cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νεοτενία
μικρογραφία| Αυτό το διάγραμμα δείχνει ότι το κεφάλι γίνεται αναλογικά μικρότερο και τα πόδια αναλογικά μακρύτερα καθώς ο άνθρωπος ωριμάζει. Τα αναλογικά μεγάλα κεφάλια και τα αναλογικά μικρά πόδια είναι νεοτενικά χαρακτηριστικά για τους ενήλικες. |εναλλ.=|360x360εσ Η νεοτενία (neoteny)  , επίσης αποκαλούμενη νεανικοποίηση, είναι η καθυστέρηση ή η επιβράδυνση της φυσιολογικής (ή σωματικής) ανάπτυξης ενός οργανισμού, συνηθέστερα ενός ζώου. Η νεοτενία εντοπίζεται και στους ανθρώπους. Στην προγένεση (progenesis) (επίσης αποκαλούμενη παιδογένεση (paedogenesis), η σεξουαλική ανάπτυξη επιταχύνεται.
Τόσο η νεοτενία όσο και η προγένεση έχουν ως αποτέλεσμα τον παιδομορφισμό (paedomorphosis), έναν τύπο ετεροχρονίας. Μερικοί συγγραφείς ορίζουν τον παιδομορφισμό ως τη διατήρηση των προνυμφικών χαρακτηριστικών, όπως φαίνεται στις σαλαμάνδρες.
Τόσο η νεοτενία όσο και η προγένεση προκαλούν τη διατήρηση χαρακτηριστικών σε ενήλικες, που παρατηρούνταν προηγουμένως μόνο σε νεανικούς οργανισμούς. Αυτή η διατήρηση είναι σημαντική στην εξελικτική βιολογία, την εξημέρωση και την εξελικτική αναπτυξιακή βιολογία.
Ιστορία και ετυμολογία
μικρογραφία| Διάγραμμα των έξι τύπων μετατόπισης στην ετεροχρονία, μια αλλαγή στο χρονισμό ή το ρυθμό οποιασδήποτε διαδικασίας στην [[Εμβρυογένεση|εμβρυϊκή ανάπτυξη . Η προδιάταξη, η υπερμορφία και η επιτάχυνση (κόκκινο) επεκτείνουν την ανάπτυξη (περμορφωτική). η υποστροφή, η υποστροφή και η επιβράδυνση (μπλε) όλα την περικοπή (paedomorphosis). ]] Η προέλευση της έννοιας της νεοτενίας έχει εντοπιστεί στη Βίβλο (όπως υποστηρίζει ο Άσλη Μοντάγκου (Ashley Montagu)) και στο έργο του ποιητή Γουίλιαμ Γουόρντσγουορθ (William Wordsworth) «Το παιδί είναι ο πατέρας του ανθρώπου» (όπως ισχυρίζεται ο Μπάρρυ Μπόγκιν (Barry Bogin)). Ο ίδιος ο όρος εφευρέθηκε το 1885 από τον Julius Kollmann που περιέγραψε την ωρίμανση του αξολότλ το οποίο παραμένει σε ένα υδρόβιο στάδιο που μοιάζει με γυρίνο, γεμάτο με βράγχια, σε αντίθεση με άλλα ενήλικα αμφίβια όπως βατράχια και φρύνοι.
Το 1926 ο Louis Bolk χαρακτήρισε τη νεοτενία ως την κύρια διαδικασία που οδηγεί στον εξανθρωπισμό. Το 1977 στο βιβλίο του Οντογένεση και φυλογένεση, ο Στέφεν Τζέι Γκουλντ (Steven Jay Gould) σημείωσε ότι η εξήγηση του Bolk αποτελούσε μια απόπειρα επιστημονική δικαιολόγησης του ρατσισμού και του σεξισμού, αλλά αναγνώρισε ότι ο Bolk ήταν ακριβώς στην κεντρική ιδέα ότι οι άνθρωποι διαφέρουν από τα άλλα πρωτεύοντα θηλαστικά στο γεγονός ότι γίνονται σεξουαλικά ώριμοι σε ένα βρεφικό στάδιο ανάπτυξης του σώματος.
Στους ανθρώπους
μικρογραφία| Το καρτούν της [[Betty Boop απεικονίζει ορισμένα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, τα οποία μερικές φορές χαρακτηρίζονται ως νεοτενικά, όπως μεγάλο κεφάλι, μικρά χέρια και πόδια σε σχέση με το συνολικό ύψος και αδέξιες παιδικές κινήσεις". - Barry Bogin ]] Η νεοτενία στους ανθρώπους είναι η επιβράδυνση ή η καθυστέρηση της ανάπτυξης του σώματος σε σύγκριση με τα υπόλοιπα πρωτεύοντα, με αποτέλεσμα χαρακτηριστικά όπως η μεγάλη κεφαλή, το επίπεδο πρόσωπο και τα σχετικά βραχεία χέρια και πόδια. Αυτές οι νεοτενικές αλλαγές μπορεί να έχουν προκληθεί από τη σεξουαλική επιλογή στην ανθρώπινη εξέλιξη. Με τη σειρά τους, μπορεί να έχουν επιτρέψει την ανάπτυξη ανθρώπινων ικανοτήτων όπως η συναισθηματική επικοινωνία. Ωστόσο, οι άνθρωποι έχουν επίσης σχετικά μεγάλες μύτες και μακριά πόδια, και τα δύο περαμορφικά (όχι νεοτενή) χαρακτηριστικά. Μερικοί εξελικτικοί θεωρητικοί έχουν προτείνει ότι η νεοτενία ήταν ένα βασικό χαρακτηριστικό στην ανθρώπινη εξέλιξη. Ο Γκουλντ υποστήριξε ότι η «εξελικτική ιστορία» των ανθρώπων είναι εκείνη που «διατηρούμε στην ενηλικίωση τα αρχικά νεανικά χαρακτηριστικά των προγόνων μας». Ο J. B. S. Haldane αντικατοπτρίζει την υπόθεση του Γκουλντ, δηλώνοντας μια «σημαντική εξέλιξη των ανθρώπινων όντων», είναι η «μεγαλύτερη παράταση της παιδικής ηλικίας και η καθυστέρηση της ωριμότητας». Ο Delbert D. Thiessen δήλωσε ότι «η νεοτενία γίνεται πιο εμφανής καθώς τα πρώιμα πρωτεύοντα εξελίχθηκαν σε μεταγενέστερες μορφές» και ότι τα πρωτεύοντα έχουν "εξελιχθεί προς το επίπεδο πρόσωπο". Ωστόσο, υπό το πρίσμα ορισμένων ομάδων, που χρησιμοποιούν επιχειρήματα βασισμένα γύρω από τη νεοτενία για να στηρίξουν τον ρατσισμό, ο Γκουλντ υποστήριξε επίσης ότι «ολόκληρη η επιχείρηση των ταξινομημένων ομάδων κατά βαθμό νεοτενίας είναι θεμελιωδώς αδικαιολόγητη» (Gould, 1996, σελ. 150). Ο Νταγκ Τζόουνς (Doug Jones) ισχυρίστηκε ότι η τάση της ανθρώπινης εξέλιξης προς τη νεοτενία μπορεί να προκλήθηκε από τη σεξουαλική επιλογή στην ανθρώπινη εξέλιξη για τα νεοτενικά χαρακτηριστικά του προσώπου στις γυναίκες από τους άνδρες, με αποτέλεσμα η νεοτενία στα αρσενικά πρόσωπα να είναι ένα παραπροϊόν της σεξουαλικής επιλογής για τα νεοτενικά θηλυκά πρόσωπα.
Στα οικόσιτα ζώα
Η νεοτενία παρατηρείται σε κατοικίδια ζώα όπως σκύλους και ποντίκια. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι υπάρχουν περισσότεροι διαθέσιμοι πόροι, λιγότερος ανταγωνισμός για τους πόρους αυτούς και ως εκ τούτου τα ζώα καταναλώνουν λιγότερη ενέργεια λαμβάνοντας τους πόρους αυτούς. Αυτό τους επιτρέπει να ωριμάσουν και να αναπαραχθούν πιο γρήγορα από τους άγριους ομολόγους τους. Το περιβάλλον στο οποίο αναπτύσσονται τα κατοικίδια ζώα καθορίζει εάν υπάρχει ή όχι νεοτενία στα ζώα αυτά. H εξέλιξη της νεοτενίας μπορεί να προκύψει σε ένα είδος όταν υπάρξουν οι κατάλληλες συνθήκες και τότε το είδος γίνεται σεξουαλικά ώριμο προπορευόμενο από την κανονική του ανάπτυξη. Μια άλλη εξήγηση για τη νεοτενία στα κατοικίδια ζώα μπορεί να είναι η επιλογή για ορισμένα χαρακτηριστικά συμπεριφοράς. Η συμπεριφορά συνδέεται με τη γενετική, ως εκ τούτου αυτό σημαίνει πως όταν επιλέγεται ένα χαρακτηριστικό συμπεριφοράς, ένα φυσικό χαρακτηριστικό μπορεί επίσης να επιλεγεί λόγω μηχανισμών όπως η έλλειψη ισορροπίας σύνδεσης. Συχνά, οι νεοτενικές συμπεριφορές επιλέγονται για να εξοικειωθούμε ευκολότερα με ένα είδος, η επιθετικότητα σε ορισμένα είδη έρχεται με την ενηλικίωση όπου υπάρχει ανάγκη ανταγωνισμού για πόρους. Αν δεν υπάρχει ανάγκη για ανταγωνισμό, τότε δεν υπάρχει ανάγκη για επιθετικότητα. Η επιλογή για νεανικά συμπεριφορικά χαρακτηριστικά μπορεί να οδηγήσει σε νεοτενία στα φυσικά χαρακτηριστικά επειδή, για παράδειγμα, με τη μειωμένη ανάγκη για συμπεριφορές όπως η επιθετικότητα δεν υπάρχει ανάγκη για αναπτυγμένα χαρακτηριστικά που θα βοηθούσαν σε αυτή το χαρακτηριστικό. Τα γνωρίσματα που μπορεί να γίνουν νεοτενή εξαιτίας της μειωμένης επιθετικότητας μπορεί να είναι μικρότερο ρύγχος και μικρότερο γενικό μέγεθος μεταξύ των εξημερωμένων ατόμων. Ορισμένα κοινά νεανικά φυσικά χαρακτηριστικά σε κατοικίδια ζώα (κυρίως σκύλους, χοίρους, κουνάβια, γάτες και ακόμη και αλεπούδες) περιλαμβάνουν: δισκοειδή αυτιά, μεταβολές στον αναπαραγωγικό κύκλο, σγουρές ουρές, ζωντανό χρώμα, λιγότεροι ή βραχύτεροι σπόνδυλοι, μεγάλα μάτια και αυτιά και μικρότερο ρύγχος. αριστερά|μικρογραφία| Νεοτενία και μείωση του μεγέθους του κρανίου : γκρίζος λύκος και κρανίο τσιουάουα Όταν ο ρόλος των σκύλων επεκτάθηκε από από την ιδιότητας τους ως βοηθοί των ανθρώπων στην ιδιότητα τους ως σύντροφοι, οι άνθρωποι ξεκίνησαν την τεχνητή επιλογή με σκοπό τη μορφολογική νεοτενία και ως αποτέλεσμα αυτής της εκλεκτικής αναπαραγωγής προέκυψε η ενίσχυση του δεσμού μεταξύ ανθρώπων και σκύλων. Οι άνθρωποι δημιούργησαν σκύλους που διέθεταν περισσότερα "νεανικά φυσικά χαρακτηριστικά" ως ενήλικες, όπως κοντές μύτες και ευρύχωρα μάτια που σχετίζονται με κουτάβια, επειδή οι άνθρωποι συνήθως θεωρούν αυτά τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα πιο ελκυστικά. Ορισμένες φυλές σκύλων με μικρό ρύγχος και ευρύ κεφάλι, όπως το Komondor, ο Σκύλος Αγίου Βερνάρδου και το Maremma Sheepdog, είναι περισσότερο νεοτενή από άλλες φυλές σκύλων. Ο Κάβαλιερ Κινγκ Τσαρλς Σπάνιελ είναι ένα παράδειγμα επιλογής για νεοτενία, επειδή εμφανίζει μεγάλα μάτια, κρεμαστά αυτιά και συμπαγή πόδια, έχοντας έτσι μια μορφολογία παρόμοια με τα κουτάβια.
Σε άλλα είδη
μικρογραφία| Το [[αξολότλ είναι μία νεοτενική σαλαμάνδρα, η οποία διατηρεί τα βράγχια καθ 'όλη τη διάρκεια της ζωής του. |εναλλ.=|360x360εσ]] Η νεοτενία έχει παρατηρηθεί σε πολλά επιπλέον είδη. Είναι σημαντικό να σημειωθεί η διαφορά μεταξύ μερικής και πλήρους νεοτενίας όταν εξετάζονται άλλα είδη, προκειμένου να γίνει διάκριση μεταξύ νεανικών χαρακτηριστικών που είναι μόνο επωφελή βραχυπρόθεσμα και χαρακτηριστικών που παρέχουν όφελος σε όλη τη διάρκεια του οργανισμού: αυτό θα μπορούσε να δώσει κάποια εικόνα για την αιτία της νεοτενίας σε αυτά τα είδη. Η μερική νεοτενία είναι η διατήρηση της μορφής των προνυμφών πέρα από τη συνήθη ηλικία ωρίμανσης με τη δυνατότητα ανάπτυξης της προγένεσης των γεννητικών οργάνων, αλλά τελικά ο οργανισμός ωριμάζει στην ενήλικη μορφή. αυτό μπορεί να φανεί στους βατράχους Lithobates clamitans. Πλήρης νεοτενία παρατηρείται στο αξολότλ και σε μερικούς πληθυσμούς της σαλαμάνδρας τίγρη, τα οποία παραμένουν στην προνυμφική μορφή τους καθ 'όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Το είδος βατράχου Lithovbates clamitans είναι μερικώς νεοτενές: καθυστερεί την ωρίμανσή του κατά τη διάρκεια της χειμερινής περιόδου, επειδή δεν είναι επωφελής η μεταμόρφωσή του στην ενήλικη μορφή έως ότου διατεθούν περισσότεροι πόροι: μπορεί να βρει τους πόρους αυτούς πολύ πιο εύκολα στην προνυμφική μορφή. Αυτό μπορεί να εμπίπτει και στις δύο κύριες αιτίες της νεοτενίας: η ενέργεια που απαιτείται για να επιβιώσει το χειμώνα ως ένας νεοσυσταθείς ενήλικας είναι υπερβολικά δαπανηρή, οπότε ο οργανισμός παρουσιάζει νεοτενικά χαρακτηριστικά μέχρις ότου μπορεί να επιβιώσει καλύτερα ως ενήλικας. Το Ambystoma tigrinum διατηρεί τα νεοτενή χαρακτηριστικά του για παρόμοιο λόγο, ωστόσο η διατήρηση είναι μόνιμη λόγω της έλλειψης διαθέσιμων πόρων καθ 'όλη τη διάρκεια ζωής του. Αυτό είναι ένα άλλο παράδειγμα περιβαλλοντικής αιτίας νεοτενίας, δεδομένου ότι το είδος διατηρεί νεανικά χαρακτηριστικά επειδή το περιβάλλον περιορίζει την ικανότητα του οργανισμού να έρθει πλήρως στην ενήλικη μορφή του. Μερικά είδη πτηνών παρουσιάζουν μερική νεοτενία. Δύο παραδείγματα τέτοιων ειδών είναι τα πτηνά Chiroxiphia linearis και Chiroxiphia caudata. Τα αρσενικά και των δύο ειδών διατηρούν το νεανικό τους φτέρωμα στην ενηλικίωση, αλλά τελικά το χάνουν όταν είναι πλήρως ώριμα. Σε ορισμένα είδη πτηνών, η συγκράτηση των νεαρών φτερών συχνά συνδέεται με τους χρόνους εκτροφής σε κάθε είδος. Προκειμένου να διασφαλιστεί ότι δεν υπάρχει αλληλεπικάλυψη μεταξύ των ωοτοκίας και των χρόνων ζευγαρώματος, τα πτηνά μπορεί να παρουσιάζουν μερική νεοτενία σε σχέση με το φτέρωμα τους, έτσι ώστε τα αρσενικά να μην φθάνουν στο φωτεινό φτέρωμα των ενηλίκων πριν τα θηλυκά προετοιμαστούν για το ταίρι τους. Σε αυτή την περίπτωση, υπάρχει νεοτενία επειδή δεν υπάρχει ανάγκη για τα αρσενικά να αλλάξουν φτέρωμα νωρίς και θα ήταν σπατάλη ενέργειας να προσπαθήσουν να ζευγαρώσουν ενώ τα θηλυκά είναι ακόμα ανώριμα.
Η νεοτενία παρατηρείται συνήθως σε έντομα που δεν μπορούν να πετάξουν όπως τα θηλυκά του είδους στρεψίπτερα. Το πτητικό χαρακτηριστικό στα έντομα έχει εξελιχθεί σε πολλές διαφορετικές στιγμές και σε περιβάλλοντα που μπορεί να συνέβαλαν στην ξεχωριστή εξέλιξη αυτού του χαρακτηριστικού όπως: τα μεγάλα υψόμετρα, η απομόνωση στα νησιά και τα έντομα που ζουν σε ψυχρότερα κλίματα. Αυτοί οι περιβαλλοντικοί παράγοντες μπορεί να είναι υπεύθυνοι για το χαρακτηριστικό της αδυναμίας πτήσης, διότι σε αυτές τις περιπτώσεις θα ήταν μειονεκτική η ύπαρξη ενός πληθυσμού που είναι πιο διασκορπισμένος, οπότε η έλλειψη πτήσης θα δυσκόλευε τη διασπορά. Επίσης, σε ψυχρότερες θερμοκρασίες η θερμότητα χάνεται πιο γρήγορα από τα φτερά, έτσι ώστε να ευνοείται η έλλειψη πτήσης. Ένα άλλο ζευγάρι από τα κύρια σημεία που πρέπει να σημειωθούν σχετικά με τα έντομα είναι ότι τα θηλυκά σε ορισμένες ομάδες γίνονται σεξουαλικά ώριμα χωρίς να μεταμορφωθούν στην ενηλικίωση και κάποια έντομα που αναπτύσσονται σε ορισμένες συνθήκες δεν αναπτύσσουν ποτέ φτερά. Η έλλειψη πτήσης σε ορισμένα θηλυκά έντομα έχει συνδεθεί με την υψηλότερη γονιμότητα, γεγονός που αυξάνει την καταλληλότητα του ατόμου επειδή το θηλυκό παράγει περισσότερους απογόνους και επομένως μεταδίδει περισσότερα από τα γονίδια του. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η νεοτενία συμβαίνει επειδή είναι πιο επωφελές για τα θηλυκά να παραμείνουν χωρίς πτήση ώστε να διατηρηθεί η ενέργεια που αυξάνει έτσι τη γονιμότητά τους. Οι αφίδες είναι ένα σημαντικό παράδειγμα εντόμων που δεν μπορούν ποτέ να αναπτύξουν φτερά λόγω της σύνθεσης του περιβάλλοντός τους. Εάν οι πόροι είναι άφθονοι, δεν υπάρχει λόγος να αναπτυχθούν φτερά και να διασκορπιστούν. Όταν η διατροφή ενός φυτού ξενιστή είναι άφθονη, οι αφίδες μπορεί να μην αναπτύξουν φτερά και να παραμείνουν στο φυτό ξενιστή καθ 'όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Ωστόσο, αν μειωθούν οι πόροι, οι απόγονοι τους μπορούν να αναπτύξουν φτερά για να διασκορπιστούν σε άλλα φυτά ξενιστές.
Δύο κοινά περιβάλλοντα που τείνουν να ευνοούν τη νεοτενία είναι τα υψηλού υψομέτρου και δροσερά περιβάλλοντα, επειδή τα νεοτενή άτομα έχουν υψηλότερη φυσική κατάσταση από αυτά που μεταμορφώνονται στη μορφή ενήλικα. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η ενέργεια που απαιτείται για τη μεταμόρφωση είναι υπερβολικά δαπανηρή για την φυσική κατάσταση του ατόμου, και οι συνθήκες ευνοούν τη νεοτενία λόγω της δυνατότητας των νεοτενικών ατόμων να χρησιμοποιούν πιο εύκολα τους διαθέσιμους πόρους. Αυτή η τάση μπορεί να παρατηρηθεί στη σύγκριση των ειδών της σαλαμάνδρας χαμηλότερων και υψηλότερων υψομέτρων. Τα νεοτενή άτομα έχουν υψηλότερη επιβίωση και υψηλότερη γονιμότητα από τις σαλαμάνδρες που έχουν περάσει στην ενήλικη μορφή στο υψηλότερο υψόμετρο και πιο δροσερό περιβάλλον. Τα έντομα σε πιο ψυχρά περιβάλλοντα τείνουν να δείχνουν νεοτενή κατά την πτήση, επειδή τα πτερύγια έχουν μεγάλη επιφάνεια και χάνουν γρήγορα τη θερμότητα, επομένως δεν είναι επωφελές για τα έντομα σε αυτό το περιβάλλον να μεταμορφωθούν σε ενήλικες.
Πολλά είδη σαλαμάνδρας και αμφίβιων γενικά είναι γνωστό ότι έχουν νεοτενή χαρακτηριστικά λόγω του περιβάλλοντος στο οποίο ζουν. Το αξολότλ και το ολμ είναι είδη σαλαμάνδρας, παραδείγματα πλήρους νεοτενίας, που διατηρούν τη νεανική τους υδρόβια μορφή κατά την ενηλικίωση. Τα βράγχια είναι ένα κοινό χαρακτηριστικό ανηλίκων στα αμφίβια που διατηρούνται μετά την ωρίμανση, ένα παράδειγμα αυτού θα ήταν μια σύγκριση της σαλαμάνδρας τίγρη και του είδους Rough-skinned newt, τα οποία και τα δύο διατηρούν τα βράγχια στην ενηλικίωση.
Οι μπονόμπο (bonobos) μοιράζονται πολλά φυσικά χαρακτηριστικά με τους ανθρώπους. Ένα πρωταρχικό παράδειγμα είναι τα νεοτενή κρανία τους. Το σχήμα του κρανίου τους δεν αλλάζει στην ενηλικίωση, αυξάνεται μόνο στο μέγεθος. Αυτό οφείλεται στον σεξουαλικό διμορφισμό και μια εξελικτική αλλαγή στο χρονοδιάγραμμα της ανάπτυξης. Οι νεαροί γίνονται σεξουαλικά ώριμοι προτού τα σώματά τους εξελιχθούν πλήρως στην ενήλικη ζωή και λόγω ορισμένων επιλεκτικών πλεονεκτημάτων, όπως η νεοτενική δομή του κρανίου, παραμένει στις επόμενες γενιές.
Σε μερικά είδη, το κόστος της ενέργειας μπορεί να οδηγήσει σε νεοτενία, όπως στις οικογένειες εντόμων Gerridae, Delphacidae, και Carabidae. Πολλά από τα είδη αυτών των οικογενειών έχουν μικρότερα, νεοτενή φτερά ή καθόλου φτερά. Ομοίως, ορισμένα είδη τριζονιών απορρίπτουν τα φτερά τους στην ενήλικη ζωή, ενώ στην σκαθάρια του γένους Ozopemon, τα αρσενικά (πιστεύεται ότι είναι το πρώτο παράδειγμα νεοτενίας στα κολεοπτέρα) είναι σημαντικά μικρότερα από τα θηλυκά, μέσω ενδογαμίας. Στον τερμίτη Kalotermes flavicollis, η νεοτενία παρατηρείται στα θηλυκά κατά τη διάρκεια της αλλαγής πτερώματος.
Σε άλλα είδη, οι περιβαλλοντικές συνθήκες προκαλούν νεοτενία, όπως στη βορειοδυτική σαλαμάνδρα (Ambystoma gracile), όπου το μεγαλύτερο υψόμετρο συσχετίζεται με μεγαλύτερες νεοτενικές τάσεις, ίσως για συντήρηση της ενέργειας όπως αναφέρθηκε παραπάνω. Ομοίως, η νεοτενία βρίσκεται σε μερικά είδη της οικογένειας Ischnomesidae, τα οποία ζουν σε βαθιά ωκεάνια νερά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εξελικτική βιολογία Κατηγορία:Αναπτυξιακή βιολογία
Μετόχι Νάξου
Παραπομπές
Μετόχι
Φερδινάνδος Κάρολος της Αυστρίας-Έστε (1821-1849)
O Φερδινάνδος Κάρολος Βίκτωρ (Ferdinand Karl Viktor, συνηθέστερα Ferdinand Karl, 20 Ιουλίου 1821 - 15 Δεκεμβρίου 1849) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης - Αυστρίας-Έστε, ήταν αρχιδούκας της Αυστρίας-Έστε και πρίγκιπας της Μόντενα.
Βιογραφία
Ο Φερδινάνδος Κάρολος Βίκτωρ ήταν ο δεύτερος γιος του Φραγκίσκου Δ΄ της Μόντενα και της Μαρίας Βεατρίκης της Σαβοΐας, κόρης του Βίκτωρα Εμμανουήλ Α΄ της Σαρδηνίας. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Φραγκίσκος Ε΄ (1819-1875) διαδέχθηκε τον πατέρα τους ως δούκας.
Ήταν αντιστράτηγος στον Αυστριακό στρατό. Το 1849 ασθένησε από τύφο και απεβίωσε στο Μπρνο της Μοραβίας (στη σημερινή Τσεχία), σε ηλικία 28 ετών. Η χήρα του παντρεύτηκε για δεύτερη φορά το 1845, με τον εξάδελφό της Κάρολο Φερδινάνδο (1818-1874), με τον οποίο απέκτησε άλλα πέντε παιδιά: Φρειδερίκο, Κάρολο Στέφανο, Ευγένιο, Μαρία Χριστίνα και Μαρία Ελεονώρα (θνησιγενής). Ο Φερδινάνδος Κάρολος ετάφη στη Μόντενα, στην εκκλησία του Αγίου Βικεντίου (chiesa di San Vincenzo).
Οι Ιακωβίτες της Αγγλίας υποστήριζαν τον αδελφό του Φραγκίσκο Ε΄ ως διεκδικητή βασιλιά της Αγγλίας και της Σκωτίας. Το 1875 που απεβίωσε ο Φραγκίσκος Ε΄, τον διαδέχθηκε η κόρη του Φερδινάνδου Καρόλου, η Μαρία Θηρεσία, ως διεκδικήτρια του στέμματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Μαυρίκι Αρκαδίας
Το Μαυρίκι είναι ορεινό χωριό της Αρκαδίας. Είναι χτισμένο στις βορειοδυτικές πλαγιές του Πάρνωνα σε υψόμετρο 900 μέτρων. Ο πληθυσμός του οικισμού είναι 92 κάτοικοι.
Παραπομπές
κατηγορία:χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Τρίπολης Κατηγορία:Χωριά του Πάρνωνα
Χουάνα, η Παρθένα
Η Χουάνα, η Παρθένα (Ισπανικά: Juana la virgen) είναι τηλενουβέλα βενεζουελάνικης παραγωγής του 2002.
Ο δρόμος προς την ενηλικίωση έχει πάντα δυσκολίες. Για την 17χρονη Χουάνα όμως ο δρόμος αυτός θα έχει ανυπέρβλητα εμπόδια, καθώς ένα ιατρικό λάθος θα αλλάξει τα δεδομένα της ζωής της για πάντα.
Η σειρά αυτή δημιουργήθηκε το 2017 και στην Ελλάδα από τον ANT1 με το τίτλο Παρθένα Ζωή, βασισμένη στην ομότιτλη σειρά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βενεζουελάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Φραγκίσκος Ε΄ της Μόντενα
O Φραγκίσκος Ε΄ (γερμ. Frank V, ιταλ. Francesco V, 1 Ιουνίου 1819 - 20 Νοεμβρίου 1875) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης - Αυστρίας-Έστε, ήταν δούκας της Μόντενα, Ρέτζο, Μιράντολα, Γκουαστάλα, Μάσσα και πρίγκιπας της Καρράρα (1846-59). Ήταν ο τελευταίος δούκας της Μόντενα· μετά η Μόντενα ενσωματώθηκε στο βασίλειο της Ιταλίας.
Βιογραφία
Ο Φραγκίσκος Φερδινάνδος Γεμινιανός ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φραγκίσκου Δ΄ της Μόντενα και της Μαρίας Βεατρίκης της Σαβοΐας, κόρης του Βίκτορα Εμμανουήλ Α΄ της Σαρδηνίας. Βαπτίστηκε από τον αρχιεπίσκοπο στο Καθεδρικό της Μόντενα· ανάδοχός του ήταν ο εξάδελφος του πατέρα του, ο Φραγκίσκος Β΄, αρχιδούκας της Αυστρίας, βασιλιάς της Ουγγαρίας, της Βοημίας και της Γερμανίας, δια του αντιπροσώπου του Φερδινάνδου Καρόλου Ιωσήφ, θείου του Φραγκίσκου Ε΄.
Το 1846 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ως δούκας της Μόντενα, Ρέτζιο, Μιράντολα, Μάσα και πρίγκιπας της Καράρα. Το επόμενο έτος απεβίωσε η δεύτερη εξαδέλφη του Μαρία Λουίζα, κόρη του Φραγκίσκου Β΄ και κληρονόμησε το δουκάτο της Γκουαστάλα.
Οικογένεια
Το 1842 στο Μόναχο νυμφεύτηκε την Αδελγόνδη των Βίττελσμπαχ, κόρη του Λουδοβίκου Α΄ της Βαυαρίας. Η κόρη τους:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης Κατηγορία:Δούκες της Μόντενα Κατηγορία:Δούκες του Ρέτζο Κατηγορία:Δούκες της Γκουαστάλα
Βίλλεμ Σέλλινκς
Ο Βίλλεμ Σέλλινκς (ολλανδικά: Willem Schellinks, (εναλλακτικές γραφές του επωνύμου του Schellinger και Schellinx), 1627–1678) ήταν Ολλανδός ζωγράφος, σχεδιαστής και χαράκτης τοπίων και ναυτικών σκηνών. Ήταν, επίσης, ποιητής. Ο Σέλλινκς ήταν ένας από τους πλέον πολυταξιδεμένους Ολλανδούς καλλιτέχνες της εποχής του. Ταξίδεψε κατά μήκος του Λίγηρα και του Σηκουάνα το 1646, ενώ μεταξύ 1661 και 1665 επισκέφθηκε την Αγγλία, τη Γαλλία, την Ιταλία, τη Μάλτα, τη Γερμανία και την Ελβετία, καταγράφοντας τα ταξίδια του σε πολλά τοπία και σκηνικές απόψεις, καθώς και σε ημερολόγιο.
Βιογραφία
Ο Βίλλεμ Σέλλινκς γεννήθηκε στο Άμστερνταμ σε οικογένεια καλλιτεχνών. Ήταν γιος τοπογράφου και αδελφός του Ντάνιελ Σέλλινκς (περ. 1627 - 1701), ο οποίος δραστηριοποιήθηκε ως ερασιτέχνης καλλιτέχνης. Ο άλλος του αδελφός, Γιάκομπ, εγκαταστάθηκε στο Σαουθάμπτον της αποικίας του Κονέκτικατ και ασχολήθηκε με την φαλαινοθηρία. Όταν ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του με τον Κάρελ Ντουγιαρντίν (Karel Dujardin), σε ηλικία περίπου 20 ετών, ταξίδεψε στη Γαλλία μαζί με τον Λάμπερτ Ντόομερ το 1646. Μετά, ξεκίνησε άλλο ταξίδι, από το 1661 ως το 1665, ως οδηγός κάποιου κ. "Jakob Thierry de Jong", ενός νεαρού ευγενούς που πραγματοποιούσε τη "μεγάλη περιοδεία" του. Ο Σέλλινκς δημιούργησε τα σχέδιά του και συμπίλησε τις σημειώσεις του σχετικά με το τελευταίο του ταξίδι σε τρεις τόμους, οι οποίοι έμειναν ανέκδοτοι, αλλά τους έδινε σε φίλους του για ανάγνωση. Ο ζωγράφος - χαράκτης Αρνάουντ φαν Χάλεν απέκτησε τους τόμους, ενώ ο Άρνολντ Χαουμπράκεν έλαβε άδεια να τους διαβάσει ο ίδιος. Το ταξίδι αυτό, που άρχισε στις 14 Ιουλίου 1661, περιλάμβανε επισκέψεις σε Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία, Σικελία, Μάλτα, Γερμανία και Ελβετία. Περιγράφει τα κυριότερα αξιοθέατα των πόλεων που επισκέφθηκε. Ο δρόμος επιστροφής του από την Ιταλία τον οδήγησε "από τη Βενετία στην Πάντοβα μέσω Βερόνα, Μάντοβα, Τρέντο και Μονάχου. Στο Μόναχο επισκέφθηκε όλες τις αίθουσες του νεόκτιστου, τότε, Ανακτόρου Νύμφενμπουργκ και περιέγραψε όλους τους πίνακες και τα αγάλματα που είδε εκεί. Συνέχισε προς Άουγκσμπουργκ, Ρέγκενσμπουργκ, Νυρεμβέργη, Χάναου, Φραγκφούρτη, Βορμς, Φράνκενταλ, Χαϊδελβέργη, Σπάιερ, Στρασβούργο, Μπράιζαχ, Βασιλεία, Ζυρίχη, Μπάντεν, Βέρνη, Μάιντς, Κολωνία, Μύλχαϊμ, Ντύσσελντορφ, Κλέβε, Ναϊμέχεν και Ουτρέχτη, όπου έφθασε στις 23 Αυγούστου 1665". Το χειρόγραφο ημερολόγιο του Σέλλινκς, το οποίο έγραψε κάποια χρόνια μετά το ταξίδι του 1661- 1665 και βασίστηκε στις, σήμερα χαμένες, σημειώσεις του, υπάρχει σήμερα στη Βασιλική Βιβλιοθήκη της Κοπεγχάγης. Μια μεταγραφή του, που έγινε από τον ίδιο τον Σέλλινκς, σήμερα στη Βιβλιοθήκη Μπόντλιαν. Το τμήμα του ημερολογίου που καλύπτει το ταξίδι στην Αγγλία, εκδόθηκε σε αγγλική μετάφραση. Το ημερολόγιο αυτό αποτελεί σημαντική καταγραφή των συνθηκών ταξιδιού κατά τον 17ο αιώνα. Ο Σέλλινκς δεν προσφέρει πολλές καταγραφές σχετικά με τις απόψεις του περί τέχνης ή προσεγγίσεις προς την τοπιογραφία, αλλά η περιγραφή των συλλογών τέχνης στα Ρωμαϊκά ανάκτορα καλύπτει ένα κενό στην ολλανδική ταξιδιωτική λογοτεχνία της εποχής του. Πιθανόν ο Σέλλινκς να είχε λάβει παραγγελία από την Ολλανδική Κυβέρνηση να δημιουργήσει τα σχεδιάσματά του στα ταξίδια του στο εξωτερικό, καθώς πολλά από τα σχέδια περιλαμβάνουν στρατηγικά σημεία, τα οποία θα μπορούσαν να ενδιαφέρουν τις κυβερνητικές υπηρεσίες πληροφοριών. Κάποια από αυτά χρησιμοποιήθηκαν, επίσης, στη συμπίληση του διάσημου άτλαντα Atlas Blaeu-Van der Hem, που εκδόθηκε στο Άμστερνταμ μεταξύ 1649 και 1673.
Έργο
Ο Σέλλινκς σχεδίασε και ζωγράφισε απόψεις της Ολλανδίας και της Ιταλίας, σκηνές σε λιμάνια και ποταμούς, πανδοχεία ή αρχαία ερείπια με καβαλάρηδες που ξεκουράζονται και κυνηγετικές συναντήσεις. Ζωγράφισε, επίσης, μερικές χειμωνιάτικες σκηνές. Δανειζόταν ελεύθερα από το ύφος άλλων καλλιτεχνών, ιδιαίτερα των εχόντων ιταλικό ύφος. Είναι πιθανόν τα έργα του να είναι τόσο σπάνια, επειδή αρκετά από αυτά έχουν εσφαλμένα αποδοθεί σε άλλους καλλιτέχνες. Μετά τον θάνατο του Σέλλινκς, ο Φρέντερικ ντε Μουσερόν ολοκλήρωσε πολλούς από τους πίνακές του και τους προσέθεσε μορφές. Σημαντική επιρροή στο έργο του άσκησε ο Γιαν Ασσελάιν. Ο Ασσελάιν ήταν κατά κύριο λόγο γνωστός ως ζωγράφος τοπίων του Νότου με ερείπια, αλλά είχε, επιπλέον, αναπτύξει έναν νέο τύπο χειμωνιάτικου τοπίου: Αντί του παραδοσιακού τύπου του χειμερινού τοπίου, που χαρακτηριζόταν με πρόσθεση επιπέδων και πλήθη μορφών, ο Ασσελάιν ζωγράφισε τοπία στα οποία τα στοιχεία σύνθεσης περιορίζονταν σε λίγα μεγάλα μοτίβα και μερικές αραιές μορφές, που χρησίμευαν μόνο για να ζωντανεύουν την όλη εικόνα. Κύριος στόχος του ήταν να απεικονίσει μια λεπτή απόδοση της χειμερινής ατμόσφαιρας. Αυτά τα χειμερινά τοπία αποτέλεσαν σημαντική πηγή έμπνευσης για τις συνθέσεις του Σέλλινκς. Η σύνθεση Τείχη πόλης τον χειμώνα (Ρέικσμουζεουμ) αρχικά είχε αποδοθεί στον Ασσελάιν. Ο πίνακας είναι εμπνευσμένος από έργο του Ασσελάιν που σήμερα ανήκει σε αγγλική ιδιωτική συλλογή. Η επανερμηνεία του Σέλλινκς υπερέβαλλε ως προς τα δευτερεύοντα στοιχεία. Ο Σέλλινκς χρησιμοποίησε τα παλαιότερα σχέδια που είχε καταστρώσει στην Αγγλία ως βάση για τους πίνακες σχετικά με την επιτυχημένη επιδρομή των Ολλανδών το 1667 κατά του αγγλικού στόλου στο Τσάθαμ, κατά τη διάρκεια του Β΄ Αγγλοολανδικού Πολέμου. Απεικονίζει τη στιγμή του θριάμβου των Ολλανδών δείχνοντας το αγγλικό βοηθητικό σώμα να φθάνει καθυστερημένα.
Ο Σέλλινκς συνεργάστηκε συχνά με άλλους καλλιτέχνες, για τους οποίους ζωγράφιζε είτε τα τοπία είτε τις μορφές. Στον πίνακα Ορεινό τοπίο με ποταμό και άμαξα (σήμερα στο Μουσείο Γκέτι) ζωγράφισε τις μορφές, ενώ το τοπίο είναι δημιουργημένο από τον Χέρμαν Νάουβινξ (Herman Nauwincx). Στον πίνακα Η εξοχική κατοικία του δημάρχου Nicolaas Pancras (Μουσείο Άμστερνταμ), ζωγράφισε το τοπίο, στο οποίο ο Άντριεν φαν ντε Φέλντε προσέθεσε τις μορφές και τα ζώα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Έμπερχαρντ Δ΄ της Βυρτεμβέργης
Ο Έμπερχαρντ Δ΄, γερμ. Eberhard IV (23 Αυγούστου 1388 - 2 Ιουλίου 1419) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν κόμης της Βυρτεμβέργης (1417-1419).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Έμπερχαρντ Γ΄, κόμη της Βυρτεμβέργης και της Αντωνίας Βισκόντι, κόρης του Μπερναμπό, κυρίου του Μιλάνου.
Το 1396 απεβίωσε ο Ερρίκος του Μονφωκόν και το επόμενο έτος ο πατέρας του Στέφανος, κόμης του Μονμπελιάρ, έτσι η Ερριέττα, κόρη του Ερρίκου, κληρονόμησε το Μονμπελιάρ. Δώδεκα ημέρες μετά ο Έμπερχαρντ Δ΄ μνηστεύθηκε την Ερριέττα και ως το 1407 παντρεύτηκαν.
Κυβέρνησε το Μονμπελιάρ με τη σύζυγό του και το 1417 διαδέχθηκε τον πατέρα του· το Μονμπελιάρ έγινε μέρος της Βυρτεμβέργης. Το 1419 απεβίωσε στο Βάιμπλινγκεν στα 31 έτη του, αφήνοντας τον πρωτότοκο Λουδοβίκο Α΄ σε ηλικία 7 ετών. Τότε την επιτροπεία ανέλαβε η Ερριέττα και 32 σύμβουλοι.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1407 την Ερριέττα των Μονφωκόν, κόρη του Ερρίκου του Ορμπ (γιου του Στεφάνου κόμη του Μονμπελιάρ) και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Μασσίνο Βισκόντι
Το Μασσίνο Βισκόντι (ιταλικά: Massino Visconti) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Νοβάρας, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Νοβάρας
Εκκλησία της Γκάγκρα
Η Εκκλησία της Γκάγκρα (Γεωργιανά: გაგრის ეკლესია), επίσης γνωστή ως Αμπαάτα (Γεωργιανά: აბაათა), είναι μια Πρώιμη Μεσαιωνική Χριστιανική εκκλησία στη Γκάγκρα της Αμπχαζίας Γεωργίας. Πρόκειται για μία από τις παλαιότερες εκκλησίες στην Αμπχαζία, είναι μια απλή τρίκλιτη βασιλική που χτίστηκε τον 6ο αιώνα και ανακατασκευάστηκε το 1902.
Η εκκλησία της Γκάγκρα βρίσκεται στην περιοχή του τότε σύγχρονου φρουρίου που είναι γνωστό ως Αμπαάτα και σήμερα είναι εντελώς ερειπωμένο. Είναι πέτρινη, κατασκευασμένη με τούβλα από λαξευτούς λίθους. Η κύρια είσοδός της είναι στη μεριά του νάρθηκα στα δυτικά. Τα τρία κλίτη συνδέονται μεταξύ τους μέσω θυρών. Ο κυρίως ναός φωτίζεται από τρία παράθυρα στο νότιο τοίχο, ένα παράθυρο στο δυτικό τοίχο και ένα στην Αγία Τράπεζα. Η εκκλησία έχει πολλά κοινά αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά με παρόμοιες βασιλικές στην ανατολική Γεωργία. Η εκκλησία ανακατασκευάστηκε πλήρως το 1902 με εντολή της πριγκίπισσας Ευγενία Μαξιμιλιάνοβνα του Λιούχτενμπεργκ, σύζυγο του δούκα Αλεξάνδρου Πέτροβιτς του Όλντενμπουρκ, ένα μέλος της Ρωσικής αυτοκρατορικής οικογένειας, που μετέτρεψε τη Γκάγκρα σε θέρετρο. Την 9 Ιανουαρίου 1903 βαπτίστηκε ως εκκλησία του Αγίου Υπάτιου. Την ίδια περίοδο το παλιό φρούριο Αμπαάτα κατεδαφίστηκε για να ανοίξει ο δρόμος για την κατασκευή ενός ξενοδοχείου. Κατά τη Σοβιετική περίοδο, το κτίριο της εκκλησίας χρησιμοποιήθηκε ως μουσείο παλαιών όπλων. Η εκκλησία ανακαινίστηκε το 2007 και αποκαταστάθηκε για Χριστιανική χρήση το 2012.
Η εκκλησία Γκάγκρα είναι αναγνωρισμένη ως ένα από τα Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας.
Αναφορές
Κατηγορία:Εκκλησίες Κατηγορία:Εκκλησίες του 6ου αιώνα Κατηγορία:Αμπχαζία Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας
Μέινα
Η Μέινα (ιταλικά: Meina) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Νοβάρας, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Νοβάρας
Αλίκη Τσίντζου
Η Αλίκη "Πόπη" Τσίντζου, γεννημένη στην Αθήνα το 1955, είναι πρώην διεθνής Ελληνίδα πρωταθλήτρια της καλαθοσφαίρισης. Στο ελληνικό πρωτάθλημα αγωνίστηκε με την Φανέλα του Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου, πρωταθλήτρια Ελλάδος μαζί του την περίοδο 1974-1975.
Με την εθνική ομάδα γυναικών αγωνίστηκε σε έναν αγώνα, τον 2ο στην ιστορία της, ήταν στις 30 Απριλίου 1972 για τα προκριματικά (Τσάλενζ ράουντ) του Ευρωμπάσκετ στο Μπάρι εναντίον του Ισραήλ όπου η ελληνική ομάδα έχασε με 77-40 χωρίς η ίδια να σημειώσει καλάθι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Παλαιού Φαλήρου Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας
Γκέοργκ Έμπερς
thumb|Ο ιατρικός «Πάπυρος Έμπερς», που δίνει μια θεραπευτική μέθοδο για τον καρκίνο Ο Γκέοργκ Μόριτς Έμπερς (Georg Moritz Ebers, 1 Μαρτίου 1837 – 7 Αυγούστου 1898) ήταν Γερμανός αιγυπτιολόγος και μυθιστοριογράφος, ο οποίος τον χειμώνα του 1873–1874 ανεκάλυψε τον περίφημο αιγυπτιακό πάπυρο ιατρικού περιεχομένου που φέρει το όνομά του.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Έμπερς γεννήθηκε στο Βερολίνο, αλλά σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν, ενώ στο Βερολίνο σπούδασε ανατολικές γλώσσες και αρχαιολογία. Το 1865 ανακηρύχθηκε υφηγητής (Dozent) στην αρχαία αιγυπτιακή γλώσσα και αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο της Ιένας, όπου έγινε καθηγητής το 1868. Το 1870 διορίσθηκε καθηγητής στα ίδια αντικείμενα στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Είχε ήδη πραγματοποιήσει δύο επιστημονικά ταξίδια στην Αίγυπτο. Το πρώτο του σημαντικό έργο ήταν το Ägypten und die Bücher Moses (1867–1868). Το 1874 δημοσίευσε τον περίφημο ιατρικό Πάπυρο Ebers, τον οποίο είχε ανακαλύψει στις Θήβες και χρονολογείται στα μέσα του 16ου αιώνα π.Χ.. Το κείμενό του μεταφράσθηκε από τον H. Joachim το 1890. Σήμερα ο πάπυρος αυτός φυλάσσεται στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Λειψίας και θεωρείται από τους σημαντικότερους παπύρους ιατρικού περιεχομένου και το δεύτερο αρχαιότερο σωζόμενο ιατρικό κείμενο στον κόσμο (μετά τον Πάπυρο Έντγουιν Σμιθ, περ. 1600 π.Χ.).
Ο Έμπερς από την αρχή της σταδιοδρομίας του συνέλαβε την ιδέα να εκλαϊκεύσει την αιγυπτιολογία γράφοντας ιστορικά μυθιστορήματα. Το Eine ägyptische Königstochter εκδόθηκε το 1864 και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Ακολούθησαν τα Uarda (1877), Homo sum (1878), Die Schwestern (1880), Der Kaiser (1881, εκτυλίσσεται στην εποχή του Αυτοκράτορα Αδριανού), Serapis (1885), Die Nilbraut (1887) και Kleopatra (1894), που έτυχαν επίσης καλής αποδοχής.
Ο Έμπερς έγραψε και άλλα ιστορικά μυθιστορήματα, ιδίως το Die Frau Bürgermeisterin (1882) και το Die Gred (1887), η υπόθεση των οποίων τοποθετείται τον 16ο αι. μ.Χ., χωρίς ωστόσο να έχει την επιτυχία των αιγυπτιακών μυθιστορημάτων του.
Τα άλλα έργα του περιλαμβάνουν ένα περιγραφικό έργο για την Αίγυπτο (το Aegypten in Wort und Bild, 2η έκδ. 1880), μία βιογραφία (1885) του αείμνηστου δασκάλου του, του αιγυπτιολόγου Καρλ Ρίχαρντ Λέπσιους, και έναν τουριστικό οδηγό της Αιγύπτου (1886). Το 1889 η κατάσταση της υγείας του τον υποχρέωσε σε πρόωρη συνταξιοδότηση από την έδρα του. Απεβίωσε στην κωμόπολη Τούτσινχ της Βαυαρίας σε ηλικία 61 ετών.
Τα άπαντά του εκδόθηκαν σε 25 τόμους στη Στουτγκάρδη (1893–1895).
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί αιγυπτιολόγοι Κατηγορία:Γερμανοί μυθιστοριογράφοι
Σιλβέτρ Ιλούνγκα
Ο Σιλβέτρ Ιλούνγκα Ιλουκάμπα (Sylvestre Ilunga Ilukamba, γεννήθηκε το 1947 στην επαρχία Κατάνγκα, στο Βελγικό Κονγκό) είναι πολιτικός από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και πρωθυπουργός από τον Μάιο του 2019 ως τον Απρίλιο του 2021. Η κυβέρνησή του σχηματίστηκε τον Αύγουστο του 2019. Από το 1979 δίδαξε ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Κινσάσα και στη συνέχεια χρημάτισε πολλές φορές υπουργός. Είναι επίσης γενικός γραμματέας της εθνικής σιδηροδρομικής εταιρείας της χώρας του (Société nationale des Chemins de fer du Congo). Έχει φήμη ενός έμπειρου δημόσιου υπαλλήλου και τεχνοκράτη, καθώς και υποστηρικτή του πρώην προέδρου Ζοζέφ Καμπιλά.
Ο Ιλουνγκά διορίστηκε στην πρωθυπουργία το 2019, λίγους μήνες μετά την ανάληψη της προεδρίας από τον Φέλιξ Τσισεκέντι νικητή των εκλογών του 2018.
Η ανακοίνωση της νέας κυβέρνησης έγινε επίσημα τον Αύγουστο του 2019, έπειτα από επτά μήνες.
Έπειτα από πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησής του, ο Ιλούνγκα παραιτήθηκε στις 28 Απριλίου 2021.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό
Μετζομερίκο
Το Μετζομερίκο (ιταλικά: Mezzomerico) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Νοβάρας, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Αμλάιμπ της Σκωτίας
Ο Αμλάιμπ της Σκωτίας (πέθανε το 977) δέκατος βασιλιάς της Άλμπα (971/976 - 977) μέλος του Οίκου των Αλπινιδών ήταν γιος του Ίντουλφ της Σκωτίας. Το όνομα του περιέχει ενδείξεις ότι η μητέρα του ήταν μέλος των Ουί Αιμάρ, εγγονή του Αμλάιμπ Κουαράν ή του Αμλαίμπ μακ Γκοφραίντ. Μετά τον θάνατο του πατέρα του (962) στον θρόνο της Άλμπα ανέβηκε ο Ντάφ της Σκωτίας, ένα μέλος του αντίπαλου κλάδου των Αλπινιδών, που σύντομα συνάντησε την αντίδραση του αδελφού του Αμλαίμπ Κούλεν της Σκωτίας μέχρι να εδραιωθεί στον θρόνο (966). Ο Κούλεν και άλλος ένας γιος του Ίντουλφ σκοτώθηκαν (971), στον θρόνο τους διαδέχθηκε ο αδελφός του Ντάφ Κένεθ Β΄ της Σκωτίας ο οποίος σύμφωνα με τα Ιρλανδικά Χρονικά σκότωσε τον Αμλάιμπ. Οι ίδιες πηγές που ονομάζουν βασιλιά τον Αμλάιμπ αποφεύγουν να δώσουν έναν βασιλικό τίτλο στον Κένεθ κάτι που δείχνει ότι ο Αμλάιμπ κατάφερε με επιτυχία να πάρει το βασίλειο από τον αντίπαλο του.
Πιθανές Σκανδιναβικές ρίζες
thumb|right|250px|Ταφική πλάκα στην [[Γλασκώβη που αποδεικνύει Σκανδιναβική εγκατάσταση στην Σκωτία τον 10ο αιώνα.]] Ο Αμλάιμπ της Σκωτίας ήταν ένας από τους τρεις γιους του Ίντουλφ της Σκωτίας. Ο παππούς του Κωνσταντίνος Β΄ της Σκωτίας είχε ισχυρές συνδέσεις με την Σκανδιναβική δυναστεία του Δουβλίνου και τα δικά του ονόματα εμφανίζουν ενδείξεις Σκανδιναβικής καταγωγής. Τα περισσότερα ονόματα των απογόνων του Κωνσταντίνου Β΄ ήταν Σκανδιναβικά όπως παράδειγμα το όνομα του ίδιου του Ίντουλφ ήταν μια μικρή Κέλτικη τροποποίηση του Άγγλο - Σαξονικού ονόματος Ίντγουλφ. Το όνομα του αδελφού του Αμλαίμπ Κούλεν ο οποίος σύμφωνα με τα Χρονικά των βασιλέων της Άλμπα τον 12ο αιώνα πέθανε το 971 δείχνει Σκανδιναβική καταγωγή, το όνομα του Κούλεν εμφανίζεται σε πολλές πηγές σαν Κούλενρινγκ. Η επέκταση ρινγκ μεταφράζεται σαν δακτυλίδι κάτι που συναντάμε στα ονόματα των παλιών Σκανδιναβών βασιλέων που ονομάζονταν δακτυλοφόροι ή αυτοί που παίρνουν το δαχτυλίδι.
Άλλες σοβαρές ενδείξεις για την Σκανδιναβική καταγωγή βρίσκονται στο Κέλτικο όνομα Αμαλγκαίντ που συνδέεται συχνά στις μεσαιωνικές πηγές με το όνομα του Αμλάιμπ. Το όνομα του είναι αναγραμματισμός του Νορβηγικού ονόματος Όλαφ. Το όνομα του αποδεικνύει ότι η μητέρα του ήταν απόγονος της Σκανδιναβικής δυναστείας Ουί Αιμάρ, πιθανότατα εγγονή του Αμλάιμπ Κουαράν ή του Αμλαίμπ μακ Γκοφρλαιντ. Πολλές Κέλτικες δυναστείες στα τέλη του 10ου αιώνα πήραν Σκανδιναβικά ονόματα όπως και πολλές Σκανδιναβικές δυναστείες Κέλτικα ονόματα, αν ο Αμλάιμπ ήταν πραγματικά Σκανδιναβικής καταγωγής ήταν από τους πρώτους βασιλείς που έφεραν ένα διασυνοριακό εθνικό όνομα.
Ο Ίντουλφ και η διαδοχή του
Ο Αμλάιμπ και οι στενότεροι συγγενείς του ήταν μέλη του Οίκου των Αλπινιδών και απόγονοι του Κένεθ Α΄ της Σκωτίας, βασιλιά των Πίκτων (πέθανε το 858). Η δυναστεία εξασφάλισε με μεγάλη επιτυχία την διαδοχή του θρόνου της Σκωτίας στα μέλη της. Ο Κωνσταντίνος Β΄ μέλος του κλάδου του Εντ μακ Κένεθ διαδέχθηκε τον Ντόναλντ Β΄ της Σκωτίας από τον κλάδο του Κωνσταντίνου Α΄ της Σκωτίας, ύστερα από πετυχημένη βασιλεία 40 χρόνων ανέθεσε τον θρόνο στον γιο του Ντόναλντ Β΄ Μάλκολμ Α΄ της Σκωτίας (πέθανε το 954). Ο Ίντουλφ, ο πατέρας του Αμλάιμπ διαδέχθηκε στον θρόνο τον Μάλκολμ Α΄ και βασίλευσε μέχρι τον δικό του θάνατο (962). Υπάρχει μια καταγραφή για την πτώση του Ίντουλφ από τους Σκανδιναβούς εισβολείς αλλά ήταν η τελευταία φορά που ενοχλούσαν το βασίλειο. Το βασίλειο των Βίκινγκ της Γιορκ κατέρρευσε την δεκαετία του 950 και οι στρατιώτες των βασιλέων του Δουβλίνου άρχισαν να ζουν χωρίς κίνδυνο. Οι Άγγλοι μονάρχες αντίθετα δέχτηκαν πολλές επιδρομές από τους Βίκινγκ από την δεκαετία του 980 μέχρι την δεκαετία του 1010, οι βασιλείς της Σκωτίας όμως ζούσαν πάντα ειρηνικά μαζί τους μετά την πτώση του Ίντουλφ, χωρίς τον κίνδυνο των Σκανδιναβών ασχολήθηκαν με τα εσωτερικά εμφύλια ζητήματα.
Δημιουργήθηκε μεγάλη αβεβαιότητα για την διαδοχή μετά τον θάνατο του Ίντουλφ, μερικές πηγές αναφέρουν ότι τον διαδέχθηκε ο Ντάφ, γιος του Μάλκολμ Α΄. Από την άλλη πλευρά υπάρχουν σοβαρές υποψίες ότι η εξουσία στο βασίλειο μοιράστηκε ανάμεσα στον Ντάφ και τον Κούλεν, μετά τον θάνατο του Ίντουλφ κανένας από τους δυο βασιλείς δεν ήταν ισχυρότερος να εκτοπίσει τον άλλον. Οι εκπρόσωποι των κλάδων της δυναστείας των Αλπίνων ήταν ο Ντάφ και ο Ίντουλφ, οι δυο άντρες διατήρησαν την ειρήνη την εποχή του Ίντουλφ, τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν ισχυρές εμφύλιες διαμάχες. Ο Ντάφ πέρασε κατόπιν τον περισσότερο χρόνο διεκδικώντας τον θρόνο με τον Κούλεν, τελικά οι δυο βασιλείς ήρθαν σε σύγκρουση (965). Ο Ντάφ εξορίστηκε από το βασίλειο τα επόμενα χρόνια και όπως καταγράφεται δολοφονήθηκε την διετία 966 - 967. Ο Κούλεν ήταν αναμφισβήτητος βασιλιάς της Σκωτίας την περίοδο 966 - 971, όπως φαίνεται από τις πηγές η βασιλεία του Κούλεν πρέπει να ήταν ομαλή. Ο θάνατος του (971) ερμηνεύεται με διάφορες πηγές, σύμφωνα με τα Χρονικά των βασιλέων της Άλμπα ο Κούλεν και ο αδελφός του Ίοτσαϊντ που πέθανε επίσης το 971 σκοτώθηκαν από τους Κέλτες. Υπάρχουν πολλοί λόγοι να υποθέσουμε ότι ο δολοφόνος του Κούλεν ήταν ο Ρίντερτς απ Ντιφονάλ γιος του Ντιφονάλ απ Όουεν βασιλιά του Στραθκλάιντ (πέθανε το 975).
Άνοδος στον θρόνο
thumb|right|250px|Επιγραφή με το όνομα του Αμλάιμπ από τα Χρονικά του Ούλστερ Τα Χρονικά των βασιλέων της Άλμπα αναφέρουν ότι ο αδελφός του Ντάφ Κένεθ Β΄ (πέθανε το 995) ήταν ο επόμενος βασιλιάς της Άλμπα. Οι Ιρλανδικές πηγές, τα Χρονικά του Τίγκερναχ τον 14ο αιώνα και τα Χρονικά του Ούλστερ τον 15ο - 16ο αιώνα αποκαλύπτουν ότι ο Αμλάιμπ είχε την εξουσία στο βασίλειο πριν δολοφονηθεί από τον Κένεθ. Ο Αμλάιμπ ανέβηκε στον θρόνο, οι πηγές τον κατονομάζουν με τον βασιλικό του τίτλο αντίθετα αναφέρουν τον Κένεθ μόνο με το πατρωνυμικό όνομα. Δεν φαίνεται πουθενά να έχουν πολεμήσει για τον θρόνο μετά τον θάνατο του Κούλεν ο Αμλάιμπ και ο Κένεθ Β΄, τα Χρονικά των βασιλέων της Άλμπα τερματίζουν το 973 και η Προφητεία του Μπερχάν τον 12ο αιώνα είναι σημαντική πηγή πληροφοριών για τους πολέμους ανάμεσα στον Ντάφ και στον Κούλεν. Μια πιθανή εξήγηση είναι ότι το βασίλειο είχε μοιραστεί ανάμεσα στον Αμλάιμπ και στον Κένεθ μέχρι τον θάνατο του Αμλάιμπ.
Η βασιλεία του Αμλάιμπ δεν υπάρχει στους καταλόγους των Σκωτσέζων βασιλέων και δεν είναι γνωστά τα χρονολογικά της όρια, φαίνεται ότι διατηρήθηκε πολύ λίγο μέχρι το 977. Στα μέσα της βασιλείας του ο Έντγκαρ Α΄ ο Ειρηνικός σύμφωνα με το Αγγλοσαξωνικό χρονικό συγκέντρωσε μεγάλη ναυτική δύναμη με έξι βασιλείς στο Τσέστερ (975). Παρά το ότι οι μετέπειτα πηγές επιβεβαιώνουν το γεγονός τα ονόματα των βασιλέων που εμφανίζονται στον κατάλογο δεν είναι βέβαια, τα δυο είναι Ντιφνουάλ και Κένεθ. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό καταγράφει τα ονόματα των έξι βασιλέων, εμφανίζεται το όνομα και του Κένεθ αλλά είναι απίθανο να υπάρχει το όνομα του Αμλάιμπ. Οι χρονολογίες αφορούν τις βασιλείες του Κένεθ και του Αμλάιμπ και η βασιλεία του Κένεθ προσδιορίζεται μεταξύ 971/977 και 995, ο ρόλος του βασιλιά βρισκόταν μέσα στα όρια του βασιλείου του. Άλλα δυο ονόματα στον κατάλογο είναι τα ονόματα του Μάκους μακ Αράιλτ και του αδελφού του Γκοφράιντ που πέθανε το 989. Οι δυο βασιλείς φάνηκαν σαν απειλή για τους κατοίκους της Σκωτίας και της Κάμπριας. Ο Μάκκους και ο Γκοφράιντ στις αρχές της δεκαετίας λεηλάτησαν το Άνγκλεσι, ο Έντγκαρ συγκάλεσε το βασιλικό συμβούλιο να θέσει το θέμα του κινδύνου από τα δυο αδέλφια. Το συμβούλιο συνεκλήθη στο Τσέστερ και στην συνέχεια τα δυο αδέλφια έστρεψαν το ενδιαφέρον τους από την ηπειρωτική Αγγλία στην Ιρλανδία και την Ουαλία, τα επόμενα δυο χρόνια τόσο ο Ντίφνουαλ όσο και ο Έντγκαρ είχαν πεθάνει. Οι σύγχρονες Αγγλικές πηγές περιγράφουν τα χρόνια που ακολούθησαν μετά τον θάνατο του Έντγκαρ σαν χρόνια πείνας, ταραχών και δυστυχισμένα. Η αναταραχή που έφερε ο θάνατος των δυο ανδρών επέτρεψε στον Κένεθ να ανατρέψει τον Αμλάιμπ.
Εκστρατεία του Κένεθ στην Κάμπρια
thumb|right|250px|Επιγραφή με το όνομα του Αμλάιμπ από τα Χρονικά του Τίγκερναχ Σύμφωνα με τα Σαξονικά χρονικά του 12ου αιώνα ο Έντγκαρ παραχώρησε το Λόθιαν στον Κένεθ, σε αντάλλαγμα τον αναγνώρισε επικυρίαρχο. Η συναλλαγή χρονολογείται την δεκαετία του 960 ή του 970 με στόχο να ενισχύσει την αντιπολίτευση του Κένεθ εναντίον του Αμλάιμπ. Η σειρά διαδοχής των Αλπινών βασιλέων αποκαλύπτει ότι οι εσωτερικές συγκρούσεις ανάμεσα στον Κούλεν και τον Ντάφ συνεχίστηκαν με τους αδελφούς τους. O μεγαλύτερος αδελφός του Κούλεν Ίοτσαϊντ είχε πεθάνει και ο Κούλεν είχε προνομιακή θέση στο βασίλειο, το γεγονός ότι ο Αμλάιμπ βασίλευσε μετά τον θάνατο του αδελφού του δείχνει ότι είχαν και οι δυο σημαντικό ρόλο στην αντιβασιλεία του Κούλεν. Μια από τις πρώτες ενέργειες του Κένεθ όταν ανέβηκε στον θρόνο ήταν η επίθεση στην Κάμπρια. Η εκστρατεία φαίνεται να ήταν εκδικητική για τον θάνατο του Κουλέν. Η πραγματικότητα είναι όμως ότι η επίθεση είχε περισσότερο στόχο να εξουδετερώσει κάθε Βρετανική εστία στην Σκωτία παρά την εκδίκηση. Η εκστρατεία κατέληξε σε ήττα, σε συνδυασμό με τον φόνο του Κουλέν δείχνει ότι το βασίλειο του Στραθκλάιντ ήταν υπολογίσιμη δύναμη και δεν μπορούσε να αγνοηθεί.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Σκωτίας Κατηγορία:Οίκος των Αλπινιδών
Κούλεν
Το κούλεν είναι τύπος λουκάνικου το οποίο φτιάχνεται από ψιλοκομμένο χοιρινό κρέας. Παραδοσιακά το κούλεν παράγεται στην Κροατία (Σλαβονία) και τη Σερβία (Βοϊβοντίνα).
Κάθε χρόνο, στο Μπάτσκι Πέτροβατς λαμβάνει χώρα ένα περιφερειακό φεστιβάλ κούλεν.
Ένα είδος κούλεν από τη Συρμία απέκτησε καθεστώς προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης στη Σερβία, μετά από αίτηση ενός οργανισμού από τη Σιντ. Επίσης, υπάρχει το σλοβάκικο κούλεν, μια τοπική ποικίλα του κούλεν το οποίο παρασκευάζεται κυρίως στην Μπάτσκα από τους ντόπιους Σλοβάκους.
Ένα είδος κούλεν από τη Σλαβονίας απέκτησε καθεστώς προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης στην Κροατία μετά από αίτηση οργανισμού από το Μπόσνιατσι. Σε μερικά μέρη της Σλαβονίας, το κούλεν είναι γνωστό ως κούλιν στην τοπική ικαβιανή διάλεκτο.
Το κροατικό κούλεν της Μπαράνυας (Baranjski Kulen) προστατεύεται με καθεστώς γεωγραφικής ένδειξης από τη Διεθνή Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας.
Το κρέας του κούλεν είναι χαμηλής περιεκτικότητας σε λιπαρά, μάλλον εύθραυστο και πυκνό. Η γεύση του κούλεν είναι πικάντικη, ενώ η ζεστή κόκκινη πάπρικα αρωματίζει και χρωματίζει το φαγητό. Επίσης χρησιμοποιείται σκόρδο. Η αρχική συνταγή του κούλεν δεν περιέχει μαύρο πιπέρι, ενώ η καυτερή γεύση του προέρχεται από την πάπρικα.
Πηγές
Κατηγορία:Καπνιστό κρέας Κατηγορία:Σερβική κουζίνα
Παναγιά Καβάλας
Η Παναγιά (μέχρι το 1964 Κάτω Ακροβούνι) είναι χωριό του Δήμου Παγγαίου της περιφερειακής ενότητας Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 655 κατοίκους. Βρίσκεται σε υψόμετρο 180 μέτρων, στους πρόποδες του Παγγαίου. Η Παναγιά ήταν αρχικά κτισμένη στη θέση Ακροβούνι, αλλά οι κάτοικοί της μετεγκαταστάθηκαν στην τωρινή θέση κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950.
Ιστορία
Στη θέση «Τσακίλ Μπαΐρ», 2,5 χλμ νοτιοδυτικά του χωριού, βρίσκεται το Ιερό Ήρωος Ιππέα Αυλωνείτη, της ελληνιστικής-ρωμαϊκής περιόδου. Δύο χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά, και 700 μέτρα δυτικά του χωριού, στη θέση «Δύο Βρύσες», έχει βρεθεί οικισμός προϊστορικών και ιστορικών χρόνων. Στην κοντινή θέση «Πλαγιά», έχουν βρεθεί λαθρανασκαμμένοι κιβωτιόσχημοι τάφοι.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, η Κότσανη (όνομα του χωριού μέχρι το 1928) είχε κυρίως μουσουλμανικό πληθυσμό, ο οποίος έφτανε τους 250 κατοίκους, σύμφωνα με την στατιστική του Ελληνικού Στρατού 1911, και σύμφωνα με την ελληνική απογραφή του 1920, η Κότσανη είχε 214 κατοίκους. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, στο Ακροβούνι εγκαταστάθηκαν 78 οικογένειες προσφύγων, με το χωριό να αποκτά αμιγή προσφυγικό πληθυσμό. Οι πρόσφυγες προέρχονταν από την Ανατολική Θράκη και συγκεκριμένα από τα Δημοκράνια, το Πασάκιοι, τα Σόκια, τον Πόντο και πολλοί λίγοι Καραμανλήδες. Στην απογραφή του 1928 το Ακροβούνι είχε 353 κατοίκους και στην απογραφή του 1940 είχε 455 κατοίκους.
Οι κάτοικοι του Ακροβουνίου μετεγκαταστάθηκαν στην θέση Κάτω Ακροβούνι κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950. Το Κάτω Ακροβούνι αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κηπίων μέχρι το 1966, όταν προσαρτήθηκε στον δήμο Ελευθερουπόλεως, όπου παρέμεινε με το πρόγραμμα Καποδίστριας. Ο οικισμός μετονομάστηκε σε Παναγιά το 1964.
Αθλητισμός
Το χωριό έχει ποδοσφαιρικό σωματείο με την ονομασία Αθλητικός Σύλλογος Ακροβουνίου «Ατρόμητος», το οποίο έχει ως έδρα το γήπεδο Ακροβουνίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Παγγαίου Κατηγορία:Χωριά του νομού Καβάλας
Τζέρκι
thumb|Τζέρκι Το τζέρκι (αγγλ.: jerky) είναι κρέας τεμαχισμένο σε λωρίδες και ξεραμένο (αφυδατωμένο) για να αποφευχθεί η αλλοίωση. Κανονικά, η ξήρανση αυτή περιλαμβάνει την προσθήκη αλατιού για την πρόληψη της ανάπτυξης βακτηριδίων πριν ολοκληρωθεί η διαδικασία αφυδάτωσης του κρέατος. Η λέξη «τζέρκι» προέρχεται από την λέξη ch'arki που σημαίνει «αποξηραμένο, αλατισμένο κρέας» στη γλώσσα κέτσουα. Το μόνο που χρειάζεται για την παραγωγή του βασικού τζέρκι είναι μια μέθοδος ξήρανσης σε χαμηλή θερμοκρασία, και αλάτι για την αναστολή της ανάπτυξης των βακτηριδίων.
Το σύγχρονο τζέρκι συχνά είναι μαριναρισμένο, παρασκευασμένο με καρυκεύματα, ή καπνιστό σε χαμηλή φωτιά (συνήθως κάτω των 70 °C). Το αγοραστό τζέρκι συνήθως περιλαμβάνει γλυκαντικά όπως καστανή ζάχαρη.
Το τζέρκι είναι έτοιμο για κατανάλωση, δεν χρειάζεται πρόσθετη προετοιμασία και μπορεί να αποθηκευτεί για μήνες χωρίς ψύξη. Για την εξασφάλιση της μέγιστης διάρκειας διατήρησης απαιτείται η σωστή περιεκτικότητα πρωτεΐνης στην υγρασία στο τελικό προϊόν ωρίμανσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρέας Κατηγορία:Σνακ Κατηγορία:Τρόφιμα ευκολίας
Όμιλος Α΄ Κόπα Αμέρικα 2015
Ο Όμιλος Α΄ του Κόπα Αμέρικα 2015 ήταν ένας από τους τρεις ομίλους των εθνικών ομάδων που έλαβαν μέρος στο Κόπα Αμέρικα 2015. Περιλάμβανε τη Χιλή (διοργανώτρια), το Μεξικό (προσκεκλημένη ομάδα), τον Ισημερινό ή Εκουαδόρ και τη Βολιβία. Οι αγώνες του ομίλου έλαβαν χώρα από τις 11 Ιουνίου του 2015 έως τις 19 Ιουνίου του 2015.
Αγώνες
Όλες οι ώρες είναι τοπικές, CLT (UTC−3).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόπα Αμέρικα 2015
Ούλριχ Ε΄ της Βυρτεμβέργης
Ο Ούλριχ Ε΄ ο πολυαγαπημένος, γερμ. Ulrich V der vielgeliebte (1413 - 1 Σεπτεμβρίου 1480) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν κόμης της Βυρτεμβέργης (1419-1480).
Βιογραφία
Το 1480 απεβίωσε στο Λέονμπερκ σε ηλικία 67 ετών και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Έμπερχαρτ Β΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1441 τη Μαργαρίτα των Λα Μαρκ, κόρη του Αδόλφου Α΄ δούκα της Κλέβης και είχε τέκνο:
Το 1444 απεβίωσε η Μαργαρίτα και ο Ούλριχ Ε΄ έκανε το 1445 δεύτερο γάμο με την Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρη του Ερρίκου ΙΣΤ΄ δούκα της Βαυαρίας και είχε τέκνα: