cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ταοϊσμός
Φιλοσοφικός Ταοϊσμός
Ο όρος φιλοσοφικός Ταοϊσμός δεν αναφέρεται σε μία συγκεκριμένη ταοϊστική σχολή ή διακριτούς φιλοσόφους και είναι τμήμα του Ξουανξού και άλλων ρευμάτων σκέψης. Η διάκριση ανάμεσα στον φιλοσοφικό και τον θρησκευτικό Ταοϊσμό είναι τόσο δύσκολη, όσο ο ορισμός του ίδιου του Ταοϊσμού. Πιστοί του «θρησκευτικού» Ταοϊσμού πιθανώς δεν έχουν ποτέ διαβάσει τη σκέψη του Λάο Τσε, Ζουανγκζί ή Ντάοζανγκ, και το γεγονός ότι αποκαλούνται «Ταοϊστές» πιθανώς προκαλεί αμηχανία ή φαίνεται κατασκευασμένο.
Ο φιλοσοφικός Ταοϊσμός δίνει έμφαση σε διάφορες έννοιες του Ντάο Ντε Τζινγκ όπως η «μη δράση» (γου γουέι), το κενό, η απόσπαση, η δύναμη της απαλότητας (ή ευλυγισία) και του Ζουανγκζί όπως η δεκτικότητα, ο αυθορμητισμός, ο σχετικισμός των ανθρώπινων δρόμων στη ζωή, οι τρόποι ομιλίας και συμπεριφοράς. Ως είναι φυσικό το ενδιαφέρον συγκεντρώνεται γύρω από το ντάο -ποιον δρόμο θα έπρεπε να ακολουθούμε και κυρίως τι είναι το ντάο, πώς μπορούμε να το γνωρίσουμε. Η αποσπασμένη συζήτηση και η απροθυμία διαμόρφωσης κάποιου συγκεκριμένου τρόπου έκφρασης διαμορφώνει ένα status παραδοξότητας μάλλον παρά δογματισμού. Εξαιτίας αυτού τα ταοϊστικά κείμενα διαφέρουν αισθητά από εκείνα του Κομφουκιανισμού.
Οι ταοϊστές σχολιαστές προβληματίζονται από τις εισαγωγικές προτάσεις του Ντάο Ντε Τζινγκ, οι οποίες συνήθως μεταφράζονται ως:
(Για την ακρίβεια οι αυθεντικές λέξεις είναι:
Στην κινεζική γλώσσα το 道 (ντάο) χρησιμοποιείται τόσο ως ουσιαστικό όσο και ως ρήμα. Η μετάφραση «δρόμος» για το ουσιαστικό αποδίδει αρκετούς συνειρμούς, αλλά η μετάφραση για το ρήμα ντάο = ομιλείν δείχνει αταίριαστη με το γενικό εννοιολογικό πλαίσιο του Ταοϊσμού, εκτός και αν αποδώσει κανείς στο ρήμα τις έννοιες του κηρύττειν, της διατύπωσης, κ.λπ. Στη δεύτερη ερμηνεία η χρήση του 名 ως ρήματος και ουσιαστικού φαίνονται νοηματικά πλησιέστερα, «ονόματα» και «ονοματίζω». Συγκεκριμένα, ο δρόμος είναι ένα ντάο, ένας οδηγός για το πού θα τραβήξει κανείς ή για το πώς θα φθάσει ως εκεί. Όμως οι δρόμοι οριοθετούνται και με άλλους τρόπους – π.χ. με ενδιάμεσους οδοδείκτες κατά μήκος του δρόμου κ.λπ.. Οι Ταοϊστές ασχολούνται επίσης με τη χάραξη του δρόμου (λείανση της ατραπού) και με το «διάβασμα» των φυσικών σημείων που δείχνουν την πορεία που μπορεί να ακολουθήσει κανείς.
Ενώ οι παραπάνω φράσεις κατέληξαν τυποποιημένη μετάφραση, η λόγια άποψη τις θεωρεί γραμματικά και εννοιολογικά προβληματικές. Γραμματικά στη φράση δεν εμπεριέχεται άρθρο και θα μπορούσε να αναγνωσθεί εναλλακτικά ως «ένας δρόμος μπορεί να προφερθεί, (αλλά) δεν είναι αυτός ο διαρκής δρόμος. Ένα όνομα μπορεί να ονομαστεί, (αλλά) δεν είναι αυτό το διαρκές όνομα». Συνεπώς ο χαρακτήρας που σημαίνει «διαρκής» ή αιώνιος στην προκειμένη περίπτωση (常) χρησιμοποιείται φιλοσοφικά για να περιγράψει το ντάο που δε χρειάζεται αλλαγές σε διαφορετικές εποχές ή κοινωνίες και καθοδηγεί αξιόπιστα την ανθρώπινη συμπεριφορά. Ο Λάο Τσε αργότερα περιγράφει το ντάο ως «αντιστροφή» και τα κείμενα δίνουν έμφαση στα αντίθετα, π.χ. ανώτερο και κατώτερο, μαλακό και σκληρό, κ.λπ. Η έκδοση Μαγουάνγκντουϊ του κειμένου περιέχει παρόμοια εδάφια, (βλ: κεφ.1, 3, 40).
Έτσι όποιους όρους και αν χρησιμοποιούμε για να προσδιορίσουμε ένα ντάο, αυτό μπορεί να αντιστραφεί και παρ'όλα αυτά ακόμα να καθοδηγεί την ανθρώπινη συμπεριφορά. Ο άλλος όρος στον τίτλο (ο οποίος, μαζί με το «ντάο», διαμόρφωσε τον κινεζικό όρο για την ‘ηθική’) είναι το 'ντε' (ή 'τε'). Είναι το «εσωτερικό ντάο» και μπορεί να περιλαμβάνει την ικανότητά μας να μαθαίνουμε έναν τρόπο της ζωής, καθώς και το αποτέλεσμα της εκμάθησης ή της άσκησής του. Το Ντε ερμηνεύεται ως βιωμένος «δρόμος της ζωής» σε ένα ορθό πρότυπο συμπεριφοράς, για αυτό και η συνήθης μετάφρασή του είναι «αρετή» ή «τελειότητα». Άλλοι όροι ενσωματώθηκαν αργότερα στον φιλοσοφικό Ταοϊσμό, ανάμεσα στους οποίους συμπεριλαμβάνονται οι θεωρίες για το γιν και γιάνγκ (διαλεκτικός μονισμός) και τα πέντε στοιχεία (五行, γουξίνγκ), όπως επίσης και η έννοια του κι. Ανήκοντας αρχικά σε αντίπαλες φιλοσοφικές σχολές, αυτά τα θέματα εισήχθησαν στον Ταοϊσμό μέσω του Χαν Κομφουκιανισμού, ο οποίος εστίαζε στους κοσμικούς κύκλους και τους οιωνούς για την καθοδήγηση της συμπεριφοράς των κυβερνητών κ.ο.κ. Αναμείχθηκαν με τον Ταοϊσμό ως παραδείγματα του φυσικού δρόμου με τον οποίο πρέπει να εναρμονίζεται κάθε ανθρώπινος δρόμος.
Ενώ οι ακαδημαϊκές αποδομήσεις της φράσης οδηγούν σε πολλή σύγχυση, υπάρχει επίσης μια πολύ απλούστερη μεταφορική ερμηνεία: Ο Δρόμος μοιάζει με το χορό. Μπορείς να μιλήσεις για το χορό, αλλά τα λεγόμενά σου για το χορό δεν είναι ο ίδιος ο χορός. Ούτε η περιγραφή σου διδάσκει πραγματικά κάποιον άλλο πώς να χορεύει εκτός και αν το δοκιμάσει ο ίδιος για τον εαυτό του. Αυτή η ερμηνεία μοιάζει με την παρατήρηση του Korzybski ότι «ο χάρτης δεν είναι η επικράτεια».
Κείμενα
μικρογραφία|Αντίτυπο του Τάο Τε Τσινγκ, Ιαπωνία, 1770 Το Ντάο ζανγκ (道藏, Θησαυροφυλάκιο του Tάo) αναφέρεται μερικές φορές ως «ταοϊστικός κανόνας». Συντέθηκε κατά τη διάρκεια των δυναστειών Τζιν, Τανγκ, Σονγκ και Μινγκ και περιλαμβάνει σχεδόν 1500 κείμενα. Ακολουθώντας το παράδειγμα της βουδιστικής Τριπιτάκα, διαιρείται σε τρία ντονγκ 洞 («σπήλαια»):
Το Ντάο Ντε Τζινγκ αποτελεί παράρτημα (φου) του πρώτου σπηλαίου. Άλλα παραρτήματα περιλαμβάνουν το Ταϊπινγκτζίνγκ («Γραφή της Μεγάλης Ειρήνης») όπως επίσης και διάφορα αλχημικά κείμενα και γραφές από την παράδοση των Ουράνιων Διδασκάλων.
Εντούτοις, ο Ταοϊσμός δεν είναι θρησκεία που θεωρεί τις γραφές ως αρχική πηγή της αλήθειας. Οι Νταοσί γενικώς δε συμβουλεύονται δημοσιευμένες εκδόσεις του Νταοζάνγκ, αλλά κείμενα που πέρασαν από τον διδάσκαλο στον μαθητή. Η άδεια από τον διδάσκαλο για την τέλεση του τελετουργικού θεωρείται σημαντικότερη από τη γνώση του περιεχομένου των κειμένων.
Αντίθετα, η σχολή Κουανζέν διαθέτει μια παράδοση προσέγγισης του Ταοϊσμού μέσω της μελέτης των γραφών, ενώ ορισμένα κινεζικά κινήματα επικεντρώνονται σε νεοαποκαλυφθείσες γραφές. Στην Ταϊβάν, ανακαλύπτει κανείς συχνά βουδιστικά κείμενα που ψάλλονται στους ταοϊστικούς ναούς. Ο φιλοσοφικός Ταοϊσμόςεπικεντρώθηκε στο Ντάο Ντε Τζινγκ και το Ζουανγκζί, και σε μικρότερο βαθμό στο Λιεζί. Αυτή η μορφή Ταοϊσμού, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη, επηρέασε τους δυτικούς σχολιαστές.
Θεότητες
Η παραδοσιακή κινεζική θρησκεία είναι πολυθεϊστική. Οι θεότητές της διευθετούνται σε μια θεϊκή δημόσια υπηρεσία που αντανακλά τη γραφειοκρατία της αυτοκρατορικής Κίνας. Οι θεότητες προάγονται ή υποβιβάζονται και πολλές θεωρούνται θεοποιήσεις άλλοτε ενάρετων άνθρωπων. Οι ιδιαίτερες θεότητες που λατρεύονται ποικίλλουν σύμφωνα με γεωγραφικά και χρονολογικά κριτήρια. Παρατηρείται εδώ ένα χάσμα ανάμεσα στο σύνολο των θεοτήτων που εκπροσωπούνται στη λαϊκή λατρεία, και εκείνες στις οποίες εστιάζονται τα τελετουργικά της ελίτ του Ταοϊσμού. τελετουργικών ελίτ των ταοϊστικών. Για παράδειγμα ο αυτοκράτορας Τζαντέ είναι επικεφαλής του λαϊκού πάνθεου, ενώ ο βωμός των Ουράνιων Διδασκάλων αναγνωρίζει σε αυτήυ τη θέση τον θεοποιημένο Λάο Τσε (Λαοτζούν, «Κύριος Λάο») και τους Τρεις Αγνούς. Παρόλο που διάφοροι αθάνατοι ή άλλες μυστηριώδεις μορφές εμφανίζονται στο Ζουανγκτζί και σε μικρότερη έκταση στο Ντάο Ντε Τζινγκ (π.χ. το «μυστηριώδες θηλυκό» στο κεφάλαιο 6), γενικώς δεν έγιναν αντικείμενα λατρείας. Οι λόγιοι σχολιαστές του Ταοϊσμού εστιάζονται περισσότεροι στη θεότητα του ίδιο του Ντάο, που μπορεί να συγκριθεί με τις δυτικές συλλήψεις του Θεού. Τα πρώιμα κείμενα περιγράφουν το Τάο όχι ως ίσο, αλλά ως αρχή που υποκρύπτεται κάτω από το Ένα και τα Πολλά. Μια φράση που χρησιμοποιείται για να το περιγράψει είναι το χουντούν (κατά προσέγγιση, «χαοτικό μείγμα»). Αρκετοί από τους εκπροσώπους του φιλοσοφικού Ταοϊσμού τείνουν να το περιγράφουν ως το «τίποτα» ή «μη-ύπαρξη», που είναι η πηγή της «ύπαρξης».
Ο Ταοϊσμός, θεωρούμενος ως θρησκεία, αλλά και ως φιλοσοφικό σύστημα κάνει ένα είδος υπέρβασης. Δεν ασχολείται με τον ίδιο τον Θεό ως Υπέρτατη Αρχή, αλλά με τις αρχές που διέπουν την παρουσία του στην εκδήλωση. Από αυτή την άποψη θα μπορούσαμε με φιλοσοφικούς όρους να τον περιγράψουμε ως προσπάθεια συγκεκριμενοποίησης της δομής και των νόμων τους οποίους μπορεί η ανθρώπινη ύπαρξη να χρησιμοποιήσει ως οδοδείκτες στον δρόμο της για τη θέωση.
Σύμβολα και εικόνες
Οι ναοί συνήθως κοσμούνται με σημαίες τριγωνικού ή τετράγωνου σχήματος, επί των οποίων υπάρχουν παραστάσεις και ρητά ως αποτροπαϊκά μέσα και σύμβολα ευδαιμονίας, ενώ άλλες αναπαραστάσεις περιέχουν τις εικόνες των θεών και των αθανάτων της ταοϊστικής θρησκείας.
Μια συνήθης παράσταση είναι αυτή με τα 7 άστρα σε εναλλαγή θέσεων (ζιγκ-ζαγκ), τα οποία αναπαριστούν τον αστερισμό Μεγάλη Άρκτο. Κατά τη Δυναστεία των Σανγκ ο αστερισμός αυτός αντιμετωπίζονταν ως θεότητα, ενώ κατά την δυναστεία των Χαν θεωρείτο σύμβολο του θεού Τάιγι.
Οι ναοί της νότιας Κίνας και της Ταϊβάν συνήθως ξεχωρίζουν από την διακόσμηση των οροφών τους, στις οποίες υπάρχουν οι παραστάσεις κινεζικών δράκων και φοινίκων ως μωσαϊκά χρωματισμένων κεραμιδιών. Συχνά επίσης απεικονίζεται και ένα φλεγόμενο μαργαριτάρι ανάμεσα σε 2 δράκους. Σε γενικές γραμμές πάντως, η κινεζική ταοϊστική αρχιτεκτονική δεν διαθέτει αυτοτελή χαρακτηριστικά σε ευρύ βαθμό, τόσο που να τη διαχωρίζουν από άλλες αρχιτεκτονικές δομές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικές Θρησκείες
Δημήτριος Κάσδαγλης
Ο Δημήτριος "Demi(s)" Κάσδαγλης (10 Οκτωβρίου 1872, Σάλφορντ Αγγλίας - 6 Ιουλίου 1931, Μπαντ Νάουχαϊμ Γερμανίας) ήταν Αιγυπτιώτης Έλληνας, βρετανικής υπηκοότητας, αθλητής της αντισφαίρισης επί χόρτου (αγγλ. lawn tennis) και δις Ολυμπιονίκης το 1896 (δύο δεύτερες νίκες - τα τρία διαφορετικά μετάλλια καθιερώθηκαν στους Αγώνες του 1904).
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Κέρσαλ Χιλ του Σάλφορντ, στην ευρύτερη περιοχή του Μάντσεστερ στη βορειοδυτική Αγγλία, σε οικογένεια που είχε μετοικήσει από την Αίγυπτο ασχολούμενη με το εμπόριο βαμβακιού. Γονείς του ήταν ο Εμμανουήλ Κάσδαγλης (1830-1911) και η Μαρία Αποστόλου (1847-1921). Την αρχική τους προέλευση αποτέλεσε κάποια πόλη της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας, πιθανότατα βάσει πηγών στην περιοχή του Μικρού Καυκάσου / σημερινή Γεωργία, ενώ από κάποιους εικάζεται και η Οδησσός της σημερινής Ουκρανίας, μεγάλο εμπορικό λιμάνι της Μαύρης Θάλασσας με έντονο ελληνικό στοιχείο κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα.
Βρέθηκε για πρώτη φορά στην Αίγυπτο σε ηλικία 7 ετών το 1879, όταν στάλθηκε εκεί για να ξεπεράσει ένα πρόβλημα υγείας και επέστρεψε στην Αγγλία το 1882. Αργότερα πραγματοποίησε σπουδές στην Αγγλία και τη Γαλλία. Το 1895, σε ηλικία 23 ετών, εγκαταστάθηκε στην Αλεξάνδρεια για να αναλάβει με τα αδέρφια του τη διεύθυνση του εκεί παραρτήματος της οικογενειακής επιχείρησης, ενώ το 1900 μετακόμισε στο Κάιρο, όπου διηύθυνε με δύο από τους αδερφούς του το εκεί παράρτημα, με την όλη επιχείρηση να περνάει στα χέρια των πέντε συνολικά αδερφών μετά το θάνατο του πατέρα τους το 1911. Στη διάρκεια της μακράς παραμονής του στην Αίγυπτο αγωνίστηκε με την Αθλητική Λέσχη Αλεξάνδρειας (Alexandria Sporting Club) και μετέπειτα με τον ιδρυθέντα το 1905 "Ελληνικό Αθλητικό Σύλλογο Καΐρου «Ο Ίφιτος»".
Ο Δημήτριος Κάσδαγλης νυμφεύθηκε το 1905 στην Αλεξάνδρεια με ελληνορθόδοξο γάμο την Ιωάννα Νικολάου Καζούλλη (σε δεύτερο γάμο σύζυγο Παναγιώτη Ζαχ. Αριστόφρονος) και απέκτησαν μία κόρη, τη Δωροθέα. Ο γάμος αυτός είχε προβλήματα, με αποτέλεσμα η σύζυγός του το 1916 να υποβάλει αγωγή διαζυγίου αιτιώμενη απιστία, αλλά και βιαιότητα εκ μέρους του. Η αγωγή εκδικάστηκε σε πρώτο βαθμό το 1917 δικαιώνοντας την Ιωάννα, ενώ σε δεύτερο βαθμό (κατόπιν έφεσης του Κάσδαγλη), που εκδικάστηκε στο δικαστικό τμήμα της Βουλής των Λόρδων, η πρωτόδικη απόφαση φαίνεται να ανατράπηκε. Τα πρακτικά των δύο δικών αποκαλύπτουν μεταξύ άλλων πως ο Κάσδαγλης ήταν Βρετανός υπήκοος με κύρια κατοικία το Μάντσεστερ, παρότι είχε μετοικήσει στην Αίγυπτο.
Ο Δημήτριος Κάσδαγλης διατηρούσε καλές σχέσεις με τον -επίσης Αιγυπτιώτη- ποιητή Κωνσταντίνου Καβάφη, όπως μαρτυρά η φιλικότατη προσφώνηση (My dear Costi) και το περιεχόμενο ιδιόχειρης συλληπητήριας επιστολής του Κάσδαγλη προς τον Καβάφη επ' αφορμή του θανάτου του αδερφού του ποιητή, Αριστείδη Καβάφη, το 1902.
Ολυμπιονίκης
Το 1896 έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, πρώτους της σύγχρονης περιόδου, στο άθλημα της αντισφαίρισης (τόπος διεξαγωγής οι εγκαταστάσεις του Ομίλου Αντισφαίρισης Αθηνών). Ο Κάσδαγλης στον "αγώνα απλό κυρίων" (μονό ανδρών) κατατάχθηκε δεύτερος επί 13 συμμετοχών, όταν έχοντας νικήσει κατά σειρά τον Γάλλο Ντεφέρ, τον Κ. Ακρατόπουλο και τον Ούγγρο Ταπάβιτσα, ηττήθηκε 0-2 στον τελικό από τον Ιρλανδό Τζον Μπόλαντ, αθλητή της Μ. Βρετανίας. Στον "αγώνα διπλό κυρίων" (διπλό ανδρών) με συμπαίκτη το Δημήτριο Πετροκόκκινο απέκλεισαν τα ζευγάρια Ράλλη - K. Πασπάτη και Φλακ (Αυστραλός) - Ρόμπινσον (Βρετανός), για να ηττηθούν 1-2 στον τελικό από τη μικτή ομάδα των Τζον Μπόλαντ (Βρετανός) και Φρίντριχ Τράουν (Γερμανός).
Παρότι βρετανικής υπηκοότητας και μόνιμος κάτοικος Αιγύπτου, στο επίσημο Δελτίο (Bulletin) της διοργάνωσης καταγράφεται ως μέλος της ολυμπιακής αποστολής της Ελλάδας και η ατομική του Β΄ νίκη προσμετράται στη χώρα. Δεν συμβαίνει το ίδιο και για τη Β΄ ομαδική του νίκη, καθώς η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) εδώ διαφοροποιείται και θεωρεί "μικτή ομάδα" (διαφορετικών εθνικοτήτων) το ζευγάρι με τον Πετροκόκκινο, αντίθετα από άλλες πηγές π.χ. , που τους καταχωρούν ως ελληνικό δίδυμο.
Ο Δημήτριος Κάσδαγλης έλαβε μέρος και στους Μεσοολυμπιακούς του 1906 στο διπλό μικτό με συμπαίκτρια την Ευφροσύνη Πασπάτη, χωρίς όμως να διακριθεί. Στους αγώνες εκείνους ο αδερφός του, Ξενοφών, κατέκτησε δύο μετάλλια. Εν τέλει η οικογένεια ανέδειξε δύο δις Ολυμπιονίκες της αντισφαίρισης στην πόλη των Αθηνών, με μία δεκαετία διαφορά.
Όνομα του αθλητή
Παρότι οι επίκαιρες των αγώνων πηγές ονομάτιζαν σωστά τον Δημήτριο Κάσδαγλη, σε κάποιες μεταγενέστερες αθλητικές πηγές -κυρίως της αλλοδαπής- αναφέρεται ακόμα ως Διονύσιος, καίτοι το 2008 κατόπιν σχετικής έρευνας επανήλθαν στο φως τα ορθά στοιχεία του, επιβεβαιωμένα και από συγγενείς του. Ο Μπιλ Μάλον στο βιβλίο του για τη Μεσολυμπιάδα (βλ. πηγές), όπου σημειωτέον τον εμφανίζει ως Δημήτριο, παραδέχεται ότι αρκετές σύγχρονες σχετικές πηγές εμπεριέχουν σφάλματα, σε ορισμένα εκ των οποίων είχε συμβάλει -όπως σημειώνει- και ο ίδιος. Άλλωστε στο γενεαλογικό δέντρο της οικογένειας Κάσδαγλη δεν φαίνεται να υπάρχει άρρεν μέλος με το όνομα Διονύσιος.
Εν τέλει είναι πέραν αμφισβητήσεως βέβαιο πως ο αθλητής ονομαζόταν Δημήτριος   , ενώ ήταν σε ευρεία χρήση και το χαϊδευτικό του ονόματός του "Demis" (ή "Demi")      , με το οποίο μάλιστα φαίνεται να υπέγραφε ο ίδιος.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αντισφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου Κατηγορία:Αθλητές αντισφαίρισης Ίφιτου Καΐρου Κατηγορία:Έλληνες αντισφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
Μύρρα
Το όνομα Μύρρα μπορεί να αναφέρεται:
Εγγραφή (υπολογιστές)
Μια εγγραφή (record) είναι ένας πολυπληθυσμιακός τύπος δεδομένων, ο οποίος απαρτίζεται από δύο ή περισσότερα πεδία (fields) ή μέλη (members) της δομής.
Στη C ο όρος δομή (structure) χρησιμοποιείται αντί του όρου εγγραφή.
Πηγές
Κατηγορία:Δομές δεδομένων
Δημήτριος Πετροκόκκινος (αντισφαίριση)
Ο Δημήτριος Πετροκόκκινος (Αθήνα, 17 Απριλίου 1878 - Καίηπ Τάουν, 10 Φεβρουαρίου 1942) ήταν Έλληνας αθλητής της αντισφαίρισης επί χόρτου (αγγλ. lawn tennis), Πανελληνιονίκης και Ολυμπιονίκης του 1896.
Διατέλεσε αθλητής και μετέπειτα γραμματέας του Ομίλου Αντισφαίρισης Αθηνών. Συμμετείχε στους Α΄ Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα στους αγώνες lawn tennis, που έγιναν στις εγκαταστάσεις του Ομίλου. Στο "διπλό κυρίων" με συμπαίκτη τον Κάσδαγλη αναμετρήθηκαν στον τελικό με τους Μπόλαντ και Τράουν (Γερμανός) όπου έχασαν με 2-1, αφού προηγουμένως είχαν αποκλείσει τα ζευγάρια Ράλλη - Πασπάτη και Φλακ (Αυστραλία) - Ρόμπινσον (Βρετανία).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αντισφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Έλληνες αντισφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του ΟΑΑ
Νοσφεράτου: Ο Δράκουλας της Νύχτας
Το Νοσφεράτου: Ο Δράκουλας της Νύχτας (Nosferatu: Phantom der Nacht), είναι κινηματογραφική ταινία του 1979 σε σκηνοθεσία του Βέρνερ Χέρτζογκ και πρωταγωνιστή τον Κλάους Κίνσκι.
Πλοκή
Το έργο βασίζεται στο προγενέστερο Νοσφεράτου, μια Συμφωνία Τρόμου του Μουρνάου.
Βραβεύσεις
Το έργο τιμήθηκε με διάφορα σημαντικά διεθνή βραβεία του κινηματογράφου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1979 Κατηγορία:Ταινίες από Δυτική Γερμανία Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ρουμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τσεχία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ολλανδία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μεξικό Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Σλοβακία Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Βέρνερ Χέρτζογκ
Θάνατοι το 1926
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1926
Λεπτή μαγκούστα της Ανγκόλας
Η λεπτή μαγκούστα της Ανγκόλας (Galerella flavescens) είναι μία μαγκούστα που ζει στη νότια Αφρική, κυρίως στην Ανγκόλα και στη Ναμίμπια. Ζει στη σαβάνα και αποφεύγει τις ερήμους και τα πυκνά δάση.
Έχει ένα μακρύ λεπτό σώμα και τα αρσενικά είναι περίπου 15% μεγαλύτερα από τα θηλυκά. Έχει 38 δόντια.
Τα αρσενικά δεν βοηθούν στην ανατροφή των μικρών. Τα μικρά ανοίγουν τα μάτια τους σε 3 εβδομάδες, αφήνουν την μητέρα τους περίπου σε 10 εβδομάδες και σε 24 εβδομάδες αποκτούν τα ενήλικα δόντια.
Α' Κατηγορία Ε.Π.Σ. Ζακύνθου
Η '''Α' Κατηγορία Ε.Π.Σ. Ζακύνθου''' είναι η 1η από τις 2 ποδοσφαιρικές κατηγορίες στις οποίες χωρίζεται η Ε.Π.Σ. Ζακύνθου. Αποτελείται από 12 ομάδες από τις οποίες η πρωταθλήτρια παίρνει την άνοδο στη Δ' Εθνική ενώ 3 ομάδες υποβιβάζονται στη Β' Κατηγορία Ε.Π.Σ. Ζακύνθου.
Άνοδος
Όσον αφορά την άνοδο οι 2 πρώτες ομάδες δίνουν μπαράζ για το πρωτάθλημα με το νικητή να στέφεται στις 2 νίκες. Ο νικητής της σειράς θα στεφθεί πρωταθλητής και θα πάρει την άνοδο στη Δ' Εθνική.
Υποβιβασμός
Το σύστημα της παραμονής είναι πιο περίπλοκο.Οι 2 τελευταίοι (11ος-12ος) υποβιβάζονται στη Β' Κατηγορία και ο 10ος με τον 9ο δίνουν μπαράζ για την 3η θέση σε ένα ζευγάρι παιχνιδιών.Σε περίπτωση ισοβαθμίας 11ου-10ου δίνονται μπαράζ με τον νικητή να δίνει νέα μπαράζ με τον 9ο της βαθμολογίας.
Βαθμολογία
Στα μπαράζ ανόδου ο Αστέρας Μαχαιράδου επικράτησε του Κατασταρίου με 3-1 (εντός) και 2-1 (εκτός) και πήρε την άνοδο στη Δ' Εθνική. Στα μπαράζ παραμονής ο Άρης Αγίου Δημητρίου παρέμεινε σε βάρος του Εθνικού Σκουλικάδου που υποβιβάστηκε στη Β' Κατηγορία.
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Ζακύνθου
Περόζης Α΄ της Περσίας
Ο Περόζης Α΄ (... - 484) ήταν ο 17ος βασιλιάς της Περσίας από την δυναστεία των Σασσανιδών, που βασίλευσε μεταξύ 457 και 484. Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του βασιλιά της Περσίας Ισδεγέρδη Β'. Όταν πέθανε ο πατέρας του το 457, σφετερίστηκε τον θρόνο ο μικρότερος αδελφός του Ορμίσδας. Ο Περόζης Α΄ τον ανέτρεψε την ίδια χρονιά με την βοήθεια των Εφθαλιτών Ούννων. Από εκεί και πέρα οι πληροφορίες διίστανται: κατ´άλλους τον εκτέλεσε, ενώ κατ´άλλους τον συγχώρησε. Ήταν οπαδός του Νεστοριανισμού· ήταν λαμπρός βασιλιάς και πήρε το προσωνύμιο ισχυρός. Ο εμφύλιος πόλεμος με τον αδελφό του είχε ως αποτέλεσμα την εξασθένιση του βασιλείου. Όταν μία επαρχία, η Ιβηρική Αλβανία, μετά από εξέγερση ανεξαρτητοποιήθηκε, ο Περόζης Α΄ κατέπνιξε την εξέγερση (457) και στην συνέχεια χάλασαν οι σχέσεις του με τους Εφθαλίτες Ούννους. Την περίοδο (464 - 471) υπήρχε στην Περσία απίστευτη πείνα με καταστροφή όλων των καλλιεργειών και τον θάνατο μεγάλου αριθμού ανθρώπων. Ο Περόζης Α΄ αντιμετώπισε το δράμα με απίστευτη ψυχραιμία, που είχε ως αποτέλεσμα να κατορθώσει, μετά το τέλος της καταστρεπτικής επταετίας, ταχύτατη ανάπτυξη για τη χώρα του. Στη συνέχεια -με αφορμή μια προσβολή- κήρυξε τον πόλεμο στους πρώην συμμάχους του Εφθαλίτες· τελικά ηττήθηκε και αναγκάστηκε να δώσει όμηρο τον γιο και διάδοχό του Καβάδη Α', που απελευθερώθηκε όταν κατέβαλε τα λύτρα. Στη συνέχεια αντιμετώπισε συνεχείς επαναστάσεις: η Ιβηρία και η Αρμενία κήρυξαν και οι δύο την ανεξαρτησία τους, αλλά ο Περόζης κατέπνιξε τις επαναστάσεις με επιτυχία. Στο τέλος της ζωής του αποφάσισε να αντιμετωπίσει οριστικά το πρόβλημα των Εφθαλιτών. Συγκεντρώνοντας 50.000 - 100.000 στρατό, επιτέθηκε στους Εφθαλίτες Ούννους, απορρίπτοντας όλες τις προτάσεις ειρήνης του αρχηγού τους Χουσού - Νεβάζ· ωστόσο στη μάχη του Χεράτ (484) γνώρισε μεγάλη συντριβή. Ο ίδιος σκοτώθηκε και τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Βάλας.
Πηγές
Περοζης 1 Περοζης 1
Isetta
Η Isetta ήταν, πιθανόν, το πρώτο μικροσκοπικό αυτοκίνητο που παρουσιάστηκε, δημιουργία της ιταλικής εταιρείας ISO. Το αυτοκίνητο πρωτο-κυκλοφόρησε το 1953, και πολλές εταιρείες ενδιαφέρθηκαν για την παραγωγή του. Η ιταλική εταιρεία πούλησε τα δικαιώματα κατασκευής του και σύντομα κυκλοφόρησαν το γαλλικό VELAM Isetta το αργεντίνικο De Carlo, το βραζιλιάνικο Romi-Isetta και άλλα.
Το 1955 η BMW εξαγόρασε τα πλήρη δικαιώματα, και παρήγαγε την BMW Isetta.
Το 1955, η BMW η Isetta έγινε το πρώτο αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής στον κόσμο που πέτυχε κατανάλωση καυσίμου 3λ/100 χλμ. Ήταν το μονοκύλινδρο αυτοκίνητο με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στον κόσμο, με 161.728 πωλήσεις.
Iso Isetta (Ιταλία)
Το αυτοκίνητο προέρχεται από την ιταλική εταιρεία Iso SpA. Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 η εταιρεία κατασκεύαζε ψυγεία, μηχανοκίνητα σκούτερ και μικρά τρίτροχα φορτηγά. Ο ιδιοκτήτης του Iso, Renzo Rivolta, αποφάσισε να κατασκευάσει ένα μικρό αυτοκίνητο για μαζική διανομή. Μέχρι το 1952 οι μηχανικοί Ermenegildo Preti και Pierluigi Raggi είχαν σχεδιάσει ένα μικρό αυτοκίνητο που χρησιμοποιούσε τον κινητήρα της μοτοσικλέτας του Iso Moto 200 και το ονόμασε Isetta.
Το Isetta προκάλεσε αίσθηση όταν παρουσιάστηκε στον Τύπο αυτοκινήτου στο Τορίνο τον Νοέμβριο του 1953. Δεν έμοιαζε με τίποτα προηγούμενο. Ήταν πολύ μικρό (μήκος 2,29μ και πλάτος 1,37μ) και σε σχήμα αυγού, με παράθυρα τύπου φυσαλίδων, ολόκληρο το μπροστινό τμήμα του αυτοκινήτου ανοίγει προς τα έξω για να επιτρέπεται η είσοδος. Σε περίπτωση ατυχήματος, ο οδηγός και ο επιβάτης έπρεπε να βγουν από την πάνινη ηλιοροφή. Το τιμόνι και ο πίνακας οργάνων αιωρούνται προς τα έξω με την ενιαία πόρτα, απλοποιώντας την πρόσβαση στο μονό πάγκο. Το κάθισμα παρείχε λογική άνεση για δύο επιβάτες, και ίσως ένα μικρό παιδί. Πίσω από το κάθισμα υπήρχε ένα μεγάλο ράφι δεμάτων με έναν εφεδρικό τροχό που βρισκόταν από κάτω. Η θέρμανση ήταν προαιρετική και ο εξαερισμός παρείχε άνοιγμα της υφασμάτινης ηλιοροφής.
αριστερά|μικρογραφία| Η Microlino στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης 2018
Microlino
Μια εκσυγχρονισμένη αντιγραφή της Isetta παρουσιάστηκε το 2016 από την ελβετική εταιρεία Micro Mobility Systems, με την επωνυμία Microlino. Το Microlino είναι ηλεκτροκίνητο, και χωράει 1,2 επιβάτες. Οι πρώτες παραδόσεις αναμένονται το 2023.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα με κινητήρα πίσω Κατηγορία:BMW Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης
Ουίν Μιντ
Ο Ουίν Μιντ (Win Myint, βιρμανικά: wɪ́ɴ mjɪ̰ɴ|) (γεννημένος στις 8 Νοεμβρίου 1951) είναι πολιτικός και πρώην κρατούμενος στη Μιανμάρ. Από τις 30 Μαρτίου 2018 ως την 1η Φεβρουαρίου 2021 υπηρέτησε ως ο 10ος Πρόεδρος της Μιανμάρ.
Για την συμμετοχή του στην εξέγερση 8888, φυλακίστηκε από τη χούντα ως το 1990.
Διετέλεσε Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Μιανμάρ από το 2016 ως το 2018 και υπηρέτησε ως βουλευτής της Pyithu Hluttaw από το 2012 ως το 2018. Ο Ουίν Μιντ σπούδασε γεωλογία στο Πανεπιστήμιο της Ραγκούν θεωρείται σημαντικός σύμμαχος της κρατικής συμβούλου (και ντε φάκτο αρχηγού της κυβέρνησης), Αούν Σαν Σου Κίι. Είναι παντρεμένος με την Τσο Τσο και έχουν μία κόρη.
Ο Μιντ εξελέγη πρόεδρος της χώρας του από τη Συνέλευση της Ένωσης (Pyidaungsu Hluttaw) στις 28 Μαρτίου 2018, λαμβάνοντας 403 ψήφους επί συνόλου 636 βουλευτών.
Στις 17 Απριλίου 2018 ο νέος πρόεδρος χορήγησε αμνηστία σε 8.500 κρατουμένους, μεταξύ των οποίων και σε 51 ξένους και 36 πολιτικούς κρατουμένους.
Έπειτα από στρατιωτικό πραξικόπημα την 1η Φεβρουαρίου 2021, ανατράπηκε και συνελήφθη από το στρατό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Μιανμάρ
Αλεξία Χατούν
Η Αλεξία Χατούν (Οθ. Τούρκικα:الكسياس خاتون) (Τούρκικα: Alexias Hatun, γεννημένη ως Αλεξία Μεγάλη Κομνηνή, 1443 - 1488) ήταν η ένατη σύζυγος του σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Λέγεται ότι ήταν μια από τις πιο όμορφες γυναίκες της εποχής της, του Σουλτάνου Μωάμεθ Β΄. Παρά το γάμο της, με τον Μωάμεθ Β΄ δεν μεταστράφηκε στον Ισλαμισμό, παρέμεινε Χριστιανή. Πέθανε το 1488.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Κομνηνών Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα Κατηγορία:Γυναίκες στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Πέτερ Γκούσταφ Λεζέν Ντίριχλετ
Ο Πέτερ Γκούσταφ Λεζέν Ντίριχλετ (γερμανικά: Johann Peter Gustav Lejeune Dirichlet, 13 Φεβρουαρίου 1805 – 5 Μαΐου 1859) ήταν Γερμανός μαθηματικός, ο οποίος συνέβαλε βαθιά στη θεωρία αριθμών (συμπεριλαμβανομένης της δημιουργίας του πεδίου της αναλυτικής θεωρίας αριθμών), στη θεωρία των σειρών Φουριέ και σε άλλα θέματα στη μαθηματική ανάλυση. Θεωρείται ως ένας από τους πρώτους μαθηματικούς που έδωσε τον σύγχρονο επίσημο ορισμό μιας συνάρτησης.
Αν και το επώνυμό του είναι Λεζέν Ντίριχλετ (Lejeune Dirichlet), αναφέρεται συνήθως ως απλά Ντίριχλετ, ιδιαίτερα στα θεωρήματα που φέρουν το όνομά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μέλη της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας Επιστημών Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βόννης Κατηγορία:Οικογένεια Μέντελσον Κατηγορία:Γερμανοί βελγικής καταγωγής
Κραυγή (άλμπουμ)
Κραυγή είναι ο τίτλος του 20ου και πρώτου διπλού άλμπουμ της Άννας Βίσση.
Κυκλοφόρησε στις 23 Νοεμβρίου του 2000 από τη Sony Music Greece σε Ελλάδα και Κύπρο, το οποίο έγινε επτά φορές πλατινένιο σε Ελλάδα, φτάνοντας τα 175.000 αντίτυπα (350.000 δίσκους), και σε Κύπρο, φτάνοντας τα 42.000 αντίτυπα (84.000 δίσκους). Μέχρι και σήμερα αποτελεί έναν από τους εμπορικότερους δίσκους της δεκαετίας του 2000, αλλά και όλων των εποχών στην Ελλάδα, και τον πιο εμπορικό δίσκο όλων των εποχών στην Κύπρο. Την άνοιξη του 2001 κυκλοφόρησε στην Τουρκία και την άνοιξη του 2002 στην Αυστραλία.
Ιστορικό
Μετά τη κυκλοφορία του διπλά πλατινένιου άλμπουμ Αντίδοτο, η Άννα Βίσση για δύο χρόνια πέρασε το περισσότερο διάστημα εκτός Ελλάδας χωρίς να κάνει εμφανίσεις. Στις 15 Ιουλίου του 2000 κυκλοφόρησε το CD Single Αγάπη Υπερβολική με έξι καινούργια κομμάτια και έγινε τετραπλά πλατινένιο, φτάνοντας τα 100.000 αντίτυπα. Το πρώτο της άλμπουμ μετά το Αντίδοτο ήταν το αγγλόφωνο άλμπουμ Everything I Am, που κυκλοφόρησε στις 23 Οκτωβρίου του 2000. Έναν μήνα αργότερα, κυκλοφόρησε η Κραυγή που περιλάμβανε δεκαεπτά καινούργια κομμάτια, τα έξι κομμάτια από το Αγάπη Υπερβολική και ένα remix παλαιότερης κυκλοφορίας (του κομματιού "Καπνίζω" από το άλμπουμ Φωτιά του 1989), και αποτελεί το πρώτο διπλό άλμπουμ της Βίσση. Το άλμπουμ έσπασε όλα τα ρεκόρ στα charts της Ελλάδας αφού έμεινε στη πρώτη θέση των album chart για 14 συνεχόμενες εβδομάδες, ρεκόρ που δεν έχει ξεπεραστεί μέχρι σήμερα.
Πωλήσεις
Στην Ελλάδα, το άλμπουμ έγινε πλατινένιο μέσα σε μια μέρα και ξεπέρασε τα 100.000 αντίτυπα μέσα σε λίγες ημέρες, κάνοντας το διπλά πλατινένιο. Έγινε τριπλά πλατινένιο μέσα σε τέσσερις μήνες, και κατέληξε επταπλά πλατινένιο φτάνοντας τα 175.000 αντίτυπα (350.000 δίσκους). Στη Κύπρο είναι το μεγαλύτερο σε πωλήσεις άλμπουμ όλων των εποχών, και έχοντας ξεπεράσει τα 42.000 αντίτυπα (84.000 δίσκους) έγινε και εκεί επτά φορές πλατινένιο. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε την άνοιξη του 2001 στη Τουρκία με δεκαεπτά τραγούδια και έγινε χρυσό με 150.000 πωλήσεις, ενώ στην Αυστραλία κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2002 με το πρωτότυπο tracklist και είναι το πρώτο, και μέχρι στιγμής μοναδικό, ελληνικό άλμπουμ που κατάφερε να μπει στο επίσημο top 70 των επίσημων αυστραλιανών charts. Μέχρι και σήμερα αποτελεί ένα από τα εμπορικότερα άλμπουμ της δεκαετίας του 2000. Συνολικά και σε παγκόσμιο επίπεδο, η Κραυγή άγγιξε συνολικά τα 542.000 αντίτυπα.
Το 2019,η Panik Records κυκλοφορεί την συλλεκτική συλλογή με τίτλο Anna Vissi - The Legendary Recordings,αποτέλεσμα του οποίου είναι να επανακυκλοφορήσουν τα περισσότερα από τα άλμπουμ που περιλαμβάνονται στην συλλογή αυτή.Με βάση την μεμονωμένη κυκλοφορία τους,το άλμπουμ Κραυγή βρίσκεται σε υψηλότερη θέση συγκριτικά με τα υπόλοιπα άλμπουμ της Άννας Βίσση που αφορούν πωλήσεις των επανεκδόσεων,και βρίσκεται στην θέση #22 του top 75 της IFPI για 3 συνεχόμενες βδομάδες.
** Διευκρίνηση διπλής πώλησης: Ένα διπλό άλμπουμ περιλαμβάνει δύο δίσκους. Συνεπώς, η πώληση καταχωρείται ως διπλή. Άρα, αφού πούλησε 175.000 αντίτυπα στην Ελλάδα και 42.000 αντίτυπα στη Κύπρο, πούλησε 350.000 και 84.000 δίσκους αντίστοιχα.
Credits
Οι συντελεστές αναγράφονται στο artwork του άλμπουμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία της Άννας Βίσση Κατηγορία:Άλμπουμ του 2000
Πανδημία χολέρας 1817-1824
Η πρώτη πανδημία χολέρας (1817-1824), επίσης γνωστή ως η πρώτη πανδημία Ασίας της χολέρας ή η ασιατική χολέρα, ξεκίνησε κοντά στην πόλη της Καλκούτας και εξαπλώθηκε σε όλη τη Νότια και Νοτιοανατολική Ασία μέχρι τη Μέση Ανατολή, την Ανατολική Αφρική και τις ακτές της Μεσογείου. Ενώ η Χολέρα είχε εξαπλωθεί στην Ινδία πολλές φορές στο παρελθόν, αυτό το ξέσπασμα προχώρησε περισσότερο. έφτασε μέχρι την Κίνα και τη Μεσόγειο Θάλασσα πριν υποχωρήσει Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους ως αποτέλεσμα αυτής της πανδημίας, συμπεριλαμβανομένων πολλών Βρετανών στρατιωτών, οι οποίοι προσέλκυσαν την ευρωπαϊκή προσοχή. Αυτή ήταν η πρώτη από πολλές πανδημίες χολέρας που πέρασαν από την Ασία και την Ευρώπη κατά τον 19ο και τον 20ο αιώνα. Αυτή η πρώτη πανδημία εξαπλώθηκε σε μια άνευ προηγουμένου περιοχή, επηρεάζοντας σχεδόν κάθε χώρα της Ασίας.
Προέλευση και αρχική εξάπλωση
Η χολέρα ήταν ενδημική στον κάτω ποταμό του Γάγγη. Τις ώρες του φεστιβάλ, οι προσκυνητές συχνά προσβάλλονταν από την ασθένεια εκεί και το μετέφεραν πίσω σε άλλα μέρη της Ινδίας κατά την επιστροφή τους, όπου θα εξαπλωνόταν και θα υποχωρούσε. Η πρώτη πανδημία χολέρας ξεκίνησε παρόμοια, ως ένα ξέσπασμα που υποψιάστηκε ότι ξεκίνησε το 1817 στην πόλη Jessore. Ορισμένοι επιδημιολόγοι και ιατροί ιστορικοί έχουν προτείνει ότι εξαπλώθηκε παγκοσμίως μέσω ενός Ινδουιστικού προσκυνήματος, του Kumbh Mela, στον άνω ποταμό Γάγγη. Νωρίτερα εμφανίστηκαν κρούσματα χολέρας κοντά στην Purnia στο Bihar, αλλά οι μελετητές πιστεύουν ότι αυτά ήταν ανεξάρτητα γεγονότα. Το 1817, η χολέρα άρχισε να εξαπλώνεται έξω από το Δέλτα του Γάγγη. Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1817, η ασθένεια είχε φτάσει στην Καλκούτα στον κόλπο της Βεγγάλης και γρήγορα εξαπλώθηκε στην υπόλοιπη υποήπειρο. Μέχρι το 1818 η ασθένεια ξέσπασε στη Βομβάη, στη δυτική ακτή.
Εξάπλωση πέρα από την Ινδία
μικρογραφία|270x270εσ|Κατανομή της χολέρας κατά την πρώτη πανδημία χολέρας
Τον Μάρτιο του 1820, η ασθένεια εντοπίστηκε στο Σιάμ, τον Μάιο του 1820 είχε εξαπλωθεί μέχρι την Μπανγκόκ και τη Μανίλα, την άνοιξη του 1821 έφτασε στην Ιάβα, το Ομάν και την Ανχάι στην Κίνα. το 1822 βρέθηκε στην Ιαπωνία, στον Περσικό Κόλπο, στη Βαγδάτη, στη Συρία και στον Υπερκαύκασο. και το 1823 η χολέρα έφτασε στο Αστραχάν, τη Ζανζιβάρη και τον Μαυρίκιο.
Το 1824, η μετάδοση της νόσου τελείωσε. Μερικοί ερευνητές πιστεύουν ότι μπορεί να οφείλεται στον κρύο χειμώνα του 1823-1824, ο οποίος θα είχε σκοτώσει τα βακτήρια στην παροχή νερού.
Η μετακίνηση του βρετανικού στρατού και του ναυτικού πιστεύεται ότι συνέβαλε στο εύρος της πανδημίας. Ινδουιστές προσκυνητές μετέφεραν χολέρα στην υποήπειρο, όπως είχε συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν, αλλά τα βρετανικά στρατεύματα τη μετέφεραν στο Νεπάλ και το Αφγανιστάν. Το Ναυτικό και τα εμπορικά πλοία μετέφεραν άτομα με την ασθένεια στις ακτές του Ινδικού Ωκεανού, από την Αφρική στην Ινδονησία, και βόρεια στην Κίνα και την Ιαπωνία.
Συνολικοί θάνατοι
Οι συνολικοί θάνατοι από την επιδημία παραμένουν άγνωστοι. Οι μελετητές συγκεκριμένων περιοχών έχουν εκτιμήσει τον αριθμό των θανάτων. Για παράδειγμα, ορισμένοι εκτιμούν ότι η Μπανγκόκ μπορεί να έχει υποστεί 30.000 θανάτους από την ασθένεια. Στο Σεμαράνγκ, Ιάβα, 1.225 άνθρωποι πέθαναν σε έντεκα ημέρες τον Απρίλιο του 1821.
Όσον αφορά την Ινδία, το αρχικά αναφερόμενο ποσοστό θνησιμότητας εκτιμάται σε 1,25 εκατομμύρια ετησίως, οπότε ο αριθμός των θανάτων ήταν περίπου 8.750.000. Ωστόσο, αυτή η έκθεση ήταν σίγουρα μια υπερεκτίμηση, όπως γράφει ο David Arnold: «Ο αριθμός των θανάτων το 1817–21 ήταν αναμφισβήτητα μεγάλος, αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία που να δείχνουν ότι ήταν τόσο ομοιόμορφα όσο υποτίθεται ότι ο Moreau de Jonnès. [...] Στατιστικές Συλλέχτηκε από τον James Jameson για το ιατρικό συμβούλιο της Βεγγάλης έδειξε θνησιμότητα άνω των 10.000 σε αρκετές περιοχές. [...] Παρόλο που η αναφορά ήταν περιγραμματική, για τις περιοχές Madras συνολικά η θνησιμότητα κατά τη διάρκεια του επιπέδου της επιδημίας φαίνεται να ήταν περίπου 11 σε 12 ανά 1.000. Εάν ο αριθμός αυτός εφαρμοζόταν σε ολόκληρη την Ινδία, με πληθυσμό περίπου 120-150 εκατομμύρια, ο συνολικός αριθμός των θανάτων δεν θα ήταν περισσότερο από ένα ή δύο εκατομμύρια. "
Ρατσισμός και ξενοφοβία
Η προέλευση της πανδημίας της χολέρας στην Ινδία οδήγησε σε αύξηση του αντι-ασιατικού συναισθήματος, ιδιαίτερα προς τον Ινδικό λαό και τον πολιτισμό, στη Δύση κατά τη διάρκεια της αρχικής επιδημίας και μετά από περισσότερες εκδηλώσεις δεκαετιών αργότερα. Η ασθένεια στη συνέχεια συσχετίστηκε με την Ασία και τη Νότια Ασία, συγκεκριμένα, θεωρήθηκε ότι ευθύνεται για τη χολέρα. Αναφέρθηκαν εκφοβισμοί προς τις ινδικές πολιτιστικές πρακτικές, ειδικά τα προσκυνήματα των Ινδουιστών και την υγιεινή μετά την αρχική επιδημία. Μιλώντας για το αντι-ασιατικό συναίσθημα που αυξήθηκε μετά το ξέσπασμα, ο Βρετανός ιστορικός Ντέιβιντ Άρνολντ είπε, «Η ινδική προέλευση της χολέρας και η σχεδόν παγκόσμια διάδοσή της από τη Βεγγάλη κατέστησαν την ασθένεια ένα βολικό σύμβολο για πολλά που η Δύση φοβόταν ή περιφρόνησε για μια κοινωνία έτσι διαφορετικό από το δικό του ". Οι επαγγελματίες του ιατρικού κλάδου σημείωσαν επίσης ότι βασίζονταν σε ηθικές κρίσεις και γενικεύσεις των Ινδών στο προσκύνημα. Ο επίτροπος υγιεινής της Βεγγάλης στη Βρετανική Ινδία, ο Δρ Ντέιβιντ Σμιθ είπε, "το ανθρώπινο μυαλό σχεδόν δεν μπορεί να βυθιστεί χαμηλότερα από ό, τι έχει κάνει σε σχέση με τον τρομερό εκφυλισμό της λατρείας των ειδώλων στο Pooree". Κατά τη διάρκεια της επιδημίας, οι βρετανικές αρχές ξεκίνησαν έρευνες σχετικά με τις συνθήκες των λαών της Νότιας Ασίας για προσκυνήματα και τελικά ταξινόμησαν τους προσκυνητές ως «επικίνδυνη τάξη» που τέθηκαν υπό επιτήρηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανδημίες
Μίτρα Μίτροβιτς
Η Μίτρα Μίτροβιτς (σερβικά : Митра Митровић) (Ποζέγκα, Βασίλειο της Σερβίας 1912 - Βελιγράδι, Γιουγκοσλαβία 2001) ήταν Σέρβα αγωνίστρια της αντίστασης κατά τον Β΄παγκόσμιο πόλεμο, κομμουνίστρια, συγγραφέας και πολιτικός.
Σπούδασε φιλοσοφία στο πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου όπου αποφοίτησε το 1935. Κατά την διάρκεια των σπουδών της έγινε μέλος του κομμουνιστικού κόμματος της Γιουγκοσλαβίας. Συμμετείχε σε όλες τις δράσεις τους κόμματος παίρνοντας μέρος σε απεργίες εργοστασίων. Ήταν από τους ιδρυτές και αρθρογράφους του περιοδικού "γυναίκα σήμερα" („Жена данас“).
Μετά την κατάληψη της Γιουγκοσλαβίας το 1941 από τις δυνάμεις του Άξονα συνελήφθη και εγκλείστηκε στο στρατόπεδο Βανίτσκι. Μετά από λίγους μήνες απέδρασε και εντάχτηκε στους Παρτιζάνους. Με την απελευθέρωση το 1945 έγινε υπουργός παιδείας στην κυβέρνηση Μπλαγκόιε Νέσκοβιτς της Λαϊκής Δημοκρατίας της Σερβίας. Έχει συμμετάσχει σε πολλές επιτροπές του κομμουνιστικού κόμματος κι έχει τιμηθεί με πολλά παράσημα από την Γιουγκοσλαβική κυβέρνηση.
Ήταν η πρώτη σύζυγος του Μίλοβαν Τζίλας με τον οποίο ήταν παντρεμένη από το Μάιο του 1936 έως τον Μάρτιο του 1952 και είχαν αποκτήσει μια κόρη.
έργα της :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι συγγραφείς Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι συγγραφείς Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι πολιτικοί Κατηγορία:Υπουργοί παιδείας της Σερβίας
Γυναίκες στην αρχαία Ελλάδα
Σε ό,τι αφορά την γυναίκα στην Αρχαία Ελλάδα -και όχι μόνο στην Αθηναϊκή Δημοκρατία- η πρώτη κύρια δυσκολία που αντιμετώπιζε ένα νεογέννητο κορίτσι ήταν να του επιτραπεί να ζήσει. Εξαρτάτο άμεσα από την απόφαση του πατέρα η έκθεση του νεογνού σε μια ερημική περιοχή, καθώς η γέννηση ενός θηλυκού μέλους θεωρείτο ανώφελο επιπρόσθετο έξοδο για τον οίκο, εφόσον μάλιστα σε ένα κατεξοχήν πατριαρχικό σύστημα κληρονομιάς δεν είχε τη δυνατότητα να διατηρήσει το οικογενειακό όνομα και συνεπώς τα οικογενειακά περιουσιακά στοιχεία
Δημόσιος Βίος
Στο σπίτι ενός Αθηναίου πολίτη το μικρό κορίτσι μεγάλωνε με τη φροντίδα μιας τροφού και περνούσε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του στα γυναικεία διαμερίσματα, την πεμπτουσία του γυναικείου χώρου, όπου συνήθως οι μητέρες μεγάλωναν τα παιδιά τους και ασχολούνταν με την υφαντική. Ωστόσο, η ενασχόληση της γυναίκας στην πραγματικότητα ήταν η διεύθυνση όλων των πρακτικών ζητημάτων του νοικοκυριού όπως τονίστηκε από τον Ησίοδο, ενώ αρκετούς αιώνες αργότερα ο Αριστοτέλης και ο Ξενοφών θεώρησαν το γάμο εμπορική συμφωνία.
Από νομικής άποψης το σύστημα στην κλασική Αθήνα ήταν έτσι διαμορφωμένο ώστε η γυναίκα να είναι απαραίτητη μόνο για την εξασφάλιση της κληρονομιάς. Η γυναίκα δια βίου δεν είχε καμία εξουσία, ούτε καν στην ίδια της την ύπαρξη. Ο γάμος της δεν απαιτούσε τη συγκατάθεσή της και τα μόνα της αποκτήματα ήταν τα ενδύματα και τα κοσμήματά της. Πρακτικά περνούσε από την προστασία του ενός κυρίου -του πατέρα- στον άλλο -το σύζυγο- και αν ο πατέρας της πέθαινε χωρίς αρσενικό απόγονο, τότε ως επίκληρος έπρεπε να χωρίσει και να παντρευτεί τον αδελφό του πατέρα της, προκειμένου να εξασφαλιστεί η αρρενογραμμική διαδοχή.
Η γυναίκα κατά την κλασική αρχαιότητα θεωρείτο βιολογικά και ψυχολογικά πλάσμα που δεν είχε την ικανότητα να ελέγξει τον εαυτό της και να αντισταθεί σε εξωτερικά ερεθίσματα, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνονται και τα συναισθήματα. Στον Ιππόλυτο του Ευριπίδη, για παράδειγμα, η γυναίκα παρουσιάζεται λιγότερο ανθεκτική στις επιδράσεις της Αφροδίτης. Όμως, την πληρέστερη συζήτηση για τη γυναικεία φύση την παρουσίασε ο Αριστοτέλης, ο οποίος πίστευε ότι στη γυναικεία ψυχή είναι «παρούσα η λειτουργία της σκέψης αλλά αδρανής». Στα Νικομάχεια Ήθη μάλιστα πρότεινε ότι εξαιτίας της ηθικής της αδυναμίας έπρεπε να παντρεύεται σε νεαρή ηλικία και να κλείνεται στο σπίτι.
Τα στρατηγικά μέτρα της αρχαίας ελληνικής κοινωνίας για αποφευχθεί ο ηθικός κίνδυνος που συνεπαγόταν η γυναικεία φύση, περιελάμβαναν μικρή έως ανύπαρκτη εκπαίδευσή και τον πρόωρο εγκλεισμό της στην απομόνωση της οικίας μέσω του γάμου.Ο έσχατος έλεγχος ήταν η αδυναμία της να ορίσει τον εαυτό της ακόμα και στην ερωτική συνεύρεση, στην οποία ο άνδρας είχε τον απόλυτο και αποκλειστικό έλεγχο. Είναι χαρακτηριστικό το απόσπασμα του Ευριπίδη στις Τρωάδες, όπου η Ανδρομάχη μιλά για το μίσος μιας γυναίκας στη συζυγική κλίνη.
Με λίγα λόγια η γυναίκα στον αρχαίο ελληνικό κόσμο έπρεπε να είναι σεμνή, όμορφη και υγιής, προκειμένου να συμβιβάζεται με τα πρότυπα μιας ανδροκρατικής κοινωνίας. Ακόμα και στην τέχνη είναι δυνατόν να παρατηρήσει κανείς ότι από την αρχαϊκή περίοδο ως και το τέλος περίπου της κλασικής περιόδου όπου το θηλυκό κορμί απελευθερώνεται, η γυναίκα -ιδιαίτερα στη γλυπτική- παρουσιάζεται ευπρεπώς ενδεδυμένη, ενώ αποφεύγεται η έμφαση στα χαρακτηριστικά του φύλου.
Αναφέρεται συχνά η άποψη ότι η κοινωνική θέση των γυναικών υποβιβάστηκε με την εισαγωγή της δημοκρατίας όχι ως άμεσος αντικειμενικός στόχος, αλλά ως έμμεση στρατηγική υποστήριξης του νέου συστήματος. Το νομικό καθεστώς της κληρονομιάς ήταν ζωτικό για την επιβίωση μιας δημοκρατίας στηριγμένης στη γαιοκτησία. Πλέον σύγχρονες έρευνες έχουν απορρίψει τούτη τη θεωρία, δίνοντας έμφαση στο επιχείρημα ότι η ουσία του δημοκρατικού συστήματος δε βρισκόταν στη ρύθμιση των περιουσιακών στοιχείων των πολιτών, αλλά στη δημιουργία ισότητας μεταξύ των αρρένων πολιτών, βάσει του γεγονότος ότι κάθε άντρας ήταν κύριος ενός οίκου που περιλάμβανε γυναίκες, παιδιά και δούλους, συνεπώς μιας ομάδας ατόμων που υποτάσσονταν στην εξουσία του. Εφόσον ο άνδρας πρέπει να είναι κύριος του εαυτού του, ώστε να χαρακτηριστεί πολίτης, έτσι και ο πολίτης είναι κύριος μιας ομάδας ατόμων που υποτάσσονται στην εξουσία του. Στην ουσία, λοιπόν, η υποταγή των γυναικών είναι αναπόσπαστο κομμάτι του δημοκρατικού συστήματος. thumb|180 px|left|Εταίρα της κλασικής περιόδου. Λεπτομέρεια από αγγείο Οι εξαιρέσεις έρχονται από τη Σπάρτη, πιθανώς τη Χίο και τη Λοκρίδα, όπου η εκπαίδευση των γυναικών και τα ιδιαίτερα ήθη επέβαλλαν μια διαφορετική πρακτική. Ειδικά σε ό,τι αφορά στη Σπάρτη οι γυναίκες «ξέφυγαν πραγματικά από την πατρική η συζυγική κηδεμονία», (παίζοντας μάλιστα ενεργητικό ρόλο στην κοινωνική και πολιτική σκηνή. Κατά τα άλλα ο μόνος δρόμος για την απελευθέρωση από την ανδρική κηδεμονία ήταν ο μοναχικός δρόμος της εταίρας, της μόνης ελεύθερης γυναίκας του κλασικού κόσμου που μπορούσε να συμμετέχει σε συμπόσια, να διαχειρίζεται τα οικονομικά της και να μιλά με τους άνδρες ως ίση προς ίσο.
Το στερεότυπο της εταίρας είναι ένα από τα σύμβολα του μετασχηματισμού που ούτως ή άλλως επήλθε μετά το τέλος των πολέμων προς το τέλος του 5ου μ.Χ. αι. και της συρρίκνωσης του ανδρικού πληθυσμού εξαιτίας των μαχών και του λοιμού. Η γυναίκα σε αυτή την περίοδο κυκλοφορούσε πιο ελεύθερα και ως πλειοψηφία στην πόλη των Αθηνών είχε και δυνατότερη πολιτική φωνή. Οι κοινωνικές αλλαγές ως αποτέλεσμα των πολέμων σε αυτή την περίοδο, η εισροή ξένων στην πόλη των Αθηνών και η μεταφορά του πλούτου στα χέρια κατώτερων οίκων είχε ως αποτέλεσμα τη σταδιακή απελευθέρωση των γυναικών και την εξάπλωση αυτής της απελευθέρωσης πέρα από τα όρια των Αθηνών στον υπόλοιπο αρχαίο ελληνικό κόσμο.
Μετάβαση και μετουσίωση
thumb|220 px|right|Τμήμα της ανατολικής [[Ζωφόρος|ζωφόρου του Παρθενώνα]] Εξετάζοντας το νόημα της απεικόνισης ενός βωμού και κλαδιών φοινικόδεντρου σε σκηνές απαγωγής, έτσι όπως εμφανίζονται στην αρχαιοελληνική τέχνη, η Sourvinou-Inwood ισχυρίζεται ότι τα κλαδιά και ο βωμός αναφέρονται στο βασίλειο της Αρτέμιδας, της προστάτιδας των παρθένων και της προετοιμασίας τους για γάμο κατά τη διαδικασία της μετάβασης και της γυναικείας ωρίμανσης. Η διαδικασία της ενηλικίωσης για τη γυναίκα στις αρχαϊκές κοινωνίες, αλλά και στις κοινωνίες της κλασικής περιόδου έρχεται μέσω της εμμηνόρροιας, ένδειξη και σύμβολο ταυτόχρονα της ικανότητας για γονιμοποίηση. Το θεμελιώδες ενδιαφέρον της αρχαϊκής κοινωνίας για τη γονιμότητα και το υγιές θηλυκό σώμα αναδεικνύεται πιθανώς σε αναθηματικά ειδώλια με θηλυκές ανατομικές λεπτομέρειες. Οι φυλακτήριες ιδιότητες αυτών των ειδωλίων εκφράζουν σε ένα βαθμό τις προσδοκίες της κοινότητας για την υγιή μετάβαση της έφηβης στη γυναικεία ωριμότητα.
Τη σκηνή της μετάβασης μπορούμε να παρακολουθήσουμε ακολουθώντας ένα βαθύτερο επίπεδο ερμηνείας, στη ζωφόρο του Παρθενώνα, πάνω από την ανατολική είσοδο. Οι μορφές που απεικονίζονται ομαδοποιημένες ανά ζεύγη συγκροτούν πιθανώς οικογένεια απασχολημένη με τα Παναθήναια –γενειοφόρος άνδρας, ηλικιωμένη γυναίκα, παρθένος, ένα κορίτσι και ένα αγόρι. Ειδικότερα στο ζεύγος ηλικιωμένη-παρθένος αποτυπώνεται μια αναγκαία σχέση, μέσω της οποίας η ηλικιωμένη γυναίκα βοηθά την παρθένο στην κοινωνική και φυσική της μετάβαση στην ενηλικίωση. Το νεαρό κορίτσι στέκει ξέχωρα από την οικογένεια, καθώς η ταυτότητά του είναι ακόμη απροσδιόριστη και δεν έχει ξεκάθαρο κοινωνικό ρόλο, αντίθετα από το αγόρι, που συγκροτεί ζεύγος με τον γενειοφόρο άνδρα. Από αυτή την ιεραρχική ταξινόμηση είναι δυνατόν να κατανοήσουμε το άνισο κοινωνικό status ατόμων που κρίνονται βάσει της ηλικίας και του φύλου τους. Στο κατώτατο σημείο της κλίμακας βρίσκεται το νεαρό κορίτσι, η κόρη στον οίκο του πατρός, καθώς επί του παρόντος δεν υπόσχεται τη συνέχεια του οίκου και κατ’ επέκτασιν της κοινότητας. Η μετάβασή της στην ωριμότητα είναι μια διαδικασία μετουσίωσης κατά την οποία αποκτά ταυτότητα και γίνεται –μερικώς έστω- μέλος της κοινότητας.
Στον oίκο του πατέρα
Εφόσον της επιτρεπόταν να ζήσει και να ανατραφεί, η θέση της Αθηναίας κόρης ήταν μέσα στο σπίτι. Ο κύριος του οίκου είχε το νόμιμο δικαίωμα εφόσον παρίστατο ανάγκη να την εκπροσωπεί σε νομικές υποθέσεις, γιατί η ίδια ήταν δικαιοπρακτικά ανίκανη, όπως βέβαια και τα υπόλοιπα μέλη του οίκου του. Η εκπαίδευση της γυναίκας στην Αθήνα ήταν θεσμικά ανύπαρκτη, εκτός και αν φρόντιζε διαφορετικά ο κύριός της και η ουσιαστική συμμετοχή της στην κοινότητα αναδεικνυόταν κυρίως σε τελετές θρησκευτικού χαρακτήρα, όπως τα Θεσμοφόρια.
Επιπλέον, το γεγονός ότι η γυναίκα πιθανώς δεν αγαπούσε τον σύζυγο που της επιβαλλόταν, δε θεωρείτο σημαντικό από τους Αθηναίους. Υπό κανονικές συνθήκες ο γάμος δε θεμελιωνόταν πάνω σε αμοιβαία αισθήματα αγάπης, αλλά ήταν μια καλή επένδυση για το μέλλον. Η αγάπη και ο σεβασμός ήταν κάτι που αναμενόταν με την πάροδο του χρόνου.
Ωστόσο, θα πρέπει να διατηρούμε κατά νου το γεγονός ότι η ελευθερία των γυναικών της Σπάρτης είχε ένα και μοναδικό στόχο, την ευγονική. Ο Ξενοφών το συνειδητοποίησε αυτό και φυσικά το σχολίασε στα έργα του. Βλέποντας τα πράγματα από τη δική του οπτική γωνία, ο Αριστοτέλης θεώρησε τις γυναίκες υπεύθυνες για την πτώση της σπαρτιατικής πόλης-κράτους. Φυσικά οι Σπαρτιάτισσες με την οικονομική ανεξαρτησία τους, τη μόρφωση και την κοινωνική τους θέση ήταν εντελώς διαφορετικές από τις Αθηναίες και χαρακτηρίζονται ως το φυσικό τους αντίθετο.
Στον οίκο του συζύγου
Η μετάβαση στον οίκο του συζύγου ήταν η μοναδική κοινωνικά αποδεκτή λύση για την Αθηναία, καθώς δεν υπήρχε εναλλακτική λύση από εκείνη του γάμου. Οι μέλλοντες σύζυγοι προετοιμάζονταν για το γάμο με προσφορές και θυσίες. Όλες αυτές οι τελετές είχαν κυρίως αποτρεπτοκό και εξευμενιστικό χαρακτήρα. Ως διαβατήρια τελετή, η γαμήλια τελετουργία στον αθηναϊκό γάμο είναι επίσης μια διαδικασία μετάβασης και μετουσίωσης. Η μετάβαση συμφωνεἰται μεταξύ του πατέρα της νύφης και του μέλλοντα γαμβρού, μέσω της σύμβασης που καλείται εγγύη, ενώ η μετουσίωση τελείται υπό την ευθύνη της ίδιας της γυναίκας. Κόβοντας τα μαλλιά της, βγάζοντας τη ζώνη της εφηβικής της ηλικίας, εκτελώντας το λουτρό, πρακτικά τελεί την τελετή ενηλικίωσης, προετοιμαζόμενη για τη γυναικεία της ωρίμανση.
Η έκδοσις είναι η ίδια η μετάβαση ή μάλλον μια σύνθετη διαδικασία μετάβασης, τριήμερης διάρκειας, κατά την οποία τελούνται προκαταρκτικές θυσίες και προσφορές στους θεούς, ιδιαίτερα στην Αρτέμιδα, η λατρεία της οποίας σχετιζόταν με την εμμηνόρροια, την παρθενία και τη γέννηση.
• Κατά την πρώτη ημέρα (τα απαύλια) ο γαμβρός θα κοιμηθεί τελετουργικά με ένα αμφιθαλές κοριτσάκι (με τους δύο γονείς εν ζωή), στον οίκο του μέλλοντος πενθερού του, και θα του δοθούν τα απαύλια δώρα.