cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διονύσιος Σολωμός
Τα κυριότερα έργα
Το 1824 συνέθεσε τον Διάλογο για τη γλώσσα. Συμμετέχουν τρία πρόσωπα: ο ποιητής, ο φίλος (σε πρώτο σχεδίασμα αναφέρεται ότι είναι ο Σπ. Τρικούπης) και ο σοφολογιότατος, αλλά στο μεγαλύτερο τμήμα συζητούν μόνο ο ποιητής και ο λόγιος. Ο ποιητής προσπαθεί να αποδείξει ότι η καθαρεύουσα είναι μια τεχνητή γλώσσα που δεν την έχει ανάγκη ούτε ο λαός ούτε η λογοτεχνία. Υποστηρίζει μια λογοτεχνική γλώσσα που θα στηρίζεται στη γλώσσα του λαού, αλλά βέβαια θα είναι επεξεργασμένη από τον ποιητή, με τη χαρακτηριστική φράση:«υποτάξου πρώτα στη γλώσσα του λαού και αν είσαι αρκετός, κυρίεψέ την». Χρησιμοποιεί τα επιχειρήματα του γαλλικού διαφωτισμού για τη χρήση των εθνικών γλωσσών και με παραδείγματα από την ιταλική ποίηση προσπαθεί να αποδείξει ότι καμία λέξη από μόνη της δεν είναι χυδαία, αλλά αποκτά την ιδιαίτερη αξία της μέσα στο ποίημα, σε συνδυασμό με τις άλλες λέξεις. Στο τέλος του έργου ο ποιητής εγκαταλείπει τα ορθολογικά επιχειρήματα και εκφράζει τις απόψεις του με πάθος.
Το διάστημα 1824-1826 άρχισε να επεξεργάζεται το ποίημα Λάμπρος, το οποίο δεν ολοκληρώθηκε. Ο Λάμπρος είναι ακραίος ρομαντικός ήρωας: έχει κάνει σχέση με μια νεαρή κοπέλα, τη Μαρία, και έχουν αποκτήσει τέσσερα παιδιά χωρίς να παντρευτούν. Τα παιδιά τους τα έβαλε σε ένα ορφανοτροφείο. Όσον καιρό πολεμούσε κατά του Αλή Πασά, συναντήθηκε με την κόρη του χωρίς να την αναγνωρίσει, και έκανε ερωτικό δεσμό μαζί της. Όταν τελικά ανακάλυψε την αιμομιξία, από κάποια σημάδια που είχε η κόρη, και της το ομολόγησε, η κοπέλα αυτοκτόνησε. Επιστρέφοντας στο σπίτι του ο Λάμπρος αναγκάστηκε να ομολογήσει στη Μαρία το έγκλημά του και κατέφυγε σε μια εκκλησία για να βρει γαλήνη. Εκεί όμως η Θεία Δίκη του έστειλε τα φαντάσματα των τριών αγοριών του που τον καταδίωξαν. Ο ήρωας, κυνηγημένος, γκρεμίστηκε τελικά από ένα βράχο και η Μαρία, που είχε ήδη τρελαθεί, έπεσε στη λίμνη ελπίζοντας ότι στον ουρανό θα έβρισκε επιτέλους τη γαλήνη.
thumb|left|250px|Ο τάφος του Διονύσιου Σολωμού στη Ζάκυνθο. Το 1826 παραδίδει το Η Φαρμακωμένη εκφράζοντας την αγανάκτησή του έναντι των συμπατριωτών του γιατί καταδίκασαν σε ηθικό θάνατο μια νέα κοπέλα. Στην περίοδο 1826-1829 επεξεργαζόταν το πεζόμορφο ποίημα Γυναίκα της Ζάκυθος, εφιαλτική σάτιρα, που επεκτείνεται στο θέμα του Κακού. Το έργο είναι αφήγηση ενός ιερομόναχου, του Διονυσίου, και η «Γυναίκα» είναι η χαρακτηριστικότερη έκφραση του Κακού. Λέγεται ότι αφορμή για τη σύνθεση αυτή ήταν ένα συγγενικό πρόσωπο του Σολωμού, και για αυτό ο αδερφός του ποιητή δεν επέτρεψε στον Πολυλά να το εκδώσει. Το 1829 έγραψε το Εις Μοναχήν για την Άννα Γεωργομίλα, όταν ενδύθηκε το μοναχικό σχήμα στη μονή Αγίων Θεοδώρων στην Κέρκυρα.
Το 1833 έγραψε το πρώτο σημαντικό έργο της ωριμότητας, τον Κρητικό, σε στίχο ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο, εμπνευσμένο από την κρητική λογοτεχνία. Αφηγείται την ιστορία ενός Κρητικού που έφυγε από την Κρήτη μετά την αποτυχημένη επανάσταση του 1826, το ναυάγιο και την προσπάθειά του να σώσει την αγαπημένη του από την τρικυμία. Κεντρικό σημείο του ποιήματος είναι η εμφάνιση ενός οράματος, μιας Φεγγαροντυμένης. Ο αφηγητής της ιστορίας είναι ο ίδιος ο Κρητικός: την αφηγείται χρόνια μετά, όταν ζει μόνος ζητιανεύοντας, με αναδρομές στο παρελθόν (τη ζωή στην Κρήτη και το ναυάγιο) και προβολές στο μέλλον (τη Δευτέρα Παρουσία και τη συνάντηση με την αγαπημένη του στον Παράδεισο). Ο Κρητικός είναι αισθητικά το πιο ολοκληρωμένο ποίημα. Το κεντρικό πρόβλημα που απασχολεί τους φιλολόγους είναι η ερμηνεία της μορφής της «Φεγγαροντυμένης».
Κατά τη δεκαετία 1833-1844 επεξεργάστηκε και το Β΄ Σχεδίασμα των Ελεύθερων Πολιορκημένων, έργου που αναφέρεται στη δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου και την ηρωική έξοδο των κατοίκων, σε ομοιοκατάληκτο δεκαπεντασύλλαβο. Μετά το 1845 άρχισε να το επεξεργάζεται σε άλλη μορφή, χωρίς ομοιοκαταληξία. Το ποίημα περιγράφει την κατάσταση στο Μεσολόγγι τις τελευταίες ημέρες της πολιορκίας, όταν είχαν εξαντληθεί τα τρόφιμα και ήταν βέβαιο ότι η πόλη θα έπεφτε. Για την ερμηνεία του ποιήματος είναι ιδιαίτερα χρήσιμες οι ιταλικές σημειώσεις του ποιητή, που έχουν προταχθεί στην έκδοση σε μετάφραση του Πολυλά. Κεντρικό θέμα είναι η δύναμη της θέλησης και η πάλη με τους πειρασμούς της φύσης, που γεννούν την επιθυμία για ζωή και μπορούν να αποπροσανατολίσουν τους αγωνιστές.
Το τελευταίο έργο της ωριμότητας είναι ο Πόρφυρας, 1847, εμπνευσμένος από ένα πραγματικό περιστατικό, όταν ένας καρχαρίας κατασπάραξε έναν Άγγλο στρατιώτη που κολυμπούσε στο λιμάνι της Κέρκυρας. Ο Πόρφυρας είναι το πιο προβληματικό ως προς την ερμηνεία έργο, κυρίως λόγω της μορφής στην οποία έχει παραδοθεί. Αναφέρεται και αυτός στη σχέση φύσης - ανθρώπου και στη διάσταση μεταξύ σώματος (ύλης) και πνεύματος.
Η αντιμετώπιση του έργου του
Ο Σολωμός είχε εξ αρχής σημαντική θέση στους φιλολογικούς κύκλους της Ζακύνθου. Μετά και τη δημοσίευση του Ύμνου εις την Ελευθερίαν η φήμη του επεκτάθηκε και στο ελληνικό κράτος, αν και ο ίδιος δεν ταξίδεψε ποτέ στην ελεύθερη Ελλάδα. Στο ευρύ κοινό των Επτανήσων και στην Αθήνα ο ποιητής ήταν γνωστός μόνο για τα ποιήματα που είχε δημοσιεύσει: τον Ύμνο εις την Ελευθερίαν, το απόσπασμα «Η δέηση της Μαρίας» από τον Λάμπρο, την Ωδή εις Μοναχήν, καθώς και τα νεανικά του ποιήματα, πολλά από τα οποία διαδίδονταν προφορικά και αρκετά από αυτά είχαν μελοποιηθεί. Η άποψη των συγχρόνων του στηριζόταν επομένως σε αυτά τα έργα, και χάρη σε αυτά τα έργα είχε αποκτήσει τη φήμη που τον συνόδευσε μέχρι τον θάνατό του. Θαυμασμό για το έργο του Σολωμού εκδήλωναν και οι σημαντικότεροι εκπρόσωποι της Α’ Αθηναϊκής Σχολής, εκφράζοντας όμως τις αντιρρήσεις τους για τη γλώσσα του. Ο Ιάκωβος Ρίζος Νερουλός, έγραφε το 1827 στο Cours de la litterature grecque moderne : «τα ποιήματα του Διονύσιου Σολωμού… έχουν τη σπάνια αξία κάποιου δυνατού και συναρπαστικού οίστρου, μιας φαντασίας γεμάτης τόλμη και γονιμότητα». Ο Αλέξανδρος Σούτσος στο ποίημα του Επιστολή προς τον Βασιλέα Όθωνα χαρακτήρισε τον Σολωμό (αλλά και τον Κάλβο)« μεγάλο ὠδοποιό», που όμως παραμέλησε τα κάλλη της γλώσσας και παρουσίασε πλούσιες ιδέες «πτωχά ενδεδυμένες», ενώ ο Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής στο Esquisses de la literature grecque moderne έγραφε: «''το πνεύμα του τον κάνει να είναι μια από τις μεγαλύτερες δόξες της Ελλάδας…. Ο Σολωμός έλαμψε σαν το πιο όμορφο πετράδι του ποιητικού στέμματος της Ελλάδας''». Ήδη πριν τον θάνατό του το ποιητικό έργο του Σολωμού είχε ταυτιστεί με την έννοια της πατρίδας: το 1849 η εφημερίδα Αιών έγραφε:«αἱ ποιήσεις τοῦ Σολωμοῦ δὲν εἶναι ποιήσεις ἀτόμου, ἀλλὰ ὁλοκλήρου ἔθνους». Ανάλογες κρίσεις διατυπώθηκαν και μετά το θάνατο του ποιητή. Το περιοδικό Πανδώρα έγραψε: «ἐκ τῶν ἐξοχωτέρων τῆς Ἑλλάδος, δὸς δ' εἰπεῖν καὶ τῆς Εὐρώπης αὐτῆς, ποιητῶν, ὁ συγγραφεὺς τοῦ πρὸς τὴν Ἐλευθερίαν Διθυράμβου ἐκείνου, ὁ ἐκ Ζακύνθου Διονύσιος Σολομός, ἀπέθανεν εἰς ἀκμάζουσαν ἔτι ἡλικίαν». Οι επικήδειοι των μαθητών του Σολωμού ήταν βεβαίως πιο ουσιαστικοί και αναφέρονταν και στα ανέκδοτα έργα, πολλά από τα οποία είχαν ακούσει τον ποιητή να απαγγέλλει. Ο Ιούλιος Τυπάλδος χαρακτήρισε τον Σολωμό «πρώτο και μέγα θεμελιωτή της νέας μας φιλολογίας» και ο Ιάκωβος Πολυλάς στα «Προλεγόμενα» των ποιημάτων του Σολωμού το 1859 τον ονόμασε «εθνικό ποιητή».
Η εικόνα για το έργο του Σολωμού άλλαξε ριζικά μετά την εμφάνιση της πολυαναμενόμενης έκδοσης, το 1859. Το ημιτελές έργο εξέπληξε δυσάρεστα και προκάλεσε αμηχανία και οι εφημερίδες που επαινούσαν τον μεγαλύτερο Έλληνα ποιητή μετά το θάνατό του, δεν έγραψαν τίποτε για την έκδοση των έργων. Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του Βαλαωρίτη: το 1857, μετά τον θάνατο του Σολωμού, έγραφε στον Κωνσταντίνο Ασώπιο ότι «ἐψεύσθησαν αἱ ἐλπίδες τοῦ ἔθνους» και το 1877 έγραφε στον Ροΐδη: ότι ο Σολωμός άφησε πίσω του «ἕναν μόνο ὕμνον καὶ ὀλίγας ἀσυναρτήτους στροφάς». Αρνητικές κρίσεις για τα ποιήματα του Σολωμού διατύπωσε και ο Σπυρίδων Ζαμπέλιος στο δοκίμιό του «Πόθεν η κοινή λέξις «τραγουδώ»;», το 1859.
Η πρώτη ουσιαστική επανεκτίμηση του σολωμικού έργου εκτός του επτανησιακού χώρου έγινε μετά το 1880, κυρίως από το κριτικό έργο του Παλαμά, ο οποίος αναγνώρισε την ιστορική σημασία του έργου του Σολωμού, εξαιτίας της δημιουργίας προσωπικής ποιητικής γλώσσας και του γόνιμου συνδυασμού όλων των στοιχείων της ποιητικής παράδοσης αλλά και των ευρωπαϊκών ποιητικών ρευμάτων και ιδεών. Στην πραγματικότητα μορφές όπως ο Σολωμός, ο Κάλβος ή ο Παλαμάς φαίνεται πως βοήθησαν την ελληνική λογοτεχνία να ξεφύγει από τον χαρακτηρισμό της ελάσσονος ποίησης του 19ου αιώνα και να την εντάξουν στο ευρύτερο πλαίσιο του ευρωπαϊκού ρομαντισμού.
Σταθμό στη μελέτη του Σολωμικού έργου αποτέλεσε το βιβλίο του Κώστα Βάρναλη «Ο Σολωμός χωρίς μεταφυσική» (1925), σφοδρή πολεμική ενάντια στην ιδεαλιστική -και άγονη- θεώρησή του από τον Γιάννη Αποστολάκη στο κακογραμμένο, φλύαρο και πλαδαρό βιβλίο του «Η ποίηση στη ζωή μας» (1923). Όπως λέει ο Κωνσταντίνος Δημαράς και ο Βάρναλης αγνοεί το ιστορικό κομμάτι του θέματος. Ο Ιδανισμός του Σολωμού ήταν το αντίδοτο στις ενδοοικογενειακές απογοητεύσεις.
Δοκιμαστικός σωλήνας
Χρήσεις
Σωλήνες καλλιέργειας χρησιμοποιούνται συχνά στη βιολογία για το χειρισμό και την καλλιέργεια όλων των ειδών των ζωντανών οργανισμών, όπως μύκητες, βακτήρια, φυτά, μοσχεύματα φυτών, κλπ, και στην ιατρική και εγκληματολογίας για την αποθήκευση των δειγμάτων αίματος ή άλλων υγρών.
Ένας δοκιμαστικός σωλήνας με πώμα χρησιμοποιείται συχνά για την προσωρινή αποθήκευση χημικών ή βιολογικών δειγμάτων.
Οι δοκιμαστικοί σωλήνες συνήθως στηρίζονται σε ειδικά στατώ, σφιγκτήρες, ή λαβίδες. Ορισμένα στατώ για τους σωλήνες καλιέργειας είναι σχεδιασμένα ώστε να τους συγκρατούν σε σχεδόν οριζόντια θέση, έτσι ώστε να μεγιστοποιηθεί η επιφάνεια επαφής του καλιεργητικού μέσου και του δείγματος.
Δοκιμαστικοί σωλήνες είναι μερικές φορές χρησιμοποιούνται σε συνηθισμένες χρήσεις εκτός των χώρων εργαστηρίου, όπως π.χ. σαν βάζα λουλουδιών ή δοχεία για μπαχαρικά.
Κατασκευή
Οι δοκιμαστικοί σωλήνες που χρησιμοποιούνται στη φυσική και τη χημεία γίνονται συνήθως από γυαλί για καλύτερη αντοχή στη θερμότητα και στις διαβρωτικές χημικές ουσίες καθώς και μεγαλύτερη διάρκεια ζωής. Σωλήνες από έξτρα-ανθεκτικό γυαλί όπως το πυρέξ μπορούν να τοποθετηθούν απευθείας σε φλόγα λύχνου Bunsen.
Οι σωλήνες καλιέργειας για την βιολογία γίνονται συνήθως από διαφανή πλαστική ύλη (όπως το πολυστυρένιο ή πολυπροπυλένιο) και συχνά μετά τη χρήση απορρίπτονται.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Όργανα εργαστηρίου χημείας
Διονύσιος Σολωμός
Η αποσπασματικότητα του έργου
thumb|350px|left|Χειρόγραφο του Σολωμού από τους [[Ελεύθεροι Πολιορκημένοι|Ελεύθερους Πολιορκημένους]].
Το πρόβλημα της αποσπασματικής μορφής του σολωμικού έργου και της έκδοσής του είναι ένα από τα σημαντικότερα θέματα της μελέτης της σολωμικής ποίησης αλλά και της Ελληνικής Φιλολογίας εν γένει.
Τα μόνα έργα του Σολωμού που δημοσιεύθηκαν όσο ζούσε ήταν ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν (1825), ένα απόσπασμα του Λάμπρου («Η δέηση της Μαρίας») (1834), το Ωδή εις Μοναχήν (1829) και το επίγραμμα Εις Φραγκίσκα Φραίζερ (1849). Τα υπόλοιπα έργα του έμειναν ανολοκλήρωτα. Ο Σολωμός επεξεργαζόταν συνεχώς τα έργα του και αγωνιζόταν για την επίτευξη της απόλυτης τελειότητας στη μορφή, προσπαθώντας να τα απαλλάξει από οτιδήποτε περιττό, που κατέστρεφε την καθαρά λυρική ουσία. Τα χειρόγραφά του δεν περιέχουν τα έργα καθαρογραμμένα, αλλά αποκαλύπτουν όλα τα στάδια επεξεργασίας τους, χωρίς απαραίτητα η τελευταία επεξεργασία να είναι η τελική. Ο ποιητής συνελάμβανε πρώτα ένα προσχέδιο του ποιήματος σε πεζό, το οποίο κατέγραφε στα ιταλικά, και στη συνέχεια άρχιζε την ελληνική επεξεργασία. Για πολλούς στίχους σώζονται διάφορες παραλλαγές, οι στίχοι συχνά δεν είναι στη σωστή σειρά, κάποιοι είναι ανολοκλήρωτοι ενώ υπάρχουν και χάσματα. Συχνά στην ίδια σελίδα ο ποιητής μπορεί να έγραφε στίχους από διαφορετικά ποιήματα.
Ο πιστός μαθητής του Σολωμού, Ιάκωβος Πολυλάς, όταν ανέλαβε μετά τον θάνατο του «δασκάλου» του να εκδώσει το έργο του (το οποίο ανέμεναν με αγωνία όχι μόνο στα Επτάνησα αλλά και στην υπόλοιπη Ελλάδα), είχε να αντιμετωπίσει μεγάλες δυσκολίες. Κατ' αρχάς, έπρεπε να πάρει την άδεια από τον αδερφό του ποιητή, Δημήτριο, να μελετήσει τα τετράδια. Στη συνέχεια, έπρεπε να ταξινομήσει το ακατάστατο υλικό (με τον δυσανάγνωστο γραφικό χαρακτήρα του Σολωμού) για να παρουσιάσει ένα έργο όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένο και νοηματικά συνεκτικό και αυτοτελές. Ο Πολυλάς συγκέντρωσε και ταξινόμησε αυτό το υλικό και προσπάθησε να το ανασυνθέσει επιλέγοντας τους στίχους που εκείνος θεωρούσε ότι ανταποκρίνονταν περισσότερο στις αισθητικές απόψεις του ποιητή. Κάποιες φορές προσέθεσε και στίχους που είχε ακούσει τον Σολωμό να απαγγέλλει, και κατέγραψε και κάποιες από τις παραλλαγές των στίχων. Εξέδωσε το έργο του Σολωμού το 1859 με τον τίτλο Άπαντα τα Ευρισκόμενα και με μια εξαιρετική κριτική εισαγωγή, στην οποία διατύπωνε και την άποψη ότι τα χειρόγραφα του ποιητή με την οριστική μορφή των ποιημάτων έχουν χαθεί. Όμως του Πολυλά του λείπει η προοπτική και η ουδετερότητα, «αυτός βάζει το θεμέλιο λίθο της μυθολογίας του Σολωμού»
Απόπειρες ερμηνείας της αποσπασματικότητας
Η μορφή που παρουσίασε το έργο του Σολωμού με την πρώτη έκδοσή του μάλλον προκάλεσε απογοήτευση, καθώς τότε δεν μπορούσε να γίνει κατανοητή και να εκτιμηθεί η αξία ενός έργου με τόσες «ατέλειες». Ο Πολυλάς τόνισε στα προλεγόμενά του ότι τα κυριότερα χειρόγραφα, με την οριστική μορφή των ποιημάτων είτε είχαν χαθεί, είτε είχαν καταστραφεί. Επικρατούσαν τότε οι υποθέσεις ότι μπορεί τα έργα να εκλάπησαν από τον υπηρέτη του Σολωμού ή από τον αδερφό του Δημήτριο, ή ίσως ότι μπορεί να τα κατέστρεψε ο ίδιος ο ποιητής. Μόνο από τις αρχές του 20ου αι. είχε γίνει πλέον κατανοητό ότι δεν υπήρχαν άλλα χειρόγραφα και ότι ο ποιητής δεν είχε ολοκληρώσει τα έργα του. Οι πρώτες απόπειρες ερμηνείας του φαινομένου της αποσπασματικότητας ήταν περισσότερο εξωκειμενικές: η αδυναμία ολοκλήρωσης ερμηνευόταν ως αιτία της απουσίας της κατάλληλης πνευματικής ατμόσφαιρας που θα του έδινε κίνητρο να ολοκληρώσει τα έργα του, ή της απουσίας ικανοποιητικής λογοτεχνικής παράδοσης την οποία θα μπορούσε να ακολουθήσει, ή δίνονταν ψυχολογικές ερμηνείες σχετικά με τον αλκοολισμό του ποιητή, την έλλειψη συνθετικής ικανότητας, τη δυσμενή επίδραση της δίκης του 1833-1838 ή την τελειομανία και το αίσθημα του ανικανοποίητου.
Άλλοι μελετητές αντιθέτως επισήμαναν ότι ο Σολωμός σε μεγάλο βαθμό αδιαφορούσε για την ολοκλήρωση των ποιημάτων. Ενδεικτική είναι η φράση που αποδίδεται στον ποιητή «Ο Λάμπρος θα μείνει απόσπασμα, γιατί το όλο ποίημα δε φτάνει το ύψος μερικών μερών». Ο Λίνος Πολίτης λέει σχετικά με την αποσπασματικότητα των Ελεύθερων πολιορκημένων: «''δεν θέλησε ή δεν ενδιαφέρθηκε να εντάξει τα λυρικά αυτά κομμάτια σ' ένα σύνολο αφηγηματικό... Έμεινε στην καθαρή λυρική έκφραση, αδιαφορώντας για τη μη λυρική συνδετική ουσία, προχωρώντας έτσι...προς μιά κατάκτηση ενός «καθαρού» λυρικού χώρου, πολύ πιο πριν από την εποχή του. Κάτι ανάλογο διαπιστώσαμε και στον Κρητικό, το ίδιο ισχύει και για τα άλλα του «αποσπασματικά» έργα''». Αργότερα ο Σολωμός θεωρήθηκε από αρκετούς ποιητές και κριτικούς ως πρόδρομος την «καθαρής ποίησης» και η αποσπασματικότητα του έργου του δεν «ενοχλούσε», αντιθέτως εθεωρείτο μεγάλο πλεονέκτημα. Ο Δημήτρης Λιαντίνης αναφερόμενος στο φαινόμενο της αποσπασματικότητας του Σολωμικού έργου του αναγνωρίζει μια νόμιμη συντριβή: «Ο Σολωμός ταιριαστός στον καιρό του ήταν ανάγκη να δημιουργήσει τέχνη ευρωπαϊκή, αλλά ταιριαστός και στον τόπο του ήταν ανάγκη να δημιουργήσει τέχνη κλασσική. Αυτή η σύγκρουση τον οδήγησε στο παράταιρο σμίξιμο τού ρομαντικού και τού κλασσικού, και στη συντριβή της τέχνης του.»
Τέλος, την τελευταία δεκαετία έγινε απόπειρα συσχετισμού των ανολοκλήρωτων σολωμικών έργων με τα αποσπασματικά έργα της ρομαντικής λογοτεχνίας (όπως τα Kubla Khan του Coleridge, Giaour του Byron, Heinrich von Oftendingen του Novalis), αν και αυτή η ερμηνεία δεν είναι αποδεκτή από άλλους.
Το εκδοτικό πρόβλημα
Το πρόβλημα της έκδοσης του έργου του Σολωμού τέθηκε κατά τις δεκαετίες 1920-1930, μετά την έκδοση από τον Κ. Καιροφύλα το 1927 έργων που δεν είχαν συμπεριληφθεί στην έκδοση Πολυλά, όπως Η Γυναίκα της Ζάκυθος, η σάτιρα Οι Κρεμάλες και αρκετά ιταλικά σονέτα, αλλά και την απόφαση της Ακαδημίας Αθηνών να εκδοθούν τα ποιήματα του Σολωμού με κριτική έκδοση από τον Ν.Β. Τωμαδάκη. Τότε ξεκίνησε συζήτηση σχετικά με τη μορφή της έκδοσης που θα ήταν καταλληλότερη: κριτική ή «πανομοιότυπη» (όπως υποστήριζε ο Λίνος Πολίτης ). Η κριτική έκδοση τελικά δεν πραγματοποιήθηκε, ενώ και οι δύο φιλόλογοι ετοίμασαν «χρηστικές» εκδόσεις των ποιημάτων, που απευθύνονταν στο ευρύ κοινό. Ο Λ. Πολίτης εξέδωσε το 1964 τα χειρόγραφα του ποιητή σε φωτογραφική ανατύπωση και τυπογραφική μεταγραφή. Η έκδοση αυτή αποτέλεσε σημαντικό σταθμό στην πορεία των σολωμικών ερευνών όχι μόνο διότι αποκαλύφθηκε ο τρόπος εργασίας του ποιητή, αλλά και γιατί δόθηκε πλέον στους φιλολόγους η δυνατότητα να μελετήσουν όλες τις φάσεις επεξεργασίας των ποιημάτων και, ενδεχομένως, να διατυπώσουν νέες εκδοτικές προτάσεις.
Οι τωρινές εκδοτικές απόπειρες του σολωμικού έργου μπορούν να διακριθούν σε δύο κατηγορίες, ανάλογα με τη λύση που προτείνουν: η «αναλυτική» έκδοση αποκαλύπτει τα διαδοχικά στάδια επεξεργασίας του ποιήματος και τις διάφορες παραλλαγές, όπως είχε εξηγήσει ο Λίνος Πολίτης και σκόπευε να πραγματοποιήσει. Η «συνθετική» έκδοση αντιθέτως παρουσιάζει το έργο σε μορφή με λογική αλληλουχία και μορφική πληρότητα και αποκλείει όσους στίχους ή όσα αποσπάσματα δεν πληρούν αυτές τις προϋποθέσεις. Δείγμα «συνθετικής» έκδοσης είναι η εκδοτική δοκιμή του Στυλιανού Αλεξίου (1994), η οποία όμως δέχτηκε σφοδρή κριτική από τους υποστηρικτές της «αναλυτικής» προσέγγισης....
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Επτανησιακή σχολή Διονυσιος Κατηγορία:Βραβευθέντες Ακαδημίας Αθηνών
Ελληνικό ηφαιστειακό τόξο
μικρογραφία|Κρατήρας στο ηφαίστειο της Νισύρου Το Ελληνικό Ηφαιστειακό Τόξο δημιουργήθηκε από τη σύγκρουση των δύο λιθοσφαιρικών πλακών του Αιγαίου. Συγκεκριμένα, αποτελείται από τα ηφαίστεια στο Σουσάκι, στα Μέθανα, στη Σαντορίνη, στη Μήλο και στη Νίσυρο.
Ενεργά ηφαίστεια του ηφαιστειακού τόξου
Τα μοναδικά ηφαίστεια του ελληνικού ηφαιστειακού τόξου στα οποία έχουν πραγματοποιηθεί εκρήξεις στους ιστορικούς χρόνους είναι αυτά της Σαντορίνης, της Νισύρου και των Μεθάνων. Αναλυτικότερα, το ηφαίστειο της Σαντορίνης εξερράγη για τελευταία φορά το 1950, το ηφαίστειο της Νισύρου το 1888, ενώ αυτό των Μεθάνων τον 3ο αιώνα π.Χ..
Νίσυρος
Το ηφαίστειο της Νισύρου αποτελείται από πέντε κρατήρες, εκ των οποίων ο μεγαλύτερος έχει διάμετρο 260 μέτρα και βάθος 30 μέτρα. Οι πέντε κρατήρες δημιουργούν το οροπέδιο του Λακκίου.
Σαντορίνη
μικρογραφία|Ηφαίστειο Σαντορίνης Το ηφαίστειο της Σαντορίνης ανήκει στην νότια πλευρά του ηφαιστειακού τόξου. Έχει υψόμετρο 567 μέτρα.
Μήλος
Το ηφαίστειο της Μήλου αποτελείται από κρατήρα διαμέτρου 1700 μέτρων και ύψους 220 μέτρων και βρίσκεται στο νότιο τμήμα του νησιού.
Σουσάκι
μικρογραφία|Σουσάκι Το Σουσάκι συντελεί το βόρειο άκρο στο ηφαιστειακό τόξο και βρίσκεται στην περιοχή των Αγίων Θεοδώρων και συγκεκριμένα στα σύνορα της Αττικής με την Κορινθία. Έχει υψόμετρο 180 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας και η θερμοκρασία στην πλαγιά του έχει φτάσει μέχρι και τους 42 βαθμούς Κελσίου.
Επιπλέον πληροφορίες
Η πιο έντονη ηφαιστειακή δράση στην Ελλάδα σε όλο το ιστορικό παρελθόν έχει παρατηρηθεί μόνο κατά μήκος του Ελληνικού ηφαιστειακού τόξου.
Παραπομπές
Ηφαιστειακό τόξο. Ηφαιστειακό τόξο. Νίσυρος. Μέθανα.
Κατηγορία:Γεωλογία της Ελλάδας
Δεύτερος διαμελισμός της Πολωνίας
Ο δεύτερος διαμελισμός της Πολωνίας το 1793 ήταν ο δεύτερος από τους τρεις διαμελισμούς (ή μερικές προσαρτήσεις) που έληξαν την ύπαρξη της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας έως το 1795. Ο δεύτερος διαμελισμός έγινε μετά τον Πόλεμο Πολωνίας-Ρωσίας του 1792 και την Συνομοσπονδία της Ταργκοβίτσα του 1792, και εγκρίθηκε από τους εδαφικούς δικαιούχους της, τη Ρωσική Αυτοκρατορία και το Βασίλειο της Πρωσίας. Η διαίρεση επικυρώθηκε από το εξαναγκασμένο πολωνικό κοινοβούλιο (Σέιμ) το 1793 (βλ. Σέιμ του Γκρόντνο) σε μια βραχύβια προσπάθεια να αποφευχθεί η αναπόφευκτη πλήρης προσάρτηση της Πολωνίας, του τρίτου διαμελισμού.
Ιστορικό
Μέχρι το 1790, στο πολιτικό μέτωπο, η Κοινοπολιτεία είχε επιδεινωθεί σε τόσο ανίσχυρη κατάσταση που αναγκάστηκε να συμμαχήσει με τον εχθρό της, την Πρωσία. Το Πολωνικό-Πρωσικό Σύμφωνο του 1790 υπεγράφη, δίνοντας ψευδή ελπίδα ότι η Κοινοπολιτεία θα μπορούσε επιτέλους να βρει έναν σύμμαχο που θα την προστατεύει ενώ μεταρρυθμιζόταν. Το Σύνταγμα της 3ης Μαΐου του 1791 παραχώρησε πολιτικά δικαιώματα στην αστική τάξη, καθιέρωσε τον διαχωρισμό των τριών κλάδων της κυβέρνησης και εξάλειψε τις καταχρήσεις του Σέιμ του Ρεπνίν. Αυτές οι μεταρρυθμίσεις προκάλεσαν επιθετικές ενέργειες εκ μέρους των γειτόνων της, επιφυλακτικοί για την πιθανή αναγέννηση της Κοινοπολιτείας. Και πάλι η Πολωνία τόλμησε να μεταρρυθμιστεί και να βελτιωθεί χωρίς την άδεια της Ρωσίας, και πάλι η Αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β΄ εξοργίστηκε. Υποστηρίζοντας ότι η Πολωνία είχε πέσει θύμα του ριζοσπαστικού Ιακωβινισμού, τότε σε υψηλό ρεύμα στη Γαλλία, οι ρωσικές δυνάμεις εισέβαλαν στην Κοινοπολιτεία το 1792. αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Σκηνή μετά τη [[Μάχη του Ζιελέντσε το 1792, πολωνική απόσυρση. Πίνακας του Βόιτσεχ Κόσακ]] Κατά τη διάρκεια του Πολέμου Πολωνίας-Ρωσίας του 1792 για την υπεράσπιση του Συντάγματος, οι πολωνικές δυνάμεις που υποστήριζαν το Σύνταγμα πολέμησαν εναντίον του στρατού της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, που προσκλήθηκε από την φιλορωσική συμμαχία των Πολωνών αρχόντων, γνωστή ως Συνομοσπονδία της Ταργκοβίτσα. Η συντηρητική αριστοκρατία (βλ. επίσης: σλάχτα) πίστευε ότι οι Ρώσοι θα τους βοηθήσουν να αποκαταστήσουν τη Χρυσή Ελευθερία τους. Εγκαταλειμμένοι από τους Πρώσους συμμάχους τους, οι εξαιρετικά υπερμεγέθεις πολωνικές φιλοσυνταγματικές δυνάμεις πολέμησαν υπό τον Πρίγκιπα Γιούζεφ Πονιατόφσκι έναν αμυντικό πόλεμο με κάποια επιτυχία, αλλά διατάχθηκαν να εγκαταλείψουν τις προσπάθειές τους από τον ανώτατο διοικητή τους, τον Βασιλιά Στανίσουαφ Αύγουστο Πονιατόφσκι. Ο Βασιλιάς αποφάσισε να ενταχθεί στη Συνομοσπονδία της Ταργκοβίτσα, όπως απαίτησαν οι Ρώσοι.
Η Ρωσία εισέβαλε στην Πολωνία για να εξασφαλίσει την ήττα των πολωνικών μεταρρυθμίσεων, χωρίς σαφή στόχο άλλου διαμελισμού (θεωρούσε την Πολωνία ως προτεκτοράτο της και είδε ελάχιστη ανάγκη να παραδώσει κομμάτια της Πολωνίας σε άλλες χώρες). Ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Β΄ της Πρωσίας, ωστόσο, είδε αυτά τα γεγονότα ως ευκαιρία να ενισχύσει τη χώρα του. Ο Φρειδερίκος ζήτησε από την Αικατερίνη ότι λόγω της εγκατάλειψης της χώρας του από την Πολωνία ως στενό σύμμαχο, για τη συμμετοχή των Πρωσών στον Πόλεμο του Πρώτου Συνασπισμού ενάντια στην επαναστατική Γαλλία, επειδή η Ρωσία ενθάρρυνε τη συμμετοχή των Πρωσών και επειδή η Πρωσία υπέστη πρόσφατα μια μεγάλη ήττα στη Μάχη του Βαλμί, η Πρωσία πρέπει να αποζημιωθεί - κατά προτίμηση με τμήματα της πολωνικής επικράτειας. Η Ρωσία αποφάσισε σύντομα να αποδεχθεί την προσφορά της Πρωσίας.
Συνθήκη του διαμελισμού
μικρογραφία| Η Συνθήκη του Γκρόντνο μεταξύ της Πρωσίας και της Πολωνίας (μια γαλλική έκδοση), που αργότερα αναφέρθηκε ως η δεύτερη συνθήκη διαμελισμού Στις 23 Ιανουαρίου 1793, η Πρωσία υπέγραψε συνθήκη με τη Ρωσία, συμφωνώντας ότι θα ανακληθούν οι πολωνικές μεταρρυθμίσεις και ότι και οι δύο χώρες θα λάβουν ευρεία περιοχή της Κοινοπολιτείας. Ο ρωσικός και ο πρωσικός στρατός ανέλαβαν τον έλεγχο των εδαφών που διεκδίκησαν, με τα ρωσικά στρατεύματα να είναι ήδη παρόντα, και τα πρωσικά στρατεύματα να συναντούν περιορισμένη αντίσταση. Το 1793, οι βουλευτές στο Σέιμ του Γκρόντνο, το τελευταίο Σέιμ της Κοινοπολιτείας, παρουσία ρωσικών δυνάμεων, συμφώνησαν στις ρωσικές και πρωσικές εδαφικές απαιτήσεις. Το Σέιμ του Γκρόντνο έγινε διάσημο όχι μόνο ως το τελευταίο Σέιμ της Κοινοπολιτείας, αλλά επειδή οι βουλευτές του είχαν δωροδοκηθεί και εξαναγκαστεί από τους Ρώσους (η Ρωσία και η Πρωσία ήθελαν νομική κύρωση από την Πολωνία για τα αιτήματά τους).
Η Αυτοκρατορική Ρωσία προσάρτησε 250.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ενώ η Πρωσία πήρε 58.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η Κοινοπολιτεία έχασε περίπου 307.000 χλμ² και μειώθηκε στα 215.000 χλμ².
Ρωσικός Διαμελισμός
Η Ρωσία έλαβε το Βοεβοδάτο Κιέβου, το Βοεβοδάτο Μπράτσουαφ, το Βοεβοδάτο Ποδολίας και το Βοεβοδάτο Μισνκ, καθώς και τα μέρη του Βοεβοδάτου Βίλνιους, του Βοεβοδάτου Νοβογκρούντεκ, του Βοεβοδάτου Μπρεστ Λίτοβσκ και του Βοεβοδάτου Βολυνίας. Αυτό έγινε αποδεκτό από το Σέιμ του Γκρόντνο στις 22 Ιουλίου. Η Ρωσία αναδιοργάνωσε τις νεοαποκτηθείσες περιοχές της στα Κυβερνεία Μινσκ και Ιζίασλαφ (τα οποία το 1795 χωρίστηκαν στα Κυβερνεία Ποδολίας και Βολυνίας).
Πρωσικός Διαμελισμός
Η Πρωσία έλαβε τις πόλεις Γκντανσκ (Ντάντσιγκ) και Τόρουν (Θορν) και το Βοεβοδάτο Γκνιέζνο, το Βοεβοδάτο Πόζναν, το Βοεβοδάτο Σιέραντζ, το Βοεβοδάτο Κάλις, το Βοεβοδάτο Πουότσκ, το Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Μπζεστς, το Βοεβοδάτο Ινοβρότσουαφ, την Περιοχή Ντόμπζιν, καθώς και μέρη του Βοεβοδάτου Κρακοβίας, του Βοεβοδάτου Ράβα και του Βοεβοδάτου Μασοβίας. Αυτό έγινε αποδεκτό από το Σέιμ του Γκρόντνο στις 23 Σεπτεμβρίου ή στις 25 Σεπτεμβρίου (οι πηγές διαφέρουν). Η Πρωσία οργάνωσε τα νεοαποκτηθέντα εδάφη της στη Νότια Πρωσία.
Η Κοινοπολιτεία έχασε περίπου 5 εκατομμύρια ανθρώπους. Μόνο περίπου 4 εκατομμύρια άνθρωποι παρέμειναν στα εδάφη της Κοινοπολιτείας.
Αυτό που έμεινε από την Κοινοπολιτεία ήταν ένα μικρό ουδέτερο κράτος με έναν βασιλιά μαριονέτα και οι ρωσικές φρουρές παρακολουθούσαν τον μειωμένο πολωνικό στρατό.
Επακόλουθα
Τόσο οι συνομοσπονδίες της Ταργκοβίτσα, που δεν περίμεναν άλλο διαμελισμό, όσο και ο βασιλιάς, ο Στανίσουαφ Αύγουστος Πονιατόφσκι, που εντάχθηκε σε αυτές κοντά στο τέλος, έχασαν και οι δύο πολύ από το γόητρο και την υποστήριξη σε αυτούς. Οι μεταρρυθμιστές, από την άλλη πλευρά, προσελκύουν αυξανόμενη υποστήριξη. Τον Μάρτιο του 1794 άρχισε η Εξέγερση του Κοστσιούσκο. Η ήττα της εξέγερσης τον Νοέμβριο του ίδιου έτους είχε ως αποτέλεσμα τον τελευταίο τρίτο διαμελισμός της Πολωνίας, τερματίζοντας την ύπαρξη της Κοινοπολιτείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*2 Κατηγορία:Συνθήκες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Συνθήκες του Βασιλείου της Πρωσίας Κατηγορία:Συνθήκες της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας
Σαρίκα Νέλβις
Η Σαρίκα Νέλβις (γεν. 10 Μαΐου 1990) είναι Αμερικανίδα αθλήτρια του στίβου, που εξειδικεύεται στα 60 και 100 μέτρα με εμπόδια.
Έμφυλο σύστημα
Τα έμφυλα συστήματα είναι οι κοινωνικές δομές, που καθορίζουν τον αριθμό των φύλων και τους συναφείς ρόλους των φύλων σε κάθε κοινωνία. Ο ρόλος του φύλου είναι «ό,τι λέει και κάνει ένα άτομο για να δείξει στους άλλους ή στον εαυτό του, κατά πόσο ανήκει στην κατηγορία του άνδρα, της γυναίκας ή του ανδρόγυνου. Αυτό περιλαμβάνει, αλλά δεν περιορίζεται στη σεξουαλική και ερωτική διέγερση και απόκριση.»
Σαρίκα Νέλβις
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μέμφις, Τενεσί. Είχε μια δύσκολη παιδική ηλικία, καθώς έχασε και τους δύο γονείς της πριν καν κλείσει τα οκτώ της χρόνια, και η γιαγιά της πέθανε από έμφραγμα. Έτσι, την ανέλαβε η θεία της και χωρίστηκε από τα τρία από τα τέσσερα αδέρφια της.
Καριέρα
Το 2015, είχε την καλύτερη επίδοση της σεζόν με 12.34. Αυτή η επίδοση αποτελεί την 8η καλύτερη όλων των εποχών. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2015, ωστόσο, ήταν μόνο όγδοη.
Έμφυλο σύστημα
Δυαδικό έμφυλο σύστημα
Το δυαδικό σύστημα φύλων είναι η ταξινόμηση του φύλου σε δύο διακριτές, αντίθετες και ασύνδετες μορφές του αρρενωπού και του θηλυκού. Το δυαδικό σύστημα είναι ένας γενικός τύπος συστήματος φύλου. Τις περισσότερες φορές σε αυτό το δυαδικό μοντέλο, λαμβάνεται ως δεδομένο ότι το φύλο, η ταυτότητα φύλου και η σεξουαλικότητα ενός ατόμου «ευθυγραμμίζονται».
Έμφυλα συστήματα ανά τον κόσμο
Σε πολιτισμούς όπου το δυαδικό σύστημα φύλων είναι εξέχον και σημαντικό, τα διεμφυλικά άτομα αποτελούν σημαντική εξαίρεση από τους κοινωνικούς κανόνες που σχετίζονται με το φύλο. Τα μεσοφυλικά άτομα, αυτά που δεν μπορούν να κατηγοριοποιηθούν βιολογικά είτε ως άνδρες είτε ως γυναίκες, είναι μια άλλη προφανής απόκλιση. Άλλοι πολιτισμοί έχουν τις δικές τους πρακτικές ανεξάρτητες από το δυτικό δυαδικό σύστημα.
Σαρίκα Νέλβις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Εμποδιστές
Έμφυλο σύστημα
Έμφυλη βία
Η έμφυλη βία είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα που μπορεί να λάβει χώρα με διαφορετικές μορφές και ποικίλες συνέπειες. Μπορεί να παρομοιαστεί με ένα έγκλημα μίσους, στο οποίο η σωματική βία στοχεύει συγκεκριμένα το φύλο του θύματος. Τα διεμφυλικά άτομα και οι γυναίκες βιώνουν τη περισσότερη έμφυλη βία, αν και οποιοδήποτε άτομο μπορεί να είναι θύμα. Οι γυναίκες κινδυνεύουν σημαντικά από την έμφυλη βία στις στενές σχέσεις. Οι γυναίκες έχουν 10 φορές περισσότερες πιθανότητες να πέσουν θύματα βίας από σύντροφο. Αυτή η πράξη βίας εμφανίζεται τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό χώρο και μερικές φορές μπορεί να αγνοηθεί. Πολλοί θάνατοι έχουν προέλθει από την έμφυλη βία, όπως παρουσιάζεται στo ντοκιμαντέρ Two Spirits.
Οργανώσεις όπως ο Συνασπισμός της Καλιφόρνια κατά της σεξουαλικής επίθεσης, υποστηρίζουν τις κοινότητες των Λατίνων, ειδικά για να τερματίσουν τα φαινόμενα της ενδοοικογενειακής βίας. Είναι επίσης ένα θέμα που σχετίζεται με το κυρίαρχο σύστημα φύλου, το οποίο συχνά αποτελεί τη βάση των κινήτρων της έμφυλης βίας. Το κυρίαρχο σύστημα φύλου δημιουργεί επίσης δομική βία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έμφυλοι ρόλοι
Γιάννης Θεοδωράκης
Ο Γιάννης Θεοδωράκης του Χρήστου, είναι καθηγητής Αθλητικής Ψυχολογίας και αντιπρύτανης Ακαδημαϊκών Υποθέσεων στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.
Σπουδές και σταδιοδρομία
Κατέχει πανεπιστημιακό πτυχίο Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (1982). Εκπόνησε τις διδακτορικές του σπουδές στο ίδιο τμήμα του ΑΠΘ και έλαβε τον τίτλο του Διδάκτορα Φυσικής Αγωγής & Αθλητισμού, το έτος 1992.
Εκλέχθηκε μέλος ΔΕΠ το 1993 και εργάστηκε στο τμήμα ΤΕΦΑΑ της Κομοτηνής, στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Το 1998 εκλέχθηκε Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τμήμα ΤΕΦΑΑ, στα Τρίκαλα, και συνέχισε εκεί τη σταδιοδρομία του, υπηρετώντας συνολικά έξι ακαδημαϊκά χρόνια και στη διοικητική θέση του Προέδρου του τμήματος.
Έχει υπηρετήσει Πρόεδρος της Ελληνικής Ακαδημίας Φυσικής Αγωγής. Πρόσθετα, τα έτη 2008-2012 διετέλεσε -στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας- ως Αντιπρύτανης Ακαδημαϊκών Υποθέσεων.
Έργο και αναγνώριση
Έχει εκπονήσει, μαζί με συναδέλφους του, πλέον των 250 ερευνητικών εργασιών, σε ελληνικά και ξένα περιοδικά κύρους. Το έργο του είναι αναγνωρισμένο παγκοσμίως και έχει λάβει περισσότερες από 9.600 αναφορές Μάλιστα, η ερευνητική εργασία του με τίτλο «The effects of motivational versus instructional self-talk on improving motor performance», στο διεθνές περιοδικό  The Sport Psychologist, έχει λάβει περισσότερες από 400 ετεροαναφορές.
Το επιστημονικό και ερευνητικό του έργο έχει δημοσιευθεί σε πολλά ελληνικά ΜΜΕ  Έχει βοηθήσει φορείς της εκπαίδευσης και πολίτες με την αρθρογραφία του τη σχετική με την άριστη βοήθεια της σωματικής άσκησης στην υγεία του ανθρώπου, την επίδραση της καλής ψυχολογίας στην  απόδοση στα αθλητικά αγωνίσματα και τον επαγγελματικό αθλητισμό, αλλά και τη σωστή ψυχολογική υποστήριξη που πρέπει να λαμβάνουν οι αθλητές.
Συμμετείχε στο παρελθόν και συμμετέχει σε δραστηριότητες με στόχο την ευρεία προώθηση της άθλησης στα νέα παιδιά αλλά και στους ενήλικες, καθώς και την κοινωνική ανάγκη για μία αθλητική ζωή, με καθημερινή άσκηση και πεζοπορία.
Πρόσθετα, έχει γράψει βιβλία που έχουν άμεση συνάφεια με τη φυσική αγωγή, καθώς και την ψυχολογία της άσκησης.
Το Νοέμβριο του 2020, το τμήμα Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, για το όλο ερευνητικό και επιστημονικό έργο, ως αποτέλεσμα της συλλογικής προσπάθειας των μελών του, συμπεριλήφθηκε στις 300 κορυφαίες πανεπιστημιακές σχολές και τμήματα Αθλητισμού και Άσκησης, σύμφωνα με την λίστα Shanghai Ranking’s Global Ranking of Sport Science Schools and Departments.
Προσωπικά στοιχεία
Ζει μόνιμα στα Τρίκαλα.
Γελίμερος
Ο Γελίμερος (Gelimer, αρχική μορφή ενδεχομένως Geilamir-Γεϊλαμίρ, 480 - 553), βασιλιάς των Βανδάλων και των Αλανών (530 - 534), ήταν ο τελευταίος γερμανικής καταγωγής βασιλιάς του βορειοαφρικανικού βασιλείου των Βανδάλων, πριν αυτό καταλυθεί με την εκστρατεία του Βυζαντινού στρατηγού Βελισάριου, επί αυτοκράτορα Ιουστινιανού. Πήρε την εξουσία τον Ιούνιο του 530 αφού καθαίρεσε τον πρώτο εξάδελφό του Χιλδέριχο, ο οποίος είχε εξοργίσει την αριστοκρατία των Βανδάλων ασπαζόμενος τον καθολικισμό, ενώ οι περισσότεροι Βάνδαλοι εκείνη την εποχή ήταν φανατικά πιστοί στον Αρειανισμό ο οποίος απετέλεσε μια πολυπληθή αίρεση που προκάλεσε μεγάλα εκκλησιαστικά και πολιτικά προβλήματα στην αυτοκρατορία.
Βιογραφία
Ο Αυτοκράτορας των Ρωμαίων Ιουστινιανός Α´, ο οποίος είχε υποστηρίξει τον Χιλδέριχο, κήρυξε σύντομα πόλεμο στους Βανδάλους, φαινομενικά για να αποκαταστήσει τον Χιλδέριχο. Τον Ιούνιο το 533 ο Ιουστινιανός έστειλε εκστρατευτικό σώμα υπό τον Βελισάριο, το οποίο έφτασε στην Αφρική στις αρχές Σεπτεμβρίου. Εν τω μεταξύ στη Σαρδηνία, η οποία αποτελούσε μέρος του βασιλείου των Βανδάλων, ο Βησιγότθος κυβερνήτης Γώδας επαναστάτησε εναντίον του Γελίμερου και άρχισε να συνδιαλέγεται με τον Ιουστινιανό σαν ανεξάρτητος ηγεμόνας. Ο Γελίμερος, αγνοώντας ή περιφρονώντας τα σχέδια του Ιουστινιανού, έστειλε μεγάλο στρατό που αποτελούταν από τις περισσότερες δυνάμεις του στην Αφρική για να καταστείλει την επανάσταση υπό τον αδελφό του, Τζάζωνα, το οποίο σήμαινε ότι η απόβαση του Βελισάριου δεν συνάντησε καμία αντίσταση.
Με το που αποβιβάστηκε ο Βελισάριος βάδισε κατευθείαν στην Καρχηδόνα, βρίσκοντας τελικά αντίσταση στις 13 Σεπτεμβρίου όταν και αντιμετώπισε τον Γελίμερο στη Μάχη του Δέκιμου (Ad Decimum), 16 χιλιόμετρα από την Καρχηδόνα. Παρά διαφορά στη δύναμη (11.000 έναντι 17.000), οι Βάνδαλοι πολέμησαν επί ίσοις όροις μέχρι που σκοτώθηκε ο αδελφός του Γελίμερου Αμμάτας, οπότε και αποκαρδιωμένος ο Γελίμερος υποχώρησε. Στις 14 Σεπτεμβρίου 533 ο Βελισάριος μπήκε στην Καρχηδόνα και έφαγε το γεύμα που είχε προετοιμαστεί για τον Γελίμερο στο παλάτι του. Αλλά είχε αργήσει για να σώσει τη ζωή του Χιλδέριχου, ο οποίος είχε δολοφονηθεί με εντολές του Γελίμερου αμέσως μόλις είχαν φτάσει τα νέα τις αποβίβασης του αυτοκρατορικού στρατού.
Όμως ο Γελίμερος ξέφυγε από την καταδίωξη των Ρωμαίων και με την επιστροφή του Τζάζωνα από τη Σαρδηνία ο ενωμένος βανδαλικός στρατός αντιμετώπισε τον Βελισάριο σε μάχη, αυτή τη φορά σε ένα μέρος που ονομαζόταν Τρικάμαρον (Tricamarum), περίπου 32 χιλιόμετρα από την Καρχηδόνα, τον Δεκέμβριο του 533. Στη μάχη πολέμησε πολύ πιο πεισματικά από εκείνη στο Δέκιμον, αλλά η σύρραξη τελείωσε με συντριβή των Βανδάλων και τη φυγή ξανά του Γελίμερου. Ο ηγεμόνας υποχώρησε στην τοποθεσία mons Pappua, όρος Πάππουα στα σύνορα με τη Νουμιδία, όπου σύντομα βρέθηκε να πολιορκείται από Ρωμαϊκές δυνάμεις υπό τον Φάρα. Σύμφωνα με τον Προκόπιο, όταν οι Φάρας έστειλε να ζητήσουν από τον Γελίμερο να παραδοθεί, εκείνος ζήτησε από τον Φάρα να του στείλει ένα καρβέλι ψωμί, ένα σφουγγάρι και μία λύρα, για να κάνει πιο υποφερτούς τους χειμώνες στην Πάππουα.
Τέλος, το Μάρτιο του 534 με τη συνοδεία του και τα παιδιά αυτών να λιμοκτονούν και αντιλαμβανόμενος ότι δεν υπήρχε περίπτωση να ανακτήσει το βασίλειό του, ο Γελίμερος παραδόθηκε στον Βελισάριο και δέχτηκε την προσφορά των Ρωμαίων για τεράστιες εκτάσεις στη Γαλατία, όπου και έζησε ως τα γηρατειά του. Σύμφωνα με Βυζαντινά χρονικά, φώναξε τον στίχο του Εκκλησιαστή "Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης" κατά τον θρίαμβο του Ιουστινιανού στην Κωνσταντινούπολη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μονάρχες Κατηγορία:Ιστορία της Αφρικής Κατηγορία:Βάνδαλοι Κατηγορία:Αρειανισμός
Όρμος Λιβαδόστρου
O Όρμος Λιβαδόστρου είναι ένας όρμος στα ΒΑ του Κόλπου των Αλκυονίδων, ο οποίος με τη σειρά του αποτελεί τμήμα του Κορινθιακού Κόλπου.
Πρόκειται για τον ανατολικότερο από τους κολπίσκους και τους όρμους του Κορινθιακού Κόλπου που ανήκουν γεωγραφικά στη Βοιωτία και πρόσκειται στα σύνορα των Νομών Βοιωτίας και Αττικής.
Ο όρμος αυτός έχει προσανατολισμό ΒΑ και οριοθετείται ΒΔ από το όρος Κορομπίλι, ΒΑ από την ακτή της Λιβαδόστρας, Α και ΝΑ από τις δυτικές απολήξεις του Κιθαιρώνα οι οποίες αποτελούν και το φυσικό σύνορο της Βοιωτίας με την Αττική. Στα ΝΔ ο όρμος επικοινωνεί με τον Κόλπο των Αλκυονίδων, καθώς και με τον υπόλοιπο Κορινθιακό Κόλπο.
Στις ακτές του Όρμου Λιβαδόστρου έχουν χτιστεί τρεις μικροί οικισμοί: Η Παραλία Λιβαδόστρας η οποία κατά την απογραφή του 2011 βρέθηκε να έχει 72 κατοίκους, το Καλαμάκι το οποίο κατά την απογραφή του 2011 βρέθηκε να έχει 7 κατοίκους, καθώς και ο Άγιος Βασίλειος ο οποίος κατά την απογραφή του 2011 βρέθηκε να έχει 100 κατοίκους.
Παραπομπές
Λιβαδόστρου Λιβαδόστρου
Βιλελμίνη Πάουλετ του Κλίβελαντ
Η Βιλελμίνη Πάουλετ του Κλίβελαντ (Wilhelmina Powlett of Cleveland, γεννημένη ως Αικατερίνη Λούσι Βιλελμίνη Στάνχοπ Catherine Lucy Wilhelmina Stanhope, 1 Ιουνίου 1819 - 18 Μαΐου 1901) ήταν Βρετανίδα ιστορικός και γενεαλόγος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε την 1η Ιουνίου 1819, και ήταν κόρη του Φίλιππου Ερρίκου Στάνχοπ, 4ου Κόμη Στάνχοπ και της Αικατερίνης Λούσι Σμιθ.
Το 1837 τη στιγμή κατά την άνοδο της Βικτώριας στο θρόνο, η Λαίδη Βιλελμίνη φημιζόταν ήταν η πιο όμορφη γυναίκα στην αυλή.
Στις 20 Σεπτεμβρίου 1843 παντρεύτηκε τον Άρτσιμπαλντ Πρίμροουζ του Ρόουζμπερυ. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά:
Στις 2 Αυγούστου 1854 παντρεύτηκε τον Ερρίκο Πάουλετ, 4ο Δούκα του Κλίβελαντ στο Τσίβενινγκ Χάουζ του Κεντ. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους.
Ήταν παράνυφος στη Στέψη της Βασίλισσας Βικτώριας, και στο γάμο της με τον Πρίγκιπα Αλβέρτο.
Πέθανε στις 18 Μαΐου 1901 σε ηλικία 81 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Άγγλοι ιστορικοί Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες
Φέντρικ Ντέικρες
Καριέρα
Έχει ατομικό ρεκόρ 69.67 μέτρων, που το έκανε στη Στοκχόλμη (2018).
Στον τελικό του Diamond League στις Βρυξέλλες κέρδισε το διαμάντι, με βολή στα 68.67 μέτρα.
Στο μίτινγκ του Ραμπάτ της σειράς IAAF Diamond League για το 2019, έριξε βολή στα 70.78 μέτρα, κάνοντας νέο ατομικό αλλά και εθνικό ρεκόρ. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο πίσω από τον Ντάνιελ Στοαλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τζαμαϊκανοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Δισκοβόλοι Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Κυβέρνηση Στυλιανού Γονατά 1922
Η Κυβέρνηση Στυλιανού Γονατά 1922 (Νοέμβριος 1922 - Ιανουάριος 1924) σχηματίστηκε για να λύσει την κυβερνητική κρίση που ξέσπασε με την άρνηση του Αλέξανδρου Ζαΐμη να αναλάβει την πρωθυπουργία της χώρας. Την ίδια μέρα της όρκισης της νέας κυβέρνησης, ο ουσιαστικός αρχηγός του Κινήματος της 11ης Σεπτεμβρίου 1922, Νικόλαος Πλαστήρας, αναλαμβάνει και τυπικά την ηγεσία της «Επαναστατικής Επιτροπής» καταργώντας το μέχρι τότε 5μελές συμβούλιο των στρατιωτικών.
Στις 23 Οκτωβρίου 1923, ξέσπασε ένα ακόμα στρατιωτικό κίνημα (κατά της Επανάστασης) που οργανώθηκε από τους στρατηγούς Παναγιώτη Γαργαλίδη, Γεώργιο Λεοναρδόπουλο και τον συνταγματάρχη Γεώργιο Ζήρα. Το Κίνημα αυτό δεν είχε καμία τύχη αφού κατεστάλη γρήγορα και αναίμακτα από τον Νικόλαο Πλαστήρα στην Αθήνα και τον Γεώργιο Κονδύλη στη Θεσσαλονίκη. Ωστόσο, ο Πλαστήρας, βρίσκοντας αφορμή από αυτήν την αντεπαναστατική στάση και επειδή δυο υπασπιστές του Βασιλιά Γεωργίου συμμετείχαν στο Κίνημα, ζήτησε από τον βασιλιά την αποχώρησή του.
Πράγματι, ο βασιλιάς αποχώρησε από την Ελλάδα, στις 19 Δεκεμβρίου 1923, και την επόμενη ημέρα ορκίστηκε ο αντικαταστάτης του, Αντιβασιλέας Παύλος Κουντουριώτης. Ο Στρατός εκκαθαρίστηκε από τα εναπομείναντα φιλο-μοναρχικά στοιχεία και οι εκλογές που είχαν προκηρυχθεί για τις 2 Δεκεμβρίου, έγιναν τελικά στις 16 του ίδιου μηνός, με μόνους συμμετέχοντες τους Βενιζελικούς υποψηφίους.
Παραπομπές
1922 11 Κατηγορία:1922 Κατηγορία:1923 1922 11
Κίλντερυ
Το Κίλντερυ είναι χωριό που βρίσκεται στην κομητεία Κέρρι, Ιρλανδία στον N70 εθνικό επαρχιακό δρόμο μεταξύ Μίλλταουν (2,6 χλμ) και Κίλλοργκλιν (4,8).
Κατηγορία:Πόλεις της Ιρλανδίας
Kraft Foods
Η εταιρεία εδρεύει στο Νόρθμπρουκ του Ιλινόις, ένα προάστιο του Σικάγου. Η ευρωπαϊκή έδρα της βρίσκεται στο Όπφικον κοντά στη Ζυρίχη της Ελβετίας.
Κατηγορία:Σικάγο Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ Κατηγορία:Επιχειρήσεις τροφίμων Κατηγορία:Πολυεθνικές επιχειρήσεις τροφίμων
Μπρατς
Το Μπρατς (κροατικά: Brač, λατινικά: Bretia, Brattia) κατά τους αρχαίους Έλληνες Ελαφούσα, είναι νησί της Κροατίας στην Αδριατική Θάλασσα. Έχει έκταση 395,4 τ.χλμ. και 14.031 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η Σούπεταρ με 3.062 κατοίκους. Είναι το τρίτο μεγαλύτερο κροατικό νησί μετά το Κρες και το Κρκ και το εικοστό δεύτερο μεγαλύτερο της Μεσογείου.
Κρκ
Το Κρκ (κροατικά: Krk, προφορά ΔΦΑ : [kr̩̂k]), κατά τους αρχαίους Έλληνες Κύρικον, είναι νησί της Κροατίας στην Αδριατική θάλασσα. Έχει έκταση 405,2 τ.χλμ. και 17.860 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η Κρκ με 5.491 κατοίκους. Θεωρείται το δεύτερο μεγαλύτερο κροατικό νησί αν και έπειτα από νέες μετρήσεις βρέθηκε ότι έχει περίπου το ίδιο μέγεθος με το άλλο μεγάλο κροατικό νησί, το Τσρες (Χέρσος). Παρόλα αυτά θεωρείται ακόμη και σήμερα το δεύτερο μεγαλύτερο νησί της Αδριατικής και το εικοστό μεγαλύτερο της Μεσογείου.
Μπρατς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπρατς
Κρκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κρκ
Κύριοι δρόμοι της Ελλάδας
μικρογραφία|512x512εσ|Αρίθμηση ελληνικού δικτύου αυτοκινητοδρόμων και κατάσταση ολοκλήρωσης - Ιούλιος 2022. Στην εικόνα απεικονίζεται και ο ανεπίσημος αυτοκινητόδρομος Άκτιο-Ιόνια Οδός. Ως κύριοι δρόμοι της Ελλάδας εννοούνται οι οδικοί άξονες με σημαντική αξία για τις οδικές μεταφορές σε εθνικό επίπεδο. Υπάρχουν έξι κατηγορίες τέτοιων δρόμων: οι αυτοκινητόδρομοι (για συντομία «Α/Δ») και οι εθνικές οδοί (για συντομία «ΕΟ»), καθώς και οι περιφερειακές, ευρωπαϊκές και επαρχιακές οδοί, ενώ οι δρόμοι στο Άγιο Όρος ονομάζονται αμαξιτές οδοί. Υπάρχει και μια έβδομη κατηγορία δρόμων, οι τοπικές δημοτικές οδοί, οι οποίες εξυπηρετούν χωριά και οικισμούς μεταξύ τους, είναι ανώνυμες και μη-αριθμημένες και δεν θα γίνει αναφορά σε αυτές για ευνόητους λόγους. Οι παραπάνω δρόμοι χωρίζονται με τη σειρά τους σε τρεις διακριτές κατηγορίες ως προς τις προδιαγραφές κατασκευής τους: Τους αυτοκινητοδρόμους (σημ. δεν πρέπει να συγχέεται ένας δρόμος με προδιαγραφές αυτοκινητοδρόμου με έναν δρόμο που χαρακτηρίζεται επισήμως ως αυτοκινητόδρομος από το Υπουργείο Μεταφορών, καθώς ένας δρόμος μπορεί επίσημα να θεωρείται «αυτοκινητόδρομος», αλλά να μην έχει χαρακτηριστικά αυτοκινητοδρόμου-βλ. παρακάτω.), τις οδούς ταχείας κυκλοφορίας και το λοιπό κεντρικό οδικό δίκτυο.
Οι αυτοκινητόδρομοι ακολουθούν, κατά κανόνα, κατασκευαστικά πρότυπα υψηλότερης ποιότητας σε σχέση με τους υπόλοιπους δρόμους. Για παράδειγμα, ένας τυπικός αυτοκινητόδρομος αποτελείται από έξι ή τέσσερις λωρίδες (τρεις ή δύο κυκλοφορίας αντίστοιχα και μία λωρίδα εκτάκτου ανάγκης / Λ.Ε.Α. σε κάθε κατεύθυνση), διαχωρισμένη κίνηση με διάζωμα στο κέντρο και περιορισμένη πρόσβαση (η είσοδος και έξοδος οχημάτων γίνεται μόνο μέσω ειδικά διαμορφωμένων ανισόπεδων διασταυρώσεων/κόμβων, ενώ η είσοδος πεζών απαγορεύεται).
Αντιθέτως, η τυπική οδός ταχείας κυκλοφορίας έχει στηθαίο, αλλά μπορεί να μην έχει ΛΕΑ και να διασταυρώνεται με το υπόλοιπο οδικό δίκτυο ισόπεδα, ενώ το υπόλοιπο δίκτυο είναι οδοί δύο λωρίδων κυκλοφορίας (μίας σε κάθε κατεύθυνση) με ή χωρίς Λ.Ε.Α. και χωρίς περιορισμό πρόσβασης που επίσης δεν αποκλείεται να διασταυρώνεται ισόπεδα. Οι δρόμοι ταχείας κυκλοφορίας και το λοιπό οδικό δίκτυο μπορούν να διασταυρώνονται ισόπεδα είτε με φωτεινούς σηματοδότες ή χωρίς είτε με κυκλικούς κόμβους, αλλά μερικές φορές κατασκευάζονται και ανισόπεδοι κόμβοι στις κατηγορίες αυτές.
Όσον αφορά τις διαφορές στη λειτουργία και τη συντήρηση μεταξύ των τύπων δρόμων, οι αυτοκινητόδρομοι συντηρούνται συχνά, με ένα αυστηρό πρόγραμμα και σε προληπτική βάση, από τις ιδιωτικές εταιρείες στις οποίες έχει παραχωρηθεί η εκμετάλλευση τους. Εν αντιθέσει, για την καλή κατάσταση των υπόλοιπων οδών άμεσος υπεύθυνος είναι το Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών ή οι επιμέρους περιφέρειες (πρώην νομαρχίες) ή δήμοι από τις οποίες διέρχεται η οδός, ενώ την επιτήρηση του οδικού δικτύου στο Άγιον Όρος το έχει αναλάβει η Ιερά Κοινότητα.
Όρια ταχύτητας
180px|right|thumb|Τα όρια ταχύτητας στους ελληνικούς δρόμους.
Τα όρια ταχύτητας στους ελληνικούς οδικούς άξονες είναι γενικά (εκτός αν ορίζεται αλλιώς):
Αυτοκινητόδρομοι
Οι αυτοκινητόδρομοι είναι οι κύριοι οδικοί άξονες της Ελλάδας. 150px|right|thumb|Κόμβος (οδικό σήμα)
Ιστορικό left|thumb|130px|Αυτοκινητόδρομος (οδικό σήμα) Η κατασκευή δικτύων αυτοκινητοδρόμων στην Ελλάδα ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του 1980. Το πρώτο τμήμα αυτοκινητοδρόμου που κατασκευάστηκε, ήταν αυτό που ενώνει τις δύο μεγαλύτερες πόλεις της Ελλάδας, την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, καθώς και ο εντελώς νέας χάραξης Αυτοκινητόδρομος Κορίνθου - Τριπόλεως, ο οποίος ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1984 και παραδόθηκε στην κυκλοφορία το 1990.
Οι σύγχρονες μετακινήσεις έκαναν επιτακτική την ανάγκη δημιουργίας αρκετών νέων αυτοκινητοδρόμων και έτσι ξεκίνησε μια περίοδος έντονης κατασκευαστικής δραστηριότητας. Το 2001 παραδόθηκε η Αττική Οδός, ενώ το 2009 ολοκληρώθηκε το μεγαλύτερο μέρος της Εγνατίας Οδού (εκτός κάποιων τμημάτων στους κάθετους άξονες της Εγνατίας) και τον Απρίλιο του 2017 παραδόθηκε το τμήμα του Α1 από τον Ευαγγελισμό μέχρι τη Σκοτίνα, μήκους 25 χιλιομέτρων, με την παράκαμψη της Κοιλάδας των Τεμπών και των επικίνδυνων στροφών του Πλαταμώνα. Στις 11 Απριλίου 2017 παραδόθηκε η Ολυμπία Οδός, δίνοντας τέλος στα συνεχή ατυχήματα της εθνικής οδού Κορίνθου - Πατρών. Επίσης, στις 3 Αυγούστου 2017 παραδόθηκαν τα τελευταία 14 χιλιόμετρα της Ιόνιας Οδού (τμήμα Πέρδικα - Ιωάννινα), και έτσι ολοκληρώθηκε ο Αυτοκινητόδρομος 5 στο τμήμα Αντίρριο-Ιωάννινα.