cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κώτας Φλώρινας
Ιστορία
Ο οικισμός είναι γνωστός ως η γενέτειρα του Μακεδονομάχου Κώττα Χρήστου, ο οποίος γεννήθηκε εκεί το 1863. Ο Κώττας πέρασε τα παιδικά του χρόνια στη Ρούλια και χαρακτηρίζονταν από τότε ως τολμηρός, επαναστατικός και ριψοκίνδυνος. Το 1886 επέστρεψε στη Ρούλια, μετά την περίοδο των ταξιδιών που έκανε για βιοποριστικούς λόγους, και άσκησε εκεί τα επαγγέλματα του παντοπώλη, του υποδηματοποιού, του κηροπλάστη και του ξενοδόχου. Απέκτησε αρκετά χρήματα και μέρος αυτών διέθετε για την αρωγή των φτωχών συμπατριωτών του. Ανέγειρε ξενώνα στη Ρούλια, όπου παρέχονταν δωρεάν τροφή και στέγη στους άπορους και με δική του δωρεά ανεγέρθηκε οίκημα στη μονή της Αγίας Τριάδας Πισοδερίου. Παράλληλα, αναμίχθηκε στα κοινά της περιοχής και διετέλεσε μουχτάρης (κοινοτάρχης) στη Ρούλια.
Όταν ο Κώττας στρατοπέδευσε στη Ρούλια μαζί με άλλους τρεις συντρόφους του, τον συνέλαβε οθωμανικό απόσπασμα και τον μετέφερε στις φυλακές της Καστοριάς. Στο μεταξύ, ο Μήτρος Βλάχος εισέβαλε στο χωριό του Κώττα και έβαλε φωτιά στο σπίτι όπου έμεναν η γυναίκα και τα παιδιά του, οι οποίοι σώθηκαν τελευταία στιγμή από συγχωριανούς. αριστερά|μικρογραφία|Προτομή του Μακεδονομάχου [[Κώττας Χρήστου|Κώττα Χρήστου]] Μετά την απελευθέρωση της Μακεδονίας, το χωριό του Ρούλια ονομάσθηκε στη μνήμη του Κώττας. Το 1960 στήθηκε επιβλητικός ανδριάντας του στην είσοδο της Φλώρινας, έργο του γλύπτη Δημήτριου Καλαμάρα.
Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα
μικρογραφία|Εξωτερική όψη του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα Καπετάν Κώττα Το σπίτι του Κώττα ανακαινίστηκε και μετατράπηκε σε μουσείο Μακεδονικού Αγώνα, το οποίο λειτουργεί από το 1995 με τη βοήθεια του σωματείου «Οι φίλοι του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα» και με τα συνεργαζόμενα γυναικεία σωματεία. Το σπίτι αποτελείται από δύο ορόφους. Στο ισόγειο υπάρχουν πέντε χώροι με παραδοσιακά οικιακά σκεύη και εργαλεία. Στο πάνω όροφο εκτίθενται όπλα της εποχής του Μακεδονικού Αγώνα, μετάλλια και φωτογραφίες των Μακεδονομάχων οπλαρχηγών της περιοχής Φλώρινας, παραδοσιακές φορεσιές της οικογένειας καθώς και μια βιβλιοθήκη δωρεά από τον σύλλογο γυναικών Δυτικής Μακεδονίας.
Γεφύρι
Το γεφύρι βρισκόταν στην είσοδο του χωριού, όπου γεφύρωνε τον Λαδοπόταμο, έναν απ’ τους δύο κλάδους που ξεκινούν τον μεγάλο Αλιάκμονα. Κοντά του περνούσε ο δρόμος που επικοινωνούσε τη Φλώρινα με την Κορυτσά και Καστοριά -«…παρέρχεται του χωρίου Ρούλια κειμένου 5΄ αριστερόθεν της οδού, και έχοντος 400 χριστιανούς, εκκλησίαν και 2 χάνια επί της οδού», περιγράφει ο Σχινάς. Το γεφύρι κατέρρευσε το 1938, ύστερα από δυνατή κατεβασιά -με δέντρα κλπ.- του ποταμού. Το γεφύρι πρέπει να χτίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα. Στο συμπέρασμα οδηγούμαστε επειδή παλαιότερα ο οικισμός βρισκόταν πιο βορειοδυτικά (θέση Επάνω Χωριό). Υπέφερε όμως εκεί τα πάνδεινα από τους ένοπλους διερχόμενους στον κοντινό της τότε παλαιό δρόμο. Μεταφέρθηκε λοιπόν στην τωρινή τοποθεσία, όπου μετά το 1880 χαράχτηκε ο νέος δρόμος Φλώρινας-Κορυτσάς, με διακλάδωση μάλιστα και προς την Καστοριά. Από τότε βέβαια προέκυψε η ανάγκη της σύνδεσης του χωριού με τη συγκεκριμένη αρτηρία και η κατασκευή του γεφυριού -πάντως στα 1886 δεν πρέπει να υπήρχε ακόμη αφού δεν αναφέρεται από τον Σχινά.
Διοικητική εξέλιξη
Παλαιότερα το χωριό έφερε την ονομασία Ρούλια. Η τότε «Ρούλια» αναγνωρίστηκε ως οικισμός με το ΦΕΚ 259Α - 29/12/1918, όταν και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Ρούλιας, αποτελώντας παράλληλα έδρα της κοινότητας. Με το ΦΕΚ 179Α της 30/08/1927 το χωριό μετονομάστηκε σε «Κατωχώρι», ομοίως και η Κοινότητα. Με το ΦΕΚ 421Α της 02/12/1932 το χωριό μετονομάστηκε σε «Κώτας», ομοίως και η Κοινότητα. Την περίοδο 20/10/1942-13/03/1944 το χωριό και η περιφέρεια της κοινότητάς του είχαν υπαχθεί διοικητικά στην τότε επαρχία Καστοριάς του νομού Καστοριάς από την επαρχία Φλωρίνης του νομού Φλωρίνης. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», υπαγόταν διοικητικά στην πρώην Κοινότητα Κρυσταλλοπηγής.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φλώρινας Κατηγορία:Δήμος Πρεσπών Κατηγορία:Κοινότητα Κρυσταλλοπηγής
Σελένγκα
200px|right|thumb|Ο Σελένγκα στο ρωσικό τμήμα του. 200px|right|thumb|Χάρτης του Σελένγκα και των παραποτάμων του. Ο Σελένγκα ή Σελένγκε (Сэлэнгэ мөрөн; μπουριατικά: Сэлэнгэ гол / Сэлэнгэ мүрэн, Σελένγκε γκολ - Σελένγκε μιουρέν, Селенга́) είναι σημαντικός ποταμός στη Μογγολία και τη Μπουριατία στη Ρωσία. Προέρχεται από τους παραποτάμους του Ίντερ και Ντελγκέρ, διασχίζοντας 992 με 1.024 χιλιόμετρα πριν εκβάλλει στην Λίμνη Βαϊκάλη. Ως εκ τούτου, ο Σελένγκε είναι το πιο απόμακρο τμήμα του συστήματος ποταμών Γενισέι-Αγγαρά.
Μεταφέρει 935 κυβικά μέτρα νερού το δευτερόλεπτο στη Λίμνη Βαϊκάλη, συνεισφέροντας σχεδόν το ήμισυ της εισροής νερού από ποταμούς στη λίμνη και σχηματίζει ένα ευρύ δέλτα 680 τ.χλμ. όταν φτάνει στη λίμνη.
Ιστορία
Οι περιοδικές ετήσιες πλημμύρες αποτελούν χαρακτηριστικό του ποταμού Σελένγκα. Οι πλημμύρες μπορούν να ταξινομηθούν ως «συνηθισμένες», «μεγάλες» ή «καταστροφικές» με βάση τον βαθμό επίδρασης. Από τις είκοσι έξι τεκμηριωμένες πλημμύρες που σημειώθηκαν μεταξύ των ετών 1730 και 1900, τρεις ήταν "καταστροφικές", που έλαβαν χώρα το 1830, 1869 και 1897.
Η λεκάνη απορροής του Σελένγκα είναι μια ημιάνυδρη περιοχή που καταλαμβάνει 280.000 τ.χλμ. Είναι μέρος της λεκάνης του Αρκτικού Ωκεανού και βρίσκεται στη βόρεια Μογγολία. Τα πέτρινα αντικείμενα που βρέθηκαν στον Σελένγκα στα τέλη του 19ου αιώνα, έχουν πλέον χρησιμοποιηθεί για να υποστηρίξουν τη σχέση μεταξύ ιθαγενών Αμερικανών και των προγόνων τους στην Ανατολική Ασία. Το κλίμα της λεκάνης του ποταμού Σελένγκα επηρεάζεται από έναν ισχυρό σιβηρικό αντικυκλώνα. Ο καιρός χαρακτηρίζεται από σκληρούς χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια, με τον ποταμό να παγώνει από τον Νοέμβριο μέχρι τον Απρίλιο.
Περιβαλλοντικά ζητήματα
Το δέλτα του ποταμού Σελένγκα είναι μια περιοχή Ραμσάρ, που περιβάλλεται από ελώδεις περιοχές. Βρίσκεται στη διοικητική περιοχή της Δημοκρατίας της Μπουριατίας. Οι υγρότοποι είναι ο βιότοπος μεγάλου αριθμού απειλούμενων και ενδημικών ειδών, συμπεριλαμβανομένου του οξύρρυγχου της Βαϊκάλης και πάνω από 170 είδη πουλιών. Η δασική στέπα Σελένγκε-Ορχόν περιλαμβάνει τις περιοχές των λεκανών απορροής των ποταμών Ορχόν και Σελένγκε. Η περιοχή έχει διάσπαρτα δάση και εκτεταμένες οροσειρές.
Οι τροποποιήσεις της πορείας των ποταμών από έργα όπως ο υδροηλεκτρικός σταθμός του Ιρκούτσκ έχουν επηρεάσει το περιβάλλον του Δέλτα του Σελένγκα. Δραστηριότητες όπως η εξόρυξη, η γεωργία, η αναπαραγωγή και η απόρριψη λυμάτων, έχουν επίσης επηρεάσει το περιβάλλον του ποταμού. Έχει παρατηρηθεί υποβάθμιση της ποιότητας του νερού από αυτούς τους ανθρωπογενείς παράγοντες. Φυσικοί παράγοντες, όπως οι διεργασίες διάβρωσης και οι καιρικές συνθήκες, συνέβαλαν επίσης στη μείωση της ποιότητας των υδάτων.
Το προτεινόμενο υδροηλεκτρικού εργοστάσιο Σουρέν ήταν αντικείμενο διαμαρτυρίας από περιβαλλοντικές ομάδες, λόγω των πιθανών οικολογικών επιπτώσεων που θα είχε στο δέλτα του ποταμού Σελένγκα. Οι λόγοι που αναφέρθηκαν περιελάμβαναν τη διακοπή της ροής του ποταμού και τους χώρους αναπαραγωγής ενδημικών ειδών ψαριών στη λίμνη Βαϊκάλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνείς ποταμοί της Ασίας Κατηγορία:Ποταμοί της Ρωσίας Κατηγορία:Ποταμοί της Μογγολίας
Μελέτη σειράς
Η μελέτη σειράς ή μελέτη κοόρτης είναι ένα είδος μελέτης παρατήρησης η οποία περιγράφει μια ομάδα ατόμων που έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό (π.χ. κάπνισμα ή υψηλά επίπεδα χοληστερόλης στο αίμα) ή στις ζωές των οποίων έχει συμβεί ένα κοινό γεγονός, όπως έτος γέννησης (σειρά γέννησης) ή αποφοίτηση (σειρά αποφοίτησης). Είναι ένα από τα σημαντικότερα είδη μελετών στις επιστήμες υγείας και στις κοινωνικές επιστήμες και ιδίως στην επιδημιολογία.
Χρησιμοποιείται συχνά για τον προσδιορισμό μίας διερευνούμενης σχέσης μεταξύ ενός παράγοντα έκθεσης (αιτία) και μιας έκβασης. Στην επιδημιολογία, ο παράγοντας έκθεσης είναι συνήθως ένας παράγοντας κινδύνου για κάποιο νόσημα (π.χ. κάπνισμα), ενώ η έκβαση είναι το νόσημα (π.χ. καρκίνος του πνεύμονα). Βασική προϋπόθεση για τη διεξαγωγή μίας μελέτης σειράς είναι ο σαφής ορισμός των ομάδων, δηλαδή των σειρών. Αυτές πρέπει να προέρχονται ιδανικά από τον ίδιο πληθυσμό και να διαφέρουν μόνο ως προς τον παράγοντα έκθεσης που μελετάται. Το σημαντικότερο κριτήριο επιλογής συμμετεχόντων σε μία μελέτη σειράς είναι η απουσία της έκβασης (νοσήματος) κατά την στιγμή προσδιορισμού του παράγοντα έκθεσης.
Σύγκριση με ελεγχόμενες κλινικές δοκιμές
Οι μελέτες σειράς (και οι μελέτες παρατήρησης γενικότερα) διαφέρουν από τις κλινικές δοκιμές στο ότι δεν καθορίζει ο ερευνητής τον παράγοντα έκθεσης, την επέμβαση ή την θεραπεία που θα λαμβάνουν οι συμμετέχοντες των ομάδων σύγκρισης. Παράγοντες ελέγχου (προστατευτικοί ή επιβαρυντικοί) καταγράφονται ως χαρακτηριστικά των συμμετεχόντων. Τα αποτελέσματα της στατιστικής ανάλυσης σταθμίζονται βάσει των παραγόντων αυτών. Ο παράγοντας έκθεσης και οι παράγοντες ελέγχου καταγράφονται στην αρχή της μελέτης σειράς και οι συμμετέχοντες παρακολουθούνται για κάποιο χρονικό διάστημα για να καταγραφεί ο ρυθμός επίπτωσης της υπό μελέτη έκβασης. Χρησιμοποιούνται μοντέλα παλινδρόμησης για να αξιολογηθεί ο βαθμός στον οποίο ο παράγοντας έκθεσης συμβάλλει στην επίπτωση της έκβασης (νόσου), ενώ λαμβάνονται υπόψη άλλοι εμπλεκόμενοι παράγοντες. Οι κλινικές δοκιμές, και ειδικά οι διπλά τυφλές, τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές, γενικά θεωρούνται ανώτερη μεθοδολογία στην ιεραρχία των μελετών, εφόσον επιτρέπουν τον μέγιστο έλεγχο των παραγόντων που θα μπορούσαν να επηρεάσουν το αποτέλεσμα, ενώ η τυφλότητα και η τυχαιοποίηση μειώνουν τον κίνδυνο συστηματικών σφαλμάτων. Επίσης, με τον τρόπο αυτό, ελαχιστοποιείται η επιρροή γνωστών και άγνωστων συγχυτικών παραγόντων.
Στις μελέτες σειράς, ο εντοπισμός πιθανών συγχυτικών παραγόντων μπορεί να γίνει από προηγούμενες μελέτες. Επίσης, διάφορες μέθοδοι μπορούν να επιστρατευτούν για την μείωση των συστηματικών σφαλμάτων. Μια τέτοια μέθοδος είναι η τυφλότητα του ερευνητή κατά την ανίχνευση της έκβασης, δηλαδή το να μην γνωρίζει ο ερευνητής αν ο συμμετέχων ανήκει στην ομάδα με ή χωρίς τον παράγοντα έκθεσης. Πρέπει να τονιστεί επίσης ότι σε κάποιες περιπτώσεις δεν είναι εφικτό ή δεν είναι ηθικό να διεξαχθεί μια κλινική δοκιμή, όπως στην περίπτωση που ο παράγοντας έκθεσης πιθανολογείται ότι προκαλεί κάποιο αρνητική έκβαση στην υγεία. Η φυσική έκθεση των ανθρώπων σε αυτούς τους παράγοντες, είτε από ατύχημα (π.χ. ραδιενέργεια) είτε περιστασιακή (π.χ. έκθεση στον ήλιο) είτε εκούσια (π.χ. κάπνισμα) μπορεί να καταγραφεί χωρίς να υποβληθούν οι συμμετέχοντες σε παράγοντες κινδύνου εκτός από αυτούς στους οποίους εκτίθενται στην καθημερινότητά τους.
Παραδείγματα
Από το 1951 μέχρι το 2001, διεξάχθηκε η «Μελέτη Βρετανών Ιατρών» (British Doctors Study), στην οποία συμμετείχαν καπνιστές (ομάδα εκτεθειμένων) και μη καπνιστές (ομάδα μη εκτεθειμένων). Στην μελέτη αυτή, έγινε εξομοίωση των συμμετεχόντων των δύο ομάδων ως προς άλλους παράγοντες οι οποίοι πιθανόν να επηρέαζαν την έκβαση (καρκίνος του πνεύμονα), όπως η κοινωνικο-οικονομική κατάσταση και το φύλο. Με αυτό τον τρόπο, η επίδραση του παράγοντα έκθεσης (κάπνισμα) στην έκβαση (καρκίνος του πνεύμονα) μπορούσε να απομονωθεί. Στην συγκεκριμένη μελέτη, η ύπαρξη στατιστικά σημαντικής αύξησης του καρκίνου του πνεύμονα στην ομάδα των εκτεθειμένων αποτέλεσε τεκμήριο υπέρ της υπόθεσης ότι το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο του πνεύμονα. Παρόλ' αυτά, σπάνιες εκβάσεις, όπως ο καρκίνος του πνεύμονα, δεν μελετώνται συνήθως με μελέτες σειράς, αλλά με μελέτες πασχόντων-μαρτύρων.
Άλλα παραδείγματα αποτελούν η Καρδιολογική Μελέτη Φράμιγχαμ από την Μασαχουσέτη των ΗΠΑ, η Εθνική Μελέτη Παιδικής Ανάπτυξης από την Βρετανία και η Μελέτη Whitehall από την Βρετανία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επιδημιολογία Κατηγορία:Έρευνα
Φερντινάν ντε Σωσσύρ
Ο Φερντινάν ντε Σωσσύρ (γαλλικά: Ferdinand de Saussure) (26 Νοεμβρίου, 1857 − 22 Φεβρουαρίου, 1913) ήταν Ελβετός γλωσσολόγος. Υπήρξε ιδρυτής της μοντέρνας γλωσσολογίας και του στρουκτουραλισμού.
Νεότητα και σπουδές
Ο Σωσσύρ, γεννημένος στη γαλλόφωνη Γενεύη, καταγόταν από οικογένεια με μεγάλη οικονομική άνεση και υψηλή πνευματική καλλιέργεια και ανάδειξη -μεταξύ των προγόνων του συγκαταλέγονται φυσικοί, γεωγράφοι, χημικοί, γεωπόνοι, φιλόσοφοι και συγγραφείς. Σε νεαρή ηλικία πήρε μαθήματα από τον Adolphe Pictet, συγγραφέα του βιβλίου Ινδοευρωπαϊκές ρίζες: δοκίμιο γλωσσικής παλαιοντολογίας, προς τον οποίο η εκτίμηση του διατηρήθηκε αμείωτη. Το 1872, ήδη, καταγίνεται με τη σύνταξη μελέτης με τίτλο: Δοκίμιο πάνω στις γλώσσες, όπου επιχειρεί να διατυπώσει ένα γενικό σύστημα του ανθρώπινου λόγου. Το 1875 εγγράφεται στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, για να παρακολουθήσει Φυσική και Χημεία, αλλά τον επόμενο χρόνο εγκαταλείπει τις αρχικές σπουδές του και πηγαίνει στη Λειψία, όπου παρακολουθεί μαθήματα αρχαίας περσικής, αρχαίας ιρλανδικής, σλαβικής, λιθουανικής, καθώς και τα φροντιστήρια του Curtius για την αρχαία ελληνική. Εκεί, εκτός από τους δασκάλους του, όλους νεογραμματικούς, με τις απόψεις των οποίων δεν συμφωνεί πάντα, γνωρίζει τον αμερικανό γλωσσολόγο D. Whitney, ο οποίος τον επηρέασε σημαντικά.
Μεταξύ 1878 και 1879, συντάσσει τη διπλωματική του εργασία, με τίτλο: Mémoire sur le système primitif des voyelles dans les langues indoeuropéennes, πρωτότυπη μελέτη που προκάλεσε εντύπωση και τον καθιέρωσε από τότε ως διάσημο γλωσσολόγο. Στο έργο αυτό, ο Σωσσύρ μελετά τις πολλαπλές μορφές του ινδοευρωπαϊκού *a, οδηγείται όμως και στην αντιμετώπιση «του συστήματος των φωνηέντων στο σύνολό τους». Έτσι, εισάγει για πρώτη φορά και την έννοια του «συστήματος», εκτός βέβαια από το θεωρητικό αίτημα για έναν «συντελεστή ηχηρότητας» του ΙΕ *a, υπόθεση που επιβεβαιώθηκε αργότερα με την αποκρυπτογράφηση της Χεττιτικής και τη μελέτη της από τον Kurylowicz. Αποτέλεσμα αυτού του τελευταίου επιτεύγματος υπήρξε η θεωρία των λαρυγγικών φωνημάτων της Ινδοευρωπαϊκής γλώσσας, η οποία μέχρι σήμερα κατέχει κεντρική θέση στην ινδοευρωπαϊκή γλωσσολογία.
Το 1880 δημοσιεύει τη διδακτορική του διατριβή με θέμα Για τη χρήση της γενικής απόλυτης στη σανσκριτική, όπου υπογραμμίζει τη σημασία της σύνταξης, που είχε παραμεληθεί από τους γλωσσολόγους της εποχής, και αναπτύσσει τις βασικές έννοιες της σχέσης και της αντίθεσης, που προσδιορίζουν την αξία ενός γλωσσικού στοιχείου. Αναγορεύθηκε διδάκτορας «summa cum laude et dissertatione egregie».
Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Ύστερα από την τετράχρονη παραμονή του στη Λειψία, εγκαθίσταται για ένα διάστημα στη Λιθουανία, όπου μελετά τη λιθουανική γλώσσα και δημοσιεύει εργασίες για τον επιτονισμό των βαλτικών γλωσσών. Από εκεί πηγαίνει κατευθείαν στο Παρίσι (Σεπτέμβριος 1880). Εκεί, παρακολουθεί μεταξύ άλλων τα Φροντιστήρια του M. Bréal, ο οποίος τον επόμενο χρόνο τού παραχωρεί ανεπιφύλακτα τη θέση του στην Ecole Pratique. Ο Σωσσύρ διδάσκει αρχικά τη γοτθική και την αρχαία γερμανική, αλλά σύντομα περιλαμβάνει στο πρόγραμμά του «συγκριτική γραμματική της αρχαίας ελληνικής και της λατινικής» και λιθουανικά. Κατά την παρισινή περίοδό του, είχε μεταξύ άλλων μαθητές όπως ο Antoine Meillet, ο Γιάννης Ψυχάρης και ο Hubert Pernot.
To 1891, τον καλεί το Πανεπιστήμιο της Γενεύης, που είχε δημιουργήσει γι' αυτόν έδρα γλωσσολογίας, και εκεί ο Σωσσύρ περνά τα υπόλοιπα 22 χρόνια της ζωής του, ως καθηγητής της σανσκριτικής και των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών. Η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται από αφοσίωση στο διδακτικό έργο και περιορισμό των δημοσιεύσεών του. Στη «σιωπή» αυτή φαίνεται να τον οδήγησαν ο αποτυχημένος του γάμος και, κυρίως, η έλλειψη κατανόησης των συγχρόνων του. Δεν παύει ωστόσο να αναπτύσσει πλούσιο στοχασμό για τη γλώσσα, θέτοντας υπό αμφισβήτηση ολόκληρη τη γλωσσολογία του καιρού του και σχηματίζοντας το όραμα για μια επιστήμη ανεξάρτητη και οδηγητική των άλλων επιστημών του ανθρώπου. Τις πρωτοποριακές σκέψεις του σχεδίαζε αρχικά να τις καταγράψει σε ένα βιβλίο, το οποίο ωστόσο δεν γράφτηκε όσο ζούσε. Προλαβαίνει μόνο να εκθέσει αυτή του την απόπειρα σχηματοποίησης μιας »γενικής θεωρίας της γλώσσας» σε ένα μικρό κύκλο μαθητών στη Γενεύη, υπό μορφή Μαθημάτων Γενικής Γλωσσολογίας, κατά τα έτη 1906-1907, 1908-1909, 1910-11. Δυο χρόνια μετά την τελευταία σειρά διαλέξεων, το 1913, ο Σ. πεθαίνει προσβεβλημένος από καρκίνο. Οι σημειώσεις, ωστόσο, από τα «Μαθήματα» του Σωσσύρ εκδόθηκαν το 1916 από τους μαθητές του Ch. Bally και Alb. Sechehaye και αποτέλεσαν το ομώνυμο βιβλίο, που θεωρείται ιδρυτικό έργο της σύγχρονης γλωσσολογίας.
Τα Μαθήματα
Οι κυριότερες έννοιες που εισάγονται και αναπτύσσονται στα Μαθήματα Γενικής Γλωσσολογίας είναι:
Χουάν ντε Φλαντς
Ο Χουάν ντε Φλαντς (Juan de Flandes, = Ιωάννης της Φλάνδρας, περ. 1460 - 1519) ήταν πρώιμος Φλαμανδός ζωγράφος, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στην Ισπανία κατά την περίοδο 1496 - 1519. Το πραγματικό του όνομα είναι άγνωστο, αν και σε αναγραφή στο πίσω μέρος ενός πίνακα αναφέρεται το όνομα Juan Astrat, το οποίο παραπέμπει στο φλαμανδικό "Jan van der Staat". , ενώ έχει επίσης προταθεί το όνομα "Jan Sallaert", ο οποίος έγινε "Δάσκαλος" στη Γάνδη το 1480.
Βίος και έργο
Ο Χουάν γεννήθηκε γύρω στα 1460 στην περιοχή της Φλάνδρας (σήμερα τμήμα του Βελγίου) και πιθανότατα εκπαιδεύτηκε εκεί, ίσως στη Γάνδη, καθώς οι εργασίες του παρουσιάζουν σαφείς ομοιότητες με αυτές του Γιόος φαν Βάσσενχοφε, του Χούγκο φαν ντερ Χους και άλλων καλλιτεχνών από τη Γάνδη. Καταγράφεται σε αρχεία μόνον αφού μετέβη ως καλλιτέχνης στην Αυλή της Ισαβέλλας Α΄ της Καστίλης, όπου αναφέρεται για πρώτη φορά στα λογιστικά κατάστιχα του 1496, ενώ αναγράφεται ως "ζωγράφος της Αυλής" το 1498. Στην υπηρεσία της Ισαβέλλας παρέμεινε ως τον θάνατό της το 1504.
Ζωγράφιζε κυρίως ολοκληρωμένα πορτρέτα της βασιλικής οικογένειας, αλλά είναι αυτός που δημιούργησε τα περισσότερα τμήματα ενός πολυπτύχου αποτελούμενου από μια μεγάλη ομάδα μικρών σε διαστάσεις πάνελς (21,3 x 16,7 cm) για λογαριασμό της βασίλισσας. Τα τμήματα αυτά έχουν σήμερα διασπαρεί, αλλά το μεγαλύτερο μέρος τους παραμένει στη βασιλική συλλογή της Μαδρίτης.
Μετά τον θάνατο της Ισαβέλλας στράφηκε προς εκκλησιαστικά έργα, για λογαριασμό ισπανικών εκκλησιών, αρχίζοντας από τη Σαλαμάνκα κατά την περίοδο 1505 - 1507. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Παλένθια, όπου υπάρχει ένα μεγάλο ρετάμπλ (reredos) στον Καθεδρικό ναό της πόλης και όπου η σύζυγός του αναφέρθηκε ως χήρα τον Δεκέμβριο του 1519. Η συντριπτική πλειονότητα των έργων του που βρίσκονται σήμερα εκτός Ισπανίας προέρχονται από αυτή την τελευταία περίοδο, στην οποία είχε επικεντρωθεί σε θρησκευτικά θέματα. Πάνελς από ένα μεγάλο ρετάμπλ από μια εκκλησία της Παλένθια σήμερα είναι διαμοιρασμένα μεταξύ του Μουσείου Πράδο και της Εθνικής Πινακοθήκης Τέχνης στην Ουάσιγκτον, που διαθέτουν από τέσσερα.
Οι εργασίες του χαρακτηρίζονται από το ύφος της πρώιμης φλαμανδικής ζωγραφικής, προσαρμοσμένο στις ισπανικές προτιμήσεις και στα εγχώρια τοπία, κυρίως στις απαιτήσεις για ομάδες "διαμερισματοποιημένων" σκηνών για πολύπτυχα. Η χρήση των χρωμάτων μπορεί να χαρακτηριστεί εκλεπτυσμένη, με "προτίμηση στις «καυστικές» αποχρώσεις", και, "ενώ η αίσθησή του για το χρώμα και το φως είναι πολύπλοκη", μια τάση "διαμοιρασμού του χώρου σε διαδοχικά λεπτά επίπεδα αποτελεί μανιερισμό στα τελευταία του έργα".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Προσωπογράφοι
Κλάρενς Χάουζ
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/96/Clarence_House_royal_residence.jpg/220px-Clarence_House_royal_residence.jpg|μικρογραφία| Άποψη τού κτιρίου από την οδό Δι Μολ τού Λονδίνου το 2008.
Το Κλάρενς Χάουζ, αγγλ.: Clarence House, είναι μία βασιλική κατοικία στην οδό Δι Μολ (The Mall) στην Πόλη τού Γουεστμίνστερ, στο Λονδίνο. Κτίστηκε το 1825-1827, δίπλα στο παλάτι τού Αγ. Ιακώβου για τον δούκα τού Κλάρενς, τον μελλοντικό βασιλιά Γουλιέλμο Δ΄.
Με τα χρόνια, έχει υποστεί εκτεταμένη αναδιαμόρφωση και ανακατασκευή, κυρίως μετά από σοβαρές ζημιές στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από εχθρικούς βομβαρδισμούς κατά τη διάρκεια της Αιφνίδιας Επίθεσης (The Blitz), έτσι ελάχιστα απομένουν από την αρχική δομή, όπως σχεδιάστηκε από τον Τζον Νας. Είναι Βαθμού Ι και περιλαμβάνεται στον Κατάλογο Εθνικής Κληρονομιάς για την Αγγλία. Το σπίτι είναι ανοιχτό για επισκέπτες για περίπου ένα μήνα κάθε καλοκαίρι, συνήθως τον Αύγουστο. Η τετραώροφη κατοικία έχει πρόσοψη σε μπεζ στόκο.
Το Κλάρενς Χάουζ χρησίμευσε ως η επίσημη κατοικία τού πρίγκιπα Καρόλου (τού μετέπειτα Καρόλου Γ΄) και της συζύγου του Καμίλας από το 2003, έως ότου ανήλθε στον θρόνο στις 8 Σεπτεμβρίου 2022. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο όρος Κλάρενς Χάουζ έχει χρησιμοποιηθεί ως μετωνύμιο για το ιδιωτικό γραφείο τού πρίγκιπα της Ουαλίας. (Ο όρος Ανάκτορο τού Αγ. Ιακλωβου είχε χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν.) Το Κλάρενς Χάουζ ήταν επίσης η επίσημη κατοικία του πρίγκιπα Γουίλιαμ από το 2003 έως τον Απρίλιο του 2011 και του πρίγκιπα Χάρυ από το 2003 έως τον Μάρτιο του 2012. Από το 1953 έως το 2002 ήταν το σπίτι της βασιλομήτορος Ελισάβετ, και πριν από αυτήν, ήταν το επίσημο σπίτι της πριγκίπισσας Ελισάβετ, της μελλοντικής βασίλισσας Ελισάβετ Β΄.
Ιστορία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8c/Clarence_House_1874_The_Graphic.jpg/220px-Clarence_House_1874_The_Graphic.jpg|μικρογραφία|Xαλκογραφία τού Κλάρενς Χάουζ (1874).
Το σπίτι κτίστηκε μεταξύ 1825 και 1827 σε σχέδιο τού Τζον Νας. Παραγγέλθηκε από τον δούκα του Κλάρενς, ο οποίος το 1830 έγινε ο βασιλιάς Γουλιέλμος Δ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου (βασίλευσε 1830–1837). Έμενε εκεί, προτιμώντας το από το παρακείμενο ανάκτορο τού Αγ. Ιακώβου, ένα απαρχαιωμένο κτήριο των Τυδόρ, το οποίο έβρισκε πολύ στενό.
Από τον Γουλιέλμο Δ΄, το σπίτι πέρασε στην αδελφή του πριγκίπισσα Αυγούστα-Σοφία και, μετά το τέλος της το 1840, στην πριγκίπισσα Βικτώρια της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ. (κουνιάδα τού Γεωργίου Δ΄ και μητέρα της βασίλισσας Βικτωρίας). Το 1866 έγινε το σπίτι τού δεύτερου γιου της βασίλισσας Βικτωρίας, Αλφρέδου δούκα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκόθα (επίσης δούκα τού Εδιμβούργου), μέχρι το τέλος του το 1900.
Ο επόμενος αδελφός τού Αλφρέδου, Αρθούρος δούκας τού Κόννωτ & Στράθερν, τρίτος γιος της βασίλισσας Βικτώριας, χρησιμοποίησε το σπίτι από το 1900 μέχρι το τέλος του το 1942. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, για μία σύντομη περίοδο στη δεκαετία του 1930, ήταν η τοποθεσία της βιβλιοθήκης της Σχολής Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών, έως ότου όλα τα πανεπιστήμια στο Λονδίνο εκκενώθηκαν το 1939 και η Σχολή μεταφέρθηκε προσωρινά στο Κέιμπριτζ.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Κλάρενς Χάουζ υπέστη ζημιά από εχθρικούς βομβαρδισμούς κατά τη διάρκεια της Αιφνιδιαστικής Επίθεσης (The Blitz) (1940–1941). Μετά το τέλος τού δούκα τού Κόννωτ το 1942, χρησιμοποιήθηκε από τον Ερυθρό Σταυρό και την Ταξιαρχία Ασθενοφόρων του Αγίου Ιωάννη ως αρχηγείο τους κατά τη διάρκεια τού υπόλοιπου Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Μετά το γάμο τους το 1947, έγινε η κατοικία της πριγκίπισσας Ελισάβετ και τού συζύγου της, Φίλιππου δούκα του Εδιμβούργου. Η κόρη τους πριγκίπισσα Άννα, γεννήθηκε εκεί τον Αύγουστο του 1950. Το 1953, μετά το τέλος τού πατέρα της, βασιλιά Γεωργίου ΣΤ΄ (απεβ. 6 Φεβρουαρίου 1952), η πριγκίπισσα Ελισάβετ ανέβηκε στο θρόνο ως βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ και μετακόμισε στο ανάκτορο τού Μπάκιγχαμ. Η μητέρα της βασιλομήτωρ Ελισάβετ και η αδελφή της πριγκίπισσα Μαργαρίτα μετακόμισαν στο Κλάρενς Χάουζ. Επίσης, στην αρχή της χηρείας της, η βασιλομήτωρ αγόρασε το κάστρο τού Mέϋ στη Σκωτία ως θερινή κατοικία.
Η πριγκίπισσα Μαργαρίτα μετακόμισε αργότερα σε ένα διαμέρισμα στο ανάκτορο τού Κένσινγκτον μετά τον γάμο της το 1960, ενώ η βασιλομήτωρ παρέμεινε στο Κλάρενς Χάουζ και στο κάστρο του Mέϋ, μέχρι το τέλος της τον Μάρτιο του 2002.
Από το 2003 έως το 2022, το Κλάρενς Χάουζ ήταν η κατοικία στο Λονδίνο τού Κάρολου πρίγκιπα της Ουαλίας (τού μετέπειτα βασιλιά Κάρολου Γ΄) και της συζύγου του Καμίλας δούκισσας της Κορνουάλης, μετά από ανακαίνιση με κόστος 4,5 εκατομμυρίων λιρών. Μέχρι τον γάμο του το 2011, ήταν η κατοικία του πρίγκιπα Γουίλιαμ στο Λονδίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στο Ηνωμένο Βασίλειο
Καθεδρικός Ναός Αγίου Βίτου (Πράγα)
Ο σημερινός γοτθικός Καθεδρικός Ναός του Αγίου Βίτου έχει οικοδομηθεί στο μέρος δύο προηγούμενων εκκλησιών της επισκοπής της Πράγας: μιας προρομανικής ροτόντας (περ. 925) που έκτισε ο Άγιος Βεντσέσλαος (τσεχικά Βάτσλαβ) και μιας βασιλικής ρομανικού ρυθμού, που ανεγέρθηκε το 1060 με εντολή του πρίγκιπα Σπύτιχνιεφ Γ΄.
Οι εργασίες στον καθεδρικό ναό ξεκίνησαν από τον Γάλλο πρωτομάστορα Ματθαίου του Αρράς, ο οποίος μετακλήθηκε το 1344 από τη γαλλική πόλη Αβινιόν, όπου εργαζόταν, στην Πράγα από τον Κάρολο Δ΄. Ως το θάνατό του το 1352, ο Ματθαίος του Αρράς είχε ολοκληρώσει το περίστωο του ναού με τα πολυγωνικά παρεκκλήσια, ακολουθώντας το σχεδιασμό της ύστερης γοτθικής εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής της Γαλλίας (π.χ. Τουλούζ, Αμιένη, Ρουέν κ.ά.).
Το 1356, ο Κάρολος Δ΄ εμπιστεύτηκε τη συνέχιση της οικοδόμησης του ναού στον 23χρονο τότε Γερμανό αρχιτέκτονα από τη Σουαβία (γεννημένο στην Κολωνία) Πέτερ Πάρλερ. Ανάμεσα στα αρχιτεκτονικά επιτεύγματά του περιλαμβάνονται το σκευοφυλάκιο του ναού, το Παρεκκλήσιο του Αγίου Σιγισμούνδου και το κόσμημα του καθεδρικού ναού, το εντυπωσιακό Παρεκκλήσιο του Αγίου Βεντσέσλαου (1367). left|thumb|300px|Καθεδρικός Ναός του Αγίου Βίτου, Πράγα (νότια [[πρόσοψη).]] Στα επόμενα χρόνια, προστέθηκε η εξαίσια νότια πύλη με τον περίτεχνο θόλο (1362 - 67), που υποστηρίζεται εξωτερικά από πλούσια διακοσμημένα αντερείσματα, που θυμίζουν εκείνα του καθεδρικού ναού της Κολωνίας. Η είσοδος αυτή είναι γνωστή ως "Χρυσή Πύλη" (porta aurea), από την οποία εισέρχονταν στο ναό οι γαμήλιες και επικήδειες πομπές των βασιλέων της Βοημίας. Καλλιτέχνες από τη Βενετία έχουν φιλοτεχνήσει κατά το 14ο αιώνα το μωσαϊκό "Η Δευτέρα Παρουσία", που υπάρχει πάνω από τη Χρυσή Πύλη.
Ο Πέτερ Πάρλερ, σε αντίθεση με τη μετακλασική γαλλική αρχιτεκτονική του Ματθαίου του Αρράς, αντιπροσώπευε, με πρωτότυπες λύσεις και νεωτεριστικά αρχιτεκτονικά στοιχεία, την ύστερη γοτθική αρχιτεκτονική των γερμανόφωνων χωρών της Κεντρικής Ευρώπης. Στη δεκαετία του 1370, ολοκλήρωσε το υπέροχο χοροστάσιο του ναού με το δικτυωτό θόλο του, που στηρίζεται σε ογκώδη τοξωτά αντερείσματα, άρχισε να κτίζει τον κυρίως ναό και τα πλάγια κλίτη, καθώς και τον κεντρικό πύργο του (περ. 1396).
Ο Πάρλερ εργάστηκε στην οικοδόμηση του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Βίτου μέχρι το θάνατό του το 1399. Ήταν επίσης ο κατασκευαστής της περίφημης Γέφυρας του Καρόλου στον ποταμό Μολδάβα (Vltava), η οποία αποτελεί σήμερα ορόσημο της τσεχικής πρωτεύουσας.
Μετά το 1419, οι εργασίες στον καθεδρικό ναό επιβραδύνθηκαν σημαντικά, ενώ κατά τη διάρκεια της χουσιτικής επανάστασης ανυπολόγιστες καταστροφές και βανδαλισμοί έγιναν στην πλούσια επίπλωση και το διάκοσμό του ναού. Αναφέρεται ότι ο Γερμανός αυτοκράτορας Σιγισμούνδος, κατέλαβε το Κάστρο της Πράγας και στέφτηκε ο ίδιος βασιλιάς της Βοημίας στο Ναό του Αγίου Βίτου τον Ιούλιο του 1420, ενώ κατάσχεσε τον εκκλησιαστικό θησαυρό, με τον οποίο πλήρωσε τους μισθοφόρους του στρατού των Σταυροφόρων.
Το 1485 ο Βλαδίσλαος Β΄ της Ουγγαρίας (1456 - 1516) μετέφερε τη βασιλική κατοικία από την Παλιά Πόλη στο Κάστρο της Πράγας και ξεκίνησε εργασίες αποκατάστασης του καθεδρικού ναού. Τότε άρχισε να κατασκευάζεται το περίφημο "Βασιλικό Ορατόριο", το οποίο ολοκληρώθηκε το 1493 από τον αρχιτέκτονα Μπένεντικτ Ριντ (απεβ. 1534) και το οποίο διακοσμείται με τα οικόσημα του Βλαδίσλαου Β΄, βασιλιά της Βοημίας και Ουγγαρίας.
Στο Παρεκκλήσιο του Αγίου Βεντσέσλαου (1367), το πιο ιερό μέρος και ένας από τους κυριότερους αρχιτεκτονικούς θησαυρούς του καθεδρικού ναού, βρίσκεται ο τάφος του Αγίου Βεντσέσλαου, ο οποίος έφερε τον Χριστιανισμό στη Βοημία και ο οποίος δολοφονήθηκε από τον αδελφό του. Στο Παρεκκλήσιο υπάρχει το άγαλμα του αγίου, από χρωματιστό ξύλο, φιλοτεχνημένο από τον Πάρλερ (1373), με φόντο γοτθικές τοιχογραφίες (1509) με σκηνές από τα Πάθη του Χριστού και τη μυθική ζωή του Αγίου Βεντσέσλαου, που περιστοιχίζεται από αγγέλους.
Το 1526, βασιλιάς της Βοημίας εκλέχτηκε ο Φερδινάνδος Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (απεβ. 1564), ο οποίος υπήρξε ο ιδρυτής της Δυναστείας των Αψβούργων στον τσεχικό θρόνο (μέχρι το 1918). Στα χρόνια της βασιλείας του γιου του, Μαξιμιλιανού Β΄ (1564 - 76), ο αρχιτέκτων Μπόνιφας Βόλμουτ κατασκεύασε τη μανιεριστική στοά του εκκλησιαστικού οργάνου, που κατασκευάστηκε από τον καλλιτέχνη της Αναγέννησης Σεμπαστιάνο Σέρλιο.
Το 1566, ο Μαξιμιλιανός έδωσε παραγγελία για την κατασκευή του "Βασιλικού Μαυσωλείου", ως μνημείου προς τιμήν των προκατόχων του Αψβούργων μοναρχών του τσεχικού θρόνου. Με κάποιες τροποποιήσεις στο αρχικό σχέδιο, το μαυσωλείο ολοκληρώθηκε επί βασιλείας του Ροδόλφου Β΄ το 1589. Σε αυτό υπάρχουν τα νεκρικά ομοιώματα του αυτοκράτορα Φερδινάνδου Α΄ των Αψβούργων, της συζύγου του Άννα της Βοημίας & Ουγγαρίας και του γιου τους Μαξιμιλιανού Β΄.
Ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Βίτου καθαγιάστηκε για δεύτερη φορά τον Φεβρουάριο του 1621. Ένα από τα πιο σπουδαία έργα της μπαρόκ εποχής, που διασώθηκε ανέπαφο μέχρι σήμερα, είναι ο βωμός από συμπαγές ασήμι του Αγίου Ιωάννη του Νέπομουκ (πέθ. 1399), που καλύπτει τον τάφο του αγίου, φιλοτεχνημένος το 1736 από τον Γιόζεφ Εμμάνουελ Φίσερ φον Έρλαχ.
Ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Βίτου ολοκληρώθηκε κατά την εποχή που άνθησε το ρομαντικό κίνημα του 19ου αιώνα. Στα 1862 άρχισαν και πάλι οι εργασίες στο ναό από τον αρχιτέκτονα Γιόζεφ Ο. Κράννερ με την αναστήλωση του μεσαιωνικού χοροστασίου. Στα επόμενα χρόνια, ολοκληρώθηκε το κεντρικό κλίτος, τα πλάγια κλίτη και τα παράπλευρα παρεκκλήσια, καθώς και η νεογοτθική δυτική πρόσοψη με τους πύργους της (1916) και την περίτεχνη κεντρική πύλη, με ανάγλυφα στο τύμπανό της που απεικονίζουν τη Σταύρωση και την Αποκαθήλωση του Χριστού, φιλοτεχνημένα μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από τον Κάρελ Ντβόρακ.
Ο καθεδρικός ναός έχει εντυπωσιακά βιτρώ του 20ού αιώνα, ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζει το έργο του Τσέχου ζωγράφου της Αρ νουβώ Άλφονς Μούχα (1860 - 1939), με θέμα τους Αποστόλους των Σλάβων από τη Θεσσαλονίκη "Αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο" (1930).
Τελικά, ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Βίτου ολοκληρώθηκε από αρχιτέκτονες και ζωγράφους του 19ου και 20ου αιώνα, 1.000 χρόνια μετά το θάνατο του Αγίου Βεντσέσλαου, και καθαγιάστηκε στις 28 Σεπτεμβρίου του 1929. Σήμερα φιλοξενεί τα κοσμήματα του Στέμματος.
Πηγές
Κατηγορία:Καθεδρικοί ναοί στην Τσεχία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Πράγα
Σβυτς
Το Σβυτς έχει έκταση 53,2 τετ.χλμ. 46,4% της περιοχής χρησιμοποιείται για γεωργικούς σκοπούς, 39,1% καταλαμβάνει από τα δάση.
Ο αυτοκινητόδρομος Α4 που ενώνει Ζυρίχη και Μπρούννεν στις όχθες της λίμνης Λουκέρνης περνάει δυτικά από την πόλη. Ο σιδηροδρομικός σταθμός «Σβυτς» του σιδηροδρόμου Γκοντάρ βρίσκεται 2 χλμ. από το κέντρο της πόλης.
thumb|left|250px| Bundesbriefmuseum thumb|left|250px|Ο σιδηροδρομικός σταθμός Σβυτς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ελβετίας
Δέλτα
Το γράμμα δέλτα (κεφαλαίο Δ, πεζό δ) είναι το τέταρτο γράμμα του ελληνικού αλφαβήτου. Στην νέα ελληνική αναπαριστά το ηχηρό τριβόμενο οδοντικό σύμφωνο /ð/ και το αντίστοιχο αλλόφωνο ενώ στην αρχαία ελληνική αναπαριστούσε το κλειστό /d/.
Στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης έχει αριθμητική αξία δ´=4.
Ως διεθνές σύμβολο
Το κεφαλαίο Δ ως σύμβολο το συναντούμε σε διάφορες περιπτώσεις:
Το πεζό δ χρησιμοποιείται ως:
Το Δ επίσης συμβόλιζε το δέκα σε ένα αρχαιότερο ελληνικό σύστημα αρίθμησης το ακροφωνικό σύστημα αρίθμησης.
Παραπομπές
δ
NGC 7317
Ο NGC 7317 είναι ελλειπτικός γαλαξίας στον αστερισμό Πήγασος, ο οποίος απέχει περίπου 300 εκατομμύρια έτη φωτός. Ανήκει στο Κουιντέτο του Στεφάν, μια συνεκτική ομάδα γαλαξιών που ανακάλυψε ο Γάλλος αστρονόμος Εντουάρ Ζαν-Μαρί Στεφάν (Édouard Jean-Marie Stephan).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες 7317 Κατηγορία:Πήγασος (αστερισμός)
Μπενγιουσέφ Μπενχεντά
Ο Μπενγιουσέφ Μπενχεντά (بن يوسف بن خدة, 23 Φεβρουαρίου 1920 – 4 Φεβρουαρίου 2003) ήταν Αλγερινός πολιτικός. Ήταν επικεφαλής της τρίτης εξόριστης κυβέρνησης της Προσωρινής Κυβέρνησης της Αλγερινής Δημοκρατίας του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου, ενεργώντας ως ηγέτης κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Αλγερίας (1954–62). Στο τέλος του πολέμου, ήταν για σύντομο διάστημα ο de jure ηγέτης της χώρας, ωστόσο γρήγορα παραγκωνίστηκε από πιο συντηρητικές προσωπικότητες.
Πρώτα χρόνια
Ο Μπενγιουσέφ Μπενχεντά γεννήθηκε το 1920 στην Μπερουαγκιά της επαρχίας Μεντέα. Ήταν γιος ενός καδή, και παρακολούθησε τα μαθήματα τόσο του μεντρεσέ της περιοχής όσο και της γαλλικής αποικιακής σχολής. Αργότερα παρακολούθησε το λύκειο του Ιμπν Ροσντ στη Μπλιντά, όπου γνωρίστηκε με πρωτοπόρους εθνικιστές της Αλγερίας, όπως ο Μοχάμεντ Λαμίν Ντεμπαγκίν, ο Σαάντ Νταχλάμπ, ο Αμπάν Ραμντάν, ο Αλί Μπουμεντζέλ και ο Μοχάμεντ Γιαζίντ. «Είστε τα μαχαίρια που ακονίζουμε ενάντια στη Γαλλία!» ήταν η επανειλημμένη κραυγή του διευθυντή του κολεγίου.
Έχοντας λάβει το απολυτήριο του, εισήλθε στο Πανεπιστήμιο Ιατρικής και Φαρμακευτικής του Αλγερίου το 1943 και μετά από διακοπή των σπουδών του, απέκτησε το πτυχίο του στη φαρμακευτική το 1953. Το 1942 προσχώρησε στο Αλγερινό Λαϊκό Κόμμα. Ένα χρόνο αργότερα, συνελήφθη και τέθηκε υπό κράτηση από Γάλλους πράκτορες για την εκστρατεία του κατά της στράτευσης των Αλγερινών στον πόλεμο κατά της Γερμανίας, στο πλαίσιο των «ανυπότακτων της Μπλιντά». Αποφυλακίστηκε οκτώ μήνες αργότερα.
Πόλεμος της Αλγερίας
Ήταν μέλος της κεντρικής επιτροπής του Λαϊκού Κόμματος της Αλγερίας - Κινήματος για τον Θρίαμβο των Δημοκρατικών Ελευθεριών το 1947 και διετέλεσε γενικός γραμματέας του μεταξύ 1951-1954. Τον Νοέμβριο του 1954 συνελήφθη και πάλι και αποφυλακίστηκε τον Μάιο του 1955, λόγω παρέμβασης Γάλλων φιλελεύθερων (στους οποίους περιλαμβάνεται ο πιε-νουάρ δήμαρχος του Αλγερίου, Ζακ Σεβαλιέ), όταν εντάχθηκε στο νέο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο. Έγινε σύμβουλος του Αμπάν Ραμντάν στο Αλγέρι. Τον Αύγουστο του 1956, η Σύσκεψη του Σουμμάμ τον διόρισε μέλος του Εθνικού Επαναστατικού Συμβουλίου της Αλγερίας και της Επιτροπής Δράσης και Συντονισμού της Προσωρινής Κυβέρνησης της Αλγερινής Δημοκρατίας μαζί με τους Αμπάν, Νταχλάμπ, Λαρμπί Μπεν Μ'χιντί και Κριμ Μπελκασέμ. Αυτός, ο Αμπάν και ο Μπεν Μ'χιντί αποτελούσαν το πολιτικό και στρατιωτικό τρίδυμο που κατηύθυνε την επαναστατική Αυτόνομη Ζώνη. Το Αλγέρι είχε γίνει η πρωτεύουσα της αντίστασης.
Αυτός και ο Αμπάν ήταν υπεύθυνοι για τη δημιουργία πολλών έργων όπως η εφημερίδα Ελ Μουτζαχίντ, η δημιουργία της Γενικής Ένωσης Εργαζομένων της Αλγερίας και η συγγραφή του Kassaman, το οποίο θα γινόταν ο εθνικός ύμνος της Αλγερίας. Ξέφυγε ως εκ θαύματος τη σύλληψη από τους αλεξιπτωτιστές του στρατηγού Ζακ Μασύ χρησιμοποιώντας το σύστημα αποχέτευσης του Αλγερίου, εγκαταλείποντας την πόλη μετά τη σύλληψη του Μπεν Μ'χιντί από αλεξιπτωτιστές υπό τον συνταγματάρχη Μαρσέλ Μπιζεάρντ. Ο Μπεν Μ'χιντί αργότερα σκοτώθηκε ενώ ήταν φυλακισμένος, από στρατιώτες του Πωλ Ωσαρεσέ. Πήγε στο εξωτερικό στο όνομα του Απελευθερωτικού Μετώπου και έκανε πολλά για την οργάνωση, όπως η επίσκεψη στις πρωτεύουσες των αραβικών κρατών το 1957-58, στο Λονδίνο το 1959, στη Γιουγκοσλαβία το 1961, στη Λατινική Αμερική το 1960 και δύο επισκέψεις στην Κίνα.
Στις 9 Αυγούστου 1961 διορίστηκε πρόεδρος της προσωρινής κυβέρνησης και ολοκλήρωσε τις διαπραγματεύσεις με τη Γαλλία, οι οποίες ξεκίνησαν από τον Φερχάτ Αμπάς. Η κατάπαυση του πυρός ανακηρύχθηκε την ημέρα που η Γαλλία αναγνώρισε επίσημα την εθνική ανεξαρτησία της Αλγερίας. Έγινε δεκτός ως ηγέτης της χώρας από τον ενθουσιώδη πληθυσμό της Αλγερίας στις 3 Ιουλίου 1962, την ημέρα που η ανεξαρτησία αναγνωρίστηκε επίσημα από τη Γαλλία.
Ύστερη πολιτική σταδιοδρομία
Μια κρίση προέκυψε αργότερα τον ίδιο μήνα μεταξύ της προσωρινής κυβέρνησης και του Αχμέντ Μπεν Μπελά, ο οποίος υποστηριζόταν από τον «Μεθόριο Στρατό» και ο Μπενχεντά αναγκάστηκε να αποχωρήσει για να αποφύγει μία «αδελφοκτονία». Το 1976, μαζί με τρεις ηγέτες του πολέμου της απελευθέρωσης (Φερχάτ Αμπάς, Χοσίν Λαχουέ, Χεΐρ-Εντίν) υπέγραψε μια διακήρυξη που είχε στόχο τη δημιουργία μιας συνταγματικής εθνικής συνέλευσης, εκλεγμένης με καθολική ψηφοφορία για τη δημιουργία μιας εθνικής χάρτας. Οι τέσσερις υπογράφοντες τέθηκαν υπό κατ' οίκον περιορισμό η περιουσία τους κατασχέθηκε. Αποφυλακίστηκε το 1979.
Υπό την κυβέρνηση του Τσαντλί Μπεντζεντίντ που διατεινόταν ότι ήταν πολυκομματικό σύστημα, δημιούργησε το «Ελ Ουμμά» με τον Αμπντεραχμάν Κιουάν και άλλους συνεργάτες του από τον απελευθερωτικό πόλεμο, το 1989. Στόχος του ήταν η εφαρμογή της Διακήρυξης της 1ης Νοεμβρίου 1954, δηλαδή: «Το κυρίαρχο και δημοκρατικό ανεξάρτητο Αλγερινό κράτος στο πλαίσιο των ισλαμικών αρχών».
Ο στόχος του «Ελ Ουμμά» ήταν να εργαστεί για την ένωση των ισλαμιστικών και εθνικιστικών κομμάτων προς μια ισλαμική κοινωνία. Ο πρόεδρος, Λιαμίν Ζερουάλ, ο οποίος διαδέχθηκε τον Τσαντλί, εξέδωσε νόμο που απαγόρευε τη χρήση της λέξης «Ισλάμ» από τα κόμματα που υπόκεινται σε ποινή διάλυσης. Το «Ελ Ουμμά» διαλύθηκε, ανεπιτυχές, το 1997. Ταυτόχρονα ίδρυσε το «Ταντχαμούν» με τον Σεΐχη Αχμέντ Σαχνούν με σκοπό να καταγγείλει το κράτος λόγω σοβαρών παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του Ιανουαρίου του 1992.
Ύστερος βίος και λαϊκή αναγνώριση
Έζησε μια ήσυχη ζωή για το υπόλοιπο της ζωής του, κατέχοντας ένα φαρμακείο στην Ύδρα του Αλγερίου. Μετά από μακρά ασθένεια, ο Μπενγιουσέφ Μπενχεντά πέθανε στο σπίτι του στο Αλγέρι στις 4 Φεβρουαρίου 2003. Μεγάλο πλήθος συγκεντρώθηκε στην κηδεία του. Ο Μπενχεντά τάφηκε στο νεκροταφείο Σιντί Γιαχία δίπλα στον μακροχρόνιο σύντροφο του Σαάντ Νταχλάμπ. Το Πανεπιστήμιο του Αλγερίου έλαβε ονομάστηκε αργότερα προς τιμήν του. Είχε τρεις γιους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Αλγερίας
Άτταλος (φιλόσοφος)
Ο Άτταλος ήταν στωικός φιλόσοφος που έζησε στη Ρώμη επί αυτοκράτορα Τιβέριου.
Νατζάφ
thumb|250px|Το ιερό του Αλή Η Νατζάφ (αραβικά: النجف, Αν Νατζάφ) είναι πόλη στο Ιράκ, πρωτεύουσα του κυβερνείου Νατζάφ. Η Νατζάφ υπολογίζεται ότι το 2011 είχε 675.000 κατοίκους. Η πόλη βρίσκεται περίπου 160 χιλιόμετρα νότια της Βαγδάτης, σε μια ράχη δυτικά του Ευφράτη. Η Νατζάφ μαζί με τη Καρμπάλα θεωρούνται δύο από τις ιερότερες πόλεις για τους Σιίτες.
Άτταλος (φιλόσοφος)
Δίδασκε στωική φιλοσοφία μέχρι που εκδιώχθηκε από τον Αυτοκράτορα Τιβέριο μετά από προτροπή του Σετανού. Δεν αναφέρεται τίποτε ιστορικό σχετικά μ΄ αυτόν τον φιλόσοφο εκτός του ότι υπήρξε δάσκαλος του Σενέκα ο οποίος και τον μνημονεύει σε πολλά σημεία των συγγραμμάτων του με πολύ σεβασμό παραθέτοντας πολλές ειδικές διδασκαλίες αυτού που αναφέρονται αφενός στην ανάγκη της απλότητας του ανθρώπινου βίου, και αφετέρου στην ανεξαρτησία του χαρακτήρα του και της έρευνας που διέκρινε τον φιλόσοφο Άτταλο.
Νατζάφ
Η πόλη είναι γνωστή ως ο τόπος ταφής του Αλή. Η πόλη ιδρύθηκε από τον Χαρούν αλ Ρασίντ το 791 ως ιερό για τον Αλή, αλλά άρχισε να αναπτύσσεται μετά τον 10ο αιώνα. Η πόλη υπήρξε για αιώνες τόπος εκκίνησης για το χατζ. Το τέμενος Ιμάμη Αλή (κατασκευάστηκε το 977), με το χρυσό του τρούλο και την πολυτελή διακόσμηση, βρίσκεται κοντά στο κέντρο της πόλης και αποτελεί σημαντικό προσκύνημα για τους μουσουλμάνους. Στην πόλη βρίσκονται πολλές θρησκευτικές σχολές. Στην πόλη επίσης βρίσκονται πολλά κοιμητήρια, καθώς πολλοί Σιίτες θεωρούν την πόλη τόσο ιερή ώστε αν ταφούν στη Νατζάφ θα βρεθούν στο παράδεισο. Μετά την Ιρανική Επανάσταση οι Σιίτες της πόλης αποτελούσαν σημείο τριβής ανάμεσα στο Ιράκ και στο Ιράν.
Βυασεσλάβ Κωνσταντίνοβιτς της Ρωσίας
Ο Βυασεσλάβ, ρωσικά Вячеслав Константинович, αγγλ. Βενσεσλάβ (13 Ιουλίου 1862 - 27 Φεβρουαρίου 1879) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν μέγας δούκας της Ρωσίας.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Κωνσταντίνου Νικολάγιεβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας και της Αλεξάνδρας των Βέττιν, κόρης του Ιωσήφ δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.
Στην οικογένεια τον φώναζαν Σλάβα· ήταν ο μικρότερος και ο πιο χαϊδεμένος. Είχε υψηλό ανάστημα και του άρεσε να αστειεύεται. Στα 16 έτη του παραπονέθηκε για ημικρανίες και η ασθένεια εξελίχθηκε γρήγορα: έγινε κλινήρης και η ορθόδοξη οικογένειά του τοποθέτησε μία εικόνα στο μαξιλάρι του, ευχόμενη να αναπνεύσει.
Είχε εγκεφαλική φλεγμονή και απεβίωσε σε μία εβδομάδα. Η μητέρα του αργότερα ανέφερε ότι στη Γκαλερί Τέχνης του Παυλόβσκ είχε δει το φάντασμα μίας λευκής κυρίας και θεώρησε την εμφάνιση ως προαγγελία θανάτου· μία ημέρα μετά ασθένησε ο Βυασεσλάβ. Ο μεγαλύτερος αδελφός του θυμήθηκε ότι ο Βυασεσλάβ αρεσκόταν στο να ζωγραφίζει κηδείες με μεγάλη λεπτομέρεια. Η οικογένεια τού Βυασεσλάβ αφιέρωσε ένα γλυπτό στη μνήμη του, στο Παυλόβσκ.
Πηγές
Κατηγορία:Μεγάλοι Δούκες της Ρωσίας Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ
Τίμαιος ο Ηλείος
Ο Τίμαιος ο Ηλείος (5ος/4ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από τον Ηλεία, ο οποίος στέφθηκε νικητής στον διαγωνισμό των σαλπιγκτών κατά τους 96ους (396 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ήταν ο πρώτος που στέφθηκε νικητής στο διαγωνισμό αυτό, ο οποίος τελέστηκε για πρώτη φορά το 396 π.Χ. μαζί με τον διαγωνισμό των κηρύκων.
Παραπομπές
Τιμαιος ο Ηλειος Κατηγορία:Αρχαίοι Ηλείοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της σάλπιγγας‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.)
Τζέρι Μπράουν
Ο Τζέρι Μπράουν (αγγλ.: Jerry Brown, γενν. 7 Απριλίου 1938) είναι Αμερικανός πολιτικός, ο οποίος διατέλεσε Κυβερνήτης της Καλιφόρνια από τις 3 Ιανουαρίου 2011 έως τις 7 Ιανουαρίου 2019, θέση στην οποία έχει διατελέσει ξανά από τις 6 Ιανουαρίου 1975 έως τις 3 Ιανουαρίου 1983. Είναι ο γηραιότερος εκλεγμένος κυβερνήτης της Πολιτείας, ωστόσο κατέχει και τη διάκριση του 6ου νεότερου, καθώς ανέλαβε για πρώτη φορά σε ηλικία 37 ετών, 36 χρόνια πριν την τρίτη θητεία του.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Σαν Φρανσίσκο και είναι γιος του Πατ Μπράουν, επίσης κυβερνήτη της Καλιφόρνια. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Γέιλ. Το 1975 εξελέγη κυβερνήτης της Καλιφόρνια, θέση στην οποία επανεξελέγη το 1978. Επιχείρησε τρεις φορές (1976, 1980, 1992) να τεθεί υποψήφιος των Δημοκρατικών για την προεδρία των ΗΠΑ χωρίς αποτέλεσμα. Το 1982 επέλεξε να μην θέσει υποψηφιότητα για τρίτη θητεία ως κυβερνήτης των ΗΠΑ, συμμετείχε όμως στις εκλογές για τη Γερουσία, αποτυγχάνοντας να εκλεγεί.
Μετά από την τελευταία του αποτυχία να εκλεγεί γερουσιαστής ταξίδεψε στην Ιαπωνία για να ασχοληθεί με τον Βουδισμό καθώς και στην Ινδία, όπου συνάντησε την Μητέρα Τερέζα. Με την επιστροφή του το 1988 εξελέγη πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος στην Καλιφόρνια, παραιτήθηκε όμως το 1991 για να θέσει υποψηφιότητα για τη Γερουσία. Στην πορεία εγκατέλειψε την προεκλογική του εκστρατεία, για να επιχειρήσει να κερδίσει το χρίσμα των δημοκρατικών για την προεδρία των ΗΠΑ, χωρίς όμως επιτυχία.
Το 1999 εξελέγη δήμαρχος του Όκλαντ χωρίς την υποστήριξη των Δημοκρατικών, καθώς είχε αποχωρήσει από το κόμμα κατηγορώντας το σύστημα του δικομματισμού. Στον δημαρχιακό θώκο παρέμεινε μέχρι το 2007, οπότε και εξελέγη Γενικός Εισαγγελέας της Καλιφόρνια με την υποστήριξη των Δημοκρατικών. Το 2011 εξελέγη για τρίτη φορά κυβερνήτης της πολιτείας της Καλιφόρνια.
Προσωπική ζωή
Κατοικεί στο Όκλαντ. Είναι νυμφευμένος με την Αν Γκαστ, σύντροφό του από το 1990. Κατά το παρελθόν απασχόλησε τον τύπο για τη σχέση του με την τραγουδίστρια Λίντα Ρόνσταντ.
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτικοί των ΗΠΑ Κατηγορία:Κυβερνήτες της Καλιφόρνια
Μιχαήλ Κοντοστέφανος
Ο Μιχαήλ Κοντοστέφανος ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, στρατηγός, μάγιστρος, κουροπαλάτης και Δούξ (διοικητής) της Αντιόχειας ανάμεσα στο 1048 και 1053. Ήταν μέλος της αριστοκρατικής οικογένειας των Κοντοστέφανων.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Αντιόχειας Κατηγορία:Κουροπαλάτες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Ακουσίλαος (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Ακουσίλαος μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Υπνωτιστές (ταινία, 2023)
Το Υπνωτιστές (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Hypnotic) είναι μια Αμερικανική ταινία επιστημονικής φαντασίας δράσης σε σκηνοθεσία από τον Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ, ο οποίος έγραψε το σενάριο μαζί με τον Μαξ Μπόρενσταϊν. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Μπεν Άφλεκ, Άλις Μπράγκα, Τζ. Ντ. Πάντρο, Χάλα Φίνλυ, Ντάγιο Οκενίγι, Τζεφ Φάχι, Τζάκι Ερλ Χάλεϊ, και Γουίλιαμ Φίχτνερ.
Το Υπνωτιστές κυκλοφόρησε κινηματογραφικά στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στις 12 Μάιου του 2023, από τις Ketchup Entertainment και Relativity Media. Έλαβε μικτά σχόλια από τους κριτικούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2023 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες δράσης
Έψιλον
Στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης έχει αριθμητική αξία ε´ = 5. Προηγείται το δ΄ (= 4) και ακολουθεί το ϛ´ (= 6) (στίγμα ή αλλιώς στ´).
Ως διεθνές σύμβολο
Το όνομα έψιλον το συναντάμε:
Το πεζό ε χρησιμοποιείται για:
Προφορά
Το ε είναι φωνήεν που χαρακτηρίζεται βραχύχρονο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ε
Ατταλιστές
Στην Αρχαία Αθήνα Ατταλιστές λέγονταν εκείνοι που συγκροτούσαν ιδιαίτερο σύλλογο που έμεινε γνωστός ως Κοινόν των Ατταλιστών ή Σύνοδος των Ατταλιστών. Ονομάσθηκαν έτσι προς τιμή του Αττάλου Β΄, Βασιλέως της Περγάμου που είχε αναδειχθεί προστάτης των περί τον Διόνυσο καλλιτεχνών. Αυτούς ένωσε σε σύλλογο ο Κράτων, ο γιος του Ζωτίχου.
Τα μέλη του "Κοινού των Ατταλιστών" εκλέγονταν από τα μέλη του συλλόγου των τεχνιτών της Τέω και διατηρούσαν ως κέντο τους το εκεί "Αττάλειον" και ως κανονισμό ακολουθούσαν τον "ιερό νόμο" (καταστατικό) του ιδρυτή τους.
Ατταλιστες
Παραλία Κύμης Εύβοιας
Η Παραλία Κύμης είναι παραθαλάσσιος οικισμός του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 231 κατοίκους. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 10 μ. εντός του κόλπου της Κύμης. Η Παραλία είναι το επίνειο της Κύμης, από την οποία απέχει 5 χιλιόμετρα, και διαθέτει λιμάνι με σημαντικό αλιευτικό στόλο. Συνδέεται ακτοπλοϊκά με τη Σκύρο.
Ιστορικά στοιχεία
Στο παρελθόν η περιοχή λεγόταν Λιανή Άμμος. Τον 19ο αιώνα αναπτύχθηκε λιμάνι με σημαντική εμπορική κίνηση με τη νησιωτική χώρα και τον Πειραιά αλλά και τη Μικρά Ασία και τη Μασσαλία. Το σημερινό λιμάνι κατασκευάστηκε ανάμεσα στο 1886 και το 1900. Το 1912 ο λιγνίτης από τα ορυχεία στο Έντζι άρχισε να φορτώνεται στο λιμάνι της Κύμης. Ο λιγνίτης έφτανε με σιδηρόδρομο μέχρι τη θέση Άγιος Νικόλαος Ενορίας και εκεί με εναέρια βαγονέτα μεταφερόταν σε μια ειδική κατασκευή η οποία ονομάζεται Ρίχτης και φορτωνόταν στα πλοία. Ο Ρίχτης στο λιμάνι της Κύμης ολοκληρώθηκε το 1913. Τα ορυχεία συνέχισαν να λειτουργούν μέχρι τη δεκαετία του 1960.
Το 1897 η Παραλία Κύμης προσαρτήθηκε στον δήμο Κυμαίων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κύμης. Το 1929 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας μέχρι το 1944 και μετά πάλι από το 1947 μέχρι το 1979, οπότε και προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης. Με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές: