cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαρτίνα Ναβρατίλοβα
Η Ναβρατίλοβα ήταν Νο. 1 συνολικά 332 εβδομάδες στο μονό και για 237 εβδομάδες στο διπλό, το οποίο αποτελεί ρεκόρ, και είναι η μόνη αθλήτρια η οποία βρισκόταν στη θέση Νο. 1 για περισσότερες από 200 εβδομάδες στο διπλό και στο μόνο. Κέρδισε 18 τίτλους Γκραντ Σλαμ, 31 κύριους τίτλους στο διπλό γυναικών (ρεκόρ) και 10 κύριους τίτλους στο μικτό διπλό. Έφτασε στον τελικό του Γουίμπλεντον 12 φορές, συμπεριλαμβανομένων εννέα συνεχόμενων φορών από το 1982 μέχρι το 1990, ενώ το έχει κερδίσει εννέα φορές (ρεκόρ), οι έξι συνεχόμενες. Στο διπλό γυναικών, η Ναβρατίλοβα μαζί με την Παλ Σίβερ κέρδισαν 109 συνεχόμενους αγώνες και κατέκτησαν όλους τους κύριους τίτλους- Γκραντ Σλαμ- το 1984. Η Ναβρατίλοβα είναι μια από τις μόλις έξι γυναίκες που έχουν γκραντ σλαμ καριέρας στο μονό, διπλό γυναικών και στο μικτό διπλό, μια διάκριση που μοιράζεται με την Μάργκαρετ Κουρτ και την Ντόρις Χαρτ. Η Ναβρατίλοβα κέρδισε τον τελευταίο της μεγάλο τίτλο το 2006, στο μικρό του Αμερικανικού Όπεν, σε ηλικία 50 ετών. Το 2005, το περιοδικό Tennis την επέλεξε ως τη σπουδαιότερη γυναίκα τενίστρια για το διάστημα 1965-2005.
Αρχικά από την Τσεχοσλοβακία, της αφαιρέθηκε η υπηκοότητα όταν το 1975, σε ηλικία 18 ετών, αιτήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες την παροχή πολιτικού ασύλου και της δόθηκε άδεια προσωρινής παραμονής. Τότε, η Αθλητική Ομοσπονδία της Τσεχοσλοβακίας είπε στη Ναβρατίλοβα ότι είχε αμερικανοποιηθεί και ότι έπρεπε να επιστρέψει στο σχολείο και να ασχοληθεί δευτερευόντως με την αντισφαίριση. Η Ναβρατίλοβα πολιτογραφήθηκε στις ΗΠΑ το 1981 και τις 9 Ιανουαρίου 2008 απέκτησε την Τσεχική υπηκοότητα.
Βιογραφία
Η Ναβρατίλοβα γεννήθηκε Μαρτίνα Σουμπέρτοβα στη Πράγα, Τσεχοσλοβακία. Οι γονείς της χώρισαν όταν τριών, και η μητέρα της, γυμνάστρια, τενίστρια και δασκάλα του σκι, μετακόμισε με την οικογένεια στο Ρέβνιτσε. Το 1962, η μητέρα της Γιάνα παντρεύτηκε τον Μίροσλαβ Ναβράτιλ, ο οποίος έγινε ο πρώτος της προπονητής στο τένις. Η Μαρτίνα πήρε το όνομα του πατριού της, και έτσι έγινε η Μαρτίνα Ναβρατίλοβα. Η Μαρτίνα έχει μια αδελφή και ένα ετεροθαλή αδελφό.
Η Ναβρατίλοβα άρχισε να παίζει κανονικά τένις σε ηλικία 7. Το 1972, σε ηλικία 15 ετών, κέρδισε το εθνικό πρωτάθλημα αντισφαίρισης της Τσεχοσλοβακίας. Το 1973, έφτασε στα προημιτελικά του γαλλικού όπεν, όπου έχασε από την Ιβόν Γκούλακονγκ. Το 1975, η Ναβρατίλοβα έφτασε μέχρι τον τελικό δύο μεγάλων τουρνουά, στο αυστραλιανό Όπεν, όπου έχασε από την Ιβόν Γκούλακονγκ, και στο γαλλικό όπεν από την Κρις Έβερτ. Μετά την ήττα από την Έβερτ στα ημιτελικά του αμερικανικού όπεν, η 18χρονη Ναβρατίλοβα απευθύνθηκε στην υπηρεσία μετανάστευσης και πολιτογράφησης στην Νέα Υόρκη και τους ενημέρωσε ότι ήθελε να απομακρυνθεί από την κομμουνιστική Τσεχοσλοβακία. Εντός ενός μηνός, έλαβε τη πράσινη κάρτα και το 1981 έγινε πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών. Το 1975, η Ναβρατίλοβα μαζί με το τότε Νο. 1 Κρις Έβερτ, κατέκτησαν το διπλό στο γαλλικό όπεν, ο οποίος ήταν ο πρώτος μεγάλος τίτλος της Μαρτίνα. thumb|left|200px|Η Ναβρατίλοβα το 2006 Η Ναβρατίλοβα κέρδισε τον πρώτο κύριο τίτλο στο μόνο στο Γουίμπλεντον το 1978, όταν νίκησε την Έβερτ στα τρία σετ στον τελικό, και αναρριχήθηκε στη θέση Νο. 1 για πρώτη φορά στην καριέρα, αν και η Έβερτ στο τέλος της χρονιάς διατήρησε τη θέση Νο. 1. Υπερασπίστηκε επιτυχώς τον τίτλο στο Γουίμπλεντον το 1979, νικώντας ξανά την Έβερτ στον τελικό και στο τέλος της χρονιάς η Ναβρατίλοβα ήταν το Νο. 1. Το 1981, η Ναβρατίλοβα κέρδισε τον τρίτο της μεγάλο τίτλο, στο Αυστραλιανό όπεν, ενώ έφτασε στον τελικό του αμερικανικού όπεν. Το 1982 κατέκτησε το Γουίμπλεντον και το γαλλικό όπεν.
Μετά την ήττα της στον τέταρτο γύρο του πρώτο μεγάλου τουρνουά του 1983, του γαλλικού όπεν, κατέκτησε τους υπόλοιπους τρεις μεγάλους τίτλους (το αυστραλιανό όπεν διεξαγόταν τότε Δεκέμβριο). Η ήττα της στο γαλλικό όπεν ήταν η μόνη ήττα της Ναβρατίλοβα εκείνη τη χρονιά, στην οποία είχε ρεκόρ 86-1. Το ποσοστό νικών της ήταν το καλύτερο στο μετά το 1968 επαγγελματικό τένις. Το 1982, 1983 και 1984, η Ναβρατίλοβα έχασε συνολικά έξι παιχνίδια. Το 1984 κατέκτησε και το γαλλικό όπεν, και έτσι ήταν κάτοχος ταυτοχρόνως και των τεσσάρων μεγάλων τίτλων. Στο αυστραλιανό όπεν το 1984 αποκλείστηκε στον ημιτελικό από την Χελένα Σούκοβα και έτσι δεν κατάφερε να κατακτήσει όλους τους μεγάλους τίτλους της χρονιάς, ενώ τερματίστηκε και το σερί των 74 νικών (ρεκόρ για επαγγελματία παίχτη). Από το 1982 μέχρι το 1990 έφτασε στον τελικό του Γουίμπλετον εννέα συνεχόμενες φορές, την περίοδο 1983-1987 έφτασε στον τελικό του αμερικανικού όπεν πέντε συνεχόμενες φορές και στον τελικό του γαλλικού όπεν πέντε φορές στα έξι χρόνια από το 1982 μέχρι το 1987.
Η δεκαεφτάχρονη Γερμανή Στέφι Γκραφ αναδείχθηκε το 1987, όταν κέρδισε τη Ναβρατίλοβα στον τελικό του γαλλικού όπεν. Η Ναβρατίλοβα κέρδισε τη Γκραφ στους τελικούς του Γούιμπλεντον και του Αμερικανικού όπεν. Το 1988 όμως η Γκραφ κατέκτησε και τους τέσσερις μεγάλους τίτλους. Ο τελευταίος μεγάλος τίτλος για τη Ναβρατίλοβα στο μονό ήταν το Γουίμπλετον του 1990.
Το 2003, κέρδισε το μικτό διπλό τίτλο στο Αυστραλιανό όπεν και στο Γουίμπλετον, μαζί με τον Λεάντερ Παές. Έτσι, σε ηλικία 46 ετών και 8 μηνών, έγινε ο γηραιότερος πρωταθλητής τένις όλων των εποχών. Με τη νίκη της στο αυστραλιανό όπεν, έγινε η τρίτη αθλήτρια στην ιστορία του αθλήματος που ολοκλήρωσε το «boxed set» των μεγάλων τίτλων σε μονό, διπλό και μικτό διπλό σε όλα τα μεγάλα τουρνουά.
Τις 6 Ιουλίου 2006, η Ναβρατίλοβα έπαιξε το τελευταίο παιχνίδι της καριέρας στο Γουίμπλετον, χάνοντας στον τρίτο γύρο του διπλού μικτού, ενώ ολοκλήρωσε την καριέρα της κατακτώντας με τον Μπομπ Μπρίαν στο μικτό διπλό τίτλο στο Αμερικανικό Όπεν του 2006, λίγες εβδομάδες πριν τα 50 γενέθλιά της.
Προσωπική ζωή
Το 1985, η Ναβρατιλοβα δημοσίευσε την αυτοβιογραφία της, μαζί με τον αθλητικογράφο των New York Times Τζορτζ Βέσκι, με τίτλο Martina στις ΗΠΑ και Being Myself στον υπόλοιπο κόσμο. Επίσης, έχει γράψει έναν οδηγό για την αντισφαίριση και τρία μυθιστορήματα μυστηρίου, μαζί με τον Λιζ Νικλς.
Το 1981, λίγο αφότου έγινε πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών, η Ναβρατίλοβα ανέφερε σε μια συνέντευξη στο New York Daily News ότι ήταν αμφισεξουαλική και είχε ερωτική σχέση με την Ρίτα Μάε Μπράουν, αλλά ζήτησε να μη δημοσιευθεί στο άρθρο μέχρι να είναι έτοιμη να το ανακοινώσει δημοσίως. Όμως, η New York Daily News δημοσίευσε το άρθρο στις 30 Ιουλίου 1981. Η Ναβρατίλοβα και η Νάνσι Λίμπερμαν, η οποία τότε ήταν η σύντροφός της, ανακοίνωσε σε συνέντευξη ότι ήταν αμφισεξουαλική. Από τότε αναφέρει ότι είναι λεσβία. Από το 1984 μέχρι το 1991 είχε σχέση με τη Τζούντι Νίλσον. Τις 6 Σεπτεμβρίου 2014, η Ναβρατίλοβα αρραβωνιάστηκε τη σύντροφό της Γιούλια Λεμίγκοβα στο αμερικανικό όπεν.. Παντρεύτηκαν στη Νέα Υόρκη τις 15 Δεκεμβρίου 2014.
Στατιστικά καριέρας
Η Μαρτίνα Ναβρατίλοβα έχει κατακτήσει 18 Γκραν Σλαμ σε 32 τελικούς στο μονό γυναικών:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Αμερικανίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης κατηγορία:Τσέχες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ Κατηγορία:Τσεχοσλοβάκες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Νικητές Αυστραλιανού Όπεν (αντισφαίριση) Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν Κατηγορία:Νικητές του Γουίμπλεντον Κατηγορία:Νικητές του Αμερικανικού Όπεν Κατηγορία:Αθλητές της αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
1320
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1320 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μπούρι
Στη Σκανδιναβική μυθολογία ο Μπούρι (Búri) ήταν ο πρώτος θεός. Δημιουργήθηκε από την αγελάδα Αουντχούμλα που έγλειψε τον αλμυρό πάγο του Γκιννούνγκαγκαπ. Ήταν πατέρας του Μπορ και παππούς του Οντίν. Η μόνη πηγή αυτού του μύθου προέρχεται από την Έντα του Σνόρρι Στούρλουσον:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία Κατηγορία:Γερμανικός παγανισμός
Τάχι Βοιωτίας
Το Τάχι είναι χωριό του Δήμου Θηβαίων του Νομού Βοιωτίας και βρίσκεται πολύ κοντά στην πόλη της Θήβας.
Τοποθεσία
Το Τάχι βρίσκεται χτισμένο σε απόσταση 2 χιλιομέτρων από την πόλη της Θήβας σε υψόμετρο 236 μέτρα. Συνορεύει με την Νότια Περιφερειακή Θήβας καθώς και την εθνική οδό Ελευσίνας - Θηβών.
Εκκλησία
Στο κέντρο της συνοικίας επί του κεντρικού δρόμου (Σεφέρη) που την διασχίζει, βρίσκεται ο ενοριακός ναός που είναι αφιερωμένος στην μνήμη του Αγίου Νικολάου του νέου, όπου φυλάσσεται τμήμα από το λείψανο του θαυματουργού Οσιομάρτυρα, που εορτάζεται στις 9 Μαΐου. Η εκκλησία είναι τρίκλιτη Βασιλική, με ενσωματωμένα τα παρεκκλήσια των Βοιωτών αγίων (Μεγάλη Τεσσαρακοστή) και του Αγίου Εφραίμ (3 Ιανουαρίου), ενώ στο προαύλιο του Ναού υπάρχει το "προσκύνημα του Γολγοθά", όπου ο Εσταυρωμένος δίνει τα μηνύματα της θυσίας Του. Η Ενορία έχει έντονη λειτουργική ζωή με πλούσιο Ιεραποστολικό και φιλανθρωπικό έργο.
Κατηγορία:Χωριά του δήμου Θηβαίων
Κόμμα Ένωσης (Νήσοι Φερόες)
Το Κόμμα Ένωσης (φερ. Sambandsflokkurin) είναι πολιτικό κόμμα των Νήσων Φερόες. Το κόμμα επιθυμεί τη διατήρηση της ένωσης των Νήσων Φερόες με τη Δανία. Αρχηγός του κόμματος είναι ο Μπάρδουρ α Στέιγκ Νίλσεν από το 2015, ο οποίος είναι, επίσης, και πρωθυπουργός από το 2019.
Στις εκλογές του 2008, το κόμμα κέρδισε το 21% των ψήφων και 7 από τις συνολικά 33 έδρες του κοινοβουλίου των Νήσων Φερόες. Μετά τις εκλογές, σχηματίστηκε κυβέρνηση από το κόμμα με πρωθυπουργό τον Κάι Λέο Γιοχάνεσεν.
Στις δανικές εκλογές του 2008, το κόμμα κέρδισε το 23,5% των ψήφων και μία από τις δύο έδρες των Νήσων Φερόες στο Φόλκετινγκ.
Νικόλαος Φωνιαδάκης
Ο Νικόλαος Φωνιαδάκης (Καλαμαύκα Λασιθίου, γύρω στα 1836 ή σύμφωνα με άλλες πηγές, το 1828 - 1870) ήταν Κρητικός αγωνιστής και οπλαρχηγός από την Ιεράπετρα.
Αγωνιστική δράση
Πατέρας του ήταν ο χατζη-Αναγνώστης Φωνιαδάκης και ο ίδιος ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Ηράκλειο. Πραγματοποίησε πλήθος ταξιδιών στη Μεσόγειο, από τη βόρεια Αφρική ως και τη Γαλλία, όπου εργάστηκε ως βοηθός χειρουργού. Έπειτα από την επάνοδό του στην Κρήτη αφοσιώθηκε στον επαναστατικό αγώνα εναντίον των Τούρκων.
Συνεργάστηκε με τον Εμμανουήλ Λακέρδα και τον Ιωσήφ Δερμιτζάκη. Σε στρατιωτικό έγγραφο με ημερομηνία 17 Σεπτεμβρίου 1868 υπογράφει ως "Αρχηγός Ιεραπέτρου". Την ίδια χρονιά έλαβε μέρος σε μάχη στα δυτικά της Ιεράπετρας.
Εφευρέτης
Ο Φωνιαδάκης ήταν ανήσυχο πνεύμα και ασχολήθηκε και με τις εφευρέσεις. Αναφέρεται ότι κατασκεύασε ένα μικρό βαπόρι που κινούνταν με ατμό. Λέγεται επίσης ότι κατασκεύασε φτερά και με αυτά πραγματοποίησε πτήση από τον Τίμιο Σταυρό της Καλαμαύκας στην πλατεία του χωριού.
Θάνατος και τιμές
Απεβίωσε έπειτα από επίθεση σκυλόψαρου ενώ κολυμπούσε σε παραλία κάτω από το εργοστάσιο ¨Μίνως". Ο Φωνιαδάκης κατάφερε να παλέψει με το ζώο και να βγει στη στεριά, αλλά πέθανε λίγες ημέρες μετά, υποκύπτοντας στα τραύματά του. Ο Δήμος Ιεράπετρας τίμησε τον οπλαρχηγό δίνοντας το όνομά του σε δρόμο της πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρητικοί οπλαρχηγοί
Γιορντ
Στην Σκανδιναβική μυθολογία η Γιορντ (Jord) ήταν θεά της Γης. Ήταν παντρεμένη με τον Οντίν και μητέρα του Θωρ. Ενδέχεται να ήταν απλά ένα ψευδώνυμο της συζύγου του Οντίν, της Φρίγκα.
Άλλες ονομασίες της ήταν: Hlódyn, Fjörgyn, Jörd.
Γιόρντεν (Jorden) είναι το νορβηγικό, δανέζικο και σουηδικό όνομα για τη λέξη Η Γη.
Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία
Τέμενος Αλ-Άκσα
Το τέμενος Αλ-Άκσα (αραβικά: المسجد الاقصى,, "το πιο απομακρυσμένο τζαμί") είναι ο τρίτος πιο ιερός τόπος για το Ισλάμ και βρίσκεται στην παλαιά πόλη της Ιερουσαλήμ. Ενώ ολόκληρη η περιοχή στην οποία βρίσκεται το τζαμί, μαζί με τον Θόλο του Βράχου, τις δεκαεπτά πύλες και τους τέσσερις μιναρέδες, ήταν ιστορικά γνωστός ως το τέμενος Άλ-Άκσα, σήμερα επικρατεί ένας περιορισμένος ορισμός και ο ευρύτερος περίβολος αναφέρεται συνήθως ως Χαράμ αλ-Σαρίφ ("Άβατον Ευγενές", "Ευγενής Ιερός Χώρος"), ή το Όρος του Ναού, το ιερότερο σημείο του Ιουδαϊσμού. Οι μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι ο Μωάμεθ μεταφέρθηκε από το Μασγίντ αλ-Χαράμ της Μέκκας στο αλ-Άκσα κατά τη διάρκεια του Νυχτερινού Περίπλου. Η ισλαμική παράδοση υποστηρίζει ότι ο Μωάμεθ προσευχόταν προς αυτό το σημείο μέχρι τον δέκατο έβδομο μήνα μετά την εγίρα, όταν ο Θεός τον κατεύθυνε να στραφεί προς την Κάαμπα.
Το τέμενος ήταν αρχικά ένα μικρό οίκημα για προσευχή το οποίο χτίστηκε από τον χαλίφη Ουμάρ ιμπν αλ-Χαττάμπ, αλλά ανακατασκευάστηκε και επεκτάθηκε από τον Ομεϋάδη χαλίφη Αμπντ αλ-Μαλίκ ιμπν Μαρουάν και ολοκληρώθηκε από τον γιο του, Ουαλίντ Α΄ το 705. Μετά από ένα σεισμό το 746, το τέμενος καταστράφηκε ολοσχερώς και ξαναχτίστηκε από τον Αββασίδη χαλίφη αλ-Μασούρ το 754. Ο διάδοχός του, αλ-Μαχντί, το ξαναέχτισε το 780. Ένας άλλος σεισμός κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος του Αλ-Άκσα το 1033, αλλά δύο χρόνια αργότερα ο Φατιμίδης χαλίφης Αλί αζ-Ζαχίρ έχτισε ένα άλλο τζαμί, το οποίο σώζεται μέχρι σήμερα.
Κατά τη διάρκεια των ανακατασκευών που πραγματοποιήθηκαν, οι διάφορες δυναστείες των χαλιφάτων κατασκεύασαν προσθήκες στο τζαμί και τον περίβολό του, όπως τον θόλο του, την πρόσοψη, μινμπάρ, μιναρέδες και την εσωτερική δομή. Όταν οι Σταυροφόροι κατέλαβαν στην Ιερουσαλήμ το 1099, χρησιμοποίησαν το τζαμί ως παλάτι και τον Θόλο του Βράχου ως εκκλησία, αλλά η λειτουργία του ως τζαμί αποκαταστάθηκε μετά την ανάκτησή του από τον Σαλαντίν το 1187. Περισσότερες ανακαινίσεις, επισκευές και προσθήκες πραγματοποιήθηκαν στους επόμενους αιώνες από τους Αγιουβίδες, τους Μαμελούκους, τους Οθωμανούς, το Ανώτατο Μουσουλμανικό Συμβούλιο και την Ιορδανία. Σήμερα, η παλαιά πόλη βρίσκεται υπό τον έλεγχο του Ισραήλ, αλλά το τζαμί παραμένει υπό ισλαμική διοίκηση.
Ιστορία
Η κατασκευή του Άλ-Άκσα ξεκίνησε περίπου 20 χρόνια μετά την ολοκλήρωση του Θόλου του Βράχου. Ωστόσο, σε αντίθεση με τον Θόλο, η δομή και το εσωτερικό του οποίου έχουν παραμείνει ανέπαφα με το πέρασμα των αιώνων, το Άλ-Άκσα έχει αλλάξει αρκετά. Τα πρώτα 60 χρόνια της ύπαρξής του το τζαμί ισοπεδώθηκε δύο φορές από σεισμούς. Η σημερινή μορφή του χρονολογείται από τις αρχές του 11ου αιώνα. Όταν οι σταυροφόροι κατέκτησαν την Ιερουσαλήμ το 1099 το Άλ-Άκσα μετατράπηκε σε έδρα των Nαϊτών -αυτοί άφησαν κληρονομιά τις τρεις κεντρικές κόγχες στην πρόσοψή του. Όπως φαίνεται σήμερα, η πρόσοψη έχει εφτά κόγχες καθώς στα μέσα του 14ου αιώνα οι Μαμελούκοι πρόσθεσαν από δύο σε κάθε πλευρά του παλαιού προστώου των σταυροφόρων. Στο εσωτερικό κυριαρχούν προσθήκες από τα μέσα του 20ού αιώνα, όπως οι σειρές από μαρμάρινες κολόνες που δώρισε ο Μπενίτο Μουσολίνι και μία περίτεχνη ζωγραφισμένη οροφή, που πλήρωσε ο βασιλιάς Φαρούκ της Αιγύπτου. Παλιότερα στοιχεία είναι το μιχράμπ που διακοσμήθηκε το 1187 από χορηγίες του Σαλαντίν και τα ψηφιδωτά πάνω από την αψίδα του κεντρικού κλίτους και γύρω από το τύμπανο του τρούλου που χρονολογούνται από το 1035. Μέχρι το 1969 το τζαμί είχε έναν ωραίο ανάγλυφο άμβωνα της εποχής του Σαλαντίν, που καταστράφηκε στη διάρκεια της πυρκαγιάς που προκάλεσε ένας διαταραγμένος επισκέπτης.
Στις 21 Αυγούστου του 1969, το τέμενος Άλ-Άκσα τυλίχτηκε στις φλόγες, οι οποίες κατέστρεψαν τη στέγη του και τον ξύλινο άμβωνα, δωρεά του απελευθερωτή της Ιερουσαλήμ από τους Σταυροφόρους, Σαλαντίν. Από τις αραβικές πρωτεύουσες ξεσηκώθηκε αμέσως θύελλα διαμαρτυριών και εκκλήσεις για εκδίκηση και ιερό πόλεμο κατά του Ισραήλ, αλλά τελικά αποδείχθηκε πως ο εμπρηστής δεν ήταν Εβραίος αλλά ένας νεαρός Αυστραλός, ο 28ετής Ντιν Ρόχαν, καθ' ομολογίαν του ιδίου φανατικός χριστιανός και μέλος φονταμελιστικής παραθρησκευτικής οργάνωσης. Ωστόσο ο εμπρησμός προκάλεσε εκνευρισμό και ένα μήνα αργότερα συγκλήθηκε εκτάκτως Ισλαμική Διάσκεψη κορυφής στο Ραμπάτ του Μαρόκου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Όρος του Ναού Αλ-Ακσα κατηγορία:Χώροι λατρείας στην Ιερουσαλήμ
Ελληνικός Χρυσός
Η Ελληνικός Χρυσός Α.Ε. (διεθνώς Hellas Gold) είναι ελληνική μεταλλευτική εταιρεία ιδιωτικών συμφερόντων.
Συστήθηκε το 2003, και από το 2012 λειτουργεί ως θυγατρική της καναδικής πολυεθνικής μεταλλευτικής Eldorado Gold.
Ιστορικό
Η Ελληνικός Χρυσός Α.Ε. ιδρύθηκε τον Δεκέμβριο του 2003 και τον Ιανουάριο του 2004 απέκτησε με σύμβαση που υπογράφηκε από το ελληνικό δημόσιο τα μεταλλευτικά δικαιώματα και το σύνολο των μεταλλευτικών εγκαταστάσεων των Μεταλλείων Κασσάνδρας, τα οποία προηγουμένως ανήκαν στην TVX Hellas (θυγατρική της καναδικής πολυεθνικής Kinross Gold).
Τον Οκτώβριο του 2005 άρχισε η επαναλειτουργία του μεταλλείου των Μαύρων Πετρών. Τον επόμενο έτος, τον Ιανουάριο του 2006, υποβλήθηκε στο Υπουργείο Ανάπτυξης ενιαίο επιχειρηματικό σχέδιο για την παράλληλη ανάπτυξη και εκμετάλλευση των κοιτασμάτων Μαύρων Πετρών, Ολυμπιάδας και Σκουριών, το οποίο προέβλεπε και τη δημιουργία μεταλλουργίας χαλκού-χρυσού στην περιοχή του Μαντέμ Λάκκου.
Η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) κατατέθηκε στο Υπουργείο Περιβάλλοντος τον Αύγουστο του 2010, ενώ τον Δεκέμβριο το Νομαρχιακό Συμβούλιο Χαλκιδικής γνωμοδοτεί ομόφωνα θετικά για τη ΜΠΕ. Έπειτα, τον Ιούλιο του 2011, υπογράφτηκε με Κοινή Υπουργική Απόφαση (ΚΥΑ) η Έγκριση Περιβαλλοντικών Όρων.
Τον Δεκέμβριο του 2011, η εταιρία εξαγοράστηκε από την καναδική πολυεθνική Eldorado Gold (μέσω της εξαγοράς της -έως τότε μητρικής της Ελληνικός Χρυσός- European Goldfields).
Τον Φεβρουάριο του 2012 εγκρίθηκαν οι τεχνικές μελέτες των υποέργων Μεταλλευτικές εγκαταστάσεις Σκουριών & Μεταλλευτικές εγκαταστάσεις Ολυμπιάδας από το Υπουργείο Περιβάλλοντος, και τον Μάρτιο άρχισε η υλοποίηση του επενδυτικού σχεδίου.
Τον Μάιο του 2020 πουλήθηκε το 5% του μετοχικού κεφαλαίου το οποίο ανήκε στην ελληνική κατασκευαστική Άκτωρ Α.Τ.Ε. (όμιλος Ελλάκτωρ), και πλέον η εταιρία ανήκει εξολοκλήρου στην καναδική Eldorado Gold.
Έργο Στρατωνίου (υπό λειτουργία)
Επανέναρξη λειτουργίας: 2006.
Υπόγεια εξόρυξη (μεταλλείο Μαύρων Πετρών). Εργοστάσιο εμπλουτισμού.
1 εκ. τόνοι μεταλλεύματος. Περιεκτικότητα: 8,3% ψευδάργυρος (Zn), 6,0% μόλυβδος (Pb), 170 γρ/τόνο άργυρος (Ag).
Έργο Ολυμπιάδας (υπό λειτουργία)
Επανέναρξη λειτουργίας: 2012.
Υπόγεια εξόρυξη. Εργοστάσιο εμπλουτισμού.
11,5 εκ. τόνοι μεταλλεύματος. Περιεκτικότητα: 6,01% ψευδάργυρος (Zn), 4,6% μόλυβδος (Pb), 138 γρ/τόνο άργυρος (Ag) & 9 γρ/τόνο χρυσός (Au).
Έργο Σκουριών (υπό κατασκευή)
Έναρξη εργασιών: 2012.
Επιφανειακή εξόρυξη (1/3) & υπόγεια εξόρυξη (2/3). Εργοστάσιο εμπλουτισμού.
146,2 εκ. τόνοι μεταλλεύματος. Περιεκτικότητα: 0,74 γρ/τόνο χρυσός (Au) & 0,49% χαλκός (Cu).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Σουέζ
Στην πόλη υπάρχει μεγάλο εργοστάσιο πετροχημικών με επιμέρους διυλιστήρια εκ των οποίων αγωγοί πετρελαίου φθάνουν στο Κάιρο και το Πoρτ Σάιντ. Το Σουέζ συνδέεται επίσης με τις παραπάνω πόλεις σιδηροδρομικώς και με αυτοκινητόδρομο. Αποτελεί ακόμη τον ενδιάμεσο σταθμό για προσκυνητές Μουσουλμάνους που κατευθύνονται στη Μέκκα.
Ιστορία
Στην αρχαιότητα και στην ελληνορωμαϊκή περίοδο ο Πτολεμαίος έχτισε τη πόλη Αρσινόη σε περιοχή που ήταν ένα μικρό χωριό που ονομαζόταν Κλύσμα ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος το αναφέρει φρούριο. Ο Χεδίβης Κομαρίουαχ το κατέκτησε στα τέλη του 9ου αιώνα και το μετονόμασε σε Σουέζ.
Κατά το 16ο αιώνα υπήρξε ναύσταθμος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η οικονομική και στρατηγική σημασία της πόλης αυξήθηκε κατακόρυφα μετά την διάνοιξη και έναρξη της λειτουργίας της διώρυγας το 1859. Το Σουέζ καταστράφηκε ολοσχερώς δυο φορές στις συνεχόμενες δεκαετίες του 1960 και του 1970 στη διάρκεια συγκρούσεων μεταξύ Αιγύπτου και Ισραήλ. Η ανοικοδόμησή της πόλης ξεκίνησε το 1973, μετά το τέλος του πολέμου με το Ισραήλ και την επαναλειτουργία της διώρυγας από την Αίγυπτο. Σήμερα ακόμη δεσπόζει του λιμένος το κτίριο του παλαιού Βρετανικού Διοικητηρίου της διώρυγας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου Κατηγορία:Λιμένες της Αιγύπτου Κατηγορία:Διώρυγα του Σουέζ
ΣΚ Μπαστιά
Η Σπορτίνγκ Κλαμπ ντε Μπαστιά, συντομευμένη σε ΣΚ Μπαστιά ή ΣΚΜ, είναι μια γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πόλη Μπαστιά της Κορσικής, με έτος ίδρυσης το 1905 και ιδρυτή της τον Χανς Ρούες. Δύο τίτλοι Πρωταθλητή Γαλλίας σε επίπεδο Β’ Κατηγορίας, ένα Κύπελλο Γαλλίας, ένα Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ, ένα τίτλος Πρωταθλητή της Νασιονάλ, όπως επίσης και μια συμμετοχή σε τελικό Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ αποτελούν την τροπαιοθήκη της πλέον επιτυχημένης, από πλευράς τίτλων, και ταυτόχρονα δημοφιλούς ομάδας στο κορσικανικό ποδόσφαιρο.
Η ομάδα αγωνιζόταν σε διάφορα γήπεδα της πόλης της, από την ίδρυσή της μέχρι και το 1932, ημερομηνία κατά την οποία εγκαινιάστηκε το Σταντ Αρμάν Σεζαρί (Σταντ ντυ Ντοκτέρ Λουτσιανί όταν εγκαινιάστηκε). Πρόεδρος της ομάδας είναι από τον Ιανουάριο του 2010 ο Πιέρ-Μαρί Τζερονιμί. Η πρώτη ομάδα, προπονητής της οποίας είναι ο Φρεντερίκ Χαντζ από τις 21 Μαΐου 2010, αγωνίζεται στην Λιγκ 1.
Ίδρυση
Η Σπορτίνγκ Κλαμπ ντε Μπαστιά ιδρύθηκε το 1905, από τον Ελβετό Χανς Ρούες. Προερχόμενος από την Βαρκελώνη, δίδασκε γερμανικά στο λύκειο της Μπαστιά. Η ομάδα ιδρύθηκε στο Café des Palmiers, από τρία ιδρυτικά μέλη. Στον Χανς Ρούες ήρθαν τότε να προστεθούν οι Εμίλ Μπραντιζί και Ζοακίμ Βιντσεσίνι. Πρώτος πρόεδρος της ΣΚ Μπαστιά αναδείχτηκε ο Εμίλ Μπραντιζί. Η ομάδα της Κορσικής έδινε αρχικά τους αγώνες της στην Place d'Arme της Μπαστιά, υπό το φως μιας λάμπας πετρελαίου.
Φιναλίστ του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ το 1978 και κατάκτηση του Κυπέλλου Γαλλίας το 1981
Το 1977, η ΣΚΜ τερμάτισε στην Τρίτη θέση του γαλλικού πρωταθλήματος της Α’ Κατηγορίας, διαθέτοντας την καλύτερη επίθεση του πρωταθλήματος, και παίρνοντας, ως επακόλουθο, την πρόκριση για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της επόμενης σεζόν.
Αυτή ήταν η απαρχή της λαμπρής πορείας της Μπαστιά, με μια ομάδα, η οποία ήταν χτισμένη γύρω από τον μέσο Κλοντ Παπί και που αποτελείτο από ταλαντούχους παίκτες όπως ο Τζόνι Ρεπ, δύο φορές φιναλίστ του Παγκοσμίου Κυπέλλου με την Ολλανδία, ο Ζαν-Φρανσουά Λαριός, διεθνής Γάλλος μέσος ή ακόμη ο Σαρλ Ορλαντούτσι, σκληροτράχηλος αμυντικός, γνωστός στην τοπική κοινωνία ως Lion de Vescovato (Ο Λέοντας του Βεσκοβάτο).
Η ομάδα απέκλεισε διαδοχικά τις Σπόρτινγκ Λισαβόνας, Νιούκαστλ, Τορίνο ΦΚ, Καρλ Τσάις Ιένα και Γκρασχόπερς Ζυρίχης, προτού αποκλειστεί στην διαδικασία των διπλών, τότε, τελικών από την ΠΣΦ Αϊντχόφεν (0-0 και 0-3).
Από όλες τις νίκες, είναι αυτή απέναντι στην Τορίνο, εκτός έδρας, με σκορ 3-2 που έχει περισσότερο μείνει στην μνήμη του φίλαθλου κοινού της Κορσικής, καθώς η « Toro », εκείνη την εποχή, ήταν επί δύο σεζόν αήττητη στην έδρα της. Θα είναι επίσης στη διάρκεια αυτού του αγώνα που η Μπαστιά θα πετύχει και το ομορφότερο τέρμα της σε αυτή την πορεία, με ένα σουτ στην κίνηση, από απόσταση 22 μέτρων, του Ζαν-Φρανσουά Λαριός.
Στη διάρκεια αυτής της πορείας, η ΣΚΜ πραγματοποίησε μια σπάνια επίδοση στην ιστορία των ευρωπαϊκών κυπέλλων : να πετύχει 7 συνεχόμενες νίκες. Πράγματι, η ΣΜ κατάφερε να πάρει την νίκη τόσο στον εντός έδρας αγώνα, όσο και στον εκτός έδρα απέναντι στις Σπόρτινγκ Λισαβόνας, Νιούκαστλ και Τορίνο ΦΚ, όπως και τον πρώτο αγώνα απέναντι στην Καρλ Τσάις Ιένα (με το επιβλητικό, στην έκταση, σκορ 7-2).
Τελικός, αντιθέτως, θα αποδειχτεί καταστροφικός. Ειδικά ο πρώτος, θα λάβει χώρα σε έναν ακατάλληλο αγωνιστικό χώρο στο Φουριανί, έπειτα από ισχυρότατες βροχοπτώσεις που είχαν πλήξει την Κορσική, στις 26 Απριλίου 1978. Όμως, ο Γιουγκοσλάβος διαιτητής της αναμέτρησης δεν θα μπορέσει να αποτρέψει την διεξαωγή της αναμέτρησης, παρά τις αντίξοες συνθήκες, καθώς η ημερομηνία έναρξης του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Αργεντινής ήταν κοντά (μονάχα λίγες εβδομάδες αργότερα), και, συνεπώς, δεν υπήρχαν ελεύθερες ημερομηνίες για την αναβολή του. Ο αγώνας, και παρά την αγωνιστική κυριαρχία της Μπαστιά, τελείωσε με λευκή ισσοπαλία, 0-0.
Ο επαναλητικός τελικός, ο οποίος έλαβε χώρα στις 9 Μαΐου, δεν κράτησε παρά μόνο 24 λεπτά. Αυτός ήταν ο χρόνος που χρειάστηκε στους Ολλανδούς της ΠΣΦ Αϊντχόφεν για να πετύχουν το πρώτο τους τέρμα, το οποίο συνοδεύτηκε από άλλα δύο, στα τελευταία λεπτά της αναμέτρησης (3-0). Οι παίκτες της Μπαστιά, απέδωσαν την συγκεκριμένη ήττα, στην κακή εμφάνιση της ομάδας, λόγω της κόπωσης από τα παιχνίδια πρωταθλήματος (3 αγώνες σε διάστημα 6 ημερών, στο χρονικό διάστημα πριν από την διεξαγωγή του επαναλητικού τελικού), και, επίσης, στον κακό αγωνιστικό χώρο του Φουριανί, στον πρώτο αγώνα μεταξύ των δύο συλλόγων.
Η Μπαστιά, λοιπόν, πέτυχε την μεγαλύτερη επιτυχία στην ιστορία του κορισκανικού αθλητισμού (δείτε την ταινία Forza Bastia του Ζακ Τατί). Η ΣΚΜ, ομάδα μιας πόλης μονάχα 40,000 κατοίκων, είχε καταφέρει περισσότερα από απλώς να αντιμετωπίσει μερικές εκ των μεγαλύτερων πόλεων της Ευρώπης : είχε καταφέρει να συσπειρώσει γύρω της το σύνολο της Κορσικής, σε μία εποχή κατά την οποία έκανε την εμφάνισή του το κορισκναικό εθνικιστικό κίνημα, τρία χρόνια μετά τα επεισοδια της Αλέρια, το 1975.
Τρία χρόνια μετά από αυτόν τον τελικό, η ΣΚ Μπαστιά κατέκτησε τον πρώτο της εθνικό τίτλο με το Κύπελλο Γαλλίας της σεζόν 1980-1981. Αυτή, ήταν μια ιδιαίτερη νίκη για την ομάδα της Κορσικής, καθώς στον τελικό της διοργάνωσης, αντιμετώπισε την ΑΣ Σαιντ-Ετιέν, του μεγάλου Μισέλ Πλατινί. Ο τελικός διεξήχθη στο Παρκ ντε Πρενς, μπροστά σε κοινό περισσοτέρων από 46.000 θεατές, ανάμεσά τους και ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Φρανσουά Μιτεράν.
Υποβιβασμός στην Ντιβιζιόν 2 και η τραγωδία του Φουριανί
Ύστερα από 18 χρόνια στην ελίτ του γαλλικού ποδοσφαίρου, η ομάδα υποβιβάστηκε στην δεύτερη κατηγορία με το πέρας της σεζόν 85/86, όπου και θα παραμείνει 8 χρόνια. Αυτή η εποχή έμεινε χαραγμένη στις μνήμες του φίλαθλου κοινού της Γαλλίας, λόγω της τραγωδίας του Φουριανί : Στη διάρκεια της σεζόν 91/92, η ομάδα έφτασε ως τα ημιτελικά του Κυπέλλου Γαλλίας. Εκεί, κλήθηκε να αντιμετωπίσει την, κυρίαρχο, τότε, στο γαλλικό ποδόσφαιρο, Ολιμπίκ Μαρσέιγ, με τον αγώνα να λαμβάνει χώρα στο Σταντ Αρμάν Σεζαρί, γνωστό και ως Σταντ ντε Φουριανί. Η ζήτηση των εισητηρίων ήταν τέτοια, ώστε αποφασίστηκε η κατασκευή μιας προσωρινής κερκίδας χωρητικότητας 10,000 θέσεων. Το άνω τμήμα της συγκεκριμένης κερκίδας θα καταρρεύσει λίγα λεπτά πριν από την έναρξη της αναμέτρησης, με τραγικό απολογισμό 18 νεκρών και 2.300 τραυματιών.
Επιστροφή στην Λιγκ 1 και στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις
Η ομάδα πραγματοποίησε την επιστροφή της στην ελίτ του γαλλικού ποδοσφαίρου για την σεζόν 1994/1995, φτάνοντας την ίδια αυτή σεζόν στον τελικό του Λιγκ Καπ. Αυτή η εποχή σημαδεύτηκε από την δουλειά του Φρεντερίκ Αντονετί, ο οποίος ήταν υπεύθυνος των τμημάτων υποδομής του συλλόγου την περίοδο 1990-1994, αναδεικνύοντας μέσω αυτών εγχώρια ταλέντα (Μορλαί Σουμά, Λοράν Καζανόβα, Σιρίλ Ρουλ).
Μετά την αποχώρηση του Φρεντερίκ Αντονετί, από την τεχνική της ηγεσία, το 2001, η ομάδα δεν θα ξανακαταφέρει να τερματίσει μεταξύ των 10 καλύτερων του γαλλικού πρωταθλήματος. Θα φτάσει, παρ'όλα αυτά, μέχρι και τον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας της σεζόν 2001-2002, με μέσο της τον Μικαέλ Εσιέν, μελλοντικό παίκτη της Λυών και, μετέπειτα, της Τσέλσι.
Από το 2002 ως και το 2005, οι προπονητές διαδέχονταν ο ένας τον άλλον. Οι Ρομπέρ Νουζαρέ, Ζεράρ Ζιλί ή, ακόμη, το δίδυμο Φρανσουά Σικολινί / Μισέλ Παντοβανί δεν κατάφεραν να αποτρέψουν τον υποβιβασμό της ομάδας, με την βαθμολογική συγκομιδή να χειροτερεύει από την μια σεζόν στην επόμενη. Η μεταγραφική ενίσχυση της ομάδας βασιζόταν σε παίκτες με εμπιρία στην Λιγκ 1, όπως οι Τονί Βερέιγ, Φλοριάν Μωρίς, Φρανκ Σιλβέστρ, Λιλιάν Λαλάντ (όλοι τους διεθνείς) ή, ακόμη, ο Σιρίλ Ζενσάν.
Στη διάρκεια της χειμερινής ανάπαυλας του πρωταθλήματος της σεζόν 2004/2005, η ομάδα βρισκόταν εντός της ζώνης του υποβιβασμού. Το τεχνικό πειτελείο της ΣΚ Μπαστιά επιχείρησε να αντιστρέψει την κατάσταση αποκτώντας τον Κριστιάν Καρεμπέ, Παγκόσμιο Πρωταθλητή το 1998, ο οποίος έψαχνε μια τελευταία πρόκληση στην καριέρα του. Η ΣΚ Μπαστιά, και παρά τις προς το αντίθετο προσπάθεις, θα υποβιβαστεί, τελικώς, στην Λιγκ 2, με το τέλος αυτής της σεζόν, έπειτα από 11 συνεχόμενες σεζόν παρουσίας στην Λιγκ 1.
Παρακμή
Το 2005, η ομάδα υποβιβάστηκε στην Λιγκ 2. Πέντε χρόνια αργότερα, η Μπαστιά βρισκόταν σε σοβαρότατο κίνδυνο υποβιβασμού στην Νασιονάλ. Η ΣΚΜ υποβιβάστηκε, και επισήμως, στην Νασιονάλ στις 7 Μαΐου 2010, έπειτα από μια ισσοπαλία (0-0) απέναντι στην Τουρ ΦΚ, στα πλαίσια της 37ης αγωνιστικής του πρωταθλήματος της Λιγκ 2.
Στις 6 Ιουλίου 2010, η ομάδα τιμωρήθηκε με υποβιβασμό στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας από την Εθνική Διεύθυνση Ελέγχου Διατήρησης (DNCG). Η ομάδα είχε, πράγματι, χρέη ύψους 1,2 εκατομμυρίων ευρώ, τα οποία όμως καλύφτηκαν από οικονομικές συνεισφορές τοπικών φορέων (Εδαφική Ένωση Κορσικής, Γενικό Συμβούλιο Άνω Κορσικής). Στις 23 Ιουλίου 2010, το ομοσπονδιακό συμβούλιο της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου έδωσε την άδεια στην ΣΚΜ να αγωνιστεί στην Νασιονάλ για την σεζόν 2010-2011, όπως το είχε ζητήσει η Εθνική Ολυμπιακή και Αθλητική Επιτροπή Γαλλίας (CNOSF) αφότου η DNCG είχε απορρίψει το αίτημά της, στη διάρκεια της εξέτασης της προσφυγής της ομάδας κατά της απόφασης, να επανέλθει στην Νασιονάλ.
Παρά αυτή την εξωαγωνιστική υπόθεση, η οποία χάλασε, σε μεγάλο βαθμό, την προετοιμασία της ομάδας ενόψει της νέας σεζόν, η ΣΚ Μπαστιά κινήθηκε "έξυπνα" στην μεταγραφική αγορά, αποκτώντας συνολικά έξι νέους παίκτες. Αποχώρησαν οι Φλοράν Γκιζολφί (Σταντ Ντε Ρενς) και Κριστόφ Γκαφορί (Βαν ΟΚ), καθώς και ο Πιέρ-Υβ Αντρέ, ο οποίος επέλεξε να βάλει τέλος στην ποδοσφαιρική του καριέρα.
Η επιστροφή στην Λιγκ 2
thumb|right|Η ομάδα (με άσπρη εμφάνιση) στη διάρκεια αναμέτρησης απέναντι στην [[ΟΖΑ Αλφορβίλ, στις 30 Απριλίου 2011 στο Σταντ Ολιμπίκ Υβ-ντυ-Μανουάρ]] thumb|right|Η ομάδα (με μπλε εμφάνιση) στη διάρκεια αναμέτρησης απέναντι στην Αρλ-Αβινιόν, στις 28 Οκτωβρίου 2011 στο [[Σταντ Ντομινίκ-Ντυβωσέλ]] Στις 22 Απριλίου 2011, η Σπορτίνγκ Κλαμπ ντε Μπαστιά εξασφάλισε, κι επίσημα, την άνοδό της στην Λιγκ 2, με την λήξη ενός αγώνα απέναντι στην Φρεζύ-Σαιν-Ραφαέλ. Περισσότεροι από 500 Bastiais είχαν ταξιδέψει, ώστε να συμπαρασταθούν στην ομάδα τους. Στις 7 Μαΐου 2011, η ΣΚ Μπαστιά χρίστηκε πρωταθλήτρια της Νασιονάλ, ύστερα από μια νίκη επί της Κρετέιγ με σκορ 2-1, βελτιώνοντας, έτσι, την βαθμολογική της συγκομιδή, και φτάνοντας, ταυτόχρονα, στον αριθμό ρεκόρ των 91 βαθμών, ούσα αήττητη εντός έδρας στο σύνολο του πρωταθλήματος. Η Σπορτίνγκ βρισκόταν πίσω στο σκορ στο ημίχρονο, αλλά ο Νταβίντ Σουαρές ισοφάρισε και ο Ιντρίσα Σιλά έδωσε την δυνατότητα στους "Λέοντες του Φουριανί" να πάρουν το προβάδισμα στο 92ο λεπτό του αγώνα, προκαλώντας έξαλλους πανηγυρισμούς στο στρατόπεδο των οπαδών της Μπαστιά. Με την λήξη του αγώνα, οπαδοί των Κορσικανών εισέβαλαν στον αγωνιστικό χώρο του Αρμάν Σεζαρί, θέλοντας να γιορτάσουν με τους παίκτες και τον προπονητή τους, Φρεντερίκ Χαντζ, τον νέο αυτό τίτλο στην ιστορία τη ομάδας.
Η ΣΚΜ και πάλι στην Λιγκ 1
Την 1η Μαΐου 2012, η ΣΚΜ επέστρεψε, κι επίσημα πλέον, στην Λιγκ 1. Και λίγες μέρες πριν από την επέτειο της des commémorations du 5ης Μαΐου, η ΣΚΜ επέστρεψε στην ελίτ ου γαλλικού ποδοσφαίρου και αναδείχτηκε πρωταθλήτρια, και επίσημα, της Λιγκ 2 για την σεζόν 2011-2012, 44 χρόνια μετά από τον πρώτο και τελευταίο μέχρι τότε τίτλο της στην κατηγορία, μετά την νίκη της απέναντι στην ΦΚ Μετς στο Σταντ Αρμάν Σεζαρί. Η ΣΚ Μπαστιά νίκησε στον τελευταίο της εντός έδρας αγώνα της σεζόν με σκορ 2-1 την ΦΚ Ναντ, χάρη σε τέρματα των Ροτέν και Σουαρές, με την ομάδα να παραμένει, έτσι, αήττητη επί 2 χρόνια στο Φουριανί. Η ΣΚΜ αποτελούσε, με αυτό το ρεκόρ, μία από τις ελάχιστες ομάδες στην Ευρώπη που να το διατηρούν. Αξίζει επίσης να σημειωθεί πως πολλοί ήταν οι παίκτες των Κορσικανών που έδιναν τον τελευταίο τους αγώνα με την ομάδα απέναντι στην Ναντ, όπως οι Νατβίντ Σουαρές και Ζακ-Ντεζιρέ Περιεταμπέ.
Ντεμπούτο της ΣΚΜ στην Λιγκ 1
Η ΣΚ Μπαστιά ξεκίνησε εκείνη την σεζόν της Λιγκ 1 ιδιαίτερα φορμαρισμένη, μετρώντας δύο νίκες σε δύο αγώνες (1η αγωνιστική: Σοσό 2-3 Μπαστιά) (2η αγωνιστική: Μπαστιά 2-1 Ρενς). Επίσης, οι Αντονί Μοντέστ και Τοϊφιλού Μαουλιντά βρίσκονταν στην κορυφή του πίνακα των σκόρερ του πρωταθλήματος στις αρχές της σεζόν, ενώ ο Γουαμπί Καζρί βρισκόταν επικεφαλής στον αντίστοιχο των ασσίστ.
Διακρίσεις
Ο παρακάτω πίνακας ανακεφαλαιώνει τις επιδόσεις της Σπορτίνγκ Κλαμπ ντε Μπαστιά στις διάφορες γαλλικές και ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Επιδόσεις της Σπόρτινγκ Κλαμπ ντε Μπαστιά στις επίσημες διοργανώσεις
1322
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1322 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Κληρικαλισμός
thumb|250px|Σκίτσο του συνδικαλιστικού κινήματος εργατών της βιομηχανίας, στο οποίο απεικονίζεται ο ρόλος του κλήρου στην καπιταλιστική κοινωνική διαστρωμάτωση.
Ως κληρικαλισμός, κληρικισμός, κληρικοκρατία ή κληροκρατία περιγράφεται η τάση του εκκλησιαστικού κλήρου να ασκεί επιρροή και να υπεισέρχεται καταχρηστικώς σε θέματα του δημοσίου, πολιτικού, κοινωνικού, πολιτιστικού ή ιδιωτικού βίου, επιβάλλοντας με την επιρροή του συγκεκριμένους χειρισμούς. Περιγράφει επίσης την τακτική υποστήριξης της ισχύος ή των απόψεων του κλήρου της Εκκλησίας είτε από τον ίδιο τον κλήρο είτε από άλλους υποστηρικτές του. Επίσης, έχει χρησιμοποιηθεί παρόμοια ο όρος εκκλησιολατρεία.
Ομοίως, ο όρος παπαδοκρατία προσδιορίζει την απόλυτη κυριαρχία του κλήρου στον λαό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικός κλήρος Κατηγορία:Πολιτικές ιδεολογίες
Έμπερχαρντ της Φραγκονίας
Ο Έμπερχαρντ της Φραγκονίας (Eberhard, περ. 885 – 2 Οκτωβρίου 939), μέλος του Οίκου των Κορραδιδών, ήταν δούκας της Φραγκονίας, διαδεχόμενος τον μεγαλύτερο αδελφό του, τον βασιλιά Κορράδο Α', τον Δεκέμβριο του 918. Από το 926 έως το 928, ήταν επίσης δούκας της Λοθαριγγίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Έμπερχαρντ ήταν ο δεύτερος γιος του Κορράδου της Θουριγγίας και της συζύγου του, Γλίσμουθ, πιθανότατα νόθας κόρης του αυτοκράτορα Αρνούλφου δούκα της Καρινθίας. Οι Κορραδίδες αγωνίστηκαν έντονα για την επικράτηση στη Φραγκονία εναντίον των γιων του δούκα Ερρίκου της Φραγκονίας, του Οίκου των Μπάμπενμπερκ. Το 906 τα δύο μέρη έδωσαν μάχη μεταξύ τους κοντά στο Φρίτσλαρ. Ο Κορράδος της Θουριγγίας σκοτώθηκε, όπως και οι δύο από τους τρεις αδελφούς Μπάμπενμπερκ. Η έριδα με τους Μπάμπενμπερκ έλαβε τέλος, όταν ο βασιλιάς Λουδοβίκος ο Παις πήρε το μέρος των Κορραδιδών και ο Κορράδος Α΄ έγινε ο αδιαφιλονίκητος δούκας όλης της Φραγκονίας.
Στην επιθανάτια κλίνη του ο Κορράδος Α΄ σύστησε στον αδελφό του, Έμπερχαρντ, να μην κάνει καμιά απόπειρα να εξασφαλίσει την διαδοχή, αντίθετα να βοηθήσει στην άνοδο στον γερμανικό θρόνο τού -έως τότε αντιπάλου του- Ερρίκου του Ορνιθοθήρα, δούκα της Σαξονίας. Ο Έμπερχαρντ σεβάστηκε την τελευταία επιθυμία του αδελφού του, αφού ήταν ο μοναδικός τρόπος να συμφιλιωθούν οι Σάξονες και οι Φράγκοι, ώστε να μην διαλυθεί το Γερμανικό κράτος σε πολυάριθμα δουκικά κρατίδια.
Όσο ζούσε, παρέμεινε πιστός στον Ερρίκο τον κυνηγό, που του παραχώρησε το δουκάτο της Λωραίνης (926 – 928), αλλά όταν απεβίωσε ήρθε σε σύγκρουση με τον γιο και διάδοχο του Όθωνα Α΄ της Γερμανίας. Ξεκίνησε το 937 μετά από σύγκρουσή του με κάποιον Σάξονα δούκα, που αρνήθηκε να του πληρώσει φόρο, διότι δεν ήταν Σάξονας και η διαμάχη μεταφέρθηκε στην Αυλή του Όθωνα Α΄. Ο Όθωνας Α΄ δικαίωσε τον Σάξονα, και διέταξε τον Έμπερχαρντ να πληρώσει πρόστιμο, ενώ υπέβαλε τους συνοδούς εκείνου στην ατιμωτική τιμωρία μεταφοράς νεκρών σκύλων στο κοινό.
Τότε ο Έμπερχαρντ συμμάχησε με τους αντιπάλους τού Όθωνα Α΄ και εξεγέρθηκε εναντίον αυτού το 938 με την υποστήριξη του Τάνκμαρ, ετεροθαλούς αδελφού του Όθωνα Α΄ και του νέου δούκα της Βαυαρίας Έμπερχαρντ, γιου του Αρνούλφου δούκα της Βαυαρίας. Ο Τάνκμαρ σκοτώθηκε στη μάχη και ο Έμπερχαρντ της Βαυαρίας αντικαταστάθηκε στο δουκάτο από τον θείο του Μπέρτχολ της Βαυαρίας (938 – 945). Μετά από μία σύντομη συμφιλίωση με τον Όθωνα Α΄, εξεγέρθηκε ξανά εναντίον του με την υποστήριξη τού θείου του Φρειδερίκου αρχιεπισκόπου του Μάιντς και του νεώτερου αδελφού τού Όθωνα Α΄, τού Ερρίκου.
Στις 2 Οκτωβρίου 939 οι επαναστάτες ηττήθηκαν στην μάχη του Άντερναχ. Ο ίδιος ο Έμπερχαρντ σκοτώθηκε στην μάχη και το δουκάτο του έγινε αυτοκρατορική κτήση.
Κατηγορία:Οίκος των Κορραδιδών Κατηγορία:Δούκες της Λωρραίνης Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς
Τζον Μπους
Ο Τζον Μπους (αγγλ. "John Bush", 24 Αυγούστου 1963) είναι Αμερικάνος τραγουδιστής του χέβι μέταλ συγκροτήματος Armored Saint, ενώ στο παρελθόν είχε αναλάβει το μικρόφωνο των Anthrax για πάνω από δέκα χρόνια.
Βιογραφία
Ο Μπους γεννήθηκε το 1963 στο Λος Άντζελες.
Η μουσική του καριέρα ξεκίνησε όταν βρισκόταν σε ηλικία 19 ετών και δημιούργησε τους Armored Saint μαζί με τους κιθαρίστες Ντέιβιντ Πρίτσαρντ και Φιλ Σάντοβαλ, τον μπασίστα Μάικ Ζάπουτιλ και το ντράμερ Γκόνζο Σάντοβαλ. Την ίδια περίοδο του προτάθηκε να αναλάβει τα φωνητικά στους Metallica, αλλά αρνήθηκε λόγω της φιλικής σχέσης που είχε με τα υπόλοιπα μέλη των Armored Saint. Μαζί τους, κυκλοφόρησε τέσσερα στούντιο άλμπουμ, ένα ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ και ένα ΕΡ.
Το 1992 αποχώρησε από το συγκρότημα για να αντικαταστήσει τον Τζόι Μπελαντόνα στους Anthrax και οι Armored Saint διαλύθηκαν. Με τους Anthrax, ο Μπους ηχογράφησε το "Sound of White Noise" το 1993, το οποίο σκαρφάλωσε στο Top-10 του Billboard και έγινε χρυσό. Ακολούθησαν τρία, λιγότερο επιτυχημένα άλμπουμ ("Stomp 442" το 1995, "Volume 8: The Threat Is Real" το 1998 και "We've Come for you All" το 2003), με τον Μπους να αποχωρεί μετά την επανηχογράφηση επιτυχιών του συγκροτήματος από την πρώτη του εποχή, για την συλλογή "The Greater of Two Evils", το 2004.
Παράλληλα, με την δραστηριότητα του με τους Anthrax, ο Μπους επανήλθε στο προσκήνιο με τους Armored Saint οι οποίοι επανενώθηκαν το 1999, ηχογραφώντας το "Revelation" την επόμενη χρονιά, ακολουθούμενο από μία σύντομη περιοδεία.
Στις αρχές του 2005, οι Anthrax ανακοίνωσαν την επανένωση της σύνθεσης τους με τον Μπελαντόνα στα φωνητικά, χωρίς να αποκλείουν μελλοντική συνεργασία και πάλι με τον Μπους. Στις αρχές του 2007, ο Μπελαντόνα αποχώρησε και πάλι και οι φήμες για επιστροφή του Μπους αναζωπυρώθηκαν, αλλά τελικά τα φωνητικά του συγκροτήματος ανέλαβε ο Νταν Νέλσον.
Τον Αύγουστο του 2009, ο Μπους επέστρεψε τελικά στους Anthrax για μία ζωντανή εμφάνιση στο "Sonisphere festival" της Αγγλίας, ενώ ακολούθησαν έξι ακόμη εμφανίσεις, στο "Loud Park Festival" τον Οκτώβριο του 2009 και μερικές συναυλίες για την αυστραλιανή "Soundwave tour", τον Φεβρουάριο του 2010. Ο Μπους αρνήθηκε να γίνει επίσημο μέλος των Anthrax και πάλι, με αποτέλεσμα να επανενταχθεί στο συγκρότημα ο Μπελαντόνα.
Το 2010, οι Armored Saint κυκλοφόρησαν το έκτο στούντιο άλμπουμ τους με τίτλο "La Raza", μετά από εννέα χρόνια απραξίας.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Μέλη των Anthrax
Ανδρέας της Σλαβονίας
Ο Ανδρέας, ουγγρ. András (1268 - 1278) από τον Οίκο των Αρπάντ ήταν δούκας της Σλαβονίας (1274).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Στεφάνου Ε΄ της Ουγγαρίας και της Ελισάβετ των Τερτερόμπα, κόρης τού Κέτεν χαν των Κουμάνων.
Ο πατέρας του έγινε βασιλιάς το 1270, αλλά απεβίωσε δύο έτη μετά και τον διαδέχθηκε ο 10ετής Λαδίσλαος Δ΄, μεγαλύτερος αδελφός τού Ανδρέα. Αντιβασίλισσα ήταν η μητέρα του, αλλά στην πραγματικότητα κυβερνούσαν οι πλουσιότερες ευγενείς οικογένειες, όπως οι Κσακ και οι Κεσέγκι, που αντιμαχόταν για το πια θα επικρατήσει.
Ο Ερρίκος Α΄ Κεσέγκι μπαν της Σλαβονίας και ο σύμμαχός του Ιωακείμ Γκούτκελεντ θησαυροφύλακας, που προηγουμένως κρατούσε τον Λαδίσλαο Δ΄ σε αιχμαλωσία, απήγαγαν το 1274 τον Ανδρέα και τον πήγαν στη Σλαβονία σε μία προσπάθεια να τον απομακρύνουν από τον αδελφό του. Δύο μήνες μετά οι ανταγωνιστές των δύο ευγενών, ο Πέτερ Α΄ Κσακ παλατινός (κόμης) της Ουγγαρίας και οι σύμμαχοί του ελευθέρωσαν τον Ανδρέα. Σε επιστολή τού τέλους τού 1274 ο Ανδρέας αναφέρεται ως "δούκας της Σαλβονίας & Κροατίας"· γενικά αναφέρεται ως "δούκας Ανδρέας". Σύμφωνα με μία άποψη, ο πρώτος τίλος δηλώνει τον διάδοχο. Η επιστολή αναφέρεται σε ένα σχεδιαζόμενο γάμο τού Ανδρέα με μία συγγενή τού Ροδόλφου Α΄ των Αψβούργων της Γερμανίας. Ο Ανδρέας απεβίωσε μεταξύ 6 Απριλίου και 6 Νοεμβρίου τού 1278.
Το 1317 ένας άλλος τυχοδιώκτης δήλωσε στη Μαγιόρκα, ότι είναι ο δούκας Ανδρέας. Σε μία επιστολή τού Σάντσο της Μαγιόρκα προς τον Ροβέρτο της Νάπολης (ανιψιό τού Λαδίσλαου Δ΄ και τού Ανδρέα) ο πρώτος αναφέρει, ότι τον φυλάκισε. Η περαιτέρω μοίρα τού δεύτερου ψευδο-Ανδρέα δεν είναι γνωστή.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Άρπαντ
Χαλιφάτο Ρασιντούν
Το Χαλιφάτο Ρασιντούν (632-661 μ.Χ., αραβικά: الخلافة الراشدية) ή Πατριαρχικό Χαλιφάτο, τόπος κυριαρχίας των τεσσάρων πρώτων χαλίφηδων της ιστορίας του Ισλάμ, ιδρύθηκε μετά το θάνατο του Μωάμεθ το 632 μ.Χ. Στην ακμή του, τα σύνορα του χαλιφάτου εκτείνονταν στη Βόρεια Αφρική, την Αραβική Χερσόνησο και τα υψίπεδα του Ιράν. Είναι το πρώτο χαλιφάτο στη μακρά διαδοχή των δυναστειών και εμιράτων της ισλαμικής αυτοκρατορίας. Το χαλιφάτο πήρε το όνομά του από τους επονομαζόμενους "Πατριαρχικούς" ή "ορθά καθοδηγούμενους"-"τέλειους" χαλίφηδες (αραβ. αλ-χιλάφα αρ-ρασιντούν), τους τέσσερεις δηλαδή πρώτους χαλίφηδες μετά το θάνατο του Μωάμεθ, που κυβέρνησαν μέχρι που η εξουσία μετήλθε στα χέρια του Μωαβία Α΄ (αραβ. Μουαουίγια), ιδρυτή του Χαλιφάτου των Ομεϋαδών.
Τζορτζ Χάμιλτον Γκόρντον
Ο Τζορτζ Χάμιλτον-Γκόρντον, 4ος κόμης του Αμπερντίν (George Hamilton-Gordon, 28 Ιανουαρίου 1784, Εδιμβούργο - 14 Δεκεμβρίου 1860, Λονδίνο) ήταν Σκωτσέζος πολιτικός.
Χαλιφάτο Ρασιντούν
Προέλευση
Μετά τον θάνατο του Μωάμεθ το 632, οι Μεδιναίοι Ανσαρίτες φιλονικούσαν για το ποιος θα τον διαδεχόταν, ενόσω η οικογένεια του Προφήτη ήταν απασχολημένη με τις ετοιμασίες της ταφής του. Ο Ουμάρ (κάποιο σημαίνον πρόσωπο της φυλής των Κουραϊσιτών) και ο Αμπού Ουμπάιντα των Ανσαριτών δήλωσαν την πίστη τους στον Αμπού Μπακρ, με το σύνολο των Ανσαριτών και των Κουραϊσιτών να ακολουθούν. Ο Αμπού Μπακρ έγινε έτσι ο πρώτος χαλίφης "Ρασούλ Αλλάχ" (δηλ. Διάδοχος του "Αγγελιαφόρου του Θεού") και ξεκίνησε εκστρατείες να διαδόσει το Ισλάμ. Αρχικώς όμως, έπρεπε να υποτάξει τις αραβικές φυλές που είχαν απομακρυνθεί των όρκων τους στο Ισλάμ και από την ισλαμική κοινότητα.
Τζορτζ Χάμιλτον Γκόρντον
Βιογραφία
Ως διπλωμάτης, υπουργός Εξωτερικών (1841-1846) και στη συνέχεια πρωθυπουργός το 1852, προσπάθησε να διευθετήσει ειρηνικά τις διεθνείς διαφορές (συμφωνία με τον Φρανσουά Γκιζό, τον Κλέμενς Βένζελ φον Μέττερνιχ και τον Νικόλαο Α΄, υπογραφή των συνθηκών Γουέμπστερ-Άσμπαρτον και Όρεγκον μεταξύ του Καναδά και των Ηνωμένων Πολιτειών). Παρά την αντίθεσή του στον Κριμαϊκό Πόλεμο, θεωρήθηκε υπεύθυνος γι' αυτόν και παραιτήθηκε το 1855.
Χαλιφάτο Ρασιντούν
Προέλευση
Κατηγορία:Αραβική ιστορία Κατηγορία:Ιστορία του Ισλάμ Κατηγορία:Χαλιφάτα Κατηγορία:Μουσουλμανικές κατακτήσεις Κατηγορία:Ιστορία της Σαουδικής Αραβίας Κατηγορία:Πρώην κράτη της Δυτικής Ασίας
Τζορτζ Χάμιλτον Γκόρντον
Παραπομπές
Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Σκωτσέζοι διπλωμάτες Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Υπουργοί Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου
Κόμμα του Κέντρου (Γερμανία)
Το Γερμανικό Κόμμα του Κέντρου (γερμανικά: Deutsche Zentrumspartei) ή απλώς Κέντρο (Zentrum) ήταν ένα καθολικό πολιτικό κόμμα στη Γερμανία κατά τη διάρκεια του Β΄ Ράιχ και της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης.
Το κόμμα σχηματίστηκε το 1870 και αγωνίστηκε στη διάρκεια του λεγόμενου Κουλτούρκαμπφ (η λέξη σημαίνει αγώνας για την κουλτούρα, τον πολιτισμό, και αναφέρεται στη σύγκρουση για τη μείωση της επιρροής της Καθολικής Εκκλησίας στα γερμανικά πράγματα, που εξαπέλυσε ο πρωθυπουργός της Πρωσίας και καγκελάριος της Γερμανίας Όττο φον Μπίσμαρκ), καταλαμβάνοντας σε σύντομο χρονικό διάστημα το ένα τέταρτο των εδρών του Ράιχσταγκ (γερμανική Βουλή), όπου λόγω των κεντρώων θέσεών του στα περισσότερα ζητήματα, διαδραμάτισε αποφασιστικό ρόλο στο σχηματισμό διάφορων πλειοψηφιών, έχοντας έτσι τη δύναμη προώθησης αρκετών συμφερόντων του.
Όταν οι Ναζί ανήλθαν στην εξουσία, το κόμμα αυτοδιαλύθηκε στις 5 Ιουλίου 1933, λόγω σχετικού όρου μεταξύ της Αγίας Έδρας και της Γερμανίας για την υπογραφή του λεγόμενου «Ραϊχσκονκορδάτου».
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το κόμμα επανιδρύθηκε, αλλά δεν κατάφερε να αρθεί στο παλαιό του κύρος, καθώς τα περισσότερα μέλη του εντάχθηκαν στη νεοπαγή Χριστιανοδημοκρατική Ένωση. Το Κόμμα του Κέντρου παρέμεινε στη γερμανική Βουλή μέχρι το 1957, ως περιθωριακός πλέον κομματικός σχηματισμός, με παρουσία κυρίως στο κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας.
Κατηγορία:Πρώην πολιτικά κόμματα στη Γερμανία Κατηγορία:Γερμανική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Καθολικισμός στη Γερμανία Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης
Πέντρο Ροντρίγκες (ποδοσφαιριστής)
Ο Πέντρο Φιλίπε Φιγκεϊρέδο Ροντρίγκες (πορτογαλικά: Pedro Filipe Figueiredo Rodrigues, γενν. στις 20 Μαΐου 1997), γνωστός και ως Πεπέ (Pêpê), είναι Πορτογάλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος/αμυντικός μέσος για τον Ολυμπιακό. Από τον χειμώνα του 2021, αγωνίζεται ως δανεικός στη ΦΚ Φαμαλισάο.
Μπενφίκα
Ο Πεπέ εντάχθηκε στην ακαδημία νέων της Μπενφίκα στην ηλικία των 12 ετών από την ομάδα της πατρίδας του, Ασοσιασάο Σοσιάλ Κουλτουράλ ε Ρεκρεατίβα ντα Κάζα ντ Μπενφίκα ντε Βιζέου. Στις 26 Αυγούστου 2015, ακόμα έφηβος, έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο με την Μπενφίκα Β, παίζοντας σε ολόκληρη τη διάρκεια της νίκης με 1-0 επί της Ολιβεϊρένσε για τη Σεγούντα Λίγα.
Στις 21 Αυγούστου 2017, ο Πεπέ εντάχθηκε με δανεισμό στην Εστορίλ. Έκανε το ντεμπούτο του στην Πριμέιρα Λίγα με τον σύλλογο έξι ημέρες αργότερα, ως αλλαγή στην ήττα με 2-1 εναντίον της Σπόρτινγκ Λισαβόνας.
Ο Πεπέ σημείωσε το πρώτο του γκολ στην πορτογαλική κορυφαία κατηγορία στις 30 Ιανουαρίου 2018, βοηθώντας στη νίκη με 3-0 επί της Τοντέλα, με μακρινό σουτ νωρίς στον αγώνα.
Βιτόρια Γκιμαράες
Πριν από τη σεζόν 2018-19, ο Πεπέ δανείστηκε στη Βιτόρια Γκιμαράες. Στις 16 Ιουλίου 2019, συμφώνησε σε μόνιμη μετακίνηση με πενταετές συμβόλαιο.
Ολυμπιακός
Στις 7 Σεπτεμβρίου 2020, ο Ολυμπιακός ανακοίνωσε την απόκτηση του Πεπέ με τετραετές συμβόλαιο.
Εθνική ομάδα
Σε όλα τα επίπεδα νέων, ο Πεπέ έκανε 78 συμμετοχές για την Πορτογαλία. Ο πρώτος του αγώνας για την Πορτογαλία U21 πραγματοποιήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2016 στην ηλικία των 19, αντικαθιστώντας τον Ντάνιελ Ποντένσε στο 60ο λεπτό της εκτός έδρας νίκης με 7-1 επί του Λιχτενστάιν για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U21 2017.
Επιπλέον, ο Πεπέ εκπροσώπησε τη Πορτογαλία U20 στο Παγκόσμιο Κύπελλο U20 του 2017 στη Νότια Κορέα.
1321
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1321 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
GS
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων GS ή gs, μπορεί να αναφέρεται: