cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φελίξ των Βουρβόνων-Πάρμας
Βιογραφία
Παρά την απώλεια του δουκάτου του το 1859, όταν ενσωματώθηκε στην Ιταλία, ο πατέρας του είχε αρκετή περιουσία: το κάστρο Σβάρτσαου αμ Στάιμφελτ κοντά στη Βιέννη, τη βίλλα Πιανόρε στα βορειο-δυτικά της Ιταλίας και τον μεγαλειώδη πύργο του Σαμπόρ. Είχε 21 παιδιά και για τη μετακίνησή του χρειαζόταν τουλάχιστον δώδεκα αυτοκίνητα. Το 1907 απεβίωσε. Το δύο πρώτοι γιοί είχαν νοητική υστέρηση, έτσι ο τρίτος, ο Ηλίας της Πάρμας, κληρονόμησε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας. Ο Σίξτος και ο Ξαβιέ, ο 4ος και ο 5ος γιος, διεκδίκησαν από τα γαλλικά δικαστήρια μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας, αλλά χωρίς να δικαιωθούν.
Πεζογέφυρα Σολφερίνο
Η τωρινή γέφυρα
μικρογραφία | λουκέτα αγάπης στη γέφυρα Η νέα γέφυρα άρχισε να χτίζεται το 1997 από τον αρχιτέκτονα Μαρκ Μίμραμ και τελείωσε το 1999. Πρόκειται για απλή τοξωτή ατσάλινη  πεζογέφυρα με άνοιγμα 106 μέτρα  και πλάτος 15 μέτρα. Η κάλυψη του μεταλλικού σκελετού του διαδρόμου από τροπικό ξύλο από δένδρο της Βραζιλίας, η διακόσμηση, η θέα του ποταμού και τα παγκάκια κάνουν την γέφυρα φιλική στους  περιπατητές. Δεν είναι τυχαίο ότι θεωρείται στο Παρίσι "η γέφυρα της αγάπης", εξαιτίας του εθίμου των κλειστών λουκέτων που αφήνουν οι περιπατητές κλειδωμένα στα πλαϊνά κάγκελα της γέφυρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σολφερινο Κατηγορία:Πεζογέφυρες
Φελίξ των Βουρβόνων-Πάρμας
Βιογραφία
Το 1919 νυμφεύτηκε την Καρλόττα των Νάσσαου, κόρη του Γουλιέλμου Δ' μεγάλου δούκα του Λουξεμβούργου, που ήταν εξαδέλφη του, διότι η μητέρα της Μαρία-Άννα των Μπραγκάνσα ήταν κόρη του Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας. Του απονεμήθηκε ο τίτλος του πρίγκιπα του Λουξεμβούργου. Ο Φελίξ κράτησε και τον τίτλο του, αυτόν του πρίγκιπα των Βουρβόνων-Πάρμας, έτσι όλοι οι απόγονοί του προσφωνούνται και αυτοί ως βασιλικές υψηλότητες, ενώ ως τότε επροσφωνείτο μόνο ο μέγας δούκας και ο διάδοχος. Υπηρέτησε ως λοχαγός των δραγώνων της Αυστρίας. Στο Λουξεμβούργο ήταν πρόεδρος του Ερυθρού Σταυρού, συνταγματάρχης της Εταιρείας Εθελοντών και Γενικός Επιθεωρητής του Στρατού. Το 1934 η οικογένεια επώλησε το κάστρο του Μπεργκ και το μεγαλύτερο μέρος του δάσους Γκρύνεβαλτ στο κράτος.
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Καρλότα των Νάσσαου-Βάιλμπουργκ μεγάλη δούκισσα του Λουξεμβούργου, κόρη του Γουλιέλμου Δ΄ μεγάλου δούκα του Λουξεμβούργου, είχε τέκνα:
Του έχουν απονεμηθεί: το παράσημο του Χρυσού Λέοντος του Οίκου του Νάσσαου και του Τάγματος του Αγ. Λουδοβίκου για την προσφορά του. Το Βέλγιο του απένειμε το Μεγαλόσταυρο του Λεοπόλδου και η Πορτογαλία το Μεγαλόσταυρο του Τάγματος των Αβίς.
Παραπομπές
Φελιξ Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
Τραγούδια για τα νεκρά παιδιά
thumb|right|250px|Εξώφυλλο της παρτιτούρας, έκδοση του 1911 Τραγούδια για τα Νεκρά Παιδιά (γερμανικά: Kindertotenlieder) είναι ο τίτλος κύκλου τραγουδιών σε μουσική Γκούσταβ Μάλερ και ποίηση Φρίντριχ Ρούκερτ.
Ιστορικό της σύνθεσης
Από το 1900 και μετά, η ποίηση του Ρούκερτ έγινε βασικό στοιχείο του έργου του Μάλερ.
Αρχοντικό Λογοθέτη
Το Αρχοντικό Λογοθέτη, κτίσμα της Τουρκοκρατίας, βρίσκεται στο Μοναστηράκι της Αθήνας, απέναντι από τη Βιβλιοθήκη του Αδριανού, στην oδό Άρεως 14. Μια καμάρα της πύλης του αρχοντικού, μια βρύση, ένα λίθινο εξωτερικό κλιμακοστάσιο, που οδηγούσε στο ανώγειο του σπιτιού και μια αυλή, περιτριγυρισμένη από μεταγενέστερα κτίσματα, είναι ότι απέμεινε σήμερα από αυτό το αθηναϊκό αρχοντικό της Τουρκοκρατίας. Μέσα στην αυλή της παλιάς οικίας του Λογοθέτη βρίσκεται και το εκκλησάκι του Αγίου Ελισσαίου, που ανήκε στην οικογένεια.
Το Αρχοντικό του Λογοθέτη βρισκόταν απέναντι από τις φυλακές του Παλαιού Στρατώνα στην Οδό Άρεως, η οποία τότε λεγόταν «πλατέα ρούγα του Κάτω Συντριβανιού». Εκεί ήταν το θορυβώδες παζάρι της οθωμανικής Αθήνας, όπου, εκτός από μαγαζιά και καφενέδες, υπήρχαν και ιδιωτικές κατοικίες.
Ο Δημήτριος Γρ. Καμπούρογλου (1852 - 1942) αναφέρει στο βιβλίο του "Αι Παλαιαί Αθήναι" (1922) τα εξής: ''«Ο Προφήτης Ελισσαίος τέλος σώζεται και λειτουργείται κανονικώς. Είναι μάλιστα δημοφιλέστατος εις τας γυναικείας ομάδας και πάντοτε φωτίζει και προστατεύει τα ωραία απομεινάρια του αρχοντικού των Λογοθετών, εις ο περιεκλείετο''».
Αλλά και ο αρχαιολόγος και ιστορικός της τέχνης Μανόλης Χατζηδάκης γράφει σ' ένα άρθρο του στο περιοδικό "Καλλιτεχνικά Νέα" (1943):
Ο Νικόλαος Λογοθέτης καταγόταν από τη Τζιά και νέος βρισκόταν στη δούλεψη του αρχιναυάρχου του οθωμανικού στόλου Τζανούμ Χότζα, τον οποίο ακολουθούσε στις εκστρατείες του. Όταν έπεσε στη δυσμένεια του ναυάρχου, κατέφυγε στην Αθήνα κρυπτόμενος στο μοναστήρι της Πεντέλης. Πανούργος στο χαρακτήρα του και δολοπλόκος, πέτυχε τη συγχώρεση του Τζανούμ Χότζα, παίρνοντας μαζί του μέρος στην άλωση της βενετοκρατούμενης Τήνου. Αργότερα ήρθε και κατοίκησε στην Αθήνα, όπου νυμφεύτηκε τη θυγατέρα του Βερνάρδου Καπετανάκη, που είχε το προξενείο της Μεγάλης Βρεττανίας. Κατάφερε τελικά να γίνει και ο ίδιος πρόξενος της Βρετανίας.
Τους ξένους περιηγητές στην τουρκοκρατούμενη Αθήνα, είχε απασχολήσει αρκετά η ασθένεια, ο θάνατος και η κηδεία της θυγατέρας του Αθηναίου άρχοντα Νικολάου Λογοθέτη, γύρω στο 1805. Ο Καμπούρογλου περιγράφει, με περισσή συγκίνηση, το όλο περιστατικό (βλ. Αι Παλαιαί Αθήναι, 1922).
Στα νεότερα χρόνια, στην εκκλησία του Αγίου Ελισσαίου, δίπλα στα ερείπια του αρχοντικού Λογοθέτη, έψαλλαν ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο Αλέξανδρος Μωραϊτίδης και ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου. Στο ναό εκκλησιαζόταν επίσης οι λόγιοι Θ. Βελιανίτης, Παύλος Νιρβάνας, Γ. Τσακόπουλος, Γιάννης Βλαχογιάννης και άλλοι πολλοί θαυμαστές του Παπαδιαμάντη.
Πηγές
Κατηγορία:Διατηρητέα κτίρια στην Αθήνα Κατηγορία:Πλάκα
Άμυκος
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Τζίμι Λάι
Ο Λάι Τσι-Γινγκ ( Κινέζικα: 黎智英, γεννημένος στις 8 Δεκεμβρίου 1947), γνωστός και ως Τζίμι Λάι, είναι δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας και ακτιβιστής του Χονγκ Κονγκ. Έχει ιδρύσει την Giordano, γνωστή εταιρία ένδυσης στον ασιατικό χώρο, καθώς και την Next Digital (πρώην Next Media), μια εταιρεία μέσων ενημέρωσης στο Χονγκ Κονγκ και την δημοφιλή εφημερίδα, Apple Daily. Είναι ένας από τους λίγους επιχειρηματίες που υποστηρίζουν ένθερμα το στρατόπεδο υπέρ της δημοκρατίας του Χονγκ Κονγκ, και ιδίως στο Δημοκρατικό Κόμμα. Παράλληλα, είναι κατακριτής του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Αν και είναι γνωστός ως πολιτική προσωπικότητα του Χονγκ Κονγκ, είναι υπήκοος του Ηνωμένου Βασιλείου από το 1996. Ο Τζίμι Λάι είναι επίσης συλλέκτης έργων τέχνης. μικρογραφία| Ο Τζίμι Λάι και ο [[Μάρτιν Λι σε πορεία την 1 Ιουλίου 2013|αριστερά]] Ο Τζίμι Λάι είναι μία ηγετική φυσιογνωμία του κινήματος υπέρ της δημοκρατίας στο Χονγκ Κονγκ. Σύμφωνα με τον ίδιο, το Ο δρόμος προς την δουλεία του Φρίντριχ Χάγιεκ τον ενέπνευσε να αγωνιστεί για την ελευθερία. Η υποστήριξή του έχει εκφραστεί μέσω των επιχειρηματικών του δραστηριοτήτων, όπως η διανομή μπλουζών Giordano με πορτρέτα φοιτητών ακτιβιστών. Η ανοικτή υποστήριξή του στα φιλοδημοκρατικά κινήματα δέχθηκε έντονη καταδίκη από την κινεζική κυβέρνηση.
ο Τζίμι Λάι συνελήφθη στις 10 Αυγούστου 2020 από την αστυνομία του Χονγκ Κονγκ με την κατηγορία της παραβίασης του νέου νόμου περί εθνικής ασφάλειας της περιοχής,   μια ενέργεια που προκάλεσε ευρεία κριτική. Μετά από αυτό, του επιτράπηκε να ελευθερωθεί με εγγύηση στις 12 Αυγούστου. μικρογραφία| Συνάντηση του Τζίμι Λάι με τον τότε [[Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ|αντιπρόεδρο των ΗΠΑ, Μάικ Πενς. Ιούλιος 2019.|αριστερά]]Τον Δεκέμβριο του 2020, στον Τζίμι Λάι απονεμήθηκε το «Βραβείο Ελευθερίας του Τύπου» από τους Δημοσιογράφους χωρίς Σύνορα για το ρόλο του στην ίδρυση της Apple Daily, ενός ειδησεογραφικού πρακτορείου που υπό την ηγεσία του, η εφημερίδα «τολμά ακόμα να επικρίνει ανοιχτά το κινεζικό καθεστώς και επίσης να καλύπτει ευρέως τις διαδηλώσεις υπέρ της δημοκρατίας».
Στις 29 Δεκεμβρίου, ο Τζίμι Λάι παραιτήθηκε από τους ρόλους του στην Next Digital ως διευθυντής και πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινέζοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Κινέζοι ακτιβιστές
Εχμέντομπα
Η Εχμέντομπα (επίσης, Αχμέντομπα) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Χατσμάζ του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 1.548 κατοίκους. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Εχμέντομπα, Καρατσάλλι, Χατσιεχμέντομπα και Χατσικάζμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Χατσμάζ
Ρομπέρτο Μπολάνιο
Ο Ρομπέρτο Μπολάνιο Άβαλος (ισπαν. Roberto Bolaño Ávalos, 28 Απριλίου 1953 – 15 Ιουλίου 2003) ήταν Χιλιανός συγγραφέας. Είναι κυρίως γνωστός ως μυθιστοριογράφος, αλλά έγραψε και διηγήματα, ποιήματα και δοκίμια. Το 1999 κέρδισε το Βραβείο Ρόμουλο Γκαγιέγος για το μυθιστόρημά του Los detectives salvajes («Οι άγριοι ντετέκτιβς»), ενώ το 2008 τιμήθηκε μετά θάνατον με το Αμερικανικό National Book Critics Circle Award για το μυθιστόρημά του 2666, το οποίο περιγράφηκε από το μέλος της κριτικής επιτροπής Marcela Valdes ως «έργο τόσο πλούσιο και εκθαμβωτικό, ώστε θα προσελκύει σίγουρα αναγνώστες και φιλολόγους για αιώνες». Ο Μπολάνιο περιγράφηκε στους The New York Times ως «η σημαντικότερη λατινοαμερικανική λογοτεχνική φωνή της γενιάς του».
Τα πρώτα χρόνια
Ο Μπολάνιο γεννήθηκε στο Σαντιάγο. Ο πατέρας του ήταν οδηγός φορτηγού (και πυγμάχος), ενώ η μητέρα του δασκάλα. Ο Ρομπέρτο και η αδελφή του πέρασαν τα πρώτα χρόνια τους στα νότια παράλια της Χιλής. Ο ίδιος περιγράφει τον εαυτό του ως ένα λιγνό παιδί με μυωπία, που δεν υποσχόταν πολλά για το μέλλον: ήταν δυσλεκτικός και συχνά τον κορόιδευαν τα άλλα παιδιά στο σχολείο. Παρότι η μητέρα του ήταν φαν των ευπώλητων βιβλίων, γενικώς δεν επρόκειτο για μια οικογένεια διανοούμενων. Σε ηλικία 10 ετών ο Ρομπέρτο εργάστηκε για πρώτη φορά, πουλώντας εισιτήρια υπεραστικού λεωφορείου στη διαδρομή Κιλπουέ-Βαλπαραΐσο. Το μεγαλύτερο διάστημα της παιδικής του ηλικίας το πέρασε στο Λος `Ανχελες του Μπίο Μπίο.
Η εφηβεία στο Μεξικό
Το 1968 η οικογένεια Μπολάνιο μετανάστευσε στην Πόλη του Μεξικού και ο Ρομπέρτο εγκατέλειψε το σχολείο, έπιασε δουλειά ως δημοσιογράφος και δραστηριοποιήθηκε σε πολιτικά ζητήματα.
Σύντομη επάνοδος στη Χιλή
Αναφερόμενη με διάφορες μορφές σε αρκετά έργα του είναι η περιπέτειά του το 1973, όταν επέστρεψε στη Χιλή για «να βοηθήσει να χτίσουνε την επανάσταση», υποστηρίζοντας το σοσιαλιστικό καθεστώς του Σαλβαδόρ Αγιέντε. Μετά το πραξικόπημα του Πινοσέτ, ο Μπολάνιο συνελήφθη ως ύποπτος τρομοκρατίας και πέρασε 8 ημέρες κρατούμενος. Διασώθηκε από δύο πρώην συμμαθητές του που είχαν προσληφθεί ως δεσμοφύλακες. Σύμφωνα με την εκδοχή των γεγονότων που δίνει στο διήγημά του "Dance Card", δεν τον βασάνισαν, αλλά «στις μικρές ώρες μπορούσα να τους ακούσω να βασανίζουν άλλους. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ και δεν υπήρχε τίποτα να διαβάσω εκτός από ένα περιοδικό στα αγγλικά που κάποιος είχε αφήσει πίσω του... ...Βγήκα έξω από εκείνη την τρύπα χάρη σε δύο αστυνομικούς που ήμασταν μαζί στο Γυμνάσιο». Το επεισόδιο παρατίθεται και από την οπτική γωνία των πρώην συμμαθητών του Μπολάνιο στο διήγημα "Detectives". Παρόλα αυτά, μετά το 2008 Μεξικανοί φίλοι του συγγραφέα από εκείνη την εποχή έχουν προκαλέσει αμφισβητήσεις για το αν βρέθηκε καν στη Χιλή το 1973.
Ο Μπολάνιο διατηρούσε αντιφατικά συναισθήματα για τη χώρα του. Στη Χιλή υπήρξαν διαβόητες οι επιθέσεις του κατά της Ισαμπέλ Αγιέντε και άλλων μελών του λογοτεχνικού κατεστημένου. «Δεν ταίριαζε με τη Χιλή, και η απόρριψη που γεύτηκε τον άφησε ελεύθερο να λέει ό,τι ήθελε, πράγμα που μπορεί να αποβεί θετικά για έναν συγγραφέα», σχολίασε ο Αργεντινός συγγραφέας Ariel Dorfman.
Επιστροφή στο Μεξικό
Επιστρέφοντας στο Μεξικό το 1974, ο Μπολάνιο πέρασε για λίγο και από το Ελ Σαλβαδόρ, όπου γνωρίστηκε με τον ποιητή Roque Dalton και με τους αντάρτες του Φαραμπούντο Μαρτί, παρότι η αλήθεια και αυτού του επεισοδίου της ζωής του έχει αρχίσει να αμφισβητείται.
Κατά τη δεκαετία του 1970 ο Μπολάνιο, άθεος από τα νιάτα του, έγινε τροτσκιστής και, το 1975, ιδρυτικό μέλος του «υπορεαλισμού» («infrarrealismo»), ενός μικρού ποιητικού κινήματος. Παρώδησε με αγάπη κάποιες πλευρές του κινήματος αυτού στο Los detectives salvajes.
Αφού επέστρεψε στο Μεξικό, έζησε ως μποέμ ποιητής και λογοτεχνικό «τρομερό παιδί», ένας «επαγγελματίας provocateur, επίφοβος για όλους τους εκδοτικούς οίκους, παρότι καθόλου κατεστημένος, καθώς ορμούσε σε λογοτεχνικές συναντήσεις, παρουσιάσεις βιβλίων και αναγνώσεις» έχει πει ο εκδότης του, Jorge Herralde. Η συμπεριφορά του είχε να κάνει τόσο με την επαναστατική ιδεολογία του, όσο και με τον χαοτικό τρόπο ζωής του.
Στην Ισπανία
Ο Μπολάνιο μετακόμισε στην Ευρώπη το 1977 και τελικά κατέληξε στην Ισπανία, όπου νυμφεύθηκε και εγκαταστάθηκε στη μεσογειακή ακτή κοντά στη Βαρκελώνη, στην Κόστα Μπράβα, εργαζόμενος σε κατασκηνώσεις, εστιατόρια (έπλενε πιάτα) και ως σκουπιδιάρης. Εργαζόταν την ημέρα και έγραφε τη νύχτα. Από το 1981 μέχρι τον θάνατό του έζησε στην παραλιακή πόλη Μπλάνες της Καταλωνίας.
Συνέχισε με ποίηση, πριν στραφεί στην πεζογραφία στις αρχές της πέμπτης δεκαετίας της ζωής του. Σε μια συνέντευξη είχε δηλώσει ότι άρχισε να γράφει μυθιστορία επειδή αισθανόταν υπεύθυνος για τη μελλοντική οικονομική κατάσταση της οικογένειάς του και ήξερε ότι δεν θα μπορούσε να την εξασφαλίσει ποτέ από τα κέρδη ενός ποιητή. Αυτό επιβεβαιώνεται από τον Herralde, που είχε εξηγήσει ότι ο Μπολάνιο «εγκατέλειψε τη λιτή ζωή του μπήτνικ» επειδή η γέννηση του γιου του το 1990 τον έκανε να «αποφασίσει ότι ήταν υπεύθυνος για το μέλλον της οικογένειάς του και ότι θα ήταν ευκολότερο να κερδίζει τον βιοπορισμό του γράφοντας πεζά». Ωστόσο, συνέχισε να βλέπει τον εαυτό του κυρίως ως ποιητή και μια συλλογή στίχων του που καλύπτει μία εικοσαετία εκδόθηκε το 2000 υπό τον τίτλο Los perros románticos (Οι ρομαντικοί σκύλοι).
Ασθένεια και θάνατος
Ο θάνατος του Μπολάνιο το 2003 ήρθε μετά από μία μακρά περίοδο φθίνουσας υγείας. Υπέφερε από ηπατική ανεπάρκεια και το 2000 μπήκε σε κατάλογο αναμονής για μεταμόσχευση ήπατος, μάλιστα αναφέρεται ότι ήταν κοντά στην κορυφή του καταλόγου την εποχή του θανάτου του.
Περίπου 6 εβδομάδες πριν από τον θάνατο του Μπολάνιο, Λατινοαμερικανοί μυθιστοριογράφοι τον χαιρέτισαν ως «τη σημαντικότερη μορφή της γενιάς του» σε ένα διεθνές συνέδριο που παρακολούθησε στη Σεβίλλη. Ανάμεσα στους στενότερους φίλους του ήταν οι μυθιστοριογράφοι Ροδρίγο Φρεσάν και Ενρίκε Βίλα-Μάτας. Ο Φρεσάν δήλωσε ότι «ο Ρομπέρτο πρόβαλε ως συγγραφέας σε μια εποχή που η Λατινική Αμερική δεν πίστευε πια σε ουτοπίες, όταν ο παράδεισος είχε γίνει κόλαση, κι αυτή η αίσθηση τερατωδίας, εφιάλτη και συνεχούς φυγής από κάτι το φρικώδες διαποτίζει το 2666 και ολόκληρο το έργο του.» «Τα βιβλία του είναι πολιτικά», παρατήρησε επίσης ο Φρεσάν, «αλλά με έναν τρόπο που είναι περισσότερο προσωπικός, παρά πολεμικός ή δημαγωγικός, πλησιέστερα στον μυστικισμό των μπήτνικς, παρά στο Boom». Κατά τον Φρεσάν, ο Μπολάνιο «ήταν μοναδικός στην κατηγορία του, ένας συγγραφέας που δούλευε χωρίς προστατευτικό δίχτυ, που πήγε ως το τέρμα χωρίς φρένα, και έτσι δημιούργησε έναν νέο τρόπο να είσαι ένας μεγάλος Λατινοαμερικανός συγγραφέας». Ο Λάρυ Ρότερ των New York Times έγραψε: «Ο Μπολάνιο αστειεύθηκε σχετικά με την αγγλική λατινογενή λέξη για το μεταθανάτιο, "posthumous", λέγοντας ότι η λέξη ακούγεται σαν το όνομα Ρωμαίου μονομάχου, κάποιου που είναι ανίκητος, και σίγουρα θα διασκέδαζε αν έβλεπε πόσο ανέβηκαν οι μετοχές του μετά τον θάνατό του». Την 1η Ιουλίου 2003 εισήχθη στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο Valle de Hebrón της Βαρκελώνης με ηπατική ανεπάρκεια, και εκεί πέθανε μετά από δύο εβδομάδες.
Ο Μπολάνιο άφησε πίσω του την Ισπανίδα σύζυγό του και τα δύο τους παιδιά, τους οποίους κάποτε είχε αποκαλέσει «η μοναδική μου πατρίδα»: στην τελευταία του συνέντευξη είπε ότι θεωρούσε τον εαυτό του ως Λατινοαμερικανό, προσθέτοντας ότι «η μόνη μου πατρίδα είναι η σύζυγος και τα δύο παιδιά μου και ίσως, αν και σε δεύτερη μοίρα, κάποιες στιγμές, δρόμοι, πρόσωπα ή βιβλία που βρίσκονται μέσα μου...»
Τα έργα του
Παρά το ότι αισθανόταν βαθιά μέσα του ένας ποιητής, στη φλέβα του αγαπημένου του Νικανόρ Πάρρα, η φήμη του τελικώς οφείλεται στα μυθιστορήματά του, τις νουβέλες του και τις συλλογές διηγημάτων του. Παρότι υιοθετούσε τον τρόπο ζωής ενός μποέμ ποιητή και λογοτεχνικού «τρομερού παιδιού» («enfant terrible») για όλη την ενήλικη ζωή του, άρχισε να παράγει ουσιώδη έργα μόνο μετά το 1990. Σχεδόν αμέσως τότε έγινε μία αναγνωρίσιμη μορφή στην ισπανόφωνη λογοτεχνία. Δημοσίευσε απανωτά μια σειρά έργων που επαινέθηκαν από την κριτική, τα σημαντικότερα από τα οποία είναι το μυθιστόρημα Los detectives salvajes («Οι άγριοι ντετέκτιβ»), η νουβέλα Nocturno de Chile («Τη νύχτα στη Χιλή») και μεταθανάτια το μυθιστόρημα 2666. Οι συλλογές διηγημάτων του, Llamadas telefónicas και Putas asesinas, τιμήθηκαν με λογοτεχνικά βραβεία. Το 2009 ανακαλύφθηκαν αδημοσίευτα μυθιστορήματα ανάμεσα στα χαρτιά του συγγραφέα.
Θέματα και ύφος
«Η ιδιοφυΐα του Μπολάνιο δεν είναι μόνο η ασυνήθιστη ποιότητα της γραφής του, αλλά και το ότι δεν συμμορφώνεται με το πρότυπο του Λατινοαμερικανού συγγραφέα», έγραψε ο Echeverria. «Η γραφή του δεν είναι ούτε μαγικός ρεαλισμός, ούτε μπαρόκ, ούτε τοπικιστική, αλλά ένας φανταστικός, υπερτοπικός καθρέφτης της Λατινικής Αμερικής, περισσότερο ως μιας κατάστασης του νου, παρά ως ενός συγκεκριμένου τόπου.»
Στα έργα του τα πρόσωπα είναι συχνά τα ίδια μυθιστοριογράφοι ή ποιητές, διάσημοι και μη, πανταχού παρόντες στον κόσμο του Μπολάνιο, άλλοτε ήρωες, άλλοτε κακοί, ερευνητές και εικονομάχοι.
Επαναλαμβανόμενα θέματα στα έργα του είναι επίσης οι αναζητήσεις, ο «μύθος της ποίησης», η «αμοιβαία σχέση ανάμεσα στην ποίηση και στο έγκλημα», η αναπόφευκτη βία της σύγχρονης ζωής και οι ουσιώδεις ανθρώπινες ασχολίες της νιότης, ο έρωτας και ο θάνατος.
«Αυτό είναι τέχνη, είπε, η ιστορία μιας ζωής σε όλη της την ιδιαιτερότητα. Είναι το μόνο πράγμα στ΄ αλήθεια ιδιαίτερο και προσωπικό. Είναι η έκφραση και ταυτόχρονα το υλικό του ιδιαίτερου. Και τι εννοείς με το υλικό του ιδιαίτερου; τον ρώτησα, υποθέτοντας πως θα απαντούσε: την Τέχνη... ...Μα ο φίλος μου είπε: Αυτό που εννοώ είναι η μυστική ιστορία... Αυτή που δε θα μάθουμε ποτέ, παρότι τη ζούμε από μέρα σε μέρα, θαρρώντας πως είμαστε ζωντανοί, ότι τα έχουμε όλα υπό έλεγχο και ότι αυτά που παραθεωρούμε δεν έχουν σημασία. Αλλά το καθετί έχει σημασία! Απλώς δεν το καταλαβαίνουμε. Λέμε στους εαυτούς μας πως η τέχνη τρέχει πάνω στη μία σιδηροτροχιά και η ζωή, οι ζωές μας, πάνω σε μία άλλη, δεν συνειδητοποιούμε πως αυτό είναι ένα ψέμα.»
Ο Αμερικανός πεζογράφος Jonathan Lethem έχει σχολιάσει σχετικά: «Διαβάζοντας Μπολάνιο είναι σαν να ακούμε τη μυστική ιστορία, να μας δείχνουν το υλικό του ιδιαίτερου, να βλέπουμε τις γραμμές της τέχνης και της ζωής να ενώνονται στον ορίζοντα και να μένουν εκεί σαν ένα όνειρο από το οποίο ξυπνάμε με την έμπνευση να παρατηρούμε τον κόσμο πιο προσεκτικά».
Ο Μπολάνιο, όταν συζητούσε για την έννοια της λογοτεχνίας, συμπεριλαμβανομένης και της δικής του, τόνιζε τα ενδογενή πολιτικά της χαρακτηριστικά. Είχε γράψει: «ΟΛΗ η λογοτεχνία, κατά μία έννοια, είναι πολιτική λογοτεχνία. Εννοώ ότι, πρώτον, είναι ένας αναστοχασμός πάνω στην πολιτική, και δεύτερον, αποτελεί επίσης ένα πολιτικό πρόγραμμα. Το πρώτο υπονοεί την πραγματικότητα (τον εφιάλτη ή το καλό όνειρο που αποκαλούμε πραγματικότητα), που πάντα λήγει με τον θάνατο και την εκμηδένιση όχι μόνο της λογοτεχνίας, αλλά και του χρόνου. Το δεύτερο αναφέρεται στα θρύμματα που επιβιώνουν, που επιμένουν, και στη λογική».
Τα κείμενα του Μπολάνιο επανειλημμένα δείχνουν μια έγνοια για τη φύση και τον σκοπό της λογοτεχνίας, καθώς και για τη σχέση της με τη ζωή.
Επιδράσεις
Μανιώδης αναγνώστης, ο Μπολάνιο συχνά είχε εκφράσει την αγάπη του για το έργο των Μπόρχες και Κορτάσαρ, και κάποτε έκλεισε μία επισκόπηση της σύγχρονης λογοτεχνίας της Αργεντινής λέγοντας ότι «ο αναγνώστης πρέπει να διαβάζει περισσότερο Μπόρχες». Πάντως, γενικότερα ως λογοτέχνες που επηρέασαν τον Μπολάνιο μπορούν να αναφερθούν οι:
Αλμπέρτο Μπλεστ Γκάνα, Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Χούλιο Κορτάσαρ, Φίλιπ Ντικ, Χέρμαν Μέλβιλ, Μιγκέλ ντε Θερβάντες, Ζωρζ Περέκ, Φραντς Κάφκα, Τζων Κένεντι Τουλ, Τζιανίνα Μπράσκι, Νικανόρ Πάρρα, Ρέιμοντ Τσάντλερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χιλιανοί λογοτέχνες Κατηγορία:Χιλιανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Χιλιανοί ποιητές
Κεζβινόμπα
Η Κεζβινόμπα (επίσης, Καζβινόμπα) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Μασάλλι του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 1.070 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Μασάλλι
Μπαρμπούνι
Το μπαρμπούνι (Mullus surmuletus, παλαιότερα Τρίγλη η μυστακοφόρος (Trigla barbatus)) είναι είδος ακανθοπτέρυγου ψαριού του γένους Μύλλος (Mullus), της οικογενείας των Μυλλιδών (Mullidae). Το μήκος του μπαρμπουνιού φθάνει τα 35 εκατοστά. Έχει χρώμα ερυθρωπό, βαθύτερο στη ράχη και ασημέρυθρο στην κοιλιά, καλύπτεται δε από πολλά μικρά λέπια ωοειδούς σχήματος. Τα στηθαία πτερύγια φέρουν τρεις άκανθες το καθένα, με τις οποίες το μπαρμπούνι ανασκάπτει την άμμο του βυθού για την αναζήτηση τροφής.
Το κεφάλι έχει κυβικό σχήμα και φέρει μεγάλο στόμα με μικρά πολυπληθή δόντια και στις δύο σιαγόνες, ενώ το ρύγχος είναι επιμηκυμένο και στο άκρο φέρει τριχοειδείς άκανθες (οι οποίες λαϊκά αποκαλούνται μουστάκια, απ' όπου και το όνομά του). Το σώμα είναι επίμηκες και καταλήγει σε τέσσερις επιμήκεις άκανθες.
Το μπαρμπούνι ζει σε πολλές θάλασσες των ευκράτων περιοχών του πλανήτη (και στις ελληνικές), κυρίως μέσα σε συμπλέγματα φυκών (φυκιάδες), σε αμμώδεις-ιλυώδεις βυθούς και σε βυθούς με πλάκες και χαμηλές έως μετρίου μεγέθους πέτρες, όπου και αναζητά την τροφή του, την οποία αποτελούν διάφορα μικρά μαλάκια. Είναι περιζήτητο αλίευμα, για την τρυφερή και νόστιμη σάρκα του. Αλιεύεται από βάρκα με καθετή, ενώ από την ακτή αλιεύεται κυρίως με την τεχνική του casting.
Παραλλαγή του μπαρμπουνιού είναι η κουτσομούρα (Mullus barbatus), η οποία διαφέρει από το μπαρμπούνι στο χρώμα (είναι πιο ανοιχτόχρωμη), στο σχήμα του ρύγχους (στο άκρο του είναι περισσότερο κοφτό, απ' όπου και το όνομά της) και στο ότι δεν φέρει εμφανές μουστάκι.
Ιστορία - Μυθολογία
Αναφέρεται ως τρίγλη ή τρύγλη στην αρχαία ελληνική γραμματεία. Θεωρούνταν βρόμικο ψάρι, που κατά τον Αιλιανό έτρωγε ακόμα και νεκρούς ανθρώπους. Απαγορευόταν η βρώση τρίγλης στα ιερά της Ελευσίνας και της Ήρας στο Άργος, ενώ συνδεόταν μυθολογικά με την Εκάτη και την Άρτεμη. Επίσης, απαγορευόταν η κατανάλωσή της (όπως και άλλων ειδών ψαριών) κατά τους Πυθαγόρειους.
Πηγές
Κατηγορία:Μουλλίδες Κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών
Μαργαρίτα, Κόμισσα του Πέμπροκ
Η Μαργαρίτα της Αγγλίας, αγγλ.: Margaret of England, Countess of Pembroke (20 Ιουλίου 1346 – Οκτώβριος/Δεκέμβριος 1361) από τον Οίκο του Ανζού-Πλανταγενετών ήταν βασιλική πριγκίπισσα, που γεννήθηκε στο Ουίνδσορ, κόρη του βασιλιά Εδουάρδου Γ' της Αγγλίας και της συζύγου του Φιλίππης των Αβέν, κόρης του Γουλιέλμου Α΄ κόμη του Αινώ. Ήταν επίσης γνωστή ως Μαργαρίτα του Ουίνδσορ.
Βιογραφία
Η πρώτη προοπτική γάμου της Mαργαρίτας ήταν ο Aλβέρτος Γ΄ δούκας της Αυστρίας, αλλά αυτό άλλαξε λόγω της πολιτικής εκείνης της εποχής. Λίγα χρόνια αργότερα ήταν αρραβωνιασμένη με τον Ιωάννη του Μπλουά, γιο του Καρόλου του Μπλουά και αντίπαλο του Ιωάννη Ε' δούκα της Βρετάνης για το δουκάτο της Βρετάνης. Ωστόσο αυτός ο αρραβώνας εγκαταλείφθηκε, επειδή η αδελφή της Μαρία ήταν ήδη αρραβωνιασμένη με τον Ιωάννη Δ' δούκα της Βρετάνης.
Η Mαργαρίτα μεγάλωσε με τον Ιωάννη Χέιστινγκς, 2ο κόμη του Πέμπροκ, γιο του Λώρενς Χέιστινγκς, 1ου κόμη του Πέμπροκ, και τη σύζυγό του Aγνή Μόρτιμερ, κόρη του Ρότζερ κόμη του Μαρς (της αγαπημένης της Iσαβέλλας της Γαλλίας). Ως παιδιά είχαν στενή συντροφιά. Στις 13 Μαΐου 1359 έγινε σύζυγος του Ιωάννη Χέιστινγκς την ίδια εβδομάδα με τον αδελφό της Ιωάννη της Γάνδης δούκα του Λάνκαστερ, ο οποίος νυμφεύτηκε τη Λευκή του Λάνκαστερ, στο Ρήντινγκ.
Πρόωρο τέλος
Δύο χρόνια αργότερα η Μάργκαρετ απεβίωσε, και τάφηκε στο Αββαείο του Άμπινγκντον. Η ακριβής ημερομηνία και η αιτία του θανάτου της είναι άγνωστη. Αναφέρεται για τελευταία φορά ως ζωντανή την 1η Οκτωβρίου 1361.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών Κατηγορία:Αγγλίδες κόμισσες Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αγγλίας
Πορτοφίνο
Το Πορτοφίνο (ιταλικά: Portofino, λατινικά: Portus Delphini) είναι ιταλικό ψαροχώρι και τουριστικό θέρετρο γνωστό για το μικρό του λιμάνι και τους διάσημους επισκέπτες του. Είναι δήμος που βρίσκεται στην επαρχία της Γένοβας στην Ιταλική Ριβιέρα. Το χωριό αναπτύσσεται γύρω από το λιμάνι του και συνδέεται στενά με την παραλία Παράτζι. Άλλες κοντινές περιοχές περιλαμβάνουν το Καμόλι. Το Πορτοφίνο το Δεκέμβριο του 2013 είχε 449 κατοίκους.
Ιστορία
Σύμφωνα με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, το Πορτοφίνο, ιδρύθηκε από τους Ρωμαίους και με το όνομα Portus Delphini, δηλαδή το λιμάνι των δελφινιών, λόγω του μεγάλου αριθμού των δελφινιών που ζούσαν στον κόλπο.
Το 1171, μαζί με τη γειτονική Σάντα Μαργκερίτα Λίγκουρε, εντάχθηκε στην δικαιοδοσία της κοινότητας του Ραπάλλο. Από το 1229 ήταν μέρος της Δημοκρατίας της Γένοβας. Το φυσικό λιμάνι της πόλης υποστήριζε ένα στόλο των αλιευτικών σκαφών, αλλά ήταν πολύ μικρός για να προσφέρει κάτι περισσότερο από ένα προσωρινό ασφαλές καταφύγιο για τον αυξανόμενο εμπορικό ναυτικό της Δημοκρατίας της Γένοβας.
Το 1409 το Πορτοφίνο πωλήθηκε στη Δημοκρατία της Φλωρεντίας από τον Κάρολο τον ΣΤ΄ της Γαλλίας, αλλά όταν ο τελευταίος εκδιώχθηκε από τη Γένοβα, η Φλωρεντία το έδωσε πίσω. Τον 15ο αιώνα ήταν ένα φέουδο των οικογενειών όπως οι Fieschi, Σπινόλα, Αντόρνο και Ντόρια.
Το 1815 έγινε μέρος του Βασιλείου της Σαρδηνίας και, από το 1861, του ενωμένου Βασιλείου της Ιταλίας.
Στα τέλη του 19ου αιώνα, πρώτα οι Βρετανοί, στη συνέχεια, άλλοι αριστοκράτες τουρίστες από τη Βόρεια Ευρώπη άρχισαν να επισκέπτονται το Πορτοφίνο, όπου έφτασαν με άμαξα από τη Σάντα Μαργκερίτα Λίγκουρε. Ο Ώμπρεϊ Χέρμπερτ ήταν ένας από τους πιο διάσημους Άγγλους που είχαν βίλα στο Πορτοφίνο. Τελικά όλο και περισσότεροι έχτισαν βίλες για διακοπές, και από το 1950 ο τουρισμός είχε υποκαταστήσει την αλιεία ως η κύρια βιομηχανία της πόλης, και η προκυμαία γέμισε με εστιατόρια και καφετέριες.
Τοπία του Πορτοφίνο ζωγραφισμένα από τον Τζουζέπε Αμισάνι
Ο πιο εμβληματικός ζωγράφος του Πορτοφίνο ήταν ο Τζουζέπε Ανμισάνι γνωστός ως «ο Ζωγράφος των Βασιλέων» στον οποίο ο Πορτοφίνο αφιέρωσε έναν περίπατο κατά μήκος της παραλίας, «τον περίπατο Αμισάνι». Όταν περάσετε το Bocche και ακολουθήσετε τον κεντρικό δρόμο που κατηφορίζει προς το Portofino Mare, σε ένα ορισμένο σημείο της διαδρομής μπορείτε να δείτε, περιτοιχισμένη στο συγκρότημα, μια μαρμάρινη πλάκα με την επιγραφή: "εδώ η ομορφιά του κόσμου χαμογέλασε το τελευταίο volta ένας ζωγράφος Giuseppe Amisani», είναι το μέρος όπου περνούσε το χρόνο του το 1941 και όπου πήγαινε συνήθως να ζωγραφίσει σε εξωτερικούς χώρους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Κλάους Κίνσκι
Ο Κλάους Κίνσκι (Klaus Kinski) (γεννημένος ως Κλάους Γκέντερ Καρλ Ναζίνσκι, γερμανικά:  Klaus Günter Karl Nakszynski, 18 Οκτωβρίου 1926 - 23 Νοεμβρίου 1991) ήταν Γερμανός ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου. Η καριέρα του κράτησε περίπου 40 χρόνια, κατά την οποία συμμετείχε σε περίπου 130 ταινίες μεγάλου μήκους. Είναι γνωστός επίσης και για τη συνεργασία του με τον Γερμανό σκηνοθέτη, Βέρνερ Χέρτζογκ, στου οποίου μεταξύ άλλων πρωταγωνίστησε στο Aguirre, the Wrath of God (1972) και το Nosferatu the Vampyre (1979). Ο Κίνσκι υπήρξε μία πολυσυζητημένη φιγούρα, και πολλές από τις πτυχές της ζωής του, αναφέρονται στο ντοκιμαντέρ του Χέρτζογκ, My Best Fiend (1999). Ο Κίνσκι, γεννήθηκε στο Σόποτ της Πολωνίας (σήμερα), ο πατέρας του ήταν αποτυχημένος τραγουδιστής της όπερας, ενώ η μητέρα του νοσοκόμα.
Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, μετανάστευσαν το 1931, στο Βερολίνο. Κατόπιν, απέκτησε και τη γερμανική υπηκοότητα, ενώ περί το 1936, μαθήτευσε στο Prinz-Heinrich-Gymnasium. Στην ηλικία των 17 ετών, εντάχθηκε στη Βέρμαχτ για τον Πόλεμο, αλλά έως και το 1944, δεν είχε πολεμήσει. Εκεί τραυματισμένος, συνελήφθη από τους Βρετανούς. Κρατήθηκε μαζί με άλλους φυλακισμένους πολέμου, στο Έσσεξ, εκεί έδωσε έπαιξε για πρώτη φορά σε θεατρική παράσταση. Το 1946, επέστρεψε στη γενέτειρά του, μετά από 1,5 χρόνο στη φυλακή, για να βρει ότι και οι δύο οι γονείς του χάθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου. Την ίδια χρόνια ξεκίνησε αμέσως την ενασχόλησή του με το θέατρο, αλλάζοντας και το όνομά του. Το 1948, συμμετείχε στην πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, τη Morituri.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
DFS Kopernikus-3
Ο DFS-Kopernikus 3 (ή Deutscher Fernmelde Satellit-3 και HellasSat 1) ήταν δορυφόρος επικοινωνιών που λειτουργούσε η Deutsche Telekom.
Δορυφόρος
Η σειρά δορυφόρων DFS έκανε ντεμπούτο το 1989 με το τρίτο να εκτοξεύεται το 1992. Η κατασκευή τους παραγγέλθηκε το 1983 και κατασκευάστηκαν από την κοινοπραξία GESAT της MBB (κύριος ανάδοχος τμήματος πτήσης), τη Siemens (γενικός κύριος ανάδοχος), την ANT Nachrichtentechnik (ωφέλιμο φορτίο), την Standard Elektrik Lorenz (ψηφιακή συσκευή μεταγωγής) και την Dornier Systems (σύστημα ελέγχου εδάφους). Οι δορυφόροι DFS είναι μικρότερα από τους TV-Sat: η μάζα επί του σταθμού DFS είναι 850 χιλιόγραμμα. Ο δορυφόρος χρησιμοποίησε σύστημα προώθησης S400.
Το ωφέλιμο φορτίο επικοινωνιών περιλαμβάνει δέκα αναμεταδότες 14/11-12 GHz με πέντε ανταλλακτικά και ένα πειραματικό αναμεταδότη 30/20 GHz με ανταλλακτικό. Στα τέλη του 1994, οι DFS 1-3 στάθμευαν στις θέσεις 33.5 μοίρες ανατολικά, 28.5 μοίρες ανατολικά και 23.5 μοίρες ανατολικά, αντίστοιχα. Όπως και η TV-Sat, η σειρά DFS Kopernikus έχει ολοκληρωθεί.
Ο DFS 3 εκμισθώθηκε στην ελληνική εταιρεία Hellas Sat το 2002 μέχρι να εκτοξευτεί ο Hellas Sat 2. Αποσύρθηκε το 2003.
Εκτόξευση
Ο DFS-Kopernikus 3 εκτοξεύτηκε από πυραύλους Delta στο σταθμό του Κέιπ Κανάβεραλ της Φλόριντα στις Ηνωμένες Πολιτείες, στις 09:47 UTC (04:47 τοπική ώρα) στις 12 Οκτωβρίου 1992.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δορυφόροι της Γερμανίας Κατηγορία:Δορυφόροι της Ελλάδας
Ιβάνκα Τραμπ
Η Ιβάνα Μαρί "Ιβάνκα" Τραμπ (γεν. 30 Οκτωβρίου 1981 στην Νέα Υόρκη), γνωστή και ως Γιαέλ Κουσνέρ, είναι Αμερικανίδα επιχειρηματίας και συγγραφέας, ανώτερη σύμβουλος του πατέρα της, Ντόναλντ Τραμπ, από το 2017. Είναι το δεύτερο παιδί του Ντόναλντ Τραμπ και παιδί της πρώτης γυναίκας του, Ιβάνα. Είναι το πρώτο εβραϊκό μέλος οικογένειας προέδρου των ΗΠΑ καθώς προσυλητίστηκε πριν το γάμο της με τον Τζάρεντ Κούσνερ.
Ξεκινώντας από τον Μάρτιο του 2017, εγκατέλειψε τον Οργανισμό Τραμπ και ξεκίνησε να εργάζεται στην προεδρεία του πατέρα της ως ανώτερος σύμβουλος μαζί με τον σύζυγο της. Ανέλαβε αυτή την επίσημη, αμισθί θέση μετά από ηθικές ανησυχίες όσον αφορά την πρόσβαση της σε απόρρητα έγγραφα χωρίς να έχει τους ίδιους περιορισμούς που έχουν οι ομοσπονδιακοί υπάλληλοι. Θεωρούταν μέρος του εσωτερικού κύκλου του προέδρου ακόμα και πριν αναλάβει επίσημα καθήκοντα ως μέρος της προεδρείας του. Είναι ένα από τα πλουσιότερα μέλη της οικογένειας της, με εκτιμώμενη περιουσία ύψους 300 εκατομμυρίων δολαρίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύμβουλοι στον Πρόεδρο των ΗΠΑ Κατηγορία:Οικογένεια Τραμπ Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Αμερικανίδες μοντέλα __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Αγία Βαρβάρα Κόνιτσας Ιωαννίνων
Η Αγία Βαρβάρα είναι οικισμός και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Κόνιτσας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ιωαννίνων, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Κονίτσης του νομού Ιωαννίνων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Γεωγραφία
Η Αγία Βαρβάρα είναι ορεινός οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Ιωαννίνων. Βρίσκεται στις νοτιοανατολικές απολήξεις του όρους Γράμμος, σε φαράγγι όπου ρέει παραπόταμος του Σαραντάπορου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 720. Aπέχει περίπου 85 χλμ. Β.ΒΑ. των Ιωαννίνων.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αγίας Βαρβάρας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 29,938 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Πυξαριά.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 ως Πλάβαλη και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας του νομού Ιωαννίνων. Το 1928 μετονομάστηκε σε Αγία Βαρβάρα. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγίας Βαρβάρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Κόνιτσας.
Ιστορικά στοιχεία
Κατά τον 17ο αιώνα, το χωριό βρισκόταν στις θέσεις Τσέροβο και Κατάκωλο, είχε γύρω στα 100 σπίτια και ονομαζόταν Πλάβαλη. Πρώτη αναφορά για το χωριό αποτελεί επιγραφή στα Μπάζια Ζαγορίου με την πληροφορία ότι, το 1779, Πλαβαλίτες μαστόροι έχτισαν την εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Επί Τουρκοκρατίας, η Πλάβαλη ήταν ελεύθερο κεφαλοχώρι, αλλά το 1801 Τουρκαλβανοί την κατέστρεψαν. Μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου, το 1912-3, εξαγοράστηκε όπως και όλα τα τσιφλίκια της περιοχής. Σήμερα οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και τις οικοδομικές εργασίες. Όπως σε όλα τα Μαστοροχώρια, έτσι και στην Αγία Βαρβάρα, οι άντρες του χωριού ταξίδευαν στις γύρω περιοχές αλλά και αρκετά μακριά (όπως στη Ρουμανία και την Αμερική) όπου εργάζονταν κυρίως σαν μαστόροι της πέτρας.
Αξιοθέατα
Στην Ελλάδα υπάρχουν ελάχιστα παρόμοια εκκλησάκια και προκαλούν το ενδιαφέρον Ελλήνων και ξένων επισκεπτών. Πηγές:
Έθιμα
Το έθιμο του Καζανιού, την πρώτη Κυριακή μετά τον Δεκαπενταύγουστο, με διήμερο γλέντι στην πλατεία του χωριού συνοδεία παραδοσιακής μουσικής.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Κόνιτσας
Φερνάντο Ιβασάκι
Ο Φερνάντο Ιβασάκι Κάουτι (γενν. Λίμα, 5 Ιουνίου 1961) είναι Περουβιανός συγγραφέας, ιστορικός και ακαδημαϊκός. Διαμένει στην Σεβίλλη.
Βιογραφία
Η οικογένειά του προέρχεται από πολλά μέρη του πλανήτη (Περού, Ιαπωνία, Ισημερινός, Ιταλία) γι'αυτό και το πρώτο του επιθετο είναι ιαπωνικό ενώ το δεύτερο ιθαγεννές από το Περού. Σπούδασε ιστορία στο Καθολικό Πανεπιστήμιο του Περού από το 1978 μέχρι το 1982 όπου και υπήρξε καθηγητής ιστορίας από το 1983 μέχρι το 1989.
Πέρασε ως υπότροφος από το Αρχείο των Ινδιών για να διδάξει στο Πανεπιστήμιο του Ειρηνικού στη Λίμα. Από το 1989 επέστρεψε οριστικά στην Ισπανία όπου είναι υποψήφιος διδάκτωρ αμερικανικής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Σεβίλλης και ισπανικής και ισπανοαμερικανικής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκας.
Είναι ειδικός στο πολιτιστικό μάναντζμεντ και υπήρξε διευθυντής πολλών πολιτιστικών οργανισμών όπως της Fundación Alberto Jiménez-Becerril contra el Terrorismo. Σήμερα είναι διευθυντής του Οργανισμού Cristina Heeren που σχετίζεται με το φλαμένκο.
Έργο
Έχει γράψει πολλά και ποικίλα βιβλία, από δοκίμια μέχρι μυθιστορήματα. Κύριο χαρακτηριστικό του έργου του είναι η παρουσία της ιστορίας και μια έντονη αίσθηση του χιούμορ. Οι κύριες επιρροές του είναι ο Γκιγιέρμο Καβρέρα Ινφάντε, Χόρχε Λουίς Μπόρχες και Χούλιο Κορτάσαρ.
Ως δημοσιογράφος έχει αρθρογράψει σε πολλές μεγάλες ισπανόφωνες εφημερίδες (Diario 16, El País, El Mercurio de Chile) και σήμερα αρθρογραφεί στην εφημερίδα ABC. Από το 1996 μέχρι το 2010 διύθηνε επίσης το λογοτεχνικό περιοδικό Renacimiento της Σεβίλλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περουβιανοί συγγραφείς Κατηγορία:Περουβιανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Περουβιανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Περουβιανοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Περουβιανοί
Noir Désir
Οι Noir Désir (Σκοτεινή Επιθυμία) είναι ένα δημοφιλές γαλλικό ροκ συγκρότημα, ανενεργό τα τελευταία χρόνια μετά από μια τραγική τροπή στη ζωή του τραγουδιστή τους Bertrand Cantat.
Ιστορικό
Το συγκρότημα πρωτοσχηματίστηκε το 1980 από τον Bertrand Cantat και τον κιθαρίστα Serge Teyssot-Gay, συμφοιτητές σε κολλέγιο στο Μπορντώ. Λίγους μήνες αργότερα προστέθηκε ο ντράμερ Denis Barthe και η σύνθεση συμπληρώθηκε με τον μπασίστα Vincent Leriche. Το 1982 o Serge Teyssot-Gay άφησε το συγκρότημα για να δημιουργήσει το ντουέτο B.A.M. και στη θέση του ήρθε ο μπασίστας Frédéric Vidalenc. Με την επιστροφή του Teyssot το 1985, η σύνθεση σταθεροποιήθηκε στους Bertrand Cantat, Denis Barthe, Serge Teyssot-Gay και Frédéric Vidalenck για τα επόμενα δέκα χρόνια. Στη μέχρι τότε πορεία του, το γκρουπ έγινε γνωστό σαν μέρος της underground σκηνής της πόλης, παίζοντας πανκ και new wave, χωρίς ωστόσο ηχογραφήσεις.
Το πρώτο τους άλμπουμ, το μίνι Lp Où veux tu qu'je r'garde? κυκλοφόρησε το 1987, ενώ το επόμενο, Veuillez rendre l'âme (à qui elle appartient), που κυκλοφόρησε το 1989, τους έκανε αρκετά γνωστούς, ιδιαίτερα για το κομμάτι Aux Sombres Héros de l'Amer, κάτι που δεν άρεσε στους ίδιους, αφού δεν ήθελαν να γίνουν εμπορικό συγκρότημα. Παρόλα αυτά περιοδεύουν στη Γαλλία, αλλά και στη Σοβιετική Ένωση και τον Καναδά. Το επόμενο άλμπουμ Du ciment sous les plaines, που κυκλοφορεί αρχές του 1991, σηματοδοτεί μια στροφή σε πιο μαύρη ατμόσφαιρα και πιο άγριο ήχο, μαζί με διάθεση για πολιτική και κοινωνική κριτική. Γίνονται πλατιά γνωστοί και περιοδεύουν σε πολλά μέρη ανά τον κόσμο, ενώ στο τέλος του χρόνου κυκλοφορεί σε ανάλογο ύφος και θεματολογία και το LP Tostaky. Η ένταση και το πάθος της περιοδείας που ακολούθησε (και που έδωσε το υλικό για το ζωντανό άλμπουμ Deus Irae του 1994) στέλνει τον Cantat στο νοσοκομείο για εγχείρηση στις φωνητικές χορδές κι ακολουθεί μια περίοδος σχετικής απραξίας.
Οι Noir Désir επιστρέφουν το 1996 με το άλμπουμ 666667 Club και τον Jean-Paul Roy στη θέση του Vidalenc κι αρχίζει μια νέα περίοδος επιτυχίας, που αυτή τη φορά επεκτείνεται και στο mainstream. Το 1998 κερδίζουν το βραβείου του συγκροτήματος της χρονιάς για το τραγούδι τους L'Homme pressé, όμως αρνούνται να παραστούν στη βράβευση. Η περιοδεία που ακολούθησε το άλμπουμ κατέληξε σε δεύτερη εγχείρηση για τον Cantat, κι έτσι οι εμφανίσεις του αραίωσαν. Συνέχισαν όμως να εμφανίζονται σε φεστιβάλ κατά της παγκοσμιοποίησης και του ρατσισμού, ενώ διοργάνωσαν και το φεστιβάλ "Μια μέρα στο Μπορντώ".
Στο σημείο αυτό οι Noir Désir ήταν το πιο δημοφιλές ροκ συγκρότημα της Γαλλίας, μια θέση που θεωρείται ότι κατέχουν μέχρι σήμερα. Οι εμπνευσμένοι στίχοι του Cantat, επηρεασμένοι από τη Γαλλική λογοτεχνία αλλά και από την πολιτική και κοινωνική κατάσταση, και ντυμένοι με μια μουσική που χαρακτηρίζεται από έμπνευση αλλά και πολυμορφία, καθώς δανείζεται από το πανκ, το ροκ, τη γαλλική παράδοση πολλές φορές αλλά και την ηλεκτρονική και έθνικ μουσική, στην οποία έκαναν στροφή αργότερα, τους δίνουν μια ξεχωριστή θέση ανάμεσα στα γαλλικά αλλά και γενικότερα τα ευρωπαϊκά συγκροτήματα. Η διάθεσή τους για κοινωνική κριτική και η συνεπής στάση τους απέναντι στις θέσεις τους και τη μουσική τους, παρά την επιτυχία τους, τους έκανε πολύ δημοφιλείς στη γαλλική νεολαία.
Επόμενη κυκλοφορία το One Trip/One Noise με ρεμίξ τραγουδιών τους και η συλλογή En route pour la joie. Το 2001 κυκλοφορούν το δίσκο Des visages des figures, στον οποίο συμμετέχουν αρκετοί προσκεκλημένοι. Το τραγούδι τους Le Vent nous portera στο οποίο συμμετέχει ο Μάνου Τσάο φτάνει στο νούμερο 3 των charts της Γαλλίας αλλά κάνει αρκετή επιτυχία και στο εξωτερικό.
Στις 1 Αυγούστου 2003 στο Βίλνιους της Λιθουανίας, ο Cantat χτύπησε τη φίλη του ηθοποιό Μαρί Τρεντινιάν κατά τη διάρκεια ενός καυγά και ενώ ήταν μεθυσμένος, με αποτέλεσμα αυτή να πεθάνει μερικές μέρες αργότερα. Ο Cantat δικάστηκε και καταδικάστηκε, στις 29 Μαρτίου 2004, από Λιθουανικό δικαστήριο σε φυλάκιση οκτώ χρόνων. Εξέτισε την ποινή του αρχικά στη Λιθουανία και στη συνέχεια σε μια φυλακή κοντά στην Τουλούζη. Μετά από 3 χρόνια φυλάκισης ο Καντά αποφυλακίστηκε, τον Οκτώβριο του 2007, με αναστολή του υπολοίπου της ποινής του.
Το συγκρότημα παραμένει έκτοτε ανενεργό, χωρίς να αποκλείονται σκέψεις για επιστροφή όταν τελειώσει η ποινή του Cantat. Τα εναπομείναντα μέλη κυκλοφόρησαν το 2005 τη συλλογή Noir Désir en public και το DVD Noir Désir en images, στη δημιουργία των οποίων συμμετείχε και ο Cantat. Τα υπόλοιπα μέλη επίσης έγραψαν τη μουσική για την ταινία Enfermés Dehors του 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικά punk rock συγκροτήματα Κατηγορία:Post-punk συγκροτήματα
Κελεγκάχ
Το Κελεγκάχ, επίσης γνωστό ως Καλαγκάχ, Καλαγκιάχ και Κελαγκιάχ, είναι χωριό και δήμο της επαρχίας Νταβάτσι του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 255 κατοίκους. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Κελεγκάχ και Λετσέντι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Νταβάτσι Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Ερνέστο Σέρρα
Ο Ερνέστο Σέρρα (Ernesto Serra, 24 Μαρτίου 1860 - 17 Μαΐου 1915) ήταν Ιταλός ζωγράφος σκηνών από την καθημερινή ζωή (genre), τοπίων και πορτρέτων καταγόμενος από το Βαράλο Σέζια (Varallo Sesia) στην επαρχία Βερτσέλλι (Vercelli) του Πεδεμόντιου.
Έργο
Φοίτησε στην Accademia Albertina στο Τορίνο υπό την επίβλεψη του καθηγητή Αντρέα Γκαστάλντι (Andrea Gastaldi, 1826-1889) κερδίζοντας μάλιστα χρυσό μετάλλιο στην ζωγραφική πορτρέτων.
Στην Έκθεση που διεξήχθη στο Τορίνο το 1884 παρουσίασε το πορτρέτο μιας κυρίας με την ονομασία Elda. Το έργο αυτό απέσπασε πολύ θετικές κριτικές από το κοινό. Η Elda αποκτήθηκε από επιτροπή της Έκθεσης και αξιοποιήθηκε ως βραβείο για την λοταρία. Το 1886 ο Σέρρα παρουσίασε τον πίνακα Così? στην Έκθεση Primaverile Fiorentina που διοργανώθηκε στην Φλωρεντία. Ακολούθησαν το επόμενο έτος τα έργα Lilia, Civetteria και Trastulli materni στην Esposizione Nazionale Artistica di Venezia (Εθνική Καλλιτεχνική Έκθεση της Βενετίας). Την περίοδο 1888-1895 έζησε στο Παρίσι με την χορηγία του Negozianti d'Arte di Colà. Εκεί παρουσία τους πίνακες Maura pienserosa και Visione.
Έπειτα επέστρεψε στην Ιταλία και συγκεκριμένα στο Τορίνο, όπου εγκατέστησε το στούντιό του. Το 1897 παρουσίασε έργα του στην Μπιενάλε της Βενετίας και τον επόμενο χρόνο στην Esposizione Generale Italiana, και την Esposizione d'Arte Sacra Antica e Moderna Για την συμμετοχή του στην δεύτερη Έκθεση του απονεμήθηκε αργυρό μετάλλιο. Το 1901 παρουσίασε τον πίνακα Falciatore στην Διεθνή Έκθεση Τέχνης του Μονάχου, αποσπώντας πολύ θετικές κριτικές. Το έργο αυτό εκτέθηκε ξανά στην Internazionale της Ρώμης το 1904 και ξανά στην Esposizione della Promotrice di Belle Arti το 1913 στο Τορίνο. Το 1902 συμμετείχε επίσης στην Esposizione Quadriennale di Belle Arte με τον πίνακα Fiori d'aprile. Πολλά από τα έργα του εντάχθηκαν σε δημοτικές και κρατικές συλλογές, ενώ ο ίδιος είχε την υποστήριξη του Ιταλού βασιλέα Βίκτωρα Εμμανουήλ Γ΄ και της Πριγκίπισσας Ισαβέλας της Βαυαρίας.
Κατά τον ύστερο βίο του επικεντρώθηκε στην φιλοτέχνηση τοπίων των βουνών γύρω από το Τορίνο. Απεβίωσε στις 17 Μαΐου 1915.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μάλτας
Πριν το 1980 η ανώτατη ποδοσφαιρική κατηγορία στη Μάλτα ήταν γνωστή σαν Λ-Εγουέλ Ντιβιζιόνι Μαλτία. Το 1980 μετονομάστηκε σε Πρέμιερ Λιγκ και διατήρησε την ονομασία αυτή από τότε. Η Λ-Εγουέλ Ντιβιζιόνι Μαλτία βρίσκεται πλέον ένα επίπεδο πιο κάτω.
Σύστημα διεξαγωγής
Ο πρωταθλητής συμμετέχει στον πρώτο ή δεύτερο προκριματικό γύρο του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ. Ο δεύτερος και ο τρίτος της βαθμολογίας συμμετέχουν στον πρώτο ή δεύτερο προκριματικό γύρο του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Κόνφερενς Λιγκ, όπως και η κυπελλούχος ομάδα. Οι δύο τελευταίες ομάδες υποβιβάζονται στην Τσάλεντζ Λιγκ Μάλτας, ενώ η 12η ομάδα δίνει αγώνες πλέι-άουτ με ομάδες της Τσάλεντζ Λιγκ της Μάλτας.
Κατακτήσεις ανά ομάδα
†Δεν υφίσταται πλέον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου ανά χώρα Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Μάλτας Κατηγορία:Ανώτατα εθνικά ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα
Skrillex
Ο Σόνι Τζον Μουρ (γεννημένος στις 15 Ιανουαρίου 1988), πιο γνωστός με το καλλιτεχνικό του όνομα Skrillex, είναι Αμερικανός παραγωγός ηλεκτρονικής μουσικής και τραγουδιστής - στιχουργός. Μεγαλωμένος στο Βορειοανατολικό Λος Άντζελες και την Βόρεια Καλιφόρνια, ο Μουρ εντάχθηκε στο μουσικό συγκρότημα post-hardcore From First to Last ως lead singer το 2004, και συμμετείχε σε δύο ηχογραφήσεις δίσκων με το συγκρότημά του (Dear Diary, My Teen Angst Has a Body Count, το 2004, και Heroine, το 2006) προτού το εγκαταλείψει για να συνεχίσει solo καριέρα το 2007. Πραγματοποίησε την πρώτη του περιοδεία ως solo καλλιτέχνης στα τέλη του 2007. Αφού πρώτα βρήκε νέα μέλη για την μπάντα του, ο Μουρ συμμτείχε στο Alternative Press Tour, όπου έκανε support σε συγκροτήματα όπως οι All Time Low και The Rocket Summer, ενώ εμφανίστηκε και στο εξώφυλλο του ετήσιου εντύπου του Alternative Press' με τίτλο "100 Bands You Need to Know".
Αφού πρώτα κυκλοφόρησε το Gypsyhook υπό μορφή EP το 2009, ο Μουρ είχε προγραμματίσει να ηχογραφήσει το πρώτο του studio album στην νέα του καριέρα, με τον τίτλο Bells, και με παραγωγό τον Noah Shain. Πάραυτα, σταμάτησε την παραγωγή του δίσκου και ξεκίνησε εκείνη την περίοδο να εμφανίζεται σε συναυλίες υπό την ονομασία Skrillex. Αφού κυκλοφόρησε το My Name is Skrillex, σε μορφή EP και προς δωρεάν κατέβασμα μέσω της προσωπικής του ιστοσελίδας στο MySpace, κυκλοφόρησε το Scary Monsters and Nice Sprites EP στα τέλη του 2010 και το More Monsters and Sprites EP στα μέσα του 2011. Από τότε και τα δύο έχουν γίνει σημαντικές εμπορικές επιτυχίες. Στις 30 Νοεμβρίου 2011, βραβεύτηκε με συνολικά πέντε Βραβεία Γκράμι στα 54α βραβεία Γκράμι, στα οποία περιλαμβάνονταν αυτό του Καλύτερου Νέου Καλλιτέχνη ενώ κατέκτησε και τα παρακάτω τρία: "Best Dance/Electronica Album," "Best Dance Recording," και "Best Remixed Recording, Non-Classical". Στις 5 Δεκεμβρίου 2011, το BBC ανακοίνωσε πως ήταν ο νικητής στο poll που είχε διοργανώσει με τίτλο Sound of 2012. Στις 12 Δεκεμβρίου 2011, βραβεύτηκε από το MTV ως Electronic Dance Music Artist of the Year.
Καταγωγή
Ο Μουρ γεννήθηκε στη γειτονιά Χάιλαντ Παρκ του Βορειοανατολικού Λος Άντζελες, αλλά μετακόμισε στη γειτονιά Φόρεστ Χιλ του Σαν Φρανσίσκο σε ηλικία δύο ετών, όπου πήγε δημοτικό σχολείο. Στην ηλικία των εννέα και δέκα ετών, ο Μουρ φοιτούσε σε ένα τοπικό σχολείο, το οποίο βρισκόταν στην Έρημο Μόουτζεϊβ, κοντά στο Λας Βέγκας, αλλά τελικά επέστρεψε στη Βόρεια Καλιφόρνια. Στην ηλικία των 12, η οικογένειά του επέστρεψε στην γενέτειρά του, στο Βορειοανατολικό Λος Άντζελες, όπου γράφτηκε σε ένα ιδιωτικό σχολείο, το οποίο ειδικευόταν στον χώρο των τεχνών, ενώ εξαιτίας του bullying, του οποίου έπεφτε θύμα αναγκάστηκε στα 14 του να σταματήσει το σχολείο και να παίρνει ιδιαίτερα μαθήματα στο σπίτι του. Το 2004, έμαθε πως ήταν υιοθετημένος και στα 16 του σταμάτησε το σχολείο. Ενώ ήταν ακόμη ένας νεαρός έφηβος, ο Μουρ έκανε παρέα με "πανκ φρικιά" από την κοινότητα των Μεξικανών Αμερικανών στο Ανατολικό Λος Άντζελες και Νότιο Λος Άντζελες, και αργότερα με "φίλους" της electro μουσικής και συχνούς θαμώνες των νυχτερινών κέντρων της πόλης, από τις γειτονιές του κέντρου του L.A., Σίλβερ Λέικ και Ίκο Παρκ.
Solo καριέρα (2007–σήμερα)
thumb|right|Ο Σόνι Μουρ το 2008. Ο Μουρ ανακοίνωσε πως είχε εγκαταλείψει τους From First to Last για να συνεχίσει solo καριέρα. Ξεκίνησε τότε προσωπική σελίδα στο δημοφιλές site κοινωνικής δικτύωσης Myspace όπου "ανέβασε" τρία demos του ("Signal", "Equinox", και "Glow Worm"). Αυτό οδήγησε στην πρώτη ζωντανή εμφάνιση του Μουρ από την εποχή που εγκατέλειψε τους From First to Last. Στις 7 Απριλίου 2007, μαζί με τον αρπίστα Κάρολ Ρόμπινς, ο Μουρ έπαιξε αρκετά νέα δικά του κομμάτια, ιδιαίτερα στον ήχο, σε έναν τοπικό χώρο όπου λάμβαναν χώρα εκθέσεις τέχνης.