cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαύρη σημαία (αναρχισμός)
Άλλες ερμηνείες
Η σφαγή αυτή των Κομμουνάρων ίσως ευθύνεται για τη χρήση της μαύρης σημαίας από τους αναρχικούς. Το μαύρο χρώμα «είναι το χρώμα του πένθους (τουλάχιστον στον Δυτικό πολιτισμό), συμβολίζει το πένθος μας για τους δολοφονημένους συντρόφους μας, που έχασαν τη ζωή τους στον πόλεμο, στο πεδίο μάχης (μεταξύ κρατών) ή στους δρόμους και στις συγκρούσεις (μεταξύ των τάξεων)». (Τσίκο, «επιστολές», Ελευθερία, τόμος 48, αριθ., 12, σελ. 10) Δεδομένου ότι υπήρχαν 30.000 νεκροί στην Κομμούνα, πολλοί εκ των οποίων ήταν αναρχικοί και ελευθεριακοί σοσιαλιστές, η χρήση της μαύρης σημαίας έπειτα απ’ το γεγονός αυτό θα έμοιαζε λογική. Ο Σαντίνο, ο Νικαραγουανός ελευθεριακός σοσιαλιστής είπε επίσης, ότι το μαύρο συμβολίζει το πένθος «Κόκκινο για την ελευθερία, μαύρο για το πένθος, νεκροκεφαλή για τον αγώνα μέχρι τελικής πτώσης». (Ντόναλντ Σ. Χόντζες, «Ο Κομμουνισμός του Σαντίνο», σελ. 24)
Η μαύρη σημαία ως συμβολισμός της άρνησης
Υπάρχει μια πιθανή φιλοσοφική λογική πίσω απ’ τη χρήση του μαύρου χρώματος. Ένας ακόμη λόγος για τον οποίο οι αναρχικοί έκαναν στροφή προς τη μαύρη σημαία θα μπορούσε να είναι λόγω της φύσης του μαύρου χρώματος ως συμβόλου της «άρνησης», σε αντίθεση με τη λευκή σημαία η οποία συμβολίζει την υποχώρηση και παράδοση στον εχθρό. Πολλοί απ’ τους συγγραφείς που ασχολήθηκαν με αυτό το θέμα αναφέρθηκαν στο γεγονός.
Ο Χάουαρντ. Τζ. Έλρικ, για παράδειγμα, αναφέρει πως το μαύρο «είναι μια απόχρωση της άρνησης. Η μαύρη σημαία είναι η άρνηση όλων των υπόλοιπων σημαιών». («Ανακαλύπτοντας και πάλι την αναρχία», σελ 31).
Ως σύμβολο της άρνησης, η μαύρη σημαία, ταιριάζει καλά με ορισμένες από τις ιδέες του Μπακούνιν – ιδιαίτερα σε σχέση με τις απόψεις του σχετικά με την πρόοδο. Καθώς ήταν επηρεασμένος από τον Χέγκελ, ο Μπακούνιν αποδέχθηκε τη διαλεκτική μέθοδο του Χέγκελ, αλλά έδινε πάντοτε έμφαση στο ότι η αρνητική πλευρά ήταν η εσωτερική κινητήρια δύναμη (βλ. την εισαγωγή του Ρόμπερτ Μ. Κάλτερ στο «Βασικές γνώσεις για τον Μπακούνιν»). Έτσι ορίζει την πρόοδο ως την άρνηση της αρχικής θέσης (για παράδειγμα στο «Θεός και Κράτος» γράφει πως «κάθε εξέλιξη ενέχει την άρνηση του σημείου απ’ όπου ξεκινά», σελ. 48).
Τι καλύτερο θα μπορούσε να χαρακτηρίσει τις δραστηριότητες των αναρχικών από ένα σύμβολο που θα αρνείται όλες τις υπόλοιπες σημαίες, από αυτή την άρνηση που θέλει να προσδιορίσει την κίνηση προς μια ελεύθερη μορφή κοινωνικής ζωής;
Υπάρχει ακόμη μια ενδιαφέρουσα σχέση μεταξύ της μαύρης σημαίας και των πειρατών. Σύμφωνα με μια ανεπιβεβαίωτη μαρτυρία, η Λουίζ Μισέλ ενώ ήταν στην κορυφή των μαχόμενων γυναικών στη διάρκεια της Παρισινής Κομμούνας του 1871, ενδέχεται να ανέμισε τη σημαία των πειρατών (δηλ. μία μαύρη σημαία με νεκροκεφαλή και δύο σταυρωτά κόκαλα στη βάση της νεκροκεφαλής).
Για τους πειρατές, η μαύρη σημαία ήταν σύμβολο του θανάτου και αυτό δηλωνόταν από τη νεκροκεφαλή και τα δύο σταυρωτά κόκαλα στη βάση της. Ένα σύμβολο που σήμαινε «Παραδόσου ή πέθανε!» Σκοπός του ήταν να τρομοκρατήσει τα θύματα, ώστε να παραδοθούν χωρίς να υπάρξει μάχη. Λειτουργούσε σε ένα σημαντικό βαθμό, όπως ο στρατός του Τζέγκινς Χαν.
Πολλοί άλλοι υιοθέτησαν ακόμη τη μαύρη σημαία σαν σύμβολο που σήμαινε «Παραδόσου ή πέθανε!» Ένας ομόσπονδος αξιωματικός ονόματι Κουάντριλ, στη διάρκεια του Αμερικάνικου εμφυλίου πολέμησε με τη μαύρη σημαία. Ήταν γνωστός για το ότι δεν έδειχνε καθόλου οίκτο στους εχθρούς, όπως και δεν περίμενε καθόλου οίκτο απ’ αυτούς. Επίσης ο στρατηγός Σάντα Άννα του Μεξικό ήταν ένας ακόμη που κρατούσε τη μαύρη σημαία. Ακόμη και στο Άλαμο την ανέμισε. Συμπορευόμενος με τη μαύρη σημαία έβαζε τους σαλπιγκτές του να παίζουν ένα εμβατήριο που λεγόταν «Deguello», που σήμαινε «δεν θα υπάρξουν αιχμάλωτοι».
Η χρήση αυτή της μαύρης σημαίας αναπαράχθηκε από τους αμερικάνους αναρχικούς της Μαύρης Διεθνούς. Ενώ «θεωρείτο στους αναρχικούς κύκλους ως το σύμβολο του θανάτου, της πείνας και της εξαθλίωσης θεωρούνταν ακόμη ως το σύμβολο της εκδίκησης» και σε μια εργατική πορεία στο Σινσιννάτι τον Ιανουάριο του 1885 θεωρήθηκε περαιτέρω ως η σημαία της αδιαλλαξίας της εργατικής τάξης, όπως μαρτυρούν και οι αναγραφόμενες λέξεις «Καθόλου Οίκτος». (Ντόναλντ Σ. Χότζες, «Ο Κομμουνισμός του Σαντίνο», σελ. 21, βλ. επίσης Άβριτς, σελ. 82)
Ενώ ο Χάαν, ο Κουαντρίλ και ο Στρατηγός Σάντα Άννα δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την αναρχία, οι πειρατές απ’ την άλλη αποτελούν μια πιο περίπλοκη περίπτωση. Τους θεωρούσαν αντάρτες. Αντάρτες χωρίς κράτος, που δεν ήταν υποταγμένοι σε κανένα νόμο εκτός απ’ τους νόμους που οι ίδιοι θέσπιζαν αυτοσχεδιάζοντας μεταξύ τους. Φυσικά, οι πειρατές δεν ήταν συνειδητοποιημένοι αναρχικοί, και συχνά ενεργούσαν σαν βάρβαροι. Όμως αυτό που είναι σημαντικό, είναι το πώς τους έβλεπαν οι άλλοι. Το σύμβολό τους ήταν η ενσάρκωση της εξέγερσης και το πνεύμα ανυπακοής και εξέγερσης. Οι άρχουσες τάξεις τους μισούσαν.
Αυτό το τελευταίο γεγονός και μόνο μπορεί να ήταν αρκετό για τους πεινασμένους και τους ανέργους, ώστε να σηκώσουν μια μαύρη σημαία σε μια εξέγερση. Μάλιστα, πολύ εύκολα κάποιος έβρισκε ένα κομμάτι κόκκινο η μαύρο ύφασμα στην εξέλιξη τέτοιων συνθηκών. Το να βρει κανείς το υλικό ήταν εύκολο. Το να ζωγραφίσουν όμως ένα περίπλοκο σύμβολο χρειάζονταν χρόνο. Έτσι, μια αυτοσχέδια σημαία που υψώνονταν σε μια εξέγερση μάλλον ήταν μονόχρωμη.
Είναι κατανοητό, λοιπόν, γιατί η μαύρη σημαία ανέμιζε χωρίς τη νεκροκεφαλή και τα δύο σταυρωτά κόκαλα στη βάση της, καθώς ήταν αναγκαία αλλαγή σε μια εξέγερση.Σχετικά τώρα με τη μαύρη σημαία, ο Χάουαρντ Έλρικ έχει ένα κείμενο στο βιβλίο του «Ανακαλύπτοντας και πάλι την Αναρχία».
Γιατί η σημαία μας είναι μαύρη;
''«Το μαύρο είναι μια απόχρωση της άρνησης. Η μαύρη σημαία είναι η άρνηση όλων των υπόλοιπων σημαιών. Είναι η άρνηση του έθνους που βάζει το ανθρώπινο γένος να πολεμά ενάντια στον εαυτό του και αρνείται την ενότητα όλων των ανθρώπων. Το μαύρο είναι θυμός και οργή για όλα τα φρικιαστικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που έγιναν στο όνομα της υποταγής σε κάποιο κράτος. Το μαύρο είναι θυμός και οργή για την προσβολή της νοημοσύνης του ανθρώπου που ενέχεται στους ισχυρισμούς, στις υποκρισίες και τις απάτες των κυβερνήσεων…''
''Το μαύρο είναι ακόμη το χρώμα του πένθους, η μαύρη σημαία που ακυρώνει την έννοια του έθνους, θρηνεί για το χαμό των εκατοντάδων εκατομμυρίων δολοφονημένων στους πολέμους, επεκτατικούς και εμφύλιους, για τη μεγαλύτερη δόξα και σταθερότητα κάποιου κράτους. Θρηνεί για όσους τους κλέβουν την εργασία μέσω της φορολόγησης για να πληρωθεί η σφαγή και η καταπίεση άλλων ανθρώπων. Θρηνεί όχι μόνο για το θάνατο του σώματος αλλά και για το σακάτεμα της ψυχής κάτω από αυταρχικά και ιεραρχικά συστήματα. Θρηνεί για τα εκατομμύρια εγκεφαλικά κύτταρα που νεκρώνονται χωρίς ούτε μια ευκαιρία να φωτίσουν τον κόσμο. Είναι το χρώμα του απαρηγόρητου θρήνου.''
''Όμως το μαύρο είναι και όμορφο. Είναι το χρώμα της θέλησης και του σκοπού, της αποφασιστικότητας, της δύναμης, ένα χρώμα με το οποίο όλα τα υπόλοιπα αποσαφηνίζονται και καθορίζονται. Το μαύρο είναι η μυστηριώδης αγκαλιά της βλάστησης, της γονιμότητας, το γόνιμο έδαφος στο οποίο πάντοτε ξεπηδά, ανανεώνεται και αναπαράγεται η νέα ζωή μέσα στο σκοτάδι. Ο κρυμμένος σπόρος μέσα στο έδαφος, το παράξενο ταξίδι του σπέρματος, η μυστική ανάπτυξη του εμβρύου στη μήτρα, όλ’ αυτά που περιβάλλει και προστατεύει το σκοτάδι.''
''Έτσι το μαύρο είναι άρνηση, είναι θυμός, είναι οργή, είναι θρήνος, είναι ομορφιά, είναι ελπίδα, είναι η περίθαλψη και η προστασία νέων μορφών ανθρώπινης ζωής και σχέσης επάνω στη γη και με τη γη. Η μαύρη σημαία σημαίνει όλα τα παραπάνω.''
Είμαστε περήφανοι που την κρατάμε, λυπούμαστε που αναγκαζόμαστε να το κάνουμε, και προσμένουμε την ημέρα που ένα τέτοιο σύμβολο δεν θα είναι πια απαραίτητο».
Γιατί χρησιμοποιείται η μαυροκόκκινη σημαία
Η μαυροκόκκινη σημαία έχει συνδεθεί με την αναρχία εδώ και κάμποσο καιρό. Ο Μ. Μπούκτσιν ανάγει τη γέννησή της στην Ισπανία:
«''Η παρουσία των μαύρων σημαιών μαζί με τις κόκκινες έγινε ένα χαρακτηριστικό των αναρχικών διαδηλώσεων σε όλη την Ευρώπη και την Αμερική. Με την ίδρυση της CNT (το 1910), μια σημαία η οποία ήταν χωρισμένη διαγώνια και η μισή ήταν μαύρη και η άλλη μισή ήταν κόκκινη, υιοθετήθηκε και χρησιμοποιήθηκε κυρίως στην Ισπανία», («Οι Ισπανοί Αναρχικοί''», σελ. 57).
Παρόμοια, ο Αύγουστος Σαντίνο, ο ριζοσπάστης αγωνιστής που πολέμησε για την απελευθέρωση της Νικαράγουα εμπνεύστηκε τόσο πολύ από το παράδειγμα των μεξικάνων αναρχοσυνδικαλιστών, στη διάρκεια της Μεξικάνικης Επανάστασης, ώστε έβαλε ως βάση της σημαίας του κινήματός του τη μαυροκόκκινη σημαία (η σημαία των Σαντινίστας αντί να είναι χωρισμένη διαγώνια, είναι χωρισμένη οριζόντια).
Όπως αναφέρει ο ιστορικός Ντόναλντ Σ. Χότζεζ, η «μαυροκόκκινη σημαία του Σαντίνο είχε αναρχοσυνδικαλιστικές ρίζες, καθώς την είχαν εισαγάγει στο Μεξικό ισπανοί μετανάστες». Αναμενόμενο ήταν να θεωρηθεί η σημαία του ως «η σημαία των εργατών που συμβόλιζε τον αγώνα τους για απελευθέρωση». Ο Χότζεζ αναφέρεται στον «ιδιότυπο αναρχοκομμουνισμό του Σαντίνο» υπονοώντας ότι η οικειοποίηση της σημαίας δείχνει ένα ισχυρό ελευθεριακό στοιχείο στη πολιτική του, («Ιδεολογικές Βάσεις της επανάστασης της Νικαράγουα»). Στις αγγλόφωνες χώρες, η χρήση της μαυροκόκκινης σημαίας από τους αναρχικούς μοιάζει να ξεπηδά από το γεγονός, ότι έγινε πλατιά γνωστή μέσω της Ισπανικής Επανάστασης και του Ισπανικού Εμφύλιου το 1936.
Οι πληροφορίες για την CNT και τη FAI που διαδίδονταν σ’ όλο τον κόσμο, η επακόλουθη οικειότητα με τη CNT ενέπνευσε τη χρήση της μαυροκόκκινης σημαίας, η οποία επίσης διαδόθηκε μέχρις ότου έγινε κοινό αναρχικό και αναρχοσυνδικαλιστικό σύμβολο σε όλες τις χώρες.
Για μερικούς, η μαυροκόκκινη σημαία συνδέεται με τον αναρχοσυνδικαλισμό περισσότερο παρά με την αναρχία. Όπως το θέτει ο Άλμπερτ Μέλτσερ, «η σημαία του εργατικού κινήματος –όχι απαραίτητα του σοσιαλισμού– είναι κόκκινη. Η Ισπανική CNT γέννησε τη μαυροκόκκινη του αναρχοσυνδικαλισμού (αναρχία συν εργατικό κίνημα), (Άλμπερτ Μέλτσερ, «Το Εγχειρίδιο Αναρχικού Κουίζ», σελ. 50). Ο Ντόναλντ Α. Χότζεζ κάνει ένα ανάλογο σχόλιο, όταν αναφέρει πως «στο σύμβολο του Μεξικάνικου Σπιτιού του Παγκόσμιου Εργάτη (η μεξικάνικη αναρχοσυνδικαλιστική ένωση), το κόκκινο αντιπροσώπευε τον οικονομικό αγώνα των εργατών κατά των τάξεων που είχαν ιδιοκτησία, και το μαύρο για τον εξεγερτικό αγώνα τους», («Ο κομμουνισμός του Σαντίνο», σελ. 22).
Ο Τζώρτζ Γούντκοκ επίσης δίνει έμφαση στην ισπανική προέλευση της σημαίας:
«Η αναρχοσυνδικαλιστική σημαία στην Ισπανία ήταν μαυροκόκκινη, χωρισμένη διαγώνια. Κατά τη διάρκεια της Α΄ Διεθνούς των αναρχικών, όπως και οι άλλες σοσιαλιστικές ομάδες, κρατούσαν την κόκκινη σημαία, αλλά αργότερα έτειναν να την αντικαταστήσουν με τη μαύρη. Η μαυροκόκκινη συμβόλιζε μια απόπειρα συνένωσης της μετέπειτα αναρχίας με τη μαζική απήχηση της Διεθνούς».
Παρ’ όλ’ αυτά, υπάρχουν αναφορές για προγενέστερες χρήσεις της μαυροκόκκινης σημαίας που υποδηλώνουν πως υιοθετήθηκε ξανά από τους Ισπανούς αναρχικούς κι όχι ότι ανακαλύφθηκε από τους ίδιους. Τον Απρίλιο του 1877, 26 αναρχικοί «μπήκαν στη μικρή κοινότητα του Λετίνο (στην Ιταλία) επιδεικνύοντας καταφανώς τη μαυροκόκκινη αναρχική σημαία» σε μια αποτυχημένη απόπειρα να προκαλέσουν εξέγερση, (Τ. Ρ. Ραβιντράναθαν, «Ο Μπακούνιν και οι Ιταλοί»).
Ο Τζωρτζ Γούντκοκ καταγράφει το ίδιο γεγονός και την ίδια σημαία («Αναρχισμός», σελ. 285). Επίσης υπάρχει μια μαρτυρία πως χρησιμοποιήθηκε η μαυροκόκκινη σημαία μερικά χρόνια αργότερα στο Μεξικό. Σε μια αναρχική συγκέντρωση διαμαρτυρίας στις 14 Δεκεμβρίου του 1879, στο Πάρκο Κολόμπους στη πόλη του Μεξικό «περίπου πέντε χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν κρατώντας πολυάριθμες μαυροκόκκινες σημαίες, μερικές εκ των οποίων έφεραν το σύνθημα «La Social, Liga International del Jura». Ένα τεράστιο πανό στο οποίο αναγράφονταν το παραπάνω κάλυπτε το μπροστινό τμήμα της εξέδρας του ομιλητή», (Τζον Μ. Χαρτ, «Αναρχία και η Μεξικάνικη εργατική Τάξη», 1860-1931).
Η σχέση μεταξύ των Μεξικάνων και των Ευρωπαίων αναρχικών είναι ισχυρή. Όπως αναφέρει ο ιστορικός Τζον Μ. Χαρτ, «το αστικό εργατικό κίνημα του Μεξικό κατά τον δέκατο ένατο αιώνα διατηρούσε άμεση επαφή με τον κλάδο Jura της Ευρωπαϊκής Διεθνούς Ένωσης Εργατών και σε κάποια στιγμή συνδέθηκε ανοιχτά μαζί της».
Έτσι, είναι αναμενόμενο να βρίσκουμε οργανωμένες δραστηριότητες και κινητοποιήσεις τόσο στο Μεξικό, όσο και την Ιταλία που χρησιμοποιούν την ίδια σημαία. Και τα δύο συμμετείχαν στην ίδια αντιεξουσιαστική Διεθνή όπως η ομοσπονδία Jura και είχαν στενούς δεσμούς μαζί της.
Τόσο οι ιταλοί όσο και οι μεξικανοί αναρχικοί συμμετείχαν στην Α΄ Διεθνή και την αντιεξουσιαστική τάση της. Και οι δύο, όπως η ομοσπονδία Jura στην Ελβετία, είχαν άμεση ανάμιξη στην οργάνωση εργατικών συνδικάτων και απεργιών. Δεδομένων των ξεκάθαρων σχέσεων και ομοιοτήτων μεταξύ του κολεκτιβιστικού αναρχισμού της Α΄ Διεθνούς (ο γνωστότερος υπέρμαχός του ήταν ο Μπακούνιν) και του αναρχοσυνδικαλισμού αναμενόμενο ήταν να χρησιμοποιούν παρόμοια σύμβολα.
Όπως αναφέρει ο Μάρτιν Α. Μίλλερ, ο Κροπότκιν πίστευε πως «Ο Συνδικαλισμός δεν είναι παρά η αναγέννηση της Διεθνούς, φεντεραλιστικής, εργατικής Λατινικής» («Κροπότκιν», σελ. 176). Έτσι η αναγέννηση των συμβόλων δεν θα ήταν σύμπτωση.
Δύο άλλοι παράγοντες υποδηλώνουν, ότι ο συνδυασμός κόκκινων και μαύρων σημαιών ήταν μια λογική εξέλιξη. Αφού λοιπόν οι μαυροκόκκινες σημαίες είχαν συνδεθεί με την εξέγερση στη Λυόν το 1831, ίσως η εξέλιξη της μαυροκόκκινης σημαίας δεν είναι ιδιαίτερα ασυνήθιστη. Με δεδομένο λοιπόν το γεγονός ότι η Μαύρη Σημαία ήταν «η σημαία των απεργιών» (αναφέροντας τα λόγια της Λουίζ Μισέλ), η χρήση της με την κόκκινη σημαία του εργατικού κινήματος μοιάζει να ’ναι μια φυσική εξέλιξη για ένα κίνημα αναρχίας και αναρχοσυνδικαλισμού, που βασίζεται στην άμεση δράση και τη σημασία των απεργιών στην εργατική πάλη.
Με το χρόνο η σύνδεση με τον αναρχοσυνδικαλισμό πέρναγε ολοένα και πιο απαρατήρητη, με πολλούς μη αναρχοσυνδικαλιστές να τη χρησιμοποιούν με χαρά (όπως, για παράδειγμα, πολλοί αναρχο-κομμουνιστές).
Θα ήταν γενίκευση να δηλώσουμε, ότι οι σοσιαλιστές αναρχικοί συνηθίζουν περισσότερο να χρησιμοποιούν τη μαυροκόκκινη και είναι πιο πρόθυμοι να συνδεθούν με τα ευρύτερα σοσιαλιστικά και εργατικά κινήματα, (απ’ ότι οι ατομικιστές, τουλάχιστον στη σύγχρονη εποχή).
Έτσι, η μαυροκόκκινη σημαία προήλθε μέσα απ’ την εμπειρία των αναρχικών στους εργατικούς αγώνες και συνδέεται ιδιαίτερα με τον αναρχοσυνδικαλισμό. Το μαύρο αντιπροσωπεύει τις Ελευθεριακές απόψεις και τις απεργίες (άμεση δράση), ενώ το κόκκινο τους εργατικούς αγώνες (ιδιαίτερα τους αναφερόμενους σαν κίνημα).
Παρ’ όλ’ αυτά, έγινε ένα κλασικό αναρχικό σύμβολο με τον καιρό με το μαύρο να αντιπροσωπεύει την αναρχία και το κόκκινο την κοινωνική συνεργασία ή την αλληλεγγύη.
Έτσι, η μαυροκόκκινη σημαία εμφανίζεται να συμβολίζει τον στόχο της αναρχίας («Ελευθερία του ατόμου και κοινωνική συνεργασία όλης της κοινότητας», Π. Κροπότκιν «Δράσε μόνος σου»), καθώς και τα μέσα («Για να γίνει η επανάσταση, πρέπει οι εργάτες να αυτοοργανωθούν»).
Το Α σε κύκλο
Το Α μέσα στον κύκλο είναι το σύμβολο του αναρχικού κινήματος. Στους κύκλους των ελληνόφωνων αναρχικών είναι γνωστό και σαν αλφάδι. Αποτελείται από ένα κεφαλαίο "Α", κυκλωμένο από ένα "Ο". Το "Α" έχει τη σημασία του "Αναρχία", ενώ το "Ο" προήλθε από τη γαλλική λέξη "Ordre", που σημαίνει τάξη, και αναφέρεται σε μέρος μιας ρήσης του Προυντόν (η αναρχία είναι τάξη)...
Κυδοιμός
Στην ελληνική μυθολογία ο Κυδοιμός ήταν η προσωποποίηση του θορύβου της μάχης, το αντίστοιχο πνεύμα ή δαίμονας. Ο Κυδοιμός ουσιαστικά ταυτίζεται με τον `Ομαδο. Απεικονιζόταν μαζί με την Έριδα και την Κήρα πάνω στην Ασπίδα του Αχιλλέα, που περιγράφεται στην Ιλιάδα (Σ 535). Ο Εμπεδοκλής, αναφερόμενος στην παλιά εποχή, γράφει χαρακτηριστικά ότι «ουδέ τις ην κείνοισιν `Αρης θεός, ουδέ Κυδοιμός», δηλαδή ότι κατά την εποχή του «Χρυσού Γένους» ούτε πόλεμος υπήρχε, ούτε οι ήχοι της μάχης. Στην «Ειρήνη» του Αριστοφάνη ο Κυδοιμός αναφέρεται (στ. 255 κ.ε.) ως γιος του πολέμου, όπως και στο «Λεξικό της Σούδας», μαζί με τον Δείμο και τον Φόβο.
Μαύρη σημαία (αναρχισμός)
Πηγές
Μηνιαία αναρχική εφημερίδα "ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ", φύλλο 5, Ιούλιος 2002
Κυδοιμός
Πηγές
Κατηγορία:Δαίμονες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες του πολέμου της ελληνικής μυθολογίας
Μαύρη σημαία (αναρχισμός)
Πηγές
και Βραχόκηπος (vrahokipos.net - "ούτε θεός - ούτε αφέντης")
Αμφιτρίτη
Η Αμφιτρίτη ήταν κατά την ελληνική μυθολογία η θεά της θάλασσας, σύζυγος του θεού Ποσειδώνα.
Μαύρη σημαία (αναρχισμός)
Σχετική Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία του αναρχισμού
Αμφιτρίτη
Ήταν μια από τις πενήντα Νηρηίδες ή απλά η θηλυκή προσωποποίηση της θάλασσας, η μητέρα των ψαριών, των φαλαινών και των δελφινιών. Σύμφωνα με τη Θεογονία του Ησίοδου, ήταν κόρη του Νηρέα και της Δωρίδας, αλλά κατά τον Απολλόδωρο ήταν κόρη του Ωκεανού και της Τηθύος. Ακόμα όμως και ο Απολλόδωρος την κατατάσσει ανάμεσα στις Νηρηίδες.
Σύμφωνα με το μύθο, η Αμφιτρίτη μεταμόρφωσε σε αλκυόνες τις Αλκυονίδες.
Δείτε επίσης
thumb|250px|«Αμφιτρίτη και Ποσειδώνας», έργο του Σεμπαστιάνο Ρίτσι, Μουσείο Thyssen-Bornemisza, 17 αι.|αριστερά
Κατηγορία:Νηρηίδες
Εθνική Οδός 20 (Ελλάδα)
Η Εθνική Οδός 20 (ΕΟ20) (Φ.Ε.Κ.30Β/19-01-1996)είναι εθνική οδός (δευτερεύουσα Ε.Ο.)στη Δυτική Μακεδονία και την Ήπειρο. Συνδέει την Κοζάνη με τα Γιάννενα. Παλιότερα η συγκεκριμένη εθνική οδός ήταν γνωστή ως το πέρασμα του Πενταλόφου. Στο μεγαλύτερο μέρος της είναι τμήμα της Ευρωπαϊκής Οδού 853. Παλαιότερα ήταν η πιο γρήγορη σύνδεση των Ιωαννίνων και της Βόρειας Ελλάδας ενώ λειτουργούσε και ως η κύρια είσοδος της πόλης. Πλέον ο δρόμος έχει μικρή κίνηση λόγω της κατασκευής της Εγνατίας Οδού.
Ο δρόμος ξεκινάει από το κέντρο της Κοζάνης, διασχίζει ολόκληρη την βόρεια Πίνδο και αφού περάσει τη Σιάτιστα και τη Νεάπολη φτάνει στην πόλη της Κόνιτσας. Από εκεί συνεχίζει για το Δελβινάκι και από εκεί κατεβαίνει και φτάνει στην πόλη των Ιωαννίνων. Η διαδρομή από τη Νεάπολη μέχρι τη Σιάτιστα είναι κοινή με την Εθνική Οδό 15. Επίσης ο δρόμος έχει δύο δευτερεύουσες εθνικές οδούς:
Διαδρομή
Η Εθνική Οδός 20 περνά από τις ακόλουθες περιοχές:
20
Μπουμπουλίνα (αντιστασιακή οργάνωση)
Η Μπουμπουλίνα ήταν ελληνική αντιστασιακή οργάνωση, η οποία ιδρύθηκε στις 10 Μαΐου 1941 από τη Λέλα Καραγιάννη.
Μετέχουν ο σύζυγός της ,τα επτά παιδιά της και οι Η.Χρυσίνης, Μαμαλάκης, Γιαννούλης, Ν.Χωμενίδου, Παπαβασιλείου, Κουτρουμπέλης ,Σκηνίτης κ.τ.λ.
Η οργάνωση κρύβει και φυγαδεύει περί τους 140 στρατιωτικούς της Κοινοπλιτείας και περί τους 800 Εβραίους. Διενεργεί δολιοφθορές, συλλέγει πληροφορίες και τις διοχετεύει στο Στρατηγείο Μέσης Ανατολής.
Κατηγορία:Ελληνικές αντιστασιακές οργανώσεις
Γεώργιος Μάρσαλ
Ο Γεώργιος Μάρσαλ (Πάτρα 1877 - ? ) ήταν Έλληνας αθλητής και Ολυμπιονίκης.
Γεννήθηκε στην Πάτρα και είχε Βρετανική καταγωγή, ο πατέρας του Βρένον ήταν πρόξενος της Αγγλίας στην πόλη. Ήταν αθλητής του Παναχαϊκού και έπαιξε στον πρώτο αγώνα ποδοσφαίρου που έγινε στην Πάτρα. Αγωνίστηκε με τον Παναχαϊκό εναντίον Άγγλων ναυτών νικώντας τους με 4-2. Συμμετείχε και στην ρεβάνς στις 15 Φεβρουαρίου όπου ο Παναχαϊκός νίκησε ξανά με 4-0. Συμμετείχε στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας το 1896 με την Βρετανική ομάδα, στα 100 μ. ήρθε 5ος και στα 800 μ. ήρθε τέταρτος. Είχε δηλώσει συμμετοχή και στο τένις μαζί με τον αδελφό του Φρειδερίκο όπου αποκλείστηκαν στα προκριματικά.
Έζησε πολλά χρόνια στην Αγγλία όπου και πέθανε.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές αδιευκρίνιστης θέσης Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αθλητές αντισφαίρισης της Παναχαϊκής Κατηγορία:Αντισφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Άνυδρος Αμοργού
Η νησίδα Άνυδρος ή Αμοργοπούλα είναι μικρή ακατοίκητη νησίδα των νοτιοανατολικών Κυκλάδων. Βρίσκεται στο κέντρο περίπου του θαλάσσιου χώρου που περικλύεται από τα νησιά Σαντορίνη, Αμοργός, Ίος, Ανάφη και Αστυπάλαια. Απέχει 10 ναυτικά μίλια από την Αμοργό και 20 από τη Σαντορίνη. Διοικητικά, ανήκει στη Τοπική Κοινότητα Αρκεσίνης του δήμου Αμοργού ενώ πριν το 2011 ανήκε στο τοπικό διαμέρισμα Θήρας του Δήμου Θήρας. Η Αμοργοπούλα είναι ιδιόκτητο νησί από το 1860. Η έκτασή της είναι περίπου 1200 στρέμματα
Το νησί είναι απομονωμένο και έχει χαρακτηριστεί βιότοπος CORINE. Στο νησί απαντόται φυτά ενδημικά των Κυκλάδων, όπως τα Allium luteolum, Fibigia lunarioides, Origanum calcaratum, Pimpinella pretenderis και Trigonella rechingeri και δύο σπάνια είδη ερπετών, το Cyrtodactylus kotschyi solerii x saronicus και το σιλιβούτι της Αμοργού (Podarcis erhardii amorgensis).
Ευαγγέλιο του Κονικόβου
Το Ευαγγέλιο του Κονικόβου είναι βιβλίο που γράφτηκε από τον Ιερομάναχο Πάβελ και τυπώθηκε στην Θεσσαλονίκη 1852 για τις Κυριακάτικες λειτουργίες των ορθοδόξων του Κονικόβου (σημ. Δυτικό Πέλλας) κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας (1852) που ανακαλύφθηκε από Φινλανδούς ερευνητές το 2003 στην Μονή Αγίας Αικατερίνης όρους Σινά.
Αυτό που καθιστά το χειρόγραφο (1852) μοναδικό είναι η διγλωσσία του και το γεγονός ότι και τα ελληνικά και τα σλαβικά κείμενα αντιπροσωπεύουν την ιδιωματική και όχι τη γλώσσα της Εκκλησίας. Το σλαβικό μέρος είναι το παλαιότερο γνωστό κείμενο με την μεγαλύτερη έκταση, που απεικονίζει άμεσα τις σλαβικές διαλέκτους της Μακεδονίας.
Η ακριβής απόδοση όσων γράφει το Ευαγγέλιο είναι η εξής : "Ευαγγέλιο του Κυρίου και θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, τώρα νέο εκτυπωμένο στην Βουλγαρική γλώσσα [με ελληνικούς βέβαια και όχι κυριλλικούς χαρακτήρες]. Για κάθε Κυριακή από χρόνο σε χρόνο στη σειρά. Αντιγραμμένο, διορθωμένο και τυπωμένο απόσπασμα μένα τον Ιερομοναχό Παύλο, Αγιοταφίτη πρωτοσύγγελο, γεννημένο στην επαρχία Βοδενών (Έδεσας) από το χωριό Κονίκοβο (Δυτικό). Θεσσαλονίκη, τυπογραφείο Κυριάκου Νταρζίντεν, 1852"
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Νοτιοσλαβικές γλώσσες Κατηγορία:Χριστιανικά κείμενα
Γιάννουλη Λάρισας
Η Γιάννουλη είναι κωμόπολη της Θεσσαλίας. Βρίσκεται στο κέντρο της περιφερειακής ενότητας Λάρισας και απέχει 3 χιλιόμετρα από την πόλη της Λάρισας. Ήταν έδρα του πρώην καποδιστριακού δήμου Γιάννουλης. Από 1 Ιανουαρίου 2011 υπάγεται στον δήμο Λαρισαίων. Ο πληθυσμός της είναι κυρίως αστικός και αριθμεί 7.847 μόνιμους κατοίκους (2011). Πολιούχος της Γιάννουλης είναι ο Άγιος Γεώργιος.
Ονομασία
Η πρώτη γραπτή μαρτυρία του τοπωνύμιου Γιάννουλη υπάρχει στο κώδικα της μητρόπολης της Λάρισας, όπου σε φύλλο αυτού του κώδικα έχει καταχωρηθεί το διαζύγιο κάποιας Μαλάμως από το χωριό Γιαννόγλου. Η Μαλάμω αυτή είχε παντρευτεί τον Νικόλαο Γουνιτζιώτη πριν το έτος 1691. Από την υπόθεση του διαζυγίου αυτού εξάγεται το συμπέρασμα ότι το αρχικό όνομα του οικισμού ήταν Γιάννογλου και ότι αυτός ιδρύθηκε πριν το 1691. Η μορφή του τοπωνύμιου δηλώνει ότι η περιοχή ήταν ιδιοκτησία κάποιου μεγαλοκτηματία που ονομαζόταν Γιάννογλου και που, όπως δείχνει το επώνυμό του, ήταν Έλληνας.
Νεολιθική περίοδος
Οι αρχαιολογικές έρευνες έχουν δείξει ότι η περιοχής της Γιάννουλης κατοικείται από τη νεολιθική εποχή. Στη περιοχή υπήρχαν οι παρακάτω νεολιθικοί οικισμοί: Τα χρόνια της τουρκοκρατίας κατοικούνταν οι δυο μαγούλες στα νότια-νοτιοανατολικά της Γιάννουλης, αλλά από μαρτυρία ενός Αθηναίου δημοσιογράφου προκύπτει ότι στην ευρύτερη περιοχή της Γιάννουλης υπήρχαν άλλοι τρεις οικισμοί, το Κιόσκι, το Οτζάκ-ιοί και το Μπαμπά Οτζάκ.
Νεότερη ιστορία
Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας από τους Τούρκους το 1881, ολόκληρος ο θεσσαλικός κάμπος ήταν μοιρασμένος σε μεγάλες ιδιοκτησίες (τσιφλίκια), τα οποία οι Τούρκοι τσιφλικάδες πούλησαν σε Έλληνες κεφαλαιούχους, διατηρώντας με αυτόν τον τρόπο ιδιοκτησιακό καθεστώς άθικτο και μετά την απελευθέρωση.
Πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη θα ήταν οι νέοι κάτοικοι της Γιάννουλης μετά τη μικρασιατική καταστροφή, οι οποίοι άρχισαν να εγκαθίστανται στην περιοχή από το 1922 και η προσέλευση τους ολοκληρώθηκε το 1930 - 1931. Το 1929 πραγματοποιήθηκε η αποκατάσταση των προσφυγικών οικογενειών στον οικισμό της κοινότητας και παραχωρήθηκαν στους δικαιούχους πρόσφυγες ένας γεωργικός κλήρος, ένα οικόπεδο και ένας λαχανόκηπος που λεγόταν ‘‘αυλαγάς".  Ο τότε πληθυσμός της Γιάννουλης ανέρχονταν στους 640 περίπου κατοίκους. Οι πρόσφυγες δημιούργησαν το πρώτο σχολείο το 1924, το διδακτήριό του κτίστηκε το 1930 και τα μαθήματα άρχισαν το σχολικό έτος 1933 - 1934 σαν μονοτάξιο και το 1937 έγινε διτάξιο.
Στη δεκαετία του 1980 και 1990 παρατηρείται μια ραγδαία εσωτερική μετακίνηση πληθυσμών από τις ορεινές κυρίως περιοχές της Λάρισας προς τη Γιάννουλη. Οι λόγοι της μετακίνησης αυτής ήταν η εύρεση εργασίας είτε στη περιοχή της Γιάννουλης, κυρίως στον αγροτικό τομέα, είτε στην πόλη της Λάρισας που αποτελούσε το κοντινότερο αστικό κέντρο. Η πρόσφατη επέκταση του σχεδίου πόλης βοήθησε στη ραγδαία οικιστική ανάπτυξη.
Οικισμοί της νεολιθικής εποχής
Βρέθηκαν στην ευρύτερη περιοχή γύρω από την Γιάννουλη.
Κονάκι Χαροκόπου
Βρίσκεται στην νότια είσοδο της Γιάννουλης, δίπλα στον νέες εργατικές κατοικίες «Οικισμός Ανεμόμυλος». Ανήκε στον γαιοκτήμονα και ευεργέτη της περιοχής, Παναγή Χαροκόπο. Πρόκειται για διατηρητέο νεοκλασικό συγκρότημα κτηρίων του 1902. Το κεντρικό κτήριο αποτελείται από δυο ορόφους, το υπόγειο και έναν προεξέχοντα πύργο. Αρχιτέκτονας του πύργου είναι ο Αναστάσιος Μεταξάς, ο οποίος εκτός από τον Πύργο της Γιάννουλης έχει ανακαινίσει το Μέγαρο Χαροκόπου στην Αθήνα, σημερινό Μουσείο Μπενάκη, έχει σχεδιάσει τη Χαροκόπειο Σχολή Οικοκυρικών, σημερινό Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο στην Καλλιθέα, κ.ά. Η αρχιτεκτονική σύνθεση του συγκροτήματος είναι προσαρμοσμένη στις ανάγκες μιας αρχοντικής κατοικίας στο πνεύμα της εποχής, αλλά συγχρόνως ανταποκρίνεται πλήρως και στην ανάγκες των γεωργοκτηνοτροφικών εργασιών, που ήταν ο βασικός οικονομικός τομέας της περιοχής. Ο Πύργος του Χαροκόπου είναι συνδεδεμένος με προσωπικότητες της πολιτικής και της τέχνης και στην ευρύτερη περιοχή, είναι συνδεδεμένος, κυρίως, με την Μελίνα Μερκούρη η οποία υπήρξε σύζυγος ενός νεότερου μέλους της οικογένειας, του Παναγή Χαροκόπου. Έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο από το Υπουργείο Πολιτισμού.
Δημοτική ενότητα Γιάννουλης
Η δημοτική ενότητα Γιάννουλης (πρώην δήμος Γιάννουλης) σύμφωνα με την απογραφή του 2011 αριθμεί 12.496 μόνιμους κατοίκους. Η διοικητική δομή της έχει ως εξής:
Συνοικίες
Η Γιάννουλη χωρίζεται σε τέσσερις συνοικίες:
Συγκοινωνίες
Η εταιρεία Αστικές Συγκοινωνίες Λάρισας καλύπτει συγκοινωνιακά όλες τις συνοικίες της Γιάννουλης και την συνδέει με το κέντρο της Λάρισας με δυο λεωφορειακές γραμμές, καθώς και με την κοντινή κωμόπολη της Φαλάνης, αλλά και τον οικισμό του Δασοχωρίου.
Η εθνική οδός Λάρισας-Κοζάνης διασχίζει την κωμόπολη της Γιάννουλης συνδέοντας τη με τις πόλεις της Λάρισας, του Τυρνάβου, της Κοζάνης και την κωμόπολη της Ελασσόνας. Λόγω του μεγάλου κυκλοφοριακού φόρτου της οδού, έχει γίνει μελέτη για την κατασκευή παράκαμψης.
Αθλητισμός
Στην Γιάννουλη υπάρχουν δυο δημοτικά γήπεδα και από το 1969 δραστηριοποιείται η Α.Ο. Δήμητρα Γιάννουλης.
Πρόεδροι της κοινότητας Γιάννουλης
Η κοινότητα συστάθηκε για πρώτη φορά στις 22 Ιουλίου 1933. Λειτούργησε ως κοινότητα μέχρι την κατάργησή της το 1997 και την προαγωγή της σε δήμο. Πρόεδροι της κοινότητας και έπειτα δήμαρχοι διετέλεσαν τα εξής πρόσωπα:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Λαρισαίων
Υγρασία
Η υγρασία είναι η παρουσία ενός υγρού, κυρίως νερού, συχνά σε ίχνη. Λέγεται και ποσοστό υγρασίας (%). Μικρές ποσότητες νερού μπορούν να βρεθούν, παραδείγματος χάριν, στην (υγρασία της ατμόσφαιρας) του αέρα, στις τροφές και σε ατμούς σε εμπορικά προϊόντα. Λανθασμένα υγρασία επίσης αναφέρεται στην ποσότητα των υδρατμών που είναι παρούσα στον αέρα, αυτό ονομάζεται σχετική υγρασία του αέρα (RH, relative humidity).
Έλεγχος υγρασίας σε προϊόντα
Ο έλεγχος της υγρασίας σε προϊόντα μπορεί να είναι ζωτικό τμήμα της διεργασίας του προϊόντος. Υπάρχει μια σημαντική ποσότητα υγρασίας σε αυτό που φαίνεται να είναι ξηρή ουσία. Από προϊόντα δημητριακών όπως νιφάδες καλαμποκιού μέχρι σκόνες πλυσίματος, η υγρασία μπορεί να παίξει έναν σημαντικό ρόλο στην τελική ποιότητα του προϊόντος. Υπάρχουν δύο κύριες πλευρές ενδιαφέροντος στον έλεγχο υγρασίας των προϊόντων: να επιτρέπεται πολλή ή λίγη υγρασία. Παραδείγματος χάριν, η προσθήκη κάποιου νερού σε δημητριακά νιφάδων καλαμποκιού, που πουλιούνται με το βάρος, μειώνει το κόστος και αποτρέπει την αίσθηση της υπερβολικής ξηρότητας, αλλά προσθέτοντας πολύ νερό μπορεί να επηρεάσει το κριτσάνισμα των δημητριακών και τη φρεσκάδα, επειδή η περιεκτικότητα σε νερό συνεισφέρει στην βακτηριακή ανάπτυξη. Η περιεκτικότητα σε νερό κάποιων τροφίμων χρησιμοποιείται επίσης για τη μείωση του αριθμού των θερμίδων.
Η υγρασία έχει διαφορετικές συνέπειες σε διαφορετικά προϊόντα, επηρεάζοντας την τελική ποιότητα του προϊόντος. Συσσωματώματα ξύλου, για παράδειγμα, κατασκευάζονται παίρνοντας υπολείμματα ξύλου και αλέθοντας τα ώστε να δημιουργηθούν συμπαγείς σβόλοι, που πουλιούνται ως καύσιμο. Χρειάζεται να έχουν μια σχετικά χαμηλή περιεκτικότητα σε νερό για αποτελεσματική καύση. Όση περισσότερη υγρασία επιτρέπεται στο σβόλο, τόσος περισσότερος καπνός θα απελευθερωθεί κατά την καύση του.
Η ανάγκη μέτρησης της περιεκτικότητας σε νερό των προϊόντων έχει δημιουργήσει ένα νέο πεδίο της επιστήμης την υδρομετρία. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να μετρήσετε την υγρασία στα προϊόντα, όπως οι διάφορες μετρήσεις κυμάτων (φωτός και ήχου), ηλεκτρομαγνητικά πεδία, μέθοδοι χωρητικότητας και οι πιο παραδοσιακές τεχνικές ζύγισης και ξήρανσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υδρολογία
Ελληνική Παραολυμπιακή Επιτροπή
Η Ελληνική Παραολυμπιακή Επιτροπή (Ε.Π.Ε.) είναι η διοικούσα Παραολυμπιακή Επιτροπή της Ελλάδας. Λειτουργεί υπό την εποπτεία της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού (Γ.Γ.Α.). Ιδρύθηκε το 1999.
Σκοποί - στόχοι
Βασικός της στόχος, είναι η διεύρυνση του Παραολυμπιακού Κινήματος στην Ελλάδα και στο πλαίσιο αυτό δίνει κίνητρα ώστε να παρακινήσει και να ενθαρρύνει άτομα με αναπηρία – και ιδιαίτερα νέους ανθρώπους – να συμμετέχουν ενεργά στον αθλητισμό, μέσω της καθημερινής ενασχόλησής τους με αυτόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Π
Ζήτημα της Κοφίνου
Με την ονομασία Ζήτημα της Κοφίνου, ή Επιχειρήσεις της Κοφίνου, ή ακόμα και Φιάσκο της Κοφίνου, χαρακτηρίστηκαν τα γεγονότα που συνέβησαν μεταξύ Εθνικής Φρουράς και Τουρκοκυπρίων στο χωριό Κοφίνου (άλλοτε Άνω και Κάτω Κοφίνου), που αποτελούσε τουρκοκυπριακό θύλακα, της επαρχίας Λάρνακας της Κύπρου, τον Νοέμβριο του 1967. Τα γεγονότα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα να σκοτωθούν 24 τουρκοκύπριοι και 1 ελληνοκύπριος, και χίλιοι περίπου να μείνουν άστεγοι. Η υπερβολική χρήση βίας μετέστρεψε την παγκόσμια κοινή γνώμη εναντίον των ελληνοκυπριακών θέσεων, ενώ οδήγησε την ελληνική μεραρχία, η οποία βρισκόταν ανεπίσημα στην Κύπρο, να αποχωρήσει από το νησί.
Επιχείρηση Γρόνθος
Κατά την διάρκεια των διακοινοτικών ταραχών του 1963 στην Κύπρο, οι τουρκοκύπριοι στα γειτονικά χωρια Κοφίνου και Αγιος Θεόδωρος κλείστηκαν σε θύλακες. Ο Θύλακας ελεγχόταν από τον τοπικό διοικητή Τσιετίν, ο οποίος άνηκε στην ΤΜΤ. Η Κοφίνου, έλεγχε τον οδικό άξονα Λευκωσίας Λεμεσού και τουρκοκυπριακές δυνάμεις παρενοχλούσαν την οδική κυκλοφορία.
Καθώς το ζήτημα της παρενόχλησης των αυτοκινήτων από την ΤΜΤ συζητιόταν με την UNFICYP, ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπος Μακάριος Γ' αποφάσισε να πραγματοποιηθεί στρατιωτική επέμβαση για να λυθεί το ζήτημα. Τότε, αρχηγός της Εθνικής Φρουράς ήτανε ο Γεώργιος Γρίβας, ο οποίος χρησιμοποιώντας πυροβολικό, τεθωρακισμένα και καταδρομείς κατέλαβε εύκολα τον θύλακα στον Άγιο Θεόδωρο. Την επόμενη μέρα ωστόσο, η επίθεση στον θύλακα της Κοφίνου ήταν δυναμική και αιματηρή  Συνολικά σκοτώθηκαν 24 Τουρκοκύπριοι, 9 τραυματίστηκαν, και 1.000 έμειναν άστεγοι. Οι απώλειες της Εθνικής Φρουράς ήταν ένας νεκρός. Μεταξύ των νεκρών συγκαταλέγονται και οι άμαχοι
Επίρριψη Ευθυνών
Η ευθύνη της ατυχούς "επιχείρησης Γρόνθος" αναζητείται μέχρι σήμερα από τους πρωταγωνιστές εκείνων των ημερών και τους οπαδούς ή συνεχιστές τους. Η μια άποψη θέλει την Χούντα να προσπαθεί να αφοπλίσει την Κυπριακή Δημοκρατία σκηνοθετόντας μια προβοκάτσια, ενώ η άλλη θέτει ως υπεύθυνο του φιάσκου τον ίδιο τον Μακάριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Κύπρου Κατηγορία:Κυπριακό πρόβλημα Κατηγορία:Ελληνοτουρκικές σχέσεις
Ποινικό μητρώο
Πληροφορίες
Η καταγραφή του ποινικού μητρώου ξεκίνησε σε έγγραφο τύπο υλικού (δελτία) και έτσι τηρείται μέχρι και σήμερα. Στην σημερινή εποχή ωστόσο γίνονται έργα μετάβασης στην ψηφιακό χώρο.
Το ποινικό μητρώο παραμένει αυστηρά στην κατοχή της υπηρεσίας του κράτους που τη συνέταξε, ενώ προσφέρει δύο ειδών αντίγραφα για χρήση από τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα.
Στα αντίγραφα ποινικού μητρώου γενικής και δικαστικής χρήσης εκδίδονται σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 576 και 577 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας όπως αντικαταστάθηκαν με τα άρθρα 9 και 10 του Ν. 1805/1988.
Ειδικότερα   στα αντίγραφα ποινικού μητρώου δικαστικής χρήσης καταχωρίζονται όλες οι ποινές που έχουν επιβληθεί με αμετάκλητες αποφάσεις των ποινικών δικαστηρίων.
Στα αντίγραφα ποινικού μητρώου γενικής χρήσης δεν καταχωρίζονται:
Το Γενικό Ποινικό Μητρώο Ελλάδας είναι η επίσημη κεντρική υπηρεσία που τηρεί όλα τα αρχεία ποινικών μητρώων των πολιτών που τους επιβλήθηκε ποινή από τα αρμόδια δικαστήρια. Η υπηρεσία στεγάζεται στην Κεντρική Υπηρεσία του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Παύση ισχύος
Το ποινικό μητρώο παύει να ισχύει καθώς και αποκλείεται η χρησιμοποίησή τους για οποιοδήποτε σκοπό στις ακόλουθες μόνο περιπτώσεις:
Εκκαθάριση
Η εκκαθάριση είναι η διαδικασία καταστροφής αρχειακού υλικού που θεωρείτε πως δεν είναι πλέον για κανένα λόγο, ούτε ιστορικό, χρήσιμο προς την υπηρεσία που το παρήγαγε. Η καταστροφή διατάσσεται με πράξη του αρμόδιου εισαγγελέα. Τα δελτία ποινικού μητρώου καταστρέφονται κατά τις περιόδους εκκαθάρισης κάθε έξι μήνες σύμφωνα με τις διατάξεις.
Οριστική
Οι ποινές που επιβλήθηκαν αμετάκλητα, αν έμειναν ανεκτέλεστες, παραγράφονται: (Άρθρο 118)
Μερική
-
Υπηρεσία
Η γνώση του Ποινικού μητρώου για έναν πολίτη από τρίτο πρόσωπο, είναι δυνατή μόνο από ορισμένες αρμόδιες υπηρεσίες ή πρόσωπα όπως είναι ο εισαγγελέας. Τα άτομα που ζητάνε να λάβουν γνώση του ποινικού μητρώου τρίτου προσώπου θα πρέπει να έχουν τεκμηριωμένο λόγο καθώς και να συμπληρώσουν αίτηση. Αντίγραφα δικαστικής & γενικής χρήσης άλλου προσώπου μπορούν να λάβουν υπηρεσίες που πληρούν τον Νόμο 577 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας.
Πολίτης
Προσωπικά Δεδομένα
Υπάλληλος ο οποίος λόγω των καθηκόντων του έχει πληροφορηθεί το περιεχόμενο δελτίων ποινικού μητρώου και το ανακοινώνει σε πρόσωπο που δεν δικαιούται να λάβει γνώση, τιμωρείται με φυλάκιση τριών μηνών έως δύο έτη. Ως ανακοίνωση θεωρείται και η χορήγηση αντιγράφου ποινικού μητρώου δικαστικής χρήσης αντί για αντίγραφο ποινικού μητρώου γενικής χρήσης. Αν η παραπάνω πράξη έγινε από αμέλεια επιβάλλεται φυλάκιση μέχρι τρεις μήνες.
Ασύρματος (συνοικία)
μικρογραφία|Απομεινάρια του αρχαίου [[Δήμος Κοίλης|Δήμου Κοίλης, μαζί με σύγχρονες κατοικίες στον Ασύρματο.]] μικρογραφία|αριστερά|Θέα του Ασυρμάτου. Ο Ασύρματος ή Ατταλιώτικα είναι μικρή συνοικία της Αθήνας χτισμένη στη δυτική πλαγιά του λόφου Φιλοπάππου, δίπλα από τα Άνω Πετράλωνα.
Η περιοχή αυτή στην οποία χτίστηκε η συνοικία ήταν αρχικά παλιό λατομείο, δίπλα στη Σχολή Πολέμου του Πολεμικού Ναυτικού. Κατοικήθηκε αρχικά από Μικρασιάτες πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922. Οι περισσότερες από τις περίπου 800 οικογένειες που εγκαταστάθηκαν σε αυτό το σημείο προέρχονταν από την Αττάλεια, έτσι η περιοχή έμεινε γνωστή ως Ατταλιώτικα, με κάποιους βέβαια να προέρχονται από την Αλάνια. Η νέα αυτή γειτονιά κατασκευάστηκε γρήγορα και πρόχειρα με ό,τι υλικό υπήρχε διαθέσιμο αποκτώντας έτσι χαρακτηριστική εμφάνιση παραγκούπολης.
Εκεί κοντά υπήρχε και ένας ασύρματος της σχολής του Ναυτικού, από τον οποίον η συνοικία πήρε το -σήμερα επικρατέστερο- όνομά της. Κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών το 1944, η Σχολή Πολέμου μαζί με τον εν λόγω ασύρματό της καήκαν ολοσχερώς, κάτι που ώθησε στη συνέχεια τη κυβέρνηση να πάρει τη πρωτοβουλία να κατασκευάσει στη θέση της πέτρινα σπίτια αλλά και ένα τετράγωνο με πολυκατοικίες για να μετεγκατασταθούν κάποιοι από τους πρόσφυγες οι οποίοι μέχρι τότε ζούσαν σε τρώγλες.
Η περιοχή εξακολούθησε να είναι μια από τις πιο υποβαθμισμένες των Αθηνών για αρκετά ακόμη χρόνια, κάτι το οποίο αποτυπώνεται και στην νεορεαλιστική ταινία Συνοικία το όνειρο (1961). Η ταινία αυτή, η οποία γυρίστηκε επί το πλείστον στον Ασύρματο, λογοκρίθηκε από την υπηρεσιακή κυβέρνηση Κωνσταντίνου Δόβα, καθώς εκείνα τα χρόνια η κυβέρνηση Καραμανλή προσπαθούσε να αποκρύψει την παρουσία της συνοικίας και τις συνθήκες που επικρατούσαν σε αυτή, όπως και σε άλλες υποβαθμισμένες περιοχές της Αθήνας και του Πειραιά. Η ταινία του Αλέκου Αλεξανδράκη αποτύπωνε τις δυσκολίες που εξακολουθούσε να αντιμετωπίζει μεγάλο μέρος των Ελλήνων στα αστικά κέντρα την ίδια στιγμή που άλλοι επωφελούμενοι από την μεταπολεμική ανάπτυξη της χώρας και της Δύσης πλούτιζαν ραγδαία. Η διάνοιξη του περιφερειακού δρόμου του Φιλοπάππου και η ένταξη του Λόφου των Νυμφών στον κατάλογο των «ιστορικών τόπων και τοπίων ιδιαίτερου φυσικού κάλλους», τα επόμενα χρόνια συνέβαλαν στην συνολική αναβάθμιση της συνοικίας και της ευρύτερης περιοχής.
Στη συνοικία εκτός άλλων βρίσκονται και οι ιστορικές κατοικίες, γνωστές ως τα πέτρινα. Για την οικοδόμηση τους χρησιμοποιήθηκαν πέτρες από την κατεδαφισμένη Σχολή Πολέμου του Ναυτικού. Οι κατοικίες ήταν στο σύνολο 170, αλλά δεν έφταναν για να στεγάσουν το σύνολο των προσφύγων και για τον λόγο αυτό κατασκευάστηκε και η μεγάλη πολυκατοικία απέναντι από τον λόφο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
1984
''Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1984 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Για το μυθιστόρημα του Τζορτζ Όργουελ δείτε 1984 (μυθιστόρημα)''
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη *
Σταθμική ανάλυση
Η σταθμική ανάλυση, αποτελεί μια τεχνική αναλυτικής μεθόδου, στην οποία η αναλυτική πληροφορία αντλείται με μέτρηση της μάζας ενός ιζήματος, που προκύπτει από την προσδιοριζόμενη ουσία με τη βοήθεια κατάλληλου αντιδραστηρίου (αντιδραστήριο καταβύθισης).
Στη σταθμική ανάλυση ακολουθείται συνήθως η εξής διαδικασία: ο αναλύτης (ο οποίος βρίσκεται σε μορφή ιόντων) καθιζάνει, κάτω από ορισμένες συνθήκες με τη μορφή μιας δυσδιάλυτης ένωσης καθορισμένης σύστασης. Το ίζημα συλλέγεται και μετά από ξήρανση ζυγίζεται σε αναλυτικό ζυγό. Από τη μέτρηση της μάζας και με βάση τη στοιχειομετρία της ένωσης προσδιορίζεται η ουσία. Οι σταθμικές αναλύσεις αποτελούν σε πολλές περιπτώσεις πρότυπες μεθόδους ανάλυσης, παρόλο που η ογκομετρία και οι τεχνικές ενόργανης ανάλυσης έχουν παραγκωνίσει τους σταθμικούς προσδιορισμούς, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για αναλύσεις ρουτίνας.
Πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα
Η σταθμική ανάλυση παρουσιάζει σε σύγκριση με την ογκομετρία και την ενόργανη ανάλυση τα εξής πλεονεκτήματα:
Στα μειονεκτήματα των σταθμικών μεθόδων ανάλυσης περιλαμβάνονται:
Πηγές
Κατηγορία:Αναλυτική χημεία
Χώμα (Λυκία)
Το Χώμα ήταν τοποθεσία στο εσωτερικό της αρχαίας Λυκίας, σύμφωνα με τον Πλίνιο ευρισκόμενη πλησίον ποταμού με το όνομα Aedesa. Ο Πτολεμαίος τοποθετεί το Χώμα ως μία από τις τέσσερις πόλεις Μιλυάδος, ενώ το τοποθετεί γεωγραφικά κοντά στα Κάνδυβα.
Επισκοπή
Καθώς ευρισκόταν εντός της ρωμαϊκής επαρχίας της Λυκίας, η επισκοπή του Χώματος υπαγόταν στην Μητροπολιτική Έδρα της Μύρας, πρωτεύουσας της επαρχίας. Τα ονόματα τριών εκ των επισκόπων της έχουν διασωθεί σε σωζόμενες πηγές της εποχής. Ο Πιόνιος συμμετείχε στην Α΄ Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 381. Ο Ευδόξιος ήταν παρών τόσο στη Σύνοδο της Εφέσου το 431, όσο και στην Σύνοδο της Χαλκηδόνας το 451, ενώ ήταν μεταξύ των επισκόπων της περιοχής της Λυκίας, οι οποίοι, το 458, υπέγραψαν επιστολή προς τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Λέοντα Α΄ τον Θράκα αναφορικά με τον φόνο του Προτέριου Αλεξανδρείας. Ο Νικόλαος συμμετείχε στην υπό τον Φώτιο Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης (879).
Μη αποτελώντας, πλέον, έδρα επισκοπής, το Χώμα είναι σήμερα καταχωρημένο από την Καθολική Εκκλησία ως τιμητική επισκοπή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λυκία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Πόλεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Βουλευτικές εκλογές στη Ρουάντα (2008)
Από τις 15 Σεπτεμβρίου μέχρι τις 18 Σεπτεμβρίου 2008 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές στη Ρουάντα. Αναδείχθηκαν 80 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων, εκ των οποίων τα 53 εξελέγησαν άμεσα και τα 27 έμμεσα. Στις εκλογές δεν έλαβε μέρος κανένα κόμμα της Αντιπολίτευσης. Για πρώτη φορά οι εκλογές ανέδειξαν ένα Κοινοβούλιο με πλειοψηφία γυναικών στις βουλευτικές έδρες.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση απέστειλε μία ομάδα παρατηρητών, όπως επίσης και η Κοινοπολιτεία των Εθνών, η Αφρικανική Ένωση, καθώς επίσης και άλλοι περιφερειακοί οργανισμοί της Αφρικής. Το κυβερνών Πατριωτικό Μέτωπο της Ρουάντα (FPR) δημιούργησε συνασπισμό, με τη συμπερίληψη 6 μικρότερων κομμάτων: πρόκειται για το Ισλαμικό Δημοκρατικό Κόμμα (PDI), το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα (PDC), το Κόμμα για Πρόοδο και Ομόνοια (PPC), το Κόμμα Ευημερίας και Αλληλεγγύης (PSP), η Δημοκρατική Ένωση του Λαού της Ρουάντα (UPDR) και το Ρουαντανέζικο Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSR). Εκτός από το συνασπισμό του FPR, στις εκλογές έλαβαν μέρος και άλλα δύο μόνο κόμματα: το Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα και το Φιλελεύθερο Κόμμα, αμφότερα προσκείμενα στον πρόεδρο Πολ Καγκάμε. Επίσης, κατήλθε ως υποψήφιος και ένας ανεξάρτητος. Η εξόριστη (στο Βέλγιο) αντιπολίτευση καταδίκασε τις εκλογές.
Παραπομπές
2008 εκλογες
Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ
Το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ (US Navy ή USN) είναι ο κλάδος των ενόπλων δυνάμεων των Ηνωμένων Πολιτειών που είναι υπεύθυνες για τη διεξαγωγή ναυτικών επιχειρήσεων και είναι μια από τις επτά ένστολες υπηρεσίες. Το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ έχει σήμερα περίπου 333.127 προσωπικό σε ενεργό υπηρεσία και 124.000 στην εφεδρεία. Διατηρεί 282 πλοία (2018: "350" ) στην ενεργό υπηρεσία και περισσότερα από 3.700 αεροσκάφη.
Το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ κατάγεται από το Ηπειρωτικό Ναυτικό, το οποίο συγκροτήθηκε κατά τη διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης και διαλύθηκε λίγο αργότερα. Το σύνταγμα των ΗΠΑ παρείχε την νομική βάση για μία πλωτή στρατιωτική δύναμη δίνοντας στο Κογκρέσο την εξουσία "για την παροχή και διατήρηση ενός ναυτικού". . Παρενοχλήσεις κατά της αμερικανικής ναυτιλίας από Βερβέρους κουρσάρους ώθησαν το Κογκρέσο να χρησιμοποιήσει αυτή την εξουσία με την υιοθέτηση της Ναυτικής Πράξης του 1794 που διέτασσε την κατασκευή και την επάνδρωση έξι φρεγατών Το Ναυτικό των ΗΠΑ τέθηκε σε διεθνή προβολή στον 20ο αιώνα, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν ένα μέρος της σύγκρουσης από την έναρξη της αμερικανικής στρατιωτικής εμπλοκής-η επίθεση κατά του Περλ Χάρμπορ- μέχρι την επίσημη παράδοση της Ιαπωνίας στο κατάστρωμα του USS Missouri. Στον μετέπειτα Ψυχρό Πόλεμο, το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ εξελίχθηκε σε μια πυρηνική αποτρεπτική ισχύ και δύναμη απάντησης σε κρίσεις, ενώ προετοιμαζόταν για ένα πιθανό παγκόσμιο πόλεμο με τη Σοβιετική Ένωση.
Το 21ο αιώνα το Ναυτικό των ΗΠΑ διατηρεί μεγάλη παρουσία στον κόσμο, αναπτυγμένο σε περιοχές όπως η Ανατολική Ασία, η Μεσόγειος και η Μέση Ανατολή. Είναι ναυτικό "γαλάζιων νερών" με την ικανότητα να ασκεί δύναμη σε παράκτιες περιοχές του κόσμου, να εμπλέκεται σε προωθημένες περιοχές κατά τη διάρκεια της ειρήνης, και να αποκρίνεται γρήγορα σε περιφερειακές κρίσεις, γεγονός που το καθιστά ενεργό μέσο της αμερικανικής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής. Το Ναυτικό των ΗΠΑ είναι το μεγαλύτερο στον κόσμο με χωρητικότητα μεγαλύτερη από εκείνη των επόμενων 17 μεγαλύτερων σε συνδυασμό, και έχει προϋπολογισμό 127,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων για το οικονομικό έτος 2007. Το Ναυτικό των ΗΠΑ διαθέτει επίσης το μεγαλύτερο στον κόσμο αριθμό αεροπλανοφόρων, με 11 εν λειτουργία και 2 υπό κατασκευή.
thumb|Το [[αεροπλανοφόρο Σαρατόγκα USS Saratoga (CV-60) ]]
Το Ναυτικό των ΗΠΑ υπάγεται διοικητικά στο Υπουργείο του Ναυτικού, το οποίο διευθύνεται από τον πολίτη Υπουργό Ναυτικού. Το Υπουργείο του Ναυτικού είναι, το ίδιο, υπαγόμενο στο Υπουργείο Άμυνας, του οποίου επικεφαλής είναι ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας. Ο υψηλότερος Ναυτικός αξιωματικός είναι ο Αρχηγός Ναυτικών Επιχειρήσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ΗΠΑ
Εθνική Νότιας Υεμένης (ποδόσφαιρο ανδρών)
Ιστορία
Ο πρώτος διεθνής αγώνας ποδοσφαίρου της Νότιας Υεμένης, διεξήχθη στις 2 Σεπτεμβρίου του 1965 στους Παναραβικούς Αγώνες, οι οποίοι πραγματοποιήθηκαν στο Κάιρο της Αιγύπτου. Αντιμετώπησε τη διοργανώτρια, η οποία αγωνιζόταν εκείνη την περίοδο ως Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία, όπου γνώρισε την ήττα με 14-0. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη ήττα της σε αγώνα, χωρίς να πετύχει τέρμα. Εν συνεχεία, ηττήθηκε και στα άλλα τρία παιχνίδια του ομίλου, 9-0 από το Σουδάν, 1-0 από την Παλαιστίνη και στη συνέχεια 4-3 από το Λίβανο. Η Νότια Υεμένη δεν αγωνίστηκε σε άλλο παιχνίδι μέχρι τις 10 Ιανουαρίου του 1972, όταν έχασε στον εντός έδρας φιλικό αγώνα με 4-1 από την Αλγερία.