cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πύργος Μυτιλήνης
Ο Πύργος Μυτιλήνης (Αρχοντικό Κωνσταντίνου Χατζηχριστόφα), γνωστός επίσης ως Πύργος του Μαλλιαρού ή Ζαχαρένιος Πύργος ή Πύργος του Αρραβώνα, είναι κτίριο που βρίσκεται στην οδό Ελ. Βενιζέλου 49 στη «Σουράδα», την περιοχή με τα ωραιότερα αρχοντικά της Μυτιλήνης. Κατασκευάστηκε από τον Κων. Χατζηχριστόφα την περίοδο 1912-1916 σε σχέδια του αρχιτέκτονα Ιγνάτιου Βαφειάδη ή του εμπειρικού αρχιτέκτονα Ασημάκη Φούσκα. Η κατοικία χτίστηκε σε μεγάλη παραθαλάσσια έκταση, όπου στο παραλιακό της μέτωπο υπήρχε μικρό λιμανάκι, στο οποίο προσάραζαν μικρά ιστιοφόρα, μεταφέροντας καπνό και ζάχαρη στην απέναντι ακτή της Μικράς Ασίας, που εμπορευόταν ο Κων. Χατζηχριστόφας. Μάλιστα η κατοικία ονομαζόταν «Ζαχαρένιος Πύργος» γιατί κατασκευάστηκε από τα κέρδη της ανατίμησης της ζάχαρης κατά το 1912. Ο πύργος είναι το πρώτο σπίτι της Μυτιλήνης με κεντρική θέρμανση καλοριφέρ και έχει φιλοξενήσει σημαντικά ιστορικά πρόσωπα, μεταξύ άλλων και τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Ο πύργος αφού αναπαλαιώθηκε, λειτούργησε ως ξενοδοχείο πολυτελείας την περίοδο 1995-2020.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Μυτιλήνης Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Βόρειο Αιγαίο
Ηλιακή έκλειψη της 3ης Οκτωβρίου 2005
δεξιά|μικρογραφία| Δορυφορική εικόνα της έκλειψης στην Ανατολική Αφρική. Οι κόκκινες κουκίδες δείχνουν τις πυρκαγιές που έκαιγαν αγροτικές εκτάσεις Μια δακτυλιοειδής έκλειψη ηλίου έγινε τη Δευτέρα 3 Οκτωβρίου 2005 με μέγεθος 0,988. Μια ηλιακή έκλειψη συμβαίνει όταν η Σελήνη περάσει ανάμεσα στη Γη και τον Ήλιο, αποκρύπτοντας έτσι ολικώς ή εν μέρει τον ηλιακό δίσκο για έναν παρατηρητή στη Γη. Μια δακτυλιοειδής έκλειψη ηλίου συμβαίνει όταν η φαινόμενη διάμετρος της Σελήνης είναι μικρότερη από την ηλιακή, εμποδίζοντας το μεγαλύτερο μέρος του φωτός του Ήλιου και κάνοντας τον ήλιο να μοιάζει με δακτυλίδι. Μια δακτυλιοειδής έκλειψη είναι ορατή ως μερική έκλειψη σε μια περιοχή της Γης με χιλιάδες χιλιόμετρα πλάτος. Η δακτυλιοειδής φάση ήταν ορατή από μία λωρίδα Γης που ξεκινούσε από την Ιβηρική χερσόνησο διαπερνούσε από την Αφρική και κατέληγε στον Ινδικό Ωκεανό. Η έκλειψη ήταν ορατή ως μερική σε όλη την Ευρώπη, στην Αφρική και στη νοτιοδυτική Ασία. Το μέγιστο της κάλυψης του ηλιακού δίσκου κατά τη δακτυλιοειδή φάση ήταν 96% και η μέγιστη διάρκεια 4 λεπτά και 32 δευτερόλεπτα.
Η μέγιστη διάρκεια έκλειψης έγινε στο κεντρικό Σουδάν στις 10:31:42 UT, με διάρκεια 4 λεπτά και 31 δευτερόλεπτα.
Στην Ελλάδα
Η έκλειψη ηλίου ήταν ορατή στην Ελλάδα ως μερική. Η κάλυψη του ηλιακού δίσκου έφτασε το 60% στη Ζάκυνθο και το 54% στην Αθήνα, ενώ στη Θεσσαλονίκη δεν ξεπέρασε το 50%. Στα βορειοανατολικά τμήματα της χώρας η έκλειψη έφτασε το 42-43%.
Δείτε επίσης
Κατάλογος ηλιακών εκλείψεων ορατών από την Ελλάδα
Μιχαήλ Σάλτας
Ο Μιχαήλ Σάλτας (1867-1917) ήταν βουλευτής Λέσβου.
Γεννήθηκε το 1867 στα Πάμφιλα της Λέσβου και ήταν κτηματίας και διδάκτωρ νομικής. Ήταν αδελφός του βουλευτή Δημήτριου Σάλτα. Επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είχε εκλεγεί το 1908 βουλευτής Λέσβου στο Α' Οθωμανικό κοινοβούλιο. Συμμετείχε στις πρώτες εκλογές μετά την απελευθέρωση στις 31 Μαΐου 1915 με το Κόμμα των Φιλελευθέρων. Πήρε 12.517 ψήφους και ήλθε ενδέκατος κατά σειρά. Τον Φεβρουάριο του 1917 πέθανε από καρκίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λέσβου
Χαυγάς Λασιθίου
Ο Χαυγάς αποτελεί οικισμό της Περιφερειακής Ενότητας Λασιθίου, και ανήκει στον Δήμο Αγίου Νικολάου, στην Δημοτική Ενότητα Νεάπολης και συγκεκριμένα στην Κοινότητα Φουρνής. Στην απογραφή του 2011 είχε 5 κατοίκους. Κοντά στον οικισμό είναι το Φαράγγι Χαυγά Πλάκας Λασιθίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου
Κατάλογος αστέρων του Μεγάλου Κυνός
Ο παρών κατάλογος αστέρων του Μεγάλου Κυνός παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό του Μεγάλου Κυνός κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Φλάμστηντ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! Ίππαρχος ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Μ *
Οικογένεια Λεμού
Η οικογένεια Λεμού είναι μια σημαντική ελληνική οικογένεια πλοιοκτητών η οποία ασχολείται επαγγελματικά με τη ναυτιλία από τον 18ο αιώνα. Η οικογένεια από την Καρδαμύλη της Μάνης. Το αρχικό επώνυμο της οικογένειας κατά την παραμονή τους στην Μάνη ήταν το Λεμάκη. Ωστόσο, εν μέσω της αποδημίας της οικογένειας από τη Μάνη στη Χίο, η οικογένεια άλλαξε το επώνυμο της σε Λεμός για να μην εντοπιστεί. Από το 1860 έως το 1914 η οικογένεια είχε στην κατοχή της 52 εμπορικά πλοία.
Κλαούντιο Άντζελο Τζουζέππε Καλαμπρέζε
Ο σεβασμιότατος Κλαούντιο Άντζελο Τζουζέππε Καλαμπρέζε (πλήρες όνομα ιταλικά: Claudio Angelo Giuseppe Calabrese, γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 1867, απεβίωσε στις 7 Μαΐου 1932) διετέλεσε επίτιμος επίσκοπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με έδρα στην Αόστα (Aosta) του Τορίνου της Ιταλίας, αντικαθιστώντας τον Τζοβάννι Βιντσέντσο Τάσσο (Giovanni Vincenzo Tasso).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Φουρνώ στις 18 Φεβρουαρίου 1867, όπου χειροτονήθηκε ιερέας το 1889. Στις 7 Μαΐου 1920, ο Πάπας Βενέδικτος ΙΕ΄ τον υπέδειξε ως επίσκοπο της Αόστα. Απεβίωσε στις 7 Μαΐου 1932 στην Αόστα.
Πηγές
Καλαμπρέζε, Κλαούντιο Άντζελο Τζουζέππε Καλαμπρέζε, Κλαούντιο Άντζελο Τζουζέππε
Αλέξιος Άγγελος Φιλανθρωπηνός
Βιογραφία
Οι Άγγελοι-Φιλανθρωπινοί της Θεσσαλίας ανήλθαν στο να γίνουν εξέχοντες κατά τη βασιλεία του Συμεών-Ούρεσης των Νεμάνιτς δεσπότη της Ηπείρου και της Θεσσαλίας, ένεκα της συζύγου του Θωμαΐδος Ορσίνι (η οποία καταγόταν από τους Αγγέλους δεσπότες της Ηπείρου). Το 1370 απεβίωσε ο Συμεών-Ούρεσης και τον διαδέχθηκε ο γιος του Ιωάννης-Ούρεσης, ο οποίος όμως ενδιαφερόταν περισσότερο για θρησκευτικά θέματα παρά για τη διακυβέρνηση της Ηπείρου. Αυτή την εμπιστεύθηκε στον Αλέξιο, που κατείχε τον υψηλό Ρωμαϊκό τίτλο του Καίσαρος. Τελικά -μάλλον το 1372/73- ο Ιωάννης αποσύρθηκε σε μονή και άφησε τον Αλέξιο κυβερνήτη της Θεσσαλίας και την Ήπειρο στην αδελφή του Μαρία Νεμάνιτς και τον πρώτο σύζυγό της Θωμά Β΄ Πρελιούμποβιτς.
Νυμφεύτηκε τη Μαρία Αγγελίνα Ραδοσλάβα, κόρη της Ειρήνης Ασανίνας (κόρης του Στεφάνου-Ούρου Δ΄ Δουσάν της Σερβίας) και υποστηρίχθηκε από τους τοπικούς μεγιστάνες. Περί το 1382 ο Αλέξιος ζήτησε την προστασία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αναγνωρίζοντας ως επικυρίαρχο τον Μανουήλ Παλαιολόγο δεσπότη της Θεσσαλονίκης (τον μέλλοντα Μανουήλ Β΄). Η τελευταία αναφορά στον Αλέξιο είναι το 1388 και πρέπει να είχε αποβιώσει ως το 1390, όταν ήταν κυβερνήτης της Θεσσαλίας ο γιος (ή αδελφός) του Μανουήλ, επίσης Καίσαρας.
Μεταγραφή (αποσαφήνιση)
Η Μεταγραφή μπορεί να σημαίνει:
Αλέξιος Άγγελος Φιλανθρωπηνός
Βιογραφία
Το 1389 ο καίσαρας της Θεσσαλίας έστειλε στρατό στον Ησαύ Μπουοντελμόντι δεσπότη της Ηπείρου (2ο σύζυγο της Μαρίας Νεμάνια) εναντίον των Αλβανών της Ηπείρου και οι ενωμένες δυνάμεις τους επέτυχαν μεγάλη νίκη, αλλά δεν ξέρουμε αν ζούσε ακόμη ο Αλέξιος ή τον είχε ήδη διαδεχθεί ο Μανουήλ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαρία Αγγελίνα Ραδοσλάβα, κόρη του Ράντοσλαβ Χλάπεν βοεβόδα της Δυτικής Μακεδονίας. Γιος (ή αδελφός) του ήταν ο:
Ο Άγγελος ή πιο εύλογα ο Μανουήλ είναι πάππος του Μιχαήλ Ανγκελόβιτς άκμασε 1451-73, μεγιστάνας της Σερβίας και του αδελφού αυτού Μαχμούντ πασά Ανγκέλοβιτς 1420-1474, μεγάλου βεζύρη των Οθωμανών.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί καίσαρες Κατηγορία:Βυζαντινοί κυβερνήτες της Θεσσαλίας
Λέσεκ Μπαλτσερόβιτς
Ο Λέσεκ Χένρικ Μπαλτσερόβιτς (πολωνικά: Leszek Henryk Balcerowicz) (19 Ιανουαρίου 1947) είναι Πολωνός οικονομολόγος, πολιτικός και καθηγητής στη Σχολή Οικονομικών Επιστημών της Βαρσοβίας. Διετέλεσε Πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας της Πολωνίας (2001–2007) και δύο φορές Αναπληρωτής Πρωθυπουργός της Πολωνίας (1989–1991, 1997–2001). Το 1989, έγινε υπουργός Οικονομικών στην πρώτη μη κομμουνιστική κυβέρνηση του Ταντέους Μαζοβιέτσκι και ηγήθηκε των οικονομικών μεταρρυθμίσεων της ελεύθερης αγοράς, οι υποστηρικτές των οποίων λένε ότι έχουν μετατρέψει την Πολωνία σε μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες οικονομίες της Ευρώπης,   αλλά οι επικριτές λένε ότι ακολουθήθηκαν από μεγάλη αύξηση της ανεργίας. Το 2007, ίδρυσε τη δεξαμενή σκέψης του Φόρουμ Πολιτικής Ανάπτυξης (Forum Obywatelskiego Rozwoju) και έγινε πρόεδρος του συμβουλίου του.
Βιογραφία
Το 1970 αποφοίτησε με διάκριση από τη σχολή Εξωτερικού Εμπορίου της Κεντρικής Σχολής Σχεδιασμού και Στατιστικής στη Βαρσοβία (σήμερα: Σχολή Οικονομικών Επιστημών της Βαρσοβίας). Ο Μπαλτσερόβιτς έλαβε το Μεταπτυχιακό στη Διοίκηση Επιχειρήσεων του από το Πανεπιστήμιο Σεντ Τζονς της Νέας Υόρκης το 1974 και το διδακτορικό του από την Κεντρική Σχολή Προγραμματισμού και Στατιστικής το 1975.
Ήταν μέλος του πολωνικού κομμουνιστικού κόμματος (Ενιαίο Εργατικό Κόμμα Πολωνίας) από το 1969 μέχρι την κήρυξη του στρατιωτικού νόμου στην Πολωνία, το 1981. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 συμμετείχε σε μια οικονομική-συμβουλευτική ομάδα που σχετιζόταν με τον πρωθυπουργό της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας. Το 1978-1980 εργάστηκε στο Ινστιτούτο Μαρξισμού-Λενινισμού. Αργότερα έγινε ειδικός στα οικονομικά στο ανεξάρτητο συνδικάτο υπέρ της δημοκρατίας Αλληλεγγύη (Solidarność).
Από το 1989 έως το 1991 και επίσης μεταξύ 1997 και 2000 διετέλεσε αναπληρωτής πρωθυπουργός και υπουργός Οικονομικών της Πολωνίας. Μεταξύ 1995 και 2000 ήταν πρόεδρος της Ένωσης Ελευθερίας, ενός κεντρώου πολιτικού κόμματος της ελεύθερης αγοράς. Στις 22 Δεκεμβρίου 2000 έγινε Πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας της Πολωνίας. Ήταν επίσης αρθρογράφος στο Wprost, ένα πολωνικό ειδησεογραφικό περιοδικό.
Στις 11 Νοεμβρίου 2005, ο Πρόεδρος της Πολωνίας, Αλεξάντερ Κφασνιέφσκι, απένειμε στον Μπαλτσερόβιτς το Τάγμα του Λευκού Αετού για τη «συμβολή του στον οικονομικό μετασχηματισμό της Πολωνίας». Το 2006 εξελέγη μέλος της Galeria Chwały Polskiej Ekonomii (Hall of Fame της Πολωνικής Οικονομίας), μιας αίθουσας φήμης για «εξαιρετικούς Πολωνούς οικονομολόγους».
Από τις 11 Ιουνίου 2008, ο Μπαλτσερόβιτς είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Bruegel, της δεξαμενής σκέψης διεθνών οικονομικών με έδρα τις Βρυξέλλες.
Από το 2007, ηγείται του Φόρουμ Πολιτικής Ανάπτυξης (Forum Obywatelskiego Rozwoju), μιας δεξαμενής σκέψης με αποστολή «την αυξανόμενη ενεργό υποστήριξη της κοινωνίας για ένα ευρύ φάσμα ατομικών ελευθεριών (ιδίως της οικονομικής ελευθερίας) και – τι συμβαίνει με αυτό – για την ενίσχυση του κράτους δικαίου στη χώρα».
Το 2016 διορίστηκε εκπρόσωπος του Προέδρου της Ουκρανίας στο Υπουργικό Συμβούλιο.
Σχέδιο Μπαλτσερόβιτς
Το Σχέδιο Μπαλτσερόβιτς ήταν μια σειρά μεταρρυθμίσεων, που έφεραν το τέλος στον υπερπληθωρισμό, διέλυσαν τις αναποτελεσματικές οικονομικές δομές και εξισορρόπησαν τον εθνικό προϋπολογισμό. Οι τιμές των περισσότερων καταναλωτικών αγαθών απελευθερώθηκαν και καθορίστηκαν ανώτατα όρια για τις ετήσιες αυξήσεις στους μισθούς των υπαλλήλων του κρατικού τομέα. Το νόμισμα της Πολωνίας, το ζλότι, έγινε μετατρέψιμο εντός των συνόρων της χώρας. Αυτό οδήγησε σε σημαντική αύξηση των τιμών και ανάγκασε στην κρατικοποίηση των εταιρειών ενώ τις κατέστησε οικονομικά ανταγωνιστικές. Αυτό ισοδυναμούσε με σοκ δύο ετών για την πολωνική οικονομία. Μεταξύ άλλων ενεργειών που περιλαμβάνονταν στο σχέδιο ήταν η διαπραγμάτευση σημαντικής μείωσης (περίπου 50%) των χρεών που κληρονομήθηκαν από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας.
Η σοβαρότητα των μεταρρυθμίσεων ήταν αρχικά αμφιλεγόμενη και έκανε τον Μπαλτσερόβιτς αντικείμενο κριτικής από ορισμένους πολιτικούς στην Πολωνία. Από την άλλη πλευρά, πολλοί οικονομολόγοι και ειδικοί όπως οι Κσίστοφ Σόμπτσακ, Τζέφρι Σακς και Γιάτσεκ Ροστόφσκι συμφωνούν ότι χωρίς την εισαγωγή τέτοιων ριζικών αλλαγών, η οικονομική επιτυχία και η σταθερή οικονομική ανάπτυξη της Πολωνίας δεν θα ήταν δυνατές. Από το 1991, ο ετήσιος ρυθμός ανάπτυξης της Πολωνίας ήταν ένας από τους υψηλότερους από όλες τις μετακομμουνιστικές οικονομίες, ενώ η χώρα γνώρισε αδιάκοπη ανάπτυξη για περισσότερα από 28 χρόνια – τη μεγαλύτερη στον κόσμο, μαζί με της Αυστραλίας. Το 1998, του απονεμήθηκε το Βραβείο του Υπουργού Οικονομικών της Χρονιάς από το Euromoney για τα επιτεύγματά του ως υπουργός Οικονομικών.
Κριτική
Η υψηλή ανεργία παρέμεινε πρόβλημα για περίπου δύο δεκαετίες μετά την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων, αφήνοντας ορισμένες περιφέρειες που πλήττονταν από τη φτώχεια με διαρθρωτική ανεργία. Η μείωση της μη κερδοφορίας των κρατικών εταιρειών απαιτούσε σημαντικές απολύσεις. Παρόλο που πάνω από 2 εκατομμύρια Πολωνοί μετανάστευσαν από την Πολωνία από την ένταξή της στην ΕΕ, μέχρι το 2010, το επίπεδο ανεργίας παρέμεινε στο 13%. Ο λαϊκιστής πολιτικός Άντζεϊ Λέπερ, ο ηγέτης του λαϊκιστικού κόμματος Αυτοάμυνα (Samoobrona), δημιούργησε το σύνθημα: «Ο Μπαλτσερόβιτς πρέπει να φύγει» (Balcerowicz musi odejść), απηχώντας τη δυσαρέσκεια που ένιωσαν ορισμένοι Πολωνοί με το σχέδιο του Μπαλτσερόβιτς. Ωστόσο, από το 2013 το ποσοστό ανεργίας δεν έχει ξεπεράσει το 10% και το 2019 έφτασε στο ιστορικό χαμηλό του 3,8%.
Ιδιωτική ζωή
Ο Μπαλτσερόβιτς ήταν ανταγωνιστικός αθλητής στα νιάτα του. Το 1966 έγινε πρωταθλητής νέων της Πολωνίας στο cross country στα 1500 μέτρα. Από το 1977 είναι παντρεμένος με την Έβα Μπαλτσερόβιτς, οικονομολόγο. Έχει τρία παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Απόφοιτοι της Σχολής Οικονομικών Επιστημών της Βαρσοβίας Κατηγορία:Μέλη του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας Κατηγορία:Διοικητές της Εθνικής Τράπεζας της Πολωνίας Κατηγορία:Υπουργοί Οικονομικών της Πολωνίας Κατηγορία:Αναπληρωτές πρωθυπουργοί της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία)
Βιτρί-λε-Φρανσουά
Το Βιτρί-λε-Φρανσουά (γαλλικά: Vitry-le-François) είναι κοινότητα στο νομό Μαρν στην περιοχή Γκραντ Εστ, στη βορειοανατολική Γαλλία. Βρίσκεται στον ποταμό Μαρν και είναι το δυτικό άκρο του καναλιού Μάρνη-Ρήνου.
Είναι μία από τις τρεις υπονομαρχίες του νομού Μαρν. Έχει πληθυσμό 12.552 κατοίκους (2016) και είναι το κέντρο ευρύτερης αστικής περιοχής με 32.003 κατοίκους (2015).
Οι κάτοικοι αναφέρονται ως Βιτριά (τ).
Γεωγραφικά στοιχεία
Είναι μία από τις τρεις υπονομαρχίες του νομού Μαρν. Έχει πληθυσμό 12.552 κατοίκους (2016) και είναι το κέντρο ευρύτερης αστικής περιοχής με 32.003 κατοίκους (2015).
Η πόλη είναι χτισμένη στη δεξιά όχθη του ποταμού Μαρν και έχει έκταση 6,45 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Στα νοτιοανατολικά της πόλης βρίσκεται η τεχνητή λίμνη Ντερ-Σαντεκόκ, που κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1970 για να ρυθμίσει την πορεία του ποταμού Μαρν. Δύο άλλα υδάτινα ρεύματα διασχίζουν το κοινοτικό έδαφος, Σω και Μαρβίς.
Η πόλη χαρακτηρίζεται ως «ποτάμιος κόμβος» λόγω της θέσης της στο σταυροδρόμι τριών κύριων καναλιών του ποταμού Μάρνη.
Ιστορία
Το 1142, ο Λουδοβίκος Ζ´ εισέβαλε στην Καμπανία και κατέλαβε την πόλη. Πάνω από χίλιοι κάτοικοι σκοτώθηκαν όταν η εκκλησία της πόλης κατέρρευσε.
Η σημερινή πόλη είναι νεότερη κατασκευή, που χτίστηκε το 1545 με εντολή του βασιλιά Φραγκίσκου Α', ο οποίος θέλησε να αντικαταστήσει σε ένα νέο χώρο το Βιτρί-αν-Περτουά, το οποίο το 1544 είχε καταστραφεί εξ ολοκλήρου από τα στρατεύματα του Κάρολου Κουίντου κατά τον ιταλικό πόλεμο του βασιλιά του 1542-46. Ωστόσο, δεν ξαναχτίστηκε ακριβώς στην παλιά θέση αλλά βρίσκεται βορειοανατολικά της παλιάς πόλης.
Το νέο Βιτρί ήταν μια σύγχρονη πόλη, που κατασκευάστηκε σύμφωνα με σχέδιο του Ιταλού Τζιρόλαμο Μαρίνι. Ο ρόλος του βασιλιά στη δημιουργία του είχε ως αποτέλεσμα η πόλη να λάβει το όνομα του βασιλιά ως συνθετικό της ονομασίας της Βιτρί-λε-Φρανσουά.
Τον Αύγουστο του 1914, τον πρώτο μήνα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η έδρα του Ζοζέφ Ζοφρ βρισκόταν στο Βιτρί-λε-Φρανσουά. Τον Σεπτέμβριο του 1914, στην περιοχή γύρω από την πόλη, έγινε μια από τις πολλές μάχες του ποταμού Μάρνη. Τον Ιούνιο του 1940, η πόλη καταστράφηκε σε ποσοστό 80% από γερμανικές αεροπορικές βόμβες και πυρά πυροβολικού. Τέσσερα χρόνια αργότερα, οι Σύμμαχοι βομβάρδισαν την περιοχή του σταθμού και μεγάλα τμήματα της πόλης, η οποία υπέστη νέες καταστροφές.
Aξιοθέατα
μικρογραφία|250x250εσ|Η Πύλη της γέφυρας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Πόλεις της Καμπανίας-Αρδεννών
Μαρμάρινη πλάκα επιστυλίου τέμπλου (β' μισό 10ου αι.)Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών
Μαρμάρινη πλάκα επιστυλίου τέμπλουεκτίθεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.
Κωνσταντίνος Ελευθερουδάκης
Ο Κωνσταντίνος Ελευθερουδάκης (1877 - 1962) ήταν Έλληνας εκδότης και ιδιοκτήτης του εκδοτικού οίκου Ελευθερουδάκη.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Περάτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στην Οδησσό και σπούδασε φιλολογία και οικονομικές επιστήμες στο πανεπιστήμιο της Ρίγα, του οποίου αναγορεύθηκε και διδάκτωρ. Το 1901 εξαγόρασε το μερίδιο του Μπαρτ στο βιβλιοπωλείο Μπαρτ - Μπεκ επί της οδού Ερμού στην Αθήνα και το 1918 εξαγόρασε το μερίδιο του Μπεκ ιδρύοντας το "Διεθνές Βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκη". Το 1924 μετέτρεψε την επιχείρηση σε Εκδοτική Ανώνυμη Εταιρεία "Ελευθερουδάκης". Υπήρξε διευθυντής του δωδεκάτομου εγκυκλοπαιδικού λεξικού Ελευθερουδάκη καθώς και εκδότης δεκάδων βιβλίων, χαρτών, λεξικών κ.α. μεταξύ των οποίων και της ιστορίας του ελληνικού έθνους του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου.
Το 1896 έφερε στην Ελλάδα το πρώτο ζευγάρι σκι, το οποίο φυλάσσεται στο καταφύγιο Μπάφι στην Πάρνηθα, και υπήρξε από τους πρώτους αθλητές σκι στην Ελλάδα. Διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου Εθνικού Κήπου, προς τον οποίο πραγματοποίησε αρκετές δωρεές (κυρίως προτομών).
Απεβίωσε στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει τρία παιδιά: τον Γεώργιο, τον Παύλο και την Ρούση, σύζυγο του Γουλιέλμου Άμποτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Νέοι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές
Οι Νέοι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές, παλαιότερα Οργανισμός Σοσιαλιστικής Νεολαίας της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, είναι μια ένωση σοσιαλδημοκρατικών οργανώσεων νέων στην Ευρώπη και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Οι Νέοι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές είναι η οργάνωση νεολαίας του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος (PES) και είναι μια αδελφή οργάνωση της Διεθνούς Ένωσης Σοσιαλιστικής Νεολαίας (IUSY). Η έδρα του οργανισμού είναι Βρυξέλλες.
Η ιδιότητα του μέλους πλήρους μέλους διεξάγεται στο Ευρωπαϊκό Φόρουμ Νεολαίας (YFJ) το οποίο λειτουργεί στα πλαίσια του Συμβουλίου της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και συνεργάζεται στενά και με τους δύο αυτούς οργανισμούς.
Ιστορικό
Οι Νέοι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές ιδρύθηκαν ως Οργάνωση Σοσιαλιστικής Νεολαίας της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, τον Νοέμβριο του 1992 στη Χάγη. Η προπαρασκευαστική επιτροπή απαρτιζόταν από τους Desmond Cullen (LY, Ιρλανδία), Philip Cordery (MJS, Γαλλία), Joris Jurriëns (JS-PvdA, Κάτω Χώρες), Jens Geier (Jusos, Γερμανία), Giustina Magistretti και Pascal Smet.
Πριν από το 1992, οι ευρωπαϊκές δραστηριότητες συντονίστηκαν στο πλαίσιο της Διεθνούς Οργάνωσης Σοσιαλιστικών Νεολαιών, ιδίως στην Ευρωπαϊκή Συνάντηση Ηγετών. Η ίδρυση της Οργάνωσης Σοσιαλιστικής Νεολαίας της Ευρωπαϊκής Κοινότητας ήταν αμφιλεγόμενη. Συγκεκριμένα, οι Αυστριακοί και οι Σουηδοί προώθησαν έναν πανευρωπαϊκό οργανισμό, συμπεριλαμβανομένων των μη μελών της ΕΕ.
Το όνομα της οργάνωσης μετατράπηκε σε "Νέοι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές" στο 11ο Συνέδριο στο Μπόμερσβικ το 2013.
Διατελέσαντες πρόεδροι
Από την ίδρυση της Οργάνωσης Σοσιαλιστικής Νεολαίας το 1992 έως το 1997, η προεδρία περιστράφηκε ταυτόχρονα με την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Από εκεί και μετά, η Οργάνωση έχει εκλεγμένο πρόεδρο.
Άγιος Γεώργιος Νέας Αγχιάλου Μαγνησίας
Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Νέας Αγχιάλου, του δήμου Βόλου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μαγνησίας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Βόλου του νομού Μαγνησίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Γεώργιος είναι παράλιος οικισμός της κεντρικής Μαγνησίας, στη βορειοδυτική ακτή του Παγασητικού, ανατολικά της Νέας Αγχιάλου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Απέχει 13 χλμ. περίπου ΝΑ. του Βόλου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Νέας Αγχιάλου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από την κοινότητα Νέας Αγχιάλου και προσαρτήθηκε στον δήμο Βόλου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Βόλου Κατηγορία:Νέα Αγχίαλος
Amore Mio (ταινία, 2015)
Amore Mio είναι ο τίτλος ελληνικής ρομαντικής κομεντί παραγωγής 2015 σε σκηνοθεσία Χρήστου Δήμα και σενάριο της Έλενας Σολωμού και του Κωστή Παπαδόπουλου.
Η ταινία αποτελείται από τέσσερις σπονδυλωτές ερωτικές ιστορίες που έχουν ως επίκεντρό τους κωμικές καταστάσεις, ενώ έχει ένα πολυάριθμο καστ ηθοποιών. Τους βασικούς ρόλους της ταινίας ερμηνεύουν ο Φάνης Μουρατίδης, η Ιωάννα Τριανταφυλλίδου, η Μυρτώ Αλικάκη, η Ναταλία Τσαλίκη, ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, ο Τάκης Σπυριδάκης, ο Πάνος Μουζουράκης, η Αθηνά Οικονομάκου, ο Λεωνίδας Καλφαγιάννης, η Ιωάννα Πηλιχού και άλλοι. Έκανε πρεμιέρα στους κινηματογράφους στις 19 Μαρτίου του 2015.
Πλοκή
Ο Πάνος (Φάνης Μουρατίδης) και η γυναίκα του, Μαρία (Μυρτώ Αλικάκη), έχουν μόλις γίνει γονείς ενός αξιολάτρευτου αγοριού. Όμως, η αποχή από το σεξ για πολλούς μήνες έχει κάνει τον Πάνο ιδιαίτερα ευάλωτο στα κάλλη και την ένθερμη ερωτική επίθεση της Εύας (Ιωάννα Τριανταφυλλίδου), της καλύτερης παίκτριας στην ομάδα βόλεϊ στην οποία ο Πάνος είναι προπονητής. Για χρόνια ερωτευμένη μαζί του, η Εύα δεν λογαριάζει τίποτα μπροστά στον στόχο της και ο Πάνος θα ενδώσει στις πιέσεις της – ξανά και ξανά και ξανά. Όταν οι τύψεις τον κατακλύσουν, θα προσπαθήσει να βάλει ένα τέλος στην παράνομη σχέση, όμως η Εύα έχει αρχίσει ήδη να ονειρεύεται μια ζωή μαζί του και δεν φαίνεται να έχει διάθεση υποχώρησης…
Ο Τόνι (Πάνος Μουζουράκης) είναι αμετανόητος γόης και φανατικός των αλλεπάλληλων one night stand, που ζει, φυσικά, για το καμάκι και τις γυναίκες. Έχει μάλιστα έναν παγκόσμιο χάρτη, τον οποίο διακοσμεί με τα γυναικεία εσώρουχα που αφήνουν πίσω τους, ως ενθύμια, οι κατακτήσεις του – λίγες οι χώρες που του «λείπουν». Η μόνη γυναίκα που δεν φαίνεται να συγκινείται από την γοητεία του είναι η γειτόνισσά του, Νεφέλη (Αθηνά Οικονομάκου), η οποία όχι μόνο δεν εγκρίνει τις περιστασιακές του σχέσεις αλλά δεν διστάζει να τον κατακρίνει κιόλας. Μετά από μια παρεξήγηση μεταξύ τους, ο Τόνι χάνει το σεξουαλικό του ταλέντο και αποδίδει το δυσάρεστο γεγονός στην απόρριψη της Νεφέλης. Κατόπιν συμβουλής του πιο τρελού ειδικού της πόλης, θα αποφασίσει να την διεκδικήσει, μήπως και έτσι λυθεί η παρεξήγηση και ξεπεράσει το “θεματάκι” του. Όμως, κάτι το πρωτόγνωρο θα προκύψει μεταξύ των ετερώνυμων και ο Τόνι θα βρεθεί ξαφνικά θύμα του έρωτα.
Ο Άρης (Λεωνίδας Καλφαγιάννης) γνωρίζει την απόλυτη κοπελάρα και, αναπάντεχα, καταφέρνει να την ρίξει. Η Κατερίνα, όμως, (Ελίνα Μάλαμα) είναι το καινούριο αμόρε και της Μαρίνας (Ιωάννα Πηλιχού), η οποία τυγχάνει να είναι πολύ καλή φίλη και συγκάτοικος του Άρη. Κοινώς, μπάχαλο! Αφού κανείς από τους δύο δεν είναι διατεθειμένος να κάνει πίσω, και η Κατερίνα δεν μοιάζει πρόθυμη να διαλέξει ανάμεσά τους, οι δύο κολλητοί αναγκάζονται να βγουν πρώιμα από την ευφορία του έρωτα και να καταστρώσουν τα δικά τους σχέδια για να την διεκδικήσουν μια και καλή. Θα μπορέσει όμως η φιλία τους να επιβιώσει μιας τέτοιας μάχης;
Ο κόσμος της Ρίτας (Ναταλία Τσαλίκη) καταρρέει όταν πιάνει τον άντρα της (Τάκης Σπυριδάκης) με μια πολύ νεότερή της γυναίκα. Αναγκάζεται να κάνει έναν απολογισμό της ζωής της και να αρχίσει από την αρχή, με την βοήθεια και της, πολύ πιο δυναμικής σε αυτά τα θέματα, φίλης της Ζέτας (Αλεξάνδρα Παλαιολόγου). Πώς όμως μπαίνεις βασική στο ερωτικό παιχνίδι όταν τόσο καιρό παρακολουθούσες το παιχνίδι από τις κερκίδες; Η αρχή θα γίνει με τον νεαρό Άγγελο (Γιώργο Χρανιώτη) αλλά και αυτό θα καταλήξει ακαριαία σε απογοήτευση. Τότε όμως φανερώνει τον έρωτά του ο συνάδελφός της, Λάζαρος (Χρήστος Χατζηπαναγιώτης), που την αγαπούσε για χρόνια και τώρα μπορεί να εκφράσει την αγάπη αυτή, με τον δικό του, τρυφερό τρόπο, εκπλήσσοντάς την ευχάριστα.
Μουσική
Το τραγούδι της ταινίας Amore Mio ερμηνεύει ο Κωστής Μαραβέγιας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2015 Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Άντονιν Ρέιμαντ
O Άντονιν Ρέιμαντ, (10 Μαΐου 1888 - 25 Οκτωβρίου 1976) ήταν Αμερικανός Τσέχος αρχιτέκτονας. Γεννήθηκε στη Βοημία, (σημερινή περιοχή της Τσεχίας), και εργάστηκε στην Ιαπωνία και στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Ο Ρέιμαντ υπήρξε επίσης πρόξενος της Τσεχοσλοβακίας στην Ιαπωνία από το 1926 μέχρι το 1939. Στη διάρκεια της πρακτικής του στο New Hope της Πενσυλβάνια και στο Τόκιο, μελέτησε τις παραδοσιακές ιαπωνικές τεχνικές δόμησης σε συνδυασμό με τις πιο πρόσφατες αμερικανικές καινοτομίες κτιρίων. Ο Ρέιμαντ εφάρμοσε τις συγκεκριμένες αρχές σε ένα ευρύ φάσμα οικιστικών, εμπορικών, θρησκευτικών και θεσμικών έργων στην Ιαπωνία, την Αμερική, την Ινδία και τις Φιλιππίνες. Μαζί με τον Βρετανό αρχιτέκτονα Τζοσάια Κόντερ, ο Ρέιμαντ θεωρείται ένας από τους πατέρες της σύγχρονης αρχιτεκτονικής στην Ιαπωνία.
Βιογραφία
Το 1906 εισήχθη στο Vysoká Škola Technická, Τσεχικό Πολυτεχνικό Ινστιτούτο, σπουδάζοντας υπό τον Josef Schultz και τον Jan Koula. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Τεργέστη το 1910 και ύστερα έφυγε για τη Νέα Υόρκη.
Εκεί, συνεργάστηκε για τρία χρόνια με τον Cass Gilbert, δουλεύοντας σε μια σειρά από έργα, συμπεριλαμβανομένων εξωτερικών αρχιτεκτονικών λεπτομερειών για το Woolworth Building και την Austin, Nichols and Company Warehouse στο Μπρούκλιν. Η εργασία του στο τελευταίο του έδωσε μια εικόνα για την υφή και τις δομικές ιδιότητες του σκυροδέματος.
Ο Ρέιμαντ ξεκίνησε να σπουδάζει ζωγραφική στο Independent School of Art στο Lincoln Square Arcade Building το 1912. Στο ταξίδι του πίσω στη Νέα Υόρκη, συνάντησε τη μελλοντική σύζυγό του και συνέταιρό του, Noémi Pernessin, και παντρεύτηκαν στις 15 Δεκεμβρίου 1914. Στις αρχές του 1916 έγινε Αμερικανός πολίτης, πολιτογραφώντας το όνομά του, από Antonín Reimann, σε Antonin Rymond.
Εργασία με τον Φρανκ Λόιτ Ράιτ
Η πρώτη επαφή του Ρέιμαντ με το έργο του Φρανκ Λόιτ Ράιτ ήταν το 1908- 1910, όταν είδε μία μικρή μονογραφία του και ύστερα ένα μεγάλο πορτφόλιο με τη δουλειά του που δημοσιεύτηκε στο Βερολίνο. Στην αυτοβιογραφία του, ο Ρέιμοντ παραδέχεται πόσο πολύ εντυπωσιάστηκαν αυτός και οι συμφοιτητές του από τα σχέδια του Ράιτ:«Ο Ράιτ είχε επαναδιατυπώσει τις αρχές της δόμησης· είχε ξεπεράσει το κελί, είχε απελευθερώσει το σχέδιο, είχε διαμορφώσει τη ροή κίνησης στον χώρο, είχε δώσει στα κτίρια ανθρώπινη κλίμακα και τα είχε συνδυάσει με τη φύση, όλα με ρομαντικό, αισθησιακό και πρωτότυπο τρόπο που μας άφησε όλους άφωνους.»
Μέσα από τη σύσταση ενός κοινού φίλου, ο Φρανκ Λόιτ Ράιτ συμφώνησε να προσλάβει τον Ρέιμοντ τον Μάιο του 1916. Στην αρχή ο Ρέιμοντ και η Νοέμι εργάστηκαν με τον Ράιτ στο Taliesin στο Spring Green του Ουισκόνσιν. Το 1917 κατατάχθηκε στον αμερικανικό στρατό και υπηρέτησε στο εξωτερικό ως μέλος της Αμερικανικής Εκστρατευτικής Δύναμης. Μετά την απόλυσή του από το στρατό, επέστρεψε στη Νέα Υόρκη, όπου και ο Ράιτ τον έπεισε να πάει μαζί του στο Τόκιο για να δουλέψει στο Imperial Hotel.
Παρόλο που παρέμεινε επικεφαλής βοηθός του Ράιτ για έναν χρόνο, σύντομα βαρέθηκε τη δουλειά του εκεί. Ανησυχούσε με το γεγονός ότι «το σχέδιο δεν είχε τίποτα κοινό με την Ιαπωνία, το κλίμα, τις παραδόσεις, τους ανθρώπους και τον πολιτισμό της». Όσο δούλευε με τον Γκίλμπερτ, έμαθε τις μεγάλες δυνατότητες του σκυροδέματος, ωστόσο, ο Ράιτ δεν το έβλεπε με αυτόν τον τρόπο και προτιμούσε να το καλύπτει με τούβλα ή σκαλιστή πέτρα Oya.
Αν και ο Ρέιμαντ πρότεινε να συνεχίσει να εργάζεται για τον Ράιτ, τελικά απολύθηκε τον Ιανουάριο του 1921. Το Φεβρουάριο της ίδιας χρονιάς ίδρυσε την American Architectural and Engineering Company στο Τόκιο παρέα με τον Λεόν Γουίτακερ Σλάκ.
Η Ιαπωνία και τα χρόνια του Μεσοπολέμου
Στο Θρησκευτικό Κολλέγιο Γυναικών στο Τόκιο, το οποίο ξεκίνησε το 1924, γίνεται φανερή η μεγάλη επιρροή του Ράιτ στον τρόπο σχεδίασης του Ρέιμαντ. Η χαμηλή, κεκλιμένη οροφή και οι προεξέχουσες μαρκίζες του θυμίζουν τα σπίτια του Ράιτ. Αυτή η πρώιμη δουλειά υποδηλώνει το ενδιαφέρον του Ρέιμαντ για τον Τσεχικό Κυβισμό και τη δουλειά του Ωγκύστ Περρέ. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f2/Raymond-reinanzaka-1924.jpg/200px-Raymond-reinanzaka-1924.jpg|μικρογραφία|200x200εσ| Reinanzaka House (1924) Μετά την καταστροφή του σπιτιού τους από τον σεισμό του μεγάλου Kantō, ο Ρέιμαντ σχεδίασε ένα νέο, το Reinanzaka House, στο Azabu του Τόκιο. Η επιθυμία του να απελευθερωθεί από τη σφαίρα επιρροής του Ράιτ, τον οδήγησε στο να μελετήσει τις σχέσεις μεταξύ των χώρων διαβίωσης, εργασίας και τραπεζαρίας και πώς θα μπορούσαν αυτοί οι χώροι να κλειστούν με πτυσσόμενες οθόνες. Το σπίτι αυτό χτίστηκε ως επί το πλείστον με in situ μπετόν. Το εργατικό δυναμικό του Ρέιμαντ ενθουσιάστηκε με τη χρήση αυτού του νέου υλικού, παρομοιάζοντάς το με αυτό στους τοίχους των παραδοσιακών αποθηκών kura. Το Reinanzanka House είχε μεταλλικά παράθυρα, σωληνοειδείς χαλύβδινες πέργκολες και παραδοσιακές αλυσίδες βροχής αντί για τις κοινές υδρορροές. Το εσωτερικό ήταν πολύ πιο μπροστά από άλλα σπίτια, λόγω της παρουσίας σωληνωτών επίπλων από χάλυβα.
Πρόξενος της Τσεχοσλοβακίας στην Ιαπωνία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7c/Italian_embassy_villa_nikko.jpg/220px-Italian_embassy_villa_nikko.jpg|μικρογραφία| Ιταλική πρεσβεία στο Nikko (1928) σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ec/Peynet_museum02s3872.jpg/220px-Peynet_museum02s3872.jpg|μικρογραφία| Summer House, Karuizawa (1933), σήμερα μέρος του Μουσείου Peynet Παρά το γεγονός ότι είχε πολιτογραφηθεί ως Αμερικανός πολίτης το 1916, ο Ρέιμαντ έγινε επίτιμος πρόξενος της Τσεχοσλοβακίας στην Ιαπωνία, εκπροσωπώντας την κυβέρνηση του T. G. Masaryk. Από το 1928 έως το 1930, ο Ρέιμαντ σχεδίασε και αναδιαμόρφωσε τις αμερικανικές, σοβιετικές και γαλλικές πρεσβείες. Ανέλαβε επίσης έργα της Rising Sun Petroleum Company, σχεδιάζοντας 17 αντισεισμικά και αντιπυρικά εργατικά σπίτια, το κτίριο γενικών γραφείων, την κατοικία του διευθυντή και δύο πρωτότυπα πρατήρια, το ένα από χάλυβα και το άλλο από σκυρόδεμα. Όλα κατασκευάστηκαν σε Διεθνές Μοντέρνο Στυλ.
Έμπνευση από τον Λε Κορμπυζιέ
Από την περίοδο που κατασκεύαζε το Reinanzaka House, ο Ρέιμαντ είχε δείξει μεγάλο ενδιαφέρον για το έργο του Ελβετού αρχιτέκτονα Λε Κορμπυζιέ ενώ αργότερα εφάρμοσε τις ιδέες του στην ιαπωνική αρχιτεκτονική. Με βάση το άκτιστο οικιστικό σχέδιο του Le Corbusier για τον κ. Errazuris στη Χιλή, σχεδίασε μια νέα εξοχική κατοικία για τον εαυτό του στην Karuizawa του Nagano. Εκεί που ο Λε Κορμπυζιέ είχε χρησιμοποιήσει ακατέργαστη τοιχοποιία και κεραμοσκεπή σε σχήμα V (σκεπή πεταλούδα), ο Ρέιμαντ χρησιμοποίησε κέδρο με πευκοβελόνες. Αν και το σχέδιο αυτό επικρίθηκε από έναν Αμερικανό κριτικό ότι ήταν αντίγραφο του σχεδίου του Λε Κορμπιζιέ, ο Γάλλος ήταν τόσο κολακευμένος και έκπληκτος που συμπεριέλαβε μια φωτογραφία του στον τρίτο τόμο του ολοκληρωμένου Oeuvre του:
Σας παρακαλώ να είστε βέβαιοι ότι δεν υπάρχει πικρία μεταξύ μας, αλλά –όπως λέτε και εσείς– κάνατε ένα μικρό λάθος, παραλείψατε να μου στείλετε ένα σημείωμα όταν δημοσιεύσατε τις εικόνες του σπιτιού σας στο Τόκιο, το οποίο είναι πολύ όμορφο, παρεμπιπτόντως.
Απόσπασμα επιστολής του Le Corbusier προς τον Antonin Ρέιμαντ, 7 Μαΐου 1935
Sri Aurobindo Ashram
Τον Ιανουάριο του 1938, ο Ρέιμοντ, η Νοέμι και ο γιος τους έφυγαν από το Τόκιο με προορισμό την Αμερική. Αυτό το εξάμηνο ταξίδι τους οδήγησε στην Ινδική Υποήπειρο και αργότερα στην Ευρώπη, όπου και επισκέφθηκαν την Πράγα.
Το 1935 το γραφείο του Ρέιμαντ δέχθηκε να σχεδιάσει έναν κοιτώνα για το Sri Aurobindo Ashram στο Ποντιτσέρι νοτιοανατολικής Ινδίας. Εκεί πραγματοποιήθηκε μία προκαταρκτική επίσκεψη από τον George Nakashima και ο τελικός σχεδιασμός ολοκληρώθηκε το 1936. Αν και ο Ρέιμαντ υπολόγιζε ότι ο κοιτώνας θα ολοκληρωνόταν σε έξι μήνες, ο Sri Aurobindo ανησυχούσε ότι ο θόρυβος από τις εργασίες θα ενοχλούσε το Άσραμ, και γι' αυτό αποφάσισε το κτίριο να κατασκευαστεί από τους ενοίκους του.
Αρχικά, ο Nakashima, ο Francois Sammer (ένας Τσέχος αρχιτέκτονας που εργαζόταν για τον Λε Κορμπυζιέ στη Ρωσία) και ο Chandulal (ένας θιασώτης που είχε εκπαιδευτεί ως μηχανικός), δημιούργησαν ένα μοντέλο πραγματικής κλίμακας του κοιτώνα προκειμένου να δοκιμάσουν τη δυνατότητα υλοποίησης του σχεδίου και στη συνέχεια το χρησιμοποίησαν ως εργαστήριο για να βελτιώσουν περαιτέρω τις μεθόδους κατασκευής. Τα καθήκοντα του Nakashima περιλάμβαναν την εκτέλεση πολύ ακριβών σχεδιαστικών λεπτομερειών που έδειχναν, μεταξύ αυτών, το σχέδιο του ξυλότυπου από σκυρόδεμα. Οι θιασώτες δώρισαν ακόμη και ορειχάλκινα σκεύη για να λιώσουν και να φτιάξουν τις λαβές των θυρών και τους μεντεσέδες
Το πείραμα στο New Hope
Η αρχιτεκτονική πορεία του Ρέιμαντ στις Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησε το 1939 με την αγορά και τη διαμόρφωση της φάρμας και του στούντιο του στο New Hope της Πενσυλβάνια. Ο στόχος αυτού και της συζύγου του ήταν να «δημιουργήσουν ένα φυσικό και πνευματικό περιβάλλον που αντικατοπτρίζει και υποστηρίζει την προσέγγισή τους στο μοντέρνο σχεδιασμό - ένα περιβάλλον που συνθέτει τις εξελίξεις του διεθνούς στυλ με τα διδάγματα της παραδοσιακής τέχνης της Ιαπωνίας». Ήλπιζαν ότι το ήθος του τρόπου ζωής που θα δημιουργούσαν, θα ήταν απλούστερο και πιο εναρμονισμένο με τη φύση, παρόμοιο στο στήσιμο με το Taliesin Fellowship του Φρανκ Λόιτ Ράιτ.
Ο Ρέιμαντ ανέπτυξε ένα ενημερωτικό πρόγραμμα για επίδοξους αρχιτέκτονες, οι οποίοι θα ερχόντουσαν να ζήσουν και να σπουδάσουν στο New Hope και προσέλκυσε τουλάχιστον είκοσι υποψήφιους. Εκτός από τη διδασκαλία πρακτικών λύσεων σχεδιασμού, οι μαθητευόμενοι έκαναν πρακτική εργασία με διάφορα οικοδομικά επαγγέλματα. Στους μαθητές περιλαμβάνονταν οι Junzō Yoshimura και Carl Graffunder ενώ το αγρόκτημα επισκέφτηκαν ο Έερο Σάαρινεν και ο Άλβαρ Άαλτο.
Με το που εγκαταστάθηκαν οι μαθητές εκεί, ο Ρέιμαντ αναζήτησε έργα στον πραγματικό κόσμο για να δουλέψουν πάνω τους και να εφαρμόσουν τις θεωρίες του στην πράξη. Τα έργα περιλάμβαναν μια ποικιλία από σπίτια και εκτάσεις στο Νιου Τζέρσεϋ, το Κονέκτικατ και το Λονγκ Άιλαντ.
Με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ρέιμοντ επέστρεψε στη Νέα Υόρκη, τερματίζοντας έτσι το πείραμα στο New Hope. Συνεργάστηκε με τον πολιτικό μηχανικό Arthur Tuttle, τον δομικό μηχανικό Elwyn Seelye και τον μηχανολόγο μηχανικό Clyde Place. Με την έμφαση που έδινε η χώρα στον πόλεμο, η εταιρεία εστίασε σε συμβόλαια του αμερικανικού στρατού. Το έργο τους περιλάμβανε: προκατασκευασμένα σπίτια στο Camp Kilmer, New Jersey (1942) και Camp Shanks, New York (1942–1943) και ένα αεροδρόμιο στο Fort Dix, New Jersey (1943). Το 1943, ζητήθηκε από τον Ρέιμαντ να σχεδιάσει μια σειρά από σπίτια της μεσαίας τάξης, γιαπωνέζικου στυλ, στα οποία ο στρατός θα μπορούσε να δοκιμάσει την αποτελεσματικότητα των πυρομαχικών του. Αυτά τα σπίτια κατασκευάστηκαν τελικά στο Dugway Proving Ground, και έγιναν γνωστά με το παρατσούκλι " Ιαπωνικό Χωριό ". Ο Ρέιμαντ παραδέχτηκε αργότερα στην αυτοβιογραφία του ότι δεν ήταν περήφανος για αυτό του το έργο.
Reader's Digest Building
To 1947, ο Ρέιμαντ ζήτησε από τον Στρατηγό Ντάγκλας ΜακΆρθουρ την άδεια να εισέλθει στην κατεχόμενη τότε Ιαπωνία προκειμένου να συμμετάσχει σε διαδικασία ανοικοδόμησης. Το εργατικό προσωπικό από το Reymondo Kenchiku Sekkei Jimusho είχε φροντίσει τα σχέδια και τα έγγραφα του γραφείου κατά τη διάρκεια του πολέμου και έτσι ο Ρέιμαντ αποφάσισε να ανοίξει ξανά το γραφείο.
Ο Ρέιμαντ έλαβε την εντολή για την κατασκευή του Reader's Digest Building από την κυρία DeWitt Wallace κατά την επιστροφή του από την Ιαπωνία το 1949. Ήθελε ένα σχέδιο που θα έδειχνε το καλύτερο που μπορούσε να προσφέρει η Αμερική. Η τοποθεσία που επιλέχθηκε για το κτίριο ήταν απέναντι από την Πύλη Hirakawa του Αυτοκρατορικού Παλατιού. Η επιλογή της αυτή αντιμετωπίστηκε με μεγάλη δυσαρέσκεια από τους Ιάπωνες, οι οποίοι θεώρησαν ότι οι αρχές έδειξαν εύνοια, επιτρέποντας σε μια αμερικανική εταιρεία να χρησιμοποιήσει μια περίοπτη τοποθεσία που θα λειτουργούσε καλύτερα ως πάρκο. Παίρνοντας έμπνευση από τον Λε Κορμπυζιέ, ο Ρέιμαντ απάντησε σε αυτή την κριτική χρησιμοποιώντας μια διάταξη εμπνευσμένη από το Ville Radieuse με το κτίριο μέσα σε κήπους όπου υπήρχαν γλυπτά του Ιάπωνα- Αμερικανού καλλιτέχνη, Isamu Noguchi.
Το μακρύ, διώροφο κτίριο, είχε διπλό πρόβολο σκελετό που στηριζόταν σε μία σειρά από τσιμεντένιες κολώνες, οι οποίες έγερναν προς τα έξω από κάθετη θέση. Τα τζάμια από το δάπεδο μέχρι την οροφή του δεύτερου ορόφου άνοιγαν σε ένα μπαλκόνι που εκτεινόταν σε όλο το μήκος του κτιρίου. Το έργο του αυτό περιλάμβανε τεχνικές καινοτομίες από την Αμερική, μεταξύ αυτών ακουστικών πλακιδίων οροφής, ενδοδαπέδιων καλωδίων και φωτισμό φθορίου.
Θεωρείται το πρώτο μεγάλο κτίριο στο οποίο ο Ρέιμαντ κατάφερε να εφαρμόσει τις αρχές της απλότητας, της οικονομίας των υλικών, της κομψότητας και της ελαφρότητας που διδάχτηκε από τις προηγούμενες δουλειές του. Ο Ρέιμαντ ανέφερε ότι το σχέδιο του Μουσείου Ειρήνης της Χιροσίμα από τον Κένζο Τάνγκε ήταν μία εξωτερική απομίμηση του Reader's Digest Building.
Το 1955, ο Ρέιμαντ ξεκίνησε ένα έργο στο Takasaki, στην επαρχία Gunma. Επρόκειτο για ένα μουσικό κέντρο που θα στέγαζε τη Συμφωνική Ορχήστρα Gunma. Σεβόμενος την ιστορική τοποθεσία και τους περιορισμούς του οικονομικού προϋπολογισμού, σχεδίασε ένα κτίριο βασισμένο σε τρεις στόχους: 1)θα είχε ένα οικονομικό δομικό σύστημα,2) θα υπήρχε ισότητα οπτικών γραμμών και ακουστικής για κάθε κάθισμα και 3) το κτίριο θα είχε χαμηλό προφίλ χωρίς ιπτάμενο σύστημα.
Το 1961, του ανατέθηκε να σχεδιάσει το Kαθολικό Πανεπιστήμιο Nanzan στη Ναγκόγια. Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα έργα που θα αναλάμβανε σε όλη του την καριέρα. Η πανεπιστημιούπολη ήταν προσανατολισμένη σε έναν άξονα Βορρά–Νότου, πάνω σε συνεχόμενους μικρούς λόφους και τα οκτώ κτίρια της ήταν διατεταγμένα ώστε να ταιριάζουν στην τοπογραφία και να εναρμονίζονται με το τοπίο.
Ανατολικά της πανεπιστημιούπολης Nanzan βρίσκεται το Παρεκκλήσι του Θεϊκού Λόγου (1962). Είναι ένα κτίριο το οποίο εκμεταλλεύεται την πλαστική ικανότητα που προσφέρει το σκυρόδεμα. Δύο τεμνόμενα κοχύλια που σχηματίζουν ένα καμπαναριό είναι τρυπημένα με κάθετες σχισμές για να επιτρέπουν στο φως να ακτινοβολεί κατά μήκος των καμπυλωτών εσωτερικών τοίχων.
Η κληρονομιά του στο μπετόν
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/bd/St._Anselm%27s_Catholic_Church_1.jpg/220px-St._Anselm%27s_Catholic_Church_1.jpg|μικρογραφία| Εσωτερικό της εκκλησίας του Αγίου Άνσελμου, Τόκιο (1954) σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7c/Divine_Word_Seminary_Nanzan_University_2014_%286%29.jpg/220px-Divine_Word_Seminary_Nanzan_University_2014_%286%29.jpg|μικρογραφία| Παρεκκλήσι Θεϊκού Λόγου του Πανεπιστημίου Νανζάν, Ναγκόγια (1962) Όταν ο Ράιτ έφυγε, ο Ρέιμοντ δημιούργησε το δικό του γραφείο και διαφημίστηκε ως ειδικός στο οπλισμένο σκυρόδεμα. Γνώριζε καλά τις υφές του από τον Cass Gilbert, τις δομικές του ιδιότητες από τον Ράιτ και τα οφέλη που προσφέρει στην αντισεισμική προστασία. Το πρώτο του μεγάλο έργο ήταν να σχεδιάσει τη Φαρμακευτική Σχολή Hoshi, που ήταν ένα από τα πρώτα κτίρια που κατασκευάστηκαν από οπλισμένο σκυρόδεμα στο Τόκιο. Ο Ρέιμαντ χρησιμοποίησε προκατασκευασμένο μπετόν για να σχηματίσει τα διακοσμητικά στοιχεία του κτιρίου, μεταξύ αυτών, τα κουφώματα παραθύρων. Σε ένα σχεδόν επιτυχημένο πείραμα, χρησιμοποίησε ξυλότυπο κατασκευασμένο από ξύλο,για να αποτυπώσει μια υφή στο σκυρόδεμα (αλλά εν τέλει επέλεξε να το καλύψει).
Στο σπίτι Reinanzaka, οι εργάτες ήξεραν καλά να χρησιμοποιούν το ξύλο και βοήθησαν τον Ρέιμαντ να χαράξει την υφή του κέδρου στο σκυρόδεμα. Αυτό χρησιμοποιήθηκε περαιτέρω στα σπίτια Tetsuma Akaboshi και Morinosuke Kawasaki, όπου στους τσιμεντένιους τοίχους των πολυτελών εσωτερικών χώρων υπήρχε η υφή του κυπαρισσιού. Στο στούντιο Karuizawa, εργάτες γυάλισαν το σκυρόδεμα με άμμο και άχυρο για να δημιουργήσουν την αίσθηση του αδρανούς υλικού. Παράλληλα, στο Πανεπιστήμιο Nanzan, οι προσόψεις με νότιο προσανατολισμό ήταν χυτευμένες με μοτίβα σκακιέρας, με εφαρμοσμένη μεταλλοτεχνία να ρίχνει αφηρημένες σκιές στην επιφάνεια.
Οι τεχνικές του Ρέιμαντ τον έκαναν αγαπητό στο ιαπωνικό αρχιτεκτονικό κοινό και το 1958, ο εκδότης του αρχιτεκτονικού περιοδικού Shinkenchiku, Yoshioka Yasugoro, παρατήρησε: «Είναι αμφίβολο ότι το σκυρόδεμα αντιμετωπίζεται ως μπελάς οπουδήποτε εκτός της Ιαπωνίας. Η ιδέα μιας εκτεθειμένης επιφάνειας από σκυρόδεμα φαίνεται να ταιριάζει με τις ιαπωνικές ιδέες διακόσμησης.»
Πριν το έργο του Λε Κορμπυζιέ στο Τσαντίγκαρ, ο κοιτώνας Golconde χρησιμοποίησε μια μονολιθική κατασκευή από μπετόν, στην οποία υπήρχαν βαθιές προεξοχές και περσίδες για να προσαρμοστεί σε συγκεκριμένες κλιματικές συνθήκες. Το κτίριο πρωτοστάτησε στη χρήση οπλισμένου σκυροδέματος στην Ινδία.
Ο Άντονι Ρέιμαντ πέθανε σε ηλικία 88 ετών στο Νοσοκομείο St Mary, στο Langhorne της Πενσυλβάνια, στις 25 Οκτωβρίου 1976. Η σύζυγός του Νοέμι πέθανε τέσσερα χρόνια αργότερα, σε ηλικία 91 ετών. Το Ρέιμαντ Architectural Design Office συνεχίζει να εργάζεται στο Τόκιο. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4b/Ehrismann_Residence.jpg/220px-Ehrismann_Residence.jpg|μικρογραφία| Ehrismann Residence, Yamate (1927)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσέχοι αρχιτέκτονες
Επίκρανο παραστάδας με ερωτιδέα (4ος-5ος αι.) Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών
Το Επίκρανο παραστάδας με ερωτιδέα τοποθετείται χρονολογιά μεταξύ 4ου και 5ου αι.)εκτίθεται στο  Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Μαίρη Τζέιν Κέλλυ
Πρώτα χρόνια
Το 1879 η Κέλλυ παντρεύτηκε έναν ανθρακωρύχο με το όνομα Davies (ο οποίος σκοτώθηκε αργότερα το 1882 σε έκρηξη ορυχείου), αλλά δεν υπάρχει επίσημη τεκμηρίωση για αυτό. Από το 1882 έως το 1884 η γυναίκα ζούσε με έναν ξάδερφό της στο Κάρντιφ. Εδώ χρειάστηκε να νοσηλευτεί για οκτώ ή εννέα μήνες και ήταν το μέρος που άρχισε να εκπορνεύεται.
Στο Λονδίνο
Η Κέλλυ έφυγε από το Κάρντιφ για το Λονδίνο το 1884. Έζησε στη Γαλλία με έναν πελάτη για μερικές εβδομάδες, αλλά γρήγορα επέστρεψε στην Αγγλία επειδή δεν της άρεσε το γαλλικό περιβάλλον. Ο Μπάρνετ συνάντησε για πρώτη φορά την Κέλλυ στις 8 Απριλίου 1887 και άρχισαν να ζουν μαζί την επόμενη μέρα. Από τις αρχές του 1888 ζούσαν στο Νο. 13 Miller's Court, στην οδό Ντόρσετ στην περιοχή Spitalfields. Ο Τζόζεφ Μπάρνετ ήταν αχθοφόρος ψαριών στο λιμάνι. Όταν απολύθηκε από την κανονική του δουλειά και προσπάθησε να βγάλει χρήματα ως αχθοφόρος στην αγορά, η Κέλλυ επέστρεψε στην πορνεία. Οι δυο τους μάλωσαν όταν η ίδια μοιράστηκε το δωμάτιό της με μια άλλη ιερόδουλη. Στις 30 Οκτωβρίου 1888, περισσότερο από μία εβδομάδα πριν από το θάνατό της, ο Μπάρνετ την εγκατέλειψε. Όμως συνέχισε να την επισκέπτεται.
Τελευταίες ώρες
Όσον αφορά τη δραστηριότητά της στην οδό Ντόρσετ τις νυχτερινές ώρες της 8ης Νοεμβρίου και τις πρωινές της 9ης Νοεμβρίου 1888, υπάρχουν διάφορες μαρτυρίες από αυτόπτες μάρτυρες. Ο Μπάρνετ επισκέφθηκε την Κέλλυ για τελευταία φορά στις 8 Νοεμβρίου 1888, μεταξύ 7:30 και 7:45 μ.μ.και τη συνάντησε παρέα με μια άλλη γυναίκα. Η συνοδεία θα μπορούσε να ήταν είτε η Λίζι Άλμπρουκ είτε η Μαρία Χάρβεϊ,οι οποίες ήταν φίλες της Kέλλυ. Ο Μπάρνετ έφυγε γύρω στις 20:00 για να επιστρέψει στο διαμέρισμά του και να παίξει whist. Έπαιζε χαρτιά μέχρι που πήγε για ύπνο γύρω στις 12:30 π.μ. Οι πηγές δεν είναι βέβαιες για το πού βρισκόταν η Kέλλυ τις ώρες που ακολούθησαν. Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτο ρεπορτάζ, βρισκόταν στην ταβέρνα Britannia, όπου έπινε με την Ελίζαμπεθ Φόστερ. αριστερά|μικρογραφία|13 Miller's Court. Η δολοφονία της Κέλλυ συνέβη σε αυτό το μονόκλινο δωμάτιο στις 9 Νοεμβρίου 1888 Η φίλη της και ιερόδουλη Μαίρη Αν Κοξ ανέφερε ότι είδε την Κέλλυ να επιστρέφει σπίτι με έναν άνδρα γύρω στις 23:45. Η Κοξ χαιρέτησε την Κέλλυ και εκείνη ανταπέδωσε τον χαιρετισμό και άρχισε να τραγουδάει το τραγούδι A Violet from Mother's Grave. Τραγουδούσε ακόμα όταν η Κοξ πήγε να βρει πελάτες γύρω στα μεσάνυχτα.
Η διπλανή της γειτόνισσα, Κάθριν Πίκετ ταράχτηκε όταν η Κέλλυ άρχισε να τραγουδά ξανά γύρω στις 12:30 π.μ. Ήθελε να παραπονεθεί, αλλά ο άντρας της την έπεισε να αφήσει ήσυχη την Κέλλυ. Γύρω στη 01:00 άρχισε να βρέχει και η Κοξ επέστρεψε για να πάρει μια ομπρέλα. Σε αυτό το σημείο άκουγε ακόμα την Κέλλυ να τραγουδάει.
Ένας άνδρας ονόματι Τζορτζ Χάτσινσον ανέφερε ότι η Κέλλυ τον συνάντησε γύρω στις 02:00 και του ζήτησε δανεικά. Ισχυριζόμενος ότι δεν είχε τίποτα είδε την Kέλλυ να βρίσκει έναν πελάτη με «εβραϊκή εμφάνιση». Ο Χάτσινσον έδωσε αργότερα στην αστυνομία μια πολύ λεπτομερή περιγραφή του άνδρα με τον οποίο η Κέλλυ πήγε στο δωμάτιό της. Ο Χάτσινσον ανέφερε ότι είχε ακούσει τη συνομιλία τους έξω από την πόρτα σύμφωνα με την οποία η Kέλλυ φέρεται να παραπονέθηκε για το χαμένο μαντήλι της και ο άντρας της έδωσε ένα δικό του κόκκινο μαντήλι. Η αφήγηση του Χάτσινσον αμφισβητείται τώρα από πολλούς ειδικούς, εν μέρει επειδή στο σκοτάδι της νύχτας ελάχιστες λεπτομέρειες μπορούν να είναι αισθητές.
Η Κοξ επέστρεψε γύρω στις 3:00 π.μ. Ανέφερε ότι δεν έβγαινε ήχος ή φως από το δωμάτιο της Κέλλυ. Εκείνο το βράδυ, η Κοξ προφανώς υπέφερε από αϋπνία και είπε ότι άκουγε κόσμο να μπαινοβγαίνει στην αυλή όλη τη νύχτα. Είπε επίσης ότι άκουσε κάποιον να φεύγει από το διαμέρισμα γύρω στις 5:45 π.μ. Δύο γείτονες, η Elizabeth Prater και η Sarah Lewis, ανέφεραν ότι άκουσαν μια αχνή κραυγή «Φόνος!» γύρω στις 4:00 π.μ. Ωστόσο, δεν έδωσαν σημασία στην κραυγή.
Η ανακάλυψη του πτώματος
μικρογραφία|273x273εσ|Το σώμα της Μαίρυ Τζέιν Κέλλυ όπως ανακαλύφθηκε στο Miller's Court Το πρωί της Παρασκευής 9 Νοεμβρίου 1888, την ετήσια ημέρα των εορτασμών προς τιμήν του Δημάρχου του Λονδίνου, ο ιδιοκτήτης της Μαίρη έστειλε τον υπάλληλο του Thomas Bowyer να εισπράξει το ενοίκιο. Ο Bowyer χτύπησε την πόρτα και δεν έλαβε καμία απάντηση. Έφτασε από ένα σπασμένο παράθυρο, παραμέρισε έναν μανδύα που χρησίμευε ως κουρτίνα και κοίταξε μέσα στο δωμάτιο. Εκεί ανακάλυψε το φρικτά ακρωτηριασμένο σώμα της νεαρής γυναίκας. Ο ακρωτηριασμός του πτώματος της ήταν μακράν ο πιο εκτεταμένος από τους φόνους του Γουάττσαπελ, πιθανότατα επειδή ο δολοφόνος είχε περισσότερο χρόνο να διαπράξει τις φρικαλεότητες του σε ένα ιδιωτικό δωμάτιο, χωρίς φόβο να ανακαλυφθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα.