cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανάπα
Τουρισμός
Η πόλη θεωρείται τουριστικό θέρετρο της Μαύρης θάλασσας, έχει ένα υπέροχο ηλιόλουστο κλίμα το καλοκαίρι, πολλές αμμώδεις παραλίες. Η δύσκολη πρόσβαση στην πόλη ειδικά από τις ευρωπαϊκές πόλεις και οι λίγες υποδομές που διαθέτει την κάνουν ελκυστική και φθηνή επιλογή για τους Ρώσους οι οποίοι δεν προτιμούν τα παραδοσιακά ακριβά ρωσικά θέρετρα.
Ο τουρισμός στην περιοχή γνώρισε άνθιση μετά την τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης όπου τα τουριστικά θέρετρα των σοβιετικών της Αμπχαζίας και της Κριμαίας πέρασαν στην κυριαρχία άλλων κρατών.
Η πόλη διαθέτει πολλά ξενοδοχεία, σανατόριο και αεροδρόμιο.
Πολιτισμός
Η πόλη διαθέτει θέατρα, πολιτιστικό κέντρο, είκοσι εννέα (29) δημόσιες βιβλιοθήκες. Στην Ανάπα υπάρχουν το Μουσείο φυσικής ιστορίας, το Αρχαιολογικό μουσείο της Γοργιππίας , το καταφύγιο άγριας ζωής της Μπολσόι Ούτρις και το Οθωμανικό φρούριο της πόλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας Κατηγορία:Κράι Κρασνοντάρ Κατηγορία:Πόντος Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Ρωσία Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές αποικίες στη Μαύρη Θάλασσα
Πέτρος Κλαμπάνης
Ο Πέτρος Κλαμπάνης (15 Ιουλίου 1981) είναι Έλληνας μπασίστας, συνθέτης, παραγωγός και καθηγητής μουσικής.
Ηγείται ενός συγκροτήματος που έχει κάνει αρκετές εμφανίσεις στην Νέα Υόρκη, όπως στο Cornelia Street Cafe, στο SubCulture, στο DROM, στο National Sawdust και στο Rockwood Music Hall, παράλληλα με τις συναυλίες σε όλο τον κόσμο. Ο Γάλλος πιανίστας Jean-Michel Pilc και ο Ισραηλινός κιθαρίστας Gilad Hekselman έχουν συμμετάσχει στις ηχογραφήσεις και στις συναυλίες του.
Ο πρώτος προσωπικός του δίσκος Contextual κυκλοφόρησε από την δισκογραφική εταιρεία του Greg Osby, Inner Circle Music. Ο δίσκος του Minor Dispute κυκλοφόρησε από την Inner Circle στις ΗΠΑ (14 Απριλίου 2015), από την Minos EMI στην Ελλάδα (12 Μαΐου 2015) και από την Cristal στον υπόλοιπο κόσμο (19 Μαΐου 2015). Ο δίσκος Chroma κυκλοφόρησε στις 10 Μαρτίου 2017 από την δισκογραφική εταιρεία Motéma και βραβεύτηκε με το Best Live Recording το 2017 από τα Ανεξάρτητα Μουσικά Βραβεία.
Συνεργασίες
Ο Πέτρος Κλαμπάνης έχει συνεργαστεί με τους : Συμφωνική Ορχήστρα του Liepaja, Κρατική Ορχήστρα της Αθήνας, Snarky Puppy, Banda Magda, Greg Osby, Marc Copland, Jacques Morelenbaum, Mark Turner, Ari Hoenig, Sheila Jordan, Δήμητρα Γαλάνη, Gretchen Parlato, Jamey Haddad, Sara Serpa, Jean-Michel Pilc, Gilad Hekselman, Antonio Hart, Μάριος Φραγκούλης, Γιώργος Περρής, Michael Mossman, Didier Lockwood, Max Pollack, Σταύρος Λάντσιας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί
Εθνική βιβλιοθήκη της Φινλανδίας
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Φινλανδίας (φινλανδικά: Kansalliskirjasto, σουηδικά: Nationalbibliotek) είναι η παλαιότερη και μεγαλύτερη επιστημονική βιβλιοθήκη στη Φινλανδία. Διοικητικά ανήκει στο Πανεπιστήμιο του Ελσίνκι.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Εσωτερικό  της βιβλιοθήκης|241x241εσ Μέχρι την 1η Αυγούστου 2006 ονομαζόταν Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Ελσίνκι. Είναι πλέον ξεχωριστό ίδρυμα από τη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Ελσίνκι.
Η Εθνική Βιβλιοθήκη χαρακτηρίζεται ως υπεύθυνη για την αποθήκευση της φινλανδικής πολιτιστικής κληρονομιάς. Σύμφωνα με τη φινλανδική νομοθεσία, ως υπεύθυνη για τη νόμιμη κατάθεση, η Βιβλιοθήκη λαμβάνει αντίγραφα όλου του έντυπου υλικού, καθώς και το οπτικοακουστικό υλικό εκτός από τις ταινίες, που παράγονται στη Φινλανδία ή προορίζονται για διανομή στη Φινλανδία. Αυτά τα αντίγραφα διανέμονται στη συνέχεια από τη Βιβλιοθήκη στη δική της εθνική συλλογή και στις εφεδρικές συλλογές πέντε άλλων πανεπιστημιακών βιβλιοθηκών. Επιπλέον, η Εθνική Βιβλιοθήκη έχει την υποχρέωση να συλλέγει και να διατηρεί έντυπα που δημοσιεύονται στο Διαδίκτυο.
Οι κάτοικοι της Φινλανδίας μπορούν να κάνουν εγγραφή στην  Εθνική Βιβλιοθήκη και να δανειστούν υλικό της. Ωστόσο, οι εκδόσεις της εθνικής συλλογής δεν δανείζονται εκτός βιβλιοθήκης. Η βιβλιοθήκη φιλοξενεί επίσης μία από τις πιο ολοκληρωμένες συλλογές βιβλίων που έχουν εκδοθεί για τη Ρωσική Αυτοκρατορία από οποιαδήποτε άλλη βιβλιοθήκη στον κόσμο.
Αρχιτεκτονική
Η βιβλιοθήκη χωρίζεται σε πολλούς χώρους. Το κεντρικό κτίριο σχεδιάστηκε το 1836 από τον Carl Ludvig Engel και η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1840 1. Το κτιριο του παραρτήματος το λεγόμενο Rotunda σχεδιάστηκε από τον Gustaf Nyström και κτίστηκε μεταξύ 1902 και 1906. Στη δεκαετία του 1950 δημιουργήθηκε υπόγειος χώρος για τις συλλογές ώστε να είναι πιο κοντά από το κύρια κτίρια, αυτή η εκσκαφή επεκτάθηκε σημαντικά στη συνέχεια για να σχηματίσει ένα υπόγειο καταφύγιο πάνω των 57.000 m3 μέσα στο βράχο 18 μέτρα κάτω από το κτίριο της βιβλιοθήκης. Το 1998 η βιβλιοθήκη διευρύνθηκε με την προσθήκη του κτιρίου Fabiania, τα διάφορα μέρη του οποίου χτίστηκαν από τους Jean Wiik και Gustaf Nyström μεταξύ 1844 και 1895.
Η Fabiania συνδέεται με τα άλλα κτίρια μέσω μιας υπόγειας σήραγγας. Η βιβλιοθήκη διαθέτει επίσης αποθηκευτικούς χώρους στη Vallila, Mikkeli και Urajärvi.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικές βιβλιοθήκες Φ
Παμούκαλε
Ο λόφος έχει ύψος 160 μέτρα, μήκος 2.700 και πλάτος 600, και είναι ορατός από μεγάλη απόσταση, όπως από το Ντενιζλί, περίπου 20 χιλιόμετρα μακριά. Η αρχαία πόλη Ιεράπολη Φρυγίας βρίσκεται κοντά στο Παμούκαλε και μαζί αποτελούν μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από 1988.
Ο τουρισμός ήταν και είναι σημαντική βιομηχανία. Οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν τις φυσικές πισίνες για χιλιάδες χρόνια, ενώ ξενοδοχεία χτίστηκαν στην περιοχή, προκαλώντας καταστροφές. Σήμερα τα ξενοδοχεία έχουν απομακρυνθεί από το λόφο. Σε κοντινή τοποθεσία βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας Ιεράπολης.
Γεωλογία
Το Παμούκαλε βρίσκεται στην τάφρο Σουρουκσού, η οποία αποτελεί ένα από τα πολλά τεκτονικά βυθίσματα της περιοχής του Μαιάνδρου. Υπάρχουν μεταμορφωσιγενή πετρώματα του παλαιοζωικού αιώνα, όπως χαλαζίτης και μάρμαρο. Αυτό το στρώμα καλύπτεται από πετρώματα του τριτογενούς και του τεταρτογενούς κροκαλοπαγή, ψαμμίτη και αργίλου. Τα τεκτονικά βυθίσματα της περιοχής δημιουργούνται από την κίνηση της πλάκας της Ανατολίας προς τα δυτικά, όπου η κίνησή της εμποδίζεται και η πλάκα συμπιέζεται, δημιουργώντας βυθίσματα και ανυψώσεις. Κάτω από την περιοχή του Μαιάνδρου έχει εισχωρήσει μάγμα λόγω αυτής της τεκτονικής κίνησης.
Υδρολογικά, οι θερμές πηγές τροφοδοτούνται από νερό το οποίο βρίσκεται μέσα στα μάρμαρα και τους σχιστόλιθους και τροφοδοτείται από τα όμβρια ύδατα, τα οποία εισχωρούν στο υπέδαφος. Σε μεγάλο βάθος, το νερό θερμαίνεται από το μάγμα. Το νερό αυτό αναβλύζει από τέσσερις μεγάλες πηγές, οι οποίες βρίσκονται κατά μήκος ενός ρήγματος με κατεύθυνση βορειοδυτικά προς νοτιοανατολικά. Η ροή από τις πηγές είναι περίπου 365 λίτρα το δευτερόλεπτο και ο ρυθμός αυτός παραμένει σταθερός καθ'όλη τη διάρκεια του χρόνου. Το νερό έχει τυπική σύσταση καρστικής προέλευσης, με κύρια κατιόντα αυτά του ασβεστίου και μαγνησίου και κύρια ανιόντα το όξινο ανθρακικό (HCO 3 ) και το θειικό (SO 4 ). Η θερμοκρασία των θερμών πηγών είναι 35-56°C.
Οι πισίνες του Παμούκαλε αποτελούνται από τραβερτίνη, ένα ιζηματογενές πέτρωμα που εναποτίθεται από τα άλατα των θερμών πηγών. Παρόμοιας έκτασης μορφές υπάρχουν στο Τίβολι, κοντά στη Ρώμη, και στις θερμές πηγές Μαμμούθ στο Εθνικό Πάρκο Γιέλοουστοουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Τουρκία Κατηγορία:Επαρχία Ντενιζλί Κατηγορία:Πηγές
Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου
Η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (Κ.Ο.Π) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στην Κύπρο. Εδρεύει στην Λευκωσία. Διοργανώνει εθνικά πρωταθλήματα, ενώ είναι υπεύθυνη και για τη διεξαγωγή του κυπέλλου της χώρας. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων της Κύπρου.
Ιδρύθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου του 1934 ως συνέπεια της ανάπτυξης του κυπριακού ποδοσφαίρου, το οποίο ξεκίνησε να εμφανίζεται στην Κύπρο από τις αρχές του 20ού αιώνα στα σχολεία της χώρας. Το 1948 εντάχθηκε στη FIFA, ενώ το 1962 έγινε μέλος της UEFA.
ΦΙΦΑ και ΟΥΕΦΑ
Η Κ.Ο.Π εντάχθηκε στη FIFA το 1948 και το 1962 έγινε μέλος της UEFA. Ο πρώτος αγώνας της Εθνικής Κύπρου έγινε το 1949 όταν η Κύπρος ήταν αποικία των Βρετανών. Το 1960 η Εθνική Κύπρου παρουσιάστηκε εκπροσωπώντας την ανεξάρτητη πλέον Κυπριακή Δημοκρατία. Με την ανάπτυξη της Κ.Ο.Π και των κυπριακών σωματείων τα επόμενα χρόνια άρχισαν να λαμβάνουν μέρος σε πολλές παγκόσμιες ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Ανδρών, Γυναικών και Παίδων.
Πρώτη διάσπαση
ΕΠΑ Λάρνακα, Πεζοπορικός Λάρνακας και Ανόρθωση Αμμοχώστου δημιούργησαν στις 14 Σεπτεμβρίου 1947 δικής του χωριστή Ομοσπονδία, την "ΠΑΟΚ" (Ποδοσφαιρική Αθλητική Ομοσπονδία Κύπρου) με έδρα τη Λάρνακα. Σε αυτήν εντάχθηκαν επίσης άλλα πέντε σωματεία. Ο ΑΜΟΛ Λεμεσού, η Τούρκικη Λέσχη Λάρνακος, η Τούρκικη Λέσχη Αμμοχώστου, η Τουρκ Ουτζιού επίσης της Αμμοχώστου και η "Τουρκική Αθλητική Εστία Τσετίν Καγιά". Μεταξύ των δύο ομοσπονδιών επικράτησε κλίμα συγκρουσιακό. Η διαμάχη τερματίστηκε με την πάροδο ενός χρόνου όταν η ΠΑΟΚ διαλύθηκε και τα τρία σωματεία (ΕΠΑ, Πεζοπορικός, Ανόρθωση) επανεντάχθηκαν το φθινόπωρο του 1948 στην ΚΟΠ.
Το 1947 η ΠΑΟΚ προσκάλεσε στην Κύπρο την πρωταθλήτρια Παλαιστίνης, Μακάμπι Τελ Αβίβ για σειρά φιλικών αγώνων, αντιμετωπίζοντας την Ανόρθωση, την ΕΠΑ και τον Πεζοπορικό.
Το 1949 η "Τουρκική Αθλητική Εστία Τσετίν Καγιά" Λευκωσίας (ιδρύθηκε το 1943 και το 1947 εντάχθηκε στην ΠΑΟΚ) υπέβαλε αίτημα για ένταξη στην Α΄ κατηγορία της ΚΟΠ. Το αίτημα της απερρίφθη με το αιτιολογικό ότι το καταστατικό της Ομοσπονδίας επέτρεπε τη συμμετοχή μόνο οκτώ ομάδων στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας. Ακολούθησε αίτηση για ένταξη στη Β΄ κατηγορία το οποίο επίσης απερρίφθη. Η αντίδραση των Τουρκοκυπρίων ήταν άμεση. Στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας συμμετείχε ανελλιπώς από το 1934 η "Τούρκικη Λέσχη" Λευκωσίας (η οποία ήταν και ιδρυτικό μέλος της ΚΟΠ). Τα δύο σωματεία ενοποιήθηκαν τον Οκτώβριο του 1949 ώστε να δημιουργηθεί μια ισχυρη τουρκοκυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα. Το νέο σωματείο εντάχθηκε στην Α΄ κατηγορία ως η συνέχεια της Τούρκικης Λέσχης με την ονομασία "Τουρκική Αθλητική Ένωση Τσετίν Καγιά" (Τσετίν Καγιά). "Τσετίν Καγιά" μεταφράζεται στα ελληνικά ως "σκληρή πέτρα".
Δεύτερη διάσπαση
Σημαντική περίοδος στην ιστορία του κυπριακού ποδοσφαίρου αποτελεί η διάσπαση του 1948, η σημαντικότερη διάσπαση του κυπριακού ποδοσφαίρου. Το 1948, στην Ελλάδα υπήρχαν πολιτικές αναταραχές λόγω της διαμάχης μεταξύ δεξιών και αριστερών στον ελληνικό εμφύλιο. Η κατάσταση στην Ελλάδα μεταφέρθηκε και στην Κύπρο και διείσδυσε τόσο στην πολιτική ζωή του τόπου, όσο και στον αθλητισμό. Οι περισσότεροι αθλητικοί παράγοντες ασχολούνταν και με την πολιτική.
Στην Αμμόχωστο, ο ΓΣΕ (Γυμναστικός Σύλλογος Ευαγόρας) και η Ανόρθωση ήταν οι μόνοι σύλλογοι που ασχολούνταν με τον αθλητισμό. Μέσα στις τάξεις του ο ΓΣΕ είχε προοδευτικούς (αριστερούς) αθλητές στίβου που ήταν οι κορυφαίοι στην Κύπρο, ενώ στην Ανόρθωση έπαιζαν και ποδοσφαιριστές με προοδευτικές (αριστερές) αντιλήψεις. Ωστόσο, μέσα στο πνεύμα της εποχής εκείνης, τόσο ο ΓΣΕ όσο και η Ανόρθωση, άρχισαν να επιβάλλουν περιορισμούς διαφόρων μορφών. Επειδή τα άτομα με προοδευτικές αντιλήψεις στις τάξεις της Ανόρθωσης άρχισαν να αυξάνονται, τα μέλη της Ανόρθωσης που ήθελαν να επικρατεί το εθνικόφρονο κλίμα στο σωματείο, αποφάσισαν να θέσουν περιορισμούς στην εισδοχή μελών και συγκεκριμένα περιόρισαν τα άτομα με προοδευτικές αντιλήψεις. Επίσης, ποδοσφαιριστές που θεωρούνταν άτομα με προοδευτικές αντιλήψεις, δεν προωθούνταν. Από τις αρχές του 1947 μια μερίδα προοδευτικών ανθρώπων της Αμμοχώστου που βρίσκονταν εντός και εκτός του ΓΣΕ και της Ανόρθωσης, θεωρούσαν ότι υπήρχε χώρος για τη δημιουργία και δεύτερου σωματείου στην πόλη. Μπροστά στους περιορισμούς που επιβάλλονταν, οραματίσθηκαν ένα σωματείο το οποίο θα ήταν μακρυά από την πολιτική και θα "αγκάλιαζε" όλα τα λαϊκά στρώματα της Αμμοχώστου, με στόχο την εξάπλωση του αθλητισμού. Έτσι, στις 7 Μαρτίου 1948 ιδρύεται το πρώτο προοδευτικό σωματείο, η Νέα Σαλαμίνα. Παρόμοια ατμόσφαιρα έναντι των προοδευτικών αθλητών επικρατούσε και σε άλλες πόλεις της Κύπρου. Στη Λάρνακα ιδρύεται στις 10 Απριλίου η Αλκή.
Πριν από τους παγκύπριους αγώνες στίβου το Μάιο του 1948, ο ΣΕΓΑΣ, Σύνδεσμος Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων, ζήτησε από όλους τους Γυμναστικούς Συλλόγους της Κύπρου, τα μέλη και τους αθλητές τους, να υπογράψουν δημόσια διακήρυξη όπου θα εκφράζουν την υποστήριξη τους προς τη Δεξιά παράταξη στον ελληνικό εμφύλιο, θα δήλωναν «εθνικοφρόνων φρονημάτων» και θα καταδίκαζαν τη δράση της Αριστεράς. Οι Γυμναστικοί Σύλλογοι και οι δεξιοί αθλητές υπέγραψαν τις δηλώσεις αυτές. Ο μόνος σύλλογος που αρνήθηκε να υπογράψει τη δήλωση αυτή ήταν ο Γυμναστικός Σύλλογος "Κινύρας" Πάφου και για αυτό τον απέκλεισαν από τους αγώνες. Οι προοδευτικοί αθλητές ήταν αντίθετοι με τη δήλωση που έκαναν οι σύλλογοι τους, αρνήθηκαν να υπογράψουν τις δηλώσεις και να αποκηρύξουν τα ιδεολογικά τους πιστεύω, με τους πρώτους που αντέδρασαν να είναι οι πρωταθλητές του ΓΣΕ, Αντώνη Τότση και Νική Γεωργίου. Επιπρόσθετα, οι προοδευτικοί αθλητές αποφάσισαν να στηρίξουν το Γυμναστικό Σύλλογο "Κινύρα" Πάφου, αν τελικά δεν του επέτρεπαν να λάβει μέρος στους Παγκύπριους Αγώνες. Οι προοδευτικοί αθλητές του ΓΣΕ, που είχαν σίγουρες τις πρώτες θέσεις, τις θυσίασαν για να συμπαρασταθούν στον Κινύρα. Ο ΓΣΕ είχε μια πολύ δυνατή ομάδα και ήταν σίγουρος για την πρώτη θέση στους αγώνες. Μετά, όμως από την εξέλιξη αυτή τερμάτισε τρίτος. Ο ΓΣΕ, δρώντας εκδικητικά για το γεγονός ότι οι αθλητές της Νέας Σαλαμίνας δεν έλαβαν μέρος στους Παγκύπριους Αγώνες, έστειλε επιστολή στο σωματείο που το πληροφορούσε ότι απαγορευόταν η είσοδος του στο στάδιο ΓΣΕ, επιστολή υπογεγραμμένη από τον πρόεδρο του ΓΣΕ. Αντίστοιχα, Γυμναστικός Σύλλογος Ζήνωνας (ΓΣΖ) σε γενική συνέλευση, απαγόρευσε από την Αλκή να χρησιμοποιεί το στάδιο της Λάρνακας. Αντίστοιχη πρόταση για αποκλεισμό Τούρκων και καθολικών απορρίφθηκε. Στη Λευκωσία είχε ιδρυθεί μέσα στο Μάϊο ο Ορφέας.
Επιπρόσθετα, τον ίδιο μήνα, ο ΑΠΟΕΛ απέστειλε τηλεγράφημα στο ΣΕΓΑΣ, «εγκάρδιο αδελφικό χαιρετισμό σε ολόκληρη την ελληνική αθλούμενη νεολαία» κι ευχόταν, «όπως τερματισθεί η εθνοκτόνος ανταρσία» στην Ελλάδα. Η διοίκηση του σωματείου κάλεσε όλους τους αθλητές και ποδοσφαιριστές του σωματείου να προσυπογράψουν σχετική δήλωση, με την οποία θα συνηγορούσαν με το περιεχόμενο του τηλεγραφήματος. Οι αριστεροί παράγοντες και αθλητές του ΑΠOEΛ θεώρησαν το χαρακτηρισμό «εθνοκτόνος ανταρσία», πρόκληση και κομματική τοποθέτηση του σωματείου τους. Οι ποδοσφαιριστές Κώστας Λυμπουρής, Αγησίλαος Τσιαλής, Γωγάκης Καραγιάννης, Τάκης Σκαλιώτης, Ανδρέας Καριόλου κ.α. διαχώρισαν τη θέση τους και αρνήθηκαν να υπογράψουν τις δηλώσεις. Από εκεί και πέρα, ανέλαβε δράση ο Τύπος, ο οποίος με συνεχή ρεπορτάζ και σχόλιά του, έριχνε λάδι στη φωτιά, πυροδοτώντας την τελική έκρηξη. Ακολούθησε η επ΄ αόριστον τιμωρία πέντε αθλητών του AΠOEΛ από το σωματείο τους. Έτσι, οι ποδοσφαιριστές αυτοί αποσκίρτησαν από τον AΠOEΛ και μαζί με αρκετούς άλλους ίδρυσαν στις 4 Ιουνίου 1948 νέο σωματείο στη Λευκωσία, τον Αθλητικό Σύλλογο Ομόνοια Λευκωσίας. Ακολούθως ιδρύθηκε και ο Α.Σ. Κερύνειας.
Ο εκδιωγμός των προοδευτικών αθλητών και ποδοσφαιριστών ήταν γεγονός. Τα προοδευτικά σωματεία προχώρησαν προς την ίδρυση μιας νέας ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, της Κυπριακής Ερασιτεχνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (ΚΕΠΟ), το Δεκέμβριο του 1948 .Στις 12 Δεκεμβρίου 1948 σε σύσκεψη που γίνεται στη Λάρνακα στο οίκημα της Αλκής, εγκρίνεται το καταστατικό της νέας ομοσπονδίας και γίνονται εκλογές γι' ανάδειξη του πρώτου διοικητικού της συμβουλίου. Η νέα ομοσπονδία, που διοργάνωνε πρωταθλήματα και κύπελλα, έγινε αφορμή για να τρέξουν στα γήπεδα χιλιάδες νέοι φίλαθλοι. Οι αγώνες του πρωταθλήματος της ΚΕΠΟ προσέλκυαν πολύ περισσότερους φιλάθλους από αυτούς της ΚΟΠ. Στην ΚΕΠΟ συμμετείχαν έξι ομάδες: η Νέα Σαλαμίνα στην Αμμόχωστο, η Ομόνοια και ο Ορφέας στη Λευκωσία, η Αλκή στη Λάρνακα, ο ΑΜΟΛ στη Λεμεσό (που το 1951 μετονομάστηκε σε Ανταίο) και ο Νέος Αστέρας στη Μόρφου (σήμερα ονομάζεται ΑΕΜ Μόρφου).
Στην ΚΟΠ παρέμειναν τα σωματεία τα οποία ιδεολογικά άνηκαν στη Δεξιά παράταξη (όπως επίσης και η Τούρκικη Λέσχη Λευκωσίας και η αρμενική ΑΫΜΑ) και στην ΚΕΠΟ τα σωματεία που ιδεολογικά άνηκαν στην Αριστερά. Η ΚΟΠ, μετά την οριστική διάσπαση και τη δημιουργία της ΚΕΠΟ, έσπευσε να υποβάλει αίτημα για ένταξη στη Διεθνή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (FIFA), στην οποία εντάχθηκε ως πλήρες μέλος και ως εκ τούτου αποτέλεσε την επίσημη και διεθνώς αναγνωρισμένη Ποδοσφαιρική Αρχή της Κύπρου.
Ενοποίηση κυπριακού ποδοσφαίρου
Τα σωματεία μέλη της ΚΕΠΟ ήταν υπέρ της ενοποίησης. Δύο ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες και η διεξαγωγή δύο πρωταθλημάτων σε μια μικρή χώρα, όπως η Κύπρος, ήταν κάτι το πρωτοφανές. Δημιουργούνταν προβλήματα οικονομικά και γηπεδικά. Ο διαχωρισμός αποτελούσε τροχοπέδη στις προοπτικές για πρόοδο και ανάπτυξη του κυπριακού ποδοσφαίρου. Επιπρόσθετα, θεωρούσαν ότι το πνεύμα του αθλητισμού σημαίνει συναδέλφωση και φιλία και όχι διαχωρισμός και διακρίσεις. Οι βάσεις για την ενοποίηση του Κυπριακού Ποδοσφαίρου άρχισαν να μπαίνουν με την πρώτη έκδοση της αθλητικής εφημερίδας "ΑΘΛΗΤΙΚΗ", η οποία άρχισε σταυροφορία υπέρ της ενοποίησης, το Δεκέμβριο του 1952. Μέσω της ίδιας εφημερίδας ακούστηκαν για πρώτη φορά φωνές για ενοποίηση, πέρα από το χώρο της ΚΟΠ (ξένοι προπονητές ομάδων ΚΟΠ). Η ΚΟΠ καταδίκασε τις δηλώσεις των προπονητών των δικών της σωματείων γιατί, σύμφωνα με αυτήν, "ήταν αντίθετες με το πνεύμα της Ομοσπονδίας". Οι παράγοντες της ΚΟΠ αρχικά κράτησαν εχθρική στάση και καταδίκαζαν όσους ενεργούσαν υπέρ της ενοποίησης. Το καλοκαίρι του 1953, όλοι σχεδόν οι κορυφαίοι αθλητικοί παράγοντες της εποχής τάσσονταν υπέρ της ενοποίησης του κυπριακού ποδοσφαίρου. Τον Αύγουστο του 1953 η Νέα Σαλαμίνα, η Ομόνοια, η Αλκή και ο Ανταίος υπέβαλλαν κοινή αίτηση στην ΚΟΠ για εγγραφή στη δύναμη της ως σωματεία Α΄ κατηγορίας. Τον επόμενο μήνα, στις 19 Σεπτεμβρίου 1953, η ΚΟΠ έκανε δεκτή την αίτηση της Νέας Σαλαμίνας, της Ομόνοιας και του Ανταίου για ένταξη τους στην ΚΟΠ. Η ενοποίηση του ποδοσφαίρου ήταν γεγονός. Η πολεμική όμως της ΚΟΠ προς τα σωματεία αυτά συνεχίστηκε. Απέρριψε την αίτηση της Αλκής, του Ορφέα και του Νέου Αστέρα Μόρφου (τα δύο πρώτα εντάχθηκαν ένα χρόνο αργότερα). Επιπρόσθετα, επικαλούμενοι κάποιο καταστατικό σημείο, υποστήριξαν ότι μια ομάδα έπρεπε να συμμετάσχει στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας και οι άλλες δύο στην Β΄ κατηγορία. Οι ομάδες της ΚΕΠΟ για να επιτευχθεί η ενοποίηση, αποδέχτηκαν το γεγονός αυτό. Αποφασίσθηκε σε ειδική συνεδρία της ΚΕΠΟ, όπως στην Α΄ κατηγορία ενταχθεί η Ομόνοια και στη Β΄ κατηγορία η Νέα Σαλαμίνα και ο Ανταίος. Η ΚΕΠΟ αυτοδιαλύθηκε. Η ενοποίηση του κυπριακού ποδοσφαίρου έγινε δεκτή από το φίλαθλο κόσμο και το ενδιαφέρον αναθερμάνθηκε και αυξήθηκε κατακόρυφα. Τα γήπεδα ήταν ασφυκτικά γεμάτα.
Τρίτη διάσπαση
Τον Οκτώβριο του 1955 και ενώ ο αγώνας της ΕΟΚΑ βρισκόταν σε εξέλιξη η ΚΟΠ αποφάσισε την προσωρινή αναστολή της συμμετοχής των τουρκοκυπριακών ομάδων στα πρωταθλήματα της, ώστε να αποτραπεί ο κίνδυνος πρόκλησης επεισοδίων στα στάδια μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, καθώς οι σχέσεις των δύο κοινοτήτων ήταν τεταμένες. Αν και η απόφαση της ΚΟΠ ήταν προσωρινή, οι Τουρκοκύπριοι προχώρησαν στη σύσταση δικής τους ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας και τη διοργάνωση πρωταθλημάτων με τη συμμετοχή τουρκοκυπριακών ομάδων από όλη την Κύπρο.
Διοργανώσεις
Η ΚΟΠ είναι υπεύθυνη για τη διοργάνωση των Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου, Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου, Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου, Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών), Ασπίδα ΚΟΠ, καθώς και των γυναικείων πρωταθλημάτων και των πρωταθλημάτων Σάλας. Είναι επίσης  υπεύθυνη για την διοργάνωση των πρωταθλημάτων Νέων και Παίδων (κάτω των 21, κάτω των 17, κάτω των 15 και κάτω των 13).
Σωματεία
Μέλη της ΚΟΠ είναι τα σωματεία τα οποία συμμετέχουν στις διοργανώσεις της. Ειδικότερα για το ποδόσφαιρο αντρών, κάθε χρόνο διαγράφονται από μέλη της οι ομάδες που διαβαθμίζονται από τη Γ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου και εντάσσονται ως μέλη της τα σωματεία που προβιβάζονται από την Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ.
Α΄ κατηγορία 2016-17:
Β΄ κατηγορία 2016-17:
Γ΄ κατηγορία 2016-17:
Διοικητικό Συμβούλιο
Το Δ.Σ. αποτελείται από όλα τα μέλη των Σωματείων Α΄ Κατηγορίας, τρία μέλη εκλεγόμενα από τα Σωματεία Β΄ Κατηγορίας, ένα μέλος εκλεγόμενο από τα Σωματεία Γ΄ Κατηγορίας, ένα μέλος εκλεγόμενο από τα Σωματεία Δ΄ Κατηγορίας, τον Πρόεδρο της Ομοσπονδίας ο οποίος εκλέγεται από την Ετήσια Γενική Συνέλευση, ένα μέλος το οποίο ορίζεται από τον Σύνδεσμο Διαιτητών Κύπρου, ένα μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΦΙΦΑ ή της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΟΥΕΦΑ.
Ιστορικές διοργανώσεις
Η Κ.Ο.Π ανέλαβε τις παρακάτω διοργανώσεις:
Πρόεδροι της ΚΟΠ
Το 1935 ανέλαβε καθήκοντα ο πρώτος πρόεδρος της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, Δημήτρης Αντωνιάδης.
Λογότυπο
Το λογότυπο της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου έχει αλλάξει με το πέρασμα του χρόνου. Το 2020 γνωστοποιήθηκε ένα νέο λογότυπο, το οποίο παρουσιάστηκε επίσημα στο Άμστερνταμ, με διακριτικά στοιχεία όπως η γεωγραφική απεικόνιση της χώρας και η συντομογραφία του φορέα σε δύο γλώσσες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές Ομοσπονδίες Κύπρου Ποδοσφαιρο Κατηγορία:Ομοσπονδίες μέλη της ΟΥΕΦΑ
Βίκτωρ Κλωναρίδης
Ο Βίκτωρ Κλωναρίδης (Σεραίν Βελγίου, 28 Ιουλίου 1992) είναι Ελληνοβέλγος (έχει Έλληνα πατέρα και Βελγίδα μητέρα) ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται για λογαριασμό του Ατρόμητου, ως μεσοεπιθετικός.
ΑΕΚ (2010-2012)
Ξεκίνησε από τα τμήματα υποδομής της ΑΕΚ και σύντομα προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα του συλλόγου. Στις 21 Σεπτεμβρίου 2011 σκόραρε το πρώτο του γκολ με την ΑΕΚ στην εκτός έδρας νίκη εναντίον της Ξάνθης, ενώ έδωσε και την ασίστ στον Εϊντούρ Γκούντγιονσεν για το τελικό 3-4. Τον Δεκέμβριο του 2011, ο Κλωναρίδης σκόραρε το πρώτο ευρωπαϊκό του γκολ και το τρίτο συνολικά, στην εκτός έδρας νίκη εναντίον της Στουρμ Γκρατς (3-1) για το Europa League. Το τρίτο του τέρμα για την ΑΕΚ σημειώθηκε στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό και το τέταρτο με καταπληκτική κεφαλιά στην ισοπαλία με 2-2 εναντίον της Κέρκυρας, ενώ στις 7 Μαΐου 2012 σκόραρε ένα υπέροχο γκολ απέναντι στον Παναθηναϊκό για το πρωτάθλημα.
Οι εντυπωσιακές επιδόσεις του Κλωναρίδη στην ΑΕΚ, προσέλκυσαν πολλές ομάδες στην Ευρώπη, με τη γαλλική Λιλ να δείχνει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τον ταλαντούχο μεσοεπιθετικό.
Λιλ
Στις 2 Ιουλίου 2012 ο Κλωναρίδης υπέγραψε στη Λιλ, έναντι του ποσού των 800 χιλιάδων ευρώ. Τον Ιανουάριο του 2013 δόθηκε δανεικός στη βελγική Μουσκρόν, όπου συμπλήρωσε 7 συμμετοχές και 2 τέρματα στο πρωτάθλημα.
Παναθηναϊκός (2013-2016)
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2013 ο Κλωναρίδης υπέγραψε στον Παναθηναϊκό ως ελεύθερος, για τέσσερα χρόνια. Στις 25 Σεπτεμβρίου 2013 έκανε το ντεμπούτο του ενάντια στον Εργοτέλη την πρώτη του χρονιά με τον Παναθηναϊκό κατέκτησε και τον πρώτο τίτλο με τη νέα του ομάδα, όταν στις 26 Απριλίου 2014 οι "πράσινοι" επικράτησαν με 4-1 του ΠΑΟΚ στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας (2013-14) στο ΟΑΚΑ.
Στις αρχές της περιόδου 2015-16 αντιμετώπισε προβλήματα κακώσεων, αναγκάζοντάς τον να κάνει ατομικές προπονήσεις. Στις 28 Οκτωβρίου 2015, σκόραρε το πρώτο του γκολ για τη σεζόν, στο Κύπελλο Ελλάδας απέναντι στον Λεβαδειακό. Στις 3 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους σκόραρε για δεύτερη φορά, εναντίον της Παναχαϊκής, στο Παμπελοποννησιακό Στάδιο, πάλι για το Κύπελλο. Στις 23 Μαΐου 2016 σκόραρε ξανά, εναντίον της πρώην του ομάδας της ΑΕΚ, φτάνοντας επίσης τις 100 εμφανίσεις με τη φανέλα του Παναθηναϊκού.
Παναθηναϊκός (2017)
Στις 30 Ιανουαρίου 2017 επέστρεψε στον Παναθηναϊκό, έπειτα από μόλις έξι μήνες απουσίας, με τη μορφή δανεισμού εξάμηνης διάρκειας. Στο δεύτερο πέρασμά του από τον σύλλογο πραγματοποίησε 16 συμμετοχές πρωταθλήματος ενώ σημείωσε και 4 τέρματα.
ΑΕΚ (2017-2020)
Το καλοκαίρι του 2017 συμφώνησε με την ΑΕΚ, έναντι 200 χιλιάδων ευρώ, επιστρέφοντας στην ομάδα όπου ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα έπειτα από πέντε χρόνια απουσίας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιλ ΟΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚ Λανς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Σοχός
Ο Σοχός είναι ορεινή κωμόπολη του Νομού Θεσσαλονίκης και αποτελεί Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Λαγκαδά (από το 2010).
Ο Σοχός σήμερα
Ο Σοχός είναι ένα χωριό του Νομού Θεσσαλονίκης και αποτελεί Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Λαγκαδά (από το 2010). Βρίσκεται βόρεια της λίμνης Βόλβη. Είναι χτισμένος αμφιθεατρικά στους πρόποδες του πρώτου υψώματος της οροσειράς Βερτίσκου, σε υψόμετρο 675 μέτρων. Απέχει 52 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2021, είναι 1979 κάτοικοι. Είναι κατά τα 4/5 γηγενείς και κατά το 1/5 πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, που ήρθαν μετά τη μικρασιατική καταστροφή το 1922 και με την ανταλλαγή το 1924. Ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και το μικρεμπόριο.
Ο Σοχός ήταν αυτόνομος δήμος από το 1948 έως το 1998. Το 1999, με την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστριας, διευρύνθηκε με την ένταξη στον δήμο των πρώην γειτονικών κοινοτήτων Ασκού και Κρυονερίου και Αυγής. Το 2010 καταργήθηκε ο διευρυμένος Δήμος Σοχού και με την εφαρμογή του νέου προγράμματος Καλλικράτης εντάχθηκε, όπως και τα γειτονικά χωριά, στον νέο διευρυμένο Δήμο Λαγκαδά.
Δήμος: 1914-1917
Κοινότητα: 1917-1947
Δήμος: 1947-1999
Δήμος (διευρυμένος πρόγραμμα συνένωσης «Καποδίστριας»): 1999-2010
Δημοτικό Διαμέρισμα Δήμου Λαγκαδά (πρόγραμμα συνένωσης «Καλλικράτης»): 2010
Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’70 το χωριό διατηρούσε τον παραδοσιακό του χαρακτήρα: οικίες μακεδονίτικης αρχιτεκτονικής, λιθόστρωτους δρόμους, βρύσες σε κάθε γειτονιά κλπ. Δυστυχώς, μετά τον σεισμό του 1978, αυτή η ενδιαφέρουσα και γραφική φυσιογνωμία χάθηκε και μόνο 3-4 οικίες και ευτυχώς ο ναός του Αγίου Γεωργίου με το εντυπωσιακό καμπαναριό του έχουν μείνει, για να μας θυμίζουν την παραδοσιακή του εικόνα.
Ο επισκέπτης μπορεί να ανακαλύψει τις ομορφιές του δάσους κάνοντας ποδήλατο, ιππασία και πεζοπορία. Η πλούσια τοπική παράδοση που υπάρχει στην περιοχή αναδεικνύεται μέσα από την αναβίωση των κορυφαίων εθίμων: του παραδοσιακού καρναβαλιού των κουδουνοφόρων (Μέριου), την περίοδο του Τριωδίου και του λαϊκού πανηγυριού των 12 Αποστόλων, το τριήμερο 28-29- 30 Ιουνίου.
Κάστρο Σαιν-Πιερ
Το Κάστρο Σαιν-Πιερ (Ιταλικά: Castello di Saint-Pierre, γαλλικά: Château de Saint-Pierre) είναι κάστρο χτισμένο στα τέλη του 12ου αιώνα και το οποίο βρίσκεται στο Σαιν-Πιέρ στην Κοιλάδα της Αόστα της Ιταλίας.
Σοχός
Μοναστήρια της περιοχής Σοχού
Στον Σοχό, στην πλαγιά του βουνού, σ’ ένα κατάφυτο περιβάλλον βρίσκεται κτισμένη η ιερά Μονή Παναγίας Θεοσκεπάστου Σοχού. Γυναικείο μοναστήρι, μετόχι της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου Αγίου Όρους, το οποίο κτίσθηκε το έτος 1993, σε αγιορείτικο μοναστηριακό ρυθμό. Πανηγυρίζει κάθε χρόνο στις 8 Σεπτεμβρίου. Τότε εξέρχεται από το Άγιο Όρος η Θαυματουργή Εικόνα της Παναγίας της Γοργοϋπηκόου, η οποία φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Δοχειαρίου Αγίου Όρους και επισκέπτεται τον Σοχό. Πλήθος προσκυνητών και πιστών, από όλα τα μέρη της Ελλάδας έρχονται για να προσκυνήσουν τη Θαυματουργή Εικόνα.
Κάστρο Σαιν-Πιερ
Παλαιότερη Ιστορία
Οι πρώτες καταγραφές αναφορικά με την ύπαρξη του κάστρου χρονολογούνται στα τέλη του 12ου αιώνα και θεωρείται ότι εκείνη την εποχή ήταν που ανεγέρθηκε για πρώτη φορά. Κατά πολύ μικρότερο του σημερινού του μεγέθους, το αρχικό κάστρο αποτελείτο μονάχα από βασικού επιπέδου οχυρώσεις, καθώς και δύο πύργους. Με το πέρας των αιώνων, το κάστρο είδε να διαδέχονται μεταξύ τους αριθμός ιδιοκτητών συμπεριλαμβανομένων μελών του Οίκου της Σαβοΐας. Μια τοπική οικογένεια ευγενών (ο Οίκος των Ρόνκας) αγόρασε το κάστρο κατά τον 17ο αιώνα και ήταν εκείνη η οικογένεια που επέκτεινε το κάστρο σε μια μεγάλη οχυρωμένη κατοικία.
Σοχός
Μοναστήρια της περιοχής Σοχού
Ακόμη στον Σοχό βρίσκεται και η Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, η οποία κτίσθηκε το 1990 σε Βυζαντινό Ρυθμό και πανηγυρίζει κάθε χρόνο στις 6 Αυγούστου.
Κάστρο Σαιν-Πιερ
Νεότερη Ιστορία
Στην πορεία, το κάστρο παρέμεινε σε αχρηστία μέχρις ότου αγοραστεί από τον βαρώνο Εμανουέλε Μπολλάτι στη διάρκεια της δεκαετίας του 1870. Ο τελευταίος, ανακαίνισε το κάστρο και εκσυγχρόνησε αρκετά τμήματά του. Παρέμεινε στην κατοχή της οικογένειας έως τον 20ό αιώνα, όταν και παραχωρήθηκε στον Δήμο του Σαιν-Πιέρ και μετατράπηκε στο Περιφερειακό Μουσείο Φυσικών Επιστημών (Ιταλικά: Museo Regionale di Scienze Naturali, γαλλικά Musée régional des sciences naturelles).
Σοχός
Η προέλευση του ονόματος "Σοχός"
Για την προέλευση του ονόματος του Σοχού υπάρχουν μόνον εικασίες και θεωρίες: Μία εκδοχή υποστηρίζει, ότι υπήρχε στην περιοχή αυτή από παλαιά Ιερό του «Σώκου Ερμή» του Θεού των εμπόρων, των κοπαδιών και των μεταφορέων, έτσι ονόμασαν το πόλισμα αυτό «Σωχός ή Σώκος» από τον Θεό του «Σώκο ή Σωχό» πατέρα των Κουριτών.
Κάστρο Σαιν-Πιερ
Νεότερη Ιστορία
Το 1824, ο Άγγλος περιηγητής Τζέιμς Ντάφιλντ Χάρντινγκ έφτιαξε σχέδια που απεικονίζουν το κάστρο αυτό.
Σοχός
Η προέλευση του ονόματος "Σοχός"
Μια άλλη εκδοχή είναι, ότι προέρχεται από τη συνένωση των ονομάτων των συνοικισμών "Όσσας" και "Χους": Στην περιοχή της αρχαίας Βισαλτίας, όπου βρίσκεται σήμερα ο Σοχός, υπήρχαν κάποιοι συνοικισμοί των οποίων τα ερείπια σώζονται μέχρι σήμερα. Μεταξύ των οικισμών αυτών ήταν η Όσσα και ο Χους, στον οποίο κατασκευάζονταν πολλά αγγεία από πηλό. Σώζονται δε τέτοιοι κλίβανοι σε περιοχή που απέχει 4,5 χιλιόμετρα από την κωμόπολη. Οι κάτοικοι αυτών των συνοικισμών, δηλαδή Όσσας και Χους, που απέμειναν μετά από διάφορες καταστροφές, εγκαταστάθηκαν στο μέρος όπου σήμερα βρίσκεται ο Σοχός. Έτσι, η συνένωση των ονομάτων (Όσσα και Χους) έδωσε το όνομα Σοχός.
Κάστρο Σαιν-Πιερ
Νεότερη Ιστορία
Στους πρόποδες του κάστρου, στέκεται χτισμένος από λευκό γυψομάρμαρο, ο ενοριακός ναός του Σαιν-Πιέρ, ο οποίος ανεγέρθηκε το 1872.
Σοχός
Η προέλευση του ονόματος "Σοχός"
Μία τρίτη εκδοχή για την ονομασία του είναι πως προέρχεται από το σλαβικό "σουχό" (сухо) που σημαίνει ξηρός τόπος, κάτι όμως που διαψεύδεται από την εμφανώς πληθωρική χλωρίδα της περιοχής.
Κάστρο Σαιν-Πιερ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα στην Ιταλία
Σοχός
Ιστορικές αναφορές για τον Σοχό και την περιοχή του
Η απουσία εκτεταμένων αρχαιολογικών ερευνών, πλην αυτής των αρχαιολόγων Αντων. Κεραμόπουλου και Ν. Κοτζιά κατά τη δεκαετία του 1930 και κάποιων τυχαίων ευρημάτων, νομισμάτων και αγαλμάτων τα οποία βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, κάνουν δύσκολο το έργο προσέγγισης του τόπου, αρχαιολογικά και ιστορικά. Δυστυχώς πολλές αρχαιολογικές θέσεις της περιοχής εξ αιτίας των λαθρανασκαφών απογυμνώνονται από πολύτιμα ευρήματα. Το ότι εντοπίζονται διάσπαρτα αρχαιολογικά ευρήματα σε πολλές τοποθεσίες, όπως και τάφοι, μαρτυρεί την ύπαρξη πολλών οικισμών στην ευρύτερη περιοχή του σημερινού Σοχού.
Είναι ωστόσο τεκμηριωμένο ότι η ζωή στην περιοχή του Σωχού ιστορικά ξεκινά από την εποχή του Χαλκού και του Σιδήρου. Αυτό φαίνεται από το ότι δυτικά του Σοχού και νότια του οικισμού της Αυγής (1923) βρίσκεται τύμβος γνωστός ως «τούμπα Ούρδα». Είναι τα αρχαιότερα ευρήματα τα οποία αναφέρει σε επίσκεψη το 1938-39 ο αρχαιολόγος Ν. Κοντζιάς, όπου προσδιόρισε ανασκάπτοντας εν μέρει τρεις προϊστορικές περιόδους. Η νεότερη ανήκει στην πρώιμη εποχή του Σιδήρου (1100-700 π.Χ.) και η αρχαιότερη στη μέση εποχή του Χαλκού (2000-1500 π.Χ.). Προσδιόρισε επίσης και ύπαρξη μυκηναϊκής κεραμικής. Αν πάρουμε με τη σειρά την Κλασική, την Ελληνιστική, τη Ρωμαϊκή και τη Βυζαντινή εποχή, θα δούμε ότι ο Σοχός και η περιοχή που υπαγόταν σε αυτόν έχει να δώσει πολλά αρχαιολογικά ευρήματα.
Στο παρεκκλήσι της Αγίας Κυριακής, δυτικά του χωριού, υπάρχουν σκόρπιοι μαρμάρινοι κίονες. Πρόκειται πιθανόν για Παλαιοχριστιανική Βασιλική η οποία ίσως κτίστηκε στα ερείπια αρχαίου ναού. Επίσης στην κορυφή του Αγίου Χριστοφόρου ανιχνεύτηκαν υπολείμματα τείχους, ίσως της ακροπόλεως του Σοχού. Εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε και τις λεγόμενες «στοές Χ΄΄Χαρίσκου» (χάντουκ), που προφανώς ήταν στοές εξόρυξης μεταλλεύματος (έτσι εξηγούνται τα τοπωνύμια Σκουριά, Κάμινιτσα, Χαλύβα κ.λ.π.) Στην περιοχή Σοχού έχουν βρεθεί πολλά αρχαία νομίσματα, όλων των ιστορικών περιόδων.
Η περιοχή του Σοχού τοποθετείται από τους ιστορικούς στην επαρχία Βισαλτία. Κατά τον Μαργαρίτη Δήμιτσα, αυτή εκτείνεται από τον Βερτίσκο μέχρι του Στρυμώνος και της Κερκινίτιδος λίμνης. '«…Περιελάμβανε τό πάλαι τήν... περιοχήν τῆς Νιγρίτας καί τοῦ Σωχού... Στο νοτιοανατολικό μέρος της Βισαλτίας λέγεται ότι υπήρχε τόπος που καλούνταν Συκίνη και κατά τον Αριστοτέλη οι λαγοί της περιοχής που εκτείνεται βορείως της λίμνης Βόλβης, είχαν δύο ύπατα. Η επαρχία αυτή αν και είχε μικρή έκταση, περιείχε πολλά πολίσματα τα οποία κατά καιρούς μνημονεύουν οι αρχαίοι, τα οποία είναι «Η Όσσα, η Άργιλος, το Κερδύλιον, η Βισαλτία, αι Καλλίτεραι, η Ορέσκια, η Ευπορία, η Βέργα....Ἡ μέν Ὄσσα πιθανῶς ἔκειτο ἐν τῷ νοτιοδυτικῷ μέρει της Βισαλτίας, ἔνθα νῦν κεῖται τό χωρίον Σοχόν καί ἐρείπια παρατηροῦνται». Η εκδοχή αυτή είναι επικρατέστερη και σε αυτή συγκλίνουν οι απόψεις των περισσοτέρων ερευνητών.
Η εγκατάσταση των Τούρκων στον Σοχό (1383-1924)
Από του έτους 1383 η περιοχή του Σοχού καταλαμβάνεται από τους Οθωμανούς και προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα. Ως κεφαλοχώρι ο Σοχός προσήλκυσε πολλούς μουσουλμάνους, οι οποίοι εγκατασταθήκαν καταλαμβάνοντας ένα σημαντικό τμήμα του οικισμού εκτοπίζοντας τους γηγενείς. Έκτοτε η κωμόπολη διαιρείται σε ελληνικούς και τούρκικους μαχαλάδες.
Από τις πληροφορίες που έχουν διασωθεί, γνωρίζουμε ότι οι τουρκομαχαλάδες του Σοχού ήταν οι εξής:
α) Τζαμί Μαχαλά (Περιοχή Άγιος Δημήτριος) όπου εκεί βρισκόταν το τζαμί και τα νεκροταφεία τους. β) Τσαούς Μαχαλά (περιοχή νότια του σημερινού Δημαρχείου, όπου είχαν τα περβόλια και τους μπαχτσέδες τους. Στους δύο αυτούς μαχαλάδες κατοικούσαν οι περισσότεροι Τούρκοι.
γ) Άγκου Μαχαλά (περιοχή Μαράση, απέναντι και κάτω της Παλαιάς Φωλιάς (παιδικός σταθμός) όπου υπήρχε και η λεγόμενη Άγκου βρύση. Επίσης και διάσπαρτα μέσα στο χωριό, μαζί με τις ελληνικές ζούσαν και τούρκικες οικογένειες. Θα πρέπει να πούμε ότι η σημερινή κάτω αγορά του Σοχού ήταν η τουρκική αγορά (τούρκικο παζάρι), η πάνω αγορά κοντά στον Αγ. Γεώργιο ήταν κυρίως η ελληνική αγορά, ήταν ελληνικός μαχαλάς όπου βρισκόταν 2-3 τούρκικα σπίτια.
Αναλογία Χριστιανών και Μουσουλμάνων στον Σοχό στα τέλη του 19ου αιώνα
Την αναλογία Ελλήνων και Τούρκων στον Σοχό δεν τη γνωρίζουμε ακριβώς. Από κάποια χρονική περίοδο όμως και μετά βλέπουμε ότι οι γηγενείς πληθυσμιακά υπερτερούσαν των Τούρκων. Γραπτές μαρτυρίες στα τέλη του 19ου αιώνα αναφέρουν:
α) Ο ταγματάρχης του μηχανικού Νικόλαος Σχινάς, στις οδοιπορικές του σημειώσεις Μακεδονίας, που εκδόθηκαν στην Αθήνα το 1886, αναφερόμενος στον Σοχό, γράφει: «Είχε περίπου διακόσιες οικογένειες χριστιανικές, εκκλησία, αρρεναγωγείο, μικρή αγορά, τρία χάνια, υφαντήρια τρίχινων σάκκων και βρύσες».
β) Από τα Ληξιαρχικά Βιβλία της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου Σοχού, τόμοι Α΄ και Β΄ που συνέταξε τον Αύγουστο του 1889 ο εφημέριος π.Νέστορας Δ. Βήτας, καταγόμενος από την Μπάλτζια και ήδη Μελισσοχώρι Θεσσαλονίκης, όπου και κατέγραψε όλους τους Χριστιανούς κατοίκους του Σοχού, κατά οικογένεια, γράφοντας όνομα, πατρώνυμο, παρωνύμιο ή παρωνύμιο για όσους είχαν και χρονολογία γεννήσεως, προκύπτει ότι, οι οικογένειες του Σοχού (Χριστιανικά σπίτια) ανερχόταν σε 393, κατά βάση πολυμελείς, ο δε συνολικός αριθμός των χριστιανών ανέρχεται σε 2.415. Είναι η πιο αξιόπιστη καταγραφή των Χριστιανών κατοίκων του Σοχού. Κατά την απογραφή του 1914 ο Σοχός είχε συνολικό πληθυσμό 3.562 κατοίκους, από τους οποίους 2.564 ήταν Χριστιανοί Πατριαρχικοί (ποσοστό 72%) και 998 Μουσουλμάνοι (ποσοστό 28%).
γ) Ο Γεώργιος Χατζηκυριακού το 1906 γράφει: «ο Σοχός περιλαμβάνει 500 και πλέον οικογενείας Ελληνικάς Ορθοδόξους και 100 περίπου Οθωμανικάς».
δ) Ο γιατρός Ανδρέας Αρβανίτης, Γενικός Γραμματέας του Παμμακεδονικού Συλλόγου, το 1909 αναγράφει τα εξής: «Σοχός (Όσσα) της Βισαλτίας, κωμόπολης κείμενη προς Α. Λαγκαδά και απέχουσα τούτου 4 και ¼ ώρας, μετά 3.000 Ελληνομακεδόνων και 500 Οθωμανών…».
ε) Σε έκθεση του προς τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ιωακείμ Ζγουρό, στις 29/05/1911, ο Διευθυντής του Σχολείου Αθανάσιος Ιατρού, αναφέρει: «ότι η κωμόπολη Σοχός συνίσταται εξ 707 οικογενειών εξ’ ων αι 493 εισίν Ορθόδοξοι, αι δε 214 Οθωμανικαί και εκ 3.945 κατοίκων, εξ ον 2.771 Ορθόδοξοι, οι δε λοιποί 1.174 Οθωμανοί». Στις 24/01/1914 ο αυτός Διευθυντής σε δελτίο στατιστικών προς το Διοικητικό Επίτροπο Λαγκαδά αναφέρει 2.564 Έλληνες κατοίκους Σοχού και 998 Μωαμεθανούς, συνολικά δηλαδή 3.562 κατοίκους.
Το Καρναβάλι του Σοχού (Μέριου)
Από την ημέρα που γεννιούνται, οι κάτοικοι στον Σοχό Θεσσαλονίκης «δένουν» τη ζωή τους με το έθιμο των Κουδουνοφόρων. Μετά τα Θεοφάνια, μπορεί ελεύθερα, όποιος επιθυμεί, να ντυθεί με τη φορεσιά του Κουδουνοφόρου και να σεργιανίσει στους δρόμους και τις πλατείες, χωρίς να χρειαστεί να περιμένει να έρθουν οι ημέρες της Αποκριάς.
Ο καθένας θα εντυπωσιαστεί ιδιαίτερα αν βρεθεί στον Σοχό την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς και την Καθαρά Δευτέρα. Όλοι οι χωριανοί βγαίνουν στους δρόμους, στα καφενεία, μα οι περισσότεροι μαζεύονται στην πλατεία του χωριού. Ο επισκέπτης θα συναντήσει εκεί τα "καρναβάλια", που ενώ περπατούν αργά για να ακούγεται ο παράξενος ήχος των κουδουνιών τους, γυρίζουν δυο-δυο, τρία-τρία και κερνάνε φίλους και γνωστούς. Στην πλατεία τα νταούλια και οι ζουρνάδες δεν σταματάνε ούτε λεπτό. Όλος ο κόσμος, Σοχινοί και επισκέπτες, χορεύουν ασταμάτητα και τα καρναβάλια στη μέση του κύκλου, χοροπηδούν και κουνούν της ξύλινες γκλίτσες ή τα σπαθιά τους. Οι μασκοφόροι αυτοί περνούν από τις γειτονιές και τις πλατείες και τραγουδούν το εξής τραγούδι: '«Τι κακό έκανα ο καημένος μες σ’ αυτήν τη γειτονιά και με βγάλαν τ’ όνομά μου: ψεύτη, κλέφτη και φονιά! Αχ ντουνιά, κιαφέρ ντουνιά μ’ εμένα μην πενιέσαι, δεν ήμουν εγώ που σε εγλένταγα και τώρα μ' απαρνιέσαι!»
Έθιμο πανάρχαιο
Οι Κουδουνοφόροι είναι ένα δρώμενο, που συνδέεται με την ευφορία της γης, και τελείται την περίοδο της Αποκριάς, με αποκορύφωμα το τριήμερο της Τυρινής και της Καθαρής Δευτέρας. Έθιμο πανάρχαιο, που τα χαρακτηριστικά του φανερώνουν καθαρά κατάλοιπα των εορτών της Άνοιξης, τα οποία είχαν σχέση με τη γονιμότητα και την καρποφορία της γης. Σύμβολο αυτής της διαδικασίας της φυσικής βλάστησης θεωρείται ο θεός Διόνυσος.
Οι τραγόμορφοι Κουδουνοφόροι (Μέριου) του Σοχού Θεσσαλονίκης έχουν βαθιές ρίζες αφού είναι αρχέγονο κατάλοιπο από Διονυσιακές λατρείες και Βακχεία. Μέσα τους ενυπάρχει το "δέος" και η αρχέγονη ιερότητα του προχριστιανικού ενστίκτου και των συναισθημάτων. Οι Σοχινοί έδιναν πολύ μεγάλη σημασία στην επιτυχία του καρναβαλιού. Υποστηρίζουν, ότι θα πάει καλά η χρονιά μόνο αν θα γίνουν καλά καρναβάλια!
Εκείνο που καθιστά ξεχωριστό το καρναβάλι του Σοχού από άλλες τραγόμορφες μεταμφιέσεις είναι το ερωτικό στοιχείο που επικρατεί. Τα παλαιότερα κυρίως χρόνια, οι νέοι ντύνονταν έτσι, γιατί με τον τρόπο αυτό έβρισκαν την ευκαιρία να πλησιάσουν την κοπέλα που αγαπούσαν και να προκαλέσουν το ενδιαφέρον της.
Η εντυπωσιακή στολή των κουδουνοφόρων (μέριου)
Χαρακτηριστικά στοιχεία της στολής των Κουδουνοφόρων του Σοχού είναι: Απαραίτητα εξαρτήματα είναι η γκλίτσα ή το σπαθί και ένα μπουκάλι ούζο για να κερνούν τους γνωστούς και φίλους, ανταλλάσσοντας ευχές.
Τα κουδούνια
Τα κουδούνια είναι πέντε: ένα μεγάλο (το μπατάλι) και τέσσερα μικρότερα (κυπριά). Και τα πέντε αποτελούν τη λεγόμενη «ντουζίνα». Το μπατάλι είναι σφυρήλατο, κάθετη δε τομή του, σε οποιοδήποτε σημείο του μας δίνει έλλειψη. Για γλωσσίδι χρησιμοποιείται ένα λεπτό σιδερένιο ραβδί. Τα κυπριά είναι μπρούτζινα χυτά, έχουν μορφή κόλουρου κώνου και για γλωσσίδι χρησιμοποιείται ένα μικρότερο κυπρί, του οποίου η κάτω βάση του είναι έλλειψη. Το βάρος της ντουζίνας κυμαίνεται από 18 έως 20 Kg. Λέγεται, ότι όσο πιο βαριά κουδούνια φορεί το καρναβάλι τόσο καλύτερο θεωρείται.
Σε μια αντιπροσωπευτική ντουζίνα, τα ακριβή βάρη (μαζί με τους ιμάντες εξαρτήσεώς τους) και τα αντίστοιχα (κατά σειρά) μήκη, διάμετροι μεγάλης βάσης και μικρής βάσης , ύψος των κουδουνιών είναι:
Τα κουδούνια της ντουζίνας δεν είναι τυχαία. Πρέπει να ταιριάζουν μεταξύ τους, ώστε να βγάζουν αρμονικούς ήχους. Γι’ αυτό προϋποθέτουν ειδικό σχήμα και όγκο, καθώς και ειδικό κράμα μετάλλου.
Η ρίζα του εθίμου από τη χριστιανική της εκδοχή
Για την προέλευση του καρναβαλιού υπάρχουν διάφορες εκδοχές. Μια από αυτές σχετίζεται με τον Άγιο Θεόδωρο. Λένε ότι τον 4ο μ.Χ. ο Άγιος Θεόδωρος ήταν στρατηλάτης και πολεμώντας ενάντια στους βαρβάρους, βρέθηκε σε ασφυκτικό κλοιό από τις εχθρικές δυνάμεις σε ένα δάσος και κινδύνεψε να αιχμαλωτιστεί. Αφού εξαντλήθηκαν όλα τα τρόφιμα, για να μην πεθαίνουν οι στρατιώτες από την πείνα, ο στρατηλάτης διέταξε να σφαχτούν τα γίδια που υπήρχαν στο δάσος και να διανεμηθούν στους στρατιώτες του. Κατόπιν έγιναν πολλές προσπάθειες ώστε να διασπαστεί ο κλοιός και να απελευθερωθεί ο Άγιος Θεόδωρος και ο στρατός του, αλλά ήταν αποτυχημένες. Τότε ο Άγιος Θεόδωρος χάρη στην πίστη που είχε προς τον Θεό σοφίστηκε να φορέσουν οι άντρες του τα δέρματα από τις γίδες που είχαν σφάξει, στους οποίους κρέμασε και τα κουδούνια των τράγων. Με τη στολή αυτή όρμησαν οι στρατιώτες, εναντίον των βαρβάρων που τους είχαν κυκλωμένους. Οι βάρβαροι βλέποντας τους στρατιώτες σαν κοπάδι ζώων, φοβήθηκαν και τράπηκαν σε άταχτη φυγή. Αυτοί οι μασκαρεμένοι ονομάστηκαν "Στρατιώτες του Αγίου Θεοδώρου". Σε ανάμνηση αυτού του γεγονότος καθιερώθηκε να τιμούν στον Σοχό τον Άγιο Θεόδωρο και να γιορτάζουν τα καρναβάλια με στολές από δέρματα αιγών και κουδούνια!
Το πανηγύρι των 12 Αποστόλων
Σε μία μαγευτική τοποθεσία, που ονομάζεται Μαράσι, γεμάτη από πλατάνια και καστανιές, στην ανατολική πλευρά του χωριού, βρίσκεται το ξωκλήσι των 12 Αποστόλων. Το αγιογράφησε ο λαϊκός ζωγράφος του Σοχού Απόστολος Βαρελάς, στα μέσα του περασμένου αιώνα. Ο ρυθμός είναι βασιλική και το εξωκλήσι δεν έχει ιδιαίτερη αρχιτεκτονική. Με βάση τις παραδόσεις που κυκλοφορούν (χωρίς να είναι τίποτα αποδεδειγμένο) από το σημείο εκείνο πέρασε ο Απόστολος Παύλος ή συνοδοί Απόστολοι και για αυτό τον λόγο χτίστηκε το ναΐδριο αυτό αφιερωμένο στους δώδεκα Αποστόλους.
Στις 28-29-30 Ιουνίου γίνεται τριήμερος πανηγυρικός εορτασμός με την παρουσία του Μητροπολίτη. Στο πανηγύρι αυτό διοργανώνονται και αθλητικοί αγώνες με αποκορύφωμα το αγώνισμα της πάλης, που διεξάγεται υπό τους αδιάκοπους ήχους νταουλιών και ζουρνάδων. Στους νικητές προσφέρονται ζώα ή χρηματικά έπαθλα από δωρεές κτηνοτρόφων και χορηγών της περιοχής. Στην περιφέρεια του γηπέδου, δεκάδες πλανόδιοι μικροπωλητές δίνουν ζωντάνια στο πανηγύρι το οποίο είναι βασικό στοιχείο της οικονομίας του χωρίου αυτού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Λαγκαδά
Τριανδρία
Ο όρος Τριανδρία χρησιμοποιείται συνήθως για να περιγράψει το πολιτικό καθεστώς που συναρχείται από τρία ισχυρά πρόσωπα ισότιμα. Η ρύθμιση μπορεί να είναι επίσημη ή ανεπίσημη, και παρ'όλο ότι θεωρητικά οι τρεις είναι συνήθως ίσοι, στην πραγματικότητα δεν συμβαίνει αυτό. Ο όρος μπορεί επίσης να χρησιμοποιείται για να περιγράψει το πολίτευμα όπου τρεις διαφορετικοί στρατιωτικοί ηγέτες διεκδικούν την μία θέση του ηγέτη της χώρας.
Ρωμαϊκές τριανδρίες
Ως θεσμός η Τριανδρία ή Τριαρχία [triumviratus, -us] ίσχυε στην αρχαία Ρώμη, όπου σπουδαιότερες εξ αυτών ήταν εκείνες των βοηθών των αρχόντων στα δικαστικά τους καθήκοντα καθώς και οι έκτακτες αρχές τήρησης της τάξης.
Ως τριανδρίες φέρονται επίσης στην Ιστορία η συναρχία του Ιουλίου Καίσαρα, του Πομπήιου και του Κράσου το 60 π.Χ. (Α' Τριανδρία), όπου μετά τον θάνατο του Κράσου οι άλλοι δύο διεξήγαγαν εμφύλιο πόλεμο, κατά τον οποίο νίκησε ο Καίσαρας και ανακηρύχθηκε δικτάτορας, καθώς και εκείνη του Οκταβιανού Αυγούστου, του Μάρκου Αντωνίου και του Μάρκου Αιμιλίου Λεπίδου το 43 π.Χ. (Β' Τριανδρία), όπου στη συνέχεια ο Λέπιδος παραμερίστηκε και στον εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε, ο Οκταβιανός έμεινε ο μοναδικός ηγέτης.
Άλλες τριανδρίες
Άλλες γνωστές τριανδρίες στην νεότερη ελληνική Ιστορία ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία Ρωμαϊκή κυβέρνηση Κατηγορία:Ολιγαρχία
Κατάλογος Ελλήνων βουλευτών (1952)
Ακολουθεί ένας κατάλογος με τα πρόσωπα που εξελέγησαν βουλευτές στις εκλογικές περιφέρειες της Ελλάδας έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές του 1952.
Σημειώσεις και παραπομπές
1952
254
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 254 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 254 (CCLΙV ) ήταν ένα κοινό έτος, το οποίο ξεκινούσε την Κυριακή. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το έτος των Υπάτων Βαλεριανού και Γαλλιηνού (ή, λιγότερο γνωστό, το έτος 1007 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 254 έχει χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος ονομασίας των ετών στην Ευρώπη.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πανεπιστήμιο του Λουξεμβούργου
thumb|right|250px|Κτήριο του πανεπιστημίου στην Πανεπιστημιούπολη Μπελβάλ. thumb|right|250px|Το κεντρικό κτήριο του πανεπιστημίου στην Πανεπιστημιούπολη Λίμπερτσμπεργκ. thumb|right|250px|Αεροφωτογραφία της Πανεπιστημιούπολης Κίρχμπεργκ. Το Πανεπιστήμιο του Λουξεμβούργου (γαλλ. Université du Luxembourg, γερμ. Universität Luxemburg, λουξ. Universitéit Lëtzebuerg) είναι δημόσιο ερευνητικό πανεπιστήμιο στο Λουξεμβούργο.
Ιστορία
Το πανεπιστήμιο ιδρύθηκε το 2003, ύστερα από τη συγχώνευση τεσσάρων εκπαιδευτικών και ερευνητικών φορέων: του Πανεπιστημιακού Κέντρου, του Ανώτατου Ινστιτούτου Σπουδών και Έρευνας Παιδαγωγικών, του Ανώτατου Ινστιτούτου Τεχνολογίας και του Ανώτατου Ινστιτούτου Εκπαιδευτικών και Κοινωνικών Σπουδών. Το πανεπιστήμιο είναι το μοναδικό δημόσιο πανεπιστήμιο στο Λουξεμβούργο.
Περιγραφή
Το πανεπιστήμιο αποτελείται από τρεις πανεπιστημιουπόλεις: την Πανεπιστημιούπολη Μπελβάλ, την Πανεπιστημιούπολη Κίρχμπεργκ και την Πανεπιστημιούπολη Λίμπερτσμπεργκ.
Ακαδημαϊκά ζητήματα
Το πανεπιστήμιο προσφέρει 14 προγράμματα προπτυχιακά προγράμματα, 42 μεταπτυχιακά προγράμματα και διδακτορικά προγράμματα. Κατά τις προπτυχιακές σπουδές, ένα εξάμηνο πραγματοποιείται στο εξωτερικό. Το πανεπιστήμιο προσφέρει, επίσης, 16 προγράμματα επαγγελματικής εκπαίδευσης και προγράμματα διά βίου μάθησης.
Το πανεπιστήμιο είναι δίγλωσσο. Τα μαθήματα διδάσκονται, σε γενικές γραμμές, σε δύο γλώσσες, είτε στα γαλλικά και στα αγγλικά είτε στα γαλλικά και στα γερμανικά. Ορισμένα μαθήματα διδάσκονται σε τρεις γλώσσες και ορισμένα διδάσκονται εξ ολοκλήρου στα αγγλικά.