cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωνσταντίνος Λομβάρδος
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Ζακύνθου Κατηγορία:Βουλευτές της Ιονίου Βουλής Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Υπουργοί της Ιονίου Πολιτείας
Ποινικό Δίκαιο
Με την ευρεία έννοια του όρου το Ποινικό Δίκαιο αποτελεί το σύνολο των κανόνων Δικαίου που ρυθμίζουν τον τρόπο άσκησης της Ποινικής εξουσίας, (δηλαδή της επιβολής των προβλεπομένων ποινών επί αδικοπραξιών), μιας Πολιτείας, από θεσμοθετημένα όργανα όπως προβλέπει το Σύνταγμα της κάθε χώρας.
Στάδια ανέλιξης
Το σύγχρονο Ποινικό Δίκαιο έχει αποκλειστικά δημόσιο χαρακτήρα, και ο εξ αυτού ποινικός κολασμός επιχειρείται εν όψει πάντα του δημοσίου συμφέροντος. Αυτό αποτελεί και τη κατάληξη της ανέλιξής του. Από ιστορική άποψη (σε παγκόσμιο επίπεδο) το Ποινικό Δίκαιο διήλθε τρία στάδια:
Στο πρώτο στάδιο, και ειδικά στο πρώιμο, το έγκλημα θεωρούνταν "ύβρις" κατά της θεότητας, η δε ποινή θεωρούνταν εκδίκηση που επείχε ιερού χαρακτήρα και που συνίστατο συνήθως στην αποβολή του δράστη από τη θρησκευτική κοινότητα. Συνεπώς οι διάφορες μυθολογίες έδωσαν και τους πρώτους ποινικούς κανόνες. Στη δεύτερη φάση (αρχαία ιστορική πλέον περίοδο) το έγκλημα θεωρείται ότι προσβάλλει τα συμφέροντα της κοινωνικής ομάδας που συγκροτείται στην κοινότητα εξ αίματος, η δε ποινή ήταν η επιβεβλημένη εκδίκηση που αντέτασσε η ομάδα του παθόντα κατά της ομάδας του δράστη. Δεύτερο στάδιο είναι εκείνο στο οπoίο και φαίνεται να διαπλάσθηκε το σύστημα των συμβάσεων (compositions) κατά το οποίο μπορούσε ν΄ αποφευχθεί η εκδίκηση, αν καταβάλλονταν αποζημίωση. Αρχικά τόσο ο παθών όσο και οι συγγενείς του μπορούσαν να επιλέξουν μεταξύ αποζημίωσης και εκδίκησης, αργότερα όμως κατέστει υποχρεωτική η αποδοχή της αποζημίωσης, που μόνο αν δεν καταβαλλόταν, ανέκυπτε δικαίωμα εκδίκησης. Το Τρίτο στάδιο αποτελεί και την τελευταία εξέλιξη όπου το έγκλημα χαρακτηρίζεται προσβολή της έννομης τάξης και η ποινή πλέον είναι η Πολιτειακή αντίδραση για τη προστασία αυτής της έννομης τάξης.
Διάκριση Π.Δ.
Από τη σχέση αυτή των παραπάνω διακρίσεων του Ποινικού Δικαίου συνάγεται ότι οι κανόνες του Ουσιαστικού Ποινικού Δικαίου προηγούνται εκείνων της Ποινικής Δικονομίας που ακολουθούν ως «υπηρέτες κανόνες» των πρώτων και ακόμη πως η έλλειψη της μιας εκ των δύο διακρίσεων φέρει σε πλήρη αδυναμία την άλλη.
Ουσιώδεις όμως διαφορές μεταξύ των ουσιαστικών κανόνων και των δικονομικών του Ποινικού Δικαίου που αποτελούν και την πρακτική αξία της διάκρισης αυτής, συνοπτικά, είναι: α) Η προσβολή των πρώτων αποτελεί πάντοτε λόγο αναίρεσης τόσο για τα βουλεύματα όσο και για τις αποφάσεις. Αντίθετα η προσβολή των κανόνων της Ποινικής Δικονομίας αποτελεί λόγο αναίρεσης μόνο όπου ο νόμος το ορίζει. β) Οι ουσιαστικοί ποινικοί κανόνες θεμελιώνουν ή επαυξάνουν το αξιόποινο (π.χ. παραβάσεις του Κ.Ο.Κ.), δεν μπορούν όμως να εφαρμοσθούν αναδρομικά αλλά ούτε και αναλογικά. Αντίθετα οι δικονομικοί κανόνες (που θεωρούνται ρυθμιστικοί και δεν απειλούν ποινές) και αναδρομική δύναμη (κατά τη κρατούσα πάντα αντίληψη) έχουν, αλλά και αναλογίας μπορούν να τύχουν.
Το Ποινικό Δίκαιο αποτελεί σήμερα ειδική Νομική επιστήμη στην οποία περιλαμβάνονται αυτή καθαυτή η Νομική Ποινική Επιστήμη, η Εγκληματολογία και η Ποινολογία ή Ποινικολογία συνεπικουρούμενες από τις Φιλοσοφία, Ιατροδικαστική, Ψυχιατρική, Δικαστική Ψυχολογία, και την Εγκληματολογική Στατιστική.
Έργο του Π.Δ.
Το αντικείμενο έρευνας και μελέτης του Ποινικού Δικαίου διακρίνεται στους ακόλουθους τομείς:
Πηγές άσκησης
Κύριες πηγές άσκησης του Ουσιαστικού Ποινικού Δικαίου στην Ελλάδα είναι ο Ποινικός Κώδικας (ΠΔ.283/1985 - ΦΕΚ Α-106/1985), ενώ του Ελληνικού Ποινικού Δικονομικού Δικαίου ο Κώδικας Ποινικής Δικονομίας (Ν. 1493/17-8-1950) που τέθηκε σε εφαρμογή την 1 Ιανουαρίου 1951 και όπως έχουν αυτοί τροποποιηθεί μέχρι σήμερα. Ανεξάρτητα αυτών υπάρχουν και άλλοι Ειδικοί Ποινικοί Νόμοι - Κώδικες προγενέστεροι ή μεταγενέστεροι αυτών.
Διάκριση Π.Δ..
Το Π.Δ. ανάλογα του περιεχομένου και της ακολουθούμενης νομοτεχνικής των κανόνων που το διέπουν διακρίνεται σε:
Α) Κοινό και ιδιαίτερο ποινικό δίκαιο,
Β) καθολικό και μερικό ποινικό δίκαιο, και
Γ) Γενικό και ειδικό ποινικό δίκαιο
Κοινό Ποινικό Δίκαιο χαρακτηρίζεται εκείνο του οποίου οι κανόνες εφαρμόζονται στο σύνολο σχεδόν των προσώπων των υπαγομένων στη ποινική εξουσία της Πολιτείας. Ιδιαίτερο Ποινικό Δίκαιο χαρακτηρίζεται εκείνο του οποίου οι κανόνες εφαρμόζονται σε ορισμένη τάξη ή κατηγορία προσώπων όπως ο ΣΠΚ, ή ο Π.Π.Κ.Ε.Ν..
Καθολικό Ποινικό Δίκαιο χαρακτηρίζεται το σύνολο των κανόνων του Ποινικού Κώδικα
Γενικό Ποινικό Δίκαιο χαρακτηρίζεται το σύνολο των κανόνων που καθορίζουν τους κύριους συστατικούς όρους των εγκλημάτων καθ΄ έκαστο.
Σκοπός - λογική του Π.Δ.
Θεμελιώδης σκοπός του Ποινικού Δικαίου είναι η διασφάλιση του κοινωνικού συμφέροντος. Η διασφάλιση αυτή, που επιτυγχάνεται ως ρυθμός της κοινωνικής ζωής μέσα στα όρια μιας πολιτείας, παρουσιάζει διττή λειτουργία. Αφενός ως προστασία των εννόμων αγαθών και αφετέρου ως προστασία του ίδιου του ατόμου από τυχόν αυθαιρεσία των κρατικών οργάνων. Έτσι τόσο οι ορισμοί (προσδιορισμός) των εγκλημάτων όσο και οι ποινές που επισύρουν αυτά καθορίζονται από τον Π.Δ. και όχι από την ελεύθερη κρίση του κάθε δικαστή.
Η δε λογική που διέπει τους κανόνες του Π.Δ. είναι η διαφοροποίηση μέσα από το γενικό σύνολο των αδικημάτων ορισμένων, που τα καθιστά εγκλήματα. Για τον κολασμό αυτών των συγκεκριμένων αδικημάτων που καλούνται εγκλήματα ή εγκληματικές πράξεις, ή ποινικά αδικήματα, η Πολιτεία απειλεί, καταγιγνώσκει και εκτελεί συγκεκριμένη ποινή ή μέτρο ασφαλείας. Αυτό είναι και το περιεχόμενο της ποινικής αξίωσης της Πολιτείας Βέβαια σ΄ ένα ευνομούμενο κράτος η ποινική εξουσία δεν είναι απεριόριστη, αλλά αυτοπεριορίζεται από τις απαραίτητες «προϋποθέσεις ποινικής αξίωσης» που απαιτούνται (θετικές ή αρνητικές), για την άσκησή της.
Βασικές αρχές
Τη βασικότερη ίσως αρχή στα πλαίσια του Ποινικού Δικαίου αποτελεί η απορρέουσα από το άρθρο 7 του Συντάγματος αρχή της νομιμότητας των εγκλημάτων και των ποινών- ουδέν έγκλημα, ουδεμία ποινή χωρίς νόμο (nullum crimen nulla poena sine lege). Εξειδικεύεται δε σε 4 επιμέρους αρχές: 1. απαγόρευση θεμελίωσης ή επιβάρυνσης του αξιοποίνου βάσει εθίμου, 2. απαγόρευση αναλογίας προς θεμελίωση ή επιβάρυνση του αξιοποίνου, 3. απαγόρευση της αναδρομικότητας, 4. απαγόρευση της θέσπισης αόριστων ποινικών διατάξεων
Άλλες αρχές του Ποινικού Δικαίου αποτελούν: Η αρχή ουδεμία ποινή χωρίς δίκη, η αρχή ουδέν έγκλημα, η αρχή ουδεμία ποινή χωρίς πράξη (απαγόρευση ποινικοποίησης του φρονήματος), η αρχή της ενοχής και η αρχή της αναλογικότητας.
Κατίνα Βεΐκου - Σεραμέτη
Η Κατίνα Βεΐκου - Σεραμέτη ήταν Ελληνίδα ποιήτρια και λαογράφος: Γεννήθηκε στους Επιβάτες της Ανατολικής Θράκης το 1912 και πέθανε στην Ξάνθη το 1989.
Βιογραφικά Στοιχεία
Καταγόταν από ευκατάστατη ναυτική οικογένεια των Επιβατών η οποία ακολούθησε την τύχη του Ελληνισμού κατά την Ανταλλαγή πληθυσμών το 1922, και έγινε πρόσφυγας στην μητροπολιτική Ελλάδα. Εξάδελφός της ήταν ο Γεώργιος Βεΐκος, από τον οποίο πήρε το όνομά της και η κεντρική οδός του Γαλατσίου στην Αθήνα.
Κατά το 1931 αποφοίτησε από το Διδασκαλείο Θεσσαλονίκης και αμέσως διορίστηκε ως η πρώτη δασκάλα του χωριού Μύκη στα Πομακοχώρια της Ξάνθης, απεσταλμένη του Ελληνικού Υπουργείου Παιδείας.
Ασχολήθηκε από μικρή ηλικία με την συλλογή λαογραφικού υλικού της Ανατολικής Θράκης, και ιδιαίτερα των Επιβατών, ενώ αργότερα ασχολήθηκε και με την καταγραφή λαογραφικού υλικού της Ξάνθης.
Το 1952 τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο της "Εν Αθήναις Γλωσσικής Εταιρείας" για την μελέτη της ΕΠΙΒΑΤΕΣ : Ιστορία, Ήθη και Έθιμα, Γλωσσάριο, όπου καταγράφει ονομασίες τοπωνυμίων, κάποια έθιμα, και παραθέτει πλούσιο λεξιλόγιο της τοπικής ομιλίας της κωμοπόλεως των Επιβατών  της Ανατολικής Θράκης.
Είχε εκδόσει πολλές ποιητικές συλλογές, ενώ έγραφε συστηματικά και στο ξανθιώτικο λαογραφικό περιοδικό Θρακικά Χρονικά άρθρα που αφορούσαν στην λαογραφία της Ξάνθης αλλά και των Επιβατών της Ανατολικής Θράκης.
Μαζί με την Ελπινίκη Σταμούλη-Σαραντή θεωρούνται οι κατεξοχήν λαογράφοι της ευρύτερης περιοχής της Σηλυβρίας, αφού και οι δύο διέσωσαν πολύτιμες μαρτυρίες, καταγράφοντας έθιμα και λαϊκές συνήθειες της Σηλυβρίας, των Επιβατών και της ευρύτερης περιοχής, σήμερα ξεχασμένα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λαογράφοι Κατηγορία:Επιβατιανοί
Υβριδικό αυτοκίνητο
thumb|right|[[Toyota Prius πρώτης γενιάς (1997 - 2000), το πρώτο στην παγκόσμια ιστορία υβριδικό-ηλεκτρικό αυτοκίνητο.]] thumb|right|[[Toyota Prius, υβριδικό-ηλεκτρικό αυτοκίνητο που πωλείται παγκοσμίως. Εδώ ένα μοντέλο του 2016, τέταρτης γενιάς.]] Ως υβριδικό θεωρείται το αυτοκίνητο που χρησιμοποιεί δύο ή περισσότερες διαφορετικές τεχνολογίες προκειμένου να επιτύχει την κίνησή του. Οι τεχνολογίες αυτές περιλαμβάνουν συνήθως τον κλασικό κινητήρα εσωτερικής καύσης και μια πιο «ήπια» προς το περιβάλλον τεχνολογία, όπως έναν ηλεκτρικό κινητήρα, ή εναλλακτικά πνευματικό κινητήρα, βιοκαύσιμο, φυσικό αέριο κ.α. Ο ηλεκτρικός κινητήρας μπορεί να αναλαμβάνει αποκλειστικά την κίνηση του αυτοκινήτου ή να είναι απλά υποβοηθητικός όταν χρειάζεται περισσότερη ισχύς. Τα υβριδικά αυτοκίνητα θεωρούνται φιλικότερα προς το περιβάλλον, σε σχέση με αυτά που χρησιμοποιούν αποκλειστικά για την κίνησή τους ως καύσιμο βενζίνη ή πετρέλαιο, αλλά δεν είναι εντελώς «καθαρά» όπως τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα.
plug-in
Μία σημαντική υποκατηγορία υβριδικών οχημάτων αποτελούν τα επαναφορτιζόμενα (plug-in) υβριδικά οχήματα με συσσωρευτές (PHEV). Το plug-in υβριδικό είναι ένα υβριδικό όχημα το οποίο διαθέτει τόσο συσσωρευτές (μπαταρίες) όσο και έναν κινητήρα εσωτερικής καύσης. Η αποθηκευμένη ενέργεια στους συσσωρευτές επιτρέπει στο όχημα να κινηθεί αμιγώς ηλεκτρικά για απόσταση που εξαρτάται από το μέγεθος της μπαταρίας και τη μηχανική του διάταξη (σε σειρά ή παράλληλη).
Το πρώτο υβριδικό αυτοκίνητο κατασκευάστηκε το 1906 από τον Φέρντιναντ Πόρσε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Evaluation of the 2010 Toyota Prius Hybrid Synergy Drive System.
Κατηγορία:Αυτοκίνητο Κατηγορία:Τεχνολογία οχημάτων
Νινευή
thumb|250px|right|Απλοποιημένο σχέδιο με την οχύρωση της πόλης. Η Νινευή ή Νινευί (URUNI.NU.A Ninua, ) ήταν αρχαία πόλη, που έγινε πρωτεύουσα της Ασσυρίας, επί βασιλείας του Σενναχειρείμ. Η θέση της προσδιορίζεται κοντά στη σημερινή Μοσούλη, στον Τίγρη ποταμό, στο σημερινό βόρειο Ιράκ. Η πόλη αυτή καταστράφηκε μετά την πτώση της στους Βαβυλωνίους.
Τα ερείπια της Νινευής, όπου έγιναν ανασκαφές το 1845, μας απέδωσαν τα λείψανα πολλών κτιρίων και πολλών γλυπτικών έργων. Η βιβλιοθήκη του τελευταίου βασιλιά των Ασσυρίων Σαρδανάπαλου (7ος αιώνας π.Χ.) βρέθηκε εκεί και στην πόλη βρήκαν πλούσια διακόσμηση από ανάγλυφα με σκηνές θρησκευτικές, κυνηγετικές και στρατιωτικές. Στα ελληνιστικά χρόνια ιδρύθηκε στην πόλη βιβλιοθήκη και οι Ασσύριοι μορφώθηκαν από το ελληνικό πνεύμα.
Στη Βίβλο
Στις Εβραϊκές Γραφές γίνεται αναφορά στην πόλη της Νινευής, ήδη από το αρχαίο βιβλίο της Γένεσης, όπου αναφέρεται ότι ήταν μία από τις πόλεις που ίδρυσε ο Νεβρώδ. Αιώνες αργότερα, Ισραηλίτες προφήτες όπως ο Ιωνάς, ο Σοφονίας και ο Ναούμ εξήγγειλαν αγγέλματα κρίσης αλλά και σωτηρίας αναφορικά με την πρωτεύουσα της Ασσυριακής αυτοκρατορίας Νινευής, καθώς περιγραφόταν ως η «πόλη της αιματοχυσίας».
Στην Καινή Διαθήκη, ο Ιησούς Χριστός αναφέρεται στην αφήγηση του βιβλίου του Ιωνά, σύμφωνα με την οποία οι κάτοικοι της Νινευής διασώθηκαν, καθώς μετανόησαν για τα πονηρά τους έργα μετά από το κήρυγμα του προφήτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασσυρία Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μεσοποταμίας
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1919
Το ΙΔ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών, με διοργανωτή τον ΣΕΓΑΣ, διεξήχθη στο Παναθηναϊκό Στάδιο το Σαββατοκύριακο 27 και 28 Απριλίου 1919, δυο χρόνια μετά το προηγούμενο, αφού το πρωτάθλημα του 1918 ματαιώθηκε λόγω της εμπλοκής της χώρας στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο. Πολυνίκης των αγώνων αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ. Δεν διεξήχθη Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών. Δόθηκαν βραβεία στους τρεις πρώτους κάθε αγωνίσματος: μετάλλιο, δίπλωμα και κλαδί δάφνης.
Χρονικό των αγώνων
Υπήρξε μεγάλο ενδιαφέρον για τους αγώνες, τους οποίους παρακολούθησε πλήθος κόσμου, ο βασιλιάς Αλέξανδρος και πολλά μέλη από το υπουργικό συμβούλιο:
Μετείχαν συνολικά περισσότεροι από 150 αθλητές, από έντεκα συλλόγους: πέντε από Αθήνα και Πειραιά και έξι από άλλες πόλεις: Θεσσαλονίκη, Σμύρνη, Βόλο, Κέρκυρα, Κωνσταντινούπολη. Αξίζει να μνημονευτεί πως όταν η αποστολή του Πανιωνίου (αθλητές, γυμναστές και ο πρόεδρος Δημητρός Δάλλας) ξεκίνησε από τη Σμύρνη η πόλη ανήκε στην Οθωμανική αυτοκρατορία ενώ όταν επέστρεψε ανήκε στο ελληνικό κράτος, αφού είχε καταληφθεί από τον ελληνικό στόλο από τις 2 Μαΐου έπειτα από εντολή της Κοινωνίας των Εθνών.
Οι νικητές των αγώνων συνέχισαν να προπονούνται τον επόμενο μήνα, ώστε να πιάσουν καλύτερες επιδόσεις και να γίνουν δεκτοί στους Διασυμμαχικούς Αγώνες που έγιναν στο Παρίσι, με τη συμμετοχή των νικητριών χωρών του α΄ παγκοσμίου πολέμου:
Οι νικητές
Είναι γνωστά τα ακόλουθα αποτελέσματα.
Κατάταξη
Δεν είναι γνωστά τα πλήρη αποτελέσματα. Από μεταγενέστερες λίστες πρωταθλητών είναι γνωστό πως ο Πανελλήνιος αναδείχθηκε πολυνίκης με 9 πρώτες νίκες. Οι νίκες των υπολοίπων συλλόγων αναφέρονται με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία.
Αναφορές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1919 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Κατερίνα Ζυγούρα
Η Κατερίνα Ζυγούρα είναι Ελληνίδα ποιήτρια και αρχιτέκτων.
Γεννήθηκε στις 26 Απριλίου 1986 στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Είναι διπλωματούχος του Τμήματος Αρχιτεκτονικής της Πολυτεχνικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Το 2013, κέρδισε το Α' Βραβείο Ποίησης στον Διεθνή Ποιητικό Διαγωνισμό του Βαφοπούλειου Πνευματικού Κέντρου "100 χρόνια Ελεύθερης Θεσσαλονίκης" και συμμετείχε στον ομώνυμη επετειακή ποιητική ανθολογία. Τον Σεπτέμβριο του 2014 εκδόθηκε η ποιητική συλλογή Κάτι μας διαφεύγει... από τις εκδόσεις iWrite και το 2015 έλαβε το Βραβείο Ποίησης «Μαρία Πολυδούρη» που προκηρύσσει ετησίως για πρωτοεμφανιζόμενο ποιητή σε πανελλήνια κλίμακα ο Δήμος Καλαμάτας, η Κοινωφελής Επιχείρηση «Φάρις» και ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Μεσσηνίας. Ακόμη, συμμετείχε στον συλλογικό τόμο Ποίηση και πεζογραφία λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος (εκδόσεις Μέθεξις, 2015).
Το 2017 βραβεύτηκε για το ποίημα Ωρίμανση στο πλαίσιο του 6ου Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού ΕΛΙΚΩΝ της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών. Τον Απρίλιο του 2018 συμμετείχε στη δράση του Υπουργείου Πολιτισμού “35 κάτω των 35 / 35 under 35”. Το ίδιο έτος εκδόθηκε ο συλλογικός τόμος της δράσης από τη Διεύθυνση Γραμμάτων του Υπουργείου Πολιτισμού.
Τον Σεπτέμβριο του 2018 βραβεύτηκε κατά τον 4ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης με θέμα «Το αλάτι στις παρυφές της γλώσσας», που διοργανώθηκε από το Αρχείο Ιστορίας και Τέχνης Κοζάνης, υπό την αιγίδα της Κοβενταρείου Δημοτικής Βιβλιοθήκης Κοζάνης και του Ελληνικού Κύκλου Βιβλιόφιλων Λονδίνου. Την ίδια χρονιά έλαβε το γ' βραβείο στην κατηγορία Ποίηση στην Κοινή Νεοελληνική για το ποίημα «Πάλι και Πάντα» στον 7ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό που διεξήγαγε η Πνευματική Συντροφιά Λεμεσού.
Το 2021 εκδόθηκε η ποιητική συλλογή Κύματα ακίνητα από τις εκδόσεις Βακχικόν. Τον Ιανουάριο του 2023 επελέγη και συμμετείχε στο δίγλωσσο συλλογικό έργο «Η πάλη των λέξεων/The battle of words», που αποτελεί συλλογή ποιημάτων με κοινωνική ματιά εκδοθέντων με αφορμή την Poetry Expo 23, στην ελληνική και αγγλική γλώσσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Metro (εφημερίδα)
Η Metro ήταν μια δωρεάν καθημερινή εφημερίδα στη Σουηδία. Πέρα από τις τοπικές εκδόσεις με ειδήσεις για τη Στοκχόλμη, το Γκέτεμποργκ, και τη Σκάνια υπήρχε μια εθνική έκδοση. Η εφημερίδα κυκλοφορούσε σε 67 σουηδικές πόλεις και ήταν η πρώτη ευρωπαϊκή δωρεάν εφημερίδα. Στις 8 Αυγούστου 2019 ανακοινώθηκε η παύση της κυκλοφορίας της.
Ιστορία και προφίλ
Η Metro Stockholm ήταν η πρώτη έκδοση της εφημερίδας. Η εφημερίδα κυκλοφόρησε στις 13 Φεβρουαρίου 1995 και διανεμήθηκε στο μετρό της Στοκχόλμης. Ιδιοκτήτης και ιδρυτική εταιρεία της εφημερίδας ήταν η Modern Times Group (MTG), θυγατρική του σουηδικού ομίλου ετερογενών δραστηριοτήτων Κίνεβικ. Η εφημερίδα όσο δημοσιευόταν κυκλοφορούσε σε μορφή ταμπλόιντ από την εταιρεία Metro International.
Την περίοδο 2001-2002 η Metro πούλησε 384.000 αντίτυπα. Επηρεασμένη από την εισαγωγή των έξυπνων τηλεφώνων, που οδήγησε τους πρωινούς επιβάτες και άλλες βασικές ομάδες αναγνωστών να παρακολουθούν ειδήσεις από κινητά τηλέφωνα αντί να παίρνουν δωρεάν εφημερίδες, τα οικονομικά της εφημερίδας επιβαρύνονταν ολοένα και περισσότερο τη δεκαετία του 2000. Ανίκανη να πληρώσει τους λογαριασμούς της, η εφημερίδα σταμάτησε να δημοσιεύεται το 2019 αφού προσπάθησε για λίγο να επιβιώσει ως διαδικτυακή.
Ιστορία σε εικόνες
Τόσο το μεγάλου μήκους κόμικ Έλβις, του Τόνι Κρόνσταμ, και το προηγούμενο Rocky, του Μάρτιν Κέλερμαν, δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά στο Metro Stockholm.
Ελληνική έκδοση
Η metro ήταν ημερήσια εφημερίδα που κυκλοφορούσε δωρεάν στην Αθήνα. Υπήρξε η πρώτη καθημερινή εφημερίδα δωρεάν διανομής (free press) στην Ελλάδα. Ηταν ιδιοκτησία της ελληνικής εταιρίας εκδόσεις ΜΑΣΣΙΦ.
Η έκδοση της εφημερίδας ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2000 με την ονομασία metrorama. Η έναρξη της κυκλοφορίας της συνέπεσε με την έναρξη λειτουργίας του αθηναϊκού μετρό, έξω από τους σταθμούς του οποίου στήθηκαν οι πρώτες προθήκες διανομής της ενώ έφτανε να αριθμεί περισσότερο από 600 σημεία διανομής.
Η εφημερίδα διανεμόταν δωρεάν με χειροδιανομή και από συγκεκριμένα σημεία διανομής (προθήκες) από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή στην Αττική και κάθε Παρασκευή σε Αθήνα - Θεσσαλονίκη.
Σταμάτησε να κυκλοφορεί το Πάσχα του 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες της Ευρώπης
Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν
thumb|right|195px|Ο ποιητής από τον Πυότρ Σοκόλοφ, το 1836, ένα χρόνο πριν τον τραγικό του θάνατο. Ο Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν (Алекса́ндр Серге́евич Пу́шкин· 26 Μαΐου / 6 Ιουνίου 1799, Μόσχα – 29 Ιανουαρίου / 10 Φεβρουαρίου 1837, Αγία Πετρούπολη), ήταν Ρώσος λογοτέχνης, ο μεγαλύτερος ποιητής της Ρωσίας, που θεωρείται και ο δημιουργός της νεότερης ρωσικής λογοτεχνίας και γνωστός φιλέλληνας.
Πρώτα χρόνια και εφηβεία
Με τους γονείς του μιλούσαν γαλλικά, συνήθεια των ευγενών της εποχής. Τα ρωσικά τα έμαθε από τη γιαγιά του από την πλευρά της μητέρας του και τους δουλοπάροικους που υπηρετούσαν στο σπίτι του. Δύο δουλοπάροικοι άσκησαν μεγάλη επίδραση πάνω του: ο Νικολάι Κοζλόφ, που έμεινε κοντά του και όταν μεγάλωσε, και η τροφός του, Αρίνα Ροντιόνοβνα, μέσω της οποίας έμαθε τη λαϊκή ρωσική ποίηση. Ο θείος του (αδελφός του πατέρα του), ποιητής Βασίλι Πούσκιν, τον βοήθησε επίσης στα πρώιμα καλλιτεχνικά του βήματα και αγαπήθηκε ιδιαίτερα από τον μικρό Αλεξάντρ.
thumb|300px|Η αυλή του Αυτοκρατορικού Λυκείου του [[Τσάρσκογιε Σελό|Τσάρκογιε Σελό, τόπος που θυμόταν με μεγάλη νοσταλγία ο ποιητής.]] Το 1811, σε ηλικία 12 ετών έφυγε από τη Μόσχα για την Αγία Πετρούπολη και μπήκε υπότροφος στο Λύκειο του Τσάρσκογιε Σελό, που μόλις είχε εγκαινιάσει τη λειτουργία του, ιδρυμένο από τον Αλέξανδρο Α΄. Το Λύκειο αποτέλεσε λίκνο ελεύθερων πνευμάτων και επαναστατών, με πολλούς νέους, τέκνα ευγενών, να ενστερνίζονται φιλελεύθερες ιδέες. Η ποίηση αποτελούσε μάθημα με μεγάλη σπουδαιότητα, με τους μισούς μαθητές να γράφουν ποιήματα. Ο Πούσκιν έκανε δύο εγκάρδιους φίλους εκεί, τον Βίλχελμ Κύχελμπέκερ, γερμανικής καταγωγής, ο οποίος διακρίθηκε μετέπειτα ως ποιητής και, αφού εισήλθε στον κύκλο των Δεκεμβριστών, έλαβε μέρος στην εξέγερση του Δεκεμβρίου του 1825 και τον Αντόν Αντόνοβιτς Ντέλβιγκ, τέκνο ευγενών, βαλτικής καταγωγής, ο οποίος επίσης διακρίθηκε ως ποιητής και κριτικός λογοτεχνίας.
Το 1815 ο Πούσκιν έγραψε το ποίημα Ο Ίσκιος του Φονβίζιν, όπου σατίριζε δριμύτατα τους αρχαΐζοντες (τους ομιλητές της σλαβονικής γλώσσας, σλαβονικής, τα αρχαία σλαβικά), παίρνοντας σαφή θέση στο γλωσσικό πρόβλημα που γνώριζε όξυνση τότε. Το 1817 έγραψε την ωδή Η Ελευθερία, όπου ενώνει τη φωνή του με τον Αλεξάντρ Νικολάγιεβιτς Ραντίτσεφ και τον Βασίλυ Βασίλιεβιτς Καπνίστ κατά του δεσποτισμού. Αντίθετα από την επιθετικότητα του Ραντίτσεφ, έκανε έκκληση στους άρχοντες για εγκαθίδρυση της συνταγματικής μοναρχίας, επικαλούμενος το Φυσικό Δίκαιο της ελευθερίας. Η ωδή αυτή διαβάστηκε από πολλούς, θεωρήθηκε όμως αντικαθεστωτική και δεν τυπώθηκε παρά μόνο στο εξωτερικό, πολλά χρόνια μετά το θάνατό του.
Από το Τσάρσκογιε-Σελό στη Μολδαβία
Οι νέοι που έβγαιναν από το Λύκειο του Τσάρσκογιε-Σελό διορίζονταν -συνήθως σύμφωνα με τις προτιμήσεις τους- είτε σε στρατιωτικά συντάγματα είτε στις κεντρικές πολιτικές υπηρεσίες. Οι περισσότεροι στη συνέχεια παραμελούσαν τα καθήκοντά τους και χαίρονταν τη ζωή, ύστερα από χρόνια στα θρανία. Ο Πούσκιν αποφοίτησε και διορίστηκε στο Υπουργείο των Εξωτερικών. Άρχισε να συχνάζει σε λογοτεχνικούς κύκλους και να ζει έντονα. Ο πρίγκιπας Πιοτρ Αντρέγεβιτς Βιάζεμσκι έγραφε τότε στον θείο του ποιητή, Βασίλυ Πούσκιν: ''Πρέπει να τον κλείσουμε σε κανένα φρενοκομείο. Τι διαβόλους έχει μέσα του! Όλη την κινητή και ακίνητη περιουσία μου δίνω, για να μπορώ να γράψω τέτοιους στίχους. Αυτό το λυσσασμένο ξεπεταρόνι θα μας καταφέρει όλους εμάς-εμάς και τους προγόνους μας''.
Πολλά ποιήματα που έγραψε ο Πούσκιν στα χρόνια 1817-1820 συντίθενται από παιχνιδιάρικους στίχους, εκφράζοντας, άλλα από αυτά ήρεμα αισθήματα και άλλα ισχυρά πάθη, όπως το ποίημα, Ο θρίαμβος του Βάκχου. Την ίδια περίοδο ο ποιητής έγραψε το πρώτο μεγάλο ποιητικό του έργο, ένα κωμικοηρωικό έπος τριών χιλιάδων στίχων, το Ρουσλάν και Λιουντμίλλα, ένα μεγάλο παραμύθι με θρυλικές περιπέτειες του ήρωα, που αναζητά την αγαπημένη του κι αγωνίζεται να τη σώσει από τις εχθρικές μαγικές δυνάμεις. Παράλληλα όμως συνέχισε την καυστική μέσω των γραπτών του κατά της κοινωνικής κατάστασης στην τσαρική Ρωσία και της έντονης δεσποτικής φύσης της, προκαλώντας τελικά την οργή του Αλέξανδρου Α΄, ο οποίος αποφάσισε να τον στείλει εξόριστο στη Σιβηρία ή στον ακόμα πιο παγωμένο Βορρά, σε ένα μοναστήρι σε ένα νησί της Λευκής Θάλασσας.
Έσπευσαν πάντως να τον βοηθήσουν τρεις κορυφαίοι τότε εκπρόσωποι των ρωσικών γραμμάτων, ο λογοτέχνης και ιστορικός Νικολάι Μιχάιλοβιτς Καραμζίν, ο ποιητής Βασίλι Αντρέγεβιτς Ζουκόφσκι και ο Αλεξέι Νικολάγιεβιτς Ολένιν, πρόεδρος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών, άντρας με εξαιρετική ευρυμάθεια. Ενεργοποίησαν υψηλές γνωριμίες τους και με τη συνδρομή και της τσαρίνας κινητοποιήθηκαν για να τον σώσουν από την οργή του τσάρου. Την πλάστιγγα όμως οριστικά υπέρ του έκρινε ο Ιωάννης Καποδίστριας, άμεσος προϊστάμενος του Πούσκιν στο Υπουργείο Εξωτερικών, αφού πρώτα ο Πούσκιν του υποσχέθηκε να μείνει μακριά από την πολιτική για ένα χρόνο. Μετά την υπόσχεση αυτή ο Καποδίστριας απέσπασε την έγκριση του τσάρου για μετάθεση του αντιδραστικού Πούσκιν στη Νότια Ρωσία.
Από τη Μολδαβία στον Δεκέμβρη του 1825
left|upright|thumb|150 px|Πορτραίτο του ποιητή από τον Ορέστ Κιπρένσκυ το 1827. Στο τότε ρωσικό Κισινιόφ, την πρωτεύουσα σήμερα της Μολδαβίας (Κισινάου στα ρουμανικά), στη Βεσσαραβία της νότιας Ρωσίας όπου μετατέθηκε, ο Πούσκιν τέθηκε υπό την επίβλεψη του στρατηγού Ιβάν Νίκιτιτς Ίνζοφ, ανθρώπου γενναίου και καλλιεργημένου, διακεκριμένο πολεμιστή των Ναπολεόντειων πολέμων, έπειτα από επιθυμία του Καποδίστρια, ο οποίος με επιστολή του στον στρατηγό του ζητάει να δείξει φροντίδα στον νεαρό ποιητή, συμπληρώνοντας: Δεν υπάρχει ακρότητα στην οποία να μην υπέπεσε ο ατυχής αυτός νέος, όπως δεν υπάρχει και τελειότητα που δεν θα μπορούσε να επιτύχει με την υψηλή ποιότητα των χαρισμάτων του.
Στο Κισινιόφ, το 1821, ο Πούσκιν ήρθε πιο κοντά στην υπόθεση της προσπάθειας των Ελλήνων για ανεξαρτησία, πιστεύοντας ακράδαντα ότι η Ελλάδα θα θριάμβευε και εκθειάζοντας την ανδρεία του Αλέξανδρου Υψηλάντη. Ο ενθουσιασμός του όμως δεν κράτησε πολύ. Απογοητεύτηκε με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη αποδίδοντάς του ανικανότητα στον ηγετικό ρόλο που είχε αναλάβει. Η εκτίμηση αυτή του ποιητή βασίστηκε σε εσφαλμένες και ανεπαρκείς πληροφορίες. Θεωρούσε ακόμα γενναίο τον Υψηλάντη, δυσφόρησε όμως που μετά την άτυχη μάχη στο Δραγατσάνι (7 Ιουνίου 1821), ο Υψηλάντης κατέφυγε στην Αυστρία.
Η απογοήτευση του Πούσκιν από την αναβλητικότητα, τη διχόνοια και την αδιαφορία πολλών Ελλήνων για την εθνική υπόθεση, τον εξοργίζει και στηλιτεύει αγανακτισμένος τους Έλληνες ως έναν άθλιο λαό ληστάρχων και μπακάληδων, σπεύδοντας όμως μετανιωμένος και έχοντας πικράνει κάποιους φίλους του, να δηλώσει ότι η καρδιά του δεν θα μπορούσε να νιώσει εχθρότητα στις ευγενικές προσπάθειες ενός αναγεννώμενου λαού.
thumb|200px|Ο ποιητής και κριτικός λογοτεχνίας [[Αντόν Ντέλβιγκ|Αντόν Αντόνοβιτς Ντέλβιγκ, ο πιο στενός φίλος του ποιητή. Πέθανε μόλις 32 ετών από ασθένεια στους πνεύμονες.]] Την ίδια εποχή, έγραψε μια από τις καλύτερες μπαλάντες του, Το τραγούδι του σοφού Ολέγκ, βασισμένο σε σκανδιναβικό και ρωσικό μύθο. Στη μπαλάντα αυτή στρέφεται στους καιρούς του Ολέγκ και του Ίγκορ, πρώτων ηγεμόνων του Κιέβου (μετά το Νόβγκοροντ, δεύτερη πρωτεύουσα των Ρως). Η μπαλάντα ακολουθούσε το καλλιτεχνικό ρεύμα του Ρομαντισμού και μιλούσε για την αξία της συντροφικότητας, τους φίλους που αφήσαμε πίσω, την αλαζονεία, την τιμή, τις αρχέγονες ιδέες της συλλογικότητας που προδώσαμε και τη νέμεση. Είναι ποίημα σαφώς επηρεασμένο από το έργο του λόρδου Μπάυρον).
Ως τα τέλη του 1822 έγραψε τα ποιήματα Ο αιχμάλωτος του Καυκάσου, Οι αδελφοί λήσταρχοι (δεν το ολοκλήρωσε), Η πηγή του Μπαχτσε-σαράι. Είχε κάνει τότε και αρκετά ταξίδια, στο Κίεβο, στο Αικατερίνοσλαβ (σημερινό Ντνίπρο στην ανατολική Ουκρανία) και ένα μεγάλο ταξίδι στον Καύκασο. Χαρακτηριστικό θέμα των ποιημάτων Ο αιχμάλωτος του Καυκάσου και της Πηγής του Μπαχτσε-σαράι είναι ο ανεκπλήρωτος έρωτας. Από τα γράμματα του ποιητή διαφαίνεται πως το ποίημα Η πηγή του Μπαχτσε-σαράι είναι στενά δεμένο με ένα δυνατό προσωπικό αίσθημα, τον ένα από τους δύο πιο αγνούς έρωτες της ζωής του Πούσκιν, έρωτα που εκφράζει με το φλογισμένο στόμα του χάνου (ηγεμόνα στους ταταρικούς λαούς) Γιρέι. Οι μελετητές του δεν είναι σύμφωνοι ως προς το όνομα της κοπέλας που αγαπούσε. Πιο πιθανό είναι αυτή να ήταν η Σοφία Ποτόσκαγια, συνομήλική του, κόρη Πολωνορώσου στρατηγού και Ελληνίδας Κωνσταντινουπολίτισσας, την οποία αγαπούσε από μικρός, από τα χρόνια της Αγίας Πετρούπολης. Η Σοφία του είχε διηγηθεί την περιπέτεια της γιαγιάς της, που ο χάνος της Κριμαίας την είχε πάρει αιχμάλωτη στο Μπαχτσέ-σαράι (ή Μπαχτσισαράι-Παλάτι των Κήπων-πρωτεύουσα του Χανάτου της Κριμαίας).
Δεκέμβρης 1825
thumb|left|Ο [[Πάβελ Πέστελ|Πάβελ Ιβάνοβιτς Πέστελ ως νεαρός αξιωματικός, έργο της μητέρας του το 1813.]] 250px|thumb|Η Εξέγερση του Δεκέμβρη, πίνακας του Βασίλυ Φιοντόροβιτς Τιμ. Τον Δεκέμβριο του 1825 σημειώθηκε στην Αγία Πετρούπολη και τη Μόσχα εξέγερση κατά του Τσάρου, εξέγερση με διαφορετικό αίτημα στις δύο πόλεις. Στη μεν Αγία Πετρούπολη το αίτημα ήταν η παροχή Συντάγματος, στη δε Μόσχα η εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας. Κοινό όμως αίτημα και των δύο κινημάτων ήταν η απελευθέρωση των χωρικών από τη δουλοπαροικία και του λαού από το δεσποτισμό. Η εξέγερση απέτυχε υπό το βάρος των κανονιών και ακολούθησαν τα μαρτύρια των Δεκεμβριστών. Ξεκίνησαν ανακρίσεις με συμμετοχή και του ίδιου του αυτοκράτορα, Νικολάου Α΄, στην ανακριτική επιτροπή. Καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν δια απαγχονισμού οι θεωρούμενοι ως πρωταίτιοι, οι Πιοτρ Γκριγκόρεβιτς Κακόφσκι, Σεργκέι Ιβάνοβιτς Μουράβιοφ-Αποστόλ, Μίχαελ Πάβλοβιτς Μπεστούσεφ-Ριουμίν, ο ποιητής Κοντράτι Φιοντόροβιτς Ρυλέγιεφ και ο συνταγματάρχης και ιδεολογικό μυαλό του κινήματος Πάβελ Ιβάνοβιτς Πέστελ, βετεράνος των πολέμων 1812-1813. Όλοι τους, με εξαίρεση τον πρώτο, ήταν πολύ καλοί φίλοι του Πούσκιν. Πολλοί άλλοι εξορίστηκαν σε καταναγκαστικά έργα στα βάθη της Σιβηρίας και πέθαναν από τις κακουχίες ή επέστρεψαν στα σπίτια τους μετά από πολλά χρόνια. Πολλοί από τους Δεκεμβριστές που μαρτύρησαν στους τόπους εξορίας ήταν από το Λύκειο του Τσάρσκογιε-Σελό παλιοί συμμαθητές του ποιητή. Πολλοί από αυτούς που τους ανέκριναν ήταν συμμαθητές τους από το ίδιο Λύκειο.
thumb|right|200px|Ο τσάρος [[Νικόλαος Α΄ της Ρωσίας|Νικόλαος Α΄.]] Ο Πούσκιν έγινε κι αυτός στόχος των ανακριτικών Αρχών. Ο τσάρος όμως Νικόλαος Α΄, σκέφθηκε ότι η σύλληψη του πιο φημισμένου ποιητή της Ρωσίας θα έβλαπτε το θρόνο του, ιδίως μάλιστα από τη στιγμή που δεν υπήρχαν στοιχεία ούτε καν ηθικής συνέργειάς του στο κίνημα των Δεκεμβριστών. Παράλληλα, ο καλός φίλος του Πούσκιν, Ζουκόφσκι, παρέδωσε επιστολή του ποιητή στον τσάρο στην οποία επικαλείται τη μεγαλοψυχία του αυτοκράτορα και υπόσχεται ότι δεν θα εκδηλώσει από εδώ και πέρα γνώμες αντίθετες προς την καθιερωμένη τάξη. Ο συμβιβασμός δεν τον απήλλαξε όμως αμέσως, ούτε και αργότερα, από δύσκολες ώρες. Ως τις αρχές Σεπτεμβρίου του 1826 βρισκόταν υπό την επιτήρηση των τοπικών Αρχών, στο Μιχαηλόφσκογιε, παραθεριστικό μέρος της οικογένειάς του στην Περιφέρεια του Πσκοφ.
Μετά την εξορία
μικρογραφία|Η Ναταλία Νικολάγεβνα Γκοντσάροβα, 1831. Μετά την επιστροφή του από την εξορία, ο Πούσκιν πέρασε δύσκολες μέρες στη Μόσχα. Η λογοκρισία των έργων του –την οποία σύμφωνα με την υπόσχεσή του ασκούσε προσωπικά ο τσάρος- ήταν πολύ πιεστική και η παρακολούθηση της αστυνομίας πολύ στενή. Επιπλέον οι κριτικοί αντιμετώπισαν τα έργα του αυτής της περιόδου δυσμενώς και, το χειρότερο, πολλοί ομοϊδεάτες του τον κατηγόρησαν ως αποστάτη. Παρά ταύτα εκείνη την εποχή έγραψε τις λεγόμενες «μικρές τραγωδίες» του (Μότσαρτ και Σαλιέρι, Ο πέτρινος επισκέπτης κ. α.), πεζογραφήματα, ποιήματα και άρθρα.
Παράλληλα από το 1826 μέχρι το 1831 ο Πούσκιν ζούσε μια άσωτη ζωή στη Μόσχα. Το 1831 παντρεύτηκε τη Νατάλια Νικολάγεβνα Γκοντσάροβα ύστερα από μια περιπετειώδη σχέση. Εγκαταστάθηκε στην Αγία Πετρούπολη, διορίστηκε και πάλι σε κρατική θέση και το 1834 πήρε το αυλικό αξίωμα του Kammerjunker. Του ανατέθηκε να γράψει μια ιστορία του Μεγάλου Πέτρου τον οποίο θαύμαζε, αλλά αυτός έγραψε την Ιστορία του Πουγκατσόφ, ένα μυθιστόρημα με συναφές θέμα (Η κόρη του λοχαγού), το ημιτελές μυθιστόρημα Ντουμπρόβσκι και άλλα ελάσσονα έργα, που έμειναν επίσης ημιτελή.
Το τέλος
Το Νοέμβριο του 1836, ο Πούσκιν ελάμβανε ανώνυμες υβριστικές επιστολές, στις οποίες τον αποκαλούσαν «ιστοριογράφο του Τάγματος των Κερατάδων». Ο ποιητής είχε καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι η προέλευση των επιστολών αυτών είχε να κάνει με τις επίμονες ερωτοτροπίες του Ζωρζ ντ' Αντές (1812 - 1895), ενός αξιωματικού γαλλικής καταγωγής του ιππικού της φρουράς στην Αγία Πετρούπολη, με τη σύζυγό του Ναταλία Πούσκινα-Γκοντσάροβα. μικρογραφία|250x250εσ|Η μονομαχία του Πούσκιν, 1869 Ο Πούσκιν, μη ανεχόμενος τα κουτσομπολιά, δεν είχε άλλη επιλογή παρά να καλέσει τον ντ' Αντές σε μονομαχία. Ο θετός όμως πατέρας του ντ' Αντές, πρεσβευτής της Ολλανδίας στην Αγία Πετρούπολη, προσπάθησε με κάθε τρόπο να αποτρέψει την επικείμενη μονομαχία μεταξύ των δύο ανδρών, παντρεύοντας μάλιστα τον ντ' Αντές με τη μεγαλύτερη σε ηλικία αδελφή της Νατάλια, την Εκατερίνα Γκοντσάροβα. Ο γάμος έγινε στις 10 Ιανουαρίου του 1837. Δεν άργησε όμως να εκδηλωθεί και πάλι το ενδιαφέρον του ντ' Αντές για την όμορφη γυναίκα του ποιητή Νατάλια. Οι φήμες και τα ανώνυμα γράμματα δεν σταματούσαν, με συνέπεια να γράψει ο ποιητής ένα προσβλητικό γράμμα στον θετό πατέρα του ντ’ Αντές, τον Ολλανδό επιτετραμμένο βαρώνο Χέκερεν.
Τελικά, ο ντ' Αντές αποδέχτηκε την πρόσκληση του Πούσκιν για μονομαχία, παρά την επίσημη απαγόρευση που υπήρχε. Ο Πούσκιν συνάντησε στο «Λογοτεχνικό Καφέ» της Αγίας Πετρούπολης το φίλο του Κονσταντίν Ντάνζας (1801 - 1870), ταγματάρχη του ρωσικού στρατού, τον οποίο όρισε μάρτυρα στη μονομαχία του με τον ντ' Αντές.
Η μονομαχία έγινε το απόγευμα της 27ης Ιανουαρίου του 1837 στην τοποθεσία Τσερνάια Ρέτσκα, στα χιονισμένα περίχωρα της Αγίας Πετρούπολης, με δυνατό αέρα και θερμοκρασία δεκαπέντε βαθμούς υπό το μηδέν. Ο Πούσκιν τραυματίστηκε θανάσιμα στο κάτω μέρος της κοιλιάς και μεταφέρθηκε με άμαξα στο σπίτι του στην πρωτεύουσα. Πέρασε τις τελευταίες ημέρες της ζωής του στο σπουδαστήριο-γραφείο του, ανάμεσα σε αγαπημένα του πρόσωπα, θαυμαστές και φίλους. Άφησε την τελευταία του πνοή στο ανάκλιντρο του γραφείου του δύο ημέρες αργότερα, το απόγευμα της 29ης Ιανουαρίου 1837, ώρα 2:45, σε ηλικία 37 ετών. Αιτία του θανάτου ήταν η περιτονίτιδα.
Ο θάνατος του Πούσκιν, όπως είπε ο φίλος του ζωγράφος Καρλ Μπριουλόφ, ήταν «μια ανεπανόρθωτη απώλεια για τον ρωσικό πολιτισμό».
Αποτίμηση
Ο Νικολάι Γκόγκολ έγραψε για τον Πούσκιν: ''Ο Πούσκιν ήταν για όλους τους ποιητές σαν μια ποιητική φλόγα που έπεσε απ’ τα ουράνια και από την οποία σαν κεράκια άναψαν άλλοι αυτοφυείς ποιητές. Γύρω του διαμορφώθηκε ολόκληρος αστερισμός''. Ο Μαξίμ Γκόρκυ είπε για αυτόν: Για μας τους Ρώσους ο Πούσκιν είναι η αρχή κάθε αρχής.
Εργογραφία
Ποιήματα του Πούσκιν μεταφρασμένα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ποιητές Κατηγορία:Ρώσοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας Κατηγορία:Ρώσοι περιηγητές Κατηγορία:Ρομαντικοί ποιητές Κατηγορία:Φιλέλληνες
Ευρωπαϊκή Ένωση Τζούντο
Η Ευρωπαϊκή Ένωση Τζούντο (αγγλικά: European Judo Union, EJU) είναι ο ανώτερος οργανισμός που διατηρεί την εποπτεία του αθλήματος του τζούντο στην Ευρώπη. Ιδρύθηκε στις 28 Ιουλίου του 1948 και είναι η μόνη αρχή που αναγνωρίζεται για το σκοπό αυτό από την Διεθνή Ομοσπονδία Τζούντο (IJF). Η Ευρωπαϊκή Ένωση Τζούντο ασχολείται με όλα τα θέματα που σχετίζονται με το τζούντο σε ευρωπαϊκό επίπεδο, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης και της προώθησης του αθλήματος στα εδάφη που ελέγχονται από 51 ομοσπονδίες μέλη της, καθώς και την οργάνωση των ηπειρωτικών διοργανώσεων, όπως το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Η έδρα της βρίσκεται στη Βαλέτα και ο πρόεδρός της από το 2007 είναι ο Σεργκέι Σολοβέιτσικ.
Ιστορία
Η Ευρωπαϊκή Ένωση Τζούντο σχηματίστηκε στις 28 Ιουλίου του 1948 στη διεθνή διάσκεψη στο Ιμπίριαλ Κόλετζ του Λονδίνου, όταν αθλητές του τζούντο από τη Μεγάλη Βρετανία, την Ιταλία, την Ολλανδία και την Ελβετία συγκεντρώθηκαν για να σχηματίσουν την ένωση. Η ένωση δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία του συλλόγου Budokwai, το παλαιότερο σύλλογο ιαπωνικών πολεμικών τεχνών στην Ευρώπη, με την ευκαιρία των Ολυμπιακών Αγώνων του 1948.
Η EJU ιδρύθηκε επίσημα ένα χρόνο αργότερα, στις 29 Οκτωβρίου του 1949 στο Μπλούμεντααλ (Ολλανδία) από εκπροσώπους των εθνικών ομοσπονδιών της Αυστρίας, της Ιταλίας, της Ολλανδίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ελβετίας.
Επί του παρόντος, η Ευρωπαϊκή Ένωση Τζούντο συγκεντρώνει 51 εθνικές ομοσπονδίες.
Πρόεδροι
Οι διατελέσαντες Πρόεδροι είναι:
Ομοσπονδίες μέλη
Οι 51 ομοσπονδίες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης Τζούντο.
Διοργανώσεις
Η Ευρωπαϊκή Ένωση Τζούντο εγκρίνει τις ακόλουθες διοργανώσεις:
Ατομικές
thumb|Φωτογραφία από τα μετάλλια που απονεμήθηκαν στο [[Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Τζούντο 2010 στη Βιέννη.]]
Ιωάννης Α΄ του Μουχράν
Ο Ιωάννης, იოანე მუხრანბატონი Ιοάνε μουχρανμπατόνι (12 Δεκεμβρίου 1755 – 1 Οκτωβρίου 1801) ήταν Γεωργιανός διπλωμάτης και στρατιωτικός διοικητής από τον Οίκο τού Mουχράνι, κύριου κλάδου τού βασιλικού Οίκου των Μπαγκρατιόνι τού Kάρτλι. Ήταν βασιλικός πρίγκιπας (batoni) τού Mουχράνι και ex officio διοικητής τού μπανάτου τού Σίντα Kάρτλι και μέγας διδάσκαλος τού ανακτόρου (msakhurt-ukhutsesi) στην αυλή της Γεωργίας από 1778 έως 1801.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού πρίγκιπα Κωνσταντίνου Γ΄ τού Μουχράνι. Διαδέχτηκε στην ηγεσία τού Οίκου τού Μουχράνι με τη συνταξιοδότηση τού συγγενή του, Σίμωνα. Ήταν γαμπρός και ανώτερος αξιωματούχος τού βασιλιά Ηρακλή Β΄ της Γεωργίας. Το 1783 ο Iωάννης υπέγραψε, μαζί με τον πρίγκιπα Γκαρσεβάν Τσαβτσαβάτζε, τη συνθήκη τού Γκεοργκίεβσκ, η οποία υποσχόταν στη Γεωργία ρωσική προστασία και διατήρηση τού θρόνου της υπό τον Οίκο των Μπαγκρατιόνι. Από το 1786 έως το 1795 ήταν στρατιωτικός κυβερνήτης τού χανάτου τού Ερεβάν, υποτελούς κράτους της Γεωργίας. Ήταν υπεύθυνος για την καταστολή μίας εξέγερσης κατά της ηγεμονίας τού Ηρακλή στο χανάτο τού Ναχιτσεβάν το 1786, και διοίκησε σώματα των γεωργιανών στρατευμάτων στην καταστροφική μάχη κατά της ιρανικής εισβολής στην Τιφλίδα το 1795.
Οικογένεια
Νυμφευμένος με την πριγκίπισσα Kετεβάν της Γεωργίας, κόρη τού βασιλιά Ηρακλή Β΄. Είχαν 7 παιδιά:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Γεωργιανοί διπλωμάτες Κατηγορία:Οίκος του Μουχράνι
Compiz fusion
thumb|right|Ο "κύβος" με 4 επιφάνειες εργασίας, το πιο γνωστό εφέ του Compiz fusion, σε [[Ubuntu 7.04.]] Το Compiz Fusion είναι μια συλλογή plugins και ένα σύστημα ρυθμίσεων για το περιβάλλον οπτικών 3D εφέ Compiz για το Σύστημα Παραθύρων Χ. Το Compiz Fusion είναι το αποτέλεσμα μιας συγχώνευσης μεταξύ των παλαιών προσθέτων της κοινότητας του Compiz που λέγονται "Compiz Extras" και τμημάτων του έργου Beryl που είναι ανεξάρτητα από τον πυρήνα του διαχειριστή παραθύρων. Το Compiz fusion μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε λειτουργικά συστήματα που βασίζονται στο παραθυρικό σύστημα Χ, όπως διάφορες διανομές του Linux.
Ο στόχος του έργου είναι η μεταφορά σχεδόν όλων των δυνατότητων του Beryl στα επιπρόσθετα του Compiz, και η περαιτέρω ανάπτυξη επιπλέον προσθέτων. Ταυτόχρονα, έχει διακοπεί η ανάπτυξη του Beryl καθώς στο Compiz θα προστεθούν μερικές από τις βασικές αλλαγές που επέφερε στο Beryl στον πυρήνα του Compiz.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό
Compiz Compiz Fusion Compiz Fusion
Αντώνης Παπαδόπουλος (ηθοποιός, γεν. 1949)
Ο Αντώνης Παπαδόπουλος (Καρδίτσα 3 Ιουλίου 1949 - Αθήνα 22 Σεπτεμβρίου 2016) ήταν Έλληνας ηθοποιός.
Σύντομο βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Καρδίτσα. Υπήρξε μαθητής του Καρόλου Κουν στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν». Την περίοδο της Χούντας εξορίστηκε στη Μακρόνησο ενώ η συμμετοχή του στην Εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν ενεργή. Ερμήνευσε πρωτογωνιστικούς ρόλους στις ακόλουθες τρεις ταινίες του Κώστα Ζάππα: Πέθανε από καρκίνο στις 22 Σεπτεμβρίου 2016 και κηδεύτηκε την επομένη στο Κοιμητήριο Βύρωνα.
Ο Αντώνης Παπαδόπουλος δεν είχε καμία συγγένεια με τον συνονόματο και συνεπώνυμό του κωμικό ηθοποιό, Αντώνη Παπαδόπουλο, ο οποίος απεβίωσε το 1983.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ons Heemecht
Το Ons Heemecht (μτφ. Η πατρίδα μας) είναι ο εθνικός ύμνος του Λουξεμβούργου.
Η μελωδία γράφτηκε από τον Ζαν-Αντουάν Ζίνεν (1864) και οι στίχοι από τον Μίκελ Λεντς (1859). Παραλληλα με τον εθνικό ύμνο, υπάρχει και ο ύμνος De Wilhelmus που παίζεται προς τιμή του Μεγάλου Δούκα, όταν προσέρχεται σε επίσημες εκδηλώσεις. Ο επίσημος ύμνος αποτελείται από την πρώτη και την τελευταία στροφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Λουξεμβούργου Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Τηλέδαμος
Ο Τηλέδαμος κατά την Ελληνική Μυθολογία ήταν γιος του Βασιλέως των Μυκηνών Αγαμέμνονα και της Κασσάνδρας, κόρης του Πριάμου.
Δολοφονήθηκε μαζί με τον δίδυμο αδελφό του Πέλοπα "νηπίους έτι όντας" μαζί με τους γονείς του από τον εραστή της Κλυταιμνήστρας και σφετεριστή του θρόνου των Μυκηνών Αίγισθο. Ο τάφος αυτών στις Μυκήνες σώζονταν επί Παυσανίου.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αρχαίοι Αργείοι
Ελευθέριος Ζούρος
Ο Ελευθέριος (Λευτέρης) Ζούρος (γενν. 31 Αυγούστου 1939) είναι Έλληνας Εξελικτικός Βιολόγος και πανεπιστημιακός με καταγωγή από την Πελόπη Λέσβου. Από το 2007 αποτελεί μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Σπουδές
Φοίτησε στην Ανώτατη Γεωπονική Σχολή Αθηνών. Μετά τη στρατιωτική του θητεία (1963-1965) προσελήφθη ως βοηθός (1965-1968) και ακολούθως έγινε επιμελητής (1968-1971) στο Εργαστήριο Γενετικής στο οποίο υπό την καθοδήγηση του κ. Κ. Κριμπά εξεπόνησε τη διδακτορική του διατριβή για τη γενετική πληθυσμών του Δάκου της ελιάς (1968) (Dacus oleae). Μεταδιδακτορικά φοίτησε στις ΗΠΑ, στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου στην ομάδα του Καθηγητή Richard Lewontin (1969-1972). Έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Εξελικτική και εξεπόνησε δεύτερη διδακτορική διατριβή για την ειδογένεση σε είδη δροσόφιλας (1972).
Ακαδημαϊκή καριέρα
Το 1973 διορίσθηκε επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Βιολογίας του Πανεπιστημίου Dalhousie του Καναδά (1973), ακολούθως αναπληρωτής καθηγητής (1977) και τέλος καθηγητής (1983). Το ερευνητικό του ενδιαφέρον εστράφη προς την πληθυσμιακή μελέτη, με γενετικές σημάνσεις, των θαλασσίων οργανισμών, κυρίως των μυδιών και στρειδιών, χρηματοδοτούμενος από το κρατικό Ίδρυμα Έρευνας του Καναδά. Το 1996 του απενεμήθη τιμητική καθηγητική έδρα (G. Campbell endowed chair of Biology). Το 1982 εξελέγη καθηγητής στο Τμήμα Βιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης στο Ηράκλειο, όπου συμμετείχε στην οργάνωση των σπουδών θαλάσσιας βιολογίας και από το 1996, παραιτηθείς από το Πανεπιστήμιο Dalhousie, αφιερώθηκε αποκλειστικά στην έρευνα και διδασκαλία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Από το 1998-2003 υπήρξε επίσης Διευθυντής του ιδρυθέντος από το 1987 Ινστιτούτου Θαλάσσιας Βιολογίας Κρήτης και συνετέλεσε σημαντικά στην οργάνωση, ανάπτυξη της ερευνητικής δραστηριότητας του Ινστιτούτου αυτού καθώς και στη σύναψη ερευνητικών συνεργασιών με άλλα ευρωπαϊκά αντίστοιχα κέντρα έρευνας. Από το 2006 αποχώρησε λόγω ορίου ηλικίας από το Πανεπιστήμιο Κρήτης, του οποίου είναι ομότιμος καθηγητής από το 2007.
Διεθνής αναγνώριση
Η διεθνής αναγνώρισή του προκύπτει μεταξύ άλλων από τη συμμετοχή του στις εκδοτικές επιτροπές διεθνών επιστημονικών περιοδικών (Molecular Biology and Evolution, Evolution) στο πρώτο εκ των οποίων υπήρξε και αναπληρωτής εκδότης, όπως επίσης από την εκλογή του ως μέλος του Δ.Σ. της Ευρωπαϊκής Εταιρείας για την Εξελικτική Βιολογία.
Ακαδημία Αθηνών
Σε αναγνώριση του επιστημονικού του έργου η Ακαδημία Αθηνών τον εξέλεξε στις 14 Ιουνίου 2007 νέο αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην έδρα της «Θαλάσσιας Βιολογίας».
Σήμερα
Σήμερα είναι Ομότιμος καθηγητής Εξελικτικής Βιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, ενώ το ενδιαφέρον του για τα κοινά τον οδήγησε στην εκλογή του ως Δημοτικού Συμβούλου στο Γούβες του Νομού Ηρακλείου. Επιπλέον συνεχίζει το συγγραφικό του έργο, ενώ συμμετέχει ενεργά στο διάλογο για τη Διδασκαλία της Εξέλιξης στα ελληνικά σχολεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες βιολόγοι Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από το 2009 Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Εξελικτική βιολογία Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου Κρήτης
Πρωτογένεια
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πρωτογένεια είναι γνωστή μία θυγατέρα του Δευκαλίωνα και της Πύρρας. Η Πρωτογένεια ζευγάρωσε με τον Δία και από την ένωση αυτή γεννήθηκαν ο Αέθλιος και ο βασιλιάς των Επειών Οπούντας.
Πηγές
Πρωτογενεια Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Θεσσαλίας
Σφινοούιστσε
Το Σφινοούιστσε (πολωνικά: Świnoujście,, γερμανικά: Swinemünde, μεταγραφή: Σβινεμύντε) είναι πόλη στη βορειοδυτική Πολωνία, επί της Βαλτικής Θάλασσας, πληθυσμό της τάξεως των 41.188 κατοίκων (31 Δεκεμβρίου 2006). Βρίσκεται απέναντι από τα νησιά Ούζεντομ και Βόλιν, αλλά και μερικά μικρότερα νησιά. Η κοντινότερη μεγάλη πόλη είναι το Στσέτσιν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Δυτικής Πομερανίας
Χοσρόης Β΄ της Περσίας
thumb|300px|Ο Χοσρόης Β' της Περσίας σε νόμισμα
Ο Χοσρόης Β΄ της Περσίας (570 - 28 Φεβρουαρίου 628) ήταν ο τελευταίος μεγάλος βασιλιάς της Περσίας από τη δυναστεία των Σασσανιδών. Βασίλευσε μεταξύ 590 και 628 και ήταν γιος και διάδοχος του βασιλιά της Περσίας Ορμίσδα Δ΄ και εγγονός του βασιλιά της Περσίας Χοσρόη Α΄. Είναι πασίγνωστος από τους σκληρούς θρησκευτικούς του πολέμους με τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Ηράκλειο. Το 590 δολοφονήθηκε ο πατέρας του -αν και ο ίδιος ήταν ο νόμιμος διάδοχος του θρόνου- όταν σφετερίστηκε το θρόνο με πραξικόπημα ο διάσημος στρατηγός Μπαχράμ Τσουμπίν, που πήρε το όνομα Βαχράμ ΣΤ΄. Ο Χοσρόης Β΄ κατέφυγε στον Μαυρίκιο για να ζητήσει βοήθεια. Ζήτησε από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα επικουρία και υποσχέθηκε να του δώσει την Αρμενία με τα φρούρια της Δάρας και της Μαρτυρόπολης. Ο Μαυρίκιος του έδωσε 2.000.000 χρυσά νομίσματα και 100.000 ιππείς με επικεφαλής τον στρατηγό Ναρσή· ο Χοσρόης Β΄ με αυτά κατόρθωσε να ανατρέψει τον στρατηγό Μπαχράμ Τσουμπίν, νικώντας τον στο Αζερμπαϊτζάν (590) και κατορθώνοντας με αυτό τον τρόπο να κερδίσει τον θρόνο του. Αισθανόμενος απέραντη ευγνωμοσύνη στον αυτοκράτορα Μαυρίκιο, του έδωσε ό,τι του υποσχέθηκε και πήρε σύζυγο την κόρη του Μαρία. Οι σχέσεις του βασιλείου της Περσίας με το Βυζάντιο ήταν άριστες τα πρώτα 12 χρόνια μέχρι την ανατροπή και τον φόνο του Μαυρικίου από τον σφετεριστή αυτοκράτορα τύραννο Φωκά (602 - 610). Στη συνέχεια, με την αιτιολογία τον φόνο του ευεργέτη του, κήρυξε τον πόλεμο στο Βυζάντιο, κατέλαβε τη Μεσοποταμία, την Αρμενία και την Καππαδοκία και προχώρησε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του Φωκά ακόμη περισσότερο σε Παλαιστίνη και Μικρά Ασία. Το 610 έφτασε μέχρι την Χαλκηδόνα απέναντι από την Κωνσταντινούπολη, έτοιμος να καταλάβει τη Βασιλεύουσα. Οι Βυζαντινοί τρομοκρατημένοι, κάλεσαν τον ευγενή Ηράκλειο, γιο του ομώνυμου έξαρχου της Καρχηδόνας Ηράκλειο παλιού μεγάλου στρατηγού του αυτοκράτορα Μαυρικίου. Ο γιος Ηράκλειος ήταν επικεφαλής του στρατού, ο οποίος ανέτρεψε και δολοφόνησε με βασανιστήρια τον τύραννο Φωκά (610). Στη συνέχεια έγινε ο ίδιος αυτοκράτορας (610 - 641), ιδρύοντας την δική του δυναστεία.