cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ίκαρος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ίκαρος είναι κυρίως γνωστός ο γιος του εξόριστου στην Κρήτη Αθηναίου Δαίδαλου. Μαζί με τον πατέρα του έμεινε στην αυλή του Μίνωα, ο οποίος είχε αναθέσει στον επιδέξιο και πολύτεχνο Δαίδαλο να κατασκευάσει το Λαβύρινθο, για να φυλακίσει μέσα σ` αυτόν το Μινώταυρο. Ύστερα από λίγο όμως ο Δαίδαλος έπεσε στη δυσμένεια του βασιλιά, που φυλάκισε και τον κατασκευαστή του Λαβύρινθου μέσα στο κατασκεύασμά του. Κατόρθωσε όμως να αποδράσει, βάζοντας σε ενέργεια την ευφυΐα του. Κατασκεύασε φτερά για τον εαυτό του και για τον Ίκαρο, με τα οποία οι δύο άνδρες πέταξαν στον ουρανό και απομακρύνθηκαν από την Κρήτη. Ο Δαίδαλος έφτασε στον Καμικό της Σικελίας, όπου κατοικούσε ο βασιλιάς Κώκαλος. Ο Ίκαρος παρά τις συμβουλές και οδηγίες του πατέρα του, ο οποίος του έλεγε να μη πλησιάζει κοντά στον ήλιο πέταξε σε μεγάλο ύψος.Έτσι τα κέρινα φτερά του έλιωσαν από την ηλιακή θερμότητα και έπεσε στη θάλασσα, η οποία από τότε ονομάζεται Ικάριο Πέλαγος. Η πτώση αυτή θυμίζει τις πτώσεις του Φαέθοντα και ιδίως του Βελλερoφόντη, ο οποίος, όπως και ο Ίκαρος, ήταν ήρωας φτερωτός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Κρήτης
Κατάλογος Ελλήνων βουλευτών (Ιούνιος 2012)
Ακολουθεί κατάλογος με τα 300 μέλη που εξελέγησαν στο Ελληνικό Κοινοβούλιο έπειτα από τις ελληνικές βουλευτικές εκλογές Ιουνίου 2012 (ΙΕ'  Κοινοβουλευτική Περίοδος).
Πηγή
201206 βουλευτ
Ακρόπολη Αθηνών
Η Ακρόπολη Αθηνών είναι βραχώδης λόφος ύψους 157 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας και 70 μ. περίπου από το επίπεδο της πόλεως των Αθηνών. Η κορυφή του έχει σχήμα τραπεζοειδές μήκους 300 μ. και μέγιστου πλάτους 150 μ. Ο λόφος είναι απρόσιτος απ’ όλες τις πλευρές εκτός της δυτικής, όπου και βρίσκεται η οχυρή είσοδος, η διακοσμημένη με τα λαμπρα Προπύλαια. .
Ιστορία
Διαπιστώθηκε ότι ο λόφος ήταν κατοικημένος από την 3η χιλιετία π.Χ.. Εκεί υπήρχε συνοικισμός καθώς επρόκειτο για φυσικό οχυρό, με πρόσβαση μόνο από τη δυτική πλευρά, ενώ η επάνω επιφάνεια του λόφου ήταν αρκετά πλατιά ώστε να μπορεί να κατοικηθεί, στις πλαγιές υπήρχαν υδάτινες πηγές. Ο Θουκυδίδης μάλιστα γράφει ότι «ἡ Ἀκρόπολις ἡ νῦν οὖσα πόλις ῆν» (2.15.3). Το μέγαρο του τοπικού άρχοντα βρισκόταν στη θέση όπου πολλούς αιώνες αργότερα χτίστηκε το Ερέχθειο. Συν τω χρόνω ο άρχοντας του συνοικισμού της Ακρόπολης απέκτησε μεγάλη δύναμη και κάποια στιγμή ένωσε υπό την εξουσία του με ειρηνικό τρόπο ολόκληρη την Αττική με εξαίρεση την Ελευσίνα. Η παράδοση λέει ότι ο άρχοντας που ένωσε τους συνοικισμούς της Αττικής ήταν ο Θησέας. Το γεγονός αυτό τοποθετείται στο δεύτερο ήμισυ της δεύτερης προ Χριστού χιλιετίας. Ο κίνδυνος εχθρικών επιδρομών ανάγκασε τον ηγεμόνα αυτό να οχυρώσει την Ακρόπολη με ένα τείχος από μεγάλες πέτρες, το γνωστό αργότερα ως Κυκλώπειο Τείχος.
Ο θεσμός της κληρονομικής μοναρχίας καταργήθηκε μετά την αποτυχημένη εισβολή των Δωριέων (11ος αιώνας). Η τάξη των γαιοκτημόνων αναλαμβάνει την εξουσία και επικρατεί το αριστοκρατικό πολίτευμα. Η Ακρόπολη παύει να είναι διοικητικό κέντρο. Η διοίκηση ασκείται από την κάτω πόλη, το άστυ. Ο λόφος της Ακρόπολης χρησιμοποιείται πλέον ως χώρος θρησκευτικών τελετών, αν και έως τον 4ο αιώνα αποκαλείται «πόλις». Εκεί όπου αρχικά βρισκόταν το μέγαρο του άρχοντα των μυκηναϊκών χρόνων ανοικοδομήθηκε τον 8ο αιώνα μικρός ναός αφιερωμένα στην προστάτιδα της πόλης, την Αθηνά Πολιάδα. Ο ναός αυτός αναφέρεται από τον Όμηρο στην Οδύσσεια, αλλα και στην Ιλιάδα (Β 546-549) :
Η ανοικοδόμηση των τειχών και των ιερών άρχισε αμέσως μετά την ήττα των Περσών, το 465 π.Χ., την εποχή δηλαδή του Περικλή. Κάτω από την επίβλεψη του Φειδία και των αρχιτεκτόνων Μνησικλή, Καλλικράτη και Καλλίμαχου χτίστηκαν και διακοσμήθηκαν ο Παρθενώνας, το Ερέχθειο, τα Προπύλαια και ο ναός της Αθηνάς ή Απτέρου Νίκης.
Κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο προστέθηκαν μερικά ασήμαντα κτίσματα. Κατά τη Βυζαντινή εποχή ο Παρθενώνας μετατράπηκε σε χριστιανική εκκλησία. Κατά τη Φραγκοκρατία έγινε καθολικός ναός, ενώ κατά την Τουρκοκρατία τζαμί. Κατά την Τουρκοκρατία η Ακρόπολη έπαθε τις περισσότερες ζημιές. Οι Τούρκοι είχαν αποθηκεύσει πυρίτιδα πάνω σ' αυτήν και έγιναν αίτιοι να καταστραφούν τα μνημεία της. Το 1645 ένας κεραυνός που έπεσε πάνω στην πυρίτιδα ανατίναξε τα Προπύλαια. Το 1687, όταν την Ακρόπολη πολιορκούσε ο Ενετός Μοροζίνι, μία από τις βόμβες έπεσε πάνω στην πυρίτιδα που ήταν αποθηκευμένη στον Παρθενώνα και κατέστρεψε τον ναό.
Εκτεταμένες καταστροφές προκάλεσε ο Σκωτσέζος λόρδος Έλγιν λίγο πριν από την Επανάσταση του 1821. Έβαλε να ξηλώσουν τη ζωφόρο του Παρθενώνα, μετόπες, αετώματα, μία Καρυάτιδα και έναν κίονα του Ερεχθείου, τα οποία μετέφερε στην Αγγλία. Για όλα αυτά πλήρωσε 35.000 λίρες στους Τούρκους και στους Αθηναίους δώρισε ένα ρολόι, που στήθηκε στην αρχαία αγορά. Κατά την Επανάσταση του 1821 η Ακρόπολη πολιορκήθηκε διαδοχικά από Έλληνες και Τούρκους και υπέστη νέες καταστροφές. Το 1834 άρχισαν οι αρχαιολογικές εργασίες για την αποκατάσταση των μνημείων της.
Προπύλαια
thumb|Τα Προπύλαια, προθάλαμος για την είσοδο στην Ακρόπολη.|εναλλ.= Η μνημειώδης αυτή είσοδος της Ακρόπολης άρχισε να χτίζεται το 436 π.Χ. μετά την ολοκλήρωση του Παρθενώνα, πάνω σε σχέδια του αρχιτέκτονα Μνησικλή. Το οικοδόμημα αυτό διαιρείται σε τρία μέρη. Στο κέντρο βρίσκεται ένα ναόσχημο μακρύ κτίσμα με ψηλό αέτωμα και όψη δωρικού ναού. Δεξιά και αριστερά από αυτό είναι χτισμένες από μία πτέρυγα που μοιάζουν με δωρικούς ναούς χωρίς αέτωμα, αλλά έχουν στέγη αετοειδή.
Το κεντρικό οικοδόμημα είναι κάτι το μοναδικό στην αρχαία ελληνική αρχιτεκτονική. Έξι κίονες δωρικού ρυθμού κοσμούν την πρόσοψη. Οι κίονες λεπταίνουν όσο προχωρούν από τη βάση προς την κορυφή. Πάνω σ’ αυτούς στηριζόταν ένα αέτωμα χωρίς διακόσμηση. Ο κύριος χώρος διαιρείται σε τρία κλίτη με δύο σειρές από ιωνικούς κίονες (τρεις σε κάθε πλευρά).
Τα Προπύλαια δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ. Το 431 π.Χ. άρχισε ο Πελοποννησιακός πόλεμος και οι εργασίες σταμάτησαν. Το 429 π.Χ. πέθανε ο Περικλής και οι διάδοχοί του δεν έδειξαν ενδιαφέρον για τη συνέχιση του έργου.
Ναός της Αθηνάς ή Απτέρου Νίκης
Είναι ένας μικρός ολομάρμαρος ναός, που άρχισε να χτίζεται μεταξύ 427 και 424 π.Χ. με αρχιτέκτονα τον Καλλικράτη. Είναι τετράστυλος αμφιπρόστυλος ναός ιωνικού ρυθμού, χτισμένος πάνω σε μία κρηπίδα με τέσσερις βαθμίδες. Δεν έχει πρόναο. Μέσα στον σηκό του υπήρχε άγαλμα της Αθηνάς Νίκης, που κρατούσε στο αριστερό χέρι περικεφαλαία και στο δεξί ρόδι, που είναι σύμβολο των θεών του κάτω κόσμου. Η ζωφόρος και τα αετώματα του ναού είχαν γλυπτές παραστάσεις. Γύρω στο 421 - 415 π.Χ. ο ναός περιβλήθηκε με ένα συνεχές θωράκιο ύψους 1,05 μ., που στην εξωτερική του όψη παρίστανε ανάγλυφες Πτερωτές Νίκες την ώρα που προετοιμάζουν θυσία για την Αθηνά. Το 1687 οι Τούρκοι διέλυσαν τον ναό και με τα αρχιτεκτονικά του μέλη ενίσχυσαν τις οχυρώσεις τους.
Παρθενώνας
μικρογραφία|Ακρόπολη Αθηνών Ο Παρθενώνας είναι το μεγαλύτερο και πιο επίσημο οικοδόμημα της Ακρόπολης και συγκεντρώνει τον θαυμασμό όλου του κόσμου αιώνες τώρα. Οι εργασίες για την ανέγερση του ολομάρμαρου αυτού ναού της Αθηνάς άρχισαν το 447 π.Χ. υπό τη διεύθυνση των αρχιτεκτόνων Ικτίνου και Καλλικράτη. Ο ναός ολοκληρώθηκε το 438 π.Χ. και κατά τα Παναθήναια του επόμενου χρόνου αφιερώθηκε στην πολιούχο θεά. Παρ' όλα αυτά οι εργασίες συνεχίστηκαν μέχρι το 432 π.Χ.. Είναι ναός δωρικού ρυθμού περίπτερος με οκτώ κίονες στις στενές και δεκαεπτά στις μακριές πλευρές. Οι κίονες έχουν ύψος 10,5 μ. και πάνω τους στηρίζεται ο θριγκός (επιστύλια), οι μετόπες, τα τρίγλυφα, τα γείσα και τα αετώματα. Ο σηκός ήταν χτισμένος ολόκληρος με μαρμάρινες πέτρες σε οριζόντιες σειρές και σε καθεμία στενή πλευρά είχε από έξι δωρικούς κίονες, οι οποίοι τον χώριζαν σε δύο μέρη: τον κυρίως ναό και τον οπισθόδομο. Η ζωφόρος στους τοίχους του σηκού είχε παραστάσεις της πομπής των Παναθηναίων.
Ο κυρίως ναός στο εσωτερικό του χωριζόταν σε τρία μέρη· αυτό γινόταν με δύο κάθετες δωρικές κιονοστοιχίες. Το μεσαίο από τα τρία μέρη ήταν το πλατύτερο και σ' αυτό ήταν στημένο πάνω σε βάθρο το περίφημο χρυσελεφάντινο άγαλμα της Παρθένου Αθηνάς, το οποίο ο Φειδίας είχε ολοκληρώσει και τοποθετήσει το 438 π.Χ. στη θέση του. Οι 92 μετόπες εσωτερικά ήταν ανάγλυφες και παρίσταναν διάφορα μυθολογικά θέματα: Γιγαντομαχία, Αμαζονομαχία, Κενταυρομαχία και επεισόδια από την άλωση της Τροίας.
Από αιώνες οι Έλληνες αρχιτέκτονες ποτέ δε σταμάτησαν να δουλεύουν για να ανυψωθεί ένας ναός από απλό λειτουργικό οικοδόμημα σε ένα αισθητικό δημιούργημα. Ο Παρθενώνας βρίσκεται στην κορυφή όλων των αρχαίων οικοδομημάτων ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο. μικρογραφία|Ακρόπολη Αθηνών Ας εξετάσουμε ένα προς ένα τα στοιχεία της αισθητικής αυτής υπεροχής: α) Η τοποθέτηση στο χώρο. Βγαίνοντας από τα Προπύλαια, ο επισκέπτης αντίκριζε όχι το μέτωπο του ναού αλλά ολόκληρο το σώμα του, χαρίζοντάς του την «ευμετρίαν» του, δηλαδή το ισοδύναμο ζύγισμα του πλάτους προς το μήκος και το ύψος του. β) Οι τρεις κατά μήκος διαιρέσεις ενός ναού (το κρηπίδωμα, η κιονοστοιχία και ο θριγκός) έχουν την αρμονικότερη σχέση την οποία γνώρισε ποτέ η ελληνική τέχνη. Πρώτοι ο Γερμανός Hoffner και ο Άγγλος Pennethorne διαπίστωσαν ότι οι βαθμίδες του Παρθενώνος είναι καμπύλες. Οι βαθμίδες φουσκώνουν προς το κέντρο, στις μεν μακριές πλευρές 0,11 μ. συνολικά, στις δε στενές 0,06μ., σχηματίζοντας τις «υπερβολικές» λεγόμενες καμπύλες. Οι επάλληλες αυτές καμπύλες δίνουν την εντύπωση πως ο ναός έχει πάρει μια βαθιά ανάσα πριν σταθεί στον χώρο. γ) Αντίθετα, οι τοίχοι και η κιονοστοιχία, που αποτελούν τη δεύτερη καθ' ύψος διαίρεση του κτηρίου, κλίνουν προς τα μέσα με τρόπο, ώστε το κτήριο σχηματίζει τη βάση μιας μεγάλης πυραμίδας. Οι γωνιαίοι κίονες έχουν φυσικά διπλή κλίση, δηλαδή γέρνουν προς τα μέσα ιδωμένοι τόσο από τη στενή όσο και από τη μακριά πλευρά του κτηρίου. δ) Μείωση - Ένταση - Βηματισμός: Η «μείωση» είναι το αδυνάτισμα του πάχους των κιόνων προς τα πάνω. Η μείωση αυτή δεν είναι ενιαία και ακολουθεί μία ιδιόρρυθμη καμπύλη. Στα 2/5 περίπου του ύψους του κίονος παρουσιάζεται μία αντίθετη κίνηση, η οποία μοιάζει με φούσκωμα και ονομαζόταν «ένταση», ακριβώς επειδή αποσκοπούσε στην εντύπωση πως ο κίονας εντείνει τη δύναμή του, για να κρατήσει το βάρος του θριγκού. Αλλά και ο «βηματισμός» των κιόνων είναι πολύ προσεγμένος. Καμία απόσταση μεταξύ των κιόνων δεν είναι ακριβώς η ίδια και επί πλέον οι αποστάσεις των γωνιαίων κιόνων με τους διπλανούς τους είναι μεγαλύτερες απ' ό,τι μεταξύ των ενδιάμεσων κιόνων. Όλες αυτές οι λεπτότητες, οι οποίες δεν είναι αμέσως φανερές στο μάτι, επεδίωκαν να εξασφαλίσουν για το κτήριο μία δική του ζωή αλλά και μία κρυφή αρμονία. Έτσι ο Παρθενώνας συνιστά ένα έργο πολύπλοκων υπολογισμών, που αποδεικνύει πόσο προηγμένη ήταν η μαθηματική επιστήμη, αλλά και πόσο υψηλές ήταν οι απαιτήσεις του κοινού της εποχής εκείνης. μικρογραφία|Ακρόπολη Αθηνών
Ερέχθειο
μικρογραφία|Ακρόπολη Αθηνών
thumb|Νοτιοδυτική άποψη|εναλλ.= Κατά τη μυθολογία στο σημείο αυτό έγινε η φιλονικία της Αθηνάς και του Ποσειδώνα για την κυριαρχία της πόλης. Ο θεός της θάλασσας Ποσειδώνας χτύπησε το βράχο με την τρίαινα και ξεπήδησε θαλασσινό νερό. Με τη σειρά της η Αθηνά χτύπησε με το δόρυ της και φύτρωσε η ελιά. Οι θεοί που ήταν κριτές έδωσαν τη νίκη στην Αθηνά. Οι Αθηναίοι όμως θέλοντας να συμβιβάσουν τους δύο αντίπαλους θεούς τούς αφιέρωσαν από ένα ιερό κάτω από την ίδια στέγη. Έτσι χτίστηκε το πιο ιδιόμορφο από τα οικοδομήματα της Ακρόπολης από άποψη αρχιτεκτονικού σχεδίου. Στο σημείο αυτό κατά τη μυθολογία είχε την κατοικία του ο βασιλιάς Ερεχθέας, που αργότερα ταυτίστηκε με τον Ποσειδώνα. Γι’ αυτό και ο ναός πήρε το όνομά του από το μυθολογικό αυτό βασιλιά της Αθήνας. Ο ναός χτίστηκε μεταξύ 425 και 406 π.Χ. με σχέδια του αρχιτέκτονα Καλλίμαχου και είναι ένα από τα αριστουργήματα του ιωνικού ρυθμού.
Εσωτερικά ο ναός ήταν χωρισμένος σε δύο μέρη. Το ανατολικό μέρος προς την πρόσοψη ήταν της Αθηνάς, το άλλο του Ποσειδώνα. Στο ιερό της Αθηνάς βρισκόταν το ξόανό της, ένα άγαλμά της δηλαδή κατασκευασμένο από ξύλο ελιάς, για το οποίο πίστευαν ότι είχε πέσει από τον ουρανό. Στο ιερό του Ποσειδώνα, όπου κατεβαίνει κανείς με δώδεκα σκαλοπάτια, η ξηλωμένη σ’ ένα σημείο στέγη και οι τρεις τρύπες στο βράχο του δαπέδου, προκλήθηκαν από το χτύπημα της τρίαινας του θεού, όπως πίστευαν οι αρχαίοι. Το πιο γνωστό όμως μέρος του Ερεχθείου είναι η «Πρόστασις των Κορών», οι περίφημες Καρυάτιδες.Οι Καρυάτιδες ήταν όμορφες κόρες από τις Καρυές της Λακωνίας. Πρόκειται για ένα σκεπαστό μπαλκόνι, του οποίου η στέγη στηρίζεται όχι σε κίονες, αλλά σε έξι αγάλματα Κορών εξαιρετικής τέχνης.
Άλλα μνημεία
Από τα πολλά άλλα μνημεία που υπήρχαν πάνω στον ιερό βράχο της Ακρόπολης αναφέρονται συνοπτικά τα γνωστότερα και σημαντικότερα:
Βυζαντινή περίοδος
μικρογραφία|Ακρόπολη Αθηνών Στο νότιο τείχος και πάνω από το κέντρο του θεάτρου του Διονύσου βρίσκεται σπήλαιο όπου κατά την αρχαιότητα υποβάσταζε το τρίποδα του χορηγικού μνημείου του Θρασσύλου. Στην χριστιανική περίοδο από χώρος αφιερωμένος στον θεό Διόνυσο μετατράπηκε σε χριστιανικό παρεκκλήσιο της Παναγίας της Σπηλιώτισσας.
Νεότερα κτήρια
Πέραν των υπολειμμάτων νεότερων εγκαταστάσεων, κυρίως βυζαντινά-μεταβυζαντινά, υπάρχει και το κτήριο του, παλαιού πλέον, Μουσείου Ακρόπολης. Είναι πάνω στον βράχο, στο χαμηλό ΝΑ άκρο του. Έχει προσανατολισμό Α-Δ και είναι θεμελιωμένο έτσι, ώστε να μην είναι ορατό και να μην βλάπτει αισθητικά τα αρχαία μνημεία. Χτίστηκε από το 1865 μέχρι το 1874, σε μελέτη του αρχιτέκτονα Παναγή Κάλκου. Το Μουσείο περιλαμβάνει μόνο τα λίθινα γλυπτά από τα μνημεία και τις ανασκαφές του χώρου της Ακρόπολης.
thumb|left|Οι Καρυάτιδες|εναλλ.=
Αναστήλωση της Ακρόπολης
Το πρόγραμμα αναστήλωσης ξεκίνησε το 1975 και βρίσκεται κοντά στην ολοκλήρωσή του. Ο σκοπός της αναστήλωσης ήταν να αναστραφεί η εικόνα παρακμής αιώνων, με φθορά, ρύπανση και καταστροφή που απορρέουν από στρατιωτική χρήση και άστοχες αποκαταστάσεις κατά το παρελθόν. Το πρόγραμμα περιελάμβανε τη συλλογή και ταυτοποίηση όλων των τμημάτων βράχων, ακόμη και των μικρότερων, από την Ακρόπολη και τις πλαγιές της και ο σκοπός του ήταν η ανακατασκευή των περισσότερων τμημάτων με τη χρήση των αυθεντικών υλικών (αναστήλωση), με νέα τμήματα μαρμάρου από τη Πεντέλη να χρησιμοποιούνται με φειδώ. Ολόκληρη η διαδικασία της αναστήλωσης έγινε με τη χρήση συνδετικών καρφιών τιτανίου και έχει σχεδιαστεί ώστε να είναι αναστρέψιμη σε περίπτωση που οι επιστήμονες αποφασίσουν να αλλάξουν κάποια πράγματα. Χρησιμοποιήθηκε συνδυασμός σύγχρονης τεχνολογίας και εκτεταμένης έρευνας, καθώς και επανεφεύρεση αρχαίων τεχνικών.
Η κιονοστοιχία του Παρθενώνα, η οποία καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό από τους βομβαρδισμούς των Ενετών κατά το 17ο αιώνα, αποκαταστάθηκε, ενώ πολλοί λανθασμένα συναρμολογημένοι κίονες, τοποθετήκαν ορθά. Η οροφή και το δάπεδο των Προπυλαίων αντικαταστάθηκαν τμηματικά, με τμήματα της οροφής να έχουν κατασκευαστεί με νέο μάρμαρο και διακοσμήθηκαν με μπλε και χρυσά παρένθετα τμήματα, όπως ήταν αρχικά. Η αποκατάσταση του Ναού της Αθηνάς Νίκης ολοκληρώθηκε το 2010.
αριστερά|μικρογραφία|Οι εργασίες αναστήλωσης της Ακρόπολης από την ανατολική της πλευρά, το 2014 Συνολικά 2.675 τόνοι αρχιτεκτονικών τμημάτων αποκαταστάθηκαν με 686 τμήματα μαρμάρων να έχουν επανασυναρμολογηθεί με αυθεντικά τμήματα, 905 συντέθηκαν με νέα τμήματα μαρμάρου, και 186 τμήματα κατασκευάστηκαν ολοκληρωτικά από νέο μάρμαρο. Χρησιμοποιήθηκαν συνολικά 530 κυβικά μέτρα νέου Πεντελικού μαρμάρου.
Κάτοψη Ακροπόλεως
400x400px|right|Σχεδιάγραμμα των κύριων κτιρίων της Ακρόπολης|εναλλ.=
Πολιτιστική σημασία
μικρογραφία|Τουριστική περιήγηση της Ακρόπολης Κάθε τέσσερα χρόνια, οι Αθηναίοι διεξήγαγαν τη γιορτή των Παναθηναίων, που ανταγωνίζονταν τους Ολυμπιακούς Αγώνες σε διασημότητα. Κατά τη διάρκεια της γιορτής, μια πομπή (που πιστεύεται πως αναπαρίσταται στη ζωφόρο του Παρθενώνα) περιπλανούνταν στη πόλη μέσω της οδού Παναθηναίων και αποκορυφωνόταν στην Ακρόπολη. Εκεί, μια νέα ρόμπα υφασμένη από μαλλί (πέπλος) τοποθετούνταν είτε στο άγαλμα της Αθηνάς Πολιάδας στο Ερέχθειο (στα τακτικά Παναθήναια) είτε στο άγαλμα της Αθηνάς Παρθένου (κατά τη διάρκεια των Μεγάλων Παναθηναίων, που διεξάγονταν κάθε τέσσερα χρόνια).
Κατά την ύστερη παράδοση του Δυτικού Πολιτισμού και τη κλασική αναγέννηση της Ακρόπολης, τουλάχιστον από τα μέσα του 18ου αιώνα και έπειτα, έχει συχνά επικληθεί ως το βασικό σύμβολο της ελληνικής κληρονομιάς και της δόξας από την Κλασική Ελλάδα.
Σιδηροδρομικώς
Η Ακρόπολη διαθέτει σταθμό μετρό, επί της γραμμής 2 ο οποίος βρίσκεται νοτιοανατολικά των Προπυλαίων, στο Νέο Μουσείο Ακροπόλεως Αθηνών.
Λεωφορειακώς
Στην συμβολή των οδών Διονυσίου Αεροπαγίτου και Ροβέρτου Γκάλι, νότια της Ακρόπολης υπάρχει στάση της λεωφορειακής γραμμής 230 ΑΚΡΟΠΟΛΗ - ΖΩΓΡΦΟΥ του ΟΑΣΑ.
Οπτικοακουστικό υλικό
* Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ελλάδα
Akropolis
FBI
Το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών (αγγλικά: Federal Βureau οf Investigation, συντ. FBI) είναι η εγχώρια υπηρεσία πληροφοριών και η κύρια υπηρεσία επιβολής των ομοσπονδιακών νόμων των Ηνωμένων Πολιτειών. Το FBI, υπάγεται στο Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ (DoJ) και είναι μέλος της Κοινότητας Υπηρεσιών Πληροφοριών των ΗΠΑ. Η υπηρεσία αναφέρεται αμφότερα στον Γενικό Εισαγγελέα και τον Διευθυντή των Υπηρεσιών Πληροφοριών των ΗΠΑ.
Το FBI είναι κορυφαία αντιτρομοκρατική, αντικατασκοπευτική και εγκληματολογική υπηρεσία και χρησιμοποιείται ως ερευνητικό σώμα για την εξιχνίαση ομοσπονδιακών ποινικών υποθέσεων αλλά και ως σώμα ασφαλείας μέσω συλλογής πληροφοριών στο εσωτερικό της χώρας και έχει ερευνητικές αρμοδιότητες για περισσότερες από 200 αξιόποινες πράξεις σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Ρητό του είναι η έκφραση Fidelity, Bravery, Integrity (Πίστη, Γενναιότητα, Ακεραιότητα), λέξεις που σχηματίζουν το ακρωνύμιό του.
Το FBI ιδρύθηκε το 1908 από το Γενικό Εισαγγελέα Κάρολο Ιωσήφ Βοναπάρτη, ύστερα από συζήτηση (και διαφωνία) με τον τότε πρόεδρο Θεόδωρο Ρούζβελτ και άρνηση του Κογκρέσου να παραχωρήσει τμήματα άλλων μυστικών υπηρεσιών στο Υπουργείο Δικαιοσύνης. Αρχικά ονομάστηκε από τον Μποναπάρτε «Γραφείο Ερευνών» (Bureau of Investigations, BI ή BoI) για να εξελιχτεί, το 1908, σε «Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών» (F.B.I.).
Αν και κατέχει αυξημένες και ιδιαίτερες αρμοδιότητες, οι δραστηριότητες του FBI για την υποστήριξη της εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ, αντιστοιχούν με άλλες εσωτερικές υπηρεσίες πληροφοριών, όπως η MI5 (Ηνωμένο Βασίλειο), η FSB (Ρωσία), η DGSI (Γαλλία), η GCSB (Νέα Ζηλανδία) κ.α.
Αρμοδιότητες
thumb|291px|Το κτήριο του αρχηγείου του FBI
Σε αντίθεση με την CIA (Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών), η οποία δεν έχει αρχή επιβολής νόμου και εστιάζει στα εξωτερικά γεγονότα, το FBI είναι κυρίως εγχώρια υπηρεσία και διατηρεί 56 κύρια γραφεία σε μεγάλες πόλεις των ΗΠΑ και πάνω από 400 επιτόπιες υπηρεσίες ανά τις ΗΠΑ. Επιπλέον, το FBI έχει και διεθνές αποτύπωμα, αφού σε πρεσβείες και προξενεία των Ηνωμένων Πολιτειών ανά τον κόσμο, λειτουργούν παραρτήματα. Επίσης, σε περιορισμένο βαθμό μπορεί να εκτελεί έρευνες εκτός της επικράτειας των ΗΠΑ.
Πρωταρχικός σκοπός του FBI είναι η προστασία των πολιτών και των κατοίκων των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς και η τήρηση του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών. Άλλοι σκοποί του FBI είναι ο συντονισμός της δράσης των οργάνων της πολιτειακής αστυνομίας, η διερεύνηση διάφορων υποθέσεων, η προστασία των ΗΠΑ από εξωτερικές και τρομοκρατικές επιθέσεις και η καταπολέμηση του εγκλήματος. Οι πράκτορες του έχουν το δικαίωμα από το νόμο να διενεργούν συλλήψεις χωρίς ένταλμα και να χρησιμοποιούν τα όπλα τους σε περιπτώσεις που παρουσιάζεται ανάγκη. Για να γίνει κάποιος πράκτορας του πρέπει να είναι πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών ή από τα Βόρεια νησιά Μαριάννα και επίσης να είναι το λιγότερο 23 ετών. Όταν θα γίνει ειδικός πράκτορας πρέπει να είναι κάτω από 37.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:FBI Κατηγορία:Υπηρεσίες ασφαλείας των ΗΠΑ Κατηγορία:Κυβέρνηση στις Ηνωμένες Πολιτείες
Πλάκα του Κομεντιόλου
Η Πλάκα του Κομεντιόλου είναι η κύρια σωζόμενη επιγραφική πηγή σχετικά με την βυζαντινή παρουσία στο νότο της Ισπανίας.
Ιστορικό υπόβαθρο
Στα μέσα του 6ου αιώνα, επί Ιουστινιανού Α΄, τα βυζαντινά στρατεύματα εισέβαλαν στη νότια Ιβηρική χερσόνησο και κατάφεραν να ελέγξουν ένα σημαντικό κομμάτι των πρώην ρωμαϊκών επαρχιών της Βαιτικής και της Καρχηδονιανής. Τα νέα αυτά εδάφη βαφτίστηκαν ως «Επαρχία της Ισπανίας» ενώ ανοικοδομήθηκε η παλαιά πόλη της Καρθαγένης (Carthago Nova), που είχε καταστραφεί ολοσχερώς από τους Βανδάλους το 425, και μετονομάστηκε σε «Καρθαγένη Σπαρτάρια» (Carthago Spartaria).
Η Πλάκα
Η πλάκα του Κομεντίολου που είναι φτιαγμένη από λευκό μάρμαρο αρκετά καλής ποιότητας και βρίσκεται σε καλά επίπεδα συντήρησης σήμερα, μνημονεύει την κατασκευή των τειχών της Καρθαγένης Σπαρτάριας, μεταξύ 589 και 590, μιας διπλής πύλης κι ενός προθαλάμου, εν μέσω δύο πύργων μαζί με άλλες μνημειώδεις κατασκευές. Όλα τα έργα οφείλονταν σε έναν στρατηγό του αυτοκράτορα Μαυρικίου, και πιθανότατα έλαβαν χώρα στην είσοδο της πόλης.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που παρουσιάζει ο Έμιλ Χύμπνερ (Emil Hübner) (en CIL II, 3420), η πλάκα αυτή βρέθηκε το 1698 κατά τη διαδικασία διάνοιξης ενός πηγαδιού σε μοναστήρι. Σήμερα βρίσκεται στο αρχαιολογικό μουσείο της Καρταχένα.
Το κείμενο
Η πλάκα παρουσιάζει στα αριστερά, πριν το κείμενο, έναν ευμεγέθη σταυρό, που περιτριγυρίζεται από τα γράμματα Q, S, R και A.
Ήδη από την ανακάλυψή της δημιουργήθηκαν ορισμένες αμφιβολίες περί της αυθεντικότητάς της, που έχουν ωστόσο σήμερα ξεπεραστεί, αν και έχει γίνει αποδεκτό ότι η Πλάκα υπέφερε διάφορες μεταβολές κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα. Το πρόσωπο στο οποίο αναφέρεται η επιγραφή μάλλον είναι ο Κομεντίολος, στρατηγός με μεγάλη εμπειρία από τους πολέμους εναντίον των Περσών, ο οποίοςστάλθηκε στην Ισπανία προκειμένου να εκμεταλευθεί τις εσωτερικές έριδες που είχε προκαλέσει στο Βασίλειο των Βησιγότθων (τους αποκαλούμενους «βαρβάρους» στην επιγραφή) ο προσηλυτισμός του βασιλιά τους Ρεκαρέδου στον Καθολικισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Ισπανίας
Λορέντσο Λόττο
Ο Λορέντσο Λόττο (Lorenzo Lotto, Βενετία περ. 1480 - Λορέτο περ. 1557) ήταν Ιταλός ζωγράφος της βενετικής σχολής και εικονογράφος. Ζωγράφισε κυρίως θρησκευτικά θέματα και πορτρέτα. Παρά το γεγονός ότι η δραστηριότητά του αναπτύχθηκε κατά την εποχή της ύστερης Αναγέννησης, με τις εκκεντρικές του πόζες και παραμορφώσεις θεωρείται ότι αποτελεί έναν από τους εκπροσώπους του μεταβατικού σταδίου προς τον ενετικό και ρωμαϊκό μανιερισμό του 16ου αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης
Ινδοκίνα
thumb|350px|right|Η θέση της Ινδοκίνας στο χάρτη. Με κυπαρισσί απεικονίζεται η ιστορική Ινδοκίνα, με ανοιχτό πράσινο και κόκκινο οι χώρες που συμπεριλαμβάνονται με τη γεωγραφική έννοια. Η Ινδοκίνα (Indochina) είναι μία μεγάλη χερσόνησος της νοτιοανατολικής Ασίας και είναι το όνομα μιας περιοχής της νοτιοανατολικής Ασίας, που χρονολογείται από την περίοδο που ήταν αποικία της Γαλλίας υπό το όνομα Γαλλική Ινδοκίνα. Εκτείνεται ανατολικά της Ινδίας και νότια της Κίνας. Ο όρος επινοήθηκε από τις γαλλικές αποικιακές αρχές του Βιετνάμ (που καλύπτει τα ανατολικά παράλια της χερσονήσου), αποτελώντας συνδυασμό των λέξεων Ινδία και Κίνα, όταν ξεκίνησαν να επεκτείνουν τον έλεγχό τους στην ενδοχώρα, παρότι οι κάτοικοι δεν είναι ούτε Ινδοί ούτε Κινέζοι. Πολιτισμικά όμως όλοι οι λαοί της ΝΑ Ασίας έχουν δεχθεί επιδράσεις από τον κινεζικό και τον ινδικό πολιτισμό στη μακραίωνη ιστορία τους, ο καθένας σε διαφορετικό βαθμό. Η Καμπότζη και το Λάος έχουν επηρεασθεί κυρίως από τους Ινδούς και λιγότερο από τους Κινέζους. Αντίστροφα ο βιετναμεζικός πολιτισμός έχει δεχθεί τεράστιες επιδράσεις από τους Κινέζους και μικρές από τους Ινδούς. Στον Περίπλου της Ερυθράς Θάλασσας, η περιοχή αναφέρεται ως Χρυσή, όνομα που αποδίδεται στο πλούσιο σε χρυσό υπέδαφός της.
Η Γαλλική Ινδοκίνα ήταν ομοσπονδία γαλλικών αποικιών και προτεκτοράτων, που οι Γάλλοι ονόμαζαν Κοχινκίνα, Τονκίνο, Ανάμ, Λάος και Καμπότζη. Η Γαλλία είχε αυτοκρατορική παρουσία στην περιοχή μεταξύ των ετών 1884-1954 και τελικώς αναγκάστηκε να αποσυρθεί από τη νοτιοανατολική Ασία μετά την ήττα της στον Πόλεμο της Ινδοκίνας (1946-1954).
Η Ινδοκίνα είχε σύνορα που επέβαλε η Γαλλία ως αποτέλεσμα της στρατιωτικής κατάκτησης της περιοχής, περιλαμβάνοντας περιοχές που αντιστοιχούν στα σημερινά κράτη της Καμπότζης, του Λάος και του Βιετνάμ. Τα τμήματα της μεγάλης αυτής ομοσπονδιακής αποικίας δεν ήταν ομογενή, αντιθέτως η Ινδοκίνα ήταν πολυδαίδαλη οντότητα, με μεγάλες διαφορές στην κουλτούρα καθώς και τα γεωγραφικά και φυλετικά στοιχεία που συναποτελούσαν τους ανθρώπους και κυβερνήσεις των επιμέρους υποκειμένων της.
Γεωγραφικά η Ινδοκίνα περιλαμβάνει σήμερα τα εξής κράτη:
Ορολογία
μικρογραφία|Χάρτης της Ινδοκίνας του 1886, από το Γεωγραφικό περιοδικό της Σκωτίας. Η προέλευση της ονομασίας Ινδο-Κίνα συνήθως αποδίδεται από κοινού στον Δανό-Γάλλο γεωγράφο Κόνραντ Μάλτε-Μπρουν, ο οποίος αναφέρθηκε στην περιοχή ως indo-chinois το 1804, και ο Σκωτσέζος γλωσσολόγος Τζον Λέιντεν, ο οποίος χρησιμοποίησε τον όρο ινδοκινέζικα για να περιγράψει τους κατοίκους της περιοχής και τις γλώσσες τους το 1808. Οι επιστημονικές απόψεις εκείνη την εποχή σχετικά με την ιστορική επιρροή της Κίνας και της Ινδίας στην περιοχή ήταν αντικρουόμενες, και ο ίδιος ο όρος ήταν αμφιλεγόμενος - ο ίδιος ο Μάλτε- Μπρουν αργότερα υποστήριξε κατά της χρήσης του σε μια μεταγενέστερη έκδοση της Παγκόσμιας Γεωγραφίας του, με το σκεπτικό ότι τόνιζε υπερβολικά την κινεζική επιρροή, και πρότεινε το Κινο-Ινδία Chin-India αντ' αυτού. Ωστόσο, ο όρος Ινδο-Κίνα είχε ήδη κερδίσει την αναγνώριση και σύντομα αντικατέστησε εναλλακτικούς όρους όπως η Περαιτέρω Ινδία και η Χερσόνησος πέρα από τον Γάγγη. Αργότερα, ωστόσο, καθώς οι Γάλλοι ίδρυσαν την αποικία της Γαλλικής Ινδοκίνας, η χρήση του όρου περιορίστηκε περισσότερο στη γαλλική αποικία και σήμερα η περιοχή αναφέρεται συνήθως στην ηπειρωτική Νοτιοανατολική Ασία.
Γεωγραφία
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Ο ποταμός [[Μεκόνγκ στο Λάος.]] Η χερσόνησος της Ινδοκίνας προβάλλει νότια από την ασιατική ήπειρο. Περιλαμβάνει πολλές οροσειρές που εκτείνονται από το Θιβετιανό οροπέδιο στο βορρά, διάσπαρτες με πεδινές εκτάσεις που αποστραγγίζονται σε μεγάλο βαθμό από τρία μεγάλα συστήματα ποταμών που τρέχουν σε κατεύθυνση βορρά-νότου: τον Ιραουάντι (εξυπηρετεί τη Μιανμάρ), το Τσάο Πράγια (στην Ταϊλάνδη) και τον Μεκόνγκ (διασχίζει τη βορειοανατολική Ταϊλάνδη, το Λάος, την Καμπότζη και το Βιετνάμ). Στα νότια σχηματίζει τη χερσόνησο της Μαλαισίας, στην οποία βρίσκονται η Νότια Ταϊλάνδη και η Χερσόνησος της Μαλαισίας με την τελευταία να θεωρείται μεταβλητά μέρος της Ηπειρωτικής Νοτιοανατολικής Ασίας ή χωριστά ως μέρος της Θαλάσσιας Νοτιοανατολικής Ασίας.
Δεν είναι επίσης σαφές εάν ορισμένα νότια μέρη της Κίνας θα μπορούσαν επίσης να θεωρηθούν ηπειρωτική Νοτιοανατολική Ασία, λόγω της γειτνίασης με τη γεωγραφία και το κλίμα της Νοτιοανατολικής Ασίας, καθώς περιέχουν πολλές εθνοτικές ομάδες που θεωρούνται της Νοτιοανατολικής Ασίας, όπως οι λαοί Τάι που ζουν εκεί. Ωστόσο, γενικά δεν θεωρούνται μέρος της Νοτιοανατολικής Ασίας.
Παραπομπές
*
Ιωσήφ Μιχαηλίδης
Ο Ιωσήφ Μιχαηλίδης (γεννήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1947) είναι πρώην τσεχοσλοβάκος ποδοσφαιριστής ελληνικής καταγωγής.
Καριέρα
Στο τσεχοσλοβακικό πρωτάθλημα, έπαιξε για τη Ζμπρόγιοβκα Μπρνο (στη συνέχεια μετονομάστηκε σε Σπάρτακ ΖΓΣ Μπρνο) όπου έπαιξε σε 3 αγώνες αλλά δεν σκόραρε. Έπαιξε επίσης στη Γιαμπλόνετς όπου επέστρεψε στην Ελλάδα στα τέλη του 1969 και έπαιξε για τον Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο κέρδισε το ελληνικό κύπελλο κατά την περίοδο 1969/70.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Βυζαντινή Αρμενία
Η Βυζαντινή Αρμενία, μερικές φορές γνωστή ως Δυτική Αρμενία,  είναι το όνομα που δόθηκε στα μέρη του βασιλείου της Αρμενίας, που έγιναν μέρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Το μέγεθος της επικράτειας ποίκιλλε με την πάροδο τού χρόνου, ανάλογα με τον βαθμό ελέγχου που είχαν οι Βυζαντινοί στην Αρμενία.
Η Βυζαντινή και η Σασσανιδική Αυτοκρατορία χώρισαν την Αρμενία το 387 και το 428. Η Δυτική Αρμενία περιήλθε υπό βυζαντινή κυριαρχία, και η Ανατολική Αρμενία έπεσε υπό τον έλεγχο των Σασσανιδών. Ακόμη και μετά την ίδρυση τού Αρμενικού βασιλείου των Βαγρατιδών, τμήματα της ιστορικής Αρμενίας και περιοχές που κατοικούνταν από Αρμενίους βρίσκονταν ακόμη υπό Βυζαντινή κυριαρχία.
Οι Αρμένιοι δεν είχαν καμία εκπροσώπηση στη Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνας το 451, λόγω τηε ένοπλης εξέγερσής τους εναντίον των Σασσανιδών. Αυτός ο λόγος προκάλεσε μία θεολογική διαφοροποίηση μεταξύ του αρμενικού και του βυζαντινού χριστιανισμού.
Ανεξάρτητα από αυτό, πολλοί Αρμένιοι έκαναν επιτυχή σταδιοδρομία στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Αρκετοί Βυζαντινοί Αυτοκράτορες ήταν εθνικά Αρμένιοι, ή μισοί Αρμένιοι, ή εν μέρει Αρμένιοι, ή πιθανώς Αρμένιοι, αν και πολιτισμικά Ανατολικοί Ρωμαίοι (Βυζαντινοί). Το καλύτερο παράδειγμα είναι ο Αυτοκράτορας Ηράκλειος, του οποίου ο πατέρας ήταν Αρμένιος και η μητέρα του από την Καππαδοκία: αυτός ξεκίνησε τη Δυναστεία τού Ηρακλείου (610–717). Ο Βασίλειος Α' είναι άλλο ένα παράδειγμα Αρμένιου που ξεκίνησε μία δυναστεία, τη Μακεδονική: ο πατέρας του ήταν Αρμένιος και η μητέρα του Ελληνίδα. Άλλοι Αυτοκράτορες ή σφετεριστές, πλήρους ή μερικής αρμενικής καταγωγής, είναι: ο Ρωμανός Α', ο Ιωάννης Α' Τζίιμισκής, ο Μιζίζιος, ο Αρτάβασδος, ο Φιλιππικός Βαρδάνης και ο Λέων Ε'.
Αρμένιοι στρατιωτικοί στον Βυζαντινό Στρατό
Η Αρμενία έκανε μεγάλες συνεισφορές στο Βυζάντιο μέσω των στρατιωτικών της. Η Αυτοκρατορία χρειαζόταν έναν καλό στρατό, καθώς απειλούνταν συνεχώς. Ο στρατός ήταν σχετικά μικρός, ποτέ δεν ξεπερνούσε τους 150.000 άνδρες. Τα σώματα στρατού στέλνονταν σε διάφορα μέρη της Αυτοκρατορίας, έπαιρναν μέρος στις πιο σκληρές μάχες, και ποτέ ένα σώμα δεν ξεπερνούσε τους 20.000 ή 30.000 άνδρες. Από τον 5ο αι. και μετά οι Αρμένιοι θεωρούνταν ως το κύριο συστατικό τού Βυζαντινού στρατού. Ο Προκόπιος αφηγείται ότι οι σχολάριοι (οι φρουροί του παλατιού του αυτοκράτορα), «επιλέγονταν από τους πιο γενναίους Αρμένιους».
Εκείνη την εποχή οι Αρμένιοι υπηρετούσαν δίπλα-δίπλα με τους Βαράγγους (Νορβηγούς), που βρίσκονταν στο βυζαντινό στρατό. Αυτή η πρώτη συνάντηση μεταξύ των Αρμενίων ορεινών κατοίκων και των Σκανδιναβών έχει συζητηθεί από τον Νάνσεν, ο οποίος φέρνει αυτά τα δύο στοιχεία πιο κοντά το ένα με το άλλο και καταγράφει: «οι Αρμένιοι ήταν αυτοί, που μαζί με τους Σκανδιναβούς προπάτορές μας, αποτελούσαν τις μονάδες επίθεσης του Βυζαντίου». Επιπλέον, ο Μπουσέλ υπογραμμίζει τις ομοιότητες στον τρόπο σκέψης και το πνεύμα των Αρμενίων φεουδαρχών και των βορείων πολεμιστών. Ισχυρίζεται ότι, και στις δύο ομάδες, υπήρχε μία περίεργη απουσία και άγνοια της διακυβέρνησης και τού δημόσιου συμφέροντος και ταυτόχρονα ένα εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον για την επίτευξη προσωπικών διακρίσεων και μία πίστη προς τα αφεντικά και τους ηγέτες τους.
Αρμένιοι Αυτοκράτορες του Βυζαντίου
Η διαίρεση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μεταξύ των δύο γιων του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Α΄ ακολουθήθηκε σύντομα από επικράτηση ξένων στοιχείων στην Αυλή του Βυζαντίου, του ανατολικού μισού του διαμερισμένου κόσμου. Η γειτνίαση της πρωτεύουσας με την Αρμενία, προσέλκυσε στις ακτές του Βοσπόρου μεγάλο αριθμό Αρμενίων, και για τρεις αιώνες έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ιστορία της Ανατολικής Αυτοκρατορίας.
Συμβούλιο της Θεοδοσιούπολης (593)
δεξιά|μικρογραφία|400εσ| Τα Βυζαντινο-περσικά σύνορα στην Αρμενία μετά τη σύναψη ειρήνης το 591. Μετά την ολοκλήρωση του μακροχρόνιου Βυζαντινο-περσικού Πολέμου (572-591), η άμεση βυζαντινή κυριαρχία επεκτάθηκε σε όλες τις δυτικές περιοχές της Αρμενίας. Για να ενισχύσει τον πολιτικό έλεγχο στις πρόσφατα προσαρτηθείσες περιοχές, ο Αυτοκράτορας Μαυρίκιος (582-602) αποφάσισε να υποστηρίξει την υπέρ της Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου στη Χαλκηδόνα παράταξη της τοπικής Αρμενικής Εκκλησίας. Το 593 μία περιφερειακή σύνοδος δυτικο-αρμενίων επισκόπων συγκλήθηκε στη Θεοδοσιούπολη και διακήρυξε την πλήρη πίστη στα δόγματα της Χαλκηδόνας. Η σύνοδος εξέλεξε επίσης τον Ιωάννη (Yovhannes, ή Hovhannes) του Bαγαράν ως τον νέο Καθολικό (αρχιεπίσκοπο) των Χαλκηδονίων Αρμενίων.
Μαρία Κίνσκυ του Βχίνιτζ & Τεττάου
Η Μαρία Κίνσκυ του Βχίνιτζ & Τεττάου (Marie Kinsky von Wchinitz & Tettau, 14 Απριλίου 1940 - 21 Αυγούστου 2021) ήταν η σύζυγος του Ιωάννη Αδάμ Β΄ του Λίχτενσταϊν.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 14 Απριλίου 1940 στη Πράγα, και ήταν κόρη του Κόμη Φερδινάνδου Κίνσκυ του Βχίνιτζ & Τεττάου και της Κόμισσας Ερριέτας του Λέντεμπουρ-Βίχελν.
Στις 30 Ιουλίου 1967 παντρεύτηκε τον Ιωάννη Αδάμ Β΄, Πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν στον Καθεδρικό Ναό της Βαντούζ. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά:
Η Πριγκίπισσα Μαρία είχε συμμετάσχει σε πολλούς οργανισμούς στο Λίχτενσταϊν, με έμφαση στην εκπαίδευση, τον πολιτισμό και τις τέχνες. Η Πριγκίπισσα Μαρία υπηρέτησε ως Πρόεδρος του Ερυθρού Σταυρού του Λίχτενσταϊν από το 1985 έως το 2015. Είναι επίσης προστάτιδα του Ερυθρού Σταυρού και του Verein für Heilpädagogische Hilfe, ιδρύματος για άτομα στο Λιχτενστάιν με ειδικές ανάγκες.
Το 1976, η Πριγκίπισσα Μαρία έγινε μέλος της Εταιρείας Προστασίας του Περιβάλλοντος του Λίχτενσταϊν (LGU), της κοινωνίας του Λίχτενσταϊν για την προστασία του περιβάλλοντος. Ήταν πρόεδρος της Εταιρείας Ορθοπεδικής Βοήθειας από το 1983 έως το 2005 και προστάτης από το 2005. Ήταν επίσης προστάτης του Verband Liechtensteinischer Familienhilfe, ενός οργανισμού οικογενειακής υποστήριξης.
Τιμητικές διακρίσεις
Ξένες
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Λίχτενσταϊν
Ουραλικό Κρατικό Νομικό Πανεπιστήμιο
<div style="clear: right; float: right; width: 345px; border: 1px solid #ccc; padding: 3px; margin: 0.7em 0 0.7em 0.7em;">
Χάρτης Πανεπιστημιούπολης του USLA
Το Ουραλικό Κρατικό Νομικό Πανεπιστήμιο (USLU, ρωσικά: Уральский государственный юридический университет), προηγουμένως γνωστό ως Ουραλική Κρατική Νομική Ακαδημία (USLA, ρωσικά: Уральская государственная юридическая академия), είναι δημόσιο, ερευνητικό πανεπιστήμιο το οποίο περιλαμβάνει σχολές νομικής, κολέγια και άλλα δημόσια μεταπτυχιακά και προπτυχιακά εκπαιδευτικά ινστιτούτα. Η κύρια πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου βρίσκεται στην πόλη Γεκατερίνμπουργκ. Ιδρύθηκε το 1931 και αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες νομικές σχολές της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Το Ουραλικό Κρατικό Νομικό Πανεπιστήμιο είναι οργανωμένο σε 15 σχολές, κολέγια και ινστιτούτα, τα οποία βρίσκονται σε κέντρα και πανεπιστημιουπόλεις στις πόλεις Γεκατερίνμπουργκ, Ουφά και Τσελιάμπινσκ. Λειτουργεί επίσης σε εγκαταστάσεις διεθνών επιστημονικών σχέσεων σε Λονδίνο, Ελσίνκι, Νουρ-Σουλτάν, Βερολίνο, Κίεβο και Μινσκ. Το πανεπιστήμιο θεωρείται ένα από τα πιο εκλεκτά της Ρωσίας και διαθέτει υψηλές απαιτήσεις εισαγωγής για τους υποψήφιους σπουδαστές. Στην κατάταξη των Εθνικών Πανεπιστημίων κατέλαβε την πέμπτη θέση ανάμεσα στις καλύτερες νομικές σχολές της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Το 2004, κατά τη Διαπεριφερειακή Εξειδικευμένη Έκθεση «Εκπαίδευση από το Α έως το Ω Καριέρα», το πανεπιστήμιο βραβεύτηκε από το Ανεξάρτητο Δημόσιο Συμβούλιο με το χρυσό μετάλλιο ως ένα από τα «Εκατό καλύτερα πανεπιστήμια» στη Ρωσία, ενώ ο πρύτανης Βίκτωρ Ντμιτρίβιτς, έλαβε τιμητική διάκριση ως «Πρύτανης της Χρονιάς 2004».
Ιστορία
Το Σιβηρικό Ινστιτούτο Σοβιετικού Δικαίου ιδρύθηκε στις 20 Απριλίου 1931 στο Ιρκούτσκ, έπειτα από απόφαση της κυβέρνησης της Σοβιετικής Ένωσης. Την 1η Αυγούστου 1934, με διάταγμα της κυβέρνησης, το Σιβηρικό Ινστιτούτο Σοβιετικού Δικαίου μεταφέρθηκε από το Ιρκούτσκ στο Γεκατερίνμπουργκ. Το 1935, το Σιβηρικό Ινστιτούτο Σοβιετικού Δικαίου μετονομάστηκε σε Νομικό Ινστιτούτο Γεκατερίνμπουργκ, όνομα το οποίο επισημοποιήθηκε το 1937. Στις 24 Δεκεμβρίου 1992, το Νομικό Ινστιτούτο Γεκατερίνμπουργκ μετονομάστηκε εκ νέου σε Ουραλική Κρατική Νομική Ακαδημία και εν τέλη, στις 22 Απριλίου 2014, με διάταγμα του Ρωσικού Υπουργείου Παιδείας και Επιστημών, πήρε το όνομα που διατηρεί μέχρι και σήμερα, Ουραλικό Κρατικό Νομικό Πανεπιστήμιο.
Δράσεις και δημοσιεύσεις
Επιστήμονες, καθηγητές και μεταπτυχιακοί φοιτητές της Ακαδημίας συμμετέχουν σε διεθνή, εθνικά και τοπικά ακαδημαϊκά συνέδρια και σεμινάρια. Το Ουραλικό Κρατικό Νομικό Πανεπιστήμιο είναι διοργανωτής παραδοσιακών επιστημονικών συνεδρίων και η πλειοψηφία των επιστημονικών/πρακτικών αυτών συνεδρίων διεξάγονται από τη Νομική Σχολή και αποκαλούνται κοινώς «Μέρες Επιστήμης». Στα συνέδρια αυτά συμμετέχουν εκπρόσωποι ομοσπονδιακών και περιφερειακών κυβερνήσεων, εκπρόσωποι ξένων χωρών, καθώς και εκπρόσωποι Ρωσικών πανεπιστημίων, προπτυχιακοί και μεταπτυχιακοί φοιτητές. Επίσης, το Πανεπιστήμιο σε συνεργασία με το Ρωσικό Υπουργείο Παιδείας και Επιστημών διοργανώνει ανοικτό φοιτητικό διαγωνισμό ερευνητικών εργασιών πάνω στο νομικό δίκαιο. Οι νικητές βραβεύονται με Προεδρικές υποτροφίες καθώς και με υποτροφίες της Ρωσικής Κυβέρνησης, του Κυβερνήτη της περιοχής Όμπλαστ του Σβερντλόφσκ και του Ακαδημαϊκού Συμβουλίου του Πανεπιστημίου.
Από το 1993, το Πανεπιστήμιο σε συνεργασία με το Ρωσικό Υπουργείο Δικαιοσύνης, δημοσιεύει επιστημονικά/θεωρητικά και πρακτικά ερευνητικά πρότζεκτ των φοιτητών του. Επιπρόσθετα, μαζί με το Ανώτατο Δικαστήριο της Ρωσίας δημοσιεύει ετησίως την Επετηρίδα αστικών και διαιτητικών υποθέσεων. Η Επιστημονική Βιβλιοθήκη του Ουραλικού Κρατικού Νομικού Πανεπιστημίου έχει μετατραπεί σε ένα από τα μεγαλύτερα αποθετήρια βιβλίων νομικής στη Ρωσία, διαθέτοντας περίπου ένα εκατομμύριο βιβλία.
Οι φοιτητές της Νομικής Σχολής, εκδίδουν επίσης τη νομική εφήμερίδα Юрист (Δικηγόρος).
Διεθνείς σχέσεις
Το Ουραλικό Κρατικό Νομικό Πανεπιστήμιο αναπτύσσει και διατηρεί σχέσεις με μία σειρά από κορυφαία πανεπιστήμια της Ευρώπης και των Ηνωμένων Πολιτειών. Από το 2007, η Ένωση Δικηγόρων της Ρωσίας διεξάγει το Ευρασιατικό Συνέδριο του Πανεπιστημίου, στο οποίο συμμετέχουν νομικοί μελετητές, εκπρόσωποι της κυβέρνησης και ειδικοί σε θέματα επιβολής του νόμου στις διεθνείς επιστημονικές σχέσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στη Ρωσία
Παυσανίας της Ορεστίδος
Ο Παυσανίας της Ορεστίδος (αρχαία ελληνικά: Παυσανίας ἐκ τῆς Ὀρεστίδος, ... - 336 π.Χ.) ήταν μέλος της βασιλικής σωματοφυλακής του Φιλίππου Β΄.
Η καταγωγή του ήταν από την Ορεστίδα. Δολοφόνησε τον Φίλιππο το 336 π. Χ., πιθανόν με την υποκίνηση της γυναίκας του Φιλίππου Ολυμπιάδας ή ακόμα και του γιου του Αλέξανδρου. Συνελήφθη και θανατώθηκε. Η πιο δημοφιλής ιστορία που εξηγεί τη δολοφονία προέρχεται από τον Διόδωρο, ο οποίος επεκτείνει την αναφορά του Αριστοτέλη. Όμως, ο Διόδωρος έγραψε την ιστορία του πάνω από δύο αιώνες μετά τον Φίλιππο, και χωρίς να αναφέρει πηγές, οπότε η αφήγησή του θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με ένα κάποιο σκεπτικισμό.
Σύμφωνα με τον Διόδωρο, ο στρατηγός Άτταλος κατηγόρησε τον Παυσανία για τον θάνατο ενός φίλου του. . Ο πρώτος Παυσανίας (της Ορεστίδος), νοιώθοντας απόρριψη, προσέβαλε τον νέο εραστή δημόσια. Εκείνος μην ανεχόμενος την ντροπή, αυτοκτόνησε εκθέτοντας επίτηδες τον εαυτό του σε μια μάχη, προφυλάσσοντας παράλληλα τον βασιλιά. Ο Άτταλος συντετριμμένος αποφάσισε να εκδικηθεί τον Παυσανία (της Ορεστίδος), και αφού τον μέθυσε τον παρέδωσε αναίσθητο για τον βιάσουν. Για μια σειρά λόγων ο Φίλιππος δεν τιμώρησε τον Άτταλο, ενώ ο Παυσανίας της Ορεστίδος προήχθη στη σωματοφυλακή του Φιλίππου, πιθανόν σαν ‘παρηγοριά’.
Έχει τεθεί η υπόθεση ότι τα κίνητρα του Παυσανία να σκοτώσει τον Φίλιππο ήταν τουλάχιστον εν μέρει η προσωπική του οργή γιατί ο Φίλιππος δεν είχε αποδώσει δικαιοσύνη τιμωρώντας τον Άτταλο. Αλλά ο Διόδωρος ο οποίος υποστηρίζει τα προσωπικά κίνητρα ως αιτία, χρονολογεί τα παραπάνω συμβάντα την εποχή του βασιλιά της Ιλλυρίας Πλευρία, και η τελευταία γνωστή εκστρατεία του Φιλίππου εναντίον των Ιλλυριών ήταν το 344 π. Χ. Αυτό θα σήμαινε ότι ο Παυσανίας περίμενε οκτώ χρόνια για να πάρει την εκδίκησή του από τον Φίλιππο. Όμως δεν είναι γνωστοί όλοι οι πόλεμοι του Φιλίππου εναντίον των Ιλλυριών, οπότε είναι πιθανό να τους πολέμησε και το 337 π. Χ.
Ο Λεοννάτος ο οποίος έριξε το δόρυ και σκότωσε τον Παυσανία υποβιβάστηκε, πιθανόν με την υποψία ότι η πράξη του είχε σκοπό να αποτρέψει τον Παυσανία να ανακριθεί.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα της Αρχαιότητας
Η ύαινα
Το Η Ύαινα (Πρωτότυπος τίτλος: In This Our Life) είναι αμερικανική δραματική ταινία παραγωγής 1942, βασισμένη στο ομώνυμο και βραβευμένο με Πούλιτζερ μυθιστόρημα της Έλεν Γκλάσκοου, το οποίο διασκεύασε για τη μεγάλη οθόνη ο Χάουαρντ Κοκ. Η ταινία αποτελεί το δεύτερο σκηνοθετικό εγχείρημα του Τζον Χιούστον μετά την ταινία του 1941 Το γεράκι της Μάλτας (The Maltese Falcon) και έχει ως πρωταγωνιστές τους Μπέτι Ντέιβις, Ολίβια Ντε Χάβιλαντ και Τζορτζ Μπρεντ.
Πλοκή
Μια νέα και κακομαθημένη κοπέλα, η Στάνλεϊ Τίμπερλεϊκ (Μπέτι Ντέιβις) παρατά τον αρραβωνιαστικό της Κρεγκ Φλέμινγκ (Τζορτζ Μπρεντ) και το σκάει με τον Πίτερ Κίνγκσμιλ (Ντένις Μόργκαν), τον σύζυγο της αδερφής της Ρόι (Ολίβια Ντε Χάβιλαντ). Η Στάνλεϊ παντρεύεται τον Πίτερ σύντομα ανακαλύπτει όμως ότι ο έγγαμος βίος δεν της ταιριάζει και οι απαιτήσεις της οδηγούν τον Πίτερ στο αλκοόλ κι έπειτα στην αυτοκτονία.
Η Στάνλεϊ επιστρέφει στο σπίτι των γονιών της για να μάθει ότι η αδελφή της Ρόι και ο πρώην της αρραβωνιαστικός Κρεγκ είναι ερωτευμένοι και ετοιμάζονται να παντρευτούν. Τυφλωμένη από τη ζήλια της η εγωκεντρική Στάνλεϊ προκαλεί τον Κρέγκ και προσπαθεί να τον κλέψει από την αδελφή της. Όταν ο Κρεγκ την απορρίπτει η Στάνλεϊ η πληγωμένη Στάνλεϊ φεύγει τρέχοντας με το αυτοκίνητό της και χτυπά έναν περαστικό, τον οποίο αφήνει να πεθάνει στην άσφαλτο. Όταν ανακρίνεται από την αστυνομία, η Στάνλεϊ προσπαθεί να φορτώσει το έγκλημα στον μαύρο γιο της υπηρέτριάς της.
Πληροφορίες Παραγωγής
Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο και βραβευμένο με βραβείο Πούλιτζερ μυθιστόρημα της Έλεν Γκλάσκοου και αποτελεί το δεύτερο σκηνοθετικό εγχείρημα του Τζον Χιούστον, μετά από Το γεράκι της Μάλτας (The Maltese Falcon, 1941). Το μυθιστόρημα θίγει θέματα και καταστάσεις (όπως η αιμομικτική σχέση της Στάνλεϊ με το θείο της Γούιλιαμ και οι ρατσιστικές αντιλήψεις της κοινωνίας απέναντι στους μαύρους) που εύκολα θα μπορούσαν να υποστούν λογοκρισία την εποχή εκείνη και η συγγραφέας πούλησε τα δικαιώματα του μυθιστορήματός της στην εταιρία Warner για 40.000 δολάρια. Ο Χιούστον πρότεινε τον Χάουαρντ Κοχ (ο οποίος είχε διασκευάσει το μυθιστόρημα του Ουίλιαμ Σόμερσετ Μομ Το γράμμα (The Letter, 1940) για τη μεγάλη οθόνη επίσης με τη Ντέιβις) για τη διασκευή του μυθιστορήματος. Η συγγραφή του σεναρίου έγινε με τέτοιο τρόπο ώστε να αποφευχθεί λογοκρισία, γι' αυτό το λόγο οι σεξουαλικές ορέξεις του θείου της Στάνλεϊ αφέθηκαν μόνο να εννοούνται. Μετά την προβολή της ταινίας ο κριτικός Μπόσλεϊ Κράουδερ δήλωσε ότι η ταινία μένει αμιγώς πιστή στο μυθιστόρημα κι επαίνεσε τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζει τις φυλετικές διακρίσεις.
Η Μπέτι Ντέιβις ήθελε να αναλάβει το ρόλο της καλής αδελφής Ρόι, αλλά ο Τζακ Γουόρνερ, που ήξερε ότι η Ντέιβις προσέλκυε περισσότερο κόσμο στους κινηματογράφους όταν υποδυόταν την κακιά, την ανάγκασε να δεχτεί το ρόλο της Στάνλεϊ. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων η Ντέιβις ήρθε σε σύγκρουση με τον Τζον Χιούστον που είχε αναπτύξει ερωτική σχέση με την Ολίβια Ντε Χάβιλαντ, καθώς δεν ήταν ευχαριστημένη από το σενάριο. Αργότερα δήλωσε ότι το μυθιστόρημα της Γκλάσκοου ήταν υπέροχο, ότι το σενάριο αδικούσε και ότι μια αληθινή ιστορία μετατράπηκε σε απαίσια ταινία. Η Ντέιβις πίστευε ότι δεν ήταν αρκετά νέα για το ρόλο και δεν ήταν ευχαριστημένη με τα κοστούμια. Επέμεινε ώστε ο Όρι Κέλι να σχεδιάσει ξανά τα κοστούμια και φρόντισε να επιμεληθεί η ίδια το μακιγιάζ της. Το αποτέλεσμα ήταν τόσο προκλητικό, όσο και ο χαρακτήρας της Στάνλεϊ. Η ίδια η Ντέιβις συνέβαλλε στην πρόσληψη του Άφρο-Αμερικανού Έρνεστ Άντερσον, του οποίου η ερμηνεία βραβεύτηκε από το ινστιτούτο National Board Of Review. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ο σύζυγός της Άρθουρ Φάρνσγουορθ εισήχθη στο νοσοκομείο με πνευμονία και αργότερα και αρρώστησε και η ίδια η Ντέιβις.
Τρεις μέρες μετά το βομβαρδισμό του Περλ Χάρμπορ ο Χιούστον κατετάγη στο στρατό και τον αντικατέστησε ο Ραούλ Γουόλς, με τον οποίο η Ντέιβις είχε κάκιστες σχέσεις. Η ταινία βγήκε εκτός προϋπολογισμού λόγω των επανειλημμένων καθυστερήσεων και η πρώτη προβολή της συνοδεύτηκε από αρνητικά σχόλια, που αφορούσαν κυρίως το βαρύ μακιγιάζ και τη γκαρνταρόμπα της Ντέιβις. Η ταινία είχε εμπορική απήχηση πάραυτα και η Ντέιβις παρά το γεγονός ότι τη θεωρούσε κακή, ήταν ικανοποιημένη για το γεγονός ότι ο χαρακτήρας του μαύρου Πάρι Κλέι εμφανιζόταν μορφωμένος και συνετός. Αυτό έδωσε μεγάλη χαρά στους Άφρο-Αμερικανούς, που μέχρι τότε το Χόλιγουντ τους παρουσίαζε ως σκλάβους και αμόρφωτους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1942 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μαξ Στάινερ Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζον Χιούστον Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Χάουαρντ Κοκ Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Χαλ Ουόλις Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros.
Σαντόρε ντι Σανταρόζα
Ο Κόμης Σαντόρε ντι Σανταρόζα (Σαβιλιάνο, 18 Νοεμβρίου 1783 – Σφακτηρία, 8 Μαΐου 1825), ήταν Ιταλός στρατιωτικός, επαναστάτης, τιτλούχος και σπουδαίος φιλέλληνας, που σκοτώθηκε κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Βιογραφία
Ο Σανταρόζα γεννήθηκε στις 18 Νοεμβρίου 1783 στο Σαβιλιάνο του Πεδεμοντίου. Ολοκληρώνοντας τις εγκύκλιες σπουδές του ακολούθησε το στρατιωτικό επάγγελμα όπου και έλαβε μέρος σχεδόν σε όλες τις κατά του Ναπολέοντα Α΄ μάχες στην Ιταλία. Τελικά μετά την κατάληψη του Πεδεμοντίου παραιτήθηκε από τις τάξεις του στρατού. Μετά όμως την πτώση του Ναπολέοντα ο Σανταρόζα επανήλθε στο στρατό και έλαβε μέρος στην εκστρατεία της Γκρενόμπλ όπου διαπνεόμενος με πατριωτικά και φιλελεύθερα αισθήματα υποκίνησε σε επανάσταση το Πεδεμόντιο κατά της Αυστριακής κατοχής αναλαμβάνοντας μάλιστα υπουργός των Στρατιωτικών της επαναστατικής κυβέρνησης. Αποτυγχάνοντας όμως της γενικής επανάστασης κατέφυγε στη Γαλλία και από εκεί στην Ελβετία απ΄ όπου και κατέληξε στο Λονδίνο.
Τότε Έλληνες απεσταλμένοι του εκεί συγκροτημένου φιλελληνικού κομιτάτου κάλεσαν τον Σανταρόζα αν ήθελε να συμμετάσχει στον απελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων. Εκείνος με ιδιαίτερο ενθουσιασμό αποδέχθηκε την πρόσκληση και περί τον Δεκέμβριο του 1824 έφθασε στο Ναύπλιο. Από εκεί αρχικά μετέβη στην Επίδαυρο, την Αίγινα και την Αθήνα προς επίσκεψη των αρχαιοτήτων που είχε μέχρι τότε ακουστά και θαύμαζε. Κατά τις επισκέψεις του όμως αυτές δεν έπαυε να βγάζει φλογερούς πατριωτικούς λόγους παρασέρνοντας τους κατοίκους των περιοχών αυτών.Ήταν μέλος σε φιλελληνικές επιτροπές του εξωτερικού.(Γερμανία, Αγγλία,Πολωνία, Ελβετία,Γαλλία,Ιταλία).
Ως απλός αγωνιστής φέροντας το όνομα Ντερόσι ακολούθησε τον Γεώργιο Κουντουριώτη και τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο στην προς Πυλία εκστρατεία τους και στις 20 Απριλίου του 1825 κατάφερε και εισήλθε στο φρούριο Νεόκαστρο της Πύλου. Ακολούθως ως παλαίμαχος στρατιωτικός έδωσε εντολή για άμεση επισκευή διαφόρων τμημάτων του πλην όμως δεν εισακούσθηκε. Στις 7 Μαρτίου, όταν πριν λίγες ημέρες ο αγωνιζόμενος από τη νήσο Σφακτηρία.Ο