cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανατίναξη στο Κούγκι
Τα ακόλουθα γεγονότα
Ο Αλή πασάς θεώρησε την ανατίναξη του Κουγκίου ως καταπάτηση των όρων της συνθήκης, οπότε επιτέθηκε εναντίον των Σουλιωτών που κατευθύνονταν στην Πάργα και στο Ζάλογγο. Οι Σουλιώτες κατευθυνόμενοι στην Πάργα κατόρθωσαν ύστερα από σκληρές μάχες να φθάσουν στον προορισμό τους. Εκατό οικογένειες όμως, που κατευθύνονταν στο Ζάλογγο, πολιορκήθηκαν από τους Τουρκαλβανούς και μόνο ένα τμήμα Σουλιωτών υπό τον Κίτσο Μπότσαρη κατάφερε να διασωθεί. Οι υπόλοιποι σκοτώθηκαν και αιχμαλωτίστηκαν, ενώ 22 γυναίκες και 6 άνδρες αυτοκτόνησαν από τα υψώματα με τα παιδιά τους. Η καταστροφή των Σουλιωτών ολοκληρώθηκε με την μάχη του Σέλτσου.
Μνήμη
Η ανατίναξη στο Κούγκι έχει απαθανατιστεί στην ταινία Σουλιώτες (1972), σε παραγωγή Τζέιμς Πάρις και σε σκηνοθεσία Δημήτρη Παπακωνσταντή. Τον ρόλο του καλόγερου Σαμουήλ ερμήνευσε ο Λαυρέντης Διανέλλος.
Αντικρατισμός
Ο αντικρατισμός είναι κάθε προσέγγιση της κοινωνικής, οικονομικής ή πολιτικής φιλοσοφίας που απορρίπτει τον κρατισμό. Αντικρατικός είναι αυτός ο οποίος αντιτίθεται στην παρέμβαση του κράτους σε προσωπικές, κοινωνικές και οικονομικές υποθέσεις. Στον αναρχισμό, αυτό χαρακτηρίζεται από την πλήρη απόρριψη κάθε ακούσιας ιεραρχικής εξουσίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρατισμός Κατηγορία:Ελευθερισμός
Βολβουρηθραίος αδένας
Ο βολβουρηθραίος αδένας, γνωστός και ως αδένας του Κάουπερ (αλλιώς Cowper), είναι ένα ζευγάρι μικρών εξωκρινών αδένων που συναντώνται στο ανθρώπινο ανδρικό αναπαραγωγικό σύστημα και είναι υπεύθυνοι για την παραγωγή των προσπερματικών υγρών κατά τη σεξουαλική διέγερση. Το υγρό μετριάζει την οξύτητα των τοιχωμάτων της ουρήθρας για να διευκολύνει τη διέλευση και την επιβίωση του παραγόμενου σπέρματος. Πέρα από τον άνθρωπο, οι αδένες συναντώνται ακόμη σε αρκετά αρσενικά θηλαστικά.
Στον άνθρωπο, ο κάθε ένας από τους δύο αδένες του Κάουπερ έχει περίπου το μέγεθος ενός μπιζελιού. Βρίσκονται στην περιοχή του περίνεου, πάνω από τον βολβό του σηραγγώδους σώματος της ουρήθρας και κάτω από τον προστάτη. Εκβάλλουν στην ουρήθρα με έναν μικρό πόρο λίγων εκατοστών, μέσω του οποίου εκκρίνουν το διαυγές προσπερματικό υγρό στην αναπαραγωγική οδό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανδρικό αναπαραγωγικό σύστημα Κατηγορία:Αδένες Κατηγορία:Αναπαραγωγικό σύστημα αρσενικών θηλαστικών
Αυλές Κοζάνης
Οι Αυλές (επίσημη ονομασία Αυλαί) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Σερβίων, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Κοζάνης, στην περιφέρεια περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Κοζάνης του νομού Κοζάνης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Γεωγραφία
Οι Αυλές είναι χωριό στο Ν. ΝΑ. τμήμα του νομού Κοζάνης, στην περιοχή των Σερβίων, μεταξύ των Πιερίων ορέων και της τεχνητής λίμνης Αλιάκμονα (Πολυφύτου), σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 360. Το χωριό απέχει 31 χλμ. περίπου ΝΑ. της Κοζάνης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 10,986 χμ² (2011).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός εμφανίζεται επίσημα το 1918 να προσαρτάται στην κοινότητα Σερβίων του νομού Κοζάνης. Το 1920 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αυλών και προσαρτήθηκε στον δήμο Σερβίων. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Σερβίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Σερβίων-Βελβεντού. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019 αποσπάστηκε από τον δήμο Σερβίων-Βελβεντού και προσαρτήθηκε στον δήμο Σερβίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Σερβίων
Λούις Νίρενμπεργκ
Ο Λούις Νίρενμπεργκ (28 Φεβρουαρίου 1925 - 26 Ιανουαρίου 2020) ήταν Καναδοαμερικανός μαθηματικός, ο οποίος θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους μαθηματικούς του 20ού αιώνα.
Σχεδόν το σύνολο του έργου του ήταν στον τομέα των μερικών διαφορικών εξισώσεων. Πολλές από τις συνεισφορές του θεωρούνται σήμερα θεμελιώδεις για το πεδίο, όπως η ισχυρή αρχή του μεγίστου για παραβολικές μερικές διαφορικές εξισώσεις δεύτερης τάξης και το θεώρημα Νιούλαντερ-Νίρενμπεργκ στη μιγαδική γεωμετρία. Θεωρείται θεμελιώδης προσωπικότητα στον τομέα της γεωμετρικής ανάλυσης, με πολλά από τα έργα του να συνδέονται στενά με τη μελέτη της μιγαδικής ανάλυσης και της διαφορικής γεωμετρίας.
Βιογραφία
Ο Νίρενμπεργκ γεννήθηκε στο Χάμιλτον του Οντάριο από Ουκρανούς Εβραίους μετανάστες. Φοίτησε στο Baron Byng High School και στο Πανεπιστήμιο McGill, όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του στα μαθηματικά και τη φυσική το 1945. Μέσω μιας καλοκαιρινής εργασίας στο Εθνικό Συμβούλιο Έρευνας του Καναδά, γνώρισε τη σύζυγο του Έρνεστ Κουράν, Σάρα Πολ. Μίλησε με τον πατέρα του Κουράν, τον διακεκριμένο μαθηματικό Ρίτσαρντ Κουράν, για συμβουλές σχετικά με το πού θα έπρεπε να απευθυνθεί ο Νίρενμπεργκ για να σπουδάσει θεωρητική φυσική. Μετά τη συζήτησή τους, ο Νίρενμπεργκ κλήθηκε να εισαχθεί στη μεταπτυχιακή Σχολή στο Ινστιτούτο Μαθηματικών Επιστημών Courant του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Το 1949 έλαβε το διδακτορικό του στα μαθηματικά, υπό τη διεύθυνση του Τζέιμς Στόκερ. Στη διδακτορική του διατριβή, έλυσε το "πρόβλημα Weyl" στη διαφορική γεωμετρία, το οποίο αποτελούσε ένα γνωστό ανοιχτό πρόβλημα από το 1916.
Μετά το διδακτορικό του, έγινε καθηγητής στο Ινστιτούτο Courant, όπου παρέμεινε για το υπόλοιπο της καριέρας του. Υπήρξε σύμβουλος 45 διδακτορικών φοιτητών και δημοσίευσε πάνω από 150 εργασίες με πολλούς συν-συγγραφείς, συμπεριλαμβανομένων αξιοσημείωτων συνεργασιών με τους Χένρι Μπερεστίκι, Χαΐμ Μπρέζι, Λουίς Καφαρέλι και Γιανγιάν Λι, μεταξύ πολλών άλλων. Συνέχισε να διεξάγει μαθηματική έρευνα μέχρι την ηλικία των 87 ετών. Στις 26 Ιανουαρίου 2020, ο Νίρενμπεργκ πέθανε σε ηλικία 94 ετών.
Το έργο του Νίρενμπεργκ αναγνωρίστηκε ευρέως, μεταξύ άλλων με τα ακόλουθα βραβεία και διακρίσεις:
Έρευνες
Ο Νίρενμπεργκ συνέβαλε θεμελιωδώς στη θεωρία των γραμμικών και μη γραμμικών μερικών διαφορικών εξισώσεων και στις εφαρμογές τους στη διαφορική γεωμετρία και τη σύνθετη ανάλυση.
Μαζί με τον Φριτζ Τζον ξεκίνησε τη μελέτη των συναρτήσεων στο με "περιορισμένη μέση ταλάντωση" (BMO):
όπου η ολοκλήρωση και οι μέσοι όροι \hat u_Q θεωρούνται σε κύβους Q με όγκο V_Q και Kείναι μια σταθερά. Έδειξαν[5] ότι αυτά είναι "εκθετικής κλάσης" \lambda:
Μαζί με τους Λουίς Καφαρέλι και Ρόμπερτ Β. Κον, μελέτησε τις πιθανές ιδιομορφίες στις εξισώσεις Ναβιέρ-Στόκες (ένα πρόβλημα που παραμένει ακόμη σε μεγάλο βαθμό ανοικτό και περιλαμβάνεται στον κατάλογο των προβλημάτων της χιλιετίας του Ινστιτούτου Μαθηματικών Clay) .Τις χαρακτήρισαν με το ρυθμό συγκέντρωσης της πυκνότητας ενέργειας γύρω από τα πιθανά ιδιομορφικά σημεία και έδειξαν ότι το μονοδιάστατο μέτρο Χάουσντορφ των ιδιομορφικών σημείων εξαφανίζεται σε τρεις χωρικές διαστάσεις. Με τον τρόπο αυτό, βασίστηκαν στο έργο του Βλαντίμιρ Σέφερ από τα μέσα της δεκαετίας του 1970.
Σε μια εργασία του 1965 με τον Ζοζέφ Κον, εισήγαγε τους ψευδοδιαφορικούς τελεστές. Σύμφωνα με τον ίδιο, αυτό ήταν ένα υποπροϊόν της εργασίας τους πάνω στο πρόβλημα -Neumann, το οποίο απαιτούσε προηγουμένως αδημοσίευτα αποτελέσματα πάνω στην άλγεβρα των μοναδικών ολοκληρωτικών τελεστών.
Το χαρακτηριστικό γνώρισμα του έργου του Νίρενμπεργκ (όπως και του δασκάλου του Κουρτ Φρίντριχς, τον οποίο ο Νίρενμπεργκ περιέγραψε σε συνέντευξή του το 2002 ως τον μαθηματικό που τον επηρέασε περισσότερο ) είναι συχνά η επιδέξια χρήση των ανισώσεων, για παράδειγμα στην εργασία με τους Αβρόν Ντουγκλίς και Σμούελ Άγκμον σχετικά με τις εκτιμήσεις σε προβλήματα οριακών τιμών ελλειπτικών μερικών διαφορικών εξισώσεων, στην οποία βασίστηκαν σε εργασίες του Γιούλιους Σόντερ. Ο ίδιος δεν θεωρούσε τον εαυτό του ως θεμελιωτή της οικοδόμησης της θεωρίας, αλλά ως λύτη προβλημάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα
Ρεζερπίνη
μικρογραφία|350x350εσ|Η εξαιρετικά περίπλοκη χημική δομή της ρεζερπίνης. Η ρεζερπίνη (αγγλ. reserpine) -η οποία αποτελεί χημική ένωση που ανήκει στα αλκαλοειδή και απαντάται ως σπάνια φυσική τοξίνη σε ορισμένα φυτά- είναι φαρμακευτική δραστική ουσία που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της υψηλής αρτηριακής πίεσης, συνήθως σε συνδυασμό με ένα θειαζιδικό διουρητικό ή αγγειοδιασταλτικό.
Γενικά
Κλινικές μελέτες έχουν δείξει ότι η συνδυασμένη θεραπεία με ρεζερπίνη με ένα θειαζιδικό διουρητικό μειώνει τη θνησιμότητα των ατόμων με οξεία υπέρταση. Αν και η χρήση της ρεζερπίνης ως μεμονωμένου φαρμάκου έχει μειωθεί από τότε που εγκρίθηκε για πρώτη φορά από τον Αμερικανικό Οργανισμό Φαρμάκων (FDA), το 1955, η συνδυασμένη χρήση της ρεζερπίνης και ενός θειαζιδικού διουρητικού ή αγγειοδιασταλτικού εξακολουθεί να συνιστάται σε ασθενείς που δεν δύνανται να επιτύχουν επαρκή μείωση της αρτηριακής πίεσης. Το σύνθετο χάπι ρεζερπίνης - υδροχλωροθειαζίδης ήταν το 17ο πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο από τα 43 συνδυαστικά αντιϋπερτασικά χάπια που ήταν διαθέσιμα το 2012.
Δράση
Οι αντιϋπερτασικές δράσεις της ρεζερπίνης οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στις αντινοαδρενεργικές της επιδράσεις, οι οποίες είναι αποτέλεσμα της ικανότητάς της να εξαντλεί τις κατεχολαμίνες (μεταξύ άλλων νευροδιαβιβαστών μονοαμίνης) από τις απολήξεις των περιφερικών συμπαθητικών νεύρων. Αυτές οι ουσίες εμπλέκονται στον έλεγχο του καρδιακού ρυθμού, της δύναμης της καρδιακής συστολής και της περιφερειακής αγγειακής αντίστασης.
Σε δόσεις από 0,05 έως 0,2 mg την ημέρα, η ρεζερπίνη είναι καλά ανεκτή. Η πιο κοινή παρενέργεια που προκαλεί είναι το ρινικό μπούκωμα.
Η ρεζερπίνη έχει επίσης χρησιμοποιηθεί για την ανακούφιση των ψυχωτικών συμπτωμάτων. Μελέτη ανασκόπησης διαπίστωσε ότι σε άτομα με σχιζοφρένεια, η ρεζερπίνη και η χλωροπρομαζίνη είχαν παρόμοια ποσοστά ανεπιθύμητων ενεργειών, αλλά ότι η ρεζερπίνη ήταν λιγότερο αποτελεσματική από τη χλωροπρομαζίνη για τη βελτίωση της γενικότερης ψυχολογικής κατάστασης ενός ατόμου.
Ιστορικό
Η ρεζερπίνη απομονώθηκε για πρώτη φορά το 1952 από αποξηραμένη ρίζα του φυτού Rauvolfia serpentina (γνωστό ως ινδικό φιδίσιο), που ήταν γνωστό ως Sarpagandha και είχε χρησιμοποιηθεί για αιώνες στην Ινδία για τη θεραπεία ψυχικών ασθενειών, καθώς και του πυρετού και των δαγκωμάτων φιδιών.
O ίδιος ο Μαχάτμα Γκάντι το χρησιμοποιούσε ως ηρεμιστικό. Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στις Ηνωμένες Πολιτείες από τον Robert Wallace Wilkins το 1950. Η μοριακή του δομή αποσαφηνίστηκε το 1953 και η φυσική του διαμόρφωση δημοσιεύτηκε το 1955. Εισήχθη το 1954, δύο χρόνια μετά τη χλωροπρομαζίνη. Η πρώτη ολική σύνθεση αυτής της φυσικής ένωσης ολοκληρώθηκε από τον ιδιοφυή Αμερικανό οργανικό χημικό Ρόμπερτ Μπερνς Γούντγουορντ το 1958.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλκαλοειδή Κατηγορία:Φάρμακα
Ποδοσφαιρική Αθλητική Ένωση Επαρχίας Κερύνειας (ποδόσφαιρο)
Η Ποδοσφαιρική Αθλητική Ένωση Επαρχίας Κερύνειας ή η ΠΑΕΕΚ Κερύνειας (, διαβάζεται «πάεκ») είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα από την Κερύνεια. Αποτελεί μέρος του αθλητικού συλλόγου Ποδοσφαιρική Αθλητική Ένωση Επαρχίας Κερύνειας (ΠΑΕΕΚ) που αρχικά είχε ιδρυθεί ως Ποδοσφαιρική Αθλητική Ένωση Κερύνειας ή ΠΑΕΚ (διαβάζεται «πάεκ»). Μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο του 1974, η ΠΑΕΕΚ είναι μια προσφυγική, η οποία από τότε εδρεύει στη Λευκωσία. Η ΠΑΕΕΚ είναι η ομάδα με τις περισσότερες συμμετοχές στη Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Την περίοδο 2020-21 κατέκτησε το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στην Α΄ κατηγορία.
ΠΑΕΚ
Το σωματείο δημιουργήθηκε τον Οκτώβριο του 1953 ως ΠΑΕΚ (Ποδοσφαιρική Αθλητική Ένωσης Κερύνειας). Η ανάγκη δημιουργίας της ΠΑΕΚ προέκυψε από την απουσία ποδοσφαιρικού σωματείου στην πόλη της Κερύνειας. Ακόμα και τα χωριά της επαρχίας είχαν ομάδες, αλλά η πόλη όχι. Με τον αθλητισμό ασχολείτο, όχι σε συνεχή βάση, ο Σύλλογος Αποφοίτων Γυμνασίου Κερύνειας (ΣΑΓΚ). Αν και το 1948 είχε ιδρυθεί από τον Αντρέα Καριόλου ο Αθλητικός Σύλλογος Κερύνειας (ΑΣΚ), εντούτοις ο σύλλογος χρωματίστηκε πολιτικά και έτσι απεχώρησαν πολλά μέλη του, διαλύθηκε η ποδοσφαιρική του ομάδα και από το 1950 λειτουργούσε ως καφενείο.
Η ιδέα για ίδρυση ποδοσφαιρικού σωματείου δόθηκε από τους Τάκη Γ. Γεωργιάδης, Αντώνη Παγούρα, Τεύκρο Χειμώνα και Δήμο Καραμαλλάκη. Η ιδέα αγκαλιάστηκε από το φίλαθλο κόσμο και ιδιαίτερα από τα νεαρά μέλη του ΣΑΓΚ. Η ιδρυτική Συνέλευση έγινε τον Οκτώβρη του 1953 στο οίκημα του ΣΑΓΚ, στην οδό Ελευθερίας.
Υπήρχε γενική απόφαση το νέο σωματείο έπρεπε να μείνει μακριά από πολιτικές καταστάσεις. Επιπρόσθετα, σύμφωνα με το καταστατικό του συλλόγου, ακόμα και Τούρκοι της Κύπρου μπορούσαν να είναι μέλη και παίχτες του σωματείου. Το σωματείο ονομάστηκε Ποδοσφαιρική Αθλητική Ένωση Κερύνειας μετά από εισήγηση του Τεύκρου Χειμώνα. Έμβλημα του σωματείου ήταν ο Δικέφαλος Αετός. Ως χρώματα επιλέγηκαν το κίτρινο και το μαύρο.
Ο πρώτος ποδοσφαιρικός αγώνας της ΠΑΕΚ έγινε τον Νοέμβριο του 1953 με αντίπαλο τον ΑΠΟΕΛ. Η ομάδα αιτήθηκε να ενταχθεί στη δύναμη της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) τη 13η Απριλίου 1954. Η αίτηση έγινε αποδεκτή στις 24 Σεπτεμβρίου 1954, με τις ΠΑΕΚ, Αλκή Λάρνακας και Ορφέα Λευκωσίας να εντάσσονται στην ΚΟΠ.
Περίοδος 1954-1969
Η ΠΑΕΚ εντάχθηκε στη Β΄ κατηγορία, η οποία ήταν χωρισμένη σε δύο ομίλους. Στον όμιλο της ΠΑΕΚ συναγωνίζονταν οι Ένωση Νέων Αγίων Ομολογητών, η τουρκική Κενσγίκ Κιουτζιού, ο Ορφέας Λευκωσίας και η Αλκή Λάρνακας. Ο πρώτος επίσημος αγώνας πρωταθλήματος της ομάδας, όντας στη δύναμη της ΚΟΠ, ήταν με αντίπαλο την Κενσγίκ Κιουτζιού στο παλιό ΓΣΠ, στον οποίο ηττήθηκε με 2-1.
Όταν δημιουργήθηκε η ΠΑΕΚ, επαναδραστηριοποιήθηκε και ο ΑΣΚ, με αποτέλεσμα ο κόσμος της Κερύνειας να διαχωρίζεται ποδοσφαιρικά και πολιτική. Οι δύο ομάδες τα πρώτα δύο χρόνια απέφευγαν να αγωνιστούν μεταξύ τους. Ωστόσο, στις 16 Φεβρουαρίου 1956 πραγματοποιήθηκε ο πρώτος και τελευταίος αγώνας μεταξύ των δύο ομάδων. Υπήρχε η άποψη ότι η ηττημένη ομάδα θα διαλυόταν, πράγμα που έγινε. Εφτά λεπτά πριν να τελειώσει ο αγώνας, διακόπηκε, ενώ η ΠΑΕΚ κέρδιζε με 4-1.
Την περίοδο 1956-57, αν και είχε δυνατή ομάδα, αναγκάστηκε να αποσυρθεί από το πρωτάθλημα. Όλοι οι ποδοσφαιριστές της ομάδας συνελήφθησαν στις 16 Φεβρουαρίου 1957 από τους Άγγλους επειδή ήταν μέλη της ΕΟΚΑ. Οι ποδοσφαιριστές φυλακίστηκαν. Μετά το τέλος του αγώνα της ΕΟΚΑ το 1959 και την απελευθέρωση των ποδοσφαιριστών, η ομάδα επαναδραστηριοποιείται. Λαμβάνει μέρος στο κύπελλο ανεξαρτησίας στο οποίο συμμετείχαν όλες οι ομάδες της πρώτης κατηγορίας και οι τέσσερις πρώτες της δεύτερης κατηγορίας. Η ΠΑΕΚ συμμετείχε τιμητικά. Αποκλείστηκε στα προημιτελικά από την μετέπειτα κυπελλούχο Ανόρθωση.
Τις επόμενες περιόδους η ΠΑΕΚ συμμετείχε στη Β΄ κατηγορία χωρίς κάποια διάκριση. Στο κύπελλο Κύπρου 1967-68 έφτασε μέχρι τα προημιτελικά όπου αποκλείστηκε από το μετέπειτα κυπελλούχο ΑΠΟΕΛ. 1Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η ΠΑΕΚ συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας. 2Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε δύο ομίλους. Η ΠΑΕΚ συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Λάρνακας-Κερύνειας. 3Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε δύο ομίλους. Η ΠΑΕΚ συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Λάρνακας-Κερύνειας-Αμμοχώστου. 4Η Β΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε δύο ομίλους. Η ΠΑΕΚ συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Αμμοχώστου-Κερύνειας.
Περίοδος 1970-1974
Όλη τη δεκαετία του 1970 η ΠΑΕΚ αγωνιζόταν στη Β΄ κατηγορία.
Η τραγικότερη ημέρα στην ιστορία του σωματείου καταγράφεται το καλοκαίρι του 1974, με την κατάληψη της Κερύνειας από τα τουρκικά στρατεύματα μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, γεγονός που κατέστησε το σωματείο προσφυγικό. Ο εκτοπισμός δημιούργησε πολλά προβλήματα στην ομάδα που βρέθηκε χωρίς έδρα, χωρίς αθλητικό υλικό και με τα μέλη και τους φιλάθλους της διασκορπισμένους σε ολόκληρη την Κύπρο. Το σωματείο επαναδραστηριοποιήθηκε στη Λευκωσία.
ΠΑΕΕΚ
μικρογραφία|Έμβλημα της ΠΑΕΕΚ Μετά την εισβολή, όταν οι συνθήκες της περιόδου το επέτρεψαν, η ΚΟΠ αποφάσισε τη διεξαγωγή Ειδικού μικτού πρωτάθλημα Β΄- Γ΄ κατηγορίας 1974-75 πρωταθλήματος με συμμετοχή των ομάδων της Β΄ και Γ΄ κατηγορίας χωρισμένο σε δύο ομίλους. Η συμμετοχή ήταν προαιρετική. Τότε η ΠΑΕΚ και η ΑΕΚ Καραβά (η οποία ήταν επίσης προσφυγική ομάδα από τον Καραβά, κωμόπολη της επαρχίας Κερύνειας) αποφάσισαν να συμμετάσχουν ως μία ομάδα στο πρωτάθλημα. Η ομάδα συμμετείχε στο πρωτάθλημα με την ονομασία ΠΑΕΚ/ΑΕΚ. Με την ονομασία αυτή συμμετείχε ως το 1977.
Το 1977 έγινε συγχώνευση των δύο σωματείων. Από την ένωση τους δημιουργήθηκε η Ποδοσφαιρική Αθλητική Ένωση Επαρχίας Κερύνειας (ΠΑΕΕΚ), η οποία θα εκπροσωπούσε το ποδόσφαιρο της πόλης και επαρχίας Κερύνειας. Η ιδρυτική συνέλευση πραγματοποιήθηκε στις 26 Μαρτίου 1977. Αποφασίστηκε επίσης, η αλλαγή των χρωμάτων από μαύρο και κίτρινο σε μαύρο και λευκό, με το μαύρο να συμβολίζει το πένθος της προσφυγιάς και το λευκό την ελπίδα της επιστροφής στην Κερύνεια.
Την περίοδο 1977-1989 η ΠΑΕΕΚ συμμετείχε σε όλες τις περιόδους στη Β΄ κατηγορία, εκτός από μία περίπτωση. Την περίοδο 1987-88 τερμάτισε στην προτελευταία θέση του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας και υποβιβάστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στη Γ΄ κατηγορία.
Την περίοδο 1984-85 έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου Κύπρου, όπου αποκλείστηκε από την ΑΕΛ. 1Η ομάδα συμμετείχε ως ΠΑΕΚ/ΑΕΚ. 2 Την περίοδο 1974-75 διοργανώθηκε Ειδικό μικτό πρωτάθλημα Β΄ - Γ΄ κατηγορίας 1974-75 χωρισμένο σε δύο ομίλους και με προαιρετική συμμετοχή των ομάδων των δύο κατηγοριών. Η ΠΑΕΚ συμμετείχε στον Α΄ όμιλο.
Δεκαετία 1990-1999
Την περίοδο 1991-92 η ΠΑΕΕΚ κατέκτησε το πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία. Μέχρι το 2000, η ΠΑΕΕΚ αγωνιζόταν στη Β΄ κατηγορία. Την περίοδο 1999-00 τερμάτισε στη 12η θέση και υποβιβάστηκε.
Δεκαετία 2000-2009
Παρέμεινε τρεις περιόδους στη Γ΄ κατηγορία, μέχρι που την περίοδο 2002-03 κατέκτησε το πρωτάθλημα και το εισιτήριο ανόδου στη Β΄ κατηγορία. Ωστόσο, την επόμενη περίοδο υποβιβάστηκε και πάλι, τερματίζοντας στη 12η θέση. Ακολούθησαν 4 συνεχόμενες παρουσίες στη Γ΄ κατηγορία για να κατακτήσει και πάλι το πρωτάθλημα την περίοδο 2007-08 και την άνοδο στη Β΄ κατηγορία. Την περίοδο 2008-09 τερμάτισε στην 11η θέση.
Δεκαετία 2010-2019
Την περίοδο 2009-10 τερμάτισε στην 8η θέση, την περίοδο 2010-11 στην 7η και την περίοδο 2011-12 στην 4η. Την περίοδο 2012-13 τερμάτισε στην 9η θέση, ωστόσο είχε προαποφασιστεί ότι από την επόμενη περίοδο, 2013-2014, η Β΄ κατηγορία θα διαχωριζόταν σε δύο ομίλους, με τις ομάδες που θα τερμάτιζαν στις θέσεις 9-12 να συμμετέχουν στο Β2 όμιλο. Η ΠΑΕΕΚ, την περίοδο 2013-14, αγωνιζόμενη στο Β2 όμιλο τερμάτισε στην 5η θέση (από 8 ομάδες) και υποβιβάστηκε στην Γ΄ κατηγορία, καθώς λόγω της μείωσης των ομάδων στην Α΄ κατηγορία κατά δύο, θα διαβαθμίζονταν 4 ομάδες από κάθε όμιλο της Β΄ κατηγορίας.
Την περίοδο 2014-15 τερμάτισε στην 3η θέση του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία. Την περίοδο 2018-19 υποβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία.
Δεκαετία 2020-2029
Την περίοδο 2019-20 η ΠΑΕΕΚ συμμετείχε στη Γ΄ κατηγορία 2019-20. Η ομάδα διεκδικούσε την άνοδο της στη Β΄ κατηγορία. Λόγω της Πανδημίας του κορονοϊού το πρωτάθλημα αρχικά ανεστάλη και στη συνέχεια διεκόπη. Η ΠΑΕΕΚ προβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία μαζί με άλλες 3 ομάδες λόγω της κατάργησης του υποβιβασμού σε όλες τις κατηγορίες και την άνοδο των πρώτων ομάδων.
Την περίοδο 2020-21 κατέκτησε το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στην Α΄ κατηγορία.
Έδρα
Η έδρα της ποδοσφαιρικής ΠΑΕΚ στη Κερύνεια ήταν το Στάδιο Γ.Σ. Πράξανδρος. Μετά την προσφυγοποίηση χρησιμοποιεί, ως ΠΑΕΕΚ, το Στάδιο Κερύνεια Επιστροφή, στη Λακατάμια.
Σημειώσεις
<references group="σημ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1953
Περιφέρεια Αρμαβίρ
Η περιφέρεια Αρμαβίρ (Αρμενικά: Արմավիր), είναι μια περιφέρεια στο δυτικό τμήμα της Αρμενίας. Βρίσκεται στην πεδιάδα του Αραράτ που περιβάλλεται από το όρος Αραράτ στο νότο και το όρος Αραγκάτς  στο βορρά, πρωτεύουσα της περιφέρειας είναι η πόλη Αρμαβίρ, ενώ η μεγαλύτερη πόλη είναι το Ετσμιαντζίν. Η περιφέρεια συνορεύει στα νότια και στα δυτικά και σε συνολικό μήκος 72 χλμ. με την Τουρκία. Έχει έκταση 1.242 τ.χλμ και ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 265.770 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Η Περιφέρεια πήρε το όνομά της από την αρχαία πόλη Αρμαβίρ που ιδρύθηκε το 331 π.Χ. Η περιοχή του Αρμαβίρ είναι επίσης ο τόπος της αποφασιστικής Μάχης του Σαρνταραπάτ (22 με 26 Μαΐου 1918) που οδήγησε στην ίδρυση της πρώτης Δημοκρατίας της Αρμενίας. Η μάχη θεωρείται ως ένα κρίσιμο ιστορικό γεγονός όχι μόνο εμποδίζοντας την τουρκική προέλαση προς το Γιερεβάν και την υπόλοιπη Αρμενία αλλά και εμποδίζοντας την πλήρη καταστροφή του αρμενικού έθνους. Ο πυρηνικός σταθμός Μετσαμόρ βρίσκεται επίσης στην Περιφέρεια Αρμαβίρ κοντά στην πόλη του Μετσαμόρ. Το μεγαλύτερο αεροδρόμιο της χώρας, το διεθνές αεροδρόμιο Ζβαρτνότς, βρίσκεται κοντά στο χωριό Παρακάρ στην περιφέρεια Αρμαβίρ (σε απόσταση 12 χιλιομέτρων δυτικά του Γιερεβάν). Τέλος, στην περιφέρεια αυτή βρίσκεται το πνευματικό κέντρο του αρμενικού έθνους. Η Καθεδρικός Ναός του Ετσμιαντζίν της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας είναι την έδρα του Καθολικού Πατριάρχη Απάντων των Αρμενίων.
Εθνικές ομάδες και Θρησκεύματα
Η πλειοψηφία του πληθυσμού της Περιφέρειας Αρμαβίρ είναι Αρμένιοι που ανήκουν στην Αρμενική Αποστολική Εκκλησία. Ρυθμιστικό όργανο της εκκλησίας είναι η Επισκοπή Αρμαβίρ, με επικεφαλής τον Επίσκοπο Σιών, Αδαμιάν. Ο καθεδρικός ναός του Αγίου Γρηγορίου του Ναρέκ στην πόλη Αρμαβίρ είναι η έδρα της επισκοπής. Ωστόσο, υπάρχει ένας σημαντικός αριθμός Γιαζίντι στο Αρμαβίρ που ανέρχεται συνολικά σε περίπου 17.000 άτομα, κυρίως στα χωριά Ζαρτόνκ, Ερασχαχούν, Ναλμπαντιάν, Εγεγκνούτ, Αρτασάρ, Νορ Αρταγκέρς και στο μικρό χωριό Φερίκ όπου οι Γιαζίντι αποτελούν την πλειοψηφία. Το χωριό Ακναλίτς είναι η τοποθεσία όπου στεγάζεται ο μεγαλύτερος, σε όλο τον κόσμο, ναός των Γιαζίντι, γνωστός ως Κουμπά Μερέ Ντιβανέ, τα θυρανοίξια του οποίου έλαβαν χώρα το Σεπτέμβριο του 2019. Το χωριό Νόρ Αρτάγερς φιλοξενεί επίσης μια μικρή Ασσυριακή κοινότητα με συνολικά περίπου 260 άτομα. Ανήκουν στην Ασσυριακή Εκκλησία της Ανατολής.
Παραπομπές
Αρμαβίρ
Οικογένεια Γερουλάνου
Η Οικογένεια Γερουλάνου είναι παλιά οικογένεια της Κεφαλλονιάς. Πολλά μέλη της έγιναν διακεκριμένοι επιστήμονες και πολιτικοί.
Μέλη
Κατηγορία:Οικογένεια Γερουλάνου
Σαιντ-Ετιέν-λα-Τιγιέι
Το Σαιντ-Ετιέν-λα-Τιγιέι (γαλλικά: Saint-Étienne-la-Thillaye) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Στεφανουά (γαλλικά: Stéphanois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Κοινότητα Σκοπής
Η Κοινότητα Σκοπής είναι κοινότητα του Δήμου Σητείας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 213Α - 17/08/1925 με έδρα τον οικισμό Σκοπή. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και τους οικισμούς Ξερόκαμπος, Παναγία Φανερωμένη, Παπαδιόκαμπος και Σαραντάπηχος. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 774 κατοίκους. μικρογραφία|454x454εσ|Η κοινότητα σε σχέση με το δήμο Σητείας. Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Γεώργιος Αχλαδιανάκη.
Κοινοτάρχες
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Πωλ Τουρνιέ
Ο Πωλ Τουρνιέ (Paul Tournier, 12 Μαΐου 1898 – 7 Οκτωβρίου 1986) ήταν Ελβετός ιατρός και συγγραφέας, που απέκτησε ένα παγκόσμιο αναγνωστικό κοινό και ακροατήριο χάρη στο έργο του στην ποιμαντική συμβουλευτική. Οι ιδέες του άσκησαν σημαντική επίδραση στις πνευματικές και ψυχοκοινωνικές πλευρές της συνήθους φροντίδας των ασθενών. Ο Τουρνιέ έχει αποκληθεί ο πλέον διάσημος Χριστιανός ιατρός του εικοστού αιώνα.
Γκόρνο-Αλτάισκ
Το Γκόρνο-Αλτάισκ (ρωσικά: Горно-Алтайск· αλταϊκά: Улалу, Ουλάλου) είναι η πρωτεύουσα της Δημοκρατίας των Αλτάι στη Ρωσία.
Ο πληθυσμός ανέρχεται σε περίπου 64.000 άτομα από το 2020 με σταθερή αύξηση τα τελευταία χρόνια. Στο παρελθόν η πόλη ήταν γνωστή ως Ουλάλα (μέχρι τις 23 Ιουνίου 1932) και στη συνέχεια Όιροτ-Τούρα (23 Ιουνίου 1932 - 7 Ιανουαρίου 1948).
Πωλ Τουρνιέ
Βίος και σπουδές
Ο πρόωρος θάνατος των γονέων του άσκησε έντονη ψυχική επίδραση στον Πωλ. Κλείστηκε στον εαυτό του και έγινε μοναχικός και ντροπαλός. Σε όλη τη διάρκεια της εφηβείας του διατηρούσε μια αίσθηση ανασφάλειας, την οποία έκρυβε πίσω από ένα προσωπείο διανοούμενου, που τονιζόταν από τις καλές σχολικές επιδόσεις του στα μαθηματικά και από έναν καθηγητή του των αρχαίων ελληνικών.
Γκόρνο-Αλτάισκ
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Ρωσίας
Πωλ Τουρνιέ
Βίος και σπουδές
Το 1923 ο Τουρνιέ πήρε πτυχίο ιατρικής από το Πανεπιστήμιο της Γενεύης. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του ήταν πρόεδρος του ελβετικού τμήματος του διεθνούς φοιτητικού κινήματος Zofingia και εκπροσώπησε τον Ερυθρό Σταυρό για τον επαναπατρισμό Αυστριακών και Ρώσων αιχμαλώτων πολέμου στη Βιέννη.
Στις 4 Οκτωβρίου 1924 ο Τουρνιέ νυμφεύθηκε τη Νέλυ Μπουβιέ (Nelly Bouvier) και απέκτησαν μαζί δύο τέκνα. Το 1984, δέκα χρόνια μετά τον θάνατο στην Αθήνα της πρώτης συζύγου του, νυμφεύθηκε την Κορίν Ο' Ραμά στη Γενεύη.
Ο Τουρνιέ απεβίωσε σε ηλικία 88 ετών από καρκίνωμα στην οικία του στο Τρουανέ της Ελβετίας.
Σταδιοδρομία
Το 1924 ο Τουρνιέ ήταν βοηθός ιατρός στην «Ιατρική Πολυκλινική» της Γενεύης, υπό τον Καθηγητή Μπίκελ. Το 1925 άνοιξε ιδιωτικό ιατρείο στη Γενεύη και άρχισε να ασκεί την ιατρική ως γενικός ιατρός - παθολόγος.
Από τότε άρχισε να ενδιαφέρεται όλο και περισσότερο για τη χριστιανική κοσμοθεωρία, και αναμίχθηκε έντονα σε ιατρικές και μη καλβινιστικές ομάδες. Το 1932 έγινε μέλος της Ομάδας της Οξφόρδης. Συνακόλουθα, διερεύνησε τη σχέση ανάμεσα στην ιατρική, τη συμβουλευτική και τις πνευματικές αξίες. Παρά το ότι αρχικώς σκέφθηκε να εγκαταλείψει την ιατρική για τη συμβουλευτική, τελικώς απεφάσισε να συνδυάσει τα δύο.
Το 1940 ο Τουρνιέ δημοσίευσε το πρώτο βιβλίο του, το Médecine de la Personne (= «Η ιατρική του προσώπου»), αφιερωμένο στον Φρανκ Μπούχμαν, τον ιδρυτή της Ομάδας της Οξφόρδης. Σε αυτό το έργο ο Τουρνιέ υπερασπίζεται τη θέση ότι ο άνθρωπος είναι περισσότερο από ένα σώμα και ένας νους: είναι επίσης ένα πνευματικό ον. Αυτός ο συνδυασμός είναι που καθιστά τον άνθρωπο «πρόσωπο», προσωπικότητα. Επομένως είναι αδύνατο να τον γνωρίσουμε και να τον θεραπεύσουμε αν αγνοήσουμε αυτή τη βαθύτερη πραγματικότητα. Μετά την επιτυχία αυτού του βιβλίου, συνέγραψε και πολλά άλλα πάνω στο ίδιο θέμα. Παρά το ότι δεν είχε ειδικές τυπικές σπουδές ψυχολογίας, ψυχιατρικής ή θεολογίας, τα κείμενά του επηρέασαν μια γενιά επαγγελματιών της συμβουλευτικής και εξομολόγων, μεταφραζόμενα μέχρι σήμερα σε 13 γλώσσες.
Κάστρα της Κρήτης
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα της Κρήτης
Πωλ Τουρνιέ
Σταδιοδρομία
Η ψυχοσωματική ιατρική βρισκόταν ακόμα στα πρώτα της βήματα και ο Τουρνιέ παρετήρησε ότι η προσέγγιση της ασθένειας στην εποχή του ήταν καθαρά οργανική και η ιατρική δεν έξεταζε τον ασθενή ως ολότητα. Διείδε την ανάγκη να λαμβάνονται υπόψη και οι ψυχολογικές και πνευματικές διαστάσεις. Για τον λόγο αυτόν, προσεκάλεσε ιατρούς από ποικιλία ειδικοτήτων, καθώς και φιλοσόφους, προικειμένου να συζητήσουν και να συσκεφθούν επί του θέματος μαζί του. Αυτή η διεθνής ομάδα μελέτης, που αποκλήθηκε επίσης «Médecine de La Personne», συναντήθηκε για πρώτη φορά το 1947 και από τότε έχει συναντήσεις κάθε έτος. Σύμφωνα με την ομάδα:
«Η ιατρική της προσωπικότητας δεν είναι απλώς μια ακόμα ειδικότητα της ιατρικής. Είναι μια στάση προς την επαφή, μια προσέγγιση προς τη φροντίδα του ασθενή, που μπορεί να εφαρμοσθεί σε όλες τις ειδικότητες. Δίνει την έμφαση στην προσέγγιση των ασθενών ως ολοτήτων, με ρόλους στην κοινότητά τους και την κοινωνία. Τόσο η οργανική/σωματική, όσο και η ψυχολογική προσέγγιση αποτελούν αναπόσπαστα μέρη της ιατρικής της προσωπικότητας, καθώς και η θεώρηση του συνδέσμου ανάμεσα στην κατάσταση της υγείας, στα γεγονότα της ζωής, στην κοινωνική ενσωμάτωση και στην πνευματικότητα.»
Ο Τουρνιέ και δύο άλλοι ιατροί ίδρυσαν την οικουμενιστική «Ομάδα του Bossey» (πήρε το όνομά της από το Chateau de Bossey, κοντά στη Γενεύη). Το πώς ο Τουρνιέ εξασκούσε το λειτούργημά του μπορεί να δει κάποιος στο βιβλίο A Tournier Companion.
Σε όλη τη σταδιοδρομία του ο Τουρνιέ ήταν γνωστός για την ευγενική προσωπικότητά του και την ειλικρινή συμπεριφορά του, όπως και για την ικανότητά του να επικοινωνεί πέρα από γλωσσικούς φραγμούς. Καθώς οι απόψεις του έγιναν πιο γνωστές παγκοσμίως, κλήθηκε να δώσει διαλέξεις και στην Αμερική. Από τότε και μετά ταξίδεψε πολύ προκειμένου να διαδώσει τις ιδέες του.
Κοσμοθεωρία και φιλοσοφία του Τουρνιέ
Αυτή η συνάντηση τον έκανε να αλλάξει ριζικά την εξάσκηση της ιατρικής. Αντί να φροντίζει απλώς τις σωματικές διαταραχές των ασθενών του, άρχισε να ασχολείται και με τα βαθύτερα προβλήματα της προσωπικότητάς τους. Το 1937 έγραψε μια επιστολή προς όλους τους ασθενείς του, πληροφορώντας τους για τον νέο αυτόν προσανατολισμό.
Ο Τουρνιέ περιγράφει το νέο ενδιαφέρον του για τον «ολόκληρο άνθρωπο» ως εξής:
«Μπορώ να μιλώ ατελείωτες ώρες για τον εαυτό μου, στον εαυτό μου ή σε κάποιον άλλο, χωρίς ποτέ να επιτύχω να δώσω μια πλήρη και ειλικρινή εικόνα του εαυτού μου... Το ίδιο συμβαίνει με όλους αυτούς τους ανθρώπους που έρχονται να με δουν και απασχολούνται τόσο με τις προσπάθειές τους να περιγράψουν τον εαυτό τους σε μένα με αυστηρή ακρίβεια. Αναπόφευκτα σχηματίζω μια εικόνα τους που πηγάζει τόσο από τον εαυτό μου, όσο και από εκείνους. Αν πάνε και δουν κάποιον από τους συναδέλφους μου, αυτός ασφαλώς δεν θα τους δει ακριβώς όπως εγώ. Και εκείνοι από την πλευρά τους δεν θα δείξουν τους εαυτούς τους σε αυτόν με τον ίδιο τρόπο που τον δείχνουν σε εμένα».
«Ο αναγνώστης θα κατανοήσει τώρα γιατί αυτό το πρόβλημα της προσωπικότητας διατηρεί επί εικοσαετία αυτό το τόσο απορροφητικό ενδιαφέρον του για εμένα. Η γενική του σημασία είναι ζωτική για όλη τη σκέψη και τον πολιτισμό: τι είναι ο άνθρωπος; Αλλά επίσης έχει μια ειδικότερη σημασία, η οποία είναι εξίσου ζωτική για τη δική μου ζωή: ποιος είμαι, πραγματικά, εαυτέ μου;
Ορισμένοι έχουν υποστηρίξει ότι ο Τουρνιέ πίστευε στη γενική σωτηρία, δηλαδή στο ότι όλοι οι άνθρωποι τελικώς θα σωθούν και θα απολαύσουν τον Παράδεισο. Ωστόσο είναι ακριβέστερο να ειπωθεί ότι πίστευε στον τελικό θρίαμβο του Καλού πάνω στο Κακό στο ανθρώπινο γένος μέσα από το συμφιλιωτικό έργο του Χριστού.
Η κληρονομιά του
right|thumb|Βιβλία του (και για τον) Πωλ Τουρνιέ Το έργο του Τουρνιέ έχει προκαλέσει ευρύτατο διεθνές ενδιαφέρον και επαίνους. Σύμφωνα με τον Βίκτορ Φρανκλ:
«[Ο Τουρνιέ] υπήρξε ο πρωτοπόρος της προσωποκεντρικής ψυχοθεραπείας. Η ψυχοθεραπεία θα έπρεπε να εμπεριέχει και μια πνευματική διάσταση, αντιμετωπίζοντας κάθε άνθρωπο στη βάση της μοναδικότητάς του και της ατομικότητάς του. Η ψυχοθεραπεία δεν μπορεί να είναι αρκετά προσωπική.»
Σήμερα τις προσπάθειες του Τουρνιέ θυμίζει το έργο των εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί ιατροί Κατηγορία:Ελβετοί συγγραφείς
Σαιν-Γκασιέν-ντε-Μπουά
Το Σαιν-Γκασιέν-ντε-Μπουά (γαλλικά: Saint-Gatien-des-Bois) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Γκασιεναί (γαλλικά: Saint-Gatiennais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ηλείας 1978–79
Για την περίοδο 1978-79, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηλείας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Ηλείας.
Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Α.Π.Σ. Ζάκυνθος ο οποίος κέρδισε την άνοδο στην Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία της επόμενης περιόδου.
Πρωτάθλημα
Η περίοδος 1978-79 ήταν η 10η σεζόν των πρωταθλημάτων της Ε.Π.Σ. Ηλείας.
Η δομή του πρωταθλήματος είναι η εξής:
Α κατηγορία
Στην Α κατηγορία μετείχαν 16 ομάδες. 14 από την Ηλεία και 2 από τη Ζάκυνθο.
Β κατηγορία
Στη Β κατηγορία μετείχαν 11 ομάδες
Γ κατηγορία
Στην Γ κατηγορία μετείχαν 11 ομάδες χωρισμένες σε δυο ομίλους
1ος όμιλος
ο Νέδας Γιαννιτσοχωρίου είχε -4 βαθμούς, Α.Ο Μακρίσια και Αργοναύτης Κατακόλου είχαν -2 βαθμούς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Ηλείας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1978-1979 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1978-1979
Κοινότητα Πισκοκεφάλου
Η Κοινότητα Πισκοκεφάλου είναι κοινότητα του Δήμου Σητείας στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 213Α - 17/08/1925 με έδρα τον οικισμό Πισκοκέφαλο. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει και τον οικισμό Κάτω Επισκοπή, ο οποίος βρίσκεται στην άλλη πλευρά του Πεντέλη ποταμού. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 781 κατοίκους.
Η κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Γεώργιο Παντελάκη. μικρογραφία|458x458εσ|Η κοινότητα σε σχέση με το δήμο Σητείας.
Κοινοτάρχες
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Σητείας
Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Λιβέ
Το Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Λιβέ (γαλλικά: Saint-Germain-de-Livet) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ζερμαινλιβιέν (γαλλικά: Germainliviens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Γερμανικό Πρωτάθλημα Πάλης
Το Γερμανικό Πρωτάθλημα Πάλης (γερμανικά: Deutsche Ringermeisterschaften) είναι το εθνικό πρωτάθλημα πάλης της Γερμανίας το οποίο διοργανώνεται ετησίως από την Γερμανική Ομοσπονδία Πάλης (DRB) στο είδος της ελληνορωμαϊκής και της ελευθέρας πάλης ανδρών και γυναικών.
Το πρώτο γερμανικό πρωτάθλημα πάλης πραγματοποιήθηκε στην Κολωνία το 1893. Όπως ήταν συνηθισμένο, δεν υπήρχαν κατηγορίες βάρους. Το πρωτάθλημα διοργανώθηκε από την DAV (Γερμανική Ένωση Αθλητών, από το 1911 από την Ομοσπονδία Αθλητισμού του Γερμανικού Ράιχ, σήμερα Γερμανική Ομοσπονδία Πάλης) και ο Χούμπερτ Σβέργκερ από την Κολωνία έγινε ο πρώτος πρωταθλητής στην ιστορία του τουρνουά, νικώντας τον Γκέοργκ Στολζ στον τελικό από το Μάιντς.
Από το 1893, τα πρωταθλήματα πραγματοποιήθηκαν κάθε δύο χρόνια και κάθε τρία χρόνια μεταξύ του 1903 και του 1912. Το 1906, υπήρχαν τρεις κατηγορίες βάρους για πρώτη φορά. Από το 1912, τα γερμανικά πρωταθλήματα διεξάγονται ετησίως, εκτός από το 1914 έως το 1918 και από το 1944 έως το 1947 εξαιτίας των Παγκοσμίων Πολέμων. Από το 1994 πραγματοποιούνται τα γερμανικά πρωταθλήματα για γυναίκες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στη Γερμανία Κατηγορία:Πάλη στην Ευρώπη Κατηγορία:Εθνικές διοργανώσεις πάλης
Πιάτσα ντελ Πόπολο
Η Πιάτσα ντελ Πόπολο (Piazza del Popolo, Πλατεία του Λαού) βρίσκεται μέσα από τη βόρεια πύλη του Αυρηλιανού τείχους, κάποτε Πόρτα Φλαμινία της αρχαίας πόλης και σήμερα Πόρτα ντελ Πόπολο. Αυτό ήταν η αρχή της Βία Φλαμινία, του δρόμου προς το "Αriminum" (σύγχρονο Ρίμινι), του σημαντικότερου προορισμού προς βορράν. Συγχρόνως, πριν την εποχή των σιδηροδρόμων, ήταν για τον ταξιδιώτη η πρώτη όψη της Ρώμης κατά την άφιξή του. Για αιώνες η Πιάτσα ντελ Πόπολο ήταν χώρος για δημόσιες εκτελέσεις, η τελευταία έγινε το 1826.
Το σχέδιο της σημερινής πλατείας έγινε σε νεοκλασικό ρυθμό μεταξύ 1811 και 1822 από τον αρχιτέκτονα Τζουζέπε Βαλαντιέρ. Αφαίρεσε ένα απλό συντριβάνι του Τζιάκομο ντελα Πόρτα του 1572 και κατεδάφισε μερικά ασήμαντα κτίρια και υψηλά τείχη για να σχηματίσει δύο ημικύκλια, που θυμίζουν το σχέδιο του Μπερνίνι για την πλατεία του Αγίου Πέτρου, αντικαθιστώντας την αρχική στριμωγμένη τραπεζοειδή πλατεία στο κέντρο της Βία Φλαμινία. Η Πιάτσα ντελ Πόπολο του Βαλαντιέρ όμως ενσωμάτωσε την πρασινάδα των δέντρων σαν ουσιώδες στοιχείο. Συνέλαβε το χώρο του σε μια Τρίτη διάσταση, εκφρασμένη με την κατασκευή της λεωφόρου (viale) που καταλήγει στη θέα με τα κιγκλιδώματα από το Πίντσιο.
Στο κέντρο της πλατείας στέκεται ένας Αιγυπτιακός οβελίσκος του Σέτι Α΄ (που ανεγέρθηκε αργότερα από τον Ραμσή Β΄) από την Ηλιούπολη. Οι τρεις πλευρές του οβελίσκου χαράχτηκαν κατά τη βασιλεία του Σέτυ Α΄ και η τέταρτη πλευρά υπό τον Ραμσή Β΄. Ο οβελίσκος, γνωστός ως "Obelisco Flaminio", είναι ο δεύτερος αρχαιότερος και ένας από τους ψηλότερους οβελίσκους της Ρώμης (κάπου 24 μέτρα, ή 36 με τη βάση του). Ο οβελίσκος μεταφέρθηκε στη Ρώμη το 10 π.Χ. με εντολή του Αύγουστου και στήθηκε αρχικά στον Σίρκους Μάξιμους. Τοποθετήθηκε εδώ στην πλατεία από τον αρχιτέκτονα–μηχανικό Ντομένικο Φοντάνα το 1589 ως τμήμα του αστικού σχεδίου του Σίξτου Ε΄. Η πλατεία περιλάμβανε επίσης άλλοτε μία κεντρική κρήνη, που μεταφέρθηκε στην Πιάτσα Νικόζια το 1818, όταν προστέθηκαν γύρω από τη βάση του οβελίσκου κρήνες με τη μορφή Αιγυπτιακού ρυθμού λιονταριών.
Κοιτάζοντας από τον βορρά τρεις δρόμοι εκτείνονται από την πλατεία στην πόλη, σχηματίζοντας τη λεγόμενη "τρίαινα" (ιλ Τριντέντε): η Βία ντελ Κόρσο στο κέντρο, η Βία ντελ Μπαμπουίνο στα αριστερά (που ανοίχτηκε το 1525 ως Βία Παολίνα) και η Βία ντε Ριπέτα (που ανοίχτηκε από τον Λέοντα Ι΄ το 1518 ως Βία Λεονίνα) στα δεξιά. Οι δίδυμες εκκλησίες (Le chiese gemelle) Σάντα Μαρία ντέι Μιράκολι (1681) και Σάντα Μαρία στο Μοντεσάντο (1679) που άρχισαν από τον Κάρλο Ραινάλντι και ολοκληρώθηκαν από τον Μπερνίνι και τον Κάρλο Φοντάνα, ορίζουν τις συμβολές των δρόμων. Η στενή και λεπτομερής εξέταση των δίδυμων εκκλησιών αποκαλύπτει ότι δεν είναι απλά αντίγραφα η μια της άλλης, όπως θα ήταν σε ένα Νεοκλασικό σχέδιο, αλλά διαφέρουν σε πολλές λεπτομέρειες, προσφέροντας ποικιλία μέσα στη συμμετρική τους ισορροπία σε τεχνοτροπία μπαρόκ. Ο κεντρικός δρόμος, σήμερα γνωστός ως Βία ντελ Κόρσο, ήταν η αρχαία Βία Λάτα και στον βορρά συνδέεται με τον αρχαίο ρωμαϊκό δρόμο, τη Βία Φλαμινία, πέρα από την πύλη της πόλης και νότια οδεύει προς την Πιάτσα Βενέτσια, το Καπιτώλιο και την αγορά. Η Βία ντι Ριπέτα οδηγεί, περνώντας από το Μαυσωλείο του Αυγούστου, στον Ποταμό Τίβερη, όπου βρισκόταν ο μπαρόκ σταθμός αποβίβασης στο ποτάμι Πόρτο ντι Ριπέτα, μέχρι που καταστράφηκε στα τέλη του 19ου αιώνα. Η Βία ντελ Μπαμπουίνο που συνδέει με την Πιάτσα ντι Σπάνια. Πήρε το όνομά της από ένα γκροτέσκο γλυπτό του Σειληνού που πήρε το λαϊκό όνομα "Μπαμπουίνος".
Βόρεια της πλατείας υψώνεται η Πόρτα ντελ Πόπολο, πέρα από την οποία βρίσκεται η Πιατσάλε Φλαμίνιο και η αρχή της Βία Φλαμινία. Η πύλη ανακατασκευάσθηκε για να πάρει τη σημερινή της μορφή από τον Μπερνίνι για τον Πάπα Αλέξανδρο Ζ΄ το 1655, για να καλωσορίσει τη Βασίλισσα Χριστίνα της Σουηδίας στη Ρώμη μετά τον προσηλυτισμό της στον Ρωμαιοκαθολικσμό και την παραίτησή της. Είναι μία από τις λίγες γυναίκες που είναι θαμμένες στα υπόγεια του Βατικανού.
Δίπλα στην Πόρτα ντελ Πόπολο βρίσκεται το περιφημότερο μνημείο της πλατείας, η εκκλησία της Σάντα Μαρία ντελ Πόπολο.
Ρόνι Πίτερσον
Ο Ρόνι Πίτερσον (Bengt Ronald Ronnie Peterson, 14 Φεβρουαρίου 1944 - 11 Σεπτεμβρίου 1978) ήταν Σουηδός οδηγός αγώνων.
Γεννήθηκε στο Έρεμπρο Σουηδίας. Στη Φόρμουλα 1 εντάχθηκε το 1970 κι ο πρώτος αγώνας στον οποίο πήρε μέρος ήταν το Γκραν Πρι του Μονακό εκείνου του Πρωταθλήματος. Η συμμετοχή του στο σπορ κράτησε μέχρι και το 1978. Δεν κατάφερε να κερδίσει κανένα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Οδηγών όμως σημείωσε άλλα αποτελέσματα εξίσου σημαντικά. Έλαβε μέρος σε 123 Γκραν Πρι, πέτυχε 10 νίκες, 26 φορές βρέθηκε στο βάθρο των νικητών, σκόραρε 206 βαθμούς, 14 φορές εκκίνησε απ' την pole position και τέλος σημείωσε 9 ταχύτερους γύρους. Την 1η απ' τις 10 αυτές νίκες του την πέτυχε στο Γαλλικό Γκραν Πρι του 1973 και τη 10η και τελευταία στο Αυστριακό Γκραν Πρι του 1978. Δυστυχώς το Ιταλικό Γκραν Πρι εκείνου του Πρωταθλήματος έμελλε να' ταν και το τελευταίο του καθώς στη διάρκεια εκείνου του αγώνα στο Μιλάνο Ιταλίας τραυματίστηκε σπάζοντας τα και τα δύο του πόδια σύμφωνα με δημοσιογραφικές πηγές της εποχής και την επομένη έφυγε απ' τη ζωή σε ηλικία 34 ετών.
Κατηγορία:Σουηδοί οδηγοί Φόρμουλα 1
Τάσος Τέλλογλου
Ο Τάσος Τέλλογλου (1961) είναι Έλληνας δημοσιογράφος που ειδικεύεται στις έρευνες. Επίσης έχει συγγράψει βιβλία.
Τελικός ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2011
thumb|right|200px|Το Στάδιο Γουέμπλεϊ, όπου διεξήχθη ο τελικός
Τάσος Τέλλογλου
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1961 στους Αμπελόκηπους της Αθήνας. Σπούδασε Νομική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία το 1986 για την εφημερίδα «Η Πρώτη», όπου εργάστηκε έως το 1989. Ήταν ανταποκριτής στη Γερμανία για την εφημερίδα «Η Καθημερινή» από το 1990 έως το 1997, και για το Mega από το 1993 έως το 2000. Από το 1998, και για δύο χρόνια, ο Τάσος Τέλλογλου παρουσίαζε την εκπομπή «Μαύρο Κουτί», μαζί με τον Αλέξη Παπαχελά και τον Παύλο Τσίμα στο Mega. Το 2001, ξεκίνησε να αρθρογραφεί για την εφημερίδα «Το Βήμα». Επίσης, το 2001, συνεργάστηκε με τον Παύλο Τσίμα και τον Γιώργο Κουβαρά στην εκπομπή «Κόκκινο Πανί» που προβαλλόταν στον ANT1. Από τον Ιούνιο του 2002 έως τον Ιούλιο του 2004, εργάστηκε στη Νέα Ελληνική Τηλεόραση (ΝΕΤ) παρουσιάζοντας τις μηνιαίες εκπομπές ντοκιμαντέρ «Μόνιτορ» και «Στριπτίζ». Τον Οκτώβριο το 2004, πραγματοποίησε τη πρώτη του έρευνα για την εκπομπή «Οι Φάκελοι» στο Mega. Ήταν αρχισυντάκτης της εκπομπής έως το 2007. Από το 2007 έως το 2013, συμπαρουσίαζε την εκπομπή «Οι Νέοι Φάκελοι», ως συνέχεια αυτής των «Φακέλων», μαζί με τον Αλέξη Παπαχελά και τη Σοφία Παπαϊωάννου στον ΣΚΑΪ. Από το 2020 παρουσιάζει την εβδομαδιαία εκπομπή έρευνας "Special Report" στον ΑΝΤ1.
Τελικός ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2011
Ο Τελικός του Champions League για το 2011 διεξήχθη στις 28 Μαΐου στο Στάδιο Γουέμπλεϊ του Λονδίνου μεταξύ της Μπαρτσελόνα και της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ο αγώνας έληξε με σκορ 3-1 υπέρ της Μπαρτσελόνα η οποία κατέκτησε το τρόπαιο για τέταρτη φορά στην ιστορία της. Διαιτητής του αγώνα ήταν ο Βίκτορ Κάσσαϊ από την Ουγγαρία.
Τάσος Τέλλογλου
Βιογραφικό
Τη τηλεοπτική περίοδο 2007-2008 του απονεμήθηκε το βραβείο Καλύτερου Δημοσιογραφικού Ρεπορτάζ της Χρονιάς, στα Τηλεοπτικά Βραβεία «Πρόσωπα», για την έρευνα του στην ελληνική όψη, για το σκάνδαλο Siemens.
Τελικός ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2011
Προϊστορία
thumb|right|100px|Ο Βαν ντερ Σάρ, ο οποίος αποχωρεί από την ενεργό δράση
Τάσος Τέλλογλου
Βιογραφικό
Το 2010, προκλήθηκαν έντονες αντιδράσεις, μετά από κείμενο που είχε ανεβάσει στο προσωπικό του ιστολόγιο, αναφορικά με την οικονομική κρίση, και την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου.
Τελικός ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2011
Προϊστορία
Οι δύο ομάδες ξανασυναντήθηκαν στον τελικό του Champions League 2008-09, όπου η Μπαρτσελόνα νίκησε τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με σκορ 2-0. Στους ημιτελικούς του Champions League 2010-2011, η Μπαρτσελόνα απέκλεισε τη Ρεάλ Μαδρίτης με σκορ 2-0 και 1-1. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αντιμετώπισε στους ημιτελικούς τη Σάλκε 04 με σκορ 2-0 και 4-1.
Τάσος Τέλλογλου
Βιβλιογραφία
Έχει συγγράψει τέσσερα βιβλία:
Τελικός ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2011
Αγώνας
thumb|left|100px|Ο Λιονέλ Μέσι, ο οποίος ανακηρύχθηκε ο καλύτερος ποδοσφαιριστής του αγώνα
Τάσος Τέλλογλου
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες παρουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Τελικός ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2011
Αγώνας
Ο αγώνας άρχισε με δεκάλεπτη πίεση της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, παρόλα αυτά η Μπαρτσέλονα κατάφερε να αντέξει και άρχισε να επιτίθεται. Στο 26ο λεπτό, ο Πέδρο, ο οποίος έμεινε ελεύθερος και μετά από πάσα του Τσάβι, έστειλε τη μπάλα στα αριστερά του Φαν ντερ Σαρ, ο οποίος ανακοίνωσε ότι αυτός ο αγώνας θα αποτελέσει και ο τελευταίος στη καριέρα του.
Παρόλα αυτά, στο 34ο λεπτό, ο Γουέιν Ρούνεϊ, μετά από συνεργασία με τον Γκιγκς, έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα του Βίκτορ Βαλντέζ και διαμόρφωσε το τελικό σκορ για το πρώτο ημίχρονο. Στο δεύτερο ημίχρονο, στο 54ο λεπτό, ο Λιονέλ Μέσι έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα του Φαν ντερ Σάρ και έκανε το σκορ 2-1. Το τελικό σκορ διαμόρφωσε ο Νταβίντ Βίγια, ο οποίος έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα, με τον Φαν ντερ Σαρ να μην μπορεί να σταματήσει τη μπάλα.
Μετά τη λήξη του αγώνα, οι παίκτες της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έλαβαν τα αργυρά μετάλλια τους, και αργότερα οι παίκτες της Μπαρτσελόνα έλαβαν τα χρυσά μετάλλια, με τον Αμπιντάλ να σηκώνει το τρόπαιο. Ο Λιονέλ Μέσι ανακηρύχθηκε ο καλύτερος παίκτης του αγώνα.
Δηλώσεις
Ο Φαν ντερ Σάρ, ο οποίος αποχωρεί από την ενεργό δράση, δήλωσε «''η Μπαρτσελόνα είναι η καλύτερη ομάδα του κόσμου. Κάναμε ότι μπορούσαμε για να πάρουμε το τρόπαιο, αλλά ο Μέσι, ο Τσάβι και ο Ινιέστα έπαιξαν εξαιρετικά''».
Ο Ζοζέπ Γκουαρντιόλα δήλωσε ότι ο «''Μέσι είναι ο καλύτερος παίκτης που είδα ποτέ. Αυτός είναι που έκανε τη διαφορά στον αγώνα και αυτός μας έδωσε τη νίκη''». Ο Άλεξ Φέργκιουσον δήλωσε ότι «η Μπάρτσα ήταν η καλύτερη ομάδα, με την οποία είχαμε αναμετρηθεί».
Ουίλιαμ Μπόις
Ο Ουίλιαμ Μπόις (παλ. γραφή Μπόυς) (William Boyce, Λονδίνο 1711 ή 1710 – εντ. 7 Φεβρουαρίου 1779) ήταν Άγγλος συνθέτης και οργανίστας του 18ου αιώνα, από τους σημαντικότερους στην χώρα του.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μπόις γεννήθηκε στην οδό Upper Τhames του Λονδίνου, το 1711 (κατ’ άλλους ερευνητές, το 1710 ), οπότε και βαπτίστηκε. Ο πατέρας του, Τζον, ήταν επιπλοποιός και εκτελούσε επίσης και χρέη αστυνομικού υπάλλήλου στην ενορία της περιοχής. Βαπτίστηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 1711 στον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου, όπου και έγινε δεκτός ως μέλος της εκεί χορωδίας το 1719. Σπούδασε μουσική με τον Μώρις Γκρην (Maurice Greene) μετά την μεταφώνησή του, το 1727 (σήμερα, ένα τμήμα τού κτηρίου, όπου στεγάζεται η σύγχρονη χορωδία πήρε το όνομά του από αυτόν). Ο πρώτος επαγγελματικός του διορισμός ήρθε το 1734, όταν εργάστηκε ως οργανίστας στο παρεκκλήσι τής Οξφόρδης. Το 1740 συνέθεσε την μουσική για μια ωδή του Ουίλιαμ Μέισον προς τιμήν τού Δούκα του Νιούκασλ. Κατέλαβε μια σειρά από παρόμοιες θέσεις (οργανίστας στο Κόρνχιλ, 1736, διευθυντής του Φεστιβάλ Τριών Χορωδιών, 1737, διδάκτορας μουσικής στην Οξφόρδη, 1749) προτού διοριστεί ως Διευθυντής της Βασιλικής Μουσικής (Master of the King's Music), το 1755, και ως ένας από τους οργανίστες στο Βασιλικό Παρεκκλήσι (Chapel Royal ), το 1758. Ένας από τους μαθητές του υπήρξε το παιδί-θαύμα Τόμας Λίνλει ο νεότερος (Thomas Linley the younger).