cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1843 στην Αθήνα. Πατέρας του ήταν ο ιστορικός Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1866 με θέμα της διατριβής του τη θεωρία του Πλάτωνα περί ποινής. Εργάσθηκε ως δικηγόρος και δημοσίευσε ιστορικές και φιλολογικές μελέτες. Το 1869 ακολουθεί τα βήματα του πατέρα του δημοσιεύοντας τη Συνοπτική Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως που χρησιμοποιήθηκε στα σχολεία. Πέθανε το 1873 από εγκεφαλική συμφόρηση σε ηλικία μόλις τριάντα χρόνων.
Έργο
Το 1861 σε ηλικία 18 χρονών δημοσιεύει ανώνυμα την πρώτη του μελέτη με τίτλο Σκέψεις ενός ληστού ή η καταδίκη της κοινωνίας, όπου φανερώνεται η φιλελεύθερη, αναρχική του διάθεση. Το 1864 βραβεύθηκε στον Νικοδήμειο διαγωνισμό η πραγματεία του Τα καθήκοντα του ανθρώπου ως χριστιανού και ως πολίτου.
Το 1866 πρωτοεμφανίζεται ως ποιητής με τη συλλογη του "Στόνοι", που βραβεύεται στον Βουτσιναίο διαγωνισμό. Ακολουθούν η συλλογή "Χελιδόνες" το 1867 και τα ποιήματα Ορφεύς (1868) και Πυγμαλίων (1869). Απομακρύνθηκε όμως από το περιβάλλον των ποιητικών διαγωνισμών. Έγραψε επίσης και θεατρικά έργα γραμμένα κυρίως σε πρόζα και όχι σε στίχους. Η πολιτική μονόπρακτη κωμωδία του, Συζύγου εκλογή, που ανέβηκε στην ελληνική σκηνή το 1868 γνώρισε επιτυχία -όχι μόνο στην Ελλάδα- αλλά και μεταφράστηκε και παραστάθηκε στη Γαλλία, στην Ιταλία και στη Ρουμανία. Το 1895 εκδόθηκαν διάφορα αδημοσίευτα έργα του υπό τον τίτλο "Ανέκδοτα".
Το έργο του ανήκει στη Ρομαντική Σχολή. Είναι από τους κυριότερους εκπροσώπους της ακμής της Α΄ Αθηναϊκής Σχολής. Το έργο του είναι γραμμένο στην καθαρεύουσα. Τα ποιήματά του συνδυάζουν τις προσωπικές του αρετές με τα ελαττώματα της εποχής του. Χαρακτηρίζονται από έντονη απαισιοδοξία, στόμφο, ελεγειακό τόνο και φτωχή γλώσσα. Όλα αυτά δεν εξουδετερώνουν τον γνήσιο πόνο που φανερώνεται ακόμα πιο γνήσιος με την απλότητα των μέσων που χρησιμοποιούνται από τον ποιητή.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Ρομαντικοί ποιητές Κατηγορία:Α' Αθηναϊκή Σχολή Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Αγίοι Βαβατσινιάς
Οι Αγίοι Βαβατσινιάς είναι κοινότητα της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο.
Τοποθεσία
Οι Άγιοι Βαβατσινιάς βρίσκονται νότια του δάσους του Μαχαιρά. Είναι κτισμένοι σε υψόμετρο 720 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στα βόρεια συνορεύει με τον Λαζανιά, στα ανατολικά με τη Βαβατσινιά, στα νότια με την Ορά, στα νοτιοδυτικά με τη Μελίνη, στα δυτικά με την Οδού και στα βορειοδυτικά με το Γούρρη.
Ιστορία - Ονομασία
Σύμφωνα με διάφορα στοιχεία οι Αγίοι Βαβατσινιάς υπάρχουν τουλάχιστον από τον 16ο αιώνα, ενώ είναι αβέβαιο αν υπήρχαν και προγενέστερα. Η ονομασία του χωριού (Άγιοι) προέρχεται από τους Αγίους Αναργύρους, στους οποίους είναι αφιερωμένη και η εκκλησία του χωριού (Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός). Το δεύτερο συνθετικό (Βαβατσινιάς) προσετέθη λόγω του γειτονικού χωριού Βαβατσινιά, για να ξεχωρίζει το χωριό από άλλα των οποίων το πρώτο συνθετικό ήταν Άγιοι. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή το δεύτερο συνθετικό προέχεται από το δέντρο βαβατσινιά (μουριά), το οποίο καλλιεργείτο σε παλαιότερες εποχές στο χωριό, επειδή γινόταν σε μεγάλη έκταση εκτροφή μεταξοσκωλήκων και παραγωγή μεταξιού.
Εκκλησία Αγία Αναργύρων
Στο κέντρο της κοινότητα βρίσκεται η εκκλησία της κοινότητας, η οποία είναι αφιερωμένη στους Aγίους Αναργύρους, Κοσμά και Δαμιανό. Κατασκευάστηκε το 1871 στη βάση μια μικρότερης εκκλησίας και είναι αμφικλινής τρίκλιτη εκκλησίας. Το τέμπλο είναι σκαλιστό, κατασκευασμένο το 19ο αιώνα. Επιπλέον, στην κοινότητα υπάρχει το αγίασμα, στο οποίο σύμφωνα με την παράδοση οι Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός, συνήθιζαν να ποτίζουν τα άλογά τους.
Τοπικά Προϊόντα
Στους Αγίους Βαβατσινιάς παράγονται διάφορα τοπικά προϊόντα όπως η ζιβανία και τα κεντήματα. Η ιστορία της κατασκευής των κεντημάτων, τύπου λευκαρίτικων, χάνεται στα βάθη των αιώνων.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός της κοινότητας μειώνεται συνεχώς τις τελευταίες δεκαετίες. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Προσωπικότητες
Από τους Αγίους Βαβατσινιάς καταγόταν και είχε περάσει τη ζωή του ο πατέρας του Μάνου Λοΐζου. Στην κοινότητα υπάρχει προτομή του Μάνου Λοΐζου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λάρνακας
Τέιτ Ριβς
Ο Τζόναθον Τέιτ Ριβς (αγγλικά: Jonathon Tate Reeves, 5 Ιουνίου 1974), είναι Αμερικανός πολιτικός και οικονομολόγος, που υπηρετεί ως 65ος Κυβερνήτης του Μισισίπι από τον Ιανουάριο του 2020. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως 32ος Αντικυβερνήτης του Μισισίπι από το 2012 έως το 2020, υπό τον Κυβερνήτη Φιλ Μπράιαντ, καθώς και ως 53ος Υπουργός Οικονομικών του Μισισίπι, από το 2004 έως το 2012, υπό τον τότε Κυβερνήτη Χάλεϊ Μπάρμπουρ.
Εξελέγη στο αξίωμα του Κυβερνήτη, στις Κυβερνητικές εκλογές του 2019 στο Μισισίπι, με ποσοστό 51,9% έναντι 46,8% του Δημοκρατικού ανθυποψήφιού του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Μισισίπι Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί οικονομολόγοι
Ναμπούλα
Η Ναμπούλα (πορτογαλικά: Nampula) είναι μια πόλη της Επαρχίας Ναμπούλα, Μοζαμβίκη. Έχει πληθυσμό 471.717 κατοίκων (απογραφή 2007). Είναι η πρωτεύουσα της Επαρχίας, της Συνοικίας και του Δήμου Ναμπούλα.
Γεωγραφία
Η Ναμπούλα βρίσκεται βορειοανατολικά της Μοζαμβίκης και κεντρικά της Επαρχίας Ναμπούλα. Περιβάλλεται από πεδιάδες και βραχώδεις επανθήσεις. Έχει πολλούς λόφους και βουνά.
Δημογραφία
Η Ναμπούλα το 2007 είχε 471.717 κατοίκους. Το 1970 είχε 126.126 και το 1997 314.965.
Μεταφορές
Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Αεροδρόμιο Ναμπούλα που βρίσκεται 4 χιλιόμετρα μακρυά από το κέντρο της Ναμπούλα.
Εικόνες
thumb|right|250px|Γυναίκες στη Ναμπούλα thumb|right|200px|Αγόρια στη Ναμπούλα thumb|right|250px|Οικογένεια Μακούγουα στη Ναμπούλα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Μοζαμβίκης
Σημαία της Γουινέας-Μπισσάου
thumb|right|[[Αρχείο:FIAV 111111.svg|23pxΔιαστάσεις 1:2]] Η σημαία της Γουινέας-Μπισσάου καθιερώθηκε το έτος 1973 μετά την απόκτηση της ανεξαρτησίας της χώρας από την Πορτογαλία. Στη σημαία βρίσκουμε τα παραδοσιακά παναφρικανικά χρώματα (χρυσό, πράσινο, κόκκινο) και επίσης το Μαύρο Αστέρι της Αφρικής. Το σχέδιο της σημαίας είναι επηρεασμένο κατά πολύ από τη σημαία της Γκάνας. Όπως και στην τελευταία, έτσι και σε αυτήν τη σημαία το κόκκινο συμβολίζει το αίμα των μαρτύρων, το πράσινο τα δάση και το χρυσό τον ορυκτό πλούτο.
Υιοθετήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου του 1973.
Προγκρές Μ-25Μ
Το Προγκρές M-25M (Прогресс М-25М, η NASA το ονόμασε Progress 57 ή 57P) ήταν ρωσικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο τύπου Προγκρές το οποίο εκτοξεύτηκε το 2014 για να ανεφοδιάσει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.
Αποστολή
Εκτοξεύτηκε στις 29 Οκτωβρίου 2014 (07:09 GMT) από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στο Καζακστάν, ήταν μάλιστα η πρώτη αποστολή με προορισμό τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό που στάλθηκε στο διάστημα με τον αναβαθμισμένο πύραυλο Σογιούζ-2.1a. Σε λιγότερο από έξι ώρες (13:08 GMT) το σκάφος συνδέθηκε με το τμήμα Πιρς του σταθμού.
Μετέφερε 2351 kg φορτίου στο οποίο περιλαμβάνονταν τρόφιμα, νερό, οξυγόνο καύσιμα, ανταλλακτικά και άλλος εξοπλισμός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποστολές διαστημοπλοίων Προγκρές Κατηγορία:Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2014
Επταπίττα Αχαΐας
Η Επταπίττα ή Εφταπίττα είναι μικρός οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Γρηγόρη, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Αιγιαλείας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Συμπολιτείας ως τμήμα του πρώην δημοτικού διαμερίσματος Γρηγόρη. Στον οικισμό λειτουργεί μικρό μουσείο υδροκίνησης. Το μουσείο βρίσκεται στην παραποτάμια περιοχή του Μεγανίτη, στο διοικητικό σύνορο μεταξύ των νυν δημοτικών ενοτήτων Αιγίου και Συμπολιτείας.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Συμπολιτείας Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Έμβλημα της Γουινέας-Μπισσάου
Το εθνικό έμβλημα της Γουινέας-Μπισσάου καθιερώθηκε λίγο μετά την ανεξαρτησία από την Πορτογαλία το 1973. Το κύριο σημείο του είναι ένα μαύρο αστέρι, το οποίο είναι μέρος παραδοσιακού παναφρικανικού συμβόλου και το οποίο αναφέρεται επίσης ως το Μαύρο Αστέρι της Αφρικής. Ένα θαλάσσιο όστρακο στο κάτω μέρος ενώνεται με δύο κλαδιά ελιάς.
Αμπούλ Αλά Μαουντούντι
Ο Σαγίντ Αμπούλ Αλά Μαουντούντι (ούρντου: ابو الاعلی مودودی – γνωστός και ως Σείχης αλ-Χαντίθ Μαουντούντι, 25 Σεπτεμβρίου 1903 - 22 Σεπτεμβρίου 1979) ήταν Ινδό-Πακιστανός λόγιος, φιλόσοφος, νομικός, δημοσιογράφος, ισλαμιστής και ιμάμης. Τα πολυάριθμα έργα του γράφτηκαν στα ουρντού, αλλά στη συνέχεια μεταφράστηκαν στα αγγλικά, αραβικά, χίντι, μπενγκάλι, ταμίλ, βιρμανικά και πολλές άλλες γλώσσες. Προσπάθησε όχι μόνο να αναζωογονήσει το Ισλάμ ως αναβιωτής της θρησκείας, αλλά και να διαδώσει το «αληθινό Ισλάμ», μια θεραπεία για την αδυναμία την οποία το Ισλάμ είχε υποστεί στο πέρασμα των αιώνων. Ήταν υποστηρικτής της δημιουργίας ενός παγκόσμιου ισλαμικού κράτους και πίστευε ότι η πολιτική ήταν απαραίτητη για το Ισλάμ και ότι ήταν αναγκαίο να εγκαθιδρύσει τη σαρία και να διασώσει τον ισλαμικό πολιτισμό από ό,τι είδε ως τα κακά του κοσμικού κράτους, του εθνικισμού και της χειραφέτησης των γυναικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινδοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ινδοί πολιτικοί
Μάντω Οικονομίδου
Η Μάντω Οικονομίδου ή Μάντω Καραμεσίνη-Οικονομίδου (Αθήνα, 1929 – Αθήνα, 19 Ιανουαρίου 2015), ήταν Ελληνίδα αρχαιολόγος, νομισματολόγος και διευθύντρια του Νομισματικού Μουσείου Αθηνών επί τρεις δεκαετίες (1964-1994).
Βίος - σπουδές
Η Μάντω Οικονομίδου γεννήθηκε το 1929 στην Αθήνα. Μετά την ολοκλήρωση των εγκυκλίων σπουδών της σπούδασε αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, από όπου αποφοίτησε το 1952 και με υποτροφία συνέχισε στην Αμερικανική Νομισματική Εταιρεία (American Numismatic Society), στη Νέα Υόρκη. Μελέτησε επίσης νομισματική στο Μουσείο “Cabinet des Médailles”, (γαλλικά: Département des Monnaies, Médailles et Antiques de la Bibliothèque nationale de France) στο Παρίσι, στο “Heberden Coin Room“ του Ασμόλειου Μουσείου (αγγλικά: Ashmolean Museum) στην Οξφόρδη, στο Βρετανικό Μουσείο (αγγλικά: British Museum) στο Λονδίνο και στο Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο (γερμανικά: Deutshes Archäologisches Institut) στο Βερολίνο. Έγινε διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Αθήνας το 1975 με εισηγητή τον Νικόλαο Κοντολέοντα. Ήταν επίτιμο μέλος της Βελγικής Νομισματικής Εταιρείας, της Ρουμανικής Νομισματικής Εταιρείας, της Ελληνικής Νομισματικής Εταιρείας, και της Γαλλικής Νομισματικής Εταιρείας, τακτικό μέλος του Αυστριακού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου, αντεπιστέλλων μέλος του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου, και της “American Numismatic Society”. Υπήρξε επίσης μέλος πολλών άλλων νομισματικών, αρχαιολογικών και ιστορικών εταιρειών, όπως της “Royal Numismatic Society”, της Ελληνικής Ανθρωπιστικής Εταιρείας, της Ελληνικής Επιτροπής Βυζαντινών Σπουδών, της Εθνολογικής Εταιρείας, της Ελληνικής Εταιρείας Σπουδών Νοτιοανατολικής Ευρώπης κ. ά. Ήταν ισόβιο μέλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας, στο Διοικητικό Συμβούλιο της οποίας εκλεγόταν συνεχώς από το 1988. Διετέλεσε ακόμη μέλος της Επιστημονικής Επιτροπής του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημιακού Κέντρου για την πολιτιστική κληρονομιά, και ιδρυτικό μέλος και Πρόεδρος του ICOMON, της διεθνούς επιτροπής των Νομισματικών Μουσείων και Συλλογών του ICOM.
Η Μάντω Οικονομίδου, η οποία ήταν παντρεμένη με τον Λόντο Οικονομίδη, απεβίωσε σε ηλικία 86 ετών στην Αθήνα, στις 19 Ιανουαρίου 2015 και η κηδεία της έγινε την Τετάρτη 21 Ιανουαρίου 2015, στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Σύμφωνα με τους φίλους της και μέλη του σωματείου "Οι Φίλοι του Νομισματικού Μουσείου": «Η Μάντω Οικονομίδου έφυγε από κοντά μας στις 19 Ιανουαρίου του 2015, παραμένει όμως ζωντανή για πάντα στη ψυχή μας. Το πνεύμα της αποτελεί το φωτεινό φάρο του Σωματείου μας, "Οι Φίλοι του Νομισματικού Μουσείου", το οποίο η ίδια ίδρυσε το 1992, το φάρο που μας καθοδηγεί και μας εμπνέει…» Σύμφωνα επίσης, με τον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων, «Η προσφορά της στο Νομισματικό Μουσείο συνδέεται με τα δύσκολα χρόνια που έζησε μεταπολεμικά η Αρχαιολογική Υπηρεσία όταν προσπαθούσε να σταθεί όρθια, να εκπληρώσει τον προορισμό της, να προχωρήσει μπροστά. Το εγχείρημα πέτυχε. Η Μάντω Οικονομίδου έθεσε τις βάσεις ενός σύγχρονου Μουσείου. […] Υποδειγματική επιστήμων και ακαταπόνητη η Μάντω Οικονομίδου είχε πλούσιο και πολύτιμο συγγραφικό έργο, δεδομένου ότι δημοσίευε με σοβαρότητα και σύνεση σημαντικά νομισματικά ευρήματα από την ελληνική επικράτεια. […] Έθεσε τις βάσεις ενός σύγχρονου Μουσείου με εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό, με τεχνογνωσία, το ανέδειξε σε πόλο έλξης διακεκριμένων αρχαιολόγων-νομισματολόγων, δίδαξε Νομισματική σε νεώτερους συναδέλφους και φοιτητές ως Ειδική Επιστήμων σε ΑΕΙ, υπέδειξε θέματα διδακτορικών διατριβών σε έλληνες και ξένους ερευνητές τα οποία και επέβλεπε, υποστήριξε τις κρατικές υποτροφίες (ΙΚΥ) για μια νέα γενιά ειδικών επιστημόνων. Τη Μάντω Οικονομίδου θα θυμόμαστε με πολλή αγάπη και εκτίμηση για τη μεγάλη προσφορά της».
Σταδιοδρομία - δραστηριότητες
Το 1953 εντάχθηκε στο προσωπικό του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, όπου υπηρέτησε αρχικά εθελοντικά (1953-1959), αργότερα ως επιμελήτρια αρχαιοτήτων, από το 1959 και στη συνέχεια ως διευθύντρια της “Νομισματικής Συλλογής” (1964-1994). Από το 1953 έως και το 1959, στο διάστημα το οποίο εργάστηκε εθελοντικά στο Νομισματικό Μουσείο ήταν υπό την καθοδήγηση της τότε διευθύντριας του Μουσείου Ειρήνης Βαρούχα-Χριστοδουλοπούλου. Τα πρώτα αυτά χρόνια ήταν καθοριστικά για σταδιοδρομία της στη Νομισματική. Το 1959, μετά από επιτυχία στο διαγωνισμό Επιμελητών, διορίστηκε στην Αρχαιολογική Υπηρεσία και τοποθετήθηκε ως Επιμελήτρια Αρχαιοτήτων στη “Νομισματική Συλλογή”, η οποία αποτελούσε τότε Τμήμα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Επί των ημερών της (1965) η Συλλογή ανεξαρτητοποιήθηκε από το Εθνικό Μουσείο με την ονομασία “Νομισματική Συλλογή Αθηνών” και το 1977 έλαβε τον παλιό ιδρυτικό τίτλο και μετονομάστηκε εκ νέου σε “Νομισματικό Μουσείο”. Το 1964 η Μάντω Οικονομίδου ανέλαβε τη διεύθυνση της “Νομισματικής Συλλογής”, θέση στην οποία παρέμεινε έως τον Ιούνιο του 1994, οπότε και αποχώρησε από την ενεργό υπηρεσία με τον τίτλο της επίτιμης διευθύντριας του Νομισματικού Μουσείου.
Έμφαση στον άνθρωπο-αρχαιολόγο, ως παράγοντα δυναμικής
Η Μάντω Οικονομίδου έδινε μεγάλη έμφαση στην αξία του αρχαιολόγου ως ανθρώπου. Τον θεωρούσε καθοριστικό-καταλυτικό παράγοντα δυναμικής και ανατροπής της κατεστημένης νοοτροπίας. Έλεγε η ίδια σε συνέντευξή της για τους συναδέλφους της και το έργο τους: «Είναι ένα είδος ευγενούς άμιλλας και ανταγωνισμού. Γιατί είναι πολύ γοητευτικό να ανακαλύπτεις κάτι που έζησε πάρα πολλά χρόνια πριν από σένα, –και χαριτολογώντας, συνέχισε- Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έλεγε: "Αν είχα στην κυβέρνηση έναν αρχαιολόγο, θα μου την έριχνε κάθε εβδομάδα"».
Έργο ζωής το Νομισματικό Μουσείο
Στην Μάντω Οικονομίδου, η οποία διετέλεσε διευθύντρια του Νομισματικού Μουσείου επί τρεις δεκαετίες, οφείλεται το σημαντικό έργο της μεταφοράς των νομισματικών θησαυρών από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στο Ιλίου Μέλαθρον. Η Μάντω Οικονομίδου μετά από πολυετείς αγώνες, ευτύχησε να δει το όραμά της να γίνεται πραγματικότητα: Το 1994 την διαδέχθηκε, ως διευθυντής του Μουσείου, ο Ιωάννης Τουράτσογλου ο οποίος συνέχισε τις προσπάθειες μεταστέγασης. Εν τέλει οι προσπάθειες καρποφόρησαν και στις 11 Δεκεμβρίου του 1998 πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια. Η μόνιμη στέγαση του Νομισματικού Μουσείου στο Ιλίου Μέλαθρον, την κατοικία του Ερρίκου Σλήμαν, στο νεοκλασικό κτίριο της οδού Πανεπιστημίου 12 ήταν πλέον γεγονός.
Στελέχωση – οργάνωση Μουσείου
Η Μάντω Οικονομίδου υπήρξε άνθρωπος οργανωτικός και ανοικτός σε κάθε νεωτερισμό: «Κατά τη διάρκεια της διεύθυνσής της, στελέχωσε το Μουσείο με νέους επιστήμονες, στους οποίους μετέδωσε την αγάπη της για τη Νομισματική και με τους οποίους συνεργάστηκε εποικοδομητικά για την υλοποίηση των πολλαπλών επιστημονικών προγραμμάτων. Επί των ημερών της ταξινομήθηκε το πλούσιο αρχείο του 19ου αιώνα».
Προγράμματα ηλεκτρονικής καταγραφής των αντικειμένων του Μουσείου
Επί των ημερών της, ξεκίνησαν δύο προγράμματα ηλεκτρονικής καταγραφής των αντικειμένων του Μουσείου, ένα πρόγραμμα καταγραφής της βιβλιοθήκης και ένα του εργαστηρίου συντήρησης. Οργανώθηκαν επίσης εκπαιδευτικά προγράμματα στους εκθεσιακούς χώρους του Μουσείου.
Συνεργασίες με άλλα ιδρύματα
Επίσης, τέθηκαν οι βάσεις για τη συνεργασία του Μουσείου με το ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος» και το Πολυτεχνείο Κρήτης ως προς την ανάλυση των νομισμάτων. Το Αρχείο Νομισματικής Κυκλοφορίας (ΑΝΚ), που τηρείται στο Μουσείο και αποτελείται τόσο από ανασκαφικά νομίσματα, όσο και από καταγραφές ιδιωτικών συλλογών και κατασχέσεων, αποτελεί σήμερα σημαντική πηγή μελέτης για τους νεότερους ερευνητές. Πρωταρχικός στόχος για τον οποίο εργάστηκε άοκνα και μεθοδικά ήταν η λειτουργικότητα του Μουσείου, η εσωτερική τακτοποίηση των συλλογών του και η ευρετηρίαση των αντικειμένων.
Συμβολή στη σύνταξη του Ευρετηρίου των Ελληνικών Θησαυρών
Η τακτοποίηση των προσκτημένων του Μουσείου γίνεται πλέον με βάση τα σύγχρονα δεδομένα της νομισματικής επιστήμης. Οι νομισματικοί θησαυροί κατανεμήθηκαν στα επιμέρους νομισματοκοπεία, αφού ομαδοποιήθηκαν, τοποθετήθηκαν σε ιδιαίτερες νομισματοθήκες, ανάλογα με τη χρονολογία απόκρυψης τους, σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία.
Προς αυτή την κατεύθυνση άλλωστε βοήθησε η έκδοση του διεθνούς ευρετηρίου των αρχαίων ελληνικών «θησαυρών». Ουσιαστική υπήρξε η συμβολή της Μάντως Οικονομίδου στη σύνταξη του Ευρετηρίου των Ελληνικών Θησαυρών «An Inventory of Greek Coin Hoards» (IGCH), εκδόθηκε στη Νέα Υόρκη το1973. Αναθεώρησε την ήδη υπάρχουσα έκθεση του μουσείου και συγχρόνως οργάνωσε την επανέκθεση της τρίτης αίθουσας ακολουθώντας τις σύγχρονες αντιλήψεις της μουσειολογίας.
Εμπλουτισμός με ιδιωτικές συλλογές
Η Μάντω Οικονομίδου μερίμνησε επίσης για τον εμπλουτισμό του Μουσείου με σημαντικές ιδιωτικές συλλογές, σπάνιους τύπους αλλά και πολλούς νομισματικούς «θησαυρούς». Οι συλλογές του Μουσείου έγιναν ευρύτερα γνωστές με την έκδοση πολλών επιστημονικών άρθρων, αλλά και πλήθος διαλέξεων. Σύμφωνα με την ίδια την Μάντω Οικονομίδου, σε παλαιότερη συνέντευξή της: Όταν την ρώτησαν «αν χανόταν η Συλλογή Νομισμάτων, τι θα θρηνούσε περισσότερο», η Μάντω Οικονομίδου απάντησε: «Δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσεις κάτι, γιατί δεν είναι ένα το μοναδικό. Έχουμε πολλά μοναδικά, στα 500.000 νομίσματα, που παρέδωσα φεύγοντας. Είχα την τύχη να πιάσω στα χέρια μου ένα εξαιρετικό νόμισμα, μοναδικό ως τώρα, τον υπατικό σόλιδο του Ιουστινιανού Α' (δωρεά Καντά). Πρέπει να σας πω ότι το Νομισματικό Μουσείο ξεκίνησε από δωρεές. Μετά την απελευθέρωση, οι αδελφοί Ζωσιμά χάρισαν στο κράτος 20.000 αρχαία ελληνικά νομίσματα και μετάλλια. Αλλά με τη δωρεά του Ιωάννη Δημητρίου, με τις πλήρεις σειρές πτολεμαϊκών και ρωμαϊκών νομισμάτων που περιλαμβάνει, ερχόμαστε πρώτοι στον κόσμο μετά την Αίγυπτο. Το μεγαλύτερο απόκτημα του μουσείου στο β' μισό του 20ού αιώνα είναι η συλλογή Γρηγορίου Εμπεδοκλή (1956) με 11.000 αρχαία ελληνικά νομίσματα από τις ελληνικές αποικίες στην Κάτω Ιταλία, την Αίγυπτο, τη Συρία. Η συλλογή Εμπεδοκλή είναι πραγματικό κόσμημα».
Ανασκαφικά νομίσματα
Η οργάνωση, ταξινόμηση και η επίλυση χρονολογικών και άλλων επιστημονικών προβλημάτων για τα αναρίθμητα ανασκαφικά νομίσματα, τα οποία ταυτίστηκαν στο Νομισματικό Μουσείο από όλες τις αρχαιολογικές περιφέρειες, αποτελεί πολύτιμη βοήθεια για τους ανασκαφείς αρχαιολόγους και κάνει κατανοητή τη συμβολή της νομισματικής επιστήμης στη σύγχρονη αρχαιολογία.
Οργάνωση πρότυπου εργαστηρίου συντήρησης νομισμάτων
Με την επιμονή και την υπομονή που διέκρινε τη Μάντω Οικονομίδου προέκυψε η δημιουργία και οργάνωση πρότυπου εργαστηρίου συντήρησης, άρτια εξοπλισμένου τεχνολογικά, στο οποίο συντηρήθηκαν νομίσματα και μολυβδόβουλλα των συλλογών του Μουσείου και ανασκαφικά νομίσματα ή άλλα αντικείμενα από τις αρχαιολογικές περιφέρειες της Ελλάδας. Η διάσωση της συλλογής των μολυβδοβούλλων και των μολύβδινων αντικειμένων του Μουσείου έγινε χάρη στην αλλαγή των συνθηκών αποθήκευσης των αντικειμένων από τις παλιές ξύλινες νομισματοθήκες σε νεώτερες σύγχρονες.
Οργάνωση εκθέσεων στα περιφερειακά Αρχαιολογικά Μουσεία
Με τον ίδιο ενθουσιασμό και αφοσίωση, η Μάντω Οικονομίδου, εργάστηκε επίσης και για τα περιφερειακά Αρχαιολογικά Μουσεία, ανά την Ελλάδα, οργανώνοντας νομισματικές εκθέσεις και ταυτίζοντας ανασκαφικά νομίσματα. Η ίδια είχε από τα νεανικά της χρόνια μεγάλη συμβολή στο Αρχαιολογικό Μουσείο Βόλου: «Εκείνα τα χρόνια δούλευα περισσότερο στον Βόλο, όπου με ζήτησε ο Έφορος αρχαιοτήτων Δημήτρης Θεοχάρης για τα νομίσματα του Μουσείου του Βόλου. Κι εκεί εγώ δούλεψα με όλη μου την καρδιά».
Εργογραφία
Το επιστημονικό έργο της Μάντως Οικονομίδου είναι εκτεταμένο και η εμβέλειά του καλύπτει από την αρχαιότητα έως και τους νεώτερους χρόνους. Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον της επικεντρώθηκε κυρίως στα αρχαία νομίσματα και στα ελληνικά νομισματοκοπεία των αυτοκρατορικών χρόνων. Η Νικόπολις, η ελληνική πόλη που χτίστηκε από τον Αύγουστο, μετά τη νίκη του στο Άκτιο, ήταν το θέμα της διατριβής της. Η εργογραφία της είναι σημαντική και περιλαμβάνει μονογραφίες, άρθρα σε περιοδικά, λήμματα σε καταλόγους και λεξικά και αρκετές ανακοινώσεις σε ελληνικά και διεθνή επιστημονικά συνέδρια. Από τα πιο σημαντικά της έργα αναφέρονται τα εξής:
Τιμητικός τόμος
Το 1977 προσφέρθηκε στην Μάντω Οικονομίδου τιμητικός τόμος-αφιέρωμα με τον τίτλο: “Χαρακτήρ”. Ο αμφίσημος τίτλος, «που παραπέμπει βέβαια στη νομισματική, δηλώνει παράλληλα και τη σπανιότητα που αναγνωρίζουν στο χαρακτήρα της Μάντως Οικονομίδου οι πολλοί μαθητές, φίλοι και συνάδελφοι που της αφιερώνουν τα άρθρα τους», έκδοση: Υπουργείο Πολιτισμού, Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων.
Εκθέσεις
Στη δεκαετία του 1960 πραγματοποίησε με τη συνεργασία του Εφόρου Δημήτρη Θεοχάρη τη πρώτη συστηματική νομισματική επανέκθεση στο Αρχαιολογικό Μουσείο Βόλου. Συνεχίζοντας το έργο του Ιωάννη Σβορώνου οργάνωσε σεμινάρια φοιτητών, αρχικά στους χώρους του Νομισματικού Μουσείου, και στη συνέχεια παρέδωσε, ως ειδική επιστήμων, φροντιστηριακά μαθήματα Νομισματικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, καθώς και διαλέξεις στα Πανεπιστήμια Ιωαννίνων και Ρεθύμνου. Οργάνωσε, με τη συνεργασία των "Φίλων της Γενναδείου" το 1988, έκθεση με θέμα: «Ο πρώτος αιώνας του Νομισματικού Μουσείου 1829-1922». Με την έκθεση αυτή για πρώτη φορά έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό τόσο ο αρχειακός πλούτος του Μουσείου, όσο και η πλούσια και εξειδικευμένη βιβλιοθήκη του, που περιέχει νομισματικές εκδόσεις, καταλόγους βασιλικών, ηγεμονικών και ιδιωτικών συλλογών της Δύσης από τις αρχές του 16ου αι. Οργάνωσε ακόμη με τη συνεργασία του καθηγητή Ν. Οικονομίδη, το Β΄ Διεθνές Συμπόσιο Βυζαντινής Σιγιλλογραφίας, το 1988, στους χώρους του Νομισματικού Μουσείου. Η Μάντω Οικονομίδου είχε αναφερθεί στο παρελθόν και στις δυσκολίες που υπήρχαν κατά την περίοδο της δικτατορίας στη διοργάνωση εκθέσεων. Ο Γιάννης Μηλιάδης, διευθυντής τότε του αρχαιολογικού χώρου της Ακρόπολης, ο οποίος της είχε αναθέσει τον καθαρισμό των νομισμάτων τα οποία είχαν βρεθεί στη νότια πλαγιά της Ακρόπολης: «Ετοίμαζε την επανέκθεση του Μουσείου Ακρόπολης. Όμως με την επιβολή της δικτατορίας, τον Απρίλιο του 1967, απολύθηκαν πολλοί αρχαιολόγοι και ανάμεσα τους επιστημονικοί βοηθοί του Νομισματικού Μουσείου. Ο Μηλιάδης ανέστειλε τις προγραμματισμένες δημοσιεύσεις των ευρημάτων της Ακρόπολης και η έκθεση του Νομισματικού έγινε χωρίς εγκαίνια».
Σημαία της Γρενάδας
thumb|250px|[[Αρχείο:FIAV 111000.svg|23px Σημαία της Γρενάδας. Αναλογίες: 3:5]] Η σημαία της Γρενάδας καθιερώθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1974 και σχεδιάστηκε από τον Άντονι Τζορτζ. Τα επτά αστέρια συμβολίζουν τις επτά επαρχίες, με το μεσαίο αστέρι να περιβάλλεται από κόκκινο δίσκο, να συμβολίζει την επαρχία του Αγίου Γεωργίου, όπου και βρίσκεται η πρωτεύουσα, Saint George's. Στην αριστερή πλευρά της σημαίας βρίσκεται το μοσχοκάρυδο, ένα από τα κύρια γεωργικά αγαθά που παράγει η νησιωτική χώρα. Ο χρωματικός συνδυασμός του κόκκινου, χρυσού και πράσινου στη σημαία εκπροσωπούν την αφρικανική ταυτότητα της χώρας. Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 19 Δεκεμβρίου του 1973.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γρενάδα Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Γρενάδας
Αγία Βαρβάρα Ηρακλείου
Η Αγία Βαρβάρα είναι κωμόπολη και έδρα της ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Γόρτυνας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μονοφατσίου. Η Αγία Βαρβάρα αποτελεί σταυροδρόμι για την πεδιάδα της Μεσαράς και τα νότια τμήματα του Ψηλορείτη .Το κλίμα της είναι δροσερό και κατάλληλο για θερινή διαμονή. Κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η ελαιοκομία και η αμπελουργία. Επίσης, ονομαστά είναι τα λάχανά της. Ο κεντρικός ναός είναι αυτός που έδωσε και το όνομα στο χωριό. Εξίσου σημαντικός είναι ο παλιός ναός αλλά και οι βυζαντινές εκκλησίες του Προφήτη Ηλία, του Αγίου Ιωάννη και του Αγίου Γεωργίου, όπως επίσης και το παλαιό μοναστήρι της Αγίας Πελαγίας (στο κοιμητήριο του οικισμού). Στις 4 Δεκεμβρίου, γιορτή της προστάτιδας Αγίας της πόλης, οργανώνεται παραδοσιακό πανηγύρι. Παρόμοιες εκδηλώσεις γίνονται τις Απόκριες από τον εξωραϊστικό και πολιτιστικό σύλλογο και στις αρχές Ιουλίου, με κρητική μουσική στην πλατεία του χωριού. Όλες οι υπηρεσίες του Δήμου εδρεύουν στην κωμόπολη. Ανάμεσα στα άλλα υπάρχουν 2 νηπιαγωγεία, 1 Δημοτικό σχολείο, Γυμνάσιο και Λύκειο, ΚΕΠ, Κέντρο Υγείας και ΟΤΕ.
Πληθυσμικά στοιχεία
Η εξέλιξη πληθυσμού της κωμόπολης έχει ως εξής: κάτοικοι 1.684 (1961), 1.573/1.694 (κ.) (1971), 2.029 (κ.) (1991), 2.115/2143 (κ.) (2001), 2.020/2.043 (2011) (κ = κοινότητα).
Παράδοση
Η Αγία Βαρβάρα είναι το μέσο σημείο, «φάλι της Κρήτης». Η παράδοση λέει ότι, ξεκινήσανε δυο παπάδες ο ένας από τη Σητεία και ο άλλος από τα Χανιά για να μοιράσουνε την Κρήτη. Αφού περπατήσανε αρκετά συναντηθήκανε στην Αγ. Βαρβάρα.Κουρασμένοι και ιδρωμένοι από την πεζοπορία κάθισαν να ξεκουραστούν. Τότε έβγαλε ο ένας παπάς το καλυμμαύχι του το πέταξε κατά γης και είπε «επαέ είναι το κέντρο της Κρήτης, επαέ είναι το φάλι της Κρήτης, επαέ βάνω κι εγώ το σύνορο». Και το καλυμμαύχι του παπά έγινε βράχος μεγάλος, σύνορο σταθερό στην είσοδο του χωριού και ορίζει το κέντρο της Κρήτης. Πάνω του κτίστηκε το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, από τον Αλέξανδρο Σακλαμπάνη το 1933, για να μην μπορέσει κανείς να χαλάσει αυτό το σύνορο.
Ιστορικά στοιχεία
Η στρατηγικής σημασίας θέση που κατέχει το χωριό από άποψη γεωγραφική, στοίχισαν στην περιοχή σε μάχες και εχθροπραξίες, ιδίως κατά την Επανάσταση του 1821. Έπειτα από την άλωση της Κρήτης από τους Τούρκους, η Αγία Βαρβάρα παραχωρήθηκε στον Αχμέτ Πασά Κιοπρουλί. Ο τελευταίος την αφιέρωσε στο Βεζίρ Τζαμί (Άγιος Τίτος) του Χάνδακα. Εκεί γεννήθηκε ο αγωνιστής Μαθιός Καμπιτάκης, που βρήκε το θάνατο μαζί με το Γ. Καραϊσκάκη στο Φάληρο.
Το χωριό αναφέρεται σε όλες τις ενετικές απογραφές του 16ου (και στον Καστροφύλακα) και 17ου αιώνα. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834, το βρίσκουμε με 40 οικογένειες. Το 1881 ανήκει στο δήμο Μεγάλης Βρύσης και αριθμεί 450 κατοίκους. Το 1925 έγινε κοινότητα και έκτοτε παρουσίασε πληθυσμιακή αύξηση.
Το χωριό κατοικείται από τα παλιά τα χρόνια, ίσως από την περίοδο της Μινωικής εποχής. Από τις παλιές εκκλησίες της περιοχής (Άη Γεώργης ο Χωστός, Αγ. Πελαγία, παλιά Αγ. Βαρβάρα κ.ά.) προκύπτει ότι κατοικείται σίγουρα τα τελευταία 1000 χρόνια. Γραπτά στοιχεία έχουμε από το 1577 από τον Fr. BAROZZI. Το 1583 αναφέρεται από τον Καστροφύλακα SANTA BARBARA. Το 1671 παραχωρείται σαν δώρο στον Κιουπρουλή Αχμέτ Πασά, που την παραχωρεί με τη σειρά του στο Βεζίρ Τζαμί, σημερινό Άγιο Τίτο. Το 1823 στρατοπέδευσε στην Αγία Βαρβάρα ο Χουσείν Μπέης με 12.000 στρατιώτες, για να καταπνίξει την επανάσταση στην περιοχή. Οι Αγιοβαρβαρίτες εγκατέλειψαν το χωριό. Στις 20 Αυγούστου ξεκίνησαν αψιμαχίες από την Αγία Βαρβάρα και εξελίχτηκαν σε σφοδρή μάχη στις Αμμουργέλες στους πρόποδες του «Κουδουνιού» με ήττα των χριστιανών.
Το 1866 οι Τούρκοι κατέστρεψαν το χωριό. Το 1881 η Αγ. Βαρβάρα αναφέρεται στο Δήμο Μεγάλης Βρύσης, ενώ από το 1920 αναφέρεται με δική της Κοινότητα. Η Αγία Βαρβάρα συμμετείχε σε όλους τους απελευθερωτικούς αγώνες της πατρίδας μας, δίνοντας άξια παλικάρια που θυσιάστηκαν στο βωμό της ελευθερίας γράφοντας ο καθένας, τη δική του ξεχωριστή ιστορία. Όπως: Τον Καμπιτομαθιό, χαίνη (αντάρτη), με πλούσια δράση κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Σκοτώθηκε στη μάχη του Φαλήρου με τονΚαραϊσκάκη το 1827. Άξιος απόγονός του ο γιος του «Καμπιτονικολής» που πιάστηκε αιχμάλωτος στη μάχη της Σφακτηρίας, το 1825 και πέθανε στις φυλακές της Αιγύπτου. Τον οπλαρχηγό Καμπιτογιάννη, συνεργάτη του καπετάν Μιχάλη Κόρακα.
Συμμετοχή της Αγίας Βαρβάρας στους Εθνικούς αγώνες
- Παπά Γιώργης Σηφάκης, ιερέας και δάσκαλος
- Μιχαήλ Σηφάκης, δάσκαλος
- Μενέλαος Πατεράκης
- Γεώργιος Πατεράκης
- Εμμανουήλ Αποστολάκης
- Κων/νος Καρακωνσταντάκης
- Δημήτριος Ανωγειανάκης
-Ιωάννης Ανωγειανάκης
- Ζαχαρίας Κουτουβάκης
- Σταύρος Ανωγειανάκης, Πρόεδρος της κοινότητας, τον εκτέλεσαν στις φυλακές της Αγιάς
- Ιωάννης Πελεκανάκης, εκτελέστηκε στο συνοικισμό «Πορτί»
Κατά τη Γερμανική κατοχή, παρέμεινε στην Αγία Βαρβάρα, για ενάμιση χρόνο μονάδα πεζικού του Γερμανικού στρατού.
Επίσης λειτούργησε η μεγαλύτερη Νοσοκομειακή μονάδα των Βαλκανίων για την περίθαλψη των Γερμανών τραυματιών, μάλιστα για την μεταφορά των τραυματιών κατασκευάστηκε στη θέση «Ρουσά» αεροδρόμιο για μικρά σκάφη.
Η Αγία Βαρβάρα σήμερα
Σήμερα η Αγία Βαρβάρα είναι μια σύγχρονη κωμόπολη, με οργανωμένες υπηρεσίες, για την εξυπηρέτηση των κατοίκων, αλλά και των επισκεπτών της. Διαθέτει Δημαρχείο, Κέντρο Υγείας για την Πρωτοβάθμια περίθαλψη των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής, Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, Υποκαταστήματα της Αγροτικής και της Συνεταιριστικής Τράπεζας, Λύκειο, Γυμνάσιο, 12/θεσιο Δημοτικό Σχολείο, δύο 2/θεσια Νηπιαγωγεία και Παιδικό σταθμό. Πολλά τα εμπορικά καταστήματα και οι βιοτεχνίες. Από τα μέλη του Γυναικείου Συνεταιρισμού «Εργάνη», κατασκευάζονται παραδοσιακές κρητικές στολές. Πλούσια η δράση του Περιβαλλοντικού Συλλόγου με αρκετές παρεμβάσεις για την προστασία του περιβάλλοντος.
Από τον Πολιτιστικό Σύλλογο οργανώνονται σε όλη τη διάρκεια του έτους ποικίλες εκδηλώσεις όπως η γιορτή τσικουδιάς το καλοκαίρι, καρναβάλι και γάμος παρωδία τις Απόκριες, ο δρόμος θυσίας πεσόντων στη Μάχη της Κρήτης, βράβευση των μαθητών που πετυχαίνουν στις Πανελλαδικές εξετάσεις κ.ά.
Πολιούχος του χωριού η Αγία Βαρβάρα, που γιορτάζεται στις 4 του Δεκέμβρη. Αξίζει να επισκεφτεί κανείς τόσο τη νέα όσο και την παλιά εκκλησία.
Αξιοθέατα
Στα αξιοθέατα του οικισμού και οι βυζαντινές εκκλησίες του Προφήτη Ηλία, του Αγίου Γεωργίου του Χωστού, του Αγ. Ιωάννη, της Αγ. Πελαγίας, του Αγίου Πνεύματος στο Αξέντι η οποία ανήκει στις ενορίες Αγ. Βαρβάρας, Μεγ. Βρύσης και Αγ. Θωμά καθώς και τα δασάκια από βελανιδιές στα «Καμπιθιανά» και τα «Πειρουνιανά». Η Αγία Βαρβάρα παράγει εξαιρετικής ποιότητας λαχανικά και φρούτα που ο περαστικός μπορεί να βρει στα μαγαζιά αλλά και στους υπαίθριους πάγκους.
Διοικητικά στοιχεία
μικρογραφία|401x401px|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμοΩς οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ορίστηκε έδρα του καποδιστριακού δήμου Αγίας Βαρβάρας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τους οικισμούς Κάτω Μούλια, Κερατοκεφάλι και Πειρουνιανά αποτελούν την κοινότητα Αγίας Βαρβάρας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγίας Βαρβάρας του Δήμου Γόρτυνας και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 2.020 κατοίκους.
Δείτε Κοινότητα Αγίας Βαρβάρας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Γόρτυνας Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Ηρακλείου
Προγκρές Μ-24Μ
Το Προγκρές M-24M (Прогресс М-24М, η NASA το ονόμασε Progress 56 ή 56P) ήταν ρωσικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο τύπου Προγκρές το οποίο εκτοξεύτηκε το 2014 για να ανεφοδιάσει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό.
Αποστολή
Εκτοξεύτηκε στις 23 Ιουλίου 2014 (21:44 GMT) από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στο Καζακστάν και συνδέθηκε με το τμήμα Πιρς περίπου έξι ώρες αργότερα (03:31 GMT). Μετέφερε 2322 kg φορτίου, συμπεριλαμβανομένων προμηθειών για το πλήρωμα του σταθμού και εξοπλισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποστολές διαστημοπλοίων Προγκρές Κατηγορία:Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2014
Μάχη Χώρας Αγορέλιτσας (1944)
Η μάχη της Χώρας Αγορέλιτσας (ή Μάχη στου Μανούσου το γεφύρι), συνέβη τον Ιούλιο του 1944 μεταξύ τάγματος του ΕΛΑΣ και γερμανικής φάλαγγας.
Ευρύτερο πλαίσιο
Μετά την κάθοδο του Άρη Βελουχιώτη στην Πελοπόννησο, κατ' εντολή της Π.Ε.Ε.Α, και την αποφυγή της δράσης του ΕΛΑΣ στη Βόρεια Πελοπόννησο, μετά τις ομαδικές εκτελέσεις των Γερμανών στην περιοχή, οι επιχειρήσεις του στην κεντρική και νότια Πελοπόννησο αναβαθμίστηκαν, σε βαθμό που η περιοχή της Πελοποννήσου, τον Μάιο του 1944, κηρύχτηκε από τους Γερμανούς ως εμπόλεμη ζώνη, η μοναδική στην Ελλάδα.
Η μάχη
Η πολιτική οργάνωση του ΕΑΜ της περιοχής έδωσε την πληροφορία στον ΕΛΑΣ ότι Γερμανική φάλαγγα αυτοκινήτων θ’ αποχωρήσει τις προσεχείς μέρες από την Πύλο, με κατεύθυνση προς Γαργαλιάνους – Κυπαρισσία .  Η πληροφόρηση προήλθε από Γερμανό αυτόμολο που υπέκλεψε το σήμα. Στην τοποθεσία «Κορδέλες», στον ποταμό Σέλα, μεταξύ Αμπελοφύτου (Αγορέλιτσα) και Χώρας, αντάρτες του ΕΛΑΣ έστησαν ενέδρα σε γερμανική στρατιωτική αυτοκινητοπομπή, όπου και επικράτησαν πλήρως.
Η ενέδρα στήθηκε στις 17 Ιουλίου και για δύο ολόκληρες ημέρες δεν παρατηρήθηκε καμιά κίνηση της γερμανικής φάλαγγας. Στις 19 Ιουλίου όμως, τις μεσημεριανές ώρες, αυτή ξεκίνησε από την Πύλο. Μόλις τα 13 αυτοκίνητα της φάλαγγας κλείστηκαν στον κλοιό των ΕΛΑΣιτών, ξεκίνησε η μάχη.
Στους γύρω λόφους υπήρξε κάτι το πρωτοφανές για τα δεδομένα πολεμικής μάχης: κάτοικοι των γύρω χωριών, έχοντας μάθει για το μπλόκο που έχουν στήσει οι ΕΛΑΣίτες παρακολουθούσαν τη μάχη σαν θεατές. Το γεγονός ότι επί δύο ολόκληρες ημέρες, δε βρέθηκε ούτε ένας που να προδώσει τις θέσεις των αναρτών και το μπλόκο που είχαν στήσει, αποδεικνύει τη διείσδυση και την αποδοχή του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ.
Η μάχη δόθηκε από το 1ο τάγμα του 9ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ. Στρατιωτικός Διοικητής από την πλευρά του ΕΛΑΣ ήταν ο μόνιμος ταγματάρχης Ηλίας Σφακιανάκης. Ο ΕΛΑΣ διέθετε πλήρες τάγμα εξοπλισμένο με 3-4 πολυβόλα θέσεως, αρκετά οπλοπολυβόλα και ατομικά όπλα. Ο ταγματάρχης Σφακιανάκης έδωσε με φωτοβολίδα το σήμα για έφοδο όταν η φάλαγγα πλησίασε με ακρίβεια μέτρου. Από τα πυρά εξουδετερώθηκαν γρήγορα οι πτέρυγές της. Στο κέντρο απέμεινε ισχυρή εστία αντίστασης και ο ταγματάρχης Σφακιανάκης πολεμούσε στην πρώτη γραμμή, φοβούμενος τον ερχομό γερμανικών ενισχύσεων, όταν και τραυματίστηκε θανάσιμα. Η καταστροφή της γερμανικής φάλαγγας ήταν πλήρης, ενώ ο ΕΛΑΣ είχε 18 νεκρούς και 8 τραυματίες. Την επιχείρηση σχεδίασε η ηγεσία του τάγματος και την ενέκρινε η ηγεσία της ταξιαρχίας.
Τύχη αιχμαλώτων και συνέπειες
Μαζί με τους Γερμανούς ταξίδευαν και έντεκα Έλληνες για την ασφάλειά τους (ένας εκ των οποίων μετέφερε χρήματα για την ελληνική δωσίλογη κυβέρνηση). Αν και, σύμφωνα με μαρτυρία, ο ΕΛΑΣ προσπάθησε να τους σώσει, εν τούτοις, οι δέκα σκοτώθηκαν στη διάρκεια της ενέδρας, ενώ ο ενδέκατος αιχμαλωτίστηκε χωρίς να γνωρίζουμε την τύχη του. Οι, περισσότεροι των τριάντα, Γερμανοί αιχμάλωτοι εκτελέστηκαν αργότερα, με εξαίρεση έναν ευαγγελικό στρατιωτικό ιερέα και τέσσερις ακόμη στρατιώτες. Συνέπεια αυτής της μάχης θεωρείται από κάποιους μελετητές η στελέχωση Ταγμάτων Ασφαλείας από τα χωριά της περιοχής (Τάγμα Ασφαλείας Γαργαλιάνων) για να αποφευχθούν τα μαζικά κατά αμάχων αντίποινα των Γερμανών (όπως η Σφαγή των Καλαβρύτων).
Εορτασμός
Κάθε έτος, από ενώσεις παλαίμαχων αντιστασιακών εορτάζεται η μνήμη των συναγωνιστών τους που σκοτώθηκαν στη μάχη.
Τα ονόματα των νεκρών του ΕΛΑΣ :
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Μεσσηνίας Κατηγορία:Μάχες του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Γερμανική κατοχή της Ελλάδας Κατηγορία:1944 Κατηγορία:Μάχες γερμανικού στρατού
Ασιατικός κινηματογράφος
Ο ασιατικός κινηματογράφος (Cinema of Asia) αναφέρεται στις κινηματογραφικές βιομηχανίες και τις ταινίες που παράγονται στην ήπειρο της Ασίας. Ωστόσο, σε χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, χρησιμοποιείται συχνά για να αναφέρεται μόνο στον κινηματογράφο της Ανατολικής Ασίας, της Νοτιοανατολικής Ασίας και της Νότιας Ασίας. Ο κινηματογράφος της Δυτικής Ασίας μερικές φορές ταξινομείται ως μέρος του κινηματογράφου της Μέσης Ανατολής, μαζί με τον κινηματογράφο της Αιγύπτου. Ο κινηματογράφος της Κεντρικής Ασίας συχνά ομαδοποιείται με τη Μέση Ανατολή ή, στο παρελθόν, τον κινηματογράφο της Σοβιετικής Ένωσης κατά τη σοβιετική εποχή της Κεντρικής Ασίας. Η Βόρεια Ασία κυριαρχείται από τον ρωσικό κινηματογράφο της Σιβηρίας και έτσι θεωρείται μέρος του ευρωπαϊκού κινηματογράφου.
Ο κινηματογράφος της Ανατολικής Ασίας χαρακτηρίζεται από τον κινηματογράφο της Ιαπωνίας, της Κίνας, του Χονγκ Κονγκ, της Ταϊβάν και της Νότιας Κορέας, συμπεριλαμβανομένης της ιαπωνικής βιομηχανίας κινουμένων σχεδίων και των ταινιών δράσης του Χονγκ Κονγκ. Ο κινηματογράφος της Νότιας Ασίας χαρακτηρίζεται από τον κινηματογράφο της Ινδίας (συμπεριλαμβανομένου του Μπόλυγουντ ), τον κινηματογράφο του Πακιστάν (συμπεριλαμβανομένου του κινηματογράφου Πουντζαμπί και Ουρντού, τον κινηματογράφο του Μπαγκλαντές (κινηματογράφος της Βεγγάλης) και τον κινηματογράφο του Νεπάλ.
Ο κινηματογράφος της Κεντρικής Ασίας και του νότιου Καυκάσου χαρακτηρίζεται από τον ιρανικό κινηματογράφο και τον κινηματογράφο του Τατζικιστάν. Ο κινηματογράφος της Δυτικής Ασίας χαρακτηρίζεται από τον αραβικό κινηματογράφο, τον ιρανικό κινηματογράφο, τον ισραηλινό κινηματογράφο (που μπορεί να επικαλύπτεται με τον εβραϊκό κινηματογράφο ) και τον τουρκικό κινηματογράφο.
Πρόδρομοι του κινηματογράφου
Ένα πήλινο μπολ 5.200 ετών που βρέθηκε στο Shahr-i Sokhta του Ιράν, έχει πέντε εικόνες μιας κατσίκας ζωγραφισμένες κατά μήκος των πλευρών. Αυτό πιστεύεται ότι είναι ένα παράδειγμα πρώιμου animation.
Εποχή του βωβού κινηματογράφου (1890-1920)
Οι πρώτες μικρού μήκους ταινίες από την Ασία δημιουργήθηκαν τη δεκαετία του 1890. Οι πρώτες μικρού μήκους ταινίες που παρήχθησαν στην Ιαπωνία ήταν το Bake Jizo (Jizo the Spook) και το Shinin no Sosei (Resurrection of a Corpse), και οι δύο από το 1898. Η πρώτη ινδική ταινία μικρού μήκους παρήχθη επίσης το 1898, Το λουλούδι της Περσίας, σε σκηνοθεσία Χιραλάλ Σεν.
Στις αρχές του 1900, οι ισραηλινές βωβές ταινίες προβλήθηκαν σε υπόστεγα, καφετέριες και άλλες προσωρινές κατασκευές. Το 1905, το Cafe Lorenz άνοιξε στην οδό Γιάφφα στην εβραϊκή γειτονιά Neve Tzedek. Από το 1909, η οικογένεια Λορένζ άρχισε να προβάλλει ταινίες στο καφέ. Το 1925 στεγάστηκε εκεί για μικρό χρονικό διάστημα ο κινηματογράφος Kessem. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Ανατολικής Ασίας ήταν η Ιαπωνική The Life Story of Tasuke Shiobara (1912). Ακολούθησε η πρώτη μεγάλου μήκους βωβή ταινία της Ινδίας, το δράμα εποχής Raja Harishchandra (1913), του Dadasaheb Phalke, που θεωρείται ο πατέρας του ινδικού κινηματογράφου. Την επόμενη δεκαετία, η παραγωγή του ινδικού κινηματογράφου ήταν κατά μέσο όρο 27 ταινίες ετησίως.
Στη δεκαετία του 1920, ο νεογέννητος σοβιετικός κινηματογράφος ήταν ο πιο ριζικά καινοτόμος. Εκεί, η τέχνη του μοντάζ, ειδικά, αναπτύχθηκε τόσο πολύ, ξεπερνώντας τον προηγούμενο ρόλο της στην προώθηση μιας ιστορίας. Ο Σεργκέι Αϊζενστάιν τελειοποίησε την τεχνική του λεγόμενου διαλεκτικού ή διανοητικού μοντάζ, που προσπαθούσε να κάνει τις μη γραμμικές, συχνά βίαια συγκρουόμενες, εικόνες να εκφράζουν ιδέες και να προκαλούν συναισθηματικές και διανοητικές αντιδράσεις στον θεατή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του κινηματογράφου Κατηγορία:Κινηματογράφος ανά ήπειρο Κατηγορία:Κινηματογράφος στην Ασία
Blackburn B-3
Το Blackburn B-3 ήταν βρετανικό τορπιλοπλάνο-βομβαρδιστικό που σχεδιάστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1930 από την Blackburn Aircraft ως δυνητικός αντικαταστάτης για το Blackburn Ripon. Δεν ήταν επιτυχημένο, με αποτέλεσμα να μην παραχθούν άλλα αεροσκάφη πέραν των δύο πρωτοτύπων.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το 1930 το Υπουργείο Αεροπορίας εξέδωσε την απαίτηση Μ.1/30 που αφορούσε την ανάπτυξη νέου τορπιλοπλάνο βομβαρδιστικό για τα αεροπλανοφόρα προς αντικατάσταση των Blackburn Ripon. Το νέο αεροσκάφος θα έπρεπε να προωθείται από κινητήρα Rolls-Royce Buzzard ή Armstrong Siddeley Leopard. Ζητήθηκε η κατασκευή πρωτοτύπων από τις Blackburn, Handley Page και Vickers. Η πρώτη παρουσίασε διπλάνο που είχε άτρακτο με σκελετό από ατσάλινες δοκούς και υφασμάτινη επικάλυψη, με τον κινητήρα Buzzard. Το πρωτότυπο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 8 Μαρτίου 1932. Το αεροσκάφος αυτό συνετρίβη εξ αιτίας αστοχίας του κινητήρα τον Ιούνιο του επόμενου έτους. Επειδή είχε δημιουργηθεί κατόπιν παραγγελίας του Υπουργείου, το αεροσκάφος είχε τον αριθμό σειράς RAF S1640και ήταν γνωστό ως Μ.1/30 (από την ομώνυμη απαίτηση).
Μετά την χαλάρωση των απαιτήσεων, η Blackburn κατασκεύασε με ίδιους πόρους δεύτερο αεροσκάφος με υδατοστεγή άτρακτο μεταλλικής κατασκευής, το οποίο βρέθηκε για πρώτη φορά στον αέρα στις 24 Φεβρουαρίου 1933. Επειδή αυτό ήταν προϊόν της εταιρείας, πήρε ονομασία δοκιμών για πολιτικά αεροσκάφη κλάσης Β και ονομάστηκε Β-3, παρόλο που ήταν γνωστό και σαν M.1/30A. Επειδή τα αεροσκάφη που συμμετείχαν στον διαγωνισμό δεν κάλυπταν τις απαιτήσεις του Υπουργείου, κανένα δεν εντάχθηκε σε παραγωγή.
Παραπομπές
B-3 Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής αεροπορίας Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Μεσοπολέμου
Πάουλ Ζούτερμαϊστερ
Ο Πάουλ Ζούτερμαϊστερ (γερμ.: Paul Sutermeister) (γεννήθηκε στις 6 Ιουνίου 1864 στην Κούσναχτ της Ελβετίας και απεβίωσε στις 2 Φεβρουαρίου 1905 στη Βέρνη) ήταν Ελβετός θεολόγος, εφημέριος, καθώς επίσης και δημοσιογράφος, συντάκτης και συγγραφέας στο έντυπο (Berner Tagblatt).
Βιογραφία
Ο πατέρας του Πάουλ Ζούτερμαϊστερ ήταν π Όττο Ζούτερμαϊστερ. Η οικογένειά του ήρθε από τη Ζόφινγκεν. Φοίτησε στο Λύκειο της Βέρνης και μετά σπούδασε Θεολογία στα Πανεπιστήμια της Βασιλείας και του Γκόττιγνεν. Άρχισε το κήρυγμά του στην Περιφέρεια Απενζέλλ. Το λαοφιλές βιβλίο του «Der Dorfkaiser» που κριτίκαρε την αγοραπωλησία και την αδίστακτη εκμετάλλευση αδύναμων ανθρώπων από το μεγιστάνα του χωριού του κόστισε τη θέση του εφημέριου στο Βαλζενχάουζεν και τον οδήγησε να ασχοληθεί με τον ημερήσιο τύπο. Εργάστηκε ως «ξένος συντάκτης» ο Ζούτερμαϊστερ στην εφημερίδα Berner Tagblatt και ως «συντάκτης του Σαββατιάτικου πρόσθετου» στην εφημερίδα Berner Heim, που αφορούσε κάλυψη συναυλιών και λεσχών. Για πρώτη φορά έγινε αρχισυντάκτης στο εβδομαδιαίο περιοδικό Fürs Schweizerhaus και αργότερα στη Βασιλεία δημοσίευσε το χριστιανικής ψυχαγωγίας περιοδικό Fürs Heim.”. Ως συγγραφέας πια ο Ζούτερμαϊστερ έδειξε μια διορατική και οικεία εικόνα της ελβετικής εθνικής ζωής, χωρίς να παραβλέπει τη σκοτεινή της πλευρά. . Παντρεύτηκε τη Ματίλδη Φονταννάζ (Mathilde Fontanna) και απέκτησε απογόνους. Τελικά πέθανε από πνευμονία.
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2000-2001
Το Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2000−2001 ήταν το τρίτο στην ιστορία. Στις δύο πρώτες φάσεις συμμετείχαν οι ομάδες της Α2, ενώ οι ομάδες της Α1 εισήλθαν στη διοργάνωση από τη Γ' φάση. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος.
Α' φάση
4 Νοεμβρίου 2000
Β' φάση
11 Νοεμβρίου 2000
Προημιτελικοί
31 Ιανουαρίου 2001
Τελική φάση
'''Φάιναλ−4, Λάρισα, 23 και 24 Φεβρουαρίου 2001
Ημιτελικοί
23 Φεβρουαρίου 2001
Τελικός
24 Φεβρουαρίου 2001
Πηγές
2000 2001 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Γυναικων 2000 2001 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Γυναικων 2000 2001
Καρόλι Μάγιερ
Ο Καρόλι Μάγιερ, επίσης γνωστός ως Φρανσουά Μαγιέρ ή Φέρεντς Μάγιερ, ήταν Ούγγρος ποδοσφαιριστής γεννημένος στις 1 Ιανουαρίου 1908 στο Ναγκιβάραντ, απεβίωσε στις 9 Νοεμβρίου 2000. Αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα.
Καριέρα
Ο Καρόλι Μάγιερ αγωνίστηκε στο γαλλικό πρωτάθλημα με την Σερκλ Ατλετίκ ντε Παρί από το 1932 ως το 1934. Είχε την ευθύνη της εκτέλεσης των πέναλτι που κέρδιζε η ομάδα του. Στη συνέχεια, αγωνίστηκε για διάστημα δύο σεζόν στην ΣΜ Καέν. Έπειτα, με την φανέλα της ΡΚ Στρασμπούρ, συμμετείχε στον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας της σεζόν 1936-1937.
Υπήρξε, επίσης, μέλος της Εθνικής Ουγγαρίας (ερασιτεχνική ομάδα).
Μεταξύ του 1944 και του 1946, εργάστηκε ως προπονητής στην Σταντ Μαλέρμπ ντε Καέν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ούγγροι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΑ Παρί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΜ Καέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚ Στρασμπούρ Κατηγορία:Ούγγροι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΣΜ Καέν
Δημοτικό διαμέρισμα Πλατανιστού Εύβοιας
Το Δ.Δ Πλατανιστού ήταν Δημοτικό Διαμέρισμα της Νότιας Ευβοιας και του Καβοντόρου και βρίσκεται 142 χλμ. νοτιοανατολικά της Χαλκίδας και 22 χλμ. ανατολικά της Καρύστου. Από το 2011 αποτελεί τοπική κοινότητα και υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Καρύστου της Περιφερειακής Ενότητας Ευβοίας. Αποτελείται από τους οικισμούς Πλατανιστός, Άγιοι, Ελαιώνας, Επανοχώρι, Καστρί, Μανδηλού (νησί), Πηδουλαίικα και Ποτάμι.
Πληθυσμός
Κατα την απογραφή του 2001 το Δ.Δ Πλατανιστού είχε 381 κατοίκους, ενώ το 2011 η αντίστοιχη τοπική ενότητα 188.