cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αμπχαζία
Η περιοχή είχε αυτονομία υπό τη Σοβιετική Γεωργία όταν η Σοβιετική Ένωση άρχισε να διαλύεται στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Οι εθνικές εντάσεις μεταξύ των Αβασγών, της γηγενούς εθνότητας, και των Γεωργιανών, τη μεγαλύτερη εθνότητα της περιοχής, κορυφώθηκαν στον πόλεμο της Αμπχαζίας το 1992-93, όπου η Γεωργία έχασε το μεγαλύτερο μέρος της Αμπχαζίας και οι περισσότεροι Γεωργιανοί εγκατέλειψαν την περιοχή λόγω εθνοκάθαρσης.
Παρά την εκεχειρία του 1994 και χρόνια διαπραγματεύσεων, δεν έχει βρεθεί κάποια λύση. Η μακροχρόνια παρουσία μιας Αποστολής Παρατηρητών των Ηνωμένων Εθνών και μιας ειρηνευτικής δύναμης της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών (υπό ρωσική ηγεσία) απέτυχαν να αποτρέψουν τη βία σε πολλές περιπτώσεις. Τον Αύγουστο του 2008 η Ρωσία και η Αμπχαζία πολέμησαν εναντίον της Γεωργίας, οδηγώντας στην αναγνώριση της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσσετίας από τη Ρωσία και την ακύρωση της εκεχειρίας του 1994, αλλά και την αποχώρηση της αποστολής του ΟΗΕ. Στις 28 Αυγούστου 2008 το Κοινοβούλιο της Γεωργίας ανακήρυξε την Αμπχαζία έδαφος κατεχόμενο από τη Ρωσία.
Όνομα
Οι Αμπχάζιοι αποκαλούν τη χώρα τους Аԥсны (Άπσνι, Aṗsny), μια διαδεδομένη ετυμολογία ως "η γη/χώρα της ψυχής", αλλά κυριολεκτικά σημαίνει "η χώρα των θνητών (θνητών όντων)". Πιθανώς πρωτοεμφανίστηκε τον έβδομο αιώνα σε ένα αρμενικό κείμενο ως Ψιν(ούν), προφανώς αναφερόμενο στους Αψιλιανοί. Καθώς ο όρος "Αμπχαζέτι" πρωτοεμφανίστηκε στα Γεωργιανά χρονικά, δημιουργώντας το όνομα Αμπχαζία. Χρησιμοποιούταν για να αναφερθεί στην κυρίως Αβασγία και ολόκληρη τη Δυτική Γεωργία εντός του Βασιλείου της Γεωργίας. Στις πρώιμες μουσουλμανικές πηγές, ο όρος "Αμπχαζία" χρησιμοποιούταν γενικά στη σημασία της Γεωργίας. Το ρωσικό όνομα Абхазия (Αμπχαζίγια) προσαρμόστηκε από το Γεωργιανό όνομα აფხაზეთი (Απχαζέτι). Το όνομα της Αμπχαζίας στις περισσότερες γλώσσες προέρχεται άμεσα από τα ρωσικά.
Πρώιμη ιστορία
Ανάμεσα στον 9ο και 6ο αιώνα π.Χ. η περιοχή της σύγχρονης Αμπχαζίας ήταν μέρος του αρχαίου βασιλείου της Κολχίδας. Γύρω στον 6ο αιώνα π.Χ. οι Έλληνες ίδρυσαν εμπορικές αποικίες κατά μήκος της ακτής της σημερινής Αμπχαζίας στη Μαύρη Θάλασσα, ιδιαίτερα στην Πιτιούντα και Διοσκουρία.
Οι Κλασσικοί συγγραφείς περιέγραφαν τον μεγάλο αριθμό λαών που ζούσε στην περιοχή και την ποικιλία γλωσσών που μιλούσαν. Ο Αρριανός, ο Πλίνιος και ο Στράβωνας έχουν δώσει γραπτές αναφορές για τους λαούς των Αβασγών και των Μόσχων να ζουν σε κάποιο σημείο στην περιοχή της Αμπχαζίας στην ανατολική ακτή της Μαύρης Θάλασσας. Αυτή η περιοχή απορροφήθηκε έπειτα από το Βασίλειο της Λαζικής το 63 π.Χ.
Ρωμαϊκή και Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατέκτησε τη Λαζική τον 1ο αιώνα μ.Χ., αλλά οι Ρωμαίοι ασκούσαν ελάχιστο έλεγχο στο εσωτερικό της Αμπχαζίας. Σύμφωνα με τον Αρριανό οι Αβασγοί και οι Αψίλες ήταν ονομαστικά Ρωμαίοι υπήκοοι και υπήρχε ένα μικρό φυλάκιο των Ρωμαίων στη Διοσκουρία. Μετά τον 4ο αιώνα η Λαζική ανέκτησε μια ανεξαρτησία αλλά παρέμεινε υπό βυζαντινή επιρροή. Η Ανακοπία ήταν η πρωτεύουσα του πριγκιπάτου. Η χώρα ήταν κυρίως χριστιανική, με την έδρα του αρχιεπισκόπου στην Πιτυό. Παρόλο που η ακριβή ημερομηνία προσηλυτισμού των Αμπχάζιων στο Χριστιανισμό δεν είναι γνωστή, είναι γνωστό ότι ο μητροπολίτης Πιτυού Στρατόφιλος συμμετείχε στη Σύνοδο της Νίκαιας το 325.
Γύρω στα μέσα του 6ου αιώνα μ.Χ. οι Βυζαντινοί και η γειτονική Σασσανιδική Περσία πολέμησαν για την κυριαρχία πάνω στην Αμπχαζία για 20 χρόνια, μια σύγκρουση που λέγεται Πόλεμος της Λαζικής. Το 550, κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι Αβασγοί επαναστάτησαν κατά των Βυζαντινών και ζήτησαν τη βοήθεια των Σασσανιδών. Ο Στρατηγός Βέσσας κατέστειλε την εξέγερση των Αβασγών.
Μια αραβική επίθεση στην Αβασγία, υπό τον Μαρβάν Β΄, κατεστάλη από τον πρίγκιπα Λέων Α΄ μαζί με τους Λαζούς και Ιβήριους συμμάχους του το 736. Έπειτα ο Λέων Β΄ παντρεύτηκε την κόρη του Μιριάν και ο διάδοχος του Λέων Β΄ εκμεταλλεύτηκε αυτή τη δυναστική ένωση για να προσαρτήσει τη Λαζική κατά τη δεκαετία του 770. Προφανώς θεωρούμενο ως κράτος-διάδοχος της Λαζικής (Εγκρίσι στις γεωργιανές πηγές), η νέα πολιτική οντότητα συνέχισε να ονομάζεται Εγκρίσι σε κάποιες σύγχρονες αρμενικές και γεωργιανές πηγές (π.χ. Η Ζωή των Γεωργιανών Βασιλέων του Λεόντι Μροβέλι και την Ιστορία της Αρμενίας του Χοβάνες Ντρασχανακέρτσι).
Εντός της Γεωργιανής σφαίρας
Η επιτυχημένη άμυνα κατά του Αραβικού Χαλιφάτου και τα εδαφικά κέρδη στην ανατολή έδωσαν στους Αβασγούς πρίγκιπες αρκετή δύναμη να αξιώσουν μεγαλύτερες αυτονομίες από το Βυζάντιο. Προς το 778 ο πρίγκιπας Λέων Β΄ με τη βοήθεια των Χαζάρων ανακήρυξε ανεξαρτησία από το Βυζάντιο και μετέφερε την κατοικία του στο Κουτάισι. Τα γεωργιανά αντικατέστησαν τα ελληνικά ως η γλώσσα των εγγράμματων και του πολιτισμού. μικρογραφία|Το βασίλειο της Αμπχαζίας ενώθηκε με το νεοσύστατο [[Βασίλειο της Γεωργίας μέσω της δυναστικής διαδοχής. Το 1008 τα δύο βασίλεια ενώθηκαν όταν ο Μπαγκράτ Β΄ της Αμπχαζίας έγινε ο Μπαγκράτ Γ΄ της Αμπχαζίας. ]] Το δυτικό γεωργιανό βασίλειο της Αμπχαζίας ήκμασε μεταξύ 850 και 950 μ.Χ., το οποίο έπαψε να υπάρχει με την ενοποίηση της Αμπχαζίας και των ανατολικών Γεωργιανών κρατών σε μια ενιαία γεωργιανή μοναρχία που κυβέρνησε ο βασιλιάς Μπαγκράτ Γ΄ στα τέλη του 10ου αιώνα και τις αρχές του 11ου αιώνα.
Τον 12ο αιώνα, ο Δαβίδ ο Χτίστης, βασιλιάς της Γεωργίας, διόρισε τον Οτάγκο ως εριστάβι της Αμπχαζίας, ο οποίος αργότερα έγινε ο ιδρυτής του οίκου των Σερβασίντζε (αργότερα γνωστός ως Τσάτσμπα).
Στη δεκαετία του 1240 οι Μογγόλοι διαίρεσαν τη Γεωργία σε οχτώ στρατιωτικούς-διοικητικούς τομείς (ντουμάν), ενώ η περιοχή της σημερινής Αμπχαζίας αποτελούσε μέρος του ντουμάν που διοικούσε ο Τσότνε Νταντιάνι.
Οθωμανική κυριαρχία
Τον 16ο αιώνα, μετά τη διάσπαση του βασιλείου της Γεωργίας σε μικρά βασίλεια και πριγκιπάτα, αναδύθηκε το πριγκιπάτο της Αμπχαζίας (ονομαστικά ήταν υποτελές στο βασίλειο του Ιμερέτι), κυβερνώμενο από τη δυναστεία των Σερβασίντζε. Από τη δεκαετία του 1570, όταν το οθωμανικό ναυτικό κατέλαβε το οχυρό του Τσχούμι, η Αμπχαζία έπεσε υπό την επιρροή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Ισλάμ. Υπό την Οθωμανική εξουσία το μεγαλύτερο μέρος της άρχουσας τάξης στην Αμπχαζία προσυλητίστηκε στο Ισλάμ, αλλά το πριγκιπάτο διατήρησε ένα βαθμό αυτονομίας.
Η Αμπχαζία ζήτησε προστασία από τη Ρωσική Αυτοκρατορία το 1801, αλλά οι Ρώσοι την ανακήρυξαν "αυτόνομο πριγκιπάτο" το 1810. Η Ρωσία προσάρτησε την Αμπχαζία το 1864, ενώ η αμπχαζική αντίσταση κατεστάλη καθώς οι Ρώσοι απέλασαν τους μουσουλμάνους Αμπχάζιους στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ενώ επίσης πάρα πολλοί Καυκάσιοι μουσουλμάνοι μετανάστευσαν στην Τουρκία.
Σοβιετική κυριαρχία
Η Ρωσική Επανάσταση του 1917 οδήγησε στη δημιουργία μιας ανεξάρτητης Γεωργίας (1918) που περιελάμβανε και την Αμπχαζία. Η Αμπχαζία παρέμεινε μέρος της Γεωργίας μετά από μια αγροτική εξέγερση που υποστηρίχθηκε από Μπολσεβίκους και το γεωργιανό σύνταγμα του 1921 παραχώρησε στην Αμπχαζία καθεστώς αυτονομίας. Το 1921, ο Κόκκινος Στρατός των Μπολσεβίκων εισέβαλε στη Γεωργία και τερμάτισε τη βραχύβια ανεξαρτησία της. Η Αμπχαζία μετατράπηκε σε Σοσιαλιστική Σοβιετική Δημοκρατία (SSR Abkhazia) με ένα διφορούμενο καθεστώς Δημοκρατίας άρρηκτα συνδεδεμένης με τη Γεωργιανή ΣΣΔ. Το 1931, ο Ιωσήφ Στάλιν μετέτρεπε την Αμπχαζία σε αυτόνομη δημοκρατία (Αμπχαζική Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία ή εν συντομία Abkhaz ASSR) εντός της Γεωργιανής ΣΣΔ. Ωστόσο, παρά την κατ'όνομα αυτονομία, η Αμπχαζία υποβλήθηκε σε ισχυρή άμεση κυριαρχία από τις κεντρικές σοβιετικές αρχές. Υπό την κυριαρχία του Στάλιν και του Μπέρια, τα σχολεία της Αμπχαζίας έκλεισαν, απαιτώντας από τα παιδιά της Αμπχαζίας να σπουδάζουν στη γεωργιανή γλώσσα. Η δημοσίευση υλικού στα Αμπχαζικά μειώθηκε και τελικά σταμάτησε εντελώς. Τα σχολεία της Αμπχαζίας έκλεισαν το 1945/46. Στις Σοβιετικές εκκαθαρίσεις του 1937–38, η τοπική άρχουσα ελίτ εκκαθαρίστηκε από Αμπχάζιους και μέχρι το 1952 πάνω από το 80% των 228 κορυφαίων κομμάτων και κυβερνητικών αξιωματούχων και διευθυντών επιχειρήσεων ήταν Γεωργιανοί. Παρά ταύτα παρέμειναν 34 Αμπχάζιοι, 7 Ρώσοι και 3 Αρμένιοι σε αυτές τις θέσεις. Ο ηγέτης δετου Γεωργιανού Κομμουνιστικού Κόμματος Candide Charkviani υποστήριξε με ζήλο την εκτεταμένη "γεωργιανοποίηση" της Αμπχαζίας. Η πολιτική καταστολής χαλάρωσε μετά το θάνατο του Στάλιν και την εκτέλεση του Μπέρια, και στους Αμπχάζους δόθηκε μεγαλύτερος ρόλος στη διακυβέρνηση της δημοκρατίας. Όπως στις περισσότερες από τις μικρότερες αυτόνομες δημοκρατίες, η σοβιετική κυβέρνηση ενθάρρυνε την ανάπτυξη του πολιτισμού και ιδιαίτερα της λογοτεχνίας. Η Αμπχαζική ΕΣΣΔ ήταν η μόνη αυτόνομη δημοκρατία στην ΕΣΣΔ στην οποία η γλώσσα του ομώνυμου έθνους (στην περίπτωση εκείνη η Αμπχαζική) επιβεβαιώθηκε στο σύνταγμά της ως μία από τις επίσημες γλώσσες της.
Εκλογές
Στις επαναληπτικές εκλογές, στις 12 Ιανουαρίου του 2005, Πρόεδρος εξελέγη ο Σεργκέι Μπαγκάπς με 91,54% των ψήφων, έναντι 4,7 % που έλαβε ο Ραούλ Χατζίμπα. Η Διεθνής Κοινότητα δεν αναγνώρισε τις εκλογές. Στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 10 και στις 24 Μαρτίου 2012 κατήλθαν συνολικά 156 υποψήφιοι. Οι εκλογές δεν αναγνωρίστηκαν από τη Γεωργία. Την ψηφοφορία επέβλεψαν 56-100 παρατηρητές από 9 χώρες. Το Κοινοβούλιο απαρτίζεται από 35 μέλη-πολίτες.
Ελληνική Κοινότητα
thumb|left|Ο χάρτης της [[Γεωργίας με τις αυτόνομες δημοκρατίες της Αμπχαζίας (πράσινο) και της Νότιας Οσετίας (μοβ).]] Οι Έλληνες αποτελούσαν μία εκ των πέντε εθνοτήτων που κατοικούσαν στην περιοχή. Συγκεκριμένα, κατά τις εκτιμήσεις του 1926 υπήρχαν 14.045 (7.6% του πληθυσμού), ενώ ο συνολικός πληθυσμός ανερχόταν στους 201.016. Αυτή η γρήγορη δημογραφική ανάπτυξη συνέχισε και στην απογραφή του 1939, καθώς στην Αμπχαζία ζούσαν εκείνη την περίοδο 34.621 Έλληνες (11.1% του πληθυσμού) σε 311.885 κατοίκους. Αυτό οφείλεται στην υποχρεωτική μετανάστευση που επεβλήθη από το καθεστώς, όπου Ρώσοι, Γεωργιανοί, Αρμένιοι και Έλληνες μετανάστευσαν στην περιοχή.
Λόγω των απελάσεων των Ελλήνων και άλλων εθνοτήτων σε άλλες περιοχές της Σοβιετικής Ένωσης από το 1944-1949 και έπειτα, το μερίδιο των Ελλήνων έπεσε και σταθεροποιήθηκε περίπου στο 2,5% με 3%. Κατά τη δεκαετία του 1990 οι περισσότεροι Έλληνες μετανάστευσαν στην Ελλάδα λόγω του πολέμου, ενώ επίσης μετανάστευσαν πολλοί Αρμένιοι, Ρώσοι και Γεωργιανοί.
Ένταση με Γεωργία
thumb|right|250px|Η Ρωσική Πρεσβεία στο [[Σοχούμι]] Το καλοκαίρι του 2008 επιδεινώθηκαν οι σχέσεις της αποσχισθείσας δημοκρατίας με το καθεστώς της Τιφλίδας. Ο αυτονομιστής ηγέτης Σεργκέι Μπαγκάπς κατηγόρησε τη Γεωργία ότι σχεδίαζε να καταλάβει την Αμπχαζία με βίαια μέσα νωρίτερα μέσα στη χρονιά, όμως η επιχείρηση δεν εκτελέστηκε. Η Μόσχα από την πλευρά της εξέφρασε την ανησυχία της ότι ένας νέος πόλεμος θα μπορούσε να ξεσπάσει στην περιοχή. Ο Αμπχάζιος πρόεδρος Μπαγκάπς απέρριψε στις 18 Ιουλίου του 2008 το ειρηνευτικό σχέδιο που πρότεινε η Γερμανία. Το σχέδιο προέβλεπε μεταξύ άλλων και επιστροφή των 250.000 Γεωργιανών προσφύγων που βρίσκονται εκτός της αποσχισθείσας δημοκρατίας της Αμπχαζίας. Η Ρωσία αναγνώρισε τη δημοκρατία ως ανεξάρτητη και τη σχετική ανακοίνωση έκανε στις 26 Αυγούστου του 2008 ο πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ.
Στις 3 Σεπτεμβρίου η Νικαράγουα και στις 10 Σεπτεμβρίου του 2009 η Βενεζουέλα αναγνώρισαν την Αμπχαζία ως ανεξάρτητη. Ακολούθησαν τα Ναούρου στις 15 Δεκεμβρίου.
Στις 11 Αυγούστου του 2010, η Ρωσία ανακοίνωσε ότι έχει εγκαταστήσει αντιαεροπορικούς πυραύλους S-300 στην περιοχή, προκειμένου να προστατεύσει τον εναέριο χώρο της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας.
Χώρες που αναγνωρίζουν τη Δημοκρατία της Αμπχαζίας
Η Αμπχαζία αναγνωρίζεται ως ανεξάρτητη χώρα μόνο από πέντε χώρες μέλη του ΟΗΕ: τις Νικαράγουα (2008), Βενεζουέλα (2009), Ναουρού (2009), Συρία (2018) και τη Ρωσία (2008), από την οποία και εξαρτάται πολιτικά, στρατιωτικά και οικονομικά. Τα Ηνωμένα Έθνη εξακολουθούν να αναγνωρίζουν την κυριαρχία της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας, ως τμήματα της Γεωργίας και έχουν ανακηρύξει την προσπάθεια απόσχισής τους παράνομη.
Επίσης, η Αμπχαζία αναγνωρίζεται ως ανεξάρτητη χώρα και από τρία μη μέλη του ΟΗΕ: τη Νότια Οσετία, την Υπερδνειστερία και τη Δημοκρατία του Αρτσάχ.
Πολιτισμός
Η γραπτή Αμπχαζική λογοτεχνία εμφανίστηκε σχετικά πρόσφατα, στις αρχές του 20ού αιώνα. Ωστόσο, οι Αμπχάζιοι μοιράζονται τις σάγκες των Ναρτ, μια σειρά παραμυθιών για μυθικούς ήρωες, μαζί με άλλους Καυκάσιους λαούς. Το αμπχαζικό αλφάβητο, το οποίο βασίζεται στο κυριλλικό, δημιουργήθηκε τον 19ο αιώνα. Η πρώτη εφημερίδα που εκδόθηκε στην Αμπχαζία ονομαζόταν Αμπχαζία και αρχισυντάκτης ήταν ο Ντμίτρι Γκούλια και ξεκίνησε να εκδίδεται το 1917.
Αθλητισμός
μικρογραφία|Το στάδιο Νταούρ Αχβλεντιάνι στην [[Γκάγκρα. ]] Το ποδόσφαιρο είναι το δημοφιλέστερο άθλημα στην Αμπχαζία. Άλλα δημοφιλή αθλήματα είναι η καλαθοσφαίριση, η πάλη και η πυγμαχία. Η Εθνική Ομάδα Καλαθοσφαίρισης της Αμπχαζίας έπαιξε τον πρώτο της αγώνα με την ομάδα της ΤΔΒΚ στις 27 Μαίου 2015 όπου η Αμπχαζική ομάδα κέρδισε με σκορ 76–59. Η Αμπχαζική ομάδα καλαθοσφαίρισης "Άπσνι" παίζει στην τρίτη κατηγορία καλαθοσφαίρισης της Ρωσίας στο κράι Κρασνοντάρ. Η Αμπχαζία έχει δικό της ερασιτεχνικό ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα από το 1994 και δεν ανήκει σε κάποια διεθνή ομοσπονδία. Υπάρχουν δεκαεννιά ποδοσφαιρικοί σύλλογοι σε δύο κατηγορίες στη χώρα. Το 2016 φιλοξένησε και κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου ConIFA.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, η αντισφαίριση γίνεται ολοένα και δημοφιλέστερη στη νεολαία της Αμπχαζίας. Αρκετές ομάδες αντισφαίρισης από το Σουχούμι συμμετέχουν σε εθνικές διοργανώσεις στη Ρωσία και αγωνίζονται σε διεθνείς διοργανώσεις με τη ρωσική σημαία. Για παράδειγμα, ο αντισφαιριστής Αλέν Αβίντζμπα συμμετείχε στο Κύπελλο Ντέιβις το 2016 και το 2017 η Αμίνα Άνσμπα κέρδισε ένα αργυρό μετάλλιο σε διεθνές πρωτάθλημα στην Τουρκία. Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με επίσημα δεδομένα, η ρωσική ιστοσελίδα tennisportal.ru γράφει ότι η υψηλότερη θέση της Άνσμπα στην παγκόσμια κατάταξη ήταν η 355η στις γυναίκες το 2020
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμπχαζία Κατηγορία:Μη αναγνωρισμένα ή σε μεγάλο βαθμό μη αναγνωρισμένα κράτη
Αϊχάν Ακτάρ
Ο Αϊχάν Ακτάρ (Ayhan Aktar) (Κωνσταντινούπολη, 1953) είναι τούρκος ιστορικός και κοινωνιολόγος με ειδίκευση στα ζητήματα χριστιανικών μειονοτήτων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και την Τουρκία.
Το 1977 αποφοίτησε από το Τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Βοσπόρου. Μεταπτυχιακά στο Πανεπιστήμιο του Κεντ. Το 1980 άρχισε να εργάζεται στο Πανεπιστήμιο Μαρμαρά. Ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης το 1989. Η μελέτη δημοσιεύθηκε το 1990 (στα τουρκικά) με τίτλο «Ο καπιταλισμός και η υπανάπτυξη της βιοτεχνίας στην Τουρκία». Εργάσθηκε στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και από το 2010 στο Πανεπιστήμιο Bilgi της Κωνσταντινούπολης.
Το 2006 εκδόθηκε το βιβλίο «Turkish Nationalism, Non-Muslims and Economic Transformation». Συνεπιμελήθηκε με τους Niyazi Kızılyürek και Umut Özkırımlı βιβλίο με τίτλο "Nationalism in the Troubled Triangle: Cyprus, Greece and Turkey" (2010). Το 2012 επιμελήθηκε τα απομνημονεύματα του αρμενικής εθνικής ταυτότητας λοχαγού του οθωμανικού στρατού  με τίτλο «Από το Τσανάκκαλε στο Παλαιστινιακό Μέτωπο».
Έργα
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Τούρκοι συγγραφείς
Χειμερινά Ανάκτορα
Τα Χειμερινά Ανάκτορα (ρωσικά: Зи́мний дворе́ц) στην Αγία Πετρούπολη ήταν, από το 1732 μέχρι το 1917, η επίσημη κατοικία των Ρώσων μοναρχών, ανάμεσα στον ποταμό Νέβα και την πλατεία των Ανακτόρων, δίπλα στο χώρο όπου ο Μέγας Πέτρος είχε κτίσει τα αρχικά Χειμερινά Ανάκτορα. Το σημερινό κτίριο είναι το τέταρτο κατά σειρά και βρισκόταν υπό συνεχή αναδιαμόρφωση ανάμεσα στο 1730 και το 1837, όταν υπέστη σημαντικές καταστροφές από πυρκαγιά και επανακατεσκευάστηκε άμεσα. Η κατάληψη του ανακτόρου το 1917, όπως απεικονίζεται σε σοβιετικούς πίνακες και στη ταινία του Σεργκέι Αϊζενστάιν Οκτώβρης έγινε σύμβολο της Οκτωβριανής Επανάστασης.
Τα ανάκτορα σχεδιάστηκαν από διάφορους αρχιτέκτονες, ανάμεσα στους οποίους ήταν ο Μπαρτολομέο Ραστρέλι, σε ρυθμό ο οποίος έγινε γνωστός ως ελισαβετιανό μπαρόκ. Το πράσινο και λευκό ανάκτορο έχει σχήμα επιμήκους ορθογώνιου, με την κύρια πρόσοψη να έχει μήκος 250 μέτρα και 30 μέτρα ύψος. Υπολογίζεται ότι διαθέτει 1.500 δωμάτια. Μετά την ανακατασκευή του 1837, το εξωτερικό έμεινε ίδιο, αλλά μεγάλα τμήματα του εσωτερικού επανασχεδιάστηκαν σε ποικίλους ρυθμούς, με αποτέλεσμα το ανάκτορο να περιγραφεί ως ανάκτορο του 19ου αιώνα εμπνευσμένο από ένα μοντέλο σε ροκοκό ρυθμό.
Σήμερα, το ανάκτορο ανήκει στο συγκρότημα κτιρίων που στεγάζουν το μουσείο Ερμιτάζ.
Ιερά Μητρόπολις Ηρακλείας
Πριν τη μεταφορά της πρωτεύουσας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τη Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη, ο επίσκοπος Βυζαντίου υπαγόταν διοικητικά στη Μητρόπολη Ηρακλείας. Αργότερα, περί τον 4ο αιώνα, αποδεσμεύτηκε και ανυψώθηκε και σε Πατριάρχη.
Σαμπουέν (Ωτ-Σον)
Το Σαμπουέν (γαλλικά: Cemboing, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Ιερά Μητρόπολις Ηρακλείας
Εξαιτίας αυτών των ιστορικών λόγων, η Μητρόπολη Ηρακλείας ήταν από τις σημαντικότερες μητροπόλεις του Οικουμενικού Θρόνου, και ο μητροπολίτης της είχε το προνόμιο να χειροτονεί τον Πατριάρχη και να του επιδίδει την ποιμαντορική ράβδο.
Σαμπουέν (Ωτ-Σον)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Ιερά Μητρόπολις Ηρακλείας
Σήμερα η Μητρόπολη δεν υφίσταται πλέον, ελλείψει ποιμνίου μετά την ανταλλαγή πληθυσμών. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο συνεχίζει μέχρι και σήμερα να απονέμει σε Επίσκοπό του τον τίτλο του Γέροντος Μητροπολίτου Ηρακλείας.
Πηγές
Ηρακλειας
Συγκρότημα εκτοξεύσεων 32
Το συγκρότημα εκτοξεύσεων πυραύλων με τον αριθμό LC-32 στο ακρωτήριο Κανάβεραλ ήταν διαστημική βάση της Πολεμικής Αεροπορίας στην περιοχή του νησιού Merritt στην Φλόριντα. Οι εγκαταστάσεις του αποτελούνται από μια εξέδρα εκτόξευσης (LC-32A) και το «γκαράζ» πυραύλων (LC-32B). Χρησιμοποιήθηκε από την Πολεμική Αεροπορία της Αμερικής την δεκαετία του 1960 σε συνδυασμό με το LC-31 για την πραγματοποίηση των δοκιμαστικών εκτοξεύσεων διηπειρωτικών πυραύλων τύπου Minuteman. Η εξέδρα εκτόξευσης LC-32A δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ. Όλες οι εκτοξεύσεις έγιναν από το «γκαράζ» LC-32B.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγκροτήματα εκτόξευσης πυραύλων Κέιπ Κανάβεραλ
Εστιακή απόσταση
thumb|180px|Εστιακό σημείο F και εστιακή απόσταση f ενός θετικού (συγκλίνοντα) φακού, ενός αρνητικού (αποκλίνοντα) φακού, ενός κοίλου και ενός κυρτού κατόπτρου Η εστιακή απόσταση ενός οπτικού συστήματος είναι το μέγεθος που μας δείχνει πόσο έντονα το σύστημα συγκλίνει ή αποκλίνει το φως. Στην περίπτωση που ένα οπτικό σύστημα βρίσκεται στον αέρα, η εστιακή απόσταση είναι η απόσταση κατά την οποία παράλληλες ακτίνες καταλήγουν στο σημείο εστίασης. Ένα σύστημα με μικρή εστιακή απόσταση έχει μεγαλύτερη οπτική ισχύ σε σχέση με ένα σύστημα με μεγάλη εστιακή απόσταση. Συνεπώς, η κλίση των ακτίνων είναι έντονη, οδηγώντας σε σημείο εστίασης μικρότερης απόστασης.
Στις περισσότερες φωτογραφικές μηχανές και σε όλα τα τηλεσκόπια, όπου το αντικείμενο είναι απομακρυσμένο, μεγαλύτερη εστιακή απόσταση (μικρότερη οπτική ισχύς) οδηγεί σε μεγαλύτερη μεγέθυνση και μικρότερο γωνιακό επίπεδο. Αντιστρόφως, μικρότερη εστιακή απόσταση (ή μεγαλύτερη οπτική δύναμη) οδηγεί σε μικρότερο γωνιακό επίπεδο. Από την άλλη πλευρά, σε εφαρμογές όπως η μικροσκοπία στην οποία η μεγέθυνση επιτυγχάνεται τοποθετώντας το αντικείμενο κοντά στο φακό, μικρότερη εστιακή απόσταση (μεγαλύτερη οπτική δύναμη) οδηγεί σε μεγαλύτερη μεγέθυνση, επειδή το αντικείμενο μπορεί να έρθει πιο κοντά στο σημείο προβολής.
Προσέγγιση για λεπτούς φακούς
Για ένα λεπτό φακό στον αέρα, η εστιακή απόσταση είναι η απόσταση από το κέντρο του φακού προς τις κύριες εστίες (ή εστιακά σημεία) του φακού. Για ένα συγκλίνοντα φακό (για παράδειγμα ένα κυρτό φακό), η εστιακή απόσταση είναι θετική, και είναι η απόσταση από το κέντρο του φακού στο σημείο που εστιάζουν παράλληλες ακτίνες φωτός της δέσμης εξερχόμενες από τον φακό. Για έναν αποκλίνοντα φακό (για παράδειγμα ένα κοίλο φακό), η εστιακή απόσταση είναι αρνητική, και είναι η απόσταση από το σημείο το οποίο παράλληλη δέσμη φωτός αποκλίνει μετά τη διέλευση της από το φακό. Η εστιακή απόσταση ενός λεπτού φακού, που αποτελείται από δύο σφαιρικές επιφάνειες με ακτίνες καμπυλότητας R_1 και R_2 αντίστοιχα και περιβάλεται από αέρα, μπορεί να υπολογιστεί από την σχέση:
Παχύς Φακός
Για ένα παχύ φακό (ο οποίος έχει πάχος που δεν είναι αμελητέο), ή ένα οπτικό σύστημα που αποτελείται από αρκετούς φακούς ή/και κάτοπτρα (π.χ., φωτογραφικό φακό ή τηλεσκόπιο), η εστιακή απόσταση  συχνά καλείται ενεργός εστιακή απόσταση (EFL ), ώστε να διακρίνεται από άλλες παραμέτρους που χρησιμοποιούνται:
Για ένα οπτικό σύστημα στο αέρα, η ενεργός εστιακή απόσταση (f και f ' ) δίνει την απόσταση από τα εμπρός και πίσω κύρια επίπεδα (Η και Η'), προς τα αντίστοιχα εστιακά σημεία (F και F'). Εάν το περιβάλλον μέσο δεν είναι αέρας, τότε η απόσταση πολλαπλασιάζεται με τον δείκτη διάθλασης του μέσου (n είναι ο δείκτης διάθλασης του φακού, n1undefinedείναι ο δείκτης διάθλασης του μέσου μπροστά από το φακό και n2 o δείκτης διάθλασης του μέσου στο πίσω μέρος του φακού). Μερικοί συγγραφείς καλούν τις αποστάσεις αυτές  εμπρός/πίσω εστιακά μήκη, και τις διακρίνουν από τις εμπρός/πίσω εστιακές αποστάσεις, που ορίζονται παραπάνω.
Γενικά, η ενεργός εστιακή απόσταση ή EFL είναι η τιμή που περιγράφει την ικανότητα ενός οπτικού συστήματος να εστιάζει το φως, και είναι η τιμή που χρησιμοποιείται για τον υπολογισμό της μεγέθυνσης του συστήματος. Οι άλλες παράμετροι, χρησιμοποιούνται για το προσδιορισμό της εικόνας που θα σχηματιστεί για μία δεδομένη θέση αντικειμένου.
Στην περίπτωση φακού πάχους d που βρίσκεται στον αέρα, και με ακτίνες καμπυλότητας των επιφανειών R_1 και R_2, η ενεργός εστιακή απόσταση (EFL) f δίνεται από:
όπου n είναι ο δείκτης διάθλασης του φακού και ο λόγος {1 \over f} είναι η οπτική ισχύς του φακού.
και η πίσω εστιακή απόσταση:
Στις παραπάνω εξισώσεις η τιμή των R_1, R_2 είναι θετική εάν η επιφάνεια του φακού, για διάδοση από αριστερά πρός τα δεξιά, είναι κυρτή, και αρνητική αν είναι κοίλη. Να σημειωθεί ότι οι όσον αφορά τις ακτίνες καμπυλότητας οι συμβάσεις των προσήμων ποικίλλουν μεταξύ διαφόρων συγγραφέων έτσι συναντάμε διαφορετικές μορφές των παραπάνω εξισώσεων, ανάλογα με τη σύμβαση που χρησιμοποιεί ο κάθε συγγραφέας.
Σφαιρικά κάτοπτρα
Σε ένα σφαιρικό κάτοπτρο, η εστιακή απόσταση θετική όταν το κάτοπτρο είναι κοίλο και αρνητική όταν είναι κυρτό. Σύμφωνα με τις συμβάσεις των προσήμων για την ακτίνα καμπυλότητας, η εστιακή απόσταση ενός κατόπτρου ακτίνας καμπυλότητας R δίνεται από την σχέση:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωμετρική οπτική Κατηγορία:Φωτογραφία Κατηγορία:Μήκος
Κυβερνείο Λούξορ
To Κυβερνείο του Λούξορ (αραβικά : محافظة الأقصر‎ muḥāfaẓat al-Uqṣur) ) είναι διοικητική διαίρεση (Κυβερνείο) της Αιγύπτου. Έχει πρωτεύουσα την πόλη Λούξορ και πληθυσμό 1.064.000 κατοίκους.
Δημιουργήθηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2009 με εδάφη που αποσπάστηκαν από το Κυβερνείο Κένα. Με έκταση 2.960 τ.χλμ. είναι το μικρότερο κυβερνείο της Αιγύπτου. Βρίσκεται στην Άνω Αίγυπτο κατά μήκος του Νείλου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνεία της Αιγύπτου
Μπερλίνερ
Το Μπερλίνερ Φάνκουχεν είναι ένα παραδοσιακό αφράτο γερμανικό ντόνατ (donut) χωρίς τρύπα στο κέντρο, που παρασκευάζεται από γλυκιά ζύμη και μαγιά, τηγανίζεται σε λάδι, γεμίζεται με μαρμελάδα φρούτων και τελικά καλύπτεται με γλάσο, ζάχαρη άχνη ή συμβατική ζάχαρη. Εναλλακτικά μπορεί να είναι συμπληρωμένο με κρέμα ζαχαροπλαστικής, σοκολάτας, σαμπάνιας, μόκα ή λικέρ.
Ιστορία
Από τον 16ο αιώνα στη Γερμανία παρασκευάζονταν τα Χεφεμπάλεν σε λαρδί, τα οποία, όμως, είχαν ακανόνιστο σχήμα, ήταν άδεια χωρίς γέμιση και ψήνονταν στον φούρνο. Μαγειρεύονταν, επίσης, και διάφοροι τύποι τηγανίτας.
Σε έναν δημοφιλή μύθο, οι τηγανίτες Μπερλίνερ εφευρέθηκαν το 1756 από έναν Βερολινέζο ζαχαροπλάστη που ήθελε να υπηρετήσει στον στρατό του Φρειδερίκου Β' του Μέγα ως κανονιέρης αλλά αποδείχθηκε ακατάλληλος, του επετράπη, ωστόσο, να παραμείνει στο τάγμα ως αρτοποιός. Ως «ευχαριστώ», δημιούργησε τις πρώτες «τηγανίτες», έπλασε τα κομμάτια της ζύμης σε σφαίρες σαν τις μπάλες των κανονιών, και τις τηγάνισε πάνω από ανοιχτή φωτιά, καθώς δεν υπήρχε φούρνος.
Τα μπερλίνερ είναι παραδοσιακά γλυκίσματα για την παραμονή της Πρωτοχρονιάς και το Καρναβάλι (κυρίως την Καθαρά Δευτέρα και την Καθαρά Τρίτη). Μερικές φορές για φάρσα ορισμένα κομμάτια αντί να γεμιστούν με μαρμελάδα γεμίζονται με κάτι τρελό, όπως μουστάρδα, κρεμμύδια ή ακόμη και πριονίδια. Σε κάποιες εποχιακές περιστάσεις τα μπερλίνερ προσφέρονται με γέμιση εγκ νογκ, κρέμα σοκολάτας ή κρέμα κάσταρντ και επικάλυψη με γλάσο από εγκ νογκ. Αρχικά, τα μπερλίνερ ήταν γνωστά ως εορταστικά γλυκίσματα, αλλά σήμερα είναι διαθέσιμα όλο το χρόνο.
Διαδικασία Παρασκευής
Τα μπερλίνερ φτιάχνονται με γάλα, βούτυρο, αλεύρι, ζάχαρη, βανίλια, αλάτι και αυγά. Τα υλικά αναμειγνύονται σε μπωλ μέχρι να σχηματιστεί μία μαλακή ζύμη. Στη συνέχεια το μπωλ σκεπάζεται με πετσέτα και αφήνεται σε ζεστό μέρος μέχρι να φουσκώσει και να διπλασιαστεί σε όγκο. Μετά, πλάθονται τα μπαλάκια των μπερλίνερ. Αυτά τηγανίζονται σε φριτέζα με λάδι, για 3-5 λεπτά, μέχρι να χρυσίσουν και από τις δύο πλευρές. Με το που θα βγουν από τη φριτέζα ρίχνονται σε ζάχαρη για να καλυφθούν με αυτή. Η μαρμελάδα φρούτων εισάγεται στο εσωτερικό του ντόνατ με σύριγγα ή κορνέ ζαχαροπλαστικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορτογαλική κουζίνα Κατηγορία:Γερμανικά επιδόρπια Κατηγορία:Πολιτισμός στο Βερολίνο Κατηγορία:Κάσταρντ κρεμώδη επιδόρπια
Δημοτικό Στάδιο Χαλκίδας
Πηγές
Δημοτικό Στάδιο Χαλκίδας Κατηγορία:Χαλκίδα Κατηγορία:Α.Ο. Χαλκίδα
Γούρρη
Το Γούρρη είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Τάκης Γιαννόπουλος
Ο Τάκης (Παναγιώτης) Γιαννόπουλος γεννήθηκε στις 25 Σεπτεμβρίου του 1972 στον Πειραιά και είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός.
Βιογραφικό
Έπειτα το τέλος της ποδοσφαιρικής του σταδιοδρομίας, ανέλαβε χρέη τεχνικού διευθυντή στον Ολυμπιακό Βόλου από το 2008 μέχρι το 2012. Το 2012 μέχρι το 2014 εργάστηκε ως σκάουτερ στο αντίστοιχο τμήμα του Ολυμπιακού Πειραιώς και ακολούθως, το καλοκαίρι του 2014 ανέλαβε χρέη τεχνικού διευθυντή στον Λεβαδειακό. Τον Δεκέμβριο του 2017 ανέλαβε χρέη τεχνικού διευθυντή στον Εθνικό Πειραιώς, όπου εργάστηκε για 1 χρόνο μέχρι και τον Δεκέμβριο του 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΟ Νέα Καβάλα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Άρτζες Πιτέστι
Άννα Σάλιβαν
Η Άννα Σάλιβαν (Johanna "Anne" Mansfield Sullivan Macy, 4 Απριλίου 1866 - 20 Οκτωβρίου 1936) ήταν Αμερικανίδα παιδαγωγός με ιρλανδικές ρίζες.
Γενικές εκλογές στη Σασκάτσουαν (2016)
Οι 28ες γενικές εκλογές στη Σασκάτσουαν διεξήχθησαν στις 4 Απριλίου 2016. Εξελέγησαν τα μέλη της Νομοθετικής Συνέλευσης στην πολιτεία αυτή του Καναδά. Η Βουλή διαλύθηκε από τον Αντικυβερνήτη της πολιτείας στις 8 Μαρτίου 2016. Αποτέλεσμα των εκλογών ήταν η τρίτη νίκη με αυτοδυναμία για το Κόμμα Σασκάτσουαν. Ήταν η πρώτη φορά που κεντροδεξιό κόμμα πέτυχε τρίτη καθαρή νίκη.
Άννα Σάλιβαν
Ταινίες
Το θαύμα της Άννι Σάλιβαν με σκηνοθέτη τον Άρθουρ Πεν, με πρωταγωνίστριες την Αν Μπάνκροφτ και την Πάτι Ντιούκ, ενώ η ταινία χάρισε Όσκαρ Α' στην Μπάνκροφτ και Β' στην Ντριούκ.
Γενικές εκλογές στη Σασκάτσουαν (2016)
Αποτελέσματα
Εξαιτίας της αύξησης στον αριθμό των εκλογικών περιφερειών (από 58 σε 61), τα δύο μεγάλα κόμματα αύξησαν τις έδρες τους.
Άννα Σάλιβαν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρλανδοί παιδαγωγοί
Γενικές εκλογές στη Σασκάτσουαν (2016)
Παραπομπές
Σασκατ Κατηγορία:Σασκάτσουαν
Βελίκι Μπόρακ
Ιστορία
Κατά την Πρώτη Σερβική εξέγερση από το Μπόρακ πήραν μέρος μεγάλες προσωπικότητες όπως ο Σίμα Μάρκοβιτς και ο Μίλισλαβ που αναφέρεται σαν ο πρώτος που μπήκε στο κάστρο του Βελιγραδίου κατά την πολιορκία και απελευθέρωση του.
Στο Μπόρακ το 1805 πραγματοποιήθηκε η Εθνοσυνέλευση όπου δημιουργήθηκε η πρώτη Σερβική κυβέρνηση. Στο χωριό ιδρύθηκε και λειτούργησε το πρώτο ταχυδρομείο της Σερβίας.
Κατά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο το χωριό γνώρισε καταστροφές και τρομοκρατία από ους Τσέτνικ. Το 1943 εδώ κρατήθηκαν σε στρατόπεδο οι κάτοικοι των γύρω χωριών ενώ εκτελέστηκαν δέκα και εκατοντάδες σε δημόσιο ραβδισμό.
Δημογραφία
Το Μπόρακ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 1.357 κατοίκους με μέσο όρο ηλικίας τα 42,4 χρόνια (40,7 για τους άνδρες και 44,1 για τις γυναίκες). Έχει 459 νοικοκυριά, και ο μέσος αριθμός ατόμων ανά νοικοκυριό είναι 2,80.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικισμοί του Μπαράγιεβο
Τρίκαλα
Τα Τρίκαλα είναι πόλη της δυτικής Θεσσαλίας, πρωτεύουσα της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων και του Δήμου Τρικκαίων. Η πόλη διασχίζεται από τον ποταμό Ληθαίο, ο οποίος αποτελεί παραπόταμο του Πηνειού.
Σύμφωνα με την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία στην Απογραφή του 2021 η πόλη των Τρικάλων είχε πληθυσμό 61.653 κατοίκους, ενώ ο Δήμος Τρικκαίων είχε 78.508 κατοίκους.
Βρίσκεται πολύ κοντά στα Μετέωρα και την Καλαμπάκα και στον ορεινό όγκο της νότιας Πίνδου όπου βρίσκονται γνωστοί προορισμοί (Ελάτη, Περτούλι και Πύλη). Η πόλη των Τρικάλων είναι ιδιαίτερα γραφική με χαρακτηριστικά αξιοθέατα και σημεία ενδιαφέροντος.
Ιστορία
μικρογραφία|Αρχαιολογικός χώρος Ασκληπιείου. μικρογραφία|Το [[Κουρσούμ Τζαμί στη νότια είσοδο της πόλης.]] μικρογραφία|Άποψη της πόλης.
Η ευρύτερη περιοχή των Τρικάλων κατοικείται από τους προϊστορικούς χρόνους και οι πρώτες ενδείξεις ζωής στο σπήλαιο της Θεόπετρας φτάνουν ως το 49.000 π.Χ. περίπου. Έχουν επίσης ανακαλυφθεί νεολιθικοί οικισμοί από το 6.000 π.Χ. στο Μεγάλο Κεφαλόβρυσο και άλλες τοποθεσίες.
Η πόλη των Τρικάλων είναι χτισμένη πάνω στην αρχαία πόλη Τρίκκα ή Τρίκκη, η οποία ιδρύθηκε γύρω στην 3η χιλιετία π.Χ. και ονομάστηκε έτσι από τη νύμφη Τρίκκη, κόρη του Πηνειού ή κατ' άλλους του Ασωπού ποταμού. Η πόλη ήταν σημαντικό κέντρο της αρχαιότητας, καθώς εδώ έζησε και έδρασε ο Ασκληπιός, που σήμερα αποτελεί έμβλημα του Δήμου Τρικκαίων, ο οποίος ήταν και βασιλιάς της πόλης. Στην περιοχή υπήρχε μάλιστα ένα από τα σημαντικότερα και αρχαιότερα Ασκληπιεία της εποχής. Η πόλη φέρεται επίσης, με βάση τον «Κατάλογο Νηών» στην Ιλιάδα του Ομήρου να συμμετέχει στον Τρωικό Πόλεμο στην πλευρά των Ελλήνων, με τριάντα πλοία και αρχηγούς τους γιατρούς γιους του Ασκληπιού Μαχάωνα και Ποδαλείριο. Η πόλη υπήρξε πρωτεύουσα βασιλείου κατά τη μυκηναϊκή εποχή και αργότερα αποτέλεσε κέντρο του κράτους της Εστιαιώτιδας που καταλάμβανε περίπου τη σημερινή έκταση του νομού Τρικάλων και περιγράφεται από το γεωγράφο Στράβωνα.
Κατά τους ιστορικούς χρόνους, η πόλη της Τρίκκης και η γύρω περιοχή του ποταμού γνώρισε ανάπτυξη. Έπεσε στα χέρια των Περσών το 480 π.Χ., ενώ περίπου δέκα χρόνια αργότερα προσχώρησε στη νομισματική ένωση Θεσσαλέων. Το 352 π.Χ. ενώθηκε με τη Μακεδονία του Φιλίππου Β΄. Έγινε θέατρο σκληρών μαχών ανάμεσα σε Μακεδόνες και Ρωμαίους, κατά την εισβολή των τελευταίων στην Ελλάδα, καθώς ο Φίλιππος Ε΄ και ο γιος του Περσέας προσπαθούσαν να την κρατήσουν ελεύθερη, χωρίς τελική επιτυχία αφού το 168 π.Χ. κατακτήθηκε.
Γιάνε Σαντάνσκι
thumb|right|210px|Ο τάφος του Σαντάνσκι έξωθεν της [[Μονή Ροζινού|μονής Ροζινού κοντά στο Μελένικο.]]
Τρίκαλα
Ιστορία
Μετέπειτα η πόλη και η περιοχή αποτέλεσε τμήμα του Βυζαντίου. Τους πρώτους μετά Χριστόν αιώνες η πόλη και η περιοχή γνώρισε όλους τους τότε εισβολείς στο Βαλκανικό χώρο: Γότθους (396), Ούννους (447), Σλάβους (577), Βούλγαρους (976-1025), Νορμανδούς (1081), Καταλανούς (1309-1311) και από το 1204 τους Φράγκους, ενώ ξαναγύρισε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και το Δεσποτάτο της Ηπείρου. Στις αρχές της χιλιετίας η πόλη παρουσιάζεται για πρώτη φορά με το σημερινό της όνομα, Τρίκαλα, στην Αλεξιάδα της Άννας Κομνηνής.
Γιάνε Σαντάνσκι
Ο Γιάνε Σαντάνσκι, (βουλγαρικά: Яне Сандански, Јане Сандански) (18 Μαΐου 1872, Βλάχι (τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία σήμερα Βουλγαρία) - 22 Απριλίου 1915, κοντά στο Μελένικο (Βουλγαρία)), ήταν ένας από τους ηγέτες της Εσωτερικής Μακεδονο-Αδριανουπολίτικης Επαναστατικής Οργάνωσης στην περιοχή των Σερρών και αρχηγός της ακροαριστερής πτέρυγας της οργάνωσης. Θεωρούσε τον εαυτό του, όπως και θεωρείται στη Βουλγαρία και εκτός αυτής, εθνικά Βούλγαρο, αλλά θεωρείται ως εθνικά Σλαβομακεδόνας στη Βόρεια Μακεδονία. Η Βουλγαρικότητα του Σαντάνσκι αναγνωρίζεται από αρκετούς ιστορικούς της Βόρειας Μακεδονίας, όπως ο Ακαδημαικός Ιβάν Καταρτζίεφ, διευθυντής του τμήματος Ιστορικών Επιστημών του Κλάδου Κοινωνικών Επιστημών στην Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών της Βόρειας Μακεδονίας, και ο διευθυντής των αρχείων του Κράτους Ζόραν Τοντορόφσκι.
Τρίκαλα
Ιστορία
Η πόλη κατακτάται τελικά από τους Οθωμανούς το 1395 και γίνεται σημαντικό κέντρο οικοτεχνίας, με ονομαστά μάλλινα υφαντά και προϊόντα δέρματος. Γίνεται πρωτεύουσα του Σαντζακίου Τρικάλων, δηλαδή μιας μεγάλης περιφέρειας που περιελάμβανε τη Θεσσαλία και ένα μέρος της Στερεάς Ελλάδας, από την αρχή της τουρκοκρατίας μέχρι το 1770. Επίσης αποτέλεσε σημαντικό πνευματικό κέντρο, καθώς για ένα μεγάλο μέρος της Τουρκοκρατίας (1543-1854) λειτούργησε εδώ η Σχολή Τρίκκης (και αργότερα Ελληνική Σχολή) στην οποία δίδαξαν γνωστοί διδάσκαλοι της εποχής, όπως ο Διονύσιος ο Φιλόσοφος. Το 1601 ο Μητροπολίτης Λαρίσης και Τρικάλων Διονύσιος ο Φιλόσοφος, κήρυξε την επανάσταση κατά των Τούρκων, με το σύνθημα «Τρίκκη Βυζάντιο ανακτήσει», η οποία όμως απέτυχε.
Γιάνε Σαντάνσκι
Mέχρι την Εξέγερση του Ιλιντεν (1903)
Ο Σαντάνσκι γεννήθηκε στο χωριό Βλάχι κοντά στην Κρέσνα (τότε) στην Οθωμανική Αυτοκρατορία στις 28 Μαΐου 1872. Ο πατέρας του, ελληνοδιδάσκαλος στο επάγγελμα, είχε συμμετάσχει ως σημαιοφόρος στην Εξέγερση Κρέσνας-Ραζλόγκ. Μετά τη συντριβή της εξέγερσης, το 1879 η οικογένειά του μετακόμισε στη Ντούπνιτσα της Βουλγαρίας, όπου ο Σαντάνσκι έλαβε τη στοιχειώδη εκπαίδευση. Μέχρι το 1895 ο Σαντάνσκι ήταν υπάλληλος του βουλγαρικού κράτους.
Ο Γιάνε Σαντάνσκι συμμετείχε στο επαναστατικό κίνημα στη Μακεδονία και στη Θράκη και έγινε ένας από τους ηγέτες του. Από το ξεκίνημα της επαναστατικής του δραστηριότητας κέρδισε τη δημοφιλία γιατί προστάτευε τους ντόπιους χωρικούς στη σημερινή νοτιοδυτική Βουλγαρία από την τυραννία των Οθωμανών, οργανώνοντας δικαστήρια και διδάσκοντας την αυτοάμυνα. Ο Σαντάνσκι έζησε και πολέμησε στην περιοχή του Πιρίν και γι' αυτό του έδωσαν το προσωνύμιο «Τσάρος του Πιρίν» (Πιρίνσκι Τσαρ). Μετά τη δολοφονία του Εμμανουήλ Μάνου, του ιερέα της Μονής Ροζινού και του διακόνου της, ήταν ένας από τους οργανωτές της απαγωγής της Μις Στόουν - της πρώτης σύγχρονης κρίσης ομηρίας της Αμερικής. Στις 3 Σεπτεμβρίου 1901 μια Διαμαρτυρόμενη ιεραπόστολος, ονόματι Ελεν Στόουν, ταξίδευε έφιππη στην ορεινή ενδοχώρα της Μακεδονίας και έπεσε σε ενέδρα ομάδας ένοπλων επαναστατών μαζί με την κυοφορούσα Στεφάνοβα Τσίλκα (Βασιλική), για την απόλυση της οποίας εισέπραξε ως λύτρα αρκετές χιλιάδες χρυσές τουρικές λίρες. Η Μις Στόουν δημοσίευσε τις εντυπώσεις της από την αιχμαλωσία με τον τίτλο «Έξι μήνες μεταξύ των Κομιτών». Ο Σαντάνσκι δραστηριοποιήθηκε επίσης στην Εξέγερση του Ίλιντεν κατά των Οθωμανών. Οι πολιτοφυλακές που δρούσαν στην περιοχή των Σερρών υπό τον Γιάνε Σαντάνσκι και ένα αντάρτικο απόσπασμα της «Ανώτερης Μακεδονικής Επιτροπής» αναχαίτισαν μια μεγάλη τουρκική δύναμη. Στις ενέργειες αυτές δεν συμμετείχε τόσο ο ντόπιος πληθυσμός όσο σε άλλες περιοχές, όπως στα ανατολικά του Μοναστηρίου και στα δυτικά της Θράκης.
Τρίκαλα
Ιστορία
Στις 23 Αυγούστου του 1881, με τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης, η πόλη περνάει σε ελληνική κυριαρχία μαζί με το μεγαλύτερο μέρος της υπόλοιπης Θεσσαλίας και μέρος της Ηπείρου. Θα ξαναβρεθεί υπό Τουρκική κυριαρχία με τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 για ένα περίπου χρόνο, μέχρι την τελική της ενσωμάτωση στην Ελλάδα (1898). Στη συνέχεια τα Τρίκαλα έπαιξαν βασικό ρόλο στις αγροτικές κινητοποιήσεις των αρχών του 20ού αιώνα εναντίον των τσιφλικάδων και υπήρξαν ο τόπος ίδρυσης του πρώτου Γεωργικού Συνεταιρισμού στην Ελλάδα, το 1906.
Μία από τις πιο σημαντικές και μεγάλες καταστροφές που υπέστη η πόλη ήταν η μεγάλη πλημμύρα του Ιουνίου του 1907, όταν τη νύκτα στις 3 Ιουνίου μετά από πρωτοφανείς βροχοπτώσεις, «με το καρδάρι» κατά την τοπική έκφραση, ξεχείλισαν όλα τα γύρω ποτάμια, ο Ληθαίος, ο Αϊμονιώτης, ο Κουμέρκης και ο Σαλαμπριάς με συνέπεια την επομένη το πρωί να έχει μετατραπεί ο κάμπος σε τεράστια λίμνη. Στην πλημμύρα εκείνη έχασαν τη ζωή τους 80 κάτοικοι, περίπου 200 οικίες κατέρρευσαν, καθώς και το γυμνάσιο, και χιλιάδες ζώα πνίγηκαν. Οι δε λοιπές καταστροφές υπήρξαν τεράστιες με διακοπή της συγκοινωνίας αφού και η σιδηροδρομική γραμμή είχε παρασυρθεί.
Γιάνε Σαντάνσκι
Νεότουρκοι
Ο Σαντάσκι, κυρίαρχος της περιφερείας Μελενίκου, εξετέλεσε τον αντίπαλό του Σαράφωφ μέσω του υπαρχηγού του Πανίτσα και, μέχρι το 1908 που εκδηλώθηκε το Νεοτουρκικό Κίνημα, ελυμαίνετο την ύπαιθρο στην ευρύτερη περιοχή του Μελενίκου θεωρών αυτήν ως ιδιωτικό του τιμάριο. Φορολογούσε τους κατοίκους της υπαίθρου υπέρ της Οργάνωσης και τους Μελενικίους με επιβολή φορολογίας στο τρυγητό των σταφυλιών.
Τρίκαλα
Ιστορία
Την περίοδο της Εθνικής Αντίστασης κατά τη διάρκεια της κατοχής τα Τρίκαλα αποτέλεσαν ιδιαίτερο πεδίο δράσης. Από τα Τρίκαλα καταγόταν ο στρατηγός του ΕΛΑΣ Στέφανος Σαράφης. Στα Τρίκαλα επίσης εκτέθηκε σε δημόσια θέα το κεφάλι του Άρη Βελουχιώτη μετά τον θάνατό του. Η πόλη απελευθερώθηκε από τη ναζιστική κατοχή στις 18 Οκτώβρη του 1944.
Γιάνε Σαντάνσκι
Νεότουρκοι
Aπό το 1908 μέχρι τους Βαλκανικούς Πολέμους υποστήριξε το κίνημα των Νεοτούρκων. Μετά την Επανάσταση των Νεοτούρκων κατά τη Δεύτερη Συνταγματική Περίοδο ο Σαντάνσκι ήταν επίσης ιδρυτής και ηγέτης ενός από τα αριστερά πολιτικά κόμματα στην Οθωμανική Μακεδονία - του Λαϊκού Ομοσπονδιακού Κόμματος (Βουλγαρικό Τμήμα), που η έδρα του ήταν στη Θεσσαλονίκη. Το συνέδριο στο Κιουστεντίλ της Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης (VMRO) τo 1908 οδήγησε σε διάσπαση της οργάνωσης -ο Γιάνε Σαντάνσκι και ο Χρίστο Τσερνοπέεφ ήρθαν σε επαφή με τους Νεότουρκους και άρχισαν να λειτουργούν νόμιμα. Μετά τη διάσπαση της VMRO oι δυο τους προσπάθησαν να συστήσουν τη Μακεδονο-Αδριανουπολίτικη Επαναστατική Οργάνωση, αλλά αργότερα το συνέδριο για την επίσημη ίδρυσή της απέτυχε και ο Σαντάνσκι με τον Τσερνοπέεφ εγκατέλειψαν την ιδέα και άρχισαν να εργάζονται για τη δημιουργία του Λαϊκού Ομοσπονδιακού Κόμματος. Το 1909 η ομάδα γύρω από τους Σαντάνσκι και Τσερνοπέεφ συμμετείχε στην πορεία των Νεοτούρκων προς την Κωνσταντινούπολη, που οδήγησε στην εκθρόνιση του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄. Συγκεκριμένα κατά την έκρηξη του αντιδραστικού κινήματος στην Κωνσταντινούπολη στις 31 Μαρτίου 1909 κατετάγη μαζί με τους οπαδούς του ως εθελοντής στο εδρεύον στη Θεσσαλονίκη Γ΄ Σώμα του τουρκικού στρατού, που εξεστράτευσε κατά της Κωνσταντινούπολης με επικεφαλής τo σωματάρχη στρατηγό Μαχμού Σεβκέτ Πασσά. Ο Μαχμούτ Σεβκέτ πέτυχε την καταστολή του κινήματος και την έκπτωση του σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ Β΄. Ο Σαντάνσκι ονειρευόταν τη δημιουργία μιας Βαλκανικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας, σύμφωνα με τα σχέδια της Βαλκανικής Σοσιαλιστικής Ομοσπονδίας και τη Μακεδονία ως τμήμα αυτής της Ομοσπονδίας. Ζητούσε η VMRO να αγκαλιάσει όλες τις εθνότητες στην περιοχή και όχι μόνο τους Βουλγάρους.
Τρίκαλα
Αξιοθέατα
μικρογραφία|Ο ποταμός Ληθαίος μικρογραφία|Τοιχογραφία στη συνοικία Παλιά Μανάβικα μικρογραφία|Η κεντρική γέφυρα που ενώνει την κεντρική πλατεία με τον πεζόδρομο της Ασκληπιού. μικρογραφία|Το Βαρούσι (παλιά πόλη). μικρογραφία|Ο σιδηροδρομικός σταθμός Τρικάλων.
Γιάνε Σαντάνσκι
Aντιπαράθεση
Το κίνημα απελευθέρωσης της Μακεδονίας συνίστατο από τρεις μεγάλες παρατάξεις. Λόγω των υπερβολικών φιλοδοξιών του, ο Σαντάνσκι ήρθε σε σύγκρουση με την πλειοψηφία -τους Κεντριστές της VMRO και τους Βαρχοβιστές. Αν και αρχικά μέλος της Βουλγαρικής εθνικιστικής παράταξης των Βαρχοβιστών, αργότερα ο Σαντάνσκι και η ομάδα του των Σερρών (οι Φεντεραλιστές) ανακήρυξαν αγώνα για μια αυτόνομη Μακεδονία, η οποία θα συμμετείχε σε μια Βαλκανική Σοσιαλιστική Ομοσπονδία. Κατ' αυτό τον τρόπο η πολιτική της Σόφιας ταυτιζόταν με τον αντίπαλο χαρακτήρα της Αθήνας και του Βελιγραδίου. Οι ακτιβιστές των Σερρών ωστόσο επέμεναν ότι το Μακεδονικό Ζήτημα δεν μπορούσε να επιλυθεί αν διατυπωνόταν ως μέρος του βουλγαρικού εθνικού ζητήματος. Εν τούτοις η ιδέα της μακεδονικής αυτονομίας ήταν αυστηρά πολιτική και δεν περιελάμβανε άρνηση της βουλγαρικής εθνικότητας. Αφετέρου η μεγαλύτερη παράταξη (οι Κεντριστές), καθώς και εκείνη της άλλης επαναστατικής οργάνωσης - Ανώτατη Μακεδονική Επιτροπή - Βαρχοβιστές (οι περισσότεροι από τους οπαδούς της οποίας, προσχώρησαν στους Κεντριστές μετά τη διάλυσή της το 1903) αποσκοπούσε επίσης στην αυτονομία. Αλλά δεν προσδοκούσαν συμμετοχή σε μια Βαλκανική Σοσιαλιστική Ομοσπονδία και δεν είχαν τόσο ακραία πολιτική ως προς τη σχέση τους με τη Σόφια. Αυτές οι πολιτικές διαφορές οδήγησαν σε οξεία διαμάχη ανάμεσά τους. Αναμφισβήτητα το μεγαλύτερο λάθος του Σαντάνσκι στο πλαίσιο του όλου κινήματος ήταν οι δολοφονίες του βοεβόδα Μιχαήλ Ντάεφ και αργότερα των Ιβάν Γκαρβάνοφ και Μπόρις Σαράφοφ, μελών της Κεντρικής Επιτροπής της VMRO. Στο τέλος μετάνιωσε γι' αυτές και για άλλες επόμενες δολοφονίες. Λόγω αυτών καταδικάστηκε ακόμη και σε θάνατο από τους Κεντριστές. Οι βουλγαρικές αρχές διερεύνησαν τις δολοφονίες και υποπτεύονταν ότι ο Σαντάνσκι κρυβόταν κυρίως πίσω από αυτές. Αφετέρου αμνηστεύθηκε από το Βουλγαρικό Κοινοβούλιο μετά την υποστήριξη που παρείχε στο βουλγαρικό στρατό κατά τους Βαλκανικούς πολέμους.
Τρίκαλα
Μύλος των Ξωτικών
μικρογραφία|Μύλος των Ξωτικών.
Γιάνε Σαντάνσκι
Aντιπαράθεση
Υπήρξε μια μακρά ιστορία τριβών ανάμεσα στη Βουλγαρική Εξαρχία και την Οργάνωση, καθώς εκείνοι που ήταν στενότερα συνδεδεμένοι με την Εξαρχία ήταν μάλλον μετριοπαθείς παρά επαναστάτες. Έτσι οι δύο φορείς ποτέ δεν μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν κατάματα πολλά σημαντικά ζητήματα που αφορούσαν τον πληθυσμό της Θράκης και της Μακεδονίας. Στις τακτικές του αναφορές στον Έξαρχο ο Βούλγαρος επίσκοπος του Μελενίκου (Μέλνικ) συνήθως αναφερόταν στον Γιάνε ως το «άγριο θηρίο» και επίτηδες έγραφε το όνομά του χωρίς κεφαλαία γράμματα. Πάντα επίσης απέρριπτε το θεσμό της βουλγαρικής Εξαρχίας ή αρνιόταν ότι είχε να παίξει κάποιο ρόλο στη ζωή των Βούλγαρων της Μακεδονίας. Ο Σαντάνσκι συνεργάστηκε επίσης αργότερα με τους Νεότουρκους, σε αντίθεση με άλλες παρατάξεις της VMRO, που αυτή την περίοδο αγωνίζονταν κατά των οθωμανικών αρχών.
Τις πρώτες μέρες της επανάστασης των Νεοτούρκων η συνεργασία των Μακεδόνων αριστερών με τους Οθωμανούς ακτιβιστές καταγράφηκε σε ένα ειδικό «Μανιφέστο προς όλες τις εθνότητες της Αυτοκρατορίας». Η νομιμοφροσύνη προς την αυτοκρατορία, που δηλώθηκε από τον Σαντάνσκι, ηθελημένα θόλωνε τη διαφορά ανάμεσα στο μακεδονικό και το οθωμανικό πολιτικό πρόγραμμα. Αυτή η ιδεολογική μετάπτωση ήταν ομαλότατη εφόσον η ρητορική του μακεδονικού αυτονομιστικού διεθνισμού ήταν ήδη εγγύτατα στην οθωμανική ιδέα της λεγόμενης «ενότητας των στοιχείων». Kατά το μήνα του μέλιτος των επαναστατών των Σερρών και των οθωμανικών αρχών στο πολιτικό πρόγραμμα του Σαντάνσκι άφησαν τη σφραγίδα τους οι διεθνιστικές ιδέες των Βούλγαρων σοσιαλιστών ακτιβιστών. Ό,τι θεωρούνταν εθνικά συμφέρον έπρεπε να υποταχθεί στα αντίστοιχα πανοθωμανικά, για να επιτευχθεί μια υπερεθνική ένωση όλων των εθνικοτήτων μέσα σε μια μεταρρυθμισμένη αυτοκρατορία. Μετά την ήττα της Βουλγαρίας στους Βαλκανικούς Πολέμους, με συνέπεια την προσάρτηση του μεγαλύτερου μέρους της Μακεδονίας στην Ελλάδα και τη Σερβία, ο Σαντάνσκι προσπάθησε να οργανώσει τη δολοφονία του τσάρου Φερδινάνδου Α΄ της Βουλγαρίας, αλλά απέτυχε.
Τρίκαλα
Πολιτισμός
Στην πόλη λειτουργεί Δημοτική Φιλαρμονική Ορχήστρα, Συμφωνική Ορχήστρα Νέων του Συλλόγου Φίλων Μουσικής Τρικάλων, πολλά Ωδεία και και πολλοί χορευτικοί σύλλογοι. Στο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Τρικκαίων «Αθανάσιος Τριγώνης» και στον πολυχώρο τέχνης του μύλου Ματσόπουλου λειτουργούν - επίσης με ευθύνη του Δήμου - τμήματα θεάτρου, κουκλοθεάτρου, χορωδίας, ζωγραφικής και άλλων τεχνών. Εκδηλώσεις γίνονται συνήθως στο Πνευματικό Κέντρο, στο Κουρσούμ Τζαμί, στις πλατείες της πόλης, αλλά και στις αίθουσες πολλαπλών χρήσεων που υπάρχουν σε μουσεία και δημόσια κτήρια της πόλης.
Γιάνε Σαντάνσκι
Aντιπαράθεση
Οι Κεντριστές οργάνωσαν αρκετές ανεπιτυχείς δολοφονικές απόπειρες κατά του Σαντάνσκι. Πλησίασαν περισσότερο στην επίτευξη του στόχου τους στη Θεσσαλονίκη, όπου ο Τάνε Νικόλοφ πέτυχε να σκοτώσει δύο άλλους φεντεραλιστές και τραυμάτισε βαρειά τον Σαντάνσκι. Τελικά ο Σαντάνσκι, ενώ ταξίδευε από το Μελένικο στο Άνω Νευροκόπι δολοφονήθηκε από ντόπιους ακτιβιστές της VMRO στις 22 Απριλίου 1915 κοντά στη Μονή Ροζινού, έξω από την οποία και τάφηκε.
Κληρονομιά
Στη Βόρεια Μακεδονία ο Σαντάνσκι θεωρείται εθνικός ήρωας και μία από τις επιφανέστερες επαναστατικές μορφές του 20ού αιώνα. Επικρατούσα άποψη στη χώρα μεταξύ των ειδικών στην ιστορία του τοπικού επαναστατικού κινήματος, όπως ο ακαδημαικός Καταρτζίεφ, είναι ότι ο πολιτικός σεπαρατισμός του Σαντάνσκι αντιπροσώπευε μια μορφή πρώιμου μακεδονικού εθνικισμού, προσθέτοντας όμως ότι εκείνη την εποχή ήταν μόνο ένα πολιτικό φαινόμενο χωρίς εθνοτικό χαρακτήρα. Σήμερα ο Σαντάνσκι είναι ένα από τα ονόματα που αναφέρονται στον εθνικό ύμνο της Βόρειας Μακεδονίας. Στη Βουλγαρία το κομμουνιστικό καθεστώς εκτιμούσε το Σαντάνσκι λόγω των σοσιαλιστικών ιδεών του και τον τίμησε μετονομάζοντας την πόλη Σβέτι Βρατς σε Σαντάνσκι το 1949. Τα χρόνια μετά την πτώση του κομμουνισμού μερικοί δεξιοί Βούλγαροι ιστορικοί επιδίωξαν να ακυρώσουν τη φήμη του.
Τρίκαλα
Μουσεία
μικρογραφία|Το Ρολόι του Φρουρίου. μικρογραφία|Η Δωροθέα Σχολή, όπου στεγάζεται η Δημοτική Φιλαρμονική Τρικάλων. μικρογραφία|Ο μύλος Ματσόπουλου, ο οποίος έχει μετατραπεί σε πολυχώρο πολιτισμού.
Γιάνε Σαντάνσκι
Μελένικο
Το 1913, στις 25 Ιουνίου, ο Σαντάνσκι μαζί με τους στρατιώτες του μπήκαν στο Σιδηρόκαστρο και εκτέλεσαν τον Μητροπολίτη Μελενίκου Κωνσταντίνο Ασημιάδη του Οικουμενικού Πατριαρχείου και όσους είχαν βοηθήσει τα αντάρτικα ελληνικά σώματα (250 άτομα), βασανίζοντάς τους και στη συνέχεια εκτελώντας τους. Μετά την κατάληψη της πόλης από τον Έλληνα αξιωματικό Δελαγραμμάτικα, το βράδυ της Τρίτης 30 Ιουλίου, ο Σαντάνσκι αντεπιτέθηκε αλλά δεν μπόρεσε να την ανακαταλάβει καθώς το Σώμα Ευζώνων και οι στρατιώτες του Γενικού Επιτελείου Στρατού κατάφεραν να υπερασπιστούν με επιτυχία το Μελένικο. Το Μελένικο απελευθερώθηκε τον Ιούνιο του 1913 από τον προελάσαντα Ελληνικό στρατό και παρέμεινεν υπό ελληνικήν στρατιωτική κατοχή για δυο περίπου μήνες. Με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου όμως της 28ης Ιουλίου 1913 κατακυρώθηκε στη Βουλγαρία. Ολόκληρος ο ελληνικός πληθυσμός της πόλης μετανάστευσε και εγκαταστάθηκε στο Σιδηρόκαστρο, στις Σέρρες και στη Θεσσαλονίκη.
Τρίκαλα
Μουσεία
Λειτουργούν στην πόλη των Τρικάλων τα ακόλουθα μουσεία:
Βιβλιοθήκη
Το 1959 στο ισόγειο του Δημαρχείου Τρικάλων, ιδρύθηκε και ξεκίνησε τη λειτουργία της η Δημοτική Βιβλιοθήκη Τρικάλων ως Νομικό Πρόσωπο ενώ σήμερα αποτελεί τομέα του Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου Τρικκαίων και ξεχωριστό Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου (Ν.Π.Δ.Δ). Το 1992 μεταφέρθηκε σε δικό της χώρο στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου. Η συλλογή της καλύπτει όλα τα θεματικά πεδία για κάθε είδος ενδιαφέροντος αλλά και ιστορικές πληροφορίες για την πόλη των Τρικάλων και του Νομού.