cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μνημείο του Άνταμ Μιτσκιέβιτς (Κρακοβία)
Ιστορία
Το άγαλμα του Άνταμ Μιτσκιέβιτς, του μεγαλύτερου Πολωνού ρομαντικού ποιητή του 19ου αιώνα, αποκαλύφθηκε στις 16 Ιουνίου 1898, στα 100 χρόνια από τη γέννησή του, παρουσία της κόρης και του γιου του. Σχεδιάστηκε από τον Τεόντορ Ρίγκιερ, έναν ελάχιστα γνωστό γλύπτη εκείνη την εποχή, ο οποίος κέρδισε τον τρίτο και τελευταίο διαγωνισμό για αυτό το έργο με δημοφιλή απαίτηση μπροστά από πάνω από 60 καλλιτέχνες συνολικά, συμπεριλαμβανομένου του διάσημου ζωγράφου Γιαν Ματέικο.
Παρόλο που το πρώτο βραβείο απονεμήθηκε στον φημισμένο Τσίπριαν Γκοντέμπσκι, καθηγητή της Αυτοκρατορικής Ακαδημίας Τεχνών στην Αγία Πετρούπολη από το Παρίσι, με τον Ρίγκιερ να βρίσκεται δεύτερος, για την τελική εκτέλεση ένα πιο δημοφιλές σχέδιο του Ρίγκιερ έγινε δεκτό με σύμβαση που υπογράφηκε το Νοέμβριο του 1889. Στα πόδια του ποιητή βρίσκονται τέσσερις αλληγορικές ομάδες που συμβολίζουν τη Μητέρα Πατρίδα (από την όψη του μνημείου κατά μήκος της οδού Σιένα), την Επιστήμη (βλέποντας το βορρά), το Κουράγιο (με θέα το Σουκιενίτσε) και την Ποίηση (βλέποντας την Εκκλησία του Αγίου Αδαλβέρτου, νότια). Η επιγραφή στο βάθρο γράφει: «Στον Άνταμ Μιτσκιέβιτς, το Έθνος».
Το μνημείο δημιουργήθηκε σε ένα στούντιο στην οδό Ντουούγκα υπό την επίβλεψη μιας καλλιτεχνικής επιτροπής. Όλες οι φιγούρες καλουπώθηκαν στο χυτήριο Nellich στη Ρώμη. Η τελική θέση του μνημείου δεν αποφασίστηκε αμέσως, λαμβάνοντας υπόψη τουλάχιστον τρεις άλλες πλατείες της πόλης. Τελικά, ήταν ο Δήμαρχος της πόλης που πρότεινε να τοποθετηθεί η δομή στην Κεντρική Πλατεία της Αγοράς.
Το 1940 το μνημείο καταστράφηκε από τους Ναζί μετά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία. Δεν ήταν να το δει κανείς στην Πλατεία μέχρι την αποκατάστασή του το 1955. Ωστόσο, οι περισσότερες μορφές ανακτήθηκαν από ένα σωρό παλιοσίδερα στο Αμβούργο το 1946, το οποίο επέτρεψε την αποκατάσταση της αρχικής εμφάνισης του Μνημείου.
Πολιτιστική σημασία
Ο Άνταμ Μιτσκιέβιτς δεν είχε πάει ποτέ στην Κρακοβία. Το 1890, 35 χρόνια μετά τον θάνατό του, τα λείψανά του μεταφέρθηκαν εκεί από το Παρίσι και τοποθετήθηκαν με επισημότητα στην Κρύπτη του Αγίου Λεονάρδου κάτω από τον Καθεδρικό Ναό του Βάβελ, ο οποίος ενέπνευσε εν μέρει το έργο με την αρχική ιδέα που προώθησαν οι πανεπιστημιακοί νέοι. Κάθε χρόνο την Παραμονή Χριστουγέννων, το Μνημείο του Άνταμ Μιτσκιέβιτς στολίζεται με λουλούδια από τους ανθοκόμους της Κρακοβίας. δεξιά|μικρογραφία| Μούσα Ποίησης με παιδί, νότια πλευρά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κρακοβία Κατηγορία:Μνημεία στην Κρακοβία Κατηγορία:Υπαίθρια γλυπτά στην Πολωνία Κατηγορία:Ανακατασκευασμένα κτίρια και κατασκευές στην Πολωνία Κατηγορία:Άνταμ Μιτσκιέβιτς
Κατρίν Ανριέτ ντε Μπαλζάκ ντ'Αντράγκ
Η Εριέττα ντ' Αντράγκ (1579-1633) ήταν ερωμένη του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας
Βίος
Η Εριέττα ντ' Αντράγκ (Henriette d'Entragues) γεννήθηκε το 1579. Πατέρας της ήταν ο Φραγκίσκος ντε Μπαλζάκ ντ΄Αντράγκ και μητέρα της η Μαρία Τουσσέ, άλλοτε ερωμένη του Καρόλου Θ'. Όταν ο Ερρίκος Δ΄ της Γαλλίας εκστράτευσε στη νότια Γαλλία με σκοπό να καταπνίξει μία τοπική εξέγερση, φιλοξενήθηκε για κάποιο χρονικό διάστημα στην οικία του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας. Είχε μόλις πεθάνει η Γκαμπριέλ ντ'Εστρέ την οποία παρ' ολίγον θα παντρευόταν. Μία από τις κόρες του οικοδεσπότη του ήταν και η εικοσάχρονη τότε Εριέττα. Τον κερδίζει η γοητεία της και έτσι αρχίζει να την φλερτάρει. Εκείνη του ζητά μεταξύ άλλων και μια γραπτή υπόσχεση γάμου. Ο μόνος όρος τον οποίο θέτει ο Ερρίκος είναι να του χαρίσει εντός έξη μηνών ένα άρρενα απόγονο. Για τον πατέρα της Εριέττας δεν ήταν παρά μια ευκαιρία για να κερδίσει την βασιλική εύνοια. Έτσι διαπραγματευόμενος με τον υπόψηφιο γαμπρό του ζητά διάφορα αξιώματα. Τελικά ο Ερρίκος εγκαθιστά την Εριέττα στο Μέγαρο Λαρσάν. Τέλη Δεκεμβρίου 1599 καθίσταται έγκυος. Στις 3 Νοεμβρίου 1601 γεννά ένα αγοράκι, τον Ερρίκο των Βουρβόνων, δούκα του Βερνέιγ. Η Εριέττα αξιώνει πως αυτή είναι η νόμιμη σύζυγος του Ερρίκου αφού εκπλήρωσε την βασική της υπόσχεση που ήταν η απόκτηση άρρενα απογόνου. Ο Ερρίκος νομιμοποιεί τον μικρό Έρρίκο. Η μητέρα του για να εξασφαλίσει τον γιο της, μια και θεωρεί πως εκπλήρωσε την βασική της υπόσχεση να χαρίσει στον βασιλιά της Γαλλίας έναν άρρενα απόγονο, ζητά να του δοθεί η διοίκηση της Νορμανδίας, του Ανζού, της Ορλεάνης και των πόλεων της περιοχής του Λίγηρος. Τον Μάιο του 1604 καταγγέλλεται και αποκαλύπτεται στον Ερρίκο Δ' από τον βασιλιά της Αγγλίας μία συνωμοσία που σχεδίαζαν σε βάρος του και σε αυτή συνεργαζόταν πρόσωπα από τον Ισπανικό θρόνο. Μεταξύ των συνομοτών συγκατελεγόταν και ο πατέρας της Εριέττας, ο οποίος μετά από ανακρίσεις καταδικάζεται σε αποκεφαλισμό. Η ίδια κλείνεται σε μοναστήρι ως ύποπτη αφού έχει βρεθεί επιστολή που την ενοχοποιεί. Τελικά ο Ερρίκος δίνει χάρη στον πατέρα της και στην ίδια. Μετά τη δολοφονία του Ερρίκου, η Εριέττα θα είναι ένα από τα πρόσωπα που ενοχοποιήθηκαν και ανακρίθηκε, αλλά ήταν η Μαρία των Μεδίκων η οποία παρενέβη για να μη καταδικασθεί. Στην τελευταία περίοδο της ζωής της ασχολήθηκε με έργα αποκλειστικώς θρησκευτικά ιδρύοντας το Μοναστήρι του Τάγματος των Γαλάζιων Παρθένων. Πέθανε στις 9 Φεβρουαρίου 1633
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς
Ταραχές στη Φεζ το 1912
thumbnail|Η Φεζ μετά τα γεγονότα της 17ης Απριλίου 1912. Οι ταραχές στη Φεζ, γνωστές και ως ανταρσία ή εξέγερση στην Φεζ, ή και ως αιματηρές μέρες στη Φεζ στη γαλλική ιστοριογραφία και ως Τριτλ στη εβραϊκή ιστοριογραφία, ονομάζονται τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στη πόλη Φεζ, τότε πρωτεύουσα του Μαρόκου, αμέσως μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Φεζ στις 30 Μαρτίου του 1912 που συνέλαβε στην ίδρυση του Γαλλικού προτεκτοράτου του Μαρόκου.
Γεγονότα
Η υπογραφή της συνθήκης της Φεζ από τον σουλτάνο Αμντ Αλ-Χαλίφ και τη γαλλική αντιπροσωπεία, που παραχωρούσε την κυριαρχία του κεντρικού και νότιου Μαρόκου στην αποικιακή Γαλλία, προκάλεσε την έντονη δυσαρέσκεια του πληθυσμού της χώρας αλλά και των κατοίκων της πόλης, τότε πρωτεύουσας του σουλτανάτου. Για πολλούς, αυτή η συνθήκη αποτελούσε καθαρή προδοσία, αφού συνιστούσε παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας. Για λόγους ασφαλείας, ο τότε μονάρχης είχε καταφύγει στο Ραμπάτ, ενώ αργότερα μετά τις ταραχές που ακολουθησαν, αναγκάστηκε να παραιτηθεί υπέρ του αδελφού του Γιουσούφ.
Παρά τις προειδοποιήσεις μιας ενδεχόμενης εξέγερσης, ο γαλλικός στρατός είχε εγκαταλείψει τη πόλη αφήνοντας πίσω του 1.500 Γάλλους οπλίτες και 5.000 Μαροκινούς αποικιακούς πολιτοφύλακες (Ασκάρ) υπό τις διαταγές Γάλλων αξιωματικών. Το πρωί της 17ης Απριλίου, οι Γάλλοι επιτελείς ανακοίνωσαν τα νέα μέτρα στους ντόπιους πολιτοφύλακες φέρνοντας τους αναστάτωση, ενώ πολλοί από αυτούς στασίασαν, προκαλώντας έτσι πλήρη απώλεια ελέγχου του στρατεύματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Μαρόκου Κατηγορία:Ανταρσίες
Παπάγου
Η Δημοτική Ενότητα Παπάγου απαρτίζει, μαζί με τον Χολαργό, τον Δήμο Παπάγου-Χολαργού του Βόρειου Τομέα Αθηνών.
Ο συνοικισμός του Παπάγου, ο οποίος στη συνέχεια έγινε Κοινότητα και αργότερα Δήμος, είναι δημιούργημα του Αυτόνομου Οικοδομικού Οργανισμού Αξιωματικών (ΑΟΟΑ). Ο ΑΟΟΑ συνεστήθη στις 29 Αυγούστου 1950 με τον Α.Ν. 1563/1950 (ΦΕΚ Α 254) από την τότε κυβέρνηση του Σοφοκλή Βενιζέλου, για τη στέγαση των αξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων. Ήταν η εποχή που η οικονομία της Ελλάδος είχε καταστραφεί από την Κατοχή και τον εμφύλιο και υπήρχε άμεση ανάγκη στέγασης των οικογενειών των αξιωματικών, οι οποίες είχαν πληγεί παντοιοτρόπως μέχρι το 1949.
Ιστορικά
Η θεμελίωση της πρώτης κατοικίας έγινε στις αρχές του 1952 από τον Βασιλέα Παύλο, παρισταμένου και του τότε Πρωθυπουργού Νικολάου Πλαστήρα. Στις 22 Ιουνίου 1954 κληρώθηκαν και δόθηκαν στους δικαιούχους οι πρώτες 200 κατοικίες που κατασκευάσθηκαν από τον ΑΟΟΑ και συγκροτήθηκε ο οικισμός Παπάγου. Ο οικισμός υπαγόταν αρχικώς διοικητικά στον Δήμο Χολαργού και το 1965 αναγνωρίσθηκε ως Κοινότητα, με το Βασιλικό Διάταγμα 941/22-11-1965 (ΦΕΚ A 224). Έκτοτε, η Κοινότητα Παπάγου αναπτύχθηκε σημαντικά, μέσω διαδοχικών οικοδομικών προγραμμάτων του ΑΟΟΑ μέχρι το 1980. Αναγνωρίσθηκε ως Δήμος με το Προεδρικό Διάταγμα 554/13-8-1982 (ΦΕΚ Α 98). Με την τελευταία διοικητική μεταρρύθμιση, (Πρόγραμμα Καλλικράτης), που επήλθε με την ψήφιση του Ν. 3852/2010 (ΦΕΚ Α 87), ο Δήμος Παπάγου συνενώθηκε με τον Δήμο Χολαργού και αποτελούν πλέον τον ενιαίο Δήμο Παπάγου-Χολαργού, με έδρα τον Χολαργό.
Χαρακτηριστικά του Οικισμού
Η περιοχή Παπάγου ανήκει στον Βόρειο Τομέα των Αθηνών. Βασικό χαρακτηριστικό της περιοχής είναι η αραιή δόμηση, με χαμηλό συντελεστή δόμησης, πολλές μονοκατοικίες της δεκαετίας του '60 και του '70 και πλούσια άλση και χώρους πρασίνου, παρά την εγγύτητά της στο κέντρο της πόλης. Παρόλα αυτά, τα τελευταία χρόνια, υπάρχει μεγάλη τάση για ανέγερση πολυκατοικιών και μείωση των παλιών μονοκατοικιών. Με τη διάνοιξη της Αττικής Οδού ο Δήμος απέκτησε γρήγορη σύνδεση με τα Μεσόγεια, τη Δυτική Αττική, και τις Εθνικές Οδούς 1 και 8. Συγκοινωνιακά εξυπηρετείται από τη Λεωφόρο Μεσογείων και τον σταθμό του Μετρό Εθνική Άμυνα.
Η περιοχή αντιμετωπίζει έντονες κυκλοφοριακές πιέσεις, λόγω της εκεί παρουσίας δύο υπουργείων (Εθνικής Αμύνης και Μεταφορών), του Σταθμού ΚΤΕΟ, της Διεύθυνσης Συγκοινωνιών Νομαρχίας Ανατολικής Αττικής και ενός μεγάλου νοσοκομειακού συγκροτήματος (Γ. Γεννηματάς) στα σύνορά του. Αντιμετωπίζει, επίσης, πρόβλημα διαμπερούς κυκλοφορίας, καθώς οι στενοί δρόμοι του προαστίου αποτελούν εναλλακτική σύνδεση των ανατολικών προαστίων (Χολαργός και Αγία Παρασκευή) προς τη Λεωφόρο Κατεχάκη, ενώ από τον κόμβο Υ2 (Παπάγου) της Περιφερειακής Υμηττού διοχετεύεται μεγάλος όγκος αυτοκινήτων προς τη Λεωφόρο Μεσογείων.
Η Δημοτική Κοινότητα Παπάγου καταλαμβάνει έκταση 3.100 περίπου στρεμμάτων, ημιορεινής μορφολογίας, με πυκνή βλάστηση και βρίσκεται σε υψόμετρο 232 μέτρων. Ο πραγματικός πληθυσμός της, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 13.699 κατοίκους. Συνολικά στου Παπάγου υπάρχουν 102 οδοί, 18 πάρκα και άλση και 13 πλατείες. Μαζί με το Κοιμητήριο μπορεί κανείς να μετρήσει 14 ιστορικά μνημεία. Στην ευρύτερη περιοχή του Παπάγου υπάρχουν τρεις Εκκλησίες (Αγία Σκέπη και Άγιος Αλέξανδρος, Άγιος Γεώργιος και Αγία Ειρήνη και Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, η τελευταία στο Κοιμητήριο Παπάγου) και δύο Ιερές Μονές (Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννη Θεολόγου και Ιερά Μονή Αστερίου). Λειτουργούν τρία σχολικά συγκροτήματα, που περιλαμβάνουν δύο Νηπιαγωγεία (1ο και 2ο), τρία Δημοτικά Σχολεία (1ο, 2ο και 3ο), δύο Γυμνάσια (1ο και 2ο) και δύο Λύκεια (1ο και 2ο), τα οποία συγχωνεύτηκαν.
Αθλητικά Σωματεία
1. Αθλητικός Σύλλογος Παπάγου
Ο Α.Σ. Παπάγου ιδρύθηκε το 1966 και αποτελεί το αρχαιότερο αθλητικό σωματείο της περιοχής. Διαθέτει τμήματα ποδοσφαίρου, καλαθοσφαίρισης (μπάσκετ), πετοσφαίρισης (βόλεϊ), ξιφασκίας και σκάκι. Το ανδρικό τμήμα μπάσκετ και το γυναικείο τμήμα βόλεϊ είναι τα δύο πιο επιτυχημένα τμήματα του ΑΣ Παπάγου, καθώς έχουν καταφέρει να ανέβουν στις αντίστοιχες πρώτες (Α1) εθνικές κατηγορίες. Παράλληλα, όλα τα τμήματα έχουν αναδείξει σπουδαίους αθλητές και αθλήτριες, που σταδιοδρόμησαν ως επαγγελματίες παίκτες και προπονητές (Μιχάλης Υφαντής, Νότης Κονδύλης, Στέργιος Κουφός, Γιώργος Διαμαντόπουλος, Αλέξης Κυρίτσης στο μπάσκετ, Άκης Ζήκος στο ποδόσφαιρο κ.α.). μικρογραφία|Κλειστό γήπεδο Δήμου Παπάγου 2. Αθλητικός Σύλλογος Ολυμπιάς Παπάγου
Ιδρύθηκε το 1985 και έχει ως αποκλειστικό σκοπό τη διάδοση του αθλήματος της καλαθοσφαίρισης. Παρά το γεγονός ότι η ομάδα αγωνίζεται όλα τα χρόνια στα τοπικά πρωταθλήματα της Ένωσης Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Αττικής (ΕΣΚΑ), διαθέτει μεγάλο αριθμό αθλητών όλων των ηλικιών και οργανωμένες Ακαδημίες.
3. Αθλητικός Όμιλος Αντισφαιρίσεως Παπάγου Ο ΑΟΑΠ ιδρύθηκε το 1980 με σκοπό την άσκηση και ψυχαγωγία των μελών του στο άθλημα του τένις. Διαθέτει εγκαταστάσεις στους πρόποδες του Υμηττού, σε μια έκταση 32 στρεμμάτων. Αποτελούνται από 6 γήπεδα τένις, 2 γήπεδα τοιχοσφαίρισης, αποδυτήρια και εντευκτήριο-κυλικείο.
Διατελέσαντες κοινοτάρχες και δήμαρχοι Παπάγου
Από το 1967 έχουν διατελέσει πρόεδροι της Κοινότητας και έπειτα δήμαρχοι κατά χρονολογική σειρά οι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Παπάγου-Χολαργού
Βελανιδιά Κοζάνης
Διοικητική διαίρεση
Τα προαναφερθέντα στοιχεία για τον πληθυσμό είναι από το 2011.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Βοΐου
Κόσμος 1164
Ο Κόσμος 1164 (Космос 1164) ήταν σοβιετικός δορυφόρος έγκαιρης προειδοποίησης US-K του προγράμματος αντιβαλλιστικής άμυνας Oko. Αποστολή του δορυφόρου ήταν η ανίχνευση της εκτόξευσης πυραύλων με χρήση οπτικού τηλεσκοπίου καθώς και αισθητήρων υπερύθρων, όμως η εκτόξευσή του δεν ήταν επιτυχημένη με συνέπεια να μην εκπληρώσει ποτέ τον ρόλο αυτό.
Αποστολή
Εκτοξεύτηκε από το κοσμοδρόμιο του Πλεσέτσκ με πύραυλο Μολνίγια-Μ στις 12 Φεβρουαρίου 1980 (00:53 UTC). Η εκτόξευση ήταν ανεπιτυχής και ο δορυφόρος τέθηκε σε τροχιά χαμηλότερη από την αναμενόμενη. Έλαβε αριθμό στο σύστημα ονοματοδοσίας "Κόσμος" καθώς και τον διεθνή προσδιοριστή 1980-013A. Η Διοίκηση Διαστήματος των ΗΠΑ του έδωσε τον αριθμό 11700 στον Κατάλογο Δορυφόρων. Ο Κόσμος 1164 καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα την ίδια ημέρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δορυφόροι Κόσμος Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1980
Πεντέλη Αττικής
Η Πεντέλη Αττικής ή απλώς Πεντέλη ή Παλαιά Πεντέλη είναι δημοτική κοινότητα του δήμου Πεντέλης ο οποίος απαρτίζεται επίσης από τη Νέα Πεντέλη και τα Μελίσσια, όπου βρίσκεται η έδρα του. Ο αγροκτηνοτροφικός οικισμός που αναπτύσσεται στην περιοχή στα προσεχή έτη είναι γνωστός ως "Κουφός", προσελκύοντας Σαρακατσαναίους βοσκούς και Μαραθωνείς αγρότες. Στα νεότερα χρόνια, η ευρύτερη περιοχή προσελκύει λατόμους που έρχονται από όλη την Ελλάδα για να εκμεταλλευθούν το ξακουστό μάρμαρο του όρους.
Κοινότητα Κισσού Ρεθύμνης
Συνολικά η κοινότητα έχει 148 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Γεώργιο Γεωργακάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Πεντέλη Αττικής
Ετυμολογία
thumb|left|[[Πεντελικό όρος]]
Κοινότητα Κισσού Ρεθύμνης
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Πεντέλη Αττικής
Ετυμολογία
Τον 3ο αιώνα π.Χ. το όρος ονομάζεται Πεντέλη από τον δήμο που εγκαθίσταται στον λόφο μπροστά από το βουνό (αρχαίος δήμος Πεντέλης), εκεί όπου βρίσκεται η σημερινή πλατεία Αγίας Τριάδος.
Κατά τους χριστιανικούς χρόνους οικοδομούνται πολλές μονές ανάμεσα στους ορεινούς όγκους του βουνού. Η πιο γνωστή είναι ηΜονή Ταώ Παντοκράτωρος Σωτήρος Ιησού Χριστού που οικοδομείται επί ερειπωμένου ναού το 12ο αιώνα μ.Χ. από τον Νικόλαο Καμάτηρο, γόνο βυζαντινής οικογενείας (ο σημερινός ναός Νταού από παραφθορά της ονομασία Ταώ, λέξης αμφιλεγόμενης προέλευσης και ετυμολογίας). Αργότερα εγκαθίσταται στον ακατοίκητο λόφο η Ιερά Μονή Πεντέλης της αρχιεπισκοπής Αθηνών και ολόκληρη η έκταση του λόφου, αλλά και του Πεντελικού όρους τίθεται πλέον υπό το ιδιοκτησιακό καθεστώς της αρχιεπισκοπής. Η μονή τιμάται στο όνομα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Ιδρύεται το 1578 από τον επίσκοπο Ευρίπου Τιμόθεο και συγκεντρώνει πλήθος μοναχών.
Δήμος Αμυνταίου (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Ο δήμος αποτελούνταν από τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλη ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
Πεντέλη Αττικής
Ετυμολογία
thumb|right|[[Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Πεντέλης|Ιερά Μονή Πεντέλης]]
Δήμος Αμυνταίου (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αμυνταιου
Πεντέλη Αττικής
Ετυμολογία
Σήμερα το όρος διατηρεί την ονομασία "Πεντελικόν" και η κοινότητα που αναπτύσσεται στον λόφο του όρους, Πεντέλη. Στα διοικητικά όρια της κοινότητος περιλαμβάνεται ο παραδοσιακός οικισμός γύρω από τη μονή της Πεντέλης, ο οικισμός επί του αρχαίου δήμου, γύρω από τη σημερινή πλατεία Αγίας Τριάδος (που είναι εκτός σχεδίου πόλεως Αθηνών), ο οικισμός των Καλλισίων (Καλλιθέα) και ο απομακρυσμένος οικισμός του Νταού. Βορειοδυτικά του λόφου εγκαθίσταται η κοινότητα Νέας Πεντέλης, που οικοδομείται με διαφορετικά κριτήρια (πιο πυκνή και αστική δόμηση). Νοτιοδυτικά, στους πρόποδες του λόφου αναπτύσσεται ο δήμος Βριλησσίων.
Δήμος Αμυνταίου (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Суровичево (дем)
Πεντέλη Αττικής
Παλαιοντολογικά ευρήματα
Στις υπώρειες του βουνού έχουν ανακαλυφθεί παλαιοντολογικά ευρήματα που μαρτυρούν την ύπαρξη πλούσιας πανίδας από φυτοφάγα και σαρκοφάγα ζώα. Ανάμεσα σε αυτά συγκαταλέγονται μαστόδοντες, χαλικοθήρια, ρινόκεροι, χοίροι, ελάφια, μεσοπίθηκοι, ελλαδοθήρια, αντιλόπες και γκαζέλλες, καθώς και ένα σπάνιο είδος γιγαντιαίας χελώνας και γεράκια, μαχαιρόδοντες και ύαινες. Τα ευρήματα αυτά βρέθηκαν σε τοποθεσίες της γειτονικής κοινότητος Πικερμίου (που βρίσκεται στις νοτιοανατολικές υπώρειες του όρους και συγκεκριμένα στην περιοχή Ντράφι που αργότερα οικοδομήθηκε από συνεταιριστικό οργανισμό, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για δασική ζώνη).
Αρχαία Ελλάδα
Τον 4ο αιώνα π.Χ., 5 χρόνια μετά τη νίκη των Αθηναίων στη μάχη του Μαραθώνα, αποφασίζουν να ανακατασκευάσουν την Ακρόπολη καταργώντας τον αρχικό ναό από πωρόλιθο με νέο ναό δωρικού ρυθμού από μάρμαρο. Το λατομείο ανακαλύπτεται στα νοτιοδυτικά του βουνού (στο σπήλαιο των Αμώμων, τη σημερινή Σπηλιά του Νταβέλη). Η εξόρυξή τους γίνεται με σιδερένια ελάσματα και σφήνες χαλκού, ενώ για τη μεταφορά τους χρησιμοποιούσαν τροχαλίες, αντίβαρα και βαρούλκα. Ο μαρμάρινος όγκος μεταφερόταν από μυώδεις εργάτες από το σημείο εξόρυξης στην επονομαζόμενη οδό λιθαγωγίας (Πεντελέθεν Λιθαγωγίας). Εξειδικευμένοι τεχνίτες τοποθετούν το μαρμάρινο όγκο σε έλκηθρα και μέσω της ευθύγραμμης στενής και κατηφορικής λιθόστρωτης οδού μετακινούνται προς το σταθμό φόρτωσης των μεγάλων αμαξών με προορισμό την Αθήνα. Εκτός από τον Παρθενώνα, πεντελικό μάρμαρο έχει χρησιμοποιηθεί σε πολλά αρχαία μνημεία της Ελλάδας και του εξωτερικού. Μερικά από αυτά είναι το Τελεστήριον της Ελευσίνας, ο ναός του Ασκληπιού της Γόρτυνας, ο Ναός του Ολυμπίου Διός κ.ά. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο στα χρόνια του Δομιτιανού Αυγούστου κατασκευάστηκαν από πεντελικό μάρμαρο οι κίονες του ναού του Δία στο Καπιτώλιο της Ρώμης.
Στην κοιλάδα των Καλισσίων (Καλλιθέα) ανακαλύπτεται αρχαίο τοίχος και λείψανα αρχαίου οικισμού, όπου σώζονται αναλλήματα καλλιεργειών.
Το δεύτερο υδραγωγείο που κατασκευάζεται για τις υδρευτικές ανάγκες του λεκανοπεδίου Αττικής κατασκευάζεται από τον Θησέα.
Πεντελικό μάρμαρο έχει επίσης χρησιμοποιηθεί και στην κατασκευή νεότερων κτιρίων όπως Ακαδημία Αθηνών, Εθνική Βιβλιοθήκη, Πολυτεχνείο, Παναθηναϊκό Στάδιο, είσοδος Ζαππείου κ.ά. καθώς και σε εξαίρετα αγάλματα.
Το 2ο αιώνα π.Χ., στα χρόνια του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αδριανού γίνεται η πρώτη δημιουργική παρέμβαση για την συστηματική υδροδότηση της πόλης των Αθηνών με την κατασκευή του Αδριάνειου Υδραγωγείου. Η κατασκευή του πρώτου μεγάλου υδραγωγείου στην ιστορία της Αθήνας ξεκίνησε το 134 μ.Χ. και ολοκληρώθηκε το 140 μ.Χ. Ο κύριος σκοπός του ήταν πρωτίστως η υδροδότηση της αδριανικής πόλεως των Ρωμαίων στην Αθήνα (σημερινό Ζάππειο, Καλλιμάρμαρο έως και τη Βουλή). Το υδραγωγείο ήταν μια υπόγεια σήραγγα, μήκους 25 χιλιομέτρων η οποία σκάφτηκε με τα χέρια, πιθανώς σκλάβων, με μόνα εργαλεία λάξευσης της πέτρας το σφυρί και το καλέμι. Η αρχή της υπόγειας αυτής σήραγγας βρίσκεται στο δυτικό αδιέξοδο της οδού Μεσολογγίου της περιοχής Αγίας Τριάδος Πεντέλης και η διαδρομή της τέμνει την οδό Αγ. Τρύφωνος της ίδιας περιοχής, περνάει στο δυτικό άκρο της πλατείας Αγίας Τριάδος και διαμέσου της κλίμακας της μονής Πεντέλης συνεχίζει προς Χαλάνδρι και Λυκαβηττό. Ήταν σχεδιασμένο για να μαζεύει νερό κατά μήκος όλης της χάραξης, με πολλά συμπληρωματικά έργα συνδεδεμένα με το Αδριάνειο μέσω υπογείων σηράγγων ή μικρών υδραγωγείων που μετέφεραν νερό από άλλες πηγές. Βοηθητικά υδραγωγεία ήταν του Χαλανδρίου, του Κοκκιναρά (δυτικά του όρους στη σημερινή Κηφισιά), της Κιθάρας και του Μονοματίου (στις σημερινές Αχαρνές).
Χριστιανικά χρόνια
thumb|right|[[Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Πεντέλης|Ιερά Μονή Πεντέλης]]
Κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας το πεντελικό τοπίο προσφέρει κρησφύγετο με τις σπηλιές και τις πλαγιές του στους αντάρτες Αμαρουσίου και Αθηνών, ενώ η μονή συμβάλλει στην διάδοση του χριστιανικού πνεύματος και στη μεταλαμπάδευση της ελληνικής παιδείας. Μετά την απελευθέρωση και τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους εγκαθίστανται στην περιοχή οι πρώτοι μόνιμοι κάτοικοι, Σαρακατσάνοι βοσκοί κυρίως από τον γειτονικό Μαραθώνα, στους οποίους μισθώνουν τους αγρούς προς εκμετάλλευση οι μοναχοί της μονής.
Νεοελληνικά χρόνια
thumb|left|Οικία [[Δούκισσα της Πλακεντίας|δουκίσσης Πλακεντίας]]
Η νεοελληνική ιστορία της Πεντέλης στιγματίζεται από μια διακεκριμένη προσωπικότητα που αγαπάει αυτόν τον τόπο και περνάει εδώ τα τελευταία χρόνια της ζωής της. Το 1785 γεννιέται στη Φιλαδέλφεια της Αμερικής η Σοφία Ντε Μαρμπουά, δούκισσα της Πλακεντίας, κόρη Γάλλου διπλωμάτη. Επηρεασμένη από τον φιλελληνισμό που επικρατεί εκείνη την εποχή στο Παρίσι, έρχεται στην Ελλάδα και εγκαθίσταται το 1830 στο Ναύπλιο, ενώ βοηθάει τον αγώνα των Ελλήνων για την απελευθέρωση. Στα χρόνια που ακολουθούν, η κόρη της Ελίζα καταπονείται από φυματική νόσο. Έπειτα από ένα μεγάλο ταξίδι στην Ανατολή, η κόρη πεθαίνει στη Βηρυττό. Καθώς επιθυμία της Ελίζας ήταν να ταφεί στην Ελλάδα, η δούκισσα τη βαλσαμώνει και έρχεται στην Αθήνα, όπου ζει στο παλάτι της στο κέντρο της πόλης μαζί με το άψυχο κορμί της κόρης της. Το 1840, μαζί με τον νέο της σύντροφο αρχιτέκτονα Σταμάτη Κλεάνθη συζητούν με τους μοναχούς της μονής Πεντέλης και συμφωνούν την οικοδόμηση νέου δουκάτου, μετά από επέμβαση της κυβέρνησης. Οικοδομούνται τρία σπίτια στην Πεντέλη, το ένα επί της οδού Ελευθερίου Βενιζέλου (επέκταση της λεωφόρου Πεντέλης), ένα στην πλατεία Χαραυγής και το μεγαλοπρεπές ανάκτορο Καστέλο της Ροδοδάφνης. Πολλοί υποστηρίζουν πως η δούκισσα περνάει τα τελευταία της χρόνια μιλώντας συχνά στη βαλσαμωμένη της κόρη περιτριγυρισμένη από άνθη, με παρέα τα αγαπημένα της σκυλιά, έως το 1847 που ξεσπάει πυρκαγιά στο παλάτι της στην Αθήνα και μαζί με το σπίτι καίγεται και το βαλσαμωμένο κορμί της πολυαγαπημένης της κόρης. Το 1854 πεθαίνει πλέον και η ίδια πικραμένη στο ανάκτορό της στην Πεντέλη. μικρογραφία|Ο Κώστας Κρυστάλλης αγάπησε την Πεντέλη και της αφιέρωσε ένα από τα ποιήματά του. Στενή υπήρξε η σχέση του ποιητή και πεζογράφου Κώστα Κρυστάλλη με την Πεντέλη. Ο Κρυστάλλης, κυνηγημένος από τους Τούρκους στην πατρίδα του, το ορεινό χωριό Συρράκο της Ηπείρου, είχε εγκατασταθεί σε νεαρή ηλικία στην Αθήνα. Όντας φανατικός φυσιολάτρης, σύντομα είχε ανακαλύψει την Πεντέλη, από την οποία είχε μαγευτεί σε βαθμό εμμονής. Όμως, αυτή του η εμμονή έμελλε να του κοστίσει τη ζωή, καθώς κάποια από τις επισκέψεις του στο βουνό έγινε αιτία να προσβληθεί από φυματίωση. Πέθανε το 1894, σε ηλικία μόλις 26 χρονών. Όπως πληροφορούμαστε σε δημοσίευμα του 1936, κατά ταιριαστά συμβολικό τρόπο, το τελευταίο του κείμενο ήταν ένα έκδοσης 1893 ποίημα με τίτλο "Πεντέλη".
thumb|right|Πυργίσκος Tourelle
Στα χρόνια της γερμανικής κατοχής οι κάτοικοι της Πεντέλης προσφέρουν καταφύγιο στους Αθηναίους αντάρτες και υφίστανται τα αντίποινα από τους Γερμανούς, με πιο χαρακτηριστική τη σύλληψη των ανδρών του χωριού Νταού και την εκτέλεσή τους την ημέρα της Αγίας Μαρίνας στον λόφο Λεφίδη στην Παλλήνη ως αντίποινα για την εκτέλεση του Γερμανού φρουράρχου στη Ραφήνα. Στις πλαγιές του βουνού έδρασαν αντάρτες, Σαρακατσάνοι βοσκοί που τρέφονταν με την παραγωγή τους και προσέφεραν ένα κομμάτι ψωμί στους Αθηναίους στην περίοδο της πείνας. Γνωστή είναι η σπηλιά του λήσταρχου Νταβέλη για την οποία έχουν γραφτεί τόσα. Λίγο πριν το τέλος της κατοχής το πεντελικό τοπίο υφίσταται και το πρώτο μεγάλο πλήγμα από την πυρπόληση του βουνού κατά την αποχώρηση των Γερμανών. Μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, οι Σαρακατσάνοι αυτόχθονες αγκαλιάζουν τους νησιώτες που έρχονται από τα κυκλαδίτικα νησιά ως εργάτες στα λατομεία, καθώς εκείνη την εποχή ανθεί το λατομείο της Ραπεντώσας, που βρίσκεται σήμερα στα διοικητικά όρια του Διονύσου. Αργότερα έρχονται ως δασοφύλακες κάτοικοι από την Πελοπόννησο, καθώς και Ηπειρώτικες οικογένειες που δημιουργούν τη μικρή τοπική αγορά.
Σύγχρονη Ελλάδα
Μετά την απελευθέρωση εγκαθίσταται λίγο πιο έξω από την κοινότητα μονάδα του Ελληνικού Στρατού, όπως επίσης και νατοϊκή ναυτική βάση που τίθεται αργότερα στα διοικητικά όρια των γειτονικών Βριλησσίων. Το 1936 ιδρύεται στην κορυφή του λόφου Κουφού το αστεροσκοπείο της Πεντέλης.
thumb|left|Πλατεία Αγίου Τιμόθεου
Το 1950 ξεσπάει στην Αθήνα φυματίωση. Η Πεντέλη και τα Μελίσσια γίνονται πόλος έλξης των ασθενών για το καθαρό τους κλίμα κυρίως κατά το καλοκαίρι. Στα Μελίσσια λειτουργούν σανατόρια ενώ στην Πεντέλη οικοδομούνται παραθεριστικές κατοικίες για τους φυματικούς και τα επισκέπτονται κυρίως κατά τους θερινούς μήνες. Όσοι δεν κατορθώνουν να κτίσουν σπίτι, κατασκηνώνουν στα πευκοδάση της, με αποτέλεσμα 10.000 άτομα να επισκέπτονται με τις σκηνές τους την ορεινή κοινότητα. Μέχρι και σήμερα λειτουργούν οι κατασκηνώσεις Παίδων, Υπαλλήλων της Αγροτικής Τράπεζας και του ΠΙΚΠΑ. Η φυματίωση, που για την εποχή εκείνη ήταν μια σοβαρή, θανατηφόρα ασθένεια, ήταν η βασική αιτία που οδήγησε αρκετούς φορείς να δημιουργήσουν πνευμονολογικά κυρίως νοσοκομεία και αναρρωτήρια στην Πεντέλη (όπως επίσης και στα Μελίσσια). Από τις αρχές της δεκαετίας αυτής λειτούργησαν το Στρατιωτικό Νοσοκομείο Νοσημάτων Θώρακος, γνωστό σήμερα ως 414 ΣΝΕΝ, το αναρρωτήριο του ΠΙΚΠΑ Πεντέλης και το Παίδων.
Στις δεκαετίες που ακολουθούν, με τον οικιστικό κορεσμό των Αθηνών, η κοινότητα Πεντέλης με τους λιγοστούς κατοίκους και τις γραφικές ταβερνούλες γίνεται σημείο συνάντησης κατά τους θερινούς μήνες για το ιδιαίτερα δροσερό και καθαρό κλίμα (καθώς είναι οικοδομημένη σε μεγάλο υψόμετρο). Χαρακτηριστική είναι η ζώνη του Αγίου Τιμόθεου με τις ταβέρνες, καθώς και η πλατεία Αγίας Τριάδας που γίνεται σημείο εστίασης τα σαββατοκύριακα με τις καφετέριες και τα λούνα παρκ, ενώ καλλιτέχνες κάνουν παραστάσεις στον υπαίθριο χώρο.
Η ευρύτερη περιοχή των βορειοανατολικών προαστίων κατοικείται από εσωτερικούς μετανάστες, κυρίως της Πειραϊκής, κατά βάση ηθοποιούς και καλλιτέχνες.
thumb|Μνημείο πεσόντων
Το 1995, το όρος δέχεται το δεύτερο μεγάλο πλήγμα, την πυρκαγιά που ξεσπάει και αφανίζει ατελείωτα στρέμματα πρασίνου. Κάτοικοι της περιοχής και των όμορων περιοχών (Βριλήσσια, Μελισσία, Νέα Μάκρη κ.ά.) διαδηλώνουν κατά του πιθανολογούμενου εμπρησμού και συμμετέχουν σε πρωτοβουλία αναδάσωσης με την ενεργό συμμετοχή των παιδιών. Κι ενώ το ταλαιπωρημένο βουνό προσπαθεί να κλείσει τις πληγές του, υφίσταται το τρίτο μεγάλο πλήγμα από νέα πυρκαγιά το 1998. Εννιά χρόνια αργότερα, το 2007 κι ενώ η Πεντέλη έχει αρχίσει να πρασινίζει εκ νέου, κυρίως χάρη στη φυσική αλλά και στην τεχνητή αναδάσωση, δέχεται τον Αύγουστο νέο πλήγμα πυρκαγιάς, η οποία ξεκίνησε σε μεγάλο υψόμετρο, πλησίον της μονής Αγίου Παντελεήμονος και ταχύτατα επεκτάθηκε στη Νέα Πεντέλη και στα Μελίσσια αφανίζοντας εκατοντάδες στρέμματα πεύκων και καταστρέφοντας ακόμα και κατοικίες στις περιοχές αυτές.
thumb|left|Οδός Ελευθέριου Βενιζέλου
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, γειτονικές περιοχές που αποτελούν έως τότε μικρούς οικισμούς για την κάλυψη στεγαστικών αναγκών επαρχιωτών και προσφύγων, επεκτείνονται σταδιακά εις βάρος του πεντελικού τοπίου. Δήμοι της Ανατολικής Αττικής γίνονται τα νέα "βόρεια προάστια", ενώ εώς τότε τα σύνορα τελείωναν στο ύψος της Εκάλης, της Νέας Ερυθραίας και της Κηφισιάς. Συγκεκριμένα, ο πολεοδομικός ιστός Ροδόπολης, Διονύσου, Σταμάτας κοντεύουν να αγγίξουν τις ανατολική πόλεις του Μαραθώνα και της Νέας Μάκρης, ενώ η πιο αμφιλεγόμενη δόμηση παρατηρείται σε αυτοδημιουργούμενους οικισμούς του Πικερμίου, της Ραφήνας και της Νέας Μάκρης που κοντεύουν να γειτνιάσουν επί του ορεινού τοπίου. Συγκεκριμένα, ο οικισμός στο Ντράφι παρόλο που βρίσκεται σε ιδιαίτερα μεγάλο υψόμετρο και επί των ορεινών όγκων κατόρθωσε να ενταχθεί στο σχέδιο πόλεως μετά την ολοκλήρωση του ρυμοτομικού του σχεδίου.
Το ίδιο επιχειρήθηκε να γίνει και σε γειτονικό ορεινό όγκο στην περιοχή της Διώνης (σε ακόμη μεγαλύτερο υψόμετρο), όπου τα έργα πάγωσαν και η ρυμοτομία αποτελείται από αποκομμένους χωματόδρομους. Ομοίως, οι οικισμοί της Καλλιτεχνούπολης Ραφήνας και Νέου Βουτζά Νέας Μάκρης κατά καιρούς επεκτείνονται σε αμφιλεγόμενες ζώνες. Εγκαθίστανται σύγχρονες μονάδες πυρασφάλειας πλέον στο κέντρο του δήμου. Οι περιοχές αυτές δέχονται και το 4ο μεγάλο πλήγμα από πυρκαγιά το 2005, όταν απειλούνται πλέον τα σπίτια, καθώς και η μονή Νταού με τα παιδιά και τους εργαζόμενους που κινδυνεύουν από τις ανεξέλεγκτες φλόγες. Η τοπική κοινωνία της Πεντέλης συγκλονίζεται και αποφασίζει πλέον να πάρει το ζήτημα στα χέρια της. Μετά το συντονισμό δήμων και κοινοτήτων του πεντελικού ιδρύεται ο "Σύνδεσμος Δήμων και Κοινοτήτων για την Προστασία και Ανάπλαση του Πεντελικού" (ΣΠΑΠ) με μέλη Κηφισιάς, Ν. Ερυθραίας, Αμαρουσίου, Μελισσίων, Βριλησσίων, Αγ. Στεφάνου, Χαλανδρίου, Ν. Πεντέλης, Πεντέλης, Εκάλης, Δροσιάς, Διόνυσου και Άνοιξης και νεότερα μέλη Αρτέμιδα, Ραφήνα, Κρυονέρι, Γαλάτσι, Πικέρμι, Ανθούσα, Ροδόπολη,Σταμάτα και Γέρακα με πρόεδρο του συνδέσμου των 23, τον δήμαρχο Πεντέλης. Στη χρονιά που ακολουθεί η Πεντέλη και η Νέα Μάκρη πραγματοποιούν ενταντική πρωτοβουλία αναδάσωσης, πέριξ του αστικού ιστού (χαρακτηριστικός ο νεος πνεύμονας πρασίνου επί των περιφερειακών Διονύσου από την Πεντέλη έως και τη Νέα Μάκρη).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πεντελικοί Οικισμοί Κατηγορία:Πόλεις της Αττικής
Μάχη του Καπετρόν
Η Μάχη τoυ Καπετρόν ή Kαπετρού διεξήχθη ανάμεσα σε έναν Βυζαντινο-Γεωργιανό στρατό και τους Σελτζούκους Τούρκους στην πεδιάδα του Καπετρόν (σημερινό Χασάνκαλε/Πασινλέρ στη βορειοανατολική Τουρκία) το 1048. Το γεγονός ήταν το αποκορύφωμα μίας μεγάλης επιδρομής με επικεφαλής τον πρίγκιπα των Σελτζούκων Ιμπραήμ Ινάλ στη Βυζαντινή διοίκηση της Αρμενίας. Ένας συνδυασμός παραγόντων είχε ως αποτέλεσμα οι τακτικές Βυζαντινές δυνάμεις να είναι αριθμητικά σημαντικά λιγότερες έναντι των Τούρκων: οι τοπικοί θεματικοί στρατοί είχαν διαλυθεί, ενώ πολλά από τα επαγγελματικά στρατεύματα είχαν εκτραπεί στα Βαλκάνια για να αντιμετωπίσουν την εξέγερση του Λέοντα Τορνίκιου. Οι Βυζαντινοί διοικητές, Ααρών και Κατακαλών Κεκαυμένος, διαφώνησαν σχετικά με τον καλύτερο τρόπο αντιμετώπισης της εισβολής. Ο Κεκαυμένος τάχθηκε υπέρ μίας άμεσης και προληπτικής επίθεσης, ενώ ο Ααρών ευνοούσε μία πιο αμυντική στρατηγική μέχρι την άφιξη των ενισχύσεων. Ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Θ΄ επέλεξε την τελευταία επιλογή και διέταξε τις δυνάμεις του να υιοθετήσουν μία παθητική στάση, ενώ ζήτησε βοήθεια από τον Γεωργιανό ηγεμόνα Λιπάριτ Δ΄. Αυτό επέτρεψε στους Τούρκους να λεηλατήσουν κατά βούληση, λαφυραγωγώντας και καταστρέφοντας το μεγάλο εμπορικό κέντρο Άρτζε.
Μετά την άφιξη των Γεωργιανών, η συνδυασμένη Βυζαντινο-Γεωργιανή δύναμη έδωσε μάχη στο Καπετρόν (σημερινό Χασάνκαλε). Σε μία άγρια νυχτερινή μάχη, οι Χριστιανοί σύμμαχοι κατάφεραν να αποκρούσουν τους Τούρκους, και ο Ααρών και ο Κεκαυμένος, διοικώντας τις δύο πλευρές, καταδίωξαν τους Τούρκους μέχρι το επόμενο πρωί. Στο κέντρο ωστόσο ο Ινάλ κατάφερε να συλλάβει τον Λιπάριτ Δ΄, γεγονός για το οποίο οι δύο Βυζαντινοί διοικητές δεν ενημερώθηκαν, παρά μόνο αφού είχαν ευχαριστήσει τον Θεό για τη νίκη τους. Ο Ινάλ μπόρεσε να επιστρέψει ανενόχλητος στην πρωτεύουσα των Σελτζούκων στο Ράι, κουβαλώντας τεράστια ποσότητα σε λάφυρα. Οι δύο πλευρές αντάλλαξαν πρεσβείες, οδηγώντας στην απελευθέρωση του Λιπάριτ Δ΄ και την έναρξη των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ των Βυζαντινών και των Σελτζουκικών Αυλών. Ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Θ΄ έκανε βήματα για την ενίσχυση των ανατολικών συνόρων του· λόγω εσωτερικών στους Σελτζούκους συγκρούσεων οι τουρκικές εισβολές δεν ξανάρχισαν μέχρι το 1054. Οι Σελτζούκοι γνώρισαν αυξανόμενη επιτυχία, βοηθούμενοι από την εκ νέου εκτροπή των Βυζαντινών στρατευμάτων στα Βαλκάνια για την καταπολέμηση των Πετσενέγων, τις διαφορές μεταξύ των διαφόρων εθνοτικών ομάδων των ανατολικών Βυζαντινών επαρχιών και τη μείωση του Βυζαντινού στρατού.
Ιστορικό
Μετά την κατάκτηση εδαφών στο σημερινό Ιράν από την αυτοκρατορία των Σελτζούκων, ένας μεγάλος αριθμός Oγούζων Τούρκων έφτασε στα Βυζαντινά σύνορα της Αρμενίας στα τέλη της δεκαετίας του 1040. Με όρεξη για λεηλασία και διάκριση στο πνεύμα της τζιχάντ, άρχισαν να κάνουν επιδρομές στις Βυζαντινές επαρχίες της Αρμενίας. Ταυτόχρονα, οι ανατολικές άμυνες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας είχαν αποδυναμωθεί από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Θ΄ Μονομάχο (βασ. 1042–1055), ο οποίος είχε επιτρέψει στα θεματικά (επαρχιακά) στρατεύματα της Ιβηρίας και της Μεσοποταμίας να παραιτηθούν από τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις, έναντι πληρωμής.
Η επέκταση των Σελτζούκων προς τα δυτικά ήταν μία συγκεχυμένη υπόθεση, καθώς συνοδεύτηκε από μαζική μετανάστευση τουρκικών φυλών. Αυτές οι φυλές ήταν μόνο ονομαστικά υποτελείς των ηγεμόνων των Σελτζούκων και οι σχέσεις τους κυριαρχούντο από μία πολύπλοκη δυναμική: ενώ οι Σελτζούκοι στόχευαν στην ίδρυση κράτους με τακτική διοίκηση, οι φυλές ενδιαφέροντο περισσότερο για λεηλασίες και νέες εκτάσεις βοσκοτόπων· ξεκίνησαν επιδρομές ανεξάρτητα της Αυλής των Σελτζούκων. Οι τελευταίοι ανέχοντο αυτό το φαινόμενο, καθώς βοηθούσε στην εκτόνωση των εντάσεων στα κεντρικά μέρη των Σελτζούκων.
Μία πρώτη μεγάλης κλίμακας επιδρομή κατά της ανατολικής Βυζαντινής επαρχίας Βασπουρακάν μπορεί να είχε αναληφθεί γύρω στο 1045 από τον Κουταλμίς, εξάδελφο του Σελτζούκου ηγεμόνα Τουγκρίλ Μπεγκ. Ο Κουταλμίς νίκησε και συνέλαβε τον τοπικό Βυζαντινό διοικητή Στέφανο Λειχούδη. Μία άλλη μεγάλης κλίμακας εισβολή, υπό τον ανιψιό του Τουγκρίλ, Χασάν τον Κωφό, ξεκίνησε αμέσως μετά από το Ταμπρίζ στη Γεωργία. Όμως επιστρέφοντας μέσω του Βασπουρακάν, ο στρατός του Χασάν έπεσε σε ενέδρα και καταστράφηκε ανατολικά της λίμνης Βαν από τους τοπικούς Βυζαντινούς διοικητές, τον κατεπάνω του Βασπουρακάν Ααρών και τον κατεπάνω του Άνι και της Ιβηρίας, Κατακαλών Κεκαυμένο. Αυτή η πρώτη επιδρομή χρονολογείται το 1045/46 είτε το 1048.
Ακολούθησε ακόμη μεγαλύτερη εισβολή, υπό τον Ιμπραήμ Ινάλ, ετεροθαλή αδελφό του Τουγκρίλ Μπεγκ. Οι Βυζαντινές πηγές τη θεωρούν αντίποινα για την ήττα του Χασάν, αλλά όπως επισημαίνει ο Αντώνιος Καλδέλλης, υπήρχαν και άλλοι παράγοντες που είχαν σημασία επίσης: Ο Ιμπν αλ Αθίρ αναφέρει ότι ο Ιμπραήμ είχε αυτή τη στιγμή μεγάλη εισροή Ογκούζων από την Υπερωξιανή και μη μπορώντας να μεριμνήσει γι'΄αυτούς, τους έστειλε να επιτεθούν στις Βυζαντινές επαρχίες της Αρμενίας, υποσχόμενος ότι σύντομα θα ακολουθήσει με τα δικά του στρατεύματα.
Τα γεγονότα αυτής της εκστρατείας αποδεικνύονται καλά μέσω των Ιστοριών των Αρμενίων ιστορικών Αριστάκη Λαστιβέρτση και Ματθαίου της Έδεσσας, και του Βυζαντινού αξιωματούχου Ιωάννη Σκυλίτζη. Η εισβολή του Ιμπραήμ χρονολογείται συνήθως από τις σύγχρονες πηγές στο 1048 , αν και ορισμένες τη χρονολογούν στο 1049.
Η εισβολή Σελτζούκων και η Βυζαντινή αντίδραση
εναλλ.=Mosaic of a standing, crowned and bearded man dressed in gem-encursted clothing and carrying a big bag of money|δεξιά|μικρογραφία|Ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Θ΄, ψηφιδωτό από την [[Αγία Σοφία (Κωνσταντινούπολη)|Αγία Σοφία.]]
Ο Σκυλίτσης αναφέρει, με εμφανή υπερβολή, ότι οι εισβολείς αριθμούσαν 100.000 άνδρες, που είναι πέντε φορές περισσότερους από την αληθινή δύναμη του Χασάν. Προσθέτει επίσης τη λεπτομέρεια ότι παράλληλα με τους Τούρκους, ο στρατός των Σελτζούκων είχε επίσης πολλούς "Διλιμνίτες" (Νταϋλαμίτες) και "Kαβείρους" (πιθανότατα Χορασάνι Ιρανούς). Πράγματι ο Σκυλίτσης αναφέρει ότι ο Ιμπραήμ είχε δύο υποδιοικητές, έναν «Χοροσάντε» (πιθανώς παραφθορά του Χορασάνι), ο οποίος πιθανότατα διοικούσε το σώμα Χορασάνι και τον «Ασπάν Σαλάριο», σαφώς εξελληνισμό του περσικού στρατιωτικού βαθμού ισπασαλάρ.
Όπως και η προηγούμενη επιδρομή, η δύναμη των Σελτζούκων πιθανότατα ξεκίνησε από το Ταμπρίζ και, ακολουθώντας την πορεία του ποταμού Αράξη, μπήκε στο Βασπουρακάν. Ο Ιμπν αλ-Ατίρ αναφέρει ότι επιδρομές αποσπασμάτων έφτασαν ως την Τραπεζούντα της Χαλδίας και τον Άκαμψι ποταμό στον βορρά, και τις περιοχές Ταρόν και Χορζιανή στο νότο, αλλά αυτό πιθανότατα αναφέρεται στις επιδρομές του Ογκούζων που ο Ιμπραήμ είχε στείλει έξω, παρά στο κύριο τμήμα τού στρατού του. Ο κύριος στρατός τού Ιμπραήμ εισέβαλε στην περιοχή του Μπαζεάν και στην περιοχή μεταξύ Θεοδοσιούπολης, Άρτζε και της περιοχής Μανανάλις.
Από τη Βυζαντινή πλευρά, ο Σκυλίτσης καταγράφει μία διαφορά απόψεων ως προς τον τρόπο αντιμετώπισης της εισβολής των Σελτζούκων: ο Κεκαυμένος -ο οποίος ήταν πιθανώς μία από τις κύριες πηγές του ιστορικού και γενικά ηρωοποιήθηκε από τον Σκυλίτση- ισχυρίστηκε ότι έπρεπε να τους αντιμετωπίσουν το συντομότερο δυνατό, όσο ήταν εφικτό, ενώ ήταν ακόμη κουρασμένοι από την πορεία τους και οι Βυζαντινοί ήταν ευδιάθετοι μετά την πρόσφατη νίκη τους. Ο Ααρών, από την άλλη πλευρά, ήταν υπέρ μίας αμυντικής στρατηγικής ενάντια σε έναν τόσο μεγάλο στρατό, συνιστώντας την απόσυρση πίσω από τις οχυρώσεις τους και τη διατήρηση των δυνάμεών τους, ωσότου ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Θ΄ στείλει σαφείς οδηγίες.
Είναι σαφές ότι οι Βυζαντινοί ήταν πολύ λιγότεροι, πιθανώς ως αποτέλεσμα όχι μόνο της μείωσης των ανατολικών επαρχιακών στρατευμάτων υπό τον Κωνσταντίνο Θ΄, αλλά και λόγω της εκτροπής μεγάλου μέρους των ταγματικών στρατευμάτων (ετοιμοπόλεμων, επαγγελματικών δυνάμεων) για την αντιμετώπιση της εξέγερσης των δυτικών στρατευμάτων υπό τον Λέοντα Τορνίκιο το 1047. Ως αποτέλεσμα, η άποψη του Ααρών επικράτησε. Εστάλησαν μηνύματα στην Κωνσταντινούπολη για να ενημερώσουν τον Αυτοκράτορα και στο μεταξύ τα Βυζαντινά στρατεύματα στρατοπέδευσαν στην πεδιάδα του Οουτρού στο Μπαζεάν, ενώ ο άμαχος πληθυσμός διατάχθηκε να βρει καταφύγιο στα τοπικά φρούρια. Πράγματι, ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Θ΄ έστειλε γρήγορα διαταγές να αποφύγουν τη δράση μέχρι την άφιξη των ενισχύσεων, δηλαδή των Γεωργιανών του Λιπάριτ Δ΄ δούκα του Κλδεκάρι, στον οποίο ο Αυτοκράτορας έγραψε ζητώντας τη βοήθειά του.
Η μάχη
εναλλ.=Medieval miniature showing a group of lance-carrying cavalry pursuing another group of lancers, with their dead on the ground|μικρογραφία|Μάχη μεταξύ Βυζαντινών και Μουσουλμάνων στην Αρμενία στα μέσα του 11ου αι., μικρογραφία από το χειρόγραφο [[Σύνοψις Ιστοριών|του Σκυλίτζη στη Μαδρίτη.]]
Μόλις ο Λιπάριτ Δ΄ έφτασε με τον στρατό του, ο συνδυασμένος Βυζαντινο-Γεωργιανός στρατός μετακόμισε από το Ουρτρού στην πεδιάδα πριν από το φρούριο του Καπετρόν (σημερινό Χασάνκαλε). Ο Ιμπν αλ-Ατίρ ισχυρίζεται ότι τα Βυζαντινο-Γεωργιανά στρατεύματα αριθμούσαν 50.000 άνδρες, ενώ ο Aριστάκης Λαστιβέρτσι ανεβάζει τον αριθμό σε 60.000. Όπως και με τον Σελτζουκικό στρατό, και οι δύο αριθμοί είναι σαφώς υπερβολικοί.
Και πάλι, σύμφωνα με τον Σκυλίτση, η συμβουλή του Kεκαυμένου να επιτεθούν στα απομονωμένα τουρκικά αποσπάσματα καθώς έφταναν δεν ελήφθη υπόψη, επειδή ήταν Σάββατο (18 Σεπτεμβρίου) και ο Λιπάριτ Δ΄ τη θεώρησε άτυχη ημέρα και αρνήθηκε να πολεμήσει. Αυτό έδωσε χρόνο στους Τούρκους να συγκεντρώσουν ολόκληρο τον στρατό τους και να σχηματίσουν γραμμές μάχης, προτού προχωρήσουν προς τον Βυζαντινο-Γεωργιανό στρατό, ο οποίος τώρα αναγκάστηκε «να προετοιμαστεί για να δώσει μάχη, εκών άκων». Ο Κεκαυμένος διηύθυνε τη δεξιά πτέρυγα και αντιμετώπισε στην τουρκική πλευρά όπου ήταν ο ίδιος ο Ιμπραήμ. Ο Λιπάριτ Δ΄ κατείχε το κέντρο, απέναντι από τον Ασπάν Σαλάριο, ενώ τη Βυζαντινή αριστερή πτέρυγα διοικούσε ο Ααρών, που θα αντιμετώπιζε τον Χοροσάντε.
Η μάχη ξεκίνησε αργά το βράδυ και κράτησε όλη τη νύχτα. Ο Ααρών και ο Κεκαυμένος, με τη διοίκηση των αντίστοιχων πλευρών τους, νίκησαν τους Τούρκους και τους καταδίωξαν «μέχρι το κοράκι», σκοτώνοντας τον Τούρκο διοικητή Χοροσάντε. Στο κέντρο, όμως, ο Ιμπραήμ κατάφερε να συλλάβει τον Λιπάριτ Δ΄, ο οποίος όταν τραυματίστηκε, έπεσε από το άλογό του. Αυτό δεν έγινε γνωστό στους δύο Βυζαντινούς διοικητές, οι οποίοι πίστευαν ότι ο Γεωργιανός πρίγκιπας κυνηγούσε τον εχθρό όπως εκείνοι. Δεν ενημερώθηκαν για τα αληθινά γεγονότα, παρά μόνο αφού είχαν σταματήσει την προσπάθειά τους να ευχαριστήσουν τον Θεό για τη νίκη τους. Ο Ματθαίος της Έδεσσας, του οποίου η αφήγηση είναι έντονα αντιβυζαντινή, ισχυρίζεται ότι ο Λιπάριτ Δ΄ προδόθηκε από τους Βυζαντινούς διοικητές, ενώ ο Αριστάκης ισχυρίζεται ότι η αντιπαλότητα μεταξύ των Βυζαντινών διοικητών οδήγησε τον Ααρών να εγκαταλείψει τη θέση του στη μέση της μάχης, οδηγώντας στη σύλληψη του Λιπάριτ Δ΄. Ο απολογισμός του Σκυλίτση ωστόσο είναι πολύ πιο λεπτομερής, και θεωρείται πιο αξιόπιστος από τους σύγχρονους μελετητές.
Ενώ ο Ιμπραήμ κατάφερε να διαφύγει με τους άνδρες του και τους αιχμαλώτους στο φρούριο Καστροκώμη (Οκόμι), περίπου 40 χλμ. ανατολικά της Θεοδοσιόπολης, οι Βυζαντινοί διοικητές πραγματοποίησαν ένα συμβούλιο πολέμου και αποφάσισαν να χωρίσουν τις δυνάμεις τους και να επιστρέψουν στις αντίστοιχες βάσεις τους: ο Ααρών με τους άνδρες του επέστρεψε στο Βασπουρακάν και ο Κεκαυμένος με τις δυνάμεις του στο Άνι.
Το συνολικό αποτέλεσμα της μάχης ήταν ανάμεικτο: ενώ οι Βυζαντινοί επικράτησαν των Σελτζούκων ομολόγων τους, η κατάληψη του Λιπάριτ Δ΄ και η επιτυχής απόδραση τού Ιμπραήμ οδήγησαν πολλές από τις μεσαιωνικές πηγές να το θεωρήσουν Βυζαντινή ήττα.
Συνέπεια
εναλλ.=Political map of the Caucasus region, with the various countries labelled and depicted in different colours|δεξιά|μικρογραφία|Πολιτικός χάρτης της περιοχής του Καυκάσου, c. 1060.
Σύμφωνα με τον Σκυλίτση, ο Ιμπραήμ επέστρεψε στο Ρέι σε μόλις πέντε ημέρες, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ενώπιον του αδελφού του. Ο Ιμπν αλ-Ατίρ αναφέρει -με προφανή υπερβολή για σκοπούς προπαγάνδας- ότι ο Ιμπραήμ έφερε πίσω 100.000 αιχμαλώτους και μία μεγάλη λεία, συμπεριλαμβανομένου μεγάλου αριθμού αλόγων, κοπαδιών και αγαθών, καθώς και 8.000 θώρακες πανοπλίας, φορτωμένων στις πλάτες 10.000 καμηλών.
Η καταστροφή που άφησε πίσω της η επιδρομή των Σελτζούκων ήταν τόσο τρομακτική, που ο Βυζαντινός μεγιστάνας Ευστάθιος Βόιλας περιέγραψε το 1051/52 εκείνες τις περιοχές ως "βρώμικες και ανεξέλεγκτες ... κατοικημένες από φίδια, σκορπιούς και άγρια θηρία". Οι μουσουλμανικές πηγές, από την άλλη πλευρά, ακολουθούν τις συμβάσεις των αφηγήσεων τζιχάντ τονίζοντας την επιτυχία της εκστρατείας για να φτάσουν βαθιά στο βυζαντινό έδαφος -δήθεν μόλις 15 ημέρες πορεία από την Κωνσταντινούπολη- και τονίζοντας το ποσό της λεηλασίας και των αιχμαλώτων που κατασχέθηκαν. Αυτές οι επιτυχίες δημοσιεύθηκαν ευρέως για να εξυπηρετήσουν πολιτικούς σκοπούς: η επικάλυψη με τον μανδύα της τζιχάντ κατά του αιώνιου εχθρού του Ισλάμ νομιμοποίησε τους νεοσύστατους Σελτζούκους και ενίσχυσε τους ισχυρισμούς τους ότι είναι η κατεξοχήν δύναμη στον μουσουλμανικό κόσμο, ιδιαίτερα στον επιλεγμένο ρόλο τους ως πρωταθλητές της σουνιτικής ορθοδοξίας εναντίον του σιιτικού Φατιμιδικού χαλιφάτου.
Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Θ΄ θρήνησε για τη σύλληψη του δούκα Λιπάριτ Δ΄ και προσπάθησε να εξασφαλίσει την απελευθέρωσή του, προσφέροντας πλούσια λύτρα. Ο ηγεμόνας των Σελτζούκων άφησε τον Λιπάριτ Δ΄ ελεύθερο και τού έδωσε τα λύτρα, αφού τού πήρε την υπόσχεση να μην πολεμήσει ξανά εναντίον των Τούρκων. Ο Τουγκρίλ -ίσως παρασύρθηκε από τους ισχυρισμούς τού αδελφού του ότι η εκστρατεία είχε ανεπιθύμητη επιτυχία - έστειλε ένα σαρίφ (ευγενή) στην Κωνσταντινούπολη για να απαιτήσει φόρο τιμής (υποτέλεια) από τον Κωνσταντίνο Θ΄, αλλά ο απεσταλμένος στάλθηκε πίσω με άδεια χέρια. Ο Κωνσταντίνος Θ΄ ωστόσο συμφώνησε να επιτρέψει στην Τουγκρίλ να υποστηρίξει την αποκατάσταση του τζαμιού της Βυζαντινής πρωτεύουσας και να τιμηθούν τα ονόματα του Αββασίδη χαλίφη Αλ-Καΐμ και του ίδιου του Τουγκρίλ στην προσευχή της Παρασκευής, αντί του Φατιμίδη χαλίφη.
Παρ' όλα αυτά, η Βυζαντινή άμυνα στα ανατολικά αποδυναμώθηκε και πάλι καθώς στρατεύματα μεταφέρθηκαν στα Βαλκάνια για να αντιμετωπίσουν τις εισβολές των Πετσενέγων, που ξεκίνησαν εκείνη την εποχή. Η σελτζουκικές επιδρομές ξανάρχισαν σε μεγάλη κλίμακα το 1054, με τον ίδιο τον Τογκρούλ-Μπεγκ να τους διοικεί: οι πόλεις της Παϊπέρτ και Πέρκρι λεηλατήθηκαν, και το Μαντζικέρτ πολιορκήθηκε. Οι τουρκικές επιδρομές συνεχίστηκαν, με αυξανόμενη επιτυχία, καθώς τα γηγενή Βυζαντινά στρατεύματα μειωνόταν από την παραμέληση της κεντρικής κυβέρνησης. Αντικαθίσταντο ολοένα και περισσότερο από αναξιόπιστους μισθοφόρους και οι λανθασμένες πολιτικές επιδείνωσαν τις αντιπαλότητες και τις διαφορές μεταξύ Ελλήνων, Αρμενίων και Συρίων στην ανατολικές επαρχίες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Καθώς η ισορροπία δυνάμεων άλλαξε, οι Σελτζούκοι άρχισαν να καταλαμβάνουν μεγάλα αστικά κέντρα στην Αρμενία, κυρίως το Άνι. Αυτό έθεσε τη βάση για την καταστροφική μάχη του Μαντζικέρτ το 1071, η οποία άνοιξε τον δρόμο για τη σελτζουκική εισβολή και ο επόμενος Βυζαντινός εμφύλιος πόλεμος διευκόλυνε την κατάκτηση της Μ. Ασίας την επόμενη δεκαετία.
Υποσημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Πηγές
Κατηγορία:11ος αιώνας στην Αρμενία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μάχη του Κιρκ Κιλισέ
Η μάχη του Κιρκ Κιλισέ  (βουλγ. Лозенградска операция, τουρκ. Kırkkilise Muharebesi) γνωστή και ως μάχη του Λόζενγκραντ ήταν η δεύτερη (χρονολογικά) μάχη μεταξύ του Βασιλείου της Βουλγαρίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που δόθηκε στα πλαίσια του Α' Βαλκανικού πολέμου.
Η μάχη έλαβε χώρα από τις 22 έως τις 24 Οκτωβρίου 1912, στη πόλη Κιρκ Κιλισέ της Ανατολικής Θράκης που σήμερα στα τουρκικά ονομάζεται Κιρκλάρελι, γνωστή στους Έλληνες και ως οι Σαράντα Εκκλησιές, και έληξε με νίκη του βουλγάρικου στρατού, ο οποίος συνέχισε απρόσκοπτα πλέον, την πορεία του προς την απελευθέρωση της Αδριανούπολης.
Με το ξέσπασμα του Α' Βαλκανικού πολέμου, η μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη της Βουλγαρίας υπό τον στρατηγό Ιβάν Φίτσεβ, κατευθύνθηκε στην Ανατολική Θράκη (σημερινή Ευρωπαϊκή Τουρκία) με σκοπό την κατάληψη της Αδριανούπολης και την αποκοπή του ανεφοδιασμού του Οθωμανικού στρατού από την Κωνσταντινούπολη.
Στο δρόμο προς την Αδριανούπολη, η 1η και 3η βουλγάρικη στρατιά συγκρούστηκαν έξω από το Κιρκ Κιλισέ με την Οθωμανική Στρατιά της Θράκης υπό τον Αμπντουλάχ Πασά.
Η μάχη
Στις 21 Οκτωβρίου οι Οθωμανοί αποφάσισαν να επιτεθούν πρώτοι, την ώρα που ο στρατός του Κουντίτσεφ βρισκόταν σε πορεία και απείχε από το Κιρκ Κιλισέ περίπου 15 χιλιόμετρα. Ωστόσο η μη ακριβής γνώση της θέσης των βουλγάρικων τμημάτων αλλά και διαφορά στον αριθμό στρατιωτών (διαφορά που ήταν εναντίον των Οθωμανών) οδήγησε το σχέδιο σε αποτυχία.
Παραπομπές
Κ Κ Κ
Ντανιέλα Ναβάρρο
Η Ντανιέλα Ναβάρρο Σαντοντομίνγκο (Daniela Navarro Santodomingo, 27 Φεβρουαρίου 1984) είναι Βενεζουελανή ηθοποιός και μοντέλο.
Καριέρα
Έκανε το ντεμπούτο της ως ηθοποιός το 1997 όταν ήταν 13 ετών στο δραματικό Así es la vida. Μερικές από τις πιο εξαιρετικές παραγωγές στις οποίες έχει συμμετάσχει είναι: Lejana como el viento, Negra agreida, Estrambótica Anastasia, Tomasa te quiero, Corazón apasionado, Relaciones Peligrosas και Marido en alquiler.
Προσωπική ζωή
Μετά από 4 χρόνια σχέσης με τον ηθοποιό Κάρλος Αρεάσα, παντρεύτηκαν στο Μαϊάμι στις 24 Σεπτεμβρίου 2011, χωρίζοντας λίγο καιρό μετά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βενεζουελάνοι ηθοποιοί
Σαλονίνος
Ο Σαλονίνος (λατ. Publius Licinius Cornelius Saloninus Valerianus, 243 - 260) ήταν βραχύβιος Ρωμαίος Αυτοκράτορας για ένα μήνα, πιθανώς τον Ιούλιο του 260, μαζί με τον πατέρα του Γαλλιηνό. Μητέρα του ήταν η Ελληνίδα Κορνηλία Σαλονίνα με καταγωγή από τη Βιθυνία. Χρίστηκε Καίσαρας από τον πατέρα του το 258 και συναυτοκράτορας το 260. Δολοφονήθηκε από τον σφετεριστή του ρωμαϊκού θρόνου Ποστούμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι και αναφορές
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες