cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Τα πρώτα χρόνια
Σαν μέλος λοιπόν μίας τόσο εξέχουσας οικογένειας ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ έμαθε από πολύ μικρός να γράφει και να διαβάζει. Αν και δεν έχουν σωθεί παρουσιολόγια εκείνης της περιόδου, οι περισσότεροι βιογράφοι συμφωνούν ότι ο Σαίξπηρ πιθανότατα εκπαιδεύτηκε στο Νέο Σχολείο του Στράτφορντ , το οποίο ιδρύθηκε το 1553 από το Εδουάρδο ΣΤ΄. Κατά τη διάρκεια της ελισαβετιανής εποχής, τα σχολεία διέφεραν μεταξύ τους ως προς την ποιότητα αλλά το πρόγραμμα σπουδών υπαγορεύτηκε με νόμο σε όλη την Αγγλία και το σχολείο παρείχε κλασική παιδεία και εντατική εκπαίδευση στη λατινική γλώσσα. Έχοντας μελετηρό χαρακτήρα, ο Σαίξπηρ διάβαζε πολύ στα νεανικά του χρόνια, αν και δεν έγραφε πολύ. Τον περισσότερο καιρό του τον περνούσε μελετώντας λατινικά και απαγγέλλοντας απ' έξω μεγάλα αποσπάσματα από ποιήματα. Χωρίς να το μαντεύει, ακόνιζε έτσι τη μνήμη του και την ομιλία του, στοιχεία απαραίτητα για τη μετέπειτα σταδιοδρομία του ως ηθοποιός.
Το Νοέμβριο του 1582 ο Σαίξπηρ παντρεύτηκε την κατά οκτώ χρόνια μεγαλύτερή του, Ανν Χάθαγουεϋ. Έξι μήνες αργότερα απέκτησαν μία κόρη, τη Σουζάννα, η οποία βαπτίστηκε στις 26 Μαΐου του 1583, ενώ σχεδόν δύο χρόνια αργότερα, στις 2 Φεβρουαρίου του 1585, καταγράφεται η βάπτιση των δύο δίδυμων παιδιών τους, του Χάμνετ και της Τζούντιθ. Ο Χάμνετ πέθανε από άγνωστα αίτια σε ηλικία 11 ετών και τάφηκε στις 11 Αυγούστου του 1596.
Φραγκίσκος της Βαυαρίας
Βιογραφία
Ο Φραγκίσκος γεννήθηκε στο Μόναχο και είναι ο πρωτότοκος γιος του Αλβέρτου Δούκα της Βαυαρίας και της Μαρίας Ντράσκοβιτς, η οποία είχε κροατική καταγωγή. Η Μαρία ήταν κόρη του Ντιονύς-Μαρία Ντράσκοβιτς κόμη του Τρακοστγιάν, πρώην αυτοκρατορικού και βασιλικού καγκελαρίου της Αυστρο-Ουγγαρίας, μέλος της Άνω Βουλής της Ουγγαρίας και της Βουλής της Κροατίας, με ιδιοκτησίες στο Κρόιτς.
Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Τα πρώτα χρόνια
Μετά τη γέννηση των διδύμων, ο Σαίξπηρ άφησε ελάχιστα ιστορικά ίχνη μέχρι που το 1592 αναφέρεται ως μέλος της θεατρικής σκηνής του Λονδίνου. Οι μελετητές αναφέρονται στα χρόνια μεταξύ του 1585 και του 1592 ως τα "χαμένα χρόνια" του Σαίξπηρ. Πολλά έχουν γραφτεί για τις προσπάθειες του Σαίξπηρ να επιβληθεί ως ηθοποιός και συγγραφέας στο Λονδίνο, αλλά ελάχιστα αποδίδουν την πραγματικότητα. Μία ιστορία του 18ου αιώνα φέρει τον Σαίξπηρ να ξεκινά τη θεατρική του καριέρα ως ιπποκόμος που κέρδιζε τα προς το ζην φυλάγοντας τα άλογα των πλούσιων θεατών και των αφεντικών των θεάτρων. Εντούτοις δεν υπάρχει κανένα ιστορικό στοιχείο που να αποδεικνύει ότι ο Σαίξπηρ βρέθηκε σ' αυτή τη θέση. Αντιθέτως, στα 28 του χρόνια ήταν πλέον ένας φτασμένος ηθοποιός. Και ως τα 52 του, που πέθανε, ήταν πάντα δημοφιλής και περιζήτητος.
Φραγκίσκος της Βαυαρίας
Βιογραφία
Η δυναστεία των Βίττελσμπαχ εναντιώθηκε στο ναζισμό και το 1939 ο πατέρας τού Φραγκίσκου, ο Αλβέρτος, μετακόμισε με την οικογένειά του στην Ουγγαρία. Εκεί έζησαν στη Βουδαπέστη για τέσσερα χρόνια και έπειτα, κατά τα τέλη του 1943, μετέβησαν στο κάστρο τους στο Σάρβαρ. Τον Μάρτιο του 1944 η Ναζιστική Γερμανία κατέλαβε την Ουγγαρία και στις 6 Οκτωβρίου του 1944 ο Φραγκίσκος με την οικογένειά του συνελήφθησαν. Αργότερα εστάλησαν σε μια σειρά από ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, συμπεριλαμβανομένων των Οράνιενμπουργκ και Νταχάου. Κατά τα τέλη Απριλίου του 1945 απελευθερώθηκαν από τον αμερικανικό στρατό.
Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Λονδίνο και θεατρική καριέρα
right|thumb|300px|Η υπογραφή του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς άρχισε να γράφει ο Σαίξπηρ αλλά αναφορές της εποχής του και αρχεία παραστάσεων δείχνουν ότι κάποια από τα έργα του είχαν ανέβει στη λονδρέζικη σκηνή από το 1592. Οι βιογράφοι θεωρούν ότι η καριέρα του πρέπει να άρχισε μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1580. Αργότερα ο Σαίξπηρ καθώς και όλη η θεατρική ομάδα στην οποία ανήκε, τελούσε υπό την εύνοια της Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας. Συχνά έπαιζαν μπροστά στη βασίλισσα και την αυλή της τις μέρες των Χριστουγέννων ή άλλων εορτών. Ο Αρχιθαλαμηπόλος της Ελισάβετ, Χένρυ Κάρεϋ, ήταν ο ανάδοχός τους γι' αυτό και τους έλεγαν "οι Άνθρωποι του Αρχιθαλαμηπόλου" (The Lord Chamberlain's Men). Τα έργα του Σαίξπηρ εκτελούνταν μόνο από τους Lord Chamberlain's Men, οι οποίοι ήταν πλέον η κορυφαία θεατρική ομάδα του Λονδίνου.
Επίσκοπος Νέας Ρώμης Δημόφιλος
Ο Δημόφιλος (—386) γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και διετέλεσε επίσκοπος Βεροίας και επίσκοπος Κωνσταντινούπολης από το 370 ως την εκδίωξή του το 380.
Φραγκίσκος της Βαυαρίας
Βιογραφία
Ο Φραγκίσκος ανέπτυξε ένα πάθος για τη συλλογή έργων σύγχρονης τέχνης. Σήμερα μεγάλο μέρος της συλλογής του βρίσκεται στην Πινακοθήκη του Μοντέρνου (Pinakothek der Moderne) στο Μόναχο. Ο Φραγκίσκος είναι επίσης επίτιμος επιμελητής του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης στη Νέα Υόρκη.
Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Λονδίνο και θεατρική καριέρα
Μετά το θάνατο της Ελισάβετ Α΄ το 1603, βασιλιάς της Αγγλίας ανέλαβε ο Ιάκωβος ΣΤ΄ της Σκωτίας Όταν ο νέος βασιλιάς ήρθε στο Λονδίνο, ο Σαίξπηρ μαζί με άλλους εκλεκτούς ηθοποιούς και συγγραφείς της χώρας τον υποδέχτηκε στην είσοδο της πόλης. Ευτυχώς για τον Σαίξπηρ ο βασιλιάς Ιάκωβος αγαπούσε το θέατρο το ίδιο όπως κι η προκάτοχός του. Διανοούμενος ο ίδιος υποστήριζε τη φιλολογία και προστάτευε τις τέχνες. Δέκα μέρες μετά τη στέψη του ο Βασιλιάς πήρε επίσημα υπό την προστασία του τον θίασο του Σαίξπηρ. Από τότε η θεατρική ομάδα μετονομάστηκε σε "οι Άνθρωποι του Βασιλιά" (The King's Men).
Φραγκίσκος της Βαυαρίας
Βιογραφία
Ο Φραγκίσκος ζει σε μια πτέρυγα του Παλατιού Νύμφενμπουργκ, πρώην θερινής κατοικίας των βασιλέων της Βαυαρίας στο Μόναχο. Χρησιμοποιεί επίσης περιστασιακά το Κάστρο Μπεργκ στην Άνω Βαυαρία, το Κάστρο του Μπερχτεσγκάντεν και το Κάστρο Χόενσβανγκαου.
Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Λονδίνο και θεατρική καριέρα
Αρκετά νομικά έγγραφα της εποχής καταγράφουν επενδύσεις και αγορές ακινήτων που έκανε ο Σαίξπηρ, γεγονός που πιστοποιεί πως στη διάρκεια αυτής της περιόδου κέρδισε αρκετά χρήματα. Αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι το 1597 απέκτησε το New Place, το οποίο ήταν το δεύτερο μεγαλύτερο σπίτι στο Στράτφορντ. Το 1599, ο Σαίξπηρ και άλλα μέλη του θιάσου έχτισαν το δικό τους θέατρο στη νότια όχθη του ποταμού Τάμεση και το ονόμασαν "Γκλόουμπ" (Globe). Το 1608 ανέλαβαν επίσης το Θέατρο Μπλάκφραϊαρς (Blackfriars).
Φραγκίσκος της Βαυαρίας
Βιογραφία
Δεν έχει νυμφευτεί.
Επίσκοπος Νέας Ρώμης Δημόφιλος
Μετατέθηκε στην επισκοπή Νέας Ρώμης το 370 με τη βοήθεια του επισκόπου Ηρακλείας Θεοδώρου. Το 379, όταν ο Μέγας Θεοδόσιος αφαίρεσε τους ναούς που βρισκόταν στη δικαιοδοσία του Αρειανιστή Δημόφιλου και τους επέστρεψε στους ορθοδόξους, εκδίωξε και το Δημόφιλο από τη θέση του επισκόπου. Αναφέρεται ότι κατόπιν αυτού ο Δημόφιλος αποσύρθηκε στη Βέροια, όπου και πέθανε το 386.
Πηγές
Δημόφιλος Κατηγορία:Αρειανισμός Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα
Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Λονδίνο και θεατρική καριέρα
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ο Σαίξπηρ μοίραζε το χρόνο του μεταξύ του Λονδίνου και του Στράτφορντ. Το 1596, τη χρονιά πριν αγοράσει το New Place στο Στράτφορντ, ο Σαίξπηρ ζούσε στην ενορία της Αγίας Ελένης στο Μπίσοπσγκεϊτ του Λονδίνου, βόρεια του ποταμού Τάμεση. Μετακόμισε στην άλλη μεριά του Τάμεση, στο Σάουθαρκ του Λονδίνου, το 1599, δηλαδή τη χρονιά που κατασκευάστηκε το θέατρο Γκλόουμπ. Το 1604 μετακόμισε και πάλι βόρεια του ποταμού, σε μία περιοχή με πολλά ωραία σπίτια βόρεια του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Παύλου. Εκεί νοίκιαζε δωμάτια από έναν Γάλλο Ουγενότο που κατασκεύαζε περούκες για κυρίες.
Φραγκίσκος της Βαυαρίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Τα τελευταία χρόνια
right|thumb|Ο τάφος του Σαίξπηρ.
Μετά το 1606 ο Σαίξπηρ έγραψε λίγα έργα και κανένα δεν αποδίδεται σ' αυτόν μετά το 1613. Πέθανε στις 3 Μαΐου του 1616 (23 Απριλίου σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο) αφήνοντας πίσω του τη σύζυγό του και δύο κόρες.
Στη διαθήκη του, ο Σαίξπηρ άφησε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του στη μεγαλύτερη κόρη του, Σουζάννα, ενώ αναφέρεται ελάχιστα στη σύζυγό του, Ανν, η οποία πιθανότατα δικαιούνταν αυτομάτως το ένα τρίτο της περιουσίας. Συγκεκριμένα έγραψε ότι της αφήνει "το δεύτερο καλύτερό μου κρεβάτι", ένα κληροδότημα που έχει οδηγήσει σε πολλές εικασίες. Μερικοί μελετητές βλέπουν το κληροδότημα αυτό ως προσβολή για την Ανν, ενώ άλλοι πιστεύουν ότι το δεύτερο καλύτερο κρεβάτι είναι το γαμήλιο κρεβάτι και επομένως το κληροδότημα είναι πλούσιο σε σημασία.
thumb|upright|right|Το ταφικό μνημείο του Σαίξπηρ στο Στράτφορντ-απόν-Έιβον. Ο Σαίξπηρ τάφηκε δύο ημέρες μετά το θάνατό του, στο ιερό της Εκκλησίας της Αγίας Τριάδας στο Στράτφορντ-απόν-Έιβον. Στον τάφο του τοποθετήθηκε έπειτα από δική του επιθυμία μία επιγραφή, λαξευμένη στην πέτρινη πλάκα που καλύπτει τον τάφο. Η επιγραφή περιλαμβάνει μία κατάρα ενάντια στη μετακίνηση των οστών του, η οποία και αποφεύχθηκε επιμελώς κατά τη διάρκεια της αποκατάστασης του ναού το 2008. Η επιγραφή γράφει: <blockquote style="font-size: 95%; margin-right: 25%; "> και σε ελεύθερη μετάφραση: <blockquote style="font-size: 95%; margin-right: 25%; ">
Σχετικά με την επιγραφή αυτή, καλλιεργήθηκε ένας μύθος, σύμφωνα με τον οποίο αδημοσίευτα έργα του Σαίξπηρ πιθανόν να βρίσκονται εντός του τάφου. Μέχρι σήμερα δεν έχει αποπειραθεί να διαπιστωθεί η αλήθεια αυτής της υπόθεσης.
Πριν το 1623, στο βόρειο τοίχο του Ναού της Αγίας Τριάδας στήθηκε ένα ταφικό μνημείο του Σαίξπηρ που τον απεικονίζει την ώρα που γράφει. Η επιγραφή τον συγκρίνει με τον Νέστορα, τον Σωκράτη και τον Βιργίλιο.
Τα έργα
Οι περισσότεροι θεατρικοί συγγραφείς της περιόδου συνήθως συνεργάζονταν με άλλους και οι κριτικοί συμφωνούν ότι ο Σαίξπηρ έκανε το ίδιο, ως επί το πλείστον στις αρχές και στο τέλος της καριέρας του.
Τα πρώτα καταγεγραμμένα έργα του Σαίξπηρ είναι ο "Ριχάρδος Γ΄" και τα τρία μέρη του Ερρίκου ΣΤ΄, τα οποία γράφτηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1590, σε μία εποχή που το ιστορικό δράμα ήταν της μόδας. Ωστόσο τα έργα του Σαίξπηρ είναι δύσκολο να χρονολογηθούν και οι μελέτες των κειμένων του δείχνουν ότι ο "Τίτος Ανδρόνικος", η "Κωμωδία των Παρεξηγήσεων", το "Ημέρωμα της Στρίγγλας" και οι "Δύο Άρχοντες από τη Βερόνα" ανήκουν επίσης στην πρώτη περίοδο του Σαίξπηρ. Οι πρώτες ιστορίες του, οι οποίες αντλήθηκαν από τα "Χρονικά της Αγγλίας, Σκωτίας και Ιρλανδίας" του Ράφαελ Χόλινσεντ, δραματοποιούν τα καταστροφικά αποτελέσματα της αδύναμης ή διεφθαρμένης εξουσίας και έχουν ερμηνευθεί ως δικαιολόγηση της προέλευσης του Οίκου των Τυδώρ. Τα πρώτα έργα ήταν επηρεασμένα από τα έργα άλλων Ελισαβετιανών δραματουργών, από τις παραδόσεις του μεσαιωνικού δράματος και από τα έργα του Σενέκα. Η "Κωμωδία των Παρεξηγήσεων" βασίστηκε επίσης σε κλασικά μοντέλα, αλλά δεν βρέθηκε καμία πηγή για το "Ημέρωμα της Στρίγγλας", αν και σχετίζεται μ' ένα άλλο έργο με τον ίδιο τίτλο και μπορεί να προέρχεται από τη λαϊκή παράδοση. Όπως οι "Δύο Άρχοντες από τη Βερόνα", όπου δύο φίλοι φαίνεται να εγκρίνουν το βιασμό, έτσι και η ιστορία της Στρίγγλας, όπου το ανεξάρτητο πνεύμα μιας γυναίκας εξημερώνεται από έναν άντρα, προβληματίζουν μερικές φορές τους σύγχρονους κριτικούς και σκηνοθέτες.
thumb|Ο Άμλετ, ο Οράτιος, ο Μάρκελλος και το Φάντασμα του Πατέρα του Άμλετ (πίνακας του Χάινριχ Φύσλι, 1780–1785, Κούνστχαους, [[Ζυρίχη).]] Στις αρχές του 17ου αιώνα, ο Σαίξπηρ έγραψε τις κωμωδίες "Με το Ίδιο Μέτρο", "Τρωίλος και Χρυσηίδα" και "Τέλος Καλό, Όλα Καλά" καθώς και μερικές από τις πιο γνωστές τραγωδίες του. Πολλοί κριτικοί πιστεύουν ότι οι μεγαλύτερες τραγωδίες του Σαίξπηρ αντιπροσωπεύουν την αιχμή της τέχνης του. Ο Άμλετ, ο ήρωας της διάσημης ομώνυμης τραγωδίας του Σαίξπηρ, πιθανότατα έχει συζητηθεί περισσότερο από κάθε άλλο σαιξπηρικό χαρακτήρα, ειδικά για τον περίφημο μονόλογό του "Να ζει κανείς ή να μη ζει, ιδού η απορία". Σε αντίθεση με τον εσωστρεφή Άμλετ, του οποίου ο δισταγμός αποδεικνύεται μοιραίος, οι ήρωες των τραγωδιών που ακολούθησαν, ο "Οθέλλος" και ο "Βασιλιάς Ληρ", χαρακτηρίζονται από τη βιαστική και λανθασμένη εκτίμησή τους. Η εξέλιξη των τραγωδιών του Σαίξπηρ εξαρτάται συχνά από τέτοια μοιραία λάθη ή μειονεκτήματα, τα οποία ανατρέπουν την τάξη των πραγμάτων και καταστρέφουν τον ήρωα κι εκείνους που αγαπά. Στον "Οθέλλο", ο κακόβουλος Ιάγος προκαλεί τη ζηλοτυπία του Οθέλλου, ο οποίος φτάνει στο σημείο να δολοφονήσει την αθώα γυναίκα του που τον αγαπά. Στο "Βασιλιά Ληρ", ο Βασιλιάς διαπράττει το τραγικό λάθος να παραιτηθεί από το θρόνο του σηματοδοτώντας την έναρξη των γεγονότων που οδηγούν στη δολοφονία της κόρης του και στο βασανισμό και τη τύφλωση του Κόμη του Γκλώστερ. Στον "Μάκβεθ", τη μικρότερη τραγωδία του Σαίξπηρ, η ανεξέλεγκτη φιλοδοξία υποκινεί τον Μάκβεθ και τη σύζυγό του, Λαίδη Μάκβεθ, να δολοφονήσουν το νόμιμο βασιλιά και να σφετεριστούν το θρόνο, μέχρι που καταστρέφονται από τις ενοχές τους. Οι τελευταίες μεγάλες τραγωδίες του Σαίξπηρ, "Αντώνιος και Κλεοπάτρα" και "Κοριολανός", περιέχουν μερικά από τα καλύτερα ποιήματά του και θεωρήθηκαν ως οι πιο επιτυχημένες τραγωδίες του από τον ποιητή και κριτικό Τ.Σ. Έλιοτ. Στην τελευταία του περίοδο, ο Σαίξπηρ στράφηκε στο ρομαντισμό και στην ιλαροτραγωδία και ολοκλήρωσε άλλα τρία μεγάλα έργα: "Κυμβελίνος", "Το Χειμωνιάτικο Παραμύθι" και "Η Τρικυμία", καθώς και τον κατόπιν συνεργασίας "Περικλή". Λιγότερο ζοφερά από τις τραγωδίες του, αυτά τα τέσσερα έργα είναι πιο σοβαρά σε ύφος από τις κωμωδίες της δεκαετίας του 1590 και τελειώνουν με συμφιλίωση και συγχώρεση των δυνητικά τραγικών λαθών. Ορισμένοι σχολιαστές έχουν δει αυτή την αλλαγή στη διάθεση ως απόδειξη μιας πιο γαλήνιας άποψης της ζωής από την πλευρά του Σαίξπηρ, αλλά μπορεί να αντικατοπτρίζει απλώς τη θεατρική μόδα της εποχής. Ο Σαίξπηρ συνεργάστηκε με άλλο δραματουργό σε δύο επιπλέον σωζόμενα έργα: τον "Ερρίκο Η΄" και το "Οι Δύο Συγγενείς Άρχοντες".
Παραστάσεις
thumb|right|Το ανακατασκευασμένο Θέατρο Γκλόουμπ στο Λονδίνο. Δεν είναι σαφές για ποιες θεατρικές επιχειρήσεις έγραψε ο Σαίξπηρ τα πρώτα έργα του. Το εξώφυλλο του "Τίτου Ανδρόνικου" στην έκδοση του 1594 αποκαλύπτει ότι το έργο είχε παιχτεί από τρεις διαφορετικούς θιάσους. Μετά από τις επιδημίες της μαύρης πανώλης τα έτη 1592-1593, τα έργα του Σαίξπηρ ερμηνεύτηκαν από το δικό του θίασο σε θέατρο βόρεια του Τάμεση. Όταν ο θίασος βρέθηκε σε διαμάχη με τον ιδιοκτήτη του οικοπέδου, οι ηθοποιοί κατεδάφισαν το θέατρο και χρησιμοποίησαν τα ξύλα για να κατασκευάσουν στη νότια όχθη του Τάμεση το θέατρο Γκλόουμπ, το πρώτο θέατρο που χτίστηκε από ηθοποιούς για ηθοποιούς. Το Γκλόουμπ άνοιξε το φθινόπωρο του 1599 και ο "Ιούλιος Καίσαρ" ήταν ένα από τα πρώτα έργα που ανέβηκαν στη σκηνή. Τα περισσότερα έργα που έγραψε ο Σαίξπηρ μετά το 1599 γράφτηκαν για το Γκλόουμπ, συμπεριλαμβανομένων του "Άμλετ", του "Οθέλλου" και του "Βασιλιά Ληρ".
Το γεγονός ότι ο Σαίξπηρ εκτός από το ότι έγραφε τα έργα του τα έπαιζε κιόλας, τον έκανε ασυναγώνιστο μεταξύ των άλλων συγγραφέων. Ο Σαίξπηρ δεν έγραφε απλά για να γράφει, αλλά για να ζει. Ζούσε τα έργα του. Όπως οι θεατές παρακολουθούσαν εκείνον, έτσι κι εκείνος παρατηρούσε τους θεατές και παρακολουθούσε τις αντιδράσεις τους. Δεν ήταν λίγες οι φορές που άλλαζε στη σκηνή τα λόγια του προσπαθώντας ν' αποδώσει όσο μπορούσε καλύτερα το νόημα και να ικανοποιήσει περισσότερο τους θεατές. Είχε τέτοια ικανότητα ν' ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του κοινού, ώστε ακόμα και σήμερα τα έργα του εξακολουθούν να γοητεύουν το θεατή με τη ζωντάνια τους.
Γραπτές πηγές
thumb|right|Εξώφυλλο της έκδοσης του 1623 με έργα του Σαίξπηρ. [[Χαλκογραφία του Martin Droeshout.]] Το 1623 δύο ηθοποιοί, που υπήρξαν φίλοι του Σαίξπηρ, εξέδωσαν μία συλλογή έργων του, αποτελούμενη από 36 κείμενα, εκ των οποίων τα 18 τυπώθηκαν για πρώτη φορά. Πολλά από τα έργα του είχαν ήδη εμφανιστεί σε διάφορες εκδόσεις, για τις οποίες δεν υπάρχουν στοιχεία ότι ο Σαίξπηρ τις ενέκρινε. Υπάρχουν έργα των οποίων τα σωζόμενα αντίτυπα διαφέρουν από το ένα στο άλλο. Οι διαφορές αυτές μπορεί να οφείλονται σε αντιγραφικά ή τυπογραφικά λάθη, από σημειώσεις ηθοποιών ή του κοινού ή ακόμα και από τα ίδια τα έγγραφα του Σαίξπηρ. Σε ορισμένες περιπτώσεις, για παράδειγμα στον "Άμλετ", στον "Τρωίλο και Χρυσηίδα" και στον "Οθέλλο", μπορεί ο Σαίξπηρ μετά την πρώτη τους έκδοση να είχε αναθεωρήσει τα κείμενα. Ωστόσο στην περίπτωση του "Βασιλιά Ληρ" υπάρχουν σημαντικές διαφορές ανάμεσα στην πρώτη έκδοση και σ' εκείνη του 1623.
Ποιήματα
Το 1593 και το 1594, όταν τα θέατρα ήταν κλειστά εξαιτίας της πανούκλας, ο Σαίξπηρ δημοσίευσε δύο αφηγηματικά ποιήματα με ερωτικά θέματα, τα "Αφροδίτη και Άδωνις" και "Ο Βιασμός της Λουκρητίας". Στο πρώτο ένας αθώος Άδωνις απορρίπτει τις ερωτικές προκλήσεις της Αφροδίτης ενώ στο δεύτερο η ενάρετη Λουκρητία βιάζεται από τον λάγνο Ταρκύνιο. Με επιρροή από τις "Μεταμορφώσεις" του Οβίδιου, τα ποιήματα δείχνουν την ενοχή και την ηθική σύγχυση που προκύπτουν από μία ανεξέλεγκτη επιθυμία. Και τα δύο αποδείχθηκαν ιδιαίτερα δημοφιλή και ανατυπώθηκαν αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της ζωής του Σαίξπηρ. Ένα τρίτο αφηγηματικό ποίημα, "Το Παράπονο ενός Εραστή", όπου μία νεαρή γυναίκα θρηνεί την αποπλάνησή της από ένα πειστικό μνηστήρα, τυπώθηκε στην πρώτη έκδοση των Σονέτων το 1609. "Ο Φοίνικας κι η Τρυγόνα", που τυπώθηκε το 1601, θρηνεί το θάνατο του θρυλικού Φοίνικα και της ερωμένης του, της πιστής Τρυγόνας. Το 1599, δύο προσχέδια των σονέτων 138 και 144 εμφανίστηκαν στον "Περιπαθή Προσκυνητή", ένα ανθολόγιο ποιημάτων υπό το όνομα του Σαίξπηρ που εκδόθηκε χωρίς την άδεια του.
Σονέτα
Τα "Σονέτα" δημοσιεύτηκαν το 1609 και ήταν τα τελευταία μη δραματικά έργα του Σαίξπηρ που εκδόθηκαν. Οι μελετητές δεν είναι βέβαιοι για το πότε γράφτηκε το καθένα από τα 154 σονέτα, αλλά τα στοιχεία δείχνουν ότι ο Σαίξπηρ έγραφε σονέτα σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του για ένα ιδιωτικό αναγνωστικό κοινό. Σύμφωνα με κάποιους αναλυτές ο Σαίξπηρ σχεδίαζε να εκδώσει δύο αντίθετες σειρές: μία για την ανεξέλεγκτη επιθυμία για μία παντρεμένη γυναίκα με σκούρο δέρμα ("η Μελαχρινή Κυρία") και μία για την πολύπλοκη αγάπη για ένα νεαρό άντρα ("ο Ωραίος Νέος"). Παραμένει ασαφές αν τα στοιχεία αυτά αντιπροσωπεύουν πραγματικά άτομα ή αν το συγγραφικό "εγώ" με το οποίο απευθύνεται σ' αυτούς αντιπροσωπεύει τον ίδιο τον Σαίξπηρ. Πάντως η έκδοση του 1609 αφιερώθηκε σε κάποιον κύριο "W. H.", ο οποίος πιστώνεται ως "ο μόνος γεννήτορας" των ποιημάτων.
Δεν είναι γνωστό αν αυτό γράφτηκε από τον ίδιο τον Σαίξπηρ ή από τον εκδότη, του οποίου τα αρχικά εμφανίζονται στο κάτω μέρος της σελίδας όπου γράφτηκε η αφιέρωση. Επίσης δεν είναι γνωστό ούτε ποιος ήτανε ο κύριος W. H., παρά τις πολυάριθμες θεωρίες, ούτε αν ο Σαίξπηρ είχε δώσει την άδεια του για τη δημοσίευση των σονέτων. Οι κριτικοί επαινούν τα Σονέτα ως μία βαθιά περισυλλογή σχετικά με τη φύση του έρωτα, το ερωτικό πάθος, το θάνατο και το χρόνο.
Ύφος
thumb|right|Άγαλμα του Σαίξπηρ στην Πλατεία Λέστερ (Λονδίνο). Τα πρώτα έργα του Σαίξπηρ γράφτηκαν σε τυποποιημένη γλώσσα, σύμφωνα με το συμβατικό ύφος της εποχής. Στα ποιήματα χρησιμοποιούνται επεκτεταμένες και μερικές φορές περίτεχνες μεταφορές και η γλώσσα είναι συχνά ρητορική, γραμμένη για ηθοποιούς που απαγγέλλουν αντί να μιλούν. Οι μεγάλοι λόγοι στον "Τίτο Ανδρόνικο", κατά την άποψη ορισμένων κριτικών, καθυστερούν τη δράση ενώ οι στίχοι στους "Δύο Άρχοντες από τη Βερόνα" έχουν περιγραφεί ως δύσκαμπτοι.
Μετά τον Άμλετ, ο Σαίξπηρ διαφοροποίησε ακόμα περισσότερο το ποιητικό του ύφος, ιδιαίτερα στα πιο συναισθηματικά μέρη των τελευταίων τραγωδιών του. Στην τελευταία φάση της καριέρας του, υιοθέτησε πολλές τεχνικές για να πετύχει το αποτέλεσμα που επιθυμούσε. Αυτές περιλάμβαναν τη μεταπήδηση στον επόμενο στίχο χωρίς παύση, ακανόνιστες διακοπές και ακραίες διαφορές στη δομή και το μήκος των προτάσεων. Στον "Μάκβεθ", για παράδειγμα, η γλώσσα πηγαίνει από μία άσχετη μεταφορά ή παρομοίωση σε άλλη:
"Και η Ελπίς που 'φόρεσες μην ήτο μεθυσμένη;" (Πράξη Α', Σκηνή Ζ' 35-38) και "σαν βρέφος νεογέννητον κι' ολόγυμνον, ο Οίκτος,/ή με μορφήν των Χερουβείμ, που σχίζουν τον αιθέρα/'ς τους αοράτους τ' ουρανού επάνω ταχυδρόμους..." (Πράξη Α', Σκηνή Ζ' 21-25)
και ο ακροατής καλείται να ολοκληρώσει την έννοια. Τα τελευταία του ρομαντικά έργα, με τις εναλλαγές τους στο χρόνο και τις ανατροπές στην πλοκή, ενέμπνευσαν ένα τελευταίο ποιητικό ύφος όπου μακριές και σύντομες προτάσεις εναλλάσσονται, υποκείμενο και αντικείμενο αντιστρέφονται, και λέξεις παραλείπονται, δημιουργώντας μία εντύπωση αυθορμητισμού.
Ο Σαίξπηρ συνδύασε την ποιητική ιδιοφυία με την πρακτική έννοια του θεάτρου. Όπως όλοι οι θεατρικοί συγγραφείς της εποχής του, δραματοποίησε ιστορίες χρησιμοποιώντας πηγές όπως ο Πλούταρχος και ο Ράφαελ Χόλινσεντ. Αναδιαμόρφωσε κάθε πλοκή για να δημιουργήσει περισσότερα κέντρα ενδιαφέροντος και να δείξει στο κοινό όσο το δυνατόν περισσότερες πλευρές της αφήγησης. Αυτή η δύναμη του σχεδιασμού εξασφαλίζει ότι το έργο του Σαίξπηρ μπορεί να επιβιώσει της μετάφρασης, του κοψίματος και της ευρείας ερμηνείας χωρίς απώλειες στον πυρήνα του δράματος. Καθώς μεγάλωνε η μαεστρία του, ο Σαίξπηρ έδωσε στους χαρακτήρες του σαφέστερα και πιο ποικίλα κίνητρα καθώς και διακριτούς τρόπους ομιλίας. Ωστόσο, στα τελευταία έργα του διατήρησε και πτυχές του πρότερου ύφους του. Ιδιαίτερα στα τελευταία του ρομαντικά έργα σκόπιμα επέστρεψε σ' ένα περισσότερο καλλιτεχνικό ύφος, το οποίο έδινε έμφαση στη ψευδαίσθηση του θεάτρου.
Επιρροή
thumb|right|200px|Άγαλμα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ στο Λίνκολν Παρκ ([[Σικάγο).]] Το έργο του Σαίξπηρ επηρέασε σημαντικά το θέατρο και τη λογοτεχνία. Συγκεκριμένα, επέκτεινε τις δραματικές δυνατότητες των χαρακτήρων, της πλοκής, της γλώσσας και του ύφους. Για παράδειγμα, μέχρι τον "Ρωμαίο και Ιουλιέτα" τα ρομαντικά έργα δεν θεωρούνταν αξιόλογα θέματα για τραγωδίες. Οι μονόλογοι χρησιμοποιούνταν κυρίως για τη μεταφορά πληροφοριών σχετικά με τους χαρακτήρες ή τα γεγονότα, αλλά ο Σαίξπηρ τους χρησιμοποίησε για να εξερευνήσει τις σκέψεις των χαρακτήρων. Το έργο του επηρέασε σε μεγάλο βαθμό και την ποίηση. Οι Ρομαντικοί ποιητές προσπάθησαν να αναβιώσουν το δράμα στο ύφος του Σαίξπηρ αλλά με μικρή επιτυχία.
Ο Σαίξπηρ επηρέασε συγγραφείς όπως ο Τόμας Χάρντυ, ο Ουίλλιαμ Φώκνερ και ο Τσαρλς Ντίκενς. Οι μονόλογοι του Αμερικανού μυθιστοριογράφου Χέρμαν Μέλβιλ οφείλουν πολλά στον Σαίξπηρ. Ο καπετάνιος Έιχαμπ (ή Αχαάβ) στο Μόμπυ Ντικ είναι ένας κλασικός τραγικός ήρωας, εμπνευσμένος από τον "Βασιλιά Ληρ". Οι μελετητές έχουν εντοπίσει 20.000 μουσικά κομμάτια που συνδέονται με τα έργα του Σαίξπηρ. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται δύο όπερες του Τζουζέπε Βέρντι, ο "Οθέλος" και ο "Φάλσταφ", των οποίων οι κριτικές συγκρίνονται με αυτές των πρωτότυπων θεατρικών έργων. Ο Σαίξπηρ ενέμπνευσε επίσης πολλούς ζωγράφους, συμπεριλαμβανομένων των Ρομαντικών και των Προραφαηλιτών. Μάλιστα ο Ελβετός Ρομαντικός καλλιτέχνης Χάινριχ Φύσλι, φίλος του Ουίλλιαμ Μπλέηκ, μετέφρασε τον "Μάκβεθ" στα γερμανικά. Ο ψυχαναλυτής Σίγκμουντ Φρόυντ μελέτησε έργα του Σαίξπηρ, και ιδιαίτερα τον Άμλετ, για να αναπτύξει τις θεωρίες του γύρω από την ανθρώπινη φύση.
Την εποχή του Σαίξπηρ, η αγγλική γραμματική, η ορθογραφία και η προφορά ήταν λιγότερο τυποποιημένες απ' ό,τι είναι τώρα και η χρήση της γλώσσας του βοήθησε στο σχηματισμό της σύγχρονης αγγλικής γλώσσας. Πολλές λέξεις και εκφράσεις όπως "with bated breath" ("με κομμένη την ανάσα", από τον "Έμπορο της Βενετίας") και "it was a foregone conclusion" ("ήταν αναπόφευκτο", από τον "Οθέλλο") χρησιμοποιούνται πλέον στην καθομιλουμένη.
Κριτικές
Ο Σαίξπηρ αν και κατά τη διάρκεια της ζωής του δεν ήταν αντικείμενο λατρείας, αλλά ήταν σεβαστός.
Μετά την παλινόρθωση της μοναρχίας το 1660 και πριν το τέλος του 17ου αιώνα, οι κλασικές ιδέες ήταν στη μόδα. Το αποτέλεσμα ήταν οι κριτικοί εκείνης της εποχής να τοποθετήσουν τον Σαίξπηρ χαμηλότερα από άλλους δραματουργούς της εποχής του. Όμως κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα οι κριτικοί άρχισαν να ανταποκρίνονται στο έργο του Σαίξπηρ και να αναγνωρίζουν τη φυσική μεγαλοφυία του. Μία σειρά επιστημονικών εκδόσεων των έργων του βοήθησε στην αυξανόμενη φήμη του και μέχρι το 1800 είχε καθιερωθεί ως εθνικός ποιητής. Το 18ο και το 19ο αιώνα η φήμη του εξαπλώθηκε και στο εξωτερικό. Ανάμεσα σ' αυτούς που τον υπερασπίστηκαν ήταν ο Βολταίρος, ο Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε και ο Βικτόρ Ουγκώ.
Οι Βικτωριανοί ανέβαζαν συχνά έργα του Σαίξπηρ υπό τη μορφή πλούσιου θεάματος. Ο θεατρικός συγγραφέας και κριτικός Τζορτζ Μπέρναρντ Σω χλεύασε τη λατρεία που υπήρχε για τα έργα του Σαίξπηρ, ονομάζοντάς την "βαρδολατρεία", ενώ υποστήριζε ότι τα έργα του Χένρικ Ίψεν έκαναν τον Σαίξπηρ παρωχημένο.
Η μοντερνιστική επανάσταση στις τέχνες κατά τα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα, όχι μόνο δεν απέρριψε τον Σαίξπηρ αλλά προσάρμοσε το έργο του στις ανάγκες της αβάν-γκαρντ. Οι εξπρεσιονιστές στη Γερμανία και οι φουτουριστές στη Μόσχα αναπαρήγαγαν τα έργα του. Υπό την επιρροή του Σαίξπηρ, ο μαρξιστής θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης Μπέρτολτ Μπρεχτ επινόησε ένα επικό θέατρο. Ο δε ποιητής και κριτικός Τ.Σ. Έλιοτ τοποθετήθηκε κατά του Σω υποστηρίζοντας ότι ο "πρωτογονισμός" του Σαίξπηρ στην πραγματικότητα τον έκανε σύγχρονο. Ο Έλιοτ μαζί με τους υποστηρικτές της Νέας Κριτικής δημιούργησαν ένα κίνημα για την πιο προσεκτική ανάγνωση των έργων του Σαίξπηρ. Τη δεκαετία του 1950, ένα κύμα νέων κριτικών προσεγγίσεων αντικατέστησε το μοντερνισμό και άνοιξε το δρόμο για τις μεταμοντέρνες μελέτες του Σαίξπηρ. Τη δεκαετία του 1980, τα έργα του Σαίξπηρ έγιναν αντικείμενα μελέτης του γλωσσολογικού δομισμού και του φεμινισμού.
Το 1964 εορτάστηκαν με μεγαλοπρέπεια στην Αγγλία τα 400 χρόνια από τη γέννηση της "μεγαλύτερης βρετανικής συμβολής στο παγκόσμιο θέατρο", του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, όπως έγραψε ο Σερ Λώρενς Ολίβιε. Επτά πρωτοποριακοί θίασοι από την Ευρώπη κλήθηκαν στο Λονδίνο για μία σειρά παραστάσεων. Ανάμεσα στην Κομεντί Φρανσαίζ, το ιστορικό Θέατρο Άμπεϋ και το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας, πρόσκληση δέχθηκε και ο Κάρολος Κουν με το δικό του σχήμα, το Θέατρο Τέχνης, για να παρουσιάσει τους Όρνιθες του Αριστοφάνη σε σκηνικά-κοστούμια του Γιάννη Τσαρούχη και μουσική του Μάνου Χατζιδάκι. Κατά τη διάρκεια του εορτασμού της 400ετηρίδας, ο Λώρενς Ολίβιε ερμήνευσε τον θρυλικό Οθέλλο του στο Βρετανικό Εθνικό Θέατρο και το Φεστιβάλ Σαίξπηρ εξέδωσε νέα σειρά γραμματοσήμων.
Η ταυτότητα του Σαίξπηρ
thumb|right|Πορτραίτο του Σαίξπηρ. Περίπου 150 χρόνια μετά το θάνατο του Σαίξπηρ, άρχισαν να εκφράζονται αμφιβολίες σχετικά με την ταυτότητά του και την πατρότητα των έργων που του έχουν αποδοθεί. Συγγραφείς όπως ο Ουώλτ Ουίτμαν, ο Μαρκ Τουαίην και ο Χένρυ Τζέημς, αλλά και προσωπικότητες όπως ο Σίγκμουντ Φρόυντ, εξέφρασαν τη δυσπιστία τους σχετικά με την υπόθεση πως ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ του Στράτφορντ ταυτίζεται με το συγγραφέα που έδωσε τα σαιξπηρικά έργα. Ο σκεπτικισμός αυτός στηρίζεται σε διάφορες ενδείξεις μεταξύ των οποίων η απουσία κάποιου βιβλίου ή χειρόγραφου έργου στην -κατά τ' άλλα λεπτομερή- διαθήκη του. Πολλοί αποδίδουν αυτή τη διαφωνία στη γενική έλλειψη και ασάφεια γύρω από πολλά ιστορικά στοιχεία της περιόδου κατά την οποία έζησε ο Σαίξπηρ. Ακόμη και το πορτραίτο του στην Εθνική Πινακοθήκη Πορτραίτων του Λονδίνου αμφισβητείται έντονα πως απεικονίζει πράγματι τον Σαίξπηρ, ενώ και ένα δεύτερο διάσημο πορτραίτο του αποδείχθηκε με τη βοήθεια χημικής ανάλυσης ότι στην πραγματικότητα δημιουργήθηκε το 19ο αιώνα. Ορισμένοι μελετητές του έργου που αποδίδεται στον Σαίξπηρ, θεωρούν πως ένα μέρος του πιθανά ανήκει σε άλλους συγγραφείς, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται συχνά ο Φράνσις Μπέηκον, ο Κρίστοφερ Μάρλοου, καθώς και ο Ουίλλιαμ Στάνλεϋ, 6ος Κόμης του Ντέρμπυ. Ο Έντουαρντ ντε Βηρ, 17ος Κόμης της Οξφόρδης, θεωρείται επίσης ένας από τους πιθανούς συγγραφείς κάποιων έργων που αποδίδονται στον Σαίξπηρ (Οξφορδιανή θεωρία). Ιστορικά στοιχεία γύρω από την ύπαρξη του Κόμη ντε Βηρ έγιναν γνωστά περίπου το 1920 και αρκετοί πιστεύουν πως τα γεγονότα της ζωής του εμφανίζουν ομοιότητες με καταστάσεις που αποτυπώνονται και στο έργο του Σαίξπηρ.
Η θρησκεία του
Μερικοί μελετητές υποστηρίζουν ότι τα μέλη της οικογένειας του Σαίξπηρ ήταν Καθολικοί, σε μία εποχή που η Καθολική πρακτική ήταν αντίθετη με το νόμο. Η μητέρα του Σαίξπηρ, Μαίρυ Άρντεν, σίγουρα προερχόταν από μία ευσεβή καθολική οικογένεια. Το ισχυρότερο στοιχείο θα μπορούσε να ήταν μία Καθολική δήλωση πίστης υπογεγραμμένη από τον Τζον Σαίξπηρ, που βρέθηκε το 1757 στις δοκούς ενός σπιτιού του. Ωστόσο το έγγραφο έχει χαθεί και οι επιστήμονες διαφωνούν ως προς τη γνησιότητά του. Το 1606 το όνομα της μεγάλης κόρης του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, Σουζάννα, εμφανίζεται σε μία λίστα μ' αυτούς που δεν παρευρέθηκαν στην Πασχαλινή Θεία Ευχαριστία στο Στράτφορντ. Οι μελετητές βρίσκουν στα έργα του Σαίξπηρ στοιχεία τόσο υπέρ όσο και κατά του Καθολικισμού, με αποτέλεσμα να καθίσταται αδύνατο να αποδειχθεί η αλήθεια.
Η σεξουαλικότητά του
Λίγα είναι γνωστά σχετικά με τη σεξουαλικότητα του Σαίξπηρ. Στα 18 του παντρεύτηκε την 26χρονη Ανν Χάθαγουεϋ που ήταν έγκυος, και έξι μήνες αργότερα γεννήθηκε η Σουζάννα, το πρώτο από τα τρία τους παιδιά. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια των αιώνων μέχρι σήμερα, αναγνώστες έχουν επισημάνει στα Σονέτα του Σαίξπηρ ενδεικτικά στοιχεία για την αγάπη του για ένα νεαρό άνδρα. Άλλοι εκλαμβάνουν τους ίδιους στίχους ως έκφραση έντονης φιλίας και όχι ερωτικού πάθους. Παράλληλα, άλλα σονέτα απευθύνονται σε μία παντρεμένη γυναίκα και εκλαμβάνονται ως απόδειξη ετεροφυλόφιλων σχέσεων.
Ελληνικές μεταφράσεις
Τα άπαντα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ έχει μεταφράσει στα Ελληνικά ο Βασίλης Ρώτας, ορισμένα σε συνεργασία με τη Βούλα Δαμιανάκου).
(βλ. λήμμα Άπαντα Σαίξπηρ (Βασίλης Ρώτας & Βούλα Δαμιανάκου))
Ελληνικές θεατρικές παραστάσεις
Θεατρικές παραστάσεις που βασίζονται στα θεατρικά έργα του Σαίξπηρ
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ποιητές Κατηγορία:Άγγλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Ηγήμων ο Θάσιος
Ο Ηγήμων ο Θάσιος ήταν αρχαίος Έλληνας κωμικός ποιητής του 5ου αιώνα π.Χ., με την ακμή του να συμπίπτει με την εποχή του Πελοποννησιακού Πολέμου.
Γνωστός και με το προσωνύμιο «Φακή», ο Ηγήμων διακρίθηκε κυρίως ως δημιουργός της παρωδίας ως θεατρικού είδους. Η παρωδία του «Γιγαντομαχία» ήταν ουσιαστικά μια σατιρική αυτοβιογραφία του, με την οποία ωστόσο οι Αθηναίοι γέλασαν τόσο πολύ, ώστε ξέχασαν την ήττα τους στη Σικελία, που την πληροφορήθηκαν τότε, και παρέμειναν στο θέατρο γελώντας και κλαίγοντας.
Γράφτηκε ότι στην παράσταση μιας κωμωδίας του ο Ηγήμων κουβάλησε στο θέατρο ένα σωρό από πέτρες για να τον λιθοβολήσουν οι θεατές, σε περίπτωση που δεν τους άρεσε η κωμωδία. Κύριος στόχος στα έργα του ήταν να δημιουργήσει αστείες εντυπώσεις. Ανέπτυσσε π.χ. επικό και μεγαλόπρεπο τόνο για να αφηγηθεί διενέξεις αχθοφόρων, και αυτό προκαλούσε το κωμικό αποτέλεσμα.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες κωμικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Θάσιοι Κατηγορία:Ποιητές Παλαιάς Κωμωδίας
Υπερήρωας
μικρογραφία|Ο Superman είναι κατά πολλούς ο αρχετυπικός υπερήρωας Στη σύγχρονη δημοφιλή μυθοπλασία, ο υπερήρωας (μερικές φορές αναφέρεται και ως σούπερ-ήρωας ή σούπερ ήρωας) είναι ένας ηρωικός χαρακτήρας που φοράει στολή, που έχει υπερφυσικές ή υπεράνθρωπες δυνάμεις και που είναι αφιερωμένος στην καταπολέμηση του εγκλήματος, την προστασία των πολιτών και συνήθως μάχεται υπερκακούς. Μία γυναίκα υπερήρωας ονομάζεται μερικές φορές υπερηρωίδα (επίσης αναφέρεται ως σούπερ-ηρωίδα ή σούπερ ηρωίδα). Η μυθοπλασία με επίκεντρο αυτούς τους χαρακτήρες, ειδικά στα αμερικάνικα κόμικς από τη δεκαετία του 1930, είναι γνωστή ως superhero fiction.
Βάσει των περισσότερων ορισμών, οι χαρακτήρες δεν χρειάζεται να έχουν πραγματικές υπερφυσικές ή υπεράνθρωπες δυνάμεις για να θεωρηθούν υπερήρωες. Ενώ ο ορισμός του Dictionary.com για τον "υπερήρωα" είναι "μια εικόνα, ειδικά σε ένα κόμικ ή κινούμενο σχέδιο, προικισμένο με υπεράνθρωπες δυνάμεις που συνήθως απεικονίζεται να πολεμά ενάντια στο κακό ή το έγκλημα",  το μακροχρόνιο λεξικό Merriam-Webster δίνει τον ορισμό: "ένας φανταστικός ήρωας που έχει απίστευτες ή υπεράνθρωπες δυνάμεις". Επίσης: "εξαιρετικά επιδέξιο ή επιτυχημένο πρόσωπο". Όροι όπως μασκοφόροι μαχητές του εγκλήματος, τυχοδιώκτες με κοστούμια ή μασκοφόροι εκδικητές αναφέρονται μερικές φορές σε χαρακτήρες όπως το Πνεύμα (the Spirit), που δεν αναφέρονται ως υπερήρωες, αλλά παρ' όλα αυτά μοιράζονται παρόμοια χαρακτηριστικά.
Κάποιοι υπερήρωες χρησιμοποιήσουν τις δυνάμεις τους για την αντιμετώπιση του καθημερινού εγκλήματος, ενώ, επίσης, πολεμούν ενάντια σε απειλές κατά της ανθρωπότητας από υπερκακούς, οι οποίοι είναι οι εγκληματικοί τους ομόλογοι. Συχνά, τουλάχιστον ένας από αυτούς τους υπερκακούς θα είναι ο κύριος, ορκισμένος εχθρός του υπερήρωα. Κάποιοι μακροχρόνιοι σούπερ ήρωες όπως Superman, Batman, Spider-Man, Wonder Woman, Captain America και Iron Man έχουν ένα αρχείο εχθρών με πολλούς κακοποιούς.
Πρώιμη ιστορία
Στη δεκαετία του 1930, και οι δύο τάσεις εμφανίστηκαν μαζί σε κάποιους από τους αρχικούς μασκοφόρους ήρωες με δυνάμεις όπως ο ιαπωνικός Ōgon Bat (οπτικοποιημένος σε χρωματισμένα πλαίσια που χρησιμοποιούνταν από kamishibai προφορικούς παραμυθάδες στην Ιαπωνία από το 1931), ο Mandrake the Magician   (1934), ο Superman το 1938 και ο Captain Marvel (1939) στην αρχή της Χρυσής εποχής των Κόμικς.
Δεκαετία του 1940
μικρογραφία|Ο υπερήρωας the Flame του Fox Feature Syndicate το 1930–1940. Κατά τη δεκαετία του 1940 υπήρχαν πολλοί υπερήρωες, και μόνο λίγοι από αυτούς ήταν γυναίκες. Ο Flash, Green Lantern και Blue Beetle έκανε το ντεμπούτο τους σε αυτή την εποχή. Αυτή η εποχή είδε το ντεμπούτο της πρώτης γνωστής υπερηρωίδας, του συγγραφέα-καλλιτέχνη Fletcher Hanks, τη Fantomah, μία αρχαία αιγύπτια γυναίκα δίχως ηλικία στη σύγχρονη εποχή, που μπορούσε να μεταμορφωθεί σε ένα πλάσμα με κρανίο για πρόσωπο με υπερδυνάμεις για την καταπολέμηση του κακού. Έκανε το ντεμπούτο της στo Jubgle Comics #2 της Fiction House (Φεβ. 1940), κατοχυρωμένο με το ψευδώνυμο "Barclay Flagg". Η Αόρατη Σκάρλετ Ο ' Νιλ (Invisible Scarlet O'Neil), που δημιουργήθηκε από τον Russell Stamm, ένας χαρακτήρας δίχως κοστούμι που πολεμούσε το έγκλημα και υπήρξε σαμποτέρ εν καιρώ πολέμου, χρησιμοποιώντας την υπερδύναμη να γίνεται αόρατη, θα κάνει το ντεμπούτο της στην επώνυμη κοινοπρακτική εφημερίδα κόμικ λίγους μήνες αργότερα, στις 3 Ιουνίου του 1940.
Μία χαρακτήρας με υπερδυνάμεις απεικονίστηκε ως μία αντι-ηρωίδα, κάτι σπάνιο για την εποχή του: η Μαύρη Χήρα (Black Widow), μια απεσταλμένη του Σατανά με στολή, που σκότωνε αμαρτωλούς προκειμένου να τους στείλει στην Κόλαση — έκανε το ντεμπούτο της στο Mystic Comics #4 (Αυγ. 1940), από τους Timely Comics, τον προκάτοχό της Marvel Comics. τη δεκαετία του 1940. Κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής οι περισσότερες από τους άλλους θηλυκούς μαχητές του εγκλήματος με στολές δεν διέθεταν υπερδυνάμεις. Αξιοσημείωτοι χαρακτήρες περιλαμβάνουν the Woman in Red, που εισήχθη από το Standard Comics στο τεύχος Thrilling Comics #2 (Μάρτιος 1940), η Lady Luck, κάνοντας το ντεμπούτο της στο ένθετο κόμικ της κυριακάτικης εφημερίδας The Spirit Section στις 2 Ιουνίου του 1940, o κωμικός χαρακτήρας Red Tornado, κάνοντας το ντεμπούτο του στο All-American Comics #20 (Νοέμβριος 1940), η Miss Fury, κάνοντας το ντεμπούτο της στην επώνυμη σειρά κόμικ από το θηλυκό σκιτσογράφο Tarpé Μills στις 6 Απριλίου 1941, η Phantom Lady, που εισήχθη στα Quality Comics Police Comics #1 (Αυγ. 1941), η Black Cat,   που εισήχθη στα Harvey Comics στο τεύχος Pocket Comics #1 (επίσης Αυγ. 1941) και η Black Canary, που εισήχθη στο Flash Comics #86 (Αυγ. 1947) ως υποστηρικτικός χαρακτήρας. Οι πιο εμβληματικές υπερηρωίδες κόμικ, που έκαναν το ντεμπούτο τους κατά τη διάρκεια της Χρυσής εποχής, είναι η Wonder Woman. Εμπνευσμένο από τις Αμαζόνες της ελληνικής μυθολογίας, δημιουργήθηκε από τον ψυχολόγο William Moulton Marston, με τη βοήθεια και την έμπνευση από τη γυναίκα του Ελίζαμπεθ και τον αμοιβαίο εραστή Olive Byrne. Η πρώτη εμφάνιση της Wonder Woman ήταν στο All Star Comics #8 (Δεκ. 1941), που δημοσιεύθηκε από την All-American Publications, η μία από τις δύο εταιρείες που θα συγχωνευθεί για να δημιουργήσει τη DC Comics το 1944.
Δεκαετία του 1950
Το 1952, εκδόθηκε το manga του Οσάμου Τεζούκα, Tetsuwan Atom (περισσότερο γνωστό στη δύση ως Astro Boy). Η σειρά επικεντρώνεται σε ένα παιδί-ρομπότ που κατασκευάστηκε από έναν επιστήμονα για να αντικαταστήσει το νεκρό γιο του. Είναι χτισμένο από ένα ημιτελές ρομπότ που αρχικά προορίζονταν για στρατιωτικούς σκοπούς, το Astro Boy κατείχε απίστευτες δυνάμεις όπως η πτήση με προωθητήρες στα πόδια του και η απίστευτη μηχανική δύναμη των άκρων του.
Η δεκαετία του 1950 ήταν η Αργυρή εποχή των κόμικς. Στη διάρκεια αυτής της εποχής η DC Comics εισήγαγε τη Batwoman το 1956, τη Supergirl, τη Miss Arrowette και τη Bat-Girl. Όλες ήταν τα θηλυκά παράγωγα γνωστών υπερηρώων. Το 1958 έγινε το ντεμπούτο του υπερήρωα Moonlight Mask στην Ιαπωνική τηλεόραση.
Δεκαετία του 1960
Στις αρχές του 1960 οι ομάδες της Marvel Comics τυπικά συμπεριελάμβαναν τουλάχιστον ένα (και πολλές φορές το μόνο) θηλυκό μέλος, παρόμοια με την ομάδα- ναυαρχίδα της DC Comics, τη Justice League (όπου στην αρχική σύνθεση περιλαμβανόταν η Wonder Woman ως γυναίκα σύμβολο). Παραδείγματα περιλαμβάνουν την Invisible Woman στους Fantastic Four, τη Jean Grey στους X-Men (αρχικά γνωστή ως Marvel Girl), τη Wasp των Avengers και τη Scarlet Witch της Αδελφότητας των Μεταλλαγμένων (που αργότερα μπήκε στους Avengers). To 1963 το Astro Boy μεταφέρθηκε σε μία τηλεοπτική σειρά anime με μεγάλη επιρροή. Το 1964 η σειρά Phantom Agents επικεντρωνόταν σε νίντζα που δούλευαν για την ιαπωνική κυβέρνηση και θα γινόταν το θεμέλιο για τις σειρές τύπου Sentai. Το 1966 έκανε το ντεμπούτο της η σειρά επιστημονικής φαντασίας/τρόμου Ultra Q από τον Eiji Tsuburaya που θα οδηγούσε τελικά στον Ultraman, γεννώντας ένα επιτυχημένο franchise επικεντρωμένο στο υποείδος του Γιγάντιου Ήρωα, όπου οι υπερήρωες θα είναι τόσο μεγάλοι όσο τα γιγάντια τέρατα (Kaiju) που πολεμούσαν.
Δεκαετία του 1970
Το 1972 το anime Science Ninja Team Gatcaman έκανε το ντεμπούτο του, το οποίο χτίστηκε πάνω στην ομαδική ιδέα της σειράς ζωντανής δράσης Phantom Agents, ενώ εισήγαγε διαφορετικά χρώματα για τα μέλη της ομάδας και ειδικά οχήματα για την υποστήριξη τους, τα οποία μπορούσαν να συνδυαστούν σε ένα μεγαλύτερο. Ένα άλλο σημαντικό γεγονός ήταν το ντεμπούτο του Mazinger Z από τον Go Nagai, δημιουργώντας το είδος των Σούπερ Ρομπότ. Ο Go Nagai επίσης έγραψε το manga Cutey Honey το 1973, κι αν και το υποείδος φαντασίας magical girl υπήρχε ήδη, το manga του Nagai εισήγαγε ακολουθίες μεταμόρφωσης, που θα γίνονταν το βασικό στοιχείo στα μέσα προβολής του magical girl.
Τη δεκαετία του 1970 θα εισαχθούν περισσότεροι αντι-ήρωες στη μυθοπλασία των υπερηρώων όπως το ντεμπούτο του Skull Man του Shotaro Ishinomori το 1970, ο Devilman του Go Nagai το 1972 κι ο Punisher των Γκέρι Κόνγουεϊ και Τζον Ρομίτα το 1974.
Το σκοτεινό manga Skull Man αργότερα θα μεταφερθεί στην τηλεόραση και υπέστη δραστικές αλλαγές. Ο πρωταγωνιστής επανασχεδιάστηκε για να μοιάζει με μια ακρίδα, γίνοντας έτσι ο περίφημος πρώτος μασκοφόρος ήρωας της σειράς του Kamen Rider. Ο Kamen Rider είναι ένας ήρωας που καβαλάει μοτοσυκλέτα μέσα σε ένα κοστούμι εντόμου, που φωνάζει Henshin (Μεταμόρφωση) για να βάλλει το κοστούμι του και να αποκτήσει υπεράνθρωπες δυνάμεις.
Οι ιδέες του δεύτερου κύματος φεμινισμού, που εξαπλώθηκαν μέσα από τη δεκαετία του 1960 στη δεκαετία του 1970, επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο που οι εταιρείες κόμικ θα απεικόνιζαν, καθώς και θα προωθούσαν εμπορικά τους γυναικείους χαρακτήρες: η Wonder Woman για κάποιο καιρό είχε ανανεωθεί με στυλ mod που γνωρίζει πολεμικές τέχνες εμπνευσμένη απευθείας από το χαρακτήρα της Emma Peel από τη Βρετανική τηλεοπτική σειρά The Avengers (καμία σχέση με την ομάδα υπερηρώων με το ίδιο όνομα), αλλά αργότερα επανήλθε στην αρχική ιδέα του Marston αφού οι συντάκτες του Ms. Magazine απέρριψαν δημόσια το χαρακτήρα της θεωρώντας την αποδυναμωμένη και χωρίς την παραδοσιακή φορεσιά της. Η Supergirl μετακινήθηκε από δευτερεύον χαρακτήρας στο Action Comics σε βασική στο Adventure Comics το 1969, οι Lady Liberators εμφανίστηκαν σε ένα τεύχος των The Avengers ως μία ομάδα από υπερηρωίδες ελεγχόμενες από το μυαλό κι οδηγούμενες από τη Valkyrie (στην πραγματικότητα μια μεταμφιεσμένη σούπερ-κακιά) και ουσιαστικά ήταν μια γελοιογραφημένη παρωδία της ακτιβιστών φεμινιστριών. Η Jean Grey έγινε η ενσάρκωση ενός κοσμικού όντος, γνωστό ως Phoenix Force με φαινομενικά απεριόριστη δύναμη στα τέλη της δεκαετίας του 1970, μια έντονη αντίθεση από την απεικόνισή της ως το πιο αδύναμο μέλος της ομάδας της πριν από μια δεκαετία.
Και οι δύο μεγάλοι εκδότες άρχισαν να εισάγουν νέες υπερηρωίδες με ένα πιο ξεχωριστό φεμινιστικό θέμα ως μέρος των αρχικών ιστοριών τους ή/και την ανάπτυξη του χαρακτήρα τους. Παραδείγματα περιλαμβάνουν τη Big Barda, Power Girl και τη Huntress από την DC comics και από τη Marvel, η δεύτερη Black Widow, Shanna the She-Devil, και η Cat. Γυναικείοι υποστηρικτικοί χαρακτήρες που ήταν επιτυχημένες επαγγελματίες ή κατείχαν θέσεις εξουσίας, επίσης, έκαναν το ντεμπούτο τους στις σελίδες πολλών δημοφιλών τίτλων με υπερήρωες από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 και μετά: ο Hal Jordan είχε ερωτικό ενδιαφέρον για την Carol Ferris η οποία εισήχθη ως αντιπρόεδρος της εταιρίας Ferris Aircraft, και αργότερα ανέλαβε την εταιρεία από τον πατέρα της. Η Μέδουσα, που εισήχθη για πρώτη φορά στη σειρά Fantastic Four, είναι μέλος της Απάνθρωπης Βασιλικής Οικογένειας και μια εξέχουσα πολιτική προσωπικότητα στο λαό της στην ημιφεουδαρχική κοινωνία. Η Carol Danvers, μία παρασημοφορημένη αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ θα γίνει κι η ίδια μία υπερηρωίδα με κοστούμι χρόνια αργότερα.
Δεκαετία του 1980 και μετά
Στις επόμενες δεκαετίες, δημοφιλείς χαρακτήρες, όπως η Dazzler, η She-Hulk, η Elektra, η Catwoman, η Witchblade, η Spider-Girl, η Batgirl και τα Birds of Prey έγιναν αστέρια μακροχρόνιων επώνυμων τίτλων. Γυναικείοι χαρακτήρες ξεκίνησαν να αναλαμβάνουν ηγετικούς ρόλους σε πολλές ομάδες υπερηρώων. Η σειρά Uncanny X-Men και οι συναφείς τίτλοι ειδικότερα έχουν συμπεριλάβει πολλούς γυναικείους χαρακτήρες σε κεντρικούς ρόλους από τη δεκαετία του 1970. Ο Τόμος 4 της σειράς βιβλίων κόμικ X-Men παρουσίασε μία ομάδα μόνο με γυναίκες ως μέρος της Marvel NOW! πρωτοβουλίας το 2013. Γυναικείοι χαρακτήρες με υπερδυνάμεις, όπως η Buffy the Vampire Slayer, και η Darna έχουν τεράστια επιρροή στην ποπ κουλτούρα.
Fear of the Dark (τραγούδι)
Το 1994, το τραγούδι ήταν υποψήφιο για Grammy, αλλά το έχασε από το κομμάτι του Ozzy I Don't Want To Change The World, στην κατηγορία για την Καλύτερη Metal Ερμηνεία. Παρόλα αυτά, κατάφερε να μπει στη δεκάδα των βρετανικών chart, φτάνοντας το νούμερο 8. Ενώ, από τη στιγμή της κυκλοφορίας του, θεωρείται ένα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια του συγκροτήματος και αναπόσπαστο κομμάτι του συναυλιακού ρεπερτορίου του. Επίσης, έχει υποστεί και αρκετές διασκευές. Σε ψηφοφορία που έγινε στην ελληνική έκδοση του Metal Hammer, το τραγούδι συμπεριλήφθηκε μεταξύ των 200 Σπουδαιότερων Τραγουδιών όλων των εποχών, καταλαμβάνοντας την 6η θέση.
Υπερήρωας
Δεκαετία του 1980 και μετά
Με όλο και περισσότερα anime, manga και Tokusatsu να μεταφράζονται ή να μεταφέρονται στην οθόνη, το δυτικό κοινό άρχιζε να βιώνει το ιαπωνικό στυλ της μυθοπλασίας του υπερήρωα περισσότερο από ό,τι μπορούσε πριν. Οι Mighty Morphin Power Rangers του Saban, μια προσαρμογή του Zyuranger δημιούργησε ένα franchise πολυμέσων που χρησιμοποιεί υλικό από τους Super Sentai. Σε διεθνές επίπεδο, η Usagi Tsukino του ιαπωνικού manga με τίτλο Sailor Moon, θεωρείται μία από τις πιο σημαντικές και δημοφιλείς γυναίκες υπερήρωες που δημιουργήθηκαν ποτέ.
Fear of the Dark (τραγούδι)
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1992 Κατηγορία:Τραγούδια των Iron Maiden Κατηγορία:Singles του 1993 Κατηγορία:Singles της EMI Records
Υπερήρωας
Κοινά χαρακτηριστικά
Πολλοί χαρακτήρες υπερηρώων εμφανίζουν τα εξής κοινά χαρακτηριστικά:
Παναγιώτης Κάντζιας
Γεννήθηκε στην Πάτρα αλλά έζησε όλη του σχεδόν την ζωή στον Πειραιά. Ήταν πρόεδρος του Εμπορικού συλλόγου Πειραιώς την περίοδο 1935-1936 και πρόεδρος του Εμπορικού και βιομηχανικού επιμελητηρίου Πειραιώς το 1935 - 1941 και το 1944 - 1953.
Υπερήρωας
Κοινά χαρακτηριστικά
Πολλοί υπερήρωες εργάζονται ανεξάρτητα. Ωστόσο, υπάρχουν και πολλές ομάδες σούπερ ηρώων. Κάποιες, όπως οι Fantastic Four, οι DNAgents και οι X-Men, έχουν κοινή προέλευση, και συνήθως λειτουργούν ως ομάδα. Μερικές είναι οικογένειες στις οποίες οι γονείς και τα παιδιά έχουν υπερδυνάμεις, όπως Οι Απίθανοι (The Incredibles). Άλλοι, όπως η Λεγεώνα της Δικαιοσύνης της DC Comics και οι Avengers της Marvel, είναι "all-star" ομάδες που αποτελούνται από ήρωες με ξεχωριστές ρίζες που επίσης λειτουργούν μεμονωμένα, αλλά θα γίνουν ομάδα για να αντιμετωπίσουν μεγαλύτερες απειλές. Οι κοινoί χώροι ή σύμπαντα της Marvel, της DC Comics και άλλων εκδοτών επιτρέπουν επίσης την τακτική διασταύρωση ομάδων υπερηρώων. Κάποιοι υπερήρωες, ειδικά εκείνοι που εισήχθησαν στη δεκαετία του 1940, δουλεύουν με ένα νεαρό βοηθό (π.χ. ο Batman και ο Robin, ο Captain America και ο Bucky. Αυτό έγινε λιγότερο συχνό από τη στιγμή που ξεκίνησε η πιο εξελιγμένη γραφή και τα "γηραιότερα" ακροατήρια μείωσαν την ανάγκη για χαρακτήρες που προσελκύουν κυρίως τα παιδιά. Οι βοηθοί αντιμετωπίζονται ως μια ξεχωριστή ταξινόμηση από τους σούπερ ήρωες.
Παναγιώτης Κάντζιας
Το 1947 εκλέχτηκε βουλευτής Πειραιώς με το Λαϊκόν Κόμμα παίρνοντας 6653 ψήφους. Ήταν δύο φορές υπουργός εφοδιασμού στην Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Τσαλδάρη Οκτώβριος 1946, στην Κυβέρνηση Δημητρίου Μαξίμου 1947 και υπουργός εμπορικής ναυτιλίας στην Κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου Σεπτέμβριος 1950.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες βιομήχανοι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εφοδιασμού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας Κατηγορία:Βουλευτές Πειραιά
Υπερήρωας
Κοινά χαρακτηριστικά
Αν και η μυθοπλασία των υπερηρώων θεωρείται μια μορφή φαντασίας/περιπέτειας, διασχίζει πολλά είδη. Μερικά franchises υπερηρώων μοιάζουν με αστυνομικό μυθιστόρημα (π.χ. Batman, Spider-Man, Daredevil), τρόμου-φαντασίας (π.χ. Hellboy, Spectre), "παρανοϊκή" φαντασία (π.χ. Watchmen, Marvelman/Miracleman), καθώς και η συμβατική επιστημονική φαντασία (π.χ. Green Lantern, οι Guardians of the Galaxy. Πολλοί από τους πρώτους υπερήρωες, όπως ο Sandman και ο Clock, είχαν τις ρίζες τους στο "pulp fiction" των προκατόχων τους.
Μέσα στα δικά τους φανταστικά σύμπαντα, η δημόσια αντίληψη για τους υπερήρωες ποικίλλει σε μεγάλο βαθμό. Μερικοί, όπως ο Superman και οι Fantastic Four, λατρεύονται και θεωρούνται σημαντικοί, πολιτικοί ηγέτες ή ακόμη και διασημότητες. Άλλοι, σαν τον Hulk, τον Spider-Man και τους Watchmen, αντιμετωπίστηκαν με σκεπτικισμό ή έκδηλη εχθρότητα. Μερικοί, όπως οι X-Men και οι Doom Patrol, υπερασπίζονται ένα λαό που σχεδόν ομόφωνα τους παρεξηγεί και τους απεχθάνεται.
Κοινά χαρακτηριστικά των στολών
μικρογραφία|Ο υπερήρωας Firefly των MLJ Κόμικς το 1940. Η στολή ενός σούπερ ήρωα τον βοηθά να είναι αναγνωρίσιμος στο ευρύ κοινό. Οι στολές είναι συχνά πολύχρωμες για να ενισχύσουν την οπτική έλξη του χαρακτήρα και συχνά ενσωματώνουν το όνομα και το θέμα του υπερήρωα. Για παράδειγμα, ο Daredevil μοιάζει με ένα κόκκινο διάβολο, η στολή του Captain America ανακλά την αμερικανική σημαία, η στολή του Batman μοιάζει με μία μεγάλη νυχτερίδα και η στολή του Spider-Man έχει ένα μοτίβο ιστού αράχνης. Η σύμβαση ότι οι σούπερ ήρωες φοράνε μάσκες (συχνά χωρίς ορατές τις κόρες των ματιών) και εφαρμοστά ολόσωμα κορμάκια ξεκίνησε με το κόμικ του Lee Falk, the Phantom.
Πολλά χαρακτηριστικά των στολών των σούπερ ηρώων επαναλαμβάνονται συχνά, συμπεριλαμβανομένων των ακόλουθων: