cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δούρειος Ίππος (υπολογιστές)
se ή απλά trojan) είναι ένα κακόβουλο πρόγραμμα που ξεγελάει τον χρήστη και τον κάνει να πιστεύει ότι εκτελεί κάποια χρήσιμη λειτουργία ενώ στα κρυφά εγκαθιστά στον υπολογιστή του άλλα κακόβουλα προγράμματα. Το όνομά του προκύπτει από την Αινειάδα του Βιργίλιου, όπου αναγράφεται ότι ο Οδυσσέας εμπνεύστηκε την κατασκευή ενός ξύλινου αλόγου, στην κοιλιά του οποίου κρύβονταν Αχαιοί πολεμιστές. Με τον τρόπο αυτό ξεγέλασε τους κάτοικους της Τροίας, εισήγαγε τον στρατό των Αχαιών μέσα στην πόλη και την κυρίευσε. Η τακτική που χρησιμοποιούν οι δούρειοι ίπποι είναι παρόμοια με την τακτική που χρησιμοποίησε ο Οδυσσέας, οπότε πήραν και αυτήν την ονομασία. Συγκεκριμένα, κρύβουν μέσα τους κακόβουλο κώδικα ο οποίος μπορεί να μολύνει τον υπολογιστή. Εξωτερικά μοιάζουν με προγράμματα τα οποία εκτελούν χρήσιμες λειτουργίες, είναι ενδιαφέροντα και δίνουν την εντύπωση στον χρήστη ότι είναι ακίνδυνα. Όταν όμως ο χρήστης εκτελέσει αυτό το πρόγραμμα, τότε ενεργοποιείται ο κακόβουλος κώδικας με αποτέλεσμα ο υπολογιστής να μολυνθεί. Συνήθως αποτέλεσμα της μόλυνσης από δούρειο ίππο είναι η εγκατάσταση κάποιου προγράμματος που επιτρέπει σε μη εξουσιοδοτημένους χρήστες να έχουν πρόσβαση στον μολυσμένο υπολογιστή και να τον χρησιμοποιούν για να ξεκινήσουν άλλες επιθέσεις προς άλλους υπολογιστές του διαδικτύου. Σε αντίθεση με τους ιούς, οι δούρειοι ίπποι δεν μεταδίδονται μολύνοντας αρχεία.
Ιστορία
Ο όρος "δούρειος ίππος" χρησιμοποιήθηκε αρχικά από τον Κεν Τόμσον στην ομιλία του το 1983 κατά την τελετή απονομής των βραβείων Τούρινγκ. Ο Τόμσον παρατήρησε ότι είναι δυνατόν να προστεθεί κακόβουλος κώδικας στην εντολή login του Unix για την υποκλοπή κωδικών πρόσβασης. Αυτήν του την ανακάλυψη την ονόμασε "δούρειο ίππο". Επιπροσθέτως υποστήριξε ότι οποιοσδήποτε μεταγλωττιστής C μπορεί να μετατραπεί κατάλληλα, ούτως ώστε να προσθέτει αυτόματα κακόβουλο κώδικα στα προγράμματα που δημιουργεί. Με τον τρόπο αυτό ο εντοπισμός του κακόβουλου κώδικα γίνεται ακόμη πιο δύσκολος.
Τύποι δούρειων ίππων
Υπάρχουν δύο είδη δούρειων ίππων: Σε αντίθεση με άλλα κακόβουλα προγράμματα (σκουλήκια, ιούς κοκ), οι δούρειοι ίπποι δεν μπορούν να δράσουν αυτόνομα αλλά εξαρτώνται από τις ενέργειες που θα κάνει το υποψήφιο θύμα. Τέλος, στην επιστήμη της αρχιτεκτονικής υπολογιστών, η λέξη "δούρειος ίππος" μπορεί επίσης να αναφέρεται και σε κενά ασφαλείας που επιτρέπουν σε διάφορα προγράμματα να διαβάσουν αρχεία χωρίς εξουσιοδότηση.
Μερικές από τις επιπτώσεις εκτέλεσης ενός δούρειου ίππου είναι για παράδειγμα η διαγραφή αρχείων στον μολυσμένο υπολογιστή, η χρησιμοποίησή του για επίθεση σε άλλους υπολογιστές, το ανοιγόκλεισμα του οδηγού CD-ROM, η παρακολούθηση των κινήσεων του χρήστη για την απόκτηση των κωδικών του σε τράπεζες, απόκτηση διευθύνσεων e-mail για να χρησιμοποιηθούν για spamming, επανεκκίνηση του υπολογιστή, απενεργοποίηση προγραμμάτων firewall ή αντιϊκών και πολλά άλλα.
Τρόποι μόλυνσης
Η πλειοψηφία των μολύνσεων υπολογιστών από δούρειους ίππους συμβαίνει επειδή ο χρήστης προσπάθησε να εκτελέσει ένα μολυσμένο πρόγραμμα. Για τον λόγο αυτό οι χρήστες πάντα προτρέπονται να μην ανοίγουν ύποπτα αρχεία επισυναπτόμενα σε e-mail. Συνήθως το επισυναπτόμενο αρχείο περιλαμβάνει όμορφα γραφικά ή κινούμενη εικόνα, αλλά περιέχει επίσης ύποπτο κώδικα που μολύνει τον υπολογιστή του χρήστη. Παρόλα αυτά, το πρόγραμμα δεν είναι απαραίτητο να έχει φτάσει στον χρήστη με e-mail. Μπορεί να το έχει κατεβάσει από έναν ιστοχώρο, μέσω προγραμμάτων Instant Messaging, σε CD ή DVD.
Road Apple
Road Apple είναι μία τεχνική που χρησιμοποιείται συχνά από τους χακερς. Αυτό που κάνουν είναι να τοποθετούν σε μία δισκέτα ή σε ένα CD ένα κακόβουλο πρόγραμμα, να της δίνουν ένα κατάλληλο όνομα και να την αφήνουν τυχαία πάνω σε ένα γραφείο με την ελπίδα ότι κάποιος θα την χρησιμοποιήσει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασφάλεια υπολογιστών Κατηγορία:Διαδίκτυο Κατηγορία:Κυβερνοπόλεμος
Ζερμέιν Λοβ
Ο Ζερμέιν Λοβ-Ρόμπερτς (αγγλικά: Jermaine Love-Roberts, γενν. 27 Μαρτίου 1989) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Ως κόμπο γκαρντ, ο Λοβ έπαιξε για το Πολιτειακό Κολέγιο του Πραίρι (όπου έγινε η πρώτη επιλογή παναμερικανικής σχολής στο μπάσκετ ανδρών) και στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόις στο Σπρίνγκφιλντ προτού πάει στο εξωτερικό στη Λιθουανία για να παίξει για την Παλάνγκα και την ΜΚ Βίλνιους της 2ης Λιθουανίας (NBL).
Λύκειο
Ο Λοβ φοίτησε στο Λύκειο του Ριτς Ίστ, στο Παρκ Φόρεστ του Ιλινόις, όπου έπαιξε μπάσκετ στο λύκειο. Κέρδισε διακρίσεις από την διάσκεψη στο μπάσκετ στο Ριτς Ιστ και ήταν επίσης μέλος των πρωταθλητών της διάσκεψης στον στίβο.
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Ο Λοβ έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ στο Πολιτειακό Κολέγιο του Πραίρι, από το 2008 έως το 2010 και στο Ιλινόις-Σπρίνγκφιλντ από το 2010 έως το 2012. Ως ανώτερος, είχε κατά μέσο όρο 16,5 πόντους, 4,8 ριμπάουντ και 1,7 ασίστ ανά αγώνα.
Επαγγελματική πορεία
Στις 27 Σεπτεμβρίου 2014, ο Λοβ εντάχθηκε στη λιθουανική MRU Βίλνιους.
Στις 24 Αυγούστου 2015 μεταπήδησε στην πρώτη κατηγορία, υπογράφοντας με τη Λιετκαμπέλις Πανεβέζις. Στις 12 Αυγούστου 2016 ο Λοβ μετακόμισε στη Νεβέζις.
Την επόμενη χρονιά, μετά από μια επιτυχημένη δοκιμή, εντάχθηκε στην Τρεφλ Σόποτ της 1ης Πολωνίας (PLK). Με την Τρεφλ Σόποτ είχε μέσο όρο 13,6 πόντους, 3,3 ριμπάουντ και 3 ασίστ ανά αγώνα.
Μετά την έναρξη της προετοιμασίας της περιόδου 2019-2020 με την ιταλική Σκαλίτζερα Βερόνα, ο Λοβ επέστρεψε στην Ελλάδα και υπέγραψε με τον Κολοσσό Ρόδου στις 22 Ιανουαρίου 2020, αντικαθιστώντας τον τραυματία Ντόνοβαν Τζάκσον. Στη συνέχεια ολοκλήρωσε τη χρονιά με την ισραηλινή Χάποελ Χολόν και είχε μέσο όρο 11,9 πόντους, 3,1 ριμπάουντ και 2,6 ασίστ.
Στις 31 Ιουλίου 2020, ο Λοβ υπέγραψε με τον ΠΑΟΚ της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας. Στις 3 Ιουλίου 2021, ο Λοβ ανανέωσε το συμβόλαιό του με τον ελληνικό σύλλογο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τρεφλ Σόποτ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κολοσσού Ρόδου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α.Ε. Χολαργού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΜΚ Λιετκάμπελις Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Δράκαινα
Η Δράκαινα είναι ψάρι που ανήκει στην οικογένεια των τραχινιδών, η οποία περιλαμβάνει 9 είδη. Χαρακτηριστικό είδος της οικογενείας είναι η μεγάλη δράκαινα. Έχει μήκος έως και σαράντα εκατοστά και βάρος μέχρι δύο κιλά. Ζει κατά βάση σε βαθιά αλλά και σε ρηχά νερά. Συνήθως είναι κρυμμένες κάτω από την άμμο. Κυνηγάει πάντα μικρότερά της ψάρια, συνήθως τη νύχτα. Τρέφεται με αυτά, αφού πρώτα τα τσιμπήσει και τα δηλητηριάσει με το υγρό που εκκρίνει από τα αγκάθια της (συγκεκριμένα επτά αγκάθια στο μαύρο πτερύγιο που ανοίγει πάνω στην πλάτη της). Το δηλητήριο αυτό αν και δεν είναι θανατηφόρο, μπορεί να γίνει πολύ επικίνδυνο σε μεγάλη ποσότητα. Το κεφάλι της είναι μικρό και το στόμα της έχει μικρά δόντια με κλίση προς τα πάνω. Το χρώμα της συνήθως είναι κίτρινο σκούρο, με γκρίζο από τη ράχη και κάτω, με λίγο λευκό στην κοιλιά, που τη βοηθά να κρυφτεί στην άμμο και να γίνει ένα με αυτή. Εκεί γίνεται πολύ επικίνδυνη για τους κολυμβητές.
Πρώτες βοήθειες σε περίπτωση τσιμπήματος είναι να ρίξουμε παγωμένο νερό πάνω στο σημείο, διότι ξεπλένει το δηλητήριο ή να τοποθετηθεί το σημείο μέσα σε ζεστό νερό, καθώς έτσι διαλύεται το δηλητήριο. Σε δύσκολες περιπτώσεις ο ασθενής πρέπει να μεταβεί σε νοσοκομείο, όπου ανάλογα με το περιστατικό, μπορεί να του χορηγηθεί ορός τετάνου.
Κατηγορία:Περκόμορφα
Κλεομένης Οικονομόπουλος
Ο Κλεομένης Οικονομόπουλος (17 Μαρτίου 1934 - 22 Σεπτεμβρίου 2013) ήταν Έλληνας δικηγόρος και οικονομολόγος, ο οποίος διετέλεσε επιμελητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Νομάρχης Καστοριάς (1976-81) και Χαλκιδικής (1981-82).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη. Ακολούθησε νομικές σπουδές και σπουδές κοινωνικών και πολιτικών- οικονομικών επιστημών στην Αθήνα και στο εξωτερικό. Σπούδασε Νομικά, Πολιτικές, Οικονομικές και Κοινωνικές Επιστήμες στα Πανεπιστήμια Θεσσαλονίκης, Αθηνών, Στρασβούργου, Νανσύ, Λουξεμβούργου, Τουλούζης και Καίμπριτζ. Επίσης σπούδασε στην Ακαδημία Διεθνούς Δικαίου της Χάγης, στη Διεθνή Σχολή Συγκριτικού Δικαίου του Στρασβούργου και στο Πανεπιστημιακό Φεδεραλιστικό Κολλέγιο της Αόστης, με υποτροφίες. Διδάκτορας της Νομικής Σχολής του Στρασβούργου. Διετέλεσε επιμελητής της Νομικής Σχολής Αθηνών.Από το 1969 ως το 1979 ήταν επιμελητής της νομικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και το 1974 έγινε δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω. Δίδαξε ως καθηγητής στο Κέντρο Δημοσιογραφίας, στη Θεσσαλονίκη. Δημοσίευσε πολλά άρθρα και επιστημονικές μελέτες. Ήταν παντρεμένος, με 2 παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βιογραφικά στοιχεία
Βραβείο Ημέρας της Ανεξαρτησίας
Το Βραβείο Ημέρας της Ανεξαρτησίας (স্বাধীনতা পদক), επίσης γνωστό ως Βραβείο Ανεξαρτησίας (স্বাধীনতা পুরস্কার, επίσης γνωστό ως Σουαντινάτα Παντάκ ή Σουαντινάτα Πουροσκάρ), είναι το υψηλότερο κρατικό βραβείο που δίνεται από την κυβέρνηση του Μπαγκλαντές. Εισήχθη το 1977 και απονέμεται σε οργανισμούς και πολίτες του Μπανγκλαντές ως αναγνώριση για τη σημαντική συνεισφορά τους σε ένα από τα παρακάτω πεδία, συμπεριλαμβανομένου του Πολέμου της Απελευθέρωσης, του Γλωσσικού Κινήματος, της εκπαίδευσης, της λογοτεχνίας, της δημοσιογραφίας, των δημόσιων υπηρεσιών, την επιστήμη και την τεχνολογία, την ιατρική επιστήμη, τις κοινωνικές επιστήμες, το τραγούδι, τους αγώνες και σπορ, τις τέχνες, την αγροτική ανάπτυξη και άλλους τομείς.
Κάθε βραβευμένος λαμβάνει ένα χρυσό μετάλλιο, ένα πιστοποιητικό τιμής και χρηματικό βραβείο. Το ποσό της χρηματικής ανταμοιβής ήταν αρχικά 20.000 τάκα,, αλλά στη συνέχεια αυξήθηκε σε 100.000 τάκα το 2004. Κάθε χρόνο, μια επιτροπή ετοιμάζει την λίστα των υποψηφίων και την περνά στον επικεφαλής της κυβέρνησης για την τελική έγκριση. Το βραβείο δίνεται παραδοσιακά στην παραμονή της ημέρας της Ανεξαρτησίας του Μπαγκλαντές σε πολύ δημοφιλή τελετή με θεατές αρκετούς πολιτικούς και άλλους φημισμένους ανθρώπους.
Το 2006, το βραβείο δημιούργησε διαμάχη αφού ο Πρωθυπουργός δεν ενέκρινε την αρχική λίστα. Ορισμένοι υπουργοί της κυβέρνησης εξέφρασαν ανησυχία για το διορισμό τριών ομόλογων υπουργών. Επιπλέον, το βραβείο για το Τάγμα Ταχείας Δράσης έχει επικριθεί λόγω της υποτιθέμενης συμμετοχής σε εξωδικαστικές εκτελέσεις.
Παραπομπές
<references group="" responsive="0">
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Μπανγκλαντές
Σχολή Θετικών Επιστημών Α.Π.Θ.
Η Σχολή Θετικών Επιστημών είναι μία από τις έντεκα σχολές του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Χωρίζεται σε 6 τμήματα.
Ιστορία
Η Σχολή Θετικών Επιστημών ιδρύθηκε το 1925 ως Φυσικομαθηματική Σχολή, ενώ η λειτουργία της ξεκίνησε το ακαδημαϊκό έτος 1927-28 και αποτελούνταν από τα τμήματα Μαθηματικών και Φυσικής. Τα υπόλοιπα τμήματα ιδρύθηκαν μεταγενέστερα. Το 1943 ιδρύθηκε το τμήμα Χημείας, ενώ ακολούθησαν τα τμήματα Βιολογίας και Γεωλογίας το 1973 και τέλος το τμήμα Πληροφορικής το 1992. Το 1982 μετά από αλλαγές στην διοικητική δομή του πανεπιστημίου η σχολή απέκτησε την σημερινή της ονομασία.
Προσωπικό
Στα 6 τμήματα της Σχολής φοιτούν περίπου 11.000 φοιτητές. Το Διδακτικό και Ερευνητικό Προσωπικό (Δ.Ε.Π.) της σχολής είναι περίπου 360 άτομα (Καθηγητές, Αναπληρωτές Καθηγητές, Επίκουροι Καθηγητές, Λέκτορες).
Εγκαταστάσεις
Οι εγκαταστάσεις τις Σχολής βρίσκονται στο Βόρειο-Δυτικό τμήμα του campus, του Α.Π.Θ. Τα κτήρια που χρησιμοποιούνται είναι τα Α, Β & Δ Φυσικομαθηματικής,τα κτήρια Χημείας (Παλαιό Α & Νέο Β) και το κτήριο Βιολογίας.
Βιβλιοθήκη τμημάτων Φυσικής και Πληροφορικής
Η βιβλιοθήκη των Τμημάτων Φυσικής & Πληροφορικής, ιδρύθηκε το 1978 και στεγάζεται στο κτίριο της Βιολογίας. Το 1988 ξεκίνησε τον εξοπλισμό της με αγορά κάποιων επίπλων και ραφιών ενώ το 1989, με την υποστήριξη του Τμήματος Φυσικής και της Επιτροπής Εποπτείας, συμπλήρωσε τον εξοπλισμό της με αγορά ηλεκτρονικών υπολογιστών, συστημάτων ασφαλείας κ.ά. Στις 15 Ιουνίου 1990, έγιναν τα επίσημα εγκαίνια της και ξεκίνησε τη λειτουργία της ουσιαστικά τον Σεπτέμβρη με την έναρξη του ακαδημαϊκού έτους. Η συλλογή της καλύπτει το γνωστικό αντικείμενο του Τμήματος και αποτελείται από 21.000 περίπου τόμους βιβλίων (περισσότερο στην ελληνική και λιγότερο στην αγγλική γλώσσα), πληροφοριακό υλικό (εγκυκλοπαίδειες, λεξικά, εγχειρίδια κ.ά.), 200 τίτλους έντυπων και ηλεκτρονικών επιστημονικών περιοδικών, οπτικοακουστικό υλικό (CD-ROMs κ.ά.), διδακτορικές διατριβές, μεταπτυχιακές εργασίες και διδακτικές σημειώσεις του Τμήματος Φυσικής και Πληροφορικής.
Βιβλιοθήκη τμήματος Βιολογίας
Η βιβλιοθήκη του Τμήματος Βιολογίας στεγάζεται στο ισόγειο του κτιρίου. Το υλικό της καλύπτει το γνωστικό αντικείμενο της Επιστήμης της Βιολογίας καθώς και τα μαθήματα που διδάσκονται στο Τμήμα, βάσει των προγραμμάτων σπουδών του ακαδημαϊκού έτους. Αποτελείται από 9.000 τίτλους βιβλίων, 400 τίτλους σε 12.000 τόμους έντυπων περιοδικών, 700 τίτλους προπτυχιακών διπλωματικών εργασιών και 150 τίτλους μεταπτυχιακών που έχουν εκπονηθεί στο Τμήμα, 250 τίτλους διδακτορικών διατριβών και διδακτικά βοηθήματα τα οποία τα προτείνουν οι εκπαιδευτικοί του Τμήματος για βοηθήματα σε κάποια μαθήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιστοσελίδα Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Ιστοσελίδα Τμήματος Μαθηματικών
Ιστοσελίδα Τμήματος Χημείας
Ιστοσελίδα Τμήματος Βιολογίας
Ιστοσελίδα Τμήματος Πληροφορικής
Κατηγορία:Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Φρίντριχ Μος
Ο Καρλ Φρίντριχ Κρίστιαν Μος ή απλά Φρίντριχ Μος (γερμ. Carl Friedrich Christian Mohs) γεννήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 1773, στο Γκερνρόντε της Γερμανίας και πέθανε στις 29 Σεπτεμβρίου 1839, στο Αγκόρντο της Ιταλίας. Ήταν Γερμανός ορυκτολόγος και γεωλόγος.
Σπούδασε στο Χάλλε και στο Φράιμπεργκ, ενώ ταξίδευσε στη Γαλλία και στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το 1812 έγινε καθηγητής στο Γκρατς. Το 1818 μετακόμισε στη Φράιμπεργκ, ενώ το 1826 στη Βιέννη.
Έγινε γνωστός για τη δημιουργία της κλίμακας σκληρότητας των ορυκτών, η οποία πήρε το όνομά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορυκτολόγοι
Μαρία Αντουανέτα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Η Μαρία Αντουανέττα (ιταλ. Maria Antonietta di Borbone della Due Silcilie, 15 Μαρτίου 1851 - 12 Σεπτεμβρίου 1938) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών ήταν κόρη του Κόμη του Τράπανι και με τον γάμο της έγινε κόμισσα της Καζέρτα.
Βιογραφία
Η Μαρία Αντουανέττα Ιωσηφίνα Λεοπολδίνα ήταν η πρώτη κόρη του Φραγκίσκου, Κόμη του Τράπανι, και της Μαρίας Ισαβέλλας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Λεοπόλδου Β΄ της Τοσκάνης.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1868 τον εξάδελφό της Αλφόνσο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών, κόμη της Καζέρτα, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών Κατηγορία:Δούκισσες της Καλαβρίας
Πανελλήνιο διασυλλογικό πρωτάθλημα ανοικτού στίβου
Το Πανελλήνιο διασυλλογικό πρωτάθλημα στίβου ήταν μία βραχύβια διοργάνωση του Ελληνικού στίβου για άνδρες και γυναίκες. Η διοργάνωση ήταν εμπνευσμένη από το Ευρωπαϊκό Κύπελλο Μπρούνο Τζάουλι, μια διοργάνωση με ομαδικό χαρακτήρα για Εθνικές ομάδες στίβου, οι οποίες ήταν χωρισμένες σε κατηγορίες.
Η πρώτη περίοδος ξεκίνησε το 1991, όταν μετά την ολοκλήρωση των τοπικών διασυλλογικών πρωταθλημάτων οι σύλλογοι τοποθετήθηκαν σε τρεις κατηγορίες, την Α΄ και τη Β΄ κατηγορία με 12 σωματεία, και τη Γ΄ κατηγορία με 24 σωματεία. Το 1995 η τελική (Γ΄) φάση του Πανελληνίου διασυλλογικού καταργήθηκε, κάτι που επέφερε τη διαμαρτυρία των συλλόγων της Αττικής.
Η διοργάνωση επανασυστάθηκε το 1999 και διήρκεσε ως το 2003. Κατά τη δεύτερη αυτή περίοδο διεξαγόταν σε τρεις κατηγορίες: την Α΄ Εθνική με 8 συλλόγους, τη Β΄ Εθνική με 16 συλλόγους χωρισμένους σε δύο ομίλους και τη Γ΄ Εθνική με 32 συλλόγους σε τέσσερις ομίλους. Σε κάθε αγώνισμα δικαίωμα συμμετοχής είχε μόνο ένας αθλητής ανά σύλλογο. Επιπλέον στο πρωτάθλημα είχαν δικαίωμα συμμετοχής δύο ξένοι αθλητές για κάθε σύλλογο. Πολυνίκης είναι ο Πανελλήνιος με επτά κατακτήσεις στους άνδρες και πέντε στις γυναίκες σε σύνολο οκτώ διοργανώσεων.
Νικητές
Σύνολο τίτλων ανδρών
Σύνολο τίτλων γυναικών
Α' περίοδος
Οι σύλλογοι τοποθετήθηκαν σε τρεις κατηγορίες: την Α' και τη Β' κατηγορία με 12 συλλόγους αρχικά χωρισμένους σε δύο ομίλους των έξι, και τη Γ' με 24 σύλλογους σε τέσσερις ομίλους.
Οι σύλλογοι αγωνίστηκαν σε αυτούς τους ομίλους κατά τη β' φάση της διοργάνωσης. Οι τρεις πρώτες ομάδες των ομίλων της Α' κατηγορίας αγωνίστηκαν για τις θέσεις 1-6 (Α1 όμιλος) κατά τη Γ' φάση, ενω οι υπόλοιπες αγωνίστηκαν για τις θέσεις 7-12 (Α2). Το ίδιο σύστημα ίσχυσε και στη Β' κατηγορία (Β1 και Β2). Στη Γ' κατηγορία οι δύο πρώτοι κάθε ομίλου σχημάτισαν έναν ενιαίο όμιλο οκτώ συλλόγων, ενώ οι υπόλοιποι δεν αγωνίστηκαν κατά τη Γ' φάση.
Ο πρώτος σύλλογος του Α1 ομίλου αναδείχθηκε πρωταθλητής, ενώ οι δύο τελευταίοι του Α2 υποβιβάστηκαν στη Β'. Οι δύο πρώτοι του Β1 ομίλου προβιβάστηκαν στην Α' κατηγορία, ενώ οι δύο τελευταίοι του Β2 υποβιβάστηκαν στη Γ'. Από τη Γ' κατηγορία οι δύο πρώτοι σύλλογοι πέτυχαν την άνοδο στη Β' κατηγορία.
Το σύστημα διεξαγωγής παρέμεινε ίδιο για τις διοργανώσεις του 1992 και του 1994, με την εξαίρεση ότι η α' φάση διαμόρφωνε πλέον μόνο τη Γ' κατηγορία που σχηματιζόταν κατά τη Β' φάση, ενώ τα σωματεία της Α' και της Β' κατηγορίας δεν επηρεάζονταν και η συμμετοχή τους στην α' φάση ήταν προαιρετική.
1991
Η τελική (γ') φάση της πρώτης διοργάνωσης διεξήχθη στις 21 Σεπτεμβρίου του 1991. Οι αγώνες της Α' κατηγορίας έγιναν στο στάδιο της Κατερίνης.
1992
Η τελική φάση της διοργάνωσης διεξήχθη στις 12 Σεπτεμβρίου του 1992. Οι αγώνες της Α' κατηγορίας έγιναν στο στάδιο Καραϊσκάκη.
1994
Η τελική φάση της διοργάνωσης διεξήχθη στις 24 Ιουλίου του 1994. Οι αγώνες της Α' κατηγορίας έγιναν στο Καυτανζόγλειο.
1995-1998
Το 1995 στη Β' φάση οι σύλλογοι χωρίστηκαν σε οκτώ ομίλους, ενώ η Γ' φάση και οι εθνικές κατηγορίες καταργήθηκαν, οπότε δεν αναδείχθηκε πρωταθλητής Ελλάδος. Αυτή η κατάσταση παρέμεινε ως το 1999, όταν και ανασυστάθηκαν οι εθνικές κατηγορίες.
Β' περίοδος
Το 1999 οι τέσσερις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στη Β' κατηγορία. Από το 2000 κι έπειτα στη Β' κατηγορία υποβιβάζονταν οι δύο τελευταίες ομάδες.
1999
Το 1999 μετά τη διεξαγωγή των διασυλλογικών πρωταθλημάτων των τοπικών επιτροπών, ο ΣΕΓΑΣ χώρισε τους συλλόγους σε τρεις κατηγορίες. Τα τοπικά ορίζονταν πλέον ως η Α' φάση, ενώ η πανελλήνια διοργάνωση οριζόταν ως η Β' φάση του διασυλλογικού. Η Β' φάση διεξήχθη το διήμερο 15 και 16 Μαΐου. Πρωταθλητής στην Α' κατηγορία σε άνδρες και γυναίκες αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος.
2001
Το 2001 το διασυλλογικό πρωτάθλημα διεξήχθη το διήμερο 5 και 6 Μαΐου. Πρωταθλητής στην Α' Κατηγορία σε άνδρες και γυναίκες αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος.
2002
Το 2002 το πρωτάθλημα διεξήχθη το διήμερο 11 και 12 Μαΐου. Πρωταθλητής σε άνδρες και γυναίκες αναδείχθηκε ξανά ο Πανελλήνιος.
2003
Το 2003 το τελευταίο Πανελλήνιο διασυλλογικό πρωτάθλημα διεξήχθη το διήμερο 17 και 18 Μαΐου. Για ακόμη μια χρονιά πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος σε άνδρες και γυναίκες.
2004-2005
Το 2004 το Πανελλήνιο διασυλλογικό πρωτάθλημα ματαιώθηκε λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Το 2005 ο ΣΕΓΑΣ αποφάσισε να διακόψει τη διεξαγώγη των εθνικών κατηγοριών, εξαιτίας των πολλών εξόδων της διοργάνωσης. Έκτοτε δεν έχει διεξαχθεί ξανα πανελλήνια διοργάνωση στα πλαίσια του διασυλλογικού πρωταθλήματος, όμως συνεχίζει να διεξάγεται σε ομίλους υπό τις τοπικές επιτροπές.
Ανδροκύδης (Πυθαγόρειος)
Ο Ανδροκύδης ήταν Πυθαγόρειος γνωστός για το έργο Στα σύμβολα του Πυθαγόρα, το οποίο επιβιώνει μόνο σε διασκορπισμένα τμήματα. Έζησε πριν τον 1ο αιώνα π.Χ. αλλά έζησε ίσως και τον 4ο αιώνα. Η συχνότητα με την οποία αναφέρεται ο Ανδροκύδης σε άλλα βιβλία δείχνει ότι ήταν μεγάλη πηγή για την ύστερη πυθαγόρεια παράδοση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι της γλώσσας
BBC Kids
Το BBC Kids είναι ένα Καναδικό, Αγγλόφωνο παιδικό κανάλι το οποίο αποτελεί κοινοπραξία μεταξύ της Knowledge Network Corporation (η οποία κατέχει το 80% των μετοχών, και λειτουργεί ως οντότητα της Βρετανικής Κολομβιανής Κυβέρνησης) και του BBC Worldwide (το οποίο κατέχει το υπόλοιπο 20% και αποτελεί υπηρεσία του BBC). Λειτουργεί ως καλωδιακό και δορυφορικό κανάλι χωρίς εμπορικούς σκοπούς και μεταδίδει προγράμματα για παιδιά προ-σχολικής ηλικίας μέχρι και έφηβους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδικοί τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 2001 Κατηγορία:Διεθνείς τηλεοπτικοί σταθμοί του BBC
Μαρί-Κατρίν ντε Βιλντιέ
Η Μαρί-Κατρίν Ντεζαρντάν ή Μαντάμ ντε Βιλντιέ (Marie-Catherine Desjardins- Madame de Villedieu), γεννήθηκε το 1640 περίπου στην Αλανσόν ή πιο πιθανά στη Λα Ροσέλ, όπως φαίνεται από πρόσφατες έρευνες, και πέθανε στο κτήμα Κλινσμόρ στο Σεντ-Ρεμί-ντι- Βαλ, στις 20 Οκτωβρίου 1683. Ήταν Γαλλίδα ποιήτρια, δραματουργός και μυθιστοριογράφος.
Βιογραφία
Η Μαρί-Κατρίν Ντεζαρντάν καταγόταν από οικογένεια ευγενών γαιοκτημόνων. Κόρη ενός ζευγαριού που ήταν στην υπηρεσία της γνωστής οικογενείας των Rohan-Montbazon, το μόνο που είχε να θυμάται από τον πατέρα της, Γκιγιόμ Ντεζαρντάν ήταν οι βίαιοι καβγάδες. Οι γονείς της χώρισαν όταν εκείνη ήταν ακόμα πολύ νέα, γεγονός που της έδωσε ανεξαρτησία και ελευθερία αρκετά σπάνιες για την εποχή της. Εγκαταστάθηκε στο Παρίσι μετά την εξέγερση της Σφενδόνης ενώ ο Ταλμάν ντε Ρεώ αναφέρει ότι «ζούσε εκεί λόγω της καλής της θέλησης». Στο Παρίσι αντιστάθμισε γρήγορα τη φτωχή κοινωνική της θέση και την έλλειψη πλούτου αλλά και την ασχήμια της με την εξάσκηση του πνεύματος της, το οποίο σύμφωνα με την ομολογία του ντε Ρεώ ήταν εκπληκτικό. Αυτό το απέδειξε κυρίως από τα πρώτα κιόλας ποιήματα που συνέθεσε αλλά και από τα «πορτραίτα» της. Κέρδισε τον θαυμασμό στα σαλόνια του Παρισιού όπου βρήκε ισχυρούς προστάτες, όπως την Άννα Μαρία Λουίζα της Ορλεάνης, τη δούκισσα του Νεμούρ, τον δούκα του Σαιντ-Αινιάν κλπ.
Στα 18 της χρόνια, η Μαρί Κατρίν είχε μια καθοριστική για τη ζωή της γνωριμία με τον Αντουάν ντε Μποεσέ, άρχοντα του Βιλντιέ, γιο ενός διάσημου μουσικού του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΓ΄. Έτσι, άρχισε μια ταραχώδη σχέση την οποία ύμνησε η συγγραφέας στο σονέτο της με τίτλο Ευτυχία το οποίο κρίθηκε ως σκανδαλωδώς φιλελεύθερο: «Πεθαίνω καθώς βρίσκομαι στην αγκαλιά του πιστού μου εραστή, / Και είναι μέσα σε αυτόν τον θάνατο που βρίσκω τη ζωή.»
Η Μαρί Κατρίν Ντεζαρντάν έγραψε τρία θεατρικά έργα:
Οι επιτυχίες διαδέχονταν η μία την άλλη, αποτέλεσμα εντατικής εργασίας: από το 1669 μέχρι το 1675, υπό το βάρος σοβαρών οικονομικών δυσκολιών, η μυθιστοριογράφος δε σταμάτησε να γράφει και να εκδίδει. Με το Αναμνήσεις της ζωής της Ενριέτ- Συλβί του Μολιέρου, που κυκλοφόρησε το 1671,έγινε η δημιουργός του λογοτεχνικού είδους των μυθιστορηματικών απομνημονευμάτων. Το διάσημο Διαταραχές της αγάπης (1675) σηματοδοτεί την επίσημη αποχώρηση της από τη λογοτεχνική σκηνή. Ένα χρόνο αργότερα, ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ της χορήγησε τελικά τη βασιλική σύνταξη που τόσο επιθυμούσε, αν και ήταν πολύ μικρή αφού δε ξεπερνούσε τις 600 λίβρες.
Το 1677 η Μαντάμ ντε Βιλντιέ παντρεύτηκε τον Κλωντ-Νικολά ντε Σάστ, ιππότη και άρχοντα του Σαλόν. Σύντομος γάμος, καθώς ο αξιωματικός πέθανε μόλις δύο χρόνια αργότερα έχοντας, ωστόσο, δώσει την ευκαιρία στη Μαρί-Κατρίν να γίνει μητέρα για πρώτη φορά στην ηλικία των 38 ετών. Έχοντας αποσυρθεί στην οικογενειακή κατοικία στο Κλινσμόρ, μαζί με τη μητέρα, τον αδελφό και την αδελφή της, η Μαντάμ ντε Σαστ πέθανε εκεί το 1683. Ο Claude Barbin εξέδωσε τις τελευταίες δημιουργίες της συγγραφέως (Το πορτραίτο των ανθρώπινων αδυναμιών, μετά θάνατον 1685, Τα μεγάλα χρονικά της Ελλάδος, μετά θάνατον 1687).
Η λογοτεχνική επιτυχία της Μαρί-Κατρίν ντε Βιλντιέ εξηγεί τις πολυάριθμες τιμές που της αποδόθηκαν τον 17ο αιώνα καθώς και τη φήμη ότι έγινε δεκτή στην Ακαδημία Ρικοβράτι της Πάντοβα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λήμματα Επιχείρησης Γαλλία
Linked Data
Ο όρος linked data (διασυνδεδεμένα δεδομένα) περιγράφει μία μέθοδο δημοσιοποίησης δομημένων δεδομένων ώστε να είναι αλληλένδετα και να γίνουν πιο χρήσιμα. Η μέθοδος αυτή στηρίζεται στις γνωστές τεχνολογίες του Ιστού, όπως HTTP και URIs, αλλά αντί να τις χρησιμοποιεί για να εξυπηρετεί ιστοσελίδες για τους ανθρώπινους αναγνώστες, τις επεκτείνει ώστε να ανταλλάσσουν πληροφορίες με τρόπο που να μπορούν να διαβαστούν αυτόματα από τους υπολογιστές. Αυτό επιτρέπει δεδομένα από διαφορετικές πηγές να συνδέονται και να μπορούν να αναζητηθούν.
Ο Τιμ Μπέρνερς Λι, διευθυντής του World Wide Web Consortium, επινόησε τον όρο από μία σημείωση σε μια συζήτηση γύρω από το project του Semantic Web. Ωστόσο, η ιδέα είναι πολύ παλιά και συνδέεται στενά με έννοιες η οποίες περιλαμβάνουν database network models, citations between scholarly articles, και controlled headings σε καταλόγους βιβλιοθηκών.
Αρχές
Ο Τιμ Μπέρνερς Λι σκιαγράφησε τέσσερις αρχές των linked data στο Design Issues: Linked Data σημείωμά του, παραφρασμένες παρακάτω:
Ο Tim Berners-Lee έκανε μια παρουσίαση των linked data στο TED 2009 συνέδριο. Σε αυτό, επανέλαβε τις αρχές των linked data, όπως επίσης και τρεις "εξαιρετικά απλούς" κανόνες:
Σημειώστε ότι παρόλο που ο δεύτερος κανόνας αναφέρει τις "τυποποιημένες μορφές", δεν απαιτεί κάποιο συγκεκριμένο πρότυπο, όπως RDF/XML.
Linking open-data community project
Ο στόχος του W3C Semantic Web Education and Outreach ομάδας Linking Open Data community project είναι να επεκταθεί ο Ιστός με κοινά στοιχεία δημοσιεύοντας διάφορα σύνολα δεδομένων ως RDF στον Ιστό και θέτοντας RDF συνδέσεις μεταξύ των δεδομένων από διαφορετικές πηγές. Τον Οκτώβριο του 2007 τα σύνολα δεδομένων αποτελούνταν από παραπάνω από δύο δισεκατομμύρια RDF τριάδες, οι οποίες ήταν αλληλένδετες με πάνω από δύο εκατομμύρια RDF συνδέσεις. Από το Σεπτέμβριο του 2011 αυτό το μέγεθος αυξήθηκε σε 31 δισεκατομμύρια RDF τριάδες, αλληλένδετες με περίπου 504 εκατομμύρια RDF συνδέσεις.
Αναφορές
Κατηγορία:Παγκόσμιος ιστός Κατηγορία:Αρχιτεκτονική δικτύων Κατηγορία:Διαχείριση δεδομένων Κατηγορία:Ορολογία του Διαδικτύου Κατηγορία:Ανοιχτά δεδομένα
Στρυμών ΙΙ (αρματαγωγό)
Πρώην ‘HMS-LST 3502’.
Ναυπηγήθηκε στο 1943 στον Καναδά στα ναυπηγεία ’Canada – Canadian Vickers Co – Montreal’. Η καθέλκυση του έγινε στις 31 Αυγούστου 1944, στην ενεργεία από τις 16 Μαΐου 1945. Παραχωρήθηκε επί δανεισμό – από τους Άγγλους – το 1947. Η ύψωση της Ελληνικής Σημαίας στις 10 Μαΐου 1947. Ομοίου τύπου πλοία : ‘Αλιάκμων ΙΙ’, ‘Πηνειός ΙΙΙ’, ‘Αχελώος ΙΙΙ’, ‘Αλφειός ΙΙΙ’ και ‘Αξιός ΙΙ’. Χρησιμοποιήθηκε για στρατιωτικές και κρατικές μεταφορές. Παροπλίστηκε το 1959, αλλά επιστράφηκε στο Βρεταννικό Ναυτικό στη Μάλτα το 1962.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά Αρματαγωγά
Νουκλεοσίδιο
Τα νουκλεοσίδια (ή νουκλεοζίτες) είναι γλυκοσυλαμίνες που προέρχονται από την ένωση μιας νουκλεοβάσης (αδενίνη, γουανίνη, κυτοσίνη, θυμίνη, ουρακίλη) και της ριβόζης (ριβονουκλεοζίτες) ή της δεοξυριβόζης (δεοξυριβονουκλεοζίτες).
Παραδείγματα ριβονουκλεοζιτών αποτελούν η αδενοσίνη, η γουανοσίνη, η κυτιδίνη, η θυμιδίνη, η ουριδίνη και η ινοσίνη.
Φωσφορυλίωση των νουκλεοζιτών από ειδικές κινάσες του κυττάρου τους μετατρέπει σε νουκλεοτίδια, τα οποία είναι οι μοριακοί δομικοί λίθοι του DNA και του RNA.
Στο λεπτό έντερο κατά την πέψη των νουκλεϊκών οξέων, νουκλεοζίτες παράγονται κατά την διάσπαση των νουκλεοτιδίων από ένζυμα γνωστά ως νουκλεοτιδάσες. Οι νουκλεοτιδάσες (που στην ουσία έίναι φωσφατάσες) διασπούν τα νουκλεοτίδια προς νουκλεοζίτες και ορθοφωσφορικά. Στη συνέχεια, άλλα ένζυμα γνωστά ως νουκλεοσιδάσες, μπορούν να διασπάσουν τους νουκλεοζίτες προς νουκλεοβάσεις και ριβόζη ή δεοξυριβόζη.
Κατηγορία:Νουκλεϊκά οξέα  Κατηγορία:Μοριακή Βιολογία
Υπόθεση Πατσίφικο
Η Υπόθεση Πατσίφικο ήταν μια διπλωματική και πολιτική κρίση μεταξύ Ελλάδας και Βρετανίας το 1849-1850 που ανέκυψε με αφορμή την επίθεση το 1847 του αθηναϊκού όχλου κατά της περιουσίας του βρετανικής υπηκοότητας Εβραίου Δον Πατσίφικο, προξένου της Πορτογαλίας.
Ιστορικό
Η κυβέρνηση είχε απαγορεύσει τη χρονιά εκείνη (1847) για πρώτη φορά το «κάψιμο του Ιούδα», από σκέψη μήπως ενοχληθεί ένα μέλος του τραπεζικού οίκου Ρότσιλντ που βρισκόταν στην Αθήνα. Με αφορμή την απαγόρευση αυτήν όχλος επιτέθηκε στον Εβραίο Δον Πατσίφικο, εισέβαλε στο σπίτι του και προξένησε καταστροφές. Ο Πατσίφικο ζήτησε υπέρογκο ποσό ως αποζημίωση από το ελληνικό κράτος αλλά δεν ικανοποιήθηκε και τότε στράφηκε στη βρετανική κυβέρνηση, από την οποία ζήτησε βοήθεια γράφοντας οτι ανέμενε μάταια αποζημίωση σχεδόν δύο χρόνια.
Παρκερικά ή Πατσιφικά ή Υπόθεση Πατσίφικο (όρος που δόθηκε από την γαλλική διπλωματία, κατά την υπόθεση Ντρέιφους), ονομάσθηκαν, από τους Έλληνες, τα υπέρογκα ενάντια της Ελλάδας πιεστικά εκ μέρους της Αγγλίας μέτρα (ναυτικός αποκλεισμός, απαγόρευση καταπόπλων πλοίων, με κίνδυνο κατάσχεσης αυτών κ.λπ.) που λήφθηκαν τον Ιανουάριο του 1850, εξ αφορμής επεισοδίου που σημειώθηκε στην Αθήνα σε βάρος του Ισπανοεβραίου και Άγγλου υπηκόου Δαυίδ Πατσίφικο, πρώην προξένου της Πορτογαλίας και στη συνέχεια τοκογλύφου. Η ονομασία προήλθε από το όνομα του Άγγλου ναυάρχου Ουίλιαμ Πάρκερ, που εφάρμοσε τα μέτρα αυτά, κατά διαταγή του τότε υπουργού των Εξωτερικών της Αγγλίας Πάλμερστον, ώστε να αναγκαστεί η Ελλάδα να καταβάλει την εξαιρετικά υπέρογκη αποζημίωση.
Γεγονός όμως υπήρξε ότι έναντι των μέτρων εκείνων πάντες οι Έλληνες από του Βασιλέως μέχρι και του τελευταίου εργάτη επέδειξαν γενναία ψυχραιμία και οι δε πληγέντες από τα μέτρα αυτά, κυρίως έμποροι και ναυτιλόμενοι στον Πειραιά, τάχθηκαν όλοι στο πλευρό της ελληνικής Κυβέρνησης, επιδοκιμάζοντας την στάση της. Τελικά μετά από διπλωματικά επεισόδια μεταξύ Γαλλίας και Αγγλίας και την παρέμβαση της Ρωσίας ο ναυτικός αποκλεισμός ήρθη στις 15 Απριλίου του 1850, οπότε και το ζήτημα της αποζημίωσης του Πατσίφικο παραπέμφθηκε σε διεθνή διαιτησία.
Ο πρωταγωνιστής
Ο Δαυίδ ή Νταβίντ Πατσίφικο ήταν Ισπανοεβραίος ή Πορτογαλοεβραίος (Γιβραλτάρ 1784-1854 Λονδίνο) τυχοδιώκτης, που εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα το 1836 ως Πρόξενος της Πορτογαλίας στην Αθήνα από το 1836 ως το 1842, οπότε και παύθηκε συνεπεία καταχρήσεων. Στη συνέχεια προσκολλήθηκε στον κύκλο της Δούκισσας της Πλακεντίας και έζησε για κάποιο διάστημα με βοηθήματά της. Στη συνέχεια επιδόθηκε στην τοκογλυφία με άγνωστους πόρους.
Διαμένοντας τότε επί της οδού Καραϊσκάκη, της συνοικίας Ψυρρή (Αθήνα), έγινε παραίτιος οχλοκρατικού επεισοδίου σε βάρος του, λόγω ασέβειας που επέδειξε κατά την εκφορά του επιταφίου του Ιερού Ναού Αγίου Φιλίππου και του επακόλουθου εθίμου της καύσης ομοιώματος του Ιούδα. Συγκεκριμένα το έτος εκείνο (1847) πρωτοαπαγορεύθηκε το έθιμο αυτό μετά την εκφορά του Επιταφίου, τουλάχιστον στην Αθήνα, λόγω της έκτακτης τότε επίσημης επίσκεψης του Γάλλου τραπεζίτη Ρότσιλντ. Έτσι, ο αθηναϊκός λαός ανέβαλε τη τέλεση του εθίμου για την Δευτέρα του Πάσχα, στην πλατεία Ηρώων (στου Ψυρρή). Όταν, όμως, επενέβη η αστυνομία και ακολούθησαν ταραχές, διερχόμενο το πλήθος προ της οικίας του Πατσίφικο, επιτέθηκε στην οικία του προκαλώντας καταστροφές, ενώ η αστυνομία έμεινε αμέτοχη, ο ίδιος δε μόλις που διασώθηκε από τη μανία του πλήθους και κατέφυγε στη αγγλική πρεσβεία, έχοντας πρόσφατα αποκτήσει την αγγλική υπηκοότητα. Ιδιαίτερα άξιο προσοχής είναι ότι αμέσως το πρωί της επομένης του συμβάντος ο τότε Άγγλος πρεσβευτής Σερ Έντμοντ Λάιονς προέβη σε διάβημα προς το ελληνικό Υπουργείο των Εξωτερικών για την καταβολή αποζημίωσης στον θιγέντα με το αστρονομικό για τα τότε δεδομένα ποσό των 886.736 δραχμών και 57 λεπτών. Τότε η ελληνική κυβέρνηση βεβαίως αρνήθηκε θεωρώντας ότι το θέμα ανήκει στη Δικαιοσύνη.
Η άρνηση αυτή έδωσε την ευκαιρία στον τότε Υπουργό Εξωτερικών της Αγγλίας Πάλμερστον να ζητήσει από την Ελληνική Κυβέρνηση την άμεση καταβολή της αποζημίωσης για τις καταστροφές που υπέστη ο Πατσίφικο, χωρίς να είχε γίνει ούτε στοιχειώδης καταγραφή. Το ποσό αυτό είχε κριθεί πολλαπλάσιο ακόμη και της αξίας των τότε ανακτόρων (της Πλατείας Κλαυθμώνος). Επειδή και τότε η ελληνική κυβέρνηση δεν συναίνεσε σε αυτό, άνευ δηλαδή της δικαστικής οδού, ο Πάλμερστον έφθασε στο πρωτόγνωρο για τα τότε διεθνή δρώμενα να διατάξει τον αγγλικό στόλο να προβεί σε ναυτικό αποκλεισμό του Ελληνικού Βασιλείου και ακόμη την κατάσχεση πολεμικών και εμπορικών πλοίων, γεγονότα που έμειναν γνωστά ως Παρκερικά κατά τον ωμότερο και βιαιότερο τρόπο, προκειμένου να πετύχει τους στόχους του, δηλαδή την επιβολή φιλοβρετανικής πολιτικής στην Ελλάδα και τη μεταβολή της ακολουθούμενης τότε φιλορωσικής πολιτικής.
Ο αγγλικός ναυτικός αποκλεισμός δεν αφορούσε μόνο την υπόθεση Πατσίφικο. Είχε ακόμη και εδαφικές διεκδικήσεις στο όνομα του Κράτους των Ιονίων νήσων, που κηδεμόνευε παράνομα η Αγγλία, συγκεκριμένα διεκδικούσε από την Ελλάδα τα νησιά Σαπιέντζα και Ελαφόνησο, και επίσης απαιτούσε:
Με την αιτηθείσα επέμβαση όμως των Μεγάλων Δυνάμεων της Ρωσίας και της Γαλλίας, και ιδιαίτερα με την αποχώρηση του Γάλλου πρέσβη από το Λονδίνο, η υπόθεση πλησίασε στο τέλος της.
Ο οικονομικός λόγος της Αγγλικής επέμβασης ήταν πως η Αγγλία άρχισε να νιώθει τον ισχυρό ανταγωνισμό του Ελληνικού Εμπορικού Ναυτικού, που ήδη είχε γίνει πρώτη σημαία στην Δουνάβια ναυσιπλοΐα, που τότε ήταν σημαντική εμπορική οδός.
Ορίστηκε επιτροπή διαιτησίας η οποία και εξακρίβωσε πως η ζημία που τελικά είχε υποστεί ο Πατσίφικο ήταν μόλις 3.750 δραχμές, με αρκετές αμφιβολίες, αφού και ο ίδιος δεν μπόρεσε να αποδείξει τον τρόπο απόκτησης των καταλογιζομένων ειδών. Έτσι, αφενός η ελληνική κυβέρνηση κατέβαλε στον Πατσίφικο το ποσόν των 3.750 δραχμών, και αφετέρου επεστράφη σε αυτήν το υπόλοιπο ποσό εκ 330.000 δραχμών που είχε εν τω μεταξύ καταθέσει στην Αγγλία, ως εγγύηση, για την άρση τουλάχιστον του αποκλεισμού.
Στην Αγγλία το θέμα συζητήθηκε στην Βουλή των Λόρδων, όπου καταδικάστηκε η ενέργεια του υπουργού εξωτερικών, ενώ η Βουλή των Κοινοτήτων επικρότησε την απόφαση. Ο Πάλμερστον υπερασπίστηκε τις ενέργειές του όχι μόνο για την συγκεκριμένη υπόθεση αλλά για την γενικότερη εξωτερική πολιτική του, που υιοθετούσε την υπεράσπιση οποιουδήποτε Βρετανού πολίτη σε όλο τον κόσμο, με μια ομιλία πέντε ωρών γνωστή ως civis Romanus sum (Είμαι Ρωμαίος πολίτης).
Η Βασίλισσα Βικτωρία της Αγγλίας απέστειλε σχετικό έγγραφο στον Πρωθυπουργό θεωρώντας τον εν λόγω υπουργό ως κύριο υπαίτιο της εις βάρος της Αγγλίας αποδιδόμενη διεθνή δυσφορία αλλά και κοινοποιώντας την απαγόρευση πλέον οποιασδήποτε ενέργειας επί εξωτερικών σχέσεων χωρίς την προηγούμενη έγκρισή της.
Μετά το τέλος της υπόθεσης ο Πατσίφικο εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, όπου και πέθανε το 1854.
Πηγές
Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Ελλάδας Κατηγορία:Ταραχές στην Αθήνα Κατηγορία:Αντισημιτισμός στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνοβρετανικές σχέσεις
Κυριακός Μυλωνάς
Ο Κυριακός Μυλωνάς (1836 - 1914), ήταν Έλληνας αρχαιολόγος του 19ου και 20ού αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1836 στη Σμύρνη. Σπούδασε στη Γερμανία. Μπήκε στην αρχαιολογία από το 1866. Το 1868 διορίστηκε διευθυντής του τμήματος της Μέσης Εκπαιδεύσεως στου Υπουργείο Παιδείας, και το 1876 διορίστηκε υφηγητής της Αρχαιολογίας στο Εθνικό Πανεπιστήμιο. Διεύθυνε την Αρχαιολογική Εφημερίδα από το 1883. Διενήργησε ανασκαφές στο Δίπυλο και στην Στοά του Αττάλου. Έλαβε πρόσκληση της Τουρκίας για να κατατάξει μέρος των ευρημάτων του αρχαιολογικού Μουσείου της Κωνσταντινουπόλεως. Διετέλεσε επίσης Σύμβουλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας.
Απεβίωσε το 1914. Παιδιά του ήταν οι Μιλτιάδης Μυλωνάς, επιθεωρητής δημοσίων έργων, και Αλέξανδρος Μυλωνάς, πολιτικός ενώ εγγονοί του ήταν οι Παύλος Μ. Μυλωνάς και Γεώργιος Α. Μυλωνάς.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι
Έγχορδα όργανα μουσικής του Ουρ
Τα έγχορδα όργανα μουσικής του Ουρ ή λύρες του Ουρ ή άρπες του Ουρ είναι αρχαιολογικά ευρήματα από τον πολιτισμό των Ασσυρίων. Θεωρούνται ως τα αρχαιότερα έγχορδα όργανα μουσικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα γλυπτικής Κατηγορία:Εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο Κατηγορία:Ουρ Κατηγορία:Έγχορδα μουσικά όργανα
Κλωσταί Πεταλούδας-Μουζάκης
Οι «Κλωσταί Πεταλούδα-Μουζάκης» είναι ελληνική ιστορική επιχείρηση Κλωστοϋφαντουργίας, που ίδρυσε το 1944 στην Αθήνα ο Ελευθέριος Μουζάκης, επικεφαλής στην οποία έμεινε έως το θάνατό του, το 2006.
Ανάπτυξη – δραστηριότητες
Η εταιρεία, σταδιακά, επέκτεινε τις δραστηριότητές της και το 1952 εξασφάλισε την αποκλειστικότητα στη διάθεση των προϊόντων γαλλικής προέλευσης, «DMC». Πέντε χρόνια μετά συγχωνεύτηκε με την επιχείρηση «Κλωσταί Κιθάρας» και το 1968 μετονομάστηκε σε «Ελ. Μουζάκης Α.Ε.». Το 1991 έγινε χρηματιστηριακό μέλος, ενώ έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από 15 εξαγορές στο χώρο της.
Ιδιοκτησιακό καθεστώς
Μετά το θάνατο του ιδρυτή της, η εταιρεία πέρασε στην ευθύνη της συζύγου του, Ελευθερίας Μουζάκη και των τεσσάρων παιδιών τους. Μερίδιο, κατέχουν επίσης, ο Νίκος Σαράφης (ανιψιός) και η αδελφή του ιδρυτή.
Εξωτερικός σύνδεσμος
Πεταλουδα Κλωσται Μουζακης Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις
Μενέλαος Νεγροπόντης
Ο Μενέλαος Νεγροπόντης ήταν Έλληνας ευεργέτης του 19ου αιώνα.
Βιογραφία
Ήταν ομογενής στο Γκαλάτσι της Ρουμανίας και κατόπιν εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.
Ευεργέτησε την Αρχαιολογική Εταιρεία κατά τα έτη 1877 - 1883.
Απεβίωσε το 1892.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Δημήτριος Στρατής
Ο Δημήτριος Στρατής (Άνδρος, 1889 — Αθήνα, 7 Αυγούστου 1970) ήταν Έλληνας συνδικαλιστής και πολιτικός που διετέλεσε γερουσιαστής και βουλευτής με την ΕΔΑ.
Βιογραφία
Εργαζόταν ως σιδηροδρομικός και υπήρξε γενικός γραμματέας της πανελλήνιας ομοσπονδίας του εν λόγω κλάδου (1920—25). Από το 1926 έως το 1929 διετέλεσε γενικός γραμματέας της ΓΣΕΕ. Το 1929 εξελέγη γερουσιαστής με τον Εκλογικό Σύλλογο Εργατών.
Το 1941 έγινε μέλος του ΕΑΜ και αργότερα ίδρυσε το Κίνημα Ελεύθερου Συνδικαλισμού (ΚΕΣ) και ανέλαβε διευθυντής της εφημερίδας του κινήματος, «Ελεύθερα Συνδικάτα».
Εξελέγη βουλευτής με το Δημοκρατικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού (ΔΚΕΛ) του Γεωργίου Καρτάλη στις εκλογές του 1956 και μετά με την ΕΔΑ στην εκλογική περιφέρεια Β΄ Αθηνών στις εκλογές του 1963. Το Δεκέμβριο του 1963 έγινε ανεξάρτητος και στις εκλογές του 1964 εξελέγη ανεξάρτητος συνεργαζόμενος με την ΕΔΑ.
Με την επιβολή της χούντας των συνταγματαρχών το 1967, εκτοπίστηκε αρχικά στη Γυάρο και αργότερα στη Λέρο.
Κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 8 Αυγούστου 1970.
Ανιψιός του ήταν ο Αντώνης Στρατής φίλος, συμφοιτητής και συνεργάτης του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ
Κυριάκος Κουβελιώτης
Ο Καθηγητής Κυριάκος Κουβελιώτης FRSA είναι Πρύτανης του Berlin School of Business and Innovation (BSBI), Πρόεδρος του Εκπαιδευτικού Οργανισμού «Atheneum - Liberal Studies», Καθηγητής του Διεθνούς Τηλεματικού Πανεπιστημίου «International Telematic University Uninettuno» της Ρώμης, Honorary Chancellor του Longford International College της Ιρλανδίας, και μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου (ΕΑΠ) 2019-2022. Γεννήθηκε το 1970 και μεγάλωσε στην Αθήνα.
Σπουδές
Ο Κυριάκος Κουβελιώτης αποφοίτησε από την Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Λάνκαστερ σε μεταπτυχιακό επίπεδο στον τομέα των Πολιτικών Επιστημών με αντικείμενο την Διπλωματία. Αναγορεύτηκε Διδάκτωρ Φιλοσοφίας από το Πανεπιστήμιο του Νιούκαστλ απόν Τάιν με ερευνητικό αντικείμενο την Ευρωπαϊκή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας σε σχέση με την Ελλάδα ενώ ολοκλήρωσε έναν κύκλο μεταδιδακτορικής έρευνας στο Πανεπιστήμιο του Αμπερντήν στο αντικείμενο της Λήψης Αποφάσεων και έναν δεύτερο στην Ελλάδα με υποτροφία του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ) στον τομέα της Διαχείρισης Κρίσεων και των Διαπραγματεύσεων.
Εκπαιδευτικό και Επιστημονικό έργο
Ο Κυριάκος Κουβελιώτης είναι Πρύτανης του Berlin School of Business and Innovation (BSBI) της Γερμανίας, Πρόεδρος του Εκπαιδευτικού Οργανισμού «Atheneum - Liberal Studies», Καθηγητής του Διεθνούς Τηλεματικού Πανεπιστημίου «International Telematic University Uninettuno» της Ρώμης, Honorary Chancellor του Longford International College της Ιρλανδίας, και μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου (2019-2022).
Σχεδιάζει και υλοποιεί προγράμματα τηλε-εκπαίδευσης και ηλεκτρονικής μάθησης μέσω του διαδικτύου, της τηλεόρασης και των νέων τεχνολογιών. Είναι εμπνευστής του «Ελεύθερου Ψηφιακού Πανεπιστημίου» και του Παγκόσμιου Πτυχίου "Global Degree". .
Έχει διδάξει Πολιτικές Επιστήμες, Φιλοσοφία και Διευθυντική στα πανεπιστήμια Newcastle upon Tyneκαι Sunderland. Έχει διατελέσει επίσης ως Provost και Επισκέπτης Καθηγητής σε πανεπιστημιακά ιδρύματα και ερευνητικά κέντρα του εξωτερικού όπως και επίσης στη Σχολή Πολέμου του Πολεμικού Ναυτικού και της Πολεμικής Αεροπορίας. Παράλληλα, ως Διευθυντής Σύνταξης (Editor-in-Chief) έχει δημιουργήσει επιστημονικά περιοδικά και scientific journals στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Είναι ο Ιδρυτής στην Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα στη Θεσσαλονίκη της AEGEE Association des ÉtatsGénéraux des Étudiants de l'Europe / Κίνηση Φοιτητών για την Ένωση της Ευρώπης. Σχεδιάζει και υλοποιεί προγράμματα τηλεκπαίδευσης και ηλεκτρονικής μάθησης μέσω του διαδικτύου, της τηλεόρασης και των νέων τεχνολογιών. Είναι εμπνευστής του «Ελεύθερου Ψηφιακού Πανεπιστημίου».
Έχει δημοσιεύσει βιβλία - μονογραφίες και επιστημονικά δοκίμια, ενδεικτικά: «Διευθυντική και Πολιτική Επιστήμη: η Περίπτωση της Διπλωματικής Διαπραγμάτευσης» (εκδ. Παπαζήσης, 2001), "The foreign Policy of Russia in the New International System" (εκδ. Παρασκήνιο, 2002), "The Europeanization on Greece's Foreign and Security Policy" (εκδ. Παρασκήνιο, 2002), "Φιλοσοφία του Πολέμου και Ηγεσία" (εκδ. Επικοινωνίες Α.Ε., 2002), "Χημικός και Βιολογικός Πόλεμος: Η Νέα Απειλή", (εκδ. Τροχαλία, 2001), "The Impact of European Integration on the Diplomatic and Strategic Domains of Greece" (2005), "The Impact of EU'S Cultural Activities on Establishing a European Identity" London School of Economics (2000) κ.ά. Έχει επίσης συγγράψει δεκάδες άρθρα και μελέτες πουέχουν δημοσιευθεί σε επιστημονικά περιοδικά και επιθεωρήσεις. Είναι κριτής σε πλήθος διεθνών επιστημονικών περιοδικών και μέλος σημαντικών διεθνών οργανισμών όπως της AHEPA.
Τα τρέχοντα ερευνητικά και επιστημονικά του ενδιαφέροντα εστιάζονται στο πεδίο της καινοτομίας στην εξ αποστάσεως μάθηση και τη χρήση νέων τεχνολογιών στην εκπαίδευση. Έχει δημιουργήσει ένα νέο εκπαιδευτικό μοντέλο και μεθοδολογία που βασίζεται στις μαθησιακές αρχές των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων σε συνέργεια με την εφαρμογή των νέων τεχνολογιών.
Τα τελευταία 15 χρόνια ερευνά και εφαρμόζει όλες τις νέες καινοτόμες μεθόδους στην εκπαίδευση με έμφαση στην εικονική μάθηση, την επαυξημένη πραγματικότητα και την τρισδιάστατη μάθηση με εφαρμογές των εργαλείων του WEB 3.0. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους ειδικούς επιστήμονες στον τομέα της ηλεκτρονικής μάθησης και εξ αποστάσεως εκπαίδευσης στην Ευρώπη.
Βιβλιογραφία – Δημοσιεύσεις
Έχει δημοσιεύσει βιβλία - μονογραφίες και επιστημονικά δοκίμια, ενδεικτικά: Έχει επίσης συγγράψει δεκάδες άρθρα και μελέτες που έχουν δημοσιευθεί σε επιστημονικά περιοδικά και επιθεωρήσεις.
Πηγές – Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Παρθένιος Γ΄ Αλεξανδρείας
Ο Παρθένιος Γ΄ διετέλεσε Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κατά τα έτη 1987-1996.
Ο κατά κόσμον Άρης Κοϊνίδης γεννήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 1919 στο Πορτ Σάιντ της Αιγύπτου σε καθαρά ελληνικό περιβάλλον. Μετά τα εγκύκλια μαθήματα στα ελληνικά εκπαιδευτήρια της Αιγύπτου, σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης έως το 1939 στην Πόλη, όπου διακρίθηκε για την έφεσή του προς τη μάθηση. Στη συνέχεια μετεκπαιδεύτηκε στην Οξφόρδη και στο Παρίσι.
Διάκονος έγινε το 1939 και Αρχιδιάκονος το 1940. Το 1958 εξελέγη μητροπολίτης Καρθαγένης και στις 23 Φεβρουαρίου 1987 Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής. Διακρίθηκε για τις θεολογικές του γνώσεις και τη δραστηριοποίησή του στο Οικουμενικό Κίνημα. Χαρακτηρίστηκε μάλιστα ως «ο Πατριάρχης των Διαλόγων». Διετέλεσε Πρόεδρος του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών. Ασχολήθηκε με την ορθόδοξη ιεραποστολή, ιδιαιτέρως στην Ουγκάντα, όπου ίδρυσε τη Μητρόπολη Καμπάλας, και στην Κένυα.
Πέθανε αιφνίδια στις 23 Ιουλίου 1996 στην Αμοργό από ανακοπή καρδιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής
Μίχαλ Πρόμπιερζ
Ο Μίχαλ Πρόμπιερζ {πολωνικά: Michał Probierz}, γεννημένος στις 24 Σεπτεμβρίου 1972, είναι Πολωνός βετεράνος ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου που προπονεί την Εθνική Πολωνίας Κ-21. Ως ποδοσφαριστής, αγωνίστηκε ως μέσος, περνώντας το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του με τον Γκούρνικ Ζάμπζε. Ως προπονητής, κατέκτησε δύο φορές το Κύπελλο Πολωνίας και άλλες δυο φορές το Σούπερ Καπ Πολωνίας, την πρώτη φορά με την Γιαγκελόνια Μπιάλιστοκ το 2010 και τη δεύτερη, με την ΚΣ Κρακόβια το 2020.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο αγωνιζόμενος στις ακαδημίες των ερασιτεχνικών συλλόγων: ŁKS Łagiewniki, GKS Rozbark, Gwarek Zabrze και Westfalia Herne. Η επαγγελματική του όμως σταδιοδρομία ξεκίνησε το 1990 στην ομάδα Ρουχ Χόζουφ.