cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Working Class Hero
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 1970 Κατηγορία:Λογοκρισία Κατηγορία:Τραγούδια του Τζον Λένον Κατηγορία:Singles του 1971 Κατηγορία:Singles του 2007 Κατηγορία:Τραγούδια διαμαρτυρίας
Εθνική Λιβάνου (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Λιβάνου αντιπροσωπεύει το Λίβανο στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Λιβανέζικης Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Fédération Libanaise de Basketball).
Συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις
Μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας μέχρι σήμερα είναι η κατάκτηση της 5ης θέσης στο Ασιατικό Πρωτάθλημα που διοργανώθηκε στην Ιαπωνία το 2011.
Μέχρι σήμερα ο Λίβανος δεν έχει ποτέ λάβει μέρος σε κάποια Ολυμπιακή Διοργάνωση, ούτε σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Η πρώτη του συμμετοχή στο Ασιατικό Πρωτάθλημα της FIBA Asia έλαβε χώρα το 2001, ενώ διαθέτει, παράλληλα, δικαίωμα συμμετοχής σε διοργανώσεις της WABA, θυγατρικής της FIBA Asia για την περιοχή της Δυτικής Ασίας.
Επίσης, η Ινδία διαθέτει δικαίωμα συμμετοχής στους Μεσογειακούς Αγώνες, στους Παναραβικούς Αγώνες, στους Ασιατικούς Αγώνες και στους Αγώνες Δυτικής Ασίας υπό τη σκέπη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.
Πηγές
Λιβανος Γυναικων
Λι Φολκ
Ο Λι Φολκ (αγγλικά Lee Falk), γεννημένος ως Leon Harrison Gross (Μιζούρι, 28 Απριλίου 1911 – Νέα Υόρκη, 13 Μαρτίου 1999), ήταν Αμερικανός συγγραφέας, σκηνοθέτης του θεάτρου και παραγωγός, περισσότερο γνωστός για τη δημιουργία δυο σειρών επιστημονικής φαντασίας σε μορφή κόμικς, του Φάντομ (1936) και του Μαντρέικ ο Μάγος (1934).
Ο Φολκ γεννήθηκε στο St. Louis των ΗΠΑ και παρακολούθησε εκεί τις βασικές του σπουδές. Ήταν απόφοιτος του Πανεπιστημίου του Ιλινόις, όμως φοιτούσε ακόμη όταν συνέλαβε την ιδέα της δημιουργίας του «Μάντρεικ», πρώτης στο είδος της στα χρονικά. Πρωτοτύπησε ωστόσο και δυο χρόνια μετά, καθώς εμπνεύσθηκε τον πρώτο υπερήρωα (κόμικς) με εφαρμοστό κοστούμι («Φάντομ»). Προηγουμένως απασχολήθηκε σαν συντάκτης κειμένων και παραγωγός ραδιοφώνου στη γεννέτειρά του. Μετά την εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών στο Β’ Π.Π. ο Φολκ εντάχθηκε στο γραφείο πληροφοριών του στρατού των ΗΠΑ και ανέλαβε επικεφαλής του ραδιοφωνικού τμήματος ξένων γλωσσών. Το 1944 υπηρέτησε και ως μάχιμος. Επί πολλά χρόνια ο Φολκ ήταν ιδιοκτήτης θεάτρων και απασχολήθηκε ως θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης, αφήνοντας ως απολογισμό της καριέρας του περισσότερα από 400 έργα και παραστάσεις, μεταξύ των οποίων και η μετατροπή σε μιούζικαλ του «Μάντρεικ». Ήταν νυμφευμένος με την Elizabeth Moxley και συχνά χρησιμοποιούσε τα ονόματα των παιδιών τους στις εικονογραφημένες σειρές που έγραφε.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί δημιουργοί κόμικς Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς
Αλαντίνιτσι
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Στόλατς Κατηγορία:Οικισμοί του Στόλατς με κροατική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Μελίσα Λορίν
Η Μελίσα Λορίν είναι Γαλλίδα ηθοποιός και σκηνοθέτις ερωτικών έργων αυστηρώς ακατάλληλων για ανηλίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες πορνογραφικών ταινιών
Λόρενς Ρόουζενταλ
Ο Λόρενς Ρόουζενταλ (αγγλικά: Laurence Rosenthal, 4 Νοεμβρίου 1926 - ) είναι Αμερικανός ενορχηστρωτής, μαέστρος και συνθέτης του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και του θεάτρου. Γεννημένος στο Ντιτρόιτ, σπούδασε σύνθεση και πιάνο, στο Eastman School of Music, της Νέα Υόρκης. Αργότερα, σπούδασε στο Παρίσι, στο πλευρό της Νάντια Μπουλανζέ. Μερικά από τα πιο γνωστά του μουσικά θέματα ταινιών είναι στο Μπέκετ (1964), το Clash of the Titans (1981) και το Meetings with Remarkable Men (1979). Ωστόσο, έγραψε μουσική και στο Μπρόντγουεϊ.
Υπήρξε δις υποψήφιος για Όσκαρ, μία το 1962 με το έργο του στην ταινία Μπέκετ και μία το 1972 για το έργο του στην ταινία Man of La Mancha. Επίσης, δις υποψήφιος υπήρξε και για Χρυσή Σφαίρα, μία το 1962, πάλι για την ταινία Μπέκετ και για το έργο του στην ταινία Rain Falls Anywhere It Wants To. Κατά τη διάρκεια της καριέρα του έχει κερδίσει έξι φορές το βραβείο Emmy.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες μουσικής ταινιών
Πάβολ Φάρκας
Ο Πάβολ Φάρκας (γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου 1985) είναι ένας Σλοβάκος ποδοσφαιριστής που παίζει για την ελληνική ομάδα AE Λάρισας στην Super League ως κέντρικός αμυντικός.
Καριέρα στη Σλοβακία και τη Ρουμανία
Ο Φάρκας πέρασε τρεις σεζόν με την Νίτρα και δύο με την Πετρζάλκα, παίζοντας σε 80 αγώνες πρωταθλήματος. Το καλοκαίρι του 2008, υπέγραψε συμβόλαιο με τη ρουμανική ομάδα Βασλούι.
Κιέβο Βερόνα
Στις 3 Ιουλίου 2012 υπέγραψε συμβόλαιο ενός έτους με την Κιέβο Βερόνα, στην ιταλική Serie A.
Στις 16 Ιουλίου 2013 πήγε ως δανεικός στην Τερνάνα,  ομάδα αγωνιζόμενη στην Σέριε Β.
Γκαμπάλα
Στις 6 Ιουλίου 2014 ο Φάρκας υπέγραψε συμβόλαιο ενός έτους με την Γκαμπάλα που αγωνιζόταν στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αζερμπαϊτζάν. Έφυγε από την ομάδα μετά τον Ιούνιο του 2015.
ΑΟ Ξάνθη
Στις 29 Ιουλίου 2015, υπέγραψε συμβόλαιο ενός έτους με την ελληνική ομάδα της Super League ΑΟ Ξάνθη.
ΑΕ Λάρισας
Τον Ιούλιο του 2016, ο Φάρκας υπέγραψε συμβόλαιο με την ελληνική ομάδα ΑΕ Λάρισας, συμμετέχοντας στην Super League. Έκανε το ντεμπούτο του στον φιλικό αγώνα εναντίον του Λεβαδειακού.
Αναφορές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κιέβο Βερόνα Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Νίτρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βασλούι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Πετρζάλκα 1898 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη Κατηγορία:Σλοβάκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σλοβακίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τερνάνα Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Ευρυγάνεια
Κατά μια όμως άλλη παραλλαγή του μύθου, η Ευρυγάνεια ήταν σύζυγος του Λάιου, και άρα μητέρα ή, ίσως, μητριά του Οιδίποδα.
Χαλδία
Χαλδία ονομαζόταν παλιότερα η επαρχία του μεσόγειου Πόντου με κέντρο την πόλη της Αργυρούπολης, που αντιστοιχεί στη σημερινή διοικητική περιοχή της Gümüşhane, στη Β.Α.Τουρκία. Ήταν εστία και πηγή του Ελληνισμού στην περιοχή του Πόντου. Είναι περιοχή ορεινή και δυσπρόσιτη με αρχαία ιστορία.
Γεωγραφία
Η Χαλδία είναι εντελώς ηπειρωτική χώρα. Βρίσκεται ανάμεσα στον Αντίταυρο, την Κολχίδα και τη Σκυθική και αποτελείται από δύο περιφέρειες α) από τον περιοχή γύρω από τον ποταμό Κάνη (άνω ρους του Χαρσιώτη- Harşıt ποταμού) και το πλήθος των παραποτάμων του και β) από την περιφέρεια της Χαιρίανας, επί του ποταμού Λύκου-Kelkit που συμβάλλει με τον ποταμό Ίρι, οι εκβολές του οποίου βρίσκονται στον Πολεμωνιακό Πόντο. Δημιουργείται έτσι έντονο ανάγλυφο με βαθιά χαραγμένες και εύφορες κοιλάδες με εγκατεσπαρμένα πολλά μικρά ορεινά χωριά. Οι κάτοικοί της ήταν, κατά το πλείστον, απόγονοι Ιώνων αποίκων και ορισμένων μικρασιατικών φύλων που με την πάροδο του χρόνου εξελληνίσθηκαν ή εκχριστιανίσθηκαν. Η φύση του εδάφους είναι σκληρή και άγονη αλλά πλούσια σε μέταλλα, ιδίως αργύρου. Η μεταλλουργία ήταν από παλιά η κύρια απασχόληση των κατοίκων. Γι’ αυτό και η μοναδική πόλη της περιοχής ονομάσθηκε Κιουμουσχανάς (Gümüşhane) ή Αργυρούπολη. Κυρίαρχη οροσειρά της περιοχής είναι ο Παρυάδρης (σημ. Μπαχλάρ Νταγ).
Αρχαιότητα
Η Χαλδία του Πόντου ήταν ήδη γνωστή από την αρχαιότητα ως Αλύβη ή Χαλύβη. Με τον καιρό, εξαιτίας παραφθοράς του αρχικού ονόματος, η εν λόγω περιοχή καλούνταν πλέον Χαλυβία ή Χαλδία και οι κάτοικοί της Χάλυβες και συνηθέστερα Χάλδοι. Ο Ξενοφών, ο οποίος διέσχισε την περιοχή με τους Μυρίους του προσπαθώντας να βρει διέξοδο στη θάλασσα, μας πληροφορεί ότι στην Χαλδία κατοικούσαν οι Χάλυβες, οι Τάοχοι , οι Σκυθηνοί , οι Μάκρωνες και άλλοι λαοί. Εκεί, σε κάποια κορυφή του όρους Θήχης (ίσως το Kolat Dağları), οι Μύριοι ανεφώνησαν «θάλαττα θάλαττα» αντικρίζοντας τη θάλασσα της Τραπεζούντας από μακριά. Ο Χριστιανισμός διαδόθηκε από νωρίς στον Πόντο και στην εποχή των διωγμών από τους Ρωμαίους, τα σπήλαια στις βραχώδεις και ερημικές περιοχές της Χαλδίας αποτελούσαν τόπους καταφυγής και σωτηρίας των διωκομένων.
Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Η περιοχή αυτή, διευρυμένη όμως ώστε να περιλαμβάνει και την Τραπεζούντα και ολόκληρο τον ανατολικό Πόντο, ήταν το ΚΑ΄ Θέμα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, το όγδοο από αυτά που βρίσκονταν στην Ασία. Η περιοχή αποτέλεσε θέατρο μαχών ανάμεσα σε Πέρσες και Βυζαντινούς. Ούτως ή άλλως ο δρόμος επικοινωνίας του Βυζαντίου με την Περσία και πέραν αυτής περνούσε από τη Χαλδία. Οι Πέρσες μεταξύ άλλων κατέστρεψαν και το μοναστήρι του Αγίου Ζαχαρία στην Κρώμνη, το όνομα του οποίου αποτελεί και σήμερα τοπωνύμιο στην περιοχή (Αεν Ζαχαρέας- Anzahariya). Στις νοτιοανατολικές παρυφές της Χαλδίας αυτή την εποχή δρουν οι λεγόμενοι ακρίτες που προστάτευαν τα βυζαντινά σύνορα από τις αραβικές επιδρομές. Ανάμεσά τους και σπουδαιότερος ο χιλιοτραγουδισμένος Βασίλειος Διγενής Ακρίτας, για τον οποίο ένα πολύστιχο ποίημα υπήρχε σε κώδικα της μονής Σουμελά. Οι κάτοικοι της περιοχής διατήρησαν στα τραγούδια τους ζωντανή την παρουσία των ακριτών. Μάλιστα ήταν συνηθισμένα στην περιοχή (όπως π.χ. στο Λυκάστ') και τα οικογενειακά ονόματα Ακρίτας και Ακριτίδης. Στο ύστερο Βυζάντιο αναδεικνύονται μορφές όπως του Θεοδώρου Γαβρά, που έδρασαν κατά των Τούρκων, όταν εκείνοι προσπαθούσαν να καταλάβουν την περιοχή.
Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας
Τα κάστρα του Μεσοχαλδίου (σημ. Torul) και ο στρατός της Χαλδίας βοήθησαν τον νέο αυτοκράτορα Αλέξιο στην παγίωση της ίδρυσης της αυτοκρατορίας των Μεγάλων Κομνηνών. Συνολικά η Χαλδία είχε 65 κάστρα, τα περισσότερα από κάθε άλλη περιοχή του Πόντου. Οι νέοι αυτοκράτορες βασίστηκαν στα πλούσια μεταλλεία της περιοχής για να κόψουν αργυρά νομίσματα, τα γνωστά «άσπρα». Τότε είναι και η πρώτη φορά που αναδεικνύεται η μεγάλη σπουδαιότητα της περιοχής.
Οθωμανική Αυτοκρατορία
Μετά την άλωση της Τραπεζούντας (15 Αυγούστου 1461), χρειάστηκαν 18 χρόνια για να καταλάβουν οι Τούρκοι τη Χαλδία. Σ’ αυτά τα χρόνια αποτέλεσε καταφύγιο συγγενών των Κομνηνών και πολλών σημαντικών οικογενειών της Τραπεζούντας.
Μαρία Λουίζα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Η Μαρία Λουίζα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών (Maria Luisa di Borbone-Due Sicilie, 21 Ιανουαρίου 1855 - 23 Αυγούστου 1874) ήταν η πρώτη σύζυγος του Πρίγκιπα Ερρίκου, Δούκα του Μπάρντι.
Βιογραφία
Η Μαρία Λουίζα Ιμμακουλάτα γεννήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 1855 στο Παλάτι της Καζέρτα στη Νάπολι, και ήταν το δωδέκατο παιδί και η νεότερη κόρη του Φερδινάνδου Β΄ των Δύο Σικελιών και της Μαρίας Θηρεσίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Καρόλου, αρχιδούκα της Αυστρίας & δούκα του Τέσσεν.
Η ίδια και η οικογένειά της κατέφυγαν στη Ρώμη, όπου κατοίκησαν στο Παλάτσο ντελ Κουιρινάλε μετά από πρόσκληση του Πάπα Πίου Θ΄. Η μητέρα της ενοικίασε το Παλάτσο Νιπότι στη Ρώμη και εκεί έζησε για τα επόμενα επτά χρόνια. Ακόμη και ως παιδί, η Μαρία Λουίζα ήταν γνωστή για την ευσέβειά της. Ήταν ιδιαίτερα αφοσιωμένή στους ομώνυμους προστάτες της, στην Άμωμη Καρδιά της Μαρίας και στον Άγιο Αλοΐσιο Γκονζάγκα. Διδάχτηκε τα ιταλικά, τα γαλλικά και τα γερμανικά. Η Μαρία Λουίζα και η αδελφή της Μαρία Πία είχαν καταφύγει στο Αποστολικό Παλάτι στην πόλη του Βατικανού μέχρι την παλαμική νίκη στη Μάχη της Μεντάνας.
Η Μαρία Λουίζα πέθανε στις 23 Αυγούστου 1874 στη γιορτή της Ακατανόητης Καρδιάς της Μαρίας στο Πω σε ηλικία 19 ετών. Τα λείψανα της είναι θαμμένα στο παρεκκλήσι της στην Βίλα Μπορμπόνε κοντά στο Βιαρέτζο.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Πάρμας
Αγωνιστικό Δημοκρατικό Κίνημα
Το Αγωνιστικό Δημοκρατικό Κίνημα (Α.ΔΗ.Κ.) ήταν πολιτικό κόμμα στην Κύπρο.
Ιστορικό
Το κόμμα ιδρύθηκε μετά την αποχώρηση του Ντίνου Μιχαηλίδη από το Δημοκρατικό Κόμμα, που κατείχε τη θέση του Αντιπροέδρου του κόμματος μέχρι το 1998, όταν και διαφώνησε με την τότε ηγεσία.
Στην ιδρυτική διακήρυξη, τονίστηκε η βαθιά πίστη και προσήλωση του κινήματος στις αρχές και τα ιδανικά της Δημοκρατίας και έθεσε ως στόχο του, την υπεύθυνη παρέμβαση στα πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά δρώμενα στον τόπο.
Το Α.ΔΗ.Κ. πραγματοποίησε το ιδρυτικό του συνέδριο στις 28 Μαρτίου 1999. Πρώτος πρόεδρος εκλέχθηκε ο Ντίνος Μιχαηλίδης.
Στις εκλογές του 2001, στις 27 Μαΐου 2001, το κόμμα κέρδισε το 2,2% της λαϊκής ψήφου και 1 στις 56 έδρες, ενώ στις εκλογές του 2006, δεν κατάφερε να εκλέξει βουλευτή, παρά την εκλογική συνεργασία με το Ευρωπαϊκό Κόμμα που εξέλεξε 3 βουλευτές.
Στις προεδρικές του 2003 υποστήριξε την υποψηφιότητα του Τάσσου Παπαδόπουλου, η οποία και κέρδισε τις εκλογές. Τον Τάσσο Παπαδόπουλο στήριξε και το 2008, ενώ στο δεύτερο γύρο των εκλογών δεν υποστήριξε κανέναν υποψήφιο.
Στο δημοψήφισμα του 2004 για το Σχέδιο Ανάν υποστήριξε το ΟΧΙ.
Το 2011, το Α.ΔΗ.Κ. αποφάσισε να συγχωνευτεί με το Δημοκρατικό Κόμμα. Προηγουμένως, το Δεκέμβριο του 2010 είχε δημοσιοποιήσει ομόφωνη απόφαση του Εκτελεστικού Γραφείου του για παραπομπή πρότασης στην Κεντρική Επιτροπή του Κινήματος για ένταξή του, με όλες του τις δυνάμεις, στο Δημοκρατικό Κόμμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυπριακά πολιτικά κόμματα
Ανδαλουσιανές περιφερειακές εκλογές 2022
Στις 19 Ιουνίου 2022 διεξήχθησαν περιφερειακές εκλογές στην Ανδαλουσία, για να εκλεγούν τα 109 μέλη του Ανδαλουσιανού κοινοβουλίου.
Τα εκλογικά κέντρα άνοιξαν από τις 9 το πρωί μέχρι τις 8 το βράδυ για τους εκλογείς. Το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα κατάφερε μεγάλη άνοδο και νίκη κερδίζοντας τις περισσότερες έδρες στο κοινοβούλιο. Μετά τις εκλογές, ο Χουάν Μανουέλ Μορένο (ΛΚ) σχημάτισε κυβέρνηση πλειοψηφίας.
Ιστορικό
Μετά τις Ανδαλουσιανές εκλογές του 2018, το Λαϊκό Κόμμα και οι Πολίτες σχημάτισαν κυβέρνηση συνεργασίας με την υποστήριξη του Βοξ και πρόεδρο της κυβέρνησης τον Χουάν Μανουέλ Μορένο. Τον Μάιο του 2021 το ακροδεξιό Βοξ ανέστειλε την υποστήριξή του στην κυβέρνηση και ακούστηκαν φήμες για πρόωρες εκλογές. Με την πολιτική αστάθεια που ακολούθησε, τον Νοέμβριο του 2021 το κοινοβούλιο δεν κατάφερε να καταλήξει σε συμφωνία για τον προϋπολογισμό. Συνεπώς έπρεπε να προκηρυχθούν πρόωρες εκλογές, δηλαδή προτού ολοκληρωθεί η τετραετής θητεία των μελών που εξελέγησαν στις Ανδαλουσιανές εκλογές της 2ης Δεκεμβρίου 2018. Κατόπιν διαπραγματεύσεων, οι εκλογές προκηρύχθηκαν για τις 19 Ιουνίου 2022, δηλαδή λίγους μήνες νωρίτερα.
Εκλογικό σύστημα
Το Κοινοβούλιο της Ανδαλουσίας αποτελείται από 109 μέλη, τα οποία εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με καθολική και μυστική ψηφοφορία, για τετραετή θητεία. Το εκλογικό σύστημα είναι αναλογική εκπροσώπηση από 8 πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Το εκλογικό όριο που πρέπει να περάσει ένα κόμμα για να μπει στο κοινοβούλιο είναι 3% του συνολικού αριθμού ψήφων. Η κατανομή των εδρών γίνεται με μέθοδο Ντ'Οντ. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες της Ανδαλουσίας, ηλικίας άνω των 18 ετών.
Αποτελέσματα
μικρογραφία|330x330εσ|Η προσέλευση εκλογέων ανά δήμο
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στην Ισπανία Κατηγορία:Εκλογές του 2022
Η Μικρή Γοργόνα
Το παραμύθι εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1837 και έχει διασκευαστεί σε διάφορα μέσα, συμπεριλαμβανομένου σε μουσικό θέατρο, άνιμε και σε μία ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney.
Πλοκή
μικρογραφία|Ο Πρίγκιπας εντοπίζει τη Μικρή Γοργόνα
Η Μικρή Γοργόνα ζει σε ένα υποθαλάσσιο βασίλειο με τον χήρο πατέρα της (τον βασιλιά της θάλασσας), τη χήρα γιαγιά της, και τις πέντε μεγαλύτερες αδελφές της, οι οποίες έχουν μεταξύ τους ένα χρόνο διαφορά. Όταν μια γοργόνα γίνεται δεκαπέντε ετών, της επιτρέπεται να κολυμπήσει στην επιφάνεια για πρώτη φορά, για να ρίξει μια ματιά στον έξω κόσμο, και όταν οι αδελφές μεγαλώσουν αρκετά, η καθεμιά από αυτές επισκέπτεται τον πάνω κόσμο μία φορά κάθε χρόνο. Όταν η καθεμία επιστρέφει, η Μικρή Γοργόνα ακούει με λαχτάρα τις διάφορες περιγραφές τους για τον κόσμο που κατοικείται από ανθρώπους.
Όταν έρχεται η σειρά της Μικρής Γοργόνας, αναδύεται στην επιφάνεια, παρακολουθεί μια γιορτή γενεθλίων πάνω σε ένα πλοίο προς τιμήν ενός όμορφου πρίγκιπα, και τον ερωτεύεται από μια απόσταση ασφαλείας. Μια βίαιη καταιγίδα ξεσπά, το πλοίο βυθίζεται, και η Μικρή Γοργόνα σώζει τον πρίγκιπα από πνιγμό. Τον μεταφέρει αναίσθητο στην ακτή κοντά σε ένα ναό. Εκεί, περιμένει μέχρις ότου μια νεαρή γυναίκα από τον ναό και οι δεσποινίδες της τον βρίσκουν. Προς απογοήτευσή της, ο πρίγκιπας δε βλέπει ποτέ τη Μικρή Γοργόνα ή δε συνειδητοποιεί καν ότι εκείνη ήταν που του έσωσε τη ζωή.
Η Μικρή Γοργόνα γίνεται μελαγχολική και ρωτά τη γιαγιά της αν οι άνθρωποι μπορούν να ζήσουν για πάντα. Η γιαγιά της της εξηγεί ότι οι άνθρωποι έχουν πολύ μικρότερη διάρκεια ζωής από τα 300 χρόνια των γοργονών, αλλά όταν οι γοργόνοι και οι γοργόνες πεθαίνουν γίνονται αφρός στη θάλασσα και παύουν να υπάρχουν, ενώ οι άνθρωποι έχουν μια αιώνια ψυχή που ζει στον παράδεισο εφόσον ζούνε μια ευσεβής και δίκαιη ζωή. Η Μικρή Γοργόνα, επειδή νιώθει λαχτάρα για τον πρίγκιπα και για μια αιώνια ψυχή, επισκέπτεται τη μάγισσα της θάλασσας σε ένα επικίνδυνο κομμάτι του ωκεανού. Η μάγισσα τη βοηθά πρόθυμα πουλώντας της ένα μαγικό φίλτρο που της δίνει πόδια με αντάλλαγμα τη γλώσσα και την όμορφη φωνή της, μιας και η Μικρή Γοργόνα έχει την πιο σαγηνευτική φωνή στον κόσμο. Η μάγισσα προειδοποιεί τη Μικρή Γοργόνα ότι άπαξ και γίνει άνθρωπος, δε θα μπορέσει ποτέ να επιστρέψει στη θάλασσα. Η κατανάλωση του μαγικού φίλτρου θα την κάνει να νιώθει σαν να περνάει μέσα από το σώμα της σπαθί, αλλά όταν ανακάμψει, θα έχει δύο ανθρώπινα πόδια και θα είναι ικανή να χορεύει όπως κανένας άλλος άνθρωπος. Πάντως, θα αισθάνεται διαρκώς ότι περπατάει πάνω σε αιχμηρά μαχαίρια, και τα πόδια της θα ματώνουν τρομερά. Επιπλέον, θα αποκτήσει μια ψυχή μόνο αν κερδίσει την αγάπη του πρίγκιπα και τον παντρευτεί, μόνον τότε ένα κομμάτι της ψυχής του θα εισρεύσει μέσα της. Διαφορετικά, κατά την αυγή της πρώτης μέρας αφού παντρευτεί κάποια άλλη, η Μικρή Γοργόνα θα πεθάνει από πληγωμένη καρδιά και θα διαλυθεί σαν αφρός πάνω στα κύματα.
Αφού καταλήξει σε συμφωνία με τη μάγισσα, η Μικρή Γοργόνα κολυμπάει στην επιφάνεια κοντά στο παλάτι του πρίγκηπα και πίνει το μαγικό φίλτρο. Εντοπίζεται από τον πρίγκιπα, ο οποίος μαγεύεται από την ομορφιά και τη χάρη της, αν και είναι άλαλη. Περισσότερο από όλα, του αρέσει να τη βλέπει να χορεύει, και εκείνη χορεύει για εκείνον παρόλο που με κάθε βήμα της την κάνει να υποφέρει από πολύ έντονους πόνους. Σύντομα, η Μικρή Γοργόνα γίνεται η αγαπημένη συντροφιά του πρίγκιπα και τον συνοδεύει σε πολλές από τις εξόδους του. Όταν οι γονείς του πρίγκιπα τον παροτρύνουν να παντρευτεί τη γειτονική πριγκίπισσα σε ένα προσυμφωνημένο γάμο, ο πρίγκιπας λέει στη Μικρή Γοργόνα ότι δε θα το κάνει, διότι δεν είναι ερωτευμένος με την πριγκίπισσα. Συνεχίζει να λέει ότι μπορεί μονάχα να αγαπήσει τη νεαρή γυναίκα από τον ναό, για την οποία πιστεύει ότι τον έσωσε. Αποδεικνύεται ότι η πριγκίπισσα από το γειτονικό βασίλειο είναι το κορίτσι του ναού, μιας και στάλθηκε στον ναό για την εκπαίδευσή της. Ο πρίγκιπας δηλώνει τον έρωτά του για εκείνην και ο βασιλικός γάμος ανακοινώνεται αμέσως.
Ο πρίγκιπας και η πριγκίπισσα γιορτάζουν τον γάμο τους σε ένα γαμήλιο πλοίο, και τότε η καρδιά της Μικρής Γοργόνας ραγίζει. Σκέφτεται όλα όσα έχει θυσιάσει και όλο τον πόνο που υπέμενε για τον πρίγκιπα. Απελπίζεται, σκεπτόμενη για τον θάνατο που την περιμένει, αλλά πριν την αυγή, οι αδελφές της βγαίνουν έξω από το νερό και της φέρνουν ένα μαχαίρι που τους έδωσε η μάγισσα της θάλασσας με αντάλλαγμα τα μακριά, όμορφα μαλλιά τους. Αν η Μικρή Γοργόνα σκοτώσει τον πρίγκιπα και το αίμα του τρέξει στα πόδια της, θα γίνει ξανά γοργόνα, όλη της η ταλαιπωρία θα λάβει τέλος, και θα ζήσει όλη της τη ζωή στον ωκεανό με την οικογένειά της.
Πάντως, η Μικρή Γοργόνα δεν καταφέρνει να σκοτώσει τον κοιμισμένο πρίγκιπα δίπλα στην καινούρια του νύφη, και πέφτει από το πλοίο στη θάλασσα μαζί με το μαχαίρι τη στιγμή που ξεσπά η αυγή. Το σώμα της διαλύεται σε αφρό, αλλά αντί να σταματήσει η ύπαρξή της, αισθάνεται τον ζεστό ήλιο και ανακαλύπτει ότι μεταμορφώθηκε σε ένα λαμπρό και αιθέριο πνεύμα, στη θυγατέρα του αέρα. Ενώ η Μικρή Γοργόνα ανεβαίνει στην ατμόσφαιρα, χαιρετιέται από άλλες θυγατέρες που της λένε ότι έγινε σαν μια από αυτές, διότι προσπάθησε με όλη της την καρδιά να αποκτήσει μια αθάνατη ψυχή. Λόγω της ανιδιοτέλειάς της, της δίνεται η ευκαιρία να αποκτήσει τη δική της ψυχή με το να κάνει καλές πράξεις για την ανθρωπότητα για 300 χρόνια και μια μέρα θα ανέβει στη Βασιλεία του Θεού.
Έκδοση
"Η Μικρή Γοργόνα" γράφτηκε το 1836 και πρωτο-εκδόθηκε από τον C.A. Reitzel στην Κοπεγχάγη στις 7 Απριλίου 1837 στο ''Eventyr, fortalte for Børn. Første Samling. Tredie Hefte. 1837'' (Παραμύθια που Λέγονται για τα Παιδιά. Πρώτη Συλλογή. 1837). Η ιστορία επανεκδόθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1849 ως μέρος του ''Eventyr. 1850 (Παραμύθια. 1837) και ξανά τον Δεκέμβριο του 1862 ως μέρος του Eventyr og Historier. Første Bind. 1862'' (Παραμύθια και Ιστορίες. Πρώτο Μέρος. 1862).
Συζήτηση για το τέλος
Κάποιοι ακαδημαϊκοί ότι η τελευταία ακολουθία με το ευτυχισμένο τέλος της είναι αφύσικη προσθήκη. Ο Γιάκομπ Μπόγκλιντ και η Περνίλε Χέεγκαρντ τονίζουν ότι: "Μία από τις κρίσιμες πτυχές που πρέπει να αντιμετωπίσει κάθε αντίληψη είναι η τελευταία ακολουθία της ιστορίας, στην οποία η μικρή γοργόνα, ενάντια σε όλες τις πιθανότητες, λυτρώνεται από μια άμεση καταδίκη και γίνεται αποδεκτή στην πνευματική σφαίρα, όπου "οι θυγατέρες του αέρα" παρευρίσκονται. Σε αυτήν, προφανώς υποσχέθηκε την "αθάνατη ζωή", που ήταν το κύριο κίνητρό της να αποκτήσει — μαζί με τον πρίγκιπα φυσικά. Αυτό το τέλος έχει μπερδέψει τους κριτικούς επειδή η αφήγηση που προηγείται δείχνει μάλλον ένα τραγικό συμπέρασμα παρά ευτυχισμένο." }}
Ο αρχικός τίτλος κατά τη συγγραφή της ιστορίας ήταν "Οι Θυγατέρες του Αέρα", πνεύματα που ο Άντερσεν τα θεωρούσε ότι μάζευαν ψυχές κάνοντας για τριακόσια χρόνια καλές πράξεις. Μια από τις "θυγατέρες του αέρα" του Άντερσεν εξηγεί στη μικρή γοργόνα ότι "Μια γοργόνα δεν έχει αθάνατη ψυχή, ούτε μπορεί να αποκτήσει, εκτός κι αν κερδίσει την αγάπη ενός ανθρώπου. Στη δύναμη του άλλου στηρίζεται η δική της αιώνια μοίρα. Αλλά οι θυγατέρες του αέρα, παρόλο που δεν έχουν αθάνατη ψυχή, μπορούν, από τις δικές τους καλές πράξεις, να προμηθευτούν μια για τον εαυτόν τους. Πετάμε σε θερμές χώρες, και δροσίζουμε τον αποπνικτικό αέρα που καταστρέφει το ανθρώπινο είδος με τον λοιμό. Διατηρούμε το άρωμα των λουλουδιών, για να διαδίδουμε υγεία και αποκατάσταση. Αφότου έχουμε κοπιάσει για τριακόσια χρόνια κάνοντας καλές πράξεις, λαμβάνουμε αθάνατη ψυχή και παίρνουμε μέρος στην ευτυχία της ανθρωπότητας. Εσύ, φτωχή μικρή γοργόνα, έχεις προσπαθήσει με όλη σου την καρδιά να κάνεις αυτό που εμείς κάναμε: έχεις υποφέρει και υπέμενες και σήκωσες τον εαυτόν σου στον κόσμο του πνεύματος από τις καλές σου πράξεις: και τώρα, με το να κοπιάσεις για τριακόσια χρόνια με τον ίδιο τρόπο, μπορεί να αποκτήσεις αθάνατη ψυχή.'"
Το άγαλμα της Μικρής Γοργόνας
Ένα άγαλμα της Μικρής Γοργόνας κάθεται πάνω σε ένα βράχο στο λιμάνι της Κοπεγχάγης, στη Λανγκελίνι. Αυτό το μικρό, μη εντυπωσιακό άγαλμα είναι το είδωλο της Κοπεγχάγης και ελκύει πάρα πολλούς τουρίστες.
Το άγαλμα προσλήφθηκε το 1909 από τον Καρλ Γιάκομπσεν, γιο του ιδρυτή της Carlsberg, αφότου γοητεύτηκε από ένα μπαλέτο βασισμένο στο παραμύθι. Το άγαλμα δημιουργήθηκε από τον γλύπτη Έντβαρντ Έρικσεν, που αποκαλύφθηκε στις 23 Αυγούστου 1913. Η σύζυγός του, Ελίνε Έρικσεν, ήταν το μοντέλο. Έχει βανδαλιστεί πολλές φορές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραμύθια του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν Κατηγορία:Έργα βασισμένα στη λαογραφία Κατηγορία:Λογοτεχνικοί χαρακτήρες Κατηγορία:Γοργόνες στη μυθοπλασία
Google Lens
Στις 5 Μαρτίου 2018 η Google κυκλοφόρησε επισήμως το Google Lens σε Google Photos σε τηλέφωνα χωρίς Pixel. Η υποστήριξη για φακούς στην έκδοση iOS του Google Photos πραγματοποιήθηκε στις 15 Μαρτίου 2018
Χαρακτηριστικά
Όταν καθοδηγείτε την κάμερα του τηλεφώνου σε ένα αντικείμενο, το Google Lens θα προσπαθήσει να εντοπίσει το αντικείμενο και να εμφανίσει σχετικά αποτελέσματα αναζήτησης και πληροφορίες. Για παράδειγμα, όταν δείχνετε την κάμερα της συσκευής σε μια ετικέτα Wi-Fi που περιέχει το όνομα δικτύου και τον κωδικό πρόσβασης, θα συνδεθεί αυτόματα στην πηγή Wi-Fi που έχει σαρωθεί. Ο φακός είναι επίσης ενσωματωμένος με τα Google Photos και το Google Assistantapps. Η υπηρεσία είναι παρόμοια με το Google Goggles, μια προηγούμενη εφαρμογή που λειτουργούσε ομοίως αλλά με λιγότερες δυνατότητες. Ο φακός χρησιμοποιεί πιο προηγμένες ρουτίνες βαθιάς εκμάθησης, παρόμοιες με άλλες εφαρμογές όπως το Bixby Vision (ενσωματωμένο στα νεότερα smartphones της Samsung) και το Image Analysis Toolset (διαθέσιμο στο Google Play). τα τεχνητά νευρωνικά δίκτυα χρησιμοποιούνται για την ανίχνευση και τον εντοπισμό αντικειμένων, ορόσημων και τη βελτίωση της ακρίβειας της οπτικής αναγνώρισης χαρακτήρων (OCR).
Κατηγορία:Google (λογισμικά)
Κούρτσχααρ
Το Γερμανικός Κοντότριχος Δείκτης - Κούρτσχααρ - είναι σκύλος μεσαίου προς μεγάλου μεγέθους και δημιουργήθηκε τον 19ο αιώνα για κυνήγι. Το Κούρτσχααρ είναι ένα πολύ ικανό κυνηγόσκυλο, τόσο στη ξηρά, όσο και στο νερό. Έχει μακρύ και δυνατό λαιμό που του επιτρέπει να κουβαλάει βαριά θηράματα. Τα πόδια του είναι μυώδη, με δυνατά και στρογγυλά πέλματα και σχετικά σκληρά νύχια. Η ουρά του είναι μακριά, αλλά συνήθως κόβεται από τους κυνηγούς. Τα αυτιά του είναι μακριά και κολλημένα στο κεφάλι του. Η μύτη του είναι χρώματος καφέ, με μεγάλα και ανοικτά ρουθούνια. Έχει μεγάλο και δυνατό σώμα με κοντό και σκληρό τρίχωμα. Οι χρωματικοί συνδυασμοί που μπορεί να υπάρξoυν είναι καφέ σκούρο μονόχρωμο, μαύρο, καφέ με άσπρες κηλίδες ή άσπρα με καφέ κηλίδες. Ζυγίζει 20-32 kg και έχει ύψος 58-66 cm. Ζει συνήθως 12-14 χρόνια.
Προέλευση
Το Κούρτσχααρ προέρχεται από τη Γερμανία του 19ου αιώνα. Στους προγόνους του, συγκαταλέγεται το Spanish pointer και φυλές αγγλικών και γερμανικών λαγωνικών. Πολλοί ξένοι συγγραφείς αναφέρουν διασταυρώσεις με τα μαύρα Pointer του Arkwright σε μια προσπάθεια των Γερμανών εκτροφέων να βελτιώσουν την οσφρητική ικανότητα, την ταχύτητα και το στυλ της εξελισσόμενης τότε φυλής.
Συμπεριφορά
Το Γερμανικό κοντότριχο πόιντερ είναι ένα έξυπνο, φιλικό, χαρούμενο και κοινωνικό σκυλί. Είναι καλό με τα παιδιά, καθώς είναι πολύ παιχνιδιάρικο. Παρόλα αυτά χρειάζεται έναν ιδιοκτήτη που να μπορεί να του επιβληθεί. Συνήθως προσκολλάται σε ένα άτομο, κάτι που το καθιστά υπερβολικά πιστό σύντροφο. Αν και μπορεί να μεγαλώσει μαζί με άλλα σκυλιά, είναι ένας μοναχικός θηρευτής. Άλλο χαρακτηριστικό αυτής της ράτσας είναι ότι πρόκειται για ένα από τα πιο θορυβώδη κυνηγόσκυλα, έτσι πρέπει να μάθει πότε πρέπει να γαβγίζει και πότε όχι. Τα Κούρτσχααρ είναι πολύ δραστήρια σκυλιά, έχουν πολλή ενέργεια με αποτέλεσμα να έχουν πολύ καλή απόδοση στο κυνήγι. Είναι σχεδόν ακούραστο και μπορεί να τρέχει και να κυνηγά για πολλές ώρες.
Φροντίδα
Το Κούρτσχααρ γενικά θεωρείται μια υγιής ράτσα. Προβλήματα που μπορεί να παρουσιαστούν είναι δυσπλασία του ισχίου, επιληψία, εντρόπιον (πάθηση των ματιών), αλλά και αλλεργίες του δέρματος. Όπως όλα τα σκυλιά με κατεβασμένα αυτιά, είναι επιρρεπή σε μολύνσεις και ο συχνός καθαρισμός τους είναι απαραίτητος. Οι ποσότητες φαγητού που του δίνονται πρέπει να είναι συγκεκριμένες, καθώς έχει τάσεις παχυσαρκίας. Έχει μεγάλη αντοχή στη ζέστη και στο κρύο. Αν και έχει κοντό και τραχύ τρίχωμα, έχει μεγάλη τριχόπτωση. Το εβδομαδιαίο βούρτσισμα βοηθάει στο να χάνει λιγότερο τρίχωμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυλές σκύλων Κατηγορία:Φυλές σκύλων της Διεθνούς Κυνολογικής Ομοσπονδίας
The Imperial March
Το "The Imperial March (Darth Vader's Theme)" είναι ένα ορχηστρικό μουσικό θέμα των ταινιών Star Wars, που γράφτηκε από τον Τζον Γουίλιαμς, για την δεύτερη ταινία της πρώτης τριλογίας, Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται (1980). Η πρεμιέρα της σύνθεσης έγινε στις 29 Απριλίου του 1980, μόλις λίγες εβδομάδες πριν την πρεμιέρα της ταινίας, από την Boston Pops Orchestra. Έως και σήμερα θεωρείται ένα από τα δημοφιλέστερα συμφωνικά κομμάτια μουσικής ταινιών, ενώ είναι ένα κλασικό παράδειγμα του λαϊτμοτίφ ύφους. Το Τhe Imperial March είναι το μουσικό θέμα του Νταρθ Βέιντερ. Mία οπερατική, στρατιωτική μουσική, θυμίζοντας το ύφος του Ρίχαρντ Βάγκνερ, το Τhe Imperial March λαμπρά εμπεριέχει την ανηλεή μηχανική πολέμου της Γαλαξιακής Αυτοκρατορίας και υπενθυμίζει την ψυχρή, μεταλλική καρδιά του Άρχοντα Βέιντερ.
Παραπομπές
<References/> Κατηγορία:Συνθέσεις του Τζον Γουίλιαμς Κατηγορία:Τραγούδια γραμμένα για ταινίες
Τζέφρι Άνσγουορθ
Ο Τζέφρι Άνσγουορθ, OBE, BSC (αγγλικά: Geoffrey Gilyard Unsworth, 26 Μαΐου 1914 - 28 Οκτωβρίου 1978) ήταν Άγγλος κινηματογραφιστής, ο οποίος σε μία καριέρα 40 χρόνων, συμμετείχε σε πάνω από 90 ταινίες. Ξεκίνησε την καριέρα του ως οπερατέρ, και το 1941, έκανε πλέον το ντεμπούτο του ως διευθυντής φωτογραφίας, στην ταινία The People's Land. Μερικές από τις σπουδαίες δουλειές του ήταν το 2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος (1967), του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, το Καμπαρέ (1972), του Μπομπ Φόσι, το Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές (1974) και το Σούπερμαν (1978).
Ο Άνσγουορθ έχει κερδίσει δύο φορές το Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας, μία για το Καμπαρέ, το 1972 και άλλη μία φορά για το Τες, Γλυκιά μου Ξαδέλφη (Tess), το 1980, ένα έργο του Ρομάν Πολάνσκι. Εκτός από Όσκαρ, έχει κερδίσει και 3 φορές τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Φωτογραφίας, μία φορά το 1964 για το έργο Μπέκετ, άλλη μία το 1972 για το Καμπαρέ και, τέλος, για το Τες, Γλυκιά μου Ξαδέλφη, το 1981. Παρόλα αυτά, πέθανε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της εν λόγω ταινίας, στο Παρίσι, σε ηλικία 64 ετών, με τον Γκισλαίν Κλοκέ να τον αντικαθιστά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί κινηματογραφιστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA
Κύπελλο Πάσχα (ποδόσφαιρο ανδρών)
Το Κύπελλο Πάσχα αποτέλεσε εγχώρια ποδοσφαιρική διοργάνωση που διεξαγόταν ετησίως από το 1928 έως και το 1959 και διεξαγόταν κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας. Την ευθύνη της διοργάνωσης είχε ο Π.Ο.Κ., ένωση που είχαν δημιουργήσει οι τρεις μεγάλοι σύλλογοι της Αττικής, Παναθηναϊκός, και Ολυμπιακός και της Α.Ε. Κωνσταντινουπόλεως, μετά από διαφωνία με την ΕΠΟ το 1928. Το τουρνουά είχε διεθνή χαρακτήρα με συμμετοχή ευρωπαϊκών ομάδων κυρίως από την Ανατολική Ευρώπη, σχεδόν κάθε έτος. Για τελευταία φορά το κύπελλο Πάσχα έγινε το 1959, ενώ το κύπελλο Χριστουγέννων συνεχίστηκε ως το 1962
Ιστορία
Από το 1927 οι ομάδες του ΠΟΚ μετά τη διαγραφή τους από τα μητρώα της ΕΠΟ, προχώρησαν στη διοργάνωση διαφόρων τουρνουά, στα οποία προσκαλούσαν και ξένες εμπορικές ομάδες από Γιουγκοσλαβία, Ουγγαρία, Τσεχοσλοβακία, Ρουμανία (όπως η Φερεντσβάρος, και Μπεογκράτσκι). Οι τρεις σύλλογοι του ΠΟΚ μοιράζονταν τα έξοδα φιλοξενίας καθώς και τα έσοδα από τα εισιτήρια.
Το πρώτο Κύπελλο διοργανώθηκε το Πάσχα του 1928 και προσκλήθηκαν η Μπεογκράτσκι Γιουκοσλαβίας (τώρα ΟΦΚ Βελιγραδίου) και μία μικτή παικτών της πρώην πρωταθλήτριας Ρουμανίας, Βένους (όπου μεταγράφηκε ο Κώστας Χούμης το 1936) και της Σπάρτα από το Βουκουρέστι.
Το Κύπελλο Πάσχα ξεκινούσε συνήθως Μεγάλη Τρίτη ή Μεγάλη Τετάρτη και κρατούσε μέχρι το Πάσχα. Διεξαγόταν στο γήπεδο Λ. Αλεξάνδρας, ένα γήπεδο μόλις 6000 θεατών το 1928, μετά τη διοργάνωση όμως του πρώτου Κυπέλλου Πάσχα και την μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, η χωρητικότητά του αυξήθηκε, με την πρώτη ξύλινη εξέδρα σε ελληνικό γήπεδο, χωρητικότητας 1200 θεατών και με τη νέα χρονιά προσκλήθηκαν οι φημισμένες Φερεντσβάρος και Ούιπεστ ΦΚ, δύο ισχυρές ουγγρικές ομάδες που αποτέλεσαν την απόλυτη ατραξιόν για το διψασμένο για ποδόσφαιρο κοινό. Ο Ολυμπιακός ήταν ο Κυπελλούχος Πάσχα και για το 1929 -με το Π.Ο.Κ. να έχει μετονομαστεί τρις μέσα στη σεζόν: ΠΟΚΑ (το Α του Απόλλωνα), ΠΟΚΑΑ (προστέθηκε το Α του Αθηναϊκού) και ΠΟΚΕ (Εθνικός Πειραιώς).
Η διοργάνωση σταμάτησε προσωρινά από το 1930 έως 1935 (με εξαίρεση το 1934), καθώς υπήρξαν αυξημένες υποχρεώσεις των τριών σωματείων του ΠΟΚ στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, αλλά και της Εθνικής Ελλάδας στο Βαλκανικό Κύπελλο (1932 και 1936), αλλά και ορισμένοι αγώνες φιλανθρωπικού χαρακτήρα στη βόρεια Ελλάδα, όπως το τουρνουά στη Χαλκιδική το 1932 υπέρ των σεισμοπαθών της Ιερισσού. Επέστρεψε όμως το 1936 όταν Λεωφόρος πια είχε ανακαινιστεί πλήρως από το Δήμαρχο της Αθήνας Κωνσταντίνο Κοτζιά: είχε αποκτήσει εξέδρα από μπετόν, χωρητικότητας άνω των 1500 θεατών και από το 1933 την πρώτη σκεπαστή εξέδρα στην Ελλάδα (στην πλευρά της οδού Τσόχα).
Το Κύπελλο Πάσχα είχε λάβει εορταστικό χαρακτήρα, εφευρίσκονται όμορφα τρικ για το κοινό, όπως το σπάσιμο των αυγών για την επιλογή της εστίας και μέχρι να χτυπήσει την Ελλάδα ο πόλεμος, σημειώνονται και οι πρώτες κατακτήσεις πλην Ολυμπιακού: Εθνικός το 1937, ΑΕΚ το 1938, Παναθηναϊκός το 1940.
To Kύπελλο το Πάσχα του 1943 διεξήχθη εν μέσω Κατοχής με αριθμό 7 συνολικά ομάδων, περισσότερες από κάθε άλλη φορά. Πέρα απο τους συλλόγους του ΠΟΚ συμμετείχαν οι Εθνικός Πειραιώς, Απόλλων Αθηνών,Αθηναϊκός, και Ένωσις Παγκρατίου. Η διοργάνωση του 1944 ονομάστηκε Κύπελλο Αθηνών χωρίς τη συμμετοχή προσκεκλημένων ομάδων και κατακτήθηκε από την ΑΕΚ. Το Κύπελλο Πάσχα είχε όμως και επεισοδιακές διοργανώσεις, όπως εκείνη του 1948 κατά την οποία ο τελικός δεν τελείωσε ποτέ και απλώς απονεμήθηκε ο τίτλος στον φιλοξενούμενο Άρη Θεσσαλονίκης.
Το γήπεδο της Λεωφόρου είχε πλέον αποκτήσει προβολείς και το πέταλο που έχει «πλάτη» στο Λυκαβηττό: με τους φιλάθλους να συρρέουν στο χωρητικότητας 13 χιλιάδων πλέον γήπεδο πριν τον εκκλησιασμό κατά τις αργίες του Πάσχα και παρακολουθούν από κοντά τις μάχες του Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού και της ΑΕΚ στα χώματα της Λεωφόρου. Οι αιώνιοι κατέκτησαν από δύο τρόπαια προτού σπάσει το δίπολο η ΑΕΚ το 1955.
Η ιστορική ΦΚ Κολωνία κατέκτησε το Κύπελλο Πάσχα και ανοιξε το μικρό κύκλο κατακτήσεων από ξένες ομάδες, αφού και το 1957 το Κύπελλο θα καταλήξει στους Ρουμάνους της Προγκρέσουλ Βουκουρέστι. Η καθιέρωση της Α’ Εθνικής το 1959 και η συμμετοχή των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά Κύπελλα από το τέλος της δεκαετίας του ’50 και μετά, περιόρισαν το ενδιαφέρον των φιλάθλων για το Κύπελλο Πάσχα. Πολλά παιχνίδια δεν ολοκληρώθηκαν λόγω επεισοδίων, και η αντιπαλότητα οδήγησε αργότερα στην αναπόφευκτη διάλυση του ΠΟΚ, το 1963.
Η διοργάνωση του 1959 ήταν η τελευταία και τελικά στις 7 Μαρτίου 1963 το ΠΟΚ έπαψε και επίσημα να υφίσταται. H είσοδος των ομάδων στα δελτία του ΠΡΟ-ΠΟ, η καθιέρωση της Α' εθνικής κατηγορίας και η συμμετοχή των ελληνικών ομάδων στα ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου, έκαναν το θεσμό αυτό να ατονήσει και τελικά να καταργηθεί.
Τα περισσότερα τρόπαια κατέκτησε ο Ολυμπιακός, 11 τον αριθμό, δεύτερη ήταν η ΑΕΚ και Παναθηναϊκός 4, ενώ από μία κατάκτηση είχαν η ΦΚ Προγκρέσουλ Βουκουρεστίου, η 1. ΦΚ Κολωνίας, ο Άρης Θεσσαλονίκης και ο Εθνικός Πειραιώς. Ο Εθνικός είναι και η μοναδική ομάδα εκτός ΠΟΚ που κατέκτησε το τρόπαιο, ενώ προσκλήθηκε 3 φορές να αγωνιστεί στο Κύπελλο, περισσότερες από κάθε άλλη ομάδα. Παράλληλα, η Ανόρθωση Αμμοχώστου -που ακόμη τότε αγωνιζόταν στην Αμμόχωστο- είναι και η μοναδική ομάδα από την Κύπρο που προσκλήθηκε στη διοργάνωση.
Οι Κυπελλούχοι
* ως κύπελλο Αθηνών
^ διεκόπη για να αναδειχθεί τελικά κυπελλούχος ο Άρης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλα ποδοσφαίρου Ελλάδας
Γιώργος Καζαντζής (ποδοσφαιριστής)
Ο Γιώργος Καζαντζής (γενν. 6 Φεβρουαρίου 1979) είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως επιθετικός και νυν προπονητής. Έχει αγωνιστεί σε επίπεδο Α' και Β' Εθνικής.
Βιογραφικό
Ο Γιώργος Καζαντζής έχει αγωνιστεί κατά σειρά με τη φανέλα των Α.Ο. Χαλκίδας, Προοδευτικής, Άρη Θεσσαλονίκης, Ο.Φ.Η.  και Γ.Σ. Καλλιθέα, σε όλες τις Εθνικές κατηγορίες. Επίσης, αγωνίστηκε στους Α.Ο. Γλυφάδας, Αστέρα Βάρης, Α.Ο.Τ. Αλίμου, Θύελλα Ραφήνας και Α.Σ. Σουρμένων, όπου και έκλεισε την καριέρα του το 2017 αγωνιζόμενος στο τοπικό πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών. Επίσης, έχει αγωνιστεί με τη φανέλα της Εθνική Ελλάδας ελπίδων.
Το 2017 ξεκίνησε να εργάζεται ως προπονητής στον Α.Σ. Σουρμένων, ξεκινώντας παράλληλα και την προπονητική του καριέρα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ.Σ. Καλλιθέας
Ράινερ Μποκ
Ο Ράινερ Μποκ (Rainer Bock) είναι Γερμανός ηθοποιός.
Γεννήθηκε το 1954 στο Κίελο. Πριν να ασχοληθεί με την υποκριτική, διατηρούσε μία καφετέρια στην πόλη του. Κατόπιν, φοίτησε σε δραματική σχολή και το 1982 ξεκίνησε η καριέρα του στο θέατρο. Έχει συνεργαστεί με σκηνοθέτες όπως ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, Μίχαελ Χάνεκε και ο Κουέντιν Ταραντίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Μπόχνια
Η Μπόχνια (πολωνικά: Bochnia, Salzberg) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Μπόχνια, στο Βοεβοδάτο Ελάσσονος Πολωνίας της νότιας Πολωνίας. Βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Ράμπα. Ο πληθυσμός της είναι 29.405 κάτοικοι (2020). Η πόλη βρίσκεται περίπου στα μισά (38 χλμ.) μεταξύ του Τάρνουφ (ανατολικά) και της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Κρακοβίας (δυτικά). Φημίζεται περισσότερο για το αλατωρυχείο της, το παλαιότερο σε λειτουργία στην Ευρώπη, το οποίο χτίστηκε τον 13ο αιώνα, ένα Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Πριν τη διοικητική αναδιοργάνωση της Πολωνίας το 1999, η Μπόχνια ήταν μέρος του Βοεβοδάτου Τάρνουφ.
Η περιοχή της Μπόχνια (το 2002) είναι 29,89 χλμ2. Η πόλη βρίσκεται κατά μήκος των Εθνικών Οδών 94 και 75. Ο αυτοκινητόδρομος Α4 της Ευρωπαϊκής Διαδρομής Ε40 περνά επίσης στα βόρεια της πόλης. Διαθέτει επίσης σιδηροδρομικό σταθμό. Η πόλη είναι ένας σταθμός σε μια στρατηγική γραμμή Δύσης - Ανατολής από την Κρακοβία προς τη Μεντίκα (πρώην Γαλικιανός Σιδηρόδρομος του Αρχιδούκα Κάρολου Λουδοβίκου).
Ιστορία
Το 1561, η Μπόχνια κάηκε από πυρκαγιά και τα αποθέματα αλατιού της εξαντλήθηκαν, οδηγώντας στην παρακμή της πόλης. Κατά τη διάρκεια του Κατακλυσμού, το 1655 η Μπόχνια καταλήφθηκε από τους Σουηδούς, το 1657 από τους Τρανσυλβανούς και το 1662 από τους Κοζάκους. Μέχρι τη δεκαετία του 1660, υπήρχαν μόνο 54 σπίτια. Το 1702, η πόλη καταστράφηκε στον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο. Οι πυρκαγιές προκάλεσαν περαιτέρω ζημιές το 1709 και το 1751. Το 1772, η Μπόχνια προσαρτήθηκε από τη Μοναρχία των Αψβούργων στον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας και παρέμεινε μέρος της Γαλικίας (Αυστριακός Διαμελισμός της Πολωνίας) μέχρι το 1918. Οι Αυστριακοί εκκαθάρισαν και τα δύο αβαεία και γκρέμισαν το δημαρχείο μαζί με το αμυντικό τείχος. Το 1867, δημιουργήθηκε το Πόβιατ Μπόχνια και η πόλη άρχισε μια αργή ανάκαμψη που υποκινήθηκε από την κατασκευή του Γαλικιανού Σιδηροδρόμου του Αρχιδούκα Κάρολου Λουδοβίκου. Το 1886 άνοιξε η πρώτη δημόσια βιβλιοθήκη, στα τέλη του 19ου αιώνα το υδραγωγείο και το 1913 ένας κινηματογράφος.
Η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία το 1918 και στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία, η Μπόχνια ανήκε στο Βοεβοδάτο Κρακοβίας (1919-1939) και ήταν η πρωτεύουσα ενός πόβιατ. Η πόλη στέγαζε μια μικρή φρουρά του Πολωνικού Στρατού, με το 3ο Σύνταγμα Ουλάνων της Σιλεσίας να σταθμεύει εκεί από το 1924.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
δεξιά|μικρογραφία| Εκτέλεση 56 Πολωνών ομήρων στη Μπόχνια κατά τη διάρκεια της γερμανικής [[Κατοχή της Πολωνίας (1939-1945)|κατοχής της Πολωνίας, 18 Δεκεμβρίου 1939]] Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία, που ξεκίνησε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στις 6/7 Σεπτεμβρίου 1939, τη Μπόχνια υπερασπίστηκαν πολλές πολωνικές μονάδες. Η Einsatzgruppe I μπήκε στην πόλη λίγο μετά, για να διαπράξει διάφορα εγκλήματα κατά του πληθυσμού. Μία από τις πρώτες μαζικές εκτελέσεις στην κατεχόμενη Πολωνία έγινε στην πόλη: οι Γερμανοί πυροβόλησαν 52 Πολωνούς ως αντίποινα για τη δολοφονία δύο Γερμανών αστυνομικών.
Στο ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, υπολογίζεται ότι 3.500 Εβραίοι ζούσαν στη Μπόχνια, που αποτελούσαν περίπου το 20% του συνολικού πληθυσμού. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Πολωνίας, η Μπόχνια ήταν η τοποθεσία ενός εβραϊκού γκέτο (Γκέτο της Μπόχνια), στο οποίο οι Εβραίοι από τις γύρω περιοχές αναγκάστηκαν να μετακομίσουν από τους Ναζί. Ολόκληρη η εβραϊκή κοινότητα δολοφονήθηκε στο Ολοκαύτωμα, εκτός από 200 εργάτες καταναγκαστικής εργασίας που εργάζονταν σε εργοστάσιο με επικεφαλής τον Γκέρχαρντ Κούρτσμπαχ, έναν στρατιώτη της Βέρμαχτ, ο οποίος τους διέταξε να εργαστούν υπερωρίες και έτσι τους έσωσε από την απέλαση. Υπολογίζεται ότι περίπου 15.000 Εβραίοι απελάθηκαν από τη Μπόχνια, με τουλάχιστον 1.800 ακόμη να σκοτώνονται στην πόλη και τα περίχωρά της. Περίπου 90 Εβραίοι από τη Μπόχνια επέζησαν από τον πόλεμο, είτε κρυμμένοι, είτε σε στρατόπεδα είτε στη Σοβιετική Ένωση. Οι περισσότεροι από αυτούς μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Βραζιλία, το Βέλγιο και το Ισραήλ.
Πρόσφατη περίοδος
Αν και η Πολωνία απελευθερώθηκε από τη Γερμανία, έπεσε στη σοβιετική σφαίρα επιρροής και οι Σοβιετικοί εγκατέστησαν ένα κομμουνιστικό καθεστώς, το οποίο παρέμεινε στην εξουσία μέχρι τη δεκαετία του 1980. Το πολωνικό αντικομμουνιστικό κίνημα αντίστασης ήταν ενεργό στη Μπόχνια. Τις επόμενες δεκαετίες, η Μπόχνια μεγάλωσε, με πολλά χωριά να ενσωματώνονται στην πόλη, κυρίως τη δεκαετία του 1970. Από το 1975 έως το 1998, η Μπόχνια ανήκε στο Βοεβοδάτο Τάρνουφ. Το 1984, ολοκληρώθηκε η παράκαμψη της Ευρωπαϊκής Διαδρομής E40, ανακατευθύνοντας την κυκλοφορία από το συμφορημένο κέντρο της πόλης.
Αξιοθέατα
μικρογραφία| Μια υπόγεια εκκλησία στο [[Αλατωρυχείο Μπόχνια, Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO]] μικρογραφία| Βασιλική του Αγίου Νικολάου στη Μπόχνια τη νύχτα μικρογραφία| Μουσείο Στανίσουαφ Φίσερ
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Μπόχνια είναι αδελφοποιημένη με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Ελάσσονος Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Μπόχνια Κατηγορία:Ελάσσων Πολωνία Κατηγορία:Βοεβοδάτο Κρακοβίας (14ος αιώνας-1795) Κατηγορία:Βασίλειο της Γαλικίας και Λοδομερίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Κρακοβίας (1919-1939) Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί στην Πολωνία
Κόουλ Πόρτερ
Ο Κόουλ Άλμπερτ Πόρτερ (Cole Albert Porter, 9 Ιουνίου 1891 - 15 Οκτωβρίου 1964) ήταν Αμερικανός τραγουδοποιός και ένας από τους σημαντικότερους στιχουργούς και συνθέτες του 20ού αιώνα.
Βιογραφία
Ο Κόουλ Πόρτερ γεννήθηκε σε μία εύπορη οικογένεια στην Ιντιάνα και παρόλο που ο αυταρχικός παππούς του τον ήθελε δικηγόρο, εκείνος αψήφισε την επιθυμία του και διάλεξε τη μουσική ως επάγγελμα. Πρώιμο ταλέντο, ξεκίνησε μαθήματα πιάνου και βιολιού σε ηλικία μόλις 6 ετών, αλλά σύντομα στράφηκε αποκλειστικά στο πιάνο. Άρχισε να συνθέτει το 1901 και τέσσερα χρόνια αργότερα ξεκίνησε σπουδές στη μουσική Ακαδημία Γουόρτσεστερ. Το 1909 γράφτηκε στο πανεπιστήμιο Γέιλ, όπου έγινε δημοφιλής, συνθέτοντας τραγούδια για την ομάδα ράγκμπι του πανεπιστημίου και τον φοιτητικό επιστημονικό σύλλογο. Όταν εγκατέλειψε το Γέιλ είχε στο ενεργητικό του ήδη περισσότερα από 300 τραγούδια και αρκετές ολοκληρωμένες συνθέσεις. Έκανε το ντεμπούτο του στο Μπρόντγουεϊ με τη μουσική κωμωδία Δες πρώτα την Αμερική (See America First, 1916). Το 1917 ο Πόρτερ μετακόμισε στο κοσμοπολίτικο Παρίσι του Μεσοπολέμου. Εκεί γνώρισε τη Λίντα Λι Τόμας, με την οποία παντρεύτηκε το 1919. Στο Παρίσι συναναστρεφόταν με άλλους μουσικούς, συγγραφείς, καλλιτέχνες και διανοούμενους και, επιπλέον, συνέχισε τις μουσικές σπουδές του. Έχοντας κλασική εκπαίδευση, ο Κόουλ Πόρτερ ασχολήθηκε με το μιούζικαλ. Το μεγαλύτερο διάστημα της δεκαετίας του 1920, το έζησε στην Ευρώπη και στα τέλη της δεκαετίας επέστρεψε στις Η.Π.Α., όπου άρχισε να γνωρίζει επιτυχία στις σκηνές του Μπρόντγουεϊ, ενώ η τεχνοτροπία του, η οποία ήταν ένα επιτηδευμένο μείγμα αισθησιασμού, σπιρτάδας και εσωτερικότητας, είχε γίνει ήδη αναγνωρίσιμη.
Η δεκαετία του 1930 ήταν η χρυσή εποχή του Πόρτερ, με πολλές επιτυχημένες παραστάσεις, που τον κατέστησαν ως έναν από τους σημαντικότερους τραγουδοποιούς της μουσικής σκηνής του Μπρόντγουεϊ. Σε αντίθεση με πολλούς επιτυχημένους συνθέτες του Μπρόντγουεϊ, ο Πόρτερ έγραφε για τα τραγούδια του τόσο τη μουσική όσο και τους στίχους.
Μετά από ένα σοβαρό ατύχημα που είχε το 1937 κατά τη διάρκεια ιππασίας, ο Πόρτερ έμεινε ανάπηρος και σε συνεχή πόνο. Το ατύχημα τον ταλαιπώρησε σε όλη την υπόλοιπη ζωή του, υποβαλλόμενος στη συνέχεια σε περισσότερες από 30 εγχειρήσεις, αλλά συνέχισε να εργάζεται. Οι παραστάσεις του στις αρχές της δεκαετίας του 1940 δεν περιείχαν τις επιτυχίες των προηγούμενων δεκαετιών, αλλά το 1948 έκανε μία θριαμβευτική επιστροφή με το πιο επιτυχημένο του μιούζικαλ, το Φίλα με, Κέιτ (Kiss Me, Kate), χάρη στο οποίο κέρδισε το πρώτο βραβείο Τόνυ για το καλύτερο μιούζικαλ.
Πρελούδιο σε Ντο δίεση ελάσσονα (Ραχμάνινοφ)
Η πρώτη εκτέλεση του κομματιού πραγματοποιήθηκε από τον ίδιο τον συνθέτη στις 26 Σεπτεμβρίου του 1892, σε ένα φεστιβάλ που πραγματοποιήθηκε στη Μόσχα, ονόματι "Moscow Electrical Exhibition". Μετά την πρεμιέρα του, η κριτική που δέχτηκε ήταν πολύ θετική, σημειώνοντας ότι "δημιούργησε ενθουσιασμό", ο οποίος με το πέρας των χρόνων αυξήθηκε.
Κόουλ Πόρτερ
Βιογραφία
Άλλα μιούζικαλ του Πόρτερ είναι τα 50 εκατομμύρια Γάλλοι (Fifty Million Frenchmen, 1929), Η εύθυμη ζωντοχήρα (Gay Divorce, 1932), Εσύ θα με τρελάνεις (Anything Goes, 1934), Η Du Barry ήταν... κυρία (Du Barry Was a Lady, 1939), Can-Can (1953) και Ένα ζευγάρι μεταξένια καλτσόν (Silk Stockings, 1955), όπου μεταφέρθηκε σε μιούζικαλ η αντικομμουνιστική σάτιρα Νίνοτσκα με την Γκρέτα Γκάρμπο. Όπως έγινε και με άλλους συνθέτες του μιούζικαλ (Τζορτζ Γκέρσουιν, Ρότζερς και Χαρτ) οι πολυάριθμες επιτυχίες του έγιναν στάρνταρντ της παραδοσιακής ποπ και της τζαζ, ενώ ερμηνεύτηκαν και από σύγχρονους καλλιτέχνες. Ανάμεσα τους τα "Night and Day" (1932), "Begin the Beguine" (1934), "I Get a Kick Out of You" (1934), "You're the Top" (1934), "I've Got You Under My Skin" (1936), "It's De-Lovely" (1936), "My Heart Belongs to Daddy" (1938), "Well, Did You Evah!" (1939) και "I Concentrate on You" (1940). Επίσης, συνέθεσε μουσικές για κινηματογραφικές ταινίες από τη δεκαετία του 1930 έως τη δεκαετία του 1950, συμπεριλαμβανομένων των Ο χορός ειν' η ζωή μου (Born to Dance, 1936), που περιελάμβανε το τραγούδι "You'd Be So Easy to Love", Ροζαλί (Rosalie, 1937), που περιελάμβανε το "In the Still of the Night", Ποτέ δεν θα πλουτίσεις (You'll Never Get Rich, 1941), Υψηλή κοινωνία (High Society, 1956), που περιείχε το "True Love", και Τα κορίτσια (Les Girls, 1957).
Πρελούδιο σε Ντο δίεση ελάσσονα (Ραχμάνινοφ)
Αργότερα ο Ραχμάνινοφ, κυκλοφόρησε άλλα 23 πρελούδιο, κλείνοντας έτσι το σετ του, έχοντας γράψει ένα για κάθε μείζονα και ελάσσονα κλίμακα, όπως είχαν κάνει κατά το παρελθόν οι Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, Φρεντερίκ Σοπέν, Αλεξάντρ Σκριάμπιν, Νικολό Παγκανίνι και άλλοι.
Κόουλ Πόρτερ
Βιογραφία
Η τελευταία επιτυχία του Πόρτερ ήταν το 1958, για μία τηλεοπτική μεταφορά της ιστορίας του Αλαντίν. Το 1960 το πανεπιστήμιο Γέιλ τον ανακήρυξε επίτιμο διδάκτορα.
Πρελούδιο σε Ντο δίεση ελάσσονα (Ραχμάνινοφ)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέσεις του 1892 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ντο δίεση ελάσσονα