cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αυλωνάρι
Ενετικός πύργος
μικρογραφία|Ο ενετικός πύργος Ο ενετικός πύργος, που συντηρήθηκε και αναπαλαιώθηκε το 1953, είναι ίσως ο πιο καλοσυντηρημένος φράγκικος πύργος της Εύβοιας. Τον χρησιμοποιούσαν οι Ενετοί ως κέντρο ενός συστήματος οπτικού τηλεγράφου και είχε ανταπόκριση με άλλους παρόμοιους πύργους που έχουν διασωθεί σε μέτρια η κακή κατάσταση. Τα παράθυρα βρίσκονται στο μεσαίο και άνω τμήμα του πύργου,ενώ το κατώτερο τμήμα έφερε μόνο θυρίδες ελαφρών όπλων. Οι διαστάσεις του είναι 8,10 × 8,05 και έχει ύψος 19 μέτρα.
Κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας, οι Ενετοί χρησιμοποιούσαν τον πύργο ως τμήμα συστήματος οπτικού τηλέγραφου. Μετά την Επανάσταση του 1821 και την απελευθέρωση, εγκαταστάθηκαν εκεί Βαυαροί στρατιώτες, οι οποίοι επιμελήθηκαν την ανακατασκευή του.
Κάστρο Ποτήρι
Ο ιππότης Λικάριος με τους Γενοβέζους ξεσηκώνει το φέουδο του Αυλώνος κατά των Λομβαρδών και Βενετών. Οι Έλληνες τον δέχτηκαν σαν ελευθερωτή, κυριεύει το φρούριο Ποτήρι και το οχυρώνει. Η επανάσταση στην περιοχή σημείωσε επιτυχία.
Σε λίγα χρόνια όμως οι Βενετοί, με τη βοήθεια του πρίγκιπα του Μωριά Γουλιέλμου Β΄ Βιλλεαρδουίνου και του και του φρουράρχου του Κάστρου, που διέμεινε στη Χαλκίδα, επιτέθηκαν κατά των επαναστατών και πολιόρκησαν τους Έλληνες στο οχυρό Ποτήρι. Η άμυνα των Ελλήνων δεν κράτησε πολύ, γιατί η πείνα τους εξανάγκασε να παραδοθούν. Πολλοί από τους δουλοπάροικους σφάχτηκαν.
Το 1296 ο Λικάριος έχοντας ως βάση το φρούριο της Καρύστου «Ανεμοπύλες», με τη βοήθεια των Βυζαντινών, κυριεύει ξανά το κάστρο Ποτήρι, το οχυρώνει σιγά - σιγά και καταλαμβάνει όλα τα κάστρα της Εύβοιας εκτός από τη Χαλκίδα.
Άγιος Δημήτριος
μικρογραφία|Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου Στην περιοχή του οικισμού Χάνια Αυλωναρίου βρίσκεται ο τρισυπόστατος ναός του Αγίου Δημητρίου,. Ο ναός είναι χτισμένος πάνω σε ερείπια αρχαίου ναού της Αρτέμιδος. Τρεις είναι οι οικοδομικές φάσεις που παρατηρούνται στο συγκεκριμένο μνημείο. Η πρώτη προέρχεται από παλαιοχριστιανικό κτίσμα και παρατηρείται στα ερείπια που φαίνονται στη κόγχη του Ιερού. Η δεύτερη φάση είναι ο νάρθηκας του σημερινού ναού, που στεγάζεται με οκτάπλευρο τρούλο. Η τρίτη οικοδομική φάση είναι ο κύριος ναός, στον τύπο της σταυρεπίστεγης βυζαντινής εκκλησίας. Ο οικοδομικός συνδυασμός των δύο τελευταίων φάσεων συνιστά ιδιαίτερα αξιοσημείωτο ιστορικό και αρχιτεκτονικό στοιχείο στην ναοδομία της περιοχής. Γενικά η κατασκευή της ανάγεται στον 11ο αιώνα. Αξιοθαύμαστα στοιχεία του ναού αποτελούν οι επιβλητικές βυζαντινές τοιχογραφίες και κυρίως οι υπερφυσικές απεικονίσεις των Αρχαγγέλων στους τοίχους του κεντρικού κλίτους, η περίτεχνη κεραμοπλαστική διακόσμηση του πρόπυλου και ο σημαντικότατος κεραμοπλαστικός διάκοσμος με Ψευδοκουφικά στοιχεία της ανατολικής όψης που αποτελεί και ιδιαίτερο στοιχείο για την χρονολόγηση του ναού.
Γιορτές
Στις 29 Αυγούστου, στο χωριό γίνεται πανηγύρι προς τιμήν του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου.
Παζάρι Αυλωναρίου (6-12 Οκτωβρίου). Οι ρίζες του παζαριού, βρίσκονται τουλάχιστον 500 χρόνια πριν, την περίοδο της Τουρκοκρατίας, τότε που τα παζάρια ήταν ο βασικός τρόπος διακίνησης των προϊόντων. Αρχικά γινόταν στον οικισμό της Αγίας Θέκλης, αλλά γύρω στο 1870 μεταφέρθηκε στο Αυλωνάρι στον περίβολο του Αγίου Δημητρίου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Ιερά Μονή Βελανιδιάς
Η  Ιερά Μονή Ζωοδόχου Πηγής Βελανιδιάς , κτίσμα του 17ου αιώνα, οφείλει την ονομασία της σε μια αιωνόβια και "υψίκορμον" βελανιδιά (δρυ), η οποία "πρόρριζα απεσπάσθη" από το μεγάλο σεισμό του 1884.
Από τη Μονή Βελανιδιάς, ξεκίνησε ο Παπαφλέσσας για την Απελευθέρωση της Καλαμάτας και κάθε χρόνο στις 23 Μαρτίου, ξεκινάει η Ιερή Φλόγα της Επανάστασης, από τη Μονή και καταλήγει στην Πλατεία Καλαμάτας.
Γυναικεία μονή από το 1966. Εορτάζει με πανηγύρι που συγκεντρώνει πολύ κόσμο την πρώτη Παρασκευή που ακολουθεί μετά το Πάσχα. Κατά τους σεισμούς της Καλαμάτας το 1986 έπαθε πλήρη καταστροφή με θύματα δύο μοναχές. Μετά τον σεισμό, ανακαινίστηκε πλήρως με τη φροντίδα του Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσοστόμου.
Βρίσκεται σε υψόμετρο 350 - 400 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Τη συναντάμε 6 χιλιόμετρα βόρεια της Καλαμάτας, με την οποία συνδέεται με ασφαλτοστρωμένο αυτοκινητόδρομο. Από εκεί συνεχίζεται βόρειο-ανατολικά το παλιό πλακόστρωτο γραφικό καλντερίμι, του παλαιού δρόμου Καλαμάτας – Αλαγονίας (προς τα χωριά Αρτεμησία, Πηγές, Αλαγονία και Νέδουσα), το οποίο κινείται δυτικά του Νέδοντα (απέναντι από τους πέντε δρόμους παράλληλα με την αμαξωτή οδό Καλαμάτας - Σπάρτης).
Η ιερά μονή Βελανιδιάς αποτελεί το σημείο έναρξης ή λήξης του οδοιπορικού που διοργανώνουν διάφοροι πολιτιστικοί, ορειβατικοί και λοιποί σύλλογοι. Το άλλο σημείο του παλιού δρόμου βρίσκεται στο σημείο «του Λαγού το Χάνι», στον αυτοκινητόδρομο προς Νέδουσα και κοντά στο πεντάτοξο γεφύρι του μηχανικού Μασουρίδη και το εκκλησάκι του Αγίου Πολυκάρπου.
Ιστορία
Η ιστορία της μονής είναι ιδιαίτερα σημαντική και εντυπωσιακή και συνδέεται με αξιόλογα γεγονότα του μεσσηνιακού τόπου. Πληροφορίες για το μοναστήρι αυτό αντλούμε από πατριαρχικό σιγίλιο του 1727, πού το ονομάζει "ιερόν και σεβάσμιον μοναστήριον πατριαρχικόν Σταυροπηγιακόν, εἰς όνομα σεμνυνόμενον της υπεραγίας ημών Θεοτόκου της κυρίας Χρυσοπηγής κατά την τοποθεσίαν Βελανιδείαν". Το Καθολικό, σύμφωνα με επιγραφή που βρισκόταν στο υπέρθυρο της μονής, ιδρύθηκε το 1679 και είναι αφιερωμένο στη Ζωοδόχο Πηγή.
Το μοναστήρι από την ίδρυσή του ήταν ανδρικό μέχρι και το έτος 1966, οπότε μετετράπη σε γυναικείο και την ταυτότητά του αυτή τη διατηρεί μέχρι σήμερα. Κατά τη διάρκεια του βίου του λεηλατήθηκε, πυρπολήθηκε και ισοπεδώθηκε είτε από επιδρομές βαρβάρων και ξένων κατακτητών είτε από καταστροφικούς σεισμούς, αλλά πάλι ξανακτίστηκε. Τελευταία φορά ανοικοδομήθηκε εκ θεμελίων μετά το σεισμό του Σεπτεμβρίου 1986.
Κατά τα προεπαναστατικά χρόνια, υπήρξε ορμητήριο και κρησφύγετο κλεφτών και αρματολών, ενώ οπλαρχηγοί όπως ο πρωτεργάτης του Αγώνα του 1821 Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος Δικαίος Φλέσσας ή Παπαφλέσσας, ο οποίος μόνασε εδώ, ο Νεδουσαίος Νικήτας Σταματελόπουλος ή Νικηταράς ή Τουρκοφάγος, ο Γέρος του Μοριά Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ο Αναγνωσταράς με ορμητήριο τον Βόρειο Δυτικό Ταΰγετο, την Μονή Μαρδακίου, Σιδερόπορτας, Δημιόβης, Προφήτη Ηλία και Βελανιδιάς, στη διάρκεια της Επανάστασης συγκεντρώνονταν εδώ και συσκέπτονταν. Στις 23 Μαρτίου του 1821 ξεκινώντας απ' αυτή επικεφαλής αγωνιστών, μπήκαν στην Καλαμάτα, όπου μαζί με άλλους αρχηγούς και επαναστατημένους Έλληνες ελευθέρωσαν την πόλη, χωρίς να γίνει μάχη και να χυθεί αίμα. Έτσι η Καλαμάτα είναι η πρώτη ελληνική πόλη που απελευθερώθηκε από τον τουρκικό ζυγό. Η σημασία που είχε η μονή οδήγησε στην καταστροφή της από τον Ιμπραήμ Πασά το 1825.
Κάθε χρόνο, στις 23 Μαρτίου, επέτειο της έναρξης του αγώνα και της απελευθέρωσης της πόλης από τον τουρκικό ζυγό, οι εκδηλώσεις κορυφώνονται το απόγευμα, στην πλατεία 23ης Μαρτίου, με υποδοχή της ιερής φλόγας από την ιερά Μονή Βελανιδιάς.
Κατά τη γερμανική κατοχή, το μοναστήρι ήταν καταφύγιο του ΕΛΑΣ και των επαναστατικών ομάδων του Ταϋγέτου και για το λόγο αυτόν ισοπεδώθηκε από βομβαρδισμό των Γερμανών από το κάστρο της Καλαμάτας το Νοέμβριο του 1943. Στη Μονή Βελανιδιάς μόνασε και ο πατήρ Πολύκαρπος, ο οποίος σύμφωνα με τον Μητροπολίτη Νικοπόλεως Μελέτιο, ο οποίος τον συνάντησε το 1954, είχε το χάρισμα των δακρύων.
Επίσης στην Μονή Βελανιδιάς μεταγράφεται ως κληρικός της Μητροπόλεως Μεσσηνίας, από την Μονή Φανερωμένης της Μητροπόλεως Θεσσαλιώτιδος Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος Θέμελης κατά κόσμο Αδάμ Θέμελης, ο οποίος γεννήθηκε στην Ιστιαία Εύβοιας στις 25 Σεπτέμβρη 1918 και πέθανε στην Καλαμάτα 28 Φεβρουαρίου του 2007 σε ηλικία 89 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Μονές του νομού Μεσσηνίας
Βιογεωγραφική περιοχή
Με τον όρο βιογεωγραφική περιοχή (αλλιώς και βιογεωγραφικά βασίλεια), κατά τη Βιογεωγραφία, χαρακτηρίζεται επιφάνεια της Γης που περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες οργανισμών και ιδιαίτερα φυτών και ζώων που εμποδίζονται ν΄ απομακρυνθούν από την περιοχή αυτή εξαιτίας διαφόρων φυσικών εμποδίων.
Έτσι οι βιογεωγραφικές περιοχές, ως υποδιαιρέσεις της επιφάνειας της Γης, εμφανίζουν διαφορετική σύσταση της πανίδας και χλωρίδας δημιουργώντας κατά συνέπεια και διαφορετικές φυτογεωγραφικές και ζωογεωγραφικές περιοχές. Αυτός ο βιοκαταμερισμός της επιφάνειας της Γης ήταν και η αφετηρία της δημιουργίας της ιδιαίτερης επιστήμης της Βιογεωγραφίας.
Τα βιογεωγραφικά βασίλεια, όπως καθιερώθηκαν από τον Άλφρεντ Ράσελ Γουάλας, είναι η Παλαιοαρκτική (Βόρεια Ευρώπη, Μεσόγειος, Σιβηρία, Μαντζουρία), η Αιθιοπική (Ανατολική, Δυτική και Νότια Αφρική, Μαδαγασκάρη), η Ανατολική (κεντρική Ινδία, Σρι Λάνκα, Ινδοκίνα, Βορειοανατολική Ασία), η Αυστραλιανή (Αυστρο-Μαλαισία, Αυστραλία, Πολυνησία, Νέα Ζηλανδία), η Νεαρκτική (Καλιφόρνια, Βραχώδη Όρη, οροσειρά Allegheny, Καναδάς) και η Νεοτροπική περιοχή (Χιλή, Βραζιλία, Μεξικό, Αντίλες). Αν και οι περιοχές αυτές είναι ευρέως αποδεκτές ως σήμερα, ορισμένοι ερευνητές υιοθετούν επίσης πιο λεπτομερείς υποδιαιρέσεις. Τα βασίλεια δεν αντιστοιχούν ακριβώς σε ηπειρωτικά όρια. Παρατηρούνται πολλές αποκλίσεις ως προς την ταξινόμηση των φυτογεωγραφικών και ζωογεωγραφικών περιοχών που δεν ταυτίζονται π.χ. κατ΄ αριθμό περιοχών και των φυσικών ορίων τους. Σημαντικότερες τέτοιες ταξινομήσεις είναι η ταξινόμηση κατά Γκουντ (φυτογεωγραφική), και η ταξινόμηση κατά Ντάρλιγκτον (ζωογεωγραφική).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βιογεωγραφία Κατηγορία:Ενδιαίτημα
Κανόνες ασφάλειας όπλων
Οι κανόνες ασφάλειας των όπλων σκοπό έχουν να εξαλείψουν ή να ελαχιστοποιήσουν τους κινδύνους για ακούσιους (μη σκόπιμους) θανάτους, τραυματισμούς ή ακούσιες καταστροφές.Το 2013 υπήρξαν 47.000 ακούσιοι θάνατοι από όπλα παγκοσμίως.
Κανόνες ασφάλειας
Το δάκτυλο της σκανδάλης βρίσκεται έξω από τον υποφυλακτήρα της σκανδάλης.
Αν κατά τη διάρκεια της βολής υπάρχουν χρονικά κενά (συνήθως κάποιων δευτερολέπτων) μεταξύ των πυροδοτήσεων, τότε κατά τη διάρκεια αυτών των κενών το δάκτυλο της σκανδάλης βρίσκεται υποχρεωτικά έξω από τον υποφυλακτήρα της σκανδάλης. Το ίδιο πρέπει να συμβαίνει αμέσως μόλις τελειώσουν τα φυσίγγια της γεμιστήρας.
«Άδειο» πιστόλι
Για να θεωρηθεί ένα πιστόλι «άδειο», πρέπει να ακολουθείται η εξής διαδικασία:
Εξαίρεση στην διαδικασία
Υπάρχει εξαίρεση στην παραπάνω διαδικασία που αφορά τα τυφέκια επειδή σ' αυτά αναπτύσσονται αρκετά υψηλότερες θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια της βολής. Αμέσως μετά τη βολή με τυφέκιο, παραλείπεται το στάδιο του ελέγχου δια της επαφής του υποδοχέα της γεμιστήρας και της θαλάμης με το μικρό δάκτυλο του «αδύναμου» χεριού.
Παιδιά και όπλα
Στα παιδιά τα οποία θεωρούνται γενικά πολύ μικρά για να τους επιτρέπεται έστω και κατ' ελάχιστο ο χειρισμός όπλων, μπορούν να ισχύουν διαφορετικοί κανόνες, όπως:
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ" />
Φιλότης (μυθολογία)
Το μυθολογικό πλαίσιο
Η Φιλότης (που γεννήθηκε με παρθενογένεση), σύμφωνα με τον Ησίοδο, ανήκε στο γένος της Νυκτός, κόρης του Χάους και της Γαίας, όπως ο Μόρος, η Κηρ, ο Θάνατος, ο Ύπνος, τα Όνειρα, ο Μώμος, η Οϊζύς, οι Εσπερίδες, οι Μοίρες, οι Κήρες, η Νέμεσις, η Απάτη, η Έρις και το Γήρας.
Στην κοσμολογική αντίληψη της Θεογονίας η σημασία της Φιλότητος είναι περιορισμένη. Το αντίθετο συμβαίνει με την κοσμολογία του Εμπεδοκλή. Σε αυτόν, η Φιλότης και το Νείκος (η Φιλονικία) έχουν σπουδαιότητα ανάλογη των πρωταρχικών στοιχείων γη - αέρας - φωτιά - νερό. Τα δυο άκρα του αέναου κύκλου του μετασχηματισμού αυτών των στοιχείων είναι η σύμπηξή τους, οπότε επικρατεί και ευδοκιμεί η Φιλότης, και ο πλήρης διαχωρισμός τους, οπότε επικρατεί και διαχέεται το Νείκος (η Φιλονικία). Από αυτήν τη σκοπιά, η Φιλότης στον Εμπεδοκλή ενέχει το ρόλο του Έρωτος στον Ησίοδο.
Παραπομπές
<div style="">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φιλοτης
Λήδα Τασσοπούλου
Με το όνομα Λήδα Τασσοπούλου μπορεί να αναφέρεται:
Άβιλα Λυσανίου
Η Άβιλα Λυσανίου (λατινικά: Abila Lysaniae) ήταν αρχαία πόλη στον ποταμό Χρυσορρόα και πρωτεύουσα της αρχαίας Αβιληνής στην Κοίλη Συρία.
Ο χώρος ταυτίζεται στις μέρες μας με το χωριό Σουκ Ουάντι Μπαράντα (που ονομάζεται Αμπίλ ες Σουκ από πρώιμους Άραβες γεωγράφους), το οποίο βρίσκεται περίπου 20 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Δαμασκού στη Συρία. Έχει επίσης αναγνωριστεί ως το χωριό Αμπίλ ακριβώς νότια της Χομς στην κεντρική Συρία.
Η επωνυμία της πόλης προέρχεται από τον Λυσανία, κυβερνήτη της περιοχής.
Ο χώρος περιλαμβάνει ερείπια ναού, υδραγωγεία, καθώς και επιγραφές στις όχθες του ποταμού. Αν και τα ονόματα Άβελ (Άμπελ) και Άβιλα διαφέρουν ως προς τη ρίζα και την έννοια, η ομοιότητά τους οδήγησε στη διάδοση της παράδοσης ότι αυτός ήταν ο τόπος της ταφής του Άβελ.
Η πόλη αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη. Σύμφωνα με τον Φλάβιο Ιώσηπο, η Αβιληνή ήταν ένα ξεχωριστό βασίλειο της Ιτουραίας μέχρι το 37 μ.Χ., όταν παραχωρήθηκε από τον αυτοκράτορα Καλιγούλα στον Ηρώδη Αγρίππα Α'. Το 52 μ.Χ., ο Κλαύδιος το παραχώρησε στον Ηρώδη Αγρίππα Β'.
Ο λεξικογράφος Ουίλιαμ Σμιθ αναφέρει μια διατριβή, που υποδεικνύει ότι αυτή η Άβιλα είναι η ίδια πόλη με τη Λευκάδα στον ποταμό Χρυσορρόα, η οποία για μια περίοδο πήρε το όνομα Κλαυδιόπολις, όπως φαίνεται από μερικά νομίσματα που περιγράφει ο Τζόζεφ Ιλάριους Έκελ.
Επισκοπή
Η Άβιλα Λυσανίου, η οποία βρισκόταν στη ρωμαϊκή επαρχία της Φοινίκης, ήταν επίσης χριστιανική επισκοπή. Η κοπτική εκδοχή των πράξεων της Πρώτης Συνόδου της Νίκαιας περιλαμβάνει έναν Ελικώνιο αυτής της επισκοπής μεταξύ των συμμετεχόντων. Ο Ιορδάνης ήταν στη Σύνοδο της Αντιόχειας το 445 και στη Σύνοδο της Χαλκηδόνας το 451. Ο Ιωάννης ήταν ένας από τους υπογράφοντες μιας κοινής επιστολής, που έστειλαν οι επίσκοποι της Φοινίκης το 458 στον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Λέοντα Α΄ τον Θράκα για να διαμαρτυρηθούν για τη δολοφονία του Προτερίου της Αλεξάνδρειας. Ο Αλέξανδρος εκδιώχθηκε από τον αυτοκράτορα Ιουστίνο Α' το 518 για τις συριακές ορθόδοξες τάσεις του.
Στις μέρες μας, αναφέρεται πλέον από την Καθολική Εκκλησία ως τιμητική επισκοπή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καθολικές τιμητικές επισκοπές στην Ασία Κατηγορία:Ρωμαϊκή Συρία Κατηγορία:Αρχαία Συρία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Συρία
Νικήτριες στο Ρολάν Γκαρός (διπλό γυναικών)
Το τουρνουά του διπλού γυναικών προστέθηκε το 1907 στο πρόγραμμα του τότε Πρωταθλήματος Γαλλίας (το μετέπειτα Ρολάν Γκαρός). Αρχικά οι συμμετέχουσες επιτρεπόταν να είναι μόνο Γαλλίδες, από το 1925 και μετά όμως συμμετέχουν και αθλήτριες από άλλες χώρες. Στις νικήτριες του τελικού απονέμεται το κύπελλο Coupe Simone Mathieu.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ρολάν Γκαρός
Ντεκαζβίλ
Το Ντεκαζβίλ (γαλλικά: Decazeville, οξιτανικά: La Sala ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ντεκαζβιλουά (γαλλικά: Decazevillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Τόνι Σούμαχερ
Ο Χάραλντ Άντον «Τόνι» Σούμαχερ (γερμανικά: Harald Anton "Toni" Schumacher) (γενν. 6 Μαρτίου 1954) είναι Γερμανός πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας και προπονητής τερματοφυλάκων. Σε επίπεδο συλλόγων, κέρδισε έναν τίτλο Μπούντεσλιγκα και τρεις τίτλους Κυπέλλου Γερμανίας με την ΦΚ Κολωνία. Εκπροσώπησε την Εθνική Δυτικής Γερμανίας, με την οποία κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1980 και έχασε δύο τελικούς Παγκοσμίου Κυπέλλου, το 1982 και το 1986. Στον ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982, συγκρούστηκε με αμφιλεγόμενο τρόπο και τραυμάτισε σοβαρά τον Γάλλο αμυντικό Πατρίκ Μπατιστόν. Ο Σούμαχερ ψηφίστηκε Γερμανός Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς το 1984 και το 1986. Από τον Απρίλιο του 2012, υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος στην ΦΚ Κολωνία.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Σούμαχερ έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα της ΦΚ Κολωνία σε ηλικία 19 ετών. Έπαιξε για τον σύλλογο από το 1972 έως το 1987, συμπεριλαμβανομένων 213 διαδοχικών αγώνων της Μπούντεσλιγκα από το 1977 έως το 1983. Για τα περισσότερα από αυτά τα χρόνια, μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 1980, θεωρούνταν ευρέως ένας από τους κορυφαίους τερματοφύλακες στον κόσμο και ήταν ο βασικός τερματοφύλακας για την εθνική ομάδα. Βοήθησε την Κολωνία στο νταμπλ το 1978, κερδίζοντας τον τίτλο της Μπούντεσλιγκα (μπροστά από τη Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ στη διαφορά τερμάτων) και το Κύπελλο Γερμανίας (νίκη επί της Φορτούνα Ντύσσελντορφ). Τον προηγούμενο χρόνο, είχε οδηγήσει την Κολωνία στον τίτλο του Κυπέλλου Γερμανίας (νίκη επί της Χέρτα Βερολίνου στον τελικό), τον πρώτο μεγάλο τίτλο του συλλόγου σε εννέα χρόνια. Εμφανίστηκε σε δύο άλλους τελικούς Κυπέλλου Γερμανίας, το 1980 (ήττα από τη Φορτούνα Ντύσσελντορφ) και το 1983 (νίκη επί της Φορτούνα Κολωνίας). Ο Σούμαχερ ψηφίστηκε Γερμανός Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς δύο φορές, το 1984 και το 1986, από τους δημοσιογράφους του ποδοσφαίρου της χώρας.
Μετά την πολυετή θητεία του στην Κολωνία, αγωνίστηκε στις ΦΚ Σάλκε 04, Φενέρμπαχτσε, Μπάγερν Μονάχου και Μπορούσια Ντόρτμουντ.
Εθνική ομάδα
Ο Σούμαχερ έπαιξε σε 76 αγώνες για τη Δυτική Γερμανία μεταξύ 1979 και 1986, συμπεριλαμβανομένων 15 προκριματικών και 14 αγώνων Παγκοσμίου Κυπέλλου. Κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1980 (νίκη επί του Βελγίου με 2–1 στον τελικό) και έχασε δύο τελικούς Παγκοσμίου Κυπέλλου, το 1982 (από την Ιταλία, 3–1) και το 1986 (από την Αργεντινή, 3–2). Στη διοργάνωση του 1982, στον αμφιλεγόμενο ημιτελικό εναντίον της Γαλλίας, απέκρουσε δύο πέναλτι στη διαδικασία μετά την παράταση, την οποία κέρδισε τελικά η Δυτική Γερμανία. Στον προημιτελικό του 1986 ενάντια στους οικοδεσπότες, το Μεξικό, απέκρουσε δύο από τα τρία πέναλτι που αντιμετώπισε, επιτρέποντας στη Δυτική Γερμανία να προχωρήσει.
Περιστατικό στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982
Ο Σούμαχερ συμμετείχε σε σύγκρουση με έναν Γάλλο αμυντικό, τον Πατρίκ Μπατιστόν, στον ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1982, στο 57ο λεπτό. Ο Μπατιστόν και ο Σούμαχερ έκαναν και οι δύο σπριντ προς μια μακρινή πάσα από τον Μισέλ Πλατινί. Ο Μπατιστόν κατάφερε να φτάσει πρώτος στην μπάλα και να την τσιμπήσει προς τα πάνω και στο πλάι του Σούμαχερ που πλησίαζε. Ο Σούμαχερ πήδηξε στον αέρα καθώς η μπάλα πέρασε δίπλα του, τελικά άουτ από την εστία. Ο Σούμαχερ, ακόμα στον αέρα, συγκρούστηκε και χτύπησε με τη λεκάνη του τον Μπατιστόν στο κεφάλι, σύγκρουση που άφησε τον Μπατιστόν αναίσθητο με εγκεφαλική διάσειση και μάλιστα αρχικά έπεσε σε κώμα. Ο Σούμαχερ αρνιόταν πάντα οποιαδήποτε πρόθεση φάουλ σχετικά με το περιστατικό, λέγοντας ότι απλά πήγαινε για την μπάλα, όπως δικαιούται ένας τερματοφύλακας. Άλλοι ισχυρίστηκαν ότι συγκρούστηκε σκόπιμα με τον Μπατιστόν. Ο Μπατιστόν έχασε επίσης δύο δόντια και είχε τρία ραγισμένα πλευρά. Έλαβε οξυγόνο στο γήπεδο. Ο Μισέλ Πλατινί είπε αργότερα ότι νόμιζε ότι ο Μπατιστόν είχε πεθάνει, επειδή «δεν είχε σφυγμό και φαινόταν χλωμός». Ο Ολλανδός διαιτητής Τσάρλες Κόρβερ αντί να αποβάλλει τον Σούμαχερ και να καταλογίσει πέναλτι ως όφειλε, δεν έδωσε ούτε καν φάουλ και άφησε το παιχνίδι να εξελιχθεί, δίνοντας μόνο άουτ. Ο διαιτητής μετά τον αγώνα δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι «έχασα τη φάση γιατί παρακολουθούσα τη μπάλα που νόμιζα ότι θα μπει γκολ. Δεν ήμουν σίγουρος τι συνέβη στη σύγκρουση των δύο παικτών». Η Δυτική Γερμανία θα κέρδιζε τελικά το παιχνίδι στα πέναλτι με 5-4, αφού η κανονική διάρκεια έληξε ισόπαλη με 3–3. Ο αγώνας έμεινε στην ιστορία ως «η Νύχτα της Σεβίλλης».
Ο Σούμαχερ προκάλεσε ακόμα μεγαλύτερη διαμάχη μετά το παιχνίδι, με την απάντησή του στην είδηση ότι ο Μπατιστόν έχασε δύο δόντια: «Αν αυτό είναι το μόνο λάθος, πες του ότι θα πληρώσω για τις κορώνες».
Σύντομα όμως, ο Σούμαχερ μεταμελήθηκε και επισκέφτηκε τον Μπατιστόν στο νοσοκομείο και παρόλο που ο Γάλλος ένιωσε ότι η συγγνώμη του εκείνη τη στιγμή ήταν ανειλικρινής, ο Μπατιστόν παραδέχτηκε ότι τον είχε συγχωρέσει μέχρι τη στιγμή που οι δύο χώρες αναμετρήθηκαν τέσσερα χρόνια αργότερα σε έναν ακόμη ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Αυτός ο αγώνας έληξε με νίκη 2-0 για τη Δυτική Γερμανία.
Δημοσκόπηση γαλλικής εφημερίδας ρώτησε ποιος ήταν ο λιγότερο δημοφιλής άνδρας στη Γαλλία και ο Σούμαχερ νίκησε τον Αδόλφο Χίτλερ για την πρώτη θέση.
Όταν η Δυτική Γερμανία και η Γαλλία συναντήθηκαν ξανά στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986, ο Μπατιστόν είπε ότι το περιστατικό «συγχωρέθηκε και ξεχάστηκε». Ωστόσο, είπε ότι ήταν επιφυλακτικός να φτάσει «κοντά στον Σούμαχερ» και είπε ότι θα κρατήσει απόσταση τουλάχιστον 40 μέτρων από τον τερματοφύλακα της Δυτικής Γερμανίας. Ο Σούμαχερ απέφυγε να σχολιάσει το περιστατικό.
Σταδιοδρομία ως προπονητής
Ως προπονητής της ΣΚ Φορτούνα Κολωνίας απολύθηκε στο ημίχρονο από τον πρόεδρο της ομάδας, όταν η ομάδα του ήταν πίσω με 0–2 έναντι της ΣΦ Βάλντχοφ Μάνχαϊμ τον Δεκέμβριο του 1999.
Τίτλοι και διακρίσεις
ΦΚ Κολωνία
Μπορούσια Ντόρτμουντ
Δυτική Γερμανία
Ατομικές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1980 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1984 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κολωνία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σάλκε 04 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φενερμπαχτσέ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Ντόρτμουντ Κατηγορία:Γερμανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Φορτούνα Κολωνίας
The Rolling Stones
Οι Rolling Stones είναι ένα από τα σημαντικότερα βρετανικά ροκ συγκροτήματα που έγινε δημοφιλές κατά τη διάρκεια της "βρετανικής εισβολής" στις αρχές της δεκαετίας του '60. Το ύφος τους βασίζεται στο ροκ εντ ρολ. Το συγκρότημα δημιουργήθηκε στο Λονδίνο το 1962 από τον αρχικό ηγέτη Μπράιαν Τζόουνς, αλλά τελικά επικράτησε η συνεργασία του τραγουδιστή Μικ Τζάγκερ και του κιθαρίστα Κιθ Ρίτσαρντς, οι οποίοι συνέθεταν στίχους και τραγούδια. Ο πιανίστας Ίαν Στιούαρτ, ο ντράμερ Τσάρλι Γουάτς και ο μπασίστας Μπιλ Γουάιμαν συμπλήρωσαν τη σύνθεση του συγκροτήματος. Ο Στιούαρτ απομακρύνθηκε ως επίσημο μέλος του συγκροτήματος το 1963, αλλά συνέχισε να συνεργάζεται με το συγκρότημα ως οδικός διευθυντής και πιανίστας μέχρι το θάνατό του, το 1985.
Οι πρώτες μουσικές συλλογές των Rolling Stones ήταν κυρίως διασκευές αμερικανικών μπλουζ τραγουδιών. Το κομμάτι, "(I Can't Get No) Satisfaction" καθιέρωσε τους Stones ως ένα από τα μεγάλα ονόματα του είδους. Αρχίζοντας με το άλμπουμ "Aftermath" το 1966, τα τραγούδια του Τζάγκερ και του Ρίτσαρντς, που βοήθησαν τον μουσικό πειραματισμό του Τζόουνς, επέκτειναν την πάντα παρούσα υφολογική ευελιξία τους. Ο Τζόουνς απεβίωσε το 1969, αμέσως μετά από την πυρκαγιά από τη ζώνη και αντικαταστάθηκε από τον Μικ Τέιλορ, τον οποίο διαδέχτηκε ο Ρον Γουντ το 1974. Ο Γουάιμαν αποσύρθηκε το 1993 και αντικαταστάθηκε από τον Ντάρυλ Τζόουνς, ο οποίος δεν συμμετέχει επισήμως στο συγκρότημα.
Οι Rolling Stones έχουν στο ενεργητικό τους περισσότερα από 55 άλμπουμ και έχουν φτάσει στην κορυφή των βρετανικών και αμερικάνικων τσαρτ 32 φορές. Έχουν πουλήσει περισσότερα από 200 εκατομμύρια αντίτυπα, παγκοσμίως. Από τo "Sticky Fingers" του 1971 μέχρι το "Tattoo You" δέκα χρόνια αργότερα, το συγκρότημα κυκλοφόρησε οκτώ δίσκους που έφθασαν στο # 1 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1989, οι Rolling Stones εντάχθηκαν στο Rock and Roll Hall of Fame και το 2004 πήραν την τέταρτη θέση στη λίστα με τους εκατό μεγαλύτερους καλλιτέχνες όλων των εποχών του περιοδικού "Rolling Stone", ενώ έχουν τη δεύτερη θέση στους καλλιτέχνες όλων των εποχών στην ιστοσελίδα "Acclaimed Music". Η πιο πρόσφατη στούντιο κυκλοφορία τους με τίτλο "A Bigger Bang", κυκλοφόρησε το 2005 και συνοδεύθηκε από τις υψηλότερης συνολικής είσπραξης συναυλίες στην ιστορία, οι οποίες διήρκεσαν μέχρι τα τέλη του καλοκαιριού του 2007. Κατά τη διάρκεια της περιοδείας τους στην Αμερική το 1969, ο διευθύνων των συναυλιών τους Σαμ Γκάτλερ τους σύστησε ως τη "μεγαλύτερη ροκ εντ ρολ μπάντα στον κόσμο", ένας τίτλος που έχει παραμείνει μέχρι σήμερα.
Δημιουργία του συγκροτήματος
Ο τραγουδιστής Μικ Τζάγκερ γνώρισε τον κιθαρίστα Κιθ Ρίτσαρντς στο δημοτικό σχολείο του Ντάρτφορντ, το 1950. Δέκα χρόνια αργότερα, συναντήθηκαν και πάλι, αναφέροντας στη συζήτηση τους την αγάπη τους για την μπλουζ μουσική. Ο κοινός τους φίλος, Ντικ Τέιλορ, έπαιζε με τον Τζάγκερ στους Little Boy Blue and the Blue Boys, ενώ σπούδαζε μαζί με τον Ρίτσαρντς στη σχολή τεχνών του Σίντκαπ. Ο Ρίτσαρντς εντάχθηκε στο συγκρότημα και λίγο αργότερα αποβλήθηκε από τη σχολή του λόγω του ότι έκανε σκασιαρχείο.
thumb|170px|Οι Rolling Stones στα μέσα της δεκαετίας του '60 Την ίδια περίοδο, ο Μπράιαν Τζόουνς απέφευγε τη φοίτηση στο σχολείο του στο Τσέλτεναμ για να εξασκηθεί στο σαξόφωνο και το κλαρινέτο. Στα 16 του χρόνια είχε δύο εξώγαμα παιδιά και είχε ταξιδέψει για ένα διάστημα στη Σκανδιναβία, όπου έμαθε να παίζει κιθάρα. Αφού επέστρεψε στο Τσέλτεναμ, εντάχθηκε στους Ramrods και στη συνέχεια μετακόμισε στο Λονδίνο με την κοπέλα του και ένα από τα παιδιά του, όπου εντάχθηκε Alexis Korner's Blues Inc., πριν αποφασίσει να δημιουργήσει ένα νέο συγκρότημα, στο οποίο μετά από αγγελία έγινε μέλος ο πιανίστας Ίαν Στιούαρτ.
Ο Τζόουνς ξεκίνησε να παίζει ως Elmo Lewis στους Ealing Blues Club και έναν χρόνο αργότερα γνώρισε το ντράμερ Τσάρλι Γουάτς, τότε μέλος των Blues Inc.. Ο Τζάγκερ εντάχθηκε στο εν λόγω συγκρότημα και παράλληλα έκανε πρόβες με τους Ρίτσαρντς και Τζόουνς. Οι τρεις τους συγκατοικούσαν σε ένα μικρό διαμέρισμα στο Λονδίνο και με το ντράμερ Τόνι Τσάπμαν ηχογράφησαν ένα ντέμο το οποίο απορρίφθηκε από την ΕΜΙ. Ο μπασίστας Ντικ Τέιλορ που είχε παίξει μαζί τους, αποχώρησε για να σπουδάσει στη Βασιλική Σχολή Τεχνών.
Ο Ίαν Στιούαρτ δούλευε σε μία εταιρεία φαρμάκων, βοηθώντας οικονομικά το συγκρότημα. Μετά την αποχώρηση του μπασίστα, το συγκρότημα ονομάστηκε Rolling Stones από το κομμάτι "Rolling Stone" του Muddy Waters. Στις 12 Ιουλίου 1962, έδωσαν την πρώτη τους συναυλία στο κλαμπ "Marquee" του Λονδίνου, με τον Τέιλορ να επιστρέφει στο μπάσο και τον Νικ Έιβορι στα τύμπανα. Οι δύο τελευταίοι αντικαταστάθηκαν από τον Μπιλ Γουαίμαν και τον Τόνι Τσάπμαν, αντίστοιχα, ενώ τον Ιανουάριο του 1963, ο Τσάρλι Γουάτς ανέλαβε τα τύμπανα του συγκροτήματος.
Τα πρώτα χρόνια
Ο τοπικός επιχειρηματίας Τζόρτζιο Γκομέλσκι έκλεισε το συγκρότημα για οκτώ μήνες στο κλαμπ "Crawdaddy" και δούλευε ως μάνατζερ του σχήματος μέχρι να τους αναλάβει ο Άντριου Λουγκ Όλντχαμ. Ο Όλντχαμ προώθησε τους Rolling Stones ως το αντίπαλο δέος των Beatles και έβγαλε εκτός συγκροτήματος τον Στιούαρτ, ο οποίος έπαιζε μαζί τους μόνο στις ζωντανές τους εμφανίσεις.
Στις 16 Απριλίου 1964, κυκλοφόρησε το ομώνυμο άλμπουμ τους, το οποίο εκδόθηκε στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού με τίτλο "England's Newest Hit Makers", ανεβαίνοντας στο # 1 στη Βρετανία και την Αυστραλία και το # 11 στο αμερικάνικο Billboard. Τον Ιούνιο πραγματοποίησαν την πρώτη τους αμερικάνικη περιοδεία και η διασκευή τους στο "It's All Over Now" των Valentinos έγινε το πρώτο τους # 1. Στα τέλη της χρονιάς διασκεύασαν το "Little Red Rooster" του Howlin' Wolf, το οποίο ανέβηκε στην κορυφή των τσαρτ της πατρίδας τους, αλλά απαγορεύθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες λόγω των απρεπών στίχων του. Στα τέλη της χρονιάς, κυκλοφόρησε το "12 X 5" μόνο στην Αμερική, φθάνοντας στην τρίτη θέση των αμερικάνικων καταλόγων επιτυχιών.
Το "Time Is on My Side" έγινε το πρώτο Top-10 σινγκλ τους στις Ηνωμένες Πολιτείες, μία σύνθεση των Τζάγκερ και Ρίτσαρντς, οι οποίοι από εκεί και έπειτα αποτέλεσαν το βασικό συνθετικό δίδυμο των κομματιών των Rolling Stones. Στις αρχές του 1965 ανέβηκαν και πάλι στο βρετανικό # 1 με το "The Last Time", αλλά το επόμενο τους κομμάτι με τίτλο "(I Can't Get No) Satisfaction" ανέβηκε στην κορυφή των περισσότερων τσαρτ του πλανήτη και έγινε ένα από τα γνωστότερα ροκ τραγούδια όλων των εποχών. Την ίδια περίοδο, κυκλοφόρησε το άλμπουμ "The Rolling Stones No. 2", ανεβαίνοντας στην κορυφή των τσαρτ στη Βρετανία και τη Γερμανία.
Μέχρι τις αρχές του 1966, είχαν κυκλοφορήσει τις επιτυχίες "Get Off of My Cloud", "As Tears Go By" και "19th Nervous Breakdown", όπως και το άλμπουμ "Out of Our Heads", το πρώτο # 1 άλμπουμ τους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο πρώτος δίσκος με αποκλειστικά δικές τους συνθέσεις κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1966 στην πατρίδα τους και δύο μήνες αργότερα στην Αμερική, με τίτλο "Aftermath". Το τραγούδι "Paint it Black" συμπεριλήφθηκε στην αμερικάνικη έκδοση του άλμπουμ και ανέβηκε στην κορυφή των καταλόγων επιτυχιών και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
Τον Ιανουάριο του 1967, το συγκρότημα εμφανίστηκε στην εκπομπή "Ed Sullivan Show" παίζοντας το "Let's Spend the Night Together", με τον Τζάγκερ να ψιθυρίζει το ρεφρέν λόγω απειλής για λογοκρισία. Τον επόμενο μήνα, οι Τζάγκερ και Ρίτσαρντς συνελήφθησαν με την κατηγορία της κατοχής ναρκωτικών ουσιών, ενώ τρεις μήνες αργότερα συνελήφθη και ο Τζόουνς με την ίδια κατηγορία. Οι ποινές φυλάκισης τους απαγγέλθηκαν με αναστολή και το συγκρότημα σταμάτησε προσωρινά να δίνει συναυλίες. Ο Τζάγκερ και η φίλη του και τραγουδίστρια, Μαριάν Φέιθφουλ, ταξίδεψαν στην Ινδία όπου γνώρισαν τον γιόγκι Μαχαρίσι Μαχές, ενώ στις αρχές της χρονιάς είχαν κυκλοφορήσει το άλμπουμ "Between the Buttons", φθάνοντας στο Top-3 και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
Την ίδια χρονιά, οι Rolling Stones επισκέφθηκαν την Αθήνα για να δώσουν μία συναυλία στο γήπεδο του Παναθηναϊκού. Η συναυλία τους στις 17 Απριλίου διακόπηκε απότομα λόγω κάποιου επεισοδίου ανάμεσα σε έναν συνοδό των Rolling Stones κι έναν αστυνομικό, αμέσως μετά την εκτέλεση του δημοφιλέστερου τραγουδιού τους, (I Can't Get No) Satisfaction.
Τον Δεκέμβριο του 1967, κυκλοφόρησε ο δίσκος "Their Satanic Majesties Request", χωρίς να περιέχει κάποιο ιδιαίτερα επιτυχημένο σινγκλ, αν και το "She's a Rainbow" ανέβηκε στο Top-30 του Billboard. Εκείνο το διάστημα, το μάνατζμεντ του συγκροτήματος ανέλαβε ο Άλεν Κλάιν.
Μνημειώδης επιτυχία
Τον Μάιο του 1968 κυκλοφόρησαν το σινγκλ "Jumpin' Jack Flash" ανεβαίνοντας στο # 1 στη Βρετανία και το # 3 στις ΗΠΑ, με τον δίσκο "Beggars Banquet" να φτάνει στα ράφια των δισκοπωλείων τον Δεκέμβριο, μετά από πέντε μήνες καθυστέρησης. Το άλμπουμ θεωρήθηκε η καλύτερη κυκλοφορία των Rolling Stones μέχρι τότε και ξεκινούσε με το αμφιλεγόμενο "Sympathy for the Devil", ενώ έφθασε στην κορυφή των γαλλικών τσαρτ.
left|thumb|170px|Ο Κιθ Ρίτσαρντς τη δεκαετία του '70 Στις 9 Ιουνίου 1969, ο Μπράιαν Τζόουνς αποχώρησε από το συγκρότημα λόγω της αποξένωσης των μελών των Rolling Stones και αντικαταστάθηκε από τον Μικ Τέιλορ. Ο Τζόουνς ανακοίνωσε ότι θα σχημάτιζε το προσωπικό του συγκρότημα αλλά στις 3 Ιουλίου βρέθηκε νεκρός στην πισίνα του. Μερικές ημέρες αργότερα, στη ζωντανή εμφάνιση των Rolling Stones στο Hyde Park του Λονδίνου, ο Τζάγκερ του αφιέρωσε ένα ποίημα του Πέρσι Σέλλεϋ και χιλιάδες πεταλούδες αφέθηκαν πάνω από τον χώρο της συναυλίας. Στις 11 Ιουλίου 1969, την επομένη της κηδείας του Τζόουνς, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το σινγκλ "Honky Tonk Women" ανεβαίνοντας στην κορυφή των τσαρτ και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
Από το σημείο αυτό και έπειτα, κάθε δίσκος των Rolling Stones βραβευόταν ως χρυσός και το "Let It Bleed", που κυκλοφόρησε στα τέλη της χρονιάς, έγινε το πρώτο τους βρετανικό # 1 μετά το "Aftermath". Το άλμπουμ περιείχε τις τελευταίες ηχογραφήσεις του Τζόουνς στα κομμάτια "Midnight Rambler" και "You Got the Silver", αλλά και τις πρώτες ηχογραφήσεις του Τέιλορ με το συγκρότημα.
Το συγκρότημα περιόδευσε στη Βόρεια Αμερική με πολύ μεγάλη επιτυχία, μετά από τρία χρόνια, αλλά η εικόνα τους ως "σατανικό" συγκρότημα οδήγησε σε σοβαρά προβλήματα κατά τη διάρκεια ενός μεγάλου φεστιβάλ που διοργάνωσαν στο Altamont Speedway της Καλιφόρνια, όταν ένας θεατής ονόματι Μέρεντιθ Χάντερ δολοφονήθηκε από μέλη των Hell's Angels, μόλις μερικά μέτρα μπροστά από τη σκηνή. Το γεγονός αυτό αποτυπώθηκε στο ντοκιμαντέρ "Gimme Shelter" και η κοινωνική κατακραυγή για τους στίχους του "Sympathy for the Devil" και το ότι κατά κάποιο τρόπο παρότρυναν τέτοιες πράξεις, ανάγκασε το συγκρότημα να αποσύρει το τραγούδι αυτό από το set list των ζωντανών τους εμφανίσεων για τα επόμενα έξι χρόνια.
Τον Σεπτέμβριο του 1970, κυκλοφόρησαν το ζωντανά ηχογραφημένο "Get Yer Ya-Ya's Out! The Rolling Stones in Concert", ανεβαίνοντας για άλλη μια φορά στην κορυφή των τσαρτ της πατρίδας τους. Την ίδια χρονιά, το συγκρότημα ίδρυσε τη δισκογραφική εταιρεία "Rolling Stones Records" υπό τη σκέπη της "Atlantic". Το πρώτο τους άλμπουμ που κυκλοφόρησε μέσω της δικής τους εταιρείας ήταν το "Sticky Fingers" του 1971, που ανέβηκε στην κορυφή των περισσότερων τσαρτ του κόσμου και περιείχε την πολύ μεγάλη επιτυχία "Brown Sugar". Ακολούθησε το διπλό "Exile on Main St." τον Μάιο του 1972, με τις επιτυχίες "Tumbling Dice" και "Happy". Για την προώθηση του, οι Rolling Stones περιόδευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθιερώνοντας μία βορειοαμερικανική περιοδεία ανά τρία χρόνια.
Δεκαετία του '70 και εμπορική αναγέννηση
thumb|230px|Ο Μικ Τζάγκερ στο Τορίνο το 1982 Το "Goats Head Soup" του 1973 χαρακτηρίστηκε από τους μουσικοκριτικούς ως ο χειρότερος δίσκος τους μετά το "Their Satanic Majesties Request", παρ' όλα αυτά περιείχε τις επιτυχίες "Angie" και "Doo Doo Doo Doo Doo (Heartbreaker)". Ακολούθησε το "It's Only Rock 'n Roll" τον Οκτώβριο του 1974, με την ομώνυμη επιτυχία να φθάνει στο βρετανικό Top-10, ενώ η διασκευή στο "Ain't Too Proud to Beg" των Temptations έφθασε στο # 17 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μετά την κυκλοφορία του δίσκου, ο Μικ Τέιλορ αποχώρησε από το συγκρότημα, δίνοντας τη θέση του στον Ρον Γουντ.
Το πέμπτο συνεχόμενο στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος που ανέβηκε στην κορυφή του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν το "Black and Blue" του 1976, συνοδευόμενο από την επιτυχία "Fool to Cry". Ακολούθησε το "Some Girls" του 1978, με τους στίχους του ομώνυμου κομματιού να προκαλούν αντιδράσεις λόγω ρατσιστικών στερεότυπων. Ο δίσκος περιείχε την # 1 επιτυχία "Miss You" και αποτέλεσε την επιστροφή του συγκροτήματος στο δυνατό ροκ εντ ρολ του παρελθόντος. Ένα χρόνο πριν την κυκλοφορία του δίσκου, ο Ρίτσαρντς και η σύζυγος του, Ανίτα Πάλενμπεργκ, συνελήφθησαν στον Καναδά για κατοχή ηρωίνης, έναν εθισμό που αποχωρίστηκε στη συνέχεια.
Το "Some Girls"έγινε εξαπλά πλατινένιο, ενώ το "Emotional Rescue" του 1980 ανέβηκε στην κορυφή των βρετανικών και των αμερικάνικων τσαρτ και βραβεύθηκε ως διπλά πλατινένιο. Το "Tattoo You" αποτέλεσε το όγδοο συνεχόμενο # 1 τους στις Ηνωμένες Πολιτείες και περιείχε τις επιτυχίες "Start Me Up" και "Waiting on a Friend", στο δεύτερο εκ των οποίων συμμετείχε ο σαξοφωνίστας Σόνι Ρόλινς. Κατά την περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ, ηχογραφήθηκε το "Still Life (American Concert 1981)", όπως και το βίντεο "Let's Spend the Night Together" με εισπράξεις πενήντα εκατομμυρίων δολαρίων.
Μετέπειτα εποχή
Ακολούθησαν οι δίσκοι "Undercover" και "Dirty Work" το 1983 και το 1986 αντίστοιχα, οι οποίοι βραβεύθηκαν ως πλατινένιοι στις Ηνωμένες Πολιτείες και χρυσοί στο Ηνωμένο Βασίλειο παρά το ότι δεν έφθασαν στην κορυφή των καταλόγων επιτυχιών. Οι δίσκοι περιείχαν τις Top-10 επιτυχίες "Undercover of the Night" και "Harlem Shuffle", αλλά και τα "She Was Hot" και "One Hit (To the Body)".
left|thumb|230px|Οι Ρον Γουντ και Μικ Τζάγκερ στην οθόνη κατά τη συναυλία τους στο Τουίκενχαμ το 2006 Οι Τζάγκερ και Ρίτσαρντς αποξενώθηκαν και το συγκρότημα δεν παρουσίασε κάποια δραστηριότητα για την επόμενη τριετία. Ο Τζάγκερ ηχογράφησε το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ με τίτλο "She's the Boss" το 1984, ακολουθούμενο από το λιγότερο επιτυχημένο "Primitive Cool" τρία χρόνια αργότερα. Ο Ρίτσαρντς κυκλοφόρησε το χρυσό "Talk Is Cheap" το 1988. Η κόντρα των δύο μουσικών πέρασε και στη δισκογραφία τους, με τον Ρίτσαρντς να απευθύνεται στον Τζάγκερ στο κομμάτι "You Don't Move Me". Λίγο πριν την ένταξη των Rolling Stones στο Rock and Roll Hall of Fame, οι δύο μουσικοί ταξίδεψαν στα Μπαρμπάντος για τη σύνθεση κομματιών για το επόμενο τους άλμπουμ. Το "Steel Wheels" ανέβηκε στο # 2 στη Μεγάλη Βρετανία και το # 3 στις Ηνωμένες Πολιτείες και το συγκρότημα περιόδευσε στη Βόρεια Αμερική για πρώτη φορά μετά από οκτώ χρόνια. Οι 50 βορειοαμερικάνικες εμφανίσεις απέφεραν στους Rolling Stones κέρδη ύψους 140 εκατομμυρίων δολαρίων, ενώ ακολούθησε ο ζωντανά ηχογραφημένος δίσκος "Flashpoint", το 1991.
Στα τέλη του 1992, ο Μπιλ Γουάιμαν ανακοίνωσε την αποχώρηση του από το συγκρότημα. Στις αρχές της δεκαετίας του '90, τα μέλη του συγκροτήματος επικεντρώθηκαν στις προσωπικές τους καριέρες και οι Rolling Stones επέστρεψαν στη δισκογραφία το 1994, με τον μπασίστα Ντάριλ Τζόουνς ως γκεστ, κυκλοφορώντας το "Voodoo Lounge", το πρώτο # 1 άλμπουμ στην πατρίδα τους μετά το "Emotional Rescue" του 1980. Η περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ απέφερε έσοδα 295 εκατομμυρίων δολαρίων και ο δίσκος κέρδισε βραβείο Γκράμι για το καλύτερο ροκ άλμπουμ της χρονιάς.
Το 1996, κυκλοφόρησε το βίντεο και το άλμπουμ με τίτλο "The Rolling Stones Rock and Roll Circus", ηχογραφημένο το 1968 με τη συμμετοχή ονομάτων όπως οι The Who, Jethro Tull, Τζον Λένον, Έρικ Κλάπτον, Taj Mahal, κ.α.. Ακολούθησε το στούντιο άλμπουμ "Bridges to Babylon", ο 19ος πλατινένιος δίσκος τους, για την προώθηση του οποίου περιόδευσαν παγκοσμίως παίζοντας πολΛές από τις μεγάλες επιτυχίες τους. Οι ζωντανές τους εμφανίσεις αποτυπώθηκαν στο άλμπουμ "No Security".
Νέα χιλιετία
Το 2000, το "(I Can't Get No) Satisfaction" κατατάχθηκε πρώτο στη λίστα με τα εκατό καλύτερα ροκ τραγούδια όλων των εποχών από το "VH1" και στις 21 Οκτωβρίου 2001, οι Rolling Stones έπαιξαν στο Madison Square Garden σε μία εμφάνιση με τίτλο "Concert for New York City", για τα θύματα των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου 2001.
Στις 26 Ιουλίου 2005, κατά τον εορτασμό των 62ων γενεθλίων του Μικ Τζάγκερ, το συγκρότημα ανακοίνωσε την κυκλοφορία του νέου του άλμπουμ με τίτλο "A Bigger Bang", το οποίο σκαρφάλωσε στη δεύτερη θέση στην πατρίδα τους και την τρίτη θέση στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο δίσκος περιείχε το κομμάτι "Sweet Neo Con", του οποίου οι στίχοι κατέκριναν την πολιτική του Μπους όσον αφορά τον Πόλεμο του Ιράκ. Η περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2005 και μέχρι τα τέλη της χρονιάς είχε αποφέρει έσοδα ύψους 162 εκατομμυρίων δολαρίων, ενώ έπαιξαν ακόμη και στο αμερικάνικο Super Bowl. Η περιοδεία ολοκληρώθηκε δύο χρόνια αργότερα στο Λονδίνο και είχε κέρδη 558 εκατομμυρίων, όντας η πιο κερδοφόρος περιοδεία όλων των εποχών.
Το τετραπλό box set με τίτλο "The Biggest Bang" εκδόθηκε τον Ιούνιο του 2007 και την επόμενη χρονιά ο Μάρτιν Σκορσέζε σκηνοθέτησε το ντοκιμαντέρ "Shine a Light", το οποίο γυρίστηκε κατά την εμφάνιση του συγκροτήματος στο "Beacon Theater" της Νέας Υόρκης το 2006, με γκεστ συμμετοχές από την Κριστίνα Αγκιλέρα, τον Τζακ Γουάιτ και τον Buddy Guy.
Το 2012, το συγκρότημα γιόρτασε την πεντηκοστή επέτειο του με την κυκλοφορία του βιβλίου "50". Ακολούθησε η συλλογή "GRRR!" που έγινε πλατινένια στην πατρίδα τους και κατά τους εορτασμούς των πενήντα χρόνων τους έδωσαν δύο συναυλίες στο "Hyde Park" του Λονδίνου, οι οποίες ηχογραφήθηκαν και κυκλοφόρησαν μέσω διαδικτύου με τίτλο "Hyde Park Live (Live 2013)", τον Ιούλιο του 2013.
Στις 6 Οκτωβρίου 2016, οι Rolling Stones ανακοίνωσαν ότι επιστρέφουν με νέο δίσκο, έντεκα έτη μετά την τελευταία δουλειά τους. Το καινούριο άλμπουμ του συγκροτήματος θα περιέχει διασκευές μπλουζ τραγουδιών και θα κυκλοφορήσει στις 2 Δεκεμβρίου 2016, έχοντας τον τίτλο "Blue & Lonesome". Την ανακοίνωση του δίσκου συνόδευσε μία διασκευή των Rolling Stones στο τραγούδι "Just Your Fool".
Μέλη
thumb|275px|Οι Rolling Stones στο [[Τορόντο το 2005]] {|width="70%" align="center"|
Στούντιο ηχογραφήσεις
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλικά hard rock συγκροτήματα Κατηγορία:Αγγλικά heavy metal συγκροτήματα Κατηγορία:Νικητές World Music Awards  Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Νικητές NME Awards Κατηγορία:Αγγλικά blues rock συγκροτήματα Κατηγορία:Αντικουλτούρα δεκαετίας 1960
Φλεγύας
Στην ελληνική μυθολογία ο Φλεγύας ήταν ο επώνυμος ήρωας του λαού των Φλεγυών και βασιλιάς των Λαπιθών της Θεσσαλίας. Σύμφωνα με τη Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου (Γ΄ 5, 5), ο Φλεγύας ήταν γιος του θεού του πολέμου Άρεως και της Δωτίδας, ενώ άλλη παράδοση αναφέρει ως μητέρα του τη Χρύση. Ο Φλεγύας απέκτησε τρία παιδιά: τον Ιξίωνα, τη Γυρτώνη και την Κορωνίδα (γνωστή ως ερωμένη του θεού Απόλλωνα και μητέρα του Ασκληπιού). Οι μεταγενέστεροι μυθογράφοι τονίζουν την έχθρα του Φλεγύα προς τον Απόλλωνα για την τελική θανάτωση της Κορωνίδας. Ο Φλεγύας πυρπόλησε το ιερό του Απόλλωνα στους Δελφούς. Προς τιμωρία του, ο Φλεγύας καταδικάσθηκε όταν πέθανε και πήγε στον Κάτω Κόσμο να κρέμεται από πάνω του απειλητικά ένας βράχος (έτσι αναφέρεται και στην Αινειάδα). Και ο γιος του Ιξίων ήταν ένας από τους «καταραμένους» της μυθολογίας, καταδικασμένος σε πολύ χειρότερο βασανιστήριο στον Άδη. Στη «Θεία Κωμωδία» ο Δάντης εμφανίζει τον Φλεγύα να τον μεταφέρει με βάρκα μαζί με τον Βιργίλιο στην αντίπερα όχθη του ποταμού της Στυγός.
Πηγές
Φλεγυας Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς των Λαπίθων
Όσιος Βαραδάτος
Ο Όσιος Βαραδάτος ήταν από την Αντιόχεια. Διακρίθηκε για την ασκητικότητά του, την βαθειά ταπείνωσή του και την αγιότητα του βίου του. Σε νεανική ηλικία διάλεξε τον ασκητικό βίο κι έζησε όλα του τα χρόνια μέσα σε σωματική κακουχία και στέρηση. Έφτιαξε μια ξύλινη καλύβα, που καλά-καλά δεν τον χωρούσε ούτε ξαπλωμένο ούτε όρθιο και, δεν τον προστάτευε ούτε από τη βροχή και το κρύο το χειμώνα, ούτε από τον ήλιο και τη ζέστη το καλοκαίρι. Πίστευε ότι όσο περισσότερο στενεύουμε τον φυσικό κόσμο γύρω μας, τόσο πιο πολύ απλώνεται ο ουρανός μέσα μας και τόσο πιο πολύ βρισκόμαστε κοντά στο Θεό και στο δρόμο της σωτηρίας μας.
Όταν ο Πατριάρχης Αντιοχείας Θεόδοτος (418-427 μ.Χ.), πληροφορήθηκε για τις σπάνιες αρετές του Βαραδάτου, ζήτησε να τον αποσπάσει από την ασκητική ζωή του για να τον χρησιμοποιήσει στο πολύπλευρο κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο της εκκλησίας. Πράγματι, ο Όσιος δέχθηκε την πρόταση και περιοδεύοντας στις πόλεις, μέσω της Αγίας ζωής του, ενέπνευσε το σεβασμό στο δημιουργό Θεό και τις εντολές του και δίδαξε για τη σημασία της υπομονής στις δύσκολες περιστάσεις της ζωής. Πέθανε σε μία από τις περιοδείες του το 460 μ.Χ.
Σε απόσταση δεκαπέντε χιλιομέτρων δυτικά της Προύσας ήταν η κωμόπολη Κουβούκλια. Επίσης δυτικά της κωμόπολης και σε μικρή απόσταση, επάνω στο δρόμο προς το Δάνσαρι, βρισκόταν η εκκλησία και το προσκύνημα του Άι-Βαραδά. Οι Κουβουκλιώτες που ήρθαν στην Κοζάνη μετά τη Μικρασιατική καταστροφή και εγκαταστάθηκαν στο μικρό και ομώνυμο συνοικισμό Κουβούκλια, έκτισαν με πίστη και ευσέβεια στις όχθες της  λίμνης του Αλιάκμονα την εκκλησία του Οσίου Βαραδάτου. Στην αυλή της εκκλησίας υπάρχει μνημείο για αυτούς που χάθηκαν κατά τη Μικρασιατική καταστροφή με την εξής επιγραφή: «ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΤΩΝ ΕΝ Μ. ΑΣΙΑ Κ ΠΟΝΤΩ ΤΕΛΕΙΩΘΕΝΤΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΗΜΩΝ».
Η μνήμη του εορτάζεται πανηγυρικά στις 22 Φεβρουαρίου στο χωριό Ροδίτη Κοζάνης. Κάθε χρόνο παραμονή της εορτής στο ιερό εξωκκλήσι του Οσίου τελείται η Ακολουθία του Πανηγυρικού Εσπερινού μετ' αρτοκλασίας. Ανήμερα της γιορτής τελείται ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία κατά την οποία συγκινητική είναι η παρουσία πλήθους κόσμου από τα Σέρβια, την Κοζάνη, την Πτολεμαΐδα και φυσικά το Ροδίτη.
Ο Όσιος Βαραδάτος είναι ένας από τους δύο τοπικούς Αγίους στη Μητρόπολη Σερβίων και Κοζάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Νομός Κοζάνης Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί μοναχοί
Slade
Οι Slade είναι βρετανικό ροκ συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε το 1966 στο Γουλβερχάμπτον, με την ονομασία The 'N Betweens. Γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στις αρχές της δεκαετίας του '70, με δώδεκα Top-10 και έξι # 1 σινγκλ, ενώ έφθασαν δύο φορές στην κορυφή των τσαρτ των άλμπουμ, με τους δίσκους "Slayed?" και "Old New Borrowed and Blue".
Το 1975, μετακόμισαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, κίνηση η οποία οδήγησε στην πτώση της δημοτικότητας τους στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου είχαν γνωρίσει το μεγαλύτερο μέρος της επιτυχίας τους. Μετά από μία μικρή αναβίωση κατά τη δεκαετία του '80, η αρχική σύνθεση του συγκροτήματος διαλύθηκε οριστικά το 1992, αλλά από εκεί και έπειτα συνέχισαν ως Slade II, με διαφορετική σύνθεση.
The Vendors και The 'N Betweens
Ο κιθαρίστας Ντέιβ Χιλ και ο ντράμερ Ντον Πάουελ σχημάτισαν τους The Vendors το 1964, μαζί με τον τραγουδιστή Τζόνι Χάουελς, τον κιθαρίστα Μίκι Μάρστον και τον μπασίστα Ντέιβ Τζόουνς. Δύο χρόνια αργότερα, μετονομάστηκαν σε The 'N Betweens και υπέγραψαν συμφωνία με το γραφείο μάνατζμεντ της "Astra", ενώ ηχογράφησαν κάποια ντέμο για τη γαλλική δισκογραφική εταιρεία "Barclay". Η πρώτη τους κυκλοφορία ήταν με τη διασκευή του κομματιού "Take A Heart" των The Sorrows. Στο συγκρότημα εντάχθηκε ο κιθαρίστας και τραγουδιστής Νόντι Χόλντερ και ο μπασίστας Τζιμ Λι, με τους Χάουελς, Μάρστον και Τζόουνς να αποχωρούν.
Μεγάλη επιτυχία
Η νέα σύνθεση περιόδευσε εκτενώς στη Γερμανία, αλλά λόγω της εμπορικής αποτυχίας των πρώτων τους σινγκλ, το συγκρότημα μετονομάστηκε Ambrose Slade και μετακόμισε στο Λονδίνο. Με τη βοήθεια του Τσας Τσάντλερ, μπασίστα των The Animals, υπέγραψαν στη δισκογραφική εταιρεία "Fontana", αλλά το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο "Beginnings" δεν γνώρισε επιτυχία.
left|thumb|200px|Οι Slade στο To of the Pops το 1973 Το 1970, συντόμευσαν το όνομα τους σε Slade και κυκλοφόρησαν το σινγκλ "Shape of Things to Come", χωρίς επιτυχία. Η πρώτη τους είσοδος στους καταλόγους επιτυχιών ήλθε με το Top-20 σινγκλ "Get Down and Get With It" την επόμενη χρονιά, όταν και άλλαξαν την εικόνα τους υιοθετώντας ένα Glam Rock ύφος. Η αλλαγή αυτή έφερε μεγάλη επιτυχία στο συγκρότημα, με έξι # 1 σινγκλ, ξεκινώντας με το "Coz I Luv You", το οποίο παρέμεινε στην κορυφή για τέσσερις εβδομάδες.
Το συγκρότημα απέκτησε μεγάλο και φανατικό κοινό λόγω της ενέργειας των ζωντανών τους εμφανίσεων και της εικόνας τους. Το 1972, περιόδευσαν με τους Status Quo να ανοίγουν τις εμφανίσεις τους, ενώ κατά την αμερικάνικη περιοδεία τους είχαν ως support τους J. Geils Band και Humble Pie. Στη συνέχεια, οι Slade πραγματοποίησαν περιοδεία στην Αυστραλία, με τις τρεις πρώτες θέσεις των καταλόγων επιτυχιών να ανήκουν σε τραγούδια του συγκροτήματος, ενώ το άλμπουμ "Slayed?" σκαρφάλωσε στην κορυφή των τσαρτ στη Μεγάλη Βρετανία και την Αυστραλία.