cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιβάν Βινογκράντοφ
Αξία και προσωπικότητα
Παρά το ότι ήταν πάντοτε πιστός στην επίσημη γραμμή, δεν υπήρξε ποτέ μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος και η συνολική οπτική του ήταν πιο κοντά στον εθνικισμό από ό,τι στον κομμουνισμό. Αυτό μπορεί τουλάχιστον εν μέρει να αποδοθεί στην οικογένειά του: ο πατέρας του ήταν ιερέας της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο Βινογκράντοφ ήταν επίσης προικισμένος με μεγάλη σωματική δύναμη: αναφέρεται ότι μπορούσε να σηκώσει μία καρέκλα με έναν άνθρωπο καθισμένο επάνω της κρατώντας το ένα της πόδι με τα χέρια του. Παρέμεινε άγαμος σε όλη του τη ζωή και ήταν πολύ δεμένος με το εξοχικό του (ντάτσα) στο χωριό Αμπράμτσεβο, όπου περνούσε όλα τα Σαββατοκύριακα και τις διακοπές του μαζί με την αδελφή του Ναντέζντα (επίσης άγαμη), απολαμβάνοντας την καλλιέργεια λουλουδιών. Διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τον πρόεδρο της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών Μστισλάβ Κέλντις και με τον Μιχαήλ Λαβρέντιεφ, αμφότερους μαθηματικούς των οποίων οι σταδιοδρομίες άρχισαν στο Ινστιτούτο του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί μαθηματικοί Κατηγορία:Ρώσοι μαθηματικοί Κατηγορία:Αναλυτική θεωρία αριθμών Κατηγορία:Μέλη της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών Κατηγορία:Νικητές βραβείου Λένιν Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Modern Greece: A History Since 1821
Το Modern Greece: A History Since 1821 είναι βιβλίο γραμμένο από τον Ιωάννη Σ. Κολιόπουλο και Θάνο Βερέμη. Το βιβλίο πρωτοεκδόθηκε στις 1 Ιανουαρίου 2009. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεότερη ελληνική ιστορία
Πτολεμαίος Α΄ του Τούσκουλου
Ο Πτολεμαίος Α΄, Ptolemaeus, Tolomeo, (απεβ. το 1126) ήταν κόμης του Τούσκουλου στο πρώτο τέταρτο του 12ου αι.. Ήταν γιος του Γρηγορίου Γ΄. Ο Πέτρος Πιζάνος, στη Vita Paschalis II αναφέρεται στον Πτολεμαίο Α΄ και τον ηγούμενο της Φάρφας ως σύμμαχους του βασιλιά με τον ίδιο τρόπο, που οι Άγιοι Πέτρος και Παύλος ήταν σύμμαχοι του πάπα.
Υποστήριξε τον πάπα Πασχάλη Β΄ και, το 1108, όταν ο πάπας έφυγε για το Μπενεβέντο, του δόθηκε η διοίκηση της Καμπανίας. Σύντομα, ο Πτολεμαίος Α΄, μαζί με τον Μπέραλντ της Φάρφας (ηγούμενο της Φάρφα) και τον Πέτρο Κολόννα, επαναστάτησαν ενάντια στην παπική εξουσία. Ο πάπας επέστρεψε με στρατεύματα από τον Ριχάρδο Β΄ της Γκαέτας και οι επαναστάτες δεν μπόρεσαν να πάρουν τον έλεγχο της Ρώμης.
Το 1111, ο βασιλιάς Ερρίκος Ε΄ της Γερμανίας φυλάκισε τον πάπα και μερικούς από τους καρδιναλίους του στη Ρώμη και ο Ροβέρτος Α΄ της Κάπουα έστειλε 300 άνδρες, για να σώσουν την παπική ακολουθία. Ωστόσο, ο Πτολεμαίος Α΄ συνάντησε τα στρατεύματα των Καπουανών στο Φερεντίνο και τους γύρισε πίσω.
Τον Μάρτιο του 1116 ο έπαρχος της Ρώμης Πέτρος απεβίωσε και ο Πασχάλης διόρισε έναν γιο του Πιέρ Λεόνι ως αντικαταστάτη του. Ο λαός εξεγέρθηκε και διόρισε αντ' αυτού τον Πέτρο, μικρανιανιψιό του Πτολεμαίου Α΄. Ο πάπας αναγκάστηκε να καταφύγει στο Aλμπάνo, αλλά όχι πριν επιχειρήσει να αγοράσει την πίστη του Πτολεμαίου Α΄ με την επιχορήγηση της Aριτσία. Στη συνέχεια, ο πάπας στράφηκε στη Ρώμη και, τον Μάιο, ανέλαβε το Τραστέβερε και το φρούριο Φουμόνε. Οι άνδρες του συνέλαβαν τον έπαρχο Πέτρο. Με τον συγγενή του φυλακισμένο, ο Πτολεμαίος Α΄ επιτέθηκε ξανά στον πάπα και νίκησε την πολιτοφυλακή του στο Αλγκίδντιο και απελευθέρωσε τον ανιψιό του. Αυτό ήταν ο καταλύτης για μια ευρύτερη εξέγερση στην Καμπανία και στα Παπικά Κράτη.
Το Πάσχα του 1117 έφτασε ο βασιλιάς και ο πάπας τράπηκε σε φυγή. Ο Πτολεμαίος Α΄ υπέβαλε γρήγορα φόρο τιμής στον κοσμικό δεσπότη. Επιβεβαιώθηκε σε όλες τις κτήσεις τού παππού του υπάτου Γρηγορίου. Η δύναμή του επεκτάθηκε μέχρι τη Σαμπίνα. Κατείχε το λιμάνι της Αστούρα, αφού αποσπάστηκε από τη Ρωμαϊκή Εκκλησία. Ονομάστηκε δούκας και ύπατος Ρωμαίων (dux et consul Romanorum) και επίσημα πρίγκιπας του Λατίου. Σε αυτό το σημείο, ο γιος του ονομάστηκε επίσης κόμης και αυτός ο νεότερος Πτολεμαίος Β΄ δόθηκε σε γάμο με τη Μπέρτα, νόθη κόρη του Ερρίκου Ε΄.
Στις 5 Φεβρουαρίου 1105, μετά από πολέμους με τη Γαέτα, ο Πτολεμαίος Α΄ είχε επιβεβαιώσει με συνθήκη την ασφάλεια των εμπόρων της Γκαέτας στις περιοχές του. Τώρα, οι πόλεμοι με τη Γκαέτα ξεκίνησαν (προσωρινά).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε και είχε τέκνο:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Κόμητες του Τούσκουλου
Κωνσταντίνος Σκενδέρης
Όταν η πατρίδα του προσαρτήθηκε στην Ελλάδα (Οκτ. 1914 – Σεπτ. 1916), ο Σκενδέρης εξελέγη μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου για τον νομό Κορυτσάς στις εκλογές του Δεκεμβρίου 1915. Από το 1916 έζησε στην Αθήνα όπου και συνέχισε να εκδίδει την εφημερίδα του μέχρι το 1940.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Βορειοηπειρώτες Κατηγορία:Βορειοηπειρώτες πολιτικοί Σκενδέρης Κωνσταντίνος
Λουδοβίκος Γουλιέλμος στη Βαυαρία (1831-1920)
O Λουδοβίκος Γουλιέλμος (γερμ. Ludwig Wilhelm, 21 Ιουνίου 1831 - 6 Νοεμβρίου 1920) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ-Γκελνχάουζεν ήταν δούκας στη Βαυαρία.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μαξιμιλιανού Ιωσήφ, Δούκα εν Βαυαρία, και της Λουδοβίκας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Μαξιμιλιανού Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας, και αδελφός της Ελισάβετ της Βαυαρίας.
Οικογένεια
Παραιτήθηκε του τίτλου του για να νυμφευτεί μοργανατικά την ηθοποιό Ερριέττα Μέντελ, μετέπειτα Βαρόνη του Βάλερσεε, και είχε τέκνα:
Το 1891 απεβίωσε η Ερριέττα και ο Λουδοβίκος Γουλιέλμος νυμφεύτηκε το επόμενο έτος την ηθοποιό Μπάρμπαρα Αντόνια Μπαρτ. Διαζεύχθηκαν το 1913· δεν απέκτησαν τέκνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Κόνραντ Βίλχελμ Χάζε
Ο Κόνραντ Βίλχελμ Χάζε (Conrad Wilhelm Hase, 2 Οκτωβρίου 1818 – 28 Μαρτίου 1902) ήταν Γερμανός αρχιτέκτονας και πανεπιστημιακός. Υπήρξε εξέχων εκπρόσωπος του νεογοτθικού αρχιτεκτονικού ρυθμού, ενώ διακρίθηκε και σε έργα συντηρήσεως.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χάζε γεννήθηκε στην πόλη Άινμπεκ της Κάτω Σαξονίας και ήταν ένα από τα δέκα τέκνα ενός φοροεισπράκτορα. Σε ηλικία 16 ετών άρχισε να σπουδάζει αρχιτεκτονική στο Αννόβερο, αλλά μετά την αποφοίτησή του δεν μπορούσε να βρει εργασία, ως μόλις εικοσάχρονος νεαρός. Χρειάσθηκε έτσι να μαθητεύσει κοντά σε έναν κτίστη, τον Κρίστοφ Άουγκουστ Γκέρστινχ (Christoph August Gersting, 1802-1872), ώστε να πιστοποιηθεί το 1840 ως εμπειροτεχνίτης. Στη συνέχεια ταξίδεψε επί εξάμηνο σε όλη τη Γερμανία, προκειμένου να παρατηρήσει διάφορα είδη και ρυθμούς της αρχιτεκτονικής. Τέλος μια υποτροφία από τον δήμο της Άινμπεκ του επέτρεψε να ολοκληρώσει τις σπουδές του στην υψηλού κύρους Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου.
Το 1842 ο Χάζε επέστρεψε στο Αννόβερο και εργάσθηκε αρχικώς στην εταιρεία του Γκέρστινχ, αλλά ένα έτος αργότερα μπόρεσε να πάρει τη θέση του διευθυντή οικοδομικών κατασκευών στους Βασιλικούς Κρατικούς Σιδηροδρόμους του Αννόβερου, όπου σχεδίασε πολλούς σιδηροδρομικούς σταθμούς και διεύθυνε την κατασκευή τους. Το 1848 άρχισε έργα αποκαταστάσεως στον ναό του Αββαείου του Λόκουμ και κατάλαβε ότι αυτό τον ενδιέφερε περισσότερο. Το επόμενο έτος έγινε καθηγητής Πολυτεχνείο του Αννόβερου και συμμετέσχε στην ίδρυση της Ενώσεως Αρχιτεκτόνων Μηχανικών Αννόβερου (Architekten- und Ingenieur-Verein Hannover).
Το 1853 ο Χάζε πήρε ως σύζυγό του την Ουγγαρέζα τραγουδίστρια Άγκνες Μαρία Μπάμπνιχ (Agnes Maria Cornelia Leguinia Babnigg, 1828-1865) και απέκτησαν μαζί τρία τέκνα. Δύο χρόνια μετά τον πρόωρο θάνατό της ο Χάζε νυμφεύθηκε την Οτιλίε Φραντσίσκα Μπέρκελμαν (Ottilie Franziska Annette Amalie Berckelmann, 1832-1920) από το Λήμπενμπουργκ.
Ο Χάζε σχεδίασε συνολικά περισσότερα από 340 οικοδομήματα, από τα οποία 100 τουλάχιστον ήταν ναοί ή άλλα θρησκευτικά κτίσματα. Επιπλέον, συμμετέσχε σε πάνω από 150 προγράμματα αποκαταστάσεως-αναστηλώσεως. Του επιδαψιλεύθηκαν αρκετές τιμητικές διακρίσεις, ιδίως παράσημα. Τα ογδοηκοστά γενέθλιά του υπήρξαν αφορμή για αρκετές εκδηλώσεις και τιμές.
Ο Κόνραντ Βίλχελμ Χάζε πέθανε στο σπίτι του στο Αννόβερο σε ηλικία 83 ετών. Είχε ανακηρυχθεί επίτιμος δημότης του Χίλντεσχαϊμ και μία οδός στην πόλη αυτή πήρε το όνομά του προς τιμή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αρχιτέκτονες
Βασιλική Όπερα της Βαλέτας
Η Βασιλική Όπερα της Βαλέτας, γνωστή επίσης και ως Βασιλικό Θέατρο, ήταν ένα μέγαρο όπερας και χώρος τέχνης στη Βαλέτα της Μάλτας. Σχεδιάστηκε από τον Άγγλο αρχιτέκτονα Έντουαρντ Μίντλετον Μπάρι και ανεγέρθη το 1866. Το 1873 υπέστη σοβαρές ζημιές στο εσωτερικό της λόγω μιας πυρκαγιάς, της οποίας οι συνέπειες αποκαταστάθηκαν το 1877. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1942 δέχτηκε σφοδρό αεροπορικό βομβαρδισμό. Πριν την καταστροφή του, ήταν ένα από τα εντυπωσιακότερα κτήρια στη Βαλέτα. Είχε μήκος 63 μέτρα, πλάτος 34 μέτρα και χωρητικότητα θεατών 1.095 καθισμένων και 200 όρθιων.
Μετά το βομβαρδισμό, η πρόσοψη και η κεντρική αίθουσα ήταν ένας σωρός από πέτρες, ενώ η στέγη είχε καταρρεύσει. Ωστόσο, το πίσω άκρο που ξεκινούσε από την κιονοστοιχία έμεινε ανέπαφο. Ορισμένες δομές του κτιρίου κατεδαφίστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1950 για λόγους ασφαλείας.
Έπειτα από μια σειρά από αποτυχημένα σχέδια για την ανοικοδόμηση του θεάτρου, το 2006 η κυβέρνηση ανακοίνωσε την πρόθεσή της να προχωρήσει στην ανάπλαση του χώρου και να μεταφέρει εκεί το κοινοβούλιο της χώρας, το οποίο στεγαζόταν τότε στο πρώην Οπλοστάσιο του Παλατιού του Μεγάλου Μάγιστρου. Η πρόταση δεν έλαβε ιδιαίτερα θετική ανταπόκριση, δεδομένου ότι ανέκαθεν θεωρούνταν ότι ο χώρος έπρεπε να στεγάζει κάποιο πολιτιστικό κέντρο. Ωστόσο, ο Ιταλός αρχιτέκτονας Ρέντσο Πιάνο προσεγγίστηκε από την κυβέρνηση και ξεκίνησε μελέτες για την ανακατασκευή του πρώην θεάτρου. Το 2008 η κυβέρνηση ανακοίνωσε τον προϋπολογισμό του έργου, ύψους 80 εκατομμυρίων ευρώ. Ο Πιάνο αποθάρρυνε την κυβέρνηση από το να χτίσει το νέο κοινοβούλιο στο χώρο της όπερας και αντιπρότεινε το χώρο απέναντι απο αυτή με μια ταυτόχρονη ανάπλαση της ευρύτερης περιοχής. Η πρόταση του Πιάνο που τελικώς έγινε αποδεκτή ήταν η μετατροπή του χώρου της πρώην όπερας σε ένα υπαίθριο θέατρο.
Η ανάπτυξη του θεάτρου από τον Πιάνο εκείνη την εποχή προκάλεσε έντονες συζητήσεις. Η κυβέρνηση συνέχισε τα σχέδια και το υπαίθριο θέατρο εγκαινιάστηκε επισήμως στις 8 Αυγούστου 2013. Το θέατρο ονομάστηκε «Pjazza Teatru Rjal» (δηλ. Πλατεία Βασιλικού Θεάτρου), προς τιμήν του αρχικού κτιρίου της όπερας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βαλέτα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Μάλτα
Λεόνα Μάρλιν-Ρομέο
Η Λεόνα Μάρλιν-Ρομέο (Leona Marlin-Romeo, 3 Ιουλίου 1973-) είναι πολιτικός από τον Άγιο Μαρτίνο και πρωθυπουργός από τον Ιανουάριο του 2018 ως τις 10 Οκτωβρίου 2019. Επιλέχθηκε για πρωθυπουργός έπειτα από την συμφωνία για κυβέρνηση συνεργασίας ανάμεσα στο Ενωμένο Λαϊκό Κόμμα, το Δημοκρατικό Κόμμα και το ανεξάρτητο μέλος του κοινοβουλίου Σανέλ Μπράουνμπιλ (Chanel Brownbill). Προηγουμένως υπηρέτησε ως μέλος του Κοινοβουλίου του Αγίου Μαρτίνου από το 2014 ως το 2016.
Ορκίστηκε μαζί με τα μέλη της κυβέρνησής της στις 15 Ιανουαρίου 2018.
Πρώτα χρόνια
Η Λεόνα Μάρλιν-Ρομέο γεννήθηκε στις 3 Ιουλίου 1973 στον Άγιο Μαρτίνο, παιδί του Μάριους Ρομέο και της Μέριλιν Τόμας. Παρακολούθησε το Κέντρο Αγωγής Μεθοδιστών στον Άγιο Μαρτίνο και μετά τη βραχύβια φοίτησή της στην Ακαδημία του Αγίου Μαρτίνου, μεταγράφηκε στην Ακαδημία Όουκ Χιλ, της Βιρτζίνια. Το 1995 αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Αντέλφι με πτυχίο μπάτσελορ στις Πολιτικές Επιστήμες και συνέχισε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ αποκτώντας Μάστερ στις Διεθνείς Σχέσεις. Το 2005 επέστρεψε στον Άγιο Μαρτίνο και άρχισε να εργάζεται ως επικεφαλής του Τμήματος Πολιτικής Απογραφής.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένη με τον Ρίτσαρντ Μάρλιν από το 1997 και έχουν δύο παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Αγίου Μαρτίνου Ολλανδίας Κατηγορία:Γυναίκες Πρωθυπουργοί
Μελίταινα Ροδόπης
Η Μελίταινα, είναι μικρό ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης το οποίο βρίσκεται στα όρια της Ελλάδας με τη Βουλγαρία και την Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης. Είναι κτισμένο στους νότιους πρόποδες της Ανατολικής Ροδόπης σε υψόμετρο 345 μέτρα, βορειοδυτικά της κορυφής Κλέφτης (υψομ. 800 μέτρα) και στα βόρεια της κοιλάδας του Κομψάτου, που αποτελεί βιότοπο CORINE. Απέχει 20 χλμ. Β. από τον Ίασμο (έδρα του δήμου), 46 χλμ. ΒΔ. από την Κομοτηνή και 51 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Ξάνθη. Η παλιά του ονομασία είναι Μπαγλίτσα και οι κάτοικοί του μουσουλμάνοι Πομάκοι. Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ιάσμου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στη δημοτική κοινότητα Ιάσμου του Δήμου Ιάσμου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφονται 15 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Ιάσμου Κατηγορία:Πομακοχώρια
Φρέντρικ Λιούνγκμπεργκ
Ο Φρέντι Λιούνγκμπεργκ (Freddie Ljungberg, 16 Απριλίου 1977) είναι Σουηδός πρώην ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν ως εξτρέμ, και νυν προπονητής.
Το 2019 διετέλεσε προσωρινός προπονητής της Άρσεναλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρσεναλ Κατηγορία:Σουηδοί μοντέλα Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άλσβενσκαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέλτικ Γλασκώβης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σικάγο Φάιαρ ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάλμσταντ ΜΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζε 1 Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σιάτλ Σάουντερς ΦΚ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ινδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μουμπάι Σίτι ΦΚ Κατηγορία:Προπονητές της Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Σουηδοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ινδία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Σκωτίας
Στεφάν Πετερανσέλ
Ο Στεφάν Πετερανσέλ (Stephane Peterhansel, 6 Αυγούστου 1965-) είναι Γάλλος οδηγός ράλι, περισσότερο γνωστός για τις πολλές νίκες του στο Ράλι Ντακάρ, καθώς έχει κερδίσει το ράλι συνολικά 14 φορές, που αποτελεί ρεκόρ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Εσενόζ λα Μελέν (Échenoz-la-Méline) της Οτ Σαόν (Haute-Saône). Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο Ράλι Παρίσι-Ντακάρ το 1988 στην κατηγορία μοτοσικλετών με Yamaha, κερδίζοντας αργότερα τα ράλι των ετών 1991, 1992, 1993, 1995, 1997 και 1998. Επέστρεψε στην κατηγορία των αυτοκινήτων το 1999 και εντάχθηκε στη τη Mitsubishi το 2003.
Το 2015 με την Peugeot επέστρεψε για να συναγωνιστεί στο Ντακάρ για πρώτη φορά από το 1990. Πήρε τη 12η και την 13η νίκη στα ράλι Ντακάρ το 2016 και το 2017.
Αγωνίστηκε στον Αγώνα των Πρωταθλητών το 2005 και το 2006 και είναι, επίσης, δύο φορές παγκόσμιος πρωταθλητής Enduro. Από το 1999, στο Ντακάρ έχει συνοδηγό τον συμπατριώτη του, Ζαν Πολ Κοτρέ.
Αναφορές
Κατηγορία:Γάλλοι οδηγοί αγωνιστικών αυτοκινήτων
Θάνατοι τον Μάιο του 2011
Παρατίθενται θάνατοι προσώπων που συνέβησαν το μήνα Μάιο του έτους 2011.
31 Μαΐου
05
Μάτο Γκρόσο
thumb|right|Τοπίο στον Εθνικό Δρυμό Τσαπάντα ντους Γκιμαράες Η Μάτο Γκρόσο  ή Μάτου Γκρόσου (πορτογαλικά: Mato Grosso, δηλαδή «Πυκνοί θάμνοι») είναι η τρίτη μεγαλύτερη (σε έκταση) από τις 26 ομόσπονδες πολιτείες της Βραζιλίας, στα δυτικά και κεντρικά της χώρας. Η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της είναι η Κουιαμπά. Η έκταση της Μάτο Γκρόσο είναι γενικά επίπεδη και παρουσιάζει τρία διαφορετικά οικοσυστήματα: το σεράντου (τροπική σαβάνα), το πατανάου (υγρότοποι) και το τροπικό δάσος του Αμαζονίου. Η βλάστηση βοσκοτόπων καλύπτει το 40% της πολιτείας. Στα μεγάλα τουριστικά αξιοθέατα είναι ο Εθνικός Δρυμός Τσαπάντα ντους Γκιμαράες, με τα σπήλαιά του, τα μονοπάτια του και τους καταρράκτες του. Στα βόρεια απλώνεται η ζούγκλα του Αμαζονίου, που αρχικώς κάλυπτε το μισό της πολιτείας, αλλά σήμερα έχει περιορισθεί σημαντικά εξαιτίας της υλοτομίας, της βοσκήσεως και της γεωργίας.
Γεωγραφία
thumb|right|Ο [[ποταμός Γκουαπορέ στην πολιτεία Μάτο Γκρόσο]] Η πολιτεία Μάτο Γκρόσο έχει έκταση 903.358 τ.χλμ., δηλαδή σχεδόν επταπλάσια της Ελλάδας, και συνορεύει με τις βραζιλιάνικες πολιτείες Ροντόνια, Αμαζόνας, Παρά, Τοκατσίς, Γκοϊάς και Μάτο Γκρόσο ντο Σουλ. Συνορεύει επίσης με τη Βολιβία, στα νοτιοδυτικά. Ο Εθνικός Δρυμός Τσαπάντα ντους Γκιμαράες έχει μία μοναδική γεωμορφολογία, με διαβρωμένα βουνά από ψαμμίτη, που περιλαμβάνει απότομες πλαγιές, φαράγγια και καταρράκτες.
Ο Εθνικός Δρυμός Σιγκού και ο ποταμός Αραγκουάια βρίσκονται στο Μάτο Γκρόσο. Νοτιότερα στην πολιτεία, ο μεγαλύτερος υγρότοπος του κόσμου, το πατανάου, αποτελεί το ενδιαίτημα περίπου χιλίων ειδών ζώων, με πολλά υδρόβια πτηνά. Η «σπονδυλική στήλη» των υγροτόπων πατανάου είναι ο ποταμός Παραγουάης, που ρέει από βορρά προς νότο με κυριότερους παραποτάμους τους Μιράντα, Ακουιντάουνα, Τακουάρι και Κουιαμπά. Από τον Οκτώβριο μέχρι τον Απρίλιο, η άνοδος της στάθμης των υδάτων ενώνει λιμνούλες, κόλπους και μαιάνδρους των ποταμών.
Ιστορία
Στα τέλη του 19ου αιώνα, παρά τη μεγάλη μείωση από ασθένειες και συγκρούσεις με εξερευνητές δουλεμπόρους, τυχοδιώκτες, εποίκους και άλλες φυλές, 5 ως 10 χιλιάδες ιθαγενείς Μπορόρο συνέχιζαν να ζουν στο κεντρικό και το ανατολικό μέρος της πολιτείας, όπως και στη δυτική Γκοϊάς. Μέχρι και το 1880, στρατιώτες περιπολούσαν μέχρι και στα προάστια της πρωτεύουσας Κουιαμπά για να προστατεύουν τους κατοίκους από επιδρομές των Μπορόρο. Το νοτιοδυτικό μέρος της Μάτο Γκρόσο παραχωρήθηκε στη Βολιβία σε αντάλλαγμα της περιοχής της πολιτείας Άκρι, σύμφωνα με τη Συνθήκη της Πετρόπολις το 1903.
Ιστορικά, το απομακρυσμένο αυτής της περιοχής προσέλκυε εξερευνητές μέχρι και το πρώτο μισό του 20ού αιώνα, όπως τον Βρετανό Πέρσυ Φώσετ, που αναζητούσαν χαμένες πόλεις. Και αργότερα ήταν η θρυλούμενη περιοχή από την οποία κάποιος υποτίθεται ότι θα μπορούσε να έχει πρόσβαση στο εσωτερικό της Γης, σύμφωνα με διάφορες θεωρίες της Κοίλης Γης.
Το 1977 η πολιτεία χωρίσθηκε σε δύο πολιτείες, με την αποκοπή του Μάτο Γκρόσο ντο Σουλ ως νέας πολιτείας. Οι Ινδιάνοι Μπορόρο εξακολουθούν να ζουν στη Μάτο Γκρόσο.
Δημογραφία
Η πολιτεία είχε υψηλούς ρυθμούς αυξήσεως του πληθυσμού της κατά τον 20ό αιώνα. Παρά το γεγονός αυτό, είναι η τρίτη πιο αραιοκατοικημένη από τις πολιτείες της Βραζιλίας. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Γεωγραφίας και Στατιστικής της Βραζιλίας (IBGE), το 2008, κατοικούσαν στη Μάτο Γκρόσο 3.010.000 άνθρωποι, ενώ το 2014 οι κάτοικοι ήταν 3.224.357, με πυκνότητα πληθυσμού 3,2 κατοίκων ανά τ.χλμ. Επομένως, η πολιτεία έρχεται 18η σε πληθυσμό ανάμεσα στις 26 πολιτείες της Βραζιλίας.
Σύμφωνα με στοιχεία του 2006, το 76,6% του πληθυσμού ήταν αστικός και υπήρχαν 836.000 κατοικίες. Η αύξηση πληθυσμού μεταξύ 1991 και 2000 ήταν 2,4%.
Από εθνοτικής πλευράς, η πολιτεία έχει σχετικώς μεγάλη αναλογία μιγάδων (caboclo), όπως κι άλλες περιοχές μακριά από τις ακτές. Η πιο πρόσφατη σχετική απογραφή έδωσε τους ακόλουθους αριθμούς: 1.532.000 μιγάδες (50,92%), 1.179.000 λευκοί (39,16%), 239.000 μαύροι (αφρικανικής καταγωγής) (7,93%), 41.000 Ινδιάνοι (1,37%) και 14.000 Ασιάτες (0,45%).
Οι μεγαλύτερες πόλεις
Οι 10 μεγαλύτερες σε πληθυσμό πόλεις της πολιτείας είναι οι εξής (με τους πληθυσμούς τους σύμφωνα με την απογραφή του 2011):
Οικονομία
Η γεωργική παραγωγή αποτελεί τη μεγαλύτερη συνιστώσα του τοπικού ακαθάριστου προϊόντος με 40,8%, ακολουθούμενη από τις υπηρεσίες με 40,2%. Ο βιομηχανικός τομέας της οικονομίας αντιπροσωπεύει το 19% (το 2004). Η πολιτεία εξάγει (στοιχεία του 2002): σόγια (83% των εξαγωγών), ξυλεία (5,6%), κρέατα (4,8%) και βαμβάκι (3,3%).
Στατιστικά στοιχεία
Οχήματα: 1.614.797 (Ιαν. 2015). Κινητά τηλέφωνα: 4.500.000 (Ιαν. 2015). Τηλέφωνα: 527.000 (Απρ. 2007). Πόλεις: 141 (2007).
Εκπαίδευση
thumb|right|Το Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο Μάτο Γκρόσο στην Κουιαμπά Υπάρχουν περισσότερα από 58 ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα στην πολιτεία. Η πρωτεύουσα Κουιαμπά είναι έδρα των εξής πανεπιστημίων:
Πολιτισμός
Ο τοπικός λαϊκός πολιτισμός είναι πλούσιος εξαιτίας των επιρροών και των διασταυρώσεων διάφορων πολιτισμών: των ιθαγενών, των Αφρικανών που μετέφεραν οι Πορτογάλοι ως δούλους, και των Ευρωπαίων. Δύο μακρές περίοδοι απομονώσεως συνεισέφεραν επίσης στη διαφοροποίησή του. Η Κουιαμπά έχει μία ενδιαφέρουσα τοπική κουζίνα με ινδιάνικες επιδράσεις, χαρακτηριστικούς χορούς, χειροτεχνία και μουσική.
Η μουσική και ο χορός ήταν παραδοσιακά συνδεδεμένα με τα τοπικά πανηγύρια των εορτών των αγίων της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, όπως του Αγίου Βενεδίκτου, πολιούχου της Κουιαμπά. thumb|right|Το θέατρο του Ομοσπονδιακού Πανεπιστημίου της Μάτο Γκρόσο
Το καρναβάλι
Οι 4 τελευταίες ημέρες πριν τη Σαρακοστή εορτάζονται ιδιαίτερα. Καθώς συμβαίνει και σε όλες τις άλλες πολιτείες της χώρας, ο εορτασμός περιλαμβάνει παρελάσεις, μουσική και χορούς, με ευρεία συμμετοχή του λαού.
Τουρισμός και αναψυχή
Το ψάρεμα στους ποταμούς Τέλες Πίρες, Σάου Μπενεντίτου και Αζούλ είναι παραγωγικό σχεδόν όλο το έτος.
Με περισσότερα από 570 γνωστά είδη πτηνών και νέα είδη να ανακαλύπτονται σχεδόν κάθε χρόνο, η περιοχή της Άλτα Φλορέστα, του Κρισταλίνο και της λεκάνης του ποταμού Αζούλ δέχεται συνεχώς επισκέψεις από παρατηρητές πουλιών, μέχρι και διάσημους ορνιθολόγους.
Τσαπάντα ντους Γκιμαράες
Το μεγαλύτερο σπήλαιο ψαμμίτη της Βραζιλίας, το Aroe Jari, έχει μήκος σχεδόν 1550 μέτρα και φιλοξενεί στο εσωτερικό του αρκετές προϊστορικές ιχνογραφήσεις.
Βόρειο Πατανάου
Η εθνική οδός Transpantaneira συνδέει την πόλη Ποκόνε με το Ζόφρε Πορτ, ακολουθώντας τον ποταμό Κουιαμπά. Στη διαδρομή του των 149 χιλιομέτρων έχει 126 ξύλινες γέφυρες. Ακολουθώντας τον, ο επισκέπτης μπορεί να παρατηρήσει άγρια ζώα, ιδίως αλιγάτορες, καπιμπάρα και πουλιά. Περισσότερα από 160 διαφορετικά είδη υδρόβιων πτηνών έχουν παρατηρηθεί εδώ, ενώ πολλά άλλα δεν έχουν ακόμα ταυτοποιηθεί.
Το ιδιωτικό Καταφύγιο Φυσικής Κληρονομιάς SESC αυξάνει κατά το 1/3 τη συνολική έκταση αυτού του διατηρητέου οικοσυστήματος στην πολιτεία Μάτο Γκρόσο.
Διεθνές αεροδρόμιο
thumb|right|Το Διεθνές Αεροδρόμιο Μαρετσάλ Ροντόν στη [[Βάρζεα Γκράντι]] thumb|right|Η Εθνική οδός BR-163 στη Μάτο Γκρόσο. Το Διεθνές Αεροδρόμιο Μαρετσάλ Ροντόν στην πόλη Βάρζεα Γκράντι, που εξυπηρετεί και την κοντινή πρωτεύουσα Κουιαμπά, άνοιξε στην κυκλοφορία το 1956. Τον Φεβρουάριο του 1975 η δημόσια επιχείρηση Infraero ανέλαβε τη διοίκηση του αεροδρομίου και άρχισε διάφορες αναβαθμίσεις ώστε να ικανοποιούνται οι νέες ανάγκες του προορισμού.
Οδικές συγκοινωνίες
11 εθνικές οδοί διασχίζουν την πολιτεία, με σημαντικότερους τους διαπολιτειακούς BR-163 και BR-364.
Αθλητισμός
Η Κουιαμπά ήταν μία από τις 12 πόλεις που επιλέχθηκαν να φιλοξενήσουν αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2014, που διοργανώθηκε από τη Βραζιλία.
Σημαία
thumb|left|155px|Η σημαία της πολιτείας Μάτο Γκρόσο Η σημαία της πολιτείας έχει παρόμοια χρώματα με αυτή της Βραζιλίας, με το μπλε να συμβολίζει τον ουρανό, το πράσινο τη βλάστηση και το λευκό την ειρήνη. Ο κίτρινος αστέρας συμβολίζει το χρυσάφι, που προσέλκυσε τους πρώτους εποίκους. Η σημαία υιοθετήθηκε με το Διάταγμα No. 2 της 31ης Ιανουαρίου 1890, μόλις λίγες ημέρες μετά την υιοθέτηση της εθνικής σημαίας. Η πολιτειακή σημαία καταργήθηκε τον Οκτώβριο του 1929, αλλά επανήλθε με το άρθρο 140 του Συντάγματος της Πολιτείας του Μάτο Γκρόσο στις 11 Ιουλίου 1947.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ματου Γκροσου
Μίροσουαφ Μπάουκα
Ο Μίροσουαφ Μπάουκα (γεννημένος το 1958), είναι σύγχρονος Πολωνός γλύπτης και καλλιτέχνης βίντεο. Αποφοίτησε από την Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βαρσοβίας το 1985. Σήμερα εργάζεται στο Ότγουοκ και στη Βαρσοβία (Πολωνία).
Το 2009, ο Μπάουκα εγκατέστησε το How It Is, το 10ο επεισόδιο της σειράς Unilever για την αίθουσα τουρμπίνας στο Tate Modern του Λονδίνου, η οποία ξεκίνησε στις 13 Οκτωβρίου εκείνης της χρονιάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί καλλιτέχνες
Καρακασλί (Νεφτσαλά)
Το Καρακασλί είναι ένα χωριό και δήμος της επαρχίας Νεφτσαλά του νοτιοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 2.469 κατοίκων.
Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Καρακασλί, Μπεσταλί και Σορκέντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Νεφτσαλά
BMW F01
Η BMW Σειρά 7 F01 / F02 ήταν ένα μεγάλο πολυτελές σεντάν αυτοκίνητο της κατηγορίας F, που κατασκευάστηκε από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία BMW, από τον Αύγουστο του 2008 έως τον Ιούνιο του 2015. Αντικατέστησε τη BMW E65 / E66 και ήταν η πέμπτη κατά σειρά γενιά της Σειράς 7. Αντικαταστάθηκε τον Ιούλιο του 2015 από τη BMW G11.
Ονοματολογία
Κυκλοφόρησε σε 4 εκδόσεις:
Σε αντίθεση με την σκανδαλώδη αισθητική της προκατόχου BMW E65 / E66, η αισθητική της F01 / F02, που είχε διαμορφωθεί το 2006 από τον Καναδό σχεδιαστή Karim Habib, απέσπασε άκρως θετικά σχόλια από τον Τύπο αυτοκινήτου και το κοινό, και θεωρήθηκε ως έντονα ελκυστική. Επίσης, τοποθετήθηκε ένα νέο σύστημα iDrive, που ήταν ακόμα πιο εύχρηστο από αυτό της προηγούμενης γενιάς.
8-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο
thumb|left|Το σαλόνι μιας BMW 750Li του 2009.
Το 2009, η BMW έγινε η πρώτη ευρωπαϊκή και δεύτερη παγκοσμίως (μετά την Lexus, στο Lexus LS τέταρτης γενιάς, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην αγορά το 2006) εταιρεία που εισήγαγε 8-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο, και συγκεκριμένα το 8HP της γερμανικής εταιρείας ZF, το οποίο και ήταν στάνταρ στις εκδόσεις 760i, 760Li και Active Hybrid 7 της Σειράς 7 F01 / F02.
Από την ανανέωση του μοντέλου, που έγινε τον Ιούλιο του 2012, το 8-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο καθιερώθηκε σε όλες τις εκδόσεις της Σειράς 7 F01 / F02, ενώ σταδιακά στα μεταγενέστερα χρόνια επικράτησε και στα πιο μεσαία μοντέλα της BMW.
Κινητήρες
thumb|left|Το ταμπλό μιας [[Πλευρά οδήγησης|δεξιοτίμονης BMW 740i του 2010.]]
Ειδικότερα η ονομασία 740d δεν υποδηλώνει μεγαλύτερο κυβισμό, αλλά την ύπαρξη διπλού turbo στον 6-κύλινδρο σε σειρά κινητήρα ντίζελ των 2.993 cm³, αντί για ένα μόνο turbo που έφερε η έκδοση 730d.
thumb|right|BMW F02 760Li V12, η τότε ναυαρχίδα της εταιρείας, σε φωτογραφία κάτω από τα κεντρικά γραφεία της εταιρείας στο [[Μόναχο, στις 22 Ιουλίου 2009.]]
Στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Λος Άντζελες το 2008, η BMW ανακοίνωσε ότι η εκδοχή της 750i/Li για τη Βόρεια Αμερική θα έφερε έναν κινητήρα βενζίνης 4.4 λίτρων V8 twin-turbo από τη BMW X6 xDrive50i, ισχύος 400 hp (300 kW) και με ροπή 610 N·m (450 lb·ft).
Επιδόσεις
Τα παρακάτω νούμερα βασίζονται στα στοιχεία της επίσημης ιστοσελίδας της BMW Σειράς 7 και συγκεκριμένα στην ενότητα «Models and technical data», εκτός αν αναφέρεται κάποια άλλη πηγή. Επίσης, όπου RWD = κίνηση στους πίσω τροχούς και όπου AWD = 4-κίνηση, ενώ ο αστερίσκος υποδηλώνει ηλεκτρονικό κόφτη της τελικής ταχύτητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
F01 Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Γενιντογάν
Το Γενιντογάν (τουρκικά: Yenidoğan· αρμενικά: Ակոռի Ακορί· κουρδικά: Axurî) είναι κουρδικό χωριό και πρώην αρμενικός οικισμός στην ανατολική Τουρκία, στη βορειοανατολική πλαγιά του όρους Αραράτ, δίπλα στο σημείο όπου συναντώνται τα σύνορα Τουρκίας, Ιράν και Αρμενίας. Παλαιότερα ήταν γνωστό ως Αχορά μέχρι το 1965 και ως Αχουρί υπό ρωσική διοίκηση, πριν από τη Συνθήκη του Καρς. Ήταν επίσης γνωστό ως Αργκουρί. Το χωριό είναι τμήμα του διαμερίσματος Αραλίκ της επαρχίας Ιγκντίρ της Τουρκίας, που αντιστοιχεί σε μεγάλο βαθμό στην ιστορική περιοχή Σουρμάλι. Βρίσκεται σχεδόν 50 χιλιόμετρα νότια του Ερεβάν, της πρωτεύουσας της Αρμενίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κουρδικοί οικισμοί στην Τουρκία
Γιόσιπ Παλάντα
Βιογραφία
Ο Παλάντα γεννήθηκε στο Ζάγκρεμπ και άρχισε να παίζει αντισφαίριση σε ηλικία δεκαπέντε ετών στα γήπεδα της της νευρολογικής κλινικής της ιατρικής σχολής στο Ζάγκρεμπ. Αρχικά εργαζόταν εκεί σαν παιδί που μάζευε τις μπάλες (ball-boy) όταν έπαιζαν αγώνες οι ιατροί της κλινικής. Το ταλέντο του ανακαλύφθηκε από τον ιατρό της ρευματολογίας Ντράνγκο Κοπ, ο οποίος αργότερα ήταν αρχηγός της Γιουγκοσλαβικής ομάδας του κυπέλλου Ντέιβις και πρόεδρος της Γιουγκοσλαβικής ομοσπονδίας αντισφαίρισης. Ο Παλάντα ήταν αυτοδίδακτος παίκτης και εκπαιδεύτηκε παίζοντας σκουός μόνος του. Έκανε την πρώτη του διεθνή εμφάνιση σε αγώνα μεταξύ Βουδαπέστης-Ζάγκρεμπ, στο μεταξύ άρχισε να εργάζεται ως κρατικός υπάλληλος.
Καριέρα στην αντισφαίριση
Ο Παλάντα έκανε το ντεμπούτο του το 1933 με την ομάδα του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας για το Ντέιβις καπ όπου αγωνίστηκε στην Ινδία τον χειμώνα του 1934. Ο Παλάντα κέρδισε ους αγώνες που έδωσε στη Βομβάη, στην Καλκούτα και στο Αλαχαμπάντ. Στο τελευταίο τελικό νίκησε τον Φράνιο Πάντσεκ και κέρδισε το πρωτάθλημα Ινδίας. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν δεύτερος στο απλό και το διπλό αντρών με συμπαίκτη τον Πάντσεκ το 1934.
NGC 3539
Ο NGC 3539 είναι φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό Μεγάλη Άρκτο. Τον ανακάλυψε τον Απρίλιο του 1831 ο αστρονόμος Τζον Χέρσελ (John Herschel) και ανήκει στο σμήνος γαλαξιών Abell 1185.
Γιόσιπ Παλάντα
Καριέρα στην αντισφαίριση
Το 1937 ταξίδεψε στη Νότιο Αφρική, όπου έγινε ο πρωταθλητής του διεθνούς τουρνουά της Νότιας Αφρικής. Έκανε παγκόσμια αίσθηση το 1938, επισκέπτοντας και κερδίζοντας σε διάφορες ηπείρους, όπως το Ίρις όπεν, το πρωτάθλημα του Ελσίνκι, στο Μπουένος Άιρες, στα πρωταθλήματα της Νότιας Αμερικής όπου τερμάτιζε δεύτερος, χάνοντας τον τελικό από τον Πάντσεκ. Το 1940 κέρδισε, ανάμεσα σε πολλά πρωταθλήματα, το Εθνικό πρωτάθλημα της Δανίας στην Κοπεγχάγη. Η ναζιστική εισβολή στη Γιουγκοσλαβία τον βρήκε σε αγώνες στη Γαλλική Ριβιέρα.
Ο Παλάντα συνέχισε τα καλά αποτελέσματα στα διάφορα τουρνουά που συμμετείχε. Στις κατακτήσεις του περιλαμβάνονται τρόπαια από την Οστάνδη, το Σααρμπρίκεν, το Λούμπεκ, τη Ντιζόν και αρκετούς άλλους με συμπαίκτη τον Ντράκουτιν Μίτιτς σε διεθνή τουρνουά διπλών. Στο τέλος της επιτυχημένης καριέρας του κέρδισε δύο φορές τον Γιουγκοσλαβικό τίτλο (1952 και 1955), παρότι ήταν πάνω από σαράντα χρόνια. Αποσύρθηκε από το τένις το 1956 σε ηλικία 44 ετών.
NGC 3539
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Μεγάλη Άρκτος 3539 33799
Γιόσιπ Παλάντα
Καριέρα στην αντισφαίριση
Αργότερα έκανε μια επιτυχημένη καριέρα ως προπονητής και δάσκαλος, μεταφέροντας την πλούσια εμπειρία του στις νεότερες γενιές. Αργότερα διορίστηκε ο επίσημος εκλέκτορας, προπονητής και εκπαιδευτής της ομάδας του Ντέιβις Καπ της χώρας του. Υπό την ηγεσία του, η ομάδα πέτυχε σημαντική επιτυχία το 1963 κερδίζοντας το "Κύπελλο του Βασιλιά".
Πηγές
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι προπονητές της αντισφαίρισης
Βραβείο Saturn Καλύτερης Ταινίας Δράσης/Θρίλερ
Το Βραβείο Saturn Καλύτερης Ταινίας Δράσης/Θρίλερ είναι ένα βραβείο που δίνεται στην καλύτερη ταινία στην κατηγορία δράσης, περιπέτειας ή θρίλερ από την Ακαδημία Ταινιών Επιστημονικής Φαντασίας, Φαντασίας και Τρόμου και πρωτοπαρουσιάστηκε το 1994.
Νικητές και υποψήφιοι
Κατηγορία:Κινηματογραφικά βραβεία στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Βραβεία Saturn
Τμήμα Ηθών (σειρά)
Τμήμα Ηθών είναι μία ελληνική αστυνομική κοινωνική τηλεοπτική σειρά αυτοτελών επεισοδίων, παραγωγής 1992-1995, που δημιουργήθηκε από τον Μανούσο Μανουσάκη και προβλήθηκε από τον τηλεοπτικό σταθμό ANT1 από τις 15 Σεπτεμβρίου του 1992 μέχρι τις 20 Ιουνίου του 1995. Η σειρά παρουσιάζει μία ομάδα αστυνομικών του τμήματος ηθών που αναλαμβάνει την επίλυση διάφορων υποθέσεων. Σε κάθε επεισόδιο της σειράς συμμετέχουν διαφορετικοί ηθοποιοί, σεναριογράφοι και σκηνοθέτες ενώ το καστ της ομάδας των αστυνομικών παραμένει σταθερό σε κάθε κύκλο. Ο μακροβιότερος χαρακτήρας της σειράς ήταν αυτός του αστυνόμου Μιχάλη Κασσανδρή που υποδύεται ο Χρήστος Τσάγκας και συμμετέχει σε όλα τα επεισόδια της σειράς. Το πρωταγωνιστικό καστ επίσης συνθέτουν ο Τίμος Περλέγκας, ο Θεόφιλος Βανδώρος, ο Απόστολος Γκλέτσος, η Βερόνικα Αργιέντζη, η Ελίνα Ακριτίδου, η Αλεξάνδρα Παυλίδου, η Μαριάννα Τουμασάτου, ο Πάνος Μιχαλόπουλος και ο Γρηγόρης Τουμασάτος.
Τη συγγραφική ομάδα της σειράς αποτελούν η Άντα Γκουρμπαλή, ο Σταύρος Αβδούλος, η Ειρήνη Ριτσώνη, ο Βασίλης Μανουσάκης, ο Βασίλης Ζωντανός, ο Βασίλης Σπηλιόπουλος, ο Νίκος Απειρανθίτης, η Μαρία Κυριάκη, ο Διονύσης Αντύπας και ο Βασίλης Μαυρόπουλος. Τη σκηνοθετική επιμέλεια και την παραγωγή της σειράς ανέλαβε ο Μανούσος Μανουσάκης, που έχει επίσης σκηνοθετήσει και κάποια επεισόδια της σειράς. Σκηνοθέτες της σειράς έχουν επίσης υπάρξει ο Γρηγόρης Καραντινάκης, ο Κώστας Κωστόπουλος, ο Δημήτρης Παντελιάς, ο Τάκης Χριστόπουλος και ο Βασίλης Τσελεμέγκος.
Τον Απρίλιο του 1993, και ενώ η σειρά συνέχιζε κανονικά τα γυρίσματά της, έφυγε από τη ζωή ο πρωταγωνιστής της σειράς Τίμος Περλέγκας. Γι' αυτό τον λόγο, η ιστορία του χαρακτήρα που υποδυόταν στη σειρά σταματά απότομα στο επεισόδιο "Πλαστά δολάρια" του 1ου κύκλου, ενώ δεν υπήρξε αντικατάσταση.
Μετά την ολοκλήρωση της σειράς το καλοκαίρι του 1995, ο σκηνοθέτης και παραγωγός της Μανούσος Μανουσάκης δημιούργησε μία νέα παρόμοια αστυνομική σειρά αυτοτελών επεισοδίων, με τίτλο Δρόμοι της πόλης και διαφορετικούς πρωταγωνιστές. Προβλήθηκε την επόμενη σεζόν 1995-1996, από τον ANT1 και ολοκληρώθηκε μετά από μία σεζόν.
Πλοκή
Μια ομάδα αστυνομικών, συγκεκριμένα του Τμήματος Ηθών, αναλαμβάνει να λύσει διάφορες υποθέσεις που προκύπτουν στις αρχές της δεκαετίας του 1990 στην Αθήνα. Οι υποθέσεις τους αφορούν συνήθως φόνους, ληστείες, βιασμούς, αντιδικίες και εγκλήματα πάθους. Οι αστυνομικοί του Τμήματος Ηθών, αν και ο καθένας με διαφορετικό χαρακτήρα από τον άλλο, συνεργάζονται με σκοπό τους πάντα τη διαλεύκανση του κάθε εγκλήματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΑΝΤ1
Αλουίζιου Αζεβέντου
Ο Αλουίζιου Τανκρέντου Γκονσάλβις ντε Αζεβέντου (Aluísio Tancredo Gonçalves de Azevedo, 14 Απριλίου 1857 – 21 Ιανουαρίου 1913) ήταν Βραζιλιανός μυθιστοριογράφος και διπλωμάτης, που έγραψε επίσης θεατρικά έργα και διηγήματα. Αρχικώς προσκείμενος στο λογοτεχνικό ρεύμα του ρομαντισμού, προσκολλήθηκε αργότερα στον νατουραλισμό, τον οποίο και εισήγαγε στη βραζιλιάνικη λογοτεχνία με το μυθιστόρημά του O Mulato το 1881. Κατείχε την 4η έδρα της Ακαδημίας Γραμμάτων της Βραζιλίας από την ίδρυση της Ακαδημίας το 1897 μέχρι τον θάνατό του.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αζεβέντου γεννήθηκε στο Σάου Λουίς της βόρειας Βραζιλίας. Γονείς του ήταν ο Πορτογάλος υποπρόξενος στη Βραζιλία Νταβίντ Γκονσάλβις ντε Αζεβέντου και η Εμίλια Αμάλια Πίντου ντε Μαγκελάες. Ο μεγαλύτερος αδελφός του, ο Αρτούρ Αζεβέντου, ήταν ονομαστός θεατρικός συγγραφέας.
Ως παιδί ο Αλουίζιου εργάσθηκε ως πλανόδιος πωλητής. Από τότε του άρεσε η ζωγραφική και το σχέδιο, και το 1876 μετακόμισε στο Ρίο ντε Τζανέιρο (όπου ζούσε ήδη ο αδελφός του) για να σπουδάσει στην Εθνική Σχολή Καλών Τεχνών. Μετά την αποφοίτησή του από εκεί, σχεδίαζε γελοιογραφίες για εφημερίδες.
Ο θάνατος του πατέρα του το 1878 τον έκανε να επιστρέψει στο Σάου Λουίς, προκειμένου να φροντίσει την οικογένειά του. Τότε ξεκίνησε τη συγγραφική σταδιοδρομία του, δημοσιεύοντας το 1880 ένα τυπικό ρομαντικό μυθιστόρημα, το Uma Lágrima de Mulher. Βοήθησε επίσης στην έκδοση ενος περιοδικού με τίτλο O Pensador, όπου έγραφε άρθρα υπέρ της καταργήσεως της δουλείας. Το 1881 δημοσιεύει το πρώτο στην ιστορία βραζιλιανικό νατουραλιστικό μυθιστόρημα, το O Mulato (= «Ο μιγάς»), με θεματική απτόμενη του ρατσισμού. Εδραιώνοντας και με αυτό το έργο τη συγγραφική του σταδιοδρομία, μπορούσε πλέον να επιστρέψει στο Ρίο ντε Τζανέιρο.
Ο Αλουίζιου Αζεβέντου έγραφε συνεχώς την περίοδο 1882-1895, με αρκετά έργα γραμμένα σε συνεργασία με τον αδελφό του ή με τον Εμίλ Ρουέντ.
Το 1895 έγινε διπλωμάτης, τερματίζοντας ουσιαστικά τη συγγραφική του δραστηριότητα. Υπηρέτησε ως επικεφαλής διπλωματικής αντιπροσωπίας στην Ισπανία, την Ιαπωνία, τη Μεγάλη Βρετανία, την Ιταλία και την Αργεντινή, και στην τελευταία αυτή χώρα, στο Μπουένος Άιρες, τον βρήκε ο θάνατος, σε ηλικία 55 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Νοτιοαμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γελοιογράφοι Κατηγορία:Συγγραφείς του 19ου αιώνα Κατηγορία:Βραζιλιάνοι διπλωμάτες
Ναός του Λούξορ
Ο Ναός του Λούξορ (αραβικά: معبد الأقصر) είναι ένα μεγάλο αρχαιοαιγυπτιακό συγκρότημα ναών που βρίσκεται στην ανατολική όχθη του ποταμού Νείλου στην πόλη που σήμερα είναι γνωστή ως Λούξορ (αρχαίες Θήβες) και κατασκευάστηκε περίπου κατά την 18η δυναστεία (1550-1295 π.Χ.). Στην αιγυπτιακή γλώσσα ήταν γνωστό ως Ιπέτ Ρεσίτ, «Νότιο Ιερό». Βρίσκεται περίπου τρία χιλιόμετρα νότια του Ναού του Καρνάκ, στην ανατολική όχθη. Σε αντίθεση με τους άλλους ναούς στις Θήβες, ο Ναός του Λούξορ δεν είναι αφιερωμένος σε έναν θεό λατρείας ή σε μια θεοποιημένη εκδοχή του φαραώ στο θάνατο. Αντίθετα, ο ναός αυτός είναι αφιερωμένος στην αναζωογόνηση της βασιλείας. Μπορεί να τοποθετήθηκε στο σημείο για τη στέψη πολλών από τους φαραώ της Αιγύπτου.
Ο ναός αυτός ήταν ο κύριος χώρος για έναν από τους σημαντικότερους αρχαίους αιγυπτιακούς θρησκευτικούς εορτασμούς, όταν οι λατρευτικές εικόνες του Αμούν, της συζύγου του Μουτ και του γιου τους, του σεληνιακού θεού Χονσού, λαμβάνονταν από τους ναούς τους στο Καρνάκ και μεταφέρονταν σε μια μεγαλειώδη πομπή προς τον Ναό του Λούξορ για να μπορέσουν να επισκεφτούν τον θεό που κατοικεί εκεί, τον Αμενεμοπέτ. Η τελετή αυτή ονομαζόταν εορτασμός του Οπέτ.
Ο Ναός του Λούξορ δεν κατασκευάστηκε από έναν μόνο κυβερνήτη. Η παλαιότερη υπάρχουσα κατασκευή, ένα ιερό, χρονολογείται από τη βασιλεία της Χατσεψούτ (1473–1458 π.Χ.). Ο πυρήνας του ναού χτίστηκε από τον Αμένωφις Γ΄ (1390–1352 π.Χ.), ο οποίος κατασκεύασε επίσης τη Μεγάλη Κιονοστοιχία. Αυτή αποτελείται από δύο σειρές από επτά κίονες, οι οποίοι ολοκληρώθηκαν από τον Τουταγχαμών (1336–1327 π.Χ.) και τον Χορεμχέμπ (1323–1295 π.Χ.). Ο Ραμσής Β' (1279-1213 π.Χ.) έκανε επίσης πολλές προσθήκες στο ναό. Πρόσθεσε την εξωτερική αυλή διακοσμημένη με αγάλματα του ίδιου, έναν ψηλό πυλώνα και δύο οβελίσκους (ο ένας από αυτούς βρίσκεται στο Παρίσι). Τέλος, σε μια αίθουσα του ναού βρίσκεται ένα γρανιτένιο ιερό του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ. οι Ρωμαίοι έχτισαν ένα φρούριο γύρω από τον ναό, το οποίο έγινε το σπίτι της ρωμαϊκής κυβέρνησης στην περιοχή. Παράλληλα, ένα παρεκκλήσι εντός του ναού του Λούξορ που ήταν αρχικά αφιερωμένο στη θεά Μουτ μετατράπηκε σε λατρευτικό παρεκκλήσι της Τετραρχίας και αργότερα σε εκκλησία.
Μαζί με τους άλλους αρχαιολογικούς χώρους στις Θήβες, ο Ναός του Λούξορ ορίστηκε ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1979.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μνημεία
Μπεσταλί (Νεφτσαλά)
Το Μπεσταλί είναι ένα χωριό στο δήμο Καρακασλί στην επαρχία Νεφτσαλά του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Νεφτσαλά
Σαμ Πανόπουλος
Ο Σωτήριος «Σαμ» Πανόπουλος (20 Αυγούστου 1934 - 8 Ιουνίου 2017) ήταν Ελληνο-καναδός μάγειρας και επιχειρηματίας, στον οποίο πιστώνεται η εφεύρεση της πίτσας Χαβάϊαν (πίτσα με ανανά, "χαβανέζικη / τύπου Χαβάης").
Πρώιμη ζωή
Ο Σωτήριος Πανόπουλος γεννήθηκε στα Βούρβουρα Αρκαδίας στις 20 Αυγούστου 1934. Μετανάστευσε στον Καναδά το 1954, σε ηλικία 20 ετών, φτάνοντας στο Χάλιφαξ της Νέας Σκωτίας.
Καριέρα
Ο Πανόπουλος έζησε αρχικά στο Σόντμπουρυ (Sudbury), και μετά στο Έλιοτ Λέηκ (Elliot Lake) του Οντάριο όπου δούλεψε σε ορυχεία.
Έχοντας παλαιότερα δοκιμάσει πίτσα στη Νάπολι της Ιταλίας, ο Πανόπουλος δοκίμασε πίτσα στη Βόρεια Αμερική για πρώτη φορά όταν επισκέφτηκε το Ουίνδσορ του Οντάριο.
Προσωπική ζωή
Ο Σωτήριος Πανόπουλος και η γυναίκα του Χριστίνα ήταν παντρεμένοι για 50 χρόνια. Είχαν έναν γιο και μία κόρη, και αρκετά εγγόνια.
Ο Πανόπουλος πούλησε το εστιατόριο Satellite το 1980, και έζησε για την υπόλοιπη ζωή του στο Λόντον του Οντάριο, συνεχίζοντας και εκεί να δουλεύει ως εστιάτορας.
Πέθανε αναπάντεχα στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Λόντον στις 8 Ιουνίου 2017.
Πηγές
Κατηγορία:Σεφ Κατηγορία:Έλληνες μάγειρες
Dornier Do 17
Το Dornier Do 17, στο οποίο τα πληρώματα του απέδωσαν το προσωνύμιο Fliegender Bleistift, "ιπτάμενο μολύβι", εξαιτίας της πολύ λεπτής ατράκτου του) ήταν γερμανικό δικινητήριο βομβαρδιστικό και αναγνωριστικό αεροσκάφος. Σχεδιάστηκε αρχικά σαν Schnellbomber, δηλαδή σαν ταχύ βομβαρδιστικό που θεωρητικά θα μπορούσε να αποφύγει τα εχθρικά μαχητικά εξαιτίας της μεγάλης του ταχύτητας.
Πολλά Do 17 αξιοποιήθηκαν σε άλλους ρόλους, όπως αυτόν της εκπαίδευσης πληρωμάτων, ή διατέθηκαν στις αεροπορίες άλλων χωρών του Άξονα.
Σχεδιασμός και εξέλιξη
Το αρχικό πρωτότυπο (το Do 17V1), πάνω στο οποίο βασίστηκε η κατασκευάστρια για να συνεχίσει τις εργασίες της, διέθετε μονό κάθετο ουραίο. Αρχικά δεν είχε τοποθετηθεί ο αναγκαίος εξοπλισμός που θα το μετέτρεπε σε πολεμική μηχανή. Η κατασκευή των τριών πρώτων αεροσκαφών δοκιμών (Do 17 V1 ως V3) ξεκίνησε στα τέλη Μαΐου 1934. Στις 23 Νοεμβρίου 1934 πραγματοποίησε το V1 την παρθενική του πτήση. Ακολούθησε στις 18 Μαΐου 1935 το V2, με κινητήρες BMW VI 6.3 και διπλό κάθετο ουραίο. Πραγματοποιήθηκαν συγκριτικές δοκιμές ανάμεσα στα δύο αεροσκάφη, κατά την διάρκεια των οποίων φάνηκε ότι το V1 παρουσίαζε ζητήματα ευστάθειας, που οδήγησαν στην απόφαση τοποθέτησης διπλού κάθετου ουραίου και σε αυτό. Το συγκεκριμένο αεροσκάφος χάθηκε σε ατύχημα την 21η Δεκεμβρίου 1935. Τον Σεπτέμβριο αυτού του έτους πέταξε για πρώτη φορά και το τρίτο πρωτότυπο. Αργότερα ακολούθησε και τέταρτο αεροσκάφος δοκιμών (V4).
Τo Do 17 ήταν δικινητήριο υψηλοπτέρυγο αεροσκάφος, που προωθούνταν από αστεροειδείς κινητήρες. Είχε λεπτή αεροδυναμική άτρακτο και διέθετε ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης. Διέθετε αυτοφρασσόμενες δεξαμενές καυσίμου.
Η κύρια έκδοση παραγωγής ήταν το Do 17Z, στο οποίο ενσωματώθηκαν διάφορες βελτιώσεις, όπως ο επανασχεδιασμός του εμπρόσθιου μέρους, που έγιναν με βάσει την εμπειρία από τις επιχειρήσεις κατά την διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου. Διέθετε ενιαίο κόκπιτ, κατά κύριο λόγο καλυμμένο από πλεξιγκλάς, στο οποίο συγκεντρώνονταν όλα τα μέλη του πληρώματος. Η διάταξη του πιλοτηρίου παρείχε εξαιρετική ορατότητα στο πλήρωμα. Το πλήρωμα ήταν συνήθως τετραμελές και αποτελούνταν από τον πιλότο, τον βομβαρδιστή και δύο πολυβολητές. Ήταν δυνατή η μεταφορά μέχρι και 1000 kg βομβών, με τίμημα τον δραστικό περιορισμό της ακτίνας δράσης. Οι βομβαρδιστές αξιοποιούσαν κάποια έκδοση του περίφημου σκοπευτικού συστήματος Lofte για να πλήξουν τους στόχους τους.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Πηγές: Aircraft of the Third Reich, Fighters and Bombers of World War II και Do 17 Z-2 Baubeschreibung, April 1938
Σημειώσεις
<references group="Notes" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Do 17 Κατηγορία:Βομβαρδιστικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αναγνωριστικά αεροσκάφη
Αττική Οδός Α.Ε.
Η Αττική Οδός Α.Ε. είναι ιδιωτική εταιρία δημοσίων έργων που ιδρύθηκε το 1996 και μαζί με την Αττικές Διαδρομές Α.Ε. έχει αναλάβει την κατασκευή, συντήρηση και λειτουργία της Αττικής Οδού A6, του τμήματος Κατεχάκη - Σπάτα της Περιφερειακής Υμηττού Α62 του τμήματος Α/Κ Μεγ. Αλεξάνδρου - Α/Κ Αιγάλεω της Περιφερειακής Αιγάλεω Α65 και του άξονα που συνδέει την Αττική Οδό με την Περιφερειακή Υμηττού Α621. Η εταιρεία αποτέλεσε την εταιρεία μελέτης του έργου. Τόσο η Αττική Οδός όσο και τα τμήματα των καθέτων αξόνων που έχει αναλάβει η Αττική Οδός Α.Ε. έχουν ολοκληρωθεί μέχρι το 2004 και πλέον συντηρούνται. Το συνολικό μήκος των τμημάτων που έχει αναλάβει η εταιρεία φτάνει τα 70 χιλιόμετρα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αττική Οδός
Γουλιέλμος Α΄ της Βαυαρίας
O Γουλιέλμος Α΄, δούκας της Βαυαρίας-Στράουμπινγκ ή Γουλιέλμος Ε΄ της Ολλανδίας ή Γουλιέλμος Γ΄ του Αινώ ή Γουλιέλμος Δ΄ της Ζηλανδίας (Wilhelm I. von Bayern, Φραγκφούρτη, 12 Μαΐου 1330 - 15 Απριλίου 1389) ήταν δεύτερος γιος του αυτοκράτορα Λουδοβίκου Δ΄ της Βαυαρίας και της δεύτερης συζύγου του Μαργαρίτας Β΄ του Αινώ. Ο Λουδοβίκος Δ΄ της Βαυαρίας του είχε προσφέρει το Αινώ, την Ολλανδία, την Σγιέλαν και την Φρίζλαν (1345) αλλά μετά τον θάνατο του πατέρα του (1347) ο Γουλιέλμος κυβέρνησε στην Βαυαρία, την Ολλανδία και το Αινώ μαζί με τα 5 αδέλφια του μέχρι το 1349. Μετά την πρώτη διανομή της πατρικής κληρονομιάς των Βίττελσμπαχ ο Γουλιέλμος δέχτηκε το Αινώ, την Ολλανδία και την Κάτω Βαυαρία μαζί με τους αδελφούς του Στέφανο Β΄ και Αλβέρτο Α΄. Μετά την δεύτερη διανομή της Βαυαρίας (1353) κυβέρνησε στην Βαυαρία-Στράουμπινγκ, το Αινώ και την Ολλανδία μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Αλβέρτο Α΄.
Οικογένεια
Ο Γουλιέλμος Α΄ της Βαυαρίας παντρεύτηκε την Ματθίλδη, κόμισσα του Λάνκαστερ κόρη του Ερρίκου του Λάνκαστερ και της Ισαβέλλας του Μπομόν, αδελφή της Λευκής του Λάνκαστερ, ο γάμος έγινε στο Λονδίνο το 1352. Από το 1357 ο Γουλιέλμος άρχισε να δείχνει σημάδια παραφροσύνης, έφτασε στο σημείο να σκοτώσει χωρίς λόγο έναν από τους ιππότες του. Ο μικρότερος αδελφός του Αλβέρτος ανέλαβε την αντιβασιλεία στην Ολλανδία και το Αινώ (1358), ο Γουλιέλμος περιορίστηκε στο κάστρο Λε Κενουά για το υπόλοιπο της ζωής του. Με τον γάμο του με την Ματθίλδη του Λάνκαστερ απέκτησε μόνο:
Ο Γουλιέλμος Α΄ είχε όμως δυο νόθα παιδιά: Διάδοχός του έγινε ο μικρότερος αδελφός του Αλβέρτος Α΄ της Βαυαρίας (1389).
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Δούκες της Βαυαρίας Κατηγορία:Κόμητες του Αινώ Κατηγορία:Κόμητες του Λέστερ (1265)
Κάρολος Θεόδωρος στη Βαυαρία
Ο Κάρολος Θεόδωρος (γερμ. Karl Theodor, 9 Αυγούστου 1839 - 30 Νοεμβρίου 1909) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ-Γκέλνχαουζεν ήταν δούκας εν Βαυαρία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Κάστρο Πόσσενχόφεν και ήταν ο δεύτερος (επιζήσας) γιος του Μαξιμιλιανού Ιωσήφ, Δούκα εν Βαυαρία, και της Λουδοβίκας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Μαξιμιλιανού Α΄ Ιωσήφ της Βαυαρίας.
Οικογένεια
Το 1865 νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Σοφία των Βέττιν, κόρη του Ιωάννη της Σαξονίας, και είχε τέκνα:
Το 1867 απεβίωσε η Σοφία και ο Κάρολος Θεόδωρος έκανε δεύτερο γάμο με τη Μαρία Ιωσηφίνα των Αβίς-Μπραγκάνσα, κόρη του Μιχαήλ Α΄ της Πορτογαλίας, και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Τό-τζι
Το Τό-τζι (東寺, Tō-ji, "Ανατολικός Ναός"), είναι Βουδιστικός ναός της σχολής Σινγκόν στο δημοτικό διαμέρισμα Μινάμι-κου του Κιότο στην Ιαπωνία. Είναι επίσης γνωστός ως «Κιό-ο-γκοκόκου-τζι» (Kyō-ō-gokoku-ji) (教王護国寺, Ο ναός για την υπεράσπιση του έθνους μέσω του βασιλιά των δογμάτων). Από την περίοδο Χεϊάν μέχρι τον Μεσαίωνα, τα επίσημα έγγραφα και αρχεία χρησιμοποιούσαν κατά κανόνα το όνομα «Τό-τζι» για αυτόν τον ναό, καθώς αυτό ήταν το επίσημο όνομα, και το «Κιό-ο-γκοκόκου-τζι» δεν χρησιμοποιήθηκε παρά μόνο σε ειδικές περιστάσεις.