cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χλωτάριος Β΄
Βασιλιάς όλων των Φράγκων
Ο Χλωτάριος Β΄ πιέστηκε από τον Βαρνάχαιρε και τον Ράντο να κατοχυρώσει την Μαγιορδομία ισόβιο θεσμό με έδρα το Μπονέιγ-συρ-Μαρν κοντά στο Παρίσι (617). Με την απόφαση αυτή ο Χλωτάριος έχασε μεγάλες δυνατότητες στην νομοθεσία, οι νέοι νόμοι προήλθαν περισσότερο από αιτήματα των ευγενών με τον βασιλιά απλό θεατή. Ο Χλωτάριος Α΄ έδωσε το Βασίλειο της Αυστρασίας στον μικρότερο γιο του Δαγοβέρτο Α΄, ο στόχος του ήταν να τον υποστηρίξουν ο Αρνούλφος του Μετς γενάρχης των Καρολιδών και ο Πεπίνος του Λάντεν οι δυο ισχυρότεροι αυτόνομοι ευγενείς στην Αυστρασία. Την ίδια εποχή ο Χλωτάριος έκανε σημαντικές αλλαγές μετέφερε το Ρενς στην Νευστρία, ο Δαγοβέρτος Α΄ ήμι-αυτόνομος βασιλιάς της Αυστρασίας διαπραγματεύτηκε την επιστροφή του (626).
Θάνατος
thumb|250px|right|Ο ακρωτηριασμός της Μπρουνχίλντας Ο Χλωτάριος Β΄ εφάρμοσε και αυτός τα "βάρβαρα έθιμα" της οικογένειας των Μεροβιγγαίων αλλά ήταν από τους ελάχιστους βασιλείς που έμειναν πιστοί στην μονογαμία, είχε μόνο μία σύζυγο μέχρι τον θάνατο του. Παρέμεινε πάντα πιστός στα εκκλησιαστικά δόγματα με στόχο να έχει σύμμαχο την εκκλησία, διατήρησε τον τίτλο του "ευσεβούς βασιλέως" στα πρότυπα του θείου του Γκούντραμ που τον προστάτευσε και τον βοήθησε να ανέβει στον θρόνο. Ανανέωσε τις φιλικές συνθήκες των Φράγκων βασιλέων με τους Λομβαρδούς, διατήρησε τις φιλικές σχέσεις με τους εκχριστιανισμένους βαρβαρικούς λαούς σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην χαλάσουν οι σχέσεις του με την εκκλησία. Ο Χλωτάριος Β΄ πέθανε σε ηλικία 45 ετών (18 Οκτωβρίου 629) και τάφηκε όπως ο πατέρας του στην Βασιλική του Σαιν-Βενσάν στο Παρίσι. Η βασιλεία του ήταν η μεγαλύτερη σε διάρκεια από οποιονδήποτε άλλον Μεροβίγγειο βασιλιά με εξαίρεση τον παππού του Χλωτάριο Α΄, άνοιξε τον δρόμο στους Μαγιόρδομους να γίνουν πανίσχυροι. Η αριστοκρατία της Νευστρίας επέλεξε βασιλιά τον γιο του Χαριβέρτο Β΄, ετεροθαλή αδελφό του Δαγοβέρτου Α΄. Ο Δαγοβέρτος όμως με την υποστήριξη της Αυστρασιανής και Βουργουνδιανής αριστοκρατίας τον κληρονόμησε σε όλα τα εδάφη του, ο Χαριβέρτος διατήρησε μονάχα την Ακουιτανία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Χαλδετρούδη και είχε τέκνα:
Ο Χλωτάριος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Βερτρούδη, κόρη τού Ριχόμερ κόμη τού Βερμαντουά και είχε τέκνα:
Πηγές
Χλωταριος 02
C3H7Li
Ο μοριακός τύπος C3H7Li μπορεί να αναφέρεται στα ακόλουθα δύο (2) ισομερή:
Χρήστος Λεοντής
Ο Χρήστος Λεοντής (11 Μαΐου 1940) είναι Έλληνας συνθέτης. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες μουσικοσυνθέτες. Δημιουργός μιας πλούσιας δισκογραφίας, έχει επίσης γράψει μουσική για τον κινηματογράφο, την τηλεόραση και κυρίως για το θέατρο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης στις 11 Μαΐου 1940. Ενώ παρακολουθούσε τις πρώτες ακόμη τάξεις του σχολείου, άρχισε να ψέλνει στην εκκλησία. Εκεί επηρεάστηκε άμεσα από τη βυζαντινή μουσική που, μαζί με το κρητικό τραγούδι, άρχισαν να διαμορφώνουν τη μουσική του προσωπικότητα. Έμαθε μαντολίνο και πιο μετά βιολί. Οι πρώτες συνθετικές προσπάθειες του Χρήστου Λεοντή έγιναν το 1952, πάνω σε κείμενα μεγάλων εορτών της Εκκλησίας. Αφού το 1957 τελείωσε το γυμνάσιο, ήρθε στην Αθήνα για να φοιτήσει στο Ωδείο Αθηνών, στην τάξη των θεωρητικών μαθημάτων. Καθηγητές του ήταν ο Μενέλαος Παλλάντιος και ο Γιάννης Α. Παπαϊωάννου. Τις σπουδές του συνέχισε αργότερα στο Κονσερβατόριο του Παρισιού όπου διδάχθηκε Αρμονία, Αντίστιξη και Φούγκα με καθηγητή του τον Allen Weber. Ο ίδιος σε διάφορες συνεντεύξεις του έχει χαρακτηρίσει τον εαυτό του ως αριστερό, ιδεολογικά αδογμάτιστο όμως, κριτικάροντας και την αριστερά και τη δεξιά όταν χρειάζεται.
Η μουσική του δραστηριότητα καλύπτει πολλούς χώρους, όπως το τραγούδι, το θέατρο, τον κινηματογράφο, την τηλεόραση.
Το 1962 ξεκίνησε και επίσημα η συνθετική δραστηριότητα του Χρήστου Λεοντή με μουσικές για τον «Ιππόλυτο» του Ευριπίδη και τους «Επτά επί Θήβας» του Αισχύλου.
Το 1963 κυκλοφόρησε, σε δισκάκια των 45 στροφών, η πρώτη δισκογραφική δουλειά του συνθέτη με τραγούδια σε στίχους του ποιητή Νικηφόρου Βρεττάκου (Φέρτε τη θάλασσα), του Μάνου Ελευθερίου (Το σπίτι γέμισε με λύπη) κ.ά. Στις 20 Ιουνίου τις ίδιας χρονιάς στο θέατρο «Παρκ» της Λεωφόρου Αλεξάνδρας στην Αθήνα, κάνει πρεμιέρα η «Μαγική πόλις». Ήταν η περίφημη μουσικοθεατρική παράσταση του Μάνου Χατζιδάκι και του Μίκη Θεοδωράκη όπου ο Λεοντής με τον Μάνο Λοΐζο συμμετείχαν με τα πρώτα τους τραγούδια διευθύνοντάς τα στο ιντερμέτζο, μεταξύ των δυο μερών της παράστασης.
Το 1964 ηχογραφήθηκε η Καταχνιά, ο πρώτος μεγάλος δίσκος του Λεοντή. Οι στίχοι ήταν του Κώστα Βίρβου και τα κείμενα του Νικηφόρου Βρεττάκου. Τα τραγούδια ερμήνευσαν ο Στέλιος Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα. Ο δίσκος κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1965.
Από το 1973 μέχρι το 1982 συνεργάστηκε με τον Κάρολο Κουν. Μετά την αποδημία του Κουν, συνεχίστηκε η συνεργασία με τους επιγόνους και μαθητές του, Γιώργο Λαζάνη, Μίμη Κουγιουμτζή και συνεχίζει μέχρι σήμερα –τέσσερις δεκαετίες- τη συνεργασία με το Θέατρο Τέχνης. Από το 1972, η μουσική του Χρήστου Λεοντή ακούγεται σε όλα σχεδόν τα φεστιβάλ της Ελλάδας, με κυριότερα το φεστιβάλ της Επιδαύρου και το φεστιβάλ των Αθηνών.
Του έχουν απονεμηθεί τέσσερα βραβεία. Το πρώτο για Τραγούδι (1963), το δεύτερο για Κινηματογράφο (1966)- Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης στην ταινία του Πάνου Γλυκοφρύδη «Με τη λάμψη στα μάτια»),το τρίτο για Θέατρο (2004)- βραβείο «Δημήτρης Μητρόπουλος», για τη μουσική στη Λυσιστράτη (Εθνικό Θέατρο, καλοκαίρι 2004) και το τέταρτο για την εν γένει καλλιτεχνική προσφορά του – Βραβείο «Νίκος Καζαντζάκης» (Μεγάλο Βραβείο του Δήμου Ηρακλείου Κρήτης – 2009 «Κύκλος δημιουργικής μουσικής»), καλύπτοντας έτσι όλους τους χώρους της μουσικής του δραστηριότητας. Σε πολλές δεκάδες ανέρχονται οι με κάθε τρόπο βραβεύσεις του, σε εκδηλώσεις που οργανώνονται από διάφορους φορείς, όπως Πανεπιστήμια, σχολεία, χορωδίες, θέατρα, συλλόγους, δήμους κλπ.
Έχει αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές από τις μεγαλύτερες εφημερίδες του Ευρωπαϊκού τύπου για τις εργασίες του στο αρχαίο δράμα (Αχαρνής, Ειρήνη, Βάκχες) με το θέατρο Τέχνης.
Το καλοκαίρι του 2005, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών, διηύθυνε στο Θέατρο Ηρώδου του Αττικού τη μουσικοχορευτική παράστασή «Χελιδών ηδομένη...και τραγούδια ευφρόσυνα», βασισμένη στην ανασύνθεση της μουσικής του για πέντε κωμωδίες τού Αριστοφάνη, σκηνοθετημένες από τον Κάρολο Κουν, το Εθνικό Θέατρο και το θεατρικό τμήμα τού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Από το 2001, ύστερα από πρόσκληση του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, δίδαξε σε σεμινάρια μεταπτυχιακούς φοιτητές της θεατρολογίας, Ελληνικών και ξένων πανεπιστημίων, με αντικείμενο τη μουσική στο θέατρο και ιδιαίτερα στο Αρχαίο Ελληνικό δράμα
Από τις 16 Απριλίου 2007 και με ομόφωνη απόφαση της Γενικής Συνέλευσης, είναι Επίτιμος Πρόεδρος της Ένωσης Μουσικοσυνθετών – Στιχουργών Ελλάδος (ΕΜΣΕ).
Το 2008 ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης της πόλεως των Χανίων και το 2011 επίτιμος Δημότης της πόλεως της Κάτω Αχαΐας.
Από τον Αύγουστο του 2017 μέχρι και τον Ιανουάριο του 2018 ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΡΤ. Από τον Ιανουάριο του 2018 έως τον Αύγουστο του 2019 διετέλεσε πρόεδρος της ΕΡΤ.
Κλασικό και σύγχρονο θέατρο
Ο Χρήστος Λεοντής συνολικά έγραψε μουσική για περισσότερες από 70 παραστάσεις του κλασικού και σύγχρονου, ελληνικού και ξένου δραματολογίου:
Δισκογραφία
. Τραγουδούν: Νένα Βενετσάνου, Μανώλης Λιδάκης, Χριστιάνα Μαντζουράνη, Αρης Λεμπεσόπουλος, μοναχοί Ιεράς Μονής
Κινηματογράφος-Τηλεόραση
Τώρα που φεύγω απ’ τη ζωή (1966) του Οδυσσέα Κωστελέτου
Με τη λάμψη στα μάτια (1966) του Πάνου Γλυκοφρύδη
Κραυγή στον άνεμο (Cry in the wind) (1967) του Antony Heller
Ο τάφος των εραστών (1967) του Νίκου Τζήμα
Η ώρα της οργής (1968) του Γρηγόρη Γρηγορίου
Ραντεβού με μιαν άγνωστη (1968) του Βασίλη Γεωργιάδη
Επιστροφή της Μήδειας (1968) του Τζον Κρίστιαν
Η δίκη των δικαστών (1974) του Πάνου Γλυκοφρύδη
Γυναίκες στα όπλα (1979) του Παύλου Φιλίππου
Πολίτες β’ κατηγορίας (1981) του Παύλου Φιλίππου
Πριν από την Παράσταση (1981) του Μίμη Κουγιουμτζή
Δεξιότερα της δεξιάς (1989) του Νίκου Αντωνάκου
Τα Δελφινάκια του Αμβρακικού (1993) του Ντίνου Δημόπουλου
Συννεφιασμένοι ορίζοντες (1998) του Μιχάλη Παπανικολάου Πρώτοι άνθρωποι της Ειρήνης (1978) του Νίκου Παροίκου
Ανήθα (1989) του Αντώνη Περούλη Κρήτες Ολυμπιονίκες (2004) του Λευτέρη Χαρωνίτη
Νίκος Καζαντζάκης - Ακροβάτης πάνω στο χάος (2007) του Λευτέρη Χαρωνίτη Μέσα από το πλήθος (1983-1984) του Άγγελου Σιδεράτου
Το σφαγείο (1988) του Κωστή Τσώνου
Γεώργιος Παπανδρέου (1988) του Άγγελου Σιδεράτου
Πωλείται αγάπη (1992) του Σταμάτη Χονδρογιάννη Αχαρνής του Αριστοφάνη (1977) Κάρολου Κουν
Χελιδών ηδομένη - εργασία πάνω στον Αριστοφάνη (Ηρώδειο 2005)
Φυλάττειν Θερμοπύλας - Ορατόριο βασισμένο στο ομώνυμο ποίημα του Γιάννη Νεγρεπόντη (Μέγαρο Μουσικής Αθηνών 2015)
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 1991-1992
To Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης ανδρών 1991-92 που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης ξεκίνησε στις 16 Οκτωβρίου 1991 με τους αγώνες της πρώτης φάσης, στους οποίους μετείχαν οι ομάδες των χαμηλών εθνικών κατηγοριών (Β΄ Εθνική και Α2΄). Διεξήχθησαν τρεις αγωνιστικές μέχρι να μείνουν τέσσερις ομάδες. Στη Β΄ φάση εντάχθηκαν και οι 12 ομάδες της Α1΄ Εθνικής (σύνολο: 16 ομάδες). Ο τελικός διεξήχθη στις 13 Μαΐου 1992 στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας με αντιπάλους τον Άρη Θεσσαλονίκης και την ΑΕΚ. Το κύπελλο Ελλάδος κατέκτησε ο Άρης Θεσσαλονίκης για έκτη φορά στην ιστορία της διοργάνωσης.
Πηγές
1992 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1991 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 1992
Ικιντσί Γιενιγιόλ
Το Ικιντσί Γιενιγιόλ (επίσης, Γιενιγιόλ Βτορόγιε) είναι χωριό της επαρχίας Ισμαΐλι του Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Μπιριντσί Γιενιγιόλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Ισμαϊλί
Αυτοκρατορία των Εφθαλιτών
Η Αυτοκρατορία των Εφθαλιτών, γνωστών επίσης ως Λευκών Ούννων, ήταν μια συνομοσπονδία φυλών (οι απόψεις των ιστορικών διίστανται μεταξύ ιρανικής ή τουρκικής προέλευσης, ή τουρκικής καταγωγής της ηγετικής ελίτ με ιρανόφωνους υπηκόους) της Κεντρικής Ασίας στα μέσα της 1ης χιλιετίας μ.Χ. Η αυτοκρατορία στο απόγειο της δύναμής της στο πρώτο μισό του 6ου αιώνα μ.Χ., κάλυπτε περιοχές των σημερινών Αφγανιστάν, Τουρκμενιστάν, Ουζμπεκιστάν, Τατζικιστάν, Κιργιστάν, Πακιστάν, Ινδίας και Κίνας. Προπύργιο των Εφθαλιτών ήταν το Τοχαριστάν (αρχαία Βακτρία) στις βόρειες πλαγιές του Ινδοκούς (στο σημερινό βορειοανατολικό Αφγανιστάν). Οι Εφθαλίτες νίκησαν επανειλημμένα την Αυτοκρατορία των Σασσανιδών Περσών, την πιο ισχυρή αυτοκρατορία της περιόδου στην Κεντρική Ασία, κάνοντάς την μάλιστα υποτελή τους για ένα μικρό χρονικό διάστημα.
Το 479 μ.Χ., οι Εφθαλίτες είχαν κατακτήσει τη Σογδιανή απωθώντας τους Κιδαρίτες δυτικά, και μέχρι το 493 είχαν καταλάβει κάποιες δυτικές περιοχές της σημερινής Κίνας (Τζουνγκαρία και Λεκανοπέδιο Ταρίμ). Με το τέλος του 5ου αιώνα, είχαν ανατρέψει την ινδική Αυτοκρατορία Γκούπτα στα νοτιοανατολικά τους και κατακτήσει τη βόρεια και κεντρική Ινδία.
Στα κινεζικά χρονικά οι Εφθαλίτες αποκαλούνταν Γιε-τα, ενώ παλαιότερες κινεζικές πηγές του 125 μ.Χ. περίπου τους ονομάζουν Χόα και τους περιγράφουν ως μια φυλή που ζει πέρα από το Σινικό Τείχος στην Τζουνγκαρία. Αλλού ονομάζονται ως Λευκοί Ούννοι, γνωστοί στους Έλληνες ως Εφθαλίτες ή Αβδέλες, στους Ινδούς ως Σβέτα Χούνα (Λευκοί Ούννοι), στους Αρμένιους ως Χαϊτάλ, και στους Πέρσες και Άραβες ως Χαϊτάλ ή Χαγιατίλα, ενώ η γραφή του ονόματός τους στη Βακτριανή γλώσσα (γλώσσα γραμμένη με ελληνικό αλφάβητο, όχι με απόλυτα γνωστή φωνολογική ερμηνεία των γραμμάτων) ήταν ηβοδαλο. Είναι πιθανόν ότι μιλούσαν μια ανατολική ιρανική γλώσσα. Η προέλευση του ονόματός τους Εφθαλίτες ή Εφταλίτες είναι άγνωστη, πιθανόν είτε από τη χοτανέζικη (ανατολικοϊρανική σκυθική διάλεκτος) λέξη "Hitala" που σημαίνει "Δυνατός", ή από την προτεινόμενη λέξη των Μέσων Περσικών "haft āl", που σημαίνει "Οι Επτά".
Εθνική καταγωγή
Υπάρχουν αρκετές θεωρίες για την προέλευση των Εφθαλιτών, με την ιρανική ή τουρκική καταγωγή να είναι οι πιο διαδεδομένες. Σύμφωνα με τους περισσότερους ειδικούς, η γλώσσα που μιλούσαν οι Εφθαλίτες ήταν μια ανατολική ιρανική γλώσσα, αλλά διαφορετική από τη βακτριανή γλώσσα γραμμένη στο ελληνικό αλφάβητο που χρησιμοποιείτο ως επίσημη γλώσσα τους και χαρασσόταν σε νομίσματα, όπως γινόταν υπό την προηγηθείσα Αυτοκρατορία των Κοσσανών.
Σύμφωνα με τον καθηγητή Β.Α. Λιτβίνσκι, τα ονόματα των Εφθαλιτών ηγετών που αναφέρονται στο περσικό έπος Σαχναμέ είναι ιρανικά. Σύμφωνα με τον Γάλλο ειδικό επιστήμονα Ζαβιέ Τρανμπλαί (1971-2011), δεν υπήρχαν ίχνη της παλαιάς θρησκείας των τουρκικών λαών ανάμεσά τους. Επίσης, ένας από τους Εφθαλίτες ηγεμόνες ονομαζόταν "Khingila" (Χινγκίλα), που έχει την ίδια ρίζα με τη σογδιανή λέξη "xnγr" και τη βαχανική "xiŋgār" (η βαχανική είναι μια ανατολικοϊρανική γλώσσα), που σημαίνει "ξίφος". Ένα άλλο όνομα, το όνομα "Mihirakula" (Μιχιρακούλα), θεωρείται ότι προέρχεται από το mithra-kula, που είναι ιρανικό και σημαίνει "η οικογένεια του Ήλιου", με το "kula" να έχει την ίδια ρίζα με τη λέξη "kul" των Παστούν, που σημαίνει "οικογένεια". Στα Σανσκριτικά, το "mihira-kula" θα σήμαινε επίσης "η οικογένεια του Ήλιου" (kul=οικογένεια, mihira=ήλιος), παρότι η λέξη "mihira" δεν είναι καθαρά σανσκριτική, αλλά δάνεια από τη λέξη "mihr" της Μέσης Περσικής. Ο Ούγγρος γλωσσολόγος Γιάνος Χαρμάττα (1917-2004) είχε μεταφράσει το όνομα "Mihirakula" ως "Απόγονος του Μίθρα" και υποστηρίζει επίσης τη θεωρία της ιρανικής καταγωγής.
Για πολλά χρόνια, παρόλα αυτά, οι επιστήμονες υποστήριζαν την τουρκική προέλευση. Κάποιοι έχουν ισχυριστεί ότι κάποιες ομάδες των Εφθαλιτών ήταν τουρκόφωνοι. Σήμερα όμως, οι Εφθαλίτες τείνουν να θεωρούνται γενικώς ότι ήταν ανατολικής ιρανικής καταγωγής λαός που μιλούσε μια ανατολική ιρανική γλώσσα. Οι Εφθαλίτες χάραξαν τα νομίσματά τους σε βακτριανή (ιρανική γλώσσα) γραφή, έφεραν ιρανικούς τίτλους, τα ονόματα των Εφθαλιτών ηγεμόνων στο έπος Σαχναμέ του Φερντουσί είναι ιρανικά, και επίσης χαράξεις σε κοσμήματα και άλλες αποδείξεις δείχνουν ότι η επίσημη γλώσσα της εφθαλιτικής ελίτ ήταν μια ανατολική ιρανική γλώσσα. Το 1959, ο Γιαπωνέζος επιστήμονας Καζούο Ενόκι (1913-1989) πρότεινε ότι οι Εφθαλίτες ήταν πιθανόν Ινδοευρωπαίοι (Ανατολικοί) Ιρανοί, καθώς κάποιες πηγές ανέφεραν ότι προέρχονταν από τη Βακτρία, που είναι γνωστό ότι κατοικείτο από Ινδοάριους στην αρχαιότητα. Ο Αμερικανός επιστήμονας Ρίτσαρντ Φράι (1920-2014) υπήρξε προσεκτικός στην αποδοχή της υπόθεσης του Ενόκι, τονίζοντας ότι οι Εφθαλίτες ήταν πιθανόν μια μεικτή ορδή. Πιο πρόσφατα, η λεπτομερής εξέταση από τον Ζαβιέ Τρανμπλαί των διασωθέντων προσωπικών ονομάτων των Εφθαλιτών έδειξε ότι η υπόθεση του Ενόκι πως αυτοί ήταν ανατολικής ιρανικής προέλευσης θα μπορούσε να είναι σωστή, αλλά το θέμα παραμένει ακόμη υπό διερεύνηση στους ακαδημαϊκούς κύκλους.
Σύμφωνα με την "Ιρανική Εγκυκλοπαίδεια" (Encyclopaedia Iranica) και την "Εγκυκλοπαίδεια του Ισλάμ" (Encyclopaedia of Islam), οι Εφθαλίτες πιθανόν προέρχονταν από το σημερινό Αφγανιστάν και Πακιστάν. Προφανώς δεν είχαν άμεση σχέση με τους μετέπειτα Ευρωπαίους Ούννους, αλλά ίσως σχετίζονταν αιτιωδώς με την κίνησή τους από την Ασία προς δυσμάς. Οι υπό εξέταση φυλές θεωρείται από τους ειδικούς ότι σκοπίμως αποκαλούσαν τους εαυτούς τους "Ούννους" ώστε να φοβίσουν τους εχθρούς τους.
Κάποιοι Εφθαλίτες πιθανόν αποτελούσαν μια επιφανή φυλή ή φατρία των Χιονιτών. Σύμφωνα με τον Ρίτσαρντ Φράι: ''Όπως αργότερα οι νομαδικές αυτοκρατορίες ήταν συνομοσπονδίες πολλών λαών, δυνάμεθα ίσως να προτείνουμε διστακτικά ότι οι ηγετικές ομάδες των εισβολέων αυτών ήταν, ή τουλάχιστον περιελάμβαναν, τουρκόφωνα μέλη φυλών από την ανατολή και το βορρά. Παρόλο που πιθανότερα, το κύριο σώμα των ανθρώπων στη συνομοσπονδία των Χιονιτών και κατόπιν των Εφθαλιτών μιλούσε μια ιρανική γλώσσα... αυτή ήταν η τελευταία φορά στην ιστορία της Κεντρικής Ασίας που οι ιρανόφωνοι νομάδες έπαιζαν κάποιο ρόλο· από δω και στο εξής όλοι οι νομάδες θα μιλούσαν τουρκικές γλώσσες.''
Ο Βυζαντινός ιστορικός του 6ου αιώνα μ.Χ., Προκόπιος ο Καισαρεύς, συσχέτιζε τους Εφθαλίτες με τους Ούννους της Ευρώπης, αναφέροντας σχετικά (στο έργο "Υπέρ των Πολέμων Λόγοι", Βιβλίο Α΄, κεφ. 3): ''Οι Εφθαλίτες Ούννοι, που καλούνται Λευκοί Ούννοι [...] Οι Εφθαλίτες προέρχονται στην πραγματικότητα από τη φυλή των Ούννων όπως η ονομασία τους, παρόλα αυτά δεν αναμειγνύονται με κανέναν από τους γνωστούς σε εμάς Ούννους, διότι κατέχουν μια επικράτεια που δεν γειτονεύει ούτε καν βρίσκεται πολύ κοντά σε αυτούς· αλλά η επικράτειά τους βρίσκεται ακριβώς στα βόρεια της Περσίας [...] Δεν είναι νομάδες όπως οι υπόλοιποι ουννικοί λαοί, αλλά για μακρά περίοδο είναι εγκατεστημένοι σε μια αρκετά μεγάλη γη... Είναι οι μόνοι μεταξύ των Ούννων που έχουν λευκά σώματα και πρόσωπα που δεν είναι δύσμορφα. Είναι επίσης αλήθεια ότι ο τρόπος ζωής τους είναι διαφορετικός από εκείνον των συγγενών τους, ούτε ζουν μια άγρια ζωή όπως εκείνοι· αλλά κυβερνώνται από έναν βασιλιά, και καθώς κατέχουν ένα έννομο πολίτευμα, τηρούν το δίκαιο και τη νομιμότητα στις συναλλαγές τους τόσο μεταξύ τους όσο και με τους γείτονές τους, σε καθόλου μικρότερο βαθμό από εκείνον των Ρωμαίων και των Περσών.''
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην αυτοκρατορίες της Ασίας Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες στην Ασία Κατηγορία:Πρώην κράτη της Κεντρικής Ασίας
Χρήστος Γκαργκάνας
Ο Χρήστος Γκαργκάνας του Νικολάου (Σουφλί, 1907 - 21 Ιανουαρίου 1980) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας και βουλευτής Έβρου με την ΕΡΕ επί μία δεκαετία.
Σταδιοδρομία
Ήταν αλευροβιομήχανος στο Σουφλί από το 1928 Ανέπτυξε επιχειρηματική δραστηριότητα στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Για πρώτη φορά έγινε βουλευτής με τον Ελληνικό Συναγερμό σε επαναληπτική εκλογή που διεξήχθη στις 27 Σεπτεμβρίου 1953 για την πλήρωση της έδρας του αποβιώσαντος (στις 14 Αυγούστου 1953) βουλευτή, Στέφανου Πρόκου. Εξελέγη στη συνέχεια βουλευτής με την ΕΡΕ στις εκλογές του 1956, του 1958 και του 1961. Ήταν παντρεμένος με την Ευγενία Χατζηνικολάου και απέκτησαν 2 γιους και 1 κόρη. Ένας από τους γιους του είναι ο Νικόλαος Γκαργκάνας, διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας την περίοδο 2002-2008.
Ο Χρήστος Γκαργκάνας απεβίωσε το 1980 και κηδεύτηκε στις 22 Ιανουαρίου στο Σουφλί. Η κόρη του, Χρυσούλα, είναι στο τιμόνι της επιχείρησής του ("Μύλοι Θράκης").
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες βιομήχανοι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές Έβρου
Κατάλογος έργων του Ρέικσμουζεουμ
(το λήμμα αναφέρεται μόνο στα έργα ευρωπαϊκής ζωγραφικής)
Παρά το ότι τα έργα των ζωγράφων της "Χρυσής ολλανδικής εποχής" κατέκλυσαν τα μουσεία της Ευρώπης, το Ρέικσμουζεουμ (Κρατικό Μουσείο) του Άμστερνταμ παρέχει, όπως είναι ευνόητο, την πληρέστερη ενημέρωση για την πορεία της ζωγραφικής  της περιόδου αυτής.
Τα σημαντικότερα έργα που εκτίθενται είναι :
Τουργιαντσάι
Το Τιουργιαντσάι (επίσης, Τουργιαντσάι και Τουριαντσάι) είναι χωριό της επαρχίας Αγκντάς του Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Ντεχνεχελίλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκντάς
Ερμένι Μπαζάρ
Το Ερμένι Μπαζάρ (επίσης, Ερμενιμπαζάρ) είναι χωριό της επαρχίας Αγκντάς του Αζερμπαϊτζάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκντάς
Γουίλιαμ Σόμερσετ, 3ος κόμης του Γούστερ
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πριν τις 19 Μαρτίου 1550 την Χριστιάνα Νόρθ, κόρη του Έντουαρντ Νόρθ, 1ου βαρόνου του Νόρθ και της Αλίκης Σκουίρ με την οποία απέκτησε :
Ο Γούστερ υποστήριξε την Λαίδη Τζέιν Γκρέυ (1553), και χρίστηκε ιππότης του Τάγματος της Περικνημίδας (1570). Ο Γουίλιαμ Σόμερσετ πέθανε στις 21 Φεβρουαρίου 1589 στην οικία του στο Χάκνει του Λονδίνου και τάφηκε στην εκκλησία του Σαιν Κάντοκ στο Ράγκλαν του Μονμουθσάιρ. Ο Γουίλιαμ ήταν προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών, ανάμεσα και στους υπόλοιπους οπαδούς του βρισκόταν ο ηθοποιός Έντουαρντ Αλλέυν (1566 - 1626).
Πηγές
Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Οικογένεια Σόμερσετ Κατηγορία:Κόμητες του Γούστερ (1514)
Καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992
right|180px Τα τουρνουά καλαθοσφαίρισης της 25ης Ολυμπιάδας διεξήχθησαν στο κλειστό στάδιο Pavello Olimpic της Μπαδαλόνα, προαστίου της Βαρκελώνης, από τις 25 Ιουλίου έως τις 10 Αυγούστου 1992. Συμμετείχαν δώδεκα εθνικές ομάδες ανδρών (13ο τουρνουά) και οκτώ γυναικών (5ο).
Οι Αγώνες της Βαρκελώνης αποτέλεσαν ορόσημο για το άθλημα - ή όπως συχνά λέγεται, η ιστορία του μπάσκετ χωρίζεται σε προ-1992 και μετά-1992 εποχή. Κι αυτό γιατί:
Νικήτριες στο ανδρικό τουρνουά αναδείχθηκαν οι Ηνωμένες Πολιτείες με τη χαρακτηρισμένη ως «ομάδα-όνειρο», η οποία τερμάτισε αήττητη και με μέσο όρο 117 πόντων ανά αγώνα! Στο γυναικείο τουρνουά επικράτησε η Ενοποιημένη Ομάδα, η οποία περιλάμβανε αθλήτριες από τα πρώην σοβιετικά κράτη εκτός των Βαλτικών Δημοκρατιών.
Κατάταξη
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες
158 Κορωνίς
Η Κορωνίς (Koronis) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,27. Ανακαλύφθηκε το 1876 από τον Γερμανορώσο αστρονόμο Βίκτορ Κνόρε, που παρατηρούσε από το Βερολίνο, και πήρε το όνομα της ομώνυμης ερωμένης του Απόλλωνα στην ελληνική μυθολογία. Υπήρξε ο πρώτος από τους 4 αστεροειδείς που ανακάλυψε συνολικά ο συγκεκριμένος αστρονόμος και ο πρώτος από τους 12 που ανακαλύφθηκαν εκείνη τη χρονιά.
Η Κορωνίς έδωσε το όνομά της στην πολύ σημαντική «Οικογένεια της Κορωνίδος», μία ομάδα αστεροειδών που έχουν παρόμοιες τροχιές και πιθανώς προήλθαν από ένα σώμα, που διαλύθηκε πριν από 300 ως 500 εκατομμύρια χρόνια.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Κορωνίδος υπολογίσθηκε σε 35,37 χλμ. Το σχήμα της, σύμφωνα με την καμπύλη φωτός της, μοιάζει με αυτό της `Ιδης. Ο φασματικός τύπος της Κορωνίδος είναι S (λιθώδης). Το άλβεδό της είναι 0,277. Η Κορωνίς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 14 ώρες και 12 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κορωνις Κατηγορία:Αστεροειδείς της Οικογένειας της Κορωνίδος
Gran Hotel
Το Gran Hotel είναι μια ισπανική τηλεοπτική σειρά, δημιουργία των Ramon Campos και Gema R. Neira, στην οποία πρωταγωνιστούν οι Yon González και Amaia Salamanca. Είναι ιστορικό δράμα και αποτελείται από 3 σεζόν και 39 επεισόδια. Η σειρά έκανε πρεμιέρα το 2011 και φινάλε το 2013.
Πηγές
wikipedia, netflix, IMDb
Κατηγορία:Ισπανικές τηλεοπτικές σειρές
ΜΕΒΕΑ
Η εταιρία ΜΕΒΕΑ (Μεσογειακαί Επιχειρήσεις Βιομηχανίας Εμπορίου & Αντιπροσωπειών) ιδρύθηκε το 1960 ως διάδοχο σχήμα εταιριών των Τσιμωνίδη-Βιττώρια, οι οποίες παρήγαγαν μοτοποδήλατα από τα τέλη της δεκαετίας του 1950. Η εταιρία έγινε γνωστή για μια σειρά ελαφρών οχημάτων που παρήγαγε για δύο δεκαετίες, όπως για παράδειγμα μοτοποδήλατα, τρίκυκλα φορτηγά, επιβατικά αυτοκίνητα, ποδήλατα, αγροτικά μηχανήματα και (με σχετική άδεια) κινητήρες μοτοποδηλάτων. Εκτός των οχημάτων δικής της εξέλιξης, η εταιρία παρήγαγε μοντέλα της βρετανικής Reliant με άδεια, όπως το τρίκυκλο φορτηγό TW9 (με κινητήρα Triumph 1,2 λίτρων) και το τρίκυκλο επιβατικό Robin.
Το πιο σημαντικό ίσως προϊόν της ΜΕΒΕΑ ήταν το τζιπάκι Fox του 1979, το οποίο προστέθηκε σε μια σειρά παρόμοιων ελληνικών αυτοκινήτων που, εκμεταλλευόμενα ευνοϊκό φορολογικό καθεστώς, είχαν επιτύχει αξιόλογες πωλήσεις την ίδια εποχή. Το αυτοκίνητο είχε αρχικά εξελιχθεί από την ελληνική εταιρία, παρουσιάσθηκε όμως σαν προϊόν κοινής εξέλιξης με τη Reliant ώστε να ληφθεί έγκριση τύπου. Το Fox, στο οποίο η εταιρία είχε επενδύσει σημαντικά, αποτέλεσε όμως και το προϊόν που τελικά οδήγησε σε μοιραία οικονομικά προβλήματα : η αλλαγή του παραπάνω φορολογικού καθεστώτος λίγα χρόνια αργότερα οδήγησε τη ΜΕΒΕΑ, όπως και άλλες ελληνικές εταιρίες στο κλείσιμο, τερματίζοντας μια σύντομη «άνοιξη» στην ελληνική αυτοκινητοβιομηχανία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρώην ελληνικές αυτοκινητοβιομηχανίες
Κασλ Μπρους
Γεωγραφία
Η Κασλ Μπρους βρίσκεται δυτικά της Δομινίκας και κεντρικά του Αγίου Δαβίδ. Βρίσκεται βόρεια της Γκουντ Χόουπ, νότια της Άτκινσον και κοντά στον Ποταμό Κασλ Μπρους, από τον οποίο πήρε το όνομά της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κασλ Μπρους Κασλ Μπρους
Λαλιώτης Κορινθίας
Ο Λαλιώτης είναι ημιορεινός οικισμός του νομού Κορινθίας. Βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα του νομού, 6 χλμ. δυτικά του Κιάτου, και υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Σικυωνίων από το 1997. Συνορεύει με τον οικισμό Διμήνι (Άνω Διμηνιό) στα βορειανατολικά και τους οικισμούς Μέγας Βάλτος (Μεγάλη Βάλτσα) και Μικρός Βάλτος (Μικρή Βάλτσα) στα δυτικά. Από τον οικισμό είναι ορατή σχεδόν ολόκληρη η παραλιακή Κορινθία, από το Ξυλόκαστρο μέχρι την Κόρινθο.
Το χωριό αναφέρεται πρώτη φορά στις ιστορικές πηγές στην βενετσιάνικη απογραφή του 1700 με το όνομα Lalotti και πληθυσμό 20 φαμίλιες, ενώ στην πρώτη απογραφή μετά την απελευθέρωση, την γαλλική απογραφή του 1830, αναφέρεται σαν Lalioti με πληθυσμό 27 φαμίλιες. Στην μελέτη του 1886 του Αντώνιου Μηλιαράκη για την γεωγραφία του νομού Αργολιδοκορινθίας, το χωριό αναφέρεται σαν ένας από τους πέντε οικισμούς του δήμου Σικυώνος που κατοικούνται από ελληνικό πληθυσμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λαλιώτης Κατηγορία:Δήμος Σικυωνίων
Άτκινσον, Δομινίκα
Η Άτκινσον (αγγλικά: Atkinson) είναι μια κωμόπολη της Δομινίκας. Ανήκει στην ενορία του Αγίου Δαβίδ. Βρίσκεται βορειοδυτικά της Δομινίκας και βόρεια του Αγίου Δαβίδ. Το 2012 υπολογίζεται ότι είχε 2.212 κατοίκους.
Γεωγραφία
Η Άτκινσον βρίσκεται βορειοδυτικά της Δομινίκας και βόρεια του Αγίου Δαβίδ. Βρίσκεται νότια του Κόλπου Παγκουά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ατκινσον ατκινσον
NGC 687
Ο NGC 687 είναι φακοειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει 220 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Ανδρομέδα. Αναακλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 21 Σεπτεμβρίου 1786 και ανήκει στο σμήνος γαλαξιών Abell 262.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ανδρομέδα (αστερισμός) 0687 06782 01298
Βιβλιοθήκη χημείας
Η βιβλιοθήκη χημείας είναι ειδική βιβλιοθήκη σχετική με το αντικείμενο της χημείας. Η χημεία είναι ένα εξειδικευμένο γνωστικό πεδίο με το οποίο ασχολείται περιορισμένο κοινό. Υπάρχουν σε βιβλιοθήκες τεκμήρια που έχουν σχέση με τη χημεία ή μιλούν για βασικές αρχές της, αλλά δεν ανταποκρίνονται σε εξειδικευμένες έρευνες. Πλούσιο υλικό χημείας βρίσκεται συχνά σε βιβλιοθήκες χημείας ή βιβλιοθήκες θετικών επιστημών. Αυτές οι βιβλιοθήκες κατατάσσονται στις ειδικές βιβλιοθήκες, καθώς απευθύνονται σε συγκεκριμένο κοινό και έχουν υλικό που αφορά στις επιστήμες που ασχολούνται και συνήθως είναι βιβλιοθήκες πανεπιστημίων.
Συλλογή
Στις βιβλιοθήκες χημείας, η συλλογή απαρτίζεται αποκλειστικά από υλικό που αφορά την συγκεκριμένη επιστήμη και ίσως ένα μέρος της να σχετίζεται με παρόμοιες θετικές επιστήμες όπως είναι η βιολογία και άλλες. Το υλικό αυτό πρέπει να ενημερώνεται συνεχώς καθώς η τεχνολογία εξελίσσεται και συνεχώς γίνονται σημαντικές αλλαγές και γεγονότα που αναιρούν άλλα και επηρεάζουν τις θετικές επιστήμες.Ο καλύτερος τρόπος για την συνεχή ενημέρωση της συλλογής είναι η συνδρομή σε περιοδικά έντυπα και ηλεκτρονικά. Επίσης, η βιβλιοθήκες χημείας συνήθως διαθέτουν συνδρομή και σε εξειδικευμένες βάσεις χημείας και θετικών επιστημών όπως είναι οι παρακάτω:
Βιβλιοθήκη χημείας στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα βιβλιοθήκες χημείας ή θετικών επιστημών υπάρχουν μόνο στα Πανεπιστήμια όπου έχουν τμήματα χημείας που είναι τα εξής:
Βιβλιοθήκη χημείας στο εξωτερικό
Στο εξωτερικό υπάρχουν αρκετές ειδικές βιβλιοθήκες χημείας όπως στο:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επιστημονικές βιβλιοθήκες
Κατάνια
Η Κατάνια (ιταλ. Catania,, λατ. Catana) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στη Σικελία μετά το Παλέρμο, βρίσκεται στις ανατολικές ακτές του νησιού και αντικρίζει το Ιόνιο Πέλαγος. Αποτελεί την πρωτεύουσα της Μητροπολιτικής Πόλης της Κατάνιας, της δεύτερης μεγαλύτερης Μητροπολιτικής Πόλης σε ολόκληρη τη Σικελία. Ο πληθυσμός της πόλης φτάνει τους 311.584 κατοίκους και ο πληθυσμός της Μητροπολιτικής Πόλης τους 1.107.702 κατοίκους. Η Κατάνια γνώρισε ισχυρούς σεισμούς (1169, 1693) και καταστροφικές εκρήξεις ηφαιστείων από τη γειτονική Αίτνα, η μεγαλύτερη το 1669.
Ιδρύθηκε τον 8ο αιώνα π.Χ. με εποίκους από τη Χαλκίδα. Στην Κατάνη ιδρύθηκε το πρώτο Πανεπιστήμιο στη Σικελία (1434), έγινε σημαντικό εκπαιδευτικό, καλλιτεχνικό και πολιτικό κέντρο σε ολόκληρη την Ιταλία. Είναι διάσημη για την ιστορία, την αρχιτεκτονική και τη γαστρονομία της, η παλιά πόλη με τα περίφημα κτίρια Μπαρόκ ανακηρύχθηκε από την UNESCO Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Η Κατάνια είναι η γενέτειρα μεγάλων προσωπικοτήτων, όπως οι συνθέτες Βιντσέντζο Μπελίνι και Τζοβάννι Πατσίνι (1796-1867), και οι συγγραφείς Τζοβάννι Βέργκα, Λουίτζι Καπουάνα και Φεντερίκο ντι Ρομπέρτο (1861-1927). Στην Κατάνια βρίσκεται το μεγαλύτερο αεροδρόμιο στη νότια Ιταλία.
Ίδρυση
thumb|left|250px|Αρχαία Κατάνη ([[1575)]] Πρώτος οικιστής της Κατάνιας ήταν ο Εύαρχος από την Ευβοϊκή αποικία Νάξο της Σικελίας (729 π.Χ.), ο γηγενής πληθυσμός εξελληνίστηκε ταχύτατα. Ο Θουκυδίδης γράφει ότι η πόλη ιδρύθηκε αμέσως μετά την αποικία Λεοντίνοι η οποία με τη σειρά της ιδρύθηκε πέντε χρόνια μετά τις Συρακούσες (730 π.Χ.). Η Ακρόπολη της Κατάνιας εγκαταστάθηκε στον λόφο του όρους Παρθένου λίγο δυτικά από το σημερινό κέντρο της πόλης. Το λιμάνι στην αρχαιότητα ήταν σημαντικό εμπορικό κέντρο από το οποίο εξαγόταν το καλαμπόκι που καλλιεργούσαν στις πεδιάδες της περιοχής. Στην αρχαιότητα η Κατάνια έμεινε πασίγνωστη για τον μύθο του Αμφίνομου και του Αναπία οι οποίοι σε μια έκρηξη του ηφαιστείου της Αίτνας εγκατέλειψαν γρήγορα την περιουσία τους και έφυγαν μεταφέροντας στους ώμους τους ηλικιωμένους γονείς τους. Η λάβα χωρίστηκε στα δύο από σεβασμό στους δύο νέους ώστε να μην τους ενοχλήσει, τα αγάλματα τους στήθηκαν στον τάφο τους που έγινε τόπος λατρείας. Οι μορφές των νέων αποτυπώθηκαν σε νομίσματα, ο θρύλος τους ήταν μεγάλη έμπνευση στη Λατινική λογοτεχνία, ποιητές όπως ο Κλαύδιος Κλαυδιανός ασχολήθηκαν εκτεταμένα.
Αρχαιότητα
thumb|300px|left|Ερείπια από Ρωμαϊκό αμφιθέατρο στην Κατάνια Η Κατάνια ήταν η γενέτειρα του μεγάλου φιλοσόφου και νομοθέτη Χαρώνδα (6ος αιώνας π.Χ.), η νομοθεσία του εισήχθη σε όλες τις Χαλκιδικές πόλεις όχι μονάχα στη Σικελία αλλά σε ολόκληρη τη Μεγάλη Ελλάδα. Είναι προφανές ότι εκείνη την εποχή είχε στενές σχέσεις με όλες τις υπόλοιπες πόλεις. Οι λυρικοί ποιητές Ίβυκος και Στησίχορος έζησαν στην Κατάνια, τάφηκαν σε ένα μεγαλοπρεπές μνημείο έξω από τις πύλες της πόλης. Ο Ξενοφάνης ιδρυτής της Ελεατικής Σχολής έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην Κατάνια, είναι φανερό ότι είχε αρχίσει να γίνεται μεγάλο πολιτιστικό και εκπαιδευτικό κέντρο. Η Κατάνια διατήρησε την ανεξαρτησία της την εποχή που κυβερνούσε τη Σικελία ο Ιέρων Α΄ ο Συρακούσιος, ωστόσο την κατέλαβε έδιωξε τους παλιούς κατοίκους και μετέφερε περισσότερους από 1.000 εποίκους από την πόλη Λεοντίνοι. Η πόλη άλλαξε το όνομα της σε "Αίτνη" χάρη στο γειτονικό ηφαίστειο, ανακήρυξε τον εαυτό του οικιστή της νέας πόλης, τον ύμνησε ο Πίνδαρος και μετά τον θάνατο του δέχτηκε τιμές ήρωα από τους νέους κατοίκους. Λίγα χρόνια μετά τον θάνατο του Ιέρων Α΄ ανατράπηκε ο αδελφός και διάδοχος του Θρασύβουλος ο Συρακούσιος και ανακηρύχτηκε η Β΄ Δημοκρατία των Συρακουσών. Οι Συρακούσιοι και ο βασιλιάς των Σικελών Δουκέτιος έδιωξαν τους νέους εποίκους στο "φρούριο της Ίνεσσα" που πήρε το όνομα "Αίτνα" και έφερε πίσω τους παλιούς Χαλκιδαίους εποίκους (461 π.Χ.). Η Κατάνια πέρασε κατόπιν περίοδο μεγάλης ανάπτυξης και ευημερίας όπως όλες οι Σικελικές πόλεις. Όταν ξέσπασε ο Πελοποννησιακός Πόλεμος και ακολούθησε η Αθηναϊκή Εκστρατεία στη Σικελία (415 π.Χ.) οι κάτοικοι της Κατάνιας αρνήθηκαν στην αρχή να δεχτούν την είσοδο των Αθηναίων. Οι Αθηναίοι πίεσαν έντονα και τους ανάγκασαν να υποκύψουν, η Κατάνια δέχτηκε να συμμαχήσει με τους Αθηναίους ύστερα από τον επιβλητικό λόγο του Αλκιβιάδη στη Συνέλευση. Η πόλη έγινε η βάση των Αθηναίων που τη χρησιμοποίησαν τον πρώτο χρόνο της εκστρατείας τους εναντίον των Συρακουσών. Μετά την ήττα και την εκδίωξη των Αθηναίων οι Συρακούσιοι ήταν έτοιμοι να καταλάβουν την Κατάνια, η πόλη τελικά σώθηκε με επέμβαση από την Καρχηδόνα (409 π.Χ.).
Καρχηδόνα
Ο Τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος ο Πρεσβύτερος λεηλάτησε την πόλη και πούλησε τους κατοίκους της σαν δούλους, έφερε στη θέση τους μισθοφόρους από την Καμπανία. Αργότερα έφτασε ο μεγάλος στρατός των Καρχηδονίων με τον Ιμίλκα και τον Μάγων, ανάγκασε τους μισθοφόρους να δραπετεύσουν στην Αίτνη (396 π.Χ.). Ακολούθησε η μάχη της Κατάνιας (397 π.χ.) στην οποία ο στρατός της Καρχηδόνας συνέτριψε τον Λεπτίνη των Συρακουσών αδελφό του τυράννου Διονυσίου, η πόλη έπεσε στα χέρια των Καρχηδονίων. Ο Κάλλιππος ο Συρακούσιος δολοφόνος και διάδοχος του Δίων των Συρακουσών είχε την πόλη στην κατοχή του για κάποιο διάστημα. Όταν ο Κορίνθιος στρατηγός Τιμολέων έφτασε στη Σικελία (344 π.Χ.) ο τύραννος της Κατάνιας Μάμερκος τον υποστήριξε αλλά αργότερα τον εγκατέλειψε για να συμμαχήσει με τους Καρχηδόνιους. Ο Τιμολέων ύστερα από την πράξη αυτή επιτέθηκε στην πόλη και ανέτρεψε τον Μάμερκο (338 π.Χ.). Η Κατάνια διατήρησε στη συνέχεια την ελευθερία και την ανεξαρτησία της, όταν ο Αγαθοκλής των Συρακουσών ξεκίνησε τους πολέμους με την Καρχηδόνα (311 π.Χ.) η πόλη υποστήριζε παροδικά και τις δύο πλευρές. Ο Πύρρος της Ηπείρου έφτασε στη Σικελία (278 π.Χ.), η Κατάνια ήταν η πρώτη πόλη που άνοιξε τις πύλες της και τον δέχτηκε με μεγάλες τιμές. Η πρώτη εμφάνιση του χορού με συνοδεία από Φλάουτο αποδίδεται στον Ανδρών, έναν πολίτη της Κατάνιας.
Ρωμαϊκή αυτοκρατορία
thumb|300px|right|Η έκρηξη του ηφαιστείου της [[Αίτνα (1669).]] Όταν ξέσπασε ο Α΄ Καρχηδονιακός Πόλεμος η Κατάνια ήταν από τις πρώτες πόλεις που υποτάχθηκαν στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία μετά από τις πρώτες επιτυχίες (263 π.Χ.). Ανάμεσα στα υπόλοιπα λάφυρα που μεταφέρθηκαν σε Συνέλευση στη Ρώμη ήταν ένα ηλιακό ρολόι. Η Κατάνια σαν υποτελής πόλη ήταν υποχρεωμένη να δώσει το ένα δέκατο από τα αγροτικά κέρδη σαν φόρο στη Ρώμη. Ο κατακτητής των Συρακουσών Μάρκος Κλαύδιος Μάρκελλος έκτισε στην Κατάνια ένα Γυμνάσιο. Στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία συνέχισε να περνάει περίοδο ευημερίας, είχε φιλικές σχέσεις με τη Ρώμη αν και δεν είχε την ίδια εύνοια με τις γειτονικές πόλεις Ταυρομένιον σημερινή Ταορμίνα και Μεσσήνη. Όταν ξέσπασε ο "Α΄ Πόλεμος των Σκλάβων" (135 π.Χ.) κατακτήθηκε από εξεγερμένους δούλους. Μια από τις σοβαρότερες εκρήξεις του ηφαιστείου της Αίτνας (121 π.Χ.) κατέστρεψε με τη λάβα το μεγαλύτερο μέρος της πόλης, οι Ρωμαίοι για 10 χρόνια παραχώρησαν στην Κατάνη 10ετή απαλλαγή από τους φόρους. Το μεγαλύτερο τμήμα της πεδιάδας που βρισκόταν στα νοτιοδυτικά της Κατάνιας φαίνεται ότι στην αρχαιότητα ότι ανήκε στους Λεοντίνους ή στην Κεντόριπα, σημερινή Τσεντουρίπε. Το τμήμα ωστόσο που βρισκόταν ανάμεσα στην Κατάνια και το στόμιο του ποταμού Σύμαιθου προσαρτήθηκε στην Κατάνια και την εφοδίαζε με μεγάλες ποσότητες σιτηρών.
Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων την καταγράφει σαν πλούσια και ακμάζουσα πόλη, είχε ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια στη Σικελία από το οποίο γινόταν εξαγωγή καλαμποκιού. Στη Σικελική εξέγερση (44 π.Χ.) ο Σέξτος Πομπήιος επέλεξε τη Σικελία σαν έδρα του, η Κατάνια μαζί με τις άλλες πόλεις ενώθηκε μαζί του. Ο Σέξτος Πομπήιος συγκρότησε στη Μεσσήνη έναν τεράστιο στρατό και στόλο αλλά μετά τη νίκη του Αυγούστου (36 π.Χ.) το μεγαλύτερο τμήμα του νησιού λεηλατήθηκε και ερημώθηκε. Η Κατάνια επελέγη ωστόσο από τον ίδιο τον Αύγουστο σαν τόπος εγκατάστασης λεγεοναρίων, ο Στράβων την περιγράφει σαν μια από τις λίγες πόλεις που βρισκόταν στην εποχή του σε ακμή. Το Ρωμαϊκό υδραγωγείο της Κατάνιας είναι το μεγαλύτερο στη Σικελία με συνολικό μήκος 24 μέτρα. Η Κατάνια διατήρησε την ευημερία της για πολλούς αιώνες, ο Αυσόνιος την καταγράφει τον 4ο αιώνα μ.Χ. μαζί με τις Συρακούσες σαν μοναδικές πόλεις στην εποχή του που βρισκόντουσαν σε ευημερία στη Σικελία.
Μεσαίωνας
thumb|300px|right|Άποψη της Κατάνιας από τον αέρα. Ο βασιλιάς των Βανδάλων Γιζέριχος λεηλάτησε την Κατάνια (440 - 441). Τους επόμενους αιώνες την Κατάνια κατέκτησαν οι Οστρογότθοι και τελικά πέρασε στη Βυζαντινή αυτοκρατορία (535) στην οποία παρέμεινε μέχρι τον 9ο αιώνα, έγινε η έδρα του Βυζαντινού κυβερνήτη του νησιού. Οι Άραβες δημιούργησαν το Εμιράτο της Σικελίας που παρέμεινε μέχρι την εποχή που κατέκτησαν το νησί οι Νορμανδοί του Ρογήρου Α΄ της Σικελίας, κυβερνήθηκε από έναν επίσκοπο-κόμη. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατέκτησε τη Σικελία και λεηλάτησε την πόλη (1194 - 1197). Η Κατάνια εξεγέρθηκε απέναντι στον γιο του Φρειδερίκο Β΄ (1232) που στη συνέχεια έκτισε το περίφημο Κάστρο Ούρσινο και την έκανε βασιλική πόλη τερματίζοντας την κυριαρχία του επισκόπου. Όταν ξέσπασε ο Σικελικός Εσπερινός (1282) η Κατάνια ήταν από τα σημαντικότερα κέντρα αντίστασης κατά των Ανδεγαυών, σε αυτή στέφτηκε βασιλιάς ο Πέτρος Γ΄ της Αραγωνίας. Τον 14ο αιώνα επελέγη από τον Οίκο της Αραγωνίας σαν βασιλική έδρα και θέση του Κοινοβουλίου, οι Αραγωνέζοι και οι Ανδεγαυοί υπέγραψαν ειρήνη που τερμάτιζε τον μεταξύ τους μακροχρόνιο πόλεμο (1347). Η Κατάνια έχασε τον ρόλο της βασιλικής πόλης τον 15ο αιώνα όταν κυβέρνησε το Βασίλειο της Σικελίας ο Οίκος της Τραστάμαρα, διατήρησε όμως την αυτονομία και τα προνόμια της. Ο Αλφόνσος Ε΄ της Αραγωνίας ίδρυσε το Πανεπιστήμιο της Κατάνια, το αρχαιότερο Πανεπιστήμιο στη Σικελία (1434). Όταν ενώθηκε η Καστίλη με την Αραγωνία συμμετείχε στο Ισπανικό βασίλειο, η Κατάνια εξεγέρθηκε ξανά τους επόμενους αιώνες εναντίον της ξένης κυριαρχίας (1516, 1647).
Ιταλική ενοποίηση
Η πόλη υπέφερε από καταστροφική έκρηξη του Ηφαιστείου της Αίτνα (1669), διασώθηκε επειδή τα τείχη της συγκράτησαν τη λάβα, καταστράφηκε ωστόσο ολοκληρωτικά λίγο αργότερα από σεισμό (1693), οικοδομήθηκε ξανά με νέα κτίρια ρυθμού Μπαρόκ. Η Κατάνια ήταν μία από τις εστίες στο κίνημα για την ανεξαρτησία της Σικελίας στις αρχές του 19ου αιώνα. Ο Τζουζέπε Γκαριμπάλντι κατέκτησε τη Σικελία στην Εκστρατεία των Χιλίων (1860), η Κατάνια κατόπιν συμμετείχε στην Ιταλική ενοποίηση. Μετά από σκληρές μάχες η Κατάνια κατελήφθη στα τέλη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από το 8ο Βρετανικό Σώμα Στρατού (5 Αυγούστου 1943). Μετά την ίδρυση της Ιταλικής Δημοκρατίας (1946) η Κατάνια υπέφερε σε μεγάλο βαθμό από τη Μαφία όπως ολόκληρη η νότια Ιταλία δημιουργώντας μεγάλο χάσμα με τον βορά. Η ανάπτυξη της στον οικονομικό, εκπαιδευτικό και τουριστικό τομέα συνεχίστηκε ολόκληρο τον 20ο αιώνα κερδίζοντας τα προνόμια σε ολόκληρη τη νότια Σικελία. Στις αρχές του 20ου αιώνα η πόλη ωστόσο πέρασε περίοδο κρίσης, επιδεινώθηκε με τον δήμαρχο Σκαπανίνι που εξελέγη με το κόμμα Φόρτσα Ιτάλια (2008).
Συγκοινωνίες
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 κατασκευάστηκε η πρώτη γραμμή του Μετρό της Κατάνιας. Η λειτουργία του ξεκίνησε το 1999 ενώ πλέον έχει διαδρομή 3,8 χιλιομέτρων, από τον σταθμό Borgo στα νότια της πόλης μέχρι το λιμάνι περνώντας από τους σταθμούς Giuffrida, Italia, Galatea και τον κεντρικό σταθμό. Η πρώτη γραμμή προβλέπεται να επεκταθεί από τη διπλανή πόλη Πατέρνο μέχρι το αεροδρόμιο Fontanarossa της Κατάνιας. Τμήματα της γραμμής Borgo-Nesima (που επεκτείνει το μετρό από τον σταθμό Borgo μέχρι το προάστιο Νέσιμα) και της Galatea-Stesicoro (από τον σταθμό Galatea στην Piazza Stesicoro στο κέντρο της πόλης) είναι υπό κατασκευή (2009).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σικελίας Κατηγορία:Αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας Κατηγορία:Αποικίες των Ευβοέων Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Σικελία Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Ιταλία Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής πόλης της Κατάνιας
Χονδρίτης
thumb|right|285px|Δείγμα κομμένου χονδρίτη τύπου L4-6, που δείχνει τους χόνδρους και μεταλλικές «νιφάδες» Οι χονδρίτες (chondrites) είναι η σημαντικότερη υποκατηγορία των λιθωδών (μη μεταλλικών) μετεωριτών ή λιθομετεωριτών. Οι χονδρίτες είναι αδιαφοροποίητοι μετεωρίτες, δηλαδή δεν έχουν αλλοιωθεί από τήξη ή γεωλογικές-χημικές διεργασίες κατά την παραμονή τους σε ένα ουράνιο σώμα. Σχηματίσθηκαν αμέσως μετά τη δημιουργία του Ηλιακού Συστήματος, όταν κόκκοι διαστημικής σκόνης συσσωματώθηκαν και σχημάτισαν μικρά ουράνια σώματα. Οι χονδρίτες πήραν την ονομασία τους από τη χαρακτηριστική δομή τους και συγκεκριμένα από την παρουσία μικρών σφαιροειδών κόκκων, που ονομάζονται χόνδροι και αποτελούνται από διακριτά ορυκτά. Οι μετεωρίτες αυτοί είναι με μεγάλη διαφορά το συνηθέστερο είδος μετεωριτών που πέφτουν στη Γη, με ποσοστό που εκτιμάται από 85,7% μέχρι 86,2% όλων των πτώσεων μετεώρων. Η μελέτη τους παρέχει σημαντικές πληροφορίες για την κατανόηση της προελεύσεως και της ηλικίας του Ηλιακού Συστήματος, τη σύνθεση των οργανικών ενώσεων, ακόμα και για την προέλευση της ζωής στη Γη.
Το υλικό των υπόλοιπων λιθομετεωριτών, που ονομάζονται εξ αντιδιαστολής αχονδρίτες, διαμορφώθηκε πιο πρόσφατα.
Σήμερα υπάρχουν περισσότεροι από 27.000 χονδρίτες σε συλλογές μετεωριτών παγκοσμίως. Το μεγαλύτερο δείγμα που έχει συλλεχθεί έχει μάζα 1770 χιλιόγραμμα και είναι θραύσμα από τη βροχή μετεώρων του Τσιλίν (Κίνα) του 1976.
Προέλευση και ιστορία
Οι χονδρίτες σχηματίσθηκαν από τη συσσωμάτωση κόκκων σκόνης ή μεγαλύτερων κόκκων (μεγέθους κόκκων άμμου έως μικρού χαλικιού), που ήταν παρόντες κατά τη δημιουργία του Ηλιακού Συστήματος. Από αυτή τη συσσωμάτωση προέκυψαν σώματα με τις διαστάσεις μικρού αστεροειδή. Αν το μητρικό σώμα των χονδριτών ήταν μεγαλύτερο, τότε θα είχε υποστεί τήξη και πλανητική διαφοροποίηση, οπότε οι χονδρίτες δεν θα είχαν τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά τους. Χρονολόγηση με χρήση των ισοτόπων του μολύβδου 206Pb και 204Pb δίνει μια εκτίμηση για την ηλικία τους 4,57 ± 1,0 δισεκατομμύρια έτη, σε συμφωνία με άλλες μεθόδους. Μία άλλη ένδειξη για τη μεγάλη ηλικία και την πρωτογενή σύνθεσή τους είναι το ότι η περιεκτικότητα σε μη πτητικά στοιχεία της ύλης στους χονδρίτες είναι παρόμοια με εκείνη της ατμόσφαιρας του Ήλιου και άλλων αστέρων του Γαλαξία. Αν και τα μητρικά σώματα των χονδριτών δεν θερμάνθηκαν ποτέ αρκετά ώστε να τηχθούν εσωτερικά, πολλά από αυτά έφθασαν σε αρκετά υψηλές θερμοκρασίες ώστε να επέλθει κάποιος θερμικός μεταμορφισμός στο εσωτερικό τους. Η πηγή της θερμότητας ήταν μάλλον η ραδιενεργός διάσπαση ισοτόπων με χρόνους ημιζωής μικρότερους από λίγα εκατομμύρια έτη, ιδίως του 26Al και του 60Fe, αλλά πρόσθετη θέρμανση μπορεί να προήλθε από προσκρούσεις άλλων πρωτοπλανητικών σωμάτων. Πολλοί «χονδριτικοί» αστεροειδείς περιείχαν σημαντικές ποσότητες νερού, ίσως εξαιτίας της προσκολλήσεως σωματιδίων πάγου. Ως αποτέλεσμα, πολλοί χονδρίτες περιέχουν ένυδρα ορυκτά, όπως αργίλους, που δημιουργήθηκαν όταν το νερό αλληλεπέδρασε με το υλικό. Επιπλέον, όλοι οι «χονδριτικοί» αστεροειδείς επηρεάσθηκαν από διαδικασίες προσκρούσεων και ωστικών κυμάτων. Αυτές είχαν ως αποτέλεσμα διάφορες τροποποιήσεις, όπως συμπύκνωση, μετατροπή σε συντρίμματα, τοπική τήξη και δημιουργία ορυκτών που σχηματίζονται μόνο από υψηλή πίεση. Το γενικό αποτέλεσμα αυτών των δευτερευόντων διαδικασιών είναι ότι μόνο λίγοι γνωστοί χονδρίτες διατηρούν πλήρως στην πρωτογενή τους μορφή τους κόκκους σκόνης και τους χόνδρους από τους οποίους προήλθαν.
Χαρακτηριστικά
Το εξέχον χαρακτηριστικό ενός χονδρίτη είναι η παρουσία των χόνδρων, σφαιροειδών σωμάτων με διαστάσεις από 0,1 χιλιοστό μέχρι και λίγο πάνω από ένα εκατοστό του μέτρου (συνήθως έως 4 χιλιοστά). Οι χόνδροι γεννήθηκαν ως ελεύθερα σώματα περιπλανώμενα στον χώρο του υπό διαμόρφωση Ηλιακού Συστήματος και το σφαιροειδές τους σχήμα υποδεικνύει ότι ήταν τηγμένοι, ολικώς ή μερικώς, σε κάποια περίοδο. Οι περισσότεροι χόνδροι αποτελούνται κυρίως από τα πυριτικά ορυκτά ολιβίνη και πυρόξενο. Περιέχουν επίσης πυρίμαχες προσμίξεις (κάποιες πλούσιες σε ασβέστιο και αργίλιο), οι οποίες θεωρούνται τα αρχαιότερα ίσως υλικά που σχηματίσθηκαν στο Ηλιακό Σύστημα. Οι χονδρίτες περιέχουν επιπλέον σωματίδια μεταλλικού σιδήρου και νικελίου, όπως και θειούχων ορυκτών, αλλά και πυριτικά ορυκτά σε μορφή κόκκων (μικρότερων από τους χόνδρους). Η υπόλοιπη μάζα των χονδριτών αποτελείται από λεπτή σκόνη, με κόκκους διαστάσεων εκατομμυριοστού του μέτρου. Αυτοί είναι είτε ενσωματωμένοι στο κυρίως πέτρωμα του μετεωρίτη, είτε σχηματίζουν κελύφη-«χείλη» γύρω από τους χόνδρους ή τις πυρίμαχες προσμίξεις. Ενσωματωμένοι μέσα σε αυτή τη σκόνη έχουν ανακαλυφθεί οι λεγόμενοι προηλιακοί κόκκοι, οι οποίοι υπήρχαν πριν τη δημιουργία του Ηλιακού Συστήματος. Οι χόνδροι έχουν διακριτή υφή, χημική σύσταση και ορυκτολογία, ενώ η προέλευσή τους συνεχίζει να αποτελεί αντικείμενο κάποιων συζητήσεων. Η επιστημονική κοινότητα γενικώς δέχεται πλέον ότι σχηματίσθηκαν από τη δράση ενός κρουστικού κύματος που πέρασε κάποτε από το Ηλιακό Σύστημα, παρότι δεν υπάρχει συμφωνία για την προέλευση αυτού του κύματος.
Ταξινόμηση
Οι χονδρίτες υποδιαιρούνται περαιτέρω σε τάξεις (classes) και αυτές σε ομάδες (groups), συνολικά περίπου 15 ομάδες, στη βάση των ορυκτολογικών τους χαρακτηριστικών, της χημικής τους συστάσεως και της αναλογίας των ισοτόπων του οξυγόνου μεταξύ τους. Πιθανότατα οι διαφορετικές ομάδες των χονδριτών προέρχονται από διάκριτους αστεροειδείς ή ομάδες παρόμοιων αστεροειδών. Η καθεμιά ομάδα έχει διαφορετικό μείγμα χόνδρων, πυρίμαχων προσμίξεων, σκόνης και άλλων, όπως και χαρακτηριστικές διαστάσεις κόκκων. Επιπροσθέτως, οι χονδρίτες ταξινομούνται με βάση της φθοράς τους κατά την παραμονή τους στη Γη.
Μία τρίτη ταξινόμηση των χονδριτών είναι σύμφωνα με τον πετρολογικό τύπο τους, έναν αριθμό από το 1 έως το 7 που περιγράφει τον βαθμό στον οποίο μεταμορφώθηκαν υπό την επίδραση υψηλών θερμοκρασιών ή νερού σε υγρή κατάσταση. Σε χονδρίτες τύπων 6 και 7 οι χόνδροι είναι δυσδιάκριτοι, καθώς έχουν καταστραφεί από τη θερμότητα. Οι χονδρίτες τύπου 3 είναι οι πραγματικά αναλλοίωτοι, ενώ στους τύπου 2 υπάρχει κάποια αλλοίωση από την παρουσία νερού και στους τύπου 1 αυτή η υδατική αλλοίωση έχει επίσης καταστήσει δυσδιάκριτους τους χόνδρους.
Στον παρακάτω πίνακα δίνεται η βασική ταξινόμηση των χονδριτών μετεωριτών. Τα αρχικά H, L και LL παραπέμπουν σε υψηλή (High), χαμηλή (Low) περιεκτικότητα σε σίδηρο, και χαμηλή περιεκτικότητα σε σίδηρο και μέταλλα (Low-Low), αντιστοίχως. Ο σίδηρος δεν βρίσκεται σε μεταλλική μορφή (αλλιώς θα μιλούσαμε για λιθοσιδηρομετεωρίτες και όχι λιθομετεωρίτες), αλλά χημικώς ενωμένος σε ενώσεις του.
Ενστατίτες χονδρίτες
thumb|225px|Ο ενστατίτης χονδρίτης του Saint Sauveur (EH5) Oι ενστατίτες (E), αποτελούν μόλις το 2% των χονδριτών που έχουν βρεθεί. Η ονομασία τους προέρχεται από το πυριτικό ορυκτό ενστατίτη (MgSiO3). Περιέχουν τα λιγότερα ένυδρα ορυκτά, έχοντας περιεκτικότητα σε νερό μικρότερη του 0,01%. Με βάση τον φασματικό τους τύπο, δύο αστεροειδείς έχουν προταθεί ως πηγή των μετεωροειδών αυτού του τύπου: ο 16 Ψυχή και πρόσφατα ο 21 Λουτησία. Οι ενστατίτες περιέχουν και ορυκτά τα οποία δεν απαντώνται στη Γη, επειδή ο σχηματισμός τους θα απαιτούσε «ακραία» αναγωγικές συνθήκες, όπως τα θειούχα ορυκτά ολδαμίτης και νινινγκερίτης. Ο μεγαλύτερος γνωστός ενστατίτης είναι ο μετεωρίτης του Abee, που έπεσε στην Αλμπέρτα του Καναδά το 1952 και είχε μάζα 107 χιλιόγραμμα.