cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γρηγόρης Μπιθικώτσης
Συνθέσεις και συνεργασίες
Μπήκε στη δισκογραφία το 1949 σε ηλικία 27 ετών ως συνθέτης με το τραγούδι "Το καντήλι τρεμοσβήνει" σε στίχους Χαράλαμπου Βασιλειάδη. Συνέθεσε περισσότερα από 200 τραγούδια, πολλά από τα οποία έγιναν μεγάλες επιτυχίες, όπως τα "Του Βοτανικού ο μάγκας", "Σε τούτο το στενό", "Επίσημη αγαπημένη", "Τρελοκόριτσο", "Στου Μπελαμή το ουζερί", "Ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα" και πλήθος άλλων. Η συνεργασία του με το Μίκη Θεοδωράκη (τον οποίο γνώρισε ενώ ο Θεοδωράκης στελνόταν εξόριστος στη Μακρόνησο, και ο Μπιθικώτσης υπηρετούσε ως στρατιώτης μεταγωγών) αλλά και με το Μάνο Χατζιδάκι "γέννησε" τα καλύτερα ίσως τραγούδια του. Με την ερμηνεία του στον «Επιτάφιο» του Γιάννη Ρίτσου και μελοποίηση του Μίκη Θεοδωράκη χάραξε νέους δρόμους στο λαϊκό τραγούδι. Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η ερμηνεία του στη μελοποίηση του ποιήματος «Το Άξιον Εστί» του Οδυσσέα Ελύτη από τον Μίκη Θεοδωράκη. Επίσης, ερμήνευσε τραγούδια του Μάρκου Βαμβακάρη, του Βασίλη Τσιτσάνη, του Γιώργου Μητσάκη, του Γιάννη Παπαϊωάννου και του Άκη Πάνου. Στις συνεργασίες του αξίζει επίσης να αναφερθούν αυτές με το Σταύρο Ξαρχάκο, το Δήμο Μούτση και το ντουέτο του με τον Τάσο Λειβαδίτη.
Διακρίσεις
Τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο, τον Ιανουάριο του 2003 με το Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικα, καθώς και με το Χρυσό Μετάλλιο της Πόλης των Αθηνών. Επίσης, έχουν γίνει πολλές συναυλίες προς τιμήν του.
Τον Ιούνιο του 1997 οργανώθηκε λαϊκή συναυλία για να τιμηθούν τα 50 χρόνια προσφοράς του στο λαϊκό τραγούδι, ενώ σημαντική είναι η συναυλία που διοργανώθηκε από το υπουργείο Πολιτισμού στις 11 Μαρτίου 2002 στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, με πρωτοβουλία του Γιώργου Νταλάρα και τη συμμετοχή δεκάδων σημαντικών καλλιτεχνών.
Δισκογραφία
Στον παρακάτω κατάλογο περιλαμβάνονται μόνο οι δίσκοι στους οποίους υπάρχει "πρωτογενές" υλικό, δηλαδή ηχογραφήσεις που δεν έχουν κυκλοφορήσει άλλη φορά σε δίσκο. Δεν περιλαμβάνονται δηλαδή κάθε λογής συλλογές, ούτε αναφέρονται για δεύτερη φορά -όταν επανεκδίδονται- δίσκοι που περιέχουν ηχογραφήσεις που έχουν περιληφθεί ήδη σε προηγούμενο δίσκο.
Προσωπική δισκογραφία Συμμετοχές
Σημαντικές συλλογές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Αρίων Κατηγορία:Minos EMI
Αραβική επανάσταση
Η αραβική επανάσταση ( الثورة العربية, al-Thawra al-‘Arabiyya ; Arap İsyanı ή η μεγάλη αραβική επανάσταση ( الثورة العربية الكبرى , al-Thawra al-‘Arabiyya al-Kubrá ) ήταν στρατιωτική εξέγερση των αραβικών δυνάμεων κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο θέατρο επιχειρήσεων της Μέσης Ανατολής του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Με βάση την αλληλογραφία McMahon – Hussein, υπήρξε συμφωνία μεταξύ της βρετανικής κυβέρνησης και του Χουσεΐν μπιν Αλί, του Σαρίφ της Μέκκας, η εξέγερση ξεκίνησε επίσημα στη Μέκκα στις 10 Ιουνίου 1916. Ο στόχος της εξέγερσης ήταν να δημιουργήσει ενιαίο και ανεξάρτητο αραβικό κράτος που θα εκτεινόταν από το Χαλέπι της Συρίας έως το Άντεν στην Υεμένη, το οποίο οι Βρετανοί είχαν υποσχεθεί να αναγνωρίσουν.
Ο Σαραφινικός Στρατός με επικεφαλής τον Χουσεΐν και τους Χασεμίτες, με στρατιωτική υποστήριξη από τη Βρετανική Αιγυπτιακή Εκστρατευτική Δύναμη, πολέμησε με επιτυχία και απώθησε την οθωμανική στρατιωτική παρουσία από μεγάλο μέρος του Χεζάτζ και της Υπεριορδανίας. Οι επαναστατικές δυνάμεις τελικά κατέλαβαν τη Δαμασκό και ίδρυσαν Αραβικό Βασίλειο της Συρίας μια βραχύβια μοναρχία με επικεφαλής τον Φαϊζάλ, γιο του Χουσεΐν.
Μετά τη συμφωνία Σάικς-Πικό, η Μέση Ανατολή διαιρέθηκε αργότερα από τους Βρετανούς και τους Γάλλους σε «εδάφη με εντολή», δεδομένοι ότι οι Βρετανοί υπαναχώρησαν από την υπόσχεσή τους να υποστηρίξουν ένα ενοποιημένο ανεξάρτητο αραβικό κράτος. μικρογραφία| Ο Λώρενς της Αραβίας στο Rabegh, βόρεια της [[Τζέντα, 1917]] μικρογραφία| Άραβες μαχητές στην Άκαμπα στις 28 Φεβρουαρίου 1918. Έγχρωμη φωτογραφία autochrone.
Υπόβαθρο
μικρογραφία|Σημαία της Αραβικής Εξέγερσης στο Μνημείο των Μαρτύρων, Αμμάν, Ιορδανία. Η άνοδος του εθνικισμού στην Οθωμανική Αυτοκρατορία χρονολογείται τουλάχιστον από το 1821. Ο αραβικός εθνικισμός έχει τις ρίζες του στο Μασρίκ (τα αραβικά εδάφη ανατολικά της Αιγύπτου), ιδιαίτερα σε χώρες του Λεβάντε. Ο πολιτικός προσανατολισμός των Αράβων εθνικιστών πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν γενικά μέτριος. Τα αιτήματά τους ήταν μεταρρυθμιστικού χαρακτήρα και γενικά περιορίζονταν στην πολιτική αυτονομία, σε μεγαλύτερη χρήση της αραβικής γλώσσας στην εκπαίδευση και αλλαγές στη στράτευση εν καιρώ ειρήνης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία για να επιτραπεί στους Άραβες στρατεύσιμους να υπηρετούν τοπικά στον οθωμανικό στρατό.
Η Επανάσταση των Νεότουρκων ξεκίνησε στις 3 Ιουλίου 1908 και γρήγορα εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την αυτοκρατορία. Ως αποτέλεσμα, ο σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ Β ' αναγκάστηκε να αναγγείλει την αποκατάσταση του συντάγματος του 1876 και την εκ νέου σύγκληση του οθωμανικού κοινοβουλίου. Η περίοδος αυτή είναι γνωστή ως Δεύτερη Συνταγματική Εποχή. Στις εκλογές του 1908, η Επιτροπή Νεοτουρκικών Ενώσεων και Προόδου (ΕΝΕΠ) κατάφερε να πάρει το πάνω χέρι ενάντια στη Φιλελεύθερη Ένωση, με επικεφαλής τον Σουλτανζάντ Σαμπαχαντίν. Το νέο κοινοβούλιο είχε 142 Τούρκους, 60 Άραβες, 25 Αλβανούς, 23 Έλληνες, 12 Αρμένιους (συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων Ντασνάκων και δύο Χουντσάκων ), πέντε Εβραίους, τέσσερις Βούλγαρους, τρεις Σέρβους και έναν Βλάχο.
Η ΕΝΕΠ έδωσε τώρα μεγαλύτερη έμφαση στον συγκεντρωτισμό και στον εκσυγχρονισμό. Διακήρυξε ένα μήνυμα που ήταν ένα μείγμα πανισλαμισμού, οθωμανισμού και παντουρκισμού, το οποίο προσαρμόστηκε ανάλογα με τις συνθήκες. Στην καρδιά, το CUP αποτελούνταν από Τούρκους εθνικιστές που ήθελαν να δουν τους Τούρκους ως την κυρίαρχη ομάδα εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία ανταγωνίστηκε τους Άραβες ηγέτες και τους ώθησε να σκεφτούν με παρόμοιους εθνικιστικούς όρους. Άραβες μέλη του κοινοβουλίου υποστήριξαν το αντιπραξικόπημα του 1909, το οποίο είχε ως στόχο να διαλύσει το συνταγματικό σύστημα και να αποκαταστήσει την απόλυτη μοναρχία του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β'. Ο εκθρονισμένος σουλτάνος προσπάθησε να αποκαταστήσει το Οθωμανικό Χαλιφάτο βάζοντας τέλος στις κοσμικές πολιτικές των Νεότουρκων, αλλά με τη σειρά του οδηγήθηκε στην εξορία στο Σελάνικ από το περιστατικό της 31ης Μαρτίου στο οποίο οι Νεότουρκοι νίκησαν το αντιπραξικόπημα και τελικά αντικαταστάθηκε από τον αδελφό του Μωάμεθ Ε΄.
Το 1913, διανοούμενοι και πολιτικοί από το Μασρίκ συναντήθηκαν στο Παρίσι στο Α' Αραβικό Συνέδριο. Εκεί υπέβαλαν μια σειρά από αιτήματα για μεγαλύτερη αυτονομία και ισότητα εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, συμπεριλαμβανομένης της στοιχειώδους και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στα αραβικά εδάφη που θα παραδίδονται στην αραβική γλώσσα, για τους Άραβες στρατεύσιμους σε καιρό ειρήνης στον οθωμανικό στρατό να υπηρετούν κοντά στην περιοχή καταγωγής τους και για τουλάχιστον τρεις Άραβες υπουργοί να είναι στο οθωμανικό υπουργικό συμβούλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εξεγέρσεις εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Αραβικής Χερσονήσου Κατηγορία:Συγκρούσεις το 1918 Κατηγορία:Εκστρατείες του Α' Παγκόσμιου πολέμου
Μονή Ευαγγελιστρίας Βοιωτίας
Η Μονή Ευαγγελιστρίας είναι χτισμένη το 12ο αιώνα, στην ανατολική πλαγιά του Ελικώνα, είναι οικισμός του Δημοτικού διαμερίσματος Ευαγγελιστρίας του δήμου Αλιάρτου στο νομό Βοιωτίας, βρίσκεται 12 χλμ. δυτικά της Αλίαρτου και από το 1959 είναι γυναικείο μοναστήρι. Η μονή σήμερα έχει είκοσι έξι μοναχές σύμφωνα με την απογραφή του 2001, που εκτός από τα λατρευτικά τους καθήκοντα, ασχολούνται και με πολλές άλλες διακονίες.
Η μονή πανηγυρίζει εκτός από την 25 Μαρτίου, Εορτή του Ευαγγελισμού, κι όλες τις εορτές Της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ευαγγελιστριας
Σόμπατεϊ Χάλαντας
Η Σόμπατεϊ Χάλαντας (ουγγρικά Szombathelyi Haladás, προφορά, συχνά στα ελληνικά αποδιδόμενη ως Σόμπατελι) είναι μια ουγγρική ποδοσφαιρική ομάδα, που ιδρύθηκε το 1919. Έδρα της ομάδας είναι το Haladás Sportkomplexum, χωρητικότητας 8903 θεατών, που χτίστηκε το 2016-17 στη θέση του παλιού Rohonci úti Stadion (Στάδιο οδού Ρόχοντς ), στην οδό Ρόχοντς 3 του Σόμπατεϊ. Χρώματα της ομάδας είναι το πράσινο και το άσπρο. Χάλαντας στην Ουγγρική γλώσσα σημαίνει πρόοδος.
Αγωνιστικές διακρίσεις
Η Σόμπατεϊ έχει τρεις συμμετοχές στον τελικό του Κυπέλλου Ουγγαρίας (1975, 1993, 2002).
Η καλύτερη πορεία της Σόμπατεϊ στο ουγγρικό πρωτάθλημα σημειώθηκε την περίοδο 2008-09, όταν αναδείχθηκε τρίτη, γεγονός που της εξασφάλισε τη δεύτερη ευρωπαϊκή συμμετοχή, αυτή τη φορά στο Γιουρόπα Λιγκ 2009-10. Εκεί ξεκίνησε από τον πρώτο προκριματικό γύρο, όπου παρέκαμψε το εμπόδιο της Ιρτίς Παβλοντάρ του Καζακστάν (1-0, 1-2) χάρη στο εκτός έδρας γκολ, για να αποκλειστεί στον δεύτερο προκριματικό από τη σουηδική Έλφσμποργκ (0-3, 0-0).
Αξιοσημείωτα
Η Σόμπατεϊ αποτελεί ομάδα "ασανσέρ" του ουγγρικού πρωταθλήματος έχοντας ανεβοκατέβει 14 φορές μεταξύ πρώτης (Nemzeti Bajnokság I) και δεύτερης (Nemzeti Bajnokság II) κατηγορίας, με πιο πρόσφατο τον υποβιβασμό της στο τέλος της σεζόν 2018-19. Μάλιστα οκτώ φορές υποβιβάστηκε αμέσως μετά την άνοδό της: το 1941, 1943, 1960, 1972, 1979, 1990, 1992, 1994, 2000 και 2002.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ουγγαρίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1919
Μανάους
Η Μανάους (πορτογαλ. Manaus) είναι πόλη της Βραζιλίας και πρωτεύουσα της πολιτείας του Αμαζόνας. Με 1.982.179 κατοίκους (υπολογισμοί 2013), είναι η όγδοη μεγαλύτερη πόλη της Βραζιλίας και το σημαντικότερο οικονομικό κέντρο τoυ Αμαζονικού Δάσους.
Ιδρύθηκε το 1669 με το φρούριο του Αγίου Ιωσήφ του Μαύρου Ποταμού (Ρίο Νέγκρο) και έγινε διάσημη στις αρχές του 20ου αιώνα λόγω της παραγωγής καουτσούκ. Η οικονομική ευημερία και η ανάπτυξη της εποχής αυτής έκαναν την πόλη γνωστή ως το "Παρίσι των Τροπικών". Σήμερα η πόλη είναι μεγάλο βιομηχανικό και τουριστικό κέντρο, διαθέτοντας το έβδομο μεγαλύτερο ΑΕΠ της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βραζιλίας
Χαραυγή - Μέρος 1
Η Χαραυγή Μέρος 1 (Αγγλικά: Breaking Dawn) ή αλλιώς γνωστή ως The Twilight Saga: Breaking Dawn – Part 1, είναι η τέταρτη ταινία του "έπους του Λυκόφωτος" και η συνέχεια της ταινίας Έκλειψης του 2010. Βασίζεται στο μυθιστόρημα της Στέφανι Μέγιερ Breaking Dawn.
Πλοκή
Ο Έντουαρντ και η Μπέλλα παντρεύονται και μετά το νέο ζευγάρι ξοδεύει τον μήνα του μέλιτος στο Ριο Ντε Τζανεΐρο. Αλλά δυστυχώς η ευτυχία του νιόπαντρου ζευγαριού δεν κρατάει για πολύ, αφού μια σειρά από προδοσίες και δυστυχήματα, όπως η αναπάντεχη εγκυμοσύνη της Μπέλας, απειλούν να καταστρέψουν τον κόσμο τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Βαμπίρ στην ποπ κουλτούρα Κατηγορία:Ταινίες του 2011 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής StudioCanal Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Summit Entertainment Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στις Αμερικανικές Παρθένοι Νήσοι Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Λουιζιάνα
Κώπες
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Βοιωτίας
Δάσκαλος του Θρύλου της Αγίας Αικατερίνης
Με το συμβατικό όνομα Δάσκαλος του Θρύλου της Αγίας Αικατερίνης (fl. 1470-1500) είναι γνωστός Φλαμανδός ζωγράφος που δραστηριοποιήθηκε κατά τα τέλη του 15ου αιώνα και τις αρχές του 16ου, κατά πάσα πιθανότητα στις Βρυξέλλες. Ονομάστηκε έτσι από τον ιστορικό της τέχνης Μαξ Γιάκομπ Φριντλέντερ, ο οποίος τον ταύτισε με το δημιουργό ενός πάνελ με σκηνές από το Θρύλο της Αγίας Αικατερίνης (Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου, Βρυξέλλες), που αποτελούσε πιθανόν κεντρικό τμήμα ενός τρίπτυχου ή μέρος μιας σειράς σκηνών. Άλλα έργα που αποδίδονται στον ίδιο ζωγράφο είναι το τρίπτυχο Μυστικός Δείπνος (περ. 1475-85, Grootseminarie, Μπρυζ), το κεντρικό τμήμα του Τρίπτυχου με τα Θαύματα του Χριστού (περ. 1492-5, Εθνική Πινακοθήκη Βικτώριας, Μελβούρνη), ο πίνακας Η Παρθένος και το βρέφος με την Αγία Βαρβάρα και την Αγία Αικατερίνη (περ. 1490, Capilla Real, Γρανάδα), ορισμένες σκηνές από το το ρετάμπλ του Ιώβ (Μουσείο Βάλραφ-Ρίχαρντς, Κολωνία), μια Σταύρωση (περ. 1475-85, Μουσείο του Πράδο), τα έργα Ευαγγελισμός της Θεοτόκου και Υπαπαντή (Εθνικό Μουσείο του Μπαργκέλο, Φλωρεντία), η Προσκύνηση των Μάγων (Ελβετία, ιδιωτική συλλογή) και η Γέννηση (περ. 1491-1500, Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου, Βρυξέλλες).
Η σκηνή του πολλαπλασιασμού των άρτων και των ιχθύων που φιλοτέχνησε για το τρίπτυχο της Μελβούρνης διακρίνεται για ορισμένα τυπικά χαρακτηριστικά του Δασκάλου. Το ύφος του είναι έντονα επηρεασμένο από την τεχνοτροπία του Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν, και ειδικότερα η φιγούρα της γυναίκας στο αριστερό άκρο πιθανόν αποτελεί αντίγραφο της Μαρίας Μαγδαληνής από τον Θρήνο για τον Χριστό (περ. 1460-64, Μαουριτσχάους, Χάγη) του φαν ντερ Βάιντεν. Τριγωνικού σχήματος πρόσωπα, με αμυγδαλωτά μάτια και υπερμεγέθη αυτιά, συνιστούν τυπικά γνωρίσματα της μορφολογίας του, ενώ και η παρουσία σκυλιών ως πρόσθετα διακοσμητικά στοιχεία της σύνθεσης θεωρείται ενδεικτική έργων του Δασκάλου, καθώς το ίδιο μοτίβο συναντάται και σε άλλες δημιουργίες του, όπως στο πάνελ του Θρύλου της Αγίας Αικατερίνης και στον Μυστικό Δείπνο. Οι μορφές στους πίνακές του αντλούν από τον φαν ντερ Βάιντεν, απεικονίζονται όμως γενικά πιο δύσκπαμπτες. Στη σκηνή για το τρίπτυχο της Μελβούρνης, ιδιαίτερη φροντίδα δίνεται σε διακοσμητικές λεπτομέρειες, καθώς και στην απεικόνιση των φυτών και γενικότερα του τοπίου στο βάθος της σύνθεσης. Τόσο για το τρίπτυχο της Μελβούρνης όσο και για το ρετάμπλ του Ιώβ, συνεργάστηκε με τον Δάσκαλο του Θρύλου της Αγίας Βαρβάρας.
Οι εμφανείς αναφορές στο έργο του φαν ντερ Βάιντεν οδήγησε τον Φριντλέντερ στην ταύτισή του με τον γιο του, Πιέτερ φαν ντερ Βάιντεν, ο οποίος ανέλαβε το εργαστήριο του πατέρα του. Το γεγονός πως υπάρχουν ομοιότητες στο έργο του Δασκάλου με χαρακτηριστικά από ολόκληρη σχεδόν τη δημιουργική περίοδο του φαν ντερ Βάιντεν καθιστά πιο πιθανή την υπόθεση να ήταν κάποιο συγγενικό του πρόσωπο, γιος ή κληρονόμος, παρά κάποιος από τους μαθητές του που πιθανότατα θα είχε επηρεαστεί από μία συγκεκριμένη χρονική περίοδο του έργου του φαν ντερ Βάιντεν.
Πηγές
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Γέφυρα Κέστιου
Η Γέφυρα του Κέστιου, λατιν.: Pons Cestius, ιταλ.: Ponte Cestio, είναι μία αρχαία ρωμαϊκή γέφυρα, που συνδέει τη δεξιά όχθη του Τίβερη με τη νήσο Τιβερίνα, στη Ρώμη της Ιταλίας. Στην Ύστερη αρχαιότητα, η γέφυρα αντικαταστάθηκε και μετονομάστηκε σε Γέφυρα του Γρατιανού (Pons Gratiani). Είναι επίσης γνωστή ως Γέφυρα του Αγίου Βαρθολομαίου (ιταλ. Ponte San Bartolomeo). Τα 2/3 της σημερινής λίθινης γέφυρας είναι από αρχαίο υλικό, καθώς ανοικοδομήθηκε εξ ολοκλήρου και επεκτάθηκε τον 19ο αι., μετά από πολυάριθμες προηγούμενες ανακαινίσεις.
Η γέφυρα του 1ου αι. π.Χ
Η αρχική Γέφυρα του Κέστιου (λατιν. Pons Cestius) κτίστηκε γύρω στον 1ο αι. π.Χ. (κάποια στιγμή μεταξύ 62 και 27 π.Χ.) μετά από τη Γέφυρα Φαβρίκιου (Pons Fabricius), που συνδέει την άλλη πλευρά του νησιού με την αριστερή όχθη του ποταμού. Η ταυτότητα του Κέστιου, στον οποίο αναφέρεται το όνομα της γέφυρας, είναι άγνωστη. Μπορεί να ήταν υπεύθυνος για την κατασκευή της αρχικής γέφυρας ή για τη μετέπειτα αποκατάσταση μίας υπάρχουσας και μπορεί να ήταν μέλος του Κέστιου γένους κατά τη διάρκεια της ύστερης Ρωμαϊκής Δημοκρατίας.
Η Γέφυρα του Κέστιου ήταν η πρώτη γέφυρα, που ένωνε τη δεξιά όχθη του Τίβερη (σημερινό Τραστέβερε) με τη νήσο Τιβερίνα. Ενώ το νησί ήταν από καιρό συνδεδεμένο με την αριστερή όχθη του Τίβερη και την καρδιά της αρχαίας Ρώμης (στα ανατολικά) ακόμη και πριν κτιστεί η Γέφυρα του Φαβρίκιου, η περιοχή προς τα δυτικά, η πέραν του Τίβερη (Transtiber > Trastevere) παρέμεινε ασύνδετη μέχρι την κατασκευή της Γέφυρας του Κέστιου. Είναι γνωστά αρκετά μέλη του γένους των Κεστίων από τον 1ο αι. π.Χ., αλλά είναι άγνωστο ποιο από αυτά ήταν υπεύθυνο. Το Κέστιο γένος δεν ήταν μία εξέχουσα οικογένεια μέχρι την εποχή του Γάιου Κέστιου Έπουλο, του οποίου ο τάφος, η Πυραμίδα του Κέστιου, σώζεται ενσωματωμένη στα Αυρηλιανά Τείχη της Ρώμης του 3ου αι.
Η Γέφυρα του Κέστιου ανακαινίστηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορα Αντωνίνου Πίου (βασ. 138–161). Μία επιγραφή που μνημονεύει την ανοικοδόμηση, τοποθετήθηκε στην κατασκευή.
Η γέφυρα του 4ου αι.
Τον 4ο αιώνα τη Γέφυρα του Κέστιου αντικαταστάθηκε από μία νέα κατασκευή. Σύμφωνα με τον Λατίνο ιστορικό του 5ου αι. Πολέμιο Σίλβιο, το 370 εγκαινιάστηκε και αφιερώθηκε εκ νέου ως Γέφυρα του Γρατιανού, στους αδελφούς Αυτοκράτορες Βαλεντινιανό Α΄ (βασ. 364–375 ) και Βάλη (βασ. 364–378 ) και στον γιο (και διάδοχο) του πρώτου, τον Γρατιανό (βασ. 367–383), τον συναύγουστο της δυναστείας του Βαλεντινιανού. Η γέφυρα ξανακτίστηκε χρησιμοποιώντας ηφαιστειακή πέτρα τόφφου και μάρμαρο πεπερίνο, με μία επένδυση από ασβεστόλιθο τραβερτίνη. Μέρος του υλικού ανοικοδόμησης προήλθε από το κατεδαφισμένο περιστύλιο του κοντινού Θεάτρου του Mάρκελλου. Στη γέφυρα και στο στηθαίο τοποθετήθηκαν επιγραφές σε μαρμάρινες πλάκες, που μνημονεύουν το έργο και ονομάζουν τους Αυτοκράτορες. Η γέφυρα του 4ου αι. μάλλον ακολουθούσε τις αρχιτεκτονικές γραμμές της -στην περίοδο της Δημοκρατίας κτισμένη- προκατόχου της. Πριν από την ανοικοδόμηση του 19ου αι. η γέφυρα ήταν 48 μ. μακριά, με κεντρικό τόξο ανοίγματος 23,65 μ., που πλαισιώνεται από δύο τόξα, το καθένα ανοίγματος 5,8 μ. Η γέφυρα ήταν 8,2 μ. πλατιά.
Τόσο η Γέφυρα του Κέστιου, όσο και του Φαβρίκιου ήταν γέφυρες για μακρύ χρονικό διάστημα. Αν και αυτή του Φαβρίκιου παραμένει εντελώς άθικτη, η Γέφυρα του Κέστιου αναστηλώθηκε πολλές φορές από τον 12ο αι. και αποσυναρμολογήθηκε πλήρως και ξανακτίστηκε τον 19ο αι., με μόνο ένα μέρος της αρχαίας κατασκευής να διατηρείται.
Η παρούσα γέφυρα
αριστερά|μικρογραφία|Ο Τίβερης με υψωμένα τα νερά του, Δεκέμβριος 2008.
Η ανοικοδόμηση του 19ου αι.
Κατά τη διάρκεια της ανύψωσης των οχθών του Τίβερη το 1888–1892, η κατασκευή των τοίχων και των λεωφόρων (το Λουνγκοτέβερι) κατά μήκος του ποταμού, κατέστησε αναγκαία την κατεδάφιση της ρωμαϊκής γέφυρας και την κατασκευή μίας νέας. Η αρχαία γέφυρα, που είχε δύο μικρά τόξα εκατέρωθεν του μεγάλου κεντρικού τόξου, απλά δεν ήταν αρκετά μεγάλη. Η σημερινή γέφυρα -με τρία μεγάλα τόξα- κατασκευάστηκε στη θέση της, με το κεντρικό της τόξο να επαναχρησιμοποιεί περίπου τα δύο τρίτα του αρχικού υλικού.
Τα δύο τρίτα της σημερινής κατασκευής χρονολογούνται σε αυτήν την περίοδο, με μόνο περίπου το ένα τρίτο της κατασκευής να είναι κατασκευασμένο από μοντέρνο υλικό. Μετά την ανοικοδόμηση του 19ου αι. η γέφυρα ήταν 80,4 μ. μακριά, με το αρχικό κεντρικό τόξο να πλαισιώνεται από δύο άλλα τόξα ίσου ανοίγματος. Η γέφυρα σχετίζεται με την εκκλησία (ελάσσονα βασιλική) την αφιερωμένη στον Απόστολο Βαρθολομαίο, στο νησί του Τίβερη, η οποία καλείται Άγιος Βαρθολομαίος του Νησιού (San Bartolomeo all'Isola).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιταλικά Κατηγορία:Γέφυρες στη Ρώμη
Φρόνημα
Το Φρόνημα είναι Ελληνικός όρος που χρησιμοποιείται στην Ανατολική ορθόδοξη θεολογία για να αναφερθεί στη νοοτροπία ή την αντίληψη· είναι το Ορθόδοξο μυαλό. Η επίτευξη του φρονήματος είναι ένα πρόβλημα εκπαίδευσης για την σωστή πίστη (ορθοδοξία) με τον σωστό τρόπο (ορθοπραξία), και θεωρείται ως το πρώτο βήμα προς την θέωση, την πολιτεία της δοξολογίας.
Θεραπευτική μέθοδος της Ορθοδοξίας
Αυτοί οι όροι είναι μέρος αυτού που αποκαλείται η "θεραπευτική μέθοδος" της Ορθοδοξίας, ή "θεραπευτική παράδοση". Η Ορθόδοξη θεολογία διδάσκει ότι μια πίστη είναι αληθινή αν θεραπεύει την πνευματική αρρώστια, και κάνει τον πιστό να "δει το αδημιούργητο Φως". Φαινόμενα αναφερόμενα στην " ολοκληρωτική αυτοθυσία στην αλήθεια και στην πίστη σε θρησκευτικές και ηθικές αλήθειες...από τη φωνή του Θεού.... μια ακλόνητη βεβαιότητα σχετικά με την αλήθεια της πίστης...αμείωτη και ζωντανή κατά τη διάρκεια της ζωής, μια συνεχώς επαληθευόμενη καθημερινή εμπειρία,"  "ένα αυξανόμενο αίσθημα για κατανόηση του ίδιου του Θεού και της άσκησης της ορθόδοξης πίστης - ορθόδοξης λατρείας και συμπεριφοράς." Το "φρόνημα" είναι άμεσα συνδεδεμένο με την παράδοση "ενάντια σε κάθε αίρεση και σχίσμα όλων των εποχών". Το "μυαλό των Πατέρων" ονομάζεται επίσης και φρόνημα. όπως ονομάζεται και το "μυαλό της εκκλησίας".
Οι φάσεις του φρονήματος, η θεραπευτική παράδοση που οδηγεί τελικά στη θέωση, είναι ο εξαγνισμός, ο φωτισμός και η θέωση. Ορθόδοξες πηγές αναφέρουν πως η ρωμαϊκή Καθολική εκκλησία στερείται θεραπευτικής παράδοσης και τείνει προς την συναισθηματικότητα και την ηθικολογία. και είναι "νομικά επικεντρωμένη" έτσι ώστε η ένωση της προσευχής και της θεολογίας απορρέουν σε μια ένωση καρδιάς και μυαλού "και η γνώση πραγμάτων που μπορούν μόνο να προέρχονται από το Ιερό Πνεύμα" λείπει από την Καθολική θεολογία.-->
Το φρόνημα στη Δυτική Εκκλησία
Ο όρος αυτός καθ΄αυτός χρησιμοποιείται περιστασιακά από τους θεολόγους. Για παράδειγμα, ο Τζον Χένρυ Κάρντιναλ Νιούμαν, τον Ιούλιο του 1859, έγραψε για τη φύση της συγκατάθεσης του πιστού, την οποία περιέγραψε εν μέρει να αναμειγνύει "ένα είδος ενστίκτου, ή "φρονήματος", βαθιά στην καρδιά του μυστικού σώματος του Χριστού".
Οι ευρύτερες έννοιες σχετικά με την ένωση με τον Θεό μέσω του Χριστού αναφέρονται σε μία ποικιλία τρόπων. Η εξέλιξη της προσευχής στη ζωή είναι τυπικά διαιρούμενη σε "καθαρτική", "διαφωτιστική", και σε "ενωτικούς τρόπους". Κάποιοι σχετικοί τομείς της θεολογίας θα μπορούσαν να είναι "ασκητική θεολογία", "μυστικιστική θεολογία" ή η "πνευματική επιστήμη". . Συχνά η λέξη "τελειότητα" χρησιμοποιείται ,για παράδειγμα, "η τέχνη της τελειότητας". St. Teresa of Avila's βιβλίο αυτού του θέματος έχει τίτλο The Way of Perfection (Camino de perfección). Ένωση προσευχής και θεολογίας βρίσκεται μέσω της "στοχαστικής προσευχής" του Αγίου Ιωάννη του Σταυρού (St. John of the Cross). Ο στόχος εκφράζεται στη Δύση χρησιμοποιώντας παρόμοια γλώσσα: "Μέσω του Ιησού Χριστού, και του σώματός του και της ομοιότητάς του, το πώς ένας άνθρωπος θα πρέπει να συμμετάσχει σε μλια διαιρεμένη ένωση." Η συναίνεση των Πατέρων της εκκλησίας μπορεί να αποκαλεστεί "παράδοση", η "η πίστη των πρώιμων Πατέρων" (Jurgens).
Υποσημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Ορθοδοξία
Ασπρόκαμπος Φθιώτιδας
Ο Ασπρόκαμπος (πρώην Ζιόψη ) είναι μικρό ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στον Δήμο Μακρακώμης της Περιφερειακής Ενότητας Φθιώτιδας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 15 κατοίκους.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Ασπρόκαμπος βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας και Καρδίτσας, σε οροπέδιο πάνω στην οροσειρά της Όθρυος και του Τυμφρηστού με υψόμετρο 650 μέτρων. Απέχει 21 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τη Μακρακώμη, 50 χλμ. Δ. από τη Λαμία και 30 χλμ. Α.-ΒΑ. από το Καρπενήσι. Το χωριό αναφέρεται από την εποχή της Τουρκοκρατίας ως Ζαπούζι ή Ζιόψη και ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ το κατατάσσει "στο τμήμα «Πολιτοχώρια» του Κτηματολογίου Πατρατζίκ, ως Ζαπούζι, με 15 σπίτια". Παλιότερα υπήρξε ο σιτοβολώνας των χωριών της περιοχής αλλά σταδιακά οι κάτοικοί του το εγκατέλειψαν και ίδρυσαν νοτιότερα σε χαμηλότερο υψόμετρο τον γειτονικό Άγιο Γεώργιο. Την περίοδο της Κατοχής και στο ολοκαύτωμα του Αγίου Γεωργίου στις 9-13 Αυγούστου 1944 οι Γερμανοί πυρπόλησαν 62 από τα 82 σπίτια του χωριού.
Διοικητικά στοιχεία
Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται ως Ζιόψη το 1835 στο ΦΕΚ 80Α - 28/12/1836 να προσαρτάται στον τότε δήμο Τυμφρηστού και το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 να ορίζεται έδρα στην ομώνυμη νεοϊδρυθείσα κοινότητα, ενώ το 1927 με το ΦΕΚ 206Α - 28/09/1927 να μετονομάζεται σε Ασπρόκαμπος. Σύμφωνα με το πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τον Άγιο Γεώργιο και το Νεοχωράκι αποτελούν την τοπική κοινότητα Αγίου Γεωργίου Φθιώτιδας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγίου Γεωργίου Φθιώτιδας του Δήμου Μακρακώμης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 15 κατοίκων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Μακρακώμης Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Λίζα ΜακΒέι
Η Λίζα ΜακΒέι Νόλαντ (γεννημένη το 1966/1967 στην Τάμπα της Φλόριντα) είναι Αμερικανίδα αστυνομικός, η οποία εργάζεται στο τμήμα προστασίας παιδιών αλλά και ως παρακινητική ομιλήτρια. Στην ηλικία των 17 ετών, απήχθη από τον Μπόμπι Τζο Λονγκ, έναν κατά συρροή δολοφόνο και βιαστή, ο οποίος είχε κακοποιήσει σεξουαλικά και δολοφονήσει δεκάδες γυναίκες στην περιοχή του κόλπου της Τάμπα το 1984. Η ΜακΒέι ήταν ένα από τα τελευταία θύματα του Λονγκ και οι πληροφορίες που παρείχε στην αστυνομία οδήγησαν στη σύλληψή του. Λίγα χρόνια μετά τη δοκιμασία της, η ΜακΒέι ξεκίνησε την καριέρα της στην αστυνομία.
Ιστορικό κακοποίησης
Η ΜακΒέι αφηγήθηκε λεπτομερώς την εμπειρία της ως θύμα κακοποίησης, η οποία ξεκίνησε πριν ακόμα από την απαγωγή της. «Κακοποιούμουν σεξουαλικά στο σπίτι. Ο σύντροφος της γιαγιάς μου συνήθιζε να βάζει ένα όπλο στον κρόταφό μου κάθε φορά που με παρενοχλούσε για τρία χρόνια. Δεν ήταν κάτι καινούριο για μένα. Το να με οδηγήσει μία κακιά κατάσταση σε μία άλλη κακιά κατάσταση είναι αυτό που μου έσωσε τη ζωή. Επειδή τη νύχτα πριν την απαγωγή έγραφα το σημείωμα αυτοκτονίας μου και την επόμενη νύχτα βρέθηκα να παλεύω για τη ζωή μου». Είχε εξαναγκαστεί από την εθισμένη στα ναρκωτικά και στο αλκοόλ μητέρα της να μετακομίσει στη γιαγιά της για να την φροντίζει στην ηλικία των 14 ετών, ενώ πριν από αυτό, μπαινόβγαινε στο σύστημα αναδοχής.
Αμαδόρα
Η Αμαδόρα (πορτογαλικά: Amadora, ) είναι κονσέλιο (δήμος) και αστική πόλη στα βορειοδυτικά της μητροπολιτικής περιοχής της Λισαβόνας και 10 χλμ από την κεντρική Λισαβόνα. Ο πληθυσμός το 2011 ήταν 175.136, σε μια περιοχή 23,78 χλμ². Είναι ο πιο πυκνοκατοικημένος δήμος στην Πορτογαλία.
Λίζα ΜακΒέι
Απαγωγή του 1984
Στις 3 Νοεμβρίου 1984, καθώς η ΜακΒέι επέστρεφε από τη δουλειά στο σπίτι της γιαγιάς της με το ποδήλατό της, κάποιος την άρπαξε. Για 26 ώρες, την κρατούσε με κλειστά τα μάτια, τη σημάδευε με όπλο και τη βίαζε. Αργότερα έμαθε πως ο δράστης ήταν ο Λονγκ, ο οποίος ευθυνόταν για τουλάχιστον 10 δολοφονίες και πάνω από 50 βιασμούς.
Αμαδόρα
Ιστορία
Υπάρχουν σημαντικές ενδείξεις για νεολιθικούς οικισμούς στο δήμο. Η Νεκρόπολη του Καρένκουε αποτελείται από τρεις τεχνητές σπηλιές που χρησίμευαν ως τάφοι από το 3000 π.Χ..
Αρχικά ονομαζόταν Πορκαλιότα (Porcalhota), επειδή ήταν Μαζορά της κόρης ενός άντρα με το επώνυμο Porcalho, η οποία επειδή ήταν για γυναίκα, ονομάστηκε Porcalhota.
Λίζα ΜακΒέι
Απαγωγή του 1984
Κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας της, η ΜακΒέι προσέφυγε στο παιδικό μυαλό του απαγωγέα της και προσφέρθηκε να είναι η μυστική κοπέλα του. Έπειτα κατάφερε να αποσπάσει τη συμπάθειά του ισχυριζόμενη πως ήταν το μοναδικό παιδί ενός άρρωστου πατέρα που εξαρτώταν από εκείνη. Τον έπεισε να την απελευθερώσει, κάτι το οποίο έκανε σε μία απομακρυσμένη περιοχή, δίνοντάς της οδηγίες να κρατήσει τα μάτια της κλειστά για πέντε λεπτά ώστε εκείνος να φύγει. Φτάνοντας στο σπίτι, για πέντε ώρες ξυλοκοπήθηκε και ανακρίθηκε για το πού βρισκόταν. Επέμενε και παρέμεινε συνεπής στην ιστορία της κι έτσι έγινε κλήση στην αστυνομία.
Αμαδόρα
Ιστορία
Το Υδραγωγείο Άκουας Λίβρες, που μεταφέρει νερό από τους λόφους της Σίντρα στη Λισαβόνα και εκτείνεται για 30 χιλιόμετρα, ολοκληρώθηκε τη δεκαετία του 1770 και περιλαμβάνει τη μεγαλύτερη τοιχοποιία που κατασκευάστηκε ποτέ, που βρίσκεται στο Καμπολίδε- το τοπικό οικόσημο εμφανίζει επίσης το υδραγωγείο.
Κατόπιν αιτήματος του πληθυσμού της, το 1907, ένα διάταγμα που εκδόθηκε κατά τη διάρκεια του βασιλιά Καρόλου Α΄, συγχώνευσε τις κοινότητες Πορκαλιότα, Αμαδόρα και Βεντέιρα σε μια πόλη που ονομάστηκε Αμαδόρα.
Λίζα ΜακΒέι
Απαγωγή του 1984
Η ΜακΒέι είχε αποθηκεύσει στη μνήμη της αρκετές λεπτομέρειες για την απαγωγή της, ενώ άφηνε επίτηδες τα αποτυπώματά της σε αρκετές επιφάνειες στο μπάνιο του Λονγκ, για να βοηθήσει την αστυνομία να επιβεβαιώσει την παρουσία της εκεί σε περίπτωση θανάτου της. Μέσω της περιγραφής που έδωσε για τον άνθρωπο που την κρατούσε, για το αυτοκίνητό του, τον δρόμο που ακολούθησε και άλλες λεπτομέρειες, η αστυνομία κατάφερε να εντοπίσει τον Λονγκ και να τον συνδέσει και με άλλα εγκλήματα. Η αστυνομία ξεκίνησε μία επιχείρηση παρακολούθησης και συνέλαβε τον Λονγκ στις 16 Νοεμβρίου 1984 για σεξουαλικά εγκλήματα και για την απαγωγή της ΜακΒέι.
Αμαδόρα
Ιστορία
Προς το παρόν, η Αμαδόρα δεν διαθέτει αεροδρόμιο. Ωστόσο, στη δεκαετία του 1920 ένα μικρό αεροδρόμιο (το πρώτο στην Πορτογαλία) βρισκόταν εδώ. Η πρώτη πτήση από την Πορτογαλία προς τη Βραζιλία έφυγε από την Αμαδόρα. Ο πιλότος του αεροπλάνου ήταν ο Κάρλος Βιέγκας Γκάγκο Κοουτίνιο, μια γνωστή πορτογαλική διασημότητα.
Ο δήμος ιδρύθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 1979, όταν έπαψε να είναι συνοικία του δήμου Οέιρας. Λίγες μέρες αργότερα, στις 17 Σεπτεμβρίου, η Αμαδόρα έλαβε το καθεστώς πόλης.
Λίζα ΜακΒέι
Απαγωγή του 1984
Η ΜακΒέι και ένα άλλο θύμα του που επιβίωσε, η Λίντα Νάτολ, ήταν παρούσες κατά τη διάρκεια της εκτέλεσής του στις 23 Μαΐου 2019.
Αμαδόρα
Ιστορία
Το πρώην εργοστάσιο τροχαίου υλικού σιδηροδρόμων της Sorefame βρισκόταν στην Αμαδόρα, αλλά έκλεισε το 2004. Τα περισσότερα βαγόνια για τους Σιδηρόδρομους Πορτογαλίας που κατασκευάστηκαν κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, κατασκευάστηκαν εδώ.
Γεωγραφία
Μία από τις μεγαλύτερες αστικές κοινότητες στην Πορτογαλία, η Αμαδόρα σχηματίζει αστικό συγκρότημα με τη Λισαβόνα, μοιράζοντας τα ίδια δίκτυα μετρό, λεωφορείων και τρένων. Κυριαρχείται από μεγάλες πολυκατοικίες, εμπορικά πάρκα, βιομηχανικές περιοχές και κάποια κεντρικά γραφεία διεθνών εταιρειών.
Λίζα ΜακΒέι
Καριέρα
Το 1994, η ΜακΒέι ξεκίνησε να εργάζεται στο τμήμα Πάρκων και Αναψυχής της Κομητείας του Χίλσμπορο. Όταν ανέφερε μία διάρρηξη που έγινε στα γραφεία τους, ο αστυνομικός που ήρθε να καταγράψει το γεγονός της είπε: «Έχεις το τσαγανό για να γίνεις αστυνομικός. Το σκέφτηκες ποτέ;» Το 1999, μεταφέρθηκε στο Γραφείο του Σερίφη της Κομητείας του Χίλσμπορο ως αποστολέας. Φοίτησε στην αστυνομική ακαδημία και διορίστηκε ως αστυνομικός το 2004. Εργάζεται στο ίδιο τμήμα που βρήκε και συνέλαβε τον απαγωγέα της και ειδικεύεται στην καταπολέμηση σεξουαλικών εγκλημάτων και στην προστασία παιδιών.
Αμαδόρα
Γεωγραφία
Διοικητικά, ο δήμος χωρίζεται σε 6 πολιτικές συνοικίες (φρεγεσία):
Οικονομία
Παρά το γεγονός ότι είναι ουσιαστικά μια κατοικημένη πόλη, η Αμαδόρα έχει εμπορικές ζώνες, βιομηχανίες και έδρες διεθνών εταιρειών που δραστηριοποιούνται στην Πορτογαλία.
Λίζα ΜακΒέι
Καριέρα
Εργάζεται επίσης ως αστυνομικός πόρων σε σχολείο μέσης εκπαίδευσης και χρησιμοποιεί την ιστορία της για να διδάξει τους μαθητές πώς να χειρίζονται πιθανές επικίνδυνες καταστάσεις.
Αμαδόρα
Οικονομία
Ως εμπορικές ζώνες, διαθέτει IKEA, Nokia, Decathlon, Alegro, Continente και Dolce Vita Tejo (ένα από τα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα στην Ευρώπη). Η Siemens και η Roche είναι παραδείγματα διεθνών εταιρειών που εδρεύουν στην Αμαδόρα.
Λίζα ΜακΒέι
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί θύματα εγκληματικών ενεργειών
Αμαδόρα
Μεταφορές
Το δίκτυο δημόσιων μεταφορών της Αμαδόρα είναι εξαιρετικά εκτεταμένο και αξιόπιστο, ενσωματωμένο πλήρως με το δίκτυο μεταφορών της μητροπολιτικής περιοχής της Λισαβόνας. Διαθέτει 3 σταθμούς του μετρό, τη σιδηροδρομική γραμμή Suterra με 3 σταθμούς, 2 υπηρεσίες λεωφορείων (Vimeca και Carris) και 4 αυτοκινητόδρομους γύρω από την πόλη (2ª Κυκλικός, CRIL, CREL και IC-16).
Πολιτισμός
Κάθε χρόνο, η Αμαδόρα διοργανώνει το Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικς της Αμαδόρα.
Μπίλι Ρέι Σάιρους
Είναι πατέρας της γνωστής τραγουδίστριας Μάιλι Σάιρους (Miley Cyrus), με την οποία πρωταγωνίστησαν μαζί στην νεανική τηλεοπτική σειρά Χάνα Μοντάνα του Disney Channel, ενώ έχει επίσης άλλα πέντε παιδιά. Τους μουσικούς Τρέις (Trace) & Μπράντι (Brandi), την ηθοποιό Νόα (Noah), τον ηθοποιό - μοντέλο Μπρέισον (Braison) και τον Κρίστοφερ Κόντι (Christopher Cody) που δεν ασχολείται με τον χώρο του θεάματος. Μέχρι στιγμής ήταν υποψήφιος για 69 βραβεία και από αυτά έχει κερδίσει τα 41.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου 1961 στο Κεντάκι. Γονείς του, ο πρώην πολιτικός της δημοκρατίας των Η.Π.Α, Ρόναλντ Ρέι Σάιρους (Ronald Ray Cyrus) και η Ρουθ Αν Κάστο (Ruth Ann Casto). Ξεκίνησε να ασχολείται με τη μουσική από την ηλικία των τεσσάρων, ενώ όταν εκείνος ήταν μόλις πέντε ετών, οι γονείς του, αποφάσισαν να χωρίσουν. Παρ' όλα αυτά, ο Μπίλι συνέχισε να βλέπει και τους δύο γονείς του, ενώ ζήτησε από τον πατέρα του να του μάθει να παίζει κιθάρα, ωστόσο αρχικά δυσκολεύονταν να μάθει. Φοίτησε στο κολλέγιο Georgetown, με υποτροφία για έναν χρόνο, αφού αποφάσισε πως ήθελε να γίνει μουσικός και να παρατήσει τις σπουδές του. Την δεκαετία του 80', ήταν μέλος του συγκροτήματος Sly Dog (Πονηρός Σκύλος) πριν να υπογράψει συμβόλαιο με την δισκογραφική εταιρία Mercury Nashville Records. Το όνομα του συγκροτήματος, προήλθε από έναν σκύλο που είχε ο Μπίλι.
Προσωπική ζωή
Από το 1986 εως το 1991, ήταν παντρεμένος με την στιχουργό Σίντυ Σμιθ (Cindy Smith), με την οποία έγραψαν μαζί δύο τραγούδια.
Στις 28 Δεκεμβρίου 1992, παντρεύτηκε κρυφά, την Λετίτσια "Τις" Φίνλεϊ Σάιρους (Leticia "Tish" Finley Cyrus), γεννημένη στις 13 Μαΐου 1967. Μαζί έχουν τρία βιολογικά παιδιά. Την Μάιλι Σάιρους (Miley Cyrus), που γεννήθηκε στις 23 Νοεμβρίου 1992, τον Μπρείσον Σάιρους (Braison Cyrus) που γεννήθηκε το 1994 και την Νόα Σάιρους (Noah Cyrus), γεννημένη στις 8 Ιανουαρίου 2000. Επιπλέον, ο Μπίλι έχει αναγνωρίσει ως δικά του παιδιά, τους μουσικούς Τρέις και Μπράντι Σάιρους (Trace & Brandi Cyrus), που είναι παιδιά της συζύγου του, από προηγούμενη εξώγαμη σχέση. Η Μπράντι γεννήθηκε το 1987 και ο Τρέις το 1989.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
ΣΚΑ Χαμπάροφσκ
Η ΣΚΑ Χαμπάροφσκ (ρωσικά: СКА-Хабаровск) είναι ρωστική ποδοσφαιρική ομάδα από το Χαμπάροφσκ. Ιδρύθηκε το 1946. Χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το μπλε. Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάδιο Λένιν, χωρητικότητας 15.000 θεατών.
Ιστορία
Η ομάδα αγωνιζόταν στις σοβιετικές διοργανώσεις από το 1957, ωστόσο δε συμμετείχε ποτέ στο Σοβιετικό Πρωτάθλημα. Συμμετείχε στο Πρωτάθλημα ΦΝΛ από το 2002 έως το 2017. Καλύτερη θέση που κατέλαβε στο Πρωτάθλημα ΦΝΛ ήταν η 4η την περίοδο 2012-13. Ως αποτέλεσμα συμμετείχε σε πλέι-οφ με αντίπαλο τη Ροστόφ (13η στην ανώτατη κατηγορία Ρωσίας), αλλά έχασε με συνολικό σκορ 3-0 και έχασε την ευκαιρία να προβιβαστεί στην ανώτατη κατηγορία της χώρας. Το 2017, μετείχε στα πλέι-οφ ανόδου όπου κέρδισε στα πέναλτι την Αρινμπούρκ και προβιβάστηκε στο Πρωτάθλημα Ρωσίας
Ονομασίες
Η ομάδα έχει μετονομαστεί αρκετές φορές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1946 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ρωσίας
Πινακοθήκη εθνικών σημαιών
Αυτή είναι η πινακοθήκη των σημαιών των χωρών του κόσμου. Δείτε επίσης τον κατάλογο σημαιών, για τα διάφορα είδη σημαιών.
Χ
Κατηγορία:Κατάλογοι χωρών Εθνικές
Κάμπος Βιτάλων Εύβοιας
Ο Κάμπος Βιτάλων είναι μικρός ημιορεινός οικισμός του δήμου Κύμης - Αλιβερίου, στην κεντρική Εύβοια, ο οποίος είναι κτισμένος στους ανατολικούς πρόποδες του βουνού Αλοκτέρη (υψομ. 1.094 μέτρα) από τα Κοτύλαια όρη σε υψόμετρο 300 μέτρα. Βρίσκεται προς τα παράλια του Αιγαίου πελάγους και σε απόσταση 8 χλμ. από την Κύμη ενώ απέχει 40 χλμ. Β. από το Αλιβέρι (έδρα του δήμου) και 77 χλμ. ΒΑ. από τη Χαλκίδα. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 2001 να απογράφεται στο τότε Τοπικό Διαμέρισμα Βιτάλων του δήμου Κύμης. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τα Βίταλα και τον Χαροκόπο αποτελούν την τοπική κοινότητα Βιτάλων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κύμης του δήμου Κύμης - Αλιβερίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 17 κατοίκους.
Σημείωση
Στον ίδιο δήμο και δημοτική ενότητα υπάρχει και ο συνώνυμος Κάμπος Οξυλίθου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Κώστας Πάσσαρης
Ο Κώστας Πάσσαρης (9 Μαρτίου 1975) είναι Έλληνας δολοφόνος, ληστής και διαρρήκτης, που απασχόλησε έντονα την ελληνική κοινή γνώμη το 2001, όταν σκότωσε δύο αστυνομικούς και τραυμάτισε σοβαρά έναν σωφρονιστικό υπάλληλο. Σήμερα είναι φυλακισμένος με ισόβια στην Κραϊόβα της Ρουμανίας.
Βιογραφικό
Ο Πάσσαρης γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 9 Μαρτίου 1975. Ο πατέρας του ήταν Έλληνας, με καταγωγή από τις Κυκλάδες, ενώ η μητέρα του ήταν Βραζιλιάνα. Άρχισε να έχει προβλήματα με τον νόμο πολύ νωρίς, καθώς από παιδί είχε παραβατική συμπεριφορά. Σε ηλικία 15 ετών οδηγήθηκε στο αναμορφωτήριο για έξι μήνες, όταν η Αστυνομία βρήκε κλεμμένα αντικείμενα στο σπίτι του μετά από καταγγελίες. Μόλις βγήκε από το αναμορφωτήριο, συνελήφθη εκ νέου για επαιτεία.
Όταν υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία στο 29ο Σύνταγμα Πεζικού στην Κομοτηνή, κατηγορήθηκε για κλοπές μέσα κι έξω από το στρατόπεδο. Στις αρχές του 1995 συνελήφθη από τη Στρατονομία (πρώην ΕΣΑ), και κλείστηκε στις στρατιωτικές φυλακές Αυλώνα, από όπου όμως κατάφερε να αποδράσει. Κηρύχθηκε λιποτάκτης και καταζητούνταν.
Τότε άρχισε να προβαίνει σε ένοπλες ληστείες και διαρρήξεις. Τελικά η αστυνομία κατάφερε να τον συλλάβει στα τέλη του 1996, μετά από περιπετειώδη καταδίωξη, αφού είχε ληστέψει μία γυναίκα έξω από τον σταθμό του Ηλεκτρικού στην Καλλιθέα.
Εξέτισε την ποινή του στις φυλακές Κασσάνδρας στη Χαλκιδική. Εκεί γνωρίσθηκε με τον Ρουμάνο κατάδικο Nικολάε Γκόρεα, με τον οποίο έγιναν στενοί φίλοι. Ο Πάσσαρης και ο Γκόρεα αποφυλακίσθηκαν μαζί το 1999 και μαζί με έναν άλλον Ρουμάνο, τον Ίον Βασίλι, ξεκίνησαν εκ νέου τις ληστείες. Την περίοδο 1999–2000 οι τρεις τους πραγματοποίησαν σειρά ένοπλων ληστειών σε ξενοδοχεία, ανταλλακτήρια συναλλάγματος και ταξιδιωτικά γραφεία στο κέντρο της Αθήνας.
Στις 19 Φεβρουαρίου 2000 οι τρεις ληστές εντοπίστηκαν από την αστυνομία στην Πλατεία Βάθης. Ακολούθησε ανταλλαγή πυροβολισμών με αποτέλεσμα να τραυματισθούν δύο αστυνομικοί και να σκοτωθεί ο Ίον Bασίλι. Ο Πάσσαρης και ο Γκόρεα κατάφεραν να διαφύγουν. Ο Πάσσαρης μετά τη συμπλοκή είχε τηλεφωνήσει στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha και είχε απειλήσει την αστυνομία με αντίποινα, δηλώνοντας, «θα σκοτώσω τρεις αστυνομικούς για να εκδικηθώ».
Τρεις ημέρες αργότερα η Ασφάλεια Αττικής καταφέρνει και συλλαμβάνει τον Πάσσαρη στην Πλατεία Αμερικής. Πάνω του είχε ένα πιστόλι και μια χειροβομβίδα. Το ίδιο απόγευμα, αστυνομικοί σκοτώνουν τον Νικολάε Γκόρεα σε ένοπλη συμπλοκή στην Πετρούπολη, αφού πρώτα είχε αρνηθεί να παραδοθεί. Έτσι, και οι δύο φίλοι και συνεργοί του Πάσσαρη ήταν πλέον νεκροί από τα πυρά αστυνομικών. Ο Πάσσαρης οδηγήθηκε στις φυλακές Κορυδαλλού.
Στον Κορυδαλλό ο Πάσσαρης ήταν από τους πιο δύσκολους και απείθαρχους κρατούμενους. Ο γνωστός αρχιφύλακας του Κορυδαλλού και για πολλά χρόνια πρόεδρος της Ομοσπονδίας Σωφρονιστικών Υπαλλήλων, Αντώνης Αραβαντινός, θυμάται τον Πάσσαρη ως:
«''Δύσκολο παιδί, πολύ δύσκολο. Από τους Έλληνες κρατούμενους, ο πιο δύσκολος[...] Ο Πάσσαρης ήταν οπαδός του πρωτογενούς δικαίου, δηλαδή της αυτοδικίας. Είχε μια τάση να ιδεολογικοποιεί την παραβατικότητά του, το είχε ανάγκη ως άλλοθι. Διάβαζε ‘Πραγματεία περί Βίας’, ‘Αφήγηση ενός Ναυαγού’, Τσόμσκι[...] Τον έφαγε κι αυτόν η κόκα [...] Μ’ έβαλε στο μάτι. Έστειλε τον Ραντουκάνου σπίτι μου. Μόλις πήγα να παρκάρω στην πυλωτή, τον κατάλαβα γιατί πήγε να κρυφτεί, βγήκα έρποντας από πίσω του και τον σημάδεψα με το πιστόλι. Έχω απέχθεια στα όπλα, αλλά λέω ας ρίξω μία αν χρειαστεί, μην πάω και ατουφέκητος. Ο Ραντουκάνου μου τα είπε όλα και τον άφησα να φύγει. Δεν ήξερα αν έκανα καλά. Την επόμενη μέρα, ο Πάσσαρης ζήταγε ακρόαση στο γραφείο μου. Δεν τον δέχτηκα και πήγα εγώ στο κελί του. Μου είπε, ‘ευτυχώς που έγινες φύλακας και δεν έγινες παράνομος. Έλεγα να σε σκοτώσω, αλλά άφησες το φίλο μου να φύγει, άρα τώρα, θα σκοτώσω εγώ όποιον σε πειράξει''».
Μετά από παράπονά του για κρίσεις επιληψίας, στις 7 Φεβρουαρίου 2001 το αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο ενέκρινε τη μεταγωγή του Πάσσαρη στο νοσοκομείο, σε συνεννόηση με το Τμήμα Μεταγωγών της Αστυνομίας. Στις 16 του ίδιου μήνα δύο αρχιφύλακες του Τμήματος Μεταγωγών, οι Aθανάσιος Δρακόπουλος (47 ετών) και Διονύσιος Aλεβιζόπουλος (49 ετών) και ο σωφρονιστικός υπάλληλος του Υπουργείου Δικαιοσύνης Ανδρέας Φυσέκης (33 ετών) ανέλαβαν να συνοδεύσουν τον Πάσσαρη από τις φυλακές Κορυδαλλού στο Γ. Γεννηματάς: Γενικό Νοσοκομείο Αθήνας. Άγνωστο πως, ο Πάσσαρης είχε καταφέρει να προμηθευτεί ένα πιστόλι. Με την είσοδό στο νοσοκομείο, και ενώ φορούσε χειροπέδες, κατάφερε με γρήγορες κινήσεις να πυροβολήσει και να σκοτώσει τους δύο αστυνομικούς, καθώς και να τραυματίσει σοβαρά τον Φυσέκη, ο οποίος τελικά κατάφερε να επιζήσει. Σύμφωνα με τη διήγηση του Φυσέκη:
«''Πήγαινα μπροστά για τις πληροφορίες. Πίσω μου ακολουθούσαν ο κρατούμενος και οι δύο αρχιφύλακες. Ξαφνικά ακούω μπαμ-μπαμ, γυρνάω· είδα τον κρατούμενο να στρέφει πάνω μου ένα όπλο φορώντας χειροπέδες. Μετά δέχτηκα τις σφαίρες και δεν θυμάμαι τίποτα άλλο.''».
Ο Πάσσαρης δραπέτευσε, εκμεταλλευόμενος τη σύγχυση και τον πανικό, και συνέχισε την εγκληματική του δράση με νέες ληστείες, αλλά και με τη δολοφονία της Βουλγάρας ιερόδουλης Μπλάνκα Σλάβτσεβα, αφού πρώτα είχαν συνευρεθεί ερωτικά.
Τον Ιούλιο του 2001 αστυνομικοί έκαναν έφοδο σε διαμέρισμα στον Νέο Κόσμο, στην οδό Ιππάρχου 52-54, όπου – σύμφωνα με πληροφορίες της Ασφάλειας Αττικής – υπήρχαν όπλα, χειροβομβίδες, ασύρματοι, λίστες με τις συχνότητες της Αστυνομίας και ναρκωτικά. Οι αστυνομικοί συνέλαβαν επί τόπου τον Δημήτρη Πολυδωρόπουλο, πρώην κρατούμενο των φυλακών. Κατά τη διάρκεια της ανάκρισης προέκυψαν στοιχεία ότι ο Πολυδωρόπουλος, όχι μόνο υπήρξε συγκρατούμενος του Πάσσαρη, αλλά ήταν και κατά περίσταση συγκάτοικοι σε εκείνο το ίδιο διαμέρισμα. Τότε παρουσιάστηκε μια μοναδική ευκαιρία σύλληψης του Πάσσαρη.
Τελικά στις 31 Ιουλίου του 2001, σε μια γιγαντιαία επιχείρηση, δεκάδες αστυνομικοί πήραν θέση στους δρόμους γύρω από την πολυκατοικία, ενώ επτά άνδρες των ΕΚΑΜ περίμεναν τον Πάσσαρη μέσα στο διαμέρισμα. Ο Πάσσαρης γύρισε το κλειδί στην πόρτα για να μπει. Η βιασύνη των αστυνομικών, που του φώναξαν «ακίνητος» πριν μπει μέσα, του έδωσε την ευκαιρία να αποδράσει, παρά το γεγονός ότι μια σφαίρα ενός αστυνομικού τον τραυμάτισε στο πόδι.
Μετά την αποτυχία της επιχείρησης, παραιτήθηκε ο αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας, αντιστράτηγος Ιωάννης Γεωργακόπουλος, αξιωματικός με σημαντικές επιτυχίες, που απολάμβανε της εκτίμησης πολλών ηγετικών στελεχών του ΠΑΣΟΚ και κυρίως του Ευάγγελου Γιαννόπουλου που τον είχε προωθήσει στην αρχηγία πριν από τρία χρόνια, το 1998.
Στις 28 Αυγούστου 2001, σε φαρμακείο στην Κυψέλη στην οδό Πιπίνου 19-21, ο Πάσσαρης πυροβόλησε και σκότωσε την 50χρονη μικροβιολόγο Μαρία Σαφού, ενώ τραυμάτισε σοβαρά την αδελφή της φαρμακοποιό Αργυρώ Χρηστάκου, η οποία επέζησε αν και δέχτηκε 5 σφαίρες.
Διαφεύγοντας τη σύλληψη, ο Πάσσαρης βγήκε από την Ελλάδα τον Σεπτέμβριο του 2001 με πλαστό διαβατήριο και κατέφυγε στη Ρουμανία, συνεχίζοντας τις ληστείες. Τα ξημερώματα της 25ης Nοεμβρίου του 2001, κατά τη διάρκεια μιας ληστείας σε ανταλλακτήριο συναλλάγματος στο Βουκουρέστι, σκότωσε τον ιδιοκτήτη κι έναν υπάλληλο και αφαίρεσε 16.000 δολάρια. Η ρουμανική αστυνομία, σε συνεργασία με την ελληνική, συνέλαβε έναν συνεργό του, εμπλεκόμενο σε κυκλώματα μαστροπείας,ο οποίος τους οδήγησε στον Πάσσαρη, τον οποίο συνέλαβαν με έφοδο. Αφού συνελήφθη και παρέμεινε υπόδικος για αρκετούς μήνες, τελικά οδηγήθηκε σε δικαστήριο του Bουκουρεστίου και του επιβλήθηκε η ποινή της ισόβιας κάθειρξης για τη ληστεία και τη διπλή ανθρωποκτονία στο ανταλλακτήριο του Βουκουρεστίου. Μέχρι σήμερα κρατείται στις ρουμανικές φυλακές της Κραϊόβα.
Τον Ιανουάριο του 2020 το Μικτό Ορκωτό Εφετείο της Αθήνας καταδίκασε τον Πάσσαρη για τα εγκλήματα επί ελληνικού εδάφους σε τέσσερις φορές ισόβια κάθειρξη για ισάριθμες δολοφονίες και σε 49 χρόνια κάθειρξη για επτά απόπειρες ανθρωποκτονιών και τρεις ληστείες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εγκληματίες Κατηγορία:Ληστές
Αμάντα Χόλντεν
Η Αμάντα Λουίζ Χόλντεν (αγγλικά: Amanda Louise Holden) (16 Φεβρουαρίου 1971) είναι Αγγλίδα ηθοποιός και προσωπικότητα των μέσων ενημέρωσης. Από το 2007, είναι κριτής στο τηλεοπτικό show διαγωνισμού ταλέντων της ITV, Britain's Got Talent.
Η Χόλντεν έπαιξε τον ρόλο του τίτλου στο σόου της μουσικής σκηνής Thoroughly Modern Millie το 2004, για την οποία ήταν υποψήφια για βραβείο Λόρενς Ολίβιε. Στη συνέχεια, έπαιξε το ρόλο της Sarah Trevanion στη δραματική σειρά της ITV, Wild at Heart (2006-2008). Οι υπόλοιπες ερμηνείες της περιλαμβάνουν το The Grimleys (1998–2001), το Kiss Me Kate (1999–2001), το Cutting It (2002–2004) και το Big Top (2009). Η Χόλντεν έχει επίσης παρουσιάσει διάφορες τηλεοπτικές εκπομπές για την ITV, όπως τα The Sun Military Awards (2009–2014), το Superstar (2012), το This Morning (2014–2018), το Text Santa (2015) και το Give a Pet a Home (2015).
Το 2019, η Χόλντεν έγινε συμπαρουσιάστρια της ραδιοφωνικής εκπομπής Heart Breakfast με τον Τζέιμι Θίκστον. Το επόμενο έτος, κυκλοφόρησε το ντεμπούτο στούντιο άλμπουμ της, Songs from My Heart, από τη Universal Music.
Σταδιοδρομία
μικρογραφία| Η Χόλντεν το 2012.
Κινηματογράφος
Το 1996, η Χόλντεν έπαιξε την Pamela στο Intimate Relations. Το 1999, εμφανίστηκε ως βοηθός καταστημάτων υποδημάτων στο Virtual Sexuality. Ήταν χωρίς πιστοποίηση στην ταινία One Chance του 2013.
Ραδιόφωνο
Τον Απρίλιο του 2019, ανακοινώθηκε ότι η Χόλντεν θα αντικαταστήσει την Έμμα Μπάντον, ως συμπαρουσιάστρια του Heart Breakfast με τον Τζέιμι Θίκστον, την ίδια στιγμή που έγινε εθνικής εμβέλειας στις 3 Ιουνίου.
Μουσική
Το 2020, η Χόλντεν κυκλοφόρησε το ντεμπούτο στούντιο άλμπουμ της, Songs from My Heart, από τη Universal Music, το οποίο έφτασε στο νούμερο τέσσερα στο UK Albums Chart.
Φάλης
Ο Φάλης ήταν το όνομα θεού της ελληνικής παραδοσιακής λατρείας. Η λατρεία του, όπως και του Πριάπου, ήταν συνδεδεμένη με την διονυσιακή λατρεία.
Ο Αριστοφάνης αναφέρει τον Φαλή στους Αχαρνής: «Φαλῆς ἑταῖρε Βακχίου / ξύγκωμε νυκτοπεριπλάνητε μοιχὲ παιδεραστά...» (263-265) και στους στίχους 271-278.
Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών WWE
μικρογραφία|295x295εσ|Ο τίτλος του πρωταθλήματος WWE, με τα προεπιλεγμένα πλάγια εξαρτήματα. Το Πρωτάθλημα WWE  (αγγλ: WWE Championship) είναι ένας τίτλος επαγγελματικής πάλης που ανήκει στην εταιρεία πάλης WWE. Δημιουργήθηκε από το WWE το 1963, ενώ σήμερα είναι ο σημαντικότερος τίτλος στην εταιρεία.
Ο σημερινός πρωταθλητής είναι ο Ντρου Μάκινταϊρ.
Προέλευση
Το Πρωτάθλημα WWE ήταν το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που δημιούργησε το WWE και ιδρύθηκε το 1963, με τον Μπάντι Ρότζερς να γίνεται ο πρώτος πρωταθλητής στις 29 Απριλίου. Ωστόσο, η προέλευσή του οφείλεται στο New Wrestling Alliance. Στη δεκαετία του 1950, το Capitol Wrestling Corporation ήταν θυγατρική της NWA ως το 1963. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Ρότζερς κράτησε τον παγκόσμιο τίτλο του NWA και των θυγατρικών της, μέχρι τις 24 Ιανουαρίου, όταν Λου Θεζ νίκησε τον Ρότζερς για το πρωτάθλημα. Μετά από μια διαφωνία πέρα από το αποτέλεσμα, η CWC αποσχίστηκε από την NWA και έγινε το World Wide Wrestling Federation (WWWF). Η WWWF μετονομάστηκε σε World Wrestling Federation το 1979, και μετά από το τέλος του συνεταιρισμού του με την NWA το 1983, το πρωτάθλημα έγινε γνωστό ως το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρέων Βαρών World Wrestling Federation και το 2002, όταν η εταιρεία μετονομάστηκε σε WWE, το πρωτάθλημα έγινε γνωστό απλά όπως το Πρωτάθλημα WWE.