cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οι Απίθανοι
Πλοκή
Ο Κύριος Απίθανος (Μπομπ Παρ) απολύεται από τη δουλειά του και αφού δέχεται ένα μήνυμα από μια μυστηριώδη γυναίκα, την Μιράζ (Ελίζαμπεθ Πένια), αποφασίζει να μην πει τίποτα στην γυναίκα του (Έλεν Παρ). Το μήνυμα έλεγε πως ένα ρομπότ κατασκευασμένο από μία μυστική εταιρία απειλούσε τώρα τις εγκαταστάσεις της (που βρισκόντουσαν σε ένα ερημικό νησί) και πως χρειαζόντουσαν την βοήθεια του Μπομπ. Εκείνος φεύγει για το νησί με την πρόφαση πως πηγαίνει σε συνέδριο και αντιμετωπίζει το ρομπότ με επιτυχία. Επιστρέφοντας κάνει γυμναστική και τα περνάει φίνα με την οικογένεια του ενώ αποφασίζει να πάρει καινούρια στολή από την "Ε" (Μπραντ Μπερντ), σχεδιάστρια στολών σούπερ ηρώων. Ο Μπομπ φεύγει για την καινούρια αποστολή που του ανέθεσε η Μιράζ στο νησί και βρίσκεται αντιμέτωπος με το ρομπότ αλλά και με έναν σούπερ ήρωα χωρίς υπερφυσικές δυνάμεις, τον Σύνδρομο (Τζέισον Λι) που του αποκαλύπτει πως έγινε σούπερ ήρωας με τις εφευρέσεις του και πως σκότωνε όλους τους σούπερ ήρωας με το ρομπότ του για να μείνει ο μόνος κι έπειτα να εξαπολύσει το ρομπότ ενάντια στον κόσμο κι έπειτα να το νικήσει και να αναδειχτεί ο σούπερ ήρωας. Στη συνέχεια "σκοτώνει" τον Κύριο Απίθανο ο οποίος όμως γλυτώνει ενώ η Έλεν που έχει καταλάβει τον Μπομπ, χάρη στην "Ε", μαζί με την Βιολέτα και τον Ντας κατευθύνονται προς το νησί.
Μετά από πολλές περιπέτειες η σούπερ οικογένεια φτάνει στην Νέα Υόρκη όπου ο Σύνδρομος έχει εξαπολύσει το ρομπότ και με την βοήθεια του Ψύχτρα (Σάμιουελ Τζάκσον), ενός άλλου σούπερ ήρωα, το νικάει. Αυτό το γεγονός σηματοδότησε την επάνοδο των σούπερ ηρώων που ξανάρχισαν να αγρυπνούν για τη σωτηρία του κόσμου απ' το κακό.
Box office
Η ταινία με προϋπολογισμό 92 εκατομμύρια δολάρια έκανε άνοιγμα στη 1η θέση το πρώτο σαββατοκύριακο με 70,4 εκατομμύρια δολάρια. Στις ΗΠΑ οι συνολικές εισπράξεις έφτασαν τα 261,4 εκατομμύρια δολάρια ενώ παγκοσμίως απέφερε 631,6 εκατομμύρια δολάρια.
Για τις Η.Π.Α. και για την παγκόσμια κατάταξη, οι εβδομάδες τελειώνουν Πέμπτη, ξεκινώντας από τις 5 Νοεμβρίου 2004. Οι αριθμοί στις παρενθέσεις καταδεικνύουν την θέση της ταινίας στην εβδομαδιαία κατάταξη.
Βραβεία & Υποψηφιότητες
Το 2004, η ταινία παρουσιάστηκε στο 45ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης σε ειδική προβολή''. ''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2004 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Pixar Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες με υπερήρωες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2004
Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος “Παλαιοκαρυάς” Κρανιάς
right|250px|thumb|Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος "Παλαιοκαρυάς" Κρανιάς Ο ιερός ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος “Παλαιοκαρυάς” Κρανιάς είναι ένα μοναστήρι, χτισμένο σε απόσταση 10 χιλιομέτρων νότια της Κρανιάς, σε πλαγιά του ορεινού όγκου των Αντιχασίων ορέων και φέρει την ονομασία μονή Καρυάς ή μονή Παλαιοκαρυάς.
Εισαγωγή – Χρονολόγηση
Μεταξύ όλων των βυζαντινών και μεταβυζαντινών μνημείων της μητρόπολης Ελασσόνας, εξέχουσα θέση καταλαμβάνει και η μονή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος «Παλαιοκαρυάς» Κρανιάς.
Για πολλά χρόνια δεν γνωρίζαμε την χρονολογία ίδρυσης του μοναστηριού. Πολύτιμη προσφορά στην έρευνα αυτή αποτέλεσαν οι ενθυμήσεις από τον κώδικα του μοναστηριού, που αναδημοσίευσε ο Κ. Σπανός στο βιβλίο του με τίτλο Ενθυμήσεις και Επιγραφές της περιοχής Δεσκάτης, που αναφέρονται σε διάφορες δραστηριότητες και σε συμβάντα του μοναστηριού από το 1648-1897. Αν και δεν αναφέρεται σ’ αυτές πουθενά το έτος ίδρυσης συμπεραίνουμε ότι το μοναστήρι δεν είχε κτιστεί πολλά χρόνια πριν το 1648. Από επιγραφή που βρέθηκε κάπου στο τέμπλο της εκκλησίας αναφέρεται ότι «Α Ν Α Κ Ε Ν Ι C Θ Η Ω  Π Α Ρ Ω Ν  Τ Ε Μ Π Λ Ο S  …  Ε Π Ι  Ε Τ Ο Υ Σ  Ζ Ρ Λ Σ Τ», δηλαδή το 1628. Επίσης, σύμφωνα με την ενθύμηση 20 του κώδικα, το μοναστήρι ξαναχτίστηκε εκ θεμελίων το 1792, η δε εκκλησία, στο τέμπλο της οποίας υπάρχει η παραπάνω επιγραφή, ξαναχτίστηκε, σύμφωνα με την ενθύμηση 24, το 1806. Καταλήγουμε ότι η επιγραφή αφορά το παλιό τέμπλο του ναού, που ίσως μεταφέρθηκε στη νέα εκκλησία και μας ενημερώνει πότε τελείωσε ο προηγούμενος ναός, που θεμελιώθηκε κατά την ίδρυση του μοναστηριού. Έτσι, λύνεται το πρόβλημα της χρονολογίας ίδρυσης του μοναστηριού, που θεωρείται συμβολικά το 1628, έτος αποπεράτωσης των εργασιών του ναού.
Σήμερα από τα κτίσματα της μονής σώζονται το καθολικό, ο πύργος και το αγίασμα. Η μονή πανηγυρίζει στις 6 Αυγούστου εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.
Το μοναστήρι αποτελούνται έως και τις αρχές του περασμένου, από δύο συνεχόμενα οικοδομικά τετράγωνα, ίσα σχεδόν μεταξύ τους. Στην ανατολική πλευρά του μοναστηριού βρίσκονταν το 1ο οικοδομικό τετράγωνο, που ήταν το νεότερο, και αποτελούσε το προαύλιο του μοναστηριού. Περιβάλλονταν από αρκετά ψηλό τοίχο και είχε είσοδο από τη βορειοανατολική πλευρά του. Στην ανατολική και νότια πλευρά υπήρχαν διάφορα κτίρια, που τα μεν ισόγεια τους χρησίμευαν ως βοηθητικοί ή αποθηκευτικοί χώροι, τα δε ανώγεια για διαμονή του εργατικού ή υπηρετικού προσωπικού του μοναστηριού.
Δυτικότερα βρίσκονταν το 2ο οικοδομικό τετράγωνο, που ήταν και το κύριο οικοδομικό συγκρότημα και το παλαιότερο χρονολογικά. Είχε δύο εισόδους μία ανατολική και μία δυτική, στη μέση είχε αυλή στο κέντρο της οποίας ήταν η εκκλησία.
Αρχιτεκτονικός τύπος
right|250px|thumb|Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος "Παλαιοκαρυάς" απο ψηλά Ο αρχιτεκτονικός τύπος του καθολικού είναι ο εγγεγραμμένος σταυροειδής με τρούλο, στον οποίο προστίθενται στα πλάγια της εγκάρσιας κεραίας του σταυρού ημικυκλικές κόγχες οι χοροί ή χοροστάσια. Ο τρίκογχος αυτός σταυροειδής αποτελεί τον λεγόμενο αθωνικό ή αγιορείτικο τύπο, που επέδρασε στη βαλκανική αρχιτεκτονική και αποτέλεσε πρότυπο για τα μεταγενέστερα καθολικά μονών της Ελλάδος. Κύριο χαρακτηριστικό του τύπου αυτού, οι δύο μεγάλες πλευρικές κόγχες που προστίθενται στις άκρες της βόρειας και νότιας κεραίας του σταυρού. Οι τέσσερις κίονες δημιουργούν έναν σοφά διαρθρωμένο χώρο, που επιστεγάζεται από τρούλο. Στη βόρεια πλευρά υπάρχει μία μικρή θύρα, που έβγαζε με πέτρινα σκαλοπάτια από το ιερό σε κάποιο κτίσμα, το οποίο τώρα δεν υπάρχει.
Στα δυτικά ο ναός διαθέτει ευρύχωρο κιονοστήρικτο νάρθηκα, τη λιτή. Η λιτή είναι ορθογώνια, φέρει στο μέσο δύο κίονες και στην οροφή της σχηματίζονται έξι διάχωρα με σταυροθόλια ή θολίσκους.
Στα ανατολικά είναι διαμορφωμένο τριμερές ιερό, που στηρίζεται σε δύο πεσσούς και χωρίζεται από την πρόθεση και το διακονικό με αψίδες. Μικρά σταυροθόλια ή θολίσκοι επιστεγάζουν αριστερά και δεξιά το ιερό.
Τέμπλο
Εσωτερικά ο ναός δίνει την αίσθηση ότι είναι πολύ μικρός, διότι οι τοίχοι είναι γύρω στα 90εκ. Το ιερό χωρίζεται από τον κυρίως ναό με ξυλόγλυπτο τέμπλο, που κατά τμήματα ανήκει σε διάφορες εποχές. Ένα τμήμα, αυτό που σώζεται καλύτερα, έχει έντονα χρώματα. Εδώ ήταν ο εσταυρωμένος με δύο δράκους–ψάρια στη βάση του, που έχει μεταφερθεί στο ναό του Αγίου Δημητρίου της Κρανιάς, με δύο εικονίδια αριστερά–δεξιά. Σε ένα σημείο του τέμπλου εντοπίστηκε (το 1983) επιγραφή, χάριν στην οποία πληροφορούμαστε ότι κατασκευάστηκε στις 10 Μαρτίου του 1628. Σύμφωνα με την ενθύμηση 20 και 24 του κώδικα του μοναστηριού, πρέπει να υποθέσουμε ότι ή ολόκληρο το τέμπλο, με την επιγραφή μεταφέρθηκαν από την παλιά στη νέα εκκλησία ή μόνο η επιγραφή με τα εικονίσματα, και συνεπώς η επιγραφή αφορά το παλιό τέμπλο.
Τοιχογραφίες
Βλέποντας το εσωτερικό του ναού σχηματίζεται η εντύπωση ότι οι τοιχογραφίες του έχουν καταστραφεί στο μεγαλύτερο μέρος. Η αλήθεια είναι ότι ο ναός δεν είχε την τύχη να αγιογραφηθεί ολόκληρος, όπως είχε προγραμματιστεί. Το καθολικό είναι αγιογραφημένο μόνο στο ιερό βήμα. Οι τοιχογραφίες που υπάρχουν, τείνουν στη λαϊκή ζωγραφική παρά στη βυζαντινή. Ο καλλιτέχνης ζωγράφισε μία ζώνη από το δάπεδο ύψους 1μ., με γραμμές, που σχηματίζουν ρόμβους και τρίγωνα και διακοσμούνται με λουλούδια και λαϊκά διακοσμητικά μοτίβα εντός τους.
Στα δεξιά της αγίας τράπεζας είναι ζωγραφισμένη η μεγάλη εικόνα της Αγίας Πεντηκοστής, στο ημικύκλιο του δαπέδου είναι ο Κόσμος, γέρος, με κορόνα, γκρίζα μαλλιά και γένια. Δίπλα στον Κόσμο επάνω η Μεσοπεντηκοστή και κάτω η Μετάληψις. Στην κόγχη του ιερού και πίσω από την κτιστή αγία τράπεζα υπάρχουν ζωγραφισμένοι ολόσωμοι άγιοι και πατέρες σε λωρίδες. Πάνω από το διάζωμα αυτών των αγίων σώζεται μία λωρίδα ύψους 20εκ. χωρισμένη σε 12 τμήματα. Εντύπωση δημιουργεί η όψη ενός αγένειου νέου, με κακία στο πρόσωπο και έναν καλικάντζαρο γυμνό στον ώμο του, πρόκειται για τον Ιούδα, ο οποίος βρίσκεται σε προφίλ, είναι σε κίνηση και κοιτάει την εκκλησία.
Οι τοίχοι του κυρίως ναού και του νάρθηκα είναι χωρισμένοι συμμετρικά με γύψινες, τοξοειδείς κορνίζες, δαντελωτά γύψινα φωτοστέφανα για ζωγραφιές αγίων, οι οποίες όμως δεν έγιναν ποτέ, διότι ο ζωγράφος παύτηκε.
Ο ζωγράφος έδωσε πνοή υγείας στις μορφές και όχι ασκητικότητας. Το συνοφρυωμένο πρόσωπο, που πετυχαίνει με το σμίξιμο των φρυδιών τους, κάνει τους αγίους να φαίνονται αυστηροί. Τα μάτια είναι χαρακτηριστικά με μεγάλες κόρες, το σχήμα του προσώπου τους κλείνει προς το τετράγωνο, το σώμα φαρδύ και όχι εξαϋλωμένο, ασκητικό.
Τοιχοδομία
Όπως στον περισσότερο θεσσαλικό χώρο, έτσι και εδώ, εφαρμόζεται στην δομή το ατελές πλινθοπερίκλειστο σύστημα. Η τοιχοδομία, όσο τουλάχιστον φαίνεται, είναι σχετικά πρόχειρη. Οι λίθοι μικροί, κατά κανόνα αδρά λαξευμένοι στην εξωτερική τους παρεία, τοποθετημένοι μέσα σε παχύ κονίαμα, χωρίς να σχηματίζουν συνεχείς οριζόντιες στρώσεις, ενώ λίγα πλίνθινα κομμάτια οριζόντια δίνουν την εντύπωση ότι προστέθηκαν τυχαία.
Το κονίαμα είναι παχύ και τα αρμοκάλυπτρα πλατιά, σκεπάζουν τις άκρες των λίθων κρύβοντας τις ατέλειες της λάξευσης και δίνουν έτσι την τελική εξωτερική εμφάνιση στην τοιχοποιία.
Ως οικοδομικό υλικό χρησιμοποιήθηκε εκτός από τους λίθους που βρίσκονται πρόχειρα στην περιοχή, και πωρόλιθοι, κυρίως στα τμήματα που θέλει να τονίσει ο τεχνίτης. Λαξευτοί πωρόλιθοι έχουν χρησιμοποιηθεί στις γωνίες, στα παράθυρα, σε όλο τον τρούλο, στη θύρα και στην καμάρα του υπόστεγου (χαγιάτι) που σώζεται.
Όπως και σε πολλούς ναούς της Θεσσαλίας, έτσι και εδώ, μεταχειρίστηκαν οικοδομικό υλικό σε δεύτερη χρήση. Είναι γνωστό ότι στα 1806 το καθολικό ξανακτίστηκε και χρησιμοποιήθηκε το παλιό υλικό του αρχικού ναού.
Οι εξωτερικές επιφάνειες είναι κατά κανόνα επίπεδες και μόνο στα ανοίγματα των θυρών, στην αψίδα του ιερού και στα παράθυρα υπάρχει κάποια ποικιλία όσον αφορά την διάπλαση των όψεων. Λαξευτοί πωρόλιθοι χρησιμοποιήθηκαν πέρα από τις γωνίες του κτίσματος, στα τόξα των παραθύρων και φτάνουν ως κάτω την ποδιά. Πρόκειται για μια σειρά πλίνθων που τα ξεχωρίζει από την υπόλοιπη τοιχοποιία. Το ίδιο υλικό έχει χρησιμοποιηθεί και στη θύρα αλλά και σε όλο τον τρούλο. Στην κόγχη του ιερού χρησιμοποιήθηκε πιο λευκή πέτρα για τον σχηματισμό των ταινιών καθώς στις οποίες τοποθετήθηκαν κάποια φτωχά λιθανάγλυφα, απομίμηση αυτών που συναντούμε στο Πήλιο.
Η κάλυψη του ναού διαθέτει μεγάλα κεραμίδια καθώς και πλάκες, ενώ ο τρούλος έχει μόνο πλάκες.
Ο πύργος
Στη βορειοανατολική γωνία του μοναστηριού υψώνεται τετράγωνος πύργος, ασβεστόκτιστος, με θολωτή στέγη πλακοσκεπή, μικρά παράθυρα και πολεμίστρες. Από κομματιασμένα εντοιχισμένα κεραμίδια στη βόρεια άνω πλευρά του πύργου σχηματίζεται η χρονολογία 1801 ή 1803, που είναι και η χρονολογία κατασκευής ή ανακαίνισης του πύργου.
Διέθετε τρεις ορόφους με ένα δωμάτιο στον καθένα, που επικοινωνούσαν με εσωτερική ξύλινη σκάλα. Στον πρώτο όροφο η είσοδος γινόταν από εξωτερική πέτρινη σκάλα, που υπάρχει και σήμερα. Εκεί ετοιμάζονταν τα διάφορα κεράσματα και σερβίρονταν στους επισκέπτες που φιλοξενούσαν στην τραπεζαρία. Η επικοινωνία με τον ξενώνα και την τραπεζαρία γινόταν από ένα μπαλκόνι (εξώστη) που άρχιζε από την είσοδο του πύργου και κατέληγε στις εισόδους αυτών. Όμοιο μπαλκόνι (εξώστης) εκτείνονταν δυτικά από την είσοδο του πύργου μέχρι τις εισόδους των κελιών των μοναχών. Στα δωμάτια του πύργου ήταν και το ηγουμενείο. Υπήρχε και ημιυπόγειος αποθηκευτικός χώρος που επικοινωνούσε με γκλαβανή.
Ο πύργος αυτός πρέπει να αποτελεί το παλαιότερο κτίσμα του μοναστηριού, διότι υψώθηκε αυτοτελής από τα θεμέλια και αποτέλεσε τη βάση της θεμελίωσης όλου του τετραγωνικού συγκροτήματος, καθώς τα υπόλοιπα κτίρια φαίνεται ότι προσαρτήθηκαν αργότερα στους πλευρικούς τοίχους του.
Πηγές
Κατηγορία:Μνημεία Δήμου Ελασσόνας
Παναγιούδα Λέσβου
Η Παναγιούδα είναι ένα σχετικά μικρό παραθαλάσσιο χωριό 6 χλμ. βόρεια της πόλης της Μυτιλήνης. Το 2011 είχε πληθυσμό 906 κατ. Κύρια ασχολία των κατοίκων είναι το ψάρεμα. Υπάρχουν σαν αξιοθέατα ο '''Ι.Ν. των Γενεθλίων της Θεοτόκου''', αναπαλαιωμένα παλιά ελαιοτριβεία, καθώς και η πλακόστρωτη παραλιακή οδός κατά μήκος του μικρού λιμανιού της. Το χωριό χαρακτηρίζεται για τη σχεδόν εξ'ολοκλήρου ορθοτετραγωνική καταταξή του.
Ιστορία
Η Παναγιούδα αρχικά ήταν ένας προσφυγικός οικισμός εσω-νησιωτικής, άλλα και αργότερα Μικρασιατικής, προσφυγιάς. Άρχισε να χτίζεται το 1867 από πρόσφυγες-κατοίκους του γειτονικού οικισμού του Αφάλωνα, καθώς τότε ένας μεγάλος σεισμός κατέστρεψε πολλές απ' τις κατοικίες τους στο χωριό. O νεόδμητος αυτός οικισμός ονομάστηκε τότε "Νεοχώριον" ή "Νέος Αφάλων". Το 1874, καταγράφονται 40 σπίτια και το 1908 60 οικογένειες. Αρκετά αργότερα, το 1922, υπήρχε μεγάλη εισροή προσφύγων από τα απέναντι Μικρασιατικά παράλια και έκτισαν τα σπίτια τους, δημιουργώντας τον σημερινό "Οικισμό Αλιέων" ή "Συνοικισμό". Το 1971 απογράφηκαν στη Παναγιούδα 707 κάτοικοι και το 2001 είχε 705.
Περιγραφή
Στα βόρεια όρια της Παναγιούδας, υπάρχει ο συνοικισμός "Καλαμιάρης", όπου η ΕΑΠ έκτησε προσφυγικό συνοικισμό. Από εκεί κατάγεται ο Παναγιώτης Αλεπουδέλλης, πατέρας του ποιητή Οδυσσέα Ελύτη. Αξιοσημείωτοι είναι διάφοροι ονομαστοί τριώροφοι ή δυόροφοι Πύργοι (κατοικίες), κτισμένοι στις αρχές του 20ου αιώνα. Στο ίδιο μέρος υπάρχει και το σχετικά άγνωστο Φοινικόδασος Καλαμιάρης, γνωστό και ως Φοινικόδασος της Παναγιούδας, αποτελούμενο από Phoenix canariensis.
Κοντά στο κέντρο του χωριού βρίσκεται ένα γήπεδο.
Το χωριό οφείλει το όνομα του στον ναό της Γεννήσεως της Θεοτόκου. Αυτός ο ναός χτίστηκε το 1896 από τον μεγάλο Λέσβιο αρχιτέκτονα της εποχής, τον Αργύρη Αδαλή, με γοτθικού ρυθμού τρούλο, κτισμένο παρόμοια με του Αγίου Θεράποντος στην Μυτιλήνη και των Ταξιαρχών στο Καγιάνι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου Κατηγορία:Δήμος Μυτιλήνης
Βιογραφικό σημείωμα
Το βιογραφικό σημείωμα (λατινικά: curriculum vitae, CV) είναι ένα έγγραφο που χρησιμοποιείται για την παρουσίαση του υποβάθρου και των δεξιοτήτων ενός ατόμου. Τα βιογραφικά σημειώματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για διάφορους λόγους, αλλά πιο συχνά χρησιμοποιούνται για την εξασφάλιση μιας νέας θέσης εργασίας. Ένα τυπικό βιογραφικό περιέχει μια περίληψη της σχετικής εργασιακής εμπειρίας και της σχετικής εκπαίδευσης του συντάκτη. Το βιογραφικό σημείωμα είναι από τα πρώτα πράγματα από τα οποία βλέπει ένας πιθανός εργοδότης, μαζί με την συνοδευτική επιστολή και την αίτηση για δουλειά, και συνήθως χρησιμοποιείται από τον εργοδότη για να επιλέξει τους αιτούντες, οι οποίοι θα περάσουν από συνέντευξη.
Περιγραφή
Ένα βιογραφικό σημείωμα είναι σύντομο (συνήθως από μία έως τρεις σελίδες) και τονίζει εκείνες τις πτυχές στο υπόβαθρο ενός ατόμου που σχετίζονται άμεσα με μια συγκεκριμένη θέση εργασίας. Πολλά βιογραφικά περιέχουν λέξεις-κλειδιά που αναζητούν οι πιθανοί εργοδότες, πληθώρα ενεργητικών ρημάτων και εκθέτουν το περιεχόμενό τους με ωραιοποιημένο τρόπο. Ένα βιογραφικό σημείωμα είναι ένα εργαλείο μάρκετινγκ, στο οποίο το περιεχόμενο θα πρέπει να προσαρμόζεται ώστε να ταιριάζει σε κάθε αίτηση για εργασία που στοχεύει σε ένα συγκεκριμένο κλάδο. Η πολυπλοκότητα ή η απλότητα των διαφόρων μορφών που μπορεί να έχει ένα βιογραφικό συνήθως διαφέρει από άτομο σε άτομο. Τα βιογραφικά που χρησιμοποιούνται από επαγγελματίες ιατρούς, καθηγητές, καλλιτέχνες και από ανθρώπους άλλων ειδικοτήτων μπορεί να είναι κάπως μεγαλύτερα.
Είδη
Ένα απλό βιογραφικό είναι μια περίληψη που συνήθως περιορίζεται σε μια ή δύο σελίδες μεγέθους A4 ή μεγέθους γράμματος, τονίζοντας μόνο τις εμπειρίες και τα προσόντα που ο συγγραφέας θεωρεί πιο σχετικά με την επιθυμητή θέση. Τα ακαδημαϊκά βιογραφικά είναι συνήθως μεγαλύτερα.
Αντίστροφο χρονολογικό βιογραφικό
Ένα αντίστροφο χρονολογικό βιογραφικό παραθέτει την εργασιακή εμπειρία ενός υποψηφίου με αντίστροφη χρονολογική σειρά, ενώ γενικά αναφέρεται στα προηγούμενα 10 έως 15 έτη. Οι θέσεις αναφέρονται με ημερομηνίες έναρξης και λήξης. Σε ένα τέτοιο βιογραφικό οι τρέχουσες θέσεις εργασίας συνήθως παρουσιάζονται με ημερομηνία έναρξης την ημερομηνία του τρέχοντος έτους ή την παρούσα ημερομηνία. Και τα δύο είναι αποδεκτά. Η αντίστροφη χρονολογική μορφή χρησιμοποιείται πιο συχνά από εκείνους που δεν είναι επαγγελματίες συγγραφείς βιογραφικών. Με τη χρήση αυτής της μορφής, το κύριο σώμα του κειμένου τιτλοφορείται ως τμήμα Επαγγελματικής Εμπειρίας, και ξεκινάει από την πιο πρόσφατη εμπειρία και κινείται προς τα πίσω χρονολογικά, με παράθεση των προηγούμενων εμπειριών. Ένα αντίστροφο χρονολογικό βιογραφικό δεν συνιστάται σε άτομα που έχουν κενά στην σταδιοδρομία τους.
Λειτουργικό βιογραφικό
Ένα λειτουργικό βιογραφικό περιέχει την εργασιακή εμπειρία και τις δεξιότητες ενός ατόμου ταξινομημένες κατά ειδικότητα ή κατά λειτουργία. Το λειτουργικό βιογραφικό χρησιμοποιείται όταν πρέπει να τονιστούν οι δεξιότητες που ζητούνται ειδικά σε κάθε θέση. Αυτή η μορφή βιογραφικού δίνει ιδιαίτερη έμφαση σε συγκεκριμένες επαγγελματικές δεξιότητες και χρησιμοποιεί περιλήψεις των εργασιακών εμπειριών σαν βασικό μέσο επικοινωνίας της επαγγελματικής επάρκειας. Σε αντίθεση, η χρονολογική μορφή του βιογραφικού αναφέρει εν συντομία αυτές τις ικανότητες πριν από την παρουσίαση ενός πλήρους χρονοδιαγράμματος της σταδιοδρομίας μέσω αντίστροφης χρονολογικής σειράς, με την πιο πρόσφατη εμπειρία να είναι πρώτη στη λίστα. Το λειτουργικό βιογραφικό είναι ιδανικό για όσους έχουν κάνει αλλαγή καριέρας, έχουν μεγάλο εργασιακό ιστορικό ή μικρή εργασιακή εμπειρία. Το λειτουργικό βιογραφικό επίσης προτιμάται για αιτήσεις σε θέσεις εργασίας που απαιτούν πολύ συγκεκριμένες δεξιότητες ή σαφώς οριζόμενα χαρακτηριστικά προσωπικότητας.
Διαδικτυακό βιογραφικό
Το διαδίκτυο έχει σηματοδοτήσει μια νέα εποχή για τα βιογραφικά. Καθώς η αναζήτηση εργασίας γίνεται σχεδόν αποκλειστικά ηλεκτρονικά, τα βιογραφικά έχουν ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο. Είναι κοινό για έναν εργοδότη να δέχεται μόνο ηλεκτρονικά τα βιογραφικά. Αυτή η ηλεκτρονική έξαρση έχει αλλάξει κατά πολύ τον τρόπο που γράφονται, διαβάζονται και υποβάλλονται/επεξεργάζονται τα βιογραφικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εργασία Κατηγορία:Προσέλκυση εργαζομένων
Ιστορία της Ρώμης
δεξιά|μικρογραφία| Ρώμη: Ερείπια της Αγοράς, κοιτώντας προς το Καπιτώλιο (1742) του [[Καναλέττο|Καναλέττo.]]
Η ιστορία της Ρώμης περιλαμβάνει την ιστορία της πόλης της Ρώμης καθώς και τον πολιτισμό της αρχαίας Ρώμης. Η ρωμαϊκή ιστορία είχε επιρροή στον σύγχρονο κόσμο, ιδιαίτερα στην ιστορία της Καθολικής Εκκλησίας, και το ρωμαϊκό δίκαιο έχει επηρεάσει πολλά σύγχρονα νομικά συστήματα. Η ρωμαϊκή ιστορία μπορεί να χωριστεί στις ακόλουθες περιόδους:
Αρχαία Ρώμη
Για περισσότερες πληροφορίες και την ιστορία της Ρώμης ως ολοκληρωμένου πολιτισμού, δείτε την Αρχαία Ρώμη.
Η παλαιότερη ιστορία
Υπάρχουν αρχαιολογικά στοιχεία για ανθρώπινη κατοχή στην περιοχή της Ρώμης από τουλάχιστον 5.000 χρόνια, αλλά το πυκνό στρώμα πολύ νεότερων συντριμμιών συσκοτίζει παλαιολιθικές και νεολιθικές θέσεις. Τα στοιχεία που υποδηλώνουν την αρχαία ίδρυση της πόλης, αποκρύπτονται επίσης από τον θρύλο της αρχής της Ρώμης, που αφορούσε τον Ρωμύλο και τον Ρέμο.
Η παραδοσιακή ημερομηνία για την ίδρυση της Ρώμης είναι η 21η Απριλίου 753π.Χ., κατά τον Μάρκο Τερέντιο Βάρρο, και η πόλη και η γύρω περιοχή τού Λατίου συνέχισαν να κατοικούνται με μικρή διακοπή από τότε περίπου. Οι ανασκαφές που έγιναν το 2014 αποκάλυψαν ένα τείχος, που κτίστηκε πολύ πριν από το επίσημο έτος ίδρυσης της πόλης. Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν έναν πέτρινο τοίχο και κομμάτια αγγείων, που χρονολογούνται στον 9ο αι. π.Χ. και στις αρχές του 8ου αι. π.Χ., ενώ υπάρχουν στοιχεία για ανθρώπους, που έφτασαν στον Παλατίνο λόφο ήδη από τον 10ο αι. π.Χ.
Η τοποθεσία της περιοχής Σαντ' Oμομπόνo είναι ζωτικής σημασίας για την κατανόηση των σχετικών διαδικασιών μνημειοποίησης, αστικοποίησης και σχηματισμού κράτους στη Ρώμη κατά την ύστερη αρχαϊκή περίοδο. Η τοποθεσία τού ναού Σαντ' Ομομπόνo χρονολογείται από τον 7ο–6ο αι. π.Χ., καθιστώντας αυτά ως τα παλαιότερα γνωστά ερείπια ναού στη Ρώμη.
Θρύλος καταγωγής της Ρώμης
αριστερά|μικρογραφία| Η [[Λύκαινα του Καπιτωλίου|λύκαινα τού Καπιτωλίου θηλάζει τα δίδυμα βρέφη Ρωμύλο και Ρέμο.]] Η προέλευση τού ονόματος της πόλης πιστεύεται ότι είναι αυτή τού φημισμένου ιδρυτή και πρώτου ηγεμόνα, του θρυλικού Ρωμύλου. Λέγεται ότι ο Ρωμύλος και ο δίδυμος αδελφός του Ρέμος, φαινομενικά γιοι τού θεού Άρη και απόγονοι του Τρωικού ήρωα Αινεία, όταν εγκαταλείφθηκαν, θηλάστηκαν από μία λύκαινα, και μετά αποφάσισαν να κτίσουν μία πόλη. Οι αδελφοί μάλωσαν, ο Ρωμύλος σκότωσε τον Ρέμο, και στη συνέχεια ονόμασε την πόλη Ρώμη από τον ίδιο. Αφού ίδρυσε και ονομάτισε τη Ρώμη (όπως λέει η ιστορία), επέτρεψε σε άνδρες όλων των τάξεων να έρχονται στη Ρώμη ως πολίτες, συμπεριλαμβανομένων σκλάβων και ελεύθερων χωρίς διάκριση. Για να παράσχει στους πολίτες του συζύγους, ο Ρωμύλος κάλεσε τις γειτονικές φυλές σε μία εορτή στη Ρώμη, όπου απήγαγε πολλές από τις νεαρές γυναίκες τους (γνωστό ως η αρπαγή των Σαβίνων). Μετά τον πόλεμο με τους Σαβίνους που ακολούθησε, ο Ρωμύλος μοιράστηκε τη βασιλεία με τον βασιλιά των Σαβίνων Τίτο Τάτιο. Ο Ρωμύλος επέλεξε 100 από τους πιο ευγενείς άνδρες για να σχηματίσουν τη ρωμαϊκή Σύγκλητο ως συμβουλευτικό συμβούλιο τού βασιλιά. Αυτούς τους άνδρες ονόμασε patres, και οι απόγονοί τους έγιναν οι πατρίκιοι. Δημιούργησε τρεις εκατονταρχίες ιππέων: Ramnes (που σημαίνει Ρωμαίοι), Tities (από τον βασιλιά των Σαβίνων) και Luceres (Ετρούσκους). Διαίρεσε επίσης τον γενικό πληθυσμό σε 30 φυλές (curias), που ονομάστηκαν από τις 30 από τις γυναίκες Σαβίνες που είχαν παρέμβει για να τερματίσουν τον πόλεμο μεταξύ τού Ρωμύλου και τού Τάτιου. Οι Φυλές σχημάτισαν τις μονάδες ψηφοφορίας στην Συνέλευση των Φυλών (Comitia Curiata).
Έχουν γίνει προσπάθειες να βρεθεί μία γλωσσική ρίζα για το όνομα Ρώμη. Οι δυνατότητες περιλαμβάνουν προέλευση από το ελληνικό Ῥώμη, που σημαίνει γενναιότητα, θάρρος. πιθανώς η σύνδεση είναι με μια ρίζα *rum-, «θηλή», με μία θεωρητική αναφορά στην τοτέμ λύκαινα, που υιοθέτησε και θήλασε τα -με παρόμοιο όνομα- δίδυμα. Το ετρουσκικό όνομα της πόλης φαίνεται να ήταν Ρούμα. Συγκρίνετε επίσης το Rumon, το προηγούμενο όνομα του ποταμού Τίβερη. Η περαιτέρω ετυμολογία του παραμένει άγνωστη, όπως συμβαίνει με τις περισσότερες ετρουσκικές λέξεις. Το Συνοπτικό Ετυμολογικό Λεξικό των Λατινικών του Tόμας Γκ. Τάκερ (1931) προτείνει, ότι το όνομα πιθανότατα προέρχεται από το *urobsma (βλ. urbs, robur) και διαφορετικά, «αλλά λιγότερο πιθανό» από το *urosma «λόφος» (βλ. Skt. varsman- «ύψος, σημείο», Παλαιά Σλαβονική врьхъ «κορυφή, κορυφή», Ρωσ. верх "πάνω· κατεύθυνση προς τα πάνω", Lith. virsus "άνω").
Ο σχηματισμός της πόλης
Η Ρώμη αναπτύχθηκε από ποιμενικούς οικισμούς στον Παλατίνο λόφο και στους γύρω λόφους περίπου 30 χλμ. από το Τυρρηνικό Πέλαγος στη νότια πλευρά του Τίβερη. Ο Κυρινάλιος λόφος ήταν πιθανώς ένα φυλάκιο για τους Σαβίνους, έναν άλλο λαό που μιλούσε ιταλικά. Σε αυτή τη θέση, ο Τίβερης σχηματίζει μία καμπύλη σε σχήμα Ζ, που περιέχει ένα νησί, όπου μπορεί να περάσει κάποιος τον ποταμό. Λόγω τού ποταμού και της οδού, η Ρώμη βρισκόταν σε σταυροδρόμι κίνησης, ακολουθώντας την κοιλάδα τού ποταμού και τους εμπόρουςν που ταξίδευαν βόρεια και νότια στη δυτική πλευρά της χερσονήσου.
Τα αρχαιολογικά ευρήματα επιβεβαίωσαν ότι υπήρχαν δύο οχυρωμένοι οικισμοί τον 8ο αι. π.Χ., στην περιοχή της μελλοντικής Ρώμης: ο Ρούμι στον Παλατίνο λόφο και ο Τιτιέντες στον Κυρινάλιο λόφο, με την υποστήριξη των Λουκέρων, που ζούσαν στα κοντινά δάση. Αυτές ήταν απλώς τρεις από τις πολυάριθμες ιταλόφωνες κοινότητες που υπήρχαν στο Λάτιο, μία πεδιάδα στην ιταλική χερσόνησο, την 1η χιλιετία π.Χ. Η προέλευση των ιταλικών λαών βρίσκεται στην προϊστορία και επομένως δεν είναι επακριβώς γνωστές, αλλά οι ινδοευρωπαϊκές τους γλώσσες μετανάστευσαν από την ανατολή στο β' μισό της 2ης χιλιετίας π.Χ.
Σύμφωνα με τον Διονύσιο τον Αλικαρνασσέα, πολλοί Ρωμαίοι ιστορικοί (συμπεριλαμβανομένου τού Πόρκιου Κάτωνα και τού Γάιου Σεμπρόνιου) θεώρησαν την προέλευση των Ρωμαίων (απογόνων των Αβοριγίνων) ως ελληνική, παρά το γεγονός ότι οι γνώσεις τους προέρχονταν από ελληνικές μυθικές αφηγήσεις. Οι Σαβίνοι συγκεκριμένα, αναφέρονται για πρώτη φορά στην αφήγηση τού Διονυσίου, ότι κατέλαβαν αιφνιδιαστικά την πόλη Λίστα, η οποία θεωρούνταν η μητέρα-πόλη των Αβοριγίνων.
Ιταλικό πλαίσιο
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Ο [[Ετρούσκοι|ετρουσκικός τάφος του Φρανσουά, 4ος αι. π.Χ.]] Οι ιταλοί ομιλητές στην περιοχή περιελάμβαναν Λατίνους (στα δυτικά), Σαβίνους (στην άνω κοιλάδα του Τίβερη), Ούμπριους (στα βορειοανατολικά), Σαμνίτες (στο Νότο), Οσκανούς και άλλους. Τον 8ο αι. π.Χ., μοιράζονταν τη χερσόνησο με δύο άλλες μεγάλες εθνότητες: τους Ετρούσκους στο Βορρά και τους Έλληνες στον νότο.
Οι Ετρούσκοι (Etrusci ή Tusci στα Λατινικά) μαρτυρούνται βόρεια της Ρώμης στην Ετρουρία (σύγχρονο βόρειο Λάτσιο, Τοσκάνη και μέρος της Ούμπρια). Ίδρυσαν πόλεις όπως η Tαρκυνία, η Βήιοι και η Βολτέρα και επηρέασαν βαθιά τον ρωμαϊκό πολιτισμό, όπως φαίνεται ξεκάθαρα από την ετρουσκική καταγωγή ορισμένων από τους μυθικούς Ρωμαίους βασιλείς. Οι ιστορικοί δεν έχουν λογοτεχνία, κείμενα θρησκείας ή φιλοσοφίας αυτών. Ως εκ τούτου, πολλά από όσα είναι γνωστά γι' αυτόν τον πολιτισμό, προέρχονται από ταφικά αντικείμενα και ευρήματα τάφων.
Οι Έλληνες είχαν ιδρύσει πολλές αποικίες στη Νότια Ιταλία μεταξύ 750 και 550 π.Χ. (την οποία οι Ρωμαίοι ονόμασαν αργότερα Mεγάλη Ελλάδα), όπως Κύμαι, Νεάπολη, Καλαβρία, Κρότων, Σύβαρις και Tάρας, καθώς και στα ανατολικά δύο τρίτα της Σικελίας.
Ετρουσκική κυριαρχία
μικρογραφία|220x220εσ| [[Ναός του Jupiter Optimus Maximus|Ναός τού Διός Αρίστου Μαγίστου (Jupiter Optimus Maximus) 526–509 π.Χ. ]] μικρογραφία|293x293εσ| Το [[Σέρβια Τείχη|Σέρβιο Τείχος πήρε το όνομά του από τον βασιλιά Σέρβιο Τούλλιο και είναι τα πρώτα αληθινά τείχη της Ρώμης.]] Μετά το 650 π.Χ. οι Ετρούσκοι έγιναν κυρίαρχοι στην Ιταλία και επεκτάθηκαν στη βορειο-κεντρική Ιταλία. Η ρωμαϊκή παράδοση ισχυριζόταν, ότι η Ρώμη ήταν υπό τον έλεγχο επτά βασιλέων από το 753 έως το 509 π.Χ., ξεκινώντας από τον μυθικό Ρωμύλο που λέγεται ότι ίδρυσε την πόλη της Ρώμης μαζί με τον αδελφό του Ρέμο. Οι τρεις τελευταίοι βασιλείς λέγεται ότι ήταν Ετρούσκοι (τουλάχιστον εν μέρει), δηλαδή ο Ταρκίνιος Πρίσκος, ο Σέρβιος Τούλλιος και ο Ταρκίνιος Σουπέρβος. (Ο Πρίσκος λέγεται από τις αρχαίες λογοτεχνικές πηγές ότι ήταν γιος Έλληνα πρόσφυγα και Ετρούσκας μητέρας). Τα ονόματά τους αναφέρονται στην ετρουσκική πόλη Tαρκυνία.
Ο Λίβιος, ο Πλούταρχος, ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς και άλλοι ισχυρίζονται, ότι η Ρώμη κυβερνήθηκε κατά τους πρώτους αιώνες της από μία διαδοχή επτά βασιλέων. Η παραδοσιακή χρονολογία, όπως κωδικοποιήθηκε από τον Βάρρωνα, διαθέτει 243 χρόνια για τη βασιλεία τους, κατά μέσο όρο σχεδόν 35 χρόνια ο καθένας, η οποία έχει γενικά μειωθεί από τη σύγχρονη έρευνα από το έργο του Μπάρτολντ-Γκέοργκ Νήμπουρ. Οι Γαλάτες κατέστρεψαν πολλά από τα ιστορικά αρχεία της Ρώμης, όταν λεηλάτησαν την πόλη μετά τη μάχη της Aλλία το 390 π.Χ. (σύμφωνα με τον Πολύβιο, η μάχη έγινε το 387/6) και ό,τι είχε απομείνει, τελικά χάθηκε με τον χρόνο ή την κλοπή. Χωρίς να υπάρχουν σύγχρονα αρχεία για το βασίλειο, όλες οι αναφορές των βασιλέων πρέπει να εξετάζονται προσεκτικά. Ο κατάλογος των βασιλέων έχει επίσης αμφίβολη ιστορική αξία, αν και οι επώνυμοι βασιλείς μπορεί να είναι ιστορικά πρόσωπα. Πιστεύεται από ορισμένους ιστορικούς (και πάλι αυτό αμφισβητείται) ότι η Ρώμη ήταν υπό την επιρροή των Ετρούσκων για περίπου έναν αιώνα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, κατασκευάστηκε μία γέφυρα που ονομάζεται Πασσαλόπηκτη Γέφυρα (Pons Sublicius) για να αντικαταστήσει το πέρασμα τού Tίβερη, και κατασκευάστηκε επίσης η Μεγάλη Αποχέτευση (Cloaca Maxima). Οι Ετρούσκοι λέγεται ότι ήταν σπουδαίοι μηχανικοί αυτού τού τύπου δομής. Από πολιτιστική και τεχνική άποψη, οι Ετρούσκοι είχαν αναμφισβήτητα τον δεύτερο μεγαλύτερο αντίκτυπο στη ρωμαϊκή ανάπτυξη, τους οποίους ξεπέρασαν μόνο οι Έλληνες.
Επεκτεινόμενοι νοτιότερα οι Ετρούσκοι ήρθαν σε άμεση επαφή με τους Έλληνες, και αρχικά είχαν επιτυχία σε συγκρούσεις με τους Έλληνες αποίκους, μετά όμως η Ετρουρία έπεσε σε παρακμή. Εκμεταλλευόμενη αυτό, η Ρώμη επαναστάτησε και κέρδισε την ανεξαρτησία από τους Ετρούσκους γύρω στο 500 π.Χ.. Εγκατέλειψε επίσης τη μοναρχία, υπέρ ενός δημοκρατικού συστήματος βασισμένου σε μία Σύγκλητο, αποτελούμενη από τους ευγενείς της πόλης, μαζί με τις συνελεύσεις τού λαού, που εξασφάλιζαν την πολιτική συμμετοχή για τους περισσότερους από τους ελεύθερους άνδρες και τους εκλεγμένους αξιωματούχους ετησίως.
Οι Ετρούσκοι άφησαν διαρκή επιρροή στη Ρώμη. Οι Ρωμαίοι έμαθαν να κτίζουν ναούς από αυτούς και οι Ετρούσκοι μπορεί να εισήγαγαν τη λατρεία μίας τριάδας θεών — Ήρας (Juno), Αθηνάς (Minerva) και Διός (Jupiter)— από τους Ετρουσκικούς θεούς: Uni, Menrva και Tinia. Ωστόσο, η επιρροή των Ετρούσκων στην ανάπτυξη της Ρώμης είναι συχνά υπερεκτιμημένη. Η Ρώμη ήταν κυρίως λατινική πόλη. Ποτέ δεν έγινε πλήρως ετρουσκική. Επίσης, τα στοιχεία δείχνουν ότι οι Ρωμαίοι επηρεάστηκαν σε μεγάλο βαθμό από τις ελληνικές πόλεις του Νότου, κυρίως μέσω τού εμπορίου.
Ρωμαϊκή Δημοκρατία
αριστερά|μικρογραφία| Η Ρωμαϊκή Αγορά ([[Ρωμαϊκή Αγορά (Ρώμη)|Forum Romanum).]] Οι κοινώς διαδεδομένες ιστορίες της πρώιμης περιόδου της Δημοκρατίας (πριν από περίπου το 300 π.Χ., όταν οι παλαιο-λατινικές επιγραφές και οι ελληνικές ιστορίες για τη Ρώμη παρέχουν πιο συγκεκριμένες αποδείξεις γεγονότων) θεωρούνται γενικά μυθικές, καθώς η ιστορικότητά τους αποτελεί θέμα συζήτησης μεταξύ των κλασικιστών. Η Ρωμαϊκή Δημοκρατία χρονολογείται παραδοσιακά από το 509 π.Χ. έως το 27 π.Χ. Μετά τα 500 π.Χ. η Ρώμη λέγεται ότι ενώθηκε με τις Λατινικές πόλεις, για να υπερασπιστεί τις επιδρομές των Σαβίνων. Κερδίζοντας τη μάχη της λίμνης Ρεγίλλους το 493 π.Χ., η Ρώμη εδραίωσε ξανά την υπεροχή έναντι των λατινικών χωρών, που είχε χάσει μετά την πτώση της μοναρχίας. Μετά από μία μακρά σειρά αγώνων αυτή η υπεροχή σταθεροποιήθηκε το 393, όταν οι Ρωμαίοι υπέταξαν τελικά τους Βόλσκους και Aίκουους. Το 394 π.Χ. κατέκτησαν επίσης την απειλητική Ετρουσκική γείτονα πόλη Βήιοι. Η δύναμη των Ετρούσκων περιοριζόταν πλέον στην ίδια την Ετρουρία, και η Ρώμη ήταν η κυρίαρχη πόλη στο Λάτιο.
Μία επίσημη συνθήκη με την πόλη-κράτος της Καρχηδόνας συμφωνήθηκε το 509 π.Χ., η οποία καθόριζε τις σφαίρες επιρροής κάθε πόλης, και ρύθμιζε το εμπόριο μεταξύ τους. δεξιά|μικρογραφία| Διάγραμμα που δείχνει τους ελέγχους και τις ισορροπίες του [[Σύνταγμα της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας|Ρωμαϊκού Πολιτεύματος.]] Την ίδια εποχή, ο Ηρακλείδης δήλωσε ότι η Ρώμη του 4ου αι. ήταν ελληνική πόλη (Πλουτ. Εκκεντρο. 22).
Οι πρώτοι εχθροί της Ρώμης ήταν οι γειτονικές φυλές των Βολσκίων, οι Αίκουοι και φυσικά οι Ετρούσκοι. Καθώς περνούσαν τα χρόνια και οι στρατιωτικές επιτυχίες αύξαναν τη ρωμαϊκή επικράτεια, εμφανίστηκαν νέοι αντίπαλοι. Οι πιο άγριοι ήταν οι Γαλάτες, μία χαλαρή συλλογικότητα λαών που έλεγχαν μεγάλο μέρος της Βόρειας Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης της σύγχρονης Βόρειας και Κεντροανατολικής Ιταλίας.
Το 387 π.Χ. η Ρώμη λεηλατήθηκε και κάηκε από τους Σήνωνες, που προέρχονταν από την ανατολική Ιταλία και είχαν επικεφαλής τον Βρέννο, ο οποίος είχε νικήσει επιτυχώς τον ρωμαϊκό στρατό στη μάχη της Αλλίας στην Ετρουρία. Πολλά σύγχρονα αρχεία υποδηλώνουν ότι οι Σήνωνες ήλπιζαν να τιμωρήσουν τη Ρώμη, επειδή παραβίασε τη διπλωματική της ουδετερότητα στην Ετρουρία. Οι Σήνωνες βάδισαν 130 χλμ. στη Ρώμη, χωρίς να βλάψουν τη γύρω ύπαιθρο. Μόλις λεηλάτησαν την πόλη, οι Σήνωνες αποχώρησαν από τη Ρώμη. Ο Bρέννος ηττήθηκε από τον δικτάτορα Φούριο Κάμιλλο στο Tούσκουλον αμέσως μετά.
Μετά από αυτό, η Ρώμη ανοικοδόμησε βιαστικά τα κτίριά της και πέρασε στην επίθεση, κατακτώντας τους Ετρούσκους και αρπάζοντας εδάφη από τους Γαλάτες στον βορρά. Μετά το 345 π.Χ. η Ρώμη προχώρησε νότια εναντίον άλλων Λατίνων. Ο κύριος εχθρός τους σε αυτό το τεταρτημόριο ήταν οι άγριοι Σαμνίτες, οι οποίοι ξεπέρασαν και παγίδευσαν τις λεγεώνες το 321 π.Χ. στη μάχη των Καυδιανών Δικράνων. Παρά αυτές και άλλες προσωρινές αποτυχίες, οι Ρωμαίοι προχωρούσαν σταθερά. Μέχρι το 290 π.Χ., η Ρώμη έλεγχε πάνω από το ήμισυ της ιταλικής χερσονήσου. Τον 3ο αι. π.Χ., η Ρώμη έθεσε υπό τον έλεγχό της και τις ελληνικές πόλεις στον νότο. αριστερά|μικρογραφία| Χάρτης που δείχνει τη ρωμαϊκή επέκταση στην Ιταλία. Μέσα στους ατελείωτους πολέμους (από την αρχή της Δημοκρατίας μέχρι το Πριγκιπάτο, οι πόρτες του ναού του Ιανού έκλεισαν μόνο δύο φορές: όταν ήταν ανοιχτές σήμαινε ότι η Ρώμη βρισκόταν σε πόλεμο), η Ρώμη έπρεπε να αντιμετωπίσει μία σοβαρή μεγάλη κοινωνική κρίση, τη Σύγκρουση των Τάξεων, έναν πολιτικό αγώνα μεταξύ των Πληβείων (κοινών) και των Πατρικίων (αριστοκρατών) της αρχαίας Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, στην οποία οι Πλήβειοι επιδίωκαν την πολιτική ισότητα με τους Πατρίκιους. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη τού Πολιτεύματος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Ξεκίνησε το 494 π.Χ., όταν, ενώ η Ρώμη βρισκόταν σε πόλεμο με δύο γειτονικές φυλές, οι Πληβείοι έφυγαν όλοι από την πόλη (η πρώτη Πληβειακή Απόσχιση). Αποτέλεσμα αυτής της πρώτης απόσχισης ήταν η δημιουργία τού αξιώματος τού τριβούνου των πληβείων και μαζί του η πρώτη απόκτηση πραγματικής εξουσίας από τους Πληβείους. μικρογραφία|220x220εσ| Χάρτης τού κέντρου της Ρώμης την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με την παράδοση, η Ρώμη έγινε δημοκρατία το 509 π.Χ. Ωστόσο χρειάστηκαν μερικοί αιώνες, για να γίνει η Ρώμη η μεγάλη πόλη της λαϊκής φαντασίας. Τον 3ο αι. π.Χ. η Ρώμη είχε γίνει η κατεξοχήν πόλη της ιταλικής χερσονήσου. Κατά τη διάρκεια των Καρχηδονιακών Πολέμων μεταξύ της Ρώμης και της μεγάλης μεσογειακής αυτοκρατορίας της Καρχηδόνας (264 έως 146 π.Χ.) το ανάστημα της Ρώμης αυξήθηκε περαιτέρω, καθώς έγινε η πρωτεύουσα μίας υπερπόντιας Αυτοκρατορίας για πρώτη φορά. Ξεκινώντας τον 2ο αι. π.Χ. η Ρώμη γνώρισε μία σημαντική πληθυσμιακή επέκταση, καθώς Ιταλοί αγρότες, εκδιωχθέντες από τις προγονικές τους αγροτικές εκτάσεις από την εμφάνιση τεράστιων, με σκλάβους αγροκτημάτων που ονομάζονταν latifundia, συνέρρεαν στην πόλη σε μεγάλους αριθμούς. Η νίκη επί της Καρχηδόνας στον Α΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο έφερε τις δύο πρώτες επαρχίες έξω από την ιταλική χερσόνησο, τη Σικελία και τη Σαρδηνία. Ακολούθησαν τμήματα της Ιβηρικής (Hispania) και στις αρχές του 2ου αι. οι Ρωμαίοι αναμίχθηκαν στις υποθέσεις τού ελληνικού κόσμου. Μέχρι τότε όλα τα ελληνιστικά βασίλεια και οι ελληνικές πόλεις-κράτη βρίσκονταν σε παρακμή, εξουθενωμένα από τους ατελείωτους εμφύλιους πολέμους και βασιζόμενα σε μισθοφορικά στρατεύματα.
Οι Ρωμαίοι έβλεπαν τον ελληνικό πολιτισμό με μεγάλο θαυμασμό. Οι Έλληνες έβλεπαν τη Ρώμη ως χρήσιμο σύμμαχο στις εμφύλιες διαμάχες τους, και δεν άργησε να κληθούν οι ρωμαϊκές λεγεώνες να επέμβουν στην Ελλάδα. Σε λιγότερο από 50 χρόνια ολόκληρη η ηπειρωτική Ελλάδα ήταν υποταγμένη. Οι ρωμαϊκές λεγεώνες συνέτριψαν τη μακεδονική φάλαγγα δύο φορές, το 197 και το 168 π.Χ.: το 146 π.Χ. ο Ρωμαίος ύπατος Λεύκιος Μόμμιος ισοπέδωσε την Κόρινθο, σηματοδοτώντας το τέλος της ελεύθερης Ελλάδας. Την ίδια χρονιά ο Κορνήλιος Σκιπίων Αιμιλιανός, ο γιος τού Κορνήλιου Σκιπίωνα τού Αφρικανού, κατέστρεψε την πόλη της Καρχηδόνας, καθιστώντας την ρωμαϊκή επαρχία.
Τα επόμενα χρόνια η Ρώμη συνέχισε τις κατακτήσεις της στην Ιβηρική με τον Τιβέριο Γράκχο και πάτησε το πόδι της στην Ασία, όταν ο τελευταίος βασιλιάς της Περγάμου έδωσε το βασίλειό του στον ρωμαϊκό λαό. Το τέλος τού 2ου αι. έφερε μία άλλη απειλή, όταν ένα μεγάλο πλήθος γερμανικών λαών, δηλαδή οι Κίμβριοι και οι Τεύτονες, διέσχισαν τον ποταμό Ροδανό και μετακινήθηκαν στην Ιταλία. Ο Γάιος Μάριος ήταν ύπατος πέντε συνεχόμενες φορές (επτά συνολικά) και κέρδισε δύο αποφασιστικές μάχες σε 102 και 101 π.Χ. Αναμόρφωσε επίσης τον ρωμαϊκό στρατό, δίνοντάς του τόσο καλή αναδιοργάνωση, που παρέμεινε αναλλοίωτος για αιώνες.
Ωστόσο, η ανάπτυξη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Imperium Romanum) δημιούργησε νέα προβλήματα και νέες απαιτήσεις, που το παλαιό πολιτικό σύστημα της Δημοκρατίας, με τους ετησίως εκλεγμένους αξιοματούχους και την κατανομή της εξουσίας, δεν μπορούσε να λύσει. Η δικτατορία τού Λ. Κ. Σύλλα, οι εξαιρετικές εξουσίες τού Πομπήιου Μάγκνου και η πρώτη Τριανδρία, το κατέστησαν σαφές. Τον Ιανουάριο του 49 π.Χ. ο Ιούλιος Καίσαρας, ο κατακτητής της Γαλατίας, βάδισε τις λεγεώνες του εναντίον της Ρώμης. Τα επόμενα χρόνια νίκησε τους αντιπάλους του, και κυβέρνησε τη Ρώμη για τέσσερα χρόνια. Μετά τη δολοφονία του το 44 π.Χ. η Σύγκλητος προσπάθησε να αποκαταστήσει τη Δημοκρατία, αλλά οι πρωταθλητές της, Μάρκος Ιούνιος Βρούτος (απόγονος του ιδρυτή της δημοκρατίας) και Γάιος Κάσσιος Λογγίνος ηττήθηκαν από τον υποδιοικητή τού Καίσαρα Μάρκο Αντώνιο και τον ανιψιό τού Καίσαρα, Οκταβιανό.
Τα έτη 44–31 π.Χ. σηματοδοτούν τον αγώνα για την εξουσία μεταξύ τού Μάρκου Αντώνιου και τού Οκταβιανού (αργότερα γνωστός ως Αύγουστος). Τέλος, στις 2 Σεπτεμβρίου 31 π.Χ., στο ελληνικό ακρωτήριο τού Ακτίου, η τελική μάχη έγινε στη θάλασσα. Ο Οκταβιανός ήταν νικητής και έγινε ο μοναδικός κυρίαρχος της Ρώμης (και της Αυτοκρατορίας της), τυπικά ως πρώτος (princeps) της Συγκλήτου με το όνομα Σεβαστός (Augustus). Αυτή η ημερομηνία σηματοδοτεί το τέλος της Δημοκρατίας και την αρχή του Πριγκιπάτου.
Ρωμαϊκή αυτοκρατορία
αριστερά|μικρογραφία|700x700εσ| Ανάπτυξη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Πρώιμη Αυτοκρατορία
αριστερά|μικρογραφία|Η ζωή στη Ρώμη: το εσωτερικό οικίας. Μέχρι το τέλος της Δημοκρατίας, η πόλη της Ρώμης είχε αποκτήσει ένα μεγαλείο, που άρμοζε στην πρωτεύουσα μίας Αυτοκρατορίας, που κυριαρχούσε σε ολόκληρη τη Μεσόγειο. Ήταν, εκείνη την εποχή, η μεγαλύτερη πόλη στον κόσμο. Οι εκτιμήσεις για τον ανώτατο πληθυσμό της κυμαίνονται από 450.000 έως πάνω από 3.500.000 άνθρωποι, αλλά οι εκτιμήσεις από 1 έως 2 εκατομμύρια είναι πιο δημοφιλής στους ιστορικούς. Αυτό το μεγαλείο αυξήθηκε υπό τον Οκταβιανό Aύγουστο, ο οποίος ολοκλήρωσε τα έργα τού Καίσαρα και πρόσθεσε πολλά δικά του, όπως την Αγορά τού Αυγούστου και τον Βωμό της Ειρήνης. Λέγεται ότι παρατήρησε, ότι βρήκε τη Ρώμη μία πόλη από τούβλα, και την άφησε μία πόλη από μάρμαρο (Urbem latericium invenit, marmoream reliquit). Οι διάδοχοι τού Αυγούστου προσπάθησαν να μιμηθούν την επιτυχία του εν μέρει, προσθέτοντας τις δικές τους συνεισφορές στην πόλη. Το 64 μ.Χ. κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Νέρωνα, η Μεγάλη Πυρκαγιά της Ρώμης κατέστρεψε μεγάλο μέρος της πόλης, αλλά με πολλούς τρόπους χρησιμοποιήθηκε ως δικαιολογία για νέα ανάπτυξη.
Η Ρώμη ήταν μία επιδοτούμενη πόλη εκείνη την εποχή, με περίπου το 15 - 25 % της προσφοράς σιτηρών της να πληρωνόταν από την κεντρική κυβέρνηση. Το εμπόριο και η βιομηχανία έπαιξαν μικρότερο ρόλο σε σύγκριση με αυτόν άλλων πόλεων, όπως η Αλεξάνδρεια. Αυτό σήμαινε ότι η Ρώμη έπρεπε να βασίζεται σε αγαθά και παραγωγή από άλλα μέρη της Αυτοκρατορίας, για να συντηρήσει έναν τόσο μεγάλο πληθυσμό. Η επιδότηση πληρωνόταν κυρίως από φόρους, που επιβάλλονταν από τη ρωμαϊκή κυβέρνηση. Αν δεν είχε επιδοτηθεί, η Ρώμη θα ήταν σημαντικά μικρότερη. αριστερά|μικρογραφία| Η Αψίδα του [[Γαλλιηνός|Γαλλιηνού είναι ένα από τα λίγα μνημεία της αρχαίας Ρώμης τού 3ο αι, και ήταν μία πύλη στο Σέρβιο Τείχος. Δύο πλευρικές πύλες καταστράφηκαν το 1447.]] Ο πληθυσμός της Ρώμης μειώθηκε μετά την ακμή της τον 2ο αι.: στα τέλη εκείνου τού αιώνα, κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Μάρκου Αυρήλιου, η πανώλη του Αντωνίνου σκότωνε 2.000 ανθρώπους την ημέρα. Ο Μάρκος Αυρήλιος απεβίωσε το 180, με τη βασιλεία του να είναι η τελευταία από τους «Πέντε Καλούς Αυτοκράτορες» και τη Ρωμαϊκή Ειρήνη (Pax Romana). Ο γιος του Κόμμοδος, ο οποίος ήταν συναυτοκράτορας από το 177 μ.Χ., ανέλαβε την πλήρη αυτοκρατορική εξουσία, η οποία γενικά συνδέεται με την έναρξη της παρακμής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο πληθυσμός της Ρώμης ήταν μόνο ένα κλάσμα της αιχμής της, όταν ολοκληρώθηκε το Αυρηλιανό Τείχος το 273 μ.Χ. (εκείνη τη χρονιά ο πληθυσμός της ήταν μόνο περίπου 500.000).
Κρίση του 3ου αι.
Από τις αρχές του 3ου αι., τα πράγματα άλλαξαν. Η «Κρίση του 3ου αι.» καθορίζει τις καταστροφές και τα πολιτικά προβλήματα για την Αυτοκρατορία, η οποία παραλίγο να καταρρεύσει. Το νέο αίσθημα κινδύνου και η απειλή των βαρβαρικών επιδρομών φάνηκε ξεκάθαρα από την απόφαση τού Αυτοκράτορα Αυρηλιανού, ο οποίος το έτος 273 τελείωσε την περικύκλωση της ίδιας της πρωτεύουσας με ένα ογκώδες τείχος, που είχε περίμετρο κοντά στα 20 χλμ. Η Ρώμη παρέμεινε επίσημα πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας, αλλά οι Αυτοκράτορες περνούσαν όλο και λιγότερο χρόνο εκεί. Στα τέλη του 3ου αι. με τις πολιτικές μεταρρυθμίσεις τού Διοκλητιανού, η Ρώμη στερήθηκε τον παραδοσιακό ρόλο της διοικητικής πρωτεύουσας της Αυτοκρατορίας. Αργότερα, δυτικοί Αυτοκράτορες κυβέρνησαν από το Μιλάνο ή από τη Ραβέννα ή από πόλεις της Γαλατίας. Το 330 ο Κωνσταντίνος Α' ίδρυσε μία δεύτερη πρωτεύουσα, τη Νέα Ρώμη (Κωνσταντινούπολη).
Εκχριστιανισμός
Ο Χριστιανισμός έφτασε στη Ρώμη κατά τον 1ο αι. μ.Χ. Για τους δύο πρώτους αιώνες της χριστιανικής εποχής, οι αυτοκρατορικές αρχές θεωρούσαν σε μεγάλο βαθμό τον Χριστιανισμό απλώς ως μία εβραϊκή αίρεση, και όχι ως μία ξεχωριστή θρησκεία. Κανένας Αυτοκράτορας δεν εξέδωσε γενικούς νόμους κατά της πίστης ή της Εκκλησίας της, και διωγμοί, όπως αυτοί, γίνονταν υπό την εξουσία αξιωματούχων της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ένα σωζόμενο γράμμα τού Πλίνιου τού Νεότερου, κυβερνήτη της Βυθυνίας, προς τον αυτοκράτορα Τραϊανό περιγράφει τον διωγμό και τις εκτελέσεις χριστιανών. Ο Τραϊανός απάντησε συγκεκριμένα, ότι ο Πλίνιος δεν έπρεπε να αναζητά Χριστιανούς, ούτε να λαμβάνει υπόψη τις ανώνυμες καταγγελίες, αλλά να τιμωρεί μόνο δηλωμένους Χριστιανούς, που αρνούνται να αποκηρύξουν τη θρησκεία τους.
Ο Σουητώνιος αναφέρει παρεμπιπτόντως ότι κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Νέρωνα «επιβλήθηκε τιμωρία στους χριστιανούς, μία τάξη ανδρών που παραδόθηκε σε μία νέα και άτακτη δεισιδαιμονία» (superstitionis novae ac maleficae). Δεν δίνει λόγο για την τιμωρία. Ο Τάκιτος αναφέρει ότι μετά τη Μεγάλη Πυρκαγιά της Ρώμης το 64 μ.Χ., κάποιοι από τον πληθυσμό θεώρησαν υπεύθυνο τον Νέρωνα, και ότι ο Αυτοκράτορας προσπάθησε να εκτρέψει την ευθύνη στους Χριστιανούς. Ο πόλεμος κατά των Εβραίων κατά τη διάρκεια της βασιλείας τού Νέρωνα, ο οποίος αποσταθεροποίησε τόσο την Αυτοκρατορία που οδήγησε σε εμφύλιο πόλεμο και στην αυτοκτονία τού Νέρωνα, παρείχε ένα επιπλέον σκεπτικό για την καταστολή αυτής της «εβραϊκής» αίρεσης.
Ο Διοκλητιανός ανέλαβε τον πιο σκληρό και τελευταίο μεγάλο διωγμό των Χριστιανών, που διήρκεσε από το 303 έως το 311. Ο Χριστιανισμός είχε γίνει πολύ διαδεδομένος για να κατασταλεί, και το 313, το διάταγμα των Μεδιολάνων έκανε την ανοχή επίσημη πολιτική. Ο Κωνσταντίνος Α' (μόνος στην εξουσία 324–337) έγινε ο πρώτος χριστιανός Αυτοκράτορας, και το 380 ο Θεοδόσιος Α' καθιέρωσε τον Χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία.
Υπό τον Θεοδόσιο Α΄, οι επισκέψεις στους ειδωλολατρικούς ναούς ήταν απαγορευμένες, η αιώνια φωτιά στον ναό της Εστίας στη Ρωμαϊκή Αγορά έσβησε, οι Εστιάδες Παρθένες διαλύθηκαν, η οιωνοσκοπία και η μαγεία τιμωρήθηκαν. Ο Θεοδόσιος Α΄ αρνήθηκε να αποκαταστήσει τον βωμό της Νίκης στο κτίριο της Συγκλήτου, όπως ζήτησαν οι υπόλοιποι εθνικοί Συγκλητικοί.
Ο προσηλυτισμός της Αυτοκρατορίας στον Χριστιανισμό έκανε τον επίσκοπο της Ρώμης (αργότερα ονομάστηκε πάπας) την ανώτερη θρησκευτική προσωπικότητα στη Δυτική Αυτοκρατορία, όπως δηλώθηκε επίσημα το 380 από το διάταγμα της Θεσσαλονίκης. Παρά τον όλο και πιο περιθωριακό ρόλο της στην Αυτοκρατορία, η Ρώμη διατήρησε το ιστορικό της κύρος και αυτή η περίοδος είδε το τελευταίο κύμα οικοδομικής δραστηριότητας: ο προκάτοχος του Κωνσταντίνου Α΄ Μαξέντιος έκτισε κτίρια, όπως η βασιλική του στην Αγορά, ο ίδιος ο Κωνσταντίνος Α΄ έστησε την αψίδα τού Κωνσταντίνου για να εορτάσει τη νίκη του επί του Μαξέντιου, και ο Διοκλητιανός έκτισε τις μεγαλύτερες Θέρμες από όλες. Ο Κωνσταντίνος Α΄ ήταν επίσης ο πρώτος προστάτης των επίσημων χριστιανικών κτιρίων στην πόλη. Δώρισε το Παλάτι του Λατερανού στον πάπα, και έκτισε την πρώτη μεγάλη βασιλική, την παλαιά Βασιλική του Αγίου Πέτρου.
Γερμανικές εισβολές και κατάρρευση της Δυτικής Αυτοκρατορίας
δεξιά|μικρογραφία|220x220εσ| Η αρχαία βασιλική του Αγίου Λαυρεντίου έξω από τα τείχη, κτίστηκε ακριβώς επάνω από τον τάφο τού αγαπημέύου Ρωμαίου μάρτυρα του λαού. Ακόμη η Ρώμη παρέμεινε ένα από τα προπύργια τού παγανισμού, με επικεφαλής τους αριστοκράτες και τους συγκλητικούς. Ωστόσο, τα νέα τείχη δεν εμπόδισαν την πόλη να λεηλατηθεί πρώτα από τον Aλάριχ στις 24 Αυγούστου 410, από τον Γειζέριχ στις 2 Ιουνίου 455, ακόμη και από τα απλήρωτα ρωμαϊκά στρατεύματα τού στρατηγού Ρικίμερ (που αποτελούνταν σε μεγάλο βαθμό από βαρβάρους) στις 11 Ιουλίου 472. Αυτή ήταν η πρώτη φορά μετά από σχεδόν 800 χρόνια, που η Ρώμη είχε πέσει σε εχθρό. Η προηγούμενη λεηλασία της Ρώμης είχε πραγματοποιηθεί από τους Γαλάτες υπό τον αρχηγό τους Βρέννο το 387 π.Χ.. Η λεηλασία τού 410 θεωρείται σημαντικό ορόσημο στην παρακμή και την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Άγιος Ιερώνυμος, που ζούσε τότε στη Βηθλεέμ, έγραψε ότι «η Πόλη που είχε καταλάβει ολόκληρο τον κόσμο καταλήφθηκε η ίδια». Αυτές οι λεηλασίες της πόλης κατέπληξαν όλον τον ρωμαϊκό κόσμο. Σε κάθε περίπτωση η ζημιά που προκλήθηκε από τις λεηλασίες, μπορεί να έχει υπερεκτιμηθεί. Ο πληθυσμός άρχισε ήδη να μειώνεται από τα τέλη το,ύυ 4ου αι. και μετά, αν και γύρω στα μέσα του 5ου αι. φαίνεται ότι η Ρώμη συνέχισε να είναι η πολυπληθέστερη πόλη από τα δύο μέρη της Αυτοκρατορίας, με πληθυσμό όχι λιγότερο από 650.000 κατοίκους. Η παρακμή επιταχύνθηκε πολύ μετά την κατάληψη της Aνθυπατικής Αφρικής (Αfrica Proconsularis) από τους Βανδάλους. Πολλοί κάτοικοι έφυγαν τώρα, καθώς η πόλη δεν μπορούσε πλέον να προμηθεύεται σιτηρά από την Αφρική από τα μέσα του 5ου αι. και μετά.