cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιώργος Κυριακόπουλος (ποδοσφαιριστής)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αστέρα Τρίπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εργοτέλη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Σ. Λαμίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣ Σασσουόλο Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Αστέρας εκλάμψεων
Οι περισσότεροι αστέρες εκλάμψεων είναι αμυδροί ερυθροί νάνοι, αν και  πρόσφατη έρευνα δείχνει ότι οι λιγότερο μαζικοί καφέ νάνοι μπορεί επίσης να είναι ικανοί για εκλάμψεις. Η κατηγορία μεταβλητών αστέρων  RS Canum Venaticorum (RS CVn) είναι επίσης γνωστή για τις εκλάμψεις της, αλλά είναι κατανοητό ότι αυτές οι εκλάμψεις προκαλούνται από ένα συνοδό αστέρα σε ένα δυαδικό σύστημα τις οποίες προκαλεί το μαγνητικό πεδίο όταν περιπλέκεται. Επιπλέον, εννέα άστρα παρόμοια με τον Ήλιο  έχουν παρουσιάσει εκλάμψεις  . Έχει προταθεί ότι ο μηχανισμός για αυτό είναι παρόμοιος με αυτό των RS CVn τύπου μεταβλητών αστέρων όπου οι εκλάμψεις προκαλούνται από ένα σύντροφο, δηλαδή ένα αόρατο πλανήτη τύπου Δία σε πολύ κοντινή τροχιά.
Αστέρες εκλάμψεων σε κοντινή απόσταση
Οι αστέρες εκλάμψεων είναι εγγενώς αχνοί, ωστόσο έχουν βρεθεί σε αποστάσεις μέχρι και 1.000 έτη φωτός από τη Γη. Στις 23 Απριλίου 2014, ο δορυφόρος Swift της NASA εντόπισε την ισχυρότερη πιο θερμή, και μεγαλύτερης διάρκειας ακολουθία αστρικών εκλάμψεων που έχουμε δει από κοντά σε ερυθρό νάνο. Η αρχική έκρηξη από αυτή τη σειρά εκρήξεων ήταν μέχρι και 10.000 φορές πιο ισχυρή από τη μεγαλύτερη ηλιακή έκλαμψη που έχει καταγραφεί ποτέ.
Wolf 359
Ο αστέρας εκλάμψεων Wolf 359 είναι ένας άλλος γειτονικός αστέρας (2,39 ± 0,01 παρσέκ). Αυτός ο αστέρας, γνωστός και ως Gliese 406 και CN Leo, είναι ένας ερυθρός νάνος,  στη φασματική κατηγορία M6.5 που εκπέμπει ακτίνες-Χ. Είναι ένας UV Ceti αστέρας εκλάμψεων, και έχει ένα σχετικά υψηλό ποσοστό εκλάμψεων.
Το μέσο μαγνητικό πεδίο έχει ένταση 2,2. kG (0,2 T), αλλά αυτό ποικίλλει σημαντικά στις χρονικές κλίμακες μικρότερες από έξι ώρες. Για  σύγκριση, το μαγνητικό πεδίο του Ήλιου είναι κατά μέσο όρο ίσο με 1 G (100 µT), αν και μπορεί να αυξηθεί μέχρι και 3 kG (0.3 T) σε ενεργές περιοχές ηλιακών κηλίδων.
Άστρο του Mπάρναρντ
Ο Αστέρας του Μπάρναρντ, είναι το δεύτερο πλησιέστερο αστρικό σύστημα. Δεδομένης της ηλικίας του, που υπολογίζεται σε 7 έως 12 δισ. έτη, το Άστρο του Μπάρναρντ είναι σημαντικά παλαιότερο από τον Ήλιο. Ήταν βασική υπόθεση ότι θα είναι ήρεμο όσον αφορά την αστρική δραστηριότητα. Ωστόσο, το 1998, όταν οι αστρονόμοι παρατήρησαν μια έντονη έκλαμψη, παραδόξως, απεδείχθη ότι το Άστρο του Μπάρναρντ είναι ένας αστέρας εκλάμψεων.
2MASS J1835A
Το πιο μαζικό μέλος ενός δυαδικού συστήματος  αστεριών είναι ο 2MASS J1835, ένας αστέρας τύπου M6.5  (α) ο οποίος έχει ισχυρή δραστηριότητα σε ακτίνες X, ενδεικτική ενός αστέρα εκλάμψεων, αν και ποτέ δεν έχει παρατηρηθεί άμεσα σε έξαρση.
Ρεκόρ εκλάμψεων
Το πιο ισχυρό φαινόμενο ηλιακών κηλίδων που ανιχνεύτηκε, το Δεκέμβριο του 2005, μπορεί να προήλθε από το δυαδικό σύστημα αστέρων  II Pegasi.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Είδη αστέρων
Πέτρου Γκρόζα
Ο Πέτρου Γκρόζα (7 Δεκεμβρίου 1884 – 7 Ιανουαρίου 1958) ήταν Αυστροουγγρικής καταγωγής Ρουμάνος πολιτικός, πιο γνωστός ως ο πρώτος Πρωθυπουργός της κυβέρνησης, στην οποία κυριαρχούσε το Κομμουνιστικό Κόμμα υπό σοβιετική κατοχή κατά τα πρώτα στάδια του κομμουνιστικού καθεστώτος στη Ρουμανία. Αργότερα ήταν Πρόεδρος του Προεδρείου της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης (ονομαστικός αρχηγός του κράτους της Ρουμανίας) από το 1952 έως το θάνατό του το 1958.
Ο Γκρόζα αναδείχθηκε ως δημόσιο πρόσωπο στο τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου ως αξιόλογο μέλος του Ρουμανικού Εθνικού Κόμματος (PNR), εξέχων λαϊκός της Ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και στη συνέχεια μέλος του Συμβουλίου Διευθυντών της Τρανσυλβανίας. Το 1925-26 υπηρέτησε ως υπουργός Επικρατείας στο υπουργικό συμβούλιο του Στρατάρχη Αλεξάντρο Αβερέσκου. Το 1933, ο Γκρόζα ίδρυσε μια αριστερή αγροτιστική οργάνωση γνωστή ως Μέτωπο των Αγροτών (Frontul Plugarilor). Οι αριστερές ιδέες που υποστήριξε του έδωσαν το παρατσούκλι Η Κόκκινη Μπουρζουαζία.
Ο Γκρόζα έγινε Πρωθυπουργός το 1945, όταν ο Νικολάε Ραντέσκου, κορυφαίος στρατηγός του Ρουμανικού Στρατού, που ανέλαβε την εξουσία για λίγο μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τον αναπληρωτή Λαϊκό Επίτροπο Εξωτερικών Υποθέσεων της Σοβιετικής Ένωσης, Αντρέι Γ. Βισίνσκι. Κατά τη διάρκεια της θητείας του Γκρόζα, ο βασιλιάς της Ρουμανίας, Μιχαήλ Α', αναγκάστηκε να παραιτηθεί καθώς το έθνος έγινε επίσημα «Λαϊκή Δημοκρατία». Αν και η εξουσία και η δύναμή του ως πρωθυπουργός διακυβεύτηκαν από την εξάρτησή του από τη Σοβιετική Ένωση για υποστήριξη, ο Γκρόζα προήδρευσε στην έναρξη της πλήρους κομμουνιστικής κυριαρχίας στη Ρουμανία προτού τελικά τον διαδεχτεί ο Γκεόργκε Γκεοργκίου-Ντεζ το 1952 και έγινε Πρόεδρος του Προεδρείου της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης μέχρι τον θάνατό του το 1958.
Νεανικά χρόνια και καριέρα
Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, ο Γκρόζα επέστρεψε στη Ντέβα (σήμερα Ντέβα) για να εργαστεί ως δικηγόρος. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε ως στρατιώτης στο 8ο Σύνταγμα Χόνβεντ. Το 1918, στο τέλος του πολέμου, εμφανίστηκε στην πολιτική σκηνή ως μέλος του Ρουμανικού Εθνικού Κόμματος (PNR) και πήρε θέση στο Συμβούλιο Διευθυντών της Τρανσυλβανίας, που συγκλήθηκε από Ρουμάνους πολιτικούς, που είχαν ψηφίσει υπέρ της ένωσης με τη Ρουμανία, διατήρησε το γραφείο του κατά τη διάρκεια των επόμενων δύο ετών.
Σε όλη αυτή την περίοδο της ζωής του, ο Γκρόζα δημιούργησε ποικίλες πολιτικές σχέσεις, εργαζόμενος σε διάφορες πολιτικές και θρησκευτικές οργανώσεις της Τρανσυλβανίας. Από το 1919 έως το 1927, για παράδειγμα, ο Γκρόζα έλαβε θέση ως βουλευτής στη Σύνοδο και το Κογκρέσο της Ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Στα μέσα της δεκαετίας του 1920, ο Γκρόζα, ο οποίος είχε εγκαταλείψει το PNR μετά από μια σύγκρουση με τον Γιούλιου Μανίου και είχε ενταχθεί στο Λαϊκό Κόμμα, υπηρέτησε ως υπουργός για την Τρανσυλβανία και υπουργός Δημοσίων Έργων και Επικοινωνιών στο Τρίτο υπουργικό συμβούλιο του Αβερέσκου.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου της ζωής του, ο Γκρόζα μπόρεσε να συγκεντρώσει μια προσωπική περιουσία ως πλούσιος γαιοκτήμονας και να δημιουργήσει μια αξιοσημείωτη φήμη ως εξέχοντος λαϊκού στη Ρουμανική Ορθόδοξη Εκκλησία, μια θέση που αργότερα θα τον έκανε ανεκτίμητο για ένα Ρουμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCR), που έκανε εκστρατεία, για να προσελκύσει την υποστήριξη των Ανατολικών Ορθοδόξων Χριστιανών, που αποτελούσαν την πολυπληθέστερη θρησκευτική ομάδα του έθνους το 1945.
Άνοδος στην εξουσία
Παρά το γεγονός ότι αποσύρθηκε για λίγο από τη δημόσια ζωή το 1928, αφού κατείχε μια σειρά από πολιτικά πόστα, ο Γκρόζα επανεμφανίστηκε στην πολιτική σκηνή το 1933, ιδρύοντας μια πολιτική οργάνωση με βάση τους αγρότες, το Μέτωπο των Αγροτών.
Αν και το κίνημα ξεκίνησε αρχικά, για να αντιταχθεί στο αυξανόμενο βάρος του χρέους, που έφεραν οι αγρότες της Ρουμανίας κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης στη Ρουμανία και επειδή το Εθνικό Αγροτικό Κόμμα δεν μπορούσε να βοηθήσει τους φτωχότερους αγρότες, μέχρι το 1944 η οργάνωση ήταν ουσιαστικά υπό κομμουνιστικό έλεγχο. Το Κομμουνιστικό Κόμμα ήθελε να καταλάβει την εξουσία, αλλά ήταν πολύ αδύναμο, για να την καταλάβει μόνο του – η μετακομμουνιστική ιστοριογραφία θα υποστήριζε αργότερα ότι το 1944 είχε μόνο περίπου χίλια μέλη. Κατά συνέπεια, οι Ρουμάνοι κομμουνιστές ηγέτες αποφάσισαν να δημιουργήσουν έναν ευρύ συνασπισμό πολιτικών οργανώσεων.
Αυτός ο συνασπισμός αποτελούνταν από τέσσερις μεγάλες οργανώσεις του μετώπου: τη Ρουμανική Εταιρεία για τη Φιλία με τη Σοβιετική Ένωση, την Ένωση Πατριωτών, την Πατριωτική Άμυνα και, μακράν την ευρύτερα υποστηριζόμενη από τον ρουμανικό πληθυσμό, το Μέτωπο των Αγροτών του Γκρόζα. Όντας κύριος πολιτικός παράγοντας στις μεγαλύτερες από τις οργανώσεις του Κομμουνιστικού Μετώπου, ο Γκρόζα μπόρεσε να επιβληθεί σε θέση εξέχουσας θέσης στην πολιτική σφαίρα της Ρουμανίας καθώς το Μέτωπο των Αγροτών εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα, για να δημιουργήσει το Εθνικό Δημοκρατικό Μέτωπο τον Οκτώβριο του 1944 (περιλάμβανε επίσης τους Σοσιαλδημοκράτες, το Σοσιαλιστικό Αγροτικό Κόμμα του Μιχάι Ραλέα και την Ουγγρική Λαϊκή Ένωση, καθώς και άλλες μικρές ομάδες). Θεωρήθηκε για πρώτη φορά από τον κομμουνιστή Λουκρέτσιου Πατρασκάνου (Lucrețiu Pătrășcanu) ότι μπορεί να προταθεί για τη θέση του πρωθυπουργού τον Οκτώβριο του 1944.
Η εξέχουσα θέση του Γκρόζα στο Εθνικό Δημοκρατικό Μέτωπο του έδωσε την ευκαιρία να διαδεχθεί τον στρατηγό Νικολάε Ραντέσκου ως πρωθυπουργό, όταν, τον Ιανουάριο του 1945, κορυφαίοι Ρουμάνοι κομμουνιστές ηγέτες, συγκεκριμένα η Άνα Πάουκερ και ο Γκεόργκε Γκεοργκίου-Ντεζ επέπληξαν τον Ραντέσκου επειδή τάχα απέτυχε να πολεμήσει αυτούς, που συμπαθούσαν τους φασίστες. Με τη βοήθεια των σοβιετικών αρχών οι κομμουνιστές σύντομα κινητοποίησαν εργάτες, για να πραγματοποιήσουν μια σειρά διαδηλώσεων κατά του Ραντέσκου, και μέχρι τον Φεβρουάριο πολλοί είχαν πεθάνει, επειδή οι διαδηλώσεις συχνά οδηγούσαν σε βία. Ενώ οι κομμουνιστές ισχυρίστηκαν ότι ο Ρουμανικός Στρατός ήταν υπεύθυνος για τους θανάτους αθώων πολιτών, ο Ραντέσκου αποδυνάμωσε τη λαϊκή του υποστήριξη δηλώνοντας ότι οι κομμουνιστές ήταν «άθεοι ξένοι χωρίς πατρίδα». Σε απάντηση, ο Αντρέι Γ. Βισίνσκι, ο σοβιετικός αντιπρόσωπος επίτροπος εξωτερικών υποθέσεων, ταξίδεψε στο Βουκουρέστι και φέρεται να έδωσε τελεσίγραφο στον βασιλιά Μιχαήλ — εκτός και αν απέλυε τον Ραντέσκου και τον αντικαθιστούσε με τον Γκρόζα, διαφορετικά η ανεξαρτησία της Ρουμανίας θα κινδύνευε. Ο βασιλιάς ήλπιζε ότι ο στρατηγός Γκεοργκέ Αβραμέσκου, ο οποίος διοικούσε τη Ρουμανική 4η Στρατιά στον αγώνα για την απελευθέρωση της Τρανσυλβανίας και της Ουγγαρίας, θα διοριζόταν ο επόμενος πρωθυπουργός, αλλά, ενώ ο Μιχαήλ περίμενε στις 2 Μαρτίου τον Αβραμέσκουνα επιστρέψει από το μέτωπο στο Βουκουρέστι, το NKVD συνέλαβε τον Αβραμέσκου στη Σλοβακία και πέθανε την επόμενη μέρα. Αντιμέτωπος με την αυξανόμενη σοβιετική πίεση, ο Μιχαήλ συμμορφώθηκε και ο Γκρόζα έγινε πρωθυπουργός στις 6 Μαρτίου 1945.
Κυβερνήσεις Γκρόζα
αριστερά|μικρογραφία| Γκρόζα σε ρουμανικό γραμματόσημο του 1946 Ο Γκρόζα έδωσε βασικά χαρτοφυλάκια όπως η άμυνα, η δικαιοσύνη και το εσωτερικό στους κομμουνιστές. Περιελάμβανε επίσης υπουργούς από τους Εθνικούς Φιλελεύθερους και τους Εθνικούς Αγρότες, αλλά οι υπουργοί που χρησιμοποιούσαν αυτές τις θέσεις ήταν «συνταξιδιώτες» όπως ο Γκρόζα και είχαν επιλεγεί από τους κομμουνιστές.
Παρά την ενόχληση των δύο δυνάμεων, οι κομμουνιστές αποτελούσαν μόνο μια μειοψηφία στο υπουργικό συμβούλιο της Γκρόζα. Οι ηγετικές προσωπικότητες του Ρουμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος, Πάουκερ και Γκεοργκίου-Ντεζ, ήθελαν η κυβέρνηση Γκρόζα να διατηρήσει την όψη μιας κυβέρνησης συνασπισμού και έτσι να επιτρέψει στους κομμουνιστές να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των μαζών, αφού αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο οι κομμουνιστές απολάμβαναν πολύ μικρή πολιτική υποστήριξη. Για το λόγο αυτό κορυφαία κομμουνιστικά πρόσωπα όπως η Πάουκερ και ο Γκεοργκίου-Ντεζ δεν εντάχθηκαν στο υπουργικό συμβούλιο του Γκρόζα. Σχεδίαζαν να επιβάλουν σταδιακά ένα κομμουνιστικό καθεστώς υπό το πέπλο της υπάρχουσας κυβέρνησης συνασπισμού. Συγχέοντας τις επιτυχίες του καθεστώτος με το Κόμμα τους, η Πάουκερ και ο Γκεοργκίου-Ντεζ ήλπιζαν να κερδίσουν την υποστήριξη για το κόμμα και να θέσουν τα θεμέλια για ένα μονοκομματικό κράτος. Ως εκ τούτου, ο Γκρόζα διατήρησε την ψευδαίσθηση μιας κυβέρνησης συνασπισμού, διορίζοντας μέλη διαφορετικών πολιτικών οργανώσεων στο υπουργικό του συμβούλιο και διατυπώνοντας τους βραχυπρόθεσμους στόχους της κυβέρνησής του με ευρείς, μη ιδεολογικούς όρους. Δήλωσε σε μια συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου στις 7 Μαρτίου 1945, για παράδειγμα, ότι η κυβέρνηση προσπάθησε να εγγυηθεί την ασφάλεια και την τάξη για τον πληθυσμό, να εφαρμόσει τις επιθυμητές πολιτικές μεταρρύθμισης της γης και να επικεντρωθεί σε μια «ταχεία εκκαθάριση» της κρατικής γραφειοκρατίας και άμεση δίωξη των εγκληματιών πολέμου, δηλαδή αξιωματούχοι του φασιστικού καθεστώτος εν καιρώ πολέμου του Στρατάρχη Ιόν Αντονέσκου ( βλ. Ρουμανία κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και Ρουμανικά Λαϊκά Δικαστήρια).
Για να εδραιωθεί ο Γκρόζα στην εξουσία, διεξήχθησαν εκλογές στις 19 Νοεμβρίου 1946. Η καταμέτρηση νοθεύτηκε, για να δοθεί η συντριπτική πλειοψηφία στο Μπλοκ των Δημοκρατικών Κομμάτων, ένα μέτωπο που κυριαρχούσαν οι κομμουνιστές, που περιλάμβανε το Μέτωπο των Αγροτών. Χρόνια αργότερα, ο ιστορικός Πέτρε Τσουρλέα εξέτασε μια εμπιστευτική έκθεση του Κομμουνιστικού Κόμματος σχετικά με τις εκλογές, που έδειξε ότι το BPD είχε κερδίσει, το πολύ, το 47 τοις εκατό των ψήφων. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αν οι εκλογές είχαν διεξαχθεί με ειλικρίνεια, τα κόμματα της αντιπολίτευσης θα είχαν κερδίσει αρκετές ψήφους μεταξύ τους, για να σχηματίσουν κυβέρνηση συνασπισμού - αν και με πολύ μικρότερη υποστήριξη από το 80 τοις εκατό που ζητούσαν εδώ και καιρό οι υποστηρικτές της αντιπολίτευσης.
Στο μυαλό της κυβέρνησης Γκρόζα, οι εκλογές του 1946 την εδραίωσαν στην εξουσία. Αυτός ο ισχυρισμός προβλήθηκε ενόψει των διαμαρτυριών των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ηνωμένου Βασιλείου, οι οποίοι θεώρησαν ότι, σύμφωνα με τις συμφωνίες που επιτεύχθηκαν στη Διάσκεψη της Γιάλτας το 1945, μόνο οι "προσωρινές κυβερνητικές αρχές που αντιπροσωπεύουν ευρέως τον πληθυσμό" θα έπρεπε να υποστηρίζονται από το μεγάλες δυνάμεις. Ως αποτέλεσμα, η κυβέρνηση του Γκρόζα αποξενώθηκε οριστικά από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Μεγάλη Βρετανία, οι οποίες υποστήριζαν ονομαστικά τη φθίνουσα επιρροή των μοναρχικών δυνάμεων υπό τον βασιλιά Μιχαήλ Α'.
Ως πρωθυπουργός
μικρογραφία| Γκρόζα (αριστερά), με τους Γκεόργκε Ταταρέσκου και Γκεόργκε Γκεοργκίου-Ντεζ, σε μια επίσκεψη στη Βουλγαρία, Ιούλιος 1947 Μέσα σε λίγες μέρες από τότε που έγινε πρωθυπουργός, ο Γκρόζα σημείωσε την πρώτη του μεγάλη επιτυχία. Στις 10 Μαρτίου 1945, η Σοβιετική Ένωση συμφώνησε να επιστρέψει στη Ρουμανία τη Βόρεια Τρανσυλβανία, μια περιοχή με πάνω από 45.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, που είχε ανατεθεί στην Ουγγαρία μέσω του Δεύτερης Απόφασης της Βιέννης το 1940, που υποστηρίχθηκε από τη Γερμανία και την Ιταλία. Ο Γκρόζα υποσχέθηκε ότι τα δικαιώματα κάθε εθνοτικής ομάδας στην αποκατεστημένη επικράτεια θα προστατεύονταν (κυρίως ως αναφορά στην ουγγρική μειονότητα στη Ρουμανία), ενώ ο Ιωσήφ Στάλιν δήλωσε ότι η προηγούμενη κυβέρνηση υπό τον Ραντέσκου είχε επιτρέψει τόσο μεγάλο βαθμό δολιοφθοράς και τρομοκρατίας στην περιοχή, που θα ήταν αδύνατο να παραδοθεί το έδαφος στους Ρουμάνους. Ως αποτέλεσμα, μόνο μετά την εγγύηση των δικαιωμάτων των εθνικών μειονοτήτων από τον Γκρόζα, η σοβιετική κυβέρνηση αποφάσισε να ικανοποιήσει το αίτημα της ρουμανικής κυβέρνησης. Η ανάκτηση αυτής της επικράτειας, σχεδόν το πενήντα οκτώ τοις εκατό Ρουμάνων το 1945, χαιρετίστηκε ως σημαντικό επίτευγμα στα στάδια διαμόρφωσης του καθεστώτος Γκρόζα.
Ο Γκρόζα συνέχισε να βελτιώνει την εικόνα της δικής του κυβέρνησης ενώ ενίσχυε τη θέση του Κομμουνιστικού Κόμματος με μια σειρά πολιτικών μεταρρυθμίσεων. Προχώρησε στην εξάλειψη τυχόν ανταγωνιστικών στοιχείων στην κυβερνητική διοίκηση και, στη νεοαποκτηθείσα επικράτεια της Τρανσυλβανίας, απομάκρυνε τρεις νομάρχες πόλεων, συμπεριλαμβανομένου αυτού της πρωτεύουσας της περιοχής, Κλουζ. Οι έπαρχοι, που απομακρύνθηκαν αντικαταστάθηκαν αμέσως από πιστούς κυβερνητικούς αξιωματούχους, που διορίστηκαν απευθείας από τον Γκρόζα, έτσι ώστε να ενισχυθούν τα πιστά στοιχεία στην τοπική αυτοδιοίκηση στην περιοχή. Ο Γκρόζα υποσχέθηκε επίσης μια σειρά προγραμμάτων μεταρρύθμισης γης προς όφελος του στρατιωτικού προσωπικού, τα οποία θα κατάσχουν και στη συνέχεια θα αναδιανέμουν όλα τα ακίνητα, που υπερβαίνουν τα 51 εκτάρια εκτός από όλη την περιουσία των προδοτών, των απόντων και όλων όσοι συνεργάστηκαν με τη ρουμανική κυβέρνηση εν καιρώ πολέμου, τους Ούγγρους κατακτητές κατά τη διάρκεια των καθεστώτων του Μίκλος Χόρτυ και του Φέρεντς Σάλασι και τη ναζιστική Γερμανία.
Παρά το γεγονός ότι έδωσε την όψη της φιλελεύθερης δημοκρατίας παραχωρώντας δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες, ο Γκρόζα συνέχισε μια σειρά μεταρρυθμίσεων προσπαθώντας να περιορίσει την εξέχουσα θέση των πολιτικά αντιφρονούντων μέσων ενημέρωσης στο έθνος. Κατά τον πρώτο μήνα της πρωθυπουργίας του, ο Γκρόζα ενήργησε για να κλείσει τη Romania Nouă, μια δημοφιλή εφημερίδα που εκδόθηκε από πηγές κοντά στον Γιούλιου Μανίου, ηγέτη του παραδοσιακού Εθνικού Κόμματος των Αγροτών, που διαφωνούσε ευρέως με τις απόπειρες μεταρρυθμίσεων του Γκρόζα. Μέσα σε ένα μήνα από την ανάληψη της πρωθυπουργίας του, ο Γκρόζα έκλεισε εννέα επαρχιακές εφημερίδες και μια σειρά περιοδικών που, όπως δήλωσε ο Γκρόζα, ήταν προϊόντα εκείνων που «υπηρέτησαν τον φασισμό και τον χιτλερισμό». Ο Γκρόζα συνέχισε σύντομα αυτή την καταστολή περιορίζοντας τον αριθμό των πολιτικών κομμάτων, που επιτρέπονταν εντός του κράτους. Παρόλο που ο Γκρόζα είχε υποσχεθεί να εκκαθαρίσει μόνο άτομα από την κυβερνητική γραφειοκρατία και το διπλωματικό σώμα αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας, τον Ιούνιο του 1947 άρχισε να διώκει ολόκληρες πολιτικές οργανώσεις, καθώς, μετά την υπόθεση Ταμαντάου, συνέλαβε βασικά μέλη του Εθνικού Αγροτικού Κόμματος και καταδίκασε τον Μανίου σε ισόβια κάθειρξη "για πολιτικά εγκλήματα κατά του ρουμανικού λαού". Μέχρι τον Αύγουστο εκείνου του έτους, τόσο το Εθνικό Αγροτικό Κόμμα όσο και το Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα είχαν διαλυθεί και το 1948, ο κυβερνητικός συνασπισμός ενσωμάτωσε το Ρουμανικό Εργατικό Κόμμα (η αναγκαστική ένωση κομμουνιστών και Ρουμάνων Σοσιαλδημοκρατών) και την Ουγγρική Λαϊκή Ένωση, ελαχιστοποιώντας ουσιαστικά κάθε πολιτική αντιπολίτευση εντός του κράτους.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως πρωθυπουργός, ο Γκρόζα συγκρούστηκε επίσης με τις εναπομείνασες μοναρχικές δυνάμεις του έθνους υπό τον βασιλιά Μιχαήλ Α'. Αν και οι εξουσίες του ήταν ελάχιστες στο καθεστώς του Γκρόζα, ο βασιλιάς Μιχαήλ συμβόλιζε τα απομεινάρια της παραδοσιακής ρουμανικής μοναρχίας και, στα τέλη του 1945, ο βασιλιάς προέτρεψε τον Γκρόζα να παραιτηθεί. Ο Βασιλιάς υποστήριξε ότι η Ρουμανία πρέπει να τηρήσει τις συμφωνίες της Γιάλτας, επιτρέποντας στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Μεγάλη Βρετανία και τη Σοβιετική Ένωση να έχουν ανάμειξη στη μεταπολεμική ανασυγκρότηση της κυβέρνησης και στην ενσωμάτωση μιας ευρύτερης δύναμης συνασπισμού, που είχε ήδη οργανώσει. Ο Γκρόζα απέρριψε κατηγορηματικά το αίτημα και οι σχέσεις μεταξύ των δύο μορφών παρέμειναν τεταμένες τα επόμενα χρόνια, με τον Γκρόζα και τον Βασιλιά να διαφωνούν σχετικά με τη δίωξη εγκληματιών πολέμου και την απονομή της επίτιμης ρουμανικής υπηκοότητας στον Στάλιν τον Αύγουστο του 1947.
Νωρίς το πρωί της 30ης Δεκεμβρίου 1947, ο Γκρόζα κάλεσε τον Μιχαήλ πίσω στο Βουκουρέστι, φαινομενικά «για να συζητήσουν σημαντικά θέματα». Ο βασιλιάς προετοιμαζόταν για ένα πρωτοχρονιάτικο πάρτι στο Κάστρο Πέλες στη Σινάια. Όταν έφτασε ο Μιχαήλ, ο Γκρόζα παρουσίασε στον βασιλιά ένα προτυπωμένο έγγραφο παραίτησης και ζήτησε από τον Μιχαήλ να το υπογράψει. Σύμφωνα με την εξιστόρηση του Μιχαήλ,    όταν αρνήθηκε, ο Γκρόζα απείλησε να εξαπολύσει λουτρό αίματος και να συλλάβει χιλιάδες ανθρώπους. Ο Μιχαήλ υπέγραψε τελικά το έγγραφο και λίγες ώρες αργότερα το κοινοβούλιο κατήργησε τη μοναρχία και κήρυξε τη Ρουμανία δημοκρατία.
Τα τελευταία χρόνια
Ο Γκρόζα παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία το 1952 και τον διαδέχθηκε ο Γκεοργκίου-Ντεζ. Στη συνέχεια ονομάστηκε πρόεδρος του Προεδρείου της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης ( de facto πρόεδρος της Ρουμανίας), θέση που κράτησε μέχρι το 1958, όταν πέθανε από επιπλοκές μετά από εγχείρηση στομάχου. Τάφηκε στο νεκροταφείο Γκέντσεα. Τα λείψανά του μεταφέρθηκαν αργότερα στο Μαυσωλείο του Πάρκου του Καρόλου και τελικά στο νεκροταφείο στο χωριό της καταγωγής του, Μπάτσια.
Κληρονομιά
δεξιά|μικρογραφία| Πεσμένο άγαλμα του Πέτρου Γκρόζα δίπλα στο παλάτι Μογκοσοάια (2010) Η πόλη εξόρυξης Στέι στην κομητεία Μπίχορ ονομάστηκε Πέτρου Γκρόζα από αυτόν, ένα όνομα που κράτησε μέχρι και μετά τη Ρουμανική Επανάσταση του Δεκεμβρίου 1989. Μετά τον θάνατό του το 1958, η Λεωφόρος Τρανσυλβανίας στο Βουκουρέστι μετονομάστηκε σε ''Λεωφόρος Δρ. Πέτρου Γκρόζα''. Τώρα έχει μετονομαστεί και φέρει το όνομα του Γκεόργκε Μαρινέσκου. Υπάρχουν δρόμοι με το όνομα Γκρόζα στο Κλουζ-Ναπόκα, στο Γκαλάτσι και στη Μεντζίντια.
Το χάλκινο άγαλμα του Γκρόζα, ύψους 4,5 μέτρων, τοποθετημένο σε ένα κόκκινο μαρμάρινο βάθρο Καρράρα, αποκαλύφθηκε στην Ντέβα το 1962. Το μνημείο, σχεδιασμένο από τον γλύπτη Κονσταντίν Μπαράσκι, αφαιρέθηκε το 1990 και αντικαταστάθηκε το 1999 από ένα άγαλμα του Τραϊανού. Το 2007, το άγαλμα του Γκρόζα μεταφέρθηκε στη Μπάτσια. Άλλο ένα άγαλμά του, σμιλεμένο από τον Ρόμουλους Λαντέα, εγκαινιάστηκε στη γειτονιά Κοτροτσένι του Βουκουρεστίου το 1971. Αυτό το άγαλμα κατεδαφίστηκε το 1990 και αντικαταστάθηκε το 1993 από ένα μνημείο των Ηρώων του Πυροβολικού. Από το 2010, βρισκόταν σε ένα ανοιχτό χωράφι κοντά στο παλάτι Μογκοσοάια, δίπλα σε ένα άγαλμα του Βλαντιμίρ Λένιν, που ήταν παλιά μπροστά από το Σπίτι του Ελεύθερου Τύπου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ρουμανίας Κατηγορία:Αρχηγοί κράτους της Ρουμανίας Κατηγορία:Δικηγόροι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Λειψίας Κατηγορία:Ρουμάνοι πολιτικοί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Πρωτάθλημα Ένταξης ΚΟΠ 2012
Το Πρωτάθλημα Ένταξης ΚΟΠ 2012 ήταν η 27η έκδοση του Πρωταθλήματος Ένταξης ΚΟΠ. Νικήτρια ήταν η ΑΕΝ Αγίου Γεωργίου Βρυσούλλων-Αχερίτου.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΚΟΠ 2012 συμμετείχαν 26 ομάδες από τα πρωταθλήματα των αγροτικών ομοσπονδιών μελών της ΣΤΟΚ.
Διεξήχθη σε 5 γύρους. Στον Α΄ γύρο έγιναν μονοί αγώνες σε ουδέτερη έδρα. Σε περίπτωση που ένας αγώνας έληγε ισόπαλος, ακολουθούσε ημίωρη παράταση. Αν και μετά τη λήξη της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, τότε εκτελούνταν πέναλτι.
Στους επόμενους τρεις γύρους έγιναν διπλοί αγώνες με κάθε ομάδα να αγωνίζεται στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Προκρινόταν η ομάδα που είχε πετύχει τον μεγαλύτερο αριθμό τερμάτων και στους δύο αγώνες. Σε περίπτωση όπου και στους δύο αγώνες και οι δύο ομάδες σημείωσαν τον ίδιο αριθμό τερμάτων το κάθε τέρμα που σημειώθηκε εκτός έδρας λογιζόταν διπλό. Η ομάδα που με βάση το σύστημα αυτό, είχε τα περισσότερα τέρματα προκρινόταν στον επόμενο γύρο. Στην περίπτωση που και οι δύο ομάδες πετύχαιναν τον ίδιο αριθμό τερμάτων στην έδρα τους ή εκτός έδρας, δινόταν ημίωρη παράταση ευθύς μετά το τέλος του δεύτερου αγώνα. Αν κατά τη διάρκεια της παράτασης και οι δύο ομάδες πετύχαιναν τον ίδιο αριθμό τερμάτων τα τέρματα που σημειώθηκαν εκτός έδρας λογίζονταν διπλά (δηλαδή προκρινόταν η φιλοξενούμενη ομάδα). Στην περίπτωση που κατά τη διάρκεια της παράτασης δεν είχαν σημειωθεί τέρματα, η πρόκριση καθοριζόταν με την εκτέλεση πέναλτι.
Ο τελικός ήταν μονός αγώνας. Εκτός από τον τελικό για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας ομάδας, πραγματοποιήθηκε αγώνας κατάταξης μεταξύ των δύο ηττημένων των ημιτελικών αγώνων για τις θέσεις 3 και 4. Οι τέσσερις ομάδες που προκρίθηκαν στην ημιτελική φάση προβιβάστηκαν στην Δ΄ κατηγορία 2012-13.
Συμμετέχουσες ομάδες
Από κάθε αγροτική ομοσπονδία συμμετείχε διαφορετικός αριθμός ομάδων, ανάλογα με το μέγεθος της ομοσπονδίας. Οι ομάδες που συμμετείχαν στον πρωτάθλημα ένταξης από κάθε ομοσπονδία ήταν η πρώτη ή οι πρώτες ομάδες του πρωταθλήματος κάθε ομοσπονδίας. Η συμμετοχή των ομάδων ήταν προαιρετική. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετέχουσες ομάδες και την ομοσπονδία από την οποία προέρχονταν.
Α΄ γύρος
Στον Α΄ γύρο συμμετείχαν οι 20 από τις 26 ομάδες. Από τη διαδικασία της κλήρωσης πέρασαν χωρίς αγώνα 6 ομάδες (Ελπίδα Λιοπετρίου, ΑΣΠΙΣ Πύλας, Ένωση Νέων Ύψωνα,, , ΠΑΟΚ Κλήρου). Δεν κληρώνονταν μεταξύ τους ομάδες από την ίδια ομοσπονδία.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων.
Β΄ γύρος
Στον Β΄ γύρο συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Α΄ γύρο και οι 6 ομάδες που πέρασαν χωρίς αγώνα από τον Α΄ γύρο. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων.
1 Ο αγώνας Ένωση Νέων Ύψωνα - Δάφνη Τρούλλων ολοκληρώθηκε με σκορ 2 - 2. Η Ένωση Νέων Ύψωνα υπέβαλλε ένσταση κατά του κύρους του αγώνα για αντικανονική συμμετοχή ποδοσφαιριστή της Δάφνης, την οποία κέρδισε. Ο αγώνας κατακυρώθηκε υπέρ της Ένωσης Νέων Ύψωνα με σκορ 3-0.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Β΄ γύρο. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η ΑΕΝ Αγίου Γεωργίου Βρυσούλλων-Αχερίτου και η ΑΣΠΙΣ Πύλας. Ο τελικός διεξήχθη στις 2 Ιουνίου 2012 στο Κοινοτικό Στάδιο Ορμήδειας στην Ορμήδεια. Ο κανονικός αγώνας ολοκληρώθηκε με σκορ 1-1. Ακολούθησε παράταση η οποία τελείωσε με σκορ 2-2. Στη διαδικασία των πέναλτι κέρδισε η ΑΕΝ Αγίου Γεωργίου Βρυσούλλων-Αχερίτου με σκορ 3-1.
Θέσεις 3-4
Για την κατάκτηση της 3η θέσης αναμετρήθηκαν οι ομάδες που αποκλείστηκαν στην ημιτελική φάση, Ένωση Νέων Ύψωνα και Αμαθούς Αγίου Τύχωνα. Η Ένωση Νέων Ύψωνα κέρδισε με 3-2 και κατέκτησε την 3η θέση ενώ η Αμαθούς Αγίου Τύχωνα κατέκτησε την 4η θέση.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2012
Ιωάννης Β΄ επίσκοπος της Νάπολης
Ο Ιωάννης Β΄, (ιταλικά : Giovanni ΙΙ, λατινικά : Iohannes II ) ήταν επίσκοπος της Νεαπόλεως στο πρώτο μισό του 6ου αιώνα.
Βιογραφία
Η κύρια ιστορική πηγή για τον Ιωάννη Β' είναι το πρώτο μέρος των «Πράξεων των Επισκόπων της Νάπολης» που γράφτηκε στις αρχές του 8ου-9ου αιώνα από έναν ανώνυμο συγγραφέα ..
Στις μεσαιωνικές πηγές, ο Ιωάννης Β' περιγράφεται ως ιεράρχης γνωστός για την ταπεινοφροσύνη του και γι' αυτό έλαβε το προσωνύμιο "Mediocre". Με εντολή του επισκόπου η μητροπολιτική βασιλική της Νάπολης αναστηλώθηκε και διακοσμήθηκε με ψηφιδωτό που απεικονίζει τον Ιησού Χριστό, το οποίο υπέστη ζημιές μετά από πυρκαγιά. Ο Ιωάννης Β' πιστώνεται επίσης ότι ίδρυσε την εκκλησία του Αγίου Λαυρεντίου, αλλά αυτό δεν υποστηρίζεται από αξιόπιστες πηγές. Ίσως, με εντολή του επισκόπου, ανεγέρθηκε άλλος ναός αφιερωμένος στον ίδιο άγιο, που αργότερα ονομάστηκε San Lorenzo Maggiore.
Η Θητεία του Ιωάννη Β' στην επισκοπή της Νεάπολης έπεσε την εποχή της βυζαντινής κατάκτησης της χερσονήσου των Απεννίνων. Το 536, η Νάπολη πολιορκήθηκε και κατακτήθηκε από τον βυζαντινό στρατό υπό τη διοίκηση του Βελισάριου. Μετά την κατάληψη της Νάπολης από τους Βυζαντινούς, με εντολή του Βελισάριου, αποκαταστάθηκαν τα τείχη της πόλης, που υπέστησαν σοβαρές ζημιές από τις εχθροπραξίες, που είχαν ανεγερθεί ήδη από το 440 επί αυτοκράτορα Βαλεντινιανού Γ'.
Οι Πράξεις των επισκόπων της Νάπολης αναφέρουν ότι ο Ιωάννης Β' πέθανε μετά από είκοσι χρόνια και έντεκα ημέρες στην επισκοπική έδρα. Η ακριβής ημερομηνία αυτού του συμβάντος είναι άγνωστη. Αυτό μάλλον θα έπρεπε να είχε συμβεί όχι νωρίτερα από το 537, αφού αναφέρεται ότι ο Ιωάννης ζούσε ακόμη υπό τον Πάπα Βιγίλιο, ο οποίος κατέλαβε την Αγία Έδρα το 537-555. Μία από τις πιθανές ημερομηνίες για το θάνατο του Ιωάννη Β' είναι το 555. Υποτίθεται ότι η ενθρόνιση του επόμενου γνωστού επικεφαλής της επισκοπής της Νάπολης, του επισκόπου Βικέντιου, θα μπορούσε να γίνει το 558 ή το 560.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα
Αντωνίου (αγωνιστής 1821)
Με το ελληνικό επώνυμο Αντωνίου αναφέρονται οι παρακάτω αγωνιστές στην Επανάσταση του 1821:
Φωτοδίοδος
Φωτοδίοδος είναι διάταξη ημιαγωγών που μετατρέπει το φως σε ρεύμα. Το ρεύμα παράγεται όταν τα φωτόνια απορροφούνται στην φωτοδίοδο. Μια μικρή ποσότητα του ρεύματος παράγεται επίσης όταν δεν υπάρχει φως. Οι φωτοδίοδοι μπορεί να περιέχουν οπτικά φίλτρα, ενσωματωμένους φακούς και μπορεί να έχουν μικρές ή μεγάλες επιφάνειες. Οι φωτοδίοδοι έχουν συνήθως πιο αργό χρόνο απόκρισης όσο αυξάνεται η επιφάνεια τους. Το κοινό, παραδοσιακό φωτοκύτταρο που χρησιμοποιείται για την παραγωγή ηλεκτρικής ηλιακής ενέργειας είναι μια φωτοδίοδος μεγάλης επιφάνειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οπτικά όργανα Κατηγορία:Οπτοηλεκτρονική
Δημήτριος Αντωνίου
Το ελληνικό ονοματεπώνυμο Δημήτριος Αντωνίου μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Γενικευμένη αρχή της σχετικότητας
Σύμφωνα με την Γενικευμένη Αρχή της Σχετικότητας, όλοι οι φυσικοί νόμοι έχουν την ίδια μορφή σε όλα τα αδρανειακά συστήματα αναφοράς.
Αυτό σημαίνει, για παράδειγμα, πως αν ένα αδρανειακό σύστημα αναφοράς διαπιστώνει την διατήρηση της ορμής για ένα ελεύθερο σύστημα, τότε κάθε άλλο αδρανειακό σύστημα αναφοράς θα διαπιστώνει επίσης το γεγονός πως η ορμή του ελεύθερου συστήματος διατηρείται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σχετικότητα
TAKI 183
Ο TAKI 183 (πιθ. ΗΠΑ, 1953 ή 1954) είναι Ελληνοαμερικανός γραφέας γκράφιτι, ένας από τους πλέον σημαίνοντες στην ιστορία. Το "tag" που χρησιμοποιούσε, ήταν συντόμευση για το Dimitraki (το μικρό του όνομα στα Ελληνικά είναι Δημήτριος, το επώνυμό του δεν το αποκάλυψε ποτέ), ενώ ο αριθμός 183 προήλθε από τη διεύθυνσή του επί της 183ης οδού στο Washington Heights. Εργάστηκε ως πεζός αγγελιαφόρος στη Νέα Υόρκη και έγραφε το ψευδώνυμό του γύρω από τους δρόμους της Νέας Υόρκης όπου σύχναζε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Πλέον έχει αποσυρθεί από το γκράφιτι.
Στις 21 του Ιούλη 1971, οι New York Times δημοσίευσαν ένα άρθρο γι 'αυτόν στην πρώτη σελίδα του ένθετού της, με τίτλο "Ο Taki 183 γεννά φίλους δι' αλληλογραφίας". Ο TAKI 183 κέντρισε ανταγωνιστικούς βανδαλισμούς στη Νέα Υόρκη καθώς το tag του μιμήθηκαν εκατοντάδες νέων στους πέντε δήμους. Τα παιδιά που έγραφαν τα ονόματά τους περισσότερο και τα οποία ανέπτυξαν αναγνωρίσιμες υπογραφές έγιναν γνωστά στις κοινότητές τους. Το γκράφιτι έγινε ένας τρόπος για πολλά νέα παιδιά να προσπαθήσουν να τραβήξουν τη προσοχή και η προσοχή που έλαβε ο TAKI 183 ώθησε αυτό περισσότερο.
Το τελευταίο γνωστό για τον TAKI 183 ήταν ότι είναι ο ιδιοκτήτης ενός καταστήματος επισκευής ξένων αυτοκινήτων. Σε μια συνέντευξη στην εφημερίδα New York Daily News της 9ης Απριλίου 1989, μίλησε για την αποχώρησή από το γκράφιτι: «Από τη στιγμή που μπήκα σε κάτι πιο παραγωγικό στη ζωή μου, σταμάτησα. Τελικά μπήκα στη δουλειά, παντρεύτηκα, αγόρασα ένα σπίτι, έκανα ένα παιδί. Δεν αγοράσα ένα στέισον βάγκον, αλλά μεγάλωσα, θα μπορούσες να πεις."
Το γράφιτι tag στην ταινία του 1985 Turk 182 ήταν εμπνευσμένο από τον TAKI 183.
Τον Μάιο του 2009, ξεκίνησε η επίσημη ιστοσελίδα TAKI 183. Ο ιστότοπος περιλαμβάνει φωτογραφίες της δουλειάς του, φωτογραφίες από τους φίλους του και συγχρόνους, την αληθινή ιστορία του και επίσημες περιορισμένης έκδοσης μεταξοτυπίες TAKI 183.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γκράφιτι Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί
Εθνική Βιβλιοθήκη της Γουιάνας
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Γουιάνας παλαιότερα γνωστή ως Ελεύθερη Βιβλιοθήκη Κάρνεγκι, κτίστηκε το 1906 στο Τζώρτζταουν της Γουιάνας  και λειτουργεί ως υπεύθυνη βιβλιοθήκη για τη νόμιμη κατάθεση.
Βασιλική Γεωργική Βιβλιοθήκη και Εταιρεία RA&CS
Η Εταιρεία RA&CS ιδρύθηκε στο Τζώρτζταουν το 1844. Από την αρχή συγκέντρωνε και παρείχε βιβλία για τα μέλη της. Μέχρι το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, η βιβλιοθήκη αριθμούσε 30.000 τόμους. Η ίδρυση της Δημόσιας Βιβλιοθήκης το 1909 απείλησε να περιορίσει τις δραστηριότητες της βιβλιοθήκης και της Εταιρείας, από την οποία αποχώρησαν περίπου 300 μέλη. Η συλλογή της βιβλιοθήκης ενσωματώθηκε στην Εθνική Βιβλιοθήκη το 1975 και τα αντίγραφα μεταφέρθηκαν στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Γουιάνας. Η συλλογή περιέχει πολλά σπάνια και σημαντικά ιστορικά έργα που αφορούν τη Γουιάνα και Δυτικές Ινδίες. Η συλλογή περιλαμβάνει τα παλαιότερα ιστορικά βιβλία της Εταιρείας και το Timehri, το επίσημο περιοδικό της Εταιρείας.
Βιβλιοθήκη παιχνιδιών
Το 1981 άνοιξε η βιβλιοθήκη παιχνιδιών στην Εθνική Βιβλιοθήκη. Λόγω της καταστροφής της συλλογής, έκλεισε το 1986. Επαναλειτούργησε με δωρεές του Ροταριανού Ομίλου Τζώρτζταουν, της Scotiabank και άλλων χορηγών. Από τότε, τα μέλη του Ροταριανού συνεχίζουν να συμπληρώνουν τη συλλογή, η οποία χρησιμοποιείται εβδομαδιαίως από περίπου 100 παιδιά ηλικίας 3 έως 14 ετών.
Ψηφιακή βιβλιοθήκη
Το 2016, στα πλαίσια των εορτασμών για την 50ή επέτειο της ανεξαρτησίας, εγκαινιάστηκε ο ιστότοπος Digital Tent Guyana της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Αποστολή του είναι να καταστήσει υλικό που σχετίζεται με τη Γουιάνα διαθέσιμο στους αναγνώστες σε όλο τον κόσμο[9]. Η ιστοσελίδα και το υλικό προετοιμάστηκαν από φοιτητές του Πανεπιστημίου του Οχάιο υπό την επίβλεψη του καθηγητή Vibert C. Cambridge.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στη Γουιάνα Κατηγορία:Εθνικές βιβλιοθήκες
Κάρολος Ούγος των Βουρβόνων-Πάρμας
Ο Κάρολος Ούγος (Charles-Hugues de Bourbon-Parme, 8 Απριλίου 1930 - 18 Αυγούστου 2010) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας ήταν τιτουλάριος δούκας της Πάρμας & Πλακεντίας (1977-2010).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ξαβιέ δούκα της Πάρμας & Πλακεντίας και της Μαγδαληνής των Βουρβόνων-Μπυσέ, κόρης του Γεωργίου κόμη του Λινιέρ. Ο Γεώργιος ήταν απόγονος νόθου γιου του Λουδοβίκου των Βουρβόνων επισκόπου της Λιέγης.
Οικογένεια
Το 1964 νυμφεύτηκε την Ειρήνη των Λίππε, κόρη της Τζουλιάνας της Ολλανδίας και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας Κατηγορία:Δούκες της Πάρμας
Σφαζινίτσε
Το Σφαζινίτσε (πολωνικά: Swarzynice) είναι χωριό στη διοικητική περιφέρεια της Γκμίνα Τσεμπιέχουφ, στο Πόβιατ Ζιελόνα Γκούρα του Βοεβοδάτου Λούμπους, στη δυτική Πολωνία. Απέχει περίπου 3 χιλιόμετρα νότια του Τσεμπιέχουφ και 19 χιλιόμετρα ανατολικά της Ζιελόνα Γκούρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας
Κάρολος των Βουρβόνων-Πάρμας
μικρογραφία|Ο Κάρολος στην αγκαλιά της μητέρας του Ο Κάρολος (γενν. 27 Ιανουαρίου 1970) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας είναι τιτουλάριος δούκας της Πάρμας & Πλακεντίας από το 2010.
Είναι γιος του Καρόλου-Ούγου, δούκα της Πάρμας και Πλακεντίας, και της Ειρήνης των Λίππε, κόρης της Τζουλιάνας της Ολλανδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
Ασφαλιστικά μέτρα
Τα ασφαλιστικά μέτρα είναι ένα νόμιμο και δίκαιο ένδικο μέσο που δικαιούται να λάβει ένα δικαστήριο. Τα ασφαλιστικά μέτρα είναι μια δικαστική απόφαση η οποία υποχρεώνει ένα εμπλεκόμενο μέρος να κάνει ή να απέχει από συγκεκριμένες πράξεις όπως για παράδειγμα να πλησιάζει το αντίδικο άτομο σε μια συγκεκριμένη απόσταση. Τα ασφαλιστικά μέτρα γενικά πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνο σε ειδικές περιπτώσεις. Εάν το εμπλεκόμενο μέρος, στο οποίο έχουν επιβληθεί ασφαλιστικά μέτρα, δεν τα τηρήσει, τότε κινδυνεύει με ποινικές ή άλλου είδους κυρώσεις, συμπεριλαμβανομένης της πιθανής επιβολής προστίμου ή ακόμα και ποινής φυλάκισης. Οι αντεγκλήσεις είναι δικαστικές αποφάσεις των οποίων ο στόχος είναι είτε η επιβολή του ίδιου τύπου ασφαλιστικών μέτρων στην άλλη πλευρά, ή την αφαίρεση της πρώτης απόφασης περί επιβολής ασφαλιστικών μέτρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δικονομικό Δίκαιο
Epitome of Torture
Το κομμάτι "Katjuscha" περιλαμβάνει την μελωδία του σοβιετικού τραγουδιού "Katyusha" από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, το οποίο είχε συνθέσει ο Μαντβέι Μπλάντερ το 1938.
Οι κριτικές για το άλμπουμ υπήρξαν θετικές, αφού το "Sputnik Music" του έδωσε μέσο όρο βαθμολογιών 3,3 / 5, το "Sea Of Tranquility" 4 / 5, το "Metal Archives" 74% και το "Metal Storm" 7,5 / 10.
Θέσεις τσαρτ
{|width="100%" align="center"| Epitome of Torture (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 26 Απριλίου 2013
Τα μέλη των Sodom
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Epitome of Torture" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Sodom Κατηγορία:Άλμπουμ του 2013
Κατακόμβη Πρίσκιλλας
Οι κατακόμβες της Πρίσκιλλας είναι κατακόμβες στη Ρώμη, που βρίσκονται κατά μήκος της Βία Σαλάρια (Via Salaria), με είσοδο μπροστά από τη Βίλλα Άντα (Villa Ada). Το όνομα προέρχεται πιθανότατα από το όνομα της γυναίκας που δώρισε το οικόπεδο για την κατασκευή του ταφικού χώρου, ή από την ιδρύτριά της. Στο κοιμητήριο σώζεται μία ταφική επιγραφή σχετική με κάποια Πρίσκιλλα, η οποία ήταν συγγενής με την οικογένεια συγκλητικών των Ακυλίων.
Οι κατακόμβες ήταν λαξευμένες σε ηφαιστειακή τέφρα, αρχικά από τον 2ο αι. και μέχρι τον 5ο αι., οπότε έφτασαν στην οριστική τους δομή, η οποία εκτείνεται σε μήκος 13 χιλιομέτρων υπόγειων στοών. Στην αρχαιότητα ονομάστηκε Η «Βασίλισσα των κατακομβών», λόγω των πολυάριθμων ενταφιασμένων μαρτύρων.
Στο Ευρετήριο των αρχαίων χριστιανικών κοιμητηρίων της Ρώμης (Index coemeteriorum) οι κατακόμβες αναφέρονται επίσης ως το Κοιμητήριο της Πρίσκιλλας στον Άγιο Σίλβεστρο, λόγω της βασιλικής που κτίστηκε τον 4ο αι.  στον τόπο ταφής των μαρτύρων Φήλικος και Φιλίππου.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|Ο θάλαμος της Δεομένης Ψυχής, [[3ος αιώνας.]] Κατά τη διάρκεια των διωγμών του 3ου και του 4ου αι. οι κατακόμβες υποδέχθηκαν τα λείψανα πολυάριθμων μαρτύρων (όπως ενός πάπα, του Μαρκελλίνου) και -στη συνέχεια- άλλων έξι παπών. Σε βάθος 35 μέτρων και σε διάρθρωση τριών επιπέδων, οι κατακόμβες φιλοξενούν περίπου 40 χιλιάδες τάφους. Εγκαταλελειμμένες τον 5ο αι. και αργότερα λεηλατημένες στην εποχή των βαρβαρικών επιδρομών, οι κατακόμβες είχαν ξεχαστεί και μόνο κατά τους τελευταίους αιώνες ανακαλύφθηκαν εκ νέου και επανεκτιμήθηκαν.
Ανάμεσα στους πολλούς θαλάμους είναι δυνατόν να αναφερθούν μερικοί που παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Ο θάλαμος της Δεομένης Ψυχής (Γυναίκας με πέπλο)
Ο θάλαμος χρονολογείται από τον 4ο αι. και πήρε το όνομά του από μία τοιχογραφία -πολύ καλά διατηρημένη- μίας καμάρας, που αναπαριστά γυναίκα με πέπλο σε στάση προσευχής, με τα χέρια υψωμένα. Η γυναίκα, κατά πάσα πιθανότητα, ήταν εκεί θαμμένη, συνεπώς απεικονίζεται και σε άλλες σημαντικές στιγμές της ζωής της: στον γάμο της και τη γέννηση ενός γιου. Στις άλλες πλευρές του θαλάμου υπάρχουν απεικονίσεις από την Παλαιά Διαθήκη (η σωτηρία των Τριών Παίδων εν καμίνω, του Ισαάκ από τη δική του θυσία και αυτή του Ιωνά από το κήτος) για να συμβολιστεί η σωτηρία μέσω της Σταυρικής Θυσίας. Στο κέντρο της οροφής, μια τοιχογραφία του "Καλού Ποιμένα" που φέρει ένα πρόβατο στους ώμους Του.
Το Ελληνικό Παρεκκλήσιο
Το παρεκκλήσιο είναι ένας χώρος που μία αψίδα τον διαιρεί σε δύο μέρη, πλούσια διακοσμημένος με έργα πομπηιανής τεχνοτροπίας, που χρονολογούνται από τον 2ο αι., σε απομίμηση μαρμάρου και γύψου. Οι απεικονίσεις -συχνά καλά διατηρημένες-  αναπαριστούν διάφορα περιστατικά από την Παλαιά Διαθήκη και την Καινή Διαθήκη. Ιδιαίτερου ενδιαφέροντος είναι η «Προσκύνηση των μάγων», η «Ανάσταση του Λαζάρου» και η «Θεραπεία του παραλυτικού», που αποτελούν ορισμένες από τις αρχαιότερες απεικονίσεις αυτών των γεγονότων, που μας έχουν σωθεί. Ο κύκλος των τοιχογραφιών περιλαμβάνει κατόπιν παλαιοδιαθηκικές αναπαραστάσεις: ο (Δανιήλ στον λάκκο των λεόντων, Η Σωσάνα που παγιδεύεται από τους γέροντες, οι Τρεις Παίδες εν καμίνω, ο Μωυσής που κάνει να αναβλύσει νερό από τον βράχο), καθώς και μία απεικόνιση ενός ευχαριστιακού δείπνου (αρτοκλασίας), στο οποίο συμμετέχουν μερικοί άνδρες και μία γυναίκα.
Η Παναγία
μικρογραφία|Οι κατακόμβες της Πρίσκιλλας, αρχές του [[3ος αιώνας|3ου αι.. Ζωγραφική που απεικονίζει τη Μαρία με το Βρέφος στα γόνατά της, και δίπλα έναν προφήτη.]]
Στην οροφή του θαλάμου που στέγαζε έναν τάφο αφιερωμένο πιθανώς σε έναν μάρτυρα, διατηρείται ένα γύψινο, στο οποίο είναι ζωγραφισμένη η Παναγία ένθρονη με το Βρέφος στην αγκαλιά της και δίπλα της κάποιον προφήτη Βαρλαάμ, που δείχνει προς ένα αστέρι. Δεδομένων της τεχνοτροπίας και της τοποθεσίας (στο αρχικό τμήμα του κοιμητηρίου) συμπεραίνεται η χρονολόγηση της αναπαράστασης τον 3ο αι., ως εκ τούτου πιστεύεται ότι αυτή η εικόνα είναι, μετά την Προσκύνηση των Μάγων στο Ελληνικό Παρεκκλήσι, η αρχαιότερη απεικόνιση της Παναγίας και του Βρέφους που μας έχει διασωθεί.
Η Βασιλική και το μοναστήρι
Επάνω από τις κατακόμβες του πάπα Σιλβέστρου Α΄ είχε ανεγερθεί τον 4ο αι. μία βασιλική, η οποία, με τη σταδιακή εγκατάλειψη των αστικών περιοχών έξω από τα τείχη, καταστράφηκε σταδιακά και στη συνέχεια ξεχάστηκε. Τα ερείπιά της ανακαλύφθηκαν το 1890 και το 1906 επάνω στην αρχαία τοιχοποιία προχώρησε η ανύψωση τοίχων και η κατασκευή μίας στέγης, για να προστατευθεί ο χώρος. Προέκυψε επομένως μία νέα βασιλική, σύμφωνα με το πρότυπο της προηγούμενης.
Η σημερινή είσοδος των κατακομβών είναι στον Οίκο της Κατακόμβης της Πρίσκιλλας, που κτίστηκε το 1929 και είναι η έδρα των Αδελφών Βενεδικτίνων της Πρίσκιλλας, που μεριμνούν για τον χώρο.
Πάπες που ενταφιάστηκαν  στις Κατακόμβες
Οι Κατακόμβες της Πρίσκιλλας περιέχουν τα λείψανα 7 παπών:
Η Εικονική επίσκεψη στο Google Maps, οι Κατακόμβες της Πρίσκιλλας
Το Νοέμβριο του 2013, δημιουργήθηκε από το Google Maps η δυνατότητα να πραγματοποιήσει κάποιος μία εικονική περιήγηση στις κατακόμβες με το StreetView σε αυτό το link.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεκροταφεία στην Ιταλία Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Ρώμη
Αραμπατζής
Το ελληνικό επώνυμο Αραμπατζής (που ετυμολογικά προέρχεται από την τουρκική λέξη arabaçi = οδηγός άμαξας φορτίων, «αραμπά»), μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Πετρίδης
Το ελληνικό επώνυμο Πετρίδης, που ετυμολογικά σημαίνει «γιος του Πέτρου», μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Τανούσιο Τόπια
Με το όνομα αυτό υπάρχουν τα εξής πρόσωπα:
Πύλη της Δαμασκού (Ιερουσαλήμ)
Η Πύλη της Δαμασκού (باب العامود, שער שכם, Sha'ar Sh'khem) είναι η βόρεια από τις κύριες Πύλες της Παλαιάς Πόλης της Ιερουσαλήμ. Βρίσκεται στο βόρειο τείχος και συνδέει την πόλη σε μία εθνική οδό, που οδηγεί έξω για τη Ναμπλούς, η οποία στην εβραϊκή Βίβλο ονομαζόταν Συχέμ (Shechem/Sichem), και από εκεί, σε άλλες εποχές, στην πρωτεύουσα της Συρίας, τη Δαμασκό. Ως εκ τούτου, το σύγχρονο όνομά της είναι Πύλη της Δαμασκού και το σύγχρονο Εβραϊκό της όνομα, Sha'ar Shkhem (, που σημαίνει Πύλη Συχέμ ή Πύλη Ναμπλούς. Από τα ιστορικά αραβικά της ονόματα, Μπαμπ αλ-Νασρ ( باب النصر ) σημαίνει "Πύλη της Νίκης" και Μπαμπ αλ-Αμούντ ( باب العامود ) σημαίνει "Πύλη της Στήλης". Το τελευταίο όνομα, σε συνεχή χρήση τουλάχιστον από τον 10ο αι., διατηρεί τη μνήμη μίας ρωμαϊκής στήλης, που δεσπόζει επάνω από την πλατεία, πίσω από την Πύλη και χρονολογείται στον 2ο αι. μ.Χ.
Ιστορία
Στη σημερινή της μορφή, η πύλη κτίστηκε το 1537 επί της κυριαρχίας του Σουλεϊμάν Α΄ τον μεγαλοπρεπή.
Κάτω από τη σημερινή πύλη διακρίνονται τα ερείπια μίας παλαιότερης πύλης, που χρονολογείται από την εποχή του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αδριανού, ο οποίος επισκέφτηκε την περιοχή το 130–131 μ.Χ. Στο τετράγωνο πίσω από αυτή την πύλη βρισκόταν μία ρωμαϊκή στήλη νίκης, στην κορυφή της οποίας βρισκόταν ένα άγαλμα του Αδριανού, όπως απεικονίζεται στον χάρτη της Μαντάμπα του 6ου αι.. Αυτή η ιστορική λεπτομέρεια διατηρείται στο αραβικό όνομα της σημερινής πύλης, Bab el-Amud, που σημαίνει "Πύλη της Στήλης". Στο υπέρθυρο της πύλης του 2ου αι., η οποία έγινε ορατή από τους αρχαιολόγους κάτω από τη σημερινή οθωμανική πύλη, αναγράφεται το ρωμαϊκό όνομα της πόλης μετά το 130 μ.Χ.: Aelia Capitolina.
Η ρωμαϊκή πύλη του Αδριανού κτίστηκε ως ανεξάρτητη, θριαμβευτική πύλη και μόνο κάποια στιγμή προς τα τέλη του 3ου ή τις αρχές του 4ου αι. κτίστηκαν προστατευτικά τείχη γύρω από την Ιερουσαλήμ, που συνδέοντο με την υπάρχουσα πύλη.
Η Πύλη της Δαμασκού είναι η μόνη πύλη της Ιερουσαλήμ, που έχει διατηρήσει το όνομά της, Μπαμπ αλ-Αμούντ, τουλάχιστον από τον 10ο αι. Οι Σταυροφόροι την ονόμαζαν Πύλη του Αγίου Στεφάνου (στα λατινικά Porta Sancti Stephani), τονίζοντας την εγγύτητά της με τον τόπο του μαρτυρίου του Αγίου Στεφάνου, τόπο που σημαδεύτηκε από την εποχή της Αυτοκράτειρας Ευδοκίας (συζύγου του Θεοδοσίου Β΄) από μία εκκλησία και ένα μοναστήρι. Μία αφήγηση του 1523 για μία επίσκεψη στην Ιερουσαλήμ από έναν Εβραίο ταξιδιώτη από το Leghorn (Λιβόρνο) χρησιμοποιείται το όνομα Bâb el 'Amud και σημειώνεται η εγγύτητά της με το Σπήλαιο του Σεδεκία. μικρογραφία|Η Πύλη της Ναμπλούς (Δαμασκού) 1920.
Περιγραφή
Η Πύλη της Δαμασκού πλαισιώνεται από δύο πύργους, που ο καθένας φέρει εξώστη. Βρίσκεται στην άκρη του αραβικού παζαριού και της αγοράς στη μουσουλμανική συνοικία. Σε αντίθεση με την Πύλη της Γιάφφα, όπου οι σκάλες ανεβαίνουν προς την πύλη, στην Πύλη της Δαμασκού, οι σκάλες κατεβαίνουν προς την πύλη. Μέχρι το 1967, ένας πυργίσκος με πολεμίστρες (crenellation) φαινόταν επάνω από την πύλη, αλλά υπέστη ζημιά στις μάχες που έλαβαν χώρα μέσα και γύρω από την Παλαιά Πόλη κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Έξι Ημερών. Τον Αύγουστο του 2011 το Ισραήλ αποκατέστησε τον πυργίσκο, συμπεριλαμβανομένου του ανοίγματος για τα βέλη, με τη βοήθεια εικόνων από τις αρχές του 20ού αι., όταν η Βρετανική Αυτοκρατορία έλεγχε την Ιερουσαλήμ. Ένδεκα άγκυρες στερεώνουν τον ανακαινισμένο πυργίσκο στον τοίχο και τέσσερις λίθινες πλάκες συνδυάζονται, για να σχηματίσουν την κορυφή του.
Ακριβώς κάτω από την ορατή πύλη υπάρχει μία παλαιότερη πύλη, που πιστεύεται ότι κτίστηκε στις αρχές του 1ου ή 2ου αιώνα μ.Χ. Τέτοια ευρήματα συμβαδίζουν με μία αφήγηση στο Μιντράς Ραμπά (Midrash Rabba, Eikha Rabba 1:32) που αναφέρει ότι ο ραββίνος Γιοχάναν μπεν Ζακάι (Rabban Yohanan ben Zakkai), κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής πολιορκίας της Ιερουσαλήμ, ζήτησε από τον Βεσπασιανό τις δυτικότερες πύλες της πόλης (פילי מערבאה), που οδηγούσαν στη Λύδδα (Lod). Όταν τελικά η πόλη καταλήφθηκε, οι Άραβες βοηθοί που είχαν πολεμήσει μαζί με τους Ρωμαίους υπό τον στρατηγό τους Φαντζάρ, γλίτωσαν επίσης το τείχος από την καταστροφή. Ο χρονικογράφος που αναφέρει την ιστορική καταγραφή προσθέτει: «Και ορίστηκε στον ουρανό να μην καταστραφεί ποτέ, επειδή η Θεία Παρουσία κατοικεί στη Δύση». μικρογραφία|Πύλη παλαιάς ρωμαϊκής εποχής
Αρχαιολογία
Το 2013 πραγματοποιήθηκε αρχαιολογική έρευνα-ανασκαφή στην Πύλη της Δαμασκού από τον Zubair Adawi για λογαριασμό της Εφορείας Αρχαιοτήτων του Ισραήλ (IAA). Οι ανασκαφές αποκάλυψαν, ότι η κατασκευή εντός της Πύλης της Δαμασκού συνεχίστηκε υπό τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α'.
Σύμβολο για τον παλαιστινιακό αγώνα
Ο Nazmi Jubeh, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Birzeit, είπε για την Πύλη της Δαμασκού, «[Είναι] σύμβολο για τον παλαιστινιακό εθνικό αγώνα λόγω της προσβασιμότητάς της στους Παλαιστίνιους και το κύριο σημείο σύνδεσης τόσο για τους πιστούς, όσο και για τις αγορές». Η Πύλη της Δαμασκού ήταν ένας συνεχής τόπος βίαιων συγκρούσεων μεταξύ Παλαιστινίων και Ισραηλινών στρατιωτών και αστυνομίας. Το 2016 έγιναν περισσότερες από 15 επιθέσεις στην πύλη και η Washington Post δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο «Η αρχαία Πύλη της Δαμασκού της Ιερουσαλήμ βρίσκεται στην καρδιά ενός σύγχρονου κύματος βίας».