cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελληνοβουδισμός
Η αυτοκρατορία των Κουσανιτών (1ος – 3ος αιώνας)
Μέχρι τότε, βρισκόταν ήδη σε επαφή με τον Ελληνικό πολιτισμό και το Ινδοευρωπαϊκό βασίλειο για πάνω από ένα αιώνα. Χρησιμοποιούσαν την Ελληνική γραφή για τη γλώσσα τους, όπως φαίνεται από τα νομίσματα τους τα οποία έχουν υιοθετήσει το Ελληνικό αλφάβητο. Η απορρόφηση της Ελληνικής ιστορικής και μυθολογικής κουλτούρας μπορεί να διακριθεί σε γλυπτά των Κουσανιτών τα οποία αναπαριστούν Διονυσιακές σκηνές ή ακόμα και την ιστορία του Δούρειου Ίππου και είναι πιθανό πως οι Ελληνικές κοινότητες συνέχισαν υπό την κυριαρχία των Κουσανιτών.
Ο βασιλιάς των Κουσανιτών ο Κανίσκα, ο οποίος τιμούσε τον Ζωροαστρισμό, Ελληνικές και Βραχμανικές θεότητες, καθώς και τον Βούδα, και ήταν διάσημος για την πολιτιστική ανάμειξη των θρησκειών, οργάνωσε την τέταρτη Βουδιστική σύνοδο το 100 μ.Χ. στο Κασμίρ για τη σύνταξη και αναθεώρηση των Βουδιστικών κανόνων. Μερικά από τα νομίσματα του Κανίσκα έχουν τις αρχαιότερες γνωστές αναπαραστάσεις του Βούδα σε νόμισμα (περίπου το 120 π.Χ.), σε Ελληνιστική τεχνοτροπία και με τη λέξη ΒΟΔΔΟ (Βούδα) αναγεγραμμένη. αριστερά|μικρογραφία|Αναπαράσταση του [[Ηρακλής (μυθολογία)|Ηρακλή σε κουσανιτικό νόμισμα του 152-192 μ.Χ.|281x281εσ]] Ο Κανίσκα επίσης πήρε τα αρχικά Μαχαγιάνα Βουδιστικά κείμενα και τα μετέφρασε από τις διάφορες τοπικές γλώσσες, στη λόγια γλώσσα των Σανσκριτικών, κάτι το οποίο ήταν ένα καθοριστικό σημείο στην ιστορία των Κανόνων του Βουδισμού
Το κιβώτιο του Κανίσκα, είναι εύρημα το οποίο χρονολογείται κατά το πρώτο έτος της βασιλείας του Κανίσκα το 127 μ.Χ., και εμφανίζεται να είναι υπογεγραμμένο από ένα Έλληνα καλλιτέχνη με το όνομα Αγησίλαος, ο οποίος επέβλεψε τις εργασίες στις στούπα του Κανίσκα, επιβεβαιώνοντας έτσι την άμεση συσχέτιση των Ελλήνων της Κεντρικής Ασίας με τις Βουδιστικές ενασχολήσεις ακόμα και σε αυτή την ύστερη ημερομηνία.
Αυτή η νέα μίξη και μορφή του Βουδισμού, επεκτάθηκε πλήρως στην Ανατολική Ασία μετά από αυτά τα γεγονότα. Ο Κουσανίτης μοναχός Λοκαξέμα, επισκεύτηκε την Κινεζική αυλή της δυναστείας των Χαν το 178 μ.Χ., και εργάστηκε εκεί για δέκα έτη κάνοντας την πρώτη γνωστή μετάφραση των κειμένων του Μαχαγιάνα Βουδισμού στα Κινεζικά. Η νέα θρησκεία, αργότερα διαδώθηκε στην Κορέα και την Ιαπωνία, και η ίδια είναι η πηγή του Ζεν.
Καλλιτεχνικές επιρροές
Σε πολλά έργα της Ελληνοβουδιστικής τέχνης υπάρχει μίξη Ελληνικών και Βουδιστικών στοιχείων, κυρίως σε περιοχές όπως η Γανδάρα. Το θεματικό περιεχόμενο των δημιουργιών είναι καθαρά Βουδιστικό, με την τεχνοτροπία να παρουσιάζει ελληνική επιρροή.
Η ανθρωπομορφική αναπαράσταση του Βούδα
Αν και δεν έχει οριστικοποιηθεί ως άποψη, οι πρώτες ανθρωπομορφικές αναπαραστάσεις του ίδιου του Βούδα θεωρείται πιθανό πως είναι αποτέλεσμα της ελληνοβουδιστικής αλληλεπίδρασης. Πριν από αυτή την καινοτομία, η βουδιστική τέχνη ήταν ανεικονική, ο Βούδας δηλαδή απεικονιζόταν μόνο μέσω των συμβόλων του (έναν άδειο θρόνο, το δέντρο Μπόντι, τις πατημασιές του Βούδα, τον τροχό της Ντάρμα).
Αυτή η διστακτικότητα ως προς την απεικόνιση του Βούδα και η εξειδικευμένη ανάπτυξη των ανεικονικών συμβόλων ώστε να αποφέυγεται η απεικόνιση του (ακόμα και σε σκηνές αφήγησης όπου χρησιμοποιούνταν άλλες ανθρώπινες μορφές), φαίνεται να συνδέεται με ένα από τα αποφθέγματα του Βούδα, ο οποίος αποθάρρυνε αναπαραστάσεις του εαυτού, μια και θα πέθαινε και το σώμα του θα οδηγούνταν σε αποσύνθεση.
Οι Έλληνες λόγω του εξερευνητικού χαρακτήρα του πολιτισμού τους, δεν ένιωθαν δεσμευμένοι από τέτοιους περιορισμούς και πιθανώς είναι αυτοί οι πρώτοι οι οποίοι τόλμησαν μια γλυπτική αναπαράσταση του Βούδα. Σε πολλά μέρη του αρχαίου κόσμου, οι Έλληνες προχώρησαν σε πρόσμιξη των χαρακτηριστικών των τοπικών θεοτήτων με τις δικές τους: ευρέως γνωστό παράδειγμα είναι αυτό του θεού Σέραπη, ο οποίος εισήχθηκε από τον Πτολεμαίο Α στην Αίγυπτο, και συνδύαζε πτυχές των Ελληνικών και Αιγυπτιακών θεοτήτων. Στην Ινδία επίσης, οι Έλληνες δημιούργησαν μια μόνο θεότητα συνδέοντας την ταυτότητα ενός Έλληνα Θεού-Βασιλιά (τον Απόλλωνα, ή πιθανώς τον ιδρυτή του Ινδοελληνικού βασιλείου, Δημήτριο τον Ανίκητο, ο οποίος είχε αποθεωθεί), με τα παραδοσιακά χαρακτηριστικά του Βούδα.
Πολλά από τα στυλιστικά στοιχεία στις αναπαραστάσεις του Βούδα δείχνουν την ελληνική επιρροή, όπως η Ελληνορωμαϊκή τήβεννος ή ιμάτιο που καλύπτει και τους δύο ώμους, η όρθια στάση με τον όγκο του σώματος να στηρίζεται κυρίως στο ένα πόδι το οποίο είναι ελαφρώς προτεταμένο, τα Μεσογειακά κατσαρά μαλλιά και το χτένισμα με φιόγκο των μαλλιών στην κορυφή της κεφαλής, προέρχονται από την τεχνοτροπία του Απόλλωνα του Μπελβεντέρε (330 π.Χ.), καθώς και η μετρημένη ποιότητα των προσώπων, τα οποία είναι κατασκευασμένα με ισχυρό καλλιτεχνικό ρεαλισμό(δες: Αρχαιοελληνική μνημειακή γλυπτική). Ένας μεγάλος αριθμός γλυπτών τα οποία συνδυάζουν Βουδιστική και καθαρά ελληνιστική τεχνοτροπία και εικονογραφία, ανακαλύφθηκαν στη Χάντα της Γανδάρας.
Οι Έλληνες καλλιτέχνες είναι το πιο πιθανό πως είναι οι δημιουργοί αυτών των πρώιμων αναπαραστάσεων του Βούδα, κυρίως αυτά των αγαλμάτων σε όρθια στάση, τα οποία παρουσιάζουν μια ρεαλιστική μεταχείρηση της δίπλωσης των ιματίων και διαχείριση του συνολικού όγκου, παρόμοια με τις καλύτερες ελληνικές δημιουργίες, και τα οποία ανήκουν στην κλασική και ελληνιστική Ελλάδα, δεν αποτελούν αρχαΐζουσα Ελληνική τέχνη που μεταδώθηκε μέσω της Περσίας, ούτε και είναι Ρωμαϊκά.
Η ελληνική στυλιστική επιρροή στην αναπαράσταση του Βούδα, μέσω του ιδεαλιστικού ρεαλισμού της, επίσης έκανε τη δημοτικότητα και κατανόηση του Βούδα πιο προσιτή προς όλους ως προς την αναπαράσταση του αποτέλεσματος που έχει κάποιος όταν φθάσει στην κατάσταση της απόλυτης φώτισης και νιρβάνα που περιγράφει ο Βουδισμός: "Ένα από τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά της σχολής τέχνης της Γανδάρας που εμφανίστηκε στη βορειοανατολική Ινδία, είναι ότι έχει ξεκάθαρα επηρεαστεί από τον νατουραλισμό της κλασικής ελληνικής τεχνοτροπίας. Έτσι, ενώ αυτές οι απεικονίσεις εξακολουθούν να μεταφέρουν την εσωτερική γαλήνη που έρχεται με την εφαμοργή των διδαχών του Βούδα, μάς δίνουν επίσης και μια εικόνα των ανθρώπων της εποχής, οι οποίοι περπατούσαν, μιλούσαν και κοιμόντουσαν, με τον ίδιο τρόπο που κάνουμε και εμείς. Νιώθω πως αυτό είναι πολύ σημαντικό. Οι αναπαραστάσεις αυτές εμπνέουν γιατί δεν δείχνουν μόνο τον σκοπό, αλλά και την αίσθηση του τι μπορεί να καταφέρει ο κάθε άνθρωπος αρκεί να προσπαθήσει" (Δαλάι Λάμα ο 14ος )
Κατά τους επόμενους αιώνες, αυτή η ανθρωπομορφική αναπαράσταση του Βούδα καθόρισε τον κανόνα της βουδιστικής τέχνης, αλλά βαθμιαία εξελίχθηκε με τη συμπερίληψη περισσότερων ινδικών και ασιατικών στοιχείων.
Ένα εξελληνισμένο βουδιστικό πάνθεον
Πέρα από τον Βαϊζραπάνι, η ελληνική επιρροή εμφανίζεται επίσης σε αρκετούς άλλους θεούς του πάνθεον του Μαχαγιάνα, όπως τον Ιαπωνικό θεό Φουτζίν (Fūjin) ο οποίος είναι εμπνευσμένος από τον Ελληνικό Βορέα ή τη μητέρα θεά Χαρίτη η οποία εμπνέεται από την Τύχη.
Αργότερα, αναπαράστασεις ημιανθρώπινων πλασμάτων όπως οι Κένταυροι και οι Τρίτωνες, οι οποίοι είναι μέρος της Ελληνιστικής τέχνης, εισήχθησαν από τους Έλληνες και Ρωμαίους καλλιτέχνες στην αυλή των ηγεμόνων των Κουσανιτών.
Φιλοσοφικές επιρροές
Η στενή σχέση μεταξύ Ελλήνων της Κεντρικής Ασίας και του βουδισμού οδήγησε και σε φιλοσοφικές ανταλλαγές. Πολλές από τις πρώιμες θεωρίες του Μαχαγιάνα βουδισμού συσχετίζονται με την ελληνική φιλοσοφική σχολή σκέψης. Ο Μαχαγιάνα βουδισμός έχει περιγραφεί ως η μορφή του βουδισμού η οποία -ανεξάρτητα από τη μετέπειτα ινδουιστική επιρροή- φαίνεται πως ξεκίνησε από τις ελληνοβουδιστικές κοινότητες της Ινδίας, μέσα από μια σύνθεση της ελληνικής δημοκρίτειας-σοφιστικής-σκεπτικιστικής παράδοσης με τα στοιχειώδη και μη σχηματοποιημένα εμπειρικά και σκεπτικιστικά στοιχεία τα οποία υπήρχαν ήδη στον πρώιμο βουδισμό.
Υπάρχουν πολυάριθμα παραδείγματα φιλοσοφικής σύμπλευσης μεταξύ της ελληνικής φιλοσοφίας των Κυνικών, και αρκετούς αιώνες αργότερα της Βουδιστικής φιλοσοφίας του Μαντιαμίκα και Ζεν. Οι Κυνικοί αρνούνταν τη σημασία των ανθρώπινων συμβάσεων, συνηθειών και γνωμών -τις οποίες περιέγραφαν ως τύφο, μια μεταφορά για ψευδαίσθηση και σφάλμα-, συμπεριλαμβανομέων των προφορικών εκφράσεων, προς χάριν της ωμής εμπειρίας της πραγματικότητας. Τόνιζαν την ανάγκη της ανεξαρτησίας από τα εξωτερικά αγαθά ώστε να είναι δυνατό να αποκτηθεί ευτυχία. Παρομοίως, η Πραγναπαραμίτα, το σύνολο των διδαχών πριν τη Μαντιαμίκα, εξηγεί πως όλα τα πράγματα είναι σαν αφρός, ή φούσκες, άδεια, ψευδή και πρόσκαιρα, και πως μόνο η αγνόηση όλων των πιθανών απόψεων μπορεί να οδηγήσει στη φώτιση. Οι Κυνικοί υποστήριζαν πως για να ξεφύγει κάποιος αυτό τον κόσμο της ψευδαίσθησης, χρειάζεται πειθαρχία και αγώνας -τις οποίες όριζαν ως άσκηση και μάχη- της φιλοσοφίας, την υιοθέτηση πρακτικών αυτάρκειας, και ένα τρόπο ζωής στο παράδειγμα του Διογένη, ο οποίος όπως και οι βουδιστές μοναχοί, αποκήρρυτε τα επίγεια αγαθά. Αυτές οι αρχές, σε συνδυασμό με την ιδέα της φιλανθρωπίας -της οποίας ο Κράτης, μαθητής του Διογένη, ήταν ο μεγαλύτερος υποστηρικτής-, μοιάζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό με αυτές της βουδιστικής Πράγνα (σοφίας) και Καρούνα (συμπόνιας).
Μια δημοφιλής μορφή της ελληνοβουδιστικής τέχνης, ο μελλοντικός Βούδας Μαϊτρέγια, συχνά συνδέεται με την ιρανική θεότητα του Ζοροαστρισμού τον Γιαζάτα Μίθρα, ο οποίος ήταν δημοφιλής και λατρευόταν στον ελληνορωμαϊκό κόσμο ως Μίθρας.
Επαφές με Κίνα και Άπω Ανατολή
Οι Βουδιστές μοναχοί από την περιοχή της Γανδάρας, η οποία ήταν το επίκεντρο του ελληνοβουδισμού, έπαιξαν ένα κεντρικό ρόλο στην ανάπτυξη και μετάδοση των βουδιστικών ιδεών προς την κατεύθυνση της βόρειας και ανατολικής Ασίας. Υπήρχαν ήδη εμπορικές σχέσεις ανάμεσα στην Κίνα και τους Νταγιουάν -Μεγάλοι Ίωνες-, ένα κομμάτι του παλαιού ελληνικού βασιλείου της Βακτριανής το οποίο είχε αποκοπεί και απομονωθεί μετά την κάθοδο των Τοχάρων, και συνέχισε να ευημερεί κρατώντας τον ελληνιστικό του χαρακτήρα, και έτσι υπήρχαν οι πρώτες βάσεις για την περαιτέρω ανάπτυξη των επαφών.
Επαφές με τη Δύση
Η έντονη εμπορική δραστηριότητα του 1ου αιώνα π.Χ. του Ελληνορωμαϊκού κόσμου, και ιδιαίτερα ο παροξυσμός των Ρωμαίων σχετικά με τη χρήση μεταξιού και η έντονη ζήτηση τους για αυτό, αποτυπώνεται από τα διατάγματα της Ρωμαϊκής σύγκλητου ως προς την απαγόρευση του φορέματος υφασμάτινων ρούχων, με βάση οικονομικούς και ηθικούς λόγους. Αυτό επιβεβαιώνεται απο τουλάχιστον τρείς σημαντικούς ιστορικούς:
Ο Στράβωνας καθώς και ο Πλούταρχος (45 – 125) εξιστόρησαν επίσης και τη βασιλεία του Μένανδρου, επιβεβαιώνοντας έτσι πως οι πληροφορίες κυκλοφορούσαν μεταξύ Δύσης και Ανατολής στον ελληνιστικό κόσμο.
Ο Ζαρμανοχηγάς, ήταν μοναχός της σραμανικής παράδοσης -πιθανώς αλλά όχι απαραίτητα βουδιστής. Σύμφωνα με αρχαίους ιστορικούς όπως ο Στράβωνας, Δίων Κάσσιος και ο Νικόλαος της Δαμασκού, ταξίδεψε στην Αντιόχεια και την Αθήνα τον περίοδο όπου ο Αύγουστος κυβερνούσε τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. και αργότερα κατευθύνθηκε στην Αθήνα, όπου και έδωσε τέρμα στη ζωή του καίγοντας τον εαυτό του κατά τα πρότυπα της παράδοσης του. Η ιστορία του και ο τάφος του στην Αθήνα ήταν καλά γνωστές μέχρι και ένα αιώνα αργότερα ως ο Τάφος του Ινδού (δεν σχετίζεται με τον Τάφο του Ινδού ως το κλειστό γήπεδο της λεωφόρου Αλεξάνδρας στην Αθήνα το οποίο και έχει διαφορετική ιστορία ). Ο Πλούταρχος στην εξιστόρηση του Μέγα Αλέξανδρου, αναφέρει την αυτοπυρπόληση του Καλανού της Ινδίας την οποία παρατήρησε ο στρατός του Αλέξανδρου και αναφέρει πως και Ινδός που έφτασε στην Αθήνα ακολούθησε την ίδια ακριβώς πρακτική.
Έναν αιώνα αργότερα, ο Κλήμης της Αλεξάνδρειας (πέθανε το 215) στο έργο του Στρωματείς (Βιβλίο 1, κεφάλαιο O) αναφέρει πως: ''Οι Ινδοί γυμνοσοφιστές και οι υπόλοιποι φιλόσοφοι των βαρβάρων, διακρίνονται σε δύο κατηγορίες, μερικοί αποκαλούνται Σαρμάνες και οι άλλοι Βραχμάνες. Και στους Σαρμάνες υπάρχουν αυτοί που λέγονται Υλόβιοι και δεν κατοικούν στις πόλεις, ούτε έχουν σκεπή πάνω από το κεφάλι τους, αλλά ντύνονται με αποκόμματα των φλοιών των δέντρων, τρέφονται με καρπούς, και πίνουν νερό χρησιμοποιώντας τα χέρια τους. Όπως με τους Εγκρατίτες του σήμερα, δεν γνωρίζουν τι είναι γάμος και δε τους ενδιαφέρει η απόκτηση παιδιών. Μερικοί, επίσης Ινδοί, ακολουθούν τις διδαχές του Βούττα Βούδα, στον οποίο λόγω της υπέρτατης ιερότητας του, αποδίδουν θεϊκές τιμές''.
Η προχριστιανική μοναστική κοινότητα των Ιουδαίων Θεραπευτών της Αλεξάνδρειας (Θεραπευταί) πιθανώς να αποτελεί και παραφθορά της ονομασίας μιας μορφής του Βουδισμού τη Θεραβάδα, σύμφωνα με τον Φίλωνα της Αλεξάνδρειας ο οποίος ήταν αβέβαιος για την ετυμολογία και για το αν υπήρξε σύγχυση με τη λέξη θεραπευτής, μια και οι αρχές του κινήματος φαίνονται να προέρχονται απευθείας από τον Βουδιστικό ασκητισμό. Είναι επίσης πιθανό να είναι απόγονοι των απεσταλμένων του Ασόκα στη Δύση. Ο φιλόσοφος Ηγησίας ο Πεισιθάνατος της Κυρήνης, όπου εξουσίαζε ο Μάγας της Κυρήνης, θεωρείται πως είχε επηρεαστεί από τις διδαχές των Βουδιστών απεσταλμένων του Ασόκα.
Έχουν επίσης ανακαλυφθεί επιτύμβιες στήλες στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου οι οποίες χρονολογούνται στην Πτολεμαϊκή περίοδο, και είναι διακοσμημένες με απεικονίσεις του τροχού της Ντάρμα, το οποίο αποτελεί Βουδιστικό σύμβολο, πιθανώς όμως να υπάρχει και σύγχυση με τον οκτάφυλλο Μακεδονικό ρόδακα ο οποίος έχει σχετικά παρόμοιο σχήμα.
Σε επίπεδο θρησκειών, τα φιλοσοφικά συστήματα του βουδισμού και του χριστιανισμού έχουν εξελιχθεί με πολύ διαφορετικούς τρόπους, ωστόσο οι θεμελιώδεις αρχές του σεβασμού προς τη ζωή, του σεβασμού για τους αδυνάτους, της απόρριψης της βίας, της άφεσης των αμαρτωλών και της ανοχής, είναι χαρακτηριστικά και των δύο, και αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο να υπήρξε αλληλεπίδραση κατά τα πρώιμα χρόνια, και ιδίως στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουδισμός Κατηγορία:Ελληνικό Βασίλειο της Βακτρίας Κατηγορία:Ινδοελληνικό βασίλειο Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας Κατηγορία:Κεντρική Ασία Κατηγορία:Πολιτισμός της Ινδίας Κατηγορία:Πολιτισμός του Αφγανιστάν
Τούμπου
Οι Τούμπου ή Τέμπου είναι μία Νειλοσαχαριανή φυλή της κεντρο-ανατολικής Σαχάρας, που ο πληθυσμός της απλώνεται κυρίως σε 3 χώρες παρόλο τον μικρό του αριθμό κατοίκων (δεν ξεπερνούν τους 350.000 συνολικά): Τσαντ, Λιβύη, Νίγηρας. Κάποιος ασήμαντος πληθυσμιακός πυρήνας, ενδέχεται να κατοικεί τον ορεινό όγκο του Τζέμπελ Ουεϊνάτ που μοιράζεται ακριβώς στη μέση των συνόρων Λιβύης-Αιγύπτου-Σουδάν. Το όνομα Τούμπου (Tu-Bu) σημαίνει ο άνθρωπος του βουνού, δηλαδή του Τιμπέστι. Tu στη γλώσσα Teda-ga σημαίνει βουνό και bu σημαίνει άνθρωπος.
Είναι μουσουλμάνοι και γλωσσο-φυλετικά ανήκουν στην Νειλο-Σαχαριανή ομάδα. Παρόλο που η ενδυμασία τουλάχιστων των ανδρών σε πολλές περιπτώσεις μοιάζει αρκετά με των Τουαρέγκ αντιθέτως δεν είναι Βέρβεροι αλλά λυγερόκορμοι και ψιλού αναστήματος νέγροι από την περιοχή του Νείλου και έχουν πιο σκούρο δέρμα απ' τους πρώτους και χαρακτηριστικά που μοιάζουν μ' αυτά των μαύρων νειλωτικών φυλών του Σουδάν και σε κάποιες περιπτώσεις με τους Αιθίοπες (εξ ου και η παρομοίωση τους ως "Αιθίοπες της Σαχάρας"). Με λίγα λόγια, φυλετικά και λόγω ύπαρξης των συγκεκριμένων φυλετικών χαρακτηριστικών που τους χαρακτηρίζουν, θα μπορούσαμε γιατί όχι, να μιλήσουμε για αρκετή φυλετική ομοιότητα με τους Μασσάι της ανατολικής Αφρικής που και εκείνοι είναι νειλωτικής καταγωγής. Κάποια αναφορά για τους Τούμπου έκανε ο Ηρόδοτος που τους περιέγραφε ως "Αιθίοπες".
Οι Τούμπου διαιρούνται σε 2 εθνογλωσσικές ομάδες:
Είναι νομάδες-κτηνοτρόφοι αλλά έχουν και μια "καλή σχέση" με τα όπλα, κατάλοιπο από τον Τσαντο-Λιβυκό πόλεμο στην δεκαετία του 70' με 80' όπου λάβαν μέρος και την επανάσταση των νομάδων του Νίγηρα που διεξάχθηκε κατά την δεκαετία του '90 και πιο πρόσφατα το 2008 σε συνεργασία με τους γειτονικούς τους Τουαρέγκ, αλλά επίσης είναι πολεμοχαρείς και λόγω του DNA αυτής της φυλής, καθώς φημίζονται αρκετά για την επιθετικότητά τους και για την κατοχή κρυμμένων μαχαιριών πάνω τους ακόμα και από τις γυναίκες της φυλής. Μάλιστα είναι ιδιαίτερα φημισμένοι ανάμεσα στους γείτονες τους, τους Τουαρέγκ, για το πόσο αιμοδιψείς είναι και απέναντι σε άλλες φυλές αλλά και σε ενδο-φυλετικές διαμάχες.
Μεγάλος εκπρόσωπος της φυλής των Τούμπου και συγκεκριμένα των Ντάσα, είναι ο πρώην δικτάτορας του Τσαντ, Χισσέν Χαμπρέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυλές της Αφρικής Κατηγορία:Νίγηρας Κατηγορία:Εθνοτικές ομάδες στη Λιβύη Κατηγορία:Τσαντ Κατηγορία:Σαχάρα
Σύνοδος κορυφής του ευρώ
Η Σύνοδος Κορυφής του ευρώ (γνωστή και ως σύνοδος κορυφής της ευρωζώνης) είναι η συνάντηση των αρχηγών των κρατών των μελών της Ευρωζώνης (τα Μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχουν υιοθετήσει το Ευρώ). Είναι διαφορετική από την Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης που πραγματοποιείται τακτικά από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, τη συνάντηση όλων των ηγετών της ΕΕ.
Ιστορία
Η σύνοδος κορυφής του ευρώ ξεκίνησε ως παραλλαγή της Ευρωομάδας, που είναι η συνάντηση των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης. Ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, Νικολά Σαρκοζί, ζήτησε η σύνοδος του ευρώ να αντικαταστήσει την Ευρωομάδα ως «σαφώς προσδιορισμένη οικονομική διακυβέρνηση» για την ευρωζώνη, δηλώνοντας ότι δεν ήταν δυνατό να συνεχιστεί η ευρωζώνη χωρίς αυτήν. Η οικονομική κυβέρνηση της ευρωζώνης θα συζητήσει θέματα με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία θα παραμείνει ανεξάρτητη. Sarkozy stated that "only heads of state and government have the necessary democratic legitimacy" for the role. This idea was based on the meeting of eurozone leaders in 2008 who met to agree a co-ordinated eurozone response to the banking crisis.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωζώνη Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Συμβούλιο
Πετρογένεση
Η πετρογένεση ή πετρογονία είναι ιδιαίτερος επιστημονικός κλάδος της πετρολογίας και έχει ως αντικείμενο έρευνας την προέλευση, δομή και εξέλιξη των διάφορων πετρωμάτων.
Αυτό το αντικείμενο έρευνας ξεκίνησε τον 18ο αιώνα, όταν οι γεωγράφοι της εποχής εκείνης είχαν χωρισθεί σε δύο ομάδες, εκ των οποίων η μία, οι αποκαλούμενοι «Ποσειδώνιοι», υποστήριζε την υδάτινη προέλευση, ενώ η άλλη, οι αποκαλούμενοι «Πλουτώνιοι», την πλουτώνεια (ηφαιστειογενή) προέλευση. Οι πρώτοι δηλαδή πίστευαν πως όλα τα είδη των πετρωμάτων σχηματίσθηκαν εκ των απόθεσων των υδάτων, λαμβάνοντας έτσι την ονομασία από τον θεό Ποσειδώνα, ενώ οι άλλοι υπεστήριζαν ότι τα πετρώματα είχαν πυρογενή προέλευση, λαμβάνοντας έτσι το αντίστοιχο όνομα του θεού Πλούτωνα.
Σοβαρότερες όμως έρευνες άρχισαν κατά τον 19ο αιώνα, οι οποίες οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι τελικά τα πετρώματα ανάλογα με τον τρόπο γένεσής τους διακρίνονται σε τρεις κύριες κατηγορίες:
Τα ορυκτά που συμμετέχουν στο σχηματισμό της μεγαλύτερης μάζας των πετρωμάτων χαρακτηρίζονται ως πετρογενετικά ορυκτά.
Κατηγορία:Πετρολογία
Χιλιόγραμμο
thumb|right|Ψηφιακή απεικόνιση του [[πρότυπο χιλιόγραμμο|πρότυπου χιλιόγραμμου που φυλάσσεται στο Διεθνές Γραφείο Μέτρων και Σταθμών στις Σέβρες της Γαλλίας.]] Το χιλιόγραμμο ή κιλό (συντομογραφία: χγρ., συμβολισμός στο Διεθνές Σύστημα: kg) είναι συμβατική μονάδα μέτρησης της μάζας. Το χιλιόγραμμο είναι η θεμελιώδης μονάδα μάζας του διεθνούς συστήματος μονάδων SI καθώς και του συστήματος μονάδων MKS. Ωστόσο, στο σύστημα CGS η θεμελιώδης μονάδα μάζας είναι το γραμμάριο (g).
Ένα χιλιόγραμμο ισούται με 1000 γραμμάρια (1 kg = 1000 g) ή με μία κυβική παλάμη αποσταγμένου ύδατος, στους 4 °C και υπό πίεση 1 atm. Το χιλιόγραμμο μπορεί να οριστεί μέσω της μάζας ενός λίτρου νερού σε κανονικές Συνθήκες πίεσης - θερμοκρασίας.
Το χιλιόγραμμο χρησιμοποιείται για την μέτρηση βάρους με την προσθήκη της λέξης «βάρους». Ένα χιλιόγραμμο βάρους, είναι η δύναμη έλξης που ασκείται από τη Γη, εκπεφρασμένη σε βάρος, σε μία μάζα ενός χιλιογράμμου σε γεωγραφικό πλάτος 45 μοιρών, στην μέση στάθμη της θάλασσας.
Ορισμός
Το χιλιόγραμμο στο Διεθνές σύστημα μονάδων (SI) αποτελεί τη βασική μονάδα μέτρησης της μάζας. Ως χιλιόγραμμο ορίζεται η μάζα που ισούται με τη μάζα του πρότυπου χιλιόγραμμου που φυλάσσεται στο Διεθνές Γραφείο Μέτρων και Σταθμών στις Σέβρες της Γαλλίας. Είναι η μοναδική μονάδα μέτρησης του SI η οποία εμπεριέχει στο όνομά της πρόθεμα του SI. Επίσης είναι η μοναδική μονάδα μέτρησης του SI που ορίζεται με ένα αντικείμενο και όχι με μία θεμελιώδη ιδιότητα η οποία να μπορεί να αναπαραχθεί στο εργαστήριο.
Τα διεθνή ιδρύματα μετρολογίας έχουν τα καλούμενα εθνικά πρωτότυπα, τα οποία είναι αντίγραφα του πρότυπου χιλιόγραμμου. Συχνές τακτικές μετρήσεις έχουν δείξει ότι με την πάροδο του χρόνου παρουσιάζουν αποκλίσεις μεταξύ τους. Η Διεθνής Επιτροπή Μέτρων και Σταθμών αποφάσισε να προχωρήσει στην αλλαγή του ορισμού παράλληλα με την αλλαγή και άλλων ορισμών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μονάδες μάζας Κατηγορία:Θεμελιώδεις μονάδες του SI
The Best of Motörhead
The Best of Motörhead είναι ο τίτλος της διπλής συλλογής τραγουδιών του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Motörhead, η οποία κυκλοφόρησε στις 26 Αυγούστου 2000 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Sanctuary Records".
Η συλλογή περιλαμβάνει τραγούδια από όλη την καριέρα και όλα τα στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος με εξαίρεση τα "March or Die" και "Bastards". Επίσης, συμπεριλαμβάνεται η εκτέλεση του κομματιού "Motörhead" από τους Hawkwind με τους οποίους έπαιζε ο Lemmy πριν δημιουργήσει τους Motörhead, όπως και η εκτέλεση του "Bomber" από τις Girlschool.
Η συλλογή συνοδευόταν από ένα εκτενές βιογραφικό του συγκροτήματος και κυκλοφόρησε σε deluxe συσκευασία.
Τραγούδια
CD 1
1. Ace of Spades (Kilmister, Clarke, Taylor) - 2:50
2. Overkill (Kilmister, Clarke, Taylor) - 5:14
4. Please Don't Touch (Kidd, Robinson) - 2:52
5. Motörhead (Kilmister) - 3:13
6. No Class (Kilmister, Clarke, Taylor) - 2:42
7. Louie, Louie (Berry) - 2:54
8. Damage Case (Kilmister, Clarke, Taylor, Farren) - 3:05
9. Too Late, too Late (Kilmister, Clarke, Taylor) - 3:26
10. Dead Men Tell No Tales (Kilmister, Clarke, Taylor) - 3:08
11. Killed by Death (Kilmister, Burston, Campbell, Gill) - 3:56
13. Emergency (Dufort, Johnson, McAuliffe, Williams) - 3:02
15. White Line Fever (Kilmister, Clarke, Taylor) - 2:46
16. Iron Horse / Born to Lose (Kilmister, Clarke, Taylor) - 5:22
17. City Kids (Sanderson, Wallis) - 3:46
18. Motörhead (Hawkwind) (Kilmister) - 3:06
19. Fire, Fire (Live) (Kilmister, Clarke, Taylor) - 2:47
20. Bite the Bullet / The Chase Is Better Than the Catch (Kilmister, Clarke, Taylor) - 6:56
CD 2
1. Iron Fist (Kilmister, Clarke, Taylor) - 2:54
2. Heart of Stone (Kilmister, Clarke, Taylor) - 3:05
3. Bomber (Girlschool) (Kilmister, Clarke, Taylor) - 3:38
4. Shine (Kilmister, Robertson, Taylor) - 3:12
5. I Got Mine (Kilmister, Robertson, Taylor) - 5:26
6. Ain't My Crime (Kilmister, Burston, Campbell, Gill) - 3:46
8. The Chase Is Better Than the Catch (Kilmister, Clarke, Taylor) - 4:19
9. Deaf Forever (Kilmister, Burston, Campbell, Gill) - 4:29
10. Orgasmatron (Kilmister, Burston, Campbell, Gill) - 5:26
11. Eat the Rich (Kilmister, Burston, Campbell, Taylor) - 4:38
12. Rock and Roll (Kilmister, Burston, Campbell, Taylor) - 3:52
13. Dogs (Kilmister, Burston, Campbell, Taylor) - 3:52
14. The One to Sing the Blues (Kilmister, Burston, Campbell, Taylor) - 3:12
15. Sacrifice (Kilmister, Burston, Campbell, Dee) - 3:19
16. Overnight Sensation (Kilmister, Campbell, Dee) - 4:13
17. Snake Bite Love (Kilmister, Campbell, Dee) - 3:35
18. God Save the Queen (Cook, Jones, Lydon, Matlock) - 3:22
19. Shoot You in the Back (Live) (Kilmister, Clarke, Taylor) - 2:48
Θέσεις τσαρτ
The Best of Motörhead (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 26 Αυγούστου 2000
Τα μέλη του συγκροτήματος
Τα τραγούδια του "The Best of Motörhead" ηχογραφήθηκαν από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Motörhead Κατηγορία:Άλμπουμ του 2000
Μοελί
thumb|right|Η επίσημη [[σημαία του Μοελί|σημαία του Μοελί.]] thumb|left|Χάρτης του Μοελί Το Μοελί (Mohéli, γνωστό επίσης και ως Mwali ), είναι ένα από τα τρία νησιά που συναποτελούν το νησιωτικό κράτος Κομόρες. Βρίσκεται στον Ινδικό Ωκεανό και αποτελεί μακράν το μικρότερο από τα νησιά Κομόρες. Το 2006 είχε πληθυσμό γύρω στους 38.000 κατοίκους. Πρωτεύουσα έχει τη Φομπονί. Όπως και στα άλλα νησιά και στη Μαγιότ, έτσι και στο Μοελί, η κύρια εθνότητα είναι μίγμα από Μπαντού, Άραβες, Μαλαίσιους και Μαλαγάσιους.Αναφορικά με τη θρησκεία, οι περισσότεροι από τους κατοίκους είναι Σουνίτες Μουσουλμάνοι.
Ιστορία
thumb|left|Η σημαία των αυτονομιστών Ως το 1830 το Μοελί ήταν τμήμα του σουλτανάτου του Ndzuwenie, το οποίο ήλεγχε επίσης το Ανζουάν, ένα γειτονικό νησί. Το 1830 ανέλαβαν τον έλεγχο του νησιού έποικοι από τη Μαδαγασκάρη με επικεφαλής το Ραμανετάκα, ο οποίος αργότερα άλλαξε το όνομά του σε Αμπντερεμάν και ιδρύθηκε το σουλτανάτο του Μουαλί. Το 1886 το νησί κηρύχθηκε γαλλικό προτεκτοράτο και το 1889 απέκτησε δικό του αποικιακό κάτοικο (τίτλος, Resident). Στη συνέχεια όμως το νησί υποβιβάστηκε στο αντίστοιχο αξίωμα στο Ανζουάν. Το 1909 το σουλτανάτο καταργήθηκε και η Γαλλία προσήρτησε το νησί.
Το 1975 το Μοελί συμφώνησε να ενωθεί με τις Κομόρες, μαζί με τα νησιά Μεγάλη Κομόρα και Ανζουάν. Στις 11 Αυγούστου του 1997 το Μοελί αποσπάστηκε από τις Κομόρες, μία εβδομάδα από παρόμοια απόσχιση του Ανζουάν. Οι αυτονομιστές ηγέτες του Μοελί ήταν ο Σαΐντ Μοχάμεντ Σοέφου, ο οποίος έγινε Πρόεδρος, και ο Σόιντρι Αχμέντ, ο οποίος έγινε Πρωθυπουργός. Το 1998 το Μοελί επανενώθηκε με τις Κομόρες και το 2002 επικύρωσε το νέο Σύνταγμα των νησιών Κομόρες, το οποίο κατοχύρωνε την ύπαρξη μιας αποκεντρωμένης κυβέρνησης και την παραχώρηση εξουσιών στις κυβερνήσεις των τριών νησιών. Το 2002 διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές και νικητής αναδείχθηκε ο Μοχάμεντ Σαΐντ Φαζούλ. Οι υποστηρικτές του τελευταίου κέρδισαν την πλειοψηφία των εδρών στο Κοινοβούλιο, στη διάρκεια των βουλευτικών εκλογών του 2004. Έπειτα από τη διεξαγωγή των προεδρικών εκλογών του 2007 σε δύο γύρους τον Ιούνιο, Πρόεδρος αναδείχθηκε ο Μοχάμεντ Αλί Σαΐντ, ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα την 1η Ιουλίου του 2007. Στις 23 Μαΐου 2009 έγινε Κυβερνήτης.
Έπειτα από τις εκλογές του 2016, κυβερνήτης του Μοελί έγινε ξανά ο πρώην πρόεδρος, Μοχάμεντ Σαΐντ Φαζούλ, που ανέλαβε καθήκοντα στις 23 Μαΐου 2016.
right|120px|thumb|Γραμματόσημο του Μοελί, που τυπώθηκε επί γαλλικής αποικιοκρατίας, το 1906.
2019
Καθώς ήταν υποψήφιος ξανά για τις επόμενες προεδρικές εκλογές, ο κυβερνήτης Μοχάμεντ Σαΐντ Φαζούλ έλαβε άδεια σύμφωνα με το Σύνταγμα και αντικαταστάθηκε προσωρινά από τον Γιουσούφ Σαΐντ Μουασί στις 13 Φεβρουαρίου 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά των Κομορών Κατηγορία:Πρώην κράτη της Αφρικής
Κοιλάδα του Μάρινερ
thumb|300px|Η κοιλάδα του Μάρινερ Η Κοιλάδα του Μάρινερ (Valles Marineris / Βάλες Μαρινέρις, μτφ. κοιλάδα του ναύτη - ονομάστηκε προς τιμή της ομάδας του διαστημικού οχήματος Μάρινερ 9 που το ανακάλυψε) είναι ένα σύστημα φαραγγιών που διατρέχουν την επιφάνεια του Άρη, ανατολικά του μεγάλου ηφαιστειακού πεδίου Θαρσίς.
Με μήκος πάνω από 4.000 χιλιόμετρα, πλάτος 200 χλμ και βάθος μέχρι 10 χιλιόμετρα είναι από τα μεγαλύτερα φαράγγια στο Ηλιακό Σύστημα. Σε μήκος το ξεπερνούν μόνο οι ρηξιγενείς κοιλάδες της Γης και το Μπάλτις Βάλις στην Αφροδίτη. Η κοιλάδα βρίσκεται κατά μήκος του ισημερινού του Άρη και εκτείνεται στο ένα τέταρτο της περιμέτρου του πλανήτη. Η κοιλάδα του Μάρινερ θεωρείται ότι είναι μια μεγάλη ριξηγενής κοιλάδα που δημιουργήθηκε μαζί με την περιοχή Θαρσίς.
Παραπομπές
Μαρινερ
Γεγονότα Φεβρουαρίου 2013
2 Φεβρουαρίου
(Reuters) (CNN) (NBC News)
9 Φεβρουαρίου
(Al Jazeera)
(Reuters)
10 Φεβρουαρίου
10 άτομα και πολλά ακόμα τραυματίζονται. (The Hindu)
(BBC) (Tunisia Live)
13 Φεβρουαρίου
(Channel News Asia)
16 Φεβρουαρίου
(The Independent)
18 Φεβρουαρίου
(Prague Daily Monitor)
19 Φεβρουαρίου
(Reuters) (BBC)
23 Φεβρουαρίου
The Twilight Saga: Breaking Dawn – Part 2 να κερδίζει το Βατόμουρο για τη χειρότερη ταινία. (BBC)
28 Φεβρουαρίου
02
Κλίμακα Φαρενάιτ
right|thumb|[[Θερμόμετρο με κλίμακα Κελσίου (εσωτερικά) και Φαρενάιτ (εξωτερικά).]] thumb|350px|{{legend|#339966|Χώρες που χρησιμοποιούν Κλίμακα Φαρενάιτ.}} {{legend|#66cc99|Χώρες που χρησιμοποιούν και τις δύο κλίμακες.}} {{legend|#cccccc|Χώρες που χρησιμοποιούν [[Κλίμακα Κελσίου.}}]]
Η Κλίμακα Φαρενάιτ είναι κλίμακα μέτρησης της θερμοκρασίας και ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του Γερμανού φυσικού Γαβριήλ Φαρενάιτ (1686–1736), που την πρότεινε το 1724. Σήμερα έχει σχεδόν αντικατασταθεί από την Κλίμακα Κελσίου, πλην όμως χρησιμοποιείται σε περιορισμένους, μη επιστημονικούς σκοπούς, στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε ελάχιστες ακόμα χώρες όπως η Λιβερία και η Μπελίζ.
Υπάρχουν διάφορες εκδοχές σχετικά με το πως προέκυψε η κλίμακα. Ως προς το μηδέν (0 °F), ορίστηκε το σημείο παγώματος (πήξη) ενός διαλύματος άρμης, αποτελούμενου από ίσα μέρη πάγου, νερού και αλατιού. Η θερμοκρασία αυτή αντιστοιχούσε στους -18 βαθμούς Κελσίου. Προσδιορίστηκε επίσης το σημείο παγώματος του νερού (32 °F) καθώς και της μέσης θερμοκρασίας του ανθρώπινου σώματος (96 °F, περίπου 2,6 °F πιο κάτω από τη σημερινή τιμή, εξαιτίας μεταγενέστερης αναπροσαρμογής της κλίμακας). Στην κλίμακα Φαρενάιτ το σημείο πήξης του νερού είναι οι 32 βαθμοί Φαρενάιτ (°F) και το σημείο βρασμού του οι 212 (°F) (σε κανονική πάντα ατμοσφαιρική πίεση), χωρίζοντας έτσι τα δύο σημεία αναφοράς κατά 180 βαθμούς. Συνεπώς, ένας βαθμός της κλίμακας Φαρενάιτ ισούται με το 1/180 του διαστήματος μεταξύ πήξης και βρασμού. Το αντίστοιχο διάστημα στην κλίμακα Κελσίου είναι 100 βαθμοί. Έτσι το διάστημα 1 βαθμού Φαρενάιτ είναι διάστημα 5/9 του ενός βαθμού Κελσίου. Οι δύο κλίμακες έχουν κοινό σημείο στους -40 βαθμούς (δηλαδή -40 °F και -40 °C αναπαριστούν την ίδια θερμοκρασία).
Το απόλυτο μηδέν στην κλίμακα Φαρενάιτ είναι οι −459,67 °F (−273,15 °C). Η κλίμακα Ράνκιν (R) φτιάχτηκε με την ίδια διαβάθμιση της κλίμακας Φαρενάιτ, έτσι ώστε το απόλυτο μηδέν να είναι 0 R.
Η μετατροπή βαθμών από την κλίμακα Κελσίου στην κλίμακα Φαρενάιτ, γίνεται με τη βοήθεια της σχέσης:
και αντιστρόφως
ΦΚ Ραντνίτσκι Νις
Η Ραντνίσκι (σερβικά: Radnički) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τη Νις της Σερβίας.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1923 με χρώματα το κόκκινο και άσπρο. Αγωνίζεται στην Α΄ Κατηγορία του σερβικού πρωταθλήματος και έχει έδρα το Στάδιο 14 Οκτωβρίου 20.000 θέσεων. Η Ραντνίσκι ανέβηκε για πρώτη φορά στην Α΄ κατηγορία του γιουγκοσλαβικού πρωταθλήματος το 1962 όπου παρέμεινε μέχρι το 1982. Επέστρεψε ξανά το 1990 για να παραμείνει μέχρι το 2000. Από το 2003 παίζει συνεχώς στην Α΄ κατηγορία. Το 1946 άλλαξε όνομα σε 14 Οκτωβρίου για να ξαναπάρει το αρχικό όνομά της το 1962. Η Ραντνίσκι δεν έχει κατακτήσει κάποιον τίτλο ακόμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Σερβίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1923 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1923
Γοδεφρείδος Φέδερ
Βίος
Γεννήθηκε στο Έλινγκεν της Μέσης Φραγκονίας στις 17 Νοεμβρίου του 1806. Πραγματοποίησε τις εγκύκλιες σπουδές του στο γυμνάσιο και λύκειο του Μονάχου. Την περίοδο 1824 - 1828 σπούδασε νομική στο πανεπιστήμιο της ίδιας πόλης. Αφού έλαβε διδακτορικό δίπλωμα και ασκήθηκε στο Γκάρμις και στο Μόναχο, το 1830 έλαβε την άδεια της άσκησης της δικηγορίας. Το 1831 διορίσθηκε ως διοικητικός υπάλληλος στην Οικονομική υπηρεσία του νομού Ιζάρ.
Η δράση του στην Ελλάδα
To 1833 κλήθηκε από την Αντιβασιλεία για να στελεχώσει ως νομικό και διοικητικό προσωπικό τη Γραμματεία της και ήλθε στο Ναύπλιο. Τον Απρίλιο του 1834 διορίσθηκε Ελεγκτής στο Ελεγκτικό Συνέδριο και αρειοπαγίτης την 1η Ιανουαρίου 1835. Συμμετείχε με τους Κ. Προβελέγγιο και Γ. Βέλλιο στην αναθεώρηση της μεταφράσεως στην ελληνική γλώσσα των Δικαστικών Κωδίκων της Αντιβασιλείας, λόγω σφαλμάτων που είχαν σημειωθεί (τέλη 1834-Σεπτέμβριος 1835 περίοδος εργασιών). Συνέβαλε, επίσης, στην προετοιμασία κατάρτισης Αστικού Κώδικα, στη διαμόρφωση οριστικού σχεδίου του Βασιλικού Διατάγματος περί Πολιτικού Νόμου (Φεβρουάριος 1835), καθώς και στην κατάρτηση του Νόμου περί των Υποθηκών (Αύγουστος 1836). Υπήρξε, το 1836, μέλος της συσταθείσης επιτροπής για τη μετάφραση στην ελληνική του γαλλικού Αστικού Κώδικα. Το 1840 διορίστηκε αναπληρωτής επιδιαιτητής της Μικτής Επιτροπής η οποία θα επιλαμβανόταν επί των διαφιλονικούμενων ακινήτων μεταξύ Ελλήνων και Οθωμανών. Στις 20 Αυγούστου 1841 προήχθη σε Εισαγγελέα των Εφετών Αθηνών. Το 1843 υπήρξε μέλος της γνωμοδοτικής επιτροπής του Υπουργείου Οικονομικών επί των δικαστικών διαφορών μεταξύ ιδιωτών και Δημοσίου. Στην Ελλάδα παντρεύτηκε την Αναστασία Γεωργίου Δούμα, με την οποία απέκτησε τέσσερις γιούς. όταν ο σύζυγός της επέστρεψε στη Γερμανία, εκείνη δεν τον συνόδευσε και τον διαζεύχθηκε.
Καθηγητής στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών
Στις 15 Ιανουαρίου του 1837 διορίσθηκε έκτακτος καθηγητής και στις 14 Απριλίου της ίδιας χρονιάς, Επίτιμος καθηγητής στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1843 δίδαξε Πολιτική Δικονομία. Δεν παρείχε σύγγραμμα στους φοιτητές το οποίο σχεδίαζε να συνέτασσε αργότερα.
Η επιστροφή στη Βαυαρία
Επιστρέφοντας από την Ελλάδα, επανήλθε στη βαυαρική δημόσια υπηρεσία ως Fiskalrat του Oberberg και Salinen (1843), παράλληλα εξέδωσε τις πανεπιστημιακές του παραδόσεις (Αι περί Πολιτικής Δικονομίας παραδόσεις του Δρ. Γ. Φέδερ) και το 1848 τοποθετήθηκε Διευθυντής στο Υπουργείο των Εσωτερικών. Μετείχε ως πληρεξούσιος εις την Εθνική Γερμανική Συνέλευση στη Φραγκφούρτη. Τον Οκτώβριο του 1866 διορίσθηκε διοικητής της Μέσης Φραγκονίας και το 1879 Πρόεδρος του ανωτάτου Βαυαρικού Δικαστηρίου στο Μόναχο, μέχρι το 1888. Το 1878 εξελέγη πληρεξούσιος στο Reichstag. Πέθανε στο Μόναχο, στις 12 Νοεμβρίου του 1892.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί νομικοί Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών
Μαντί Καμαρά
Ο Μοχαμέντ Μαντί Καμαρά (γαλλικά: Mohamed Mady Camara, 28 Φεβρουαρίου 1997) είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής από τη Γουινέα, που αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος στην Εθνική Γουινέας και στον Ολυμπιακό Πειραιώς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Γουινέα Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Αζαξιό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γουινέας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α
Σημαία του Μοελί
thumb|right|Η επίσημη σημαία του Μοελί. Η επίσημη σημαία του Μοελί αποτελείται από δύο κάθετες λωρίδες και το ισλαμικό σύμβολο. Το χρώμα που κυριαρχεί είναι το ανοικτό κίτρινο. Περίπου το 1/4 της σημαίας καταλαμβάνεται από μια κάθετη λωρίδα, χρώματος μαύρου. Στο Σύνταγμα του νησιού δε γίνεται λόγος για εθνικά σύμβολα. Το αστέρι και η ημισέληνος, λευκού χρώματος, συμβολίζουν το Ισλάμ, που αποτελεί την κύρια θρησκεία του νησιού.
Σημαία αυτονομιστών
Από τις 11 Αυγούστου του 1997 οπότε αυτοανακηρύχθηκε ανεξάρτητο, ως τις 28 Αυγούστου του ιδίου έτους, οι αυτονομιστές χρησιμοποιούσαν τη σημαία που έχει βασικά χρώματα το κόκκινο και το κίτρινο. Οι λωρίδες πάλι είναι κάθετες, με την κίτρινη να είναι δυσανάλογα μικρότερη από την κόκκινη λωρίδα. Η σημαία αυτή χρησιμοποιήθηκε ανεπίσημα και χρησιμοποιήθηκε ξανά στο παρελθόν από το 1842 ως το 1867. Από το 1830 ως το 1868 η σημαία ήταν απλώς κόκκινη. Την περίοδο της αντιβασιλείας από τη Γαλλία η σημαία ήταν με οκτώ συνολικά οριζόντιες λωρίδες, εναλλάξ κόκκινες και λευκές (το 1891-1904 χρησιμοποιήθηκε και μια παρόμοια σημαία, με τη διαφορά ότι περιείχε και ένα πράσινο τετράγωνο με την ισλαμική ημισέληνο και το αστέρι). Το 1886-1891 η σημαία ήταν κόκκινη με άσπρα αραβικά γράμματα.
Πίτερ ντε Μολάιν
Ο Πίτερ ντε Μολάιν (ολλανδικά: Pieter de Molijn, επίσης αναγραφόμενος και Pieter de Molyn, 6 Απριλίου 1595, Λονδίνο - 23 Μαρτίου 1661, Χάαρλεμ) ήταν Ολλανδός ζωγράφος και χαράκτης, γεννημένος στην Αγγλία, που δραστηριοποιήθηκε κατά την περίοδο της Χρυσής ολλανδικής εποχής στη ζωγραφική.
Βιογραφία
Ο ντε Μολάιν βαπτίστηκε στην Αναμορφωμένη Ολλανδική Εκκλησία του Λονδίνου. Ελάχιστα είναι γνωστά για την πρώτη του εκπαίδευση, αλλά πιθανότατα ταξίδεψε στην Ιταλία και το 1616 έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά του Χάαρλεμ. Ήταν σύγχρονος με τον Γιάκομπ Πίνας. Στο Χάαρλεμ νυμφεύτηκε την Χεερτρόιτ Χόιχεν ντε Μπι (Geertuyt Huygen de Bie) και κατά την περίοδο 1616-1627 έζησε στο Ντελφτ, όπου νυμφεύτηκε εκ νέου όταν η πρώτη σύζυγός του απεβίωσε. Στη ληξιαρχική πράξη γάμου αναφέρεται ότι η σύζυγός του, Χεερτρόιτ ντε Ρόοβερε (Geertruyt de Roovere) ήταν από το Άμστερνταμ, ενώ ο ίδιος από το Ντελφτ.
Πιθανότατα διετέλεσε μαθητής το Εσάιας φαν ντε Φέλντε. Ο ίδιος είχε αρκετούς μαθητές, ανάμεσά τους οι Χέραρντ τερ Μπορχ και ο γιος του, οι Γιαν Κουλενμπίρ (Jan Coelenbier), ο Άλλαρτ φαν Έφερντινγκεν, ο Κρίστιαν ντε Χουλστ, ο Άντονι Μολάιν, ο Γιαν Νόσε και ο Γιαν Βιλς. Ο ντε Μολάιν ήταν γνωστός για τα τοπία του, αλλά δημιούργησε και πίνακες με σκηνές της καθημερινότητας, θαλασσογραφίες, πορτρέτα και πίνακες με αρχιτεκτονήματα. Αυτός ο τύπος έργου ήταν τυπικός για τους Ιταλούς καλλιτέχνες της εποχής του, που ζωγράφιζαν "λίγο απ' όλα".
Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν ο Πίτερ ντε Μολάιν απέκτησε ένα γιο, τον Πίτερ Μολάιν τον νεότερο (1637 - 1701), ο οποίος ζωγράφιζε αρκετά καλά, αλλά μετανάστευσε στη Ρώμη σε μικρή ηλικία και έγινε μέλος του συλλόγου Bentvueghels ((Ολλ.)= πουλιά ενός φτερού), στον οποίο ανήκαν Φλαμανδοί και Ολλανδοί ζωγράφοι που δραστηριοποιούνταν στη Ρώμη. Εκεί είχε λάβει το προσωνύμιο Tempeest (καταιγίδα). και δραστηριοποιούνταν στη δημιουργία κυνηγετικών σκηνών, όπως ο Φρανς Σνάιντερς. Στη Γένοβα φυλακίστηκε για 16 χρόνια, για τη δολοφονία της συζύγου του και στη φυλακή τον επισκέφθηκε ο Γιαν Φίσσερ (Jan Visser), μέλος του ίδιου συλλόγου. Όταν έγινε ο βομβαρδισμός της πόλης από τους Γάλλους το 1684, αποφυλακίστηκε και διέφυγε στην Πάρμα, όπου ζωγράφιζε μέχρι τα γεράματά του, "χρησιμοποιώντας δύο ζευγάρια γυαλιά, το ένα επάνω στο άλλο".
Τζουλιάνο Μπουτζαρντίνι
Ο Τζουλιάνο Μπουτζαρντίνι (Giuliano di Piero di Simone Bugiardini, 29 Ιανουαρίου 1475 - 17 Φεβρουαρίου 1555) ήταν Ιταλός αναγεννησιακός ζωγράφος. Γεννήθηκε και δραστηριοποιήθηκε κυρίως στη Φλωρεντία. Ήταν ζωγράφος κυρίως θρησκευτικών θεμάτων, αλλά δημιούργησε, επίσης, αρκετά πορτρέτα και μερικά έργα με μυθολογικά θέματα.
Πίτερ ντε Μολάιν
Βιογραφία
Ωστόσο, σύμφωνα με τον Ελβετό ιστορικό τέχνης Μαρσέλ Ρετλισμπέγκερ (Marcel Roethlisberger) το προσωνύμιο "Pietro Tempesta" είχε δοθεί σε άλλον ζωγράφο από το Χάαρλεμ, τον Πίτερ Μούλιερ ΙΙ (Pieter Mulier II), ο οποίος το είχε λάβει επειδή ζωγράφιζε θαλασσογραφίες σε θύελλα. Στο RKD αναφέρεται ότι μόνον ένας από τους γιους του έγινε αξιόλογος ζωγράφος, ο Άντονι ντε Μολάιν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Τζουλιάνο Μπουτζαρντίνι
Βιογραφία και έργο
μικρογραφία|315x315εσ| Παναγία και Βρέφος με τους Αγίους Μαρία Μαγδαληνή και Ιωάννη τον Βαπτιστή, περίπου το 1523. Νέα Υόρκη, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης. Ο Τζόρτζο Βαζάρι, στο Lives of the Artists, αφιέρωσε βιογραφία στον Μπουτζαρντίνι, στην οποία ισχυρίστηκε ότι ο καλλιτέχνης ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του υπό τον γλύπτη Μπερτόλντο στον διάσημο κήπο γλυπτικής του Λαυρεντίου του Μεγαλοπρεπούς κοντά στη μονή του Αγίου Μάρκου. Ήταν μάλλον εκεί που ο Μπουτζαρντίνι συνάντησε τον νεαρό Μιχαήλ Άγγελο, με τον οποίο θα παρέμεναν φίλοι καθ' όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του. Στις αρχές της δεκαετίας του 1490, και οι δύο καλλιτέχνες συμμετείχαν στο εργαστήριο του Ντομένικο Γκιρλαντάιο, όπου εκπαιδεύτηκαν στην τέχνη της ζωγραφικής. Ο Μπουτζαρντίνι έγινε ανεξάρτητος καλλιτέχνης το 1503, έτος κατά την οποία συμμετείχε στη σύμπραξη των ζωγράφων της Φλωρεντίας στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά και δημιούργησε επιχειρηματική συνεργασία με τον Μαριόττο Αλμπερτινέλλι. Η συνεργασία διαλύθηκε το 1509, όταν ο Αλμπερτινέλλι ξανάρχισε συνεργασία με τον προηγούμενο συνεργάτη του, Φρα Μπαρτολομέο. Ο Μπουτζαρντίνι παρέμεινε κοντά και με τους δύο καλλιτέχνες και μάλιστα ολοκλήρωσε αρκετά έργα που δεν είχαν ακόμη ολοκληρωθεί, όπως η Απαγωγή της Δείνας (Βιέννη, Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης).
Ο Μπουτζαρντίνι δραστηριοποιήθηκε στην Μπολόνια το δεύτερο μισό του 1520. Εκεί ζωγράφισε ένα τέμπλο του Μυστικιστικού Γάμου της Αγίας Αικατερίνης για το παρεκκλήσι της οικογένειας Albergati στον Άγιο Φραγκίσκο (σήμερα στην Πινακοθήκη της Μπολόνια). Η λεγόμενη Madonna of the Palms για το παρεκκλήσιο της Santa Maria di Galliera (σήμερα στο Μουσείο Τέχνης Allentown ), μια Γέννηση και Άγιοι για τον ναό του San Salvatore (σήμερα στο Βερολίνο, Πινακοθήκη της πόλης) και μια σειρά από άλλα έργα που βρίσκονται τώρα στην Πινακοθήκη της Μπολόνια. Τα περισσότερα από αυτά τα έργα είναι υπογεγραμμένα. Το 1530 ο Μπουτζαρντίνι επέστρεψε στη Φλωρεντία. Η δραστηριότητά του φαίνεται να μειώνεται τις επόμενες δεκαετίες και το 1555 απεβίωσε στη γενέτειρά του Φλωρεντία.
Ο Μπουτζαρντίνι είχει από καιρό επικριθεί ως μέτριο ταλέντο ανίκανο να κατανοήσει τις φορμαλιστικές αρχές των Μιχαήλ Αγγέλου, Ραφαήλ, Λεονάρντο ντα Βίντσι και Φρα Μπαρτολομέο, όλοι με σημαντικές επιρροές στο έργο του. Ο ίδιος ο Μιχαήλ Άγγελος έγραψε ότι ο Μπουτζαρντίνι ήταν "καλός άνθρωπος αλλά απλός άνθρωπος", και ο Βαζάρι ισχυρίστηκε ότι ο Μιχαήλ Άγγελος ήταν ζηλότυπος απέναντι στον Μπουτζαρντίνι, καθώς ήταν ευχαριστημένος με τη μικρή του ικανότητα, σε αντίθεση με τον Μιχαήλ Άγγελο, που δεν ήταν ποτέ ικανοποιημένος με τα έργα του. Άλλοι μελετητές επαίνεσαν το χρώμα και το φως του Μπουτζαρντίνι και την έντονη απλότητα σε πολλά από τα έργα του. Η Παναγία και το Βρέφος με τους Αγίους Μαρία Μαγδαληνή και Ιωάννη τον Βαπτιστή (περίπου το 1523) στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης, που θεωρείται ευρέως ως μια από τις πιο επιτυχημένες δημιουργίες του Μπουτζαρντίνι, είναι τόσο εκλεπτυσμένη που θεωρήθηκε κάποτε έργο του Φρα Μπάρτολομέο.
Τα περισσότερα από τα σχέδια που είχαν αποδοθεί στον Μπουτζαρντίνι έχουν αποδοθεί σήμερα σε άλλους καλλιτέχνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Γραμμάριο
Το γραμμάριο (σύμβολο g) είναι μία μονάδα μέτρησης της μάζας. Το γραμμάριο είναι η θεμελιώδης μονάδα μάζας του συστήματος μονάδων CGS.
Ο ορισμός του γραμμαρίου δίνεται μέσω του ενός χιλιοστού (1/1000) του χιλιόγραμμου ( 1 kg = 1000 g).
Το μοναδικό σύμβολο μονάδας ανά γραμμάριο που αναγνωρίζεται από το Διεθνές Σύστημα Μονάδων (SI) είναι το "g" ακολουθώντας την αριθμητική τιμή με ένα διάστημα, π.χ. "640 g". Το SI δεν υποστηρίζει τη χρήση συντομογραφιών όπως το gr (που είναι το σύμβολο για τους κόκκους-grains)
Επίσημο σύμβολο SI
Το μόνο σύμβολο μονάδας για το γραμμάριο που αναγνωρίζεται από το Διεθνές Σύστημα Μονάδων (SI) είναι το "g", μετά την αριθμητική τιμή με ένα διάστημα, όπως στο "640g" να σημαίνει "640 γραμμάρια" στην αγγλική γλώσσα. Το SI δεν υποστηρίζει τη χρήση συντομογραφιών όπως "gr" (που είναι το σύμβολο για κόκκους (grains)), "gm" ("g⋅m" είναι το σύμβολο SI για το γραμμόμετρο) ή "Gm" (το σύμβολο SI για το γιγάμετρο).
Κατηγορία:Μονάδες μάζας Κατηγορία:Παραγόμενες μονάδες του SI Κατηγορία:Σύστημα μονάδων CGS
NBA 1959-60
H αγωνιστική περίοδος 1959-60 ήταν η 14η στην ιστορία του NBA. Στο πρωτάθλημα έλαβαν μέρος 8 ομάδες και έδωσαν 75 παιχνίδια η κάθε μία στα πλαίσια της κανονικής περιόδου. Ακολούθησαν τα πλέι-οφ, όπου οι Μπόστον Σέλτικς κέρδισαν τους Σαιντ Λούις Χοκς με 4-3 νίκες στους τελικούς και κατέκτησαν τον τίτλο.
Αυτός ήταν ο δεύτερος από τους οκτώ συνεχόμενους και ο τρίτος συνολικά τίτλος στην ιστορία των Σέλτικς, οι οποίοι πήραν ρεβάνς από τους Χοκς για το χαμένο πρωτάθλημα του 1958. Οι Σέλτικς και οι Χοκς συναντήθηκαν σε τέσσερις από τους πέντε τελικούς το διάστημα 1957-1961, με τους Σέλτικς να κερδίζουν τους τρεις (1957, 1960, 1961) και τους Χοκς τον ένα (1958).
Κορυφαίοι στατιστικών
Σημ.: Μέχρι την αγωνιστική περίοδο 1969-70, οι κορυφαίοι σε πόντους, ριμπάουντ και ασίστ καθορίζονταν με βάση το σύνολο και όχι τον μέσο όρο.
Όσκαρ Λαφοντέν
Ο Όσκαρ Λαφοντέν (* 16 Σεπτεμβρίου 1943) είναι Γερμανός πολιτικός (Η Αριστερά). Μαζί με τον Λόταρ Μπίσκι ανέλαβε το 2007 την ηγεσία του κόμματος.
Σπουδές και εργασία
Το 1962 σπουδάζει Φυσική στη Βόννη και στο Σααρμπρίκεν. Τελειώνει τις σπουδές του το 1969 και εργάζεται μέχρι το 1974 στις δημόσιες υπηρεσίες συγκοινωνίας και συντήρησης του Σααρμπρίκεν, όπου από το 1971 είναι μέλος του προεδρείου.
Οικογένεια
Ο Όσκαρ Λαφοντέν είναι γιος του αρτοποιού Χανς Λαφοντέν και της συζύγου του Κατερίνα. Ο πατέρας του σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο Λαφοντέν είναι παντρεμένος με την Κρίστα Μύλερ και έχει δυο γιους.
Ο πολιτικός
Το 1966 γίνεται μέλος του SPD. Δύο χρόνια αργότερα ψηφίζεται μέλος του τοπικού κομματικού προεδρείου. Από το 1977 μέχρι το 1996 είναι πρόεδρος του SPD στο κρατίδιο του Σάαρλαντ. Εν τω μεταξύ ψηφίζεται το 1987 αντιπρόεδρος του ομοσπονδιακού SPD. Αφού τον Ιανουάριο του 1990 εκλέγεται με 54,4 % πρωθυπουργός του κρατιδίου Σάαρλαντ, το SPD τον κάνει υποψήφιο καγκελάριο για τις κοινοβουλευτικές εκλογές του 1990. Κατά τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα μια γυναίκα προσπαθεί να τον δολοφονήσει: στις 25 Απριλίου 1990 τον τραυματίζει με μαχαίρι σοβαρά στο λαιμό.
Ενώ στη Γερμανία του 1990 επικρατεί ο ενθουσιασμός για την αναμενόμενη επανένωση των Γερμανιών (ανατολική και δυτική), η προεκλογική εκστρατεία του Λαφοντέν βασίζεται στον σκεπτικισμό σε σχέση με την επανένωση. Έτσι το SPD παίρνει στις εκλογές του Δεκεμβρίου 33,5% των ψήφων, που σημαίνει το χειρότερο αποτέλεσμα του κόμματος μετά το 1957. Μετά την ήττα αυτή, ο Λαφοντέν αποτραβιέται από την ομοσπονδιακή πολιτική, δεν δέχεται να γίνει πρόεδρος του ομοσπονδιακού SPD, αλλά προτιμά να παραμείνει πρωθυπουργός του κρατιδίου Σάαρλαντ (1985-1998).
Το 1994 υποστηρίζει τον υποψήφιο καγκελάριο του SPD Ρούντολφ Σάρπιγκ ως υποψήφιος υπουργός Οικονομικών. Στις εκλογές το SPD χάνει και πάλι, παίρνοντας 36,4 % των ψήφων. Στις 17 Νοεμβρίου 1995 ψηφίζεται πρόεδρος του SPD. Θα μείνει πρόεδρος μέχρι το 1999.