cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εξκουβίτορες
Ιστορία
Οι Εξκουβίτορες συμμετείχαν στην καταστροφική εκστρατεία της Πλίσκας το 811, όταν ο Ρωμαϊκός στρατός διώχθηκε από τον Κρουμ, ηγεμόνα της Βουλγαρίας. Ο δομέστικος των Εξκουβιτόρων έπεσε στο πεδίο μαζί με τους άλλους ανώτερους Ρωμαίους στρατηγούς, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του Αυτοκράτορα Νικηφόρου Α' (β. 802-811). Ο πιο εξέχων δομέστικος των Εξκουβιτόρων της περιόδου ήταν ο Μιχαήλ Β' ο εξ Αμορίου (β. 820-829), του οποίου οι υποστηρικτές ανέτρεψαν τον Αυτοκράτορα Λέοντα Ε΄ τον Αρμένιο (β. 813–820) και τον ανέβασαν στον θρόνο. Το τάγμα πολέμησε επίσης εναντίον των Βουλγάρων στις μάχες του Βουλγαρόφυγου το 896 και του Αχελώου το 917, που και οι δύο έληξαν με βαριές ήττες. Στην εκστρατεία εναντίον του εμιράτου της Κρήτης το 949, το τάγμα συμμετείχε με περισσότερους από 700 άνδρες. Το 958, οι Εξκουβίτορες συμμετείχαν στην απώθηση μίας επιδρομής των Μαγιάρων.
Οι Εξκουβίτορες έλαβαν μέρος στην αποτυχημένη εκστρατεία στη Συριακή πόλη Αζάζ του 1030, όπου δέχθηκαν ενέδρα και διασκορπίστηκαν από τους Μιρδασίδες, ενώ ο διοικητής τους, ο πατρίκιος Λέων Χοιροσφάκτης, αιχμαλωτίστηκε. Όπως με τα περισσότερα των ταγμάτων, το τάγμα των Εξκουβιτόρων δεν επέζησε των μεγάλων αναταραχών του τέλους του 11ου αι., όταν ξένη εισβολή και σταθεροί εμφύλιοι πόλεμοι κατέστρεψαν μεγάλο μέρος του Ρωμαϊκού στρατού. Την τελευταία αναφορά των Εξκουβιτόρων την κάνει η Άννα Κομνηνή στην Αλεξιάδα, όπου καταγράφονται να συμμετέχουν στη μάχη του Δυρραχίου εναντίον των Ιταλο-Νορμανδών το 1081, υπό τη διοίκηση του Κωνσταντίνου Ώπου.
Δομή
Η εσωτερική δομή του αρχικού τάγματος των Εξκουβιτόρων είναι άγνωστη, εκτός από το ότι ήταν μία μονάδα ιππικού, και ότι είχε αξιωματικούς που ονομάζονταν σκρίβονες. Ο ιστορικός Γουόρεν Τρήντγκολντ εικάζει ότι αυτοί εκπλήρωναν έναν ρόλο παρόμοιο με των κανονικών δεκανέων ιππικού, που διοικούν 30 άνδρες ο καθένας, αλλά ο Τζον Μπ. Μπέρι πρότεινε ότι οι σκρίβωνες, αν και συνδέονταν με τους Εξκουβίτορες, ήταν ένα ξεχωριστό σώμα.
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Μολύβδινη σφραγίδα του [Μαρτ]ίνου δομεστίκου των Βασιλικών Εξκουβιτόρων. Επιγρ.: Θ[ΕΟΤΟΚ]Ε ΗΓΟΥ, ΚΑΛΟΝ ΔΙΔΟΥ / ...ΑΙΝΩ ΠΑΤΡΙΚ Β' Α CΠΑΘ' Κ ΔΟΜΕCΤΙ. Κ. Τ. Β ΕΞΚΟΥΒ', 10ος αι. Από το σύγγραμμα "Σιγγιλογραφία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας" του Γκ. Σλούμπεργκερ (1884).
Στην μετέπειτα ενσάρκωσή του ως τάγμα, το σώμα (συχνά ονομάζεται συλλογικά τὸ ἐξκούβιτον ή τὰ ἐξκούβιτα) δομήθηκε σύμφωνα με τυποποιημένους κανόνες, ακολουθώντας τα άλλα τάγματα, με μερικές παραλλαγές. Ο διοικητής του, ο δομέστικος των Εξκουβιτόρων, (συχνά επίσης χάριν συντομίας ως ὁ ἐξκουβίτωρ/ἐξκούβιτος) έχει πιστοποιηθεί αρκετές φορές στους διάφορους καταλόγους αξιωμάτων του 9ου-10ου αι., όπου η θέση του διατηρείται επίσης σε συνδυασμό με εκείνη του αρχηγού (δημάρχου) της ιπποδρομικής μερίδας (δήμου) των Πρασίνων. Οι δομέστικοι ήταν αρχικά εξαιρετικά χαμηλής τάξης (απλώς σπαθάριοι), αλλά σταδιακά ανήλθαν σε σημασία: ενώ στο Τακτικόν Ουσπένσκυ του 842 ο δομέστικος των Εξκουβιτόρων βρισκόταν πίσω από όλους τους διοικητές θεμάτων (στρατηγούς) στη σειρά προτεραιότητας, στο Κλητορολόγιον του 899 ο δομέστικος εμφανίζεται ως ανώτερος από τους στρατηγούς των ευρωπαϊκών θεμάτων και ακόμη και από τον έπαρχο της Κωνσταντινούπολης. Την ίδια εποχή το αυλικό αξίωμα που κατείχε, ανήλθε σε εκείνο του πρωτοσπαθαρίου, ακόμη και του πατρικίου.
Το Τακτικόν του Εσκοριάλ, γραμμένο το 971/75, καταγράφει την ύπαρξη ενός δομεστίκου τῶν ἐξκουβίτων τῆς ἀνατολῆς και ενός δομεστίκου τῶν ἐξκουβίτων τῆς δύσεως, καθώς και έναν υποδεέστερο "δομέστικο των Εξκουβιτόρων". Αυτό οδήγησε στην άποψη ότι -πιθανώς υπό τον Ρωμανό Β' (β. 959–963)- το τάγμα, όπως και οι ανώτερες Σχολές, χωρίστηκε σε δύο μονάδες, μία για τη Δύση και μία για την Ανατολή, η καθεμία με επικεφαλής έναν αντίστοιχο δομέστικο  Ωστόσο, σε αντίθεση με τις Σχολές, αυτές οι ονομασίες δεν εμφανίζονται πια μετά και μπορεί να ήταν σύντομης ύπαρξης. Ο υποδεέστερος δομέστικος των Εξκουβιτόρων μπορεί να είναι σφάλμα αντιγραφέα, είτε -σύμφωνα με τη Βέρα φον Φάλκενχαουζεν- να δείχνει έναν δευτερεύοντα υπάλληλο, υπεύθυνο των Εξκουβιτόρων που στάθμευαν στις επαρχίες. Πράγματι τέτοια επαρχιακά αποσπάσματα πιστοποιούνται, αν και μόνο για το θέμα της Λογγοβαρδίας στη νότια Ιταλία και της Ελλάδος στην κυρίως Ελλάδα.
Ο δομέστικος βοηθιόταν από ένα τοποτηρητή (υπολοχαγό) και ένα χαρτουλάριο (γραμματέα). Με βάση μία αναφορά από τον βίο του αγίου Ιωαννικίου, το 773 το ίδιο το τάγμα χωρίστηκε σε τουλάχιστον 18 βάνδα, όπου πιθανότατα το καθένα διοικούνταν από έναν σκρίβωνα. Καθένα από αυτά χωρίστηκε περαιτέρω σε υπομονάδες με επικεφαλής έναν δρακόναριο (από το Ρωμαϊκό draconarius, που είχε στο λάβαρο έναν δράκοντα) και περιελάμβανε τρεις κατηγορίες σημαιοφόρων, που λειτουργούσαν ως κατώτεροι αξιωματικοί: οι σκευοφόροι (έφεραν το λάβαρο), οι σιγνοφόροι (έφεραν το signum, το έμβλημα της μονάδας) και οι σινάτορες (senators, οι συγκλητικοί). Υπήρχαν επίσης οι συνηθισμένοι μανδάτορες (mandatores, αγγελιοφόροι) υπό έναν πρωτομανδάτορα, μερικοί από τους οποίους ονομαζόταν επίσης λεγατάριοι.
Το μέγεθος του τάγματος των Εξκουβιτόρων και οι υποδιαιρέσεις του δεν μπορούν να προσδιοριστούν με βεβαιότητα. Όπως με τα άλλα τάγματα, οι μελετητές έχουν διαφορετικές απόψεις σχετικά με την αριθμητική τους ισχύ. Με βάση τους καταλόγους των αξιωματούχων και των αναφορών των Αράβων γεωγράφων Ibn Khordadbeh και Qudamah, ο ιστορικός Βάρεν Τρήντγκολντ πρότεινε μία δύναμη -όταν ιδρύθηκαν- των π. 4.000 ανδρών, οι οποίοι για αυτούς των Σχολών και τους Εξκουβίτορες αυξήθηκαν σε 6.000 με τη διαίρεση των ταγμάτων στα μέσα του 10ου αι. Άλλοι μελετητές, κυρίως ο Τζον Χάλντον, έχουν αναθεωρήσει τις εκτιμήσεις σε περίπου 1.000 άνδρες για κάθε τάγμα. Για λόγους ασφαλείας τόσο οι των Σχολών, όσο και οι Εξκουβίτορες, διασκορπίστηκαν σε φρουρές στη Θράκη και τη Βιθυνία, αντί να σταθμεύουν στην Κωνσταντινούπολη, καθιστώντας δύσκολο να χρησιμοποιηθούν για την πραγματοποίηση πραξικοπήματος.
Πηγές
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de) Κατηγορία:Βυζαντινός στρατός Κατηγορία:Εξουβίτορες  '
Α.Π.Ο. Νίκη Τραγανού
Ο '''Α.Π.Ο. Νίκη Τραγανού''' είναι ελληνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος, με έδρα το Τραγανό της Ηλείας.
Ιστορικό
Το 2015 κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία της το Κύπελλο Ε.Π.Σ. Ηλείας, επικρατώντας στον τελικό με 3-1 του Ηρακλή Παλαιοβαρβάσαινας. Τη σεζόν 2017-18 κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Ηλείας για πρώτη φορά στην ιστορία της και κέρδισε την ιστορική άνοδο στη Γ' Εθνική κατηγορία. Πρώτος αγώνας της ιστορίας της Νίκης Τραγανού στην Γ' Εθνική, ήταν εντός έδρας στις 17 Οκτωβρίου 2018 στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος με αντίπαλο τον Αστέρα Αμαλιάδας με τελικό αποτέλεσμα 1-1. Η Νίκη τερμάτισε στην 9η θέση του ομίλου της και υποβιβάστηκε στο πρωτάθλημα της ΕΠΣ Ηλείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ηλείας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1980
Ευστάθιος Μαλαμίδας
Ο Ευστάθιος Μαλαμίδας (1890 - 22 Ιουλίου 1966) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός. Αποκλήθηκε από ορισμένους ως ο μπάρμπα-Στάθης, ο προστάτης των αδυνάτων. Ίδρυσε το σανατόριο και το Γενικό Νοσοκομείο της Λαμίας.
Καριέρα
Εργάστηκε ως γιατρός στην Αθήνα από το 1916 ως το 1926 και ειδικεύτηκε στην ουρολογία. Είχε σπουδάσει παράλληλα Νομικά και άρχισε να ασχολείται με τα κοινά από τη δεκαετία του ' 20, αρχικά με το Κόμμα Φιλελευθέρων.
Μοχάμεντ Άλι
Ο Μοχάμεντ Άλι (Muhammad Ali, όνομα γέννησης: Κάσιους Μαρσέλους Κλέι, Cassius Marcellus Clay, Jr, 17 Ιανουαρίου 1942 − 3 Ιουνίου 2016) ήταν Αμερικανός πυγμάχος. Αποχώρησε οριστικά από την ενεργό δράση το 1981, έχοντας φτάσει συνολικά στις 56 νίκες, με πέντε ήττες και κατακτώντας τρεις φορές τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή βαρέων βαρών καθώς και ένα χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960. Υπήρξε ο πρώτος πυγμάχος που κατέκτησε τρεις φορές τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή, τον οποίο υπερασπίστηκε με επιτυχία συνολικά 19 φορές. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους πυγμάχους στην ιστορία του αθλήματος και ένας από τους σπουδαιότερους αθλητές όλων των εποχών.
Ευστάθιος Μαλαμίδας
Καριέρα
Για πρώτη φορά υπουργός ανέλαβε το 1945, στο υπουργείο Υγιεινής, ως το 1946. Στην κυβέρνηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη υπηρέτησε ως υπουργός Δημοσίων Έργων, από το 1948 ως το 1949. Το Μάρτιο του 1950 ανέλαβε υπουργός Μεταφορών, Ταχυδρομείων, Τηλεγραφείων και Τηλεφώνων και προσωρινά Δημοσίων Έργων, Οικισμού Ανοικοδομήσεως και Εργασίας στην κυβέρνηση του Σοφοκλή Βενιζέλου. Από τις 4 Σεπτεμβρίου 1950 ως τις 13 Σεπτεμβρίου 1950 ήταν υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου (με χρέη υφυπουργού Ναυτικών) στην κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου.
Μοχάμεντ Άλι
Ο τρόπος που πυγμαχούσε διακρινόταν για την ταχύτητα των κινήσεών του, την αμυντικότητα και την ευελιξία του. Μέσα από τον συχνά προκλητικό, αλαζονικό και αυθάδη χαρακτήρα του απέναντι στους αντιπάλους του, απομακρύνθηκε από τα παραδοσιακά δεδομένα των αγώνων πυγμαχίας, ενώ ταυτόχρονα απασχόλησε την κοινή γνώμη για τις θέσεις του πάνω σε θρησκευτικά και πολιτικά ζητήματα, αποτελώντας σύμβολο διαμαρτυρίας. Στη δεκαετία του 1960 ασπάστηκε το Ισλάμ, προσχωρώντας στην οργάνωση των «Μαύρων Μουσουλμάνων» και μετονομάστηκε σε Μοχάμεντ Άλι, θεωρώντας πως μέχρι τότε κατείχε το «όνομα ενός δούλου». Τοποθετήθηκε ανοιχτά σε θέματα που άπτονταν της ελευθερίας των Αφροαμερικανών στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ αρνήθηκε επίσης να καταταγεί στον αμερικανικό στρατό κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ, στάση για την οποία του αφαιρέθηκε προσωρινά ο τίτλος του πρωταθλητή. Κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του, είχε λάβει πολυάριθμες τιμητικές διακρίσεις, όπως το «Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας», ενώ το 2005 ιδρύθηκε προς τιμή του το «Κέντρο Μοχάμεντ Άλι», αφιερωμένο στη ζωή του, στην αθλητική σταδιοδρομία του και στα ιδανικά που υπερασπίστε. Ψηφίστηκε δεύτερος καλύτερος αθλητής του 20ού αιώνα από τη ΔΟΕ πίσω από τον Πελέ.
Ευστάθιος Μαλαμίδας
Καριέρα
Πέθανε το 1966 και κηδεύτηκε στη Λαμία, με την παρουσία πολλών επισήμων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Φθιώτιδας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Υγιεινής Κατηγορία:Έλληνες ουρολόγοι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημοσίων Έργων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Μεταφορών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημοσίων Έργων, Οικισμού και Ανοικοδομήσεως Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Ταχυδρομείων, Τηλεγράφων και Τηλεφώνων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εργασίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Άνευ Χαρτοφυλακίου Κατηγορία:Βουλευτές Φθιωτιδοφωκίδας Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα
Μοχάμεντ Άλι
Βιογραφία
Οι πρώτες επαγγελματικές εμφανίσεις του προκάλεσαν εντύπωση περισσότερο εξαιτίας της συμπεριφοράς του, καθώς συνήθιζε να απευθύνεται με υπεροπτικό και ειρωνικό ύφος προς τους αντιπάλους του, υιοθετώντας για τον εαυτό του το παρωνύμιο «Μέγας» και χρησιμοποιώντας στίχους ή φράσεις με τις οποίες αυτοχαρακτηριζόταν, όπως η περίφημη ρήση του πως «πετά σαν πεταλούδα, τσιμπά σαν μέλισσα». Η συμπεριφορά του και ο τρόπος που αγωνιζόταν προκάλεσαν τόσο το θαυμασμό μέρους του κοινού και των ειδικών του αθλήματος όσο και την οργή άλλων. Στη διάρκεια των αγώνων, ο Κλέι διατηρούσε τα χέρια του αρκετά χαμηλά και επιχειρούσε να αποφεύγει τα χτυπήματα περισσότερο με την κίνηση του σώματός του, αντί της συνηθισμένης παθητικής άμυνας. Στις 25 Φεβρουαρίου του 1964 διεκδίκησε για πρώτη φορά τον τίτλο του πρωταθλητή, από τον Σόνι Λίστον, νικώντας στην αναμέτρησή τους μετά από έξι γύρους. Δύο ημέρες αργότερα, ο Κλέι προκάλεσε την αντίδραση της αμερικανικής ομοσπονδίας της πυγμαχίας, ανακοινώνοντας πως είχε ασπαστεί το Ισλάμ και προσχωρήσει στην οργάνωση του Έθνους του Ισλάμ (γνωστή και ως «Μαύροι Μουσουλμάνοι»). Η θρησκευτική μεταστροφή του συνοδεύτηκε από αλλαγή του ονόματός του και στις 6 Μαρτίου 1964 υιοθέτησε το όνομα Μοχάμεντ Άλι που του δόθηκε από τον πνευματικό καθοδηγητή του, Ελάιτζα Μοχάμεντ. Οι θρησκευτικές του πεποιθήσεις εξελίχθηκαν στη διάρκεια του χρόνου και τo 1975, μετά το θάνατο του Ε. Μοχάμεντ, στράφηκε προς το «ορθόδοξο» Ισλάμ.
Τα επόμενα χρόνια, ο Μοχάμεντ Άλι κυριάρχησε στους αγωνιστικούς χώρους όπως λίγοι πυγμάχοι στην ιστορία του αθλήματος. Κατόρθωσε να υπερασπιστεί τον τίτλο του απέναντι στον Λίστον το Μάιο του 1965, επικρατώντας του αντιπάλου του με νοκ άουτ στον πρώτο γύρο του αγώνα, ενώ ακολούθησαν και άλλες επιβλητικές νίκες επί σπουδαίων πυγμάχων.
Στις 18 Φεβρουαρίου του 1966, ο 24χρονος παγκόσμιος πρωταθλητής βαρέων βαρών, διάσημος όχι μόνο για τις αθλητικές του επιδόσεις αλλά και για τις ριζοσπαστικές πολιτικές του θέσεις, προκάλεσε σοκ στην αμερικανική και τη διεθνή κοινή γνώμη ανακοινώνοντας την απόφασή του να μην πολεμήσει στο Βιετνάμ. Μυημένος στο κίνημα των "Μαύρων μουσουλμάνων" από τον μαύρο ριζοσπάστη ηγέτη Μάλκολμ Χ, που δολοφονήθηκε τον Φεβρουάριο του 1965, ο Μοχάμεντ Άλι αρνήθηκε τη στράτευση για λόγους συνείδησης, ως μουσουλμάνος ιερέας. "Δεν γνωρίζω τίποτα για το Βιετνάμ και δεν έχω τίποτα να χωρίσω με τους Βιετκόνγκ. Τουλάχιστον, αυτοί δεν με φωνάζουν βρωμονέγρο", δήλωσε το ίνδαλμα εκατομμυρίων μαύρων, διακινδυνεύοντας ποινή φυλάκισης τουλάχιστον 5 ετών για λιποταξία και απώλεια του τίτλου του. Για τη στάση αυτή, αντιμετώπισε έντονη κριτική από μεγάλη μερίδα της αμερικανικής κοινής γνώμης, σε μία περίοδο που η πλειοψηφία των Αμερικανών πολιτών συνέχιζε να υποστηρίζει την αναγκαιότητα του πολέμου στο Βιετνάμ.
Στις 21 Μαΐου του 1966 έβγαλε νοκ άουτ τον Βρετανό διεκδικητή του τίτλου Χένρι Κούπερ και στις 6 Αυγούστου με τον ίδιο τρόπο τον Μπράιαν Λόντον. Αξιοσημείωτη υπήρξε και η αναμέτρησή του με τον Κλίβελαντ Γουίλιαμς, στις 14 Νοεμβρίου, όταν στη διάρκεια των τριών γύρων της, επέφερε στον αντίπαλό του περισσότερα από εκατό χτυπήματα, προκάλεσε τέσσερις πτώσεις του, ενώ ο ίδιος δέχθηκε μόλις τρία χτυπήματα. Στις 28 Δεκεμβρίου, κατάφερε ένα φοβερό "κροσέ" εναντίον ενός άλλου διεκδικητή του τίτλου, του Έρνι Τέρελ, όχι μέσα στο ριγκ αλλά σε μία συνέντευξη Τύπου, όπου ο αντίπαλός του έκανε το μοιραίο σφάλμα να τον αποκαλέσει με το όνομα Κάσιους Κλέι. "Αυτό είναι όνομα δούλου, όνομα λευκού, όνομα ενός μπαρμπα-Θωμά", φώναξε έξαλλος ο Μοχάμεντ Άλι μπροστά στους έκπληκτους δημοσιογράφους, δίνοντας ένα μέτρο της αφοσίωσής του στην καινούργια του πίστη.
Όμως, λόγω της άρνησής του να καταταχθεί στο στρατό, του αφαιρέθηκε ο τίτλος του πρωταθλητή και αποκλείστηκε από κάθε αθλητική διοργάνωση των Ηνωμένων Πολιτειών για τρεισήμισι χρόνια, ενώ καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια φυλάκισης, ποινή που ωστόσο αναιρέθηκε τέσσερα χρόνια αργότερα από το Ανώτατο Δικαστήριο των Η.Π.Α. Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, ο Μοχάμεντ Άλι ξεχώρισε γενικά για τη στάση του απέναντι σε θέματα που άπτονταν της ελευθερίας και των δικαιωμάτων των Αφροαμερικανών ασκώντας αξιοσημείωτη επίδραση στην αμερικανική κοινωνία, με μηνύματα που βρίσκονταν στην αιχμή του κινήματος για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Επέστρεψε στην αγωνιστική δράση τον Οκτώβριο του 1970 και ενώ ο τίτλος του πρωταθλητή ανήκε πλέον στον Τζο Φρέιζερ. Οι εμφανίσεις του, μετά την πολυετή αποχή του, δεν υπήρξαν ανάλογες με αυτές που είχαν προηγηθεί. Στις 8 Μαρτίου του 1971 διεκδίκησε τον τίτλο του πρωταθλητή βαρέων βαρών από τον Τζο Φρέιζερ, ωστόσο ηττήθηκε για πρώτη φορά στη σταδιοδρομία του, στα σημεία, μετά από αγώνα 15 γύρων που χαρακτηρίστηκε ως «η αναμέτρηση του αιώνα». Οι δύο πυγμάχοι αναμετρήθηκαν για δεύτερη φορά το 1973 και ενώ ο Φρέιζερ είχε ήδη απολέσει τον τίτλο του πρωταθλητή, με τον Άλι να αναδεικνύεται νικητής μετά από αγώνα 12 γύρων. Στις 30 Οκτωβρίου 1974 διεκδίκησε εκ νέου τον τίτλο με αντίπαλο τον Τζορτζ Φόρμαν. Ο μεταξύ τους αγώνας διοργανώθηκε στο Ζαΐρ (σημερινή Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό), χάρη σε χρηματοδότηση του προέδρου της χώρας, Μομπούτου και έμεινε γνωστός στην ιστορία της πυγμαχίας με τον τίτλο Rumble in the Jungle («Βροντή στη ζούγκλα»). Με ένθερμη υποστήριξη από το κοινό, που ενίσχυε τον Μοχάμεντ Άλι τραγουδώντας τη χαρακτηριστική φράση «Ali Boma Ye» («Άλι σκότωσέ τον») κατάφερε να νικήσει τον αντίπαλό του, πετυχαίνοντας νοκ άουτ στον όγδοο γύρο της αναμέτρησης και ακολουθώντας αυτή τη φορά μία διαφορετική στρατηγική, παλαιότερα σε χρήση από τον πυγμάχο Άρτσι Μουρ. Σε αντίθεση με την διαρκή κίνηση του παρελθόντος, επέλεξε να αγωνιστεί για μεγάλα χρονικά διαστήματα στηριζόμενος στα σκοινιά του ρινγκ, αποφεύγοντας τα χτυπήματα του Φόρμαν και εκμεταλλευόμενος στη διάρκεια του αγώνα την κούραση του αντιπάλου του.
Το επόμενο διάστημα, ο Άλι βρέθηκε στο αποκορύφωμα της δημοτικότητάς του και από τους επόμενους αγώνες του ξεχώρισε η τρίτη αναμέτρησή του με τον Τζο Φρέιζερ στις Φιλιππίνες, κοντά στην πρωτεύουσα της χώρας Μανίλα, η οποία θεωρείται ένας από τους κορυφαίους αγώνες πυγμαχίας στην ιστορία του αθλήματος. Το 1978 απώλεσε τον τίτλο του πρωταθλητή από τον χρυσό ολυμπιονίκη του Μόντρεαλ Λέον Σπινκς, τον οποίο απέκτησε ξανά, συνολικά για τρίτη φορά, επτά μήνες αργότερα. Αποχώρησε από την αγωνιστική δράση για τα επόμενα δύο χρόνια. Η επιστροφή του συνοδεύτηκε από μία ήττα από τον Λάρι Χολμς το 1980, ενώ τον επόμενο χρόνο έδωσε τον τελευταίο αγώνα του, χάνοντας με αντίπαλο τον Τρέβορ Μπέρμπικ. Αν και η στατιστική των αγώνων του δεν είναι σήμερα μοναδική, η ποιότητα των αντιπάλων του και ο τρόπος με τον οποίο πέτυχε τις νίκες του στη διάρκεια της πολύχρονης σταδιοδρομίας του, τον κατατάσσουν μέχρι σήμερα στους κορυφαίους πυγμάχους της ιστορίας.
Το 1983 διαγνώστηκε πως πάσχει από τη νόσο του Πάρκινσον και κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του η κατάσταση της υγείας του έχει επιδεινωθεί. Μετά την απόσυρσή του από την πυγμαχία, ο Μοχάμεντ Άλι έχει τιμηθεί αρκετές φορές για την αθλητική αλλά και κοινωνική προσφορά του. Το 1996 επιλέχθηκε για την αφή της ολυμπιακής φλόγας κατά την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων που διοργανώθηκαν στην Ατλάντα των ΗΠΑ, ενώ το 2005 τιμήθηκε με το «Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας». Τον ίδιο χρόνο τιμήθηκε επίσης με το χρυσό «Μετάλλιο Ειρήνης Otto Hahn» για την πολύχρονη συμμετοχή του στο αμερικανικό κίνημα για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη χειραφέτηση των μαύρων παγκοσμίως, καθώς και για το έργο του ως πρεσβευτής καλής θέλεησης των Ηνωμένων Εθνών. Στις 19 Δεκεμβρίου 2005 ιδρύθηκε προς τιμή του το μη κερδοσκοπικό «Κέντρο Μοχάμεντ Άλι», αφιερωμένο στη ζωή του, στην αθλητική σταδιοδρομία του και στα ιδανικά που υπερασπίστηκε.
Πατέρας εννέα παιδιών, ο Μοχάμεντ Άλι απεβίωσε στις 3 Ιουνίου 2016 σε νοσοκομείο της Αριζόνα μετά από αναπνευστικό πρόβλημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί πυγμάχοι Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες
Πωλ Λαφάργκ
Ο Πωλ Λαφάργκ (Paul Lafargue) (15 Ιανουαρίου 1842 - 26 Νοεμβρίου 1911) ήταν Γάλλος επαναστάτης, μαρξιστής, σοσιαλιστής, δημοσιογράφος, κριτικός λογοτεχνίας, πολιτικός συγγραφέας και ακτιβιστής. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη Γαλλία, με κάποιες περιόδους στην Αγγλία και την Ισπανία. Ήταν ενεργός αγωνιστής της Κομμούνας του Παρισιού, ιδρυτικό μέλος των τμημάτων της Γαλλίας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, αρχηγός της Δεύτερης Διεθνούς και ένας από τους ιδρυτές του Γαλλικού Εργατικού Κόμματος (POF) το 1879. Ήταν γαμπρός του Καρλ Μαρξ καθώς παντρεύτηκε την κόρη του Λώρα και είναι περισσότερο γνωστός για το έργο του Το δικαίωμα στην τεμπελιά.
Βιογραφία
Ο Λαφάργκ γεννήθηκε στο Σαντιάγο ντε Κούβα. Ο πατέρας του ήταν εύπορος ιδιοκτήτης φυτειών καφέ στην Κούβα, γεγονός που του επέτρεψε να πάρει τα πρώτα του μαθήματα στο κολλέγιο του Σαντιάγο, όπου κυριαρχούσαν αρκετά προοδευτικές ιδέες. Το 1851 μετανάστευσε με τους γονείς του στη Γαλλία και εγκαταστάθηκαν στο Μπορντό. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές στο γυμνάσιο του Μπορντό, γράφτηκε το 1859 στην Ιατρική Σχολή του Παρισιού, όπου και γνωρίστηκε με τον αναρχικό στοχαστή Προυντόν το έργο του οποίου τον επηρεάζει ιδιαίτερα τη συγκεκριμένη περίοδο της ζωής του. Είναι η περίοδος που ξεκινά η πολιτική του σταδιοδρομία καθώς στρατεύεται στο σοσιαλιστικό κίνημα.
Το Φλεβάρη του 1865 κατά τη διάρκεια του Γενικού συνεδρίου της Διεθνούς στο Λονδίνο γνωρίζεται με τον Καρλ Μαρξ που θα ασκήσει πάνω του τεράστια επιρροή. Μετά τη συμμετοχή του τον Οκτώβριο του 1865 στο πρώτο Διεθνές Φοιτητικό Συνέδριο της Λιέγης ο Λαφάργκ αποβλήθηκε από τα γαλλικά πανεπιστήμια και αναγκάστηκε να μετακομίσει στο Λονδίνο για να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Στο διάστημα που ο Λαφάργκ βρίσκεται στο Λονδίνο συναντά τον Ένγκελς και επισκέπτεται συχνά τον Μαρξ στο γραφείο του όπου γνωρίζει τη δεύτερη κόρη του Λώρα την οποία και παντρεύεται το 1868 με πρώτο μάρτυρα τον Ένγκελς. Στο Λονδίνο συμμετέχει στο γενικό Συμβούλιο της Διεθνούς και στις 6 Μαρτίου 1866 εκλέγεται μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου, αναλαμβάνει επίσης καθήκοντα γραμματέα για τις Ισπανικές Υποθέσεις. Το 1870, με την κήρυξη του γαλλοπρωσικού πολέμου, επέστρεψε στο Παρίσι όπου τον βρίσκουμε να αρθρογραφεί σε αρκετά άρθρα επικρίνοντας την τάση του Μπακούνιν, ο οποίος είχε μεγάλο αντίκτυπο σε ορισμένες ομάδες των Γάλλων εργαζομένων. Ήταν η αφετηρία μιας μακράς σταδιοδρομίας ως συγγραφέας πολιτικών άρθρων. Τον Μάιο του 1871 μετά την ήττα της Κομμούνας υποχρεώνεται να φύγει από τη Γαλλία για να μη συλληφθεί και μετά από μια σύντομη διαμονή του στο Σαιν-Γκωντάν, περνάει στην Ισπανία.
Τον Αύγουστο του 1871 συλλαμβάνεται στο Γκράους μετά από αίτηση της Γαλλικής κυβέρνησης, κατηγορούμενος ως μέλος της Κομμούνας του Παρισιού και στη συνέχεια φυλακίζεται στην Ουέσκα, αλλά αφήνεται ελεύθερος 10 μέρες αργότερα. Έπειτα εγκαθίσταται στη Μαδρίτη, αρθρογραφεί στη La Emancipación και μαζί με τον Πάμπλο Ιγκλέσιας καταπιάνεται με ζήλο με τα προβλήματα της Διεθνούς και παλεύει με την ισχυρή επιρροή του Μπακούνιν. Η τελευταία δραστηριότητα του Λαφάργκ ως πολιτικός ακτιβιστής στην Ισπανία ήταν στο Συνέδριο της Χάγης, όπου εκπροσώπησε -ως μέλος της μαρξιστικής μειοψηφίας- την Ισπανία και αγωνίστηκε για την ίδρυση διεθνών εργατικών ομοσπονδιών. Κατά τη χρονική περίοδο 1870 - 1872 που ζούσε στην Ισπανία, ο Λαφάργκ έχασε και τα τρία παιδιά που είχε αποκτήσει με τη Λώρα, γεγονός που τον έκανε να σταματήσει την εξάσκηση της ιατρικής.
Μεταξύ των ετών 1873 και 1882 ο Πωλ Λαφάργκ έζησε στο Λονδίνο και άνοιξε εργαστήριο φωτολιθογραφίας και χαρακτικής. Τα έσοδά του ήταν πενιχρά και ζούσε κυρίως με την οικονομική βοήθεια του Ένγκελς. Εργάστηκε το 1880 ως εκδότης της εφημερίδας «L'Egalité». Κατά το ίδιο έτος ξεκίνησε στις σελίδες της εφημερίδας να δημοσιεύει σε μορφή άρθρων το πολύκροτο έργο του Το Δικαίωμα στην τεμπελιά. Το 1882, άρχισε να εργάζεται σε μια ασφαλιστική εταιρεία, γεγονός που του επέτρεψε να επιστρέψει στο Παρίσι και να εισέλθει εκ νέου στην κεντρική ηγεσία του γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Μαζί με τον Ζιλ Γκεσντ συγγράφουν το οικονομικό πρόγραμμα του Γαλλικού Εργατικού Κόμματος (Parti Ouvrier Français, POF), με το οποίο, μεταξύ άλλων, απαιτούν να καθιερωθεί ρεπό μιας μέρας την εβδομάδα ή ν' απαγορευτεί νομοθετικά η απασχόληση των εργαζομένων παραπάνω από 6 μέρες την εβδομάδα, να περιοριστεί νομοθετικά η εργάσιμη μέρα για τους ενήλικες στις 8 ώρες, ν' απαγορευτεί η απασχόληση των παιδιών κάτω των 14 ετών και να καθοριστεί η διάρκεια της εργάσιμης μέρας για τους νέους 14 - 18 ετών σε 6 ώρες. Από τότε μέχρι τον θάνατό του, ο Λαφάργκ παρέμεινε ο πιο σεβαστός θεωρητικός της POF, επεκτείνοντας τις αρχικές μαρξιστικές θεωρίες με την προσθήκη δικών του πρωτότυπων ιδεών και υπήρξε ενεργό μέρος σε δημόσιες δραστηριότητες, όπως απεργίες, εκλογές, ενώ φυλακίστηκε αρκετές φορές. Το 1891, παρά το γεγονός ότι ήταν υπό αστυνομική κράτηση, εξελέγη στο Κοινοβούλιο στη γαλλική πόλη της Λιλ.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Λαφάργκ έζησε στο χωριό Ντραβέιλ στα προάστια του Παρισιού, δεν μετείχε σε πολιτικές δραστηριότητες, περιορίζεται στη συγγραφή άρθρων και δοκιμίων, καθώς και σε συχνές συναντήσεις με μερικούς από τους πιο γνωστούς σοσιαλιστές της εποχής, όπως ο Καρλ Κάουτσκι, ο Καρλ Λίμπκνεχτ και ο Βλαντιμίρ Λένιν.
Ο Πωλ Λαφάργκ και η γυναίκα του Λώρα αυτοκτόνησαν στις 26 Νοεμβρίου 1911 με ένεση υδροκυανίου. Στο σημείωμα που άφησε ο Λαφάργκ γράφει σε πρώτο πρόσωπο:
Συγγραφικό έργο
Τα έργα του Πωλ Λαφάργκ, κατά χρονολογική σειρά δημοσίευσης. Πηγή:
Πηγές - Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι κριτικοί της λογοτεχνίας Κατηγορία:Μαρξιστές θεωρητικοί Κατηγορία:Αυτόχειρες
Εσπερίδες
Στην Ελληνική μυθολογία οι Εσπερίδες ήταν νύμφες της ελληνικής μυθολογίας που φρουρούσαν τα μήλα των Εσπερίδων.
Καταγωγή και αριθμός
Με βάση τον Ησίοδο ήταν κόρες της Νύχτας. Άλλοι συγγραφείς πάλι τις θέλουν κόρες του Φόρκυ και της Κητούς ή ακόμη και του Άτλαντα και της Εσπερίδας. Ανάλογη διαφωνία υπάρχει και για τον αριθμό των Εσπερίδων. Σε κάποια αρχαία κείμενα αναφέρονται δύο, σε άλλα τρεις, τέσσερις ή και πέντε. Την εκδοχή των τεσσάρων Εσπερίδων ασπάζεται ο Απολλόδωρος ο Αθηναίος, ο οποίος μάλιστα αναφέρει και τα ονόματα των νυμφών αυτών: Αίγλη, Αρεθούσα, Ερύθεια και Εστία.
Τα μήλα των Εσπερίδων
thumb|Ο κήπος των Εσπερίδων. Έργο του [[Φρέντερικ Λέιτον|αριστερά]] Έργο των Εσπερίδων ήταν η φύλαξη των χρυσών μήλων, που βρίσκονταν στον κήπο των θεών, στη χώρα του Άτλαντα. Αυτό το δέντρο με τα χρυσά μήλα, ήταν γαμήλιο δώρο της Γαίας, στους γάμους του θεού Δία και της θεάς Ήρας. Η φύλαξη αυτή τους είχε ανατεθεί από τη θεά Ήρα. Οι αρχαίοι πίστευαν ότι αν έτρωγες ένα, τουλάχιστον, μήλο από αυτό το δέντρο, θα γινόσουν αθάνατος. Ο Ηρακλής στα πλαίσια των άθλων του επισκέφτηκε τον κήπο των Εσπερίδων και έκλεψε τα μήλα, με βάση μάλιστα μία, όχι ιδιαίτερα, διαδεδομένη εκδοχή βοηθήθηκε στο έργο του αυτό από τις νύμφες. Στη συνέχεια ο Ηρακλής επέστρεψε τα μήλα στον κήπο, μέσω της θεάς Αθηνάς (αφού ήξερε ότι εκεί άνηκαν). Προφανώς, αν και δεν αναφέρεται ρητά στους μύθους, οι Εσπερίδες ανέλαβαν και πάλι τη φύλαξή τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νύμφες της ελληνικής μυθολογίας
Ιωσήφ Βρυέννιος
Ο Ιωσήφ Βρυέννιος ήταν λόγιος μοναχός ο οποίος έζησε κατά τον 15ο αιώνα. Μόνασε στην Μονή Στουδίου. Υπήρξε διδάσκαλος της εκκλησίας. Διέπρεψε στον βίο και στον λόγο του. Έγραψε πολλά σημαντικά συγγράμματα και αγωνίστηκε για την ορθοδοξία. To 1405 ως αντιπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Κύπρο, αρνήθηκε την αποκατάσταση της επικοινωνίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της κυπριακής Εκκλησίας. Πέθανε μεταξύ των ετών 1431 και 1438.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βυζαντινοί μοναχοί Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Στουδίτες
Οργανικές αρσίνες
Οι οργανικές αρσίνες είναι οργανικές ενώσεις που αποτελούν παράγωγα της Αρσίνης με μια τουλάχιστον οργανική ρίζα, αντίστοιχες με τις οργανικές αμίνες και τις οργανικές φωσφίνες. Το όνομά τους προέρχεται εκ της αγγλικής arsines (arsenic + ines = παράγωγα του στοιχείου αρσενικού).
Οι οργανικές αρσίνες διακρίνονται σε πρωτοταγείς ενώσεις (με ένα αλκύλιο), δευτεροταγείς (με δύο αλκύλια), τριτοταγείς (με τρία αλκύλια). Υπάρχουν ακόμη και τεταρτοταγείς αρσίνες, οι λεγόμενες του αρσωνίου. Οι πρώτες δύο κατηγορίες παρασκευάζονται με αναγωγή των αλκυλιωμένων παραγώγων του αρσενικώδους οξέος, ενώ οι τριτοταγείς από τριχλωριούχο αρσενικό και οργανομαγνησιακές ενώσεις. Από των τελευταίων με προσθήκη αλκυλαλογονιδίων λαμβάνονται οι τεταρτοταγείς ενώσεις του αρσωνίου.
Όλες οι αρσίνες, και περισσότερο οι πτητικές, είναι ισχυρά δηλητηριώδεις και χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής. Οι αρσίνες σε χρήση περιλαμβάνονται στα χημικά όπλα, στη κατηγορία των ερεθιστικών.
Σημαντικότερες αρσίνες
Σπουδαιότερες αρσίνες εκ των οποίων και γίνεται χρήση σε χημικά όπλα είναι:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με αρσενικό Κατηγορία:Χημικές υπερομόλογες σειρές
Στάδιο Ντραγκάο
Σχεδιασμός & Ολοκλήρωση έργου
Το Ντραγκάο κατασκευάστηκε με σκοπό την αντικατάσταση του "γηραιού" Ντας Άντας, που μέχρι τότε ήταν η έδρα της Πόρτο αλλά και για την διεξαγωγή αγώνων του Euro 2004.Οι εργασίες κατασκευής ξεκίνησαν στα τέλη του 2001 και ολοκληρώθηκαν τον Νοέμβριο του 2003. Στο ενδιάμεσο διάστημα προέκυψαν διαφωνίες μεταξύ των κατασκευαστών και της δημοτικής αρχής καθώς ο δήμαρχος του Πόρτο αντιτάχθηκε στα σχέδια για μεγάλης κλίμακας δόμηση και κατασκευή εμπορικών κέντρων. Τελικά οι δύο πλευρές κατέληξαν σε συμφωνία και τα έργα συνεχίστηκαν κανονικά. Τον σχεδιασμό του έργου ανέλαβε ο πορτογάλος αρχιτέκτονας Μανουέλ Σαλγκάδο και το τελικό κόστος κατασκευής ανήλθε σε €97.755.318 όπου τα €18.430.956 προήλθαν από κρατικά κονδύλια. Τα εγκαίνια του γηπέδου έγιναν στις 16 Νοεμβρίου του 2003 σε φιλικό ματς μεταξύ της Πόρτο και της Μπαρτσελόνα.
EURO 2004
Στα πλαίσια του EURO 2004 το Ντραγκάο φιλοξένησε τις εξής αναμετρήσεις :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Πορτογαλία Κατηγορία:ΦΚ Πόρτο
Λεύκα Καρδίτσας
Η Λεύκα είναι πολύ μικρός οικισμός του Θερινού στο Δήμο Αργιθέας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας της Θεσσαλίας, ο οποίος βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές του βουνού Μάραθος σε υψόμετρο 800 μέτρα. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην κοινότητα Θερινού. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Θερινό και τον Ξηρόκαμπο αποτελούν την κοινότητα Θερινού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αργιθέας του Δήμου Αργιθέας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 6 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας
Συνθήκη του Προυμ
Η Συνθήκη του Προυμ ήταν συνθήκη διαμοιρασμού που υπογράφηκε καθώς ο αυτοκράτορας της Αυτοκρατορίας των Καρολιδών Λοθάριος Α΄ πλησίαζε στο θάνατό του το 855. Δώδεκα χρόνια πριν, είχε τελειώσει ο εμφύλιος πόλεμος εναντίον των δύο αδελφών του, Λουδοβίκου του Γερμανικού και Καρόλου του Φαλακρού, και είχε υπογράψει τη Συνθήκη του Βερντέν. Ως αποτέλεσμα εκείνης της συνθήκης (του Βερντέν) η Φραγκία του Λουδοβίκου του Ευσεβή μοιραζόταν επίσημα μεταξύ των τριών γιων, με τον Λοθάριο Α΄, τον μεγαλύτερο γιο, να παίρνει τον τίτλο του αυτοκράτορα και τα εδάφη της Μέσης Φραγκίας. Αυτό το βασίλειο θα διαμοιραζόταν τώρα στις 19 Σεπτεμβρίου στο κτήμα του στο Sconilare, δέκα μέρες πριν πεθάνει από σοβαρή ασθένεια στο αββαείο του Προυμ:
Ο Κάρολος († 863), ο νεότερος από τους τρεις γιους, έγινε Βασιλιάς της Προβηγκίας, αφού του είχαν δοθεί η Άνω και Κάτω Βουργουνδία, και η Προβηγκία, οι οποίες θα γινόταν το Βασίλειο της Αρλ.
Στον Λουδοβίκο Β΄ († 875), τον μεγαλύτερο γιο, δόθηκε ο αυτοκρατορικός τίτλος και το Βασίλειο της Ιταλίας (που τότε αποτελούταν μόνο από το βόρειο της ιταλικής χερσονήσου).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών Κατηγορία:Φράγκοι
Ορφανοτροφείο Μέγας Αλέξανδρος Θεσσαλονίκης
Το ορφανοτροφείο Μέγας Αλέξανδρος ήταν κτίριο στην Τούμπα Θεσσαλονίκης. Το κτίριο κτίστηκε το 1934 και συνέχισε να λειτουργεί ως ορφανοτροφείο μέχρι το 2000, όταν και εγκαταλείφθηκε. Το κτίριο καταλήφθηκε το 2005 και άρχισε να στεγάζει οικιστικό κοινό, μέχρι το 2011. Το 2015 το ανακαταλαμβάνεται για να στεγάσει πρόσφυγες και μετανάστες μέχρι που κατεδαφίστηκε το 2016.
Ιστορία
Το Δεκέμβριο του 2015, με την προσφυγική κρίση να βρίσκεται σε ανεξέλεγκτη φάση, το κτήριο επανακαταλαμβάνεται από αριστερούς και αναρχικούς ακτιβιστές με σκοπό να αποτελέσει στέγη για τους πρόσφυγες που καταφθάνουν μαζικά  στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας με σκοπό να προωθηθούν σε χώρες της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης. Στόχο είχε όχι μόνο να στεγάσει αλλά και να αποτελεί χώρο εκπαίδευσης, σίτισης, υγειονομικής φροντίδας και νομικής υποστήριξης των προσφύγων. Οι συμμετέχοντες στη νέα κατάληψη του ορφανοτροφείου, κατάφεραν μέσα σε ελάχιστο χρόνο να επιδοθούν τόσο στις τεχνικές εργασίες που απαιτούνταν για την ασφαλή υποδοχή των προσφύγων όσο και στην κοινή διατύπωση ενός συστήματος κανόνων που ρύθμιζαν τη συμβίωση, τη διάδραση και την αλληλεπίδραση των ενοίκων και των αλληλέγγυων. Μέσα στο πλαίσιο της συλλογικής προσπάθειας διαχείρισης ενός κοινού, οι κανόνες που ορίστηκαν αφορούσαν την ισότιμη συμμετοχή στις εργασίες συντήρησης του χώρου, στις εργασίες καθαριότητας, παρασκευής τροφής, περιφρούρησης, χωρίς διακρίσεις. Στη βάση της μη ανοχής διακρίσεων με βάση το φύλο, τη φυλή, τη θρησκεία ή το χρώμα οι συμμετέχοντες της διαχείρισης του κοινού έθεταν καθημερινά τις βάσεις όχι μόνο για την ανακούφιση των προσφύγων αλλά και για την αναπαραγωγή ενός μοντέλου που περιλαμβάνει άτομα στη βάση μιας συγκεκριμένης συμφωνίας που δεν βασίζεται στην οικονομική συναλλαγή (ενοίκιο) αλλά στην αποδοχή της διαφορετικότητας, στην ανάπτυξη της συνεργασίας, και στο σεβασμό του άλλου. Το ορφανοτροφείο αναδείχθηκε επίσης σε χώρο μετακένωσης γνώσης, πρακτικών και νέων οπτικών, ανατροφοδοτώντας το κίνημα που το δημιούργησε.
Το κτήριο κατεδαφίζεται τελικά το 2016 κατόπιν ενεργειών της Ιεράς Μητρόπολης Θεσσαλονίκης. Το 2019 προτάθηκε η δημιουργία πάρκου ΑμΕΑ.
Πηγές - Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Αστικά κοινά
Κώστας Σταφυλίδης
Ο Κώστας Σταφυλίδης (Θεσσαλονίκη, 2 Δεκεμβρίου 1993) είναι Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός αμυντικός στην ΦφΛ Μπόχουμ με δανεισμό από την Χόφενχαϊμ.
Συλλογική καριέρα
Το καλοκαίρι του 2012 πήρε μεταγραφή για την Μπάγερ Λεβερκούζεν, αλλά παρέμεινε για έναν χρόνο στον ΠΑΟΚ με τη μορφή δανεισμού. Τον Ιούλιο του 2014 παραχωρήθηκε στην αγγλική Φούλαμ και πάλι ως δανεικός.
Τον Αύγουστο του 2015 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας για τα επόμενα 2+1 χρόνια με την Άουγκσμπουργκ.
Διεθνής καριέρα
thumb|left|150px|Με τη [[Εθνική Νέων Ελλάδος (ποδόσφαιρο)|Νέων το 2012]] Ο Σταφυλίδης υπήρξε βασικό μέλος της εθνικής Νέων που έφτασε στον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος το 2012, με την οποία συνολικά έχει αγωνιστεί 21 φορές (7 επίσημους και 14 φιλικούς αγώνες) και της Ελπίδων (Κ-21) (2012-2014).
Στις 14 Νοεμβρίου 2012 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην εθνική Ανδρών στον εκτός έδρας φιλικό αγώνα με την Ιρλανδία, στον οποίο ο τότε ομοσπονδιακός προπονητής Φερνάντο Σάντος τον ξεκίνησε στη βασική ενδεκάδα.
Στις 11 Οκτωβρίου 2015, στη νικηφόρα εντός έδρας αναμέτρηση με την Ουγγαρία (4-3), σημείωσε το παρθενικό του τέρμα, ανοίγοντας το σκορ στον αγώνα, αντικαταστάθηκε όμως μερικά λεπτά αργότερα, καθώς αντιμετώπισε πρόβλημα τραυματισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερ Λεβερκούζεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούλαμ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Άουγκσμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία
Σαντζάκι του Βιδινίου
Το Σαντζάκι του Βιδινίου (βουλγαρικά: Видинският санджак, σερβικά: Видински санџак, τουρκικά: Sancağı Vidin) ήταν διοικητική διαίρεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με τη σημερινή βουλγαρική πόλη Βιντίν (Βιδίνιο) ως διοικητικό κέντρο. Ιδρύθηκε μετά τη Μάχη της Νικόπολης το 1396 στα εδάφη του Πριγκιπάτου του Βιδινίου, στα μέσα του 15ου αιώνα προσαρτήθηκαν σε αυτό κάποια εδάφη που ανήκαν στο Δεσποτάτο της Σερβίας που μόλις είχαν καταληφθεί από τους Οθωμανούς. Διοικητικά ανήκε στο Βιλαέτι του Δούναβη και διατηρήθηκε έως το 1878.
Στα τέλη του 14ου αιώνα οι Οθωμανοί γνώριζαν πολύ καλά τη στρατηγική σημασία του Δούναβη και αποφάσισαν να καταλάβουν όλα τα σημαντικά φρούρια στις όχθες του. Το πριγκιπάτο του Βιδινίου που ήταν υπό τον έλεγχο του Ιβάν Σρατσιμίρ, έγινε υποτελές του οθωμανικού κράτους το 1393 και στην πόλη τοποθετήθηκε οθωμανική φρουρά. Πριν από τη μάχη της Νικόπολης το 1396, ο Στρατσιμίρ λιποτάκτησε από την οθωμανική φρουρά στους σταυροφόρους που νικήθηκαν σύντομα και ο ίδιος ο Σρατσιμίρ συνελήφθη από τους Οθωμανούς και σκοτώθηκε το 1397.
Ιστορία
Σύμφωνα με τα οθωμανικά φορολογικά μητρώα του 1454-55 το έδαφος του σαντζακίου περιελάμβανε τα ακόλουθα ναχαγιέ : Μπάνια, Βελιγράδι, Βελεσνίτσα, Βιντίν, Γκλάβιε, Ζαγόριε, Ισβερλίγκ, Κλάδοβο, Κριβίνα, Τίμοκ, Τσέρνα Ρέκα και τα ακόλουθα φρούρια: Βιδίνιο, Σοκομπάνια, Βελιγράδι, Σερβρλίγκ και Φλορεντίν. Μερικοί μελετητές θεωρούν ότι οι περιοχές Νεγκοτίν, Κλιούτς και εν μέρει Τσέρνα Ρέκα ανήκαν πριν από την οθωμανική κατάκτηση στο Δεσποτάτο της Σερβίας και συμπεριλήφθηκαν στο σαντζάκι του Βιδινίου μετά το 1455, επειδή η πρώτη απογραφή του σαντζακίου δεν τις αναφέρει. Υποτίθεται (ο ιστορικός Μπόγιατιτς Λούκατς και άλλοι ιστορικοί που επιβεβαιώνουν τη γνώμη του) ότι μετά την τελική οθωμανική κατάκτηση, ήταν απαραίτητο να εποικιστεί το ερημωμένο έδαφος πριν από τη συμπερίληψή του στο τιμαριακό σύστημα του σαντζάκιου του Βιδινίου. Μέχρι τότε ήταν μια ξεχωριστή διοικητική μονάδα μία από τα πολλές οθωμανικές περιοχές.
Εποικισμός έγινε από την πλευρά της Ρουμανίας μετά τον μακροχρόνιο πόλεμο (1591-1606) και την επισιτιστική κρίση, που έπληξε την περιοχή μετά τον πόλεμο.
Το 1807, κατά τη διάρκεια της πρώτης σερβικής εξέγερσης οι Σέρβοι αντάρτες επιτέθηκαν σε μέρη του σαντζακίου, το οποίο την εποχή εκείνη ήταν ακόμη υπό τον έλεγχο του Οθωμανού αποστάτη Οσμάν Πασβάνογλου. Στόχος των επαναστατών ήταν να δημιουργήσουν δίαυλο επικοινωνίας με τα ρωσικά στρατεύματα στη Βλαχία υπό τον Στρατηγό Ιγνατίεφ.
Το σαντζάκι του Βιδινίου ήταν ένα από τα έξι Οθωμανικά σαντζάκια με την πιο ανεπτυγμένη ναυπηγική βιομηχανία.
Διοίκηση
Το 1396 το Βιδίνιο κατελήφθη οριστικά από τους Οθωμανούς, οι οποίοι βελτίωσαν το φρούριο Μπάμπα Βίντα και έχτισαν νέα μακρά τείχη γύρω από αυτό.
Το 1455, Οθωμανοί περιέλαβαν για πρώτη φορά όλες τις κατοικημένες περιοχές στο σαντζάκι. Τέσσερα κατάστιχα, απογραφές, έγιναν στο σαντζάκι του Βιδινίου κατά την περίοδο μεταξύ 1483 και 1586. Το 1460, μετά την επιτυχία του στη μάχη κοντά στο Μπαζιάς, ο σουλτάνος αντάμειψε τον Αλί Μπέη Μιχαήλογλου με τον διορισμό ως σαντζάκμπεη του Βιδινίου. Τον Μάρτιο του 1834 ο Χουσεΐν πασάς διορίστηκε σαντζάκμπεης της Νικόπολης και του Βιδινίου.
Μετά το 1541 το σαντζάκι έγινε μέρος της βιλαετιού της Βούδα. Από το 1846 ως το 1864 το σαντζάκι ανήκε στο βιλαέτι Βιδινίου, ενώ το 1864-1878 ήταν μέλος του βιλαετιού του Δούναβη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σαντζάκια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ευρώπη Κατηγορία:Οθωμανική διοικητική διαίρεση της Βουλγαρίας Κατηγορία:Οθωμανική διοικητική διαίρεση της Σερβίας
Δάφνη Αυλώνος Εύβοιας
Η Δάφνη είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 223 κατοίκους. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 80 μ.
Ιστορικά στοιχεία
Στην περιοχή του χωριού βρέθηκε αρχαία επιγραφή η οποία αναφέρει ότι στην περιοχή διεξάγονταν αγώνες προς τιμήν της Ήρας. Το χωριό αναφέρεται σε οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474 με την ονομασία Varbob. Σύμφωνα με το κατάστιχο, είχε 26 σπίτια. Σύμφωνα με την παράδοση το αρχικό του όνομα ήταν Παλαιοχώρι, ενώ μέχρι το 1954 ήταν γνωστό ως Βαρυμπόμπη.
Το 1836 η Δάφνη (τότε Βαρυμπόμπη) προσαρτήθηκε στον δήμο Δυστίων και το 1848 στο δήμο Αυλώνος. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αυλωναρίου. Από το 1919 μέχρι το 1933, η Δάφνη είχε οριστεί έδρα κοινότητας, αλλά έπειτα προσαρτήθηκε ξανά στην κοινότητα Αυλωναρίου. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Αυλώνος και με το σχέδιο Καλλικράτης προσαρτήθηκε στον δήμο Κύμης-Αλιβερίου.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Στην περιοχή του χωριού Δάφνη βρίσκονται οι εξής βυζαντινοί ναοί: ο ναός της Αγίας Σοφίας ή Παλαιοκκλησιά, ο ναός του Αγίου Αθανασίου, ο ναός του Αγίου Γεωργίου, ο ναός του Αγίου Δημητρίου και ο ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Θάρρος (αρχαία πόλη)
Σύμφωνα με τις ανασκαφές που έχουν γίνει στην περιοχή, η πόλη του Θάρρους φαίνεται πώς ιδρύθηκε από τους Φοίνικες κατά τον 8ο αιώνα π.Χ. Όμως στην πόλη βρέθηκε και ένας βυθισμένος μώλος και επειδή στην περιοχή η στάθμη της θάλασσας φέρεται πώς ανέβηκε γύρω στο 1200 π.Χ. πιθανόν η περιοχή να κατοικήθηκε και νωρίτερα. Επίσης στην κορυφή του λόφου Su Muru Mannu, που βρίσκεται κοντά στον αρχαιολογικό χώρο, έχουν βρεθεί τα ερείπια ενός νουραγικού χωριού και ένα tophet, δηλαδή ένας ανοιχτός ιερός χώρος, που απαντάται συχνά στις εγκαταστάσεις των Φοινίκων στη δυτική Μεσόγειο. Αναφορά στο Θάρρος κάνει ο Πτολεμαίος καθώς και το Antonine Itinerary.
Μετά τους Φοίνικες το Θάρρος κατοικήθηκε από τους Καρχηδόνιους και στη συνέχεια από τους Ρωμαίους. Από τον 9ο αιώνα μ.Χ. και μέχρι το 1070 (όταν ο Orzocorre I υπό την πίεση των Σαρακηνών εισβολέων εγκαταστάθηκε στο Οριστάνο) ήταν η πρωτεύουσα του Guidicato of Arborea. Τη χρονιά εκείνη ή λίγο αργότερα το Θάρρος εγκαταλείφθηκε.
Σήμερα στον αρχαιολογικό χώρο του Θάρρους οι επισκέπτες μπορούν να δουν τα θεμέλια του ναού, τα λουτρά, το tophet καθώς και τα θεμέλια σπιτιών και μαγαζιών, κυρίως από τη Ρωμαϊκή εποχή και τα πρώτα χριστιανικά χρόνια. Τα περισσότερα από τα τεχνουργήματα που βρέθηκαν στη διάρκεια των ανασκαφών στο Θάρρος, εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο στο Κάλιαρι, στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Κάμπρας (Cabras) αλλά και στο Βρετανικό Μουσείο στο Λονδίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Ιταλίας
Διεθνής Ημέρα Μη Βίας
Η Διεθνής Ημέρα Μη Βίας εορτάζεται στις 2 Οκτωβρίου, την ημέρα γενεθλίων του Μαχάτμα Γκάντι.
Τον Ιανουάριο του 2004, η Ιρανή δικηγόρος, βραβευμένη με Νόμπελ Σιρίν Εμπαντί έλαβε μια ιδέα για μη διεθνή ημέρα μη βίας από ένα καθηγητή που δίδασκε Χίντι στο Παρίσι ενώ βρισκόταν στο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ. Η ιδέα προσέλκυσε σταδιακά το ενδιαφέρον κάποιων μελών του Κόμματος του Κογκρέσου. Τον Ιανουάριο του 2007, ένα ψήφισμα του συνεδρίου Σατυαγκράχα κάλεσε τα Ηνωμένα Έθνη να υιοθετήσουν την ιδέα, έπειτα από πρωτοβουλία της Σόνια Γκάντι (προέδρου του Ινδικού Εθνικού Κογκρέσου και προέδρου της Ηνωμένης Προοδευτικής Συμμαχίας) και του αρχιεπισκόπου Ντέσμοντ Τούτου.
Στις 15 Ιουνίου 2007 η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ψήφισε για την θέσπιση της Διεθνούς Ημέρας μη Βίας στις 2 Οκτωβρίου. Το ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης κάλεσε τα μέλη του ΟΗΕ να τιμήσουν την 2 Οκτωβρίου με "ένα κατάλληλο τρόπο και να διαδώσουν το μήνυμα της μη-βίας, μεταξύ άλλων, μέσω της εκπαίδευσης και ευαισθητοποίησης του κοινού."
Ιμπν Χαλντούν
thumb|right|Ιμπν Χαλντούν Ο Ιμπν Χαλντούν (πλήρες όνομα: Αμπού Ζαΐντ Αμπντ αλ Ραχμάν ιμπν Μοχάμεντ ιμπν Χαλντούν αλ-Χαντραμί, 27 Μαΐου 1332/732 έτος Εγίρας - 19 Μαρτίου 1406/808) ήταν Άραβας μουσουλμάνος ιστοριογράφος και ιστορικός που γεννήθηκε στην περιοχή της σημερινής Τυνησίας και θεωρείται ένας από τους προδρόμους της μοντέρνας ιστοριογραφίας, κοινωνιολογίας και πολιτικής οικονομίας. Το πιό γνωστό έργο του είναι τα Μουκαντίμα (Προλεγόμενα). Πέθανε στο Κάιρο.
Διεθνής Ημέρα Μη Βίας
Η Ταχυδρομική Διοίκηση των Ηνωμένων Εθνών (ΤΔΗΕ, με έδρα στη Νέα Υόρκη) ετοίμασε μια ειδική σφραγίδα για το γεγονός, μετά από αίτημα του Ινδού Πρέσβη στη Μόνιμη Αποστολή της Ινδίας στον ΟΗΕ. Το σχέδιο της σφραγίδας προετοιμάστηκε από την ταχυδρομική διοίκηση του ΟΗΕ. Επίσης η ταχυδρομική διοίκηση ανακοίνωσε ότι όλη η αλληλογραφία της ΤΔΗΕ από την 2α μέχρι την 31η Οκτωβρίου περιείχαν τη σφραγίδα.
Ιμπν Χαλντούν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άραβες ιστορικοί Κατηγορία:Τυνήσιοι ιστορικοί Κατηγορία:Άραβες Κατηγορία:Τυνήσιοι Κατηγορία:Θεολόγοι Κατηγορία:Οικονομολόγοι Κατηγορία:Ανθρωπολόγοι Κατηγορία:Κοινωνιολόγοι
Διεθνής Ημέρα Μη Βίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παγκόσμιες ημέρες
Θέρμες του Νέρωνα
Οι Θέρμες του Νέρωνα ή του Αλεξάνδρου, λατιν. Thermae Neronis vel Alexandrinae, ήταν ένα συγκρότημα από κτήρια με λουτρά στο Πεδίο του Άρεως της Αρχαίας Ρώμης. Κτίστηκαν από τον Νέρωνα το 62 μ.Χ. και ξανακτίστηκαν από τον Αλέξανδρο Σεβήρο το 227 ή 229.
Περιγραφή
Αρχικά η τροφοδοσία τους με νερό γινόταν από την Άκουα Βίργκο, η οποία ήδη παρείχε νερό στις Θέρμες του Αγρίππα (νότια του Πανθέου). Έπειτα από την αποκατάσταση των Θερμών του Νέρωνα τον 3ο αι., λάμβαναν νερό από την Άκουα Αλεξαντρίνα του Σεβήρου. Σύμφωνα με τον Σιδώνιο Απολλινάριο ήταν ακόμη σε χρήση τον 5ο αι. Πρέπει να ήταν οι πρώτες "αυτοκρατορικού τύπου" Θέρμες.
Πινακοθήκη
Νερωνα
Νικήτας Μυρσινιώτης
Ο Νικήτας Μυρσινιώτης ήταν λόγιος ιερομόναχος του 15ου αιώνα. Γεννήθηκε στην νήσο Ρόδο και έζησε την ίδια εποχή με τον Βρυέννιο, στον οποίο έγραψε επιστολή, ζητώντας του την λύση ορισμένων θεολογικών ζητημάτων. Έγραψε πραγματεία για την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος, την οποία μνημονεύεται ο Αλλάτιος.
Πηγές
Κατηγορία:Βιογραφία-επέκταση Κατηγορία:Βυζαντινοί κληρικοί Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι
Νικήτας της Μίσθειας
Ο Νικήτας ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, καταγόμενος από την Μίσθεια (σημερινή τουρκική Fasıllar_Konya'da), και δούξ της Αντιόχειας την περίοδο 1030-1032. Από σφραγίδες που έχουν βρεθεί αναφέρεται με τους τίτλους του πατρικίου, του κατεπάνω και του ρέκτωρα.
Κατά την θητεία του στην Αντιόχεια και το 1030 κατέκτησε μερικά οχυρά από τους Άραβες στα βυζαντινά σύνορα με σκοπό την καλύτερη ασφάλεια της Αντιόχειας. Αντιμετώπισε τον Καμπάλ Ραουαντίφ άραβα που κατείχε μια ορεινή περιοχή κοντά στην Αντιόχεια αλλά υποτελής της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και ο οποίος είχε εξεγερθεί. Αργότερα εισέβαλε στα εδάφη των Φατιμιδών και τα λεηλάτησε, το 1031 συνέχισε τις στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά αραβικών φυλών που ζούσαν στα βυζαντινά εδάφη και υποστήριζαν τον Καμπάλ Ραουαντίφ κατακτώντας μερικά οχυρά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Αντιόχειας Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Κατεπάνω Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Χατζηανέστης
Το ελληνικό επώνυμο Χατζηανέστης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Πιραμά Χίου
Η Πυραμά είναι ένα χωριό του νομού Χίου. Αποτελεί τον μοναδικό οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος.
Η Πυραμά απέχει 4 χιλιόμετρα από τη Βολισσό και 44 από την πόλη της Χίου. Είναι χτισμένη στην επίπεδη κορυφή ενός λόφου και σε υψόμετρο 220 μέτρων. Το όνομα της σύμφωνα με την "Ιστορία της Χίου" του Γεώργιου Ζολώτα προέρχεται από το πυραμοειδές σχήμα της. Με βάση την απογραφή του 2001 έχει 101 κατοίκους.
Στα αξιοθέατα του χωριού περιλαμβάνεται και ένας ενετικός πύργος στην πλατεία του χωριού. Η Πυραμά διαθέτει επίσης πολιτιστικό σύλλογο, ο οποίος εδρεύει στο σχολείο του χωριού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πιραμα Κατηγορία:Δήμος Χίου
Παγκόσμια Ομάδα του 20ού αιώνα
Η Παγκόσμια Ομάδα του 20ού αιώνα, αναφερόμενη στον ελληνικό τύπο και ως Ενδεκάδα του 20ού Αιώνα, επιλέχθηκε το 1998 και περιλαμβάνει τους καλύτερους ποδοσφαιριστές του 20ού αιώνα. Η πρωτοβουλία ανήκε στη FIFA και η ομάδα περιλαμβάνει ένα τερματοφύλακα, τέσσερις αμυντικούς, τρεις μέσους και τρεις επιθετικούς.
Η ομάδα ανακοινώθηκε στις 10 Ιουνίου 1998 με την τελετή έναρξης του Παγκόσμιου Κυπέλλου του 1998 στη Γαλλία. Η ομάδα επιλέχθηκε από μία πολυεθνή επιτροπή 250 δημοσιογράφων, που πρώτα εξέλεξαν τις καλύτερες ομάδες για την Ευρώπη και τη Νότια Αμερική και στη συνέχεια επέλεξαν την παγκόσμια ομάδα. Μικρότερες επιτροπές εξέλεξαν τις ομάδες για τις υπόλοιπες ηπείρους (Βόρεια και Κεντρική Αμερική, Αφρική, Ασία και Ωκεανία).
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνή ποδοσφαιρικά βραβεία Κατηγορία:Κατάλογοι ποδοσφαιριστών
Χατζηαποστόλου
Το ελληνικό επώνυμο Χατζηαποστόλου μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Χριστιάνα Ερωτοκρίτου
Η Χριστιάνα Ερωτοκρίτου (Λευκωσία, 14 Μαΐου 1973) είναι Ελληνοκύπρια πολιτικός. Από το 2016 είναι βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένη με το ΔΗΚΟ.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Χριστιάνα Ερωτοκρίτου γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 14 Μαΐου 1973. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Νομικά (LL.B.) στο Πανεπιστήμιο του Γουλβερχάμπτον στο Ηνωμένο Βασίλειο και Barrister-at-Law στο Lincoln’s Inn στο Λονδίνο. Εργάζεται ως δικηγόρος.
Είναι νυμφευμένη με τον Μάριο Αβραάμ και έχει ένα υιό και μία κόρη.