cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κορνοφωλιά Έβρου
Αρχαιολογικά ευρήματα
Στο χωριό έχουν βρεθεί κατά καιρούς διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα. Στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο βρίσκεται θραύσμα ανάγλυφης αναθηματικής στήλης, που εικονίζει χέρι που κρατά θύρσο και στο επάνω μέρος αναγράφεται η επιγραφή «ΚΥΡΙΩ ΕΒΡΩ». Ευρήματα από τη ρωμαϊκή εποχή, όπως αγάλματα και νομίσματα, βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Κομοτηνής. Στο ίδιο μουσείο παραδόθηκε και τμήμα επιγραφής που βρέθηκε στην περιοχή του Δερβενίου (...ΒΟΥΛ[Η]... / ... [Λ]ΑΡΧΗC...) που επιβεβαιώνει ότι στο σημείο αυτό υπήρχε μια σημαντική πόλη. Η πόλη αυτή προϋπήρχε και ως παλαιός θρακικός οικισμός ο οποίος επανιδρύθηκε στο πρότυπο των αρχαίων ελληνικών αυτόνομων πόλεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Σουφλίου Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου
Αουρέλιους Μπατάλια
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί εικονογράφοι
Καλυκόσχημος κρατήρας, Βρετανικό Μουσείο αρ. E466
Ο αττικός ερυθρόμορφος καλυκόσχημος κρατήρας που φιλοξενείται στο Βρετανικό Μουσείο είναι έργο αρχαίας Ελληνικής τέχνης με αγγειογραφία που εικονίζει την ανατολή του θεού Ήλιου.
Ιστορικό του ευρήματος
Βρέθηκε στην Απουλία και αγοράστηκε για το Βρετανικό Μουσείο το 1867. Προηγουμένως ήταν μέλος της συλλογής του Πιέρ Λουί Ζαν Καζιμίρ ντε Μπλακά ντ'Ωλπ (Pierre Louis Jean Casimir de Blacas d'Aulps). Εκτός του Μουσείου παρουσιάστηκε στις εξής εκθέσεις:
Περιγραφή
Ως κρατήρας χρησίμευσε για την ανάμειξη κρασιού με νερό πριν σερβιριστεί. Είναι διακοσμημένος με αγγειογραφία που αποδίδει με παραστατικό τρόπο την ανατολή του θεού Ηλίου. Το τέθριππο του Ηλίου καλπάζει από δεξιά βγαίνοντας μέσα από τον Ωκεανό σκορπίζοντας άπλετο φως. Οι Αστέρες της Νύχτας χάνονται κάνοντας βουτιά στη θάλασσα. Πρόδρομος του Ήλιου είναι η φτερωτή «ροδοδάκτυλη» θεά Ηώ φορώντας τον μακρύ χιτώνα της. Συναντάει στον δρόμο της τον Κέφαλο που έχει βγει για κυνήγι μαζί με τον σύντροφο σκύλο του. Ο Κέφαλος αντιστέκεται στον σφοδρό κεραυνοβόλο έρωτα της Ηώς και την απειλεί οπλισμένος με μια πέτρα στο χέρι. Ακόμα πιο αριστερά βλέπουμε τη Σελήνη να εγκαταλείπει τη σκηνή επάνω στο αλογάκι της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κρατήρας Κατηγορία:Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο
Εστία (μυθολογία)
Κατά την ελληνική μυθολογία, η Εστία είναι η θεά της εστίας, της οικιακής ζωής και της οικογένειας, η οποία λάμβανε την πρώτη προσφορά σε κάθε θυσία που λάμβανε χώρα σε μια οικία και δεν είχε δημόσια λατρεία. Στη ρωμαϊκή μυθολογία, παρεμφερής αυτής είναι η Βέστα (ομόηχη λέξη, η οποία έχει προκύψει από δάνειο της ρίζας της) και προσωποποιούσε τη δημόσια εστία, της οποίας η λατρεία έδενε τους Ρωμαίους με μια μορφή ευρύτερης οικογένειας.
Γένεση
Η Εστία είναι η μεγαλύτερη κόρη της Ρέας και του Κρόνου, αδελφή του Δία, της Ήρας, του Άδη του Ποσειδώνα και της Δήμητρας. Αρχικώς, εντασσόταν στους ολύμπιους θεούς, αλλά, αργότερα, προσέφερε τον θρόνο στον Διόνυσο προκειμένου να λήξουν οι αψιμαχίες και έριδες μεταξύ τους. Έπειτα, φρόντιζε την ιερή φλόγα στον Όλυμπο. Οι βωμοί της περιελάμβαναν κάθε οικογενειακή εστία.
Αμέσως μετά τη γέννησή τους, ο Κρόνος κατάπιε την Εστία και τα αδέλφια της, πλην του Δία, ο οποίος, αργότερα, τους διέσωσε, οδηγώντας τους σε πόλεμο εναντίον του Κρόνου και των άλλων Τιτάνων.
Ο Όρκος
Η Εστία ορκίστηκε να παραμείνει για πάντα παρθένα, αρνούμενη τα καλέσματα του αδελφού της Ποσειδώνα και του Απόλλωνα. Όταν, κάποτε, κινδύνευσε να βιαστεί από τον Πρίαπο, έναν ελάσσονα θεό της γονιμότητας, σώθηκε από το ογκάνισμα ενός όνου.
Γενικά
Η Εστία ήταν μικρή θεότητα, δίχως αναφορά σε πολλούς μύθους, μα έπαιρνε την πρώτη θυσία στην οικία από μία γυναίκα ή, μερικές φορές, από άνδρες. Ποτέ δεν έφευγε από τον Όλυμπο.
Τέλος, η Εστία, η Αθηνά και η Άρτεμις ήταν οι μόνες Θεές που πάνω τους δεν είχε δύναμη η Αφροδίτη, η οποία είχε υποτάξει στο σύνολο, θεούς και ανθρώπους. μικρογραφία|437x437px
Σύμφωνα με τον Πλάτωνα
Πλάτων -Νόμοι 745b
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δώδεκα θεοί του Ολύμπου Κατηγορία:Θεότητες της οικίας και της εστίας Κατηγορία:Θεότητες της φωτιάς Κατηγορία:Όλυμπος
Πόα
thumb|right|250px| Η πόα είναι φυτό με βλαστό μαλακό και πράσινο, σε αντίθεση με τα ξυλώδη. Η διατήρηση του σχήματος οφείλεται κυρίως στη σπαργή των κυττάρων και λιγότερο στην κυτταρίνη. Το φύλλωμα τους χρησιμοποιείται χλωρό, ξερό ή ενσιρωμένο, ως ζωοτροφή (κυρίως αγρωστώδη και ψυχανθή). Στα πολυετή ή διετή ποώδη, ο υπέργειος βλαστός ξεραίνεται το χειμώνα και εκπτύσσονται νέοι βλαστοί και φύλλωμα την άνοιξη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βοτανική
Έγκλημα στις Φιλιππίνες
Το Έγκλημα στις Φιλιππίνες υπάρχει σε διάφορες μορφές και παραμένει ένα σοβαρό ζήτημα σε ολόκληρη τη χώρα. Το παράνομο εμπόριο ναρκωτικών, η εμπορία ανθρώπων, οι δολοφονίες, η διαφθορά και η ενδοοικογενειακή βία παραμένουν σημαντικα ζητήματα. Οι Φιλιππίνες έχουν υψηλό ποσοστό υποθέσεων δολοφονίας, το οποίο είναι το υψηλότερο στη Νοτιοανατολική Ασία από το 2014. Οι περισσότερες μεγάλες πόλεις μαστίζονται με υψηλό αριθμό εγκλημάτων.
Δολοφονίες
Το 2014, οι Φιλιππίνες είχαν ποσοστό δολοφονίας 9,84 ανά 100.000 άτομα, με αριθμό 9.784 καταγεγραμμένες υποθέσεις. Η χώρα έχει επίσης το υψηλότερο ποσοστό υποθέσεων δολοφονιών στη Νοτιοανατολική Ασία το 2013, με ποσοστό 8,8, ακολουθούμενο από την Ταϊλάνδη. Το ποσοστό δολοφονίας στις Φιλιππίνες έφτασε στο αποκορύφωμά του το 2002 και το 2010, με ποσοστά 8,1 (6,553 περιπτώσεις) και 9,5 (8,894 περιπτώσεις).
Οργανωμένο έγκλημα
Το οργανωμένο έγκλημα στις Φιλιππίνες μπορεί να συνδεθεί με ορισμένες οικογένειες ή ομάδες που διαπράττουν εγκλήματα που κυμαίνονται από εκβιασμό, πώληση παράνομων ναρκωτικών και τοκογλυφίας έως ληστείες, απαγωγές και συμβόλαια θανάτου.
Μικρό έγκλημα
Το μικρό έγκλημα, το οποίο περιλαμβάνει τις κλοπές πορτοφολιών, είναι ένα πρόβλημα στις Φιλιππίνες. Πραγματοποιείται συνήθως σε τοποθεσίες με πολλά άτομα, που κυμαίνονται από εμπορικά κέντρα έως εκκλησίες. Το να κάνει κάποιος ταξίδι μόνος του για ανάληψη μετρητών μετά το σκοτάδι αποτελεί κίνδυνο, ειδικά για τους αλλοδαπούς.
Εμπόριο λευκής σαρκός
Η εμπορία ανθρώπων και η πορνεία παιδιών είναι ένα σημαντικό ζήτημα στις Φιλιππίνες, που συχνά ελέγχεται από συνδικάτα οργανωμένου εγκλήματος. Η εμπορία ανθρώπων στη χώρα θεωρείται έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.
Σε μια προσπάθεια αντιμετώπισης του προβλήματος, οι Φιλιππίνες ψήφισαν τον νόμο κατά της εμπορίας ανθρώπων του 2003, ο οποίος περιλαμβάνει έναν ποινικό νόμο κατά της εμπορίας ανθρώπων, του σεξουαλικού τουρισμού, της σεξουαλικής δουλείας και της παιδικής πορνείας.
Πορνεία
Η πορνεία στις Φιλιππίνες είναι παράνομη. Είναι ένα σοβαρό έγκλημα με κυρώσεις που κυμαίνονται έως και ισόβια κάθειρξη για όσους εμπλέκονται στο εμπόριο. Καλύπτεται από τον νόμο κατά της εμπορίας ανθρώπων. Η πορνεία εξακολουθεί να είναι μερικές φορές παράνομα διαθέσιμη μέσω οίκων ανοχής, μπαρ, καραόκε μπαρ, αίθουσες μασάζ, περιπατητές στο δρόμο και υπηρεσίων συνοδείας. Από το 2009, μια πηγή εκτιμά ότι υπάρχουν 800.000 γυναίκες που εργάζονται ως ιερόδουλες στις Φιλιππίνες, με ορισμένες από αυτές πιστεύεται ότι είναι ανήλικες. Ενώ τα θύματα είναι σε μεγάλο βαθμό είναι γυναίκες, και σύμφωνα με τον ισχύοντα αναθεωρημένο ποινικό κώδικα, στην πραγματικότητα υπάρχει μια μικρή μειονότητα από αυτά που είναι άνδρες.
Διαφθορά και αστυνομική συμπεριφορά
Η διαφθορά είναι ένα σημαντικό πρόβλημα στις Φιλιππίνες. Το 2013, κατά τη διάρκεια των εκλογών της χώρας, περίπου 504 πολιτικοί υποψήφιοι κατηγορήθηκαν κυρίως για διαφθορά και για βίαια εγκλήματα.
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1997-1998
Το πρωτάθλημα Ελλάδας πόλο ανδρών της περιόδου 1997−98, ήταν το 12ο πρωτάθλημα στην ιστορία της Α1 κατηγορίας. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα της Βουλιαγμένης για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Επίσης, για πρώτη φορά μπορούσαν οι ομάδες να χρησιμοποιήσουν το χρώμα και το έμβλημα τους στο σκουφάκι με το οποίο θα αγωνίζονταν.
Βαθμολογία κανονικής περιόδου
Πηγή:
Αποτελέσματα
Πηγή: Εφημερίδα Ριζοσπάστης
Παραπομπές
1997 1998 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 1998 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 1997
Κατάλογος πόλεων της Νικαράγουας
Αυτός είναι ένας '''κατάλογος πόλεων της Νικαράγουας.
Χινοτέγα
Νικαραγουα
107 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Εμιράτο της Λάριδα
Το Εμιράτο της Λάριδα ή βασίλειο ταϊφά της Λάριδα (στα αραβικά, طائفة لاردة, «ṭāʾifa Lārida») ήταν ένα από τα «βασίλεια ταϊφά» που δημιουργήθηκαν ως αποτέλεσμα της κατάρρευσης του Χαλιφάτου της Κόρδοβας (μεταξύ 1017-1023) με επίκεντρο την σημερινή πόλη της Λιέιδα, από τον Σουλεϊμάν ιμπν Μουχάμαντ αλ-Μουσταΐν.
Το 1039 ο Αλ-Μουσταΐν κατέλαβε όλο το βασίλειο Ταϊφά της Σαρακούστα και βασίλεψε σε όλο το βόρειο σύνορο των μουσουλμανικών κτήσεων στην Ιβηρική. Ο γιος του και διάδοχός του στην Λάριδα, Γιουσούφ ιμπν Σουλεϊμάν, εκδιώχθηκε από τον αδερφό του, ο οποίος με τη σειρά του όταν πέθανε άφησε το βασίλειο αυτό, μαζί με τα βασίλεια Τάιφα της Τορτόζα και της Ντένια στον Αλ-Μουχντίρ Ιμάντ-αντ-Ντάουλα. Ο τελευταίος συμμάχησε με τον κόμη της Βαρκελώνης, Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Β' εναντίον του Ελ-Σιντ. Μετά τον θάνατο το διαδόχου και γιου του, το βασίλειο πέρασε στα χέρια των Αλμοραβιδών, μέχρι την παράδοσή της στους κόμητες της Βαρκελώνης, Ραϋμόνδο Βερεγγάριο Δ' και του Ουρζέλ, Ερμενγκόλ Δ' στις 24 Οκτωβρίου του 1149.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ταϊφά
Αισχρίων ο Ακαρνάνας
Ο Αισχρίων ήταν αρχαίος Έλληνας πολιτικός από την Ακαρνανία, φιλικά προσκείμενος στους Ρωμαίους. Από κοινού με τους συμπολίτες του Γλαύκο και Χρέμα, κατά τον Μακεδονικό Πόλεμο (170-168 π.Χ.) υπέβαλε παράκληση στον Ρωμαίο στρατηγό Γάιο να καταλάβει με το στρατό του την Ακαρνανία και να τοποθετήσει φρουρές στις πόλεις της. Πρόβαλε ως επιχείρημα ότι οι φίλοι του βασιλιά της Μακεδονίας Περσέα, σχεδίαζαν την υποταγή της Ακαρνανίας στους Μακεδόνες. Οι Αισχρίων, Γλαύκος και Χρέμας ήθελαν να εξυπηρετήσουν προσωπικά τους συμφέροντα, κάτι που αποκάλυψε στους Ρωμαίους ο συμπατριώτης τους ρήτορας Διογένης, αποτρέποντάς τους να αναλάβουν την επιχείρηση αυτή.
Μήτρος Λιακόπουλος
Ο Δημήτριος (Μήτρος) Λιακόπουλος ή Λιάκος (Κάτω Μηλιά Πιερίας, 18ος αιώνας - Θήβα, 1829) ήταν οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 από την Κάτω Μηλιά Πιερίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Δημήτριος Λιακόπουλος γεννήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στην Κάτω Μηλιά Πιερίας. Κατάγονταν από οικογένεια με μακρά κλέφτικη παράδοση. Η οικογένειά του διατηρούσε συγγενικούς δεσμούς με την οικογένεια του Διαμαντή Νικολάου, στο αρματολίκι του οποίου υπηρετούσε. Από τα παιδιά του, είναι γνωστός ο γιος του, Αναστάσιος Λιακόπουλος. Αρχικά δρούσε στον Όλυμπο ως κλεφταρματολός.
Ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης
Με το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, συνεργάστηκε με τον οπλαρχηγό Διαμαντή Νικολάου. Τον Ιούνιο του 1821, με διαταγή του Διαμαντή Νικολάου, αναχώρησε για τη Χαλκιδική μαζί με τον Κωνσταντίνο Μπίνο και τετρακόσιους άνδρες. Εκεί, πολέμησε σε πολλές μάχες στο πλευρό του Αρχιστρατήγου Κασσάνδρας, Αγίου Όρους και Θεσσαλονίκης, Εμμανουήλ Παπά. Το Σεπτέμβριο του 1821 και ενώ οι επαναστάτες είχαν υποστεί βαριές ήττες και είχαν περιοριστεί στη χερσόνησο της Κασσάνδρας, διέβλεψε την καταστροφή και προτίμησε να επιστρέψει με το σώμα του στον Όλυμπο, γεγονός που προκάλεσε την οργή του Εμμανουήλ Παπά. Το 1822, αφού είχε επιστρέψει στον Όλυμπο, συμμετείχε στην εξέγερση των Ολυμπίων και της Νάουσας. Η κατάρρευση της Νάουσας μετά την πολιορκία της, δεν επέτρεψε στους Ολύμπιους να εκμεταλλευτούν τις αρχικές νίκες που σημείωσαν στον Όλυμπο και να καταλάβουν τη Βέροια, όπως είχε σχεδιαστεί. Οι Οθωμανοί καταδίωξαν τα σώματα των Διαμαντή Νικολάου, Γούλα Δράσκου, Τόλιου Λάζου, Κωνσταντίνου Μπίνου και Μήτρου Λιακόπουλου στα Πιέρια και τον Όλυμπο, και συγκρούστηκαν στη Μάχη της Καστανιάς και στη Μάχη της Μηλιάς. Κατόπιν, σε σύσκεψη στη Μονή Αγίου Διονυσίου, αποφασίστηκε η εγκατάλειψη του Ολύμπου και ο Μήτρος Λιακόπουλος με τους Διαμαντή Νικολάου, Γούλα Δράσκο και Κωνσταντίνο Μπίνο προσέφυγαν με τις οικογένειές τους, στη Σκόπελο και τη Σκιάθο.
Μετάβαση στη Νότια Ελλάδα
Στις 13 Ιουνίου του 1825 πήρε μέρος με 50 άνδρες στη Μάχη των Μύλων στο πλευρό του Δημήτριου Υψηλάντη, του Ιωάννη Μακρυγιάννη και του Κάρπου Παπαδόπουλου. Στη συνέχεια, αφού αναγορεύτηκε αντιστράτηγος, στάλθηκε με τους Ιωάννη Παπά και Αποστολάρα Βασιλείου επικεφαλής 540 ανδρών, στην Ύδρα, προκειμένου να την υπερασπιστεί από ενδεχόμενη επίθεση του Ιμπραήμ. Στις 25 Νοεμβρίου του 1827 ο Μήτρος Λιακόπουλος με τους Αναστάσιο Καρατάσο, Αγγελή Γάτσο, Κωνσταντίνο Μπίνο, Αποστολάρα Βασιλείου και Ιωάννη Βελέντζα αποβιβάστηκαν στο Τρίκερι και κατατρόπωσαν τους Οθωμανούς.
Φυλάκιση και δραπέτευση
Το 1828 ο Μήτρος Λιακόπουλος φυλακίστηκε από τον Ιωάννη Καποδίστρια στις φυλακές τις Αίγινας, για τις κλοπές στις Βόρειες Σποράδες. Στις 12 Ιουνίου του 1828 ο Μήτρος Λιακόπουλος, μαζί με τους Κωνσταντίνο Δουμπιώτη, τον Γ. Ζορμπά και τον Στεργιανό Μαρίνο, απηύθηναν επιστολή στον Καποδίστρια, όπου αποποιούνταν των ευθυνών τους για τις κλοπές και ζητούσαν την απελευθέρωσή τους, αίτημα που δεν έγινε δεκτό. Μετά τη μεταφορά τους στις φυλακές Ελευσίνας, δραπέτευσαν και επιδόθηκαν σε πειρατική δράση στις Βόρειες Σποράδες. Στη συνέχεια ο Μήτρος Λιακόπουλος μετέφερε την οικογένειά του από τη Σκιάθο, στη Σκύρο και συνθηκολόγησε με τον Ομέρ πασά της Εύβοιας, καθώς καταδιώκονταν από τις ελληνικές αρχές. Ο Ομέρ τον δέχτηκε και τον εγκατέστησε στο Ξηροχώρι με αντάλλαγμα την επίθεση στις Βόρειες Σποράδες. Η ελληνική κυβέρνηση συνέλαβε την οικογένεια του Λιακόπουλου και τη μετέφερε στη Σκόπελο.
Οι τελευταίες του μάχες
Έτσι, ο Μήτρος Λιακόπουλος απελευθέρωσε την Αιδηψό και στη συνέχεια πέρασε στη Φθιώτιδα, όπου απελευθέρωσε την Αταλάντη στις 6 Νοεμβρίου του 1828. Το 1829 προήχθη σε πεντακοσίαρχο και πολέμησε στη Μάχη του Ανηφορήτου, επικεφαλής 400 ανδρών και στη Δεύτερη Μάχη της Θήβας, όπου και σκοτώθηκε. Συγκεκριμένα, την πρώτη μέρα της μάχης, στις 21 Ιουνίου 1829, ο Μήτρος Λιακόπουλος με τους Ρούκη, Ιωάννη Σπύρου (Μπαϊρακτάρη) και Σκουρτανιώτη, έστησαν ενέδρα έξω από τη Θήβα στη θέση Μακροβούνι, απ' όπου θα περνούσε οθωμανικό στρατιωτικό σώμα, το οποίο εκστράτευε από τη Χαλκίδα. Μετά από τετράωρη μάχη οι Οθωμανοί άφησαν στο πεδίο της μάχης 100 νεκρούς, ενώ οι Έλληνες 9. Ο Μήτρος Λιακόπουλος τραυματίστηκε βαριά και εξέπνευσε μετά από λίγες ημέρες. Μετά τη δημιουργία του ελληνικού κράτους, η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στη Νέα Πέλλα Αταλάντης.
Πώλος ο Επιδαύριος
Ο Πώλος ο Επιδαύριος (8ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την Επίδαυρο, ο οποίος στέφθηκε νικητής στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 17ους (712 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι Αργείοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (8ος αιώνας π.Χ.)
108 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Βάλαρ
Η λέξη Βάλαρ είναι Κουένυα και μεταφράζεται ως 'Δυνάμεις' (περιφραστικά 'Δυνάμεις του Κόσμου' ή 'Αγγελικές Δυνάμεις'). Στον ενικό, η λέξη είναι απλά Βάλα (χωρίς το -ρ που στην Κουένυα είναι κατάληξη πληθυντικού). Ο θηλυκός τύπος της λέξης είναι Βάλιε(ρ).
Ιστορία
Όταν ο Έρου Ιλούβαταρ δημιούργησε την Έα, πολλοί από τους Άινουρ θέλησαν να μείνουν εκεί αντί να ζουν με τον δημιουργό τους, για να πραγματοποιήσουν το Όραμα της Μουσικής του Ιλούβαταρ.Άν και πλάσματα από καθαρό πνεύμα, έπαιρναν συχνά φυσική υπόσταση, παρόμοια με αυτήν των Τέκνων του Ιλούβαταρ (δηλ. Των Ξωτικών και των Ανθρώπων), αλλά εξαιρετικής ομορφιάς και μεγαλοπρέπειας. Έτσι πήραν υλική μορφή και κατέβηκαν στην επίγεια κατοικία τους, το Βάλινορ. Οι πιο ισχυροί από αυτούς ονομάστηκαν Βάλαρ, Ήταν δεκατέσσερις άρχοντες, επτά Βάλαρ (Μάνγουε, Ούλμο, Άουλε, Όρομε, Μάντος, Λόριεν,Τούλκας) και επτά Βάλιερ (Βάρντα, Γιαβάννα, Νιέννα, Έστε, Βάιρε, Βάνα, Νέσσα). Επικεφαλής τους ήταν οι Μάνγουε και η Βάρντα. Ο καθένας από αυτούς κατείχε ξεχωριστές δυνάμεις και ήταν υπεύθυνος για ξεχωριστό κομάτι του κόσμου.
Ρόλος
Οι Βάλαρ έχουν το ρόλο των θεοτήτων στη μυθολογία του Τόλκιν αν και αυτός ο όρος υπάρχει σπάνια μέσα στο κείμενο, εφόσον στο έργο του Τόλκιν δεν υπάρχουν στοιχεία θρησκείας ή λατρείας (πλην ελαχίστων εξαιρεσεων). Οι Βάλαρ στην ουσία αν και θεότητες, είναι 'κατώτερα' πλάσματα που δημιουργήθηκαν από το Υπέρτατο Ον, τον Έρου Ιλούβαταρ, αντίστοιχος του Χριστιανικού Θεού. Κοσμογονικά επομένως, οι Βάλαρ στην ουσία έχουν το ρόλο των αγγελικών δυνάμεων, αποτελώντας έτσι συνδετικό κρίκο μεταξύ πολυθεϊστικής μυθολογίας και μονοθεϊσμού. Μαζί με τους Βάλαρ, υπάρχουν και οι Μάιαρ, οι οποίοι είναι κατώτεροι σε δύναμη και ιεραρχία και έχουν το ρόλο των αγγελιοφόρων, των βοηθών και των υπηρετών των Βάλαρ.
Στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών
Οι Βάλαρ έχουν μεγάλο και σημαντικό ρόλο μόνο στο Σιλμαρίλλιον. Στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών γίνονται ελάχιστες αναφορές σε αυτούς. Γενικώς γίνονται ασαφείς αναφορές ως 'Δυνάμεις του Κόσμου' ή 'Άρχοντες της Δύσης'.
Εξαίρεση αποτελεί η Βάρντα/Έλμπερεθ της οποίας το όνομα αναφέρεται συχνά ως η αγαπημένω των Ξωτικών. Σε μία περίπτωση, ο Θέοντεν παρομοιάζεται με αρχαίο θεό, όπως τον Όρομε 'στη μάχη των Βάλαρ'.
Λίστα των Βάλαρ
Κατηγορία:Χαρακτήρες από τη Μέση Γη Κατηγορία:Φανταστικοί άγγελοι
Ιερός Ναός Αγίων Ταξιαρχών Τσαριτσάνης
Ο Ναός των Αγίων Ταξιαρχών βρίσκεται Τσαριτσάνη Λάρισας στη συνοικία Μπουμπουτσιά.
Ίδρυση του Ναού
Η παράδοση αναφέρει ότι ο ναός κτίστηκε στα μέσα του 16ου αιώνα και ότι ήταν ο πρώτος μητροπολιτικός ναός της Τσαριτσάνης. Δυστυχώς όμως γραπτές πηγές δεν διασώθηκαν που να επιβεβαιώνουν την παράδοση αυτή.
Περιγραφή του Ναού
Ο Ναός είναι λιθόχτιστος και κεραμοσκεπής. Στο νότιο μέρος υπάρχει νάρθηκας διαστάσεων μήκους 3,50 μ. και πλάτους 13 μ. Στο δυτικό μέρος του ναού βρίσκεται ο γυναικωνίτης. Το δάπεδο του καθολικού είναι στρωμένο με πλακάκια ενώ ο νάρθηκας με πέτρινες πλάκες. Οι αγιογραφίες του καθολικού και του νάρθηκα έχουν ασβεστωθεί. Ο άμβωνας και το δεσποτικό είναι απλά, ενώ το ξυλόγλυπτο τέμπλο παρουσιάζει αρχαιολογική αξία.
Τοιχογραφίες
Αξιόλογες τοιχογραφίες υπάρχουν στο ιερό. Επιβλητική είναι στο θόλο η Πλατυτέρα των Ουρανών. Στην προσκομιδή βλέπει κανείς την Αποκαθήλωση και στο χωνευτήρι τον Άγιο Στέφανο. Στο ανατολικό μέρος του νάρθηκα υπήρχε παρεκκλήσι αγνώστου Αγίου, που σήμερα δόθηκε όνομα σε αυτόν τον Άγιο και είναι ο Άγιος Φανούριος. Στη βόρεια πλευρά του παρεκκλησίου υπάρχει μια τοιχογραφία που αποτελείται από τον «Καιρό του Χρόνου», μια υπέροχη σύνθεση γεμάτη πικρή ειρωνεία για τη μοίρα του ανθρώπου. Αποτελείται από έναν κεντρικό κύκλο. Κεντρικές μορφές είναι ο ήλιος, η σελήνη, η μέρα και η νύχτα. Στο κέντρο του κύκλου σοβαρή και επιβλητική η μορφή του χρόνου κρατά ένα λευκό ειλητάριο. Ο κύκλος χωρίζεται με δέσμες ακτινών σε τεταρτοκύκλια. Μέσα σε καθένα από αυτά, αρχίζοντας από κάτω και κατά την κίνηση του δείκτη του ρολογιού είναι ζωγραφισμένες οι τέσσερις εποχές του έτους «ΧΟΙΜΟΝ», «ΦΘΗΝΟΠΟΡΟ», «ΘΕΡΟΣ», «ΕΑΑΡ». Και οι τέσσερις εποχές εμφανίζονται με νεανικές μορφές που καβαλικεύουν πάνω σε σύμβολα ζωδίων. Το πρόσωπό τους είναι στραμμένο προς το κέντρο του κύκλου. Γύρω από τον τροχό κρατιούνται ξαπλωμένες ανθρώπινες μορφές ακολουθώντας τον τροχό του χρόνου που συνεχώς γυρίζει. Στο επάνω μέρος του καιρού του χρόνου κάθεται στο θρόνο ο Χριστός με την επιγραφή «Ο μάταιος βίος». Δίπλα στον καιρό του χρόνου υπάρχει η τοιχογραφία που παριστάνει το θάνατο του πλουσίου Λαζάρου. Ο Αρχάγγελος με την ραμφαία καρφωμένη στο στήθος του Λαζάρου παρακολουθείται από τρεις γυναίκες με πρόσωπα θλιμμένα. Ο ναός στην περίοδο της Τουρκοκρατίας υπήρξε μητροπολιτικός ναός μέχρι που κτίστηκε ο ιερός ναός της Παναγίας της Θεοτόκου.
Επιγραφές
Υπάρχει μια επιγραφή χαραγμένη γύρω από τη χειρολαβή ενός μεταλλικού Σταυρού. Σύμφωνα με αυτή την επιγραφή ο σταυρός είναι περιουσία των Αγίων Ταξιαρχών της Κωμόπολης Τσαριτσάνης. Σήμερα ο σταυρός φυλάγεται στο ιερό ναό του Αγίου Νικολάου. Ο σταυρός κατασκευάστηκε στην περίοδο του Χατζηκυριακή Πάρκολη το 1745 από τον χρυσοχόο Αθανάσιο Μ. Πολίτη. Άλλη επιγραφή αναγράφεται κάτω από τον επιτάφιο. Από την επιγραφή αυτή πληροφορούμαστε ότι ο επιτάφιος που είναι πραγματικό αριστούργημα τέχνης είναι περιουσία του Ιερού Ναού των Αγίων Ταξιαρχών της Τσαριτσάνης. Φυλάγεται σήμερα στο ναό μέσα σε ιδιαίτερη μεταλλική θήκη. Ο επιτάφιος κατασκευάστηκε το 1800. Η χρονολογία αυτή είναι σημαδιακή γιατί μπορούμε να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη της κεντρικής τέχνης κατά τον 18ο αιώνα. Επίσης, υπάρχει μια επιγραφή χαραγμένη στα χείλια ενός μεταλλικού δίσκου των Αγίων Ταξιαρχών. Ο δίσκος αυτός κατασκευάστηκε από τον χρυσοχόο Γεώργιο με δαπάνη του εκκλησιαστικού επιτρόπου Αποστόλου Χατζημόλιου. Ο δίσκος είναι περιουσία του Ιερού Ναού των Αγίων Ταξιαρχών και κατασκευάστηκε το 1808. Ο Ναός πανηγυρίζει στις 8 Νοεμβρίου στη γιορτή των Αγίων Ταξιαρχών.
Πηγές
Κατηγορία:Μνημεία Δήμου Ελασσόνας Ταξιαρχων
Αισχριώνη
Η Αισχριώνη ή Αισχριωνία ήταν μια φυλή των Σαμίων, η οποία εγκαταστάθηκε στην πόλη Όαση της Λιβύης. Η Όαση απείχε επτά μέρες δρόμο μέσω της ερήμου από την αιγυπτιακή πόλη Θήβα, ονομαζόταν δε στα ελληνικά «Μακάρων Νήσος», σύμφωνα με τον Ηρόδοτο.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Σάμιοι
Ζερεμί Μενέζ
Ο Ζερεμί Μενέζ (γεννημένος στις 7 Μαϊου 1987) είναι Γάλλος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην ιταλική Paris fc. Αγωνίζεται σε πολλές θέσεις του κέντρου αλλά και της επίθεσης, πιο συχνά ως εξτρέμ και ως επιτελικός μέσος. Ο Μενέζ έχει περιγραφεί ως ένας ποδοσφαιριστής που μπορεί να χρησιμοποιεί εξίσου καλά και τα δυο του πόδια, μέσος με εξαιρετική τεχνική κατάρτιση με μεγάλη ευστοχία στις πάσες.
Ο Μενέζ ξεκίνησε την καριέρα περνώντας τον καιρό του σε αρκετές ομάδες της περιοχής Ιλ-Ντε-Φρανς όπως το Σαντρ ντε Φορμασιόν ντε Παρί και το ΚΣΦ Μπρετινύ. Το 2001, εξασφάλισε τη μεταγραφή του στη Σοσό και πέρασε τέσσερα χρόνια στις ακαδημίες της ομάδας. Τον Μάρτιο του 2004, ο Μενέζ έγινε ο νεαρότερος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής στην ιστορία της Λιγκ 1 μετά την υπογραφή επαγγελματικού συμβολαίου και αφού πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στη διάρκεια της σεζόν 2004–05. Με τη Σοσό, αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην ευρωπαϊκή σκηνή μετά τη συμμετοχή του στη διάρκεια της σεζόν 2004-05 στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Μετά από δύο σεζόν στην ομάδα, πήγε στη Μονακό. Στη Μονακό, ο Μενέζ αναπτύχθηκε σε έναν δημιουργηκό μέσο κάτω από τις οδηγίες του Βραζιλιάνου προπονητή Ρικάρντο Γκόμες. Μετά από δύο επιτυχημένες σεζόν στο Μονακό, υπέγραψε στην ομάδα της ιταλικής Σέριε Α Ρόμα για τέσσερα χρόνια. Με τη Ρόμα, ο Μενέζ αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο Τσάμπιονς Λιγκ και πέτυχε 12 γκολ σε παραπάνω από 100 εμφανίσεις με την ομάδα. Τον Ιούλιο του 2011, μετά από τρεις σεζόν με τη Ρόμα, ο Μενέζ επέστρεψε στη Γαλλία υπογράφοντας τριετές συμβόλαιο με την Παρί Σεν Ζερμέν. Από το καλοκαίρι του 2014 αγωνίζεται στην ΑΚ Μίλαν.
Ο Μενέζ είναι πρώην διεθνής με τις μικρές εθνικές ομάδες της Γαλλίας και έχει εκπροσωπήσει τη χώρα του σε κάθε ηλικιακή κατηγορία για την οποία είχε το δικαίωμα να αγωνιστεί. Πριν αγωνιστεί με την ανδρική ομάδα της Γαλλίας, αγωνίστηκε με την Εθνική Γαλλίας της ηλικιακής κατηγορίας under-17 που κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου της κατηγορίας Under-17 το 2004. Ο Μενέζ πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ομάδα των ανδρών της Γαλλίας τον Αύγουστο του 2010 σε έναν φιλικό αγώνα με αντίπαλο τη Νορβηγία.
Εξωτερικοί σύνδεμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σοσό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβισιόν Μεξικού
109 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Φονικές Μηχανές (ταινία)
Οι Φονικές μηχανές (αγγλικά: Mortal Engines) είναι μια νεοζηλανδική-αμερικανική ταινία φαντασίας και περιπέτειας, παραγωγής του 2018.
Ο Πίτερ Τζάκσον αγόρασε τα δικαιώματα του βιβλίου το 2009, αλλά η παραγωγή της ταινίας ξεκίνησε το 2016. Ο Τζάκσον προσέγγισε τον Ρίβερς, ο οποίος είχε βραβευθεί με Όσκαρ Καλύτερων Οπτικών Εφέ για το έργο του στην ταινία Κινγκ Κονγκ του Τζάκσον, ώστε να κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, και έφερε αρκετά μέλη από τις ομάδες παραγωγής του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και του Χόμπιτ. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Απρίλιο και ολοκληρώθηκαν τον Ιούλιο του 2017 κι έγιναν στη Νέα Ζηλανδία.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 27 Νοεμβρίου 2018 στο Λονδίνο. Κυκλοφόρησε στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία στις 6 Δεκεμβρίου 2018 και στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 14 Δεκεμβρίου 2018. Η ταινία έλαβε αρνητικές κριτικές από τους κριτικούς, μερικοί από τους οποίους επαίνεσαν τα οπτικά εφέ και τη μουσική επένδυση αλλά οι περισσότεροι επέκριναν τη σκηνοθεσία, το σκηνικό και την "έλλειψη προσωπικότητας". Η ταινία κέρδισε 83 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως και είχε προϋπολογισμό τουλάχιστον 100 εκατομμυρίων δολαρίων μαζί με κόστη μετά την παραγωγή ύψους 150 εκατομμυρίων δολαρίων, με αποτέλεσμα να υπάρξουν καθαρές απώλειες ύψους 174 εκατομμυρίων δολαρίων. Είναι η μεγαλύτερη εισπρακτική αποτυχία του box office του 2018, καθώς και μια από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές αποτυχίες όλων των εποχών, ανεξαρτήτως του αν το ποσό έχει προσαρμοστεί βάσει του πληθωρισμού ή όχι.
Λυκαστία
thumb|200 px|right|Ιστορικός χάρτης της Μ. Ασίας
Φονικές Μηχανές (ταινία)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φονικές μηχανές Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2018 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Δυστοπικές ταινίες Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες επιβίωσης Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές αεροπορικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες που αφορούν την εκδίκηση Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Ζηλανδία Κατηγορία:Νεοζηλανδικές ταινίες Κατηγορία:Μετα-αποκαλυπτικές ταινίες Κατηγορία:Ατμοπάνκ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες IMAX Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Junkie XL
Λυκαστία
Η Λυκαστία ήταν αρχαία χώρα του Γαλατικού Πόντου, ανατολικά της Αμισού (Σαμψούντας). Κύρια πόλη αυτής της χώρας ήταν η ελληνική Λύκαστος που απείχε 20 στάδια ανατολικά της Αμισού παρά τις εκβολές του ομώνυμου ποταμού Λύκαστου, σημερινού Καρά-μπογκάζ που εκβάλει παρά το ακρωτήριο Τσίβα-Μπουρνού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Τουρκίας Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές αποικίες στη Μικρά Ασία
Τσιάπας ΦΚ
Η Τσιάπας ΦΚ (παλαιότερα γνωστή στα Χαγουάρες ντε Τσιάπα) είναι μεξικανή ποδοσφαιρική ομάδα από την Τούξτλα Γκουτιέρρες. Έδρα της ομάδας είναι το Estadio Víctor Manuel Reyna, χωρητικότητας 31500 θεατών. Συμμετέχει στην Liga MX.
Χαγουάρες ντε Τσιάπας
Η Χαγουάρες ντε Τσιάπας ιδρύθηκε στις 27 Ιουνίου 2002. Έδωσε τον πρώτο αγώνα της στις 3 Αυγούστου 2002 με αντίπαλο την Τίγρες ντε λα ΟΑΝΛ, χάνοντας με 3–1, με τον Λούσιο Φιλομένο να σκοράρει το πρώτο γκολ στην ιστορία της ομάδας.
Έχει κερδίσει 3 Chiapas Cup (2003, 2005, 2007) και 1 Copa Mesoamericana (2011).
Τσιάπας ΦΚ
Στις 20 Μαΐου 2013 ανακοινώθηκε ότι η Χαγουάρες ντε Τσιάπας πωλήθηκε και μετακινήθηκε στο Σαντιάγο ντε Κερέταρο. Στις 28 του ίδου μήνα, ανακοινώθηκε ότι η Σαν Λουίς ΦΚ μετακινήθηκε στην Τούξτλα Γκουτιέρρες και μετονομάστηκε σε Τσιάπας Φούτμπολ Κλουμπ φέρνοντας πίσω μια ομάδα πρώτης κατηγορίας στη Τσιάμπας
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2013 Κατηγορία:Τσιάπας ΦΚ
Κιάρα Ζόρζι
Η Κιάρα Ζόρζι, γνωστή και ως Κλάρα ή Κλαίρη Ζόρζι ή Τζόρτζι (Chiara Zorzi ή Giorgio, Clara ή Claire, πέθανε το 1454), ήταν η δεύτερη σύζυγος του Νέριο Β΄ Ατσαγιόλι, Δούκα των Αθηνών και αντιβασίλισσα για το νεαρό γιο τους Φραγκίσκο Α΄ μετά τον θάνατο του Νέριο Β΄ στο 1451.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Νικόλαου Γ΄ Ζόρζι Μαρκησίου της Βοδονίτσας και Τριτημόριου της Εύβοιας. Η ίδια φημιζόταν για την ομορφιά της. Μετά τον θάνατο του Νέριο Β΄ παντρεύτηκε το 1453 τον Βαρθολομαίο Κονταρίνι, ο οποίος -τυφλωμένος από τον έρωτά του- δολοφόνησε τη σύζυγό του για να νυμφευτεί την Κιάρα. Έτσι το δουκάτο κυβερνούσαν η Κιάρα και ο Βαρθολομαίος ως επίτροποι. Ο λαός της Αθήνας, που δεν συμπαθούσε και πολύ την Κιάρα, ζήτησε την επέμβαση του Οθωμανού σουλτάνου Μουράτ Β΄ υπέρ του Δούκα Φραγκίσκου Α΄. Ο Σουλτάνος κάλεσε την Κιάρα και τον Βαρθολομαίο στην Αδριανούπολη και διόρισε αντιβασιλέα του Φραγκίσκου Α΄ τον γιο τού Αντώνιου Β΄, τον Φραγκίσκο Β΄.
Ο Φραγκίσκος Β΄, όταν έφθασε στην Αθήνα το 1454, συνέλαβε την Κιάρα, τη φυλάκισε στα Μέγαρα και τη σκότωσε. Η ενέργειά του αυτή σήμανε και το τέλος του Δουκάτου: ο Σουλτάνος το κατέλαβε δίνοντας τέλος στη Φραγκοκρατία.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκισσες των Αθηνών Κατηγορία:Οικογένεια Ατσαγιόλι Κιαρα
Κυβερνήτης
Ένας κυβερνήτης είναι, στις περισσότερες περιπτώσεις, δημόσιος υπάλληλος με εξουσία να κυβερνήσει την εκτελεστική εξουσία ενός μη κρατικού ή υποεθνικού επιπέδου κυβέρνησης, κατατασσόμενος κάτω από τον αρχηγό του κράτους. Στις ομοσπονδίες, ο κυβερνήτης μπορεί να είναι ο τίτλος ενός πολιτικού που διέπει μια συνιστώσα πολιτεία και μπορεί είτε να ορίζεται ή να εκλέγεται. Η δύναμη του κυβερνήτη μπορεί να διαφέρει δραματικά μεταξύ των πολιτικών συστημάτων, με κάποιους κυβερνήτες να έχουν μόνο ονομαστική ή σε μεγάλο βαθμό εθιμοτυπική δύναμη, ενώ άλλοι να έχουν τον πλήρη έλεγχο πάνω από ολόκληρη την κυβέρνηση.
Ιστορικά, ο τίτλος μπορεί επίσης να εφαρμοστεί στους εκτελεστικούς υπάλληλους που ενεργούν ως εκπρόσωποι των ναυλωμένων εταιρειών στην οποία έχει χορηγηθεί άσκηση της κυριαρχίας στην αποικιακή περιοχή, όπως η Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών ή η Ολλανδική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών. Οι εταιρείες αυτές λειτουργούν ως ένα μεγάλο κράτος εντός ενός κράτους με τις δικές της ένοπλες δυνάμεις.
Μπορεί επίσης να υπάρχουν και μη πολιτικοί κυβερνήτες: υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι σε ιδιωτική ή παρόμοια διακυβέρνηση, όπως η εμπορική και η μη κερδοσκοπική διαχείριση, στυλιζαρισμένη ως κυβερνήτης, που απλά διέπει ένα ίδρυμα, όπως μια εταιρία ή μια τράπεζα. Για παράδειγμα, στο Ηνωμένο Βασίλειο και άλλες χώρες της Κοινοπολιτείας, υπάρχουν κυβερνήτες φυλακών ("φύλακες" στις Ηνωμένες Πολιτείες), κυβερνήτες σχολείων και κυβερνήτες τραπεζών.
Το επίθετο που αφορά τον κυβερνήτη είναι το κυβερνητικός. Η ιστορική γυναικεία μορφή είναι κυβερνήτισσα, αν και οι θηλυκοί υπάλληλοι αναφέρονται με την ουδέτερη μορφή κυβερνήτης (χωρίς τη κατάληξη φύλου) στο ουσιαστικό για να αποφευχθεί η σύγχυση με άλλες έννοιες του όρου.
Στην (πολιτική) αεροπορία,ορίζεται ως κυβερνήτης αεροσκάφους με πολυμελές πλήρωμα θαλάμου διακυβέρνησης (cockpit crew) άτομο καταλλήλως εκπαιδευμένο και με επαρκή πτητική πείρα για να αναλάβη τον χειρισμό τού αεροσκάφους και τον συντονισμό τών υπολοίπων μελών τού πληρώματος αλλά και την εποπτεία τών μελών τού πληρώματος θαλάμου επιβατών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διακυβέρνηση της Βρετανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Κυβερνητικές ιδιότητες Κατηγορία:Θέσεις εξουσίας
Τέλλις ο Σικυώνιος
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Σικυώνιοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (8ος αιώνας π.Χ.)
Αριστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση
Η Αριστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση (ΑΡ.Α.Σ.) είναι οργάνωση της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής αριστεράς, έντονα επηρεασμένη από το Μάο Τσετούνγκ και το ρεύμα του Αλτουσέρ στη Γαλλία.
Στις εκλογές του 2007 συμμετείχε στο ψηφοδέλτιο ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α. και στις Ευρωεκλογές του 2009 στο μετωπικό σχηματισμό ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. μαζί με άλλες οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Στις φοιτητικές εκλογές συμμετέχει στα σχήματα των Ε.Α.Α.Κ., ενώ παρεμβαίνει και σε εργασιακούς χώρους. Εκδίδει το περιοδικό "Αριστερή Συσπείρωση". Δημιουργήθηκε το 1998 αλλά έχει τις ρίζες της στη Β' Πανελλαδική. Το 2015 αποχώρησε από την ΑΝΤ.ΑΡΣΥ.Α συμμετέχοντας στην Λαϊκή Ενότητα- Ανυπότακτη Αριστερά στην προσπάθεια ευρύτερης συσπείρωσης των αριστερών μαχητικών δυνάμεων.
Ιστορία
Το 1977-78 δημιουργείται ένα συνεχώς αυξανόμενο δυναμικό αγωνιστών, ανένταχτων μεν πολιτικοποιημένων δε. Με την διάσπαση της Β' πανελλαδικής από την ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος και μέσα στο κίνημα και τις καταλήψεις του '79 για την κατάργηση του ν.815 για την τριτοβάθμια εκπαίδευση δημιουργούνται οι "Συσπειρώσεις" στις οποίες κυριαρχούν οι "πανελλαδικάριοι", οι ανένταχτοι "πρώην", ενώ η μόνη οργάνωση που μπαίνει στις συσπειρώσεις εκείνη την εποχή είναι η Οργάνωση Σοσιαλιστική Επανάσταση (ΟΣΕ).
Με την άνοδο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στην εξουσία το 1981 η πλειοψηφία της άκρας αριστεράς (Κ.Κ.Ε.(μ-λ) και Ε.Κ.Κ.Ε.) όπως και η Β' Πανελλαδική και οι αυτόνομοι, πέρασε ιδεολογική και πολιτική κρίση. Σχήματα "συσπειρωσιακά" εξακολουθούν να υπάρχουν αλλά να απομαζικοποιούνται, ενώ δεν εκφράζονται κεντρικά ως παράταξη. Το 1982, με την κόντρα στον νόμο-πλαίσιο του ΠΑΣΟΚ για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, συσπειρώνεται ξανά ότι είχε απομείνει, παίρνει πανελλαδική έκφραση, ονομάζεται ΑΣΦ-Σ (Αριστερές Συσπειρώσεις Φοιτητών-Σπουδαστών) και πλέον εκεί κυριαρχούν οι λεγόμενοι αριστεριστές (ανένταχτοι και ενταγμένοι με κύριες οργανώσεις τις ΟΣΕ και Α/συνέχεια (που συγκροτήθηκε από πρώην μέλη του ΚΚΕ(μ-λ) μετά τη διάσπασή του) και κάποιες άλλες που στην πορεία διαλύθηκαν).
Το 1987-89 δημιουργείται νέα κρίση και οι ΑΣΦ-Σ διασπώνται στα τρία και παύουν να έχουν πανελλαδική έκφραση. Υπάρχουν πλέον οι συσπειρώσεις που ελέγχει η ΟΣΕ και εκφράζονται πανελλαδικά σαν ΕΣΟΦ-Σ, υπάρχουν οι συσπειρώσεις που κυριαρχεί η Α/συνέχεια και καταγράφονται πανελλαδικά σαν Αριστερά Σχήματα και υπάρχουν οι συσπειρώσεις που ελέγχουν διάφοροι ανεξάρτητοι συνδικαλιστές που καταγράφονται πανελλαδικά σαν Α.ΣΥΣ. (Αριστερές Συσπειρώσεις).
Το 1990-1991 οι Α.ΣΥΣ. μαζί με την ΚΝΕ-ΝΑΡ (σημερινή Νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση (ΝΚΑ) θα σχηματίσουν τα Ε.Α.Α.Κ. Οι Α.ΣΥΣ., που εν τω μεταξύ είχαν μετατραπεί από αμιγής φοιτητική οργάνωση σε πολιτική με παρεμβάσεις και σε εργασιακούς χώρους, διασπάστηκαν το 1998 και δημιουργήθηκε η ΑΡ.Α.Σ. Το 2003 το μέρος των Α.ΣΥΣ. που είχε κρατήσει το όνομα κατά τη διάσπαση του 1988 ενώθηκε με την Αριστερή Κίνηση και δημιούργησαν την Αριστερή Ανασύνθεση (ΑΡ.ΑΝ.).
Στις εκλογές της 21ης Μάη 2023, η Αριστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση μαζί με τη Λαϊκή Ενότητα θα συνεργαστεί με το ΜΕΡΑ 25 συμμετέχοντας στα ψηφοδέλτια του ΜΕΡΑ 25 ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΡΗΞΗ.
Citroën Rosalie
Το Citroën Rosalie ήταν σειρά τριών εκδοχών / διαστάσεων ενός αυτοκινήτου που κατασκευάστηκε από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Citroën, από τον Οκτώβριο του 1932 έως τον Σεπτέμβριο του 1938. Οι 3 επιμέρους εκδοχές του Rosalie ονομάζονταν 8CV, 10CV και 15CV. Τα νούμερα αντιστοιχούσαν στο γαλλικό σύστημα φορολόγησης, το οποίο βασιζόταν στον κυβισμό του κινητήρα (CV = Cheval Vapeur, φορολογήσιμοι ίπποι).
Και οι τρεις εκδοχές παρουσιάστηκαν ταυτόχρονα στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού το 1932. Έως την παρουσίαση του Traction Avant το 1934, συγκροτούσαν και το σύνολο της σειράς μοντέλων της Citroën. Οι 4-κύλινδρες εκδοχές 8CV και 10CV αντικατέστησαν το 4-κύλινδρο Citroën Type C4 του 1928, ενώ η 6-κύλινδρη 15CV αντικατέστησε το 6-κύλινδρο Citroën Type C6 του 1928. Και οι 3 εκδοχές αντικαταστάθηκαν το 1934 από το Traction Avant. Επίσης, και οι τρεις εκδοχές του Rosalie προσφέρθηκαν σε αρκετές εκδοχές αμαξώματος, από τις οποίες η τετράπορτη σεντάν τριών όγκων ήταν σε όλα η πλέον δημοφιλής.
Υπήρξε επίσης και το Petite Rosalie («Μικρή Rosalie»), ένα ελαφρύ αγωνιστικό αυτοκίνητο με βάση το αμάξωμα του 8CV, που είχε επιτύχει σειρά διαδοχικών ρεκόρ στην αγωνιστική πίστα του Linas-Montlhéry το 1931, καλύπτοντας συνολικά 300.000 χιλιόμετρα, με μέση ταχύτητα 93 km/h (58 mph).
8CV
Το πιο μικρό Rosalie, γνωστό επίσημα ως 8CV, έφερε έναν 4-κύλινδρο σε σειρά κινητήρα, κυβισμού 1.452 cm³ και ισχύος 32 hp στις 3.200 στροφές το λεπτό, με κίνηση στους πίσω τροχούς. Συνδυαζόταν με 3-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο το οποίο είχε ασυγχρόνιστη την 1η σχέση του (όπως συνέβαινε σε όλα τα κιβώτια ταχυτήτων της τότε εποχής). Επίσης, έφερε και στους 4 τροχούς φρένα με ταμπούρα. Το μήκος του ήταν 4,27 μέτρα και η τελική του ταχύτητα ήταν 90 km/h (56 mph).
10CV
thumb|left|Citroën Rosalie 10CV δίπλα στον διάδοχο [[Citroën Traction Avant (πίσω).]]
Το αμέσως μεγαλύτερο 10CV έφερε έναν επίσης 4-κύλινδρο σε σειρά κινητήρα, αλλά με κυβισμό 1.767 cm³ και ισχύ 36 hp, επιτυγχάνοντας τελική ταχύτητα που έφτανε ή και ξεπερνούσε, ανάλογα με το αμάξωμα, το ψυχολογικό όριο των 100 km/h (62 mph). Το μήκος του ήταν κατά 30 εκατοστά μεγαλύτερο από το 8CV, στα 4,57 μέτρα. Τα περισσότερα μηχανικά του μέρη πάντως, ήταν κοινά με του 8CV. thumb|Citroën Rosalie 10CV cabriolet του 1933.
Παρά την λίγο υψηλότερη τιμή πώλησης, το 10CV γνώρισε μεγαλύτερη απήχηση στο κοινό και εμπορική επιτυχία από το 8CV, πιθανώς διότι προσφερόταν σε περισσότερες εκδοχές αμαξώματος, μεταξύ των οποίων και το ελαφρύτερο και κατά συνέπεια ταχύτερο Rosalie 10 «Légère» ή «Light», δηλαδή «Ελαφρύ».
15CV
thumb|left|Citroën Rosalie 15 AL Berline του 1933.
Το κορυφαίο Rosalie, γνωστό ως 15CV, έφερε 6-κύλινδρο σε σειρά κινητήρα, κυβισμού 2.650 cm³, με τους κυλίνδρους να έχουν ο καθένας τους τον ίδιο όγκο με αυτούς του 10CV, ενώ η ισχύς του 15CV ήταν 56 hp. Λόγω του μεγαλύτερου μήκους του κινητήρα, το μπροστινό μέρος είχε επιμηκυνθεί σημαντικά και το συνολικό μήκος του αυτοκινήτου ήταν 4,72 μέτρα. thumb|Citroën Rosalie 10L cabriolet του 1933. thumb|Citroën Rosalie 7UA του 1936.
Προσφερόταν και αυτό σε πολλές εκδοχές αμαξώματος, μεταξύ των οποίων και το ελαφρύτερο και κατά συνέπεια ταχύτερο Rosalie 15 «Légère» («Ελαφρύ»), δηλαδή πρακτικώς ένα 15CV που έφερε το μικρότερο μήκος θαλάμου επιβατών της έκδοσης 10CV. Η έκδοση αυτή είχε και την υψηλότερη τελική ταχύτητα, καθώς έφτανε τα 120 km/h (75 mph), νούμερο κορυφαίο για τα δεδομένα της τότε εποχής. Οι εκδόσεις berline και sedan έφταναν τα 115 km/h (71 mph).
Παραγωγή
Τον Ιανουάριο του 1934, και τα τρία μοντέλα ταυτόχρονα υπέστησαν αισθητική ανανέωση στο εμπρός μέρος. Η γρίλια απέκτησε κλίση και έγινε έτσι για πρώτη φορά αεροδυναμική. Επίσης, ο μπροστινός προφυλακτήρας έγινε καμπυλωτός, αντί ευθύγραμμος. Όσα αντίτυπα κατασκευάστηκαν μετά, αναφέρονταν τότε ως εκδοχές NH, από το «Nouvelle Habillage» («Νέα Ενδυμασία»).
Αντικατάσταση του Rosalie
Τον Απρίλιο του ίδιου έτους, εισήχθη επίσημα ο αντικαταστάτης τους, το Citroën Traction Avant, και τα περισσότερα Rosalie διακόπηκαν έως το 1935. Ωστόσο, η επιτυχής γρήγορη εξέλιξη (μόλις 18 μηνών) του Traction Avant σήμαινε πως τα έξοδα ήταν τεράστια και αυτό συνέβαλε στην οικονομική καταστροφή της εταιρείας. Το Δεκέμβριο του 1934, η Citroën εξαναγκάσθηκε σε πτώχευση, γεγονός που οδήγησε στην ανάληψη της διοίκησης από τον μεγαλύτερο πιστωτή της, την εταιρεία κατασκευής ελαστικών Michelin.
Ως αποτέλεσμα αυτής της οικονομικά ταραγμένης κατάστασης, οι βασικές εκδοχές του Rosalie υιοθέτησαν τους κινητήρες των Traction Avant 7CV και 11CV, και συνέχισαν να παράγονται έως και τον Σεπτέμβριο του 1938 ως φθηνότερες εναλλακτικές λύσεις, υπό τις ονομασίες 7UA και 11UA αντίστοιχα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Rosalie Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα
Ντάμα πίκα
Η Ντάμα Πίκα (ρωσικά: Пиковая дама) (ελληνικά: Η Βασίλισσα του Μπαστουνιού) είναι μια όπερα σε τρεις πράξεις του Πιότρ Τσαϊκόφσκι με λιμπρέτο γραμμένο στα ρωσικά από τον αδελφό του συνθέτη, Μοδέστο. Η υπόθεση βασίζεται στο ομώνυμο διήγημα του ποιητή Αλεξάνδρου Πούσκιν. Η όπερα πρωτοπαρουσιάστηκε το 1890 στην Αγία Πετρούπολη.
Για ένα διάστημα, η όπερα παρουσιαζόταν στα γαλλικά και ήταν γνωστή με το όνομα La Dame de Pique. Σήμερα, παρουσιάζεται πλέον σχεδόν αποκλειστικά στα ρωσικά.
Θέμα της όπερας είναι η καταστροφική φύση του εθισμού στην χαρτοπαιξία. Ο Χέρμαν είναι ένας στρατιωτικός που εκμεταλλεύεται την αφελή εγγονή Λίζα, εγγονή μιας κόμισσας γνωστής ως «Ντάμα Πίκα». Η κόμισσα γνωρίζει το μυστικό των τριών τραπουλόχαρτων, το οποίο έχει αποκαλύψει σε τρεις άνδρες. Αν το αποκαλύψει και σε τρίτο, θα πεθάνει. Ο Χέρμαν έχει έμμονη ιδέα να μάθει το μυστικό, για το οποίο τελικά χάνει την περιουσία του, τη Λίζα και την ίδια του τη ζωή.
Ο πρωταγωνιστής της όπερας, Χέρμαν, είναι επί σκηνής και τραγουδά και στις επτά σκηνές, γεγονός που κάνει το ρόλο ιδιαίτερα απαιτητικό από πλευράς δεξιοτήτων αλλά και αντοχής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Όπερες στη ρωσική γλώσσα Κατηγορία:Όπερες του Πιότρ Τσαϊκόφσκι
3009 Κόβεντρυ
Ο Κόβεντρυ (Coventry) είναι ένας μικρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 14,1. Ανακαλύφθηκε το 1973 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του από την πόλη Κόβεντρι της Αγγλίας.
Κατά το περιήλιο της τροχιάς του ο Κόβεντρυ βρίσκεται έξω από τα εσώτατα (δηλαδή τα προς την πλευρά του Ηλίου) όρια της Κύριας Ζώνης.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Κόβεντρυ εκτιμάται σε 6,1 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του σε 0,110 ± 0,024.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Κοβεντρυ
Κώστας Φωτάκης
Αποφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών το 1969, σπούδασε Χημεία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (πτυχίο το 1973) και εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή στη Χημειοφυσική στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου το 1977.
Από το 1984 έως τις 27 Ιανουαρίου 2015, όποτε και διορίστηκε Αναπληρωτής Υπουργός Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων αρμόδιος για θέματα Έρευνας και Καινοτομίας στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, δίδασκε στο τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης. Συνταξιοδοτήθηκε και του απονεμήθηκε ο τίτλος του Ομότιμου Καθηγητή, το φθινόπωρο του 2017.
Από το 1997 έως το 2013 ήταν Διευθυντής του Ινστιτούτου Ηλεκτρονικής Δομής και Λέιζερ (ΙΗΔΛ) του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ) και από το 2011 έως το 2016 διετέλεσε Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΙΤΕ.
Πολιτική σταδιοδρομία
Στην πρώτη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα ήταν Αναπληρωτής Υπουργός Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων αρμόδιος για θέματα Έρευνας και Καινοτομίας. Στη δεύτερη κυβέρνηση Τσίπρα παρέμεινε αναπληρωτής υπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων αρμόδιος για θέματα Έρευνας και Καινοτομίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες φυσικοί Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου Κρήτης Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων
Μόνα (νησί)
Η Μόνα (ισπανικά: Isla de Mona) είναι ένα νησί στην Καραϊβική, το οποίο ανήκει στο Πουέρτο Ρίκο. Έχει έκταση 57 τ.χλμ. και είναι ακατοίκητη.
Αγιά Πρέβεζας
Η Αγιά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Πάργας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Πρεβέζης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Νικοπόλεως και Πάργας του νομού Πρεβέζης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Γεωγραφία
Η Αγιά είναι ορεινό χωριό στο ΒΑ. άκρο του νομού Πρέβεζας. Βρίσκεται κοντά στην Πάργα και λίγα χιλιόμετρα πριν από τα όρια με τον νομό Θεσπρωτίας, στους νότιους πρόποδες των βουνών της Πάργας και μέσο σταθμικό υψόμετρο 420. Aπέχει περίπου 66 χλμ. ΒΔ. της Πρέβεζας.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αγιάς είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 40,662 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Σαρακίνικο.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 ως Αγυιά και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας του νομού Πρεβέζης. Το 1927 η ονομασία του διορθώθηκε σε Αγιά. Το 1937 εντάχθηκε στον νομό Θεσπρωτίας και το 1946 πάλι στον νομό Πρεβέζης. Με το ΦΕΚ 244Α – 4/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αγιάς και προσαρτήθηκε στον δήμο Πάργας.
Ιστορικά στοιχεία
Από την επιφανειακή κεραμική και την ανεύρεση λατινικής επιτύμβιας επιγραφής μαρτυρείται η ύπαρξη ενός ρωμαϊκού οικισμού (κτηνοτροφικού χαρακτήρα) στη θέση "Οξινή", που βρίσκεται περίπου 4 χλμ. ΒΔ. της Αγιάς.
Κατά την τουρκοκρατία το χωριό, όπως και όλη η περιοχή της Πάργας, είχε καθεστώς ημιαυτονομίας ως κτήση των Ενετών, αλλά μετά την κατάλυση της ενετικής δημοκρατίας, το 1797, υπέστη πολλά δεινά. Καταστράφηκε από τα στρατεύματα του Αλή Πασά, αν και οι περισσότεροι από τους κατοίκους την είχαν ήδη εγκαταλείψει. Ο Αλή Πασάς την εποίκησε με Τουρκαλβανούς που έφερε από το γειτονικό χωριό Καρβουνάρι, και την οχύρωσε με φρούριο που κτίστηκε υπό την επίβλεψη Γενοβέζου μηχανικού. Όταν ο Αλή Πασάς επικυρήχθηκε από τον σουλτάνο, το 1821, βρισκόταν στην Αγιά. Στις 23 φεβρουαρίου 1824, κατελήφθη από τον Ομέρ Βρυώνη.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|Το Κάστρο του Αλή Πασά
Εκδηλώσεις
Κάθε χρόνο στις 26 Ιουλίου, εορτή της Αγίας Παρασκευής, πραγματοποιούνται πολιτιστικές εκδηλώσεις από τον πολιτιστικό σύλλογο Αγιάς, τα «Αγιώτικα». Την παραμονή της εορτής γίνεται λιτάνευση της εικόνας της Αγίας Παρασκευής με την συμμετοχή όλου του χωριού. Στα πλαίσια των εκδηλώσεων γίνεται αναπαράσταση του Αγιώτικου γάμου και ακολουθεί παραδοσιακό γλέντι. Ανήμερα της εορτής, το βράδυ γίνεται η μεγάλη πανήγυρη με παραδοσιακή μουσική, χορό, φαγητό και ποτό, στην αυλή της εκκλησίας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Πρέβεζας
110 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Λιβαδειά
εναλλ.=Άποψη της Κρύας ένα ηλιόλουστο πρωινό του Γενάρη|μικρογραφία|392x392εσ|Άποψη της Κρύας ένα ηλιόλουστο πρωινό του Γενάρη Η Λιβαδειά ή Λεβαδειά (παλαιότερα) ή Λεβάδεια (αρχαία ονομασία) είναι πόλη της Στερεάς Ελλάδας και πρωτεύουσα του Νομού Βοιωτίας. Διοικητικά, σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπάγεται στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, ειδικότερα στην Περιφερειακή Ενότητα Βοιωτίας και αποτελεί έδρα του Δήμου Λεβαδέων. Ακόμη, αποτελεί έδρα της Ιεράς Μητροπόλεως Θηβών και Λεβαδείας.
Γεωγραφία
Η πόλη βρίσκεται σε υψόμετρο 160 μέτρων, στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού, 130 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Αθήνας και 30 περίπου χιλιόμετρα από την πλησιέστερη ακτή του νομού (Παραλία Διστόμου, όπου βρίσκεται ο οικισμός Άσπρα Σπίτια (Παραλία Διστόμου) που αποτελούν το επίνειο αυτής).
Οι τέσσερις κυριότερες πλατείες της πόλης της Λιβαδειάς είναι οι εξής: Λάμπρου Κατσώνη (ή Ζάππειο), Εθνικής Αντιστάσεως (η Κεντρική Πλατεία), η πλατεία Ταμπάχνας, η πλατεία Αγίου Μελετίου στον προσφυγικό συνοικισμό καθώς και η πλατεία Οδυσσέα Ανδρούτσου.
Εκ των κυρίων οικοδομών της πόλης είναι το Άσυλο Ανιάτων, το κτίριο της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος και οι τέσσερις κύριοι ναοί: της Παναγίας Θεοτόκου, του Αγίου Νικολάου, του Αγίου Γεωργίου και της Ευαγγελίστριας.
Ο πληθυσμός της Λιβαδειάς είναι 21.379 σύμφωνα με την απογραφή του 2011.