cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1933
Ο επεισοδιακός μαραθώνιος
Ως πανελλήνιο πρωτάθλημα μαραθωνίου μέτρησε η κατάταξη στον μαραθώνιο των Δ΄ Βαλκανικών Αγώνων. Ο αγώνας διεξήχθη στις 8 Οκτωβρίου στην κλασική διαδρομή: Μαραθώνας-Παναθηναϊκό Στάδιο και ήταν επεισοδιακός. Οι Έλληνες κατέβηκαν οργανωμένοι. Χρησιμοποίησαν ένα αθλητή ως "λαγό", το Γιώργο Ράμμο, ως το 15ο χλμ, ο οποίος παρέσυρε τους δυνατούς Ρουμάνους σε γρήγορο ρυθμό, για να τους εξαντλήσει. Ως την Αγ. Παρασκευή προηγούνταν οι Στέλιος Κυριακίδης του Γ.Σ. Ολύμπια και Στέφανος Στεφανιάν ή Στεφάνου της ΑΕΚ μαζί με το Ρουμάνο Γκαλ, νικητή της προηγούμενης Βαλκανιάδας. Εκεί ένας θεατής κατάβρεξε με παγωμένο νερό τον Κυριακίδη νομίζοντας πως θα τον δροσίσει. Εκείνος αιφνιδιάστηκε, πάγωσε και έχασε το ρυθμό του, με αποτέλεσμα να ξεφύγουν οι Στεφανιάν και Γκαλλ.
Πρώτος μπήκε στο Στάδιο ο Στεφανιάν 20 μέτρα μπορστά από το Ρουμάνο αλλά πολύ εξαντλημένος. Πενήντα χιλιάδες θεατές παραληρούν στις εξέδρες. Δεκάδες φωτογράφοι κλείνουν το δρόμο στο Στεφανιάν θεωρώντας τον βέβαιο νικητή. Εκείνος σαστίζει, καθυστερεί και ο Ρουμάνος τον φτάνει, έχει πιο πολλές δυνάμεις και στα 200μ ως τον τερματισμό τον προσπερνά και τερματίζει πρώτος με 3:02.41. Ο Στεφανιάν απογοητευμένος από την εξέλιξη και αποκαμωμένος, σωριάζεται λιπόθυμος λίγο πριν τον τερματισμό. Αμέσως τον ανασηκώνουν οι κριτές και τερματίζει 2ος, με 3:02.43. Όμως, όπως ήταν επόμενο ακυρώνεται. Ακολουθούν: ο Κυριακίδης (2ος βαλκανιονίκης και πανελληνιονίκης) με 3:03.05, ο Σέρβος Στάνισλαβ Σπορν με 3:14.45, ο Βούλγαρος Φινγκάροφ με 3:17.50, ο Ευάγγελος Παπαδόπουλος (2ος πανελληνιονίκης) με 3:20.25 και έκτος ο Γιουγκοσλάβος Μπέλλες με 3:21.45.
Παραπομπές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1933 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Ρινόκερος της Ιάβας
Διάσωση
thumb|δεξιά| Μια ζωγραφιά του 1861 απεικονίζεται το κυνήγι ενός Ρινόκερου της Ιάβας.
Ο κύριος λόγος της συνεχούς μείωσης του πληθυσμού του Ρινόκερου της Ιάβας είναι η λαθροθηρία για τα κέρατά του, ένα πρόβλημα που επηρεάζει όλα τα είδη των Ρινόκερων. Τα κέρατα αποτελούν εμπόρευμα στην Κίνα για περισσότερα από 2.000 χρόνια, καθώς χρησιμοποιούνται στην παραδοσιακή κινέζική ιατρική. Παλαιότερα το δέρμα του ρινόκερου έχει χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή πανοπλιών για τον κινέζικο στρατό, ενώ ορισμένες τοπικές φυλές του Βιετνάμ πίστευαν πως μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αντίδοτο για το δηλητήριο του φιδιού. Καθώς στην περιοχή κατοικίας του ρινόκερου ζούσαν άνθρωποι με πολύ χαμηλά εισοδήματα, ήταν δύσκολο να πεισθούν να μην σκοτώσουν ένα φαινομενικά μη χρήσιμο ζώο που θα τους απέφερε ένα μεγάλο χρηματικό ποσό με την πώληση. Όταν η Σύμβαση για το Διεθνές Εμπόριο Απειλουμένων Ειδών Άγριας Πανίδας και Χλωρίδας τέθηκε σε ισχύ το 1975, ο Ρινόκερος της Ιάβας τέθηκε υπό πλήρη προστασία σύμφωνα με το Παράρτημα 1: το διεθνές εμπόριο του Ρινόκερου της Ιάβας καθώς και των προϊόντων που παράγονται από αυτόν είναι παράνομο. Έρευνες έχουν δείξει ότι στην μαύρη αγορά τα κέρατα των ασιατικών ρινόκερων τιμολογούνται στην αρκετά υψηλή τιμή των 30.000 $ ανά χιλιόγραμμο, τρεις φορές την αξία του κεράτου των αφρικανικών ρινόκερων.
Η απώλεια της κατοικίας τους εξαιτίας της γεωργίας έχει επίσης συμβάλει στη μείωση του πληθυσμού τους, αν και αυτό δεν είναι τόσο σημαντικός παράγοντας γιατί ο ρινόκερος πλέον ζει μόνο σε δύο προστατευόμενα εθνικά πάρκα. Οι μη κατάλληλοι οικοτόποι έχουν εμποδίσει την ανάκαμψη των πληθυσμών που έπεσαν θύματα της λαθροθηρίας. Παρ'όλες τις προσπάθειες που καταβάλλονται, οι προοπτικές για την επιβίωση του Ρινόκερου της Ιάβας είναι δυσοίωνες. Επειδή οι πληθυσμοί έχουν περιοριστεί σε δύο μικρές περιοχές, είναι πολύ ευάλωτοι στις ασθένειες και τα προβλήματα εξαιτίας της ενδογαμίας. Οι γενετιστές εκτιμούν ότι ένας πληθυσμός των 100 ρινόκερων απαιτείται για τη διαφύλαξη της γενετικής ποικιλότητας του είδους.
Ujung Kulon
Η χερσόνησος του Ujung Kulon καταστράφηκε ολοσχερώς από την έκρηξη του ηφαιστείου Κρακατόα το 1883. Οι Ρινόκεροι της Ιάβας επέστρεψαν στη χερσόνησο μετά την έκρηξη, όχι όμως και οι περισσότεροι από τους ανθρώπους, δημιουργώντας έτσι ένα καταφύγιο για το ζώο. Το 1931, καθώς ο Ρινόκερος της Ιάβας ήταν στα πρόθυρα της εξαφάνισης στη Σουμάτρα, η κυβέρνηση της Ινδονησίας χαρακτήρισε τον ρινόκερο προστατευόμενο είδος. Το 1967, όταν έγινε η πρώτη απογραφή ρινόκερων στο Ujung Kulon, μόνο 25 ζώα καταγράφησαν. Μέχρι το 1980 ο πληθυσμός τους είχε διπλασιαστεί, ενώ έκτοτε παραμένει σταθερός. Παρόλο που οι ρινόκεροι στο Ujung Kulon δεν έχουν φυσικούς εχθρούς, έχουν να ανταγωνιστούν με άλλα άγρια ζώα για σπάνιους πόρους και έτσι οι αριθμοί τους παραμένουν κάτω από τη φέρουσα ικανότητα της χερσονήσου. Το εθνικό πάρκο του Ujung Kulon διοικείται από το υπουργείο Δασοκομίας της Ινδονησίας. Το 2006 βρέθηκαν στοιχεία για την ύπαρξη τουλάχιστον τεσσάρων μωρών ρινόκερων, που ήταν και η πρώτη αναφορά για αυτό το είδος. Τον Ιούνιο του 2010, 3 ρινόκεροι, από τους 50 περίπου που είχαν απομείνει ελεύθεροι στην φύση, βρέθηκαν νεκροί, σε διάστημα λίγων εβδομάδων. Ο ένας από αυτούς είχε πυροβοληθεί και ακρωτηριαστεί. Για την πιο αποτελεσματική τους προστασία, αποφασίστηκε η προφύλαξη της περιοχή τους με ηλεκτροφόρο φράχτη μήκους 12 χιλιομέτρων.
Cat Tien
Τα λίγα εναπομείναντα μέλη του R. s. annamiticus ζουν στο εθνικό πάρκο Cat Tien στο Βιετνάμ. Αν και κάποτε ο Ρινόκερος της Ιάβας ζούσε διάσπαρτος στην νοτιοανατολική Ασία, μετά τον Πόλεμο του Βιετνάμ, θεωρήθηκε εξαφανισμένος. Οι τακτικές που χρησιμοποιήθηκαν στις μάχες, όπως η χρήση των βομβών ναπάλμ, η χρήση ναρκών, και ο ψεκασμός με δηλητηριώδη φυτοφάρμακα, προκάλεσαν ανεπανόρθωτη καταστροφή στα οικοσυστήματα της περιοχής. Ο πόλεμος επίσης συντέλεσε στο να πλημμυρίσει η περιοχή με φθηνά όπλα τα οποία, μετά τον πόλεμο, χρησιμοποιήθηκαν από πολλούς χωρικούς για το κυνήγι. Ο φόβος για την εξαφάνιση του υποείδους διαψεύσθηκε το 1988, όταν ένας κυνηγός πυροβόλησε ένα ενήλικο θηλυκό, αποδεικνύοντας ότι το είδος τελικά επέζησε του πολέμου. Το 1989, επιστήμονες ερεύνησαν τα δάση στα νότια του Βιετνάμ σε αναζήτηση αποδείξεων για άλλους επιζώντες ρινόκερους. Τελικά, κατά μήκος του ποταμού Dong Nai ανακαλύφθηκαν νωπά ίχνη που άνηκαν σε τουλάχιστον 15 ρινόκερους. Αυτός ήταν και ο λόγος που η συγκεκριμένη περιοχή έγινε μέρος της εθνικού πάρκου Cat Tien το 1992. Από τότε, έχουν εκφραστεί φόβοι για τη μείωση του πληθυσμού στο Βιετνάμ, και πολλοί επιστήμονες εκτιμούν πως μόνο 3-8 ρινόκεροι, πιθανότατα μόνο θηλυκοί, έχουν επιζήσει.
Στην αιχμαλωσία
Τον τελευταίο αιώνα, κανένας Ρινόκερος της Ιάβας δεν έχει φιλοξενηθεί σε ζωολογικό κήπο. Γύρω στο 1800, τουλάχιστον τέσσερις ρινόκεροι είχαν εκτεθεί στην Αδελαΐδα, την Καλκούτα και το Λονδίνο. Συνολικά, τουλάχιστον 22 Ρινόκεροι της Ιάβας έχουν κρατηθεί σε αιχμαλωσία. Πιθανότατα ο αριθμός είναι μεγαλύτερος καθώς το είδος συχνά συγχέεται με τον Ινδικό Ρινόκερο. Το 1907 ο τελευταίος Ρινόκερος της Ιάβας σε αιχμαλωσία πέθανε στο ζωολογικό κήπο της Αδελαΐδας, στην Αυστραλία. Τότε το είδος ήταν σχεδόν άγνωστο και ο συγκεκριμένος ρινόκερος εκτίθονταν ως Ινδικός ρινόκερος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρινοκερωτίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Ασίας
Τρίσταν Γουάιλντς
Ο Τρίσταν Πολ Μακ Γουάιλντς (αγγλικά: Tristan Paul Mack Wilds, 15 Ιουλίου 1989) είναι Αμερικανός ηθοποιός και τραγουδιστής.
Οικογένεια
Ο Γουάιλντς γεννήθηκε από Αφροαμερικανό πατέρα και Ιρλανδή και Δομινικανή μητέρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Σταύρος Σαχίνης
Ο Σταύρος Σαχίνης (1801 - 1825) ήταν χιλίαρχος (στρατιωτικός βαθμός αξιωματικού στην επαναστατημένη Ελλάδα) και αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Γεννήθηκε στην Ύδρα και ήταν γιος του Δημητρίου Σαχίνη, πλοιοκτήτη - έμπορου, προκρίτου της Ύδρας, εγγονός του Αντώνιου Κιοσσέ προκρίτου της Ύδρας, Διοικητή Αίγινας και νεότερος αδελφός του Γεωργίου Σαχίνη και του Αντωνίου Σαχίνη. Πήρε μέρος σε πολλές μάχες και έπεσε μαχόμενος στη μάχη της Σφακτηρίας, λίγο μετά την στρατιωτική απόβαση του Ιμπραήμ Πασά στην Πελοπόννησο, την 26η Απριλίου 1825.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αγωνιστές του 19ου αιώνα Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας
Νέφωση
Με τον μετεωρολογικό όρο Νέφωση, ή ποσότητα νεφών, χαρακτηρίζεται η κλασματική κάλυψη του ουρανού από νέφη, ανεξάρτητα του είδους των, που παρατηρείται από ένα γεωγραφικό τόπο. thumb | 400px | Παγκόσμιος χάρτης μέσης νέφωσης Οκτωβρίου 2009. Σύνθετη δορυφορική εικόνα [[NASA .]]
Γενικά
Η νέφωση, δηλαδή η κλασματική κάλυψη αυτή, εκτιμάται εμπειρικά χωρίς ιδιαίτερο όργανο σε οκτάβαθμη ή δεκάβαθμη κλίμακα καλούμενη κλίμακα νέφωσης της οποίας κάθε βαθμίδα αντιστοιχεί προς το 1/8 ή 1/10, ανάλογα της κλίμακας, του ουρανού που καλύπτεται από νέφη. Γενικά η νέφωση μεταβάλλεται κατά τη διάρκεια της ημέρας και περισσότερο τις απογευματινές ώρες, παρά τις πρωινές. Η δε μεταβολή αυτή παρατηρείται εντονότερα την περίοδο του Καλοκαιριού. Στη γεωγραφική ζώνη που βρίσκεται η Ελλάδα, και ειδικότερα λαμβάνοντας υπόψη τη γεωγραφική ακολουθία Ιόνιο πέλαγος - ηπειρωτική Ελλάδα - Αιγαίο πέλαγος, η νέφωση είναι μεγαλύτερη κατά τη διάρκεια του Χειμώνα. Το μέγιστο της νέφωσης παρατηρείται πάντα στην εποχή (περίοδο) των βροχών κάθε τόπου. Εξ ου και η περίοδος αυτή λαμβάνεται ιδιαίτερα σοβαρά υπόψη στις διάφορες αναφορές (γεωγραφικές, τουριστικές κ.λπ.) ενός τόπου, χώρας ή ακόμα και ηπείρου.
Μελέτη νέφωσης
Για την εξακρίβωση και τον προσδιορισμό της νέφωσης και των μεταβολών της, σε μια γεωγραφική περιοχή, συντάσσονται από τους Μετεωρολόγους ιδιαίτεροι μετεωρολογικοί χάρτες επί των οποίων σημειώνονται οι λεγόμενες ισονεφείς καμπύλες. Από την ετήσια σύγκριση αυτών των χαρτών συντάσσεται ιδιαίτερος όμοιος χάρτης που περιλαμβάνει τη «μέση ετήσια μεταβολή» της νέφωσης είτε για μια μεγάλη γεωγραφική περιοχή, είτε ακόμα και παγκόσμιας κάλυψης.
Παρατηρώντας έναν τέτοιο μετεωρολογικό «παγκόσμιο χάρτη νέφωσης» διαπιστώνεται ότι τη μικρότερη νέφωση παρουσιάζουν η βόρεια Αφρική με τη Σαχάρα την Αίγυπτο και τη Σαουδική Αραβία, καθώς και η νότια Αφρική και η Αυστραλία. Άξιο επίσης είναι ότι και οι Πόλοι Βόρειος και Νότιος περιλαμβάνονται στους τόπους με την μικρότερη νέφωση. Αντίθετα τη μεγαλύτερη νέφωση παρουσιάζουν ο βόρειος Ατλαντικός, ο Αρκτικός ωκεανός, οι χώρες του Βορρά, η Αλάσκα και η Σιβηρία.
Τεχνολογική εξέλιξη
Παλαιότερα η χάραξη των ισονεφών καμπυλών σ' ένα μετεωρολογικό χάρτη αποτελούσε ιδιαίτερη επίπονη προσπάθεια, επαφιέμενη ιδιαίτερα στην ευσυνειδησία και την εμπειρία των μετεωρολόγων παρατηρητών, των μετεωρολογικών σταθμών, που έπρεπε μαζί με τις παράλληλες παρατηρήσεις τους να τις υποβάλλουν κωδικοποιημένα και τηλεγραφικά ανά τακτά διαστήματα στις κεντρικές μετεωρολογικές υπηρεσίες, οι οποίες με τη σειρά τους προσπαθούσαν με διάφορες γραμμοσκιάσεις (κάθετες, οριζόντιες, διαγώνιες, κατάστικτες κ.λπ) να συντάξουν τα νεφικά συστήματα. Σήμερα με την εξέλιξη της τεχνολογίας και ιδιαίτερα με την ανάπτυξη των μετεωρολογικών δορυφόρων λαμβάνονται ταχύτατα όχι μόνο έγχρωμες φωτογραφίες των νεφώσεων σε παγκόσμια κλίμακα, αλλά και με ιδιαίτερες αποχρώσεις (φασματοσκόπησης) δίδονται και τα ύψη αυτών, καθώς και η διεύθυνση και η ταχύτητα των μεταβολών τους, στοιχεία που δεν μπορούσαν να ληφθούν παλαιότερα εμπειρικά, παρά μόνο με τη σύγκριση των υποβαλλομένων τακτών αναφορών. Πρόκειται ακριβώς γι΄ αυτές τις εικόνες των νεφώσεων που παραχωρούνται και παρουσιάζονται σήμερα στις μετεωρολογικές εκπομπές των τηλεοπτικών σταθμών.
Υπαγωγή (ερευνητική)
Η νέφωση αποτελεί αντικείμενο έρευνας και μελέτης της Νεφολογίας που αποτελεί ιδιαίτερο κλάδο της Μετεωρολογίας. Η δε μέτρησή της αποτελεί αντικείμενο της Νεφομετρίας που είναι ο πρακτικός βοηθητικός κλάδος της νεφολογίας, ο οποίος συνεπικουρεί την Κλιματολογία.
Πηγές
Κατηγορία:Νέφη Κατηγορία:Μετεωρολογία Κατηγορία:Κλιματολογία
Όλαφ Στάπλεντον
Ο Γουίλϊαμ Όλαφ Στάπλεντον (10 Μαΐου, 1886 - 6 Σεπτεμβρίου, 1950) ήταν Βρετανός φιλόσοφος και συγγραφέας πολλών επιδραστικών πρώιμων έργων επιστημονικής φαντασίας.
Βιογραφία
Ο Γουίλιαμ Όλαφ Στάπλεντον, γνωστός ως Όλαφ Σταπλεντον γεννήθηκε στο Σίκομπ (Seacombe) της Γουάλασι (Wallasey) του Ηνωμένου Βασιλείου. Τα έξι πρωτα χρόνια της ζωής του έζησε με τους γονείς του (Γουίλιαμ Κλίμπερτ Στάπλεντον και Ίμελιν Μίλερ) στην Αίγυπτο. Σπούδασε Μοντέρνα Ιστορία στο κολέγιο Μπάλιολ της Οξφόρδης όπου αποφοίτησε το 1909 ολοκληρώνοντας το μεταπτυχιακό του το 1913. Μετά από λίγο καιρό που δίδασκε στο Manchester Grammar School  εργάστηκε για μια διετία (1910-1912) στη Λίβερπουλ και στο Πορτ Σαΐντ  σε ναυτιλιακή εταιρεία. Από το 1912 εως το 1915 εργάστηκε στο Λιβερπουλ στο Workers' Educational Association μια φιλανθρωπική ένωση για την επιμόρφωση ενηλίκων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί συγγραφείς Κατηγορία:Συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας
XFCE
Το XFCE (XForms Common Environment) είναι ένα γραφικό περιβάλλον εργασίας για λειτουργικά συστήματα Unix ή βασισμένα στο Unix, όπως το Linux. Έχει δοθεί έμφαση στη χαμηλή χρήση πόρων και την ευκολία χρήσης.
Ξεκίνησε να αναπτύσσεται το 1996 από τον Ολιβιέ Φουρντάν (Olivier Fourdan) και η πιο πρόσφατη σταθερή έκδοση είναι η 4.12, η οποία παρουσιάσθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2015. Αποτελείται από "πακέτα" εφαρμογών που συνδυαζόμενα δίνουν την πλήρη λειτουργικότητα του περιβάλλοντος εργασίας, αλλά μπορούν να επιλεγούν ξεχωριστά ανάλογα με τις προσωπικές ανάγκες του χρήστη. Το XFCE, λόγω της χαμηλής χρήσης πόρων και των μικρών απαιτήσεων, χρησιμοποιείται συχνά σε παλιούς υπολογιστές, με περιορισμένες δυνατότητες.
Βασίζεται στην εργαλειοθήκη GTK+ 2 όπως και το GNOME 2. Χρησιμοποιεί τον διαχειριστή παραθύρων Xfwm4 και τον διαχειριστή αρχείων Thunar.
Ιστορία
Ο Olivier Fourdan ξεκίνησε τη δημιουργία του XFCE το 1996. Ο αρχικός στόχος ήταν η δημιοργία ενός κλώνου του Common Desktop Environment (CDE) για τα λειτουργικά συστήματα Linux. Το πρόγραμμα θα βασίζονταν στο πακέτο λογισμικού XForms και η ονομασία του σήμαινε αρχικά XForms Commons Environment. Έκτοτε η βάση του προγράμματος έχει αλλάξει και πλέον δεν χρησιμοποιείται το XForms. Η ονομασία διατηρήθηκε, αν και πλέον δεν αναγράφεται σαν "XFCE" (με κεφαλαία γράμματα) αλλά σαν "Xfce". Ο Fourdan δημοσίευσε την αρχική έκδοση του προγράμματος στο SunSITE. Η πρώτη αυτή έκδοση του Xfce δεν ήταν ένα πλήρες περιβάλλον εργασίας, αλλά μονάχα μια γραμμή εργαλείων (αγγλικά: toolbar). Παρόλο που ξεκίνησε σαν ατομική προσπάθεια, το Xfce σήμερα αναπτύσσεται από ομάδα εθελοντών από όλο τον κόσμο, περιλαμβάνει πληθώρα προγραμμάτων και χρησιμοποιείται από πολλές διανομές Linux.
Έκδοση 2
Το 1998 παρουσιάσθηκε η δεύτερη έκδοση του Xfce και σε αυτήν περιλαμβάνονταν για πρώτη φορά το πρόγραμμα διαχείρισης παραθύρων Xfwm. Πρέπει να σημειωθεί ότι εκείνη την περίοδο το Xfce δεν ήταν ακόμη ελεύθερο λογισμικό, καθώς το πακέτο XForms, στο οποίο στηρίζονταν το Xfce, ήταν κλειστού κώδικα. Αυτός ήταν ο λόγος που το Xfce δεν συμπεριελήφθη, τότε, στο Red Hat Linux ενώ η διανομή Debian το συμπεριέλαβε μονάχα στο contrib project.
Έκδοση 3
Η τρίτη έκδοση του Xfce ήταν η πρώτη που μπορεί να θεωρηθεί ελεύθερο λογισμικό. Τον Μάρτιο του 1999 ο Fourdan ξεκίνησε την πλήρη επαναδημιουργία του Xfce, αυτή τη φορά με βάση το πακέτο GTK+ (GIMP Toolkit) αντί για τα XForms.
Έκδοση 4
200px|right|thumb|Το Xfce 4.4. Είναι ορατά διάφορα χαρακτηριστικά, όπως το Panel (στο κάτω μέρος) και οι σκιές γύρω από τα παράθυρα.
Η έκδοση 4.0.0 χρησιμοποιούσε το GTK+ 2, ενώ στην έκδοση 4.2.0 έγιναν σημαντικές αλλαγές, ανάμεσα στις οποίες ήταν και η προσθήκη σκιών και διαφάνειας στα παράθυρα και ένα νέο σύνολο εικονιδίων. Το Ιανουάριο του 2007 παρουσιάστηκε η έκδοση 4.4.0, η οποία χρησιμοποιούσε το πρόγραμμα διαχείρισης αρχείων Thunar, αντί για το Xffm, είχε πλέον την δυνατότητα προσθήκης εικονιδίων στην επιφάνεια εργασίας και περιελάμβανε πολλές διορθώσεις για το Panel. Η έκδοση 4.6.0 παρουσιάστηκε τον Φεβρουάριο του 2009, περιλαμβάνοντας νέο πρόγραμμα διαχείρισης ήχου, νέο πρόγραμμα διαχείρισης επιλογών του χρήστη (settings manager) και σημαντικές βελτιώσεις στις εφαρμογές που συναποτελούν τα κύρια συστατικά του Xfce.
Τον Ιανουάριο του 2011 παρουσιάσθηκε παρουσιάσθηκε η έκδοση 4.8 του Xfce. Ήταν η πρώτη φορά που ακολουθήθηκε ο κύκλος ανάπτυξης που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια του Ubuntu Desktop Summit τον Μάιο του 2009 ("Xfce Release and Development Model"). Στα πλαίσια του νέου τρόπου ανάπτυξης, χρησιμοποιήθηκε διαδικτυακή εφαρμογή ώστε να διευκολυνθεί η διαχείριση του εγχειρήματος και server αποκλειστικά για τους μεταφραστές του Xfce. Επίσης αναβαθμίστηκε ο κύριος server του εγχειρήματος.
Στις 28 Απριλίου 2012 παρουσιάστηκε η έκδοση 4.10 του Xfce. Σε αυτή την έκδοση κύριο μέλημα ήταν να γίνουν διάφορες μικροβελτιώσεις και να γίνει το περιβάλλον εργασίας πιο εύχρηστο. Έγιναν διάφορες αλλαγές, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται η εισαγωγή μιας νέας εφαρμογής για την αναζήτηση εγκατεστημένων στο σύστημα προγραμμάτων, αλλαγές στο Panel και η δυνατότητα εκκίνησης εφαρμογών με ένα κλικ.
Στις 28 Φεβρουαρίου 2015 παρουσιάστηκε η έκδοση 4.12 του Xfce.
Συστατικά του Xfce
Το Xfce παρέχει την βάση για την ανάπτυξη άλλων προγραμμάτων. Υπάρχουν αρκετά προγράμματα που αναπτύσσονται ανεξάρτητα και χρησιμοποιούν τις βιβλιοθήκες του Xfce, όπως το ημερολόγιο Orage. Επίσης υπάρχουν εφαρμογές και προγράμματα που καλύπτουν πληθώρα σημαντικών λειτουργιών όπως η διαχείριση αρχείων και η διαχείριση παραθύρων, οι οποίες αποτελούν κύρια συστατικά του περιβάλλοντος εργασίας Xfce.
Εφαρμογές
Οι παρακάτω εφαρμογές είναι μέρη του γραφικού περιβάλλοντος εργασίας Xfce:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γραφική διεπαφή χρήστη Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό Κατηγορία:Linux
CH3NO
Ο μοριακός τύπος CH3NO μπορεί να αναφέρεται στα ακόλουθα πέντε (5) ισομερή θέσης:
Έντσα
Ο Έντσα (Enza) είναι ποταμός στη βόρεια Ιταλία, δεξιός παραπόταμος του Πάδου. Το μήκος του φθάνει τα 93 χιλιόμετρα. Η πηγή του βρίσκεται σε υψόμετρο 1.406 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας, στο βουνό Άλπε ντι Σουτσίζο των βορείων Απεννίνων. Ο Έντσα σχηματίζει σήμερα το σύνορο μεταξύ των επαρχιών της Πάρμας και της Ρέτζο-Εμίλια, ευρισκόμενος ολόκληρος μέσα στην περιφέρεια Εμίλια-Ρομάνια.
Κατά την αρχαιότητα, ο Έντσα ήταν γνωστός με τη λατινική ονομασία του Ινκία (Incia), παραφθορά της οποίας αποτελεί η σημερινή του ονομασία.
Παραπομπές
Εντσα
Γ.Σ. Ερμής Αλεξανδρούπολης
Ο Γυμναστικός Σύλλογος «Ερμής» Αλεξανδρούπολης ήταν αθλητικός σύλλογος στην Αλεξανδρούπολη του νομού Έβρου. Ιδρύθηκε την περίοδο του μεσοπολέμου, ενώ μεταπολεμικά επανασυστάθηκε. Η οριστική διάλυσή του ήρθε τη δεκαετία του '60.
Καίτη Οικονόμου
Η Καίτη Οικονόμου (1955 - 30 Ιουνίου του 2014) ήταν Ελληνίδα συγγραφέας.
Γ.Σ. Ερμής Αλεξανδρούπολης
Ιστορία
Οι πρώτες προσπάθειες επανασύστασης του συλλόγου έγιναν το 1947. Εν τέλει, το 1952 έγινε η επίσημη αναγνώριση του σωματείου με την ονομασία Γυμναστικός Σύλλογος «Ερμής» Αλεξανδρούπολης. Το ποδοσφαιρικό τμήμα μετείχε στα πρωταθλήματα της ΕΠΣ Θράκης και σε άλλες ανεπίσημες διοργανώσεις και φιλικές αναμετρίσεις. Ο σύλλογος διαλύθηκε το 1961.
Παραπομπές
Ερμης Αλεξανδρουπολης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1919 Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1952 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας‎ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1919 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1952
Καίτη Οικονόμου
Βιογραφικό
Η Οικονόμου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα το 1955. Έγραψε οκτώ μυθιστορήματα, το τελευταίο της Η καρδιά θυμάται, τιμήθηκε με το βραβείο pubic 2014. Εργάστηκε πολλά χρόνια ως μεταφράστρια δεκάδων έργων αναγνωρισμένων συγγραφέων για ενήλικες αλλά και για παιδιά, μεταξύ των οποίων και της σειράς βιβλίων Χάρι Πότερ. Πέθανε από καρκίνο σε ηλικία 59 ετών, στις 30 Ιουνίου του 2014 και τάφηκε στο κοιμητήριο Αγίων Αναργύρων στις 2 Ιουλίου 2014.
Σύνδεσμοι
Συνέντευξη στο womantop
Σχολή Κινηματογράφου Παπαντωνόπουλου
Η Σχολή Κινηματογράφου Παπαντωνόπουλου (Σχολή Ήχου και Εικόνας) ιδρύθηκε το 1962 στην Αθήνα, από τον Παναγιώτη Α. Παπαντωνόπουλο. Είναι ιδιωτική σχολή Κινηματογράφου με τμήματα σκηνοθεσίας, εικονοληψίας με ιδιαίτερα αναπτυγμένο το τμήμα του ήχου. Οι περισσότεροι ηχολήπτες, έχουν τελειώσει την συγκεκριμένη Σχολή.
Ιστορικό
Ο Παναγιώτης Α. Παπαντωνόπουλος ήταν απόφοιτος της Φιλοσοφικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και TV Studio Eng. του North Sydney College of Australia και το πρώτο όνομα που έδωσε στη Σχολή του ήταν Σχολή Τηλεοράσεως Αθηνών (Σ.Τ.Α) όπου και έλαβε αναγνώριση από το Υπουργείο Παιδείας. Με την τεχνογνωσία του και με ήδη εκπαιδευμένους τεχνικούς ιδρύεται το πρώτο δημόσιο τηλεοπτικό κανάλι στην Ελλάδα το 1967. Από το 1971 κατασκευάζει ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό και το 1973 η Σχολή εκπέμπει το δικό της ασπρόμαυρο τηλεοπτικό σήμα από την Πλατεία Κάνιγγος στην Αθήνα και κλείνεται βίαια από την Χούντα.
Το 1980 αναλαμβάνει την Διεύθυνση της Σχολής η Θεοδοσία Π. Παπαντωνοπούλου.
Το 1981 η Σχολή Παπαντωνόπουλου υπάγεται στο τμήμα Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης του Υπουργείου Πολιτισμού με την υπ' αριθμό 26851/1162/18.8.1981 Υπουργική απόφαση.
Από το 1990 μέχρι το τέλος έρχεται πρώτη σε επιτυχίες στις διπλωματικές εξετάσεις του ΥΠΠΟ. Το 1993 η Σχολή αποκτά ιδιόκτητο Τηλεοπτικό στούντιο λίγα χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα.
Ήταν αναγνωρισμένη από το Κράτος και διέκοψε την λειτουργία της τον Σεπτέμβριο του 2003 μετά την ξαφνική παύση αναγνώρισης των Ιδιωτικών Σχολών Κινηματογραφίας από το Υπουργείο Πολιτισμού, λόγω μη εφαρμογής -απο το ίδιο το Υπουργείο- του ν.1158/1981. Ο ν.1158/81, εφαρμόστηκε από το Υπ. Πολιτισμού, το 2016.
Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Αθήνα
Μεταποσειδώνιο αντικείμενο
Μεταποσειδώνια ή υπερποσειδώνια ονομάζονται τα ουράνια σώματα του Ηλιακού Συστήματος που βρίσκονται πέρα από την τροχιά του πλανήτη Ποσειδώνα. Χωρίζονται στα αντικείμενα της Ζώνης του Κάιπερ, τα Αντικείμενα Διασκορπισμένου Δίσκου και στο Νέφος του Όορτ.
Το πρώτο αντικείμενο που ανακαλύφθηκε ήταν ο Πλούτωνας το 1930, ενώ το επόμενο ήταν ο 15760 Αλβιόν, ο οποίος ανακαλύφθηκε το 1992. Μεσολάβησε η ανακάλυψη του δορυφόρου του Πλούτωνα, Χάροντα, το 1978. Έως τώρα έχουν ανακαλυφθεί πάνω από 1000 αντικείμενα με διαφορετικά μεγέθη, τροχιές και σύσταση. Τα μεταποσειδώνια σώματα έχουν συντονισθεί βαρυτικά με τον πλανήτη Ποσειδώνα, που τα επηρεάζει σημαντικά με τη βαρύτητά του. Τα μεταποσειδώνια σώματα παραμένουν στις συντονισμένες τροχιές διότι είναι ευσταθείς τροχιές και έτσι δεν επηρεάζονται πολύ για να αλλάξουν τροχιά. Οι πλέον ευσταθείς συντονισμοί είναι 1/2, 2/3 (Πλούτων) και 2/5. Το μεγαλύτερο μεταποσειδώνιο αντικείμενο είναι ο Πλούτωνας με διάμετρο 2.376 χιλιόμετρα.
Μεγαλύτερα μεταποσειδώνια αντικείμενα
thumb|500x500px|Τα μεγαλύτερα μεταποσειδώνια αντικείμενα. Τα μεγαλύτερα μεταποσειδώνια αντικείμενα είναι: ο Πλούτωνας, η Έρις, η Χαουμέια, ο Μακεμάκε, ο Γκόνγκονγκ, ο Κουάοαρ, ο Όρκος, η Σέντνα, το 2002 MS4 και η Σαλάσια. Ο Πλούτωνας, η Χαουμέια, ο Μακεμάκε και η Έρις είναι πλανήτες νάνοι.
Ανακάλυψη του Πλούτωνα
thumb|Εικόνα του Πλούτωνα από το New Horizons. Η τροχιά καθενός από τους πλανήτες επηρεάζεται ελαφρώς από τις βαρυτικές επιδράσεις των άλλων πλανητών. Οι αποκλίσεις στις αρχές του 1900 μεταξύ των παρατηρούμενων και αναμενόμενων τροχιών του Ουρανού και του Ποσειδώνα υποδήλωναν ότι υπήρχαν ένας ή περισσότεροι επιπλέον πλανήτες πέρα από τον Ποσειδώνα. Η αναζήτηση αυτών οδήγησε στην ανακάλυψη του Πλούτωνα τον Φεβρουάριο του 1930, ο οποίος ήταν πολύ μικρός για να εξηγήσει τις αποκλίσεις. Αναθεωρημένες εκτιμήσεις της μάζας του Ποσειδώνα από το πέρασμα του Βόγιατζερ 2 το 1989 έδειξαν ότι το πρόβλημα ήταν ψευδές. Ο Πλούτωνας ήταν ευκολότερο να βρεθεί επειδή έχει το υψηλότερο φαινόμενο μέγεθος από όλα τα γνωστά μεταποσειδώνια αντικείμενα. Έχει επίσης χαμηλότερη κλίση προς την εκλειπτική από τα περισσότερα άλλα μεγάλα μεταποσειδώνια αντικείμενα.
Μεταγενέστερες ανακαλύψεις
Μετά την ανακάλυψη του Πλούτωνα, ο Αμερικανός αστρονόμος Κλάιντ Τόμπω συνέχισε να ψάχνει για μερικά χρόνια για παρόμοια αντικείμενα, αλλά δεν βρήκε κανένα. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, κανείς δεν έψαξε για άλλα μεταποσειδώνια αντικείμενα, καθώς πιστεύεται γενικά ότι ο Πλούτωνας, που μέχρι τον Αύγουστο του 2006 ήταν ταξινομημένος ως πλανήτης, ήταν το μόνο σημαντικό αντικείμενο πέρα ​​από τον Ποσειδώνα. Μόνο μετά την ανακάλυψη ενός δεύτερου μεταποσειδώνιου αντικειμένου του 15760 Αλβιόν το 1992, άρχισαν συστηματικές αναζητήσεις για περαιτέρω τέτοια αντικείμενα. Μια ευρεία λωρίδα του ουρανού γύρω από την εκλειπτική φωτογραφήθηκε και αξιολογήθηκε ψηφιακά για αργά κινούμενα αντικείμενα. Εκατοντάδες μεταποσειδώνια αντικείμενα βρέθηκαν, με διάμετρο στην περιοχή από 50 έως 2.500 χιλιόμετρα. Η Έρις, το πιο μαζικό μεταποσειδώνιο αντικείμενο, ανακαλύφθηκε το 2005, επανεξετάζοντας μια μακροχρόνια διαμάχη στην επιστημονική κοινότητα σχετικά με την ταξινόμηση των μεγάλων μεταποσειδώνιων αντικειμένων, και αν αντικείμενα όπως ο Πλούτωνας μπορούν να θεωρηθούν πλανήτες. Ο Πλούτωνας και η Έρις τελικά ταξινομήθηκαν ως πλανήτες νάνοι από τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση. Τον Δεκέμβριο του 2018, ανακοινώθηκε η ανακάλυψη του 2018 VG18, με το παρατσούκλι "Farout". Το Farout είναι το πιο μακρινό αντικείμενο του ηλιακού συστήματος που έχει παρατηρηθεί μέχρι στιγμής και απέχει περίπου 120 AU από τον ήλιο, πιθανότατα χρειάζονται περισσότερα από 1.000 χρόνια για να ολοκληρωθεί μια τροχιά.
Ταξινόμηση
Ανάλογα με την απόσταση τους από τον Ήλιο και τις τροχιακές παραμέτρους τους, τα μεταποσειδώνια αντικείμενα ταξινομούνται σε δύο μεγάλες ομάδες: στα αντικείμενα της Ζώνης του Κάιπερ και τα αντικείμενα Διασκορπισμένου Δίσκου. Το διάγραμμα στα δεξιά δείχνει την κατανομή των γνωστών μεταποσειδώνιων αντικειμένων (έως 70 AU) σε σχέση με τις τροχιές των πλανητών και των κενταύρων για αναφορά. Διαφορετικές ομάδες παρουσιάζονται με διαφορετικά χρώματα. Αντικείμενα συντονισμού (συμπεριλαμβανομένων αντικειμένων της τροχιάς του Ποσειδώνα) απεικονίζονται με κόκκινο χρώμα, κλασικά αντικείμενα της ζώνης του Κάιπερ με μπλε χρώμα. Τα αντικείμενα Διασκορπισμένου Δίσκου εκτείνονται προς τα δεξιά, πολύ πέρα από το διάγραμμα, με γνωστά αντικείμενα σε μέσες αποστάσεις πέραν των 500 AU (90377 Σέντνα) και αφήλιο πέρα από 1.000 AU ((87269) 2000 OO67).
Αντικείμενα Διασκορπισμένου Δίσκου
Ο διασκορπισμένος δίσκος περιέχει αντικείμενα μακρύτερα από τον Ήλιο, με πολύ εκκεντρικές και κεκλιμένες τροχιές. Αυτές οι τροχιές είναι μη συντονισμένες και δεν περνούν από τις πλανητικές τροχιές. Ένα τυπικό παράδειγμα είναι το πιο γνωστό μεταποσειδώνιο αντικείμενο, η Έρις. Με βάση την παράμετρο Τίσεραντ (Tisserand) σε σχέση με τον Ποσειδώνα (TN), τα αντικείμενα διασκορπισμένου δίσκου μπορούν περαιτέρω να χωριστούν σε «τυπικά» αντικείμενα διασκορπισμένου δίσκου (SDOs, Scattered-near) με TN μικρότερο από 3 και στα αποσπασμένα αντικείμενα (ESDOs, Scatter-extended) με TN μεγαλύτερο από 3. Επιπλέον, τα αποσπασμένα αντικείμενα έχουν μέση εκκεντρότητα με μέση τιμή μεγαλύτερη από 0,2. Τα Σεντνοειδή είναι μια περαιτέρω ακραία υπο-ομαδοποίηση των αποσπασμένων αντικειμένων με περιήλιο τόσο μακριά που επιβεβαιώνεται ότι οι τροχιές τους δεν μπορούν να εξηγηθούν από τις παρέλξεις των γιγαντιαίων πλανητών, ούτε από την αλληλεπίδραση με τις γαλαξιακές παλίρροιες.
Laissez-faire
Το Laissez-faire είναι ένα οικονομικό σύστημα όπου οι συναλλαγές μεταξύ ιδιωτών δεν επηρεάζονται από την κρατική παρέμβαση όπως νομοθεσίες, προνόμια, δασμολόγια ή διατιμήσεις, και επιχορηγήσεις. Η φράση laissez-faire είναι μέρος μιας μεγαλύτερης γαλλικής φράσης που μεταφράζεται ως «αφήστε το/τα ελεύθερα ».
Ετυμολογία
"Laissez faire, telle devrait être la devise de toute puissance publique, depuis que le monde est civilisé ... Détestable principe que celui de ne vouloir grandir que par l'abaissement de nos voisins! Il n'y a que la méchanceté et la malignité du coeur de satisfaites dans ce principe, et l’intérêt y est opposé. Laissez faire, morbleu! Laissez faire!! (Μετάφραση: "Αφήστε τα ελεύθερα, αυτό θα έπρεπε να είναι το motto όλων των πολιτικών δυνάμεων, από τότε που ο κόσμος ήταν πολιτισμένος ... Το ότι δεν μπορούμε να μεγαλώσουμε παρά μόνο αν μειώνουμε τους γείτονές μας είναι ένας σιχαμερός τρόπος σκέψης! Μόνο η κακία και κακοήθεια της καρδιάς ικανοποιούνται δια τέτοιων αρχών και τα (εθνικά) συμφέροντά μας είναι αντίθετα προς αυτό. Αφήστε τα ελεύθερα, για όνομα του θεού! Αφήστε τα ελεύθερα!)"
Το σύνθημα laissez faire διαδόθηκε και απέκτησε δημοφιλία από τον Βενσάν ντε Γκουρναί, έναν Γάλλο φυσιοκράτη και βασιλικό επίτροπο για το εμπόριο τη δεκαετία του 1750, που λέγεται πως υιοθέτησε τον όρο από τα γραπτά του Φρανσουά Κενέ σχετικά με την Κίνα. Ήταν ο Κενέ αυτός που εισήγαγε τον όρο laissez-faire, laissez-passer, με το laissez faire να αποτελεί μετάφραση της κινέζικης έννοιας γου γουέι (και μο γουέι στα Καντονέζικα ). Ο Γκουρναί υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της κατάργησης των περιορισμών στο εμπόριο και της άρσης του κρατικού ελέγχου στη βιομηχανία της Γαλλίας. Ενθουσιάστηκε με τη φράση από τον ανεκδοτολογικό διάλογο των Κολμπέρ-ΛεΖέντρ, και την ενσωμάτωσε σε ένα μεγαλύτερο, δικό του αξίωμα: "Laissez faire et laissez passer" (αφήστε να δημιουργηθούν και αφήστε να ρεύσουν). Το σύνθημά του έχει επίσης εκφραστεί με την πιο διευρυμένη μορφή "Laissez faire et laissez passer, le monde va de lui même!" (αφήστε να δημιουργηθούν και αφήστε να ρεύσουν, ο κόσμος συνεχίζει να κινείται από μόνος του). Παρότι ο Γκουρναί δεν άφησε γραπτά ίχνη των ιδεών του για την οικονομική πολιτική, είχε εκτεταμένη επιρροή στους συγχρόνους του, κυρίως στους ομοϊδεάτες του Φυσιοκράτες, που αποδίδουν σε εκείνον τόσο το σύνθημα, όσο και το δόγμα του laissez faire.
Πριν τον ντ'Αρτζενσόν ή τον Γκουρναί, τη φράση «on laisse faire la nature» (αφήστε τη φύση να ακολουθήσει την πορεία της) την είχε εκφέρει ο Μπουαζιλμπέρ. Ο ίδιος ο ντ'Αρτζενσόν ήταν περισσότερο γνωστός κατά τη διάρκεια της ζωής του για το παρόμοιο αλλά λιγότερο επιδραστικό σύνθημα "Pas trop gouverner" (μην κυβερνάτε υπερβολικά/ μην ασκείτε υπερβολική διακυβέρνηση). Ήταν ωστόσο η χρήση του συνθήματος laissez faire από τον Γκουρναί, και η διάδοσή του από τους Φυσιοκράτες, που του προσέδωσε το κύρος που απολαμβάνει.
Το laissez faire προκηρύχθηκε από τους Φυσιοκράτες στη Γαλλία του 18ου αιώνα, καθιστάμενο έτσι ο σκληρός πυρήνας των οικονομικών θεωριών, και αναπτύχθηκε περαιτέρω από διάσημους οικονομολόγους, ξεκινώντας από τον Άνταμ Σμιθ. «Ο όρος σχετίζεται κανονικά με τους φυσιοκράτες και την κλασική πολιτική οικονομία ». Στο βιβλίο «Laissez Faire και Γενικό Κράτος Πρόνοιας» (Laissez Faire and the General-Welfare State) σημειώνεται πως «...οι φυσιοκράτες, αντιδρώντας στους υπερβολικούς μερκαντιλιστικούς περιορισμούς της Γαλλίας της εποχής τους, εξέφρασαν την πίστη τους σε μία "φυσική τάξη", την ελευθερία, υπό την οποία τα άτομα, ακολουθώντας τα προσωπικά (εγωιστικά) τους συμφέροντα, συνεισέφεραν στο γενικό καλό και τη γενική πρόοδο. Από τη στιγμή που, κατά την άποψή τους, αυτή η φυσική τάξη λειτουργούσε επιτυχώς χωρίς την αρωγή της κυβέρνησης, συμβούλευαν το κράτος να περιορίσει τη δικαιοδοσία του στην υποστήριξη των δικαιωμάτων της ιδιωτικής περιουσίας και της ατομικής ελευθερίας, να αποσύρει όλα τα τεχνητά εμπόδια στην εμπορική δραστηριότητα, και να καταργήσει όλους τους άχρηστους νόμους ».
Στην Αγγλία μια σειρά από συνθήματα για το «ελεύθερο εμπόριο» και τη «μη-επέμβαση» είχαν διαμορφωθεί ήδη κατά το 17ο αιώνα. Όμως η γαλλική έκφραση laissez-faire άρχισε να επικρατεί σε αγγλόφωνες χώρες με τη διάδοση των έργων των Φυσιοκρατών κατά το τέλος του 18ου αιώνα. Το περιστατικό των Κολμπέρ – ΛεΖέντρ αναπαρήχθη στο έργο του 1774 «Βασικές Αρχές του Εμπορίου» (Principles of Trade) του Τζωρτζ Ουάτλεϋ (που το συνέγραψε από κοινού με τον Βενιαμίν Φρανκλίνο) – που μπορεί να είναι και η πρώτη εμφάνιση της φράσης σε οποιαδήποτε αγγλόφωνη έκδοση.
To laissez-faire, ένα παράγωγο του Διαφωτισμού, «ως έννοια συνελήφθη ως ο τρόπος να απελευθερώσει τις ανθρώπινες δυνατότητες διαμέσου της αποκατάστασης ενός φυσικού συστήματος, ενός συστήματος ανεμπόδιστου από τους περιορισμούς του κράτους ». Κατά παρόμοιο τρόπο, ο Άνταμ Σμιθ έβλεπε την οικονομία ως ένα φυσικό σύστημα και την αγορά ως ένα ουσιαστικό και οργανικό μέρος του συστήματος αυτού. Κατ' επέκτασιν, οι ελεύθερες αγορές έγιναν η αντανάκλαση του φυσικού συστήματος της ελευθερίας. «Για τον Σμιθ, το laissez-faire ήταν ένα πρόγραμμα για την κατάργηση των νόμων που περιορίζουν την αγορά, ένα πρόγραμμα για την αποκατάσταση της τάξης και για την ενεργοποίηση των δυνατοτήτων για ανάπτυξη ».
Ωστόσο, ο Άνταμ Σμιθ και οι σημαντικοί κλασσικοί οικονομολόγοι, όπως ο Τόμας Μάλθους και ο Ντέηβιντ Ρικάρντο, δεν χρησιμοποιούσαν την έκφραση. Ο Τζέρεμι Μπένθαμ τη χρησιμοποιούσε, αλλά ήταν μάλλον η αναφορά του Τζέημς Μιλ στο αξίωμα του laissez-faire (μαζί με το “pas trop gouverner”) σε ένα λήμμα για την έκδοση του 1824 της Encyclopaedia Britannica που στην πραγματικότητα διέδωσε τον όρο και τον κατέστησε κοινό στη χρήση στην αγγλική γλώσσα. Με την έλευση της Λέσχης κατά του Νόμου του Καλαμποκιού ο όρος απέκτησε μεγάλο μέρος της σημασίας που έχει (στη χρήση του στα αγγλικά).
Ο Άνταμ Σμιθ χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τη μεταφορά του «αόρατου χεριού» στο βιβλίο του «Η Θεωρία των Ηθικών Συναισθημάτων», προκειμένου να περιγράψει τα μη-επιδιωκόμενα αποτελέσματα της οικονομικής αυτο-οργάνωσης που προκύπτουν από το οικονομικό συμφέρον του καθενός. Η ιδέα πίσω από το «αόρατο χέρι», αν και όχι η ίδια η μεταφορά, ανήκει στον Μπερνάρ ντε Μαντεβίλ (Bernard de Mandeville) και το Μύθο των Μελισσών του. Στην πολιτική οικονομία, η ιδέα αυτή και το δόγμα του laissez-faire ήταν πάντοτε πολύ συγγενή. Πολλοί έχουν χαρακτηρίσει τη μεταφορά του αόρατου χεριού ως μεταφορά για το laissez-faire, παρότι ο Σμιθ ουδέποτε χρησιμοποίησε ο ίδιος τον όρο.
Βασικές αρχές του laissez-faire
Ως σύλληψη, το laissez-faire στηρίζεται στα ακόλουθα αξιώματα :
Αυτά τα αξιώματα αποτελούν τα βασικά στοιχεία της σύλληψης του laissez-faire, αν και μια άλλη βασική αρχή που συχνά αγνοείται είναι ότι οι αγορές πρέπει να είναι ανταγωνιστικές, μια αρχή στην οποία οι πρώιμοι υποστηρικτές του laissez-faire είχαν δώσει αρκετή έμφαση. Για μεγιστοποίηση της ελευθερίας και για να αφεθούν οι αγορές να αυτο-ρυθμιστούν, οι πρώιμοι υποστηρικτές του laissez-faire πρότειναν έναν «ενιαίο φόρο» (Impôt unique), έναν φόρο επί της ιδιοκτησίας που θα αντικαθιστούσε όλους τους φόρους που πλήττουν τον πλούτο τιμωρώντας την παραγωγή.
Κίνα
Κατά τις δυναστείες των Χαν, Τανγκ, Σονγκ και Μινγκ οι κινέζοι φιλόσοφοι – υπάλληλοι πολλές φορές εξέτασαν το βαθμό, στον οποίον το κράτος πρέπει να επεμβαίνει στην οικονομία, όπως με το να καθορίζει μονοπώλια σε επικερδείς βιομηχανίες και να καθορίζει ελέγχους τιμών. Οι συζητήσεις αυτές πολλές φορές ήσαν φορτισμένες, καθώς οι διάφορες ομάδες των οπαδών του Κομφούκιου έτειναν να αντιτίθενται σε εκτεταμένες κρατικές παρεμβάσεις, τις οποίες όμως υποστήριζαν οι «μεταρρυθμιστικές» ομάδες. Κατά τις δυναστείες των Χαν και Τενγκ, μερικές φορές οι αυτοκράτορες καθιέρωναν κυβερνητικά μονοπώλια σε καιρό πολέμου, τα οποία και καταργούσαν μετά, όταν είχε περάσει η οικονομική κρίση. Εν τέλει, στις μεταγενέστερες δυναστείες των Σονγκ και Μινγκ, τα κρατικά μονοπώλια καταργήθηκαν σε κάθε τομέα της οικονομίας και ποτέ δεν καθιερώθηκαν εκ νέου κατά τη διάρκεια των δυναστειών αυτών. Κατά τη δυναστεία Μαντσού Τσινγκ, τα κρατικά μονοπώλια καθιερώθηκαν ξανά και το κράτος επενέβαινε πολύ έντονα στην οικονομία. Πολλοί θεωρητικοί πιστεύουν ότι αυτό εμπόδισε την Κίνα να αναπτύξει τον καπιταλισμό.
Ευρώπη
Στην Ευρώπη το κίνημα laissez-faire διαδόθηκε αρχικά πολύ κυρίως από τους Φυσιοκράτες, ένα κίνημα που ξεκίνησε με τον Υποκόμη ντε Γκουρναί, ένα επιτυχημένο έμπορο. Ο Γκουρναί υιοθέτησε την έννοια, που είναι μετάφραση της κινεζικής φιλοσοφίας γου γουέι, έχοντας διαβάσει τα όσα είχε γράψει για την Κίνα ο Φρανσουά Κενέ. Ο Γκουρναί θεωρούσε ότι το κράτος πρέπει να επιτρέψει στους φυσικούς νόμους να ρυθμίζουν την οικονομική δραστηριότητα, με το κράτος να επεμβαίνει μόνο για να προστατεύει τη ζωή, την ελευθερία και την περιουσία. Οι ιδέες του υιοθετήθηκαν από τον Φρανσουά Κενέ και τον Τυργκώ, Βαρόνο του Ωλν. Ο Βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος ΙΕ΄ άκουγε τον Κενέ και ο τελευταίος τον έπεισε, το 1754, να δοκιμάσει το laissez-faire. Στις 17 Σεπτεμβρίου ο Βασιλιάς κατήργησε όλους τους δασμούς και περιορισμούς στην πώληση και μεταφορά σιτηρών και, για περισσότερο από μια δεκαετία, το πείραμα λειτουργούσε επιτυχώς. Μετά, όμως, το 1768 η σοδειά ήταν κακή και η τιμή του ψωμιού ανέβηκε τόσο ψηλά, ώστε επήλθε εκτεταμένη πείνα, ενώ οι έμποροι εξήγαν το σιτάρι, προκειμένου να επιτύχουν μεγαλύτερο κέρδος. Το 1770 το διάταγμα που επέτρεπε το ελεύθερο εμπόριο ανακλήθηκε.
Το δόγμα του laissez-faire κατέστη θεμελιώδες στοιχείο του ευρωπαϊκού φιλελευθερισμού του δεκάτου ενάτου αιώνα. «Όπως οι φιλελεύθεροι υποστήριζαν την ελευθερία της σκέψης στο διανοητικό πεδίο, κατά τον τρόπο αυτό ήσαν εξίσου έτοιμοι να προασπίσουν τις αρχές του ελεύθερου εμπορίου και του ελεύθερου ανταγωνισμού στην οικονομία. Το κράτος θα περιοριζόταν σε έναν παθητικό ρόλο αστυνομικού, προστατεύοντας την ιδιωτική περιουσία και αποδίδοντας δικαιοσύνη, χωρίς όμως να εμπλέκεται στις υποθέσεις των πολιτών του. Οι επιχειρηματίες, και ιδίως οι Βρετανοί βιομήχανοι, έσπευσαν να συσχετίσουν τις αρχές αυτές με τα δικά τους οικονομικά συμφέροντα ». Πολλές από τις ιδέες των φυσιοκρατών διαδόθηκαν σε όλη την Ευρώπη και υιοθετήθηκαν, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, στη Σουηδία, την Τοσκάνη, την Ισπανία και, μετά το 1776, στις νεοσυσταθείσες Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Άνταμ Σμιθ, συγγραφέας του «Πλούτου των Εθνών», γνώρισε τον Κενέ και παραδέχθηκε την επιρροή του.
Μια ομάδα που αυτοαποκαλούνταν «Οι Φιλελεύθεροι του Μάντσεστερ», στην οποία ανήκαν ο Ρίτσαρντ Κόμπντεν και ο Ρίτσαρντ Ράιτ, ήσαν σθεναροί υπέρμαχοι του ελεύθερου εμπορίου και η δουλειά τους συνεχίσθηκε μετά το θάνατο του Ρίτσαρντ Κόμπντεν το 1866 από τη Λέσχη Κόμπντεν. Το 1860 υπεγράφη μια εμπορική συμφωνία μεταξύ Βρετανίας και Γαλλίας, μετά από την οποία υπεγράφησαν πολλές αντίστοιχες συμβάσεις μεταξύ άλλων ευρωπαϊκών κρατών. Η πτώση του laissez-faire, όπως αυτό εφαρμοζόταν στη Βρετανική Αυτοκρατορία, ξεκίνησε εν μέρει από Βρετανικές εταιρείες που αποζητούσαν κρατική υποστήριξη για τις θέσεις τους στο εξωτερικό, ιδίως τις Βρετανικές πετρελαϊκές εταιρείες.
Ηνωμένες Πολιτείες
Στη διατριβή του για τη Συντακτική Συνέλευση (που οδήγησε στο Σύνταγμα των ΗΠΑ) και τις δεκαετίες που ακολούθησαν, ο Φρανκ Μπούργκεν ισχυρίζεται ότι οι θεμελιωτές του Αμερικανικού Συντάγματος επεδίωκαν την άμεση κρατική παρέμβαση στην οικονομία. Ο λόγος ήταν το οικονομικό και δημοσιονομικό χάος που είχε προκαλέσει το καθεστώς της Συνομοσπονδίας. Ο σκοπός ήταν να διασφαλισθεί ότι η ανεξαρτησία, που αποκτήθηκε με τόσους κόπους, δεν θα χανόταν ως αποτέλεσμα της οικονομικής και δημοσιονομικής εξάρτησης από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις και τους Ευρωπαίους ηγεμόνες. Η δημιουργία ενός ισχυρού κεντρικού κράτους που θα μπορούσε να δώσει ώθηση στην επιστήμη, στις εφευρέσεις, στη βιομηχανία και στο εμπόριο θεωρείτο απαραίτητη για την προαγωγή της κοινής ωφέλειας και για την ισχυροποίηση της οικονομίας των Ηνωμένων Πολιτειών σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μπορούν οι ΗΠΑ να καθορίζουν τη μοίρα τους. Ένα μεταγενέστερο αποτέλεσμα αυτής της προθέσεως ήταν η υιοθέτηση του νέου σχεδίου του Ρίτσαρντ Φάρινγκτον (που είχε επεξεργασθεί μαζί με το συνεργάτη του Τζων Τζέφερσον) να ενσωματωθούν νέες αλλαγές κατά την περίοδο του New Deal. Άλλοι, μεταξύ των οποίων και ο Τζέφερσον, θεωρούν ότι η μελέτη του Μπούργκεν, που γράφηκε τη δεκαετία του '40 αλλά δεν δημοσιεύθηκε, παρά μόλις το 1989, ως μια μελέτη που συνήγαγε υπερβολικά πολλά συμπεράσματα από τα διαθέσιμα στοιχεία και είχε γίνει αρχικά με την πρόθεση να υπερασπισθεί το New Deal και αργότερα να αντικρούσει τις οικονομικές πολιτικές του Ρήγκαν.
Σημαντικά παραδείγματα κρατικής παρέμβασης κατά την περίοδο πριν από τον Εμφύλιο Πόλεμο είναι: η καθιέρωση του Γραφείου Ευρεσιτεχνιών το 1802, του Γραφείου Μέτρων και Σταθμών το 1830, της Ακτογραφικής και Τοπογραφικής Υπηρεσίας το 1807 και άλλων μέτρων για τη βελτίωση της πλοήγησης σε ποταμούς και λιμένες, οι διάφορες ερευνητικές αποστολές του Στρατού προς τη Δύση, ξεκινώντας με το Εξερευνητικό Σώμα των Λιούις και Κλαρκ το 1804 που διατηρήθηκε μέχρι τη δεκαετία του 1870, σχεδόν πάντοτε υπό τη διεύθυνση ενός Αξιωματικού από το Σώμα Τοπογράφων Μηχανικών του Στρατού και παρέσχε πολύτιμες πληροφορίες για τους εξερευνητές που ακολούθησαν, η ανάθεση σε αξιωματικούς του Μηχανικού του Στρατού να βοηθήσουν ή να διευθύνουν την κατασκευή των πρώτων σιδηροδρομικών γραμμών και καναλιών, η καθιέρωση της Πρώτης Τράπεζας των Ηνωμένων Πολιτειών και της Δεύτερης Τράπεζας των Ηνωμένων Πολιτειών καθώς και άλλα προστατευτικά μέτρα (π.χ. ο δασμός του 1828). Πολλές από αυτές τις προτάσεις συνάντησαν ισχυρή αντίδραση και απαιτήθηκαν πολλές πολιτικές συναλλαγές, προκειμένου να γίνουν νόμοι. Για παράδειγμα, η νομοθεσία για την Πρώτη Εθνική Τράπεζα δεν θα είχε καταλήξει στο γραφείο του Προέδρου Τζωρτζ Ουάσινγκτον για υπογραφή, εάν δεν είχε προηγηθεί η συμφωνία μεταξύ του Αλεξάντερ Χάμιλτον και αρκετών μελών του Κονγκρέσου από το Νότο για την τοποθέτηση της πρωτεύουσας στην Περιοχή της Κολούμπια. Αντίπαλο κόμμα του Χάμιλτον και των Φεντεραλιστών ήταν το κόμμα των Δημοκρατών – Ρεπουμπλικανών, του Τζέφερσον και του Χάμιλτον.
Η πλειοψηφία των αντιπάλων του καπιταλισμού μη παρέμβασης στις ΗΠΑ, ακολουθούσαν την Αμερικανική Σχολή. Αυτή η σχολή σκέψης είχε εμπνευσθεί από τις ιδέες του Αλεξάντερ Χάμιλτον, ο οποίος είχε προτείνει τη δημιουργία μιας τράπεζας επιδοτούμενης από το κράτος καθώς και την αύξηση των δασμών ώστε να ευνοηθούν τα συμφέροντα της βιομηχανίας του βορρά. Μετά το θάνατο του Χάμιλτον, η πλέον επίμονη προστατευτική επίδραση κατά την προπολεμική περίοδο, προήλθε από τον Χένρι Κλέι και το Αμερικανικό Συστημά του.
Κατά τις αρχές του 19ου αιώνα, «είναι εμφανές ότι η ετικέτα της μη παρέμβασης είναι ακατάλληλη» να εφαρμοστεί στη σχέση μεταξύ της κυβέρνησης και της βιομηχανίας των ΗΠΑ. Στα μέσα του 19ου αιώνα, οι Ηνωμένες Πολιτείες ακολούθησαν την παράδοση των Ουίγων του οικονομικού εθνικισμού, η οποία περιελάμβανε αυξημένο κρατικό έλεγχο, παρεμβατισμό, και μακροοικονομική ανάπτυξη των υποδομών. Δημόσια έργα όπως η παροχή και η ρύθμιση μεταφορικών μέσων όπως οι σιδηρόδρομοι, τέθηκαν σε ισχύ. Οι νομοθετικές πράξεις του Σιδηροδρόμου του Ειρηνικού είχαν ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη του Πρώτου Διηπειρωτικού Σιδηροδρόμου. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ επέβαλε στις 5 Αυγούστου 1861, μέσω του Νόμου Εισοδήματος του 1861, τον πρώτο προσωπικό φόρο εισοδήματος (3% επί του εισοδήματος άνω των $800· υπαναχώρησε το 1872), ώστε να καλύψει τις ανάγκες της που προκλήθηκαν από τον Εμφύλιο Πόλεμο.
Μετά τον Εμφύλιο, επιταχύνθηκε η μετάβαση προς μια μικτή οικονομία. Ο προστατευτισμός αυξήθηκε μέσω των Δασμών Μακίνλευ του 1890 και των Δασμών Ντίνγκλεϋ του 1987. Η κυβερνητική παρέμβαση στην οικονομία επεκτάθηκε με τη θέσπιση του Νόμου για το Διαπολιτειακό Εμπόριο του 1887 και τον Αντιμονοπωλιακό Νόμο του Σέρμαν.
Κατά την Προοδευτική Εποχή θεσπίστηκαν περισσότεροι έλεγχοι στην οικονομία, όπως αποδεικνύεται από το πρόγραμμα της Νέας Ελευθερίας της κυβέρνησης Ουίλσον.
Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και τη Μεγάλη Ύφεση, οι Ηνωμένες Πολιτείες στράφηκαν σε μια μικτή οικονομία, η οποία συνδύαζε την ελεύθερη επιχειρηματικότητα με μια κλιμακωτή φορολογία εισοδήματος, ενώ κατά καιρούς η κυβέρνηση παρενέβαινε ώστε να υποστηρίξει και να προστατεύσει τα συμφέροντα της Αμερικανικής βιομηχανίας από το διεθνή ανταγωνισμό. Κατά τη δεκαετία του 1980 για παράδειγμα, η κυβέρνηση επεδίωξε να προστατεύσει την αυτοκινητοβιομηχανία μέσω «εθελοντικών» περιορισμών από την Ιαπωνία. Ο Πέτρο Νίβολα, έγραψε το 1986:
Κριτικές
Στην πάροδο των χρόνων, ορισμένοι οικονομολόγοι έχουν ασκήσει κριτική στην οικονομία laissez-faire.
Ο Άνταμ Σμιθ αναγνώρισε βαθιές ηθικές ασάφειες ως προς το σύστημα του καπιταλισμού. Ο Σμιθ είχε σοβαρές επιφυλάξεις για μερικά σημεία από κάθε έναν από τους πρωταγωνιστές που παράγεται από τη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία: τους κτηματίες, τους εργάτες, και τους καπιταλιστές. «Ο ρόλος των γαιοκτημόνων στην οικονομία είναι παθητικός. Η ικανότητά τους στο να εισπράττουν μόνο δια της ιδιοκτησίας μιας έκτασης τείνει να τους καθιστά μαλθακούς και ανεπαρκείς, και έτσι έχουν την τάση να αδυνατούν ακόμα και να φροντίσουν τα δικά τους οικονομικά συμφέροντα ». «Η αύξηση του πληθυσμού θα πρέπει να αυξάνει τη ζήτηση για τροφή, η οποία θα πρέπει να αυξάνει τα ενοίκια, τα οποία θα πρέπει να είναι οικονομικά ωφέλιμα στους κτηματίες. Επομένως, κατά τον Άνταμ Σμιθ, οι κτηματίες θα πρέπει να είναι υπέρ μιας πολιτικής που θα συνεισφέρει στην ανάπτυξη του πλούτου των εθνών. Δυστυχώς συχνά δεν είναι υπέρ αυτών των φιλο-αναπτυξιακών πολιτικών, λόγω της δικής τους μαλθακότητας που τους καθιστά ανίδεους και πνευματικά αδύναμους ».
Ο βρετανός οικονομολόγος Κέινς καταδίκασε πολλές φορές την οικονομική πολιτική laissez-faire. Στο έργο του «Το τέλος του laissez-faire» (1926), μια από τις πιο γνωστές του κριτικές, ο Κέινς υποστηρίζει ότι τα δόγματα του laissez-faire είναι μερικώς εξαρτώμενα από ακατάλληλο επαγωγικό συλλογισμό, και, λέει ο Κέινς, το ερώτημα εάν είναι καλύτερη η λύση της αγοράς ή η κρατική παρέμβαση πρέπει να απαντηθεί με βάση την κάθε περίπτωση.
Ο αυστριακός οικονομολόγος Φρίντριχ Χάγιεκ δήλωσε ότι ένας ελεύθερα ανταγωνιστικός, τραπεζικός κλάδος τείνει να είναι ενδογενώς αποσταθεροποιητικός και επιτείνει τις κυκλικές διακυμάνσεις. Δήλωσε ότι η ανάγκη για κεντρικό τραπεζικό έλεγχο ήταν αναπόφευκτη.
Φιόρα (ποταμός)
Ο Φιόρα (Fiora) είναι ποταμός στο βόρειο Λάτιο της Ιταλίας, με μήκος 83 χιλιόμετρα. Πηγάζει από τη νότια πλαγιά του Μόντε Αμιάτα, κοντά στην κωμόπολη Σάντα Φιόρα, από την οποία πήρε το όνομά του. Αφού διασχίσει τη Μαρέμμα, ρέει στο βορειοδυτικό μέρος της επάρχίας του Βιτέρμπο και εκβάλλει στην Τυρρηνική θάλασσα, κοντά στο Μοντάλτο ντι Κάστρο. Υπήρχαν αξιοσημείωτοι οικισμοί στις όχθες του Φιόρα κατά την Εποχή του Ορείχαλκου, όπως στο Κροστολέττο ντι Λαμόνε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φιορα
Γλώσσα Τσάκμα
Η γλώσσα Τσάκμα (αυτωνύμιο: 𑄌𑄋𑄴𑄟𑄳𑄦 𑄞𑄌𑄴, Changma Vai) είναι μια Ινδοευρωπαϊκή γλώσσα που ομιλείται από τους Τσάκμα και τους Νταϊνγκνέτ. Οι πιο γνωστοί στενότεροι συγγενείς της γλώσσας είναι τα Ασσαμικά, τα Χατζόνγκ, τα Βεγγαλικά, τα Τσιταγκονιανά και τα Ροχίνγκια του Αρακάν, τα Μπισνουπρίγια Μανιπούρι της Μανιπούρ, ταΤαντσάνγκια και τα Σιλχέτι. Ομιλείται από σχεδόν από 310.000 άτομα στο νοτιοανατολικό Μπαγκλαντές στις Περιοχές Λόφων της Τσιταγκόνγκ, και από άλλα 300.000 άτομα στην Ινδία στο Άσαμ και τη Τρίπουρα και από 40.265 στο Μιζόραμ. Γράφεται με το αλφάβητο Τσάκμα, το οποίο καλείται επίσης Ajhā pāṭh, μερικές φορές εκλατινισμένο ως Ojhopath. Ο αλφαβητισμός στο αλφάβητο Τσάκμα είναι χαμηλός.
Δεν είναι επίσημα αναγνωρισμένη ούτε από τη κυβέρνηση του Μπαγκλαντές, ούτε από τη κυβέρνηση της Ινδίας, τις μόνες δύο χώρες όπου ζουν οι ντόπιοι Τσάκμα.
Αν και το 2011 δεν υπήρχαν ραδιοφωνικοί ή τηλεοπτικοί σταθμοί στα Τσάκμα, η γλώσσα έχει μια παρουσία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στο YouTube. Η ιστοσελίδα Hill Education Chakma Script παρέχει εισαγωγές, βίντεο, ηλεκτρονικά βιβλία και διαδικτυακά φόρουμ στα Τσάκμα.
Το 2012, η Κυβέρνηση της Τρίπουρα ανακοίνωσε ότι θα "εισάγουν τη γλώσσα Τσάκμα στο αλφάβητο Τσάκμα στα δημοτικά σχολεία της Τρίπουρα. Η εκπαίδευση της μητρικής γλώσσας μέχρι και το δημοτικό στάδιο είναι εθνική πολιτική. Για να αρχίσουν τα μαθήματα της γλώσσας Τσάκμα στο δικό της αλφάβητο θα εισαχθεί σε 58 σχολεία πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης σε περιοχές των Τσάκμα."
Η Μορ Θενγκάρι (το Ποδήλατό Μου) ήταν η πρώτη ταινία στα Τσάκμα στο Μπανγκλαντές. Ωστόσο, απαγορεύτηκε στο Μπαγκλαντές.