cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παιδιά χωρίς όνομα
Κριτικές
Ο Μπόσλεϊ Κράουδερ των New York Times αποκάλεσε την ταινία ως ένα συγκινητικό δράμα, από τα καλύτερα του είδους, που απορροφά το θεατή. Ο Κράουδερ επαίνεσε επίσης ιδιαίτερα την ερμηνεία του Κλιφτ λέγοντας ότι ο ηθοποιός χρησιμοποίησε τον κατάλληλο συνδυασμό συναισθήματος και φυσικότητας για το ρόλο. Ο Κλιντ Ίστγουντ δήλωσε ότι η ερμηνεία του Κλιφτ σε αυτήν την ταινία ήταν η μεγαλύτερη επιρροή για τη δική του καριέρα ως ηθοποιό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Ταινίες του 1948 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Φρεντ Τσίνεμαν Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γερμανία Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες
Όλυμπος (Λυκία)
Ο Όλυμπος (Ὄλυμπος, Olympus) ήταν πόλη της αρχαίας Λυκίας. Βρισκόταν σε μια κοιλάδα ποταμού κοντά στην ακτή. Τα ερείπιά της βρίσκονται νότια της σύγχρονης πόλης Τσιραλί στην περιοχή Κουμλουτζά της επαρχίας Αττάλειας στη νοτιοδυτική Τουρκία. Μαζί με τις τοποθεσίες των αρχαίων πόλεων Φασηλίδας και Ίδυρος αποτελεί μέρος του Εθνικού Πάρκου Ολύμπου Μπεηντάγλαρι. Οι αέναες πυρκαγιές αερίου στο Γιαναρτάς βρίσκονται λίγα χιλιόμετρα βορειοδυτικά της τοποθεσίας.
Ιστορία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d8/Olympos_Gesamtansicht.JPG/220px-Olympos_Gesamtansicht.JPG|μικρογραφία| Τα ερείπια ενός λουτρού στον Όλυμπο σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bd/Olympos%2C_Lycia%2C_Turkey_%289657201826%29.jpg/220px-Olympos%2C_Lycia%2C_Turkey_%289657201826%29.jpg|μικρογραφία| Ένας δρόμος της αρχαίας πόλης στο παράκτιο εθνικό πάρκο Μπεηντάγλαρι σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/06/Temple_Ruins_in_Olympos.jpg/220px-Temple_Ruins_in_Olympos.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Ερείπια του Ολύμπου στο παράκτιο εθνικό πάρκο Μπεηντάγλαρι σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/dd/8Ty1kOJF57KOD04.jpg/220px-8Ty1kOJF57KOD04.jpg|μικρογραφία| Σαρκοφάγος του καπετάν Ευδήμου Η ακριβής ημερομηνία ίδρυσης της πόλης είναι άγνωστη. Ένας τοίχος και μια επιγραφή σε μια σαρκοφάγο χρονολογούνται στα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ., επομένως ο Όλυμπος πρέπει να ιδρύθηκε το αργότερο στην ελληνιστική περίοδο. Η πόλη πιθανότατα πήρε το όνομά της από τον κοντινό Όλυμπο (Tahtalı Dağı, όρος Τάχταλι), ένα από τα πάνω από είκοσι βουνά με το όνομα Όλυμπος στον Κλασικό κόσμο.
Η πόλη ήταν μέλος του Κοινού των Λυκίων, αλλά είναι αβέβαιο πότε έγινε μέλος της συμμαχίας. Άρχισε να κόβει νομίσματα της Λυκίας από τα τέλη του δεύτερου αιώνα π.Χ., πιθανώς τη δεκαετία του 130. Εκείνη την εποχή ο Όλυμπος ήταν μία από τις έξι μεγαλύτερες πόλεις της συμμαχίας, που διέθετε τρεις ψήφους η καθεμία.
Γύρω στα 100 π.Χ., η πόλη Όλυμπος άρχισε να εκδίδει τα δικά της νομίσματα, χωριστά από το Κοινό των Λυκίων. Στο σημείο αυτό πειρατές από την Κιλικία υπό τον Ζεκενίτη είχαν πάρει τον έλεγχο των μεσογειακών κτήσεων του Ολύμπου, που περιλάμβαναν τον Κώρυκο, τη Φασηλίδα και πολλά άλλα μέρη στην Παμφυλία. Η κυριαρχία τους έληξε το 78 π.Χ., όταν ο Ρωμαίος διοικητής Publius Servilius Isauricus, συνοδευόμενος από τον νεαρό Ιούλιο Καίσαρα, κατέλαβε τον Όλυμπο και τα άλλα εδάφη του μετά από μια νίκη στη θάλασσα. Με την ήττα του, ο Ζεκενίτης πυρπόλησε το σπίτι του στον Όλυμπο και χάθηκε. Την εποχή της ρωμαϊκής κατάκτησης, ο Όλυμπος περιγράφηκε από τον Κικέρωνα ως μια πλούσια και πολύ διακοσμημένη πόλη. Στη συνέχεια, ο Όλυμπος έγινε μέρος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Ο αυτοκράτορας Αδριανός επισκέφθηκε την πόλη, μετά την οποία πήρε το όνομα Αδριανούπολη για μια περίοδο, προς τιμήν του.
Ο Όλυμπος λείπει από το Stadiasmus Patarensis και το Stadiasmus Maris Magni. Ωστόσο και οι δύο περιλαμβάνουν τον ήδη αναφερόμενο Κώρυκο, ο οποίος περιγράφεται στις αρχαίες πηγές ως λιμάνι με κάποια σημασία. Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι ο Όλυμπος ήταν θαλάσσια πόλη πριν από τον 2ο αιώνα μ.Χ. Σε αυτή τη βάση ο Mustafa Adak υποστήριξε ότι ο Όλυμπος ιδρύθηκε αρχικά στον Όλυμπο, τον οποίο προσδιορίζει ως Musa Dağı αντί για Tahtalı Dağı. Σύμφωνα με τη θεωρία του, οι Ρωμαίοι κατέστρεψαν τον Όλυμπο, μετά τον οποίο ο πληθυσμός μετακόμισε στον Κώρυκο και το όνομα του Κώρυκου άλλαξε σε Όλυμπος όταν ο Αδριανός επισκέφθηκε την πόλη το 131 μ.Χ.
Κατά τον Μεσαίωνα, Βενετοί, Γενουάτες και Ρόδιοι έχτισαν δύο φρούρια κατά μήκος της ακτής, αλλά τον 15ο αιώνα ο Όλυμπος είχε εγκαταλειφθεί. Σήμερα η τοποθεσία προσελκύει τουρίστες, όχι μόνο για τα τεχνουργήματα, που μπορούν να βρεθούν ακόμη (αν και αποσπασματικά και ευρέως διάσπαρτα), αλλά και για τα γραφικά τοπία της με τα άγρια αμπέλια, τις ανθισμένες πικροδάφνες, τις συκιές και τα πεύκα.
Επισκοπή
Δεν έχει πλέον ποίμνιο η επισκοπή αυτή. Ο Όλυμπος καταγράφεται σήμερα από την Καθολική Εκκλησία ως έδρα τιτουλάριου επισκόπου.
Σύγχρονη εποχή
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d0/Chamoda.jpg/220px-Chamoda.jpg|μικρογραφία| Κορυφή Τσαμοντά, μια κορυφή της Ομουργκά, όπως φαίνεται από την κοιλάδα πέρα από τα ερείπια Ο Όλυμπος είναι πλέον μια δημοφιλής τουριστική περιοχή. Τα ερείπια της αρχαίας πόλης καταλήγουν σε μια κοιλάδα, που φιλοξενεί πολυάριθμες πανσιόν και ξενώνες. Η κοιλάδα συνδέεται από την πλευρά του νερού από το όρος Ομουργκά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καθολικές τιμητικές επισκοπές στην Ασία Κατηγορία:Γεωγραφία της Επαρχίας Αττάλειας Κατηγορία:Ελληνιστικές αποικίες στη Μικρά Ασία Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Τουρκική Ριβιέρα Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Λυκίας
Ιάσων Φωτήλας
Ο Ιάσων Φωτήλας (25 Σεπτεμβρίου 1969) είναι Έλληνας πολιτικός και δικηγόρος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Πάτρα και είναι γιος του Ασημάκη Φωτήλα, πολιτικού και δικηγόρου, και της Αλίκης Κακούρη. Από την πλευρά του πατέρα του κατάγεται από την οικογένεια Φωτήλα. Σπούδασε νομικά, είναι δικηγόρος Πατρών και από το 2011 είναι συνιδρυτής της θεατρικής ομάδας Υποκριτές.
Στις εθνικές βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 εξελέγη βουλευτής Αχαΐας με το Το Ποτάμι.
Στις 18 Οκτωβρίου 2016, ο Ιάσων Φωτήλας διεγράφη από την κοινοβουλευτική ομάδα του Ποταμιού για δηλώσεις του σχετικά με την ενδεχόμενη συνεργασία του Ποταμιού με τη Νέα Δημοκρατία.
Στις 24 Ιανουαρίου 2017, προσχώρησε στη Νέα Δημοκρατία και στις 18 Απριλίου του ίδιου έτους ορίστηκε αναπληρωτής τομεάρχης Υγείας του κόμματος. Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 εξελέγη βουλευτής Αχαΐας με τη Νέα Δημοκρατία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Ποτάμι Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας Κατηγορία:Οικογένεια Φωτήλα Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές διαγραφέντες Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Λεοπόλντ Βιτόρις
Ο Λεοπόλντ Βιτόρις (Leopold Vietoris· Μπαντ Ράντκερσμπουργκ της Στυρίας,  4 Ιουνίου 1891 - Ίνσμπρουκ, 9 Απριλίου 2002) ήταν Αυστριακός μαθηματικός και υπεραιωνόβιος - πέθανε σε ηλικία 110 ετών και 10 μηνών. Αυτός και η σύζυγός του Μαρία Ζοζέφα Βινσέντια Βιέτορις, το γένος Ρικαμπόνα φον Ράιχενφελς (γεν. 18 Ιουλίου 1901, 24 Μαρτίου 2002) ήταν από τα γηραιότερα παντρεμένα ζευγάρια στον κόσμο.
Βιογραφία
Ο Λέοπολντ Βίτορις ήταν γιος του Ούγκο Βίτορις, σιδηροδρομικού μηχανικού και μετέπειτα αρχισυμβούλου για τα δημόσια έργα στη Βιέννη, και της συζύγου του Άννα, το γένος Ντίλερ. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Γυμνάσιο του Αββαείου Μελκ, σπούδασε μαθηματικά στο Τεχνικό Κολέγιο της Βιέννης από το ακαδημαϊκό έτος 1910/11 και στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης από το 1911.
Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου ήταν αυστριακός στρατιώτης στο ιταλικό μέτωπο. Τιμήθηκε αρκετές φορές, μεταξύ άλλων τον Αύγουστο του 1915 με το χάλκινο μετάλλιο ανδρείας. Στα τέλη του 1915 τραυματίστηκε, καθώς υπηρετούσε ως έφεδρος δόκιμος στον 17ο Λόχο του 49ου Συντάγματος Πεζικού. Τον Μάρτιο του 1916 προήχθη σε έφεδρο υπολοχαγό και τελικά σε έφεδρο ανθυπολοχαγό. Κατά τη διάρκεια της ανάρρωσής του μετά τον τραυματισμό του, έγραψε την πρώτη του μαθηματική δημοσίευση. Έγραψε τη διατριβή του για τις "συνεχείς ποσότητες" το 1918/19, εν μέρει κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας του στην Ιταλία.
Αφού εργάστηκε για σύντομο χρονικό διάστημα ως καθηγητής (1919/20), υπηρέτησε ως πανεπιστημιακός βοηθός στο Τεχνικό Κολέγιο του Γκρατς από το 1920 έως το 1922 και στη συνέχεια στο Ινστιτούτο Μαθηματικών του Πανεπιστημίου της Βιέννης από το 1922 έως το 1927. Το 1923 πήρε τη διδακτορική του διατριβή με μια μελέτη για τη θεωρία συνόλων. Το 1925/1926 πέρασε τρία εξάμηνα στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ με τον L. E. J. Bρούβερ με υποτροφία Ροκφέλερ. Το 1927 έγινε αναπληρωτής καθηγητής στο Ίνσμπρουκ, το 1928 τακτικός καθηγητής στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Βιέννης και το 1930 τακτικός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Ίνσμπρουκ, όπου παρέμεινε ενεργός ως πρώτος υπολοχαγός στη γερμανική Βέρμαχτ μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1961, που διακόπηκε από τον τραυματισμό του τις πρώτες ημέρες του πολέμου. Απέρριψε μια πρόσκληση για το Πανεπιστήμιο της Βιέννης το 1935.
Ο Βίτορις έλαβε πολλές διακρίσεις για τα επιστημονικά του επιτεύγματα: Αντεπιστέλλον μέλος της Αυστριακής Ακαδημίας Επιστημών το 1935 και τακτικό μέλος από το 1960, επίτιμος διδάκτορας του Πολυτεχνείου της Βιέννης (1984) και του Πανεπιστημίου του Ίνσμπρουκ (1994), Αυστριακός Σταυρός Τιμής για την Επιστήμη και την Τέχνη (1970), Μεγάλο Χρυσό Τιμητικό Παράσημο για τις Υπηρεσίες προς τη Δημοκρατία της Αυστρίας (1981), Χρυσό Μετάλλιο της Αυστριακής Μαθηματικής Εταιρείας (1981), Σταυρός Αξίας της Πόλεως του Ίνσμπρουκ (1982). Ο Βίτορις ήταν επίτιμο μέλος της Αυστριακής Μαθηματικής Εταιρείας (από το 1965) και της Γερμανικής Μαθηματικής Εταιρείας (από το 1990).
Στις αρχές του 1921, ο Λέοπολντ Βίτορις είχε αρραβωνιαστεί τη δασκάλα Άννα Πέτιρς. Στις 18 Σεπτεμβρίου 1928 παντρεύτηκε την Κλάρα φον Ρικαμπόνα, κόρη του αντιπροέδρου του επαρχιακού δικαστηρίου Ρούντολφ φον Ρικαμπόνα, στην Προβοσκοπική Εκκλησία του Αγίου Ιάκωβου στο Ίνσμπρουκ. Το ζευγάρι απέκτησε έξι παιδιά, τα οποία ονομάστηκαν Μαρία, Άννα, Αμαλία, Μαγδαλένα, Ελισάβετ και Κριστίν. Η σύζυγός του πέθανε στη γέννα στις 29 Νοεμβρίου 1935 σε ηλικία 32 ετών, λίγο μετά τη γέννηση του έκτου παιδιού τους. Ακόμη και κατά τη διάρκεια της ασθένειας της Κλάρα, η οικογένεια έλαβε μεγάλη συμπαράσταση από τους κατοίκους του Ίνσμπρουκ. Κηδεύτηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1935 στο Δυτικό Κοιμητήριο. Στη συνέχεια ο Λεοπόλδος Βιετόρις παντρεύτηκε την κουνιάδα του Μαρία- ο γάμος διήρκεσε 66 χρόνια.
Ο Λέοπολντ Βίτορις έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό κυρίως λόγω της μεγάλης του ηλικίας- ήταν ο γηραιότερος άνθρωπος στην Αυστρία τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Θεωρείται επίσης ο γηραιότερος άνθρωπος στην ιστορία της Αυστρίας. Ακόμη και σε μεγάλη ηλικία, εξακολουθούσε να είναι επιστημονικά ενεργός- δημοσίευσε το τελευταίο του έργο σε ηλικία 103 ετών. Ο ίδιος απέδιδε το γήρας του στις αθλητικές του δραστηριότητες- μέχρι την ηλικία των 95 ετών λάμβανε τακτικά μέρος σε ακαδημαϊκά πρωταθλήματα σκι, εγκατέλειψε την ορειβασία -αναγκασμένος από ένα κάταγμα στον αυχένα του μηριαίου οστού- στην ηλικία των 101 ετών. Ο Βίτορις πέθανε μόλις δύο μήνες πριν από τα 111α γενέθλιά του. Η σύζυγός του είχε πεθάνει δεκαέξι ημέρες νωρίτερα σε ηλικία 100 ετών.
Ο Βίτορις έγραψε πολυάριθμα άρθρα για την εφημερίδα Wiener Sprachblätter.
Ο αστεροειδής (6966) Βίτορις πήρε το όνομά του στις 10 Ιουνίου 1998.
Ερευνητικά αποτελέσματα
Ο κύριος τομέας της έρευνάς του ήταν η τοπολογία, στην οποία συνέβαλε με πολλά σημαντικά ερευνητικά αποτελέσματα, το πιο γνωστό από τα οποία είναι ίσως η ακολουθία Μάγιερ-Βιτόρις (που πήρε επιπλέον το όνομά της από τον Βάλτερ Μάγιερ) στην αλγεβρική τοπολογία. Άλλα ευρήματα που πήραν το όνομά του είναι το θεώρημα Βίτορις-Μπεγκλ, η τοπολογία Βίτορις και η ομολογία Βίτορις. Ο Βίτορις συνέβαλε επίσης σε μεγάλο βαθμό στη θεωρία πιθανοτήτων και στο πεδίο των ανισοτήτων. Επηρεασμένος από τις προσωπικές του κλίσεις για την ορειβασία και το σκι, ο Βίτορης ασχολήθηκε επίσης με ζητήματα μιας "γεωμετρίας της ορειβασίας", του "σκι υπό το πρίσμα της θεωρίας της δύναμης" και των μαθηματικών θεμελίων του προσανατολισμού στα βουνά - έργο που ο ίδιος εκτιμούσε ιδιαίτερα.
Λογοτεχνική διεργασία
Ο χαρακτήρας του μαθηματικού Καρλ Γιάκομπ Καντόρις στο μυθιστόρημα Abendland του Μίχαελ Κολμάιερ είναι εν μέρει εμπνευσμένος από τον Βίτορις, ή, όπως το θέτει ο συγγραφέας, ένας "μικρός φόρος τιμής" προς αυτόν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Αυστριακοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Ενδοτικό δίκαιο
Ενδοτικό δίκαιο (ius dispositivum) ή κανόνες ενδοτικού δικαίου είναι εκείνοι οι κανόνες δικαίου, η εφαρμογή των  οποίων μπορεί να αποκλεισθεί από την αντίθετη ιδιωτική βούληση. Για να το πούμε πιο απλά: κανόνας ενδοτικού δικαίου είναι ο κανόνας που επιτρέπει τη μη εφαρμογή του, αν τα μέρη μίας έννομης σχέσης δεν επιθυμούν την εφαρμογή του στη μεταξύ τους σχέση. Η ύπαρξη κανόνων ενδοτικού δικαίου είναι χαρακτηριστικό του Ιδιωτικού Δικαίου και αποτελεί βασική πτυχή της αρχής της ιδιωτικής αυτονομίας, ενώ αντίθετα κανόνες ενδοτικού δικαίου δεν βρίσκουμε στο Δημόσιο Δίκαιο. Γενικώς, όμως οι κανόνες ενδοτικού δικαίου συνιστούν εξαίρεση στην αρχή της δεσμευτικότητας του Δικαίου και της υποχρεώσεως όλων να υπακούουν στον Νόμο.
Προς το ενδοτικό δίκαιο, αντιπαραβάλλεται το αναγκαστικό δίκαιο (ius cogens). Ως κανόνες αναγκαστικού δικαίου ορίζονται οι κανόνες δικαίου, η εφαρμογή των οποίων δεν μπορεί να αποκλεισθεί από την αντίθετη ιδιωτική βούληση. Η πλειονότητα των κανόνων δικαίου είναι κανόνες αναγκαστικού δικαίου.
Ο χαρακτήρας ενός κανόνος δικαίου ως κανόνος ενδοτικού ή αναγκαστικού δικαίου προκύπτει συνήθως από την ίδια τη διατύπωσή του. Σε περίπτωση αμφιβολίας (αν δηλαδή δεν μπορεί ευχερώς να διαγνωσθεί ότι κάποιος κανόνας είναι ενδοτικού ή αναγκαστικού δικαίου), τότε ο κανόνας αυτός θεωρείται ότι είναι αναγκαστικού δικαίου και οι ιδιώτες δεν μπορούν να αποκλείσουν την εφαρμογή του στις μεταξύ τους σχέσεις.
Κατηγορία:Αστικό Δίκαιο
Dispatches from Elsewhere
Το Dispatches from Elsewhere είναι μια Αμερικανική τηλεοπτική σειρά ανθολογίας που δημιουργήθηκε από και με πρωταγωνιστή τον Τζέισον Σίγκελ που έκανε πρεμιέρα στο AMC στις 1 Μαρτίου του 2020.
Υπόθεση
Το Dispatches from Elsewhere ακολουθεί μία ομάδα καθημερινών ανθρώπων καθώς έρχονται αντιμέτωποι με έναν γρίφο που κρύβεται πίσω από το πέπλο της καθημερινότητας. Θα μάθουν ότι το μυστήριό του είναι πολύ μεγαλύτερο από όσο φαντάζονταν.
Κινηματογράφηση
Η σειρά ξεκίνησε τα γυρίσματα στη Φιλαδέλφεια, συγκεκριμένα στην περιοχή Upper Darby Township, Pennsylvania τον Ιούλιο του 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του AMC
Ούλριχ Βιλαμόβιτς
Ο Ούλριχ Μέλεντορφ Βιλαμόβιτς (Ulrich von Wilamowitz-Mðllendorff, 1848-1931) ήταν Γερμανός φιλόλογος, κορυφαίος ερμηνευτής του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού και ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους του «ιστορικού θετικισμού».
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Πόζεν της Πρωσίας (σημ. Πόζναν της Πολωνίας), σπούδασε στα πανεπιστήμια του Βερολίνου και της Βόννης, ήταν μαθητής και αργότερα γαμβρός του μεγάλου Τέοντορ Μόμσεν και δίδαξε στα πανεπιστήμια του Γκέτινγκεν και του Βερολίνου από το 1897. Ως μέλος της Πρωσικής Ακαδημίας Επιστημών υπήρξε από τους οργανωτικούς συντελεστές στην έκδοση του «Σώματος των ελληνικών επιγραφών».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλασικοί φιλόλογοι Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι
Πάρτιλλε
Η Πάρτιλλε (σουηδικά: Partille) είναι πρώην αστική περιοχή στην κομητεία Κομητεία Βέστρα Γκέταλαντ στη Σουηδία. Είναι η έδρα του Δήμου Πάρτιλλε.
Σαράτοκος
Ο Σαράτοκος ήταν βασιλιάς των Οδρυσών και της Θράκης.
Βίος
Βασίλεψε γύρω στα 400 π.χ. είναι γνωστός μόνο από τα νομίσματα που έκοψε. Τα νομίσματα αυτά φέρουν την επιγραφή ΣΑΡΑΤΟΚΟ, ΣΑΡ ή ΣΑ και στην μία όψη έχουν γονατιστό Σάτυρο ή κεφαλή και στην άλλη όψη στάφυλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς των Οδρυσών
Ρόγιαλ Εντζινίρς
Η Ρόγιαλ Εντζινίρς (αγγλικά: Royal Engineers) είναι μία ποδοσφαιρική ομάδα που εκπροσωπεί το βασιλικό σώμα μηχανικών, τους σκαπανείς του βρετανικού στρατού. Τη δεκαετία του 1870 ήταν μια από τις πιο δυνατές ομάδες στο αγγλικό ποδόσφαιρο, κερδίζοντας το Κύπελλο Αγγλίας το 1875. Επίσης, ήταν άλλες 3 φορές φιναλίστ της διοργάνωσης. Οι Μηχανικοί ήταν οι πρώτοι που αγωνίζονταν σε «παιχνίδι συνδυασμού» (combination game), όπου οι ποδοσφαιριστές περνούσαν την μπάλα ο ένας στον άλλον, αντί να κλωτσάνε μπροστά και να κυνηγούν τη μπάλα.
Ιστορία
Η ομάδα ιδρύθηκε το 1863, υπό την ηγεσία του ταγματάρχη Φράνσις Μάριντιν. Ο Σερ Φρέντερικ Γουόλ, ο οποίος ήταν ο γραμματέας της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αγγλίας την περίοδο 1895–1934, αναφέρει στα απομνημονεύματα του ότι το συνδιασμένο παιχνίδι χρησιμοποιήθηκε αρχικά από την Ρόγιαλ Εντζινίρς στις αρχές της δεκαετίας του 1870. Ο Wall αναφέρει ότι οι «Σκαπανείς κινούνταν σε αρμονία» και έδειξαν τα πλεονεκτήματα του συνδυασμού σε σχέση με το παλιό στυλ του ατομικού παιχνιδιού.
Στις 7 Νοεμβρίου 2012, η Ρόγιαλ Εντζινίρς έπαιξε εναντίον της Γουόντερερς, σε ένα ριμέικ του τελικού του 1872 (πρώτος τελικός κυπέλλου Αγγλίας), στο στάδιο Δι Όβαλ. Σε αντίθεση με τον πραγματικό αγώνα, οι Σκαπανείς κέρδισαν με μεγάλη διαφορά (7-1).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1863 Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1863
Αλπική χιονοδρομία
Το αλπικό σκι είναι ένα άθλημα κατάβασης από χιονισμένα υψώματα με σκι. Χαρακτηρίζεται από την αναγκαιότητα μηχανικής βοήθειας για να φτάσει κανείς στην κορυφή του λόφου, καθώς ο εξοπλισμός δεν επιτρέπει αποτελεσματικό περπάτημα ή πεζοπορία, σε αντίθεση με το cross-country σκι που χρησιμοποιούν συνδέσεις ελεύθερης ανάβασης. Συνήθως ασκείται σε χιονοδρομικά κέντρα που προσφέρουν υπηρεσίες όπως ανάβαση, τεχνητό χιονόδρομο και grooming, πρώτες βοήθειες και εστιατόρια.
Μαργαρίτα φον ντερ Ζάαλε
Η Μαργαρίτα, γερμ.: Margarethe von der Saale (1522 - 6 Ιουλίου 1566), ήταν μια Γερμανίδα κυρία επί των τιμών και ευγενής, μοργανατική σύζυγος σε διγαμία του Φιλίππου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Χανς φον ντερ Ζάαλε και της Άννας φον Μίλτιτς. Συνάντησε τον παντρεμένο λάντγκραβο Φίλιππο σε ηλικία 17 ετών. Ο Φίλιππος επιθυμούσε να νυμφευτεί τη Ζάαλε μοργανατικά, αντί να την κρατήσει ως ερωμένη, καθώς η μοιχεία θα αμαύρωνε τη θρησκευτική του φήμη, αλλά δεν ήθελε να χωρίσει τη σύζυγό του, Χριστίνα της Σαξονίας, καθώς πίστευε ότι το διαζύγιο ήταν εξίσου αμαρτωλό. Στις 10 Δεκεμβρίου 1539 έλαβε υποστήριξη από τον Mαρτίνο Λούθηρο, με το επιχείρημα ότι από δύο κακά πράγματα, η διγαμία ήταν καλύτερη από το διαζύγιο. Η δίγαμος γαμήλια τελετή πραγματοποιήθηκε στις 4 Μαρτίου 1540 στο κάστρο του Ρότενμποργκ, παρουσία του Μάρτιν Μπούτσερ και Φιλίππου Μελάγχθονος. Η Ζάαλε δεν παρευρέθηκε ποτέ στην Αυλή, αλλά διέμενε σε ένα σπίτι δίπλα στην πλατεία στο Σπάνγκενμπεργκ.
Η διγαμία μεταξύ της Μαργαρίτας και του Φιλίππου είχε αρνητική επίδραση στη Μεταρρύθμιση.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε -σε μοργανατικό γάμο- το 1540 τον Φίλιππο Α΄ λάντγκραβο της Έσσης και είχε τέκνα:
Αϊρίν Μέκι
Η Αϊρίν Μέκι (αγγλικά: Irene Mecchi) είναι Αμερικανίδα σεναριογράφος της τηλεόρασης, του κινηματογράφου, του θεάτρου, καθώς και αρθρογράφος σε εφημερίδες. Γεννημένη στον Σαν Φρανσίσκο, της Καλιφόρνιας, ξεκίνησε να εργάζεται το 1992, στη Disney. Η πρώτη της δουλειά έγινε με το Recycle Rex (μία μικρού μήκους ταινία), η οποία κέρδισε το 1994, το Environmental Media Award. Από εκεί κι έπειτα έχει συμμετάσχει σε πολλές γνωστές ταινίες της Disney, όπως το Ο Βασιλιάς των Λιονταριών (1994), το Η Παναγία των Παρισίων (1996), το Ηρακλής (1997) και το Brave (2012). Το 1998, μαζί με τον Ρότζερ Άλερς, γράψανε το σενάριο του ομώνυμου θεατρικού έργου, που ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ, του Ο Βασιλιάς των Λιονταριών, λαμβάνοντας και μία υποψηφιότητα για βραβείο Tony.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι
Μάικλ Κλάνσι
Ο Μάικλ Κλάνσι (Michael Clancy, 1949-2010) ήταν από τις 15 Οκτωβρίου 2004 έως τις 11 Νοεμβρίου του 2007 ο Κυβερνήτης και Ανώτατος Διοικητής της Αγίας Ελένης και των Κτήσεων (Νήσος Αναλήψεως και Τριστάν ντα Κούνια).
Γεννήθηκε στις 31 Μαρτίου 1949 και ήταν παντρεμένος με την Κλαιρ Κλάνσι. Ο Κλάνσι κατοικούσε στην Αγία Ελένη. Η χήρα του είναι σήμερα επικεφαλής της Εθνοσυνέλευσης της Ουαλίας. Ο Κλάνσι αποχώρησε από το αξίωμά του, καθώς διορίστηκε από τη βασίλισσα της Αγγλίας ο διάδοχός του, Άντριου Γκαρ. Ο Γκαρ ανέλαβε καθήκοντα στις 11 Νοεμβρίου του 2007.
Απεβίωσε από καρκίνο σε ηλικία 60 ετών στις 23 Φεβρουαρίου 2010.
Φίλιππος της Αρμενίας
Βιογραφία
Νυμφεύτηκε το 1222 την Ισαβέλλα των Ρουπενιδών, κόρη του Λέοντα Β΄ της Αρμενίας και της Σιβύλλας των Λουζινιάν.
Ο Φίλιππος έδωσε όρκο «πως θα ζούσε με τον Αρμενικό τρόπο ζωής, θα ασπαζόταν την πίστη και τα έθιμα των Αρμενίων, ενώ θα σεβόταν τα προνόμια του συνόλου αυτών». Ωστόσο ο νεαρός βασιλέας δεν τήρησε τον όρκο του και επιχείρησε να αντικαταστήσει τους πλέον ισχυρούς ευγενείς της Αυλής με συμπατριώτες του. Επιχείρησε επίσης την επιβολή του λατινικού τελετουργικού και εθιμοτυπικού στον Αρμενικό κλήρο και λαό, με αποτέλεσμα να εξεγερθεί η χώρα υπό την ηγεσία του Κωνσταντίνου κυρίου του Μπαμπερόν. Αρπάχτηκε από τα χέρια της γυναίκας του, η οποία τον αγαπούσε με στοργή, φυλακίστηκε, ενώ στην συνέχεια δολοφονήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1226 και ο Χετούμ Α΄, γιος του Κωνσταντίνου, νυμφεύτηκε την χήρα του ως δεύτερος σύζυγός της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Πουατιέ Φιλιππος Αρμενιας Κατηγορία:Ηγεμόνες της Αρμενικής Κιλικίας Κατηγορία:Αρμένιοι και Σταυροφόροι
Ιωάννης Κουνενός
Πολιτική σταδιοδρομία
Εν συνεχεία προσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ, με το οποίο κατήλθε υποψήφιος στις βουλευτικές εκλογές μετά το 2000, χωρίς επιτυχία
Το 2015, στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν 25 Ιανουαρίου ήταν υποψήφιος μετά από χρόνια με την Νέα Δημοκρατία όπου διαλέχτηκε υποψήφιος από τη βάση του κόμματος αλλά και πάλι απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λασιθίου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Άιβι Ματσέπε-Κασαμπέρι
Η Άιβι Ματσέπε-Κασαμπέρι (Ivy Matsepe-Casaburri, 18 Σεπτεμβρίου 1937 - 6 Απριλίου 2009) ήταν Νοτιοαφρικανή πολιτικός. Χρημάτισε υπουργός Επικοινωνιών από το 1999 ως το θάνατό της. Το 2008 για μία ημέρα υπηρέτησε και ως υπηρεσιακή πρόεδρος της χώρας έπειτα από την παραίτηση του προέδρου Τάμπο Μπέκι. Από το 1997 ως το 1999 ήταν πρωθυπουργός της επαρχίας του Ελεύθερου Κράτους της Οράγγης. Ανήκε στο κόμμα του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου.
Πρώτα χρόνια, εκπαίδευση και εξορία
Γεννήθηκε στο Κρούνσταντ στην τότε επαρχία του Ελευθέρου Κράτους της Οράγγης, στις 18 Σεπτεμβρίου του 1937 και ολοκλήρωσε τις σπουδές της στην εκπαίδευση στην επαρχία Νατάλ. Στη συνέχεια απέκτησε μπάτσελορ (Bachelor of Arts) από το πανεπιστήμιο του Φορτ Χέιρ. Εργάστηκε ως δασκάλα στο Νατάλ.
Λίγο αργότερα εξορίστηκε και έζησε στη Σουαζιλάνδη, στη Ζάμπια, στις ΗΠΑ και στη Ναμίμπια. Το 1990 επέστρεψε στην πατρίδα της. Ενώ ήταν στις ΗΠΑ απέκτησε διδακτορικό τίτλο (Ph.D.) στην Κοινωνιολογία από το πανεπιστήμιο Ρούτγκερς.
Πολιτική καριέρα
Το 1993 διορίστηκε πρόεδρος της Νοτιοαφρικανικής Υπηρεσίας Μεταδόσεων (SABC) και έγινε η πρώτη γυναίκα αλλά και το πρώτο μαύρο πρόσωπο που διορίστηκε στη θέση αυτή. Παραιτήθηκε το 1997 με σκοπό να διαδεχθεί τον Μοσιουόα Λεκότα στο αξίωμα του πρωθυπουργού (premier) της επαρχίας του Ελεύθερου Κράτους της Οράγγης, αξίωμα στο οποίο επίσης ήταν η πρώτη γυναίκα. Τον Ιούνιο του 1999 διορίστηκε υπουργός Επικοινωνιών και διατηρήθηκε στο υπουργείο αυτό ως το θάνατό της.
Υπηρεσιακή Πρόεδρος
Από τις 24 ως τις 25 Σεπτεμβρίου του 2008 η Ματσέπε ανέλαβε υπηρεσιακή πρόεδρος της χώρας, μέχρι την ορκωμοσία του προέδρου Καλέμα Μοτλάντε.
Θάνατος
Απεβίωσε στην Πρετόρια από φυσικά αίτια, στις 6 Απριλίου 2009 σε ηλικία 72 ετών. Ο θάνατός της ήταν αδόκητος, όπως ανακοίνωσε η Νοτιοαφρικανική Υπηρεσία Μεταδόσεων.
Παραπομπές
Ματσεπε
Πειρίθους
Ο Πειρίθους (συχνά αναφέρεται και ως Περίθοος ή Πειρίθοος) ήταν βασιλιάς των Λαπιθών και σύζυγος της Δηιδάμειας. Ήταν γιος της Νεφέλης και του Ιξίονα ή του Δία. Ο καλύτερος φίλος του ήταν ο Θησέας.
Ο μύθος
Σύμφωνα με τον μύθο, ο Πειρίθους είχε ακούσει για το θάρρος του Θησέα και το σθένος του στη μάχη. Παρέσυρε το κοπάδι του Θησέα μακριά από το Μαραθώνα και ο Θησέας άρχισε να τον κυνηγάει. Οι δυο ήρωες συναντήθηκαν και εντυπωσιάστηκαν τόσο από τη δύναμη του καθενός, ώστε ορκίστηκαν δεσμούς φιλίας.
Αργότερα, ο Θησέας και ο Πειρίθους βάλανε σκοπό να παντρευτούν κόρες του Δία. Ο Θησέας διάλεξε την Ελένη και μαζί την απήγαγαν όταν εκείνη ήταν 13 ετών, αποφασίζοντας να την κρατήσουν μέχρι να φτάσει σε ηλικία γάμου. Ο Πειρίθους διάλεξε την Περσεφόνη. Άφησαν την Ελένη με την Αίθρα, τη μητέρα του Θησέα, και ταξίδεψαν στον Άδη, βασίλειο του Πλούτωνα και της Περσεφόνης. Ο Πλούτωνας προσποιήθηκε ότι καλοδέχτηκε τους δυο ήρωες, αλλά με το που κάθισαν στις θέσεις τους, ξεπήδησαν φίδια που τυλίχτηκαν γύρω από τα πόδια και τα χέρια τους και τους κρατούσαν δέσμιους.
Ο Ηρακλής κατάφερε να ελευθερώσει τον Θησέα, αλλά η γη άρχισε να τρέμει όταν προσπάθησε να ελευθερώσει τον Πειρίθου. Έτσι ο Πειρίθους έμεινε στον Άδη δέσμιος για πάντα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Θησέας Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς των Λαπίθων
Λουίζα Αυγούστα της Δανίας
Η Λουίζα Αυγούστα (δανικά: Luisa Augusta, 7 Ιουλίου 1771 - 13 Ιανουαρίου 1843) από τον Οίκο του Όλντενμπουργκ ήταν πριγκίπισσα της Δανίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ.
Βιογραφία
Αν και επίσημα θεωρείται κόρη του Χριστιανού Ζ΄ της Δανίας, είναι ευρέως αποδεκτό ότι βιολογικός πατέρας της ήταν ο Γιόχαν Φρίντριχ Στρούενσε, ιατρός του βασιλιά και de facto αντιβασιλέας της χώρας την εποχή της γέννησής της. Υπήρξε εραστής της μητέρας της, Καρολίνας Ματθίλδης, κόρης του Φρειδερίκου, Πρίγκιπα της Ουαλίας, διαδόχου της Βρετανίας. Ενίοτε η Λουίζα Αυγούστα αποκαλείτο η μικρή Στρούενσε, αλλά αυτό δεν επηρέαζε τη θέση της.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1786 τον Φρειδερίκο Χριστιανό Β΄ του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Όλντενμπουργκ Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Αουγκούστενμπουργκ Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Νορβηγίας
Μπογκοτά
Η Μπογκοτά (ισπανική προφορά ΔΦΑ : [boɣoˈta]) (Bogotá) είναι η μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα της Κολομβίας. Βρίσκεται στο κέντρο της χώρας, σε μια περιοχή γνωστή ως Σαβάνα της Μπογκοτά (Sabana de Bogotá), και είναι χτισμένη σε οροπέδιο, σε υψόμετρο 2.640 μέτρων. Έχει πληθυσμό περίπου 7.000.000 κατοίκων (2007), ενώ η μητροπολιτική περιοχή της αριθμεί πάνω από 8.000.000 κατοίκους. Σε παγκόσμια κατάταξη είναι η τρίτη πιο ορεινή μεγάλη πόλη, ακολουθώντας τη Λα Πας της Βολιβίας και το Κίτο του Ισημερινού. Αποτελεί σημαντικό πολιτικό, οικονομικό και βιομηχανικό κέντρο της Νοτίου Αμερικής.
Ιστορία
thumb|left|200px|Η πόλη της Μπογκοτά το 1887
Η Μπογκοτά, όπως προφέρεται στα ισπανικά αρχικά ονομαζόταν Μπακατά (Bacatá) από τους ιθαγενείς, περιοχή με μεγάλο πληθυσμό και πολιτιστικό κέντρο πριν την εποχή των Ισπανών κονκισταδόρες. Στις 6 Αυγούστου 1538 εγκαταστάθηκαν Ευρωπαίοι στην περιοχή, ενώ αργότερα η πόλη πήρε την τωρινή της ονομασία και έγινε ένα από τα μεγάλα κέντρα της ισπανικής αποικιακής εξουσίας στη Νότια Αμερική.
Αρχικά υπήρξε πρωτεύουσα του Νέου Βασιλείου της Γρανάδας, τμήματος του βασιλείου του Περού. Κατά τα έτη 1810-1811 οι κάτοικοι της πόλης εξεγέρθηκαν ενάντια στην ισπανική κατοχή και ίδρυσαν τη δική τους κυβέρνηση, ωστόσο αντιμετώπισαν εσωτερικές έριδες και το 1816 επανήλθαν στην εξουσία οι Ισπανοί στρατιωτικοί μέχρι το 1819 και την απελευθέρωσή της από το Σιμόν Μπολίβαρ. Η Μπογκοτά έγινε έτσι η πρωτεύουσα της Μεγάλης Κολομβίας, μιας συνομοσπονδίας που περιλάμβανε τα εδάφη των σημερινών χωρών του Παναμά, της Κολομβίας, της Βενεζουέλας και του Ισημερινού. Μετά τη διάλυση της συνομοσπονδίας, η Μπογκοτά έμεινε πρωτεύουσα της Νέας Γρανάδας κι αργότερα της Κολομβίας, με το Σύνταγμα του 1991.
Το Μάιο του 1948 έγινε στην πόλη συνδιάσκεψη των αμερικανικών κρατών, που επεδίωξαν να εφαρμόσουν κοινή έκφραση της παναμερικανικής γραμμής σε θέματα πολιτικοοικονομικά.
Δήμαρχος της πόλης εκλέχτηκε για την περίοδο 2008-2011 ο Σαμουέλ Μορένο Ρόχας.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Κολομβίας Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Νότιας Αμερικής
Άγιος Ανδρέας Κατακόλου Ηλείας
Για οικισμούς με την ονομασία Άγιος Ανδρέας στην Ηλεία, δείτε: Άγιος Ανδρέας Ηλείας
Ο Άγιος Ανδρέας είναι νεότευκτος οικισμός με 4 μόνιμους κάτοικους (απογραφή 2011), ανήκων διοικητικά στην Τοπική Κοινότητα Κατακόλου της Δημοτικής Ενότητας Πύργου του «καλλικρατικού» Δήμου Πύργου, και απλώνεται στο βορειοδυτικό μέρος του ακρωτηρίου Ιχθύς στις παρυφές του Ποντικόκαστρου.
Είναι κτισμένος στο πευκόφυτο όρμο της Αρχαίας Φείας ή Φειάδας περιοχής «ιδιαιτέρους φυσικού κάλλους», που αποτελούσε το αρχαιότερο λιμάνι της Ηλείας με θέα τη βραχονησίδα Ιχθύς ή Τηγανονήσι και Ζάκυνθο. Βρίσκεται 13 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Πύργου και σε απόσταση 2 χιλιομέτρων από το λιμάνι του Κατακόλου. Οφείλει την ονομασία του στην εικόνα και στα ερείπια παλαιού ναού αφιερωμένου στον Απόστολο Ανδρέα (ο οποίος λέγεται ότι πέρασε από τον τόπο κατά την αποστολική του πορεία). Ο ναός είχε κτιστεί πάνω στα ερείπια αρχαίου ναού, που ανοικοδομήθηκε το 1930.
Ιστορία
Η Αρχαία Φεία, καταποντισμένη αρχαία πόλη, που απλωνόταν σε ακραίους συνοικισμούς στις πλαγιές του ακρωτηρίου Ιχθύς στην σημερινή παράλια και σε αρκετό βάθος από την ακτή. Χρονολογείται στην Ομηρική εποχή και αναφέρεται δυο φορές στον Όμηρο (Ιλιάδα Η 135, Οδύσσεια Ο 297, 298) στο Β’ βιβλίο Ιστοριών του Θουκυδίδη (Β,25), στα Ελληνικά του Ξενοφώντα (3, 2, 30), στα Γεωγραφικά του Στράβωνος (VΙΙΙ 343), στον Πολύβιο και τον Παυσανία.
Καταποντίστηκε από σεισμό τον 6ο αιώνα μ Χ από τον οποίο καταστράφηκε η πόλη των Πατρών και στον οποίο αποδίδεται η τελειωτική καταστροφή του ναού του Διός στην Αρχαία Ολυμπία και πιθανότατα ο σχηματισμός της λίμνης της Αγουλινίτσας.
Στα ερείπια της αρχαίας ακρόπολης κτίστηκε από τους Βυζαντινούς το Ποντικόκαστρο. Αρχαιολογικές έρευνες στην περιοχή έκανε ο αρχαιολόγος Νίκος Γιαλούρης το 1957 και τα ευρήματα εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αρχαίας Ολυμπίας, όπως όστρακα προϊστορικών και ρωμαϊκών χρόνων, πήλινοι λύχνοι, σκύφοι, κύλικες, αμφορείς, λήκυθοι, κίονες, ένας αρχαϊκός Ναξιακός κούρος, κυκλαδικά ειδώλια που μαρτυρούν ότι η Φεία ήταν ενεργό λιμάνι της ευρύτερης περιοχής. Στη νησίδα Ιχθύς ή Τηγανονήσι βρέθηκε εκτεταμένο νεκροταφείο ρωμαϊκής εποχής. Οι περισσότεροι όμως από τους τάφους βρέθηκαν συλημένοι.
Ποντικόκαστρο
Το Ποντικόκαστρο είναι ένα από τα πιο παλιά βυζαντινά κάστρα της Ελλάδας, επιβλητικό, ερειπωμένο και διαβρωμένο που δεσπόζει της Φείας, Βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του ακρωτηρίου Ιχθύς (όνομα που σχετίζεται με το σχήμα του βουνού 100 μέτρα από την ακτή και είναι κτισμένο στα ερείπια της ακρόπολις της Φείας, που χρονολογείται στο 700 π.Χ.
Στα βυζαντινά χρόνια η ακρόπολη της Φείας ανακαινίστηκε και έγινε ισχυρό φρούριο. Το 1205 έπεσε στα χέρια των Φράγκων, που το χρησιμοποίησαν για την άμυνα τους. Τα τρία κάστρα Χλεμούτσι, Ζακύνθου και Ποντικόκαστρο σχημάτιζαν τρίγωνο και είχαν οπτική επικοινωνία.
Αρχικά το κυρίεψε ο Γουλιέλμος Σταμηλίτης, αργότερα το πήραν ως φέουδα τους οι Βιλλεαρδουίνοι. Στο κάστρο γνωρίστηκαν και ερωτεύτηκαν ο Γοδεφρείδος Β’ Βιλλεαρδουίνος και η Αγνή Κουρντεναί κατά τη διάρκεια φιλοξενίας της δεύτερης προς το Βυζάντιο.
Το 1315 κυριεύτηκε από τον Ινφάντη της Μαγιόρκας Φερδινάνδο για ένα χρόνο. Μετά περιήλθε στην κατοχή της Αικατερίνης Βαλουά επίτιμη αυτοκρατόρισσα (1332-1346 μ.Χ). Το 1391 το πήραν οι Ναβαρέζοι, το 1427 ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος και μετά ο Θωμάς Παλαιολόγος. Πυρπολήθηκε από τους Τούρκους το 1470 μ.Χ. Διαφορετικές απόψεις έχουν διατυπωθεί σχετικά με το όνομα του: Ποντικόν από την αρχαιοελληνική λέξη πόντος- θάλασσα, επειδή έχει θέα στη θάλασσα του Ιονίου. Κατ' άλλους οφείλεται στην ομοιότητα του σχήματος του με ποντικό. Πιθανότερη θεωρείται η άποψη του Ηλείου λαογράφου Ντίνου Ψυχογιού ότι το «Ποντικόν» προήλθε από παραφθορά του λατινικού “fonticum” που  σημαίνει   αποθήκη επειδή το κάστρο χρησιμοποιήθηκε ως αποθηκευτικός χώρος συγκέντρωσης σοδειάς σταριού και άλλων προϊόντων.
Το 1992 έγινε εξωτερικός καθαρισμός από ομάδα εθελοντών της οργάνωσης “Social Service International”, ενώ ο Δήμος στοχεύει στην ανάδειξη του με τη χάραξη μονοπατιών για εύκολη πρόσβαση και την ένταξή του σε σχέδιο μελέτης.
Ταξιδιωτικά
Κατηγορία:Δήμος Πύργου Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας
Κεφιξίμη
Η κεφιξίμη, που πωλείται με την επωνυμία Suprax μεταξύ άλλων, είναι αντιβιοτικό φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία ορισμένων βακτηριακών λοιμώξεων. Αυτές οι λοιμώξεις περιλαμβάνουν τις μέση ωτίτιδα, στρεπτοκοκκικό λαιμό, πνευμονία, λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος, γονόρροια και ασθένεια Lyme. Για τη γονόρροια απαιτείται συνήθως μόνο μία δόση. Στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι μθεραπεία δεύτερης γραμμής για την κεφτριαξόνη για τη γονόρροια. Λαμβάνεται από το στόμα.
Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν διάρροια, κοιλιακό άλγος και ναυτία. Οι σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν αλλεργικές αντιδράσεις και διάρροια Clostridium difficile. Δεν συνιστάται σε άτομα με ιστορικό σοβαρής αλλεργίας στην πενικιλίνη. Φαίνεται να είναι σχετικά ασφαλές κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Ανήκει στην κατηγορία φαρμάκων κεφαλοσπορίνες τρίτης γενιάς. Λειτουργεί διαταράσσοντας το κυτταρικό τοίχωμα των βακτηρίων με αποτέλεσμα το θάνατό τους.
Η κεφιξίμη κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1979 και εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1989. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Είναι διαθέσιμο ως γενόσημο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Φαρμακολογία
Η βακτηριοκτόνος δράση της κεφιξίμης οφείλεται στην αναστολή της σύνθεσης των κυτταρικών τοιχωμάτων. Συνδέεται με μία από τις πρωτεΐνες δέσμευσης πενικιλλίνης (PBPs) που αναστέλλει το τελικό στάδιο μεταπεπτιδισμού της σύνθεσης πεπτιδογλυκάνης στο βακτηριακό κυτταρικό τοίχωμα, αναστέλλοντας έτσι τη βιοσύνθεση και τη συγκράτηση του συγκροτήματος κυτταρικού τοιχώματος με αποτέλεσμα τον βακτηριακό κυτταρικό θάνατο.
Αντενδείξεις
Η κεφιξίμη αντενδείκνυται σε ασθενείς με γνωστή ευαισθησία ή αλλεργίες στην κατηγορία αντιβιοτικών κεφαλοσπορίνης. Καθώς η κεφιξίμη είναι κεφαλοσπορίνη τρίτης γενιάς, δεν αντενδείκνυται σε ασθενείς με πραγματική αλλεργία στην πενικιλίνη.
Παρενέργειες
Παρενέργειες της κεφιξίμης περιλαμβάνουν διάρροια, δυσπεψία, ναυτία και έμετο. Έχουν αναφερθεί αντιδράσεις υπερευαισθησίας όπως δερματικά εξανθήματα, κνίδωση και σύνδρομο Stevens-Johnson. Αν και έχει αναφερθεί θρομβοκυτταροπενία για πολλές κεφαλοσπορίνες, δεν έχει αναφερθεί για τη κεφιξίμη. Δεν υπάρχει ειδικό αντίδοτο για την υπερδοσολογία κεφιξίμης. Μπορεί να πραγματοποιηθεί πλύση στομάχου. Η αιμοκάθαρση δεν θα αφαιρέσει τη κεφιξίμη σε σημαντικές ποσότητες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Θειαζόλες Κατηγορία:Αντιβιοτικά Κατηγορία:Λακτάμες
Μεγάλο Δουκάτο του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς
Το Μεγάλο Δουκάτο του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς (Γερμανικά: Großherzogtum Mecklenburg-Strelitz) ήταν ένα έδαφος στη Βόρεια Γερμανία, το οποίο κατείχε η νεότερη γραμμή του Οίκου του Μεκλεμβούργου που κατοικούσε στο Νοϊστρέλιτς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην μεγάλα δουκάτα Κατηγορία:Κρατίδια της Γερμανικής Συνομοσπονδίας Κατηγορία:Κρατίδια της Γερμανικής Αυτοκρατορίας
Σουβλί
μικρογραφία|Σουβλί πάνω σε πιάνο Το σουβλί είναι ξυλουργικό εργαλείο σχεδιασμού και δημιουργίας σημειακών σημαδιών. Χρησιμοποιείται για να χαράξει γραμμές που ακολουθούν πριόνια και σκαρπέλα για ενώσεις αρμών και άλλες ξυλουργικές διεργασίες.
Κωνσταντίνος Α΄ του Μουχράνι
Ο Κωνσταντίνος Α΄, კონსტანტინე I მუხრანბატონი, Κωνστανίνε Α΄ μουχρανμπατόνι (άκμασε 1622 – 1667) ήταν Γεωργιανός πρίγκιπας και επικεφαλής τού Οίκου τού Μουχράνι, κύριου κλάδου τού βασιλικού Οίκου των Μπαγκρατιόνι τού Κάρτλι. Ήταν βασιλικός πρίγκιπας (mukhranbatoni) τού Mουχράνι και ex officio διοικητής τού βανάτου τού Σίντα Κάρτλι από το 1658 έως το 1667.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Τεϊμουράζ Α΄, από τη σύζυγό του Άννα, κόρη τού Νουγκζάρ δούκα τού Αράγκβι τού Οίκου Σιδαμόνι. Γεννήθηκε μεταξύ 1618 και 1622. Το 1658 ο Κωνσταντίνος διαδέχθηκε ως πρίγκιπας τού Μουχράνι τον μεγαλύτερο αδελφό του Βαχτάνγκ Ε΄, ο οποίος τότε έγινε βασιλιάς τού Κάρτλι με το τέλος τού θετού πατέρα του, Ροστόμ, τού τελευταίου στην κύρια εξ αρρενογονίας γραμμή των Μπαγκρατιόνι τού Κάρτλι. Με την ευκαιρία αυτή, ο Βαχτάνγκ Ε΄, ως υποτελής των Σαφαβιδών της Περσίας, εξισλαμίστηκε, αλλά ο Κωνσταντίνος Α΄ παρέμεινε χριστιανός. Τάφηκε στον Καθεδρικό Ναό της Μτσχέτα.
Σουβλί
Χρήση
Η άκρη του σουβλιού με την ακίδα μπορεί να σέρνεται και να χαράζει το ξύλο αφήνοντας ένα ρηχό αυλάκι. Ακόμη χρησιμοποιείται για τη σημειακή στίξη του ξύλου, με την πίεση της ακίδας σε αυτό. Γενικότερα γίνεται χρήση του στη διαστασιολόγηση και το σημάδεμα κατά ακολουθία των νερών του ξύλου (ίσια). Μπορεί να χρησιμοποιηθεί και αντίθετα στα νερά του ξύλου (σόκορα), όμως στη διεργασία αυτή προτιμάται το κοπίδι.
Κωνσταντίνος Α΄ του Μουχράνι
Οικογένεια
Νεύτηκε τη Νταρετζάν, κόρη τού πρίγκιπα Γκουάνα Aμπασίτζε (απεβ. το 1667) και απέκτησε τα ακόλουθα παιδιά:
Καμπάουτερς
Οι Καμπάουτερς (ολλ: Kabouters) ήταν κίνημα αντικουλτούρας που αναπτύχθηκε και έδρασε την περίοδο 1969-1970 στην Ολλανδία, με ιδιαίτερη δράση στο Άμστερνταμ.
Σουβλί
Χρήση
Το σουβλί χρησιμοποιείται παραδοσιακά και στη δερματοποιία για τη δημιουργία ίχνους πάνω στο δέρμα. Χρησιμοποποιείται επίσης στο εμπόριο οχημάτων ή λαμαρίνας για τη διάτρηση οπών και τη χάραξη χραμμών σε μεταλλικά φύλλα.
Κωνσταντίνος Α΄ του Μουχράνι
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Μουχράνι
Καμπάουτερς
Ιστορικό
Το κίνημα δημιουργήθηκε από τα πρώην μέλη του κινήματος των Πρόβος Ρουλ βαν Ντάιν (Roel van Duijn) και Ρόμπερτ Γιάσπερ Χρόοτφελντ (Robert Jasper Grootveld), μετά την επίσημη διάλυση των Πρόβος το 1967. Επισήμως, ο 27χρονος τότε Βαν Ντούιν ίδρυσε τους Καμπάουτερς στις 5 Φεβρουαρίου 1970 με την διακήρυξη της Πορτοκαλί Ελεύθερης Πολιτείας (ολλ: Oranje Vrijstaat), ενός φανταστικού κράτους, τα σύνορα του οποίου συνέπιπταν με αυτά της Ολλανδίας, και κατοίκους που ονομάζονταν Καμπάουτερς (μικροσκοπικά ανθρωπάκια που ζουν κάτω από το έδαφος, αγγ: gnomes)
Σουβλί
Βιβλιογραφικές πηγές
Κατηγορία:Εργαλεία
Καμπάουτερς
Ιστορικό
Οι Καμπάουτερς προηγούνται χρονικά του κινήματος των καταλήψεων του οποίου θεωρούνται θεμελιωτές. Τον Ιούνιο του 1970 συμμετείχαν στις Ολλανδικές Δημοτικές εκλογές. Στο Άμστερνταμ αναδείχθηκαν τρίτη δύναμη συγκεντρώνοντας το 11% των ψήφων και κερδίζοντας πέντε από τις 45 έδρες. Κατόρθωσαν επίσης να κερδίσουν δύο έδρες στην Χάγη και από μία στους Δήμους των Άλκμααρ, Άρνεμ και Λέιντεν. Βλέποντας την δύναμή τους να ανεβαίνει, οι Καμπούτερς κατέβασαν ψηφοδέλτιο και στις βουλευτικές εκλογές του 1971, χωρίς ωστόσο να μπορέσουν να ξεχωρίσουν.
Η νίκη στις Δημοτικές εκλογές διαίρεσε τους Καμπάουτερς: μερικοί από τους Συμβούλους επιδίωκαν να χρησιμοποιήσουν την εκλογική διαδικασία για να νομιμοποιήσουν το πρόγραμμα τους, ενώ άλλοι επιδίωξαν να προβοκάρουν τις συνεδριάσεις που τις θεωρούσαν ως παρωδία δημοκρατίας. Ταυτόχρονα τα στελέχη των ομάδων που δρούσαν στους δρόμους θεωρούσαν ότι η με οποιοδήποτε τρόπο συμμετοχή στο Δημοτικό Συμβούλιο αποσπούσε ενέργεια και προσοχή από την άμεση δράση.
Μετά την λήξη της θητείας των δημοτικών συμβουλίων του Άμστερνταμ, της Χάγης, του Άλκμααρ και του Λέιντεν, οι Καμπάουτερς αποφάσισαν την αυτονομία των ομάδων τους και στη συνέχεια αυτοδιαλύθηκαν ως ενιαίο κίνημα. Η ομάδα του Βαν Ντούιν εξακολούθησε ωστόσο να εκλέγεται στο δημοτικό συμβούλιο του Άμστερνταμ με το όνομα «Ριζοσπάστες».
Η δράση των Καμπάουτερς
Η Ελεύθερη Πολιτεία δημιούργησε σκιώδη κυβέρνηση με Υπουργεία και τμήματα, καθώς και τρία καταστήματα βιολογικών προϊόντων και μία «δημοκρατικά αυτό-διευθυνόμενη» βιοτεχνία ενδυμάτων. Οι Καμπάουτερς προωθούσαν τους στόχους τους χρησιμοποιώντας προβοκατόρικες και χιουμοριστικές τεχνικές.
Emlyon Business School
Το Emlyon Business School είναι ευρωπαϊκό οικονομικό πανεπιστήμιο που βρίσκεται στο Λυών της Γαλλίας. Το σχολείο ιδρύθηκε το 1872.
Καμπάουτερς
Η δράση των Καμπάουτερς
Ενδεικτικές ενέργειες τους:
Επιπλέον ανάγνωση
Κατηγορία:Οικολογικά κόμματα Κατηγορία:Ιστορία της Ολλανδίας Κατηγορία:Αναρχισμός
Emlyon Business School
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στη Γαλλία
Εθνική Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Κύπρου είναι το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Κύπρου σε διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις, καθώς και μεμονωμένους αγώνες. Τελεί υπό τον έλεγχο της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (Κ.Ο.Π.). Η ομάδα συστάθηκε επίσημα το 1960.
Πρώτα βήματα
Το 1948 έγινε μέλος της FIFA και το 1962 μέλος της UEFA.
Το Νοέμβριο του 1960 αγωνίστηκε για πρώτη φορά ως ανεξάρτητο κράτος, στον πρώτο ουσιαστικά επίσημο αγώνα της ομάδας, στην εντός έδρας αναμέτρηση απέναντι στο Ισραήλ για τα προκριματικά του Μουντιάλ του 1962, ως μικτή Κύπρου, παραχωρώντας ισοπαλία 1–1.
Η πρώτη διεθνής νίκη για την εθνική Κύπρου ήρθε στις 27 Νοεμβρίου του 1963 στη Λευκωσία απέναντι στο αντίστοιχο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Ελλάδος σε φιλικό αγώνα με 3–1. Στις 17 Νοεμβρίου 1968 σημείωσε την πρώτη νίκη σε επίσημο αγώνα με 2–1 απέναντι στην Ελβετία για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος στη Λευκωσία.
=== Αξιοσημείωτα αποτελέσματα === Το 1974 η Εθνική Κύπρου σημείωσε μια από τις σημαντικότερες νίκες της απέναντι στη Βόρεια Ιρλανδία με 3–1 στη Λευκωσία. Στις 12 Φεβρουαρίου 1983 για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος 1984 απέσπασε ισοπαλία από την (παγκόσμια πρωταθλήτρια του Μουντιάλ 1982) Ιταλία με 1-1 στη Λεμεσό. Το Μάρτιο του 1983 απέσπασε και πάλι ισοπαλία 1–1 από την Τσεχοσλοβακία.
Το 1989 για τα προκριματικά του Μουντιάλ του 1990, η Κύπρος ήρθε ισόπαλη με τη Γαλλία με 1–1. Το 1992 η εθνική ομάδα της Κύπρου σημείωσε την πρώτη εκτός έδρας νίκη της απέναντι στα Νησιά Φερόε με 2–0.
Για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος του 1996 σημείωσε ισοπαλία με την κάτοχο του τροπαίου Δανία με 1–1 και με την Ισπανία εκανε την πιο μεγάλη νίκη της με 2-1 στη Βαρκελώνη.
Μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ιστορία της Εθνική Κύπρου αποτελεί η νίκη επί της Ισπανίας το Σεπτέμβριο του 1998. Ο αγώνας ήταν για τα προκριματικά του Euro 2000 και η νίκη της Κύπρου με 3-2 στην πρεμιέρα της διοργάνωσης, έκανε πάταγο σε όλη την ποδοσφαιρική Ευρώπη. Τα τέρματα της Εθνικής πέτυχαν οι Γιώτης Εγκωμίτης (44’), Σίνισα Γκόγκιτς (49’) και Μιλένκο Σπόλιαριτς (77’). Ο Ραούλ στο 73ο λεπτό και ο Μοριέντες στο 90ο λεπτό σκόραραν για τους Ισπανούς.
2000 έως σήμερα
Euro 2000
Η εθνική Κύπρου έφτασε μια ανάσα από την πρόκρισή της σε μεγάλη διοργάνωση τερματίζοντας 1 βαθμό πίσω από το Ισραήλ και την Αυστρία που βρέθηκαν στη δεύτερη θέση για το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2000. Κατάφερε να κερδίσει παλι την Ισπανία με 3–2, το Ισραήλ με 3–2 το Βατικανο με 2-1 και 3-0 Σαν Μαρίνο με 4–0 και 1–0 (εκτός έδρας).
Euro 2012thumb|Η εθνική Κύπρου στη [[Σόφια το 2012.]] Για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος 2008, στις 7 Οκτωβρίου 2006 νίκησε με 5–2 τη Δημοκρατία της Ιρλανδίας. Στις 15 Νοεμβρίου 2006 απέσπασε 1–1 από την εθνική Γερμανίας και στις 13 Οκτωβρίου 2007 νίκησε την Ουαλία με 3–1 συνεχίζοντας τη σταθερά καλή πορεία της. Το ιστορικό 4–4 με την Πορτογαλία του Κριστιάνο Ρονάλντο για τα προκριματικά του EURO 2012 είναι επίσης ένα αξιοσημείωτο αποτέλεσμα για την Εθνική Κύπρου.
Euro 2016
Για τα προκριματικά του EURO 2016 η Κύπρος έφτασε μια ανάσα από του αγώνες μπαράζ. Κέρδισε με 1–2 τη Βοσνία μετά από ανατροπή εκτός έδρας, 5–0 την Ανδόρα στο ΓΣΠ και 1–3 εκτός και 1–2 το Ισραήλ.Για τα προκριματικα του παγκοσμιου κυπελλου 2002 πετύχε μια από τις πιο ιστορικά μικρά της εθνικής ενάντια στην Ουρουγαη με 2-1. Ωστόσο στην τελευταία αγωνιστική στην οποία εάν κέρδιζε την περίμεναν οι αγώνες μπαράζ έχασε με 3–2 στο ΓΣΠ από τη Βοσνία.
World Cup 2018
Στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018, ενώ η Κύπρος ξεκίνησε με δύο νίκες και μία ισοπαλία (6 Σεπτεμβρίου 2016 απέναντι στη Λετονία στο ΓΣΠ με 2-1, 7 Οκτωβρίου 2016 απέναντι στο Λίχτεσταϊν στην Αρένα με 1-0 και η ισοπαλία στις 10 Οκτωβρίου 2016 με τη Βοσνία με 1-1 στο Μπίλινο Πόλιε), ακολούθησε η ήττα από το Γιβραλτάρ στο ΓΣΠ, με 3-2, στις 13 Νοεμβρίου 2016 και έπειτα η ήττα από την Εσθονία με 2-1 στο Τάλιν Αρένα, στις 25 Μαρτίου 2017. Στις 9 Ιουνίου 2017, ακολούθησε η πολύ δύσκολη ισοπαλία μαζί με το Γιβραλτάρ με 2-2, στο Φάρο της Πορτογαλίας. Στις 31 Αυγούστου 2017, στο ΓΣΠ, η Κύπρος νίκησε το Λίχτεσταϊν με ανατροπή και ενώ έχανε με 0-1 στο ημίχρονο, κατάφερε και νίκησε με 3-1. Ακολούθησε η ισοπαλία με την Εσθονία με 1-1, στις 3 Σεπτεμβρίου 2017, η ήττα από τη Βοσνία με 4-2 στις 7 Οκτωβρίου 2017 και η νίκη απέναντι στη Λετονία με 4-3 στις 10 Οκτωβρίου 2017. Στους ημιτελικούς πριν την πρόκριση κέρδισε με 2-0 την Γκάνα. Έχασε την πρόκριση μέσα στο Τσίρειο με 0-1 από την Ελβετία.
Euro 2020
Στα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 έκανε 3 νίκες ( 0-2 απέναντι στη Λιθουανία, 2-1 απέναντι στη Σουηδία, 1-0 απέναντι στο Λουξεμβούργο), 3 ισοπαλίες ( 0-0 με την Ισπανία, 2-2 με την Ισλανδία, 1-1 με τη Γερμανία) και 4 ήττες ( 3-1 από την Ισπανία, 2-1 από την Ολλανδία, 5-2 από τη Γερμανία, 1-0 από το Λουξεμβούργο). Στα ημιτελικά κέρδισε 2-1 την Ισλανδία και προκρίθηκε στα πέναλτυ από την Αλβανία (0-0 κανονική διάρκεια, 4-3 στα πέναλτυ). Στο Πρωτάθλημα κέρδισε πρώτα τη Σερβία με 3-2, έχασε από την Αγγλία με 2-1, και κέρδισε τη Γεωργία με 1-0.
Στάδιο
Πρωτεύουσα έδρα της Εθνικής Κύπρου αποτελεί το Νέο Στάδιο Γ.Σ.Π. (Νέο Στάδιο Γυμναστικού Συλλόγου «Τα Παγκύπρια») στη Λευκωσία, χωρητικότητας 22.859 θεατών, το οποίο κατασκευάστηκε το 1999.
Ως δευτερεύουσα έδρα αποτελεί το Στάδιο ΑΕΚ Αρένα στη Λάρνακα, όπως επίσης και το Στάδιο Αντώνης Παπαδόπουλος στην ελεύθερη Αμμόχωστο.
Υποστηρικτές
Το 2005 δημιουργήθηκε ο «Σύνδεσμος Φιλάθλων Εθνικών Ομάδων Κύπρου», με σκοπό την οργανωμένη υποστήριξη των εθνικών ομάδων ποδοσφαίρου της Κύπρου.
Πρώτοι παίκτες σε συμμετοχές
(4 Μαρτίου 2012)
Πρώτοι παίκτες σε τέρματα
(4 Μαρτίου 2012)