cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φραν Βέλεθ
Καριέρα σε συλλόγους
Ο Φραν Βέλεθ ξεκίνησε την σταδιοδρομία του στις ακαδημίες της Ταρραγόνα. Το 2010 έγινε μέλος της κανονικής ομάδας, διανύοντας μια 3ετία με 2 δανεισμούς και μία χρονιά με συνολικά 38 συμμετοχές και 4 γκολ. Το 2013 υπέγραψε στην Αλμερία αρχικά για την ομάδα β' (26 συμμετοχές, 2 γκολ) και μετέπειτα για την κανονική ομάδα (75 συμμετοχές, 2 γκολ). Το 2017 εντάχθηκε στην Βίσλα Κρακοβίας, όπου έμεινε για έναν χρόνο αφότου έρθει στην Ελλάδα για λογαριασμό του Άρη. Έμεινε για μια 2ετία στην Θεσσαλονίκη, σκοράροντας και στο ντέρμπι απέναντι στον ΠΑΟΚ στις 24 Φεβρουαρίου του 2019, στην Τούμπα (1-1 ισοπαλία) και στο  Κλεάνθης Βικελίδης  (4-2 νίκη) στις 5 Ιανουαρίου του 2020. Τον Φεβρουάριο του ίδιου χρόνου, συμφώνησε με τον Τσάβι Ρόκα και τον Ιούλιο ανακοινώθηκε από τον Παναθηναϊκό για 3 χρόνια. Στις 28 Φεβρουαρίου του 2021, σκόραρε στο Αθηναϊκό ντέρμπι, στην εντός έδρας ισοπαλία της ομάδας του απέναντι στην ΑΕΚ. Στις 30 Ιουνίου 2022, μετακόμισε στην Αλ-Φατέχ, έναντι 800χιλ. ευρώ.
Στατιστικά καριέρας
Μέχρι τις 4 Ιουλίου 2022
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Καταλανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τερθέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΓ Ταρραγόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΝ Αλμερία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βίσλα Κρακοβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πολωνία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Μάρια Κατσίνσκα
Η Μάρια Χελένα Κατσίνσκα (πολωνικά: Maria Helena Kaczyńska) (21 Αυγούστου 1942 – 10 Απριλίου 2010) ήταν η πρώτη κυρία της Πολωνίας από το 2005 έως το 2010 ως σύζυγος του Προέδρου Λεχ Κατσίνσκι. Αυτή και ο σύζυγός της έχασαν τη ζωή της στο αεροπορικό δυστύχημα στη ρωσική πόλη Σμολένσκ.
Πρώιμη και προσωπική ζωή
Η Κατσίνσκα γεννήθηκε στη Μαχάβα (κοντά στο Καμπίλνικ, τώρα Λευκορωσία). Οι γονείς της ήταν οι Λίντια και Τσέσουαφ Ματσκιέβιτς. Ο πατέρας της πολέμησε στον Πολωνικό Εσωτερικό Στρατό στο Βίλνιους, ενώ ένας θείος της πολέμησε στο Πολωνικό II Σώμα του Στρατηγού Βουαντίσουαφ Άντερς στη Μάχη του Μόντε Κασίνο και ένας άλλος θείος δολοφονήθηκε από το Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων (σοβιετική μυστική αστυνομία) κατά τη Σφαγή του Κάτιν.
Η Κατσίνσκα παρακολούθησε σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στη Ράμπκα-Ζντρούι στη νότια Πολωνία. Σπούδασε οικονομικά μεταφορών και εξωτερικό εμπόριο στο Σόποτ στο σημερινό Πανεπιστήμιο του Γκντανσκ. Μετά την αποφοίτησή της το 1966, εργάστηκε στο Ναυτικό Ινστιτούτο στο Γκντανσκ, όπου γνώρισε τον Λεχ Καζίνσκι το 1976. Παντρεύτηκαν το 1978 και απέκτησαν μια κόρη. Εκτός από τη μητρική της πολωνική, η Μάρια Κατσίνσκα μιλούσε τέσσερις γλώσσες, αγγλικά, γαλλικά και ικανοποιητικά ισπανικά και ρωσικά.
Θάνατος
Στις 10 Απριλίου 2010, στις 10:41 Ώρα Μόσχας (06:41 UTC), η Μάρια Κατσίνσκα και ο σύζυγός της, ο Πολωνός Πρόεδρος Λεχ Κατσίνσκι, σκοτώθηκαν όταν το Tupolev Tu-154 της Πολωνικής Πολεμικής Αεροπορίας συνετρίβη ενώ προσπαθούσε να προσγειωθεί στο Αεροδρόμιο Βόρειου Σμολένσκ στη ρωσική πόλη Σμολένσκ. Και οι 89 επιβάτες και τα 7 μέλη του πληρώματος σκοτώθηκαν. Οι Κατσίνσκι ταξίδευαν μαζί με πολλά ανώτερα κυβερνητικά στελέχη σε ένα ταξίδι για τον εορτασμό της 70ης επετείου από τη Σφαγή του Κάτιν του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου χιλιάδες Πολωνοί στρατιωτικοί εκτελέστηκαν από το Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων.
Ενταφιάστηκε μαζί με τον σύζυγό της στις 18 Απριλίου 2010 στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας. Το ημερολόγιό της βρέθηκε από την κόρη της μετά τον θάνατό της, προκαλώντας το ενδιαφέρον πολλών εκδοτών που ήθελαν να το αγοράσουν και να το κυκλοφορήσουν. Ωστόσο, η Μάρτα Κατσίνσκα-Ντουμπιενιέτσκα είπε ότι το ημερολόγιο ήταν πολύ πολύτιμο για να το πουλήσει και εξήγησε επίσης ότι δεν ήταν πιθανό να αποκαλύψει το περιεχόμενό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώτες Κυρίες της Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Γκντανσκ Κατηγορία:Θύματα της αεροπορικής καταστροφής στο Σμολένσκ Κατηγορία:Ενταφιασμοί στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος του Βιτάουτας του Μέγα Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος του Πρίγκιπα Ερρίκου
Κουμμπάλγκαρ
μικρογραφία|Φρούριο Κουμμπάλγκαρ, πολιτεία Ρατζαστάν, Ινδία Το φρούριο Κουμμπάλγκαρ (χίντι: कुम्भलगढ़ दुर्ग, που σημαίνει «φρούριο του Κουμμπά») αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο σε μήκος τείχος του κόσμου, δεύτερο μόνο μετά το Μέγα Σινικό Τείχος της Κίνας. Το μεγαλοπρεπές αυτό φρούριο βρίσκεται στην πολιτεία Ρατζαστάν, στην βορειοδυτική πλευρά της Ινδίας, χτισμένο στην κορυφή ενός λόφου σε υψόμετρο 1,100 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας πάνω στην οροσειρά Αραβάλλι. Κατασκευάστηκε στα μέσα του 15ου αιώνα υπό τη βασιλεία του Μαχαράνα Ράνα Κουμμπά προστατεύοντας το βασίλειο του Mewar και πάνω από 360 ναούς τζαϊνιστικούς και ινδουιστικούς. Το Κουμμπάλγκαρ αποτελεί πλέον μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς, προστατευόμενο από την UNESCO.
Η ιστορία του φρουρίου
μικρογραφία|Τα τείχη του φρουρίου Κουμμπαλγκάρ απέτρεψαν πολυάριθμες εχθρικές επιθέσεις. Το φρούριο έχει τις ρίζες του στο αχανές αρχαίο ινδικό βασίλειο του Μεβάρ. Για την ακρίβεια, η περιοχή στην οποία είναι χτισμένο, ήταν από τον 2ο αιώνα μ.Χ. προμαχώνας των τζαϊνιστών απογόνων των Μαουρυανών Ινδών αυτοκρατόρων. Το φρούριο χώριζε τα εχθρικά μεταξύ τους βασίλεια Μεβάρ και Μαρβάρ, προσφέροντας καταφύγιο για την βασιλική οικογένεια και το λαό του Μεβάρ. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1443 από τον Μαχαράνα Ράμπα Κουμμπά, ο οποίος σχεδίασε το Κουμμπάλγκαρ όπως και 31 ακόμη φρούρια που προστάτευαν το Μεβάρ. Η στρατηγική τοποθεσία του στο δυτικό μέρος της οροσειράς Αραβάλλι δεν επέτρεψε σε κανέναν εχθρό να καταλάβει το φρούριο, παρά μόνο όταν επιτέθηκαν ενωμένοι οι στρατοί του αυτοκράτορα Ακμπάρ, Ράτζα Ουντάι Σινγκ του Amber, Ράτζα Ουντάι Σινγκ του Μαρβάρ και Ράτζα Μαν Σινγκ του Αμπέρ, στην οποία περίπτωση αιτία της ήττας ήταν η έλλειψη πόσιμου νερού.
Σύμφωνα με πηγές, στα αρχικά στάδια της κατασκευής του το φρούριο δεν ήταν σταθερό, και έπειτα σύμφωνα με την εξήγηση ενός πνευματικού συμβούλου, απαιτούνταν μία ανθρώπινη θυσία για να σταθεροποιηθεί το τείχος. Τελικά, ένας προσκυνητής προσφέρθηκε για να θυσιαστεί. Στη μνήμη του εν λόγω προσκυνητή, στο σημείο που έπεσε το κεφάλι του έπειτα από τον αποκεφαλισμό του χτίστηκε ναός, ο οποίος αποτελεί την κύρια από τις πύλες - γνωστές και ως Πολ - του φρουρίου, αφιερωμένη στον θεό Χάνουμαν.
Στο φρούριο Κουμμπάλγκαρ κατέφυγε και ο πρίγκηπας Ουντάι το 1535 κατά την πολιορκία του Τσιτόργκαθ. Να σημειωθεί πως ο πρίγκηπας Ουντάι αποτελούσε τον διάδοχο του θρόνου ο οποίος έχτισε την πόλη Ουνταϊπούρ. Επιπλέον, το φρούριο αποτέλεσε τον τόπο γέννησης του Μαχαράνα Πρατάπ, που πολέμησε το 1576 στη μάχη του Μπαλντιχάτι εναντίον του στρατού του Ακμπάρ.
Το φρούριο ανακαινίστηκε άλλη μία φορά από τον Μαχαράνα Φατέχ Σινκ κατά τον 19ο αιώνα. Πλέον αποτελεί μουσείο και μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς μαζί με ακόμη 5 μεγαλοπρεπή φρούρια του Ρατζαστάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φρούρια στην Ινδία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ινδία
Ματζούκα
Η Ματζούκα ήταν γεωγραφική περιοχή και βάνδον της μεσαιωνικής Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντος (1204–1461) στη βορειοανατολική Μικρά Ασία (σημερινή Τουρκία). Η διοικητική της πρωτεύουσα ήταν το Δικαίσιμον (ή Καρυά, τούρκικα Τζεβιζλίκ). Η περιοχή αντιστάθηκε για λίγο μετά την οθωμανική κατάκτηση της Τραπεζούντας το 1461, αλλά τελικά υποτάχθηκε και έγινε ναχιγές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Δεν μαρτυρείται πριν από τον 13ο αιώνα, αλλά είναι πιθανό να υπήρχε ήδη ως τμήμα του μεσοβυζαντινού θέματος Χαλδίας, καθώς οι μεσαιωνικές διοικητικές περιφέρειες στην περιοχή συνέπιπταν με γεωγραφικές περιοχές και συνάδουν μέχρι σήμερα.
Τα όρια της Ματζούκας εκτείνονταν νότια και νοτιοδυτικά του Μίθριου όρους, το νότιό του όριο κατά μήκος μιας γραμμής που εκτεινόταν από την κορυφή Ζύγανα της Οροσειράς του Παρυάδρη στα δυτικά και τις Ποντιακές Πύλες στα ανατολικά.
Η στρατηγική της σημασία ήταν μεγάλη, καθώς φύλαγε τις προσεγγίσεις προς την Τραπεζούντα, την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας, καθώς η Ματζούκα ήταν η καρδιά της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντος. Γύρω από την πρωτεύουσα της περιοχής υπήρχαν τα δάση όπου οι αυτοκράτορες είχαν τα θερινά τους ανάκτορα. Οι ντόπιοι κάτοικοι ήταν αγρότες και κτηνοτρόφοι, και είχαν τη φήμη των πολεμιστών, παίζοντας σημαντικό ρόλο στην απόκρουση των τουρκικών επιδρομών.
Μεταξύ 1384 και 1408, το νέο βάνδον της Παλαιοματζούκας δημιουργήθηκε από το νότιο τμήμα της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόντος
Νάντια Ρούσεβα
Η Νάντια Ρούσεβα (ρωσ. Надя Рушева, πλήρες όνομα Ναϊντάν Νικολάγιεβνα Ρούσεβα, ρωσ. Найдан Николаевна Рушева, 31 Ιανουαρίου 1952, Ουλάν Μπατόρ, Μογγολία - 6 Μαρτίου 1969, Μόσχα, ΕΣΣΔ) ήταν Ρωσίδα καλλιτέχνις. Έχοντας αρχίσει να σχεδιάζει από την ηλικία των πέντε ετών, είχε δημιουργήσει πάνω από 10.000 έργα τέχνης πριν τον θάνατο της, σε ηλικία 17 ετών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 31 Ιανουαρίου του 1962 στο Ουλάν-Μπατόρ της Μογγολίας, στην οικογένεια του Ρώσου ζωγράφου Νικολάι Κονσταντίνοβιτς Ρούσεφ και της Τιβανής μπαλερίνας Νατάλια Ντοϊντάλοβνα Αζικμάα. Όπως τα περισσότερα παιδιά, η Ρούσεβα άρχισε να ζωγραφίζει περίπου στην ηλικία των 5 ετών. Μόλις στα 7 της, όμως, η οικογένειά της άρχισε να παίρνει στα σοβαρά τις καλλιτεχνικές της προσπάθειες. Άρχισε να ζωγραφίζει κάθε μέρα και μια φορά ζωγράφισε 36 εικονογραφήσεις του «Παραμυθιού του Τσάρου Σαλτάν» σε ένα μόνο βράδυ, ενώ ο πατέρας της της διάβαζε την ιστορία. Σύμφωνα με πληροφορίες, η Ρούσεβα δεν έκανε προσχέδια ή σκίτσα, ούτε χρησιμοποιούσε συχνά γόμα. Σύμφωνα με την ίδια «ζω τη ζωή αυτών που ζωγραφίζω. Πρώτα τους βλέπω... εμφανίζονται στο χαρτί ως υδατογραφήματα, και πρέπει να κάνω κάτι για να τα ζωντανέψω...» Η Ρούσεβα είναι πιο διάσημη για τις εικονογραφήσεις του Μαιτρ και της Μαργαρίτας του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ. Αρχικά απαγορευμένο στη Σοβιετική Ένωση, το βιβλίο περιέχει δύο παράλληλες ιστορίες: την ιστορία του Μαιτρ και της Μαργαρίτας και την ιστορία των τελευταίων ημερών του Ιησού Χριστού όπως γράφτηκε από τον Μαιτρ. Λέγεται ότι οι εικονογραφήσεις της Ρούσεβα για τη Μαργαρίτα μοιάζουν πολύ με τη σύζυγο του Μπουλγκάκοφ, Γιελένα, την οποία η Ρούσεβα δεν γνώρισε ποτέ. Η Γιελένα Μπουλγκάκοβα είπε αργότερα, «Μακάρι να γνώριζα αυτό το καταπληκτικό και λεπτό πλάσμα, τη Νάντια Ρούσεβα».
Θάνατος και υστεροφημία
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Οικογενειακός τάφος των Ρούσεφ στο νεκροταφείο Ποκρόφ Πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία που προέκυψε από συγγενές ελάττωμα των εγκεφαλικών αρτηριών στις 6 Μαρτίου 1969. Η Νάντια θάφτηκε στο νεκροταφείο Ποκρόφ στη Μόσχα.
Ο αστεροειδής 3516 Ρούσεβα πήρε το όνομά του από τη Νάντια.
Γουλιέλμος Τέλλος (όπερα)
Το Γουλιέλμος Τέλλος (ιταλικά: Guglielmo Tell) είναι μία όπερα σε τέσσερις πράξεις του Τζοακίνο Ροσσίνι, σε ένα λιμπρέτο του ντε Ζουί και του Μπις, βασισμένο στο θεατρικό έργο του Φρίντριχ Σίλερ, Γουλιέλμος Τέλλος (1804). Αυτή ήταν και η τελευταία όπερα του Ροσσίνι, αν και έζησε από τότε σχεδόν 40 χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες του Τζοακίνο Ροσσίνι Κατηγορία:Όπερες στη γαλλική γλώσσα
Μπερνάρντο Βιττόνε
thumb|Ο ενοριακός ναός του Γκρινιάσκο Ο Μπερνάρντο Αντόνιο Βιττόνε (Bernardo Antonio Vittone, 19 Αυγούστου 1704 – 19 Οκτωβρίου 1770) ήταν Ιταλός αρχιτέκτονας και συγγραφέας, ένας από τους τρεις σημαντικότερους αρχιτέκτονες του μπαρόκ που διακρίθηκαν στην περιοχή του Πεδεμόντιου στη βόρεια Ιταλία (οι άλλοι δύο ήταν οι προγενέστεροι Φιλίπο Γιουβάρα και Γκουαρίνο Γκουαρίνι). Από τους τρεις, ο Βιττόνε ήταν ο μόνος που γεννήθηκε στο Πεδεμόντιο. Πέτυχε μία σύνθεση της χωρικής επινοητικότητας του Γιουβάρα και της επιδεξιότητας μηχανικού του Γκουαρίνι, ιδίως στον σχεδιασμό των ναών, για τους οποίους είναι και γνωστός.
Ζωή και έργο
Ο γεννήθηκε στο Τορίνο σε οικογένεια εμπόρων. Πιθανώς να γνώρισε την αρχιτεκτονική από τον θείο του, τον αρχιτέκτονα Τζαν Τζάκομο Πλαντέρυ, και ίσως να είχε εργασθεί ως βοηθός του Γιουβάρα προτού φύγει για τη Ρώμη. Στη Ρώμη ο Βιττόνε κέρδισε ένα πρώτο βραβείο στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά το 1732. Οι αρχιτεκτονικές μελέτες του στη Ρώμη περιελάμβαναν έργα του Κάρλο Φοντάνα και λίγο πριν την επιστροφή του στο Τορίνο εκλέχθηκε μέλος της Ακαδημίας (1733).
Από το 1735 ο Βιττόνε ασχολήθηκε με την ετοιμασία για δημοσίευση του έργου του αείμνηστου Γκουαρίνι Architettura Civile (1737). Μετά τον θάνατο του Γιουβάρα το 1736, ο Βιττόνε έλαβε αρκετές αναθέσεις για σχέδια κτηρίων.
Τα πλέον δημιουργικά και αξιομνημόνευτα έργα του Βιττόνε είναι ενοριακοί ναοί σε μικρούς οικισμούς. Το Ιερό του Ευαγγελισμού του Βαλινόττο (1738-1739), κοντά στο Καρινιάνο ανεγέρθηκε για τους εργαζόμενους στους αγρούς και είναι ένα από τα αριστουργήματά του. Σημαντικός είναι και ο ναός της Αγίας Κιάρα στο Μπρα (1741-1742).
Ο Βιττόνε συνέγραψε δύο αρχιτεκτονικές πραγματείες. Η πρώτη ήταν η πολυσέλιδη Istruzioni elementari (1760), που γράφει πολλά για τους κίονες, και η δεύτερη ήταν η Istruzioni diverse (1766). Αμφότερες κυριαρχούνται από την παραδοσιακή αναγεννησιακή θεωρία των αναλογιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες
Νικήτας Σιώης
Ο Νικήτας Σιώης (Σιδηρόκαστρο Σερρών, 4 Σεπτεμβρίου 1962) είναι Έλληνας πολιτικός και επαγγελματίας οδηγός. Εξελέγη βουλευτής Σερρών με τη Χρυσή Αυγή στις εκλογές του Μαΐου του 2012 και του Ιουνίου του 2012. Τον Ιούλιο του 2012 υπέβαλε την παραίτησή του από βουλευτής και την έδρα του κατέλαβε ο πρώτος επιλαχών Αρτέμης Ματθαιόπουλος. Πληροφορίες του Τύπου ανέφεραν ότι ο Σιώης ενέδωσε σε πιέσεις που του ασκήθηκαν από τα ανώτατα ηγετικά κλιμάκια της Χρυσής Αυγής. Διετέλεσε επίσης περιφερειακός σύμβουλος της περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας.
Τον Οκτώβριο του 2013 συνελήφθη για παραβάσεις της νομοθεσίας περί όπλων, φωτοβολίδων και πυροτεχνικών αθυρμάτων. Σε έρευνα που έγινε στην οικία του βρέθηκε μεταξύ άλλων, μια καραμπίνα, ένα μαχαίρι, οκτώ στυλιάρια και άλλα αντικείμενα. Λόγω της σύλληψης τέθηκε σε αργία από τη Βουλή στην οποία υπηρετούσε ως μετακλητός υπάλληλος του κόμματος.
Τον Μάρτιο του 2015, καταδικάστηκε (μαζί με ένα ακόμα μέλος της Χρυσής Αυγής) σε ποινή φυλάκισης 12 μηνών για τον ξυλοδαρμό μέλους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που συνέβη τον Οκτώβριο του 2012. Κρίθηκε ένοχος για επικίνδυνη σωματική βλάβη, οπλοχρησία και οπλοκατοχή. Η ποινή είχε ανασταλτικό χαρακτήρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Σερρών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Χρυσή Αυγή Κατηγορία:Περιφερειακοί Σύμβουλοι Σερρών
Γκουαρίνο Γκουαρίνι
Ο Καμίλλο-Γκουαρίνο Γκουαρίνι (Camillo-Guarino Guarini, 17 Ιανουαρίου 1624 – 6 Μαρτίου 1683) ήταν Ιταλός αρχιτέκτονας του μπαρόκ, που εργάσθηκε στο Τορίνο, όπως και στη Σικελία, στη Γαλλία και στην Πορτογαλία. Επιπλέον ήταν ιερομόναχος του Τάγματος των Θεατίνων, μαθηματικός και συγγραφέας.
Βιογραφικά δεδομένα
thumb|left|Το εσωτερικό του θόλου του Παρεκκλησίου της Σινδόνης του Τορίνου Ο Γκουαρίνι γεννήθηκε στη Μόντενα και έγινε δεκτός ως δόκιμος μοναχός στο Τάγμα των Θεατίνων σε ηλικία 15 ετών. Πέρασε την περίοδο αυτή στη μονή του Αγίου Σιλβέστρου al Quirinale, στη Ρώμη, όπου μελέτησε αρχιτεκτονική, θεολογία, φιλοσοφία και μαθηματικά. Το 1647 επέστρεψε στη Μόντενα, όπου χειροτονήθηκε το 1648. Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία των Θεατίνων, καταλήγοντας προκαθήμενος (provost) αυτών το 1654. Αλλά ο πρίγκιπας Αλφόνσος Δ΄ της Μόντενα υπεστήριξε έναν άλλο υποψήφιο και έτσι ο Γκουαρίνι αντικαταστάθηκε σύντομα και υποχρεώθηκε να φύγει από τη γενέτειρά του. Για τα αμέσως επόμενα έτη της ζωής του υπάρχουν ελάχιστα εξακριβωμένα στοιχεία. Το 1656 έγινε μέλος του Οίκου των Θεατίνων στην Πάρμα, και φαίνεται ότι επισκέφθηκε την Πράγα και τη Λισαβόνα προτού δημοσιεύσει το θεατρικό έργο του La Pietà trionfante στη Μεσσήνη το 1660, όπου ήταν λέκτορας των μαθηματικών.
Ο Γκουαρίνι σχεδίασε πολυάριθμα δημόσια και ιδιωτικά κτήρια στο Τορίνο, όπως τα ανάκτορα του Καρόλου Εμμανουήλ Β΄ της Σαβοΐας και της αδελφής του Λουίζας Χριστίνας, τον ναό του Αγίου Λαυρεντίου (1666-1680), το μεγαλύτερο μέρος του Παρεκκλησίου της Σινδόνης (που φιλοξενεί την περίφημη Ιερά Σινδόνη), το Παλάτσο Καρινιάνο (1679-1685), το Κάστρο του Ρακκονίτζι και άλλα δημόσια και εκκλησιαστικά κτήρια στη Μόντενα, τη Μεσσήνη της Σικελίας, τη Βερόνα, τη Βιέννη, την Πράγα, τη Λισαβόνα και το Παρίσι. Το Παλάτσο Καρινιάνο θεωρείται ως ένα από τα πλέον υπέροχα αστικά ανάκτορα του 17ου αιώνα στην Ιταλία. Ο Γκουαρίνι φαίνεται να έχει δεχθεί επιρροές από τον Φραντσέσκο Μπορρομίνι. Από το 1657 έως το 1659 διέμεινε στην Ισπανία, όπου μελέτησε την αρχιτεκτονική των Μαυριτανών, και αυτό επηρέασε το στιλ μερικών από τα έργα του στο Τορίνο. Το 1660 εγκαταστάθηκε στη Μεσσήνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Ιταλοί μαθηματικοί Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς
Έλσα Πατάκι
Η Έλσα Λαφουέντε Μεντιάνου (ισπανικά: Elsa Lafuente Medianu, γενν. 18 Ιουλίου 1976) ευρύτερα γνωστή ως Έλσα Πατάκι είναι Ισπανίδα ηθοποιός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ηθοποιοί
Μητροπολίτης Μάνης Χρυσόστομος Γ΄
Ο Μητροπολίτης Μάνης Χρυσόστομος Παπαθανασίου (κατά κόσμον Χρήστος Παπαθανασίου) είναι Έλληνας θεολόγος, νομικός και επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο κατά κόσμον Χρήστος Παπαθανασίου γεννήθηκε στην Αθήνα (Αγία Παρασκευή Αττικής) στις 10 Φεβρουαρίου 1950.
Φοίτησε στη Νομική Σχολή και ακολούθως στη Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ μετεκπαιδεύτηκε στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης και στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης. Είναι αριστούχος Διδάκτωρ Κανονικού Δικαίου της Θεολογικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και Διδάκτωρ Εκκλησιαστικού Δικαίου της Νομικής Σχολής του ίδιου Πανεπιστημίου. Προ της χειροτονίας του ως κληρικού της Ορθοδόξου Εκκλησίας τής Ελλάδος υπήρξε επί σειρά ετών δικαστής.
Διετέλεσε υπεύθυνος της Χριστιανικής Φοιτητικής Ενώσεως. Χειροτονήθηκε Διάκονος στις 20 Φεβρουαρίου 2000 και Πρεσβύτερος στις 28 Μαΐου 2000 από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χριστόδουλο, λαμβάνοντας το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτου. Έκτοτε έως της εκλογής του σε Μητροπολίτη υπηρέτησε ως Τακτικός Ιεροκήρυκας του Καθεδρικού Ιερού Ναού Αθηνών και της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών γενικότερα. Παράλληλα από την εις Πρεβύτερον χειροτονία του έως της εκλογής του, ήταν Ιερατικός Υπεύθυνος των Αρσακείων Σχολείων του Π. Ψυχικού. Διηύθυνε το περιοδικό "Τόλμη" της Ι. Αρχιεπισκοπής Αθηνών και υπήρξε παραγωγός στον Ραδιοφωνικό Σταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος και της "Πειραϊκής Εκκλησίας". Διετέλεσε ειδικός Γραμματεύς του Ορθοδόξου Χριστιανικού Συλλόγου "Ανάπλασις", μέλος της "Εταιρείας των Φίλων του Λαού", της Χριστιανικής Ενώσεως Επιστημόνων και του Φιλολογικού Συλλόγου "Παρνασσός".
Το έτος 2007 ήταν ο συντάκτης των κηρυγμάτων της «Φωνής του Κυρίου». Δίδαξε μαθήματα Κανονικού Δικαίου στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθηνών.
Από τις 21 Μαΐου 2010, με απόφαση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου Β' ανέλαβε Διευθυντής του Ιδιαιτέρου Γραφείου του Αρχιεπισκόπου στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών, θέση την οποία διατήρησε έως της εκλογής του σε Μητροπολίτη.
Στις 7 Φεβρουαρίου 2018 εξελέγη Μητροπολίτης Μάνης από την Ιεραρχία της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Χειροτονήθηκε Επίσκοπος στις 10 Φεβρουαρίου 2018 στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο Β´, συλλειτουργούντων τριάκοντα Ιεραρχών της Εκκλησίας της Ελλάδος και του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ενθρονίστηκε στην πόλη του Γυθείου στις 28 Μαρτίου 2018, στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Γεωργίου, παρουσία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών, μεγάλου αριθμού Μητροπολιτών και Επισκόπων, Τοπικών Αρχών, κλήρου και λαού. Έκτοτε αναπτύσσει σπουδαία εκκλησιαστική, εθνική και ποιμαντορική δράση.
Έχει συγγράψει σημαντικό αριθμό βιβλίων και μελετών, ενώ έχει λάβει μέρος σε μεγάλο αριθμό Συνεδρίων στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ομιλεί την Αγγλική και Γαλλική γλώσσα και θεωρείται ως έξοχος εκκλησιαστικός ρήτωρ.
Συγγραφικό Έργο
2. Συλλεκτικά ἔργα Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου κατά τό δεύτερο ἥμισυ τοῦ 18ου αἰ., 1984.
3. Οἱ ἱεροί ναοί κατά τό Ὀρθόδοξο Ἐκκλησιαστικό Δίκαιο (Ἀνάτυπον), 1985.
4. Ὁ Ἱερός Αὐγουστῖνος, 1986.
5. Ἡ ἀναγνώριση τῶν ἁγίων στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία (Ανάτυπον), 1987.
6. Le «bien commun» c' est la «theosis de l' homme», 1988.
7. Figures saintes, 1989.
8. Ἡ ἐξουσία τῆς ἀγάπης (σχετικά μέ τό πρόβλημα τοῦ δικαίου καί τῆς χάριτος), μετάφραση (1992).
9. Μοναστικά κέντρα στή σύγχρονη Ἑλλάδα (1993).
10. St. Cyrille et St. Méthode et l' evangélisation de l' Europe Orientale, 1996.
11. Τό εὐρωπαϊκό γίγνεσθαι καί τό μήνυμα τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, 1996.
12. Ἰ. Χρυσόστομος, ὁ μύστης τῆς Θ. Εὐχαριστίας, 1998.
13. Ὁ Ἱ. Χρυσόστομος, ὑμνητής τῆς ἱερωσύνης, 1999.
14. Κανονικοῦ Δικαίου Μελετήματα, A' τεῦχος 1999, Β’, 2008.
16. Ἡ Ἁγία Γραφή, πάντα ἐπίκαιρη, 2003.
17. «Πάτερ ἡμῶν» ἑρμηνευτικές προσεγγίσεις, 2004 (α’ ἔκδ.), 2019 (β’ ἔκδ) (ἐπίσης ἔκδοση εἰς Γαλλική καί Γερμανική γλῶσσα).
18. «Τό πλανώμενον πρόβατον ἐπαναγαγεῖν», ἤτοι σχόλια στόν 102 κανόνα τῆς Πενθέκτης (Ἀνάτυπον), 2004.
19. Ἐρωτήσεις καί ἀποκρίσεις γιά τό πρόσωπο τῆς Παναγίας, 2005.
20. Ἰησοῦς Χριστός, τό γλυκύτατον ὄνομα, 2006.
21. Οἱ ἱεροί κανόνες Τιμοθέου Ἀλεξανδρείας, 2006.
22. Οἱ Ἱεροκήρυκες τοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ τῶν Ἀθηνῶν, 2007.
23. «Φωνή Κυρίου», Κηρύγματα στά Ἀποστολικά Ἀναγνώσματα, 2007.
24. Ὀρθοδοξία καί Εὐρώπη, 2008.
26. Πνευματική ἁλιεία (δοκίμια), 2012.
27. Παῦλος, ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν, 2012.
28. Ἐρωτήσεις καί Ἀποκρίσεις ἐκ τῶν ἱερῶν Μυστηρίων, 2015(α’ ἔκδ.) 2019(β’ ἔκδ.).
29. Τά ἅγια καί ἄχραντα χέρια τοῦ Χριστοῦ, 2015(α’ ἔκδ.) 2017(β’ ἔκδ.) 2018(γ’ ἔκδ.).
30. Ὁ Χριστιανισμός, ὁ μεγάλος εὐεργέτης τῆς ἀνθρωπότητος, 2017.
31. Τριλογία στήν Ἀκρόπολη, 2017.
32. Τά ἱερά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας, 2019.
33. Λόγος εἰς τόν Ἅγιον Χαράλαμπον, τόν «λύχνον τόν ἀείφωτον», 2019.
34. Λόγος εἰς τόν ὅσιο Νίκωνα τόν «Μετανοεῖτε», 2019.
35. Λόγος εἰς τόν Ἅγιον Ἀπόστολον Ἀνδρέαν τόν Πρωτόκλητον, 2019.
36. Ἡ προσφορά τῆς Ἐκκλησίας κατά τήν Ἑλληνική Ἐπανάσταση τοῦ 1821, 2020.
37. Λόγοι εἰς ἑορτάς ἁγίων, 2020.
38. Ἅγιος Νεκτάριος, ὁ ὁδοιπόρος τῆς τεθλιμμένης ὁδοῦ, 2020.
39. Ἡ μεγάλη ἀρετή τῆς ἀγάπης, 2020.
40. Ἐγκώμιον εἰς τόν Ἱερόν Χρυσόστομον, 2021
41. Ἐν Ἐκκλησίαις εὐλογεῖτε τόν Θεόν, 2021.
42. Προσευχητάριον (εὐχαί καί προσευχαί) 2021.
43. Ὕδωρ ἐκ πέτρας (ἑρμηνεία τριῶν Παραβολῶν τοῦ Εὐαγγελίου), 2021.
44. Ἡ Ἱερά Μονή τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ «Κυνηγοῦ» ἤ τῶν φιλοσόφων τοῦ ὄρους Ὑμηττοῦ Ἀττικῆς, 2022.
45. Στῆς ψυχῆς τά βάθη (Ὀρθόδοξη διδασκαλία γιά τίς ἀρετές καί τά πάθη), 2022.
46. Ὁ Προφήτης Ἰωνᾶς, 2022.
47. Ἡ ἀξία, ἡ σημασία καί ἡ ὑπακοή εἰς τό Συνοδικόν Πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας, 2022
48. Ὁ Ἀδάμ, 2022.
49. Λόγος εἰς τήν Ἁγίαν καί Μεγάλην Παρασκευήν, 2022.
50. Οἱ Μακαρισμοί τοῦ Χριστοῦ, 2022.
52. Στῆς ψυχῆς τά βάθη, 2022.
53. Μελετήματα Κανονικοῦ Δικαίου, τεῦχος (Δ'), 2022.
54. Ὁ καθηγητής τῆς Ἰατρικῆς Παναγιώτης Δημακᾶκος, ὁ ἁπλός μοναχός Λουκᾶς (1939 – 2021), 2021.
55. Ὁ Ἱερός Ναός τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς Ἀττικῆς, 2022.
56. Κείμενα πνευματικῆς οἰκοδομῆς, 2022.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Μάνης
Στσαβνίτσα
Η Στσαβνίτσα ήταν ένα πολύ γνωστό θέρετρο από τα μέσα του 19ου αιώνα. Λόγω της παρουσίας αλκαλικών πηγών οξαλίδας και των ευνοϊκών κλιματικών συνθηκών, πολλές ασθένειες του αναπνευστικού και πεπτικού συστήματος αντιμετωπίζονται εκεί. Το 2005 το δημοφιλές τοπικό σπα επιστράφηκε επίσημα από την πολωνική κυβέρνηση στους προπολεμικούς ιδιοκτήτες του - την οικογένεια του Κόμη Σταντνίτσκι. Το σπα έχει σχεδόν διακόσια χρόνια ιστορίας. Ο τελευταίος ιδιώτης του ήταν ο Κόμης Άνταμ Σταντνίτσκι, του οποίου ο εγγονός – Άντζεϊ Μανκόφσκι – είναι ο ιδρυτής του νέου Μουσείου Λουτρόπολης που ιδρύθηκε στο κέντρο της Στσαβνίτσα, στην Πλατεία Ντιτλ (2009). Το μουσείο στοχεύει να παρουσιάσει περισσότερους από 350 διαφορετικούς τύπους τεχνουργημάτων που σχετίζονται με την τοπική θεραπεία, αρχειακά έγγραφα, σχέδια, σχέδια κτιρίων, παλιές φωτογραφίες, καρτ ποστάλ και βιβλία.
Η Στσαβνίτσα έχει πολλά μονοπάτια και πίστες χιονοδρομίας. Η μεγαλύτερη (2 χλμ.) στην Παλενίτσα, είναι εξοπλισμένη με τελεφερίκ 4 ατόμων με εναέριο φωτισμό και χωρητικότητα 2.200 ατόμων την ώρα. Λειτουργεί από κρατικό φορέα. μικρογραφία|260x260εσ| Βίλα Pałac στη Στσαβνίτσα μικρογραφία|260x260εσ| Βίλα Szwajcarka Górna μικρογραφία|260x260εσ| Πλατεία Ντιτλ
Ιστορία
Το όνομα της πόλης προέρχεται από το «szczawy», που είναι η λέξη που οι ντόπιοι αποκαλούν τα όξινα νερά. Η πρώτη ιστορική αναφορά της λουτρόπολης χρονολογείται στις αρχές του 16ου αιώνα. Μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα, η Στσαβνίτσα ήταν μέρος της συνοικίας Τσόρστιν (Czorsztyn). Το 1839, ο Γιούζεφ Στέφαν Σάλαϊ ανέλαβε τη διοίκηση της Στσαβνίτσα και η ανάπτυξη του θερέτρου σπα ξεκίνησε πραγματικά. Τα μέσα του 19ου αιώνα είδαν την πόλη να αναπτύσσεται δυναμικά χάρη στο όραμα του Γιούζεφ Ντιτλ, ενός ιατρού και υποστηρικτή των θέρετρων σπα που επισκέφτηκε τη Στσαβνίτσα το 1857. Παρασυρμένος από την τοποθεσία, τη βοήθησε να αναπτύξει τις υδροθεραπευτικές της δραστηριότητες, σεβόμενος ήδη τους κανόνες που θέτουν άλλα ευρωπαϊκά θέρετρα. Νέες θερμικές εγκαταστάσεις αναπτύσσονται γρήγορα.
Νέες ιαματικές πηγές ανακαλύπτονται η μία μετά την άλλη. Πριν πεθάνει, ο Γιούζεφ Σάλαϊ παραχώρησε τη διαχείριση της θερμικής του εγκατάστασης στην Ακαδημία Μάθησης στην Κρακοβία, η οποία συνέχισε το οραματικό έργο του ιδρυτή της παρά τις οικονομικές δυσκολίες. Έτσι φτιάχτηκε το πανδοχείο Dworek Gościnny, γνωστό σε όλη την Ευρώπη.
Το 1909, η Στσαβνίτσα αποκτήθηκε από τον Κόμη Άνταμ Σταντνίτσκι της Ναβογιόβα. Παρά τον πόλεμο που κατέστρεψε την Ευρώπη λίγα χρόνια αργότερα, οι δραστηριότητες του Άνταμ Σταντνίτσκι στέφθηκαν με επιτυχία και η Στσαβνίτσα επωφελήθηκε από τη συνεχή ανάπτυξη. Τα ιαματικά λουτρά ανακαινίστηκαν, το «Górny Park» επεκτάθηκε για να συμπεριλάβει την «πολονίνα» (τα αλπικά λιβάδια). Το Inhalatorium, το οποίο τότε ήταν εξοπλισμένο με δωμάτια υπό πίεση μοναδικά στην Πολωνία, κατασκευάστηκε, όπως και η Willa pod Modrzewiami (Βίλα κάτω από τις Λάρκες).
Δυστυχώς, η έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου σταμάτησε την ανάπτυξη του θερέτρου σπα και το 1948, η κυβέρνηση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας εθνικοποίησε το θέρετρο. Το 1956, δημιουργήθηκε η Państwowe Przedsiębiorstwo Uzdrowisko Szczawnica (Εθνική Εταιρεία Σπα της Στσαβνίτσα) και εστίασε τις δραστηριότητές της στις επαγγελματικές ασθένειες των ανθρακωρύχων και των μεταλλουργών. Τα σανατόρια που κατασκευάστηκαν τότε ονομάστηκαν από τα επαγγέλματα που τότε εκτιμούσε το κράτος: Hutnik (Μεταλλουργός), Górnik (Ανθρακωρύχος), Nauczyciel (Δάσκαλος), Budowlani (Χτίστες), Papiernik (Χαρτοποιός) και Dzwonkówka (που πήρε το όνομά του από ένα κοντινό βουνό).
Το 2005, η πολωνική κυβέρνηση επέστρεψε το θέρετρο σπα της Στσαβνίτσα στους απογόνους των προπολεμικών ιδιοκτητών του. Ο Άντζεϊ Μανκόφσκι, εγγονός του κόμη Άνταμ Σταντνίτσκι, και τα τρία παιδιά του αποφάσισαν να επενδύσουν τα απαραίτητα κεφάλαια και ένα σημαντικό ποσό εργασίας για να αποκαταστήσουν τη Στσαβνίτσα στην παλιά της λαμπρότητα και γοητεία.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Στσαβνίτσα είναι αδελφοποιημένη με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Ελάσσονος Πολωνίας Κατηγορία:Λουτροπόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Νόβι Ταργκ Κατηγορία:Βασίλειο της Γαλικίας και Λοδομερίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Κρακοβίας (1919-1939)
Λευκή των Βουρβόνων
H Λευκή, γαλλ. Blanche (1339 - 1361) από τον Οίκο των βουρβόνων ήταν κόρη του δούκα του Μπουρμπόν και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Καστίλης.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Πέτρου Α΄ δούκα του Μπουρμπόν και της Ισαβέλλας του Βαλουά, κόρης του Καρόλου κόμη του Βαλουά.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Πέτρο των Ιβρέα βασιλιά της Καστίλης, ο οποίος είχε πιο πριν νυμφευτεί μυστικά τη Μαρία δε Παδίγια. Τρεις ημέρες μετά τον γάμο, ο Πέτρος εγκατέλειψε τη Λευκή για τη Μαρία, με την οποία απέκτησε 4 τέκνα. Φυλάκισε τη Λευκή, που δεν απέκτησε τέκνα.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Βασίλισσες της Καστίλλης Κατηγορία:Βασίλισσες της Γαλικίας Κατηγορία:Βασίλισσες του Λεόν
Τσαν Σίου Κι
Ο Τσαν Σίου Κι (κινέζικα: 陳肇麒, γεννήθηκε 14 Ιουλίου 1985) είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής από το Χονγκ Κονγκ που αγωνίζεται ως επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής ομάδας του Χονγκ Κονγκ με 40 γκολ.
Αμανατίδης
Το επώνυμο Αμανατίδης πιθανόν αναφέρεται στους:
Χαρά Παπαδοπούλου
Η Χαρά Παπαδοπούλου (9 Δεκεμβρίου 1996, Αθήνα) είναι Ελληνίδα διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία την περίοδο 2020-21 αγωνιζόταν στο Πρωτάθλημα Αυστρίας με τη φανέλα της ΑΤΣΚ Κλάγκενφουρτ ως πασαδόρος.
Καριέρα
Τον Μάιο του 2017 η Χαρά Παπαδοπούλου αποδέχεται την πρόταση του Ολυμπιακού Πειραιώς και υπογράφει συμβόλαιο διετούς διαρκείας με τις νταμπλούχες Ελλάδας. Έτσι συμμετέχει στην κατάκτηση του ευρωπαϊκού Κυπέλλου Θριάμβου, αλλά και στις κατακτήσεις του πρωταθλήματος και του κυπέλλου Ελλάδας από τις ερυθρόλευκες την περίοδο 2017-18, που αποτελούν τους πρώτους τίτλους στην καριέρα της. Τον Μάιο του 2018, Ολυμπιακός και Παπαδοπούλου αποφασίζουν να λύσουν τη συνεργασία τους, παρά το διετές συμβόλαιο που ειχε συναφθεί ένα χρόνο νωρίτερα. Έτσι η Χαρά Παπαδοπόύλου συνέχισε την καριέρα της στον Ηλυσιακό Αθηνών, στον οποίο παρέμεινε για μία περίοδο, αφού το Καλοκαίρι του 2019 αποδέχθηκε πρόταση του Πανναξιακού για ένταξη στο δυναμικό του. Στην ομάδα της Νάξου παρέμεινε την περίοδο 2019-20, και την οποία συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη επτάδα της 6ης αγωνιστικής ημέρας του Πρωταθλήματος Ελλάδας. Την ίδια επίσης περίοδο πήρε το πτυχίο της από το «Τμήμα διοικητικής επιστήμης και τεχνολογίας» του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Το Καλοκαίρι του 2020 η Χαρά Παπαδοπούλου αναχώρησε για την Αυστρία, για να δοκιμάσει τις δυνάμεις της στο εκεί πρωτάθλημα, εντασσόμενη στην ΑΤΣΚ Κλάγκενφουρτ της ομώνυμης πόλης.
Διεθνής καριέρα
Χαρακτηριστικό του ταλέντου της είναι το γεγονός ότι κλήθηκε στην Εθνική Κορασίδων το 2012, εποχή που απλώς συμμετείχε στις προπονήσεις του Ηρακλή, χωρίς να αγωνίζεται, λόγω της έλλειψης του δελτίου της. Έκτοτε είχε διαρκείς συμμετοχές στις Εθνικές Κορασίδων και Νεανίδων, συμμετέχοντας σε προκριματικούς Ευρωπαϊκών Πρωταθλημάτων, αλλά και του Παγκόσμιου του 2015. Στις 29 Αυγούστου του 2015 η Χαρά Παπαδοπούλου πήρε το βάπτισμα του πυρός και στην Εθνική Γυναικών, αγωνιζόμενη εναντίον του Ισραήλ σε αγώνα για την Ευρωπαϊκή Λίγκα, όπου η Εθνική Ελλάδας κατέκτησε το Χάλκινο Μετάλλιο.
Διευνείς τίτλοι - Διακρίσεις
'''Ευρωπαϊκή Λίγκα
Διεθνείς διοργανώσεις
'''Ευρωπαϊκό Κύπελλο Θριάμβου (Τσάλεντζ Καπ)
Εθνικά Πρωταθλήματα
1 Πρωτάθλημα Ελλάδας
Εθνικά Κύπελλα
'''1 Κύπελλο Ελλάδας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΠΑΟ Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες Πανναξιακού
Κέκος Γεροθανάσης
Ο Αλέξανδρος "Κέκος" Γεροθανάσης (Αστακός 1917 - Πάτρα 1944) ήταν Έλληνας αντιστασιακός, πρόσκοπος, αθλητής και πανελληνιονίκης στην πετοσφαίριση και την υδατοσφαίριση.
Αθλητική καριέρα
Αγωνίστηκε στις Ε.Α. Πατρών και Ν.Ο. Πατρών με τους οποίους αναδείχτηκε πρωταθλητής Ελλάδας στην υδατοσφαίριση και την πετοσφαίριση. Στην ΕΑΠ φαίνεται να γράφτηκε, πιθανότατα, το 1932 όταν έγιναν αθλητές της την ίδια χρονιά σχεδόν όλοι οι αθλητές του Ναυτικού Ομίλου λόγω της μη συμμετοχής τους με τον όμιλο σε πρωτάθλημα. Με την Ε.Α. Πατρών ήταν πρωταθλητής Ελλάδος στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης του 1938. Με τον θανατό του ο σύλλογος τον τίμησε διοργανώνοντας για εννέα έτη το Κύπελλο Γεροθανάση, τριετές επαμειβόμενο.
Με τον Ν.Ο. Πατρών ήταν από τους πρώτους αθλητές που εγράφησαν σε αυτόν αμέσως με την ίδρυση του και μέλος της ομάδας που ήταν πρωταθλήτρια Ελλάδος μαζί του το 1935, 1937, 1938, 1939 και το 1940. Έπαιξε μάλιστα στο πρώτο στην ιστορία του ομίλου αγώνα υδατοσφαίρισης για το πρωτάθλημα Ελλάδος με τον Άρη Θεσσαλονίκης στις 16 Αυγούστου 1930, στην Αθήνα.
Αντιστασιακή δράση και Θάνατος
Με την Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο ο Γεροθανάσης ανέπτυξε αντιστασιακή δράση με ομάδα που βοήθησε στην ίδρυση της στην περιοχή του Ξηρόμερου Αιτωλοακαρνανίας όπου ήταν το χωριό της οικογένειας του. Ο ιστορικός Τριανταφύλλου αναφέρει καταγωγή της οικογένειας από τον Αστακό. Διωγμένος από το Ξηρόμερο από τα Ιταλικά στρατεύματα κατοχής πήγε αρχικά στην Αθήνα και έπειτα επέστρεψε στην Πάτρα. Τον Οκτώβριο του 1943 έγινε μέλος της ομάδας V 7 του κλιμακίου της συμμαχικής οργάνωσης 122 A.F. όπου για την αντιστασιακή του δράση έλαβε δίπλωμα από τον Αρχιστράτηγο Μέσης Ανατολής Χάρολντ Αλεξάντερ.
Μετά την απελευθέρωση η οικογένεια του δεν κατάφερε να βρει τα οστά του, βρέθηκε μόνο η βέρα του που επιστράφηκε στην συζυγό του Χαρίκλεια.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές του Ν.Ο. Πατρών Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Ε.Α. Πατρών Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί Κατηγορία:Εκτελεσθέντες αντιστασιακοί Κατηγορία:Έλληνες πρόσκοποι
Μάτσκα
Η σημερινή Μάτσκα (τουρκικά: Maçka· ελληνικά: Ματζούκα· λαζικά: მაჩხა) είναι κωμόπολη και δήμος της επαρχίας Τραπεζούντας στην περιοχή Μαύρης Θάλασσας της Τουρκίας. Η ονομασία προέρχεται από τη μεσαιωνική ελληνική Ματζούκα, η οποία ήταν μια από τις επαρχίες της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντος. Στα οθωμανικά χρόνια, η περιοχή αποτελούσε τον ναχιγέ της Ματζούκας (τουρκικά: Maçuka).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Τουρκίας
Uber Files
Το Uber Files είναι πολιτικό σκάνδαλο που αφορά τη διαρροή ευαίσθητων πληροφοριών της πολυεθνικής εταιρείας Uber, οι οποίες δημοσιοποιήθηκαν από την εφημερίδα The Guardian τον Ιούλιο του 2022, φέρνοντας στο φως τους αθέμιτους τρόπους στους οποίους η εταιρεία βάσιζε την ανάπτυξη και επέκτασή της.
Συγκεκριμένα, περισσότερα από 124.000 αρχεία που παραδόθηκαν από πληροφοριοδότη (μάρτυρα δημοσίου συμφέροντος) που ήταν πρώην ανώτερο στέλεχος της εταιρείας στην εφημερίδα The Guardian στις 10 Ιουλίου 2022, περιείχαν ενοχοποιητικά στοιχεία για τη δράση της εταιρείας. Η έρευνα πάνω στις πληροφορίες έχει δείξει ότι η επέκταση της εταιρείας οφείλεται σε πολιτική διαφθορά, σχέσεις πελατείας, αποφυγή των ελέγχων, ανήθικες και συχνά παράνομες τακτικές, ακόμα και βία απέναντι στους εργαζομένους της.
Το περιστατικό προκάλεσε ένα πολυεπίπεδο σκάνδαλο, ενώ η δημοσιογραφική έρευνα συνεχίζεται ακόμη, από ρεπόρτερς της Guardian σε συνεργασία με 180 δημοσιογράφους από 29 χώρες και περισσότερες από 40 δημοσιογραφικές οργανώσεις. Το Guardian επισημαίνει ότι πρόκειται για μια άνευ προηγουμένου διαρροή ευαίσθητων εταιρικών πληροφοριών προς την εφημερίδα.
μικρογραφία|Λεπτομέρεια από διαδήλωση εναντίον της Uber ([[Ταλλίν|Τάλιν, Εσθονία, 2016.|326x326εσ]]
Η έρευνα
Στις 10 Ιουνίου 2022 η εφημερίδα The Guardian δήλωσε ότι περιήλθαν στην κατοχή της παραπάνω από 124.000 αρχεία (18.69 GB συνολικά) που διέρρευσαν από την πολυεθνική εταιρεία παροχής υπηρεσιών μεταφορών προσώπων Uber. Η εφημερίδα ανακοίνωσε μια παγκόσμια δημοσιογραφική έρευνα πάνω στα αρχεία που διέρρευσαν, σε συνεργασία με τη Διεθνή Κοινοπραξία Ερευνητικών Δημοσιογράφων (ICIJ) και 42 άλλα μέσα ενημέρωσης. Στις 11 Ιουνίου 2022 ο Mark MacGann αποκάλυψε μέσω της Guardian ότι ήταν ο πληροφοριοδότης που διέρρευσε τις πληροφορίες.
Οι πληροφορίες που διέρρευσαν περιείχαν ηλεκτρονική αλληλογραφία, συνομιλίες στις πλατφόρμες iMessage και WhatsApp ανάμεσα στα περισσότερα ανώτερα στελέχη της εταιρείας, εσωτερικές επικοινωνίες (memos), παρουσιάσεις, σημειωματάρια, briefings και τιμολόγια. Συνολικά πρόκειται για περισσότερα από 124.000 εσωτερικά αρχεία της Uber που καλύπτουν 40 χώρες και αναφέρονται στην χρονική περίοδο 2013-2017, όταν η εταιρεία γνώρισε μεγάλη ακμή και μετατράπηκε από ένα απλό startup σε μια πολυεθνική εταιρεία.
Πληροφοριοδότης
Την ευθύνη για τη διαρροή των ευαίσθητων πληροφοριών έχει αναλάβει ο Mark MacGann. Ο McGann είναι πρώην ανώτερο στέλεχος της εταιρείας Uber. Κατά την περίοδο 2014-2016 διετέλεσε ηγετικό στέλεχος στις προσπάθειες τις εταιρείας να ασκήσει πιέσεις σε κυβερνήσεις στην Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Αφρική.
Ο McGann, εργαζόμενος στην Uber, είχε αρχικά θετική άποψη για τις πράξεις της εταιρείας. Πρωτοστατούσε μάλιστα στην (χαοτική) παγκόσμια επέκταση της εταιρείας. Ωστόσο, σταδιακά μπήκε στο στόχαστρο της κοινής γνώμης και ειδικά των εκπροσώπων της βιομηχανίας ταξί και δεχόταν συχνά παρενοχλήσεις, δια ζώσης και διαδικτυακά, τόσο στο δημόσιο όσο και στο ιδιωτικό επίπεδο, με αποτέλεσμα η εταιρεία να εκχωρήσει ομάδα σωματοφυλάκων για την προστασία του. Οι συνεχιζόμενες παρενοχλήσεις, οι ανησχίες του για την δική του ασφάλεια και της οικογένειάς του και η τοξική εργασιακή κουλτούρα της Uber τον οδήγησαν σε παραίτηση από την εταιρεία τον Αύγουστο του 2016. Ακολούθησε δικαστική διαμάχη, η οποία λύθηκε εξωδικαστικά με την αποπληρωμή αποζημίωσης ύψους 550.000 ευρώ από την Uber.
Το κίνητρό του να γίνει μάρτυρας δημοσίου συμφέροντος, όπως ισχυρίστηκε ο ίδιος, ήταν η πεποίθησή του ότι η εταιρεία είχε εν γνώσει της παραβιάσει νόμους σε δεκάδες χώρες και παραπλανήσει την κοινή γνώμη σε σχέση με τα οικονομικά ωφέλη που προσέφερε στους οδηγούς το εργασιακό μοντέλο της εταιρείας. Ο μάρτυρας έχει επίσης ισχυριστεί ότι η πράξη του αυτή οφείλεται μερικώς σε τύψεις που ένιωθε ο ίδιος καθώς είχε πρωτοστατήσει στις προσπάθειες της εταιρείας να παραπλανήσει την κοινή γνώμη και να προωθήσει την εταιρική ατζέντα σε ΜΜΕ και κυβερνήσεις.
Ευρήματα
μικρογραφία|Νομικά προβλήματα της Uber σε διάφορες χώρες του κόσμου ([[23 Δεκεμβρίου 2016)|479x479px]]
Πιέσεις προς κυβερνήσεις και παράνομη δραστηριότητα
Η επιτυχία της εταιρείας εξαρτώνταν σε μεγάλο βαθμό από τον επιτυχημένο ανταγωνισμό με τα κλασικά ταξί, ωστόσο αυτό πολλές φορές οδήγησε την Uber, κυρίως κατά την επέκταση σε άλλες αγορές, σε παράβαση της υπάρχουσας νομοθεσίας για τα ταξί, η οποία είχε στόχο την εξασφάλιση της ασφάλειας των επιβατών. Συνεπώς, η δραστηριότητα της εταιρείας σε πολλές περιοχές ήταν παράνομη, ενώ οι εσωτερικές επικοινωνίες δείχνουν ότι η εταιρεία είχε πλήρη επίγνωση αυτού του γεγονότος. Μάλιστα, θεωρούσε ότι η υπέρβαση της υπάρχουσας νομοθεσίας ήταν "στρατηγικής σημασίας" για τη δυνατότητα της εταιρείας να επεκταθεί στην Ευρώπη.
Έτσι, η Uber χρησιμοποιούσε τακτικές lobbying για να πιέζει κυβερνήσεις να αλλάξουν τη σχετική με τη λειτουργία των ταξί νομοθεσία σε πάνω από 40 χώρες, με στόχο να δημιουργήσει ένα πιο πρόσφορο περιβάλλον για την εξάπλωσή της. Η εταιρεία προσπαθούσε να δημιουργήσει μια θετική εικόνα για τον εαυτό της και για τις νομοθετικές αλλαγές που αιτούνταν, με στόχο να κερδίσει την εμπιστοσύνη των οδηγών, των καταναλωτών και κυβερνήσεων και να διευκολύνει την εξάπλωσή της, παρουσιάζοντας συχνά στοιχεία αλλοιωμένα προς όφελός της.
Παράλληλα κατέβαλλε προσπάθειες να αμαυρώσει την ανταγωνιστική σε αυτήν βιομηχανία των ταξί, η οποία, πριν ακόμη τη δημοσίευση των Uber Files, είχε προβεί σε διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις σε πολλά μέρη του κόσμου εναντίον της επέκτασης της Uber, η οποία, σύμφωνα με αυτούς, καταπατούσε τους νόμους και ασκούσε φοροδιαφυγή. Ως προς αυτό τον σκοπό εταιρεία επιχείρησε να προβάλλει τις αρνητικές πτυχές των διαδηλώσεων και να αναδείξει βίαια περιστατικά που διενεργούσαν οδηγοί ταξί εις βάρος των οδηγών της Uber.
Οι επικοινωνίες της εταιρείας δείχνουν την εμπλοκή πάνω από 1.800 προσώπων σε σχέσεις διαπλοκής οι οποίες είχαν ως στόχο την παγκόσμια εξάπλωση της εταιρείας.
Μεταξύ των προσώπων που φαίνεται να εμπλέκονται με βάση τα αρχεία που διέρρευσαν είναι:
Κατάχρηση της τεχνολογίας για εξαπάτηση
Η Uber, ως εταιρεία τεχνολογίας, είχε αναπτύξει μια σειρά από εφαρμογές για εσωτερική χρήση προς διευκόλυνση της παροχής των υπηρεσιών της. Τα αρχεία δείχνουν ότι η εταιρεία προέβαινε σε κατάχρηση των προγραμμάτων αυτών για να αποφύγει την αστυνομία και τους ελέγχους της και να αποπροσανατολίσουν τις έρευνες που πραγματοποιούσαν διάφορες κυβερνήσεις στα γραφεία της εταιρείας ανά τον κόσμο.
Heaven
Το πρόγραμμα που ήταν γνωστό στους εργαζομένους της Uber με τα κωδικά ονόματα "Heaven" και "God View" επέτρεπε την κρυφή παρακολούθηση της τοποθεσίας οποιουδήποτε χρήστη στον κόσμο. Ο ίδιος ο Mark MacGann δηλώνει ότι έχει πέσει θύμα παρακολούθησης μέσω της επίσημης εφαρμογής της Uber από ανώτερο στέλεχος της εταιρείας. Το περιστατικό, κατά τη γνώμη του ίδιου, δείχνει την ανεύθυνη προσέγγιση που είχαν οι υπάλληλοι της εταιρείας ως προς την χρήση των τεχνολογικών εργαλείων της εταιρείας και την ιδιωτικότητα των χρηστών της εφαρμογής τους. Σε δήλωσή της η εταιρεία ανέφερε ότι "έχει σταματήσει την χρήση παρόμοιων εργαλείων από το 2017" και ότι "τα εργαλεία αυτά δεν θα έπρεπε να είχαν χρησιμοποιηθεί ποτέ". Η εταιρεία είχε υποσχεθεί να περιορίσει την πρόσβαση των υπαλλήλων της στην εφαρμογή αυτή μετά από ένα σκάνδαλο στις ΗΠΑ το 2014.
Greyball
Πρόκειται για μια έκδοση της επίσημης εφαρμογής του Uber που διανεμήθηκε σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένων του Βελγίου, της Γερμανίας, της Ισπανίας, της Δανίας και της Ολλανδίας. Το Greyball μιμούνταν τον τρόπο λειτουργίας της επίσημης εφαρμογής, ωστόσο, για επιλεγμένους χρήστες, αντί των πραγματικών δεδομένων τοποθεσίας των οχημάτων, έδειχνε πλαστά δεδομένα για ανύπαρκτα οχήματα. Η λειτουργία αυτή μπορούσε να ενεργοποιηθεί για μεμονομένους χρήστες, αλλά και για ολόκληρες περιοχές (geofencing), στις οποίες οι χρήστες της εφαρμογής θα έβλεπαν ψευδείς πληροφορίες για την τοποθεσία των οχημάτων.
Σύμφωνα με πρώην στέλεχος της εταιρείας, το πρόγραμμα είχε δημιουργηθεί για να παρεμποδίζει την πρόσβαση στην εφαρμογή σε απατεώνες και εγκληματίες, ενώ εκπρόσωπος του πρώην CEO της Uber Kalanick δήλωσε ότι στόχος της εφαρμογής ήταν να προστατέψει τους οδηγούς της εταιρείας από τις επιθέσεις και την παρενόχληση εκ μέρους των οδηγών παραδοσιακών ταξί.
Τα αρχεία που διέρρευσαν, αλλά και οι συνεντεύξεις με πρώην εργαζομένους της Uber δείχνουν ότι η λειτουργία αυτή προορίζονταν για χρήστες οι οποίοι μπορεί να συνδέονταν με τις αρχές και την αστυνομία, με στόχο οι οδηγοί να αποφύγουν τον έλεγχο από την αστυνομία. Ένας τέτοιος έλεγχος θα μπορούσε εύκολα να οδηγήσει σε σύλληψη του οδηγού και κατάσχεση του οχήματος, καθώς οι οδηγοί δεν είχαν πάντα την απαραίτητη άδεια για να προσφέρουν υπηρεσίες ταξί. Η λειτουργία φαίνεται να ενεργοποιούνταν αυτόματα σε μέρη όπου υπήρχαν αστυνομικά τμήματα ή όπου θα μπορούσαν ανά πάσα στιγμή να βρίσκονται αστυνομικές δυνάμεις.
Kill switch
Λόγω της μεγάλης συχνότητας των ελέγχων στα γραφεία της, η Uber έκρινε απαραίτητο να αναπτύξει ένα πρόγραμμα το οποίο ονομάστηκε "kill switch". Όταν οι αρχές έκαναν έφοδο σε ένα από τα γραφεία της εταιρείας, τα ανώτερα στελέχη της εταιρείας έδιναν εντολή στους πληροφορικάριους της εταιρείας να αποσυνδέσουν τους υπολογιστές του γραφείου από το κεντρικό δίκτυο της εταιρείας, αποτρέποντας την πρόσβαση των αρχών σε ευαίσθητα και ενοχοποιητικά στοιχεία.
Πολιτική
Η αποκάλυψη της συμμετοχής σημαντικών πολιτικών προσώπων στην εξάπλωση της Uber δημιούργησε αναταραχή στο πολιτικό πεδίο και έθεσε επί τάπητος το ζήτημα της πολιτικής διαφθοράς.
Uber
Ο Jill Hazebaker, ανώτερος αντιπρόεδρος δημοσίων υποθέσεων για την Uber, στην πρώτη δημόσια δήλωση της εταιρείας μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου, ανέφερε ότι η Uber είναι πλέον «μια διαφορετική εταιρεία» που έχει έκτοτε αλλάξει κατεύθυνση και αξίες, καθώς και το 90% του προσωπικού, συμπεριλαμβανομένου του διευθύνοντος συμβούλου της εταιρείας. thumb|226x226px|Travis Kalanick, συνιδρυτής και πρώην [[Διευθύνων Σύμβουλος|διευθύνων σύμβουλος της Uber]]Για τον πληροφοριοδότη Mark McGann ανέφερε ότι "δεν θα μπορούσε να μιλήσει με αξιοπιστία για την Uber όπως είναι σήμερα". Ισχυρίστηκε επίσης ότι ο McGann είχε μια δικαστική διαμάχη με την Uber από την οποία ο ίδιος είχε αποκομίσει αποζημίωση ύψους 550.000 ευρώ, και υπαινίχτηκε ότι μπορεί να είχε συμφέρον και από τη διαρροή των πληροφοριών. Σε δήλωση-απάντηση ο McGann δήλωσε ότι επικοινώνησε για πρώτη φορά με την εφημερίδα Guardian το Δεκέμβριο του 2021, πέντε μήνες πριν τον εξωδικαστικό διακανονισμό από πλευράς Uber, και ότι ο ίδιος δεν είχε επιβάλλει κάποιο περιορισμό σχετικά με το πότε οι δημοσιογράφοι θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τα δεδομένα που ο ίδιος μοιράστηκε μαζί τους. Τέλος, σχετικά με την αποζημίωση, ο δικηγόρος του McGann κατήγγειλε ότι η Uber δεν είχε ακόμη αποπληρώσει πλήρως το ποσό των 550.000 ευρώ.