cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δούναβης
Τουρισμός
Στα τουριστικά και φυσικά σημεία κατά μήκος της διαδρομής του ποταμού συμπεριλαμβάνονται η Κοιλάδα Βαχάου, το Εθνικό Πάρκο Δούναβη-Άουεν στη Γερμανία, το Γκέμεντς στην Ουγγαρία, το Φυσικό Πάρκο του Άνω Δούναβη στη Γερμανία, το Κόπατσκι Ριτ στην Κροατία, οι Σιδηρές Πύλες στη Σερβία και Ρουμανία, το δέλτα του ποταμού στη Ρουμανία και το Φυσικό Καταφύγιο Σρεμπάρνε στη Βουλγαρία.
Οι όχθες του Δούναβη στη Βουδαπέστη είναι τόπος παγκόσμιας κληρονομιάς και μπορεί κανείς να τις δει μέσα από βόλτες αξιοθεάτων που προσφέρονται στην πόλη.
Η Καμπή του Δούναβη είναι επίσης δημοφιλής τουριστικός προορισμός.
Το Δουνάβιο Ποδηλατικό Μονοπάτι είναι ποδηλατικό μονοπάτι κατά μήκος της διαδρομής του ποταμού. Χωρίζεται σε τέσσερα τμήματα:
Το Μονοπάτι του Σουλτάνου είναι μια πεζοπορική διαδρομή κατά μήκος του ποταμού μεταξύ Βιέννης και Σμεντέρεβο στη Σερβία. Από εκεί το Μονοπάτι του Σουλτάνου αφήνει τον Δούναβη καταλήγοντας στην Κωνσταντινούπολη. Τα τμήματά του κατά μήκος του ποταμού είναι
Παραπομπές
__ΜΕΠΠ__
Κατηγορία:Διεθνείς ποταμοί της Ευρώπης * Κατηγορία:Ομοσπονδιακοί υδάτινοι δρόμοι της Γερμανίας Κατηγορία:Ποτάμια σύνορα Κατηγορία:Ποταμοί της Αυστρίας Κατηγορία:Ποταμοί της Βαυαρίας Κατηγορία:Ποταμοί της Βουλγαρίας Κατηγορία:Ποταμοί της Κροατίας Κατηγορία:Ποταμοί της Μολδαβίας Κατηγορία:Ποταμοί της Ουγγαρίας Κατηγορία:Ποταμοί της Ουκρανίας Κατηγορία:Ποταμοί της Ρουμανίας Κατηγορία:Ποταμοί της Σερβίας Κατηγορία:Ποταμοί της Σλοβακίας Κατηγορία:Ποταμοί της Βάδης-Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Γεωγραφία της Κεντρικής Ευρώπης
Ένας ήρως με παντούφλες (ταινία)
Το Ένας ήρως με παντούφλες (Α/Μ) (γνωστό και ως Ένας ήρωας με παντούφλες ) είναι ελληνική, κωμική, δραματική, σατιρική, κινηματογραφική ταινία του 1958, σε σκηνοθεσία και σενάριο Αλέκου Σακελλάριου και παραγωγής Ανζερβός. Πρωταγωνιστούν οι Βασίλης Λογοθετίδης, Ίλια Λιβυκού και Νίτσα Τσαγανέα.
Η ταινία αυτή υπήρξε το κύκνειο άσμα του μεγάλου Έλληνα κωμικού Βασίλη Λογοθετίδη, ο οποίος απεβίωσε 2 χρόνια αργότερα.
Πλοκή
Η ταινία αφηγείται τη ζωή του Λάμπρου Δεκαβάλα, ενός απόστρατου στρατηγού (Βασίλης Λογοθετίδης), που παρά τους αγώνες και τις θυσίες του για το έθνος ζει φτωχικά με την οικογένειά του. Το κυρίως μέρος της ταινίας εξιστορεί ότι μετά από τόσους αγώνες, τελικά το έθνος τον επαινεί, αφιερώνοντάς του ένα άγαλμα στην πλατεία που βρίσκεται έξω από το σπίτι του.
Η ταινία ξεκινάει με τον στρατηγό να παρακολουθεί μία παρτίδα σκάκι σε ένα καφενείο. Από τα πρώτα λεπτά της ταινίας, δείχνει πόσο αξιοσέβαστος είναι για τους πολίτες ο στρατηγός. Η σκληρή πραγματικότητα κάνει την εμφάνισή της ακριβώς στην επόμενη σκηνή, όταν η Ειρήνη, η γυναίκα του στρατηγού (Νίτσα Τσαγανέα), καλεί τον παλιατζή να ανέβει σπίτι της. Με κάθε τρόπο γίνεται γνωστό το ένδοξο παρελθόν του στρατηγού, τονίζοντας αυτή τη φορά τα παράσημά του. Η πραγματικότητα, όμως, επανέρχεται όταν η Ειρήνη δίνει στον παλιατζή τη στολή του, το ξίφος του και άλλα στρατιωτικά αντικείμενα, μέχρι που ο στρατηγός φτάνει στο σπίτι και το αποτρέπει. Μετά από μία συζήτηση διαρκείας με τη γυναίκα του, η ταινία αφηγείται την περηφάνια του στρατηγού καθώς και τα στρατιωτικά κατορθώματά του, σε αντίθεση με τη γυναίκα του, που σκέφτεται πιο πρακτικά, χωρίς να δείχνει τον ίδιο ενθουσιασμό με τον στρατηγό, του οποίου η σύνταξη είναι ελάχιστη. Κατόπιν η ιστορία οδηγείται και στην Πόπη, την κόρη του στρατηγού (Ίλυα Λιβυκού), της οποίας ο αρραβωνιαστικός, ο Κώστας (Βύρων Πάλλης), θέλει να ξενιτευτεί για να μπορέσει να τα βγάλει πέρα. Και τα προλογικά τελειώνουν, αφότου ο στρατηγός μάθει από τον ξάδελφό του, Απόστολο (Λαυρέντης Διανέλλος) έναν εύπορο άνθρωπο, ότι θα τους επισκεφτεί.
Ο Απόστολος αποκαλύπτει στον στρατηγό πως το έθνος θα τον τιμήσει, μετονομάζοντας την πλατεία έξω από το σπίτι του ως πλατεία Στρατηγού Λάμπρου Δεκαβάλα, τοποθετώντας και ένα άγαλμα στο κέντρο της, του στρατηγού. Η περηφάνια και η ηθική ικανοποίηση του στρατηγού είναι απεριόριστη. Στην πραγματικότητα, όμως, ο ξάδελφος έχει άλλους σκοπούς: Θέλει να εγκριθεί χρηματοδότηση για την κατασκευή αγάλματος του Δεκαβάλα, ώστε να μπορέσει, σε συνεργασία με τον Άγγελο Σταμούλη (Γιώργος Γαβριηλίδης), τον ιδιαίτερο του υπουργού (Περικλής Χριστοφορίδης), να καταχραστεί χρήματα από τη χρηματοδότηση. Στη συνέχεια φτάνει η ώρα της παρουσίασης του αγάλματος με την παρουσία του υπουργού. Στην ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου, ο στρατηγός συγκινείται. Την ίδια στιγμή, όμως, η κόρη του στρατηγού μαθαίνει ότι ο αρραβωνιαστικός της είναι άπιστος και προικοθήρας. Μετά την παρουσίαση γίνεται τραπέζι στην οικία του στρατηγού, στο οποίο τελικά καταλήγουν μόνο ο στρατηγός και ο Σωτήρης Λυμπεριάδης (Βαγγέλης Πρωτοπαππάς), ο γλύπτης του αγάλματος.
Ηθοποιοί
thumb|250px|right| Ο [[Βασίλης Λογοθετίδης, στον ρόλο του, Λάμπρος Δεκαβάλας, η Νίτσα Τσαγανέα στον ρόλο της Ειρήνη Δεκαβάλα και το περίφημο σπαθί, για το οποίο γίνεται τόσος λόγος στην ταινία και με το οποίο ο στρατηγός πολέμησε για την πατρίδα.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1958 Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Ανζερβός Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μάνου Χατζιδάκι Κατηγορία:Ελληνικές σατιρικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ιωνικός ο Λυδός
Ο Ιωνικός ο Λυδός ήταν αρχαίος Έλληνας ιατρός, φαρμακολόγος, φιλόσοφος και ποιητής, που άκμασε τον 4ο αιώνα μ.Χ..
Ο Ιωνικός καταγόταν από τις Σάρδεις της Λυδίας εξ ου και η προσωνυμία του, ήταν γιος επίσης διαπρεπούς ιατρού που το όνομά του δεν διασώθηκε. Ήταν μαθητής του Ζήνωνα του Κυπρίου. Υπήρξε από τους διαπρεπέστερους της Αλεξανδρινής εποχής. Είχε ασχοληθεί ιδιαίτερα με την ανατομία, φαρμακολογία και την χειρουργική, καθώς και με την φιλοσοφία και την ποίηση. Πέθανε το 396 μ.Χ. λίγο πριν συνταχθεί ο "βίος σοφιστών" υπό τον Ευνάπιο, ο οποίος και τον αναφέρει.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιατροί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ποιητές
Ντέιβιντ Λάμα
Ο Ντέιβιντ Λάμα ( Νεπάλι-डेभिड लामा) (γεν. 4 Αυγούστου 1990 στο Ίνσμπρουκ) ήταν Αυστριακός αναρριχητής και ορειβάτης. Κέρδισε το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μπούλντερινγκ το 2007 και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Αναρρίχησης Επικεφαλής το 2006. Είναι ευρύτερα γνωστός για την πρώτη ελεύθερη ανάβαση της διαδρομής Compressor (ΝΑ Κόψη) του Τσέρο Τόρε.
Βιογραφικά στοιχεία
ο Ντέιβιντ Λάμα γεννήθηκε το 1990. Ο πατέρας του είναι οδηγός βουνού από το Νεπάλ και η μητέρα του Αυστριακή από το Ίνσμπρουκ της Αυστρίας. Σε ηλικία πέντε ετών ο βετεράνος των Ιμαλαΐων Πίτερ Χάμπελερ τον είδε να σκαρφαλώνει σε δική του διοργάνωση. Αμέσως επικοινώνησε με τους γονείς, για να τους πει ότι το παιδί είχε ασυνήθιστο ταλέντο στην αναρρίχηση. Έκτοτε ο Λάμα έγινε μέλος μιας ομάδας αγωνιστικής αναρρίχησης με προπονητές τους Ράινχολντ Σέρερ και Ρούπερτ Μέσνερ. Ήταν ο νεότερος αναρριχητής στο παγκόσμιο κύπελλο σε ηλικία 15 ετών και ο πρώτος που κέρδισε στο μπούλντερινγκ και την αναρρίχηση επικεφαλής στην πρώτη του περίοδο Το 2011 αποσύρθηκε από την αγωνιστική αναρρίχηση και επικεντρώθηκε στην ορειβασία.Στις 16 Απριλίου 2019, ο Λάμα, μαζί με τους ορειβάτες Jess Roskelley και Hansjörg Auer, μπήκαν σε μια χιονοστιβάδα ενώ ανέβαιναν τη διαδρομή M16 του Howse Peak στην περιοχή Waputik στα Kαναδικά Βραχώδη Όρη. Δεν έχουν δώσει απο τότε σημεία ζωής και θεωρείται ότι έχουν πεθάνει.
Παγκόσμιο Κύπελλο Μπούλντερ
Πρώτη θέση:
Παγκόσμιο Κύπελλο Επικεφαλής
Πρώτη θέση:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί αναρριχητές Κατηγορία:Αυστριακοί ορειβάτες
Ντανβαλέ-Σαιν-Πανκράς
Το Ντανβαλέ-Σαιν-Πανκράς (γαλλικά: Dampvalley-Saint-Pancras) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Μπο Γκάρετ
Η Μπο Γκάρετ (αγγλικά: Beau Jesse Garrett, 28 Δεκεμβρίου 1982) αποτελείΑμερικανίδα ηθοποιός και μοντέλο. Η πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο ήταν στην ταινία τρόμου Turistas, το 2006.
Βιογραφία-σταδιοδρομία
Η Μπο γεννήθηκε στην ευρύτερη περιοχή της Σάντα Μόνικα στην Καλιφόρνια. Η καριέρα της σαν μοντέλο ξεκίνησε όταν ένας ατζέντης την ανακάλυψε βλέποντας την σε ένα εμπορικό κέντρο. Η δουλιές της στο μόντελινγκ περιλαμβάνουν συνεργασίες με εταιρείες και περιοδικά όπως GUESS!, Double D Ranch και CosmoGirl. Το πέρασμα της στην ηθοποιία έγινε με τις τηλεοπτικές σειρές Entourage (ελλ. Η Κουστωδία) και North Shore το 2004. Ακολούθησαν και άλλες συμμετοχές τόσο στην τηλεόραση όσο και στον κινηματογράφο. Τον Ιούνιο του 2007 εμφανίστηκε στο ρόλο της Frankie Raye στην ταινία Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μοντέλα Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ποζιτρόνιο
Το ποζιτρόνιο (ονομάζεται επίσης αντιηλεκτρόνιο) είναι το αντισωμάτιο του ηλεκτρονίου. Έχει ηλεκτρικό φορτίο ίσο με +1, ιδιοστροφορμή 1/2, και την ίδια μάζα με το ηλεκτρόνιο. Όταν ένα ποζιτρόνιο εξαϋλώνεται με ένα ηλεκτρόνιο, η μάζα τους μετατρέπεται σ' ενέργεια, υπό τη μορφή δυο φωτονίων με πολύ υψηλή ενέργεια (στην περιοχή των ακτίνων γ).
Ιστορικά στοιχεία
Τα ποζιτρόνια ανακαλύφτηκαν στις κοσμικές ακτίνες από τον Καρλ Άντερσον το 1932. Οι Πάτρικ Μπλάκετ και Τζουζέπε Οκιαλίνι επιβεβαίωσαν την ανακάλυψη αυτή την επόμενη χρονιά, επιβεβαιώνοντας ταυτόχρονα και τη θεωρητική πρόβλεψη του Πολ Ντιράκ για ύπαρξη αντισωματιδίου του ηλεκτρονίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στοιχειώδη σωμάτια Κατηγορία:Λεπτόνια Κατηγορία:Αντιύλη
Δερματοσκόπηση
Η δερματοσκόπηση είναι ψηφιακή δερματολογική μέθοδος διάγνωσης. Χρησιμοποιείται από τον εξειδικευμένο δερματολόγο για τη διαφορική διάγνωση των μελαγχρωματικών βλαβών, αλλά και για τη διάγνωση του δερματικού καρκίνου και του μελανώματος σε πρώιμο στάδιο.
Η δερματοσκόπηση πραγματοποιείται ψηφιακά με τη χρήση ειδικού μικροσκοπίου το οποίο μεγεθύνει το δέρμα, ώστε να μπορεί ο δερματολόγος να αξιολογήσει τα μορφολογικά χαρακτηριστικά και το χρώμα της επιδερμίδας, μεμονωμένους σπίλους (ελιές), αλλά και το ανώτερο τμήμα του χορίου, τα οποία δεν είναι ορατά με γυμνό μάτι ή με τη χρήση ενός απλού μεγεθυντικού φακού.
Το ειδικό λογισμικό πρόγραμμα του συστήματος της ψηφιακής δερματοσκόπησης δίνει τη δυνατότητα δημιουργίας εικόνων υψηλής ανάλυσης της δομής του δέρματος και κάθε σπίλου ξεχωριστά. Με αυτό τον τρόπο, επιτυγχάνεται διαγνωστική ακρίβεια, γεγονός που δεν μπορεί να συμβεί με μια απλή κλινική εξέταση του δέρματος.
Η διάγνωση με ψηφιακή δερματοσκόπηση περιλαμβάνει δύο μέρη:
Η ψηφιακή δερματοσκόπηση μαζί με την αυτόματη ολόσωμη χαρτογράφηση σπίλων θεωρείται η πλέον αξιόπιστη διαγνωστική μέθοδος για την έγκαιρη ανίχνευση του μελανώματος, αλλά και για την αποφυγή άσκοπης αφαίρεσης ακίνδυνων σπίλων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δερματολογία Κατηγορία:Ιατρική διάγνωση
Παύλος Μπελιγράτης
Ο Παύλος Μπελιγράτης είναι Έλληνας πρώην διεθνής πετοσφαιριστής άμμου, νυν προπονητής πετοσφαίρισης, γνωστός με το προσωνύμιο "Beli". Γεννήθηκε στις 16 Νοεμβρίου 1977 στην Αθήνα και θεωρείται ένας από τους καλύτερους αμυντικούς που πέρασαν από το ελληνικό beach volley, με διακρίσεις σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, και όντας στη μοναδική ανδρική ελληνική ομάδα που συμμετείχε σε ολυμπιακούς αγώνες ως τώρα.
Καριέρα αθλητή
Ξεκίνησε το βόλεϊ ως πασαδόρος στην ομάδα του Νηρέα Χαλανδρίου. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στον Έσπερο Καλλιθέας, τους Ίωνες και τον Πανελλήνιο, που αποτέλεσε τον τελευταίο σταθμό της καριέρας του στη σάλα, καθώς τον κέρδισε το beach volley, παίζοντας σε υψηλό επίπεδο από τα 18.
Το 1997 κατέκτησε τη δεύτερη θέση στο βαλκανικό πρωτάθλημα που διεξήχθη στη Βάρνα της Βουλγαρίας, με συμπαίκτη τον Δημήτρη Κελεπούρη. Αμέσως εντάχθηκε στον εθνικό σχεδιασμό και το το 1999 στέφθηκαν Πρωταθλητές Ελλάδας Εφήβων και την ίδια χρονιά Δευτεραθλητές Ευρώπης Under 23, στη διοργάνωση που διεξήχθη στον Σχοινιά, χάνοντας 15-10 από την Ισπανία.
Το 2000 ξεκίνησε την πορεία στα FIVB World Tour, με τη μεγαλύτερη διάκριση τότε την κατάληψη της 13ης στο World Tour του Βερολίνου.
Το 2001 με συμπαίκτη τον Θανάση Χατζηαντωνίου κατέκτησε την 5η θέση στο Παγκόσμιο Challenger που διεξήχθη στο Ξυλόκαστρο.
To 2002 αναδείχθηκε Πρωταθλητής Ελλάδας και MVP Πρωταθλήματος με συμπαίκτη τον Θανάση Μιχαλόπουλο.
Το 2003 κατέκτησε την υψηλότερη θέση για ελληνική ομάδα, την πρώτη στο World Challenger που διεξήχθη στις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις, μια διοργάνωση πρόβα τζενεράλε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Η στιγμή που σημάδεψε την καριέρα του ήταν η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες Αθήνα 2004, που έκλεισε με την άτυχη στιγμή του τραυματισμού στο πόδι στο δεύτερο παιχνίδι του ομίλου και την αποχώρηση της ομάδας από την διοργάνωση.
Τις χρονιές 2005 και 2006 συμμετείχε σε πολλές διοργανώσεις του FIVB World Tour με συμπαίκτη τον Γιώργο Κουλιέρη.
Το 2007 επέστρεψε στο βόλεϊ σάλας, παίζοντας στον Μίλωνα στη θέση του λίμπερο, συμβάλλοντας στην άνοδο της ομάδας από στην Α1.
Καριέρα προπονητή
Η προπονητική καριέρα ξεκίνησε με τη δημιουργία της ακαδημίας Beach Volley στην Ανάβυσσο το 2010.
Τίτλοι
·   Δευτεραθλητής Βαλκανίων 1997
·   Πρωταθλητής Ευρώπης Εφήβων 1999
·   Δευτεραθλητής Ευρώπης U23 1999
·   Πρωταθλητης A2 2006-07
Προσωπική ζωή
Είναι γιος του πρώην προέδρου της ΕΟΠΕ Θανάση Μπελιγράτη. Είναι παντρεμένος με την Ελένη Οικονόμου και έχει έναν γιο, τον Νάσο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Έλληνες προπονητές πετοσφαίρισης
Μάρμαρα Πάρου
Τα Μάρμαρα Πάρου είναι μεσόγειο χωριό της νήσου Πάρου επί της ανατολικής πλευράς. Παλαιότερα, διοικητικά, υπάγονταν στις Λεύκες Πάρου. Το 1958 αριθμούσε 346 κατοίκους. Στη τελευταία απογραφή (2001) αριθμούσε 542 κατοίκους. Σήμερα αποτελεί έδρα του δημοτικού διαμερίσματος Αρχίλοχου στο οποίο υπάγονται ο Πρόδρομος Πάρου, και ο παραλιακός οικισμός Μώλος Πάρου που αποτελεί και το επίνειο των προηγουμένων.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Πάρου
Υπόνομος
Οι υπόνομοι είναι αγωγοί (συνήθως υπόγειοι) οι οποίοι μεταφέρουν τα λύματα από τα κτίρια σε εγκαταστάσεις βιολογικού καθαρισμού, σε βόθρους ή στη θάλασσα και σε ποτάμια.
Κατηγορία:Δημόσια Υγιεινή
Stoková síť Kloak (byplan) Kanalisation Sewers Alcantarillado Égout Fognatura Riool 下水道 Kanalizacja Esgoto Sewer Kanalizacija Viemäri Avlopp Kanalizasyon Каналізація 下水道
Πυθία
Πυθία ήταν η εκάστοτε Πρωθιέρεια ή Αρχιέρεια του Θεού Απόλλωνα στο Μαντείο των Δελφών η οποία, ευρισκόμενη σε έκσταση, μετέφερε τη χρησμοδότηση του Θεού προς τον ενδιαφερόμενο με τρόπο συνήθως λακωνικό, δυσνόητο και αινιγματικό.
Ετυμολογία
Η λέξη «Πυθία» προέρχεται από το αρχαίο ρήμα πυνθάνομαι, που σημαίνει πληροφορούμαι. Άλλοι πιστεύουν ότι προέρχεται από το «Πύθων», το όνομα ενός ερπετού, φιδιού ή «δράκου» που σκότωσε κατά τη μυθολογία ο Απόλλωνας για να κυριεύσει το χώρο του μαντείου στους Δελφούς. Μέχρι τότε το μαντείο ήταν το κέντρο της χθόνιας λατρείας της Γαίας. Το «πύθων» με τη σειρά του θεωρείται μερικές φορές ότι προέρχεται από το ρήμα «πύθειν» (σαπίζει), ίσως όμως σχετίζεται με τη λέξη «πάθος».
Λειτουργία του Μαντείου
Πριν από κάθε χρησμοδότηση η Πυθία πλενόταν, έπινε νερό από την Κασταλία πηγή, μασούσε φύλλα δάφνης και ανέβαινε σ' έναν τρίποδα. Από τη βάση του τρίποδα έβγαιναν αναθυμιάσεις που παράγονταν με την καύση διαφόρων ψυχοτρόπων βοτάνων, εμπλουτισμένων με υψηλές ποσότητες μεθανίου. Υποστηρίζεται ότι το φυτό της Πυθίας ήταν η πικροδάφνη τα φύλλα του οποίου η ιέρεια μασούσε και εισέπνεε τον καπνό τους. Η Πυθία ερχόταν σε έκσταση και έβγαζε ασυνάρτητες κραυγές και λόγους. Οι ιερείς του μαντείου μετέτρεπαν τα άναρθρα αυτά λόγια σε έμμετρους χρησμούς, σχεδόν πάντα με διφορούμενη σημασία. Ο χρησμός π.χ. για τα ξύλινα τείχη, που θα έσωζαν την Αθήνα από τον Ξέρξη, από άλλους ερμηνεύτηκε ως καταφυγή στην Ακρόπολη και από άλλους ως ναυμαχία, επειδή τα καράβια ήταν ξύλινα. Σε άλλη περίπτωση ο χρησμός για πλούσιο μέλλοντα πατέρα, ο οποίος είχε ρωτήσει το μαντείο ποίου γένους παιδί θα αποκτούσε, ήταν «άρρεν ου θήλυ» ολοσχερώς διφορούμενος, ανάλογα με το πού θα τοποθετούνταν ένα κόμμα: «Άρρεν, ου θήλυ» (αγόρι, όχι κορίτσι) και «Άρρεν ου, θήλυ» (Αγόρι όχι, κορίτσι).
Συνήθως η Πυθία εκλεγόταν από τις ευγενικής καταγωγής παρθένες των Δελφών. Αργότερα όμως αποφασίστηκε να είναι ηλικίας πάνω από 50 χρόνων. Στα παλαιότερα χρόνια η Πυθία έδινε μόνο ένα χρησμό, κάθε Φεβρουάριο. Πρώτη Πυθία του Μαντείου των Δελφών κατά την ελληνική μυθολογία ήταν η Φημονόη.
Σύμφωνα με τον Αισχύλο
Η Πυθία ανοίγει τους πρώτους στίχους της τραγωδίας του Αισχύλου -Εὐμενίδες, το τελευταίο έργο της τριλογίας της Ορέστειας
ΑΙΣΧΥΛΟΣ - Εὐμενίδες
'''[---]Πλειστοῦ τε πηγὰς καὶ Ποσειδῶνος κράτος '''καλοῦσα καὶ τέλειον ὕψιστον Δία, '''ἔπειτα μάντις εἰς θρόνους καθιζάνω. '''30καὶ νῦν τυχεῖν με τῶν πρὶν εἰσόδων μακρῷ '''ἄριστα δοῖεν· κεἰ πάρ᾽ Ἑλλήνων τινές, '''ἴτων πάλῳ λαχόντες, ὡς νομίζεται. μαντεύομαι γὰρ ὡς ἂν ἡγῆται θεός.
''[---]Και καλώντας ακόμα τις πηγές του Πλείστου, ''τη δύναμη του Ποσειδώνα κ᾽ έξω απ᾽ όλους ''το Δία τον Ύψιστο, που τα πάντα τελειώνει, ''έπειτα μάντισσα στους θρόνους πάω ν᾽ ανέβω. ''30Και τώρ᾽ ας δώσουν από πριν πολύ πιο κάλλια ''να μου συντύχει το έμπασμα κι όσοι είναι ας έρθουν ''για χρησμό με τον κλήρο τους, κατά το νόμο· γιατ᾽ όσα προφητεύω εγώ, ο θεός μού εμπνέει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σίβυλλες Κατηγορία:Μαντείο των Δελφών Κατηγορία:Αρχαία ελληνική θρησκεία
Άνω Μάννα Σύρου
Το Άνω Μάννα είναι οικισμός που βρίσκεται στην ενδοχώρα της Σύρου και απέχει περίπου 5 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Ερμούπολη.
Στην περιοχή βρίσκεται ο ορθόδοξος ναός των Αγίων Αναργύρων και το εκκλησάκι του Αγίου Αιμιλιανού. Με την ονομασία "Μάννα" (ή "Κάτω Μάννα" ώστε να μη δημιουργείται σύγχυση) συναντάται άλλος ένας οικισμός στο νησί.
Διοίκηση και πληθυσμός
Διοικητικά, το Άνω Μάννα ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ερμουπόλεως, η οποία υπάγεται στον Δήμο Σύρου - Ερμούπολης. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπαγόταν στον Δήμο Ερμουπόλεως. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, στην περιοχή ζουν σήμερα 433 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού:
Ποτεντίλλα η μικρανθής
H Ποτεντίλλα η μικρανθής (Potentilla micrantha) ανήκει στην οικογένεια Rosaceae (Ροδοειδή) στην οποία ανήκουν επίσης η τριανταφυλλιά, ο βάτος, η φράουλα, η μηλιά, η κερασιά, η ροδακινιά, η αμυγδαλιά κ.ά. Το γένος Ποτεντίλλα χαρακτηρίζεται από την παρουσία επικαλυκίου με 5 λοβούς που εναλλάσσονται με τα σέπαλα. Στην Ελλάδα απαντούν 22 είδη μεταξύ αυτών 3 ενδημικά. H Potentilla micrantha εξαπλώνεται σχεδόν σ’ όλη την Ευρώπη, στην βορειοδυτική μεσογειακή περιοχή της Αφρικής και στην Μικρά Ασία. Κατανέμεται σ’ όλη την Ελλάδα σε ξέφωτα φυλλοβόλων δασών από 0-1500 μ. Τα φύλλα είναι τριμερή και ο ανθοφόρος βλαστός καλύπτεται από μακρές ρίχες. Τα άνθη έχουν λευκά ή πιο σπάνια ρόδινα πέταλα, ενώ ο κάλυκας είναι ροδοπόρφυρος στη βάση, γεγονός που την διακρίνει από την φράουλα (Fragaria vesca). Ανθίζει Ιανουάριο-Μάιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Χλωρίδα του Ολύμπου Κατηγορία:Ροδοειδή
Ντελαίν (Ωτ-Σον)
Το Ντελαίν (γαλλικά: Delain) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Εθνική Βιβλιοθήκη της Κιργιζικής Δημοκρατίας
Η Εθνική Βιβλιοθήκη Κιργιζίας (ρωσικά: Национальная библиотека Кыргызской Республики Имени Алыкула осмонова] είναι η εθνική βιβλιοθήκη της χώρας και βρίσκεται στο Μπισκέκ, την πρωτεύουσα του Κιργιστάν   . Από τον Απρίλιο του 2015, η βιβλιοθήκη φέρει το όνομα του ποιητή Alykul Osmonov (ρωσικά: Алыкул осмонов, 1915 - 1950. Bakashova (2018).
Ιστορία
Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε στις 10 Μαΐου 1934, με τη συγχώνευση των δύο βιβλιοθηκών της εποχής: της Βιβλιοθήκης της πόλεως Frunze και της Βιβλιοθήκης του Συμβουλίου των Αντιπροσώπων. Αυτό οδήγησε στη δημιουργία μιας εθνικής βιβλιοθήκης με γενικό και επιστημονικό τμήμα, της οποίας οι συλλογές περιλάμβαναν αρχικά 16.000 έργα. Διαθέτει μια συλλογή 6 εκατομμυρίων αρχείων σε 89 γλώσσες από όλο τον κόσμο. Η βιβλιοθήκη άνοιξε για το κοινό τον Αύγουστο του 1934. Λειτουργεί επίσης ως υπεύθυνη βιβλιοθήκη για τη νόμιμη κατάθεση του Κιργιστάν
Από το 2005 ο επικεφαλής της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Κιργιζίας είναι η Δρ. Γιλντίζ Μπακάσοβα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Κιργιζία Κιργιζικης
Ιλεάνα της Ρουμανίας
Η Ιλεάνα, (ρουμαν. Ileana Hohenzollern-Sigmaringen, 5 Ιανουαρίου 1909 - 21 Ιανουαρίου 1991) από τον Οίκο του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν ήταν πριγκίπισσα της Ρουμανίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα Αρχιδούκισσα της Αυστρίας-Τοσκάνης και μετά Κα Ισσαρέσκου.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Φερδινάνδου της Ρουμανίας και της Μαρίας της Ρουμανίας, κόρης του Αλφρέδου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα.
8405 Άσβολος
Ο 8405 Άσβολος ή 1995 GO είναι ένας Κένταυρος που περιφέρεται μεταξύ Δία και Ποσειδώνα. Ανακαλύφθηκε τις 5 Απριλίου 1995 από το Spacewatch.
Ιλεάνα της Ρουμανίας
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1931 τον Αντώνιο της Αυστρίας-Τοσκάνης και είχε τέκνα:
8405 Άσβολος
Τροχιά
thumb|350px|left|Η τροχιά του Ασβόλου. Σε αυτή τη θέση βρισκόταν στις [[19 Σεπτεμβρίου του 2009.]] Το αφήλιό του βρίσκεται 29,3 ΑΜ (4,4 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα) από τον Ηλίο, το περιήλιό του 6,84 ΑΜ (1,03 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα) και η μέση απόστασή του 18,07 ΑΜ (2,71 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα). Ο Άσβολος δεν έχει σταθερή τροχιά, καθώς επηρεάζεται από όλους τους εξωτερικούς πλανήτες και οι προβλέψεις για τη μελλοντική τροχιά του είναι δύσκολες.
Σημειώσεις
Ασβολος
Ιλεάνα της Ρουμανίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ρουμανίας
Στρατιωτικό–βιομηχανικό σύμπλεγμα των ΗΠΑ
Ο όρος Στρατιωτικό–βιομηχανικό σύμπλεγμα των ΗΠΑ (Military–industrial complex) αναφέρεται στη σχέση μεταξύ των Ενόπλων δυνάμεων των Ηνωμένων Πολιτειών  και της αμερικανικής αμυντικής βιομηχανίας  που δρώντας από κοινού επηρεάζουν την κυβερνητική πολιτική.
Ο όρος χρησιμοποιείται συχνότερα σε σχέση με το σύστημα πίσω από τις Ένοπλες Δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου η σχέση είναι πιο διαδεδομένη λόγω οργανωμένων ομάδων συμφερόντων μεταξύ των αμυντικών εργολάβων, του Πενταγώνου και των πολιτικών. Ο όρος πρωτο-χρησιμοποιήθηκε στην προειδοποίηση για τις επιζήμιες συνέπειες της σχέσης, που έκανε ο  Ντουάιτ Αϊζενχάουερ στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του προς το Αμερικανικό έθνος στις 17 Ιανουαρίου 1961.
Στο πλαίσιο των Ηνωμένων Πολιτειών, η ονομασία μερικές φορές επεκτείνεται στο στρατιωτικό–βιομηχανικό–πολιτικό σύμπλεγμα, προσθέτοντας το Κογκρέσο των ΗΠΑ για να σχηματίσει μια σχέση τριών όψεων που αποκαλείται «σιδερένιο τρίγωνο». Τα τρία σκέλη του περιλαμβάνουν πολιτικές χρηματοδοτήσεις, πολιτική έγκριση για στρατιωτικές δαπάνες, λόμπι για την υποστήριξη των γραφειοκρατών και εποπτεία του κλάδου ή ευρύτερα, ολόκληρο το δίκτυο των συμβάσεων και των ροών χρημάτων και πόρων μεταξύ ιδιωτών, καθώς και εταιρειών και ιδρυμάτων των αμυντικών εργολάβων, του Πενταγώνου, του Κογκρέσου και της εκτελεστικής εξουσίας.
Ετυμολογία
thumb|Η αποχαιρετιστήρια ομιλία του Αϊζενχάουερ, 17 Ιανουαρίου 1961. Ο όρος στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα χρησιμοποιείται στα 8:16. Διάρκεια: 15:30. Ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών (και Αρχιστράτηγος κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου) Ντουάιτ Αϊζενχάουερ χρησιμοποίησε τον όρο στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του στο Έθνος στις 17 Ιανουαρίου 1961:
Ο όρος θεωρήθηκε ότι ήταν «βασισμένο στον πόλεμο» βιομηχανικό σύμπλεγμα πριν γίνει «στρατιωτικό» σε μεταγενέστερα προσχέδια της ομιλίας του Αϊζενχάουερ, ένας ισχυρισμός που πέρασε μόνο από την προφορική ιστορία. Ο Τζέφρεϊ Πέρετ, στη βιογραφία του για τον Αϊζενχάουερ, ισχυρίζεται ότι, σε ένα προσχέδιο της ομιλίας, η φράση ήταν «στρατιωτικό–βιομηχανικό–πολιτικό σύμπλεγμα», υποδεικνύοντας τον ουσιαστικό ρόλο που διαδραματίζει το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών στη διατήρηση του στρατού και της βιομηχανίας, αλλά η λέξη "κογκρέσο" αφαιρέθηκε από την τελική έκδοση για να κατευνάσει τους τότε εκλεγμένους αξιωματούχους.officials.
Προσπάθειες να εννοιολογηθεί κάτι παρόμοιο με ένα σύγχρονο «στρατιωτικο–βιομηχανικό σύμπλεγμα» υπήρχαν πριν από την ομιλία του Αϊζενχάουερ. Ο Λέντμπετερ βρίσκει τον ακριβή όρο που χρησιμοποιήθηκε το 1947 κοντά στην μετέπειτα σημασία του σε ένα άρθρο στο Foreign Affairs από τον Γουίνφρεντ Ρίφλερ.
Το 1956, ο κοινωνιολόγος Σ. Ράιτ Μιλλς είχε υποστηρίξει στο βιβλίο του The Power Elite ότι μια κατηγορία στρατιωτικών, επιχειρήσεων και πολιτικών ηγετών, καθοδηγούμενοι από αμοιβαία συμφέροντα, ήταν οι πραγματικοί ηγέτες του κράτους και ήταν αποτελεσματικοί πέρα από τον δημοκρατικό έλεγχο. Ο Φρίντριχ Χάγιεκ αναφέρει στο βιβλίο του Ο δρόμος προς τη δουλοπαροικία του 1944, τον κίνδυνο υποστήριξης της μονοπωλιακής οργάνωσης της βιομηχανίας από τα πολιτικά κατάλοιπα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου:
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 ο Τζέιμς Κουρθ υποστήριξε, «Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980... ο όρος είχε σε μεγάλο βαθμό ξεφύγει από τη δημόσια συζήτηση». Συνέχισε υποστηρίζοντας ότι «όποια κι αν είναι η ισχύς των επιχειρημάτων σχετικά με την επιρροή του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος στην προμήθεια όπλων κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, είναι πολύ λιγότερο σχετικά με την τρέχουσα εποχή».
Ωστόσο, οι σύγχρονοι φοιτητές και οι επικριτές του μιλιταρισμού των ΗΠΑ συνεχίζουν να αναφέρονται και να χρησιμοποιούν τον όρο. Για παράδειγμα, ο ιστορικός Τσάλμερς Τζόνσον χρησιμοποιεί λέξεις από τη δεύτερη, τρίτη και τέταρτη παράγραφο που αναφέρθηκαν παραπάνω από την ομιλία του Αϊζενχάουερ ως πρόλογο στο Β' Κεφάλαιο του βιβλίου "Οι Ρίζες του Αμερικανικού Στρατιωτισμού" του 2004 για αυτό το θέμα. Το βιβλίο του Σίνγκερ σχετικά με τις ιδιωτικές στρατιωτικές εταιρείες απεικονίζει σύγχρονους τρόπους με τους οποίους η βιομηχανία, ιδιαίτερα αυτή που βασίζεται στην πληροφόρηση, εξακολουθεί να αλληλεπιδρά με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ και το Πεντάγωνο. Ο όρος χρησιμοποιείται επίσης για να περιγράψει παρόμοιες σχέσεις σε άλλες πολιτικές οντότητες όπως η Γερμανική Αυτοκρατορία (πριν και κατά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο), η Βρετανία, η Γαλλία και η (μετασοβιετική) Ρωσία.
Ο γλωσσολόγος και θεωρητικός Νόαμ Τσόμσκι έχει προτείνει ότι το «στρατιωτικό–βιομηχανικό σύμπλεγμα» είναι μια εσφαλμένη ονομασία επειδή (όπως το θεωρεί) το εν λόγω φαινόμενο «δεν είναι ειδικά στρατιωτικό». Ισχυρίζεται, «Δεν υπάρχει στρατιωτικο–βιομηχανικό σύμπλεγμα: είναι απλώς το βιομηχανικό σύστημα που λειτουργεί με το ένα ή το άλλο πρόσχημα (η άμυνα ήταν πρόσχημα για μεγάλο χρονικό διάστημα).
Μετά τον Ψυχρό Πόλεμο
Στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου, οι Αμερικανοί επιχειρηματίες στον τομέα της άμυνας υπέστησαν μεγάλες απώλειες από την μείωση των κρατικών δαπανών για όπλα. Είδαν την κλιμάκωση των εντάσεων, όπως με τη Ρωσία για την Ουκρανία, ως νέες ευκαιρίες για αυξημένες πωλήσεις όπλων, και ώθησαν το πολιτικό σύστημα, τόσο άμεσα όσο και μέσω βιομηχανικών ομάδων όπως η National Defense Industrial Association, να ξοδέψει περισσότερες δαπάνες για το στρατιωτικό υλικό. Οι αμερικανικές δεξαμενές σκέψης που χρηματοδοτούνται από εργολάβους του Πενταγώνου, όπως το Ινστιτούτο Λέξινγκτον και το Ατλαντικό Συμβούλιο, ζήτησαν επίσης αύξηση των δαπανών ενόψει της αντιληπτής ρωσικής απειλής. Ανεξάρτητοι δυτικοί παρατηρητές, όπως ο Γουίλιαμ Χάρτινγκ, διευθυντής του Προγράμματος Άμυνας & Ασφάλειας στο Κέντρο Διεθνούς Πολιτικής, σημείωσε ότι «οι ρωσικές επιδιώξεις έχουν πρόσθετα οφέλη για τους κατασκευαστές όπλων επειδή έχει γίνει βασικό μέρος του επιχειρήματος για υψηλότερες δαπάνες του Πενταγώνου – παρόλο που το Πεντάγωνο έχει ήδη περισσότερα από αρκετά χρήματα για να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε πραγματική απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες».
Εποχές
Ορισμένες πηγές χωρίζουν την ιστορία του στρατιωτικο–βιομηχανικού συμπλέγματος σε τρεις διακριτές εποχές.
Πρώτη εποχή
Από το 1797 έως το 1941 η κυβέρνηση βασιζόταν μόνο σε μη στρατιωτικές βιομηχανίες ενώ η χώρα βρισκόταν στην πραγματικότητα σε πόλεμο. Η κυβέρνηση είχε τα δικά της ναυπηγεία και εγκαταστάσεις κατασκευής όπλων στις οποίες βασίστηκαν κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ήρθε μια τεράστια αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο η αμερικανική κυβέρνηση εξόπλιζε τον στρατό.
Με την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούζβελτ ίδρυσε το Συμβούλιο Πολεμικής Παραγωγής (War Production Board) για να συντονίσει τις μη στρατιωτικές βιομηχανίες και να τις μεταφέρει στην παραγωγή εν καιρώ πολέμου. Καθ' όλη τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου η παραγωγή όπλων στις Ηνωμένες Πολιτείες αυξήθηκε από περίπου 1% του ετήσιου ΑΕΠ σε 40% του ΑΕΠ. [30] Διάφορες αμερικανικές εταιρείες, όπως η Boeing και η General Motors, διατήρησαν και επέκτειναν τα αμυντικά τους τμήματα. Αυτές οι εταιρείες έχουν προχωρήσει στην ανάπτυξη διαφόρων τεχνολογιών που έχουν βελτιώσει επίσης τη ζωή των πολιτών, όπως γυαλιά νυχτερινής όρασης και GPS.
Δεύτερη εποχή
Η δεύτερη εποχή προσδιορίζεται ως αρχή με τη δημιουργία του όρου από τον Πρόεδρο Αιζενχάουερ. Αυτή η εποχή συνεχίστηκε κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, μέχρι το τέλος του Συμφώνου της Βαρσοβίας και την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Το 1993 το Πεντάγωνο προέτρεψε τους αμυντικούς εργολάβους να εδραιωθούν λόγω της κατάρρευσης του κομμουνισμού και της συρρίκνωσης του αμυντικού προϋπολογισμού.
Τρίτη (σημερινή) εποχή
Στην τρίτη εποχή, οι αμυντικοί εργολάβοι είτε ενοποιήθηκαν είτε έστρεψαν την εστίασή τους στην πολιτική καινοτομία. Από το 1992 έως το 1997 πραγματοποιήθηκαν συνολικά συγχωνεύσεις αξίας 55 δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ στον αμυντικό κλάδο, με μεγάλες αμυντικές εταιρείες να αγοράζουν μικρότερους ανταγωνιστές.
Οι αλλαγές στις αξίες και η κατάρρευση του κομμουνισμού έχουν εγκαινιάσει μια νέα εποχή για το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα. Το Υπουργείο Άμυνας εργάζεται σε συντονισμό με παραδοσιακές εταιρείες ευθυγραμμισμένες με στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα, όπως η Lockheed Martin και η Northrop Grumman. Πολλοί πρώην εργολάβοι άμυνας έχουν μετατοπίσει τις δραστηριότητές τους στην πολιτική αγορά και πούλησαν τα αμυντικά τους τμήματα.
Θεωρία στρατιωτικών επιδοτήσεων
Σύμφωνα με τη θεωρία των στρατιωτικών επιδοτήσεων, η μαζική παραγωγή αεροσκαφών της εποχής του Ψυχρού Πολέμου ωφέλησε τη βιομηχανία πολιτικών αεροσκαφών. Η θεωρία υποστηρίζει ότι οι τεχνολογίες που αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου μαζί με την οικονομική υποστήριξη του στρατού οδήγησαν στην κυριαρχία των αμερικανικών αεροπορικών εταιρειών. Υπάρχουν επίσης ισχυρές ενδείξεις ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών πλήρωσε σκόπιμα υψηλότερο τίμημα για αυτές τις καινοτομίες για να χρησιμεύσει ως επιδότηση για την ανάπτυξη πολιτικών αεροσκαφών.
Τρέχουσες εφαρμογές
Σύμφωνα με το Διεθνές Ινστιτούτο Ερευνών για την Ειρήνη της Στοκχόλμης, οι συνολικές παγκόσμιες δαπάνες για στρατιωτικές δαπάνες το 2018 ήταν 1822 δισεκατομμύρια δολάρια. Το 36% αυτού του συνόλου, περίπου 649 δισεκατομμύρια δολάρια, δαπανήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ιδιωτικοποίηση της παραγωγής και της εφεύρεσης στρατιωτικής τεχνολογίας οδηγεί επίσης σε μια περίπλοκη σχέση με σημαντική έρευνα και ανάπτυξη πολλών τεχνολογιών. Το 2011, οι Ηνωμένες Πολιτείες ξόδεψαν περισσότερα (σε απόλυτους αριθμούς) για τον στρατό τους από τα επόμενα 13 έθνη μαζί.
Ο στρατιωτικός προϋπολογισμός των Ηνωμένων Πολιτειών για το οικονομικό έτος 2009 ήταν 515,4 δισεκατομμύρια δολάρια. Η προσθήκη έκτακτων δαπανών για έκτακτες ανάγκες και συμπληρωματικών δαπανών φέρνει το ποσό σε 651,2 δισεκατομμύρια δολάρια. Αυτό δεν περιλαμβάνει πολλά στοιχεία που σχετίζονται με τον στρατό που βρίσκονται εκτός του προϋπολογισμού του Υπουργείου Άμυνας. Συνολικά, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ ξοδεύει περίπου 1 τρισεκατομμύριο δολάρια ετησίως για σκοπούς που σχετίζονται με την άμυνα.
Σε ένα άρθρο του 2012, ο ιστότοπος Salon ανέφερε: «Παρά τη μείωση των παγκόσμιων πωλήσεων όπλων το 2010 λόγω υφεσιακών πιέσεων, οι Ηνωμένες Πολιτείες αύξησαν το μερίδιο αγοράς τους, αντιπροσωπεύοντας το τεράστιο 53 % του εμπορίου εκείνο το έτος. Πέρυσι οι Ηνωμένες Πολιτείες πέτυχαν πωλήσεις περισσότερες από 46 δισεκατομμύρια δολάρια σε ξένες πωλήσεις όπλων». Η αμυντική βιομηχανία τείνει επίσης να συνεισφέρει σε μεγάλο βαθμό στα κατεστημένα μέλη του Κογκρέσου.
Παλαιά Δοϊράνη (Πολυανή)
thumb|Ο ιστορικός ελληνορθόδοξος ναός του Προφήτη Ηλία κτισμένος το 1848. Η Παλαιά Δοϊράνη (σλαβομακεδονικά: Стар Дојран, Σταρ Ντοϊράν), ή Πολυανή κατά τα βυζαντινά χρόνια, είναι χωριό το οποίο βρίσκεται στην επικράτεια της Βόρειας Μακεδονίας, στη δυτική όχθη της λίμνης Δοϊράνης.
Στην περιοχή έδρασαν σημαντικές προσωπικότητες όπως ο Δαμασκηνός Στουδίτης και ο επίσκοπος Πολυανής Θεόκλητος Πολυειδής, μεγάλος διδάσκαλος του Γένους και λόγιος του Νεοελληνικού Διαφωτισμού.
thumb|O [[Δαμασκηνός Στουδίτης|άγιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης επίσκοπος Λητής και Ρεντίνης και Πρόεδρος Πολυανής.]] thumb|Ο επίσκοπος Πολυανής [[Θεόκλητος Πολυειδής, μεγάλος διδάσκαλος του Γένους και λόγιος του Νεοελληνικού Διαφωτισμού.]] thumb|O ελληνορθόδοξος ναός του Αγίου Γεωργίου που είχε κτισθεί το 1911, σε φωτογραφία του 1924.
Ιστορικά στοιχεία
Τα πρωτα χριστιανικά χρόνια ιδρύονται δύο επισκοπές στην περιοχή: η Επισκοπή Δοβήρου (2ος μ.Χ. αιώνας) με έδρα τη Δόβηρο (την αρχαία παιονική πόλη Δόβηρος που προσδιορίζεται στην περιοχή γύρω από τη λίμνη της Δοϊράνης) όπου έδρασαν οι γνωστοί επίσκοποι Γερόντιος, Λουκιανός και Ευσέβιος καθώς και η Επισκοπή Καλλίκου με έδρα την Κάλλικο. Τον 15ο αιώνα ιδρύεται η επισκοπή Πολυανής, με έδρα την Πολυανή (δηλαδή τη σημερινή Παλαιά Δοϊράνη). Συγκεκριμένα, η επισκοπή εώς το 1560 υπάγονταν απ' ευθείας στη Μητρόπολη Λητής και Ρεντίνης, ενώ έως το 1564 ήταν αυτόνομη με Πρόεδρο Πολυανής τον τότε μητροπολίτη Λητής Δαμασκηνό Στουδίτη. Το 1564 ιδρύθηκε επίσημα ως μητρόπολη με προσωρινό μητροπολίτη, τον Δαμασκηνό Στουδίτη. O άγιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης (1520-1577) χειροτονήθηκε επίσκοπος Λητής και Ρεντίνης από τον Αρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης Θεωνά. Αργότερα η επισκοπή Λητής και Ρεντίνης υπάχθηκε τελικά στη μητρόπολη Πολυανής και ο Δαμασκηνός πήρε τον τίτλο του "Προέδρου Πολυανής".
Κατά τους αγώνες των Ελλήνων για την απελευθέρωσή τους από τους Τούρκους, συμμετείχαν και οι κάτοικοι της περιοχής της Μητροπόλεως Πολυανής. Συγκεκριμένα συμμετείχαν στον 5ο και 6ο Ενετοτουρκικό πόλεμο (1687 - 1715) στην Πελοπόννησο, όταν επίσκοπος ήταν ο Θεόκλητος Πολυειδής, μεγάλος διδάσκαλος του Γένους και λόγιος του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Την επανάσταση κήρυξαν οι μητροπολίτες Πολυανής, Κασσανδρείας και Λήμνου. Το 1716 με την υποστήριξη της Αυστρίας, οι κάτοικοι της περιοχής της Παλαιάς Δοϊράνης και της ευρύτερης περιοχής συμμετείχαν στην ενθουσιώδη εξέγερση της Μακεδονίας υπό τον μητροπολίτη Σιατίστης και Σισανίου, Ζωσιμά Ρούση.
Στα 1870, με το Βουλγαρικό εκκλησιαστικό σχίσμα, και την ίδρυση της Βουλγαρικής Εξαρχικής Εκκλησίας ξεσπά κύμα εθνικιστικής βουλγαρικής προπαγάνδας με τη βοήθεια Ρώσων πρακτόρων. Πολλοί κάτοικοι αναγκάζονται κάτω από τις πιέσεις της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής του Πανσλαβισμού μέσω του βουλγαρικού παράγοντα, να προσχωρήσουν στην Εξαρχία και στην ουσία να εκβουλγαριστούν. Στην περιοχή δρα και αμερικανικός παράγων μέσω του Αυστριακού Προξενείου της Θεσσαλονίκης με σαφή στόχο των προσηλυτισμό των κατοίκων στον προτεσταντισμό, καθώς και βουλγαρουνίτες ιεραπόστολοι. Ο κίνδυνος εκβουλγαρισμού αφυπνίζει τον Ελληνισμό και οργανώνεται. Παράλληλα οργανώνονται σχολεία ώστε να διατηρούν οι νέοι την Ελληνική γλώσσα.
Το 1887 καταστράφηκε η Μονή της Παναγίας της Κρουσσιώτισσας από Ουνίτες και Βούλγαρους Εξαρχικούς.
Ο ιστορικός ελληνορθόδοξος ναός του Προφήτη Ηλία κτίσθηκε το 1848 και σώζεται έως σήμερα. Η εκκλησία ανεγέρθηκε από τους Έλληνες μετά από άδεια των τοπικών οθωμανικών αρχών. Αργότερα καταλήφθηκε από τη βουλγαρική εξαρχία. Υπέστη μεγάλες ζημιές στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, συμπεριλαμβανομένης της απώλειας ουσιαστικά όλων των εσωτερικών έργων τέχνης. Η πλήρης αποκατάσταση της εκκλησίας ξεκίνησε το 2013.
Τα ερείπια της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου βρίσκονται κοντά στον ναό του Προφήτη Ηλία. Ο ναός του Αγίου Γεωργίου χτίστηκε το 1911 από την ελληνική κοινότητα μετά την κατάληψη του ναού του Προφήτη Ηλία από τη βουλγαρική εξαρχία. Σήμερα είναι κατεστραμμένος.
Η Μάχη της Δοϊράνης (1913) συνήφθη κατά τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο μεταξύ ελληνικών και βουλγαρικών δυνάμεων στις 23 Ιουνίου 1913. Ύστερα από σύντομο αλλά και σφοδρό αγώνα, τα ελληνικά τμήματα κατάφεραν να απελευθερώσουν την πόλη της Δοϊράνης. Τα βουλγαρικά τμήματα συμπτύχθηκαν άτακτα προς βορρά, αφού απήγαγαν ως ομήρους τον Μητροπολίτη Πολυανής Φώτιο και 30 προκρίτους της πόλης. Αποτεφρώνουν επίσης, τη μητρόπολη Πολυανής μαζί με τα αρχεία του Κώδικα, που αποτελούσαν τη σημαντικότερη καταγραφή της ιστορίας της περιοχής. Στο πέρασμά τους κατά την οπισθοχώρηση, οι Βούλγαροι δεν άφησαν τίποτα όρθιο, ούτε έμψυχο ούτε άψυχο υλικό. Επρόκειτο για μια ολοκληρωτική καταστροφή. Η 3η Μεραρχία συνέχισε την καταδίωξη και το ίδιο βράδυ κατέλαβε τα υψώματα βόρεια της πόλης.
Μετά τη χάραξη των συνόρων όμως, το βορειοδυτικό τμήμα του λεκανοπεδίου Δοϊράνης μαζί με την ομώνυμη πόλη, (Παλαιά) Δοϊράνη ή Πολυανή, πέρασε στη Βουλγαρική πλευρά και οι κάτοικοί της προσέφυγαν στη Δοϊράνη Κιλκίς και σε άλλα μέρη της Ελλάδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νοτιοανατολική Στατιστική Περιφέρεια (Βόρεια Μακεδονία) Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Μακεδονίας
Κήπος
200px|thumb|Οι κήποι Μπαχάι στη [[Χάιφα του Ισραήλ]] Ο Κήπος είναι ένα κομμάτι γης για την καλλιέργεια διάφορων φυτών. Συνήθως καλείται το οικόπεδο ενός ιδιωτικού κτιρίου κήπος. Μια εξαίρεση είναι ο Βοτανικός Κήπος, ο οποίος έχει έναν καθαρά επιστημονικό σκοπό. Ο κήπος για την καλλιέργεια των λαχανικών λέγεται λαχανόκηπος, για την καλλιέργεια λουλουδιών ανθόκηπος.
Η κηπουρική είναι η δραστηριότητα της ανάπτυξης και της διατήρησης του κήπου. Αυτή η εργασία γίνεται από έναν ερασιτέχνη ή επαγγελματικό κηπουρό. Ο κηπουρός επίσης εργάζεται σε άλλους χώρους όπως τα δημόσια πάρκα. Η αρχιτεκτονική τοπίων είναι μια επαγγελματική δραστηριότητα με τους αρχιτέκτονες τοπίων που έχουν ειδικευτεί στο σχεδιασμό δημόσιων και εταιρικών κήπων.
Ιστορία
Η δημιουργία των κήπων δεν είναι φαινόμενο της νεότερης ιστορίας της ανθρωπότητας. Η τέχνη της διαμόρφωσης των κήπων άρχισε να διαδίδεται από τους πρώτους ασιατικούς πολιτισμούς και στην αρχαία Αίγυπτο κι από εκεί στην Ελλάδα. Από τους πιο γνωστούς κήπους της αρχαιότητας ήταν οι κρεμαστοί της Βαβυλώνας, ένα από τα εφτά θαύματα του κόσμου.
Στην Περσία υπήρχαν οι λεγόμενοι παράδεισοι μέσα στους οποίους, εκτός από τα διάφορα λουλούδια και δέντρα που καλλιεργούσαν, υπήρχαν και διάφορα εξωτικά πουλιά και ζώα, ενώ οι Πέρσες βασιλιάδες χρησιμοποιούσαν τους κήπους και σαν τόπους κυνηγιού. Αλλά και στην αρχαία Ελλάδα υπήρχαν κήποι, γιατί οι Έλληνες πίστευαν ότι ανάμεσα στους κήπους και στους θεούς υπήρχε κάποια σχέση, γι' αυτό γύρω απ' τους ναούς δημιουργούσαν κήπους. Ο πιο ονομαστός ήταν ο κήπος της Ακαδημίας. Στη Ρώμη η τέχνη των κήπων γνώρισε καινούρια ακμή. Εκτός από τους δημόσιους αναπτύσσονται και οι ιδιωτικοί καθώς και πάρκα. Ανάμεσα στους πιο γνωστούς ήταν οι κήποι στα σπίτια του Λούκουλου, του Μαικήνα κλπ.
Στο μεσαίωνα η τέχνη των κήπων περιορίζεται στα μοναστήρια. Με την Αναγέννηση αρχίζει και πάλι ν' αναπτύσσεται και να γνωρίζει καινούρια ακμή. Στην Ιταλία αναπτύσσεται μια νέα νοοτροπία στην κατασκευή και στη διαρρύθμιση των κήπων που διαδίδεται σ' όλη την Ευρώπη. Το χαρακτηριστικό του κήπου με την ιταλική τεχνοτροπία είναι τα διάφορα παρτέρια, οι λίμνες κλπ. Παράλληλα στην Αγγλία δημιουργείται άλλο στυλ, περισσότερο προσαρμοσμένο στη φύση που υπάρχει στα Αγγλικά νησιά.
Κατηγορία:Βοτανική
Κουπάκι Φωκίδας
Το Κουπάκι (παλαιότερα Κουπάκιον) είναι χωριό του Δήμου Δωρίδος, του Νομού Φωκίδας. Βρίσκεται στις πλαγιές των Βαρδουσίων, σε υψόμετρο 880 μέτρων και συγκεκριμένα στην πλαγιά μιας κορυφής των Βαρδουσίων με την ονομασία Πύργος (1.100 μ). Το κλίμα του είναι αρκετά ψυχρό, χιόνι και παγετός κατακλύζουν το χωριό κατά τους χειμερινούς μήνες. Καλύπτεται από χίλια περίπου στρέμματα πυκνού δάσους από καστανιές και βελανιδιές. Οι κάτοικοι ασχολούνται, κυρίως, με την κτηνοτροφία. Έχει μόνιμο πληθυσμό, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, 65 κατοίκους. Στο παλιό δημοτικό σχολείο του χωριού στεγάζεται σήμερα λαογραφικό μουσείο. Το χωριό έχει χαρακτηριστεί ως παραδοσιακός οικισμός.
Απέχει 266 χλμ από την Αθήνα, 45 χλμ από την Ναύπακτο και 77 χλμ από την Άμφισσα.
Δημοτικό Διαμέρισμα Κουπακίου
Το Κουπάκι (Τοπική Κοινότητα Κουπακίου - Δημοτική Ενότητα Βαρδουσίων), ανήκει στον δήμο Δωρίδος της Περιφερειακής Ενότητας Φωκίδας που βρίσκεται στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”.
Η επίσημη ονομασία είναι “Κουπάκι”. Έδρα του δήμου είναι το Λιδωρίκι και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.
Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, το Κουπάκι ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Κουπακίου, του πρώην Δήμου Βαρδουσίων του Νομού Φωκίδος.
Το Κουπάκι έχει υψόμετρο 880 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 38,5382712472 και γεωγραφικό μήκος 22,0299077659
Ιστορία
Στις θέσεις Ιτιά, Πόντζανι, Μαραβέλι, Παλιοκούπακο κ.α., έχουν βρεθεί αρχαίοι τάφοι, ογκόλιθοι κτίσματος, νομίσματα, σημάδια παρουσίας αρχαίων οικισμών. Το χωριό ιδρύθηκε στη σημερινή του θέση μετά το 1700, ενώ παλαιότερα βρισκόταν στη θέση «Παλιοκούπακο» ή «Πέρα Χωριό». Οι κάτοικοι του χωριού συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821.
Εκκλησία Αγίου Γεωργίου
Στη θέση του παλαιού ναΐσκου του Αγίου Γεωργίου, χτίστηκε το 1858 νέος ναός. Η χρονολογία αυτή έιναι γραμμένη στη μεγάλη πέτρα, η οποία αποτελούσε την μετόπη της κυρίας εισόδου της εκκλησίας μας και η οποία μετά την ανακατασκευή των εξωτερικών τοίχων της το έτος 1954, μεταφέρθηκε, και τοποθετήθηκε ως μετόπη της μικρής θύρας που ανοίχθηκε στο ιερό της εκκλησίας μας. Στην πέτρα αυτή υπάρχουν σκαλισμένες και διάφορες παραστάσεις, αναγράφονται δε και τα ονόματα "Ζαχ. Νίτσος" και κάποιου άλλου του οποίου αναφέρονται τα δύο αρχικά γράμματα του ονόματος και επωνύμου τούτου "Αθ. Αν."
Η εκκλησία είναι ρυθμού βασιλικής. Έχει διαστάσεις 18 Χ 10  μέτρα και ύψος 5,5 μέτρα. Ανεγέρθει με δαπάνη μόνον των κατοίκων του χωριού βάση καταρτισθέντος ερανικού καταλόγου. Όλες οι εργασίες συγκεντρώσεως των υλικών και μεταφοράς τούτου στο χώρο της οικοδομής έγινε με προσωπική εργασία τους. Για να μεταφέρουν τις μεγάλες πέτρες που χρησιμοποίησαν στην τοιχοποιΐα του ναού, έφεραν καμήλες από τα Σάλωνα. Κοσμείται με ξυλόγλυπτο εικονοστάσιο αρίστης τέχνης. Η παράδοση αναφέρει ότι οι καλλιτέχνες ξυλογλύπτες ήταν Ηπειρώτες. Το έτος 1954 κατεδαφίστηκαν, λόγω ρωγμών που σημειώθηκαν από την καθίζηση του εδάφους και ανακατασκευάστηκαν, ο βορεινός, ο δυτικός και ο νότιος τοίχος της εκκλησίας.
Σχολείο
Το σχολείο του χωριου συνεστήθη με την υπ' αριθμ. 2530 της 21ης Φεβρουαρίου 1890 απόφαση του Υπουργείου Εκκλησιαστικών. Το σχολείο αυτό, ως προκύπτει από την απόφαση αυτή, ήταν σχολείο αρρένων. Το πρώτο σχολείο λειτούργησε σ' ένα δωμάτιο του σπιτιού του Ιωάννη Μητσάκη· εξακολουθεί μέχρι σήμερα η οικογένεια να το αναφέρει με την ονομασία «Σχολείο». Σ’ αυτό το δωμάτιο διέμενε ο δάσκαλος Ηλίας Τσώρης καθ' όλο το διάστηματης θητείας του.
Το πρώτο σχολικό διδακτήριο πρέπει να ανεγερθεί μετά το έτος 1893 στη θέση την οποία βρίσκεται το σημερινό διδακτήριο. Οικοδομήθηκε εξ ολοκλήρου με προσωπική εργασία και με δαπάνη των κατοίκων του χωριού και εκεί λειτούργησε το σχολείο μέχρι και το έτος 1932. Στο διδακτήριο που οικοδομήθηκε στο χωριό το έτος 1893 λειτούργησε το σχολείο μέχρι και το έτος 1932.
Με πίστωση 100.000 δρχ. που διατεθεί το έτος 1932 από το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας, κατόπιν ενεργειών του εκλεκτού συγχωριανού δικηγόρου Αθηνών Αποστ. Καρανδρέα και με προσωπική εργασία των κατοίκων του χωριού, ανοικοδομήθηκε το νέο διδακτήριο. Στα χρόνια 1920-1940 στο σχολείο φοιτούσαν κάθε χρόνο 50-60 μαθητές και υπηρέτησαν 24 δάσκαλοι.
Το κτίριο αυτό παραχωρήθηκε με απόφαση του υπουργού Παιδείας στην κοινότητα Κουπακίου για να χρησιμοποιείται για πολιτιστικές εκδηλώσεις. Σε αυτό στεγάστηκε το Πολιτιστικό Κέντρο και το Λαογραφικό Μουσείο του χωριού. Πολλά και αξιόλογα εκθέματα, τα οποία πρόσφεραν χωριανοί, κοσμούν το Μουσείο αυτό. Τα επίσημα εγκαίνια του Μουσείου έγιναν στις 11/8/1985.
Σύλλογος
Ο Σύλλογος του χωριού ιδρύθηκε στις 13 Δεκεμβρίου του 1956, μετά από πρωτοβουλία των Α. Καρανδρέα, Β.Γ Κοϊνη, Δ.Β. Μητσάκη, Γεωργίου Α. Νασιόπουλου και Δ. Τσίπρα. Ιδρύθηκε με έδρα την Αθήνα και είχε την επωνυμία «Αδελφότης των εν Αθήναις Πειραεί και περιχώρων Κουπακιωτών ο Άγιος Γεώργιος». Με τροποποίηση του καταστατικού του το 1986 ο Σύλλογος μετονομάστηκε σε Σύλλογος Κουπακιωτών Φωκίδας "Άγιος Γεώργιος".
Τοπικά έθιμα και εκδηλώσεις
Εξωκλήσια του χωριού: η Αγία Παρασκευή, ο Προφήτης Ηλίας, η Αγία Τριάδα, ο Άγιος Σπυρίδωνας, ο Άγιος Αντώνιος και ο Άγιος Κωνσταντίνος.
Η πλούσια πανίδα της περιοχής έχει καταστήσει το Κουπάκι κέντρο συγκέντρωσης κυνηγών και ορειβατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος
Αλιθέρσης
Στην Οδύσσεια του Ομήρου, ο Αλιθέρσης, γιος του Μάστορα, είναι Ιθακήσιος προφήτης ο οποίος όντας γνώστης των οιωνών προειδοποιεί μάταια τους μνηστήρες της Πηνελόπης για τον ερχομό του Οδυσσέα και γι'αυτό το λόγο εισπράττει τη δυσαρέσκεια του Ευρυμάχου. Μετά το πέρας της Μνηστηροφονίας ο Αλιθέρσης προσπαθεί και πάλι χωρίς αποτέλεσμα, να νουθετήσει τους συνασπισμένους υπό τον Ευπείθη συγγενείς των δολοφονημένων μνηστήρων να μην κινηθούν εναντίον του Οδυσσέα.