cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νικόλαος Κριεζώτης
Μετεπαναστατική δράση
Ο Κριεζώτης, επί Καποδίστρια, ανέλαβε χιλίαρχος της Ε΄ χιλιαρχίας του στρατού Ανατολικής Ελλάδας και συνετέλεσε στην αποκατάσταση της ελληνικής κυριαρχίας στην περιοχή, προκειμένου να κατοχυρωθεί στο νέο ελληνικό κράτος.
Μετά τη δολοφονία του Κυβερνήτη πήρε μέρος στις κομματικές έριδες και ακολούθησε τον Ιωάννη Κωλέττη και τους Ρουμελιώτες οπλαρχηγούς, συμμετέχοντας στο γαλλικό κόμμα. Στην εποχή του Όθωνα διορίστηκε νομοεπιθεωρητής Ευβοίας με το βαθμό του συνταγματάρχη και αργότερα τιμήθηκε με το παράσημο του ταξίαρχου και διετέλεσε υπασπιστής του βασιλιά.
Στην αντιοθωνική εξέγερση πήρε μέρος με τους φιλελεύθερους. Στις πρώτες εκλογές αναδείχτηκε βουλευτής στην Εύβοια και συνέχισε να στηρίζει τον Κωλέττη μέχρι το 1847, οπότε στασίασε εναντίον της κυβέρνησης, με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να φυλακισθεί στη Χαλκίδα. Απελευθερώθηκε όμως, από τους οπαδούς του και, αφού οχυρώθηκε στην παραλία της Χαλκίδας, κήρυξε εκ νέου αντιδυναστική επανάσταση. Εναντίον του στάλθηκε στρατιωτική δύναμη με επικεφαλής τον Γαρδικιώτη Γρίβα. Σε μια από τις συγκρούσεις τραυματίστηκε βαριά. Για να αποφύγει τη γάγγραινα, έκοψε με μαχαίρι το βραχίονά του.
Μετά την αποτυχία του κινήματος συμβούλευσε τους άνδρες του να παραδοθούν, ενώ ο ίδιος κατόρθωσε να διαφύγει στην Κύμη και από εκεί με ιστιοφόρο στα Ψαρά και τη Χίο. Τελικά έφτασε στην Κωνσταντινούπολη και την Προύσα, όπου έγινε δεκτός με ιδιαίτερες τιμές λόγω της φήμης του. Όταν εγκαταστάθηκε στη Σμύρνη οι τουρκικές Αρχές τού επέτρεψαν να καλέσει και την οικογένειά του.
Ανακομιδή των οστών και απόδοση τιμών
Το 1863 επιτράπηκε η ανακομιδή των οστών του και η επίσημη τελετή έγινε στις 13 Οκτωβρίου 1863. Στους λόγους που εκφωνήθηκαν διατυπώθηκε η άποψη ότι δεν πέθανε από φυσικά αίτια, αλλά δολοφονήθηκε. Στη Χαλκίδα έχει δοθεί το όνομά του σε κεντρικό δρόμο της, ενώ προτομή του υπάρχει στην πλατεία του Αγίου Νικολάου της πόλης όπως και στο Πεδίο του Άρεως στην Αθήνα.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Αρβανίτες
1-χλωροπροπίνιο
Το προπινυλοχλωρίδιο-1 ή 1-χλωροπροπίνιο ή μεθυλοχλωροακετυλένιο είναι η χημική ένωση με χημικό τύπο C3H3Cl και σύντομο συντακτικό CH3C≡CCl. Ανήκει στα αλκινυλοαλογονίδια, δηλαδή στα άκυκλα με ένα τριπλό δεσμό, οργανομονοαλογονίδια. Τα δυο (2) άτομα άνθρακα του τριπλού δεσμού βρίσκονται σε υβριδισμό sp και συνδέονται με τριπλό δεσμό, δηλαδή ένα (1) σ και δύο (2) π. Έχει τα ακόλουθα τέσσερα (4) ισομερή θέσης:
Με απόσπαση υδραλογόνων
Με απόσπαση δύο μορίων υδραλογόνου από 1,1-διαλο-1-χλωροπροπάνιο, με χρήση υδροξειδίου του νατρίου (NaOH), με καλύτερα αποτελέσματα αν τα άλλα αλογόνα δεν είναι κι εκείνα φθόριο ή χλώριο, παράγεται προπινυλοχλωρίδιο-1. :
Με απόσπαση αλογόνου
Με απόσπαση δύο μορίων αλογόνου από 1,1,2,2-τετρααλο-1-χλωροπροπάνιο, με χρήση ψευδαργύρου (Zn), παράγεται προπινυλοχλωρίδιο-1. Καλύτερη απόδοση αν τα άλλα αλογόνα δεν είναι κι εκείνα φθόριο :
Ενυδάτωση
Με επίδραση θειικού οξέος και στη συνέχεια νερού (ενυδάτωση) σε προπινυλοχλωρίδιο-1, παρουσία ιόντων υδραργύρου (Hg), παράγεται προπανοϋλοχλωρίδιο (CH3CH2COCl) :
Προσθήκη υπαλογονώδους οξέος
Με επίδραση (προσθήκη) υποαλογονώδους οξέος (HOX) σε προπινυλοχλωρίδιο-1 παράγεται (2-αλοπροπανοϋλο)χλωρίδιο :
Καταλυτική υδρογόνωση
Με καταλυτική υδρογόνωση προπινυλοχλωρίδιου-1 σχηματίζεται αρχικά προπενυλοχλωρίδιο-1 και στη συνέχεια (με περίσσεια υδρογόνου) προπυλοχλωρίδιο-1. :
Αλογόνωση
Με επίδραση αλογόνου (X2) (αλογόνωση) προπινυλοχλωρίδιου-1 έχουμε προσθήκη στον τριπλό δεσμό. Παράγεται αρχικά 1,2-διαλο-1-χλωροπροπένιο και στη συνέχεια (με περίσσεια αλογόνου) 1,1,2,2-τετρααλο-1-χλωροπροπάνιο. :
Υδραλογόνωση
Με προσθήκη υδραλογόνων (HX) (υδραλογόνωση) σε προπινυλοχλωρίδιο-1 παράγεται αρχικά  1-αλο-1-χλωροπροπένιο και στη συνέχεια (με περίσσεια υδραλογόνου) 1,1-διαλο-1-χλωροπροπάνιο. :
Υδροκυάνωση
Με προσθήκη υδροκυανίου (HCN) (υδροκυάνωση) σε προπινυλοχλωρίδιο-1 παράγεται 2-χλωροβουτεν-2-νιτρίλιο:
Προσθήκη μονοξειδίου του άνθρακα
1. Με προσθήκη μονοξειδίου του άνθρακα (CO) και νερού (H2O), παράγεται 2-χλωροβουτεν-2-ικό οξύ:
2. Με προσθήκη μονοξειδίου του άνθρακα (CO) και αλκοόλης (ROH), παράγεται 2-χλωροβουτεν-2-ικός αλκυλεστέρας:
Διυδροξυλίωση
Η διυδροξυλίωση προπινυλοχλωρίδιου-1, αντιστοιχεί σε προσθήκη H2O2 και παράγει 2-υδροξυπροπανοϋλοχλωρίδιο :
1. Επίδραση αραιού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου (KMnO4). Π.χ.:
2. Επίδραση καρβονικού οξέος και υπεροξείδιου του υδρογόνου:
Προσθήκη αλκοολών
Με επίδραση αλκοόλης (ROH) σε προπινυλοχλωρίδιο-1 παράγεται αλκυλο(1-χλωροπροπεν-1-υλο)αιθέρας :
Προσθήκη καρβονικών οξέων
Με επίδραση καρβονικών οξέων (RCOOH) σε προπινυλοχλωρίδιο-1 παράγεται καρβονικός (1'-χλωροπροπεν-1'-υλο)εστέρας :
Οζονόλυση
Με επίδραση όζοντος (οζονόλυση) σε προπινυλοχλωρίδιο-1, παράγεται αρχικά ασταθές οζονίδιο που τελικά διασπάται σε 2-οξοπροπανούλοχλωρίδιο :
Επίδραση πυκνού υπερμαγγανικού καλίου
Με επίδραση πυκνού διαλύματος υπερμαγγανικού καλίου (KMnO4) παράγεται 2-οξοπροπανούλοχλωρίδιο :
Παραγωγή αιθέρα
Με αλκοολικά άλατα (RONa) προς αλκυλοπροπιν-1-υλοαιθέρα (CH3C≡COR) :
Παραγωγή εστέρα
Με καρβονικά άλατα (RCOONa) προς καρβονικό προπιν-1'-υλεστέρα (RCOOC≡CCH3) :
Παραγωγή νιτριλίου
Με κυανιούχο νάτριο (NaCN) προς βουτιν-2-νιτρίλιο (CH3C≡CCN) :
Παραγωγή αλκινίου
Με αλκυλολίθιο (RLi) προς αλκίνιο :
Παραγωγή θειάλης
Με όξινο θειούχο νάτριο (NaSH) προς προπεν-1-θειάλη (CH2CH=C=S) :
Παραγωγή θειαιθέρα
Με θειολικό νάτριο (RSNa) προς αλκυλοπροπιν-1-υλοθειαιθέρα (RSC≡CCH3) :
Παραγωγή προπινυλιωδιδίου-1
Με ιωδιούχο νάτριο (NaI) προς προπινυλοοϊωδίδιο-1 (CH3C≡CI) :
Παραγωγή νιτροπαραγώγων
Με νιτρώδη άργυρο (AgNO2) προς 1-νιτροπροπίνιο (CH3C≡CNO2) :
Παραγωγή 1-φαινυλοπροπίνιου
Με αιθινυλίωση κατά Friedel-Crafts βενζολίου παράγεται 1-φαινυλοπροπίνιο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλκινυλαλογονίδια Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις χλωρίου Κατηγορία:C3
1
Το έτος 1 (I) είναι έτος αρχής για την ημερολογιακή περίοδο  μετά Χριστόν . Ήταν το πρώτο έτος της κοινής χρονολόγησης, της 1ης χιλιετίας και του 1ου αιώνα. Ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε το Σάββατο ή την Κυριακή, ένα κοινό έτος που ξεκίνησε το Σάββατο σύμφωνα με το προληπτικό ιουλιανό ημερολόγιο και ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Δευτέρα σύμφωνα με το προληπτικό γρηγοριανό ημερολόγιο. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το έτος της υπατείας των Καίσαρα και Παύλου, που πήρε την ονομασία του από τους Ρωμαίους υπάτους Γάιο Καίσαρα και Λεύκιο Αιμίλιο Παύλο, και λιγότερο γνωστό ως έτος 754 από κτήσεως κόσμου. Ο χαρακτηρισμός '' 1 μ.Χ. '' για το έτος αυτό έχει χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος ονομασίας των ετών στην Ευρώπη. Ήταν η αρχή της χριστιανικής/κοινής εποχής. Το προηγούμενο έτος ήταν το 1 π.Χ.. Δεν υφίσταται έτος 0 σε αυτό το αριθμητικό σύστημα. Το ημερολογιακό σύστημα  μετά Χριστόν  εκπονήθηκε το 525 μ.Χ. από τον Διονύσιο τον Μικρό.
Το ιουλιανό ημερολόγιο, μεταρρύθμιση του ρωμαϊκού ημερολογίου του 45 π.Χ. υπήρξε το χρησιμοποιούμενο από τη Ρώμη ημερολόγιο το 1 μ.Χ.
Κάρολος Γουλιέλμος της Σαξονίας-Μάινινγκεν
Ο Κάρολος-Γουλιέλμος, γερμ. Karl-Wilhelm (19 Νοεμβρίου 1754 - 21 Ιουλίου 1782) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Μάινινγκεν (1763-1782).
1
Βιβλιογραφία
01
Κάρολος Γουλιέλμος της Σαξονίας-Μάινινγκεν
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αντωνίου-Ούλριχ δούκα της Σαξονίας-Μάινινγκεν και της Καρλόττας-Αμαλίας, κόρης του Καρόλου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης-Φίλιππσταλ.
1
Βιβλιογραφία
0er
Κάρολος Γουλιέλμος της Σαξονίας-Μάινινγκεν
Βιογραφία
To 1782 απεβίωσε στο Ζόννεμπερκ σε ηλικία 28 ετών και τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Γεώργιος Α΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1780 τη Λουίζα, κόρη του Χριστιανού-Καρόλου πρίγκιπα του Στόλμπερκ-Γκέντερν · δεν απέκτησαν απογόνους.
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Ορθόδοξες χριστιανικές αδελφότητες
Ορθόδοξες χριστιανικές αδελφότητες ή εκκλησιαστικές οργανώσεις ονομάζονται οι ενώσεις ορθοδόξων πιστών που δημιουργήθηκαν στην Ελλάδα από τον 19ο αι. κατά τα αντίστοιχα προτεσταντικά πρότυπα αδελφοτήτων για να καλύψουν ανάγκες των χριστιανών, όπως η κατήχηση, η εκτύπωση εντύπων, η φροντίδα ενός προσκυνήματος, η οργάνωση πανηγύρεως κ.ά. Ονομάζονταν επίσης θρησκευτικές οργανώσεις ή παραεκκλησιαστικές οργανώσεις από τους πολέμιους αυτών. Οι αδελφότητες πολιτικοποιήθηκαν ως φορέας αντικομμουνιστικού αγώνα και στήριξης δεξιάς πολιτικής σε διάφορες περιόδους όπως ο Εμφύλιος Πόλεμος, οι εκλογές του 1961 και η Στρατιωτική δικτατορία στην Ελλάδα (1967 - 1974). Η ταύτισή τους με τη Χούντα οδήγησε σε βαθμιαία παρακμή και περιθωριοποίησή τους.
Ίδρυση και δραστηριότητες
Οι αδελφότητες αυτές δημιουργούνται με την προσωπική πρωτοβουλία ορθοδόξων και δραστηριοποιούνται σε διάφορους τομείς, όπως η εσωτερική ή εξωτερική ιεραποστολή, η παροχή εθελοντικής εργασίας στο πλαίσιο μιας ενορίας ή ενός συλλόγου, η πνευματική οικοδομή των μελών τους κ.ά. Κατά τον Επίσκοπο Ζάρας της Δαλματικής Νικόδημο Μίλας, «η γένεση των αδελφοτήτων ανάγεται εις την πολιάν αρχαιότητα της Εκκλησίας καί δύναται να παραλληλισθή προς τας αγάπας των πρώτων χρόνων του Χριστιανισμού». Σκοπός υπάρξεώς τους θεωρείται η προσφορά και ανταπόκρισή τους σε επείγουσες και πιεστικές ανάγκες της εκκλησιαστικής κοινότητας. Γνωστές σύγχρονες αδελφότητες είναι η Αδελφότης Θεολόγων «Η Ζωή», η Αδελφότης Θεολόγων «Ο Σωτήρ», η Ο.Χ.Α. «Αγία Λυδία», η «Οσία Ξένη», η «Απολύτρωσις» κ.ά. Από το 2001, οι Αδελφότητες με έδρα την Αθήνα συγκαταλέγονται στα Δίπτυχα της Εκκλησίας της Ελλάδος. Στην Ελλάδα οι αδελφότητες δημιουργήθηκαν από τον 19ο αιώνα σε μίμιση προτεσταντικών προτύπων.
Η πρώτη τέτοια αδελφότητα ήταν η «Η Ζωή» η οποία ιδρύθηκε το 1907 από τον Ιεροκήρυκα Αρχιμανδρίτη Ευσέβιο Ματθόπουλο, που είχε αφιερωμένα μέλη. . Από τη δεκαετία του 1930 ξεκίνησαν οι σχέσεις με την πολιτική που απομάκρυναν τελικά την οργάνωση από την αρχική αποστολή της. Δηλαδή ενώ η «Ζωή» αρχικά δεν αναμείχθηκε με την πολιτική, ανεπισήμως πολλά μέλη της, που είχαν καταλάβει αξιώματα, αποτέλεσαν τις διόδους επικοινωνίας με την κοσμική εξουσία. Επίσης επεδίωξαν να προωθήσουν σε υψηλές εκκλησιαστικές θέσεις τους κληρικούς της Αδελφότητας. Καταλυτικός ήταν ο ρόλος που διαδραμάτισαν οι σύγχρονες αδελφότητες τόσο στη συντήρηση του λαού των μεγαλουπόλεων κατά τη διάρκεια της Κατοχής, όσο και στην προπαρασκευή και τον αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. στην Κύπρο.
Εμφύλιος Πόλεμος - αντικομμουνιστικός αγώνας
Κατά τη διάρκεια του πολύνεκρου Εμφυλίου Πολέμου η αδελφότητα Ζωή διηύθυνε ένα εκτεταμένο δίκτυο επιμέρους θρησκευτικών οργανώσεων, τις οποίες κατηύθυνε σε αντικομμουνιστική προπαγάνδα με ομιλίες υπέρ του «εθνικού αγώνα», διάδοση έντυπου αντικομμουνιστικού υλικού, υλική και ηθική συμπαράσταση στον εθνικό στρατό. Αναδείχθηκε μάλιστα σε κυρίαρχο φορέα αντικομμουνιστικής προπαγάνδας, καθώς, το 1948, το ίδιο το παλάτι της αναθέτει επίσημα την «πνευματική καθοδήγηση του αντικομμουνιστικού αγώνα». Έτσι ενσωματώθηκε η αντικομμουνιστική προπαγάνδα σε ένα λόγο που παρουσιαζόταν παραπλανητικά ως αμιγώς θρησκευτικός. Η Ζωή συνεπώς δεν πήρε απλά «θέση» στον εμφύλιο πόλεμο, αλλά ανέπτυξε δυναμικότητα αντίστοιχη εκείνης των πολιτικών δυνάμεων της δεξιάς τις οποίες και υπηρετούσε.
Στο ίδιο πλαίσιο τα μέλη των οργανώσεων συνέχισαν να αναμειγνύονταν στα πολιτικά πράγματα της χώρας όπως στις βουλευτικές εκλογές 1961 που χαρακτηρίστηκαν εκλογές βίας και νοθείας.
Συνέργειες κατά τη Δικτατορία των Συνταγματαρχών
Το 1967 ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β΄ εκδιώχθηκε πραξικοπηματικά από τη Χούντα των Συνταγματαρχών. Από τους Συνταγματάρχες νομοθετήθηκε όριο ηλικίας και κηρύχθηκε, ζώντος του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου, ο θρόνος εν χηρεία και εξελέγη νεός Αρχιεπίσκοπος από αριστίνδην-αντικανονική Σύνοδο ο μέχρι τότε Πρωθιερέας των Ανακτόρων Ιερώνυμος Κοτσώνης που είχε τη στήριξη του δικτατορικού καθεστώτος και είχε διατελέσει μέλος της Αδελφότητας Θεολόγων «Η Ζωή». Συγκεκριμένα, στις 14 Μαΐου 1967, παρουσία των πραξικοπηματιών Παπαδόπουλου και Παττακού, οκταμελής «Αριστίνδην Σύνοδος» εξέλεξε Αρχιεπίσκοπο Αθηνών τον Ιερώνυμο Κοτσώνη, συνεργάτη της Αδελφότητας «Ζωή».
Για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες πραγματοποιήθηκε η αλλαγή Αρχιεπισκόπου διαφωτιστική είναι η εισήγηση του μητροπολίτη Κορίνθου Παντελεήμονος στην Εκτακτη Πολυμελή Σύνοδο στις 5.3.1974: «Εκ των μέχρι τούδε λεχθέντων συνάγεται ότι η άνοδος του Ιερωνύμου εις τον αρχιεπισκοπικόν θρόνον υπήρξε πάντη ανώμαλος και άκρως αντικανονική, επί πλέον πάσχουσα και εκ της χρησιμοποιήσεως δι’ αυτήν κοσμικών αρχόντων».
Την περίοδο του 1967, μετά την αντικανονική παύση πολλών μητροπολιτών από τη Δικτατορία των Συνταγματαρχών, το δικτατορικό καθεστώς κατάφερε αφενός να απομακρύνει επισκόπους που δεν είχαν διάθεση συνεργασίας με τη δικτατορία και αφετέρου, στις κενές θέσεις που δημιουργήθηκαν, να τοποθετήσει νέους μητροπολίτες φιλικά διακείμενους προς αυτήν. Ανάμεσα στους νέους μητροπολίτες που εξελέγησαν από την αντικανονική Σύνοδο και δέχτηκαν να πληρώσουν τις -παρανόμως- κενές επισκοπικές έδρες ήταν και ιερωμένοι-μέλη αδελφοτήτων - όπως ο Αττικής Νικόδημος Γκατζιρούλης (από τη Ζωή), ο Ενόπλων Δυνάμεων - Νέας Πελαγονίας Νικόλαος Ξένος (από τον Σωτήρα) και ο Θεσσαλιώτιδος Κωνσταντίνος Σακελλαρόπουλος (από τον Σωτήρα)   - και οι οποίοι στα χρόνια του Εμφυλίου Πολέμου είχαν υπηρετήσει ως στρατιωτικοί ιερείς-ιεροκήρυκες.
Κριτική
Οι ορθόδοξες αδελφότητες συχνά αποκαλούνται «παραεκκλησιαστικές οργανώσεις» και τα μέλη τους «οργανωσιακοί», καθώς - σε αντιδιαστολή με τις οργανώσεις αυτές - η Ορθόδοξη Εκκλησία θεωρεί ως πρωτογενές κύτταρό της την ενορία. Αντιλέγεται ότι στο χώρο της Εκκλησίας η ευθύνη του επισκόπου δεν έχει παντού άμεσα διοικητικό χαρακτήρα, αλλά πνευματικό, αφού και άλλα μορφώματα όπως τα ησυχαστήρια δεν υπάγονται διοικητικά στον επίσκοπο. Εξάλλου, στις μέρες μας υπάρχουν πολλοί εκκλησιαστικοί οργανισμοί, όπως ιδρύματα, κέντρα παιδείας, σχολεία, κατασκηνώσεις κ.α., που ακόμη και όταν υπάγονται στον επίσκοπο, ξεφεύγουν από τον τύπο της ενορίας.
Ειδικά για τις αδελφότητες με «αφιερωμένα» μέλη, ο Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος έχει υποστηρίξει ότι η Παράδοση της Ορθοδοξίας δεν είναι μιμητικό αποτέλεσμα, αλλά μπορεί σε ειδικές περιπτώσεις να ανανεώνεται και πως η ύπαρξή των αδελφοτήτων συνιστά συνέπεια αυτού του γεγονότος.
Ειδικότερα για τις αδελφότητες «Ζωή» και «Σωτήρ» υπάρχει η κατηγορία ότι πριν τη μεταπολίτευση ακολουθούσαν προτεσταντικά πρότυπα ηθικής και συμπεριφοράς που έδιναν το κύριο βάρος στο «φαίνεσθαι», αποκλίνοντας έτσι από την Ορθοδοξία και ότι ακολουθούσαν στο εσωτερικό τους ολοκληρωτικές πρακτικές. Η αδελφότητα «Ζωή», μάλιστα, δύο φορές, το 1914 και το 1923, οδηγήθηκε ενώπιον της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος με κατηγορίες για κακοδοξία, αλλά αθωώθηκε και τις δύο, τη δεύτερη φορά παμψηφεί.
Σημειώνεται μάλιστα πως γινόταν κατάχρηση του μυστηρίου της εξομολόγησης, ως μέσου ολοκληρωτικού ελέγχου και καθοδήγησης μελών και υποψήφιων μελών των αδελφοτήτων.
Επιπλέον, αρνητική κριτική συγκεντρώνουν καθώς τα μέλη τους αναμειγνύονταν στα πολιτικά πράγματα της χώρας όπως στις βουλευτικές εκλογές 1961 που χαρακτηρίστηκαν εκλογές βίας και νοθείας. Ενδεικτική είναι η στήριξη που παρείχαν με πολλούς τρόπους στο καθεστώς της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών, σε βαθμό που μέλη αδελφοτήτων προωθήθηκαν και σε δημόσιες θέσεις.
Γενικότερα, σε διαχρονικό επίπεδο από την ίδρυσή τους, έχουν γίνει αντικείμενο κριτικής. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν ο Μητροπολίτης Μαρωνείας Τιμόθεος που δήλωσε πως μέσω των οργανώσεων υπονομεύονται τα θεμέλια της Εκκλησίας (1954) και ο Μητροπολίτης Κοζάνης Αμβρόσιος (2000) που κατέθεσε την άποψη πως το πέρασμα των οργανώσεων απετέλεσε την νόσο της Εκκλησίας με τραγικές συνέπειες για την ζωή του τόπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορθοδοξία Κατηγορία:Ιστορία της Ανατολικής Ορθοδοξίας
Αζετιδίνη
Η αζετιδίνη (αγγλικά azetidine) είναι οργανική χημική ένωση, με μοριακό τύπο C3H7N, αν και συνήθως παριστάνεται με το γραμμικό τύπο της, 30 px. Πιο συγκεκριμένα, ανήκει στις ετεροκυκλικές αμίνες. Το μόριό του αποτελείται από έναν τετραμελή δακτύλιο, με τρία (3) άτομα άνθρακα και ένα (1) άτομο αζώτου. Η χημικά καθαρή αζετιδίνη, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι υγρό με οσμή που μοιάζει με αυτήν της αμμωνίας. Εκτός από τη «μητρική» ένωση, ο όρος αζετιδίνη μπορεί, επίσης, να αναφέρεται (γενικότερα) σε μια σειρά «θυγατρικών» ή «υποκατεστημένων» παραγώγων ενώσεων, αρκεί να περιέχουν έναν (τουλάχιστον) αζετιδινικό δακτύλιο, δηλαδή τετραμελή δακτύλιο με τρία (3) άτομα άνθρακα, ένα (1) άτομο αζώτου και κανένα διπλό δεσμό (στο δακτύλιο).
Ισομέρεια
Με βάση το μοριακό τύπο του, C3H7N, η αζετιδίνη έχει τα ακόλουθα 11 ισομερή θέσης:
Φυσική παρουσία
Οι αζετιδίνες, «μητρική» και «θυγατρικές», δεν βρίσκονται συχνά στη φύση και έχουν μελετηθεί πολύ λιγότερο από χημικά συγγενικές ενώσεις, όπως η πυρρολιδίνη και η β-λακτάμη. Η παρουσία τους είναι σπάνια σε φυσικά προϊόντα. Σημειώστε, όμως, ότι είναι κομβικό συστατικό των μουγκινεϊκών οξέων και των πεναρεσιδινών. Ίσως η πιο άφθονη αζετιδίνη που περιέχεται σε φυσικό προϊόν είναι η 2-καρβοξυαζετιδίνη, ένα μη πρωτεϊνικό ετεροκυκλικό αμινοξύ, ομόλογο της προλίνης.
Εναλλακτικές μέθοδοι
1. Η αζετιδίνη μπορεί να παραχθεί με φωτοχημική αντίδραση αιθενίου και μεθανιμίνης (Εφαρμογή αντίδρασης Paterno–Büch). Ουσιαστικά είναι η αντίστροφη αντίδραση της πυρόλυσης αζετιδίνης, που αναφέρεται παρακάτω : 30 px
2. Η αζετιδίνη μπορεί να παραχθεί με επίδραση υδροχλώριου σε 1,3-προπανοδιαμίνη : 30 px
Χημική συμπεριφορά και παράγωγα
Η αζετιδίνη δρα ως μέτρια βάση, ισχυρότερη από τις περισσότερες άλλες δευτεροταγείς αμίνες, επειδή το μονήρες ηλεκτρονιακό ζεύγος του ατόμου του αζώτου σε αυτήν έχει μικρότερη στερεοχημική παρεμπόδιση, αλλά δίνει και αντιδράσεις κυκλοπροσθήκης, όπως η αζιριδίνη.
N-ακυλίωση
Αντιδρά με ακυλαλογονίδια (RCOX), παράγοντας N-ακυλαζετιδίνη: 30 px N-ακυλαζετιδίνη
Ν-αλογόνωση
Αντιδρά με υπαλογονώδη άλατα (π.χ. NaOX), όπου X: Cl, Br ή I, παράγοντας N-αλαζετιδίνη: 30 px N-αλαζετιδίνη
N-λιθίωση
Αντιδρά με το μεθυλολίθιο (CH3Li), παράγοντας N-λιθιαζετιδίνη και μεθάνιο: 30 px Ν-λιθιαζετιδίνη
N-αλκυλίωση
Στην περίπτωση της αλκυλίωσης, με επίδραση (περίσσειας) αλκυλαλογονιδίων (RX), διανοίγεται ο τετραμελής δακτύλιος δίνοντας άκυκλη 2-αλο-Ν,Ν-διαλκυλo-1-προπαναμίνη ή και αλογονούχο 2-αλο-Ν,Ν-τριαλκυλο-1-προπαναμμώνιο: 30 px
Αντιδράσεις κυκλοδιάνοιξης με 1,4-προσθήκη
Οι πιο ενδιαφέρουσες αντιδράσεις κυκλοδιάνοιξης με 1,4-προσθήκη υδροχλώριου (HCl) και η 1,4-προσθήκη βρωμοκυάνιου (BrCN) : 30 px 30 px Το τελευταίο παράγωγο, δηλαδή το 3-βρωμοπροπυλαμινομεθανονιτρίλιο, μπορεί να υδρολυθεί, παράγοντας 3-βρωμοπροπυλαμινομεθανικό οξύ. Με τη σειρά του, το τελευταίο, με αποκαρβοξυλίωση δίνει 3-βρωμο-1-προπαναμίνη: Άλλες ενδιαφέρουσες αντιδράσεις 1,4-προσθήκης είναι οι ακόλουθες:
Αναγωγή με υδρογόνο
Με επίδραση υδρογόνου, παρουσία λευκοχρύσου, παράγεται 1-προπαναμίνη : 30 px
1,4-προσθήκη φαινόλης
Με επίδραση φαινόλης σε αζετιδίνη παράγεται 3-φαινοξυ-1-προπαναμίνη: 30 px
1,4-προσθήκη 1,2-αιθανοδιαμίνης
Με επίδραση 1,2-αιθανοδιαμίνης σε αζετιδίνη παράγεται N-(2-αμιναιθυλο)-1,3-προπανοδιαμίνη :
Πυρόλυση
Με πυρόλυση αζετιδίνης παράγεται αιθένιο και μεθανιμίνη: 30 px
Παραπομπές και παρατηρήσεις
Κατηγορία:Οργανικές ετεροκυκλικές αμίνες Κατηγορία:C3
Ναΐτες Ιππότες
Οι Ιππότες του Ναού ή Ναΐτες (γαλλ. Templiers, ισπ. Τemplarios, πορτογ. Templários, αγγλικά: Templars) γνωστοί και ως Φτωχοί Συστρατιώτες του Χριστού και του Ναού του Σολομώντα (λατινικά: Pauperes commilitones Christi Templique Solomonici) αποτέλεσαν ένα από τα πρώτα στρατιωτικά τάγματα στην ιστορία.
Το τάγμα αυτό ιδρύθηκε στον απόηχο της Α΄ Σταυροφορίας, το 1118 μ.Χ. με σκοπό να βοηθήσει το χριστιανικό νεοϊδρυθέν Βασίλειο της Ιερουσαλήμ να διατηρηθεί ενάντια των μουσουλμάνων γειτόνων του και να εξασφαλίσει την ασφαλή και ελεύθερη προσέλευση του μεγάλου αριθμού των Ευρωπαίων προσκυνητών που συνέρρεαν στην Ιερουσαλήμ, μετά την κατάκτησή της από τους Σταυροφόρους. Το όνομά τους παραπέμπει στο ιστορικό αρχηγείο τους που βρίσκεται σε ένα τμήμα του Όρος του Ναού στην Ιερουσαλήμ, περιοχή που ονομαζόταν Templum Salomonis. Η ονομασία αυτή πιθανολογείται ότι προέρχεται από το γεγονός ότι στο Όρος του Ναού βρισκόταν ο περίφημος Ναός του Σολομώντα που χτίστηκε περίπου το 950 π.Χ. και που αργότερα καταστράφηκε και ξαναχτίστηκε αρκετές φορές. Το τμήμα αυτό οι Ιππότες του Ναού μετονόμασαν σε Templum Domini, δηλαδή «Ναό του Θεού».
Οργάνωση
Οι Ναΐτες ήταν οργανωμένοι σαν μοναστικό τάγμα, ακολουθώντας έναν Κανόνα που έφτιαξε γι' αυτούς ο Άγιος Βερνάρδος του Κλαιρβώ (Saint Bernard de Clairvaux). Το τάγμα διέθετε υψηλές διασυνδέσεις και γρήγορα εξελίχθηκε σε βασικό υποκινητή της διεθνούς πολιτικής την εποχή των Σταυροφοριών. Εγκαίρως, οι Ναΐτες προικίστηκαν με πολλές και εξαιρετικά ευνοϊκές γι' αυτούς Παπικές Βούλες (όπως η Omne Datum Optimum) που μεταξύ άλλων τους επέτρεπαν να επιβάλλουν φόρους και να εισπράττουν τον φόρο της δεκάτης στις περιοχές που βρίσκονταν υπό τον άμεσο έλεγχό τους. Όλα αυτά τους βοήθησαν ώστε να επιτύχουν μία γρήγορη ενίσχυση της κοσμικής εξουσίας τους.
Κάθε χώρα είχε έναν Μάγιστρο (Magister) του τάγματος και όλες οι χώρες ελέγχονταν από τον Μεγάλο Μάγιστρο (Grand Magister). Το αξίωμα του Μεγάλου Μαγίστρου ήταν ισόβιο και τα βασικά του καθήκοντα ήταν να επιβλέπει τις δραστηριότητες του τάγματος στην Ανατολή και τις οικονομικές κτήσεις του τάγματος στη Δύση.
Υπήρχαν 4 κατηγορίες (μεραρχίες) αδελφών του Τάγματος:
Κάθε ιππότης είχε στη διάθεσή του περίπου 10 άτομα σε θέσεις υποστήριξης. Κάποιοι αδελφοί του τάγματος ήταν αποκλειστικά αφοσιωμένοι στις τραπεζικές δραστηριότητες, αφού συχνά το τάγμα διαχειριζόταν πολύτιμα αγαθά από τους συμμετέχοντες στις Σταυροφορίες.
Ίδρυση και Εξάπλωση του Τάγματος
Μετά την Α΄ Σταυροφορία δημιουργείται το χριστιανικό βασίλειο της Ιερουσαλήμ με πρώτο βασιλιά τον Βαλδουίνο της Βουλώνης που έλαβε το όνομα Βαλδουίνος ο A΄. Ως πρώτος Πατριάρχης εγκαθίσταται ο Δαϊμβέρτος (Daimbert). Η μεγάλη απειλή για το βασίλειο αυτό ήταν οι Σαρακηνοί οι οποίοι νικήθηκαν κατά τη Σταυροφορία αλλά δεν εξοντώθηκαν. Επιπροσθέτως οι Σαρακηνοί έλεγχαν ένα μεγάλο αριθμό οχυρών στην ευρύτερη περιοχή της Παλαιστίνης τα οποία οι χριστιανοί ήθελαν να καταλάβουν. Οι χριστιανοί ήταν δύσκολο να καταφέρουν να ελέγξουν ολόκληρη την περιοχή της Παλαιστίνης και όχι μόνο την πόλη της Ιερουσαλήμ. Συνεπώς, η ζωή σε εκείνη την περιοχή δεν είναι εύκολη ούτε για τους νέους κατοίκους, αλλά ούτε και για τους προσκυνητές που συρρέουν μαζικά από ολόκληρη την Ευρώπη.
Ο πρώτος πυρήνας των Ναϊτών
thumb|right|150px|Απεικόνιση των Ιπποτών του Ναού — οι 2 έφιπποι ερμηνεύτηκαν ως σύμβολο της πενίας (επί ενός αλόγου) και του δυισμού μοναχού-στρατιώτη thumb|right|100px|Μία από τις σημαίες των Ιπποτών του Ναού
Η ιστορία των Ιπποτών του Ναού είναι συνδεδεμένη με τον Κόμητα Ούγο της Καμπανίας (Hugo de la Champagne). Το 1104 ο κόμης επισκέπτεται την Ιερουσαλήμ με μία ακολουθία υποτελών του ιπποτών. To 1108 ο κόμης επιστρέφει στην Ευρώπη και το 1114 επανέρχεται στην Ιερουσαλήμ συνοδευόμενος από τον υποτελή του ιππότη Ούγο ντε Παιν (Hugues de Payns). Άγνωστο παραμένει το αν ο Ούγος ντε Παιν ακολούθησε τον άρχοντά του στο πρώτο του ταξίδι. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βαλδουίνου του Β΄ που στο μεταξύ είχε διαδεχτεί τον Βαλδουίνο τον Α΄ στον θρόνο της Ιερουσαλήμ, το 1118, ο Ούγος ντε Παιν μαζί με άλλους 8 ιππότες παρουσιάστηκαν στον βασιλιά και του πρότειναν την ίδρυση μίας κοινότητας ιπποτών που θα ακολουθούσε τον κανόνα θρησκευτικού τάγματος και θα αφιερωνόταν στην προστασία των προσκυνητών. To ίδιο έπραξαν και με τον Πατριάρχη Βαρμούνδο του Πικινύ (Warmund de Picquigny) που είχε διαδεχτεί τον Δαϊμβέρτο. Είχαν σκεφτεί να ακολουθήσουν τον Κανόνα του Αγίου Αυγουστίνου (Augustine of Hippo). Η πρόταση αυτή έγινε δεκτή από τον βασιλιά και τον Πατριάρχη.
Οι ιππότες αυτοί, την ημέρα των Χριστουγέννων του 1119 στον ναό του Αγίου Τάφου της Ιερουσαλήμ ενώνονται με τους τρεις κλασσικούς μοναστικούς όρκους για πενία, αγνότητα, υποταγή και έναν επιπλέον όρκο για προστασία των προσκυνητών, παρουσία του Πατριάρχη.
Έτσι, λοιπόν, συγκροτείται ο πρώτος πυρήνας του Τάγματος των Φτωχών Ιπποτών του Χριστού. Αυτό είναι ένα τάγμα μοναστικό, που όμως τα μέλη του διαθέτουν σπαθί και πανοπλία. Αρχικά ζούσαν ζητώντας ελεημοσύνη και για τον λόγο αυτό έγιναν γνωστοί με αυτό το όνομα. Στο ξεκίνημά τους δε φορούσαν κάποια ξεχωριστή ενδυμασία, αλλά τα απλά ρούχα του επαγγέλματος του καθενός. Ο βασιλιάς Βαλδουίνος Β΄ και ο Πατριάρχης τους δίνουν αμέσως χρηματική βοήθεια μέσω εκκλησιαστικών εισοδημάτων. Τους προσφέρουν, επίσης, κατάλυμα στο Όρος του Ναού, και πιο συγκεκριμένα σε ένα τμήμα του παλατιού που είχε φτιάξει ο Βαλδουίνος ο Β' μέσα στο τέμενος Αλ-Ακσά (Al-Aqsa, νότιο τμήμα του Όρους). Στο Όρος του Ναού πιστευόταν ότι βρίσκονται τα ερείπια του ναού του Σολομώντος. Έτσι, λοιπόν, το πλήρες τους όνομα διαμορφώνεται σε Pauperes commilitones Christi Templique Salomonici (γαλλ. Pauvres Chevaliers du Christ et du Temple de Salomon). Όσον αφορά τις αρχικές προθέσεις των ιπποτών αυτών πιστεύεται ότι ενδέχεται απλώς να επιθυμούσαν να ιδρύσουν μία μονή ή μία αδελφότητα στην Παλαιστίνη. Ο Μιχαήλ της Συρίας, ένας ιστορικός της εποχής υποστηρίζει ότι ο Βαλδουίνος ήταν εκείνος που έπεισε τον Ούγο ντε Παιν και τους άλλους οκτώ να παραμείνουν μάχιμοι ιππότες. Αυτό γιατί είχε αντιληφθεί ότι ήταν πολύ δύσκολο να βάλει σε τάξη το βασίλειό του.
Η Θέσπιση του Κανόνα του Τάγματος
thumb|left|150px|Ο Άγιος Βερνάρδος του Κλερβώ Η περίοδος της μεγάλης ισχύος των Ναϊτών αρχίζει λίγο μετά την ίδρυσή τους όταν αποκτούν την υποστήριξη του Αγίου Βερνάρδου του Κλερβώ ο οποίος υπήρξε και ο αναμορφωτής του μοναστικού τάγματος των Κιστερκιανών μοναχών. Ο Άγιος Βερνάρδος όταν αντιλαμβάνεται την ύπαρξη και τις προθέσεις του πρώτου πυρήνα των Ναϊτών διαισθάνεται ότι η ιδέα τους μπορεί να αξιοποιηθεί, και έτσι στηρίζει τους 9 πρώτους τυχοδιώκτες, αναγνωρίζοντάς τους επίσημα ως ένα στρατιωτικό και θρησκευτικό τάγμα και τους οποίους μεταμορφώνει σε Στρατιώτες του Χριστού (Militia Christi). Επίσης, ο Άγιος Βερνάρδος διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη σύνταξη του όρκου που έδιναν όλοι οι Ναΐτες, ένας όρκος που ονομάστηκε Κανόνας των Ναϊτών. Το 1128 μ.Χ. συγκαλεί σύνοδο στην Τρουά της Γαλλίας για να καθορίσει τι ακριβώς είναι οι νέοι αυτοί μοναχοί-στρατιώτες, και μερικά χρόνια αργότερα γράφει το εγκώμιο αυτών των Στρατιωτών του Χριστού και ετοιμάζει τον Κανόνα που αποτελείται από 72 άρθρα, ο οποίος περιλαμβάνει εκτός από τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά που θα διέπουν το τάγμα, και εξαντλητικές λεπτομέρειες που αφορούν τις καθημερινές δραστηριότητες των ιπποτών. Με τον κανόνα αυτό υιοθετείται και το φημισμένο λευκό ράσο, που προερχόταν από τους Κιστερκιανούς μοναχούς, προσθέτοντας σε αυτό έναν κόκκινο σταυρό. Ορισμένες ενδεικτικές υποχρεώσεις για τους ιππότες που περιλαμβάνονται στον κανόνα του τάγματος είναι οι εξής: Επίσης, ο κανόνας επιμένει ιδιαίτερα στον όρκο αγνότητας μιας και οι Ναΐτες ήταν μοναχοί που δεν ζούσαν σε μοναστήρια αλλά ζούσαν μέσα στον κόσμο και πολεμούσαν. Τονίζεται, λοιπόν, στον κανόνα ότι η συναναστροφή με γυναίκες είναι πολύ επικίνδυνη και ότι οι ιππότες δεν επιτρέπεται να ασπάζονται παρά μόνο τη μητέρα τους, την αδερφή τους και τη θεία τους.
Οι ρήτρες
Όταν το τάγμα σταμάτησε τη στρατιωτική του δράση, αρκετά αργότερα από την ίδρυσή του, συντάχθηκαν τα Retraits που αποτελούσαν κάποιους κανονισμούς του τάγματος. Οι κανονισμοί αυτοί θέσπιζαν ένα σύστημα κανόνων και τελετουργικών. Κάποιες από τις απαγορεύσεις που περιλαμβάνονταν ήταν οι εξής: Οι κανονισμοί αυτοί, λοιπόν, θεσπίστηκαν μετά το τέλος της δράσης του τάγματος για να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες που δημιουργούνται σε ένα στρατό που πλήττει επειδή ο πόλεμος τελείωσε. Αποτελούν ενδεικτικό στοιχείο για την επικρατούσα συμπεριφορά των ιπποτών εκείνης της περιόδου.
Οι άνθρωποι που προσελκύονται από το Τάγμα
thumb|220px|Το Τέμενος Al Aqsa στο Όρος του Ναού της Ιερουσαλήμ. Το ιστορικό αρχηγείο των Ιπποτών του Ναού Εύλογα γεννάται το ερώτημα ποιοι ήταν αυτοί που ίδρυσαν το Τάγμα και αργότερα κατατάσσονταν σ' αυτό. Πιθανότατα ο Ούγος ντε Παιν και οι υπόλοιποι 8 πρώτοι να ήταν απλώς κάποιοι ιδεαλιστές που μαγεύτηκαν από τον μυστικισμό της πρώτης σταυροφορίας. Αργότερα, όμως, το τάγμα προσελκύει άτομα που αναζητούν περιπέτειες μιας και το νέο βασίλειο της Ιερουσαλήμ είναι ένας πολλά υποσχόμενος τόπος εκείνη την εποχή. Κάποια άλλα μέλη προσελκύονται επειδή στην πατρίδα τους δεν έχουν πολλές προοπτικές ή βρίσκονται σε δυσμενή θέση και επιθυμούν να ξεφύγουν από μία δύσκολη κατάσταση, αφού το τάγμα παρέχει όχι μόνο σίγουρη κάλυψη των βιοτικών αναγκών των μελών του, αλλά και πλούσιες εμπειρίες σε ένα μακρινό τόπο. Πιθανολογείται ότι όταν πλέον το τάγμα είχε γίνει ισχυρό και είχε εξαπλωθεί επιζητούσαν να καταταγούν ακόμα και άτομα που είχαν καλή θέση στην πατρίδα τους αφού, άλλωστε, δεν χρειαζόταν πια να εργαστεί κάποιος στους Αγίους Τόπους για να γίνει Ναΐτης, μπορούσε να καταταγεί και στο σπίτι του.
Εξασφάλιση της Παπικής εύνοιας
Οι Ναΐτες μεταξύ δωρεών, ενόπλων κατακτήσεων και προμηθειών από οικονομικές επιχειρήσεις, μετατράπηκαν σε πολυεθνική εταιρεία. Για τη διαχείριση, λοιπόν, όλων αυτών των υποθέσεων είχαν ανάγκη από ανθρώπους με οξύνοια και ιδιαίτερες ικανότητες, οι οποίοι κατόρθωσαν να πείσουν τον τότε Πάπα Ιννοκέντιο τον Β' να τους παραχωρήσει εξαιρετικά προνόμια. Τα προνόμια αυτά είναι: Γίνεται, λοιπόν, εμφανές ότι το τάγμα αποτελεί πλέον μία μορφή επιχείρησης στην οποία κανείς δεν μπορεί να αναμιχθεί. Έτσι, γίνεται κατανοητό ότι οι επίσκοποι και οι βασιλείς δεν τους βλέπουν με συμπάθεια όμως δεν μπορούν και να κάνουν χωρίς αυτούς για λόγους στρατιωτικής και οικονομικής ισχύος. Οι σταυροφόροι που εξεστράτευσαν εκείνη την εποχή προς τους Αγίους Τόπους δρούσαν πρόχειρα και χωρίς να έχουν ένα σταθερά εδραιωμένο σκοπό. Αντιθέτως, οι Ναΐτες ζούσαν σε εκείνες τις περιοχές σαν να ήταν σπίτι τους, γνώριζαν το έδαφος, την πολεμική τέχνη, αλλά και πως να διαπραγματεύονταν με τον εχθρό.
Το τάγμα δέχεται δωρεές και ελέγχει μεγάλες περιοχές
Το τάγμα των Ιπποτών του Ναού από την αρχή της ύπαρξής του είχε δεχτεί τεράστιες δωρεές και σταδιακά δημιούργησε προτεκτοράτα του σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ενδεικτικό είναι ότι ο Αλφόνσος της Καστίλλης και της Αραγωνίας τους χάρισε μία ολόκληρη περιοχή και με τη διαθήκη του τους κληροδότησε το βασίλειό του σε περίπτωση που θα πέθαινε χωρίς διάδοχο. Οι Ναΐτες στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν τον εμπιστεύτηκαν και συμβιβάστηκαν με τη μεταβίβαση σε αυτούς 6 κάστρων στην Ισπανία. Επίσης, ο βασιλιάς της Πορτογαλίας τους χάρισε ένα δάσος το οποίο, όμως, ήταν ακόμα στην κατοχή των Σαρακηνών. Επιτέθηκαν στους Σαρακηνούς, και αφού τους συνέτριψαν, ίδρυσαν την πόλη Κοΐμπρα. Από αυτά γίνεται φανερό ότι ένα μέρος των Ναϊτών πολεμάει στην περιοχή της Παλαιστίνης, αλλά το μεγαλύτερο μέρος τους βρίσκεται στην Ευρώπη.
Τραπεζικές Δραστηριότητες
Μία ένδειξη των ισχυρών πολιτικών διασυνδέσεων των Ναϊτών είναι ότι η ενασχόλησή τους με τις τραπεζικές εργασίες δεν οδήγησε σε αύξηση της εσωτερικής αμφισβήτησης μέσα στο τάγμα, αλλά και γενικότερα στην εκκλησία. Αυτό δείχνει ότι διέθεταν ισχυρή κάλυψη, τόσο σε πολιτικό, όσο και σε εκκλησιαστικό επίπεδο. Οι κατηγορίες αυτές παραμερίστηκαν με τη δικαιολογία ότι οι Ναΐτες διατηρούσαν δικαιώματα εκμετάλλευσης των υποθηκευμένων σε αυτούς περιουσιών. Οι Ναΐτες είχαν επινοήσει κώδικες με τους οποίους έκαναν τις συναλλαγές τους σε όλα τα σημεία της Ευρώπης.
Συλλήψεις - εκτελέσεις
Την Παρασκευή 13 Οκτωβρίου του 1307 πολλοί Ναΐτες στη Γαλλία συνελήφθησαν κατόπιν μυστικών εντολών του βασιλιά Φιλίππου Δ΄ του Ωραίου, ο οποίος εποφθαλμιούσε τα πλούτη τους. Ο τελευταίος με την υποστήριξη του Πάπα Κλήμη του Ε' ο οποίος κατάργησε το τάγμα, δήμευσε όλη τους την περιουσία (συμπεριλαμβανομένων και τεράστιων εκτάσεων γης). Πολλά υψηλόβαθμα στελέχη του τάγματος, συμπεριλαμβανομένου και του τελευταίου Μεγάλου Μάγιστρου Ζακ ντε Μολέ (Jacques de Molay), υποβλήθηκαν σε βασανιστήρια και κάηκαν στην πυρά. Νεότερες ανακαλύψεις έχουν φέρει στο φως έγγραφα της δίκης τα οποία φανερώνουν ότι παρά το γεγονός ότι είχαν κατηγορηθεί για αιρετικές δοξασίες κατά τις μυητικές τελετές τους, στη δίκη που έγινε έπεισαν τον Πάπα πως ήταν αθώοι και ότι η καταδίκη τους ήταν αποτέλεσμα της συκοφάντησής τους από τον βασιλιά Φίλιππο.
Το τραπεζικό σύστημα που οι Ναΐτες είχαν εγκαθιδρύσει στην Ευρώπη είχε ενοχλήσει τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, καθώς πολλοί ευγενείς υποστήριζαν τους Ναΐτες με τεράστια χρηματικά ποσά τα οποία θα μπορούσαν να κατέληγαν στα ταμεία της Εκκλησίας αν οι συνθήκες ήταν διαφορετικές. Ύστερα από την εξόντωση των Ναϊτών, άλλα ιπποτικά τάγματα αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τις τραπεζικές τους δραστηριότητες.
Κατάργηση του Τάγματος
Η Κατάργηση του Τάγματος των Ναϊτών αποφασίστηκε από την Παπική Σύνοδο της Βιέν το 1312, η οποία και εξέδωσε μια σειρά από παπικές αποφάσεις, μεταξύ των οποίων ήταν η «Vox Excelso», με την οποία διαλύθηκε επίσημα το Τάγμα, και η «providam Ad», με την οποία πολλά περιουσιακά στοιχεία των Ναϊτών μεταβιβάστηκαν τελικά στους Ιωαννίτες ιππότες. Στην απόφαση αυτή εναντιώθηκαν πολλοί Ηγεμόνες της Ευρώπης και κυρίως ο Βασιλεύς της Πορτογαλίας και κάποιοι ηγεμόνες της Ισπανίας. Άλλοι δε Ευγενείς, που ήταν αρχικά ευνοϊκά προσκείμενοι απέναντι στους Ναΐτες, τους αποκήρυξαν φοβούμενοι τον αφορισμό από τον Πάπα. Από τις λίγες εξαιρέσεις ήταν ο Ρόμπερτ Μπρους της Σκωτίας, ο οποίος είχε ήδη αφοριστεί. Κατά συνέπεια, αρκετοί Ναΐτες διέφυγαν στη Σκωτία. Πιστεύεται ότι το Σκωτικό Τεκτονικό Τάγμα έχει τις ρίζες του στο τάγμα των Ιπποτών του Ναού.
Η εκτέλεση στην πυρά
thumb|220px|Οι Ιππότες του Ναού καίγονται. Ανώνυμο Χρονικό με τίτλο 'Από τη γένεση του κόσμου μέχρι το 1384' Η εκτέλεση στην πυρά του Μεγάλου Μαγίστρου, των Μαγίστρων της Ακουϊτανίας και της Νορμανδίας και του Μεγάλου Επιθεωρητή του Τάγματος διατάχθηκε με προσωπική παρέμβαση του Βασιλέως της Γαλλίας Φιλίππου και εκτελέστηκε, στις 11 Μαρτίου, (ή 18 Μαρτίου), ημέρα Δευτέρα, του 1314 στο Παρίσι την ίδια ημέρα που καταδικάστηκαν σε «ισόβια φυλάκιση», μετά την αναίρεση των απολογιών τους καταγγέλλοντας δημόσια ότι αυτές είχαν αποσπαστεί με απάτες και βασανισμούς.
Συγκεκριμένα το πρωί της ημέρας αυτής στον ανοικτό χώρο μπροστά από τον μητροπολιτικό ναό της Παναγίας των Παρισίων, επί της νήσου Σιτέ (Ιλ ντε λα Σιτέ) είχε στηθεί ειδική εξέδρα προ της οποίας είχαν λάβει θέση ιεροδικαστές της Ιεροεξεταστικής Επιτροπής ενώ γύρω από τον χώρο είχε συρρεύσει πλήθος κόσμου για να παρακολουθήσει τη δημόσια καταδίκη των μεγάλων αξιωματούχων του Τάγματος του Ναού. Σκοπός της επιτροπής ήταν η δημόσια απαγγελία του κατηγορητηρίου μετά την απόσπαση της τελευταίας δημόσιας ομολογίας των Ναϊτών και στη συνέχεια η καταδίκη. Την επιτροπή αυτή αποτελούσαν ο Αρνώ ντε Φαρζέ (ανηψιός του Πάπα Κλήμη του Ε΄), ο Αρνώ ντε Νοβέιγ (παπικός τοποτηρητής της Γαλλίας), ο Νικολά ντε Φρωβίγ (εξομολογητής και μυστικοσύμβουλος του Βασιλέως) και ο Φιλίπ ντε Μαρινύ (αρχιεπίσκοπος της Σενς, ως βασιλικός και παπικός επίτροπος, ουσιαστικά πρόεδρος).
Γύρω στις 10:00 οι αξιωματούχοι Ναΐτες που βρίσκονταν φυλακισμένοι στον μεγάλο Πύργο του Ναού, πρώην ιδιοκτησία τους που τους είχε κατασχεθεί, μεταφέρθηκαν στον χώρο αλυσοδεμένοι πάνω σε κάρο όπου και τους ανέβασαν στην εξέδρα, υποχρεώνοντάς τους να γονατίσουν προς την επιτροπή. Στη συνέχεια λαμβάνοντας τον λόγο κάποιος καρδινάλιος διαβάζοντας και ολοκληρώνοντας το κατηγορητήριο, διέκοψε για να απαγγείλει την καταδικαστική απόφαση που ήταν: «ισόβια φυλάκιση, με μοναδική τροφή «το ψωμί του πόνου και το νερό της θλίψης»». Η απόφαση αυτή, αντί της αναμενόμενης καταδίκης σε θάνατο, προκάλεσε την έκπληξη των αντιπροσώπων του Βασιλέως. Ο καρδινάλιος πρόσθεσε ότι τους δόθηκε χάρη «επειδή ομολόγησαν ταπεινά τα λάθη τους». Στο σημείο αυτό ο Ζακ ντε Μολαί και ο Γοδεφρίδος ντε Σαρναί σηκώθηκαν όρθιοι και απευθυνόμενοι προς τους ιεροεξεταστές αλλά κυρίως προς το πλήθος που παρακολουθούσε, διακόπτοντας τον καρδινάλιο και με δυνατή φωνή άρχισαν να αποκαλύπτουν ότι οι ομολογίες είναι ψευδείς και όλα τα στοιχεία του κατηγορητηρίου είναι ανυπόστατα, δηλώνοντας ακόμα πως τόσο ο βασιλεύς όσο και ο Πάπας τους είχαν υποσχεθεί πως αν ομολογούσαν αυτά που ήθελαν θα τους άφηναν ελεύθερους και μάλιστα καταδεικνύοντας με το χέρι τον εκπρόσωπο του Βασιλέως και του Πάπα καταγγέλοντάς τον απατεώνα. Συγκεκριμένα ο Μέγας Μάγιστρος ντε Μολαί φέρεται να δήλωσε με βροντώδη φωνή:
Η σύγχυση που προκλήθηκε μετά από αυτές τις καταγγελίες πράγματι υπήρξε μεγάλη όταν έξαλλος ο αντιπρόσωπος Μαρινύ διέταξε τον διοικητή της φρουράς να τους παραλάβει και να τους μεταφέρει πίσω στη φυλακή όπου και θα ακολουθούσε ποινή θανάτου. Ο Βασιλεύς Φίλιππος ο επιλεγόμενος και Ωραίος μόλις πληροφορήθηκε το γεγονός συγκάλεσε άμεσα το άνακτο συμβούλιό του χωρίς την παρουσία εκκλησιαστικού αντιπροσώπου όπου και αποφασίζεται μέχρι το ίδιο βράδυ ο Μέγας Μάγιστρος και ο Μάγιστρος της Νορμανδίας να έχουν παραδοθεί στη φωτιά και μάλιστα «σε σιγανή». Τόπος εκτέλεσης ορίστηκε η μικρή νησίδα των Εβραίων που βρίσκεται στο άκρο της Σιτέ απέναντι από το ανάκτορο ώστε να είναι ορατή η εκτέλεση απ' αυτό, επιβεβαιώνοντας έτσι τις καταγγελίες του ντε Μολαί. Το απόγευμα ήταν όλα έτοιμα για τη διπλή εκτέλεση. Δύο κέδρινοι στύλοι καρφωμένοι στο έδαφος στη νησίδα των Εβραίων μουσκεμένοι για καιρό στο νερό του Σηκουάνα για πυραντοχή, αλυσίδες, δεσμά, σωροί ξύλων για την πυρά και αναμμένοι πυρσοί.
Από νωρίς οι καμπάνες της Παναγίας των Παρισίων κτυπούν αργά πένθιμα προσκαλώντας έτσι το πλήθος που έχει κατακλύσει και τις δύο έναντι ακτές του Σηκουάνα, όταν τελικά φθάνει στη δεξιά όχθη η συνοδεία με προπομπό ίλη ιππικού την οποία ακολουθεί ο φρούραρχος του Παρισιού με μια δύναμη πεζών οπλοφόρων ανάμεσα στους οποίους ένα άλογο σέρνει το κάρο με τους δύο αλυσοδεμένους αξιωματούχους Ναΐτες Μολαί και Σαρναί που άγουν περίπου το 70ο έτος της ηλικίας τους. Την πομπή κλίνει μια μικρή ομάδα έφιππων οπλοφόρων. Φθάνοντας στην όχθη κατεβάζουν τους κατάδικους από το κάρο και τους επιβιβάζουν σε μικρή λέμβο που τους μεταφέρει στη νησίδα εκτέλεσης, όπου τους περιμένει ο δήμιος με τους βοηθούς του. Την όλη σκηνή παρακολουθεί από παράθυρο του έναντι ανακτόρου ο Φίλιππος Δ΄ ο οποίος με την ολοκλήρωση της πρόσδεσης των καταδίκων σε όρθια στάση και την τοποθέτηση σωρών ξύλων μέχρι τα γόνατά τους κάνει νεύμα στον δήμιο. Τότε ένας σαλπιγκτής δίνει το παράγγελμα της αφής των ξύλων και οι βοηθοί βάζουν φωτιά. Η φωτιά αρχίζει σιγά σιγά να φουντώνει και ενώ το πλήθος παρακολουθεί περιμένοντας ν' ακούσει τα βογγητά πόνου ανάμεσα στα τριξίματα των ξερών ξύλων που καίγονταν, ακούγεται η βροντερή φωνή του Μολαί με τις θρυλικές επικλήσεις στη Θεία Δικαιοσύνη: Σε λίγη ώρα η φωτιά έχει φουντώσει. Οι ανθρώπινες μορφές μεταβάλλονται σε κάρβουνο. Ο καπνός σκορπάει γύρω τη μυρωδιά της καμμένης σάρκας.
Σύμφωνα με αναφορά του Αββά Βελλύ στην «Ιστορία της Γαλλίας», «''όταν όλα είχαν τελειώσει κάποιοι άνθρωποι μετέβησαν στη νησίδα αδιαφορώντας τους κάποιους φρουρούς που βρίσκονταν γύρω όπου κάνοντας το σημείο του σταυρού μάζεψαν ευλαβικά τη στάχτη των δύο μαρτύρων. Ο θάνατος του Μολαί και Σαρναί είχε ριζώσει στην καρδιά του λαού που αντίκριζε πλέον τον Φίλιππο Δ΄ με περισσότερη καχυποψία...''»
Ο Κλήμης Ε΄πέθανε στις 20 Απριλίου 1314 και ο Φίλιππος Δ΄στις 29 Νοεμβρίου 1314.
Κατηγορίες κατά των Ναϊτών
Οι Ναΐτες κατηγορήθηκαν από τους πολιτικούς κυρίως εχθρούς τους και την Καθολική εκκλησία για ακολασίες και ομοφυλοφιλία. Επίσης, κατηγορήθηκαν ότι ήταν φιλικοί με τους άπιστους, ότι ασκούσαν μαγεία και ότι για να ενταχθεί κάποιος στο τάγμα τους θα έπρεπε να απαρνηθεί τον Χριστό, να φτύσει και να ποδοπατήσει τον σταυρό και να λατρέψει ένα είδωλο ονόματι Μπαφομέτ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βασίλειο της Ιερουσαλήμ Ναού Κατηγορία:Θεωρίες συνωμοσίας συσχετιζόμενες με τους Εβραίους Κατηγορία:Μυστικές οργανώσεις
Σόος
Ο Σόος ήταν βασιλιάς της Σπάρτης και έζησε τον 11ο αιώνα π.Χ.
Ήταν 6ος απόγονος του Ηρακλέους, καθώς ήταν γιος του Προκλή, που ήταν γιος του Αριστόδημου. Συμβασίλευσε πρώτα με το θείο του Ευρυσθένη και μετά τον γιο αυτού Άγι Α', ιδρυτή του οίκου των Αγιαδών. Γιος του ήταν ο Ευρυπών από τον οποίο ονομάστηκε και ο βασιλικός οίκος.
Ο Σόος επεχείρησε να καταλάβει και να προσαρτήσει στην Σπάρτη την χώρα του Κλείτωρα η οποία είχε πλούσια μεταλλεία χαλκού. Ο Σόος νικά στις πρώτες μάχες τους Αρκάδες, αλλά σε μάχη με τους Κλειτόριους γνώρισε την ήττα και εγκατέλειψε την προσπάθεια. Μάλιστα από τότε κανένας Σπαρτιάτης βασιλιάς δεν εισέβαλε ξανά στην Αρκαδία. Επίσης κατάφερε να αντιμετωπίσει επανάσταση από τους Είλωτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Σπάρτης
Γιουβέντα (μυθολογία)
Στην Ρωμαϊκή μυθολογία η Γιουβέντους ή Γιουβέντα (Juventus-Juventa-νεότητα) ήταν θεότητα που προστάτευε την είσοδο των εφήβων από την εφηβεία στην ενηλικίωση.
Γεώργιος Α΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν
Ο Γεώργιος Α΄, γερμ. Georg I (4 Φεβρουαρίου 1761 - 24 Δεκεμβρίου 1803) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Μάινινγκεν (1782-1803).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Αντωνίου-Ούλριχ δούκα της Σαξονίας-Μάινινγκεν και της Καρλόττας-Αμαλίας, κόρης του Καρόλου Α΄ λαντγκράβου της Έσσης-Φίλιππσταλ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1782 τη Λουίζα-Ελεονώρα, κόρη του Χριστιανού-Αλβέρτου πρίγκιπα του Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Μπιτς βόλεϊ στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Το μπιτς βόλεϊ, τόσο το αντρικό όσο και το γυναικείο, συμπεριλήφθηκε στις σύγχρονες Ολυμπιάδες από το 1992 στη Βαρκελώνη ως άθλημα επίδειξης, το οποίο από το 1996 αποτελεί επίσημο ολυμπιακό αγώνισμα για άνδρες και γυναίκες.
Ροβέρτος Σπυρόπουλος
Ο Ροβέρτος Σπυρόπουλος (1 Μαΐου 1947 - 22 Ιουνίου 2019) ήταν Έλληνας πολιτικός και συνδικαλιστής, ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Είχε διατελέσει πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εργαζομένων του ΟΤΕ (ΟΜΕ-ΟΤΕ), οργανωτικός γραμματέας της ΓΣΕΕ, βουλευτής Αρκαδίας, υφυπουργός, γενικός γραμματέας υπουργείων και διοικητής κρατικών οργανισμών. Από το 2010 μέχρι τις 29 Ιουνίου 2015 υπηρέτησε ως διοικητής του ΙΚΑ.
Μπιτς βόλεϊ στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Στις ολυμπιάδες συμμετέχουν 24 ζευγάρια ανδρών και 24 γυναικών, που έχουν προκριθεί από προολυμπιακές δοκιμασίες. Κάθε χώρα μπορεί να στείλει μέχρι δύο ζευγάρια από κάθε φύλο.
Ροβέρτος Σπυρόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε την Πρωτομαγιά του 1947 στην Τρίπολη. Σπούδασε στο Τμήμα Τεχνολόγων Μηχανικών ΤΕΙ.
Μπιτς βόλεϊ στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Ελληνικές συμμετοχές
Τα ακόλουθα ελληνικά δίδυμα συμμετείχαν το 2000, το 2004 και το 2008 χωρίς διάκριση.
Ροβέρτος Σπυρόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Στο ΠΑΣΟΚ εντάχθηκε από την ίδρυσή του το 1974. Από το πρώτο συνέδριο του κόμματος εκλέγεται μέλος της Κεντρικής Επιτροπής, ενώ διετέλεσε τρεις φορές γραμματέας του Τομέα Συνδικαλιστικού του ΠΑΣΟΚ.
Μπιτς βόλεϊ στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Πηγές
Κατηγορία:Αθλήματα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες * Ολυμπιακοι Αγωνες Ολυμπιακοι Αγωνες
Ροβέρτος Σπυρόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1975 πρωτοεκλέχθηκε συνδικαλιστής στην Πανελλήνια Ένωση Τεχνολόγων Μηχανικών, όπου ανέλαβε υπεύθυνος διαχειριστής των οικονομικών της. Το 1977 έγινε γενικός γραμματέας της Πανελλήνιας Ένωσης Τεχνολόγων Μηχανικών του ΟΤΕ, ενώ το 1981 έγινε πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εργαζομένων του ΟΤΕ (ΟΜΕ-ΟΤΕ). Το 1982 εκλέχθηκε οργανωτικός γραμματέας της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας (ΓΣΕΕ), και το 1991 έγινε πρόεδρος του Ινστιτούτου Εργασίας, που είναι ο ερευνητικός φορέας της ΓΣΕΕ.
Μετά το 1985 ο Ροβέρτος Σπυρόπουλος ήρθε σε σύγκρουση με τον τότε ηγέτη της ΠΑΣΚΕ και της ΓΣΕΕ Γιώργο Ραυτόπουλο, αλλά και με τον ισχυρό διοικητή του ΟΤΕ Θεοφάνη Τόμπρα, και αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ. Εντάχθηκε στο Ελληνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα που είχε δημιουργήσει ο Γεράσιμος Αρσένης μαζί με την αριστερή τάση της ΠΑΣΚΕ. Το Νοέμβριο του 1989, ο Αρσένης και τα περισσότερα μέλη του ΕΣΚ, μεταξύ των οποίων και ο Σπυρόπουλος, επέστρεψαν στο ΠΑΣΟΚ.
Στην τελευταία κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου (1993-1996) ήταν διοικητής του ΟΑΕΔ και πρόεδρος του Πειραματικού Ινστιτούτου Επαγγελματικής Κατάρτισης.
Εκλέχθηκε βουλευτής Αρκαδίας με το ΠΑΣΟΚ το 1996 και το 2000, και διετέλεσε υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων από το 2001 ως το 2004 στην κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη.
Το 2006 έγινε γενικός διευθυντής του ΠΑΣΟΚ. Στην κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου έγινε αρχικά γενικός γραμματέας του υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης από το 2009 ως το 2010, ενώ από τον Αύγουστο του 2010 μέχρι τις 29 Ιουνίου 2015 ήταν διοικητής του ΙΚΑ.
Απεβίωσε στις 22 Ιουνίου 2019 σε ηλικία 72 ετών, ενώ βρισκόταν στην παραλία Χιλιαδού στην Εύβοια, μετά από ξαφνική αδιαθεσία που ένιωσε. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Κύμης όπου και διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Αιτία θανάτου ήταν η ανακοπή καρδιάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συνδικαλιστές Κατηγορία:Βουλευτές Αρκαδίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων Κατηγορία:Διοικητές του ΙΚΑ Κατηγορία:Έλληνες Γενικοί Γραμματείς
Πελόρους
Πελόρους (στα αγγλικά pelorus) ονομάζεται το ναυτιλιακό όργανο που χρησιμεύει στη λήψη σχετικών διοπτεύσεων από ένα πλοίο. Παλιότερα, τον 19ο αιώνα η θέση της μαγνητικής πυξίδας πάνω στα πλοία της εποχής δεν βόλευε για τη λήψη διοπτεύσεων. Δυο αξιωματικοί του βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού κατασκεύασαν το 1854 περίπου το όργανο πελόρους. Αποφάσισαν να του δώσουν το όνομα Pelorus από τον υποτιθέμενο ναυτίλο του Αννίβα (203 π.Χ.). Ο ναυτίλος του Αννίβα υποτίθεται έδωσε το όνομά του και στο ΒΑ άκρο της Σικελίας. Η ιστορία αυτή, όμως, δεν επιβεβαιώνεται. Είναι γνωστό, μάλιστα, από τον Θουκυδίδη, τον Στράβωνα και τον Πολύβιο ότι η άκρη αυτή λεγόταν Πελωρίς, Πελωριάς, Άκρα Πέλωρος, και στα λατινικά Peloris, Pelorus, Pelorias πριν από το 203 π.Χ. από τους αρχαίους Έλληνες. Σήμερα λέγεται Punta del Faro (Cape Faro). Το όνομα πέλωρ (το) στην αρχαιότητα δήλωνε ένα γιγάντιο τέρας συγγενές με τους κύκλωπες. Το πέλωρ (ή τέλωρ), που έδωσε το σημερινό επίθετο πελώριος, -α, ο, κατοικοέδρευε κατά τους Αρχαίους στο ΒΑ άκρο της Σικελίας, ίσως γιατί ήταν ένα δύσκολο πέρασμα. Εν πάση περιπτώσει το όνομα πελόρους ήρθε στην Ελλάδα με το ναυτιλιακό όργανο μάλλον χωρίς την ετυμολογία του που χάθηκε στον χρόνο. Στο Πολεμικό Ναυτικό το πελόρους εξελληνίστηκε, λέγεται προφορικά pilorόs και γράφεται συνήθως (εσφαλμένα) πυλωρός, αλλά και πιλορός ή με άλλες τυχόν παραλλαγές. Ορθότερη ονομασία σύμφωνα με την ετυμολογία ίσως είναι πέλωρος (ο). Σήμερα το όργανο αυτό δεν φέρει μόνο μια βαθμονομημένη διόπτρα αλλά και επαναλήπτη πυξίδας (είτε μαγνητικής είτε γυροσκοπικής). Δηλαδή έχει τη δυνατότητα λήψης και αληθών διοπτεύσεων. Έτσι πολλοί λένε: επαναλήπτης (γυρο)πυξίδας, πυξίδα με διόπτρα, πυξίδα/επαναλήπτης βαρδιόλας κά. για να δηλώσουν το όργανο πελόρους.