cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διώρυγα του Παναμά
Ιστορία
Το 1904, η αμερικανική κυβέρνηση εξαγόρασε τα γαλλικά δικαιώματα και μια στενή λωρίδα γης που είχε μήκος 50 μίλια (80 χιλιόμετρα) και πλάτος 10 μίλια (16 χιλιόμετρα), η λεγόμενη Ζώνη της Διώρυγας. Ο αρχίατρος William Crawford Gorgas ανέλαβε να απαλλάξει τη Ζώνη της Διώρυγας από τις ακαθαρσίες και τις αρρώστιες, την ελονοσία και τον κίτρινο πυρετό, εξαιτίας των οποίων πέθαναν πολλοί εργάτες. Δημιουργήθηκε μια Επιτροπή για τη Διώρυγα, με πλήρη μηχανικά και διοικητικά δικαιώματα, και η κατασκευή της άρχισε. Ο πρώτος αρχιμηχανικός John Wallace παραιτήθηκε ύστερα από έναν χρόνο και ο διάδοχός του John Stephens, αποσύρθηκε το 1907.
Ο Πρόεδρος των Η.Π.Α. Θεόδωρος Ρούζβελτ αντιλαμβανόταν πως αν επρόκειτο να κατασκευαστεί μία Διώρυγα του Παναμά, δεν έπρεπε να επαναληφθούν τα λάθη που είχαν διαπράξει οι Γάλλοι. Το 1907, η Επιτροπή Διώρυγας ανετέθη στο στράτευμα και ο συνταγματάρχης George Washington Goethals ανέλαβε τη διοίκηση. Το κανάλι δεν θα γινόταν ένας κρίκος που θα ένωνε απ' ευθείας τον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό, όπως είχαν σχεδιάσει οι Γάλλοι, αλλά ένας υδάτινος διάδρομος, φραγμένος από ξηρά, κατασκευασμένος στη ψηλή ράχη του ισθμού. Από τον Ατλαντικό, τα πλοία θα εισχωρούσαν μέσα σε μια διώρυγα του επιπέδου της θαλάσσης, μήκους 7 μιλίων. Τρία τεράστια φράγματα θα σήκωναν τα πλοία 26 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θαλάσσης στην πραγματική διώρυγα. Από εκεί θα ταξίδευαν ανεμπόδιστα 32 μίλια στη λίμνη Gatún και θα περνούσαν μέσα από το Culebra Cut στα φράγματα του Ειρηνικού. Το Pedro Miguel, το πρώτο φράγμα, θα χαμήλωνε τα πλοία 30 πόδια στην τεχνητή λίμνη Miraflores, πλάτους 2 μιλίων (3,2 χιλιομέτρων). Έπειτα, άλλα δύο φράγματα θα χαμήλωναν τα υπόλοιπα 54 πόδια στο κανάλι του επιπέδου της θάλασσας. Από κει και μετά, θα απέμεναν να διασχισθούν μόνο 8,5 μίλια (13,7 χιλιόμετρα) έως τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Αυτό ήταν το ηράκλειο έργο που αντιμετώπισε ο Goethals. Τα κανάλια του επιπέδου της θάλασσας στις δύο άκρες του ισθμού ήταν εύκολη αποστολή, με σκάψιμο και εκβάθυνση. Όμως τα τεράστια φράγματα, με τις μεγάλες θαλάσσιες θύρες τους, εμφάνισαν πολλά περισσότερα προβλήματα. Το μεγαλύτερο εμπόδιο ήταν το εσωτερικό κανάλι, επειδή το ηπειρωτικό χώρισμα ήταν 26 μέτρα ψηλότερο από το προτεινόμενο επίπεδο ύψους του θαλάσσιου διαδρόμου. Οι λόφοι έπρεπε να κοπούν κάθετα, σε μια έκταση 9 μιλίων στο Culebra Cut. Πηγή υδάτων θα ήταν για το σκοπό αυτό, ο ποταμός Chagres. Αυτός όμως ήταν πολύ χαμηλότερος από το προτεινόμενο επίπεδο των 26 μέτρων. Έτσι κατασκευάστηκε το Φράγμα Gatún. Στο Culebra Cut, άνθρωποι και μηχανές έσκαψαν ένα βαθύ όρυγμα σε σχήμα V μέσα στο βουνό και ανασκάφτηκαν εκατομμύρια κυβικά μέτρα χώματος και πέτρας, που το μεγαλύτερο μέρος τους μεταφέρθηκε στο Φράγμα Gatún. Την εποχή των βροχών υπήρχε ο κίνδυνος των κατολισθήσεων, αλλά και των πλημμυρών του ποταμού Chagres.
Οι δεξαμενές έπρεπε να γίνουν αρκετά πλατιά, ώστε να μπορούν να τα διαπλεύσουν και τα μεγαλύτερα πλοία του Αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού Στόλου. Έτσι κατασκευάστηκαν με μήκος 1000 ft, 110 ft και το ύψος τους στα πλάγια ισούται με πολυκατοικία 6 ορόφων. Για να κατασκευαστεί το κανάλι του Παναμά, χρειάστηκε να μετατοπιστεί χώμα σε μια ποσότητα που ανέρχεται συνολικά σε 240.000.000 τόνους. Η ποσότητα αυτή θα μπορούσε να σχηματίσει μία σειρά από 63 πυραμίδες, που η κάθε μία να έχει το ύψος της Μεγάλης Πυραμίδας της Αιγύπτου.
Τελικά, το έργο ολοκληρώθηκε. Στις 10 Οκτωβρίου 1913, άνοιξαν τα φράγματα της λίμνης και το νερό εισχώρησε στο κανάλι. Άνοιξαν οι υδατοφράχτες και τα νερά του Ατλαντικού γέμισαν την πρώτη σύρτη. Πυκνά πλήθη από υπερήφανους εργάτες μαζί με τις οικογένειές τους ζητωκραύγασαν καθώς το πρώτο πλοίο, το ρυμουλκό «Γκέιταν», σημαιοστολισμένο μπήκε σφυρίζοντας μέσα στο φράγμα. Οι μηχανικοί και οι επίσημοι βρίσκονταν επάνω στο ρυμουλκό.
Hiveage
Το Hiveage είναι ένα λογισμικό τιμολόγησης και χρέωσης ως υπηρεσία που αναπτύχθηκε και κυκλοφόρησε από την Vesess Inc. το 2014, και μετατράπηκε σε Hiveage Inc. το 2019. Είναι ο διάδοχος του CurdBee, που κυκλοφόρησε από την Vesess το 2008. Η βάση χρηστών του λογισμικού πλέον καλύπτει περισσότερες από 140 χώρες.
Τζαμαϊκανές γενικές εκλογές 2016
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στην Τζαμάικα στις 25 Φεβρουαρίου 2016. Οι εκλογές ήταν κατά πολύ μία αναμέτρηση ανάμεσα στο κυβερνών κόμμα Εθνικό Κόμμα του Λαού (PNP) και στο αντιπολιτευόμενο Εργατικό Κόμμα της Τζαμάικα (JLP). Το αποτέλεσμα ήταν η οριακή νίκη για το Εργατικό Κόμμα της Τζαμάικα, το οποίο κέρδισε 32 επί συνόλου 63 εδρών. Οι εκλογές περιγράφηκαν από έναν πολιτικό σχολιαστή ως «οι πιο αμφίρροπες που έγιναν ποτέ στην ιστορία της Τζαμάικα».
Hiveage
Χαρακτηριστικά
Το Hiveage υποστηρίζει απεριόριστη τιμολόγηση για απεριόριστο αριθμό πελατών. Άλλα χαρακτηριστικά του λογισμικού περιλαμβάνουν διάφορες εκτιμήσεις/προσφορές, παρακολούθηση εξόδων, χρόνου και χιλιομέτρων, αυτόματη και επαναλαμβανόμενη χρέωση, διαχείριση ομάδας και πρόσβασης και διαχείριση πολλών επιχειρήσεων με έναν μόνο λογαριασμό. Το Hiveage λειτουργεί με πολλές διαδικτυακές πύλες πληρωμών, συμπεριλαμβανομένων των PayPal, Stripe, Square, Authorize.net, Braintree, WePay και 2Checkout, και υποστηρίζει πληρωμές ACH μέσω του Authorize.net.
Τζαμαϊκανές γενικές εκλογές 2016
Το ποσοστό που πέτυχε το Εργατικό Κόμμα ήταν το χαμηλότερο για νικητήριο κόμμα από τις γενικές εκλογές του 1962, οπότε το JLP κέρδισε το 50% των ψήφων και η πιο οριακή πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων από τις γενικές εκλογές του 1949. Παρόμοια οριακό ήταν το αποτέλεσμα των εκλογών του 2007, κατά τις οποίες δύο έδρες άλλαξαν χέρια έπειτα από επαναληπτική καταμέτρηση των ψηφοδελτίων.
Hiveage
Τιμολόγηση
Το Hiveage ξεκίνησε ως υπηρεσία freemium, αλλά άλλαξε σε στρατηγική τιμολόγησης σταθερού προγράμματος τον Σεπτέμβριο του 2016. Κατά τη διάρκεια του χρόνου που λειτουργούσε ως υπηρεσία freemium, το Hiveage είχε ένα δωρεάν πρόγραμμα που υποστήριζε απεριόριστη τιμολόγηση και απεριόριστους πελάτες, με το PayPal ως πύλη πληρωμής και ένα αρθρωτό σύστημα τιμολόγησης που επέτρεπε στους χρήστες να προσθέτουν επιλεκτικά περισσότερες δυνατότητες.
Διώρυγα του Παναμά
Εικόνες
thumb|288px|Μια σχηματική απεικόνιση της διώρυγας του Παναμά, που απεικονίζει την αλληλουχία των κλειδαριών και των περασμάτων.
Τίμος Μωραϊτίνης
Ο Τίμος Μωραϊτίνης (1875 - 22 Σεπτεμβρίου 1952 ) ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας (κωμωδίας - επιθεώρησης), εκδότης, δημοσιογράφος, πεζογράφος και ποιητής.
Διώρυγα του Παναμά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Διώρυγα Παναμά Κατηγορία:Ιστορία του Παναμά Κατηγορία:Οικονομία του Παναμά Κατηγορία:Περιβάλλον του Παναμά
Hiveage
Τιμολόγηση
Το 2020, ως απάντηση στην οικονομική ύφεση που επέφερε η πανδημία COVID-19, η Hiveage κυκλοφόρησε ξανά ένα δωρεάν πρόγραμμα που υποστήριζε έως και 5 πελάτες.
Τζαμαϊκανές γενικές εκλογές 2016
Εκστρατεία
Συνολικά 152 υποψήφιοι πήραν μέρος στις εκλογές. Τα μικρότερα κόμματα κατήλθαν στις εκλογές με έναν μικρό αριθμό υποψηφίων, με 7 από το Εθνικό Δημοκρατικό Κίνημα, 6 από το Προοδευτικό Κόμμα του Λαού Μάρκους Γκάρβεϊ και δύο από το Προοδευτικό Κόμμα του Λαού.
Hiveage
Σύνδεσμοι πληρωμής
Το Paylinks είναι μια εφαρμογή για κινητά που κυκλοφόρησε από την Hiveage το 2020, και απευθύνεται σε μικρές επιχειρήσεις που θέλουν να πουλήσουν προϊόντα και υπηρεσίες χωρίς να χρειάζονται ειδικά συστήματα ηλεκτρονικού εμπορίου ή POS. Το Paylinks δημιουργεί συνδέσμους ιστού και κωδικούς QR, οι οποίοι μπορούν να κοινοποιηθούν στους πελάτες μέσω κοινωνικών μέσων, εφαρμογών ανταλλαγής μηνυμάτων, SMS ή email.
Τζαμαϊκανές γενικές εκλογές 2016
Αποτελέσματα
thumb|Το αποτέλεσμα των εκλογών ανά περιφέρεια. Τα πρώτα αποτελέσματα έδειξαν ότι το αντιπολιτευόμενο Εργατικό Κόμμα της Τζαμάικα κέρδισε συνολικά 12 έδρες, με διαφορά 3 εδρών από το δεύτερο μέχρι πρότινος κυβερνών κόμμα. Ανάμεσα στους εκλεγέντες βουλευτές ήταν και ο γερουσιαστής του JLP Ρόμπερτ Μόνταγκιου. Η συμμετοχή ήταν 47,7%, η χαμηλότερη από το 1983, χρονιά που το PNP δεν έλαβε μέρος στις εκλογές. Νέος πρωθυπουργός διορίστηκε ο αρχηγός του JLP Άντριου Χόλνες. Ωστόσο, έπειτα από επαναληπτική καταμέτρηση των ψήφων τα ποσοστά του JLP ανατράπηκαν.
Hiveage
CurdBee
Το CurdBee αναπτύχθηκε αρχικά από την Vesess ως εσωτερική εφαρμογή PHP για την έκδοση τιμολογίων πελατών. Η δημόσια έκδοση αναπτύχθηκε χρησιμοποιώντας Ruby on Rails και κυκλοφόρησε στις 17 Ιουνίου 2008. Χρησιμοποιήθηκε κυρίως από μικρές επιχειρήσεις και ελεύθερους επαγγελματίες.
Τζαμαϊκανές γενικές εκλογές 2016
Αποτελέσματα
Μετά τις επαναληπτικές καταμετρήσεις, το JLP κηρύχθηκε νικητής με 32 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων έναντι 31 για το PNP. Τα τελικά αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στις 2 Μαρτίου.
Παραπομπές
2016
Hiveage
CurdBee
Το CurdBee είχε ένα δωρεάν πρόγραμμα που υποστήριζε απεριόριστη τιμολόγηση και απεριόριστους πελάτες, με το PayPal και το Google Checkout ως πύλες πληρωμής. Τα προγράμματα επί πληρωμή είχαν πρόσθετες δυνατότητες, όπως πολλαπλές πύλες πληρωμής, επαναλαμβανόμενα τιμολόγια, παρακολούθηση χρόνου και εξόδων και προσαρμοσμένους τομείς.
Τίμος Μωραϊτίνης
Βιογραφία
Πολύπλευρη και θρυλική προσωπικότητα των Γραμμάτων ο Τίμος Μωραϊτίνης καλλιέργησε με το πληθωρικό του ταλέντο τα κυριότερα είδη του γραπτού λόγου κατά το πρώτο ήμισυ του 20ο αιώνα. Θέατρο (πρόζα και επιθεώρηση), Χρονογράφημα, Ποίηση, Μυθιστόρημα, Αθηναϊογραφία, Διήγημα, Ταξιδιωτικά, διακρίνονται για το λεπτό χιούμορ, την πρωτοτυπία, το στοχασμό, το λυρισμό και ένα αστείρευτο κέφι μαζί με ρομαντική διάθεση. Η Ακαδημία Αθηνών τον συγκαταλέγει μεταξύ των λογοτεχνών που συνετέλεσαν στην ανάπτυξη και καλλιέργεια των ελληνικών γραμμάτων. •	Σαν Θεατρικός συγγραφέας χαρακτηρίστηκε «ως πατέρας και δημιουργός της νεοελληνικής κωμωδίας», με δεκάδες θεατρικά και με αποκορύφωμα της προσφοράς του την Αιωνία Ζωή και τον Άρχοντα του Κόσμου, τις δύο φιλοσοφικές κωμωδίες του, που καταγράφονται σαν εφάμιλλα ή και καλύτερα αντίστοιχων του ξένου ρεπερτορίου. Τα θεατρικά του έργα σημείωναν τεράστια επιτυχία και αποτελούσαν Θεατρικό, κοσμικό και εισπρακτικό γεγονός, διανύοντας μακρά σειρά παραστάσεων. •	Σαν Χρονογράφος, «επέβαλε» το χρονογράφημα ως λογοτεχνικό είδος και του αποδόθηκε ο τίτλος του κορυφαίου και έδωσε στο είδος αυτό την οριστική του μορφή. •	Σαν Ποιητής ο Μωραϊτίνης αναφέρθηκε ως αυθόρμητος τραγουδιστής που βαδίζει αμέριμνος ανάμεσα στους μετρικούς κανόνες με την ευσυγκίνητη μελωδία. Ο λυρικός τροβαδούρος με τον μουσικώτατο οίστρο. •	Σαν Αθηναιογράφος αποτελεί τη μοναδική πρωτογενή πηγή αναφοράς στην Παληά Αθήνα (τέλη 19ου- αρχές 20ου αιώνα). Είναι ο πρώτος που ανέδειξε αυτήν την Αθήνα με το δικό του μοναδικό τρόπο. Ο χαρακτηρισμός του Αθηναιολάτρη τον συνόδευε σε όλες τις άλλες λογοτεχνικές του εκφράσεις, αποκαλύπτοντας τις άγνωστες πλευρές εκείνης της Αθήνας. Αποκορύφωμα της αθηναιολατρείας του είναι το τραγούδι «Στης Πλάκας της ανηφορίες» σε στίχους και μουσική Τίμου Μωραϊτίνη. Το τραγούδι αυτό γράφτηκε για τις ανάγκες του θεατρικού του έργου «Η Μπερλίνα».
Hiveage
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφαρμογές διαδικτύου
Τίμος Μωραϊτίνης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1876. Εγκαταλείποντας τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών αφοσιώθηκε στο χρονογράφημα και την ποίηση. Υπήρξε χρονογράφος για μεγάλο διάστημα στην εφημερίδα «Εμπρός» αλλά και σε πολλές άλλες εφημερίδες και περιοδικά της εποχής. Ασχολούμενος με το θέατρο αναδείχθηκε σπουδαίος θεατρικός συγγραφέας. Ιδιαίτερα σε κωμωδίες και επιθεωρήσεις που στέφθηκαν με πλήρη επιτυχία. Σημαντικότερα εξ αυτών ήταν: «Μαραθώνιος δρόμος» (1906), «Πρωθυπουργίνα» (1908), «Πανόραμα» (επιθεώρηση του 1908), «Εύθυμος χήρος» (1909), «Το τσάι της Νίτσας» (1912), «Βαμπίρ» (1917),  «Το παλιοκόριτσο» (1921), «Η επιστροφή των θεών» (1923), «Ένα ταξιδάκι στη Σελήνη» (1924), «Δακτυλογράφος ζητεί θέσιν» (1925), «Μοντέρνο σπίτι» (1926), «Μπερλίνα» (επιθεώρηση), «Αιώνια ζωή» (1929) και «Ιστορία της Αθήνας» (1931).
Στη δεκαετία του 1930 και ειδικότερα στα χρόνια πριν τον Β' Π.Π. υπήρξε η ψυχή της αθηναϊκής αποκριάς. Ήταν αυτός που ανέδειξε την Πλάκα της Αθήνας ως κέντρο του αποκριάτικου κεφιού, από τα μέσα της δεκαετίας του 1920, αλλά και μετά τον πόλεμο επιμελούνταν των διαφόρων αποκριάτικων εκδηλώσεων. Μία μεγάλη σειρά από ποιήματα αφιερωμένα σε πρόσωπα της αποκριάς,(πιερότους κολομπίνες, μάσκες και κομφετί) αναδείχθηκαν σε σπουδαία τραγούδια της αποκριάς, και του κρασιού. Κάποια δε εξ αυτών ήταν αφιερωμένα και σε λαϊκούς τύπους της παλιάς Αθήνας χάρη των οποίων και διασώθηκαν πολλά λαογραφικά στοιχεία της περιόδου εκείνης. Σημαντικότερες επιθεωρήσεις του εκείνης της εποχής ήταν: «Όνειρο αποκριάτικης βραδυάς», «Τζιτζίκι», «Ξιφίρ Βαλέρ, «Α-μπε-σε-ντέ», κ.ά.
Ο Τίμος Μωραϊτίνης διακρίνονταν για το σπινθηροβόλο αλλά και δροσερό πνεύμα του με μια ρομαντική διάθεση επιστροφής στο παρελθόν θεωρώντας το ωραιότερο και αγνότερο. Στα διάφορα επιθεωρησιακά σκετς καυτηρίαζε τακτικά τις ξένες εκφράσεις, κυρίως γαλλικές, που χρησιμοποιούσαν οι νεόπλουτοι, πολλές φορές αγνοώντας την ακριβή σημασία τους, πλέκοντας παρεμφερείς ή ελαφρά παραποιώντας τις.
Παράλληλα ο Τ. Μωραϊτίνης ασχολήθηκε και με το μυθιστόρημα γράφοντας το «Ολόκληρη ζωή», καθώς και με την ποίηση γράφοντας την ποιητική συλλογή «Φθινοπωρινά φύλλα» ενώ στις αρχές της δεκαετίας του 1950 ασχολήθηκε περισσότερο με την  ιστορική λαογραφία της Αθήνας αποδίδοντάς τη επίσης σε ποίηση.
Ο Τίμος Μωραϊτίνης είχε λάβει μέρος στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, κατά τον οποίο και τραυματίστηκε, και μέχρι τον θάνατό του σεμνυνόταν για την "επ΄ ανδραγαθία" τιμητική διάκριση που έλαβε από τον Βασιλέα Γεώργιο τον Α΄. Το 1910 διετέλεσε γραμματέας του Δημοτικού Συμβουλίου Αθηναίων. Τον Σεπτέμβριο του 1912 εξέδωσε την καθημερινή πολιτική εφημερίδα "Ημερήσια Νέα". Το 1938 ανέλαβε πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Συντακτών. Το 1947 η Ακαδημία Αθηνών του απένειμε το Αριστείο Γραμμάτων.
Ο Τίμος Μωραϊτίνης πέθανε στην Αθήνα το 1952.
Πηγές
•	Σκεπτικό απονομής Εθνικού Αριστείου Γραμμάτων της Ακαδημίας Αθηνών 1947. •	Γιάννης Σιδέρης ιστορικός νεοελληνικού θεάτρου. Πρόγραμμα Εθνικού Θεάτρου για «Αιωνία Ζωή» 1970. •	Φώτος Πολίτης εφ. «Βήμα» 1928 και 1929 κ.ά. •	Βασική Βιβλιοθήκη «Ο Κονδυλάκης και το Χρονογράφημα». •	Μιχάλης Περάνθης Σεπτέμβριος 1952 εφ. «Αθηναϊκή» •	ΑΠΑΝΤΑ Τίμου Μωραϊτίνη τόμοι Α,Β,Γ. Κριτικές
Επαρχία της Αλεσσάντρια
Η επαρχία της Αλεσσάντρια (ιταλικά: Provincia di Alessandria) είναι επαρχία στην περιφέρεια του Πεδεμόντιου στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 3.560 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 435.196 (2008) κατοίκους. Έδρα της επαρχίας είναι η Αλεσσάντρια (Alessandria). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 190 δήμους.
Γεωγραφικά βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο του Πεδεμόντιου και συνορεύει βόρεια με την επαρχία του Βερτσέλλι, δυτικά με την επαρχία του Τορίνο, ανατολικά με τη Λομβαρδία (επαρχία της Παβίας), νότια με τη Λιγουρία (επαρχίες της Σαβόνας και της Γένοβας) και νοτιοανατολικά με την Εμίλια-Ρομάνια (επαρχία της Πιατσέντσα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλεσσαντρια
Ο Ποπολάρος
Πράξη 1η
Στην αυλή της εξοχικής έπαυλης του γιατρού Μαρινέρη, στη Μπόχαλη
Ο κόντε Ντιμάρας επισκέπτεται τον Μαρινέρη και τη γυναίκα του, τη Ζαμπέλα. Ο κόντες κάνει διακοπές στη Μπόχαλη σε μια γειτονική βίλα με την γυναίκα του, την κοντέσσα Μαρία και την μοναχοκόρη του Έλντα. Ο γιατρός αστειευόμενος εξιστορεί την πεποίθησή του πώς ο ανιψιός της Ζαμπέλας, ο Ζέππος ο γιος του Πεμπονάρη, έχει ερωτευτεί την Έλντα και πως και εκείνη ενδιαφέρεται για εκείνον. Ο κόντες ανησυχεί αλλά τελικά φτάνει η γυναίκα του που τον καθησυχάζει ότι πρόκειται για απλό φλερτ του καλοκαιριού. Ο κόντες σχεδιάζει να αρραβωνιάσει την 'Ελντα με τον Ρόμπερτ Μπράουν, υιό ενός βαθύπλουτου Ελληνοάγγλου επιχειρηματία και παλιού του φίλου. Ο κύριος Μπράουν φτάνει στην αυλή και έρχεται και ο Ζέππος που με νευρικότητα συνομιλεί με την ομήγυρη και προσβάλλει έμμεσα τον Μπράουν. Ο Μπράουν αποσύρεται στο σπίτι του κόντε μαζί με τον κόντε και την κοντέσσα, και ο Ζέππος συνομιλεί με τη θεία του που τον μαλώνει για την απρέπεια του. Η Ζαμπέλα αποσύρεται μέσα στο σπίτι και έρχονται οι ξαδέρφες της Έλντας.
Πράξη 2η
Στο σαλόνι του σπιτιού του Μαρινέρη, στη Χώρα
Ο Ζέππος περιμένει ανυπόμονος να συναντήσει την Έλντα στο σπίτι του θείου του. Όμως, εμφανίζεται η Τερέζα με την Κιάρα και του επιστρέφουν με εχθρικό ύφος το γράμμα που είχε στείλει στην Έλντα. Του λένε ότι η Έλντα έπαιζε μαζί του αθώα και πως εκείνος πήρε πολύ θάρρος και έγινε ενοχλητικός και αναιδής προσπαθώντας να την πλησιάσει στη Χώρα. Εκείνος αρχικά θεωρεί ότι η Έλντα παρά τη θέλησή της αναγκάζεται να απομονωθεί από εκείνον αλλά τελικά η Τερέζα τον πείθει πως η Έλντα δεν τον αγάπησε ποτέ. Θυμωμένος προσβάλλει την Τερέζα και την αδελφή της και ορκίζεται αγριεμένος εκδίκηση από την Έλντα.
Πράξη 3η
Στη σάλα του κόντε Ντιμάρα
Αναφορές
Κατηγορία:Γρηγόριος Ξενόπουλος
Παναραβισμός
Με τον όρο παναραβισμός χαρακτηρίζεται η προς ένωση και κοινή δράση όλων των αραβικών κρατών και λαών που τείνει περισσότερο σε μια πολιτική και μορφωτική κίνηση.
Καθ΄ όλη την περίοδο που οι Άραβες ήταν υποταγμένοι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία -δηλαδή μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο- οι Οθωμανοί Σουλτάνοι έφεραν και τον τίτλο του Χαλίφη (ως διάδοχοι του Μωάμεθ) και παρέμεναν ανώτεροι θρησκευτικοί Ηγέτες των απανταχού Μουσουλμάνων. Μετά όμως απ΄ αυτόν τον πόλεμο και την κατάλυση της Αυτοκρατορίας και του θρησκευτικού τίτλου με την παράλληλη ανεξαρτητοποίηση των αραβικών Χωρών, ο Παναραβισμός έλαβε καθαρά εθνικιστικό χαρακτήρα με πολιτικούς σκοπούς που επιχειρεί να συντονίσει ο Αραβικός Σύνδεσμος.
Κύριοι υποστηρικτές της κίνησης αυτής ήταν ο Νάσερ και ο Καντάφι.
Σημειώνεται ότι ο Παναραβισμός έχει πολιτικό χαρακτήρα, σε αντιδιαστολή με τον Πανισλαμισμό που έχει θρησκευτικό χαρακτήρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άραβες Κατηγορία:Πανεθνικισμός Κατηγορία:Πολιτικά κινήματα
Κατηγορία:20ος αιώνας
Ιωράμ (του Ιωσαφάτ)
Ο Ιωράμ (Yəhôrām - יְהֹורָם) είναι Bιβλικό πρόσωπο που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη, ως Βασιλεύς του (νοτίου) Βασιλείου του Ιούδα, μετά τη διάσπαση του Βασιλείου του Σολομώντος, καθώς και στη Καινή Διαθήκη.
Βασιλεία
Ο Γουίλιαμ Φ. Ολμπράιτ χρονολογεί τη βασιλεία του περί τα 849 - 842 π.Χ. Ο Έντουιν Θιλ θέτει την βασιλεία του Ιωράμ μαζί με του πατέρα του, Ιωσαφάτ, αρχίζοντας από το 853/852 π.Χ., και να βασιλεύει μόνος του το 848/847 π.Χ. Χρονολογεί επίσης το θάνατό του το 841/840 π.Χ. Όπως εξηγείται αργότερα, η χρονολογία του Θιλ για τους πρώτους επτά βασιλείς του Ιούδα περιείχε μια εσωτερική ασυνέπεια που οι μετέπειτα μελετητές διόρθωσαν με χρονολόγηση των βασιλιάδων αυτών ένα χρόνο νωρίτερα, έτσι ώστε οι ημερομηνίες του Ιωράμ να ληφθούν ως ένα έτος νωρίτερα. Δηλαδή η αρχή της βασιλείας του να είναι περί τα 849/848 π.Χ., και ο θάνατός του το 842/841 π.Χ.
Βίος
Σύμφωνα με τη Βίβλο γενέσεως Ιησού Χριστού ο Ιωράμ φέρεται απόγονος του Βασιλέως του Ισραήλ Δαυίδ, ως πρωτότοκος γιος του Ιωσαφάτ, σύζυγος της Γοθολίας (κόρης του Αχαάβ βασιλέως Ισραήλ) και πατέρας του Οχοζία και άλλων τέκνων. Ο Ιωράμ είχε έξι ακόμα αδελφούς (2-Παραλειπ.21,2) με τα ονόματα Αζαρίας, Ιεϊήλ, Ζαχαρίας, Αζαρίας, Μιχαήλ και Σαφατίας τους οποίους και φέρεται να εξολόθρευσε "δια ρομφαίας". Ανέλαβε Βασιλεύς μετά το θάνατο του πατέρα του σε ηλικία 32 ετών και βασίλεψε στην Ιερουσαλήμ επί μία οκταετία.
Επί βασιλείας του χάθηκε ο έλεγχος επί της γης Εδώμ, οι κάτοικοι της οποίας Εδωμίτες δημιούργησαν δικό τους Βασίλειο. Επίσης χάθηκε και η πόλη Λομνά, ή Λιβνά, στα σύνορα με τους Φιλισταίους. Στη συνέχεια ο Ιωράμ οδήγησε το έθνος του στην ειδωλολατρία. Συνέπεια αυτής ήταν το Βασίλειό του να δεχθεί επιθέσεις και από τους όμορους Άραβες και Αιθίοπες. Σύμφωνα με τις Γραφές για τις αμαρτίες του υπέστη κοιλιακή φλεγμονή όπου και κατέληξε στο θάνατο δύο χρόνια αργότερα κάτω από φρικτούς πόνους όταν εξήλθαν τα σπλάχνα του. Όταν πέθανε φέρεται να μη λυπήθηκε κανείς, όταν χωρίς εκφορά τάφηκε στη Πόλη του Δαυίδ σε χώρο εκτός του περιβόλου των βασιλικών τάφων.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τον έχει αναγνωρίσει Άγιο, την μνήμη του οποίου εορτάζει την Κυριακή των Προπατόρων, πριν τα Χριστούγεννα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη Κατηγορία:Ευαγγέλιο κατά Ματθαίον Κατηγορία:Βασιλείς του αρχαίου Ισραήλ
Άγιος Νείλος
Η ονομασία Άγιος Νείλος μπορεί να αναφέρεται:
Βασίλης Αμανατίδης
Ο Βασίλης Αμανατίδης (Έδεσσα, 1970) είναι Έλληνας ποιητής, μεταφραστής, πεζογράφος και ερμηνευτής. Ενίοτε ασχολείται με το δοκίμιο, την κριτική και την επιμέλεια εικαστικών εκθέσεων. Γεννήθηκε το 1970 στην Έδεσσα αλλά μεγάλωσε και ζει στη Θεσσαλονίκη. Είναι πτυχιούχος του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και το 2000 απόκτησε τον μεταπτυχιακό του τίτλο στην Ιστορία της Τέχνης ("Λόγος και Εικόνα στην εποχή του Μοντερνισμού - Η ελληνική περίπτωση του Οδυσσέα Ελύτη"). Εργάστηκε ως ιστορικός τέχνης και επιμελητής εκθέσεων στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, δίδαξε Ιστορία της Τέχνης και Λογοτεχνία στη Δραματική Σχολή του Κ.Θ.Β.Ε. και σε άλλες δραματικές σχολές και έκανε τη δραματουργική επεξεργασία θεατρικών παραστάσεων.
Ποίηση δημοσιεύει για πρώτη φορά το 1991 στο περιοδικό Εντευκτήριο, στο οποίο από το 2006 είναι τακτικός συνεργάτης και  ειδικός σύμβουλος έκδοσης. Από την πρώτη του εμφάνιση και στο εξής συνεργάστηκε με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά (Εντευκτήριο, Ποίηση, Ποιητική, Η Λέξη, Οδός Πανός, Να Ένα Μήλο, Μπιλιέτο, Μανδραγόρας, Το Δέντρο κ.ά.), εφημερίδες (Αυγή και Καθημερινή) και λογοτεχνικές ηλεκτρονικές σελίδες (www.poeticanet.com, www.e-poema.eu), δημοσιεύοντας ποίηση, πεζογραφία, θέατρο, κριτική, δοκίμια και ποικίλα άρθρα. Από τον Απρίλιο του 2014 είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.
Μεταφράσεις
"Από τα βιβλία του 1999 διαλέγω το Υπνωτήριο του Βασίλη Αμανατίδη. Γιατί μου άρεσε; Γιατί είναι ποίηση και δεν είναι, γιατί είναι κείμενα όλο γιορτή και ζόρι, γελάς μονάχος και γελάς καλά, όμως σου παραστέκει μαύρο αστέρι. Στις σελίδες του περιδιαβαίνουν ξυπόλητες κόρες, μια οικογένεια με τα πόδια σαν κύκλος, ένα πουλί που τις νύχτες βαλσαμώνει, μια οπιομανής στρουθοκάμηλος, ο καρχαρίας Φορ και άλλα όντα, όλα λωλαμένα ή στο τσακ. Διαβάστε τη "Συναυλία γέρων στην τουαλέτα" και θα συμφωνήσετε πως τα καλά ποιήματα είναι φορές που σέρνουν πίσω τους διαβόλου κέφι".
"Στο Τριαντατρία ο Βασίλης Αμανατίδης έχει πια κατακτήσει την προσωπική του φωνή και χειρίζεται με μεγάλη άνεση τα θεματικά του μοτίβα, στο πλαίσιο ενός συνθετικού ποιήματος-δρώμενου. Εναλλάσσοντας τον πεζό λόγο με τον έμμετρο και ποντάροντας στις διασταλτικές ικανότητες της παράδοξης εικόνας, αφηγείται ένα πολύ γοητευτικό παραμύθι συμβολικής ενηλικίωσης.[...]"
"Είναι στ’ αλήθεια μυστήριο, σχεδόν μεταφυσικό, πώς στα χρόνια της εικονικής πραγματικότητας, της φρενήρους εναλλαγής μεταξύ αξίωσης κι απαξίωσης ισχυρότατων δικτατόρων της εικόνας [...] ένας ποιητής μπορεί να πιστεύει τόσο βαθιά στην ισχύ της ποίησης –πόση της έχει απομείνει;– ώστε προς χάρη της δικής της ανταμοιβής –ποια να είναι αυτή;– τολμά και ξεφλουδίζει σ’ ένα βιβλίο όλα τα δέρματά του, ένα ένα έως το τελευταίο της ψυχής του κι εντέλει πετά κι αυτήν την ίδια βορά στους αναγνώστες του.
Στο βιβλίο αυτό ο Βασίλης Αμανατίδης μεταμορφώνει το ιδιωτικό όραμά του σε ποιητικές εικόνες, σ’ ωραίες απαθανατίσεις της ζωής του –και άρα της εποχής του– αλλάζοντας κάθε φορά το περιεχόμενο σε περιέχον και προσδίδοντάς του αξία ιδιαζόντως ευρύτερη του εγώ. Στήνει ένα αισθητικό σκηνικό και μας καθιστά συμμέτοχους, συμμάρτυρες της ίδιας της ζωής του. Αποχρώσεις υψηλής ευαισθησίας, λεπτότατες αποκλίσεις σχέσεων, αρχέτυπα φόβων και επιθυμιών, αναδύουν ένα ιδιότροπο άρωμα, μεθυστικό, συνάμα θελκτικό κι απωθητικό. Θελκτικό γιατί ποιος άραγε δεν αρέσκεται να λαβαίνει σάρκα και αίμα, να τρυπώνει στα άδυτα των αδύτων; Απωθητικό γιατί ποιος δέχεται αγόγγυστα να σηκώσει έστω για μια στιγμή το βαρύτατο βάρος ενός άλλου; Το ποίημα «Τριαντατρία» μοιάζει μετρική αμετροεπής απογύμνωση, μοιάζει λογοτεχνικό reality show και ως τέτοιο είναι επικίνδυνα ωραίο. [...]
Η ίδια απώλεια που θα μπορούσε να καταβαραθώσει κάποιον άλλο, εδώ παράγει ένα σημαντικό έργο. Ο λόγος ανέρχεται εκ βάθους ανακουφιστικός, εξημερώνει το φόβο και προφυλάσσει από επιθέσεις θλίψης. Φυλαχτά πρώτο, δεύτερο και τρίτο ονομάζει εξάλλου, σα ν’ αποζητά στ’ αλήθεια μια κάποια προστασία, τον Πρόλογο, το Ιντερμέδιο και τον Επίλογο που έχει βάλει ανάμεσα στις δυο ενότητες του βιβλίου, την "Παιδική Ηλικία" και την "Ηλικία Ενηλίκων", οι οποίες ξεκινούν και τελειώνουν με ποιήματα του φόβου.
Κι ακόμα, μιαν ανάγνωση ως κρυφοκοίταγμα σχεδόν την προκαλεί ο ίδιος ο ποιητής που διαφημίζει με κάποιον τρόπο αυτήν του την ευχέρεια να αντιστρέφει τα μύχια, την πρόθεσή του να τα τοποθετήσει σε μια υαλόφρακτη προθήκη με ένα, επίσης ποίημα, κείμενο στο πίσω εξώφυλλο της έκδοσης. Προσπαθεί εκεί a posteriori, αφού συντέλεσε την ιερή εκπόρνευση να προκαταβάλει a priori τον αναγνώστη –εν δυνάμει μύστη– και κάνοντάς το πετυχαίνει επιπλέον να φανεί τρίτος. Σαν στυγνός εκδότης, κριτικός ή διεισδυτικός ψυχαναλυτής σχολιάζει πως πρόκειται για μια ‘γλυκόπικρη αναδρομή της παιδικής και, ως τώρα, ενήλικης ζωής του σε κομμάτια’ κι ακόμα πως πρόκειται για ‘μελαγχολικές ιστορίες ενηλικίωσης μετά: για βουλιμικούς ευαίσθητους πολεμιστές των ορμονών’. Κι ίσως το σχολιάζει εξ αρχής μόνος του όχι για να μας προλάβει, όχι για να μας ρίξει στάχτη στα μάτια, αλλά –κι εδώ είναι το σπουδαίο– για να μας τραβήξει κοντά του σαν ένας κυνηγός σαρκοβόρων που για να τα αιχμαλωτίσει, τους πετάει κομμάτια της ίδιας του της σάρκας.
Κι ενώ αυτή η ακριβή εκμυστήρευση, ικανή να εκμαιεύσει τα ακριβά μας συναισθήματα, φαντάζει εκ πρώτης αυθόρμητη κι ίσως από αδυναμία εκφρασμένη, δεν της αφήνει κανένα περιθώριο να είναι τέτοια ο ακράδαντος ποιητικός λόγος του δημιουργού της. Είναι αληθινά μεγάλη η ένταση σ’ αυτό το βιβλίο ανάμεσα στην εκμετάλλευση από τον ποιητή της ζωής του κι από τη ζωή του στην ποίηση. Είναι ζωή θυσιασμένη στο λόγο και λόγος ζωοδότης. Οι στίχοι μέσα στην αρτιότητά τους εμπεριέχουν την ίδια φροντίδα για την ρυθμική καλαισθησία τους με την φροντίδα για την απομύζηση των χυμών του. [...]
Στον ποιητή Βασίλη Αμανατίδη και στο Τριαντατρία, που είναι το τρίτο του βιβλίο, βρίσκω ένα ζωντανό δείγμα μιας, ας μου επιτραπεί, δαρβινικής ποιητικής εξέλιξης. Από το υπό εξαφάνιση –κατά μιαν εκδοχή, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο υφέρπει– είδος των ποιητών, καταφέρνει ένας εκπρόσωπος να αποκτήσει νέα χαρακτηριστικά, καίρια για την δική του επιβίωση, αλλά που θα μπορούσαν να συμβάλουν –και πέραν από την διαιώνιση του νέου είδους του και σε μιαν επιβίωση της ποίησης. [...] Διαφαίνεται λοιπόν πως μια επιστροφή στο μοντέρνο, στο νέο-μοντέρνο –καθώς η αυτοψυχανάλυση εκφράζεται ως προκλητικό πολυθέαμα, η ευαισθησία, ο λυγμός γίνεται κάτι μεταξύ rap και techno-pop, ο γλωσσικός αντικομφορμισμός, ο πειραματισμός παίρνει μια χροιά παιδικού παιχνιδιού και ο ποιητής γράφει ως διαφημιστής, ελαφραίνοντας τα μέχρι πρότινος αβάσταχτα νοήματά του–, διαφαίνεται λοιπόν πως μέσα από τέτοιους δρόμους υπάρχει κάποιο μέλλον και για την ποίηση. Και γι’ αυτό το μέλλον ο Βασίλης Αμανατίδης αποτελεί πολύτιμο προπομπό."
Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πρότυπο παράδειγμα της σύγχρονης ποίησης που λειτουργεί ως διαδικασία και φορέας γνώσης και αυτογνωσίας, ενώ ταυτόχρονα ό,τι διατυπώνεται παραμένει απολύτως αμετάβατο, όποια αλήθεια, όποια αποκάλυψη συμβαίνει, συμβαίνει μέσα και διά της γλώσσας του ποιήματος-βιβλίου, δεν διαλευκάνει το θέμα, αλλά το κάνει να εμφανίζεται. Κατ’ αυτόν τον τρόπο παράγεται ένα έργο βαθιά ανησυχητικό, το οποίο ανιχνεύει αυτές τις σχέσεις ταμπού, την εγχάραξη και τη διαγραφή, το τραύμα και το κενό, την τυφλότητα και την όποια δύσκολη όραση. Το έργο έχει τη δομή ενός θεατρικού, με την εισαγωγή των προσώπων (μητέρα, πατέρας, δύο παιδιά-αγόρια) την πρόβα και την παράσταση, ενώ στο τρίτο μέρος τοποθετεί την οικογένεια γύρω από ένα φασματικό τραπέζι. Πρόκειται για ένα τραπέζι σύμβολο της εστίας που έχει εκπέσει, έτσι ώστε ο καθένας τους ισορροπεί πια στην αιχμή γύρω από αυτόν τον κενό χώρο, όπου κάθε σχέση-θέση έχει καταρρεύσει, αλλά είναι ταυτόχρονα απελπιστικά κατειλημμένη. Ο Αμανατίδης αναλαμβάνει την ευθύνη της πτώσης στο κενό για να διασαλεύσει μια τάξη που είναι ήδη απούσα.
Ο ποιητής-περφόρμερ Βασίλης Αμανατίδης εγκαθίσταται με το τελευταίο βιβλίο του, το μ_otherpoem, στην καρδιά αυτής της προβληματικής. Ηδη από τα προηγούμενα έργα του, αλλά και από τις επιτελεστικές εμφανίσεις-αναγνώσεις του, ο Αμανατίδης έχει δείξει ολοκάθαρα τη διάθεση και την ικανότητά του για πειραματισμό, καινοτομία και μια εκφορά της ποίησης που αφήνει πίσω εξίσου τη συμβατική γραφή όσο και τη συμβατική απαγγελία, διεκδικώντας στα ίσα τη δόνηση μιας θεατρικής «περφόρμανς».
Στο μ_otherpoem η θεατρικότητα-επιτελεστικότητα γίνεται πλέον δομικό στοιχείο του κειμένου: οι διαφορετικές φωνές, ο μονόλογος του αφηγητή, οι φράσεις της συμπρωταγωνίστριας-μητέρας και η βουβή κυρίως αλλά ογκώδης παρουσία των άλλων δύο ρόλων (πατέρα και αδελφού) δραματοποιούν πάνω στην ποιητική σκηνή την οικογενειακή υπόθεση. [...]
Ανοίγεται προς την κοινωνία και τη δημόσια συζήτηση το μικροαστικό καθιστικό με τα σεμέν της μητέρας, που σε άλλο σημείο, στην αρχή του βιβλίου, οι ίδιοι «τρεις τυφλοί», οι άντρες της οικογένειας, ο πατέρας και οι δυο γιοι «τα λέμε μπράιγ και μένουμε να τα διαβάζουμε με την αφή./ Αλλά δεν είναι αυτά γραφή, δεν σημαίνουν κάτι – άλλο είναι./ Τον κατάλευκο πολύποδα της αθωότητάς της/ η μητέρα τον έπλεκε αιώνες με το τσιγκελάκι». Το δε ποίημα υπ’ αρ. 39 [«σταθερότητα: το τραπέζι»] είναι ίσως το πιο διεισδυτικό σχόλιο στην ελληνική επικαιρότητα και στις επιγνώσεις των τελευταίων χρόνων, αν βέβαια θέλει κανείς να επιχειρήσει αναλογίες και αναγωγές.
Χρήσιμες σελίδες στο διαδίκτυο
Α Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές
Χάρτφορντ
Το Χάρτφορντ (αγγλικά: Hartford, Connecticut) είναι η πρωτεύουσα της αμερικανικής πολιτείας Κονέκτικατ και ιστορική έδρα της κομητείας Χάρτφορντ, μέχρι το 1960, οπότε το Κονέκτικατ κατήργησε τις κομητειακές κυβερνήσεις. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, το Χάρντφορντ έχει 124.775 κατοίκους και ήταν η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στην πολιτεία μετά το Μπρίτζπορτ και το Νιου Χέβεν. Η μητροπολιτική περιοχή του Χαρτφορντ είναι η μεγαλύτερη στην πολιτεία, με 1.212.381 κατοίκους.
Ιστορία
To 1623 ιδρύθηκε στη συμβολή των ποταμών Κονέκτικατ και Παρκς ένα ολλανδικό οχυρό, το οποίο όμως εγκαταλείφθηκε το 1655. Οι πρώτοι Άγγλοι άποικοι έφτασαν στην περιοχή το 1635 και το 1637 ονόμασαν την πόλη Χάρτφορντ. Με περισσότερα από 400 χρόνια ιστορίας, είναι από τις παλαιότερες πόλεις των Ηνωμένων Πολιτειών. Μετά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο και για πολλές δεκαετίες, το Χάρτφορντ ήταν η πλουσιότερη πόλη των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Μαρκ Τουέιν έγραψε πριν πεθάνει το 1868, "Of all the beautiful towns it has been my fortune to see this is the chief." («Από όλες τις όμορφες πόλεις που είχαν την τύχη να δω, αυτή είναι η αρχηγός.») Σήμερα είναι μία από τις φτωχότερες, με τρεις στις δέκα οικογένειες να ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας.
Οικονομία
Το 2004 η μητροπολιτική περιοχή του Χάρτφορτ κατετάχθη δεύτερη ανάμεσα στις αμερικανικές πόλεις όσον αφορά την κατά κεφαλή οικονομική δραστηριότητα, μετά το Σαν Φρανσίσκο, και 32η δεύτερη ανάμεσα σε 318 μητροπολιτικές περιοχές, όσόν αφορά την οικονομική παραγωγή. Στο Χάρτφορντ βρίσκεται το παλαιότερο Μουσείο τέχνης των ΗΠΑ, το Γουάντγορθ Αθήνιουμ, το παλαιότερο δημόσιο πάρκο, το πάρκο Μπάσνελ, η παλαιότερη συνεχώς εκδιδόμενη εφημερίδα, η Hartford Courant, και το δεύτερο παλαιότερο ίδρυμα δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, το Δημόσιο Λύκειο του Χάρτφορντ, που ιδρύθηκε το 1638. Η πόλη είναι γνωστή για τις πολλές ασφαλιστικές εταιρίες που εδρεύουν σε αυτή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Κονέκτικατ
Βιμνέ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιμνετουά (γαλλικά: Vimenetois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Φίμωση
Φίμωση είναι η συγγενής ή επίκτητη στένωση του στομίου της ακροποσθίας (του δέρματος που καλύπτει τη βάλανο, κεφαλή του πέους), με συνέπεια την αδυναμία αποκάλυψης της βαλάνου κατά την έλξη της ακροποσθίας.
Η μη ανασυρόμενη ακροποσθία σε ανηλίκους δεν αποτελεί πρόβλημα. Κατά τη βρεφική ηλικία, η ακροποσθία είναι συνήθως προσκολλημένη στη βάλανο του πέους και συνεπώς δεν μπορεί να τραβηχτεί. Η μη ανασυρόμενη ακροποσθία σε παιδιά δεν είναι ασθένεια, αλλά ένα φυσιολογικό στάδιο της ανάπτυξης στα αγόρια και δεν απαιτεί θεραπεία. Σχεδόν όλα, αν όχι όλα, τα αγόρια γεννιούνται με μη ανασυρόμενη ακροποσθία.
Η ακροποσθία γίνεται σταδιακά ανασυρόμενη σε μια χρονική περίοδο που κυμαίνεται από την παιδική ηλικία έως την ενηλικίωση ή αργότερα. Δεν υπάρχει καθορισμένη ηλικία στην οποία ένα αγόρι πρέπει να έχει ανασυρόμενη ακροποσθία. Τα περισσότερα αγόρια είναι σε θέση να ανασύρουν την ακροποσθία τους έως την ηλικία των 18 ετών.
Οι ενήλικοι που συνεχίζουν να έχουν μη ανασυρόμενη ακροποσθία μπορούν να κάνουν την ακροποσθία τους ανασυρόμενη με ασκήσεις τεντώματος της ακροποσθίας και κατάλληλες στεροειδείς κρέμες, όπως για παράδειγμα την betamethasone 0,05%. Οι στεροειδείς κρέμες δεν είναι απαραίτητες, αλλά βοηθούν και μπορούν να επιταχύνουν τη θεραπεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παθήσεις του πέους
713 Λουσκινία
Η Λουσκινία (Luscinia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,789. Ανακαλύφθηκε το 1911 από τον Γερμανό αστρονόμο Γιόζεφ Χέλφριχ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη λατινική και επιστημονική ονομασία του αηδονιού.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Λουσκινίας εκτιμάται σε 105,52 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το άλβεδό της είναι 0,041. Η Λουσκινία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 17 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λουσκινια
Μαντείο Τροφωνίου
Πρόκειται για ένα υπόγειο κλιβανοειδές κτίσμα, το οποίο διασώζεται μέχρι το ύψος του φυσικού εδάφους. Η τοιχοδομία του είναι από πέτρες σε δεύτερη χρήση, όπως περιγράφεται από τους Παυσανία, Φιλοστρατο, Στράβωνα κ.ά.
Αρχιτεκτονική δομή
Οι πρώτες ανασκαφές έγιναν στα 1968 με τη συνεργασία της Θ΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων.
Υπάρχει ένα κύριο χαρακτηριστικό το οποίο πείθει με βεβαιότητα ότι πρόκειται για το καθεαυτό Χρηστήριο, Άντρο, Καταβάσιο, Σπήλαιο, Στόμιο και πολλές άλλες επωνυμίες του μαντείου του Τροφωνίου. Στο δάπεδο του εν λόγω μνημείου, διασώζεται ένα στενό αυλάκι που συμφωνεί απόλυτα με την αρχαία περιγραφή "του στομίου με ύψος δύο μόλις σπιθαμών".
Αυτό ακριβώς το τμήμα, που περιγράφεται ως Οπή, παρά το ότι φέρει εμφανή ίχνη απόπειρας κακοποίησης, εν τούτοις παρέμεινε ουσιαστικά αβλαβές.
Το συγκεκριμένο μνημείο, το οποίο απετέλεσε αντικείμενο αναζητήσεων και ερευνών από ημεδαπούς και αλλοδαπούς αρχαιολόγους και ερασιτέχνες επίσημα ήδη από τα 1795, βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Λειβαδιάς, πάνω στην επιπεδοποιημένη από την αρχαιότητα κορυφή του λόφου του Προφήτη Ηλία. Σε πολύ κοντινή απόσταση εκτείνονται τα ερείπια του μεγάλου ναού του Διός Βασιλέως, στον οποίο εικάζεται ότι κάτω από την αψίδα ήταν τοποθετημένος ο Θρόνος της Μνημοσύνης. Τρεις επιφανείς Μακεδόνες βασιλείς συμπεραίνεται μέσω Επιγραφικών μαρτυριών ότι μυήθηκαν βασιλείς σε αυτό το ιερό: ο Αμύντας του Περδίκκα, ο πολύ γνωστός Φίλιππος Β' και τέλος ο Αντίοχος Δ' Επιφανής.
Μαρτυρίες σε έργα του αρχαίου θεάτρου
Στην αρχαιότητα, όπως μαρτυρείται στις Νεφέλες του Αριστοφάνη, η έκφραση «Κατεβαίνω στο Τροφώνιο άντρο» σήμαινε «έχω καταληφθεί από φόβο».
Στην τραγωδία Ίων του Ευριπίδη, ο άτεκνος Ξούθος μηνεί στη σύζυγό του, Κρέουσα, ότι πήγε να συμβουλευτεί τον Τροφώνιο στον δρόμο του για τους Δελφούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τροφωνιου Κατηγορία:Λιβαδειά
Δημήτρης Μιτελούδης
Ο Δημήτρης Μιτελούδης είναι Έλληνας διεθνής αθλητής της υδατοσφαίρισης που αγωνίζεται στον ΠΑΟΚ. Γεννήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 1982 στη Θεσσαλονίκη. Είναι από τους σημαντικότερους αμυντικούς της ελληνικής υδατοσφαίρισης. Σε ηλικία 15 χρονών ο Γιάννης Γιαννουρής πίστεψε στο ταλέντο του και τον έφερε στο Ν.Ο.Β. από τη Θεσσαλονίκη. Μετά από 14 χρόνια έρχεται η μεταγραφή στο Ν.Ο.Π. Κατάφερε όμως να αγωνιστεί μόνο τη μισή σεζόν αφού υπέστη ρήγμα στη κνήμη σε τροχαίο με μοτοσικλέτα. Μετά από αυτή την άτυχη σεζόν γίνεται η μεγάλη μεταγραφή στον Πανιώνιο. Ένα χρόνο μετά επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη για χάρη του ΠΑΟΚ όπου μέχρι και σήμερα αποτελεί τον αρχηγό του δικεφάλου. Αγωνιζόμενος με την Εθνική Νέων το 2001 στο παγκόσμιο της Κωνσταντινούπολης κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο. Με την Εθνική Ανδρών αγωνίστηκε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το 2006, στο Παγκόσμιο της Μελβούρνης το 2007 και στην Ολυμπιάδα του Πεκίνου το 2008 με τον αριθμό 10.
Αρθούρος Μένσελ
Βιογραφία
Στην αρχή έφθασε στις ελληνικές θάλασσες ως ύπαρχος του "Σπιτφάιρ" και με τον διάσημο επίσης κυβερνήτη του, Sprait, χαρτογράφησε τις κρητικές ακτές (1851-1856). ¨Όταν προήχθη σε αντιπλοίαρχο τοποθετήθηκε κυβερνήτης στο "Firefly" και χαρτογράφησε όλη την ακτή της Συρίας (1857-1861). Αργότερα ως κυβερνήτης του "Hydra" όλες τις ακτές του Ιονίου (1862-1865). Προηγουμένως όμως από το 1862 με το ίδιο πλοίο άρχισε τις έρευνες και τη μελέτη του φαινομένου του Ευρίπου, αφού προηγουμένως χαρτογράφησε όλη τη περιοχή. Επί των ερευνών του αυτών το 1865 κατέληξε σε σαφή συμπεράσματα που αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο κάθε σχετικής εργασίας και έρευνας τα οποία και οδήγησαν λίγο πριν το θάνατό του, τον Δημήτριο Αιγινήτη στην οριστική λύση του αινιγματικού προβλήματος.
Αργότερα όταν ο Α. Μένσελ προάχθηκε σε υποναύαρχο όπου και αδυνατώντας πλέον να συνεχίσει τις υδρογραφικές μελέτες του, αναγκάσθηκε να παραιτηθεί. Τόσο είχε αγαπήσει την Ελλάδα που ήλθε και εγκαταστάθηκε οριστικά στη Χαλκίδα όπου και νυμφεύθηκε τη Γαλλίδα Fanny - Cesca Thies, συνεχίζοντας τις έρευνές του μέχρι το τέλος της ζωής του. Εκεί γνωρίστηκε και με τον κυβερνήτη της ελληνικής ημιολίας "Μεθώνη" Ανδρέα Α. Μιαούλη το 1871 που υπό την εποπτεία του πρώτου συνέχισε κι αυτός παρόμοιες έρευνες. Το 1887 ο Α. Μένσελ διορίστηκε μέλος της "Επιτροπής Φάρων" από τον Υπουργό Γ. Θεοτόκη προκειμένου κατά το έγγραφο του διορισμού του "παράσχη την πολύτιμον συνδρομήν του εις την ελληνικήν κυβέρνησιν δι΄ έργον όπερ θα είναι το συμπλήρωμα των εργασιών του δι΄ ας αφιέρωσε τον βίον του και δι άς θα τον ευγνωμονήσουν άπαντες οι ναυτιλλόμενοι".
Πηγές
Κατηγορία:Υδρογράφοι
Μοσχοφίλερο
μικρογραφία|Μοσχοφίλερο Η ποικιλία Μοσχοφίλερο είναι μία από τις πιο διαδεδομένες ποικιλίες στην αμπελοκαλλιέργεια. Η ποικιλία αυτή έχει υποστεί την επίδραση πολλών μεταλλαξιογόνων παραγόντων, ώστε να παρουσιάζει σήμερα μεγάλη γενετική παραλλακτικότητα σε πολλά μορφολογικά και τεχνολογικά χαρακτηριστικά, όπως το χρώμα των ραγών, ο χρόνος ωρίμανσης, η αρωματική γεύση, η περιεκτικότητα σε διάφορα συστατικά κ.α. Γνωστοί κλώνοι που καλλιεργούνται σήμερα είναι το Μαυροφίλερο, το Ξανθοφίλερο, το Ασπροφίλερο και το Κοκκινοφίλερο.
Προέλευση
Ντόπια ποικιλία της νότιας και νοτιοδυτικής Ελλάδας.
Συνώνυμα
Φιλέρι.
Περιοχές καλλιέργειας
Αρκαδία, Ηλεία, Λακωνία, Μεσσηνία καθώς και άλλες περιοχές της Πελοποννήσου και των Ιονίων νήσων.
Παραγωγή
Οίνος Ο.Π.Α.Π. Μαντινεία, Τοπικός οίνος Πελοποννησιακός και Επιτραπέζιος οίνος.
Αμπελογραφικά χαρακτηριστικά
Είναι μια ποικιλία ζωηρή και παραγωγική. Η διαμόρφωση γίνεται σε κυπελλοειδή σχήματα και σε γραμμοειδή σχήματα. Παρουσιάζει αξιοσημείωτη αντοχή στον περονόσπορο, αλλά είναι ευαίσθητη στον βοτρύτη.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αθηνών 1959–60
Παραπομπές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αθηνών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1959-1960
Σιβκάρ Μπαπούτζι Ταλπάντε
Ο Σιβκάρ Μπαπούτζι Ταλπάντε (ινδικά: Shivkar Bāpuji Talpade, 1864 – 1916) ήταν Ινδός μελετητής ο οποίος λέγεται πως κατασκεύασε ένα μη επανδρωμένο αεροπλάνο το 1895. Ο Ταλπάντε ζούσε στη Βομβάη και ήταν μελετητής της σανσκριτικής λογοτεχνίας και των Βεδών.
Πρώτα χρόνια
Ο Ταλπάντε γεννήθηκε στη συνοικία Τσίρα Μπαζάαρ της Βομβάης από ινδουιστική οικογένεια. Ολοκλήρωσε τη σχολική του εκπαίδευση στο Καλλιτεχνικό Σχολείο Σερ Τζάμσετζι Τζιχεμπχόι. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του εκεί διδάχθηκε για την αρχαία ινδική αεροναυτική μέσα από τον καθηγητή του Τσιραντζιλάλ Βέρμα, ο οποίος τον οδήγησε στην ανάγνωση έργων σχετικά με την αρχαία αεροναυτική. Ωστόσο, ορισμένες πηγές υποστηρίζουν πως το έργο του βασιζόταν στο προγενέστερο έργο του Μαχαρίσι Μπαραντουάτζα στο Ριγκβέντα. Εμπνευσμένος από τα κείμενα αυτά αποφάσισε να κατασκευάσει τη Βιμάνα των Βεδών, όπως περιγράφεται από τις Βέδες, και για αυτό άρχισε να μελετά τη βεδική σανσκριτική γλώσσα.
Ο Πράταπ Βέλκαρ, η κύρια πηγή πληροφοριών για τον Ταλπάντε, αναφέρει πως ο Ταλπάντε μελέτησε τα επιτεύγματα πρωτοπόρων της αεροπορίας όπως ο Τόμας Άλβα Έντισον, ο οποίος πέταξε με αερόστατο, και του εφευρέτη του πολυβόλου Χάιραμ Μάξιμ, ο οποίος κατασκεύασε ένα προσδεδεμένο ατμοκινούμενο αεροσκάφος. Σύμφωνα με τον Βέλκαρ, ο Ταλπάντε μελέτησε τις πτήσεις αυτές, οι οποίες τον ενέπνευσαν να κατασκευάσει το δικό του αεροσκάφος και να πετάξει με αυτό.
Marutsakhā
Οι σύγχρονες αναφορές για μια επιτυχημένη πτήση ή η απόδειξη αυτού του επιτεύγματος είναι λιγοστές και η τεχνική επίτευξη είναι αμφίβολη. Η τεχνική βάση των πηγών του Ταλπάντε ερευνήθηκε για την τεχνολογική επιτευξιμότητα αυτών των πτήσεων.
Ένας από τους μαθητές του Ταλπάντε, έγραψε πως το Marutsakhā κατάφερε να πετάξει για ελάχιστα λεπτά. Σύμφωνα με αναφορές, πλήθος κόσμου αλλά και μέλη κυβερνητικών αρχών του τόπου παρακολούθησαν το μη επανδρωμένο αεροσκάφος να απογειώνεται, να πετά και έπειτα να πέφτει στο έδαφος. Η παρουσία μελών των κυβερνητικών αρχών αναφέρεται και σε άλλες πηγές.
Από την αντίπερα πλευρά, ο Πράταπ Βέλκαρ ανέφερε στο "Maharashtracha Ujwal Itihaas" πως δεν επρόκειτο για ένα γεγονός με ευρεία κάλυψη και προώθηση και έμοιαζε περισσότερο με αθλητικό γεγονός. Πέρα από τυχαίους περαστικούς, οι μόνοι θεατές που παραβρέθηκαν ήταν ορισμένοι φίλοι του. Ακόμη, το Marutsakhā ήταν προφανώς μία κυλινδρική κατασκευή από μπαμπού γεμάτη από υγρό υδράργυρο. Η μηχανή υποτίθεται πως θα πετούσε όταν ο υδράργυρος θα αντιδρούσε με το ηλιακό φως αποδεσμεύοντας υδρογόνο, το οποίο είναι ελαφρύτερο από τον αέρα. Αλλά, σύμφωνα με τον Βέλκαρ, το αεροπλάνο δεν έφτασε πολύ ψηλά ή η πτήση του δεν διήρκεσε πολύ. Έφτασε σε μικρό υψόμετρο και συνετρίβη μετά από λίγα λεπτά. Ένας πρώην Ινδός αξιωματούχος ανέφερε το 2004 πως το Marutsakhā δεν κατάφερε να πετάξει όπως σχεδιαζόταν λόγω τεχνικών ζητημάτων. Αυτό το ζήτημα αναφέρθηκε και από τον Στίβεν Τζ. Ρόουζεν.
Μετά το πείραμα, το Marutsakhā διατηρήθηκε στο σπίτι του Ταλπάντε μέχρι μετά τον θάνατό του. Αναφέρεται πως μέλη της οικογενείας του καθόταν στην άτρακτο του αεροπλάνου και φανταζόταν πως πετούσαν. Αντίγραφο σε μορφή μοντέλου του αεροσκάφους εκτίθεται στο Βίλε Πάρλε της Βομβάης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας
Δυτικός Χριστιανισμός
μικρογραφία| Ο [[Ιησούς Χριστός|Ιησούς παρουσιάζετε ως το Αμνός του Θεού (Agnus Dei), μια συνηθισμένη πρακτική στον χριστιανισμό της Δύσης. ]] μικρογραφία|250x250εσ| Η [[Βασιλική του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό, το μεγαλύτερο εκκλησιαστικό κτίριο στον κόσμο σήμερα. ]]
μικρογραφία| Χρονολόγιο της εξέλιξης της εκκλησίας, ξεκινώντας από τον [[Ιστορία του Χριστιανισμού|πρώιμο Χριστιανισμό.]] Ο Δυτικός Χριστιανισμός είναι μία από τις δύο υποδιαιρέσεις του Χριστιανισμού (ο Ανατολικός Χριστιανισμός είναι ο άλλος). Ο Δυτικός Χριστιανισμός αποτελείται από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και τον Προτεσταντισμό, μαζί με τις παραφυάδες τους, όπως ο Ανεξάρτητος Καθολικισμός και ο Αποκαταστασισμός.
Η ίδρυση της ξεχωριστής Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, μιας συγκεκριμένης εκκλησίας sui iuris της ενιαίας Μίας Αγίας Αποστολικής και Καθολικής Εκκλησίας, συνέπεσε με την εδραίωση της Αγίας Έδρας στη Ρώμη, η οποία διεκδικούσε το Παπικό πρωτείο από την Αρχαιότητα. Η Λατινική Εκκλησία διακρίνεται από τις Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες, επίσης σε πλήρη κοινωνία με τον Πάπα στη Ρώμη, και από την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία και τις Προχαλκηδόνιες Εκκλησίες, που δεν είναι σε κοινωνία με τη Ρώμη. Αυτές οι άλλες Εκκλησίες είναι μέρος του Ανατολικού Χριστιανισμού. Οι όροι «Δυτικός» και «Ανατολικός» από την άποψη αυτή προήλθαν από γεωγραφικές διαιρέσεις που αντικατοπτρίζουν το πολιτιστικό χάσμα μεταξύ της Ελληνιστικής Ανατολής και της Λατινικής Δύσης και το πολιτικό χάσμα μεταξύ της Δυτικής και Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα οι ακόλουθοι της Λατινικής Εκκλησίας, ανεξάρτητα από την εθνικότητα, αναφέρονταν συνήθως ως «Λατίνοι» για να διακριθούν από τους Ανατολικούς Χριστιανούς.
Ο Δυτικός Χριστιανισμός έπαιξε εξέχοντα ρόλο στη διαμόρφωση του Δυτικού Πολιτισμού. Με την επέκταση της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας από την Πρώιμη νεότερη περίοδο, η Λατινική Εκκλησία, μαζί με τις προτεσταντικές αποσχίσεις της, εξαπλώθηκε σε όλη την Αμερική, μεγάλο μέρος των Φιλιππίνων, της Μεσημβρινής Αφρικής, θύλακες της Δυτικής Αφρικής και σε όλη την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία. Έτσι, όταν χρησιμοποιείται για ιστορικές περιόδους μετά τον 16ο αιώνα, ο όρος «Δυτικός Χριστιανισμός» δεν αναφέρεται σε μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, αλλά χρησιμοποιείται μάλλον ως συλλογικός όρος για όλα αυτά.
Σήμερα, η γεωγραφική διάκριση μεταξύ Δυτικού και Ανατολικού Χριστιανισμού δεν είναι τόσο απόλυτη όσο στην Αρχαιότητα ή τον Μεσαίωνα, λόγω της εξάπλωσης των Χριστιανών ιεραποστόλων, των μεταναστεύσεων και της παγκοσμιοποίησης. Ως εκ τούτου, τα επίθετα «Δυτικός Χριστιανισμός» και «Ανατολικός Χριστιανισμός» χρησιμοποιούνται συνήθως για να αναφέρονται σε ιστορικές καταβολές και διαφορές στη θεολογία και τη λειτουργική, παρά στις τρέχουσες γεωγραφικές τοποθεσίες.
Ενώ η Λατινική Εκκλησία διατηρεί τη χρήση των λατινικών λειτουργικών τελετών, οι προτεσταντικές ομολογίες και ο Ανεξάρτητος Καθολικισμός χρησιμοποιούν μια μεγάλη ποικιλία λειτουργικών πρακτικών.
Ιστορία
μικρογραφία| Σελίδα τίτλου της Λουθηρανικής Σουηδικής [[Βίβλος του Γουσταύου Βάσα|Βίβλου του Γουσταύου Βάσα, μετάφραση από τους αδελφούς Πετρί, μαζί με τον Λαουρέντιους Αντρεάε.]] μικρογραφία| [[Ιησουίτες λόγιοι στην Κίνα. Πάνω: Ματέο Ρίτσι, Γιόχαν Άνταμ Σαλ φον Μπελ και Φερδινάνδος Φερμπίστ (1623–88). Κάτω: Σου Γκουαντσί, Colao ή Πρωθυπουργός της Πολιτείας και η εγγονή του, Καντίντ Χίου.]] Για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της, η εκκλησία στην Ευρώπη ήταν πολιτισμικά διαιρεμένη μεταξύ της λατινόφωνης δύσης, της οποίας το κέντρο ήταν η Ρώμη, και της ελληνόφωνης ανατολής, της οποίας το κέντρο ήταν η Κωνσταντινούπολη. Οι πολιτισμικές διαφορές και η πολιτική αντιπαλότητα δημιούργησαν εντάσεις μεταξύ των δύο εκκλησιών, οδηγώντας σε διαφωνία σχετικά με το δόγμα και την εκκλησιολογία και τελικά στο σχίσμα.
Όπως και ο Ανατολικός Χριστιανισμός, ο Δυτικός Χριστιανισμός εντοπίζει τις ρίζες του απευθείας στους αποστόλους και άλλους πρώτους κήρυκες της θρησκείας. Στην αρχική περιοχή του Δυτικού Χριστιανισμού τα λατινικά ήταν η κύρια γλώσσα. Οι Χριστιανοί συγγραφείς στα λατινικά είχαν μεγαλύτερη επιρροή εκεί από εκείνους που έγραφαν στα ελληνικά, τα συριακά ή άλλες ανατολικές γλώσσες. Αν και οι πρώτοι Χριστιανοί στη Δύση χρησιμοποιούσαν τα ελληνικά (όπως ο Κλήμης της Ρώμης), μέχρι τον τέταρτο αιώνα τα λατινικά τα είχαν αντικαταστήσει ακόμη και στην κοσμοπολίτικη πόλη της Ρώμης, ενώ υπάρχουν στοιχεία για λατινική μετάφραση της Βίβλου τον 2ο αιώνα (δείτε επίσης: Vetus Latina) στη νότια Γαλατία και στη ρωμαϊκή επαρχία της Αφρικής.