cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σπυρίδων Βασιλειάδης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Α' Αθηναϊκή Σχολή
Μακύνεια Αιτωλοακαρνανίας
H  Μακύνεια είναι παραθαλάσσιο χωριό της Ναυπακτίας στο νομό Αιτωλοακαρνανίας με υψόμετρο 30 μέτρα. και υπάγεται στο Δήμο Ναυπακτίας.
Γεωγραφικά στοιχεία
H Μακύνεια βρίσκεται στις βόρειες ακτές του Πατραϊκού Κόλπου σε απόσταση 4,5 χλμ. Δ.-ΒΔ. του Αντιρρίου. Είναι κτισμένη επάνω στην επαρχιακή οδό Αντιρρίου - Αγρινίου και πολύ κοντά στην Ιόνια Οδό. Οι κάτοικοί της ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και την αλιεία, ενώ τους καλοκαιρινούς μήνες το χωριό λειτουργεί ως παραθεριστική τοποθεσία. Ενοριακός ναός του χωριού είναι ο Άγιος Κωνσταντίνος που σύμφωνα με την τοπική παράδοση ήταν μοναστήρι αφιερωμένο στη μνήμη του Αγίου Κωνσταντίνου και της Ελένης, το οποίο επί τουρκοκρατίας καταστράφηκε. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 377 κατοίκους και μαζί με με τον Αγραπιδόκαμπο, τον Άγιο Πολύκαρπο και τη Ρίζα συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Μακυνείας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Αντιρρίου.
Αρχαία Μακύνεια
Η Μακύνεια ή Μακύνια αναφερέται ως πόλη, αρχικά της δυτικής Λοκρίδας και στη συνέχεια της Αιτωλίας, ενώ πιθανολογείται να υπήρχε και την ομηρική περίοδο.
Σύγχρονη εποχή
Η Μακύνεια μέχρι το 1980 αναφερόταν με το όνομα Κάτω Μαμμάκω οπότε και μετονομάστηκε με το ΦΕΚ 79Α-11/04/1980. Στους πρόποδες του λόφου Παλιόκαστρο (ύψους 200 μ.), στα βόρεια του σημερινού χωριού πάνω από τη σήραγγα της Ιόνιας Οδού όπου σήμερα υπάρχει το ξωκλήσσι του Αγίου Θωμά, υπήρχε οικισμός με το όνομα Μαμάκω ή Μαμάκον. Ο οικισμός πήρε το όνομά του από το παρωνύμιο Μαμάκος και γίνεται αναφορά σε αυτόν από 1844. Κάτοικοί του μετακινήθηκαν νοτιότερα στη σημερινή θέση του χωριού και ίδρυσαν την Κάτω Μαμμάκω, που ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1940, ενώ ταυτόχρονα καταργείται ο οικισμός Μαμάκον και η Κάτω Μαμμάκω αναγνωρίζεται ως έδρα της ομώνυμης κοινότητας.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπάκτου
Αλφόνσος ΙΓ΄ της Ισπανίας
Ο Αλφόνσος ΙΓ΄ (Alfonso XIII, 17 Μαΐου 1886 – 28 Φεβρουαρίου 1941) ήταν βασιλιάς της Ισπανίας, υστερότοκος γιος του Αλφόνσου ΙΒ΄ της Ισπανίας και της Μαρίας Χριστίνας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου Φερδινάνδου, Αρχιδούκα της Αυστρίας.
Επί της βασιλείας του, η Ισπανία έχασε όλες τις κτήσεις της στην αμερικάνικη ήπειρο και τις Φιλιππίνες και ανέχτηκε την δικτατορική διακυβέρνηση του Μιγέλ Πρίμο ντε Ριβέρα που του κόστισε τον θρόνο. Αναμείχθηκε έντονα στην πολιτική, τόσο που μεταξύ των ετών 1902 - 1923 ανεβοκατέβηκαν 33 κυβερνήσεις.
Μετά την καταστολή του κινήματος του Ριβέρα οι δημοκρατικοί ανάγκασαν τον Αλφόνσο να προκηρύξει εκλογές που τις κέρδισαν (1930). Με δημοψήφισμα στην συνέχεια τον κήρυξαν έκπτωτο καταργώντας την μοναρχία, ανακηρύσσοντας την δημοκρατία, και αναγκάζοντας τον Αλφόνσο να εξοριστεί.
Από το 1936 έγινε και διεκδικητής του Γαλλικού Στέμματος από την πλευρά των Νομιμοφρόνων ως Αλφόνσος Α΄ μετά τον θάνατο του Αλφόνσου Καρόλου των Βουρβόνων, διεκδικητή ως Καρόλου ΙΒ΄. Στον τίτλο τον διαδέχθηκε ένας από τους γιούς του ο Ιάκωβος ως Ερρίκος ΣΤ΄.
Πρώιμα χρόνια
Ο Αλφόνσος Λέων Φερδινάνδος Μαρία Ιάκωβος Ισίδωρος Πασχάλιος Αντώνιος γεννήθηκε στο Βασιλικό Παλάτι της Μαδρίτης στις 17 Μαΐου 1886. Ήταν ο γιος του Αλφόνσου ΙΒ΄ της Ισπανίας, ο οποίος πέθανε αιφνίδια τον Νοέμβριο του 1885, και έγινε Βασιλιάς τη στιγμή της γέννησής του. Πέντε ημέρες αργότερα βαπτίστηκε με νερό που έφθασε ειδικά από τον Ποταμό Ιορδάνη της Παλαιστίνης στο παρεκκλήσι των Ανακτόρων από τον Αρχιεπίσκοπο του Σαντιάγο δε Κομποστέλα, Μιγέλ Παγιά ι Ρίκο. Η γαλλική εφημερίδα Λε Φιγκαρό περιέγραφε το νεαρό βασιλιά το 1889 ως «τον πιο ευτυχισμένο και πιο αγαπητό από όλους τους ηγεμόνες της γης». Η μητέρα του, Μαρία Χριστίνα της Αυστρίας, διατέλεσε Αντιβασίλισσα της Ισπανίας μέχρι τα δέκατα έκτα γενέθλια του Αλφόνσου. Κατά τη διάρκεια της αντιβασιλείας της, η Ισπανία ηττήθηκε στον Ισπανο-Αμερικανικό Πόλεμο και έχασε την κυριαρχία της στην Κούβα, το Πουέρτο Ρίκο, το Γκουάμ και τις Φιλιππίνες, που καταλήφθηκαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Ο Αλφόνσος αρρώστησε βαριά κατά τη διάρκεια της πανδημίας γρίπης του 1889–1890. Η υγεία του επιδεινώθηκε δραματικά γύρω στις 10 Ιανουαρίου του 1890, όταν οι γιατροί ανέφεραν ότι η γρίπη επιτέθηκε στο νευρικό του σύστημα αφήνοντας το νεαρό Βασιλιά σε κατάσταση νωθρότητας. Ωστόσο, σύντομα ανάρρωσε.
Την εβδομάδα της ενηλικίωσης του Αλφόνσου, τον Μάιο του 1902, πραγματοποιήθηκαν γιορτές, ταυρομαχίες, χοροί και δεξιώσεις σε όλη την Ισπανία. Στις 17 Μαΐου ορκίστηκε πίστη στο Σύνταγμα ενώπιον των μελών του Κοινοβουλίου.
Αρραβώνας και γάμος
Μετά την ενηλικίωσή του, ο Αλφόνσος αναζητούσε μία κατάλληλη σύζυγο. Σε μια επίσημη επίσκεψή του στο Ηνωμένο Βασίλειο, διέμεινε στο Παλάτι του Μπάκιγχαμ στο Λονδίνο, φιλοξενούμενος του Εδουάρδου Ζ΄. Εκεί γνώρισε την Βικτωρία Ευγενία του Μπάττενμπεργκ, κόρη της μικρότερης αδερφής του Εδουάρδου, Βεατρίκης, και εγγονή της Βασίλισσας Βικτωρίας. Εκείνος τη βρήκε ελκυστική και η Βικτωρία Ευγενία του ανταπέδωσε το ενδιαφέρον. Ένας γάμος μεταξύ τους όμως είχε μια σειρά από εμπόδια. Η Βικτωρία Ευγενία, γνωστή στην οικογένειά της ως Ίνα, ήταν Προτεστάντισσα και θα έπρεπε να γίνει Καθολική. Επιπλέον, ο αδελφός της Βικτωρίας, Λεοπόλδος, ήταν αιμορροφιλικός, επομένως υπήρχε 50% πιθανότητα η Βικτωρία να ήταν φορέας της πάθησης. Τέλος, η μητέρα του Αλφόνσου, Μαρία Χριστίνα, ήθελε ο γιος της να παντρευτεί ένα μέλος της οικογένειάς της από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ή κάποια άλλη Καθολική πριγκίπισσα, καθώς θεωρούσε ότι οι Μπάττενμπεργκ δεν ήταν μέλη δυναστείας.
Η Βικτωρία ήταν πρόθυμη να αλλάξει το θρήσκευμά της, ενώ το να είναι φορέας αιμορροφιλίας ήταν απλώς μια πιθανότητα. Η Μαρία Χριστίνα πείστηκε τελικά να αποσύρει την αντίθεσή της. Τον Ιανουάριο του 1906 έγραψε μια επίσημη επιστολή στην Πριγκίπισσα Βεατρίκη εγκρίνοντας το γάμο του γιου της. Η Βικτωρία συνάντησε τη Μαρία Χριστίνα και τον Αλφόνσο στο Μπιαρίτς της Γαλλίας, τον ίδιο μήνα, και ασπάστηκε τον Καθολικισμό στο Σαν Σεμπαστιάν τον Μάρτιο.
Τον Μάιο, διπλωμάτες και των δύο Βασιλείων ετοίμασαν όλα τα διαδικαστικά για την εκτέλεση του γάμου. Ο Αλφόνσος και η Βικτωρία παντρεύτηκαν στις 31 Μαΐου 1906 στην Βασιλική Εκκλησία του Αγίου Ιερωνύμου της Μαδρίτης. Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους ήταν τα ξαδέλφια της Βικτωρίας, ο Πρίγκιπας και η Πριγκίπισσα της Ουαλίας (οι μετέπειτα Γεώργιος Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και η Βασίλισσα Μαρία). Ο γάμος σημαδεύτηκε από την απόπειρα δολοφονίας εναντίον του Αλφόνσου και της Βικτωρίας από τον Καταλανό αναρχικό Ματέου Μοράλ. Καθώς η γαμήλια πομπή πορευόταν προς το παλάτι, πέταξε μια βόμβα από ένα παράθυρο που σκότωσε 30 παρευρισκόμενους και μέλη της πομπής, ενώ άλλοι 100 τραυματίστηκαν.
Στις 10 Μαΐου 1907, γεννήθηκε το πρώτο παιδί του ζευγαριού, ο Αλφόνσος, Πρίγκιπας των Αστουριών. Όπως αποδείχτηκε, η Βικτωρία ήταν στην πραγματικότητα φορέας αιμορροφιλίας και ο γιος της κληρονόμησε την πάθηση.
Καμία από τις δύο κόρες που γεννήθηκαν από τον Αλφόνσο και τη Βικτωρία δεν ήταν φορείς αιμορροφιλίας, αλλά ένας άλλος γιος τους, ο Γονθάλος (1914–1934), είχε την πάθηση. Ο Αλφόνσος αποστασιοποιήθηκε από τη σύζυγό του επειδή μετέδωσε την πάθηση στους γιους τους. Από το 1914 και έπειτα, απέκτησε πολλές ερωμένες και έκανε πέντε νόθα παιδιά. Ένα έκτο νόθο παιδί του είχε γεννηθεί πριν τον γάμο του.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, λόγω των οικογενειακών του συνδέσεων και με τις δύο πλευρές των εμπολέμων και της διαίρεσης της κοινής γνώμης, η Ισπανία παρέμεινε ουδέτερη. Ο Βασιλιάς ίδρυσε μια υπηρεσία που παρείχε βοήθεια σε αιχμαλώτους και των δύο πλευρών του πολέμου. Αυτή η υπηρεσία αξιοποίησε το ισπανικό διπλωματικό και στρατιωτικό δίκτυο στο εξωτερικό για να μεσολαβήσει υπέρ χιλιάδων αιχμαλώτων πολέμου. Έδρα της υπηρεσίας ήταν το Βασιλικό Ανάκτορο της Μαδρίτης.
Ο Αλφόνσος προσπάθησε να σώσει τον Νικόλαο Β΄ της Ρωσίας και την οικογένειά του από τους Μπολσεβίκους, στέλνοντας δύο τηλεγραφήματα προσφέροντας τη φιλοξενία της Ρωσικής Αυτοκρατορικής Οικογένειας στην Ισπανία. Αργότερα έμαθε για την εκτέλεση της οικογένειας των Ρομανόφ, αλλά πίστεψε ότι μόνο ο Νικόλαος Β΄ και ο γιος του Αλέξιος σκοτώθηκαν. Ως εκ τούτου, συνέχισε να πιέζει για να μεταφερθεί η Τσαρίνα Αλεξάνδρα Φιόντοροβνα και οι τέσσερις κόρες της στην Ισπανία, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι και αυτές εκτελέστηκαν.
Ο Αλφόνσος αρρώστησε βαριά κατά τη διάρκεια της πανδημίας γρίπης του 1918. Η Ισπανία, επειδή ήταν ουδέτερη, δεν επέβαλε περιορισμούς λογοκρισίας εν καιρώ πολέμου, με αποτέλεσμα η ασθένεια και η επακόλουθη ανάρρωση του Βασιλιά να αναφέρονται στον κόσμο, ενώ τα κρούσματα γρίπης στις εμπόλεμες χώρες αποκρύπτονταν. Αυτό έδωσε την παραπλανητική εντύπωση ότι η Ισπανία ήταν η περιοχή που επλήγη περισσότερο, δίνοντας στην πανδημία αυτή το όνομα ισπανική γρίπη.
Από τη συνταγματική μοναρχία στην δικτατορία
Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ισπανία εισήλθε στο νικηφόρο Πόλεμο του Ριφ (1920–1926), για να διατηρήσει την αποικιακή κυριαρχία της στο βόρειο Μαρόκο. Οι επικριτές της μοναρχίας θεώρησαν ότι ο πόλεμος ήταν μια ασυγχώρητη απώλεια χρημάτων και ζωών και ονόμασαν τον Αλφόνσο Ελ Αφρικάνο («Ο Αφρικανός»). Ο Αλφόνσο δεν είχε ενεργήσει ως αυστηρός συνταγματικός μονάρχης και υποστήριξε τους Αφρικανιστές που ήθελαν να δημιουργήσουν μία νέα αυτοκρατορία της Ισπανίας στην Αφρική, για να την αντισταθμίσουν με την χαμένη αυτοκρατορία στην Αμερική και την Ασία. Ο Πόλεμος του Ριφ είχε πολώσει έντονα την ισπανική κοινωνία μεταξύ των Αφρικανιστών, που υποστήριζαν τη δημιουργία μίας αφρικανικής αυτοκρατορίας, και των Αμπαντονιστών («abandonistas»,) που ήθελαν να εγκαταλειφθεί το Μαρόκο καθώς θεωρούσαν ότι δεν άξιζε το αίμα και τους οικονομικούς πόρους που χάνονταν εκεί. Στον Αλφόνσο άρεσε να ευνοεί διάφορους στρατηγούς του, όπως τον Μανουέλ Φερνάντεθ Σιλβέστρε. Το 1921, όταν ο Σιλβέστρε βρισκόταν στα βουνά του Ριφ, ο Αλφόνσος του έστειλε ένα τηλεγράφημα του οποίου η πρώτη γραμμή έγραφε Ζήτω οι αληθινοί άντρες!, παροτρύνοντας τον Σιλβέστρε να μην υποχωρήσει. Ο Σιλβέστρε υπέστη μία βαριά ήττα στη Μάχη του Ανουάλ, κατά την οποία σκοτώθηκαν πάνω από 13.000 Ισπανοί στρατιώτες. Ο Αλφόνσος, ο οποίος εκείνη την εποχή βρισκόταν σε διακοπές στη νότια Γαλλία, ενημερώθηκε για την «καταστροφή του Ανουάλ», με τους επικριτές του να λένε ότι η απάντηση του Αλφόνσου στην είδηση ήταν να σηκώσει τους ώμους του και να πει «το κρέας του κοτόπουλου είναι φτηνό». Ο Αλφόνσος παρέμεινε στη Γαλλία και δεν επέστρεψε στην Ισπανία, κάτι που πολλοί δημοκρατικοί εκμεταλλεύθηκαν για να τον χαρακτηρίσουν αδιάφορο απέναντι στους στρατιώτες του. Το 1922, το Κοινοβούλιο ξεκίνησε μία έρευνα για την ευθύνη της καταστροφής του Ανουάλ, διαπιστώνοντας ότι ο Βασιλιάς ήταν ένας από τους κύριους υποστηρικτές της προέλασης του Σιλβέστρε στα βουνά του Ριφ.
Τον Αύγουστο του 1923, Ισπανοί στρατιώτες που επιβιβάστηκαν σε πλοία για το Μαρόκο στασίασαν και άλλοι στρατιώτες στη Μάλαγα αρνούνταν να επιβιβαστούν στα πλοία που θα τους μετέφεραν στο Μαρόκο. Στη Βαρκελώνη τεράστια πλήθη αριστερών οργάνωσαν αντιπολεμικές διαδηλώσεις, στις οποίες κάηκαν ισπανικές σημαίες, ενώ κυμάτιζαν την σημαία της Δημοκρατίας του Ριφ. Με τους Αφρικανιστές να αποτελούν μόνο μια μειοψηφία, ήταν ξεκάθαρο ότι ήταν μόνο θέμα χρόνου να αναγκάσουν την κυβέρνηση να εγκαταλείψει το Ριφ. Αυτός ήταν ένας από τους κύριους λόγους που εκδηλώθηκε το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1923.
Στις 13 Σεπτεμβρίου 1923, ο Μιγέλ Πρίμο ντε Ριβέρα, Αρχιστράτηγος της Καταλονίας, πραγματοποίησε ένα στρατιωτικό πραξικόπημα με τη συνεργασία μιας ομάδας Αφρικανιστών στρατηγών, που είχαν έδρα τη Μαδρίτη και ήθελαν να αποτρέψουν την αμαύρωση της εικόνας του Αλφόνσου από τις έρευνες σχετικά με το Ανουάλ. Ο Πρίμο ντε Ριβέρα κυβέρνησε ως δικτάτορας με την υποστήριξη του Βασιλιά μέχρι τον Ιανουάριο του 1930.
Στις 28 Ιανουαρίου 1930, εν μέσω οικονομικών προβλημάτων, γενικής αντιδημοφιλίας και μιας πραξικοπηματικής συνωμοσίας υπό την ηγεσία του στρατηγού Μανουέλ Γοδέδ, ο Μιγέλ Πρίμο ντε Ριβέρα αναγκάστηκε να παραιτηθεί, καταφεύγοντας στο Παρίσι. Ο Αλφόνσος ΙΓ΄ διόρισε τον στρατηγό Ντάμασο Μπερενγκέρ στην πρωθυπουργία, τον οποίο το 1926 είχε θέσει επικεφαλής του Επιτελείου του Στρατιωτικού Οίκου του Βασιλιά, μια θέση που αποδιδόταν σε στρατηγούς που έφευγαν από την ενεργό δράση. Η νέα περίοδος απέκτησε το υποκοριστικό Δικταμπλάντα. Ο Βασιλιάς συνδέθηκε τόσο στενά με τη δικτατορία του Πρίμο ντε Ριβέρα που του ήταν δύσκολο να αποστασιοποιηθεί από το καθεστώς που είχε υποστηρίξει για σχεδόν επτά χρόνια. Οι επιβεβλημένες αλλαγές βασίστηκαν στην εσφαλμένη εντύπωση ότι οι Ισπανοί θα αποδέχονταν την ιδέα ότι τίποτα δεν είχε συμβεί μετά το 1923 και ότι η επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση πραγμάτων ήταν εφικτή.
Εκθρόνιση και εξορία
Στις 12 Απριλίου, ο Δημοκρατικός συνασπισμός, χωρίς να κερδίσει την πλειοψηφία των συμβούλων εν συνόλω, κέρδισε μια σαρωτική πλειοψηφία στις μεγάλες πόλεις κατά τις Ισπανικές δημοτικές εκλογές του 1931, οι οποίες θεωρήθηκαν ως δημοψήφισμα κατά της μοναρχίας. Τα αποτελέσματα συγκλόνισαν την κυβέρνηση, με τον υπουργό Εξωτερικών Άλβαρο ντε Φιγκερόα να παραδέχεται στον Τύπο την «απόλυτη μοναρχική ήττα». Ο Γενικός Διευθυντής της Ισπανικής Πολιτοφυλακής, Χοσέ Σανχούρχο φέρεται να είπε στην κυβέρνηση ότι, δεδομένων των συνθηκών, οι Ένοπλες Δυνάμεις δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την διατήρηση της μοναρχίας. Ο Αλφόνσος ΙΓ΄ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα, εγκαθιστάμενος σε ξενοδοχείο στην Ρώμη. Στις 14 Απριλίου του 1931 ανακηρύχθηκε με ειρηνικό τρόπο η Ισπανική Δημοκρατία.
Το Νοέμβριο του 1931, η Συντακτική Δημοκρατική Εθνοσυνέλευση διεξήγαγε μία έντονη συζήτηση σχετικά με τις πολιτικές ευθύνες του πρώην μονάρχη. Ορισμένες από τις κατηγορίες εναντίον του Αλφόνσου ΙΓ΄ περιλάμβαναν την παρέμβασή του στους θεσμούς του κράτους για την ενίσχυση της προσωπικής του εξουσίας, την δημιουργία μιας προσωπικής ευνοούμενης στρατιωτικής κλίκας και την κατάχρηση εξουσίας σε σχέση με τη διάλυση του νομοθετικού σώματος. Κατηγορήθηκε ακόμη ότι είχε χρησιμοποιήσει τις Ένοπλες Δυνάμεις με ιμπεριαλιστικούς σκοπούς στο εξωτερικό, εξυπηρετώντας τα προσωπικά του συμφέροντα και όχι του έθνους και ότι είχε διοργανώσει το πραξικόπημα του Μιγέλ Πρίμο ντε Ριβέρα, παραβιάζοντας το Σύνταγμα.
Εκτός από τον Άλβαρο ντε Φιγκερόα, ο οποίος υπερασπίστηκε τις ενέργειες του μονάρχη, παρά τη δυσφορία του προς τη δικτατορία του Πρίμο ντε Ριβέρα, κανένας άλλος νομοθέτης δεν παρενέβη υπέρ του. Η συζήτηση ολοκληρώθηκε με μια ομιλία του Πρωθυπουργού Μανουέλ Αθάνια που ζήτησε από το Κοινοβούλιο «να καταδικάσει και να αποκλείσει τον Δον Αλφόνσο των Βουρβόνων από το νόμο, διακηρύσσοντας το μεγαλείο της Δημοκρατίας». Η Βουλή ενέκρινε το νομοσχέδιο που υπέβαλε η Επιτροπή Αρμοδιοτήτων, καταδικάζοντας τον Αλφόνσο των Βουρβόνων ως ένοχο εσχάτης προδοσίας.
Στην εξορία ενεπλάκη σε αντιρεπουμπλικανικές συνωμοσίες και προσπάθησε να αντλήσει υποστήριξη από την φατρία των Καρλιστών. Στις 23 Ιανουαρίου 1932 εξέδωσε μια ανακοίνωση υποστηρίζοντας το μανιφέστο του διεκδικητή των Καρλιστών, Αλφόνσου Κάρολου, με τον εκθρονισμένο Βασιλιά να κατηγορεί τη νεοσυσταθείσα Δημοκρατία ότι ως ευεπίφορη στον «κομμουνισμό, τον μασονισμό και τον ιουδαϊσμό».
Το 1933 οι δύο μεγαλύτεροι γιοι του, ο Αλφόνσος και ο Ιάκωβος, απαρνήθηκαν τις αξιώσεις τους επί του ισπανικού θρόνου, ενώ το 1934 πέθανε ο μικρότερος γιος του Γονθάλος. Αυτό άφησε τον τρίτο του γιο, Ιωάννη, μοναδικό διάδοχο για τον πρώην θρόνο.
Μετά την απόπειρα πραξικοπήματος του Ιουλίου του 1936, κατά της δημοκρατικά εκλεγμένης Δημοκρατικής κυβέρνησης, ξέσπασε στην Ισπανία ο Εμφύλιος Πόλεμος. Στις 30 Ιουλίου 1936, ο γιος του Αλφόνσου, Ιωάννης, πήρε την πρωτοβουλία να εγκαταλείψει τις Κάννες για να πάει στην Ισπανία και να ενταχθεί στην εθνικιστική παράταξη. Ο πρώην Βασιλιάς (που βρισκόταν σε ταξίδι στην Τσεχοσλοβακία), σύμφωνα με πληροφορίες, έδωσε τη συγκατάθεσή του, οπότε ο Ιωάννης ταξίδεψε στην Ισπανία με το ψεύτικο όνομα «Χουάν Λόπεθ». Βρισκόμενος στην Αράντα ντε Ντουέρο, έλαβε εντολή από τον κινηματία στρατηγό Εμίλιο Μόλα να επιστρέψει στην εξορία. Ο Αλφόνσος κατέστησε σαφές ότι ευνοούσε τη φατρία των εθνικιστών εναντίον της δημοκρατικής κυβέρνησης. Τον Σεπτέμβριο του 1936, ο στρατηγός που είχε αναδειχθεί ηγέτης των εθνικιστών, ο Φρανθίσκο Φράνκο, δήλωσε ότι δεν πρόκειται να επαναφέρει τον Αλφόνσο στον ισπανικό θρόνο (Σεπτέμβριος 1936).
Θάνατος
Στις 15 Ιανουαρίου 1941, ο Αλφόνσος ΙΓ΄ παραιτήθηκε από τα δικαιώματά του επί του ισπανικού θρόνου υπέρ του γιου του Χουάν. Απεβίωσε στις 28 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους από καρδιακή προσβολή στη Ρώμη. Στην Ισπανία, ο δικτάτορας Φρανθίσκο Φράνκο διέταξε τριήμερο εθνικό πένθος. Η κηδεία του τελέσθηκε στην Παναγία των Αγγέλων και των Μαρτύρων και ενταφιάστηκε στην Εκκλησία της Παναγίας του Μονσερράτ των Ισπανών, ακριβώς κάτω από τους τάφους του Πάπα Κάλλιστου Γ΄ και του Πάπα Αλέξανδρου ΣΤ΄. Η σωρός του Αλφόνσου ΙΓ΄ μεταφέρθηκε τον Ιανουάριο του 1980 στο Βασιλικό Μοναστήρι του Σαν Λορένθο ντε Ελ Εσκοριάλ της Ισπανίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1906 την Βικτωρία Ευγενία, κόρη του Ερρίκου του Μπάττενμπεργκ, ανιψιά του Εδουάρδου Ζ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και εγγονή της Βασίλισσας Βικτωρίας· παιδιά τους ήταν:
Ενδιαφέροντα
thumb|right|200px|Το Hotel Palace
Ο Αλφόνσος ήταν υποστηρικτής του τουρισμού στην Ισπανία. Η ανάγκη του για την φιλοξενία των καλεσμένων στο γάμο του, τον οδήγησε στην κατασκευή του πολυτελούς Hotel Palace στη Μαδρίτη. Υποστήριξε, επίσης, τη δημιουργία ενός δικτύου κρατικών καταλημάτων (Parador) σε ιστορικά κτίρια της Ισπανίας.
Η αγάπη του για το άθλημα του ποδοσφαίρου, τον οδήγησε στο να θέσει υπό την αιγίδα του πολλούς «Βασιλικούς» ποδοσφαιρικούς συλλόγους, με πρώτη την Ρεάλ Κλουμπ Ντεπορτίβο ντε Λα Κορούνια το 1907. Έπειτα ακολούθησαν αρκετές άλλες, με κύριες τις Ρεάλ Μαδρίτης, Ρεάλ Σοσιεδάδ, Ρεάλ Μπέτις, Ρεάλ Ουνιόν και Ρεάλ Σαραγόσα, πολλές από τις οποίες είναι ενεργές μέχρι και σήμερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ισπανίας Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Ισπανίας Κατηγορία:Τιτουλάριοι δούκες Νέων Πατρών Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας
Επεκτάσιμη Πλατφόρμα Μεταδεδομένων
Η Επεκτάσιμη Πλατφόρμα Μεταδεδομένων (αγγλικά: Extensible Metadata Platform, συντομογραφία:XMP) είναι ένα πρότυπο για την επεξεργασία και αποθήκευση τυποποιημένων και μη μεταδεδομένων, το οποίο δημιουργήθηκε από την Adobe Systems Inc.
Το XMP τυποποιεί τον ορισμό, δημιουργία και επεξεργασία επεκτάσιμων μεταδεδομένων. Το XMP μπορεί να ενσωματωθεί σε ένα σημαντικό αριθμό δημοφιλών τύπων αρχείων, χωρίς να σπάει η αναγνωσιμότητά τους από εφαρμογές που δεν αναγνωρίζουν το XMP. Η ενσωμάτωση των μεταδεδομένων αποφεύγει οποιοδήποτε πρόβλημα που μπορεί να εμφανιστεί όταν τα μεταδεδομένα αποθηκεύονται ξεχωριστά.
Διάφορα Εργαλεία για XMP (υποστήριξη ανάγνωσης/εγγραφής)
Τα επικρατέστερα εργαλεία επεξεργασίας IPTC υποστηρίζουν και την επεξεργασία XMP δεδομένων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψηφιακή φωτογραφία
Καραμάν
Το Καραμάν (τουρκ.: Karaman, προηγουμένη ονομασία: Λαρεντέ, αρχαία ελληνική ονομασία: Λάρανδα) είναι πόλη στην κεντρική Τουρκία, βρίσκεται βόρεια της οροσειράς του Ταύρου και περίπου 100 χλμ. νότια του Ικονίου. Είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Καραμάν. Σύμφωνα με την απογραφή του 2000, ο πληθυσμός της επαρχίας αριθμεί στους 231.872 κατοίκους από τους οποίους 132.064 μένουν στην πόλη του Καραμάν. Η έκταση της πόλης καλύπτει μια επιφάνεια 3.686 τ.χλμ., ενώ η μέση τιμή του υψομέτρου είναι 1.039 μ.
Τα αρχαία Λάρανδα
Από τα Λάρανδα καταγόταν ο Έλληνας επικός ποιητής και συγγραφέας του 3ου αιώνα μ.Χ. Πείσανδρος ο επονομαζόμενος Λαρανδινός (από την πόλη καταγωγής του). Ο Πείσανδρος ο Λαρανδινός συνέγραψε το έργο Ποικίλη ιστορία δι' επών, το οποίο ταυτιζόταν με το περίφημο έπος του Ηρωικαί θεογαμίαι, που το αποτελούσαν 26 ή, σύμφωνα με άλλους, 60 βιβλία. Σώζονται μικρά αποσπάσματα από το έργο αυτό, τα οποία τα εκδίδουν συνήθως μαζί με τα έργα του Ησιόδου.
Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών 2000-2001
Τελική φάση
Η τελική φάση (Final Four) διεξήχθη στη Νέα Ιωνία Μαγνησίας, στις 24 και 25 Μαρτίου 2001.
Καραμάν
Τα αρχαία Λάρανδα
Στα Λάρανδα γεννήθηκε σύμφωνα με τα μαρτυρολόγια ο άγιος Πάπας, που μαρτύρησε στο διωγμό κατά των χριστιανών που εξαπέλυσε ο Μαξιμιανός Γαλέριος και ο τοπικός ηγεμόνας Μάγνος. thumb|Το Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης.
Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών 2000-2001
Πηγές
Γυναικων 2000 2001 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2000 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2001
Καραμάν
Ετυμολογία
Η πόλη χρωστάει το όνομά της στον Καραμάν Μπέη, ο οποίος ήταν ένας από τους κυβερνήτες των Καραμανίδων. Το προηγούμενο όνομα της προέρχεται από το ελληνικό Λάρανδα, που με τη σειρά του προέρχεται το Λυδικό Λαραγάντα, το οποίο σημαίνει "αμμώδης, ένα αμμώδες μέρος".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καραμαν Καραμαν
Έλση Χριστόφια
Η Έλση Χριστόφια-Χηράτου γεννήθηκε στο χωριό Πελένδρι της Επαρχίας Λεμεσού στις 7 Οκτωβρίου 1952. Είναι σύζυγος του πρώην προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Δημήτρη Χριστόφια. Έχει αξιόλογο φιλανθρωπικό έργο και είναι πρόεδρος ή επίτιμη πρόεδρος σε πολλά φιλανθρωπικά ιδρύματα και οργανώσεις στην Κύπρο.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1955 μετοίκησε με την οικογένειά της στη Λεμεσό, όπου έζησε την παιδική και εφηβική της ηλικία. Αποφοιτώντας το 1970 από το Α’ Γυμνάσιο Θηλέων Λεμεσού, μετέβη στη Μόσχα για σπουδές. Φοίτησε στο Ινστιτούτο Κοινωνικών Επιστημών της Μόσχας. Το 1972 παντρεύτηκε το Δημήτρη Χριστόφια, σήμερα τέως Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Έχει τρία παιδιά, δύο κόρες και ένα γιο. Ο τομέας του θεάτρου, της μουσικής και γενικά της τέχνης είναι μέσα στα κύρια ενδιαφέροντά της.
Κοινωνική προσφορά
Η Έλση Χριστόφια είναι επικεφαλής ή συμμετέχει σε διάφορα ευαγή ιδρύματα και συνδέσμους ως ακολούθως:
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι ευεργέτες Κατηγορία:Σύζυγοι Προέδρων της Κυπριακής Δημοκρατίας
Στηθόδεσμος
μικρογραφία|Απεικόνιση του στηθόδεσμου, τύπου "Full-cup". Ο στηθόδεσμος είναι εσώρουχο που καλύπτει το γυναικείο στήθος. Στη σημερινή εποχή είναι πιο συνηθισμένη στην καθομιλουμένη η χρήση της γαλλικής λέξης "σουτιέν", που σημαίνει "υποστήριγμα". Η ονομασία αυτή αναφέρεται στην υποστήριξη που προσφέρει ο στηθόδεσμος στο γυναικείο στήθος, κάνοντάς το να φαίνεται πιο στητό, νεανικό και θελκτικό. Ο στηθόδεσμος περιορίζει επίσης τις κινήσεις του στήθους κατά την άθληση, το τρέξιμο ή γενικά την κίνηση του σώματος. Στις μινωικές τοιχογραφίες της Κνωσσού απεικονίζεται ένα είδος στηθόδεσμου που προβάλλει αντί να καλύπτει το γυναικείο στήθος. Στην αρχαία ελληνική απαντούν οι λέξεις "στηθοδέσμη", "μαστόδετον", "μαστόδεσμος", "απόδεσμος". Στη σημερινή του μορφή, το σουτιέν προήλθε από τον κορσέ, εσώρουχο που φορούσαν οι γυναίκες στο δυτικό κόσμο από τον 16ο αιώνα και μέχρι τον 20ο. Παρ'ολα αυτά είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι οι στηθόδεσμοι ή αλλιώς σουτιέν δεν προφέρουν καμία ωφέλεια από άποψη ανατομίας ή φυσιολογίας.
Κρέμασμα του στήθους
Πολύ συχνά οι γυναίκες φοράνε στηθόδεσμους διότι λανθασμένα πιστεύουν ότι οι στηθόδεσμοι εμποδίζουν το κρέμασμα του στήθους τους. Γιατροί, πωλήτριες εσώρουχων, νεαρές και ενήλικες γυναίκες, πίστευαν ότι οι στηθόδεσμοι είναι ιατρικά απαραίτητοι για την υποστήριξη του στήθους. Σε ένα άρθρο του 1952 στο Parents' Magazine, o Frank H. Crowell έγραψε πως ήταν σημαντικό για τις έφηβες να αρχίσουν να φοράνε σουτιέν νωρίς, με σκοπό να εμποδίσουν το κρέμασμα του στήθους.
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Λάρισας 1960–61
Στο πρώτο πρωτάθλημα της νεοϊδρυθείσας ΕΠΣ Νομού Λάρισας συμμετείχαν 24 ομάδες σε 3 κατηγορίες (Α΄ με 6 ομαδες, Β΄ με 6 ομάδες και 2 όμιλοι της Γ΄ από 6 ομάδες ). Στις 28 Ιουλίου του 1960 μετά από πρόσκληση της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θεσσαλίας έγινε η Ιδρυτική Γενική Συνέλευση της Ε.Π.Σ Νομού Λάρισας στα γραφεία του Α.Π.Ο Λάρισας Λαρισαϊκού. Στη συνέλευση αυτή αποφασίστηκε η ίδρυση της Ένωσης, η αποχώρηση των 20 σωματείων από την ΕΠΣ Θεσσαλίας (Φαλανιακός και Πανθεσσαλικός ανέμεναν την αναγνώρισή τους όπως και οι Δωτιέας Αγιάς, Δάφνη Γλαύκης) και η κατάρτιση των κατηγοριών σύμφωνα με την τελική βαθμολογία της προηγούμενης περιόδου στους ομίλους Λάρισας του Πρωταθλήματος της ΕΠΣ Θεσσαλίας.
Πρωτάθλημα
Οι τρεις κατηγορίες του πρωταθλήματος καθορίστηκαν ως εξής:
Α΄ Ερασιτεχνική
Το πρωτάθλημα έληξε την πρωτοχρονιά του 1961 και η τελική βαθμολογία διαμορφώθηκε ως εξής: Ο Λαρισαϊκός κι ο Άρης ως δευτεραθλητής συμμετείχαν στο ειδικό πρωτάθλημα τύπου Β΄ Εθνικής του 1961 χωρίς να καταφέρουν να ανέβουν στην Α΄Εθνική.
Β΄ Ερασιτεχνική
Ο Ηρακλής Χάλκης κατέκτησε το πρωτάθλημα της Β' κατηγορίας ενώ σε αγώνα κατάταξης για τη 2η ο Τοξότης «κατενίκησε» τον Αχιλλέα Φαρσάλων 5-1.
Β΄ Ομιλος
ΠΟΕ και Πανθεσσαλικός ήταν οι νικητές των ομίλων τους
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Λάρισας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1960-1961
Λέβητας (αγγείο)
μικρογραφία| Γαμήλιος λέβητας Ο λέβητας (αρχαία ελληνικά «λέβης») είναι τύπος αρχαιοελληνικού αγγείου, κατασκευασμένος συνήθως από μπρούντζο. Στηριζόταν σε τρίποδο. Η πιο δημοφιλής χρήση του ήταν ως σκεύος ιεροτελεστίας, στο μαντείο των Δελφών.
Στην κλασική εποχή ήταν στερεωμένος σε πόδι και χρησιμοποιούνταν ως σκεύος μαγειρικής.
Γαμικός λέβης
Ο γαμικός ή γαμήλιος λέβης, φαίνεται να χρησιμοπιούνταν ως  μέρος των τελετών εξαγνισμού πριν από το γάμο, δηλαδή στο τελετουργικό ράντισμα της νύφης με νερό. Ο γαμικός λέβης χρησιμοποιήθηκε από τον 6ο έως τον 4ο αιώνα π.Χ. Οι γαμικοί λέβητες στολίζονταν με απεικονίσεις από γάμους της μυθολογίας (όπως ο γάμος του Πηλέα και της Θέτιδας) ή περιλάμβανε αναφορές σε μύθους, όπως παραστάσεις που έδειχναν την Ελένη και τον Μενέλαο.
Οικονομική αξία
Οι λέβητες χρησιμοποιούνταν κατά τη διάρκεια της ανταλλακτικής οικονομίας. Απομεινάρια λίθινων επιγραφών διασώζουν πολλά παραδείγματα προστίμων και αντισταθμιστικών ζημιών σε χάλκινους λέβητες από την αρχαία Κρήτη, ήδη από τον 7ο αιώνα π.Χ. Για παράδειγμα, σε μια περίπτωση, ένας χάλκινος τρίποδας «[αξίας] δέκα λεβήτων» καταγράφηκε ως πληρωμή για πρόστιμο.
Στην Ιλιάδα, ένας χάλκινος λέβης αποτιμήθηκε στην αξία ενός βοδιού. Μέχρι την ελληνιστική περίοδο, πολύ μετά την εισαγωγή του νομίσματος με βάση το χρήμα, οι λέβητες επιβίωσαν ως ονομασία μιας συγκεκριμένης ποσότητας αργυρών νομισμάτων.
Παραπομπές
<references group="" responsive="0">
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγγεία ανά είδος
Καπελλασίτης
Ο καπελλασίτης (αγγλ. kapellasite) είναι ένυδρο χλωριούχο ορυκτό του χαλκού και του ψευδαργύρου. Το όνομα του αποδόθηκε προς τιμήν του Χρήστου Καπέλλα (1938-2004) συλλέκτη και εμπόρου ορυκτών της Καμάριζας στο Λαύριο.
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Σχηματίζεται ως προϊόν εξαλλοιώσεων σε χαλκούχα - ψευδαργυρούχα απορρίμματα μεταλλευτικών δραστηριοτήτων. Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο ατακαμίτης, ο χαϊντεΐτης και ο παρατακαμίτης.
Ανευρέθη πρώτα στα μεταλλεία Λαυρίου από ομάδα Γερμανών ερευνητών στο ορυχείο Σούνιο αριθ. 19 (φέρει την επωνυμία "Chloridstollen") όπου αποτελεί και χαρακτηριστικό ορυκτό (type locality). Έχει επίσης ανευρεθεί και στα μεταλλευτικά απορρίμματα στην κάμινο Herzog Julius στο Γκόσλαρ των ορέων Χαρτς στην κάτω Σαξονία.
Λόγω του χρώματος και της υφής των κρυστάλλων του αλλά και της σπανιότητάς του είναι αντικείμενο συλλογής από συλλέκτες ορυκτών.
Σημειώσεις
Καπελλασιτης Καπελλασιτης
Ομοσπονδία της Μαλάγια
Η Ομοσπονδία της Μαλάγια (μαλαϊκά: Persekutuan Tanah Melayu) ήταν μια ομοσπονδία αυτού που προηγουμένως ήταν η Βρετανική Μαλάγια που περιελάμβανε έντεκα πολιτείες (εννέα πολιτείες της Μαλαισίας και δύο από τους οικισμούς των βρετανικών στενών, Πενάνγκ και Μαλάκκα), που υπήρχε από την 1η Φεβρουαρίου 1948 έως τις 16 Σεπτεμβρίου 1963. Η Ομοσπονδία έγινε ανεξάρτητη στις 31 Αυγούστου 1957, και το 1963, η Μαλαισία σχηματίστηκε όταν η ομοσπονδία ενώθηκε με τις αποικίες του στέμματος της Σιγκαπούρης, του Βόρειου Βόρνεο και του Σαράουακ.
Ιστορία
Από το 1946 έως το 1948, οι έντεκα πολιτείες σχημάτισαν μια ενιαία αποικία του βρετανικού στέμματος γνωστή ως Μαλαισιανή Ένωση. Λόγω της αντίθεσης των εθνικιστών της Μαλαισίας, η Ένωση διαλύθηκε και αντικαταστάθηκε από την Ομοσπονδία της Μαλαισίας, η οποία αποκατέστησε τις συμβολικές θέσεις των ηγεμόνων των κρατών της Μαλαισίας.
Εντός της Ομοσπονδίας, ενώ τα κράτη της Μαλαισίας ήταν προτεκτοράτα του Ηνωμένου Βασιλείου, το Πενάνγκ και η Μαλάκκα παρέμειναν βρετανικά αποικιακά εδάφη. Όπως η Μαλαισιανή Ένωση πριν από αυτήν, η Ομοσπονδία δεν περιλάμβανε τη Σιγκαπούρη, παρά τις παραδοσιακές της διασυνδέσεις με τη Βρετανική Μαλάγια.
Η Συμφωνία της Ομοσπονδίας της Μαλαισίας διατυπώθηκε από τη Βρετανική-Μαλαισιανή Διάσκεψη του Πλένο μεταξύ Ιουνίου και Δεκεμβρίου 1946. Στο τέλος της συνάντησης, η Διάσκεψη του Πλένο παρήγαγε ένα «Μπλε Βιβλίο» 100 σελίδων. Υπογράφηκε στις 21 Ιανουαρίου 1948 στον «Οίκο του Βασιλιά» (Carcosa Seri Negara) από τους ηγεμόνες της Μαλαισίας και από τον Σερ Έντουαρντ Τζεντ ως εκπρόσωπο της βρετανικής κυβέρνησης. Η Συμφωνία αντικατέστησε τη Συμφωνία για τη δημιουργία της Μαλαισιανής Ένωσης και προετοιμάστηκε για την ίδρυση της Ομοσπονδίας της Μαλαισίας την 1η Φεβρουαρίου 1948. Αποκαταστάθηκε επίσης η θέση των ηγεμόνων της Μαλαισίας.
Σύστημα διακυβέρνησης
Επικεφαλής της κυβέρνησης της Ομοσπονδίας της Μαλαισίας ήταν ένας Βρετανός Ύπατος Αρμοστής με εκτελεστικές εξουσίες, επικουρούμενος και συμβουλευόμενος από το Εκτελεστικό Συμβούλιο της Ομοσπονδίας της Μαλάγιας και το Νομοθετικό Συμβούλιο της Ομοσπονδίας της Μαλάγιας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομοσπονδία της Μαλάγια Κατηγορία:Κράτη και περιοχές που ιδρύθηκαν το 1948 Κατηγορία:Μαλάγια Κατηγορία:Βρετανική Μαλάγια Κατηγορία:Ιστορία της Σιγκαπούρης Κατηγορία:Πρώην βρετανικές αποικίες και προτεκτοράτα στην Ασία Κατηγορία:Πρώην βρετανικά προτεκτοράτα Κατηγορία:Πρώην χώρες του Ψυχρού Πολέμου
Ανάγλυφο από τα Φάρσαλα (Μουσείο του Λούβρου αρ. Ma 701)
Το ανάγλυφο από τα Φάρσαλα που φιλοξενείται στο Μουσείο του Λούβρου με αριθμό καταλόγου Μa 701 βρέθηκε στα Φάρσαλα και αγοράστηκε για το μουσείο το 1863.
Περιγραφή
Είναι από μάρμαρο της Πάρου. Το ανάγλυφο αναπαριστάνει δύο γυναίκες που κρατούν άνθη στο χέρι. Είναι στραμμένες η μία προς την άλλη. Φοράνε πέπλο και μαντήλι στα μαλλιά, τον λεγόμενο κεκρύφαλο.
Ερμηνεία
Πρόκειται για επιτύμβιο ανάγλυφο, το οποίο ανήκε σε στήλη που έχει χαθεί. Εικονίζει την Δήμητρα και την Περσεφόνη να κρατούν άνθη.
Ιστορική τοποθέτηση
Το ανάγλυφο είναι έργο θεσσαλικής τέχνης, που διαφέρει από τα έργα πελοποννησιακών και αττικών εργαστηρίων. Διαπνέεται από φυσικότητα και μοιάζει περισσότερο με έργο ζωγραφικής, παρά με ανάγλυφο. Χρονολογείται στο 470-460 π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Ανάγλυφα Κατηγορία:Αρχαιότητες στο Μουσείο του Λούβρου
Κολιάτσος
Το επίθετο Κολιάτσος ανήκει σε παλιά αθηναϊκή οικογένεια της οποίας πολλά μέλη έδρασαν στον Αγώνα του 21 καθώς μετέπειτα και στη πολιτική. Από τα μέλη αυτής σημαντικότεροι ήταν ο Στυλιανός Κολιάτσος που είχε διατελέσει αξιωματικός της Εθνοφυλακής και είχε εργασθεί εντατικά για την έξωση του Όθωνα. Αργότερα όμως εκλέχθηκε πληρεξούσιος Αττικής και Βουλευτής Αττικής. Μετά το θάνατο αυτού πολιτικοί έγιναν ο Κωνσταντίνος Κολιάτσος και ο Ισίδωρος Κολιάτσος.
Από το όνομα Κολιάτσου της οικογένειας αυτής ονομάσθηκε η ομώνυμη πλατεία επί της οδού Πατησίων, που αργότερα μετονομάσθηκε σε πλατεία Αυστραλίας.
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Νήσος Μάουντ Ντέζερτ
Η Νήσος Μάουντ Ντέζερτ (Mount Desert Island) είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί της ανατολικής ακτής μετά το Λονγκ Άιλαντ και το έκτο μεγαλύτερο των 48 πολιτειών των Η.Π.Α (εκτός της Αλάσκας και της Χαβάης). Εκεί βρίσκεται το Εθνικό Πάρκο Ακάντια (Acadia National Park) που καλύπτει το μεγαλύτερο τμήμα του νησιού.
Ιστορία του νησιού
Το 1604 ο Γάλλος εξερευνητής και γεωγράφος Σαμουέλ ντε Σαμπλαίν ηγήθηκε μιας αποστολής σκοπός της οποίας ήταν η εξερεύνηση των ακτών του νησιού και η ανακάλυψη της μυθικής ινδιάνικης πόλης Norumbega. Ο ντε Σαμπλαίν ονόμασε το νησί Isles des Monts Desert –Νησί Μάουντ Ντέζερτ (Νησί χωρίς βλάστηση) επειδή οι κορυφές του ήταν γυμνές και βραχώδεις.
Πόλεις στη Νήσο Μάουντ Ντέζερτ
Το Μάουντ Ντέζερτ έχει έκταση 280 τετ. χιλ. και 10.615 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Στο νησί υπάρχουν τέσσερις πόλεις: το Bar Harbor, το Mount Desert, το Southwest Harbor και το Tremont.
Εθνικό Πάρκο Ακάντια
Το 1901 ο George B. Dorr ίδρυσε μαζί με άλλους την οργάνωση Hancock County Trustees of Public Reservations, με σκοπό την προστασία της φύσης στο νησί από τη διαρκή χρήση από τους ανθρώπους. Το 1913 η εν λόγω οργάνωση κατείχε στο νησί μια έκταση 24 τετρ. χιλ. την οποία ο Dorr προσέφερε στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Το 1916 ο Πρόεδρος Γουίλσον ανακοίνωσε τη δημιουργία του Sieur de Monts National Monument και τρία χρόνια αργότερα υπέγραψε την πράξη με την οποία ιδρύθηκε στο νησί το Εθνικό Πάρκο Λαφαγιέτ (Lafayette National Park), το οποίο το 1929 μετονομάστηκε σε Εθνικό Πάρκο Ακάντια (Acadia National Park). Ο Ροκφέλερ έφτιαξε στο ανατολικό τμήμα του νησιού δρόμους μήκους 80 χιλ., το μεγαλύτερο τμήμα των οποίων είναι εντός του Πάρκου (64 χιλ.), και δε χρησιμοποιούνται από τα αυτοκίνητα αλλά από ποδηλάτες, περιπατητές και aναβάτες με τα άλογά τους.
Εκκλησία της Αλεξάνδρειας
Η Εκκλησία της Αλεξάνδρειας, επίσης γνωστή ως Εκκλησία της Αιγύπτου, ήταν εκ των πρώτων χριστιανικών εκκλησιών, καθώς και εκ των συνιστωσών της Πενταρχίας. Σύμφωνα με την παράδοση, φέρεται να ιδρύθηκε, περίπου, το 62 από τον Ευαγγελιστή Μάρκο. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας της, γνώρισε αριθμό εσωτερικών σχισμάτων, με αποτέλεσμα, σήμερα, αριθμός εκκλησιών, παρότι διαφορετικών μεταξύ τους δογμάτων, να αποτελούν συνεχιστές της:
Ιστορία
Η Αλεξάνδρεια, από κοινού με τη Βαβυλώνα, αποτέλεσε την έδρα των πρώτων χρονικά ιουδαιοχριστιανικών πληθυσμών της Αιγύπτου. Παράλληλα, η Αλεξάνδρεια, σύμφωνα με τις δυτικές και ανατολικές εκκλησιαστικές παραδόσεις, αποτέλεσε τον τόπο μαρτυρίου του Ευαγγελιστή Μάρκου, θεωρούμενου ως ιδρυτή της Εκκλησίας της Αιγύπτου, σύμφωνα με τον Ευσέβιο της Καισαρείας.
Σταδιακά, ο τοπικός μητροπολίτης της πόλεως της Αλεξάνδρειας κατέστη ως επικεφαλής του συνόλου της Εκκλησίας της Αιγύπτου. Με σημείο εκκίνησης την περίοδο εκκλησιαστικής ηγεσίας του Δημητρίου Α΄ (199-233), η μητρόπολη διέθετε, πλέον, υπαγόμενους προς αυτήν επισκόπους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Αίγυπτο
Κινέτα
Η ονομασία Κινέτα ή Κινέττα μπορεί να αναφέρεται στα εξής:
Νήσος Καλιβινύ
Το νησί Καλιβινύ (αγγλικά: Calivigny island) είναι ένα νησί της Γρενάδας. Πήρε το όνομά του από την πόλη Καλιβινύ.
Παραπομπές
Καλιβινυ
Βρωμαργυρίτης
Ο βρωμαργυρίτης είναι ορυκτός Βρωμιούχος άργυρος. Η σκληρότητα στην κλίμακα Mohs είναι 1,5 - 2. Άλλα ορυκτά αλογονίδια του άργυρου είναι ο χλωραργυρίτης και ο ιωδαργυρίτης.
Μισθός
Ο μισθός είναι μορφή πληρωμής από τον εργοδότη στον εργαζόμενο, η οποία μπορεί να καθορίζεται σε σύμβαση εργασίας. Αυτό είναι σε αντίθεση με τους μισθούς τεμαχίων, όπου κάθε εργασία, ώρα ή άλλη μονάδα καταβάλλεται χωριστά, και όχι σε περιοδική βάση. Από την άποψη της λειτουργίας μιας επιχείρησης, ο μισθός μπορεί επίσης να θεωρηθεί ως το κόστος για την απόκτηση και τη διατήρηση των ανθρώπινων πόρων για την εκτέλεση εργασιών, και στη συνέχεια ονομάζεται έξοδα προσωπικού ή έξοδα μισθών. Στη λογιστική, οι μισθοί καταγράφονται σε λογαριασμούς μισθοδοσίας.
Ο μισθός είναι σταθερό ποσό χρημάτων ή αποζημίωσης που καταβάλλεται στον εργαζόμενο από τον εργοδότη σαν αντάλλαγμα για την εργασία που εκτελεί ο εργαζόμενος. Ο μισθός συνήθως καταβάλλεται σε καθορισμένα χρονικά διαστήματα. Για παράδειγμα, οι μηνιαίες πληρωμές από το ένα δωδέκατο του ετήσιου μισθού.
Ο μισθός καθορίζεται συνήθως με τη σύγκριση των ποσοστών αμοιβής στην αγορά για άτομα που εκτελούν παρόμοια εργασία σε παρόμοιες βιομηχανίες στην ίδια περιοχή. Ο μισθός καθορίζεται επίσης από την επιπεδοποίηση των ποσοστών αμοιβών και των μισθών που καθορίζονται από έναν μεμονωμένο εργοδότη. Ο μισθός επηρεάζεται και από τον αριθμό των διαθέσιμων ατόμων για την εκτέλεση της συγκεκριμένης εργασίας στο τοπικό κέντρο απασχόλησης του εργοδότη. Οι μισθοί είναι σταθερό κόστος από τη φύση τους.
Πρώτος καταβαλλόμενος μισθός
Ενώ δεν υπάρχει κανένας πρώτος καταβαλλόμενος μισθός, η πρώτη μισθωτή εργασία θα απαιτούσε μια κοινωνία αρκετά προηγμένη για να έχει σύστημα ανταλλαγής που θα επέτρεπε την ανταλλαγή προϊόντων ή υπηρεσιών μεταξύ εμπόρων. Σημαντικότερα, αυτό προϋποθέτει την ύπαρξη οργανωμένων εργοδοτών—ίσως μια κυβέρνηση ή ένα θρησκευτικό οργανισμό—που θα διευκόλυνε τις ανταλλαγές εργασίας για μίσθωση σε τακτική βάση να αποτελούν μισθωτή εργασία. Από αυτό, οι περισσότεροι συμπεραίνουν ότι ότι ο πρώτος μισθός καταβλήθηκε σε κάποιο χωριό ή πόλη κατά τη Νεολιθική Επανάσταση, κάποια στιγμή μεταξύ του 10.000 π.Χ. και 6000 π.Χ.
Μια σφηνοειδής επιγραφή που χρονολογείται γύρω στο 3100 π.Χ. παρέχει αρχείο των καθημερινών μερίδων μπίρας για τους εργαζόμενους στη Μεσοποταμία. Η μπύρα αντιπροσωπεύεται από ένα όρθιο βάζο με μυτερή βάση. Το σύμβολο για τις μερίδες είναι ένα ανθρώπινο κεφάλι που τρώει από ένα μπολ. Οι μετρήσεις παρουσιάζονται από στρογγυλές και ημικυκλικές εντυπώσεις.
Μέχρι την εποχή του Εβραϊκού Βιβλίου της Εζρά (550-450 π.Χ.), το αλάτι από ένα άτομο ήταν συνώνυμο και με την αμοιβή για την υπηρεσία του ατόμου. Την εποχή εκείνη, η παραγωγή αλατιού ελεγχόταν αυστηρά από τη μοναρχία ή την κυρίαρχη ελίτ. Ανάλογα με τη μετάφραση του Εζρά 4:14, οι υπηρέτες του βασιλιά Αρταξέρξη Α΄ της Περσίας να εξηγούσαν την πίστη τους ποικιλοτρόπως ως «επειδή είμαστε αλατισμένοι με το άλας του παλατιού» ή «γιατί έχουμε συντήρηση από τον βασιλιά» ή «γιατί είμαστε υπεύθυνοι απέναντι στον βασιλιά ".
Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, μεσαιωνική και προβιομηχανική Ευρώπη
Ανεξάρτητα από την ακριβή σύνδεση, το σαλάριουμ που καταβαλλόταν στους Ρωμαίους στρατιώτες έχει ορίσει μια μορφή εργασίας για μίσθωση από τότε στον δυτικό κόσμο, δημιουργώντας μέχρι και εκφράσεις.
Εντός της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ή (αργότερα) στημεσαιωνική, προβιομηχανική Ευρώπη και τις εμπορικές αποικίες, η μισθωτή εργασία φαίνεται να ήταν σχετικά σπάνια και περιοριζόταν κυρίως σε υπηρέτες και υψηλότερη θέση ρόλους, ιδίως στον τομέα των υπηρεσιών. Οι εν λόγω αμοιβές αντικαθιστούνταν με παροχή στέγασης, τρόφιμα, και είδη ένδυσης (δηλαδή, "τρόφιμα, ρούχα και καταφύγιο" στο σύγχρονο ιδίωμα). Πολλοί αυλικοί στα ύστερα μεσαιωνικά παλάτια πληρώνονταν με τα ετήσια ποσά, μερικές φορές συμπληρωμένα από μεγάλες απρόβλεπτες επιπλέον πληρωμές. Στο άλλο άκρο της κοινωνικής κλίμακας υπήρχαν και εργασίες στις οποίες δεν λαμβανόταν καμία αμοιβή, π.χ. στη δουλεία (αν και πολλοί σκλάβοι πληρώνονταν κάποια χρήματα τουλάχιστον). Άλλα κοινά εναλλακτικά μοντέλα εργασίας περιλάμβαναν την αυτο- ή συνεργατική απασχόληση, που συχνά είχαν μισθωτούς βοηθούς, εταιρική εργασία και ιδιοκτησία, όπως συμβαίνει με τα μεσαιωνικά πανεπιστήμια και μοναστήρια.
Εμπορική Επανάσταση
Πολλές θέσεις εργασίας που αρχικά δημιουργήθηκαν από την Εμπορική Επανάσταση στα χρόνια 1520-1650 και αργότερα κατά τη διάρκεια της Εκβιομηχάνισης του 18ου και του 19ου αιώνα δεν ήταν μισθωτές, αλλά στο βαθμό που καταβάλλονταν στους υπαλλήλους, πιθανώς καταβάλλονταν ωριαίοι ή ημερήσιοι μισθοί ή καταβαλλόταν ανά μονάδα προϊόντος (ονομάζεται επίσης εργασία κομματιού).
Μερίδιο στα κέρδη
Σε εταιρείες της εποχές, όπως πολλές Εταιρείες Ανατολικών Ινδιών, πολλοί διοικητές αμείβονταν ως ιδιοκτήτες-μέτοχοι. Αυτό το σύστημα αμοιβής είναι κοινό ακόμα και σήμερα στη λογιστική, τις επενδύσεις και τις συνεργασίες δικηγορικών γραφείων όπου οι κορυφαίοι επαγγελματίες είναι συνεργάτες ιδίων κεφαλαίων. Τεχνικά, έτσι δεν λαμβάνουν μισθό αλλά αντί γι'αυτό κάνουν μια περιοδική "κλήρωση" εναντίον του μεριδίου τους από τα ετήσια κέρδη.
Δεύτερη Βιομηχανική Επανάσταση
Από το 1870 μέχρι το 1930, η Δεύτερη Βιομηχανική Επανάσταση έδωσε αφορμή για τη σύγχρονη επιχειρησιακή εταιρεία με την έλευση των νέων τεχνολογιών (σιδηρόδρομος, ηλεκτρική ενέργεια, τηλέγραφος, τηλεφωνία). Αυτή η εποχή έφερε την εκτεταμένη εμφάνιση της κατηγορίας των μισθωτών στελεχών και διαχειριστών, οι οποίοι υπηρέτησαν στις νέες μεγάλης κλίμακας επιχειρήσεις που δημιουργούνται.
Οι νέες διευθυντικές θέσεις εργασίας οδηγούσαν τις ίδιες σε μισθωτή απασχόληση, εν μέρει επειδή ήταν η προσπάθεια και η παραγωγή του "γραφείου εργασίας" που ήταν δύσκολο να μετρηθεί ωριαία ή τμηματικά.
20ου αιώνα
Στον 20ο αιώνα, η άνοδος της οικονομίας των υπηρεσιών έκανε την μισθωτή εργασία ακόμα πιο συχνή στις ανεπτυγμένες χώρες, όπου το ποσοστό των θέσεων εργασίας στη βιομηχανία μειώθηκε, ενώ οι θέσεις εργασίας στο μάρκετινγκ, την δημιουργική απασχόληση, την διοίκηση, τους υπολογιστές και τη δημιουργική απασχόληση αυξήθηκε.
Μισθός και άλλες μορφές πληρωμής σήμερα
Σήμερα, η έννοια του μισθού συνεχίζει να εξελίσσεται ως μέρος ενός συστήματος της συνολικής αποζημίωσης που οι εργοδότες παρέχουν στους εργαζόμενους. Ο μισθός (επίσης γνωστός ως πάγια αμοιβή) έρχεται να θεωρείται μέρος ενός συστήματος "συνολικών ανταμοιβών", το οποίο περιλαμβάνει τα επιδόματα, τις αμοιβές κινήτρου, προμήθειες, επιδόματα και πρόσθετες απολαβές (ή προνόμια), και διάφορα άλλα εργαλεία τα οποία βοηθούν τους εργοδότες να συνδέσουν ανταμοιβές στη μετρούμενη απόδοση ενός εργαζόμενου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομία Κατηγορία:Διοίκηση ανθρωπίνων πόρων Κατηγορία:Προσέλκυση εργαζομένων
Σέριλ Σάντμπεργκ
Η Σέριλ Σάντμπεργκ (Sheryl Kara Sandberg , ; γεννήθηκε στις 28 Αυγούστου 1969) είναι Αμερικανίδα διευθύντρια τεχνολογίας, ακτιβίστρια και συγγραφέας. Είναι η Chief Operating Officer του Facebook. Τον ιούνιο του 2012, εξελέγη στο διοικητικό συμβούλιο από τα υφιστάμενα μέλη του διοικητικού συμβουλίου, ώστε έγινε η πρώτη γυναίκα που υπηρέτησε στο ΔΣ του Facebook. Πριν ενταχθεί στο Facebook ως COO, η Σάντμπεργκ ήταν Αντιπρόεδρος Παγκόσμιων Διαδικτυακών Πωλήσειων και Λειτουργιών στη Google και συμμετείχε στην έναρξη του φιλανθρωπικού βραχίονα της Google, Google.org. Πριν την Google, η Σάντμπεργκ υπηρέτησε ως αρχηγός του επιτελείου για τις Υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ, Λόρενς Σάμερς.
left|thumb|290px|Sheryl Sandberg, Chief Operating Officer and Member of the Board, Facebook meets PM Modigani Andahani.
Το 2012, το όνομά της συμπεριλήφθηκε στο Time 100, μια ετήσια λίστα με τους 100 πιο σημαντικούς ανθρώπους στον κόσμο, σύμφωνα με το περιοδικό Time. Από τον Ιούνιο του 2015, η Σάντμπεργκ φέρεται να έχει περιουσία αξίας πάνω από 1 δισ. δολάρια, λόγω των μετοχών που έχει από το Facebook και άλλες εταιρείες.
Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
Η Σάντμπεργκ γεννήθηκε το 1969 στην Ουάσινγκτον σε μια Εβραϊκή οικογένεια, η κόρη της Αντέλ (το γένος Άινχορν) και του Τζόελ Σάντμπεργκ, που ήταν ο μεγαλύτερος από τρία αδέρφια. Ο πατέρας της είναι οφθαλμίατρος και η μητέρα της καθηγήτρια σε κολέγιο γαλλικής γλώσσας. Η Αντέλ δίδασκε αγγλικά ως δεύτερη γλώσσα και ίδρυσε την Ear Peace-Save Your Hearing, μια ΜΚΟ που διδάσκει τους εφήβους πώς να αποτρέψουν την απώλεια ακοής. Παράτησε το Διδακτορικό της, όταν ήταν έγκυος με την Σέριλ και επικεντρώθηκε στην ανατροφή των παιδιών της. Η γιαγιά της Σέριλ από την μεριά της μητέρας της, Ρόζαλιντ Άινχορν, μεγάλωσε σε μια φτωχή οικογένεια σε ένα γεμάτο διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη, τέλειωσε το λύκειο, παρά το γεγονός ότι διέκοψε κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, πήγε στο κολέγιο, αποφοίτησε από το U.C. Berkeley, και αργότερα κατάφερε να σώσει την οικογενειακή επιχείρηση από οικονομική καταστροφή. Η οικογένεια της Σάντμπεργκ ήταν δραστήρια στο να βοηθά Εβραίους της Σοβιετικής Ένωσης να κάνουν αλιγιά στο Ισραήλ κατά τη διάρκεια της εποχής της μετανάστευσης και συμμετείχε σε συλλαλητήρια τα σαββατοκύριακα. Οι γονείς της συνελήφθησαν και ανακρίθηκαν στο Κισινάου και αργότερα εκδιώχθηκαν από την ΕΣΣΔ.
Το 1987 η Σάντμπεργκ γράφτηκε στο Κολλέγιο του Χάρβαρντ. Αποφοίτησε το 1991 summa cum laude με πτυχίο B. A. στα οικονομικά και τιμήθηκε με το Βραβείο John H. Williams  για τον κορυφαίο τελειόφοιτο στα οικονομικά. Ενώ ήταν στο Χάρβαρντ συνίδρυσε μια οργάνωση που ονομάζεται Γυναίκες στην Οικονομία και την Κυβέρνηση. Συνάντησε τον τότε καθηγητή Λάρι Σάμερς, ο οποίος έγινε ο μέντοράς της και σύμβουλος της διατριβής της. Ο Σάμερς την προσέλαβε ως ερευνήτρια βοηθό του στην Παγκόσμια Τράπεζα,, όπου εργάστηκε για περίπου ένα έτος, σχετικά με τα προγράμματα υγείας στην Ινδία που ασχολούνται με την λέπρα, το AIDS, και την τύφλωση.
Το 1993 γράφτηκε στο Harvard Business School και το 1995 πήρε το μεταπτυχιακό της με την υψηλότερη διάκριση. Κατά το πρώτο έτος στη σχολή, κέρδισε μια υποτροφία.
Πρώιμη καριέρα
Μετά την αποφοίτησή της από τη σχολή, την άνοιξη του 1995, η Σάντμπεργκ εργάστηκε ως σύμβουλος διαχείρισης για την McKinsey & Company για περίπου ένα έτος (1995-1996). Από το 1996 έως το 2001 και πάλι δούλευε για τον Λάρι Σάμερς, ο οποίος υπηρετούσε τότε ως Υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ υπό τον Πρόεδρο Μπιλ Κλίντον. Η Σάντμπεργκ βοηθούσε στο υπουργείο Οικονομικών, στο έργο για την μείωση του χρέους του αναπτυσσόμενου κόσμου κατά τη διάρκεια της Ασιατικής οικονομικής κρίσης.
Όταν οι Ρεπουμπλικάνοι σάρωσαν τους Δημοκρατικούς τον Νοέμβριο του 2000, η Σάνμπεργκ άφησε τη δουλειά της. Στη συνέχεια πήγε στη Silicon Valley, το 2001, και εντάχθηκε στην Google Inc., στην θέση Αντιπρόεδρου Παγκόσμιων Διαδικτυακών Πωλήσειων και Λειτουργιών από το Νοέμβριο του 2001 έως το Μάρτιο του 2008. Ήταν υπεύθυνη για τις online πωλήσεις διαφημίσεων της Google και εκδοτικών προϊόντων, καθώς και για τις πωλήσεις του  καταναλωτικών προϊόντων Google και την Αναζήτηση Βιβλίων Google.
Facebook
Στα τέλη του 2007 ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ, συνιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος του Facebook, γνώρισε τη Σάντμπεργκ σε Χριστουγεννιάτικο πάρτι του Νταν Ρόζενσβαϊγκ. Εκείνη τη περίοδο η Σάντμπεργκ σκεφτόταν να γίνει στέλεχος στη Washington Post Company. Ο Ζάκερμπεργκ δεν έκανε καμία επίσημη αναζήτηση για COO, αλλά σκέφτηκε ότι η Σάντμπεργκ "ταίριαζε τέλεια" για το ρόλο αυτό. Πέρασαν περισσότερο χρόνο μαζί, τον Ιανουάριο του 2008 στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός, Ελβετία. Τον Μάρτιο του 2008, το Facebook ανακοίνωσε την πρόσληψη της Σέριλ Σάντμπεργκ για το ρόλο της COO.