cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κουίνς
Οι γειτονιές του Κουίνς οργανώνονται σε 14 Κοινοτικά Συμβούλια. Ο διαφορετικός χαρακτήρας στις γειτονιές του Κουίνς αντικατοπτρίζεται από τις διαφορές κατοικιών που κυμαίνονται από υψηλής πυκνότητας πολυκατοικίες, ιδιαίτερα έντονο στις περισσότερες αστικές περιοχές του κεντρικού και δυτικού Κουίνς, όπως Αστόρια, Λονγκ Άιλαντ Σίτι και Ρίτζγουντ, σε μεγάλες ελεύθερες μονοκατοικίες, κοινές στο ανατολικό τμήμα του δήμου, σε γειτονιές που έχουν πιο προαστιακή διάταξη όπως η κομητεία Νασάου, το Λιτλ Νεκ, το Ντάγκλαστον και το Μπέισαϊντ.
Στο Κουίνς βρίσκονται τα δύο από τα τρία μεγάλα αεροδρόμια της Νέας Υόρκης (τα δύο μεγαλύτερα αεροδρόμια της Νέας Υόρκης σωστότερα), το Διεθνές Αεροδρόμιο Τζον Κένεντι και το αεροδρόμιο LaGuardia. Αυτά τα αεροδρόμια είναι από τα πιο πολυσύχναστα στον κόσμο, με αποτέλεσμα ο εναέριος χώρος πάνω από το Κουίνς να έχει την μεγαλύτερη συμφόρηση στη χώρα. Τα αξιοθέατα περιλαμβάνουν το πάρκο Flushing Meadows -έδρα της ομάδας μπέιζμπολ New York Mets και του Αμερικανικού Όπεν τουρνουά τένις - το Kaufman Astoria Studios, Silvercup Studios, και το Aqueduct Racetrack.
Το Κουίνς ιδρύθηκε το 1683 αρχικά ως ένα από τους 12 νομούς της Νέας Υόρκης και πήρε το όνομά του από τη βασίλισσα (queen-κουίν), Αικατερίνη της Μπραγκάνσα (1638-1705), Πορτογαλίδα πριγκίπισσα που παντρεύτηκε τον βασιλιά Κάρολο Β΄ της Αγγλίας το 1662.
Walter Wolf Racing
Ιστορία
Το 1975, ο αυστριακής καταγωγής Καναδός επιχειρηματίας Βάλτερ Βολφ είχε αρχίσει να εμφανίζεται σε πολλούς αγώνες της Φόρμουλα 1 κατά τη διάρκεια της σαιζόν. Ένα χρόνο αργότερα, αγόρασε το 60% της ομάδας Frank Williams Racing Cars, ενώ συμφώνησε να κρατήσει τον πρώην ιδιοκτήτη της, Φρανκ Γουίλιαμς, ως διευθυντή της ομάδας. Ταυτόχρονα ο Βολφ αγόρασε τα περιουσιακά στοιχεία της ομάδας Hesketh Racing, που είχε αποσυρθεί πρόσφατα από το πρωτάθλημα. Έτσι δημιούργησε την ομάδα Wolf-Williams Racing.
Wolf-Williams Racing
225px|μικρογραφία|δεξιά|Ο Τζάκυ Ιξ με την Hesketh 308c το 1976 Η ομάδα είχε την έδρα της στις εγκαταστάσεις της Γουίλιαμς στο Ρέντινγκ, αλλά χρησιμοποιούσε περισσότερο τα αυτοκίνητα και τον εξοπλισμό που πήρε από την Hesketh Racing. Η Hesketh 308C έγινε γνωστή ως Wolf-Williams FW05. Ο Τζάκυ Ιξ και ο Γάλλος Μισέλ Λεκλέρ είχαν προσληφθεί για να την οδηγήσουν. Η ομάδα, όμως, δεν ήταν αρκετά ανταγωνιστική και απέτυχε στα προκριματικά σε μια σειρά αγώνων κατά τη διάρκεια του πρωταθλήματος το 1976. Ο Λεκλέρ αποσύρθηκε μετά το γαλλικό γκραν-πρι και αντικαταστάθηκε από τον Αρτούρο Μερτζάριο, ενώ ο Ιξ απέτυχε στο βρετανικό γκραν-πρι και απολύθηκε από την ομάδα, που πλέον χρησιμοποίησε στη θέση του μια σειρά οδηγών επί πληρωμή.
Στο τέλος του 1976, ο Βολφ αποφάσισε ότι η ομάδα χρειάζεται αναδιάρθρωση. Αντικατέστησε τον διευθυντή της ομάδας, Φρανκ Γουίλιαμς, με τον Peter Warr από την Team Lotus. Απογοητευμένος, ο Γουίλιαμς άφησε σύντομα την ομάδα, παίρνοντας μαζί του Πάτρικ Χεντ και αρκετούς άλλους για να δημιουργήσει την Williams Grand Prix Engineering.
Walter Wolf Racing
Η WR1 ήταν ένα συμβατικό πακέτο της Cosworth, αλλά με την πρόσληψη του Τζόντι Σέκτερ από την Tyrrell, η ανανεωμένη ομάδα παρουσίασε ένα ισχυρό πακέτο για τη σαιζόν 1977. Ωστόσο, δεν περίμεναν ότι η ομάδα τους θα κέρδιζε στον πρώτο της αγώνα το 1977 στην Αργεντινή. Ήταν από πολλές απόψεις μια τυχερή νίκη, με τον Σέκτερ να εκκινεί δέκατος με έξι από τα προπορευόμενα μονοθέσια να εγκαταλείπουν τον αγώνα. Κατά τη διάρκεια της σαιζόν του 1977, ο Σέκτερ συνέχισε κερδίζοντας τα γκραν-πρι του Μονακό και του Καναδά, ανεβαίνοντας στο βάθρο άλλες έξι φορές που του επέτρεψαν να τερματίσει δεύτερος στην κατάταξη, μετά τον Νίκι Λάουντα, ενώ έδωσε στην ομάδα την τέταρτη θέση στο πρωτάθλημα των κατασκευαστών.
Την περίοδο εκείνη η ομάδα ανέπτυξε και το σπορ αυτοκίνητο WD1 για τους αγώνες Can-Am, μαζί με την ιταλική εταιρεία Dallara, εξ ου και το όνομά του απο τα αρχικά τον δύο εταιρειών, "W" και "D".
225px|μικρογραφία|αριστερά|Wolf WR6 Η ομάδα παρέμεινε η ίδια το 1978 και παρουσιάζει το μοντέλο WR5, ένα νέο αυτοκίνητο για την εποχή των εφέ εδάφους (ground-effects era), αλλά αυτό δεν φάνηκε μέχρι το βελγικό γκραν-πρι. Ο Τζόντι Σέκτερ τερμάτισε τέταρτος στην Ισπανία και δεύτερος στη Γερμανία, αλλά το WR5 άνοιξε σύντομα το δρόμο για το WR6, με το οποίο έκλεισε τη χρονιά με μία τρίτη θέση στις ΗΠΑ και μία δεύτερη στον Καναδά. Τελικά, η ομάδα τερμάτισε έβδομη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.
225px|μικρογραφία|δεξιά|Wolf WR8 Το 1979, ο Τζόντι Σέκτερ υπέγραψε συμβόλαιο με τη Ferrari και για να τον αντικαταστήσει ο Βολφ υπέγραψε με τον Τζέιμς Χαντ. Η ομάδα σχεδίασε το WR7 που αγωνίστηκεε με χορηγία της Olympus. Το μονοθέσιο δεν ήταν πολύ επιτυχές και εγκατέλειψε τον αγώνα πάνω από 7 φορές κατά το πρώτο μισό της σαιζόν, έτσι η ομάδα έφερε σύντομα το μοντέλο WR8. Στα μέσα της σαιζόν ο Χαντ αποφάσισε να αποσυρθεί και ο Βολφ προσέλαβε γρήγορα τον Κέκε Ρόσμπεργκ για να τον αντικαταστήσει. Η εμφάνιση του WR9 δεν έκανε πολλά για να αλλάξει τις τύχες της ομάδας και στο τέλος του έτους ο Wolf εγκατέλειψε τη Φόρμουλα 1 και πούλησε την ομάδα στον Έμερσον Φιτιπάλντι, ο οποίος συγχώνευσε τα περιουσιακά της στοιχεία με τη Fittipaldi Automotive.
Επιδόσεις
Η ομάδα συμμετείχε σε 48 αγώνες από το γραν-πρι της Αργεντινής το 1977 μέχρι και το γκραν-πρι των ΗΠΑ το 1979. Στο διάστημα αυτό συγκέντρωσε συνολικά 79 βαθμούς, ενώ κέρδισε 3 γκραν-πρι και σημείωσε 1 pole position (εκκίνηση στον αγώνα από την πρώτη γραμμή της αφετηρίας) και 3 ταχύτερους γύρους. Η καλύτερη κατάταξη που είχε η ομάδα στο πρωτάθλημα κατασκευαστών ήταν η τέταρτη θέση το 1977 με 55 βαθμούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομάδες Φόρμουλα 1
Ναράμ-Σιν
Άνοδος στον θρόνο
Ο Ναράμ-Σιν ήταν γιος και διάδοχος του Μανιστουσού, ανεψιός του Ριμούς και εγγονός του Σαργών του Μέγα και της Τασλουλτούμ, η θεία του ήταν η αρχιέρεια Ενχεντουάννα. Ο Ναράμ-Σιν νίκησε πολλές φυλές στα Όρη Ζάγκρος, στην Οροσειρά του Ταύρου και στα όρη Αμαρός, επέκτεινε την κυριαρχία του μέχρι την Μεσόγειο και την Αρμενία. Η νικήτρια στήλη του παρουσιάζει τον θρίαμβο του απέναντι στον Σατούνι, αρχηγό των Λουλούμπι στα Όρη Ζάγρος. Ο κατάλογος των βασιλέων του αποδίδει μια περίοδο 56 ετών, τα 20 από αυτά έμειναν γνωστά σε στρατιωτικές εκστρατείες απέναντι σε μεγάλες πόλεις όπως η Ουρούκ και η Σουμπαρτού. Σε μια από αυτές τις χρονιές προχώρησε σε εκστρατεία στην Σιμουρρούμ και αιχμαλώτισε τον κυβερνήτη της. Σε άλλα έτη αναφέρονται οι κατασκευές ναών στην Ακκάδ και στην Νιππούρ, όπως και διοικητικών κέντρων στην Ναγκάρ και την Νινευή. Σε κάποια χρονιά της βασιλείας του οι υπήκοοι του εξεγέρθηκαν σε επανάσταση με επίκεντρο την πόλη του Κις, ο ίδιος τους συνέτριψε.
Υποταγή των βασιλέων της Σουμερίας και του Ελάμ
Οι κυβερνήτες των πόλεων-κρατών της Σουμερίας δήλωσαν την υποταγή τους στην Ακκαδική αυτοκρατορία, ένας από αυτούς όπως αναφέρεται σε μια επιγραφή ήταν ο βασιλιάς της Λαγκάς Λούγκαλ-Ουσουμγκάλ (2230 π.Χ. - 2210 π.Χ.), ο ίδιος ο γιος και διάδοχος του Ναράμ-Σιν Σαρ-Καλί-Σαρί διεκδίκησε τον τίτλο του "βασιλιά του Λαγκάς". Σύμφωνα με την επιγραφή του Λούγκαλ-Ουσουμγκάλ αποκαλείται "Ναράμ-Σιν βασιλεύς της Ακκάδ και των τεσσάρων μερών, Λούγκαλ-Ουσουμγκάλ ο υπηρέτης του". Ο Λούγκαλ-Ουσουμγκάλ ήταν πραγματικά υπηρέτης των Ακκάδων αλλά ο διάδοχος του Πουζούρ-Μαμά θα τους εκδιώξει, θα ανακηρύξει την ανεξαρτησία του από τον Σαρ-Καλί-Σαρί και θα ιδρύσει την δεύτερη ένδοξη δυναστεία του Λαγκάς. Το Ελάμ βρισκόταν υπό την εξουσία των Ακκάδων από την εποχή του Σαργών του Μέγα. Ο Ελαμίτης βασιλιάς από την δυναστεία των Αουάν Χίτα είχε υπογράψει ειρήνη με τον Ναράμ-Σιν με την φράση "ο εχθρός του Ναράμ-Σιν είναι και δικός μου εχθρός και ο φίλος του φίλος μου". Η Συνθήκη αυτή επέτρεψε στον Ναράμ-Σιν να εξασφαλίσει ειρήνη στα ανατολικά του σύνορα ώστε να μπορεί να προχωρήσει σε εκστρατεία απέναντι στους Γκούτι. Οι εκτεταμένες μελέτες έδειξαν ότι ο Χίτα παρείχε Ελαμίτικα στρατεύματα στον Ναράμ-Σιν, πάντρεψε την κόρη του μαζί του και ανήγειρε ανδριάντες του Ναράμ-Σιν στα Σούσα. Το βέβαιο είναι ότι ο Ναράμ-Σιν είχε στην διάρκεια της βασιλείας του μεγάλη επίδραση στο Ελάμ,΄οικοδόμησε ναούς και επιγραφές με το όνομα του, η Ελαμίτικη γλώσσα αντικαταστάθηκε με τα Ακκαδικά σε επίσημα έγγραφα. Οι στρατιωτικοί κυβερνήτες του Ελάμ είχαν την εποχή του Ναράμ-Σιν Ακκαδικά ονόματα, αυτό δείχνει ότι ήταν αξιωματούχοι της Ακκαδικής αυτοκρατορίας.
Νικήτρια στήλη
Οι κατακτήσεις της Έμπλα και του Αρμανούμ στις Μεσογειακές ακτές φαίνονται από τις επιγραφές του :
"από την εποχή που δημιουργήθηκε η ανθρωπότητα κανένας βασιλιάς δεν κατέκτησε την Έμπλα και το Αρμανούμ, με τα όπλα που έδωσε ο θεός Νεργκάλ στον Ναράμ-Σιν μπόρεσε να τις κατακτήσει, επεκτάθηκε μέχρι τον Άμανο, τα Όρη του Κέδρου και την βόρεια θάλασσα. Ο θεός Ντάγκον δόξασε την βασιλεία του και τον βοήθησε να κατακτήσει το Αρμανούμ και την Έμπλα."
Μια στήλη από Αλάβαστρο που δείχνει αιχμαλώτους να καθοδηγούνται από Ακκάδες στρατιώτες αποδίδεται στον Ναράμ-Σιν. Η στήλη θεωρείται πιο εξελιγμένη από αυτές του Σαργών του Μέγα και του Ριμούς, θραύσματα της βρίσκονται στο Εθνικό Μουσείο του Ιράκ και στο Μουσείο της Βοστώνης. Η στήλη είναι αρκετά θρυμματισμένη και έχουν γίνει πολλές προσπάθειες να αποκατασταθεί. Στην στήλη είναι εμφανές ότι πρόκειται για αιχμαλώτους από τις εκστρατείες του Ναράμ-Σιν στην Κιλικία και την Ανατολή, τα λάφυρα που εμφανίζονται είναι άγνωστα στην Μεσοποταμία, αντίθετα είναι γνωστά στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η κατάρα του Ακκάδ
Ένα επικό ποίημα της Μεσοποταμίας με τίτλο "η κατάρα του Ακκάδ, ο Εκούρ εκδικήθηκε" εξηγεί τον τρόπο που κατέρρευσε η αυτοκρατορία του Σαργών του Μέγα. Ο μύθος είναι γραμμένος εκατοντάδες χρόνια μετά τον θάνατο του Ναράμ-Σιν, εξηγεί τον τρόπο με τον οποίο οι Γκούτοι κατέστρεψαν την Ακκαδική αυτοκρατορία. Ο Ναράμ-Σιν μετά από μια περίοδο μεγάλης δόξας λεηλάτησε τον Εκούρ, τον ναό του Ενλίλ στην Νιππούρ για να δείξει ότι είναι ανώτερος του. Ο θεός εξοργισμένος ζήτησε από τους Γκούτι να λεηλατήσουν τους λόφους ανατολικά του Τίγρη, με τον τρόπο αυτό έφεραν πείνα και αρρώστιες σε ολόκληρη την Μεσοποταμία, οι τιμές των τροφίμων εκτοξεύτηκαν. Οι οκτώ θεοί αποφάσισαν σε συμβούλιο να καταστραφεί η Ακκάδ για να γλυτώσουν οι υπόλοιποι Σουμέριοι. Οι Γκούτοι κατέλυσαν την Ακκαδική αυτοκρατορία και δημιούργησαν νέο κράτος με πρωτεύουσα την Αντάμπ. Οι Γκούτοι κυβέρνησαν την Σουμερία περισσότερο από 100 χρόνια μέχρι που καταλύθηκαν και αυτοί από την Τρίτη Δυναστεία της Ουρ. Η Στήλη του Ναράμ-Σιν απεικονίζει τον ίδιο τον βασιλιά να σκαρφαλώνει σε ένα βουνό πάνω από τους στρατιώτες και τους εχθρούς του. Η στήλη μεταφέρθηκε από τους Ελαμίτες στα Σούσα τον 12ο αιώνα π.Χ. και παρουσιάζει την μεγάλη δόξα του βασιλιά, σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου.
Πηγές
Κατηγορία:Ακκαδική αυτοκρατορία Κατηγορία:Βασιλείς του Σύμπαντος
Μαλλί
μικρογραφία|Παραδοσιακό γνέσιμο μαλλιού με αδράχτι Το μαλλί είναι ινώδες υλικό το οποίο προέρχεται από το τρίχωμα του προβάτου καθώς και από άλλα ζώα. Χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγο στην κλωστοϋφαντουργία, στον κατασκευαστικό κλάδο (μόνωση), στη γεωργία ως λίπασμα, στη χημεία ως συστατικό καλλυντικών, στην κατασκευή χαρτιού κλπ. Αναλόγως το ζώο, το μαλλί λογίζεται σε ποιότητες, καθεμιά από τις οποίες έχει διαφορετικό όνομα: μάλλινο ονομάζεται το ένδυμα από μαλλί προβάτου, κασμίρι από κατσίκα, ανκορά από κουνέλι κ.ο.κ.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Ο αριθμός των πτυχώσεων ανά ίνα αποτελεί τον κύριο παράγοντα στη διαλογή ποιοτήτων μαλλιού: όσο περισσότερες πτυχώσεις, τόσο μεγαλύτερη η ποιότητα του μαλλιού, όπως π.χ. το μαλλί μερινό, το οποίο διαθέτει περί τις 100 πτυχώσεις ανά ίντσα. Η γούνα των προβάτων δεν αποτελεί εξ' ολοκλήρου γνεύσιμο μαλλί, καθώς διαθέτει και τρίχινο μέρος (αγγλ. kemp). Το ποσοστό μάλλινου προς τρίχινο μέρος διαφοροποιείται ανά είδος προβάτου και συνήθως καθορίζει τη χρήση του προϊόντος: καθώς το μαλλί μπορεί να είναι ακατάλληλο για γνέσιμο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως γέμισμα, μονωτικό υλικό ή άλλο· το πλέον κατάλληλο γίνεται συνήθως υψηλής ποιότητας ύφασμα, όπως το περίφημο τουίντ (το γνωστό στα ελληνικά ψαροκόκκαλο).
Εκτός από τις θερμομονωτικές του ιδιότητες, το μαλλί έχει ηχομονωτικές ιδιότητες, ενώ είναι υδρόφιλο, απορροφώντας περί το ⅓ του βάρους του σε νερό. Ο κύριος όγκος μαλλιού έχει φυσικό υπόλευκο χρώμα, ωστόσο κάποιες ράτσες παράγουν φυσικό μαύρο, καφετί ή και σύμμεικτα χρώματα.
Σε σχέση με άλλες φυτικές ίνες, το μαλλί έχει υψηλό βαθμό ανάφλεξης, πράγμα που σημαίνει ότι δεν «αρπάζει» φωτιά τόσο εύκολα όσο π.χ. το βαμβάκι και οι συνθετικές ίνες. Όταν καίγεται έχει αργό ρυθμό εξάπλωσης της φλόγας, μικρότερη επαγόμενη θερμοκρασία και δεν βγάζει μεγάλες ποσότητες καπνού. Το μέρος που καίγεται γίνεται ανθρακόμορφο (κάρβουνο), γεγονός που το προφυλάσσει από την ολική καύση και γι' αυτόν τον λόγο αποτελεί προτιμητέο υλικό στην ένδυση πατωμάτων (μοκέτες), επιφανειών (ταπετσαρίες σε οχήματα), αλλά και ειδικών ενδυμάτων, όπως στολές πυρόσβεσης, στρατιωτικός εξοπλισμός κλπ.
Κούρεμα
Η κατεργασία του μαλλιού είναι η διαδικασία κατά την οποία το ζωικό προϊόν λαμβάνεται από το ζώο και στη συνέχεια επεξεργάζεται ώστε να μορφοποιηθεί σε νήμα. Το πρώτο στάδιο της κατεργασίας είναι το κούρεμα ή κούρος του ζώου, το οποίο αναλαμβάνουν επαγγελματίες με ειδικά εργαλεία, τόσο μηχανικά (ψαλίδι) όσο και ηλεκτρικά. Το κούρεμα γίνεται συνήθως μία φορά το χρόνο, την άνοιξη, ώστε το ζώο να έχει επαρκή χρόνο να ανανεώσει το τρίχωμά του και συνεπώς να διαθέτει θερμομόνωση κατά τους κρύους μήνες.
Η προβιά που προκύπτει από το κούρεμα είναι ο όγκος του κουρεμένου μαλλιού, το οποίο διαχωρίζεται σε τέσσερις κατηγορίες: τον κύριο όγκο της προβιάς, το λεγόμενο και ποκάρι που λαμβάνεται από τη ράχη και το στήθος του ζώου, και τα υπολείματα από τις κοιλιές και τα πόδια, τα λεγόμενα και κολόκρια. Η ποιότητα της προβιάς καθορίζεται εν πολλοίς από το τρόπο κουρέματος· οι πεπειραμένοι επαγγελματίες του είδους ταξινομούν το προϊόν ανά κατηγορία, επιτυγχάνοντας έτσι μαλλιά πρώτης και δεύτερης διαλογής, τα οποία τιμολογούνται αναλόγως. Σε ορισμένες χώρες, όπως την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, η διαλογή περιλαμβάνει και άλλους παράγοντες, όπως το ποσοστό ξένων σωμάτων, μήκος ίνας, χρώμα κλπ.
Πλύσιμο
Επόμενο στάδιο της κατεργασίας είναι το καθάρισμα ή πλύσιμο του μαλλιού. Καθώς η προβιά πλένεται με ζεστό νερό και σαπούνι (ή σε βιομηχανική κλίμακα με ειδικά απορυπαντικά ή ποτάσσα) απομακρύνονται οι λεγόμενες κολλιτσίδες, που περιέχουν διάφορα σωματίδια, όπως ιδρώτα, νεκρά κύτταρα, ακαθαρσίες, εντομοκτόνα, χώματα κλπ. Από το μαλλί απομακρύνεται και μεγάλη ποσότητα λανολίνης, η οποία διαχωρίζεται χημικά από το βρώμικο νερό και στη συνέχεια μπορεί να επεξεργαστεί για άλλες χρήσεις.
Σε παραδοσιακές βιοτεχνίες, ο καθαρισμός γίνεται συχνά με το χέρι και χρησιμοποιείται κάποιο ελαφρύ απορυπαντικό, ώστε το παραγόμενο μαλλί να διατηρεί μια κάποια ποσότητα λανολίνης. Αυτή η ποιότητα γνέθεται εξίσου καλά και χρησιμοποιείται παραδοσιακά για πλέξιμο ημι-αδιάβροχων ρούχων, κυρίως στις βόρειες χώρες.
Ξέσιμο
Στη συνέχεια το καθαρό μαλλί συλλέγεται και ακολουθεί η διαδικασία του ξεσίματος ή λανάρισμα, κατά την οποία το μαλλί χτενίζεται τρόπον τινά και οι ίνες του τακτοποιούνται, παράγοντας ένα ομοιογενές υλικό. Μέρος της διαδικασίας αυτής είναι και το ξεδιάλεγμα, όπου οι μακρύτερες και καλύτερες ίνες διαχωρίζονται από τις κοντές· οι μεν προορίζονται για υφάσματα, καρπέτες και φλοκάτες και οι δε, τα λέγομενα ρούντα, για κιλιμία και άλλα υποπροϊόντα.
Γνέσιμο
Επόμενο στάδιο της κατεργασίας είναι το γνέσιμο, κατά το οποίο το λαναρισμένο μαλλί περνά από την αφρώδη μορφή σε νήμα. Παραδοσιακά η εργασία αυτή γινόταν από γυναίκες, οι οποίες κρατούσαν στο ένα χέρι το ακατέργαστο μαλλί (τουλούπα) και με το άλλο τραβούσαν μία μικρή ποσότητα, την οποία επιμήκυναν με τη βοήθεια της ρόκας. Η επιμήκυνση και η διαμόρφωση του νήματος γίνεται κατ' αρχήν με το στρίψιμο του μαλλιού, το οποίο συνενώνει τις ίνες, αφαιρεί μεγάλο όγκο αέρα που υπάρχει μεταξύ τους και τακτοποιεί τρόπον τινά τις ίνες σε ένα συνεχές, την πρώτη μορφή του νήματος. Η αρχή αυτή δεν αφορά κατ' αποκλειστικότητα την κατεργασία του μαλλιού, αλλά τις περισσότερες ίνες (π.χ. βαμβάκι) που διαμορφώνονται σε νήμα.
Στη συνέχεια το πρώτο αυτό νήμα τοποθετείται στο αδράχτι, με τη χρήση του οποίου το νήμα στρίβεται και επιμηκύνεται περαιτέρω. Στη σύγχρονη βιομηχανία η διαδικασία αυτή γίνεται από αυτοματοποιημένες μηχανές, παράγοντας διαφορετικές ποιότητες νήματος, αναλόγως με το πρωταρχικό υλικό και με τον αριθμό στροφών ανά ίντσα (στρίψιμο). Όσο περισσότερο στριμένο και κατά συνέπεια λεπτότερο είναι το νήμα, τόσο πιο κατάλληλο είναι για ανθεκτικά υφάσματα και λέγεται στημόνι· το πιο αραιό στρίψιμο αποδίδει πιο ντελικάτο και αέρινο νήμα, το λεγόμενο υφάδι, κατάλληλο για πλέξιμο. Το τελικό προϊόν αυτής της διαδικασίας είναι οι λεγόμενες κελέβες, μεγάλες κουλούρες -τρόπον τινά- συνεχούς νήματος, το οποίο στη συνέχεια βάφεται και κατόπιν τυποποιείται για πώληση ή απευθείας χρήση από τις βιοτεχνίες.
Βάψιμο
Το τελικό στάδιο της κατεργασίας είναι το βάψιμο του μαλλιού, το οποίο αφορά κυρίως το λευκό μαλλί· τα σκουρόχρωμα μαλλιά (λάϊα ή σίβα) είτε αφήνονται στο φυσικό τους χρώμα, ή βάφονται μόνο μαυρα.
Πριν τη βαφή, οι κελέδες εμβαπτίζονται σε ένα ειδικό λουτρό, κατά το οποίο το μαλλί προετοιμάζεται να δεχθεί το χρώμα και να μπορέσει να το διατηρήσει. Η διαδικασία αυτή λέγεται πρόστυψη και παραδοσιακά χρησιμοποιούνταν στάχτη, στύψη ή και αλάτι - στη σύγχρονη βιομηχανία χρησιμοποιούνται χημικά προϊόντα, κατάλληλα για την στερεοποίηση της επικείμενης βαφής.
Με την ολοκλήρωση της πρόστυψης και στο στράγγισμα των κελέδων, το μαλλί στη συνέχεια εμβαπτίζεται σε άλλο λουτρό, το οποίο περιέχει τη βαφή. Παραδοσιακά, η βαφή περιέχει φυτικές χρωστικές ουσίες, οι οποίες λαμβάνονται κατά κύριο λόγο από φυτά, αλλά ενίοτε και από ορυκτά, έντομα ή ασπόνδυλα: το βαθύ κόκκινο επιτυγχάνεται με το ριζάρι, το μαύρο με φλούδες καρυδιάς, το κυανό με λουλάκι. Το λουτρό της βαφής γινόταν σε μεγάλα καζάνια, στα οποία έβραζαν τα φυτικά μέρη μαζί με το μαλλί, διαδικασία η οποία μπορούσε να κρατήσει από μερικές ώρες έως και μέρες. Συχνά, για να επιτευχθεί ο σωστός ή επιθυμητός χρωματικός τόνος, το λουτρό έπρεπε να επαναληφθεί πολλές φορές, συσσωρεύοντας έτσι μεγαλύτερες ποσότητες χρωστικών στις ίνες.
Στο παρελθόν, η ποιότητα του νερού, η περιεκτικότητα του φυτού σε χρωστικές και οι κλιματολογικές συνθήκες συχνά καθιστούσαν τη βαφή ασταθή. Ορισμένα μέρη πήραν το όνομά τους από τη σταθερή ποιότητα του αποτελέσματος, όπως το χωριό Ριζάρι της Θεσσαλίας, όπου το κόκκινο χρώμα που επιτύγχαναν ήταν κατά κύριο λόγο σταθερό, λαμπερό και στον ίδιο χρωματικό τόνο. Ουσιαστικό μέρος της διαδικασίας ήταν η σταθεροποίηση της βαφής, η οποία επιτυγχάνεται με ένα τελικό στυπτικό λουτρό, κατά το οποίο οι χρωστικές «κλειδώνουν» με τις ίνες και ο δεσμός τους γίνεται αρκούντως ισχυρός, ώστε το νήμα να μην ξεβάφει στο πλύσιμο ή να ξεθωριάζει με την καθημερινή του χρήση.
Στη σύγχρονη βιομηχανική πρακτική επιβάλλεται η ίδια αρχή, με τη διαφορά ότι πλέον χρησιμοποιούνται χημικές βαφές με ενσωματωμένους στερωτικούς παράγοντες, οι οποίες ανευρίσκονται στο εμπόριο σε πληθώρα χρωμάτων και τύπων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ίνες
Πετίτ Σουφριέρ
Η Πετίτ Σουφριέρ (γαλλικά: Petit Soufrière) είναι μια κωμόπολη της Δομινίκας με 751 κατοίκους. Ανήκει στην ενορία του Αγίου Δαβίδ. Βρίσκεται δυτικά της Δομινίκας και κεντρικά του Αγίου Δαβίδ. Στην εύρυτερη περιοχή της κωμόπολης κατοικούν 5.159 άνθρωποι.
Γεωγραφία
Η Πετίτ Σουφριέρ βρίσκεται δυτικά της Δομινίκας και κεντρικά του Αγίου Δαβίδ. Βρίσκεται νοτιοδυτικά του Σαιν Σωβέ, βορειοδυτικά της Ροζαλί και δυτικά από τον Κόλπο Πετίτ Σουφριέρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πετιτ Σουφριερ Πετιτ Σουφριερ
Ερνέστος Αύγουστος Β΄ του Ανοβέρου
Ο Ερνέστος Αύγουστος Β΄ (Ernst August II., 21 Σεπτεμβρίου 1845 - 14 Νοεμβρίου 1923) ήταν δούκας του Κάμπερλαντ, πρίγκιπας του Ηνωμένου Βασιλείου, τιτουλάριος βασιλιάς του Αννοβέρου και διεκδικητής δούκας του Μπράουνσβαϊγκ. Ανήκε σε νεότερο κλάδο του Οίκου των Γουέλφων, αυτόν των Γουέλφων-Ανοβέρου. Επειδή κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου πήρε το μέρος της Γερμανίας, η Βρετανία του στέρησε τον τίτλο του δούκα του Κάμπερλαντ και του πρίγκιπα του Ηνωμένου Βασιλείου. Η αρίθμησή του ως Β΄ αναφέρεται σε όλους τους τίτλους του.
Τα πρώτα έτη
Ο Ερνέστος Αύγουστος Γουλιέλμος Αδόλφος Γεώργιος Φρειδερίκος ήταν γιος του Γεωργίου Ε΄ του Αννοβέρου και της Μαρίας των Βέττιν, κόρης του Ιωσήφ της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ. Ο πατέρας τού Γεωργίου Ε΄, Ερνέστος Αύγουστος Α΄, ως νεότερος γιος του Γεωργίου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, είχε τον τίτλο του πρίγκιπα του Ηνωμένου Βασιλείου και του δούκα του Κάμπερλαντ, τίτλοι που κληρονομούσε ο πρωτότοκος κάθε φορά γιος. Όταν ο Ερνέστος Αύγουστος Β΄ ήταν 19 ετών, ο πατέρας του στον Αυστο-Πρωσικό πόλεμο πήρε το μέρος της Αυστρίας. Τότε ο Γουλιέλμος της Πρωσίας κατέλαβε το Αννόβερο, προσαρτώντας το. Ο πατέρας του πήρε την οικογένειά του και ζούσε εξόριστος στο Χίετσινγκ της Αυστρίας, περνώντας αρκετό χρόνο στο Παρίσι ή ταξιδεύοντας. Συνέστησε τη Λεγεώνα των Γουέλφων και τη διατηρούσε με δικά του έξοδα ως το 1870. Όταν απεβίωσε το 1878, ο γιος του Ερνέστος Αύγουστος Β΄ τον διαδέχθηκε και στον τίτλο του βασιλιά του Αννοβέρου.
Η συμφιλίωση με τη Γερμανία
Ο γιος του, Ερνέστος Αύγουστος, ζήτησε να νυμφευτεί τη Βικτωρία Λουίζα, μοναχοκόρη του Γουλιέλμου Β΄. Το 1913 συμφωνήθηκε ο γαμπρός να εγκαταλείψει το δικαίωμά του στο θρόνο του Αννοβέρου και να είναι σύμμαχος της Γερμανίας· σε αντάλλαγμα ο Γουλιέλμος Β΄ του απέδωσε το δουκάτο του Μπράουνσβαϊγκ, ελευθέρωσε δύο Βρετανούς κατασκόπους, έχρισε τον Ερνέστο Αύγουστο Β΄ ιππότη του Τάγματος του Μέλανος Αετού και κάλεσε την ευρύτερη οικογένεια του Χοεντσόλλερν και πολλούς ηγεμόνες της Ευρώπης, συνολικά 1200 άτομα. Ήταν η μεγαλύτερη συνάθροιση εστεμμένων από την Ενοποίηση της Γερμανίας ως τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ζεύγος εγκαταστάθηκε στο Μπράουνσβαϊγκ. Η συμμετοχή του γιού του με τη Γερμανία κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έκανε τη Βρετανία να σβήσει το όνομά του από τη δέλτο του Τάγματος της Περικνημίδος (1915), παύθηκε από πρίγκιπας της Βρετανίας (1917) και από δούκας του Κάμπερλαντ (1917). Το 1918 ο Γουλιέλμος Β΄ εξορίστηκε στην Ολλανδία και οι τίτλοι των δουκών, κά στη Γερμανία καταργήθηκαν.
Απεβίωσε από καρδία το 1923 στο Γκμούντεν της Αυστρίας.
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Τύρα των Γκλύξμπουργκ, κόρη του Χριστιανού Θ΄ της Δανίας και της Λουίζας της Έσσης-Κάσσελ, είχε τέκνα:
Πινακοθήκη
Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου Κατηγορία:Διάδοχοι του Ανόβερου
Νικόλαος Β΄ Χρυσοβέργης
Ο Πατριάρχης Νικόλαος Β΄ ήταν εκείνος που χειροτόνησε τον πρώτο Μητροπολίτη της Ρωσίας Μιχαήλ τον Σύρο, τον οποίο και έστειλε στη Ρωσία με έξι Επισκόπους και πολλούς κατώτερους κληρικούς για τον εκχριστιανισμό των Ρώσων. Φαίνεται ότι προσπάθησε να αποσπάσει φορολογικά προνόμια από τον αυτοκράτορα Βασίλειο Β´, ενόσω εκείνος ασχολούταν με τον εμφύλιο πόλεμο.
Το 980, κατά τη διάρκεια της πατριαρχίας του, ο Αρχάγγελος Γαβριήλ πιστεύεται ότι εμφανίστηκε με τη μορφή μοναχού στον μαθητή ενός μοναχού στη Μονή Παντοκράτορος στο Άγιο Όρος. Ο μοναχός ανέφερε ότι ο άγγελος έψαλε έναν νέο στίχο ύμνου του όρθρου, τον οποίον κατέγραψε σε μια πλάκα, η οποία φυλάσσεται μέχρι και σήμερα στο μοναστήρι. Ο Πατριάρχης Νικόλαος υποδέχθηκε το κειμήλιο στον Ναό της Αγίας Σοφίας. Το «Άξιον Εστίν» ψάλλεται μέχρι σήμερα σε Ορθόδοξες ακολουθίες.
thumb|right|260px|Σφραγίδα του Πατριάρχη Νικολάου Χρυσοβέργη Ανακηρύχθηκε άγιος και η Ορθόδοξη και η Καθολική Εκκλησία τιμούν τη μνήμη του στις 16 Δεκεμβρίου.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 10ου αιώνα
Τζον Σνάιντερ
δεξιά|200 px|μικρογραφία|Ο Τζον Σνάιντερ (2010)Ο Τζον Σνάιντερ (πλήρες ονοματεπώνυμο John Richard Schneider, γενν. εις Mount Kisco, Νέα Υόρκη, 8 Απριλίου 1960) είναι Αμερικανός ηθοποιός (από το 1977), σεναριογράφος, παραγωγός, σκηνοθέτης και από το 1981 τραγουδιστής και κιθαρίστας.
Υποκριτική και ερμηνείες
Ένας από τους πιο γνωστούς ρόλους του Σνάιντερ ήταν αυτός του γοητευτικού Beauregard («Bo») Duke στην τηλεοπτική σειρά «The Dukes of Hazzard» (1979-1985), ενώ αξιομνημόνευτες είναι και οι ερμηνείες του σαν Jonathan Kent («Smallville», 2001-2011) και ως James («Jim») Cryer στην τηλεοπτική σειρά του Tyler Perry «The Haves and the Have Nots».
Μουσική καριέρα
Από το ξεκίνημα σχεδόν της καλλιτεχνικής του σταδιοδρομίας, ο Σνάιντερ, παράλληλα με την ηθοποιία ασχολήθηκε και με τη μουσική «κάντρυ». Έχει συμμετάσχει σε εννέα άλμπουμ, έχει βγάλει δεκαοκτώ προσωπικά άλμπουμ, ενώ πολλά από τα τραγούδια του κατέκτησαν την κορυφή της δημοφιλίας. Τα πιο γνωστά από τα έργα του είναι «I’ve Been Around Enough to Know», «Country Girls», «What’s a Memory Like You», «You’re the Last Thing I Needed Tonight».
Προσωπική ζωή
Νυμφεύτηκε τρεις φορές, έχοντας αποκτήσει ισάριθμα τέκνα. Σύζυγοί του υπήρξαν, κατά σειρά, η Tawny Little (1983-1986), Elly Castle (1993-2014) και Alicia Allain (2019-σήμερα). Σε μία περίπτωση (2018) είχε προβλήματα με τις Αρχές, ενώ καταδικάστηκε σε 3μερη φυλάκιση (εγκλείσθηκε για μόνο λίγες ώρες) ως ποινή για την άρνησή του να καταβάλει διατροφή σε πρώην σύζυγό του, το 2016. Υποχρεώθηκε, επίσης, σε κοινωνική εργασία 240 ωρών, για τον ίδιο λόγο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές
Κουτσουπιά
Η Κουτσουπιά, λατ. Cercis siliquastrum, (επιστ. Κέρκις η κερατονιοειδής) λέγεται και κότσικας ή κουτσίκι. Είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο δέντρο της Μεσογειακής και της ελληνικής υπαίθρου που ξεχωρίζει κάθε άνοιξη στους αγρούς με τα πυκνά μωβ άνθη της.
Η κουτσουπιά είναι φυλλοβόλο δέντρο που φτάνει σε ύψος τα πέντε μέτρα. Έχει φύλλα καρδιοειδή και άνθη έντονα μωβ. Η περίοδος ανθοφορίας της είναι από τα τέλη Φεβρουαρίου μέχρι και τα τέλη Απριλίου. Αναπτύσσεται τόσο στην παραθαλάσια όσο και στην ορεινή ζώνη. Φυτεύεται συχνά σε πάρκα στις πόλεις ως καλλωπιστικό φυτό και πολλαπλασιάζεται με σπέρματα. Στα αγγλικά λέγεται «δέντρο του Ιούδα» (Judas tree), από παράφραση της γαλλικής ονομασίας arbre de Judée (δέντρο της Ιουδαίας).
Χάρη στο ωραίο του φύλλωμα και στην πλούσια ανθοφορία του, θεωρείται εξαιρετικό καλλωπιστικό δένδρο, γι΄αυτό και φυτεύεται στους κήπους. Έχει καλής ποιότητας ξύλο, το οποίο χρησιμοποιείται στην τορνευτική. 200px|left|thumb|Κουτσουπιά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καισαλπινιοειδή Κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα Κατηγορία:Μακία_βλάστηση Κατηγορία:Καλλωπιστικά δέντρα Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Ζακ Μπρελ
Ο Ζακ Ρομέν Ζωρζ Μπρελ (Jacques Romain Georges Brel, 8 Απριλίου 1929 - 9 Οκτωβρίου 1978) ήταν Βέλγος τραγουδιστής και τραγουδοποιός. Ανήκει στους σημαντικότερους εκπροσώπους του μεταπολεμικού σανσόν.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις Βρυξέλλες το 1929. Οι πρώτες συνθέσεις του χρονολογούνται το 1950, αλλά η καριέρα του ουσιαστικά ξεκίνησε το 1953 με τις πρώτες εμφανίσεις του στο θέατρο Les trois baudets του Παρισιού. Από το 1957 απέκτησε διεθνή φήμη. Στη δεκαετία του '50 υιοθέτησε ένα λυρικό ύφος, συνδυάζοντας το θρησκευτικό και ηθικό ζήλο με το νεανικό ρομαντισμό, ωθώντας τον Ζωρζ Μπρασένς να του αποδώσει το παρωνύμιο «Ηγούμενος» (γαλ. Abbé Brel). Το 1963 εμφανίστηκε στο Κάρνεγκι Χολ και αργότερα περιόδευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και τη Σοβιετική Ένωση. Στη δεκαετία του '70 πρωταγωνίστησε, υποδυόμενος τον Δον Κιχώτη, στο μιούζικαλ Homme de la Mancha (Ο άνδρας από τη Μάντσα), και συμμετείχε ως ηθοποιός ή παραγωγός σε αρκετές ακόμα ταινίες, μέχρι το 1973. Το 1971 σκηνοθέτησε την ταινία Franz. Για ένα μεγάλο διάστημα αποσύρθηκε στις Νήσους Μαρκέζας, στη Γαλλική Πολυνησία, και επέστρεψε στη μουσική το 1977, με το δίσκο Les Marquises, σημειώνοντας εκ νέου μεγάλη επιτυχία.
Οι στίχοι του διέπονται συχνά από σατιρικό και δραματικό ύφος, ασκώντας κριτική σε κοινωνικές και ηθικές αξίες, όπως ενδεικτικά αυτή αποτυπώνεται στα τραγούδια Les Bourgeois και Les Flamandes. Ερμηνευτής με μεγάλη εκφραστικότητα, ο Μπρελ ενσωμάτωσε θεατρικά στοιχεία στις εμφανίσεις του. Η μουσική του είχε επίδραση σε αρκετούς δημιουργούς, όπως στον Λέοναρντ Κοέν, στον Ντέιβιντ Μπόουι και κυρίως στον Σκοτ Γουόκερ, ο οποίος ερμήνευσε αρκετές συνθέσεις του Μπρελ. Ορισμένα τραγούδια του μεταφράστηκαν στην αγγλική γλώσσα και έγιναν διεθνείς επιτυχίες, όπως το Le moribοnd [Ο ετοιμοθάνατος] (1961), μεταφρασμένο ως Seasons in the Sun και το Ne me quitte pas [Μη με αφήνεις] με τον αγγλικό τίτλο If You Go Away.
Απεβίωσε στο Παρίσι από καρκίνο το 1978.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι τραγουδιστές Κατηγορία:Βέλγοι συνθέτες
Αγκίρε, η Mάστιγα του Θεού
Μέσω μινιμαλισμού στην ιστορία και στους διαλόγους, η ταινία δημιουργεί μία θέαση στην τρέλα και την παράνοια, η οποία περιβάλλεται από την πλούσια και αχαλίνωτη έκταση της ζούγκλας του Αμαζονίου. Αν και το πρόσωπο στο οποίο περιστρέφεται η ταινία είναι υπαρκτό, ακόμα και ο ίδιος ο Χέρτζογκ, παραδέχτηκε αργότερα, ότι η ταινία του δεν έχει βασιστεί σε ιστορικό στοιχεία, αλλά πιο πολύ τα γεγονότα της είναι αποκύημα της φαντασίας. Ωστόσο, πολλά στοιχεία της ταινίας πάρθηκαν από τη ζωή του Γκάσπαρ ντε Καρβαχάλ, ο οποίος ήταν ένας από τους πρώτους που έκανε αποστολή στον Αμαζόνιο. Ο ντε Καρβαχάλ, δεν αναφέρεται ποτέ στην ταινία με κάποιον τρόπο. Επίσης, λέγεται ότι η αποστολή του, πήγε αλά δεν επέστρεψε ποτέ από το δάσος.
Η συγκεκριμένη ταινία ήταν η πρώτη από τις συνολικά πέντε στις οποίες συνεργάστηκαν οι Κίνσκι και Χέρτζογκ. Για αυτήν την ταινία, είχαν αρκετές διαφωνίες για το πώς θα ήταν ο ρόλος, με τον θυμό του Κίνσκι, να παρενοχλεί το επιτελείο της ταινίας ακόμα και τους ντόπιους ανθρώπους, στην περιοχή που γυριζόταν η ταινία. Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν σε παραπόταμο του Περού, και κράτησαν περίπου 5 εβδομάδες. Το επιτελείο αναγκάστηκε να σκαρφαλώσει βουνά, να κόψει κλαδιά και, γενικότερα, αντιμετώπισε διάφορες αντιξοότητες. Η κριτική που δέχτηκε τη στιγμή της κυκλοφορίας της ήταν θετική, και έως και σήμερα θεωρείται μία από τις καλύτερες του σκηνοθέτη. Πολλοί κριτικοί, την έχουν χαρακτηρίσει ως αριστούργημα, ενώ το περιοδικό Time, τη συμπεριέλαβε ανάμεσα στις 100 Σπουδαιότερες Ταινίες όλων των εποχών. Τα οπτικά εφέ και το αφηγηματικό στυλ της ταινίας, επηρέασαν κατά πολύ, την πασίγνωστη ταινία του Φράνσις Φορντ Κόπολα, Apocalypse Now (1979).
Παραπομπές
<References/>
Τζώρτζης Μολφέτας
Ο Τζώρτζης Μολφέτας (πραγματικό όνομα Γεώργιος, Αργοστόλι, 1871 – Αθήνα, 2 Ιουλίου 1916 ) ήταν σατιρικός ποιητής, εκδότης σατυρικών εφημερίδων και μουσικός από την Κεφαλονιά.
Βιογραφία
Το 1891 σε ηλικία μόλις 20 ετών άρχισε την έκδοση της εφημερίδας "Ο Κολόμπος", ωστόσο ο πατέρας του επέμενε νμε την έκδοση σατυρικών ποιημάτων α σπουδάσει δικηγόρος, όπως ήταν εκείνος. Έτσι ο Τζώρτζης διέκοψε σύντομα την δραστηριότητα του αυτή και εγκαταστάθηκε την ελληνική πρωτεύουσα την Αθήαν και γράφτηκε στη Νομική Σχολή ύστερα από παρότρυνση του φιλόδοξου δικολάβου πατέρα του. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Αθήνα γνωρίστηκε με το Θέμο Άννινο και έγινε γνωστός σε λογοτεχνικούς κύκλους αρχικά με την δημοσίευση σατυρικών ποιημάτων και στην συνέχεια και εξέδωσε μια νέα σατιρική εφημερίδα, με τίτλο "Αίσωπος". Οι κριτικές που είχε εξασφαλίσει ήτανε ευνοϊκότατες, σε βαθμό που ο Βλάσης Γαβριηλίδης αναφέρθηκε στον νεαρό Μολφέτα κάνοντας λόγο για το "νέο Σουρή" (Ακρόπολις).
Εξαιτίας της νοσταλγίας για το νησί του, επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του το Αργοστόλι και έγινε εκδότης μιας ακόμα σατυρικής εφημερίδας, που σύντομα από την φύση της έγινε γνωστή και εκτός Κεφαλονιάς και ή οποία έφτασε να κυκλοφορεί σε 4.500 φύλλα αριθμό εκπληκτικό για τα δεδομένα της εποχής. Ήταν το Ζιζάνιο, το οποίο με τη δροσιά και τη φαιδρότητά του εξέπληξε ευχάριστα ακόμα και τους Αθηναίους αναγνώστες. Παράλληλα με το γράψιμο, ο Μολφέτας έπαιζε πολύ καλά και κιθάρα. Ανάμεσα στους φανατικούς αναγνώστες του συγκαταλεγότανε και ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Το 1916 όμως προσβλήθηκε από πλευρίτιδα και πέθανε ξαφνικά το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς. Ο Γεώργιος Σουρής είχε κάνει λόγο για "εθνική απώλεια", για τον θάνατο του Μολφέτα αναγνωρίζοντας ότι ο Τζώρτζης ήταν "πολύ ανώτερος από εμού στις προσωπικές σάτυρες".
Αποτίμηση έργου
Ο Μολφέτας με τους στίχους του κατονόμαζε τα κακώς κείμενα της εποχής του, ενώ ήταν και κιθαρίστας πανελλήνιας φήμης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Βόρτιγκερν
Μπορεί να ήταν ο «superbus tyrannus» που λέγεται ότι κάλεσε τον Χένγκιστ και την Χόρσα να τον βοηθήσουν να πολεμήσει τους Πίκτους και τους Σκώτους. Ωστόσο αυτοί εξεγέρθηκαν, σκοτώνοντας τον γιο του και σχηματίζοντας το Βασίλειο του Κεντ. Λέγεται ότι κατέφυγε στη Βόρεια Ουαλία και ότι ο τάφος του ήταν στο Ντύφεντ ή στη Χερσόνησο του Λυν. Ο Γκίλντας αργότερα δυσφήμησε τον Βόρτιγκερν για την εσφαλμένη κρίση του και τον κατηγόρησε επίσης για την απώλεια της Βρετανίας. Αναφέρεται στην αρχή της γενεαλογίας των πρώτων Βασιλέων του Πάουις.
Κατηγορία:Μεσαιωνικοί θρύλοι Κατηγορία:Αγγλική μυθολογία Κατηγορία:Αρθουριανός κύκλος Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Πλατύ Βουνί Σύρου
Το Πλατύ Βουνί είναι μικρός οικισμός που βρίσκεται στη βορειοανατολική πλευρά του νησιού της Σύρου και σε κοντινή απόσταση από τον αρχαιολογικό τόπο της Χαλανδριανής. Κατά τις τελευταίες δεκαετίες έχουν εγκατασταθεί στην περιοχή λίγοι κάτοικοι που ασχολούνται κυρίως με αγροτικές εργασίες.
Διοίκηση και πληθυσμός
Διοικητικά, το Πλατύ Βουνί ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Άνω Σύρου, η οποία υπάγεται στον Δήμο Σύρου - Ερμούπολης. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπαγόταν στον Δήμο Άνω Σύρου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, στον οικισμό ζουν σήμερα 10 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Σύρου
Τρεχλό Αχαΐας
Το Τρεχλό (πρώην: η Τρεκλίστρα) είναι ορεινό χωριό της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων του Νομού Αχαΐας στην Πελοπόννησο.
Διοικητικά αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, μέρος της οποίας αποτελεί και ο οικισμός Λαπάθεια (Λάπατα), ως τμήμα του Δήμου Καλαβρύτων. Βρίσκεται σε υψόμετρο 780 μέτρων και ως κοινότητα έχει έκταση 5.977 στρέμματα.
Δημογραφικά στοιχεία
Η πρόσφατη εξέλιξη του πληθυσμού του είναι η εξής:
Ιστορία
Το Τρεχλό μαζί με τα γειτονικά χωριά Μάνεσι και Λαπάτα βομβαρδίστηκε στις 29 Ιουλίου του 1943 από τη Γερμανική Αεροπορία με 21 αεροπλάνα, με 14 νεκρούς σύνολο και στα τρία χωριά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Άγιος Ιωάννης, Δομινίκα
Ο Άγιος Ιωάννης (αγγλικά: Saint John) είναι μια ενορία της Δομινίκας. Πρωτεύουσα είναι η Πόρτσμουθ. Έχει έκταση 59,0 τ.χλμ. Έχει πληθυσμό 5.897 κατοίκων (2001) και πυκνότητα 100 κατοίκων ανά τ.χλμ.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Ιωάννης βρίσκεται βορειοδυτικά της Δομινίκας και είναι η βορειότερη και δυτικότερη ενορία της χώρας. Συνορεύει στα νότια με τον Άγιο Πέτρο και στα δυτικά με τον Άγιο Ανδρέα. Έχει έκταση 59,0 τ.χλμ.. Είναι η πέμπτη μεγαλύτερη ενορία της Δομινίκας μετά τον Άγιο Ανδρέα, τον Άγιο Δαβίδ, τον Άγιο Ιωσήφ και τον Άγιο Πατρίκιο.
Η ψηλότερη κορυφή είναι το βουνό Μορν ο Ντιάμπλ με ύψος 861 μέτρων.
Μεταφορές
Ο Άγιος Ιωάννης έχει πολλούς δρόμους. Ο βορειότερος της Δομινίκας, που συνδέει την Ταντάν με την Πενβίλ, άνοιξε το 2004.
Ο Κόλπος Πρινς Ρούπερτ στην Πόρτσμουθ χρησιμοποιείται συχνά για κρουαζιερόπλοια και θαλαμηγοί.
Τουρισμός
Αξιοσημείωτα μέρη είναι ο Ινδικός Ποταμός και το Εθνικό Πάρκο Κάρμπιτς, που συμπεριλαμβάνει την χερσόνησο Κάρμπιτ και το Φορτ Σίρλεϊ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ενορίες της Δομινίκας
Ένωση του Κάλμαρ
Η Ένωση του Κάλμαρ (δανικά, νορβηγικά και σουηδικά: Kalmarunionen, λατινικά: Unio Calmariensis) είναι ένας ιστοριογραφικός όρος που αφορά μια σειρά προσωπικών ενώσεων (1397–1523) οι οποίες ένωσαν τα τρία βασίλεια της Δανίας, της Νορβηγίας (που μετά συμπεριέλαβε την Ισλανδία, τη Γροινλανδία, και τις Φερόες Νήσους και, πριν την προσάρτηση τους από τη Σκωτία το 1471, το Σέτλαντ και τις Ορκάδες), και της Σουηδίας (που μετά συμπεριέλαβε τη Φινλανδία) υπό έναν μοναδικό μονάρχη, αν και ενδιάμεσα και με πληθυσμό μικρότερο από 3 εκατομμύρια.
Οι χώρες δεν είχαν παραδώσει την εθνική κυριαρχία τους ή την ανεξαρτησία τους, αλλά στην πράξη, δεν ήταν αυτόνομες, με τον κοινό μονάρχη να φέρει την κυριαρχία και, πρακτικά, να ηγείται της εξωτερικής πολιτικής· αποκλίνοντα συμφέροντα (ειδικά η δυσαρέσκεια της Σουηδικής αριστοκρατίας για τον κυρίαρχο ρόλο της Δανίας και του Χόλσταϊν) οδήγησαν σε μια σύγκρουση που θα εμπόδιζε την ένωση σε αρκετά διαστήματα από τη δεκαετία του 1430 μέχρι τη διάλυση της το 1523 όταν ο Γουσταύος Α' της Σουηδίας έγινε βασιλιάς της Σουηδίας.
Η Νορβηγία και οι υπερπόντιες κτήσεις της συνέχισαν να είναι μέρος του βασιλείου της Δανίας-Νορβηγίας υπό τη δυναστεία του Όλντενμπουργκ για σχεδόν τρεις αιώνες μέχρι τη διάλυση της το 1814.
Αρχή
Η ένωση αποτέλεσε έργο της Βασίλισσας Μαργαρίτας Α΄ της Δανίας (1353–1412), κόρης του Βασιλιά Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας. Στην ηλικία των δέκα ετών, παντρεύτηκε τον Βασιλιά Χάακον ΣΤ΄ της Νορβηγίας και της Σουηδίας, ο οποίος ήταν γιος του Βασιλιά Μάγκνους Δ΄ της Σουηδίας και της Νορβηγίας. Η Μαργαρίτα πέτυχε να αναγνωριστεί ο γιος της Όλαφ ως διάδοχος του θρόνου της Δανίας. Το 1376 ο Όλαφ παρέλαβε το στέμμα της Δανίας από τον παππού του από την πλευρά της μητέρας της ως Βασιλιάς Όλουφ Γ΄, με τη μητέρα του ως φύλακα. Όταν ο Χάακον ΣΤ΄ πέθανε το 1380, ο Όλαφ παρέλαβε επίσης το νορβηγικό στέμμα. Τα δυο βασίλεια ενώθηκαν σε μια ιδιωτική ένωση υπό ένα παιδί-βασιλιά, με τη μητέρα του ως φύλακά του. Ο Όλαφ είχε επίσης σχέδια για τον θρόνο της Σουηδίας (σε αντίθεση με τον Αλβέρτο του Μέκλενμπουργκ) από το 1385 μέχρι το 1387.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης Κατηγορία:Ιστορία της Δανίας Κατηγορία:Ιστορία της Ισλανδίας Κατηγορία:Ιστορία της Νορβηγίας Κατηγορία:Ιστορία της Σουηδίας Κατηγορία:Ιστορία του Μεσαίωνα Κατηγορία:Σκανδιναβία
Χέλμουτ Βάιντλινγκ
Ο Χέλμουτ Βάιντλινγκ (Helmuth Otto Ludwig Weidling, Halberstadt, Σαξονία, Πρωσσία, 2 Νοεμβρίου 1891 – ΕΣΣΔ, 17 Νοεμβρίου 1955) ήταν Γερμανός αξιωματούχος (στρατηγός), υπεύθυνος της διεύθυνσης άμυνας του Βερολίνου κατά τις τελευταίες ημέρες του Γ’ Ράιχ. Μετά την αυτοκτονία του Χίτλερ (30 Απριλίου 1945), ο Βάιντλινγκ παραδόθηκε στους Σοβιετικούς στρατηγούς Τσουίκωφ και Σοκολόφσκι, οι οποίοι παρουσία και του διορισμένου από τον στρατάρχη Ζούκωφ ως προσωρινού διοικητού της πόλης του Βερολίνου, στρατηγού Μπερσάριν, τον υποχρέωσαν την 1η Μαΐου 1945 να ηχογραφήσει ένα μήνυμα 60 λέξεων, το οποίο την επόμενη μέρα, 2 Μαίου, μεταδόθηκε σε όλους τους κατοίκους της πρωτεύουσας του Ράιχ: «''Στις 30 Απριλίου ο φύρερ αυτοκτόνησε, αφήνοντας έτσι μόνους εκείνους που του είχαν ορκιστεί πίστη. Εσείς, Γερμανοί στρατιώτες, πιστοί στην διαταγή του φύρερ, είστε έτοιμοι να συνεχίσετε τη μάχη για το Βερολίνο, αν και τα πυρομαχικά σας έχουν εξαντληθεί και η γενική κατάσταση καθιστά παράλογη την περαιτέρω άμυνα. Διατάσσω την άμεση κατάπαυση κάθε αντιστάσεως''».
Επικεφαλής της άμυνας του Βερολίνου
Ο Βάιντλινγκ οργάνωσε τη ζώνη άμυνας του Βερολίνου σε 8 τομείς, έχοντας στη διάθεσή του, συνολικά, περισσότερους από 180.000 άνδρες, η πλειοψηφία, ωστόσο, των οποίων, ήταν άπειρη από πόλεμο. Χρησιμοποίησε ως στρατηγική του βάση το συγκρότημα στρατιωτικών εγκαταστάσεων Bendlerblock στην οδό Bendlerstrasse, πλησίον του Ράιχσταγκ. Στις 26 Απριλίου παρουσίασε στο Χίτλερ ένα σχέδιο απεγκλωβισμού το οποίο, παρότι ο φύρερ παραδέχτηκε πως ήταν πολύ καλό, το απέρριψε ως ανεδαφικό, διότι στόχευε, όπως του είπε, να πεθάνει μαζί με τα στρατεύματά του και για αυτό το λόγο ο Βάιντλινγκ θα έπρεπε να συνεχίσει να αμύνεται απέναντι στις Σοβιετικές δυνάμεις. Μία μέρα μετά (27 Απριλίου 1945) το Βερολίνο είχε κυκλωθεί ολοκληρωτικά, χάρη στη διείσδυση, από ανατολάς και νότου, της 1ης Λευκορωσικής στρατιάς, που είχε ήδη καταλάβει αρκετά προάστια, όπως και το σιδηροδρομικό σταθμό του Γκέρλιτζ. Δύο μέρες αργότερα και η 1η Ουκρανική στρατιά είχε εισδύσει στην πόλη από βορρά και δύση, καταλαμβάνοντας, με τη σειρά της, στρατηγικά σημεία της. Τότε ο Βάιντλινγκ αποφάσισε μία επιχείρηση διαφυγής, ώστε οι μονάδες του να ενώνονταν με τη 12η στρατιά του στρατηγού Βενκ, η οποία βρισκόταν στα νοτιοδυτικά. Η πραγματοποίησή της, ορίστηκε για το επόμενο βράδυ. Όμως το πρωί της 30 Απριλίου 1945 και ενώ οι Σοβιετικοί είχαν φτάσει ήδη σε απόσταση 500 μ. από το καταφύγιο του Χίτλερ, ο τελευταίος επέτρεψε στον Βάιντλινγκ να προχωρήσει στην απόπειρα διαφυγής. Μετά την αυτοκτονία του Χίτλερ, οι Γκέμπελς, Μπόρμαν και ο καγκελάριος Κρεμπς υποχρέωσαν το Βάιντλινγκ να μην αποκαλύψει σε κανέναν το θάνατο του αρχηγού του Γ’ Ράιχ. Σκόπευαν να ενημερώσουν μόνο τον Στάλιν, επιτυγχάνοντας μία κατάπαυση του πυρός. Μετά από αυτή την εξέλιξη, ο Βάιντλινγκ συγκέντρωσε τους υφισταμένους του αξιωματικούς και με τη μεσολάβηση του Κρεμπς, κανόνισε μία συνάντηση με το Ρώσο στρατηγό Βασίλι Τσουΐκωφ, ώστε να παραδώσει την πόλη.
Το τέλος
Οι Σοβιετικοί αιχμαλώτισαν τον Βάιντλινγκ και τον μετέφεραν αεροπορικά στη Μόσχα, όπου τον έκλεισαν στη φυλακή του Λεφόρτοβο. Στις 27 Φεβρουαρίου του 1952 το ανώτατο στρατοδικείο της ΕΣΣΔ του επέβαλε ποινή κάθειρξης 25 ετών για εγκλήματα πολέμου που, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, είχαν διαπραχθεί κατά τη διάρκεια της κατοχής της Σοβιετικής Ένωσης από τα ναζιστικά στρατεύματα. Μετά από περίπου 3,5 έτη, ο Βάιντλινγκ απεβίωσε από καρδιακή συγκοπή και ενταφιάστηκε ανώνυμα στο νεκροταφείο των φυλακών της KGB στο Vladimir.
Διακρίσεις
Για τη συμμετοχή του στις επιχειρήσεις του Β΄ Π.Π., ο Βάιντλινγκ είχε τιμηθεί με πολλά μετάλλια της ναζιστικής κυβέρνησης.
Παραπομπές
Βαιντλινγκ, Χελμουτ
Περιβάλλον
Ο όρος περιβάλλον αναφέρεται σε οτιδήποτε περιβάλλει κάποιο αντικείμενο. Έτσι το περιβάλλον ενός έμβιου οργανισμού είναι η κοντινή ή μακρινή σε αυτόν περιοχή, που ασκεί άμεσα επιρροή στον ίδιο και στις συνθήκες διαβίωσής του. Στις θετικές και φυσικές επιστήμες, καθώς και στις επιστήμες μηχανικών, ένα σύστημα είναι το τμήμα του κόσμου που μελετάται και περιβάλλον είναι οτιδήποτε έξω από τα όρια αυτού. Μεταξύ του συστήματος και του περιβάλλοντος μπορούν να υπάρχουν αλληλεπιδράσεις και ανταλλαγές ύλης, ενέργειας ή πληροφορίας.
Σε σχέση με τον άνθρωπο, μπορεί να διακρίνει κανείς μεταξύ άλλων:
Το περιβάλλον σε διαφορετικές επιστήμες
Κατηγορία:Περιβάλλον
Κολκισλάκ
Το Κολκισλάκ (επίσης, Κολκυσλάκ και Κολκισλάχ) είναι χωριό της επαρχίας Αγκντάμ του Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Κερβέντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκντάμ
Άνω Βάθεια Εύβοιας
Η Άνω Βάθεια είναι χωριό της κεντρικής Εύβοιας στην Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.
Αξιοθέατα
Στα βορειανατολικά του χωριού και σε απόσταση 8 χιλιομέτρων επάνω σε ένα πλάτωμα (με υψόμετρο 490 μέτρα) με θέα το Νότιο Ευβοϊκό βρίσκεται η γυναικεία Μονή του Αγίου Νικολάου που το καθολικό της χρονολογείται τον 16ο αιώνα και η οποία έχει κηρυχθεί από το 1958 ως αρχαίο μνημείο. Στο χωριό υπάρχει Λαογραφικό Μουσείο. Οι εκκλησίες Ζωοδόχου Πηγής, Κοίμησης της Θεοτόκου, Μεταμόρφωσης του Σωτήρα έχουν κηρυχθεί από το 1958 ιστορικά διατηρητέα μνημεία.
Διοικητικά στοιχεία
Επίσημα αναφέρεται, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, ως Βάθεια να ορίζεται έδρα του νεοϊδρυθέντα δήμου Αμαρυνθίων η οποία το 1907 μεταφέρθηκε στη νεοϊδρυθείσα τότε Κάτω Βάθεια (μετέπειτα Αμάρυνθο) σύμφωνα με το ΦΕΚ 75Α - 18/04/1907. Έκτοτε αναφέρεται ως Άνω Βάθεια να προσαρτάται στον τότε δήμο Αμαρυνθίων. ενώ το 1912 με το ΦΕΚ 245Α - 16/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με το Κουκάκι και την Μονή Αγίου Νικολάου αποτελούν την τοπική κοινότητα Άνω Βάθειας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αμαρυνθίων του Δήμου Eρέτριας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει συνολικό πληθυσμό 468 κατοίκους ενώ ως οικισμός 372. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 8,160 χμ² (2011).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Ερέτριας
Χλωτάριος Γ΄
Ο Χλωτάριος Γ΄, (Chlothar, Chlotar, Clothar, Clotaire, Chlotochar, Hlothar, 652 - 673) μέλος του Οίκου των Μεροβιγγείων ήταν Βασιλιάς της Νευστρίας (657 - 673) και Βασιλιάς όλων των Φράγκων (661 - 662). Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Κλόβις Β΄ της Νευστρίας και της Βουργουνδίας και της Αγίας Μπάλτχιλντ, ίσως συγγενή του Ρίμπερτ της Ανατολικής Αγγλίας. Ο πατέρας του πέθανε πρόωρα (658) και ο Χλωτάριος Γ΄ τον διαδέχθηκε υπό την κηδεμονία της μητέρας του. Ένα μήνα πριν όπως φαίνεται στο έργο "Η ζωή του Ελιγίου" ο Άγιος Ελίγιος είχε προφητεύσει τον θάνατο του πατέρα του, την πτώση της μητέρας του και την σύντομη βασιλεία του.
Βασιλιάς της Νευστρίας
thumb|250px|left|Νόμισμα του Χλωτάριου Γ΄ Δεν υπάρχουν πολλές πηγές για την βασιλεία του, το έργο "Ιστορία των Λογγοβάρδων" γράφει ότι στις αρχές της δεκαετίας του 660 ένας Φραγκικός στρατός επιτέθηκε στην Προβηγκία και κατόπιν στην Λομβαρδία (βιβλ. Ε΄ 5). Η δύναμη αυτή έφτασε στο Ριβολί πλησίον της Άστα όπου βρισκόταν ο στρατός του Γκρίμοαλντ Α΄ του Μπενεβέντο. Ο Γκρίμοαλντ Α΄ υποκρίθηκε πως διέφευγε, οι Φράγκοι λεηλάτησαν το στρατόπεδο και εόρταζαν. Μετά τα μεσάνυχτα όμως ο βασιλιάς των Λομβαρδών επιτέθηκε και τους απώθησε πίσω στη Νευστρία.
Η "Ζωή του Ελιγίου" γράφει ότι μετά τον θάνατο του Αγίου Ελιγίου (661) η πανώλη λεηλάτησε όλες τις πόλεις των Φράγκων, ο Βέδας καταγράφει μεγάλη επιδημία πανώλης στα Βρετανικά Νησιά (664). Κατά την περίοδο της αντιβασιλείας οι ευγενείς της Αυστρασίας ζήτησαν δικό τους βασιλιά και η κυβέρνηση τού Χλωτάριου Γ΄ έδωσε στον Χιλδέριχο Β΄ (άλλο γιο τού Κλόβι Β΄) την Αυστρασία. Στην διάρκεια της βασιλείας του πέθανε ο Μαγιορδόμος της Νευστρίας Ερτσινόαλντ και τον διαδέχθηκε ο Εμπροίν, ο Βέδας γράφει ότι ο Θεόδωρος Ταρσού στο ταξίδι του από την Ρώμη για την Αγγλία πέρασε μέσα από τα Φραγκικά βασίλεια με την άδεια του Μαγιορδόμου (668). Ο Χλωτάριος Γ΄ έγινε έντονα πολιτικά ενεργός όταν ενηλικιώθηκε, το "Χρονικό της Ιστορίας των Φράγκων" (727) γράφει ότι κυβέρνησε τέσσερα χρόνια και στην συνέχεια πέθανε, προφανώς εννοούσε την τετραετία 669 - 673. Η ημερομηνία επιβεβαιώνεται με έναν Βικτωριανό πίνακα που καταγράφει τον 16ο χρόνο της βασιλείας του (673). Τον διαδέχθηκε αργότερα την ίδια χρονιά ο μικρότερος αδελφός του Θευδέριχος Γ΄. Ο Χλωτάριος Γ΄ θεωρείται ο πρώτος Μεροβίγγειος διακοσμητικός βασιλιάς χωρίς εξουσίες.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μεροβίγγειων
Διεθνής Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης
Η Διεθνής Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης (γαλλικά: Fédération Internationale de Volleyball, FIVB) είναι ο αρμόδιος διεθνής οργανισμός για τα αθλήματα της πετοσφαίρισης και μπιτς βόλεϊ βόλεϊ. Η έδρα της βρίσκεται στη Λωζάνη της Ελβετίας.
Ιστορία
Η FIVB ιδρύθηκε στη Γαλλία τον Απρίλιο του 1947. Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, μερικές από τις ευρωπαϊκές εθνικές ομοσπονδίες άρχισαν να αντιμετωπίζουν το ζήτημα της δημιουργίας ενός διεθνούς οργανισμού για το άθλημα του βόλεϊ. Οι αρχικές συζητήσεις οδήγησαν τελικά στη δημιουργία ενός Καταστατικού Κογκρέσου το 1947. Δεκατέσσερις εθνικές ομοσπονδίες που αντιπροσώπευαν πέντε διαφορετικές ηπείρους συμμετείχαν στις συνεδριάσεις όπου, μεταξύ 18 και 20 Απριλίου, η οντότητα διαμορφώθηκε επίσημα, έχοντας ως πρώτο πρόεδρο τον Πωλ Λιμπώ από τη Γαλλία.