cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκρατσάνιτσα
Το Μοναστήρι της Γκρατσάνιτσα
Το εξωτερικό του ναού είναι μείγμα από πέτρα και τούβλο που διατηρήθηκε αναλλοίωτο μέσα στους αιώνες. Στη βάση της κατασκευής έχουν ενσωματωθεί αρχαία ρωμαϊκά λιθάρια με λατινικές επιγραφές, που μεταφέρθηκαν, όταν χτιζόταν το μοναστήρι, από την αρχαία ρωμαϊκή πόλη της Ουλπιάνα (Ulpiana), την πόλη που ήταν κάποτε η πρωτεύουσα του αρχαίου βασιλείου της Ιλλυρίας (Illyria) και που αντιστοιχεί στις μέρες μας με το σημερινό Κόσοβο.
Υπέροχα διατηρημένες είναι και οι τοιχογραφίες, όπως αυτές με τη ζωή και τα θαύματα του Χριστού, τα Πάθη και την Ημέρα της Κρίσης. Οι τοιχογραφίες όμως με τις μορφές του βασιλιά της Σερβίας Μιλιούτιν και της βασίλισσας - συζύγου του Σιμονίδας Παλαιολογίνας (Simonida), κόρης του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β' Παλαιολόγου (αν και με βγαλμένα τα μάτια τους από τους Τούρκους) θεωρούνται από τις πιο αξιόλογες τοιχογραφίες της σερβικής τέχνης. Οι τοιχογραφίες της Γκρατσάνιτσα ολοκληρώθηκαν το 1321 και είναι έργο δύο σημαντικών Βυζαντινών αγιογράφων από τη Θεσσαλονίκη: του Μιχαήλ Αστραπά και του Ευτύχιου.
Το Μοναστήρι της Γκρατσάνιτσα υπέστη επανειλημμένα σοβαρές καταστροφές από τους Τούρκους ανάμεσα στα έτη 1379-1383, όταν μια πλούσια συλλογή ιστορημένων χειρογράφων και άλλων πολύτιμων αντικειμένων παραδόθηκαν στις φλόγες. Το μοναστήρι, που διέφυγε τις λεηλασίες και την καταστροφή - όπως έγινε με πολλά άλλα χριστιανικά μοναστήρια και ναούς - στον πόλεμο του Κοσόβου το 1999, φυλάγεται σήμερα από σουηδικά στρατεύματα (KFOR). Το 2006 το Μοναστήρι της Γκρατσάνιτσα εντάχτηκε στον Κατάλογο των Μνημείων της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Κοσσυφοπεδίου Κατηγορία:Δήμοι του Κοσσυφοπεδίου
Σαιν-Λωράν-ντ'Ολτ
Το Σαιν-Λωράν-ντ'Ολτ (γαλλικά: Saint-Laurent-d'Olt, οξιτανικά: Sant Laurenç d'Òlt) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Λωραντεέν (γαλλικά: Saint-Laurentéens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Οισοφάγος
thumb|right|Ο οισοφάγος
Ο οισοφάγος είναι ένας μυομεμβρανώδης σωλήνας που συνδέει τον φάρυγγα με το στομάχι. Έχει μήκος 25 με 30 εκατοστόμετρα και πλάτος 2,5 και αποτελεί συνέχεια του φάρυγγα. Επικοινωνεί με το στομάχι μέσω της καρδιοοισοφαγικής βαλβίδας, που αποτρέπει την παλινδρόμηση των τροφών και των γαστρικών υγρών. Εκτείνεται απο το ύψος του 6ου αυχενικού σπονδύλου μέχρι τον 10ο-11ο θωρακικό.
Το άνω άκρο του οισοφάγου εφάπτεται με τον κρικοειδή χόνδρο του φάρυγγα. Η συστολή των επιμήκων μυϊκών ινών προκαλεί την προσέγγιση των μυϊκών δακτυλίων του οισοφάγου μεταξύ τους, που συσφιγγόμενοι σπρώχνουν προς τα κάτω τις τροφές.
Μια παθολογική κατάσταση, που μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα στην ομαλή λειτουργία του οισοφάγου είναι η γαστροοισοφαγική παλινδρομική νόσος.
Οι παλινδρομικές κινήσεις έχουν τόσο μεγάλη δύναμη που ακόμα και ανάποδα να τοποθετηθεί ένας άνθρωπος η τροφή θα οδηγηθεί στο στομάχι του. Είναι βέβαια αυτονόητο ότι θα κινδυνέψει να πνιγεί
Ιακώβ (του Ματθάν)
Ο Ιακώβ του Ματθάν, προς διάκριση άλλων προσώπων, είναι βιβλικό πρόσωπο που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη και στη Καινή Διαθήκη.
Σύμφωνα με τη Βίβλο γενέσεως Ιησού Χριστού ο Ιακώβ φέρεται ως απόγονος του Βασιλέως του Ισραήλ Δαυίδ, γιος του Ματθάν, πατέρας του Ιωσήφ του μνήστορα.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη
Σοφία Σεϊρλή
Η Σοφία Σεϊρλή (γεννημένη στην Αλεξάνδρεια ) είναι Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου (διακριθείσα ιδιαιτέρως σε μονολόγους), του κινηματογράφου και της τηλεόρασης (έλαβε μέρος σε αρκετά τηλεοπτικά σίριαλ), καθώς και καθηγήτρια υποκριτικής και σεναριογράφος. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, εν συνεχεία συνεργάστηκε με γνωστούς σκηνοθέτες σε διάφορες Θεατρικές Σκηνές σε Ελλάδα και Κύπρο, αλλά συμμετείχε και σε ανεξάρτητους θιάσους. Ερμήνευσε πολλούς ρόλους της κλασικής και σύγχρονης θεματολογίας, όπως και έργων της ελληνικής λογοτεχνίας.
Παραστασιογραφία
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Παραπομπές
retrodb.gr
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Στρασμπούρ Ιλκίρχ-Γκραφενσταντέν Μπασκέτ
Η Στρασμπούρ Ιλκίρχ-Γκραφενσταντέν Μπασκέτ (Strasbourg Illkirch-Graffenstaden Basket, SIG), γνωστή ως Στρασμπούρ, είναι επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης με έδρα το Στρασβούργο της Γαλλίας, με έτος ίδρυσης το 1929. Διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Ρενούς Σπορ, χωρητικότητας 6.200 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1929
Αλάτι
thumb|right|250px|Αλάτι Αλάτι είναι η κοινή ονομασία του χλωριούχου νατρίου (χημικός τύπος NaCl) και είναι βασικό συστατικό της ανθρώπινης διατροφής.
Ιστορία και διάδοση
Το αλάτι είναι απαραίτητο για τον άνθρωπο. Γι' αυτό ήταν γνωστό και εχρησιμοποιείτο από την αρχαία εποχή. Σε μερικές περιοχές το χρησιμοποιούσαν σαν νόμισμα με το οποίο οι πλούσιοι πουλούσαν δούλους σε αντάλλαγμα με αλάτι ενώ άλλοι έκαναν τις αγορές και τις πωλήσεις με κομμάτια αλατιού. Άλλοι λαοί είχαν έλθει σε πόλεμο μεταξύ τους για να κατακτήσουν εδάφη με αλατούχες πηγές.Στην αρχή οι άνθρωποι έπαιρναν το αλάτι από τη θάλασσα, στις αλυκές, με την εξάτμιση του νερού. Στη Γαλλία και στη Γερμανία βρέθηκαν ύστερα από ανασκαφές αρχαίες συσκευές με τις οποίες απομόνωναν το αλάτι. Επίσης ήταν γνωστό το ορυκτό αλάτι (στερεό). Σπουδαία ορυχεία υπήρχαν στη Λιβύη, στην Αραβία, στην Ισπανία και στη Βοημία.
Η μεγαλύτερη σε έκταση ορυκτού άλατος που βρίσκεται ελεύθερη στην επιφάνεια της Γης βρίσκεται σε υψόμετρο 3.500 μ. στην περιοχή Σαλάρ ντε Ουγιούνι, (Salar de Uyuni), στη ΝΑ. Βολιβία, (-20.16667°N, -67.41667°W). Πρόκειται για ολόλευκη έκταση 12.000 τ.χλμ. που αποτέλεσε τμήμα της προϊστορικής εκεί λίμνης Λάγκο Μιτσίν, που μετά την περίοδο των παγετώνων τα νερά της λίμνης αυτής εξατμίστηκαν αφήνοντας μια κατάλευκη επιφάνεια άλατος μέγιστου βάθους 10 περίπου μέτρων. Οι ειδικοί υπολογίζουν το απόθεμα αυτό άλατος σε 10 δισεκατομμύρια τόνους, που όμως δεν έχει ακόμη τύχει εντατικής εκμετάλλευσης.
Σύσταση και ιδιότητες
Το μαγειρικό αλάτι αποτελείται κατά 97% με 99% από χλωριούχο νάτριο. Στο εμπόριο το αλάτι κυκλοφορεί με προσμείξεις, κυρίως ιωδιούχου καλίου (ΚΙ) (επίσης απαραίτητο στη διατροφή), οπότε έχει γεύση λίγο πικρή και είναι αρκετά υγροσκοπικό. Επίσης περιέχει αντισυσσωματωτικά, συνήθως πυριτικό αργιλιονάτριο (E554).
Το καθαρό αλάτι είναι σώμα στερεό, κρυσταλλικό, με ειδικό βάρος 2,165. Τήκεται στους 801° C και βράζει στους 1413° C. Διαλύεται στο ψυχρό και στο θερμό νερό. Όταν θερμανθούν οι κρύσταλλοί του ακούγεται ένας χαρακτηριστικός θόρυβος σαν τρίξιμο. Αυτό οφείλεται στο νερό που συγκρατούσαν οι κρύσταλλοι, το οποίο με τη θέρμανση εξατμίζεται. Επειδή απορροφά νερό από την ατμόσφαιρα χαρακτηρίζεται ως υγροσκοπικό. Όταν είναι 100% καθαρό, το αλάτι έχει αλμυρή γεύση και δεν συγκρατεί υγρασία (δεν είναι υγροσκοπικό).
Το αλάτι έχει την ιδιότητα να εμποδίζει την ανάπτυξη μικροοργανισμών, γι' αυτό και χρησιμοποιείται για τη συντήρηση των τροφίμων, των αλίπαστων. Το αλάτι που προέρχεται από τη θάλασσα θεωρείται ωφελιμότερο από το ορυκτό και χρησιμοποιείται στην καθημερινή διατροφή του ανθρώπου. Είναι απαραίτητη μια μικρή ποσότητα από αυτό να λαμβάνεται καθημερινά με τις τροφές. Υπάρχουν, πάντως, περιπτώσεις που απαγορεύεται εντελώς, όπως σε παθήσεις νεφρών και σε περιπτώσεις υπέρτασης. Όταν βρίσκεται μέσα στον οργανισμό διευκολύνει την πέψη, ανοίγει την όρεξη, συντελεί στην έκκριση των γαστρικών υγρών, εμποδίζει τις ζυμώσεις στο στομάχι και στo έντερo, αποτρέπει τη δυσκοιλιότητα και βοηθάει τον μεταβολισμό των τροφών που περιέχουν πρωτεΐνες. Είναι, επίσης, ωφέλιμο σε ορισμένες παθολογικές καταστάσεις, γιατί εμποδίζει την αιμόπτυση, δρα σαν καθαρτικό κλπ. Το αλάτι συντελεί στην αύξηση του αριθμού των ερυθρών αιμοσφαιρίων και τα βοηθά να προσλαμβάνουν ευκολότερα το οξυγόνο. Έτσι, το αίμα αποκτά λαμπρότερο χρώμα.
Η κατάχρησή του στη διατροφή είναι δυνατό να προκαλέσει παθήσεις. Από υπερβολική χρήση του ο άνθρωπος είναι δυνατό να πάθει έλκος, δυσπεψία ή να καταστρέψει τους νεφρούς του. Για όλα αυτά επιβάλλεται προσοχή στον καθορισμό της καθημερινά απαιτούμενης ποσότητας. Η ποσότητα αυτή ποικίλλει ανάλογα με τον οργανισμό, την ηλικία και τη γενικότερη διατροφή.
Εξαγωγή
right|thumb|200px|Κρύσταλλος αλίτη Το ορυκτό αλάτι (Αλίτης) εξάγεται και παραλαμβάνεται με εξόρυξη ή με διάλυση. Η πρώτη μέθοδος εφαρμόζεται όταν τα κοιτάσματα του ορυκτού είναι καθαρά. Όταν περιέχουν ξένες προσμείξεις εφαρμόζεται η μέθοδος της διάλυσης, δηλαδή τοποθετούνται δύο σωλήνες από την επιφάνεια της γης μέχρι το βάθος, όπου βρίσκεται το κοίτασμα. Οι σωλήνες αυτοί είναι συγκεντρωτικοί, επικοινωνούν μεταξύ τους. Από τον ένα εισάγεται καθαρό νερό. Το νερό μαζί με το διαλυμένο αλάτι από το ορυκτό ανέρχεται από το δεύτερο σωλήνα με τη βοήθεια αντλίας και το διάλυμα αυτό υφίσταται αρχικά διήθηση και, στη συνέχεια, εξατμίζεται για να παραληφθεί το καθαρό προϊόν.
Το αλάτι του θαλασσινού νερού παραλαμβάνεται ως εξής: Το νερό συγκεντρώνεται σε αβαθείς δεξαμενές, που λέγονται αλυκές. Εκεί, με τη βοήθεια της ηλιακής θερμότητας και των ανέμων εξατμίζεται. Στις βόρειες χώρες, όπου δεν χρησιμοποιείται η ηλιακή θερμότητα, η εργασία γίνεται ως εξής: Το νερό πήζει σε χαμηλή θερμοκρασία, οπότε αποχωρίζεται καθαρός πάγος και μένει διάλυμα εμπλουτισμένο σε αλάτι. Το διάλυμα αυτό κατόπιν εξατμίζεται για να παραληφθεί το καθαρό προϊόν.
Καθαρισμός
Συνήθως το αλάτι που εξάγεται περιέχει ξένες ουσίες, όπως άργιλο, άλατα του μαγνησίου και του ασβεστίου κ.ά. Μόνο το ορυκτό, που λαμβάνεται με εξόρυξη, είναι δυνατό να χρησιμοποιηθεί αμέσως, χωρίς άλλες κατεργασίες. Το "ακάθαρτο" ορυκτό αλάτι παραλαμβάνεται σε διάλυμα. Στο διάλυμα αυτό προστίθενται διάφορες χημικές ουσίες, με τις οποίες αντιδρούν πολλές ξένες προσμείξεις και καταβυθίζονται υπό μορφή ιζημάτων, που απομακρύνονται με διήθηση. Στη συνέχεια, ακολουθεί κλασματική κρυστάλλωση. Το θαλασσινό αλάτι, μετά την παραλαβή του από τις αλυκές, καθαρίζεται με διαλύματα αλάτων και ύστερα με αλκαλικά διαλύματα. Έτσι, απαλλάσσεται από τις ξένες ουσίες. Στη συνέχεια ξηραίνεται, κονιοποιείται και πωλείται στην αγορά ως μαγειρικό αλάτι.
Εφαρμογές
Το αλάτι είναι απαραίτητο στην καθημερινή διατροφή του ανθρώπου. Όταν προστίθεται στις τροφές, ανοίγει την όρεξη και τις νοστιμεύει. Επίσης, είναι ένα μέσο για να συντηρηθούν τα τρόφιμα. Δηλαδή διάφορα προϊόντα, όπως τα ψάρια, το κρέας παστώνονται με αλάτι για να διατηρηθούν σε καλή κατάσταση και για πολύ χρονικό διάστημα. Η εργασία αυτή λέγεται αλιπάστωση και τα προϊόντα αλίπαστα. Τα προϊόντα αυτά προφυλάσσονται έτσι από τη σήψη. Βέβαια με την αλιπάστωση χάνουν ένα μέρος από τη θρεπτική τους αξία, γιατί καταστρέφονται ορισμένες βιταμίνες που περιέχουν και γίνονται δύσπεπτα. Σήμερα η αλιπάστωση τείνει να εγκαταλειφθεί, γιατί υπάρχουν νεότερες μορφές διατήρησης των τροφίμων (κονσερβοποιία, ψύξη κλπ.).
Το αλάτι στο φαγητό είναι διεγερτικό και τονωτικό. Στην κτηνιατρική χρησιμοποιείται σαν καθαρτικό, σε δόση λίγων γραμμαρίων. Σε μεγαλύτερες δόσεις έχει θανατηφόρα αποτελέσματα. Ο άνθρωπος καταναλώνει φυσιολογικά περίπου 5 - 6 κιλά αλατιού ετησίως. Στην ιατρική χρησιμοποιείται διάλυμα αλατιού 0,9% ως φυσιολογικός ορός, επειδή το διάλυμα αυτό έχει την ίδια οσμωτική πίεση με το πλάσμα του αίματος. Στη γεωργία χρησιμοποιείται για τη βελτίωση των καλλιεργειών, αλλά, όταν βρίσκεται σε ποσότητα μεγαλύτερη του κανονικού, κάνει το έδαφος ξερό και άγονο. Στη βιομηχανία έχει πολλές εφαρμογές: Χρησιμοποιείται για την παρασκευή του ανθρακικού νατρίου, του μεταλλικού νατρίου, του καυστικού νατρίου, του χλωρίου, του υδροχλωρίου, της υδρυάλου, των υποχλωριωδών αλάτων, του θειϊκού νατρίου κλπ. Επίσης, χρησιμοποιείται στην παρασκευή ψυκτικών μιγμάτων και για την επισμάλτωση διάφορων κεραμευτικών ειδών. Στη σαπωνοποιία, για την παρασκευή σάπωνος, προστίθεται μαγειρικό αλάτι στο διάλυμά του και έτσι αυτό αποχωρίζεται ευκολότερα.
Λαογραφία
Το αλάτι κατέχει σημαντική θέση στη ζωή των λαών, στις συνήθειες, στη θρησκεία και στις παραδόσεις τους. Κατά τους αρχαίους Έλληνες συμβολίζει τη φιλία και την αλληλεγγύη. Με αυτό επισφράγιζαν τις συμφωνίες τους. Επίσης το χρησιμοποιούσαν στις θυσίες και στις προσφορές τους προς τους θεούς. Έτσι, είχαν τη συνήθεια να σκορπίζουν αλάτι σε αγρούς που αφιέρωναν στους θεούς τους. Το αλάτι αναφέρεται σε πολλές ελληνικές παροιμίες: «άλας και τράπεζαν μη παραβαίνειν» «μαζί φάγαμε ψωμί κι αλάτι», δηλαδή συνδεθήκαμε στενά, «σε ξένο φαΐ αλάτι μη ρίχνεις», δηλαδή μην ανακατεύεσαι σε ξένες υποθέσεις, «τον έκανα τ' αλατιού», δηλαδή τον έδειρα.
Επίσης ο Μωσαϊκός Νόμος θεωρεί το αλάτι σαν σύμβολο και σαν απαραίτητο στοιχείο της προσφοράς προς τον Θεό. Στην Καινή Διαθήκη αναφέρεται: «υμείς εστέ το άλας της γης». Και άλλοι λαοί, όπως οι Ασσύριοι, οι Πέρσες, χρησιμοποιούσαν το αλάτι στις θρησκευτικές τους τελετές.
Μέχρι σήμερα έχουν διατηρηθεί αρκετές προλήψεις σχετικά με το αλάτι. Π.χ. Αν ρίξεις αλάτι κάτω από το κάθισμα κάποιου ανεπιθύμητου, αυτός θα σηκωθεί & θα φύγει. Δεν δανείζουν αλάτι οι χωρικοί, γιατί πιστεύουν ότι «ψοφάνε τα ζωντανά». Επίσης αποφεύγουν να χύσουν αλάτι από την αλατιέρα. Στη Γερμανία θεωρείται ευλογία η ανακάλυψη αλατούχου πηγής.
Δήμος Κρουσώνα
Το παρόν λήμμα αφορά τον πρώην καποδιστριακό δήμο Κρουσώνος.
Για τον σημερινό δήμο βλέπε: Δήμος Μαλεβιζίου.
Ο Δήμος Κρουσώνα ήταν δήμος του νομού Ηρακλείου που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Μαλεβιζίου. Βρισκόταν στο δυτικά του νομού Ηρακλείου και είχε σαν έδρα το χωριό Κρουσώνα. Πρόκειται για ημιορεινό δήμο με τα περισσότερα χωριά να βρίσκονται στους πρόποδες του Ψηλορείτη. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είχε συνολικά 4.059 κατοίκους και έκταση 65.033 στρέμματα.
Ο δήμος περιλάμβανε 4 δημοτικά διαμερίσματα:
Παραπομπές
Κ
Σαιν-Λωράν-ντε-Λεβεζού
Το Σαιν-Λωράν-ντε-Λεβεζού (γαλλικά: Saint-Laurent-de-Lévézou, οξιτανικά: Sent Laurenç de Leveson) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Λωρανταί (γαλλικά: Saint-Laurentais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Πωλλίνα Σίμονς
Η Πωλλίνα Σίμονς είναι συγγραφέας. Γεννήθηκε το 1963 στην Αγία Πετρούπολη, όπου και μεγάλωσε. Το 1970 μετανάστευσε στην Αμερική, ενώ έχει ζήσει στη Ρώμη και το Παρίσι. Έχει κάνει σπουδές στην Αγγλία και την Αμερική, είναι απόφοιτος του πανεπιστημίου του Κάνσας με πτυχίο στις πολιτικές επιστήμες. Έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος σε οικονομικά έντυπα και ως μεταφράστρια, όμως πάντα ήθελε να ασχοληθεί με τη συγγραφή βιβλίων και ετσι έγραψε 8 μυθιστορήματα και ένα βιβλίο μαγειρικής. Σήμερα μένει στη Νέα Υόρκη, είναι παντρεμένη και έχει τέσσερα παιδιά.
Μόργκαν Τσανγκιράι
Ο Μόργκαν Τσανγκιράι (Morgan Richard Tsvangirai, 1952-2018) ήταν πολιτικός από τη Ζιμπάμπουε, πρωθυπουργός της αφρικανικής χώρας από τις 11 Φεβρουαρίου 2009 ως τις 11 Σεπτεμβρίου 2013. Υπήρξε αρχηγός του Κινήματος για τη Δημοκρατική Αλλαγή- Τσανκιράι (MDC-T) και σημαντική προσωπικότητα της αντιπολίτευσης προς τον πρόεδρο Ρόμπερτ Μουγκάμπε.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην περιοχή Γκουτού της τότε Νότιας Ροδεσίας στις 10 Μαρτίου του 1952. Ο πατέρας του ήταν ξυλουργός και οικοδόμος και είχε άλλα 8 παιδιά. Ο Μόργκαν εγκατέλειψε το σχολείο του νωρίς, για να εργαστεί επί 10 χρόνια στην κεντρική Μασοναλάνδη σε ορυχείο νικελίου. Μέχρι τον θάνατό του ζούσε στην Μπουχέρα, στα ανατολικά της Χαράρε.
Πολιτική δράση
Μόλις η Ζιμπάμπουε έγινε ανεξάρτητη το 1980 ο Τσανγκιράι έγινε μέλος του νικηφόρου και δημοφιλούς τότε κόμματος Αφρικανική Εθνική Ένωση της Ζιμπάμπουε- Πατριωτικό Μέτωπο (Zanu-PF), του οποίου ηγείται ο μετέπειτα αντίπαλός του, Μουγκάμπε. Υπήρξε αρχικά θερμός οπαδός του Μουγκάμπε και ανέβηκε στην ιεραρχία του κόμματος., για να γίνει τελικά ένας από τα ανώτερα στελέχη του. Ο Τσβανγκιράι έγινε πρόεδρος της Εργατικής Ένωσης των Μεταλλωρύχων και το 1989 ανέλαβε Γενικός Γραμματέας του Κογκρέσου των Συνδικάτων της Ζιμπάμπουε, της πανεθνικής συνδικαλιστικής παράταξης. Απομάκρυνε το συνδικαλιστικό αυτό όργανο από την επιρροή του που του ασκούσε το κόμμα Zanu PF. Ενώ η συνδικαλιστική του δράση μεγάλωνε, ταυτόχρονα επιδεινώνονταν οι σχέσεις του με την κυβέρνηση. Μάλιστα είχε γλιτώσει από τρεις τουλάχιστον δολοφονικές απόπειρες, σε μία από τις οποίες το 1997, κακοποιοί όρμησαν στο 10ο όροφο του γραφείου του και προσπάθησαν να τον ρίξουν κάτω από το παράθυρο.
Το 1983 ο Μουγκάμπε διέταξε την 5η Ταξιαρχία, στρατιωτική ομάδα που είχε εκπαιδευτεί στη Βόρεια Κορέα να διεξάγει τη σφαγή στη Ματαμπελελάνδη, εξαιτίας υποψίας για αντεπανάσταση από τους υποστηρικτές του Τζόσουα Νκόμο. Η όλη επιχείρηση είχε την κωδική ονομασία Γκουκουραχούντι. Ο Τσανγκιράι, που ήταν τότε στέλεχος του Zanu-PF, καταδίκασε τις ενέργειες του Μουγκάμπε το 1984. Ο ίδιος επισκέφτηκε τους μαζικούς τάφους των θυμάτων της επιχείρησης και εξέφρασε τη λύπη του για το συμβάν και τη μετάνοιά του'.
Πολιτική καριέρα
Θήτευσε ως πρόεδρος της Εθνικής Συντακτικής Συνέλευσης (NCA) το 1997, που περιελάμβανε εργατικά κινήματα γυναικείες, φοιτητικές και σπουδαστικές οργανώσεις, εκκλησίες, επιχειρηματικές ομάδες και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στόχος τους ήταν η αλλαγή στο Σύνταγμα. Παραιτήθηκε μετά την εκλογή του στην ηγεσία του MDC.
Το 2001 τιμήθηκε με το βραβείο Αργυρό Ρόδο (Solidar Silver Rose Award).
Πρόεδρος του Κινήματος για τη Δημοκρατική Αλλαγή
Ο Τσβανγκιράι ηττήθηκε στις προεδρικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 9-11 Μαρτίου του 2002, καθώς έμεινε στο 42%, πίσω από τον αντίπαλό του, Μουγκάμπε, ο οποίος έλαβε το 56,2% των ψήφων. Οι εκλογές συνοδεύτηκαν από καταγγελίες για νοθεία και παρατυπίες υπέρ του Μουγκάμπε.
Συλλήψεις
Έπειτα από τις εκλογές του 2002 ο Τσανγκιράι συνελήφθη και κατηγορήθηκε για προδοσία. Η κατηγορία αυτή στη συνέχεια καταρρίφθηκε. Το 2004 κρίθηκε αθώος από τις κατηγορίες για απόπειρα δολοφονίας του Μουγκάμπε μετά τις προεδρικές εκλογές του 2002.
Τον Οκτώβριο του 2000 είχε συλληφθεί ξανά, επειδή σε πορεία οπαδών του κόμματός του είχε απειλήσει τον πρόεδρο Μουγκάμπε ότι θα τον απομάκρυναν με τη βία αν δεν παραιτούνταν μέχρι τη διεξαγωγή των εκλογών του 2002. Τα δικαστήρια απέρριψαν τις κατηγορίες. Το Μάιο του 2003 ο Τσανγκιράι συνελήφθη ξανά έπειτα από συνέντευξη Τύπου, στην οποία μεταξύ άλλων είχε πει ότι ο Μουγκάμπε επί 4 ολόκληρες ημέρες δεν είχε τον έλεγχο της χώρας'.
Μια μέρα μετά τα 55α του γενέθλια, στις 11 Μαρτίου του 2007, ο Τσανγκιράι συνελήφθη ξανά, ενώ μετέβαινε σε πορεία στη Χαράρε. Η σύζυγός του τον επισκέφτηκε στη φυλακή και ανέφερε ότι τον είδε άσχημα τραυματισμένο από βασανιστήρια, με πρησμένο μάτι και ουλές. Το γεγονός προκάλεσε διεθνή κατακραυγή. Είχε υποβληθεί σε βασανιστήρια από τις Ειδικές Δυνάμεις της χώρας μετά τη σύλληψη και κράτησή του σε αστυνομικό σταθμό στη Ματσιπίσα της Χαράρε.
Μεταξύ άλλων, η αστυνομία παραδέχθηκε ότι είχαν χτυπήσει τον ηγέτη της αντιπολίτευσης με όπλα, ζώνες και άλλα όργανα, μέχρι λιποθυμίας.
Δικηγόρος που επισκέφτηκε τον πολιτικό στο μέρος όπου κρατούνταν επιβεβαίωσε τα βασανιστήρια και ανάμεσα στα άλλα ανέφερε ότι ο Τσβανγκιράι αντιμετώπιζε και προβλήματα όρασης.
Ένας ελεύθερος εικονολήπτης κατάφερε και έβγαλε προς τα έξω εικόνες με τον βαριά τραυματισμένο Τσβανγκιράι, που πέρασαν τα σύνορα της χώρας. Λίγο αργότερα απήχθη από την οικία του και το πτώμα του βρέθηκε κοντά σε χωριό, δυτικά της Χαράρε. Ακολούθησαν πολλές ακόμα απαγωγές και ξυλοδαρμοί ακτιβιστών της αντιπολίτευσης και των συγγενών τους απί συμμορίες της κυβέρνησης.
Παρά το γεγονός ότι τα γεγονότα αποδόθηκαν στην κυβέρνηση, ελάχιστη ήταν η υποστήριξη άλλων αφρικανικών κρατών προς τον Τσβανγκιράι.
Ο συνδικαλιστής απελευθερώθηκε στις 28 Μαρτίου του 2007 και η αστυνομία εισέβαλε στα γραφεία του κόμματός του και τον συνέλαβε ξανά προτού μιλήσει στα ΜΜΕ αναφορικά με την πρόσφατη πολιτική βία στη χώρα.
Οι διεθνείς αντιδράσεις στα γεγονότα ήταν έντονη καταδίκη και μάλιστα οι ΗΠΑ έκαναν γνωστή την πρόθεσή τους να επεκτείνουν τις κυρώσεις εναντίον του καθεστώτος της Ζιμπάμπουε.
Το Μάιο του 2008 αποκαλύφθηκε απόπειρα δολοφονίας του ηγέτη της Αντιπολίτευσης, ενώ εκείνος βρισκόταν στην Ευρώπη. Αποτέλεσμα ήταν να καθυστερήσει η επιστροφή του.
Στις 6 Ιουνίου του 2008 τον σταμάτησαν ξανά σε μπλόκο και τον εμπόδισαν να παρακολουθήσει προεκλογική πορεία στο Χάου Μάιν.
Προεδρικές εκλογές 2008
Έπειτα από την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων ο ευρισκόμενος στο εξωτερικό - κυρίως στη Νότια Αφρική- Τσβανγκιράι ανακοίνωσε ότι θα λάμβανε μέρος στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, θέτοντας όμως και όρους, που συμπεριελάμβαναν την ελεύθερη πρόσβαση των ΜΜΕ.
Ζήτησε επίσης να αποσταλούν ανεξάρτητοι εκλογικοί παρατηρητές. Τελικά, ανακοινώθηκε ότι ο δεύτερος γύρος θα διεξαγόταν στις 27 Ιουνίου, Το MDC καταδίκασε την καθυστέρηση. Η επιστροφή του Τσανγκιράι από το εξωτερικό καθυστέρησε λόγω φόβων για τη ζωή του, καθώς, όπως ανακοίνωσε το κόμμα του, αποκαλύφθηκε και νέο σχέδιο για δολοφονία του πολιτικού. Η κυβέρνηση αρνήθηκε τις κατηγορίες. Ο Τσανγκιράι επέστρεψε στη Ζιμπάμπουε, προερχόμενος από τη Νότια Αφρική, στις 24 Μαΐου.
Ο Τσανγκιράι και οι συνεργάτες του συνελήφθησαν ξανά στις 4 Ιουνίου. Αργότερα την ίδια ημέρα, με τη Γερμανία και άλλες χώρες να καταδικάζουν τη σύλληψη, αφέθηκε ελεύθερος.
Στις 22 Ιουνίου του 2008 ο Τσβανγκιράι ανακοίνωσε σε συνέντευξη Τύπου την απόσυρσή του από το δεύτερο γύρο, καταγγέλλοντας τη βίαιη και εκφοβιστική τακτική της κυβέρνησης. Λίγο μετά κατέφυγε στην ολλανδική πρεσβεία στη Χαράρε αλλά δε ζήτησε πολιτικό άσυλο.
Πολιτικές συνομιλίες
Έπειτα από μεσολάβηση του προέδρου της Νότιας Αφρικής, Τάμπο Μπέκι, ο Τσβανγκιράι συναντήθηκε για πρώτη φορά και αντάλλαξε χειραψία με τον Μουγκάμπε στη Χαράρε, στις 22 Ιουλίου του 2008. Παράλληλα, ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις για το σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας ανάμεσα στο MDC και στο ZANU-PF.
Στο τέλος της 4ης ημέρας των συνομιλιών, ο Μπέκι ανακοίνωσε ότι οι πλευρές υπέγραψαν μνημόνιο συνεργασίας. Με βάση τη συμφωνία θα παρέμεινε πρόεδρος ο Μουγκάμπε και πρωθυπουργός θα γινόταν ο Τσανγκιράι. ο οποίος όμως θα είχε και την ουσιαστική εξουσία. Ωστόσο, νοτιοαφρικανικά ΜΜΕ μετέδωσαν ότι ο Μουγκάμπε αρνήθηκα να υπογράψει συμφωνία που περιόριζε τις εξουσίες του. Εκπρόσωπος του Κινήματος για τη Δημοκρατική Αλλαγή ανακοίνωσε ότι με βάση τη συμφωνία η εκτελεστική εξουσία θα ασκούνταν από τον πρόεδρο, από τον πρωθυπουργό και από το υπουργικό συμβούλιο μαζί.
Στις 15 Σεπτεμβρίου του 2008 υπογράφηκε η συμφωνία για σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας με μοίρασμα της εξουσίας ενώπιον των ηγετών από τα 14 κράτη-μέλη της Αναπτυξιακής Κοινότητας της Νότιας Αφρικής. Η συμφωνία υπογράφηκε με μια συμβολική χειραψία και με χαμόγελα από τους Μουγκάμπε και Τσανγκιράι στη Χαράρε και με βάση αυτήν θα τερματιζόταν και η πολιτική κρίση. Ο Μουγκάμπε θα παρέμενε πρόεδρος και πρωθυπουργός θα γινόταν ο Τσανγκιράι. Το MDC θα αποκτούσε τον έλεγχο της αστυνομίας, το Zanu (PF) τη διοίκηση του στρατού και ο Άρθουρ Μουταμπάρα θα γινόταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.
Πρωθυπουργός
Τον Ιανουάριο του 2009 ο Τσανγκιράι ανακοίνωσε ότι θα συμμετείχε στην κυβέρνηση ως πρωθυπουργός με πρόεδρο τον αντίπαλό του, Ρόμπερτ Μουγκάμπε. Στις 11 Φεβρουαρίου του 2009 ο Τσανγκιράι ορκίστηκε στην πρωθυπουργία του κράτους. Την εκλογή του επισκίασε το δυσάρεστο γεγονός της απώλειας της συζύγου του, Σούζαν, στις 6 Μαρτίου σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Στο ίδιο συμβάν ο πρωθυπουργός τραυματίστηκε και μετέβη αεροπορικώς στη γειτονική Μποτσουάνα προκειμένου να αναρρώσει. Λίγες εβδομάδες αργότερα, ο Τσανγκιράι θρήνησε και τον 4χρονο εγγονό του, Σιν, ο οποίος πνίγηκε σε πισίνα στο σπίτι του στη Χαράρε.
Γενικές εκλογές 2013
Ο Ρόμπερτ Μουγκάμπε επανεξελέγη στις προεδρικές εκλογές στις 31 Ιουλίου 2013 με ποσοστό 61% των ψήφων έναντι 33,9% για τον Τσανγκιράι και το κόμμα Αφρικανική Εθνική Ένωση της Ζιμπάμπουε – Πατριωτικό Μέτωπο κέρδισε τα 2/3 των εδρών στη Βουλή. Ο Τσανγκιράι χαρακτήρισε "τεράστια παρωδία" τις εκλογές και κατήγγειλε ότι περισσότεροι από 1 εκατομμύριο ψηφοφόροι εμποδίστηκαν να ψηφίσουν στα εκλογικά κέντρα, αναφέροντας παράλληλα ότι το Κίνημα για τη Δημοκρατική Αλλαγή δεν θα εργαζόταν πλέον στο πλευρό του Μουγκάμπε ούτε θα συμμετείχε σε κυβερνητικούς οργανισμούς. Ο Μουγκάμπε ορκίστηκε ξανά πρόεδρος σε τελετή στη Χαράρε, στις 22 Αυγούστου 2013. Ο Τσανγκιράι αποχώρησε από την πρωθυπουργία στις 11 Σεπτεμβρίου 2013, οπότε η θέση καταργήθηκε.
Θάνατος
Ο Τσανγκιράι απεβίωσε στις 14 Φεβρουαρίου 2018 από καρκίνο του παχέος εντέρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τσβανγκιραι
Σατμπάγιεφ
Το Σατμπάγιεφ (Сәтбаев), γνωστό ως Νικόλσκ μέχρι το 1990, είναι πόλη του Καζακστάν στην περιφέρεια Καραγκάντα. Το όνομά της πόλης δόθηκε προς τιμήν του Κανίς Σατμπάγιεφ, ενός από τους ερευνητές της σοβιετικής μεταλλογένεσης (metallogeny) και πρώτου προέδρου της Καζακικής Ακαδημίας Επιστημών. Ο πληθυσμός της πόλης ανερχόταν 60.105 κατοίκους κατά την απογραφή του 2009 και 58.652 σύμφωνα με την απογραφή του 1999.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Νικόλαος Κουμανιώτης
Ο Νικόλαος Κουμανιώτης ήταν Έλληνας πολιτικός.
Καταγόμενος από το χωριό Κούμανι του νομού Αχαΐας, όπου από την γύρω περιοχή διατηρούσε την κύρια εκλογική του δύναμη κι εκλεγόταν βουλευτής της επαρχίας Πατρών υποστηρίζοντας τον Κωλλέτη. Είχε εκλεγεί βουλευτής στις εκλογές του 1879, στις εκλογές του 1881 με 4947 ψήφους , στις εκλογές του 1885 και στις εκλογές του 1887. Το 1906 διορίστηκε νομάρχης Αχαΐας.
Απεβίωσε το 1909.
Πηγές
Κώστας Τριανταφύλλου, Ιστορικό λεξικό των Πατρών, Εκ του τυπογραφείου Πέτρου Κούλη, Πάτρα 1995, λήμμα Κουμανιώται
Κατηγορία:Βουλευτές Πατρών Κατηγορία:Νομάρχες Αχαΐας Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας-Ήλιδος
Βυζαντινή κατάκτηση της Βουλγαρίας
Από το 970 μέχρι το 1018, μια σειρά συγκρούσεων μεταξύ της Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας οδήγησε στη σταδιακή κατάκτηση της Βουλγαρίας από τους Βυζαντινούς, οι οποίοι επανέκτησαν τον έλεγχό τους για ολόκληρη τη Βαλκανική Χερσόνησο για πρώτη φορά μετά τις σλαβικές εισβολές του 7ου αιώνα. Ο αγώνας άρχισε με την ενσωμάτωση της ανατολικής Βουλγαρίας μετά τον ρωσοβυζαντινό πόλεμο (970-971). Η βουλγαρική αντίσταση ήταν υπό την ηγεσία των αδελφών Κομετοπούλων, οι οποίοι με έδρα τις ανεξερεύνητες δυτικές περιοχές της βουλγαρικής αυτοκρατορίας, Αχρίδα. δυσκόλευαν τους Βυζαντινούς.
Χρονικό
Καθώς οι βυζαντινοβουλγαρικές σχέσεις επιδεινώνονταν στα τέλη της δεκαετίας του 960, η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία σχεδίαζε σχέδια για την τελική πτώση των Βουλγάρων. Η απροσδόκητη κατάρρευση της Βουλγαρίας και οι φιλοδοξίες του Σβιατοσλάβ Α΄ του Κιέβου να καταλάβει την Κωνσταντινούπολη μαιταιώθηκαν. Ο αυτοκράτορας Βόρις Β΄ απήχθη και μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του, ο βυζαντινός αυτοκράτορας Ιωάννης Α΄ Τσιμισκής ανακοίνωσε την προσάρτηση της Βουλγαρίας, αν και η Βυζαντινή Αυτοκρατορία είχε μόνο την Ανατολική Βουλγαρία την εποχή εκείνη. Οι τέσσερις αδελφοί Δαυίδ, Μωυσής, Αρών και Σαμουήλ της δυναστείας των Κομετοπούλων κυβερνούσαν στις ελεύθερες περιοχές και το 976 ξεκίνησαν μια μεγάλη αντεπίθεση εναντίον των Βυζαντινών για να ανακτήσουν τις χαμένες περιοχές. Σύντομα ο νεότερος αδελφός Σαμουήλ πήρε όλη την εξουσία μετά τους θανάτους των τριών μεγαλύτερων αδελφών του.
Ο Σαμουήλ αποδείχθηκε ένας επιτυχημένος στρατηγός που προκάλεσε μεγάλη ήττα στον βυζαντινό στρατό κατακτόντας τη βορειοανατολική Βουλγαρία. Οι επιτυχημένες εκστρατείες του επέκτειναν τα σύνορα της Βουλγαρίας στη Θεσσαλία και την Ήπειρο και το 998 κατέκτησε το πριγκιπάτο της Δουκλίας. Το 997 ο ​​Σαμουήλ ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας της Βουλγαρίας μετά τον θάνατο του νόμιμου ηγεμόνα, Ρομάν.
Οι Βυζαντινοί υπό τον Βασίλειο Β´, έναν επιτυχημένο αυτοκράτορα, το 1001 άρχισαν να παίρνουν προβάδισμα. Οι Βούλγαροι δεν ήταν σε θέση να αντισταθούν στις βυζαντινές εκστρατείες. Το 1014 οι Βυζαντινοί κέρδισαν την αποφασιστική μάχη του Κλειδίου. Όλοι οι τοπικοί άρχοντες που παραδόθηκαν μεταφέρθηκαν είτε στην Κωνσταντινούπολη είτε στην Ανατολία και οι περισσότεροι από αυτούς αργότερα αφομοιώθηκαν στη βυζαντινή κοινωνία. Η Βουλγαρία έχασε την ανεξαρτησία της και παρέμεινε θέμα στο Βυζάντιο για πάνω από ένα αιώνα μέχρι το 1185. Με την κατάρρευση του πρώτου βουλγαρικού κράτους, η βουλγαρική εκκλησία υπήχθησε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας
Αλκμεωνίδες
Οι Αλκμεωνίδες ή Αλκμεωνίδαι ήταν αριστοκρατικό γένος της αρχαίας Αθήνας, με σημαντικό ρόλο στην πολιτική και κοινωνική ζωή της πόλης, κυρίως κατά τον 6ο και τον 5ο π.Χ. αιώνα. Οφείλουν το όνομά τους στον δισέγγονό του Νέστωρ της Πύλου Αλκμέωνα της οικογένειας των Νηλειίδων, από όπου κατάγονται. Ήταν από τις πιο σημαντικές και ισχυρές οικογένειες της αρχαίας Αθήνας και έπαιξαν σπουδαίο ρόλο για περίπου 6 αιώνες. Από τον 7ο μέχρι τον 5ο αιώνα π.Χ. ήταν πρωταγωνιστές στα πολιτικά γεγονότα της Αθήνας. Η Τυραννία ανατράπηκε και ανακηρύχτηκε η Αθηναϊκή δημοκρατία, ο στόχος ήταν να αποκτήσει η πόλη ικανούς στρατηγούς την εποχή που πλησίαζε ο Πελοποννησιακός Πόλεμος. Ο Ηρόδοτος αναφέρει συχνά τους Αλκμεωνίδες στο έργο του Ηροδότου Ιστορίαι ως πρωταγωνιστές της Αθηναικής πολιτικής. Ο πρώτος διάσημος Αλκμεωνίδης ήταν ο Μεγακλής που εξορίστηκε από την πόλη με κατάρες για τον ίδιο και τους απογόνους του. Ο σημαντικότερος ήταν ο Κλεισθένης ο οποίος καταγράφεται από τους περισσότερος ιστορικούς ως "ο πατέρας της Αθηναϊκής δημοκρατίας". Άλλα σημαντικά μέλη της οικογένειας ήταν ο Περικλής που ο Θουκυδίδης αποκαλεί "πρώτο πολίτη της πόλης" και ο Αλκιβιάδης που ήταν πρωταγωνιστής στον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Ο βασικός αντίπαλος τον Αλκμεωνιδών τον 6ο και τον 5ο αιώνα π.Χ. ήταν οι ολιγαρχικοί Πεισιστρατίδες.
Πρώτα χρόνια
Σε αντίθεση με τις περισσότερες αριστοκρατικές οικογένειες ο γενάρχης των Αλκμεωνιδών δεν ήταν μυθικός ήρωας αλλά ιστορική προσωπικότητα. Η οικογένεια διατήρησε το έθιμο των αριστοκρατικών οικογενειών να δίνουν το ίδιο όνομα σε νέα μέλη, με αυτόν τον τρόπο τα ονόματα Μεγακλής, Αλκμαίων, Κλεισθένης εμφανίζονται συχνά στο μέλλον. Ο ιστορικός ιδρυτής της οικογένειας από τον οποίο πήρε το όνομα της ήταν ο Αλκμαίων πατέρας του Μεγακλή που διετέλεσε τον 7ο αιώνα π.Χ. Επώνυμος άρχοντας της Αθήνας. Σε ένα πραξικόπημα (632 π.Χ.) ο Μεγακλής θανάτωσε τους οπαδούς του Κύλωνα που κατέφυγαν ικέτες στον ναό της Αθηνάς. Σε απάντηση ο Μεγακλής και όλη η οικογένεια των Αλκμεωνιδών εξορίστηκαν με κατάρες από την Αθήνα, τα οστά των νεκρών της οικογένειας τα ξέθαψαν και τα πέταξαν έξω από την πόλη. Ο Σόλων συγχώρησε τους Αλκμεωνίδες και τους επέτρεψε να επιστρέψουν στην Αθήνα (594 π.Χ.), από τότε ο ρόλος τους στα πολιτικά γεγονότα κορυφώθηκε. Ο τύραννος Πεισίστρατος ο μεγάλος τους αντίπαλος συμφώνησε να παντρευτεί την κόρη του Μεγακλή αλλά δεν έκανε μαζί της παιδιά, οι Αλκμεωνίδες τον έστειλαν εξορία. Με την επιστροφή του Πεισίστρατου (546 π.Χ.) οι Αλκμεωνίδες εξορίστηκαν ξανά αλλά φαίνεται ότι επέστρεψαν αφού ο Κλεισθένης καταγράφεται την διετία 525-524 π.Χ. ως Επώνυμος Άρχων. Ο Μεγακλής πάντρεψε ξανά την κόρη του Αγαρίστη με τον τύραννο της Σικυώνας Κλεισθένη, απέκτησε δύο γιους τον Ιπποκράτη και τον κορυφαίο πολιτικό Κλεισθένη, η κόρη του Ιπποκράτη ήταν η μητέρα του Περικλή.
Κλεισθένης
Ο Αλκμεωνίδης Κλεισθένης ανέτρεψε τον τύραννο Ιππία, γιο και διάδοχο του Πεισίστρατου (508 π.Χ.), ο Ηρόδοτος έγραψε ότι οι Αλκμεωνίδες μισούσαν την τυραννία και οι πολίτες της Αθήνας τους εμπιστεύτηκαν περισσότερο από όλους. Ο Κλεισθένης είχε δωροδοκήσει το Μαντείο των Δελφών να συμβουλεύσει τους Σπαρτιάτες να τον υποστηρίξουν αλλά εκείνοι στάθηκαν απρόθυμοι. Ο βασιλιάς Κλεομένης Α΄ της Σπάρτης θυμήθηκε την κατάρα που βαραίνει τους Αλκμεωνίδες με το Κυλώνειο Άγος και στράφηκε ακόμα και εναντίον του Κλεισθένη, το αποτέλεσμα ήταν η επόμενη εξορία του. Οι πολίτες ωστόσο που αγαπούσαν την δημοκρατία και δεν ήθελαν τον αντίπαλο του Ισαγόρα εξεγέρθηκαν και τον κάλεσαν πίσω, δήλωσε έτοιμος να ιδρύσει την Αθηναϊκή δημοκρατία. Η πρώτη πράξη του Κλεισθένη ήταν η κατάργηση των τεσσάρων φυλών στους οποίους ήταν μέχρι τότε διαιρεμένη η Αττική, δημιουργήθηκαν 10 Δήμοι με βάση την περιοχή που ζούσαν οι κάτοικοι. Οι μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένη περιείχαν διατάξεις Ισονομίας, ίσα δικαιώματα για όλους τους κατοίκους, καθιερώθηκε ως ποινή ο Οστρακισμός, μπορούσαν όλοι να κατέχουν θέση εξουσίας ακόμα και όσοι δεν είχαν αριστοκρατική καταγωγή. Ο Κλεισθένης καθιέρωσε την Βουλή των Πεντακοσίων, αύξησε τον αριθμό των μελών από 400 που είχε καθιερώσει ο Σόλων σε 500, 10 από κάθε φυλή. Η φράση "συμβουλεύω τον λαό για τα καλύτερα αλλά μόνο με βάση τον νόμο" καθιερώθηκε από τον Κλεισθένη. Όταν ξέσπασαν οι Περσικοί Πόλεμοι οι Αλκμεωνίδες κατηγορήθηκαν για συμμαχία με τους Πέρσες παρά το γεγονός ότι αντιστάθηκαν στην Περσική εισβολή, ο Ηρόδοτος το θεωρεί αδιανόητο να τους κατηγορούν ως προδότες. Πολλοί μελετητές τους κατηγορούν ότι τους έστειλαν μια ασπίδα σαν δείγμα συμμαχίας, η κατηγορία αυτή δεν έχει αποδειχτεί.
Περικλής και Αλκιβιάδης
Ο Περικλής και ο Αλκιβιάδης ανήκαν στους Αλκμεωνίδες, όταν ξέσπασε ο Πελοποννησιακός Πόλεμος οι Σπαρτιάτες ήταν βέβαιοι για την νίκη τους χάρη στην κατάρα που βάρυνε την οικογένεια του Περικλή. Ο Περικλής ωστόσο που κυβέρνησε την περίοδο 461 π.Χ. - 429 π.Χ. έφερε την Αθήνα σε μεγάλη δόξα, η εποχή του έμεινε γνωστή ως ο "Χρυσός Αιώνας του Περικλέους". Δημιούργησε την Συμμαχία της Δήλου, ανέπτυξε τα γράμματα, τις τέχνες και την λογοτεχνία, η Αθήνα έγινε το κορυφαίο πολιτιστικό κέντρο του αρχαίου κόσμου, κτίστηκαν ξανά η Ακρόπολη Αθηνών και ο Παρθενώνας. Η πολιτική αυτή έκανε την πόλη στολίδι και όλος ο πληθυσμός είχε εργασία. Ο Περικλής πέθανε από την μεγάλη επιδημία πανούκλας που εξόντωσε το 1/3 του πληθυσμό της Αθήνας, στην κηδεία του υμνήθηκε για τα κατορθώματα του. Ο Αλκιβιάδης ήταν κορυφαία φυσιογνωμία στην Αρχαία Αθήνα, δυναμικός και ανίκητος στρατηγός αλλά στην διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου άλλαξε πολλές φορές υποστήριξη. Στην Αθηναϊκή Εκστρατεία στη Σικελία αποστάτησε στους Σπαρτιάτες, οι ιστορικοί είναι βέβαιοι ότι αν παρέμενε στους Αθηναίους η νίκη τους θα ήταν βέβαιη, επιπλέον ο Λύσανδρος δεν θα νικούσε τους Αθηναίους αν άκουγαν τις συμβουλές του στην μάχη στους Αιγός ποταμοί. Ο Αλκιβιάδης δραπέτευσε στους Πέρσες όταν τον κατηγόρησαν οι Αθηναίοι για προδοσία, o Θουκυδίδης έγραψε ότι ήθελε να τον αποκαταστήσουν οι Πέρσες στην Αθήνα αλλά απέτυχε. Η οικογένεια του εξαφανίστηκε από την Αθηναϊκή πολιτική μετά την ήττα του Πελοποννησιακού πολέμου.
Μπαλπίκ Μπι
Το Μπαλπίκ Μπι (Балпық) είναι οικισμός και πρωτεύουσα της επαρχίας Κόκσου στην περιφέρεια Αλμάτι του νοτιοανατολικού Καζακστάν. Πήρε το όνομά του από τον καζακικό στρατιωτικό ήρωα Μπαλπίκ Ντερμπισαλιούλι. Πληθυσμός: 12,654 (απογραφή 2009) 12,145 (απογραφή 1999).
Βρίσκεται στον ποταμό Κόκσου, ενώ το εργοστάσιο ηλεκτρικής ενέργειας Κιζιλμπουλάκ βρίσκεται στην περιοχή.
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν Κατηγορία:Περιφέρεια Αλμάτι
Σεισμός στη Ρόδο (1856)
Στις 12 Οκτωβρίου 1856 (ν.η.) σημειώθηκε ισχυρός σεισμός στην Κρήτη και στη Ρόδο. Ο σεισμός ήταν ενδιάμεσου εστιακού βάθους και είχε μέγεθος 8,2 στην κλίμακα Ρίχτερ. Επειδή δεν υπήρχαν αρκετές μετρήσεις με όργανα, όπως γίνεται σήμερα, αναφέρεται ότι ο σεισμός μπορεί να ήταν 7,7 ρίχτερ. Έγινε στις 3 παρά τέταρτο το ξημέρωμα και το σίγουρο είναι ότι κράτησε παραπάνω από ένα λεπτό.
Επιπτώσεις στην Κρήτη
Πριν από το 1856, είχαμε έναν άλλο φονικό σεισμό στις αρχές του 19ου αιώνα, στην Κρήτη Σεισμός στην Κρήτη (1810) τον Φεβρουαρίου του 1810, που είχαμε 2.500 νεκρούς, και εξαιτίας του δέχτηκε ένα γερό πλήγμα αρχιτεκτονικό το ανάκτορο του Δούκα στο Ηράκλειο, και έτσι εγκαταλείφθηκε και 46 χρόνια μετά, με τον σεισμό του 1856 κατέρρευσε σχεδόν ολοκληρωτικά. Επίσης σε αυτόν το χώρο και απέναντι από το ανάκτορο στην πλατεία των Αχτάρικων έπιασε και φωτιά, προφανώς από λυχνάρια που έπεσαν κάτω από τη δόνηση και καταστράφηκαν, κάηκαν 48 καταστήματα που βρισκόταν στην περιοχή και κάτω από το δουκικό ανάκτορο όπου, επί τουρκοκρατίας, είχαν διαμορφωθεί καταστήματα στο ισόγειο του, στο τμήμα που έβλεπε προς την πλατεία. Κάηκαν τα καταστήματα, η φωτιά ανέβηκε προς τους ορόφους, έπεσε και καταστράφηκε το μεγαλύτερο τμήμα του ανακτόρου, αφήνοντας ακέραια μόνο την είσοδο του και κάποια δυτικά τόξα, καθώς και ένα κομμάτι του δυτικού παρεκκλησίου της αυλής, από τα οποία μόνο η είσοδος φαίνεται σήμερα μέσα σε εμπορικό κατάστημα και μία σοφίτα από πάνω. Επίσης κατέπεσε η πύλη Voltone, που βρισκόταν στην πλατεία Νικηφόρου Φωκά λίγο πιο πάνω, και έφτανε και μέχρι τα μισά της σημερινής Βικελαίας δημοτικής βιβλιοθήκης. Επίσης κατέπεσαν οι στρατώνες του Ηρακλείου, που ήταν όπως έβγαινες από την πύλη Voltone προς τα αριστερά, στη σημερινή οδό δικαιοσύνης.
Συνολικά, 618 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από το σεισμό, ενώ 638 τραυματίστηκαν στην Κρήτη. (Ο αριθμός δεν είναι ο ίδιος σε όλες τις πηγές, ένα όμως είναι σίγουρο, πάνω από 500 σκοτώθηκαν, πολλοί γιατί κοιμούνταν και δεν μπόρεσαν να βγουν από τα σπίτια τους και πάνω από 500 τραυματίστηκαν). Ο σεισμός προκάλεσε εκτεταμένες καταστροφές, έχοντας μέγεθος ΙX στην κλίμακα Μερκάλι στην περιοχή του Ηρακλείου. Τα χωριά Καλέσια, Πετροκέφαλο, Πενταμόδι, Άγιος Μύρων, Κιθαρίδα, Ασσίτες και Βούτες καταστράφηκαν ολοσχερώς. Στη Ρόδο σκοτώθηκαν 60 άνθρωποι και στην Κάρπαθο (κυρίως στο χωριό Όλυμπος) 20.
Στην πόλη του Ηρακλείου, από τα 3620 σπίτια, μόνο 18 κρίθηκαν κατάλληλα για κατοίκηση. Στο νομό Χανίων υπήρχαν νεκροί και τραυματίες όμως οι ζημιές ήταν σαφώς μικρότερες. Στο Ρέθυμνο όλα σχεδόν τα σπίτια έπαθαν βλάβες.
Η Σητεία και τα χωριά των επαρχιών Ιεράπετρας και Μιραμπέλου υπέστησαν πολλές βλάβες.Σε όλη την Κρήτη 6.512 κτίρια καταστράφηκαν και 11.317 υπέστησαν βλάβες. Ο σεισμός προκάλεσε σημαντικές καταστροφές επίσης στην Κάρπαθο, στη Ρόδο, στην Κάσο, στη Σύμη, στο Καστελόριζο, στην Αμοργό και στην Κύπρο.
Πηγές
Ροδος 1856
Σαιν-Λεόν (Αβερόν)
Το Σαιν-Λεόν (γαλλικά: Saint-Léons, οξιτανικά: Sant Liònç) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Λεονουά (γαλλικά: Saint-Léonois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Αμίλκας Αλιβιζάτος
Ο Αμίλκας Αλιβιζάτος (1887- 1969) ήταν Έλληνας καθηγητής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς το 1887 και ήταν γιος του Σπυρίδωνος Αλιβιζάτου. Αδέλφια του ήταν οι Ανδρέας και Νικόλαος Αλιβιζάτος. Σπούδασε στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας (1904-1908), αναγορεύτηκε διδάκτωρ και συμπλήρωσε τις σπουδές του στη Γερμανία για τέσσερα χρόνια (1908-1912), στα Πανεπιστήμια της Λειψίας και του Βερολίνου. Στις σπουδές του ειδικεύθηκε στην Εκκλησιαστική Ιστορία, το Κανονικό Δίκαιο, την Ιστορία και τη Θεωρία της Εκκλησιαστικής Διακονίας και της Κοινωνικής Πρόνοιας.
Επέστρεψε στην Ελλάδα και το 1912 διορίστηκε καθηγητής θρησκευτικών στο Διδασκαλείο της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας (Αρσάκειο) και τμηματάρχης του τμήματος των εκκλησιαστικών στο υπουργείο των εκκλησιαστικών και της δημόσιας εκπαίδευσης (1917-1923). Υπήρξε γενικός γραμματέας και πρόεδρος της Χριστιανικής Αδελφότητος Νέων. Διετέλεσε τρεις φορές κυβερνητικός επίτροπος στην Ιερή Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος την οποία αντιπροσώπευσε σε συνέδρια και εκκλησιαστικές αποστολές. Ακόμη υπήρξε μέλος του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών και πρόεδρος της Πολυκλινικής Αθηνών. Συνέβαλε ακόμη στην ανάπτυξη του Θεολογικού Φοιτητικού Οικοτροφείου, στην ίδρυση του Οίκου Φοιτητρίας και της Σχολής Διακονισσών της Αποστολικής Διακονίας και στην οργάνωση του Μαντζαβινάτειου Νοσοκομείου Ληξουρίου.
Το 1915 εξελέγη έκτακτος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στις έδρες της βιβλικής ιστορίας και της ιστορίας της ελληνικής εκκλησίας. Η εκλογή του όμως αυτή δεν επικυρώθηκε από το υπουργείο παιδείας για πολιτικούς λόγους. Από το 1919 ήταν τακτικός καθηγητής του Κανονικού Δικαίου και της Ποιμαντικής στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών ενώ δίδαξε και στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή. Εξαιτίας των πολιτικών ανωμαλιών στην Ελλάδα, απομακρύνθηκε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών κατά την περίοδο 1920-1922. Το 1923 δίδαξε προσωρινά και άλλα μαθήματα του πρακτικού κλάδου λόγω απουσίας άλλων καθηγητών. Υπήρξε τέσσερις φορές κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κατά τα ακαδημαϊκά έτη 1925-1926, 1927-1928, 1935-1936 και 1948-1948. Αποχώρησε από το πανεπιστήμιο του 1957.
Το 1962 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών ενώ το 1969 διετέλεσε πρόεδρος αυτής.
Μιλούσε αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά. Απεβίωσε στις 12 Αυγούστου 1969 στην Αθήνα.
Έργο
Εργάστηκε και έγραψε 32 άρθρα για την εκκλησιαστική ανόρθωση του ελληνικού λαού κατά την επιστροφή του από τις σπουδές του στη Γερμανία. Τα άρθρα αυτά δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα Πατρίς, ενώ ακόμη πραγματοποίησε ομιλίες στον Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσό». Η δραστηριότητα του αυτή, βοήθησε ώστε την περίοδο 1914-1915 να υπάρξει μέλος της νομοπαρασκευαστικής νομοθεσίας που αφορούσε την αναθεώρηση και συμπλήρωση της εκκλησιαστικής νομοθεσίας παρά τη νεαρή του ηλικία. Το 1923 ως επίτροπος στην Ιερά Σύνοδο στης Εκκλησίας της Ελλάδας συνέβαλε στη διατύπωση του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδας.
Συγγραφικό έργο
Είχε σημαντικό και πολύπτυχο συγγραφικό έργο. Συνέγραψε πραγματείες, άρθρα και συγγράμματα, και πολλά από αυτά μεταφράστηκαν σε άλλες γλώσσες. Μερικά από τα έργα του :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες θεολόγοι Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Σλοβενικές προεδρικές εκλογές 2022
Ο Λόγκαρ αναγνώρισε την ήττα του και συνεχάρη την Πιρτς Μουσάρ για τη νίκη της.
Αποτελέσματα
Στον πρώτο γύρο ο Λόγκαρ έλαβε το 34% του μεριδίου των ψηφοφόρων έναντι 27% για τη Νατάσα Πιρτς Μουσάρ. Ο Μίλαν Μπργκλεζ ήταν τρίτος με περίπου 15%. Για τον δεύτερο γύρο, ο Γκολόμπ έστρεψε την υποστήριξή του στην Πιρτς Μουσάρ.
Στον δεύτερο γύρο, η ανεξάρτητη Πιρτς Μουσάρ αναμενόταν να κερδίσει από τον Αύγουστο του 2022. Ο Λόγκαρ ήταν επίσης υποψήφιος ως ανεξάρτητος, αλλά ήταν μέλος του Σλοβενικού Δημοκρατικού Κόμματος (SDS), το οποίο έχασε τις κοινοβουλευτικές εκλογές έξι μήνες πριν. Ως εκ τούτου, ο Λόγκαρ συνδέεται με τον Γιάνσα, ο οποίος κατηγορήθηκε για απόπειρα περιορισμού της ελευθερίας της έκφρασης και υπονόμευσης της ανεξαρτησίας του δικαστικού σώματος κατά τη διάρκεια της θητείας του.
Το βράδυ της 13ης Νοεμβρίου 2022 η εκλογική επιτροπή ανέφερε ότι η Πιρτς Μουσάρ κέρδισε με σχεδόν 54% των ψήφων, μετά την οποία ο Λόγκαρ παραδέχτηκε την ήττα του και συνεχάρη την αντίπαλό του για τη νίκη της. Η Pirc Musar θα γίνει η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Σλοβενίας, αρχιστράτηγος του σλοβενικού στρατού και θα είναι επίσης υπεύθυνη για τον διορισμό του επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας της Σλοβενίας.
Παραπομπές
2022 προεδρικ Σλοβενια
Λευτέρης Μίλος
Ο Λευτέρης Μίλος (αλβανικά: Lefter Milo, Δερβιτσάνη, 2 Απριλίου 1966 – Γιάννουλη Λάρισας, 8 Μαρτίου 1997) ήταν Αλβανός διεθνής ποδοσφαιριστής ελληνικής καταγωγής που αγωνιζόταν στο χώρο της μεσαίας γραμμής.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 2 Απριλίου του 1966 στο ελληνικό μειονοτικό χωριό της Δερβιτσάνης και ξεκίνησε την καριέρα του το 1984 από την Λουφτετάρι. Από το 1986 έως το 1990 αγωνίστηκε με την Παρτιζάνι Τιράνων, πραγματοποιώντας 147 συμμετοχές. Το 1991 ήρθε στην Ελλάδα όπου έκανε σημαντική καριέρα με τα χρώματα της Λάρισας στην οποία αγωνίστηκε μέχρι το 1996 όταν και η ομάδα υποβιβάστηκε. Έπειτα αγωνίστηκε στον Ηρακλή. Σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα στις 8 Μαρτίου του 1997.
Ο Μίλος ήταν διεθνής με την Εθνική Αλβανίας έχοντας 20 συμμετοχές από το 1988 έως το 1996, χωρίς να πετύχει κάποιο τέρμα.
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αλβανίας Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αλβανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρτιζάνι Τιράνων Κατηγορία:Βορειοηπειρώτες Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς ποδοσφαιριστές
Εσθονικό δημοψήφισμα ανεξαρτησίας (1991)
Ένα δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Εσθονίας πραγματοποιήθηκε στη χώρα στις 3 Μαρτίου 1991, μαζί με ένα παρόμοιο δημοψήφισμα στη Λετονία τον ίδιο μήνα. Η ανεξαρτησία εγκρίθηκε από το 78,4% των ψηφοφόρων με προσέλευση που έφτασε το 82,9%. Η ανεξαρτησία αποκαταστάθηκε από το Εσθονικό Ανώτατο Συμβούλιο το βράδυ της 20ης Αυγούστου του ίδιου έτους.
Αποτελέσματα
Οι ψηφοφόροι κλήθηκαν να απαντήσουν στο ερώτημα "Θέλετε την αποκατάσταση της εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας της Δημοκρατίας της Εσθονίας;"
Παραπομπές
Κατηγορία:Διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Δημοψηφίσματα στη Σοβιετική Ένωση Κατηγορία:Δημοψηφίσματα στην Εσθονία
Κάλβιν Φίλιπς
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιντς Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Ηλίας Κυριακόπουλος
Ο Ηλίας Κυριακόπουλος, (8 Νοεμβρίου 1903 – 1976) ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός, νομικός, συγγραφέας και πολιτικός.
Γεννήθηκε στην Πάτρα και σπούδασε νομικά στη Χαϊδελβέργη και στο Μόναχο. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα έγινε υφηγητής της Ανωτάτης Εμπορικής Αθήνας και έπειτα υφηγητής συνταγματικού δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών, έκτακτος καθηγητής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και καθηγητής βιομηχανικού δικαίου στη Λέσβο.
Το 1929 διορίσθηκε νομάρχης Λέσβου και το 1968 διορίσθηκε υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση του Γεωργίου Παπαδόπουλου, συγκεκριμένα από τις 24 Ιουλίου του 1968 έως τις 8 Οκτωβρίου του 1973
Πέθανε στη Θεσσαλονίκη το 1976. Με τη διαθήκη του άφησε 4.000 τόμους βιβλίων στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Πάτρας και στη βιβλιοθήκη του δικηγορικού συλλόγου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Υπουργοί την περίοδο της στρατιωτικής δικτατορίας (1967-1974) Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Νομάρχες Λέσβου
Ραμσής Ε΄
Ο Ραμσής Ε΄ ή Ραμεσής Ε΄, αρχ. αιγυπτ. Remeses ή Ramses ήταν ο 4ος φαραώ της 20ής δυναστεία της Αιγύπτου. Ήταν γιος τού Ραμσή Δ΄ και της Ντουατεντοπέτ. Το πριν-το-όνομα επίθετο που έλαβε με την ενθρόνισή του ήταν Usermaatre Sekheperenre.