cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σφαγές κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης
Κωνσταντινούπολη
αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ| Φρικαλεότητες κατά του ελληνικού πληθυσμού της Κωνσταντινούπολης, Απρίλιος 1821. μικρογραφία|266x266εσ| Εκτέλεση του [[Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄|Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γρηγορίου Ε']] Οι περισσότεροι Έλληνες στην ελληνική συνοικία της Κωνσταντινούπολης σφαγιάστηκαν. Την Κυριακή του Πάσχα, 9 Απριλίου 1821, ο Γρηγόριος Ε ' απαγχονίστηκε στην κεντρική εξωτερική πύλη του Οικουμενικού Πατριαρχείου από τους Οθωμανούς. Το σώμα του ακρωτηριάστηκε και πετάχτηκε στη θάλασσα, όπου διασώθηκε από Έλληνες ναυτικούς. Μία εβδομάδα αργότερα, ο πρώην Οικουμενικός Πατριάρχης Κύριλλος ΣΤ' απαγχονίστηκε στην πύλη του καθεδρικού ναού της Αδριανούπολης. Ακολούθησε η εκτέλεση δύο Μητροπολιτών και δώδεκα Επισκόπων από τις τουρκικές αρχές. Μέχρι τα τέλη Απριλίου, κάποιοι επιφανείς Έλληνες είχαν αποκεφαλιστεί από τις τουρκικές δυνάμεις στην Κωνσταντινούπολη, μεταξύ των οποίων οι Κωνσταντίνος Μουρούσης, Λεβίδης Τσαλίκης, Δημήτριος Παπαρηγόπουλος, Αντώνιος Τσούρας και οι Φαναριώτες Πέτρος Τσίγρης, Δημήτριος Σκαναβής και Μάνουελ Χοτζέρης ενώ ο Γεώργιος Μαυροκορδάτος απαγχονίστηκε. Τον Μάιο, οι Μητροπολίτες Δέρκων Γρηγόριος, Αδριανουπόλεως Δωρόθεος, Τυρνάβου Ιωαννίκιος, Θεσσαλονίκης Ιωσήφ και ο Φαναριώτης Γεώργιος Καλλιμάχης και Νικόλαος Μουρούσης αποκεφαλίστηκαν με εντολή του Σουλτάνου στην Κωνσταντινούπολη.
Νησιά Αιγαίου
μικρογραφία|200x200εσ| «Ολοκαύτωμα της Σαμοθράκης» (1821) του [[Φρανσουά Ωγκύστ Βίνσον]] Οι Τούρκοι και οι Αιγύπτιοι κατέστρεψαν αρκετά ελληνικά νησιά κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης, συμπεριλαμβανομένων εκείνων της Σαμοθράκης (1821), της Χίου (1822), της Κω, της Ρόδου, της Κάσου και των Ψαρών (1824). Η σφαγή της Σαμοθράκης έγινε την 1η Σεπτεμβρίου 1821, όταν ένας τουρκικός στόλος υπό τον Καπουδάν Πασά Νασουχζαντέ Αλή Πασά σκότωσε το μεγαλύτερο μέρος του ανδρικού πληθυσμού, πήρε ως δούλους τα γυναικόπαιδα και έκαψε τα σπίτια τους. Η Σφαγή της Χίου του 1822 έγινε ένα από τα πιο περιβόητα γεγονότα του πολέμου. Ο Μεχμέτ Αλή, ο πασάς της Αιγύπτου, έστειλε τον στόλο του στην Κάσο και στις 27 Μαΐου 1824 σκότωσε τον πληθυσμό. Λίγες εβδομάδες αργότερα, ο στόλος υπό τον Κοτζά Μεχμέτ Χιουσρέφ Πασά σκότωσε τον πληθυσμό των Ψαρών.
Στερεά Ελλάδα
αριστερά|μικρογραφία|241x241εσ| Η Ελλάδα που ξεψυχάει στα ερείπια του Μεσολογγίου (1827, Μουσείο Καλών Τεχνών, [[Μπορντώ)]] Λίγο μετά τον θάνατο του Λόρδου Βύρωνα το 1824, οι Τούρκοι έφτασαν για να πολιορκήσουν άλλη μια φορά τους Έλληνες στο Μεσολόγγι. Ο Τούρκος διοικητής Μεχμέτ Ρεσίτ Πασάς συνεργάστηκε με τον Ιμπραήμ Πασά, ο οποίος πέρασε τον Κορινθιακό Κόλπο, και στις αρχές του 1826, ο Ιμπραήμ είχε συγκεντρώσει μεγάλη ποσότητα πυροβολικού και προμήθειες. Ωστόσο, οι άνδρες του δεν μπόρεσαν να εισβάλουν στα τείχη και το 1826, μετά από πολιορκία ενός έτους, οι Τουρκοαιγυπτιακές δυνάμεις κατέκτησαν την πόλη την Κυριακή των Βαΐων και εξόντωσαν σχεδόν ολόκληρο τον πληθυσμό της. Η επίθεση ενίσχυσε την υποστήριξη για την ελληνική υπόθεση στη δυτική Ευρώπη, με τον Ευγένιο Ντελακρουά να απεικονίζει τη σφαγή στον πίνακά του Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου.
Κρήτη
Κατά τη διάρκεια της μεγάλης σφαγής του Ηρακλείου στις 24 Ιουνίου 1821, όπου στην περιοχή αναφέρεται ως «ο μεγάλος αρπεντές», οι Τούρκοι σκότωσαν επίσης τον μητροπολίτη Κρήτης Γεράσιμο Παρδάλη και πέντε ακόμη επισκόπους: Νεόφυτο Κνωσού, Ιωακείμ Χερρονήσου, Ιερόθεο Λάμπη, Ζαχαρία Σητείας και Καλλίνικο, τιτουλάριο επίσκοπο Διοπόλεως.
Αφού στάλθηκε ο υποτελής του Σουλτάνου στην Αίγυπτο για να επέμβει στον αιγυπτιακό στόλο το 1825, ο γιος του Μεχμέτ Αλί, Ιμπραήμ, αποβιβάστηκε στην Κρήτη και άρχισε να σφάζει την πλειοψηφία της ελληνικής κοινότητας.
Κύπρος
Τον Ιούλιο του 1821, ο προκαθήμενος της Εκκλησίας της Κύπρου, Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός, μαζί με 486 επιφανείς Ελληνοκύπριους, μεταξύ των οποίων οι Μητροπολίτες Πάφου Χρυσάνθος, Κιτίου Μελέτιος και Κερύνειας Λαυρέντιος, απαγχονίστηκαν ή αποκεφαλίστηκαν από τους Οθωμανούς στη Λευκωσία.
Μακεδονία
Ελληνικά χωριά στη Μακεδονία καταστράφηκαν και πολλοί από τους κατοίκους θανατώθηκαν. Ο Τόμας Γκόρντον αναφέρει ότι εκτελέστηκαν 'Ελληνες πολίτες σε Σέρρες και Θεσσαλονίκη, αποκεφαλίστηκαν έμποροι και κληρικοί και κάηκαν εβδομήντα χωριά.
Τον Μάιο του 1821, ο κυβερνήτης Γιουσούφ Μπέης διέταξε τους άνδρες του να σκοτώσουν όσους Έλληνες έβρισκαν στους δρόμους στη Θεσσαλονίκη. Ο Haïroullah Effendi ανέφερε ότι τότε και «για μέρες και νύχτες ο αέρας ήταν γεμάτος κραυγές, θρήνους, κραυγές». Έφεραν τον Μητροπολίτη αλυσοδεμένο μαζί με άλλους προύχοντες, τους βασάνισαν και τους εκτέλεσαν στην πλατεία της αλευραγοράς. Κάποιοι κρεμάστηκαν από τα πλατάνια γύρω από τη Ροτόντα. Άλλοι σκοτώθηκαν στον καθεδρικό ναό όπου είχαν καταφύγει για να σωθούν και τα κεφάλια τους συγκεντρώθηκαν ως δώρο για τον Γιουσούφ Μπέη.
Το 1822, ο Αμπντούλ Αμπούντ, ο Πασάς της Θεσσαλονίκης, έφτασε στις 14 Μαρτίου επικεφαλής 16.000 ισχυρών δυνάμεων και 12 κανονιών εναντίον της Νάουσας. Οι Έλληνες υπερασπίστηκαν τη Νάουσα με δύναμη 4.000 ανδρών υπό τη γενική διοίκηση των Ζαφειράκη Θεοδοσίου και Αναστάσιου Καρατάσου. Οι Τούρκοι προσπάθησαν να καταλάβουν την πόλη στις 16 Μαρτίου 1822 και στις 18 και 19 Μαρτίου, χωρίς επιτυχία. Στις 24 Μαρτίου οι Τούρκοι άρχισαν να βομβαρδίζουν τα τείχη της πόλης, γεγόνός που διήρκεσε για μέρες. Μετά την απόρριψη των αιτημάτων για παράδοση της πόλης από τους Έλληνες, οι Τούρκοι επιτέθηκαν στην πύλη του Αγίου Γεωργίου στις 31 Μαρτίου. Η τουρκική επίθεση απέτυχε αλλά στις 6 Απριλίου, αφού ενισχύθηκε με περίπου 3.000 άνδρες, ο τουρκικός στρατός τελικά νίκησε την ελληνική αντίσταση και μπήκε στην πόλη. Σ' ένα πολύ άσχημο περιστατικό, πολλές από τις γυναίκες αυτοκτόνησαν πέφτοντας σε έναν γκρεμό πάνω από τον μικρό ποταμό Αράπιτσα. Ο Αμπντούλ Αμπούντ κατέστρεψε την πόλη και τη γύρω περιοχή. Ο ελληνικός πληθυσμός σφαγιάστηκε. Η καταστροφή της Νάουσας σήμανε το τέλος της Ελληνικής Επανάστασης στη Μακεδονία το 1822.
Πελοπόννησος
μικρογραφία|272x272εσ| [[Άλωση της Τριπολιτσάς|Πολιορκία Τριπολιτσάς]] Σύμφωνα με τον ιστορικό Γουίλιαμ Σαιντ Κλερ, κατά την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης πάνω από είκοσι χιλιάδες Τούρκοι άνδρες, γυναίκες και παιδιά σκοτώθηκαν από τους Έλληνες γείτονές τους σε λίγες εβδομάδες σφαγής. Ο Γουίλιαμ Σαιντ Κλερ υποστήριξε επίσης ότι: " με την έναρξη της εξέγερσης, οι επίσκοποι και οι ιερείς προέτρεψαν τους ενορίτες τους να εξοντώσουν τους άπιστους μουσουλμάνους. " Ο Σαιντ Κλερ έγραψε:"Οι Τούρκοι της Ελλάδας άφησαν ελάχιστα ίχνη. Εξαφανίστηκαν ξαφνικά και τελικά την άνοιξη του 1821 χάθηκαν άδικα και πέρασαν απαρατήρητοι από τον υπόλοιπο κόσμο. . . . Τότε ήταν δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η Ελλάδα κάποτε περιείχε έναν μεγάλο πληθυσμό τουρκικής καταγωγής, που ζούσε σε μικρές κοινότητες σε όλη τη χώρα, ευημερούντες αγρότες, εμπόρους και αξιωματούχους, των οποίων οι οικογένειες δεν γνώριζαν άλλο σπίτι για εκατοντάδες χρόνια. . . Σκοτώθηκαν εσκεμμένα, χωρίς ενδοιασμούς και δισταγμούς, και δεν υπήρχαν τύψεις ούτε τότε ούτε αργότερα."Οι θηριωδίες εναντίον του τουρκικού άμαχου πληθυσμού που κατοικούσε στην Πελοπόννησο είχαν ξεκινήσει στην Αχαΐα στις 28 Μαρτίου, με την έναρξη της ελληνικής Επανάστασης. Στις 2 Απριλίου το ξέσπασμα γενικεύτηκε σε ολόκληρη την Πελοπόννησο και εκείνη την ημέρα πολλοί Τούρκοι δολοφονήθηκαν σε διάφορα μέρη. Στις 3 Απριλίου 1821 οι Τούρκοι των Καλαβρύτων παραδόθηκαν μετά από υποσχέσεις για ασφάλεια που στη συνέχεια παραβιάστηκαν. Στη συνέχεια ακολούθησαν σφαγές κατά των Τούρκων αμάχων στις πόλεις της Πελοποννήσου που είχαν καταλάβει οι Έλληνες επαναστάτες.
Οι Τούρκοι στη Μονεμβασιά, αποδυναμωμένοι από την πείνα άνοιξαν τις πύλες της πόλης και κατέθεσαν τα όπλα. Εξακόσιοι από αυτούς είχαν ήδη ανέβει στα μπρίκια, όταν οι Μανιάτες εισέβαλαν στην πόλη και άρχισαν να δολοφονούν όλους όσους δεν είχαν φτάσει ακόμη στην ακτή ή όσους είχαν επιλέξει να μείνουν στην πόλη. Όσοι επέβαιναν στα καράβια στο μεταξύ τους έβγαλαν τα ρούχα τους, τους ξυλοκόπησαν και τους άφησαν σε έναν έρημο βράχο στο Αιγαίο, αντί να εκτοπιστούν στη Μικρά Ασία όπως είχε υποσχεθεί. Μόνο μερικά από αυτά σώθηκαν από έναν Γάλλο έμπορο, τον M. Μπονφόρτ.
Η χειρότερη ελληνική θηριωδία όσον αφορά τον αριθμό των θυμάτων ήταν η σφαγή μετά την Άλωση της Τριπολιτσάς το 1821:"Για τρεις μέρες οι δυστυχισμένοι κάτοικοι παραδόθηκαν στη λαγνεία και τη σκληρότητα ενός όχλου αγρίων. Δεν σεβάστηκαν ούτε το φύλο ούτε την ηλικία. Γυναίκες και παιδιά βασανίστηκαν πριν θανατωθούν. Τόσο μεγάλη ήταν η σφαγή που λέει ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης ότι, από την πύλη μέχρι την ακρόπολη, οι οπλές του αλόγου του δεν άγγιξαν ποτέ το έδαφος. Ο δρόμος του θριάμβου του ήταν καλυμμένος με πτώματα. Αφού πέρασαν δύο μέρες, οι αδύναμοι Μουσουλμάνοι που απέμειναν μαζεύτηκαν σκόπιμα, περίπου δύο χιλιάδες ψυχές, κάθε ηλικίας και φύλου, αλλά κυρίως γυναίκες και παιδιά, και οδηγήθηκαν σε μια χαράδρα στα γειτονικά βουνά και εκεί σφαγιάστηκαν σαν τα βοοειδή."Αν και οι συνολικές εκτιμήσεις για τα θύματα ποικίλλουν, ο τουρκικός, ο μουσουλμανικός αλβανικός και εβραϊκός πληθυσμός της Πελοποννήσου είχε πάψει να υφίσταται ως εγκατεστημένη κοινότητα. Ορισμένες εκτιμήσεις για τους θανάτους αμάχων Τούρκων και Μουσουλμάνων Αλβανών από τους αντάρτες κυμαίνονται από 15.000, 20.000 ή περισσότερους από τους 40.000 μουσουλμάνους κατοίκους έως 30.000 μόνο στην Τριπολιτσά. Οι σφαγές Τούρκων αμάχων ξεκίνησαν ταυτόχρονα με το ξέσπασμα της εξέγερσης.
Ο ιστορικός Τζορτζ Φίνλεϊ υποστήριξε ότι η εξόντωση των μουσουλμάνων στις αγροτικές συνοικίες ήταν αποτέλεσμα προμελετημένου σχεδίου και προήλθε περισσότερο από υποδείξεις λογοτεχνών, παρά από εκδικητικά συναισθήματα των ανθρώπων. Ο Γουίλιαμ Σαιντ Κλερ έγραψε ότι: «Το όργιο της γενοκτονίας εξαντλήθηκε στην Πελοπόννησο μόνο όταν δεν υπήρχαν άλλοι Τούρκοι να σκοτώσουν».
Στερεά Ελλάδα
Το Βραχώρι, το σημερινό Αγρίνιο, ήταν μια σημαντική πόλη της Δυτικής-Στερεάς Ελλάδας. Περιείχε, εκτός από τον χριστιανικό πληθυσμό, περίπου πεντακόσιες μουσουλμανικές οικογένειες και περίπου διακόσιους Εβραίους. Οι σφαγές στο Βραχώρι ξεκίνησαν με τους Εβραίους και σύντομα ακολούθησαν οι Μουσουλμάνοι έχοντας την ίδια μοίρα.
Νησιά Αιγαίου
Σφαγές έγιναν και εναντίον των μουσουλμάνων κατοίκων των νησιών του Αιγαίου, στα πρώτα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης. Σύμφωνα με τον ιστορικό Γουίλιαμ Σαιντ Κλερ, ένας από τους στόχους των Ελλήνων επαναστατών ήταν να εμπλέξουν όσο το δυνατόν περισσότερες ελληνικές κοινότητες στον αγώνα τους. Η τεχνική τους ήταν «να οργανώσουν κάποια θηριωδία εναντίον του τοπικού τουρκικού πληθυσμού», έτσι ώστε αυτές οι διαφορετικές ελληνικές κοινότητες να πρέπει να συμμαχήσουν με τους επαναστάτες φοβούμενοι αντίποινα από τους Οθωμανούς. Σε μια τέτοια περίπτωση, τον Μάρτιο του 1821, οι Έλληνες της Σάμου είχαν αποβιβαστεί στη Χίο και επιτέθηκαν στον μουσουλμανικό πληθυσμό που ζούσε σε αυτό το νησί.
Τα πληρώματα και οι επιβάτες των τουρκικών πλοίων που αιχμαλωτίστηκαν από ελληνικά καταδρομικά συχνά θανατώνονταν: δύο Υδριώτικα μπρίκια κατέλαβαν ένα τουρκικό πλοίο φορτωμένο με πολύτιμο φορτίο, το οποίο μετέφερε αρκετούς επιβάτες. Μεταξύ αυτών ήταν ένας πρόσφατα έκπτωτος Σεΐχης-ουλ-Ισλάμ ή πατριάρχης των Ορθοδόξων Μουσουλμάνων, ο οποίος λέγεται ότι θα πήγαινε στη Μέκκα για προσκύνημα. Προσπαθούσε να αποτρέψει τα σκληρά αντίποινα που, στην Κωνσταντινούπολη ακολούθησαν τα νέα για τις σφαγές στην Πελοπόννησο.Αυτά τον έφεραν σε δυσμενή θέση και οδήγησαν στην εξορία του. Στο πλοίο επέβαιναν και πολλές άλλες τουρκικές οικογένειες. Ο Βρετανός ιστορικός της ελληνικής εξέγερσης, W. Alison Phillips, σημείωσε (άντληση από το Φίνλεϊ): Οι Υδριώτες τους δολοφόνησαν όλους εν ψυχρώ, αβοήθητους γέροντες, κυρίες σε τάξη, όμορφες σκλάβες και μικρά παιδιά σφαγιάστηκαν σαν βοοειδή. Ο σεβάσμιος γέροντας, του οποίου το έγκλημα ήταν περίσσεια ζήλου για λογαριασμό των Ελλήνων, αναγκάστηκε να δει την οικογένειά του αγανακτισμένη και δολοφονημένη μπροστά στα μάτια του. . .
Σφαγές Εβραίων
Ο Στίβεν Μπάουμαν ισχυρίζεται ότι παρά το γεγονός ότι πολλοί Εβραίοι σκοτώθηκαν, δεν στοχοποιήθηκαν ιδιαίτερα: «Μια τέτοια τραγωδία φαίνεται να είναι περισσότερο μια παρενέργεια της σφαγής των Τούρκων της Τρίπολης, του τελευταίου οθωμανικού οχυρού στο Νότο όπου οι Εβραίοι είχαν καταφύγει εξαιτίας των μαχών, παρά μια συγκεκριμένη ενέργεια κατά των Εβραίων αυτή καθαυτή.» Ωστόσο, στην περίπτωση του Βραχωρίου, έσφαξαν πρώτα τον εβραϊκό πληθυσμό, ο οποίος στην Πελοπόννησο, ανεξαρτήτως, ουσιαστικά αποδεκατίστηκε, σε αντίθεση με αυτόν των σημαντικών εβραϊκών πληθυσμών του Αιγαίου, της Ηπείρου και άλλων περιοχών της Ελλάδας στις διάφορες συγκρούσεις μεταξύ Ελλήνων και Οθωμανών που ακολούθησαν αργότερα μέσα στον αιώνα. Πολλοί Εβραίοι στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη ήταν ωστόσο υποστηρικτές της ελληνικής εξέγερσης και πολλοί βοήθησαν την ελληνική υπόθεση. Μετά την ίδρυση του κράτους, ήρθαν πολλοί Εβραίοι μετανάστες από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, γεγονός που δείχνει ότι η Ελλάδα είναι ένα από τα πρώτα ευρωπαϊκά κράτη στον κόσμο που παρείχαν νομική ισότητα στους Εβραίους.
Παραπομπές
<cite class="citation book cs1" data-ve-ignore="true" id="CITEREFParoulakis2000">978-0-9590894-1-7
Κατηγορία:Εκτελέσεις αιχμαλώτων πολέμου Κατηγορία:Θηριωδίες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Θηριωδίες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821 Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Φρανκαβίλλα Μπίζιο
Η Φρανκαβίλλα Μπίζιο (ιταλικά: Francavilla Bisio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Ευδοκία Λοπούχινα
Η Ευδοκία Φιόντροβνα Λοπούχινα, ρωσ. Евдоки́я Фёдоровна Лопухина́ (9 Αυγούστου 1669 - 7 Σεπτεμβρίου 1731) από τον Οίκο του Λοπούχιν ήταν κόρη νομικού & συνταγματάρχη και με τον γάμο της έγινε Τσαρίνα της Ρωσίας.
Φρανκαβίλλα Μπίζιο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Ευδοκία Λοπούχινα
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Φιόντρ Αμπράμοβιτς Λοπούχιν ευγενούς, νομικού, συνταγματάρχη και αυλικού και της Ουστίνια Μπογκντάνοβνα Ρτίστσεβα.
Όπως όλες οι σύζυγοι που είχαν οι τσάροι, επιλέχθηκε όχι από τους υψηλότερους ευγενείς. Ήταν η τελευταία Ρωσίδα σύζυγος: οι επόμενες ήταν ξένες. Την επέλεξε η Ναταλία Ναρύσκινα για τον γιο της. Ο γάμος της έγινε με τον Πέτρο Α΄ τον Μέγα, αλλά έπειτα από 9 έτη (το 1698) ο σύζυγός της ζήτησε από τους συγγενείς της να την πείσουν να εισέλθη σε μονή. Έτσι διαζεύχθηκαν: η Ευδοκία εισήλθε στη μεικτή μονή του Σούζνταλ και η ηγουμένη την άφησε να ζει σαν κοσμική. Βρήκε εραστή τον Στεπάν Γκλέμποβ, που μετά εκτελέστηκε βασανιστικά με το να κοπεί το σώμα του σε τέσσερα μέρη. Ο Πέτρος Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με την αικατερίνη Α΄ της Ρωσίας και απέκτησε δύο κόρες.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1689 τον Πέτρο Α΄ των Ρομάνοφ τον Μέγα Τσάρο της Ρωσίας και είχε ένα τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσαρίνες της ρωσικής αυτοκρατορίας
Θάνατοι τον Ιούνιο του 2011
Θάνατοι σημαντικών προσώπων που συνέβησαν τον Ιούνιο του 2011.
30 Ιουνίου
06
ΦΚ Ερτσγκεμπίργκε Άουε
Η Φούσμπαλ Κλουμπ Έρτσγκεμπίργκε Άουε ΕΦ (Fußball Club Erzgebirge Aue eV) γνωστή και ως απλώς ΦΚ Ερτσγκεμπίργκε Άουε ή Έρτσγκεμπίργκε Άουε, είναι γερμανικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα το Άουε-Μπαντ Σλέμα της Σαξονίας. Μέχρι το 1990 αγωνιζόταν σε πρωταθλήματα της Ανατολικής Γερμανίας. Ήταν ιδρυτικό μέλος της 3ης Λίγκας το 2008-09, αφού υποβιβάστηκε από την 2η Μπουντεσλίγκα το 2007-08.
Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1946 στην πόλη Άουε-Μπαντ Σλέμα και πήρε την ονομασία ΣΓ Άουε (SG Aue). Στη συνέχεια άλλαξε δύο ονόματα εταιρειών, ώσπου το 1951 πήρε την ονομασία ΒΣΓ Βίσμουτ Άουε (BSG Wismut Aue). To 1953 η κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας, άλλαξε το όνομα της γειτονικής στο Άουε πόλης Κέμνιτς, σε Καρλ Μαρξ Στατ και επεδίωξε η πόλη να αποκτήσει μια ανταγωνιστική ομάδα. Έτσι το 1954 ίδρυσε τον πολυαθλητικό σύλλογο ΣΚ Καρλ Μαρξ Στατ, (SC Karl Marx Stadt), στον οποίο ενσωμάτωσε τη Βίσμουτ Άουε, ως το ποδοσφαιρικό τμήμα του συλλόγου, με το όνομα ΣΚ Βίσμουτ Καρλ Μαρξ Στατ (SC Wismut Karl Marx Stadt). Ομως οι παράγοντες και οι ποδοσσφαιριστές της Βίσμουτ αρνήθηκαν να μεταφερθεί η έδρα της ομάδας, και συνέχισαν να αγωνίζονται στο Άουε, με το νέο πλέον όνομα.
Το 1963 ο πολυαθλητικός σύλλογος ΣΚ Καρλ Μαρξ Στατ απέκτησε το δικό του ποδοσφαιρικό τμήμα με το όνομα ΣΚ Καρλ Μαρξ Στατ, οπότε η ομάδα του Άουε επανήλθε στο όνομα ΒΣΓ Βίσμουτ Άουε. Το 1990 μετά την επανένωση των δύο γερμανικών κρατών, το όνομα της ομάδας άλλαξε σε ΦΚ ΒΣΓ Βίσμουτ Άουε και το 1993 απέκτησε το τωρινό της όνομα ΦΚ Έρτσγκεμπιργκε Άουε (FC Erzgebirge Aue).
Έδρα
Η πόλη Άουε-Μπαντ Σλέμα έχει πληθυσμό περίπου 20.800 κατοίκους, καθιστώντας την μία από τις μικρότερες πόλεις που έχει σύλλογο που έχει αγωνιστεί στο δεύτερο υψηλότερο επίπεδο του γερμανικού ποδοσφαίρου. Ωστόσο, η ομάδα προσελκύει υποστηρικτές από μια μεγαλύτερη αστική περιοχή που περιλαμβάνει το Κέμνιτς και το Τσβίκαου, των οποίων οι ποδοσφαιρικές ομάδες Κέμνιτσερ ΦΚ και ΦΣΦ Τσβίκαου αντίστοιχα είναι μεταξύ των παραδοσιακών αντιπάλων της Βίσμουτ Άουε.
Ανθρωποθυσίες Αζτέκων
thumb|right|Σκηνή ανθρωποθυσίας
Ανθρωποθυσίες λάμβαναν χώρα κάθε μέρα με την ανατολή του ηλίου στην κορυφή των ναών-πυραμίδων, ενώ ήταν γνωστές ως «Ανθισμένος Θάνατος».
Μυθολογική ερμηνεία
Σύμφωνα με το μύθο, ο Ουιτζιλοπότστλι χρειαζόταν οπωσδήποτε τις καρδιές και το αίμα των ανθρώπων ως τροφή, ώστε να νικήσει τους εχθρούς του, τη Κογιολξάουκι και τα 400 άστρα που είχαν φονεύσει τη μητέρα του Κοατλίκουε, αλλά και να συνεχίσει να ζωογονεί τη Γη. Αν δεν τρεφόταν, δε θα ανέτελλε και η ανθρωπότητα θα χανόταν.
Ο μύθος αυτός αιτιολογούσε, εκτός από την ανάγκη για ανθρωποθυσίες, και την πολεμοχαρή στάση των Αζτέκων, αφού ο πόλεμος αποτελούσε κύρια πηγή νέων θυμάτων.
Πρακτικές
Οι περισσότεροι από τα θύματα ήταν άντρες, κυρίως αιχμάλωτοι πολέμου. Η μέθοδος θανάτωσης ποίκιλλε ανάλογα με τον εκάστοτε θεό που ήθελαν να τιμήσουν, αλλά γενικά οι θυσίες που προσφέρονταν στους θεούς, γίνονταν με τελετές σχετικές με τις ιδιότητες τους.
Ουιτζιλοπότστλι
thumb|right|150px|Τζομπάντλι, το "καβαλέτο των κρανίων" Η πιο κοινή μορφή θυσίας, ήταν αυτή που γινόταν προς τιμήν του Ουιτζιλοπότστλι, θεού του Ήλιου. Το γυμνό -εκτός από ένα περίζωμα- σώμα του θύματος βαφόταν με κατακόρυφες κόκκινες και λευκές ταινίες. Το υποψήφιο θύμα ανέβαινε το κλιμακοστάσιο στην πρόσοψη της πυραμίδας και έφτανε στην εξέδρα, μπροστά στο βωμό του θεού, φτιαγμένο από ηφαιστειακή πέτρα. Εκεί τον έπιαναν τέσσερις ιερείς. Κρατώντας ο καθένας ένα μέλος ξάπλωναν το θύμα πάνω στο βωμό. Ένας πέμπτος ιερέας, κραδαίνοντας ένα λίθινο ακονισμένο μαχαίρι, του έκανε μια τομή στο στήθος, κατά μήκος του στέρνου και των πλευρών. Αποσπούσε την καρδιά που χτυπούσε ακόμα και την έτεινε ψηλά προς τον ήλιο, ενώ τα είδωλα των θεών αλείφονταν με ζεστό αίμα. Τοποθετούσαν συνήθως τις καρδιές σε πέτρινα αγγεία και στη συνέχεια, άφηναν το πτώμα να κυλήσει από τα σκαλιά της πυραμίδας στη βάση, όπου και το αποκεφάλιζαν. Ύστερα, σούβλιζαν το κεφάλι του σ' ένα ξύλινο πλαίσιο, γνωστό ως «καβαλέτο των κρανίων». Το σώμα είτε αποτεφρωνόταν είτε δινόταν στον πολεμιστή που αιχμαλώτισε το θύμα. Αυτός μπορούσε να κομματιάσει το κουφάρι και να το στείλει σε σημαντικά πρόσωπα ως προσφορά, ή ακόμα και να τα φάει (τελετουργικός κανιβαλισμός).
Τσικομεκόατλ
Για προσφορά στην Τσικομεκόατλ, θεά του καλαμποκιού, διάλεγαν νέα κορίτσια για να προσωποποιήσουν την ίδια τη θεά. Τα αποκεφάλιζαν, σε μια πράξη που συμβόλιζε τη συγκομιδή της κούκλας του καλαμποκιού, και τελικά τους αποσπούσαν την καρδιά.
Ουεουετέοτλ
Τα θύματα του Ουεουετέοτλ, θεού της Φωτιάς, αναισθητοποιούνταν με ναρκωτικά και ρίχνονταν ζωντανά στην πυρά.
Τλάλοκ
Τα προσέφεραν (τα παιδιά) ως θυσίες ώστε να τους δώσουν νερό.
Αποσπούσαν τις καρδιές τους και τις τοποθετούσαν σε δοχεία που κρατούσαν τα τσακ μουλ, λίθινες ξαπλωτές μορφές. Μάλιστα, κατά το μήνα Τεπεΐουιτλ (Tepeíhuitl) (30 Σεπτεμβρίου - 19 Οκτωβρίου), ο οποίος ήταν αφιερωμένος στον Τλάλοκ και άλλους θεούς συνδεδεμένους με το Νερό, γινόταν κατανάλωση της σάρκας των θυμάτων.
Τεζκατλιπόκα
thumb|right|200px|Ανθρωποθυσίες και τελετουργικός κανιβαλισμός
Διασελλάκι Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμό με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Διασελλάκι Γρεβενών
Ανθρωποθυσίες Αζτέκων
Τεζκατλιπόκα
Οι προετοιμασίες για τη θυσία προς τον Τεζκατλιπόκα, ξεκινούσαν ένα χρόνο νωρίτερα. Οι ιερείς επέλεγαν ένα νέο και αρτιμελή άντρα, ο οποίος τον επόμενο χρόνο θα ζούσε σαν άρχοντας: μάθαινε να παίζει αυλό, φορούσε χρυσά κοσμήματα και πολυτελή ρούχα, κάπνιζε και απολάμβανε το γενικό σεβασμό. Είκοσι ημέρες πριν από την τελετή παντρευόταν τέσσερις νέες γυναίκες και την τελευταία εβδομάδα τραγουδούσε, χόρευε και γιόρταζε. Την ημέρα της θυσίας, το θύμα ανέβαινε μόνος τα σκαλιά του ναού, σπάζοντας ένα πήλινο αυγό σε κάθε σκαλί. Όταν έφθανε στην κορυφή, η καρδιά του ξεριζωνόταν από τους ιερείς. Ο φραγκισκανός ιεραπόστολος Μπερναρδίνο ντε Σααγούν παραλλήλισε τη θυσία προς τον Τεζκατλιπόκα, με το χριστιανικό Πάσχα.
Διασελλάκι Αιτωλοακαρνανίας
Το Διασελλάκι  (επίσημα Διασελλάκιον) είναι ορεινό χωριό του νομού Αιτωλοακαρνανίας στην περιοχή του Θέρμου σε υψόμετρο 700 μέτρα.
Ανθρωποθυσίες Αζτέκων
Σίπε Τότεκ
Αυτοί που προορίζονταν για προσφορά στο θεό της Άνοιξης, Σίπε Τότεκ, δένονταν σε ένα πλαίσιο και φονεύονταν με βέλη από πολεμιστές. Μετά από αυτό τους έγδερναν οι ιερείς και φορούσαν το δέρμα τους επί είκοσι μέρες. Ο Μπερνάλ Ντίας ντελ Καστίγιο, Ισπανός κονκισταδόρος στο στρατό του Ερνάν Κορτές, έγραψε «πως μυρίζουν σα ψόφια σκυλιά».
Διασελλάκι Αιτωλοακαρνανίας
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Διασελλάκι βρίσκεται στα όρια της Τριχωνίδας με τη Ναυπακτία και δυτικά του Εύηνου ποταμού, που οι κάτοικοι αποκαλούν στο σημείο αυτό "Βαλτσόρεμα". Είναι κτισμένο σε επικλινές έδαφος, στους πρόποδες του βουνού Ανεμύτση και κοντά στην επαρχιακή οδό Θέρμου - Πλατάνου. Στα νότια υπάρχει από το 1953 σιδερένια γέφυρα τύπου Μπέλεϋ που συνέδεε το Θέρμο με Διασελλάκι - Πέρκο - Περίστα και Αχλαδόκαστρο - Πλάτανο και η οποία σήμερα είναι ανενεργή. Το χωριό απέχει 47 χλμ. Δ. από το Αγρίνιο, 19 χλμ. Α. από τον Πλάτανο και 17 χλμ. ΒΔ. από το Θέρμο. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα από το 1835 με το όνομα Σέλπιτζα να ανήκει στη δήμο Προσχίου. Το 1912 διορθώνεται σε Σέλτσα και προσαρτάται στην κοινότητα Πλατάνου. Το 1927 με το ΦΕΚ 206Α-28/09/1927 μετονομάζεται σε Διασελάκι και το 1940 διορθώνεται σε Διασελλάκιον. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική Κοινότητα Διασελλακίου που υπάγεται στο δήμο Θέρμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 136 κατοίκους.
Ανθρωποθυσίες Αζτέκων
Παραπομπές
Κατηγορία:Αζτέκοι Κατηγορία:Ανθρωποθυσία Κατηγορία:Θρησκευτικές εορτές και τελετές
Διασελλάκι Αιτωλοακαρνανίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Θέρμου Κατηγορία:Κράβαρα
Αμαλία της Μασοβίας
H Αμαλία, πολων. Amelia Mazowiecka (1397/98 - μετά τις 17 Μαΐου 1434) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν κόρη του δούκα της Μαζοβίας και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Μάισσεν.
Βιογραφία
Ήταν η τέταρτη κόρη του Σιεμόβιτ Δ΄ δούκα της Μαζοβίας και της Αλεξάνδρας των Γκεντιμινιδών, κόρης του Αλγκίρντας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Γουλιέλμο Β΄ των Μάισσεν μάργραβο του Μάισσεν. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ Κατηγορία:Μαργραβίνες του Μάισσεν Κατηγορία:Πολωνές πριγκίπισσες Κατηγορία:Πολωνοί λιθουανικής καταγωγής
Φρασκάρο
Το Φρασκάρο (ιταλικά: Frascaro) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Φρασσινέλλο Μονφερράτο
Το Φρασσινέλλο Μονφερράτο (ιταλικά: Frassinello Monferrato) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Garcinia costata
Η Garcinia costata, είναι είδος ανθοφόρου φυτού της οικογένειας Κλουσιίδων (Clusiaceae). Είναι δέντρο ενδημικό στην Χερσόνησο της Μαλαισίας.
Παραπομπές
<div style="">
Πηγές
costata Κατηγορία:Δέντρα Κατηγορία:Ευάλωτα φυτά Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας
Κατάλογος αρχηγών κυβέρνησης της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας
Στο άρθρο αναφέρονται σε κατάλογο οι αρχηγοί της κυβέρνησης της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας. Η θέση του Πρωθυπουργού συστάθηκε όταν η χώρα απέκτησε αυτονομία ως έδαφος της Γαλλίας τον Δεκέμβριο του 1958. Αρχικά ήταν η πλέον υψηλόβαθμη θέση στη χώρα, παρότι η Γαλλία διατήρησε έναν κυβερνήτη στο έδαφος. Έπειτα από την ανακήρυξη ανεξαρτησίας της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας στις 13 Αυγούστου 1960, ο Νταβίντ Ντακό κατείχε αμφότερα τα αξιώματα του πρωθυπουργού και του Προέδρου. Στη συνέχεια κατήργησε το αξίωμα του Πρωθυπουργού και κυβέρνησε απολυταρχικά.
Ο πρόεδρος Ζαν-Μπεντέλ Μποκάσα αποκατέστησε το αξίωμα του Πρωθυπουργού ώστε να τον συνδράμει στη διοίκηση της χώρας το 1975, λίγο πριν αυτοανακηρυχθεί αυτοκράτορας. Επέλεξε την Ελιζαμπέτ Ντομισιέν, πρώτη γυναίκα πρωθυπουργό και πρώτη γυναίκα αρχηγό κυβέρνησης στην Αφρική. Έπειτα από την απομάκρυνση της τελευταίας από το αξίωμα, διορίστηκε νέος πρωθυπουργός ο Ανζ-Φελίξ Πατασέ, ο οποίος συνέχισε στην πρωθυπουργία και μετά την ανακήρυξη της Αυτοκρατορίας της Κεντρικής Αφρικής από τον Μποκάσα το 1976. Ο Ανρί Μαϊντού διαδέχθηκε τον Πατασέ και κυβέρνησε συνεχόμενα μετά την ανατροπή του Μποκάσα. Κατά τα επόμενα χρόνια οπότε πρόεδρος ήταν ο Ντακό, άλλοι τρεις πολιτικοί υπηρέτησαν ως πρωθυπουργοί. Μετά την ανατροπή του Ντακό από τον Αντρέ Κολίνγκμπα το 1981, η θέση καταργήθηκε ξανά. Επανασυστάθηκε το 1991, όταν ο πρόεδρος Κολίνγκμπα εξαναγκάστηκε σε εκχώρηση μερικών από τις εξουσίες του.
Ο Πρόεδρος απολαμβάνει της αρχής να διορίζει τον Πρωθυπουργό και μπορεί να τον απομακρύνει οποιαδήποτε στιγμή από το αξίωμα. Ο Πρωθυπουργός είναι αρχηγός της κυβέρνησης. Εντός λίγων ημερών μετά το διορισμό του, οφείλει να επιλέξει άτομα για το υπουργικό του συμβούλιο, με το οποίο θα εργαστεί για να συντονίσει την κυβέρνηση.
Σύμφωνα με τη συνθήκη κατάπαυσης του πυρός που υπογράφηκε μεταξύ της κυβέρνησης και του συνασπισμού ανταρτών Σελέκα στις 11 Ιανουαρίου 2013, ο πρόεδρος Φρανσουά Μποζιζέ έπρεπε να διορίσει έναν νέο πρωθυπουργό προερχόμενο από την αντιπολίτευση, μετά τη διάλυση της Εθνοσυνέλευσης και τη διεξαγωγή βουλευτικών εκλογών. Με βάση τη συμφωνία, αυτό έπρεπε να γίνει το αργότερο έως τις 11 Ιανουαρίου 2014. Ο Νικολά Τιανγκαγιέ, ο οποίος επιλέχθηκε για πρωθυπουργός από την αντιπολίτευση και τους αντάρτες, διορίστηκε στην πρωθυπουργία στις 17 Ιανουαρίου 2013.
Σημερινός πρωθυπουργός είναι ο Φελίξ Μολουά, από τις 7 Φεβρουαρίου 2022.
Πολιτικές τοποθετήσεις
Για τους αρχηγούς κυβέρνησης με πολλαπλές πολιτικές τοποθετήσεις, το πολιτικό κόμμα που αναφέρεται πρώτο είναι το κόμμα στο οποίο ήταν προσκείμενο το πρόσωπο κατά την έναρξη της θητείας του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κεντροαφρικανικη
Άννα της Σαξονίας (1420-1462)
H Άννα, γερμ. Anna von Sachsen von Wettin (5 Ιουνίου 1420 - 17 Σεπτεμβρίου 1462) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του εκλέκτορα της Σαξονίας και με τον γάμο της έγινε λαντγκραβίνα της Έσσης.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη (επιζήσασα) κόρη του Φρειδερίκου Α΄ εκλέκτορα της Σαξονίας και της Αικατερίνης των Γουέλφων, κόρης του Ερρίκου Α΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1433 τον Λουδοβίκο Α λάντγκραβο της Έσσης και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
Το Μωρό της Ρόζμαρι (ταινία)
Το μωρό της Ρόζμαρι (πρωτότυπος τίτλος: Rosemary's Baby) είναι αμερικανική ταινία ψυχολογικού τρόμου, του 1968, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Πολωνού σκηνοθέτη Ρόμαν Πολάνσκι, βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Άιρα Λέβιν που εκδόθηκε το 1967. Το καστ περιλαμβάνει τους Μία Φάροου, Τζον Κασσαβέτη, Ρουθ Γκόρντον, Μορίς Έβανς, Ραλφ Μπέλαμι και Σίντνεϊ Μπλάκμερ. Η ταινία αφηγείται την ιστορία μιας εγκύου γυναίκας που φοβάται ότι οι γείτονές της ανήκουν σε αίρεση και θέλουν να πάρουν το παιδί της.
Το μωρό της Ρόζμαρι γνώρισε σχεδόν την καθολική αναγνώριση από τους κριτικούς του κινηματογράφου, κέρδισε πολλές υποψηφιότητες και βραβεία και σήμερα θεωρείται μία από τις καλύτερες αμερικανικές ταινίες τρόμου που γυρίστηκαν ποτέ. Το 2014, η ταινία επιλέχθηκε να διατηρηθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, καθώς θεωρείται "πολιτισμικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική".
Πλοκή
Σύντομα, η Ρόζμαρι μένει έγκυος και ξεκινά μια περίοδος που, ενώ θα έπρεπε να είναι ήρεμη κι ευτυχισμένη, αποδεικνύεται εφιαλτική καθώς υποψιάζεται ότι ο άντρας της και οι γείτονές τους έχουν μυηθεί στο σατανισμό. Η Ρόζμαρι αρχίζει να νιώθει ανασφαλής και αρχίζει να αμφισβητεί τη λογική της.
Κριτική
Το μωρό της Ρόζμαρι λειτουργεί σαν ψυχολογικό θρίλερ κι η επιτυχία του Ρόμαν Πολάνσκι ως σκηνοθέτη έγκειται κυρίως στο ότι τοποθετεί το θεατή τόσο πολύ στη θέση της Ρόζμαρι, που τον κάνει να μοιράζεται τις σκέψεις της, τους φόβους και την αγωνία της. Το Cine.gr δήλωσε ότι στην ταινία, ο Πολάνσκι δεν θέτει ένα μυστήριο ως σκοπό, αλλά ως μέσο. Δημιούργησε μία υποβλητική ατμόσφαιρα χωρίς να καταφύγει στα γνωστά «κλισέ» των θρίλερ, δημιουργώντας τον τρόμο χωρίς να δείχνει αίμα, πριόνια, τέρατα ή μανιακούς δολοφόνους.
Η ταινία σημείωσε τεράστια επιτυχία στην εποχή της, έλαβε πλήθος θετικών κριτικών, τιμήθηκε με πολλά βραβεία και θεωρείται μία από τις καλύτερες ταινίες τρόμου όλων των εποχών. Το πιο διάσημο θρίλερ του σύγχρονου κινηματογράφου, πιστό στο βιβλίο του Άιρα Λέβιν, προκάλεσε σοκ στο κοινό της εποχής, τιμήθηκε με Βραβείο Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα.
Βραβεία
Η Ρουθ Γκόρντον κέρδισε Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της ως Μίνι Κάστεβετ.
Το 2014, προβλήθηκε στο αμερικανικό κανάλι NBC μία τετράωρη τηλεοπτική σειρά με τίτλο Το Μωρό της Ρόζμαρι, βασισμένη στην ίδια ιστορία, αλλά τοποθετημένη στο Παρίσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1968 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες ψυχολογικού τρόμου Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Μαγεία στις ταινίες
Κύπελλο Β΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2017-18
Στο Κύπελλο Β΄ κατηγορίας 2017-18 συμμετείχαν οι έξι ομάδες της Β΄ κατηγορία 2017-18. Νικήτρια ήταν η Ολυμπιάδα Νεάπολης.
Φρασσινέτο Πο
Το Φρασσινέτο Πο (ιταλικά: Frassineto Po) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Κύπελλο Β΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2017-18
Σύστημα διεξαγωγής
Στην προημιτελική φάση οι τέσσερις από τις έξι ομάδες κληρώθηκαν τυχαία μεταξύ τους σε δύο ζευγάρια και έδωσαν μονούς αγώνες στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Οι δύο νικήτριες προκρίθηκαν στην ημιτελική φάση. Στην ημιτελική φάση οι δύο ομάδες που προκρίθηκαν και οι δύο που πέρασαν χωρίς αγώνες κληρώθηκαν τυχαία μεταξύ τους και τα δύο ζευγάρια έδωσαν μονούς αγώνες στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος, με τις δύο νικήτριες να προκρίνονται στον τελικό.
Ο τελικός ήταν μονός και διεξήχθη σε ουδέτερη έδρα.
Φρασσινέτο Πο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Κύπελλο Β΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2017-18
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η Ολυμπιάδα Νεάπολης και o Εθνικός Λατσιών. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 25 Απριλίου 2018 στο Αθλητικό Κέντρο της Ανόρθωσης (ΑΤΙ) στη Λευκωσία. Νικήτρια ήταν η Ολυμπιάδα Νεάπολης με σκορ 3-0 σετ (25-20, 25-23, 25-18).
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Β΄ κατηγορίας Κύπρου (πετοσφαίριση ανδρών) Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2017 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2018
Ωτ-Βινιέλ
Το Ωτ-Βινιέλ (Ομπερφίλεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Οι τοποθεσίες στην κοινότητα περιλαμβάνουν το Μπας Βινιέλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Λουντιάνα
Η Λουντιάνα είναι πόλη στην επαρχία Λουντιάνα της ινδικής πολιτείας Παντζάμπ. Η Λουντιάνα είναι η μεγαλύτερη πόλη του Παντζάμπ και η μεγαλύτερη ινδική πόλη που βρίσκεται βόρεια του Δελχί. Έχει έκταση 310 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.618.879 σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Η πόλη βρίσκεται στη παλιά όχθη του ποταμού Ζάραδρου, 13 χιλιόμετρα νότια της σημερινής πορείας του. Σύμφωνα με το BBC η Λουντιάνα είναι το "Μάντσεστερ της Ινδίας". Η Λουντιάνα είναι μεταξύ των πόλεων που θα μετατραπούν σε έξυπνες πόλεις ως μέρος ενός προγράμματος της κυβέρνησης της Ινδίας. Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, η Λουντιάνα είναι η ευνοϊκότερη ινδική πόλη για να ανοίξει κάποιος επιχείρηση.
Η Λουντιάνα βρίσκεται 107 χιλιόμετρα της πολιτειακής πρωτεύουσας Τσαντίγκαρ (το Τσαντίγκαρ είναι πόλη και ξεχωριστή διοικητική διαίρεση αποσπασμένο από το Παντζάμπ και την γειτονική πολιτεία Χαρυάνα, αλλά είναι πρωτεύουσα και των δύο προαναφερθέντων πολιτειών της Χαρυάνας και του Παντζάμπ). Βρίσκεται στην διαδρομή της εθνικής οδού 44 που συνδέει το Νέο Δελχί με το Αμριτσάρ. Βρίσκεται 315 χιλιόμετρα του Δελχί και 142 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Αμριτσάρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας Κατηγορία:Πόλεις του Παντζάμπ (Ινδία)
Φρεζονάρα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Ηγεμόνας Σεχινσάχ
Ο Ηγεμόνας Σεχινσάχ (Οθ. Τούρκικα:ملوك الأمير) (Τούρκικα: Şehzade Şehenşah, 1471 - 1511) ήταν γιος του σουλτάνου Βαγιαζήτ Β΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο Σεχινσάχ γεννήθηκε το 1471, και ήταν γιος του σουλτάνου Βαγιαζήτ Β΄ και της έκτης συζύγου του Χιουσνιουσάχ Χατούν. Ο πατέρας του τον διόρισε κυβερνήτη του Ικόνιου. Πέθανε το 1511 σε ηλικία 40 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Ρεσορκινόλη
Η ρεσορκινόλη  (αγγλικά resorcinol) είναι αρωματική οργανική ένωση με μοριακό τύπο C6H6O2,  αν και συχνά παριστάνεται πιο αναλυτικά, ως μ-C6H4(OH)2. Αποτελεί τη μετα- ισομερή, από τις τρεις (3) ισομερείς βενζο(λο)διόλες, που ανήκουν στις διφαινόλες. Η χημικά καθαρή κατεχόλη, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25 °C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο κρυσταλλικό στερεό, που είναι πολύ γρήγορα διαλυτοί στο νερό.
Ο όρος «ρεσορκινόλη» αναφέρεται επίσης κατ' επέκταση και σε ομάδα «θυγατρικών» παραγώγων ή και υποκατεστημένων ενώσεων.
Ιστορία
Ο αυστριακός χημικός Χάινριχ Χλάσιβετζ (Heinrich Hlasiwetz, 1825-1875) πιστώθηκε την πρώτη στοιχειακή χημική ανάλυση και την πρώτη παρασκευή ρεσορκινόλης. Η πρώτη παρασκευή ρεσορκινόλης έγινε μαζί με τον Λούντβιχ Μπαρθ (Ludwig Barth), όπως αναφέρει η σχετική αναφορά που δημοσιεύτηκε το 1864.
Ονοματολογία
Το βενζολο-1,3-διόλη είναι το όνομα που συνιστάται από τη Διεθνή Ένωση Καθαρής και Εφαρμοσμένης Χημείας (IUPAC) στο σύγγραμμα 1993 Συστάσεις για την Ονοματολογία της Οργανικής Χημείας.
Φυσική παρουσία
Η ρεσορκινόλη είναι μία από τις κύριες φυσικές φαινόλες στο αργανέλαιο.
Παρουσία θυγατρικών
Οι αλκυλορεσορκινόλες αποτελούν δείκτη για άλευρα ολικής άλεσης για διατροφή. Η 4-εξυλορεσορκινόλη είναι αναισθητικό, που βρίσκεται σε παστίλιες για το λαιμό.
Παραγωγή
Παράγεται όταν οποιοσδήποτε μεγάλος αριθμός ρητινών (όπως για παράδειγμα, γαλβάνιο, ασαφέτιδα, κ.τ,λ.) συντήκονται μαζί με υδροξείδιο του καλίου (KOH), ή από την απόσταξη του εκχυλίσματος Paubrasilia.
Μπορεί να παρασκευαστεί συνθετικά από την σύντήξη 3-ιωδοφαινόλης, 3-υδροξυβενζο(λο)σουλφονικού οξέος ή 1,3-βενζο(λο)δισουλφονικού οξέος με ανθρακικό κάλιο (K2CO3), καθώς και με επίδραση νιτρώδους οξέος (HNO2) σε 3-αμινοφαινόλη ή σε 1,3-βενζο(λο)διαμίνη. Πολλές ορθο- και παρα- ενώσεις από την αρωματική σειρά (όπως για παράδειγμα οι βρωμοφαινόλες, ή το 1,4-βενζο(λο)δισουλφονικό οξύ) που δίνουν με κάποια απόδοση ρεσορκινόλη, μετά από σύντηξή τους με υδροξείδιο του καλίου.
Ιδιότητες
Ρεσορκινόλη κρυσταλλώνεται από το βενζόλιο, σχηματίζοντας άχρωμες βελόνες, που είναι ευδιάλυτες στο νερό, στην αιθανόλη (EtOH) και στο διαθυλαιθέρα (Et2O), αλλά είναι αδιάλυτες στο χλωροφόρμιο (CHCl3) και στο διθειάνθρακα (CS2). Ανάγει το φελίγγειο υγρό και διαλύματα αμμωνιακού αργύρου. Δε σχηματίζει ίζημα με διάλυμα οξεικού μολύβδου [(AcO)2Pb], όπως και η ισομερής (πυρο)κατεχόλη. Με υδατικά διαλύματα τριχλωριούχου σιδήρου (FeCl3) σχηματίζει ένα σκούρο βιολετί χρώμα, ενώ με βρωμιούχο νερό σχηματίζει ίζημα τριβρωμορεσορκίνης. Αυτές οι ιδιότητες είναι που δίνουν στην ρεσορκινόλη την εφαρμογή της ως χρωστική για ορισμένα πειράματα χρωματογραφίας.
Αμάγαλμα νατρίου (Hg•Na) ανάγει τη ρεσορκινόλη σε διυδρορεσορκίνη, που όταν θερμανθεί στους 150-160°C με συμπυκνωμένο διάλυμα υδροξείδιου του βαρίου [Ba(OH)2], δίνει γ-ακετυλοβουτυρικό οξύ (AcCH2CH2CH2COOH, D. Vorlgnder), που όταν συγχωνεύεται με υδροξείδιο του καλίου (ΚΟΗ), η ρεσορκινόλη δίνει φλορογλουκίνη, (πυρο)κατεχολη και διρεσορκίνη. Η ρεσορκινόλη συμπυκνώνεται με οξέα ή με χλωρίδια οξέων, παρουσία αφυδατικών μέσων, σε οξυκετόνες. Για παράδειγμα, με χλωριούχο ψευδάργυρο (ZnCl2) και παγόμορφο αιθανικό οξύ (|AcOH|) στους 145°C δίνει ρεσακετυλοφαινόνη [1,3-(HO)2(C6H3)Ac]. Με ανυδρίτες διβασικών οξέων, η ρεσορκινόλη δίνει φλορεσκεΐνες. Όταν η ρεσορκινόλη συνθερμανθεί με χλωριούχο ασβέστιο (CaCl2) και αμμωνία (NH3) στους 200 °C δίνει μεταδιοξυδιφαινυλαμίνη.. Η ρεσορκινόλη με νιτρώδες νάτριο (NaNO2) δίνει μια υδατοδιαλυτή μπλε χρωστική, που μετατρέπεται σε κόκκινη παρουσία οξέων, οπότε χρησιμοποιείται ως οξεοβασικός δείκτης, με την ονομασία λακμοΐδη. Η ρεσορκινόλη συμπυκνώνεται εύκολα με αλδεΰδες (RCHO). Ειδικότερα, με μεθανάλη, με την επιπλέον προσθήκη καταλυτικής ποσότητας υδροχλωρικού οξέος (HCO), μεθυλενοδιρεσορκίνη { [(HO)C6H3(O)]2•CH2}. Η ρεσορκινόλη  αντιδρά με υδρίτη της χλωράλης [CCl3CH(OH)2], παρουσία όξινου θειικού καλίου (KHSO4), δίνοντας τη λακτόνη του τετραοξυδιφαινυλομεθανικό οξύ.
Η ρεσορκινόλη, σε αλκοολικό διάλυμα συμπυκνώντεαι με οξοξεικό νάτριο [(COCONa)2] σε υμεκρομόνη.
Επιπλέον, με ηλεκτρονιόφιλη αρωματική προσθήκη, η ρεσορκινόλη, όπως και άλλες πολυόλες, σε πυρηνόφιλη υποκατάσταση, μέσω της ενονικής της μορφή.
Με πυκνό νιτρικό οξύ (HNO3), παρουσία ψυχρού πυκνού θειικού οξέος (H2SO4), η ρεσορκινόλη δίνει στυφνικό οξύ, που παρουσιάζεται με τη μορφή κίτρινων κρυστάλλων, και εκρήγνυται βίαια με ταχεία θέρμανση.
Ιατρική
Η ρεσορκινόλη χρησιμοποιείται εξωτερικά, ως αντισηπτικό και απολυμαντικό, και χρησιμοποιείται με τη μορφή αλοιφών με περιεκτικότητα 5-10%, για τη θεραπεία των χρόνιων δερματικών παθήσεων, όπως ψωρίαση, διαπυητική ιδρωταδενίτιδα, και έκζεμα με υποξύ χαρακτήρα. Ακόμη, η ρεσορκινόλη σε περιεκτικότητα 2% ή μικρότερη σε σκευάσματα επικαλυπτικής αντιμετώπισης της τοπικής ακμής, καθώς επίσης και σε συνταγές θεραπείας της, σε υψηλότερες συγκεντρώσεις.
Αραιά υδατικά διαλύματα ρεσορκινόλης (25-35 g/kg) είναι χρήσιμα για περιορισμό της φαγούρας από ερυθηματώδες έκζεμα.
Διαλύματα 2% ρεσορκινόλης έχουν χρησιμοποιηθεί, με σημαντική επίδραση, στην αλλεργική ρινίτιδα και κατά του κοκκύτη.
Κατά του κοκκύτη έχουν δοθεί εσωτερικά ως 0,6 ml διαλύματος 2% ρεσορκινόλης.
Επίσης, η ρεσορκινόλη έχει συμπεριληφθεί ως αντιπιτυριδικό μέσο σε σαμπουάν ή και σε αντηλιακά καλλυντικών.
Επίσης, η ρεσορκινόλη χρησιμοποιήθηκε στη θεραπεία των γαστρικών ελκών, σε δόσεις των 125 και 250 mg, σε χάπια.
Η ρεσορκινόλη είναι αναλγητικό και έχει αιμοστατική δράση.
Η ρεσορκινόλη χρησιμοποιήθηκε όμως σε ορισμένα φαρμακευτικά σαπούνια.
Η μονοακετυλορεσορκινόλη [μ-HO(C6H4)Ac] χρησιμοποιείται υπό την ονομασία ευρεσόλη (euresol).
Η ρεσορκινόλη είναι ένα από τα ενεργά συστατικά σε προϊόντα όπως το Resinol, το Vagisil, και το Clearasil.
Όμως χρειάζεται προσοχή στη χρήση της, γιατί σε μεγάλες δόσεις η ρεσορκινόλη είναι δηλητηριώδης, προκαλώντας ζάλη, κώφωση, σιαλγία, εφίδρωση και σπασμούς.
Χημεία
Η ρεσορκινόλη επίσης χρησιμοποιήθηκε ως ενδιάμεση πρόδρομη ένωση για τη σύνθεση φαρμάκων και άλλων οργανικών ενώσεων. Χρησιμοποιείται στην παραγωγή διαζωχρωστιών, πλαστικοποιητών, αλλά και ρητινών απορρόφησης υπεριώδους ακτινοβολίας.
Μια αναδυόμενη χρήση ρεσορκινόλη είναι ως πρότυπο μόριο στην υπερμοριακή χημεία. Οι υδροξυλομάδες της ρεσορκινόλης σχηματίζουν δεσμούς υδρογόνου για να διευκολύνουν έτσι τη στόχευση μορίων, κρατώντας τα στο σωστό (ευνοϊκό) προσανατολισμό για μια επιθυμητή αντίδραση.
Πολλές τέτοιες αντιδράσεις είναι σε θέση να διενεργηθούν και σε στερεά κατάσταση, μειώνοντας ή εξαλείφοντας έτσι τη χρήση διαλυτών, που μπορεί να είναι επιβλαβείς για το περιβάλλον. (βλ. Πράσινη χημεία)
Η ρεσορκινόλη είναι αναλυτικό αντιδραστήριο για τον ποιοτικό προσδιορισμό κετοζών (δοκιμή Seliwanoff).
Η ρεσορκινόλη είναι το αρχικό υλικό για ρεσορκιναράνια και για την έναρξη έκρηξης με στυφνικό μόλυβδο.
Η ρεσορκινόλη αντιδρά με μεθανάλη για να σχηματίσουν μια θερμοσκληρυνόμενη ρητίνη, η οποία μπορεί να αποτελέσει τη βάση για αεροτζέλ.
Συγγενικές ενώσεις
Η ρεσαζουρίνη (C12H7NO4), που λαμβάνεται με την επίδράση του νιτρώδους οξέος σε ρεσορκινόλη, αποτελείται από μικρούς  σκουροκόκκινους κρυστάλλους, εκπέμοντας ταυτόχρονα μια πρασινωπή μεταλλική λάμψη. Όταν διαλύεται σε πυκνό θειικό οξύ και θερμαίνεται έως 210 °C, και στο παραγώμενο διάλυμα προστεθεί καθαρό νερό, παράγεται ίζημα ρεσορουφίνης (C12H7NO3), που είναι μια οξυφαινοξαζόνη, που είναι αδιάλυτη στο νερό, αλλά ευδιάλυτη σε θερμό πυκνό υδροχλωρικό οξύ, καθώς και σε διαλύματα καυστικών αλκαλίων. Τα αλκαλικά διαλύματα έχουν ροζ χρώμα και δείχνουν ένα κινναβαρένιο κόκκινο φθορισμό.
Φουμπίνε Μονφερράτο
Το Φουμπίνε Μονφερράτο (ιταλικά: Fubine Monferrato) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Ρεσορκινόλη
Συγγενικές ενώσεις
Μια τετραβρωμορεσορουφίνη χρησιμοποιείται ως χρωστική ουσία που πωλείται με την ονομασία Fluorescent Resorcin Blue.
Η θειορεορκινόλη λαμβάνεται από με επίδραση ψευδαργύρου και του υδροχλωρικού οξέος στο χλωρίδιο του μεταβενζο(λο)δισουλφονικού οξέος. Τήκεται στους 27 °C και βράζει στους 243 °C. Το ρεσορκινολοδισουλφονικό οξύ [(HO)2(C6H2)(SO3H)2] σχηματίζει μια υγροποιημένη μάζα, που προκύπτει από την επίδραση  θειικού οξέος σε ρεσορκίνη. Είναι ευδιάλυτο στο νερό στην αιθανόλη.
Η ρεσορκινόλη είναι επίσης μια κοινή δομική μονάδα, που βρίσκεται σε μια κατηγορία αντικαρκινικών παραγόντων, μερικοί από τους οποίους (luminespib, ganetespib, KW-2478, και onalespib) χρησιμοποιήθηκαν σε κλινικές δοκιμές από το 2014. Θυγατρικές ρεσορκινόλες δεσμεύουν και αναστέλλουν το  αμινοτελικό άκρο των heat shock protein 90, που είναι φαρμακευτικός στόχος για τις αντικαρκινικές θεραπείες.
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:C6 Κατηγορία:Φαινόλες
Garcinia gardneriana
Παραπομπές
<div style="">
gardneriana Κατηγορία:Δίοικα φυτά
Γκαμπιάνο
Το Γκαμπιάνο (ιταλικά: Gabiano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Αλεσσάντρια, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Αλεσσάντρια
Βιβλιοθήκη και τα Εθνικά Αρχεία του Κεμπέκ
Η αποστολή της BAnQ είναι να παρέχει ελεύθερη πρόσβαση στον πολιτισμό και τη γνώση. Συλλέγει, διατηρεί και διαδίδει την κληρονομιά του  Κεμπέκ ή που σχετίζεται με το Κεμπέκ. Προσφέρει επίσης τις υπηρεσίες μιας μεγάλης δημόσιας βιβλιοθήκης. Παράλληλα αναπτύσσει τις δραστηριότητές της σε δώδεκα κτίρια ανοιχτά για όλους.
Ιστορία
Στις 12 Αυγούστου 1967, η Εθνοσυνέλευση του Κεμπέκ υιοθέτησε νόμο για την ίδρυση της Εθνικής Βιβλιοθήκης του Κεμπέκ (BNQ), η οποία υπαγόταν επίσης στο Υπουργείο Πολιτιστικών Υποθέσεων. Αρχικά, η BNQ περιείχε τις συλλογές και την επίπλωση της βιβλιοθήκης Saint-Sulpice, που βρίσκεται στο Μόντρεαλ, και είχε ιδρυθεί το 1915 από την Συνέλευση των Σουλπικιανών η οποία διαχειριζόταν από την κυβέρνηση του Κεμπέκ από το 1941.
Το 1968, τέθηκε σε ισχύ ο επαρχιακός νόμος περί Νομικών Καταθέσεων, υποχρεώνοντας τους εκδότες του Κεμπέκ να καταθέσουν στην BNQ δύο αντίγραφα των έντυπων έργων τους, δηλαδή βιβλία, μπροσούρες, εφημερίδες, περιοδικά και κριτικές, βιβλία καλλιτεχνών και μουσικές παρτιτούρες. Το 1992, ένας κανονισμός της Εθνοσυνέλευσης επέκτεινε τη νόμιμη κατάθεση σε πρωτότυπες εκτυπώσεις, αφίσες, αναπαραγωγές έργων τέχνης, καρτ ποστάλ, ηχογραφήσεις (σε δίσκους βινυλίου LP, CD, κ.λπ.), λογισμικό, ηλεκτρονικά έντυπα και επιτραπέζιες εκδόσεις.
Το 1997, η ιδέα της δημιουργίας μιας μεγάλης βιβλιοθήκης προέκυψε από την επιθυμία να διανεμηθούν ευρέως τα αρχεία της  BNQ και του Δικτύου Δημόσιων Βιβλιοθηκών του Μόντρεαλ. Το ίδρυμα που ιδρύθηκε για τη δημιουργία μιας μεγάλης  δημόσιας βιβλιοθήκης (GBQ), συγχωνεύτηκε με την BNQ το 2002. Ο νέος φορέας συνέχισε την απόκτηση, διατήρηση και προώθηση της εθνικής συλλογής, καθώς και την απόκτηση και προώθηση της συλλογής στο ευρύ κοινό. Οι εργασίες κατασκευής της μεγάλης βιβλιοθήκης πραγματοποιήθηκαν από το 2001 έως το 2004 στο κέντρο του Μόντρεαλ και οι συλλογές της Βιβλιοθήκης του Μόντρεαλ, οι κυκλοφορούσες συλλογές του BNQ και νέα αποκτήματα τοποθετήθηκαν στα ράφια της μεγάλης βιβλιοθήκης  το φθινόπωρο του 2004. Η μεγάλης βιβλιοθήκης εγκαινιάστηκε στις 29 Απριλίου 2005 και άρχισε να λειτουργεί στις 3 Μαΐου 2005.
Στις 31 Ιανουαρίου 2006, η Εθνική βιβλιοθήκη του Κεμπέκ και τα Εθνικά Αρχεία του Κεμπέκ συγχωνεύτηκαν για να γίνουν η Βιβλιοθήκη και τα Εθνικά Αρχεία του Κεμπέκ.