cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εισαγωγή στη γενική σχετικότητα
Εξισώσεις του Αϊνστάιν
Η εξίσωση αυτή συχνά αναφέρεται στον πληθυντικό, σαν εξισώσεις Einstein, εφόσον οι ποσότητες G και Τ προσδιορίζονται η καθεμιά με διάφορες συναρτήσεις των συντεταγμένων του χωροχρόνου, και οι εξισώσεις εξισώνουν κάθε μία από αυτές τις συναρτήσεις-συνιστώσες. Κάθε λύση αυτών των εξισώσεων περιγράφουν μια συγκεκριμένη γεωμετρία τουχωροχρόνου. Για παράδειγμα, η λύση Schwarzschild περιγράφει τη γεωμετρία γύρω από μια σφαιρική, μη περιστρεφόμενη μάζα, όπως ένα άστρο ή μια μαύρη τρύπα, ενώ η λύση Kerr περιγράφει μια περιστρεφόμενη μαύρη τρύπα. Επιπλέον, άλλες λύσεις μπορεί να περιγράφουν ένα κύμα βαρύτητας ή στην περίπτωση της λύσης Friedmann-Lemaître-Robertson-Walker, ένα διαστελλόμενο σύμπαν. Η απλούστερη λύση είναι ο μη καμπυλωμένος χωροχρόνος Minkowski, ο χωροχρόνος που περιγράφεται από την ειδική σχετικότητα.
Οι πειραματικές δοκιμές
Καμία επιστημονική θεωρία δεν είναι αποδεδειγμένα σωστή. Κάθε μία είναι ένα μοντέλο που πρέπει να ελέγχεται πειραματικά. Ο νόμος της βαρύτητας του Νεύτωνα έγινε αποδεκτός διότι εξηγούσε την κίνηση των πλανητών και των δορυφόρων του ηλιακού συστήματος με μεγάλη ακρίβεια. Καθώς η ακρίβεια των πειραματικών μετρήσεων βελτιώθηκε σταδιακά, παρατηρήθηκαν ορισμένες αποκλίσεις από τις προβλέψεις του Νεύτωνα, οι οποίες δικαιολογούνται στη γενική θεωρία της σχετικότητας. Ομοίως, οι προβλέψεις της γενικής σχετικότητας πρέπει επίσης να ελέγχονται πειραματικά, έτσι και ο ίδιος ο Αϊνστάιν επινόησε τρεις δοκιμές γνωστές πλέον ως τα κλασικά τεστ της θεωρίας: thumb|Νευτώνεια τροχιά (κόκκινο) συγκριτικά με τροχιά του Αϊνστάιν (μπλε) από ένα μεμονωμένο πλανήτη σε τροχιά γύρω από ένα σφαιρικό άστρο.
Από τις δοκιμές αυτές, μόνο η ανοδική πορεία του περιηλίου του Ερμή ήταν γνωστή πριν από την τελική δημοσίευση του Αϊνστάιν για τη γενική σχετικότητα το 1916. Η επακόλουθη πειραματική επιβεβαίωση άλλων προβλέψεών του, ειδικά οι πρώτες μετρήσεις της παραμόρφωσης του φωτός από τον Ήλιο το 1919, εκτόξευσε τον Einstein στο διεθνές επιστημονικό στερέωμα. Αυτές οι τρεις πειραματικές δοκιμές δικαιολογούν την επικράτηση της γενικής σχετικότητας σε σχέση με τη θεωρία του Νεύτωνα και παρεμπιπτόντως, σε σχέση με αρκετές εναλλακτικές θεωρίες της γενικής σχετικότητας που είχαν προταθεί.
Περαιτέρω δοκιμές της γενικής σχετικότητας περιλαμβάνουν μετρήσεις ακριβείας του φαινομένου Shapiro ή αλλιώς τη βαρυτική χρονική καθυστέρηση του φωτός, και πιο πρόσφατα το 2002 από το διαστημικό σκάφος Cassini. Ένα σύνολο δοκιμών επικεντρώνεται στα αποτελέσματα που προβλέπoνται από τη γενική σχετικότητα για τη συμπεριφορά των γυροσκοπίων που ταξιδεύουν μέσα στο χώρο. Ένα από αυτά τα αποτελέσματα, η γεωδαιτική μετάπτωση, έχει δοκιμαστεί με το πείραμα Lunar Laser Ranging (μετρήσεις υψηλής ακρίβειας της τροχιάς της Σελήνης). Ένα άλλο, το οποίο σχετίζεται με περιστρεφόμενες μάζες, ονομάζεται frame-dragging (ή βαρυτομαγνητισμός ή φαινόμενο Λένζε-Tίρρινγκ). Τα αποτελέσματα γεωδαιτικής μετάπτωσης και frame dragging ελέγχθηκαν και τα δύο από το πείραμα με το δορυφόρο Gravity Probe B που ξεκίνησε το 2004, επιβεβαιώνοντας τη σχετικότητα με ακρίβεια 0,5% και 15% αντίστοιχα, το Δεκέμβριο του 2008.
Σε κοσμικές κλίμακες, η βαρύτητα μέσα στο ηλιακό σύστημα είναι αδύναμη. Δεδομένου ότι οι διαφορές ανάμεσα στις προβλέψεις του Αϊνστάιν και τις θεωρίες του Νεύτωνα είναι πιο έντονες όταν η βαρύτητα είναι ισχυρή, οι φυσικοί έχουν εδώ και πολύ καιρό ενδιαφερθεί για τη δοκιμή διάφορων σχετικιστικών αποτελεσμάτων σε ένα περιβάλλον με συγκριτικά ισχυρά βαρυτικά πεδία. Αυτό έχει καταστεί δυνατό χάρη στις ακριβείς παρατηρήσεις ακριβείας των δυαδικών πάλσαρ (binary pulasrs). Σε ένα τέτοιο σύστημα αστέρων, δύο εξαιρετικά συμπαγείς αστέρες νετρονίων είναι σε τροχιά ο ένας γύρω από τον άλλον. Τουλάχιστον ένας από αυτούς είναι πάλσαρ - ένα αστρονομικό αντικείμενο που εκπέμπει μια στενή δέσμη ραδιοκυμάτων. Αυτές οι ακτίνες προσπίππτουν στη Γη σε πολύ τακτά χρονικά διαστήματα, παρόμοια με τον τρόπο που η περιστρεφόμενη ακτίνα ενός φάρου εμφανίζεται σε ένα παρατηρητή ο οποίος βλέπει την αναλαμπή του φάρου, και μπορεί να παρατηρηθεί ως μία πολύ τακτική σειρά παλμών. Η γενική σχετικότητα προβλέπει συγκεκριμένες αποκλίσεις από την τακτικότητα αυτών των ραδιοφωνικών παλμών. Για παράδειγμα, όταν κατά καιρούς τα ραδιοκύματα περνούν κοντά στο άλλο άστρο νετρονίων, αυτά πρέπει να εκτρέπονται από το βαρυτικό πεδίο του άστρου. Τα παρατηρούμενα μοτίβα παλμών είναι εντυπωσιακά κοντά σε αυτά που προβλέπονται από τη γενική σχετικότητα.
Ένα συγκεκριμένο σύνολο παρατηρήσεων σχετίζονται με κατ 'εξοχήν χρήσιμες πρακτικές εφαρμογές, συγκεκριμένα στα δορυφορικά συστήματα πλοήγησης όπως το GPS(Παγκόσμιο Σύστημα Εντοπισμού Θέσης) που χρησιμοποιούνται τόσο για την ακριβή εντοπισμό θέσης όσο και για την ακριβή χρονομέτρηση. Τα συστήματα αυτά βασίζονται σε δύο ομάδες ατομικών ρολογιών: ρολόγια πάνω σε δορυφόρους σε τροχιά γύρω από τη Γη και ρολόγια αναφοράς τοποθετημένα στην επιφάνεια της Γης. Η γενική σχετικότητα προβλέπει ότι αυτά τα δύο σετ ρολογιών θα πρέπει να χτυπούν σε ελαφρώς διαφορετικούς ρυθμούς, λόγω των διαφορετικών κινήσεών τους (ένα αποτέλεσμα που έχει ήδη προβλεφθεί από την ειδική σχετικότητα) και των διαφορετικών θέσεων τους μέσα στο βαρυτικό πεδίο της Γης. Προκειμένου να εξασφαλιστεί η ακρίβεια του συστήματος, τα δορυφορικά ρολόγια είτε επιβραδύνονται από ένα σχετικιστικό συντελεστή, ή ο ίδιος συντελεστής γίνεται μέρος του αλγορίθμου αξιολόγησης. Με τη σειρά τους, οι δοκιμές της ακρίβειας του συστήματος (ειδικά οι πολύ ενδελεχείς μετρήσεις που αποτελούν μέρος του ορισμού του Συγχρονισμένου Παγκόσμιου Χρόνου UTC ) είναι η απόδειξη για την εγκυρότητα των σχετικιστικών προβλέψεων.
Αστροφυσικές εφαρμογές
Τα μοντέλα που βασίζονται στη γενική σχετικότητα διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην αστροφυσική, και η επιτυχία αυτών των μοντέλων είναι η περαιτέρω απόδειξη για την εγκυρότητα της θεωρίας.
Βαρυτικός εστιασμός
thumb|[[Σταυρός του Αϊνστάιν: τέσσερις εικόνες από το ίδιο αστρονομικό αντικείμενο, που παράγεται από βαρυτικό εστιασμό]]
Δεδομένου ότι το φως εκτρέπεται σε ένα βαρυτικό πεδίο, είναι πιθανόν για το φως ενός μακρινού αντικειμένου να φτάσει σε ένα παρατηρητή ακολουθώντας δύο ή περισσότερες διαδρομές. Για παράδειγμα, το φως από ένα πολύ μακρινό αντικείμενο όπως ένα κβάζαρ μπορεί να περάσει κατά μήκος της μιας πλευράς ενός μεγάλου γαλαξία και να εκτρέπεται ελαφρά έτσι ώστε να φθάσει σε έναν παρατηρητή στη Γη, ενώ το φως που διέρχεται κατά μήκος της απέναντι πλευράς του ίδιου γαλαξία εκτρέπεται επίσης, φτάνοντας στον ίδιο παρατηρητή από μια ελαφρώς διαφορετική κατεύθυνση. Ως εκ τούτου, ο συγκεκριμένος παρατηρητής θα βλέπει ένα αστρονομικό αντικείμενο σε δύο διαφορετικά σημεία στο νυχτερινό ουρανό. Αυτό το είδος της εστιασμού είναι αρκετά γνωστό, όταν πρόκειται για οπτικούς φακούς, και συνεπώς η αντίστοιχη βαρυτική επίδραση ονομάζεται βαρυτικός εστιασμός.
Τα βαρυτικά κύματα
Έμμεσα, η επίδραση των βαρυτικών κυμάτων έχει ανιχνευθεί σε παρατηρήσεις συγκεκριμένων δυαδικών αστέρων. Τέτοια ζεύγη αστέρων βρίσκονται σε τροχιά μεταξύ τους και καθώς το κάνουν, χάνουν σταδιακά ενέργεια εκπέμποντας βαρυτικά κύματα. Για τα συνηθισμένα άστρα σαν τον Ήλιο, αυτή η απώλεια ενέργειας θα είναι πολύ μικρή για να είναι ανιχνεύσιμη. Όμως, αυτή η απώλεια ενέργειας παρατηρήθηκε το 1974 σε ένα δυαδικό πάλσαρ που ονομάζεται PSR1913 +16. Σε ένα τέτοιο σύστημα, ένα από τα δύο περιστρεφόμενα αστέρια είναι ένα πάλσαρ. Αυτό έχει δύο συνέπειες: ένα πάλσαρ είναι ένα εξαιρετικά πυκνό αντικείμενο γνωστό ως αστέρας νετρονίων, για το οποίο η εκπομπή βαρυτικών κυμάτων είναι πολύ ισχυρότερη από ότι για τους απλούς ατέρες. Επίσης, ένα πάλσαρ εκπέμπει μια στενή δέσμη ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας από τους μαγνητικούς πόλους του. Καθώς το πάλσαρ περιστρέφεται, η δέσμη του σαρώνει πάνω στη Γη όπου παρατηρείται σαν μία τακτική σειρά ραδιοπαλμών, ακριβώς όπως ένα πλοίο στη θάλασσα παρατηρεί τις τακτικές λάμψεις από την περιστροφόμενο φως σε ένα φάρο. Αυτό το τακτικό μοτίβο των ραδιοπαλμών λειτουργεί ως ένα εξαιρετικά ακριβές "ρολόι". Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να χρονομετρηθεί η περίοδος της τροχιάς του δυαδικού άστρου και αντιδρά με ευαισθησία σε στρεβλώσεις του χωροχρόνου στην άμεση γειτονιά του.
Στους εξερευνητές του PSR1913 +16, Russell Hulse και Joseph Taylor, απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1993. Από τότε, αρκετά άλλα δυαδικά πάλσαρ έχουν ανακαλυφθεί. Τα πιο χρήσιμα είναι εκείνα στα οποία και τα δύο άστρα είναι πάλσαρ, δεδομένου ότι παρέχουν τις πιο ακριβείς δοκιμές της γενικής σχετικότητας.
Επί του παρόντος, ένας σημαντικός στόχος της έρευνας στη σχετικότητα είναι η άμεση ανίχνευση των βαρυτικών κυμάτων. Για το σκοπό αυτό, μια σειρά από επίγειους ανιχνευτές βαρυτικών κυμάτων είναι σε λειτουργία, ενώ μια αποστολή για να ξεκινήσει ένας διαστημικός ανιχνευτής LISA βρίσκεται υπό ανάπτυξη, με πρόδρομη αποστολή το LISA Pathfinder που αναμένεται να ξεκινήσει το 2015. Εάν ανιχνευθούν τα κύματα βαρύτητας, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τη συλλογή πληροφοριών σχετικά με συμπαγή αντικείμενα όπως τα αστέρια νετρονίων και μαύρες τρύπες, καθώς επίσης και να εξετάσει την κατάσταση του πρώιμου σύμπαντος κλάσματα του δευτερολέπτου μετά τη Μεγάλη Έκρηξη (Big Bang).
Μαύρες τρύπες
Όταν η μάζα συγκεντρώνεται μέσα σε μία επαρκώς συμπαγή περιοχή του χώρου, η γενική σχετικότητα προβλέπει το σχηματισμό μιας μαύρη τρύπα - μία περιοχή του χώρου με βαρυτική επίδραση τόσο ισχυρή ώστε ούτε το φως να μη μπορεί να διαφύγει. Συγκεκριμένοι τύποι μαύρων τρυπών πιστεύεται οτι είναι το τελικό στάδιο στην εξέλιξη των μεγάλων αστέρων. Απ΄την άλλη, υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες με τη μάζα εκατομμυρίων ή και δισεκατομμυρίων ηλιακών μαζών θεωρούνται ότι υπάρχουν στους πυρήνες των περισσότερων γαλαξιών και παίζουν καθοριστικό ρόλο στα τωρινά μοντέλα του πως σχηματίστηκαν οι γαλαξίες στη διάρκεια δισεκατομμυρίων ετών που πέρασαν.
Η ύλη που πέφτει σε ένα συμπαγές αντικείμενο είναι ένας από τους πιο αποτελεσματικούς μηχανισμούς για την απελευθέρωση ενέργειας, με τη μορφή της ακτινοβολίας, ενώ ύλη που πέφτει μέσα σε μαύρες τρύπες θεωρείται υπεύθυνη για μερικά από τα λαμπρότερα αστρονομικά φαινόμενα. Αξιοσημείωτα παραδείγματα με μεγάλο ενδιαφέρον για τους αστρονόμους είναι τα κβάζαρ και άλλοι τύποι ενεργών γαλαξιακών πυρήνων. Υπό τις κατάλληλες συνθήκες, η ύλη που πέφτει και συσσωρεύεται γύρω από μια μαύρη τρύπα μπορεί να οδηγήσει στο σχηματισμό πιδάκων, στους οποίους στγκεντρωμένες δέσμες ύλης διαφεύγουν μακριά στο διάστημα με ταχύτητες κοντά σε αυτήν του φωτός.
Υπάρχουν αρκετές ιδιότητες που κάνουν τις μαύρες τρύπες τις πλέον υποσχόμενες πηγές των βαρυτικών κυμάτων. Ένας λόγος είναι ότι οι μαύρες τρύπες είναι τα πιο συμπαγή αντικείμενα που μπορούν να βρίσκονται σε τροχιά μεταξύ τους ως μέρος ενός δυαδικού συστήματος. Σαν αποτέλεσμα, τα βαρυτικά κύματα που εκπέμπονται από ένα τέτοιο σύστημα είναι ιδιαίτερα ισχυρά. Ένας άλλος λόγος προκύπτει από τα αποκαλούμενα θεωρήματα μοναδικότητας της μαύρης τρύπας: με την πάροδο του χρόνου, οι μαύρες τρύπες διατηρούν μόνο ένα ελάχιστο σύνολο διακριτικών χαρακτηριστικών (εφόσον τα διαφορετικά στυλ μαλλιών είναι καθοριστικά στοιχεία που δίνουν σε διαφορετικούς ανθρώπους διαφορετικές εμφανίσεις, αυτά τα θεωρήματα έχουν γίνει γνωστά ως θεωρήματα "χωρίς μαλλιά" ("no-hair") ). Για παράδειγμα, μακροπρόθεσμα, η κατάρρευση ενός υποθετικού κύβου ύλης δεν θα οδηγήσει στο σχηματισμό μιας μαύρης τρύπας σχήματος κύβου. Αντίθετα, η προκύπτουσα μαύρη τρύπα δε θα διακρίνεται από μια μαύρη τρύπα που σχηματίστηκε από την κατάρρευση μιας σφαιρικής μάζας, αλλά με μια σημαντική διαφορά: κατά τη μετάβασή της σε σφαιρικό σχήμα, η μαύρη τρύπα που σχηματίζεται από την κατάρρευση ενός κύβου θα εκπέμπει βαρυτικά κύματα.
Κοσμολογία
ς που εκπέμπεται όχι περισσότερο από μερικές εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια μετά τη Μεγάλη Έκρηξη, αποτύπωσε το δορυφόρικό τηλεσκόπιο Planck]]
Μία από τις πιο σημαντικές πτυχές της γενικής σχετικότητας είναι ότι μπορεί να εφαρμοστεί στο σύμπαν ως σύνολο. Ένα βασικό σημείο είναι ότι στις μεγάλες κλίμακες, το σύμπαν μας φαίνεται να έχει κατασκευαστεί σύμφωνα με πολύ απλές γραμμές. Όλες οι τρέχουσες παρατηρήσεις υποδεικνύουν ότι κατά μέσο όρο, η δομή του σύμπαντος πρέπει να είναι περίπου η ίδια, ανεξάρτητα από τη θέση ενός παρατηρητή ή την κατεύθυνση της παρατήρησης. Το σύμπαν είναι προσεγγιστικά ομοιογενές και ισότροπο. Τέτοια σχετικά απλά σύμπαντα μπορούν να περιγραφούν από απλές λύσεις των εξισώσεων του Αϊνστάιν. Τα τρέχοντα κοσμολογικά μοντέλα του σύμπαντος προκύπτουν από το συνδυασμό αυτών των απλών λύσεων της γενικής σχετικότητας με τις θεωρίες που περιγράφουν τις ιδιότητες της ύλης του σύμπαντος, δηλαδή την Θερμοδυναμική, την πυρηνική φυσική και την σωματιδιακή φυσική. Σύμφωνα με αυτά τα μοντέλα, το σημερινό σύμπαν μας προέκυψε από μια εξαιρετικά πυκνή και υψηλής θερμοκρασίας κατάσταση, τη Μεγάλη Έκρηξη (Big Bang), περίπου πριν 14 δισεκατομμύρια χρόνια και επεκτείνεται από τότε.
Οι εξισώσεις του Αϊνστάιν μπορούν να γενικευθούν με την προσθήκη ενός όρου που ονομάζεται κοσμολογική σταθερά. Όταν αυτός ο όρος είναι παρών, ο κενός χώρος ενεργεί ως πηγή έλξης ή ασυνήθιστα, ως απωθητική βαρύτητα. Ο Einstein εισήγαγε αρχικά τον όρο αυτό στην πρωτοποριακή εργασία του 1917 για την κοσμολογία, με ένα πολύ συγκεκριμένο κίνητρο: η κοσμολογική σκέψη εκείνης της εποχής θεωρούσε το σύμπαν στατικό και ο πρόσθετος όρος απαιτούνταν για την κατασκευή στατικών συμπαντικών μοντέλων στο πλαίσιο της γενικής σχετικότητας. Όταν έγινε φανερό ότι το σύμπαν δεν είναι στατικό αλλά επεκτείνεται, ο Αϊνστάιν γρήγορα απέρριψε αυτόν τον όρο, πρόωρα όπως γνωρίζουμε σήμερα. Από το 1998 περίπου και μετά, σταθερά συσσωρευόμενα αστρονομικά στοιχεία έχουν δείξει ότι η διαστολή του σύμπαντος επιταχύνεται με τρόπο που υποδηλώνει την παρουσία μιας κοσμολογικής σταθεράς ή ισοδύναμα, μιας σκοτεινής ενέργειας με συγκεκριμένες ιδιότητες που διαπερνά όλο το χώρο.
Η σύγχρονη έρευνα: η γενική σχετικότητα και παραπέρα
Η γενική σχετικότητα είναι πολύ επιτυχής παρέχοντας ένα πλαίσιο για ακριβή μοντέλα που περιγράφουν μια εντυπωσιακή σειρά από φυσικά φαινόμενα. Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα ανοικτά ερωτήματα, και ειδικότερα, η θεωρία ως σύνολο είναι σχεδόν σίγουρα ατελής.
Σε αντίθεση με όλες τις άλλες σύγχρονες θεωρίες των θεμελιωδών αλληλεπιδράσεων, η γενική σχετικότητα είναι μια κλασική θεωρία: δεν περιλαμβάνει τις επιπτώσεις της κβαντικής φυσικής. Η αναζήτηση για μια κβαντική έκδοση της γενικής σχετικότητας αντιμετωπίζει ένα από τα πιο θεμελιώδη αναπάντητα ερωτήματα της φυσικής. Ενώ υπάρχουν υποσχόμενοι υποψήφιοι για μια τέτοια θεωρία της κβαντικής βαρύτητας, και ιδίως η θεωρία χορδών και η κβαντική βαρύτητα βρόχων, δεν υπάρχει επί του παρόντος καμία συνεπής και πλήρης θεωρία. Εδώ και καιρό υπάρχει η ελπίδα ότι μια θεωρία της κβαντικής βαρύτητας θα εξαλείψει επίσης ένα άλλο προβληματικό χαρακτηριστικό της γενικής σχετικότητας: την παρουσία των ιδιομορφιών του χωροχρόνου. Αυτές οι ανωμαλίες είναι τα σύνορα ("αιχμηρά άκρα") του χωροχρόνου στο οποίο η γεωμετρία γίνεται ασαφής, με συνέπεια η γενική σχετικότητα η ίδια να χάνει τη δύναμη πρόβλεψής της. Επιπλέον, υπάρχουν λεγόμενα θεωρήματα ανωμαλίας που προβλέπουν ότι τέτοιες ανωμαλίες πρέπει να υπάρχουν μέσα στο σύμπαν, αν οι νόμοι της γενικής σχετικότητας ίσχυαν χωρίς οποιεσδήποτε κβαντικές τροποποιήσεις. Τα πιο γνωστά παραδείγματα είναι οι ανωμαλίες που σχετίζονται με σύμπαντα μοντέλο που περιγράφουν τις μαύρες τρύπες και την αρχή του σύμπαντος.
Πέρα από τις προκλήσεις των κβαντικών επιπτώσεων και της κοσμολογίας, η έρευνα για τη γενική σχετικότητα είναι πλούσια με δυνατότητες για περαιτέρω διερεύνηση: μαθηματικοί σχετικιστές εξερευνούν τη φύση των ανωμαλιών και τις θεμελιώδεις ιδιότητες των εξισώσεων του Αϊνστάιν, λειτουργούν όλο και πιο ολοκληρωμένες προσομοιώσεις υπολογιστών των συγκεκριμένων χωροχρόνων (όπως εκείνες που περιγράφουν συγχωνευόμενες μαύρες τρύπες), και ο αγώνας για την πρώτη άμεση ανίχνευση των βαρυτικών κυμάτων συνεχίζεται με γοργούς ρυθμούς. Περισσότερα από ενενήντα χρόνια μετά την έκδοση της θεωρίας για πρώτη φορά, η έρευνα είναι πιο δραστήρια από ποτέ.
Επιπλέον Σύνδεσμοι
Επιπλέον πόροι, μπορούν να βρεθούν στην προτεινόμενη βιβλιογραφία που εμπεριέχει περισσότερο προχωρημένο υλικό.
Κατηγορία:Γενική σχετικότητα Κατηγορία:Θεωρίες βαρύτητας
Αντώνης Τζανετουλάκος
Ο Αντώνης Τζανετουλάκος (γεννημένος στις 16 Μαΐου 1944) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα.
Καριέρα
Ο Αντώνης Τζανετουλάκος ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από τις ακαδημίες του Ολυμπιακού Πειραιώς. Πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του με την ανδρική ομάδα στην Α' Εθνική Κατηγορία την περίοδο 1964-65, όταν και πέρασε ως αλλαγή του Παράσχου Αυγητίδη. Εκείνη τη σεζόν πραγματοποίησε συνολικά 4 συμμετοχές με τους ερυθρόλευκους.
Το καλοκαίρι του 1965 παραχωρήθηκε στην Προοδευτική, όντας μέρος της συμφωνίας που έγινε μεταξύ των δύο ομάδων για ανταλλαγή έμψυχου δυναμικού. Συγκεκριμένα, η Προοδευτική απέκτησε τον Τζανετουλάκο από τους ερυθρόλευκους, και ο Ολυμπιακός τον τερματοφύλακα Γιάννη Φρονιμίδη από την Προοδευτική. Στην Προοδευτική πήρε αρκετές ευκαιρίες και πραγματοποίησε κατά διαστήματα πολύ καλές εμφανίσεις που τον έκαναν να ξεχωρίσει και να θεωρηθεί εκ των ικανότερων τερματοφυλάκων εκείνης της περιόδου.
Το καλοκαίρι του 1972 πήρε μεταγραφή στην Παναχαϊκή. Στην ομάδα της Πάτρας αγωνίστηκε για 3 χρονιές, όπου αγωνιζόμενος στην Α' Εθνική (1972-73, 1973-74 και 1974-75), πραγματοποήσε συνολικά 67 συμμετοχές. Επίσης, με τη φανέλα της Παναχαϊκής είχε 3 ευρωπαϊκές συμμετοχές στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1973-74, όπου αγωνίστηκε στον 1 από τους 2 αγώνες με την Γκράτσερ ΑΚ για τον πρώτο γύρο και στους 2 αγώνες με την ΦΚ Τβέντε για τον 2ο γύρο.
Το 1975 επέστρεψε ξανά στον Πειραιά για τον Α.Π.Σ. Αμφιάλης. Με την ομάδα της Αμφιάλης αγωνίστηκε -κατά την παρθενική της συμμετοχή- την περίοδο 1975-76 στη Β' Εθνική και έκτοτε έβαλε τέλος στην ποδοσφαιρική του καριέρα.
Μετά το ποδόσφαιρο
Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας ασχολήθηκε ως προπονητής και εργάστηκε σε διάφορους συλλόγους, όπως στους Α.Ο. Ποντίων Νίκαιας, Δάφνη Ερυθρών, Ηλυσιακό, Ατρόμητο Πειραιώς, Προοδευτική, Ατρόμητο Αθηνών κ.α. Επίσης δραστηριοποιήθηκε με τους Βετεράνους του Ολυμπιακού και σήμερα είναι προπονητής της ομάδας των βετεράνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ηλυσιακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Προοδευτικής Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ατρόμητου Αθηνών
Κιλίτζ Αλή Πασάς
Ο Κιλίτς Αλή Πασάς (τουρκικά: Kılıç Ali Paşa, 1519 - 21 Ιουνίου 1587) ήταν Οθωμανός ναύαρχος, ισάξιος του Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα, του Πιαλή, του Τζεζαερλή κ.ά. πειρατών.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην Λε Καστέλα της Καλαβρίας και ονομάστηκε Giovanni Dionigi Galeni. Ήταν γιος του ναυτικού Birno Galeni και της Pippa de Cicco. Το 1536, σε ηλικία 17 ετών ο νεαρός Giovanni αποφασίζει να μπει σε ιερατική σχολή για να γίνει καθολικός ιερέας. Όμως αιχμαλωτίζεται από τους πειρατές υπό τον Ali Ahmed Reis. Κατ' άλλους πάλι ήταν Γάλλος εξωμότης, σύμφωνα με ορισμένες τουρκικές πηγές ήταν Τούρκος εκ γενετής αλλά Μικρασιάτης με καταγωγή από την Ήπειρο που μετά το θάνατο του Σκεντέρμπεη οι γονείς του είχαν καταφύγει στη Σικελία, όπου είχε εξισλαμιστεί και είχε τραπεί προς την πειρατεία με το προσωνύμιο "Οκιόλι", ίσως για την οξυδέρκειά του.
Πρώτες επιτυχίες
To 1548 τίθεται υπό τις διαταγές του Dragut Reis (Turgut) και παίζει σημαντικό ρόλο στην κατάληψη του οχυρού της Αλ Μαντίγια (Mahdiye). Το 1560 λαμβάνει μέρος ως αρχηγός του Στόλου στις επιχειρήσεις κατά του οχυρού της Djerba. Για τις επιτυχίες του κατά τις επιχειρήσεις αυτές ονομάστηκε Κυβερνήτης (Μutassarif) της Σμύρνης. Το 1565 λαμβάνει μέρος στις επιχειρήσεις κατά της Μάλτας. Το 1569 αποκρούει και εκδιώκει τους Ισπανούς από το Αλγέρι καταλαμβάνοντας την Γολέττα (Goletta) και με τον θάνατο του Drugut λαμβάνει από τον Σουλτάνο τον τίτλο του Μπεηλέρμπεη του Αλγερίου. Το 1570 λαμβάνει μέρος στις επιχειρήσεις κατά της Κύπρου επιτιθέμενος και νικών τον στόλο της Μάλτας. Αμέσως μετά αναχωρεί για να ενωθεί με τον Οθωμανικό στόλο που ναυλοχεί στον Κόλπο της Ναυπάκτου. Πριν την διεξαγωγή της ναυμαχίας ο Ουλούτζ Αλή Πασάς, κατά την συγκέντρωση των ναυάρχων και στρατηγών, υπενθύμισε την ανάγκη του Οθωμανικού στόλου για επισκευές. Οι συμβουλές του όμως δεν εισακούστηκαν.
Ναυμαχία της Ναυπάκτου
Στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου ο Ουλούτζ Αλή τίθεται επικεφαλής της αριστερής πτέρυγας του οθωμανικού στόλου και χάρη στη δεξιοτεχνία των χειρισμών του κατάφερε να διαφύγει της καταστροφής και να τεθεί επικεφαλής 40 πλοίων (γαλερών) που μόλις κατάφεραν να γλυτώσουν και να επιστρέψει στη Κωνσταντινούπολη όπου έγινε δεκτός με τιμές. Τότε ο Σουλτάνος Σελίμ ο Β' τον μετονόμασε από Ουλούτζ σε "Κιλίτζ", δηλαδή "ξίφος" (επειδή διέφυγε ως "ξίφος" μέσα από τον Χριστιανικό στόλο) και τον προήγαγε σε Kaptani Derya δηλαδή Αρχιναύαρχο ή Καπουδάν Πασά, αναθέτοντάς του τη γενική αναδιοργάνωση του οθωμανικού στόλου που μέχρι τότε ήταν μόνο κωπήλατος. Έτσι μετά την αναδιοργάνωση του στόλου κατάφερε και επανέκτησε την Τύνιδα το 1574.
Το Τέλος
Ο Κιλίτς Αλή Πασάς πέθανε σε ηλικία 90 ετών στην αγκαλιά μιας νεαράς εκ των οδαλισκών του χαρεμιού του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κιλιτζ Κιλιτζ Κατηγορία:Ιταλοί πειρατές Κατηγορία:Οθωμανοί πειρατές
Μαρίνος Κονταράς
Ο τίτλος Μαρίνος Κονταράς μπορεί να αναφέρεται:
Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος
Ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος (κατά κόσμον: Αναστάσιος Γιαννουλάτος, Πειραιάς 4 Νοεμβρίου 1929) είναι Έλληνας Ορθόδοξος κληρικός, θεολόγος, συγγραφέας, πρώην καθηγητής πανεπιστημίου. Είναι ο προκαθήμενος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας με τον τίτλο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας. Είναι, επίσης, ένας από τους προέδρους της κεντρικής επιτροπής του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών και επίτιμος πρόεδρος της Παγκόσμιας Διάσκεψης Θρησκευμάτων για την Ειρήνη. Έχει διατελέσει τιτουλάριος επίσκοπος και μητροπολίτης Ανδρούσης και Γενικός Διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Πρώιμος βίος
Γεννήθηκε το 1929 στον Πειραιά και είναι απόφοιτος του B' Γυμνασίου Αρρένων Αθηνών. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων μαθημάτων του, σπούδασε στη Θεολογική Σχολή Αθηνών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου όπου και έλαβε το πτυχίο του το 1952. Παράλληλα με τις θεολογικές του σπουδές αναμείχθηκε με οργανώσεις ορθόδοξης νεολαίας. Το 1959 ίδρυσε και διεύθυνε το πρώτο ιεραποστολικό περιοδικό στην Ελλάδα με τίτλο Πορευθέντες, και τρία χρόνια αργότερα το ομότιτλο "Διορθόδοξο Ιεραποστολικό Κέντρο", από το οποίο ξεκίνησε η ελληνόφωνη ιεραποστολική αφύπνιση κατά τον 20ο αιώνα. Το 1960 χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος ενώ το 1964 χειροθετήθηκε Αρχιμανδρίτης. Παράλληλα ξεκίνησε ιεραποστολικές εξορμήσεις στην Αφρική και κυρίως στην Ουγκάντα. Εκεί έμαθε τις τοπικές διαλέκτους, αναγκάστηκε όμως να αποχωρήσει όταν προσβλήθηκε από ελονοσία. Στη συνέχεια έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στις Φιλοσοφικές Σχολές του Αμβούργου και Μαρβούργου στη Γερμανία (1965-1969) ως υπότροφος του γερμανικού Ιδρύματος "Alexander von Humboldt", στη θρησκειολογία, την εθνολογία και την ιεραποστολική. Ακόμη, κατείχε εντολή διδασκαλίας του μαθήματος της νεοελληνικής γλώσσας και φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Μαρβούργου στη Γερμανία (1966-69).
Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα οργάνωσε και διεύθυνε το Διορθόδοξο Ιεραποστολικό Κέντρο «Πορευθέντες» καθώς επίσης και το Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδος στην Αθήνα (1971-1975). Η προσφορά του αναγνωρίστηκε σύντομα με τη χειροτονία του σε επίσκοπο Ανδρούσης το 1972. Τον ίδιο χρόνο ορίστηκε έκτακτος καθηγητής Ιστορίας των Θρησκευμάτων στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Διευθυντής του Τομέα Θρησκειολογίας και Κοινωνιολογίας (1983-1986), από το 1976 τακτικός καθηγητής και κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών από το 1983 έως το 1987. Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στο Πανεπιστήμιο, υπήρξε ακόμη Αντιπρόεδρος της Εφορείας Πανεπιστημιακής Λέσχης (1978-79 και 1983-86), πρόεδρος της «Επιτροπής Συμπαραστάσεως Κυπριακού Αγώνος» του Πανεπιστημίου Αθηνών (1975-84), μέλος της Επιτροπής Ερευνών του Πανεπιστημίου Αθηνών (1986-90) και του ΔΣ του Kέντρου Μεσογειακών και Αραβικών Σπουδών (1978-82). Αποχώρησε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1997 όταν και ονομάστηκε ομότιμος καθηγητής.
Έγινε επίσης γενικός διευθυντής της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος και ίδρυσε το ιεραποστολικό περιοδικό Πάντα τα Έθνη, το οποίο διεύθυνε από το 1981 μέχρι το 1991. Παράλληλα ανέπτυξε και επιστημονική δραστηριότητα. Το 1981, μετά την πλήρη αποκατάσταση της υγείας του, αναχώρησε και πάλι για την Αφρική, αυτή τη φορά ως Μητροπολίτης Ανατολικής Αφρικής. Η δικαιοδοσία του εκεί περιλάμβανε την Κένυα, την Ουγκάντα και την Τανζανία, όπου πραγματοποίησε τεράστιο έργο αναφορικά με τη λειτουργία της εκεί εκκλησίας. Μετά από 10 χρόνια επέστρεψε στην Αθήνα.
Εκκλησιαστική και κοινωνική διακονία
Ως Ιεροκήρυκας εργάστηκε στην πνευματική εργασία μεταξύ των νέων, κυρίως των φοιτητών. Ήταν υπεύθυνος βιβλικών μελετών και φροντιστηρίων εκκλησιαστικών στελεχών· αρχηγός νεανικών και φοιτητικών κατασκηνώσεων και ιεραποστολικών προσπαθειών σε ακριτικές περιοχές (1954-60). Ίδρυσε το Διορθόδοξο Ιεραποστολικό Kέντρο «Πορευθέντες» (1961), το οποίο διευθύνει ως σήμερα. Με εντολή της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, συνέγραψε τα Βοηθήματα για τους διδάσκοντες στα Mέσα Κατηχητικά Σχολεία της Εκκλησίας της Ελλάδος (1960-62). Το 1964 πραγματοποίησε Ιεραποστολική προσπάθεια στην Ανατολική Αφρική ενώ κατά τη διάρκεια των σπουδών του στη Γερμανία εξυπηρέτησε ιερατικώς τους εκεί Έλληνες εργάτες και φοιτητές.
Τον Νοέμβριο του 1972 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Επίσκοπος υπό τον τίτλο της Πάλαι Ποτέ Διαλαμψάσης Επισκοπής Ανδρούσης, για την πλήρωση επισκοπικής θέσης του Γενικού Διευθυντού της «Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος». Από τη θέση αυτή προώθησε διάφορα θεολογικά, εκπαιδευτικά, οικοδομικά και εκδοτικά προγράμματα της Εκκλησίας. Το Φεβρουάριο του 1973 είχε μεταβεί στην κατειλημμένη από φοιτητές που διαμαρτύρονταν εναντίον της δικτατορίας νομική σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών μεταφέροντας τρόφιμα και για να εμψυχώσει τους έγκλειστους. Λίγους μήνες αργότερα έκανε διαμαρτυρία στην ΕΣΑ για τις συνθήκες κράτησης.
Ιδιαίτερα ανέπτυξε τον τομέα εξωτερικής ιεραποστολής με τη συνεχή συμπαράσταση στα ιεραποστολικά κλιμάκια Κορέας, Ινδίας, Αφρικής, και με την οργάνωση της Εβδομάδας Εξωτερικής Ιεραποστολής. Παραιτήθηκε όταν εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Τιράνων στις 24 Ιουνίου 1992.
Διετέλεσε εντεταλμένος Σύμβουλος του ΔΣ Ανωτέρας Σχολής Κοινωνικής Εργασίας-Διακονισσών (1977-84), μέλος του Ανωτάτου Υπηρεσιακού Συμβουλίου της Εκκλησίας της Ελλάδος (1977-85), του Υπηρεσιακού Συμβουλίου Εκκλησιαστικής Εκπαιδεύσεως Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (1977-82), του ΔΣ της Ευρωπαϊκής Λέσχης Υγείας, του ΔΣ της Επιτροπής για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς της Κύπρου (1985-91), της Επιτροπής Υποτροφιών Ιδρύματος «Αλέξανδρος Ωνάσης» (1978-94). Ακόμη, Ήταν εταίρος της εν Αθήναις Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας (1994) και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος «Αλεξάνδρος Ωνάσης» (1994-2005.).
Ανατολική Αφρική
Ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος είχε σημαντικό ρόλο στη σύγχρονη αναγέννηση της Εξωτερικής Ιεραποστολής της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Στη δεκαετία 1981-1991, ως Τοποτηρητής της Ιεράς Μητροπόλεως Ειρηνουπόλεως - Ανατολικής Αφρικής (Κένυα, Ουγκάντα, Τανζανία), ίδρυσε και οργάνωσε την Πατριαρχική Σχολή «Αρχιεπίσκοπος Kύπρου Μακάριος», την οποία διηύθυνε επί δεκαετία. Χειροτόνησε 62 Αφρικανούς κληρικούς και χειροθέτησε 42 αναγνώστες - κατηχητές προερχομένους από 8 αφρικανικές φυλές· συγχρόνως προώθησε τις μεταφράσεις της Θείας Λειτουργίας σε 4 αφρικανικές γλώσσες. Μερίμνησε για τη σταθεροποίηση 150 περίπου ορθοδόξων ενοριών και πυρήνων και την ανέγερση δεκάδων ναών, ανήγειρε 7 ιεραποστολικούς σταθμούς, φρόντισε για τη δημιουργία σχολείων και ιατρικών σταθμών.
Αλβανία
Αρχικά υπήρξε Πατριαρχικός Έξαρχος εν Αλβανία (Ιανουάριος 1991 - Ιούνιος 1992) και στη συνέχεια Τιτουλάριος Μητροπολίτης Ανδρούσης (Aύγουστος 1991 - Ιούνιος 1992). Από τις 24 Ιουνίου 1992 είναι Αρχιεπίσκοπος Τιράνων και πάσης Αλβανίας. Το εκκλησιαστικό έργο του Αναστασίου κορυφώθηκε με την αποστολή που του ανέθεσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο για την εκ των ερειπίων αναστήλωση της Ορθοδόξου Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Αλβανίας, η οποία είχε καταρρεύσει ύστερα από τον επί 46 έτη διωγμό του μοναδικού «αθεϊστικού κράτους» της υφηλίου. Τα τελευταία χρόνια, ο Αναστάσιος, επιχείρησε να ανασυγκροτήσει την Εκκλησία της Αλβανίας. Ως αποτέλεσμα του έργου του συγκροτήθηκαν πάνω από 400 ενορίες, ενώ ίδρυσε τη Θεολογική-Ιερατική Σχολή (Ακαδημία) «Ανάστασις» στο Δυρράχιο (1992), το Εκκλησιαστικό Λύκειο «Tίμιος Σταυρός» στο Αργυρόκαστρο (1998) και στο Σουκθ-Δυρράχιο (2007), τα οποία σήμερα λειτουργούν σε ιδιόκτητα συγκροτήματα, και 50 Κέντρα Νεολαίας σε διάφορες πόλεις. Mόρφωσε και χειροτόνησε 145 νέους κληρικούς, ενώ φρόντισε για την έκδοση λειτουργικών και άλλων θρησκευτικών βιβλίων. Συνέστισε Τεχνική Υπηρεσία στην Εκκλησία της Αλβανίας και μερίμνησε για την ανοικοδόμηση 150 νέων ναών, την αναστήλωση 70 μοναστηριών και εκκλησιών-πολιτιστικών μνημείων και την επισκευή 160 ναών και 45 εκκλησιαστικών κτιρίων (Αρχιεπισκοπή, Μητροπόλεις, σχολεία, κλινικές, ξενώνες, κατασκηνώσεις νεολαίας, κ.α.), στο σύνολο 425 κτίρια. Θεμελίωσε το πρώτο γυναικείο μοναστήρι (Σκήτη των Αγίων Μυροφόρων), στο οποίο ασκητεύει από το 2011 μία μοναχή.
Ανέπτυξε τη φιλανθρωπική μέριμνα της Εκκλησίας, με διανομή εκατοντάδων τόνων τροφίμων, ιματισμού, φαρμάκων. Ίδρυσε την πρώτη ορθόδοξη αλβανική εφημερίδα (Ngjallja), το παιδικό περιοδικό Gëzohu (Χαίρε), το νεανικό περιοδικό Kambanat (Καμπάνες), την επιστημονική επιθεώρηση Kërkim (Αναζήτηση), το δελτίο «News from Orthodoxy in Albania», και Ραδιοφωνικό σταθμό. Μερίμνησε για τη δημιουργία Εργαστηρίων της Εκκλησίας (τυπογραφείο, κηροπλαστείο, ξυλουργείο, εργαστήρια αγιογραφίας και αποκαταστάσεως εικόνων) και πραγματοποίησε αγώνες για τη διεκδίκηση της εκκλησιαστικής περιουσίας.
Παράλληλα με την ανασύσταση της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ανέπτυξε προγράμματα στους τομείς εκπαιδεύσεως, υγείας, κοινωνικής προνοίας, αγροτικής αναπτύξεως, πολιτισμού και οικολογίας. Στην κρίση του Κοσσυφοπεδίου (1999) οργάνωσε ανθρωπιστικό πρόγραμμα με το οποίο βοήθησε 33.000 περίπου πρόσφυγες σε διάφορα μέρη της Αλβανίας.
Συνέδεσε την Εκκλησία της Αλβανίας με διεθνείς Εκκλησιαστικούς Οργανισμούς. Κατά την ένταση μεταξύ Ελλάδος - Αλβανίας συνέβαλε στην εκτόνωσή της και στην προσέγγιση των δύο χωρών. Με τις πρωτοβουλίες αυτές δόθηκε εργασία σε χιλιάδες ανθρώπους, δημιουργήθηκαν σοβαρά έργα κοινωνικής υποδομής και η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας αναδείχθηκε σε πολυδύναμο πνευματικό και αναπτυξιακό παράγοντα. Συγχρόνως αγωνίστηκε για την άμβλυνση των αντιθέσεων στα Βαλκάνια. Η δράσεις του αυτές τον οδήγησαν ώστε να είναι υποψήφιος για το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 2000.
Διεθνής διεκκλησιαστική δραστηριότητα
μικρογραφία|323x323εσ|[[Κώστας Τσιάρας και Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος και Δημήτρης Αβραμόπουλος, το 2012]] Διετέλεσε γενικός γραμματέας της «Εκτελεστικής Επιτροπής διά την Εξωτερικήν Ιεραποστολήν» του «Συνδέσμου» (1958-61), Αντιπρόεδρος του Διεθνούς Οργανισμού Ορθοδόξου Νεολαίας «Σύνδεσμος» (1964-77), Mέλος της Διεθνούς «Επιτροπής για ιεραποστολικές μελέτες» του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (ΠΣΕ, 1963-69) και Γραμματέας για την «Ιεραποστολική έρευνα και τις σχέσεις με τις Ορθόδοξες Εκκλησίες» στη Γενική Γραμματεία του ΠΣE (Γενεύη, 1969-71). Έλαβε μέρος στις Συνελεύσεις Παγκοσμίου Ιεραποστολής και Ευαγγελισμού (Μεξικό 1963, Μπανγκόκ 1973, Μελβούρνη 1980, Σαν Αντόνιο 1989) και τις Συνελεύσεις του ΠΣΕ (Ουψάλα 1968, Ναϊρόμπι 1975, Βανκούβερ 1983, Καμπέρα 1991, Χαράρε 1998, Πόρτο Αλέγκρε 2006).
Είναι μέλος πολλών διεθνών επιστημονικών επιτροπών, όπως: της «Γερμανικής Εταιρείας για την Ιεραποστολική», της «Διεθνούς Εταιρείας Ιεραποστολικών Μελετών», της Διαχριστιανικής Επιτροπής ΠΣE για το διάλογο με άλλες θρησκείες και ιδεολογίες (1975-83), της Μικτής Επιτροπής του «Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών» και της Συνελεύσεως των Ρωμαιοκαθολικών Επισκόπων «Islam in Europe» Committee (1989-91) και του «Διεθνούς Συμβουλίου» του World Conference on Religion and Peace (1985-1994).
Από το 1959 μετέχει ενεργώς σε αρκετά διεθνή συνέδρια, διορθόδοξες, διαχριστιανικές και διαθρησκειακές συσκέψεις, εκπροσωπώντας την Εκκλησία ή την επιστήμη σε διαφόρους διεθνείς Οργανισμούς. Έχει δώσει διαλέξεις σε διάφορα πανεπιστημιακά κέντρα του εξωτερικού, σχετικά με τη σύγχρονη χριστιανική σκέψη, τον διαθρησκειακό διάλογο, την παγκόσμια αλληλεγγύη και ειρήνη. Είναι επίτιμο μέλος του Kuratorium του Ρωμαιοκαθολικού Ιδρύματος Pro Oriente, Βιέννη (1989), Πρόεδρος-Συντονιστής της Commission on World Mission and Evangelism του ΠΣE (1984-1991), μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΣE (1998 - 2006) και της Επιτροπής «Πίστις και Tάξις» (2000 - 2006). Ακόμη είναι μέλος των European Council of Religious Leaders/Religions for Peace (ECRL) (2001) και Council of 100, Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, Νταβός (2003), αντιπρόεδρος της Conference of European Churches (2003), Πρόεδρος του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (2006) και Επίτιμος Πρόεδρος της «Παγκοσμίου Διασκέψεως των Θρησκειών για την Ειρήνη» (2006).
Τιμητικές διακρίσεις
Ήταν ανεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών από το 1993 έως το 2005 και έκτοτε είναι επίτιμο μέλος της. Έχει αναγορευθεί επίτιμος διδάκτωρ Θεολογίας: της Θεολογικής Σχολής του Τιμίου Σταυρού, ΗΠΑ (1989), του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1995) και του St. Vladimir's Theological Seminary (2003) και του Πανεπιστημίου Κραϊόβας (2006). Ακόμη είναι επίτιμο μέλος της Θεολογικής Ακαδημίας Mόσχας (1998) και εταίρος της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης (2001). Έχει λάβει Δίπλωμα π. Δημητρίου Στανιλοάε (η ανώτερη θεολογική διάκριση) του Πανεπιστημίου Βουκουρεστίου (2003). Ακόμη έχει αναγορευθεί επίτιμος διδάκτωρ Φιλοσοφίας: του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων (1996), του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών (1996), του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης της Σχολής των Νομικών, Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών και όλων των Τμημάτων της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (1998), του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς (2001), του Τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης (2002), των Τμημάτων Φυσικής, Ιατρικής, Δημοτικής Εκπαιδεύσεως και Πολιτικών μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών (2004), του Πανεπιστημίου Βοστώνης (2004), των Τμημάτων Ιατρικής και Γεωπονίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Επίσης έχει λάβει το Χρυσούν Μετάλλιον (η ανώτατη διάκριση) του ως άνω Πανεπιστημίου (2005). Τέλος, έχει υπάρξει επίτιμος διδάκτορας του Τμήματος Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου (2007), του Πανεπιστημίου Κορυτσάς (2008), του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας καθώς και εκείνου της Γλώσσας, Φιλολογίας και Πολιτισμού των Παρευξείνιων Λαών του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης (2009).
Επίσης, έχει παρασημοποιηθεί με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος της Τιμής της Ελληνικής Δημοκρατίας από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο, το Μεγαλόσταυρο της Ρουμανικής Δημοκρατίας, το Σταυρό του Αποστόλου Ανδρέου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, το Μεγαλόσταυρο του Τάγματος των Ορθοδόξων Σταυροφόρων του Παναγίου Τάφου του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, τον Τίμιο Σταυρό του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Μάρκου Α΄ του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, το Σταυρό του Ισαποστόλου Βλαδιμήρου Α΄ του Πατριαρχείου Ρωσίας, το Μεγαλόσταυρο του Αποστόλου Παύλου της Εκκλησίας της Ελλάδος, το Σταυρό των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου της Ορθοδόξου Εκκλησίας Τσεχίας και Σλοβακίας, το Σταυρό της Αγίας Αικατερίνης της Ιεράς Μονής Σινά, το χρυσό Σταυρό μετά δαφνών του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, το Αργυρό μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών και το χρυσο κλειδί της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και της Λαμίας μεταξύ άλλων.
Στις 14 Φεβρουαρίου 2020, το Ρωμαιοκαθολικό Κίνημα Φοκολιάρ, με 140.000 μέλη σε 180 χώρες, του απένειμε το διεθνές βραβείο «Κλάους Χεμέρλε» (ο οποίος ήταν Επίσκοπος Άαχεν και καθηγητής Φιλοσοφίας των Θρησκειών) αναγνωρίζοντας την ιδιαίτερη συμβολή του στην εδραίωση της ειρηνικής συνύπαρξης και της συνεργασίας των θρησκευτικών κοινοτήτων σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία. "Το αντίδοτο στον εγωκεντρισμό, που τορπιλίζει την ειρηνική συμβίωση, είναι η ενδυνάμωση της αγάπης μέσα στις καρδιές των ανθρώπων, μέσα στην κοινωνία. Μιας πολυδιάστατης αγάπης, που δεν περιορίζεται από σύνορα, προκαταλήψεις ή άλλες διακρίσεις. Προς αυτή την κατεύθυνση καλείται να συμβάλει η υγιής θρησκευτική συνείδηση", λίγα από τα λόγια του Μακαριωτάτου κατά τη βράβευσή του.
Συγγραφικό έργο
Συνέγραψε τα βιβλία :
Εξέδωσε ελληνικά και αγγλικά κείμενα και διηύθυνε το περιοδικό «Πορευθέντες» (1960-70) και το περιοδικό «Πάντα τα Έθνη» (1981-92). Υπήρξε μέλος της συντακτικής επιτροπής και υπεύθυνος του τομέως «Θρησκεία και αγωγή» της Παιδαγωγικής Ψυχολογικής Εγκυκλοπαίδειας (1992). Εντέλει ήταν ειδικός σύμβουλος στη σύνταξη του τόμου Θρησκείες της Εκπαιδευτικής Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας. Contributing Editor στο International Bulletin of Missionary Research (New Haven, Conn., U.S.A.), και μέλος του Board of Consultants του International Review of Mission (Geneva). Πολλά κείμενά του έχουν δημοσιευθεί 140 σε ξένες γλώσσες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες εκκλησιαστικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Τιμής Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι Τιράνων Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
ΑΤΕ ΠΕΚ Εργατών
Η Αγροτική Τοπική Ένωση Παναγροτικής Ένωσης Κύπρου Εργατών ή η ΑΤΕ ΠΕΚ Εργατών (διαβάζεται «άτε πεκ») είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα από το χωριό Εργάτες της επαρχίας Λευκωσίας. Η ομάδα έχει συμμετοχές στη Γ΄ κατηγορία και στη Δ΄ κατηγορία της Κύπρου. Χρώματα της ομάδας είναι το μπλε και το άσπρο.
Ιστορία
Η ΑΤΕ ΠΕΚ Εργατών Ιδρύθηκε το 1939. Το 1989 εντάχθηκε στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) ως ομάδα Δ΄ κατηγορίας. Αγωνίστηκε στη Δ΄ κατηγορία έως την περίοδο 1993-94 που τερμάτισε στη δέκατη θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συνέχισε στις διοργανώσεις της ΕΠΟΠΛ.
Το 1997 κατέκτησε το πρωτάθλημα ένταξης ΣΤΟΚ, κερδίζοντας την επανένταξη της στη Δ΄ κατηγορία. Την περίοδο 1997-98 τερμάτισε στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος και προβιβάστηκε στη Γ΄ κατηγορία για να υποβιβαστεί την επόμενη περίοδο. Την περίοδο 2000-01 τερμάτισε στην τρίτη θέση και επέστρεψε στη Γ΄ κατηγορία για να υποβιβαστεί την επόμενη περίοδο. Ακολούθησαν δύο συμμετοχές στη Δ΄ κατηγορία. Την περίοδο 2003-04 υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα. Συνεχίζει στις διοργανώσεις της ΕΠΟΠΛ.
1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η ΑΤΕ ΠΕΚ Εργατών συμμετείχε στον όμιλο Λευκωσίας-Κερύνειας. 2Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Η ΑΤΕ ΠΕΚ Εργατών συμμετείχε στον όμιλο Λεμεσού-Πάφου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1939 Κατηγορία:Εργάτες Λευκωσίας
Έντουαρντ Χένρι Πότχαστ
Ο Έντουαρντ Χένρι Πότχαστ (10 Ιουνίου 1857 - 9 Μαρτίου 1927) ήταν Αμερικανός ιμπρεσιονιστής ζωγράφος. Είναι γνωστός για τις απεικονίσεις ανθρώπων στον ελεύθερο χρόνο τους στο Σέντραλ Παρκ, και στις παραλίες της Νέας Υόρκης και της Νέας Αγγλίας.
Η ζωή του και το έργο του
thumb|Μια μέρα του Ιουλίου (1914)|left|219x219px Ο Έντουαρντ Χένρι Πότχαστ γεννήθηκε στις 10 Ιουλίου του 1847 στο Σινσινάτι του Οχάιο. Ο πατέρας του ήταν ο Χένρι Ιγκνάτζ Πότχαστ και η μητέρα του η Μπερναντίν Σάιφερς. Από τις 10 Ιουνίου του 1879 έως τις 9 Μαρτίου του 1881 ο Πότχαστ διδάχθηκε από τον Τόμας Σάτεργουαϊτ Νομπλ, έναν συνταξιούχο καπετάνιο του πολεμικού ναυτικού ο οποίος είχε σπουδάσει με τον Τομά Κουτύρ στο Παρίσι. Ο Πότχαστ σπούδασε αργότερα στη Βασιλική Ακαδημία του Μονάχου με τον Καρλ Μαρ. Μετά την επιστροφή του στο Σινσινάτι το 1885 επανέλαβε τις σπουδές του με τον Νομπλ. Το 1886 αναχώρησε για το Παρίσι, όπου σπούδασε με τον Φερνάντ Κορμόν. Το 1895 μετακόμισε στη Νέα Υόρκη και παρέμεινε εκεί μέχρι το θάνατό του το 1927. left|thumb|Καλοκαιρινή ημέρα, Παραλία Μπράιτον|218x218px Μέχρι την ηλικία των 39 ο Πότχαστ εργαζόταν  ως λιθογράφος. Η αγορά ενός από τους πίνακές του από το Μουσείο Τέχνης της Σινσινάτι  μπορεί να τον είχε ενθαρρύνει να εγκαταλείψουν τη λιθογραφία για μια καριέρα ως ζωγράφος. Οι πίνακές του διατήρησαν τις υποτονικές αποχρώσεις και έντονες αντιθέσεις του σχολείου Μονάχου μέχρι που υιοθέτησε την Ιμπρεσιονιστική παλέτα προς το τέλος της καριέρας του.
Μετά την άφιξή του στη Νέα Υόρκη ο Πότχαστ εργάστηκε ως εικονογράφος περιοδικών, και έκθετε  τακτικά τα έργα του στην Εθνική Ακαδημία Σχεδίου, στον Συλλόγου Αμερικανών Καλλιτεχνών και τη Λέσχη Σαλμαγκούντι, κερδίζοντας πολλά βραβεία. Μέχρι το 1908 είχε εγκατασταθεί σε ένα στούντιο στο κτίριο Γκέινσμπορο. Πλέον στο τέλος της καριέρας του ζωγράφισε το ηλιόλουστο Σέντραλ Παρκ, τα τοπία της Νέας Αγγλίας και τις απεικονίσεις της παραλία του Λονγκ Άιλαντ για το οποία είναι και γνωστός. Τα έργα του έχουν συμπεριληφθεί σε πολλές μεγάλα μουσεία των Η.Π.Α. thumb|Κόνι Άιλαντ (1914)|none|227x227px
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι
Παντελής Γιαλελής
Ο Παντελής Γιαλελής γεννήθηκε στις 17 Μαρτίου του 1954 στον Πειραιά και είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός. Αγωνίστηκε στα πρωταθλήματα της Β' Εθνικής, Γ' Εθνικής και Δ' Εθνικής κατηγορίας τη δεκαετία του '70 και του '80.
Βιογραφικό
Ο Λάκης Γιαλελής μεγαλωμένος στο Πέραμα του Πειραιά ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στα τέλη της δεκαετίας του '60 από τον Περαμαϊκό, αγωνιζόμενος στο Πειραϊκό πρωτάθλημα. Το 1973 πήρε μεταγραφή στην γειτονική Προοδευτική της Β' Εθνικής, με τη φανέλα της οποίας διακρίθηκε αγωνιζόμενος στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής για 12 χρόνια, καταγράφοντας συνολικά 345 συμμετοχές που αποτελεί ένας εκ των κορυφαίων ποδοσφαιριστών σε συμμετοχές στην ιστορία του συλλόγου. Συμπαίκτες κατά τη θητεία του στην Προοδευτική είχε μεταξύ άλλων τους παλαιότερους Σταύρο Νικολακάκο, Παναγιώτη Σκούφο, Τάκη Σπετσέρη, Διονύση Σπετσαρία, Νίκο Σταθόπουλο, Πέτρο Καραβίτη, Μίλτο Βρεκούση και τους Χρήστο Ξανθόπουλο, Άγη Πανόπουλο, Νίκο Πρινέα, Γιάννη Μανδρέκα, Στέλιο Βογιατζή, Μπάμπη Μαστρογιάννη κ.α.
Το 1985 επέστρεψε στον Περαμαϊκό, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε αρχικά στην Δ' Εθνική τη σεζόν 1985-86 κατακτώντας το πρωτάθλημα και την άνοδο και κατόπιν στην Γ' Εθνική τη σεζόν 1986-87, όποτε και το 1987 τερμάτισε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία. Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας ασχολήθηκε ως βετεράνος με τον Σύλλογο Βετεράνων Ποδοσφαιριστών Προοδευτικής και το Σύλλογο Βετεράνων Ποδοσφαιριστών Περάματος. Το 2009 ο Σύλλογος Βετεράνων Ποδοσφαιριστών Προοδευτικής τίμησε την προσφορά του Λάκη Γιαλελή στον σύλλογο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής
1507
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1507 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γιάννης Λυμπερόπουλος
Ο Γιάννης Λυμπερόπουλος (1921-2009) ήταν Έλληνας δικηγόρος και συγγραφέας με αντιστασιακή δράση την περίοδο της Ιταλογερμανικής κατοχής.
Βίος
Γεννήθηκε στην Κόνιτσα στις 21 Ιουνίου 1921, όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια και τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο. Ήταν γιος του συμβολαιογράφου Γεωργίου Λυμπερόπουλου και της Κονιτσιώτισας Ελένης Μπεκιάρη. Στα Γιάννενα, τελείωσε το Γυμνάσιο στη Ζωσιμαία Σχολή. Ως τελειόφοιτος της Ζωσιμαίας σκηνοθέτησε και ανέβασε την Αντιγόνη του Σοφοκλή, προσαρμόζοντας τους στίχους του Σοφοκλή στη μουσική του Μέντελσον. Απέκτησε πτυχίο της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και διδακτορικό δίπλωμα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Παρισίων (Σορβόννη). Στο Παρίσι παρακολούθησε μαθήματα Κοινωνιολογίας και Οικονομικών στο ίδιο πανεπιστήμιο.
Στα χρόνια της Ιταλογερμανικής Κατοχής πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Υπήρξε από τους ιδρυτές του ΕΑΜ της Κόνιτσας και πρώτος Γραμματέας της Επαρχιακής ΕΠΟΝ. Αργότερα, ήταν υπεύθυνος της Γραμματείας Τύπου της Πανηπειρωτικής Επιτροπής του ΕΑΜ. Για ένα μήνα στα τέλη του 1943 βρέθηκε κοντά στον Άρη Βελουχιώτη στα βουνά της Ρούμελης.
Το 1944 επέστεψε στην Επαρχία της Κόνιτσας και ασχολήθηκε με πολιτιστικά θέματα της Αντίστασης, δημιουργία τοπικού λαϊκού θεάτρου, προβλήματα αυτοδιοίκησης, κ.α. Ως φοιτητής της Νομικής Σχολής εξελέγη αρχικά Πρόεδρος του Συλλόγου Ηπειρωτών Σπουδαστών, στη συνέχεια Πρόεδρος του Συλλόγου Επαρχιωτών Σπουδαστών, και τελικά Γενικός Γραμματέας της Πανσπουδαστικής Επιτροπής που ισοδυναμούσε τότε με την κατοπινή Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδας (ΕΦΕΕ). Με την ιδιότητα του αυτή ορίσθηκε Γραμματέας του ελληνικού τμήματος της Παγκόσμιας Οργάνωσης της Δημοκρατικής Νεολαίας (ΠΟΔΝ). Κατά το διάστημα 1947-1951 εξελέγη Πρόεδρος του Κ.Σ. της Δημοκρατικής Αριστερής Νεολαίας (ΔΑΝ), οργάνωσης νέων της Ένωσης Δημοκρατικών Αριστερών του Ιωάννη Σοφιανόπουλου. Σε μόνιμη αντίθεση και αντιπαράθεση με την επικρατούσα τότε ιδεολογία της κυρίαρχης τάξης, επιστρατεύθηκε και υπηρέτησε τη θητεία του στη Μακρόνησο.
Από το 1950 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου εργάσθηκε ως δικηγόρος και νομικός σύμβουλος επιχειρήσεων, ειδικευμένος σε θέματα εμπορικού και εργατικού δικαίου. Συνέγραψε άρθρα νομικής επιστήμης (ενδεικτικά: Λυμπερόπουλος, Ι.Γ. «Συμβολή εις την μελέτην των εταιρειών Holdings », Νέον Δίκαιον, τόμ. 14, σ. 685 επ., Αθήνα 1958 και Λυμπερόπουλος Ι.Γ «Μελέται εμπορικού δικαίου (Αναδημοσιεύσεις) », Νέον Δίκαιον, Αθήνα 1961), και εξελέγη ως καθηγητής πανεπιστημίου αλλά δεν διορίσθηκε λόγω κοινωνικών φρονημάτων. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 παντρεύτηκε την Άννα Τσεκούρα, ανιψιά του Ιωάννη Σοφιανόπουλου, και απέκτησε δύο παιδιά, την Ελένη Μαρία (Μαριλένα) και τον Γιώργο Λυμπερόπουλο, το 1960 και 1963, αντίστοιχα. Στη δικτατορία συνελήφθη από την Ασφάλεια και κρατήθηκε φυλακισμένος στην Πεύκη σε πλήρη απομόνωση.