cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τουρκικές μειονότητες στην πρώην Οθωμανική Αυτοκρατορία
Κύπρος
Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας του 1960 (Άρθρα 2 και 3), οι Τουρκοκύπριοι αναγνωρίζονται ως μία από τις «Δύο Κοινότητες» της Δημοκρατίας (μαζί με τους Ελληνοκύπριους). Ως εκ τούτου, νομικά, έχουν ίσα δικαιώματα καταμερισμού εξουσίας με τους Ελληνοκύπριους και δεν ορίζονται ως «μειονοτική ομάδα», παρά το γεγονός ότι είναι λιγότεροι σε αριθμούς (αριθμούν τους 1.128 στο νότιο τμήμα του νησιού κατά την απογραφή του 2011 ). Η τουρκική γλώσσα είναι μια επίσημη γλώσσα της δημοκρατίας, παράλληλα με την ελληνική γλώσσα. Ωστόσο, λόγω της κυπριακής διακοινοτικής βίας του 1963-64 και ακολούθως του ελληνικού Πραξικοπήματος του 1974 στην Κύπρο (που επιδίωξε να καταφέρει την Ένωσις και να δημιουργήσει την «Ελληνική Δημοκρατία της Κύπρου» με εθνοκάθαρση των Τουρκοκυπρίων υπό το Σχέδιο Ακρίτας, επίσης γνωστό ως «το σχέδιο για τη γενοκτονία»), και μετά την τουρκική εισβολή του 1974 στην Κύπρο, οι Τουρκοκύπριοι ανακήρυξαν το δικό τους κράτος - την Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου (ΤΔΒΚ) - το 1983. Σήμερα κατοικείται κυρίως από Τουρκοκύπριους και πρόσφατους Ανατολίτες Τούρκους εποίκους. Σύμφωνα με την απογραφή της ΤΔΒΚ του 2011, ο πληθυσμός της Βόρειας Κύπρου ήταν 286.257 άτομα. Άλλες εκτιμήσεις δείχνουν ότι υπάρχουν περίπου 300.000-500.000 Τουρκοκύπριοι και Τούρκοι έποικοι που ζουν στο βόρειο τμήμα του νησιού.
Λεβάντες
Στους Λεβάντες, οι Τούρκοι είναι διάσπαρτοι σε όλη την περιοχή. Στο Ιράκ και τη Συρία, οι τουρκικές μειονότητες αναφέρονται συνήθως ως«Τουρκμένοι», «Τουρκμάνοι» ή «Τουρκομάνοι». Αυτοί οι όροι έχουν ιστορικά χρησιμοποιηθεί για να ορίσουν Τούρκους (Oghuz) ομιλητές σε αραβικές περιοχές ή τους Σουνίτες Μουσουλμάνους σε σιιτικές περιοχές. Πράγματι, σήμερα, η πλειοψηφία των Ιρακινών Τουρκομάνων και των Σύριων Τουρκομάνων είναι απόγονοι Οθωμανών Τούρκων εποίκων    και, ως εκ τούτου, μοιράζονται στενούς πολιτιστικούς και γλωσσικούς δεσμούς με την Τουρκία, ιδίως την περιοχή της Ανατολίας. Υπάρχουν επίσης τουρκικές μειονότητες που βρίσκονται στην Ιορδανία (Τούρκοι στην Ιορδανία) και στο Λίβανο (Τούρκοι στο Λίβανο). Στον Λίβανο, ζουν κυρίως στα χωριά Αϊνταμούν και Κουάχρα στην περιοχή Άκαρ, καθώς και στο Μπάαλμπεκ, τη Βηρυτό και την Τρίπολη.
Βόρεια Αφρική
Στη Βόρεια Αφρική, υπάρχει ακόμη ισχυρή τουρκική παρουσία στο Μαγκρέμπ, ιδίως στην Αλγερία, στη Λιβύη   και στην Τυνησία (βλ. Τούρκοι στην Αλγερία, Τούρκοι στη Λιβύη και Τούρκοι στην Τυνησία). Ζουν κυρίως στις παράκτιες πόλεις (όπως το Αλγέρι, η Κωνσταντίνη, το Οράν και το Τλεμσέν στην Αλγερία, το Μισράτα και η Τρίπολη στη Λιβύη και το Τζέρμπα, το Χαμαμέτ, η Αλ Μαχντίγια και η Τύνιδα στην Τυνησία). Σε αυτές τις περιοχές, οι άνθρωποι μερικώς τουρκικής καταγωγής αναφέρονται ιστορικά ως Κουλουγλίδες (kuloğlu) λόγω του μικτού τουρκικού και κεντρικού μαγκρεμπικού αίματος. Κατά συνέπεια, οι όροι «Τούρκοι» και «Κουλουγλίδες» παραδοσιακά χρησιμοποιούνται για τη διάκριση μεταξύ των όρων της πλήρους και μερικής τουρκικής καταγωγής. Επιπλέον, υπάρχει επίσης μια αξιοσημείωτη τουρκική μειονότητα στην Αίγυπτο. Πριν από την αιγυπτιακή επανάσταση του 1919, οι άρχοντες και οι ανώτερες τάξεις ήταν κυρίως τουρκικές, ή τουρκικής καταγωγής, που ήταν μέρος της κληρονομιάς από την οθωμανική κυριαρχία της Αιγύπτου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνοτικοί Τούρκοι Κατηγορία:Πληθυσμιακές μειονότητες
Δίβρη Φθιώτιδας
Η Δίβρη είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας στις πλαγιές του όρους Όθρυς σε υψόμετρο 800 μέτρα με θέα την κοιλάδα του Σπερχειού, τη Λαμία και τα γύρω βουνά (Καλλίδρομο, Παρνασσό, Γκιώνα, Οίτη, Οξιά και Βελούχι). Απέχει 18 χλμ. βόρεια από τη Λαμία. Ως οικισμός είναι από την εποχή της Τουρκοκρατίας και αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση το 1835 να προσαρτάται στην στο δήμο Κορωνείας. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Λυγαριάς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λαμιέων του Δήμου Λαμιέων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 192 μόνιμους κατοίκους. Με την απογραφή του 2001 είχε 302.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων
Τζόρτζε Ενέσκου
Ο Τζόρτζε Ενέσκου (ρουμανικά: George Enescu, προφορά: ˈd͡ʒe̯ord͡ʒe eˈnesku], 19 Αυγούστου 1881 - 4 Μαΐου 1955), γνωστός στη Γαλλία και ως Ζορζ Ενεσκό (Georges Enesco), ήταν Ρουμάνος συνθέτης, βιολονίστας, πιανίστας, μαέστρος και καθηγητής. Θεωρείται, από πολλούς, ως ο σπουδαιότερος Ρουμάνος μουσικός όλων των εποχών. Κατά τη διάρκεια του βίου του έγραψε ορχηστρική μουσική, μουσική δωματίου, μουσική για πιάνο, τραγούδια, καθώς και μία όπερα, την Œdipe.
Ο Ενέσκου, γεννήθηκε στο Λιβάνι, της περιφέρειας Μποτοσάνι, το οποίο αργότερα, μετονομάστηκε προς τιμήν του Τζόρτζε Ενέσκου. Από νεαρή ακόμα ηλικία ξεκίνησε τις μουσικές του σπουδές, ενώ θεωρούνταν "παιδί-θαύμα". Ο Πάου Καζάλζ, ανέφερε χαρακτηριστικά ότι ο Ενέσκου, ήταν το "σπουδαιότερα μουσικό φαινόμενο" μετά τον Μότσαρτ, καθώς και μία από τις "μεγαλύτερες ιδιοφυΐες της μοντέρνας μουσικής". Σε ηλικία 10 ετών έπαιξε μπροστά στον Αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ. Τον Φεβρουάριο του 1895, ο Ενέσκου, παρουσίασε την πρώτη του ώριμη δουλειά, σε ηλικία 16 ετών, στο Παρίσι, το Poema Română.
Μερικές από τις συνθέσεις του επηρεάστηκαν από την ρουμανική παραδοσιακή μουσική, όπως το Romanian Rhapsodies, το οποίο είναι και μία από τις διασημότερες συνθέσεις του. Στις 8 Ιανουαρίου του 1923, έπαιξε για πρώτη φορά στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Carnegie Hall. Το 1932, έγινε επίτιμος καθηγητής της Ρουμανικής Ακαδημίας. Ο Ενέσκου, έζησε τόσο στη Ρουμανία όσο και στη Γαλλία, στην οποία παρέμεινε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Πέθανε, το 1955, στο Παρίσι, και ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο του Περ-Λασαίζ. Το ρουμανικό χαρτονόμισμα των 5 Λέι τον απεικονίζει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουμάνοι συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες όπερας Κατηγορία:Ρουμάνοι πιανίστες Κατηγορία:Βιολιστές Κατηγορία:Απόφοιτοι του Κονσερβατορίου του Παρισιού
Κατάλογος αεροσκαφών της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας
Αιγκρεφέιγ (Ωτ-Γκαρόν)
Το Αιγκρεφέιγ (γαλλικά: Aigrefeuille, οξιτανικά: Crefuèlha) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αιγκρεφεϊουά (γαλλικά: Aigrefeuillois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Σβιεντόπελκ Μιεσκόβιτς
Ο Σβιεντόπελκ, πολων. Świętopełk (π. 980 - πριν το 991;) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν ετεροθαλής αδελφός τού Μπολέσλαφ Α΄ της Πολωνίας.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Μιέσκο Α΄ δούκα της Πολωνίας και της δεύτερης συζύγου του Όντα του Χάλντενσλέμπεν, κόρης τού Ντήτριχ μαργράβου τού Νόρντμαρκ.
Δεν γνωρίζουμε για τα νεανικά του έτη. Αναφέρεται μόνο στο χρονικό τού Τήτμαρ του Μέρσεμπουργκ. Παραλείπεται από το έγγραφο Dagome iudex (π. 991/2), που ονομάζει τους γονείς του και τους αμφιθαλείς αδελφούς του Μιέσκο και Λάμπερτ, πράγμα που σημαίνει, ότι μάλλον είχε αποβιώσει το 991 ή πριν.
Άλλη υπόθεση για το ότι παραλείπεται από το έγγραφο είναι, ότι ήταν στη Δυτική Πομερανία, που τού δόθηκε ως φέουδο· έτσι είναι ο γενάρχης όλων των κατοπινών δουκών της. Όμως οι περισσότεροι ιστορικοί συνδέουν τους πρώτους δούκες της Πομερανίας με τους Πιαστ μέσω της κόρης τού Μιέσκο Α΄ ή τού Ζεμούζιλ της Βαλτικής.
Οικογένεια
Είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Γενούζης
Ο Γενούζης ή Ιανούζης (Γενούζ) ήταν αρνησίθρησκος Οθωμανός ναύαρχος, που έδρασε κατά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453). Είχε αποκτήσει την εξαιρετική εύνοια του σουλτάνου Μωάμεθ Β΄ και διορίσθηκε παρά τη μικρή του ηλικία αρχιναύαρχος του οθωμανικού στόλου. Ως τέτοιος, ανέλαβε το 1455 να τιμωρήσει τους Λατίνους που κατοικούσαν στα νησιά Νάξος, Πάρος, Ρόδος, Κως και άλλα, επειδή τροφοδοτούσαν τους Ισπανούς πειρατές. Στην αποστολή του όμως αυτή απέτυχε, παρά το γεγονός ότι κατέλαβε χωρίς μάχη τη Νέα Φώκαια. Για τον λόγο αυτό περιέπεσε στη δυσμένεια του Μωάμεθ Β΄ και μετά από λίγο καιρό θανατώθηκε.
Πηγές
Γενουζης
Παλλήνη Αντιοχίδας
Η Παλλήνη (Παλλήνη), (ο δήμος: Παλλήνης) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Αντιοχίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).
Ονομασία
Ο δήμος πήρε πιθανώς το όνομά του, από τον μυθικό επώνυμο ήρωα Πάλλαντα (Πάλλας ή Πάλλαντας), γιου του Πανδίονα και αδελφού του Λύκου, του Νίσου και του Αιγέα (πατέρα του βασιλιά της Αθήνας Θησέα), οι οποίοι ήταν συλλογικά γνωστοί ως οι Πανδιονίδες. Ο Πάλλαντας ήταν επίσης ο πατέρας των 50 Παλλαντιδών, οι οποίοι επαναστάτησαν εναντίον του Θησέα, μετά τον θάνατο του βασιλιά Αιγέα, προκειμένου να βοηθήσουν τον πατέρα τους Πάλλαντα να διεκδικήσει το θρόνο, που κληρονομικά ανήκε στον Θησέα. Ο Παλλάς, βαδίζοντας από τον δήμο του Σφηττού προς την Αθήνα, διαίρεσε τις δυνάμεις του στην περιοχή του δήμου Γαργηττού, δίνοντας στο ένα τμήμα την ηγεσία σε κάποιους από τους γιους του, προκειμένου να περικυκλώσει τις δυνάμεις που διοικούσε ο ανιψιός του Θησέας. Επειδή ο κήρυκας Λέοντας από τον δήμο του Αγνούντα πρόδωσε τους συνωμότες, οι οποίοι σφαγιάστηκαν τελικά από τον εχθρό, η εχθρότητα που επικράτησε μεταξύ των δήμων του Αγνούντα και της Παλλήνης ήταν τέτοιας έντασης, που υπήρξε απαγόρευση των γάμων μεταξύ των δημοτών των δυο αυτών δήμων.
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου και ανασκαφές
Ο δήμος της Παλλήνης, ήταν δήμος των Μεσογείων. Βρισκόταν περίπου 20 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του κυρίου οικισμού της αρχαίας Αθήνας, ακριβώς νότια του Πεντελικού όρους, στο δρόμο μεταξύ του Μαραθώνα και του κύριου οικισμού της Αθήνας, στην περιοχή του λόφου Σταυρού του Γέρακα. Έτσι η αρχαία Παλλήνη τοποθετείται δυτικότερα από τη σύγχρονη Παλλήνη, στις τοποθεσίες μεταξύ Μπαλάνας, Γέρακα και Σταυρού. Κατά τις ανασκαφές, για την κατασκευή της Αττικής οδού, βρέθηκαν σημαντικά ευρήματα για την ιστορία της περιοχής του δήμου. Οι αρχαιολογικές έρευνες επίσης έχουν αναδείξει τον Ναό της Παλληνίδος Αθηνάς, στην οδό Κλεισθένους στον Γέρακα.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Αντιοχίδας φυλής, συμμετείχε με 6 ή 7 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν με 9 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι της Παλλήνης
Ο δημότης της αρχαίας Παλλήνης ονομαζόταν Παλληνεύς. Ειπώθηκε ότι στον δήμο αυτόν ήταν όπου, σύμφωνα με μια μυθολογική εκδοχή, ο Ιόλαος, άρχισε την καταδίωξη, η οποία οδήγησε στη δολοφονία του Ευρυσθέα, όταν αυτός είχε προσπαθήσει αποτυχημένα με την εκστρατεία του, να εκδιώξει τους Ηρακλείδες, Διόδωρος Σικελιώτης, «Ιστορική Βιβλιοθήκη», Δ, 57: [...] "Ἡμῖν δ´ ἀρκούντως ἐξειργασμένοις τὴν περὶ τῶν Ἀργοναυτῶν ἱστορίαν καὶ τὰ ὑφ´ Ἡρακλέους πραχθέντα οἰκεῖον ἂν εἴη κατὰ τὴν γενομένην ἐπαγγελίαν ἀναγράψαι τὰς τῶν υἱῶν αὐτοῦ πράξεις. μετὰ τὴν Ἡρακλέους τοίνυν ἀποθέωσιν οἱ παῖδες αὐτοῦ κατῴκουν ἐν Τραχῖνι παρὰ Κήυκι τῷ βασιλεῖ. μετὰ δὲ ταῦτα Ὕλλου καί τινων ἑτέρων ἀνδρωθέντων, Εὐρυσθεὺς φοβηθεὶς μὴ πάντων ἐνηλίκων γενομένων ἐκπέσῃ τῆς ἐν Μυκήναις βασιλείας, ἔγνω τοὺς Ἡρακλείδας ἐξ ὅλης τῆς Ἑλλάδος φυγαδεῦσαι. διὸ Κήυκι μὲν τῷ βασιλεῖ προηγόρευσε τούς τε Ἡρακλείδας καὶ τοὺς Λικυμνίου παῖδας ἐκβαλεῖν, ἔτι δὲ Ἰόλαον καὶ τὸ σύστημα τῶν Ἀρκάδων τῶν Ἡρακλεῖ συνεστρατευκότων, ἢ ταῦτα μὴ ποιοῦντα πόλεμον ἀναδέξασθαι. οἱ δ´ Ἡρακλεῖδαι καὶ οἱ μετ´ αὐτῶν θεωροῦντες αὑτοὺς οὐκ ἀξιομάχους ὄντας Εὐρυσθεῖ πολεμεῖν, ἔγνωσαν ἑκουσίως φεύγειν ἐκ τῆς Τραχῖνος• ἐπιόντες δὲ τῶν ἄλλων πόλεων τὰς ἀξιολογωτάτας ἐδέοντο δέξασθαι σφᾶς αὐτοὺς συνοίκους. μηδεμιᾶς δὲ τολμώσης ὑποδέξασθαι, μόνοι τῶν ἄλλων Ἀθηναῖοι διὰ τὴν ἔμφυτον παρ´ αὐτοῖς ἐπιείκειαν προσεδέξαντο τοὺς Ἡρακλείδας• κατῴκισαν δὲ αὐτοὺς μετὰ τῶν συμφυγόντων εἰς Τρικόρυθον πόλιν, ἥτις ἐστὶ μία τῆς ὀνομαζομένης τετραπόλεως. μετὰ δέ τινα χρόνον ἁπάντων τῶν Ἡρακλέους παίδων ἠνδρωμένων, καὶ φρονήματος ἐμφυομένου τοῖς νεανίσκοις διὰ τὴν ἀφ´ Ἡρακλέους δόξαν, ὑφορώμενος αὐτῶν τὴν αὔξησιν Εὐρυσθεὺς ἐστράτευσεν ἐπ´ αὐτοὺς μετὰ πολλῆς δυνάμεως. οἱ δ´ Ἡρακλεῖδαι, βοηθούντων αὐτοῖς τῶν Ἀθηναίων, προστησάμενοι τὸν Ἡρακλέους ἀδελφιδοῦν Ἰόλαον, καὶ τούτῳ τε καὶ Θησεῖ καὶ Ὕλλῳ τὴν στρατηγίαν παραδόντες, ἐνίκησαν παρατάξει τὸν Εὐρυσθέα. κατὰ δὲ τὴν μάχην πλεῖστοι μὲν τῶν μετ´ Εὐρυσθέως κατεκόπησαν, αὐτὸς δ´ ὁ Εὐρυσθεύς, τοῦ ἅρματος κατὰ τὴν φυγὴν συντριβέντος, ὑπὸ Ὕλλου τοῦ Ἡρακλέους ἀνῃρέθη• ὁμοίως δὲ καὶ οἱ υἱοὶ τοῦ Εὐρυσθέως πάντες κατὰ τὴν μάχην ἐτελεύτησαν". [...] μακριά από την Αττική. Σύμφωνα με την παράδοση ο τάφος του Ευρυσθέα, ήταν στην Παλλήνη. Σύμφωνα με άλλες εκδοχές ο τάφος του Ευρυσθέα βρισκόταν στη Μεγαρίδα, προς το μέρος της Κορίνθου, πάνω από τις Σκιρωνίδες Πέτρες (τη σημερινή «Κακιά Σκάλα»), ενώ ο Στράβων αντιθέτως γράφει ότι το σώμα του ετάφη στη περιοχή του δήμου Γαργηττού και το κεφάλι του στην «Μακαρία Κρήνη», ανάμεσα στην Τρικόρυνθο και τον Μαραθώνα. Σύμφωνα με μια από τις εκδοχές της ελληνικής μυθολογίας, ο βασιλιάς των Μυκηνών Ευρυσθέας σκοτώθηκε στην περιοχή του δήμου, κατά τη διάρκεια εκστρατείας εναντίον της πόλης του Μαραθώνα (σύμφωνα με μια εκδοχή από το γιο του Ηρακλή Ύλλο, σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή από τον ανιψιό του Ηρακλή Ιόλαο ) και στη συνέχεια αποκεφαλίστηκε. Σύμφωνα λοιπόν με την εκδοχή του Στράβωνα, το σώμα του Ευρυσθέα θάφτηκε στον Γαργηττό, ενώ το κεφάλι του θάφτηκε στην Τρικόρυνθο, κοντά στην Μακαρία Κρήνη. Ο τόπος της ταφής ονομάστηκε από τότε Ευρυσθέως Κεφαλή.
Λόγω του κειμένου του Στράβωνα στο οποίο αναφέρονται ξεκάθαρα μόνο έντεκα από τις δώδεκα πόλεις της Δωδεκάπολης του Κέκροπα, υπήρξε κατά το παρελθόν μεγάλος προβληματισμός, στο εάν θα μπορούσε η Παλλήνη να ήταν η δωδέκατη πόλη. Ωστόσο, σήμερα πιστεύεται ότι η 12η πόλη που λείπει από το αρχικό κείμενο είναι η ίδια η πόλη της Αθήνας.
Μάχη της Παλλήνης
Το 546 π.Χ. ο τύραννος Πεισίστρατος ήρθε στην εξουσία για τρίτη φορά, καθώς επιστρέφοντας από την εξορία του με μεγάλο στρατό μισθοφόρων, βρήκε τους Αθηναίους μη επαρκώς προετοιμασμένους για αυτήν την απειλή, τους συνάντησε κοντά στον ναό της Παλληνίδος Αθηνάς, όπου είχε συσταθεί στρατόπεδο από ένοπλους πολίτες και με μια αιφνιδιαστική επίθεση, στην Μάχη της Παλλήνης, ο τύραννος νίκησε τους δημοκρατικούς Αθηναίους. Μετά τον τύραννο αυτόν, ανέλαβαν την εξουσία και οι γιοι του, μέχρι το 510 π.Χ., έτος πτώσης της τυραννίας, όταν η εξουσία πέρασε στα χέρια των Αλκμεωνιδών. Πιθανολογείται ότι σε ανάμνηση της νίκης στην Μάχη της Παλλήνης στήθηκε ο μαρμάρινος Λέων, ο οποίος σήμερα βρίσκεται στο Λεοντάριο Παλλήνης, γνωστό και ως Κάντζα.
Αμεινίας ο Παλληνεύς
Πρωταγωνιστικό ρόλο κατά τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας, το 480 π.Χ., διαδραμάτισε ο Αμεινίας ο Παλληνεύς, ένα από τα σημαντικά ιστορικά πρόσωπα, του δήμου της αρχαίας Παλλήνης. Ο Αμεινίας ο Παλληνεύς βρισκόταν στο πλευρό του Θεμιστοκλή και βύθισε πρώτος την περσική ναυαρχίδα, στην οποία επέβαινε ο αρχηγός του περσικού στόλου Αριαβίγνης, αδελφός του Ξέρξη δημιουργώντας πανικό στον εχθρό. Στη συνεχεία βύθισε και άλλο περσικό πλοίο, που ήταν έτοιμο να εμβολίσει την τριήρη, πάνω στην οποία βρισκόταν ο Θεμιστοκλής.
Λατρευτικές παραδόσεις
Στην αρχαία Παλλήνη βρισκόταν ο περίφημος ναός της Αθηνάς της Παλληνίδος και ο δήμος ήταν επίσης το κέντρο της θρησκευτικής συμμαχίας–συνομοσπονδίας, γνωστής ως η «Κοινωνία της Αθηνάς Παλληνίδος». Η θρησκευτική αυτή συμμαχία περιλάμβανε κυρίως, εκτός από τον δήμο της Παλλήνης, τους δήμους του Γαργηττού, των Αχαρνών και των Παιονιδών, αλλά δεν αποκλείεται η πιθανότητα συμμετοχής και άλλων δήμων. Ο Κλεισθένης τοποθέτησε βέβαια αυτούς τους τέσσερις δήμους σε ξεχωριστές φυλές και τριττύες, με κύριο στόχο να υπονομεύσει την εξουσία της θρησκευτικής αυτής ένωσης, η οποία, όπως και άλλες εντός της Αττικής, βρίσκονταν υπό τον έλεγχο της αριστοκρατίας.
Τον πέμπτο αιώνα π.Χ. στην Παλλήνη υπήρχε επίσης ο Ναός του Άρη, ο οποίος διαλύθηκε και μεταφέρθηκε στην Αρχαία Αγορά της Αθήνας, κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους.
Η εξέλιξη ως τη σύγχρονη πόλη
Η κατοίκηση της Παλλήνης συνεχίστηκε και στα χρόνια που ακολούθησαν την κλασική εποχή. Την αδιάσπαστη συνέχεια της κατοίκησης στην περιοχή έως σήμερα επιβεβαιώνουν, διάφορα σωζόμενα κατάλοιπα από την ρωμαϊκή και υστερορωμαϊκή εποχή. Η κατοίκηση του χώρου κατά τα υστερορωμαϊκά και βυζαντινά χρόνια συμπληρώνεται από μεγάλες αγροικίες και εξοχικές κατοικίες. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας η περιοχή της Παλλήνης αποκαλούνταν Χαρβάτι. Το 2001, η Παλλήνη υπολογίζονταν σε 33.611 κατοίκους και το 2011, με βάση την επίσημη απογραφή, σε 54.415 κατοίκους.
Προσωπικότητες από την Παλλήνη
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο της Παλλήνης, όπως ο Βάλγιος (Αύλος Βάλγιος Βάσσος) ο Παλληνεύς, ο Βάτραχος ο Παλληνεύς, ο Βούλων ο Παλληνεύς γιος του Λεωστράτου, ο βουλευτής Γαϊανός (Φλάβιος) ο Παλληνεύς, ο άρχων Γάιος Ελβίδιος Σεκούνδος ο Παλληνεύς, ο βουλευτής Γλαύκος ο Παλληνεύς ο Πρεσβύτερος γιος του Αλεξάνδρου, ο ηγεμών Γναίος (Αττικός) ο Παλληνεύς, ο βουλευτής Γοργίας ο Παλληνεύς γιος του Μοσχίωνος, ο ιερέας Δεινίας ο Παλληνεύς, ο Δήμαρχος ο Παλληνεύς γιος του Δημάρχου, ο βουλευτής Δημοκλής ο Παλληνεύς, ο στρατηγός Δημόστρατος ο Παλληνεύς γιος του Διονυσίου, ο Διογένης ο Παλληνεύς γιος του Διονυσίου, ο βουλευτής Διόδοτος ο Παλληνεύς, ο βουλευτής Διομήδης ο Παλληνεύς γιος του Τρύφωνος, 9 συνονόματοι βουλευτές με το όνομα Διονύσιος ο Παλληνεύς, ο Διονυσόδωρος ο Παλληνεύς γιος του Ευτυχίδου, ο βουλευτής Διοφάνης ο Παλληνεύς κ.α. Από τους πλέον γνωστούς, οι οποίοι είχαν κάποιου είδους σχέση με το δήμο ή την περιοχή του ήταν επίσης οι:
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Super Mario 64 DS
Το Super Mario 64 DS είναι βιντεοπαιχνίδι πλατφόρμας που δημιουργήθηκε και κυκλοφόρησε στις 21 Νοεμβρίου 2004 από τη Nintendo για το Nintendo DS. Αποτελεί remake του Super Mario 64 και είναι ένα από τα πρώτα παιχνίδια για τη κονσόλα.
Πλοκή
Όπως και με το πρώτο παιχνίδι, το Super Mario 64 DS έχει σκοπό την διάσωση της Princess Peach. Διαθέτει μικροαλλαγές και φιλοξενεί νέους χαρακτήρες.
Το παιχνίδι ξεκινάει με ένα γράμμα από την Princess Peach προσκαλώντας τον Mario να έρθει στο κάστρο της για ένα κέικ που έψησε για αυτόν. Ο Mario φτάνει στο κάστρο μαζί με τον Luigi και τον Wario. Οι τρείς εξαφανίζονται καθώς εισέρχονται στο κάστρο, και ο Lakitu ενημερώνει τον Yoshi για την εξαφάνιση. Ο Yoshi διερευνά το κάστρο για να βρει τους Mario, Luigi, Wario και Peach. Διάσπαρτα στο κάστρο είναι πίνακες και μυστικοί τοίχοι, τα οποία δρουν ως πύλες για άλλους κόσμους όπου ο Bowser και τα αφεντικά του κρατάνε τα Power Stars. Μετά την ανάκτηση των περισσότερων από αυτά και νίκη των αφεντικών του Bowser, ο Yoshi αποκτά τα κλειδιά που έχουν πρόσβαση σε άλλες περιοχές του κάστρου, όπου βρίσκει τον Mario και τους φίλους του.
Πρώτα, ο Yoshi νικάει τον Goomboss και ελευθερώνει τον Mario καθώς συνεχίζει την αναζήτηση του κάστρου για να βρει περισσότερα Power Stars. Δεύτερον ο Mario νικάει τον King Boo και ελευθερώνει τον Luigi που χρησιμοποιεί "δύναμη αφάνειας" για να πάρει το κλειδί του Wario. Τρίτον ο Luigi νικάει τον Chief Chilly και ελευθερώνει τον Wario με το κλειδί. Ο Mario και οι φίλους του τότε αντιμετωπίζουν τρεις κούρσες εμποδίων, με το καθένα να ακολουθάει μια μάχη με τον Bowser. Μετά την ήττα του δύο φορές, έλαβαν ένα κλειδί που ανοίγει πιο πολλά επίπεδα του κάστρου. Μετά τη συλλογή 80 Power Stars, ο Mario και οι φίλοι φτάνουν στην υψηλότερη περιοχή του κάστρου, όπου γίνεται και η τελική μάχη εναντίον του Bowser. Στη συνέχεια, ο Mario και οι φίλοι του απελευθερώνουν τη Peach από το υαλογραφημένο παράθυρο πάνω από την είσοδο του κάστρου. Η Peach ανταμείβει τον Mario φιλώντας τον στην μύτη και ψήνοντας το κέικ που του υποσχέθηκε. Το παιχνίδι τελειώνει όταν οι Mario, Luigi, Peach, Yoshi και Wario αποχαιρετούν τον παίκτη ενώ βλέπει ο Lakitu και στη συνέχεια πετά μακριά. Μια φωτογραφία με το κέικ της Peach φαίνεται στη συνέχεια.
Τρόπος παιχνιδιού
Το Super Mario 64 DS είναι τρισδιάστατο βιντεοπαιχνίδι πλατφόρμας στο οποίο ο παίκτης ελέγχει τέσσερις διαφορετικούς χαρακτήρες μέσα από πολυάριθμα επίπεδα για να συλλέξει 150 Power Stars, 30 περισσότερα από το αρχικό παιχνίδι. Κάθε επίπεδο είναι ένας κλειστός κόσμος στον οποίο ο παίκτης είναι ελεύθερος να περιπλανηθεί σε όλες τις κατευθύνσεις και να ανακαλύψετε το περιβάλλον, χωρίς χρονικά όρια. Οι κόσμοι που κατοικούνται με εχθρούς που επιτίθενται τους χαρακτήρες, καθώς και φιλικά πλάσματα που παρέχουν βοήθεια, προσφέρουν πληροφορίες ή ζητούν βοήθεια. Ο παίκτης συγκεντρώνει τα αστέρια σε κάθε κούρσα, με μερικά αστέρια να εμφανίζονται μόνο μετά την ολοκλήρωση ορισμένων εργασιών, συχνά υπαινίσσεται το όνομα της κούρσας. Οι προκλήσεις αυτές περιλαμβάνουν στη νίκη ενός αφεντικού, επίλυση παζλ, αγώνας εναντίον αντίπαλου και συλλογή νομισμάτων. Καθώς ο παίκτης συλλέγει τα αστέρια, περισσότερες περιοχές του κάστρου γίνουν προσβάσιμες.
Το παιχνίδι περιλαμβάνει επίσης και 36 minigames και ένα multiplayer mode. Τα minigames είναι προσβάσιμα από το κυνήγι κουνελιών στο κυρίως παιχνίδι. Όλα τα minigames χρησιμοποιούν την οθόνη αφής για να παιχτούν, και βασίζονται σε διαφορετικά θέματα: αγωνιστικά, παιχνίδια καρτών, παζλ και ούτω καθεξής. Πολλά από αυτά είναι διαθέσιμα και στο New Super Mario Bros..
Υποδοχή
Το Super Mario 64 DS ήταν κριτικά και εμπορικά επιτυχημένο, κέρδισε βραβεία βιντεοπαιχνιδιών και έλαβε θετικά σχόλια από τους κριτικούς, που επικεντρώθηκαν σε στοιχεία του single-player mode. Μεταξύ των σχολιαστών λέχθηκε ότι η λειτουργία πολλών παικτών και η έλλειψη του αναλογικού ελέγχου, που χρησιμοποιούσε το Super Mario 64, ήταν τα αρνητικά σημεία του παιχνιδιού.
Το GameSpy επαίνεσε το παιχνίδι, και κυρίως τα minigames, τα περισσότερα Power Stars και τη χρήση δεύτερης οθόνης, και σχολίασε ότι το gameplay του πρωτότυπου ακόμα κρατάει μετά από 10 χρόνια. Το GameSpot έδωσε επίσης επαίνους στα γραφικά και αισθάνθηκε τις αλλαγές και τα πρόσθετα χαρακτηριστικά νέα εμπειρία για τους οπαδούς του πρωτοτύπου. Το Famitsu αρίθμησε το παιχνίδι ως το 29ο πιο καταζητούμενο παιχνίδι. Ωστόσο, η 1UP.com, παρόλο που χαρακτήρισε τους νέους χαρακτήρες ως μια καλή προσθήκη, χαρακτήρισε το παιχνίδι ως ένα "κακώς σχεδιασμένο remake που θα μπορούσε να παιχτεί στο πρωτότυπο."
Ντέρεκ ντε Σόλα Πράις
Ο '''Ντέρεκ Τζ. ντε Σόλα Πράις' (Derek John de Solla Price'', 22 Ιανουαρίου 1922 – 3 Σεπτεμβρίου 1983) ήταν Άγγλος φυσικός, ιστορικός της επιστήμης και ειδικός της πληροφορικής, γνωστός από την έρευνα και το βιβλίο του για τον Μηχανισμό των Αντικυθήρων.
Super Mario 64 DS
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2004 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Nintendo DS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Nintendo EAD Κατηγορία:3D βιντεοπαιχνίδια πλατφόρμας Κατηγορία:Mario Κατηγορία:Remakes βιντεοπαιχνιδιών
Ντέρεκ ντε Σόλα Πράις
Βιογραφία
Ο Πράις γεννήθηκε στο Λέυτον του Λονδίνου. Πατέρας του ήταν ο ράφτης Φίλιπ Πράις και μητέρα του η τραγουδίστρια Φάννυ ντε Σόλα. Σε ηλικία 16 ετών εργάσθηκε ως βοηθός στο εργαστήριο φυσικής του Κολεγίου του Waltham Forest, ενώ στη συνέχεια σπούδασε φυσική και μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, από όπου απεφοίτησε το 1942. Πήρε διδακτορικό στην πειραματική φυσική από το ίδιο ίδρυμα το 1946.
Μετά την απόκτηση του δεύτερου διδακτορικού του, ο Πράις μετανάστευσε στις ΗΠΑ, όπου εργάσθηκε πρώτα ως σύμβουλος στο Ίδρυμα Σμιθσόνιαν και ως εταίρος στο Ινστιτούτο Προχωρημένων Μελετών στο Πρίνστον, για να καταλήξει στο Πανεπιστήμιο Γέιλ, όπου υπήρετησε μέχρι τον θάνατό του ως καθηγητής της ιστορίας της επιστήμης και ως πρόεδρος ενός νέου τμήματος, που περιελάμβανε την ιστορία της επιστήμης, της τεχνολογίας και της ιατρικής. Το 1984 ο Πράις τιμήθηκε μεταθανατίως με το Ερευνητικό Βραβείο της American Society for Information Science and Technology (ASIS Research Award) για τις εξέχουσες συνεισφορές του στο πεδίο της επιστήμης της πληροφορίας.
Το έργο του
Οι κυριότερες επιστημονικές συνεισφορές του Πράις περιλαμβάνουν:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Άγγλοι ιστορικοί Κατηγορία:Άγγλοι επιστήμονες
Νιτροενώσεις
«Νιιτροενώσεις» ονομάζονται οι οργανικές ενώσεις που περιέχουν μια ή περισσότερες «νιτροομάδες» (-NO2). Είναι συχνά πολύ εκρηκτικές, ιδιαιέτερα αν περιέχουν περισσότερες από μια νιτροομάδες ή και περιέχουν κάποιο άλλον παράγοντα που ενισχύει την εκρηκτική τους ικανότητα. Σ' αυτές ανήκουν τα πιο συνηθισμένα εκρηκτικά, παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένου και του 2,4,6-τρινιτροτολουόλιο, γνωστό ως TNT, που αποτελεί και το παγκόσμιο μέτρο σύγκρισης εκρηκτικής ισχύος.
Παρουσία στη Φύση
Το 1-νιτρο-1-δεκαπεντένιο είναι μια αμυντική ένωση των τερμιτών. Αρκετά ένζυμα είναι ικανά να οξειδώνουν αλειφατικές νιτροενώσεις προς λιγότερο τοξικές αλδεΰδες και κετόνες. Για παράδειγμα η οξειδάση των νιτροαλκανίων που οξειδώνουν ειδικά νιτροενώσεις. Υπάρχουν όμως και ένζυμα, όπως για παράδειγμα η οξειδάση της γλυκόζης, που οξειδώνει και άλλες χημικές ουσίες.
Με νίτρωση υδρογονανθράκων
Τα αλκάνια και τα κυκλοαλκάνια υφίστανται νίτρωση με επίδραση νιτρικού οξέος στην αέρια φάση :
Με επίδραση νιτρώδους αργύρου σε οργανοαλογονίδια
Τα αλκυλαλογονίδια (RX) (και ομοίως και τα υπόλοιπα αλογονοπαράγωγα των αλειφατικών υδρογοναθράκων) υποκαθιστούν το αλογόνο τους (ή τα αλογόνα τους) με νιτροομάδα (ή με νιτροομάδες, αντίστοιχα) με τη χρήση νιτρώδους αργύρου (AgNO2) :
Με οξείδωση πρωτοταγών αμινών
Οι πρωτοταγείς (μόνο) αμίνες οξειδώνονται από το υπεροξείδιο του υδρογόνου (H2O2) ή τα καρβονικά υπεροξέα (RCO3H) προς νιτροενώσεις :
ή
Επίδραση νιτρικού νατρίου σε διαζωνιακά άλατα
Τα διαζωνιακά άλατα (ArN2+X-) μετατρέπονται στις αντίστοιχες νιτροενώσεις με επίδραση νιτρικού νατρίου (NaNO3) :
Πηγές πληροφόρησης
*
Παρτιτούρα
Παρτιτούρα (εκ της ιταλικής partitura) ονομάζεται μουσικό βιβλίο ή φυλλάδιο που περιέχει όλα τα μέρη μιας μουσικής σύνθεσης.
Τα καθ' εκάστου μέρους της σύνθεσης αυτής γράφονται σε παράλληλα μουσικά πεντάγραμμα από άνω προς τα κάτω και από αριστερά προς τα δεξιά συνήθως επί της αυτής σελίδας. Τα δε μέτρα αυτής γράφονται επί της αυτής καθέτου κατά τέτοιο τρόπο ώστε οι φθόγγοι με τους οποίους αποδίδονται οι ήχοι, που θα πρέπει ν' ακουστούν ταυτόχρονα, να βρίσκονται ακριβώς οι μεν κάτω από τους δε.
Κοινότητα Σαμπά
Η Κοινότητα Σαμπά είναι κοινότητα του Δήμου Μινώα Πεδιάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1927 με το ΦΕΚ 25Α - 15/02/1927 με την απόσπαση του οικισμού Σαμπάς από την κοινότητα Ζωφόρων και τον ορισμό του ως έδρα της. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει και την Μονή Αγκαράθου. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά έχει 138 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Γεώργιο Σταυρουλάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παρτιτούρα
Στην ελληνική γλώσσα η παρτιτούρα ονομάζεται (πολύ σπάνια), μερολόγιον.
Κοινότητα Σαμπά
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Παρτιτούρα
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μουσική θεωρία Κατηγορία:Μουσική σημειογραφία
Γιορό
Το Γιορό είναι δήμος και πόλη στο διαμέρισμα Τσοκό, στην Κολομβία. Μετά το Λόπεζ ντε Μικάι, επίσης στην Κολομβία, διεκδικεί το ρεκόρ για την υψηλότερη ετήσια βροχόπτωση με 12,717 χιλιοστά βροχής (501 ίντσες). Τα δεδομένα βροχόπτωση μετρήθηκε από τη γεωργική Εκμετάλλευση από το Πανεπιστήμιο της Μπογκοτά, ανάμεσα στο 1952 και το 1989. Αν είναι ακριβής, θα είναι το πιο βροχερό μέρος στο κόσμο. Η πόλη πήρε το όνομά του από τον Γιορό, έναν προκολομβιανό ιθαγενή αρχηγό.
Μια ακουαρέλα του 1853 από τον Μανουέλ Μαρία Πας δείχνει δυο ανθρώπους με αχυρένια καπέλα και μια γυναίκα που κάθονται σε ένα μαγαζί με ποτά στην πόλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Κολομβίας
Καρλ Πολάνυι
Ο Καρλ Πολάνυι ( 1886- 1964) ήταν Ούγγρος ανθρωπολόγος, ιστορικός, κοινωνιολόγος και φιλόσοφος.
Βιογραφία και ιδέες
Ο Καρλ Πολάνυι ήταν ριζοσπάστης, θεωρητικός, ερευνητής της οικονομικής ιστορίας και της οικονομικής ανθρωπολογίας. Γεννήθηκε το 1886 στη Βιέννη και μεγάλωσε στη Βουδαπέστη. Εκεί σπούδασε και σύχναζε στους κύκλους του Καρλ Μάνχαϊμ και του Γκέοργκ Λούκατς. Στη συνέχεια έζησε σε διαφορετικά μέρη: Αγγλία, ΗΠΑ και Καναδάς.
Το σημαντικότερο έργο του είναι Ο μεγάλος μετασχηματισμός (The Great Transformation), το οποίο δημοσιεύτηκε το 1944.Με το έργο αυτό ασκεί κριτική στον κυρίαρχο καπιταλισμό και αμφισβητεί  την φιλελεύθερη οικονομία και την κοινωνία της αγοράς του 19ου αιώνα, η οποία έχει πολλές ομοιότητες με την σύγχρονη κοινωνία, όπου κυριαρχεί ο νεοφιλελευθερισμός.
Ο Πολάνυι επιδιώκει να θεμελιώσει τις βάσεις για ένα νέο οικονομικό σύστημα στο οποίο η οικονομία και η κοινωνία θα είναι συνδεδεμένες. Οικονομία και κοινωνία δεν αποτελούν ξεχωριστές έννοιες, αφού η οικονομική δραστηριότητα έχει στόχο την διατήρηση και την αναπαραγωγή της κοινωνίας.
Για να γίνει πιο κατανοητή αυτή τη σχέση χρησιμοποιεί τον όρο ενθήκευση (embedded) 1. Θεωρεί ότι στις προ-καπιταλιστικές κοινωνίες η οικονομία ήταν ενσωματωμένη (ενθηκευμένη) στην κοινωνία, ενώ στις καπιταλιστικές αποσπάται από αυτή (απο-ενθηκεύεται). Οι αγορές στις προ-καπιταλιστικές οικονομίες δεν ήταν αυτορυθμιζόμενες στη βάση προσφοράς και ζήτησης. Αντίθετα στις καπιταλιστικές, αποκτά κεντρικό ρόλο και ρυθμίζει την πορεία της κοινωνίας, που μετασχηματίζεται σε κοινωνία της αγοράς. Κατά τη γνώμη του, η εμπορευματοποίηση όλων των αγαθών και υπηρεσιών σε ένα πρότυπο, το χρήμα, το οποίο καθορίζει τις τιμές τους μέσω του αυτορυθμιζόμενου μηχανισμού της προσφοράς και της ζήτησης, είναι μια από τις κυριότερες συνέπειες του νέου τύπου οικονομίας, της καπιταλιστικής αγοράς. Τα οικονομικά μέσα και οι σκοποί ποσοτικοποιούνται ως τιμές χρήματος.
Σύμφωνα με τον Πολάνυι ο διαχωρισμός της οικονομικής από την κοινωνική σφαίρα και η διαμόρφωση της κοινωνίας της αγοράς αποτελούν μια ιστορική παρεκτροπή. Η οικονομική ιδιοτέλεια, ως κυρίαρχη αρχή της κοινωνικής ζωής του 19ου αιώνα αποτελεί μια διαστρέβλωση της σκέψης.
Με την έννοια της πλάνης του οικονομισμού εννοεί την τάση να θεωρείται η οικονομία της αγοράς ως το κυρίαρχο και τελειότερο πρότυπο κοινωνικής οργάνωσης.Η οικονομία της αγοράς, ένα πλήρως αυτόνομο και αυτορυθμιζόμενο σύστημα, είχε την τάση να επεκτείνεται λόγω της φυσιολογικής εξέλιξης των ανθρωπίνων κοινωνιών. Η τάση προς συναλλαγή ήταν μια φυσική κλίση του ανθρώπου, ενώ η δημιουργία αγοραίας νοοτροπίας αγνοούσε τα πολιτισμικά δεδομένα. Η πλασματική εμπορική υπόσταση της οικονομίας κατέστρεψε τον κοινωνικό ιστό, τους παραδοσιακούς δεσμούς και υποβάθμισε ηθικά τον άνθρωπο. Η υποταγή της κοινωνίας στις απαιτήσεις της οικονομίας της αγοράς σήμαινε, πως η οικονομία αντί να αποτελεί εργαλείο, καθοδηγούσε πλέον την κοινωνία. Η προτεραιότητα στα οικονομικά κίνητρα απέδειξε ότι αποτελεί μια τεχνητή κατασκευή, που προκάλεσε την προστατευτική αντίδραση της κοινωνίας. Η αντίδραση στην ανθρώπινη απληστία για αύξηση κέρδους δημιούργησε ένα προστατευτικό κίνημα ως απόκριση των ατόμων στην αγορά που κατέστρεφε την κοινωνία.
Με την έννοια της διπλής κίνησης νοούνται οι κοινωνικές αντιστάσεις και οι άμυνες ενάντια στον επεκτατισμό της αγοράς. Ο Πολάνυι αντιλαμβάνεται την κοινωνική μεταβολή ως το αποτέλεσμα μιας διπλής κίνησης μεταξύ των απαιτήσεων της αγοράς, ως θεσμού της κοινωνίας, και των απαιτήσεων της κοινωνίας ως ολότητας..Το κοινωνικό σύστημα έχει μια διπλή παράλληλη οργάνωση. Η αυτορρύθμιση (επίσημη),προωθεί την εδραίωση της αυτορρυθμιζόμενης αγοράς, ενώ η λανθάνουσα, την αρχή της κοινωνικής αυτοπροστασίας Επομένως, θεωρεί αναπόφευκτη την αντίδραση της κοινωνίας απέναντι στην αγοραιοποίηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ούγγροι φιλόσοφοι Κατηγορία:Ανθρωπολόγοι Κατηγορία:Κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Μαρξιστές θεωρητικοί Κατηγορία:Ιστορικοί των οικονομικών
Τζέιν Γουάιμαν
Η Τζέιν Γουάιμαν (αγγλ. Jane Wyman), (5 Ιανουαρίου 1917 - 10 Σεπτεμβρίου 2007) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης βραβευμένη με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία του 1948 Σιωπηλή τραγωδία (Johnny Belinda), όπου ερμήνευσε το ρόλο μιας κωφάλαλης νέας που πέφτει θύμα βιασμού. Η ηθοποιός που ξεκίνησε την καριέρα της κατά τη δεκαετία του '30 είναι γνωστή για τη συμμετοχή της στις ταινίες: Το Χαμένο Σαββατοκύριακο (The Lost Weekend, 1945), Θρύλοι του Δάσους (The Yearling, 1946), Πονεμένο Ρομάντζο (Stage Fright, 1950), Το Γαλάζιο Πέπλο (The Blue Veil, 1951), Το Υπέροχο Μυστικό (The Magnificient Obsession, 1954) και Όλα Όσα Επιτρέπουν οι Ουρανοί (All that Heaven Allows, 1955). Κατά τη δεκαετία του '80 η Γουάιμαν πρωταγωνίστησε στη δραματική σειρά Φάλκον Κρεστ (Falcon Crest) υποδυόμενη την Άντζελα Τσάνινγκ, ρόλο που της χάρισε την τρίτη της Χρυσή Σφαίρα.
Η Γουάιμαν υπήρξε παντρεμένη τέσσερις φορές. Ο δεύτερός της γάμος ήταν με τον μελλοντικό πρόεδρο των Η.Π.Α. Ρόναλντ Ρέιγκαν, ενώ ο τρίτος και ο τέταρτός της γάμος ήταν με τον ίδιο άνδρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Σερβικές βουλευτικές εκλογές 1903
Οι βουλευτικές εκλογές του 1903 διεξήχθησαν στο Βασίλειο της Σερβίας την 21 Σεπτεμβρίου του 1903. Οι εκλογές έγιναν βάση του Συντάγματος του 1903 και των οργανικών νόμων που προέρχονταν από αυτό.
Μετά τις εκλογές, Ο Σάβα Γκρούιτς του Λαϊκού Ριζοσπαστικού Κόμματος νικητής των εκλογών, σχημάτισε κυβέρνηση σε συνασπισμό με ανεξάρτητους βουλευτές. Πρόεδρος της συνέλευσης, βουλής, εκλέγεται ο Άτσα Στανοϊέβιτς.
Πηγές
1903
1005 Αραγκό
Ο Αραγκό (Arago) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,796. Ανακαλύφθηκε το 1923 από τον Ρώσο αστρονόμο Σεργκέι Ιβάνοβιτς Μπελιάφσκι, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γάλλου μαθηματικού, φυσικού και αστρονόμου Φρανσουά Αραγκό.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Αραγκό εκτιμάται σε 57,82 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό του είναι 0,070. Ο Αραγκό περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 8 ώρες και 47 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αραγκο
Κάρολος Βρετανός Μαρία ντε Λα Τρεμουάλ
Ο πρίγκιπας Κάρολος Βρετανός-Μαρία ντε Λα Τρεμουάλ, γαλλ.: Charles Bretagne Marie de La Trémoille, (24 Μαρτίου 1764 – 10 Νοεμβρίου 1839), 8ος δούκας τού Τουάρ (Thouars), 7ος δούκας τού Λα Τρεμουάλ, 10ος πρίγκιπας τού Τάραντα, 14ος πρίγκιπας τού Ταλμόντ και 14ος κόμης τού Λαβάλ, ήταν Γάλλος αριστοκράτης [1] και στρατιωτικός. Ήταν γιος τού Ιωάννη-Βρετανού-Καρόλου και της 2ης συζύγου του πριγκίπισσας Mαρί-Μασιμιλιέν τού Ζαλμ-Κύρμπουργκ.
Βιογραφία
Νυμφεύτηκε τη Λουίζα-Εμμανουέλα τού Σατιγιόν το 1781. Ήταν εγγονή τού Λουδοβίκου-Καίσαρα ντε Λα Μπωμ Λε Μπλαν, του διάσημου συγγραφέα. Το ζευγάρι είχε ένα τέκνο:
Στο ξεκίνημα της Γαλλικής Επανάστασης, τάχθηκε στο πλευρό τού βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, όπως και η υπόλοιπη οικογένειά του. Το 1789 ο Λα Τρεμουάλ και οι γονείς του μετανάστευσαν από τη Γαλλία και εντάχθηκε στον στρατό των μεταναστών υπό τον πρίγκιπα τού Κοντέ. Δύο από τα αδέλφια τού Λα Τρεμουάλ χάθηκαν στην περίοδο της Τρομοκρατίας. Η σύζυγός του ήταν έγκλειστη στη φυλακή ντελ'Αμπεΰ μέχρι το 1792, όταν της επετράπη να συναντηθεί μαζί του στην Αγγλία. Αυτή έγινε συγγραφέας και έφυγε από την Αγγλία παρέα με τον κουνιάδο της Mαρί-Φρανσουά-Εμμανουέλ ντε Κρυσόλ για την Αυλή της Ρωσίας γύρω στον Μάρτιο του 1797, όπου έγινε κυρία των τιμών της Αυτοκράτειρας Mαρίας-Φεοντόροβνας (συζύγου τού τσάρου Παύλου).
BTR-152
Το BTR-152 είναι ένα εξάτροχο σοβιετικό τεθωρακισμένο όχημα μεταφοράς προσωπικού (APC) κατασκευασμένο στο πλαίσιο και το σύστημα μετάδοσης κίνησης του φορτηγού ZIS-151. Εισήχθη σε υπηρεσία με ορισμένα κράτη μέλη του Συμφώνου της Βαρσοβίας ξεκινώντας από το 1950 και αποτέλεσε το βασικό στήριγμα των σοβιετικών ταγμάτων μηχανοκίνητων τυφεκίων μέχρι την εμφάνιση της αμφίβιας σειράς BTR-60 κατά τη δεκαετία του 1960. Το BTR σημαίνει bronetransportyor (ρωσικά: бронетранспортёр, БТР‎, κατά λέξη armoured carrier).
Τα BTR-152 ήταν διαθέσιμα σε πολλές παραλλαγές και κατασκευάζονταν σε μεγάλους αριθμούς για τον σοβιετικό στρατό και για εξαγωγές. Τα τελευταία μοντέλα παραγωγής χρησιμοποίησαν εξαρτήματα αυτοκινήτου από το πιο αξιόπιστο φορτηγό ZIL-157. Τρεις κύριες παραλλαγές του BTR-152 εμφανίστηκαν μεταξύ 1950 και 1959: το βασικό τεθωρακισμένο όχημα μεταφοράς προσωπικού με ένα πολυβόλο των 7,62 χλστ. ή 12,7 χλστ., ένα άοπλο όχημα διοίκησης με υψηλότερη γραμμή οροφής και μια παραλλαγή αντιαεροπορικού οπλισμένου με μια βάση ZPU-2. Τα BTR-152 θα μπορούσαν να φέρουν ένα μόνο τμήμα πεζικού το καθένα, ή ομάδες ειδικών όπλων μαζί με τους όλμους και τον αντιαρματικό εξοπλισμό τους. Στη σοβιετική υπηρεσία, ορισμένα αναπτύχθηκαν επίσης ως οχήματα πυροβολικού.
Ήταν το δεύτερο τέτοιο τεθωρακισμένο όχημα που ήταν βασισμένο σε μοντέλο της ZIS ή ZIL, με το πρώτο να είναι το ΒΑ-11 του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Ιστορία
Το BTR-152 ήταν βασισμένο στο φορτηγό ZIS-151, το οποίο ήταν μια τριαξονική έκδοση ου ZIS-150, το οποίο με την σειρά του ήταν μια σχεδόν αντιγραφή του Αμερικάνικου International Harvester KR-11.
Η ανάπτυξη για το νέο APC ξεκίνησε στο εργοστάσιο Zavod imeni Stalina (ZIS) στη Μόσχα, υπό την επίβλεψη του Σοβιετικού μηχανικού Boris Mikhailovich Fitterman, περίπου την ίδια εποχή που το Izdeliye 141 αναπτυσσόταν από την GAZ. Τα πρωτότυπα κατασκευάστηκαν με εξαρτήματα αυτοκινήτων από τη γραμμή παραγωγής ZIS-151. Ωστόσο, το πλαίσιο APC ενσωμάτωσε έναν ισχυρότερο κινητήρα και μικρότερο μεταξόνιο από το αντίστοιχο φορτηγό. Οι εργασίες σχεδιασμού πραγματοποιήθηκαν από μια ομάδα πέντε υπαλλήλων της ZIS: Fitterman, KM Androsov, AP Petrenko, VF Rodionov και PP Chernyaev. Το τελικό πρωτότυπο δοκιμάστηκε από τις Σοβιετικές Ένοπλες Δυνάμεις τον Δεκέμβριο του 1949 και έγινε δεκτό σε υπηρεσία ως BTR-152. Η σειριακή παραγωγή του BTR-152 με τον κωδικό του κατασκευαστή ZIS-152 ξεκίνησε γύρω στα μέσα του 1950, καθιστώντας το το πρώτο σοβιετικό APC μαζικής παραγωγής. Παρά το γεγονός ότι σχεδιάστηκε περίπου την ίδια περίοδο, το BTR-40 δεν μπήκε σε σειριακή παραγωγή μέχρι το τέλος του έτους.
Το BTR-152 χρησιμοποιήθηκε από τον σοβιετικό στρατό ως όχημα διοίκησης και επικοινωνιών, όχημα υποστήριξης πυρός, όχημα πυροβολικού και γενικό μεταφορέα. Όντας ανοιχτό, το πλήρωμα του BTR-152 ήταν ευάλωτο σε έμμεσα πυρά. Τα επόμενα χρόνια, το όχημα δεν ήταν ιδανικό ούτε για την προοπτική ενός μεγάλου συμβατικού πολέμου στην Ευρώπη, καθώς δεν διέθετε αμφίβια ικανότητα ή αντίμετρα NBC. Ωστόσο, αυτά τα πρώιμα BTR παρέμειναν αποτελεσματικά ως επιλογή χαμηλού κόστους που επέτρεψε στους Σοβιετικούς να κινήσουν γρήγορα τα υπάρχοντα τμήματα πεζικού τους. Ένα πρόγραμμα στα τέλη της δεκαετίας του 1950 εξέτασε τρόπους αντικατάστασης του BTR-152 με ένα πιο εξελιγμένο APC που χρησιμοποιεί ένα ειδικά σχεδιασμένο, αμφίβιο πλαίσιο. Καθώς η διαμόρφωση των έξι τροχών του BTR-152 κρίθηκε ανεπαρκής για να μειώσει την πίεση του εδάφους στα ελαστικά και να παράγει βέλτιστες επιδόσεις, οι Σοβιετικοί μηχανικοί ξεκίνησαν ένα πρόγραμμα APC με οκτώ τροχούς, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα το BTR-60.
Περίπου 8.600 BTR-152 όλων των παραλλαγών κατασκευάστηκαν στη Σοβιετική Ένωση, με ορισμένα αντίγραφα χωρίς άδεια να παράγονται στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας ως Type 56. Τα σοβιετικά BTR-152 κατασκευάστηκαν μεταξύ 1950 και 1959, ενώ αντικαταστάθηκαν από τα BTR-60 από το 1960 και μετά. Καθώς έγιναν ολοένα και πιο απαρχαιωμένα, πολλά αποστέλλονταν σε σοβιετικά κράτη-πελάτες στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Η μεγαλύτερη ποσότητα μεταχειρισμένων BTR-152 έγινε αποδεκτή από αραβικά έθνη όπως η Λιβύη, το Ιράκ, η Συρία και η Αίγυπτος. Μικρές ποσότητες μετατράπηκαν επίσης σε θωρακισμένα ασθενοφόρα και οχήματα μάχης μηχανικής για τον Σοβιετικό Στρατό. Αυτά παρέμειναν σε λειτουργία μέχρι και τη δεκαετία του 1980.
Κάρολος Βρετανός Μαρία ντε Λα Τρεμουάλ
Βιογραφία
Μετά την Επανάσταση, ο Λα Τρεμουάλ επέστρεψε στη Γαλλία. Μετά το τέλος της Λουίζας-Εμμανουέλας, ξανανυμφεύτηκε το 1817 με τη Mαρί-Βιρζινί ντε Σαιν-Ντιντιέ. Είχαν δύο τέκνα:
Μετά το τέλος της, ο Λα Τρεμουάλ νυμφεύτηκε για τρίτη φορά το 1830 με τη Βαλεντίν-Εζενί-Ζοζεφίν Βαλς ντε Σεράν (7 Μαρτίου 1810 – 10 Σεπτεμβρίου 1887). Είχαν δύο παιδιά:
BTR-152
Υπηρεσία
Η Αίγυπτος ήταν ένας από τους πρώτους σημαντικούς πελάτες εξαγωγών για το BTR-152 εκτός Ανατολικής Ευρώπης. το 1954, παρήγγειλε 200 από τη Σοβιετική Ένωση και μεταξύ 1961 και 1966 έλαβε άλλα 600 σε μεταχειρισμένα, πιθανώς ως στρατιωτική βοήθεια. Η Συρία παρέλαβε επίσης τουλάχιστον 200 BTR-152 το 1966 και άλλα 300 τρία χρόνια αργότερα. Αυτά χρησιμοποιήθηκαν εναντίον των ισραηλινών αμυντικών δυνάμεων κατά τη διάρκεια του πολέμου των έξι ημερών. Στη συριακή υπηρεσία, χρησιμοποιήθηκαν ως αυτοσχέδια οχήματα μάχης πεζικού παρά ως APC. Πεζικοί παρέμειναν στο όχημα και χρησιμοποίησαν το BTR-152 ως πλατφόρμα βολής αντί να αποβιβαστούν και να πολεμήσουν πεζοί. Ωστόσο, η αποτυχία συντονισμού ελιγμών συνδυασμένων όπλων συχνά άφηνε το συριακό μηχανοκίνητο πεζικό διαχωρισμένο από τους υποστηρικτικούς σχηματισμούς αρμάτων μάχης και ευάλωτο στα ισραηλινά βαριά τεθωρακισμένα. Το Ισραήλ κατέλαβε πάνω από 1.000 BTR-152 από αραβικούς στρατούς κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Έξι Ημερών και του επακόλουθου Πολέμου του Γιομ Κιπούρ.
Κάρολος Βρετανός Μαρία ντε Λα Τρεμουάλ
Βιογραφία
Ο Λα Τρεμουάλ απεβίωσε λίγο μετά τη γέννηση τού γιου του, το 1839.
BTR-152
Υπηρεσία
Τα BTR-152 αποτελούσαν το στήριγμα των μηχανοποιημένων μονάδων και στις δύο πλευρές κατά τη διάρκεια του πολέμου του Ogaden. Η Σομαλική Εθνική Αμυντική Δύναμη (SNDF) παρήγγειλε αρκετά BTR-152 από τη Σοβιετική Ένωση στα τέλη της δεκαετίας του 1960 για να φιλοξενήσει μια τεράστια επέκταση στις θωρακισμένες και μηχανοποιημένες δυνατότητές της και να εξοπλίσει εννέα νέα μηχανοποιημένα τάγματα. Περίπου τα μισά από τα BTR-152 της Σομαλίας φαίνεται να έχουν χαθεί στη σύγκρουση στο Ogaden. Οι παραδόσεις σοβιετικών όπλων στην Αιθιοπία επιταχύνθηκαν μετά το ξέσπασμα του πολέμου και ξεκινώντας τον Μάρτιο του 1977 περιλάμβαναν 40 BTR-152 που ιδιοποιήθηκαν από τα εφεδρικά αποθέματα του Σοβιετικού Στρατού. Αυτά τα οχήματα ήταν ως επί το πλείστον BTR-152V αλλά περιλάμβαναν και την αντιαεροπορική παραλλαγή BTR-152A.
Κάρολος Βρετανός Μαρία ντε Λα Τρεμουάλ
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κόμητες της Γαλλίας Κατηγορία:Πρίγκιπες της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος ντε Λα Τρεμουάλ
Φουτσόου
thumb|250px|Άποψη του Φουτσόου Το Φουτσόου (κινεζικά: 福州, ) είναι μεγάλη πόλη στην νοτιοανατολική Κίνα, πρωτεύουσα και μια από τις μεγαλύτερες πόλεις στην επαρχία Φουτσιάν. Η πόλη σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 7.115.370 κατοίκους, από τους οποίους στην αστική περιοχή κατοικούν 4.408.076 άνθρωποι. Η πόλη είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Μιν, του κύριου ποταμού του Φουτσιάν.
BTR-152
Υπηρεσία
Η Σοβιετική Ένωση δώρισε τουλάχιστον έξι BTR-152 στη Μοζαμβίκη λίγο μετά την ανεξαρτησία της χώρας στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Τα BTR-152 της Μοζαμβίκης χρησιμοποιήθηκαν εναντίον των Ροδεσιακών Δυνάμεων Ασφαλείας που πραγματοποιούσαν διασυνοριακές επιδρομές, καθώς και σε επιχειρήσεις αναζήτησης και καταστροφής που έγιναν κοντά σε οχυρά της Εθνικής Αντίστασης της Μοζαμβίκης (RENAMO). Είναι πιθανό ότι όλα τα BTR-152 της Μοζαμβίκης εξοντώθηκαν από νάρκες ξηράς ή αεροπορικές επιδρομές της Ροδίας. δεν ήταν σε υπηρεσία πολύ πριν αντικατασταθούν από το BTR-60. Μια δεύτερη αποστολή BTR-152 παραδόθηκε στις Λαϊκές Δυνάμεις Απελευθέρωσης της Μοζαμβίκης (FPLM) το 1983, αλλά παραμένει ασαφές εάν αυτά είχαν χρησιμοποιηθεί σε υπηρεσία πρώτης γραμμής.
Αλάν (Ωτ-Γκαρόν)
Το Αλάν (γαλλικά και οξιτανικά: Alan) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
BTR-152
Περιγραφή
Το BTR-152 ήταν βασισμένο σε μια τροποποιημένη έκδοση του σασί από το φορτηγό ZIS-151. Επίσης, χρησιμοποιούσε την ίδια μηχανή αλλά από πάνω είχε ένα ξεχωριστό τεθωρακισμένο αμάξωμα. Οι πλευρές και το πίσω μέρος της καροτσας των είναι κατακόρυφα, με τις γωνίες να κλίνουν προς τα μέσα για να εκτρέπονται τα θραύσματα οβίδων. Υπάρχουν θυρίδες πυροδότησης σε κάθε πλευρά του θαλάμου στρατευμάτων (της καρότσας) και δύο πίσω πόρτες για γρήγορη αποφλοίωση.
Αλάν (Ωτ-Γκαρόν)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αλαναί (γαλλικά: Alanais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Φουτσόου
Στην περιοχή του Φουτσιάν έχουν βρεθεί υπολείμματα δύο νεολιθικών πολιτισμών, του Χουκιούτου, περίπου το 5000 π.Χ., και ο πολιτισμός των ορέων Τάνσι, περίπου το 3000 π.Χ.. Η περιοχή στην αρχαιότητα αποκαλούταν Μιν Γιούε (闽越) από τους κινέζους Χαν, πιθανόν επειδή σε αυτή κατοικούσαν Γιούε. Το κράτος τον Γιούε τελικά κατακτήθηκε από το βασίλειο Τσου το 334 π.Χ. και μετά από το Τσιν το 223 π.Χ. Η πόλη έλαβε το όνομα Φουτσόου το 725 μ.Χ., επί δυναστείας Τανγκ. Η πόλη άκμασε επί των Τανγκ και ο πληθυσμός της αυξήθηκε από μετανάστες που εγκαταστάθηκαν σε αυτή. Εκείνη την περίοδο εισήχθη ο βουδισμός και κατασκευάστηκαν οι πρώτοι βουδιστικοί ναοί. Η πόλη συνέχισε να ευημερεί παρά τις αναταραχές επί της δυναστείας Σονγκ. Ο μεγάλος φιλόσοφος Τσου Σι και ο ποιητής Σιν Κιτζί έζησαν στο Φουτσόου. Κατά την δυναστεία Μινγκ, το Φουτσόου είχε το μονοπώλιο του εμπορίου με τις Φιλιππίνες, ενώ κατά καιρούς το μοιραζόταν με το Γκουαντζού. Στις 24 Αυγούστου 1884 κοντά στην πόλη δόθηκε η μάχη του Φουτσόου, η οποία σήμανε την αρχή του Σινογαλλικού πολέμου. Η πόλη κατελήφθη από τους Ιάπωνες το 1938 και απελευθερώθηκε το 1945.
BTR-152
Περιγραφή
Οι πεζικοί μπορούν να πυροβολήσουν τα ατομικά τους όπλα από τη σχετική προστασία του οχήματος και να βγουν από αυτές τις πόρτες ή πηδώντας πάνω από τα πλάγια. Μετά από μερικά χρόνια, το BTR-152 άρχιζε να χρησιμοποιεί περισσότερα εξαρτήματα από το πιο αξιόπιστο ZIL-157 και μπορούσε να κουβαλήσει πάνω από 5 τόνους. Βέβαια, λόγω το οτι το σασί του φορτηγού και πολλά άλλα εξαρτήματα προέρχονταν από την δεκαετία του 1940, το όχημα είχε κακή συντήρηση και κινητικότητα σε ανώμαλα εδάφη. Η εξυπηρέτηση και η αξιοπιστία παρέμειναν χαμηλά.
Φουτσόου
Στην πόλη κατοικούν οι Φουτσόου, οι οποίοι πέρα από τα μανδαρινικά κινέζικα μιλούν και μια ντόπια διάλεκτο, τη διάλεκτο Φουτσόου. Από την πόλη προέρχεται και η παραδοσιακή όπερα Μιν. Η τοπική κουζίνα της πόλης ονομάζεται κουζίνα Φουτσόου και αποτελεί τμήμα της κουζίνας Φουτσιάν. Η πόλη εξυπηρετείται από το διεθνές αεροδρόμιο Φουτσόου Τσάνγλ. Αποτελεί επίσης σημαντικό εμπορικό λιμάνι.
BTR-152
Χώρες Υπηρεσίας
Το BTR-152 παρά της απαρχαιωμένης μηχανολογίας του, χρησιοποιήτε μέχρι και σήμερα από την Αγκόλα, την Καμπότζη, την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, την Κίνα, το Κονγκό, την Κούβα, την Ερυθραία, την Βόρεια Κορέα, την Γουινέα και μερικές ακόμα. Η Αλβανία επίσης χρησιμοποίησε αρκετά μέχρι το 1990, ενώ πολλά χρησιμοποιήθηκαν στο Ανατολικό Μπλοκ. Επίσης χρησιμοποιήθηκε στην Ινδία, τη Ρουμανία, τη Γιουγκοσλαβία, τη Κύπρο, την Ανατολική Γερμανία και την Αλγερία.
Φουτσόου
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Κίνας
BTR-152
εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις
Λάμμπερτ Μιεσκόβιτς
Ο Λάμμπερτ, πολων. Lambert (π. 981 - μεά το 992/5) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν πρίγκιπας των Πολωνών, ετεροθαλής αδελφός τού Μπολέσλαφ Α΄ της Πολωνίας.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος τού Μιέσκο Α΄ δούκα της Πολωνίας και της δεύτερης συζύγου του Όντας του Χάλντενσλέμπεν, κόρης τού Ντήτριχ μαργράβου τού Νόρντμαρκ.