cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λεπτό έντερο
Λειτουργία του λεπτού εντέρου
Η τροφή αφού έχει υποστεί χημική και μηχανική διάσπαση στο στομάχι εισέρχεται στο λεπτό έντερο. Τη ροή της εισερχόμενης τροφής ρυθμίζει ο σφιγκτήρας του πυλωρού. Στο δωδεκαδάκτυλο ο χυλός του στομαχιού ανακατεύεται με τα πεπτικά υγρά που διοχετεύονται σε αυτόν. Το όλο μείγμα ρέει στη νηστίδα.
Ο βλεννογόνος της εσωτερικής επιφάνειας της νηστίδας και του ειλεού απορροφά τις θρεπτικές ουσίες με τις λάχνες. Οι μηχανισμοί της απορρόφησης είναι η ενδοκυττάρωση, η διακίνηση με φορέα και η διάχυση. Οι ουσίες απορροφώνται από το έντερο μέσω των λαχνών στο κυκλοφοριακό σύστημα και συγκεκριμένα την πυλαία φλέβα, η οποία οδηγεί στο συκώτι και από εκεί σε όλο το σώμα. Ό,τι δεν χωνεύεται διοχετεύεται μέσω της ειλεοκολπικής βαλβίδας στο παχύ έντερο μετά από μία διαδρομή επτά με εννιά ωρών στο λεπτό έντερο.
Όσο μεγαλύτερη είναι η επιφάνεια τόσο περισσότερες ουσίες απορροφώνται. Έτσι, το έντερο έχει μεγάλο μήκος, 5 - 7 μέτρα περίπου στον ενήλικα άνθρωπο και 25 μέτρα στο πρόβατο. Η μεγάλη διαφορά μήκους του εντέρου μεταξύ του ανθρώπου και του προβάτου αιτιολογεί τη διαφορά στην πεπτική ικανότητα. Το πρόβατο μπορεί να χωνέψει τις ανθεκτικές χημικά και μηχανικά φυτικές ίνες, ενώ ο άνθρωπος τις αποβάλλει σχεδόν άθικτες.
Η μικροβιακή χλωρίδα του εντέρου
μικρογραφία|px|Είλεος, άρρωστος με [[γάγγραινα.]]
Επιπλέον, στο έντερο υπάρχει μικροβιακή χλωρίδα, η οποία συμβάλλει στην περαιτέρω διάσπαση ουσιών και την παραγωγή θρεπτικών ουσιών που δεν μπορεί να παράγει ο οργανισμός από μόνος του. Αυτή η χλωρίδα και η πανίδα ελέγχεται από το ανοσοποιητικό σύστημα. Μόλις ένας οργανισμός πεθάνει, τότε το ανοσοποιητικό σύστημα πεθαίνει και αυτό και τα μικρόβια αρχίζουν να τρώνε το εσωτερικό του οργανισμού προκαλώντας γενική σήψη.
Τα έντερα δεν προστατεύονται στα θηλαστικά από το θώρακα, αντίθετα με τα πτηνά και τους δεινόσαυρους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοιλία Κατηγορία:Όργανα (βιολογία) Κατηγορία:Πεπτικό σύστημα
Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα
Το Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (Partito Socialista Italiano, PSI) ήταν ένα σοσιαλιστικό και αργότερα σοσιαλδημοκρατικό πολιτικό κόμμα στην Ιταλία. Ιδρυμένο στη Γένοβα το 1892, το PSI κυριάρχησε στην ιταλική αριστερά μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν και επισκιάστηκε από το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Οι Σοσιαλιστές έλαβαν ιδιαίτερη δημοσιότητα τη δεκαετία του '80, όταν ο αρχηγός τους Μπετίνο Κράξι, ο οποίος είχε αποκόψει τους υπολειμματικούς δεσμούς με τη Σοβιετική Ένωση, αναγόρευσε το κόμμα ως φιλελεύθερο σοσιαλιστικό,  και υπηρέτησε ως πρωθυπουργός (1983-1987). Το PSI διαλύθηκε το 1994 ως αποτέλεσμα των σκανδάλων του Tangentopoli. Πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο μελλοντικός δικτάτορας Μπενίτο Μουσολίνι ήταν μέλος του PSI.
Πρώτα χρόνια
Το ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα ιδρύθηκε το 1892 ως Partito dei Lavoratori Italiani (Κόμμα Ιταλών Εργαζομένων) από εκπροσώπους αρκετών εργατικών ενώσεων και κομμάτων, μεταξύ των οποίων ήταν το Ιταλικό Εργατικό Κόμμα και το Ιταλικό Επαναστατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Ήταν μέρος ενός κύματος νέων σοσιαλιστικών κομμάτων στα τέλη του 19ου αιώνα ενώ δέχτηκε διώξεις από την ιταλική κυβέρνηση κατά τα πρώτα του χρόνια. Ενώ στη Σικελία τα Fasci Siciliani εξαπλώνονταν, το ιταλικό Εργατικό Κόμμα γιορτάσε στις 8 Σεπτεμβρίου 1893 το δεύτερο συνέδριο του στο Reggio Emilia και αποφάσισε να υιοθετήσει το όνομα ως Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα. αριστερά|μικρογραφία|244x244εσ| Ο ιδρυτής του κόμματος, Φιλίπο Τουράτι Στις αρχές του 20ού αιώνα, το PSI επέλεξε να μην αντιταχθεί σθεναρά στις κυβερνήσεις υπό την ηγεσία του πέντε φορές πρωθυπουργού Τζοβάνι Τζολίττι. Αυτός ο συμβιβασμός με τις υπάρχουσες κυβερνήσεις και η βελτίωση της εκλογικής του τύχης συνέβαλαν στην ανάδειξη του PSI ως κύριου ιταλικού πολιτικού κόμματος από τη δεκαετία του 1910.
Παρά τα βελτιωμένα εκλογικά αποτελέσματα του κόμματος, το PSI παρέμεινε χωρισμένο σε δύο σημαντικές ομάδες, τους Ρεφορμιστές και τους Μαξιμαλιστές. Οι Ρεφορμιστές, υπό την ηγεσία του Φίλιππο Τουράτι (Filippo Turati), ήταν ισχυροί κυρίως στα συνδικάτα και στην κοινοβουλευτική ομάδα. Οι Μαξιμαλιστές, με επικεφαλής τον Κοσταντίνο Λατζάρι, ήταν συνδεδεμένοι με το International Revolutionary Marxist Centre, μια διεθνή ένωση αριστερών σοσιαλιστικών κομμάτων.
Το 1912, οι Μαξιμαλιστές με επικεφαλής τον Μπενίτο Μουσολίνι επικράτησαν στη συνδιάσκεψη του κόμματος με συνέπεια τη διάσπαση του Ιταλικού Ρεφορμιστικού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Στις γενικές εκλογές του 1919, το PSI έφθασε στο υψηλότερο δυνατό του αποτέλεσμα: 32,0% και 156 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Από το 1912 έως το 1914, ο Μουσολίνι προϊστάμενος της μπολσεβίκικης πτέρυγας του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, απομάκρυνε μετριοπαθείς ή ρεφορμιστές σοσιαλιστές.
Άνοδος του φασισμού
Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος διέσπασε το κόμμα. Οι ορθόδοξοι σοσιαλιστές αμφισβητήθηκαν από τους υποστηρικτές του εθνικού συνδικαλισμού, οι οποίοι ζήτησαν επαναστατικό πόλεμο για την απελευθέρωση ιταλικών εδαφών υπό αυστριακό έλεγχο και τη δημιουργία, υπό την απειλή κυβερνητικής βίας, κορπορατικού κράτους. Οι εθνικοί συνδικαλιστές σκόπευαν να υποστηρίξουν τους Ιταλούς ρεπουμπλικανούς στην ανατροπή της μοναρχίας, αν δεν πραγματοποιούνταν τέτοιες μεταρρυθμίσεις, και αν η Ιταλία δεν εισέρχονταν στον πόλεμο. Η κυρίαρχη διεθνιστική και ειρηνιστική πτέρυγα του κόμματος παρέμεινε αποφασισμένη να αποφύγει αυτό που αποκαλούσε «αστικό πόλεμο». Η άρνηση του PSI να στηρίξει τον πόλεμο οδήγησε τους υποστηρικτές του εθνικού συνδικαλισμού να εγκαταλείψουν ή να απομακρυνθούν από το κόμμα, όπως ο Μουσολίνι, ο οποίος είχε αρχίσει να δείχνει συμπάθεια στον εθνικό συνδικαλιστικό σκοπό. Ένας αριθμός εθνικών συνδικαλιστών που απελάθηκαν από το PSI αργότερα εντάχθηκαν στο φασιστικό επαναστατικό κίνημα του Μουσολίνι το 1914 και το 1921 στο τότε νεοϊδρυθέν Εθνικό Φασιστικό Κόμμα.
Μετά την ρωσική επανάσταση του 1917, το PSI γρήγορα ευθυγραμμίστηκε στην υποστήριξη του κομμουνιστικού μπολσεβίκικου κινήματος στη Ρωσία και του αίτηματός του για την ανατροπή της αστικής τάξης. Από το 1919 έως τη δεκαετία του 1920, οι Σοσιαλιστές και οι Φασίστες εμφανίστηκαν ως εξέχοντα αντίπαλα κινήματα στα αστικά κέντρα της Ιταλίας, συχνά καταφεύγοντας σε πολιτική βία στις συγκρούσεις τους. Το 1919, το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Τορίνου σχημάτισε τον Κόκκινο Στρατό του Τορίνο, σε συνδυασμό με την πρόταση να οργανωθεί μια εθνική συνομοσπονδία Ερυθρών Προσκόπων και Ποδηλατών. Η αριστερή πλευρά του κόμματος διασπάστηκε το 1921 και σχηματίστηκε το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ιταλίας (μετέπειτα ΙΚΚ), διάσπαση από την οποία το PSI δεν ανέκαμψε ποτέ, γεγονός με τεράστιες συνέπειες στην ιταλική πολιτική σκηνή. Το 1922, άλλη μία διάσπαση συνέβη όταν η μεταρρυθμιστική πτέρυγα του κόμματος, με επικεφαλής τους Τουράτι και Τζάκομο Ματεόττι (Giacomo Matteotti), εκδιώχτηκε και δημιούργησε το Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSU).
Το 1924, ο Ματεόττι δολοφονήθηκε από τους φασίστες και λίγο αργότερα ιδρύθηκε στην Ιταλία φασιστική δικτατορία. Το 1925 απαγορεύτηκε το PSI και όλα τα άλλα πολιτικά κόμματα εκτός από το φασιστικό κόμμα. Η ηγεσία του κόμματος παρέμεινε στην εξορία κατά τη διάρκεια των φασιστικών ετών ενώ το 1930 το PSU επανεντάχθηκε στο PSI. Το κόμμα ήταν μέλος της Εργατικής και Σοσιαλιστικής Διεθνούς μεταξύ 1930 και 1940.
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
μικρογραφία|216x216εσ| Ο Πιέτρο Νένι, ιστορικός ηγέτης του Σοσιαλιστικού Κόμματος Στις γενικές εκλογές του 1946 τις πρώτες μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το PSI έλαβε το 20,7% των ψήφων, λίγο πάνω από το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCI) που κέρδισε 18,9%. Στις γενικές εκλογές του 1948, οι ΗΠΑ έπεισαν κρυφά το βρετανικό Εργατικό Κόμμα να πιέσει τους σοσιαλδημοκράτες να τερματίσουν όλους τους συνασπισμούς με τους κομμουνιστές, γεγονός που προκάλεσε τη διάσπαση του PSI. Οι σοσιαλιστές υπό την ηγεσία του Πιέτρο Νένι (Pietro Nenni) επέλεξαν να λάβουν μέρος στο Λαϊκό Δημοκρατικό Μέτωπο με το ΙΚΚ, ενώ ο σοσιαλδημοκράτης Τζουζέπε Σάραγκατ (Giuseppe Saragat) ίδρυσε το ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα των Εργαζομένων. Το PSI αποδυναμώθηκε από τη διάσπαση και ήταν πολύ λιγότερο οργανωμένο από το ΙΚΚ, με συνέπεια οι κομμουνιστές υποψήφιοι να είναι πολύ πιο ανταγωνιστικοί. Ως αποτέλεσμα, η κοινοβουλευτική αντιπροσωπεία των Σοσιαλιστών μειώθηκε κατά το ήμισυ. Παρ 'όλα αυτά, το PSI συνέχισε τη συμμαχία του με το ΙΚΚ μέχρι το 1956, όταν η σοβιετική καταστολή στην Ουγγαρία προκάλεσε σημαντική διαίρεση μεταξύ των δύο μερών.
Από το 1963, οι σοσιαλιστές συμμετείχαν στις κεντροαριστερές κυβερνήσεις σε συμμαχία με τη χριστιανική δημοκρατία (DC), το ιταλικό δημοκρατικό σοσιαλιστικό κόμμα (PSDI) και το ιταλικό δημοκρατικό κόμμα (PRI). Αυτές οι κυβερνήσεις προσχώρησαν σε πολλές από τις απαιτήσεις του PSI για κοινωνική μεταρρύθμιση και έθεσαν τα θεμέλια για το σύγχρονο κράτος πρόνοιας της Ιταλίας. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και της δεκαετίας του 1970, το PSI έχασε μεγάλο μέρος της επιρροής του παρά την ενεργό συμμετοχή του στην κυβέρνηση ή και εξ αιτίας αυτής. Το PCI σταδιακά ξεπεράστηκε ως κυρίαρχη πολιτική δύναμη στην ιταλική αριστερά. Το PSI προσπάθησε να διευρύνει τη βάση του ενώνοντας τις δυνάμεις του με το PSDI με το όνομα Unified Socialist Party (PSU). Εντούτοις, μετά από μια απογοητευτική παρουσία στις γενικές εκλογές του 1968, κατά τις οποίες το PSU απέκτησε πολύ λιγότερες έδρες συνολικά από κάθε ένα από τα δύο κόμματα είχε αποκτήσει ξεχωριστά το 1963, διαλύθηκε. Οι γενικές εκλογές του 1972 υπογράμμισαν την πτώση του PSI, καθώς το κόμμα έλαβε λιγότερο από το 10% των ψήφων σε σύγκριση με το 14,2% το 1958.
Μπετίνο Κράξι
μικρογραφία|265x265εσ| Ο [[Μπετίνο Κράξι|Μπετίνο Κράξι, ήταν ηγέτης του κόμματος από το 1976 έως το 1993 και πρώτος πρωθυπουργός του Σοσιαλιστικού Κόμματος από το 1983 έως το 1987 ]] Το 1976, ο Μπετίνο Κράξι (Bettino Craxi) εξελέγη νέος γραμματέας του κόμματος. Από την αρχή, ο Κράξι προσπάθησε να υπονομεύσει τo ΙΚΚ (PCI) το οποίο μέχρι τότε αύξανε συνεχώς τις ψήφους του στις εκλογές και να εδραιώσει το PSI ως ένα σύγχρονο, έντονα φιλοευρωπαϊκό ρεφορμιστικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα με βαθιές ρίζες στη δημοκρατική αριστερά. Αυτή η στρατηγική απαιτούσε να τερματιστεί η πλειονότητα των ιστορικών παραδόσεων του κόμματος ως κομματικού κόμματος εργατικής τάξης και την προσπάθεια να αποκτήσει νέα στήριξη μεταξύ των υπαλλήλων του δημόσιου τομέα. Ταυτόχρονα, το PSI αύξησε την παρουσία του στις μεγάλες κρατικές επιχειρήσεις και άρχισε να εμπλέκεται σε μεγάλο βαθμό στη διαφθορά και την παράνομη χρηματοδότηση από τα κόμματα, γεγονός που θα κατέληγε τελικά σε έρευνες για διαφθορά που πήραν το όνομα καθαρά χέρια (mani pulite)
Ακόμη και αν το PSI δεν έγινε ποτέ σοβαρός εκλογικός αντίπαλος ούτε ούτε του ΙΚΚ ούτε της Χριστιανικής Δημοκρατίας (DC), η κεντρική θέση του στην πολιτική σκηνή του επέτρεψε να διεκδικήσει τη θέση του πρωθυπουργού για τον Κράξι μετά τις γενικές εκλογές του 1983. Η εκλογική υποστήριξη για τους χριστιανοδημοκράτες αποδυναμώθηκε σημαντικά, αφήνοντάς τους με το 32,9% των ψήφων, σε σύγκριση με το 38,3% που είχαν κερδίσει το 1979. Το PSI που είχε λάβει μόλις 11% απειλούσε να εγκαταλείψει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, εκτός αν ο Κράξι γινόταν πρωθυπουργός. Οι Χριστιανοδημοκράτες δέχθηκαν αυτόν τον συμβιβασμό για να αποφύγουν νέες εκλογές. Ο Κράξι έγινε ο πρώτος σοσιαλιστής στην ιστορία της Ιταλικής Δημοκρατίας που διορίστηκε πρωθυπουργός.
Στις γενικές εκλογές του 1987, το PSI κέρδισε το 14,3% των ψήφων, ωστόσο ήταν η σειρά των Χριστιανοδημοκρατών να επιστρέψουν στην κυβέρνηση. Από το 1987 έως το 1992, το PSI συμμετείχε σε τέσσερις κυβερνήσεις, επιτρέποντας στον Τζούλιο Αντρεότι να αναλάβει εξουσία το 1989 και να κυβερνήσει μέχρι το 1992. Οι Σοσιαλιστές είχαν ισχυρή ισορροπία εξουσίας, που τους έκανε πιο ισχυρούς από τους χριστιανοδημοκράτες, οι οποίοι έπρεπε να εξαρτώνται από αυτούς για να σχηματίσουν πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο. Το PSI διατηρούσε αυστηρό έλεγχο αυτού του πλεονεκτήματος.
Η εναλλακτική λύση την οποία ο Κράξι ήθελε τόσο πολύ, δηλαδή η ιδέα μιας «κοινωνικής ενότητας» με τα άλλα αριστερά πολιτικά κόμματα, συμπεριλαμβανομένου του ΙΚΚ, διαμορφώθηκε το 1989 μετά την πτώση του κομμουνισμού. Πίστευε ότι η κατάρρευση του κομμουνισμού στην ανατολική Ευρώπη υπονόμευσε το ΙΚΚ (PCI) κάνοντας την κοινωνική ενότητα αναπόφευκτη. Στην πραγματικότητα, το PSI λειτουργούσε παρασκηνιακά ώστε να γίνει το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα της Ιταλίας και η κυρίαρχη δύναμη ενός νέου αριστερού συνασπισμού κόντρα στο χριστιανοδημοκρατικό κόμμα, αλλά αυτό τελικά δεν συνέβη εξαιτίας της ανόδου της Λίγκας του βορρά και των σκανδάλων  του Tangentopoli.
Πτώση
μικρογραφία|180x180εσ| Ο δεύτερος πρωθυπουργός του Σοσιαλιστικού Κόμματος [[Τζουλιάνο Αμάτο (1992-1993) ]] Τον Φεβρουάριο του 1992, ο Mario Chiesa, διαχειριστής του σοσιαλιστικού νοσοκομείου στο Μιλάνο , συνελήφθη δωροδοκούμενος. Ο Κράξι κατήγγειλε τον Chiesa ονομάζοντάς τον μεμονωμένο κλέφτη, ο οποίος δεν είχε καμία σχέση με το κόμμα ως σύνολο. Νιώθοντας προδομένος, ο Τσιέσα ομολόγησε τα εγκλήματά του στην αστυνομία, ξεκινώντας μια αλυσιδωτή αντίδραση των δικαστικών ερευνών που θα κατέστρεψαν τελικά ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Οι έρευνες, που ονομάζονταν mani pulite («καθαρά χέρια»), διεξήχθησαν από τρεις μιλανέζους δικαστές μεταξύ των οποίων ο Antonio Di Pietro ο οποίος γρήγορα ξεχώρισε ως εθνικός ήρωας χάρη στον χαρισματικό του χαρακτήρα και την ικανότητά του να εξάγει ομολογίες.
Οι έρευνες αναστάλθηκαν για τέσσερις εβδομάδες προκειμένου οι ιταλικές γενικές εκλογές του 1992 να διεξαχθούν σε ένα ανεπηρέαστο κλίμα και το PSI κατάφερε να συγκεντρώσει το 13,6% των ψήφων παρά τα σκάνδαλα διαφθοράς. Πολλοί στο κόμμα πίστευαν ότι το σκάνδαλο είχε τεθεί υπό έλεγχο, αλλά δεν κατάφεραν να συνειδητοποιήσουν ότι οι έρευνες τελικά θα ξεκινήσουν εναντίον υπουργών και ηγετών των κομμάτων. Επιπλέον, ήδη από το Μάιο του 1992, η κοινή γνώμη υποστήριζε ανεπιφύλακτα τους δικαστές ενάντια σε ένα πολιτικό σύστημα το οποίο ήδη η πλειοψηφία των Ιταλών έβλεπε με δυσπιστία. Ο Κράξι ο ίδιος υπέστη ποινική έρευνα από τον Δεκέμβριο του 1992. Τον Απρίλιο του 1993, το Κοινοβούλιο αρνήθηκε τέσσερις φορές την εξουσιοδότηση των δικαστών να συνεχίσουν την έρευνα για τον Κράξι. Οι ιταλικές εφημερίδες φώναζαν σκάνδαλο και ο Κράξι ήταν πολιορκημένος στη διαμονή του στη Ρώμη από ένα πλήθος νέων ανθρώπων που του έριξαν νομίσματα, φωνάζοντας: «Μπετίνο, θέλετε και αυτά;». Αυτή η σκηνή έγινε ένα από τα πολλά σύμβολα εκείνης της περιόδου.
Το 1992-1993, πολλοί σοσιαλιστές περιφερειακοί, επαρχιακοί και δημοτικοί βουλευτές, βουλευτές, δήμαρχοι και ακόμη και υπουργοί βρέθηκαν στοχοποιημένοι με κατηγορίες και συλλήψεις. Σε αυτό το σημείο, η κοινή γνώμη στράφηκε εναντίον των Σοσιαλιστών και πολλές περιφερειακές έδρες του PSI περιστοιχήθηκαν από ανθρώπους που ήθελαν ένα τίμιο κόμμα με πραγματικές σοσιαλιστικές αξίες. Από τον Ιανουάριο του 1993 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1993, ο Κλαούντιο Μαρτέλι (Claudio Martelli) (πρώην υπουργός Δικαιοσύνης και Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης) άρχισε να υποστηρίζει την ηγεσία του κόμματος. Ο Μαρτέλι προχώρησε ως υποψήφιος, υπογραμμίζοντας την ανάγκη να καθαρίσει το κόμμα από τη διαφθορά και να καταστεί εκλόγιμο. Αν και ο Μαρτέλι είχε πολλούς υποστηρικτές, μαζί με τον Κράξι είχαν εμπλακεί σε ένα σκάνδαλο που χρονολογείται από το 1982, όταν η Banco Ambrosiano τους έδωσε περίπου 7 εκατομμύρια δολάρια. Στη συνέχεια ο Μαρτέλι παραιτήθηκε από το κόμμα και από την κυβέρνηση. Ο σοσιαλιστής Τζουλιάνο Αμάτο (Giuliano Amato), παραιτήθηκε από Πρωθυπουργός τον Απρίλιο του 1993. Την κυβέρνησή του ακολούθησε μια τεχνοκρατική κυβέρνηση με επικεφαλής τον Κάρλο Ατσέλιο Τσάμπι (Carlo Azeglio Ciampi).
Διάλυση
μικρογραφία|180x180εσ| Το [[Γαριφαλιά|γαρύφαλλο έγινε το σύμβολο του όψιμου PSI ]] Ο Κράξι παραιτήθηκε από γραμματέας του κόμματος τον Φεβρουάριο του 1993. Μεταξύ του 1992 και του 1993, τα περισσότερα μέλη του κόμματος εγκατέλειψαν την πολιτική και τρεις σοσιαλιστές βουλευτές αυτοκτόνησαν. Ο Κράξι αντικαταστάθηκε από δύο σοσιαλιστές συνδικαλιστές, πρώτα ο Τζόρτζιο Μπενβενούτο (Giorgio Benvenuto) και στη συνέχεια ο Οταβιάνο Ντελ Τούρκο (Ottaviano Del Turco). Στις δημοτικές και δημοτικές εκλογές του Δεκεμβρίου 1993, το PSI ουσιαστικά καταστράφηκε, λαμβάνοντας περίπου το 3% των ψήφων. Στο Μιλάνο, όπου το PSI είχε κερδίσει το 1990 το 20%, έλαβε μόλις το 2% και αποκλείστηκε από το δημοτικό συμβούλιο. Ο Ντελ Τούρκο μάταια προσπάθησε να ανακτήσει την αξιοπιστία του κόμματος.
Στις γενικές εκλογές του 1994, το PSI ήταν σχεδόν σε κατάσταση κατάρρευσης. Οι εναπομείναντες υποστηρικτές του αμφισβήτησαν τη συμμετοχή του ως μέρος της Συμμαχίας των Προοδευτικών που κυριαρχούταν από το Δημοκρατικό Κόμμα της Αριστεράς (PDS), κατ' ουσίαν μετακομμουνιστική ενσάρκωση του ΙΚΚ. Ο Ντελ Τούρκο γρήγορα άλλαξε το σύμβολο του κόμματος για να ενισχύσει την ιδέα της καινοτομίας. Ωστόσο, αυτό δεν απέτρεψε τη συρρίκνωση του PSI  το οποίο πήρε το 2,2% των ψήφων σε σύγκριση με το 13,6% του 1992. Το PSI εξέλεξε 16 βουλευτές και 14 γερουσιαστές, από 92 βουλευτές και 49 γερουσιαστές του 1992. Οι περισσότεροι προέρχονταν από την αριστερή πλευρά του κόμματος, όπως άλλωστε και ο Ντελ Τούρκο. Οι περισσότεροι Σοσιαλιστές εντάχθηκαν σε άλλες πολιτικές δυνάμεις, κυρίως τη Forza Italia, το νέο κόμμα με επικεφαλής τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, το Patto Segni και τη Δημοκρατική Συμμαχία.
Το κόμμα διαλύθηκε στις 13 Νοεμβρίου 1994 μετά από δύο χρόνια αγωνίας όπου σχεδόν όλοι οι μακροπρόθεσμοι ηγέτες του, ειδικά ο Μπετίνο Κράξι, ενεπλάκησαν στο Tangentopoli και αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την πολιτική.
Διασπορά
μικρογραφία|180x180εσ| Ο Ενρίκο Μποσέλι επιχείρησε μια ανεπιτυχή σοσιαλιστική αναγέννηση Οι Σοσιαλιστές που δεν ευθυγραμμίστηκαν με τα υπόλοιπα κόμματα οργανώθηκαν σε δύο ομάδες: τους Ιταλούς Σοσιαλιστές (SI) με τον Ενρίκο Μποσέλι, τον Οταβιάνο Ντελ Τούρκο, τον Roberto Villetti , τον Riccardo Nencini , τον Cesare Marini και την Maria Rosaria Manieri , οι οποίοι αποφάσισαν να είναι αυτόνομοι από το PDS, και την Εργατική Ομοσπονδία των Valdo Spini , Antonio Ruberti , Giorgio Ruffolo , Giuseppe Pericu , Carlo Carli και  Rosario Olivo , ο οποίος εισήλθε σε στενή συμμαχία με αυτό. Το SI τελικά συγχωνεύθηκε με άλλες Σοσιαλιστικές διασπασμένες ομάδες για να σχηματίσουν τους Ιταλούς Δημοκρατικούς Σοσιαλιστές (SDI) το 1998, ενώ το FL συγχωνεύθηκε με το PDS για να σχηματίσει αργότερα το ίδιο έτος τους Δημοκρατικούς της Αριστεράς (DS).
Μεταξύ του 1994 και του 1996 πολλοί πρώην Σοσιαλιστές προσχώρησαν στη Forza Italia όπως οι Giulio Tremonti, Franco Frattini , Massimo Baldini και Luigi Cesaro. Ο Τζιάνι Ντε Μικέλις, ο Ugo Intini και αρκετοί πολιτικοί κοντά στον Κράξι δημιούργησαν το Σοσιαλιστικό Κόμμα, ενώ άλλοι όπως οι Fabrizio Cicchitto και Enrico Manca ξεκίνησαν το Ρεφορμιστικό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Στη δεκαετία του 2000, δύο γκρουπ ισχυρίστηκαν ότι ήταν οι διάδοχοι του κόμματος, δηλαδή οι Ιταλοί Δημοκρατικοί Σοσιαλιστές (SDI) που εξελίχθηκαν από τους Ιταλούς Σοσιαλιστές (SI) και το Νέο Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (NPSI) που ίδρυσαν οι Gianni De Michelis, Claudio Martelli και Μπόμπο Κράξι το 2001.
Το 2007, μερικοί πρώην σοσιαλιστές, συμπεριλαμβανομένου του SDI, ένα τμήμα του NPSI με επικεφαλής τον Τζιάνι Ντε Μικέλις, οι Ιταλοί Σοσιαλιστές του Μπόμπο Κράξι (Bobo Craxi), ο Σοσιαλισμός είναι η Ελευθερία του Rino Formica και μικρά κομμάτια από ενωμένες δυνάμεις του DS σχημάτισαν το Σοσιαλιστικό Κόμμα, που μετονομάστηκε σε Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSI) το 2011. Σήμερα, το PSI είναι το μόνο ιταλικό κόμμα που εκπροσωπείται στο Κοινοβούλιο, το οποίο αναφέρεται ρητά στον εαυτό του ως σοσιαλιστικό, παρόλο που πολλές άλλες σοσιαλιστικές ενώσεις και οργανώσεις συμμετέχουν στην πολιτική συζήτηση τόσο στην κεντροδεξιά όσο και στην κεντροαριστερά.
Λαϊκή υποστήριξη
Όταν οι Σοσιαλιστές ξεκίνησαν στα τέλη της δεκαετίας του 1890, είχαν παρουσία μόνο στην αγροτική Εμίλια-Ρομάνια (Emilia-Romagna) και στη νότια Λομβαρδία, όπου κέρδισαν τις πρώτες τους θέσεις στη Βουλή των Αντιπροσώπων , αλλά σύντομα διεύρυναν τη βάση τους σε άλλες περιοχές της χώρας, αστικές περιοχές γύρω από το Τορίνο , το Μιλάνο , τη Γένοβα και, σε κάποιο βαθμό, τη Νάπολη , πυκνοκατοικημένη από βιομηχανικούς εργάτες. Στις γενικές εκλογές του 1900, το κόμμα κέρδισε το 5,0% των ψήφων και 33 έδρες, το καλύτερο αποτέλεσμα μέχρι εκείνη τη στιγμή. Η Emilia-Romagnaεπιβεβαιώθηκε ως η σοσιαλιστική καρδιά (20,2% και 13 έδρες), αλλά το κόμμα πήγε πολύ καλά και στο Πεδεμόντιο και τη Λομβαρδία. Ο μικρογραφία|251x251εσ| Ο Μπετίνο Κράξι κατά τη διάρκεια συνεδρίου του Σοσιαλιστικού Κόμματος Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1910, οι Σοσιαλιστές είχαν διευρύνει την οργάνωσή τους σε όλες τις περιοχές της Ιταλίας, αλλά ήταν προφανώς ισχυρότεροι στον Βορρά, όπου εμφανίστηκαν νωρίτερα και όπου είχαν την εκλογική τους περιφέρεια. Στις γενικές εκλογές του 1919, χάρη στις εκλογικές μεταρρυθμίσεις της προηγούμενης δεκαετίας και ιδιαίτερα στην εισαγωγή αναλογικής εκπροσώπησης αντί του παλιού συστήματος First-past-the-post , είχαν το καλύτερο τους αποτέλεσμα: 32,0% και 156 έδρες. Το PSI ήταν τότε εκπρόσωπος τόσο των αγροτικών εργαζομένων της Emilia-Romagna, της Τοσκάνης και του βορειοδυτικού Piemonte, όσο και των βιομηχανικών εργατών του Τορίνο, του Μιλάνου, της Βενετίας, της Μπολόνια και της Φλωρεντίας. Το 1919, το κόμμα κέρδισε 49,7% στο Piemonte (πάνω από 60% σε Νοβάρα ), 45,9% της Λομβαρδίας (πάνω από 60% σε Μάντοβα και Παβία ), 60,0% στην Emilia-Romagna (πάνω από 70% περίπου της Μπολόνια και Φερράρα ), 41,7% στην Τοσκάνη και 46,5% στην Ούμπρια.
Στις γενικές εκλογές του 1948, οι Σοσιαλιστές συμμετείχαν ως μέλος του Λαϊκού Δημοκρατικού Μέτωπου με το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCI), αλλά έχασαν σχεδόν το ήμισυ των θέσεων τους στη Βουλή των Αντιπροσώπων λόγω του καλύτερου μηχανισμού εκλογών των κομμουνιστών και τη διάσπαση του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος από το κόμμα, το Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα των Εργαζομένων (7,1%, με κορυφές άνω του 10% στα σοσιαλιστικά οχυρά του Βορρά). Το 1953, το PSI έπεσε στο 12,7% των ψήφων και στα προπύργιά του πάνω από τον ποταμό Po , έχοντας κερδίσει οριακά περισσότερες ψήφους από τους κομμουνιστές μόνο στη Λομβαρδία και το Βένετο. Η απόσταση μεταξύ των δύο κομμάτων θα γίνεται όλο και μεγαλύτερη με αποκορύφωμα το 1976, όταν το PCI κέρδισε 34,4% των ψήφων και το PSI μόλις 9,6%. Εκείνη την εποχή, οι κομμουνιστές είχαν σχεδόν πενταπλάσιους ψήφους από τους Σοσιαλιστές στα παραδοσιακά οχυρά του PSI όπως στην αγροτική Emilia-Romagna και την Τοσκάνη και τρεις φορές στις βόρειες περιοχές, όπου το PSI είχε κάποια τοπικά οχυρά, όπως στο βορειοανατολικό Piemonte, βορειοδυτική και νότια Λομβαρδία, Βορειοανατολικό Βένετο και Φρίουλι-Βενέτσια Τζούλια , όπου σταθερά κέρδιζε το 12-20% των ψήφων.
Κάτω από την ηγεσία του Μπετίνο Κράξι στη δεκαετία του '80, το PSI είχε σημαντική αύξηση των ψήφων. Το κόμμα ενίσχυσε τη θέση του στη Λομβαρδία, στο βορειοανατολικό Βένετο και τη Φριούλι-Βενετία Τζούλια και διεύρυνε τη βάση εξουσίας του στη νότια Ιταλία, όπως και όλα τα άλλα κόμματα του πεντακομματικού συνασπισμού (Pentapartito) ( Δημοκρατικοί, Δημοκρατικοί , Δημοκρατικοί Σοσιαλιστές και Φιλελεύθεροι ). Στις γενικές εκλογές του 1987, το PSI πήρε ένα καλό αποτέλεσμα με 14,3% των ψήφων, αλλά κάτω από τις προσδοκίες, μετά από τέσσερα χρόνια κυβέρνησης με επικεφαλής τον Κράξι. Παράλληλα με τα υψηλά ποσοστά ψήφου στη βορειοδυτική Λομβαρδία και τη Βορειοανατολική Ευρώπη (περίπου 18-20%), το PSI πήγε αρκετά καλά στην Καμπανία (14,9%), την Απουλία (15,3%), την Καλαβρία (16,9%) και τη Σικελία (14,9%). Το 1992, αυτή η τάση προς το Νότο ήταν ακόμη πιο εμφανής - ενώ οι Σοσιαλιστές, όπως οι Κομμουνιστές και οι Χριστιανοδημοκράτες, έχασαν πολλές ψήφους από τη Λίγκα του Βορά, ειδικά στη Λομβαρδία, αντιθέτως κέρδισαν στο Νότο, φτάνοντας το 19,6% των ψήφων στην Καμπανία, 17,8% στην Απουλία και 17,2% στην Καλαβρία. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι κύριοι διάδοχοι του PSI, οι Ιταλοί Σοσιαλιστές, οι Ιταλοί Δημοκρατικοί Σοσιαλιστές , το Νέο Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα και το σημερινό Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα , ήταν πάντα ισχυρότεροι σε αυτές τις νότιες περιοχές.
Σύμβολα
Το PSI ήταν μάλλον ασυνήθιστο μεταξύ των κυρίων σοσιαλιστικών / σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων στην Ευρώπη χρησιμοποιώντας το σφυρί και το δρεπάνι ως σύμβολο. Ωστόσο, ο συμβολισμός του κόμματος μετριάστηκε σταδιακά. Το 1978 ο Κράξι αποφάσισε να αλλάξει το λογότυπο του κόμματος. Επέλεξε ένα κόκκινο γαρίφαλο για να εκπροσωπήσει τη νέα πορεία του κόμματος, προς τιμή της Επανάστασης των Γαρυφάλλων στην Πορτογαλία. Το κόμμα συρρίκνωσε το μέγεθος του παλιού σφυροδρέπανου στο κάτω μέρος του. Τελικά εξαλείφθηκε εντελώς το 1985.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοσιαλιστικά κόμματα στην Ιταλία Σοσιαλιστικο
Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων
Η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (Σ.Σ.Ε.) είναι Ανώτατο Στρατιωτικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα (ΑΣΕΙ) του Ελληνικού Στρατού Ξηράς. Ιδρύθηκε στο Ναύπλιο την 1η Ιουλίου 1828 με διάταγμα του Ιωάννη Καποδίστρια ως σχολή αξιωματικών.
Για αρκετό καιρό (1894-1982), έδρευε σε εγκαταστάσεις βόρεια του Πεδίου του Άρεως στην Αθήνα, όπου σήμερα στεγάζεται το Πρωτοδικείο Αθηνών, εκτός του παλαιού Διοικητηρίου, στο οποίο σήμερα στεγάζεται η Σχολή Εθνικής Άμυνας. Το 1982 μετακινήθηκε στο σημερινό της στρατόπεδο στη Βάρη. Εκεί βρίσκονται στρατώνες, σύγχρονες κτιριακές εγκαταστάσεις, υπαίθριοι χώροι εκπαίδευσης και αθλητισμού, καθώς και το Μουσείο της Σχολής.
Η φοίτηση στη Σχολή Ευελπίδων (μια από τις αποκαλούμενες «παραγωγικές σχολές» στην ορολογία των Ενόπλων Δυνάμεων) διαρκεί τέσσερα χρόνια και οι Ευέλπιδες αποφοιτούν με το βαθμό του Ανθυπολοχαγού. Τα τελευταία χρόνια η εγγραφή στη Σχολή ημεδαπών μαθητών ακολουθεί το σύστημα των πανελληνίων εξετάσεων παράλληλα με τεστ και αθλητικές επιδόσεις. Στην Σ.Σ.Ε. φοιτούν επίσης και αλλοδαποί μαθητές - στελέχη ξένων Ενόπλων Δυνάμεων.
Ίδρυση - Ιστορία
Το 1828 ο Ιωάννης Καποδίστριας θέλοντας να πλαισιώσει το Τακτικό Σώμα Στρατού με ικανά στελέχη, προχωρησε με διάταγμα στην ίδρυση στρατιωτικής σχολής την οποία και ονόμασε Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Ως πρότυπο έθεσε τη Γαλλική Πολυτεχνική Σχολή (École Polytechnique), δημιούργημα του Ναπολέοντα Α΄. Ανέθεσε την εποπτεία της συγκρότησης και οργάνωσης στον Βαυαρό Συνταγματάρχη Καρλ Βίλχελμ φον Χάιντεκ (Karl Wilhelm von Heideck, 1788–1861), ο οποίος ήταν εκείνη την εποχή διευθυντής του Τακτικού Στρατού. Ο ίδιος ο Καποδίστριας ονόμασε τους πέντε πρώτους μαθητές «Ευέλπιδες».
Την 1η Ιουλίου 1828 η Σχολή ιδρύεται στο Ναύπλιο με προσωρινό τίτλο «Λόχος των προγυμναστών», ενώ η διεύθυνσή της ανατίθεται στον Ιταλό υπολοχαγό Ρωμύλο ντε Σαντέλι, ο οποίος όμως αποδείχθηκε ανεπαρκής για ένα τέτοιο εγχείρημα. Έτσι, την ίδια χρονιά ο Καποδίστριας τον αντικαθιστά με τον Γάλλο λοχαγό του Πυροβολικού Ανρί Πωζιέ. Οι πρώτοι οκτώ Ανθυπολοχαγοί Πυροβολικού αποφοίτησαν το 1831, στους οποίους φόρεσε τις επωμίδες ο ίδιος ο Καποδίστριας. Το 1831 ο Καποδίστριας διορίζει στη θέση του διευθυντή της Σχολής τον Ρώσο Αντισυνταγματάρχη Πυροβολικού Νικόλαο Ραϊκόφ.
Στόχος της κυβέρνησης ήταν η σχολή να εκπαιδεύσει δημόσιους μηχανικούς οι οποίοι θα αναλάμβαναν κρατικά τεχνικά έργα και στην συνέχεια έργα για την οχύρωση της χώρας. Η διάρκεια της εκπαίδευσης καθορίστηκε στα 3 έτη. Το 1834 τα έτη σπουδών αυξήθηκαν στα 8 και προστέθηκαν περισσότερα μαθήματα, εισάγονται δε μαθητές ηλικίας από 12 ετών.
Την ίδια χρονιά η σχολή μεταφέρεται στην Αίγινα, στο κτίριο του Καποδιστριακού Ορφανοτροφείου, ενώ το 1837 στον Πειραιά, ακριβώς απέναντι από το Παλαιό Ταχυδρομείο, (σημερινό πολιτιστικό κέντρο) στο κτήριο που υφίσταται μέχρι σήμερα. Το 1840 αναλαμβάνει τη διεύθυνση της σχολής ο Αντισυνταγματάρχης Σπύρος Μήλιος, ο πρώτος Έλληνας διευθυντής. Αμέσως εφαρμόζει νέο Κανονισμό Εσωτερικής Υπηρεσίας, αυξάνει σε 6 τα έτη φοίτησης και καθιερώνει γραπτές εισαγωγικές εξετάσεις.
Στις 11 Απριλίου του 1846 εκδηλώνεται ένοπλη στάση των Ευέλπιδων καταλαμβάνοντας τη Σχολή τους στον Πειραιά. Συνέπεια αυτής ήταν το προσωρινό κλείσιμο της Σχολής και η αποβολή των Ευέλπιδων, μεταξύ των οποίων ήταν και ο γιος του τότε υπουργού Στρατιωτικών. Αιτία της στάσης ήταν η ποιότητα του συσσιτίου και η εσωτερική αυστηρότητα. Τελικά η Σχολή άνοιξε στις 7 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους με νέο αυστηρότερο κανονισμό.
Το 1854 η Σχολή μεταφέρεται στην Αθήνα και στεγάζεται προσωρινά στο Μέγαρο της Δουκίσσης της Πλακεντίας (σημερινό Βυζαντινό Μουσείο) μέχρι το 1857. Το 1866 η διδασκαλία κατανέμεται σε πέντε έτη. Το 1867 διακόπηκε η λειτουργία της Σχολής και το 1870 επαναλειτουργεί με 7 χρόνια σπουδών. Το 1870 - 1882 δίνεται η δυνατότητα σε ιδιώτες να παρακολουθούν τις σπουδές και να αποφοιτούν με το δίπλωμα «Γεωμέτρου» (Πολιτικού Μηχανικού). Το 1882 η εκπαίδευση μειώθηκε στα 5 έτη και συμπεριλάμβανε δύο περιόδους, των φυσικομαθηματικών επιστημών και των στρατιωτικών επιστημών.
thumb|right|220px|Στολές ευέλπιδων περί το 1885, από τον [[Πάνος Αραβαντινός|Πάνο Αραβαντινό. Έφιππος εικονίζεται ο τότε διοικητής της Σχολής, Πάνος Κολοκοτρώνης.]] Το 1881-1885 διοικητής ανέλαβε ο Αντισυνταγματάρχης Πυροβολικού Πάνος Κολοκοτρώνης, υιός του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Η διοίκηση του αποτέλεσε σταθμό για την σχολή και γι' αυτό χαρακτηρίσθηκε και ως αναμορφωτής της. Το 1894 η σχολή εγκαταστάθηκε στην Αθήνα στην περιοχή του Πεδίου του Άρεως σε συγκρότημα κτιρίων, που κτίσθηκαν με δωρεά του Εθνικού Ευεργέτη Γεωργίου Αβέρωφ, ο οποίος είχε εντυπωσιαστεί από την πορεία της σχολής, αφού προηγουμένως είχε ξαναμεταφερθεί στον Πειραιά. Το 1898 διοικητής αναλαμβάνει ο Αντισυνταγματάρχης Πυροβολικού Νικόλαος Ζορμπάς.
Το 1911 και μέσα σε κλίμα αναδιοργάνωσης του στρατού με αφορμή τη επικείμενη αναμέτρηση της Ελλάδας με την Τουρκία, ήρθε Γαλλική στρατιωτική αποστολή με επικεφαλής τον στρατηγό Εϊντου ώστε να βοηθήσει στην οργάνωση της σχολής. Το 1912 διοικητής αναλαμβάνει ο Γάλλος Συνταγματάρχης Λ. Ζενέν (L. Genin). Για δεύτερη φορά χρησιμοποιείται ως πρότυπο τη Γαλλική Στρατιωτική Ακαδημία του Σεν Συρ (École de Saint Cyr). Συνέπεια αυτών ήταν να αποφασισθεί η εκπαίδευση των Ευελπίδων να γίνει συντομότερη δηλαδή λιγότερο θεωρητική και περισσότερο πρακτική ενώ έγινε και η συγχώνευση των σχολών Ευελπίδων και Υπαξιωματικών.
Κατά την Μικρασιατική εκστρατεία 1919-1922 όλοι οι Ευέλπιδες θα συμμετάσχουν στις στρατιωτικές επιχειρήσεις. Το 1920 η διάρκεια φοίτησης στη Σχολή γίνεται τριετής. Το 1924 η φοίτηση στη Σχολή Ευελπίδων αυξήθηκε στα 4 έτη και περιλάμβανε ακαδημαϊκά και στρατιωτικά μαθήματα πεδίου ενώ επαναδημιουργήθηκε η σχολή Υπαξιωματικών. Παράλληλα επανακαθιερώνεται η οικονομική εισφορά εκτός ορισμένων απαλλαγών. Το 1926 καθιερώνεται στην σχολή η δοκιμασία σε αθλήματα του στίβου.
Το 1928 εορτάζονται με επισημότητα τα 100 χρόνια από την ίδρυση της Σχολής. Το χρονικό διάστημα 1934 - 1940 η διάρκεια της φοίτησης είναι 3 έτη και υπάρχει ιδιαίτερη προπαρασκευή των φοιτητών αφού λόγω της διεθνούς κατάστασης διαφαινόταν ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος. Αυτή η προετοιμασία θα έχει ως αποτέλεσμα τα ηρωικά κατορθώματα στο μέτωπο και τιμώντας τον τίτλο τον οποίο τους απέδωσε ο Καποδίστριας ως «την καλή ελπίδα του έθνους». Το 1940 με την κήρυξη του Ελληνο-Ιταλικού Πολέμου, οι Ευέλπιδες είναι πανέτοιμοι και τοποθετούνται άμεσα στα πεδία μαχών ή σε οργανικές θέσεις. Στη σχολή παρέμειναν μόνο οι Ευέλπιδες Ι τάξης μαζί με τους εκπαιδευτές. Στις 28 Μαϊου 1941 η σχολή αναστέλλει τη λειτουργία της λόγω της εισβολής των Γερμανικών δυνάμεων και της συνθηκολόγησης του Τσολάκογλου με τους Γερμανούς, τους ηττημένους Ιταλούς και τους περί αυτών Αλβανούς και Βούλγαρους. Στις 19 Οκτωβρίου 1944 η σχολή επαναλειτούργησε αμέσως μετά την απελευθέρωση με μαθητές τους Ευέλπιδες 1ης και 2ας τάξης που φοιτούσαν πριν από τον πόλεμο, διακόπτει ξανά λόγω της Κατοχής και λειτουργεί εκ νέου τον Αύγουστο του 1945 με την εισαγωγή της πρώτης μεταπολεμικής σειράς Ευελπίδων ύστερα από διαγωνισμό. Ο χρόνος φοίτησης περιορίστηκε λόγω της ανάγκης που είχε ο Ελληνικός Στρατός σε στελέχη 2 έτη για ιδιώτες και 6 μήνες για εθελοντές Ανθυπασπιστές και Υπαξιωματικούς. Το 1947 μετατρέπεται η σχολή, από Τάγμα Ευελπίδων σε Σύνταγμα Ευελπίδων, κατόπιν αποφάσεως εισαγωγής περισσότερων φοιτητών. Το 1949, η φοίτηση στη Σχολή αυξήθηκε στα τρία χρόνια. Το 1961 η εκπαίδευση θεωρήθηκε ισότιμη με τα υπόλοιπα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα και φοίτηση στη Σχολή έγινε τέσσερα χρόνια. Από εκείνη τη χρονιά έχουμε και Ευέλπιδες από άλλα Κράτη. . Το 1975 η σχολή δέχεται Ευέλπιδες από την Κυπριακή Δημοκρατία.
Το 1978 στις 21 Δεκεμβρίου η σχολή συμπλήρωσε 150 χρόνια παρουσίας η οποία εορτάσθηκε με μεγάλη λαμπρότητα.
Στις 2 Σεπτεμβρίου του 1982 η σχολή μεταστεγάσθηκε στο νέο σύγχρονο σημερινό της στρατόπεδο, που βρίσκεται νοτιοανατολικά των Αθηνών, στη Βάρη Αττικής σε έκταση 4.310 στρεμμάτων.
Το 1983 γίνεται η εισαγωγή φοιτητών με το σύστημα των Πανελλήνιων Εξετάσεων. Το 1991 μια σημαντική αλλαγή γίνεται, για πρώτη φορά στην ιστορία της η σχολή θα δεχτεί τις πρώτες γυναίκες Ευέλπιδες. Σήμερα η σχολή είναι ισότιμη με τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας και χορηγεί πτυχίο ισότιμο με τα Ιδρύματα του Πανεπιστημιακού τομέα σύμφωνα με τον νόμο 3187/2003.
Πεσόντες Αξιωματικοί - Ευέλπιδες
Η ΣΣΕ προσέφερε τις υπηρεσίες της στην Ελλάδα με χιλιάδες αξιωματικούς οι οποίοι είτε καθοδήγησαν τις Ένοπλες Δυνάμεις είτε θυσιάστηκαν στα πεδία μαχών για τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.
Διακεκριμένοι απόφοιτοι της Σχολής Ευελπίδων
Στη διάρκεια λειτουργίας της ΣΣΕ υπήρξαν Ευέλπιδες οι οποίοι ήταν πρωταγωνιστές στην Ελληνική Ιστορία. Ευέλπιδες οι οποίοι διακρίθηκαν τόσο στον στρατιωτικό χώρο όσο και στην επιστήμη και στην πολιτική της Ελλάδος. • 3
Έμβλημα
Στο κέντρο του θυρεού της ΣΣΕ απεικονίζεται μια φλογοφόρος ροιά, το ελλειπτικό περίγραμμα της οποίας φέρει την ονομασία της Σχολής, ενώ πλαισιώνεται από δύο διασταυρωμένα τουφέκια με ξιφολόγχες και δύο ξίφη, μια κάννη κανονιού και κλαδιά δάφνης. Στο κάτω μέρος αναγράφεται το έτος ίδρυσης (1828) και στο πάνω το εθνόσημο της Ελληνικής Δημοκρατίας και το σύνθημα της Σχολής, «Ἄρχεσθαι μαθὼν ἄρχειν ἐπιστήσει».
Αποστολή
Αποστολή της ΣΣΕ είναι:
α. Να παράγει και να μεταδίδει τη γνώση στους Ευέλπιδες και στους Σπουδαστές της με την έρευνα και διδασκαλία της Στρατιωτικής Επιστήμης καθώς και των συναφών θεωρητικών, θετικών και εφαρμοσμένων επιστημών.
β. Να αναπτύσσει τις στρατιωτικές αρετές και τη στρατιωτική αγωγή ώστε να  διαμορφώνει αξιωματικούς του ΣΞ με στρατιωτική συνείδηση, μόρφωση ανώτατου επιπέδου, καθώς και κοινωνική, πολιτιστική και πολιτική παιδεία και αγωγή, παρέχοντας τους τα εφόδια για να καταστούν ικανοί ηγέτες με άρτια επαγγελματική και επιστημονική κατάρτιση.
γ. Να σχεδιάζει και να οργανώνει Προγράμματα Μεταπτυχιακών Σπουδών (ΠΜΣ) και Ερευνητικά Προγράμματα σε θέματα Στρατιωτικής Επιστήμης σύμφωνα με τις διαδικασίες και προϋποθέσεις που καθορίζονται στις διατάξεις του άρθρου 4 του N. 3187/2003.
Βονώνης Α΄ της Παρθίας
Ο Βονώνης Α’ της Παρθίας (... - 19) ήταν βασιλιάς της Παρθίας από το 8 έως το 12 μ.Χ. από τη δυναστεία των Αρσακιδών.
Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων
Αποστολή
δ. Κάθε έργο που προβλέπεται από την κείμενη νομοθεσία στο πλαίσιο της καθορισθείσας αποστολής της, από το Ν.3187/03, όπως αυτός εκάστοτε ισχύει.
Βονώνης Α΄ της Παρθίας
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του βασιλιά των Πάρθων Φραάτη Δ’ και μεγαλύτερος αδελφός του Φραάτη Ε’. Στάλθηκε από τον πατέρα του το 20 π.Χ. όμηρος στον αυτοκράτορα της Ρώμης Οκταβιανό Αύγουστο σαν μέρος της συμφωνίας που είχε κάνει μαζί του· εκεί πήρε Ρωμαϊκή εκπαίδευση. Μετά τη δολοφονία του βασιλιά των Πάρθων Ορόντη Γ’, οι Πάρθοι ευγενείς ζήτησαν από τον Οκταβιανό Αύγουστο να τους στείλει βασιλιά ένα μέλος της δυναστείας. Ο Αύγουστος έστειλε τον Βονώνη. Όταν έγινε βασιλιάς, σύντομα δέχτηκε πόλεμο από ένα άλλο μέλος της δυναστείας των Αρσακιδών, τον Αρτάβανο Γ’, ο οποίος τον έδιωξε τελικά το 12 στην Αρμενία. Ο Αύγουστος τον μετέφερε στη συνέχεια στη Συρία από κει στην Κιλικία· δολοφονήθηκε το 19 από τους φρουρούς του.
Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων
Σπουδές
Ο Ιωάννης Καποδίστριας οραματίστηκε μια σχολή με στρατιωτική και κοινωνική αγωγή και επιστημονική κατάρτιση.
Βονώνης Α΄ της Παρθίας
Πηγές
Κατηγορία:Πάρθοι βασιλείς
Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων
Σπουδές
Η ΣΣΕ είναι Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα του κράτους ισότιμο με τα υπόλοιπα Ιδρύματα Πανεπιστημιακού επιπέδου. Η είσοδος στη Σχολή επιτυγχάνεται με υψηλή βαθμολογία στις εισιτήριες πανελλήνιες εξετάσεις και η φοίτηση διαρκεί 4 χρόνια. Κάθε έτος χωρίζεται σε δύο εξάμηνα. Οι Ευέλπιδες κατανέμονται σε μια από τις ειδικότητες της σχολής οι οποίες είναι τα Όπλα και τα Σώματα του Ελληνικού Στρατού.
Η εκπαίδευση περιλαμβάνει:
Μετά από τα 4 χρόνια σπουδών, οι Ευέλπιδες αποφοιτούν ονομαζόμενοι Ανθυπολοχαγοί Όπλων και Σωμάτων και κατατάσσονται σε ένα από τα έξι όπλα ή τα τρία σώματα. Ως Αξιωματικοί έχουν την δυνατότητα να εκπαιδευτούν σε διάφορες στρατιωτικές σχολές του εσωτερικού και εξωτερικού για την απόκτηση εξειδίκευσης στον κλάδο τους. Στην σχολή σήμερα εκπαιδεύονται και φοιτητές από άλλα κράτη.
Η ΣΣΕ προσφέρει από το 2020 πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών με θεματικό αντικείμενο «Κρυπτογραφία, Ασφάλεια και Συστήματα Πληροφοριών (Master of Cryptography, Security and Information Systems)». Η διάρκεια των σπουδών πλήρους φοίτησης στο αυτοδύναμο Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών είναι διετής.
Σύνταγμα Ευελπίδων
Το Σύνταγμα Ευελπίδων είναι οργανωμένο σε 2 Τάγματα των 5 Λόχων το καθένα. Τα Τάγματα ονομάζονται προς τιμήν ηρώων 1ο Τάγμα Ευελπίδων «Τ/χης (ΠΖ) Βελισσάριος Ιωάννης και 2ο Τάγμα Ευελπίδων «Τ/χης (ΠΒ) Ιωάννης Παπαρρόδου. Ο κάθε Λόχος έχει 27 θαλάμους των 4 ατόμων με Ευέλπιδες και από τις τέσσερις τάξεις. Επιπλέον το Σύνταγμα διαθέτει Επιτελείο και Γραμματεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικός Στρατός Ευελπιδων Κατηγορία:Πανεπιστήμια στην Ελλάδα Ευελπιδων Κατηγορία:Ελληνική Πολιτεία 1828-1832 Κατηγορία:Πολεμικός Σταυρός Α' Τάξεως Κατηγορία:Ταξιάρχης Αριστείου Ανδρείας
Ελάμ
Με την ονομασία Ελάμ φέρεται αρχαία χώρα ανατολικά της Βαβυλώνας, κατά μήκος των ΒΑ. ακτών του Περσικού κόλπου, της οποίας όμως πρωτεύουσα φέρεται η ιστορική πόλη Σούσα, η οποία όταν την κατέλαβαν οι Πέρσες κατέστη πρωτεύουσα της Σατραπείας της Σουσιανής. Η χώρα Ελάμ προσδιορίζεται στη θέση του σημερινού Χουζιστάν, όπου και η αρχαία Σουσιανή. Πρόκειται για περιοχή της νοτιοδυτικής Περσίας.
Ιστορία του Ελάμ
Η ιστορία του Ελάμ χωρίζεται σε τρεις περιόδους:
Παλαιά Ελαμίτικη περίοδος
Αναφέρονται τρία προϊστορικά πρωτο – Ελαμίτικα κρατίδια : Ανσάν (σημερινό Φαρσί), Αβάν (σημερινό Λουριστάν) και Σιμάσχκι (σημερινό Κερμάν), μερικοί μελετητές συμπεραίνουν ότι είναι το ίδιο το Ελάμ σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Ίχνη κατοίκησης στο Ελάμ υπάρχουν από το 7000 π.Χ. η πρωτεύουσα Σούσα ιδρύθηκε γύρω στο 4000 π.Χ. στις όχθες του ποταμού Καρούν,  την πρωτο - Ελαμίτικη περίοδο ως το 2700 π.Χ.  τα αρχαιολογικά ευρήματα έδειξαν μια ιδιαίτερη μορφή κεραμικής. Η επίθεση των Σουμερίων με τον βασιλιά της Κις Εμμεμπαραγκέσι (2650 π.Χ.) ήταν η αιτία για την έναρξη της παλαιο –  Ελαμίτικης περιόδου, η Σουμεριακή κεραμική αντικατέστησε τότε την Ελαμίτικη. Την παλαιά Ελαμίτικη περίοδο δημιουργήθηκε το κράτος του Ελάμ σαν μια προσπάθεια των παλιών κατοίκων της περιοχής να οργανωθούν στρατιωτικά και διοικητικά απέναντι στην κατοχή της χώρας τους από τους Σουμερίους. Τρεις βασιλικές δυναστείες κυριάρχησαν στο Ελάμ την παλαιά περίοδο:
Η δυναστεία των Αβάν είναι γνωστή από τις επιγραφές των Ακκαδίων την εποχή της κοσμοκρατορίας της δυναστείας του Σαργών του Μέγα, ο οποίος αφού κατέκτησε τα Σούσα επιχείρησε βίαια να αντικαταστήσει την Ελαμίτικη γλώσσα με την Ακκαδική. Με την κατάρρευση της αυτοκρατορίας των Ακκαδίων την εποχή του τρισέγγονου του Σαργών Σαρ - καλί - Σαρί η δυναστεία των Αβάν κήρυξε την ανεξαρτησία του Ελάμ με τον βασιλιά Ινσουσινάκ (2240 π.Χ. – 2220 π.Χ. ). Τα Ακκαδικά αποβλήθηκαν εντελώς από την περιοχή, η δυναστεία των Αβάν κατέρρευσε (2100 π.Χ.) ύστερα από επιδρομές της ληστρικής φυλής των Γκούτι από το βόρειο Ιράν που μιλούσαν συγγενική γλώσσα με τους Ελαμίτες. Έναν αιώνα αργότερα ο βασιλιάς Σουλγκί της 3ης δυναστείας της Ουρ κατέλαβε τα Σούσα αλλά η δύναμη των Σουμερίων ξεκίνησε απότομα να φθίνει. Την εποχή του εγγονού του Σουλγκί Ιμπί-Σιν οι Ελαμίτες κυρίευσαν και λεηλάτησαν την Ουρ ανατρέποντας την τελευταία δυναστεία των Σουμερίων (2004 π.Χ.) ο ίδιος ο Ιμπί Σιν μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στα Σούσα με πλήθος από λάφυρα. Η Ακκαδική δυναστεία της Ισίν που αντικατέστησε την 3η δυναστεία της Ουρ έδιωξε τους Ελαμίτες από την Μεσοποταμία επιστρέφοντας τα κλοπιμαία από τα Σούσα όπως το άγαλμα του θεού Νάννα. Η δυναστεία των Επαρτί συνέπεσε με την άνοδο της δυναστείας των Αμορριτών στην Βαβυλώνα, η δυναστεία ανατράπηκε από τον Χαμουραμπί που κατέλαβε ολόκληρη την Μεσοποταμία.
Μέση Ελαμίτικη περίοδος
Η μέση – Ελαμίτικη περίοδος ξεκινά με την άνοδο της δυναστείας των Ανσανιτών (1500 π.Χ.) οι οποίοι έφεραν πλήρη εξελαμιτισμό των Σούσων παίρνοντας τον τίτλο του ‘βασιλιά του Ανσνάν και των Σούσων’. Προηγήθηκαν πέντε βασιλείς των Κυδινουιδών (1500 π.Χ. – 1400 π.Χ.) οι οποίοι εξακολουθούσαν να χρησιμοποιούν την Ακκαδική γλώσσα, αλλά οι διάδοχοι τους Ιγκεχαλκίδες (1400 π.Χ. – 1210 π.Χ.) και Σουτρουκίδες (1210 π.Χ. – 1100 π.Χ.) χρησιμοποιούν τα Ελαμίτικα. Από τους Ιγκεχαλκίδες είναι γνωστοί 10 βασιλείς πολλοί από αυτούς παντρεύτηκαν πριγκίπισσες των Κασσιτών οι οποίοι σποραδικά είχαν καταλάβει το Ελάμ (1320, 1230 π.χ.) τότε καθιερώθηκαν οι Ελαμίτικες θεότητες στα Σούσα. Με τους Σουτρουκίδες η Ελαμίτικη αυτοκρατορία έφτασε στο αποκορύφωμα της δόξας της, ο βασιλιάς Σουτρούκ Νακχουντέ και οι τρεις γιοί του έκαναν σκληρές επιθέσεις στην Βαβυλώνα που βρισκόταν υπό την εξουσία των Κασσιτών. Δημιούργησαν ισχυρό στρατό, έκτισαν λαμπρά κτίρια και ναούς, ο Σουτρούκ Νακχουντέ λεηλάτησε την Βαβυλώνα μεταφέροντας στα Σούσα πολλά πολύτιμα κλοπιμαία όπως το άγαλμα του Μαρδούκ από τον ναό της Εσαγκίλα και την στήλη του Χαμουραμπί. Ανέτρεψε τον Κασσίτη βασιλιά της Βαβυλώνας Ζαμπαμπα – σουμά – ιντίν αντικαθιστώντας τον με τον γιο του Κουτίρ – Νακχουντέ ύστερα από αυτόν οι Κασσίτες ανατράπηκαν στην Βαβυλώνα από μια τοπική δυναστεία της Ισίν την 5η δυναστεία της Βαβυλώνας. Ο βασιλιάς της 5ης δυναστείας Ναβουχοδονόσορ Α΄ ελευθέρωσε ολοκληρωτικά την Βαβυλώνα από τους Ελαμίτες, λεηλάτησε τα Σούσα μεταφέροντας πίσω τα πολύτιμα κλοπιμαία όπως το άγαλμα του Μαρδούκ και την στήλη του Χαμουραμπί. Για την επόμενη περίοδο δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία, αυτό που παρατηρούμε είναι συμμαχίες του Ελάμ με την Βαβυλώνα για να αντιμετωπιστεί η υπερδύναμη της Ασσυρίας, ένας βασιλιάς της Βαβυλώνας ο Μαρ μπιτί απλά ουσούρ ήταν Ελαμίτικης καταγωγής.
Νέα Ελαμίτικη περίοδος
Την νέα – Ελαμίτικη περίοδο παρατηρούμε την ύπαρξη ενός λαού στα οροπέδια του Ιράν που μιλούσε την Ινδο – Ευρωπαική γλώσσα, οι Ασσυριακές πηγές από το 800 π.Χ. μιλούσαν για τους ‘ισχυρούς Μήδους’ .Ανάμεσα στις υπόλοιπες φυλές των Μήδων ήταν η φυλή των Παρσί στις όχθες της λίμνης Ουρμιά, καταγράφονται για πρώτη φορά το 844 π.Χ. τον 7ο αιώνα π.χ. ήταν υποτελείς των Ασσυρίων. Συμμάχησαν με τον σφετεριστή βασιλιά της Βαβυλώνας Μαρδούκ απλά Ιντινά Β' στην επανάσταση του εναντίον του βασιλιά της Ασσυρίας Σαργών Β΄ (722 π.Χ.), σύμμαχοι του Μαρδούκ απλά Ιντινά Β' ως την εποχή που η Βαβυλώνα ανακατελήφθη από τον Σαργών (710 π.Χ.). Ο γιος του Σαργών Σενναχειρείμ συνέτριψε οριστικά τον Μαρδούκ απλά Ιντινά Β' (702 π.Χ.) ο ίδιος ο σφετεριστής Χαλδαίος βασιλιάς κατέφυγε στο Ελάμ όπου παρέμεινε επικηρυγμένος από τον Ασσύριο βασιλιά ως τον θάνατο του. Οι Ελαμίτες κατέλαβαν την Βαβυλώνα (694 π.Χ.) δολοφονώντας τον βασιλιά Ασούρ ναδίν σουμί γιό του Σεναχειρίμπ που είχε τοποθετηθεί στην θέση αυτή από τον πατέρα του, τοποθέτησαν βασιλιά τον Νεργκάλ ουσεζίμπ που αιχμαλωτίστηκε την επόμενη χρονιά από τους Ασσύριους. Οι Ελαμίτες τοποθέτησαν στην συνέχεια βασιλιά τον Χαλδαίο πρίγκιπα Μουσεζίμπ Μαρδούκ, παρέμεινε ως την χρονιά που ο Σενναχειρείμ κατέλαβε και ισοπέδωσε την Βαβυλώνα για να εκδικηθεί τον θάνατο του γιου του (689 π.Χ.). Οι σχέσεις των Ελαμιτών με τους Ασσύριους βελτιώθηκαν μονάχα ένα διάστημα την εποχή του βασιλιά Ουρτακού όταν ήταν βασιλιάς της Ασσυρίας ο Σαρδανάπαλος αλλά τελικά βρήκε και αυτός τον θάνατο από τους Ασσυρίους (665 π.Χ.). Οι εμφύλιες διαμάχες στην συνέχεια εξασθένησαν την χώρα,κάθε βασιλιάς έμενε στον θρόνο ελάχιστα ο Σαρδανάπαλος βρήκε την ευκαιρία να καταλάβει και να ισοπεδώσει τα Σούσα που έγιναν Ασσυριακή επαρχία (640 π.Χ.). Στην περιοχή κυριάρχησαν σύντομα οι Αχαιμενίδες πρόγονοι των Περσών μαζί με τους Μήδους που ζούσαν στην ίδια περιοχή ήταν υποτελείς των Ασσυρίων που εξασθένησαν σημαντικά μετά τον θάνατο του Σαρδανάπαλου. Ο βασιλιάς των Μήδων Κυαξάρης εκμεταλλεύτηκε την αναρχία στην Ασσυρία και ελευθέρωσε το Ελάμ συμμαχώντας με τον Χαλδαίο στρατηγό Ναβοπολάσαρ (616 π.Χ.) τον ιδρυτή της Χαλδαϊκής αυτοκρατορίας.
Πηγές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου Κατηγορία:Μεσοποταμία Κατηγορία:Ιστορία του Ιράν Κατηγορία:Σατραπείες της Περσικής Αυτοκρατορίας
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1985-86
Το Κύπελλο Κύπρου 1985-86 ήταν η 44η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Νικητής ήταν ο Απόλλων για τρίτη φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο κύπελλο Κύπρου 1985-86 συμμετείχαν οι 14 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1985-86, οι 13 από τις 14 ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 1985-86 και οι 14 ομάδες του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας 1985-86.
Στους 4 επόμενους γύρους έγιναν διπλοί αγώνες με κάθε ομάδα να αγωνίζεται στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Προκρινόταν η ομάδα που πετύχαινε τον μεγαλύτερο αριθμό τερμάτων και στους δύο αγώνες. Σε περίπτωση όπου και στους δύο αγώνες και οι δύο ομάδες σημείωσαν τον ίδιο αριθμό τερμάτων το κάθε τέρμα που εσημειώθη εκτός έδρας λογιζόταν διπλό. Η ομάδα που με βάση το σύστημα αυτό, έχει τα περισσότερα τέρματα προκρινόταν στον επόμενο γύρο. Στην περίπτωση που και οι δύο ομάδες είχαν επιτύχει τον ίδιο αριθμό τερμάτων στην έδρα τους ή εκτός έδρας, δινόταν παράταση ευθύς μετά το τέλος του δεύτερου αγώνα. Αν κατά τη διάρκεια της παράτασης και οι δύο ομάδες επιτύγχαναν τον ίδιο αριθμό τερμάτων τα τέρματα που εσημειώθησαν εκτός έδρας λογίζονταν διπλά (δηλαδή προκρινόταν η φιλοξενούμενη ομάδα). Στην περίπτωση που κατά τη διάρκεια της παράτασης δεν σημειώνονταν τέρματα, η πρόκριση καθοριζόταν με την εκτέλεση πέναλτι.
Ο τελικός ήταν μονός.
Η κυπελλούχος ομάδα είχε το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης ποδοσφαίρου 1986-87.