cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σταφίδα
Οι παραγωγοί συλλέγουν τον καρπό της μαύρης σταφίδας συνήθως τον μήνα Αύγουστο, τον αποξηραίνουν σε ειδικά διαμορφωμένους υπαίθριους χώρους που ονομάζονται αλώνια. Έπειτα από οκτώ ημέρες (εξαρτάται και από τον καιρό) την γυρίζουν για να αποξηρανθεί και από την άλλη όψη και έπειτα από 2-3 ημέρες (πάλι εξαρτάται από τον καιρό) τον "λαγανίζουν" βγάζοντας τη ρώγα από το κοτσάνι και στη συνέχεια την μαζεύουν και την πηγαίνουν για επεξεργασία. Η επεξεργασία αυτή είναι γνωστή ως "μακινάρισμα". Εκεί απορρίπτονται τα περιττά σώματα και τα "τσίγγανα" που ενδεχομένως έχει και ξεχωρίζουν την χοντρή από την ψιλή ρώγα. Έπειτα την πουλούν στους σταφιδέμπορους και στις ενώσεις συνεταιρισμών και αυτοί αναλαμβάνουν την περαιτέρω επεξεργασία, την συσκευασία της και την διάθεσή της στην εγχώρια και παγκόσμια αγορά.
Ιστορία
Οι παλαιότερες γνωστές μαρτυρίες για καλλιέργεια της σταφιδαμπέλου στην Ελλάδα ανάγονται στον 14ο αιώνα μ.Χ., αλλά είναι βέβαιο ότι από την αρχαιότητα αποξηραίνονταν σταφύλια, προς παρασκευή σταφίδας. Οι σταφίδες, ασταφίδες ή σταφυλίδες, αναφέρονται από πολλούς αρχαίους συγγραφείς, η δε παροιμία «ανθρώπου γέροντος ασταφίς η κεφαλή», που χαρακτηρίζει την ρυτιδώδη κατάσταση της σταφίδας, μαρτυρεί ότι ήταν γνωστή ως προϊόν από πολύ παλαιά.
Ονομασία
Ο Ξενοφών στην «Κύρου Ανάβαση» αναφέρεται στην «αποξηραμένη σταφυλή», όταν περιγράφει την διάβαση των στρατευμάτων του δια μέσου της Αρμενίας και κάνει λόγο για την αφθονία των αγαθών της χώρας, στα οποία συμπεριλαμβάνει και την σταφίδα. Μάλιστα η μνεία αυτή παρέσυρε πολλούς να υποστηρίξουν ότι «ο μικρός της σταφιδαμπέλου θάμνος είναι αυτόχθων εν Ασία, εν αυτή δήλον ότι το πρώτον εφυτεύθη και εκαλλιεργήθη, είτα δε εξ αυτής μετεφέρθη και ενεκλιματίσθη και εις άλλας χώρας, οίον την Πελοπόννησον». Πάντως οι λέξεις σταφίδες, ασταφίδες στα αρχαία κείμενα, ίσως υπονοεί την σημερινή Κορινθιακή Σταφίδα, η οποία κατέστη είδος εμπορεύσιμο της Πελοποννήσου, των Ιονίων Νήσων και της Στερεάς Ελλάδος προ εξακοσίων περίπου ετών και η οποία οφείλει την ονομασία της στους Γάλλους (Raisin de Corinthe).
(Πηγή: Σ.Καργάκος) Η λέξη currant, που σημαίνει στα αγγλικά την Κορινθιακή Μαύρη Σταφίδα, έχει την αρχή της στην Κόρινθο. Από τα γαλλικά, raisins de Corinthe, ή μάλλον raisins de Corauntz όπως ήταν στα γαλλικά της εποχής, πέρασε τον 14ο αι. και στα αγγλικά, όπου σιγά-σιγά το raisins παραλείφθηκε• στα κείμενα της εποχής τη λέξη τη βρίσκει κανείς γραμμένη σε πάμπολλες παραλλαγές, corentes, corauntz, currents, currence, corans κτλ. Μάλιστα, όταν τον 16ο αιώνα άρχισαν να καλλιεργούνται στην Αγγλία τα φραγκοστάφυλα, ο κόσμος νόμισε ότι αυτός ο καρπός είναι η νωπή μορφή της σταφίδας, και τα είπε κι αυτά currant• το λάθος επισημάνθηκε αμέσως, αλλά όπως συχνά συμβαίνει ρίζωσε, κι έτσι σήμερα currants λέγονται και τα φραγκοστάφυλα και οι σταφίδες.
Στην Αμερική, για να ξεδιαλύνει η σύγχυση, τις σταφίδες τις αποκαλούν Zante currants, δηλαδή ζακυνθινές (η Ζάκυνθος άλλωστε ήταν σημαντική πηγή εξαγωγών σταφίδας στη Βρετανία) Μια λέξη ξεχασμένη σχεδόν για την κορινθιακή σταφίδα είναι κουρεντί, που είναι αντιδάνειο από το currant.
Βέβαια, σταφίδα δεν είναι μόνο η μαύρη αλλά και η ξανθή, που ανήκει στην ποικιλία Σουλτανίνα, κι αυτή χωρίς κουκούτσια (απύρηνη) όπως και η Κορινθιακή. Το όνομα προέρχεται από τα ιταλικά (uva sultanina), και μάλλον οφείλεται στο ότι η σταφίδα αυτή εισαγόταν από την επικράτεια του Σουλτάνου, την οθωμανική αυτοκρατορία. Κατά μια άλλη εκδοχή, πήρε το όνομά της επειδή η καταγωγή της είναι από την επαρχία Σουλτανιέ της Περσίας. (Υπάρχουν και άλλες θεωρίες, πολλές μάλιστα επιστρατεύουν και κάποιον μύθο, επειδή στα αγγλικά η λέξη για τη σταφίδα, sultana, είναι ίδια με τη λέξη για τη σουλτάνα). Στην Ελλάδα η Σουλτανίνα ήρθε το 1838 από τη Σμύρνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η λέξη σουλτανίνα δημιουργήθηκε επί τουρκοκρατίας και περιέχει τη λέξη σουλτάν (όπως σουλτάνος). Με τον ίδιο τρόπο σήμερα θα ονομάζαμε αυτή την ποικιλία σταφυλιού ως
Κατηγορία:Αποξηραμένα φρούτα
Συστηματική ταξινόμηση
Η συστηματική ταξινόμηση είναι η θεωρία και η πρακτική που χρησιμοποιούν οι βιολόγοι για την κατάταξη των έμβιων όντων. Η χρησιμότητά της έγκειται στην ανάγκη διαχωρισμού των ζωντανών οργανισμών που συναντάμε σε τεράστια ποικιλία στο φυσικό κόσμο: από πελώριες φάλαινες έως και μικροσκοπικά βακτήρια. Η εφαρμογή αυτή της ταξινόμησης προσφέρει μια ονοματολογία η οποία χρησιμοποιείται διεθνώς. Αποτελεί μέρος της ευρύτερης επιστήμης της Συστηματικής.
Αρχικά στάδια
Πρώτος ο Αριστοτέλης συγκέντρωσε όλες τις σχετικές γνώσεις της εποχής του και πλούτισε αυτές με τις παρατηρήσεις του συγκεντρώνοντάς τις όλες κατά επιστημονικά σύνολα.
Λινναία ταξινόμηση
Μετά 2.000 χρόνια ο Σουηδός βοτανολόγος Κάρολος Λινναίος (1707-1778) ταξινόμησε κατά σύστημα και τα τρία συστήματα της φύσης, δηλαδή Φυτά (Regnum vegetabile), Ζώα (Regnum animale) και Ορυκτά (Regnum lapideum) εισάγοντας την διπλή ονομασία. Τα κριτήρια της κατάταξης των οργανισμών είναι μορφολογικά. Οι απαρτιζόμενες κύριες ομάδες υποδιαιρούνται σε άλλες μικρότερες και ακόμη μικρότερες κ.ο.κ. Οι βασικές βαθμίδες της ταξινομικής ιεραρχίας είναι οι εξής: το Βασίλειο, η Συνομοταξία, η Ομοταξία, η Τάξη, η Οικογένεια, το Γένος. και το Είδος. Ως βάση της ιεράρχησης λαμβάνεται το είδος, τα όμοια μεταξύ τους είδη συναποτελούν γένος, όμοια γένη τις οικογένειες και αυτές τις τάξεις, ομοταξίες, κ.λπ.
Φυλογενετική ταξινόμηση
Σήμερα τα νεότερα συστήματα ταξινόμησης δεν είναι τεχνικά ή φυσικά όπως του Λινναίου διότι δεν λαμβάνεται ως βάση η εξωτερική ομοιότητα ή η ομοιότητα της εσωτερικής κατασκευής αλλά φυλογενετικά. Η συστηματική αυτή ταξινόμηση λέγεται φυλογενετική ταξινόμηση διότι αποβλέπει στην ανεύρεση συγγένειας και κοινής καταγωγής των ειδών. Η σύγκριση του γενετικού υλικού (DNA) των οργανισμών έχει συμβάλει ιδιαίτερα σ' αυτή.
Ονοματολογία
Οι επιστημονικές ονομασίες στη Ζωολογία και τη Βοτανική είναι κατ' εξοχήν ελληνικές και λατινικές. Οι ελληνικές ή ελληνογενείς λέξεις εμφανίζονται στη λατινοποιημένη τους μορφή, δηλαδή αποδιδόμενες με λατινικούς χαρακτήρες και σύμφωνα με την ερασμιακή αντιστοίχηση των φθόγγων. Εκ των δύο ονομάτων της επιστημονικής ονομασίας το πρώτο προσδιορίζει το γένος και είναι ουσιαστικό. Βρίσκεται πάντα σε πτώση ονομαστική της ελληνικής ή λατινικής γλώσσας. Το δεύτερο όνομα αναφέρεται στο είδος, είναι επιθετικός προσδιορισμός και μπορεί να βρίσκεται και σε πτώση γενική, πάντα της λατινικής.
Μαυρίκιος της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ
Ο Μαυρίκιος (γερμ. Moritz, 24 Οκτωβρίου 1829 - 13 Μαΐου 1907) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν πρίγκιπας της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.
Βιογραφία
Ο Μαυρίκιος Φραγκίσκος Φρειδερίκος Κωνσταντίνος Αλέξανδρος Ερρίκος Αύγουστος Κάρολος Αλβέρτος ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γεωργίου της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και της Μαρίας Λουίζας, κόρης του Φρειδερίκου Λουδοβίκου του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.
Το 1907 απεβίωσε στο Άρκο του Τυρόλου σε ηλικία 78 ετών. Τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Ερνέστος Β΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1862 με την Αυγούστα των Βέττιν, κόρη του Βερνάρδου Β΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Μαρώνεια Συρίας
Η Μαρώνεια ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Συρίας.
Λεγόταν αλλιώς Μαρωνία και Μαρωνιάς. Την αναφέρει ο Αππιανός σαν μια από τις πόλεις που ίδρυσε ο Σέλευκος Α'. Αντλεί το όνομά της από την ομώνυμη θρακική πόλη. Ο Γκρέιντζερ υποστήριξε ότι την έκτισαν ναι μεν οι Θράκες Μαρωνείς, αλλά μετά το 190 π.Χ., οπότε ήλθαν εκεί σαν πρόσφυγες μαζί με Ευβοείς και Αιτωλείς. Ωστόσο υπήρχε και Μαρώνεια στην Κρήτη (πατρίδα του ποιητού Σωτάδου) και δεν αποκλείεται να ήταν η συριακή πόλη αποικία Κρητών μισθοφόρων. Ο Ιερώνυμος την τοποθετεί 30 μίλια ανατολικά της Αντιοχείας, κοντά στην Δάφνη. Στο μοναστήρι του οικισμού της Μαρωνείας ασκήτευσε ο άγιος Μάλχος, του οποίου η μνήμη τιμάται στις 21 Οκτωβρίου.
Δεν αποκλείται να είναι η σημερινή Maarat al Numan κοντά στην Απάμεια, με ερείπια. Την πόλη αναφέρει και ο Κλαύδιος Πτολεμαίος.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Συρίας
Μπελλατρίξ
Είναι ο τρίτος σε φωτεινότητα αστέρας στον αστερισμό Ωρίωνα και ο 27ος φωτεινότερος σε ολόκληρο τον νυχτερινό ουρανό της Γης. Στη μορφή του αστερισμού, σημειώνει τον αριστερό ώμο του μυθικού κυνηγού Ωρίωνα.
Αστροφυσικά χαρακτηριστικά
Ο Μπελλατρίξ είναι ένας τεράστιος κυανόλευκος αστέρας με περίπου 8,4 φορές τη μάζα του Ήλιου και με Φαινόμενο μέγεθος 1.64, η ηλικία του εκτιμάτε ο,τι είναι περίπου 20 εκατομμυρίων χρονών και κατά πάσα πιθανότητα θα καταλήξει ως ένας λευκός νάνος. Η πραγματική θερμοκρασία του στο εξωτερικό περίβλημα του είναι 22 000 Κ. Σε αυτή την υψηλή θερμοκρασία οφείλει το αστέρι το μπλε-λευκό χρώμα του, όπως και όλοι οι αστέρες Β-τύπου (η επιφανειακή θερμοκρασία των αστέρων αυτών κυμαίνεται μεταξύ των 15 000 και 25 000 βαθμών Κ) ).
Δείτε επίσης
Μπελλατριξ Κατηγορία:Γίγαντες αστέρες τύπου B Κατηγορία:Ωρίων (αστερισμός)
143 Αδρία
Η Αδρία (Adria) είναι μεγάλος σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,12. Ανακαλύφθηκε το 1875 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από την Πόλα, τη σημερινή Πούλα της Κροατίας, και έλαβε το όνομά της προς τιμή της Αδριατικής Θάλασσας, στις ακτές της οποίας βρίσκεται η Πούλα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αδρίας είναι 95,4 ± 0,7 χλμ. Μία επιπρόσθηση από την Αδρία έχει παρατηρηθεί μέχρι στιγμής, στις 21 Αυγούστου 2000 από την Ιαπωνία, και από τα δεδομένα της υπολογίσθηκε ένα σφαιροειδές σχήμα διαστάσεων 98 × 86 χλμ. Η μάζα της Αδρίας εκτιμάται σε 760 τρισεκατομμύρια τόνους με μέση πυκνότητα 2,0 gr/cm³. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Αδρίας εκτιμάται σε 2,51 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 390 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 47,5 m/sec (171 χιλιόμετρα την ώρα).
Ο φασματικός τύπος της Αδρίας είναι C (ανθρακούχος). Το άλβεδό της είναι 0,049. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 106 βαθμούς C κάτω από το μηδέν.
Η Αδρία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 22 ώρες και 18 δευτερόλεπτα, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή. Η τιμή προέκυψε από φωτομετρικές παρατηρήσεις που έγιναν το 2008 από το Λας Κρούσες (Νέο Μεξικό).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αδρια
Μανγκαζέγια
μικρογραφία| Ευρήματα αρχαιολογικών ανασκαφών στην Μανγκαζέγια (Κρατικό Ιστορικό Μουσείο, [[Μόσχα)]] Η Μανγκαζέγια (Мангазе́я) ήταν μια δια-ουραλική εμπορική αποικία της βορειοδυτικής Σιβηρίας, η οποία αργότερα έγινε πόλη τον 17ο αιώνα.
Ιδρύθηκε το 1600 από τους Κοζάκους από το Τομπόλσκ και βρισκόταν στον ποταμό Ταζ, ανάμεσα στις χαμηλότερες διαδρομές των ποταμών Ομπ και Γενισέι, οι οποίοι ρέουν προς τον Αρκτικό Ωκεανό.
Η ονομασία της προέρχεται από ένα εθνώνυμο στη γλώσσα νένετς: Monnkansi ή Mongandi.
Οι Ρώσοι έποικοι των ακτών της Λευκής Θάλασσας της Ρωσίας (πομόρς) ίδρυσαν μια διαδρομή κατά μήκος της αρκτικής ακτής προς το Αρχάγγελσκ για το εμπόριο με Νορβηγούς, Άγγλους και Ολλανδούς εμπόρους. Η Μανγκαζέγια συγκέντρωνε γούνες και ελεφαντόδοντο (χαυλιόδοντες) καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου για αποστολή κατά τη διάρκεια του σύντομου καλοκαιριού του Βορρά. Το εμπόριο πραγματοποιούνταν επίσης κατά μήκος της βόρειας ποτάμιας διαδρομής της Σιβηρίας. Έγινε μια "εικονική Βαγδάτη της Σιβηρίας", μια πόλη-κράτος με τον πλούτο και την απόλυτη απομόνωσή της".
Η Διαδρομή της Βόρειας Θάλασσας απαγορεύτηκε το 1619 υπό την ποινή του θανάτου και η πόλη έκλεισε για τους ξένους: χάρτες ναυσιπλοΐας σχίστηκαν, στήθηκαν πόστα για να εμποδίσουν όποιον προσπαθούσε να περάσει και αλλάχτηκαν και χάρτες. Το κράτος δεν μπορούσε να εισπράξει φόρους και υπήρχε φόβος διείσδυσης αγγλικών εμπορικών συναλλαγών στη Σιβηρία. Επιπλέον, "η Μανγκαζέγια είχε προκαλέσει το φθόνο των εσωτερικών εμπόρων, που εργάζονταν από τα Ουράλια, το Τιουμέν και το Τομπόλσκ, οι οποίοι έβλεπαν να προσελκύει το εμπόριο, που διαφορετικά θα διοχετευτόταν προς αυτούς".
Η πόλη εγκαταλείφθηκε τελικά μετά την καταστροφική πυρκαγιά του 1678, μετά την οποία ο υπόλοιπος πληθυσμός μετέβη στο Τουρουχάνσκ στη διασταύρωση του ποταμού Γενισέι με την Κάτω Τουνγκούσκα, η οποία ήταν γνωστή ως Νέα Μανγκαζέγια μέχρι το 1780.
Η θέση της αρχικής Μανγκαζέγια και της διαδρομής της Βόρειας Θάλασσας των Πομόρς ξεχάστηκαν μέχρι τον 20ο αιώνα, όταν οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν ερείπια από ένα ξύλινο Κρεμλίνο και ένα γκοστίνι ντβορ (εμπορικό κέντρο) στην τοποθεσία Μανγκαζέγια.
Υπάρχει κοντά ένας ηλεκτρικός υποσταθμός 220 kV, που ανήκει στην Gazprom με το ίδιο όνομα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Ρωσία Κατηγορία:Σιβηρία Κατηγορία:Αφανισμένες πόλεις στη Ρωσία
Ναντσίνγκ
Η Ναντσίνγκ υπήρξε πρωτεύουσα της Κίνας κατά τη διάρκεια αρκετών ιστορικών περιόδων, και μάλιστα μία από τις τέσσερις μεγάλες αρχαίες πρωτεύουσες της Κίνας. Στα μέσα του 19ο αιώνα, ήταν η έδρα της εξέγερσης των Ταϊπίνγκ. Το 1902 ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο Ναντζίνγκ. Μετά την επανάσταση ενάντια στην Δυναστεία Τσινγκ (1911) και την εγκαθίδρυση δημοκρατίας, η πόλη επιλέχθηκε αρχικά ως η νέα πρωτεύουσα της Δημοκρατίας, αλλά ο νέος πρόεδρος Γιουέν Σικάι αποφάσισε να γίνει το Πεκίνο η νέα πρωτεύουσα. Με την άνοδο του Εθνικιστικού Κόμματος (Κουομιτάνγκ) με ηγέτη τον Τσιανγκ Κάι Σεκ στην εξουσία το 1927, η πόλη επιλέχθηκε ξανά για πρωτεύουσα της χώρας. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου Σινοϊαπωνικού πολέμου, η πόλη κατελήφθη από τους Ιάπωνες (το Δεκέμβριο του 1937), οι οποίοι προέβησαν σε βιασμούς και εκτελέσεις του πληθυσμού της πόλης, με τους νεκρούς να υπολογίζονται σε πάνω από 200.000 (οι αρχές της Κίνας ανεβάζουν τα θύματα σε πάνω από 300.000, ενώ οι Ιαπωνικές τα υπολογίζουν ανάμεσα σε 40.000 με 200.000). Τα γεγονότα αυτά έμειναν γνωστά στην Δύση με τον όρο «Σφαγή της Ναντσίνγκ» (ή «Βιασμός της Ναντσίνγκ»). Μετά την παράδοση της Ιαπωνίας το 1946 η πόλη έγινε ξανά πρωτεύουσα της Κίνας, παραμένοντας ως τέτοια μέχρι την κατάληψή της από τις δυνάμεις το Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού, τον Απρίλιο το 1949.
Πρώιμη ιστορία
Η Ναντσίνγκ ήταν μια από τις πιο πρώιμες εγκαθιδρύσες πόλεις στην Κίνα. Σύμφωνα με τον θρύλο, ο Φουτσάϊ, βασιλιάς του βασιλείου του Γου, ίδρυσε ένα οχυρό που ονομαζόταν Γιετσένγκ στη σημερινή περιοχή της Ναντσίνγκ το 495 π.Χ. Αργότερα το 473 π.Χ, το κράτος του Γιούε κατέκτησε τους Γου και κατασκεύασε το οχυρό του Γιουετσένγκ στα περίχωρα της πύλης Τζουονγκούα. Το 333 π.Χ αφού εξολόθρευσε το κράτος του Γιουε, το κράτος του Τσου έχτισε το Τζινλινγκ Γι στο δυτικό μέρος της σημερινής Ναντσίνγκ. Υπό την δυναστεία των Τσιν και Χαν, ονομαζόταν Μόλινγκ. Από τότε η πόλη έχει ζήσει καταστρόφη και ανανέωση πολλές φορές.
Κλίμα
Η Ναντσίνγκ έχει ένα υγρό υποτροπικό κλίμα (Κέππεν: Cfa) και επηρεάζεται από τους μουσώνες της Ανατολικής Ασίας. Οι τέσσερις εποχές είναι ξεχωριστές, με συνθήκες υγρασίας καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, πολύ ζεστά και αποπνικτικά καλοκαίρια, κρύους, υγρούς χειμώνες και ενδιάμεσα, η άνοιξη και το φθινόπωρο έχουν φυσιολογική διάρκεια. Μαζί με την Τσονγκτσίνγκ και την Ουχάν, η Ναντσίνγκ αναφέρεται παραδοσιακά ως ένας από τους "Τρεις Φούρνους" κατά μήκος του ποταμού Γιανγκτσέ για τις διαρκώς υψηλές θερμοκρασίες το καλοκαίρι. Ωστόσο, η περίοδος από τα μέσα Ιουνίου έως τα τέλη Ιουλίου είναι η περίοδος ανθοφορίας της δαμασκηνιάς κατά την οποία εμφανίζεται η εποχή των βροχών της Ανατολικής Ασίας (λέγεται meiyu ή "βροχή του δαμάσκηνου"), κατά την οποία η πόλη βιώνει μια περίοδο ήπιας βροχής καθώς και υγρασίας.
Το χειμώνα επικρατεί βορειοανατολικός άνεμος. Η μέση θερμοκρασία τον Ιανουάριο είναι 2,7 °C και η ακραία ημερήσια ελάχιστη θερμοκρασία είναι −14,0 °C, που σημειώθηκε στις 6 Ιανουαρίου 1955. Νοτιοανατολικός άνεμος επικρατεί το καλοκαίρι, με μέση θερμοκρασία 28,1 °C τον Ιούλιο και μια ακραία ημερήσια μέγιστη θερμοκρασία 43,0 °C, που σημειώθηκε στις 13 Ιουλίου 1934. Οι ακραίες μέγιστες ετήσιες ημέρες βροχόπτωσης που καταγράφηκαν ήταν 160 ημέρες το 1957. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 1.090,4 mm.
Δημογραφικά στοιχεία
Στην απογραφή του 2010, ο συνολικός πληθυσμός της πόλης Ναντσίνγκ ήταν 8,005 εκατομμύρια. Ο ΟΟΣΑ υπολόγισε τον πληθυσμό της μητροπολιτικής περιοχής εκείνη την εποχή σε 11,7 εκατομμύρια. Οι επίσημες στατιστικές το 2011 υπολόγισαν τον πληθυσμό της πόλης σε 8,11 εκατομμύρια. Το ποσοστό γεννήσεων ήταν 8,86% και το ποσοστό θνησιμότητας ήταν 6,88%. Η αστική περιοχή είχε πληθυσμό 6,47 εκατομμύρια άτομα. Η αναλογία των φύλων του πληθυσμού της πόλης ήταν 107,31 άνδρες προς 100 γυναίκες.
Όπως στο μεγαλύτερο μέρος της ανατολικής Κίνας, η επίσημη εθνοτική σύνθεση της Ναντσίνγκ είναι κυρίως οι Κινέζοι Χαν (98,56%), με άλλες 50 επίσημες εθνοτικές ομάδες. Το 1999, 77.394 κάτοικοι ανήκαν σε επίσημα καθορισμένες μειονότητες, μεταξύ των οποίων η συντριπτική πλειοψηφία (64.832) ήταν οι Χουέι, οι οποίοι αποτελούσαν το 83,76% του μειονοτικού πληθυσμού. Η δεύτερη και η τρίτη μεγαλύτερη μειονοτική ομάδα ήταν οι Μαντσού (2.311) και οι Τσουάνγκ (533). Οι περισσότερες από τις μειονοτικές εθνικότητες κατοικούσαν στην περιοχή Τζιανιέ, αποτελώντας το 9,13% του πληθυσμού της περιοχής.
Διακυβέρνηση
Το πλήρες όνομα της κυβέρνησης της Ναντσίνγκ είναι "Λαϊκή Κυβέρνηση της Πόλης Ναντσίνγκ". Η πόλη βρίσκεται υπό τη μονοκομματική εξουσία του ΚΚΚ, με τον Γραμματέα της Επιτροπής του ΚΚΚ της Ναντσίνγκ ως τον de facto κυβερνήτη της πόλης και τον δήμαρχο ως τον εκτελεστικό επικεφαλής που εργάζεται κάτω από τις εντολές του γραμματέα.
Διοικητικές διαιρέσεις
Η πόλη Ναντσίνγκ χωρίζεται σε 11 περιοχές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Κίνας
Χωρίον των Ποιμένων
Το Χωρίον των Ποιμένων (بيت ساحور) είναι οικισμός και τοποθεσία ανατολικά της Βηθλεέμ, της κατεχόμενης από το Ισραήλ Παλαιστίνης, καθώς και της γύρω πεδινής έκτασης, γνωστής ως Μπέιτ Σαχούρ. Σήμερα έχει σχεδόν ενωθεί με την πόλη, παρότι αποτελεί ξεχωριστό δήμο. Κατοικείται αποκλειστικά από Παλαιστινίους και (άλλους) Άραβες.
Ο αγρός αυτός κατέστη τόπος προσκυνήματος για όσους μετέβαιναν στους Αγίους Τόπους και από τον 4ο αι. καθώς λέγεται τιμήθηκε από την Αυτοκράτειρα Αγία Ελένη με Ιερό Ναό που έκτισε εκεί προς τιμήν της Θεοτόκου, του Ιωσήφ του μνήστορος και των τριών ποιμένων.
Έτσι στα τέλη του μόλις περασμένου αιώνα το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο των Ιεροσολύμων έκτισε εκκλησία μέσα στο χωριό για την εξυπηρέτηση των αναγκών της ορθόδοξης κοινότητας. Στα αρχαία δε τυπικά της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων διασώθηκαν και περιγραφές των εορταστικών τελετών των Χριστουγέννων που άρχιζαν την παραμονή της εορτής στο Ναό των Ποιμένων και ολοκληρώνονταν στη Βηθλεέμ στο Ναό της Γεννήσεως: "Από της έκτης πρωινής εξέρχονται εις το Ποίμνιον, απαγγέλουσιν εκτενή και λέγουσιν την υπακοήν ήχος η' "Εν Υψίστοις δόξα ..." Μετά ταύτα απέρχονται εις Βηθλεέμ, εισέρχονται εις το σπήλαιον και τελούσι τον εσπερινόν..."
Το 1970 το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, στην ιδιοκτησία του οποίου βρίσκεται ο χώρος πρωτοστατούντος του πνευματικού της Μονής του Αγίου Σάββα απεφάσισε να κτίσει νέο Ναό ακριβώς πάνω στα ερείπια του αρχαίου προσκυνήματος. Έτσι μετά τις προηγηθείσες αρχαιολογικές ανασκαφές από το τμήμα Αρχαιοτήτων και Μουσείων του Ισραήλ, τις αναστηλωτικές εργασίες του μνημείου ανέλαβε, τότε εξ ολοκλήρου το Υπουργείο Πολιτισμού της Ελλάδος.
Οι ανασκαφές πράγματι επαλήθευσαν και συμπλήρωσαν τη σχετική παράδοση και τις προαναφερθείσες ιστορικές πηγές γεγονός που εξανάγκασε η ανέγερση του νέου Ναού να γίνει σε παρακείμενο χώρο, εκτός του αρχαιολογικού αυτού χώρου, όπως και ολοκληρώθηκε.
Από τα νέα στοιχεία των ερευνών απεκαλύφθη ότι πράγματι το σπήλαιο των ποιμένων είχε μετατραπεί σε εκκλησία τον 4ο αι., είχε ψηφιδωτή επίστρωση διακοσμημένη με γεωμετρικά συμπλέγματα, είχε διευρυνθεί κατά τον 5ο αι. και πάνω από αυτόν είχε οικοδομηθεί μικρός ναός του οποίου επίσης διασώθηκε το ψηφιδωτό δάπεδο με φυσικό διάκοσμο και δύο ελληνικές επιγραφές με τα ονόματα των δωρητών. Επίσης ότι είχε καταστραφεί το 614 από τους Πέρσες και τη θέση του μεγάλου Ναού του 6ου αι. είχε καταλάβει μικρότερη εκκλησία και κατά την αραβική περίοδο ο χώρος από ανοικτός προσκυνηματικός μετατράπηκε σε περιτειχισμένο μοναστήρι όμοιο με τα άλλα της ερήμου της Ιουδαίας και που καταστράφηκε τον 10ο αιώνα.
Από τα παραπάνω εύλογα συνάγεται ότι η διασωθείσα υπόγεια κρύπτη αλλά και η ευλάβεια των εντοπίων ήταν εκείνα που κράτησαν ζωντανή την παράδοση αλλά και την ιερότητα του προσκυνήματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγιοταφικά προσκυνήματα Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου Κατηγορία:Γεωγραφία του Ισραήλ
Κηδεία στο Βερολίνο
Η Κηδεία στο Βερολίνο (αγγλικά: Funeral in Berlin) γνωστή και ως Αποστολή στο Βερολίνο είναι βρετανική ταινία κατασκοπείας του 1966 σε σκηνοθεσία Γκάι Χάμιλτον βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Λεν Ντέιτον. Είναι η δεύτερη από τις τρεις ταινίες με πρωταγωνιστή τον Μάικλ Κέιν στο ρόλο του Χάρι Πάλμερ που ακολούθησε την πρώτη Απόρρητος Φάκελος Ίπκρες (The File Ipcress, 1965) και συνεχίστηκε με την τρίτη Η μπαλάντα ενός κατασκόπου (Billion Dollar Brain, 1967).
Πλοκή
Ο Βρετανός μυστικός πράκτορας Χάρι Πάλμερ στέλνεται στο Βερολίνο από τον προισταμένο του Συνταγματάρχη Ρος για να κανονίσει την απομάκρυνση του Συνταγματάρχη Στοκ, ενός εξέχοντος σοβιετικού αξιωματικού πληροφοριών. Εκεί θα έρθει σε επαφή με τον Τζόνι Βούλκαν, έναν παλιό Γερμανό φίλο και πρώην νομικό σύμβουλο, ο οποίος τώρα διαχειρίζεται το σταθμό του Βερολίνου για τη βρετανική υπηρεσία πληροφοριών.
Ο Πάλμερ συναντά στη συνέχεια τον Συνταγματάρχη Στοκ στη σοβιετική ζώνη της διαιρεμένης πόλης και τον βρίσκει εκκεντρικό και συμπαθητικό. Ο Στοκ ζητά από τον Πάλμερ την διαφυγή του να την αναλάβει ο Όττο Κρούτσμαν, ένας εγκληματίας της Δυτικής Γερμανίας ο οποίος έχει οργανώσει μια σειρά πρόσφατων επιτυχημένων αποδράσεων.
Όταν ο Πάλμερ επιστρέφει στον δυτικό τομέα συναντά ένα μοντέλο ονόματι Σαμάνθα Στιλ, με την οποία περνά την νύχτα. Ο Πάλμερ είναι επιφυλακτικός με τον τρόπο που η Σαμάνθα τον προσέγγισε και έχοντας τις επαφές του με την τοπική αστυνομία ψάχνει να βρει την πραγματική της ταυτότητά. Την επόμενη μέρα αναθέτει σε έναν εγκληματία να κλέψει το διαμέρισμά της, όπου ανακαλύπτονται διάφορα ψευτικά διαβατήρια.
Το σχέδιο που επινόησε ο Κράουτσμαν είναι να οργανώσει μια κηδεία και να μεταφέρει τον Συνταγματάρχη Στοκ πέρα ​​από τα σύνορα μέσα σε ένα φέρετρο. Όταν ο Πάλμερ συναντάει ξανά τη Σαμάνθα, παραδέχεται ότι είναι μία κατάσκοπος της Μοσάντ και βρίσκεται στο Βερολίνο για να εντοπίσει έναν ναζιστή εγκληματία πολέμου που ονομάζεται Πωλ Λουίς Μπρουμ, ο οποίος έκλεψε εκατομμύρια λίρες χρυσού κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο Κράουτσμαν πηγαίνει προς τα ανατολικά για να εποπτεύει προσωπικά την μεταφορά του Στοκ, ενώ ο Πάλμερ περιμένει τον συνάδελφο του Κράουτσμαν στη δυτική πλευρά των συνόρων όπου το φέρετρο παραδίδεται σε μια εγκαταλελειμμένη αποθήκη. Όταν ο Πάλμερ όμως το ανοίγει μέσα βρίσκεται το πτώμα του Κράουτσμαν.
Υποδοχή
Η ταινία στη ιστοσελίδα κριτικών Rotten Tomatoes, έχει βαθμολογία θετικής έγκρισης σε ποσοστό 75%, με βάση 20 κριτικές και μέση βαθμολογία 7.4/ 10.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές κατασκοπικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1966 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γκάι Χάμιλτον Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Ψυχρού Πολέμου
Χλωροσιλάνιο
Σύνθεση
Τα χλωροσιλάνια παράγονται με τη μέθοδο Μύλλερ-Ρότσοου (Müller-Rochow process), που περιλαμβάνει την επίδραση πυριτίου (Si) σε υδροχλώριο (HCl), σε αυξημένες θερμοκρασίες, παρουσία χαλκού ως καταλύτη. Η απλουστευμένη («ιδανική») στοιχειομετρική εξίσωση της μεθόδου είναι:
Με αυτήν τη μέθοδο το κύριο προϊόν είναι το τριχλωροσιλάνιο (SiHCl3), αλλά συμπαράγονται επίσης διχλωροσιλάνιο (SiH2Cl2) και τετραχλωροπυρίτιο (SiCl4), ως παραπροϊόντα. Η διεργασία ανακαλύφθηκε ανεξάρτητα από τους Ευτζέν Ρότσουου (Eugene G. Rochow) και Ρίτσαρντ Μύλλερ (Richard Müller) το 1940. Το χλωροσιλάνιο μπορεί να παραχθεί με επίδραση υδροχλωρίου (HCl) ή κάποιου μονοχλωραλκανίου (RCl) σε σιλάνιο (SiH4) : ή
Χημεία
Όλα τα χλωροσιλάνια υδρολύονται, παράγοντας υδροχλώριο και τις αντίστοιχες σιλανόλες. Η υδρόλυση του μητρικού χλωροσιλανίου αποδίδεται με την ακόλουθη στοιχειομετρική εξίσωση:
Οι τελευταίες (οι σιλανόλες δηλαδή) σχηματίζουν σταδιακά μια στερεή επιφάνεια μονοξειδίου του πυριτίου (SiO) ή αντιδρούν (μεταγενέστερα) με άλλα ισοδύναμα χλωροσιλανίου ή σιλανόλης. Σε ακόμη μεταγενέστερες φάσεις, σχηματίζονται δεσμοί της μορφής -Si-O-Si-, ανάλογοι με τους αντίστοιχους αιθερικούς δεσμούς (-C-O-C-) στις οργανικές ενώσεις, και είναι ταυτόσημοι με τους δεσμούς στο (στερεό) διοξείδιο του πυριτίου (SiO2). Ειδικά η μητρική σιλανόλη παράγει τελικά, δισιλοξάνιο:
Εφαρμογές
Τα τετραχλωροπυρίτιο (SiCl4) και τριχλωροσιλάνιο (HSiCl3) είναι ενδιάμεσες ενώσεις για την παραγωγή του πυριτίου ηλεκτρονικού βαθμού καθαρότητας για τη βιομηχανία ημιαγωγών. Τα χλωροσιλάνια που παίρνονται από ακατέργαστο πυρίτιο καθαρίζονται με τεχνικές κλασματικής απόσταξης και έπειτα ανάγονται με υδρογόνο για να δώσουν πυρίτιο με καθαρότητα 99,999999999%.
Τα οργανικά χλωροσιλάνια χρησιμοποιούνται συχνά ως επικαλύψεις για επιφάνειες πυριτίου και γυαλιού και στη παραγωγή πολυμερών σιλικονών (πολυσιλοξάνια). Αν και τα φαινυλικά χλωροσιλάνια και πολλά άλλα μπορούν να χρησιμοποιηθούν, τα μεθυλοσιλοξάνια παράγονται σε μεγαλύτερες ποσότητες.
Τα μεθυλοσιλοξάνια έχουν μία μέχρι τρεις μεθυλομάδες. Στην περίπτωση του διχλωροδιμεθυλοσιλάνιου, δύο άτομα χλωρίου είναι διαθέσιμα, έτσι ώστε η αντίδραση με περίσσεια νερού να παραγάγει μια γραμμική αλυσίδα με δεσμούς παρόμοιους με αιθέρα μεταξύ των ατόμων πυριτίου. Όπως στα πολυαιθέρες, αυτοί οι εύκαμπτοι δεσμοί παράγουν ένα ελαστικό πολυμερές, το πολυδιμέθυλοσιλοξάνιο (PDMS). Το τριχλωρομεθυλοσιλάνιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να επάγει διακλάδωση και διασταυρώσεις σε μόρια PDMS, ενώ το χλωροτριμεθυλοσιλάνιο χρησιμεύει για να κλείσει τις αλυσίδες του σκελετού, περιορίζοντας τη μοριακή μάζα.
Άλλα είδη σχηματισμού οξέος, ειδικά τα αιθανικό, μπορεί να αντικαταστήσει το χλώριο στη σύνθεση σιλικονών με μικρή διαφορά στη χημεία του τελικού προϊόντος. Αυτές οι αναλογίες των χλωροσιλανίων είναι αρκετά συχνές στα μονωτικά και τις κόλλες που απευθύνονται σε καταναλωτές και ως πρόδρομα για σιλικόνες ιατρικής χρήσης, λόγω της μειωμένης τοξικότητας τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανόργανα σιλάνια Κατηγορία:Υδρίδια Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις χλωρίου
Θέσσαλον
Το Θέσσαλον (αγγλικά: Thessalon) είναι κωμόπολη στην καναδική επαρχία του Οντάριο, η οποία βρίσκεται στη διασταύρωση της εθνικής οδού 17 και της εθνικής οδού 129 στη βόρεια όχθη της Λίμνης Χιούρον. Περιβάλλεται από τον δήμο Χιούρον Σορς και είναι μέρος του Διαμερίσματος Αλγκόμα. Οι κύριες βιομηχανίες είναι η ξυλεία και ο τουρισμός. Η κωμόπολη αποτελεί δημοφιλή κοινότητα συνταξιοδότησης. Είναι η διοικητική έδρα των Πρώτων Εθνών του Θέσσαλον και των Πρώτων Εθνών των Οτζίμπουε με καταφύγιο, το Θέσσαλον 12.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Οντάριο
Παναχαϊκή Γ.Ε. (ποδόσφαιρο)
Η '''Παναχαϊκή Γ.Ε. Π.Α.Ε.''' είναι ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο που εδρεύει στην πόλη της Πάτρας. Συστάθηκε ως ποδοσφαιρικό τμήμα της Παναχαϊκής Γυμναστικής Ένωσης (Π.Γ.Ε.) το 1899, οκτώ χρόνια έπειτα από την ίδρυση του συλλόγου (1891). Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Παναχαϊκής «Κώστας Δαβουρλής».
Είναι μια από τις πιο ιστορικές ομάδες της Ελλάδας, μετράει 26 συμμετοχές στο Πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής και 30 συνολικά στο κορυφαίο επίπεδο της χώρας διαχρονικά, ενώ είναι ο πρώτος επαρχιακός σύλλογος (εκτός Αττικής & Θεσσαλονίκης δηλαδή) που κατάφερε να αγωνιστεί σε ευρωπαϊκή διοργάνωση, κερδίζοντας τη συμμετοχή της στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της περιόδου 1973-74, μέσω της κατάκτησης της 4ης θέσης στην Α΄ Εθνική της προηγούμενης αγωνιστικής περιόδου (1972-1973). Αξιοσημείωτο είναι πως έχει αναδείξει πολλούς σημαντικούς ποδοσφαιριστές.
Όσο για τους τίτλους στην football league 2 6 τίτλοι 1963–64 (1ος), 1968–69 (Ν), 1970–71 (1ος), 1981–82 (Ν), 1983–84, 1986–87.
Ίδρυση
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1891 και υπάρχει αναφορά για το γεγονός στον τύπο της εποχής στις 14 Ιουνίου. Η πρώτη αναφορά για το ποδοσφαιρικό τμήμα υπάρχει το 1899. Ιδρυτής του τμήματος ήταν ο επιφανής των Πατρών Άρθουρ Μόρφυ (Arthur Morphy), ιρλανδικής καταγωγής, όπου διετέλεσε διοικητικός παράγοντας της Παναχαϊκής και υπήρξε από τους πρώτους παίκτες του ποδοσφαιρικού τμήματος.
Παναχαϊκός και Γ.Ε.Π.
Στις 18 Ιανουαρίου του 1899 ο Παναχαϊκός έδωσε τον πρώτο αγώνα ποδοσφαίρου στην ιστορία του αλλά και γενικότερα στην περιοχή της Αχαΐας. Ο αγώνας διεξήχθη με αντίπαλο το πλήρωμα του αγγλικού πλοίου Boxier που κατέφθασε στο λιμάνι της Πάτρας, με την ομάδα να νικά με 4-2, τη σύνθεση της οποίας αποτελούσαν αθλητές των υπόλοιπων τμημάτων του συλλόγου. Από το 1902 δημιούργησε ποδοσφαιρική ομάδα και η Γυμναστική Εταιρεία Πατρών, που ιδρύθηκε το 1894 από μέλη του Παναχαϊκού που αποσπάστηκαν, δίνοντας πολλά φιλικά παιχνίδια μεταξύ τους αλλά και με τους άλλους συλλόγους της Πάτρας που είχαν δημιουργηθεί.
Παναχαϊκή Γ.Ε. και τα πρώτα χρόνια 1923-1940
Τα πρώτα τμήματα της Παναχαϊκής Γυμναστικής Ένωσης ιδρύθηκαν το 1923. Ο Παναχαϊκός Γ.Σ. και η Γυμναστική Εταιρεία Πατρών αποφάσισαν να πορευτούν πάλι μαζί μετά από αρκετά χρόνια αλλά και από πολύχρονες προσπάθειες που αρχικά είχαν ξεκινήσει ήδη από το 1900. Πρόεδρος ήταν ο επιφανής Πατρινός και από τους πρωτεργάτες της συνένωσης αυτής, ο Χρήστος Κορύλλος. Οι πρώτοι παίκτες που τα απάρτιζαν ήταν από την Αγγλική παροικία της πόλης, και κυρίως Ιταλοί μετανάστες. Λίγο αργότερα προστέθηκαν Έλληνες, μερικοί εκ των οποίων ήταν βρετανικής ή άλλης καταγωγής, όπως ενδεικτικά οι: Πούλος Αντ., Αντωνόπουλος Θεμιστ., Μαρντικιάν Μαρντίκ, Λιακόπουλος Α., Γκιόλντι Α., Κωνσταντίνου Κ., Κωστόπουλος Ελευθ., Κατσάνος Γ., Ντίλλων Εδουάρδος, Μακ Λην, Οχάν Οχανιάν, Ευαγγελίου Σταύρος, Μπελεγρής Χρ., Μούλας Αθ., Κέκκος Π., Κωστόπουλος Π., Μανιατόπουλος Ανδρέας, Αργυρόπουλος Ανδρέας, Σχοινάς Κ., Κωστόπουλος Αλ., Μουσχοχωρίτης Ανδρ., Σουκοβίτης Γ., και άλλοι. Λόγω έλλειψης αντιπάλων, τα πρώτα ποδοσφαιρικά παιχνίδια γίνονταν συχνά με τα πληρώματα των ξένων πολεμικών και εμπορικών πλοίων που κατέπλεαν στην Πάτρα.
Το 1924 η Παναχαϊκή είχε δύο ισοδύναμες ομάδες ποδοσφαίρου, Α΄ και Β΄, αφού τόσο ο Παναχαϊκός όσο και η Γυμναστική Εταιρεία διέθεταν ποδοσφαιρικά τμήματα. Συνέπεια αυτού ήταν μερικοί παίκτες να φύγουν από την Παναχαϊκή και να δημιουργήσουν άλλα σωματεία τα επόμενα χρόνια. Παράλληλα, το 1922, με τη Μικρασιατική καταστροφή έρχονται στην Πάτρα χιλιάδες Έλληνες πρόσφυγες οι οποίοι φέρνουν μαζί τους την αγάπη τους για το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό, ιδρύοντας και αυτοί αρκετά νέα ποδοσφαιρικά σωματεία. Η κατάσταση αυτή έχει σαν φυσικό επακόλουθο την απόσπαση των συλλόγων από τον ΣΕΓΑΣ και την ίδρυση της Ε.Π.Σ. Πατρών το 1927.
Από το 1927, η νέα ένωση ξεκινά τη διοργάνωση πρωταθλήματος, στο οποίο η Παναχαϊκή πρωταγωνιστεί και το οποίο κατακτά πολλές φορές μέχρι το 1959, οπότε και δημιουργούνται από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (Ε.Π.Ο.) οι εθνικές κατηγορίες. Πριν την Ε.Π.Σ. Πατρών το πρωτάθλημα διοργανώνονταν υπό την αιγίδα της Παναχαϊκής, από το 1923-24 έως και το 1925-26, ενώ κατά την πρώτη φορά διεξαγωγής του η Παναχαϊκή στέφθηκε πρωταθλήτρια νικώντας με 6-1 τον Λευκό Αστέρα στο γήπεδο του, πλησίον του Σκαγιοπουλείου στην Πάτρα. Το Πρωτάθλημα Ελλάδας ήταν τουρνουά των πρωταθλητριών ομάδων Αθηνών, Πειραιώς και Θεσσαλονίκης, με την Ε.Π.Ο. για πολλά χρόνια να έχει αποκλείσει τις επαρχιακές ομάδες. Η Πάτρα, λόγω διαφωνιών των σωματείων και ανυπακοής στην τοπικής Ένωσης, δεν κατάφερε να διοργανώνει τακτικό πρωτάθλημα και αυτό είχε ως επακόλουθo τον αποκλεισμό της και συνάμα και της Παναχαϊκής από το Πρωτάθλημα Ελλάδας. Ανεξαρτήτως αυτού οι Αθηναϊκοί σύλλογοι (συμπεριλαμβανομένου και του Πειραιά) πραγματοποιούσαν φιλικούς αγώνες στην πόλη, με αποκορύφωμα όμως την 11η Αυγούστου 1945, όταν η Παναχαϊκή αντιμετώπισε την Εθνική Ελλάδος στο γήπεδο της και ηττήθηκε με 7-1. Το 1928 αντιμετώπισε τον Παναθηναϊκό, τον οποίο κέρδισε με 4-3, το 1929 την ΑΕΚ χάνοντας με 0-1, 0-2 και 0-6, ενώ με αντίπαλο τον Ολυμπιακό ηττήθηκε την ίδια χρονιά με 2-5, το 1930 1-7 και το 1934 0-7. Η σημαντική διαφορά δυναμικότητας οφειλόταν, μεταξύ άλλων, στο γεγονός πως οι ομάδες της Αθήνας και του Πειραιά είχαν ήδη μια ποδοσφαιρική ιστορία δύο δεκαετιών με διοργανώσεις πρωταθλημάτων και συνεχούς ανταγωνισμού μεταξύ τους. Άλλα φιλικά με αθηναϊκές ομάδες: 27/3/1927 ΠΓΕ 2:3 Πέλωψ Αθηνών, 27/11/1927 ΠΓΕ 3:1 Α΄ - Β΄ Ομάς Ατρομήτου Αθηνών, 18/4/1928 ΠΓΕ 2:3 Ελληνορωσσικός, 25/4/1928 ΠΓΕ 5:2 Πειραϊκός Όμιλος Φιλάθλων, 2/7/1928 ΠΓΕ 5:3 Ομάδα Τραπέζης Βιομηχανίας, 25/12/1928 Ατρόμητος Αθηνών 5:1 ΠΓΕ, 14/1/1929 Εθνικός Πειραιώς 0:0 ΠΓΕ, 29/6/1929 Παλαιό Φάληρο 2:3 ΠΓΕ, 2/12/1929 Α' - Β' Παναθηναϊκού 3:0 Α' ΠΓΕ, 3/1/1930 Άμυνα Πειραιώς 1:0 ΠΓΕ.
Η Παναχαϊκή ξεκίνησε ήδη από εκείνα τα χρόνια μια παράδοση ανάδειξης σπουδαίων ποδοσφαιριστών όπως οι: Δομήνικος Βετούλης, Γιάννης Μπελιές, Παμίνος, Ρούσος, Χατζόπουλος, Σπηλιωτόπουλος, Φιλίππου, Πρελορέντζος, Πάσκουα, Ανδρέας Λούης, Σαμιωτάκης, Καρούσος, Παντελής Γκίκας, αδελφοί Τουλιάτου, Πολίτης, Καταπόδης, Παναγιωτόπουλος, Δαράβαλης, Οπλοποιός, Τσεκίνος, Καμινάρης, Παπαηλίας, Καπάτος, Σέμπος, Κατσάνος, Κωστόπουλος, Συριόπουλος κ.α.
1940-1953
Το 1940 η Ελλάδα εισέρχεται στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και σταματά προς στιγμή κάθε αθλητική δραστηριότητα. Μερικά φιλικά παιχνίδια παίζονται κατά τη διάρκεια της κατοχής, ενώ το 1943 διοργανώνεται και Κύπελλο Πατρών. Με τη λήξη του πολέμου ξαναρχίζει κανονικά το τοπικό πρωτάθλημα.
Κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο έπεσαν στο μέτωπο οι εξής αθλητές της Παναχαϊκής: Καπάτος Φώτης, Νιάρος Δημήτρης, Πολυμέρης Νίκος, Τσίρος Φίλιππας, Μαυρομάτης.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής η Παναχαϊκή συμμετέχει στο Πρωτάθλημα της Πάτρας δίνοντας κάποιες χρόνιες προκριματικούς αγώνες στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, χωρίς επιτυχία.
Την ομάδα κατά τον πόλεμο προπονούσε το γνωστό δίδυμο Ράπτης-Σκόνδρας, Ρεβελιώτης-Ζούμπος.
1954-1961: Εθνικά Πρωταθλήματα
Την περίοδο 1953-54 η Παναχαϊκή συμμετέχει για πρώτη φορά στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, όπου μέχρι τότε δικαίωμα συμμετοχής είχαν μόνο ομάδες από την Αθήνα, τον Πειραιά και τη Θεσσαλονίκη (Ε.Π.Σ. Μακεδονίας). Κατέκτησε την πρωτιά στον Νότιο Όμιλο του Περιφερειακού Πρωταθλήματος και συμμετείχε στην τελική φάση του Πρωταθλήματος όπου κατέλαβε την 6η και τελευταία θέση. Ο πρώτος αγώνας που έπαιξε ήταν στις 7 Φεβρουαρίου 1954 με αντίπαλο τον Άρη Κορίνθου, τον οποίο νίκησε εκτός έδρας με 2-0.
Το 1954-55 αποκλείεται από τον Παναιτωλικό στα προκριματικά του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος για τον Νότιο Όμιλο του Περιφερειακού Πρωταθλήματος, το 1955-56 στο μερικώς αλλαγμένο ως προς τη διεξαγωγή (για αυτή μονάχα τη χρονιά) Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, καταλαμβάνει την 3η θέση στο Πρωτάθλημα Νότου πίσω από τον Ολυμπιακό και τον Εθνικό Πειραιά με 13 βαθμούς και πάνω από τον ΟΦΗ και τον Ολυμπιακό Λουτρακίου, ενώ το 1956-57 κατατάσσεται πάλι τρίτη στον Νότιο Όμιλο του Περιφερειακού Πρωταθλήματος. Το 1957-58 είναι δεύτερη στον Όμιλο της πίσω από τον ΟΦΗ, το 1958-59 αποκλείεται στα προκριματικά από τον Παναιγιάλειο, όπως και το 1959-60. Προκειμένου να αγωνιστεί μία ομάδα σε προκριματικά για το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα (συνήθως Πρωτάθλημα Νοτίου Ελλάδος / Νότιος Όμιλος Περιφερειακού Πρωταθλήματος) έπρεπε να κατακτήσει πρώτα το τοπικό, όπως έκανε η Παναχαϊκή όλες αυτές τις χρονιές. Μετά το πρωτάθλημα Νοτίου ή Βορείου Ελλάδος ακολουθούσε η τελική φάση του Πρωταθλήματος Ελλάδος. Η περίπτωση του Παναιγιάλειου και του Παναιτωλικού, που ανήκαν στην ίδια ένωση, οφειλόταν στο γεγονός ότι η Ε.Π.Σ Πάτρας διοργάνωνε δύο πρωταθλήματα, ένα για τις ομάδες της Επαρχίας Πατρών και ένα για τις ομάδες της Περιφέρειας (δηλαδή Αιτωλοακαρνανία, Ζάκυνθος, Κεφαλληνία, Ηλεία, καθώς και Υπόλοιπο Αχαΐας). Έτσι, η ένωση κάθε χρόνο είχε δύο διαφορετικές πρωταθλήτριες μέχρι και το 1967.
1961-1975: Α΄ και Β΄ Εθνική
Το 1961 η Παναχαϊκή κατακτά το Πρωτάθλημα Νότου και συμμετέχει για πρώτη φορά στην ιστορία της στη Β΄ Εθνική αφού έλαβε μέρος στη δεύτερη χρονιά διεξαγωγής του Ειδικού Πρωταθλήματος Ανόδου για την Α΄ Εθνική (προπομπός της Β΄ Εθνικής / 2ο επίπεδο πρωταθλήματος Ελλάδας) και κατέκτησε την 2η θέση στον όμιλο της με 41 βαθμούς, χάνοντας την πρωτιά για έναν μόλις βαθμό από το Αιγάλεω και παράλληλα τη συμμετοχή της στην τελική φάση των τεσσάρων ομάδων που εκ των οποίων οι τρεις προκρίνονταν στη νεοϊδρυθείσα Α΄ Εθνική. Από τότε και μέχρι το 2007 δεν θα αγωνιστεί ξανά σε κατώτερη κατηγορία, δηλαδή για ένα διάστημα σχεδόν μισού αιώνα.
Αμέσως πρωταγωνιστεί στη Β΄ Εθνική, στοχεύοντας κάθε χρόνο με αξιώσεις στην άνοδό της, την οποία εξασφάλισε τελικά το 1969, έπειτα από την κατάκτηση της πρώτης θέσης στον Νότιο Όμιλο με 85 βαθμούς (22 νίκες, 7 ισοπαλίες και 5 ήττες) ανάμεσα σε 18 ομάδες. Στην παρθενική της παρουσία (1969-70) στη μεγάλη κατηγορία υποβιβάζεται, καθώς κατηγορείται για απόπειρα δωροδοκίας στο παιχνίδι με τον Άρη. Κατά συνέπεια μηδενίζεται σε 13 αγώνες. Την επόμενη χρονιά (1970-71) ωστόσο πρωταγωνιστεί στη Β΄ Εθνική και κατακτά την πρωτιά στον Α΄ Όμιλο με 88 βαθμούς και σε σύνολο 34 αγώνων έχει 22 νίκες, 10 ισοπαλίες και μόλις 2 ήττες με τέρματα 56-19 (υπέρ), οπότε και επιστρέφει άμεσα στην πρώτη εθνική κατηγορία.
Την περίοδο 1971-72 με την Παναχαϊκή να μετέχει στην Α΄ Εθνική, ξεκινά παράλληλα η πορεία της «χρυσής ομάδας» των Δαβουρλή, Ρήγα, Στραβοπόδη, Μιχαλόπουλου, Λεβεντάκου και άλλων προς τις επιτυχίες, με αποκορύφωμα την έξοδο της ομάδας στο Κύπελλο UEFA. Την ίδια χρονιά τερματίζει ψηλά στον βαθμολογικό πίνακα κατακτώντας την 6η θέση με 11 νίκες, 14 ισοπαλίες, 9 ήττες, και συνολικά τέρματα 40-35. Χαρακτηριστικό της δυναμικής που εξέπεμπε η ομάδα ήταν ο μέσος όρος των 8.773 εισιτηρίων, δεύτερος υψηλότερος μεταξύ των επαρχιακών ομάδων (πρώτη η μετέπειτα πρωταθλήτρια Λάρισα το 1988). Εκείνη τη χρονιά επίσης, η Παναχαϊκή έφτασε μέχρι τα προημιτελικά του θεσμού του Κυπέλλου, ενώ κατέκτησε το Θερινό Πρωτάθλημα ΟΠΑΠ (Κύπελλο ΟΠΑΠ), νικώντας στον τελικό τον ΠΑΟΚ με σκορ 4-2.
Το 1972-73 η Παναχαϊκή καταλαμβάνει την 4η θέση στο πρωτάθλημα με 16 νίκες, 12 ισοπαλίες, 6 ήττες και τέρματα 42-27, αλλά και έχοντας μόλις μια ήττα εντός έδρας, κερδίζοντας έτσι την έξοδο στο Κύπελλο UEFA την επόμενη αγωνιστική περίοδο (1973-74). Ήταν η πρώτη επαρχιακή ομάδα που εξασφάλισε την συμμετοχή της στα ευρωπαϊκά κύπελλα, στερώντας παράλληλα το πολυπόθητο πρωτάθλημα από τον κυπελλούχο τότε ΠΑΟΚ, τον οποίον κέρδισε μέσα στο κατάμεστο Γήπεδο της Τούμπας με το εμφατικό 5-3 την τελευταία αγωνιστική, όταν ακόμη και με ισοπαλία οι Θεσσαλονικείς θα αναδεικνύονταν Πρωταθλητές Ελλάδας για πρώτη φορά στην ιστορία τους.
Τα αποτελέσματα της Παναχαϊκής στο Κύπελλο UEFA της περιόδου 1973-1974 ήταν:
Το 1974-75 η ομάδα καταλαμβάνει την 7η θέση στο πρωτάθλημα με 11 νίκες, 11 ισοπαλίες, 12 ήττες και τέρματα 41-39, ενώ αξιοσημείωτο είναι ότι δεν έχει καμία ήττα εντός έδρας.
1976-2004
Το 1976 η Παναχαϊκή τερματίζει 10η στο πρωτάθλημα και παράλληλα αρχίζει σταδιακά η καθοδική της πορεία, δεδομένου ότι τα τότε μεγάλα «αστέρια» της αρχίζουν και φεύγουν, ενώ σε άλλους τα χρόνια βαραίνουν τα πόδια τους. Έτσι κάθε χρόνο τερματίζει από την μέση του βαθμολογικού πίνακα και κάτω μέχρι την αγωνιστική περίοδο 1980-81, οπότε και υποβιβάζεται στη Β΄ Εθνική. Την επόμενη περίοδο (1981-82) μετέχει στη δεύτερη κατηγορία, στον Νότιο Όμιλο, όπου καταλαμβάνει την πρωτιά και κερδίζει την επάνοδο της στην Α΄ Εθνική. Την περίοδο 1982-83 τερματίζει 16η και δεν καταφέρνει την παραμονή στην πρώτη κατηγορία, ωστόσο στο κύπελλο καταγράφει μια πορεία μέχρι τα προημιτελικά.
Την περίοδο 1987-88 παίζει στην Α΄ Εθνική, αλλά μηδενίζεται στον αγώνα με τον Πανσερραϊκό και υποβιβάζεται. Την ίδια ώρα οι Πατρινοί φίλαθλοι διαδηλώνουν στους κεντρικούς δρόμους της πόλης, στήνουν οδοφράγματα και συγκρούονται με την αστυνομία, προκαλώντας επεισόδια που έχουν ως θλιβερό απολογισμό 15 τραυματίες.
Την περίοδο 1996-97 η ομάδα αγωνίζεται στην Α΄ Εθνική και τερματίζει 15η κερδίζοντας την παραμονή της, ενώ στο κύπελλο καταφέρνει να φτάσει μέχρι τα ημιτελικά για δεύτερη φορά στην ιστορία της, νικώντας μάλιστα στην πορεία της τον Άρη εντός και εκτός έδρας, αλλά εκεί αποκλείετε με δύο ήττες από τον Παναθηναϊκό. Το καλοκαίρι του 1997 η Παναχαϊκή μετείχε στο Κύπελλο Ιντερτότο, λαμβάνοντας μέρος για δεύτερη φορά στην ιστορία της σε ευρωπαϊκή διοργάνωση. Κληρώθηκε στον 5ο Όμιλο του τουρνουά με τις Ντιναμό Μόσχας, Στάμπεκ, Τόρσχαβν και Γκενκ. Αποτελέσματα: 1-1 με Στάμπαεκ εντός έδρας, 2-1 από τη Ντιναμό Μόσχας εκτός, 4-2 την Τόρσχαβν εντός και 4-2 από τη Γκενκ εκτός.
Την περίοδο 1997-98 η Παναχαϊκή τερματίζει 16η και δεν καταφέρνει να παραμείνει στη μεγάλη κατηγορία, οπότε 1998-99 αγωνίζεται στην Β΄ Εθνική που όμως εξασφαλίζει την επάνοδο της τερματίζοντας 2η, ισοβαθμώντας με τα Τρίκαλα που κερδίζουν την 1η θέση και τον τίτλο του πρωταθλητή λόγω των μεταξύ τους αποτελεσμάτων (1-1, 1-0).
Από το 1999 μέχρι το 2003 η ομάδα αγωνίζεται σταθερά στην Α΄ Εθνική, ενώ στο Κύπελλο αυτή τη χρονική περίοδο η καλύτερη θέση που καταλαμβάνουν οι κοκκινόμαυροι είναι μέχρι και τα προημιτελικά το 2001. Την περίοδο 2002-03 είναι η τελευταία φορά που η Παναχαϊκή που βρίσκεται στην πρώτη κατηγορία.
Το 2003 με επέμβαση του Υπουργού Πολιτισμού της κυβερνήσεως του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελου Βενιζέλου, η Παναχαϊκή τιμωρείται για χρέη και αποβάλλεται από το Πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής την 9η αγωνιστική (2003-04).
2004-2015
Το 2004 η Παναχαϊκή έπρεπε να αγωνιστεί με βάση το νόμο στην Δ΄ Εθνική, ωστόσο τελευταία στιγμή αποφασίζεται και συγχωνεύεται η ΠΑΕ νομικά με τον Πατραϊκό, επίσης ομάδα Β΄ Εθνικής τότε, όμως δίχως χρέη. Έτσι η ομάδα λαμβάνει μέρος κανονικά στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής τη σεζόν 2004-05 με την επίσημη ονομασία «Π.Α.Ε. Παναχαϊκή Γ.Ε. 2005», τερματίζοντας στην 12η θέση του βαθμολογικού πίνακα. Παρόλα αυτά, τη σεζόν 2005-06 τερματίζει 15η στην κατηγορία και υποβιβάζεται στην Γ΄ Εθνική, γεγονός που συνέβη για πρώτη φορά στην ιστορία της ομάδος.
Για μία πενταετία η ομάδα μετέχει στον Νότιο Όμιλο της Γ΄ Εθνικής, έως και την αγωνιστική περίοδο 2010-11 όπου τερματίζει πρώτη στον όμιλο της στο πρωτάθλημα (Football League 2) και καταφέρνει να πάρει την άνοδο στη Β΄ Εθνική (Football League). Ωστόσο η Πρωτοβάθμια Πειθαρχική Επιτροπή της Ένωσης Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου Football League και Football League 2, αποφάσισε τον άμεσο υποβιβασμό της ομάδας και χρηματική ποινή 300.000 ευρώ για κατηγορία δωροδοκίας σε αγώνα με τον Ολυμπιακό Χερσονήσου. Ταυτόχρονα, για την ίδια υπόθεση, επιβλήθηκε χρηματική ποινή και 5ετής αποκλεισμός στον τότε πρόεδρό της Αλέξη Κούγια. Τελικά, η Επιτροπή Εφέσεων της ΕΠΟ, όμως, αποφάσισε την παραμονή της ομάδας στη Β΄ Κατηγορία και την αντικατάσταση της ποινής υποβιβασμού με αφαίρεση 5 βαθμών από το νέο πρωτάθλημα, ενώ αθώωσε παράλληλα τον πρόεδρό της Αλέξη Κούγια. Τελικά, την περίοδο 2011-12, παρά την αφαίρεση βαθμών, η ομάδα τερματίζει 4η στο πρωτάθλημα και μετέχει στα πλέι-οφ ανόδου χωρίς επιτυχία όμως.
To 2015 ο τότε πρόεδρος της ομάδος αποχωρεί και στη θέση του αφήνει το μέχρι εκείνη τη περίοδο γενικό διευθυντή. Η ομάδα την ίδια χρονιά (2015-16) τερματίζει 16η και υποβιβάζεται στη Γ΄ Εθνική μετρώντας στο ρόστερ της συνολικά μόλις 13 παίκτες, βρισκόμενη σε ιδιαίτερα δυσμενή θέση και κρίσιμη καμπή στην ιστορία της.
Νεότερα χρόνια
Το 2016 η Παναχαϊκή λόγω του υποβιβασμού της στην τρίτη τη τάξη εθνική κατηγορία για δεύτερη φορά στην ιστορία της και πρώτη φορά με τη μορφή της Γ΄ Εθνική Ερασιτεχνικής Κατηγορίας, περνάει στα χέρια της ερασιτεχνικής Παναχαϊκής. Δεκαπέντε επιχειρηματίες της πόλης δημιουργούν την «Παναχαϊκή Συμμαχία» με σκοπό να αναλάβουν τα ηνία της ομάδος και την πλήρη ενίσχυση της, ξεκινούν προσπάθειες για την εκκαθάριση των χρεών της από προηγούμενες διοικήσεις. Στη θέση του τεχνικού διευθυντή προσλαμβάνεται παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής και άλλοτε παίκτης της ομάδας Κώστας Κατσουράνης, ο οποίος αναλαμβάνει εξ' ολοκλήρου τη οργάνωση του ποδοσφαιρικού τμήματος. Η ομάδα στέφεται πρωταθλήτρια την ίδια κιόλας χρονιά (2016-17) και επιστρέφει στη Φούτμπολ Λιγκ και στις επαγγελματικές κατηγορίες της χώρας.
Στις 21 Ιουνίου του 2017 ο Υφυπουργός Αθλητισμού καταθέτει στη Βουλή τροπολογία που αφορά το άρθρο 10 του νέου Νόμου Αθλητισμού η οποία αναφέρει μεταξύ άλλων πως από τη σεζόν 2016-17 και έπειτα, οποιαδήποτε Α.Α.Ε. υποβιβάζεται σε ερασιτεχνική κατηγορία και τίθεται σε καθεστώς εκκαθάρισης, εφόσον συσταθεί για το ίδιο άθλημα νέα Α.Α.Ε. από το ίδιο ιδρυτικό αθλητικό σωματείο, οποιαδήποτε υποχρέωση περνάει στα φυσικά πρόσωπα τα οποία ήτοι υπεύθυνα. Η τροπολογία ψηφίζεται με πλειοψηφία από τη Βουλή λίγες ημέρες αργότερα, κάτι που ανοίγει το δρόμο για τη σύσταση νέας Π.Α.Ε. με την επίσημη επωνυμία «Π.Α.Ε. Παναχαϊκή 1891» και στα πλαίσια ανανέωσης τη δημιουργία ενός νέου εμβλήματος της ομάδος.
Στο πρωτάθλημα της Φούτμπολ Λιγκ 2017-18 έχει μια παραπάνω των προσδοκιών πορεία και διεκδικεί σχεδόν μέχρι το τέλος της σεζόν την άνοδο στην μεγάλη κατηγορία, τελικά όμως τερματίζει στην 3η θέση με 73 βαθμούς και την άνοδο κερδίζουν ο πρωταθλητής ΟΦΗ και ο δεύτερος Άρης με 86 και 85 βαθμούς αντίστοιχα. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός της μεγάλης προσέλευσης κόσμου που μαζικά και τακτικά δίνει ξανά βροντερό παρών στο γήπεδο.
Τον Ιανουάριο του 2019, στην Π.Α.Ε. Παναχαϊκή 1891 είχε τεθεί σε εφαρμογή ένα νέο διοικητικό μοντέλο. Οι κ.κ. Μπακαλάρος, Πολυδωρόπουλος, Χρυσανθόπουλος, Κεφάλας, Κολοκυθάς, Λαμπρόπουλος, Μιχαλάκος και Βασιλόπουλος συνέθεταν πλέον το νέο σχήμα-μετόχων που "έτρεχαν" τις εξελίξεις. Στην προσπάθεια αυτή συμμετείχε ενεργά και ο Δημήτρης Δρόσος ο οποίος είχε αναλάβει την ευθύνη για τις αποφάσεις που αφορούν το ποδοσφαιρικό τμήμα.
Από τον Μάιο του 2019, η Π.Α.Ε. Παναχαϊκή πέρασε σε μία νέα εποχή. Συγκεκριμένα, ο Ελληνοσουηδός επιχειρηματίας Διονύσιος (Σάκης) Καλογερόπουλος ανέλαβε τις τύχες της ομάδας που συμμετέχει στο πρωτάθλημα της Φούτμπολ Λιγκ. Ο Διονύσιος Καλογερόπουλος κατέχει το 32,92 % των μετοχών και πλέον αποτελεί τον βασικό μέτοχο της Π.Α.Ε.