cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εξέγερση των Ιακωβιτών (1745)
Η ήττα και οι συνέπειες
Ο Κάρολος ήταν καταζητούμενος για έξι μήνες, αλλά παρότι τον είχαν επικηρύξει με το ποσό των 30.000 λιρών, δεν τον πρόδωσε ποτέ κανείς. Ο γενναίος πρίγκηπας διέφυγε στη νήσο Ουίστ. Εκεί για ν' αποφύγει την αιχμαλωσία, μεταμφιέστηκε σε υπηρέτρια. Κατόπιν, κατέφυγε στο νησί Σκάι και από εκεί, επειδή είχαν ανακαλυφθεί τα ίχνη του, πέρασε στην ηπειρωτική Σκωτία και κρύφτηκε για λίγο καιρό σε μία σπηλιά. Τέλος, διέφυγε στη Γαλλία όπου πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του, φτωχός και απογοητευμένος και με το όνειρο να ξαναγυρίσει στο θρόνο του.
Kassaman
Kassaman ή Qassaman ("Η υπόσχεση") (αραβικά قَسَمًا) (γαλλικά nous jurons), είναι ο εθνικός ύμνος της Αλγερίας. Υιοθετήθηκε το 1963, λίγο μετά την ανεξαρτησία της χώρας από τη Γαλλία. Οι στίχοι είναι του Mufdi Zakariah, γραμμένοι το 1956 όσο ήταν φυλακισμένος από τις γαλλικές αποικιακές δυνάμεις, ενώ η μουσική είναι του Αιγύπτιου συνθέτη Mohamed Fawzi.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Αλγερίας Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Ρενάτο Ζέρο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές
Μασταμπάς
Μασταμπάς είναι η αραβική ονομασία των πυραμιδοειδών τάφων της αρχαίας Αιγύπτου και ειδικότερα οι βαθμιδωτοί. Το εσωτερικό τους ήταν υπόγειο όπου εκεί κατά τους ερευνητές υποστηρίζεται ότι τοποθετούνταν ο νεκρός μέσα σε ξύλινο ή λίθινο φέρετρο. Στην ανατολική πλευρά των περισσοτέρων φέρονταν κόγχη - είσοδος σε μορφή θύρας καλούμενη ψευδόθυρα που συμβόλιζε την είσοδο στο βασίλειο των πνευμάτων. Η ψευδόθυρα ήταν διακοσμημένη με επιγραφές και τοιχογραφίες και σ' αυτήν τελούνταν οι νεκρικές σπονδές.
Υποστηρίζεται πως αυτές οι κόγχες αποτέλεσαν την απαρχή των ομοίων κατασκευών στη μετέπειτα αρχιτεκτονική των χριστιανικών και αργότερα των μουσουλμανικών ναών.
Χρήση του όρου στην Κρήτη
Με το ίδιο όνομα Μασταμπάς φέρονται μια πρώην κοινότητα που σήμερα αποτελεί συνοικία του Ηρακλείου Κρήτης και ένας συνοικισμός στο Ρέθυμνο Κρήτης. Ως προς την πρώτη συνοικία, η ονομασία Μασταμπάς οφείλεται στο γεγονός ότι πολύ παλιά η περιοχή ήταν χώρος ταφής Τούρκων πολεμιστών.
Πηγές
Κατηγορία:Αιγυπτιολογία Κατηγορία:Ταφικά μνημεία και κατασκευές
Βιλάρ-λε-Μπλαμόν
Το Βιλάρ-λε-Μπλαμόν (γαλλικά: Villars-lès-Blamont) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Βόσνιοι
Αν αναζητείτε πληροφορίες για τους Βόσνιους μουσουλμάνους πατήστε εδώ thumb|250px|right|Κατανομή των λαών στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη (2013) Οι Βόσνιοι (βοσνιακά λατινική γραφή: Bosanci, κυριλλική γραφή: Босанци, αγγλικά: Bosnians) ονομάζονται όλοι όσοι έχουν υπηκοότητα του κράτους της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, ανεξαρτήτως εθνότητας και καταγωγής. Το όνομα συμπεριλαμβάνει τους Μποσνιάκους, τους Σέρβους, τους Κροάτες και τις υπόλοιπες μειονότητες της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βόσνιοι Κατηγορία:Νότιοι Σλάβοι Κατηγορία:Έθνη της πρώην Γιουγκοσλαβίας
Two and a Half Men
Το Two and a Half Men είναι αμερικανική sitcom που προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 22 Σεπτεμβρίου 2003 στο CBS. Παραγωγός της ήταν ο Τσακ Λόρι. Οι βασικοί χαρακτήρες είναι τα δύο αδέρφια Τσάρλι (Τσάρλι Σιν) και Άλαν Χάρπερ (Τζον Κράιερ) και ο γιος του Άλαν, ο Τζέικ (Άνγκους Τ. Τζόουνς). Στην αρχή της 9ης σεζόν πραγματοποιείται η κηδεία του Τσάρλι Χάρπερ και αντικαθίσταται από τον νέο κεντρικό χαρακτήρα Γουόλντεν Σμιτ (Άστον Κούτσερ). Ο λόγος για αυτήν την αλλαγή ήταν τα προβλήματα υγείας του Τσάρλι Σιν και μία προσβλητική του συνέντευξη, με αποτέλεσμα η 8η σεζόν να μειωθεί από 24 σε 16 επεισόδια και η Warner Bros. Television τελικά να τον απολύει.
Σε αντίθεση με τον Άστον Κούτσερ και τον Τζον Κράιερ, το συμβόλαιο του Άνγκους Τ. Τζόουνς δεν ανανεώθηκε για την ενδέκατη σεζόν. Αντικαταστάθηκε από έναν γυναικείο χαρακτήρα, την άγνωστη μέχρι τότε ομοφυλόφιλη κόρη του Τσάρλι Χάρπερ, την Τζένι. Την υποδύθηκε η Άμπερ Τάμπλιν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Sitcoms Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του CBS
Ουρανινίτης
Ο ουρανινίτης (αγγλ. uraninite) ή και πισσουρανίτης (παραλλαγή με την οποία συχνά συγχέεται ή και ταυτίζεται) είναι ορυκτό οξείδιο του ουρανίου, από το οποίο λαμβάνει και το όνομά του. Σχηματίζει ισόμορφη σειρά με τον θοριανίτη (ThO2).
Είναι ισχυρά ραδιενεργό ορυκτό, λόγω της ύπαρξης ουρανίου αλλά και ραδίου, του οποίου αποτελεί επίσης μετάλλευμα. Αξίζει να αναφερθεί ότι το στοιχείο ήλιο εντοπίστηκε για πρώτη φορά στη Γη σε δείγμα ουρανινίτη, καθώς αποτελεί προϊόν διάσπασης των περιεχόμενων ραδιενεργών στοιχείων. Ο ουρανινίτης εξαλλοιώνεται προς ωτουνίτη και τορμπερνίτη (Cu(UO2 )2(PO4)2 . 8-12H2O) αλλά και ουρανιοπυριτικά ορυκτά, όπως ο σκλοντοβσκίτης (Mg(UO2)2Si2O7 . 6H2O) και ο χαλκοσκλοντοβσκίτης (Cu(UO2)2Si2O7 . 6H2O).
Η κρυσταλλική του δομή είναι ανάλογη προς του φθορίτη, με ισχυρή κυβική συμμετρία, αν και στον ουρανινίτη οι σχηματισμένοι κρύσταλλοι είναι σπάνιοι και δεν παρατηρείται σχισμός.
Ο ουρανινίτης ανευρίσκεται σε γρανιτικούς και συηνιτικούς πηγματίτες, σε υδροθερμικές φλέβες υψηλών θερμοκρασιών με κασσίτερο και μέσων θερμοκρασιών με σουλφίδια κοβαλτίου, νικελίου, αργύρου, βισμουθίου και αρσενικού. Επίσης, ως παρενεσπαρμένο ορυκτό, σε ψαμμιτικές - κροκαλοπαγείς αποθέσεις. Σχετίζεται με ζιρκόνιο, μοναζίτη, σιδηροπυρίτη, χαλκοπυρίτη, γαληνίτη, αυτοφυή άργυρο, νικελίνη και βαρύτη.
Είναι σχετικά ευρέως διαδεδομένο ορυκτό. Εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματά του βρίσκονται στην Τσεχία, τη Γερμανία, τη Βρετανία (Κορνουάλλη), την Ισπανία (περιοχή Sierra Albarrana, Κόρδοβα, μεγάλοι κρύσταλλοι). Επίσης στον Καναδά, τις ΗΠΑ, την Τανζανία και το Ζαΐρ.
Υπενθυμίζεται ότι είναι ισχυρά ραδιενεργό ορυκτό (360 mRem/gr ετησίως) και πρέπει να αποφεύγεται η έκθεση σε αυτό για μεγάλα χρονικά διαστήματα.
Σημειώσεις
Ουρανινιτης
Βιλάρ-Σαιν-Ζωρζ
Το Βιλάρ-Σαιν-Ζωρζ (γαλλικά: Villars-Saint-Georges) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Ιστορικό κέντρο της Κόρδοβας
Ιστορία
Αρχικά ως πόλη Καρχηδονίων, η Κόρδοβα κατελήφθη από Ρωμαίους το 206 π.Χ. και σύντομα έγινε η πρωτεύουσα της επαρχίας της Εκείθεν Ιβηρίας (Hispania Ulterior) και στη συνέχεια της Βαιτικής με εκλεπτυσμένα κτίρια και επιβλητικές οχυρώσεις. Τον 6ο αιώνα, με την κατάρρευση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η πόλη έπεσε στα χέρια των Βησιγότθων μέχρι τις αρχές του 8ου αιώνα όπου και κατακτήθηκε από Μαυριτανούς. Το 716 η Κόρδοβα έγινε επαρχιακή πρωτεύουσα και το 766 πρωτεύουσα των μουσουλμανικών εμιράτων της αλ-Άνταλους. Τον 10ο αιώνα, ως χαλιφάτο της Κόρδοβας είχε γίνει μια από τις ποιο προηγμένες πόλεις στον κόσμο, αναγνωρισμένη για την πολιτισμική, μαθησιακή και θρησκευτική ανοχή της. Η πόλη εκτός από μια τεράστια βιβλιοθήκη, έχει 300 τζαμιά και πλήθος παλατιών και διοικητικών κτιρίων.
Βιλάρ-Σαιν-Ζωρζ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Ιστορικό κέντρο της Κόρδοβας
Ιστορία
Το 1236 ο βασιλιάς Φερδινάνδος Γ´ της Καστίλης κατέλαβε την πόλη, την οχύρωσε με νέες άμυνες και μετέτρεψε το Μεγάλο Τέμενος σε καθεδρικό. Η χριστιανική πλέον πόλη άρχισε να αναπτύσσεται γύρω από τον καθεδρικό με παλάτια, εκκλησίες και οχυρά. Αν και η πόλη έχασε την πολιτική της σημασία με τη χριστιανική κυριαρχία, συνέχισε να παίζει σημαντικό ρόλο στο εμπόριο, χάρη στα γειτονικά ορυχεία χαλκού της Σιέρρα Μορένα.
Μνημεία
Στοιχεία της ρωμαϊκής περιόδου φαίνονται στην ρωμαϊκή γέφυρα με τις 16 αψίδες, στον ποταμό Γουαδαλκιβίρ, στα μωσαϊκά του Αλκαζάρ, στις κολόνες από τον ρωμαϊκό ναό και σε κάποια ερείπια από το ρωμαϊκό τοίχος. Εκτός από τα λουτρά του χαλιφάτου, η μαυριτανική επιρροή στην αρχιτεκτονική της πόλης είναι εμφανής στους κήπους του Αλκαζάρ δίπλα στο πρώην Μεγάλο Τέμενος. Μιναρέδες από αυτή την περίοδο σώζονται στις εκκλησίες του Santiago, San Lorenzo, San Juan και Santa Clara. Η εβραϊκή παρουσία κατά τη μουσουλμανική κυριαρχία είναι εμφανής στη συνοικία La Judería όπου η συναγωγή λειτουργούσε μέχρι το 1492.
Το Αλκαζάρ ήταν αρχικά κάστρο Μαυριτανών και προσαρμόστηκε ώστε να χρησιμεύσει ως κατοικία για τους χριστιανούς βασιλείς του 14ου αιώνα, ενώ ο πύργος Καλαχόρα χτίστηκε από Αλμοχάδες και ανακαινίστηκε πλήρως από τον Ερρίκο Β΄ το 1369 Το μικρό εκκλησάκι γοτθικού και μουδέχαρ ρυθμού του Άγιου Βαρθολομαίου ολοκληρώθηκε το 1410. Το νοσοκομείο του San Sebastián, που ήταν αρχικά εκκλησία, έχει στοιχεία γοτθικού ρυθμού, μουδεχάρ καθώς και στοιχεία της Αναγέννησης. Λειτουργεί σήμερα ως Συνεδριακό Κέντρο. Άλλες εκκλησίες αυτής της περιόδου είναι αυτές του Αγίου Νικόλαου (San Nicolás) και του Αγίου Φραγκίσκου (San Francisco).
Υπάρχει επίσης μεγάλος αριθμός από κτίρια του 16ου αιώνα που συμπεριλαμβάνουν τη σχολή San Pelagio, την Puerta del Puente και το παλάτι Palacio del Marqués de la Fuensanta del Valle σχεδιασμένο από τον Hernán Ruiz το νεότερο Αξιοσημείωτο επίσης είναι το νοσοκομείο του καρδινάλιου Salazar, του 18ου αιώνα, με την μπαρόκ πρόσοψή του.
Άλλα ιστορικά μνημεία στην παλιά πόλη περιλαμβάνουν το Επισκοπικό Παλάτι που είναι χτισμένο στα ερείπια ενός Βησιγοτθικού παλατιού και λειτουργεί στις μέρες μας ως Επισκοπικό Μουσείο Καλών Τεχνών, και οι βασιλικοί στάβλοι κατασκευασμένοι από τον Βασιλιά Φίλιππος Β΄ το 1570 ως μέρος του Αλκαζάρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κόρδοβα Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ισπανία
25 Μαρτίου
24 Μαρτίου | 25 Μαρτίου | 26 Μαρτίου
Η 25η Μαρτίου είναι η 84η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (85η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 281 ημέρες.
Για πολλά χριστιανικά δόγματα είναι η θεομητορική εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Για το λόγο αυτό σε διάφορα ημερολόγια θεωρήθηκε ως ημέρα κτίσεως κόσμου και ως πρωτοχρονιά. Στη Βρετανία ήταν μία από τις Quarter Days που διαιρούσαν το έτος σε τέσσερα μέρη. Χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα ως έναρξη του φορολογικού έτους για τους ιδιώτες, αφού έχει γίνει η προσαρμογή στο Γρηγοριανό Ημερολόγια με μετακίνησή της στην 6η Απριλίου.
Η 25η Μαρτίου είναι Εθνική Εορτή της Ελλάδας, κατά την οποία τιμάται ο Εορτασμός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργίες Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Άνγκορ Βατ
thumb|right|300px|Η είσοδος στο ναό της Άνγκορ Βατ. thumb|right|300px|Η σημαία της [[Καμπότζη|Καμπότζης που απεικονίζει το ναό της Άνγκορ Βατ.]] Το Άνγκορ Βατ (Χμερ: អង្គរវត្ត. «Πόλη/Πρωτεύουσα των Ναών») είναι ένα σύμπλεγμα ναών που βρίσκεται στην περιοχή Άνγκορ της Καμπότζης, και το μεγαλύτερο σε έκταση θρησκευτικό μνημείο στον κόσμο, καταλαμβάνοντας έδαφος 1.626 τ.χλμ. Χτίστηκε την περίοδο της Αυτοκρατορίας Χμερ ως Ινδουιστικός ναός αφιερωμένος στο θεό Βισνού, και σταδιακά, μέχρι τα τέλη του 12ου αιώνα, μετατράπηκε σε Βουδιστικός. Χτίστηκε για τον βασιλιά των Χμερ Σουριαβαρμάν Β΄ κατά τον 12ο αιώνα στη Γιασονταραπούρα (Χμερ: យសោធរបុរៈ, το σημερινό Άνγκορ), την πρωτεύουσα του κράτους του, ως κύριος ναός του κράτους και αργότερα μαυσωλείο. Ο ναός αφιερώθηκε στο Βισνού αντίθετα με τη «Σαϊβιστική» παράδοση, όπου οι ναοί αφιερώνονταν στο θεό Σίβα. Θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα της αρχιτεκτονικής των Χμερ. Ο ναός αυτός αποτελεί σύμβολο για την Καμπότζη, αφού εμφανίζεται και στη σημαία της, καθώς και το κύριο τουριστικό αξιοθέατο της χώρας.
Ιστορία
Ο ναός χτίστηκε από τους Χμερ κατά την περίοδο της βασιλείας του Σουριαβαρμάν 2ου (1113-1150) και ήταν αφιερωμένη στο θεό Βισνού. Αργότερα η πόλη καταλύθηκε από τους Τσάμπα, έναν λαό που είχε εχθρικές σχέσεις με τους Χμερ. Ο τότε βασιλιάς των Χμερ Τζαγιαβαρμάν 7ος ονόμασε ως πρωτεύουσα την Άνγκορ Τομ, η οποία βρισκόταν λίγα χιλιόμετρα βόρεια. Κατά τον 13ο αιώνα, αφού η πόλη ανακαταλύφθηκε από τους Χμερ, ο βουδιστής βασιλιάς τους Σριντραβαρμάν, ο οποίος και ήταν μοναχός στη Σρι Λάνκα, έκανε ως επίσημη θρησκεία τον βουδισμό από τον ινδουισμό, όπως και την Άνγκορ Βατ ως έδρα εκείνης της θρησκείας. Κατά τον 20ο αιώνα, έγιναν εργασίες συντήρησης του ναού αυτού, οι οποίες ωστόσο διεκόπησαν κατά τον καμποτζιανό εμφύλιο πόλεμο και την κυριαρχία των Κόκκινων Χμερ μεταξύ 1970 και 1980. Ο ναός, επειδή αποτελεί σύμβολο της Καμπότζης, υπάρχει μέχρι και σήμερα ένταση με την Ταϊλάνδη σχετικά με το ποια χώρα πρέπει να έχει στην κατοχή της τον ναό. Τέλος, το 2003 ξέσπασαν επεισόδια στην Πνομ Πεν μετά από δήλωση Ταϊλανδέζας ηθοποιού που ισχυρίστηκε πως ο ναός ανήκει στην Ταϊλάνδη.
Κατηγορία:Ιστορία της Καμπότζης Κατηγορία:Βουδιστικοί ναοί Κατηγορία:Ινδουιστικοί ναοί Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ασία
Βασίλειος Χατζής
Βιογραφία
thumb|right|250px| Η ναυμαχία της Έλλης, 13 Δεκεμβρίου 1912, (π.1913). Ελαιογραφία, [[Ναυτικό Μουσείο Ελλάδος]]
Ο Βασιλειος Χατζής γεννήθηκε στην Καστοριά απ' όπου καταγόταν και όταν ήταν ακόμη μικρός μετακόμισε οικογενειακώς στην Πάτρα. Έτσι από νεαρή ηλικία έζησε κοντά στην θάλασσα και ταξίδεψε με πολλά πλοία. Μελέτησε το καράβι στην κάθε του λεπτομέρεια και το αποτύπωσε στους πίνακές του άλλοτε αραγμένο σε ήρεμα νερά και άλλοτε να δέρνεται από τα κύματα σε τρικυμισμένες θάλασσες. Ζωγράφισε επίσης θέματα της καθημερινής ζωής, τοπία με φτωχικά σπίτια, χωριά ψαράδων αποτυπωμένα με απαλές και ήρεμες αποχρώσεις κλπ.
Πέθανε το 1915 στην Αθήνα αφήνοντας ημιτελές το έργο του «Τελευταία ναυμαχία του Βυζαντίου».
Πενήντα του έργα υπάρχουν στην Εθνική Πινακοθήκη από δωρεές κυρίως του Αλεξάνδρου Σούτζου και από τη Συλλογή Κουτλίδη. Από τα διακόσια εξήντα περίπου έργα που δημιούργησε μερικά από αυτά εμπλουτίζουν τη Δημοτική Πινακοθήκη - Μουσείο Γ. Ι. Κατσίγρα (Θεσσαλικό τοπίο κ.α., το Ναυτικό Μουσείο της Ελλάδος, την Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ στο Μέτσοβο κ. ά. καθώς και τη Συλλογή της Τραπέζης της Ελλάδος (θαλασσογραφία), της Εθνικής Τράπεζας και αρκετά βρίσκονται σε ιδιωτικές Συλλογές Λ. Ευταξία, Χ. Περέζ, Κρανιώτη κ.α.
Αναφορές
thumb|left|Βασίλειος Χατζής Πλοίο σε ταραγμένα νερά Παρά το γεγονός πως ο Χατζής είναι γνωστός κυρίως ως θαλασσογράφος, ασχολήθηκε και με την τοπιογραφία αλλά και με την απεικόνιση της ζωής των αγροτών και των ψαράδων. Χαρακτηρίζεται είτε ως ακόλουθος του ακαδημαϊσμού είτε ως οπαδός των υπαιθριστικών αντιλήψεων. Παρότι δεν έκανε σπουδές στο Μόναχο, από το ύφος του και μόνον, το έργο του εντάσσεται στην λεγόμενη «Σχολή του Μονάχου».
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Σχολή του Μονάχου
ΦΚ Σκεντίγια
Η ΦΚ Σκεντίγια (αλβανικά: KF Shkëndija, σλαβικα: ФК Шкендија, FK Škendija) είναι ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Τέτοβο της Βόρειας Μακεδονίας Διεξάγει τα εντός έδρας παιχνίδια της στο Γκράντσκι Στάντιον (Градски стадион). Η ομάδα αγωνίζεται στην κορυφαία ποδοσφαιρική κατηγορία της χώρας, την Πρβα Λίγκα (Prva Liga). Την περίοδο 2010-11 ο σύλλογος κατέκτησε για πρώτη φορά το πρωτάθλημα της Πρβα Λίγκα.
Επιτυχίες
Πρωτάθλημα Σκοπιων:
Σούπερ Καπ
Δεύτερη Κατηγορία Σκοπιων:
Κύπελλο Σκοπιων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βόρειας Μακεδονίας
Οϊράν
thumb|200px|right|Μια οϊράν, συνοδευόμενη από μια κάμουρο, έργο του Κατσουχίκα Χοκουσάι. Οϊράν (花魁) ονομάζονταν στην παλαιά Ιαπωνία οι εταίρες με πελατεία υψηλής κοινωνικής θέσης. Τη λέξη οϊράν αποτελούν δύο κάντζι, 花 που σημαίνει "λουλούδι", και 魁 που σημαίνει "αρχηγός" ή "πρώτος". Τα πολιτιστικά στοιχεία που σχετίζονται με τις οϊράν παραμένουν ζωντανά μέχρι τις ημέρες μας, αν και οι ίδιες δεν αποτελούν παρά μια ανάμνηση στη σύγχρονη Ιαπωνία.
Τρόπος ζωής
Οι οϊράν γνώρισαν ακμή κατά την περίοδο Έντο, 1600 - 1868. Την εποχή εκείνη πέρασαν νόμοι που περιόρισαν τους οίκους ανοχής σε περιφραγμένες συνοικίες, σε κάποια απόσταση από το κέντρο της πόλης. Στις μεγάλες πόλεις αυτές ήταν: η Σιμαμπάρα στο Κυότο, η Σιμάτσι στην Οσάκα και η Γιοσιουάρα στο Έντο (σύγχρονο Τόκυο). Αυτές εξελίχθηκαν γρήγορα σε μεγάλες, αυτάρκεις «Συνοικίες Απολαύσεων», που προσέφεραν όλα τα είδη διασκέδασης. Μέσα στα όριά τους, η κοινωνική θέση μιας εταίρας δεν έπαιζε κανένα ρόλο, αλλά η ανέλιξη στην αυστηρή ιεραρχία γινόταν χάρις στη φυσική ομορφιά, το χαρακτήρα, τη μόρφωση και τη δεξιοτεχνία μιας κοπέλας στις τέχνες. Με βάση τα κριτηρια αυτά οι κοπέλες χωρίζονταν σε οχτώ ιεραρχικές διαβαθμίσεις.
Μια γυναίκα μπορούσε να καταφύγει στην πορνεία για διάφορους λόγους, ακόμη και να πουληθεί από την ίδια της την οικογένεια για να ξεπληρωθούν χρέη. Οι πόρνες είχαν ελάχιστες πιθανότητες να αφήσουν τη ζωή αυτή, πόσο μάλλον να ξεφύγουν. Οι περισσότερες που το έκαναν αιχμαλωτίζονταν και τιμωρούνταν αυστηρά. Μετά τις 6 η ώρα κάθε απόγευμα, οι κοπέλες που βρίσκονταν χαμηλά στην ιεραρχία τοποθετούνταν πίσω από κιγλιδώματα στο ισόγειο του οίκου ανοχής, προκειμένου να προσελκύσουν πελάτες. Οι τελευταίοι στέκονταν μπροστά τους κι επέλεγαν μία. Αντίθετα οι ανώτερες ιεραρχικά, οι οϊράν, δεν είχαν επαφές με πελάτες πριν από την τρίτη επίσκεψη, η οποία είχε τελετουργικό χαρακτήρα όπως και οι δύο προηγούμενες.
Ανάμεσα στις οϊράν, εξέχουσα θέση κατείχαν οι ταγιού (太夫 ή 大夫), η ανώτατη τάξη που μπορούσε να ανήκει μια παλλακίδα ή μια πόρνη, και μόνο αυτές θεωρούνταν κατάλληλες για να κρατήσουν συντροφιά σε έναν νταΐμιο, δηλαδή έναν φεουδάρχη. Αντίστοιχα, μόνο οι πλουσιότεροι και ανώτεροι κοινωνικά μπορούσαν να ελπίζουν πως θα γίνονταν πάτρωνές τους. Συχνά ο τρόπος διαβίωσής τους και ο τρόπος που τους απευθύνονταν οι υπηρέτες τους ήταν τόσο πολυτελής και εξεζητημένος, που μπορούσε εύκολα κανείς να τις περάσει για κυρίες της υψηλής κοινωνίας.
Διαμόρφωση μιας οϊράν
Προκειμένου να διασκεδάσουν τους πελάτες τους, οι οϊράν ασκούσαν την τέχνη του χορού, της μουσικής και της καλλιγραφίας. Πέραν όμως από αυτά, ιδιαίτερη σημασία είχε η υψηλή μόρφωση, η γνώση της λογοτεχνίας και των παραδόσεων, ενώ το έξυπνο πνεύμα θεωρούνταν αναγκαίο για να διεξαχθεί μια σοφιστικέ συζήτηση.
Τα ρούχα των οϊράν γίνονταν όλο και πιο πολύπλοκα και πολυτελή, ενώ στα μαλλιά φορούσαν οχτώ ή και περισσότερες καρφίτσες. Στα πόδια φορούσαν πανήψυλα σανδάλια γκέτα (15 πόντους ύψος). Ο τρόπος αυτός ντυσίματος είχε τις ρίζες τους σε παλαιότερες εποχές και παραδόσεις. Στα παραπάνω σημεία, διαφέρει από το ντύσιμο μιας γκέισας, η οποία επιπροσθέτως δένει το όμπι της (πολυτελή ζώνη του κιμονό) πίσω, κι όχι μπροστά όπως οι οϊράν και οι άλλες εκδιδόμενες κοπέλες.
Παρακμή της παράδοσης
Τελικά οι ταγιού και η κουλτούρα που πρέσβευαν έγιναν εξαιρετικά σπάνιες, ενώ η πελατεία τους μειώθηκε. Η άνοδος των γκεϊσών έδωσε τέλος στην εποχή των οϊράν. Οι γκέισες ήταν πιο επιδεκτικές στις νέες μεθόδους διασκέδασης της εποχής, ενώ ήταν πιο προσιτές στο μέσο πελάτη. Η τελευταία καταγεγραμμένη οϊράν συναντάται το 1761. Οι τελευταίες γυναίκες που ασκούν την τέχνη της οϊράν (χωρίς το σεξουαλικό στοιχείο) στη σύγχρονη Ιαπωνία, το πράττουν περισσότερο για λόγους διατήρησης των παραδόσων και όχι σαν επάγγελμα ή τρόπο ζωής.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ιαπωνικός πολιτισμός Κατηγορία:Εταίρες και παλλακίδες
Ελένη Προκοπίου
Η Ελένη Προκοπίου (Αθήνα, 1939) είναι Ελληνίδα ηθοποιός, χορεύτρια και χορογράφος.
Βιογραφία
Έγινε γνωστή από τη συμμετοχή της σε κινηματογραφικές ταινίες του παλιού Ελληνικού Κινηματογράφου. Από το 1960, που έκανε ντεμπούτο στον κινηματογράφο, μέχρι το 1972, έλαβε μέρος σε συνολικά 23 ταινίες. Σε πολλές από αυτές είχε πρωταγωνιστικό ρόλο, κυρίως όταν ο ρόλος της απαιτούσε και χορό, αφού υπήρξε χορεύτρια και είχε η ίδια την επιμέλεια των χορογραφιών της σε κάποιες ταινίες. Σπούδασε χορό, από τα έξι της χρόνια, μαζί με τη Μάρθα Καραγιάννη, στη Σχολή Χορού της Λουκίας Σακελλαρίου - Κωτσοπούλου, η οποία είχε φτιάξει δική της σχολή στο Ωδείο Αθηνών. Μαζί με τη Μάρθα Καραγιάννη και σαν παιδιά συμμετείχαν σε παραστάσεις στην Εθνική Λυρική Σκηνή. Αποφοίτησαν προς τα τέλη της δεκαετίας του '50. Αποτέλεσε χορευτικό ντουέτο με τον Βαγγέλη Σειληνό, τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο. Από το 1960 μέχρι το 1965 το εν λόγω ντουέτο (Σειληνός-Προκοπίου) συμμετείχε στα χορευτικά των περισσότερων επιθεωρησιακών θεάτρων της πρωτεύουσας. Επίσης αποτέλεσε κινηματογραφικό ζευγάρι με τον Γιώργο Πάντζα, καθώς έπαιξαν μαζί σε πέντε ταινίες.
Καριέρα
Έπειτα είχε έναν ρόλο στην ταινία του Νίκου Κούνδουρου Μικρές Αφροδίτες (1963), μια ταινία που γνώρισε διεθνή επιτυχία, ακολούθησε Ο εμίρης και ο κακομοίρης (1964), στην οποία υποδύθηκε την Γκιουλινάρ, μια πανέμορφη ανατολίτισσα πριγκίπισσα κάποιου εμιράτου. Στη συνέχεια Το πρόσωπο της ημέρας (1965) και το Ραντεβού στον αέρα (1965), όπου είχε ρόλο και ως χορεύτρια και ως ηθοποιός και έτσι γίνεται μέλος της οικογένειας της Φίνος Φιλμ. Ακολουθεί το Και οι 14 ήταν υπέροχοι (1965).
Το 1966 είχε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε πέντε ταινίες, συγκεκριμένα: Παράνομοι πόθοι (Φίνος Φιλμ), Το συρτάκι της αμαρτίας, Πέντε χιλιάδες ψέματα (Φίνος Φιλμ), Οι κυρίες της αυλής (Φίνος Φιλμ, κλασική θεωρείται πλέον η σκηνή με τα νερά της χαλασμένης βρύσης, μαζί με τον Κώστα Πρέκα) και Αγάπη που δεν σβήνει ο χρόνος (1966).
Τα επόμενα χρόνια πρωταγωνίστησε σε ταινίες χαμηλότερου προϋπολογισμού, στις οποίες είχαν ρόλους ο Νίκος Σταυρίδης, ο Τάσος Γιαννόπουλος, ο Φραγκίσκος Μανέλλης, η Τζένη Ρουσσέα, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Αλέκος Τζανετάκος, ο Νίκος Δαδινόπουλος, ο Νίκος Ρίζος, ο Σωτήρης Μουστάκας, κ.ά., συγκεκριμένα: Ο γαμπρός μου ο προικοθήρας (1967), Μίνι φούστα και καράτε (1967), Ορκίζομαι είμαι αθώα (1968), Ο μπούφος (1968), Ένας ιππότης με τσαρούχια (1968), Ο Σταύρος είναι πονηρός (1970), Ομορφόπαιδα (1971), Ο παραγιός μου ο ραλίστας (1971), Δάκρυα για έναν αλήτη (1971). Η τελευταία της ταινία (Φίνος Φιλμ) ήταν Το κοροϊδάκι της πριγκιπέσσας (1972), στην οποία υποδύθηκε μία αφελή ηθοποιό και χορεύτρια. Στην εν λόγω ταινία είχε μερικά περιττά κιλά, καθώς ήταν ήδη παντρεμένη και δύο μηνών έγκυος, ενώ υποβαλλόταν και σε ορμονοθεραπεία διότι είχε προβλήματα με την εγκυμοσύνη της. Όλα αυτά τα χρόνια εμφανιζόταν ανελλιπώς στο θέατρο. Ντεμπούτο στο θεατρικό σανίδι, έκανε ως χορεύτρια, σε ηλικία 14 ετών στο θέατρο Ολύμπια Πειραιώς ως παρτενέρ του διάσημου χορευτή της εποχής, του Δημήτρη Ιβάνωφ.
Αποχώρηση
Μετά τον γάμο της, στις αρχές της δεκαετίας του '70, με τον επιχειρηματία στον χώρο του επίπλου Αντώνη Συρίγο, αποχώρησε οριστικά από τα καλλιτεχνικά δρώμενα. Με τον μετέπειτα σύζυγό της γνωρίστηκαν στα γυρίσματα ταινιών. Από αυτόν τον γάμο απέκτησε μια κόρη, την Ειρήνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες χορευτές Κατηγορία:Έλληνες χορογράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Αντίοχος Δ΄ Επιφανής
Ο Αντίοχος Δ΄ Επιφανής (215 π.Χ. – 164 π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας βασιλιάς της ελληνιστικής αυτοκρατορίας των Σελευκιδών από το 175 π.Χ. μέχρι τον θάνατό του το 164 π.Χ.  Ήταν γιος του Αντίοχου Γ΄ του Μεγάλου και της Λαοδίκης. Ήταν αδελφός του προκατόχου του, Σέλευκου Δ΄ του Φιλοπάτορος. Το προσωνύμιο «Επιφανής» σημαίνει αυτός που φαίνεται, αυτός που είναι πασιφανής. Το πραγματικό του όνομα ήταν Μιθριδάτης, μετονομάστηκε όμως σε Αντίοχος, είτε μετά την άνοδό του στον θρόνο, είτε μετά τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του, του Αντίοχου.
Άνοδος στην Εξουσία
thumb|300px|Νόμισμα του Αντίοχου Δ'. Η ανάποδη όψη δείχνει τον θεό Απόλλωνα καθισμένο σε ομφαλό. Αναγράφεται "ΑΝΤΙΟΧΟΥ ΘΕΟΥ ΕΠΙΦΑΝΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ" (Αντίοχου, της εικόνας του θεού, αυτός που φέρει τη νίκη).
Λίγο μετά την ενθρόνισή του, ο Αντίοχος φρόντισε να τοποθετήσει στην άδεια θέση του Ανώτατου Ιερέα της Ιερουσαλήμ – την οποία είχε προσαρτήσει στην αυτοκρατορία ο πατέρας του 15 χρόνια πριν περίπου – έναν ιερέα με το ελληνικό όνομα Ιάσων. Τον αντικατέστησε όμως, το 172 π.Χ. με τον αδελφό του, τον Μενέλαο, αφού εκείνος του υποσχέθηκε μεγαλύτερο φόρο. Για να κερδίσουν την υποστήριξη του Αντίοχου, αυτοί οι αντιμαχόμενοι ιερείς εξελλήνισαν εντελώς την Ιερουσαλήμ, η οποία μετονομάστηκε προσωρινά σε Αντιόχεια, προωθώντας τον ελληνικό πολιτισμό και χτίζοντας ένα γυμνάσιο για ολυμπιακά αθλήματα.
Την πολιτική αυτή εξελληνισμού, ο Αντίοχος ακολούθησε και αλλού. Όχι μόνο υπήρξε ευεργέτης πολλών ιερών χώρων αφιερωμένων στους ελληνικούς θεούς κατά μήκος της Ανατολικής Μεσογείου – συμπεριλαμβανομένου και του Ναού του Διός στην Αθήνα -, αλλά και προώθησε ενεργά τη λατρεία του εν ζωή ηγεμόνα όπως την ίδρυσε ο πατέρας του, προβάλλοντας τον εαυτό του ως ενσάρκωση του ανώτατου θεού, του Δία. Έτσι προκύπτει και το επίθετο «επιφανής». Με τον τρόπο αυτό μετέτρεψε την προώθηση του ελληνικού πολιτισμού σε πολιτικό εργαλείο διαφήμισης των δικών του διεκδικήσεων για απόλυτη εξουσία. Επίσης προώθησε την επανίδρυση παλαιότερων πόλεων στο πλαίσιο αυτό: η Έδεσσα της Μεσοποταμίας, η Πτολεμαΐς της Φοινίκης, η Αλεξάνδρεια στον Περσικό κόλπο, καθώς και κάποιες πόλεις στην Κομμαγηνή και μια στις όχθες του ποταμού Ευφράτη, έλαβαν τη νέα τους ονομασία από το όνομα του βασιλέως (Αντιόχεια). Ακόμη προστέθηκε το προάστιο Επιφάνεια στην Αντιόχεια και η συριακή πόλη Χαμάθ έλαβε και αυτή το ίδιο όνομα. Παράλληλα ανέλαβε προσωπικά την ευθύνη για όλες τις θρησκευτικές εκδηλώσεις μέσα στην επικράτειά του.
Σημαντικά πολιτικά γεγονότα αυτής της περιόδου είναι η επανάσταση στην Κιλικία το 171 π.Χ. και ο γάμος της προγονής του Αντίοχου, Νύσσας με τον βασιλιά του Πόντου, τον Φαρνάκη A΄. Τη χρονιά εκείνη οι πόλεις Άδανα και Ταρσός μετονομάστηκαν σε Αντιόχεια και η ορεινή Οινίανδος της Κιλικίας σε Επιφάνεια.
Εισβολή στην Αίγυπτο
Την περίοδο 170 – 168 π.Χ. οι Σελευκίδες και οι Πτολεμαίοι ενεπλάκησαν στον Έκτο Συριακό Πόλεμο. Οι προστάτες του νεαρού Πτολεμαίου Στ' του Φιλομήτορος ζήτησαν την επιστροφή της Κοίλης Συρίας. Τότε ο Αντίοχος ναυπήγησε στόλο, παρά τους όρους της Συνθήκης της Απάμειας, και κατέλαβε όλη την Αίγυπτο εκτός από την περιοχή της Αλεξάνδρειας, καθώς και το νησί της Κύπρου.
Ωστόσο εκείνη τη στιγμή μπήκαν στο πολιτικό παιχνίδι οι Ρωμαίοι. Ο Αντίοχος συνάντησε κοντά στην Αλεξάνδρεια τον Γάιο Πόπλιο Λαίνα, ο οποίος απαίτησε την αποχώρηση του Αντίοχου από την Αίγυπτο και την Κύπρο. Ο Αντίοχος απάντησε πως θα το σκεπτόταν με το συμβούλιό του. Ο απεσταλμένος όμως της Ρώμης, ζωγράφισε γύρω του έναν κύκλο στην άμμο και του είπε: «Προτού περάσεις τον κύκλο αυτό, θέλω να μου δώσεις μία απάντηση για τη Σύγκλητο». Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο, πως αν αποχωρούσε χωρίς άμεση δέσμευση να αποσυρθεί από τα εδάφη που κατέκτησε, θα βρισκόταν σε ανοικτό πόλεμο με τη Ρώμη. Ο Αντίοχος τελικά αποφάσισε να υποχωρήσει και οι δύο άντρες συμφώνησαν (168 π.Χ.).
Εξέγερση στην Ιερουσαλήμ
Κατά τη διάρκεια της απουσίας του Αντίοχου στην Αίγυπτο, η διαμάχη των δύο ιερέων, του Ιάσονα και του Μενελάου, συνεχιζόταν με αμείωτη ένταση στην Ιερουσαλήμ. Το 169 π.Χ. οι υποστηρικτές του προτού εισήλθαν στην πόλη και θανάτωσαν τους αντιπάλους τους. Ωστόσο, όταν ο Αντίοχος επέστρεψε το 167 π.Χ., λεηλάτησε την πόλη και την ξαναέχτισε ως οχυρό των Σελευκιδών. Πολλοί κάτοικοι θανατώθηκαν και μέσα στον Ναό έγιναν βλάσφημες πράξεις που προσέβαλαν τους Ιουδαίους. Η ιουδαϊκή λατρεία απαγορεύτηκε και εγκαθιδρύθηκε αυτή του Αντίοχου με τη μορφή του Δία. Αποτέλεσμα αυτής της καταπιεστικής πολιτικής εξελληνισμού ήταν να ξεσπάσει η επανάσταση των Μακκαβαίων, η οποία θα οδηγούσε μετά από σκληρούς αγώνες στην ανεξαρτησία της Ιουδαίας.
Θάνατος και Διαδοχή
Τους τελευταίους του μήνες ο Αντίοχος τους πέρασε σε μια εκστρατεία κατά της ανερχόμενης αυτοκρατορίας των Πάρθων στα ανατολικά του σύνορα. Κατέβαλε τον Αρμένιο ηγεμόνα Αρταξία Α΄ και επανίδρυσε την πρωτεύουσα της Σωφηνής (νότια Αρμενία) σε Επιφάνεια, ενώ στη συνέχεια κατέκτησε τη Βαβυλωνία και το Ελάμ. Στη συνέχεια μετονόμασε τα Εκβάτανα σε Επιφάνεια, καθιστώντας τα ελληνική πόλη. Στον δρόμο αρρώστησε ξαφνικά στην Περσία και άφησε την τελευταία του πνοή το 164 π.Χ. Η βασιλεία του υπήρξε η τελευταία περίοδος ακμής για το κράτος των Σελευκιδών, μα κατά κάποιο τρόπο ήταν και η αρχή του τέλους της, καθώς μετά τον θάνατό του άφησε ως διάδοχο τον γιο του Αντίοχο Ε' τον Ευπάτορα, που ήταν ακόμη σε νηπιακή ηλικία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το ξέσπασμα αιματηρών πολέμων για τη διαδοχή.
Από τη σύζυγό του Λαοδίκη, που ήταν χήρα του αδελφού και προκατόχου του, είχε επίσης αποκτήσει μια κόρη, τη Λαοδίκη. Είχε επίσης έναν νόθο γιο, τον Αλέξανδρο Α' Βάλα και μια εταίρα, την Αντιοχίδα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ηγεμόνες των Σελευκιδών Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Ρεχίλα
δεξιά|μικρογραφία|350x350εσ| Χάρτης με κίνηση, που δείχνει τις κατακτήσεις του Ρεχίλα (438–48). Ο Ρεχίλα, Rechila, (απεβ. το 448) ήταν ο Σουηβός βασιλιάς της Γαλισίας από το 438 μέχρι το τέλος του. Υπάρχουν λίγες πρωτογενείς πηγές για τη ζωή του, αλλά ο Υδάτιος ήταν σύγχρονος χριστιανός (μη Αρειανός) χρονικογράφος στη Γαλισία.
Βιογραφία
Εισβάλλοντας στη νότια Ιβηρία, ο Ρεχίλα κατέλαβε τις επαρχιακές πρωτεύουσες της Μέριδα το 439 και της Σεβίλλης το 441. Αυτές οι κατακτήσεις ήταν εξαιρετικά σημαντικές, αλλά τίποτε από τη σειρά των γεγονότων που οδήγησαν σε αυτές δεν είναι γνωστό. Οι επαρχίες Λουζιτανία, Bαιτική και Καρθαγένης υποτάχθηκαν στους Σουηβούς, με εξαίρεση το Λεβάντε και τα παράλια της Μεσογείου.
Ο Ρεχίλα ενεπλάκη σε σχεδόν συνεχή πόλεμο με τους Ρωμαίους. Ενώ επέστρεφε το 440 από την τρίτη του πρεσβεία στους Σουηβούς, ο Ρωμαίος λεγάτος Κενσόριος συνελήφθη από τον Ρεχίλα κοντά στη Μέρτολα (Μύρτιλις). Ο βασιλιάς τον έβαλε στη φυλακή για το υπόλοιπο της βασιλείας του.
Ο Ρεχίλα απεβίωσε παγανιστής στη Μέριδα: gentilis moritur («πέθανε ευγενής») σύμφωνα με τον Υδάτιο, αλλά ο Ισίδωρος της Σεβίλλης, που έγραψε πάνω από ενάμιση αιώνα αργότερα και η πηγή του ήταν ο Υδάτιος, λέει ut ferunt, gentilitatis vitam finivit (" τελείωσε τη ζωή του ένας ευγενής, έτσι λένε»). Δεν υπάρχει κανένας λόγος, ωστόσο, να δεχθούμε τις αμφιβολίες του Ισίδωρου, οι οποίες πιθανώς επιταχύνθηκαν από το γεγονός ότι ο γιος και διάδοχος του Ρεχίλα ήταν ο Ορθόδοξος Ρεχίαρ. Ορισμένοι μελετητές έχουν εγείρει τον ισχυρισμό, ότι ο πατέρας του τον μεγάλωσε με αυτόν τον τρόπο, για να καλλιεργήσει καλές σχέσεις με την Εκκλησία και να επιφέρει τον εύκολο προσηλυτισμό των Σουηβών.
Ο Ρεχίλα μπορεί να ήταν ο πατέρας ή ίσως θείος του magister militum Ρικίμερ.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Σουηβών
Απολογία
Απολογία είναι η δικαιολόγηση, η προάσπιση ή η υπεράσπιση του αληθούς, μιας πράξης ή μιας ιδέας, η απόκριση που αποσκοπεί στην απόκρουση μιας κατηγορίας σε γραπτό ή προφορικό λόγο.
Η έννοια της απολογίας βρίσκεται στο επίκεντρο τής
Βιλάρ-σου-Ντανζού
Το Βιλάρ-σου-Ντανζού (γαλλικά: Villars-sous-Dampjoux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Γκούσταφ Κρουπ φον Μπόλεν ουντ Χάλμπαχ
Ο Γκούσταφ Κρουπ φον Μπόλεν ουντ Χάλμπαχ (Gustav Krupp von Bohlen und Halbach) ήταν ο επικεφαλής του γερμανικού ομίλου βαριάς βιομηχανίας «Friedrich Krupp AG» από το 1909 μέχρι το 1941. Ήταν κατηγορούμενος στη Δίκη της Νυρεμβέργης, αλλά τελικά δεν δικάσθηκε λόγω υγείας.
Πρώιμα χρόνια
Ο Κρουπ γεννήθηκε στις 7 Αυγούστου του 1870 στην Χάγη της Ολλανδίας. Ήταν γιος του διπλωμάτη Γκούσταφ φον Μπόλεν ουντ Χάλμπαχ, ο οποίος είχε ζήσει στην Πενσυλβάνια των ΗΠΑ πριν επιστρέψει στη Γερμανία, την οποία ανέμενε να καταστεί πρώτα ενιαίο κράτος. Ο γιος Γκούσταφ σπούδασε Νομικά και ξεκίνησε επίσης διπλωματική καριέρα, υπηρετώντας στις Πρεσβείες της Ουάσιγκτον, του Πεκίνου και της Πόλης του Βατικανού.
Εν τω μεταξύ ο μεγιστάνας της βιομηχανίας Φρίντριχ Κρουπ είχε αυτοκτονήσει το 1902, αφήνοντας ως μοναδική κληρονόμο την δεκαεξάχρονη κόρη του Μπέρτα (Bertha). Για τη Γερμανία της εποχής ήταν αδιανόητη η διοίκηση μιας τέτοιας εταιρείας από μια νεαρή γυναίκα και ο ίδιος ο Κάιζερ Γουλιέλμος Β΄ ανέλαβε να βρει σύντροφο για τη νεαρή Μπέρτα, ικανό να αναλάβει την αυτοκρατορία Κρουπ. Έτσι επιλέχθηκε ο Γκούσταφ, ο οποίος νυμφεύθηκε την Μπέρτα τον Οκτώβριο του 1906 και, το 1909 ανέλαβε τα ηνία της εταιρείας. Παράλληλα, έλαβε από τον Γουλιέλμο την ειδική άδεια να προσθέσει το όνομα Κρουπ στο δικό του κι έτσι το πλήρες όνομά του άλλαξε σε Γκούσταφ Κρουπ φον Μπόλεν ουντ Χάλμπαχ.
Το 1910 η εταιρεία Κρουπ έγινε μέλος και κύριος χρηματοδότης του Πανγερμανικής Ένωσης, ο οποίος είχε ως στόχο την κινητοποίηση του λαού για την υποστήριξη του εξοπλιστικού προγράμματος της χώρας και της αριθμητικής αύξησης των Ενόπλων Δυνάμεών της. Όταν ξεκίνησε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ο Όμιλος Κρουπ κατείχε σχεδόν το μονοπώλιο κατασκευής βαρέων όπλων για λογαριασμό της Γερμανίας και των συμμάχων της. Ένα από τα γνωστότερα δημιουργήματά της ήταν το οβιδοβόλο «Μεγάλη Μπέρτα», 94 τόνων, το οποίο ο Γκούσταφ ονόμασε έτσι προς τιμήν της συζύγου του. Το πλέον επικερδές, όμως, συμβόλαιο για την εταιρεία ήταν η κατασκευή των υποβρυχίων U-Boote, τα οποία κατασκεύαζε στα ναυπηγεία της εταιρείας στο Κίελο. Παράλληλα, όμως, η εταιρεία είχε εκχωρήσει στη Βρετανική εταιρεία Βίκερς (Vickers) την άδεια κατασκευής ενός πυροσωλήνα και αυτό της επέτρεπε να αποκομίζει κέρδη ακόμη και από τους αντιπάλους της χώρας. Μετά τον πόλεμο η εταιρεία δέχθηκε έντονες επικρίσεις και για τα δύο αυτά σημεία. left|thumb|Εγκαταστάσεις του Ομίλου Κρουπ στα 1915
Στη Ναζιστική Γερμανία
Ο Όμιλος Κρουπ παρέμενε αρχικά αδιάφορος, τόσο στον αγώνα του Χίτλερ για την εξουσία όσο και απέναντι στη Ναζιστική ιδεολογία. Ωστόσο, όταν το 1933 οι Ναζί διέλυσαν τα εργατικά συνδικάτα αντικαθιστώντας τις με το Γερμανικό Μέτωπο Εργασίας (Deutsche Arbeitsfront - DAF), ο όμιλος άρχισε να διάκειται θετικά απέναντι στους κυβερνώντες. Ο Γκούσταφ Κρουπ ενδιαφέρθηκε σοβαρά για το Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα όταν διέγνωσε τη θέλησή του για επανεξοπλισμό της χώρας και την αριθμητική αύξηση των Ενόπλων Δυνάμεων. Χρηματοδότησε το Κόμμα, ωστόσο ο ίδιος δεν έγινε μέλος του παρά μόνο το 1940, όταν ο Χίτλερ του απένειμε τη Χρυσή Κονκάρδα του Κόμματος. Όταν ο Γκούσταφ Κρουπ ανέλαβε την Προεδρία του Συνδέσμου Γερμανών Βιομηχάνων (Reichsverband der Deutschen Industrie), συναίνεσε στην απομάκρυνση από τις βιομηχανίες όλων των Εβραίων εργαζομένων. Κατά τη διάρκεια του πολέμου ο όμιλος Κρουπ εκμεταλλεύθηκε, επίσης, την καταναγκαστική εργασία που επέβαλαν οι Ναζί στους Εβραίους - αυτός ήταν και ο βασικός λόγος της παραπομπής του στη Δίκη. Υπολογίζεται ότι «απασχολήθηκαν» περίπου 100.000 «εργαζόμενοι» στις διάφορες εγκαταστάσεις του Ομίλου. Κατηγορήθηκε, επίσης, ότι χρησιμοποίησε την προσωπική του επιρροή και τη θέση του για να διευκολύνει την άνοδο στην εξουσία των Ναζιστών καθώς και την παγίωσή της, την προώθηση των πολεμικών προετοιμασιών και την οικονομική και στρατιωτική συνωμοσία εξαπόλυσης, από τους Ναζί, επιθετικών πολέμων (κατηγορίες Α, Β και Δ στη Δίκη της Νυρεμβέργης).
Ο Γκούσταβ παραιτήθηκε από την προεδρία του Ομίλου το 1943, επειδή ήδη από το 1939 είχε αρχίσει να υποφέρει από την καρδιά του. Το 1941 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο, το οποίο τον άφησε ημιπαράλυτο. Την κακή του υγεία ήρθε να επιδεινώσει ένα τροχαίο ατύχημα το 1944. Την Προεδρία του Ομίλου ανέλαβε ο γιος του Άλφριντ Κρουπ (Alfried Krupp).
Οικογένεια Τομπάζη
Η οικογένεια Τομπάζη είναι παλιά ναυτική οικογένεια της Ύδρας, τα μέλη της οποίας διακρίθηκαν κατά την επανάσταση του '21.
Γκούσταφ Κρουπ φον Μπόλεν ουντ Χάλμπαχ
Στη Ναζιστική Γερμανία
Στις 16 Ιανουαρίου 1950 ο Γκούσταφ Κρουπ απεβίωσε στο Μπλύνμπαχ (Blühnbach) χωρίς ποτέ να παραστεί σε δικαστήριο.
Οικογένεια Τομπάζη
Το αρχικό επώνυμο των μελών της οικογένειας ήταν Γιακουμάκης αλλά το 1816 μετονομάστηκε σε "Τομπάζης" εξαιτίας κάποιου πλοίου του οποίου ο τύπος λεγόταν τουμπαζιά. Η οικογένεια Γιακουμάκη εγκαταστάθηκε στην Ύδρα τα 1668 προερχόμενη από τα Βουρλά της Σμύρνης. Τα περισσότερα μέλη της ασχολήθηκαν με την ναυτιλία και το εμπόριο, τομείς στους οποίους διέπρεψαν. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821 τα αδέρφια, Ιάκωβος και Μανώλης, συμμετείχαν με όλον τους τον στόλο, ο οποίος αριθμούσε τέσσερα πλοία, στις ναυμαχίες του αγώνα. Για τις υπηρεσίες τους πήραν κτήματα σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας μεταξύ άλλων και στην Τροιζηνία.
Γκούσταφ Κρουπ φον Μπόλεν ουντ Χάλμπαχ
Πηγές, Αναφορές
Κατηγορία:Γερμανοί Ναζιστές επιχειρηματίες Κατηγορία:Γερμανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Κατηγορούμενοι στις δίκες της Νυρεμβέργης Κατηγορία:Γερμανοί βιομήχανοι
Οικογένεια Τομπάζη
Μετά την ανεξαρτησία της Ελλάδας αρκετοί ασχολήθηκαν με την πολιτική και εξελέγησαν βουλευτές Ύδρας. Τα τελευταία χρόνια διαπρέπει στον τομέα της αρχιτεκτονικής, ο Αλέξανδρος Τομπάζης. Αλλά και των γραφικών τεχνών, Βασίλειος Τομπάζης του Γεωργίου (Μακεδονία).
Πηγές
*|Τ
Χέλε Τόρνινγκ-Σμιτ
Η Χέλε Τόρνινγκ-Σμιτ (Helle Thorning-Schmidt, 14 Δεκεμβρίου 1966) είναι Δανή πολιτικός, πρώην ηγέτης του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος και πρωθυπουργός της Δανίας από τις 3 Οκτωβρίου του 2011 ως τις 28 Ιουνίου 2015. Ως υποψήφια της δεξιάς πτέρυγας του κόμματός της, η Τόρνινγκ-Σμιτ αντικατέστησε τον Μόγκενς Λίκετοφτ στη θέση της προέδρου του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος. Έγινε η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός της Δανίας στις 3 Οκτωβρίου 2011. Είχε διατελέσει ευρωβουλευτής την περίοδο 1999-2004, ενώ είναι και μέλος του κοινοβουλίου της Δανίας.
Κατέχει πτυχία στις πολιτικές επιστήμες από το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης και το Κολλέγιο της Ευρώπης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 1966 στο Ρόντοβρε της Δανίας. Ο πατέρας της, Χόλγκερ, ήταν καθηγητής μαθηματικών και οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης. Τόσο ο πατέρας της όσο και η μητέρα της, Γκρέτε, ήταν πολιτικά συντηρητικοί. Αποφοίτησε με μάστερ από το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης το 1994, ενώ έχει ένα ακόμα μάστερ από το Κολλέγιο της Ευρώπης στις ευρωπαϊκές σπουδές. Είναι παντρεμένη με τον Στίβεν Κίνοκ, γιο του πρώην αρχηγού του Εργατικού Κόμματος Ηνωμένου Βασιλείου Νιλ Κίνοκ.
Πολιτική σταδιοδρομία
Έγινε μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος το 1993, ενώ από το 1994 μέχρι το 1997 ηγούνταν της γραμματείας του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Δανίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Μετά τη θητεία της στη θέση αυτή, έγινε διεθνής σύμβουλος στη Δανική Συνομοσπονδία Εμπορικών Ενώσεων μέχρι το 1999, οπότε και εξελέγη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ως μέλος του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2005, η Τόρνινγκ-Σμιτ εξελέγη στο Φόλκετινγκ, δηλαδή στο δανικό κοινοβούλιο, ενώ λίγο αργότερα εξελέγη και πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, κερδίζοντας τον αντίπαλό της Φρανκ Γένσεν.
Πρωθυπουργός
Ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης μέχρι το Σεπτέμβριο του 2011, όπου και κέρδισε τον αρχηγό του Φιλελεύθερου Κόμματος Λαρς Λόκε Ράσμουσεν και εξελέγη πρωθυπουργός της Δανίας, θέση που ανέλαβε στις 3 Οκτωβρίου του 2011.
Γενικές εκλογές 2015
Η Τόρνινγκ-Σμιτ οδήγησε το κόμμα της στις πρόωρες γενικές εκλογές του 2015 κατά τις οποίες το κόμμα της αύξησε το ποσοστό του σε ψήφους και σε έδρες, όμως το αριστερό μπλοκ ηττήθηκε από το δεξιό. Η ίδια ανακοίνωσε την παραίτησή της από την πρωθυπουργία και από την ηγεσία του κόμματος των Σοσιαλδημοκρατών, αμέσως μετά τις εκλογές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Δανίας Κατηγορία:Γυναίκες Πρωθυπουργοί
Μπανφ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Καναδά Κατηγορία:Πόλεις της Αλμπέρτας
Οίκος του Ανζού
Ο Οίκος των Ανζού, γαλλ. Maison d'Anjou, είναι μια μεσαιωνική οικογένεια, κλάδος του Οίκου του Σατωντάν, οι οποίοι από υποκόμητες του Σατωντάν (Chateaudun) έγιναν με επιγαμίες κόμητες του Ανζού, βασιλείς της Αγγλίας ή της Ιερουσαλήμ. Είναι γνωστοί και ως Ανδεγαυοί ή Ανδηγαυοί (Angevins), από το τοπωνύμιο Ανδεγαυία, εξελληνισμένο τύπο του Angers (Ανζέ), που ήταν η πρωτεύουσα της περιοχής του Ανζού. Πρώτος του Οίκου είναι ο Ούγος του Περς (10ος αι.), του οποίου ο γιος με τον γάμο του απέκτησε την κομητεία του Ανζού. Ο Οίκος εξέλιπε περί το 1400 (ο κύριος κλάδος) ή περί το 1500 (ο κλάδος Υόρκης).
Οι υποκόμητες του Σατωντάν
Πρώτος αναφέρεται ο Φούλκων (Fulcois) από τον Οίκο του Σατωντάν (Châteaudun), που κληρονόμησε από το θείο του την κομητεία του Περς (Perche)
Από τα παιδιά του Φούλκωνος:
Ανζού της Αγγλίας (Πλανταγενέτες)
Ο γιος του τελευταίου, Φούλκων Ε΄ κόμης του Ανζού (1106-1129) συμμάχησε με τον Ερρίκο Α΄ της Νορμανδίας, βασιλιά της Αγγλίας: δύο από τα παιδιά του Φούλκωνος Ε΄ (από την πρώτη του σύζυγο) παντρεύτηκαν τα δύο παιδιά του Ερρίκου Α': η Ματθίλδη του Ανζού παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο-Άδελιν της Νορμανδίας και ο Γοδεφρείδος Ε΄ του Ανζού (1129-1151) νυμφεύτηκε την Ματθίλδη της Νορμανδίας, η οποία μετά το θάνατο του αδελφού της στα 17 του έγινε κληρονόμος της Αγγλίας. Έτσι, 19 έτη μετά το θάνατο του Ερρίκου Α΄, ο γιος του Γοδεφρείδου Ε΄ και της Ματθίλδης έγινε βασιλιάς της Αγγλίας ως Ερρίκος Β΄. Επειδή ο Γοδεφρείδος Ε΄ συνήθιζε να στολίζει το καπέλο του με ένα άνθος σπάρτου (planta genista), τον αποκαλούσαν πλανταγενέτη, ένα επίθετο που έμεινε στον πρεσβύτερο κλάδο των Ανζού, αυτόν των βασιλέων της Αγγλίας.
Ο Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας ήταν και κόμης του Ανζού (1151-89). Με το γάμο του με την Ελεονώρα του Πουατιέ, κληρονόμο του δουκάτου της Ακουϊτανίας, τα εδάφη των Ανζού φθάνουν στο απόγειό τους (Ανδεγαυική αυτοκρατορία). Τον διαδέχθηκε ο γιος του Ριχάρδος Α΄ ως βασιλιάς της Αγγλίας και κόμης του Ανζού (1189-1199). Αυτόν διαδέχθηκε ο αδελφός του Ιωάννης ως βασιλιάς της Αγγλίας και ο ανιψιός τους Αρθούρος ως κόμης του Ανζού (1199-1203).
Οι διάδοχοι του Ιωάννη στο βασίλειο της Αγγλίας, είναι: Ερρίκος Γ΄, Εδουάρδος Α΄, Εδουάρδος Β΄, Εδουάρδος Γ΄. Ο τελευταίος είχε τέκνα τον Ιωάννη δούκα του Λάνκαστερ (με έμβλημα το ερυθρό ρόδο), τον Εδμόνδο δούκα της Υόρκης (με έμβλημα το λευκό ρόδο), κ.ά. Οι απόγονοι έριζαν για τη βασιλεία (Πόλεμος των Δύο Ρόδων)· τελικά από τον κλάδο των Λάνκαστερ έγιναν βασιλείς οι Ερρίκος Δ΄, Ερρίκος Ε΄, Ερρίκος ΣΤ΄, ενώ από τον κλάδο της Υόρκης οι Εδουάρδος Δ΄, Ριχάρδος Γ΄, Εδουάρδος Ε΄.
Ανζού της Ιερουσαλήμ
Όταν ο Φούλκων Ε΄, κόμης του Ανζού, μεταξύ της Πρώτης και της Δεύτερης Σταυροφορίας επισκέφθηκε την Ιερουσαλήμ (1120), ο βασιλιάς της Βαλδουΐνος Β΄ των Ρετέλ εκτίμησε τη μαχητικότητά του, τη συμμαχία του με τον βασιλιά της Αγγλίας και τον πλούτο του. Επειδή ο Βαλδουΐνος Β΄ δεν είχε γιο, πρότεινε την πρεσβύτερη κόρη του Μελισσάνθη στον Φούλκωνα Ε΄ που δέχθηκε να τη νυμφευτεί. Πράγματι ο Φούλκων άφησε το 1129 την κομητεία του Ανζού στο γιο του και πήγε στην Ιερουσαλήμ, όπου έγινε ο γάμος με τη δεύτερη σύζυγό του. Το 1131 η Μελισσάνθη διαδέχθηκε τον πατέρα της και αυτήν διαδέχθηκαν τα παιδιά της με τον Φούλκωνα Ε΄, δηλ. ο Βαλδουΐνος Γ΄ και ο Αμωρί Α΄. Ο τελευταίος είχε τρία παιδιά, τον Βαλδουΐνο Δ΄, τη Σίβυλλα και την Ισαβέλλα Α΄.
Η κομητεία του Ανζού αλλάζει ιδιοκτήτη
Κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου ο Αρθούρος κόμης του Ανζού έχασε την κομητεία του, που την κατέλαβε ο Φίλιππος Β΄ των Καπετιδών, βασιλιάς της Γαλλίας, τον οποίο διαδέχθηκε ο γιος του Λουδοβίκος Η΄. Αυτός την έδωσε ως πρόσοδο (appanage) στο γιο του Κάρολο Α΄ βασιλιά της Σικελίας-Νάπολης. Από εδώ ξεκινάει ο κλάδος των Καπετιδών-Ανζού που και αυτόν θα τον διαδεχθεί ο κλάδος των Βαλουά-Ανζού, στον οποίο η κομητεία αναβαθμίζεται σε δουκάτο.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλικές δυναστείες *
Πίνακας
Η λέξη πίνακας μπορεί να αναφέρεται:
Βιλάρ-σουζ-Εκό
Το Βιλάρ-σουζ-Εκό (γαλλικά: Villars-sous-Écot, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Ελκχάουντ Νορβηγίας
right|thumb|Ελκχάουντ Νορβηγίας Το Ελκχάουντ Νορβηγίας ή Νορβηγικό κυνηγόσκυλο Άλκης (Αγγλ. Norwegian Elkhound, Νορβ. Norsk elghund grå) είναι μία φυλή σκύλων Νορβηγικής καταγωγής. Είναι αναγνωρισμένο από την F.C.I. με τον αύξοντα αριθμό 242 και ανήκει στην 5η ομάδα που περιλαμβάνει τις φυλές βόρειου τύπου σπιτζ (Spitz) και πρωτόγονου τύπου. Αποτελεί τον εθνικό σκύλο της Νορβηγίας. Το όνομα Ελκχάουντ, στα Νορβηγικά, σημαίνει κυνηγός άλκης.
Ιστορία
Η ακριβής χρονική προέλευση αυτής της φυλής δεν είναι απόλυτα ξεκάθαρη. Οι αρχαιολογικές έρευνες έχουν φέρει στο φως σχετικά μεγάλο αριθμό απολιθωμένων σκελετών σκύλων του τύπου Ελκχάουντ που χρονολογούνται μεταξύ του 5.000 και του 4.000 π.Χ. Χωρίς αμφιβολία ήταν πιστοί σύντροφοι των Βίκινγκς, που τους ακολουθούσαν ακόμα και στα ταξίδια τους. Οι Βίκινγκς χρησιμοποιούσαν αυτά τα σκυλιά για φύλαξη των κοπαδιών, των σπιτιών τους και προσωπική, αλλά και στο κυνήγι μεγάλων θηραμάτων, όπως άλκες, αρκούδες και λύκους. Χρησιμοποιούν μια ιδιαίτερη τεχνική κυνηγιού, κατά τη οποία ακολουθούν το θήραμα γαυγίζοντας και το ακινητοποιούν κρατώντας το απασχολημένο μέχρι την άφιξη του κυνηγού. Το 1877, ο κυνηγετικός σύλλογος της Νορβηγίας έκανε την πρώτη παρουσίαση της φυλής και τα επόμενα χρόνια έγιναν συστηματικές προσπάθειες για την καθιέρωση των στάνταρ της φυλής καθώς και για την δημιουργία γενεαλογικών αρχείων. Οι πρώτες εξαγωγές Νορβηγικών Ελκχάουντ προς την Μεγάλη Βρετανία έγιναν γύρω στο 1880 και προς τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής τη δεκαετία του 1900. Η Βρετανική κυνολογική ένωση αναγνώρισε την φυλή το 1923, ενώ η αντίστοιχη Αμερικάνικη το 1935.
Περιγραφή
Το Ελκχάουντ Νορβηγίας είναι μία μεσαίου μεγέθους φυλή με πυκνό τρίχωμα με εύρωστη – συμπαγή εμφάνιση.
left|thumb|Ελκχάουντ Νορβηγίας
Διαστάσεις
Τα αρσενικά έχουν ύψος στο ακρώμιο 52 εκατοστά και το βάρος τους κυμαίνεται από 21 έως 23 κιλά. Τα θηλυκά, αντίστοιχα, έχουν ύψος ακρωμίου 49 εκατοστά και βάρος 19 με 21 κιλά. Έχει τετραγωνισμένο προφίλ και η απόσταση του στήθους από το έδαφος είναι το ήμισυ του συνολικού ύψους του σκύλου.
Κεφάλι
Το κεφάλι είναι φαρδύ, ανάμεσα στα αφτιά, που καταλήγει σε ένα σφηνοειδές ρύγχος, χωρίς όμως να είναι μυτερό. Το μέτωπο και το πίσω μέρος του κεφαλιού είναι ελαφρώς στρογγυλεμένα ενώ το Στοπ είναι έντονο. Τα χείλια του είναι μαύρα με σφιχτό κλείσιμο, ενώ τα δόντια είναι πλήρως ανεπτυγμένα σε μέγεθος και νούμερο.
Αφτιά
Είναι τοποθετημένα ψηλά στο κεφάλι, όρθια, ευθεία και μυτερά. Είναι ελαφρώς πιο ψηλά και φαρδιά.
Μάτια
Τα μάτια είναι οβάλ σχήματος, σκουρόχρωμα και δεν προεξέχουν. Πρέπει να εκφράζουν επαγρύπνηση, επιφυλακή, οξύτητα αλλά και φιλικότητα.
Λαιμός
Έχει δυνατό και μυώδη λαιμό, μεσαίου μεγέθους και ευθύ.
Κορμός
Η πλάτη είναι πλατιά και ευθεία, από τους ώμους μέχρι την ουρά. Η κοιλιά πηγαίνει ελαφρώς προς τα μέσα, ενώ το στήθος είναι βαθύ και πλατύ.
Ουρά
Είναι τοποθετημένη ψηλά και πραγματοποιεί ένα σφιχτό δαχτυλίδι πάνω από την πλάτη καταλήγοντας στην μεσαία γραμμή της, δεν πρέπει ποτέ να πηγαίνει στο πλάι. Το τρίχωμά της είναι πυκνό και φουντωτό.
Μπροστινά άκρα
Τα μπροστινά πόδια είναι μεσαίου μεγέθους, βρίσκονται κάτω από τον κορμό και όταν παρατηρούνται από μπροστά πρέπει να είναι παράλληλα και κάθετα προς το έδαφος.
Πίσω άκρα
Τα πίσω πόδια είναι παράλληλα με τα μπροστινά και οι μηροί είναι ανεπτυγμένοι και μυώδεις.
Πέλματα
Τα πέλματα είναι σχετικά μικρά, ελαφρώς οβάλ και με τα δάχτυλα κλειστά.
Τρίχωμα
Το τρίχωμα του είναι το τυπικό των βόρειων φυλών. Έχει πλούσιο, διπλό τρίχωμα που είναι σκληρό και αδιάβροχο. Ο υπομανδύας είναι μαλακός και πυκνός, ο μανδύας επικάλυψης αποτελείται από μακριές, ευθείες και τραχιές τρίχες. Στο κεφάλι, τα αφτιά και τα άκρα είναι κοντό ενώ στον λαιμό, τους μηρούς και το κάτω μέρος της ουράς είναι μακρύ.
Συμπεριφορά
Τα Ελκχάουντ είναι σκυλιά έξυπνα, ανεξάρτητα, ενεργητικά και φιλικά. Αναπτύσσουν έντονη σχέση με την οικογένεια, με την οποία είναι τρυφερά και αφοσιωμένα. Έχουν ανάγκη από καθημερινή άσκηση και παιχνίδι για να εκτονώσουν την ενεργητικότητά τους και να εκφράσουν την εξυπνάδα τους, δεν ανέχονται όμως την έλλειψη σεβασμού και μπορούν να αντιδράσουν όταν κάποιος ξεπεράσει τα όρια. Επειδή έχουν την τάση να καταλαμβάνουν τον κυρίαρχο ρόλο μέσα στην οικογένεια, είναι σημαντική η εκπαίδευση από μικρή ηλικία, για να αποφευχθούν προστριβές με τα άλλα μέλη της οικογένειας. Παρόλο που είναι φιλικά με τους ανθρώπους, ακόμα και με τους αγνώστους, η κοινωνικοποίηση τους από μικρά είναι σημαντική. Μπορούν να υπάρξουν μεγαλύτερα προβλήματα όσον αφορά την συγκατοίκηση με άλλα κατοικίδια.