cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ΦΚ Ρουέν
Οι απαρχές της ΦΚΡ (1899-1933)
Ο αρχηγός της ομάδας, Ρομπέρ Ντιοσόν έγινε για πρώτη φορά πρόεδρός της το 1906, παραμένοντας, ωστόσο, παίκτης, κι ενώ η ομάδα προσπαθούσε, εκείνη την περίοδο, να επεκταθεί και σε άλλα αθλήματα, υπό την επωνυμία « Σπορτίνκ Κλαμπ Ρουενναί », όνομα που κράτησε για χρονικό διάστημα μόλις μίας σεζόν. Αντικαθιστώμενος από τον τερματοφύλακα Μωρίς Κουζινάρ, επανήλθε στο αξίωμα το 1908, παραμένοντας σε αυτό για διάστημα σαράντα ετών. Στις 23 Μαρτίου, η ΦΚ Ρουέν κατέκτησε τον πρώτο της τίτλο απέναντι στην Ουνιόν Ατλετίκ ντυ Λυσέ Μαλέρμπ Καέν, πρωταθλήτριας-ομάδας της Κάτω-Νορμανδίας, στον τελικό του πρωταθλήματος USFSA της Νορμανδίας, όπου πήρε τη θέση της Λε Αβρ Σπορ. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, η ομάδα επέλεξε να μετακομίσει σε νέα έδρα, το « Petit-Trianon », το οποίο βρισκόταν στη rue d'Elbeuf της Ρουέν.
thumb|Τελικός του [[Πρωτάθλημα Γαλλίας ποδοσφαίρου USFSA 1913|Πρωταθλήματος Γαλλίας USFSA του 1913 μεταξύ της ΦΚ Ρουέν και της ΣΕ Μαρσέιγ]]
Το 1910, ξεκίνησε για την ΦΚ Ρουέν μια περίοδος μεγάλων επιτυχιών, κατακτώντας, μεταξύ άλλων, για πρώτη φορά στην ιστορία της το Πρωτάθλημα Νορμανδίας USFSA, διοργάνωση που για πρώτη φορά δεν τελείωσε με ομάδα της πόλης της Χάβρης να την έχει κερδίσει. Γι´αυτή την κατάκτηση χρειάστηκαν και δύο νίκες επί της ΑΚ Χάβρης, εκ των οποίων η μία εντός έδρας (3-2) μπροστά σε αριθμό-ρεκόρ θεατών, ύψους 800 ατόμων. Οι « Diables rouges », καθώς άρχισαν να γίνονται, με αυτό το ψευδώνυμο, γνωστοί, διατήρησαν αυτό τον τίτλο επί πέντε συνεχόμενες σεζόν, κερδίζοντας έτσι αντίστοιχο αριθμό συμμετοχών για το Πρωτάθλημα Γαλλίας USFSA. Για την πρώτη τους συμμετοχή σε αυτή τη διοργάνωση, οι Rouennais ηττήθηκαν στον πρώτο γύρο από τους παίκτες της Αμιάν ΣΚ (2-1). Την επόμενη σεζόν, κατάφεραν να πάρουν την "εκδίκησή" τους επί των τελευταίων (6-1), απέκλεισαν, στη συνέχεια, τη Ρασίνγκ Κλαμπ ντε Ρενς (5-1), την Ολιμπίκ Λιλουά (4-1) και αποκλείστηκαν, παρά μόνο, στα ημιτελικά του θεσμού από τη Ρασίνγκ Κλαμπ ντε Φρανς (2-1), με το πέρας μιας αμφίρροπης αναμέτρησης μεταξύ των δύο ομάδων. Το 1912, οι Rouennais αποκλείστηκαν στα προημιτελικά της διοργάνωσης από την Ουνιόν Σπορτίβ Τουρκενουάζ. Το 1913, η ομάδα κατόρθωσε να φτάσει στον τελικό του θεσμού, χάρη στις νίκες της επί των Αμιάν, Λιλ και Κλαμπ Ατλετίκ ντε λα Σοσιετέ Ζενεράλ (1-0). Στις 27 Απριλίου, οι Rouennais αντιμετώπισαν, στον τελικό, τη Σταντ Ελβετίκ ντε Μαρσέιγ στο Σταντ ντε Μπουϊγιέρ, μπροστά σε έναν κοινό-ρεκόρ, σε αριθμό, ύψους 6.923 θεατών, αλλά ηττήθηκαν με σκορ 1-0 στο τέλος της διαδικασίας της παράτασης, κι αυτό παρά τις πολλές ευκαιρίες που είχαν, στη διάρκεια της αναμέτρησης, για να πετύχουν κάποιο τέρμα. Ο σύλλογος πήρε τη θέση των Μασσαλών για τη διοργάνωση του Τροφέ ντε Φρανς 1913, θεσμό τον οποίο διοργάνωνε η Γαλλική Συνομοσπονδιακή Επιτροπή, όπου, όμως αποκλείστηκε από την ΒΓΑ Μεντόκ (2-1) στα ημιτελικά. Στη διάρκεια της σεζόν 1913-1914, η ομάδα, η οποία άρχιζε να γίνεται ιδιαίτερα δημοφιλής εκείνη την περίοδο, κατάφερε να αποκτήσει το γήπεδο των Μπρουϊγιέρ, το οποίο εγκαινιάστηκε επισήμως το 1917, και που σύντομα έγινε γνωστό ως ένα από τα ομορφότερα στη χώρα. Η έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου θα βάλει, όμως, "φρένο" στην, γεμάτη υποσχέσεις, πορεία της « ΦΚΡ », με την ομάδα, όπως και πολλές εκ των αντιπάλων της, να χάνει πολλούς παίκτες της που είχαν πάει να πολεμήσουν στο Μέτωπο (μεταξύ των οποίων ο Αντρέ Μοντρέιγ) και να αποκτά, για σύντομο χρονικό διάστημα, Άγγλους ποδοσφαιριστές. Τον Φεβρουάριο του 1915, ο Φέρις αγωνίστηκε, σε ηλικία μεγαλύτερη των 45 ετών, στον τελευταίο του αγώνα με τη Ρουέν.
Με τη λήξη του πολέμου, η ΦΚ Ρουέν ξαναβρήκε μια θέση κυρίαρχου στο τοπικό ποδόσφαιρο, σε αυτό συνέβαλε και η κατασκευή κανονικών κερκίδων στο Σταντ ντε Μπρουϊγιέρ, την έδρα της ομάδας, που το κατέστησε, έτσι, μια δύσκολη έδρα. Τερματίζοντας πίσω από τη HAC το 1920 και το 1921, η ομάδα της Ρουέν κατέκτησε πέντε τίτλους πρωταθλητή από το 1922 ως το 1929. Το 1922, οι Rouennais τελείωσαν τη σεζόν επικεφαλής της βαθμολογίας, σε ισοβαθμία με τη γειτονική ΟΣ Κεβιγί. Ο τελικός που οργανώθηκε γι´αυτό τον λόγο σε ουδέτερη έδρα έληξε με τους Diables Rouges να βγαίνουν νικητές (1-0). Οι Rouennais ξεκίνησαν, επίσης, να συμμετέχουν στο Κύπελλο Γαλλίας από την τρίτη του έκδοση της σεζόν 1919-1920, όπου επιχείρησαν να πετύχουν την ίδια επιτυχία σε εθνικό επίπεδο με την προηγούμενη γενιά. Πραγματοποίησαν πολύ καλές πορείες, αλλά αποκλείστηκαν τρεις συνεχόμενες χρονιές στα ημιτελικά από τη Ρεντ Σταρ (2-1), την ΦΚ Σετ (1-0) και την Ολιμπίκ Μαρσέιγ (3-1), μεταξύ 1922 και 1924. Τον Ιούνιο του 1924, τέσσερα χρόνια μετά την αποχώρηση της τελευταίας στιγμής του τερματοφύλακα Μωρίς Κουζινάρ, ο αμυντικός Ζακ Καρτελού έγινε ο πρώτος παίκτης της ομάδας που να κληθεί στην Εθνική Γαλλίας, με την ευκαιρία ενός αγώνα απέναντι στην Ουγγαρία, ο οποίος διοργανώθηκε στη Χάβρη. Λίγους μήνες αργότερα, ήταν σειρά του επιθετικού του συλλόγου, Φελίξ Ποζό να τον ακολουθήσει.
thumb|Τελικός του [[Κύπελλο Γαλλίας 1924-1925|Κυπέλλου Γαλλίας το 1925.]] Το 1925, η ΦΚ Ρουέν έφτασε ως τον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας, όπου κλήθηκε να αντιμετωπίσει την ΚΑΣΓ Παρί στο Σταντ ντε Κολόμπ. Στις 26 Απριλίου, η νορμανδική ομάδα άνοιξε το σκορ με τον Μαρσέλ Μπουλανζέ, προτού δεχτεί το τέρμα της ισοφάρισης στη διάρκεια του δευτέρου ημιχρόνου. Παρά δύο γκολ που ακυρώθηκαν από τον διαιτητή της συνάντησης, καμία από τις δύο ομάδες δεν κατάφερε να πάρει το προβάδισμα, παρά τις δύο παρατάσεις που έλαβαν χώρα, διάρκειας τριάντα λεπτών η καθεμία. Ένας δεύτερος τελικός οργανώθηκε, τότε, για τις 10 Μαΐου : οι Παριζιάνοι πήραν το προβάδισμα σε δύο περιπτώσεις, αλλά οι Νορμανδοί κατάφεραν να απαντήσουν και στις δύο. Οι τελευταίοι βρέθηκαν και πάλι πίσω στο σκορ, αυτή τη φορά με ένα χτύπημα πέναλτι, χωρίς να καταφέρουν να επανέλθουν, όμως, στον αγώνα. Η απογοήτευση ήταν μεγάλη και οι επόμενες χρονιές αποδείχτηκαν δυσκολότερες, καθώς οι Rouennais εγκατέλειψαν στους αντιπάλους τους τον τοπικό τίτλο του 1926 και του 1928.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, η ΦΚ Ρουέν ενισχύθηκε με πολλούς νεαρούς ταλαντούχους παίκτες, μεταξύ των οποίων ο Ζαν Νικολά, ο Μπερνάρ Αντουανέτ και ο Ροζέ Ριό, που προέρχονταν από την ομάδα του Λυκείου Κορνέιγ. Τον Μάρτιο του 1930, ο Νικολά, σε ηλικία μόλις 16 ετών, πέτυχε ένα καθοριστικό τέρμα για την ομάδα του απέναντι στη Χάβρη ΑΚ, που είχε ως συνέπεια να της χαρίσει τον τίτλο του πρωταθλητή : αυτή ήταν και η απαρχή μιας μεγάλης καριέρας, στη διάρκεια της οποίας έφτασε να γίνει και ο καλύτερος σκόρερ της Εθνικής Γαλλίας. Υπό την καθοδήγηση του Ούγγρου Ζόλταν Βάγκο, ο οποίος έφτασε το 1930, η ΦΚΡ κυριάρχησε στο Πρωτάθλημα Νορμανδίας το 1930, το 1931, το 1932, και έφτασε στα ημιτελικά του Κυπέλλου Γαλλίας της τελευταίας αυτής χρονιάς.
Η γνωριμία με το επαγγελματικό ποδόσφαιρο (1933-1960)
Τον Ιούλιο του 1930, το Εθνικό Συμβούλιο της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου ψήφισε (με 128 ψήφους υπέρ έναντι 20 κατά) τη δημιουργία ενός επαγγελματικού γαλλικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου. Οι Rouennais κλήθηκαν να συμμετάσχουν στην πρώτη του σεζόν το 1932-1933, όμως απέρριψαν την πρόσκληση στις 14 Μαρτίου 1932, καθώς ο πρόεδρος Ντιοσόν έβλεπε με καχυποψία την εξέλιξη αυτή. Παρά το ερασιτεχνικό καταστατικό της, οι Rouennais αποτέλεσαν μία από τις καλύτερες ομάδες της χώρας : τη σεζόν 1932-1933, οι Rouennais κατέκτησαν με χαρακτηριστική άνεση το Πρωτάθλημα Νορμανδίας (δεκατρείς νίκες και μία ισοπαλία σε ανάλογο αριθμό αγώνων), με τους οπαδούς της Χάβρης ΑΚ να φτάνουν στο σημείο, μάλιστα, να βάλουν φωτιά στο ίδιο τους το γήπεδο, το Σταντ ντε λα Καβέ Βερτ έπειτα από μια ήττα με σκορ 6-1 στη διάρκεια του μεταξύ τους ντέρμπι. Οι επιδόσεις τους ήσαν τέτοιες που ο Ζαν Νικολά και ο Ροζέ Ριό κλήθηκαν στην Εθνική Γαλλίας στις 12 Φεβρουαρίου 1933 για μια αναμέτρηση απέναντι στην Αυστρία, μία από τι καλύτερες εθνικές ομάδες εκείνης της εποχής, τύχη που ανάλογη είχε και ο Μαρσώ Λερμινέ τον Ιούνιο του ιδίου έτους.
thumb|Πρώτη επαγγελματική ομάδα της ΦΚ Ρουέν (1933). Στις 26 Μαρτίου 1933, η ΦΚ Ρουενναί τελικώς αποφάσισε να υιοθετήσει με τη σειρά της επαγγελματικό καταστατικό. Εντάχθηκε στο Βόρειο όμιλο της νεοδημιουργηθείσας δεύτερης κατηγορίας. Στις 3 Σεπτεμβρίου, οι Rouennais έδωσαν τον πρώτο τους αγώνα απέναντι στην Κλαμπ Φρανσαί : οι Παριζιάνοι υπέστησαν βαριά ήττα με σκορ 12-3, με τον Νικολά να πετυχαίνει έξι τέρματα για τους Νορμανδούς. Δύο μήνες αργότερα, για το ντέρμπι απέναντι στη Χάβρη ΑΚ, η οποία είχε γίνει επίσης επαγγελματική, συνολικά 16.040 θεατές μαζεύτηκαν για να παρακολουθήσουν την αναμέτρηση, ένα ρεκόρ για το πρωτάθλημα Γαλλίας, στη διάρκεια της οποίας οι Rouennais πήραν τη νίκη με σκορ 5-1, με τον Νικολά να πετυχαίνει τέσσερα τέρματα. Τελικά ο σύλλογος τερμάτισε στη δεύτερη θέση πίσω από τη Ρεντ Σταρ, με τις δύο ομάδες να έχουν ίσο αριθμό βαθμών, με τη Ρουέν, όμως, να έχει ένα μειονεκτικό γι'αυτήν goal average (παρά μια υπέρ της διαφορά τερμάτων). Ο Νικολά τερμάτισε πρώτος σκόρερ με 54 τέρματα σε 26 αγώνες. Αγωνιζόμενοι για την απευθείας άνοδο του δεύτερου στη βαθμολογία, οι διοικούντες αρνήθηκαν η ομάδα τους να συμμετάσχει στα μπαράζ ανόδου που διοργάνωνε η Ομοσπονδία, στα οποία οι Νικολά και Ριό, που είχαν κληθεί για το Παγκόσμιο Κύπελλο, δεν θα μπορούσαν να συμμετάσχουν, και είδαν τελικά τις ΦΚ Μυλούζ και ΡΚ Στρασμπούρ, αντιστοίχως 3ες και 4ες του ομίλου, να παίρνουν την άνοδο για την ελίτ του γαλλικού ποδοσφαίρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1899
Δάβης
Το επώνυμο Δάβης αναφέρεται συνήθως σε δυο μεγάλους ζωγράφους της Ελλάδας:
110
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 110 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σεγκούντα Λίγκα 2013–14
Η Λίγκα ντε Όνρα 2013–14 ήταν η 24η περίοδος της Σεγκούντα Λίγκα και η 80η αναγνωρισμένη περίοδος του β΄ επιπέδου ποδοσφαίρου στην Πορτογαλία.
Η Μορειρένσε ΦΚ (πρωταθλήτρια) και η ΦΚ Πεναφιέλ προβιβάστηκαν στην Πριμέιρα Λίγκα 2014–15, ενώ οι ΚΝ Άβες έπαιξε (και έχασε με συνολικό σκορ 2-0) πλέι-οφ με την ΦΚ Πάσος ντε Φερέιρα (15η στην Πριμέιρα Λίγκα 2013–14) για μια θέση στη Πριμέιρα Λίγκα 2014–15.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Μετώπη (νύμφη)
Στην Ελληνική μυθολογία η Μετώπη ήταν Νύμφη των ποταμών, θυγατέρα του ποταμού Λάδωνα. Τα νερά της βρίσκονταν κοντά στην πόλη Στυμφαλία της Πελοποννήσου. Νυμφεύτηκε τον θεό Ασωπό, με τον οποίο απέκτησαν είτε 12 είτε 20 θυγατέρες, μεταξύ των οποίων την Αίγινα, τη Σαλαμίνα, τη Σινώπη, την Εύβοια, την Τανάγρα, τη Θήβη, την Κόρκυρα, την Ισμήνη. Πιθανοί γιοί του ζεύγους αναφέρονται οι Πελαγόνας και Ίσμηνος. Το ερώτημα των απογόνων του Ασωπού παραμένει ασαφές.
Ασαφές επίσης παραμένει το κατά πόσον ταυτίζεται με τη Μετώπη, σύζυγο του ποτάμιου θεού Σαγγάριου. Υπάρχει και η άποψη ότι αυτό το ζεύγος ήταν οι γονείς της Εκάβης.
Μετώπη ονομαζόταν, επίσης, η θυγατέρα του σκληρότατου βασιλιά Έχετου, ο οποίος στην Οδύσσεια του Ομήρου αναφέρεται ότι βασίλευε στην ηπειρωτική ακτή απέναντι από την Ιθάκη.
Ευθυκαρτίδης
Ο Ευθυκαρτίδης ήταν αρχαίος Έλληνας γλύπτης από τη Νάξο που έζησε τον 7ο π.Χ. αιώνα.
Φιλοτέχνησε άγαλμα του Απόλλωνα. Η ενεπίγραφη βάση του αγάλματος αυτού, που φέρει το όνομα του καλλιτέχνη (Ευθυκαρτίδη), βρέθηκε στη Δήλο κατά τις ανασκαφές που έκανε εκεί η Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή.
Σημειώνεται ότι είναι πιθανόν λόγω λάθους το όνομα να έχει υποστεί αναγραμματισμό και το ορθό να ήταν Ευθυκρατίδης.
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες
Πάπας Σέργιος Δ΄
Ο Πάπας Σέργιος Δ΄ (... - 12 Μαΐου 1012) ανήλθε στον παπικό Θρόνο το 1009 μετά το θάνατο του προκατόχου του Πάπα Ιωάννη ΙΗ΄. Παρέμεινε στο παπικό θρόνο για τρία χρόνια μέχρι το θάνατό του. Γενικά θεωρείται ένα από τους πλέον ενάρετους Πάπες της Ρώμης.
Το 1009 προσέθεσε στο Σύμβολο της Πίστεως το filioque, με αποτέλεσμα να διαγραφεί από τα Δίπτυχα της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης.
Ο Πάπας Σέργιος Δ΄ πέθανε στις 12 Μαΐου του 1012 και τον διαδέχθηκε ο Πάπας Βενέδικτος Η΄.
Πηγές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 11ου αιώνα
Διοικητικό Δίκαιο
Το Διοικητικό Δίκαιο, (Διοικ. Δ.), είναι το σύστημα των κανόνων βάσει των οποίων ρυθμίζονται η οργάνωση και η λειτουργία της Δημόσιας Διοίκησης, δηλαδή του συνόλου των δημοσίων υπηρεσιών του κράτους και των νομικών προσώπων εκείνων που διακρίνονται ως φορείς άσκησης δημοσίας εξουσίας, καθώς και τις σχέσεις αυτών προς τους πολίτες και τα διοικητικά όργανα. Ωσαύτως θέματα που αφορούν τη διάρθρωση, το προσωπικό, την περιουσία, ή αναφέρονται στο διοικητικό και δικαστικό έλεγχο και στις εκδιδόμενες υπό των παραπάνω υπηρεσιών και νομικών προσώπων διοικητικές πράξεις, όπως και στη διαμόρφωση των σχέσεων προς τρίτους, και ακόμη στη κατ΄ αρμοδιότητα έκταση που δρουν αυτές, διέπονται από το Διοικητικό Δίκαιο που ουσιαστικά αποτελεί τον πιο ζωτικό κοινωνικό κλάδο του Συνταγματικού Δικαίου.
Γενικά - Ιστορία
Το Διοικητικό Δίκαιο άρχισε να εμφανίζεται ως αυτούσιο Δίκαιο, στις ευρωπαϊκές χώρες, από της εποχής τη επικράτησης του λεγόμενου "κράτους δικαίου", δηλαδή περι τα μέσα του 19ου αιώνα. Η απαρχή της εφαρμογής του όμως ανιχνεύεται στην Αγγλία κατά το 17ο αιώνα που σημειώθηκαν και οι πρώτοι περιορισμοί στην αυθαιρεσία της διοίκησης αλλά και ταυτόχρονα στην υποχρέωση υποταγής στο νόμο. Παρά ταύτα πατρίδα του Διοικητικού Δικαίου θεωρείται η Γαλλία στην οποία λειτούργησαν οι πρώτες διοικητικές επιτροπές και ιδρύθηκαν τα πρώτα διοικητικά δικαστήρια που αναγνώριζαν τα δημόσια δικαιώματα των διοικουμένων.
Στην Ελλάδα το Διοικητικό Δίκαιο πρωτοεμφανίσθηκε, σχεδόν την ίδια εποχή, το 1833, από την τότε βαυαρική κυβέρνηση βασιζόμενο στο γαλλικό πρότυπο, πλην όμως αναπτύχθηκε, έναν αιώνα αργότερα, κυρίως μετά τη ψήφιση του Ν. 3713/1928 δια του οποίου ιδρύθηκε και τέθηκε τελικά σε λειτουργία το προβλεπόμενο Συμβούλιο της Επικρατείας το 1929, η νομολογία του οποίου διέπλασε τις γενικές αρχές του κλάδου και διαμόρφωσε αυτοτελώς την έννοια της αρχής της νομιμότητας. Αποτελεί το ζωτικότερο κλάδο του Δημοσίου Δικαίου. Συνδέεται στενά με το Συνταγματικό Δίκαιο του οποίου αποτελούσε παλαιότερα τμήμα του.Στη χώρα μας η επιστήμη του Διοικητικού Δικαίου αναπτύχθηκε με βάση τα πρότυπα της γαλλικής και γερμανικής επιστήμης. Καλλιεργήθηκε ιδιαίτερα από μεγάλους Καθηγητές του Τμήματος Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου όπως οι :Μιχαήλ Στασινόπουλος, Δημήτριος Κόρσος ,Γεώργιος Παπαχατζής, καθώς και οι κορυφαίοι της Νομικής σχολής του Εθνικού και καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Πρόδρομος Δαγτόγλου, Επαμεινώνδας Σπηλιωτόπουλος κ.ά.
Πηγές Διοικ.Δ.
Πηγές του Διοικητικού Δικαίου θεωρούνται μόνο δημοσιευμένα κείμενα στα οποία μία Πολιτεία έχει θεσμοθετήσει ειδικούς κανόνες διοίκησης και οργάνωσης των υπηρεσιών της. Συνεπώς το Διοικ. Δίκαιο αποτελεί ένα σύνολο συγκεκριμένων νομικών κανόνων κατά τη σειρά της κλιμακωτής διαβάθμισής τους, που είναι:
Νομολογία Διοικ. Δ.
Η νομολογία του Διοικητικού Δικαίου εμφανίζει εξαιρετική ιδιομορφία και τούτο διότι:
Διάκριση Διοικ. Δ.
Βασικά το Διοικ. Δίκαιο διακρίνεται στο "Γενικό Διοικητικό Δίκαιο", ή "Γενικό Μέρος" όπως συνηθίζεται να λέγεται και στο "Ειδικό Διοικητικό Δίκαιο" κλάδοι του οποίου είναι το Αστυνομικό Δίκαιο, το Φορολογικό, το Πολεοδομικό, το Συνταξιοδοτικό, το Εκπαιδευτικό, το Δίκαιο Κοινωνικής Ασφάλισης κ.λπ. που αφορούν λεπτομερείς κωδικοποιήσεις νομοθετημάτων επί της ίδρυσης, οργάνωσης και δράσης των διαφόρων κρατικών φορέων (Ν.Π.Δ.Δ.). Πολλοί κλάδοι από τους παραπάνω παρουσιάζονται σήμερα με δική τους "αυτοτέλεια" όπως π.χ. το Αστυνομικό Δίκαιο, το Φορολογικό Δίκαιο, το Δημοσιονομικό Δίκαιο κ.ά.
Αντικείμενο Γενικού Διοικ. Δικαίου
Το αντικείμενο του Γενικού Διοικ. Δικαίου φέρεται σ΄ ένα περιορισμένο μεν πλην όμως γενικό πεδίο δράσης της όποιας έννομης Πολιτείας όπου η ενεργούμενη εξ αυτού νομική ρύθμιση τυγχάνει πολύ εκτενής, ειδικότερα στην ίδρυση και οργάνωση όλων των αμέσων και εμμέσων διοικητικών οργάνων που επανδρώνουν τις κατ΄ αρμοδιότητα αντίστοιχες υπηρεσίες, δηλαδή τις διοικητικές Αρχές.
Στα πλαίσια αυτά το Γενικό Διοικ. Δίκαιο εξετάζει και μελετά:
Αντικείμενο Ειδικού Διοικ. Δικαίου
Το αντικείμενο του Ειδικού Διοικ. Δικαίου αντίθετα μ΄ εκείνο του Γενικού επεκτείνεται λεπτομερώς σ΄ ένα πολύ μεγάλο αριθμό κωδικοποιημένων, ή μη, νομοθετημάτων, κατά τη συνταγματική διάκριση των λειτουργιών της Πολιτείας, κυρίως επί της αρμοδιότητας, που αφορούν κάθε μία τις διοικητικές Αρχές κατά κλάδους και κατηγορίες, τη συγκρότηση της Διοίκησής τους με την υφισταμένη ιεραρχική οργάνωση και του εξ αυτής ιεραρχικού ελέγχου, κατά την άσκηση της καλούμενης Διοικητικής εποπτείας. Επίσης στο Ειδικό αυτό μέρος περιλαμβάνεται η μελέτη και ο προσδιορισμός της σύννομης δράσης αυτών, κατά παρεχόμενα γενικά ή ειδικά δικαιώματα, με λεπτομερή απαρίθμηση αυτών επί συγκεκριμένου κύκλου θεμάτων, ο κατά νόμο τύπος των πράξεών τους, οι χρονικές προθεσμίες εκδήλωσης αυτών καθώς και επιμέρους συνεργασίες και αναλήψεις δράσεων, διασφαλίζοντας παράλληλα τα ατομικά δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών.
Λόγω της πληθώρας όμως των κωδικοποιημένων αυτών νομοθετημάτων πολλοί κλάδοι των Διοικητικών Αρχών παρουσιάζουν δική τους θεματική ή και επιστημονική αυτοτέλεια δημιουργώντας έτσι αντίστοιχο Δίκαιο, όπως π.χ. το Φορολογικό, το Δημοσιονομικό, το Αστυνομικό, το Μεταλλευτικό κ.λπ. που καθένα εξ αυτών περιλαμβάνει ιδιαίτερα μεγάλο αριθμό θεματικών νόμων, διαταγμάτων, εγκυκλίων και οδηγιών.
Σύγχρονη αντίληψη
Στη σύγχρονη εποχή όπου παρατηρείται έντονη η επέκταση του Ιδιωτικού Δικαίου σε χώρους διοικητικής δραστηριότητας, όπως συμβαίνει ιδιαίτερα με τις δημόσιες επιχειρήσεις και εταιρείες (ΔΕΚΟ) πολλοί θεωρούν ότι τελικά το Διοικ. Δίκαιο περιορίζεται σε ότι αφορά τη έκταση της εφαρμογής του. Αυτό όμως είναι λάθος, διότι στη πραγματικότητα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο και ανεξάρτητα του τι υποστηρίζεται, (ή προπαγανδίζεται). Ειδικότερα με την επέκταση του "κοινωνικού κράτους" σε θέματα που αφορούν ατομικά δικαιώματα όπως αυτά εξελίσσονται, αλλά και παράλληλα με τις συνεχείς αυξανόμενες διακρατικές σχέσεις και διεθνείς συνομολογήσεις διαφόρων συνθηκών με Διεθνείς Οργανισμούς, σε επίπεδο μάλιστα κοινοτήτων, το Διοικητικό Δίκαιο παρουσιάζει μια υπέρμετρη επεκτατικότητα. Επεκτατικότητα που καθιστά πολλές φορές δύσκολη την ανάλυση και την επεξεργασία της όταν μάλιστα αφορά δικαστικό θέμα σε παροχή της συνταγματικά κατοχυρωμένης έννομης προστασίας αυτής, (σύμφωνα με το άρθρο 20 του Συντάγματος), από τα τακτικά διοικητικά δικαστήρια που καλούνται να επιλύσουν όλες τις σχετικές, πλην όμως ουσιαστικές, διαφορές που αναφύονται.
Πηγές
Κατηγορία:Διοικητικό Δίκαιο
Ακτίνιο
Ο όρος Ακτίνιο μπορεί να αναφέρεται,
107
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 107 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μαρία Θηρεσία της Ισπανίας
Η Μαρία Θηρεσία της Ισπανίας (María Teresa de Austria, 10 Σεπτεμβρίου 1638 - 30 Ιουλίου 1683) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν βασίλισσα της Γαλλίας ως η πρώτη σύζυγος του Λουδοβίκου ΙΔ΄. Ήταν κόρη του Φιλίππου Δ΄ της Ισπανίας και της Ελισάβετ της Γαλλίας. Η Μαρία Θηρεσία ήταν μητέρα του Λουδοβίκου, Μεγάλου Δελφίνου, πρόγονου των τελευταίων τεσσάρων Βουρβόνων βασιλέων της Γαλλίας.
Παιδικά χρόνια
Ως κόρη του Φιλίππου Δ΄ της Ισπανίας και της Ελισάβετ της Γαλλίας, ήταν Ινφάντα της Ισπανίας. Ως μέλος του οίκου των Αψβούργων, ήταν Αρχιδούκισσα της Αυστρίας. Η μητέρα της, Ελισάβετ, πέθανε όταν η ίδια ήταν έξι ετών. Ήταν εγγονή του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας και του Φίλιππου Γ της Ισπανίας.
Η Μαρία Θηρεσία υπήρξε κληρονόμος του ισπανικού θρόνου για έντεκα χρόνια, από τον θάνατο του αδελφού της, Βαλτάσαρ Καρόλου, μέχρι τη γέννηση του ετεροθαλούς αδελφού της, Φιλίππου Πρόσπερου. Μετά τον θάνατο του πρίγκηπα Φιλίππου, υπήρξε κληρονόμος για άλλες πέντε μέρες πριν τη γέννηση του αδελφού της, Καρόλου.
Γάμος και βασιλεία
Το 1659, με τη Συνθήκη των Πυρηναίων που σταμάτησε τον Ισπανο-γαλλικό πόλεμο, η Μαρία Θηρεσία αρραβωνιάστηκε τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας, γιο του Λουδοβίκου ΙΓ΄ της Γαλλίας και της Άννας της Αυστρίας. Ήταν διπλά πρώτα ξαδέλφια. Η Μαρία Θηρεσία αναγκάστηκε να παραιτηθεί απ' όλα τα δικαιώματα αυτής και των απογόνων της στον ισπανικό θρόνο. Παντρεύτηκαν δι' αντιπροσώπου και, τον Ιούνιο του 1660, αυτοπροσώπως στη Γαλλία. Ο Λουδοβίκος τον πρώτο χρόνο του γάμου τους ήταν πιστός σε αυτήν. Η Μαρία Θηρεσία ανέπτυξε μια πολύ καλή σχέση με την πεθερά και θεία της, βασίλισσα Άννακάτι που δεν συνηθιζόταν, ωστόσο, ο σύζυγός της άρχισε να έχει ερωμένες. Μία από αυτές, η Μαρκησία του Μοντεσπάν, κακομεταχειριζόταν τη Μαρία Θηρεσία. Η επόμενη ερωμένη του, Μαρκησία του Μαιντενόν, ενθάρρυνε τον Βασιλιά να βελτιώσει τις σχέσεις του με τη σύζυγό του. Η Μαρία Θηρεσία αδιαφορούσε για την πολιτική και τη λογοτεχνία, κι ενδιαφερόταν για τα τυχερά παιχνίδια.
Η Μαρία Θηρεσία αρρώστησε και πέθανε τον Ιούλιο του 1683. Ο σύζυγός της είπε ότι "Αυτή ήταν η μόνη πίκρα που μου προκάλεσε".
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας Κατηγορία:Αντιβασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων Κατηγορία:Ισπανική τάξη ευγενών Κατηγορία:Ισπανίδες Ινφάντας Κατηγορία:Ινφάντας της Πορτογαλίας
Εθνόσημο της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου
right|120px Το εθνόσημο της αναγνωρισμένης μόνο από την Τουρκία Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου (ΤΔΒΚ) βασίζεται στο εθνόσημο της Κύπρου, με τη διαφορά ότι από το θυρεό αφαιρέθηκε η χρονολογία 1960, που είναι και το έτος κατά το οποίο το νησί έγινε ανεξάρτητη δημοκρατία. Το νέο έτος στο εθνόσημο έγινε το 1983, οπότε και κατά παραβίαση του Καταστατικού των Ηνωμένων Εθνών, ανακηρύχθηκε μονομερώς η ΤΔΒΚ. Επίσης, στο θυρεό με το σύμβολο ειρήνης, το περιστέρι, προστέθηκε το ισλαμικό σύμβολο, η ημισέληνος με το αστέρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τουρκ Κατηγορία:Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου
Δρήσος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Δρήσος είναι γνωστός ένας από τους Τρώες που έλαβαν μέρος στον Τρωικό Πόλεμο. Ο Δρήσος σκοτώθηκε στον πόλεμο αυτό, μαζί με τον Οφέλτη τον Τρώα, από τον Ευρύαλο, τον γιο του Μηκιστέως, ο οποίος τους πήρε και την αρματωσιά. Ο Δρήσος αναφέρεται στην Ιλιάδα του Ομήρου (ραψωδία Ζ, στίχος 20).
Πηγές
Δρησος
2515 Κανσού
Ο Κανσού (Gansu) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,374. Ανακαλύφθηκε το 1964 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Μενεξεδένιου Βουνού στο Νανκίνγκ της Κίνας και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη κινεζική επαρχία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Κανσού είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Κανσου
Άννα της Αυστρίας (1601-1666)
Η Άννα της Αυστρίας (γαλλικά: Anne d'Autriche, 22 Σεπτεμβρίου 1601 – 20 Ιανουαρίου 1666) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν βασίλισσα της Γαλλίας και της Ναβάρρας, αντιβασίλισσα του γιου της, Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας, και ινφάντα της Πορτογαλίας και της Ισπανίας από τη γέννησή της. Κατά την αντιβασιλεία της (1643–1651) ο καρδινάλιος Μαζαρέν υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Γαλλίας. Είναι μια από τις κεντρικές μορφές στο μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Δουμά, Οι Τρεις Σωματοφύλακες.
Πρώτα χρόνια
Γεννημένη στο Παλάτι Μπεναβέντε στο Βαγιαδολίδ στην Ισπανία και βαπτίσθηκε Άννα Μαρία Μαυρικία. Ήταν η κόρη Αψβούργων γονέων, Φιλίππου Γ΄ της Ισπανίας και Μαργαρίτας της Αυστρίας. Την προσφωνούσαν Ινφάντα της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, Αρχιδούκισσα της Αυστρίας, Πριγκίπισσα της Βουργουνδίας και των Κάτω Χωρών.
Η Άννα αρραβωνιάστηκε σε ηλικία 10 ετών τον Λουδοβίκο ΙΓ΄. Στις 24 Νοεμβρίου 1615, παντρεύτηκαν με πληρεξούσιο στο Μπούργος, ενώ η αδελφή του Λουδοβίκου, Ελισάβετ, και ο αδελφός της Άννας, ο Φίλιππος, Πρίγκηπας των Αστουριών (μελλοντικός Φίλιππος Δ΄), παντρεύτηκαν δι' αντιπροσώπου στο Μπορντώ. Αυτοί οι γάμοι ακολούθησαν την παράδοση της εδραίωσης στρατιωτικών και πολιτικών συμμαχιών μεταξύ της Γαλλίας και της Ισπανίας, που άρχισαν με το γάμο του Φίλιππου Β΄ της Ισπανίας με την Ελισάβετ των Βαλουά το 1559 ως μέρος της Ειρήνης του Κατώ-Καμπρεσί. Η Άννα και η Ελισάβετ ανταλλάχθηκαν στην Νήσο των Φασιανών.
Γάμος
Η Άννα και ο Λουδοβίκος, και οι δύο 14 ετών, πιέσθηκαν να ολοκληρώσουν το γάμο έτσι ώστε να αποφευχθεί κάθε δυνατότητα μελλοντικής ακύρωσης, αλλά ο Λουδοβίκος αγνόησε τη νύφη. Η μητέρα του Λουδοβίκου, Μαρία των Μεδίκων, συνέχισε να συμπεριφέρεται ως βασίλισσα της Γαλλίας χωρίς σεβασμό στη νύφη της. Η Άννα, πλαισιωμένη από την ακολουθία της από τις αριστοκρατικής καταγωγής κυρίες επί των τιμών, συνέχισε να ζει σύμφωνα με την ισπανική εθιμοτυπία και απέτυχε να βελτιώσει τα γαλλικά της.
Ο Λουδοβίκος στράφηκε τώρα στον καρδινάλιο Ρισελιέ ως σύμβουλος του· η εξωτερική πολιτική του Ρισελιέ του αγώνα εναντίον των Αψβούργων, οι οποίοι περιέβαλαν τη Γαλλία σε δύο μέτωπα, αναπόφευκτα δημιούργησε ένταση μεταξύ αυτού και της Άννας, η οποία παρέμενε άτεκνη για άλλα δεκαέξι χρόνια, ενώ ο Λουδοβίκος εξαρτάτο ακόμη περισσότερο από τον Ρισελιέ, ο οποίος ήταν ο πρώτος υπουργός του από το 1624.
Υπό την επιρροή της Μαρί ντε Ροάν, Κόμισσας Λα Σεβρέζ, η Βασίλισσα δέχθηκε να μπει σε πολιτική αντίθεση με τον Ρισελιέ και ενεπλάκη σε πολλές ίντριγκες εναντίον των πολιτικών του. Αόριστες φήμες προδοσίας κυκλοφορούσαν στην αυλή, κυρίως την υποθετική ανάμειξη στις συνωμοσίες του Κόμη του Σαλαί.
Το 1635, η Γαλλία κήρυξε πόλεμο στην Ισπανία, τοποθετώντας τη Βασίλισσα σε μία αβάσιμη θέση. Η μυστική της αλληλογραφία με τον αδελφό της Φίλιππο Δ΄ της Ισπανίας ξεπερνούσε τα όρια της αδερφικής επικοινωνίας. Τον Αύγουστο του 1637, η Άννα κίνησε υποψίες, σε τέτοιο βαθμό που ο Ρισελιέ την ανάγκασε να υπογράψει κάποιους όρους σχετικά με την αλληλογραφία της, η οποία από τότε και στο εξής διαβαζόταν και περνούσε από έλεγχο.
Γέννηση ενός διαδόχου
thumb|left|200px|Η Άννα με τους γιους της: τον μελλοντικό Λουδοβίκο ΙΔ΄, και τον Φίλιππο, Δούκα της Ορλεάνης.
Παραδόξως, μέσα σε αυτό το κλίμα έλλειψης εμπιστοσύνης, η Βασίλισσα έμεινε σύντομα έγκυος για άλλη μια φορά. Ο δελφίνος Λουδοβίκος, μελλοντικός Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας, γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1638, εξασφαλίζοντας τη γραμμή διαδοχής των Βουρβόνων, ωστόσο η γέννηση ενός δεύτερου γιου απέτυχε να επαναφέρει το κλίμα εμπιστοσύνης ανάμεσα στο βασιλικό ζεύγος.
Το 1636, ο Ρισελιέ δώρισε στο Λουδοβίκο το ανάκτορο του Παλαί Ρουαγιάλ βόρεια του Λούβρου. Ο ίδιος ο βασιλιάς δεν το χρησιμοποίησε ποτέ, ωστόσο η Άννα εγκαταστάθηκε στο Λούβρο μαζί με τους δυο γιους της και παρέμεινε ως επίτροπος εκεί.
Αντιβασίλισσα της Γαλλίας
Με την υποστήριξη του Μαζαρέν, η Άννα αντιμετώπισε την εξέγερση των αριστοκρατών, οδηγούμενη από τον Λουδοβίκου Β΄ του Κοντέ, η οποία έγινε γνωστή ως η Σφενδόνη. Το 1651, όταν ο γιος της Λουδοβίκος ΙΔ΄ επίσημα ενηλικιώθηκε, η αντιβασιλεία της νομικά έληξε. Παρ' όλα αυτά, κράτησε πολλή εξουσία και επιρροή πάνω στο γιο της μέχρι το θάνατο του Μαζαρέν.
Ύστερη ζωή
Λίγο καιρό μετά, η Άννα αποσύρθηκε στη μονή της Κομπανί, στην Βαλ ντε Γκρας όπου αργότερα πέθανε από καρκίνο του στήθους. Η κυρία επί των τιμών της, Μαντάμ ντε Μοτβίλ, έγραψε την ιστορία της ζωής της Βασίλισσας στο βιβλίο της Mémoires d'Anne d'Autriche. Πολλοί την βλέπουν ως μια λαμπρή και πονηρή γυναίκα και είναι ένας από τους κεντρικούς χαρακτήρες στο μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Δουμά πατέρα, Οι Τρεις Σωματοφύλακες (1844).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλομήτωρ
Φόρντζοτ (δορυφόρος)
Ο Φόρντζοτ (αγγλικά: Fornjot) ή Κρόνος XLII (Saturn XLΙΙ) είναι ένας μικρός φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου. Η ανακάλυψη του ανακοινώθηκε από τον Σκοττ Σ. Σέππαρντ, τον Ντέιβιντ Σ. Τζίουιτ, τον Τζαν Κλέυνα και τον Μπράιαν Γκ. Μάρσντεν στις 4 Μαΐου του 2005 από παρατηρήσεις που έγιναν μεταξύ 12 Δεκεμβρίου και 11 Μαρτίου του 2005 και του δόθηκε η προσωρινή ονομασία S/2004 S 8.
Ο Φόρντζοτ πήρε το όνομα του απ´τον γίγαντα Φόρντζοτ της Σκανδιναβικής μυθολογίας.
Γκανάς
thumb Η γκανάς (Γαλλικά: ganache) ή γκανάζ είναι σάλτσα σοκολάτας και χρησιμοποιείται ως η βάση για σοκολατάκια και τρούφες σοκολάτας. Η γκανάς παρασκευάζεται συνήθως όταν σε ζεστό γάλα και κρέμα γάλακτος προστίθενται κομμάτια σκούρας ημίπικρης σοκολάτας.
Κατηγορία:Γλυκά Κατηγορία:Σοκολάτα Κατηγορία:Συστατικά τροφίμων
109
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 109 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Βιβλιοθήκη
right|250px|thumb|Σύγχρονη βιβλιοθήκη στο [[Σαμπερί (Γαλλία)]]
Με την παραδοσιακή έννοια του όρου, βιβλιοθήκη είναι συλλογή βιβλίων και περιοδικών. Μπορεί να αναφέρεται στην προσωπική βιβλιοθήκη ενός ατόμου, αλλά συχνότερα είναι μια μεγάλη σε όγκο συλλογή η οποία χρηματοδοτείται και συντηρείται από τις αρχές μιας πόλης ή έναν οργανισμό. Αυτή η συλλογή συχνά χρησιμοποιείται από άτομα που δεν διαθέτουν μεγάλες δικές τους συλλογές.
Παρ' όλα αυτά, πολλές βιβλιοθήκες σήμερα συλλέγουν μη έντυπο πληροφοριακό υλικό και αποτελούν καταθετήρια και σημεία πρόσβασης για χάρτες, δίσκους βινυλίου, βιντεοκασέτες και DVD, και παρέχουν πρόσβαση σε CD-ROM, συνδρομές σε βάσεις δεδομένων και το Διαδίκτυο. Έτσι, οι σύγχρονες βιβλιοθήκες μετατρέπονται σε χώρους ελεύθερης πρόσβασης σε πληροφορίες σε πολλές μορφές και από πολλές πηγές.
Πιο πρόσφατα, οι βιβλιοθήκες έχουν επεκτείνει τον ρόλο τους πέρα από τα κτήρια όπου στεγάζονται, παρέχοντας βοήθεια στην αναζήτηση και εύρεση πληροφοριών μέσω διαφόρων ψηφιακών εργαλείων.
Είδη βιβλιοθηκών
Οι βιβλιοθήκες διακρίνονται σε κατηγορίες με διάφορους τρόπους:
Επίσης, οι κυβερνήσεις των περισσοτέρων μεγάλων χωρών στηρίζουν τον θεσμό της εθνικής βιβλιοθήκης, όπως π.χ. η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου στις ΗΠΑ, η Βρετανική Βιβλιοθήκη και η Εθνική βιβλιοθήκη της Γαλλίας.
Περιγραφή
Οι βιβλιοθήκες έχουν το υλικό τους ταξινομημένο βάσει κάποιου συστήματος ταξινόμησης βιβλιοθήκης, ώστε τα τεμάχια να εντοπίζονται γρήγορα και ο αναγνώστης να μπορεί εύκολα να ρίχνει μια ματιά σε βιβλία πάνω σε κάποιο θέμα. Κάποιες βιβλιοθήκες έχουν κλειστά κάποια ή όλα τα βιβλιοστάσιά τους στο κοινό και οι χρήστες ζητούν το υλικό από κάποιον υπάλληλο ο οποίος τους το φέρνει.
Χρήση της βιβλιοθήκης
Πολλοί δυνητικοί χρήστες δεν είναι σε θέση να αξιοποιήσουν σε μεγάλο βαθμό τις δυνατότητες που μπορεί να τους προσφέρει μια βιβλιοθήκη. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε μη εξοικείωση με το περιβάλλον βιβλιοθήκης ή τις νέες τεχνολογίες, καθώς και σε μη παραδοχή της άγνοιας. Αυτοί οι λόγοι δημιούργησαν την κίνηση για εκπαίδευση βιβλιοθήκης (library instruction), η οποία τονίζει την ανάγκη για εκπαίδευση των χρηστών βιβλιοθήκης. Η εκπαίδευση βιβλιοθήκης τέθηκε σε εφαρμογή στις ΗΠΑ από τον 18ο αιώνα. Από τους πρωτεργάτες της ήταν ο John Cotton Dana. Η εκπαίδευση βιβλιοθήκης σχετίζεται άμεσα με την πληροφοριακή παιδεία.
Οι βιβλιοθήκες πληροφορούν το κοινό για το τι υλικό διαθέτουν και πώς είναι δυνατή η πρόσβαση σε αυτό. Πριν από την εποχή των ηλεκτρονικών υπολογιστών, αυτό γινόταν με τον καρτοκατάλογο — ένα έπιπλο με πολλά μικρά συρτάρια τα οποία περιείχαν δελτία (κάρτες) που αντιστοιχούσαν σε βιβλία ή άλλο υλικό. Στις μεγάλες βιβλιοθήκες ο καρτοκατάλογος συχνά γέμιζε ένα ολόκληρο δωμάτιο. Η εμφάνιση του Διαδικτύου, όμως, οδήγησε στη χρήση των ηλεκτρονικών καταλόγων (οι οποίοι στην αγγλική αναφέρονται συχνά ως "webcats" ή OPAC, "online public access catalog"), οι οποίοι δίνουν τη δυνατότητα στον χρήστη να διεξάγει αναζήτηση στις συλλογές της βιβλιοθήκης από οποιοδήποτε σημείο με πρόσβαση στο Διαδίκτυο. Αυτός ο τρόπος τήρησης καταλόγου είναι συμβατός με νέα είδη βιβλιοθηκών, όπως είναι οι ψηφιακές βιβλιοθήκες, καθώς και με παραδοσιακές βιβλιοθήκες που έχουν εκσυγχρονιστεί. Η Φινλανδία έχει τον μεγαλύτερο αριθμό, κατά κεφαλή, εγγεγραμμένων χρηστών σε δανειστικές βιβλιοθήκες. Πέραν του μισού πληθυσμού της χώρας είναι εγγεγραμμένοι χρήστες σε βιβλιοθήκες που δανείζουν.
Υπηρεσίες
Οι βιβλιοθήκες συναντώντας τις ανάγκες της κοινωνίας παρέχουν μια σειρά από υπηρεσίες μερικές από τις οποίες είναι προτιμότερο να προσφέρονται μέσα στον ίδιο το χώρο τους, επί τόπου, ωστόσο σε άλλες περιπτώσεις είναι χρήσιμο και θεμιτό να παρέχονται υπηρεσίες και έξω από τα όρια και τους τοίχους των κτηρίων τους.
Κάθε βιβλιοθήκη θα πρέπει να παρέχει υπηρεσίες βασιζόμενες στην κοινότητα που έχει να εξυπηρετήσει. Ορισμένες αρχές βέλτιστης πρακτικής υποδεικνύουν ότι κατά το σχεδιασμό των υπηρεσιών πρέπει να τεθούν οι προτεραιότητες και να χαραχτεί η στρατηγική μιας μακρόχρονης πολιτικής που αφορούν τις υπηρεσίες. Οι υπηρεσίες καθώς και άλλες δραστηριότητες αποτελούν τον πυρήνα των λειτουργιών των βιβλιοθηκών.
Αυτή δεν είναι μια εξαντλητική λίστα με τις υπηρεσίες που προσφέρουν οι εν λόγω οργανισμοί ούτε είναι με σειρά προτεραιότητας. Το εύρος και το βάθος της παροχής των υπηρεσιών εξαρτάται από το μέγεθος των εν λόγω οργανισμών και την κοινότητα που εξυπηρετούν. Για να μπορέσουν οι οργανισμοί αυτοί να προσφέρουν όσο το δυνατόν καλύτερες υπηρεσίες θα πρέπει να λάβουν υπόψη τους:
το ωράριο λειτουργίας τους, το σχεδιαζόμενο χώρο τους, τη λειτουργικότητα του χώρου τους, την πρόσβαση, το περιβάλλον τους, την σηματοδότηση τους, τον ηλεκτρονικό και οπτικοακουστικό εξοπλισμό τους, την ασφάλεια τους, το χώρο στάθμευσης, κ.ά.
Διοίκηση βιβλιοθήκης
Τα επίπεδα διοίκησης μιας βιβλιοθήκης είναι συνήθως τρία. Στο ανώτερο επίπεδο ο διευθυντής και ο υποδιευθυντής είναι υπέυθυνοι για τη λειτουργία του οργανισμού και για την πολιτική που αυτός θα χρησιμοποιήσει. Η ενδιάμεση διοίκηση περιλαμβάνει τους προϊσταμένους τμημάτων που έχουν την ευθύνη συγκεκριμένων μονάδων ή λειτουργιών της Βιβλιοθήκης, και τέλος η κατώτερη διοίκηση, τα στελέχη της οποίας είναι υπεύθυνα   για την εποπτεία των καθημερινών δραστηριοτήτων.
Οικογένεια Νοταρά
Η Οικογένεια Νοταρά είναι παλαιά βυζαντινή οικογένεια, μέλη της οποίας αναδείχθηκαν είτε ως Πατριάρχες είτε ως Άγιοι είτε ως πολιτικοί. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης τα μέλη της διασκορπίστηκαν. Υποστηρίζεται ότι η ομώνυμη οικογένεια που εγκαταστάθηκε στις αρχές του 16ου αιώνα στα Τρίκαλα Κορινθίας αποτελεί συνέχεια αυτής.
Πληροφορίες
Οι Νοταράδες εγκαταστάθηκαν στα Τρίκαλα Κορινθίας και σύντομα εξελίχθηκαν σε ηγετική οικογένεια του Μοριά. Στην πορεία διαχωρίστηκε σε δύο κλάδους. Μετεπαναστατικά τα μέλη της ασχολήθηκαν με την πολιτική. Μέλη της οικογένειας που διακρίθηκαν ήταν τα εξής:
Αναφορές
* Νοταρα
Βγάλσιμο (παιχνίδι)
Το βγάλσιμο είναι μια διαδικασία των μικρών παιδιών, για παιχνίδια που περιλαμβάνουν δύο τουλάχιστον άτομα. Είναι βασική διαδικασία πριν την έναρξη των περισσότερων ομαδικών παιδικών παιχνιδιών όπως το κρυφτό, το "Στρατιωτάκια ακούνητα, αμίλητα κι αγέλαστα" κλπ. Συνήθως ξεκινάει με την ερώτηση "Τα βγάζουμε;" ή "Να τα βγάλουμε;".
Σκοπός
Το βγάλσιμο γίνεται είτε μεταξύ όλων των παιδιών είτε μεταξύ δύο μόνο. Όταν γίνεται μεταξύ όλων των παιδιών αυτός που "βγαίνει" μπορεί να είναι:
Γίνεται επίσης μεταξύ δύο παιδιών που ήδη έχουν επιλεγεί σαν αρχηγοί (ίσως και με προηγούμενη διαδικασία "βγαλσίματος") και τότε μπορεί να αφορά:
Διαδικασίες
Υπάρχουν τρεις κλασικοί τρόποι "βγαλσίματος".
Πρώτος τρόπος
Μπορεί να γίνει ανάμεσα σε δύο από τα παιδιά ή με όλα τα παιδιά μαζί.
Η απαγγελία μερικών στακάτων στίχων, όπου αυτός που έχει αναλάβει να εκτελέσει τη διαδικασία απαγγέλει κάθε συλλαβή χωριστά, δείχνοντας με τη σειρά, σε κάθε συλλαβή, ένα από τα παιδιά. Σε όποιον αντιστοιχηθεί η τελευταία συλλαβή θεωρείται ότι "βγαίνει".
Παραλλαγές:
Δεύτερος τρόπος
Γίνεται ανάμεσα σε πολλά παιδιά μαζί. Μοιάζει με τον προηγούμενο τρόπο αλλά ο στίχος περιλαμβάνει μία, δύο ή περισσότερες ερωτήσεις.
Στις περιπτώσεις που περιλαμβάνει πάνω από μία ερώτηση το παιδί, στο οποίο καταλήγει η κάθε ερώτηση από τις αρχικές, πρέπει να δώσει κάποιο στοιχείο το οποίο μεταβάλλει και τις επόμενες ερωτήσεις. Η τελική ερώτηση κρίνει αν το παιδί στο οποίο καταλήγει θα "βγει" ή όχι. Αν για παράδειγμα η τελευταία ερώτηση (με βάση τις προηγούμενες απαντήσεις) είναι: "έχει ο λαγός μπλε μάτια;" τότε ανάλογα με το αν έχει (ή δεν έχει) το τελευταίο παιδί μπλε μάτια ή κάτι άλλο μπλε (εξαρτάται από τη φαντασία και τις αποφάσεις των παιδιών) βγαίνει (ή δεν "βγαίνει" και η διαδικασία επαναλαμβάνεται).
Τρίτος τρόπος
Γίνεται μόνο μεταξύ δύο παιδιών.
Αρχικά τα δύο παιδιά τοποθετούνται το ένα απέναντι στο άλλο σε κάποια τυχαία απόσταση. Ξεκινάει το πρώτο εκφέροντας κάποιο τρισύλλαβο στίχο ή στίχο τριών λέξεων και σε κάθε συλλαβή ή λέξη τοποθετεί το ένα από τα δύο πόδια του ακριβώς μπροστά στο άλλο έτσι ώστε να ακουμπάνε τα παπούτσια μεταξύ τους. Πολλές φορές επιτρέπεται η τοποθέτηση του ποδιού πλάγια ώστε η απόσταση μεταξύ τους να μειώνεται όχι όσο ολόκληρο το μήκος του παπουτσιού αλλά όσο το πλάτος. Με αυτόν τον τρόπο, έμμεσα, μεγαλώνει η απόσταση για το παιδί που βρίσκεται απέναντι. Αν όταν έρθει η σειρά ενός παιδιού με την τοποθέτηση του ποδιού του πατήσει το αντίπαλο τότε θεωρείται ότι κέρδισε.
Άλλες διαδικασίες
Η ρίψη αντικειμένων (μπίλιες, καπάκια ή χαρτάκια) προς ένα σημείο ή ότι άλλο αποφασίσει η φαντασία τα πιο επιβλητικών παιδιών, αν και δεν θεωρούνται "βγάλσιμο", χρησιμοποιούνται πολλές φορές για να αποφασιστεί το ποιος θα τα βγάλει.
Λογοτεχνία
Καθώς οι στίχοι που απαγγέλονται δεν αποτελούν λογοτεχνικό έργο και δεν καταγράφονται στη λογοτεχνία, αλλά είναι καθαρά λαογραφικό στοιχείο, δεν τους έχει αποδοθεί κάποιος λογοτεχνικός χαρακτηρισμός. Τα τελευταία χρόνια συναντιούνται σε διάφορες καταγραφές οι όροι λαχνίσματα (λαχνός) ή λαγχανίσματα (λαγχάνω) ή κληρωσιές (κληρώνω) που όλες προέρχονται από μία έννοια τυχαίας κλήρωσης. Οι όροι αυτοί δεν έχουν λεξικογραφηθεί σχεδόν σε κανένα από τα ελληνικά λεξικά.
Γνωστοί στίχοι
Η πιο γνωστή, στην Ελλάδα, στιχομυθία για τον πρώτο τρόπο είναι το αμπεμπαμπλόμ: Καμιά φορά χρησιμοποιούνται και οι παρακάτω συνέχειες. Μία, δύο ή και όλες μαζί
Για τον δεύτερο τρόπο είναι το:
Για τον τρίτο τρόπο είναι το: όπου σε κάθε λέξη αντιστοιχεί η τοποθέτηση ενός ποδιού μπροστά από το άλλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραδοσιακά παιδικά παιχνίδια
Δήμος Ακτίου - Βόνιτσας
Ο Δήμος Ακτίου - Βόνιτσας είναι δήμος της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, το 2011, από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Ανακτορίου, Μεδεώνος και Παλαίρου.
Η έκτασή του ανέρχεται σε 662,94 τ.χλμ. και ο πληθυσμός από 17.370 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011,πλέον με βάση τα στοιχεία της απογραφής για το 2021, ανέρχεται σε 14.656 κατοίκους.
Έδρα του νέου δήμου είναι η μεγαλύτερη κωμόπολή του, η Βόνιτσα. Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δημοτικές ενότητες, τοπικές κοινότητες, πόλεις, χωριά και οικισμοί του Δήμου Ακτίου - Βόνιτσας.
Κοινοτάρχες Παλαίρου
...
Πηγές
Ακτιου Κατηγορία:Δήμοι του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Πόρσια Σίμσον Μίλερ
Η Πόρσια Σίμσον Μίλερ (Portia Simpson-Miller, γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου του 1945) είναι πολιτικός, η πρώτη γυναίκα Πρωθυπουργός στην Τζαμάικα. Υπηρέτησε στο αξίωμα από το 2006 ως το 2007 και ξανά από τον Ιανουάριο του 2012 ως τον Μάρτιο του 2016, έπειτα από την νίκη του κόμματός της στις εκλογές του 2011.
Καριέρα
Έγινε Πρωθυπουργός στις 30 Μαρτίου 2006 και διαδέχθηκε στο αξίωμα τον Πέρσιβαλ Τζ. Πάτερσον, ενώ είναι επίσης Πρόεδρος του Εθνικού Κόμματος του Λαού. Εξελέγη πρόεδρος του κόμματος στις 26 Φεβρουαρίου 2006, λαμβάνοντας 1.775 ψήφους στις εσωκομματικές εκλογές, έναντι 1.538 για τον αντίπαλό της, Dr. Peter Phillips. Το 2002 έγινε Υπουργός για θέματα αθλητισμού. Το 1989-95 χρημάτισε Υπουργός Εργασίας και αργότερα για τη Δημόσια Ασφάλεια και τον Αθλητισμό. Παντρεύτηκε τον Έραλντ Μίλερ και παράλληλα με την πρωθυπουργία, ανέλαβε το 2006 το Υπουργείο Άμυνας. Ηττήθηκε οριακά από το Εργατικό Κόμμα στις εκλογές του 2007 και δύο ημέρες μετά τη διεξαγωγή των εκλογών, στις 5 Σεπτεμβρίου του 2007 παραδέχθηκε την ήττα της. Την διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Μπρους Γκόλντινγκ.
Εκλογική νίκη και επάνοδος στην πρωθυπουργία
Η Μίλερ επανήλθε στην πρωθυπουργία, έπειτα από την νίκη της στις εκλογές που διεξήχθησαν το Δεκέμβριο του 2011. Ανέλαβε καθήκοντα στις 5 Ιανουαρίου 2012 και εξήγγειλε την επικείμενη αλλαγή του πολιτεύματος σε Δημοκρατία, με την οριστική κατάργηση της Μοναρχίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Τζαμάικα Κατηγορία:Γυναίκες Πρωθυπουργοί
108
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 108 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γιοχάνες Τινκτόρις
Ο Γιοχάνες Τινκτόρις (Johannes Tinctoris, 1435 - 1511) ήταν Φλαμανδός συνθέτης και θεωρητικός της αναγεννησιακής μουσικής. Από πηγές προκύπτει ότι σπούδασε στην Ορλεάνη, όπου και υπήρξε διευθυντής της εκεί χορωδίας του καθεδρικού ναού· εικάζεται ότι επίσης διηύθυνε την παιδική χορωδία στην πόλη Σαρτρ. Από τα αρχεία του καθεδρικού ναού του Καμπραί προκύπτει ότι πιθανώς να μαθήτευσε με τον Γκυγιώμ Ντυφαί, ο οποίος πέρασε μεγάλο μέρος του βίου του εκεί. Περί το 1472 ο Τινκτόρις μετέβη στη Νάπολη, όπου και παρέμεινε για το μεγαλύτερο μέρος της υπόλοιπης ζωής του.
Πολλά γραπτά του Τινκτόρις εκδόθηκαν όσο ζούσε: αν και δεν αποτελούν επιτομή αυθεντικότητας, καθώς περιέχουν στοιχεία από αρχαίους συγγραφείς (όπως τον Βοήθιο (480–524 π.Χ.), τον Ισίδωρο της Σεβίλλης (560-636 π.Χ.) κ.α.), εντούτοις μαρτυρούν με εξαιρετικά λεπτομερή και γλαφυρό τρόπο την εκτελεστική πρακτική και συνθετική διεργασία μουσικών και συνθετών της εποχής. Στα έργα του συγκαταλέγονται το πρώτο στην ιστορία λεξικό μουσικών όρων (με τίτλο Diffinitorium musices), ένα πόνημα στο οποίο καταγράφονται οι μουσικοί τρόποι και τα χαρακτηριστικά τους, μια διατριβή επι των αναλογιών, καθώς και τρεις τόμους με θέμα την αντίστιξη, έναν πραγματικό θησαυρό όσον αφορά στην καταγραφή και εξέλιξη του μουσικού αυτού ιδιώματος. Τα έργα του αυτά υπήρξαν πομπός επιρροής για πλήθος συνθετών και θεωρητικών της μουσικής, καθ' όλη την υπόλοιπη περίοδο της Αναγέννησης.
Τα περισσότερα μουσικά έργα του Τινκτόρις δεν σώζονται, αλλά μαρτυρούνται από τους τίτλους τους. Αυτά που σώζονται είναι γραμμένα σε ύφος περίπολοκης αντίστιξης, με χαρακτηριστική χρήση της χαμηλής φωνητικής περιοχής (τεσσιτούρα), φτάνοντας μάλιστα συχνά στο χαμηλό Ντο (δύο οκτάβες κάτω από το μεσαίο Ντο)· εύλογη είναι η αντιστοιχία που προκύπτει με τον Γιοχάνες Όκεγχεμ επί του θέματος αυτού. Τα περισσότερα δε έργα του είναι θρησκευτικού περιεχομένου, όπως λειτουργίες, μοτέτα, αλλά και μερικές σανσόν.
Πέραν της ιδιότητάς του ως μουσικού, ο Τινκτόρις υπήρξε κληρικός, ποιητής, μαθηματικός, καθώς και νομικός· ορισμένες πηγές μάλιστα κάνουν αναφορά και στο εικαστικό του έργο.
Οι Οκτώ Κανόνες Σύνθεσης
Από το Τρίτο Βιβλίο Αντίστιξης
Κανόνας α΄: Αρχίζετε και τελειώνετε [το μουσικό έργο] με τέλειο σύμφωνο διάστημα [ ταυτοφωνία ή οκτάβα]. Δεν είναι ωστόσο σφάλμα, στην περίπτωση που ο τραγουδιστής αυτοσχεδιάζει αντιστικτικά, να καταλήξει σε ατελές διάφωνο διάστημα, ωστόσο στην περίπτωση αυτή η κίνηση θα πρέπει να περιλαμβάνει αρκετές φωνές. Ο διπλασιασμός της φωνής του μπάσου σε διάστημα έκτης ή οκτάβας δεν επιτρέπεται.
Κανόνας β΄: Προτιμάτε την παράλληλη κίνηση των φωνών ως προς αυτήν του τενόρου, σε σύμφωνα διαστήματα του ιδίου είδους. (Συνιστώνται οι τρίτες και έκτες παράλληλες, ενώ απαγορεύονται οι πέμπτες και οι όγδοες [οκτάβες]).
Κανόνας γ΄: Όταν ο τενόρος παραμένει στην ίδια νότα, μπορείτε να προσθέσετε τέλεια και ατελή σύμφωνα διαστήματα.
Κανόνας δ΄: Το αντιστικτικό μέρος [μελωδία] θα πρέπει να έχει μελωδική και κλειστή μορφή, ακόμη και όταν ο τενόρος εκτελεί άλματα [διαστήματα τρίτης και άνω].
Κανόνας στ΄: Απαγορεύεται η επανάληψη του ιδίου μελωδικού γυρίσματος πάνω από ένα cantus firmus [θεματική μελωδία] αντίστοιχης διάρκειας νοτών, εκτός αν το cantus firmus εμπεριέχει επανάληψη αυτό καθεαυτό.
Κανόνας ζ΄: Αποφεύγετε δύο ή περισσότερες διαδοχικές πτώσεις στον ίδιο τόνο, ακόμη και αν το cantus firmus το επιτρέπει.
Κανόνας η΄: Στην αντίστιξη γενικά, προσπαθείτε να επιτυγχάνετε πολλαπλότητα και ποικιλία, με διαφοροποιήσεις στον ρυθμό, την ταχύτητα (τέμπο), τις πτώσεις κλπ. Χρησιμοποιείτε συγκοπές, μιμήσεις, κανόνες και παύσεις. Μην ξεχνάτε όμως, ότι η συνήθης σανσόν δεν έχει τόσα στοιχεία παραλλαγής όσα έχει το μοτέτο, και το μοτέτο έχει λιγότερα στοιχεία παραλλαγής απ' όσα έχει η λειτουργία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέτες της Αναγέννησης Κατηγορία:Γαλλο-Φλαμανδοί συνθέτες
Κύπελλο Ελλάδος ποδοσφαίρου ανδρών 1980-81
Η διοργάνωση
Στην 39η διοργάνωση του κυπέλλου Ελλάδας 1980-81 μετείχαν συνολικά 58 ομάδες (18 Α' εθνικής και 40 Β' εθνικής κατηγορίας). Διεξήχθη σε 6 γύρους, συμπεριλαμβανομένου του τελικού. Σε σχέση με τις 2 προηγούμενες χρονιές, επεκτάθηκαν οι διπλοί αγώνες και στον Γ' γύρο (φάση των "16").
Παρ' ότι υπήρξαν αρκετές ομάδες Α' εθνικής που αποκλείστηκαν από τον πρώτο κιόλας γύρο, στη συνέχεια υπήρξαν πολύ ενδιαφέρουσες αναματρήσεις, με την ΑΕΚ να έχει τις δυσκολότερες κληρώσεις, αφού απέκλεισε διαδοχικά τους Παναθηναϊκό και Άρη, για να αποκλειστεί όμως από τον ΠΑΟΚ με 2 ήττες στους ημιτελικούς (ο αγώνας ρεβάνς λόγω τιμωρίας έγινε στη Χαλκίδα).
Ο Ολυμπιακός χρειάστηκε την παράταση για να περάσει το εμπόδιο του Πανιωνίου στον Γ' γύρο, ενώ ευχάριστη έκπληξη της χρονιάς αποτέλεσε ο Παναιγιάλειος, ο οποίος έφτασε ως τον ημιτελικό έχοντας στην πορεία του αποκλείσει 2 ομάδες Α' εθνικής (ΟΦΗ και Δόξα Δράμας), έχοντας μάλιστα αποσπάσει θετικά αποτελέσματα στους εκτός έδρας επαναληπτικούς αγώνες.
Στον τελικό αγωνίστηκαν μετά από 7 χρόνια και στο ίδιο γήπεδο όπως το 1974 ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟΚ, με τους "ερυθρόλευκους" να φτάνουν στη νίκη και στην κατάκτηση του νταμπλ (θα έπρεπε να περιμένουν 18 χρόνια μέχρι να ξανακατακτήσουν νταμπλ, το 1999), σ' έναν αγώνα που σημαδεύτηκε από επεισόδια ανάμεσα στους οπαδούς των 2 ομάδων, ένα από τα πρώτα φαινόμενα χουλιγκανισμού που εισήχθησαν στην Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του '80.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδας (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1980-1981
Μαρία Ρεπούση
Η Μαρία Ρεπούση είναι πανεπιστημιακός, ιστορικός και πρώην βουλευτής της Δημοκρατικής Αριστεράς.
Γεννήθηκε στον Πειραιά και αποφοίτησε από την ελληνογαλλική Σχολή Jeanne D' Arc. Είναι απόφοιτη της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών με δυο πτυχία, το πρώτο του τμήματος Γαλλικής Φιλολογίας και το δεύτερο του Ιστορικού-Αρχαιολογικού τμήματος και έκανε τις μεταπτυχιακές της σπουδές και το διδακτορικό της στη Σορβόννη από όπου πήρε το διδακτορικό της στην ιστορία με θέμα τις ελληνοτουρκικές σχέσεις 1918-1923. Εργάστηκε στη συνέχεια στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και κατόπιν, από το 1993 μέχρι και τον Αύγουστο του 2021 στη τριτοβάθμια εκπαίδευση και συγκεκριμένα στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης ως επίκουρη αρχικά, αναπληρώτρια στη συνέχεια και τελικά καθηγήτρια ιστορίας και ιστορικής εκπαίδευσης. Η Μαρία Ρεπούση υπήρξε πολύ δραστήρια στη διεθνή επιστημονική κοινότητα η οποία την εξέλεξε αρχικά αντιπρόεδρο της Διεθνούς Ένωσης Διδακτικής της Ιστορίας (ISHD) στη συνέχεια πρόεδρο στη Διεθνή Ένωση για την Ιστορική Εκπαίδευση και τις Κοινωνικές Σπουδές (IRAHSSE). .