cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γενική
Ετυμολογία
Η λέξη γενική (genitive στα Αγγλικά, από το λατινικό genitivus που προήλθε με τη σειρά του από την ελληνική «γενική πτώση») ονομάστηκε έτσι επειδή απέδιδε το «γένος» (την καταγωγή, το είδος, αλλά και το γενικότερο σύνολο στο οποίο κάτι ανήκε ή από το οποίο εξηρτάτο ή την έκταση στην οποίο αυτό εξαπλούτο - π.χ. «Σωκράτης Δημοσθένους», δηλαδή «του Δημοσθένη», «τρίχες κεφαλής», «σταγόνες ύδατος», «Έκτορος Ανδρομάχη» κ.λπ.). Φανέρωνε την γενική έννοια σε αντίθεση προς τις ειδικές έννοιες που υπάγονταν σε εκείνην. Ονομαζόταν επίσης και πατρική και κτητική πτώση και από αυτούς τους όρους προήλθε και η λατινική πτώση genitivus patricus και communis.
Αρχαία Ελληνικά
Σταδιακά μερικά ονόματα άρχισαν να σχηματίζουν τη γενική χωρίς την κατάληξη -ου αλλά με απάλειψη του τελικού -ς που είχαν στην ονομαστική (π.χ. ο βορράς, του βορρά)
Η γενική του δυϊκού έληγε σε -αιν και -οιν ή -οιιν ή -ωιν και -ῳν.
Η γενική πληθυντικού έληγε σε -αων, -ηων, -εων, -ῶν, -αν, -αουν (ανάλογα με τις διαλέκτους)
Μεσαιωνικά Ελληνικά
Το Μεσαίωνα η γενική απλοποιήθηκε ακόμα περισσότερο και κυριάρχησαν στις καταλήξεις της το -η και το -α ενώ στο Βυζάντιο έχουμε και άλλους τύπους (π.χ. του Ραγκαβέ, του Κολοκύρι, του Μωρολέ, του Δάναπρι, του Τίγρη αντί του αρχαιότερου Τίγρητος κ.λπ.) Στο Μεσαίωνα ουσιαστικά η χρήση της γενικής περιορίστηκε κατά πολύ και αντικαταστάθηκε σε πολλές ελληνόφωνες περιοχές με εμπρόθετες περιφράσεις (αντί π.χ. η μυρωδιά του κρέατος, έλεγαν η μυρωδιά από το κρέας). Ταυτόχρονα, πάντως, συνέχιζε να επιβιώνει και μαζί με την αιτιατική, κατάπιαν τελείως τη δοτική.
Νέα Ελληνικά
Η γενική αναβίωσε και ξαναβρήκε πολλές από τις παλιότερες χρήσεις της. Στη Νέα Ελληνική προσδιορίζει συνήθως ένα άλλο όνομα (ή συνοδεύει ρήμα συνήθως συνδετικό) και δηλώνει στις περισσότερες περιπτώσεις σχέση κτήσης/καταγωγής/εξάρτησης/συγγένειας/στενής σχέσης (το σπίτι του Παπαδόπουλου, η Μαρία Παπαδοπούλου, δηλαδή η κόρη του Παπαδόπουλου, Δαρείου παίδες, ο εγγονός του Γιώργου, ο προϊστάμενος του Κώστα, το αφεντικό της Μαρίας, ο κολλητός της Ελένης κ.λπ.) Σε γενική πτώση βρίσκονται και οι ονομασίες των οδών καθώς θεωρούνται αφιερωμένες σε άνθρωπο ή γεγονός ή τόπο που ο λαός επιθυμεί να μείνει αλησμόνητος: η οδός (του) Βαλτετσίου, η οδός (του) Ιπποκράτους. Επίσης για τον ίδιο λόγο χρησιμοποιείται η γενική και σε περιοχές π.χ. (στου) Ζωγράφου, (στου) Φιλοπάππου. Υπάρχουν ελάχιστες εξαιρέσεις όπου η ονομασία της οδού προέρχεται από κάποια κατηγοριοποίηση, χρήση ή χαρακτηρισμό: η Ιερά οδός, η Εγνατία οδός, η Ιωνία οδός, η Αττική οδός, οπότε δεν εκφέρεται στη γενική. Στα Νέα Ελληνικά η γενική πτώση χρησιμοποιείται και για τα επώνυμα των γυναικών: π.χ. η Ελένη Παπαδοπούλου. Σε αυτήν την περίπτωση κλίνεται μόνον το μικρό όνομα και όχι το επώνυμο (δηλαδή της Ελένης Παπαδοπούλου). Επίσης δεν κλίνεται και η οδός (τής οδού Υψηλάντου, στην οδό Υψηλάντου).
Συγγενής προς την κτητική είναι και η γενική της παρομοίωσης, π.χ. είχε μάτια ελαφίνας, είχε ποδάρια λαγού, αθωότητα παιδιού.
Κοντά στην αρχαία αφαιρετική γενική που απαντούσε στο πόθεν και δήλωνε την αφετηρία είναι η σύγχρονη γενική της προέλευσης ή της πηγής (π.χ. το φως του ήλιου/των κεριών/του φεγγαριού). Επίσης κοντά της θεωρείται ότι είναι και η σημερινή γενική που συντάσσεται με ρήματα που δηλώνουν χωρισμό ή στέρηση ή απαλλαγή, π.χ. «ελεύθερος των κατηγοριών», «κενός αέρος» «ελεύθερος υπηρεσίας», «άμοιρος ευθυνών».
Εκτός από τη γενική κτητική και την αφαιρετική, μέχρι σχετικά πρόσφατα ήταν σε χρήση και η γενική διαιρετική, όμως δεν συνηθίζεται ιδιαίτερα με τον αρχαίο τρόπο. Μέχρι και τον περασμένο αιώνα ακουγόταν και προφερόταν η φράση «εις ή ένας των φίλων μου» ή «ένας εκ των φίλων μου» αλλά τώρα πια οι περισσότεροι λένε ένας από τους φίλους μου (δηλαδή προτιμούν την εμπρόθετη αιτιατική) Η γενική διαιρετική επιβιώνει πάντως σε φράσεις όπως «διαβάστε τις πρώτες 10 σελίδες του βιβλίου» και «ο Χ είναι άνθρωπος του λαού» ή «είναι ευτυχέστερος όλων»
Η γενική της ύλης και του περιεχομένου παραμένει σε χρήση με διαφορετικό τρόπο. Οι περισσότεροι δεν λένε π.χ. εξ ελεφαντοστού και ρολόι χρυσού αλλά «από ελεφαντόδοντο» και «χρυσό ρολόι»''. ''Επιβιώνει όμως σε εκφράσεις όπως «εξ ολοκλήρου» και «ένα ποτήρι κρασιού», ή «αποθήκη σιτηρών/χαρτικών», «μία λίμνη αίματος», «υπηρετεί σε τάγμα πεζικού» κ.λπ.
Η γενική συγκριτική και της διαφοράς επιβιώνει σε φράσεις όπως «η ευθεία Χ είναι μεγαλύτερη της Ψ» ή «είναι ψηλότερός σου/του», όμως και σε αυτή την περίπτωση κατισχύει η εμπρόθετη περίφραση (είναι ψηλότερος από εμένα, εσένα κ.ο.κ.). Επίσης σε φράσεις όπως «είναι διαφορετικό του ...» και «το πέντε είναι διάφορο του έξι» κ.λπ.
Η γενική της αιτίας επίσης παραμένει σε χρήση, ειδικά σε επίσημες ορολογίες όπως «ένοχος ανθρωποκτονίας», «υπαίτιος εμπρησμού», αλλά και στην καθημερινή γλώσσα, π.χ. «η πίκρα του χωρισμού», «η χαρά του γυρισμού», «πεθαίνω της δίψας» κ.λπ.
Η γενική αντικειμενική και η γενική υποκειμενική παραμένει σε πλήρη χρήση με ουσιαστικά (π.χ. η υπεράσπιση των συνηγόρων ήταν ικανοποιητική, η αντιγραφή του κειμένου, η επανόρθωση της αδικίας, τα πάθη του Χριστού, το τάμα της γιαγιάς, ο φόβος της τιμωρίας κ.λπ.). Γίνεται πιο σαφής η ιδιότητά της όταν μετατραπεί σε ρήμα η ενέργεια του ουσιαστικού και τότε διερευνηθεί η λειτουργικότητα της γενικής (π.χ. η υπεράσπιση των συνηγόρων = υπερασπίζονται ποιοι; οι συνήγοροι, άρα γενική υποκειμενική - Οι φρουροί της πατρίδας = φρουρούν ποιόν; την πατρίδα, άρα γενική αντικειμενική).
Η γενική κατηγορηματική χρησιμοποιείται με ρήματα συνδετικά: π.χ. «Το φαγητό είναι της ώρας», «Το φουστάνι (που είναι) των 10 ευρώ/δραχμών/δολαρίων», «Τα κιβώτια (εννοείται, είναι) των πενήντα κιλών».
Η γενική της ιδιότητας και της αξίας ή του σκοπού είναι επίσης σε χρήση (αξίας 5 ευρώ/δολαρίων/δραχμών, ηλικίας 5 ετών, ταξίδι αναψυχής, παπούτσια περιπάτου, φόρεμα της μόδας, παιδί των γραμμάτων, άνθρωπος της τέχνης, υπάλληλος γραφείου, δεν περίμενα κάτι τέτοιο από άντρα του δικού σου επιπέδου κ.λπ)
Η γενική που συνόδευε ρήματα έχει περιοριστεί πολύ. Επιβιώνει σε ιστορικές φράσεις, όπως «μέμνησο των Αθηναίων», αλλά κατά τα άλλα έχει αντικατασταθεί από την αιτιατική (π.χ. να θυμάσαι τους Αθηναίους). Επιβιώνει επίσης σε φράσεις όπως «πέθανα της πείνας» (γενική της αιτίας), «έκανε του κεφαλιού του» (τρόπο), «θα έρθω των Φώτων» ή «θα έρθω του χρόνου» (γενική χρονική).
Ενώ σε πολλές περιπτώσεις η γενική έχασε έδαφος, σε άλλες κέρδισε έδαφος εις βάρος της δοτικής. Η γενική πήρε από τη δοτική κυρίως την χαριστική ιδιότητα, την ηθική, την περιποιητική: «σου πάει το φόρεμα», «χτένισέ του τα μαλλιά», και «κάνε μου τη χάρη», «φίλησέ μου τα παιδιά» κ.λπ. Επίσης κέρδισε έδαφος δίπλα σε επιρρήματα: π.χ. «ποτέ μου δεν είπα κάτι τέτοιο», «πήγαινε κοντά του», «είπα εντάξει, αλλά από μέσα μου έβραζα», «αντίκρυ του» Επίσης συνοδεύει επιφωνηματικές εκφράσεις όπως «Μπράβο σου!», «Αλοιμονό σου!», «Και του χρόνου!» (σε ευχές).
Λατινικά
Στα Λατινικά η ονομασία της γενικής ήταν genetivus και σχηματιζόταν με αλλαγή στην κατάληξη της λέξης.
Σλαβικές Γλώσσες
Σε αρκετές, κυρίως σλαβικές, γλώσσες η γενική χρησιμοποιείται αντί της ονομαστικής σε ορισμένες περιπτώσεις απαρίθμησης όπως π.χ. στα Πολωνικά όταν ο αριθμός των αντικειμένων δεν καταλήγει σε δύο, τρία ή τέσσερα (πλην των δώδεκα, δεκατρία και δεκατέσσερα και των αρρενο-προσωπικών). Επίσης χρησιμοποιείται αντί της ονομαστικής και σε αρνητικές προτάσεις.
Αγγλική
Τα Αγγλικά έχουν γενική (genitive case) αλλά την ονομάζουν συχνότερα κτητική ή δεύτερη πτώση. Η μονολεκτική γενική σχηματίζεται με την προσθήκη ενός «s» με απόστροφο π.χ. «Beethoven’s music» (η μουσική του Μπετόβεν, που στα Ελληνικά αντιστοιχεί στη γενική του δημιουργού), αλλά με το τελικό ’s σχηματίζεται και η γενική κτητική (it’s Paul’s = είναι του Paul). Επίσης οι γενικές των Αγγλικών σχηματίζονται περιφραστικά με την χρήση του of και του for.
Στα Αγγλικά η γενική μπορεί να είναι γενική υποκειμενική, δηλαδή η λέξη που βρίσκεται σε γενική να δηλώνει το υποκείμενο μιας ενέργειας. Όπως και στα Ελληνικά, η λειτουργία της γενικής αποκαλύπτεται πιο εύκολα όταν μετατρέπει κάποιος την έκφραση σε φράση με ρήμα. Π.χ. στη φράση « Beethoven’s music» ή περιφραστικά «the music of Beethoven» η γενική θεωρείται υποκειμενική γιατί ο «Μπετόβεν» είναι το υποκείμενο του εννοούμενου ρήματος. Η γενική μπορεί επίσης να έχει τη θέση του αντικειμένου όπως π.χ. στη φράση «love of my mother» (που όταν αναλύεται σε ρηματική πρόταση «I love my mother», η γενική αποκαλύπτεται ότι είναι το αντικείμενο).
Στα Αγγλικά υπάρχει και ο όρος «classifying genitive» (προσδιοριστική), όπου η γενική προσδιορίζει ή αποσαφηνίζει κάτι και σε αυτές τις περιπτώσεις χρησιμοποιείται πιο συχνά η γενική με το  's και όχι η περίφραση, επειδή η τελευταία θα δημιουργούσε παρερμηνείες. Π. χ. η φράση «the Hundred Years War» (ο Εκατονταετής Πόλεμο ς ή ομοίως ο Πόλεμος των Έξι Ημερών) αν μετατρεπόταν σε «War of a Hundred Years» δεν θα ξεκαθάριζε σε ποιο συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός αναφέρεται ή αν η φράση «two weeks’ notice» (προειδοποίηση δύο εβδομάδων) γινόταν «notice of two weeks» όπως και στην περίπτωση της φράσης «a day's pay» (μεροκάματο) –αν δηλαδή γινόταν «pay of a day»– το νόημα πάλι δεν θα ήταν τόσο σαφές.
Η απόστροφος με το  's βοηθά επίσης στον πιο λακωνικό προσδιορισμό της γενικής του μέτρου ή της ποσότητας όπως π.χ. στις φράσεις «a five mile journey» και «a ten foot pole».
Στα Αγγλικά, ειδικά στη λογοτεχνία και όχι τόσο στον προφορικό, καθημερινό λόγο, χρησιμοποιείται και η διπλή γενική. Όπως στα Ελληνικά όμως αποφεύγεται η χρήση δύο αφηρημένων ουσιαστικών στη σειρά (η ευγένεια της υψηλότητάς του) επειδή θεωρείται εξεζητημένη και παράγοντας που καθιστά πιο άκομψο και περίπλοκο το λόγο, έτσι και στα Αγγλικά προτιμάται να μην τίθενται στη σειρά δύο γενικές. Όμως η λογοτεχνία χρησιμοποιεί τις διπλές γενικές π.χ. «that hard heart of thine» και «this extreme exactness of his”.
Η γενική στα Αγγλικά χρησιμοποιείται και επιρρηματικά σε λέξεις που έχασαν την απόστροφο πριν από την κατάληξη  's, όπως π.χ. στο «closed Sundays» και στο «nowadays».
Τουρκικά
Στην τουρκική γλώσσα η γενική σχηματίζεται με την προσθήκη δύο καταλήξεων – μία για τον κάτοχο (και η κατάληξη σε αυτή την περίπτωση είναι nın) και μία άλλη για το κατεχόμενο αντικείμενο (sι) Καθώς π.χ. κλίνεται η φράση «τα γυναικεία παπούτσια», η οποία στα Τουρκικά είναι «kadın (γυναίκα ) ayakkabı (παπούτσια)», η γενική γίνεται «kadının ayakkabısı”
Αναφορές
Κατηγορία:Γραμματικές πτώσεις Κατηγορία:Συντακτικό
Μίμης Φωτόπουλος
Ο Μίμης (Δημήτρης) Φωτόπουλος του Νικολάου (Ζάτουνα Αρκαδίας, 20 Απριλίου 1913 - Αθήνα, 29 Οκτωβρίου 1986) υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού κινηματογράφου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Ζάτουνα Γορτυνίας και ήταν γιος του Νικολάου Φωτόπουλου και της Άννας Παπαδοπούλου από το Αίγιο. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και παρακολούθησε μαθήματα της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (μέχρι το β΄ έτος, 1933). Συμμετείχε στο ΕΑΜ, και για τη δράση του εξορίστηκε στην Ελ Ντάμπα, κατά τα Δεκεμβριανά.
Εργάσθηκε ως ηθοποιός - θιασάρχης από το 1952 και σκηνοθέτης από το 1960. Έγραψε 7 βιβλία (4 ποιητικές συλλογές: «Μπουλούκια» 1940, «Ημιτόνια» 1960, «Σκληρά τριολέτα» 1961 και «Ο θάνατος των ημερών» 1976) και 3 αυτοβιογραφικά («25 χρόνια θέατρο» 1958, «Το ποτάμι της ζωής μου» και «Ελ Ντάμπα - Όμηρος των Εγγλέζων» 1965) και 2 θεατρικά έργα («Ένα κορίτσι στο παράθυρο» 1966 και «Πελοπίδας ο καλός πολίτης» 1976) που έχουν παιχτεί. Οργάνωσε 5 εκθέσεις ζωγραφικής (ιδιότυπης τεχνικής κολάζ γραμματοσήμων).
Υπήρξε μέλος του Δ.Σ. του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Ελευθέρου Θεάτρου και Πρόεδρος του Δ. Σ. Άρματος Θέσπιδος. Έκανε θεατρικές περιοδείες στην Αμερική, Γερμανία, Αίγυπτο, Τουρκία και Κύπρο. Τιμήθηκε με τα παράσημα Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου Α΄ και Σταυρό του Αποστόλου Μάρκου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας.
Ο Μίμης Φωτόπουλος ασχολήθηκε για πολλά χρόνια και με αξιοσημείωτη επιτυχία με την τεχνική του κολάζ και μάλιστα με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο, τη χρήση «ψηφίδων» από γραμματόσημα με τις οποίες έφτιαξε μεγάλο αριθμό ζωγραφικών πινάκων. Σημαντικότερες συμμετοχές του ήταν στο «Βυσσινόκηπο» του Τσέχωφ, στις «Αγριόπαπιες» του Ίψεν στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν», στο «Όνειρο καλοκαιρινής νύκτας» του Σαίξπηρ στο θέατρο του Βασιλικού Κήπου (1956) και για πολλά χρόνια συνεργάστηκε με τον Ντίνο Ηλιόπουλο. Εμφανίστηκε σε δεκάδες κωμωδίες φάρσες αλλά και δραματικούς ρόλους. Χαρακτηριστικές ερμηνείες στο «Ο καλός στρατιώτης Σβέικ» και «Δον Καμίλο». Επίσης σε περισσότερες από 100 ταινίες με κωμικούς ρόλους όπως Η κάλπικη λίρα, Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο, Τα κίτρινα γάντια, Το σωφεράκι, Ο εμίρης και ο κακομοίρης (στην ταινία αυτή η Ελένη Προκοπίου αποτέλεσε την κινηματογραφική του κόρη), Ο γρουσούζης κ.ά.
Χαρακτηριστική του κινηματογραφική ατάκα που βρίσκουμε στην ταινία Ο ουρανοκατέβατος: «Και μετά θα κάααθεσαι!»
Απεβίωσε σε ηλικία 73 ετών στην Αθήνα στις 29 Οκτωβρίου 1986.
Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες ο Μ. Φωτόπουλος συμμετείχε ως ηθοποιός.
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί Κατηγορία:Παραλήπτες του Τάγματος του Γεωργίου Α΄ Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Γεωργίου Α΄ Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Held group
Στην περιοχή της σύγχρονης άλγεβρας γνωστή και ως θεωρία ομάδων, η ομάδα Held είναι σποραδική απλή ομάδα της τάξης
Ιστορία
Αυτή είναι μια από τις 26 σποραδικές ομάδες και βρέθηκε από τον Dieter Held ( 1969a, 1969b ) κατά τη διάρκεια  της έρευνας απλών ομάδων που περιέχουν μια συνάρτηση με κανονικοποιητή ισόμορφο με μια  Mathieu ομάδα M24. Μια δεύτερη ομάδα είναι η γραμμική ομάδα L5(2). Η ομάδα είναι η τρίτη πιθανή, και η κατασκευή της ολοκληρώθηκε από τους Τζον Μακέι και Graham Higman.
Η εξωτερική ομάδα αυτομορφισμών έχει τάξη 2 και ο πολλαπλασιαστής Schur είναι τετριμμένος.
Αναπαραστάσεις
Το μικρότερο συγκρότημα που εμφανίζεται έχει διάσταση 51 * υπάρχουν δύο τέτοιες αναπαραστάσεις που μάχεται η μία την άλλη.
Αυτό κανονικοποιεί ένα στοιχείο τάξης 7 το  Monster group. Ως αποτέλεσμα, ο πρώτος αριθμός 7 διαδραματίζει έναν ιδιαίτερο ρόλο στην θεωρία της ομάδας, για παράδειγμα, η μικρότερη εκπροσώπηση ομάδας πάνω από κάθε σώμα είναι μια αναπαράσταση με διάσταση 50 πάνω από σώμα με 7 στοιχεία και ενεργεί φυσικά σε ένα διάνυσμα φορέα της άλγεβρα πάνω από το πεδίο με 7 στοιχεία.
Η μικρότερο αναπαράσταση μετάθεσης είναι βαθμίδας δράσης 5 για 2058 σημεία με σημείο σταθεροποιητή Sp4(4):2.
Η ομάδα αυτομορφισμών He:2 της ομάδας Held είναι μια υποομάδα της Fischer ομάδα Fi24.
Generalized Monstrous Moonshine
Οι Conway και  Norton πρότειναν το 1979 στο έγγραφο τους ότι η monstrous moonshine  δεν περιορίζεται στο μόνο στο monster, αλλά ότι παρόμοια φαινόμενα μπορούν να βρεθούν και τις άλλες ομάδες. Η Βασίλισσα Larissa και άλλοι στη συνέχεια ανακάλυψαν ότι μπορεί κανείς να κατασκευάσει επεκτάσεις Hauptmoduln κάνοντας απλούς συνδυασμούς της διάστασης των σποραδικών ομάδων. Για τον He, η σχετική McKay-Thompson σειρά, όπου μπορεί κανείς να ορίσει το σταθερό όρο a(0) = 10 ( σύνδεσμος=On-Line Encyclopedia of Integer Sequences|15x15εσ A007264  ), και η(τ) είναι η Dedekind eta συνάρτηση.
Παρουσίαση
Μπορεί να ορισθεί σύμφωνα με τις γεννήτριες α και β οι σχέσεις
Μέγιστη υποομάδες
βρήκε το 11 conjugacy τάξεις της μέγιστης υποομάδες της Είναι ως εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεωρία ομάδων
Ερνέστος Β΄ της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ
Ο Ερνέστος Β΄ (γερμ. Ernst II, 30 Ιανουαρίου 1745 - 20 Απριλίου 1804) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ (1772-1804).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου Γ΄ της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ και της Λουίζας Δωροθέας των Βέττιν, κόρης του Ερνέστου Λουδοβίκου Α΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1769 την εξαδέλφη της μητέρας του, την Καρλόττα των Βέττιν, κόρη του Αντωνίου Ούλριχ της Σαξονίας-Μάινινγκεν, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Στέφανος Ζακαρία
Ο Στέφανος Ζακαρία (Stefano Zaccaria, ... - 1424) ήταν Λατίνος αρχιεπίσκοπος και βαρώνος της Πάτρας το 1405-1424. Καταγόταν από την Γενοβέζικη οικογένεια Ζακαρία ηγεμόνων της Χίου με φέουδα στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας. Ήταν γιος του Ανδρόνικου Ασάν Ζαχαρία και αδελφός του Κεντυρίωνα Β΄ και του Εράρδου.
Το 1408 ενοικίασε την βαρωνία της Πάτρας στους Ενετούς για πέντε χρόνια, κρατώντας μόνο τα πνευματικά δικαιώματα σαν αρχιεπίσκοπος και έφυγε για την Βενετία. Ο αρχιεπίσκοπος τότε ήταν και βαρώνος της Πάτρας. Το 1413 τελείωσε το ενοικιοστάσιο και ξαναπήρε την βαρωνία, επιστρέφοντας στην πόλη. Τον Αύγουστο του 1418 οι Παλαιολόγοι πολιορκούν την πόλη και μετά από αυτούς οι Ενετοί, οι οποίοι την καταλαμβάνουν. Τελικά στις 10 Ιουλίου 1419 οι Ενετοί επιστρέφουν την Πάτρα στον Στέφανο μετά από παρέμβαση του Πάπα.
Πηγές
Κατηγορία:Λατίνοι Αρχιεπίσκοποι Πάτρας Κατηγορία:Αρχεπισκοπική Λατινική Βαρωνία της Πάτρας Κατηγορία:Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Στεφανος Κατηγορία:Επίσκοποι του 15ου αιώνα
Πυρηνική αντίδραση αλυσίδας πρωτονίου-πρωτονίου
δεξιά|μικρογραφία| [[Λογάριθμος της παραγόμενης ισχύος ανά μονάδα μάζας (ε) των διεργασιών σύντηξης πρωτονίου-πρωτονίου (PP), CNO και τρία-α (3α) σε διαφορετικές θερμοκρασίες (Τ). Η διακεκομμένη γραμμή δείχνει τη συνδυασμένη παραγωγή ενέργειας των διεργασιών PP και CNO μέσα σε ένα αστέρι. Στη θερμοκρασία του πυρήνα του Ήλιου, η διαδικασία PP είναι πιο αποτελεσματική.]] lang=en|μικρογραφία|356x356εσ| Σχέδιο της αλυσιδωτής αντίδρασης πρωτονίου-πρωτονίου Η αλυσιδωτή αντίδραση πρωτονίου - πρωτονίου, που συνήθως αναφέρεται επίσης ως αλυσίδα pp, είναι μία από τις δύο γνωστές ακολουθίες αντιδράσεων πυρηνικής σύντηξης με τις οποίες τα αστέρια μετατρέπουν το υδρογόνο σε ήλιο. Κυριαρχεί στα αστέρια με μάζες μικρότερες ή ίσες με εκείνες του Ήλιου, ενώ ο κύκλος CNO, η άλλη γνωστή αντίδραση, προτείνεται από θεωρητικά μοντέλα να κυριαρχεί σε αστέρια με μάζες μεγαλύτερες από περίπου 1,3 φορές της μάζας του Ήλιου.
Σύμφωνα με την κλασική φυσική, η σύντηξη πρωτονίου-πρωτονίου θα μπορούσε να συμβεί μόνο εάν η κινητική ενέργεια (δηλ. η θερμοκρασία ) των πρωτονίων είναι αρκετά υψηλή ώστε να ξεπεράσει την αμοιβαία ηλεκτροστατική απώθηση τους.
Στον Ήλιο, η παραγωγή δευτερίου είναι σπάνια. Τα λεγόμενα διπρωτόνια (ήλιο-2) είναι το πολύ πιο κοινό αποτέλεσμα των αντιδράσεων πρωτονίου-πρωτονίου εντός του αστεριού αλλά τα διπροτόνια αποσυντίθενται σχεδόν αμέσως σε δύο πρωτόνια. Δεδομένου ότι η μετατροπή του υδρογόνου σε ήλιο είναι αργή, μια που μέρος της γίνεται μέσω της ασθενούς πυρηνικής δύναμης, η πλήρης μετατροπή του υδρογόνου στον πυρήνα του Ήλιου υπολογίζεται ότι διαρκεί περισσότερα από δέκα δισεκατομμύρια χρόνια.
Η αλυσίδα πρωτονίου-πρωτονίου είναι, όπως μια αλυσίδα αποσύνθεσης, μια σειρά αντιδράσεων. Το προϊόν της μίας αντίδρασης είναι το αρχικό υλικό της επόμενης αντίδρασης. Υπάρχουν δύο τέτοιες αλυσίδες που οδηγούν τη μεταστοιχείωση από το υδρογόνο στο ήλιο στον Ήλιο. Η μία αλυσίδα έχει πέντε αντιδράσεις, η άλλη αλυσίδα έχει έξι.
Ιστορία της θεωρίας
Η θεωρία ότι οι αντιδράσεις πρωτονίου-πρωτονίου είναι η βασική αρχή με την οποία "καίγονται¨ ο Ήλιος και άλλα αστέρια, υποστηρίχθηκε από τον Arthur Eddington τη δεκαετία του 1920. Εκείνη την εποχή, η θερμοκρασία του Ήλιου είχε ήδη υπολογιστεί σε περίπου 15 εκατομμύρια βαθμούς και θεωρήθηκε πολύ χαμηλή (σχεδόν 1000 φορές χαμηλότερη) για να ξεπεράσει το φράγμα Coulomb . Μετά την ανάπτυξη της κβαντικής μηχανικής, ανακαλύφθηκε ότι το φαινόμενο σήραγγας των κυματοσυστημάτων των πρωτονίων διά μέσω του απωθητικού φράγματος Coulomb επιτρέπει τη σύντηξη υδρογόνου σε ήλιο σε πολύ χαμηλότερη θερμοκρασία από την κλασική πρόβλεψη.
Το 1939, ο Χανς Μπέτε προσπάθησε να υπολογίσει τα ποσοστά των διαφόρων αντιδράσεων στα αστέρια. Ξεκινώντας με δύο πρωτόνια που συνδυάζονταν για να δώσουν δευτέριο (το οποίο συμβολίζεται ως 21D, ή D, ή 21Η) και ένα ποζιτρόνιο, (το οποίο συμβολίζεται ως e+) ανακάλυψε αυτό που τώρα ονομάζουμε κλάδος II (p-p II) της αντίδρασης πρωτονίου-πρωτονίου. Αλλά δεν έλαβε υπόψη την αντίδραση των δύο πυρήνων ηλίου-3 (που συμβολίζεται ως 32Ηe ή 3Ηe, κλάδος Ι) που τώρα γνωρίζουμε ότι είναι σημαντικός. Αυτό ήταν μέρος του της εργασίας στην αστρική πυρηνοσύνθεση για την οποία ο Μπέτε κέρδισε το βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1967.
Η αλυσιδωτή αντίδραση πρωτονίου-πρωτονίου
Το πρώτο βήμα σε όλους τους κλάδους είναι η σύντηξη δύο πρωτονίων (που συμβολίζονται ως p, ή ) σε δευτέριο (που συμβολίζεται ως ή ). Καθώς τα πρωτόνια συντήκονται, ένα από αυτά υποβάλλεται σε διάσπαση βήτα, δηλαδή μετατρέπεται σε ένα νετρόνιο εκπέμποντας ένα ποζιτρόνιο (ώστε να διατηρηθεί το φορτίο) και ένα νετρίνο ηλεκτρονίου (ώστε να διατηρηθεί ο λεπτονικός αριθμός). Αξίζει να σημειωθεί ότι μια μικρή ποσότητα δευτερίου παράγεται από την αντίδραση "pep" (δείτε παρακάτω). Αυτή η αντίδραση είναι εξαιρετικά αργή επειδή στηρίζεται αρχικά στην ασθενή πυρηνική δύναμη, λόγω του ότι περιλαμβάνει τη μετατροπή ενός από τα δύο πρωτόνια σε νετρόνιο (το οποίο συνδέεται με το άλλο πρωτόνιο με ισχυρή πυρηνική δύναμη για να σχηματίσει το δευτέριο) και αντίστοιχη εκπομπή ενός ποζιτρονίου και ενός νετρίνου ηλεκτρονίου. Έτσι το μέσο πρωτόνιο στον πυρήνα του Ήλιου περιμένει 9 δισεκατομμύρια χρόνια πριν συγχωνευθεί επιτυχώς με ένα άλλο πρωτόνιο. Δεν ήταν δυνατή η πειραματική μέτρηση της ενεργού διατομής αυτής της αντίδρασης λόγω αυτών των πολύ μακροχρόνιων κλιμάκων.
Το ποζιτρόνιο (e+) που δημιουργείται πολύ πιθανώς θα αξαϋλωθεί με ένα ηλεκτρόνιο, τα οποία υπάρχουν διαθέσιμα σε μεγάλες ποσότητες στο κέντρο του Ήλιου μια που όλο το υδρογόνο είναι ιονισμένο, εκπέμποντας δύο ακτίνες γάμα. Συμπεριλαμβανομένης αυτής της εξαΰλωσης και της ενέργειας του νετρίνου, ολόκληρη η αντίδραση έχει τιμή Q (απελευθερούμενη ενέργεια ) 1,442 MeV. Οι σχετικές ποσότητες ενέργειας που πηγαίνουν στο νετρίνο και στα άλλα προϊόντα ποικίλουν.
Αφού σχηματιστεί, το δευτέριο που παράγεται στο πρώτο στάδιο μπορεί να συντηχθεί με ένα άλλο πρωτόνιο για να παράγει το ελαφρύ ισότοπο του ηλίου, ήλιο-3
Στον Ήλιο, κάθε πυρήνας ηλίου-3 που παράγεται σε αυτές τις δύο αντιδράσεις υπάρχει μόνο για περίπου 400 χρόνια πριν μετατραπεί σε ήλιο-4, με τον τρόπο που θα δούμε στη συνέχεια. Μόλις παραχθεί το ήλιο-3, υπάρχουν τέσσερις πιθανές διαδρομές για τη δημιουργία ηλίου-4 (το οποίο συμβολίζεται με ). Στην p–p I, το ήλιο-4 παράγεται με τη σύντηξη δύο πυρήνων ηλίου-3. Οι κλάδοι p – p II και p – p III συντήκουν με προϋπάρχοντες πυρήνες  και  σχηματίζεται βηρύλλιο -7, το οποίο υφίσταται περαιτέρω αντιδράσεις για την παραγωγή δύο πυρήνων ηλίου-4.
Σύμφωνα με ένα μοντέλο του ΄Ηλιου, το 83,3% των πυρήνων παράγεται παράγεται μέσω κλάδου p-p I ενώ ο κλάδος p-p II παράγει το 16,68% και p-p III το 0,02%. Δεδομένου ότι τα μισά νετρίνα που παράγονται στους κλάδους II και III δημιουργούνται στο πρώτο στάδιο (σύνθεση δευτερίου), μόνο περίπου 8,35% των νετρίνων προέρχεται από τα μεταγενέστερα στάδια (βλ. Παρακάτω) ενώ περίπου το 91,65% προέρχονται από την αρχική σύνθεση του δευτερίου. Ωστόσο, ένα άλλο ηλιακό μοντέλο δίνει μόνο 7,14% των νετρίνων από τα επόμενα βήματα και 92,86% από τη σύνθεση του δευτερίου. Η διαφορά οφείλεται προφανώς σε ελαφρώς διαφορετικές υποθέσεις σχετικά με τη σύνθεση και τη μεταλλικότητα του Ήλιου (δηλαδή το ποσοστό της μάζας χημικών στοιχείων διαφορετικά από υδρογόνο και ήλιο που υπάρχουν στον Ήλιο).
Υπάρχει επίσης ο εξαιρετικά σπάνιος κλάδος p-p IV. Μπορεί να εμφανιστούν και άλλες ακόμη πιο σπάνιες αντιδράσεις. Ο ρυθμός αυτών των αντιδράσεων είναι πολύ χαμηλός λόγω των πολύ μικρών ενεργών διατομών ή επειδή ο αριθμός των σωματιδίων που αντιδρούν είναι τόσο χαμηλός ώστε οι τυχόν αντιδράσεις που μπορεί να συμβούν είναι στατιστικά ασήμαντες.
Η συνολική αντίδραση μπορεί να γραφεί συνοπτικά ως:
απελευθερώνοντας 26,73 MeV ενέργειας, μέρος από την οποία χάνεται στα νετρίνα, τα οποία αντιδρούν ελάχιστα με την ύλη.
Ο κλάδος p–p I
Ο κλάδος p-p I είναι ο ακόλουθος
Ο κλάδος p-p II
μικρογραφία| Αλυσιδωτή αντίδραση πρωτονίου-πρωτονίου II Ο κλάδος p-p II κυριαρχεί σε θερμοκρασίες 14 έως 23 εκατομμύρια βαθμούς Κέλβιν. Σημειώστε ότι οι ενέργειες στη δεύτερη παραπάνω αντίδραση είναι οι ενέργειες των νετρίνων που παράγονται από την αντίδραση. Το 90% των νετρίνων που παράγονται στην αντίδραση του σε  μεταφέρουν ενέργεια 0.861MeV, ενώ το υπόλοιπο 10%  μεταφέρει ενέργεια 0.383MeV. Η διαφορά εξαρτάται από αν το παραγόμενο λίθιο-7 είναι στη βασική κατάσταση ή σε διεγερμένη (μετασταθή) κατάσταση, αντίστοιχα. Η συνολική ενέργεια που απελευθερώνεται κατά τη μετάβαση από σε ευσταθές    είναι περίπου 0.862 MeV, και σχεδόν όλη χάνονται στο νετρίνο εάν η αποσύνθεση οδηγήσει κατευθείαν στο ευσταθές λίθιο.
Ο κλάδος p–p III
μικρογραφία| Αλυσωτή αντίδραση πρωτονίου-πρωτονίου III Τα τελευταία τρία στάδια αυτής της αλυσίδας συνεισφέρουν συνολικά 18,21 MeV, αν και μεγάλο μέρος αυτής χάνεται και πάλι στο νετρίνο.
Η αλυσίδα p-p III είναι κυρίαρχη εάν η θερμοκρασία υπερβαίνει τα 23 εκατομμύρια βαθμούς Κέλβιν.
Η αλυσίδα p-p III δεν αποτελεί σημαντική πηγή ενέργειας στον Ήλιο, αλλά είναι πολύ σημαντική στο πρόβλημα των ηλιακών νετρίνων επειδή παράγει νετρίνα πολύ υψηλής ενέργειας (έως 14.06MeV).
Απελευθέρωση ενέργειας
Η ενέργεια που απελευθερώνεται ως ακτίνες γάμμα θα αλληλεπιδρά με ηλεκτρόνια και πρωτόνια και θα θερμαίνει το εσωτερικό του Ήλιου. Επίσης, κινητική ενέργεια προϊόντων σύντηξης (π.χ. των δύο πρωτονίων και του ηλίου-4 από την αντίδραση p-p I) αυξάνει τη θερμοκρασία του πλάσματος στον Ήλιο. Αυτή η θέρμανση υποστηρίζει τον Ήλιο και τον εμποδίζει να καταρρεύσει λόγω του ίδιου του βάρος του, όπως θα συνέβαινε αν ο Ήλιος κρυώνει.
Τα νετρίνα δεν αλληλεπιδρούν σημαντικά με την ύλη και επομένως δεν βοηθούν στην υποστήριξη του Ήλιου κατά της βαρυτικής κατάρρευσης. Η ενέργειά τους χάνεται: τα νετρίνα στις αλυσίδες p-p I, p-p II και p-p III μεταφέρουν 2,0%, 4,0% και 28,3% της ενέργειας σε αυτές τις αντιδράσεις, αντίστοιχα.
Ο παρακάτω πίνακας υπολογίζει την ποσότητα ενέργειας που χάνεται στα νετρίνα (2,34%) και την ποσότητα "φωτεινότητας" που προέρχεται από τους τρεις κλάδους. «Φωτεινότητα» εδώ σημαίνει απλώς το ποσό της ενέργειας που εκπέμπεται από τον ήλιο ως ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία και όχι ως νετρίνα. Τα αρχικά στοιχεία που χρησιμοποιούνται είναι αυτά που αναφέρονται υψηλότερα σε αυτό το άρθρο.
Η αντίδραση PEP
Στον Ήλιο, η αναλογία συχνότητας της αντίδρασης pep έναντι της αντίδρασης p-p είναι 1: 400. Ωστόσο, τα νετρίνα που απελευθερώνονται από την αντίδραση pep είναι πολύ πιο ενεργητικά: ενώ τα νετρίνα που παράγονται στο πρώτο βήμα της αντίδρασης p-p κυμαίνονται σε ενέργεια έως 0.42MeV, η αντίδραση pep παράγει νετρίνα με στενό εύρος ενέργειας στα 1.44MeV. Η ανίχνευση των ηλιακών νετρίνων από αυτήν την αντίδραση αναφέρθηκε από τη συνεργασία Borexino το 2012.
Τόσο οι αντιδράσεις pep όσο και p-p μπορούν να θεωρηθούν ως δύο διαφορετικές αναπαραστάσεις του Feynman της ίδιας βασικής αλληλεπίδρασης, όπου το ηλεκτρόνιο περνά στη δεξιά πλευρά της αντίδρασης ως ποζιτρόνιο. Αυτό απεικονίζεται στο σχήμα των αλυσιδωτών αντιδράσεων πρωτονίων-πρωτονίων και δέσμευσης ηλεκτρονίων σε ένα αστέρι, διαθέσιμο στον ιστότοπο NDM'06.
βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Αστρική εξέλιξη Κατηγορία:Πυρηνική φυσική Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Mercedes-Benz W210
Το Mercedes-Benz W210, γνωστό και ως Mercedes E-Class W210, ήταν μεσαίο πολυτελές αυτοκίνητο της κατηγορίας E, που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Mercedes-Benz, από τις 15 Μαΐου 1995 έως τον Μάρτιο του 2002 στην έκδοση σεντάν, ενώ η έκδοση station wagon (κωδικός S210) παρήχθη από τον Μάρτιο του 1996 έως τον Μάρτιο του 2003. Το μοντέλο ήταν διαθέσιμο με μια μεγάλη παλέτα κινητήρων, τόσο βενζίνης, όσο και πετρελαίου, με χωρητικότητες από 2.0 έως 6.0 λίτρα και ιπποδυνάμεις από 95 έως 381 ίππους. Αντικατέστησε το Mercedes-Benz W124 και αντικαταστάθηκε τον Ιανουάριο του 2002 από το Mercedes-Benz W211. Συνολικά κατασκευάστηκαν 1.653.437 αντίτυπα σειράς W210 στα 8 έτη παραγωγής όλων των εκδόσεών της, έναντι 2.562.143 αντιτύπων της προκατόχου σειράς W124, που είχε όμως παραμείνει στη μαζική παραγωγή επί 12,5 έτη.
Αισθητική
thumb|left|Mercedes W210 σε έκδοση [[ταξί στην Ιορδανία.]] thumb|left|Mercedes W210 σε 6-πορτη έκδοση [[ταξί στην Κύπρο.]]
Κωνσταντίνος Παγκράτης
Ο Κωνσταντίνος Παγκράτης (1918-2004) ήταν Κερκυραίος αρχιμουσικός (σε μπάντες, χορωδίες και μαντολινάτες), καθηγητής θεωρητικών, δάσκαλος και κατασκευαστής μουσικών οργάνων και βραβευμένος συνθέτης μπάντας. Στη διάρκεια της υπερπεντηκονταετούς σταδιοδρομίας του έφερε σε επαφή με τη μουσική πολλούς  συμπατριώτες του και όλοι σχεδόν οι σημερινοί Κερκυραίοι μουσικοί υπήρξαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μαθητές του.
Mercedes-Benz W210
Αισθητική
Η εξέλιξη του W210 ξεκίνησε το 1988, δηλαδή 4 έτη μετά την παρουσίαση του προκατόχου του, Mercedes-Benz W124. Η αισθητική του W210 διαμορφώθηκε μεταξύ του 1989 και του 1991 από τον Steve Mattin, υπό την ηγεσία του Bruno Sacco, που ήταν ο επικεφαλής του σχεδιαστικού τμήματος της Mercedes-Benz από το 1975 έως το 1999. Καθοριστικό ρόλο, επίσης στην τελική διαμόρφωση, έπαιξε και ο Einar Hareide.
Κωνσταντίνος Παγκράτης
Βιογραφία
Σπούδασε στο Εθνικό Ωδείο και είναι τακτικό μέλος της Ένωσης Ελλήνων Αρχιμουσικών. Κατά καιρούς διετέλεσε αρχιμουσικός στις Φιλαρμονικές: Άνω Κορακιάνας, Λιαπάδων, Καρουσάδων, Αγίου Ματθαίου και Γαστουρίου, ενώ δίδαξε επί 27 χρόνια ξύλινα πνευστά στην "Παλιά" Φιλαρμονική (1945-68 και 1986-89). Το 1976 βραβεύτηκαν σε Διαγωνισμό τόσο η Φιλαρμονική της Άνω Κορακιάνας--υπό τη διεύθυνσή του--ως η καλύτερη Φιλαρμονική της κερκυραϊκής ενδοχώρας όσο και ο ίδιος ως ο συνθέτης των καλύτερων εμβατηρίων που ακούστηκαν στον Διαγωνισμό (πήρε το αναμνηστικό Μετάλλιο από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κων/νο Τσάτσο).
Mercedes-Benz W210
Αισθητική
Για πρώτη φορά αποκαλύφθηκε στον Τύπο αυτοκινήτου και στο κοινό ένα σχετικό πρωτότυπο στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης τον Μάρτιο του 1993, όταν και έγινε επίσημα γνωστή η αλλαγή της αισθητικής φιλοσοφίας στο μπροστινό μέρος του αυτοκινήτου, σε αντίθεση με τους ορθογώνιους προβολείς που είχε καθιερώσει η Mercedes από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 έως και τότε.
Συγκεκριμένα, το W210 ήταν η πρώτη Mercedes στη νεότερη ιστορία με τη «ρετρό» αισθητική των δίδυμων κυκλικών έως οβάλ προβολέων. Αυτή η σχεδιαστική φιλοσοφία, παρέπεμπε στα κλασικά Mercedes-Benz των δεκαετιών του 1950 και του 1960, και μάλιστα πυροδότησε κάποια ενδιαφέροντα παρατσούκλια, όπως η «E-Class New Eyes» («Νέα Μάτια») στα αγγλόφωνα κράτη και «η τεσσερομάτικη» στην Ελλάδα. Ταυτόχρονα όμως με την ρετρό προσέγγιση, το W210 διέθετε και μια έντονα δυναμική εμφάνιση σε ολόκληρο το αμάξωμα, σε αντίθεση με την εμφανώς συντηρητική εμφάνιση του προκατόχου W124, ενώ και τα πίσω φώτα του W210 αντιπροσώπευαν ένα μεγάλο σχεδιαστικό άλμα προς το μέλλον. Επίσης, είχε δοθεί πολύ μεγάλη έμφαση και στην αεροδυναμική, με αποτέλεσμα ένα πιο «καμπυλωτό» προφίλ, χωρίς τις έντονες γωνίες και ακμές όλων των προκατόχων του, και κορυφαίο αεροδυναμικό συντελεστή Cd, μόλις 0,27 στις βασικές εκδόσεις του W210. thumb|left|Το ταμπλό μιας W210 Avantgarde, πριν την ανανέωση.
Κωνσταντίνος Παγκράτης
Βιογραφία
Δίδαξε επίσης θεωρία και έγχορδα επί 7 χρόνια στο Ωδείον Κερκύρας (1967-72) και διηύθυνε τη Χορωδία του Αγίου Σπυρίδωνα. Υπήρξε ιδρυτής και επί 22 χρόνια επικεφαλής της Κερκυραϊκής Καντάδας (1954-67 και 1973-80) με την οποία «άφησε εποχή», ιδρύοντας 1954 τη Χορωδία της, το 1955 τη μικρή Συμφωνική Ορχήστρα της και το 1956 την 23μελή Μαντολινάτα της. Επίσης υπήρξε επί 8ετία (1983-91) διοργανωτής και αρχιμουσικός της 30μελούς Δημοτικής Κερκυραϊκής Μαντολινάτας Ο Κ. Παγκράτης δίδαξε επίσης μαντολίνο στο Μουσικό Γυμνάσιο της Κέρκυρας (1992-93).
Mercedes-Benz W210
Αισθητική
Μολονότι η φιλοσοφία του W210 έγινε τότε δεκτή από μεγάλο αριθμό υποψήφιων αγοραστών με κάποιες επιφυλάξεις, υιοθετήθηκε από τα περισσότερα μοντέλα της εταιρείας στα αμέσως επόμενα χρόνια, αν και ενίοτε με συνένωση των δύο προβολέων, όπως για παράδειγμα συνέβη στην Mercedes C-Class W203 του 2000 - 2007. Το τελευταίο μοντέλο που έφερε την ρετρό αυτή αισθητική, ήταν η Mercedes-Benz CLK-Class W209, καθώς η καμπριολέ έκδοσή της αποσύρθηκε από την παραγωγή τον Μάρτιο του 2010.
Κωνσταντίνος Παγκράτης
Βιογραφία
Ως συνθέτης, έγραψε αρκετά κομμάτια για μπάντα, χορωδία, μαντολινάτα, κ.λπ. (κάλαντα, εμβατήρια, μάρτσιες, βαλς, τανγκό, μαζούρκες, φοξ-τροτ, ελλ. χορούς, κ.λπ.). Το εμβατήριό του "Στον Κυβερνήτη μας" ("To our Captain") βραβεύτηκε το 1943 στην Αίγυπτο και παίζεται ώς σήμερα από την Μπάντα του Ναυτικού. Παίζονται επίσης από διάφορες Φιλαρμονικές οι μάρτσιες του: "Των Μυροφόρων" και "11η Αυγούστου" (Αγία Βαρβάρα).
Mercedes-Benz W210
Αισθητική
Τελικώς, η μαζική παραγωγή του W210 ξεκίνησε στις 15 Μαΐου 1995, αν και στην Ευρώπη έφτασε στις αντιπροσωπείες μόλις τον Σεπτέμβριο του 1995, ενώ ειδικότερα στις ΗΠΑ έφτασε στις αντιπροσωπείες της χώρας στις 8 Νοεμβρίου 1995. Γενικότερα, σε όλα τα κράτη διεθνώς κυκλοφόρησε ως μοντέλο της σεζόν (model year) του 1996. Η εκδοχή station wagon μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Μάρτιο του 1996 και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην αγορά τον Ιούνιο.
Κωνσταντίνος Παγκράτης
Βιογραφία
Παράλληλα με τη διδασκαλία του στο ωδείο της Κερκυρας διατηρούσε και εργαστήριο κατασκευής μουσικών οργάνων όπου έφτιαξε χειροποίητα μουσικα όργανα κυρίως μαντολίνα και κιθάρες τα οποία και διέθεται στους μαθητές του προκειμένου να επιτελέσει τους εκπαιδευτικούς του σκοπούς.
Mercedes-Benz W210
Ανανέωση του 1999
thumb|left|Το ταμπλό μιας W210 E270 μετά την ανανέωση.
Κωνσταντίνος Παγκράτης
Βιογραφία
Κατηγορία:Αναδημοσιευθέντα λήμματα Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί
Mercedes-Benz W210
Ανανέωση του 1999
Τον Αύγουστο του 1999, για τη σεζόν (model year) του 2000, εισήχθη μια βελτιωμένη εκδοχή του W210, που αντικατέστησε την αρχική. Η νέα αυτή W210, που είχε σχεδιαστεί ήδη από το 1997, καθιέρωσε νέο πίνακα οργάνων, με νέα γραφικά και εντονότερο νυχτερινό φωτισμό, όπως και ένα σύστημα πολλαπλών πληροφοριών, κάτω από το ταχύμετρο, ενώ επίσης καθιέρωσε και ένα τιμόνι νέας σχεδίασης, με πλήκτρα πάνω σε αυτό για τον έλεγχο του ηχοσυστήματος, καθώς και (σε όσα μοντέλα είχαν παραγγελθεί με αυτά) του κινητού τηλεφώνου και του συστήματος δορυφορικής πλοήγησης. Ταυτόχρονα, το 5-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο απέκτησε το σύστημα «Touch Shift» με πλαϊνές θυρίδες με τις θέσεις +/- για χειροκίνητο έλεγχο αλλαγής ταχυτήτων όταν το επιθυμήσει ο οδηγός, φυσικά χωρίς συμπλέκτη.
Εξωτερικά, υπήρξαν επίσης σημαντικές ανανεώσεις, με λίγο διαφορετική εμφάνιση και κλίση στο μπροστινό μέρος, παρόμοια με της Mercedes-Benz CLK-Class W208, διαφορετικούς προφυλακτήρες, νέα πίσω φώτα στην εκδοχή σεντάν, ενώ σε όλες τις εκδόσεις τα πλαϊνά φλας μετακόμισαν από τα μπροστινά φτερά στους εξωτερικούς καθρέφτες, κατά το πρότυπο της ακόμα μεγαλύτερης Mercedes-Benz S-Class W220. Ωστόσο, στην E-Class W210 τα φλας αυτά περιορίζονταν μόνο στις άκρες των καθρεφτών, ενώ στην S-Class W220 κατελάμβαναν ολόκληρο το μήκος των καθρεφτών, αν και αυτή η διάταξη ολόκληρου του μήκους τελικώς υιοθετήθηκε και από τον διάδοχο της E-Class W210, την Mercedes E-Class W211, που εισήχθη τον Ιανουάριο του 2002.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
W210 Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Ταινία εξέτασης ούρων
thumb|170px Η ταινία εξέτασης ούρων είναι ένα βασικό διαγνωστικό εργαλείο που χρησιμοποιείται στη γενική εξέταση ούρων για τον προσδιορισμό παθολογικών αλλαγών σύστασης στα ούρα. Η ταινία εξέτασης έχει στην επιφάνεια της κατάλληλα αντιδραστήρια που αντιδρούν και αλλάζουν χρώμα όταν υπάρχουν ανιχνεύσιμες αλλαγές σύστασης.
Με αυτή τη διαδικασία εξέτασης προσδιορίζονται πρώιμα συμπτώματα από τις ακόλουθες τρεις ομάδες ασθενειών:
Ταινίες ούρων για επαγγελματική χρήση
Πρόκειται για τις ταινίες ούρων που χρησιμοποιούτναι αποκλειστικά στα κλινικά εργαστήρια. Σήμερα μπορεί να έχουν 10 ή 11 παραμέτρους (αν προστεθεί και το ασκορβικό οξύ).
Ταινίες ούρων παρά την κλίνη του ασθενούς
Εκτός από τις ταινίες για επαγγελματική χρήση από εργαστηριακούς επιστήμονες υπάρχουν και ειδικές ταινίες που χρησιμοποιούνται από τους ίδιους τους ασθενείς όπως είναι οι ταινίες για την γλυκόζη ούρων ή οι ταινίες για γλυκόζη και κετόνες ούρων μαζί. Οι ταινίες αυτές χρησιμοποιούνται από τους διαβητικούς ασθενείς.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γενική εξέταση ούρων
Κάρολος Β΄ της Ορλεάνης
Ο Κάρολος Β' της Ορλεάνης (22 Ιανουαρίου/1522 - 9 Σεπτεμβρίου/1545) ήταν Γάλλος πρίγκιπας απο τον Οίκο του Βαλουά γνωστός και ως δούκας του Ανγκουλέμ, τρίτος γιος του βασιλιά της Γαλλίας Φραγκίσκου Α' απο τον πρώτο γάμο του με την Κλαυδία της Βρετάνης. Μετά τον πρόωρο θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού Φραγκίσκου (1536) πήρε τον τίτλο του δούκα της Ορλεάνης ως δεύτερος επιζών γιος του βασιλιά. Τον τίτλο κατείχε μέχρι τότε ο δεύτερος αδελφός του Ερρίκος που έγινε στην συνέχεια δελφίνος και μετέπειτα βασιλιάς.
Ευνοούμενος γιος του Φραγκίσκου Α'
Ήταν ο πιο ωραίος και ο αγαπημένος γιος του βασιλιά Φραγκίσκου Α' αν και ευλογιά τον είχε τυφλώσει από το ένα μάτι. Η εύνοια του πατέρα τον έκανε εξαιρετικά άτακτο και κακομαθημένο. Ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στην Γαλλική αριστοκρατία επειδή πίστευαν ότι τελικά θα καταφέρει ο Φραγκίσκος Α' να τον ορίσει διάδοχο. Το 1540 πήρε τον τίτλο του κόμητα του Κλερμόν. Το 1542 ο πατέρας του ξεκίνησε ξανά τον πόλεμο εναντίον του αυτοκράτορα των Αψβούργων Καρόλου Κουίντου και ο Κάρολος κυρίευσε ξανά το Λουξεμβούργο. Ο πόλεμος έληξε για άλλη μια φορά σε ήττα για τον Φραγκίσκο Α' με την ειρηνική συνθήκη του Κρεπί στις 19 Σεπτεμβρίου/1544 σύμφωνα με την οποία ο Κάρολος ήταν υποχρεωμένος να παντρευτεί πριγκίπισσα από την οικογένεια των Αψβούργων.
Εχθρότητες με τον μεγαλύτερο αδελφό του Ερρίκο
H πρώτη επιλογή ήταν να παντρευτεί την ινφάντα Μαρία της Ισπανίας κόρη του ίδιου του Καρόλου Ε' και της Ισαβέλλας της Πορτογαλίας, η δεύτερη επιλογή ήταν η αρχιδούκισσα Άννα της Αυστρίας κόρη του Φερδινάνδου Α' της Ουγγαριας και της Βοημίας και ανιψιά του Καρόλου Ε'. H συνθήκη του Κρεπί άφησε δυσαρεστημένο έντονα τον μεγαλύτερο αδελφό του Ερρίκο επειδή θεωρούσε οτι το Μιλάνο του ανήκει σαν κληρονομιά της συζύγου του Αικατερίνης των Μεδίκων. Ο Ερρίκος φοβήθηκε σε συνδυασμό με την εύνοια του πατέρας τους στον Κάρολο τον τεμαχισμό του μελλοντικού του βασιλείου που θα είχε σαν αποτέλεσμα την απώλεια της ισχύος του.
Το τέλος
Το μίσος ανάμεσα στα δύο αδέλφια έληξε με τον πρόωρο θάνατο του Καρόλου το 1545 σε ηλικία μόλις 23 ετών. Σύμφωνα με τις περισσότερες πληροφορίες αιτία του θανάτου ήταν η πανώλη· κάποιοι άλλοι λένε ότι δηλητηριάστηκε από τον αδελφό του, αλλά αυτό δεν είναι εξακριβωμένο.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βαλουά Κατηγορία:Δούκες της Ορλεάνης Κατηγορία:Δούκες του Ανγκουλέμ
Αιτιατική
Αιτιατική είναι η πτώση που μεταχειριζόμαστε όταν θέλουμε να προσδιορίσουμε την αιτία, λόγω της οποίας κάποιο πτωτικό μέρος του λόγου, ενεργεί ή πάσχει.
Με χρήση της αιτιατικής απαντούμε στην ερώτηση ποιον;
Οι πτώσεις είναι στα Νέα Ελληνικά: η Ονομαστική, η Γενική, η Αιτιατική και η Κλητική. Στην αρχαιότητα υπήρχαν περισσότερες πτώσεις (Δοτική).
Το άμεσο αντικείμενο του ρήματος σχηματίζεται στην αιτιατική, ενώ με πρόθεση συν αιτιατική σχηματίζονται περιφραστικές πτώσεις που εκφράζουν έμμεσα αντικείμενα ρημάτων.
Η αιτιατική ήταν μία από τις πλάγιες πτώσεις της αρχαίας ελληνικής γλώσσας.
Από τα αρχαία χρόνια, η αιτιατική των ουδετέρων ήταν ίδια με την ονομαστική. Στα νέα ελληνικά η αιτιατική του ενικού των αρσενικών σε -ης και -ας σχηματίζεται με την αφαίρεση του σίγμα, ενώ στον πληθυντικό είναι ίδια με την ονομαστική. Το ίδιο ισχύει και για θηλυκά σε -ης. Για τα υπόλοιπα θηλυκά η αιτιατική είναι ίδια με την ονομαστική. Τέλος, για αρσενικά και θηλυκά σε -ος η αιτιατική του ενικού σχηματίζεται με την αφαίρεση του σίγμα, ενώ η κατάληξη -οι της ονομαστικής του πληθυντικού μετατρέπεται σε -ους. Για το άρθρο και τις προσωπικές αντωνυμίες ισχύουν τα ακόλουθα (ονομαστική / αιτιατική):
Κατηγορία:Γραμματικές πτώσεις Κατηγορία:Συντακτικό
İsmin hâlleri
Μουν Ντάε Σουνγκ
Ο Μουν Ντάε Σουνγκ (γενν. 1976) είναι παλαίμαχος Ολυμπιονίκης του ταεκβοντό από την Νότια Κορέα, ο οποίος κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 που διεξήχθησαν στην Αθήνα στην κατηγορία βαρέων βαρών αφού νίκησε τον Έλληνα πρωταθλητή Αλέξανδρο Νικολαΐδη με ανάποδο περιστροφικό λάκτισμα. Από τον Αύγουστο του 2008 είναι τακτικό μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής μετά από εκλογή του στην 120η Σύνοδο της ΔΟΕ.
Εισήλθε στο Πανεπιστήμιο Dong-A με υποτροφία ταεκβοντό το 1995 και είχε σταθερά καλές επιδόσεις σε εθνικούς αγώνες κατά τη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων.
Μετά την αποφοίτησή του από το Πανεπιστήμιο Dong-A στο Busan της Νότιας Κορέας το 1999, έγινε επαγγελματίας - μέλος της ομάδας Samsung Corporation.
Από τότε που απέκτησε υψηλή φήμη -μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας- ο Σουνγκ έγινε μια διασημότητα στη Νότια Κορέα και ανεδείχθη ως επίσημος εκπρόσωπος της Audi Automobile Company με πολλές τηλεοπτικές και δημόσιες εμφανίσεις, βοηθώντας και το άθλημα (ταεκβοντό).
Το 2012 υπέβαλε υποψηφιότητα για βουλευτής στην νομοθετική περιφέρεια του Σαχά-γκου με την υποστήριξη του Κόμματος Σαενούρι και κέρδισε τη θέση με εκλογές.
Γκαλεάτσο Μαρία Σφόρτσα
Ο Γκαλεάτσο Μαρία Σφόρτσα (Galeazzo Maria Sforza, 24 Ιανουαρίου 1444 - 26 Δεκεμβρίου 1476) ήταν δούκας του Μιλάνου (1466 - 1476).
Μέλος της διάσημης οικογένειας των Σφόρτσα του Μιλάνου, ήταν με κλίση στις τέχνες, τα γράμματα, τη μουσική, ενώ παράλληλα ήταν τυραννικός και βίαιος. Γιος του διάσημου επαναστάτη Φραγκίσκου Α΄, συμμάχου του Κόζιμο των Μεδίκων, που είχε κερδίσει τον τίτλο του δούκα του Μιλάνου και της Μπιάνκας-Μαρίας Βισκόντι, κόρης του Φιλίππο-Μαρία δούκα του Μιλάνου.
Ήταν διάσημος θαυμαστής της μουσικής, μετατρέποντας το παρεκκλήσιό του σε τόπο συγκέντρωσης μουσικών συνόλων και διάσημων Ευρωπαίων μουσικών, ιδιαίτερα από τη Γαλλία, τη Φλαμανδία και τις Κάτω Χώρες. Χαρακτηριστικότερα μερικοί από αυτούς ήταν ο Αλεξάντερ Αγκρίκολα, ο Γιοχάνες Μαρτίνι, ο Λοϊζέτ Κομπέρ κ.ά.
Το τέλος του
Η δολοφονία του οργανώθηκε από τρεις υψηλούς κρατικούς του συμβούλους, τους Κάρλο Βισκόντι, Τζερόλαμο Ολτζιάτι και Τζιοβάνι Αντρέα Λαμπουνιάνι. Ο Λαμπουνιάνι ήταν ο ιθύνων νους της σκευωρίας, έχοντας μπλεχτεί παλαιότερα σε υποθέσεις όπου ο δούκας τού είχε αφαιρέσει εκτάσεις γης· ο Ολτζιάτι ήταν θιασώτης των δημοκρατικών ιδεωδών, ενώ ο Βισκόντι πίστευε ότι ο Σφόρτσα είχε ατιμάσει την αδελφή του.
Αφού μελέτησαν προσεκτικά τις κινήσεις του δούκα, αποφάσισαν να συγκεντρωθούν (1476) την ημέρα μετά τα Χριστούγεννα, στην εκκλησία του Αγίου Στεφάνου. Περίμεναν το δούκα να έρθει και εμφανίστηκε μπροστά του ο Λαμπουνιάνι, όπου μετά από μια σύντομη λογομαχία, τον μαχαίρωσε στη βουβωνική χώρα και το στήθος. Οι άλλοι δύο τον βοήθησαν στις κινήσεις του. Ο Λαμπουνιάνι μπλέχτηκε μέσα στον όχλο, αλλά μην καταφέρνοντας να ξεφύγει, δολοφονήθηκε επιτόπου, ενώ οι άλλοι δύο προσωρινά σώθηκαν. Το πτώμα του Λαμπουνιάνι διαπομπεύθηκε στους δρόμους της πόλης και ακρωτηριάστηκε από το πλήθος. Οι άλλοι δύο που δεν ήταν οι κύριοι δολοφόνοι, αλλά συνεργοί, βρέθηκαν αργότερα και εκτελέσθηκαν.
Ο ανθρωπιστής Κόλα Μοντάνο, που θεωρήθηκε ηθικός αυτουργός, εμπνέοντας τους δολοφόνους για την πράξη τους, εγκατέλειψε σύντομα το Μιλάνο.
Τον Γκαλεάτσο διαδέχθηκε ο γιος του Τζαν-Γκαλεάτσο, ενώ η κόρη του Μπιάνκα-Μαρία (γεν. 1472), παντρεύτηκε τον αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό Α' των Αψβούργων. Κόρη του ήταν και η δυναμική Αικατερίνη Σφόρτσα.
Οικογένεια
Το 1468 ο Γκαλεάτσο-Μαρία έκανε δεύτερο γάμο με τη Μπόνα, κόρη τού Λουδοβίκου δούκα της Σαβοΐας και είχε τέκνα:
Με μη νόμιμες σχέσεις είχε φυσικά τέκνα. Από την ερωμένη του Λουκρέτσια Λανντριάνι: Από τη Λουτσία Μαρλιάνι: Από άγνωστη:
Πηγές
Γκαλεατσο Μαρια Σφορτσα Κατηγορία:Δούκες του Μιλάνου
Ρίο ντε λα Πλάτα
thumb|250px|Δορυφορική άποψη του Ρίο ντε λα Πλάτα, με ορατό το [[Μπουένος Άιρες. Τα ποτάμια ιζήματα κάνουν τα νερά του Ρίο ντε λα Πλάτα καφέ μέχρι το ύψος περίπου του Μοντεβιδέο.]] Ο Ρίο ντε λα Πλάτα (ισπανικά: Río de la Plata, κυριολεκτικά, «ποταμός του ασημιού», στα αγγλικά αναφέρεται και ως River Plate, Ρίβερ Πλέιτ) είναι ποταμοκόλπος ο οποίος σχηματίζεται μετά τη συμβολή των ποταμών Παρανά και Ουρουγουάη. Έχει μήκος 290 χιλιόμετρα και σχηματίζει μια χοανοειδή εσοχή στην ακτογραμμή της νοτιοανατολικής Νότιας Αμερικής. Το εξωτερικό όριο του Ρίο ντε λα Πλάτα ορίζεται από τη νοητή που ενώνει την Πούντα ντελ Έστε με το ακρωτήριο Σαν Αντόνιο, στην Αργεντινή. Στο εσωτερικό του άκρο έχει πλάτος περίπου 2 χιλιόμετρα και φαρδαίνει περίπου στα 220 κοντά στην είσοδο του κόλπου. Για όσους θεωρούν ότι ο Ρίο ντε λα Πλάτα είναι ποταμός, είναι ο φαρδύτερος στον κόσμο. Ο κόλπος αποτελεί τμήμα των συνόρων Αργεντινής και Ουρουγουάης και στις όχθες του είναι κτισμένες οι πρωτεύουσες και λιμάνια Μπουένος Άιρες και Μοντεβιδέο, δυτικά και βόρεια αντίστοιχα.
Οι Πορτογάλοι ήταν οι πρώτοι Ευρωπαίοι που εξερεύνησαν το Ρίο ντε λα Πλάτα το 1512-13. Το 1516 ο Ισπανός Χουάν Ντίας ντε Σόλις εξερεύνησε την περιοχή και το 1520 ο Μαγγελάνος, κατά τη διάρκεια του περίπλου της Γης. Ο Ιταλός εξερευνητής Σεμπαστιάνο Καμπότο μελέτησε λεπτομερώς την περιοχή το 1526-9 και έπλευσε ανάντη μέχρι το ύψος της Ασουνσιόν. Εκεί, κατά τη διάρκεια ανταλλαγών με τους Γουαρανί απέκτησε ασημένια κοσμήματα, με αποτέλεσμα να δώσει στον ποταμό το όνομα Ρίο ντε λα Πλάτα. Η πρώτη ευρωπαϊκή αποικία που ιδρύθηκε στην περιοχή ήταν το Μπουένος Άιρες, το 1536, από τον Πέδρο ντε Μεντόσα, αλλά σύντομα εγκαταλείφθηκε, για να επανιδρυθεί το 1580.