cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διοξείδιο του άνθρακα
Χρήσεις
Το διοξείδιο του άνθρακα χρησιμοποιείται από τη βιομηχανία τροφίμων, τη βιομηχανία πετρελαίου, και τη χημική βιομηχανία. Βρίσκει εφαρμογές σε πολλά καταναλωτικά προϊόντα που απαιτούν πεπιεσμένο αέριο γιατί είναι φθηνό και άφλεκτο, και λόγω του ότι μεταβαίνει από την αέρια φάση στην υγρή σε θερμοκρασία δωματίου και σε χαμηλή, σχετικά, πίεση. Τα σωσίβια γιλέκα συχνά περιέχουν CO2 υπό πίεση. Πωλούνται επίσης μικρές κάψουλες από αλουμίνιο με συμπιεσμένο CO2 για αεροβόλα όπλα, για φούσκωμα των ελαστικών των ποδηλάτων και για την παρασκευή αναβραζόντων δισκίων φαρμάκων. Η ταχεία εξάτμιση του υγρού διοξειδίου του άνθρακα χρησιμοποιείται για ανατινάξεις σε ορυχεία άνθρακα. Οι υψηλές συγκεντρώσεις διοξειδίου του άνθρακα μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για την εξολόθρευση επιβλαβών εντόμων, όπως ο σκόρος των ρούχων.
Ποτά
Το διοξείδιο του άνθρακα χρησιμοποιείται για την παραγωγή αεριούχων ποτών και σόδας. Η περιεκτικότητα των ανθρακούχων ποτών σε CO2 οφείλεται σε φυσικούς λόγους (ζύμωση), μπορεί όμως να διοχετευθεί ανθρακικό και με τεχνητούς τρόπους. Σύμφωνα με έρευνες του 2009 από το Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο και ερευνητών των αμερικανικών Εθνικών Ινστιτούτων Υγείας, τα μόρια διοξειδίου του άνθρακα ενεργοποιούν ένα ένζυμο που υπάρχει στους υποδοχείς της γλώσσας για την γεύση του ξινού, της καρβονική ανυδράση 4, παράγοντας την αίσθηση της αντίστοιχης γεύσης. Επίσης τα μόρια του ενεργοποιούν τους υποδοχείς αφής στο στόμα, αφήνοντας μια χαρακτηριστική αίσθηση.
Τρόφιμα
Μια καραμέλα που ονομάζεται Pop Rocks συμπιέζεται με διοξείδιο του άνθρακα περίπου στα 40 bar. Όταν η καραμέλα μπαίνει στο στόμα, διαλύεται και απελευθερώνει φυσαλίδες αερίου. Η μαγιά της αρτοποιίας παράγει διοξείδιο του άνθρακα από τη ζύμωση των σακχάρων στο εσωτερικό της ζύμης, ενώ άλλα προϊόντα, όπως το baking powder και η μαγειρική σόδα, απελευθερώνουν διοξείδιο του άνθρακα όταν θερμαίνονται ή όταν εκτεθούν σε οξέα.
Πυροπροστασία
Το διοξείδιο του άνθρακα επειδή είναι άφλεκτο χρησιμοποιείται υπό πίεση σε ορισμένους πυροσβεστήρες που είναι σχεδιασμένοι για κατάσβεση πυρκαγιών που οφείλονται σε ηλεκτρικά βραχυκυκλώματα. Επίσης ειδικοί πυροσβεστήρες με CO2 χρησιμοποιούνται και για την πυροπροστασία πλοίων και μηχανοστασίων. Όμως τα συστήματα πυρασφάλειας που βασίζονται στο διοξείδιο του άνθρακα έχουν συνδεθεί και με πολλούς θανάτους.
Υδραυλικά συστήματα
Το CO2 είναι ένα από τα πιο συνηθισμένα αέρια που χρησιμοποιούνται κυρίως σε φορητά υδροπνευματικά συστήματα αλλά και σε ρομποτικά συστήματα που χρησιμοποιούν υδραυλικά συστήματα.
Συγκολλήσεις
Το διοξείδιο του άνθρακα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία αδρανούς ατμόσφαιρας μέσα στην οποία γίνονται συγκολλήσεις, αν και στις υψηλές θερμοκρασίες που αναπτύσσονται οξειδώνει τα περισσότερα μέταλλα. Η χρήση του στην αυτοκινητοβιομηχανία είναι πολύ συνηθισμένη επειδή είναι πιο φθηνό από το αέριο αργό ή το ήλιο. Πάντως, οι συγκολλήσεις που γίνονται μέσα σε ατμόσφαιρα CO2 είναι πιο εύθραυστες από αυτές που πραγματοποιούνται σε πιο αδρανή ατμόσφαιρα, και με το πέρασμα του χρόνου εξασθενούν λόγω σχηματισμού ανθρακικού οξέος.
Απομάκρυνση καφεΐνης
Το υγρό διοξείδιο του άνθρακα είναι καλός διαλύτης για πολλές λιπόφιλες οργανικές ενώσεις, και χρησιμοποιείται για την αφαίρεση καφεΐνης από τον καφέ : Αρχικά οι πράσινοι κόκκοι καφέ εμποτίζονται με νερό και τοποθετούνται στην κορυφή στήλης ύψους 21 m. Στη συνέχεια, υπερκρίσιμο διοξείδιο του άνθρακα σε υγρή μορφή (περίπου 93 °C) διοχετεύεται από το κάτω μέρος της στήλης με αποτέλεσμα η καφεΐνη να διαχέεται από τους κόκκους μέσα στο διοξείδιο του άνθρακα.
Φαρμακευτικές και άλλες χημικές διεργασίες
Το διοξείδιο του άνθρακα έχει αρχίσει να χρησιμοποιείται στις φαρμακοβιομηχανίες ως λιγότερο τοξική εναλλακτική λύση στη θέση παραδοσιακών διαλυτών όπως είναι το χλωροφόρμιο (CΗCl3) ή άλλες οργανοχλωριωμένες ενώσεις. Επίσης, για τους ίδιους λόγους, χρησιμοποιείται στο ξηρό καθάρισμα των ρούχων στα στεγνοκαθαριστήρια. Στη χημική βιομηχανία, το CO2 χρησιμοποιείται για την παραγωγή ουρίας, ανθρακικών και όξινων ανθρακικών αλάτων και σαλικυλικού νατρίου.
Γεωργικές, βιολογικές και ιατρικές εφαρμογές
Τα φυτά χρειάζονται το CO2 για τη φωτοσύνθεση. Λόγω της μικρής ατμοσφαιρικής του συγκέντρωσης, το CO2 είναι πρακτικά ο περιοριστικός παράγοντας της ζωής στη Γη, σε σύγκριση με άλλα δύο εξίσου σημαντικά συστατικά - το νερό και το ηλιακό φως.
Ενώ τα μη καλλιεργήσιμα ("άγρια") φυτά είναι προσαρμοσμένα στο γεγονός αυτό, μεγάλες εγκαταστάσεις - θερμοκήπια μπορούν να εμπλουτίζουν την ατμόσφαιρα με περίσσεια CO2 για τη διατήρηση της καλλιεργήσιμης χλωρίδας. Ο εμπλουτισμός με CO2 δεν πρέπει όμως να είναι υπερβολικός για να μην δηλητηριαστούν τα φυτά. Σε πολύ υψηλές συγκεντρώσεις, το διοξείδιο του άνθρακα μπορεί να είναι τοξικό για τα ζώα. Έτσι η αύξηση της συγκέντρωσης κατά 1% και άνω για αρκετές ώρες, μπορεί να εξαλείψει βλαβερά ζωύφια, αράχνες και ακάρεα στο θερμοκήπιο.
Μελετάται επίσης η διοχέτευση του διοξειδίου του άνθρακα, που προέρχεται από την ηλεκτροπαραγωγή, σε ταμιευτήρες για την ανάπτυξη φυκιών που θα μπορούσαν στη συνέχεια να μετατραπούν σε καύσιμο βιοντίζελ. Ήδη το διοξείδιο του άνθρακα χρησιμοποιείται ως η κύρια πηγή άνθρακα για τα φύκια σπιρουλίνα.
Στην ιατρική, το CO2 προστίθεται στο καθαρό οξυγόνο μέχρι ποσοστού 5% για την τόνωση της αναπνοής μετά από επεισόδια άπνοιας για να σταθεροποιηθεί η ισορροπία O2/CO2 στο αίμα.
Εφαρμογές στα λέιζερ
Ο συνηθέστερος τύπος βιομηχανικού αερίου Λέϊζερ είναι το CO2.
Πολυμερή και πλαστικά
Το CO2 μπορεί να συνδυαστεί με το λεμονένιο της φλούδας των πορτοκαλιών ή με άλλα εποξείδια για τη δημιουργία πολυμερών και πλαστικών.
Εξόρυξη πετρελαίου
Το διοξείδιο του άνθρακα χρησιμοποιείται στην άντληση του πετρελαίου συνήθως υπό συνθήκες υπερκρίσιμες. Λειτουργεί ταυτόχρονα ως προωθητικό υπό πίεση αλλά και για να μειώσει σημαντικά το ιξώδες του πετρελαίου επιτρέποντας έτσι την καλύτερη και γρηγορότερη ροή του προς την επιφάνεια της γεώτρησης.
Χρήσεις ως ψυκτικού
thumb|right|250px| Μικρά τεμάχια ξηρού πάγου Το υγρό και το στερεό διοξείδιο του άνθρακα είναι σημαντικά ψυκτικά μέσα, κυρίως στη βιομηχανία τροφίμων, όπου χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά και αποθήκευση παγωτών και άλλων κατεψυγμένων προϊόντων. Το στερεό διοξείδιο του άνθρακα ονομάζεται "ξηρός πάγος" και χρησιμοποιείται για μικρές μεταφορές στις οποίες δεν είναι πρακτικά τα ογκώδη ψυγεία. Το υγρό διοξείδιο του άνθρακα (που ονομάζεται στη βιομηχανία R744 ή R-744) χρησιμοποιήθηκε ως ψυκτικό μέσο, πριν από την ανακάλυψη του R-12. Οι φυσικές ιδιότητές του είναι ιδιαίτερα κατάλληλες για κατάψυξη ή και απλή ψύξη. Λόγω της λειτουργίας τους σε πιέσεις μέχρι 130 bar, τα ψυκτικά συστήματα που χρησιμοποιούν CO2 απαιτούν ιδιαίτερα ανθεκτικά εξαρτήματα. Στους κλιματισμούς των αυτοκινήτων, σε πάνω από το 90% του συνόλου των συνθηκών οδήγησης, το R744 λειτουργεί πιο αποτελεσματικά από τα συστήματα που χρησιμοποιούν R-134a. Τα περιβαλλοντικά πλεονεκτήματα του CO2 (μη τοξικό, μη εύφλεκτο, φθηνό) θα μπορούσαν στο μέλλον να αποτελέσουν έναν καλό λόγο για την αντικατάσταση των σημερινών HFCs των ψυκτικών συστημάτων των αυτοκινήτων, των σούπερ-μάρκετ κλπ.
Παραγωγή κρασιού
Το διοξείδιο του άνθρακα με τη μορφή του ξηρού πάγου χρησιμοποιείται συχνά στα οινοποιεία για τη γρήγορη ψύξη των σταφυλιών με σκοπό την αποτροπή της πρόωρης ζύμωσης. Το κύριο πλεονέκτημα της χρήσης του ξηρού πάγου σε σχέση με το παγωμένο νερό είναι ότι ψύχει τα σταφύλια χωρίς προσθήκη νερού το οποίο θα μπορούσε να αραιώσει τα σάκχαρα στο γλεύκος των σταφυλιών και, κατά συνέπεια, να μειώσει τη συγκέντρωση αιθανόλης στο τελικό προϊόν. Το αέριο CO2 που προκύπτει από την εξάχνωση του ξηρού πάγου, επειδή είναι βαρύτερο από τον αέρα, συσσωρεύεται στον πυθμένα των δεξαμενών, δημιουργώντας έτσι ένα περιβάλλον που βοηθά στην καταπολέμηση των βακτηρίων, που προέρχονται από τα σταφύλια μέχρι τη στιγμή κατά την οποία θα αρχίσει η ελεγχόμενη ζύμωση.
Το διοξείδιο του άνθρακα τοποθετείται μερικές φορές στην κορυφή μπουκαλιών κρασιού ή άλλων δοχείων αποθήκευσης όπως βαρέλια για αποφυγή της οξείδωσης. Επειδή όμως υπάρχει κίνδυνος να διαλυθεί μέσα στο κρασί, αντικαθίσταται συνήθως από άλλα αέρια, όπως άζωτο ή αργό.
Έλεγχος του pH
Το διοξείδιο του άνθρακα χρησιμοποιείται ως μέσο ελέγχου του pH των κολυμβητηρίων. Με τη συνεχή προσθήκη CO2 στο νερό, διατηρείται το pH σε χαμηλά επίπεδα. Ανάμεσα στα πλεονεκτήματα αυτής της πρακτικής είναι και η αποφυγή χρήσης πιο επικίνδυνων οξέων.
Το CO2 στην ατμόσφαιρα
thumbnail|right|300px|Μετρήσεις συγκεντρώσεων CO2 από το Παρατηρητήριο του [[Μάουνα Λόα στη Χαβάη]] Από το ανθρωπογενές CO2 που εκπέμπεται από τα ορυκτά καύσιμα: 50% διαλύεται στους ωκεανούς και απορροφάται από τα επίγεια οικοσυστήματα και το 50% διοχετεύεται στην ατμόσφαιρα.
Το διοξείδιο του άνθρακα στη γήινη ατμόσφαιρα θεωρείται ιχνοστοιχείο με μέση συγκέντρωση περίπου 385 ppm. Η συνολική μάζα των ατμοσφαιρικών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα είναι περίπου 3×1015 kg (3000 γιγατόνοι). Η συγκέντρωση κυμαίνεται εποχικά (βλέπε διάγραμμα) αλλά και σε περιφερειακή βάση. Η διακύμανση αυτή οφείλεται κατά κύριο λόγο στην εποχική ανάπτυξη των φυτών στο Βόρειο Ημισφαίριο. Οι συγκεντρώσεις του διοξειδίου του άνθρακα στο βορρά μειώνονται κατά τη διάρκεια της άνοιξης και του καλοκαιριού καθώς το καταναλώνουν τα φυτά και αυξάνονται το φθινόπωρο και το χειμώνα όταν τα φυτά πεθαίνουν και αποσυνθέτονται. Στις αστικές περιοχές οι συγκεντρώσεις είναι γενικά υψηλότερες.
Πεντακόσια εκατομμύρια χρόνια πριν, το διοξείδιο του άνθρακα ήταν 20 φορές περισσότερο από ό,τι σήμερα. Κατά τη διάρκεια της Ιουράσιας Περιόδου, μειώθηκε κατά 4 έως 5 φορές, στη συνέχεια παρατηρήθηκε αργή μείωση και μετά πριν 49 εκατομμύρια χρόνια περίπου, ταχεία μείωση.
Οι ανθρώπινες δραστηριότητες, όπως η καύση ορυκτών καυσίμων και η αποψίλωση των δασών έχουν προκαλέσει αύξηση της ατμοσφαιρικής συγκέντρωσης του διοξειδίου του άνθρακα κατά περίπου 35% από την αρχή της εποχής της εκβιομηχάνισης. Έως και το 40% των αερίων που εκπέμπονται από ορισμένες ηφαιστειακές δραστηριότητες είναι διοξείδιο του άνθρακα. Εκτιμάται ότι τα ηφαίστεια απελευθερώνουν περίπου 130-230 εκατομμύρια τόνους CO2 στην ατμόσφαιρα κάθε χρόνο. Το διοξείδιο του άνθρακα παράγεται επίσης από θερμές πηγές όπως αυτές στο Bossoleto κοντά στην Τοσκάνη της Ιταλίας. Στην κυκλική αυτή τοποθεσία με διάμετρο περίπου 100 μέτρα, οι τοπικές συγκεντρώσεις του CO2 αυξάνονται σε ποσοστό πάνω από 75% μέσα σε μια νύχτα και είναι αρκετές για να σκοτώσουν τα έντομα και τα μικρά ζώα της περιοχής.
Οι εκπομπές του CO2 από τις ανθρώπινες δραστηριότητες ανέρχονται σήμερα περίπου σε 27 δισεκατομμύρια τόνους ετησίως και είναι πολύ μεγαλύτερες από τις ποσότητες που εκλύονται από τα ηφαίστεια.
Το CO2 θεωρείται αέριο θερμοκηπίου, αφού διαπερνάται από το ορατό φως αλλά απορροφά έντονα στην υπέρυθρη και εγγύς υπέρυθρη περιοχή του φάσματος.
Η ορυκτολογική δέσμευση του διοξειδίου του άνθρακα είναι φυσική μέθοδος δέσμευσης του CO2 σε στερεά ορυκτά, όπως μαγνησίτη (MgCO3), ασβεστίτη (CaCO3) και δολομίτη (CaMg(CO3)2). Τα τελευταία παραμένουν σταθερά για χιλιάδες έως εκατομμύρια χρόνια, εξασφαλίζοντας τη μη διαρροή του CO2 πίσω στην ατμόσφαιρα της Γης. Για το λόγο αυτό, η συγκεκριμένη μέθοδος θεωρείται από πολλούς επιστήμονες ως η ασφαλέστερη μέθοδος αποθήκευσης CO2 με σκοπό την εξισορρόπηση της παγκόσμιας κλιματικής αλλαγής. Η διαδικασία αυτή λαμβάνει χώρα στη φύση με πολύ αργούς ρυθμούς, επομένως τα τελευταία χρόνια σκοπός πολλών επιστημονικών ερευνών είναι να μιμηθούν και να επιταχύνουν αυτό που κάνει η φύση από μόνη της, στα πλαίσια της εξισορρόπησης της υπερθέρμανσης του πλανήτη.
Το CO2 στους ωκεανούς
Η διάλυση του άνθρακα στους ωκεανούς με τη μορφή CO2, H2CO3 και ιόντων HCO3- και CO32- είναι περίπου 50 φορές μεγαλύτερη από ότι στην ατμόσφαιρα. Οι ωκεανοί ενεργούν ως μία τεράστια δεξαμενή άνθρακα, και δέχονται περίπου το ένα τρίτο των εκπομπών CO2 από τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Η διαλυτότητα του CO2 μειώνεται καθώς η θερμοκρασία του νερού αυξάνεται.
Ένα μέρος του διαλυμένου CO2 στους ωκεανούς καταναλώνεται για τη φωτοσύνθεση από οργανισμούς στο νερό, και ένα μικρό ποσοστό συντηρεί τον κύκλο του άνθρακα. Η αύξηση του CO2 στην ατμόσφαιρα έχει οδηγήσει σε αύξηση της οξύτητας του θαλασσινού νερού και υπάρχει ανησυχία ότι αυτό μπορεί να επηρεάσει αρνητικά οργανισμούς με κελύφη που ζουν στο νερό, αφού είναι γνωστό ότι τα οξέα διαλυτοποιούν το ανθρακικό ασβέστιο από το οποίο είναι φτιαγμένο το κέλυφος.
Βιολογικός ρόλος του CO2
Το διοξείδιο του άνθρακα είναι τελικό προϊόν του μεταβολισμού των οργανισμών που παίρνουν την ενέργειά τους από τη διάσπαση με οξυγόνο των σακχάρων, των λιπών και των αμινοξέων με μια διαδικασία που είναι γνωστή ως κυτταρική αναπνοή. Στους οργανισμούς αυτούς περιλαμβάνονται όλα τα φυτά και τα ζώα, πολλοί μύκητες και ορισμένα βακτήρια. Στους ανώτερους οργανισμούς, το διοξείδιο του άνθρακα μεταφέρεται με το αίμα από τους ιστούς του σώματος στους πνεύμονες, από όπου και εκπνέεται.
Ο ρόλος του CO2 στη φωτοσύνθεση και στις φυτικές λειτουργίες
thumb| Φωτοσύνθεση CO2 + H2Ο → Γλυκόζη + Ο2 Φωτοσύνθεση είναι η διαδικασία κατά την οποία τα φυτά που περιέχουν χλωροφύλλη, με τη βοήθεια του φωτός και με αρχικά αντιδρώντα το νερό και το CO2, μετατρέπουν ανόργανες ουσίες σε τροφή. Πρόκειται για μια φυσιολογική λειτουργία με την οποία τα πράσινα φυτά προμηθεύονται τον άνθρακα και το οξυγόνο, που είναι απαραίτητα για τη θρέψη τους. Η φωτοσύνθεση είναι μια εξώθερμη διαδικασία, η συνολική χημική αντίδραση της οποίας είναι : 6CO2 + 6H2Ο → C6H12O6 + 6O2 + 2817 KJ. Ο μηχανισμός της φωτοσύνθεσης σε γενικές γραμμές είναι ο ακόλουθος: το νερό διαλύει και μεταφέρει το διοξείδιο του άνθρακα μέχρι τα κύτταρα και τους χλωροπλάστες των φύλλων. Εκεί με την ενέργεια του φωτός που απορροφά η χλωροφύλλη, διασπάται το νερό στα στοιχεία του. Το οξυγόνο απελευθερώνεται, ενώ το ατομικό υδρογόνο δεσμεύεται από διάφορα ένζυμα. Έπειτα το υδρογόνο συμμετέχει στις αντιδράσεις με το διοξείδιο του άνθρακα: CΟ2 + |Η| → (CΗ2Ο)x. Στο δεύτερο στάδιο αντιδράσεων δε χρειάζεται ηλιακή ενέργεια, γι' αυτό οι αντιδράσεις αυτές ονομάζονται "σκοτεινές". Με λίγα λόγια, οι χλωροπλάστες, με την βοήθεια του φωτός και του CO2, παράγουν οξυγόνο και ενέργεια απορροφώντας CO2 κατά την φωτοπερίοδο η οποία δεν θα πρέπει να ξεπερνά τις 12 ώρες ημερησίως. Τις υπόλοιπες ώρες απορροφούν οξυγόνο και παράγουν CO2.
Τα φυτά εκπέμπουν CO2 κατά τη διαδικασία της αναπνοής. Αν και τα δάση θα μπορούσαν να απορροφήσουν πολλούς τόνους CO2 κάθε χρόνο, μελέτες αναφέρουν ότι ένα ώριμο δάσος παράγει τόσο πολύ CO2 κατά την αναπνοή και την αποσύνθεση των νεκρών δένδρων, όσο χρησιμοποιείται στην βιοσύνθεση και στην καλλιέργεια των φυτών.
Τοξικότητα του CO2 - Επιδράσεις στο νευρικό σύστημα
Η περιεκτικότητα του καθαρού αέρα σε CO2 (κατά μέσο όρο μεταξύ της στάθμης της θάλασσας και μέχρι ύψους περίπου 30 χλμ.) κυμαίνεται από 0,036 % (360 ppm) έως και 0,039% (390 ppm), ανάλογα με την τοποθεσία.
Η παρατεταμένη έκθεση σε μέτριες συγκεντρώσεις μπορεί να προκαλέσει οξέωση και να έχει αρνητικές συνέπειες για το μεταβολισμό του ασβεστίου και του φωσφόρου. Το διοξείδιο του άνθρακα είναι τοξικό για την καρδιά και προκαλεί αρρυθμίες.
thumb|right|350px| Κύρια συμπτώματα της τοξικότητας του CO2 από την αύξηση της περιεκτικότητάς του στον αέρα. Η τοξικότητα και οι επιπτώσεις της αυξάνονται με την αύξηση της περιεκτικότητας του αέρα σε CO2 : Το 1984 στη λίμνη Monoun του Καμερούν αναφέρθηκαν 37 θάνατοι που οφείλονταν σε τοπικά πολύ υψηλές συγκεντρώσεις CO2, το οποίο παράχθηκε από την διατάραξη της λίμνης που ήταν κορεσμένη σε CO2. Το 1986 στη λίμνη Nyos πάλι στο Καμερούν αναφέρθηκαν 1700 θάνατοι από τα ίδια αίτια.
Λόγω των κινδύνων για την υγεία που συνδέονται με την έκθεση σε CO2, ο Οργανισμός Επαγγελματικής Ασφάλειας και Υγείας των Η.Π.Α., αναφέρει ότι η μέση έκθεση για υγιείς ενήλικες κατά την οκτάωρη εργασίας δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 5000 ppm (0,5%). Το μέγιστο επίπεδο ασφάλειας για βρέφη, παιδιά, ηλικιωμένους και άτομα με προβλήματα υγείας είναι σημαντικά μικρότερη. Για βραχυπρόθεσμες (κάτω των δέκα λεπτών) εκθέσεις, το όριο είναι 30000 ppm (3 %). Αν οι συγκεντρώσεις CO2 υπερβαίνουν το 4% είναι άμεσα επικίνδυνες για την υγεία.
Η προσαρμογή σε αυξημένα ποσοστά CO2 μεταβάλλεται από άνθρωπο σε άνθρωπο. Η συνεχής παραμονή σε ατμόσφαιρα με CO2 μπορεί γίνει ανεκτή σε περιεκτικότητες 3 % τουλάχιστον για ένα μήνα και 4 % για πάνω από μια εβδομάδα. Υποστηρίχθηκε ότι συγκεντρώσεις 2 % θα μπορούσαν να γίνουν ανεκτές σε κλειστούς χώρους (π.χ. υποβρύχια), δεδομένου ότι η προσαρμογή είναι φυσιολογική και αναστρέψιμη. Μάλιστα δεν θα παρατηρηθεί μείωση της απόδοσης στην εργασία ή σε κανονική σωματική δραστηριότητα.
Συγκεντρώσεις CO2 μεταξύ 300 ppm και 2500 ppm, χρησιμοποιούνται ως δείκτες ποιότητας αέρα σε εσωτερικούς χώρους. Σε κλειστούς χώρους με πολλούς ανθρώπους, συγκεντρώσεις μεγαλύτερες από 1000 ppm θα προκαλέσουν δυσφορία σε ποσοστό πάνω από το 20 % των ανθρώπων. Σε 2000 ppm, η πλειοψηφία των ανθρώπων, θα αισθανθεί σε σημαντικό βαθμό ενόχληση, και πολλοί θα υποφέρουν από ναυτία και πονοκεφάλους.
Παλιότερα, η ύπαρξη CO2 σε χώρους όπου ζυμωνόταν το κρασί ή σε ορυχεία, γινόταν αντιληπτή από την τοξικότητά του : Οι εργάτες τοποθετούσαν στο πάτωμα του χώρου ένα κλουβί με καναρίνι που είναι πιο ευαίσθητο από τον άνθρωπο. Το CO2 επειδή είναι βαρύτερο από τον αέρα, συσσωρεύονταν στα χαμηλά σημεία και αν το καναρίνι δηλητηριαζόταν, ο χώρος περιείχε αυξημένα ποσοστά CO2.
Από τις αρχές του 20ού αιώνα νευρολόγοι και ψυχίατροι είχαν διαπιστώσει ότι το διοξείδιο του άνθρακα επιδρά αρνητικά στο νευρικό σύστημα, προκαλώντας έντονη αγωνία και φόβο, έως και κρίσεις πανικού. Μέχρι το 2009 όμως δεν είχαν καταφέρει να βρουν μια ικανοποιητική νευροβιολογική εξήγηση του φαινομένου. Πρόσφατα μια ομάδα επιστημόνων από το Πανεπιστήμιο της Αϊόβα, στις ΗΠΑ, ανακάλυψε ότι ρόλο-κλειδί σε αυτήν τη διαδικασία κατέχει μια πρωτεΐνη, η λεγόμενη ASIC1a. Η πρωτεΐνη αυτή υπάρχει σε αφθονία στην αμυγδαλή, μια περιοχή του εγκεφάλου η οποία, μαζί με άλλες εγκεφαλικές δομές, συναποτελεί το μεταιχμιακό σύστημα του εγκεφάλου, έναν από τους βασικούς ρυθμιστές ανώτερων ψυχικών λειτουργιών όπως τα συναισθήματα και η συμπεριφορά. Κάνοντας πειράματα με ποντικούς, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι όταν το εγκεφαλικό περιβάλλον γινόταν πιο όξινο η παραγωγή της πρωτεΐνης ASIC1a αυξανόταν στην αμυγδαλή, προκαλώντας συμπεριφορές με τυπικά φοβικά χαρακτηριστικά. Αντίθετα, όταν εξουδετερωνόταν η δράση της συγκεκριμένης πρωτεΐνης, οι συμπεριφορές αυτές δεν εκδηλώνονταν.
Δεδομένου ότι μία από τις βασικές συνέπειες της εισπνοής διοξειδίου του άνθρακα είναι η αύξηση της οξίνισης του εγκεφαλικού περιβάλλοντος, και συνεπώς η άμεση παραγωγή της πρωτεΐνης ASIC1a, οι ερευνητές συμπέραναν ότι για τις κρίσεις πανικού που συνοδεύουν την εισπνοή μεγάλης ποσότητας διοξειδίου του άνθρακα θα πρέπει να ευθύνεται η υψηλή συγκέντρωση της συγκεκριμένης πρωτεΐνης. Πιστεύουν, μάλιστα, ότι ανακαλύπτοντας την ακριβή δράση αυτής της πρωτεΐνης θα μπορέσουν να ερμηνεύσουν και ένα άλλο σχετικό φαινόμενο, την αγχολυτική και άκρως χαλαρωτική επίδραση των αναπνευστικών ασκήσεων.
To CO2 στην ανθρώπινη φυσιολογία
To CO2 μεταφέρεται στο αίμα με τρεις διαφορετικούς τρόπους. (Τα ακριβή ποσοστά διαφέρουν ανάλογα με το αν το αίμα είναι φλεβικό ή αρτηριακό) : Η αιμοσφαιρίνη, το κύριο μόριο-μεταφορέας οξυγόνου στα ερυθρά αιμοσφαίρια, μεταφέρει και Ο2 και CO2. Ωστόσο, το CO2 δεσμεύεται στο μόριο της αιμοσφαιρίνης σε διαφορετικό μέρος από το Ο2. Όταν η δέσμευση του Ο2 είναι αυξημένη, ελαττώνεται η ποσότητα του CO2 που δεσμεύεται στην αιμοσφαιρίνη και αντιστρόφως εξαιτίας του αλλοστερικού φαινομένου. Το CO2 απομακρύνεται από το ανθρώπινο σώμα με τον εξής μηχανισμό : Η γλυκόζη οξειδώνεται στα κύτταρα σύμφωνα με το σχήμα : C6H12O6 + 6O2 ⇄ 6CO2 + 6H2Ο + Ενέργεια. Το παραγόμενο CO2 διαλύεται στο νερό και δίνει ανθρακικό οξύ : CO2 + H2Ο ⇄ H2CO3. Το οξύ σύντομα διαχέεται έξω από τα τριχοειδή αγγεία και όταν φθάσει στο αίμα εξουδετερώνεται εν μέρει από το ανθρακικό νάτριο, που υπάρχει εκεί : Na2CO3 + H2CO3 ⇄ 2NaHCO3 (Ι).
Δείτε επίσης
Υπερκρίσιμο διοξείδιο του άνθρακα
Κατηγορία:Οξείδια Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις άνθρακα Κατηγορία:Ψυκτικά Κατηγορία:Αέρια θερμοκηπίου
Μισέλ Ουελμπέκ
Ο Μισέλ Ουελμπέκ (Michel Houellebecq, 26 Φεβρουαρίου 1956) είναι σύγχρονος Γάλλος συγγραφέας, τιμημένος με το Βραβείο Γκονκούρ (2010).
Βιογραφικά στοιχεία
Το δεύτερο μυθιστόρημά του, Les Particules élementaires («Τα στοιχειώδη σωματίδια»), που εκδόθηκε το 1998, του έφερε διακρίσεις και αναγνώριση. Με το τρίτο του μυθιστόρημα, Plateforme, που εκδόθηκε το 2001, κέρδισε πλατιά φήμη διεθνώς, αλλά κατηγορήθηκε για ρατσισμό και «εξύβριση» του Ισλάμ, χωρίς όμως να καταδικαστεί στη σχετική δίκη που ακολούθησε στο Παρίσι.
Έζησε για κάποιο διάστημα στην Ιρλανδία, μετά στην Ισπανία, και σήμερα ζει στο Παρίσι.
Το έργο του
Θεωρείται από τις αιρετικές φωνές στη σύγχρονη γαλλική λογοτεχνία και ανήκει στην «ανανεωτική» τάση του γαλλικού μυθιστορήματος. Η ματιά του και η στάση του απέναντι στον σύγχρονο κόσμο είναι οξυδερκής και διαπεραστική. Οι καταστάσεις που περιγράφει είναι καθημερινές, δοσμένες με χιούμορ που φτάνει στα όρια του σαρκασμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Μιλάγρος, η ατίθαση
Η Μιλάγρος η ατίθαση (Muñeca Brava) είναι μια σειρά αργεντίνικης παραγωγής του 1998. Αφορά την ερωτική ιστορία της Μιλάγρος (Νατάλια Ορέιρο), μια υπηρέτριας και κρυφής κόρης του Φεντερίκο Ντι Κάρλο, και του Ιβο Ντι Κάρλο (Φακούντο Αράνα), του γιου του Φεντερίκο Ντι Κάρλο. Η ιστορία ξεκινά όταν ο Ίβο αγοράζει μια σόδα από τη Μιλάγρος, που αρχικά πιστεύει πως είναι ένα αγόρι με το όνομα Καρλίτος. Αργότερα ο Ίβο καταλαβαίνει πως η Μιλάγρος είναι τελικά γυναίκα, όταν εκείνη προσλαμβάνεται ως υπηρέτρια στο σπίτι του πατέρα του.
Στη σειρά πρωταγωνιστεί και ο Μπράιαν Καρούσο, ο οποίος έγινε ευρύτερα γνωστός με το ρόλο του Ταρούσα (Gamuza) στην σειρά Οι Ατρόμητοι. Σε αυτή την σειρά το ίδιο ακριβώς όνομα.
Κατηγορία:Αργεντίνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Εθνική Μαυρίκιου (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Μαυρίκιου αντιπροσωπεύει το Μαυρίκιο στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης υπό την εποπτεία της FIBA και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης του Μαυρίκιου (Mauritius Basketball Federation).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαυρικιος Γυναικων
Οφιόλιθος
Τα οφιολιθικά πετρώματα θεωρούνται υπόλειμμα του ωκεάνιου πυθμένα και του υποκείμενου ανώτερου μανδύα. Τα πετρώματα αυτά ανήλθαν στην επιφάνεια στις θέσεις διάνοιξης των ωκεάνιων πλακών. Το όνομα οφιόλιθος προέρχεται από τα ελληνικά και σημαίνει πέτρα φίδι, εξαίτιας του συνήθως πράσινου χρώματος που έχουν τα πετρώματα που τους αποτελούν (σπιλίτες, σερπεντινίτες).
Η μεγάλη τους σημασία έγκειται στο γεγονός ότι συναντώνται σε οροσειρές όπως οι Άλπεις και τα Ιμαλάια, τα οποία υποδεικνύουν την παρουσία ωκεάνιων πετρωμάτων που πλέον έχουν εξαφανιστεί εξαιτίας της σύγκλισης των πλακών. Αυτό το γεγονός έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της θεωρίας των τεκτονικών πλακών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηφαιστειογενή πετρώματα
Πρωτάθλημα αντισφαίρισης αντρών και γυναικών Ανατολικής Γερμανίας
Το Πρωτάθλημα αντισφαίρισης αντρών και γυναικών της Λαϊκής δημοκρατίας της Γερμανίας, γνωστής σαν Ανατολική Γερμανία, ξεκίνησε το 1949 και καταργήθηκε το 1991 με την επανένωση της Γερμανίας.
Πηγές
Κατηγορία:Αντισφαίριση στην Ανατολική Γερμανία
Γουόν Βόρειας Κορέας
Το γουόν (won, σύμβολο: ₩; κωδικός: KPW) είναι το νόμισμα της Βόρειας Κορέας. Υποδιαιρείται σε 100 τσον (chon). Τυπώνεται από την Κεντρική Τράπεζα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας.
Ετυμολογία
Η λέξη Γουόν ετυμολογείται από το Γιουάν της Κίνας και το Γεν Ιαπωνίας. Η υποδιαίρεση τσον γράφεται στα κορεατικά ζεόν.
Ιστορία
Το γουόν έγινε το νόμισμα της Βόρειας Κορέας στις 6 Δεκεμβρίου 1947, αντικαθιστώντας το Κορεατικό Γεν που ήταν τότε ακόμα σε κυκλοφορία. Η χρήση του προορίζεται αποκλειστικά για Βορειοκορεάτες πολίτες, καθώς για τους επισκέπτες τυπώθηκε αυτόνομο νόμισμα (ή πιστοποιητικά για διεθνείς συναλλαγές), από την Εμπορική Τράπεζα (무역은행). Τα πιστοποιητικά αυτά είναι κόκκινου χρώματος για τους επισκέπτες που προέρχονται από  "σοσιαλιστικές χώρες" και κυανά ή πράσινα για εκείνους από  "καπιταλιστικές χώρες". Πιο πρόσφατα, η χρήση των πιστοποιητικών περιορίστηκε και επιτράπηκε η χρήση του ευρώ και άλλων νομισμάτων.
Αφαίρεση ισοτιμίας δολαρίου-γουόν
Από το 2001 η βορειοκορατική κυβέρνηση αφαίρεσε την εικονική ισοτιμία των 2,16 γουόν προς 1 δολάριο (που λέγεται ότι οφειλόταν στα γενέθλια του ηγέτη Κιμ Ιλ Σουνγκ στις 16 Φεβρουαρίου). Πιο πρόσφατες μελέτες δείχνουν ισοτιμία του βορειοκορεατικού γουόν σε 142,45 προς 1 δολάριο. Ωστόσο, η αξία του γουόν έχει παραποιηθεί σε τόσο μεγάλο βαθμό, ώστε πιστεύεται ότι σήμερα ένα βορειοκορέατικο γουόν είναι ίδιο σε αξία με ένα Γουόν Νότιας Κορέας. Σύμφωνα με έκθεση ανθρώπων που αυτομόλησαν από τη Βόρεια Κορέα, στην μαύρη αγορά η ισοτιμία του γουόν προς το νόμισμα της Κίνας ήταν 570 προς 1 Γιουάν Κίνας τον Ιούνιο του 2009.
Αναπροσαρμογή αξίας 2009
Η αξία του γουόν Βόρειας Κορέας αναπροσαρμόστηκε το Νοέμβριο του 2009 για πρώτη φορά έπειτα από 50 χρόνια. Δόθηκε προθεσμία 7 ημερών στους Βορειοκορεάτες να ανταλλάξουν 100.000 γουόν (το ανώτερο) σε χαρτονομίσματα των 1.000 γουόν και των 10 γουόν, ωστόσο, έπειτα από αντιδράσεις, το όριο αυξήθηκε σε 150.000 γουόν σε μετρητά και σε 300.000 γουόν σε τραπεζικούς λογαριασμούς. Η αναπροσαρμογή της αξίας του γουόν θεωρήθηκε ως μια κίνηση εναντίον στην ιδιωτική αγορά, με κίνδυνο να εξαλείψει τις τραπεζικές καταθέσεις πολλών Βορειοκορεατών. Η εφημερίδα Τάιμς θεώρησε την κίνηση ως απόπειρα της κυβέρνησης να θέσει υπό έλεγχο τον πληθωρισμό και να καταστρέψει τους μαυραγορίτες. Η ανακοίνωση έγινε στις ξένες πρεσβείες, όχι όμως και στα κρατικά ΜΜΕ της Βόρειας Κορέας. Στη συνέχεια, οι πληροφορίες μεταδόθηκαν από ραδιοφωνική υπηρεσία, διαθέσιμη μόνο εντός της Βόρειας Κορέας.
Στις 4 Δεκεμβρίου 2009 δημοσιεύτηκαν στην βορειοκορεάτικη εφημερίδα Τσόσουν Σίνμπο (με έδρα την Ιαπωνία) φωτογραφίες του νέου χαρτονομίσματος. Τις πρώτες ημέρες μετά την αναπροσαρμογή, το γουόν απώλεσε το 96% της αξίας του έναντι του αμερικανικού δολαρίου.
Δεύτερο γουόν
Τα παλιά κέρματα που κυκλοφορούσαν ήταν του 1, 5, 10 και των 50 τσον μαζί με το 1 γουόν. Αργότερα κυκλοφόρησαν τα 10, 50 και 100 γουόν. Κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου ίσχυσε ένα ειδικό σύστημα να σημαδεύονται τα κέρματα για διαφορετικές ομάδες ανθρώπων. Έτσι για τους Βορειοκορεάτες είχαν κέρματα χωρίς αστέρια, για τους επισκέπτες από "σοσιαλιστικές χώρες" είχαν κέρματα με 1 αστέρι και για εκείνους από "καπιταλιστικές χώρες" είχαν κέρματα με δύο αστέρια. Εκτός από αυτά, κατασκευάστηκαν και αναμνηστικά κέρματα. Τα περισσότερα από τα τελευταία, αν όχι όλα, έχουν πωληθεί σε ξένους συλλέκτες νομισμάτων.
Πρώτο γουόν
Τα χαρτονομίσματα του πρώτου γουόν κυκλοφόρησαν σε αξίες των 15, 20 και των 50 τσον, μαζί με των 1, 5, 10 και των 100 γουόν το 1947. Τοο πρώτο γουόν αντικαταστάθηκε από το δεύτερο το 1959 σε αξία του ενός νέου γουόν προς 100 παλαιά γουόν.
Δεύτερο γουόν
Το 1988 κυκλοφόρησαν, όπως προαναφέρθηκε, πιστοποιητικά για "σοσιαλιστές" ή μη επισκέπτες. Αυτά ήταν σε αξίες των 1 τσον, 5, 10, 50 τσον, και 1, 5, 10 και των 50 γουόν. Η σειρά για τους "επισκέπτες από καπιταλιστικές χώρες" ήταν χρώματος κυανοπράσινου, ενώ για τους "σοσιαλιστές επισκέπτες" τα πιστοποιητικά είχαν ροζ χρώμα. .
Παραπομπές
Κορεα, Βορεια Κατηγορία:Βόρεια Κορέα
Ζωρζ Λεμαίτρ
Ο Αββάς Ζωρζ Ανρί Ζοζέφ Εντουάρ Λεμαίτρ (Georges Henri Joseph Éduard Lemaître, 17 Ιουλίου 1894 – 20 Ιουνίου 1966) ήταν Βέλγος Ρωμαιοκαθολικός ιερέας, καθηγητής της Φυσικής, αστρονόμος, κοσμολόγος και μαθηματικός.
Βιογραφία
Ο Λεμαίτρ εισηγήθηκε πρώτος αυτό που αργότερα έγινε γνωστό ως η θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης («Big Bang») για τη γέννηση του Σύμπαντος, την οποία είχε ονομάσει «υπόθεση του πρωταρχικού ατόμου». Υπήρξε πρωτοπόρος στην εφαρμογή της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας στην Κοσμολογία. Πρότεινε μια πρώιμη μορφή του Νόμου του Χαμπλ το 1927, ενώ δημοσίευσε τη θεωρία του πρωταρχικού ατόμου στο επιστημονικό περιοδικό Nature το 1931. Την εποχή εκείνη ο Αϊνστάιν πίστευε ότι το Σύμπαν ήταν αιώνιο και είχε ήδη εκφράσει τον σκεπτικισμό του για τη δημοσίευση που είχε κάνει ο Λεμαίτρ το 1927.
Η ζωή και οι θεωρίες του
Αφού μελέτησε κλασικά γράμματα σε μία σχολή των Ιησουιτών (το Collège du Sacré-Coeur) στο Σαρλερουά, ο Λεμαίτρ έγινε δεκτός στη σχολή πολιτικών μηχανικών του Καθολικού Πανεπιστημίου του Λέουβεν σε ηλικία 17 ετών. Το 1914, με την έναρξη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, διέκοψε τις σπουδές του και πήγε εθελοντής στον βελγικό στρατό. Στο τέλος των εχθροπραξιών του απονεμήθηκε το παράσημο του «Στρατιωτικού Σταυρού μετά φοινίκων».
Το 1923 ο Λεμαίτρ άρχισε μεταπτυχιακές σπουδές και στην Αστρονομία στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ. Εκεί εργάσθηκε με τον αστρονόμο Άρθουρ Στάνλεϋ Έντινγκτον, που τον μύησε στη σύγχρονη Κοσμολογία, τους αστέρες, αλλά και την αριθμητική ανάλυση. Ο Λεμαίτρ πέρασε το επόμενο έτος στις ΗΠΑ, στο Harvard College Observatory με τον Χάρλοου Σάπλεϋ, που είχε μόλις γίνει γνωστός από τις μελέτες του στα «νεφελώματα» (γαλαξίες στη σημερινή γλώσσα), και στο MIT.
Το 1925 επέστρεψε στην πατρίδα του και έγινε λέκτορας μερικής απασχόλησης στο Καθολικό Πανεπιστήμιο του Λέουβεν. Τότε άρχισε να συγγράφει την αναφορά που θα του έφερνε τη διεθνή αναγνώριση, η οποία δημοσιεύθηκε το 1927 στα Annales de la Société Scientifique de Bruxelles («Χρονικά της Επιστημονικής Εταιρείας των Βρυξελλών»), υπό τον τίτλο Un Univers homogène de masse constante et de rayon croissant rendant compte de la vitesse radiale des nébuleuses extragalactiques («Ένα ομογενές Σύμπαν σταθερής μάζας και αυξανόμενης ακτίνας ως ερμηνεία για την ακτινική ταχύτητα των εξωγαλαξιακών νεφελωμάτων»). Παρουσίαζε εδώ τη νέα ιδέα ενός διαστελλόμενου Σύμπαντος, αλλά όχι ακόμα του «πρωταρχικού ατόμου»: η αρχική κατάσταση λαμβανόταν ως το μοντέλο του πεπερασμένου στατικού Σύμπαντος του Αϊνστάιν. Δυστυχώς, η δημοσίευση είχε μικρή αρχική επίδραση, καθώς αυτό το έντυπο δεν διαβαζόταν πλατιά από αστρονόμους έξω από το Βέλγιο.
Μία παρόμοια λύση των εξισώσεων του Αϊνστάιν, που υπέθετε μια μεταβαλλόμενη ακτίνα του Σύμπαντος, είχε προταθεί το 1922 από τον Αλεξάντερ Φρίντμαν, όπως ο ίδιος ο Αϊνστάιν πληροφόρησε τον Λεμαίτρ όταν τον συνάντησε στο συνέδριο του Σολβέ του 1927 (ο Φρίντμαν είχε επίσης δεχθεί την κριτική του Αϊνστάιν), αλλά ο Λεμαίτρ είναι εκείνος που κατέστησε ευρύτερα γνωστή τη θεωρία, για αρκετούς λόγους σύμφωνα με τους ιστορικούς της Επιστήμης:
Ο Λεμαίτρ εξάλλου πρότεινε τη θεωρία σε μια κατάλληλη στιγμή, καθώς ο Έντγουιν Χαμπλ (Hubble) μέσα σε δύο μόλις χρόνια θα κοινοποιούσε τον νόμο που φέρει το όνομά του, και ο οποίος υποστηρίζει ισχυρά το διαστελλόμενο Σύμπαν. Μάλιστα ο Λεμαίτρ εξήγαγε τον «Νόμο του Χαμπλ» στη δημοσίευση του 1927. Τόσο ο Φρίντμαν όσο και ο Λεμαίτρ είχαν ανακαλύψει τη δυνατότητα για το διαστελλόμενο Σύμπαν. Ο Λεμαίτρ προχώρησε περισσότερο, συμπεραίνοντας ότι ένα αρχικό γεγονός «σαν Δημιουργία» πρέπει να είχε συμβεί. Αυτή είναι η Θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, και για αυτό πιστώνεται ο Λεμαίτρ με την ανακάλυψή της.
Ο Αϊνστάιν αρχικώς απέρριψε τον Φρίντμαν και μετά (όχι δημόσια) και τον Λεμαίτρ, λέγοντας ότι δεν οδηγούν όλα τα Μαθηματικά σε ορθές θεωρίες. Μετά τη δημοσίευση της αναάλυψης του Χαμπλ, ο Αϊνστάιν έσπευσε να υιοθετήσει δημοσίως τη θεωρία του Λεμαίτρ, βοηθώντας έτσι στην ταχύτερη αναγνώριση της θεωρίας και του αββά (σύμφωνα με το βιβλίο του Simon Singh "Big Bang"). Το ίδιο έτος ο Λεμαίτρ επέστρεψε στο MIT για να υπερασπισθεί τη δεύτερη διδακτορική του διατριβή, που είχε τίτλο The gravitational field in a fluid sphere of uniform invariant density according to the theory of relativity («Το βαρυτικό πεδίο μέσα σε μία ρευστή σφαίρα με σταθερή χρονικά και χωρικά πυκνότητα, σύμφωνα με τη Θεωρία της Σχετικότητας»). Έλαβε το διδακτορικό του και μετά προάχθηκε σε Καθηγητή στο Καθολικό Πανεπιστήμιο του Leuven.
Το 1930 ο Eddington δημοσίευσε στις Monthly Notices of the Royal Astronomical Society ένα μακροσκελές σχόλιο πάνω στο άρθρο του Λεμαίτρ του 1927, όπου το περιέγραφε ως μία «ιδιοφυή λύση» στα εξέχοντα προβλήματα της Κοσμολογίας. Η αρχική εργασία δημοσιεύθηκε σε συντομευμένη αγγλική μετάφραση το 1931, μαζί με μία συνέχεια όπου ο Λεμαίτρ απαντά στο σχόλιο του Eddington. Ο Λεμαίτρ προσκλήθηκε τότε στο Λονδίνο για να συμμετάσχει σε συνάντηση που διοργάνωσε η «Βρετανική Ένωση για την Επιστημονική Πρόοδο» (British Association for the Advancement of Science) πάνω στη σχέση ανάμεσα στο φυσικό Σύμπαν και το πνεύμα. Εκεί πρότεινε ένα διαστελλόμενο Σύμπαν που άρχισε με μια αρχική βαρυτική ανωμαλία, και την ιδέα του «πρωταρχικού ατόμου», την οποία και ανέπτυξε σε μια αναφορά που δημοσιεύθηκε στο Nature. Ο πατήρ Λεμαίτρ περιέγραψε επίσης τη θεωρία του ως το «Κοσμικό Αυγό», που «εξερράγη κατά τη στιγμή της Δημιουργίας». Ο όρος «Big Bang theory» προήλθε από ένα κριτικό σχόλιο του Φρεντ Χόυλ από το ραδιόφωνο.
Αυτή η πρόταση συνάντησε σκεπτικισμό στον επιστημονικό κόσμο της εποχής. Ακόμα και ο Eddington βρήκε τον όρο «μη ευχάριστο». Ο Αϊνστάιν τον βρήκε επιπλέον και ύποπτο, καθώς θύμιζε υπερβολικά τη Χριστιανική παράδοση της Δημιουργίας και δεν είχε (ακόμα τότε) τη φυσική και παρατηρησιακή υποστήριξη. Από την άλλη, ο Αϊνστάιν ενεθάρρυνε τον Λεμαίτρ να ερευνήσει τη δυνατότητα μη-ισοτροπικών μοντέλων διαστολής, οπότε είναι ξεκάθαρο ότι δεν απέρριπτε εντελώς την ιδέα. Εκτός αυτού, είχε εκτιμήσει το επιχείρημα του Λεμαίτρ ότι ένα στατικό (Αϊνσταΐνειο) Σύμπαν δεν μπορούσε να διατηρείται επ' άπειρο χρόνο στο παρελθόν.
Γρηγόριος Τουρώνης
Ο Γρηγόριος Τουρώνης ή Γρηγόριος της Τουρ (Grégoire de Tours, 30 Νοεμβρίου 539 - 17 Νοεμβρίου 594) ήταν Γαλάτης ιστορικός και χριστιανός επίσκοπος στην πόλη Τουρ. Το πλήρες όνομά του ήταν Γεώργιος Φλωρέντιος Γρηγόριος (Λατ. Georgius Florentius Gregorius).
Ζωρζ Λεμαίτρ
Η ζωή και οι θεωρίες του
Τον Ιανουάριο 1933, ο Λεμαίτρ και ο Αϊνστάιν, που είχαν ήδη συναντηθεί μερικές φορές (το 1927 και 1932 στις Βρυξέλλες, θα συναντιόνταν και πάλι το 1935 στο Πρίνστον), ταξίδεψαν μαζί στην Καλιφόρνια για μια σειρά σεμιναρίων. Γράφηκε τότε ότι, αφού ο Βέλγος παπάς είχε αναπτύξει τη θεωρία του, ο Αϊνστάιν σηκώθηκε όρθιος, χειροκρότησε και είπε: «Αυτή είναι η ωραιότερη και πιο ικανοποιητική εξήγηση της Δημιουργίας που έχω ακούσει ποτέ» (εφημερίδες της εποχής). Ωστόσο, υπάρχει διαφωνία στο αν ο Αϊνστάιν αναφερόταν στην πραγματικότητα στη θεωρία ως σύνολο ή στην ειδικότερη πρόταση του Λεμαίτρ ότι οι κοσμικές ακτίνες μπορεί να συνιστούν τα υπολείμματα της αρχικής «έκρηξης». Αργότερα, η έρευνα στις κοσμικές ακτίνες από τον Ρόμπερτ Μίλλικαν θα διέψευδε αυτή την μερική πρόταση.
Γρηγόριος Τουρώνης
Ο Γρηγόριος αποτελεί την κύρια ιστορική πηγή της Μεροβίγγειας ιστορίας. Έγραφε —κατά την άποψη κάποιων εσκεμμένα ώστε να έχει μεγαλύτερη λαϊκή απήχηση— με ανορθόγραφο και γεμάτο βαρβαρισμούς τρόπο στην υστερολατινική. Το πιο αξιόλογο έργο του είναι το Decem Libri Historiarum (Δέκα Βιβλία Ιστορίας), γνωστότερο με τον μεταγενέστερο τίτλο Historia Francorum (Ιστορία των Φράγκων). Ιδιαίτερα διαδεδομένες υπήρξαν οι φανταστικές διηγήσεις του στις οποίες περιγράφονται θαύματα αγίων, και ειδικότερα τα τέσσερα βιβλία με τα θαύματα του Μαρτίνου της Τουρώνης. Ο τάφος του αγίου Μαρτίνου αποτελούσε σημαντικό πόλο έλξης κατά τον 6ο αιώνα και τα συγγράμματα του Γρηγορίου συντέλεσαν στην προώθηση αυτής της λατρείας.
Ζωρζ Λεμαίτρ
Η ζωή και οι θεωρίες του
Την ίδια χρονιά, ο Λεμαίτρ θα έφθανε στη μεγαλύτερη «κατά κόσμον» δόξα του. Οι εφημερίδες σε όλο τον κόσμο τον αποκαλούσαν διάσημο Βέλγο επιστήμονα και τον περιέγραφαν ως τον ηγέτη της νέας κοσμολογικής Φυσικής.
Γρηγόριος Τουρώνης
Έργα του
Κατηγορία:Εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι ιστορικοί Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα
Ζωρζ Λεμαίτρ
Η ζωή και οι θεωρίες του
Το 1933 επίσης βρήκε μια σημαντική μη ομοιογενή λύση των πεδιακών εξισώσεων του Αϊνστάιν, που περιγράφει ένα σφαιρικό νέφος σκόνης (βλ. μετρική Lemaitre-Tolman).
Στις 17 Μαρτίου 1934 απονεμήθηκε στον Λεμαίτρ το Βραβείο Francqui, η υψηλότερη βελγική επιστημονική διάκριση, από τον βασιλέα του Βελγίου Λεοπόλδο. Τον είχαν προτείνει οι Albert Einstein, Charles de la Vallée-Poussin και Alexandre de Hemptinne. Τα μέλη της διεθνούς κριτικής επιτροπής ήταν οι Eddington, Paul Langevin και Théophile de Donder. Μία άλλη διάκριση της βελγικής κυβερνήσεως για εξαιρετικούς επιστήμονες του απονεμήθηκε το 1950: το δεκαετές βραβείο εφαρμοσμένων επιστημών για την περίοδο 1933-1942.
Το 1941 εκλέχθηκε μέλος της Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών του Βελγίου.
Το 1946 δημοσίευσε το βιβλίο του L'Hypothèse de l'Atome Primitif («Η Υπόθεση του Πρωταρχικού Ατόμου»), που μεταφράσθηκε στην ισπανική το ίδιο έτος και στην αγγλική γλώσσα το 1950.
Το 1953 ο Λεμαίτρ τμήθηκε με το πρώτο στην ιστορία «Μετάλλιο Έντινγκτον» της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας.
Προς τα τέλη της ζωής του, ο Λεμαίτρ αφοσιώθηκε περισσότερο στον αριθμητικό υπολογισμό. Στην πραγματικότητα ήταν ένας αξιόλογος αλγεβριστής και έξοχος στους αριθμητικούς υπολογισμούς. Από το 1930 είχε ήδη χρησιμοποιήσει τις ισχυρότερες υπολογιστικές μηχανές της εποχής, όπως τον Υπολογιστή Mercedes. Το 1958 εισήγαγε στο Πανεπιστήμιό του ένα Burroughs E 101, τον πρώτο ηλεκτρονικό υπολογιστή του ιδρύματος. Ο Λεμαίτρ διατήρησε ένα ισχυρό ενδιαφέρον για την ανάπτυξη των υπολογιστών και, ακόμα περισσότερο, στα προβλήματα της γλώσσας και του προγραμματισμού. Με την πάροδο των ετών, αυτό το ενδιαφέρον αυξήθηκε και σχεδόν τον απορρόφησε εντελώς.
Ο Λεμαίτρ απεβίωσε λίγο μετά την ακρόαση της είδησης για την ανακάλυψη της κοσμικής ακτινοβολίας μικροκυμάτων υποβάθρου, που επαλήθευε τις θεωρίες του σχετικά με τη γένεση του Σύμπαντος.
Διακρίσεις
Ως ένδειξη του βαθμού αναγνωρισιμότητάς του στην πατρίδα του, αναφέρεται ότι το 2005 ο Λεμαίτρ ψηφίσθηκε 61ος στο φλαμανδικό τηλεοπτικό πρόγραμμα De Grootste Belg (ο «Μέγιστος των Βέλγων») του VRT. Το ίδιο έτος, ψηφίσθηκε 78ος από τους θεατές του βαλλονικού τηλεοπτικού προγράμματος Le plus grand belge (το ίδιο στα γαλλικά) του RTBF.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι αστρονόμοι Κατηγορία:Βέλγοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Βέλγοι μαθηματικοί Κατηγορία:Κληρικοί Κατηγορία:Κοσμολόγοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Θεωρητικοί της σχετικότητας
Οδοιπορικό του Μπορντό
Το Οδοιπορικό του Μπορντό (Itinerarium Bordeaux ή Itinerarium Burdigalensis) είναι η πρωιμότερη σωζόμενη αφήγηση χριστιανικού προσκυνηματικού ταξιδιού στους Αγίους Τόπους. Γράφτηκε από τον ίδιο τον ταξιδιώτη, τον «ανώνυμο προσκυνητή του Μπορντώ», στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικά κείμενα Κατηγορία:Χειρόγραφα
Χάνταμαρ
Ίδρυση, Οργάνωση
Το 1883 δημιουργήθηκε ένα ίδρυμα αποκατάστασης πρώην φυλακισμένων (Korrigenden-Anstalt) και στον λόφο Μέχσμπεργκ (Möchsberg), που δεσπόζει της μικρής πόλης του Χάνταμαρ, κατασκευάσθηκε ένα κτίσμα για την στέγασή του. Κατά την αρχή του 20ού αιώνα το κτίσμα περιέλαβε και ορισμένες ιατρικές εγκαταστάσεις για την περίθαλψη διανοητικά ταραγμένων ατόμων. Οι εγκαταστάσεις αυτές επεκτάθηκαν και, το 1906, το κτίσμα είχε πλέον μετατραπεί σε ψυχιατρείο.
Το 1930 στο ίδρυμα νοσηλεύονταν 320 ασθενείς, ήδη υπεράριθμοι, αφού το κτίσμα μπορούσε να στεγάσει μόνο 250. Το 1934 η ναζιστική Κυβέρνηση ψήφισε νόμο για την μείωση του κόστους νοσηλείας των πνευματικά ασθενών και άρχισε να κλείνει αντίστοιχα νοσηλευτικά ιδρύματα. Το 1936 οι τρόφιμοι των ιδρυμάτων ήταν κυριολεκτικά στοιβαγμένοι στα ιδρύματα, ενώ οι συνθήκες διαβίωσής τους είχαν χειροτερέψει σημαντικά, λόγω της κακής ποιότητας και της ανεπαρκούς ποσότητας διατροφής τους. Στο Χάνταμαρ το 1939 στεγάζονται περίπου 600 άτομα.
Κέντρο Ευθανασίας
Τον Αύγουστο του 1939 το Χάνταμαρ "βαφτίστηκε" στρατιωτικό νοσοκομείο και αρκετοί ασθενείς του μεταφέρθηκαν σε άλλα, παραπλήσια ιδρύματα. Μεταξύ Νοεμβρίου 1940 και Ιανουαρίου 1941 κάποιοι από τους θαλάμους ασθενών μετατράπηκαν σε χώρους διαμονής για το ιατρικό και διοικητικό προσωπικό που επρόκειτο να εγκατασταθεί εκεί: Το Χάνταμαρ είχε μετατραπεί σε κέντρο ευθανασίας και σε αυτό μεταφέρθηκε το προσωπικό του κέντρου ευθανασίας του Γκράφενεκ (Grafeneck, κοντά στη Στουτγκάρδη), του οποίου η λειτουργία είχε διακοπεί. Οι θάλαμοι ασθενών βρίσκονταν πλέον στον πρώτο όροφο. Στο ισόγειο κατασκευάσθηκε ένα "λουτρό", το οποίο, όμως, ήταν στην πραγματικότητα καμουφλαρισμένος θάλαμος δηλητηριώδους αερίου. Το αέριο διοχετευόταν στο "λουτρό" από το παρακείμενο δωμάτιο μέσω σωλήνων που κατέληγαν στην οροφή του. Παράλληλα πολύ κοντά στο "λουτρό" κατασκευάσθηκε και ένα κρεματόριο με δύο φούρνους αποτέφρωσης, με καπνοδόχο που κατέληγε στη στέγη του κτηρίου.
Σε καθημερινή βάση άρχισαν να καταφθάνουν μεγάλα γκρί λεωφορεία, τα οποία μετέφεραν ασθενείς από τα παρακείμενα ιδρύματα - διαμετακομιστικούς σταθμούς: Χέρμπρον, Βάιλμίνστερ, Κίντριχ, Ίντστάιν, Νάσσαου, Λάνγκεφελντ, Βάινσμπεργκ, Βίσλοχ και Άντερναχ. Από το γκαράζ του κτηρίου, όπου κατέληγαν τα λεωφορεία, ξεκινούσε ένας διάδρομος, ο οποίος είχε επονομαστεί "το ρέμα", και κατέληγε στο κτήριο εξόντωσης. Ο διάδρομος αυτός αποτέλεσε το πρότυπο για τους αντίστοιχους διαδρόμους (είχαν επονομαστεί εκεί "σωλήνες") που κατασκευάστηκαν στα Ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης της Επιχείρησης Ράινχαρντ, δηλ. του Κέλμνο, του Ζομπίμπορ και της Τρεμπλίνκα.
Οι ιατροί που υπηρέτησαν στο Ίδρυμα όσο αυτό ήταν κέντρο ευθανασίας του Προγράμματος Τ-4 ήσαν οι Ερνστ Μπάουμχαρντ (Ernst Baumhard), Γκίντερ Χένεκε, (Günther Hennecke), Φρίντριχ Μπέρνερ (Friedrich Berner) και Χανς - Μπόντο Γκόργκας (Hans - Bodo Gorgass). Στον δημόσιο δρόμο που οδηγούσε στο Ίδρυμα είχαν τοποθετηθεί πινακίδες, με τις οποίες απαγορευόταν η πρόσβαση "λόγω κινδύνου μετάδοσης επιδημικών ασθενειών". Όμως, ο καπνός που έβγαινε από την καπνοδόχο της οροφής και η οσμή που μεταδιδόταν σε όλη την περιοχή δεν ήταν δυνατό να περάσουν απαρατήρητα. Έτσι, όλοι οι κάτοικοι της Χάνταμαρ είχαν γνώση του τι ακριβώς συνέβαινε στο Ίδρυμα. Οι εκτελέσεις των διανοητικά ασθενών άρχισαν στις 13 Ιανουαρίου 1941 και συνεχίστηκαν με ρυθμό περίπου 100 θυμάτων ανά ημέρα. Μάλιστα, το καλοκαίρι του 1941 ο τότε αρχίατρος του Ιδρύματος Φρίντριχ Μπέρνερ (Friedrich Berner ) γιόρτασε, με άφθονη μπίρα, την θανάτωση του 10.000ού θύματος. Στις 24 Αυγούστου του 1941, όμως, οι δραστηριότητες αυτές σταμάτησαν ύστερα από εντολή του Χίτλερ, καθώς είχαν σημειωθεί σημαντικές διαρροές σχετικά με το τι ακριβώς συνέβαινε εκεί. Ο Επίσκοπος του Λίμπουργκ, της μεγαλύτερης πόλης στην περιοχή, είχε αποστείλει επιστολή διαμαρτυρίας, αναφέροντας, παράλληλα, ότι οι μαθητές των σχολείων της περιοχής είχαν επονομάσει τα γκρίζα λεωφορεία μεταφοράς "τα καφάσια του θανάτου" και απειλούσαν ο ένας τον άλλο με τη φράση "Πρόσεχε, γιατί θα καταλήξεις στους φούρνους του Χάνταμαρ!". Οι κάτοικοι της περιοχής κοιτάζοντας τον πυκνό καπνό της καμινάδας του Ιδρύματος έλεγαν ο ένας στον άλλο: "Η Γερμανία δεν πρόκειται να κερδίσει τον πόλεμο, αν υπάρχει ακόμη Θεός".
Το Χάνταμαρ, επίσημα, σταμάτησε να είναι κέντρο ευθανασίας του προγράμματος Τ-4. Οι εγκαταστάσεις εξόντωσης και αποτέφρωσης κατεδαφίστηκαν και οι χώροι διαμονής διαρρυθμίστηκαν και πάλι ως θάλαμοι ασθενών. Το προσωπικό που συμμετείχε στο πρόγραμμα μετατέθηκε προς τα ανατολικά και τοποθετήθηκε στα στρατόπεδα εξόντωσης στην Πολωνία, όπου αποδείχτηκε πολύ "χρήσιμο", λόγω της "τεχνογνωσίας" που είχε αποκτήσει στο Ίδρυμα.
Η - ανεπίσημη πλέον - δραστηριότητα ευθανασίας ξανάρχισε στο Χάνταμαρ το 1942. Αυτή τη φορά τα θύματα εξοντώνονταν με πιο "ήπιους" τρόπους - και, παράλληλα, δύσκολο να αποκαλυφθούν: Χρησιμοποιούνταν ενέσεις δηλητηριωδών ουσιών (κυρίως βαρβιτουρικών ή συνδυασμού μορφίνης - σκοπαλαμίνης). Οι εξοντώσεις είχαν, όπως ήταν φυσικό, πολύ μικρότερη κλίμακα και πριν κάποιος ασθενής εξοντωθεί εξεταζόταν σχετικά καλά το ιατρικό του παρελθόν. Η πρακτική αυτή σταμάτησε όταν, το 1944, άρχισαν να μεταφέρονται εκεί Πολωνοί και Ρώσοι εργάτες, πολλοί από τους οποίους έπασχαν (ή υπήρχαν υπόνοιες γι' αυτό) από φυματίωση. Η εξόντωσή τους έγινε σχεδόν αυτόματη, χωρίς να προηγείται ιατρική εξέταση (μερικοί εξετάζονταν, μάλιστα, μετά το θάνατό τους). Μέχρι το 1942 τα θύματα ενταφιάζονταν στο τοπικό νεκροταφείο. Καθώς, όμως, ο αριθμός τους άρχισε σταδιακά και πάλι να αυξάνεται, πίσω από το κτήριο δημιουργήθηκαν ομαδικοί τάφοι.
Στις 26 Μαρτίου του 1945 η 2η Μεραρχία Πεζικού των ΗΠΑ κατέλαβε την πόλη Χάνταμαρ. Μπαίνοντας στο Ίδρυμα οι Αμερικανοί σύντομα αντιλήφθηκαν τι γινόταν εκεί και δεν άργησαν να ανακαλύψουν και τους ομαδικούς τάφους στο πίσω μέρος του κτηρίου. Στο φαρμακείο του Ιδρύματος ανευρέθηκαν περίπου 10 κιλά βαρβιτουρικών "Veronal" και "Luminal" Το νοσηλευτικό προσωπικό συνελήφθη και παραπέμφθηκε σε δίκη.
Δεύτερη δίκη
Στις 24 Φεβρουαρίου 1947 στο Δικαστικό μέγαρο της Φρανκφούρτης άρχισε δεύτερη δίκη με κατηγορούμενα εικοσιπέντε συνολικά άτομα και με την κατηγορία ότι συνήργησαν στις δολοφονίες διανοητικά ασθενών τροφίμων του Χάνταμαρ. Ανάμεσα στους κατηγορουμένους ήταν ο ήδη καταδικασμένος Βάλμαν. Από τους κατηγορουμένους οι Χανς Μπόντο Γκόργκας (Hans Bodo Gorgass) και Άντολφ Βάλμαν καταδικάστηκαν στην ποινή του θανάτου. Ωστόσο δεν εκτελέσθηκαν, επειδή κατόπιν η ποινή τους μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη. Και οι δύο δεν παρέμειναν στην φυλακή, καθώς την επόμενη δεκαετία αποφυλακίσθηκαν. Οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης μέχρις οκτώ έτη.
Το Χάνταμαρ σήμερα
Το 1983 στο Ίδρυμα ανεγέρθηκε ένα μικρό μνημείο, για να θυμίζει τι έγινε εκεί κατά τη διάρκεια της ναζιστικής διακυβέρνησης της Γερμανίας. Το κτήριο, αφού συντηρήθηκε, παραμένει σε χρήση ως ψυχιατρείο ακόμη και σήμερα.
Βιβλιογραφία
Στα περισσότερα πιο πάνω βιβλία μπορείτε να έχετε προεπισκόπηση στο Google books
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χ Χ
Πίνακας μεταλλίων Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2010
[[Αρχείο:2010 Winter Olympic Games Medals map.svg|thumb|400px|Χάρτης με τις χώρες που κατέκτησαν μετάλλιο κατά τη διάρκεια των Αγώνων.
Υπόμνημα:
Χώρες που κέρδισαν τουλάχιστον ένα χρυσό μετάλλιο.