cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπάμπα Μπακάλα
Η Μπάμπα Μπακάλα είναι μία ιστορική πόλη και τεσίλ στην περιφέρεια Αμριτσάρ στο Παντζάμπ, Ινδία. Είναι γνωστή ως η τοποθεσία του Γκουντβάρα Μπάμπα Μπακάλα Σαχίμπ.
Ιστορία
Η Μπάμπα Μπακάλα είναι στενά συνδεδεμένη με τον ένατο Γκουρού του Σιχισμού, Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ. Λέγεται πως ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ διαλογιζόταν εδώ για 26 χρόνια, 9 μήνες και 13 μέρες και στην πόλη υπάρχει ένας γκουντβάρα, ο οποίος τιμά αυτό το γεγονός.
Η Μπάμπα Μπακάλα ήταν αρχικά γνωστή ως Μπακάν-Βάλα ('Πόλη του ελαφιού' στα περσικά), ωστόσο με τον καιρό το όνομα συμπτύχθηκε σε Μπακάλα. Η πόλη αρχικά ήταν ένα ανάχωμα όπου βοσκούσαν ελάφια, από το οποίο πήρε και την ονομασία της.
Ο όγδοος Σιχ-Γκουρού, Γκουρού Χαρ Κρισάν, πριν πεθάνει στο Δελχί είπε «Μπάμπα Μπακάλα», κάτι το οποίο οι Σιχ ερμήνευσαν ως επιθυμία του ο διάδοχός του να είναι κάποιος που βρίσκεται στην πόλη Μπακάλα, κοντά στην Αμριτσάρ. Όταν βρέθηκε στην πόλη ο επόμενος Γκουρού (Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ), η φράση «Μπάμπα Μπακάλα» έγινε και το επίσημο όνομα της πόλης.
Γεωγραφία
Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της Μπάμπα Μπακάλα είναι 31.555°N, 75.26556°W. Βρίσκεται στον δρόμο Μπάταλα, κοντά στην περιφέρεια Αμριτσάρ στο Παντζάμπ, Ινδία. Απέχει μόλις 43Km από τον Χρυσό Ναό.
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 που έγινε στην Ινδία, ο πληθυσμός της Μπάμπα Μπακάλα ανέρχεται στους 8946 κατοίκους. Υπάρχουν 1834 οικογένειες, 4697 άντρες και 4249 γυναίκες, με την αντίστοιχη αναλογία φύλου να είναι 905 γυναίκες για κάθε 1000 άντρες.
Θρησκεία
Η θρησκεία της πλειοψηφίας των κατοίκων της πόλης είναι ο Σιχισμός (92,02%), με την επόμενη θρησκεία, τον Ινδουισμό, να συναντάται σε ποσοστό 7,25%. Στην πόλη συναντώνται επίσης και πολύ μικρές μειονότητες μουσουλμάνων και χριστιανών. Οι αρχικοί κάτοικοι της πόλης, όταν ακόμα αποτελούσε χωριό, ήταν Μπουλάρ Τζατς και Σούκλα Πάντιτς. Υπήρχαν μερικές Μουσουλμανικές οικογένειες, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων μετανάστευσε κατά τη διάρκεια της διαίρεσης της Ινδίας το 1947, ενώ μέχρι και το 1955, υπήρχε στην περιοχή κι ένα τζαμί. Στο κέντρο της πόλης υπάρχει ακόμα ένας Αρχαίος Σίβα Ναός.
Πολιτική
Η εκλογική περιφέρεια της Μπάμπα Μακάλα αποτελείται κυρίως από ψηφοφόρους του κόμματος Shiromani Akali Dal. Αρκετοί πολιτικοί ηγέτες που ανήκαν σε αυτό, όπως οι Τζιβάν Σινγκ Ουμρανανγκάλ, Μπαμπού Καράμ Σινγκ Μπαλ, Νταρσάν Σινγκ Περουμάν και άλλοι, έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην πολιτική ζωή του Παντζάμπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας
Μολδαβική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου
Η Μολδαβική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ρουμανικά: Federația Moldovenească de Fotbal, FMF) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στη Μολδαβία. Εδρεύει στο Κισινάου. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Μολδαβίας.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1990 και έγινε μέλος της Ένωσης Ευρωπαϊκών Ποδοσφαιρικών Ομοσπονδιών (UEFA) το 1993, ενώ το 1994 προσχώρησε στη Διεθνή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FIFA).
Λογότυπο
Το λογότυπο της Μολδαβικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου. Ένα νέο λογότυπο παρουσιάστηκε το 2016.
Μανέρμπα ντελ Γκάρντα
Η Μανέρμπα ντελ Γκάρντα (ιταλικά: Manerba del Garda) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Φρίντριχ Άκελ
Ο Φρίντριχ Καρλ Άκελ (εσθονικά: Friedrich Karl Akel, 24 Αυγούστου/5 Σεπτεμβρίου 1871 - 3 Ιουλίου 1941) ήταν Εσθονός διπλωμάτης και πολιτικός. Διετέλεσε «Πρεσβύτερος του Κράτους» από τις 26 Μαρτίου μέχρι τις 16 Δεκεμβρίου του 1924 και μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής από το 1928 έως το 1932.
Βιογραφία
Μετά την ανεξαρτησία της Εσθονίας ενεπλάκη ενεργά στην πολιτική ζωή της χώρας υποστηρίζοντας από το 1919 το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα. Αρχικά εκλέχτηκε δημοτικός σύμβουλος του Τάλιν και κατά τη διάρκεια της πολιτικής του σταδιοδρομίας υπηρέτησε τρεις φορές ως υπουργός εξωτερικών (τις περιόδους 1923 - 1924, 1926 - 1928 και 1936 - 1938), ενώ τον Μάρτιο του 1924 σχημάτισε, υποστηριζόμενος από τις δυνάμεις του Κέντρου, δική του κυβέρνηση διαδεχόμενος τον Κονσταντίν Πετς ως «Πρεσβύτερος του Κράτους». Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους παραιτήθηκε μαζί με ολόκληρη την κυβέρνηση και τον διαδέχτηκε ευρύς συνασπισμός υπό τον Γιούρι Γιάακσον.
Αποτίμηση
Αν και αρχικά ήταν υπέρμαχος της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας σταδιακά μεταβλήθηκε σε υποστηρικτή της απολυταρχίας. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως «Πρεσβύτερος του Κράτους» περιόρισε την οικονομική ύφεση που αντιμετώπιζε το κράτος συμβάλλοντας με την επιβολή σκληρών μέτρων στην προσπάθεια για οικονομική μεταρρύθμιση που ολοκληρώθηκε αργότερα με την αλλαγή του εθνικού νομίσματος από το μάρκο στην κορόνα.
Ως υπουργός εξωτερικών κατά τη διάρκεια του καθεστώτος Πετς - το οποίο επιβλήθηκε στη χώρα μετά το αυτο-πραξικόπημα του 1934 - κράτησε φιλογερμανική στάση προκειμένου να αναχαιτίσει μια ενδεχόμενη σοβιετική επιθετικότητα και παράλληλα επιδίωξε για τον ίδιο σκοπό την πολιτική προσέγγιση με τη Σουηδία καθώς και τη συνεννόηση των βαλτικών χωρών με την Πολωνία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εσθονοί ιατροί Κατηγορία:Εσθονοί πολιτικοί Κατηγορία:Εσθονοί διπλωμάτες Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου του Τάρτου Κατηγορία:Εκτελεσθέντες
Μονμιρέ-λα-Βιλ
Το Μονμιρέ-λα-Βιλ (γαλλικά: Montmirey-la-Ville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μιρεμοντουά (γαλλικά: Mireymontois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Μονμιρέ-λε-Σατώ
Το Μονμιρέ-λε-Σατώ (γαλλικά: Montmirey-le-Château) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μιρεμοντουά (γαλλικά: Mireymontois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Σοφίδες
Οι Σοφίδες ή οι Σοφίδαι (τουρκικά: Evrencik, Εβρεντζίκ) είναι χωριό της Ανατολικής Θράκης στην Τουρκία. Διοικητικά υπάγονταν στο Βιλαέτι Αδριανουπόλεως, στο Σαντζάκι των Σαράντα Εκκλησιών, στον Καζά της Βιζύης. Εκκλησιαστικά υπάγονταν στη Μητρόπολη της Βιζύης. Χωριό κοντά στο Σκεπαστό. Tον 17ο αιώνα στο χωριό εγκαταστάθηκαν και κάτοικοι από τον Άγιο Γεώργιο ύστερα από τις λεηλασίες που υπέστη ο οικισμός τους από ληστές και επιδρομείς. Το 1878 υπήρχαν 2.500 Έλληνες και ένα Δημοτικό σχολείο με 90 μαθητές. Οι κάτοικοι ήταν γεωργοί, κτηνοτρόφοι, μυλωνάδες και εξαίρετοι κτίστες. Υπήρχε η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.
Με τη Συνθήκη των Σεβρών, τον Αύγουστο του 1920 παραχωρήθηκε και επίσημα η ανατολική Θράκη στην Ελλάδα έτσι λοιπόν απο το 1920 έως το 1922 όπου επήλθε η Μικρασιατική καταστροφή, οι Σοφίδες ανήκαν στο τότε Βασίλειο της Ελλάδος κ μετείχε στην Εθνική απογραφή πληθυσμού το 1920, κ σύμφωνα με την απογραφή ο πληθυσμός ήταν 357 Άρρενες 521 γυναίκες στο Σύνολο 878 κάτοικοι. και υπαγόταν διοικητικά στον νεοσύστατο τότε Νομό Σαράντα Εκκλησιών και στην Υποδιοίκηση Βιζυής.
Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας στο χωριό μετοίκισαν Μουσουλμάνοι πρόσφυγες από τη Μακεδονία κ τη Θράκη και οι Σοφιδιώτες μεταφέρθηκαν στη Δυτική Θράκη και την Κεντρική Μακεδονία. Κάποιοι λένε ότι μερικοί Σοφιδιώτες έμειναν εκεί κ εκτουρκίστηκαν.
Μανέρμπιο
Το Μανέρμπιο (ιταλικά: Manerbio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Μαρκένο
Το Μαρκένο (ιταλικά: Marcheno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Μονμορό
Το Μονμορό (γαλλικά: Montmorot) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καταρύ (γαλλικά: Catharus).
Μαρμεντίνο
Το Μαρμεντίνο (ιταλικά: Marmentino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Βιέλεν
Το Βιέλεν (πολωνικά: Wieleń, Filehne) είναι πόλη του Πόβιατ Τσάρνουφ-Τστσιάνκα, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της Πολωνίας. Βρίσκεται στον ποταμό Νότετς. Ο πληθυσμός του είναι 5.714 κάτοικοι (2020).
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Άποψη του 19ου αιώνα του Παλατιού Σαπιέχα, του σπουδαιότερου ιστορικού ορόσημου του Βιέλεν. Μέρος της Πολωνίας από τον Μεσαίωνα, ο Δούκας Βλαντίσλαφ Οντόνιτς του Δουκάτου της Μείζονος Πολωνίας έφερε τους Κιστερκιανούς στο Βιέλεν το 1239. Το Βιέλεν ήταν μια ιδιωτική πόλη Πολωνών ευγενών, συμπεριλαμβανομένων των οικογενειών Τσαρνκόφσκι και Σαπιέχα, διοικητικά τοποθετημένη στο Πόβιατ Πόζναν στο Βοεβοδάτο Πόζναν (14ος αιώνας-1793) στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Η Ζόφια Τσαρνκόφσκα έχτισε την πρώιμη μπαρόκ Εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου και ένα νοσοκομείο στο Βιέλεν και ο Πιοτρ Πάβεου Σαπιέχα έχτισε ένα μπαρόκ παλάτι.
Ως αποτέλεσμα του πρώτου διαμελισμού της Πολωνίας, το 1772 προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας, με το γερμανοποιημένο όνομα Filehne (Φίλενε). Το 1807, ανακτήθηκε από τους Πολωνούς και συμπεριλήφθηκε στο νεοσύστατο Δουκάτο της Βαρσοβίας. Μετά τη διάλυσή του το 1815, προσαρτήθηκε εκ νέου από την Πρωσία, και από το 1871 έως το 1919 ήταν επίσης μέρος της Γερμανικής Αυτορκατορίας. Μέχρι το 1919, το Φίλενε ήταν η πρωτεύουσα του Κράις Φίλενε στη διοικητική περιοχή Μπρόμπεργκ στην πρωσική Επαρχία Πόζεν. Σύμφωνα με την απογραφή του 1905, η πόλη είχε πληθυσμό 4.407 κατοίκους, εκ των οποίων οι 3.748 (85%) ήταν Γερμανοί.
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1918, η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της και ξέσπασε η Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919), στόχος της οποίας ήταν η επανένωση της περιοχής με την Πολωνία. Στις 18 Ιανουαρίου 1919, η πόλη καταλήφθηκε από Πολωνούς αντάρτες, και στη συνέχεια το μεγαλύτερο μέρος της πόλης αποκαταστάθηκε στην Πολωνία και έγινε μέρος του Βοεβοδάτου Πόζναν (1921-1939). Τα σύνορα μεταξύ Γερμανίας και Πολωνίας διέτρεχαν κατά μήκος του ποταμού Νότετς και ως εκ τούτου, το μικρό τμήμα της πόλης που βρισκόταν βόρεια του ποταμού, συμπεριλαμβανομένου του πρωσικού ανατολικού σιδηροδρομικού σταθμού Filehne Nord παρέμεινε στη Γερμανία ως μέρος της περιοχής Νέτσεκραϊς (Netzekreis) στην πρωσική Επαρχία Πόζεν-Δυτική Πρωσία. Σταδιακά, άρχισαν νέες οικοδομικές δραστηριότητες στο γερμανικό τμήμα του Φίλενε και άνθρωποι (μερικοί από τους οποίους είχαν χάσει τις περιουσίες τους στο πολωνικό τμήμα) εγκαταστάθηκαν επιτυχώς, με επιδοτήσεις από το κράτος. Το 1925 ζούσαν εδώ μόνο 62 κάτοικοι και το 1933 είχαν αυξηθεί σε 749. Στις 23 Δεκεμβρίου 1927, το γερμανικό τμήμα του Φίλενε έγινε ανεξάρτητος δήμος με το όνομα Deutsch Filehne. Το 1937, το όνομα συντομεύτηκε σε Filehne.
Μετά την κοινή γερμανοσοβιετική εισβολή στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1939, κατελήφθη από τη Γερμανία μέχρι το 1945. Προς το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η πόλη καταλήφθηκε από τον Κόκκινο Στρατό και αποκαταστάθηκε στην Πολωνία στο σύνολό της. Ο υπόλοιπος γερμανικός πληθυσμός εκδιώχθηκε σύμφωνα με τη Συμφωνία του Πότσνταμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πόζναν (1921-1939) Κατηγορία:Στετλ
Ευστάθιος Ευσταθίου
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Ευστάθιος Ευσταθίου γεννήθηκε στη Μόρφου το 1935. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε νομική και οικονομικές επιστήμες. Εργάζεται ως δικηγόρος.
Πολιτική διαδρομή
Εξελέγη βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές του 1985 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με την ΕΔΕΚ για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη στις Βουλευτικές εκλογές του 1991 για την ΣΤ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών-ΕΔΕΚ Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Ε΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΣΤ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Χεμπέι
Η Χεμπέι (Κινέζικα: 河北, πινγίν: Héběi, Ουέιντ-Τζάιλς: Ho-pei) είναι επαρχία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας στην περιοχή της Βόρειας Κίνας. Το όνομα Χεμπέι σημαίνει «βόρεια του ποταμού», αναφερόμενο στη θέση του πάνω από τον Κίτρινο ποταμό και προέρχεται από το χε (hé: ποταμός) και μπέι (běi: βόρεια). Συνορεύει με την επαρχία Λιαονίνγκ στα βορειοανατολικά, με την αυτόνομη περιφέρεια Εσωτερική Μογγολία στα βόρεια, την επαρχία Σανσί στα δυτικά, την επαρχία Χενάν στα νότια, και την επαρχία Σαντόνγκ στα νοτιοανατολικά. Ο Κόλπος Μποχάι της Κίτρινης Θάλασσας βρίσκεται στα ανατολικά. Ένα μικρό μέρος της Χεμπέι αποσπάται από το υπόλοιπο της επαρχίας και τοποθετείται μεταξύ των δημοτικών περιοχών Πεκίνο και Τιεντζίν.
Καταλαμβάνει έκταση 187.700 τ.χμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 71.854.202, σύμφωνα με την απογραφή του (2010). Μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσά της είναι η Σετσιατζουάνγκ.
Διοικητική διαίρεση
Η επαρχία Χεμπέι χωρίζεται σε 11 Νομούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Κίνας
Μορμπιέ (Ζυρά)
Το Μορμπιέ (γαλλικά: Morbier) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μορμπεράν (γαλλικά: Morberands).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Υπουργείο Γεωργίας, Εμπορίου και Βιομηχανίας
Το Υπουργείο Γεωργίας, Εμπορίου και Βιομηχανίας συστάθηκε στις 28 Απριλίου 1910 με τον Νόμο 3724 με κύριες αρμοδιότητες τη σύσταση, οργάνωση και διοίκηση Γεωργικών Σταθμών, προτύπων Αγροκηπίων ειδικών Ζωοτεχνικών, Οινοποιητικών, Ελαιοκομικών, Γαλακτοκομικών και Υδατοκομικών Σταθμών και Γεωργικών Χημικών Εργοστάσιων, την φροντίδα περί Σύστασης Γεωργικών Επιμελητηρίων, την Αγροτική Αστυνομία (δραγάτες) και την Αστυνομία των φυτικών ασθενειών την Αστυνομία των Επιζωοτικών και την Κτηνιατρική Υπηρεσία του Κράτους και την εποπτεία και συντήρηση δενδροστοιχιών και κήπων.
Το Υπουργείο είχε έξη τμήματα :
Μέσα στο Τμήμα Γεωργίας συστάθηκαν τρεις επιθεωρήσεις (Γεωργίας, Φυτικής Υπηρεσίας, Αμπελουργικής και Φυλλοξηρικής).
Για πρώτη φορά εισήχθηκε ο θεσμός του «Νομογεωπόνου» και των «ειδικών» και μετατράπηκαν οι Γεωργικοί σταθμοί (εκτός από 4) σε Αγροκήπια. Εφόσον δεν λειτουργούσαν οι σταθμοί, προβλέφθηκε η ίδρυσή τους με πρωτοβουλία και δαπάνη των Δήμων, Κοινοτήτων Νομών, Σωματείων, με κρατικούς Γεωπόνους) (μέχρις ενός κατά επαρχία) και αφού δεν λειτουργούσε σ' αυτή Κρατικός Σταθμός, Αγροκήπιο ή Σχολή.
Στις 20 Ιουνίου 1911 το Υπουργείο μετονομάστηκε σε Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας.
Στις 30 Ιανουαρίου 1926 το υπουργείο ανασυστάθηκε από την δικτατορική Κυβέρνηση Θεόδωρου Πάγκαλου 1925 και παρέμεινε μέχρι τις 6 Σεπτεμβρίου 1926, οπότε καταργήθηκε και πάλι από την επαναστατική Κυβέρνηση Γεωργίου Κονδύλη 1926, όταν ανασυστάθηκε το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας.
Αναφορές
Κατηγορία:Υπουργείο Γεωργίας, Εμπορίου και Βιομηχανίας
Σουηδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία
thumb|100px|Λογότυπο έως το 2017 Η Σουηδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (σουηδικά: Svenska Fotbollförbundet, SvFF) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στη Σουηδία. Εδρεύει στη Σόλνα και είναι μέλος της UEFA. Διοργανώνει εθνικά ερασιτεχνικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Σουηδίας.
Τα επαγγελματικά πρωταθλήματα της χώρας διοργανόνωνται από τη Svensk Elitfotboll (SEF) υπό την εποπτεία της Σουηδικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας.
Ιστορία
Το πρώτο σουηδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου διεξήχθη το 1896, αλλά 7 χρόνια αργότερα το 1903 δημιουργήθηκε η Σουηδική Αθλητική Συνομοσπονδία (Riksidrottsförbundet) που θα αποτελούσε τον πρόδρομο της Σουηδικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Svenska Fotbollförbundet). Η νέα οργάνωση διέθετε τμήμα ποδοσφαίρου και χόκεϋ (το χόκεϊ ήταν ο όρος που χρησιμοποιούνταν για το μπάντυ εκείνη την εποχή και όχι χόκεϊ ή χόκεϊ επί πάγου). Το 1904 η Σουηδία αποτέλεσε ένα από τα 7 έθνη που ίδρυσαν τη FIFA. Το 1906 έγινε επίσημα αποδεκτή η ονομασία «Σουηδική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Σουηδία Κατηγορία:Ομοσπονδίες μέλη της ΟΥΕΦΑ
Μαρόνε (Ιταλία)
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Πρετέν
Το Πρετέν (γαλλικά: Pretin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πρετενιέ (γαλλικά: Preteniers).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Χρίστος Σολωμής
Ο Χρίστος Σολωμής είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Υγείας και βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου εκλεγμένος με τον ΔΗΣΥ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χρίστος Σολωμής γεννήθηκε στην Αμμόχωστο το 1942. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε νομική και εργαζόταν ως δικηγόρος.
Πολιτική διαδρομή
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές 1981 στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου με τον ΔΗΣΥ για την Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1985 με τον συνασπισμό Δημοκρατικός Συναγερμός-Κόμμα Φιλελευθέρων για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο, όπως και στις βουλευτικές εκλογές του 1991 για την ΣΤ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Στις 9 Απριλίου 1997 διορίστηκε Υπουργός Υγείας στην κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1993, θέση στην οποία παρέμεινε και στην Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1998, έως τις 24 Αυγούστου 1999.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Δημοκρατικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές Αμμοχώστου Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Υπουργοί Υγείας (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1993 Κατηγορία:Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1998 Κατηγορία:Βουλευτές Δ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ε΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές ΣΤ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Μελίβοια Ξάνθης
Η Μελίβοια είναι ημιορεινός οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Ξάνθης, 34 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πόλης της Ξάνθης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είχε 588 μόνιμους κατοίκους.
Μυτινιέ
Το Μυτινιέ (γαλλικά: Mutigney) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Μελίβοια Ξάνθης
Ίδυση
Σύμφωνα με την παράδοση, το σημερινό χωριό χτίστηκε από τη συνένωση επτά μικρών οικισμών που υπήρχαν γύρω περιοχή. Ένας από αυτούς βρισκόταν στη θέση του σημερινού οικισμού. Ένας άλλος βρισκόταν στην περιοχή Cànivo και κάποιος άλλος στην περιοχή Bàbina Pal’äna. Οι άλλοι 4 δεν είναι γνωστό που βρισκόταν. Ο οικισμός πιθανόν να ταυτίζεται με τον οικισμό Elmalû, που το 1559 ανήκε σε βακούφι του σουλτάνου Μουράτ Β΄ του καζά Κομοτηνής.
Μυτινιέ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μυστινιέν (γαλλικά: Mustigniens).
Μελίβοια Ξάνθης
Ιστορία
Η Μελίβοια, παλαιά ονομασία Περούνοβο ή Ελμαλί (Δημοτική Κοινότητα Εχίνου - Δημοτική Ενότητα Μύκης), ανήκει στον δήμο Μύκης της Περιφερειακής Ενότητας Ξάνθης που βρίσκεται στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Έδρα του δήμου είναι η Σμίνθη και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θράκης.
Μυτινιέ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Μελίβοια Ξάνθης
Ιστορία
Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το Σχέδιο «Καποδίστριας», μέχρι το 2010, η Μελίβοια ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Εχίνου, του πρώην Δήμο Μύκης του Νομού Ξάνθης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Μύκης Κατηγορία:Πομακοχώρια
Μπάμπα Βάνγκα
Η Βανγκελίγια Πάντεβα Γκουστέροβα (Vangeliya Pandeva Gushterova ; γεννημένη Surcheva ; βουλγάρικα : Вангелия Пандева Гущерова, γεννημένη Сурчева ; 3 Οκτωβρίου 1911 - 11 Αυγούστου 1996), κοινώς γνωστή ως Μπάμπα Βάνγκα (Baba Vanga ; βουλγάρικα : Баба Ванга, λογοτεχνικά   'Γιαγιά Βάνγκα'), ήταν Βουλγάρα μυστικίστρια και βοτανολόγος. Τυφλή από μικρή ηλικία, η Μπάμπα Βάνγκα πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στο χωριό Ρούπιτε της Βουλγαρίας.
Μονίγκα ντελ Γκάρντα
Η Μονίγκα ντελ Γκάρντα (ιταλικά: Moniga del Garda) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Μουτού
Το Μουτού (γαλλικά: Moutoux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Γε (αρχαία Κίνα)
Το Γε ή Γετσένγκ (Απλοποιημένα Κινέζικα: 邺城, Παραδοσιακά Κινέζικα: 鄴城, Πινγίν: Yèchéng, Γουέιντ-Τζάιλς: Yeh4-ch'eng2) ήταν αρχαία Κινεζική πόλη η οποία βρισκόταν στην τοποθεσία που πλέον είναι η Κομητεία Λινζάνγκ, του Χαντάν, στην επαρχία Χεμπέι και η γειτονική Ανιάνγκ, της επαρχίας Χενάν.
Το Γε κατοικήθηκε για πρώτη φορά κατά την περίοδο της Άνοιξης και του Φθινοπώρου από τον Δούκα Χουάν του Τσι, και κατά την εποχή της περιόδου των Εμπόλεμων Κρατών η πόλη ανήκε στο κράτος των Βέι. Το Γε ήταν πολιτικό και οικονομικό κέντρο της Κίνας κατά την Περίοδο των Τριών Βασιλείων και των Βόρειων Δυναστειών. Σε αυτό βρισκόταν η στρατιωτική βάση των πολέμαρχων Γιουάν Σάο και Τσάου Τσάου κατά τα τελευταία χρόνια της Δυναστείας του Ανατολικού Χαν.
Ο Σι Λε έκανε στην συνέχεια το Γε την πρωτεύουσα της μεταγενέστερης δυναστείας Ζάο κατά τον τέταρτο αιώνα.
Καντιροβίτες
Οι Καντιροβίτες (Кадыровцы), επισήμως '''141ο Ειδικό Μηχανοποιημένο Τάγμα ον. Ήρωα της Ρωσικής Ομοσπονδίας Α. Α. Καντίροφ''' (141-й специальный моторизованный полк имени Героя Российской Федерации А. А. Кадырова), αποτελούν ένοπλη οργάνωση στη Τσετσενία η οποία ντε φάκτο βρίσκεται υπό τον έλεγχο του ηγέτη της περιοχής Ραμζάν Καντίροφ, του οποίου το σώμα είναι η σωματοφυλακή του. Επίσημα οι Καντιροβίτες αποτελούν τμήμα της Ρωσικής Εθνοφρουράς. Οι Καντιροβίτες, σύμφωνα με διεθνείς αναλυτές, είναι ο προσωπικός στρατός του Καντίροφ.
Οι Καντιροβίτες ιδρύθηκαν από τον Αχμάτ Καντίροφ το 1994 κατά τη διάρκεια του πρώτου πολέμου της Τσετσενίας το 1994 και πολέμησε κατά της Ρωσίας και υπέρ της Τσετσενικής Δημοκρατίας της Ιτσκέριας. Όταν ο Καντίροφ προσεταιρίστηκε τους Ρώσους το 1999 κατά τη διάρκεια του δεύτερου πολέμου της Τσετσενίας. Οι Καντιροβίτες ξεκίνησαν να πολεμούν αυτονομιστές και τζιχαντιστές σαν ντε φάκτο μέρος της τοπικής αστυνομίας όταν ο Καντίροφ έγινε πρόεδρος της περιοχής τον Ιούλιο 2000.
Γε (αρχαία Κίνα)
Μερικοί μελετητές, όπως ο Κου Τσι-κουάνγκ θεωρούσαν πως το Χεμπέι και η περιοχή συνέχισε να υποκρύπτει αυτονομιστικά αισθήματα στην Δυναστεία Τανγκ. Ήταν η περιοχή από την οποία ο Αν Λουσάν ξεκίνησε την ανταρσία του κατά την διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορα Σουανζόνγκ των Τανγκ.
Καντιροβίτες
Ο Καντίροφ δολοφονήθηκε το 2004. Ο έλεγχος του σώματος πέρασε στον γιο του Ραμζάν Καντίροφ. Το 2006 οι Καντιροβίτες απέκτησαν νομιμοποίηση ως μηχανοποιημένο τάγμα του ρωσικού Υπουργείου Εσωτερικών. Το 2007, όταν ο Καντίροφ έγινε πρόεδρος της περιοχής, οι Καντιροβίτες απέκτησαν και την ευθύνη προστασίας του προέδρου της περιοχής. Πέρα από το 141ο Μηχανοποιημένο Τάγμα, αρκετοί θεωρούν ότι το τσετσενικό παράρτημα της Κινητής Ομάδας Ειδικού Σκοπού (ΟΜΟΝ) και της Ειδικής Μονάδας Ταχείας Απάντησης (ΣΟΜΠΡ).
Γε (αρχαία Κίνα)
Εκτενείς ανασκαφές στην πόλη τα τελευταία χρόνια, επέτρεψαν στους Κινέζους ιστορικούς να πραγματοποιήσουν λεπτομερή σχέδια του χώρου. Το 2012, οι αρχαιολόγοι έφεραν στο φως περίπου 3.000 αγάλματα του Βούδα σε μια ανασκαφή έξω από το Γε. Τα περισσότερα αγάλματα είναι κατασκευασμένα από λευκό μάρμαρο και ασβεστόλιθο, και ενδέχεται να χρονολογούνται από την εποχή των δυναστειών του Ανατολικού Βέι και του Βορείου Τσι (534-577 ΚΕ).
Μια κοινότητα Σογδιανών εμπόρων μετοίκησε στο Γε της εποχής του Βορείου Τσι.
Καντιροβίτες
Οι Καντιροβίτες έχουν επικριθεί για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εξωδικαστικές δολοφονίες, βασανισμούς αντιπάλων του Καντίροφ, ενώ έχουν στοχεύσει σκληροπυρηνικούς θρησκευτικούς ηγέτες και ΛΟΑΤΚΙ Τσετσένους.
Γε (αρχαία Κίνα)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Κίνας
Καντιροβίτες
Ιστορικό
μικρογραφία| Ο Ραμζάν Καντίροφ (στα δεξιά) με τον [[Ντμίτρι Μεντβέντεφ το 2008.]]Οι Καντιροβίτες εμφανίστηκαν το 1994 ως παράνομη πολιτοφυλακή με επικεφαλής τον Αχμάντ Καντίροφ, μετέπειτα Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Τσετσενίας και πατέρα του Ραμζάν Καντίροφ, ενώ οι Καντιροβίτες πολέμησαν για πρώτη φορά στο πλευρό της Τσετσενικής-Ισλαμικής Δημοκρατίας.
Ο όρος Καντιροβίτες χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στο πλαίσιο του πολέμου της Τσετσενίας το 1999, όταν η πολιτοφυλακή του Καντίροφ πολέμησε στο πλευρό της Ρωσικής Ομοσπονδίας κατά των αυτονομιστών. Ο Αχμάτ Καντίροφ δολοφονήθηκε το 2004 και η ηγεσία της πολιτοφυλακής πέρασε στον γιο του, Ραμζάν Καντίροφ. Το 2006, η πολιτοφυλακή απέκτησε νομιμοποίηση καθώς έγινε μέρος της Ρωσικής Εθνοφρουράς. Μετά το τέλος του πολέμου της Τσετσενίας το 2009, δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης κατηγόρησαν τους Καντιροβίτες για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (π.χ. δολοφονίες και βασανιστήρια). Οι Καντιροβίτες έχουν ισχυριστεί ότι δεν «ένιωθαν δεσμευμένοι από κανένα νομικό κανόνα» επειδή ενεργούσαν αυτόνομα κατά τη διάρκεια του πολέμου και δεν υπάγονταν στο ρωσικό υπουργείο Εσωτερικών.
Ματσάνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Καντιροβίτες
Εμπλοκή στην Ουκρανία
Με το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία το 2014, εμφανίστηκαν συνεκτικοί σχηματισμοί Τσετσένων μαχητών στην ανατολική Ουκρανία, όπου πιστεύεται ότι ήταν Τσετσένοι μαχητές του Καντίροφ, αν και ο Καντίροφ αρνήθηκε τον ισχυρισμό. Ο διοικητής του τάγματος των περίπου 300 Τσετσένων που πολεμούσαν υπέρ των αυτονομιστών του Ντονμπάς ισχυρίστηκε ότι εισήλθαν στον πόλεμο από μόνοι τους, αλλά οι παρατηρητές υποψιάζονταν ότι αυτοί εστάλησαν να πολεμήσουν με τους φιλορώσους αυτονομιστές για να λειτουργήσουν ως αντίβαρο στους Τσετσένους εθελοντές που πολεμούσαν στο πλευρό της Ουκρανίας.
Το 2016 η Ρωσία παραβίασε τη συμφωνία αποστρατιωτικοποίησης των νησιών Σβάλμπαρντ. Το 2016, Τσετσένοι αλεξιπτωτιστές χρησιμοποίησαν το αεροδρόμιο του Λονγκγεαρμπιούεν για να κάνουν μια στρατιωτική άσκηση.
Τον Μάρτιο του 2021, η ρωσική εφημερίδα Νόβαγια Γκαζέτα δημοσίευσε ένα άρθρο της Γιελένας Μιλάσινα, βασισμένο σε μαρτυρίες ενός πρώην αξιωματικού των Καντιροβιτών. Κατέθεσε ότι οι Καντιροβίτες βασάνιζαν ανθρώπους μέχρι θανάτου στο υπόγειο του αρχηγείου των Καντιροβιτών. Σύμφωνα με δημοσίευμα στο Der Spiegel (Δεκέμβριος 2021), οι Καντιροβίτες αρνήθηκαν ότι συνέβαινε κάτι τέτοιο, απειλώντας μάλιστα την Νόβαγια Γκαζέτα με απροσδιόριστες συνέπειες αν δεν σταματήσει αυτό που οι Καντιροβίτες αποκαλούσαν "προσβολές".
Με την κλιμάκωση του πολέμου στην Ουκρανία λόγω της ρωσικής εισβολής, τρία καντιροβίτικα συντάγματα αναπτύχθηκαν στις γραμμές του μετώπου στην Ουκρανία. Γενικότερα οι καντιροβίτες έχουν αναπτύξει ενεργή παρουσία στα μέτωπα της Ουκρανίας.
Διάφορα μέσα ενημέρωσης, επικαλούμενα πληροφορίες από ουκρανικές υπηρεσίες ασφαλείας, ανέφεραν ότι μια μονάδα Καντιροβιτών που είχε σταλεί στην Ουκρανία, και της είχε ανατεθεί να δολοφονήσει τον Ουκρανό Πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, εξοντώθηκε από τις ουκρανικές δυνάμεις ασφαλείας. Παράλληλα, αν και αυτή η πληροφορία προβλήθηκε από τους Ουκρανούς, δεν μπορούσε να επαληθευτεί από ανεξάρτητη πηγή. Σύμφωνα με τον Ολεξίι Ντανίλοφ, συνεργάτη του Ζελένσκι, οι πληροφορίες για τη δολοφονία του Ζελένσκι γνωστοποιήθηκαν στην ουκρανική υπηρεσία πληροφοριών από την αντίστοιχη ρωσική υπηρεσία πληροφοριών επειδή δεν ήθελε να εμπλακεί στον πόλεμο.
Αυτόπτες μάρτυρες της σφαγής της Μπούτσας ήταν παρόντες ορισμένοι «νεαροί στρατιώτες» στην πόλη προτού φτάσουν στην πόλη άλλες ρωσικές δυνάμεις (συμπεριλαμβανομένων των Καντιροβιτών) και αρχίσουν οι συστηματικές επιθέσεις εναντίον αμάχων. Το Ρόιτερς έχει επίσης επιβεβαιώσει την παρουσία Τσετσένων στρατιωτικών στην πόλη κατά τη διάρκεια της ρωσικής κατοχής της. Σύμφωνα με ραδιοφωνικά μηνύματα που υπεκλάπησαν από την γερμανική Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Πληροφοριών, οι εκτελέσεις, οι βιασμοί και τα βασανιστήρια πολιτών από τις ρωσικές στρατιωτικές μονάδες που ήταν παρούσες στην πόλη, διατάχθηκαν σκόπιμα με τις εντολές της ρωσικής στρατιωτικής ηγεσίας, με στόχο να τρομοκρατήσουν τον πληθυσμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσο-Ουκρανικός Πόλεμος Κατηγορία:Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία (2022) Κατηγορία:Παραστρατιωτικές οργανώσεις Κατηγορία:Τσετσενία Κατηγορία:Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις
Μιλτσάνο
Το Μιλτσάνο (ιταλικά: Milzano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Πελεκανάδα Μεσσηνίας
Η Πελεκανάδα είναι ημιορεινός οικισμός κοντά στον Αριστομένη και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Μεσσήνης, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Η Πελεκανάδα βρίσκεται νότια από τον Αριστομένη από τον οποίο απέχει περίπου 4,5 χιλιόμετρα. Έχει υψόμετρο 282 μέτρα και απέχει από τις ακτές του Κόλπου της Μεσσηνίας περίπου 14,5 χιλιόμετρα. Κοντά στην Πελεκανάδα βρίσκονται, προς τα βορειοδυτικά της το Μηλιώτι σε απόσταση 4,5 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νοτιοδυτικά της το Κουρτάκι και ο Βλάσης σε απόσταση 2,5 και 5 περίπου χιλιομέτρων και προς τα νοτιοανατολικά της η Άνω Δροσιά και η Δροσιά σε απόσταση 2,5 και 3 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα. Επίσης η Πελεκανάδα βρίσκεται στα δυτικά από την έδρα του δήμου, την Μεσσήνη, από την οποία απέχει 22 περίπου χιλιόμετρα.
Ιστορία
Το χωριό, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής τόσο της Μεσσήνης στη σύγχρονη εποχή, όσο και της Κορώνης κατά την μεσαιωνική εποχή και της Πυλίας κατά την μυκηναϊκή εποχή. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Ένας από τους αρχικούς οικισμούς που συναποτέλεσαν το χωριό, αναφερόταν στην περίοδο της φραγκοκρατίας ως Voianno, ενώ τουλάχιστον από τα χρόνια της Β’ Ενετοκρατίας αναφέρεται πλέον η ονομασία του χωριού ως Πελεκανάδα. Κατά την οθωμανική περίοδο πιθανολογείται ότι η Πελεκανάδα δεν ήταν ακόμη ένας ενιαίος οικισμός, αλλά διάσπαρτοι μικρότεροι οικισμοί, σε κοντινή απόσταση, γύρω από έναν κεντρικό, οι οποίοι μετά την απελευθέρωση ενώθηκαν σε έναν. Σύμφωνα, με την επικρατέστερη από τις εκδοχές της τοπικής παράδοσης, το χωριό πήρε το όνομά του από τους ντόπιους τεχνίτες - μαστόρους («πελεκητές») που κατεργάζονταν την πέτρα, ένα από τα βασικά οικοδομικά υλικά παλαιοτέρων εποχών και οι οποίοι ήταν περιζήτητοι στην ευρύτερη περιοχή.
Β΄ Ενετοκρατία
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας αναφερόταν ως η Πελεκανάδα (Placanede saimogli ή Pelecanada ). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο.
Νεότερη ιστορία
Τον 19ο αιώνα συναντάται η ονομασία του χωριού ως Pélékanada, σύμφωνα με τον Pouqueville, το 1815, ο οποίος αναφέρει ότι είχε 40 κατοίκους και επίσης ως Pélékanada, οικισμός της Επαρχίας Κορώνης (γαλλικά: Éparchie de Koron) στον οποίο έμεναν 28 οικογένειες, σύμφωνα με την απογραφή του 1829, που έγινε από την «επιστημονική αποστολή του Μοριά» (Mission scientifique de Morée), τμήμα της γαλλικής αποστολής με την ονομασία Εκστρατεία του Μοριά (Expédition de Morée), η οποία ήταν αποστολή εκστρατευτικού σώματος 13.000-15.000 ανδρών, υπό την αρχηγία του Νικολάου - Ιωσήφ Μαιζώνος στην Πελοπόννησο, μεταξύ των ετών 1828 και 1833, ενώ η πρώτη επίσημη ονομασία του χωριού, μετά από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, ήταν επίσης ως η Πελεκανάδα.
Διοικητική ιστορία
Η Πελεκανάδα προσαρτήθηκε αρχικά, το 1835, στον Δήμο Βίαντος, που είχε ως έδρα το Ζαϊμόγλι (σήμερα η Δροσιά), ως το 1840, που ο δήμος αυτός καταργήθηκε και ο οικισμός αποσπάται από τον Δήμο Βίαντος και προσαρτάται στον παλαιό Δήμο Βουφράσου (ο οποίος, από το 1882, μετονομάστηκε σε Δήμο Βουφράδος), με έδρα τον Χατζή, όπου και παρέμεινε ως και το 1912 που ο δήμος καταργήθηκε. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Πελεκανάδα στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Βουφράσου της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 169 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Το 1912 το χωριό προσαρτάται και γίνεται έδρα στην Κοινότητα Πελεκανάδας, στην οποία προσαρτήθηκε επίσης το 1912 ο οικισμός Ζαϊμόγλι (ή Ζαΐμογλη Άνω και Κάτω, σήμερα η Άνω Δροσιά και η Δροσιά), ο οποίος παρέμεινε στην κοινότητα ως το 1928. Η Πελεκανάδα παρέμεινε ως οικισμός και έδρα της Κοινότητας Πελεκανάδας, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», η Πελεκανάδα υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Αριστομένους, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» η Πελεκανάδα ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Μεσσήνης. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αιπείας, Ανδρούσας, Αριστομένους, Βουφράδων, Ιθώμης, Μεσσήνης, Πεταλιδίου και της Κοινότητας Τρικόρφου. Η Πελεκανάδα σήμερα είναι η έδρα και ο μοναδικός οικισμός της Τοπικής Κοινότητας της Πελεκανάδας του Δήμου Μεσσήνης.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 204 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Κτίρια - αξιοθέατα
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια και το παλαιό Δημοτικό Σχολείο, υπάρχει η ιστορική εκκλησιά του χωριού, που ανάγεται στους ύστερους βυζαντινούς χρόνους, ο Ιερός Ναός του Αγίου Βασιλείου, καθώς επίσης και ο Ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου, οι οποίοι υπάγονται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας,
Γιορτή του Κολοκυθιού
Ο Σύλλογος Γυναικών της Πελεκανάδας διοργανώνει κάθε χρόνο, τον Αύγουστο, στον χώρο του προαύλιου του Δημοτικού Σχολείου του χωριού, την Γιορτή του Κολοκυθιού, στην οποία προσέρχεται πλήθος κόσμου από τις γειτονικές περιοχές, γίνεται παρουσίαση των τοπικών προϊόντων και ακολουθεί γλέντι με φαγητό, κρασί και χορούς. Στη γιορτή αυτή παρουσιάζονται επίσης, από τις γυναίκες του χωριού, διάφορα τοπικά εδέσματα με ποικίλες συνταγές μαγειρικής, οι οποίες έχουν ως βασικό προϊόν την μεγάλη κολοκύθα ή τα μικρότερα κολοκύθια, για φαγητά με γλυκές και αλμυρές γεύσεις.
Το κάστρο της Πελεκανάδας και οι γέφυρες του ποταμού Βελίκα
Σύμφωνα με ερευνητές της τοπικής ιστορίας, στην περιοχή ανάμεσα στην Πελεκανάδα και το χωριό Στρέφι, στην τοποθεσία Μπελέρμπεη διασώζονται τα ερείπια παλαιού κάστρου, το οποίο πιθανολογείται, ότι κατασκευάσθηκε, στα τέλη της Α' Ενετοκρατίας, χωρίς πάντως να έχει επιβεβαιωθεί αυτό, προς το παρόν, με κάποια σχετική αρχαιολογική έρευνα. Το κάστρο αναφέρεται επίσης ως Κάστρο της Πελεκανάδας ή Κάστρο της Βουφράδας ή Κάστρο του Στρεφιού ή «Κάστρο Ντεμπρίζ», λόγω της κοντινής γέφυρας με το ίδιο όνομα. Κάποιοι από τους ερευνητές θεωρούν ότι πρόκειται για ένα από τα δυο φράγκικα κάστρα, τα οποία αναφέρονται στις μεσαιωνικές πηγές, ότι βρίσκονταν στην ευρύτερη περιοχή, δηλαδή είτε για το κάστρο Molines, είτε για το κάστρο Castemu. Το κάστρο της Πελεκανάδας ή παλιόπυργος, όπως τον ονομάζουν οι κάτοικοι της περιοχής, είναι χτισμένο σε στρατηγική θέση, έχοντας ορατότητα στην απέραντη πεδιάδα της Μεσσηνίας. Οι περισσότεροι ερευνητές της τοπικής ιστορίας, που έχουν ασχοληθεί με το κάστρο αυτό και ιδιαίτερα ο φιλόλογος Βασίλειος Παυλόπουλος (πατέρας του νυν ΠτΔ Προκόπη Παυλόπουλου), στο βιβλίο του «Πελεκανάδα», πιστεύουν ότι το κάστρο αυτό «το έχτισαν οι Ενετοί προκειμένου να προφυλάξουν τις πύλες εισόδου των ενετικών κτήσεων (Μεθώνης, Πύλου κ.λπ.) από τις αναμενόμενες επεκτατικές ορέξεις των Τούρκων».
Κοντά στο κάστρο υπάρχουν επίσης τρεις γέφυρες, οι οποίες θεωρούνταν ως βασικές πύλες εισόδου, της μεσαιωνικής διαδρομής μεταξύ Ανδρούσας και Ναυαρίνου, τις οποίες χρησιμοποιούσε ο διαβάτης για να περάσει το ποτάμι Βελίκα, Πρόκειται για το «Γεφύρι του Αντρειωμένου», το οποίο σύμφωνα με την τοπική παράδοση έχτισε ο ίδιος ο Δίας, το «πετρογέφυρο», το οποίο πιθανώς ήταν στα βορειοδυτικά του κάστρου (δεν διασώζεται σήμερα) και το «Στρεφέικο γεφύρι» στην περιοχή Κρυφολογγιά και κοντά στο ομώνυμο χωριό, το Στρέφι, το οποίο σώζεται σε καλή σχετικά κατάσταση, θεωρείται ότι είναι ενετικής κατασκευής και απέχει 6 χιλιόμετρα από την Πελεκανάδα. Αναφέρεται επίσης ως γέφυρα Ντεμπρίζ, ενώ σύμφωνα, με τον ερευνητή της τοπικής ιστορίας και εκπαιδευτικό Γιάννη Λύρα «''λέγεται και γεφύρι του Τζέφρη, του 16ου αιώνα. Το γεφύρι είναι γοτθικού ρυθμού''».
Προσωπικότητες από την Πελεκανάδα
Από την Πελεκανάδα κατάγεται ο σημερινός Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, ο οποίος είναι γιος του φιλόλογου και γυμνασιάρχη Βασιλείου Παυλοπούλου και της Μαρίας Καραμπίνη. Επίσης ο ηθοποιός- δημοσιογράφος και απόφοιτος Θεολογικής σχολής Εθνικού και καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Πρόεδρος του συλλόγου Απανταχού Πελεκαναδαιων και Αντιπρόεδρος Παμπελοπονησιακου συλλόγου Nikos Triantafyllopoulos.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Ροσφόρ-συρ-Νενόν
Το Ροσφόρ-συρ-Νενόν (γαλλικά: Rochefort-sur-Nenon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ροσφορταίν (γαλλικά: Rochefortains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Χουμπέι
Η Χουμπέι, αναφερόμενη και ως  Χουπέι (Κινέζικα: 湖北, Πινγίν: Húběi, ΔΦΑ: /xu³⁵ peɪ̯²¹⁴⁻²¹⁽⁴⁾/), είναι επαρχία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας στην Κεντρική Κίνα. Το όνομα Χουπέι σημαίνει «βόρεια της λίμνης», αναφέρεται στην βόρεια θέση της Λίμνης Τονγκτίνγκ και προέρχεται από το Χου (hú: λίμνη) και το μπέι (běi: βόρεια). Συνορεύει με τις επαρχίες Χενάν στα βόρεια, Ανχουέι στα ανατολικά, Τζιανγκσί στα νοτιοανατολικά, Χουνάν στα νότια, τη δημοτική περιοχή Τσονγκτσίνγκ στα δυτικά, και την επαρχία Σαανσί στα βορειοδυτικά. Επίσης το υδροηλεκτρικό Φράγμα των Τριών Φαραγγιών βρίσκεται, στα δυτικά της επαρχίας.
Καταλαμβάνει έκταση 185.900 τ.χμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 57.237.740, σύμφωνα με την απογραφή του (2010). Μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσά της είναι η Ουχάν.
Διοικητική διαίρεση
Η επαρχία Χουμπέι χωρίζεται σε 13 Νομούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Κίνας
Αθανάσιος Μανέτας
Ο Αθανάσιος (Θανάσης) Μανέτας (1879–1942) ήταν επαγγελματίας μουσικός και επιφανής δεξιοτέχνης του μπουζουκιού, εκ των διαπρεπών οργανοπαικτών της επονομαζόμενης «παλαιάς αθηναϊκής σχολής» και ο πρώτος που ηχογράφησε το εν λόγω μουσικό όργανο στον ελλαδικό χώρο (1931).
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Τρίπολη Αρκαδίας το 1879. Από πολύ νωρίς απέκτησε στιβαρή μουσική κατάρτιση και εξελίχθηκε σε πρωτοπόρο ερμηνευτή. Κατά τη σταδιοδρομία του, ανέπτυξε πλούσιο και ευρύ ρεπερτόριο, που εκτεινόταν από το βαρύ ρεμπέτικο και τις περίφημες αθηναϊκές καντάδες, μέχρι τα κερκυραϊκά και κεφαλλονίτικα τραγούδια, αλλά και την ευρωπαϊκή μουσική της εποχής (βαλς, φοξ, τανγκό, καντρίλιες κ.λπ.)
Νυμφεύθηκε την Ανδρονίκη Αλεξάνδρου, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τη Βασιλική (1915–1985) και τον Κωνσταντίνο Μανέτα.
Μετά τη μετοικεσία του στην Αθήνα, η φήμη του εξαπλώθηκε. Διακρίθηκε για τον επαγγελματισμό του και έχαιρε μεγάλης εκτίμησης από τους συναδέλφους του, συνομηλίκους και νεότερους (Κερομύτης, Ζουριδάκης, Παπαϊωάνου, Βαμβακάρης, Τζόβενος, Ζαμπέτας κ.ά.) καθώς και από το ευρύ κοινό. Χάρη στο ταλέντο και την εργατικότητά του, αναδείχθηκε σε έναν από τους καλύτερα αμοιβόμενους μουσικούς της γενιάς του και κατόρθωσε να βιοπορίζεται κατ' αποκλειστικότητα από την τέχνη του. Μπόρεσε έτσι να φροντίσει για τη διαπαιδαγώγηση και τη μόρφωση των παιδών του. Γινόταν μάλιστα δεκτός, πιθανότατα ως μέλος κομπανίας, ακόμη και σε σπίτια της αστικής τάξης.
Απεβίωσε στην Αθήνα, μεσούσης της Κατοχής, στις 25 Μαρτίου 1942, σε ηλικία 63 ετών.
Τεχνοτροπία
Σύμφωνα με μαρτυρία του Γιώργου Ζαμπέτα, που θεωρούσε τον Μανέτα «μεγάλη μορφή», κατασκευαστής του μπουζουκιού του ήταν ο σπουδαίος Υδραίος μάστορας Μανώλης Κοπελιάδης (1852–1934). Το μπουζούκι αυτό ήταν τετράχορδο, πιθανώς όμως να επρόκειτο για συνδυασμό τριπλών χορδών, κυρίως στην περιοχή της μπουργκάνας και της μεσαίας. Κατά τον Μάρκο Βαμβακάρη, ο Μανέτας ήταν από τους πρώτους που έκανε χρήση του κουρδίσματος ρε-λα-ρε, του λεγόμενου «ιταλικού» ή «ευρωπαϊκού», που είναι πλέον ο καθιερωμένος τρόπος κουρδίσματος του τρίχορδου μπουζουκιού. Ανήκει στους «παλιούς δασκάλους» του μπουζουκιού, άσκησε μεγάλη επιρροή στα μουσικά δρώμενα της εποχής του και απετέλεσε πρότυπο και σημείο αναφοράς για πολλούς νεότερους. Η αθηναϊκή σχολή του μπουζουκιού, της οποίας ο Μανέτας υπήρξε μακράν ο επιφανέστερος εκπρόσωπος, διακρίνεται για μια τεχνοτροπία εκτέλεσης που απηχεί σαφείς επιρροές από τη φιλοσοφία του μαντολίνου και της ευρωπαϊκής μουσικής. Οι ηχογραφήσεις του ωστόσο τον αναδεικνύουν και ως ένα βαθύ γνώστη του ρεμπέτικου ύφους, επιβεβαιώνοντας τις σχετικές μαρτυρίες για το εύρος του ρεπερτορίου του.
Δισκογραφία
Οι τρεις σωζόμενες ηχογραφήσεις του Αθανάσιου Μανέτα συνιστούν πολύτιμα ντοκουμέντα όσον αφορά στον τρόπο παιξίματος του μπουζουκιού κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου. Κατά τον συγγραφέα και ερευνητή Σταύρο Κουρούση, «πρόκειται για συγκλονιστικές και μνημειώδεις ερμηνείες ύφους οι οποίες κυκλοφόρησαν σε ελάχιστα αντίτυπα στην εποχή τους [...] Η λαογραφική αξία τους είναι μεγάλη, καθώς πρόκειται για κάποια από τα ελάχιστα ντοκουμέντα εκτέλεσης του ρεμπέτικου του 19ου αιώνα με μπουζούκι».
Πρόκειται για αδέσποτα ζεϊμπέκικα. Τσίμπαλο παίζει ο διάσημος Γιάννης Λειβαδίτης (1879–1972). Τραγουδά ένας τραγουδιστής με το ψευδώνυμο «Σπαχάνης», αγνώστων λοιπών στοιχείων. Το μπουζούκι κρατά ρόλο συνοδείας.
Διασκευή δημοφιλέστατου παραδοσιακού τραγουδιού. Τσίμπαλο παίζει ο Γιάννης Λειβαδίτης. Τραγουδά ο επώνυμος στην εποχή του Κώστας Νούρος (1892–1972), ο επονομαζόμενος και «το αηδόνι της Σμύρνης». Το μπουζούκι αναλαμβάνει σολιστικό ρόλο.
Βιβλιογραφία
μικρογραφία|Ο Αθανάσιος Μανέτας με τη σύζυγό του Ανδρονίκη, το γένος Αλεξάνδρου. Σταύρος Κουρούσης, ''[https://www.biblionet.gr/titleinfo/?titleid=189678 Από τον ταμπουρά στο μπουζούκι. Η ιστορία και η εξέλιξη του μπουζουκιού και οι πρώτες του ηχογραφήσεις (1926–1932)]'', Οrpheumphonograph, 2013.
Σταύρος Κουρούσης, «Αθανάσιος Μανέτας. Ο πρωτοπόρος μπουζουξής της αθηναϊκής σχολής», [http://www.metronomos.gr/portfolio/%cf%84%ce%b5%cf%8d%cf%87%ce%bf%cf%82-50-%ce%ba%ce%ac%cf%81%ce%bf%ce%bb%ce%bf%cf%82-%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%bd/ Μετρονόμος, τχ. 50], Οκτώβριος-Δεκέμβριος, 2013.
Κλειάσιου Ιωάννα, ''[https://www.biblionet.gr/titleinfo/?titleid=77983 Γιώργος Ζαμπέτας: Βίος και πολιτεία. «Και η βρόχα έπιπτε... στρέιτ θρου»],'' Ντέφι, 1997.
Δημήτρης Ν. Μανιάτης, «Εκεί που ακούστηκαν οι πρώτες πενιές», Τα Νέα, 28 Ιουνίου 2013.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μπουζουκτσήδες
Λε Μουσιέρ
Το Λε Μουσιέρ (γαλλικά: Les Moussières) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μουσεράν (γαλλικά: Mousserands).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Σιτηρά
μικρογραφία|Σιτηρά στην αγορά τροφίμων Ο κόκκος  είναι ένας μικρός, σκληρός, ξηρός σπόρος, με ή χωρίς λέπυρο ή φλούδα, που συγκομίζεται από μία για ανθρώπινη ή ζωική κατανάλωση. Οι δύο κύριες εμπορικές καλλιέργειες είναι δημητριακών και όσπριων.
Μετά τη συγκομιδή, οι ξηροί σπόροι είναι πιο ανθεκτικοί από άλλα είδη τροφής, όπως τα αμυλούχα φρούτα (μπανάνες, αρτόκαρπος) και οι κονδύλοι (γλυκοπατάτες, κασάβα). Λόγω ανθεκτικότητας προτιμώνται στη γεωργική βιομηχανία, όπου η συγκομιδή γίνεται με μηχανικά μέσα, η μεταφορά γίνεται σιδηροδρομικώς ή με πλοία, αποθηκεύονται για μεγάλο χρονικό διάστημα σε σιλό, και αλέθονται για αλεύρι ή πιέζονται για έλαια. Έτσι, μεγάλες παγκόσμιες αγορές τροφίμων διαθέτουν ελαιοκράμβη, καλαμπόκι, ρύζι, σόγια, σιτάρι και άλλα δημητριακά, αλλά όχι κονδύλους, λαχανικά, ή άλλες καλλιέργειες.
Δημητριακά
μικρογραφία|Κόκκοι [[Δημητριακά|σιτηρών από αριστερά προς τα δεξιά: σιτάρι, όλυρα, κριθάρι, βρώμη.]] Όλες οι καλλιέργειες δημητριακών είναι μέλη της οικογένειας Ποοειδών ή Αγρωστωδών. Οι σπόροι τους περιέχουν σημαντική ποσότητα αμύλου, έναν υδατάνθρακα που παρέχει διατροφική ενέργεια.
Δημητριακά ψυχρής περιόδου
μικρογραφία|137x137εσ|[[Κριθάρι]] μικρογραφία|133x133εσ|Σίκαλη μικρογραφία|100x100εσ|Κόκκοι ρυζιού
Ψευδοδημητριακά
μικρογραφία|100x100εσ|[[Φαγόπυρον το εδώδιμον|Φαγόπυρο]] Αμυλώδεις κόκκοι από πλατύφυλλες οικογένειες δικοτυλήδονων φυτών:
Όσπρια
μικρογραφία|123x123εσ|[[Φακή|Φακές]] Τα όσπρια της (υπο)οικογένειας των Ψυχανθών έχουν μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη από τα άλλα φυτικά τρόφιμα, περίπου 20%, ενώ η σόγια έχει έως και 35%. Περιέχουν επίσης υδατάνθρακες και λιπαρά. Στην κατηγορία περιλαμβάνονται:
Ελαιόσποροι
Οι ελαιόσποροι καλλιεργούνται κυρίως για την εξαγωγή του λαδιού. Τα φυτικά έλαια παρέχουν διατροφική ενέργεια και μερικά απαραίτητα λιπαρά οξέα. Επίσης, χρησιμοποιούνται ως καύσιμα και λιπαντικά.
Οικογένεια Κραμβοειδών (Brassicaceae)
μικρογραφία|100x100εσ|Ελαιοκράμβη
Oικογένεια Αστεροειδών (Asteraceae)
μικρογραφία|100x100εσ|Ηλιόσποροι
Αναφορές
Κατηγορία:Καλλιέργειες Κατηγορία:Κάρυα και ελαιούχοι σπόροι Κατηγορία:Συστατικά τροφίμων Κατηγορία:Τρόφιμα πρώτης ανάγκης Κατηγορία:Τύποι φαγητού
Μόντε Ίζολα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Μόννο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Μοντιτσέλλι Μπρουζάτι
Το Μοντιτσέλλι Μπρουζάτι (ιταλικά: Monticelli Brusati) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Χουνάν
Η Χουνάν (Κινέζικα: 湖南, Πινγίν: Húnán) είναι επαρχία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας στη Νοτιοκεντρική Κίνα και βρίσκεται στα νότια του μεσαίου ρου του Ποταμού Γιανγκτσέ και στα νότια της Λίμνης Ντονγκτίνγκ. Το όνομα Χουνάν σημαίνει «νότια της λίμνης» και προέρχεται από το Χου (hú: λίμνη) και το νάν (nán: νότια). Συνορεύει με την επαρχία Χουμπέι στο βορρά, την επαρχία Γιαγξί στα ανατολικά, την επαρχία Γκουαντόνγκ στο νότο, την αυτόνομη περιφέρεια Γκουανξί στα νοτιοδυτικά, την επαρχία Γκουιζού στα δυτικά, και τη δημοτική περιοχή Τσονγκίνγκ στα βορειοδυτικά.
Καταλαμβάνει έκταση 211.800 τ.χμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 65.683.722, σύμφωνα με την απογραφή του (2010). Μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσά της είναι η Τσανγκσά.
Διοικητική διαίρεση
Η επαρχία Χουνάν χωρίζεται σε 14 Νομούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Κίνας
Λαβινί (Ζυρά)
Το Λαβινί (γαλλικά: Lavigny) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λαβινουά (γαλλικά: Lavinois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Μοντικιάρι
Το Μοντικιάρι (ιταλικά: Montichiari) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Μοντιρόνε
Το Μοντιρόνε (ιταλικά: Montirone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Νεβιλέ
Το Νεβιλέ (γαλλικά: Neuvilley) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Νεβιλέν (γαλλικά: Neuvillins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Φραγκίσκη της Λωρραίνης, δούκισσα του Βαντόμ
Η Φραγκίσκη, γαλλ. Françoise (Νοέμβριος 1592 - 8 Σεπτεμβρίου 1669) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόρη του δούκα του Μερκέρ & της δούκισσας του Πεντιέβρ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Βαντόμ & Μπωφόρ. Ως το μόνο τέκνο των γονέων της, έγινε δούκισσα του Μερκέρ και Πεντιέβρ ιδίω δικαιώματι (suo jure).