cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Awaking the Centuries (μουσικό άλμπουμ)
Το Awaking the Centuries είναι το δεύτερο ολοκληρωμένο άλμπουμ του Haggard, γερμανικού συγκροτήματος συμφωνικής μέταλ μουσικής. Κυκλοφόρησε στις 7 Φεβρουαρίου, το 2000 από την Drakkar Entertainment. Το άλμπουμ είναι βασισμένο στη προσωπικότητα τού Μισέλ ντε Νοστρεντάμ (Νοστράδαμος), αλλά και στην εμπειρία του από την πανδημία της μαύρης πανούκλας στη μεσαιωνική Ευρώπη. Επίσης, περιέχει αρκετές συνθέσεις βασισμένες στη μουσική του Sergei Rachmaninoff.
Το Awaking the Centuries έφθασε στην 64η θέση στα γερμανικά μουσικά charts.
Λίστα κομματιών
Τα κομμάτια της χορωδίας στην αρχή και στο τέλος της εγγραφής του δίσκου είναι μια συνοπτική και μια πλήρης έκδοση του "Χαίρε, παρθένος" από το χορωδιακό έργο του Σεργκέι Ραχμάνινοφ, All-Night Vigil.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2000
Αγριοκορομηλιά
Το Prunus cocomilia, ή αλλιώς αγριοκορομηλιά (στα ελληνικά, αρκομηλιά, προύνος ψευδοαρμενικός, κοκομηλιά), είναι είδος δέντρου δαμασκηνιάς που συνήθως στη Μεσόγειο ονομάζεται και ιταλική δαμασκηνιά (Italian plum).
Είναι εγγενές στην Αλβανία, την Κροατία, την Ελλάδα, τη νότια Ιταλία (συμπεριλαμβανομένης της Σικελίας), το Μαυροβούνιο, τη Βόρεια Μακεδονία, τη Σερβία και τη δυτική Τουρκία.
Συνήθως απαντάται ως θάμνος ή ως μικρό φυλλοβόλο δένδρο με στρογγυλή κόμη, στα ορεινά της ηπειρωτικής Ελλάδας αλλά και στην Πελοπόννησο και πολύ συχνά στα νησιά, Λέσβος και Σάμος.
Τα γενικά χαρακτηριστικά του είδους είναι ότι έχει φύλλα ελλειψόμορφα και οδοντωτά λεπτά οδοντωτά και τα άνθη που βγάζει είναι σε βραχυπόδισκες (λευκές) δέσμες. Ο καρπός του είναι υπόξινος, φαγώσιμος ( ξινό κορόμηλο ), και το σχήμα του ομοιάζει με αυτό της κορομηλιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Κως (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Κως μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
ΜΚΣ Νταμπρόβα Γκουρνίτσα (καλαθοσφαίριση)
Η ΜΚΣ Νταμπρόβα Γκουρνίτσα (MKS Dąbrowa Górnicza), είναι πολωνικός επαγγελματικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης με έδρα τη Νταμπρόβα Γκουρνίτσα. Η ομάδα παίζει σήμερα στο Πρωτάθλημα Πολωνίας (PLK).
Ιστορία
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης της ΜΚΣ Νταμπρόβα Γκουρνίτσα ιδρύθηκε το 1992. Το 2003, ο σύλλογος άρχισε να αγωνίζεται στην τρίτη εθνική κατηγορία. Έπαιξε για αρκετά χρόνια στη 2 Λίγκα, μέχρι που κέρδισε το πρωτάθλημα τη σεζόν 2007-08 και προήχθη.
Η ομάδα παρέμεινε στην 1 Λίγκα για τις επόμενες 6 σεζόν. Τη σεζόν 2009-10, η ομάδα βρέθηκε κοντά στην άνοδο στην κορυφαία κατηγορία, αλλά απέτυχε να νικήσει τη Σιάρκα Ταρνόμπζεγκ στα πλει οφ ανόδου.
Η ομάδα έλαβε μία wild card για τη σεζόν 2014-15 της PLK, λόγω της επέκτασης της από 12 σε 16 ομάδες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1992 Κατηγορία:Νταμπρόβα Γκουρνίτσα
ASAΤ (Aristotle Space & Aeronautics Team)
Η ASAΤ (Aristotle Space & Aeronautics Team) είναι μία φοιτητική ομάδα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, που ιδρύθηκε το 2015 από φοιτητές του τμήματος Μηχανολόγων Μηχανικών. Όντας η πρώτη φοιτητική ομάδα Αεροδιαστημικής του Πανεπιστημίου, ο στόχος της είναι η ανάπτυξη των γνώσεων και της κουλτούρας της Αεροδιαστημικής μεταξύ των φοιτητών και των διδασκόντων.{
Projects
μικρογραφία|269x269εσ|Η ASAT στην ΔΕΘ
Aeronautics
Το project του Aeronautics ασχολείται με την σχεδιομελέτη μη επανδρωμένων αεροχημάτων. Αποτελείται από τις εξής υποομάδες:
Η υποομάδα είναι υπεύθυνη για το βέλτιστο αεροδυναμικό σχεδιασμό του αεροπλάνου, στοχεύοντας στην κάλυψη των περιορισμών της αποστολής, την μείωση της συνολικής οπισθέλκουσας του αεροπλάνου καθώς και στην επίτευξη στατικής ευστάθειας. Για την επίτευξη των παραπάνω και την ορθή μελέτη, η υποομάδα χρησιμοποιεί εργαλεία προγραμματισμένα σε MATLAB καθώς και διενεργεί αναλύσεις σε CFD.
Αυτή η υποομάδα έχει αναλάβει τη δομική μελέτη της πλατφόρμας και την υλοποίηση του αεροχήματος. Συγκεκριμένα, τα μέλη είναι υπεύθυνα για την εύρεση των κατάλληλων μηχανισμών, τη σύνδεση των μεμονωμένων τμημάτων και τις λειτουργίες των συστημάτων, όπως το σύστημα προσγείωσης. Τέλος τα μέλη της υποομάδας επιλέγουν τα υλικά με τα οποία θα γίνει η κατασκευή και μελετάνε την αντοχή της στα φορτία που θα παραληφθούν.
Στόχος της υποομάδας αυτής είναι η  μελέτη της δυναμικής συμπεριφοράς του αεροχήματος, καθώς και για το σύνολο των ηλεκτρολογικών συνδέσεων του. Συγκεκριμένα, γίνεται η διαστασιολόγηση των επιφανειών ελέγχου μελετάται η συμπεριφορά του αεροσκάφους στην αντιμετώπιση ρευμάτων αέρα κατά την διάρκεια της πτήσης. Τέλος, τα μέλη της είναι υπεύθυνα για την δημιουργία των κατάλληλων μέσων έτσι για την συλλογή των απαραίτητων δεδομένων από τις πτήσεις.
Συμμετοχή σε διαγωνισμούς
Το Project του Aeronautics ξεκίνησε με τη γέννηση της ASAT, τον Οκτώβριο του 2015. Σκοπός του ήταν να συμμετάσχει στον διαγωνισμό Air Cargo Challenge 2017, τον διεθνή φοιτητικό διαγωνισμό αεροναυπηγικής. Οι προσπάθειες άρχισαν με την ιδέα του πρώτου μη επανδρωμένου εναέριου οχήματος (UAV), της Νεφέλης I, της πειραματικής μας διάταξης, μέσω της οποίας η ομάδα εξέτασε τις ικανότητές της στον υπολογισμό καθώς και στην κατασκευή ενός UAV. Μετά τις πρώτες επιτυχημένες δοκιμαστικές πτήσεις, οι μαθητές πέρασαν με το σχεδιασμό της Νεφέλης II, ενός υβριδικού αεροσκάφους από balsa / carbon fiber. Η συμμετοχή μας στο ACC Zagreb το 2017 σηματοδότησε την πρώτη τεράστια επιτυχία της ASAT. Η ομάδα μας εμφανίστηκε ως 12η μεταξύ 36 συμμετοχών και κέρδισε την 1η  θέση μεταξύ των νέων. Στοχεύοντας την ανάπτυξη των τεχνικών και θεωρητικών γνώσεων των μελών του το project αποφάσισε στο ACC 2019 να συμμετάσχει με δύο διαφορετικά αεροπλάνα. Χρησιμοποιώντας την ίδια λογική στην κατασκευή και την σχεδίαση, αναπτύχθηκε η Νεφέλη ΙΙΙ η οποία εμφάνιζε βελτιωμένη απόδοση σε σύγκριση με τον προκάτοχό της. Αξιοποιώντας νέες τεχνικές κατασκευής με σύνθετα υλικά, δημιουργήθηκε η Aurora, η οποία αποτελεί το γρηγορότερο και μεγαλύτερο αερόχημα που έχει κατασκευάσει ποτέ η ομάδα. Συμμετέχοντας στο ACC 2019 στην Στουτγάρδη, η Aurora κατάφερε να κατακτήσει την 10η θέση με την Νεφέλη ΙΙΙ να καταλαμβάνει την 12η, μεταξύ 30 ομάδων, αποσπώντας θετικά σχόλια για τον διαφορετικό σχεδιασμό των αεροσκαφών και για την αφοσίωση των μελών της. Πλέον η ομάδα, έχοντας αναδειχθεί στις 10 καλύτερες ομάδες αεροναυτικής στον κόσμο, στοχεύει στην βελτιστοποίηση των κατασκευαστικών μεθόδων της, στην σχεδίαση καλύτερων και βελτιωμένων αεροχημάτων, καθώς και στην ανάπτυξη αυτόνομων αεροχημάτων.
Rocketry
Το project του Rocketry είναι το πρώτο φοιτητικό project στην Ελλάδα που επεκτείνεται σε πυραύλους υψηλής ισχύος. Σκοπός του είναι να χτίσει έναν πύραυλο και να συμμετάσχει στο Αμερικανικό Κύπελλο Διαστημικών Αγώνων του 2019 στις ΗΠΑ.
Η αεροδιαστημική ομάδα του ΑΠΘ έχει αναλάβει το σχεδιασμό πέντε πυραύλων - με εμβέλεια τρία χιλιόμετρα ύψος - έχει υλοποιήσει τρεις και έχει εκτοξεύσει δύο πυραύλους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Αεροδιαστημική μηχανική
Πηνελόπη Πιτσούλη
Η Πηνελόπη Πιτσούλη (Θεσσαλονίκη, 3 Οκτωβρίου 1947) είναι Ελληνίδα ηθοποιός
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη όπου και μεγάλωσε. Τελειώνοντας το σχολείο πέρασε στη Φιλοσοφική Σχολή όμως τελικά ξαναέδωσε πανελλήνιες και πέρασε Τμήμα Νηπιαγωγών στα Ιωάννινα. Τελικά σε ηλικία 19 ετών, αποφάσισε να γίνει ηθοποιός. Έτσι ξεκίνησε τις σπουδές της στη Δραματική σχολή της Μαίρης Βογιατζή-Τράγκα από όπου αποφοίτησε κάποια χρόνια μετά.
Ξεκίνησε την καριέρα της ως ηθοποιός στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Έχει κάνει δουλειές τόσο σε τηλεόραση, όσο και σε θέατρο και κινηματογράφο. Κάποιες από τις πολύ δημοφιλείς συμμετοχές της στην τηλεόραση ήταν στις σειρές Οι στάβλοι της Εριέτας Ζαΐμη, Πολυθρόνα για τρεις, Επτά θανάσιμες πεθερές και Με τα παντελόνια κάτω. Στον κινηματογράφο οι ερμηνείες της που ξεχωρίζουν ήταν στις ταινίες Safe Sex και Αυστηρώς κατάλληλο, Κρατάς Μυστικό. Την σεζόν παίζει στις σειρές Χαιρέτα μου τον Πλάτανο και Συμπέθεροι από τα Τίρανα. θα συμμετέχει κι στη σειρά Μαίρη, Μαίρη, Μαίρη των Ρέππα και Παπαθανασίου.
Προσωπική Ζωή
Είναι παντρεμένη με τον συγγραφέα και σεναριογράφο Γιώργο Χασάπογλου με τον οποίο απέκτησαν έναν γιο,τον Άγγελο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Πλημμύρες στην Βόρεια Κορέα (αποσαφήνιση)
Οι πλημμύρες στη  Βόρεια Κορέα μπορεί να αναφέρονται:
Μπόρανια
Το όρος Μπόρανια (σερβικά κυριλλικά: Борања, σερβικά λατινικά: Boranja) είναι βουνό των Δειναρικών Άλπεων, στα δυτικά της Σερβίας, με υψόμετρο 856 μέτρων.
Το όρος Μπόρανια αποτελεί τμήμα της οροσειράς του Πόντρινιε-Βάλιεβο. Εκτείνεται κατά μήκος της δεξιάς όχθης του Δρίνου, ενώ, παράλληλα, βρίσκεται σε κοντινή απόσταση της πόλεως του Κρούπανι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κορυφές της Σερβίας Κατηγορία:Κορυφές των Δειναρικών Άλπεων
Ζενγκίδες
Οι Ζενγκίδες ή Ζανγκίδες υπήρξαν δοξασμένη και σημαντική μουσουλμανική δυναστεία τουρκικής ογουζικής καταγωγής, που κυβέρνησε μεγάλα τμήματα του Λεβάντε και της Άνω Μεσοποταμίας (η Τζαζίρα των Αράβων) εκ μέρους της Αυτοκρατορίας των Σελτζούκων.
Ιστορία
Η δυναστεία ιδρύθηκε από τον Ιμάντ αντ-Ντιν Ζένγκι, που έγινε αταμπέκος της Μοσούλης το 1127 μ.Χ. Γρήγορα έγινε ο κύριος Τούρκος ηγεμόνας στη βόρεια Συρία και το Ιράκ, καταλαμβάνοντας το Χαλέπι από τους έχοντες εσωτερικές διενέξεις Ορτοκίδες το 1128 και την Κομητεία της Έδεσσας από τους Σταυροφόρους το 1144. Το τελευταίο αυτό κατόρθωμά του έκανε τον Ζένγκι ήρωα στο μουσουλμανικό κόσμο, αλλά δολοφονήθηκε από έναν σκλάβο του δύο χρόνια αργότερα, το 1146, όταν τον απείλησε πως την επόμενη μέρα θα τον εκτελούσε επειδή τόλμησε να πιει κρασί από την κούπα του όταν αυτός κοιμόταν.
Με έδρα της εξουσίας του πλέον τη Δαμασκό, οι επιτυχίες του Νουρ αντ-Ντιν συνεχίστηκαν. Ένας επόμενος ηγεμόνας της Αντιόχειας, ο Ρεϋνάλντ του Σατιγιόν αιχμαλωτίστηκε αργότερα, και τα εδάφη του πριγκηπάτου μειώθηκαν σημαντικά. Στα 1160, η προσοχή του Νουρ αντ-Ντιν εστράφη στον ανταγωνισμό με τον ηγεμόνα του σταυροφορικού Βασιλείου της Ιερουσαλήμ, Αμάλριχο (Αμάλρικ), για τον έλεγχο του Χαλιφάτου των Φατιμιδών με έδρα την Αίγυπτο. Τελικώς, ο Κούρδος στρατηγός του Νουρ αντ-Ντιν, Σιρκούχ (πλήρες όνομα: Άσαντ αντ-Ντιν Σιρκούχ ιμπν Σάντι), κατέκτησε την Αίγυπτο των Φατιμιδών το 1169, αλλά απεβίωσε δύο μήνες αργότερα από ασθένεια, και ανέλαβε την εξουσία στη χώρα ως κυβερνήτης της εκ μέρους των Ζενγκιδών ο ανηψιός του Σιρκούχ, ο περίφημος Σαλαντίν (Αραβικά: Σαλάχ αντ-Ντιν), ο οποίος όταν εδραίωσε την εξουσία του, απέρριψε τον έλεγχο του Νουρ αντ-Ντιν και δρούσε ανεξάρτητα.
Ο Νουρ αντ-Ντιν ετοιμαζόταν να εισβάλει στην Αίγυπτο για να επαναφέρει τον Σαλαντίν υπό τον έλεγχό του, όταν πέθανε αιφνιδίως από μόλυνση στο λαιμό το 1174. Ο γιος του και διάδοχός του Ας-Σάλιχ Ισμαΐλ αλ-Μάλικ ήταν παιδί ακόμα, και αναγκάστηκε να καταφύγει στο Χαλέπι, το οποίο κυβέρνησε μέσω κηδεμόνα (αταμπέκος) έως το 1181, όταν και δολοφονήθηκε και αντικαταστάθηκε από τον συγγενή του, αταμπέκο της Μοσούλης. Ο Σαλαντίν κατέκτησε το Χαλέπι δύο χρόνια αργότερα, το 1183, τερματίζοντας την ηγεμονία των Ζενγκιδών στη Συρία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκικές δυναστείες Κατηγορία:Εμιράτα
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης γυναικών 2018-19
Το Κύπελλο Κύπρου 2016-17 ήταν η 44η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (42η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι οχτώ ομάδες της Α΄ κατηγορία 2018-19. Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση για 7η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στην προημιτελική φάση οι οκτώ ομάδες κληρώθηκαν τυχαία μεταξύ τους σε τέσσερα ζευγάρια και έδωσαν διπλούς αγώνες (εντός και εκτός έδρας). Αν μια ομάδα πετύχαινε δύο νίκες, τότε έπαιρνε αυτή την πρόκριση.
Σε περίπτωση που στους δύο αγώνες οι δύο ομάδες είχαν από μία νίκη, όπως πιο κάτω, αμέσως με την λήξη του δεύτερου αγώνα διεξαγόταν το χρυσό σετ (golden set): Οι τέσσερις νικήτριες προκρίθηκαν στο Φάιναλ Φορ. Στην ημιτελική φάση και στον τελικό έγιναν μονοί αγώνες.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση συμμετείχαν 6 ομάδες. Η ΑΕΛ πέρασε στο φάιναλ φορ χωρίς αγώνα αφού η Αναγέννηση αποχώρησε. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Φάιναλ Φορ
Οι 4 ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση συμμετείχαν στο Φάιναλ Φορ της διοργάνωσης, το οποίο πραγματοποιήθηκε στο Λευκόθεο Κλειστό Γυμναστήριο στη Λευκωσία.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η Ανόρθωση και η ΑΕΛ. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 13 Απριλίου 2019 στο Λευκόθεο Κλειστό Γυμναστήριο στη Λευκωσία. Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση με σκορ 3-1 σετ (25-14, 25-18, 16-25, 25-20).
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (πετοσφαίριση γυναικών) Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2018 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2019
Ανδριάντας Παναγή Βαλλιάνου
Ο Ανδριάντας Παναγή Βαλλιάνου είναι έργο φιλοτεχνημένο από τον Γεώργιο Μπονάνο στα 1900 και βρίσκεται έξω από την Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος
Περιγραφή
Η Εθνική Βιβλιοθήκη χτίστηκε με δωρεά των αδελφών Βαλλιάνων. Ο Μπονάνος έπρεπε να φιλοτεχνήσει συγχρόνως του ανδριάντες των τριών αδελφών σε μέγεθος υπερφυσικό με σκοπό την τοποθέτήσή τους στον ίδιο χώρο. Έπρεπε να αποφύγει την ομοιομορφία και την επανάληψη. Συνδυάσε καλσικισμό και ρεαλισμό. Ο Παναγής Βαλλιάνος έχει φυσικότητα : το άνοιγμα της πελερίνας, η θέση των χεριών, η ανάταση του κορμού και το απόμακρο βλέμμα πρσδίδουν διαχρονικότητα. Το αριστερό χέρι ακουμπάει σε στήλη πλάι του, ενώ το δεξί βρίσκεται τοποθετημένο στη μέση του. Το αριστερό πόδι βρίσκεται σε προβολή,που φέρνει το ένα μέρος του σχεδόν έξω από το βάθρο
Πηγές
Β
Π
Ρωμαιοκαθολική Αρχιεπισκοπή Μιλάνου
Η Ρωμαιοκαθολική Αρχιεπισκοπή Μιλάνου ( Arcidiocesi di Milano  ; Archidioecesis Mediolanensis ) είναι μια επαρχία της Καθολικής Εκκλησίας στην Ιταλία που καλύπτει τις περιοχές του Μιλάνου, της Μόντσα, του Λέκκο και του Βαρέζε. Διατήρησε το από αιώνων ιδιαίτερο λατινικό τυπικό της, το λεγόμενο Αμβροσιανό τυπικό, το οποίο χρησιμοποιείται ακόμα στο μεγαλύτερο μέρος της επικράτειάς της. Μεταξύ των παλαιότερων αρχιεπισκόπων της, οι πιο γνωστοί είναι ο Άγιος Αμβρόσιος, ο Άγιος Κάρολος Μπορρομέο, ο Πάπας Πίος ΙΑ' και ο Άγιος Πάπας Παύλος ΣΤ'.
Η Αρχιεπισκοπή του Μιλάνου είναι η μητροπολιτική έδρα της εκκλησιαστικής επαρχίας του Μιλάνου, η οποία περιλαμβάνει τις επισκοπές Μπέργκαμο, Μπρέσια, Κόμο, Κρέμα, Κρεμόνα, Λόντι, Μάντοβα, Παβία και Βιτζέβανο.
Η Αρχιεπισκοπή του Μιλάνου είναι η μεγαλύτερη ρωμαιοκαθολική επισκοπή στην Ευρώπη και αυτή με τους περισσότερους ιερείς στον κόσμο (2.648 ιερείς υπηρετούν στην επισκοπή, μεταξύ των οποίων 1.861 κοσμικοί).
Ιστορία
Σύμφωνα με την παράδοση, το Ευαγγέλιο κήρυξε στην περιοχή ο Απόστολος Βαρνάβας και ο πρώτος Επίσκοπος Μεδιολάνων, ο Άγιος Ανατόλιος, ήταν μαθητής του. Πάντως δεν μπορεί να είχε ιδρυθεί επισκοπή εκεί, με την σημερινή έννοια, πριν από το 200, καθώς οι επισκοπές της εκκλησίας εξελίχθηκαν από τις αστικές (ρωμαϊκές) επισκοπές μετά τις μεταρρυθμίσεις του αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Έτσι, ο κατάλογος επισκόπων Μεδιολάνων αναφέρει μόνο πέντε προκατόχους του Μιροκλή, ο οποίος συμμετείχε στη σύνοδο του Λατερανού που έγινε το 313 στη Ρώμη. Κατά τη διάρκεια των διωγμών του τρίτου και αρχών του τετάρτου αιώνα, αρκετοί Χριστιανοί υπέστησαν μαρτυρικό θάνατο και η μνήμη τους τιμούνταν στο Μιλάνο: ανάμεσά τους οι Γερβάσιος και Προτάσιος (πρώτος διωγμός του Διοκλητιανού), Βίκτωρ, Ναμπόρ και Φήλιξ, και Ναζάριος και Κέλσος. Οι διωγμοί έληξαν το 313 όταν οι Αυτοκράτορες Κωνσταντίνος Α' και Λικίνιος εξέδωσαν το Διάταγμα των Μεδιολάνων που διακήρυξε τη θρησκευτική ανοχή στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Ιστορικά, η εκκλησία του Μιλάνου ήταν σε πλήρη επικοινωνία με τον Πάπα της Ρώμης. Μεταξύ των επισκόπων της πρέπει να αναφερθεί ο Ευστόργιος Α' και ο Διονύσιος, οι οποίοι αντιτάχθηκαν σθεναρά στην αποστασία που επέβαλε ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Κωνστάντιος Β'. Ο Διονύσιος μάλιστα εξορίστηκε στην Καππαδοκία (355), ενώ οι Ρωμαίοι έβαλαν τον Αυξέντιο στον επισκοπικό θρόνο των Μεδιολάνων. Μετά τον θάνατο του Αυξεντίου, επίσκοπος εξελέγη από τους Μεδιολάνους ο μεγάλος Άγιος Αμβρόσιος (374-97). Μεταξύ των διαδόχων του συγκαταλέγονται και οι Σιμπλικιανός, Σενάτωρ και Δάκιος (530-52), οι οποίοι έζησε σχεδόν πάντα εξόριστοι στην Κωνσταντινούπολη λόγω του Γοτθικού Πολέμου.
Κατά την εισβολή των Λομβαρδών συνέβησαν πολλά πράγματα στην εκκλησία του Μιλάνου. Το Σχίσμα των Τριών Κεφαλαίων εγγυήθηκε την αυτονομία της Εκκλησίας των Μεδιολάνων για 38 χρόνια, αφού οι Λομβαρδοί ήταν εχθροί των Βυζαντινών. Κατά την πολιορκία του Μιλάνου από τον Λομβαρδό Αλβοΐνο, ο επίσκοπος Ονοράτος (568) αναζήτησε καταφύγιο στη Γένοβα μαζί με μεγάλο αριθμό κληρικών του και επέστρεψε στο Μιλάνο μόνο 70 χρόνια αργότερα υπό τον Ιωάννη τον Καλό.
Τον 10ο αιώνα, οι αρχιεπίσκοποι Μιλάνου έγιναν φεουδάρχες του Αυτοκράτορα, επεκτείνοντας την δικαιοδοσία του σε όλη τη Βορειοδυτική Ιταλία. Ο πιο διακεκριμένος από αυτούς ήταν ο Ariberto da Intimiano (1018–45). Καθώς αυξανόταν η δύναμη των αστών, η δύναμη των αρχιεπισκόπων μειωνόταν, και μαζί της η αυτοκρατορική εξουσία που αντιπροσώπευε ο προκαθήμενος. Από τον 12ο αιώνα το Μιλάνο έγινε πόλη των Γκουέλφων που πολεμούσαν τον Αυτοκράτορα. Ο αρχιεπίσκοπος Οτόνε Βισκόντι αυτοανακηρύχθηκε αιώνιος άρχοντας τον 13ο αιώνα, θέτοντας έτσι τέλος στη Δημοκρατία του Μιλάνου και εγκαθιδρύοντας την εξουσία του Οίκου των Βισκόντι που κυβέρνησε το Δουκάτο του Μιλάνου από το 1277 έως το 1447.
Η μορφή που σημάδεψε τη σύγχρονη ιστορία της εκκλησίας του Μιλάνου ήταν ο Άγιος Κάρολος Μπορρομέο, αρχιεπίσκοπος Μιλάνου από το 1564 έως το 1584, ο οποίος ήταν ηγετική φυσιογνωμία κατά τη διάρκεια της Αντιμεταρρύθμισης και υπεύθυνος για σημαντικές μεταρρυθμίσεις στην Καθολική Εκκλησία. Τις ποιμαντικές του προσπάθειες ακολούθησαν και οι διάδοχοί του, όπως ο Federico Borromeo (πέθανε το 1631) και ο Giuseppe Pozzobonelli (πέθανε το 1783).
Τον 20ο αιώνα, δύο Καρδινάλιοι Αρχιεπίσκοποι του Μιλάνου εξελέγησαν Πάπες: το 1922, ο καρδινάλιος Achille Ratti εξελέγη ως Πάπας Πίος ΙΑ΄ και το 1963 ο καρδινάλιος Giovanni Battista Montini εξελέγη ως Πάπας Παύλος ΣΤ΄. Η εκκλησία του Μιλάνου διοικούνταν από το 1979 έως το 2002 από τον Ιησουΐτη Καρδινάλιο Carlo Maria Martini, ο οποίος ήταν αγαπημένος της καθολικής αριστεράς.
Ύστερη αρχαιότητα
• Άγιος Βαρνάβας ο Απόστολος, 1ος αιώνας
• Άγιος Ανατόλιος
• Άγιος Γάιος
• Άγιος Καστριτιανός
• Άγιος Καλημέριος (περ. 270–280)
• Άγιος Μόνας (περ. 283–313)
• Άγιος Μιροκλής (313–316?)
• Άγιος Ματέρνος (316–328?)
• Άγιος Προτάσιος (328–343?)
• Άγιος Διονύσιος (349–355)
• * Αυξέντιος (355–374), Αρειανός, θεωρείται από την Καθολική Εκκλησία ως αιρετικός
• Άγιος Σιμπλικιανός (397–400)
• Άγιος Βενέριος (400–408)
• Άγιος Μαρτινιανός (423–435)
• Άγιος Γλυκέριος (436–438)
• Άγιος Λάζαρος (438–449)
• Άγιος Ευσέβιος (449–462)
• Άγιος Γερόντιος (462–465)
• Άγιος Βενίγνος (465–472)
• Άγιος Σενάτωρ (472–475)
• Άγιος Θεόδωρος Α΄ (475–490)
• Άγιος Λαυρέντιος Α΄ (490–512)
• Άγιος Μάγνος (518–530?)
• Άγιος Δάκιος (530–552)
• Βιτάλιος (552–556)
• Άγιος Αυσάνιος (556–559?)
Μεσαίωνας
• Άγιος Ιωάννης ο Καλός (641–669)
• Άγιος Αντωνίνος (669–671)
• Άγιος Μαυρήλιος (671)
• Άγιος Αμπέλιος (671–676)
• Άγιος Μανσουέτος (676–685)
• Άγιος Βενέδικτος (685–732)
• Θεόδωρος Β΄ (732–746)
• Άγιος Νατάλιος (746–747)
• Αριφρέντος (747–748)
• Σταμπίλης (748–750)
• Λέτο (751–755)
• Θωμάς (755–783)
• Πέτρος (784–803)
• Οδελπέρτος (803–813)
• Άγιος Άνσελμος Α΄ (813–818)
• Άγιος Μπόνος (818–822)
• Ανγιλβέρτος Α΄ (822–823)
• Ανγιλβέρτος Β΄ (824–859)
• Ανσπέρτος (868–881)
• Άνσελμος Β΄ (882–896)
• Λανδούλφος Α΄ (896–899)
• Αϊκόνε (906–918)
• Γαριβέρτος (918–921)
• Λαμβέρτος (921–931)
• Αρδέρικος (936–948)
• Αδελμάνος (948–953)
• Βαλπέτρος (953–970)
• Αρνούλφος Α΄
• Γοδεφρείδος Α΄ (974–979)
• Λανδούλφος Β΄ (980–998)
• Αρνούλφος Β΄ (998–1018)
• Αριβέρτος (1018–1045)
• Γουίδων (1045–1069)
• Αθώνιος (1070–1075)
• Τεδάλδος (1075–1080)
• Άνσελμος Γ΄ (1086–1093)
• Αρνούλφος Γ΄ (1093–1097)
• Άνσελμος Δ΄ (1097–1101)
• Πέτρος Χρυσολάνος (1102–1112)
• Ιορδάνης (1112–1120)
• Ολρίκος (1120–1126)
• Άνσελμος Ε΄ (1126–1135)
• Ροβάλδος (1135–1145)
• Ουμβέρτος (1146–1166)
• Άγιος Γαλδίνος (1166–1176)
• Αλγίσιος (1176–1185)
• Ουμβέρτος Β΄ (1185–1187)
• Μίλωνας (1187–1195)
• Ουμβέρτος Γ΄ (1195–1196)
• Φίλιππος Α΄ (1196–1206)
• Ουμβέρτος Δ΄ (1206–1211)
• Γεράρδος (1211–1212)
• Ενρίκος Α΄ (1213–1230)
• Γουλιέλμος Α΄ (1230–1241)
• Λέων (1241–1257)
• Οτόνε Βισκόντι (1262–1295)
• Ρουφίνο ντα Φρισέτο (1295–1296)
• Φραγκίσκος Α΄ της Πάρμας (1296–1308)
• Κασόνε ντέλα Τόρε (1308–1317)
• Αϊκάρντο ντα Ιντιμιάνο (1317–1339)
• Τζοβάνι Β΄ Βισκόντι (1342–1354)
• Ρομπέρτο Βισκόντι (1354–1361)
• Γουλιέλμος Β΄ ντέλα Πουστέρλα (1361–1370)
• Σίμων ντα Μπορσάνο (1370–1380)
• Αντόνιο ντε Σαλούτσι (1380–1401)
• Πέτρος Β΄ της Κρήτης (1402–1410)
• Φραγκίσκος Β΄ Κρίπα (1409–1414)
• Μπαρτολομέο Κάπρα (1414–1433)
• Φραγκίσκος Γ΄ Πικολπάσο (1433–1443)
• Ενρίκος Β΄ Ραμπίνι (1443–1450)
• Τζοβάνι Γ΄ Βισκόντι (1450–1453)
• Νικολό Αμιντάνο (1453–1454)
• Γκαμπριέλε Σφόρτσα (1454–1457)
• Κάρλο Α΄ ντα Φορλί (1457–1461)
• Καρδινάλιος Τζοβάνι Αρτσιμπόλντι (1484–1488) (απουσιάζων)
• Γκουίντο Αντόνιο Αρτσιμπόλντι (1488–1497) (απουσιάζων)
• Καρδινάλιος Ιπόλιτο Α΄ της Έστης (1497–1520) (απουσιάζων)
• Καρδινάλιος Ιπόλιτο Β΄ της Έστης (1520–1550) (απουσιάζων)
• Τζοβάνι Άντζελο Αρτσιμπόλντι (1550–1555) (απουσιάζων)
• Καρδινάλιος Ιπόλιτο Β΄ της Έστης (1555–1556) (απουσιάζων)
• Φιλίπο Β΄ Αρκίντο (1556–1558) (απουσιάζων)
• κενή θέση
Σύγχρονη περίοδος
• Καρδινάλιος (Άγιος) Κάρλο Μπορομέο (1564–1584)
• Καρδινάλιος Γκασπάρε Βισκόντι (1584–1595)
• Καρδινάλιος Φεντερίκο Α΄ (1595–1631)
• Καρδινάλιος Αλφόνσο Λίτα (1652–1679)
• Καρδινάλιος Φεντερίκο Β΄ (1681–1693)
• Καρδινάλιος Τζουζέπε Α΄ (1699–1712)
• Καρδινάλιος Μπενεντέτο Έρμπα Οντεσκάλκι (1712–1737)
• Καρδινάλιος Τζουζέπε Β΄ (1743–1783)
• Φιλίππο Μαρία Βισκόντι (1784–1801)
• Καρδινάλιος Τζοβάνι Μπατίστα Καπράρα (1802–1810)
• κενή θέση
• Καρδινάλιος Κάρλο Γκαετάνο Γκαίσρουκ (1816–1846)
• Μπαρτολομέο Κάρλο Ρομίλι (1847–1859)
• Πάολο Άντζελο Μπαλερίνι (1859–1867)
• Λουίτζι Νατζάρι ντι Καλαμπιάνα (1867–1893)
• Καρδινάλιος Αντρέα Κάρλο Φεράρι (21 Μαΐου 1894 – 2 Φεβρουαρίου 1921)
• Καρδινάλιος Αλφρέντο Ιλντεφόνσο Σούστερ (26 Ιουνίου 1929 – 30 Αυγούστου 1954)
• Καρδινάλιος Τζοβάνι Μπατίστα Μοντίνι (1 Νοεμβρίου 1954 – 19 Ιουνίου 1963), εξελέγη Πάπας Παύλος ΣΤ΄
• Καρδινάλιος Τζοβάνι Κολόμπο (10 Αυγούστου 1963 – 29 Δεκεμβρίου 1979)
• Καρδινάλιος Κάρλο Μαρία Μαρτίνι, SJ (29 Δεκεμβρίου 1979 – 11 Ιουνίου 2002)
• Καρδινάλιος Ντιονίτζι Τεταμάντζι (11 Ιουλίου 2002 – 28 Ιουνίου 2011)
• Καρδινάλιος Άντζελο Σκόλα (28 Ιουνίου 2011 – 7 Ιουλίου 2017)
• Μάριο Ντελπίνι (9 Σεπτεμβρίου 2017 – σήμερα)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ιταλικά (it) Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα λατινικά Μιλανο Κατηγορία:Μιλάνο
Βεράν Επισκοπή
Περίληψη
Το 1953 ανασκάφηκε από την Αρχαιολογική Εταιρεία στη θέση «Κεφάλα» Πισκοκέφαλου (νομός Λασιθίου/επαρχία Σητείας) ταφικό σπήλαιο που περιείχε πολλές ταφές. Βρέθηκαν πάνω από 80 αγγεία που δείχνουν ότι το σπήλαιο ήταν σε χρήση, με διακοπές, από την ύστερη πρωτογεωμετρική μέχρι την πρώιμη ανατολίζουσα περίοδο.
Εισαγωγή
Το Πισκοκέφαλο είναι χωριό του νομού Λασιθίου (επαρχία Σητείας) σε απόσταση περίπου 4 χλμ. νοτιοδυτικά της Σητείας, κείμενο σε πεδιάδα που διασχίζει ο ποταμός Στόμιον (σημ. Παντέλης). Στην ευρύτερη περιοχή του χωριού έχουν βρεθεί σημαντικές αρχαιότητες, όπως ιερό μεσομινωικών χρόνων στο λόφο Κατρίνια, λείψανα υστερομινωικής έπαυλης στη θέση «Κληματαριά», δύο ταφικά σπήλαια της πρώιμης εποχής του σιδήρου, το εδώ εξεταζόμενο στη θέση «Λαγγούφα Κεφάλας» και άλλο στη θέση «Μπεράτι» (βλ. σχετικό λήμμα), ενώ δεν λείπουν και ευρήματα μεταγενέστερων εποχών (βλ. λήμμα «Κάτω Επισκοπή Πισκοκεφάλου»). Η γεωργικά εκμεταλλεύσιμη πεδιάδα, αλλά και η εγγύτητα με τα βόρεια παράλια της Σητείας δικαιολογούν την μακραίωνη χρήση του χώρου.
Η ιστορία των ανασκαφών
Το 1952, ενώ ο τότε Έφορος Αρχαιοτήτων Νικόλαος Πλάτων ανέσκαπτε για λογαριασμό της Αρχαιολογικής Εταιρείας μινωικό θολωτό τάφο στα Αχλάδια Σητείας, εντόπιος του παρέδωσε αγγεία, τα οποία άρκαλοι (ασβοί της Κρήτης) είχαν φέρει στην επιφάνεια σε σπήλαιο στη θέση Λαγγούφα Κεφάλας νοτιοανατολικά του Πισκοκεφάλου. Το επόμενο έτος ο Πλάτων, δαπάναις της Αρχαιολογικής Εταιρείας, ανέσκαψε ομάδα ταφών στο ασύλητο σπήλαιο και παρουσίασε συνοπτικά τα ευρήματα στα Πρακτικά του 1953, κυρίως μέρος της πλούσιας κεραμικής που ήρθε στο φως, την οποία χρονολόγησε στην πρωτογεωμετρική εποχή. Το σύνολο της κεραμικής δημοσιεύθηκε αναλυτικά μόλις το 2013 σε πρακτικά συνεδρίου του 2006 από την αρχαιολόγο Μεταξία Τσιποπούλου, η οποία ταύτισε και μελέτησε τα ευρήματα στο Μουσείο Ηρακλείου, κάνοντας χρήση και των προσωπικών ανασκαφικών ημερολογίων του Πλάτωνος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Κρήτη
Κατερίνα Διδασκάλου
Η Κατερίνα Διδασκάλου (29 Δεκεμβρίου 1960), είναι Ελληνίδα ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης.
Βιογραφία
Η Κατερίνα Διδασκάλου γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, ακολουθώντας τον πατέρας της, ο οποίος υπήρξε ανώτερος δικαστικός.
Μετά το λύκειο συνεχίσε τις σπουδές της στην Φιλοσοφική Αθηνών αλλά και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου υ, από όπου αποφοίτησε αριστούχος. Με υποτροφία του Ιδρύματος Ωνάση πήγε στην Νέα Υόρκη για να συνεχίσει τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια στην υποκριτική κινηματογράφου, καθώς και στο Uta Hagen HB Studio στην υποκριτική θεάτρου.
Η Διδασκάλου συμμετείχε σε πολλές τηλεοπτικές σειρές και αρκετές κινηματογραφικές ταινίες. Το ντεμπούτο της στην τηλεόραση το έκανε το 1990 με την τηλεοπτική σειρά Ο Κίτρινος Φάκελος που προβλήθηκε στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1, ενώ την επόμενη χρονιά το 1991 πρωταγωνίστησε στην σειρά Ο Φόβος της ΕΤ2 και παραλλήλα έκανε και το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο με την ταινία Δυο ήλιοι στον ουρανό σε σκηνοθεσία του Γιώργου Σταμπουλόπουλου. Γνωστή θεατρική παράσταση στην οποία είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο είναι το έργο Η Πόρνη από Πάνω του Αντώνη Τσιπιανίτη.
Η ηθοποιός ήταν η πρωθιέρεια στην τελετή της αφής της Ολυμπιακής Φλόγας το 1984 για τους Ολυμπιακούς αγώνες του Λος Άντζελες και το 1988 για τους Ολυμπιακούς αγώνες της Σεούλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Τρεφλ Σόποτ
Η Τρεφλ Σόποτ (Trefl Sopot) είναι πολωνικός επαγγελματικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης με έδρα το Σόποτ. Η ομάδα παίζει στο Πρωτάθλημα Πολωνίας (PLK). Ο σύλλογος ιδρύθηκε ως αντικατάσταση της Πρόκομ Ασέκο Σόποτ, που έφυγε από το Σόποτ για τη Γκντίνια το 2009.
Ιστορία
Η ομάδα ιδρύθηκε ως σύλλογος φοίνικας με μία νέα εταιρική ταυτότητα, μετά την απόφαση της Πρόκομ Ασέκο Σόποτ να εγκατασταθεί στη Γκντίνια. Στην εναρκτήρια σεζόν, ο σύλλογος έπαιξε στο γήπεδο Hali 100-lecia. Στην αρχή της σεζόν 2010-11, μετακόμισε στην Αρένα Έργκο, χωρητικότητας 15.000 ατόμων, τη μεγαλύτερη αρένα στην PLK. Τη σεζόν 2011-12, η Τρεφλ Σόποτ έφτασε στους τελικούς της PLK, όπου αντιμετώπισε την πρόγονό της, Άρκα Γκντίνια. Σε μια συναρπαστική σειρά τελικών, η Τρεφλ Σόποτ έχασε με 4-3.
Το 2011-12, η Τρεφλ Σόποτ κέρδισε το πρώτο της τρόπαιο, όταν κατέκτησε το Κύπελλο Πολωνίας. Την επόμενη σεζόν, κατέκτησε ξανά το Κύπελλο. Παράλληλα με αυτές τις κατακτήσεις, η ομάδα κέρδισε επίσης το Σούπερ Καπ Πολωνίας το 2012 και το 2013.
Πλημμύρες στη Βόρεια Κορέα (2016)
Οι πλημμύρες του 2016 στη Βόρεια Κορέα συνέβησαν στα τέλη Αυγούστου 2016 ως συνέπεια του Τυφώνα Λάιονροκ. Οι βαριές βροχοπτώσεις του τυφώνα, από τις 29 έως τις 31 του μηνός, προκάλεσαν πλημμύρες, σκοτώνοντας τουλάχιστον 525 ανθρώπους. Επίσης, κατέστρεψαν περισσότερες από 35.000 κατοικίες αφήνοντας πάνω από 100.000 άστεγους, κυρίως στη Επαρχία Βόρειου Χαμγκιόνγκ μετά από υπερχείλιση του ποταμού Τουμέν κοντά στα σύνορα με την Κίνα και τη Ρωσία, σύμφωνα με το Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών για το Συντονισμό των Ανθρωπιστικών Υποθέσεων και του Ερυθρού Σταυρού.
Ένας αξιωματούχος των Ηνωμένων Εθνών στη Βόρεια Κορέα, δήλωσε ότι η έκταση της καταστροφής ήταν «πέρα από οτιδήποτε έχουν δει από τις τοπικές αρχές».
Μετεωρολογικό ιστορικό
Ο τυφώνας Λάιονροκ συγχωνεύτηκε με ένα σύστημα χαμηλής πίεσης και είχε ως αποτέλεσμα βαρύτατες βροχές σε περίοδο τριών ημερών (29-31 Αυγούστου) στην Βόρεια Κορέα. Μια κομητεία κατακλύστηκε στην Επαρχία του Βόρειου Χάμγκιουνγκ.
Αντιμετώπιση
Σε απάντηση στις πλημμύρες, η κυβέρνηση της Βόρειας Κορέας έστειλε εργαζόμενους και τον Κορεατικό Λαϊκό Στρατό να καθαρίσει τους δρόμους και να αποκαταστήσει τις επικοινωνίες στις περισσότερο πληγείσες περιοχές. Περίπου 1.000 εθελοντές από το τοπικό παράρτημα του Κόκκινου Στρατού βοήθησαν τους τοπικούς εργαζόμενους σε αποστολές έρευνας και διάδοσης. Ο οργανισμός είχε προμήθειες ανακούφισης για περίπου 20.000 ανθρώπους, όπως αδιάβροχα, τέντες, κουζίνες, και ταμπλέτες καθαρισμού νερού. Ο Ερυθρός Σταυρός συντονίστηκε με τα μέλη της διεθνούς αντιπροσωπείας από τις 3 έως τις 6 Σεπτεμβρίου, με συνέπεια την αύξηση των πόρων για τις υπηρεσίες υγείας. Το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Σίτισης παρείχε μερίδες τροφίμων έκτακτης ανάγκης για 140.000 άτομα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση προσέφερε 300.000 ευρώ για την ανακούφιση από τις πλημμύρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πλημμύρες Κατηγορία:Βόρεια Κορέα Κατηγορία:2016
Παλαιόδενδρος Καρδίτσας
Ο Παλαιόδενδρος είναι πολύ μικρός οικισμός του Πετρωτού στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Ο Παλαιόδενδρος βρίσκεται στα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας νότια από το Λιασκοβίτικο χείμαρρο (που δυτικότερα καταλήγει στον ποταμό Αχελώο) και είναι κτισμένος στις ανατολικές πλαγιές του βουνού Δρίσκος σε υψόμετρο 680 μέτρων. Απέχει περίπου 5 χλμ. Ν. από το Πετρωτό, 14 χλμ. (οδηγικά) ΝΔ. από το Ανθηρό (έδρα του δήμου) και 79 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Καρδίτσα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα, για πρώτη φορά, το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Πετρωτού. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Πετρωτό, τη Συκέα και το Τρίλοφο αποτελούν την κοινότητα Πετρωτού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αργιθέας του Δήμου Αργιθέας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 6 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας
Κύπελλο Β΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου 2016-17
Το Κύπελλο Β΄ κατηγορίας 2016-17 ήταν η 11η έκδοση του Κυπέλλου Β΄ κατηγορίας Κύπρου. Συμμετείχαν οι εννέα ομάδες της Β΄ κατηγορία 2016-17. Νικητής ήταν ο Πανιδαλιακός για πρώτη φορά στην ιστορία του.
Ανδριάντας Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄
Ο Ανδριάντας Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄ είναι έργο του γλύπτη Γεώργιου Φυτάλη.
Ιστορία του ανδριάντα
Ο ανδριάντας αποδίδει τον Πατριάρχη μετωπικά με ελαφρά στροφή του κεφαλιού δεξιά. Με το αριστερό χέρι κρατάει την πομαντορική ράβδο και απλώνει το δεξί στα πλήθη, όπου έχει στραμένο το βλέμμα του. Προβάλει το αριστερό του πόδι με με το οποιο πατάει το σκοινί του μαρτυρίου του. Κλειστά τα περιγράμματα στην αριστερή πλευρά και ανοικτά στη δεξιά, δίνουν εσωτερική βεβαιότητα και εξωτερική αποφασιστικότητα. Πρόκειται για έργο με επισημότητα, βαρύτητα, επιβλητικότητα. Αρχικά προβλεπόταν στη θέση του να τοποθετηθεί άγαλμα αρχαίου έλληνα φιλοσόφου. Η αντικατάσταση του με εκείνο του Γρηγορίου Ε΄αντανακλούσε το «τέλος της ειδυλλιακής σχέσης των Νεοελληνών με την αρχαιότητα» Εγγραφόταν στην ανάπτυξη της ιδέας εκείνη την περίοδο για τη δημιουργία ενός εθνικού πανθέου με την τοποθέτηση ανδριάντων και προτομών ηρώων της Επανάστασης στα προπύλαια του Πανεπιστημίου. Το έργο στήθηκε στις 25 Μαρτίου 1872με δαπάνες του Γεώργιου Αβέρωφ αλλά η επεξεργασία του πρέπει να ξεκίνησε πολύ νωρίτερα. Η καθυστερηση οφειλόταν στο γεγονός ότιο Γεώργιος Φυτάλης προβληματιζόταν πάνω στα προσωπογραφικά χαρακτηριστικά του Γρηγορίου. Γρλαφτηκε πως απευθύνθηκε ακόμα και στο Άγιον Όρος προκειμένου να βρει πιστή εικόνα του. Τελικά μάλλον η καθυστερησή του οφειλόταν σε άλλους λόγους:σε τεχνικά προβλήματα ή σε φόρτο παραγγελιών.
Πηγές
Γρ
Κύπελλο Β΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου 2016-17
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες στην έδρα της ομάδας που κληρώθηκε ως γηπεδούχος. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Ανδριάντας Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄
Πηγές
Γ
Κύπελλο Β΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου 2016-17
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν ο Πανιδαλιακός και ο Παφιακός. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 26 Απριλίου 2017 στο Θεμιστόκλειο Αθλητικό Κέντρο στη Λεμεσό. Νικητής ήταν ο Πανιδαλιακός με σκορ 3-2 σετ (25-19, 22-25, 20-25, 25-20, 15-13).
Γρηγόρης Πλιάτσικας
Ο Γρηγόρης Πλιάτσικας είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στην θέση του τερματοφύλακα, με μεγάλη καριέρα κυρίως στην Παναχαϊκή.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 15 Ιουνίου του 1949 στην Πάτρα, όπου και μεγάλωσε.
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1966 από την Παναχαϊκή όπου και αγωνίστηκε μέχρι το 1971, με μόνη διακοπή το 1969 λόγω της στρατιωτικής του θητείας.
Την περίοδο 1972-73 φόρεσε την φανέλα του Αστέρα Αμαλιάδας, ενώ την επόμενη περίοδο, 1973-74, έγινε πάλι παίκτης της Παναχαϊκής που αγωνιζόταν στην Α' Εθνική και είχε κερδίσει από την προηγούμενη περίοδο την συμμετοχή της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Αγωνίστηκε με την πατραϊκή ομάδα στην εκτός έδρας ρεβάνς του πρώτου αγώνα (2-1) με αντίπαλο την αυστριακή Γκρατς για τον 1ο Γύρο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 1973-74, όπου η Παναχαϊκή νίκησε με 0-1 και προκρίθηκε στην επόμενη φάση, με τον Πλιάτσικα να έχει πραγματοποιήσει εξαιρετική εμφάνιση κρατώντας ανέπαφη την εστία του και με τους φιλάθλους να τον ονομάζουν «ήρωα του Γκρατς».
Το 1974 μετέβη στην Βόρειο Αμερική για να γυρίσει στην Ελλάδα την επόμενη αγωνιστική περίοδο 1975-76 όπου αποτέλεσε παίκτη του Α.Ο. Κορωπί. Το 1977 επέστρεψε πάλι στην Παναχαϊκή με τότε προπονητή τον Γιουγκοσλάβο, Λιούμπισα Σπάιτς. Έπειτα φόρεσε την φανέλα του Πανηλειακού, του Αίαντα Γαστούνης, του Παναιγιάλειου και τέλος της ΠΑΕ Πύργος.
Ανηψιός του είναι ο Βασίλης Πλιάτσικας, νυν επαγγελματίας ποδοσφαιριστής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής
Μηνολόγιο
thumb|right|250px|Σελίδα από το [[Μηνολόγιο του Βασιλείου Β΄|Μηνολόγιο του Βασιλείου Β', που απεικονίζει τους Άγιους Κοσμά και Δαμιανό (11ος αιώνας, Βιβλιοθήκη του Βατικανού). ]] Το Μηνολόγιο είναι λειτουργικό βιβλίο που χρησιμοποιείται στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία και στις ανατολικές καθολικές εκκλησίες που ακολουθούν το τυπικό της Κωνσταντινούπολης.
Όπως συνάγεται και από το όνομά του, είναι ένα βιβλίο οργανωμένο ανά μήνες.
Ορισμοί
Το Μηνολόγιο έχει πολλές διαφορετικές έννοιες:
δεξιά|μικρογραφία|250px|Σελίδα από ένα ημερολόγιο με αγίους ανά ημέρα, από ελληνικό Μηνολόγιο του 14ου αιώνα που βρίσκεται στη [[Βιβλιοθήκη Μπόντλιαν]]
Μία από τις πιο σημαντικές συλλογές αυτού του είδους είναι αυτή του Συμεών του Μεταφραστή. Ο Ιππόλυτος Ντελεαί και ο Albert Ehrhard εργάστηκαν ανεξάρτητα μεταξύ τους ομαδοποιώντας έργα που αποδίδονται σε αυτόν τον συγγραφέα, αλλά παρέμεινε σχετική αβεβαιότητα αναφορικά με την προέλευση των υλικών του και την σχέση αυτής της συλλογής με ορισμένες βιογραφίες που υπάρχουν σε χειρόγραφα μεγάλων βιβλιοθηκών. Τα συναναξάρια, ή ιστορίες για λειτουργική χρήση, εξάγονται σχεδόν όλες από παλαιότερα Μηνολόγια, αλλά ο Ντελεαί, ο οποίος έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στη μελέτη αυτής της κατηγορίας εγγράφων, θεώρησε ότι οι συγγραφείς αυτών των συλλογών έχουν προσθέσει, αν και αραιά, δικά τους υλικά που προέρχονται από διάφορες πηγές.
Πηγές
Κατηγορία:Βιβλία Λειτουργικής
Λιμένι Λακωνίας
Το Λιμένι, επίσημα Λιμένιον, είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λακωνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, έχει 11 μόνιμους κατοίκους. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Αρεοπόλεως και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Οιτύλου, του Δήμου Ανατολικής Μάνης.
Γεωγραφικές πληροφορίες
Το Λιμένι Λακωνίας βρίσκεται σε υψόμετρο 20 μέτρων, απέχει 5 χιλιόμετρα από την Αρεόπολη, της οποίας αποτελεί επίνειο. Το Λιμένι απέχει 154 ναυτικά μίλια από τον Πειραιά. Είναι κτισμένο σε κόλπο στις δυτικές ακτές της μέσης Μάνης, απέναντι από το Καραβοστάσι, το οποίο είναι το επίνειο του Οιτύλου. Ο κόλπος αποτελεί το ασφαλέστερο φυσικό λιμάνι στις δυτικές ακτές της Μάνης.
Σημεία ενδιαφέροντος
thumb|Το Λιμένι Το Λιμένι χαρακτηρίζεται από την παραδοσιακή αρχιτεκτονική της Μάνης, με τα κτίρια κτισμένα δίπλα στη θάλασσα. Σε λίγο μεγαλύτερο υψόμετρο είναι κτισμένο το λεγόμενο Παλάτι του Πετρόμπεη. Αποτελείται από ένα μακρόστενο κτίριο με την πρόσοψη στραμμένη προς τη θάλασσα και με δίρριχτη στέγη, με διαστάσεις 5,5 επί 17 μέτρα, το οποίο στο νότιο άκρο του έχει τετραώροφο πύργο. Στη βόρεια πλευρά βρίσκεται το μόνοχωρο μαγειρίο. Η κύρια πύλη προστατεύεται με προτείχισμα. Αν και λιτό όσον αφορά τη δομή ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα σπίτια της ίδιας περιόδου χάρις στην ποιότητα κατασκευή και το μέγεθός του και συμβολίζει την προεπαναστατική ακόμη των Μαυρομιχαλέων. Στο Λιμένι για λόγους άμυνας έχει κατασκευαστεί στρογγυλή ντάπια (προμαχώνας) και σπηλιές στους γκρεμούς γύρω από τον κόλπο, τα αποκαλούμενα καταφύγια, έχουν οχυρωθεί.
Στο βόρειο άκρο του οικισμού σώζεται η ερειπωμένη μονή της Παναγίας Ευρέτριας ή Βρετής. Το παλαιότερο τμήμα της μονής είναι το διώροφο κτίριο στη νότια πτέρυγα, μεγαλιθικής αρχιτεκτονικής. Ο ναός και ο τριώροφος πύργος της μονής χρονολογούνται από το πρώτο μισό του 18ου αιώνα και τα υπόλοιπα τρία διώροφα κτίρια που αποτελούν τα κελιά της μονής είναι μεταγενέστερα. Τα κτίρια σχηματίζουν οχυρό περίβολο με την κύριο είσοδο στην πλευρά της θάλασσας.
Χάρτης
<mapframe latitude="36.665114" longitude="22.430305" zoom="13" width="1000" height="280" align="center" />
Ίτανος
Η Ίτανος ήταν αρχαία πόλη η οποία κείται στην περιοχή της Ερημούπολης, στα βορειοανατολικά του νομού Λασιθίου (δήμος Σητείας), στην Κρήτη.
Η ταύτιση της θέσης της Ιτάνου έγινε το 1891 από τον Ιταλό αρχαιολόγο Federico Halbherr, ενώ τα κτηριακά κατάλοιπα ερεύνησε λίγο αργότερα και ο συνάδελφός του Lucio Mariani. Οι πρώτες ανασκαφές έλαβαν χώρα το 1899 και το 1911 από την Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή Αθηνών. Κατά τα έτη 1970 και 1971 περισυνελέγησαν με πιστώσεις της Αρχαιολογικής Εταιρείας ελληνιστική επιτύμβια στήλη με ανάγλυφη παράσταση πολεμιστή και ιωνικό κιονόκρανο.
Θέση
Η αρχαία Ίτανος βρισκόταν στο βορειοανατολικό άκρο της Κρήτης πλησίον του όρμου Γράντες (νομός Λασιθίου/δήμος Σητείας), στην περιοχή που σήμερα ονομάζεται «Ερημούπολη». Εξαιτίας των τεκτονικών φαινομένων της ύστερης αρχαιότητας η γεωμορφολογία της Ιτάνου έχει υποστεί μεταβολές, και ένα τμήμα της σήμερα βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Ιστορία
Μεγάλο μέρος της ανατολικής Κρήτης φαίνεται πως βρισκόταν υπό τον έλεγχό της, ενώ η ανάπτυξή της προκάλεσε προστριβές με γειτονικές πόλεις. Σωζόμενα επιγραφικά τεκμήρια της ελληνιστικής εποχής μαρτυρούν συνοριακούς και άλλους διακανονισμούς με τις πόλεις Δραγμός, Ιεράπυτνα και Πραισό. Η τελευταία ήταν και η μεγαλύτερη αντίπαλός της μέχρι την καταστροφή της κατά το 2ο αιώνα π.Χ. από τη Ιεράπυτνα. Γύρω στα 270 π.Χ. τα προβλήματα με την Πραισό, οι εσωτερικές εντάσεις και οι στενές σχέσεις με τους Πτολεμαίους της Αιγύπτου οδήγησαν στην εγκατάσταση φρουράς των τελευταίων στην Ίτανο. Αργότερα, τα προβλήματα μεταξύ Ιτάνου-Ιεράπυτνας θα ενταθούν, οδηγώντας κατά το 2ο αιώνα π. Χ. σε ρωμαϊκή επιδιαιτησία. Πάντως, η πόλη συνέχισε να ακμάζει και κατά τη ρωμαιοκρατία, έχοντας δικό της νόμισμα. Στα πρωτοβυζαντινά χρόνια οικοδομήθηκαν οι δύο βασιλικές που ανασκάφηκαν στον ανατολικό και νότιο λόφο αντίστοιχα.