cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βίλι φαν ντερ Κάουλεν
Καριέρα σε συλλόγους
Από την επόμενη χρονιά άρχισε να αγωνίζεται ως επιθετικός μέσος και το 1974 σημείωσε 27 γκολ και στέφθηκε για άλλη μία φορά κορυφαίος σκόρερ του πρωταθλήματος. Η επιδεξιότητα του, η ικανότητα χρήσης και των δύο ποδιών και τα δυνατά και εύστοχα σουτ του έκαναν τη Ρεάλ Μαδρίτης, την Άντερλεχτ και τη Βαλένθια να ενδιαφερθούν, αλλά η Αϊντχόφεν απέρριψε τις προσφορές. Στην αγωνιστική περίοδο 1974–75, ο Φαν ντερ Κάουλεν κέρδισε τον πρώτο του τίτλο πρωταθλήματος συμβάλλοντας με 28 γκολ και ήταν δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος.
Μετά τη νίκη του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, η ομάδα και ο ίδιος γνώρισαν περίοδο κάμψης. Μεταγράφηκε στη Μάαστριχτ το 1981, όπου έπαιξε για μία σεζόν και εμφανίστηκε σε 17 αγώνες σημειώνοντας τρία γκολ. Όταν έφυγε από τη Μάαστριχτ, έπαιξε για μία χρονιά στην βελγική Όβερπελτ Φάμπριεκ ( Overpelt Fabriek), πριν αποσυρθεί επίσημα το 1983. Συνολικά, έπαιξε 528 αγώνες πρωταθλήματος και σημείωσε 308 γκολ για την Αϊντχόφεν. Και τα δύο στατιστικά εξακολουθούν να είναι ο υψηλότερος αριθμός αγώνων και τερμάτων που έχει πετύχει ποδοσφαιριστής για το σύλλογο. Τα 29 γκολ του σε ευρωπαϊκές διοργάνωσεις είναι επίσης ρεκόρ για Ολλανδό ποδοσφαιριστή που αγωνίστηκε με φανέλα εγχώριου σωματείου. Είναι επίσης πρώτος σκόρερ και στη διοργάνωση του εθνικού Κυπέλλου KNVB με 59 τέρματα. Τα 311 γκολ του στην Έρεντιβιζι παραμένουν ρεκόρ.
Διεθνής καριέρα
Συνολικά κατά τη διάρκεια της καριέρας του σημείωσε 504 τέρματα σε 805 επίσημους αγώνες. Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση έγινε προπονητής της ομάδας νέων της Αϊντχόφεν, βοηθός προπονητή και ανιχνευτής ταλέντων. Τον αποκαλούσαν «Mister PSV» για την μακροχρόνια προσφορά του στο σύλλογο. Από το 2004 ένα άγαλμά του κοσμεί τον περιβάλλοντα χώρο του σταδίου της Αϊντχόφεν. Λίγο μετά το θάνατό του, η ολλανδική Ομοσπονδία αποφάσισε να απονείμει το «τρόπαιο Βίλι φαν ντερ Κάουλεν» στον κορυφαίο σκόρερ της Έρεντιβιζι. Το τρόπαιο είναι αντίγραφο του αγάλματός του στο στάδιο της Αϊντχόφεν. Στη σεζόν 2020–21, ο Γιώργος Γιακουμάκης ήταν ο πρώτος νικητής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ολλανδοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΜΦΦ Μάαστριχτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΣΦ Αϊντχόφεν Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ντιέγο ντε Αλμάγρο
Ο Ντιέγο ντε Αλμάγρο (Diego de Almagro, 1475 - 8 Ιουλίου 1538) ήταν Ισπανός εξερευνητής και κατακτητής (κονκισταδόρος). Έλαβε μέρος υπό τις διαταγές του Φρανθίσκο Πιθάρρο σε εξερευνητικές επιχειρήσεις στην Νότια Αμερική και ιδιαίτερα στο σημερινό Περού και στην κατάλυση της Αυτοκρατορίας της Ίνκας.
Το 1534 ο Αλμάγρο με υπόδειξη του βασιλιά της Ισπανίας ξεκίνησε να εξερευνήσει την περιοχή στα βόρεια της Βολιβίας καθώς και την σημερινή Χιλή. Η αποστολή όμως απέτυχε γιατί στην πορεία αντιμετώπιζε αδιάκοπες επιθέσεις ιθαγενών φυλών και αναγκάστηκε να επιστρέψει στην βάση του στο Περού. Εκεί αντιμετώπισε εξέγερση τοπικών ιθαγενών φυλών, που είχαν επαναστατήσει κατά τη διάρκεια της απουσίας του, την οποία κατέπνιξε. Στην συνέχεια ήρθε σε σύγκρουση με τον ίδιο τον Πιθάρρο διεκδικώντας τα ίδια αξιώματα με αυτόν (1537). Ένα χρόνο αργότερα δολοφονήθηκε από τον Ερνάντο Πιθάρρο αδελφό του Φρανθίσκο. Το 1541 ο γιος του Ντιέγο "ελ Μόθο" για να εκδικηθεί σκότωσε τον Φρανθίσκο Πιθάρρο και έγινε ο ίδιος διοικητής του Περού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί εξερευνητές Κατηγορία:Ιστορία του Περού Κατηγορία:Ιστορία της Χιλής
Σύσκεψη των Απαλάχιων
Η Σύσκεψη των Απαλάχιων (The Apalachian meeting) ήταν μια ιστορική σύνοδος κορυφής της Αμερικανικής mαφίας που πραγματοποιήθηκε στη κατοικία του μαφιόζου Τζόζεφ Μπάρμπαρα, στα Απαλάχια Όρη της Νέας Υόρκης, στις 14 Νοεμβρίου 1957. Σύμφωνα με στοιχεία, η σύσκεψη έγινε για να συζητηθούν διάφορα θέματα, όπως η τοκογλυφία, η διακίνηση ναρκωτικών και ο παρανόμος τζόγος καθώς και η διαίρεση των παράνομων επιχειρήσεων που ελέγχονταν από τον πρόσφατα δολοφονημένο Άλμπερτ Αναστάζια. Εκτιμάται ότι περίπου 100 μαφιόζοι από τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ιταλία και την Κούβα ότι είχαν παρακολουθήσει αυτή την σύσκεψη.
Ιστορικό
Αμέσως μετά τη δολοφονία του Ανασταζία τον Οκτώβριο, και αφού ανέλαβε τον έλεγχο της οικογένειας εγκλημάτων Λουτσιάνο, ο Βίτο Τζενοβέζε την μετονόμασε σε οικογένεια Τζενοβέζε και θέλοντας να νομιμοποιήσει τη νέα του ηγεσία, διοργάνωσε μια εθνική συνάντηση της Κόζα Νόστρα. Σύμφωνα με πληροφορίες, η συνάντηση είχε αρχικά προγραμματιστεί να γίνει στο Σικάγο, αλλά μετά την αντίρρηση του αφεντικού του Chicago Outfit, Σαμ Τζιανκάνα, ο Τζενοβέζε επέλεξε το Μπάφαλο στη Νέα Υόρκη, που ελέγχονταν από το αφεντικό και μέλος της Επιτροπής, Στέφανο Μαγκαντίνο, ο οποίος με τη σειρά του επέλεξε το αφεντικό της βορειοανατολικής Πενσυλβανίας Τζόζεφ Μπάρμπαρα. Ο Ράσελ Μπαφαλίνο εξουσιοδοτήθηκε να επιβλέπει όλες τις προετοιμασίες.
Σύσκεψη των Απαλάχιων
Στις 14 Νοεμβρίου 1957, τα αφεντικά της μαφίας, οι σύμβουλοι και οι σωματοφύλακες τους, περίπου εκατό άντρες συνολικά, συναντήθηκαν στο κτήμα των 22 στρεμμάτων του Μπάρμπαρα στα Απαλάχια της Νέας Υόρκης. Τα Απαλάχια είναι μια πόλη που βρίσκεται κατά μήκος της νότιας ακτής του ποταμού Susquehanna, κοντά στα σύνορα της Πενσυλβανίας, περίπου 200 μίλια βορειοδυτικά της Νέας Υόρκης. Σκοπός της συνάντησης ήταν να συζητηθούν οι επιχειρήσεις της Κόζα Νόστρα όπως τα τυχερά παιχνίδια, τα καζίνο και τα ναρκωτικά και των παράνομων επιχειρήσεων που ελέγχονταν από τον πρόσφατα δολοφονημένο Άλμπερτ Αναστάζια. Οι δολοφονίες του Σκαλίσε και του Ανασταζία ήταν θέματα που χρειάζονταν άμεση προσοχή, καθώς οι άνδρες στην οικογένεια Αναστάζια ήταν ακόμη πιστοί στο καθεστώς Αναστάζια / Σκαλίσε. Οι ισχυροί υπαρχηγοί Ανιέλο Ντελακρότσε και Αρμάντ Ράβα επρόκειτο να πολεμήσουν εναντίον των Τζενοβέζε και των συμμάχων τους.
Μερικοί από τους πιο ισχυρούς επικεφαλής των οικογένειων της Κόζα Νόστρα στη χώρα, όπως ο Σάντο Τραφικάντε τζούνιορ, ο Ράσελ Μπαφαλίνο της βορειοανατολικής Πενσυλβανίας, ο Φρανκ ΝτεΣιμόνε του Λος Άντζελες, ο Κάρλος Μαρσέλο και ο Μάγερ Λάνσκι ανησυχούσαν για την διαχείρηση του Ανασταζία σχετικά με τις δραστηριότητές του στο καζίνο της Αβάνας, πριν η Επιτροπή αποφασίσει τη δολοφονία του. Η Κούβα ήταν ένα από τα θέματα συζήτησης στα Απαλάχια, ιδιαίτερα τα συμφέροντα διακίνησης ναρκωτικών της μαφίας στο νησί. Το διεθνές εμπόριο ναρκωτικών ήταν επίσης ένα σημαντικό θέμα στην ατζέντα της σύσκεψης.
Λίγο πριν από την συσκεψη αυτή, μέλη της οικογένειας Μπονάνο, ο Τζο Μπονάνο, ο Καρμίν Γκαλάντε, ο Φρανκ Γκαροφάλο, ο Τζιόβανι Μπονβέντρε και άλλοι Αμερικανοί εκπρόσωποι της Κόζα Νόστρα από το Ντιτρόιτ, το Μπάφαλο και το Μόντρεαλ επισκέφθηκαν το Παλέρμο, όπου πραγματοποίησαν συνομιλίες με τη Σικελική Μαφία που διέμεναν στο Γκραντ Χοτέλ του Παλέρμο.
Τα ενδιαφέροντα και οι δοσολοψίες με την βιομηχανία ενδυμάτων της Νέας Υόρκης, όπως η τοκογλυφία προς τους ιδιοκτήτες επιχειρήσεων και ο έλεγχος των φορτηγών κέντρων ενδυμάτων, ήταν άλλα σημαντικά θέματα στην ατζέντα των Απαλάχιων. Το αποτέλεσμα των συζητήσεων σχετικά με τη βιομηχανία ενδυμάτων στη Νέα Υόρκη θα είχε άμεση και, σε ορισμένες περιπτώσεις, έμμεση επίδραση στα επιχειρηματικά συμφέροντα ορισμένων από τα άλλα αφεντικά σε ολόκληρη τη χώρα, κυρίως αυτούς που ενδιαφέρονταν για την κατασκευή ενδυμάτων, τη μεταφορά, τα εργατικά συνδικάτα, τα οποία απέφεραν μεγάλα χρηματικά ποσά στις εμπλεκόμενες οικογένειες.
Γουίδων του Ωτβίλ
Ο Γουίδων του Ωτβίλ (γαλλικά: Gui de Hauteville, ιταλικά: Guido d'Altavilla), (γεννήθηκε περίπου το 1060/1065 - πέθανε στις 8 Ιουλίου 1108), ήταν Νορμανδός Δούκας του Αμάλφι, μέλος της οικογένειας των Ωτβίλ.
Σύσκεψη των Απαλάχιων
Έφοδος και συλλήψεις
Οι τοπικές αστυνομικές αρχές άρχισαν να έχουν υποψίες, όταν πολλά ακριβά αυτοκίνητα που εφέραν πινακίδες από όλη τη χώρα έφτασαν σε αυτό που περιγράφονταν ως η «ήσυχη κωμόπολη των Απαλάχιων».
Γουίδων του Ωτβίλ
Ήταν ο δεύτερος γιος του Ροβέρτου Γυισκάρδου, Δούκα της Απουλίας, της Καλαβρίας και της Σικελίας, και της πριγκίπισσας Λομβαρδίας Συκελγαίτης του Σαλέρνο.
Σύσκεψη των Απαλάχιων
Έφοδος και συλλήψεις
Μετά τη δημιουργία οδοφράγματων, η αστυνομία επέδραμε στη συνάντηση, προκαλώντας πολλούς από τους συμμετέχοντες μαφιόζους να διαφύγουν στο δάσος και την περιοχή γύρω από την κατοικία του Μπάρμπαρα. Περισσότεροι από 60 αφεντικά του υποκόσμου συνελήφθησαν και κατηγορήθηκαν μετά την επιδρομή, συμπεριλαμβανομένων των μελών της Επιτροπής Τζενοβέζε, Γκαμπίνο, Προφάτσι και Μπονάνο. Σχεδόν όλοι τους ισχυρίστηκαν ότι είχαν ακούσει ότι ο Τζόζεφ Μπάρμπαρα αισθάνθηκε άρρωστος και ότι τον είχαν επισκεφτεί για να τον ευχηθούν καλή ανάρρωση.
Είκοσι από τους μαφιόζους που παρακολούθησαν τη συνάντηση κατηγορήθηκαν για «Συνωμοσία για παρεμπόδιση της δικαιοσύνης ψεύδοντας για τη φύση της συνάντησης του υποκόσμου» και βρέθηκαν ένοχοι τον Ιανουάριο του 1959. Σε όλους επιβλήθηκαν πρόστιμα, έως 10.000 δολάρια τον καθένα, και δόθηκαν ποινές φυλάκισης από τρία έως πέντε χρόνια. Όλες οι καταδίκες ανατράπηκαν κατόπιν έφεσης τον επόμενο χρόνο. Ένα από τα πιο άμεσα και σημαντικά αποτελέσματα της Συνέλευσης των Απαλάχιων ήταν ότι βοήθησε να επιβεβαιώσει την ύπαρξη ενός εθνικού συνδικάτου εγκλήματος, γεγονός ότι ορισμένοι, συμπεριλαμβανομένων του Ομοσπονδιακού Γραφείου Ερευνών και του Διευθυντή του Τζέι Έντγκαρ Χούβερ, είχαν από καιρό αρνηθεί να αναγνωρίσουν.
Λίστα Συλληφθέντων
Οι συλληφθέντες και κατηγορούμενοι μαφιόζοι στη σύνοδο κορυφής των Απαλάχιων στις 14 Νοεμβρίου 1957, περιελάμβανε:
Οικογένεια Μπαφαλίνο
Γουίδων του Ωτβίλ
Το 1084-1085, συμμετείχε με τους αδελφούς του στην εκστρατεία στα Βαλκάνια κατά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Ο Γυισκάρδος τον στέλνει ειδικότερα με τον Ρογήρο για να καταλάβει την πόλη της Αυλώνας. Σύμφωνα με την Άννα Κομνηνή, ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός προσπάθησε να τον αποσπάσει από τα συμφέροντα του πατέρα του προσφέροντάς του έναν πλεονεκτικό γάμο, τεράστιο πλούτο και τα πιο σημαντικά αξιώματα της Αυτοκρατορίας. Ο Γκουίντο δεν απέρριψε εντελώς αυτές τις προσφορές αν και οι διαπραγματεύσεις παρέμειναν αναποτελεσματικές και κρατήθηκαν πολύ μυστικές. Μερικοί ιστορικοί πιστεύουν ότι η πρόταση του αυτοκράτορα πραγματοποιήθηκε, όχι κατά τη διάρκεια αυτής της αποστολής, αλλά κατά τη διάρκεια της εκστρατείας που οδήγησε το 1107-1108 ο Βοημούνδος εναντίον του Δυρράχιου'. Ακόμα σύμφωνα με την Άννα Κομνηνή, σχεδόν αιχμαλωτίστηκε από τους Ενετούς που μόλις νίκησαν τον Νορμανδικό στρατό, το 1085, κοντά στο Βουθρωτό στη σημερινή Αλβανία.
Σύσκεψη των Απαλάχιων
Λίστα Συλληφθέντων
Οικογένεια Μπονάνο
Γουίδων του Ωτβίλ
Κατά τη διάρκεια της Πρώτης Σταυροφορίας, ο Γκουίντο βρισκόταν ήδη στο Βυζάντιο, στην υπηρεσία του αυτοκράτορα Αλέξιου Α΄ Κομνηνού, είχε το αξίωμα του σεβαστού, πιθανώς λίγο πριν το 1087.
Σύσκεψη των Απαλάχιων
Λίστα Συλληφθέντων
Οικογένεια Γκαμπίνο
Γουίδων του Ωτβίλ
Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας που ηγήθηκε στα Βαλκάνια το 1107-1108 ο Βοημούνδος εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ο Γκουίντο πιθανώς τον πρόδωσε κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Δυρράχιου. Σύμφωνα με τον ανώνυμο συγγραφέα της Ιστορίας των Γάλλων, ο Γκουίντο αρρώστησε και κάλεσε τον αδελφό του και τον παρακάλεσε να τον συγχωρήσει για τα λάθη που είχε διαπράξει απέναντί ​​του. Ερωτηθείς από τον Βοημούνδο για αυτά τα λάθη, του εξομολογήθηκε ότι ο αυτοκράτορας του είχε υποσχεθεί την κόρη του με το Δυρράχιο και άλλα δώρα και ότι αυτός, με τη συμβουλή του, κινούσε τους πολίτες της πολιορκημένης πόλης να υπερασπιστούν την πόλη, έτσι καθυστέρησε την κατάληψη ή παράδοση της.
Σύσκεψη των Απαλάχιων
Λίστα Συλληφθέντων
Οικογένεια Λουτσέζε
Γουίδων του Ωτβίλ
Σύμφωνα με τη νεκρολογία του καθεδρικού ναού του Σαλέρνο, ο Γκουίντο πέθανε στις 8 Ιουλίου 1108.
Σύσκεψη των Απαλάχιων
Λίστα Συλληφθέντων
Οικογένεια Κολόμπο
Οικογένεια ΝτεΚαβαλκάντε
Γουίδων του Ωτβίλ
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δούκες του Αμάλφι Κατηγορία:Ιταλονορμανδοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Οίκος των Ωτβίλ Κατηγορία:Πρίγκιπες του Τάραντα Κατηγορία:Σεβαστοί
Σύσκεψη των Απαλάχιων
Λίστα Συλληφθέντων
Οικογένεια Μπάφαλο
Οικογένεια Ρότσεστερ
Οικογένεια Πίτσμπουργκ
Οικογένεια Φιλαδέλφειας
Οικογένεια Κλίβελαντ
Οικογένεια Πατριάρκα
Chicago Outfit (Σικάγο)
Οικογένεια Σπρίνγκφιλντ
Οικογένεια Τραφικάντε (Φλόριντα)
Οικογένεια Ντάλας
Οικογένεια Κάνσας Σίτι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διασκέψεις της μαφίας
Τρουμπέττας Κέρκυρας
Ο Τρουμπέττας είναι οικισμός στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 21 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Τα χρονικά της Νάρνια: Ο ανεψιός του μάγου
Τα χρονικά της Νάρνια: Ο ανεψιός του μάγου (αγγλικά:The Chronicles of Narnia:The Magician's Nephew) είναι ένα φανταστικό παιδικό μυθιστόρημα του ΚΣ Λιούις, που δημοσιεύθηκε το 1955 από τις εκδόσεις The Bodley Head. Είναι το έκτο βιβλίο από τα επτά μυθιστορήματα των Χρονικών της Νάρνια (1950-1956). Στις πρόσφατες εκδόσεις, που ακολουθούν τα βιβλία σύμφωνα με την ιστορία της Νάρνια, είναι ο πρώτος τόμος της σειράς. Όπως και τα άλλα μυθιστορήματα, εικονογραφήθηκε από την Pauline Baynes του οποίου το έργο διατηρήθηκε σε πολλές μεταγενέστερες εκδόσεις. Οι εκδόσεις Bodley Head ήταν ένας νέος εκδότης για την λογοτεχνική σειρά της Νάρνια, μια αλλαγή από τον Geoffrey Bles που είχε δημοσιεύσει τα προηγούμενα πέντε μυθιστορήματα.
Το βιβλίο αυτό είναι ένα prequel της σειράς. Το τρίτο μεσαίο του μυθιστορήματος παρουσιάζει τη δημιουργία του κόσμου της Νάρνια από τον Άσλαν το λιοντάρι, με επίκεντρο ένα τμήμα ενός λαμπτήρα που έφεραν τυχαίοι παρατηρητές από το Λονδίνο το 1900. Οι επισκέπτες στη συνέχεια συμμετέχουν στην αρχή της ιστορίας της Νάρνια, 1000 χρόνια πριν τα γεγονότα του βιβλίου Το λιοντάρι, η μάγισσα και η ντουλάπα στο σύμπαν της Νάρνια και 40 χρόνια μόνο στον δικό μας κόσμο.
Η ιστορία του μυθιστορήματος, που διαδραματίζεται στην Αγγλία, περιλαμβάνει δύο παιδιά που παγιδεύτηκαν σε πειραματικά ταξίδια μέσω του «ξύλου μεταξύ των κόσμων». Έτσι, το μυθιστόρημα δείχνει ότι η Νάρνια και ο δικός μας κόσμος είναι μόνο δύο από τους πολλούς σε ένα σύμπαν, το οποίο αλλάζει καθώς κάποιοι κόσμοι αρχίζουν και άλλοι τελειώνουν. Εξηγεί επίσης την προέλευση ξένων στοιχείων στη Νάρνια, όχι μόνο τη λυχνία, αλλά και τη Λευκή Μάγισσα και έναν άνθρωπο βασιλιά και βασίλισσα.
Ο Lewis ξεκίνησε την συγγραφή του Ανεψιού του Μάγου αμέσως μετά την ολοκλήρωση του βιβλίου το Το λιοντάρι, η μάγισσα και η ντουλάπα, υποκινούμενος από την ερώτηση ενός φίλου για τον λαμπτήρα στη μέση του πουθενά, αλλά χρειάστηκε περισσότερα από πέντε χρόνια για να το ολοκληρώσει. Η ιστορία περιλαμβάνει πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία και διερευνά μια σειρά θεμάτων με γενικές ηθικές και χριστιανικές επιπτώσεις, συμπεριλαμβανομένης της εξιλέωσης, του πρωπατορικού αμαρτήματος, του πειρασμού και της τάξης της φύσης.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα φαντασίας Κατηγορία:Μυθιστορήματα για παιδιά Κατηγορία:Μαγεία στη μυθοπλασία Κατηγορία:Τα χρονικά της Νάρνια Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1955
Δημοτικό Στάδιο Κορυδαλλού
Το Δημοτικό Στάδιο Κορυδαλλού βρίσκεται στην περιοχή των 88 στρεμμάτων του Κορυδαλλού Αττικής. Αποτελεί τμήμα του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου (ΔΑΚ) Κορυδαλλού, πρώην Εθνικό Αθλητικό Κέντρο (ΕΑΚ) και διαθέτει γήπεδο ποδοσφαίρου και ταρτάν στίβου και κερκίδα χωρητικότητας 900 θεατών. Αποτελεί έδρα των ποδοσφαιρικών σωματείων Ερμής Κορυδαλλού, Αετός Κορυδαλλού, Α.Ο. Κορυδαλλός, Κύπρος Κορυδαλλού, Δίας Κορυδαλλού, Αστυπάλαια Κορυδαλλού και Α.Ε. Θύελλας - Αχιλλέα Κορυδαλλού, καθώς και των αθλητικών σωματείων στίβου Α.Γ.Σ. Αίολος Κορυδαλλού, Α.Ο. Σπύρος Λούης Κορυδαλλού-Νίκαιας και της αθλητικής ομάδας στίβου του Δήμου Κορυδαλλού. Επίσης στο παρελθόν έχει αποτελέσει ανά διάφορα χρονικά διαστήματα έδρα της Προοδευτικής.
Ιστορικό
Το Δημοτικό Στάδιο Κορυδαλλού θεμελιώθηκε το 1988 και εγκαινιάστηκε επίσημα το 1989 από την Γενική Γραμματεία Αθλητισμού και τον Δήμο Κορυδαλλού στην περιοχή των 88 στρεμμάτων του Κορυδαλλού πλησίον των Φυλακών Κορυδαλλού, η έκταση των οποίων αποκτήθηκε τη δεκαετία του '80 από τον Δήμο Κορυδαλλού. Με τη θεμελίωση του σταδίου διέθετε χωμάτινο αγωνιστικό χώρο στο γήπεδο ποδοσφαίρου και χωμάτινο αγωνιστικό χώρο στίβου και αποτέλεσε τον αρχικό αθλητικό χώρο του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου Κορυδαλλού, τότε Εθνικό Αθλητικό Κέντρο. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 οι χωμάτινοι αγωνιστικοί χώροι του γηπέδου ποδοσφαίρου και του στίβου αντικαταστάθηκαν από συνθετικό χλοοτάπητα το 2003 και ταρτάν στίβου ακολούθως αντίστοιχα. Το 2009 έγινε ανάπλαση του αγωνιστικού χώρου του γηπέδου ποδοσφαίρου και αντικατάσταση του συνθετικού χλοοτάπητα, ενώ το 2018 έγινε νέα πλήρης ανακαίνιση των εγκαταστάσεων του σταδίου, όπου έγινε συντήρηση του συνθετικού χλοοτάπητα, τοποθετήθηκε νέο ταρτάν στίβου και έγιναν εργασίες συντήρησης στον περιβάλλοντα χώρο, τα αποδυτήρια και την εξέδρα του.
Από τη θεμελίωση του αποτελεί έδρα όλων των ποδοσφαιρικών ομάδων του Κορυδαλλού. Το 1989 παραχωρήθηκε ως έδρα της Προοδευτικής για την περίοδο 1989-90 στην Γ' Εθνική, με τα ερασιτεχνικά σωματεία του Κορυδαλλού των πρωταθλημάτων της Ε.Π.Σ. Πειραιά όμως να παραπονιούνται στις αρμόδιες αρχές και φορείς του γηπέδου για την παραχώρησή του, λόγω ότι με την ολοκλήρωση της κατασκευής του θα έλυνε το πρόβλημα τους για αναζήτηση έδρας. Έκτοτε μέχρι και σήμερα, αποτελεί έδρα των ποδοσφαιρικών σωματείων του Κορυδαλλού: Ερμής, Αετός, Κύπρος, Θύελλα και Αχιλλέα (σήμερα Α.Ε. Θύελλα-Αχιλλέας), Α.Ο. Κορυδαλλός, Δίας, Αστυπάλαια καθώς και των ανενεργών σήμερα Α.Ο. Ποντίων και Δύναμις. Επίσης, έχει αποτελέσει έδρα της Ελλάς Ποντίων κ.α. και εκ νέου έδρα της Προοδευτικής στην Δ' Εθνική. Το 2018 αποτέλεσε ουδέτερη έδρα των Α.Ο. Καβάλα και Ο.Φ. Ιεράπετρας για την προημιτελική φάση του Κυπέλλου Ελλάδας ερασιτεχνών.
Πηγές
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στον Πειραιά Κατηγορία:Δήμος Κορυδαλλού
Ινστιτούτο της Δανίας στην Αθήνα
Η ίδρυση του συγκεκριμένου ινστιτούτου χρονολογείται στο 1992. Κύριο αντικείμενο των εργασιών του αποτελεί η αρχαιολογική έρευνα, ωστόσο, παράλληλα, λειτουργεί και ως πολιτισμικό ινστιτούτο, διοργανώνοντας αριθμό εκδηλώσεων.
Το ινστιτούτο στεγάζεται εντός κτιρίου στη συνοικία της Πλάκας, στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Το ινστιτούτο διαχειρίζεται τη γειτονική Βιβλιοθήκη Βορείων Χωρών από κοινού με τα νορβηγικά, σουηδικά και φινλανδικά ινστιτούτα με έδρα την Αθήνα.
Ερευνητικά εγχειρήματα και ανασκαφές
Το ινστιτούτο έχει πραγματοποιήσει αρχαιολογικές έρευνες και ανασκαφές σε περιοχές όπως οι κάτωθι:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ξένα αρχαιολογικά ινστιτούτα στην Ελλάδα
The Xperience
Το «The Xperience» (ένα λογοπαίγνιο με το ψευδώνυμο της τραγουδίστριας, Xtina) είναι η πρώτη σειρά συναυλιών της Αμερικανίδας τραγουδοποιού Κριστίνα Αγκιλέρα στο «Zappos Theater» του Λας Βέγκας. Ξεκίνησε στις 31 Μαΐου 2019 και θα ολοκληρωθεί στις 5 Οκτωβρίου, 2019. Το σόου περιλαμβάνει τραγούδια από τη μουσική της Αγκιλέρα. Η συναυλία παράγεται από το «Live Nation Entertainment».
Το κεντρικό θέμα του σόου είναι το διάστημα, έχοντας χαρακτηριστικά γνωρίσματα με απεικονίσεις και συμβολισμούς που σχετίζονται με το Γαλαξία. Οι εμπνεύσεις του σκηνικού σχεδιασμού σε σχήμα «X» και των κοστουμιών προέρχονται από το ρετροφουτουρισμό και το νεοφουτουρισμό.
Ιστορικό και εξέλιξη
Η Αγκιλέρα ανακοίνωσε το σόου της κατά τη διάρκεια της συνέντευξής της στο The Ellen DeGeneres Show, δηλώνοντας: «Έχω συγκεντρώσει εδώ και χρόνια αυτές τις ιδέες και τα κόνσεπτ, παίρνοντας τον κόσμο σε αυτό το καταπληκτικό ταξίδι, χρησιμοποιώντας τη φαντασία». Επίσης δήλωσε «Το «The Xperience» πρόκειται να είναι το πιο φιλόδοξο σόου μου. Ερμηνεύοντας στη παιδική χαρά των ενηλίκων, που ονομάζουμε Λας Βέγκας, με εμπνέει να αναδείξω όλα μου τα ταλέντα σε μια θεαματική εμπειρία τραγουδιού, χορού, απεικονίσεων και αδιάκοπης ανεβασμένης ενέργειας. Δεν μπορώ να περιμένω να σας φέρω το «The Xperience». Αργότερα σε ένα tweet, η Αγκιλέρα το περιέγραψε περαιτέρω ως «μια πολυαισθητική απόδραση σε έναν κόσμο μαγείας και απόλυτης ελευθερίας».
Αναφερόμενη στο ότι είναι εμπνευσμένο από παραστάσεις όπως το Cirque du Soleil (= Τσίρκο του Ήλιου), η Αγκιλέρα αποκάλεσε το σόου ως μια «εμπειρία πέντε αισθήσεων». «Υπάρχουν ορισμένα πράγματα που μπορείτε να αγγίξετε κατά τη διάρκεια του σόου και πράγματα που προέρχονται από την οροφή. Δεν είναι απλά μια συναυλία, αλλά μια ευκαιρία για τους ανθρώπους να βγάλουν τις μάσκες τους», δήλωσε. Ως ταμπέλα του σόου το «δραματικό και διασκεδαστικό», η Αγκιλέρα δήλωσε ότι πρόκειται να χρησιμοποιήσει το Vegas ως «παιδική χαρά» για να αξιοποιήσει και τη δική της τέχνη. Επίσης, είπε: «Καλώ τον κόσμο σε αυτό το γιγαντιαίο καρουσέλ μαζί μου, παρέχοντάς τους έναν ασφαλή χώρο με μια αίσθηση ελευθερίας καθώς και μια αίσθηση από τους ίδιους τους τους εαυτούς».
Η συναυλία έχει περιγραφεί ως «φαντασμαγορία και υπερθέαμα» που περιελάμβανε τραγούδια από την καριέρα της. «Κάνουμε μερικά ενδιαφέροντα πράγματα με λάμψεις και φώτα με πολλούς τόνους ασημιού και γωνιακά σχήματα - θα είναι ένα συναρπαστικό υπερθέαμα». «...ενδιαφέρουσες στιγμές όπου κάθε τραγούδι αντανακλά ένα μονόχρωμο στυλιζαρισμένο χρωματικό σχέδιο», είπε ο Αγκιλέρα. Έχει αποκαλύψει τα ονόματα των σχεδιαστών που εργάζονται για τα κοστούμια για το σόου στο περιοδικό Galore, περιλαμβάνουν τους Γκάρετ Πιου και Μπόμπι Άμπλεϊ.
Παρόλο που δεν συμπεριλήφθηκε στην προώθηση του σόου, στις πληροφορίες για τα εισιτήρια αναφέρθηκε ότι $1 από κάθε εισιτήριο που θα πουληθεί θα προσφερθεί στο «The Shade Tree», ένα μη κερδοσκοπικό καταφύγιο στη Νότια Νεβάδα για γυναίκες και παιδιά.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Pages with unreviewed translations Κατηγορία:Περιοδείες
Μορίνα η περσική
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Αιγοφυλλοειδή
Χωρεπίσκοποι Κέρκυρας
Οι Χωρεπίσκοποι είναι χωριό στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 167 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Κυβερνείο Γαρμπία
To Κυβερνείο Γαρμπία (μτφ : Δυτικό Κυβερνείο ) (αραβικά : محافظة الغربية el-Gharbeyya) είναι διοικητική διαίρεση (Κυβερνείο) της Αιγύπτου με πρωτεύουσα την πόλη Τάντα. Έχει πληθυσμό 4.010.298 κατοίκους κι έκταση 25.400 τ.χλμ.. Μεγαλύτερη πόλη του κυβερνείου είναι η Ελ Μαχάλα ελ Κούμπρα.
Ιστορία
Στην απογραφή του 1913 το κυβερνείο είχε 1.484.814 κατοίκους κι έκταση 6.563 τ.χλμ. . Στην απογραφή του 1937 είχε 1.96.3654 κατοίκους κι έκταση 7.299 τ.χλμ., στην απογραφή του 1947 είχε την ίδια έκταση και 2.327.031 κατοίκους. Το 1950 με εδάφη που αποσπούνται από το Δυτικό Κυβερνείο δημιουργείται το Κυβερνείο Καφρ ελ Σεΐχ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνεία της Αιγύπτου
Κωνσταντίνος Ζ΄
Ο Κωνσταντίνος Ζ΄ Πορφυρογέννητος (17 ή 18 Μαΐου 905 - 9 Νοεμβρίου 959) ήταν ο τέταρτος Αυτοκράτορας της δυναστείας των Μακεδόνων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, βασιλεύοντας από το 913 έως το 959. Ήταν γιος του Αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ΄ και της τέταρτης συζύγου του, Ζωής Καρβωνοψίνας, και ανιψιός του προκατόχου του, Α Αλέξανδρου. Η βασιλεία του Κωνσταντίνου Ζ΄ Πορφυρογέννητου θεωρητικά άρχισε με το θάνατο του Αυτοκράτορα και θείου του, Αλέξανδρου, από το 913. Ο Κωνσταντίνος Ζ΄ ήταν λόγιος και συγγραφέας, ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του βυζαντινού εγκυκλοπαιδισμού.
Το μεγαλύτερο διάστημα κυβέρνησε με αντιβασιλείς, την περίοδο 913-919 με την μητέρα του και κατόπιν την περίοδο 919-945 με τον Ρωμανό Λεκαπηνό που παντρεύτηκε την κόρη του Έλενα. Ο Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος έμεινε γνωστός για το έργο του "Γεωπονικά" που έγραψε στην διάρκεια της βασιλείας του και περιέχει τέσσερα βιβλία : το "Πρὸς τὸν ἴδιον υἱὸν Ῥωμανόν", το "Περὶ τῆς Βασιλείου Τάξεως", το "Περὶ θεμάτων Άνατολῆς καὶ Δύσεως" και το "Βίος Βασιλείου". Το επώνυμο "Πορφυρογέννητος" υποδηλώνει ότι γεννήθηκε στα αυτοκρατορικά ανάκτορα που ήταν διακοσμημένα με πορφυρό χρώμα, σε αυτά γεννήθηκε ο Κωνσταντίνος αν και οι γονείς του δεν ήταν ακόμα παντρεμένοι. Η αξία να γεννηθεί ο διάδοχος στα πορφυρογέννητα ανάκτορα ήταν τόσο μεγάλη που ξεπερνούσε ακόμα και την πρωτοτοκία, τους μεγαλύτερους αδελφούς του.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη (17/18 Μάϊου 905) σαν νόθος γιος του αυτοκράτορα Λέοντος ΣΤ΄ και της τέταρτης συζύγου του Ζωής. Η μητέρα του τον γέννησε στα πορφυρογέννητα ανάκτορα για να νομιμοποιήσει την διαδοχή επειδή δεν ήταν παντρεμένη επίσημα με τον αυτοκράτορα, γι΄αυτό πήρε το προσωνύμιο "Πορφυρογέννητος". Ανηγορεύτηκε συμβασιλέας από τον πατέρα του και τον θείο του σε ηλικία δύο ετών (15 Μάιου 908). Ο θάνατος του Αλέξανδρου βρήκε τον Κωνσταντίνο ανήλικο. Η μητέρα του Ζωή Καρβωνοψίνα ανέλαβε τη διοίκηση ως κηδεμόνας του, σημείωσε δε και ορισμένες στρατιωτικές επιτυχίες κατά των εξωτερικών εχθρών της. Ο ρωμαϊκός στρατός υπό τον Λέοντα Φωκά τον Νεότερο γνώρισε δύο σημαντικότατες ήττες από τα Βουλγαρικά στρατεύματα υπό τον ηγεμόνα Συμεών, στην Αγχίαλο. Ακριβώς τον καιρό αυτό, ο διοικητής του Βυζαντινού στόλου Ρωμανός Α΄, ορισμένος ως προστάτης του νεαρού Αυτοκράτορα, επέστρεψε στην Πόλη, όπου έδωσε το χέρι της κόρης του Ελένης στον Κωνσταντίνο Ζ΄. Ο Ρωμανός είχε στόχους σφετερισμού του θρόνου και επιβολής του γένους του ως νέας αυτοκρατορικής δυναστείας, η δε δράση του και λοιπές κινήσεις του κατά τη διάρκεια των στρατιωτικών επιχειρήσεων με τους Βουλγάρους ήταν ύποπτη. Ο Ρωμανός σταδιακά συγκέντρωσε στα χέρια του την εξουσία και από το 919 και μέχρι το θάνατό του, ο Κωνσταντίνος δεν είχε ουσιαστική συμμετοχή στη διακυβέρνηση, ενώ η μητέρα του Ζωή απομακρύνθηκε με υποχρεωτικό εγκλεισμό σε μοναστήρι.
Η βασιλεία
Ο Ρωμανός Λεκαπηνός διατήρησε την εξουσία μέχρι την εποχή που εκθρονίστηκε από τους Συναυτοκράτορες γιους του Στέφανο και Κωνσταντίνο (16/20 Δεκεμβρίου 944). Ο ηλικιωμένος Ρωμανός έγινε μοναχός και έζησε το υπόλοιπο της ζωής του σε εξορία μέχρι τον θάνατο του (15 Ιουνίου 948). Με την βοήθεια της συζύγου του ο Κωνσταντίνος Ζ΄ έδιωξε από την εξουσία τους κουνιάδους του και έγινε μόνος αυτοκράτορας σε ηλικία 39 ετών (27 Ιανουαρίου 945). Σε λίγους μήνες ο Κωνσταντίνος Β΄ έστεψε Συναυτοκράτορα τον γιο του Ρωμανό Β΄. Χωρίς να έχει εξασκήσει ποτέ πραγματική εξουσία άφησε την διακυβέρνηση στους αξιωματούχους του και στην δυναμική σύζυγο του Έλενα Λεκαπηνή, αφοσιώθηκε στην συγγραφή και την μελέτη. Άφησε τεράστιο συγγραφικό έργο, με εξέχον το σύγγραμμά του περί του βυζαντινού πρωτοκόλλου, «Περί βασιλείου τάξεως», το οποίο έχει σωθεί και αποτελεί τη βασική πηγή των ιστορικών σχετικά με την πολύπλοκη και βαριά εθιμοτυπία, που ακολουθούσαν στην Αυλή της Κωνσταντινούπολης και κυρίως η αυτοκρατορική οικογένεια. Το 947 ο Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος διέταξε την επιστροφή της αγροτικής περιουσίας χωρίς αποζημιώσεις, με τον ίδιο η αγροτική γη ύστερα από έναν αιώνα έγινε η βασική πηγή εσόδων για την αυτοκρατορία.
Περιορισμένες εκστρατείες
O Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος ξεκίνησε νέα επίθεση με 100 πλοία απέναντι στους Άραβες κουρσάρους της Κρήτης (949), όπως και ο πατέρας του παλιότερα (911) οι προσπάθειες απέτυχαν. Το Πάσχα στράφηκε ανατολικά όπου είχε κάποιες μικρές επιτυχίες, οι Βυζαντινοί κατέκτησαν την ίδια χρονιά την Καχραμάνμαρας και διέσχισαν αργότερα τον άνω Ευφράτη (952). Η επιτυχία ήταν προσωρινή επειδή οι Χαμδανίδες και ο Εμίρης τους Σαΐφ αλ-Ντάουλα ανακατέλαβαν την Καχραμάνμαρας και εισήλθαν στην αυτοκρατορική περιοχή. Οι Βυζαντινές επιτυχίες επανήλθαν όταν ο Νικηφόρος Β´ Φωκάς κατέκτησε τα Άδανα στην βόρεια Συρία (958) και ο στρατηγός Ιωάννης Α΄ Τσιμισκής κατέκτησε τα Σαμόσατα στην βόρεια Μεσοποταμία (959), ένας Αραβικός στόλος καταστράφηκε με το Υγρόν πυρ (957). Οι μικρές επιτυχίες του Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου απέναντι στους Άραβες ήταν ο προάγγελος για τις μεγάλες επιτυχίες που θα ακολουθήσουν με τους διαδόχους του. Ο Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος είχε ενεργές διπλωματικές επιστολές με ξένους ηγεμόνες όπως ο Χαλίφης της Κόρντομπα Αμπντ-αρ-Ραχμάν Γ΄ και ο Όθων Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το φθινόπωρο του 957 δέχτηκε επίσκεψη για άγνωστους λόγους από την Αγία Όλγα αντιβασίλισσα του Ρως του Κιέβου, βαπτίστηκε Χριστιανή και έστειλε απεσταλμένους να διαδώσουν τον χριστιανισμό στον λαό της. Οι φήμες έλεγαν ότι ο Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος την ερωτεύτηκε αλλά αυτή βρήκε το κόλπο να τον απορρίψει ζητώντας του να γίνει ο Νονός της, σύμφωνα με τον χριστιανισμό απαγορεύεται ο γάμος ανάμεσα σε νονό και βαφτιστικιά. Ο Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος πέθανε στην Κωνσταντινούπολη (9 Νοεμβρίου 959) και τον διαδέχτηκε ο γιος του Ρωμανός Β΄. Οι φήμες που κυκλοφορούσαν εκείνη την εποχή έλεγαν ότι δηλητηριάστηκε από την νύφη του Θεοφανώ.
Το πνευματικό του έργο
Τα έργα του έχουν ως ιδεολογικό υπόβαθρο την ενίσχυση της εικόνας της Ρωμανίας και ειδικότερα της Δυναστείας των Μακεδόνων, ως κυρίαρχου στοιχείου στον κόσμο κατά το 10ο αι. Το πλήθος των συγγραμμάτων που αποδίδονται στον Κωνσταντίνο Ζ΄, μπορεί να διαιρεθεί σε δύο μικρότερα σύνολα: σε όσα προέρχονται από τη γραφίδα του ίδιου του Αυτοκράτορα ή ακόμη και από τη συνεργασία του με άλλους λογίους και σε όσα γράφτηκαν με εντολή του. Πάντως τα όρια μεταξύ των δυο συνόλων είναι δύσκολο να εξακριβωθούν απόλυτα.
Τα έργα που γράφτηκαν με εντολή του Πορφυρογέννητου, είναι εκείνα που διακρίνονται κυρίως για τον εγκυκλοπαιδικό τους χαρακτήρα: thumb|250px|Ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος και η μητέρα του Ζωή σε νομίσματα της εποχής. COΝSTAΝT. CE ZΩΗ / + COΝSTANTIΝOC CE ΖΩΗ ΒASIL[E]IS RΩMEΩΝ.
Απολογισμός
Ως Αυτοκράτορας ήταν συνετός. Ενίσχυσε τους φτωχούς έναντι των πλουσίων φεουδαρχών, αποκαθιστώντας μία καλή κοινωνική ισορροπία. Η σύζυγός του Ελένη Λεκαπηνή ήταν από τους βασικούς του συμβούλους και τον επηρέαζε· στάθηκε κοντά του σε όλες του τις διαμάχες με τον πατέρα της. Ήταν πολύ αγαπητός στο λαό, ο οποίος σεβόταν τόσο τη μόρφωση, όσο και τα παθήματά του από τους Λεκαπηνούς. Η διακυβέρνησή του σφραγίζει μία σταθερά ανοδική πορεία της ισχύος της Αυτοκρατορίας, που ξεκίνησε από τον παππού του Βασίλειο Α΄, ιδρυτή της δυναστείας των Μακεδόνων. Πέθανε από ανεξήγητη ασθένεια το 959.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ελένη Λεκαπηνή, κόρη του Ρωμανού Α΄, ο οποίος έγινε συναυτοκράτοράς του. Ο Κωνσταντίνος Ζ΄ είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί ιστορικοί Κατηγορία:Βυζαντινοί Αυτοκράτορες Κατηγορία:Δυναστεία των Μακεδόνων Κατηγορία:Βυζαντινοί υμνογράφοι Κατηγορία:Βυζαντινοί αρμενικής καταγωγής
Σκήτη Τιμίου Προδρόμου
Η Σκήτη Τιμίου Προδρόμου:
Τα χρονικά της Νάρνια: Η τελευταία μάχη
Τα χρονικά της Νάρνια: Η τελευταία μάχη (αγγλικά:The Chronicles of Narnia:The Last Battle) είναι ένα παιδικό μυθιστόρημα υψηλής φαντασίας σε συγγραφή του ΚΣ Λιούις, που εκδόθηκε από τους The Bodley Head το 1956. Ήταν το έβδομο και τελευταίο μυθιστόρημα των Χρονικών της Νάρνια (1950–1956). Όπως και τα άλλα μυθιστορήματα της σειράς, εικονογραφήθηκε από την Pauline Baynes και το έργο της έχει διατηρηθεί σε πολλές μεταγενέστερες εκδόσεις. Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα διαδραματίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στον κόσμο της Νάρνια και τα Αγγλικά παιδιά που έχουν παίξει ρόλο στην ιστορία της Ναρνία φτάνουν σε αυτήν μόνο στη μέση της αφήγησης. Το βιβλίο αυτό επίσης διαδραματίζεται περίπου 200 χρόνια μετά τα γεγονότα του Ασημένιου Θρόνου και περίπου 2500 χρόνια πάλι στο σύμπααν της Νάρνια (και 49 χρόνια στη Γη) από τη δημιουργία του κόσμου που διηγείται το βιβλίο Ο ανεψιός του μάγου. Ένα ψεύτικο Ασλάν έχει δημιουργηθεί στα βορειοδυτικά σύνορα και η σύγκρουση μεταξύ αληθινών και ψευδών Ναρνιανών συγχωνεύεται με αυτήν μεταξύ της Narnia και του Calormen, των οποίων οι άνθρωποι λατρεύουν τον Tash. Καταλήγει με τον τερματισμό του κόσμου από τον Άσλαν, μετά από μια «τελευταία μάχη» που ουσιαστικά έχει χαθεί.
Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Εργαζομένων Επιχειρήσεων Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης
Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Εργαζομένων Επιχειρήσεων Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης (ΠΟΣΠΕΡΤ) ιδρύθηκε το 1978 ως Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Προσωπικού Εργαζομένων Ελληνικής Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης, καλύπτοντας, συνδικαλιστικά, όλους τους εργαζομένους της νεοϊδρυθείσας, τότε, ΕΡΤ. Το 1999 τροποποιείται το καταστατικό της, αφήνοντας περιθώρια και για τους εργαζομένους των ιδιωτικών ΜΜΕ και το 2005 εντάσσονται και οι συμβασιούχοι της ΕΡΤ. Όργανα της ΠΟΣΠΕΡΤ αποτελούν το 19μελες Διοικητικό και Γενικό Συμβούλιο και το Συνέδριο που αποτελεί το ανώτατο όργανό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνδικαλιστικές οργανώσεις στην Ελλάδα
Γεράσιμος Γεννατάς
Ο Γεράσιμος Γεννατάς (Νίκαια Αττικής, 20 Νοεμβρίου 1961) είναι Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης.
Βιογραφία
Είναι τελειόφοιτος του Τμήματος Βιολογίας της Σχολής Θετικών Επιστημών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και απόφοιτος της Δραματικής σχολής Βεάκη το 1991.
Έκτοτε έχει συνεργαστεί με τα περισσότερα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ, τις δυο Κρατικές Σκηνές και πολλά θέατρα και θιάσους εντός των Αθηνών. Έχει δουλέψει στον κινηματογράφο και έχει πρωταγωνιστήσει σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές. Έγινε περισσότερο γνωστός με τον ρόλο του ως Παναγιώτης Ζύγουρας στην τηλεοπτική σειρά Είσαι το ταίρι μου, η οποία προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό Mega.
Το 1999 τιμήθηκε με το βραβείο της Ένωσης Ελλήνων Κριτικών για την ερμηνεία του στο ρόλο του "Τρουφαλντίνο" στον Υπηρέτη δυο Αφεντάδων του Κάρλο Γκολντόνι.
Το 2004 σκηνοθέτησε την παράσταση Βετεράνοι-Ολυμπιακές επιδείξεις καθ'οδον που παίχτηκε σε δρόμους και πλατείες κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες Αθήνα 2004. Το 2006 σκηνοθέτησε στο θέατρο του Νέου Κόσμου την παράσταση 7 Ρίχτερ, του Τούρκου συγγραφέα Μπεχίτς Ακ.
Συμμετείχε στο στήσιμο του θεατρικού εργαστηρίου του Δήμου Πετρούπολης όπου και δούλεψε για δυο χρονιές. Οργάνωσε κύκλους σεμιναρίων αυτοσχεδιασμού που παρείχε το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ της Πάτρας στους τελειόφοιτους φοιτητές του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών της Σχολής Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Πατρών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου
Μισάκ Μανουσιάν
δεξιά|μικρογραφία|382x382εσ|Η "[[Κόκκινη Αφίσα" δείχνει τα μέλη της ομάδας και τα "εγκλήματά" τους, που δημοσιεύθηκαν από τους Ναζί και τη γαλλική αστυνομία]] Ο Μισάκ Μανουσιάν (Միսաք Մանուշեան, 1η Σεπτεμβρίου 1906 - 21 Φεβρουαρίου 1944) ήταν Γαλλοαρμένιος ποιητής και κομουνιστής ακτιβιστής. Επιζών της Αρμενικής Γενοκτονίας, μετακόμισε στη Γαλλία από ένα ορφανοτροφείο στον Λίβανο το 1925. Ήταν ενεργός σε κομουνιστικούς αρμενικούς λογοτεχνικούς κύκλους.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, έγινε στρατιωτικός επίτροπος της FTP-MOI, μιας ομάδας αποτελούμενης από Ευρωπαίους μετανάστες, συμπεριλαμβανομένων πολλών Εβραίων,  στην περιοχή του Παρισιού, που πραγματοποίησε δολοφονίες και βομβαρδισμούς ναζιστικών στόχων. Σύμφωνα με έναν συγγραφέα, η ομάδα Μανουσιάν ήταν η πιο ενεργή ομάδα Γαλλικής Αντίστασης. Ο Μανουσιάν και πολλοί από τους συντρόφους του συνελήφθησαν τον Νοέμβριο του 1943 και εκτελέστηκαν από τους Ναζί στο Μον Βαλεριέν στις 21 Φεβρουαρίου 1944. Θεωρείται ήρωας της Γαλλικής Αντίστασης.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Μανουσιάν γεννήθηκε την 1η Σεπτεμβρίου 1906 στο Αντιγιαμάν της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σε μια αρμενική οικογένεια αγροτών. Οι γονείς του σκοτώθηκαν κατά τη Γενοκτονία των Αρμενίων του 1915, αλλά αυτός και ο αδελφός του, Καραμπέτ, κατάφεραν να επιβιώσουν.
Στις αρχές της δεκαετίας του '20 εγκαταστάθηκε σε ορφανοτροφείο στη Τζουνιέχ του Λιβάνου (στη συνέχεια γαλλικό προτεκτοράτο). Έλαβε εκπαίδευση εκεί και το 1925 μετακόμισε στη Γαλλία.
Τελικά, ο Μανουσιάν εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου ανέλαβε δουλειά ως χειριστής τόρνου σε εργοστάσιο της Citroën. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν αυτοδίδακτος και επισκεπτόταν συχνά βιβλιοθήκες στο Καρτιέ Λατέν.
Προσχώρησε στη Γενική Εργατική Συνομοσπονδία, μια εθνική ένωση συνδικαλιστικών οργανώσεων, η πρώτη από τις πέντε μεγάλες γαλλικές ομοσπονδίες. Στις αρχές της δεκαετίας του '30, όταν ξεκίνησε η Μεγάλη Ύφεση, ο Μανουσιάν έχασε τη δουλειά του.
Πολιτική και λογοτεχνική σταδιοδρομία
Το 1934, ο Μανουσιάν εντάχθηκε στο Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Από το 1935 έως το 1937 επιμελήθηκε την αριστερή εβδομαδιαία εφημερίδα Zangou στην αρμενική γλώσσα, που πήρε το όνομά της από ένα ποτάμι στην Αρμενία. Η εφημερίδα ήταν αντιφασιστική, αντιϊμπεριαλιστική και φιλοσοβιετική.
Ο Μανουσιάν έγραφε ποίηση και, με έναν Αρμένιο φίλο, που χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο Σέμα (Κεγκάμ Ατματζιάν), ίδρυσε δύο κομουνιστικά λογοτεχνικά περιοδικά: τα Tchank ("Απόπειρα") και Mechagouyt ("Πολιτισμός"). Δημοσίευσαν άρθρα σχετικά με τη γαλλική λογοτεχνία και τον αρμενικό πολιτισμό. Οι δύο νέοι μετέφρασαν ποίηση των Μπωντλαίρ, Βερλέν και Ρεμπώ στα αρμενικά, καθιστώντας πολλά από αυτά τα έργα διαθέσιμα στα αρμενικά για πρώτη φορά. Τόσο ο Μανουσιάν όσο και ο Σέμα εγγράφηκαν στη Σορβόννη για μαθήματα λογοτεχνίας, φιλοσοφίας, οικονομικών και ιστορίας. Το επόμενο έτος, εξελέγη γραμματέας της Επιτροπής Αρωγής για την Αρμενία (HOC), μιας οργάνωσης που συνδεόταν με το MOI (Κίνημα Εργατών Μεταναστών).
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
μικρογραφία|Το πορτρέτο φυλάσσεται στα Γερμανικά Ομοσπονδιακά Αρχεία και αναπαράγεται στην [[Κόκκινη Αφίσα.]] Όταν ξέσπασε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος το Σεπτέμβριο του 1939, ο Μανουσιάν, ως ξένος, εκκενώθηκε από το Παρίσι. Βρήκε δουλειά στην περιοχή Ρουέν ξανά ως χειριστής τόρνου. Μετά την ήττα του Ιουνίου 1940, επέστρεψε στο Παρίσι για να διαπιστώσει ότι οι πολιτικές του δραστηριότητες είχαν γίνει παράνομες (Οι γαλλικές Αρχές είχαν απαγορεύσει το Κομουνιστικό Κόμμα ήδη από τον Σεπτέμβριο του 1939).
Στις 22 Ιουνίου 1941, όταν ξεκίνησε η εισβολή στη Σοβιετική Ένωση από τους Ναζί, ο Μανουσιάν συνελήφθη από τη γερμανική Κατοχή σε μια αντικομουνιστική επιδρομή στο Παρίσι. Κρατούμενος σε στρατόπεδο στην Κομπιένη, με τις προσπάθειες της συζύγου του, Μελινέ Ασαντουριάν, αφέθηκε ελεύθερος μετά από μερικές εβδομάδες χωρίς να του απαγγελθούν κατηγορίες.
Ο Μανουσιάν έγινε πολιτικός αρχηγός του αρμενικού τμήματος του MOI, αλλά λίγα είναι γνωστά για τις δραστηριότητές του μέχρι το 1943. Τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους, μεταφέρθηκε στο FTP-MOI, μια ομάδα ένοπλων και σαμποτέρ.
Ο Μανουσιάν έγινε ο ηγέτης του FTP-MOI τον Ιούνιο/Αύγουστο του 1943. Ανέλαβε τη διοίκηση τριών αποσπασμάτων, συνολικά περίπου 50 μαχητές. Στην ομάδα Μανουσιάν αποδίδεται η δολοφονία στις 28 Σεπτεμβρίου 1943 του στρατηγού Γιούλιους Ρίτερ, βοηθού στη Γαλλία του Φριτς Ζάουκελ. Οι ομάδες Μανουσιάν πραγματοποίησαν σχεδόν τριάντα επιτυχημένες επιθέσεις κατά των γερμανικών συμφερόντων από τον Αύγουστο έως τον Νοέμβριο του 1943. Ο Σαρλ Αζναβούρ και η οικογένειά του ήταν μέλη της ομάδας αντίστασης Μανουσιάν και αναγνωρίστηκαν μετά τον πόλεμο για τη διάσωση Εβραίων και Αρμενίων από τη ναζιστική δίωξη.
Σύλληψη και εκτέλεση
Στις 16 Νοεμβρίου 1943 οι γαλλικές αστυνομικές δυνάμεις συνέλαβαν την ομάδα Μανουσιάν στο Εβρί. Η σύντροφός του, Μελινέ, κατάφερε να δραπετεύσει από την αστυνομία.
Ο Μανουσιάν και οι άλλοι βασανίστηκαν για να αποκαλύψουν πληροφορίες και τελικά παραδόθηκαν στη Γερμανική Μυστική Αστυνομία (GFP). Οι 23 παραπέμφθηκαν σε μια εικονική δίκη το 1944 για λόγους προπαγάνδας πριν από την εκτέλεση.
Στην τελευταία του επιστολή προς τη χήρα του, ο Μανουσιάν είπε ότι τους συγχωρούσε όλους εκτός από αυτόν που μας πρόδωσε για να σώσει το τομάρι του και όσους μας πούλησαν. "Υπήρξε συναίνεση ότι προδόθηκαν από έναν από αυτούς, τον Ζοζέφ Νταβίντοβιτς, ο οποίος συνελήφθη και βασανίστηκε από τους Ναζί, ο οποίος αργότερα αφέθηκε ελεύθερος και εκτελέστηκε από την Αντίσταση. Αλλά μερικοί επιζώντες αισθάνονταν επίσης ότι το Γαλλικό Κομουνιστικό Κόμμα είχε θυσιάσει τη μονάδα αρνούμενο να βγάλει εκτός Παρισιού λαθραία ζωτικής σημασίας Εβραίους μαχητές, αφότου η Γαλλική Αστυνομία άρχισε να τους παρακολουθεί".
Τον Δεκέμβριο του 2009, ανακαλύφθηκαν φωτογραφίες Γάλλων πρακτόρων Αντίστασης, που αντίκριζαν το εκτελεστικό απόσπαμα των Ναζί αξιωματικών. Ο Σερζ Κλάρσφελντ τους αναγνώρισε ως τον Μανουσιάν και τα μέλη της ομάδας του. Οι φωτογραφίες εκτίθενται μόνιμα στο Μον Βαλεριέν από τον Ιούνιο του 2010.
Αναγνώριση
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Αρμένιοι γίνονταν αντιληπτοί στη Γαλλία θετικά "αποκλειστικά υπό το φως της εικόνας του Μισάκ Μανουσιάν, ο οποίος έπαιξε σημαντικό ρόλο στη γαλλική αντιναζιστική αντίσταση".
Ο Μανουσιάν είναι εξέχουσα προσωπικότητα στις διμερείς σχέσεις μεταξύ Αρμενίας και Γαλλίας. Το 2007, πραγματοποιήθηκε έκθεση αφιερωμένη σε αυτόν στο Μουσείο Ζαν Μουλέν στο Παρίσι στο πλαίσιο του Έτους της Αρμενίας στη Γαλλία.
Στις 21 Φεβρουαρίου 2014, στην 70ή επέτειο από την εκτέλεση του Μανουσιάν και της ομάδας του, πραγματοποιήθηκε μια τελετή μνήμης στον τόπο εκτέλεσης. Στους αξιοσημείωτους παρευρισκόμενους περιλαμβάνονταν ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, ο Αρμένιος υπουργός Εξωτερικών Έντουαρντ Ναλμπαντιάν και ο διακεκριμένος Γαλλοαρμένιος τραγουδιστής Σαρλ Αζναβούρ.
Στις 5 Μαρτίου 1955, ένας δρόμος ονομάστηκε Ομάδα Μανουσιάν στο 20ό διαμέρισμα του Παρισιού.
Λόγω της κομουνιστικής ιδεολογίας του, ο Μανουσιάν αναγνωρίστηκε αμέσως ως ήρωας στη Σοβιετική Ένωση. Η Σοβιετο-Αρμένια συγγραφέας Μαριέτα Σαγκινιάν τον περιέγραψε ως "παράδειγμα Αρμένιου, που διατήρησε την εθνικότητά του και ταυτόχρονα έγινε εργαζόμενος με συνείδηση της τάξης και μαχητής κομουνιστής στην υιοθετημένη του χώρα". Ο Ρώσος ποιητής Σεργκέι Σερβίνσκι τον χαιρέτισε σε άρθρο του 1956 ως "Μαχητή, Εργαζόμενο, Ποιητή".
Επτάνησα
Τα Επτάνησα αποτελούν ένα σύμπλεγμα επτά κυρίων νησιών και αρκετών μικρότερων που βρίσκεται στο Ιόνιο Πέλαγος. Τα επτά κύρια νησιά είναι, με σειρά μεγέθους, η Κεφαλονιά, η Κέρκυρα, η Ζάκυνθος, η Λευκάδα, τα Κύθηρα, η Ιθάκη και οι Παξοί.
Το νησιωτικό σύμπλεγμα των Επτανήσων περιλαμβάνει και κάποια μικρότερα νησιά όπως τα Αντικύθηρα, τους Αντίπαξους, το Αρκούδι, την Άτοκο, τον Βρόμωνα, τη Δρακονέρα, την Ερεικούσσα, τον Κάλαμο, τον Καλόγηρο, το Καρλονήσι, τον Καστό, τον Λαμπρινό, το Μαθράκι, τη Μάκρη, το Μεγανήσι, το Μόδι, τους Οθωνούς, την Οξεία, τον Πεταλά, τον Ποντικό, το Προβάτι, τον Σκορπιό, τη Σοφία, τις Στροφάδες, τη Σωρό και άλλα. Στο σύμπλεγμα των Επτανήσων περιλαμβάνεται και η νήσος Σάσων, η οποία από το 1864 έως το 1914 ανήκε στην Ελλάδα.
Τα Επτάνησα ανήκουν διοικητικά στην Περιφέρεια Ιονίων Νήσων, πλην των Κυθήρων, που ανήκουν διοικητικά στην Περιφέρεια Αττικής. Η Περιφέρεια Ιονίων Νήσων περιλαμβάνει τους νομούς Ζακύνθου, Κέρκυρας, Κεφαλληνίας και Λευκάδας.
Γενικά Στοιχεία
Τα Επτάνησα είναι νησιωτικό σύμπλεγμα της Ελλάδας στο Ιόνιο Πέλαγος.
Τα Επτάνησα περιήλθαν υπό Νορμανδική και Ενετική κυριαρχία τον 12ο - 13ο αιώνα και αργότερα γνώρισαν σύντομη Τουρκική κατοχή στα τέλη του 15ου αιώνα. Ο στρατός του Ναπολέοντα και η Βρετανική Αυτοκρατορία άφησαν τα σημάδια τους στα νησιά σε συνδυασμό με τη μακροχρόνια Ιταλική κατοχή πριν από την προσάρτηση τους από την Ελλάδα, το 1863, σαν δώρο από τη Βασίλισσα Βικτωρία προς το νέο μονάρχη της χώρας, Δανό Πρίγκιπα Γεώργιο Α΄.
Η Κέρκυρα είναι το πιο κοσμοπολίτικο από τα Επτάνησα. Το νησί είχε την τύχη να μην καταστραφεί από τους καταστροφικούς σεισμούς του Ιονίου Ρήγματος, και ειδικά από τους σεισμούς του 1953, που συγκλόνισαν τα νότια Επτάνησα. Έτσι, η Κέρκυρα διατηρεί την Ενετική γοητεία της, εμπλουτισμένη από την επιρροή που άσκησε η σύντομη Γαλλική κατοχή και η 50χρονη Βρετανική κυριαρχία.
Η Λευκάδα η οποία ονομαζόταν Αγία Μαύρα (Santa Maura) από τους Ενετούς, είναι το νησί των ποιητών. Από τη Λευκάδα κατάγονταν οι ποιητές Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, Άγγελος Σικελιανός Νάνος Βαλαωρίτης αλλά και ο ποιητής της Ιαπωνίας Λευκάδιος Χερν (Κοϊζούμι Γιακούμο, 小泉八雲). Στη Λευκάδα βρίσκεται και ο Σκορπιός Λευκάδας, το μικρό νησί που αγόρασε ο Αριστοτέλης Ωνάσης. Οι παραλίες τις Λευκάδας είναι ξακουστές για τα γαλάζια νερά τους και έχουν βραβευτεί πολλές φορές.
Η Κεφαλονιά, το μεγαλύτερο νησί του αρχιπελάγους, κυριαρχείται από τους ορεινούς όγκους του. Το νησί πέρασε στην επικαιρότητα τα τελευταία χρόνια με το γύρισμα της ταινίας Το Μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλι (Captain Corelli's Mandolin, 2001), με πρωταγωνιστές τον Νίκολας Κέιτζ και την Πενέλοπε Κρουζ. Πριν αποσπάσει την προσοχή του Χόλλυγουντ, η Κεφαλονιά ήταν μια "ωραία κοιμωμένη" ανάμεσα στα Ελληνικά νησιά, με σχετικά περιορισμένο αριθμό καταλυμάτων και ελάχιστη προβολή. Σήμερα, το νησί φιλοξενεί κάθε καλοκαίρι διασημότητες όπως η Μαντόνα, ο Στήβεν Σπίλμπεργκ και ο Τομ Κρουζ.
Η Ζάκυνθος ήταν το αγαπημένο νησί των Ενετών, «το Φιόρο του Λεβάντε». Το Τζάντε, όπως λέγεται επίσης το νησί, έχει τις καλύτερες παραλίες των Ιονίων και η πρωτεύουσα του, η Χώρα της Ζακύνθου, έχει το μεγαλύτερο φυσικό λιμάνι της δυτικής Ελλάδος, κάτω από έναν εντυπωσιακό βράχο, τον Μπόχαλη, πάνω στον οποίο ο Διονύσιος Σολωμός έγραψε τον Ύμνο στην Ελευθερία, τον Ελληνικό εθνικό ύμνο. Η Ζάκυνθος αποτελεί ένα από τα ομορφότερα νησιά της Ελλάδας και μαζί με την Κέρκυρα είναι τα δύο πιο ανεπτυγμένα στον τομέα του τουρισμού νησιά του Ιονίου, φιλοξενώντας χιλιάδες τουρίστες κάθε χρόνο.
Η Ιθάκη είναι το μικρότερο μετά τους Παξούς νησί των Επτανήσων και βρίσκεται στα νότια της Λευκάδας και στα βορειοανατολικά της Κεφαλονιάς. Χαρακτηριστικό του νησιού είναι τα άγονα εδάφη του και η λειψυδρία, που εμποδίζουν την ανάπτυξη γεωργίας. Το νησί στηρίζεται οικονομικά κυρίως από τον τουρισμό και την αλιεία. Το όνομα του νησιού είναι γνωστό από την αρχαιότητα, καθώς αναφέρεται στην Οδύσσεια, κάποιες νεότερες μελέτες όμως αμφισβητούν κατά πόσο η σημερινή Ιθάκη ταυτίζεται με την Ομηρική. Η γενική εκτίμηση των ειδικών δέχεται την ταύτιση της σημερινής με την ομηρική Ιθάκη, εξηγώντας ότι οι διαφορές από την περιγραφόμενη τοπογραφία στην Οδύσσεια προέκυψαν είτε λόγω άγνοιας της τοπογραφίας του νησιού από τον ποιητή, είτε λόγω «ποιητικής αδείας».