cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
White Line
Οι White Line (γνωστοί και ως "Jimmy McCulloch & White Line") ήταν βρεταννικό blues-rock συγκρότημα, αποτελούμενο από τον Σκωτσέζο κιθαρίστα και τραγουδιστή Jimmy McCulloch, τον τραγουδιστή, μπασίστα, πιανίστα και κιθαρίστα Dave Clarke, και τον ντράμερ Jack McCulloch, αδερφό του Jimmy.Ήταν ενεργό κατά τα έτη 1976-1977 πραγματοποιώντας συναυλίες σε αυτοσχέδιες σκηνές, ενώ είχανε εμφανιστεί στη βρεταννική μουσική εκπομπή "Supersonic" στις 27 Νοεμβρίου 1976. Επίσης, κυκλοφόρησαν 2 singles (call my name, too many miles) το 1976 και αργότερα, μετά την διάλυσή της μπάντας, ένα δίσκο με 13 τραγούδια, τον White Line:Complete, το 1994, από τη δισκογραφική του Clarke, "Mouse Records". To συγκρότημα σταμάτησε τις εμφανίσεις το 1977 και τελικά δεν επανήλθε ποτέ ξανά στη ζωντανή μουσική σκηνή λόγω του θανάτου του Jimmy McCulloch στις 17 Σεπτεμβρίου 1979 και της ένταξης του Dave Clarke στο Βασιλικό Ναυτικό το ίδιο έτος.
Οι White Line είχαν ιδρυθεί σε μία περίοδο κατά την οποία όλα τα μέλη τους συμμετείχαν και σε άλλα συγκροτήματα, κι έτσι έπαιζαν μαζί ως μουσικό σχήμα για δική τους ευχαρίστηση - όχι με στόχο την εμπορική επιτυχία.
Πηγές
1. ^ ""Jimmy McCulloch" by Miguel Terol. The Musicians' Olympus. 1997-11-11. Archived from the original on 2007-12-18. Retrieved 2008-04-29
2. ^ Mouserecords.kastoffkinks.co.uk
Κατηγορία:Βρετανικά blues rock συγκροτήματα
Αλιόσα
Προσωπική ζωή
Το 2013 έφερε στη ζωή ένα αγοράκι, τον Ρόμαν.
== Eurovision 2023 == Η Alyosha εμφανίστηκε σε έναν από τους ημιτελικούς της Eurovision 2023. Η τραγουδίστρια σε ένα ντουέτο με τη Rebecca Ferguson τραγούδησε το τραγούδι Ordinary World, το οποίο ερμήνευσαν για πρώτη φορά μέλη του βρετανικού συγκροτήματος Duran Duran.
Κατά τη διάρκεια αυτής της παράστασης στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision, η σκηνή φωτίστηκε σε μπλε και κίτρινα χρώματα. Και μια σειρήνα ήχησε στην αίθουσα (ήχοι συναγερμού αέρα)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανές τραγουδίστριες Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2010
Βίβα Ρένα
Το Βίβα Ρένα είναι ελληνική κωμωδία του 1967 σε σενάριο των Λάκη Μιχαηλίδη και Γιώργου Κατσαμπή και σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη.
Πλοκή
Η Ρένα Φαφαλιού, λαϊκή τραγουδίστρια από την Κέρκυρα, μόλις απολύθηκε από το μαγαζί όπου εργαζόταν μαζί με τον αδερφό της που παίζει μπουζούκι, τον Στράτο, ενώ μια ξαδέρφη της με την οποία μοιάζει πάρα πολύ, η Πεπίτα ντι Κορφού, είναι βεντέτα του ελαφρού τραγουδιού που ζει στη Ρώμη μαζί με τον αρραβωνιαστικό της, Αντόνιο.
Παραγωγή
Η ταινία προβλήθηκε στις κινημτογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1967-1968 κόβοντας 456.036 εισιτήρια και κατατάχθηκε 7η ανάμεσα σε 99 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε σε μορφή ντιβιντί στις 4 Απριλίου 2013.
Η Ρένα Βλαχοπούλου ερμηνεύει στην ταινία τα τραγούδια "Κερκυραία", " Άνθρωπε της μοίρας μου" και "Είναι ο πόνος μου βαρύς" στα ελληνικά και τα "Τραγούδι της Πεπίτας" και "Ταραντέλα" στα ιταλικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1967 Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κώστα Καραγιάννη Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Καραγιάννης - Καρατζόπουλος Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Κατσαρού Κατηγορία:Ελληνικές μουσικές κωμικές ταινίες
Ομερλή Σερρών
Το Ομερλή είναι εγκαταλελειμμένος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Σιντικής της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Ανήκει σε ένα ευρύτερο συγκρότημα εγκαταλελειμμένων μαχαλάδων στην περιοχή Καρατάς, στις νότιες πλαγιές του όρους Άγκιστρο ή Τσιγκέλι. Βρίσκεται σε υψόμετρο 600 μέτρων, σε απόσταση 7 χλμ. δυτικά από το Αχλαδοχώρι Σερρών και 10 χλμ. βορειοανατολικά από το Σιδηρόκαστρο.
Οθωμανική περίοδος
Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ανήκε διοικητικά στον Καζά του Ντεμίρ Ισάρ του Σαντζακίου των Σερρών του Βιλαετίου της Θεσσαλονίκης.
Στη δημογραφική μελέτη «Εθνογραφία των Βιλαετίων Αδριανούπολης, Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης» που εκδόθηκε το 1878 στην Κωνσταντινούπολη, εκτιμάται ότι το 1873 αποτελούνταν από 16 σπίτια και 40 μουσουλμάνους κατοίκους. Το έτος 1891, ο Γκεόργκι Στρέζοφ έγραψε σχετικά: "Το Καρατάς είναι το όνομα τριών οικισμών, του Καρατάς, του Μπουγιούκ μαχαλά και του Ομερλή μαχαλά, που βρίσκονται σε πολύ κοντινή απόσταση μεταξύ τους. Βρίσκονται στους πρόποδες του όρους Τσιγκέλι, 2½ ώρες από το Σιδηρόκαστρο. Πολύ φτωχοί· λίγοι αγρότες· οι υπόλοιποι είναι ξυλουργοί από το Κρούσοβο και το Ντεμίρ Ισάρ. Ο πληθυσμός είναι εξαίρετοι ιππείς. Στον Καρατάς 25 οικίες, στον Μπουγιούκ μαχαλά 40 και στον Ομερλή μαχαλά 9."
Σύγχρονη ιστορία
Με το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων, ο οικισμός περιήλθε στην ελληνική επικράτεια και κατά την ελληνική απογραφή του 1913 είχε πληθυσμό 65 μουσουλμάνων κατοίκων. Σύμφωνα με στατιστική μελέτη της Επιτελικής Υπηρεσίας του Ελληνικού Στρατού, τον Αύγουστο του 1915 ο οικισμός ήταν ακατοίκητος, καθώς οι Τούρκοι κάτοικοι αποχώρησαν και ο οικισμός καταστράφηκε.
Το 1968 με το ΦΕΚ 146Α΄/6-7-1968, η θέση του κατεστραμμένου οικισμού μετονομάστηκε από Ομερλή σε «Ερείπια».
Σήμερα, στην τοποθεσία του εγκαταλελειμμένου οικισμού υπάρχουν τα ερείπια των σπιτιών που υπήρχαν κάποτε εκεί. Κάτοψη των χαλασμάτων του οικισμού είναι, επίσης, ορατή σε αεροφωτογραφίες της περιόδου 1945-1960.
Στην περιοχή εντοπίζονται πετρώματα και ορυκτά που παρουσιάζουν ιδιαίτερο ερευνητικό ενδιαφέρον. Ορυκτολογικές μελέτες στην περιοχή του εγκαταλελειμμένου οικισμού Ομερλή, έδειξαν την παρουσία κοιτασμάτων τύπου skarn, ένα είδος πετρώματος πλούσιο σε διάφορα ορυκτά, μερικά από τα οποία είναι σχετικά σπάνια.
Από το 2009, σε μικρή απόσταση περίπου 200 μέτρων δυτικά του οικισμού, λειτουργεί λατομείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του Νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σιντικής
Κωνσταντής Λαχανάς
Ο Καπετάν Κωνσταντής Λαχανάς υπήρξε ένας από τους πρωτεργάτες της Σαμιακής εξέγερσης ενάντια στον τουρκικό ζυγό και από τους σημαντικότερους στρατιωτικούς αρχηγούς της επανάστασης του 1821.
Τα πρώτα χρόνια
Το πραγματικό του επώνυμο ήταν Κωνσταντίνος Φώκος και γεννήθηκε στο Άνω Βαθύ της Σάμου το 1769. Γονείς του ήταν ο Γεώργιος Φώκος και η Κυριακή Γιακουμή. Από μικρή ηλικία υιοθετήθηκε από τον θείο του Γιακουμή που ήταν άκληρος. Το «Λαχανάς» ήταν παρατσούκλι, αλλά επικράτησε του πραγματικού επωνύμου. Ο Κωνσταντής Λαχανάς από μικρή ηλικία, όπως και πολλοί άλλοι Σαμιώτες, ασχολήθηκε με τη θάλασσα και έγινε πλοίαρχος (από όπου και προέρχεται η προσφώνηση καπετάν - καπετάνιος), ταξιδεύοντας αρχικά κοντά στη γενέτειρα του, στα παράλια της Μικράς Ασίας. Αργότερα τα ταξίδια του έφτασαν μέχρι τη Συρία, τη Βόρειο Αφρική, τον Εύξεινο Πόντο και την Ιταλία.
Προεπαναστατική Δράση
Το 1798 βρέθηκε στην Αίγυπτο και κατετάγη εθελοντικά στην Ελληνική Λεγεώνα του Ναπολέοντα και με τον βαθμό του Λοχαγού. Έλαβε μέρος στις μάχες που δόθηκαν εκεί από τα γαλλικά στρατεύματα και διακρίθηκε στη ναυμαχία του Αμπουκίρ (1798). Μετά την Αίγυπτο, ο Κωνσταντής Λαχανάς γύρισε στη Σάμο και ασχολήθηκε με τα κοινά της γενέτειρας του. Στις αρχές του 19ου αι. στην ελληνορθόδοξη κοινότητα της Σάμου ανταγωνίζονταν δύο παρατάξεις: οι προοδευτικοί Καρμανιόλοι και οι συντηρητικοί Καλλικάντζαροι. Κεντρικό σημείο αντιπαράθεσης ήταν ο έλεγχος των τοπικών κοινοτικών θεσμών και η εισαγωγή νεωτερικών διαδικασιών. Ο Κωνσταντής Λαχανάς συντάχθηκε στο πλευρό των Καρμανιόλων. Στα 1805, καταδιωγμένος από τους Καλλικάτζαρους, πήγε και κατατάχτηκε στο αρματολίκι του Νικοτσάρα, που δρούσε στη Μακεδονία. Στη μάχη στην περιοχή της γέφυρας του Στρυμώνα, ο Λαχανάς με τόλμη έσωσε την ομάδα από τον κλοιό χιλιάδων Τούρκων και έγινε θρύλος. Ο Νικοτσάρας αναγνωρίζοντας την ανδρεία του Λαχανά τον έκανε πρωτοπαλίκαρό του. Μετά τον θάνατο του Νικοτσάρα το 1807, ο τότε διοικητής της Θεσσαλονίκης Μπεκίρ Πασάς που υπήρξε παλιότερα βοεβόδας Σάμου, τον διόρισε κυβερνήτη του εκεί σταθμεύοντος αυτοκρατορικού πάρωνος (μπρίκι). Μετά την απόλυση του Μπεκίρ Πασά, παραιτήθηκε και επέστρεψε στη Σάμο, ασχολούμενος με το αρχικό του επάγγελμα κυβερνώντας το ιδιόκτητο πλοίο του «Πυθαγόρας», καθώς εν τω μεταξύ οι Καρμανιόλοι είχαν κατορθώσει να επικρατήσουν στα κοινά (1810 – 1812) με ηγέτη τον Λυκούργο Λογοθέτη. Το 1812, όταν οι Καλικάντζαροι επικράτησαν ξανά στη Σάμο, ο Κωνσταντής Λαχανάς καταδιώχθηκε και διέφυγε από το νησί για να σωθεί.
Εξορία και θάνατος
Ο αγώνας για ένωση με την Ελλάδα δεν είχε αίσιο τέλος και στη Σάμο επιβλήθηκε το ηγεμονικό καθεστώς το 1834, υπαγόμενο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η Ηγεμονία δείχνοντας τη μικροψυχία της, καταδίκασε σε ισόβια εξορία τους πρωτεργάτες του ξεσηκωμού : Λογοθέτη Λυκούργο, Καπετάν - Σταμάτη, Κωνσταντή Λαχανά, Αρχιερέα Κύριλλο, ποιητή Κλεάνθη, γραμματικό Λεκάτη, υποχιλίαρχο Αγγελίνα και 63 άλλους. Τους ακολούθησαν και οι πιο φιλελεύθεροι Σαμιώτες που αυτοεξορίστηκαν από τη Σάμο. Ο Κωνσταντής Λαχανάς και η οικογένειά του το καλοκαίρι του 1834 μετέβηκαν στην ελεύθερη Ελλάδα. Αρχικά από το Καρλόβασι μετέβησαν στη Μύκονο και από εκεί στο Ναύπλιο με τελικό προορισμό στη Χαλκίδα, όπου τους παραχωρήθηκε μια περιοχή για να εγκατασταθούν. Η ελληνική κυβέρνηση αναγνωρίζοντας τους αγώνες του Κωνσταντή Λαχανά τον τίμησε με το βαθμό του Ταγματάρχη της Εθνοφυλακής (Βασιλικό Διάταγμα 20/1834) και του απενεμήθησαν ο Αργυρός Σταυρός του Αγώνος και ο Χρυσός Σταυρός των Ιπποτών του Βασιλικού Τάγματος του Σωτήρος. Με τον θάνατο του στις 19 Δεκεμβρίου 1842, η ελληνική κυβέρνηση τον κήδεψε δημοσία δαπάνη και η γενέτειρα του, το Βαθύ της Σάμου, τιμώντας τον, τοποθέτησε στη θέση Πηγαδάκι την προτομή του. Παράλληλα το χωριό του Κιλκίς Λαχανάς, έλαβε το όνομα του. Ο γιος του Γεώργιος Λαχανάς, στην κατοχή του οποίου περιήλθαν τα άρματα του πατέρα του, το σπαθί του Νικοτσάρα και άλλα πολεμικά κειμήλια, τα παρέδωσε στην Ελληνική Κυβέρνηση και εκτίθενται στο Εθνικό Πολεμικό Μουσείο.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Σαμιώτες Κατηγορία:Ιστορία της Σάμου Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος
Ιουλιανός Αλικαρνασσού
Ο Ιουλιανός Αλικαρνασσού ήταν μονοφυσίτης επίσκοπος, θεολόγος και εκκλησιαστικός συγγραφέας που δραστηριοποιήθηκε επί των αυτοκρατόρων Ζήνωνα και Αναστασίου, από τα τέλη του 5ου αιώνα ως τις αρχές του 6ου.
Αρχικά συνδέθηκε με τον μετριοπαθή μονοφυσίτη Σεβήρο Αντιοχείας, τον οποίο όμως αργότερα καταπολέμησε ως ηγέτης των ακραίων μονοφυσιτών από την Αίγυπτο όπου είχαν και οι δύο καταφύγει μετά την καταδίκη τους ως αιρετικοί το 518 από την ενδημούσα σύνοδο της Αγίας Σοφίας. Απεβίωσε το 527.
Συγγραφικό και θεολογικό έργο
Προϊόντα της συγγραφικής του δραστηριότητας, η οποία συνδέεται κυρίως με την πολεμική εναντίον του Σεβήρου είναι μεταξύ άλλων το σύγγραμμα «Περί Αφθαρσίας», η πραγματεία «Κατά Σεβήρου Βλασφημιών» καθώς και η Απολογία του υπέρ της διδασκαλίας του. Όλα τα έργα του δεν σώζεται σήμερα ολόκληρα παρά μόνο αποσπασματικά σε ελληνικά καθώς και στα συριακά ενώ το έργο «Υπόμνημα προς τον Ιώβ» που αποδίδεται σε αυτόν είναι έργο αρειανόφρονα του 5ου αιώνα.
Ο Ιουλιανός υποστήριζε πως μετά την ένωση των δύο φύσεων του Χριστού δεν ήταν δυνατόν να γίνεται λόγος περί διακρίσεως των φυσικών ιδιωμάτων της Θείας ή της ανθρώπινης φύσεως. Ενώ ισχυριζόταν ότι το σώμα του Χριστού είναι κτιστό,δίδασκε πως γεννήθηκε άφθαρτο χάρη στην ένωση αυτού με το Λόγο του Θεού και κατηγορούσε τους οπαδούς του Σεβήρου αλλά και τους Ορθόδοξους ως «φθαρτολάτρες» διότι δίδασκαν ότι το σώμα του Χριστού, ως ομοούσιο προς το σώμα της Θεοτόκου ήταν πριν από την ανάσταση «παθητόν» και «φθαρτόν».
Η διδασκαλία του Ιουλιανού ονομάστηκε Αφθαρτοδοκητισμός και οι οπαδοί του Αφθαρτοδοκητές, Φανταστικοί ( επειδή εξωτερικά η διδασκαλία τους θύμιζε αρκετά αυτή των Δοκητών) καθώς και Ιουλιανιστές.
Βιβλιογραφία
Ιουλιανός Αλικαρνασσού Ιουλιανός Αλικαρνασσού Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα
Σέρο Τόρε
thumb|right|250 px|Κορυφές της ομάδας Σέρρο Τόρρε. 2: Σέρρο Τόρρε, 3: [[Τόρρε Έγκερ, 4: Πούντα Χέρον, 5: Αγούχα Σταντχαρντ, 7: Αγούχα Μπίφιδα, 11: Κουάτρο Ντέδος.]] Το Σέρρο Τόρρε (ισπανικά: Cerro Torre) είναι ένα από τα βουνά της Νότιας Παταγονίας στη Νότια Αμερική. Βρίσκεται στο όριο μεταξύ Αργεντινής και Χιλής από το 1998, δυτικά του Σέρρο Τσαλτέν (επίσης γνωστό ως Φιτζ Ρόι). Η κορυφή είναι η υψηλότερη μιας αλυσίδας τεσσάρων βουνών. Οι άλλες κορυφές είναι το Τόρρε Έγκερ (2.685 μ), το Πούντα Χέρον και το Σέρρο Στάντχαρντ. Στην κορυφή υπάρχει ένα μανιτάρι πάγου που σχηματίζεται από τους σταθερούς δυνατούς ανέμους, αυξάνοντας τη δυσκολία προσέγγισης της κορυφής.
Πρώτη ανάβαση
Ο Τσέζαρε Μαέστρι ισχυρίστηκε το 1959 ότι εκείνος και ο Τόνι Έγκερ προσέγγισαν την κορυφή, αλλά ο Έγκερ παρασύρθηκε από χιονοστιβάδα κατά τη διάρκεια της κατάβασης. Ο Μαέστρι ανέφερε ότι ο Έγκερ είχε τη φωτογραφική μηχανή με φωτογραφίες της κορυφής, αλλά αυτή η μηχανή δε βρέθηκε ποτέ. Ασυνέπειες στην αφήγηση του Μαέστρι και η έλλειψη καρφιών ή σταθερών σχοινιών στη διαδρομή, οδήγησαν τους περισσότερους ορειβάτες να αμφισβητήσουν τον ισχυρισμό του Μαέστρι. Το 2005, οι Ερμάννο Σαλβατέρρα, Ρονάλντο Γκαριμπόττι και Αλεσάντρο Μπελτράμι, μετά από πολλές προσπάθειες αλπινιστών παγκόσμιας κλάσης, πραγματοποίησαν τεκμηριωμένη ανάβαση, χωρίς να βρουν τεκμήρια προγενέστερης ανάβασης, ενώ η διαδρομή ήταν σημαντικά διαφορετική από τις περιγραφές του Μαέστρι.
Ο Μαέστρι επέστρεψε στο Σέρρο Τόρρε το 1970 με τους Έτζιο Αλιμόντα, Ντανιέλε Αντζέλι, Κλαούντιο Μπαλντεσάρρι, Κάρλο Κλάους και Πίετρο Βίντι, δοκιμάζοντας νέα διαδρομή ΝΑ Όψη. Με τη βοήθεια αεροτρύπανου, ο Μαέστρι γέμισε διαδρομή 350 μ με ασφάλειες και έφτασε στο τέλος της διαδρομής, ακριβώς κάτω από το μανιτάρι. Ο Μαέστρι ισχυρίστηκε ότι "το μανιτάρι δεν είναι τμήμα του βουνού και δεν συνέχισε. Το αεροτρύπανο έμεινε δεμένο στις τελευταίες ασφάλειες, 100 μ κάτω από την κορυφή. Ο Μαέστρι υπέστη κριτική για τις μεθόδους που χρησιμοποίησε για να αναρριχηθεί στο βουνό.
Η διαδρομή που ακολούθησε ο Μαέστρι είναι πλέον γνωστή ως διαδρομή Compressor και τη σκαρφάλωσαν το 1979 οι Τζιμ Μπρίντγουελ και ο Στιβ Μπριούερ. Οι περισότεροι θεωρούν τη διαδρομή ολοκληρωμένη μόνο αν φτάσει κανείς στην κορυφή του παγωμένου μανιταριού.
Η πρώτη πραγματικά αδιαμφισβήτητη ανάβαση έγινε το 1974 από τους αναρριχητές του "Ράνι ντι Λέκκο" Ντανιέλε Τσιάππα, Μάριο Κόντι, Καζίμιρο Φερράρι και Πίνο Νέγκρι.
Επακόλουθες αναβάσεις
Το 1977, η πρώτη ανάβαση με αλπικό στιλ έγινε από τους Αμερικανούς Ντέιβ Κάρμαν, Τζον Μπραγκ και Τζέι Γουίλσον. Χρειάστηκαν μια εβδομάδα για να φτάσουν στην κορυφή του Σέρο Τόρε, σε αντίθεση με την ιταλική ομάδα που χρειάστηκε δύο μήνες. Το 1980 ο Νεοζηλανδός Μπιλ Ντενζ επιχείρησε την πρώτη μοναχική ανάβαση της διαδρομής Compressor. Σε μία περίοδο 5 μηνών έκανε 13 προσπάθειες, οπισθοχωρώντας πάντα εξαιτίας δυνατών ανέμων. OΣτην τελευταία του προσπάθεια το 1980 έφθασε 60 μέτρα από την κορυφή.
Τον Ιανουάριο του 2008, ο Ρολάντο Γκαριμπόττι και ο Κόλιν Χέλεϊ έκαναν την πρώτη πλήρη διάσχιση ολόκληρου του μασίφ, σκαρφαλώνοντας την Αγούχα Στάντχαρντ, την Πούντα Χέρον, το Τόρε Έγκερ και το Σέρο Τόρε. Βαθμολόγησαν τη διαδρομή τους VI 5.11 A1 WI6 και ο πάγος του μανιταριού 6, με 2.200 μ συνολικό ύψος. Η πρώτη απόπειρα τέτοιας διάσχισης είχε γίνει από τον Ερμάννο Σαλβατέρρα.
Το 2010, ο Αυστριακός αναρριχητής Ντέιβιντ Λάμα θεωρήθηκε υπεύθυνος για την τοποθέτηση 30 επιπλέον ασφαλειών με βίδες και εκατοντάδες μέτρα σταθερών σχοινιών που προστέθηκαν στη διαδρομή Compressor (εξαιτίας κακών καιρικών συνθηκών, μεγάλο μέρος του εξοπλισμού έμεινε στο βουνό και αφαιρέθηκε αργότερα από τοπικούς ορειβάτες). Παρόλο που τις βίδες τοποθέτησε ο Αυστριακός οδηγός, Χέλι Πουτζ και όχι ο ίδιος ο Λάμα, η τοποθέτηση έγινε εξαιτίας ενός ταξιδιού με σπόνσορα τη Red Bull. Πολλοί ορειβάτες θεωρούν τον Λάμα και τη Red Bull υπευθύνους για τη συγκεκριμένη πράξη. Πολλές από τις βίδες τοποθετήθηκαν δίπλα σε σχισμές που χρησιμοποιούν συνήθως οι ορειβάτες για προστασία στη διαδρομή. Το γεγονός ήταν έναυσμα για να ξεκινήσουν αρκετές συζητήσεις σε ορισμένους ορειβατικούς κύκλους, αν αυτού του είδους οι πράξεις είναι μη ηθικές στο γενικότερο πλαίσιο της αγνής ορειβασίας. Αν και ο Λάμα δεν γνώριζε πόσες βίδες χρησιμοποιήθηκαν, ανέλαβε πλήρη ευθύνη για το γεγονός. Τα επόμενα χρόνια ζήτησε δημόσια συγγνώμη για αυτό που έγινε.
Στις 16 Ιανουαρίου 2012, o Αμερικανός Χέιντεν Κένεντι και ο Καναδός Τζέισον Κρουκ έκαναν μια "καθαρή" επανάληψη της διαδρομής Compressor αν και στην πραγματικότητα χρησιμοποίησαν κάποιες από τις βιδωμένες ασφάλειες του Μαέστρι, ενώ ξεβίδωσαν πολλές βίδες κατά την κατάβασή τους. Ο Κόλιν Χέλεϊ, που παρακολούθησε την ανάβαση από το Νοργουέγκος, εκτίμησε ότι η ανάβαση τους πήρε συνολικά δεκατρείς ώρες έως την κορυφή. "Η ταχύτητα με την οποία αναρριχήθηκαν σε παρθένο έδαφος στον πάνω τοίχο είναι μαρτυρία για τις μεγάλες ικανότητες του Χέιντεν στον βράχο", ανέφερε ο Κόλιν.
Αντίθετα με την πρώτη ελεύθερη ανάβαση του Ντέιβιντ Λάμα (Ιανουάριος 2012, μαζί με τον Πίτερ Όρτνερ), οι Κένεντι και Κρουκ χρησιμοποίησαν κάποιες ασφάλειες στην ανάβασή τους. Ο Λάμα εκτίμησε τις δυσκολίες της διαδρομής της δικής του ελεύθερης ανάβασης (που ακολούθησε νέα γραμμή) ως βαθμού X- (δύσκολη 8a αλλά νοητικά απαιτητική). Ο Λάμα ανέφερε, επίσης, ότι η ελεύθερη ανάβαση της αρχικής διαδρομής Compressor είναι σχεδόν αδύνατη, ιδιαίτερα ο βράχος στις τελευταίες σχοινιές δεν διαθέτει αναρριχήσιμη δομή.
Βιβλία-Ντοκιμαντέρ
Το Σέρο Τόρε παρουσιάστηκε στην ταινία του 1991 Scream of Stone, με διεύθυνση Βέρνερ Χέρτζοκ καιπρωταγωνιστές τους Βιττόριο Μετζοτζιόρνο, Χανς Καμμερλάντερ και Ντόναλντ Σάδερλαντ.
Ο Γιον Κρακάουερ, στο Into Thin Air αναφέρει το βουνό ως μία από τις δυσκολότερες αναβάσσεις του (1992)
Τον Μάρτιο του 2014, παρουσιάστηκε ντοκιμαντέρ για την πρώτη ανάβαση στο Σέρο Τόρε, στο οποίο πρωταγωνιστεί ο Ντέιβιντ Λάμα. 'Cerro Torre - A Snowball's Chance in Hell'. Η πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ έγινε στα πλαίσια του Φεστιβάλ Φιλμ Σαν Σεμπαστιάν τον Σεπτέμβριο του 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Αργεντινής Κατηγορία:Βουνά της Χιλής Κατηγορία:Άνδεις
Γιάνε Χάκινεν
Καριέρα
Ο Γιάνε Χάκινεν έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο του βόλλευ στην τοπική Καγιαάνι, ενώ υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με τη φινλανδική Ραίσιον Λοίμου. Στην ομάδα της Φινλανδίας παρέμεινε από το 1993 μέχρι το 1998 κατακτώντας μάλιστα το Πρωτάθλημα Φινλανδίας του 1997.
Την περίοδο 1998-99 αγωνίστηκε στην Ισπανική Λας Πάλμας Γκραν Κανάρια, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Την περίοδο 2000-01 αγωνίστηκε στην ιταλική Κάππα Τορίνο, ενώ την αμέσως επόμενη περίοδο αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό Πειραιώς, ομάδα της Ελλάδος.
Το 2002 επέστρεψε στην Ιταλία και υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο συνεργασίας με τη Σίρα Ανκόνα.
Την περίοδο 2003-04 αγωνίστηκε στην Αυστριακή Χοτβόλλευς Βιέννης, με την οποία κατέκτησε το Πρωτάθλημα Αυστρίας του 2004.
Τη διετία 2004-06 αγωνίστηκε στην Ιταλία και συγκεκριμένα στις Μπολτσάνο Βόλλευ (2004-05) και Πρίσμα Ταράντο (2005-06).
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Γιάνε Χάκινεν πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην εθνική ομάδα της χώρας του το 1993 με αντίπαλο την Κροατία σε αγώνα της προκριματικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Από το 1993 έχει πραγματοποιήσει πάνω από 200 εμφανίσεις με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Φινλανδίας.
Μεταξύ άλλων, έχει συμμετάσχει στο Ευρωπαικό Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης του 2007.
Πηγές
Κατηγορία:Φινλανδοί πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Μετατρέψιμο μάρκο Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Το μετατρέψιμο μάρκο (βοσνιακά, κροατικά: konvertibilna marka, σερβικά: конвертибилна марка — KM) είναι το νόμισμα της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Διαιρείται σε 100 πφένιγκ (pfenig, εκ του γερμανικού pfennige).
Καθιερώθηκε από την Συμφωνία του Ντέιτον το 1995. Το μάρκο αναφέρεται στο γερμανικό μάρκο, το νόμισμα με το οποίο συνδέθηκε μέχρι το 2002 με ισοτιμία 1:1. Με την έναρξη της ισχύος του νομίσματος όλες οι καταθέσεις των πολιτών σε δηνάρια μετατράπηκαν αυτόματα σε καταθέσεις σε μάρκα, βάσει της ισοτιμίας μάρκου-δηναρίου 1:16. Μετά την αντικατάσταση του γερμανικού μάρκου από το ευρώ το 1999, η ισοτιμία του νομίσματος κλειδώθηκε προς το νέο ευρωπαϊκό νόμισμα.
Χαρτονομίσματα
Χαρτονομίσματα εισήχθησαν το 1998 σε ονομαστικές αξίες των 50 πφένιγκ, 1 μάρκου, 5, 10, 20, 50 και 100 μάρκων. Ακολούθησαν τα 200 μάρκα το 2002, ενώ το τραπεζογραμμάτιο των 50 πφένιγκ αποσύρθηκε από την κυκλοφορία στις 31 Μαρτίου του 2003. Τα χαρτονομίσματα τυπώνονται από την Κεντρική Τράπεζα της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης με ξεχωριστά σχέδια για την Ομοσπονδία Βοσνίας-Ερζεγοβίνης (Federacija Bosne i Hercegovine) και τη Σερβική Δημοκρατία (Republika Srpska) (με εξαίρεση τα τραπεζογραμμάτια των 200 μάρκων). Παρ' όλα αυτά, όλα τα χαρτονομίσματα είναι νόμιμα σε ολόκληρη τη χώρα.
Κέρματα
Στις 9 Δεκεμβρίου του 1998 εισήχθησαν κέρματα ονομαστικής αξίας 10, 20 και 50 πφένιγκ. Ακολούθησαν τα κέρματα του 1 και των 2 στις 31 Ιουλίου του 2000. Τα 5 πφένιγκ και τα 5 μάρκα κυκλοφόρησαν στις 5 Ιανουαρίου του 2006. Από αυτά, τα 2 και τα 5 μάρκα είναι διμεταλλικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομίσματα Κατηγορία:Οικονομία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Νομίσματα της Ευρώπης
Ιρίνα Μπίλυκ
Η Ιρίνα Μικολάιβνα Μπίλικ (Ουκρανικά: Iри́на Микола́ївна Бі́лик), είναι Ουκρανή τραγουδίστρια.
Προσωπική ζωή
Έχει παντρευτεί δύο φορές, έχει κάνει δύο άλλους δεσμούς και έχει αποκτήσει 1 γιο από τον δεύτερο της γάμο.
Το μαύρο είδωλο της Αφροδίτης
frame|right|Το εξώφυλλο του κόμικ.
Το μαύρο είδωλο της Αφροδίτης είναι κόμικ του Γιάννη Καλαϊτζή που κυκλοφόρησε το 1990. Αποτελεί ιστορική κωμωδία, με θεματολογία από τον ελληνικό μεσαίωνα αλλά και την ελληνική μυθολογία. Αποτελεί δίδυμο έργο με το Τυφών, άλλο κόμικ του Καλαϊτζή.
Η υπόθεση εκτυλίσσεται στη Σαντορίνη, περίπου διακόσια χρόνια μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης. Δυο απατεώνες, ο Καράμπαμπας και ο Αλέκος ο Τράκας, φτάνουν στο νησί ψάχνοντας για το «Μαύρο είδωλο της Αφροδίτης», ένα γλυπτό που δημιούργησε ο Τίμων, μαθητής του Φειδία, και που μετά από μια οδύσσεια 2.000 χρόνων κατέληξε στο νησί. Το είδωλο υποτίθεται πως θεραπεύει την πανούκλα, αλλά δίνει και μεγάλες δυνάμεις στον κάτοχό του, καθώς αποτελεί «την αρχή και το τέλος του κόσμου». Οι δυο ήρωες, στην έρευνά τους, ανακαλύπτουν τα μυστικά των κατοίκων αλλά και συναντιούνται με έναν αρχαίο θεό.
Το κόμικ αποτελείται από 90 ασπρόμαυρες σελίδες σε τρία κεφάλαια. Αποτελεί μοναδικότητα ανάμεσα στα ελληνικά κόμικς, τόσο από πλευράς θεματολογίας όσο και για το γεγονός ότι αποτελεί λεπτομερειακή ενδυματολογική, ηθογραφική και ιστορική καταγραφή των νησιωτών εκείνης της περιόδου. Το σενάριο δανείζεται στοιχεία από τη λαϊκή ποίηση και αφήγηση, τους θρύλους του Μεσαίωνα και την ελληνική μυθολογία, ενώ εξελίσσεται σε μια ονειρική, σουρεαλιστική, σχεδόν διονυσιακή ατμόσφαιρα, με πολλούς συμβολισμούς.
Πηγές
Μαυρο
Δανιηλίς
Η Δανιηλίς είχε κατά πάσα πιθανότητα καταγωγή από την Πάτρα και είχε κληρονομήσει τεράστια περιουσία από τον άντρα της. Ήταν διάσημη για το εξωτερικό της κάλλος καθώς και για την σχέση που της χρεώνουν οι ιστορικοί, με τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Βασίλειο Α'.
Μερικά χρόνια πριν την αναρρίχηση του Βασίλειου Α' σε αυτοκράτορα, η Βυζαντινή κυβέρνηση ανησυχώντας για την υπερβολική δύναμη της Δανιηλίδος έστειλε έναν κρατικό επιθεωρητή για να επιβλέψει την κατάσταση. Στην συνοδεία του επιθεωρητή ήταν και ο όμορφος Βασίλειος. ο οποίος γοήτευσε αμέσως την Αρχόντισσα. Λίγες μέρες μετά, ο επιθεωρητής έφυγε αλλά ο Βασίλειος με την πρόφαση ότι ήταν άρρωστος κατόρθωσε να μείνει άλλες 60 μέρες στο αρχοντικό της Δανιηλίδος. Όταν τέλος έφυγε είχε καταφέρει να κερδίσει την αμέριστη εύνοια της Αρχόντισσας. Όταν το 867 ανήλθε στο θρόνο ο Βασίλειος Α' της έστειλε αμέσως δώρα για να την ευχαριστήσει για την υποστήριξη της στο όνομά του. Μετά από μερικά χρόνια σε αρκετά μεγάλη ηλικία επιχείρησε να τον επισκεφτεί στην Κωνσταντινούπολη όπου ο Βασίλειος Α' για να την ευχαριστήσει ανακήρυξε τον γιο της, Ιωάννη, Πρωτοσπαθάριο και την ίδια την ανακήρυξε με τον τίτλο της Βασιλομήτορος.
Λίγο πριν τον θάνατο της, ο γιος της αρρώστησε και πέθανε. Με την διαθήκη της άφησε όλη την περιουσία της στην Βασιλική Οικογένεια και συγκεκριμένα στον Λέοντα ΣΤ'.
Η περιουσία της
Σύμφωνα με τις πηγές εκείνων των χρόνων, η Αρχόντισσα κατείχε ένα μεγάλο κομμάτι της Πελοποννήσου ενώ ήταν και η πρωτοπόρος στο εμπόριο Μεταξιού. Είχε στην ιδιοκτησία της αναρίθμητους δούλους. Χαρακτηριστικό είναι ότι μετά τον θάνατο της η Βυζαντινή Κυβέρνηση διάλεξε 3000 από τους δούλους της και τους έστειλε να αποικήσουν την Κάτω Ιταλία. Αλλά και οι περιγραφές σχετικά με το πολυτελές ταξίδι της στην Κωνσταντινούπολη δεν μας αφήνουν πολλά περιθώρια συζήτησης σχετικά με την αμύθητη περιουσία της.
Με το πέρασμα των Αιώνων
Σήμερα υπάρχουν τρεις περιοχές που μας υπενθυμίζουν το πέρασμα της από αυτόν τον κόσμο: το Βλατερό, τα Καντριάνικα και τα Βασιλικό. Τέλος η Δημοτική Αρχή της πόλης έδωσε το όνομα της σε μια οδό της Πάτρας.
Επίσης στην Πατρινή Οινοποιία ΑΧΑΪΑ CLAUSS υπάρχει η περίφημη Κάβα Δανιηλίδος, κτίσμα του 1870, το οποίο λειτουργεί ως χώρος πώλησης κρασιών της Πατρινής βιομηχανίας για τους επισκέπτες.
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Ιστορία της Πάτρας Κατηγορία:9ος αιώνας Κατηγορία:Πρόσωπα της Μεσαιωνικής Ελλάδας Κατηγορία:Γυναίκες στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα
Psi
Το PSI ή Psi μπορεί να αναφέρεται στους εξής όρους:
Στρατονίκη της Θράκης
Η Στρατονίκη (4ος αιώνας π.Χ.) ήταν κόρη του Κορράγου, βασιλιά της Θράκης, και σύζυγος του Αντίγονου Α' του Μονόφθαλμου, ενός από τους στρατηγούς του Αλεξάνδρου του Μέγα, ο οποίος μετά το θάνατο του τελευταίου έγινε ο ανώτατος κυβερνήτης των ασιατικών του κτίσεων. Μαζί του απέκτησε δύο γιους: το Φίλιππο, ο οποίος πέθανε νέος, και το Δημήτριο, που έμεινε στην ιστορία ως Δημήτριος ο Πολιορκητής (337 – 283 π.Χ.). Ο Δημήτριος ανέβηκε τελικά στο θρόνο της Μακεδονίας το 294 π.Χ., ξεκινώντας μια γραμμή βασιλέων που κυβέρνησαν μέχρι και την κατάκτηση της χώρας από τους Ρωμαίους: τη Δυναστεία των Αντιγονιδών.
Βιογραφία
Κατά την περίοδο των Πολέμων των Διαδόχων, ο Αντίγονος και ο γιος τους Δημήτριος απέκτησαν μεγάλη δύναμη, θέτοντας υπό την επιρροή τους πολλές ελληνικές πόλεις - κράτη. Ήταν οι πρώτοι που οι ελληνικές πόλεις αναγνώρισαν το 306 π.Χ. ως βασιλείς μετά τον Αλέξανδρο, ένα κομβικό σημείο στην ιστορία των ελληνιστικών χρόνων. Η ισχυροποίηση της θέσης τους όμως, προκάλεσε την ανησυχία των άλλων διεκδικητών των εδαφών του αποθανόντος Μακεδόνα στρατηλάτη που συνασπίστηκαν εναντίον τους σε πολλές περιπτώσεις. Μετά τη Μάχη της Ιψού το 301 π.Χ., όπου σκοτώθηκε ο ηλικιωμένος πια σύζυγός της, η Στρατονίκη έφυγε από την Κιλικία μαζί με το γιο της Δημήτριο. Προορισμός τους ήταν η Σαλαμίνα της Κύπρου. Γνωρίζουμε πως βρισκόταν μέσα στην πόλη μαζί με τα παιδιά και τη σύζυγο του Δημητρίου, τη Φίλα, όταν ο Πτολεμαίος, εχθρός της οικογένειάς της, πολιόρκησε και κατέλαβε το νησί γύρω στο 295 π.Χ.. Αν και ο Πτολεμαίος φέρθηκε με σεβασμό στη Φίλα και τελικά της επέτρεψε να επιστρέψει κοντά στο Δημήτριο τον επόμενο χρόνο, για τη Στρατονίκη δεν υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με το αν πέθανε στην Κύπρο και πώς.
Ο Δημήτριος έδωσε στην κόρη του Στρατονίκη το όνομα της γιαγιάς της, και κατόπιν αρκετές πριγκίπισσες της εποχής φέρουν αυτό το όνομα.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Αντιγονιδών Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Συρίας με ελληνική καταγωγή Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Θράκης Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Μήτις (μυθολογία)
Η Μήτις ήταν κατά τον Ησίοδο, κόρη του Ωκεανού και της Τηθύος και πρώτη σύζυγος του Δία.
Σύμφωνα με τη μυθολογία
Κατά τον Ακουσίλαο η Μήτις γεννήθηκε μαζί με τον Έρωτα και τον Αιθέρα, από την ένωση του Ερέβους και της Νύχτας, που προήλθαν από το Χάος.
Θεωρούνταν θεά της σοφίας και της φρόνησης, ιδιότητες που κληροδότησε στην κόρη της, τη θεά Αθηνά. Η Μήτιδα ήταν η προσωποποίηση για τους αρχαίους όχι απλά της σοφίας και της φρόνησης αλλά του είδους της πονηριάς και της επαγρύπνησης, που εκπροσωπεί από τους ανθρώπους ο Οδυσσέας και από τα ζώα η αλεπού.
Η Μήτις είναι αυτή που για να βοηθήσει το Δία προσέφερε στον Κρόνο το εμετικό φάρμακο που θα τον εξαναγκάσει να ξεράσει τα παιδιά του, που είχε καταπιεί. Μετά τη νίκη του στην Τιτανομαχία ο Δίας αρχίζει τη βασιλεία του με τον γάμο του με τη Μήτιδα, που του προσφέρει μια πολύτιμη συμμαχία.
Σύμφωνα με χρησμό της Γαίας η Μήτις θα γεννούσε πρώτα μια κόρη και έπειτα έναν γιο που θα καταλάμβανε την εξουσία και θα κυβερνούσε θεούς και ανθρώπους. Μόλις ο Ζευς πληροφορήθηκε τον χρησμό, φοβούμενος μην πάθει ότι και ο πατέρας του Κρόνος, κατάπιε τη Μήτιδα, ενώ κυοφορούσε ακόμη την Αθηνά. Έπειτα με τη βοήθεια του Ηφαίστου ή με βάση άλλους μύθους με τη βοήθεια του Προμηθέα, ο Δίας γέννησε την Αθηνά, ενώ η Μήτις παρέμεινε μέσα του.
Το παιδί της Μήτιδος, η Αθηνά επίσης θεά της σοφίας γεννήθηκε πάνοπλο και τρομερό από το κεφάλι του Δία με τη βοήθεια μιας τσεκουριάς του Ηφαίστου.
Σύμφωνα με τον Ησίοδο
Ησίοδος - Θεογονία 886 - 900
Σύμφωνα με τον Απολλόδωρο
Απολλόδωρος -Βιβλιοθήκη Α' 3,6
"'''Α 3,6 μίγνυται δὲ Ζεὺς Μήτιδι, μεταβαλλούσῃ εἰς πολλὰς ἰδέας ὑπὲρ τοῦ μὴ συνελθεῖν, καὶ αὐτὴν γενομένην ἔγκυον καταπίνει φθάσας, ἐπείπερ ἔλεγε <Γῆ> γεννήσειν παῖδα μετὰ τὴν μέλλουσαν ἐξ αὐτῆς γεννᾶσθαι κόρην, ὃς οὐρανοῦ δυνάστης γενήσεται. τοῦτο φοβηθεὶς κατέπιεν αὐτήν• ὡς δ᾽ ὁ τῆς γεννήσεως ἐνέστη χρόνος, πλήξαντος αὐτοῦ τὴν κεφαλὴν πελέκει Προμηθέως ἢ καθάπερ ἄλλοι λέγουσιν Ἡφαίστου, ἐκ κορυφῆς, ἐπὶ ποταμοῦ Τρίτωνος, Ἀθηνᾶ σὺν ὅπλοις ἀνέθορεν."
"''Ζευγάρωσε ο Ζεύς και με τη Μήτιν που άλλαζε χίλιες γνώμες, να ξαπλώσει να μην ξαπλώσει μαζί του και αφού έμεινε αυτή έγκυος, έσπευσε και την κατάπιε, Και τούτο γιατί έλεγε η Γη ότι μετά την κόρη που είχε στην κοιλιά της η Μήτις, έμελε να γεννήσει ένα αγόρι που θα γινόταν αφέντη του ουρανού. Αυτό φοβήθηκε ο Ζευς και την κατάπιε. Όταν όμως έφτασε ο καιρός του τοκετού, λένε ότι ο Προμηθέας ή όπως επιμένουν άλλοι ο Ήφαιστος χτύπησε με τον πελέκι την κεφάλι του και πετάχτηκε από το κορυφοκέφαλο πάνοπλη στον ποταμό Τρίτωνα η Αθηνά."
Χαρακτηριστικά της Μήτιδας
Εν αντιθέσει με τη Θέμιδα τη δεύτερη σύζυγο του Δία, η Μήτις αντιπροσωπεύει μια πιο πρωτόγονη εποχή, όπου ο αδύνατος για να γλιτώσει από τον δυνατότερο πρέπει να χρησιμοποιήσει την πονηριά του. Η επαγρύπνηση αλλά και η αλλαγή των μορφών άλλωστε είναι χαρακτηριστικό πολλών θαλάσσιων θεοτήτων, όπως ο Πρωτέας και η Θέτιδα. Η Μήτις δεν ήταν καθαυτό θαλάσσια θεότητα αλλά όμως ήταν κόρη δύο μυθολογικών θαλασσών. Και δεν είναι τυχαίο αφού το θαλάσσιο περιβάλλον είναι γεμάτο οργανισμούς που συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο.
Άλλες πληροφορίες
Ο αστεροειδής 9 Μήτις (Metis), που ανακαλύφθηκε το 1848, και ο μικρός δορυφόρος του πλανήτη Δία Μήτις (ανακαλύφθηκε το 1979) πήραν το όνομά τους από τη θεά αυτή των Ελλήνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ωκεανίδες Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θεότητες της σοφίας Κατηγορία:Θεότητες της χειροτεχνίας
Γέφυρα του διαβόλου
Η Γέφυρα του διαβόλου είναι μια πολύ παλιά τοξοειδής γέφυρα που συνδέει τις πλευρές μιας αρκετά απόκρημνης και βαθιάς χαράδρας στη περιοχή της Τροιζήνας, από την οποία γέφυρα διέρχεται ο δρόμος από Γαλατά προς Ναύπλιο.
Κάτω ακριβώς από τη γέφυρα του διαβόλου, περνούν τα ορμητικά νερά του Κρεμαστού (αρχαίου Υλικού) ποταμού, σχηματίζοντας τον τελευταίο καταρράκτη του. Παλαιά κάτω από τη γέφυρα υπήρχαν νερόμυλοι.
10 Great Songs
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Red Hot Chili Peppers
McDonnell Douglas F-4 Phantom II
thumb|300px|F-4 Phantom Το F-4 Phantom II είναι μαχητικό-βομβαρδιστικό αεροσκάφος παντός καιρού, 2ης γενιάς. Τα πρώτα αεροσκάφη πέταξαν με την Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ (USAF) το 1960 (αρχικά ως F-110 Spectre) ενώ εξήχθησαν σε 11 άλλες χώρες. Στην υπηρεσία της USAF παρέμεινε μέχρι το 1996 ενώ συνεχίζει να υπηρετεί σε άλλες πολεμικές αεροπορίες ανά τον κόσμο. Το αεροσκάφος ονομάστηκε ανεπίσημα και "Ρινόκερος" λόγω του τεράστιου μεγέθους του και της ιδιαίτερης αντοχής του.
Ιστορία
Στις αρχές του 1950, με την ταχύτατη πρόοδο της πολεμικής αεροπορικής τεχνολογίας, το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ προκήρυξε διαγωνισμό για ένα αεροσκάφος που θα αντικαθιστούσε τα τότε μαχητικά και θα επέκτεινε την επιχειρησιακή δυνατότητα του σώματος. Αν και η αρχική πρόταση της McDonnell Douglas ήταν η αναβάθμιση των ήδη υπηρεσιακών αεροσκαφών, το Ναυτικό προσανατολίστηκε πιο πολύ σε προϊόντα ανταγωνιστών, όπως το Vought F-8 Crusader. Βλέποντας τον κίνδυνο να χάσει ένα ιδιαίτερα κερδοφόρο πελάτη, η εταιρία παρουσίασε ένα νέο μαχητικό πολλαπλών ρόλων το οποίο θα μπορούσε να αντικαταστήσει και τα A-4 Skyhawk στον ρόλο του βομβαρδισμού και τα F-8 Crusader στον ρόλο της αναχαίτισης. Το νέο αυτό μαχητικό πήρε την κωδική ονομασία YAH-1.
Για να είναι ένα πραγματικά πολλαπλών ρόλων αεροσκάφος, το ΥΑΗ-1 απαιτείτο να είχε ιδιαίτερα καλή κατασκευή ώστε να αντέχει τα μεγάλα φορτία βομβών, αλλά και να είναι ικανό στις αερομαχίες. Καθώς η τότε στρατηγική απέρριπτε τις κλειστές αερομαχίες λόγω της μεγάλης ταχύτητας των τζετ, αποφασίσθηκε το μοντέλο αυτό να είναι εξοπλισμένο με ένα πανίσχυρο ραντάρ και πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς - χαρακτηριστικά που θα του έδιναν τη δυνατότητα να καταρρίπτει στόχους από απόσταση χωρίς εμπλοκή σε αερομαχία. Παίρνοντας μια απόφαση που θα άλλαζε το ρου της αεροπορικής ιστορίας, οι σχεδιαστές αποφάσισαν να μην τοποθετήσουν πυροβόλο στο αεροσκάφος. Το πρωτότυπο πλέον πήρε την ονομασία F-4 Phantom. Άλλα ονόματα που προτάθηκαν ήταν Satan και Mithra, αλλά απορρίφθηκαν για ευνόητους λόγους.
Το Phantom κλήθηκε να πολεμήσει αμέσως μετά την εισαγωγή του στην ενεργό υπηρεσία, καθώς το επεισόδιο του Κόλπου Τονκίν άρχιζε τον πόλεμο του Βιετνάμ. Στην αρχή τα αεροσκάφη χρησιμοποιούνταν ως συνοδεία βομβαρδιστικών, και ένα χρόνο μετά την αρχή του πολέμου, στις 9 Απριλίου 1965, το Phantom σημείωσε την πρώτη του κατάρριψη, ένα βορειοβιετναμέζικο MiG-17. Το Phantom έκανε μια ιδιαίτερα ηρωική αλλά και προβληματική εμφάνιση σε αυτόν τον πόλεμο. Οι κανόνες εμπλοκής της εποχής απαιτούσαν την οπτική αναγνώριση των αεροσκαφών πριν την κατάρριψη. Έτσι το Phantom, που δεν ήταν σχεδιασμένο με αυτόν τον σκοπό, ξαφνικά βρέθηκε να υστερεί σημαντικά, κυρίως σε ευελιξία και σε οπλισμό για κλειστή αερομαχία, έναντι των MiG-17 και MiG-21 του Βόρειου Βιετνάμ. Με τους πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς να παρουσιάζονται ιδιαίτερα αναξιόπιστοι και το αεροσκάφος ιδιαίτερα αργό για κλειστές αερομαχίες, δεκάδες Phantom καταστράφηκαν πάνω από τους ουρανούς του Βιετνάμ.
Αυτή η καταστροφή ανάγκασε το Ναυτικό και την Αεροπορία να εισάγουν ειδικές τακτικές και εκπαίδευση (TOPGUN), πράγμα που βελτίωσε κάπως την απόδοση των πιλότων. Επίσης, ελήφθη η απόφαση να προστεθεί και πυροβόλο στο αεροσκάφος για κλειστές αερομαχίες. Το αναβαθμισμένο αεροσκάφος ονομάστηκε Phantom II. Ο πόλεμος του Βιετνάμ έδωσε το παρατσούκλι "Ο μεγαλύτερος διανομέας κομματιών MiG στον κόσμο" στο αεροσκάφος. Μετά τον πόλεμο, το αεροσκάφος αντικαταστάθηκε από το F-15 Eagle στο ρόλο της αερομαχίας και του δόθηκε ο ρόλος της καταστολής εχθρικής αεράμυνας (SEAD). Παράλληλα, άρχισαν οι εξαγωγές προς άλλες χώρες, κάποιες από τις οποίες χρησιμοποιούν τον τύπο ακόμα και σήμερα. Τα τελευταία F-4 αποσύρθηκαν από την ενεργό υπηρεσία των ΗΠΑ το 1996.
Στο Ναυτικό, ο τύπος αντικαταστάθηκε το 1974 από το F-14Α Tomcat και στην Αεροπορία από τα F-15 Eagle και F-16 Fighting Falcon.
Το αεροσκάφος
thumb|300px|Σχέδιο τριών όψεων του F-4 Phantom thumb|300px|F-4J Phantom του Αμερικανικού Ναυτικού ενώ προσνηώνεται στο αεροπλανοφόρο Saratoga thumb|300px|F-4Ε Phantom II της Αμερικανικής Αεροπορίας
Η βασική ιδέα στην κατασκευή του F-4 είναι η αντοχή. Έτσι, είναι ιδιαίτερα μεγάλο και βαρύ, όπως επίσης και δυσκίνητο. Καθώς η στρατηγική της εποχής πρόσταζε αερομαχίες με πυραύλους, το αεροσκάφος φτιάχθηκε για ταχύτητα, πράγμα που αντικατοπτρίζεται από τους κινητήρες του με τη θηριώδη ώση. Στην πραγματικότητα, αυτή η ισχύς τους είναι που βοήθησε το F-4 να επιβιώσει έναντι των πιο ευέλικτων σοβιετικών αεροσκαφών, επιτρέποντάς του να επιταχύνει με ρυθμούς που οι αντίπαλοι δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν. Οι απότομες γωνίες και το γενικότερα ιδιόμορφο σχήμα του αεροσκάφους οφείλονται στην ανάγκη για ταχύτητα. Καθώς το αεροσκάφος έχει δύο πολύ μεγάλους κινητήρες στην ουρά του, κρίθηκε αναγκαίο να μετατοπιστούν τα πτερύγια της ουράς σε υπερυψωμένη θέση, με αρνητική δίεδρο 23 μοιρών. Τα φτερά επίσης είναι σχεδιασμένα με τη φιλοσοφία "γλάρου" (θυμίζουν δηλαδή φτερά γλάρου), ώστε να μη διακόπτεται η ροή του αέρα προς τα πτερύγια της ουράς, με θετική δίεδρο 11 μοιρών.
Το πανίσχυρο αλλά και αρκετά περίπλοκο ραντάρ δημιούργησε την ανάγκη τοποθέτησης δεύτερου πιλότου ειδικά για το χειρισμό του. Έτσι, όλα τα Phantom είναι διθέσια: διαθέτουν έναν πιλότο και έναν χειριστή οπλικών συστημάτων. Ταυτόχρονα, το μέγεθος του ραντάρ έκανε απαραίτητη τη μεγάλη και μακριά μύτη. Το όλο βάρος του σκάφους σε συνδυασμό με την ανάγκη για προσνήωση σε αεροπλανοφόρα έχει ως αποτέλεσμα το σύστημα προσγείωσης να είναι ιδιαίτερα κοντό και ανθεκτικό, δημιουργώντας έτσι ένα ιπτάμενο τανκ. Μαρτυρίες πιλότων της εποχής αναφέρουν ότι είχανε δει Phantom να χτυπιούνται από αντιαεροπορικά, από πυραύλους, να πιάνουν φωτιά, αλλά ποτέ ένα Phantom να διαλύεται στον αέρα αμέσως.
Οι πιλότοι του αεροσκάφους το έβρισκαν σχετικά εύκολο στο χειρισμό, χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις στο φάκελο πτήσης του, και χωρίς να χρειάζεται να φοβούνται απώλειες ενέργειας από τους κινητήρες. Παρ' όλα αυτά, το Phantom ήταν ένα αεροσκάφος που απαιτούσε προχωρημένη εκπαίδευση και συνεργασία μεταξύ του πληρώματος.
Ένα από τα μεγαλύτερα εγγενή προβλήματα που παρουσίαζαν τα Phantom ήταν η κακοφτιαγμένη παροχή καυσίμου, που αν και γενικά αξιόπιστη, έκανε τους κινητήρες του να αφήνουν πίσω τους ένα σύννεφο μαύρου καπνού, πράγμα που τα έκανε ιδιαίτερα ορατά και προβλέψιμα. Με τους νέους κινητήρες που απέκτησαν στη διάρκεια της θητείας τους, το πρόβλημα βελτιώθηκε αρκετά.
Το F-4 σε πόλεμο
thumb|300px|F-4G Phantom II της Αμερικανικής Αεροπορίας ενώ εκτοξεύει έναν πύραυλο AGM-45 Shrike thumb|300px|F-4E Phantom II της Ισραηλινής Αεροπορίας με τη χαρακτηριστική παραλλαγή ερήμου
Το F-4 ήταν το κύριο και πιο σύγχρονο μαχητικό του αμερικανικού Ναυτικού και Αεροπορίας από το 1960 μέχρι το 1975 περίπου. Έτσι, η ιστορία του στην υπηρεσία των Αμερικανών είναι άμεσα συνδεδεμένη με τον πόλεμο του Βιετνάμ. Σε αυτόν, το F-4 αρχικά βρέθηκε σε δυσχερή θέση, με τα αντίπαλα μαχητικά, μικρότερα και πιο ευέλικτα, να το κατατροπώνουν. Αν και υποτιθέμενα κατά πολύ ανώτερο του ανταγωνισμού, η αναλογία καταρρίψεων βυθίστηκε σε 2:1 (2 βορειοβιετναμέζικα αεροσκάφη για κάθε 1 αμερικάνικο). Τα πληρώματα των F-4 επανεκπαιδεύτηκαν καλύτερα και μέχρι το τέλος του πολέμου το F-4 είχε καθιερωθεί, καταρρίπτοντας συνολικά 277 εχθρικά αεροσκάφη και φέρνοντας τη σχετική αναλογία σε 10:1. Το F-4 έδωσε στην USAF και το USN τους τελευταίους άσους τους:
Το αεροσκάφος υπηρέτησε στο Βιετνάμ κυρίως σε ρόλο αεροπορικής υπεροχής, και δευτερευόντως βομβαρδισμού.
Τα αμερικάνικα F-4 στη συνέχεια μετατράπηκαν σε Wild Weasel (Άγριες Νυφίτσες), και οπλισμένα με τους πυραύλους Shrike και HARM ανέλαβαν το ρόλο της εξουδετέρωσης αεραμυνών (SEAD). Είδαν εκτεταμένη χρήση και στην Καταιγίδα της Ερήμου, που ήταν και η τελευταία τους μεγάλη αποστολή.
Ο τύπος χρησιμοποιήθηκε εκτεταμένα και στους Αραβο-Ισραηλινούς Πολέμους, αρχίζοντας από το 1970, και συμμετέχοντας στον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ (1974) και στην επιχείρηση Ειρήνη στη Γαλιλαία (1982). Η απόδοσή τους καταγράφεται σε 114 καταρρίψεις έναντι 56 απωλειών, τις οποίες οι Ισραηλινοί αποδίδουν σε βλάβες ή αντιαεροπορικά πυρά.
Όσα ελληνικά F-4Ε είχαν παραληφθεί, ήταν σε επιφυλακή κατά τον Αττίλα Ι ώστε να πολεμήσουν εναντίον των τουρκικών δυνάμεων, αλλά αυτό δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.
Το F-4 στην Πολεμική Αεροπορία
thumb|300px|Ελληνικό F-4E Phantom AUP με παραλλαγή [[Aegean Ghost.]]
Τα πρώτα 36 F-4E Phantom II αγοράστηκαν το 1972 με το πρόγραμμα Peace Icarus I. Η συμφωνία - ύψους τότε 5 δις δραχμών - ολοκληρώθηκε τάχιστα και στις 20 Απριλίου 1974 ο τύπος εντάχθηκε στην ΠΑ και διαμοιράστηκε στην 338 Μοίρα Διώξεως/Βομβαρδισμού και 339 Μοίρα Παντός Καιρού.
Στη συνέχεια, το 1976, η Ελλάδα προέβη σε αγορά 24 ακόμα F-4E και φωτοαναγνωριστικών RF-4E. Αυτό το πρόγραμμα ονομάστηκε Peace Icarus II. Μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, η Αεροπορία έλαβε ακόμα 27 RF-4E από τη Γερμανική Πολεμική Αεροπορία. Μετά το 1990 και στο πλαίσιο ανταλλαγμάτων για την ανανέωση της συμφωνίας για τις αμερικανικές βάσεις, η ΠΑ απέκτησε από την Αεροπορική Εθνοφρουρά των ΗΠΑ 28 ακόμα F-4E SRA.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, η εκτεταμένη αγορά αεροσκαφών 3ης γενιάς από την Ελλάδα και την Τουρκία κατέστησαν τα παλαιότερα Phantom κατά πολύ υποδεέστερα. Έτσι, το 1997 η ΠΑ και η γερμανική DASA κατέληξαν σε συμφωνία για ένα εκτεταμένο πρόγραμμα αναβάθμισης των αεροσκαφών. Αυτό το πρόγραμμα ονομάστηκε Peace Icarus 2000 και αναβάθμισε με ικανότητες αεροσκαφών 3ης γενιάς 38 από τα ήδη υπάρχοντα F-4, όλα των προγραμμάτων Peace Icarus I και ΙΙ. Ταυτόχρονα η ΕΑΒ άρχισε την αναβάθμιση των μεταχειρισμένων αεροσκαφών. Αυτή η αναβάθμιση ήταν κυρίως αντικατάσταση δομικών στοιχείων ώστε να επεκταθεί το όριο ζωής των αεροσκαφών. Άλλωστε, πριν πωληθούν, η Αεροπορική Εθνοφρουρά των Η.Π.Α. τα χρησιμοποιούσε τακτικά και ως εκ τούτου είχαν ήδη ικανοποιητικές επιχειρησιακές δυνατότητες και κρίθηκε ασύμφορη η τεχνολογική αναβάθμισή τους.
Peace Icarus 2000
Το Peace Icarus 2000 ήταν ένα από τα καλύτερα προγράμματα αναβάθμισης των F-4 παγκοσμίως. Περιλαμβάνει την εγκατάσταση νέων ψηφιακών ενδείξεων στο πιλοτήριο του αεροσκάφους, την τοποθέτηση του ραντάρ APG-65GR, καινούρια συστήματα αδρανειακής πλοήγησης, όπως επίσης και λογισμικό και καλωδίωση για την εκτόξευση των σύγχρονων πυραύλων AIM-120 AMRAAM και AGM-65G Maverick. Τέλος, τα αεροσκάφη εξοπλίζονται με υπολογιστές πτήσης ισραηλινής κατασκευής.
Τα Phantom στη νέα χιλιετία
Στα μέσα της δεκαετίας του 2000, αν και το Phantom θεωρείται αεροσκάφος δεύτερης γενιάς, οι ικανότητες που του δόθηκαν με την αναβάθμιση το κάνουν ακόμα φονικό στο πεδίο της μάχης. Η χρήση πυραύλων μακρού βεληνεκούς, το σύγχρονο ραντάρ AN/APG-65 GR, οι ασύρματοι με δυνατότητα κρυπτογράφησης, το σύγχρονο ατρακτίδιο σκόπευσης LITENING II, καθώς και το ακριβέστατο αδρανειακό σύστημα ναυτιλίας το κάνουν ακόμα υπολογίσιμο αντίπαλο, ικανό να συμμετέχει μαζί με τα σύγχρονα αεροσκάφη σε σύνθετες αποστολές.
Μοντέλα και εκδόσεις F-4
thumb|300px|F-4 Phantom της Τουρκικής Αεροπορίας thumb|300px|Φωτοαναγνωριστικό RF-4Ε Phantom της Ιαπωνικής Αεροπορίας
F-4G Το F-4G ήταν μια αναβάθμιση που υπέστησαν πολλά F-4E. Τα κατέστησε ιδανικά για το ρόλο της εξουδετέρωσης αεραμυνών, τοποθετώντας τους λογισμικό και εξοπλισμό για τον πύραυλο AGM-88 HARM. Τα F-4G ήταν τα τελευταία Phantom που αποσύρθηκαν από την ενεργό υπηρεσία στις ΗΠΑ, και ήταν το βασικό αεροσκάφος σε αυτόν το ρόλο στην Καταιγίδα της Ερήμου.
RF-4B/C/E Φωτογραφικά/αναγνωριστικά. Βασική διαφορά τους από τα άλλα είναι η φωτογραφική κάμερα που φέρουν αντί πολυβόλου.
F-4K/M F-4 ειδικά φτιαγμένα για τις ανάγκες της RAF, με λογισμικό και καλωδίωση για τον εξοπλισμό αυτής. Επίσης, φέρουν τους αγγλικούς κινητήρες Rolls-Royce Spey. Τα Phantom αυτά αποσύρθηκαν από την ενεργό δράση στις αρχές τις δεκαετίας του 1990 και υπήρξε ενδιαφέρον γι´ αυτά από την Ελλάδα.
QF-4 Τηλεκατευθυνόμενα μοντέλα F-4 για μελέτες νέων οπλικών συστημάτων. Είναι ο μοναδικός τύπος που χρησιμοποιείται αυτή τη στιγμή στις ΗΠΑ.
Kurnass 2000 Αναβάθμιση των F-4 της Ισραηλινής Αεροπορίας που έγινε από τις ισραηλινές αμυντικές βιομηχανίες.
Χρήστες του τύπου
thumb|300px|Χώρες χρήστες του F-4 Phantom
Στοιχεία
thumb|300px|F-4F Phantom ICE της Γερμανικής Αεροπορίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής αεροπορίας Κατηγορία:Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη
Πανεπιστήμιο της Μεσσήνης
Το Πανεπιστήμιο της Μεσσήνης (ιταλ. Università degli Studi di Messina, λατ. Studiorum Universitas Messanae), αναφερόμενο με το αρκτικόλεξο UniME, είναι δημόσιο πανεπιστήμιο στη Μεσσήνη της Σικελίας, στην Ιταλία. Ιδρύθηκε το 1548 από τον Πάπα Παύλο Γ΄, όντας το πρώτο στην ιστορία κολέγιο των Ιησουιτών και ένα από τα παλαιότερα πανεπιστήμια της Ιταλίας.
Διοργάνωση ποδοσφαίρου Ελλάδας 1907
Διοργανώθηκε από την Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων και τον ΣΕΓΑΣ το Φεβρουάριο του 1907. Από τις εφημερίδες της εποχής προκύπτει πως μετείχαν τέσσερις ομάδες. Ουσιαστικά, ήταν ένα τουρνουά νοκ-αουτ, με δύο ημιτελικούς και έναν τελικό. Όλα τα ματς διεξήχθησαν στο Νέο Φάληρο, στο γήπεδο Ποδηλατοδρομίου, στις 11, 18 και 25 Φεβρουαρίου. Οι τρεις αγώνες προσέλκυσαν πλήθος θεατών, μεταξύ των οποίων ήταν ο διάδοχος Κωνσταντίνος και οι πρίγκιπες της ελληνικής βασιλικής οικογένειας. Επίσης, τα ματς παρακολούθησαν πολλοί μαθητές γυμνασίων, στα οποία είχε εισαχθεί ως άθλημα το ποδόσφαιρο. Μάλιστα, τους επόμενους μήνες διεξήχθη μαθητικό πρωτάθλημα Γυμνασίων. Νικητής αναδείχτηκε ο Εθνικός Αθηνών. Τερματοφύλακας του Πανελληνίου ήταν ο ολυμπιονίκης Κωνσταντίνος Τσικλητήρας.
Πανεπιστήμιο της Μεσσήνης
Το Πανεπιστήμιο είναι οργανωμένο σε 12 σχολές και προσφέρει μεταπτυχιακούς και προπτυχιακούς τίτλους σπουδών σε περισσότερα από 80 επιστημονικά πεδία. Σε επτά προγράμματα τα μαθήματα διδάσκονται στην αγγλική γλώσσα. Το Πανεπιστήμιο έχει σήμερα πάνω από 23 χιλιάδες φοιτητές και φοιτήτριες, που κατανέμονται σε τρεις πανεπιστημιοπόλεις και το πανεπιστημιακό νοσοκομείο «Γκαετάνο Μαρτίνο», ευρισκόμενα όλα σε διαφορετικές περιοχές στην πόλη.
Διοργάνωση ποδοσφαίρου Ελλάδας 1907
Η προκήρυξη των αγώνων
Στις 31 Ιανουαρίου 1907 δημοσιεύτηκε στον τύπο η "Προκήρυξις Αγώνων Ποδοσφαιρίσεως" από την Ε.Ο.Α. και τον ΣΕΓΑΣ (τότε ονομαζόταν ΣΕΑΓΣ), στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρεται:
Πανεπιστήμιο της Μεσσήνης
Από αιώνων το Πανεπιστήμιο της Μεσσήνης είναι κέντρο μορφώσεως που προσέλκυε σεβάσμιους λόγιους και επιστήμονες, όπως ήταν οι Τζοβάννι Πάσκολι και Μαρτσέλο Μαλπίγκι.