cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μέλαν σώμα
Ο όρος μέλαν σώμα στη φυσική, περιγράφει ένα ιδανικό σώμα το οποίο απορροφά όλο το φως που προσπίπτει πάνω του (και κατ' επέκταση, όλη την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία). Αυτό σημαίνει ότι ένα τέτοιο σώμα δεν ανακλά ούτε διαχέει το προσπίπτον σε αυτό φως (ή άλλης μορφής ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία) ούτε αφήνει το φως να το διαπεράσει και γι' αυτές του τις ιδιότητες ονομάζεται μέλαν σώμα. Ωστόσο, σε αντίθεση με την εικόνα που δίνεται από την ονομασία του, το ίδιο το σώμα εκπέμπει κάποια ακτινοβολία, το φάσμα της οποίας εξαρτάται μόνο από την θερμοκρασία του. Στην ουσία το μέλαν σώμα αποτελεί ένα εξιδανικευμένο μοντέλο της ύλης, που επινοήθηκε για να διευκολυνθεί η μελέτη της θερμικής ακτινοβολίας των πραγματικών σωμάτων. Ο όρος εισήχθη από τον Γκούσταβ Ρόμπερτ Κίρχοφ (γερμ. Gustav Robert Kirchhoff) το 1860 και η μελέτη της ακτινοβολίας του έπαιξε μεγάλο ρόλο στη ανάπτυξη της κβαντομηχανικής.
Ακτινοβολία κοιλότητας
thumb|220px|left|Το φως που εισέρχεται στην κοιλότητα από μια μικρή οπή, έπειτα από πολλαπλές αντανακλάσεις απορροφάται σχεδόν ολοκληρωτικά από τα τοιχώματα.
Το φυσικό «αντικείμενο» που προσεγγίζει καλύτερα το μέλαν σώμα, δεν είναι καν σώμα, αλλά μια μικρή οπή σε ένα κοίλο σώμα (όπως π.χ. η είσοδος μιας σπηλιάς). Το φως που μπαίνει μέσα στην κοιλότητα από την οπή θα ανακλαστεί πολλές φορές πάνω στα τοιχώματα της κοιλότητας και κάθε φορά ένα μέρος του θα απορροφάται από αυτά. Η πιθανότητα για ένα τμήμα της ακτινοβολίας που μπήκε μέσα στην κοιλότητα από την οπή να ξαναβγεί από αυτήν είναι πολύ μικρή, αν η οπή είναι αρκετά μικρή σε σχέση με την κοιλότητα, πράγμα που σημαίνει ότι μόνο ένα πολύ μικρό μέρος από το προσπίπτον φως «ανακλάται» από την οπή, ενώ το υπόλοιπο έχει απορροφηθεί. Αυτό συμβαίνει ανεξάρτητα από το υλικό των τοιχωμάτων και το μήκος κύματος της προσπίπτουσας ακτινοβολίας, διότι, καθώς τα στερεά σώματα έχουν συνεχές φάσμα εκπομπής και απορρόφησης, όλα τα μήκη κύματος σταδιακά θα απορροφηθούν. Δεδομένου ότι το φως που παίρνουμε πίσω είναι αμελητέο, η μόνη ακτινοβολία που θα παίρνουμε από την οπή είναι η θερμική ακτινοβολία που παράγεται στο εσωτερικό της κοιλότητας και εξαρτάται μόνο από την θερμοκρασία της, υπό την προϋπόθεση ότι αυτή βρίσκεται σε θερμική ισορροπία. Το προσεγγιστικό αυτό μέλαν σώμα είναι μια παραλλαγή του μοντέλου που πρότεινε ο ίδιος ο Κίρχοφ (βλέπε πιο κάτω).
Για να μπορέσει η κοιλότητα να φτάσει σε θερμική ισορροπία θα πρέπει να είναι τέλεια μονωμένη από το περιβάλλον της. Τότε η ενεργειακή πυκνότητα ρT(v), δηλαδή η ενέργεια ανά μονάδα όγκου και ανά μονάδα συχνότητας (ανά μοναδιαίο εύρος συχνοτήτων) της ακτινοβολίας είναι η ίδια σε όλα τα σημεία. Η ακτινοβολία που γεμίζει το χώρο της κοιλότητας ονομάζεται ακτινοβολία κοιλότητας. Έχει χάσει οποιαδήποτε πληροφορία σχετική με τις ιδιότητες των τοιχωμάτων εκτός από την θερμοκρασία τους. Ένα μικρό μέρος της εξέρχεται από την μικρή οπή, και έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με την ακτινοβολία στο εσωτερικό της κοιλότητας. Η κατανομή της ενεργειακής ροής στις διάφορες συχνότητες, δηλαδή η ποσότητα ενέργειας που εκπέμπεται από την μονάδα επιφάνειας στη μονάδα του χρόνου ανά μονάδα συχνότητας, RT(v) ονομάζεται φασματική εκπομπή ή αφετική ικανότητα ή φάσμα της ακτινοβολίας. Σχετίζεται με την πυκνότητα ενέργειας μέσω της σχέσης
όπου η σταθερά Στέφαν - Μπόλτζμαν.
Για ένα σώμα που δεν είναι απολύτως μαύρο, αλλά έχει σταθερό συντελεστή απορρόφησης ε, (η υπόθεση του φαιού σώματος), η ολική ροή ενέργειας δίνεται από τη σχέση:
Με βάση την αρχή ισοκατανομής της ενέργειας θα περίμενε κανείς ότι όλες οι συχνότητες έχουν την ίδια μέση ενέργεια kT, όπου Τ η απόλυτη θερμοκρασία και k η σταθερά του Μπόλτζμαν. Έτσι, η μέση πυκνότητα ενέργειας γύρω από μια συχνότητα v θα ήταν
Αυτή η σχέση έγινε γνωστή ως νόμος των Ρέιλι (Rayleigh)-Jeans για την ακτινοβολία του μέλανος σώματος. Παρατηρείται συμφωνία με τις μετρήσεις μόνο στις χαμηλές συχνότητες. Αφού τα δυνατά στάσιμα κύματα είναι περισσότερα όσο μεγαλώνει η συχνότητα, με τον αριθμό τους n να τείνει στο άπειρο όταν η συχνότητα τείνει στο άπειρο, τότε και ή ενέργεια της ακτινοβολίας απειρίζεται. Αυτό φυσικά είναι παράλογο, και έμεινε γνωστό ως το πρόβλημα της υπεριώδους καταστροφής. Το πρόβλημα αυτό έγινε γνωστό μετά την εξαγωγή της σωστής σχέσης από τον Πλανκ, και επομένως δεν είχε ουσιαστική επιρροή στις εξελίξεις.
Σύμφωνα με την εργασία του Πλανκ, η ενέργεια των στάσιμων κυμάτων δεν είναι η ίδια για όλες τις συχνότητες. Στη θέση της ποσότητας kT μπαίνει η ποσότητα
και η σχέση που δίνει τη σωστή φασματική πυκνότητα ενέργειας είναι:
που είναι γνωστή ως ο νόμος του Πλανκ για την ακτινοβολία του μέλανος σώματος.
Η λάβα
thumb|200px|right|Λάβα pahoehoe
Στην εικόνα φαίνεται μια ποσότητα λάβας pahoehoe, ενός είδους βαλσατικής λάβας. Η θερμοκρασία της μπορεί να υπολογιστεί από το χρώμα της. Το αποτέλεσμα του υπολογισμού συμφωνεί με τις πειραματικές μετρήσεις για λάβα θερμοκρασίας από 1000 οC μέχρι 1200 οC.
Η ακτινοβολία του ανθρώπινου σώματος
Όπως όλα τα υλικά σώματα, το ανθρώπινο σώμα εκπέμπει θερμική ακτινοβολία. Επειδή η θερμοκρασία του είναι χαμηλή, το μεγαλύτερο μέρος του φάσματος της ακτινοβολίας αυτής βρίσκεται έξω από την περιοχή του ορατού, στην περιοχή της υπέρυθρης ακτινοβολίας. Ταυτόχρονα, το σώμα μας απορροφά θερμική ακτινοβολία από το περιβάλλον. Η διαφορά της ισχύος της απορροφούμενης ενέργειας από την εκπεμπόμενη μας δείχνει πόση ενέργεια απελευθερώνουμε στο περιβάλλον υπό την μορφή ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας:
Μπορούμε να υπολογίσουμε την ισχύ της με την βοήθεια του νόμου των Στέφαν - Μπόλτζμαν:
όπου Α το συνολικό εμβαδόν της επιφάνειας του ανθρώπινου σώματος, που για ένα ενήλικο άτομο κυμαίνεται μεταξύ 1,5 και 2 m2 (εδώ θα θέσουμε Α = 2m2). Ο συντελεστής εκπομπής της επιδερμίδας μας είναι πολύ κοντά στην μονάδα (ε = 0,98). Η θερμοκρασία της ελεύθερης επιδερμίδας είναι γύρω στους 32 οC, (90 °F, ή 305 °K), αλλά τα ρούχα την μειώνουν κατά μερικούς βαθμούς. Έτσι, για τον υπολογισμό μας θα χρησιμοποιήσουμε την τιμή των 301 °K. Η θερμοκρασία του περιβάλλοντος κυμαίνεται πολύ. Αν θεωρήσουμε όμως ότι έχουμε θερμοκρασία δωματίου, 20 °C (68 °F, ή 293 °K), βρίσκουμε ότι η ισχύς της ακτινοβολούμενης ενέργειας από το ανθρώπινο σώμα είναι:
Βλέπουμε δηλαδή ότι το σώμα μας εκπέμπει ακτινοβολία περίπου ίση με ένα ηλεκτρικό λαμπτήρα των 100 watt, με την διαφορά ότι εκπέμπει στο υπέρυθρο ή και σε μεγαλύτερα μήκη κύματος. Η συνολική ενέργεια που απελευθερώνεται κατά την διάρκεια μιας ολόκληρης μέρας είναι σχεδόν 9 εκατομμύρια Τζάουλς, ή 2000 θερμίδες (kcal). Ο φυσικός ρυθμός του μεταβολισμού είναι περίπου 100-120 Watts, ενώ αν ένα άτομο χάνει ενέργεια με ρυθμό μεγαλύτερο από 160 Watts, θα αισθάνεται κρύο. Αντίθετα, κατά την διάρκεια έντονης σωματικής δραστηριότητας ο μεταβολισμός γίνεται πολύ μεγαλύτερος, και καθώς η εκπομπή ακτινοβολίας δεν είναι αρκετή, η επιπλέον ενέργεια αποβάλλεται μέσω της εφίδρωσης.
Εφαρμόζοντας τον νόμο μετατόπισης του Wien στα πιο πάνω δεδομένα, βρίσκουμε ότι το μήκος κύματος για το οποίο η εκπομπή γίνεται μέγιστη είναι:
Γι' αυτό, οι συσκευές θερμικής απεικόνισης όπως οι διόπτρες υπερύθρου που είναι σχεδιασμένες για εντοπισμό ανθρώπων, ανταποκρίνονται συνήθως σε περιοχή φάσματος 7 ώς 14μm.
Σχέση θερμοκρασίας μεταξύ ενός πλανήτη και του άστρου του
Για τον υπολογισμό αυτό θα θεωρήσουμε ότι τόσο η Γη όσο και ο Ήλιος είναι σφαιρικά μελανά σώματα, το καθένα από τα οποία βρίσκεται σε κατάσταση θερμικής ισορροπίας. Για ένα πιο ακριβή υπολογισμό θα έπρεπε επιπλέον να ληφθούν υπόψιν: το φαινόμενο albedo (η ανάκλαση μέρους της ακτινοβολίας από τον πλανήτη), το φαινόμενο του θερμοκηπίου (για πλανήτες με ατμόσφαιρα), η ενέργεια που παράγεται εσωτερικά από τον ίδιο τον πλανήτη (αυτό παίζει σημαντικότερο ρόλο σε πλανήτες όπως ο Δίας).
Με την βοήθεια του νόμου Στέφαν-Μπόλτζμαν βρίσκουμε την συνολική ισχύ (ενέργεια ανά δευτερόλεπτο) εκπομπής του Ήλιου:
right|frame|Η Γη έχει επιφάνεια απορρόφησης ίση με ένα δισδιάστατο κύκλο, παρά με την επιφάνεια μιας σφαίρας.
όπου:
Ο Ήλιος εκπέμπει αυτή την ισχύ εξίσου προς όλες τις κατευθύνσεις. Γι' αυτό, η Γη δέχεται μόνο ένα πολύ μικρό κλάσμα της. Η ισχύς από τον Ήλιο που απορροφάται από την Γη είναι:
Παρόλο που η Γη απορροφά σαν μια επιφάνεια κύκλου με εμβαδόν \pi R^2, εκπέμπει ισοδύναμα προς όλες τις κατευθύνσεις, όπως μια σφαίρα:
Με βάση την υπόθεση ότι η Γη βρίσκεται σε κατάσταση θερμικής ισορροπίας, η ισχύς που απορροφά πρέπει να είναι ίση με την ισχύ που εκπέμπει:
Αν στα δύο μέλη της εξίσωσης αυτής αντικαταστήσουμε τις εξισώσεις 1, 2, και 3 παίρνουμε:
Κάνοντας τις απαλοιφές, παίρνουμε:
Η τιμή αυτή βρίσκεται μέσα στο 3% της συνήθους μέτρησης των 5780 Kelvin. Έτσι πιο πάνω νόμος είναι έγκυρος για τις περισσότερες επιστημονικές και μηχανολογικές εφαρμογές.
Η κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου
Στην πρώτη εικόνα βλέπουμε την σχηματοποιημένη καταγραφή δεδομένων από τον δορυφόρο WMAP (Wilkinson Microwave Anisotropy Probe) της NASA, ο οποίος μετρά προς διάφορες κατευθύνσεις την θερμοκρασία της θερμικής ακτινοβολίας που απελευθερώθηκε κατά την διάρκεια της μεγάλης έκρηξης που δημιούργησε το σύμπαν - γνωστής και ως κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου. Σκοπός του WMAP είναι να ανιχνεύσει μικροσκοπικές διαφορές στην ακτινοβολία υποβάθρου ούτως ώστε να μπορούν να ελεγχθούν τα διάφορα μοντέλα που περιγράφουν την εξέλιξη του σύμπαντος. Αν και η ακτινοβολία αυτή είναι διάχυτη και δεν αφορά (πλέον) κανένα συγκεκριμένο σώμα, το φάσμα της παρουσιάζει εκπληκτική συμφωνία με τον νόμο της ακτινοβολίας του μέλανος σώματος. Πρόκειται για την πιο τέλεια προσέγγιση που έχει καταγραφεί ποτέ. Η δεύτερη εικόνα προέρχεται από προηγούμενη αποστολή με παρόμοιο σκοπό, από τον δορυφόρο COBE (Cosmic Background Explorer). Είναι γραφική παράσταση της έντασης της ακτινοβολίας ως προς των αριθμό των κυμάτων ανά εκατοστό. Η συμφωνία των πειραματικών μετρήσεων με την θεωρεία είναι τέτοια ώστε τα 34 σημεία που τοποθετήθηκαν για να σχηματίσουν την καμπύλη καλύφθηκαν ακριβώς από την καμπύλη που προβλέπει η θεωρία, και τα διαστήματα λάθους ήταν τόσο μικρά που δεν ξεπερνούν το πάχος της γραμμής. Τα δεδομένα δείχνουν ότι το 99,97% της ακτινοβολίας υποβάθρου απελευθερώθηκε μέσα στον πρώτο χρόνο από την στιγμή της μεγάλης έκρηξης, και αντιστοιχούν στο φάσμα μελανού σώματος θερμοκρασίας 2,7°K.
Οι μαύρες τρύπες
Μαύρη τρύπα ονομάζεται μια περιοχή του χώρου στην οποία το βαρυτικό πεδίο είναι τόσο ισχυρό, ώστε κανένα σώμα που βρίσκεται μέσα σ’ αυτήν δεν μπορεί να διαφύγει. Η επιφάνεια της περιοχής αυτής ονομάζεται «ορίζοντας γεγονότων». Η δυνατότητα ύπαρξης μαύρων οπών προβλέπεται από την Γενική θεωρία της Σχετικότητας, όταν μια ποσότητα ύλης συγκεντρωθεί σε μια απειροελάχιστη περιοχή. Αναμένεται ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει όταν ένα άστρο με αρκετά μεγάλη μάζα, τουλάχιστον 3-5 φορές μεγαλύτερη από την μάζα του Ήλιου, χρησιμοποιήσει όλα τα «καύσιμά» του και αρχίσει να ψύχεται. Τελικά η μάζα του άστρου καταρρέει λόγω της βαρυτικής έλξης των σωματιδίων που την αποτελούν, δημιουργώντας μια μαύρη τρύπα. Μέσα στα όρια της μαύρης τρύπας το βαρυτικό πεδίο είναι τόσο ισχυρό, που ούτε το φως δεν μπορεί να διαφύγει.
Εφόσον η μαύρη τρύπα απορροφά όλο το φως που πέφτει πάνω της (όπως και οτιδήποτε άλλο), αποτελεί, σύμφωνα με τον ορισμό, μέλαν σώμα. Όμως ο τρόπος με τον οποίο μια μαύρη τρύπα απορροφά φως, δεν έχει τίποτα να κάνει με τον τρόπο που ένα στερεό σώμα απορροφά φως. Επιπλέον, εφόσον τίποτα δεν είναι δυνατόν να διαφύγει από το βαρυτικό της πεδίο, δεν πρέπει ούτε και να εκπέμπει οποιαδήποτε ακτινοβολία.
Ωστόσο το 1974 ο Βρετανός φυσικός Στήβεν Χώκινγκ (Stephen Hawking), χρησιμοποιώντας την κβαντική θεωρία πεδίου σε καμπύλο χωροχρόνο, έδειξε ότι πρέπει να εκπέμπεται θερμική ακτινοβολία. Αυτό γίνεται χωρίς να παραβιάζεται η γενική θεωρία της σχετικότητας καθώς η νοητή προέκτασή της περνάει από το βαρυτικό κέντρο της μαύρης τρύπας. Σε αυτήν την περίπτωση η ακτινοβολία δεν είναι δυνατόν να καμπυλωθεί και ως εκ τούτου διαφεύγει του ορίζοντα γεγονότων. Η ύπαρξή της οφείλεται στις κβαντικές διακυμάνσεις του κενού ακριβώς έξω από τον ορίζοντα γεγονότων, οι οποίες έχουν ως αποτέλεσμα την δημιουργία ενός εν δυνάμει ζεύγους σωματιδίων. Αν το ένα μέλος του ζεύγους περάσει τον ορίζοντα γεγονότων και απορροφηθεί, ενώ το άλλο ακολουθήσει αντίθετη πορεία και διαφύγει, για ένα εξωτερικό παρατηρητή θα φανεί ότι η μαύρη τρύπα έχει εκπέμψει ένα σωματίδιο. Επιπλέον, η μάζα της θα ελαττωθεί κατά ποσό ίσο με την μάζα του σωματιδίου αυτού. Η ακτινοβολία αυτή ονομάζεται ακτινοβολία Χώκινκ και ακολουθεί τον νόμο της ακτινοβολίας του μέλανος σώματος:
Σύμφωνα με την θεωρία, μια μαύρη τρύπα χαρακτηρίζεται από μια θερμοκρασία αντιστρόφως ανάλογη από το μέγεθος του ορίζοντα γεγονότων της, και επομένως αντιστρόφως ανάλογη από την μάζα (Μ) της. Με λίγα λόγια, όσο μικρότερη είναι μια μαύρη τρύπα, τόσο μεγαλύτερη είναι η θερμοκρασία (Τ) της:
όπου:
Η ακτίνα του ορίζοντα γεγονότων (ακτίνα Schwarzschild) δίνεται από την σχέση:
και επομένως η ολική επιφάνεια εκπομπής θα είναι:
Η σταθερά Στέφαν-Μπόλτζμαν δίνεται από την σχέση:
Εφαρμόζοντας τον νόμο Στέφαν-Μπόλτζμαν και χρησιμοποιώντας τις (1), (2) και (3), βρίσκουμε ότι η ολική ισχύς εκπομπής της μαύρης τρύπας θα είναι:
Προηγούμενοι ερευνητές
Πριν από τον Κίρχοφ μερικοί άλλοι ερευνητές είχαν κάνει λόγο για τη σχέση μεταξύ της εκπομπής και της απορρόφησης ακτινοβολίας από τα διάφορα σώματα:
Το 1804 ο Τζον Λέσλη (John Leslie), πειραματιζόμενος με την θερμική ακτινοβολία, έδειξε πως η εκπομπή ακτινοβολίας ενός σώματος είναι ανάλογη με το δείκτη απορρόφησής του. Κατασκεύασε ένα κυβικό δοχείο το οποίο γέμισε με νερό σε θερμοκρασία βρασμού, του οποίου η μια πλευρά ήταν βαμμένη μαύρη και η άλλη αποτελείτο από ένα πολύ λείο μέταλλο, ενώ οι υπόλοιπες δύο από χαλκό. Έδειξε ότι η ακτινοβολία που απορροφούσε η μαύρη πλευρά ήταν μεγαλύτερη από αυτήν που απορροφούσε η λεία πλευρά. Το όργανο αυτό ονομάστηκε κύβος του Λέσλη. Δημοσίευσε τα συμπεράσματά του σε ένα άρθρο με τίτλο «Experimental Enquiries into the Nature and Properties of Heat». Το 1858, ο Balfour Stewart, σε μια εργασία του στη Βασιλική Ακαδημία του Εδιμβούργου (Royal Society of Edinburgh) με τίτλο “An account of some experiments on radiant heat”, βασισμένη τόσο σε εμπειρικά όσο και σε θεωρητικά επιχειρήματα, ισχυρίστηκε ότι η εκπομπή ακτινοβολίας από ένα θερμαινόμενο σώμα δεν είναι επιφανειακό φαινόμενο αλλά λαμβάνει χώραν στο εσωτερικό του σώματος, και πως η εκπομπή ισούται με την απορρόφηση του για όλα τα μήκη κύματος.
Το έργο του Κίρχοφ
Στα τέλη του 1859 ο Κίρχοφ, καθηγητής φυσικής στο πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, κατάθεσε στην Πρωσική ακαδημία μια εργασία που καταπιανόταν με το θέμα της εκπομπής και απορρόφησης ακτινοβολίας από τα διάφορα σώματα. Έλεγε μεταξύ άλλων ότι ο λόγος της ισχύος της εκπεμπόμενης ακτινοβολίας (e) προς την ισχύ της απορροφώμενης (α), e/α, είναι ο ίδιος για όλα τα σώματα για κάθε συγκεκριμένο μήκος κύματος και εφόσον αυτά βρίσκονται στην ίδια θερμοκρασία.
Λίγο αργότερα, σε άρθρο του στο Annalen der Physik (1860) μελέτησε με μεγαλύτερη λεπτομέρεια τη σχέση μεταξύ εκπομπής και απορρόφησης και εισήγαγε τον όρο "απολύτως μέλαν σώμα" ή απλώς "μέλαν σώμα", ως το σώμα εκείνο που απορροφά όλη την ακτινοβολία που πέφτει πάνω του. Σε ένα τέτοιο σώμα, ο λόγος της εκπεμπόμενης προς την απορροφώμενη ακτινοβολία (e/α) πρέπει να είναι μια συνάρτηση του μήκους κύματος λ της ακτινοβολίας και της θερμοκρασίας Τ του σώματος:
Ως μοντέλο για το μέλαν σώμα ο Κίρχοφ χρησιμοποίησε μια υποθετική κοιλότητα της οποίας τα τοιχώματα ανακλούν τέλεια (χωρίς απώλειες) την ακτινοβολία, και η οποία περιέχει σώματα που απορροφούν και εκπέμπουν ακτινοβολία. Τα σώματα αυτά έχουν τυχαία σύσταση, σχήμα και αρχική θερμοκρασία. Με την πάροδο του χρόνου, και σύμφωνα με τους νόμους της θερμοδυναμικής, τα σώματα αυτά θα αποκτήσουν την ίδια θερμοκρασία και η ενεργειακή κατανομή της ακτινοβολίας δεν θα εξαρτάται από την σύνθεση ή τη δομή τους αλλά μόνο από την θερμοκρασία.
Οι μεταγενέστεροι
Στη συνέχεια πολλοί φυσικοί ασχολήθηκαν με τις ιδιότητες της συνάρτησης αυτής, καθώς το θέμα αυτό συνδεόταν με διάφορα άλλα, όπως η μελέτη του φάσματος της ακτινοβολίας των άστρων και η εξακρίβωση της επιφανειακής τους θερμοκρασίας, ή το ζήτημα του φωτισμού των δρόμων, για το οποίο έπρεπε να βρεθούν οι πιο οικονομικές λύσεις. Τους ορίζοντες της μελέτης των φασμάτων των διαφόρων σωμάτων διεύρυνε η ανακάλυψη ότι το φως είναι ηλεκτρομαγνητικό κύμα. Η εφεύρεση του βολομέτρου (bolometer) από τον Samuel Pierpont Langley το 1881 επέκτεινε την παρατηρήσιμη θερμική ακτινοβολία για μήκη κύματος μέχρι και ένα εκατομμυριοστό του μέτρου. Το 1888 ο Χένριχ Χερτζ (Heinrich Hertz) έδειξε ότι εναλλασσόμενα ρεύματα σε ανοικτά κυκλώματα παράγουν ηλεκτρομαγνητικά κύματα με μήκος της τάξεως του ενός μέτρου. Από την άλλη πλευρά το φάσμα διευρύνθηκε με την ανακάλυψη των ακτίνων Χ και των ακτίνων γ που εκπέμπονται από ραδιενεργές ουσίες.
Το 1879 ο Τζόζεφ Στέφαν (Joseph Stefan) κατέληξε εμπειρικά σε ένα νόμο για την ολική ποσότητα ακτινοβολίας που εκπέμπει ένα σώμα:
όπου ρ είναι η πυκνότητα της ακτινοβολίας και Α μια σταθερά. Το 1884 ο Ludwig Boltzmann κατέληξε στον ίδιο νόμο θεωρητικά, στηριζόμενος πάνω στην ηλεκτρομαγνητική θεωρία του Maxwell και χρησιμοποιώντας τα θερμοδυναμικά επιχειρήματα του Bartoli. Η σχέση αυτή έμεινε γνωστή ως νόμος του Στέφαν, ή νόμος των Stefan – Boltzmann.
Το 1888, ο Μίκελσον (Vladimir Alexandrovich Michelson) μελέτησε το ζήτημα χρησιμοποιώντας στοιχεία από την κινητική θεωρία των αερίων, συμπεριλαμβανομένου και του νόμου του Maxwell για την κατανομή των ταχυτήτων στα μόρια του αερίου, για να καταλήξει σε ένα τύπο για την συνάρτηση Φ(λ,Τ) του Κίρχοφ.
Εν τω μεταξύ, το 1886 ο Samuel Pierpont Langley, με την βοήθεια του βολομέτρου που ο ίδιος είχε εφεύρει προηγουμένως, μελέτησε την εκπομπή θερμικής ακτινοβολίας από χαλκό του οποίου η θερμοκρασία κυμαινόταν μεταξύ 330^o C και 815^o C. Διαπίστωσε μια συγκεκριμένη μετατόπιση της μέγιστης έντασης της ακτινοβολίας με την αύξηση της θερμοκρασίας. Τις μετρήσεις του επέκτεινε ο Friedrich Paschen, καθηγητής στο τεχνικό πανεπιστήμιο του Ανοβέρου (Technical University of Hanover). Ο Paschen άρχισε να πειραματίζεται σ’ αυτό τον τομέα το 1892, εφαρμόζοντας πολλές διαφορετικές μεθόδους μέτρησης της έντασης της θερμικής ακτινοβολίας και χρησιμοποιώντας πολλά διαφορετικά υλικά. Το αποτέλεσμα ήταν να καταλήξει το 1896 σε μια εμπειρική φόρμουλα για την συνάρτηση του Κίρχοφ:
όπου α, c_1 και c_2 σταθερές. Η τιμή του α υπολογίστηκε γύρω στο 5,5.
Στην ίδια σχέση είχε καταλήξει θεωρητικά και ο Βίλχελμ Βίεν (Wilhelm Wien) ανεξάρτητα από τον Paschen. Ο Βίεν χρησιμοποίησε την ιδέα του Bartoli και του Boltzmann να εμπλέξουν τόσο την ηλεκτροδυναμική όσο και την θερμοδυναμική στη μελέτη της θερμικής ακτινοβολίας. Όμως ο Βίεν, αντί να ενδιαφερθεί για την συνολική ποσότητα ακτινοβολίας που εκπέμπεται, ενδιαφέρθηκε για την κατανομή της ενέργειας στα διάφορα μήκη κύματος. Λαμβάνοντας υπόψη την αρχή του Doppler ότι το μήκος κύματος της ακτινοβολίας εξαρτάται από την ταχύτητα της πηγής, κατέληξε το 1893 σε μια σχέση που έμεινε γνωστή ως νόμος μετατόπισης του Βίεν:
που δείχνει ότι το μήκος κύματος της μέγιστης εκπομπής ακτινοβολίας μετατοπίζεται αντιστρόφως ανάλογα με την θερμοκρασία. Εκτός από καθαρά θερμοδυναμικά επιχειρήματα, ο Βίεν εφάρμοσε στη συνέχεια την «μοριακή υπόθεση», δηλαδή υπέθεσε πως η ακτινοβολία του μέλανος σώματος από μόρια που υπακούν τον νόμο της κατανομής των ταχυτήτων του Maxwell (όπως είχε κάνει και ο Μίκελσον προηγουμένως). Σύμφωνα με αυτήν, ο αριθμός των μορίων που έχουν ταχύτητα υ είναι ανάλογος της ποσότητας, όπου c σταθερά και Τ η απόλυτη θερμοκρασία. Υποθέτοντας ότι το μήκος κύματος της ακτινοβολίας που εκπέμπει ένα μόριο είναι συνάρτηση μόνο της ταχύτητάς του, έφτασε στην σχέση
και από τον νόμο των Στέφαν - Μπόλτζμαν προσδιόρισε την συνάρτηση έξω από το εκθετικό ως:
Επειδή η συνάρτηση που προκύπτει από την αντικατάσταση των δύο τελευταίων στην προηγούμενη είναι ίδια με τη συνάρτηση του Paschen, εφόσον δώσουμε στο α την τιμή 5, ο Βίεν ταύτισε το με τη συνάρτηση Φ(λ,Τ) του Κίρχοφ. Για την δουλειά του πάνω στην θερμική ακτινοβολία ο Βίεν τιμήθηκε με το βραβείο νόμπελ φυσικής το 1911.
Ο Μαξ Πλανκ και η απαρχή της Κβαντομηχανικής
Στις 27 Απριλίου του 1900 ο Λόρδος Κέλβιν έδωσε μια διάλεξη στο Βασιλικό Ινστιτούτο της Μεγάλης Βρετανίας, στο Λονδίνο, με τίτλο "Nineteenth-Century Clouds over the Dynamical Theory of Heat and Light" (Σύννεφα στην δυναμική θεωρία της θερμότητας και του φωτός κατά τον δέκατο ένατο αιώνα), στην οποία μίλησε για τα δύο σκοτεινότερα σημεία στην φυσική εκείνη την εποχή: το ένα ήταν το πρόβλημα της σχετικής κίνησης των σωμάτων ως προς τον αιθέρα, που προέκυψε από τα πειράματα των Μάικελσον και Μόρλεϊ, και το δεύτερο αφορούσε την ασυμφωνία μεταξύ θεωρίας και πειράματος σχετικά με την αρχή της ισοκατανομής της ενέργειας και τις ειδικές θερμότητες των σωμάτων, και που σχετίζεται επίσης με την ακτινοβολία του μέλανος σώματος. Ένα χρόνο αργότερα μάλιστα, πρότεινε ότι η αρχή της ισοκατανομής πρέπει να απορριφθεί. Η επισήμανση αυτή αποδείχθηκε ιδιαίτερα οξυδερκής, καθώς τα δύο "σύνεφφα" του Λόρδου Κέλβιν αποτέλεσαν σημεία εκκίνησης για τις δύο μεγάλες επαναστάσεις του εικοστού αιώνα στην φυσική, το πρώτο για τη θεωρία της σχετικότητας και το δεύτερο για την κβαντομηχανική (ωστόσο ο Αϊνστάιν, όπως ισχυρίστηκε τουλάχιστον, δεν γνώριζε τα πειράματα Μάικελσον - Μόρλεϊ).
Λίγο αργότερα από την διάλεξη του Λόρδου Κέλβιν, στις 19 Οκτωβρίου του 1900, ο Μαξ Πλανκ διατύπωσε τον νόμο του για την ακτινοβολία του μέλανος σώματος.
Ο Πλανκ είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της ερευνητικής του δραστηριότητας στην μελέτη του δεύτερου νόμου της θερμοδυναμικής και την έννοια της εντροπίας, θέλοντας να τον προβάλει ως θεμελιώδη νόμο της φύσης, στο ίδιο επίπεδο με την αρχή διατήρησης της ενέργειας. Έτσι ήταν για πολλά χρόνια αντίθετος με την ατομική εξήγηση της θερμότητας, σύμφωνα με την οποία ο δεύτερος νόμος έχει στατιστικό χαραχτήρα. Η πεποίθησή του αυτή τον οδήγησε σε αντιπαραθέσεις με διάφορους υποστηρικτές της εν λόγω υπόθεσης και ιδιαίτερα με τον Μπόλτζμαν. Γύρω στο 1894, ο Πλανκ έστρεψε την προσοχή του στη θερμική ακτινοβολία. Κατάλαβε ότι στο πεδίο αυτό ανοίγονται νέες δυνατότητες κατανόησης της θερμοδυναμικής και ήλπιζε σε μια γενικότερη κατανόηση των μη αντιστρεπτών διαδικασιών και ίσως την εξαγωγή της έννοιας της εντροπίας μέσω της μηχανική ή της ηλεκτροδυναμικής. Έτσι, χρησιμοποιώντας το μοντέλο της κοιλότητας με τελείως ανακλαστικά τοιχώματα του Κίρχοφ, προσπάθησε να ερμηνεύσει την διαδικασία ομογενοποίησης της ακτινοβολίας μέσα στην κοιλότητα (κατά την οποία η ακτινοβολία χάνει όλες τις άλλες πληροφορίες εκτός από αυτές που αφορούν την θερμοκρασία της κοιλότητας) χωρίς να καταφύγει στη βοήθεια της στατιστικής και των πιθανοτήτων.
Κατά το 1899 όμως, κατάλαβε ότι η υπόθεση της φυσικής ακτινοβολίας δεν ήταν παρά μια άλλη διατύπωση του δεύτερου νόμου της θερμοδυναμικής. Έτσι η προσπάθειά του να αναγάγει τον δεύτερο νόμο από τις αρχές της ηλεκτροδυναμικής είχε αποτύχει. Ωστόσο η προσπάθειά του δεν ήταν άκαρπη, καθώς η ταύτιση της ηλεκτρομαγνητικής εντροπίας με την θερμοδυναμική εντροπία, οδηγεί άμεσα σε ένα ηλεκτρομαγνητικό ορισμό της θερμοκρασίας της ακτινοβολίας. Η κατάσταση μέγιστης εντροπίας αντιστοιχεί σε θερμική ισορροπία, και είναι το σημείο στο οποίο η θερμική ακτινοβολία σταθεροποιείται, έχοντας ομογενοποιηθεί. Ακόμα, ο Πλανκ κατέληξε σε ένα νόμο για την κατανομή της ενέργειας στα διάφορα μήκη κύματος που ήταν ο ίδιος με τον νόμο του Βίεν:
Για τις σταθερές α και b υπολόγισε τις ακόλουθες τιμές:
Βεβαίως ο Πλανκ γνώριζε για τον νόμο του Βίεν, δεν ήταν ευχαριστημένος όμως με τον τρόπο εξαγωγής του. Ο νόμος αυτός φαινόταν να επαληθεύεται από τις μετρήσεις.
Όμως τον καιρό που ο Πλανκ παρουσίασε αυτά τα αποτελέσματα, νέα πειραματικά δεδομένα με μετρήσεις σε μεγάλα μήκη κύματος, από τους Otto Lummer, Ferdinand Kurlbaum, Ernst Pringsheim και Heinrich Rubens έδειξαν ότι ο νόμος αυτός αποκλίνει από τις μετρήσεις. Στο επόμενο διάστημα έγιναν συνεχόμενες βελτιώσεις στις τεχνικές παρατήρησης ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας μεγάλου μήκους κύματος, τόσο από τους τρεις αυτούς ερευνητές όσο και από άλλους που έστρεψαν την προσοχή τους στο ζήτημα αυτό. Έτσι, μέσα στο έτος 1900 είχε γίνει φανερό ότι ο νόμος του Βιέν δεν περιέγραφε σωστά την θερμική ακτινοβολία σε αυτή την περιοχή του φάσματος.
Ο Πλανκ πληροφορήθηκε στις 7 Οκτωβρίου του 1900 από τον Rubens για τις τελευταίες μετρήσεις που διέψευδαν οριστικά το νόμο, καθώς επίσης και για το γεγονός ότι στα μεγάλα μήκη κύματος προβλέπει σωστά τα αποτελέσματα ένας τύπος που προτάθηκε από τον Λόρδο Ρέηλεϊ (Βλέπε πιο πάνω ακτινοβολία κοιλότητας). Έτσι, υπήρχαν δύο διαφορετικοί μαθηματικοί τύποι για την ακτινοβολία του μέλανος σώματος: Ο τύπος του Βίεν, που προέβλεπε σωστά τις μετρήσεις στα μικρά μήκη κύματος αλλά αποτύγχανε στα μεγάλα, και ο τύπος Ρέηλεϊ-Τζιν που προέβλεπε σωστά τις μετρήσεις στα μεγάλα μήκη κύματος και αποτύγχανε στα μικρά. Ο Πλανκ σύγκρινε τις δύο σχέσεις και σύντομα κατέληξε σε μια σχέση που προέβλεπε σωστά ολόκληρο το φάσμα:
Τώρα ο Πλανκ είχε το σωστό νόμο, αλλά χωρίς μια ικανοποιητική φυσική ερμηνεία. Εντωμεταξύ, είχε συνειδητοποιήσει ότι η υπόθεση της φυσικής ακτινοβολίας που είχε επινοήσει παρουσίαζε πολλά κοινά με αυτήν της μοριακής αταξίας του Μπόλτζμαν στην κινητική θεωρία της θερμότητας. Επιπλέον, με την αποτυχία του νόμου του Βίεν, κατάλαβε ότι η υπόθεση αυτή από μόνη της δεν επαρκούσε για να τον οδηγήσει στο σωστό νόμο. Αν και για λίγο συνέχισε τις προσπάθειες να αναλύσει το νόμο βασιζόμενος στη θερμοδυναμική και την ηλεκτροδυναμική χωρίς την στατιστική, τελικά είδε ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος από το να υιοθετήσει την μέθοδο του Μπόλτζμαν, δηλαδή τη στατιστική ερμηνεία της εντροπίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία Κατηγορία:Αστροφυσική
Λεύκιος Καικίλιος Μέτελλος Κάλβος
Ο Λεύκιος Καικίλιος Μέτελλος Κάλβος, λατιν.: Lucius Caecilius Metellus Calvus, (π. 200 π.Χ. ή πριν από το 178 π.Χ. – μετά το 136 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Κόιντου Καικίλιου Μέτελλου και αδελφός τού Κόιντου Καικίλιου Μέτελλου Μακεδονικού. Πρώτα ο Λεύκιος Κ. Μ. Κάλβος ήταν πραίτωρ, αργότερα ύπατος και κυβερνήτης της Hispania το 142 π.Χ., όπου πολέμησε, χωρίς επιτυχία, εναντίον τού Βιριάθους. Μετά έγινε ανθύπατος της Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατίας το 141 π.Χ., και από το 140 π.Χ. έως το 139 ήταν απεσταλμένος (legate, υποδιοικητής στρατού). Επίσης, εκείνα τα χρόνια, ο Κάλβος συμμετείχε σε μία πρεσβεία σε ορισμένες ανατολικές πολιτείες.
Οικογένεια
Τα παιδιά τού Λεύκιου Κ. Μ. Κάλβου ήταν:
Κάστρο του Περιγαρδίου
Πηγές
Κατηγορία:Κάστρα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Κάστρα της Ηλείας Κατηγορία:Βαρωνία της Καρύταινας
Το Αλφαβητάρι με τον Ήλιο
Το Αλφαβητάρι με τον Ήλιο ήταν κρατικό αναγνωστικό της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης που κυκλοφόρησε το 1918.
Η ονομασία
Η ονομασία Αλφαβητάρι με τον Ήλιο δόθηκε από τους μικρούς μαθητές που το χρησιμοποιούσαν, λόγω του ήλιου που εικονιζόταν στο εξώφυλλό του και αυτή επικράτησε γενικότερα και καθιερώθηκε ως τίτλος.
Συγγραφική ομάδα
Με βάση τη σχετική πρόβλεψη του νόμου 1332 του 1918 διοριζόταν επιτροπή προς σύνταξιν αναγνωστικών βιβλίων του δημοτικού σχολείου. Την επιτροπή αποτελούσαν, το 1919 οπότε συστήθηκε, οι Δημοσθένης Ανδρεάδης επιθεωρητής Δημοτικών Σχολείων Αθηνών και συγγραφέας διδακτικών βιβλίων, Αλέξανδρος Δελμούζος, Μανώλης Τριανταφυλλίδης, Παύλος Νιρβάνας, Ζαχαρίας Παπαντωνίου. Την εικονογράφηση του βιβλίου έκανε ο ζωγράφος Κωνσταντίνος Μαλέας. Δεν είναι εξακριβωμένος ο τρόπος συμμετοχής του κάθε μέλους της ομάδας· το βιβλίο πάντως φέρει την σφραγίδα του Δελμούζου.
Το Αλφαβητάρι και η σχέση του με το κίνημα του Δημοτικισμού
Το Αλφαβητάρι με τον Ήλιο δεν ήταν το πρώτο αναγνωστικό που γράφτηκε στη δημοτική γλώσσα, αφού είχαν προηγηθεί το δοκίμιο του Νουμά και το πιο απλό κρατικό αλφαβητάριο του 1914. Η γλωσσική καινοτομία του Αλφαβητάριου με τον Ήλιο ήταν πως είχε γραφτεί με βάση «ένα συγκεκριμένο κώδικα γλωσσικών και γραμματικών κανόνων»
Περιεχόμενο-μέθοδος
Η σειρά της διδασκαλίας των φθόγγων στηρίζεται στον φωνητικό παράγοντα. Αφετηρία της διδασκαλίας είναι η πρόταση (μια ενότητα δηλαδή με κάποιο νόημα). Ακολουθεί η σταδιακή ανάλυση των στοιχείων που την αποτελούν (λέξεις, φθόγγοι, γράμματα). Με το περιεχόμενό του και την εικονογράφησή του «είναι παιδικό, ανάλαφρο, χαρούμενο, δεν επιβάλλει, προκαλεί». Παρουσιάζει τη ζωή μιας οικογένειας, της οικογένειας του Φώτη Καλομοίρη, με τρία παιδιά από το τέλος του καλοκαιριού ως την άνοιξη, συνιστώντας μια ενότητα. Το βιβλίο έχει παιδοκεντρικό χαρακτήρα και η μέθοδος διδασκαλίας της πρώτης ανάγνωσης ήταν η αναλυτικοσυνθετική μέθοδος. Μια παιγνιώδης διάθεση διαπερνά το βιβλίο από το εξώφυλλο και την εικονογράφησή του (στις περισσότερες εικόνες παρουσιάζονται τα παιδιά σε στιγμιότυπα παιχνιδιού) μέχρι τα επιμέρους κεφάλαιά του που τιτλοφορούνται ανάλογα.
Κοινωνιολογικές επισημάνσεις
Στο Αλφαβητάρι παρακολουθούμε ουσιαστικά την ζωή μιας οικογένειας μικροαστικής
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλφαβητάρια
Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Ελλάδα
Ο μικρός τυμπανιστής
«Ο Μικρός Τυμπανιστής» (The Little Drummer Boy, αρχικός τίτλος Carol of the Drum) είναι δημοφιλές χριστουγεννιάτικο τραγούδι, γραμμένο το έτος 1940 από την Αμερικανίδα κλασική συνθέτιδα και δασκάλα μουσικής Κάθριν Κένικοτ Ντέιβις (Katherine Kennicott Davis, 1892-1980). Ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά το 1951 από τους Trapp Family Singers, υπό τον τίτλο "Carol of the Drum" («Τα κάλαντα του τύμπανου»). Διαδόθηκε όμως ευρύτερα από μία ηχογράφηση του 1958 από τη χορωδία του Χάρυ Σιμεόνε, που γνώρισε πολλές επανακυκλοφορίες. Από τότε το τραγούδι έχει ηχογραφηθεί από πολλούς άλλους μουσικούς.
Ντούσαν Μιχαΐλοβιτς
Ο  Ντούσαν Μιχαΐλοβιτς (σερβικά : Душан Михајловић), (γεννήθηκε το 1948 στο Βάλιεβο της Γιουγκοσλαβίας, σήμερα Σερβία. Είναι Σέρβος πολιτικός.
Ο μικρός τυμπανιστής
Οι στίχοι του τραγουδιού αναφέρονται σε ένα φτωχό αγοράκι που δεν έχει άλλο δώρο για τον νεογέννητο Χριστό από το να παίξει με το τύμπανό του.
Ντούσαν Μιχαΐλοβιτς
Πήρε πτυχίο από το πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου. Ήταν ο ιδρυτής και πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας πολιτικό κόμμα με τη βάση του στο Βάλιεβο. Ο Μιχαΐλοβιτς ήταν εκλεγμένο μέλος της Εθνοσυνέλευσης (Βουλής) της Σερβίας μεταξύ 1993 και 1999.
Κατά τη διάρκεια της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας και στις προεδρικές εκλογές το 2000 συμμετείχε στην Δημοκρατική Αντιπολίτευση της Σερβίας. Διετέλεσε Αντιπρόεδρος της Κυβέρνηση Ζόραν Τζίντζιτς 2001 (2001-2004) και Υπουργός Εσωτερικών την περίοδο 2001 - 2004. Ήταν ο ηγέτης κόμματος των Φιλελευθέρων της Σερβίας.
Ο μικρός τυμπανιστής
Οι απαρχές
Το τραγούδι, με τον αρχικό τίτλο "Carol of the Drum", δημιουργήθηκε από την Κ.Κ. Ντέιβις με βάση ένα παραδοσιακό τσεχικό τραγούδι, το «Tluče bubeníček». Η Ντέιβις ενδιαφερόταν να δημιουργήσει κομμάτια για ερασιτεχνικές χορωδίες, ιδίως κοριτσιών: το χειρόγραφό της αναφέρεται σε χορωδιακό έργο στο οποίο η μελωδία αποδίδεται από σοπράνο, με τμήματα για τενόρο και βαθύφωνο να παράγουν τον «ρυθμό του τύμπανου» και συνοδεία πιάνου «για τις πρόβες μόνο». Στην επικεφαλίδα περιγραφόταν ως «τσεχικά κάλαντα ελεύθερα προσαρμοσμένα υπό K.K.D.» (τα αρχικά αντικαταστάθηκαν μετά από το ψευδώνυμο «C.R.W. Robinson», υπό το οποίο δημοσίευε μερικές φορές τα έργα της η Ντέιβις).
Ντούσαν Μιχαΐλοβιτς
Παραπομπές
Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί εσωτερικών της Σερβίας
Ο μικρός τυμπανιστής
Οι απαρχές
Το "Carol of the Drum" κίνησε το ενδιαφέρον των Αυστριακών Trapp Family Singers, που το ηχογράφησαν για λογαριασμό της εταιρείας Decca Records το 1951, στον πρώτο τους δίσκο για αυτή. Το 1957 το τραγούδι ηχογραφήθηκε με ελφρώς τροποποιημένη ενορχήστρωση, από τους Jack Halloran Singers για το άλμπουμ τους Christmas Is A-Comin' (εταιρεία Dot Records). Ο Χένρυ Ονοράτι της Dot γνώρισε το τραγούδι στον φίλο του ενορχηστρωτή και διευθυντή ορχήστρας Χάρυ Σιμεόνε και το επόμενο έτος, όταν η 20th Century Fox Records τον προσέλαβε για να δημιουργήσει έναν χριστουγεννιάτικο δίσκο, ο Σιμεόνε και ο Ονοράτι επέφεραν μικρές αλλαγές στη μελωδία, και ο πρώτος μετονόμασε το "Carol of the Drum" σε "The Little Drummer Boy" και το ηχογράφησε με τη χορωδία του για το άλμπουμ αυτό, το Sing We Now of Christmas.
Το άλμπουμ αυτό και το συγκεκριμένο τραγούδι του γνώρισαν τεράστια επιτυχία. Το 1963 η συλλογή επανεκδόθηκε υπό τον νέο τίτλο The Little Drummer Boy: A Christmas Festival, για να επωφεληθεί από τη δημοφιλία του τραγουδιού, και το επόμενο έτος κυκλοφόρησε και σε στερεοφωνικό ήχο. Το 1965 ο Σιμεόνε ηχογράφησε μια νέα εκδοχή για τον δίσκο του O' Bambino: The Little Drummer Boy. Το ηχογράφησε για τρίτη και τελευταία φορά το 1981 για ομώνυμο άλμπουμ της Holiday Records.
Μετέπειτα πορεία
Η δημοφιλία του «Μικρού τυμπανιστή» μπορεί να γίνει αντιληπτή από τον αριθμό των 220 ηχογραφήσεών του σε επτά γλώσσες και σε όλα τα μουσικά είδη. Από τους άλλους καλλιτέχνες που το ερμήνευσαν, μερικοί γνωστοί αναφέρονται παρακάτω με χρονολογική σειρά:
Τζέσικα Σίμπσον το συμπεριέλαβε τραγουδισμένο από την αδελφή της Άσλι Σίμπσον στο ReJoyce: The Christmas Album.
Στην ελληνική γλώσσα
Ως πρώτη εκτέλεση του «Μικρού τυμπανιστή» στην ελληνική αναφέρεται εκείνη του 1970 από τη «Χορωδία Ο.Τ.Ε. Αθηνών» υπό τον Αλέξανδρο Παπαγιαννόπουλο (άλμπουμ Μελωδίαι από την Χορωδία του Ο.Τ.Ε., 1971). Ωστόσο, η μετάφραση των στίχων που επεκράτησε είναι της Κικής Καψάσκη (άλμπουμ Κική Καψάσκη-Λάμπρου ‎– Παιδικά Χριστούγεννα Και Πρωτοχρονιά, 1979).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστουγεννιάτικα τραγούδια
Μαξιμιλιανός του Μπούρεν και του Λέερνταμ
Ο Μαξιμιλιανός, ολλανδ.: Maximiliaan van Egmont, graaf van Buren en van Leerdam (1509-1548) από τον Οίκο του Έχμοντ ήταν κόμης του Μπούρεν & Λέερνταμ, κύριος του Άισελσταϊν & Σιντ-Μάαρτενσνταϊκ και κυβερνήτης (stadholder) του Φρήσλαντ, όπου διαδέχτηκε τον Γκέοργκ Σενκ) από το 1540 έως το 1548.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Φλόρις, κόμη του Μπούρεν & Λέερνταμ και κυρίου του Άισελσταϊν & Σιντ-Μάαρτενσνταϊκ, τον οποίο διαδέχθηκε μετά το τέλος εκείνου το 1539. Μητέρα του ήταν η Μαργαρίτα του Χλύμες-Μπέργκεν, κόρη του Κορνέλις φαν Μπέργκεν ναυάρχου, νόθου απογόνου των δουκών της Βραβάντης.
Σπούδασε αρχαία ελληνικά στο Καθολικό Πανεπιστήμιο του Λόιβεν το 1516 και ήταν φίλος του Eράσμου διανοούμενου του 16ου αι. Το 1528 βρισκόταν στην Αυλή του Εράρ ντε Λα Μαρκ, πρίγκιπα-επισκόπου της Λιέγης.
μικρογραφία|250x250εσ|Ο Μαξιμιλιανός δώρισε αυτό το κανόνι (βασιλίσκο) στον Ερρίκο Η΄ το 1544.
Το 1537 ήταν στην υπηρεσία του Καρόλου Ε΄ της Γερμανίας και έγινε μέλος του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος ως στρατιωτικός διοικητής του Ολλανδικού στρατού· διακρίθηκε σε μάχες ενάντια στη Γαλλία. Αργότερα είχε δράση στον Σμαλκαλδικό Πόλεμο από το 1546 έως το 1547. Ο Mαξιμιλιανός νυμφεύτηκε τη Φρανσουάζ ντε Λανουά το 1531 και απέκτησε ένα παιδί, την Άννα φαν Έχμοντ, η οποία αργότερα παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Α΄ πρίγκιπα της Οράγγης, το 1551. Στην Αγγλία τον θυμούνται ως σύμμαχο του Ερρίκου Η΄ κατά την περίοδο του πολέμου μεταξύ Αγγλίας, Σκωτίας και Γαλλίας (1544-1551) γνωστού ως Ο Βαρειά Ερωτευμένος. Μετά την πολιορκία του Μπουλόν-συρ-Μερ το 1544, ο Μαξιμιλιανός παρουσίασε στον βασιλιά έναν βασιλίσκο (είδος κανονιού), το λεγόμενο Πιστόλι τσέπης της Βασίλισσας Ελισάβετ ως δώρο για την κόρη του, τη μέλλουσα Ελισάβετ Α΄.
Απεβίωσε από ασθένεια το 1548, όπου τον παρακολουθούσε ο χειρουργός Βεσάλιος. Στην επιθανάτιο κλίνη του φορούσε πλήρη πανοπλία και έπινε την υγεία του βασιλιά της Γερμανίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1532 τη Φρανσουάζ του Λανουά, κόρη του Ούγου κυρίου του Τρονσιέν και Ρολενκούρ, και είχε τέκνο:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ολλανδοί ευγενείς
Κατωγή Κεφαλονιάς
Το Δημοτικό διαμέρισμα Κατωγής είναι χωριό της Κεφαλονιάς. Η Κατωγή βρίσκεται σε υψόμετρο 10 μέτρων και ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 407 κατοίκους (απογραφή 2001).
Δημοτικό διαμέρισμα
Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς Κατηγορία:Χωριά της Κεφαλονιάς
Γουόρκινγκτον ΑΦΚ
Η Γουόρκινγκτον ΑΦΚ (αγγλικά: Workington A.F.C.) είναι αγγλικός ποδοσφαιρικός σύλλογος από το Γουόρκινγκτον. Ιδρύθηκε το 1921. Έδρα της ομάδας είναι το Borough Park, χωρητικότητας 3.101 θεατών. Καλύτερη πορεία της ομάδας ήταν η 5η θέση στη Φούτμπολ Λιγκ Ουάν την περίοδο 1965-66. Στο Λιγκ Καπ Αγγλίας έφτασε μέχρι τα προημιτελικά το 1964 και το 1965.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουόρκινγκτον ΑΦΚ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1921 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας
Μπογκουτόβατσκα Μπάνια
Η Μπάνια Μπογκουτόβατσκα (σερβικά : Bogutovačka Banja) είναι λουτρόπολητης Σερβίας με ιαματικά νερά. Βρίσκεται στην κεντρική Σερβία 23 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Κράλιεβο, 200 χλμ από το Βελιγράδι, στους πρόποδες του όρους Τρόγκλαβ σε υψόμετρο 520 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Ο περιβάλλων χώρος των λουτρών προσφέρεται για πικ-νικ, ερασιτεχνική αλιεία και κυνήγι. Επίσης υπάρχει η δυνατότητα ράφτινγκ στον ποταμό Ιμπάρ. Στα βουνά γύρω από την λουτρόπολη προσφέρεται για αλεξίπτωτο πλαγιάς.
Στη γύρω περιοχή υπάρχουν πολιτιστικά και ιστορικά μνημεία: το μοναστήρι Ζίτσα, το μοναστήρι Στουντένιτσα και η μεσαιωνική πόλη της Φρούριο του Μάγκλιτς, καθώς και τα χιονοδρομικά κέντρα - Κοπαόνικ και το Mt. Goc.
Αναφορές
Κατηγορία:Λουτροπόλεις της Σερβίας
Όλντερσοτ ΦΚ
Η Όλντερσοτ ΦΚ ήταν μια αγγλική ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδρύθηκε το 1926 και διαλύθηκε το 1992. Έδρα της ομάδας ήταν το Recreation Ground, χωρητικότητας 7100 θεατών. Καλύτερη επίδοση στο πρωτάθλημα ήταν την περίοδο 1973-74 όταν τερμάτησε στην 8η θέση στην Football League Third Division, την άλλωτε τρίτη κατηγορία Αγγλίας. Χρώματα της ομάδας ήταν το μπλε και το κόκκινο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1926 Κατηγορία:Όλντερσοτ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας
Λάιτσο Γαραμάζοβιτς
Ο Λάιτσο Γαραμάζοβιτς (σερβικά : Лајчо Јарамазовић) (Σουμπότιτσα 1905 - Σουμπότιτσα 1963 ), ήταν Γιουγκοσλάβος πολιτικός και μέλος του κομμουνιστικού κόμματος της Γιουγκοσλαβίας.
Το 1945 ήταν ιδρυτικό μέλος και πρώτος πρόεδρος της Σπάρτακ Σουμπότιτσα. Χρημάτισε υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου στην Λαϊκή δημοκρατία της Σερβίας στην Κυβέρνηση Μπλαγκόιε Νέσκοβιτς από το 1946 έως το 1948. Ήταν μέλος της επιτροπής που συστάθηκε το 1945 και κατάσχεσε την εκκλησιαστική περιουσία βάσει της "αγροτικής μεταρρύθμισης του 1945" που προέβλεπε να μοιραστεί σε αγρότες.
Το 1956 διορίσtηκε μέλος στο συμβούλιο της του τμήματος της Γεωπονικής σχολής του πανεπιστημίου του Βελιγραδίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρβοι πολιτικοί της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Υπουργοί άνευ χαρτοφυλακίου της Σερβίας Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι πολιτικοί Κατηγορία:Σπάρτακ Σουμπότιτσα
Μυούς
220px|right|thumb|Οι πόλεις της αρχαίας Ιωνίας Η Μυούς ή (ο Μυούς, Μυοῦς) ήταν αρχαία πόλη της Ιωνίας, χτισμένη στις εκβολές του Μαίανδρου ποταμού. Η πόλη χτίστηκε τον 11ο αιώνα π.Χ. από Ίωνες που προέρχονταν πιθανόν από την Αττική. Σύμφωνα με τον Παυσανία και τον Στράβωνα οικιστής της πόλης ήταν ο Κυδρήλος ή Κυάρητος, απόγονος του μυθικού βασιλιά της Αθήνας Κόδρου.
Η πόλη ήταν από τις ιδρυτικές του Κοινού των Ιώνων. Συμμετείχε στον Μελιακό πόλεμο μαζί με τις γειτονικές της πόλεις Μίλητο και Πριήνη. Με την λήξη του πολέμου μοιράστηκε την περιοχή της ηττημένης Μελίας μαζί με την Μίλητο, την Πριήνη και την Έφεσο.
Η Μυούντα την περίοδο που χτίστηκε ήταν παραλιακή πόλη αλλά σταδιακά λόγω των προσχώσεων του ποταμού Μαίανδρου ή ακτογραμμή μετατοπίστηκε πολύ δυτικότερα και μετατράπηκε σε πόλη της ενδοχώρας. Στην θέση της σήμερα βρίσκεται το Τουρκικό χωριό Avşar Kalesi.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Ιωνίας
1995 Χάγιεκ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Χάγιεκ είναι άγνωστα. Πιθανώς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε περίπου 10 ώρες ή περισσότερο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χαγιεκ
Μοζαφάρ αντ-Ντιν Σαχ Κατζάρ
Ο Μοζαφάρ αντ-Ντιν Σαχ Κατζάρ,, (23 Μαρτίου 1853 – 3 Ιανουαρίου 1907) από τη Δυναστεία των Κατζάρων, ήταν ο πέμπτος σάχης τού Ιράν των Κατζάρ, που βασίλευσε από το 1896 μέχρι το τέλος του το 1907. Συχνά τού αποδίδεται η δημιουργία τού Περσικού Συντάγματος τού 1906, το οποίο ενέκρινε ως μία από τις τελευταίες του ενέργειες ως σάχη.
Βιογραφία
Ο γιος τού Κατζάρ ηγεμόνα Nασέρ αλ-Ντιν Σαχ, ο Μοζαφάρ αλ-Ντιν ονομάστηκε διάδοχος και στάλθηκε ως κυβερνήτης στη βόρεια επαρχία τού Αζερμπαϊτζάν το 1861. Πέρασε τα 35 του χρόνια ως διάδοχος στην αναζήτηση της ευχαρίστησης. Οι σχέσεις του με τον πατέρα του ήταν συχνά τεταμένες και δεν ζητιόταν η γνώμη του για σημαντικά ζητήματα του κράτους. Έτσι, όταν ανέβηκε στο θρόνο τον Μάιο τού 1896, ήταν απροετοίμαστος για τα βάρη τού αξιώματος.
μικρογραφία| Ένα [[Τρισδιάστατη φωτογραφία|στερεοσκοπικό πορτρέτο του Moζαφάρ αλ-Ντιν Σαχ. Μουσείο Μπρούκλιν .]] μικρογραφία| Ολόσωμο πορτρέτο του Mοζαφάρ αλ-Ντιν Σαχ από τον [[Αντουάν Σεβρουγκέν|Aντουάν Σαβρουγκουίν. Μουσείο του Μπρούκλιν .]]
Κατά την ανάρρηση τού Μοζαφάρ αλ-Ντιν, η Περσία αντιμετώπισε μία οικονομική κρίση, με τις ετήσιες κρατικές δαπάνες να υπερβαίνουν κατά πολύ τα έσοδα, ως αποτέλεσμα των πολιτικών τού πατέρα του. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, ο Mοζαφάρ αλ-Ντιν επιχείρησε κάποιες μεταρρυθμίσεις στο κεντρικό ταμείο. Ωστόσο, το προηγούμενο χρέος που είχε η αυλή των Κατζάρ, το οποίο όφειλε τόσο στην Αγγλία, όσο και στη Ρωσία, υπονόμευσε σημαντικά αυτή την προσπάθεια. Αύξησε αυτό το χρέος δανειζόμενος ακόμη περισσότερα κεφάλαια από τη Βρετανία, τη Γαλλία και τη Ρωσία. Τα έσοδα από αυτά τα μεταγενέστερα δάνεια χρησιμοποιήθηκαν για την πληρωμή προγενέστερων δανείων, αντί για τη δημιουργία νέων οικονομικών εξελίξεων. Το 1908 ανακαλύφθηκε πετρέλαιο στην Περσία, αλλά ο Moζαφάρ αλ-Ντιν είχε ήδη απονείμει στον Γουίλιαμ Νοξ Ντ' Αρσύ, έναν Βρετανό υπήκοο, τα δικαιώματα πετρελαίου στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας το 1901. μικρογραφία| Ο σάχης και η ακολουθία του λαμβάνουν θερμά λουτρά σε ένα γαλλικό σπα, Όπως ο πατέρας του, ο Μοζαφέρ επισκέφτηκε την Ευρώπη τρεις φορές. Κατά τη διάρκεια αυτών των περιόδων, με την ενθάρρυνση τού καγκελαρίου του Aμιν-ός Σολτάν, δανείστηκε χρήματα από τον Νικόλαο Β΄ της Ρωσίας για να πληρώσει τα υπερβολικά ταξιδιωτικά του έξοδα. Κατά την πρώτη του επίσκεψη μυήθηκε στον κινηματογράφο στο Παρίσι της Γαλλίας. Ερωτεύτηκε αμέσως την ασημένια οθόνη και διέταξε τον προσωπικό του φωτογράφο να αποκτήσει όλο τον εξοπλισμό και τις γνώσεις που απαιτούνται, για να φέρει την κινούμενη εικόνα στην Περσία, ξεκινώντας έτσι τον περσικό κινηματογράφο. Ακολουθεί ένα μεταφρασμένο απόσπασμα από το ημερολόγιο τού σάχη:
"Στις 9:00 μ.μ. πήγαμε στην Έκθεση και στην Αίθουσα τού Φεστιβάλ όπου έδειχναν κινηματογράφο, που αποτελείται από φωτογραφίες και κινηματογραφικές ταινίες. Στη συνέχεια πήγαμε στο κτίριο Illusion .... Σε αυτήν την αίθουσα έδειχναν κινηματογράφο. Έστησαν μία πολύ μεγάλη οθόνη στο κέντρο της Αίθουσας, έσβησαν όλα τα ηλεκτρικά φώτα και πρόβαλαν την εικόνα της κινηματογραφίας σε αυτή τη μεγάλη οθόνη. Ήταν πολύ ενδιαφέρον να το παρακολουθήσετε. Ανάμεσα στις παραστάσεις ήταν Αφρικανοί και Άραβες, που ταξίδευαν με καμήλες στην αφρικανική έρημο, κάτι που ήταν πολύ ενδιαφέρον. Άλλες παραστάσεις ήταν η Έκθεση, ο κινούμενος δρόμος, ο ποταμός Σηκουάνας και πλοία που διασχίζουν το ποτάμι, άνθρωποι που κολυμπούσαν και έπαιζαν στο νερό και πολλές άλλες, που ήταν όλα πολύ ενδιαφέροντα. Δώσαμε εντολή στον Akkas Bashi να αγοράσει όλα τα είδη τού [κινηματογραφικού εξοπλισμού] και να τον φέρει στην Τεχεράνη, ώστε αν θέλει ο Θεός να φτιάξει μερικά εκεί και να τα δείξει στους υπηρέτες μας."
Επιπλέον, για να διαχειριστεί το κόστος τού κράτους και τον υπερβολικό προσωπικό του τρόπο ζωής, ο Moζαφάρ αλ-Ντιν Σαχ αποφάσισε να υπογράψει πολλές παραχωρήσεις, παρέχοντας στους ξένους μονοπωλιακό έλεγχο διαφόρων περσικών βιομηχανιών και αγορών. Ένα παράδειγμα ήταν η παραχώρηση πετρελαίου Ντ' Αρσύ.
Οι ευρέως διαδεδομένοι φόβοι μεταξύ της αριστοκρατίας, των μορφωμένων ελίτ και των θρησκευτικών ηγετών σχετικά με τις παραχωρήσεις και τον έλεγχο από το εξωτερικό, οδήγησαν σε ορισμένες διαμαρτυρίες το 1906. Αυτά είχαν ως αποτέλεσμα ο σάχης να δεχτεί μία πρόταση για τη δημιουργία ενός Mατζιλές (Εθνική Συμβουλευτική Συνέλευση) τον Οκτώβριο του 1906, με την οποία η εξουσία τού μονάρχη περιορίστηκε, καθώς παραχώρησε σύνταγμα και κοινοβούλιο στο λαό. Απεβίωσε από καρδιακή προσβολή 40 ημέρες μετά τη χορήγηση αυτού τού συντάγματος και τάφηκε στο ιερό Iμάμ Χουσεΐν στην Κερμπάλα. μικρογραφία|257x257εσ| Carte de Visite με το πορτρέτο του Moζαφάρ αλ-Ντιν Σαχ.
Οικογένεια
Υιοί
Κόρες
Ιστορικά ανέκδοτα
μικρογραφία|275x275εσ|Εικόνα τού Σαχ Μοζαφάρ αλ-Ντιν στην πρώτη σελίδα τού [[Le Petit Journal (εφημερίδα)|Le Petit Journal, 1900.]]
Ο σάχης επισκέφτηκε το Ηνωμένο Βασίλειο τον Αύγουστο τού 1902 με την προσδοκία να λάβει επίσης το Τάγμα της Περικνημίδος, όπως είχε δοθεί προηγουμένως στον πατέρα του, Νασέρ-εντ-Ντιν Σαχ. Ο βασιλιάς Εδουάρδος Ζ΄ αρνήθηκε να δώσει αυτή την υψηλή τιμή σε έναν μη χριστιανό. Ο λόρδος Λάνσνταουν, ο υπουργός Εξωτερικών, είχε σχεδιάσει μία νέα έκδοση τού Τάγματος, χωρίς τον Σταυρό τού Αγίου Γεωργίου. Ο βασιλιάς εξοργίστηκε τόσο πολύ με τη θέα τού σχεδίου, όμως, που το πέταξε έξω από το φινιστρίνι τού γιοτ του. Ωστόσο, το 1903, ο βασιλιάς αναγκάστηκε να υποχωρήσει και ο σάχης διορίστηκε μέλος τού Τάγματος.
Ανιψιός της συζύγου του ήταν ο Μοχάμεντ Μοσαντέκ, ο πρωθυπουργός τού Ιράν επί δυναστείας των Παχλαβί. Ο Μοσαντέκ ανατράπηκε από ένα πραξικόπημα, που έγινε από το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1953.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Κατζάρων