αδέλφια του, ο Αλβέρτος Γ΄ και ο Λεοπόλδος Γ΄.
Οικογένεια
Το 1324 νυμφεύτηκε την Ιωάννα, κόρη και κληρονόμο του Ούριχ Γ΄ κόμη του Πφιρτ και είχε τέκνα:
Το Επταήμερο
Το Επταήμερο (γαλλικός τίτλος: L'Heptaméron) είναι μια συλλογή 72 διηγημάτων της Μαργαρίτας της Ναβάρρας, που γράφτηκε από το 1540 έως το 1549 και δημοσιεύτηκε μεταθανάτια το 1558. Τα διηγήματα παρουσιάζονται μέσα σε αφηγηματικό πλαίσιο όπως και στην πηγή έμπνευσης το Δεκαήμερο του Βοκάκιου. Αρχικά προοριζόταν να περιέχει 100 ιστορίες που θα κάλυπταν 10 ημέρες, όπως και το πρότυπό της, αλλά έως τον θάνατο της Μαργαρίτας το έργο ολοκληρώθηκε μόνο μέχρι τη δεύτερη ιστορία της όγδοης ημέρας.
Το θέμα των διηγημάτων είναι ο έρωτας, η λαγνεία, η απιστία, η μοιχεία και άλλες ρομαντικές και τολμηρές ιστορίες και παρουσιάζονται με τρόπο κωμικό και ευχάριστο. Ένα διήγημα βασίστηκε στη ζωή μιας Γαλλίδας ευγενούς που για τιμωρία εγκαταλείφθηκε μαζί με τον εραστή της σε ένα έρημο νησί στα ανοιχτά του Κεμπέκ.
Θεωρείται ευρέως ως ένα σημαντικό λογοτεχνικό έργο και έχει επηρεάσει την ανάπτυξη του διηγήματος. Το έργο θεωρείται επίσης πολύτιμο για τη ζωντανή απεικόνιση της κοινωνίας της Γαλλικής αναγέννησης του 16ου αιώνα, ιδιαίτερα για την ιστορία των ηθών, της κοινωνικής ζωής, τον γάμο και τις σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών.
Συγγραφή - Δημοσίευση
Η συλλογή εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε έντυπη μορφή το 1558, μετά τον θάνατο της Μαργαρίτας, με τον τίτλο Histoires des amans fortunez, ο εκδότης χρησιμοποίησε μόνο 67 από τις ιστορίες, πολλές σε συντομευμένη μορφή, και παρέλειψε μεγάλο μέρος του σημαντικού υλικού μεταξύ των ιστοριών. Επίσης, μετέφερε ιστορίες και αγνόησε την ομαδοποίησή τους σε ημέρες όπως οραματίστηκε η συγγραφέας.
Μια δεύτερη έκδοση του Κλωντ Γκρυζέ εμφανίστηκε μόλις ένα χρόνο αργότερα το 1559, στην οποία ο συντάκτης αποκατέστησε τη σειρά των διηγημάτων. Επίσης, επανατοποθετήθηκαν οι πρόλογοι και οι επίλογοι σε κάθε διήγημα και δόθηκε στο έργο, για πρώτη φορά, ο τίτλος Το Επταήμερο (από τα ελληνικά επτά ημέρες) λόγω του χρονικού πλαισίου των επτά ημερών στο οποίο ομαδοποιούνται τα πρώτα 70 διηγήματα.
Το αφηγηματικό πλαίσιο
Η σκηνή διαδραματίζεται στα Πυρηναία. Οι δέκα αφηγητές - συζητητές του έργου, πέντε γυναίκες και πέντε άνδρες, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού με πολύ κόπο καταφέρνουν να φτάσουν σε ένα αβαείο όπου οι καταστροφικές καταρρακτώδεις βροχές τους ανάγκασαν να αναζητήσουν καταφύγιο: πρέπει να περιμένουν να επισκευαστούν τα μονοπάτια που έχουν καταρρεύσει και να χτιστεί μια γέφυρα πάνω στον ποταμό Γκαβ. Για να διασκεδάσουν την πλήξη τους, συμφωνούν να πηγαίνουν κάθε μέρα σε ένα κοντινό λιβάδι, όπου ο καθένας θα διηγείται μια αληθινή ιστορία που έζησε ή άκουσε. Θα χρειαστούν 10 ημέρες για να ολοκληρωθεί η γέφυρα και, κάθε μέρα, στο σκιερό άλσος του λιβαδιού, οι συγγραφείς θα μοιραστούν 10 ιστορίες, θα αφηγηθούν συνολικά 100 ιστορίες. Οι ιστορίες θα δημοσιευτούν, αν αρέσουν στο κοινό.
Κάθε μέρα οι αφηγητές επιλέγουν ένα θέμα για τις ιστορίες που θα διηγηθούν, έτσι οι ιστορίες δεν είναι τυχαίες, αλλά εκθέτουν διάφορα θέματα και συχνά λειτουργούν σε αντιπαράθεση με τις ιστορίες που διηγήθηκαν οι άλλοι αφηγητές. Ένα από τα μοναδικά χαρακτηριστικά του έργου είναι ότι οι αφηγητές συχνά διαφωνούν μεταξύ τους και συμμετέχουν σε ζωηρές συζητήσεις σχετικά με τη σημασία των ιστοριών. Ο καθένας ερμηνεύει τις ιστορίες διαφορετικά με βάση την προσωπικότητα και τις εμπειρίες του, προσθέτοντας στο έργο βάθος. Οι συζητήσεις αποκαλύπτουν επίσης τις διαφορετικές ηθικές προοπτικές και κοινωνικές στάσεις που υπήρχαν εκείνη την εποχή σε θέματα γάμου, απιστίας και θέσης των γυναικών. Πολλοί κριτικοί βρήκαν στο Επταήμερο ένα λεπτό ίχνος πρώιμης φεμινιστικής γραφής.