cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπούμπουκας Αχαΐας
Χλωρίδα και πανίδα
Η περιοχή κυρίως έχει δάση από πουρνάρια, πεύκα και πλατάνια. Η πανίδα περιλαμβάνει ασβούς, λαγούς, αλεπούδες, τσακάλια, νυφίτσες, αγριογούρουνα, κουνάβια ενώ εικάζεται ότι υπάρχουν και βίδρες. Τα σημαντικότερα πτηνά που απολαμβάνουν το όρος από ψηλά στον ουρανό είναι ο χρυσαετός, το γεράκι, ο καρβουνιάρης,ο δρυοκολάπτης, η τσίχλα, ο χιονοψάλτης, το κοτσύφι, ο σταχτοπετροκλής, η πέρδικα, η μπεκάτσα, το σπουργίτι και τα κορακοειδή: κοράκι, κουρούνα, καρακάξα, καλιακούδα και κίσσα.
Ο Κλέψας του Κλέψαντος
Κριτικές
Αρκετοί κριτικοί αποδοκίμασαν τους υπότιτλους. Ο κριτικός των New York Times Μπόσλεϊ Κράουδερ, την αποκάλεσε «μια ουσιαστικά αστεία ταινία, που παίζεται έντεχνα και χαρούμενα. Είναι πολύ κρίμα που πρέπει να εμποδίζουν αυτοί οι αταίριαστοι, επίπεδοι υπότιτλοι.” Η ταινία άρεσε στον κριτικό της Chicago Tribune, Τζέιμς Ριτς, αν και σημείωσε ότι «το χιούμορ αμαυρώνεται μόνο όταν η παρέλαση των υπότιτλων κάνει την προβολή σαν ένα είδος άσκησης στην ανάγνωση της ταχύτητας». Ο Φίλιπ Σέουερ, γράφοντας για τους Los Angeles Times, το ονόμασε «έξυπνα σκηνοθετημένο και ερμηνευμένο...αλλά υπάρχει ένα μειονέκτημα για τους γλωσσικούς περιορισμούς: πρέπει να περιμένουν να διαβάσουν το αστείο στο κάτω μέρος της οθόνης και όταν μπορούν να εκτιμήσουν τον σκοπό του, οι ηθοποιοί έχουν ήδη προχωρήσει στο επόμενο».
Μπούμπουκας Αχαΐας
Το χωριό
Στο χωριό υπάρχουν πολλά πέτρινα κτίσματα τα οποία τόσο στο παρελθόν όσο και τώρα χρησιμοποιούνται είτε για σπίτια είτε για αποθήκες σιτηρών και στάνες ζώων. Στην είσοδο του χωριού υπάρχει ένας νερόμυλος το οποίο είναι σπάνιο φαινόμενο για την περιοχή καθώς με μια μικρή έρευνα μπορεί να διαπιστωθεί ότι δεν υπάρχουν άλλοι στα γύρω χωριά. Η ύδρευση των κατοίκων γινόταν (παλαιότερα κυρίως) από δυο βρύσες. Τα σημαντικότερα κτίσματα είναι το παλιό σχολείο και 3 εκκλησίες και το νεκροταφείο του χωριού. Μέσα στο χωριό από καταστήματα υπάρχει πλέον μόνο ένα μικρο παντοπωλείο ενώ για όλες τις περαιτέρω ανάγκες τους οι κάτοικοι πηγαίνουν είτε στο Μάνεσι είτε στα Καλάβρυτα.
Ο Κλέψας του Κλέψαντος
Κριτικές
Άλλοι κριτικοί απλώς επαίνεσαν την ταινία. Ο κριτικός της New York Herald-Tribune την χαρακτήρισε «μία από τις πιο ακαταμάχητες ιταλικές κωμωδίες εδώ και χρόνια. Κανείς με αίσθηση του χιούμορ και την εκτίμηση της ανθρωπιάς δεν πρέπει να το χάσει». Η Washington Post έγραψε: «Οι πιο ασυνήθιστοι, ωστόσο, και πάντα τόσο έξυπνοι, είναι οι τρόποι με τους οποίους το σενάριο εξελίσσεται στην κορύφωση της κοροϊδίας του». Η Baltimore Sun ανεφέρε: «Ο σκηνοθέτης Μάριο Μονιτσέλι έχει προικίσει την ταινία με τόσες λάμψεις λαμπρότητας και το καστ... την έχει παρουσιάσει με τόσο καλαίσθητη υποτίμηση, που η «ταινία» πρέπει να περιλαμβάνεται ως μια από τις πιο αστείες κωμωδίες των τελευταίων δέκα ετών». Ο Κράουδερ, σε ένα επόμενο δοκίμιο, έγραψε: «Αν και οι ρουτίνες έχουν μουστάκια, είναι τόσο παλιά και χρησιμοποιημένα στο βωβό κινηματογράφο, που η ταινία έχει μια αιώνια όρεξη για γέλιο».
Σύμφωνα με τον ιστότοπο συγκέντρωσης κριτικών Rotten Tomatoes, το 89% των κριτικών έχουν δώσει στην ταινία θετική κριτική βασισμένη σε 9 κριτικές, με μέση βαθμολογία 7,47/10.
Μπούμπουκας Αχαΐας
Νερόμυλος
Ο νερόμυλος αυτός εκτός του ότι είναι σπάνιο κτίσμα για την περιοχή δηλώνει και οι το χωριό παλαιότερα είχε παραγωγή σε σιτηρά. Το νερό που γύριζε το μύλο προέρχεται από την πρώτη βρύση του χωριού, "έτρεχε" πάνω σε μια υπερυψωμένη υδρορροή, το "μυλαύλακο", και καταλήγει σε ένα μεγάλο μεταλλικό χωνί, το "μυλοβάγενο", στο οποίο πέφτει και γυρίζει το μύλο. Ο μύλος με τη σειρά του κινεί τις μυλόπετρες και αλέθει το σιτάρι ή το καλαμπόκι. Το νερό έπειτα κυλά κάτω από το πάτωμα του κτίσματος του μύλου και χύνεται σε ένα παραπόταμο του Σελινούντα.
Ο Κλέψας του Κλέψαντος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές αστυνομικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1958 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μάριο Μονιτσέλι Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ρώμη Κατηγορία:Ιταλικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αστυνομικές κωμικές ταινίες
Μπούμπουκας Αχαΐας
Το Κεφαλόβρυσο
Στο κεφαλόβρυσο βρίσκονται οι πηγές που τροφοδοτούν το χωριό με νερό. Το νερό αυτό προέρχεται από το χιόνια που πέφτουν το χειμώνα στον Ερύμανθο και καταλήγει μέσο ρυακιών στο ποτάμι. Από το νερό αυτό τροφοδοτούνταν οι βρύσες του χωριού ενώ σήμερα, μετά την κατασκευή εν ως σύγχρονού υδραγωγείου, και όλα τα σπίτια του.
Η Μίχνη
Η περιοχή της "Μίχνης" είναι νοτιοανανατολικά του χωριού και πρόκειται για ένα δάσος από πλατάνια στο οποίο έχουν τοποθετήσει τραπέζια για πικ - νικ. Η βλάστηση αποτελείται κυρίως, εκτός από μεγάλα και ψηλά πλατάνια, από άγρια ρίγανη. Στην περιοχή υπάρχει άλλη μια εκκλησία του χωριού στην οποία τελούνται και πολλά τοπικά έθιμα μέχρι σήμερα.
Λοιπά στοιχεία
Ο Μπούμπουκας ανήκει στο Δήμο Καλαβρύτων, στην Τοπική κοινότητα του Μανεσίου ενώ διαθέτει και δικό του σύλλογο. Κάθε χρόνο οργανώνονται εκδηλώσεις για τα χωριά του Δήμου Καλαβρύτων ενώ στέλνονται ευχετήριες κάρτες και οργανώνεται κοπή πρωτοχρονιάτικης πίτας από το σύλλογο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Εμβόλιο ηπατίτιδας Β
Το εμβόλιο ηπατίτιδας Β είναι ένα εμβόλιο για την πρόληψη της ηπατίτιδας Β. Η πρώτη δόση του συστήνεται 24 ώρες μετά την γέννηση με επιπλέον χορήγηση δύο ή τριών δόσεων στη συνέχεια. Μπορεί να χορηγηθεί σε άτομα με ανοσολογική ανεπάρκεια όπως από τον ιό του HIV και σε όσους έχουν γεννηθεί πρόωρα. Ένας συνηθισμένος εμβολιασμός σε υγιή άτομα έχει ως αποτέλεσμα την προστασία πάνω από το 95% των ανθρώπων.
Χορήγηση
Εξετάσεις αίματος για την επαλήθευση της αποτελεσματικότητας του εμβολίου συστήνονται στα άτομα που αντιμετωπίζουν υψηλό κίνδυνο. Επιπλέον δόσεις ενδέχεται να απαιτούνται σε άτομα με ανοσολογική ανεπάρκεια, αλλά δεν είναι απαραίτητες για τους περισσότερους ανθρώπους. Σε όσους έχουν εκτεθεί στον ιό της ηπατίτιδας Β αλλά δεν έχουν εμβολιαστεί, πρέπει να τους χορηγηθεί ανοσοσφαρίνη κατά της ηπατίτιδας (HBIG) επιπροσθέτως του εμβολίου. Το εμβόλιο χορηγείται μέσω ενδομυϊκής έγχυσης.
Ασφάλεια και σύνθεση
Σοβαρές παρενέργειες του εμβολίου κατά της ηπατίτιδας Β είναι πολύ σπάνιες. Ενδέχεται να παρουσιαστεί πόνος στο σημείο έγχυσης. Είναι ασφαλές για χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή κατά τον θηλασμό. Δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία που να συσχετίζουν το εμβόλιο με τον σύνδρομο Guillain-Barre. Τα σύγχρονα εμβόλια παρασκευάζονται με τεχνολογίες ανασυνδυασμένου DNA. Διατίθενται τόσο μεμονωμένα όσο και σε συνδυασμό με άλλα εμβόλια.
Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (χειροσφαίριση)
Ίδρυση
thumb|right|260px|Το [[Στάδιο Καραϊσκάκη|Ποδηλατοδρόμιο]] Το 1931, και μετά την ίδρυση των τμημάτων ποδοσφαίρου, υδατοσφαίρισης, στίβου, κολύμβησης, βόλει, ξιφομαχίας και κωπηλασίας, η τότε διοίκηση του Ολυμπιακού, η οποία βρισκόταν υπό την προεδρία του Θανάση Μέρμηγκα, αποφάσισε να προχωρήσει στην ίδρυση τμήματος χειροσφαίρισης. Πρώτο γήπεδο και παράλληλα χώρο προπόνησης του συγκεκριμένου τμήματος του ερυθρόλευκου συλλόγου αποτέλεσε το Ποδηλατοδρόμιο, το γνωστό σήμερα Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης, το οποίο είχε κατασκευαστεί ήδη από το 1895 προκειμένου να χρησιμοποιηθεί για τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες που διεξήχθησαν στην Αθήνα το 1896.
Πρώτα χρόνια
Λόγω του γεγονότος ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε συσταθεί επίσημα κάποια αντίστοιχη Ελληνική Ομοσπονδία Χειροσφαίρισης, η ομάδα χάντμπολ του Ολυμπιακού λάμβανε μέρος στα διάφορα ανεπίσημα πρωταθλήματα που διεξάγονταν μεταξύ των συλλόγων του Πειραιά καθώς επίσης και σε πρωταθλήματα κέντρου.
Τα ρόστερ των πρώτων χρόνων του τμήματος χειροσφαίρισης του Ολυμπιακού αποτελούσαν Έλληνες αθλητές μεταξύ άλλων της ποδοσφαιρικής ομάδας του συλλόγου όπως π.χ. ο τερματοφύλακας Κώστας Κλειδουχάκης καθως επίσης και της κολυμβητικής ομάδας όπως π.χ. ο Τάκης Προβατόπουλος (ο δεύτερος αποτελούσε κορυφαίο Έλληνα κολυμβητή προπολεμικά, ο οποίος μάλιστα είχε κατακτήσει με την ομάδα του Ολυμπιακού αρκετά πρωταθλήματα τόσο ως αθλητής της κολύμβησης, όσο και ως αθλητής της υδατοσφαίρισης). Άλλοι αθλητές οι οποίοι αποτελούσαν στελέχη των πρώτων ρόστερ της ομάδας χάντμπολ του Ολυμπιακού ήταν οι: Κοκκινάκης, Τρικίδης, Τσακίρης, Θρακάκης, Πολίτης, Αθανασιάδης, Τσιγώνης, Βρουσάλης, Χονδρόπουλος, Πυλάδης, Παπαδάκης και Αποστολάκης.
Διάλυση και προσπάθεια ανασύστασης
Μετά και την επίσημη συμμετοχή της Ελλάδας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, κάθε αθλητική δραστηριότητα πέρασε σε δεύτερη μοίρα, με το τμήμα χειροσφαίρισης του Ολυμπιακού να μην αποτελεί εξαίρεση. Μεταπολεμικά, τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα για το συγκεκριμένο τμήμα καθώς αποχώρησαν οριστικά πολλοί αθλητές του τμήματος, με αποτέλεσμα η κρίση και η διάλυση να έρχονται με αργό αλλά ταυτόχρονα σταθερό ρυθμό. Για περισσότερο από τρεις δεκαετίες, το τμήμα χειροσφαίρισης του Ολυμπιακού βρισκόταν σε αδράνεια.
Το 1976, ο Σύνδεσμος Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων, γνωστός πιο απλά και ως ΣΕΓΑΣ, έστειλε βιβλία κανονισμών σε όλους τους συλλόγους, στην πρώτη ουσιαστικά σοβαρή προσπάθεια οργάνωσης του αθλήματος στη χώρα. Ένα χρόνο αργότερα και συγκεκριμένα το 1979 ιδρύθηκε η Ομοσπονδία Χειροσφαιρίσεως Ελλάδος (ΟΧΕ), η οποία διοργάνωσε το πρώτο επίσημο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Χειροσφαίρισης. Αν και στην αρχή η τότε διοίκηση του Ολυμπιακού η οποία λειτουργούσε υπό την προεδρία του Κώστα Θανόπουλου, είδε με θετικό μάτι την προοπτική της επαναλειτουργίας του τμήματος, στην συνέχεια η ιδέα δεν προχώρησε, με αποτέλεσμα το τμήμα να παραμένει ανενεργό.
Επαναλειτουργία
Το τμήμα χειροσφαίρισης επανασυστάθηκε το 1990 και χρησιμοποιούσε ως γήπεδο το ανοιχτό της Αγίας Βαρβάρας με προπονητή τον Συμεωνίδη και επίλεκτους αθλητές από σημαντικές ομάδες της εποχής Μακρόγλου Μ., Μακρόγλου Ν., Κηρύκο Δ., Φέτση, Χολέβας Ξ. και άλλους ωστόσο λίγο καιρό αργότερα και λόγω έλλειψης ιδιόκτητου γηπέδου, η λειτουργία του συγκεκριμένου τμήματος ουσιαστικά σταμάτησε για ακόμα μια φορά. Το 1994 ο πρόεδρος της ομάδας του Λυκαβηττού Α. Κανώνης, ερυθρόλευκων αισθημάτων, πρότεινε στον ερασιτέχνη Ολυμπιακό την σύμπλευση των δύο ομάδων και έτσι μετά την συγχώνευση το πλήρες όνομα της ομάδας ήταν Ολυμπιακός/Λυκαβηττός με έδρα το κλειστό του Κερατσινίου.
Την ίδια χρονιά μάλιστα εμφανίστηκε και το γυναικείο τμήμα χειροσφαίρισης του Ολυμπιακού Πειραιώς, το οποίο πήρε μέρος στο πρωτάθλημα Ελλάδος της Α2 εθνικής κατηγορίας. Το ρόστερ της ομάδας στελέχωναν οι: Λάμπουρα, Γκουντουρά, Ντουσακλή, Χατζησταυράκη, Τσαούση, Παπαδοπούλου, Μοσχοβέλλη καθώς και άλλες αξιόλογες αθλήτριες. Το 1995, η ομάδα με έδρα το Κερατσίνι, κέρδισε την άνοδο στην Α1 Κατηγορία με έφορο της ομάδας τον Κοκκινάκη και προπονητή τον Καρρά. Από τους αθλητές που ξεχώρισαν στην ομάδα ήταν οι Γιοκαράκης, Ξύδης, Σκαρλος, Βρεττός, Νάνης, Μυλωνάς και άλλοι. Το 1996 λόγω διαφωνιών ερασιτέχνη και Λυκαβηττού και αφου ειχε πεσει στην α2 παύτηκε η συνεργασία και η ομάδα συνέχισε ανεξάρτητα την πορεία της ως Ολυμπιακός Κερατσινίου, χωρίς να έχει σχέση με τον ερασιτέχνη Ολυμπιακό.
Νέα εποχή
Στις 11 Ιουνίου 2017, ο Ολυμπιακός έκανε αίτηση επανεγγραφής στην ομοσπονδία χάντμπολ, η οποία και έγινε αποδεκτή. Συγχωνεύτηκε με την πρωταθλήτρια ομάδα ΙΕΚ Ξυνή, και εντάχθηκε στην ανώτερη κατηγορία του ελληνικού πρωταθλήματος. Η ομάδα αγωνίζεται με την ονομασία Ολυμπιακός ΣΦΠ, που έχει μεγάλο χορηγό τον ΙΕΚ ΞΥΝΗ.
Το τμήμα καταγράφει αμέσως επιτυχίες σε πανελλήνιο επίπεδο, κατακτώντας 2 συνεχόμενες χρονιές (2018, 2019) πρωτάθλημα και κύπελλο.
Την σεζόν 2021-22 κατακτάει για 3η φορά το πρωτάθλημα Ελλάδας, με μειονέκτημα έδρας, κερδίζοντας την ΑΕΚ με 3-1, ενώ στις αρχές της επόμενης σεζόν βάζει στην τροπαιοθήκη του για 1η φορά και το Σουπερ Καπ Ελλάδας.
Πατρίσια Νιλ
Η Πατρίσια Νιλ (Patsy Louise "Patricia" Neal, 20 Ιανουαρίου 1926 - 8 Αυγούστου 2010) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός βραβευμένη με Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου για την ταινία του 1963 Άγριος Σαν Θύελλα Ηud. Είναι επίσης γνωστή για τη συμμετοχή της στις ταινίες: Χαλύβδινες Ψυχές (The Fountainhead, 1949), Όταν η γη σταματήσει (The Day The Earth Stood Still, 1951), Μια μορφή μέσα στο πλήθος (A Face In The Crowd, 1957) και Πρόγευμα στο Τίφανις (Breakfast At Tiffany's, 1961). Υπήρξε παντρεμένη με τον συγγραφέα Ρόαλντ Νταλ με τον οποίο απέκτησε 5 παιδιά.
Πρώτα χρόνια
Η Πάτσι Λουίζ Νιλ γεννήθηκε στο Πάκαρντ τις κομητείας Γουίτλεϊ του Κεντάκι από τον Γουίλιαμ Μπερντέτ και τη σύζυγό του Γιούρα Πέτρεϊ Νιλ, όμως πέρασε τα παιδικά της χρόνια στο Νόξβιλ του Τενεσί, όπου και πήγε σχολείο. Τελειώνοντας το σχολείο σπούδασε δράμα στο πανεπιστήμιο Νορθγουέστερν του Ιλινόις. Σε ηλικία είκοσι χρονών έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο Μπρόντγουεϊ στη θεατρική παράσταση του Τζον Βαν Ντρούτεν The Voice Of The Turtle ενώ στη συνέχεια ανέλαβε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη θεατρική παράσταση της Λίλιαν Χέλμαν Ένα άλλο μέρος του δάσους (Another Part Of The Forest). Για τη συμμετοχή της στο Ένα άλλο μέρος του δάσους, η Νιλ βραβεύτηκε με βραβείο ΤΟΝΙ.
Το κινηματογραφικό ντεμπούτο κι ο Γκάρι Κούπερ
Η Νιλ έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο το 1949 στο πλευρό του Ρόναλντ Ρίγκαν στην ταινία John Loves Mary, ενώ την ίδια χρονια συμπρωταγωνίστησε με τον Γκάρι Κούπερ στην ταινία Χαλύβδινες ψυχές (The Fountainhead, 1949). Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας η Νιλ σύναψε ερωτικές σχέσεις με τον Κούπερ, με την οποίο είχε διαφορά ηλικίας εικοσιπέντε ετών. Ο Κούπερ που της είχε υποσχεθεί να χωρίσει τη σύζυγό του για χάρη της δεν το έκανε ποτέ, την ανάγκασε όμως να κάνει έκτρωση όταν εκείνη έμεινε έγκυος φοβούμενος ότι ένα παιδί εκτός γάμου, θα έβλαπτε την καριέρα του. . Το 1950 εμφανίστηκε στην δεύτερη κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Έρνεστ Χέμινγουεϊ Να έχεις και να μην έχεις, σκηνοθετημένη από τον Μάικλ Κερτίζ, αυτή τη φορά με τίτλο Παράνομο φορτίο (The Breaking Point). Την επόμενη χρονιά εμφανίστηκε στην κλασσική ταινία επιστημονικής φαντασίας του Ρόμπερτ Γουάιζ, Όταν η γη σταματήσει (The Day The Earth Stood Still) και στην ταινία Κεραυνός των βυθών (Operation Pacific), πλάι στον Τζον Γουέιν. Το 1952 μετά το χωρισμό της από τον Γκάρι Κούπερ, υπέστη νευρικό κλονισμό κι αποφάσισε να εγκαταλείψει προσωρινά το Χόλιγουντ για να επιστρέψει στη Νέα Υόρκη και να εμφανιστεί στο Μπρόντγουεϊ στο θεατρικό της Λίλιαν Χέλμαν Η ώρα των παιδιών (The Children's Hour).
Ρόαλντ Νταλ
Η Νιλ γνωρίστηκε με τον Ρόαλντ Νταλ το 1951 σε δεξίωση στο σπίτι της Λίλιαν Χέλμαν. Οι δυο τους ερωτεύτηκαν και παντρεύτηκαν στις 2 Ιουλίου 1953 στην εκκλησία της Αγίας Τριάδας στη Νέα Υόρκη. Ο γάμος τους διήρκεσε τριάντα χρόνια και απέκτησαν πέντε παιδιά: την Ολίβια (η οποία πέθανε σε ηλικία 7 ετών από ιλαρά), την Τέσσα, τον Θίο, την Ωφέλεια και τη Λούσι. Σε ηλικία τεσσάρων μηνών, ο Θίο Νταλ τραυματίστηκε σοβαρά όταν το παιδικό του καροτσάκι χτυπήθηκε από ένα ταξί στη Νέα Υόρκη. Για κάποιο χρονικό διάστημα έπασχε από υδροκεφαλισμό, γεγονός το οποίο ώθησε τον πατέρα του να ασχοληθεί με την ανάπτυξη ενός μηχανήματος που θα διευκόλυνε την κατάσταση του γιου του.
Όσκαρ και προβλήματα υγείας
Το 1957 μετά από τετράχρονη απουσία από τα κινηματογραφικά δρώμενα, η Νιλ εμφανίστηκε στην ταινία του Ηλία Καζάν Μια μορφή στο πλήθος (A Face In The Crowd), ενώ το 1961 εμφανίστηκε στο πλευρό της Όντρεϊ Χέπμπορν στην ταινία Πρόγευμα στο Τίφανις. Η Νιλ βραβεύτηκε με όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της ως Άλμα Μπράουν στο πλευρό του Πολ Νιούμαν στην ταινία του Μάρτιν Ριτ Άγριος Σαν Θύελλα (Hud). Δυο χρόνια αργότερα εμφανίστηκε ξανά στο πλευρό του Τζον Γουέιν στην ταινία του Ότο Πρέμιγκερ Πρώτη Νίκη (In Harm's Way, 1965), σ' ένα ρόλο που της απέφερε το βραβείο βρετανικής ακαδημίας κινηματογράφου (BAFTA). Την ίδια χρονιά και ενώ ήταν έγκυος στο πέμπτο τους παιδί τη Λούσι, η Νιλ προσβλήθηκε από τρία εγκεφαλικά ανευρίσματα. Ο σύζυγός της Ρόαλντ Νταλ φρόντισε για την αποκατάσταση της υγείας της και τελικά η Πατρίσια κατόρθωσε να ξαναπερπατήσει και να ξαναμιλήσει. Η Νιλ την περίοδο της ανάρρωσής της απέρριψε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Ο Πρωτάρης (The Graduate). Έχοντας πλέον αναρρώσει η Νιλ πρωταγωνίστησε στην ταινία Μιλούσαμε για τριαντάφυλλα (The Subject Was Roses, 1968) και προτάθηκε άλλη μια φορά για βραβείο όσκαρ. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 70 η Νιλ συμμετείχε τόσο σε ταινίες τόσο στην τηλεόραση όσο και στον κινηματογράφο.
Τελευταία χρόνια
Το 1981 η Γκλέντα Τζάκσον πρωταγωνίστησε σε μια τηλεταινία με θέμα τη ζωή της Νιλ κατά την προσπάθεια της να υπερνικήσει την παράλυση της με τη βοήθεια του συζύγου της Ρόαλντ Νταλ, που τον υποδυόταν ο Ντερκ Μπόγκαρντ. Το 1983, το ζεύγος Νταλ πήρε διαζύγιο και ο Ρόαλντ νυμφεύθηκε την κατά 22 χρόνια νεότερή του Φελίσιτι ("Λίσσι") ντ' Αμπρώ Κρόσλαντ. Το 1988 κυκλοφόρησε τη βιογραφία της As I Am. Το 1999 εμφανίστηκε στην ταινία του Ρόμπερτ Όλτμαν Γυρίσματα της τύχης (Cookie's Fortune). Η Νιλ πέθανε τον Αύγουστο του 2010 στο Έντγκαρταουν της Μασαχουσέτης από καρκίνο του πνεύμονα σε ηλικία ογδοντατεσσάρων ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Βραβευμένες με BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony
Ρασίνγκ Κλαμπ ντε Φρανς Φουτμπόλ
Η Ρασίνγκ Κλαμπ ντε Φρανς ιδρύθηκε το 1882 και διαθέτει μια πλούσια ιστορία, παρά το σημερινό καταστατικό της ομάδας ως ερασιτεχνικής ομάδας. Η Ρασίνγκ ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Λιγκ 1 και αποτελεί μια από τις πλέον επιτυχημένες ομάδες στην ιστορία του γαλλικού ποδοσφαίρου. Πάντως, παρά το παρατσούκλι, η Ρασίνγκ έχει κατακτήσει την Λιγκ 1 μόλις μία φορά, η οποία κατάκτηση έλαβε χώρα στα ξεκινήματα του γαλλικού πρωταθλήματος και συγκεκριμένα την σεζόν 1935–36. Η ομάδα έχει επίσης κερδίσει έξι φορές το Κύπελλο Γαλλίας, αριθμός πουτην φέρνει ανάμεσα στις τέσσερεις ομάδες με τις περισσότερες κατακτήσεις. Η Ρασίνγκ έλαβε μέρος επίσης στο πρωτάθλημα που διοργανωνόταν υπό την αίγιδα της USFSA, το οποίο αποτέλεσε το πρώτο ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα της Γαλλίας. Η ομάδα πραγματοποίησε το ντεμπούτο της σ'αυτό το πρωτάθλημα το 1899 και το κατέκτησε το 1907 έχοντας προηγουμένως τερματίσει ως φιναλίστ το 1902 και το 1903.
Η Ρασίνγκ έχει αναδείξει αρκετούς ταλαντούχους παίκτες στην διάρκεια της ύπαρξής της. Στους σημαντικούς παίκτες που αγωνίστηκαν στην Ρασίνγκ στην διάρκεια της ιστορίας της συμπεριλαμβάνονται οι Ροζέ Μαρς, Ένζο Φραντσεσκόλι, Όσκαρ Χάισερερ, Ταντέ Τσικοφσκί, και Ραούλ Ντιάνιε, μεταξύ άλλων. Ο Ντιάνιε πέρασε μια δεκαετία στην ομάδα την περίοδο 1930–1940 και, το 1931, αποτέλεσε τον πρώτο μαύρο παίκτη που αγωνίστηκε με την Εθνική Γαλλίας. Αργότερα αποτέλεσε μέλος της ομάδας που έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1938, μαζί με τον συμπαίκτη του στην Ρασίνγκ, Αμπντελκαντέρ Μπεν Μπουαλί, ο οποίος ήταν ένας από τους πρώτους ποδοσφαιριστές βορειοαφρικάνικης καταγωγής που αγωνίστηκαν με την γαλλική εθνική ομάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1896 Κατηγορία:Αθλητισμός στο Παρίσι Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1882
Λουσατιανός Νάισσε
μικρογραφία|Η πηγή του Λογαριασμού Νάισσε μικρογραφία|Ο ποταμός Νάισσε κοντά στο Ράτσντορφ στην ένωση του με τον Όντερ. Φαίνεται και το πολωνικό έδαφος αλλά και ο Νάισσε. μικρογραφία|Ο ποταμός Νάισσε κοντά στο χωριό Ράτσντορφ στην ένωση του με τον Όντερ. Φαίνεται και το πολωνικό έδαφος. Ο Λουσατιανός Νάισσε ή Νίσα (τσέχικα: Lužická Nisa, γερμανικά: Lausitzer Neiße, πολωνικά: Nysa Łużycka)  είναι ποταμός της Κεντρικής Ευρώπης. Πηγάζει από τα όρη Γίζερα της Τσεχίας, κοντά στο Νόβα Βες ναντ Γίσοου, φτάνοντας στο τριεθνές σύνορο με την Πολωνία και τη Γερμανία στο Τσίταου έχοντας ήδη διανύσει 54 χλμ. και σχηματίζει αργότερα τα Πολωνογερμανικά σύνορα για περίπου 198 χλμ. Ο Νίσα έχει συνολικό μήκος 252 χλμ. και λεκάνη απορροής 4.297 τετραγωνικά χλμ. Είναι αριστερός παραπόταμος του Όντερ, στον οποίο ρέει βόρεια των πόλεων Γκούμπεν και Γκούμπιν. Αυτές αποτελούσαν ως το 1945 ενιαία πόλη, που χωρίστηκε κατά την επαναχάραξη των Πολωνογερμανικών συνόρων στη βάση της συμφωνίας του Πότσδαμ της 2ας Αυγούστου 1945 μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μαζί με τον Όντερ, ο Νάισσε έγινε μέρος των δυτικών πολωνικών συνόρων με τη Γερμανία ως γραμμή Όντερ-Νάισσε, και οριοθετεί το νότιο γερμανοπολωνικό σύνορο.
Η λεκάνη απορροής του Νάισσε καλύπτει 4.403 τ.χλμ. συνολικά, εκ των οποίων τα 2.201 είναι σε πολωνικό έδαφος και το μεγαλύτερο μέρος του υπόλοιπου βρίσκεται στη Γερμανία.
Είναι ο μεγαλύτερος και ο πιο ενυδατωμένος ποταμός από τους τρεις Νάισσε (οι άλλοι δύο είναι ο Ανατολικός Νάισσε (Nysa Kłodzka και Glatzer Neisse) και ο Μαινόμενος Νάισσε (πολωνικά: Nysa Szalona, γερμανικά: Wütende Neiße ή Jauersche Neiße)). Συνήθως είναι γνωστός ως Νάισσε.
Ονομασία
Επειδή ο ποταμός διαρρέει την ιστορική περιοχή της Λουσατίας, το φερώνυμο πρόθεμα χρησιμοποιείται για την διαφοροποίησή του από τους άλλους δύο ποταμούς που φέρουν το όνομα Νίσα. Όντας ο μεγαλύτερος και σημαντικότερος από τους τρεις ποταμούς που ονομάζονται Νάισσε/Νίσα (οι άλλοι δύο είναι ο Νίσα Κλάτσκα - ανατολικός Νίσα και ο Νίσα Σαλόνα - άγριος Νίσα), αναφέρεται συχνά απλώς ως Νάισσε / Νίσα.
Πόλεις που διαρρέει
Στο Μπαντ Μούσκαου ο Νάισσε διαρρέει το πάρκο Μούσκαου, το οποίο αποτελεί μνημείο παγκόσμια κληρονομιά της UNESCO. Οι πόλεις από την πηγή ως τις εκβολές είναι:
Παραπόταμοι
Ο δεξιός παραπόταμος του Λουσατιανού Νάισσε είναι ο Λούμπσα (Lubsza) ενώ ο αριστερός παραπόταμος του είναι ο Μάνταου (Mandau).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Τσεχίας Κατηγορία:Ποταμοί της Πολωνίας Κατηγορία:Διεθνείς ποταμοί της Ευρώπης Κατηγορία:Ποτάμια σύνορα Κατηγορία:Ποταμοί του Βραδεμβούργου Κατηγορία:Σύνορα Γερμανίας-Πολωνίας
Κηρυκευτικό
Στην εποχή των ιστιοφόρων πλοίων και μέχρι το 1900 "κηρυκευτικό" χαρακτηριζόταν το πλοίο εκείνο που έφερε το ομώνυμο "κηρυκευτικό σήμα" με το οποίο δηλωνόταν ότι επιβαίνει αξιωματικός επίσημα εντεταλμένος ναυτικής δύναμης για έναρξη διαπραγματεύσεων, ή για επίδοση απρόβλεπτης σπουδαίας ανακοίνωσης προς αντίπαλη ναυτική δύναμη, θεωρούμενο έτσι κατά ναυτικό έθιμο ως πλοίο απυρόβλητο.
Παλαιότερα το κηρυκευτικό πλοίο δεν θα έπρεπε να φέρει περισσότερα από τέσσερα πυροβόλα (δύο κατά πλευρά και μηδέποτε στη πλώρη ή στη πρύμνη) και για το λόγο αυτό προτιμούταν μικρό ιστιοφόρο. Ως κηρυκευτικό σήμα χρησιμοποιούνταν η σημαία της αντίπαλης δύναμης που φέρονταν στο ανώτερο σημείο του πρωραίου ιστού, δηλαδή στο επίμηλο του ακατίου. Αργότερα καθιερώθηκε διεθνώς η λευκή τετράγωνη σημαία της ανακωχής που επαίρεται ομοίως στο πρωραίο ιστό (κατάρτι).
Περιώνυμο κηρυκευτικό πλοίο στη παγκόσμια ναυτική ιστορία ήταν το γαλλικό βρίκιον "L' Epervier" με το οποίο στις 14 Ιουλίου του 1815 ο Μέγας Ναπολέων διεπεραιώθηκε από τον Ροσσφόρ στο αγγλικό δίκροτο "Βελλεροφόντης" όπου έμεινε αιχμάλωτος των Άγγλων.
Σημειώνεται πως διεθνής ονομασία αυτού του τύπου πλοίου ήταν, εκ της γαλλικής,: "παβιγιόν παρλεμανταίρ".
Κατηγορία:Ιστιοφόρα Κατηγορία:Ναυτική ιστορία
Ντομίνικα Λασότα
Η Ντομίνικα Λασότα είναι ακτιβίστρια από το Μπίντγκοτς της Πολωνίας με ενεργό δράση στις μαθητικές κινητοποιήσεις για το κλίμα. Η Λασότα έγινε ιδρυτικό μέλος του Συμβουλευτικού Συμβουλίου που ιδρύθηκε την 1η Νοεμβρίου 2020 στο πλαίσιο των πολωνικών απεργιακών κινητοποιήσεων του Οκτωβρίου 2020.
Παιδική ηλικία και σπουδές
Η Λασότα γεννήθηκε το 2001. Φοίτησε στο Stonyhurst College στην Αγγλία για δύο χρόνια και συμμετείχε σε κατασκηνώσεις νεολαίας στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Σχολική απεργία για το κλίμα
Η Λασότα συμμετείχε ως ακτιβίστρια στις μαθητικές κινητοποιήσεις για το κλίμα.
Στις 15 Ιουνίου 2020, η Λασότα ήταν ανάμεσα στους ακτιβιστές που διοργάνωσαν εκδήλωση μπροστά στην καγκελαρία του πρωθυπουργού της Πολωνίας για να ασκήσουν πίεση στην πολωνική κυβέρνηση για ζητήματα της κλιματικής κρίσης στη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου τη 19η Ιουνίου του 2020. Η Λασότα ισχυρίστηκε ότι, δεδομένου ότι εισακούστηκαν οι συμβουλές των επιστημόνων κατά τη διάρκεια της πανδημίας του COVID-19, έτσι θα πρέπει να εισαακουστούν οι συμβουλές των επιστημόνων της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Αξιολόγηση της Κλιματικής Αλλαγής (IPCC).
Η Λασότα επέκρινε την αποτυχία του γραφείου του πρωθυπουργού να παρέμβει σε επίθεση εναντίον κλιματικής ακτιβίστριας. Η επίθεση σημειώθηκε κατά τη διάρκεια συνάντησης μεταξύ πολιτικών και πολιτών στο Μπίντγκοτς στις 26 Ιουνίου, στο πλαίσιο των πολωνικών προεδρικών εκλογών του 2020. Αρκετά "μεγαλύτερα σε ηλικία άτομα" επιτέθηκαν στην κλιματική ακτιβίστρια Μαλβίνα Χμάρα, "μόλις 1,5-2 μέτρα μακριά από τον πρωθυπουργό", σύμφωνα με τη Λασότα. Η Λασότα δήλωσε ότι "δεν έγινε τίποτα για να σταματήσει η επίθεση". Οι Λασότα και Χμάρα δήλωσαν ότι δεν κατάλαβαν τον λόγο των βίαιων επιθέσεων και θεώρησαν επώδυνο που ούτε το γραφείο του πρωθυπουργού ούτε του προέδρου ζήτησαν συγγνώμη για την αποτυχία παρέμβασης.
Τον Δεκέμβριο του 2020, η Λασότα συμμετείχε σε διαδήλωση Πολωνών στις Βρυξέλλες εναντίον της κυβέρνησής τους, σε μια προσπάθεια να πείσουν τα υπόλοιπα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης να μείνουν σταθερά στις θέσεις της περί κράτους δικαίου και στη συμφωνία για το κλίμα. "«Μας κάψατε, μας ενώσατε», έγραψε σε πλακάτ η 19χρονη ακτιβίστρια Ντομίνικα Λασότα σε μια επιστολή που απευθύνεται στον πρωθυπουργό Ματέους Μοραβιέτσκι: «Μια νέα γενιά ηγετών αναδύεται από το χάος που έχετε δημιουργήσει. Μια νέα γενιά γυναικών και νέων - χορεύοντας μαζί στους δρόμους, θέτοντας τη ζωή τους σε κίνδυνο ενώνουν μεγάλα τμήματα της χώρας μας»."
Συμβουλευτικό Συμβούλιο
Η Λασότα επελέγη ως ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Συμβουλευτικού Συμβουλίου που ιδρύθηκε την 1η Νοεμβρίου 2020 στο πλαίσιο των κινητοποιήσεων του Οκτωβρίου 2020.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ακτιβιστές για την κλιματική αλλαγή Κατηγορία:Πολωνοί ακτιβιστές
Σβεν Μαρκέλιους
Ο Σβεν Μαρκέλιους (Sven Gottfrid Markelius) (25 Οκτωβρίου 1889 -24 Φεβρουαρίου 1972), ήταν Σουηδός αρχιτέκτονας. Θεωρείται από τους σπουδαιότερους μοντερνιστές αρχιτέκτονες της Σουηδίας, καθώς και πρόδρομος του Σουηδικού φονξιοναλισμού. Ο Μαρκέλιους ασχολήθηκε επίσης τη δεκαετία του '50 και του '60 με τον πολεοδομικό σχεδιασμό.
Βιογραφία
Ο Μαρκέλιους γεννήθηκε στη Στοκχόλμη στις 25 Οκτωβρίου του 1889, όπου και φοίτησε μεταξύ 1910 και 1920 στο Βασιλικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας και στην Ακαδημία Καλών Τεχνών. Στη συνέχεια δούλεψε για τον Ράγκναρ Έστμπεργκ, πριν επηρεαστεί από τον Λε Κορμπυζιέ και τις νέες ιδέες του Μπάουχαους.
Το 1928 έγινε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του CIAM (Διεθνή Συνέδρια Μοντέρνας Αρχιτεκτονικής). Το 1930 συμμετείχε στη διεθνή έκθεση της Στοκχόλμης και το 1931 έχτισε φοιτητικές εστίες για το πολυτεχνείο της Στοκχόλμης. Μαζί με τον Γκιούναρ Άσπλουντ και άλλους, ο Μαρκέλιους έπαιξε σημαντικό ρόλο στο να φέρει την ιδεολογία της μοντέρνας αρχιτεκτονικής στη Σουηδία, καθώς ήταν ένας από τους συντάκτες του φονξιοναλιστικού μανιφέστου “Acceptera” (Αποδοχή), που δημοσιεύθηκε το 1931. Από 1932 έως 1934 εργάστηκε στο μέγαρο μουσικής στο Χέλσινγκμποργκ, μετά από διαγωνισμό που είχε κερδίσει.
Ο Μαρκέλιους επίσης κοινωνικοποιείται με μια ομάδα Σοσιαλδημοκρατών που μοιράστηκαν ένα ενδιαφέρον για τη νέα αρχιτεκτονική και μια νέα κοινωνική τάξη. Από αυτή τη στιγμή, ο Μαρκέλιους, μαζί με τον Άλβα Μίρνταλ, ο οποίος ήταν ηγέτης του κινήματος, υποστηρίζουν κοινόχρηστη στέγαση ως μέσο χειραφέτησης της εργαζόμενης γυναίκας. Ο Μαρκέλιους ανέπτυξε ένα ενδιαφέρον για την ιδέα της συλλογικής στέγασης πράγμα που οδήγησε το 1935 στη δημιουργία του collective house, ενός 57 μονάδων συλλογικού κτίσματος στο κέντρο της Στοκχόλμης.
Το 1939 ο Σβεν Μαρκέλιους ήταν ο αρχιτέκτονας του Σουηδικού περιπτέρου στη Διεθνή Έκθεση της Νέας Υόρκης, έργο το οποίο του προσέδωσε διεθνής αναγνώριση.
Κάποια ακόμα από τα έργα του ήταν η Villa Markelius, (1933) κατοικία του ιδίου στη Στοκχόλμη, η Villa Myrdal (1937), η εσωτερική διαμόρφωση του οικονομικού και κοινωνικού συμβουλίου των Ηνωμένων Εθνών (1952), ένα από τα πέντε γυάλινα κτήρια Hötorget στη Στοκχόλμη (1962) καθώς και ο πολεοδομικός σχεδιασμός για την Αποκατάσταση της Norrmalm στη Στοκχόλμη( 1945).
Ο Μαρκέλιους επίσης σχεδίαζε την εσωτερική διακόσμηση για τα περισσότερα από τα κτήρια του, τα έπιπλα καθώς και τα σχέδια (μοτίβα) των υφασμάτων. Αρκετά από τα γνωστά μοτίβα του, όπως "Πυθαγόρας", "Πρίσμα" (Prisma) και "ξυλεία" (Timmer) έχουν εκτεθεί διεθνώς ως αντιπροσωπευτικά του σουηδικού σχεδιασμού υφασμάτων κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '50.
Πολεοδομία
Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Σβεν Μαρκέλιους ήταν ενεργός ως πολεοδόμος. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στο σχεδιασμό της μεταπολεμικής αστικής Στοκχόλμης, για παράδειγμα, στη δημιουργία του μοντέλου του προαστίου του Βέλινγκμπι (1950).
Από το 1944 έως το 1954 ήταν επικεφαλής της πολεοδομίας της Στοκχόλμης. Εφάρμοσε μια πολιτική κτηρίου πλήρως ενσωματωμένου με την πόλη, συμπεριλαμβανομένου του Βέλινγκμπι (από 1953) με τον κεντρικό πεζόδρομο του.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 έχει σκηνοθετήσει την ανάπτυξη και την εφαρμογή ενός γενικού σχεδίου της Στοκχόλμης, στα θεμέλια του οποίου είναι ημιαυτόνομες περιοχές που χωρίζονται από ζώνες πρασίνου. (κατασκευή των δυτικών συνοικιών του Βέλινγκμπι, 1953-66, ανακατασκευή του κέντρου της πόλης, 1953-1970).
Διακρίσεις
Το 1949 ο Μαρκέλιους παρέλαβε το βραβείο Χάουλαντ Μεμόριαλ και το 1962 τιμήθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο από το Βασιλικό Ινστιτούτο Βρετανών Αρχιτεκτόνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Μοντερνιστές αρχιτέκτονες
Ρεντ Σταρ ΦΚ
Η Ρεντ Σταρ (γαλλικά: Red Star Football Club 93, γαλλική προφορά: Ρεντ Σταρ Φουτμπόλ Κλεμπ). Το πρώτο της όνομα ήταν Ρεντ Σταρ Κλαμπ Φρανσέ (Red Star Club Français). Είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος στο Παρίσι, από τους παλαιότερους συλλόγους στη Γαλλία, αφού ιδρύθηκε το 1897. Χρώματα έχει το Πράσινο και το Κόκκινο και έμβλημα ένα κόκκινο αστέρι. Έχει κατακτήσει 5 κύπελλα Γαλλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1897 Κατηγορία:Αθλητισμός στο Παρίσι Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1897
Έλτσε
Το Έλτσε είναι πόλη στην Ισπανία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008, το Έλτσε έχει 228.300 κατοίκους και ήταν η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στην Κοινότητα της Βαλένθια μετά τη Βαλένθια και το Αλικάντε. Στην αρχαιότητα ήταν γνωστό ως Ελίκη, αποικία των Αχαιών. Στην πόλη βρίσκεται το Φοινικόδασος του Έλτσε, το μεγαλύτερο φοινικόδασος στην Ευρώπη, το οποίο είναι μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 2000.
Ιστορία
Ιδρύθηκε από Ίωνες αποίκους του 600 π.Χ. πλησίον της Λευκής Άκρας (Αλικάντε). Οι μακρινοί Έλληνες άποικοι ονόμασαν την πόλη σε ανάμνηση της γενέτειράς τους της αχαϊκής Ελίκης δίπλα στο Αίγιο. Με την πάροδο του χρόνου στον ελληνικό πληθυσμό της πόλης εντάχθηκαν και οι εντόπιοι Ίβηρες. Φαίνεται ότι λόγω της εμπορικής της τοποθεσίας περιήλθε σε ακμή. Κατά την διάρκεια του Β΄ Καρχηδονιακού πολέμου ο στρατηγός Αννίβας κατέστρεψε την πόλη. Όταν οι Ρωμαίοι κυριάρχησαν στην Ισπανία την ξανάκτισαν με την ονομασία Iulia Ilice Augusta.
Για περίπου τρεις αιώνες η Ελίκη γνώρισε μια μακροχρόνια περίοδο ακμής. Η ανώτερη ποιότητα ύδατος και η καλύτερη δια ξηράς πρόσβασή της (μέσω εμπορικής οδού) οδήγησε σε μαρασμό την γείτονα πόλη της Λευκής Άκρας (2ος -3ος αι. μ.Χ.). Με την έλευση του Χριστιανισμού στην περιοχή, η Ελίκη κατέστη έδρα επισκόπου. Κατά τον 5ο αιώνα μ.Χ. την κατέλαβαν οι αρειανιστές Βησιγότθοι που κατέστρεψαν τα αρχαία της μνημεία. Κατά την περίοδο 554 -620 μ.Χ. πέρασε στην βυζαντινή κυριαρχία χάρη στο γηραιό πατρίκιο του Ιουστινιανού Λιβέριο. Μετά την ανακατέλαβαν οι Βησιγότθοι και το 711 πέρασε στην κατοχή των Αράβων. Κατά τα τέλη του 13ου αιώνα στα πλαίσια της ισπανικής reconquista ο βασιλιάς της Αραγωνίας Ιάκωβος Β΄ ο Δίκαιος 1267–1327 ελευθέρωσε την Ελίκη από την μαυριτανική δεσποτεία. Το σημερινό Έλτσε αναπτύχθηκε από τον 18ο αιώνα και μετά. Από τον 19ο αιώνα η ίδρυση σιδηρόδρομου και βιομηχανίας υποδημάτων προσέδωσε μεγαλύτερο εμπορικό κύρος στην πόλη.
Ακόμα και στην σύγχρονη εποχή οι κάτοικοι του Έλτσε (ενθυμούμενοι την μακρινή ελληνική τους καταγωγή) εορτάζουν την ελληνική εβδομάδα που περιλαμβάνει την τυπική ζωή μιας αρχαίας ελληνικής πόλης: Ραψωδίες, θέατρα, χορός, πυρσοί, παρελάσεις οπλιτών, αμφορείς, αρχαία νομίσματα, κτερίσματα, χιτώνες, περικνημίδες και λόγος ομηρικός. Παράλληλα τιμούν με θρησκευτικές παραστάσεις την Κοίμηση της Θεοτόκου κάθε 15η Αυγούστου. Οι ίδιοι μάλιστα αυτοαποκαλούνται pobladores Griegos, δηλαδή οι Έλληνες κάτοικοι. Από την αρχαία ελληνική της περίοδο σώζεται η περίφημη Κυρία της Ελίκης (Dama de Elche), μια σκαλιστή σε πολύχρωμη πέτρα προτομή γυναίκας με ελληνο-ιβηρική τεχνοτροπία.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Κοινότητα της Βαλένθια
Συμφωνία αντιτορπιλικών έναντι βάσεων
Ιστορικό
Το καλοκαίρι του 1940 η κατάσταση στην Ευρώπη διαφαίνονταν πλέον ιδιαίτερα ζοφερή, για το Ηνωμένο Βασίλειο, μετά και από την κατάρρευση του γαλλικού μετώπου τον Μάιο, που παρέμενε η μόνη εμπόλεμη χώρα στην αντιμετώπιση του γερμανικού επεκτατισμού, ενώ η Ελλάδα είχε ήδη δεχθεί ιταλική πρόκληση με τη βύθιση πολεμικού πλοίου που θα οδηγούσε αργά ή γρήγορα σε ανάπτυξη νέου μετώπου στα Βαλκάνια. Κάτω από εκείνες τις συνθήκες οι πιθανότητες νίκης κατά του Άξονα στη συνέχιση του πολέμου περιορίζονταν δραματικά. Ειδικότερα οι ανάγκες του βρετανικού βασιλικού ναυτικού σε πολεμικά πλοία, μετά την εκκένωση των βρετανικών δυνάμεων από τη Δουνκέρκη, (Γαλλία), στην «Επιχείρηση Dynamo», για την αντιμετώπιση των γερμανικών υποβρυχίων στη μάχη του Ατλαντικού για την ασφαλή μεταφορά εφοδίων, καθώς και στη Μεσόγειο διαγράφονταν τεράστιες.
Η οικονομική και στρατιωτική βοήθεια των ΗΠΑ κρίνονταν ιδιαίτερα αναγκαία, έστω και αν η αμερικανική κοινή γνώμη ήταν αντίθετη σε υπερπόντια εμπλοκή στον πόλεμο και το Κογκρέσο είχε περάσει από τριετίας πράξεις ουδετερότητας, που απαγόρευε μεταφορά ή πώληση όπλων σε εμπόλεμη χώρα. Σημειώνεται ότι εκείνη ακριβώς την περίοδο λόγω των επικείμενων προεδρικών εκλογών ο πρόεδρος Φρανγκλίνος Ρούζβελτ, περιοριζόταν ιδιαίτερα στις αποφάσεις του προκειμένου να αποφύγει φιλοπόλεμους χαρακτηρισμούς.
Όταν όμως τον Αύγουστο ο Αμερικανός πρέσβης στο Λονδίνο Ιωσήφ Κέννεντυ ενημέρωσε τον Λευκό Οίκο για τον κίνδυνο βρετανικής παράδοσης και ο πρωθυπουργός Ουίνστον Τσώρτσιλ επισημαίνοντας την αναγκαιότητα της άμεσης διάθεσης αντιτορπιλικών εξέφραζε τον κίνδυνο οι βρετανικές αποικίες να καταληφθούν από τον Άξονα και να αποτελέσουν εχθρικά εδάφη για τις ΗΠΑ γεννήθηκε η ιδέα της συσχέτισης και της ανταλλαγής.
Η συμφωνία
Τα βρετανικά εδάφη που περιελήφθησαν στη συμφωνία παραχώρησης στις ΗΠΑ ήταν η Νέα Γη (νοτιοανατολική και ανατολική περιοχή), οι Βερμούδες καθώς και τα ακόλουθα εδάφη των έξι Βρετανικών Δυτικών Ινδιών, στην περιοχή της Καραϊβικής: η Αγία Λουκία (δυτική ακτή), Αντίγκουα, Βρετανική Γουιάνα, Τζαμάικα (νότια περιοχή), Μπαχάμες (ανατολική περιοχή) και Τρινιντάντ (δυτική ακτή).
Παραλειπόμενα
Είναι γεγονός ότι από την εποχή του μεσοπολέμου η παρουσία βρετανικών αποικιών γύρω από τις νοτιοανατολικές ακτές των ΗΠΑ αποτελούσε τακτικά αντικείμενο εντόνων συζητήσεων από τους λεγόμενους «αγγλόφοβους» Αμερικανούς. Η παρουσία των αποικιών αυτών παρότι δεν αποτελούσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το υπουργείο πολέμου των ΗΠΑ, τουλάχιστον μέχρι το τέλος του πρώτου έτους του Β' Π.Π., εντούτοις δημιούργησε ανησυχίες μετά και την πτώση του γαλλικού μετώπου που ακολούθησε από την εκκένωση της Δουνκέρκης. Παρά ταύτα οι αγγλοαμερικανικές συνομιλίες για ανάπτυξη νέων αμερικανικών βάσεων με μίσθωση εδαφών στις βρετανικές αποικίες της Καραϊβικής φέρονται να ξεκίνησαν από τον Απρίλιο του 1940, που όμως ναυαγούσαν λόγω εκατέρωθεν διαφωνιών. Η δραματική όμως εξέλιξη του πολέμου επίσπευσε μεν τη σύναψη της εν λόγω συμφωνίας μεταξύ προέδρου των ΗΠΑ και πρωθυπουργού Αγγλίας πλην όμως η εφαρμογή της καθυστέρησε για αρκετούς μήνες, μέχρι την Άνοιξη του επόμενου έτους, λόγω έντονων προβλημάτων που αναδείχθηκαν εκατέρωθεν. Αυτά αφορούσαν ειδικότερα τόσο την ενεργοποίηση των 50 παροπλισμένων επί μακρού χρόνου πολεμικών πλοίων, όσο και την εγκατάσταση των Αμερικανών στα επιλεγμένα από αμερικανική υπηρεσία εδάφη των αποικιών.
Συγκεκριμένα στις 31 Ιουλίου, ο Τσώρτσιλ επαναλαμβάνοντας σε επιστολή του το αίτημα για παραχώρηση «πενήντα ή εξήντα παλαιότερων αντιτορπιλικών», υπαινισσόμενος τον κίνδυνο γερμανικής εισβολής στη Μεγάλη Βρετανία θα μπορούσε να συμβεί ανά πάσα στιγμή σημείωνε: «Κύριε Πρόεδρε, με μεγάλο σεβασμό πρέπει να πω ότι στη μακραίωνη ιστορία του κόσμου, αυτό είναι κάτι που πρέπει να γίνει τώρα». Το αίτημα αυτό συζητήθηκε στη συνεδρίαση του αμερικανικού υπουργικού συμβουλίου που πραγματοποιήθηκε στις 2 Αυγούστου και εκεί συμφωνήθηκε η ανταλλαγή με εδάφη αποικιών για την εγκατάσταση βάσεων. Μοναδική εγγύηση - δέσμευση εκ μέρους της Μ. Βρετανίας φέρεται να ήταν ο υποχρεωτικός επανάπλους των πλοίων στις ΗΠΑ ή τον Καναδά σε περίπτωση ήττας, όρος που έγινε άμεσα αποδεκτός.
Προβληματικά πλοία
thumb|280px|Τύπος ανταλλάξιμων «τετραφούγαρων» Α/Τ Κατ' αρχάς τα προς παραχώρηση αντιτορπιλικά ήταν παλαιών κλάσεων Κάλντγουελ (3), Γουίκις (27) και Κλήμσον (20) που αποκαλούνταν ιδιωματικά «τετραφούγαρα» (εκ του αριθμού των καπνοδόχων που έφεραν) ή και «δωδεκα-εκατότονα» (εκ του εκτοπίσματος 1200 τόνων). Αυτά είχαν ναυπηγηθεί στο τέλος του Α' Π.Π. και ως πλεόνασμα τέθηκαν σε ακινησία με συνέπεια η κατάστασή τους να είναι εξαιρετικά κακή, Εξ αυτών τα 43 παρέλαβε το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό και 7 το Καναδικό Βασιλικό Ναυτικό. Μέχρι το τέλος Μαΐου του επόμενου έτους 30 μόνο εξ αυτών είχαν καταφέρει να τεθούν σε ενέργεια, γεγονός που έκανε τον Ρούζβελτ να παραχωρήσει δέκα ακόμα περιπολικά σκάφη, ακτοφυλακίδες, για ανθυποβρυχιακή δράση κάλυψης νηοπομπών. Σημειώνεται ότι μέχρι το τέλος του πολέμου από τα αρχικά 50 αντιτορπιλικά, εννέα παραχωρήθηκαν αργότερα στο σοβιετικό ναυτικό, έξι βυθίστηκαν από γερμανικά υποβρύχια και τρία καταστράφηκαν από άλλες αιτίες.
Προβληματικές βάσεις
Τα μεγαλύτερα όμως προβλήματα αναδείχθηκαν στην επιλογή και τον καθορισμό των παραχωρούμενων εδαφών στις οκτώ βρετανικές αποικίες. Αρχικά την πρόθεση παραχώρησης αυτών γνωστοποίησε ο Τσώρτσιλ στις 20 Αυγούστου 1940, ορίζοντας την ίδια ημέρα ειδική μικτή επιτροπή επιτελών για τον προσδιορισμό θέσεων, η οποία εντός μιας εβδομάδας υπέβαλε γενική έκθεση, με προτεραιότητα τη Νέα Γη, το Τρινιντάντ και τις Βερμούδες. Αντίστοιχα στις ΗΠΑ ορίσθηκε ειδική επιτροπή εμπειρογνωμόνων υπό την προεδρία του υποναυάρχου Τζον Γκρήνσλεϊντ για την οριοθέτηση και χωροταξία των υπό δημιουργία βάσεων. Με βάση τη μελέτη των εκθέσεων αυτών, την υπογραφή της συμφωνίας και την έναρξη της εγκατάστασης αμερικανικών τμημάτων-φρουρών ξεκίνησαν αμέσως και οι αντιδράσεις των ιθαγενών κατοίκων, στην ερήμην αυτών παραχώρηση των εδαφών τους, όταν μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις έπρεπε να μετακινηθούν σε άλλες περιοχές. Στις εύλογες διαμαρτυρίες των Αμερικανών, η κυβέρνηση στο Λονδίνο τους παρέπεμψε στους κατά αποικία κυβερνήτες (εκπροσώπους του Στέμματος) για τις επιτόπιες διευθετήσεις που τελικά επιλύθηκαν μετά από μακρές συσκέψεις και την παρέλευση οκταμήνου.
Πηγές
Κατηγορία:Συνθήκες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αγγλο-Αμερικανικές σχέσεις Κατηγορία:Ουίνστον Τσώρτσιλ Κατηγορία:Φραγκλίνος Ρούζβελτ
Μάρκο Βάσιτς
Ο Μάρκο Βάσιτς (σερβικά: Марко Васић), γνωστός με το παρωνύμιο Κάρα Μάρκος, ήταν ο ηγέτης των Σέρβων επαναστατών κατά την εισβολή των Γενιτσάρων στο Οσάτ, ένας από τους ηγέτες της πρώτης σερβικής επανάστασης.
Γεννήθηκε, άγνωστο πότε, στο χωριό Γκρουτσίτσι κι ασχολούνταν με τη σιδηρουργία. Με την έναρξη της επανάστασης λόγω του ότι ήταν γενναίος και ισχυρή προσωπικότητα εκλέχτηκε για να είναι ο ηγέτης της περιοχής Οσάτ. Πήρε μέρος στις στις πρώτες μάχες του ποταμού Ντρίνα. Γρήγορα απέκτησε φήμη και ζήτησε να συναντηθεί μαζί του ο Καραγιώργης Πέτροβιτς όπου του έδωσε και την παρωνυμία "Καραμάρκο". Το 1804 έχασε τη γυναίκα του που σκοτώθηκε κατά την εισβολή των Οθωμανών στη γενέτειρα του.
Αναφορές
Κατηγορία:Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης
Αλφόνς ντε Λαμαρτίν
Ο Αλφόνς ντε Λαμαρτίν (Alphonse Marie Louis de Prat de Lamartine, 21 Οκτωβρίου 1790 – 28 Φεβρουαρίου 1869), γνωστός στην Ελλάδα ως Λαμαρτίνος, ήταν Γάλλος ποιητής, μυθιστοριογράφος, ιστοριογράφος και πολιτικός, από τα μεγαλύτερα ονόματα του ρομαντισμού στη Γαλλία.
Βιογραφία
Καταγόμενος από οικογένεια μικροευγενών της Βουργουνδίας, πήρε την πρώτη του εκπαίδευση από τη μητέρα του και κατόπιν φοίτησε σε εκκλησιαστικό κολλέγιο. Βαθειά ίχνη της φοίτησης αυτής διακρίνονται στο κατοπινό έργο του.
Φύση αισθηματική και με ζωηρή φαντασία, ταξίδεψε το 1811-12 στην Ιταλία. Στη Νεάπολη ερωτεύτηκε μια φτωχή κοπέλα από οικογένεια ψαράδων της Προτσίντα, την οποία απαθανάτισε αργότερα στο περίφημο μυθιστόρημά του Γκρατσιέλλα.
Το 1816, στη λουτρόπολη Αιξ-λε-Μπαιν, στις όχθες της λίμνης Μπουρζέ, σχετίστηκε με τη σύζυγο του φυσικού και εφευρέτη Ζακ Σαρλ, Ζυλί Σαρλ (Julie Charles). Το ότι ήταν παντρεμένη και βαριά άρρωστη δεν εμπόδισε να αναπτυχθεί ένα δυνατό αλλά σύντομο ειδύλλιο. Συμφώνησαν να ξανασυναντηθούν στο Αιξ τον επόμενο χρόνο, αλλά η Ζυλί πέθανε. Ο θάνατός της ενέπνευσε στον Λαμαρτίνο τη Λίμνη, ένα από τα αθάνατα ποιήματα της γαλλικής φιλολογίας.
Το 1820 έγινε αμέσως ευρύτατα γνωστός με την πρώτη του συλλογή Ποιητικοί ρεμβασμοί, που χαιρετίστηκε σαν αρχή νέας περιόδου στη γαλλική ποίηση. Το 1823 παντρεύτηκε μιαν Αγγλίδα και δημοσίευσε τους Νέους ρεμβασμούς. Το επόμενο έτος διορίστηκε γραμματέας της γαλλικής πρεσβείας στη Φλωρεντία και το 1829 έγινε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας.
Κατά τη διάρκεια του παραπάνω ταξιδιού του είχε εκλεγεί βουλευτής και διατήρησε την ιδιότητα αυτή ως το 1848, διακρινόμενος για τη ρητορική του δεινότητα. Μετά την επανάσταση του 1848 (22-25 Φεβρουαρίου) διετέλεσε υπουργός των Εξωτερικών και κεντρική μορφή της νέας κατάστασης πραγμάτων. Έχασε όμως τη δημοτικότητά του στις ταραχές του Ιουνίου που ακολούθησαν και απομακρύνθηκε από την εξουσία.
Έζησε τα τελευταία του χρόνια σε οικονομική στενοχώρια, αναγκασμένος να γράφει αδιάκοπα και μάλιστα έργα κατά παραγγελίαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι ιστορικοί Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί Κατηγορία:Γάλλοι αυτοβιογράφοι
Όσθριθ
Η Όσθριθ (Osthryth, πέθανε το 697) βασίλισσα της Μερκίας ως σύζυγος του Έθελρεντ της Μερκίας ήταν κόρη του Οσουί της Νορθουμβρίας και της δεύτερης συζύγου Έανφλεντ, δολοφονήθηκε από τους ευγενείς της Μερκίας. Η Όσθριθ δεν ήταν η μοναδική πριγκίπισσα από τον βασιλικό Οίκο της Νορθουμβρίας που έγινε βασίλισσα της Μερκίας, η αδελφή της Άλφλιντ παντρεύτηκε τον Πεάντα της Μερκίας (654 - 656). Μετά τον θάνατο του Πεάντα η αδελφή της κατηγορήθηκε ότι τον δηλητηρίασε και αναγκάστηκε να δραπετεύσει στο Φλάντμπουρι του Γούστερσαϊρ το οποίο πήρε το όνομα του με την ερμηνεία "οχυρό της Φλίντ". Την δεκαετία του 690 ο Έθελρεντ παραχώρησε το Φλάντμπουρι στον Όφτφορ επίσκοπο του Γούστερ προκειμένου να ιδρύσει μοναστηριακές εγκαταστάσεις. Η παραχώρηση αυτή αμφισβητήθηκε αργότερα από τον Έθελχιρντ βασιλιά του Γούστερ και γιο του Οσέρ με τον ισχυρισμό ότι ο Έθελρεντ δεν είχε δικαίωμα να παραχωρήσει το Φλάντμπουρι επειδή ήταν περιουσία της Όσθριθ, ο Έθελχιρντ το διεκδίκησε σαν κληρονομιά του. Ο Έθελρεντ και η Όσθριθ έκαναν μεγάλες δωρεές στο αβαείο του Μπάρντνει στο Λινκολνσάιρ, η Όσθριθ ανέλαβε τις περισσότερες πρωτοβουλίες για να μεταφερθούν τα οστά του θείου της στο αβαείο και για την αγιοποίηση του. Μερικά χρόνια αργότερα επειδή την χήρα του Όσβαλντ Κίνεμπουρ να πάρει το πέπλο της μοναχής.
Δολοφονία
Η Όσθριθ βρέθηκε στην δύσκολη κατάσταση να αντιμετωπίσει πολλές εμφύλιες διαμάχες στην οικογένεια της, σε μάχη εναντίον του αδελφού της Έγκφριθ της Νορθουμβρίας και του συζύγου της σκοτώθηκε ο μικρότερος αδελφός της Έλφγουιν της Ντέιρα (679). Ο Βέδας αναφέρει σχετικά με τον Έλφγουιν ότι ήταν "ένας νέος 18 ετών πολύ αγαπητός και στα δυο βασίλεια του οποίου ο βασιλιάς της Μερκίας Έθελρεντ είχε παντρευτεί την αδελφή". Ο φόνος της Όσθριθ από ευγενείς της Μερκίας (697) είναι ανεξήγητη σύμφωνα με την πλειοψηφία των ιστορικών πηγών. Η Ανν Ουίλιαμς αναφέρει ότι η αιτία της δολοφονίας βρισκόταν στην εχθρότητα που υπήρχε ανάμεσα στους κατοίκους της Μερκίας και της Νορθουμβρίας. Ο Κίρμπι γράφει ότι έγινε για εκδικητικούς λόγους χάρη της αδελφής της η οποία είχε δηλητηριάσει τον Πεάντα. Ο Φίνμπεργκ με την σειρά του γράφει ότι η ίδια και ο ευγενής της Οσέρ έγινε ύποπτος ότι προσπάθησε να φέρει το βασίλειο του Γούστερ υπό την κυριαρχία της Μερκίας. Η Όσθριθ τάφηκε στο αβαείο του Μπάρντνει, ήταν η μητέρα του Κέολρεντ της Μερκίας.
Καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980 / άνδρες
Το τουρνουά καλαθοσφαίρισης ανδρών της 22ης Ολυμπιάδας έλαβε χώρα στη Μόσχα από τις 20 έως τις 30 Ιουλίου 1980, με τη συμμετοχή δώδεκα εθνικών ομάδων. Οι αγώνες σημαδεύτηκαν από την αποχή προηγμένων μπασκετικά χωρών (με μπροστάρισσες τις ΗΠΑ) για πολιτικούς λόγους.
Το σύστημα διεξαγωγής άλλαξε ελαφρώς σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν: Μετά την συνήθη φάση των ομίλων, καταρτίστηκαν νέοι όμιλοι για την τελική κατάταξη, ενώ αγώνες νοκ-άουτ έγιναν μόνο για τα μετάλλια μεταξύ αυτών που είχαν αρχικά τερματίσει στις πρώτες θέσεις της β' φάσης. Νικήτρια αναδείχθηκε τελικά η Γιουγκοσλαβία, δεύτερη η Ιταλία και τρίτη η οικοδέσποινα Σοβιετική Ένωση. Ήταν το πρώτο - και μοναδικό - χρυσό για τους Γιουγκοσλάβους στην ιστορία του τουρνουά, καθώς και το πρώτο ολυμπιακό μετάλλιο για τους Ιταλούς.
Συμμετέχοντες
Αρχικά η FIBA είχε παραχωρήσει αυτοδίκαιη πρόκριση στη Σοβιετική Ένωση (διοργανώτρια), στις Ηνωμένες Πολιτείες (απερχόμενοι ολυμπιονίκες) και τη Γιουγκοσλαβία (παγκόσμια πρωταθλήτρια 1978). Εννέα ακόμα εισιτήρια δόθηκαν από τις επιμέρους διοργανώσεις των ηπειρωτικών ζωνών. Λίγους όμως μήνες πριν τους Αγώνες, πέντε ομάδες αποσύρθηκαν λόγω του μποϊκοτάζ και αναπληρώθηκαν.
Τελικός γύρος
Ολιμπίσκι, 30 Ιουλίου
Τελική κατάταξη
Ο αριθμός νικών - ηττών έχει στατιστική μόνο σημασία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολυμπιακά τουρνουά καλαθοσφαίρισης ανδρών
Παναθηναϊκός (κικ μπόξινγκ)
Το '''τμήμα Κικ μπόξινγκ του Παναθηναϊκού Α. Ο.''' ιδρύθηκε τον Μάιο του 2015, ενώ τα επίσημα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν στις 31 Οκτωβρίου 2015. Η έδρα της ομάδας βρίσκεται στο γήπεδο Απόστολος Νικολαΐδης, στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, όπου στεγάζεται το προπονητήριο του στη Θύρα 4. Είναι επίσημο μέλος της ΠΟΚ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Kick Boxing).
Τα επίσημα χρώματα του συλλόγου είναι το πράσινο και το λευκό.
Το τμήμα επί του παρόντος είναι ανενεργό.
Διοίκηση
Το τμήμα του κικ μπόξινγκ ανήκει επίσημα στον ερασιτέχνη, οπότε τα διοικητικά καθήκοντα ασκούνται από:
Τίτλοι
μικρογραφία|180pxΣτην παρθενική του συμμετοχή στη διοργάνωση 'Open Championship Κικ Μπόξινγκ' στο κλειστό «Γ. Στεφανόπουλος», που πραγματοποιήθηκε το διήμερο 19-20/3/2016 έλαβε μέρος και απέσπασε: