cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αρμένιοι της Κύπρου
Η Αρμενική Λεγεώνα
Η βασική εκπαίδευση ολοκληρώθηκε μέχρι το Μάιο του 1918. Μέχρι τότε, το 1ο τάγμα είχε περίπου ενάμιση χρόνο εκπαίδευσης, το 2ο τάγμα περίπου 8 μήνες και το 3ο τάγμα διαμορφωνόταν. Τότε, το μεγαλύτερο μέρος της Λεγεώνας μετακινήθηκε στην Αίγυπτο και από εκεί αναπτύχθηκε στην Παλαιστίνη, όπου σημείωσε τη Μάχη του Αραρά στις 19 Σεπτεμβρίου 1918. Στο 3ο τάγμα, που παρέμεινε στην Κύπρο, ανατέθηκε η άμυνα του νησιού Καστελλόριζο (ανατολικά της Ρόδου) και του νησιού Ρουάντ (κοντά στη Συρία). Το 3ο τάγμα, μαζί με τους δύο λόχους εφοδιασμού, έφυγε από την Κύπρο τον Οκτώβριο του 1918 για τη Βηρυτό. Το Δεκέμβριο του 1918 η Λεγεώνα - αποτελούμενη πλέον από 4 τάγματα, 4.368 στρατιώτες και 66 αξιωματικούς - εγκαταστάθηκε στην περιοχή της Κιλικίας (με το αρχηγείο της να βρισκόταν στα Άδανα), ως μέρος της Γαλλικής Εντολής, όπου παρέμεινε μέχρι που διαλύθηκε τον Αύγουστο του 1920. Το Φεβρουάριο του 1919 ονομάστηκε και επίσημα “Αρμενική Λεγεώνα” (Légion Arménienne/Հայկական Լէգէոն). Στα μέσα του 1919, ο Στρατηγός Αντρανίκ Οζανιάν ήρθε στην Κύπρο, θέλοντας να πάει στην Κιλικία με σκοπό να ηγηθεί της Λεγεώνας, αλλά το αρνήθηκαν οι Γάλλοι. Μετά τη διάλυσή της, μόνο ένας πολύ μικρός αριθμός λεγεωναρίων επέστρεψε στην Κύπρο.
Στο αρμενικό κοιμητήριο της Λάρνακας βρίσκεται ομαδικός τάφος 9 εθελοντών της Αρμενικής Λεγεώνας, που κατασκεύασε το Γαλλικό προξενείο στα τέλη της δεκαετίας του 1940. Στην τοποθεσία όπου κάποτε ήταν το στρατόπεδο της Λεγεώνας, σήμερα στις τουρκοκρατούμενες περιοχές, ελάχιστα ίχνη παραμένουν.
Επαναπατρισμός στην Αρμενία
Το κίνημα του «νερκάγτ» [ներգաղթ=επαναπατρισμός, γνωστό και ως հայրենադարձութիւն (χαϊρεναταρτσουτιούν=παλιννόστηση)] ήταν ένα παναρμενικό κίνημα μετανάστευσης Αρμενίων της Διασποράς προς τη Σοβιετική Αρμενία, στο πλαίσιο μιας συντονισμένης προσπάθειας της ρμενικής ΣΣΔ και της Εκκλησίας της Αρμενίας για να ενισχύσουν τις αξιώσεις τους επί των εδαφών της ιστορικής Αρμενίας, κάνοντας έκκληση στα πατριωτικά αισθήματα των Αρμενίων της Διασποράς• ιδιαίτερα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το νερκάγτ ήταν και ένας τρόπος για να αντικατασταθεί μερικώς ο μεγάλος αριθμός των Αρμενίων που χάθηκε κατά τον Πόλεμο. Πραγματοποιήθηκε μαζική προπαγάνδα, σε συνεργασία το AGBU και το κόμμα Ραμγκαβάρ, ξεσηκώνοντας μια θύελλα ενθουσιασμού στις αρμενικές κοινότητες της Διασποράς και δημιουργώντας υψηλές προσδοκίες για την εγκατάστασή τους στην “πατρίδα”, την οποία αντιλαμβάνονταν ως τον τελικό τους προορισμό. Εκ των υστέρων, το νερκάγτ θα μπορούσε να θεωρηθεί και μια σοβιετική μανούβρα στην εποχή του Ψυχρού Πολέμου.
Μεταξύ 1944-1948, υπήρχε ο Σύνδεσμος Φίλων της Αρμενίας [Հայաստանի Բարեկամաց Միութիւն (Χαγιαστανί Παρεγκαμάτς Μιουτιούν)], ο οποίος ιδρύθηκε από υποστηρικτές του AGBU και του κόμματος Ραμγκαβάρ, με σκοπό την προώθηση της αγάπης για την αρμενική “πατρίδα” και τη γνωριμία με τον πολιτισμό της. Εκτός από τις διάφορες άλλες αθλητικές, πολιτιστικές, κοινωνικές, φιλανθρωπικές και άλλες εκδηλώσεις, γινόταν μαζική προπαγάνδα υπέρ του κινήματος του νερκάγτ, συμπεριλαμβανομένων δημοσιευμάτων στην εφημερίδα του Συνδέσμου “Νορ Αράξ”, καθώς και στην ελληνοκυπριακή κομμουνιστική εφημερίδα Δημοκράτης, διαλέξεις και άλλες εκδηλώσεις. Παρά την αντίσταση του κόμματος Τασνακτσουτιούν και της αποικιακής κυβέρνησης, είχαν εγγραφεί περίπου 2.000 Αρμενοκύπριοι• τελικά, όμως, προτιμήθηκαν Αρμένιοι από φτωχότερες χώρες της Μέσης Ανατολής και των Βαλκανίων. Ωστόσο, υπήρχαν 4–5 μεμονωμένες αρμενοκυπριακές οικογένειες που μετανάστευσαν στη Σοβιετική Αρμενία από μόνες τους το 1947.
Με την προαναγγελία του νέου κύματος του νερκάγτ το 1961, το AGBU και το κόμμα Ραμγκαβάρ ξεκίνησαν εκ νέου μαζικότερη προπαγάνδα υπέρ του “επαναπατρισμού”. Διοργανώνονταν διαλέξεις, προβολές ταινιών και ραδιοφωνικές εκπομπές, φιλοξενήθηκαν ομιλητές από τη Σοβιετική Αρμενία, την οποία επισκέφθηκε αντιπροσωπεία Αρμενοκυπρίων - η οποία αργότερα παρουσίασε τις εντυπώσεις της τόσο σε ομιλίες, όσο και στην εφημερίδα “Χεναράν”. Προπαγάνδα υπέρ του νερκάγτ υπήρχε και στην αριστερή ελληνοκυπριακή εφημερίδα “Χαραυγή”, καθώς και στο Εκπαιδευτικό Ινστιτούτο Μελκονιάν. Από την άλλη πλευρά, υπήρχε ισχυρή αντίθεση εκ μέρους του κόμματος Τασνακτσουτιούν, για ιδεολογικούς αλλά και πραγματιστικούς λόγους. Ως αποτέλεσμα, συνολικά 576 Αρμενοκύπριοι επαναπατρίστηκαν στη Σοβιετική Αρμενία μεταξύ 1962–1964 (που αναλογούσαν περίπου στο 15% της κοινότητας εκείνη την εποχή). Από το λιμάνι της Αμμοχώστου, έφυγαν 20 στις 19 Σεπτεμβρίου 1962 (με το ατμόπλοιο “Felix Dzerzhinsky”), 373 στις 3 Οκτωβρίου 1962 (με το ατμόπλοιο “Gruzia”), 168 στις 19 Οκτωβρίου 1963 (με το ατμόπλοιο “Litva”) και 15 στις 4 Σεπτεμβρίου 1964 (με το ατμόπλοιο “Odessa”). Οι πλείστοι εγκαταστάθηκαν στο Κιροβακάν (Βανατσόρ), με ένα μικρότερο αριθμό να εγκαθίσταται στο Λενινακάν (Γκιουμρί). Με την πάροδο των χρόνων, κάποιοι απ’ αυτούς κατάφεραν να επανεγκατασταθούν στο Γερεβάν.
Σε συνδυασμό με την έξοδο περίπου 900 Αρμενοκυπρίων προς το Ηνωμένο Βασίλειο, την Αυστραλία, τον Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες κατά την έκτακτη κατάσταση λόγω της ΕΟΚΑ (1955-1959), η περαιτέρω μετανάστευση περίπου 600 Αρμενοκύπριοι προς τη Σοβιετική Αρμενία επέφερε αξιοσημείωτη μείωση στο μέγεθος της κοινότητας, κατά περίπου το ένα τρίτο. Οικογένειες διαχωρίστηκαν (όχι μόνο ιδεολογικά - αλλά και σωματικά), σημαντικά μέλη της κοινότητας δεν αποτελούσαν πλέον μέρος της, ενώ πλανιόταν μια ανησυχία σχετικά με το μέλλον της κοινότητας - ιδιαίτερα μετά την τουρκοκυπριακή ανταρσία του 1963-1964 και την εκδίωξη των Αρμενοκυπρίων από την αρχαία τους συνοικία στη Λευκωσία.
Επιπρόσθετα, καθώς τελικά έφθασαν στην Κύπρο ειδήσεις για τις κακές βιοτικές και οικονομικές συνθήκες των μεταναστών (μέσω κωδικοποιημένων επιστολών ή φωτογραφιών - λόγω της σοβιετικής λογοκρισίας, καθώς και από επισκέπτες προς/από τη Σοβιετική Αρμενία), υπήρχε μια αίσθηση πικρίας για την όλη κατάσταση, καθώς και περαιτέρω αντιπαλότητα μεταξύ του Τασκαντσουτιούν (που τασσόταν υπέρ μιας ελεύθερης και ανεξάρτητης Αρμενίας) και οργανώσεων κατά του Τασνακτσουτιούν (που υποστήριζαν ή, τουλάχιστον, συμβιβάζονταν με μια σοβιετική Αρμενία). Οι τελευταίοι έχασαν επίσης αριθμό υποστηρικτών, καθώς οι πλείστοι μετανάστες συσχετίζονταν με το AGBU ή/και το Ραμγκαβάρ. Τέλος, το Τασνακτσουτιούν κέρδισε περισσότερους συμπαθούντες από κάποιους απογοητευμένους υποστηρικτές του AGBU ή/και του Ραμγκαβάρ.
Απογοητευμένοι από όσα είδαν και έζησαν, σχεδόν όλοι απ’ όσους πήγαν στη Σοβιετική Αρμενία ήθελαν να επιστρέψουν στην Κύπρο εξ αρχής, καθώς δεν ήταν εξοικειωμένοι με εκείνο το είδος ζωής. Λόγω περιορισμών από το σοβιετικό καθεστώς, για να έρθουν πίσω, μεγάλος αριθμός εξ αυτών μετακινήθηκε στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν. Η περιπετειώδης επιστροφή ξεκίνησε το 1967 και συνέχισε μέχρι το 2005, αν και οι περισσότεροι ήλθαν κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1980 (μετά το σεισμό του Σπιτάκ) και στις αρχές της δεκαετίας του 1990 (μετά τη διάσπαση της Σοβιετικής Ένωσης). Μάλιστα δε, το πρώτο κύμα Αρμενίων από την Αρμενία που ήλθαν στην Κύπρο μετά το 1991 ήσαν κυρίως Αρμενοκύπριοι που είχαν μεταναστεύσει στη Σοβιετική Αρμενία και οι σύζυγοι/απόγονοί τους. Οι ζωές τους έχουν σημαδευτεί ανεξίτηλα, δημιουργώντας επίσης μια είδους “κρίση ταυτότητας”: στην Κύπρο θεωρούνται “Χαγιασταντσί” (Αρμένιοι από την Αρμενία), ενώ στην Αρμενία θεωρούνται “Κιπρατσί” (Κύπριοι) ή “Κιπραχάι” (Αρμενοκύπριοι).
Μέσα ενημέρωσης
Παρά το μικρό της μέγεθος, η αρμενοκυπριακή κοινότητα έχει να επιδείξει ένα μακρύ κατάλογο εφημερίδων και περιοδικών.
Σημερινή κατάσταση
Σήμερα, η αρμενοκυπριακή κοινότητα διαθέτει τα ακόλουθα έντυπα, ηλεκτρονικά και διαδικτυακά μέσα ενημέρωσης:
Μέσα ενημέρωσης του παρελθόντος
Ο ακόλουθος είναι ένας περιεκτικός κατάλογος των αρμενοκυπριακών εφημερίδων και περιοδικών που εκδίδονταν στο παρελθόν:
Αξιόλογες προσωπικότητες
Οι Αρμενοκύπριοι είχαν και έχουν σημαντική συνεισφορά σε όλους τους τομείς της ζωής της Κύπρου: επιχειρηματίες, έμποροι, πρόξενοι, διπλωμάτες, δικηγόροι, θρησκευτικές προσωπικότητες, καθηγητές, δημοσιογράφοι, γιατροί, μουσικοί, ζωγράφοι, ποιητές, φωτογράφοι, αθλητικές προσωπικότητες, ερευνητές, προσωπικότητες προσκοπισμού/οδηγισμού και πολιτικοί.
Στα τέλη του 18ου αιώνα/αρχές του 19ου αιώνα, ο κορυφαίος πολίτης της Λευκωσίας ήταν ένας Αρμένιος έμπορος ονόματι Σαρκίς Αγάς. Ο Σαρκίς - γιος του Αβάκ - ήταν αρχικά ο δραγομάνος για το Γάλλο Πρόξενο (τουλάχιστον από το 1774 μέχρι το 1789) και μετά έγινε ο δραγομάνος για τον Άγγλο Πρόξενο (από το 1789 μέχρι το θάνατό του το 1810) - όπως ήταν και ο μεγαλύτερος του γιος, Κρικόρ (μεταξύ 1799-1809). Ήταν επίσης “μπερατλής” (κάτοχος προνομίου, που εκδόθηκε το 1798) και συνήθιζε να πληρώνει το ετήσιο μπαξίσι προς το Μουχασίλη. Το αρχοντικό του είχε 80 δωμάτια, πλούσια και κομψά διακοσμημένα, θύμιζε δε ανατολίτικο παλάτι: τα καλύτερα χαλιά, πολυάριθμα παράθυρα κοντά στην οροφή με σκαλιστά ξύλινα περιβλήματα, ντιβάνια καλυμμένα με σατέν και κεντητά μαξιλαράκια, υπερυψωμένα δάπεδα σε μερικές αίθουσες, ακόμη και χαρέμι· ήταν γνωστό ως το “σπίτι με τα πολλά δωμάτια” και αναφερόταν πως ήταν τόσο μεγάλο όσο 100 κανονικά σπίτια - συμπεριλαμβανομένου ενός πανέμορφου κήπου γεμάτου με οπωροφόρα δένδρα και μαρμάρινες κρήνες. Ο Σαρκίς είχε ετήσιο εισόδημα 30-35 τόνων σιτηρών, φάρμες και βοοειδή. Ο πλούτος του έφτανε το τεράστιο ποσό των 79.859 κουρούς (γροσιών), μαζί με 13 μούλες, 7 γαϊδούρια και 30 βόδια, για να μην αναφέρουμε τα πολύτιμα αντικείμενα που περιέχονταν στο αρχοντικό του και τις γαίες που του ανήκαν. Όταν πέθανε το 1810, ο Μουφτής, ο Καδής (Δικαστής), ο Μουχασίλης (Κυβερνήτης), ο Αρμένιος Επίσκοπος και ο γαμπρός του Σαρκίς, Χατζή Συμεών Αγάς της Κριμέας, συνεργάστηκαν μαζί για να επωφεληθούν τα μέγιστα από την τεράστια περιουσία του - προκαλώντας ακόμη και το ενδιαφέρον της κεντρικής οθωμανικής κυβέρνησης στην Κωνσταντινούπολη, που διατεινόταν ότι ο πλούτος του ανερχόταν σε 90.844 κουρούς (γρόσια). Σίγουρα αποτελούσε μοναδική περίπτωση. Ο Σαρκίς και η γυναίκα του Μαριάμ είχαν το Μαρτυρός, τον Κρικόρ και τον Αβάκ (όλοι έμποροι) και την Άννα (σύζυγο του Χατζή Συμεών Αγά).
19ος αιώνας
Από τους παλιούς, ντόπιους Αρμενοκύπριους, που κατοικούσαν στην Κύπρο πριν την άφιξη των Αρμενίων προσφύγων από την Αρμενική Γενοκτονία, καθώς και από τους Οθωμανοαρμένιους που έφθασαν στην Κύπρο μετά τη βρετανική κατάκτηση, θα μπορούσαμε να αναφέρουμε τις ακόλουθες εξέχουσες προσωπικότητες:
20ος αιώνας (μέχρι το 1923)
Η άφιξη των προσφύγων από την Αρμενική Γενοκτονία έφερε νέα ταλέντα και νέες τέχνες στην Κύπρο. Πολλοί διέπρεψαν σε διάφορους τομείς, αλλά ο ακόλουθος είναι ένας σύντομος κατάλογος διεθνώς ή/και τοπικά αναγνωρισμένων Αρμενοκυπρίων, που διέπρεψαν στην Κύπρο ή στο εξωτερικό:
20ος αιώνας (μετά τη Γενοκτονία)
Οι απόγονοι των επιζώντων της Αρμενικής Γενοκτονίας έχουν επίσης διαπρέψει σε διάφορους τομείς. Ακολουθεί κατάλογος των διεθνώς ή/και τοπικά αναγνωρισμένων Αρμενοκυπρίων:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρμενική κοινότητα Κύπρου
1814 Μπαχ
Ο Μπαχ (Bach) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,938. Ανακαλύφθηκε το 1931 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του μεγάλου Γερμανού συνθέτη Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Μπαχ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπαχ Κατηγορία:Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ
Νασίμ Χνιντ
Ο Νασίμ Χνιντ (Nassim Hnid, γενν. 12 Μαρτίου 1997) είναι Τυνήσιος διεθνής επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για την Αλ Σαϊλία ΣΚ, με δανεισμό απο την ΑΕΚ.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Χνιντ ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία το 2016 με την ΚΣ Σφαξιέν.
Στις 20 Αυγούστου 2020, ο Χνιντ υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την ΑΕΚ.
Εθνική ομάδα
Ο Χνιντ έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Τυνησίας σε φιλικό αγώνα εναντίον του Μπουρούντι στις 17 Ιουνίου 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τυνήσιοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τυνησίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2019 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΣ Σφαξιέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Τυνησίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Τυνήσιοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
942 Ρομίλντα
Η Ρομίλντα (Romilda) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,85. Ανακαλύφθηκε το 1920 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ρομίλντας εκτιμάται σε 32 χιλιόμετρα περίπου. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά της είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρομιλντα
Επαρχία Ουαλιχάνοφ
Η επαρχία Ουαλιχάνοφ(Уәлиханов ауданы) είναι μια επαρχία της περιφέρειας Βορείου Καζακστάν στο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι το Κισκενεκόλ. Πληθυσμός: 17,596 (εκτίμηση 2013) ; 17,991 (απογραφή 2009)  ; 25,920 (απογραφή 1999).
Παραπομπές
Ουαλιχανοφ
Μοραβία
right|250px|thumb Η Μοραβία (τσεχ., σλοβακ. Morava, γερμ. Mähren, ουγγρ. Morvaország, πολων. Morawy) είναι ιστορική περιοχή στο ανατολικό τμήμα της Τσεχίας. Η περιοχή πήρε το όνομά της από τον ποταμό Μοράβα.
Γεωγραφία
thumb|right|250px|Ιστορικά τσεχικά εδάφη σε σύγκριση με τις σημερινές διοικητικές περιφέρειες. Η Μοραβία καταλαμβάνει το ανατολικό τμήμα της Τσεχίας και περιλαμβάνει τους νομούς Μοραβίας-Σιλεσίας, Ζλιν, Όλομοουτς, Πάρντουμπιτσε, Βίσοτσινα και Νότιας Βοημίας. Συνορεύει βόρεια με την Πολωνία και το τσεχικό τμήμα της Σιλεσίας, ανατολικά με τη Σλοβακία, νότια με την Αυστρία και δυτικά με την ιστορική περιοχή της Βοημίας. Μέχρι το 1641, πρωτεύουσα της Μοραβίας ήταν το Όλομοουτς, αλλά μετά την κατάληψή της από τους Σουηδούς, πρωτεύουσα έγινε το Μπρνο.
Οικονομία
Η Μοραβία είναι επίσης γνωστή για την αμπελουργία της: περιλαμβάνει το 94% των αμπελώνων της Τσεχίας κι είναι το κέντρο παραγωγής κρασιού στη χώρα.
Ιστορία
Γύρω στο 60 π.Χ., οι Βόιοι, κέλτικο φύλο, αποσύρθηκαν από την περιοχή της Μοραβίας, όπου έφτασαν γερμανικά φύλα κι αργότερα, τον 6ο αιώνα, σλαβικοί πληθυσμοί. Το 833, δημιουργήθηκε η Μεγάλη Μοραβία, με την κατάκτηση των εδαφών της σημερινής Σλοβακίας και βόρειας Ουγγαρίας και τη δεκαετία του 890 επεκτάθηκε, περιλαμβάνοντας πλέον τα εδάφη της σημερινής Τσεχίας και Σλοβακίας, της δυτικής Ουγγαρίας, της Λουσατίας στη σημερινή Γερμανία, της Σιλεσίας και της λεκάνης του Βίστουλα στη σημερινή Πολωνία. Με το θάνατο του βασιλιά Σβάτοπλουκ το 895, οι πρίγκιπες της Βοημίας έγιναν βασάλοι του άρχοντα των ανατολικών Φράγκων και το κράτος της Μοραβίας διαλύθηκε με την επιδρομή των Μαγυάρων το 906-907.
Οι Μαγυάροι ηττήθηκαν από τον Αυτοκράτορα Όθωνα Α΄ το 955 κι η Μοραβία πέρασε υπό την εξουσία του Βολεσλάβου Α΄ της Βοημίας, της δυναστείας των Πρεμυσλίδων. Ο Βολέσλαος Α΄ της Πολωνίας προσάρτησε τη Μοραβία το 999, αλλά επανακτήθηκε από τον Βρετισλάβο Α΄ της Βοημίας, ο οποίος εξουσίαζε και τη Βοημία μετά το 1035.
Η Μοραβία έφτασε στο μεγαλύτερο καθεστώς αυτονομίας της το 1182, όταν ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Α΄ την κατέστησε ηγεμονία, ανεξάρτητη από τη Βοημία και υποκείμενη κατευθείαν στον αυτοκράτορα. Ωστόσο, το 1197 ο Βλαδισλάβος Γ΄ της Βοημίας έλυσε το πρόβλημα διαδοχής με τον αδερφό του, Ότακαρ Α΄ και αποδέχθηκε την ηγεμονία της Μοραβίας υποτελή στη Βοημία.
Από τότε και στο εξής, Μοραβία και Βοημία έχουν κοινή ιστορία. Από το 1310, οι δυο περιοχές βρίσκονταν υπό τη δυναστεία των Λουξεμβούργων μέχρι που πέρασαν στην εξουσία του Άλφρεντ Β΄ των Αψβούργων το 1437. Κατά τη διάρκεια των Πολέμων των Χουσιτών, οι Αψβούργοι έχασαν τον έλεγχο των δυο περιοχών και προσωρινά διαιρέθηκαν, καθώς το 1469 η Μοραβία πέρασε στα χέρια του βασιλιά Κόρβινους της Ουγγαρίας, μέχρι το 1490, οπότε κι επανενώθηκαν και παρέμειναν υπό τους Αψβούργους μέχρι το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Μετά τη διάσπαση της Αυστροουγγαρίας το 1918, η Μοραβία έγινε τμήμα της Τσεχοσλοβακίας και του προτεκτοράτου Βοημίας και Μοραβίας κατά τη γερμανική κατοχή στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1945, εκδιώχθηκε η γερμανική μειονότητα από τη Μοραβία, ενώ η περιοχή έγινε τμήμα της Τσεχίας μετά τη διάλυση της Τσεχοσλοβακίας το 1993.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Τσεχίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Κεντρικής Ευρώπης Κατηγορία:Γεωγραφία της Τσεχίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές
Παϊγιάκο
Το Παϊγιάκο (ισπανικά: Paillaco) είναι μια πόλη και κοινότητα στη νότια Χιλή. Βρίσκεται στην επαρχία Βαλδίβια της περιοχής Λος Ρίος, και είναι περίπου 48 χλμ νοτιοανατολικά της Βαλδίβια.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το Παϊγιάκο εκτείνεται σε μια έκταση 896 χλμ² και είχε 19.237 κατοίκους.
Ως κοινότητα, το Παϊγιάκο είναι μια διοικητική διαίρεση του τρίτου επιπέδου της Χιλής που διοικείται από ένα δημοτικό συμβούλιο, διευθύνεται από έναν δήμαρχο ο οποίος εκλέγεται άμεσα κάθε τέσσερα χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Χιλής Κατηγορία:Κοινότητες της Χιλής
Φονιάς Εύβοιας
Με το όνομα Φονιάς αναφέρεται μικρή ακατοίκητη βραχονησίδα του Νότιου Ευβοϊκού κόλπου που διοικητικά ανήκει στα Νέα Στύρα. Βρίσκεται νοτιοαανατολικά του ακρωτηρίου Καβοφονιάς και αποτελεί την βορειοδυτικότερη βραχονησίδα του συμπλέγματος νησίδων που φέρουν το όνομα Στυρονήσια ή Στουρονήσια. Έχει υψόμετρο 35 μέτρα απο την επιφάνεια της θάλασσας και παρουσιάζει χαμηλή βλάστηση, ενώ στην πανίδα της περιλαμβάνονται ποντίκια και φίδια. Το όνομά της οφείλεται στο επικίνδυνο σημείο της, για την ναυσιπλοΐα, στον νότιο Ευβοϊκό.
Σ' αυτή τη νησίδα γυρίστηκε και η ταινία Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίο, παρόλο που το σενάριο αναφέρεται σε ιστορία που συμβαίνει στη βραχονησίδα Πίττα Καλύμνου στα Δωδεκάνησα.
Φονιας
Αριστείδης Μόσχος
Ο Αριστείδης Μόσχος (1930, Πεντάλοφο Αιτωλοακαρνανίας - 8 Νοεμβρίου 2001, Αθήνα) ήταν Έλληνας δεξιοτέχνης σαντουρίστας διεθνούς φήμης. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες σαντουρίστες.
Βιογραφία
Ο Αριστείδης Μόσχος γεννήθηκε στο χωριό Πεντάλοφο Αιτωλοακαρνανίας το 1930.
Ο πρώτος του καθηγητής ήταν ο Νέστορας Μπάτσι. Έμαθε γρήγορα και ξεκίνησε να παίζει στο μαγαζί του πατέρα του. Μετά τον πόλεμο εγκατέλειψε το Αγρίνιο και ήρθε στην Αθήνα, όπου μπήκε στο Λύκειο των Ελληνίδων. Με αυτό έκανε περιοδείες σε όλο τον κόσμο. Συνεργάστηκε με πολλούς τραγουδιστές, μουσικούς και συνθέτες. Συμμετείχε σε πολλές ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές σχετικές με τη δημοτική και λαϊκή μουσική παράδοση. Κυκλοφόρησε 15 δίσκους, εκ των οποίων οι τρεις έγιναν χρυσοί και οι δύο πλατινένιοι. Συμμετείχε σε περίπου 150 άλλους δίσκους ως σολίστας.
Το 1985 ίδρυσε το "Λαϊκό Σχολείο Παραδοσιακής Μουσικής" το οποίο λειτούργησε ως αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία. Εκεί δίδαξε πληθώρα παραδοσιακών οργάνων αλλά και βυζαντινή μουσική. Επίσης, κατά την διάρκεια λειτουργίας του ωδείου, δημιουργήθηκε χορωδία στο πλαίσιο των μαθημάτων.
Για τα επιτεύγματα τα έχει λάβει επαίνους από την Βουλή των Ελλήνων καθώς και από διάφορους δήμους και συλλόγους.
Απεβίωσε στις 8 Νοεμβρίου του 2001 σε ηλικία 71 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σαντουρίστες
Κανά
Η Κανά (σημερινή Kafr Kanna) είναι Βιβλικό χωριό της Γαλιλαίας.
Έγινε γνωστό από το ομώνυμο θαύμα του Ιησού Χριστού όπου στο χωριό αυτό κατά τη διάρκεια κάποιου γάμου ο Ιησούς Χριστός μετέτρεψε ύδωρ σε οίνο.
Υπ΄ όψη ότι ο Χριστιανισμός είναι η μοναδική μονοθεϊστική σήμερα Θρησκεία στη οποία ο οίνος φέρεται ευλογημένος.
Η Κανά αναφέρεται από τον Ευαγγελιστή Ιωάννη.
Επαρχία Κερμπουλάκ
Η επαρχία Κερμπουλάκ (Кербұлақ ауданы) είναι μια επαρχία της περιφέρειας Αλμάτι στο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο της επαρχίας είναι ο οικισμός Σαριοζέκ. Πληθυσμός: 49,633 (εκτίμηση 2013) ; 47,992 (απογραφή 2009)  ; 53,522 (απογραφή 1999).
Παραπομπές
Κερμπουλακ Κατηγορία:Περιφέρεια Αλμάτι
Ξένο
Είναι ένα άχρωμο, βαρύ, άοσμο αέριο που απαντά στην ατμόσφαιρα της Γης σε πολύ μικρές ποσότητες (0,000008%). Το ξένον υπάρχει σε 9 σταθερά ισότοπα. Υπάρχουν επίσης περισσότερα από 40 ασταθή ισότοπά του, τα οποία υφίστανται ραδιενεργό διάσπαση. Οι αναλογίες των ισοτόπων του του είναι ένα σημαντικό εργαλείο για τη μελέτη της πρώιμης ιστορίας του Ηλιακού μας συστήματος. Το ξένον-135 παράγεται της πυρηνικής σύντηξης και δρα ως απορροφητής νετρονίων στους πυρηνικούς αντιδραστήρες.
Χρήσεις
Παρόλο που είναι χημικά αδρανές, το ξένον μπορεί να σχηματίσει χημικές ενώσεις, όπως το εξαφθορολευκοχρυσικό ξένο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευγενή αέρια Κατηγορία:Αναισθητικά
Πρόβλημα μηδενικού αθροίσματος
Στη θεωρία αριθμών, το πρόβλημα μηδενικού αθροίσματος είναι μια ορισμένη κατηγορία ερωτημάτων Συνδυαστικής. Σε γενικές γραμμές, έστω μια πεπερασμένη Αβελιανή ομάδα G, το πρόβλημα μηδενικού αθροίσματος για έναν ακέραιο n είναι το ακόλουθο: Βρείτε τον μικρότερο ακέραιο k, έτσι ώστε κάθε ακολουθία των στοιχείων του G με μήκος k να περιέχει n όρους που το άθροισμά τους είναι 0.
Απόδειξη
Το 1961, οι Paul Erdős, Abraham Ginzburg και Abraham Ziv απέδειξαν ότι γενικά για (ακέραιοι mod n) ισχύει:
Αυτό σημαίνει ρητά ότι κάθε πολυσύνολο από 2n - 1 ακέραιους έχει ένα υποσύνολο μεγέθους n του οποίου το άθροισμα των στοιχείων είναι πολλαπλάσιο του n. Αυτό είναι γνωστό ως το θεώρημα των Erdős-Ginzburg-Ziv, που το διερεύνησαν, και μπορεί να συναχθεί από το θεώρημα Cauchy-Davenport.
Υπάρχουν και πιο γενικά αποτελέσματα από αυτό το θεώρημα, όπως το θεώρημα του Όλσον και οι εικασίες του Kemnitz που αποδείχθηκαν από τον Christian Reiher το 2003, επίσης το σταθμισμένο θεώρημα των Erdős-Ginzburg-Ziv που αποδείχθηκε από τον David J. Grynkiewicz το 2005.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πρόβλημα μηδενικού αθροίσματος Κατηγορία:Μαθηματικά προβλήματα
Αρχαία βενετική γλώσσα
Η αρχαία βενετική γλώσσα είναι εξαφανισμένη ινδοευρωπαϊκή γλώσσα που ομιλείτο κατά τους αρχαίους χρόνους στην περιοχή Βένετο της Ιταλίας, ανάμεσα στο δέλτα του Πάδου και τις νότιες παρυφές των Άλπεων, πιθανώς και σε τμήματα της Σλοβενίας.
Η γλώσσα μαρτυρείται από 300 περίπου σύντομες επιγραφές που χρονολογούνται ανάμεσα στον 5ο αιώνα Π.Κ.Ε. και τον 1ο αιώνα Κ.Ε.. Οι ομιλητές της ταυτίζονται με τους Αρχαίους Ενετούς (Veneti), όπως τους ονόμαζαν οι Ρωμαίοι και τους Ενετούς όπως τους αποκαλούσαν οι αρχαίοι Έλληνες. Εξαφανίστηκε περί τον 1ο αι., όταν οι εντόπιοι αφομοιώθηκαν από τη ρωμαϊκή σφαίρα πολιτισμικής επίδρασης.
Η αρχαία βενετική γλώσσα δεν σχετίζεται με τη Νέα βενετική γλώσσα (ιταλικά: Veneto ή Lingua Veneta, βεν.: Vèneto ή Łéngua Vèneta, κυριολεκτικά Βένετο ή Βένετα γλώσσα), τη ρομανική γλώσσα που ομιλείται τώρα στο Βένετο. δεν σχετίζεται με τη βενετσιάνικα (ιταλικά: Veneziano, βεν.: Venesian), τη διάλεκτο της (νέας) βενετικής που ομιλείται τώρα στην πόλη Βενετία.
Ταξινόμηση
Η ακριβής σχέση της αρχαίας Βενετικής με άλλες ινδοευρωπαϊκές γλώσσες ερευνάται ακόμα, αλλά οι περισσότεροι ερευνητές, εκτός από τη Λιβούρνια γλώσσα, θεωρούν ότι ήταν συγγενής των Ιταλικών γλωσσών. Έχει εκφραστεί η άποψη πως η Βενετική σχετιζόταν με τις Ιλλυρικές γλώσσες που ομιλούνταν στα δυτικά Βαλκάνια, αν και αυτή η θεωρία αμφισβητείται από τη σύγχρονη έρευνα. Έχουν σημειωθεί, ωστόσο, σημαντικοί παραλληλισμοί με τις γερμανικές γλώσσες.
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Αρχαίες γλώσσες Κατηγορία:Βενετία Κατηγορία:Εξαφανισμένες γλώσσες της Ευρώπης
Ουκρανοί στο Καζακστάν
Οι Ουκρανοί είναι εθνοτική μειονότητα στο Καζακστάν, η οποία σύμφωνα με την απογραφή του 1989 αριθμούσε 896.000 άτομα, ή το 5,4% του πληθυσμού. Λόγω της μετέπειτα μετανάστευσης στη Ρωσία και την Ουκρανία, ο αριθμός αυτός είχε μειωθεί σε 796.000 άτομα το 1998 και σε 456.997 άτομα στην απογραφή του 2009.
Ιστορία
Από τα τέλη του 18ου αιώνα, πολλοί Ουκρανοί άποικοι ήρθαν στο Καζακστάν. Οι πρώτοι ήταν οι εξόριστοι Χαϊνταμάκοι, μέλη παραστρατιωτικών ουκρανών αγροτών και ομάδες Κοζάκων που είχαν σταλεί από τη ρωσική κυβέρνηση στο Καζακστάν μετά την αποτυχημένη εξέγερση του 1768. δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Οι στέπες βόρεια της [[Αστανά|Αστάνα στην επαρχία Ακμόλα, μια περιοχή όπου εγκαταστάθηκαν πολλοί Ουκρανοί]] Περισσότερο σημαντικό από την άποψη της συνεισφοράς τους στην ουκρανική εθνική ομάδα στο Καζακστάν ήταν ένα μεγάλο κύμα εποίκων που άρχισε να φτάνει στο Καζακστάν από σχεδόν όλες τις περιοχές τις Ουκρανίας που αποτελούσαν μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στα τέλη του 19ου αιώνα. Αναζητώντας περισσότερες ευκαιρίες και ελεύθερη γη, οι εθελοντικοί αυτοί μετανάστες αριθμούσαν περίπου 100.000 άτομα στο Καζακστάν και σε παρακείμενες περιοχές της Ρωσίας στα τέλη του αιώνα. Αυτό το κίνημα κλιμακώθηκε σημαντικά με τις γεωργικές μεταρρυθμίσεις του ρώσου πρωθυπουργού Πιότρ Στολίπιν στις αρχές του 20ου αιώνα. Μεταξύ του 1897 και του 1917, το ποσοστό του πληθυσμού του Καζακστάν που ήταν ουκρανικής εθνικότητας αυξήθηκε από το 1,9% στο 10,5%. Είχαν την τάση να εγκαθίστανται σε περιοχές που έμοιαζαν περισσότερο με την Ουκρανία, στα βόρεια του Καζακστάν. Το 1917, οι Ουκρανοί αποτελούσαν περίπου το 29,5% του πληθυσμού της περιφέρειας Ακμόλα και το 21,5% του πληθυσμού της περιφέρειας Τουργγκάι. Το 1926, σύμφωνα με την απογραφή, στο Καζακστάν ζούσαν 860.000 Ουκρανοί.
Κατά την διάρκεια της διαδικασίας κολλεκτιβοποίησης την δεκαετία του 1930, περίπου 64.000 οικογένειες Ουκρανών κουλάκων (σχετικά πλούσιοι χωρικοί) επανεγκαταστάθηκαν βίαια στο Καζακστάν.
Κοινωνία και πολιτισμός
Σε μια προσπάθεια να διαφοροποιήσει τις ουκρανικές και ρωσικές κοινότητες του Καζακστάν, η κυβέρνηση του Καζακστάν έχει υποστηρίξει ενεργά τις ουκρανικές πολιτιστικές φιλοδοξίες και έχει χρηματοδοτήσει μια ουκρανική εφημερίδα. Ουκρανικές οργανώσεις λειτουργούν ελεύθερα στο Καζακστάν. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν 20 ουκρανικά πολιτιστικά κέντρα που χρηματοδοτούν κατηχητικά σχολεία, χορωδίες και ομάδες παραδοσιακού χορού. Η πρωτεύουσα Αστάνα έχει ένα ουκρανικό λύκειο και ένα κατηχητικό σχολείο. Τα βάσανα που πέρασαν οι Καζάκοι και οι Ουκρανοί στα χέρια των Σοβιετικών, τονίζονται από καζακο-ουκρανούς ακτιβιστές.
Αν και η ουκρανική γλώσσα εξακολουθεί να είναι σημαντική στις αγροτικές περιοχές με συμπαγή ουκρανικό πληθυσμό και υποστηρίζεται ενεργά από την κυβέρνηση του Καζακστάν, η χρήση της ρωσικής γλώσσας τείνει να κυριαρχήσει στην ουκρανική κοινότητα του Καζακστάν. Λόγω της αφομοίωσης με τον ρωσικό πολιτισμό, το ποσοστό του ουκρανικού πληθυσμού στο Καζακστάν που δηλώνει την ουκρανική γλώσσα ως μητρική γλώσσα μειώθηκε από 78,7% το 1926 σε μόνο 36,6% σήμερα. Οι περισσότεροι Ουκρανοί στο Καζακστάν, όταν έρχονται αντιμέτωποι με την πίεση από τους Καζάκους, τείνουν να ενώνονται με τους συμπατριώτες Σλάβους, τους Ρώσους. Επομένως υπάρχει κάπως ένα πολιτιστικό χάσμα εντός της ουκρανικής κοινότητας του Καζακστάν ανάμεσα σε εκείνους που διατηρούν μια ουκρανική πολιτική και πολιτιστική ταυτότητα (σε μεγάλο βαθμό απόγονοι μεταναστών του 20ου αιώνα) και σε εκείνους που έχουν πολιτισμικά και γλωσσικά εκρωσιστεί (απόγονοι εκείνων που μετανάστευσαν στο Καζακστάν νωρίτερα).
Η ουκρανική Ελληνοκαθολική Εκκλησία άρχισε την ύπαρξή της στο Καζακστάν, όταν οι πρώτοι δυτικοί Ουκρανοί εξορίστηκαν εκεί κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και μετά από αυτόν. Επικεντρωμένη στην Καραγκάντα, οι υπηρεσίες της εκκλησίας γίνονταν σε σπίτια μέχρι το χτίσιμο της πρώτης Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας το 1978. Η πρώτη Ουκρανική Ελληνοκαθολική Εκκλησία χτίστηκε το 1996. Επί του παρόντος, το Καζακστάν έχει εννέα ενορίες της Ουκρανικής Ελληνοκαθολικής Εκκλησίας. Ο επικεφαλής της Ουκρανικής Ελληνοκαθολικής Εκκλησίας Μεγάλος αρχιεπίσκοπος Λουμπομίρ Χουσάρ επισκέφτηκε την ουκρανική Εληνοκαθολική κοινότητα το 2002.
Δημογραφικά στατιστικά
Ο πληθυσμός Ουκρανών, Καζάκων και Ρώσων στα κυβερνεία της Καζακικής ΑΣΣΔ στην απογραφή του 1926. : Ο πληθυσμός των Ουκρανών στις τελευταίες απογραφές:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός του Καζακστάν
Κρίκετ στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Το κρίκετ ήταν ολυμπιακό άθλημα από το 1896 αλλά διεξήχθη μόνο στην Ολυμπιάδα του 1900 στο Παρίσι.
Αθήνα 1896
Το 1896 στην Α΄ Ολυμπιάδα της Αθήνας το πρόγραμμα προέβλεπε και αγώνες κρίκετ. Είχαν δηλώσει συμμετοχή δύο ομάδες, μια βρετανική από τη Μάλτα, τότε αποικία της Μεγ. Βρετανίας και μια ελληνική από την Κέρκυρα, το μοναδικό μέρος που παίζεται αυτό το άθλημα στην Ελλάδα. Όμως, οι αγώνες δεν διεξήχθησαν.
Παρίσι 1900
Το 1900, στο Παρίσι, συμπεριλήφθηκε και το κρίκετ στο πρόγραμμα της δεύτερης Ολυμπιάδας. Στο άθλημα αυτό δήλωσαν συμμετοχή τέσσερις χώρες αλλά τελικά το Βέλγιο και η Ολλανδία αποσύρθηκαν. Έτσι μετείχαν μόνο η διοργανώτρια Γαλλία με μια ομάδα εργαζόμενων στη βρετανική πρεσβεία και η Μεγάλη Βρετανία με το σύλλογο "Ντίβον & Σόμερσετ Γουόντερερς". Η βρετανική ομάδα αναδείχθηκε ολυμπιονίκης και σύμφωνα με τα ισχύοντα τότε της απονεμήθηκε αργυρό μετάλλιο και κύπελλο, ενώ στη γαλλική ομάδα δόθηκε χάλκινο μετάλλιο.
Σεντ Λούις 1904 και Λονδίνο 1908
Το κρίκετ προβλεπόταν στο πρόγραμμα των ολυμπιακών αγώνων του 1904 στο Σεντ Λούις των ΗΠΑ και του 1908 στο Λονδίνο αλλά τελικά δεν διεξήχθη. Λόγω μειωμένου ενδιαφέροντος αποσύρθηκε από τους ολυμπιακούς αγώνες. Όμως, εξακολουθεί να θεωρείται ολυμπιακό άθλημα και διεξάγεται στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλήματα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Ολυμπιακοι
943 Μπιγκόνια
Η Μπιγκόνια ή Μπεγκόνια (Begonia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,615. Ανακαλύφθηκε το 1920 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από το όνομα του φυτού βιγόνια (το οποίο με τη σειρά του προέρχεται από το όνομα του Γάλλου Μισέλ Μπεγκόν).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπιγκονια
Γεώργιος Παπούλιας
Ο Γεώργιος Παπούλιας (1927 - 2009) ήταν πρέσβης και Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας.
Βιογραφία
Σπούδασε νομική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και στην Ανωτάτη Εμπορική σχολή και εισήλθε στο Διπλωματικό Σώμα το 1955. Τοποθετήθηκε στην πρεσβεία της Ελλάδας στο Νέο Δελχί και στη συνέχεια στη Βιέννη, όπου παρέμεινε μέχρι το 1964. Υπηρέτησε ως σύμβουλος στην μόνιμη ελληνική αντιπροσωπεία στη Γενεύη και ως επικεφαλής της διεύθυνσης πολιτικών υποθέσεων του υπουργείου εξωτερικών στη Θεσσαλονίκη. Το 1971 ανέλαβε τη θέση του αντιπροσώπου της Ελλάδας στην Unesco ενώ την περίοδο 1974 - 1979 διετέλεσε πρέσβης της ελληνικής αντιπροσωπίας στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. Το 1979 τοποθετήθηκε πρέσβης στην Άγκυρα και το 1983 στην Ουάσινγκτον.
Μετά τη συνταξιοδότησή του διετέλεσε αναπληρωτής υπουργός εξωτερικών στην κυβέρνηση Τζαννετάκη και υπουργός εξωτερικών στην κυβέρνηση Ιωάννη Γρίβα και πάλι αναπληρωτής για ένα δίμηνο στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Είχε συγγράψει μαζί με τους Βύρωνα Θεοδωρόπουλο, Ευστάθιο Λαγάκο και Ι. Τζούνη το βιβλίο Σκέψεις και προβληματισμοί για την εξωτερική μας πολιτική.
Αυτοκτόνησε στις 11 Σεπτεμβρίου 2009 στο διαμέρισμά του στο Κολωνάκι. Κηδεύτηκε στο νεκροταφείο του χωριού που γεννήθηκε στο Ψάρι Γορτυνίας. Ήταν παντρεμένος με την Έμιλι Παπούλια.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Ο μικρός Νικόλας
Ο μικρός Νικόλας (γαλλ. Le petit Nicolas) είναι δημιούργημα του σεναριογράφου Ρενέ Γκοσινί (Rene Goscinny, 1926-1977) και του σκιτσογράφου Ζαν Ζακ Σανπέ (Jean-Jacques Sempé, 1932-2022). Είναι ο κεντρικός ήρωας της σειράς βιβλίων "Οι περιπέτειες του μικρού Νικόλα", ένα αθώο και χαριτωμένο παιδάκι που ζει με την οικογένειά του και τους φίλους του σε κάποια (μη καθορισμένη) πόλη της Γαλλίας τις δεκαετίες του 1950 και του 1960.
Οι ιστορίες δημοσιεύτηκαν την περίοδο 1956-1964, αρχικά στη βελγική εφημερίδα Le Mystique και αργότερα (από το 1959) στις γαλλικές Sud Ouest και Pilot.
Τα βιβλία
Τα βιβλία της σειράς "Οι περιπέτειες του μικρού Νικόλα" είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά κόμικς Κατηγορία:Κόμικς που έγιναν τηλεοπτικές σειρές
Βάσος Γεωργίου
Ο Βάσος (Βασίλειος) Γεωργίου (1910 — 25 Ιουλίου 2003) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, πολιτικός αναλυτής και συγγραφέας, Πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών (1994 - 1996) και ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ. Κατά την περίοδο της Κατοχής συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση από την κρίσιμη θέση του πολιτικού επιτρόπου της Εθνικής Πολιτοφυλακής, ενώ μεταπολιτευτικά, ως βασικός αρθρογράφος στην εφημερίδα «Έθνος» του Γιώργου Μπόμπολα υπήρξε βασικός εκφραστής της στρατηγικής συμμαχίας του ΚΚΕ με την κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1980.
Βίος
Το 1936 ανέλαβε πολιτικός συντάκτης και μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του «Ριζοσπάστη», αλλά αργότερα την ίδια χρονιά, μετά την επιβολή της δικτατορίας του Μεταξά, συνελήφθη και φυλακίστηκε αρχικά στην Αίγινα και έπειτα εξορίστηκε στη Φολέγανδρο, τη Γαύδο και τον Άη Στράτη. Το 1942 δραπέτευσε και ήλθε σε επαφή με τον μηχανισμό του ΚΚΕ.
Εργάστηκε αρχικά στον κεντρικό μηχανισμό του Κόμματος, κατόπιν ως διευθυντής της «Ελεύθερης Ελλάδας» και αρχισυντάκτης του «Ριζοσπάστη».Το 1944 ανέλαβε την εξαιρετικά κρίσιμη θέση του πολιτικού επιτρόπου (κομισάριου) της Εθνικής Πολιτοφυλακής, που ήταν το ένοπλο σώμα ασφαλείας της κυβέρνησης της ΠΕΕΑ. Στρατιωτικός διοικητής της Εθνικής Πολιτοφυλακής ήταν ο υποστράτηγος Παναγιώτης Νάσης (είχε αποστρατευθεί επί Μεταξά και προσχώρησε στο ΕΑΜ επί Κατοχής) με τον οποίο ο Γεωργίου συνεργάστηκε στενά.
Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου διέφυγε στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, όπου έζησε ως πολιτικός πρόσφυγας μέχρι το 1964, οπότε επέστρεψε στην Ελλάδα με αμνηστία. Τρία χρόνια, αργότερα, το 1967, μετά την επιβολή της χούντας των συνταγματαρχών, εξορίστηκε στη Γυάρο και τη Λέρο.
Μεταπολιτευτικά, υπήρξε υποψήφιος βουλευτής Α΄ Αθηνών του ΚΚΕ το 1977 και το 1985, χωρίς να εκλεγεί. Τον Σεπτέμβριο του 1981 ήταν ιδρυτικό στέλεχος της εφημερίδας «Έθνος» που εξέδωσε ο Γιώργος Μπόμπολας, της οποίας αποτέλεσε βασικός πολιτικός αρθρογράφος (αρχικά με το ψευδώνυμο Βάσος Νικολάου). Με την αρθρογραφία του στήριζε τη στρατηγική συμμαχία του ΚΚΕ με το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου στα πλαίσια ενός «κοινού αντιμονοπωλιακού και αντιιμπεριαλιστικού μετώπου». Η εφημερίδα σύντομα κατέκτησε την πρώτη θέση στις κυκλοφορίες, την οποία διατήρησε με σκαμπανεβάσματα μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980, με βασικό αντίπαλο την (επίσης φιλοΠΑΣΟΚική) «Αυριανή» και, αργότερα, τον δεξιό Ελεύθερο Τύπο.
Συνολικά, συνεργάστηκε ως πολιτικός σχολιογράφος-αρθρογράφος και ιστορικός αναλυτής με τις εφημερίδες «Νέος Κόσμος», «Εθνική», «Ελεύθερη Ελλάδα», «Κραυγή», «Αλήθεια», «Ριζοσπάστης», «Αθηναϊκή», «Έθνος», «Απογευματινή», «Ελευθεροτυπία», «Μακεδονία», «Πρώτη» κ.ά.
Βιβλία του
Στα βιβλία που έγραψε και κυκλοφόρησε ο Βάσος Γεωργίου περιλαμβάνονται:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Ελληνικός Εμφύλιος 1946 - 1949
Φούρεσι
thumb|Σήμανση Φούρεση στον Αττικό Χάρτη Το Φούρεσι είναι συνοικία της Ανατολικής Αττικής, στο βόρειο τμήμα της πόλης των Γλυκώv Νερών. Η ονομασία της περιοχής προέρχεται από το Λόφο Φούρεσι μπροστά στον οποίο έχει οικοδομηθεί, όνομα πιθανότατα αρβανίτικης προέλευσης. Στο λόφο αποκαλύφθηκε πρόσφατα προϊστορικό νεκροταφείο και μυκηναϊκά ειδώλια που ανάγονται στο 1400 π.Χ. Επιπλέον αρχαιολογικά ευρήματα έχουν έρθει στο φως, ύστερα από εργασίες, και μελετώνται. Επιπλέον, τα ερείπια παλαιοχριστιανικού ναού μαρτυρούν την πρώιμη οργάνωση χριστιανικής κοινότητας.
Ο οικισμός οριοθετείται από τις Λεωφόρους Μαραθώνος-Σπάτων-Ξάνθης-Λαυρίου, ενώ καθίσταται προσβάσιμος από την Αττική Οδό και την Περιφερειακή Υμηττού. Επίσης, συνδέεται μέσω λεωφορειογραμμών του ΟΑΣΑ με το διπλό κομβικό Σταθμό της Δουκίσσης Πλακεντίας στα βορειοδυτικά και το Σταθμό της Κάντζας στα νοτιοανατολικά.
Πλατεία Ελευθερίου Βενιζέλου
Η πλατεία Ελευθερίου Βενιζέλου οικοδομήθηκε δίπλα στο ναϊσκο της Αγίας Τριάδος και καταλαμβάνει έκταση περίπου 2.900μ2. Ο σχεδιασμός της πλατείας παραπέμπει σε ένα από τα συνήθη διακοσμητικά θέματα(κυμάτια) στις όψεις των μυκηναϊκών και μινωικών ανακτόρων. Αποτελείται από ένα τετράγωνο κεντρικό τμήμα πλαισιωμένο από δύο ανθέμια, το επονομαζόμενο από τους αρχαιολόγους ‘σειρά τρίγλυφων’ και από τον Όμηρο ως ‘θριγκό κυάνιον’. Έτσι, σε αντιστοιχία με το πιο πάνω διακοσμητικό θέμα διαμορφώνεται σε κάτοψη το κεντρικό τετράγωνο τμήμα της πλατείας, τονισμένο καθ’ ύψος με περιμετρικό δίστηλο περιστύλιο (στύλοι κυκλικής διατομής αρνητικής μείωσης), πλαισιωμένο από δύο χώρους αμφιθεατρικής διάταξης μη κυκλικής διατομής. Η πλακόστρωση του περιστυλίου περιλαμβάνει και ένθετες εναλλάξ πλάκες μαρμάρινες με χαμηλό ανάγλυφο δελφινιών και θαλάσσιων πολύποδων(χταποδιών) θέματα της αναφερόμενης εποχής(μυκηναϊκής). Η σύνθεση ολοκληρώνεται με την υπό κλίμακα αναπαράσταση της Ελλάδος σε βοτσαλωτό με ενδείξεις των κυριοτέρων θέσεων των αρχαιολογικών χώρων(πόλεων) στο κεντρικό τμήμα της πλατείας το εντός του περιστυλίου με διαστάσεις 20μ επί 20μ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλυκά Νερά Αττικής Κατηγορία:Ανατολική Αττική
HTTP 404
Το μήνυμα σφάλματος 404 ή "Not Found" (Δεν Βρέθηκε) είναι ένας κωδικός απάντησης του πρωτοκόλλου HTTP, που δείχνει ότι ο πελάτης ήταν σε θέση να επικοινωνήσει με τον διακομιστή, αλλά ο διακομιστής δεν μπόρεσε να βρει ό,τι ζητήθηκε. Ένα σφάλμα 404 δεν πρέπει να συγχέεται με το σφάλμα "server not found" (δεν βρέθηκε διακομιστής) ή άλλα παρόμοια λάθη, στα οποία η σύνδεση με τον διακομιστή προορισμού δεν μπορούσε να γίνει καθόλου. Στο μήνυμα σφάλματος 404 υποδηλώνεται πως η σελίδα που ζητήθηκε μπορεί να είναι διαθέσιμη και πάλι στο μέλλον.
Γενικά
Το μήνυμα για σφάλμα 404 συχνά επιστρέφεται όταν οι σελίδες έχουν μετακινηθεί ή διαγραφεί. Στην πρώτη περίπτωση, η καλύτερη απάντηση είναι η ιστοσελίδα να επιστρέψει στον διακομιστή ένα μήνυμα 301 Moved Permanently, το οποίο μπορεί να διαμορφωθεί στα περισσότερα αρχεία ρυθμίσεων του server, ή μέσω της επανασυγγραφής του URL. Στη δεύτερη περίπτωση, θα πρέπει να επιστραφεί ένα μήνυμα 410 Gone. Επειδή αυτές οι δύο επιλογές απαιτούν ειδική διαμόρφωση του διακομιστή, οι περισσότερες ιστοσελίδες δεν κάνουν χρήση τους.
Σε επίπεδο HTTP, ο κωδικός απάντησης 404 ακολουθείται από μια αναγνώσιμη από τον άνθρωπο "φράση". Η προδιαγραφή του HTTP προτείνει τη φράση "not found"  (δεν βρέθηκε), και πολλοί διακομιστές έχουν ως προεπιλογή μια σελίδα HTML που περιλαμβάνει τόσο τον κωδικό 404 όσο και την φράση αυτή.
Τα σφάλματα 404 δεν πρέπει να συγχέονται με τα σφάλματα του DNS, τα οποία εμφανίζονται όταν μια συγκεκριμένη διεύθυνση URL αναφέρεται σε ένα όνομα διακομιστή που δεν υπάρχει. Ένα σφάλμα 404 υποδεικνύει ότι ο διακομιστής βρέθηκε, αλλά ότι δεν ήταν σε θέση να ανακτήσει τη σελίδα που ζητήθηκε.
Προσαρμοσμένες σελίδες σφάλματος
Οι webservers μπορούν τυπικά να ρυθμιστούν ώστε να εμφανίζουν μια προσαρμοσμένη σελίδα σφάλματος, που μπορεί να περιλαμβάνει μια πιο φυσική περιγραφή, αναφέροντας τη γονική τοποθεσία ή μερικές φορές περιέχοντας μια φόρμα αναζήτησης. Η επίπεδου πρωτοκόλλου φράση, η οποία είναι κρυμμένη από τον χρήστη, είναι σπάνια προσαρμοσμένη.
Soft 404
Μερικοί ιστοχώροι εμφανίζουν την φράση "not found" με την επιστροφή μιας τυπικής σελίδας, με κωδικό απόκρισης "200 ΟΚ". Η περίπτωση αυτή είναι γνωστή ως Soft 404.
Τα Soft 404 είναι προβληματικά κατά τις αυτοματοποιημένες μεθόδους για την ανακάλυψη μιας σπασμένης σύνδεσης, κυρίως από τις μηχανές αναζήτησης. Ορισμένες μηχανές αναζήτησης, όπως το Yahoo, κάνουν χρήση αυτοματοποιημένων διαδικασιών για την ανίχνευση Soft 404s. Τα Soft 404 μπορεί να προκύψουν ως αποτέλεσμα των λαθών διαμόρφωσης, κατά την χρήση λογισμικού διακομιστή HTTP, όπως για παράδειγμα όταν στο λογισμικό Apache, όταν ένα Error Document 404 (που περιέχεται στο αρχείο ρυθμίσεων .htaccess) ορίζεται ως απόλυτη διαδρομή (π.χ. http://example.com/error.html ) αντί ως σχετική (/ error.html).
Μερικοί proxy servers δημιουργούν ένα σφάλμα 404 όταν ο απομακρυσμένος υπολογιστής δεν είναι παρών. Εμφανίζουν το μήνυμα 404 αντί να επιστρέψουν το σωστό εύρους 500 κωδικό, για λάθη όπως αποτυχημένη ανάλυση ονόματος κεντρικού υπολογιστή ή άρνηση σύνδεσης TCP που αποτρέπει τον διακομιστή μεσολάβησης από την ικανοποίηση του αιτήματος. Αυτό μπορεί να προκαλέσει σύγχυση στα προγράμματα που αναμένουν και ενεργούν σε συγκεκριμένες απαντήσεις, καθώς δεν μπορούν πλέον εύκολα να γίνει διάκριση ανάμεσα στο αν ο διακομιστής είναι απών ή αν απλά μια σελίδα είναι απούσα (ενώ ο διακομιστής όχι).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαδίκτυο Κατηγορία:Ορολογία του Διαδικτύου Κατηγορία:Σφάλματα υπολογιστών
Επιτροπή των Χίων
Η Επιτροπή των Χίων ήταν η μια επιτροπή από Χιώτες, αποτελούμενη από τους Αμβρόση Σκαραμαγκά, Λουκά Ράλλη και Γεώργιο Ψύχα, που δημιουργήθηκε με σκοπό να φροντίσει να συμπεριληφθεί η Χίος στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος. Επίσης ανέλαβε την οικονομική και υλική στήριξη της Εκστρατείας της Χίου (1827-1828).
Το έργο της Επιτροπής των Χίων πριν την Εκστρατεία της Χίου
Οι Χίοι κάτοικοι της Σύρου συγκέντρωσαν αρκετά χρήματα από τους συμπολίτες τους, προσέφεραν και οι ίδιοι χρήματα για την κινητοποίηση και τον εφοδιασμό ναυτικής και στρατιωτικής δύναμης. Για να πραγματοποιήσουν τον ιερό τους σκοπό ανέθεσαν σε τρεις έντιμους συμπατριώτες τους τον Αμβρόση Σκαραμαγκά,το Λουκά Ράλλη και το Γεώργιο Ψύχα να τους εκπροσωπούν, αποτελώντας την Επιτροπή των Χίων. Εκπροσωπούσαν περίπου πέντε χιλιάδες συμπατριώτες τους και εργάζονταν για να προετοιμάσουν την απελευθέρωση της Χίου.
Στις 12 Αυγούστου του 1827 έγραψαν στον Κοραή, ζητώντας του να κινηθεί δραστήρια για να εξασφαλιστούν οι πόροι που χρειάζονταν για να γίνει εκστρατεία στη γενέτειρά τους:
Οι αντιπρόσωποι της Επιτροπής των Χίων ήρθαν σε επικοινωνία με την Αντικυβερνητική Επιτροπή και προσπάθησαν να εξασφαλίσουν την έγκρισή της ώστε να γίνει εκστρατεία για την απελευθέρωση του νησιού. Η Αντικυβερνητική Επιτροπή ενέκρινε την εκστρατεία, τα έξοδα της οποίας θα κατέβαλαν οι Χίοι. Κάλεσε τον στρατηγό Κάρολο Φαβιέρο και συζήτησαν μαζί του την ενδεχόμενη εκστρατεία. Στις 19 Αυγούστου 1827 δόθηκε η εντολή από τον Αρχιστράτηγο των κατά ξηρά στρατιωτικών δυνάμεων, Ρίτσαρντ Τσωρτς, να εκδώσει τις κατάλληλες διαταγές στον συνταγματάρχη Φαβιέρο να ελευθερώσει το νησί.
Το έργο της Επιτροπής των Χίων κατά τη διάρκεια της Εκστρατείας της Χίου
Οι πολεμικές δραστηριότητες στο νησί άρχισαν τον Οκτώβριο του 1827. Ο Φαβιέρος ζήτησε από την Επιτροπή των Χίων να μεριμνήσει ώστε να αποκλειστούν οι Τούρκοι, που βρίσκονταν μέσα στο κάστρο του νησιού, από τη θάλασσα για να μην ανεφοδιάζονται, όμως αυτοί ήταν απασχολημένοι με την οργάνωση υγειονομικών και άλλων αρχών και τον απολογισμό των εξόδων. Τον Ιανουάριο του 1828 όταν ήρθε ο Ιωάννης Καποδίστριας στην Ελλάδα, ο Φαβιέρος του έστειλε επιστολή ζητώντας του ενισχύσεις σε εφόδια και χρήματα. Ο Καποδίστριας, αν και γνώριζε ότι η εκστρατεία στη Χίο ήταν ατυχής, έστειλε όλες τις δυνατές ενισχύσεις επειδή δεν ήθελε να διακινδυνεύσει τη ζωή των κατοίκων του νησιού. Όμως η Επιτροπή των Χίων είχε σταματήσει να πληρώνει τακτικά τους στρατιώτες και δεν τους παρείχε πολεμοφόδια όπως είχε συμφωνηθεί. Τακτικός και άτακτος στρατός δυσανασχετούσε.
Στις 28 Φεβρουαρίου του 1928 υπήρξε απόβαση 3000 περίπου Τούρκων στρατιωτών στο νησί και πολλοί κάτοικοι του νησιού μαζί με τους αντιπροσώπους της Επιτροπής των Χίων που βρίσκονταν στο νησί τράπηκαν σε φυγή. Το ίδιο βράδυ ο Φαβιέρος έθεσε σε εφαρμογή σχέδιο αποχώρησης από το νησί. Η Επιτροπή των Χίων του ανήγγειλε ότι είχε έρθει ο Μιαούλης με το δίκροτο «Ελλάς» καθώς και άλλα πλοία τα οποία είχαν διώξει τα τουρκικά και του ζήτησαν να επιστρέψει. Ο Φαβιέρος συμφώνησε. Όμως οι οπλαρχηγοί του άτακτου στρατού ζήτησαν από την Επιτροπή των Χίων δύο μισθούς και να τους παρέχει συστηματικά πολεμοφόδια και τροφή. Η επιτροπή συμφώνησε μόνον υπό τον όρο ότι πρώτα θα επέστρεφαν και θα έκλειναν τους Τούρκους στο φρούριο του νησιού.
Το τέλος του έργου της Επιτροπής των Χίων
Μετά από αυτό το γεγονός ο στρατός μετακινήθηκε κοντά στην περιοχή Κόκκινα και από εκεί μεταφέρθηκε σε κοντινό ελληνικό ερημονήσι από όπου ελληνικά και συμμαχικά πλοία τον παρέλαβαν με ασφάλεια. Χωρίς το προσδοκώμενο αποτέλεσμα, τον Μάρτιο του 1828, τελείωσε η εκστρατεία στη Χίο και το έργο της Επιτροπής των Χίων.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821
Volvo S80
Το Volvo S80 ήταν ένα μεσαίο πολυτελές σεντάν αυτοκίνητο της κατηγορίας Ε, που κατασκευάστηκε από τη σουηδική αυτοκινητοβιομηχανία Volvo, από τον Ιούνιο του 1998 έως τον Μάρτιο του 2016, σε δύο γενιές. Η πρώτη γενιά του S80 αντικατέστησε τα Volvo 940 και 960 (από τον Δεκέμβριο του 1996 έως τη διακοπή της παραγωγής των συγγενικών μεταξύ τους 940 και 960, στις 5 Φεβρουαρίου 1998, το 960 διατέθηκε σε αρκετές αγορές με την ονομασία Volvo S90) στον ρόλο του κορυφαίου σεντάν της εταιρείας. Η δεύτερη γενιά του S80 παρήχθη για 10 ακριβώς χρόνια, από τον Μάρτιο του 2006 έως τα τέλη Μαρτίου του 2016. Και οι δύο γενιές του S80 αξιολογήθηκαν ως κορυφαίες στον τομέα της ασφάλειας για τα στάνταρ της εκάστοτε εποχής.
Οι κυριότεροι ανταγωνιστές του S80 ήταν η Mercedes Ε-Class (διαδοχικά, οι γενιές W210, W211 και W212), η BMW Σειρά 5, το Audi A6, η Jaguar XF και σε κάποιο βαθμό, ιδίως στη Βόρεια Αμερική, και τα Lexus IS και Cadillac CTS. Αντίθετα με τα περισσότερα μοντέλα στην ιστορία της Volvo, το S80 διατέθηκε μόνο ως sedan και δεν προσφέρθηκε σε έκδοση station wagon. Ωστόσο, η τρίτη γενιά του Volvo V70 (παραγωγή: Αύγουστος 2007 - 25 Απριλίου 2016) ήταν ουσιαστικά η station wagon εκδοχή του S80 δεύτερης γενιάς, καθώς βασιζόταν σε κοινή πλατφόρμα και είχε κοινό σαλόνι και εξωτερική αισθητική, εκτός φυσικά από το πίσω μέρος.
Το S80 αντικαταστάθηκε τον Ιούνιο του 2016 από ένα λίγο μεγαλύτερο σε διαστάσεις sedan, το Volvo S90, το οποίο προσφέρεται και σε έκδοση station wagon, που φέρει την ονομασία V90, ακολουθώντας έτσι το επίσημο σύστημα ονοματολογίας της εταιρείας.
Εξέλιξη και σημασία για τη Volvo
Το πρότζεκτ του αρχικού S80 ξεκίνησε τον Μάιο του 1994, υπό την σχετική ηγεσία του Hans Wikman (Χανς Βίκμαν) και την τεχνική διεύθυνση του Hans Carlstedt (Χανς Κάρλστεντ), με σκοπό την αντικατάσταση των συγγενικών μεταξύ τους Volvo 940 και 960. Γενικότερα, επίσης, το ζήτημα της ανανέωσης της συνολικής παλέτας των μοντέλων της μάρκας, ήταν τότε κρίσιμο για τη Volvo. Η εταιρεία επί πολλές δεκαετίες είχε κερδίσει μεγάλη δημοτικότητα και ίματζ για την αξιοπιστία και μακροβιότητα των μοντέλων της, καθώς και για τα υψηλά στάνταρ στην ενεργητική και παθητική τους ασφάλεια. Παράλληλα όμως, στις δεκαετίες του 1970 και του 1980 είχε θεωρηθεί από το ευρύ κοινό ως φίρμα αυτοκινήτων για άτομα μεγάλης ηλικίας, λόγω της εμφανώς συντηρητικής «κυβοειδούς» αισθητικής των μοντέλων της, με αποτέλεσμα την σχετικά μειωμένη εμπορική απήχηση στο νεανικό κοινό, μια κατάσταση που φαινόταν να συνεχίζεται ακόμα και στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1990. Επιπλέον, αν και είχε υπάρξει πολλές φορές πρωτοπόρος στην ασφάλεια, με πλήθος από σχετικές καινοτομίες, δεν είχε ακόμα καταφέρει να πείσει ότι είχε εξελιχθεί σε εταιρεία πολυτελείας και γενικώς εθεωρείτο ως ημι-πολυτελής εταιρεία, που δεν πλησίαζε καν το πρεστίζ των αντίστοιχων γερμανικών μοντέλων.