cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δικαιώματα ΛΟΑΤ στην Κίνα
Δυναστεία Μινγκ
Οι Κινέζοι ομοφυλόφιλοι δεν βίωσαν διωγμούς που θα συγκρίνονταν με εκείνους που βίωναν οι ομοφυλόφιλοι στη Χριστιανική Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, και σε ορισμένες περιοχές, ιδιαίτερα μεταξύ της τάξης των εμπόρων, εκτιμήθηκε ιδιαίτερα η αγάπη για το ίδιο φύλο. Υπήρχε το στερεότυπο στα τέλη της δυναστείας Μινγκ ότι η επαρχία Φουτζιάν ήταν το μόνο μέρος όπου η ομοφυλοφιλία ήταν αισθητή, αλλά ο Σιε Τζάοτζε (1567–1624) έγραψε ότι «από τη Τζιανγκνάν και τη Τζετζιάνγκ στο Πεκίνο και τη Σάνσι, δεν υπάρχει κανένας που δεν γνωρίζει αυτό το είδος τρυφερότητας.» Ο ιστορικός Τίμοθι Μπρουκ γράφει ότι η αποτροπή των σεξουαλικών κανόνων πήγε αμφίδρομα, καθώς "οι άγαμοι Ιησουίτες ήταν αντικείμενο σεξουαλικών υποθέσεων μεταξύ των Κινέζων". Οι Κινέζοι συγγραφείς συνήθως χλεύαζαν αυτούς, επιμένοντας ότι ο μόνος λόγος που καταδίκασαν την ομοφυλοφιλία ήταν επειδή αναγκάστηκαν να αποφύγουν τη σεξουαλική ευχαρίστηση καθώς ήταν άγαμοι.
Η μόνη νομοθεσία που απαγόρευε ειδικά τη σεξουαλική επαφή μεταξύ του ίδιου φίλου θεσπίστηκε στην εποχή Τζιατζίνγκ (嘉靖, 1522-1567) του αυτοκράτορα Τζου Χουτσόνγκ (朱 厚 熜) το 1546. Παρά το γεγονός αυτό, η ομοφυλοφιλία εξακολουθούσε να είναι κοινώς αποδεκτή και να ασκείται, υπό την προϋπόθεση ότι οι άνδρες έκαναν απογόνους και παντρεύονταν γυναίκες. Η ομοφυλοφιλία θεωρήθηκε ακόμη και ως «πολυτέλεια» από τις μεσαίες τάξεις. Οι τελετές γάμου του ίδιου φύλου ήταν συνηθισμένες.
Δυναστεία Τσινγκ
Μέχρι το 1655, τα δικαστήρια Τσινγκ άρχισαν να αναφέρουν στον όρο ji jian (雞姦 σοδομία) για την ομοφυλοφιλική πρωκτική επαφή. Η κοινωνία άρχισε να δίνει έμφαση στην αυστηρή υπακοή στην κοινωνική τάξη, η οποία αναφέρεται σε σχέση μεταξύ ανδρογύνου. Το 1740, εκδόθηκε διάταγμα κατά των ομοφυλοφίλων, ορίζοντας την εθελοντική ομοφυλοφιλική επαφή μεταξύ ενηλίκων ως παράνομη. Αν και δεν υπήρχαν στοιχεία σχετικά με την αποτελεσματικότητα αυτού του διατάγματος, ήταν η πρώτη φορά που η ομοφυλοφιλία υπέστη νομική απαγόρευση στην Κίνα. Η τιμωρία, η οποία περιλάμβανε ένα μήνα στη φυλακή και 100 χτυπήματα από βαρύ μπαμπού, ήταν στην πραγματικότητα η ελαφρύτερη τιμωρία που υπήρχε στο νομικό σύστημα των Τσινγκ.
Δημοκρατία της Κίνας
Το 1912, η ​​Επανάσταση του Σινχάι ανέτρεψε τη δυναστεία του Τσινγκ και η ρητή απαγόρευση του ji jian καταργήθηκε από τα ακόλουθα κράτη.
Η ετερομορφικότητα και η έλλειψη ανεκτικότητας κατά των ομοφυλόφιλων και των λεσβιών έγιναν πιο κυρίαρχες μέσω των προσπαθειών δυτικοποίησης της πρώιμης Δημοκρατίας της Κίνας.
Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας
Η ομοφυλοφιλία ήταν σε μεγάλο βαθμό αόρατη κατά την εποχή του Μάο επειδή η ομοφυλοφιλία ήταν ποινικοποιημένη. Κατά τη διάρκεια της Κομουνιστικής Πολιτιστικής Επανάστασης (1966 έως 1976), οι ομοφυλόφιλοι θεωρούνταν «επαίσχυντοι» και «ανεπιθύμητοι», και διώχθηκαν σε μεγάλο βαθμό.
Όλες οι αναφορές για την ομοφυλοφιλία στο ποινικό δίκαιο καταργήθηκαν το 1997. Το 2001, η κινεζική Εταιρεία Ψυχιατρικής αποχαρακτήρισε την ομοφυλοφιλία από ψυχική διαταραχή. Ωστόσο, μια τέτοια αλλαγή δεν έχει ακόμα αντικατοπτριστεί από την Εθνική Επιτροπή Υγείας και Οικογενειακού Προγραμματισμού, ενός κυβερνητικού κλάδου που ελέγχει τους κανονισμούς των υπηρεσιών υγειονομικής περίθαλψης στην Κίνα, ο οποίος έχει οδηγήσει σε ψυχιατρικές εγκαταστάσεις και σε διδακτικά βιβλία ψυχιατρικής σε ολόκληρη τη χώρα να θεωρούν ακόμα την ομοφυλοφιλία ως ψυχική διαταραχή και να συνεχίζουν να προσφέρουν θεραπείες αλλαγής σεξουαλικού προσανατολισμού. Η ταυτότητα των τρανσέξουαλ εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται ως διαταραχή παρά τους νόμους που επιτρέπουν νόμιμες αλλαγές φύλου.
Αναγνώριση των ομοφυλοφιλικών σχέσεων
Ο νόμος γάμου της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (Κινέζικα: 中华人民共和国 婚姻法, πινγίν: Zhōnghuá Rénmín Gòng Héguó Hūnyīn Fǎ), που εγκρίθηκε στην τρίτη σύνοδο του Πέμπτου Εθνικού Λαϊκού Συνεδρίου στις 10 Σεπτεμβρίου 1980, ορίζει τον γάμο ως ένωση μεταξύ ενός άντρα και μιας γυναίκας.
Τον Οκτώβριο του 2017, το Εθνικό Λαϊκό Συνέδριο τροποποίησε τον κινεζικό νόμο, έτσι ώστε "όλοι οι ενήλικες με πλήρη ικανότητα να έχουν την ελευθερία να διορίζουν τους κηδεμόνες τους με αμοιβαία συμφωνία". Το σύστημα, το οποίο αποκαλείται «νόμιμη κηδεμονία» ή «συμφωνία κηδεμονίας», επιτρέπει στους συντρόφους του ίδιου φύλου να λαμβάνουν σημαντικές αποφάσεις για την ιατρική και την προσωπική φροντίδα, τους θανάτους και τις κηδείες, τη διαχείριση περιουσίας και τη διατήρηση δικαιωμάτων και συμφερόντων. Σε περίπτωση που ένας σύντροφος χάσει την ικανότητα λήψης κρίσιμων αποφάσεων (δηλαδή λόγω ψυχικής ή σωματικής ασθένειας ή ατυχήματος), ο κηδεμόνας του μπορεί να αποφασίσει για αυτούς προς το συμφέρον τους. Η νομική τους σχέση μπορεί επίσης να περιλαμβάνει τον πλούτο και την κληρονομιά, ή τη σύνταξη, ανάλογα με τα πρόσθετα νομικά έγγραφα που το ζευγάρι αποφασίζει να υπογράψει.
Υιοθεσία και γονική μέριμνα
Η κινεζική κυβέρνηση απαιτεί από τους γονείς που υιοθετούν παιδιά από την Κίνα να έχουν ετεροφυλόφιλους γάμους. Η υιοθέτηση κινεζικών παιδιών από ξένα ζευγάρια ομοφυλοφίλων και από ομοφυλόφιλα άτομα απαγορεύεται από τις κινεζικές αρχές.
Προστασία διακρίσεων
Το άρθρο 33 του Συντάγματος προβλέπει την ισότητα για όλους τους πολίτες σύμφωνα με το νόμο. Δεν αναφέρεται ρητά ο σεξουαλικός προσανατολισμός ή η ταυτότητα φύλου.
Δεν υπάρχει διάταξη κατά των διακρίσεων για τον σεξουαλικό προσανατολισμό ή η ταυτότητα φύλου σύμφωνα με την κινεζική εργατική νομοθεσία. Το εργατικό δίκαιο προστατεύει συγκεκριμένα τους εργαζομένους από τις διακρίσεις βάσει της εθνικότητας, του φύλου ή της θρησκείας ενός ατόμου.
Τον Νοέμβριο του 2018 και τον Μάρτιο του 2019, η Κίνα δέχτηκε διάφορες συστάσεις σχετικά με τα δικαιώματα ΛΟΑΤ κατά τη διάρκεια της καθολικής περιοδικής αναθεώρησης. Οι συστάσεις «ορόσημο», από την Αργεντινή, τη Χιλή, τη Γαλλία, την Ιρλανδία, το Μεξικό, την Ολλανδία και τη Σουηδία, παρότρυναν την Κίνα να εγκρίνει έναν νόμο κατά των διακρίσεων που να καλύπτει τον σεξουαλικό προσανατολισμό και να θεσπίζει μέτρα κατά της βίας και της κοινωνικής ασφάλισης. Για πρώτη φορά, η κινεζική αντιπροσωπεία απάντησε θετικά. Τον Μάρτιο του 2019, αποκαλύφθηκε στον ΟΗΕ ότι η Κίνα σκοπεύει να εγκρίνει έναν νόμο κατά των διακρίσεων σε άτομα ΛΟΑΤ εντός ενός έτους. Οι ακτιβιστές περιέγραψαν τις προτάσεις ως «ορόσημο». Αυτά τα νέα, ωστόσο, σύντομα λογοκρίθηκαν στις κινεζικές ειδήσεις και τις πλατφόρμες κοινωνικών μέσων.
Κοινή γνώμη και δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις του 2010, περίπου το 80% έως το 90% των Κινέζων ομοφυλόφιλων ήταν παντρεμένοι με γυναίκες. Αυτές οι γυναίκες είναι γνωστές ως tongqi στα κινέζικα (κινέζικα: 同 妻, pinyin: tóngqī).
Μια έρευνα του 2016 του Κέντρου ΛΟΑΤ του Πεκίνου διαπίστωσε ότι μόνο το 5% αυτών που ταυτοποιήθηκαν ως ΛΟΑΤ είχαν αποκαλυφθεί σε όλους στη ζωή τους.
Οι δημοσκοπήσεις έδειξαν αυξανόμενο επίπεδο υποστήριξης για τα δικαιώματα ΛΟΑΤ και γάμο ομοφυλοφίλων στην Κίνα. Μια δημοσκόπηση του 2009 διαπίστωσε ότι το 30% του πληθυσμού του Πεκίνου υποστήριζε τον γάμο ομοφυλοφίλων, ενώ μια άλλη του 2014 διαπίστωσε ότι το 74% των κατοίκων του Χονγκ Κονγκ υποστήριζε τη χορήγηση ορισμένων δικαιωμάτων και παροχών σε ζευγάρια του ίδιου φύλου.
Μια δημοσκόπηση του Πανεπιστημίου του Χονγκ Κονγκ το 2017 διαπίστωσε ότι το 50,4% των κατοίκων του Χονγκ Κονγκ υποστήριζαν τον γάμο ομοφυλοφίλων. Επιπλέον, σχεδόν το 70% υποστήριζε έναν νόμο κατά των διακρίσεων σε ΛΟΑΤ άτομα.
Παραπομπές
Κινα Κατηγορία:Πολιτική της Κίνας
Βασίλειος Σουλήνης
Ο Βασίλειος Σουλήνης (-1878) ήταν Έλληνας ευεργέτης του 19ου αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Μακρυνίτσα του Πηλίου. Πατέρας του ήταν ο Γεώργιος Σουλήνης.
Το 1871, την ημέρα της εθνικής εορτής συνέταξε διαθήκη, με την οποία δώρισε όλη τη περιουσία του υπέρ φιλανθρωπικών και κοινωφελών σκοπών. Διέθεσε χρήματα για την σύσταση και διατήρηση σχολείων στην Μακρυνίτσα και Βάρνα, εκπαιδευτικά βραβεία και υποτροφίες. Δώρισε αξιόλογα ποσά στον Ελληνικό Φιλολογικό Σύλλογο της Κωνσταντινούπολης προς διάδοση των ελληνικών γραμμάτων. Χρηματοδότησε επίσης την καταγραφή των χειρογράφων του Αγίου Όρους και των Μετεώρων, καθώς και την συγγραφή της Ιστορίας της Βάρνας και της Θεσσαλίας.
Απεβίωσε το 1878 στη Βάρνα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Χίος IV (πλωτό συνεργείο)
Χίος ΙV (Πλωτό συνεργείο)
Πρώην ‘MARIE REPPEL’. Πρώην ‘ΗΦΑΙΣΤΟΣ’. Πρώην ‘ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΙΙ’. Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘Germany – Rostock’. Στην ενεργεία από το 1920. Ύψωση της Ελληνικής Σημαίας στις 26 Απριλίου 1922. Παρελήφθη ως μέρος γερμανικών επανορθώσεων, το 1922. Εκποιήθηκε το 1968.
Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία
Σαμ Χόσκιν
Ο Σάμουελ Λόντσο Χόσκιν, ή απλώς Σαμ Χόσκιν (Ντιτρόιτ, 29 Δεκεμβρίου 1979) είναι Αμερικανός, με Λιβανέζικη υπηκοότητα, πρώην επαγγελματίας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,06 μ. και αγωνιζόταν τόσο ως πάουερ φόργουορντ, όσο και ως σέντερ.
Κολλεγιακή σταδιοδρομία
Το 2001 εισήχθη στο πανεπιστήμιο Ντε Πολ, του Σικάγο, από το οποίο αποφοίτησε δύο χρόνια αργότερα. Το 2003 αποφάσισε να λάβει μέρος στα Ντραφτ του ΝΒΑ χωρίς ωστόσο να καταφέρει να εντυπωσιάσει, με αποτέλεσμα να μην εξασφαλίσει κάποιο επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας με ομάδα του ΝΒΑ.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Χόσκιν βρέθηκε το 2003 στο Ισραήλ και υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας με τη Χαποέλ Γκαλίλ Έλιον. Στην ομάδα του Ισραήλ παρέμεινε για ένα χρόνο, χωρίς να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Το 2004 ταξίδεψε στη Ρωσία για λογαριασμό της Ούραλ Γκρέιτ Περμ, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο. Στη συνέχεια μετεγγράφη στη Ζενίτ, ομάδα της Αγίας Πετρούπολης στην οποία παρέμεινε επίσης για ένα έτος, καθώς μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2005-06 επέστρεψε στην Ούραλ Γκρέιτ Περμ.
Το 2007 άφησε τη Ρωσία ταξίδεψε με προορισμό την Ελλάδα και συγκεκριμένα τον Ολυμπιακό Πειραιώς, στον οποίο ωστόσο παρέμεινε μόλις για λίγους μήνες. Στη συνέχεια μεταπήδησε στην Κροατία όπου υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαια με την Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ.
Μετά το πέρασμά του από την ομάδα του Ζάγκρεμπ, ο Χόσκιν αποφάσισε να συνεχίσει την καριέρα του στην Κίνα και τους Ζέζιανγκ Γκόλντεν Μπουλς, στους οποίους παρέμεινε για αρκετούς μήνες. Μέσα στο 2009 επέστρεψε στο Ισραήλ για λογαριασμό της Μπνέι Χερζίλια, στην οποία παρέμεινε για περίπου ένα χρόνο.
Την περίοδο 2012-13 αγωνίστηκε με τα χρώματα της Ζίλιν Νόρθιστ Τάιγκερς, ομάδα της Κίνας, ενώ από το καλοκαίρι του 2013 αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Βενεζουέλας με τη φανέλα της Ανζοάτεγκουα.
Διεθνείς συμμετοχές
Αν και γεννημένος στην Αμερική, ο Σαμ Χόσκιν απέκτησε τη Λιβανέζικη υπηκοότητα και συμμετείχε μάλιστα και με την εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της χώρας στους Πανασιακούς Αγώνες του 2011.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Λιβανέζοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τριούμφ Λιούμπερτσι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ουράλ Γκρέιτ Περμ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπνέι Χερζλίγια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σαμπβίλ ΣΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές κινεζικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιρανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές λιβανέζικων συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισραηλινών συλλόγων
Γλώσσα Οντοοντέε
Η γλώσσα Οντοοντέε (Οντόντεϊ) είναι μια Διανεογουινεακή γλώσσα της Νέας Γουινέας, που ομιλείται στις πεδιάδες ανατολικά του ποταμού Στρίκλαντ. Επίσης, ονομάζεται Τόμου, από το όνομα του ποταμού που η γλώσσα ομιλείται κατά μήκους του, και Νόμαντ.
Παραπομπές
Ο
Συλλογή (μουσειολογία)
Με τον όρο συλλογή εννοείται η συγκέντρωση αντικειμένων που μοιράζονται κοινά χαρακτηριστικά -φυσικά ή νοηματικά. Στις μουσειακές σπουδές με τον όρο συλλογή μουσείου εννοείται συνήθως «ένα αντιπροσωπευτικό σύνολο συστηματικά επιλεγμένων, συγκεντρωμένων και ταξινομημένων ομοειδών αντικειμένων». Βάσει του παραπάνω ορισμού η ύπαρξη της συλλογής θεμελιώνεται στις τρεις παρακάτω παραμέτρους:
Ελλάδα
Ήδη από την αρχαιότητα είναι γνωστές δημόσιες συλλογές με τη μορφή των θησαυρών, των αναθημάτων πόλεων δηλαδή σε πανελλήνια ιερά, όπως η Ολυμπία ή οι Δελφοί. Στην Ελληνιστική περίοδο απαντώνται ιδιωτικές προσπάθειες συλλογής έργων τέχνης από εύπορους όπως ο Ηρώδης ο Αττικός ή οι Ατταλίδες στην Πέργαμο, ενώ ως δημόσια συλλογή μπορεί να χαρακτηριστεί το Μουσείον της Αλεξάνδρειας. Ιδιαίτερη έξαρση γνωρίζουν οι ιδιωτικές συλλογές στον ρωμαϊκό κόσμο, καθώς η συλλεκτική δραστηριότητα καθίσταται σύμβολο ισχύος και ευημερίας, με εξέχον παράδειγμα τον Κικέρωνα. Στους Βυζαντινούς χρόνους η παράδοση των δημόσιων και ιδιωτικών συλλογών συνεχίζεται, αν και η ιδιωτική έκθεση δεν ευνοείται ως ενασχόληση εξαιτίας της κυρίαρχης χριστιανικής ιδεολογίας. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα δημόσιας συλλογής θα μπορούσε κανείς να αναφέρει τον Ιππόδρομο και ιδωτική το παλάτι του ευνούχου Λαύσου, επί βασιλείας Αρκάδιου.
Στους προεπαναστατικούς χρόνους εισηγήσεις για τη δημιουργία δημόσιων συλλογών έχουμε κυρίως από τον Κοραή και τη Φιλόμουσο Εταιρεία, το 1813. Ο μεν πρώτος πρότεινε όχι μόνον τη διαφύλαξη, αλλά και την καταλογογράφηση των κειμηλίων εις Ελληνικόν Μουσείον, οργισμένος πιθανώς από τη σύληση των χειρογράφων της Πάτμου και άλλων νήσων του Αιγαίου από τον άγγλο περιηγητή Έντουαρκ Κλαρκ. Στους μετεπαναστατικούς χρόνους δημιουργήθηκαν μικρές αρχαιολογικές κυρίως συλλογές δημόσιου χαρακτήρα που στεγάζονταν σε εκκλησίες, σε σχολεία ή μισθωμένα κτήρια, στη Στοά του Αδριανού ή στην Ακρόπολη. Όσον αφορά στις ιδιωτικές συλλογές, αρκετές από αυτές βρίσκονταν στα χέρια πρέσβεων και προξένων, ενώ πλούσια συλλογή κατείχε ο Όθων. Στα μέσα του 19ου αιώνα δημιουργούνται αξιόλογες ιδιωτικές συλλογές με κυριότερες αυτές του Αθανάσιου Ρουσόπουλου του Ερρίκου Σλήμαν στο Ιλίου Μέλαθρον ή του γερμανού πρόξενου Βον Βάγκνερ.
Στον 20ο αιώνα τα μουσεία ανθίζουν είτε ως δημόσια είτε ως ιδιωτική πρωτοβουλία με συλλογές δημόσιου χαρακτήρα ή ιδιωτικές αλλά προσβάσιμες στο ευρύ κοινό.
Ευρώπη και Νεός Κόσμος
Οι τάσεις κριτικής αξιολόγησης των αρχαιών πηγών και των μνημείων από τους ουμανιστές του 15ου αιώνα ήδη, είχε ως αποτέλεσμα την πρόκληση ειδικού ενδιαφέροντος για τις αρχαιότητες. Ιδιαίτερης μνείας αξίζει η περίπτωση του Κυριακού του Αγκωνίτη (Cyriacus de Pizzicolli) ο οποίος συνέλεγε επί 25 περίπου έτη βιβλία, νομίσματα και έργα τέχνης από την Ελλάδα και την Αν. Μεσόγειο. Στα τέλη του 16ου αιώνα εμφανίζονται οι πρώτες μεγάλες συλλογές αρχαιοτήτων, ετερόκλητες συνήθως συγκεντρώσεις αντικειμένων από διαφορετικές εποχές και διαφορετικούς πολιτισμούς. Γνωστότερες από αυτές είναι πιθανώς οι συλλογές του Φραντζέσκο Καλτζολάρι ή του Αθανάσιου Κίρχερ. Οι συλλέκτες ανήκαν σε εύπορες τάξεις και είτε οι ίδιοι είτε μέσω πρακτόρων αγόραζαν έργα τέχνης του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού κατ' αρχήν ή τοπικών ευρωπαϊκών πολιτισμών.
Ο 19ος αιώνας, είναι περίοδος των μεγάλων ανασκαφών και των μεγάλων μουσείων σε μια αλληλεξαρτώμενη σχέση. Τα μεγάλα μουσεία χρειάζονται συλλογές για να κεντρίσουν το ενδιαφέρον του κοινού και αυτό με τη σειρα του πυροδοτεί μια εντατική ανασκαφική δραστηριότητα. Στην Ευρώπη ιδρύονται πολλά κρατικά μουσεία, χωρίς να λείπουν οι ιδιωτικές πρωτοβουλίες (Castelani, Campana κ.α. σε Ιταλία και Σαμπουρόφ, Σλήμαν κ.ά. στην Ελλάδα). Παρουσιάζονται επίσης εκθέσεις συλλογών στην επαρχία -κυρίως σε σημεία διεξαγωγής αρχαιολογικής έρευνας- και οι πρώτες συλλογές εθνολογικού και λαογραφικού ενδιαφέροντος. Στη Βόρεια Αμερική οι συλλογές είναι ως επί το πλείστον ιδιωτικές, όπως ιδιωτική πρωτοβουλία ώθησε στη δημιουργία των πρώτων αρχαιολογικών μουσείων. Με την ίδρυση του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στη Νέα Υόρκη, του Μουσείου Καλών Τεχνών στη Βοστόνη, το εννοιολογικό πλαίσιο του όρου συλλογή επεκτείνεται πέραν του ενδιαφέροντος για τις αρχαιότητες και στις Καλές Τέχνες στη σύγχρονη μορφή τους, παρέχοντας μια νέα ώθηση στη μουσειακή συλλογή ως ευρύτερη έννοια.
Συντήρηση συλλογών
Βασική λειτουργία των μουσείων είναι η συντήρηση και διατήρηση των συλλογών τους, γεγονός που απαιτεί τη συνεργασία ειδικευμένων συντηρητών προκειμένου οι εργασίες συντήρησης, διατήρησης και αποκατάστασης να εφαρμόζονται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Κάθε είδους επέβαση σε τέχνεργα μιας συλλογής, χρειάζεται να υποτάσσεται στην αρχή της αναστρεψιμότητας. Με άλλα λόγια κάθε επέμβαση γίνεται με τρόπο τέτοιο, ώστε να είναι δυνατή η επαναφορά του τέχνεργου στην προγενέστερη κατάστασή του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μουσειακά εκθέματα Κατηγορία:Συλλογή
Φρειδερίκος του Μονμπελιάρ
Ο Φρειδερίκος, γαλλ.: Frederick de Montbéliard, γερμ.: Mömpelgard (απεβ. 29 Ιουνίου 1091) ήταν από τον ευγενή Οίκο του Μονμπελιάρ της Λωρραίνης (γερμ.: Λοθαριγγίας). Μέσω του γάμου έγινε de jure μάργραβος του Τορίνου (1080–1091).
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος του Λουδοβίκου κόμη του Μομπελιάρ (απεβ. το 1071) και της Σοφίας των Αρντέν κόμισσας του Μπαρ, κόρης του Φρειδερίκου Β΄ δούκα της Άνω Λωρραίνης. Αναφέρεται σε έγγραφα στην Ιταλία από το 1071 και μετά ως μάρτυρας των καταστατικών τής εκ μητρός θείας του Bεατρίκης του Μπαρ και της κόρης της Mατθίλδης της Τοσκάνης.
Το 1080 ο Φρειδερίκος νυμφεύτηκε την Aγνή της Σαβοΐας, κόρη του Πέτρου Α΄ κόμη της Σαβοΐας. Η Αγνή ήταν κληρονόμος τού πατέρα της, έτσι αφού ο Φρειδερίκος νυμφεύτηκε την Αγνή, περιβλήθηκε με τον τίτλο του μαργράβου του Τορίνου. Κυβέρνησε μόνο ονομαστικά, καθώς η πραγματική δύναμη παρέμεινε στα χέρια τής γιαγιάς τής Aγνής, τής Aδελαΐδας τής Σούζα. Ο Φρειδερίκος επρόκειτο να διαδεχθεί de facto την Αδελαΐδα, αλλά απεβίωσε πριν από αυτή τον Ιούνιο του 1091.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αγνή της Σαβοΐας, μαργραβίνα του Τορίνου, κόρη του Πέτρου Α΄ κόμη της Σαβοΐας]] και είχε παιδιά:
Σημειώσεις
Κατηγορία:Οίκος του Μονμπελιάρ
Σαισάρα
Σε ορισμένες παραδόσεις της ελληνικής μυθολογίας, με το όνομα Σαισάρα είναι γνωστή μία θυγατέρα του Κελεού, του βασιλιά της Ελευσίνας. Αδελφές της Σαισάρας ήταν οι Καλλιδίκη, Καλλιθόη, Κλεισιδίκη και Δημώ, ενώ αδελφοί της οι Δημοφώντας και Τριπτόλεμος. Από το όνομα της Σαισάρας, η Ελευσίνα ονομάσθηκε κατά τα πανάρχαια χρόνια «Σαισαρία».
Πηγές
Σαισαρα
Αΐντα
Η Αΐντα είναι τίτλος δημοφιλούς όπερας (λυρικό μελόδραμα) σε 4 πράξεις και 7 σκηνές, στίχους του Αντόνιο Γκιζλαντσόνι (Antonio Ghislanzoni) και μουσική του Τζουζέπε Βέρντι, που παίχθηκε για πρώτη φορά στο Χεδιβικό βασιλικό θέατρο (όπερα) του Καΐρου στις 24 Δεκεμβρίου του 1871 παρουσία αξιωματούχων της χώρας, υψηλών καλεσμένων και του συνόλου των διπλωματών.
Υπόθεση έργου
Η υπόθεση του έργου κατά πράξη, σκηνογραφία, θέμα και πρωτεύοντα σημεία.
Α΄ πράξη
Ιερά άσματα που επικαλούνται τον θεό Φθα, χοροί ιερειών ενώ στον Ρανταμές του παραδίδεται από τον Φαραώ το καθαγιασμένο ξίφος.
Στα πρωτεύοντα μέρη της Α΄ πράξης ανήκουν η μονωδία του Ρανταμές "celeste Aϊda", η μονωδία της Αΐντα "Ritorna vincitor" και το πλούσιο φινάλε σε φωνητική ηχηρότητα.
Β΄ Πράξη
Η Άμνερις συνομιλεί με την Αΐντα και τεχνηέντως ανακαλύπτει το έρωτά της με τον Ρανταμές, αφού πρώτα της είπε ότι σκοτώθηκε και στη συνέχεια πως ζει, από τη μεγάλη της χαρά. Ακολουθεί σκηνή ζηλοτυπίας και η Άμνερις κυριεύεται από τρομερό μίσος για την αντίζηλό της.
Θριαμβευτική επιστροφή του Ρανταμές επί θριαμβευτικού άρματος. Ακολουθούν τρόπαια και αιχμάλωτοι αλυσοδεμένοι μεταξύ των οποίων και ο Αιθίοπας Βασιλιάς Αμονάσρο (βαρύτονος). Η Αΐντα αναγνωρίζει τον πατέρα της αλλά εκείνος της ψιθυρίζει να μη φανερώσει τη βασιλική του ιδιότητα. Αργότερα λέει στους Αιγυπτίους ψευδώς ότι ο Βασιλιάς των Αιθιόπων σκοτώθηκε και πως αυτός είναι ο πατέρας της Αΐντα. Τελικά ο Ρανταμές δεχόμενος το στεφάνι της νίκης ζητά από τον Φαραώ την ελευθερία των αιχμαλώτων, ο Φαραώ δέχεται, με τον όρο ο Αμονάσρο να μείνει στην Αίγυπτο ως όμηρος (αφού η κόρη του είναι ήδη σκλάβα) και στη συνέχεια προσφέρει στον Ρανταμές τη χείρα της κόρης του ως ανταμοιβή του θριάμβου του. Επευφημίες και άσματα χαρμόσυνα από τον λαό και ύμνοι ευχαριστίας από τους ιερείς προς την Ίσιδα.
Στα πρωτεύοντα μέρη της Β΄ πράξης ανήκει η δραματική διωδία Αΐντα και Αμνέριδας και ιδιαίτερα το φινάλε του θριάμβου, χαρακτηριστικό δείγμα πολυφωνικής επεξεργασίας καθώς και το πολεμικό εμβατήριο που ανακρούεται από 8 σάλπιγγες, οι 4 σε τόνο «λα» μείζονα ύφεση που εκθέτουν πρώτα το θέμα και οι άλλες 4 σε «Σι» μείζον επαναλαμβάνοντας αμέσως μετά το αυτό.
Γ΄ Πράξη
Ο Φαραώ Ράμσης αποβιβάζεται και οδηγεί στον ναό την κόρη του για να προσευχηθεί παραμονής του γάμου της με τον Ρανταμές. Όμως στον ίδιο ναό εμφανίζεται η Αΐντα ίσως για την τελευταία φορά, όπως φαντάζεται, που θα συναντήσει κρυφά την πατρίδα της να καταφέρει τον Ρανταμές να της φανερώσει ποιο πέρασμα θ΄ ακολουθήσει ο στρατός των Αιγυπτίων στη νέα εκστρατεία τους κατά των Αιθιόπων προκειμένου να τους στήσουν ενέδρα και να τους εξοντώσουν. Η Αΐντα δέχεται από αγάπη προς τους δικούς της και ο Αμονάσρο κρύβεται. Όταν έρχεται ο Ρανταμές η Αΐντα του αποσπά την πληροφορία. Ο Αμονάσρο βγαίνει από την κρύπτη του αλλά τότε φθάνει και φανερώνεται η Άμνερις (που τους παρακολουθούσε) και παρουσία του Φαραώ στρατιωτών και ιερέων κατηγορεί τον Ρανταμές ως προδότη. Τότε ο Φαραώ Ράμσης, αντιλαμβανόμενος την προδοσία, διατάζει τη φυλάκιση του αρχιστρατήγου του, ενώ μέσα στο χάος και τη σύγχυση που ακολούθησε, η Αΐντα και ο πατέρας της Αμονάσρο καταφέρνουν να ξεφύγουν.
Δ΄ Πράξη
Η Άμνερις προσφέρεται να σώσει τον Ρανταμές και διατάζει να τον φέρουν κρυφά ενώπιόν της τον οποίο και παρακαλεί σε αλλοφροσύνη να απαρνηθεί την Αΐντα και από κατάδικος θανάτου θα γίνει Βασιλεύς της Αιγύπτου διάδοχος των Φαραώ. Ο Ρανταμές αρνείται έτοιμος να αντιμετωπίσει τη μοίρα του. Οι ιερείς τον καταδικάζουν να ταφεί ζωντανός κάτω από τον βωμό του θεού Φθα (= Ήφαιστου) που προσέβαλε.
Δύο ιερείς σφραγίζουν με μια μεγάλη πέτρα την κρύπτη πάνω από το κεφάλι του Ρανταμές και ενώ αυτός μονολογεί ότι δεν θα ξαναδεί την αγαπημένη του εμφανίζεται η Αΐντα που είχε παρεισφρήσει προηγουμένως για να πεθάνει μαζί του. Μέσα στο σκότος οι δύο εραστές συναντώνται και μέσα σε ένα αιώνιο εναγκαλισμό πεθαίνουν γαλήνια, ενώ πάνω στον Ναό συνεχίζονται οι εξιλαστήριοι ύμνοι προς τον θεό Φθα, η δε Άμνερις έρχεται να προσευχηθεί στην Ίσιδα για τη ψυχή εκείνου που αγάπησε και που δεν ανταποκρίθηκε στην αγάπη της.
Στην Δ΄ πράξη υπερέχει η τελική διωδία Ρανταμές – Αΐντα που εξελίσσεται στο υπόγειο του ναού.
Μουσική
Η μουσική επένδυση του έργου από τον Βέρντι πλήρους συγκίνησης και δραματικού πάθους δημιουργεί μια ατμόσφαιρα τόσο του φυσικού χώρου που εκτυλίσσεται το έργο όσο και εκείνες στις διαδοχικές πλοκές του έργου με τις αγωνίες και τη πάλη μεταξύ παθών με κατάληξη την υπεροχή του έρωτα επί παντός συναισθήματος (χαρακτηριστικό των Μεσογειακών λαών). Μια αρμονία μουσικής χωρίς ηχητικές εκρήξεις όπως σε παλαιότερες του Βέρντι (Ναμπούκο, Αττίλας κλπ). Έτσι παρ' όλη την πολεμική που ασκήθηκε στο έργο (της οποίας προΐστατο ο Ιταλός μαέστρος Βιτσέντσο Σαρόλι που έφθασε να κατηγορήσει τον Βέρντι ως κλέφτη και τσαρλατάνο) τούτο δεν έπαψε να συγκινεί και να ενθουσιάζει πάντα το εκάστοτε ακροατήριο και θεατρόφιλο κοινό διατηρώντας έτσι θέση υπεροχής στις Όπερες.
Αξιοπρόσεκτοι είναι και οι ανατολίτικοι χοροί της Β΄ πράξεως καθώς και τα πολλά άλλα ανατολίτικα μοτίβα που είναι κατάσπαρτα στο έργο.
Ιστορία
Ο Προοδευτικός και θεατρόφιλος Χεδίφης Ισμαήλ Ίμπν Ιμπραήμ Πασάς της Αιγύπτου είχε προικίσει μεταξύ άλλων την πόλη του Καΐρου και με ένα μεγαλοπρεπές θέατρο, τα εγκαίνια του οποίου θέλησε να γίνουν με μεγάλη επισημότητα και με ανέβασμα μιας όπερας εθνικής όμως υπόθεσης. Έτσι ανέθεσε στον Γάλλο διευθυντή του Αρχαιολογικού Μουσείου του Καΐρου Μαριέτ-Μπεη την ανεύρεση της υπόθεσης και τη σύνθεση της μουσικής στο μαέστρο Βέρντι. Ο Μαριέτ-Μπεης κατέστρωσε την υπόθεση του δράματος επί τη βάσει αρχαίου μύθου που στηρίζονταν όμως σε ιστορικά γεγονότα του Ηροδότου και αφορούσε τον Φαραώ Απρία της 26ης Δυναστείας και τον στρατηγό του Άμασι, αλλά και σε κείμενο του Διόδωρου του Σικελιώτη. Τούτο παρέδωσε στους Ντυ Λοκλ (γνωστό δραματικό συγγραφέα) και στο ποιητή Γκιζλαντσόνι για την ποιητική επεξεργασία και σκηνοθεσία καθ΄ υπόδειξη του Βέρντι.
Το έργο γράφτηκε το 1870 μέσα σε τέσσερις μήνες αλλά δεν πρόλαβε τα εγκαίνια του νέου μεγαλοπρεπούς θεάτρου του Καΐρου (1 Νοεμβρίου 1869), αλλά ούτε και τα εγκαίνια της διώρυγας του Σουέζ (17 Νοεμβρίου 1869). Αμέσως μετά το Κάιρο η Αΐντα ανέβηκε στη Σκάλα του Μιλάνου όπου και μετά έγινε πασίγνωστη στην Ευρώπη.
Η Αΐντα στην Ελλάδα
Η Αΐντα ανέβηκε πολλές φορές στην Ελλάδα, στην αρχή από ιταλικούς θιάσους με τη πλέον μεγαλοπρεπή παράσταση εκείνης του 1895 στο Δημοτικό Θέατρο Αθηνών από τον θίασο Ζάγκρι. Όμως για πρώτη φορά ελληνιστί δόθηκε το 1915 από τον θίασο του «Ελληνικού Μελοδράματος» κατά μετάφραση του Δ. Λαυράγκα στο θέατρο «Ολύμπια». Σ΄ αυτή την παράσταση είχαν λάβει μέρος το ζεύγος Βλαχοπούλου, ο βαρύτονος Οικονομίδης και οι Ιταλοί καλλιτέχνες Nucio Bavi (τενόρος) και Dolores Frau (μεσόφωνος). Λίγο αργότερα, το ίδιο έτος, το «Ελληνικό Μελόδραμα» μετά την επιτυχία της πρώτης, διοργάνωσε για πρώτη φορά υπαίθρια παράσταση και μάλιστα «λαϊκή παράσταση» της Αΐντα στο στίβο του Καλλιμάρμαρου Παναθηναϊκού Σταδίου με τη σύμπραξη της Ρωσίδας υψίφωνου Τσερκάσκι, του τενόρου Μπρέλια, της μεσοφώνου Dolores Frau και με πολυπληθή χορική και ορχηστρική μάζα. Η παράσταση αυτή στη οποία συνέρευσε όλη σχεδόν η Αθήνα και τα προάστια άφησε εποχή – ήταν η πρώτη φορά που ο στίβος του Σταδίου γινόταν Λυρική Σκηνή. Αυτή την ιστορική υπαίθρια παράσταση που είχε φόντο την Ακρόπολη θα μιμηθεί 30 χρόνια μετά ο ιταλικός θίασος του Χεδιβικού Θεάτρου του Καΐρου και θα ανεβάσει το έργο υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Μουνιόνε παρά τις Πυραμίδες (παράσταση που επαναλήφθηκε πριν λίγα χρόνια). Της υπαίθριας εκείνης του Καΐρου θα ακολουθήσουν και άλλες τέτοιες όπως στην Αρένα της Βερόνας, στη Βιέννη και στο Βερολίνο υπό τη διεύθυνση του Μασκάνι κ.ά. Στην Ελλάδα όμως πέρα από εκείνης του 1915 δόθηκαν και αρκετές άλλες παραστάσεις επίσης στο Παναθηναϊκό Στάδιο από διάφορους επιχειρηματίες το 1926 με σύμπραξη πάλι Ιταλών καλλιτεχνών επί τούτου προσκληθέντων και που όλες είχαν πλήρη επιτυχία καλλιτεχνική και βεβαίως οικονομική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες του Τζουζέπε Βέρντι Κατηγορία:Όπερες στην ιταλική γλώσσα
Διηπειρωτικό Κύπελλο (καλαθοσφαίριση)
Το Διηπειρωτικό Κύπελλο (αγγλικά: FIBA Intercontinental Cup) αποτελεί μία διεθνή διοργάνωση καλαθοσφαίρισης. Υπεύθυνες για τη διεξαγωγή του είναι η Διεθνής Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (FIBA), η επιτροπή FIBA Americas και η εταιρεία Euroleague Basketball. Λαμβάνουν μέρος σε αυτή οι πρωταθλήτριες ομάδες της Ευρώπης, μέσω της Ευρωλίγκας και της Αμερικής μέσω του ΦΙΜΠΑ Αμέρικας Λιγκ.
Το κύπελλο διοργανώθηκε σχεδόν κάθε χρόνο από το 1966 μέχρι το 1987 και αναβίωσε ανεπίσημα για ακόμη μια χρονιά, το 1996, αλλά δεν είχε συνέχεια. Μετά το 1987 διάδοχος του Διηπειρωτικού Κυπέλλου είχε θεωρηθεί ανεπίσημα μια εντελώς διαφορετική "διοργάνωση", η διεθνής συνάντηση μπάσκετ του McDonald's Open, που διοργανώθηκε από το 1987 μέχρι το 1999, οπότε και διακόπηκε.
Αναβίωσε εκ νέου ως θεσμός το 2013. Από το 2016, ωστόσο, παίζουν σ' αυτό μόνο οι ομάδες που συμμετέχουν στις διοργανώσεις της FIBA.
Ιστορία
Από το 1966 μέχρι το 1987 ο τίτλος κρινόταν με αγώνες πλέι-οφ, με εξαίρεση το 1981 όταν ο θεσμός ονομαζόταν Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων (Club World Cup) και ο τίτλος κρίθηκε σε έναν αγώνα, με τη Ρεάλ Μαδρίτης να κερδίζει 109–83 στο Σάο Πάολο τη Σίριο (E.C. Sirio), πρωταθλήτρια Νοτίου Αμερικής.
Το 1996 προτάθηκε από τον Παύλο Γιαννακόπουλο, η διεξαγωγή αγώνων ανάμεσα στον πρωταθλητή Ευρώπης για το 1996 Παναθηναϊκό με την πρώτη πρωταθλήτρια Νοτίου Αμερικής, Ολίμπια Βενάδο Τουέρτο (Αργεντινή) για το Διηπειρωτικό κύπελλο. Η ΦΙΜΠΑ έδωσε τη συγκατάθεση της για τη διεξαγωγή δύο αγώνων τους οποίους όρισε για τις 3 και 9 Σεπτεμβρίου του 1996, σκοπεύοντας να αναβιώσει ξανά τη διοργάνωση. Τελικά, μετά από απαίτηση του Παναθηναϊκού έγινε ένας επιπλέον αγώνας στην Αθήνα και ο τίτλος κρίθηκε στις 2 νίκες (από μια σειρά τριών τελικών).Έτσι ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το Διηπειρωτικό Κύπελλο καλαθοσφαίρισης 1996. Πάντως η διοργάνωση αδράνησε ξανά τα επόμενα χρόνια.
Μετά από 17 χρόνια, το Διηπειρωτικό Κύπελλο διεξήχθη ξανά τον Οκτώβρη του 2013 με τον 2 συνεχόμενες φορές Πρωταθλητή Ευρώπης Ολυμπιακό να κατακτά το τρόπαιο κερδίζοντας δύο φορές την Πρωταθλήτρια Αμερικής Πινιέιρος Σκάι στο διπλό τελικό του Σάο Πάολο (81–70, 86–69).
Το 2014 νικήτρια αναδείχθηκε η Βραζιλιάνικη ομάδα Φλαμένγκο, το 2015 η Ρεάλ Μαδρίτης και το 2016 η Γκουάρος ντε Λάρα από τη Βενεζουέλα. Μάλιστα, το 2016 αντίπαλος της Πρωταθλήτριας Αμερικής δεν ήταν η πρωταθλήτρια της Ευρωλίγκας της ίδιας χρονιάς, ομάδα της ΤΣΣΚΑ Μόσχας, αλλά η Γερμανική ομάδα Σκάιλάινερς Φρανκφούρτης, που κατέκτησε το FIBA Europe Cup του 2016, λόγω σχετικής απόφασης της FIBA Europe υπό την αιγίδα της οποίας διεξάγεται το Διηπειρωτικό Κύπελλο. Το 2017 νικητής αναδείχθηκε η Ισπανική ομάδα Ιμπεροστάρ Τενερίφη με σκορ 76-71 απέναντι στην Γκουάρος ντε Λάρα από τη Βενεζουέλα σε μονό αγώνα που διεξήχθη στο Σαν Κριστόμπαλ ντε Λα Λαγούνα της Τενερίφης. Το 2019 το κύπελλο κατέκτησε η ΑΕΚ νικώντας στον τελικό τη Φλαμένγκο 86-70. To 2020 η Ιμπεροστάρ Τενερίφη κατέκτησε το δεύτερο τρόπαιο της νικώντας στον τελικό την Μπολόνια με 80-72. Το 2021 νικητής του τροπαίου αναδείχτηκε η Σαν Πάμπλο Μπούργος νικώντας στον τελικό την αργεντίνικη Κίμσα 82-73. Το 2022 η διοργάνωση έγινε στο Κάιρο και νικητής του τροπαίου ήταν η Φλαμένγκο, αφού νίκησε στον τελικό τη Σαν Πάμπλο Μπούργος 75-62. Στις 12 Φεβρουαρίου 2023, η Τενερίφη κατέκτησε το τρίτο τρόπαιο της νικώντας στον τελικό την Σάο Πάολο 89-69.
Ονομασίες της διοργάνωσης
Σημειώσεις
Νικητές του Διηπειρωτικού Κυπέλλου
{|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς διασυλλογικές διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης
Σαλαμίνα (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Σαλαμίνα (Σαλαμίς) είναι γνωστή μία θυγατέρα του ποτάμιου θεού Ασωπού και της Μετόπης, κόρης του Λάδωνα. Ο θεός της θάλασσας Ποσειδώνας ερωτεύθηκε τη Σαλαμίνα, την άρπαξε και τη μετέφερε στο ομώνυμο νησί, όπου η Σαλαμίνα γέννησε τον Κυχρέα από τον Ποσειδώνα. Από τη Σαλαμίνα πήρε το όνομά του το ομώνυμο νησί, είναι δηλαδή η «επώνυμη ηρωίδα» του.
Πηγές
Σαλαμινα Σαλαμινα
Παρνασσός (αποσαφήνιση)
Το όνομα Παρνασσός μπορεί να αναφέρεται:
Τόμας Μπούλφιντς
Ο Τόμας Μπούλφιντς, (Thomas Bulfinch) (15 Ιουλίου, 1796 - 27 Μαΐου, 1867), ήταν αμερικανός συγγραφέας.
Γεννήθηκε στο Νιούτον της Μασσαχουσέτης σε μορφωμένη αλλά όχι εύπορη οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν ο Τσαρλς Μπούλφιντς ο αρχιτέκτων του πολιτειακού μεγάρου της Μασσαχουσέτης στη Βοστώνη και τμημάτων του Καπιτωλίου της μητροπολιτικής Ουάσινγκτον.
Ο Τόμας Μπούφιντς έγινε ευρύτερα γνωστός για την αναδιοργάνωση των Ψαλμών, έτσι ώστε να αναδεικνύουν την εβραϊκή ιστορία. Παγκόσμια γνωστός έγινε ως συγγραφέας του έργου Η εποχή του μύθου, που πρωτοδημοσιεύθηκε το 1855, και έμεινε γνωστό από τότε ως Μυθολογία του Μπούλφιντς. Το έργο χωρίζεται σε τρία μέρη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί μυθογράφοι
Γλώσσα Ιπίλι
Η Ιπίλι είναι μια γλώσσα των Ανατολικών Υψιπέδων της Νέας Γουινέας στην Επαρχία Ένγκα της Παπούας Νέας Γουινέας.
Υπάρχουν δύο διάλεκτοι, η Ποργκέρα-Παϊέλα και η Τιπινίνι. Η τελευταία είναι παρόμοια με την Ένγκα. Ο ιεραπόστολος Τέρενς Μπόρτσαρντ καθοδήγησε την μετάφραση της καινής Διαθήκης στην διάλεκτο Παϊέλα. Η εργασία με τη φυλή Ιπίλι ανέπτυξε ένα αλφάβητο και γραπτή γλώσσα, που προηγουμένως ήταν μόνο προφορική. Ξεκίνησε το έργο το 1969 και συνέχισε μέχρι τον θάνατό του τον Αύγουστο του 2014. Το συγκεκριμένο έργο είχε αποτελέσματα.
Στιγμιαίος καφές
thumb|250px|right|Στιγμιαίος καφές (κόκκοι) Ο στιγμιαίος καφές σε σκόνη, είναι το προϊόν του καφέ το οποίο με λίγο ζεστό νερό διαλύεται τέλεια απελευθερώνοντας και όλο το άρωμα που περικλείει.
Γλώσσα Ιπίλι
Παραπομπές
Ι
Στιγμιαίος καφές
Ιστορία
Εφευρέθηκε το 1901 από τον Ιάπωνα Σατόρι Κάτο (Satori Kato), επιστήμονα που δούλευε στο Σικάγο των ΗΠΑ. Την 1η Απριλίου 1938 ο στιγμιαίος καφές παρουσιάστηκε στο εμπόριο από την ελβετική εταιρία Νεστλέ (Nestlé) με το εμπορικό όνομα Nescafé, παράγωγο των λέξεων Nestlé και Café. Από τότε ο στιγμιαίος καφές εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο με δύο ποικιλίες, τον "κανονικό" και τον "χωρίς καφεΐνη" (ντεκαφεϊνέ). Το 1965 επιτεύχθηκε και μια νέα μέθοδος παρασκευής της σκόνης στιγμιαίου καφέ, το "ψυχρό στέγνωμα" (lyophilisation) η οποία συνετέλεσε στην βελτίωση της ποιότητας. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ο στιγμιαίος καφές εμφανίστηκε και με ποικιλία διάφορων γεύσεων (περίπου 100 σε όλο τον κόσμο) ανάλογα με τις προτιμήσεις των κατοίκων κάθε χώρας, οι οποίες δημιουργούνται με την ανάμειξη διάφορων ποικιλιών καφέ και διαφορετικού χρόνου καβουρδίσματος.
Μέθοδος παραγωγής
Όπως και με το συμβατικό καφέ ακολουθείται μεν η φυσική διαδικασία: δέντρο, συλλογή, φρύξη, άλεση, αλλά με την ενδιάμεση παρεμβολή δε των καταλυτών στο εργαστήριο. Οι πράσινοι κόκκοι καφέ πρωτοκαβουρδίζονται ώστε να εξάγουν τη γεύση και τα αρώματα. Περιστρεφόμενοι κύλινδροι με θερμό αέρα καβουρδίζουν τους πράσινους κόκκους. Όταν ο κόκκος θερμανθεί στους 165 °C,το καβούρδισμα ξεκινά, συνοδευόμενο από έναν ήχο σκασίματος, παρόμοιο με αυτό του ποπ-κορν. Οι κύλινδροι ολοκληρώνουν τη διαδικασία φρύξης σε 8-15 λεπτά και στη συνέχεια οι κόκκοι αλέθονται σε πάχος 0,5 - 1,1 χιλιοστά. Ο αλεσμένος καφές διαλύεται σε νερό θερμοκρασίας 155 °C - 180 °C μέσα σε 5-10 στύλους διήθησης. Μέσα στο διάλυμα καφέ, το ποσοστό του καφέ είναι 15-30% κατ' όγκο. Ακολουθεί η συμπύκνωση-εξάτμιση και στη συνέχεια το στέγνωμα, είτε με ψυχρό είτε με εκνεφωματικό τρόπο (σπρέι).
Διάδοση
Η διάδοση του στιγμιαίου καφέ οφείλεται κυρίως στο πλεονέκτημα της απλότητας με την οποία μπορεί να παρασκευαστεί από τον καταναλωτή σε σχέση με τους άλλους τύπους καφέ καθώς και η μεγάλη διάρκεια ζωής του. Επίσης ο μειωμένος όγκος και το μικρότερο βάρος του προϊόντος κατά τη μεταφορά σε σχέση με τον ακατέργαστο καφέ (ολόκληροι κόκκοι καφέ ή κομμένοι) διευκολύνει σημαντικά τη διάδοση του. Ο στιγμιαίος καφές πωλείται σε σκόνη ή κόκκους αεροστεγώς συσκευασμένος σε γυάλινα βαζάκια, μεταλλικά κουτιά ή φακελάκια, με τις οδηγίες παρασκευής συνήθως τυπωμένες στη συσκευασία. Η σκόνη ή οι κόκκοι προτιμήθηκαν από τους παραγωγούς και τους καταναλωτές για την ευκολία με την οποία διαλύονται στο ζεστό νερό και για το έλεγχο που επιτυγχάνεται στην ποσότητα που θα χρησιμοποιηθεί.
Παρασκευή
Η παρασκευή του στιγμιαίου καφέ (ζεστού) γίνεται με δύο τρόπους: είτε με κτύπημα πρώτα ελαχίστου νερού με το μίγμα καφέ και ζάχαρης είτε με την ειδική μηχανή (καφετιέρα) παραγωγής στιγμιαίου καφέ δι' ατμού. Μεγάλη ποσότητα παράγει δυνατό καφέ, ενώ μικρότερη ελαφρύ καφέ.
Στη δεύτερη περίπτωση βάζουμε την προτιμώμενη αναλογία στιγμιαίου καφέ και ζάχαρης με 150 νερό στο μπρίκι και κρατώντας αυτό από το χερούλι με το αριστερό χέρι, ανοίγουμε με το δεξί την στρόφιγγα ατμού και στη συνέχεια βάζουμε το δεξί χέρι από κάτω από το μπρίκι για να ελέγχουμε τη θερμοκρασία, ενώ παράλληλα γυρνάμε κυκλικά το μπρίκι προσέχοντας το ακροφύσιο του ατμού να είναι μέσα στο νερό (όχι όμως στον πυθμένα ούτε και στην επιφάνεια). Ο στιγμιαίος καφές είναι έτοιμος μόλις πάψουμε ν΄ αντέχουμε στη παλάμη μας την θερμοκρασία του μπρικιού.
Παραλλαγές
Από το στιγμιαίο καφέ παρασκευάζεται, στον ελλαδικό κυρίως χώρο, ο δημοφιλέστατος φραπέ.
Σε ορισμένες χώρες, όπως η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ινδία παρασκευάζουν τοn στιγμιαίο καφέ αντικαθιστώντας το νερό με ζεστό γάλα.
Δοσολογία
1. Απλός 2. Διπλός Οι παραπάνω δοσολογίες είναι οι συνήθεις.
Πηγές
Ο Καφές,ένα αραβικό παραμύθι,εκδόσεις Τροχαλία
Κατηγορία:Καφές Κατηγορία:Αποξηραμένα τρόφιμα
Χαθίντο Μπεναβέντε
Γεννήθηκε στη Μαδρίτη, γιος ενός διάσημου παιδιάτρου. Επέστρεψε το θέατρο στην πραγματικότητα μέσω της κοινωνικής κριτικής. Ο στομφώδης και δημαγωγικός στίχος έδωσε τη θέση του στην πρόζα, το μελόδραμα στην κωμωδία, η τυπική φόρμα στην εμπειρία, η παρορμητική δράση στον διάλογο και τα εγκεφαλικά παιχνίδια. Ο Μπενεβέντε επέδειξε ενδιαφέρον για την αισθητική και αργότερα για την ηθική.
Το 1922 του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας "για τον χαρούμενο τρόπο με τον οποίο συνέχισε τις λαμπρές παραδόσεις της Ισπανικής δραματουργίας."
Υπήρξε φιλελεύθερος μοναρχικός και κριτικός απέναντι στο Σοσιαλισμό. Υποστήριξε διστακτικά το καθεστώς του Φράνκο ως το μόνο βιώσιμο εναλλακτικό σε ό,τι αυτός θεωρούσε το καταστροφικό δημοκρατικό πείραμα της περιόδου 1931 - 1936.
Ο Μπεναβέντε πέθανε στο Αλντεαενθάμπο ντε Εσκαλόνα (Τολέδο) στις 14 Ιουλίου 1954, σε ηλικία 87 ετών. Δεν παντρεύτηκε ποτέ. Σύμφωνα με πολλές πηγές ήταν ομοφυλόφιλος.
Επιλεγμένη εργογραφία
Ο Χαθίντο Μπεναβέντε έγραψε 172 έργα. Τα πιο σημαντικά είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ισπανία
Πετρελαιοκηλίδα του Exxon Valdez
Η διαρροή πετρελαίου του Exxon Valdez συνέβη στον πορθμό Πρίγκιπα Ουίλιαμ Σάουντ στην Αλάσκα στις 24 Μαρτίου 1989, όταν το δεξαμενόπλοιο Exxon Valdez που ανήκε στην Exxon Shipping Company και κατευθυνόταν για το Λονγκ Μπιτς της Καλιφόρνια προσέκρουσε στον ύφαλο Bligh Reef του Πρίγκιπα Ουίλιαμ Σάουντ, 1,5 χλμ (2,4 χλμ) δυτικά της πόλης Τάτιτλεκ στις 12:04 π.μ. και έχυσε 10,8 εκατομμύρια αμερικανικά γαλόνια ή 37.000 τόνοι αργού πετρελαίου στη θάλασσα κατά τη διάρκεια των επόμενων ημερών.
Το συμβάν θεωρείται η χειρότερη διαρροή πετρελαίου παγκοσμίως από την άποψη της καταστροφής στο περιβάλλον. Η διαρροή του Exxon Valdez είναι η δεύτερη μεγαλύτερη στα ύδατα των ΗΠΑ, μετά τη πετρελαιοκηλίδα στον κόλπο του Μεξικού το 2010, όσον αφορά τον όγκο του πετρελαίου που απελευθερώθηκε. Η απομακρυσμένη τοποθεσία του πορθμού Πρίγκιπα Ουίλιαμ Σάουντ, προσβάσιμη μόνο με ελικόπτερο, αεροπλάνο ή σκάφος, έκανε τις προσπάθειες ανταπόκρισης της κυβέρνησης και της βιομηχανίας δύσκολη και έκανε τα υπάρχοντα σχέδια καθαρισμού ιδιαίτερα δύσκολο να εφαρμοστούν. Η περιοχή είναι βιότοπος για σολομούς, ενυδρίδες, φώκιες και θαλασσοπούλια. Το πετρέλαιο, που εξήχθη αρχικά από την πετρελαοπηγή Prudhoe Bay, τελικά επηρέασε τα 1.300 μίλια (2.100 χλμ.) της ακτογραμμής, εκ των οποίων τα 200 μίλια (320 χλμ.) είχαν λιπαντικές ουσίες.
Διαρροή
Το πλοίο μετέφερε 53,1 εκατομμύρια γαλόνια ΗΠΑ (201.000 m3) πετρελαίου, από τα οποία περίπου 10,8 εκατομμύρια γαλόνια ΗΠΑ (41.000 m3) χύθηκαν στον πορθμό Πρίγκιπα Ουίλιαμ Σάουντ.
Πολλοί παράγοντες έχουν αναγνωριστεί ότι συνεβάλλαν στο συμβάν:
Ο δημοσιογράφος Γκρεγκ Πάλαστ δήλωσε το 2008:
Άλλοι παράγοντες, σύμφωνα με μια διάλεξη στο MIT με τίτλο «Ασφάλεια συστήματος λογισμικού» από την καθηγήτρια Νάνσι Τζ. Λέβεσον, περιελάμβαναν:
Αυτή η καταστροφή οδήγησε τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό να εισαγάγει ολοκληρωμένους κανόνες πρόληψης της θαλάσσιας ρύπανσης (MARPOL) μέσω διαφόρων συμβάσεων. Οι κανόνες επικυρώθηκαν από χώρες μέλη και, σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες διαχείρισης πλοίων, τα πλοία λειτουργούν με τον κοινό στόχο «ασφαλέστερα πλοία και καθαρότεροι ωκεανοί».
Το 2009, ο καπετάνιος Exxon Valdez, Τζόζεφ Χάζελγουντ προσέφερε μια «ειλικρινή συγγνώμη» στον λαό της Αλάσκας, υποδηλώνοντας ότι είχε κατηγορηθεί εσφαλμένα για την καταστροφή: «Η αληθινή ιστορία είναι εκεί έξω για όποιον θέλει να δει τα γεγονότα, αλλά αυτό δεν είναι η φανταχτερή ιστορία και αυτή δεν είναι η εύκολη ιστορία», είπε. Ο Χάζελγουντ είπε ότι ένιωθε ότι οι κάτοικοι της Αλάσκας του έδιναν πάντα ένα καλό ταρακούνημα.
Καθαρισμός και σημαντικά αποτελέσματα
Το χημικό διασκορπιστικό σκευάσμα Corexit, ένα επιφανειοδραστικό και μείγμα διαλυτών, εφαρμόστηκε από μια ιδιωτική εταιρεία στις 24 Μαρτίου με ελικόπτερο, αλλά το ελικόπτερο έχασε την περιοχή-στόχο. Τα επιστημονικά δεδομένα σχετικά με την τοξικότητά του ήταν είτε λίγα ή ελλιπή. Επιπλέον, έλειπε η δημόσια αποδοχή μιας νέας, ευρείας χημικής επεξεργασίας. Οι γαιοκτήμονες, οι αλιευτικές ομάδες και οι περιβαντολογικές οργανώσεις αμφισβήτησαν τη χρήση χημικών ουσιών σε εκατοντάδες μίλια ακτογραμμής, καθώς ενδέχονταν να υπήρχαν και άλλες εναλλακτικές λύσεις.
Σύμφωνα με μια έκθεση του Ντέιβιντ Κίρμπι για το TakePart, το κύριο συστατικό του σκευάσματος Corexit που χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της εκκαθάρισης, η 2-βουτοξυαιθανόλη, αναγνωρίστηκε ως «ένας από τους παράγοντες που προκάλεσαν διαταραχές του ήπατος, των νεφρών, των πνευμόνων, του νευρικού συστήματος και του αίματος μεταξύ των πληρωμάτων στην Αλάσκα μετά τη διαρροή του Exxon Valdez το 1989.
Ο μηχανικός καθαρισμός ξεκίνησε λίγο αργότερα με τη χρήση βραχιόνων και skimmers, αλλά οι skimmers δεν ήταν άμεσα διαθέσιμοι κατά τις πρώτες 24 ώρες μετά τη διαρροή και το αργό πετρέλαιο και τα φύκια έτειναν να φράξουν τον εξοπλισμό. Παρά την πολιτική επιμονή για πλήρη καθαρισμό, μόνο το 10% του συνολικού πετρελαίου καθαρίστηκε πλήρως. Η Exxon Shipping Company επικρίθηκε ευρέως για την αργή αντίδρασή της στονκαθαρισμό της καταστροφής και ο Τζον Ντέβενς, ο δήμαρχος του Βαλντέζ, δήλωσε ότι η κοινότητά του ένιωσε προδομένη από την ανεπαρκή απάντηση της Exxon στην κρίση. Περισσότεροι από 11.000 κάτοικοι της Αλάσκας, μαζί με μερικούς υπαλλήλους της Exxon, εργάστηκαν σε ολόκληρη την περιοχή για να προσπαθήσουν να αποκαταστήσουν το περιβάλλον.
Επειδή ο πορθμός πρίγκιπας Ουίλιαμ Σάουντ περιείχε πολλούς βραχώδεις όρμους όπου συλλέχθηκε το πετρέλαιο, η απόφαση ελήφθη για αντικατάσταση με ζεστό νερό υψηλής πίεσης. Ωστόσο, αυτό εκτόπισε και κατέστρεψε τους μικροβιακούς πληθυσμούς στην ακτή. Πολλοί από αυτούς τους οργανισμούς (π.χ. πλαγκτόν) αποτελούν τη βάση της παράκτιας θαλάσσιας τροφικής αλυσίδας και άλλοι (π.χ. ορισμένα βακτήρια και μύκητες) είναι ικανά να διευκολύνουν τη βιοαποικοδόμηση του πετρελαίου. Εκείνη την εποχή, τόσο η επιστημονική γνώση όσο και η δημόσια πίεση ήταν να καθαριστούν τα πάντα, αλλά από τότε, έχει αναπτυχθεί πολύ μεγαλύτερη κατανόηση των φυσικών και διευκολυνμένων διαδικασιών αποκατάστασης, λόγω κάπως εν μέρει της ευκαιρίας που παρουσιάστηκε για την μελέτη της διαρροής από το Exxon Valdez. Παρά τις εκτεταμένες προσπάθειες καθαρισμού, λιγότερο από το 10% του πετρελαίου ανακτήθηκε.
Μελετήθηκαν τόσο οι μακροπρόθεσμες όσο και οι βραχυπρόθεσμες επιπτώσεις της πετρελαιοκηλίδας. Οι άμεσες επιπτώσεις περιλαμβάνουν τους θανάτους μεταξύ 100.000 και 250.000 θαλάσσιων πτηνών, τουλάχιστον 2.800 θαλάσσιες ενυδρίδες, περίπου 12 ενυδρίδες ποταμών, 300 φώκιες, 247 φαλακρούς αετούς και 22 φάλαινες, και άγνωστο αριθμό σολομών και ρέγγας.
Εννέα χρόνια μετά την καταστροφή, η απόδειξη των αρνητικών επιπτώσεων της διαρροής πετρελαίου στη θαλάσσια πτηνά εντοπίστηκε σε είδη όπως: κορμοράνοι, Κουδουνόπαπιες, Μέργοι, Ούριες και περιστέρια.
Αν και ο όγκος του πετρελαίου έχει μειωθεί σημαντικά, με το πετρέλαιο να παραμένει μόνο περίπου 0,14-0,28% του αρχικού όγκου που χύθηκε, μελέτες δείχνουν ότι η περιοχή της μολυσμένης ακτής έχει αλλάξει λίγο από το 1992. Μια μελέτη της Εθνικής Υπηρεσίας Θαλάσσιας Αλιείας, διαπίστωσε ότι έως το 2001 περίπου 90 τόνοι πετρελαίου παρέμειναν στις παραλίες του πορθμού Πρίγκιπα Ουίλιαμ Σάουντ στο αμμώδες έδαφος της μολυσμένης ακτογραμμής, με τα ετήσια ποσοστά απώλειας να μειώνονται από 68% ετησίως πριν από το 1992, σε 4% ετησίως μετά το 2001.
Το υπόλοιπο πετρέλαιο που διαρκεί πολύ περισσότερο από το αναμενόμενο είχε ως αποτέλεσμα περισσότερες μακροπρόθεσμες απώλειες ειδών από ό, τι αναμενόταν. Τα εργαστηριακά πειράματα διαπίστωσαν ότι σε επίπεδα τόσο χαμηλά, οι πολυκυκλικοί αρωματικοί υδρογονάνθρακες είναι τοξικοί για τα αυγά σολομού και ρέγγας. Είδη τόσο διαφορετικά όσο οι ενυδρίδες, οι πάπιες και οι όρκες υπέστησαν άμεσες και μακροπρόθεσμες απώλειες. Τα λιπαρά μύδια και άλλοι παλιρροιακοί οργανισμοί μπορεί να χρειαστούν έως και 30 χρόνια για να ανακάμψουν.
Η ExxonMobil αρνήθηκε τις ανησυχίες για το υπόλοιπο πετρέλαιο, δηλώνοντας ότι ανέμεναν ότι το υπόλοιπο που παρέμεινε δεν θα προκαλούσε μακροπρόθεσμες οικολογικές επιπτώσεις. Σύμφωνα με τα συμπεράσματα της μελέτης της ExxonMobil: «Έχουμε κάνει 350 ομότιμες μελέτες του πορθμού Πρίγκιπα Ουίλιαμ Σάουντ και αυτές οι μελέτες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ο Πρίγκιπας Ουίλιαμ Σάουντ έχει ανακάμψει, είναι υγιής και ευδοκιμεί.»
Στις 24 Μαρτίου 2014, στην 25η επέτειος της διαρροής, οι επιστήμονες της NOAA ανέφεραν ότι ορισμένα είδη φαίνεται να έχουν αναρρώσει, με τη θάλασσα να καθαρίζει και να επιστρέφει στους αριθμούς πριν από τη διαρροή. Επιστήμονες που παρακολούθησαν την περιοχή διαρροής τα τελευταία 25 χρόνια αναφέρουν ότι ανησυχούν καθώς παραμένει για ένα από τα δύο είδη τοπικών φάλαινων, με φόβους ότι ένα είδος μπορεί τελικά να εξαφανιστεί. Ομοσπονδιακοί επιστήμονες εκτιμούν ότι περίπου 16.000 έως 21.000 γαλόνια πετρελαίου παραμένουν σε παραλίες του πορθμού Πρίγκιπα Ουίλιαμ Σάουντ και σε απόσταση 450 μιλίων. Μερική ποσότητα από το πετρέλαιο δεν φαίνεται να έχει βιοαποικοδομηθεί καθόλου. Ένα επιστήμονας που αναλύει το υπόλοιπο πετρέλαιο κατά μήκος της ακτογραμμής δηλώνει ότι παραμένει ανάμεσα σε βράχους και ανάμεσα σε παλίρροια: «Το πετρέλαιο αναμιγνύεται με θαλασσινό νερό και σχηματίζει ένα γαλάκτωμα .. Αριστερά, η πάνω επιφάνεια γίνεται κρούστα αλλά το εσωτερικό εξακολουθεί να έχει τη συνοχή της μαγιονέζας - ή της μους». Η γερουσιαστής της Αλάσκας Μπέρτα Γκάρντερ προτρέπει τους πολιτικούς της Αλάσκας να απαιτήσουν από την κυβέρνηση των ΗΠΑ να αναγκάσει την ExxonMobil να πληρώσει τα τελικά 92 εκατομμύρια δολάρια που οφείλονται ακόμη από το δικαστικό συμβιβασμό. Το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων θα δαπανηθεί για να τελειώσει ο καθαρισμός των μολυσμένων ακτών και η προσπάθεια αποκατάστασης του πληθυσμού της ρέγγας.
Από το 2012, οι έμμεσες και μακροπρόθεσμες θανατηφόρες επιδράσεις του πετρελαίου στις ακτές είχαν μετρηθεί σε σχετικά λίγες μελέτες.