cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αραβοχαζαρικοί πόλεμοι
Α΄ Αραβοχαζαρικός Πόλεμος και επακόλουθα
Ο αλ-Ταμπαρί αναφέρει ότι η πρώτη αραβική διείσδυση σε εδάφη των Χαζάρων συνέβη ήδη το 642, ισχυριζόμενος ότι ο Αμπντ αρ-Ραχμάν ιμπν Ραμπία έφτασε μέχρι το Μπαλαντζάρ, χωρίς απώλειες, και ότι το ιππικό του επέδραμε ως και 200 παρασάγγες (περ. 800 χλμ.) στα βόρεια της πόλης αυτής, αλλά τόσο η χρονολογία όσο και ο απίθανος ισχυρισμός ότι οι Άραβες δεν υπέστησαν καμμία απώλεια έχουν αμφισβητηθεί από σύγχρονους μελετητές. Με το Ντερμπέντ ως βάση επιχειρήσεων, ο Αμπντ αρ-Ραχμάν εξαπέλυσε συχνές επιδρομές τα επόμενα χρόνια, αλλά αυτές φαίνεται να ήταν μικρής κλίμακας υποθέσεις, και κανένα μείζων γεγονός δεν αναφέρεται στις πηγές. Το 651/652, παρά τις ρητές εντολές του χαλίφη για προσοχή και αυτοσυγκράτηση, ο Αμπντ αρ-Ραχμάν οδήγησε ένα ισχυρό στρατό βόρεια, με σκοπό να καταλάβει το Μπαλαντζάρ. Η πόλη πολιορκήθηκε για μερικές μέρες, ώσπου η άφιξη μιας επικουρικής δύναμης, σε συνδυασμό με τη γενική έξοδο της φρουράς της, κατέληξαν σε βαριά ήττα για τους Άραβες. Ο Αμπντ αρ-Ραχμάν (ή, σύμφωνα με τον Baladhuri, ο αδερφός του Σαλμάν) και 4.000 Μουσουλμάνοι πολεμιστές έπεσαν στο πεδίο της μάχης. Τρία χρόνια αργότερα, οι Χάζαροι απέκρουσαν μια εκστρατεία αντιποίνων υπό τον Χαμπίμπ ιμπν Μασλαμά. Ως συνέπεια αυτών των επιθέσεων, οι Χάζαροι εγκατέλειψαν το Μπαλαντζάρ και μετακίνησαν την πρωτεύουσά τους βόρεια, σε μια προσπάθεια να απομακρυνθούν από την ακτίνα δράσης των αραβικών στρατιών.
Λόγω της έκρηξης του Α΄ Ισλαμικού Εμφυλίου Πολέμου και της προτεραιότητας άλλων μετώπων, οι Άραβες απείσχαν από επιθέσεις κατά των Χαζάρων μέχρι τις αρχές του Η΄ αιώνα. Οι Χάζαροι από την πλευρά τους εξαπέλυσαν ορισμένες επιδρομές κατά των ηγεμονιών της Υπερκαυκασίας που βρίσκονταν υπό χαλαρή ισλαμική κυριαρχία: σε μια επιδρομή στην Αλβανία το 661/662 ηττήθηκαν από τον τοπικό ηγεμόνα, αλλά το 683 ή το 685 (που συνέπεσε με ακόμα έναν εμφύλιο πόλεμο στον ισλαμικό κόσμο) μια μεγάλης κλίμακας επιδρομή ήταν πιο επιτυχημένη, αποφέροντας πολλή λεία και αιχμαλώτους. Οι ηγεμόνες της Ιβηρίας, Αδαρνάσης Β΄, και της Αρμενίας, Γρηγόριος Α΄ Μαμικονιάν, έπεσαν προσπαθώντας να αντισταθούν.
Β΄ Αραβοχαζαρικός Πόλεμος
Οι σχέσεις των δυο δυνάμεων παρέμειναν σχετικά ήρεμες μέχρι τα πρώτα χρόνια του Η΄ αιώνα, όταν τέθηκε το σκηνικό ενός νέου γύρου συγκρούσεων: η πολιτική επιρροή των Βυζαντινών στον Καύκασο είχε περιθωριοποιηθεί, και το Χαλιφάτο είχε ενδυναμώσει τον έλεγχό του επί της Αρμενίας μετά την καταστολή μιας μείζονος εξέγερσης το 705, θέτοντάς την υπό άμεση αραβική κυριαρχία ως την επαρχία της «Αρμινίγια». Οι Άραβες και οι Χάζαροι πλέον βρίσκονταν άμεσα αντιμέτωποι για τον έλεγχο του Καυκάσου. Μόνο οι δυτικές περιοχές της Υπερκαυκασίας, στη σημερινή Γεωργία, παρέμειναν εκτός του άμεσου ελέγχου των δυο αντίπαλων δυνάμεων.
Αντικρουόμενες πληροφορίες τοποθετούν την έναρξη της νέας σύγκρουσης ήδη το 707, με μια εκστρατεία του Ομεϋάδη στρατηγού Μασλαμά, γιου του χαλίφη Αμπντ αλ-Μαλίκ ιμπν Μαρουάν (β. 685-705), στο Αδαρμπαϋτζάν και ως τις πύλες του Ντερμπέντ, που φαίνεται να ήταν τότε υπό τον έλεγχο των Χαζάρων. Διάφορες πηγές αναφέρουν επιθέσεις κατά του Ντέρμπεντ το 708, υπό τον Μουχάμαντ ιμπν Μαρουάν, καθώς και το επόμενο έτος υπό τον Μασλαμά, αλλά η ορθότερη χρονολογία για την ανάκτηση του Ντερμπέντ είναι μάλλον η εκστρατεία του Μασλαμά το 713/714. Κατόπιν ο Μασλαμά εισχώρησε βαθύτερα στο έδαφος των Χαζάρων προσπαθώντας, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, να υποτάξει τους Ούνους που ζούσαν βόρεια του Καυκάσου και που ήταν υποτελείς των Χαζάρων. Οι Χάζαροι του αντιστάθηκαν υπό τον στρατηγό Αλπ, και εξαπέλυσαν και επιδρομές νότια στην Αλβανία ως αντίποινα. Το 717, οι Χάζαροι εξαπέλυσνα ισχυρή επιδρομή στο Αδαρμπαϋτζάν, αλλά απωθήθηκαν από τους Άραβες υπό τον Χατίν ιμπν αλ-Νουμάν. Ο Χατίν παρουσιάστηκε στον χαλίφη με πενήντα Χαζάρους αιχμαλώτους, η πρώτη φορά που καταγράφεται τέτοιο γεγονός στις πηγές.
Κλιμάκωση της σύγκρουσης
Η κύρια φάση του πολέμου ξεκίνησε το 721/722. Εκείνο τον χειμώνα, 30.000 Χάζαροι εισέβαλαν στην Αρμενία και νίκησαν κατά κράτος τον αποτελούμενο κατά μεγάλο μέρος από Σύριους στρατό του τοπικού κυβερνήτη, Μιλάκ ιμπν Σαφφάρ αλ-Μπαχρανί, στο πεδίο του Μαρτζ αλ-Χιτζάρα τον Φεβρουάριο και Μάρτιο του 722. Για να τους αντιμετωπίσει, ο χαλίφης Γιαζίντ Β΄ (β. 720-724) έστειλε έναν από τους πιο διακεκριμένους στρατηγούς του, τον αλ-Τζαρράχ ιμπν Αμπντ Αλλάχ, με 25.000 Σύριους στρατιώτες. Μαθαίνοντας την έλευσή του, οι Χάζαροι οπισθοχώρησαν στην περιοχή του Ντερμπέντ, του οποίου η μουσουλμανική φρουρά ακόμα αντιστεκόταν. Με ταχείς προελάσεις, ο αλ-Τζαρράχ κατάφερε να μπει στην πόλη χωρίς να βρει αντίσταση, και εξαπέλυσε με τη σειρά του επιδρομές στα εδάφη των Χαζάρων. Κατόπιν, με τον όγκο του στρατού του νίκησε μια δύναμη 40.000 Χαζάρων υπό τον Μπαρτζίκ, έναν από τους γιους του χαγάνου των Χαζάρων, σε απόσταση μιας μέρας πορείας στα βόρεια του Ντερμπέντ. Προελαύνοντας βόρεια, ο αραβικός στρατός κατέλαβε τους οικισμούς Χαμζίν και Ταργού, των οποίων οι κάτοικοι μεταφέρθηκαν και εγκαταστάθηκαν αλλού. Τέλος, ο αραβικός στρατός έφτασε στο Μπαλαντζάρ. Η πόλη αναφέρεται ότι είχε ισχυρές οχυρώσεις κατά τις πρώτες αραβικές επιθέσεις στα μέσα του Ζ΄ αιώνα, αλλά φαίνεται ότι είχαν αμεληθεί εν τω μεταξύ, διότι οι Χάζαροι επέλεξαν να αμυνθούν περικυκλώνοντας την ακρόπολη με τα κάρα τους. Οι Άραβες διέλυσαν την πρόχειρη αυτή οχύρωση και κατέλαβαν την πόλη στις 21 Αυγούστου 722. Οι περισσότεροι από τους κατοίκους της πόλης θανατώθηκαν ή πουλήθηκαν ως σκλάβοι, αλλά μερικοί, μεταξύ των οποίων και ο διοικητής της, κατάφεραν να διαφύγουν στα βόρεια. Η λεία που περιήλθε στα χέρια των Αράβων ήταν τόσο μεγάλη που λέγεται ότι κάθε ένας από τους 30.000 ιππείς - αριθμός μάλλον υπερβολικός και φουσκωμένος από μεταγενέστερες πηγές - στον αραβικό στρατό έλαβε 300 χρυσά δηνάρια ως μερίδιο.
Κατόπιν, ο αλ-Τζαρράχ έδωσε διαταγές να πνιγούν μερικοί από τους Χαζάρους αιχμαλώτους. Ο στρατός του κατέλαβε μερικά κοντινά οχυρά και συνέχισε την πορεία του προς τα βόρεια. Το οχυρό Ουαμπαντάρ, παρά την ισχυρή του φρουρά, συνθηκολόγησε με αντάλλαγμα την καταβολή φόρου, αλλά η αραβική προέλαση σταμάτησε πριν φτάσει στην επόμενη μεγάλη χαζαρική πόλη, το Σαμαντάρ. Παρά την επιτυχία τους, οι Άραβες ακόμα δεν είχαν νικήσει τον όγκο του στρατού των Χαζάρων, ο οποίος, όπως όλες οι νομαδικές στρατιές, δεν εξαρτώνταν από πόλεις για τον εφοδιασμό του. Η παρουσία αυτού του στρατού κοντά στο Σαμαντάρ, και ειδήσεις για εξεγέρσεις ανάμεσα στις ορεσίβιες φυλές στα μετόπισθέν τους, ανάγκασαν τους Άραβες να υποχωρήσουν στο Ουαρθάν, νότια του Καυκάσου. Μετά την επάνοδό του, ο αλ-Τζαρράχ έδωσε αναφορά στον χαλίφη για την εκστρατεία, και ζήτησε επιπλέον δυνάμεις για να νικήσει τους Χαζάρους, σαφής ένδειξη τόσο της σφοδρότητας των μαχών όσο και, σύμφωνα με τον Blankinship, ότι η εκστρατεία του δεν ήταν τόσο αποτελεσματική όσο παρουσιάζεται στις ισλαμικές πηγές.
Οι πηγές είναι ασαφείς σχετικά με τη δραστηριότητα του αλ-Τζαρράχ το 723, αλλά φαίνεται ότι εξαπέλυσε άλλη μια εκστρατεία προς τα βόρεια, μέχρι πέρα από το Μπαλαντζάρ (αν και αυτό μπορεί να είναι απλά μια απήχηση στις πηγές, ή και η πραγματική χρονολογία, της εκστρατείας του 722). Σε απάντηση, οι Χάζαροι επέδραμαν στα νότια του Καυκάσου, αλλά τον Φεβρουάριο του 724 ο αλ-Τζαρράχ τους νίκησε κατά κράτος μεταξύ των ποταμών Κύρου και Αράξη σε μια μάχη που διήρκεσε αρκετές μέρες. Ο νέος χαλίφης, Ισάμ ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ (β. 724-743), υποσχέθηκε να του στείλει ενισχύσεις, αλλά εν τέλει απέτυχε να το κάνει. Εντούτοις, το 724 ο αλ-Τζαρράχ κατέλαβε την Τιφλίδα και έφερε την Ιβηρία του Καυκάσου και τη χώρα των Αλανών υπό ισλαμική κυριαρχία. Κατά την εκστρατεία αυτή έγινε και ο πρώτος μουσουλμάνος στρατηγός που διέσχισε το Πέρασμα Νταριάλ. Αυτή η επιτυχία εξασφάλισε τα πλευρά των Αράβων απέναντι σε μια πιθανή επίθεση των Χαζάρων δια του Νταριάλ, και ταυτόχρονα τους έδωσε μια δεύτερη οδό εισβολής στη Χαζαρία.
Το 725 ο χαλίφης αντικατέστησε τον Ισάμ ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ με τον αδερφό του Μασλαμά, ο οποίος ήδη κατείχε τη θέση του κυβερνήτη της Τζαζίρα (Άνω Μεσοποταμία). Η τοποθέτηση του Μασλαμά, ενός από τους πλέον διακεκριμένους στρατηγούς των Ομεϋαδών, είναι σημάδι της σημασίας που απέδιδε ο χαλίφης στο μέτωπο του Καυκάσου. Αρχικά όμως ο Μασλαμά παρέμεινε στην Τζαζίρα, απασχολημένος με επιχειρήσεις κατά των Βυζαντινών. Στη θέση του έστειλε τον αλ-Χάριθ ιμπν Αμρ αλ-Ταΐ να αναλάβει τον Καύκασο. Το 725, ο αλ-Χάριθ ασχολήθηκε με τη στερέωση της ισλαμικής κυριαρχίας στην Αλβανία, εκστρατεύοντας κατά μήκος του Κύρου στις περιοχές αλ-Λακζ και Χασμαντάν. Επιπλέον, μάλλον ήταν απασχολημένος και με την απογραφή εκείνου του έτους. Την επόμενη χρονιά, ο Μπαρτζίκ εξαπέλυσε μια μεγάλης κλίμακας εισβολή στην Αλβανία και το Αδαρμπαϋτζάν. Οι Χάζαροι μάλιστα πολιόρκησαν το Ουαρθάν, χρησιμοποιόντας καταπέλτες. Η χρήση τέτοιων προηγμένων πολιορκητικών μηχανών δείχνει, σύμφωνα με τον Blankinship, ότι οι Χάζαροι ήταν "ένα στρατιωτικά εξελιγμένο έθνος, και όχι μια απλή ανοργάνωτη αγέλη βαρβάρων". Ο αλ-Χάριθ κατάφερε να τους νικήσει στις όχθες του Αράξη και να τους απωθήσεθ βόρεια του ποταμού, αλλά η κατάσταση για τους Άραβες παρέμενε κρίσιμη.
Η χαζαρική εισβολή έπεισε τον Μασλαμά να αναλάβει προσωπικά τη διεύθυνση των επιχειρήσεων στο μέτωπο του Καυκάσου το 727. Εκεί για πρώτη φορά ήρθε αντιμέτωπος με τον ίδιο τον χαγάνο, καθώς αμφότεροι οι Άραβες και οι Χάζαροι κλιμάκωσαν τη σύγκρουση. Ο Μασλαμά, που μάλλον είχε ενισχυθεί με επιπλέον δυνάμεις από τη Συρία και την Τζαζίρα, πέρασε στην επίθεση. Ανέκτησε τον έλεγχο του Νταριάλ, που από ό,τι φαίνεται είχε απολεσθεί μετά την εκστρατεία του αλ-Τζαρράχ το 724, και προωθήθηκε σε χαζαρικό έδαφος, όπου και παρέμεινε ώσπου η έλευση του χειμώνα τον ανάγκασε να υποχωρήσει στο Αδαρμπαϋτζάν. Ό,τι κι αν πέτυχε ο Μασλαμά σε αυτή την εκστρατεία, δεν ήταν αρκετό. Την επόμενη χρονιά επανέλαβε την εισβολή του, αλλά αυτή κατέληξε σε μια "σχεδόν καταστροφή", σύμφωνα με τον Blankinship. Οι αραβικές πηγές περιγράφουν πώς τα στρατεύματα των Ομεϋαδών πολεμούσνα ασταμάτητα επί τριάντα ή σαράντα μέρες μέσα στη λάσπη, υπό συνεχή βροχή, προτού καταφέρουν να πετύχουν μια νίκη κατά του χαγάνου στις 17 Σεπτεμβρίου 728. Το πόσο καίρια ήταν αυτή η νίκη είναι αμφίβολο όμως, καθώς κατά την επιστροφή του ο Μασλαμά έπεσε σε ενέδρα των Χαζάρων, με αποτέλεσμα οι Άραβες απλά να εγκαταλείψουν την εφοδιοπομπή τους και να σπεύσουν πανικόβλητοι να διασχίσουν το Πέρασμα Νταριάλ για να σωθούν. Μετά από αυτή την εκστρατεία, ο Μασλαμά αντικαταστάθηκε ξανά από τον αλ-Τζαρράχ. Παρά τη δραστηριότητά του, ο Μασλαμά είχε αποτύχει να εξασφαλίσει τους στόχους του: το 729, οι Άραβες είχαν χάσει τον έλεγχο της βορειοανατολικής Υπερκαυκασίας και βρίσκονταντ και πάλι στην άμυνα, με τον αλ-Τζαρράχ υποχρεωμένο για μια ακόμη φορά να αποκρούσει μια εισβολή των Χαζάρων στο Αδαρμπαϋτζάν.
Μάχη του Αρνταμπίλ και η αραβική αντίδραση
Το 729/730, ο αλ-Τζαρράχ επανέλαβε την επίθεση δια της Τιφλίδας και του Περάσματος Νταριάλ. Οι αραβικές πηγές αναφέρουν ότι έφτασε ως την πρωτεύουσα των Χαζάρων, το αλ-Μπαϋντά στον ποταμό Βόλγα, αλλά οι σύγχρονοι ιστορικοί όπως ο Dunlop και ο Blankinship το θεωρούν απίθανο. Οι Χάζαροι εξαπέλυσαν αντεπίθεση υπό την ηγεσία κάποιου Θαρμάχ, η οποία ανάγκασε τον αλ-Τζαρράχ να υποχωρήσει νότια του Καυκάσου για να υπερασπιστεί την Αλβανία. Δεν είναι σαφές αν οι Χάζαροι εισέβαλαν δια του Νταριάλ ή από τις Κασπίες Πύλες, αλλά κατάφεραν να προσπεράσουν τον στρατό του αλ-Τζαρράχ στην Μπαρδάα και να θέσουν υπό πολιορκία το Αρνταμπίλ. Η πόλη αυτή ήταν η πρωτεύουσα του Αδαρμπαϋτζάν, και εκεί βρισκόταν ο όγκος των Μουσουλμάνων εποίκων και των οικογενειών τους, περίπου 30.000 συνολικά. Όταν τα νέα αυτά έφτασαν στα αυτιά του αλ-Τζαρράχ, οδήγησε τον στρατό του νότια σε ταχείες πορείες και επιτέθηκε στους Χαζάρους έξω από τα τείχη της πόλης. Στην επακόλουθη τριήμερη μάχη στις 7-9 Δεκεμβρίου 730 ο στρατός του αλ-Τζαρράχ, 25.000 άνδρες, σχεδόν εκμηδενίστικαν από τους Χαζάρους υπό τον Μπαρτζίκ. Μεταξύ των πεσόντων ήταν και ο αλ-Τζαρράχ, με αποτέλεσμα η διοίκηση να περάσει στον αδερφό του, αλ-Χατζάτζ, ο οποίος δεν κατάφερε να αποτρέψει την άλωση του Αρνταμπίλ. Ο ιστορικός του Ι΄ αιώνα Αγάπιος της Ιεραπόλεως αναφέρει ότι οι Χάζαροι πήραν ως και 40.000 αιχμαλώτους από την πόλη, τον στρατό του αλ-Τζαρράχ, και τη γύρω περιοχή. Οι Χάζαροι λεηλάτησαν την επαρχία, καταλαμβάνοντας την Γκαντζά και άλλους οικισμούς. Ορισμένα αποσπάσματα δε έφτασαν ως και τη Μοσούλη στη βόρεια Τζαζίρα, επικίνδυνα κοντά στην ίδια τη Συρία, τη μητροπολιτική επαρχία των Ομεϋαδών.
Η ήττα στο Αρτναμπίλ αποτέλεσε μεγάλο σοκ για τους Μουσουλμάνους, που για πρώτη φορά χρειάστηκε να αντιμετωπίσουν έναν εχθρό που είχε εισχωρήσει τόσο βαθιά στα εδάφη του χαλιφάτου. Ο χαλίφης Ισάμ έστειλε τον Σαΐντ ιμπν Αμρ αλ-Χαρασί να αντιμετωπίσει τους Χάζαρους, ενώ ο Μασλαμά ετοιμαζόταν για να τους αντιπαρατεθεί. Παρότι οι δυνάμεις που μπόρεσε να συγκεντρώσει άμεσα ο αλ-Χαρασί ήταν περιορισμένες (στους επιζώντες του Αρτναμπίλ χρειάστηκε να δωθούν δέκα χρυσά δηνάρια για να πειστούν να πολεμήσουν), ο αλ-Χαρασί κατάφερε να ανακαταλάβει το Αχλάτ στη Λίμνη Βαν. Από εκεί κινήθηκε βορειοανατολικά προς τη Μπαρδάα και μετά νότια προς το Ουαρθάν, που πολιορκούνταν από τους Χαζάρους. Κοντά στο Μπατζαρουάν ο αλ-Χαρασί συνάντησε μια δύναμη 10.000 Χαζάρων, την οποία και νίκησε, σκοτώνοντας τους περισσότερους Χαζάρους και ελευθερώνοντας τους 5.000 Μουσουλμάνους αιχμαλώτους που είχαν μαζί τους. Οι επιζώντες Χάζαροι διέφυγαν προς το βορρά, με τον αλ-Χαρασί να τους καταδιώκει. Παρά την επιτυχία του αυτή, ο αλ-Χαρασί απαλλάχθηκε των καθηκόντων του στις αρχές του 731 και μάλιστα φυλακίστηκε για λίγο στη Γκαμπαλά και τη Μπαρδάα λόγω του φθόνου του Μασλαμά, τον οποίο ο Ισάμ είχε διορίσει ξανά κυβερνήτη της Αρμινίγια και του Αδαρμπαϋτζάν.
Ο Μασλαμά επανήλθε στον Καύκασο με ευάριθμο στρατό από την Τζαζίρα και ανέλαβε την επίθεση. Επανέφερε τις επαρχίες της Αλβανίας υπό αραβικό έλεγχο, αφού επέβαλε παραδειγματική τιμωρία στους κατοίκους του Χαϋδάν, που του αντιστάθηκαν. Φτάνοντας στο Ντερμπέντ, βρήκε εγκατεστημένη εκεί μια φρουρά 1.000 Χαζάρων με τις οικογένειές τους. Παρακάμπτωντας το οχυρό, ο Μασλαμά προέλασε βόρεια. Καίτοι οι λεπτομέρειες της εκστρατείας αυτής όπως αναφέρονται στις πηγές μάλλον αποτελούν προϊόν σύγχυσης με τα γεγονότα του 728, φαίνεται ότι κατέλαβε το Χαμζίν, το Μπαλαντζάρ, και το Σαμαντάρ, προτού αναγκαστεί να υποχωρήσει και πάλι αφού συνάντησε τον κύριο όγκο του στρατού των Χαζάρων υπό τον χαγάνο. Αφήνοντας τις φωτιές του στρατοπέδου τους να καίνε για να παραπλανήσουν τους Χαζάρους, οι Άραβες αποχώρησαν κατά τη διάρκεια της νύχτας, και με μια σειρά επίπονων πορειών που κάλυψαν διπλάσια από τη συνηθισμένη απόσταση, έφτασαν στο Ντερμπέντ. Οι Χάζαροι τους ακολούθησαν από κοντά, και τους επιτέθηκαν κοντά στο Ντερμπέντ, αλλά οι Άραβες, ενισχυμένοι με τοπικές στρατολογίες, κατάφεραν να αντισταθούν έως ότου μια μικρή επίλεκτη δύναμη επιτέθηκε στη σκηνή του χαγάνου και κατάφερε να τον τραυματίσει. Με το ηθικό αναπτερωμένο, οι Μουσουλμάνοι πέρασαν στην επίθεση και νίκησαν τους Χαζάρους. Σε αυτή τη μάχη ή εκστρατεία τοποθετείται μάλλον και ο θάνατος του Χαζάρου στρατηγού Μπαρτζίκ. Εκμεταλλευόμενος τη νίκη του, ο Μασλαμά εκδίωξε τους Χαζάρους από το Ντερμπέντ δηλητηριάζοντας την τροφοδοσία του νερού του οχυρού. Επανίδρυσε την πόλη ως στρατιωτική αποικία, εγκαθιστώντας 24.000 άνδρες εκεί, προερχόμενους κυρίως από τη Συρία, κατανεμημένους σε συνοικίες ανάλογα με τις επαρχίες («τζουντ») από όπου προέρχονταν. Κατόπιν επέστρεψε με τον υπόλοιπο στρατό του (κυρίως τα αποσπάσματα από τη Τζαζίρα και την Κιννασρίν, που απολάμβαναν της εύνοιάς του) νότια του Καυκάσου για να διαχειμάσει, αφήνοντας τους Χαζάρους να ανακαταλάβουν τις ερημωμένες πόλεις τους. Παρά την κατάληψη του Ντερμπέντ, φαίνεται ότι τα επιτεύγματα του Μασλαμά δεν ικανοποιήσαν τον Ισάμ, ο οποίος τον Μάρτιο του 732 αντικατέστησε τον αδερφό του με τον Μαρουάν ιμπν Μουχάμαντ, ο οποίος θα βασίλευε ως ο τελευταίος Ομεϋάδης χαλίφης το 744-750.
Τελική φάση του πολέμου και η εισβολή του Μαρουάν στη Χαζαρία
Μετά την εκστρατεία του Μαρουάν το 732, μεσολάβησε μια περίοδος σχετικής ηρεμίας. Ο Μαρουάν αντικαταστάθηκε την άνοιξη του 733 ως κυβερνήτης της Αρμινίγια και του Αδαρμπαϋτζάν από τον Σαΐντ αλ-Χαρασί, αλλά κατά τα δυο έτη της θητείας του, αυτός δεν φαίνεται να ανέλαβε καμία εκστρατεία. Ο Blankinship αποδίδει αυτή την αδράνεια στην εξάντληση των αραβικών στρατιών, φέροντας ως παράδειγμα την ταυτόχρονη ηρεμία που επικράτησε την περίοδο 732-734 στην Υπερωξειανή, όπου οι Άραβες είχαν επίσης υποστεί μια σειρά αιματηρών ηττών στα χέρια μιας τουρκογενούς δύναμης της στέππας. Εν τω μεταξύ, ο Μαρουάν λέγεται ότι παρουσιάστηκε στον χαλίφη Ισάμ, διαμαρτυρόμενος για την ακολουθούμενη πολιτική στον Καύκασο, και προτείνοντας να σταλεί ξανά ο ίδιος να αντιμετωπίσει τους Χαζάρους, με πλήρεις εξουσίες και στρατό 120.000 ανδρών. Όταν ο Σαΐντ ζήτησε το 735 να απαλλαχθεί των καθηκόντων του λόγω της επιδεινούμενης όρασής του, Ο Ισάμ διόρισε τον Μαρουάν στη θέση του.
Ο Μαρουάν επέστρεψε στον Καύκασο αποφασισμένος να εξαπολύσει ένα συντριπτικό χτύπημα κατά των Χαζάρων, αλλά φαίνεται ότι και αυτός δεν κατάφερε να διεξάγει παρά τοπικές επιχειρήσεις για κάποιο διάστημα. Ίδρυσε μια νέα βάση επιχειρήσεων στο Κασάκ, περί τους 20 παρασάγγες από την Τιφλίδα και σαράντα από την Μπαρδάα, αλλά οι αρχικές του κινήσεις ήταν κατά τοπικών ηγεμονίσκων. Το 735, ο Μαρουάν κατέλαβε τρία οχυρά στην Αλανία, κοντά στο Πέρασμα Νταριάλ, καθώς και έναν τοπικό ηεμόνα, τον Τουμάν Σαχ, τον οποίο και ελευθέρωσε και αποκατέστησε στα εδάφη του ως υποτελή ηγεμόνα. Την επόμενη χρονιά, ο Μαρουάν εκστραευσε κατά ενός άλλου τοπικού ηγεμόνα, του Ουαρτανίς. Αφού οι Άραβες κατέλαβαν το κάστρο του και εκτέλεσαν τους υπερασπιστές του, παρά το ότι είχαν συνθηκολογήσει, ο Ουαρτανίς προσπάθησε να διαφύγει, αλλά συνελήφθη και εκτελέστηκε από τους κατοίκους του Χαμζίν. Τωόντι, ο Αγάπιος και ο Μιχαήλ ο Σύρος αναφέρουν ότι οι Άραβες και οι Χαζάροι συνήψαν ειρήνη αυτή την περίοδο, μια πληροφορία που οι ισλαμικές πηγές είτε αγνοούν εντελώς είτε προσπαθούν να την υποβαθμίσουν σαν μια πρόσκαιρη κίνηση τακτικής του Μαρουάν με σκοπό να κερδίσει καιρό και να παραπλανήσει τους Χαζάρους σχετικά με τις προθέσεις του.
Για το 737 όμως, ο Μαρουάν προετοίμασε μια μαζική επίθεση, με σκοπό να τελειώσει τη σύρραξη για τα καλά. Από ό,τι φαίνεται, ο Μαρουάν μετέβη στη Δαμασκό για να πείσει ο ίδιος τον Ισάμ να υποστηρίξει το εγχείρημα. Προφανώς πέτυχε το σκοπό του, μιας και ο ιστορικός του Ι΄ αιώνα Μπαλαμί ισχυρίζεται ότι ο στρατός του αριθμούσε 150.000 άντρες: τακτικές δυνάμεις από τη Συρία και τη Τζαζίρα, εθελοντές του «τζιχάντ», Αρμένιοι υπό τον Ασώτιο Γ΄, και ακόλουθοι και υπηρέτες. Όποιο και να ήταν το πραγματικό μέγεθος του στρατού του Μαρουάν, ήταν μια τεράστια για την εποχή δύναμη, και σαφέστατα η ισχυρότερη που είχε ποτέ σταλεί κατά των Χαζάρων. Ο Μαρουάν πρώτα φρόντισε να εξασφαλίσει τα νώτα του, υποτάσσοντας τις αρμενικές φατρίες που ακόμα αντιτίθενταν στους Άραβες και στον πελάτη τους Ασώτιο. πειτα εισέβαλε στην Ιβηρία του Καυκάσου, αναγκάζοντας τον Χοσροΐδη ηγεμόνα της να αναζητήσει καταφύγιο στο οχυρό της Ανακοπίας στις όχθες της Μαύρης Θάλασσας, στο βυζαντινό προτεκτοράτο της Αβασγίας. Ο Μαρουάν πολιόρκησε την Ανακοπία ώσπου η εμφάνιση δυσεντερίας μεταξύ των στρατιωτών του τον ανάγκασε να υποχωρήσει.
Τότε ο Μαορυάν εξαπέλυσε μια επίθεση από δυο κατευθύνσεις κατά των Χαζάρων: 30.000 άνδρες (συμπεριλαμβανομένων των περισσότερων στρατολογιών από τις υποτελείς ηγεμονίες του Καυκάσου) υπό τον κυβερνήτη του Ντερμπέντ, Ασίντ ιμπν Ζάφιρ αλ-Σουλαμί, προέλασαν βόρεια κατά μήκος της όχθης της Κασπίας, ενώ ο ίδιος ο Μαρουάν με τον όγκο των δυνάμεών του διέσχισε το Πέρασμα Νταριάλ. Η εισβολή συνάντησε ισχνή αντίσταση: οι αραβικές πηγές αναφέρουν ότι ο Μαρουάν είχε επίτηδες συλλάβει τον Χαζάρο απεσταλμένο και τον είχε αφήσει ελεύθερο να επιστρέψει στον ηγεμόνα του με την κήρυξη πολέμου μόνο αφού βρισκόταν ήδη βαθιά σε χαζαρικό έδαφος. Οι δυο αραβικές στρατιές συνέκλιναν στο Σαμαντάρ, όπου έλαβε χώρα μια μεγάλη επιθεώρηση του ενωμένου στρατού. Σύμφωνα με τον Ιμπν Αθάμ, οι στρατιώτες έλαβαν νέα ρούχα σε λευκό χρώμα (το δυναστικό χρώμα των Ομεϋαδών) καθώς και νέα δόρατα. Από εκεί ο Μαρουάν συνέχισε την προέλασή του, φτάνοντας, σύμφωνα με ορισμένες αρβαικές πηγές, στην πρωτεύουσα των Χαζάρων, το αλ-Μπαϋντά επί του Βόλγα. Ο χαζάρος υποχώρησε προς τα Ουράλια Όρη, αλλά άφησε πίσω του μια σημαντική δύναμη για να υπερασπιστεί την πρωτεύουσά του. Ο Blankinship παραδέχεται ότι το επίτευγμα αυτό ήταν εντυπωσιακός στρατιωτικός άθλος, αλλά χωρίς ιδιαίτερη στρατηγική αξία: οι ταξιδιώτες του Ι΄ αιώνα Ιμπν Φαντλάν και αλ-Ισταχρί περιγράφουν τη χαζαρική πρωτεύουσα ως λίγο ανώτερη ενός μεγάλου καταυλισμου, και δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι είχε υπάρξει μεγαλύτερη ή πιό αστικοποιημένη στο παρελθόν.
Η επακόλουθη εξέλιξη της εκστρατείας παρέχεται μόνο από τον Ιμπν Αθάμ και τις μεταγενέστερες πηγές που βασίζονται σε αυτόν. Σύμφωνα με τις πληροφορίες του, ο Μαρουάν προχώρησε ακόμα πιο βόρεια, και επιτέθηκε σε ένα σλαβικό φύλο ονόματι Μπουρτάς, των οποίων τα εδάφη εκτείνονταν ως τη Βουλγαρία του Βόλγα, και οι οποίοι ήταν υποτελείς των Χαζάρων, αιχμαλωτίζοντας 20.000 οικογένειες (ή 40.000 άτομα, σε άλλες πηγές). Ο στρατός των Χαζάρων, υπό τον «ταρχάν» ( ένα από τα υψηλότερα αξιώματα στα τουρκικά κράτη), ακολουθούσε κατά πόδας την αραβική προέλαση από την άλλη όχθη του Βόλγα. Καθώς οι Χάζαροι απέφευγαν να δώσουν μάχη, ο Μαρουάν έστειλε 40.000 άντρες υπό τον Καουθάρ ιμπν αλ-Ασουάντ αλ-Ανμπαρί να διασχίσουν τον Βόλγα, οι οποίοι κατάφεραν να αιφνιδιάσουν τους Χαζάρους σε ένα βάλτο. Στη μάχη που ακολούθησε, οι Άραβες σκότωσαν 10.000 Χαζάρους, συμπεριλαμβανομένου του «ταρχάν», και συνέλαβαν 7.000 αιχμαλώτους. Τότε ο χαγάνος λέγεται ότι ζήτησε τη σύναψη ειρήνης, και όταν ο Μαρουάν πρόσφερε «είτε το Ισλάμ είτε το ξίφος», ο χαγάνος δέχτηκε να ασπαστεί το Ισλάμ. Δυο νομοδιδάσκαλοι («φακίχ») εστάλεισαν να τον κατηχήσουν στις επιταγές της θρησκείας, με τις απαγορεύσεις για την κατανάλωση κρασιού, χοιρινοί, και ακάθαρτου κρέατος τυγχάνουν ιδιαίτερης αναφορές. Ο Μαρουάν επίσης πήρε μαζί του μεγάλο αριθμό Σλάβων και Χαζάρων αιχμαλώτουν τους οποίους εγκατέστησε στον ανατολικό Καύκασο: περίπου 20.000 Σλάβοι εγκαταστάθηκαν στο Καχέτι, σύμφωνα με τον αλ-Μπαλάδουρι, ενώ οι Χάζαροι εγκαταστάθηκαν στο αλ-Λακζ. Λίγο καιρό μετά, οι Σλάβοι σκότωσαν τον διορισμένο κυβερνήτη τους και προσπάθησαν να διαφύγουν στα βόρεια, αλλά ο Μαρουάν τους καταδίωξε και τους σκότωσε.
Η εκστρατεία του 737 ήταν η αποκορύφωση των Αραβοχαζαρικών πολέμων, αλλά τα χειροπιαστά της αποτελέσματα ήταν ισχνά. Παρότι οι αραβικές εκστρατείες μετά το Αρνταμπίλ πράγματι μπορεί να αποθάρρυναν τους Χαζάρους από περαιτέρω επιδρομές στα νότια, οποιαδήποτε αναγνώριση του Ισλάμ ή της αραβικής επικυριαρχίας από τον χαγάνο προφανώς εξαρτώνταν από την παρουσία αραβικών στρατευμάτων επί χαζαρικού εδάφους, πράγμα που δεν μπορούσε να παραταθεί για πολύ. Επιπλέον, η αξιοπιστία της πληροφορίας ότι ο χαγάνος προσηλυτίστηκε στο Ισλάμ αμφισβητείται: ο αλ-Μπαλάδουρι, του οποίου η αφήγηση είναι μάλλον πλησιέστερα στις πρωτότυπες πηγές, αναφέρει ότι ο προσήλυτος ήταν ένας απλός άρχοντας των Χαζάρων, ο οποίος ακολούθησε τον Μαρουάν νότια και τοποθετήθηκε επικεφαλής των Χαζάρων εποίκων στο αλ-Λακζ. Όπως σχολιάζει ο Blankinship, αυτό είναι άλλη μια ένδειξη του πόσο απίθανο είναι να ασπάστηκε πραγματικά το Ισλάμ ο χαγάνος, εφόσον ο Μαρουάν αισθάνθηκε υποχρεωμένος να μεταφέρει τους Χαζάρους προσήλυτους σε αραβικό έδαφος για ασφάλεια. Ο προσηλυτισμός του χαγάνου επίσης αντίκειται στο γεγονός ότι περί το 740 η χαζαρική αυλή ασπάστηκε τον Ιουδαϊσμό ως επίσημη θρησκεία, μια απόφαση που προφανώς οφειλόταν στην επιμονή των Χαζάρων να αποφύγουν την αφομοίωση, όσο και να τονίσουν την ανεξαρτησία τους, τόσο απέναντι στους Χριστιανούς Βυζαντινούς όσο και στους Μουσουλμάνους Άραβες.
Επακόλουθα και επιπτώσεις του Β΄ Αραβοχαζαρικού Πολέμου
Οι Ομεϋάδες πέτυχαν μια σημαντική επιτυχία με τη δημιουργία ενός μάλλον σταθερού συνόρου αγκιστρωμένου στο Ντερμπέντ, αλλά απέτυχαν να προωθηθούν παραπέρα, παρά τις διαδοχικές τους προσπάθειες, μπροστά στη δυναμική αντίδραση των Χαζάρων. Ο Ντάνλοπ παραλληλίζει τα γεγονότα του Καυκάσου με τη σχεδόν ταυτόχρονη αντιπαράθεση Αράβων και Φράγκων πέραν των Πυρηναίων, που κατέληξαν στη Μάχη του Πουατιέ, και σημειώνει ότι όπως οι Φράγκοι στη δύση, έτσι και οι Χάζαροι έπαιξαν καίριο ρόλο στην ανάσχεση της ισλαμικής επέκτασης. O Blankinship επίσης τονίζει τα σχετικά περιορισμένα κέρδη του χαλιφάτου κατά τον Β΄ Αραβοχαζαρικό Πόλεμο, ιδιαίτερα σε σχέση με τα μέσα που διατέθηκαν: ο ουσιαστικός αραβικός έλεγχος περιοριζόταν στις πεδιάδες και την ακτή της Κασπίας, ενώ οι κατακτημένες περιοχές ήταν υπερβολικά φτωχές για να αποζημιώσουν τη Δαμασκό για το κόστος του πολέμου. Ακόμα πιο σημαντικό επακόλουθο ήταν η περαιτέρω αποδυνάμωση του στρατού της Συρίας και της Τζαζίρα, του κυρίου στηρίγματος της δυναστείας, τόσο λόγω φθοράς - η ήττα στο Αρνταμπίλ ήταν ή πρώτη φορά που ένας συριακός στρατός είχε υποστεί τέτοια καταστροφή - όσο και λόγω της ανάγκης διατήρησης μιας ισχυρής φρουράς στο Ντερμπέντ. Η αφαίμαξη του συριακού στρατού με τη διασπορά του στα διάφορα απομακρυσμένα μέτωπα του χαλιφάτου επρόκειτο να γίνει ο μείζων παράγοντας στην τελική πτώση της δυναστείας των Ομεϋαδών κατά τον εμφύλιο της δεκαετίας του 740 και την επακόλουθη Επανάσταση των Αββασιδών.
Σκοπιά Λάρισας
Με την ονομασία Σκοπιά Λάρισας μπορεί να αναφέρεται:
Circus Charlie
To Circus Charlie (ιαπωνικά: サーカスチャーリ, Χέμπορν: Sākasu Chārī) είναι βιντεοπαιχνίδι πλατφόρμας δράσης, το οποίο αναπτύχθηκε από την Konami, στο οποίο ο παίχτης ελέγχει έναν κλόουν ονόματι Charlie. Το παιχνίδι τελικά έγινε hit στα arcades και είχε και επιτυχημένη κυκλοφορία το 1984 στο MSX. Κατόπιν, το 1986, κυκλοφόρησε και για το Nintendo Entertainment System, ενώ το 1987 για το Commodore 64. Αργότερα κυκλοφόρησε και για το Nintendo DS, στη συλλογή Konami Classics Series: Arcade Hits.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Arcade παιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1984 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Commodore 64 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Konami Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της MSX Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του NES Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια πλατφόρμας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Virtual Console
Αλπική λίμνη
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Η Μαύρη Λίμνη (Czarny Staw) στο Όρος [[Ρίσι στα Τάτρα, Πολωνία.]] Αλπική λίμνη είναι προπαγετωνική ορεινή λίμνη, η οποία σχηματίζεται σε ένα λεκανοπέδιο που έχει σκαλιστεί από έναν παγετώνα. Ένας λιθώνας μπορεί να σχηματίσει ένα φυσικό φράγμα κάτω από μια αλπική λίμνη.
Σχηματισμός
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Δράση παγετώνων που σχηματίζουν ένα λεκανοπέδιο, το οποίο μπορεί να φιλοξενεί μια αλπική λίμνη. Οι αλπικές λίμνες είναι το αποτέλεσμα μικρών παγετώνων που ονομάζονται λεκανοπέδια. Τα λεκανοπέδια σχηματίζονται σε κοιλότητες στις βουνοπλαγιές. Τελικά, η κοιλότητα στην οποία σχηματίζεται ένα λεκανοπέδιο μπορεί να γίνει ένα σχήμα μεγάλου μπολ στην πλαγιά του βουνού, που προκαλείται από τις καιρικές συνθήκες από τον διαχωρισμό του πάγου και καθώς επίσης και να διαβρώνεται από το «τράβγημα». Η λεκάνη θα γίνει βαθύτερη καθώς συνεχίζει να διαβρώνεται από τον διαχωρισμό και την τριβή του πάγου. Ένα λεκονοπέδιο τυπικά θα περιβάλλεται εν μέρει από τις τρεις πλευρές από απότομους γκρεμούς, με την τέταρτη πλευρά να είναι μια μορφή λιθώνα κατασκευασμένη από μοραίνα, που σχηματίζει το χείλος, από το οποίο θα ρέει είτε ένα ρέμα είτε ένας παγετώνας από το λεκανοπέδιο.
Οι αλπικές λίμνες σχηματίζονται από το λιώσιμο του παγετώνα του λεκανοπεδίου. Μπορεί να είναι είτε εποχιακά χαρακτηριστικά ως υπερπαγετωνικές λίμνες, είτε μόνιμα χαρακτηριστικά που σχηματίζονται στις κοιλότητες που αφήνουν τα λεκανοπεδία σε πρώην παγετωνικές περιοχές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παγετωνικές λίμνες
Λεοπόλδος Φρειδερίκος της Βυρτεμβέργης-Μονμπελιάρ
Ο Λεοπόλδος-Φρειδερίκος, γερμ. 1624-1662 (30 Μαΐου 1624 - 15 Ιουνίου 1662) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν δούκας της Βυρτεμβέργης-Μονμπελιάρ (1631-1662).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκου-Φρειδερίκου δούκα της Βυρτεμβέργης-Μονμπελιάρ και της Ελισάβετ-Μαγδαληνής, κόρης του Λουδοβίκου Ε΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ.
Το 1661 απεβίωσε στο Μονμπελιάρ σε ηλικία 38 ετών, άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο νεότερος, ετεροθαλής αδελφός του Γεώργιος Β΄ ως δούκας της Βυρτεμβέργης-Μονμπελιάρ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Σίβυλλα, κόρη του Ιωάννη-Φρειδερίκου δούκα της Βυρτεμβέργης· δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Κλάρα Ίμερβαρ
Η Κλάρα Ίμερβαρ (Clara Immerwahr, 21 Ιουνίου 1870 – 2 Μαΐου 1915) ήταν Γερμανίδα χημικός εβραϊκής καταγωγής. Υπήρξε η πρώτη γυναίκα που απέκτησε διδακτορικό στη χημεία στη Γερμανία. Επιπλέον ήταν ακτιβίστρια υπέρ της ειρήνης και των δικαιωμάτων των γυναικών. Από το 1901 μέχρι την αυτοκτονία της το 1915, ήταν σύζυγος του μετέπειτα βραβευθέντα με Βραβείο Νόμπελ χημικού Φριτς Χάμπερ.
Οικογένεια και σπουδές
Η Ίμερβαρ γεννήθηκε στη φάρμα Πόλκενντορφ της Ανατολικής Πρωσίας, κοντά στο Μπρεσλάου (το σημερινό Βρότσλαβ της Πολωνίας), και ήταν η νεότερη κόρη του χημικού Φίλιπ Ίμερβαρ και της Άννα Ίμερβαρ-Κρον, εύπορων Γερμανοεβραίων. Μεγάλωσε στο αγρόκτημα με τα τρία μεγαλύτερα αδέρφια της, Έλλη, Ρόζα και Πάουλ. Το 1890 η μητέρα της πέθανε από καρκίνο. Ενώ η Έλλη και ο σύζυγός της Ζίγκφριντ έμειναν στο αγρόκτημα, η Κλάρα ακολούθησε τον πατέρα της, που μετακόμισε στο Μπρεσλάου.
Η Κλάρα σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Μπρεσλάου, παίρνοντας το 1900 διδακτορικό στη χημεία με άριστα (magna cum laude) υπό την επίβλεψη του Ρίχαρντ Άμπεγκ. Ο τίτλος της διδακτορικής διατριβής της ήταν Beiträge zur Löslichkeitsbestimmung schwerlöslicher Salze des Quecksilbers, Kupfers, Bleis, Cadmiums und Zinks («Συμβολή στη μελέτη της διαλυτότητας των ελαφρώς διαλυτών αλάτων των υδραργύρου, χαλκού, μολύβδου, καδμίου και ψευδαργύρου»). Υπήρξε η πρώτη γυναίκα που παιρε διδακτορικό στην ιστορία του Πανεπιστημίου του Μπρεσλάου.
Γάμος και έργο
Εξαιτίας των κοινωνικών ρόλων των δύο φύλων εκείνη την εποχή, η θέση μιας παντρεμένης γυναίκας ήταν στο σπίτι και οι δυνατότητες να διεξαγάγει επιστημονική έρευνα ήταν περιορισμένη. Αντί γι' αυτό, συνεισέφερε στις έρευνες του συζύγου της χωρίς αναγνώριση, μεταφράζοντας τις εργασίες του στα αγγλικά. Την 1η Ιουνίου 1902 γέννησε τον Χέρμαν Χάμπερ (1902–1946), το μοναδικό παιδί από αυτόν τον γάμο.
Η Ίμερβαρ είχε εμπιστευθεί σε μια φίλη της τη βαθιά της απογοήτευση με αυτό τον ρόλο: "«Πάντοτε η θέση μου ήταν ότι μια ζωή αξίζει να τη ζεις μόνο όταν έχεις χρησιμοποιήσει όλες σου τις ικανότητες και έχεις προσπαθήσει να βιώσεις κάθε είδους εμπειρία που έχει να προσφέρει η ανθρώπινη ζωή. Κάτω από αυτή την παρόρμηση, μεταξύ άλλων, ήταν ήταν που αποφάσισα να παντρευτώ τότε... Η ζωή που άντλησα από τον γάμο μου ήταν πολύ σύντομη... ...και οι βασικοί λόγοι γι' αυτό ήταν ο καταπιεστικός τρόπος με τον οποίο ο Φριτς έβαζε τον εαυτό του πρώτο στο σπιτικό και στον γάμο μας, έτσι ώστε μια λιγότερο ανελέητα αυτο-επιβάλλουσα προσωπικότητα απλώς καταστρεφόταν.»"
Θάνατος
thumb|Ο τάφος των Φριτς και Κλάρα Χάμπερ στο κοιμητήριο του Χέρνλι, κοντά στη [[Βασιλεία (Ελβετία)]] Μετά την επιστροφή του Χάμπερ από το Βέλγιο, η Κλάρα, η οποία ήταν ειρηνίστρια και αναστατωμένη από την έρευνα του συζύγου της πάνω στα χημικά όπλα, αυτοπυροβολήθηκε στο στήθος με το στρατιωτικό του πιστόλι. Απεβίωσε στα χέρια του γιου της στις 2 Μαΐου 1915, σε ηλικία 44 ετών. Το πρωί μετά τον θάνατό της ο Φριτς Χάμπερ έφυγε για να οργανώσει την πρώτη επίθεση με αέρια κατά των Ρώσων, στο Ανατολικό Μέτωπο. Η αυτοκτονία παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό στη σκιά της δημπσιότητας - ένα εξαήμερο μετά τον θάνατο της Κλάρα, μόνο η μικρή τοπική εφημερίδα Grunewald-Zeitung ανέφερε ότι ''«η σύζυγος του δρα. Χ. στο Ντάλεμ, ο οποίος βρίσκεται στο μέτωπο, έδωσε τέλος στη ζωή της πυροβολώντας τον εαυτό της. Οι λόγοι για την πράξη αυτή της δυστυχισμένης γυναίκας είναι άγνωστοι.»''. Η ανεπαρκής τεκμηρίωση των περιστάσεων του θανάτου της έδωσαν αφορμή για αρκετές συζητήσεις σχετικά με τους λόγους της αυτοκτονίας. Η ταινία μικρού μήκους Χάμπερ, γραμμένη και σκηνοθετημένη από τον Ντάνιελ Ραγκούσις, επιχειρεί να θέσει κάποια θέματα από τη σχέση του Χάμπερ και της Κλάρα.
Ο Φριτς Χάμπερ διέφυγε τελικώς από τη ναζιστική Γερμανία και απεβίωσε στην Ελβετία το 1934. Οι στάχτες του ίδιου και της Κλάρα Ίμερβαρ τάφηκαν μαζί σε ένα κοιμητήριο έξω από τη Βασιλεία. Ο γιος τους Χέρμαν μετανάστευσε στις ΗΠΑ, όπου αυτοκτόνησε το 1946. Ο Λούντβιχ («Λουτς») Φριτς Χάμπερ (1921–2004), γιος του Φριτς και της δεύτερης συζύγου του Σαρλότ, έγραψε ένα βιβλίο για την ιστορία των πολεμικών αερίων (The Poisonous Cloud, 1986).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί χημικοί Κατηγορία:Γερμανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Γερμανοεβραίοι Κατηγορία:Αυτόχειρες Κατηγορία:Γερμανοί φεμινιστές
Μπάρνιμ Α΄ της Πομερανίας
Ο Μπάρνιμ Α΄, γερμαν. Barnim I (π. 1218 - 13 Νοεμβρίου 1278) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν δούκας της Πομερανίας (1220-78).
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Μπόγκισλαβ Β΄ και της Μιροσλάβας, κόρης τού Μέστβιν Α΄ δούκα της Πομερελίας.
Το 1220 διαδέχθηκε τον πατέρα του και έπρεπε να μοιραστεί την εξουσία με τον εξάδελφό του Βάρτισλαβ Γ΄, που έδρευε στο Ντεμμίν. Ήταν μόλις δύο ετών και επιτροπεύτηκε από τη μητέρα του και την οικογένειά της, τους Σαμμπορίδες. Στην αρχή η χώρα του ήταν ποτελής στη Δανία, αλλά μετά τη νίκη αρκετών βορειο-γερμανών πριγκίπων στη μάχη τού Μπόρνχεβετ το 1227, έγινε υποτελής της Γερμανίας. Το 1231 ο Φρειδερίκος Β΄ έθεσε την Πομερανία υποτελή των μαργράβων τού Βρανδεμβούργου από τον Οίκο των Ασκάνια, παραβλέποντας τον Οίκο των Γκρίφφινς· έτσι ξεκίνησε η μακρά σύγκρουση τού Βρανδεμβούργου με την Πομερανία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα π. το 1240 τη Μαριάννα, κόρη τού Ερρίκος Ι΄ της Σουηδίας από τον Οίκο τού Έρικ (ή από τον Οίκο των Ασκάνια ή άγνωστης καταγωγής) και είχε τέκνο:
Το 1252 απεβίωσε η Μαριάννα και το 1253-4 ο Μπάρνιμ Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαργαρίτα τού Μεκλεμβούργου, κόρη τού Νικολάου Α΄ κυρίου τού Βέρλε (ή των Γουέλφων, κόρη τού Όθωνα Α΄ δούκα τού Μπράουνσβαϊγκ) και είχε τέκνο:
Το 1316 απεβίωσε η Μαργαρίτα και ως το 1267 ο Μπάρνιμ Α΄ έκανε τρίτο γάμο με τη Ματίλντα των Ασκάνια, κόρη τού Όθωνα Γ΄ μαργράβου τού Βρανδεμβούργου και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Πομερανίας
Γεώργιος Β΄ της Βυρτεμβέργης-Μονμπελιάρ
Ο Γεώργιος Β΄, γερμ. Georg II (5 Οκτωβρίου 1626 - 1 Ιουνίου 1699) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν δούκας της Βυρτεμβέργης-Μονμπελιάρ (1662-1699).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου-Φρειδερίκου δούκα της Βυρτεμβέργης-Μονμπελιάρ και της Άννας-Ελεονόρας, κόρης του Λουδοβίκου Ε΄ λαντγκράβου της Έσσης-Ντάρμστατ.
Το 1699 απεβίωσε στο Μονμπελιάρ σε ηλικία 73 ετών και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Λεοπόλδος-Έμπερχαρτ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1648 την Άννα, κόρη του Γασπάρ Γ΄ δούκα του Κολινύ και στρατάρχη της Γαλλίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
ΦΚ Σαχτιόρ Σολιγκόρσκ
Η ΦΚ Σαχτιόρ Σολιγκόρσκ είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα της Λευκορωσίας, με έδρα την πόλη Σολιγκόρσκ. Ιδρύθηκε το 1961. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Λευκορωσίας. Έδρα της ομάδας είναι το Stroitel Stadium χωρητικότητας 4200 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Λευκορωσίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1961
Υπουργείο Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ
Το Υπουργείο Πολεμικού Ναυτικού (Department of the Navy (DoN)) των Ηνωμένων Πολιτειών συστάθηκε από διάταγμα του Κογκρέσου στις 30 Απριλίου 1798 (μετά από πρόταση του Τζέιμς ΜακΧένρι), με σκοπό να παρέχει την κυβερνητική οργανωτική δομή του Πολεμικού Ναυτικού, των Πεζοναυτών (από το 1834) και της Ακτοφυλακής των ΗΠΑ, όταν αυτή διευθυνόταν από τον Πρόεδρο (ή το Κογκρέσο κατά τη διάρκεια πολέμων), ως υπηρεσία του Υπουργείου Ναυτικών, αν και κάθε ένα από αυτά ήταν ανεξάρτητος υπηρεσιακός κλάδος. Το Υπουργείο Ναυτικού ήταν Εκτελεστικό Υπουργείο και ο Υπουργός ήταν μέλος του προεδρικού συμβουλίου μέχρι το 1949, όταν οι τροποποιήσεις του νόμου περί εθνικής ασφάλειας του 1947 άλλαξαν το όνομα του Εθνικού Στρατιωτικού Ιδρύματος στο Υπουργείο Άμυνας και το κατέστησαν Εκτελεστικό Υπουργείο. Το Υπουργείο Πολεμικού Ναυτικού έγινε τότε, μαζί με τα αντίστοιχα υπουργεία του στρατού και της αεροπορίας, Στρατιωτικό Υπουργείο εντός του Υπουργείου Άμυνας, υπό την επίβλεψη, καθοδήγηση και έλεγχο του Υπουργού Εθνικής Άμυνας.
Ηγεσία
thumb|left|upright|Θυρεός του Υπουργείου Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ από το 1879 έως το 1957. Το Υπουργείο Πολεμικού Ναυτικού είναι έχει ως επικεφαλής του, τον Υπουργό Πολεμικού Ναυτικού, επίσης γνωστό ως SECNAV στη ναυτική ορολογία, ο οποίος έχει την εξουσία να διεξάγει όλες τις υποθέσεις του Υπουργείου, υπό τον έλεγχο του Υπουργού Άμυνας και του Προέδρου. Ο Υπουργός Πολεμικού Ναυτικού διορίζεται από τον Πρόεδρο με τη συμβουλή και τη συναίνεση της Γερουσίας. Ο Υπουργός επικουρείται από έναν Υφυπουργό Πολεμικού Ναυτικού, τέσσερις αναπληρωτές Υπουργούς Πολεμικού Ναυτικού και έναν Γενικό Σύμβουλο, οι οποίοι επίσης διορίζονται από τον Πρόεδρο με τη συμβουλή και τη συγκατάθεση της Γερουσίας.
Οι ανώτατοι αξιωματικοί στο Υπουργείο Πολεμικού Ναυτικού είναι ο Αρχηγός Ναυτικών Επιχειρήσεων και ο Διοικητής Θαλάσσιων Σωμάτων, οι οποίοι είναι οι κύριοι στρατιωτικοί σύμβουλοι του Υπουργού. Επιβλέπουν τις αντίστοιχες στρατιωτικές υπηρεσίες του Υπουργείου Πολεμικού Ναυτικού και σε ξεχωριστή ιδιότητα υπηρετούν ως μέλη των Κοινού Επιτελείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών
Ραμίρο Β΄ του Λεόν
Ο Ραμίρο Β΄, ισπαν.: Ramiro II, (π. 900 – 1 Ιανουαρίου 951) από τον Οίκο των Αστουριών-Λεόν, γιος του Oρδόνιο Β΄ και της Eλβίρα Μενέντεθ. Ήταν βασιλιάς του Λεόν από το 931 μέχρι το τέλος του. Αρχικά τιτουλάριος βασιλιάς μόνο ενός μικρού τμήματος του βασιλείου, κέρδισε το στέμμα του Λεόν (και μαζί με αυτό, της Γαλικίας), αφού αντικατέστησε τον αδελφό του Αλφόνσο Δ' και τον εξάδελφό του Αλφόνσο Φρόιλαθ το 931. Τα λιγοστά Πρώτα Χρονικά της Καστίλης (Anales Castellanos Primeros) είναι η κύρια πηγή της βασιλείας του.
Εκστράτευσε ενεργά κατά των Μαυριτανών, οι οποίοι τον αποκαλούσαν Διάβολο λόγω της αγριότητας και της ορμής του στη μάχη. Νίκησε τους στρατιώτες του Aμπντ αλ-Ραχμάν Γ΄, χαλίφη των Ομεϋαδών, στη μάχη του Σιμάνκας (939).
Η διαδοχή
Όταν, λίγο πριν από το τέλος του το 910, ο Αλφόνσος Γ΄ των Αστουριών αναγκάστηκε από τους γιους του να παραιτηθεί, το βασίλειο των Αστουριών έπεσε σε μία περίοδο διαδοχικών κρίσεων, μεταξύ της βασιλικής οικογένειας και των υποστηρικτών της από τις περιφερειακές αριστοκρατίες. Το βασίλειο αρχικά διαιρέθηκε, με τον Γκαρσία Α΄ να λαμβάνει το Λεόν, τον Oρδόνιο Β΄ τη Γαλικία και τον Φρουέλα Β΄ την καρδιά των Αστουριών.
Με τους διαδοχικούς θανάτους του Γκαρσία Α΄ (914) και του Oρδόνιο Β΄ (924), αυτοί ενοποιήθηκαν εκ νέου, με τον Φρουέλα να κυβερνά το σύνολο αυτού που θα αναφέρεται στο εξής ως βασίλειο του Λεόν. Το τέλος του το επόμενο έτος, το 925, επέφερε και πάλι αμφισβητούμενη τη διαδοχή και διχοτόμηση. Ένας μικρότερος αδελφός, ο Ραμίρο, φαίνεται να νυμφεύτηκε τη χήρα του Φρουέλα και υιοθέτησε τον βασιλικό τίτλο, αλλά δεν κέρδισε κάποια έλξη. Αντίθετα, ήταν η επόμενη γενιά, που ανέβηκε στο προσκήνιο.
Ως πρωτότοκος γιος του προηγούμενου βασιλιά, ο Aλφόνσο Φρόιλαθ στέφθηκε, αλλά αποδείχθηκε ανίκανος να επεκτείνει την εξουσία του σε ολόκληρο το βασίλειο και περιθωριοποιήθηκε από τους εξαδέλφους του, τους τρεις γιους του Oρδόνιo Β΄, που είχαν την υποστήριξη του βασιλείου της Παμπλόνα. Αυτοί οι αδελφοί χώρισαν ξανά το τμήμα του βασιλείου, που ήλεγχαν: ο μεγαλύτερος, ο Σάντσο Ορδόνιεθ, κυβέρνησε στη Γαλικία, ο Aλφόνσο Δ΄ τη Λεόν και ο Ραμίρο Β΄ τα πρόσφατα κατακτημένα εδάφη στα νότια (ο χρονικογράφος της αλ-Ανταλούς Ιμπν Χαγιάν βρήκε την αυλή του στην Κοΐμπρα).
Όταν ο Σάντσο Ορδόνιεθ απεβίωσε το 929 το βασίλειό του απορροφήθηκε από τον Αλφόνσο Δ', αλλά σε μία γρήγορη διαδοχή γεγονότων που έλαβαν χώρα στο Λεόν και τη Θαμόρα, ο Ραμίρο Β΄ ανάγκασε σε παραίτηση τον Αλφόνσο Δ' και τύφλωσε αυτόν και τους τρεις γιους τού Φρουέλα Β', για να τους καταστήσει ανίκανους. της διακυβέρνησης.
Η βασιλεία του
Ο Ραμίρο Β΄ ξεχώρισε ως εξαιρετικός στρατιωτικός διοικητής και επέκτεινε τα εδάφη του νότια σε αξιοσημείωτο βαθμό (π.χ. στη Σαλαμάνκα και τη Λεντέσμα), καθώς και ίδρυσε ή επανεποίκισε συνοριακά οχυρά (π.χ. Όσμα, Κλούνια). Ο Ραμίρο Β΄ δημιούργησε έναν συνασπισμό Παμπλόνα/Λεόν, που νίκησε μία κοινή αντεπίθεση της Ανδαλουσίας στη μάχη του Σιμάνκας (939). Αυτή η νίκη επέτρεψε την επέκταση των συνόρων του Λεόν από τον Δούρo στους Tόρμες.
Στα τελευταία χρόνια της βασιλείας του έχασε την υποστήριξη του κουνιάδου/γαμπρού του Γκαρσία Σάντσεθ Α΄, ο οποίος στη συνέχεια βοήθησε έναν άλλο κουνιάδο, τον κόμη Φερνάν Γκονθάλεθ της Καστίλης, να κερδίσει σύντομα de facto ανεξαρτησία. Ακόμη το 950 ο Ραμίρο Β΄ ξεκίνησε μία αποστολή στην κοιλάδα του Έδγε και νίκησε τους Ομμεϋάδες της Κόρδοβας στην Tαλαβέρα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε δύο φορές. Η πρώτη του σύζυγος ήταν μέλος των ευγενών της Γαλικίας και εξαδέλφη του, η Aδοσίνδα Γκουτιέρεθ, κόρη του Γκουτιέρ και της Iλδονθία Mενέντεθ (αδελφής της μητέρας του Ραμίρo Β΄, της βασίλισσας Eλβίρας Mενέντεθ, και επίσης θείας του Σαν Ροσένδο). Ο δεύτερος γάμος του Ραμίρo Β΄ με την Ουρράκα Σάντσεθ της Παμπλόνα, κόρη του Σάντσο Α΄ της Παμπλόνα και της Tόδα, του έφερε μία συμμαχία με την Παμπλόνα.
Από την Αδοσίνδα, ο Ραμίρo Β΄ είχε τουλάχιστον δύο γιους, τον ισχνά τεκμηριωμένο
Από την Ουρράκα, ο Ραμίρo Β΄ είχε δύο παιδιά, τον
Αυτοί οι γάμοι θα έθεταν το υπόβαθρο για περαιτέρω σύγκρουση διαδοχής, με τον Oρδόνιo Γ΄ και τον γιο του Βερμούδο Β΄ να υποστηρίζονται από τους ευγενείς της Γαλικίας, ενώ η Eλβίρα, ο Σάντσo Α΄ και ο γιος του Ραμίρο Γ΄ βασίζονταν στην υποστήριξη των συγγενών της Ουρράκας στην Παμπλόνα και την Κόρδοβα.
Ο Ραμίρο Β΄ κατέχει εξέχουσα θέση στο ρομαντικό ποίημα, το Miragaia, το οποίο αφηγείται την απόκρυφη ιστορία του Ραμίρo Β΄, που στριμώχνει την Oρτέγα, την κόρη ενός τοπικού Άραβα άρχοντα. Από αυτήν αποκτά έναν γιο, τον Aμποάθαρ, τον πρόγονο της οικογένειας της Γαλικίας/Πορτογαλίας Mάια. Αυτή η παράδοση της Mάια συνδέθηκε στη συνέχεια με έναν άλλο θρύλο, που ειπώθηκε στο Τραγούδι των 7 νηπίων της Λάρα (Cantar de los Siete Infantes de Lara) δίνοντας στον Ραμίρo και στην Oρτέγα μία κόρη Oρτέγα Ραμίρεθ, η οποία υποχρεώθηκε να παντρευτεί τον Γκούστιος Γκονθάλεθ, πάππο των θρυλικών νηπίων, και της ηρωίδας αυτής της ιστορίας, Mουδάρρα Γκονθάλεθ. Η επακόλουθη επεξεργασία αυτού του μύθου έδωσε περαιτέρω υποτιθέμενους απογόνους στην οικογένεια Λάρα, αλλά αυτές οι συνδέσεις των Λάρα απορρίπτονται από τους σύγχρονους μελετητές.
Βιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="1">
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αστουριών-Λεόν
Αγία Τριάδα Σάμου
Η Αγία Τριάδα είναι οικισμός της Σάμου. Διοικητικά υπάγεται στην δημοτική κοινότητα και δημοτική ενότητα Βαθέος, του δήμου Ανατολικής Σάμου και περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Σάμου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. .
Γεωγραφία
Η Αγία Τριάδα είναι ημιορεινός οικισμός της Α. Σάμου, λίγο νοτιότερα από το μοναστήρι της Αγίας Ζώνης και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 160. Απέχει 5 χλμ. περίπου Α.ΝΑ. της πόλης της Σάμου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στο τοπικό διαμέρισμα Βαθέος του δήμου Βαθέος
(Πηγή: https://www.eetaa.gr/metaboles/oikmet_details.php?id=28109)
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Σάμου
Ραμίρο Γ΄ του Λεόν
Ο Ραμίρο Γ', ισπαν.: Ramiro III, (π. 961 – 26 Ιουνίου 985), βασιλιάς του Λεόν (966–984), ήταν γιος του Σάντσο Α΄ του Παχύ και διάδοχός του σε ηλικία μόλις πέντε ετών.
Βιογραφία
Κατά τη διάρκεια της ανηλικότητάς του, η αντιβασιλεία βρισκόταν στα χέρια δύο μοναχών: της θείας του Eλβίρας Ραμίρεθ, η οποία πήρε τον τίτλο της βασίλισσας κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητας, και στη συνέχεια της μητέρας του Tερέσας Aνσούρεθ, η οποία είχε τεθεί σε μοναστήρι μετά το τέλος τού συζύγου της. Ως συνέπεια αυτού, η βασιλεία του είναι γνωστή για την υποστήριξή της στον κλήρο.
Η βασιλεία του
Μεταξύ των πράξεων των αντιβασιλέων του κατά τη διάρκεια της ανηλικιότητάς του ήταν η επικύρωση μίας συνθήκης ειρήνης με τον Χαλίφη αλ-Χακάμ Β΄. Αντιμετώπισε επίσης τους Βίκινγκς, που είχαν εισβάλει στη Γαλικία. Με τη σύναψη της συνθήκης ειρήνης, ο βεζίρης Αλμανθόρ εισέβαλε στο βασίλειό του.
Όταν έφτασε στην ενηλικίωσή του και μετά τον γάμο του με τη Σάντσα (π. μετά το 983), ίσως κόρη του Γκόμεθ Ντίαθ, κόμη της Σαλδάνια, ο Ραμίρo προσπάθησε να καθιερώσει μία απολυταρχική μοναρχία, που είχε ως αποτέλεσμα την αποξένωση της ήδη αποσχιστικής Γαλικίας και Καστίλης. Αυτό, μαζί με τις συνεχείς καταστροφές που βίωσαν από τα χέρια των μουσουλμάνων, όπως η μάχη της Ρουέδα, η μάχη του Tορεβισέντε και η χειρότερη, που έλαβε χώρα στο Σαν Εστεβάν δε Γκόρμαθ υπό την αντιβασιλεία της θείας του το 975, οδήγησε τους ευγενείς της Γαλικίας το 982 στο να ανακηρύξουν τον Βερμούδο Β', γιο του Ορδόνιο Γ', βασιλιά της Γαλικίας. Έχασε τον θρόνο του από τον Βερμούδο Β΄ δύο χρόνια αργότερα, το 984.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Αστουριών-Λεόν
Γκασπάρο Μπέρτι
Ο Γκασπάρο Μπέρτι (γ. 1600 – 1643) ήταν Ιταλός μαθηματικός, αστρονόμος και φυσικός. Γεννήθηκε μάλλον στην Μάντοβα και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη Ρώμη. Είναι πιο γνωστός σήμερα για το πείραμα στο οποίο εν αγνοία του, δημιούργησε το πρώτο επιτυχημένο βαρόμετρο. Αν και ήταν γνωστός για το έργο του στα μαθηματικά και τη φυσική, μικρό μέρος της εργασίας του έχει διασωθεί.
left|thumb|150px|Το πείραμα του Μπέρτι
Το 1630, ο Giovanni Battista Baliani απέστειλε επιστολή προς τον Galileo Galilei, αφού παρατήρησε ότι το σιφόνι που χρησιμοποιούσε δεν μπορούσε να ανεβάσει το νερό περισσότερο από 10 m. Ο Γαλιλέος προτείνει ότι το κενό που δημιουργείται από το σιφόνι δεν μπορεί να ανεβάσει το νερό περισσότερο. Η ύπαρξη του κενού την εποχή εκείνη ήταν αμφιλεγόμενη.
Μετά την ανάγνωση της θεωρία του Γαλιλέου στο βιβλίο του "Διάλεξη", ο Berti και ένας άλλος άνδρα, ονόματι Raffaele Magiotti, επινόησαν ένα πείραμα για να εξετάσουν την ύπαρξη του κενού. Κάποια στιγμή μεταξύ 1640 και 1643, ο Berti κατασκεύασε ένα σωλήνα ύψους 11 m από μόλυβδο, τον γέμισε με νερό, και σφράγισε τις δύο άκρες. Βύθισε το ένα άκρο στο νερό και το αποσφράγισε. Αν και η στάθμη του νερού κατέβηκε μέσα στο σωλήνα, το μεγαλύτερο μέρος του παρέμεινε, γεμίζοντας περίπου 10 m από το σωλήνα, στο ίδιο ύψος του σιφονιού του Baliani. Ο Berti ισχυρίστηκε ότι το πάνω διάστημα του σιφονιού ήταν κενό. Ο ισχυρισμός αυτός αμφισβητήθηκε έντονα, και πολλαπλά πειράματα πραγματοποιήθηκαν προσπαθώντας να διαψεύσουν την ύπαρξη του κενού. Αυτό το πείραμα οδήγησε τον Ευαντζελίστα Τοριτσέλι σε έρευνα για το βάρος του αέρα και την εφεύρεση του βαρόμετρου.