cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βουαντίσουαφ Ζμούντα
Καριέρα σε συλλόγους
Ο Ζμούντα γεννήθηκε στο Λούμπλιν και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην τοπική Μότορ Λούμπλιν, πριν το 1973 ενταχθεί στην Γκβάρντια Βαρσοβίας, μια από τις ομάδες της πολωνικής πρωτεύουσας. Ο 19χρονος Ζμούντα έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εκστρατεία της Γκβάρντια στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1973-74, όπου αποκλείστηκε από την τελική νικήτρια, Φέγενορντ. Ο Ζμούντα συνέχισε τη σταδιοδρομία του στην Πολωνία με την Σλονσκ Βρότσουαφ και αργότερα με την Βίντζεφ Λοτζ, πριν ο ιταλικός σύλλογος Ελλάς Βερόνα λάβει άδεια να τον υπογράψει από την Πολωνία το 1982. Μετά από δύο σεζόν γεμάτη από τραυματισμούς στη Βερόνα, ο Ζμούντα πέρασε μια σύντομη περίοδο στη Νιου Γιορκ Κόσμος πριν επιστρέψει στην Ιταλία για την ΟΣ Κρεμονέζε, παίζοντας δύο από τις τρεις σεζόν του με την ομάδα στη Σέριε Β. Ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική σταδιοδρομία του το 1988.
Εθνική ομάδα
μικρογραφία| Ο Ζμούντα (αριστερά) με την Πολωνία σε έναν αγώνα με αντίπαλο την [[Εθνική Ολλανδίας (ποδόσφαιρο ανδρών)|Ολλανδία το 1979.]] Ο Ζμούντα αγωνίστηκε για την Εθνική Πολωνίας, με την οποία έκανε 91 συμμετοχές και σημείωσε δύο γκολ.
Συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974, όπου η Πολωνία μετά από εξαιρετικές εμφανίσεις τερμάτισε στην τρίτη θέση και αναδείχθηκε ως ο Καλύτερος Νέος Παίκτης της διοργάνωσης. Επίσης, συμμετείχε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978, στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1982, όπου η Πολωνία κατέκτησε ξανά την τρίτη θέση και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986.
Έπαιξε συνολικά 21 αγώνες σε τελικούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου, που (σε ισοβαθμία με τους Ούβε Ζέελερ και Ντιέγκο Μαραντόνα) είναι η τέταρτη καλύτερη επίδοση συμμετοχών όλων των εποχών, πίσω μόνο από τους Λόταρ Ματέους, Μίροσλαβ Κλόζε και Πάολο Μαλντίνι, ενώ τότε ήταν πρώτη. Οι τέσσερις διοργανώσεις που έπαιξε, το 1974, το 1978, το 1982 και το 1986, τον τοποθετούν δεύτερο στον κατάλογο όλων των εποχών πίσω από τους Αντόνιο Καρβαχάλ, Λόταρ Ματέους και Ραφαέλ Μάρκες (συμμετοχές σε πέντε Παγκόσμια Κύπελλα) και σε ισοβαθμία με θρυλικά ονόματα, όπως ο Πελέ, ο Ντιέγκο Μαραντόνα, ο Μπόμπι Τσάρλτον και ο Τζάνι Ριβέρα.
Επίσης, συμμετείχε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976, όπου η Πολωνία κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο.
Συλλογικές
Σλονσκ Βρότσουαφ
Βίντζεφ Λοτζ
Διεθνείς
Πολωνία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Πολωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976 Κατηγορία:Πολωνοί αργυροί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1978 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μότορ Λούμπλιν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκβάρντια Βαρσοβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σλασκ Βρότσλαβ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βίντζεφ Λοτζ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ελλάς Βερόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιου Γιορκ Κόσμος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ (1968-84) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣ Κρεμονέζε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Πολωνοί προπονητές ποδοσφαίρου
Χρυσοτσίχλονο
Το Χρυσοτσίχλονο (Emberiza citrinella) είναι πτηνό της οικογένειας των Εμπεριζίδων.
Είναι κοινό σε όλα τα είδη των ανοιχτών περιοχών με Θάμνους και μικρά δέντρα. Τον χειμώνα σχηματίζουν μικρά κοπάδια. Το χρυσοτσίχλονο έχει μήκος 15 με 17 εκατοστά και ένα χοντρό ράμφος σποροφάγου. Το αρσενικό έχει ένα ανοιχτό κίτρινο κεφάλι, κίτρινη κοιλιά και ραβδωτή καφέ πλάτη. Το θηλυκό είναι είναι ίδιου χρώματος αλλά πιο θαμπό και με περισσότερες ρίγες. Η κραυγή του αρσενικού είναι μονότονη και επαναλαμβανόμενη.
Η διατροφή του αποτελείται από έντομα και σπόρους. Φτιάχνει τη φωλιά του στο έδαφος και γεννάει τρία με έξι αυγά τα οποία έχουν τριχοειδή σημάδια.
Ο Μπετόβεν παραδέχτηκε ότι εμπνεύστηκε τις πέντε πρώτες νότες τις 5ης συμφωνίας του από το κελάηδισμα του χρυσοτσίχλονου.
Γεωγραφική κατανομή
To χρυσοτσίχλονο αναπαράγεται στην Ευρώπη και το μεγαλύτερο μέρος της Ασίας. Σε ορισμένες περιοχές της Ευρώπης ο αριθμός των χρυσοτσίχλονων του έχουν μειωθεί σημαντικά. Στη Μεγάλη Βρετανία ο πληθυσμός τους έχει μειωθεί κατά 54% από το 1970. Στην Ευρώπη και την Ασία το χρυσοτσίχλονο είναι επιδημητικό αλλά σε ορισμένες πολύ βόρειες περιοχές μεταναστεύει τον χειμώνα σε θερμότερα μέρη.
Ενδιαίτημα
Το χρυσοτσίχλονο πιο συχνά βρίσκεται σε πεδινές περιοχές και σε αγροτικές εκτάσεις, πιθανόν λόγω της μεγαλύτερης διαθεσιμότητας των σπόρων. Φωλιάζει σε θάμνους, αυλάκια και φράχτες. Προτιμάει περιοχές που βρίσκονται κοντά σε μακρύ χορτάρι ή καλλιέργειες δημητριακών. Τα κοπάδια περνάνε το χειμώνα σε περιοχές με πολλούς σπόρους όπως σπαρμένα χωράφια.
Το χρυσοτσίχλονο έχει εισαχθεί στη Νέα Ζηλανδία το 1862 όπου έχει ευδοκιμήσει.
Διατροφή
Τρέφεται κυρίως με σπόρους από δημητριακά, πόες, τσουκνίδες, καλάμια και άλλα αγριόχορτα. Επίσης κατά την περίοδο της αναπαραγωγής τρώει έντομα όπως μύγες, ακρίδες, κατσαρίδες, ψαλίδες, κάμπιες, σκαθάρια, σκουλίκια και σαλιγκάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εμπεριζίδες
Ίντι
Στη μυθολογία των Ίνκας, ο Ίντι είναι ο θεός του ήλιου, γιος του Βιρακότσα. Σύζυγός του θεωρείται η Μάμα Κίγια, θεά της σελήνης κι αδερφή του.
Ο Ίντι είναι ο πιο σημαντικός από τους θεούς των Ίνκας, καθώς αντιπροσώπευε το Ζωοδότη Ήλιο, που έδινε το φως και τη θέρμη του στους ανθρώπους. Η λατρεία του ήταν διαδεδομένη στους αγρότες, που στρέφονταν σε αυτόν για καλή σοδειά.
Σύμφωνα με έναν αρχαίο μύθο, ο Ίντι έμαθε στο γιο του, Μάνκο Κάπακ, και στην κόρη του, Μάμα Όκλιο, τις τέχνες και τον πολιτισμό και τους έστειλε στη γη για να παραδώσουν τη γνώση αυτή στην ανθρωπότητα. Τους έδωσε ένα χρυσό ραβδί και τους διέταξε να χτίσουν έναν ναό και την πρωτεύουσα των Ίνκας στον τόπο που θα προσγειωνόταν το ραβδί. Έτσι δημιουργήθηκε η πόλη του Κούσκο, ενώ ο εκάστοτε αρχηγός θεωρούνταν η ζωντανή ενσάρκωση του Ίντι.
Ο Ίντι αναπαρίσταται συχνά σαν ένας χρυσός δίσκος με ανθρώπινο πρόσωπο. Σύμφωνα με ένα θρύλο, υπήρχε ένας μεγάλος χρυσός δίσκος που απεικόνιζε τον Ίντι, ο οποίος βρέθηκε στα χέρια των Ισπανών κονκισταδόρες το 1571 και στάλθηκε στον Πάπα. Από τότε δεν έχει βρεθεί ποτέ.
Προς τιμήν του Ίντι λάμβανε χώρα η γιορτή του Ίντι Ράιμι κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο, περίπου στις 24 Ιουνίου για τους Ίνκας.
Κατηγορία:Μυθολογία Ίνκα
Αντνάν Μεντερές
Γεννήθηκε το 1899 στις Τράλλεις. Φοίτησε στο Αμερικανικό Κολέγιο της Σμύρνης και στη συνέχεια στη Νομική Σχολή της Άγκυρας. Κατά την διάρκεια Ελληνικής Στρατιωτικής παρουσίας στην Ιωνία (1919 - 1922) ήταν επικεφαλής ομάδας ατάκτων (τσέτες), βαρυνόμενος με τη σφαγή των 31 νεαρών χριστιανών προσκόπων του Αϊδινίου, τον Ιούνιο του 1919. Το επίθετό του προέρχεται από την ελληνική λέξη Μαίανδρος και τo έλαβε μετά την υπό του Κεμάλ Ατατούρκ επιβολή της υποχρεωτικής πατρογονικής επωνυμίας, από τον ποταμό Μαίανδρο, όπου και διατηρούσε πολλά πατρικά κτήματα.
Ασχολούμενος με την πολιτική, εκλέχθηκε στην αρχή βουλευτής Αϊδινίου και υπήρξε πρόεδρος και εισηγητής διαφόρων κοινοβουλευτικών επιτροπών. Το 1945 ίδρυσε το Δημοκρατικό Κόμμα. Μετά τη νίκη του Δημοκρατικού Κόμματος στις εκλογές της 14 Μαΐου 1950, ανέλαβε την προεδρία της τουρκικής κυβέρνησης. Τότε ως Πρωθυπουργός συνοδευόμενος από τον υπουργό Εξωτερικών Φουάτ Κιοπρουλού επισκέφθηκε την Αθήνα κατά τον Απρίλιο του 1952, όπου είχε σοβαρές συνεννοήσεις με την ελληνική κυβέρνηση επί κοινού αμυντικού δόγματος (οργάνωση κοινής άμυνας με συντονισμό κοινής πολιτικής) για την είσοδο αμφοτέρων των χωρών στο ΝΑΤΟ. Τον Οκτώβριο του 1952 μετέβη με τον ίδιο υπουργό Εξωτερικών στο Λονδίνο, μετά από πρόσκληση της Αγγλικής Κυβέρνησης, για συνεννόηση σχετικά με την οργάνωση της άμυνας στη Μέση Ανατολή. Ανέλαβε πέντε φορές Πρωθυπουργός της Τουρκίας.
Το 1960 συνελήφθη μετά από στρατιωτικό πραξικόπημα και μαζί με τον τέως Πρόεδρο Τζελάλ Μπαγιάρ και άλλους υπουργούς οδηγήθηκε σε πολύμηνη δίκη κατηγορούμενος για πλείστα αδικήματα, μεταξύ των οποίων και για τους διωγμούς των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, γεγονότα που έμειναν γνωστά ως «Σεπτεμβριανά». Τελικά από τις εκδοθείσες κατά κεφάλαια της όλης κατηγορίας αποφάσεις καταδικάστηκε τετράκις σε θάνατο δι' απαγχονισμού, καταδίκη η οποία εκτελέστηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1961 στη νήσο Ιμραλί στη θάλασσα του Μαρμαρά.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις Τράλλεις της Μικράς Ασίας το 1899. Καταγόταν από πλούσια οικογένεια γαιοκτημόνων. Πολύ νωρίς έχασε τη μητέρα του, τον πατέρα και τέλος τη μικρή του αδελφή. Το γεγονός αυτό, καθώς και το ότι έζησε περιορισμένος, μη έχοντας κανένα παιδικό φίλο πλην του εξαδέλφου του Ετχέμ Μεντερές, φαίνεται να επέδρασαν καταλυτικά στην ψυχοσύνθεσή του.
Ο Μεντερές, κληρονόμος μιας τεράστιας κτηματικής περιουσίας, φοίτησε στο σχολείο «Ένωση και Πρόοδος» στη Σμύρνη και συνέχισε τις σπουδές του στο Αμερικανικό Κολλέγιο (Γυμνάσιο) του Κιζίλτσουλλού. Οι σπουδές του διακόπηκαν, διότι λόγω της έναρξης εν τω μεταξύ του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, εκλήθη να υπηρετήσει ως έφεδρος αξιωματικός.
Μεταβαίνοντας στο μέτωπο ο Μεντερές ασθένησε και επέστρεψε στη Σμύρνη. Μετά την ανακωχή του Μούδρου και την κατάληψη της Σμύρνης και της ενδοχώρας της από τα ελληνικά στρατεύματα ίδρυσε την «Συμμορία της ημισελήνου και του άστρου». Αργότερα έγινε αξιωματικός του ιππικού στα Σώκια και στο Σαντικλή, όπου πρωτοστάτησε στον άγριο σφαγιασμό των 31 μικρών Ελλήνων Προσκόπων και του Τοπικού τους Εφόρου Νικολάου Αυγερίδη στο Αϊδίνι τον Ιούνιο του 1919.
Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, και όταν ήδη ασχολείτο με την πολιτική, ο Μεντερές συνέχισε και περάτωσε τις ανώτερες σπουδές του, φοιτώντας στη Νομική σχολή της Άγκυρας.
Ο Μεντερές ενεγράφη στο Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα που ίδρυσε ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ το 1930. Το κόμμα αυτό ήταν το μόνο νόμιμο στην Τουρκία την εποχή της παντοκρατορίας του ιδρυτή της νέας Τουρκίας. Το 1931 ο Μεντερές εξελέγη βουλευτής Τράλλεων και συνέχισε να εκλέγεται έκτοτε. Το έτος 1945 διεγράφη από το Ρ.Λ.Κ. μαζί με τους Τζελάλ Μπαγιάρ, Φουάτ Κιοπρουλού και Ρεφίκ Κοραλτάν. Το επόμενο έτος οι τέσσερις ίδρυσαν το Δημοκρατικό Κόμμα, την πρώτη, ουσιαστικά, αντιπολιτευτική κίνηση στην Τουρκία. Στις εκλογές του 1946 το Δημοκρατικό Κόμμα υπήρξε το κατεξοχήν κόμμα της αντιπολίτευσης.
Αν και ο αρχηγός του Δημοκρατικού Κόμματος είναι ο Μπαγιάρ, ο πιο δραστήριος βουλευτής φαίνεται να είναι ο Μεντερές, τόσο στο κοινοβούλιο όσο και στον κομματικό μηχανισμό. Έτσι, μετά τη συντριπτική νίκη του Δημοκρατικού Κόμματος στις εκλογές του 1950 ο Μπαγιάρ ανέλαβε την Προεδρία της Δημοκρατίας, ενώ ο Μεντερές ανέλαβε την πρωθυπουργία.
Ο Μεντερές ακολούθησε πολιτική ενθαρρύνσεως της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, σε αντίθεση με την πολιτική κατευθυνόμενης πρωτοβουλίας, που είχαν ακολουθήσει οι Μ. Κεμάλ και Ι. Ινονού. Ακόμα, έγιναν ασυλλόγιστες δαπάνες στον δημόσιο τομέα, γεγονός που μεγάλωνε την εξάρτηση της χώρας από την ξένη βοήθεια και τον εξωτερικό δανεισμό. Αλλά και ο πληθωρισμός έπαιρνε απειλητικές διαστάσεις. Μέχρι τα τέλη του 1954 η οικονομική πολιτική του Μεντερές είχε αποτύχει. Εν τούτοις, το βιοτικό επίπεδο του μέσου χωρικού και αγρότη βελτιώθηκε –εις βάρος όμως της εθνικής οικονομικής ακεραιότητας– γι’ αυτό και ο Μεντερές διατήρησε τη δημοφιλία του ανάμεσα στις τάξεις του απλού λαού. Έτσι, κέρδισε με αρκετή άνεση τόσο τις εκλογές του Μαΐου του 1954 όσο και τις εκλογές του Νοεμβρίου του 1957.
Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής ο Μεντερές ακολούθησε σαφώς φιλοδυτική πολιτική, σύμφωνη με τις επιλογές των Η.Π.Α.. Απέστειλε μια ταξιαρχία πεζικού (Οκτώβριος 1950) στην Κορέα για να πολεμήσει στο πλευρό των συμμάχων των Η.Π.Α. και της Ν. Κορέας, ενέταξε την Τουρκία στο Ν.Α.Τ.Ο. χωρίς την έγκριση της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης (Φεβρουάριος 1952), υπέγραψε το Βαλκανικό Σύμφωνο μαζί με την Ελλάδα και τη Γιουγκοσλαβία (Φεβρουάριος 1953) και υποστήριξε το Σύμφωνο της Βαγδάτης (CEN.T.O.) το 1955. Επιπλέον, ακολούθησε αντισοβιετική πολιτική, αν και, λίγο πριν από την ανατροπή του το 1960, ετοιμαζόταν να εξαγγείλει την πραγματοποίηση επίσημου ταξιδιού στη Μόσχα.
Επί των ημερών του Αντνάν Μεντερές ξεκίνησε ο ένοπλος απελευθερωτικός αγώνας της Ε.Ο.Κ.Α. στην Κύπρο (Απρίλιος 1955). Με υποκίνηση της Μεγάλης Βρετανίας η Τουρκία περιεπλάκη ενεργώς στις κυπριακές εξελίξεις. Ο Μεντερές, έχοντας την πλήρη συμπαράσταση των Άγγλων αλλά και όλων των πολιτικών παρατάξεων στην Τουρκία, ακολούθησε στο Κυπριακό πολιτική η οποία επέτρεψε στη χώρα του, που είχε παραιτηθεί με τη Συνθήκη της Λωζάνης (1923) παντός δικαιώματός της επί της Κύπρου, να ξαναμπεί στο παιχνίδι και να αποκτήσει απαιτήσεις και δικαιώματα. Τελικά ο Μεντερές υπέγραψε εκ μέρους της Τουρκίας, μαζί με τον Υπουργό Εξωτερικών Φατίν Ρουστού Ζορλού, τις Συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου (Μάρτιος 1959) με τις οποίες ιδρύθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία.
Τα γεγονότα της 6ης – 7ης Σεπτεμβρίου 1955 υπήρξαν η αρχή του τέλους για τον Μεντερές. Από τότε άρχισε να εμφανίζεται η πρώτη οργανωμένη αντιπολίτευση μέσα στο ίδιο το Δημοκρατικό Κόμμα, που έφθασε μέχρι τις αποσκιρτήσεις στελεχών και τη δημιουργία ενός νέου κόμματος, του «Κόμματος της Ελευθερίας» (Νοέμβριος 1958). Επιπλέον υπήρχε η οξεία αντιπολίτευση από το Ρεμπουπλικανικό Λαϊκό Κόμμα. Η κυβέρνηση Μεντερές αντέδρασε με τη λήψη αυστηρών μέτρων ενάντια στην αντιπολίτευση, με λογοκρισία του τύπου, με φυλακίσεις δημοσιογράφων και με οργανωμένα επεισόδια «αγανακτισμένων πολιτών» εναντίον ηγετών της αντιπολιτεύσεως. Όλα αυτά δημιούργησαν πολλές αντιδράσεις, ιδίως ανάμεσα στις τάξεις των διανοουμένων και των φοιτητών. Αλλά και οι στρατιωτικοί, οι οποίοι θεωρούσαν τον εαυτό τους θεματοφύλακα των κεμαλικών παραδόσεων στράφηκαν εναντίον του.
Πραξικόπημα, δίκη και εκτέλεση
Στις 27 Μαΐου 1960 ξέσπασε στρατιωτικό κίνημα υπό τον στρατηγό Τζεμάλ Γκιουρσέλ. Ο Μεντερές, καθώς και εκατοντάδες στελέχη του Δημοκρατικού κόμματος, συνελήφθη.
Στη συνέχεια, μεταφέρθηκε στη νήσο Ιμραλί, στη νότιο θάλασσα του Μαρμαρά, όπου και απαγχονίσθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου του 1961. Στην αρχή τον ξύρισαν και του φόρεσαν χειροπέδες. Στις 14:15 του φόρεσαν τον λευκό χιτώνα των μελλοθανάτων και τον οδήγησαν προς την αγχόνη. Στις 14:21 το σώμα του αιωρείτο άψυχο. Πάνω στο στήθος του, σε μέγεθος αφίσας, υπήρχε ένα έγγραφο με την κατηγορία για την οποία εκτελέστηκε: "Παραβίαση του Συντάγματος". Ένα μήνα αργότερα διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές και η Δημοκρατία αποκαταστάθηκε. Μόνον που ο αρχηγός του πραξικοπήματος, Τζεμάλ Γκιουρσέλ, επιβλήθηκε ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας αυτής, θεσμοθετώντας επίσημα την παρέμβαση του στρατού στην πολιτική ζωή της Τουρκίας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
[https://www.tovima.gr/2013/09/30/world/spanio-fwtografiko-ntokoymento-toy-1952-o-menteres-stin-ellada/ Σπάνιο φωτογραφικό ντοκουμέντο του 1952. Ο Μεντερές στην Ελλάδ]α, Το Βήμα
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Τουρκίας Κατηγορία:Τούρκοι βουλευτές Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου της Άγκυρας
Δυναστεία των Αιακιδών
Οι Αιακίδες (Αἰακίδαι) ήταν οι απόγονοι του Αιακού, ο οποίος ήταν γιος του Δία και της νύμφης Αίγινας.
Ιστορία των Αιακιδών
Η Δυναστεία των Αιακιδών ήταν σειρά βασιλέων της Ηπειρωτικής φυλής των Μολοσσών. Ήταν απόγονοι του Νεοπτόλεμου, γιου του Αχιλλέως και της Δειδάμειας και απόγονου του Αιακού. Βασίλεψαν από τον 5ο αι π.Χ. μέχρι το 231 π.Χ. Σημαντικότερος των Αιακιδών ήταν ο βασιλιάς Πύρρος της Ηπείρου, που έκανε εκστρατεία κατά του ανερχόμενου Ρωμαϊκού κράτους. Επίσης σημαντική θυγατέρα των Αιακιδών ήταν η Ολυμπιάς, μητέρα του Αλέξανδρου Γ΄ του Μεγάλου. Γι'αυτό και ο Αλέξανδρος θεωρείται απόγονος του Αχιλλέως. Επίσης, ο Περσεύς είναι απόγονος των Αιακιδών. Τέλος ο οι κάτοικοι της Αίγινας ονομάζονταν Αιακοί και λάτρευαν τον Αιακό. Μετά τον θάνατο του Πτολεμαίου Β΄ οι Ηπειρωτικές φυλές καταλύουν την μοναρχία και ιδρύουν την δημοκρατία με το όνομα Κοινό των Ηπειρωτών.
Πηγές
Αιακιδες
Γιώργος Αρμένης
Ο Γιώργος Αρμένης (Κληματιά Ιωαννίνων, 1943 - ) είναι Έλληνας ηθοποιός, σκηνοθέτης και θεατρικός συγγραφέας.
Βιογραφία
Ήταν μαθητής του Καρόλου Κουν. Πέρασε δύσκολη παιδική ηλικία καθώς οι γονείς του χώρισαν νωρίς και τον μεγάλωσε η μητέρα του. Πριν γίνει ηθοποιός είχε απασχοληθεί σε διάφορες εργασίες ενώ δούλεψε και ως ναυτικός και ήταν αριστερών πολιτικών καταβολών.
Όπως ο ίδιος παραδέχτηκε σε συνέντευξή του, το έναυσμα να ασχοληθεί με το θέατρο του προκάλεσε μια ραδιοφωνική εκπομπή, κατά την οποία άκουσε τον Κουν να μιλά. Με την παρότρυνση του Αλέκου Αλεξανδράκη έδωσε εξετάσεις σαν ταλέντο για τη σχολή του Κουν, στις οποίες πέτυχε και μάλιστα σπούδασε με υποτροφία κατά το χρονικό διάστημα 1967-1970.
Εν συνεχεία, συμπλήρωσε 50 χρόνια στο θεατρικό είδος, ενώ στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» είχε παραμείνει για 22 συνεχόμενα έτη, μέχρι και το θάνατο του δασκάλου του. Γνωστά του έργα είναι η "Πρόβα" και το "Σόι".
Εκτός από το θέατρο, εμφανίσθηκε και σκηνοθέτησε αρκετές τηλεοπτικές σειρές, ενώ πρωταγωνίστησε και στον κινηματογράφο, κερδίζοντας σημαντικές διακρίσεις.
Στην τηλεόραση έχει εμφανιστεί στις σειρές: Μέσα από το πλήθος, Ο Θείος μας ο Μίμης, Χαίρε Τάσο Καρατάσο, Σιγά... η πατρίδα κοιμάται, Το σπίτι της θείας, Ζητώ γνωριμία, Ξενοδοχείο Αμόρε, Μικρές διαδρομές, Το σόι μας, Το Τρίτο Στεφάνι, Ο Πρίγκιπας, Το φτερούγισμα του γλάρου,
10η εντολή, Ο Θησαυρός της Αγγελίνας, Καρυωτάκης, Ο 3ος νόμος, Η ζωή εν τάφω, Η Φαμίλια, Έξι Νύχτες στην Ακρόπολη, Άγιος Παΐσιος: Από τα Φάρασα στον Ουρανό, Αυτή η Νύχτα Μένει
Παραστασιογραφία
1) [https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20as%20%3F%CE%BA%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7Label%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1Label%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82Label%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%20%0AWHERE%20%7B%0A%20%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP50%20wd%3AQ5559242%3B%0A%20%20%20%20wdt%3AP495%20wd%3AQ41.%0A%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP2348%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BD.%20%7D%0A%20%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP1191%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP276%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1.%20%7D%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20%20FILTER%20NOT%20EXISTS%20%7B%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1%20wdt%3AP31%20wd%3AQ194428.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP272%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%20%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP57%20%3F%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82.%20%7D%0A%7D%0A%20%20ORDER%20BY%20ASC%20%28%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%29%20%28%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%29%0A Λίστα θεατρικών παραστάσεων βασισμένων σε έργα που έχει γράψει ο Γ. Αρμένης].
2) [https://query.wikidata.org/embed.html#SELECT%20DISTINCT%20%28%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20as%20%3F%CE%BA%CF%89%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82%29%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7Label%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1Label%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82Label%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%20%0AWHERE%20%7B%0A%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP31%20wd%3AQ7777570%3B%0A%20%20%20%20%20%20%20wdt%3AP57%20wd%3AQ5559242%3B%0A%20%20%20%20%20%20%20SERVICE%20wikibase%3Alabel%20%7B%20bd%3AserviceParam%20wikibase%3Alanguage%20%22%5BAUTO_LANGUAGE%5D%2Cel%22.%20%7D%0A%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP2348%20%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BD.%20%7D%0A%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP1191%20%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1.%20%7D%0A%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP276%20%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1.%20%7D%0A%20%20%20%20%20%20%20%20%20FILTER%20NOT%20EXISTS%20%7B%3F%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1%20wdt%3AP31%20wd%3AQ194428.%20%7D%0A%20%0A%20OPTIONAL%20%7B%20%3F%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%20wdt%3AP272%20%3F%CE%B8%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82.%20%7D%0A%0A%20%7D%0AORDER%20BY%20ASC%20%28%3F%CF%83%CE%B5%CE%B6%CF%8C%CE%BDLabel%29%20%28%3F%CF%80%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%AD%CF%81%CE%B1%29%0A Λίστα θεατρικών παραστάσεων που έχει σκηνοθετήσει ο Γ. Αρμένης.]
3) Πίνακας βασικών πληροφοριών θεατρικών παραστάσεων, στις οποίες συμμετείχε ο Αρμένης ως ηθοποιός.
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Ιωάννης Γεωργιάδης (ολυμπιονίκης)
Ο Ιωάννης Γεωργιάδης (1874 ή 1876 - 1960) ήταν Έλληνας αθλητής, οπλομάχος και τρεις φορές Ολυμπιονίκης στην ξιφασκία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Τρίπολη στις 29 Μαρτίου 1874 ή 1876. Σπούδασε ιατρική και αργότερα έγινε καθηγητής ιατροδικαστικής και τοξικολογίας στο πανεπιστήμιο της Αθήνας, εξέδωσε πολλά βιβλία ιατρικής και επιστημονικά συγγράμματα. Ήταν αθλητής της Γυμναστικής Εταιρείας Πατρών και της Αθηναϊκής Λέσχης. Το 1933 με δική του πρωτοβουλία άνοιξε μουσείο Εγκληματολογίας. Νωρίτερα, ίδρυσε το Ανθρωπομετρικό Τμήμα της Αστυνομίας (1909) και το Νεκροτομείο Αθηνών (1912).
Στους Α΄ Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους αγώνες σπαθασκίας φιλάθλων. Το αγώνισμα έγινε στις 8 Απριλίου στο Ζάππειο Μέγαρο, συμμετείχαν πέντε αθλητές -δύο ξένοι και τρεις Έλληνες- και αγωνίστηκαν όλοι εναντίον όλων με τον Γεωργιάδη να νικά και τους τέσσερις αντιπάλους του. Συμμετείχε και στους επόμενους Ολυμπιακούς αγώνες του 1900 στο Παρίσι, αλλά αποκλείστηκε από τους κριτές για αντικανονικά χτυπήματα. Ο Γεωργιάδης και πριν τους αγώνες βρισκόταν στη γαλλική πρωτεύουσα, όπου σπούδαζε Ιατρική. Σε διεθνείς αγώνες σπάθης που έγιναν το 1900 στο Παρίσι νίκησε τον Γάλλο ολυμπιονίκη Κοστέ, όπως και το 1901.
Στη Μεσολυμπιάδα του 1906 κατέκτησε άλλα δύο μετάλλια, ένα χρυσό κι ένα αργυρό. Ήταν πρώτος στη σπάθη ενώ ήταν δεύτερος με την εθνική ομάδα οπλομαχίας στο ομαδικό της σπάθης. Ο Ιωάννης Χρυσάφης αναφέρει ότι πριν τους αγώνες «το σπαθί του ήταν 10 χρόνια αήττητο» είχε να χάσει δηλαδή 10 χρόνια σε αγώνα.
Η τελευταία του συμμετοχή σε αθλητική διοργάνωση ήταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού το 1924, χωρίς όμως κάποια επιτυχία. Πάντως, μέχρι τη δεύτερη πρωτιά του Πύρρου Δήμα στην Ατλάντα (1996), ο Γεωργιάδης ήταν ο μόνος έλληνας ολυμπιονίκης με δύο χρυσά μετάλλια. Από το 1918 έως το 1936 διετέλεσε μέλος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 17 Μαΐου 1960.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ξιφασκίας Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές της Παναχαϊκής Κατηγορία:Ξιφομάχοι στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Πιέτρο Α΄ Ορσεόλο
Ο Πιέτρο Α΄ Ορσεόλο (Peter Urseolus, 928 - 10 Ιανουαρίου 987) ήταν ο 23ος Δόγης της Βενετίας (976 - 978). Παραιτήθηκε αιφνίδια ένα βράδυ από τα καθήκοντα του για να γίνει μοναχός, εισήλθε στο Τάγμα των Καμαλδολέζων και αγιοποιήθηκε από την Καθολική εκκλησία (1731). Ο Βενετός βιβλιοθηκάριος Τζιουζέππε Μπετινέλλι δημοσίευσε μια έκδοση της βιογραφίας του (1733) που είχε γράψει ο διάσημος αιρετικός Φρίαρ Φουλγκένζιο Μανφρέντι (1606).
Δόγης της Βενετίας
Ο Πιέτρο Α΄ Ορσεόλο γεννήθηκε στο Ούντινε και ανήκε σε μια από τις ισχυρότερες οικογένειες της Βενετίας, ήταν απ'ευθείας απόγονος των πρώτων δόγηδων της Δημοκρατίας Τεοντάτο και Όρσο. Σε ηλικία 20 ετών έγινε διοικητής του Βενετσιάνικου στόλου αφού πήρε πρώτα πολλές διακρίσεις σαν απλός στρατιώτης σε εκστρατείες εναντίον των πειρατών στην Δαλματία, ήταν πάντα πιστός στην Καθολική Εκκλησία. Ο δόγης Πιέτρο Δ΄ Καντιάνο δολοφονήθηκε σε επανάσταση επειδή προσπάθησε να δημιουργήσει κληρονομική μοναρχία (976), ο Καμαλδολέζος μοναχός και Καρδινάλιος Πιέτρο Νταμιάν αναφέρει ότι ήταν ο ίδιος ο Πιέτρο Ορσεόλο πρωταγωνιστής αλλά αυτό δεν έχει αποδειχτεί. Ο Πιέτρο Α΄ Ορσεόλο σε οποιαδήποτε περίπτωση ήταν ο διάδοχος του, η σύζυγος του και δόγισσα ήταν η Φελίτσια Μαλιπιέρο.
Σαν Δόγης της Βενετίας ο Πιέτρο Α΄ Ορσεόλο ήταν αποφασισμένος να αποκαταστήσει την τάξη στην Δημοκρατία της Βενετίας και έδειξε τεράστια φροντίδα για την χήρα του προηγούμενου δόγη, έχτισε νοσοκομεία για τις χήρες, τα ορφανά και τους προσκυνητές. Ανακατασκεύασε την Βασιλική του Αγίου Μάρκου και τα ανάκτορα των δόγηδων που είχαν καταστραφεί στην επανάσταση μαζί με το μεγαλύτερο τμήμα της πόλης.
Παραίτηση
Σε δύο χρόνια μετά την εκλογή του αιφνίδια χωρίς να ειδοποιήσει κανέναν ούτε την γυναίκα του και τα παιδιά του δραπέτευσε μεσάνυχτα από την Βενετία με τον ηγούμενο Γκουαρίν και άλλους δυο Βενετούς στο Βενεδίκτινο αβαείο του Σαιντ Μισέλ ντε Κούξα στην Πράντα της νότιας Γαλλίας. Ο Πιέτρο Α΄ Ορσεόλο αποφάσισε να ζήσει σαν ασκητής μόνο με τα απαραίτητα, αφού πέρασε λίγα χρόνια στο αβαείο με παρότρυνση του Αγιου Ρόμουαλντ (951 - 1027) κατέφυγε σε ένα δάσος και έζησε σαν ερημίτης επτά χρόνια μέχρι τον θάνατο του. Το σώμα του μεταφέρθηκε για ταφή στο μικρό χωριό Πράντα στην νότια Γαλλία. Σε 40 χρόνια μετά τον θάνατο του (1027) αναγνωρίστηκε Άγιος από την τοπική επισκοπή.
Αγιοποίηση
Ο Πέτρο Α΄ Ορσεόλο εορτάζεται σαν Άγιος από την Καθολική εκκλησία, αγιοποιήθηκε από τον πάπα Κλήμη ΙΒ΄ που τοποθέτησε την εορτή του στις 14 Ιανουαρίου. Η ημερολογιακή μεταρρύθμιση μετέφερε την εορτή του στις 10 Ιανουαρίου την ημέρα του θανάτου του αλλά οι Καμαλδολέζοι εορτάζουν την μνήμη του στις 19 Ιανουαρίου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας Πιετρο
Κάρολ-Αν Καλογεροπούλου
Η Κάρολ-Αν Καλογεροπούλου (Αγγλικά : Carol-Ann Kalogeropoulos), είναι αμερικανίδα πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης. Γεννημένη στην Φλόριντα των ΗΠΑ στις 11 Μαρτίου 1943 σαν Κάρολ Α. Πρόζεν (Carol-Ann Prosen), παντρεύτηκε το 1966 τον ελληνικής καταγωγής πρωταθλητή της αντισφαίρισης Νίκο Καλογερόπουλο.
Στις Ηνωμένες πολιτείες συμμετείχε σε πολλά τουρνουά από το 1960 έως το 1966 και κέρδισε 10 τίτλους με πρώτο το 1960 στο Ορλάντο. Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα ήταν πρώτη στο απλό γυναικών το 1971 και το 1972 πρώτη στην κατάταξη στις γυναίκες. Με την εθνική Ελλάδος συμμετείχε στο Φεντερέσιον καπ του 1973.
Είχε συμμετάσχει στο Γουίμπλετον με μεγαλύτερη επιτυχία την είσοδο της στους 32 του μονού το 1964, Στο διπλό γυναικών συμμετείχε από το 1963 έως το 1971και τέσσερις συμμετοχές. Στο διπλό μεικτό 14 φορές από το 1963 έως το 1972, τις 13 με συμπαίκτη τον σύζυγο της.
Στο Ρολλάν Γκαρός καλύτερη εμφάνιση της ήταν το 1964 όπου έφτασε στους 16 του θεσμού στο απλό. Δεν συμμετείχε ποτέ στο Αυστραλιανό όπεν. Ασχολήθηκε και διοικητικά με την αντισφαίριση, ήταν στο διοικητικό συμβούλιο του Chatham S Condo Association, West Palm Beach Florida
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές του ΟΑΑ
1803
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1803 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Χερσόνησος Νικόγια
thumb|right|250px|Δορυφορική εικόνα της Χερσονήσου της Νικόγια
Η Χερσόνησος Νικόγια (ισπανικά: Península de Nicoya) είναι μια χερσόνησος της Κόστα Ρίκα. Ανήκει στην Επαρχία Γκουανακάστε, το νότιο όμως τμήμα της ανήκει στην Επαρχία Πουνταρένας. Πήρε το όνομά της από την πόλη Νικόγια. Βρίσκεται σε συντεταγμένες 10°N, -85.41667°W.
Γεωγραφία
Η Χερσόνησος Νικόγια βρίσκεται βορειοδυτικά της Κόστα Ρίκα, σε συντεταγμένες 10°N, -85.41667°W. Το βόρειο και το κεντρικό μέρος της ανήκει στην Επαρχία Γκουανακάστε και το νότιο στην Πουνταρένας. Στα δυτικά, στα νότια και στα ανατολικά βρέχεται από τον Ειρηνικό Ωκεανό. Έχει μήκος 121 χιλιόμετρα (75 μίλια). Ο κόλπος ανάμεσα στη Χερσόνησο και την Κόστα Ρίκα λέγεται Κόλπος Κολοράδο και ο κόλπος ανάμεσα στο νοτιο μέρος της αι στην Επαρχία Πουνταρένας λέγεται Κόλπος Νικόγια. Ο Κόλπος Κολοράδο συμπεριλαμβάνει το νησί Ίσλα δε Τσίρα, ενώ ο κόλπος Νικόγια τα νησιά Ίσλα Σαν Λούκας, Ίσλα Μουέτρος, Ίσλα Πάχαρος, Ίσλα Κομέρσιο, Ίσλα Σέδρος, Ίσλα Νεγρίτος, Ίσλα Αλκατράς, Ίσλα Τολίνγκα, Ίσλα Μπεχούκο, Ίσλα Καμπάγιο και Ίσλα Βενάδο. Το νότιο μέρος της Χερσονήσου έχει διάφορους μικρούς κολπίσκους, όπως ο Μπαΐα δε Πακέρα, ο Μπαγιένα και ο Κουρού.
Καντόνια
Στη Χερσόνησο Νικόγια βρίσκονται 5 καντόνια: τα τέσσερα ανήκουν στην Επαρχία Γκουανακάστε και το άλλο στην Πουνταρένας.
Αυτό που ανήκει στην Πουνταρένας είναι το κεντρικό μέρος του καντονιού Πουνταρένας. Αυτά που ανήκουν στην Γκουανακάστε είναι το Νικόγια, το Σάντα Κρους, το Καρίγιο και το Οχάντσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
ν Κατηγορία:Επαρχία Γκουανακάστε Κατηγορία:Επαρχία Πουνταρένας
Πάπας Πίος
Υπήρξαν 12 Πάπες της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας με το όνομα Πίος:
Είναι επίσης γνωστός ο Αντιπάπας Πίος ΙΓ΄.
Δείτε επίσης
Pius Pius Pius Pius Pius
Johnny B. Goode
Το Johnny B. Goode είναι rock and roll τραγούδι του 1958, που γράφτηκε και ηχογραφήθηκε από τον Chuck Berry. Το κομμάτι έγινε μεγάλη επιτυχία ήδη από τη στιγμή που κυκλοφόρησε, φτάνοντας στο νούμερο 2 στο Billboard, και νούμερο 8 στα Hot 100. To 1958 είχε κυκλοφορήσει το single, το οποίο συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ Chuck Berry Is on Top (1959). Το κομμάτι έχει διασκευαστεί δεκάδες φορές.
Πρόκειται για ένα από τα γνωστότερα τραγούδια του 20ου αιώνα. Στην λίστα του περιοδικού Rolling Stone τα "500 Σπουδαιότερα Τραγούδια όλων των εποχών", μπήκε και κατέβαλε την 17η θέση. Το 1977, είχε συμπεριληφθεί στο Voyager Golden Record, μαζί με άλλα τραγούδια και ήχους που έστειλα η NASA στο διάστημα.
Παραπομπές
<References/>
Κατηγορία:Τραγούδια του 1958 Κατηγορία:Singles του 1958 Κατηγορία:Singles του 1969 Κατηγορία:Singles του 1979 Κατηγορία:Singles του 1983 Κατηγορία:Singles του 1988 Κατηγορία:Τραγούδια των The Beatles Κατηγορία:Τραγούδια των Judas Priest Κατηγορία:Singles της Chess Records Κατηγορία:Singles της Columbia Records Κατηγορία:Περιεχόμενα του Voyager Golden Record Κατηγορία:Αγγλόφωνα τραγούδια Κατηγορία:Νικητές Grammy Hall of Fame Award
Μάμα Κίγια
Στη μυθολογία των Ίνκας, η Μάμα Κίγια (ισπ. Mama Quilla) ήταν θεότητα της σελήνης, ενώ σχετίζεται με το ημερολόγιο και τις γιορτές των Ίνκας. Είναι προστάτιδα του γάμου και των παντρεμένων γυναικών. Ενσάρκωσή της στη γη αποτελούσε η σύζυγος του Αυτοκράτορα των Ίνκας.
Σύμφωνα με έναν από τους ιδρυτικούς μύθους των Ίνκας, ήταν κόρη του Βιρακότσα και της Μάμα Κότσα, σύζυγος κι αδερφή του θεού ήλιου Ίντι. Παιδιά της ήταν ο Μάνκο Κάπακ, η Μάμα Όκλιο, ο Κον και ο Πατσακάμακ.
Κατηγορία:Μυθολογία Ίνκα Κατηγορία:Θεότητες της σελήνης
1338 Ντυπόντα
Η Ντυπόντα (Duponta) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,447. Ανακαλύφθηκε το 1934 από τον Γάλλο αστρονόμο Λουί Μπουαγιέ, που παρατηρούσε από το Αλγέρι, και πήρε το όνομά της από το επώνυμο ενός ανηψιού του Μπουαγιέ, του Μαρκ Ντυπόν (Marc Dupont).
Δορυφόρος
Φωτομετρικές παρατηρήσεις το 2007 απεκάλυψαν την ύπαρξη ενός δορυφόρου της Ντυπόντας με διάμετρο περί τα 3 χιλιόμετρα και περίοδο περιφοράς 17 ωρών και 34 λεπτών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ντυποντα
Αυγουστίνος Καποδίστριας
Ο Κόμης Αυγουστίνος Καποδίστριας (1778 - 1857), (πλήρες όνομα Αυγουστίνος Αντώνιος Μαρία Καποδίστριας) ήταν ο μικρότερος αδελφός του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας Ιωάννη Καποδίστρια. Διετέλεσε κυβερνήτης της Ελλάδας για μικρό χρονικό διάστημα, μετά τη δολοφονία του αδελφού του.
Αρχική σταδιοδρομία
Ο Αυγουστίνος Καποδίστριας γεννήθηκε στις 6 Νοεμβρίου του 1778 στην Κέρκυρα και ήταν γιος του διπλωμάτη Αντώνιου Μαρία Καποδίστρια και της Διαμαντίνας, κόρης του Χριστόδουλου Γονέμη. Έλαβε γενική μόρφωση παρακολουθώντας μαθήματα φιλολογίας και γεωπονίας. Αρχικά υπήρξε γραμματέας της πρεσβείας της Ιονίου Πολιτείας στην Κωνσταντινούπολη και από το 1800 ήταν γραμματέας των αυτοκρατορικών Επιτρόπων για τη διοίκηση των Ιονίων Νήσων. Όταν ιδρύθηκε η Φιλική Εταιρεία, έγινε πρώτα μέλος και στη συνέχεια έφορός της.
Τον Μάρτιο του 1828, μετά από πρόσκληση του αδελφού του και κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια ήρθε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Αίγινα, ενώ λίγο καιρό αργότερα πολιτογραφήθηκε κάτοικος Ύδρας. Το 1829 ανέλαβε κατ' εντολή του Ιωάννη Καποδίστρια την πολιτική και στρατιωτική διοίκηση της Δυτικής Ελλάδας, αναλαμβάνοντας ταυτόχρονα την ευθύνη για την ανακατάληψη των φρουρίων, που βρίσκονταν ακόμη υπό τουρκικό έλεγχο. Αρχικά πολιόρκησε και κατέλαβε τη Ναύπακτο και απελευθέρωσε το Αντίρριο, ενώ στη συνέχεια παραδόθηκαν αμαχητί οι φρουρές του Μεσολογγίου και του Αιτωλικού. Παράλληλα, ήρθε σε αντιπαράθεση με τον Τσωρτς για τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις εναντίον οθωμανικών στρατευμάτων στην περιοχή του Μακρυνόρους. Αργότερα, τόσο ο ίδιος όσο και ο έτερος αδελφός του Βιάρος αναδείχτηκαν σε υψηλόβαθμα κρατικά στελέχη, γεγονός που στηλιτεύτηκε από την αντιπολίτευση ως δείγμα νεποτισμού.
Αναρρίχηση και διακυβέρνηση
Μετά τη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια, η Γερουσία ανέθεσε στις 27 Σεπτεμβρίου του 1831 το σχηματισμό κυβέρνησης σε τριμελή επιτροπή υπό την ονομασία Διοικητική Επιτροπή. Ο Αυγουστίνος ορίστηκε ως πρόεδρος αυτής, στην οποία συμμετείχαν ως συγκυβερνήτες και οι Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και Ιωάννης Κωλέττης. Η συγκεκριμένη επιτροπή θα είχε μεταβατικό χαρακτήρα ενόψει της Εθνοσυνέλευσης, που ήταν προγραμματισμένη από την περίοδο κυβέρνησης του Ιωάννη Καποδίστρια.
Ο Καποδίστριας από την αρχή κράτησε δυναμική στάση απέναντι στην αντιπολίτευση, καθώς στις αρχές Οκτωβρίου απέπεμψε από το Ναύπλιο αντιπροσωπεία προερχόμενη από την Ύδρα και αποτελούμενη από τους Μιαούλη, Ζαΐμη και Τρικούπη. Παράλληλα, ενώ κατά την εκλογή των πληρεξουσίων ενόψει της Εθνοσυνέλευσης αρκετές επαρχίες απέστειλαν στο Άργος τόσο καποδιστριακούς όσο και αντικυβερνητικούς εκπροσώπους, ελάχιστοι από τους αντικυβερνητικούς πληρεξούσιους κατάφεραν να μεταβούν στην πελοποννησιακή πόλη.
Όσον αφορά τους εκπροσώπους των σημαντικότερων αντικυβερνητικών επαρχιών, οι Υδραίοι εμποδίστηκαν στην προσπάθειά τους να προσεγγίσουν την πελοποννησιακή ακτή, με αποτέλεσμα να ζητήσουν τις εγγυήσεις του στόλου των Μεγάλων Δυνάμεων· αρκετοί από τους πληρεξούσιους της Μάνης συνελήφθησαν και άλλοι αναγκάστηκαν να επιτρέψουν στις εστίες τους, ενώ οι υποστηρικτές του Κωλέττη από τη Στερεά (Γρίβας, Μπότσαρης, Ίσκος, Δυοβουνιώτης, κ.λπ.) έφτασαν στο Άργος συνοδευόμενοι από ένοπλους. Και εκεί όμως, η επιτροπή που συντάχτηκε από τη Γερουσία, απέκλεισε τους περισσότερους από τους αντικαποδιστριακούς πληρεξούσιους.
Εμφύλια σύγκρουση και πτώση
Στις 8/20 Δεκεμβρίου ξεκίνησαν οι εργασίες της Εθνοσυνέλευσης, με τις δύο αντίπαλες παρατάξεις να συνεδριάζουν σε διαφορετικούς χώρους. Τρεις ημέρες αργότερα, ο Καποδίστριας εξελέγη από την προσκείμενη σε αυτόν Εθνοσυνέλευση πρόεδρος της κυβέρνησης έπειτα από πρόταση του Κολοκοτρώνη, με επακόλουθο την αντίδραση της αντιπολίτευσης και την έναρξη τριήμερων εμφύλιων συγκρούσεων μέσα στο Άργος ανάμεσα στις φιλοκυβερνητικές δυνάμεις (τις αποτελούσαν οι Κολοκοτρώνης, Νικηταράς, Τζαβέλας, Καλλέργης) και τους αντικαποδιστριακούς οπλαρχηγούς της Στερεάς. Στις 12/24 Δεκεμβρίου ο Καποδίστριας ήρθε σε προσωρινό συμβιβασμό με τον ηγέτη της αντιπολίτευσης Κωλέττη, με επακόλουθο την εκκένωση της περιοχής από τα αντίπαλα στρατεύματα, τα οποία υπό τον Κωλέττη κατέφυγαν βόρεια του Λουτρακίου, στην Περαχώρα Κορινθίας. Με αυτόν τον τρόπο ο Αυγουστίνος Καποδίστριας διατήρησε υπό τον έλεγχό του το Ναύπλιο, στηριζόμενος στην στρατιωτική δύναμη του Κολοκοτρώνη και στην ναυτική υποστήριξη του Ρώσου ναυάρχου Ρίκορντ, παρέμεναν όμως εκτός της δικαιοδοσίας του η Μάνη, η Ύδρα και σημαντικό μέρος της Στερεάς.
Έπειτα από προτροπή του Βρετανού απεσταλμένου Στράτφορντ Κάννινγκ, ξεκίνησε με αρκετή επιφυλακτικότητα η προσπάθεια διαπραγματεύσεων του Καποδίστρια με τις αντιπολιτευόμενες περιοχές μέσω των διορισμένων αντιπρέσβεων των Μεγάλων Δυνάμεων, χωρίς όμως ιδιαίτερα αποτελέσματα, καθώς απέρριψε τα αιτήματα, τα οποία ζητούσαν ριζικές αλλαγές, που έφταναν μέχρι και στην απομάκρυνσή του από την εξουσία.
Λίγο καιρό αργότερα, κοινοποιήθηκε και στην Ελλάδα η απόφαση του Πρωτοκόλλου του Λονδίνου της 7ης Ιανουαρίου 1832, σύμφωνα με την οποία αναγνωριζόταν προκαταβολικά ως κυβέρνηση αυτή που θα προέκυπτε από την Ε' Εθνοσυνέλευση, η οποία στο ενδιάμεσο είχε ολοκληρωθεί με την απουσία της αντιπολίτευσης. Παράλληλα μερικοί παράγοντες της αντιπολίτευσης, όπως οι Ζαΐμης και Τρικούπης, έκαναν χρήση της χορηγούμενης αμνηστίας, ενώ και οι Μανιάτες ανέστειλαν την προετοιμαζόμενη εκστρατεία τους κατά της κυβέρνησης, καθώς έπειτα από τη μεσολάβηση του Θείρσιου αποφυλακίστηκαν οι Πετρόμπεης και Ιωάννης Μαυρομιχάλης. Ένεκα όμως της αμοιβαίας καχυποψίας και αδιαλλαξίας, δεν επιτεύχθηκε ομαλοποίηση στις σχέσεις με την πλευρά του Κωλλέτη.
Παρά τη δύσκολη θέση στην οποία βρισκόταν, ο Καποδίστριας απέρριψε την πρόταση του Θείρσιου, που τον καλούσε να παραιτηθεί. Ακολούθησε στις 25 Μαρτίου/6 Απριλίου εισβολή των ρουμελιώτικων δυνάμεων του Κωλέττη στην Πελοπόννησο, τα οποία ανέτρεψαν τις ισχνές δυνάμεις του Καποδίστρια στον Ισθμό και έφτασαν στα πρόθυρα του Ναυπλίου. Υπό το βάρος των εξελίξεων, και παρά το ότι λίγες ημέρες νωρίτερα η -ελεγχόμενη από αυτόν- Εθνοσυνέλευση τον είχε ανακηρύξει σε κυβερνήτη, ο Αυγουστίνος αναγκάστηκε να παραιτηθεί. Την παραίτησή του την ανακοίνωσε επίσημα στην Γερουσία στις 28 Μαρτίου/9 Απριλίου.
Ύστερα χρόνια
Στις 28 Μαρτίου του 1832 παρέλαβε τη ταριχευμένη σορό του αδελφού του, την αλληλογραφία του και κάποια από τα προσωπικά του αντικείμενα και, επιβιβαζόμενος σε ρωσική φρεγάτα, έφυγε για την Κέρκυρα. Από εκεί μετέβη στην Αγία Πετρούπολη, όπου εγκαταστάθηκε. Μέχρι τον θάνατό του συνταξιοδοτούταν από τη ρωσική κυβέρνηση, ενώ η Ιόνιος Πολιτεία στις 16 Ιουλίου 1840, τελούσα ακόμη υπό αγγλική επικυριαρχία, του αναγνώρισε τον τίτλο του κόμη.
Απεβίωσε τον Μάιο του 1857, δίχως να αφήσει απογόνους. Σήμερα ο τάφος του βρίσκεται στην Ιερά Μονή Πλατυτέρας στην Κέρκυρα μαζί με αυτούς τού αδελφού του Ιωάννη και τού πατέρα του Αντώνιου-Μαρία.
Κριτική
Σύμφωνα με τον Στράτφορντ Κάννινγκ, ο Αυγουστίνος Καποδίστριας δεν διέθετε ούτε το κύρος, ούτε την πολιτική πείρα του αδελφού του Ιωάννη· από την άλλη πλευρά όμως δεν υπήρχε -σύμφωνα πάντα με την κρίση του Βρετανού διπλωμάτη- κάποιος ικανότερος από εκείνον, για να αναλάβει το ρόλο του κυβερνήτη. Αρνητικές ήταν και οι γνώμες διάφορων συγχρόνων του, όπως του περιηγητή Thomas Alcock (που τον θεωρούσε άτομο δίχως μεγάλη αντίληψη, υπερόπτη, πολυέξοδο και επιρρεπή στις κολακείες), του Μακρυγιάννη, αλλά και του Περραιβού. Κατά μεταγενέστερους επικριτές του συγκέντρωνε όλο τα ελαττώματα του αδελφού του και κανένα από τα προτερήματά του· προσπάθησε να συγκεντρώσει όλες τις εξουσίες στο πρόσωπό του, ώστε να γίνει δικτάτορας · ήταν στενόμυαλος, επιρρεπής στην κολακεία και αυταρχικός.
Άντζελα Σαραφιάν
Η Άντζελα Σαραφιάν (Angela Sarafyan, αρμένικα: Անժելա Սարաֆյան, 30 Ιουνίου 1983) είναι Αρμένια-Αμερικανίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1983 στο Γερεβάν της ΣΣΔ της Αρμενίας και σε ηλικία τεσσάρων ετών εγκαταστάθηκε με τους γονείς της στο Λος Άντζελες.
Ξεκίνησε τις εμφανίσεις στην τηλεόραση το 2000 και έχει παίξει στις σειρές: 24, CSI: Νέα Υόρκη, The Mentalist, Νόμος και Τάξη: Ειδική Ομάδα, Nikita και Criminal Minds.
Από το 2016, συμμετέχει στην τηλεοπτική σειρά Westworld, στην οποία υποδύεται την Κλιμεντάιν Πενιφίδερ.
Στον κινηματογράφο, έχει συμμετάσχει σε διάφορες ταινίες, μεταξύ αυτών στη Χαραυγή - Μέρος 2 και στο Η μεγάλη υπόσχεση, που αναφέρεται στη γενοκτονία των Αρμενίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρμένιοι ηθοποιοί Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί αρμενικής καταγωγής
Πάπας Βίκτωρ
Υπήρξαν τρεις Πάπες της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας με το όνομα Βίκτωρ:
Είναι γνωστοί επίσης δύο Αντίπαπες με το όνομα Βίκτωρ Δ΄:
Άγναντα
Με την ονομασία Άγναντα αναφέρονται οι παρακάτω οικισμοί της Ελλάδας:
Πετράκης Γιάλλουρος
Ο Πέτρος ή Πετράκης Γιάλλουρος (29 Αυγούστου 1938 - 7 Φεβρουαρίου 1956) ήταν Ελληνοκύπριος μαθητής που σκοτώθηκε από τις βρετανικές δυνάμεις σε μαθητική διαδήλωση στην Αμμόχωστο, κατά την διάρκεια του αγώνα της ΕΟΚΑ.
Η διαδήλωση
Την επόμενη μέρα οργανώθηκε διαδήλωση μαθητών του Γυμνασίου και φοιτητών του Εμπορικού Λυκείου Αμμοχώστου, κατά την οποία οι διαδηλωτές έστησαν οδοφράγματα και εκτόξευσαν πέτρες εναντίον των Βρετανών στρατιωτών, οι οποίοι - με εντολή του επικεφαλής τους - απάντησαν με χρήση πυρών. Από τους πυροβολισμούς τραυματίστηκε θανάσιμα ο Πέτρος Γιάλλουρος στη συμβολή των οδών Ερμού και Κυπριανού στην Αμμόχωστο. Η κηδεία του έγινε την επόμενη ημέρα στο Ριζοκάρπασο. Ο Πέτρος Γιάλλουρος ήταν ο πρώτος νεκρός μαθητής του απελευθερωτικού αγώνα.
Μετά τη δολοφονία του Γιάλλουρου οργανώθηκαν απεργιακές κινητοποιήσεις, μαθητές κατέστρεψαν στα σχολεία τους βρετανικές σημαίες και εικόνες της βρετανικής βασιλικής οικογένειας, ενώ τέσσερις μέρες αργότερα, μια ομάδα εκτελεστών της ΕΟΚΑ πήρε εκδίκηση εκτελώντας στη Λευκωσία τρεις αδειούχους άνδρες των βρετανικών δυνάμεων.
Μνήμη
Μετά τη δημιουργία της Κυπριακής Δημοκρατίας, ανεγέρθη μνημείο προς τιμήν του Γιάλλουρου στο Ριζοκάρπασο, το οποίο ωστόσο απομακρύνθηκε μετά την κατάληψη της κωμόπολης από τον τουρκικό στρατό ως συνέπεια της εισβολής του 1974, ενώ στο νεκροταφείο διασώζεται σε κακή κατάσταση έτερο μνημείο.
Το 2006, ο Κύπριος λογοτέχνης Κυριάκος Χαραλαμπίδης συμπεριέλαβε στο έργο του «Κυδώνιον Μήλον», ποίημα με τίτλο «Πετράκης Γιάλλουρος Καρπασεώτης».
Γεώργιος Ορφανίδης
100px|right|Campione olimpico Ο Γεώργιος Ορφανίδης (1861 - 1942) ήταν Έλληνας ολυμπιονίκης της σκοποβολής, από τους πρωτοπόρους της σκοποβολής στην Ελλάδα.
Βιογραφία
Καταγόταν από την Σμύρνη από εύπορη οικογένεια, είχε σπουδάσει νομικά και την περίοδο των αγώνων ήταν ήδη δικηγόρος και ασκούσε το επάγγελμα. Ο πατέρας του ήταν καθηγητής ιατρικής και ο θείος του Θεόδωρος βοτανολόγος με συμμετοχή στις Ζάππειες ολυμπιάδες. Σύζυγος του ήταν η Όλγα Σαρόγλου, αδελφή του Πέτρου Σαρόγλου δωρητή του Σαρόγλειου Μεγάρου. Ήταν λάτρης του κυνηγιού και των όπλων, στους αγώνες χρησιμοποίησε όπλο Μάουζερ που το χρησιμοποίησε πρώτη φορά στους αγώνες. Διετέλεσε και μέλος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής.
Συμμετείχε στους Α΄ Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα πήρε δύο μετάλλια ένα χρυσό και ένα αργυρό στην σκοποβολή, οι αγώνες έγιναν στο νεόκτιστο τότε σκοπευτήριο Καλλιθέας. Ήταν χρυσός Ολυμπιονίκης στο αγώνισμα καραμπίνας σε τρεις στάσεις από 300μ. με επίδοση 1583 και αργυρός ολυμπιονίκης στο αγώνισμα βολής με πιστόλι από 25 μ. με επίδοση 249.
Στην Μεσολυμπιάδα του 1906 ήταν επίσης πρώτος με στο αγώνισμα με πιστόλι από 50μ. Ο Ορφανίδης είχε συμμετάσχει και στα Γ΄ Ολύμπια (ή Ζάππεια Ολυμπιάδα) του 1875. Διετέλεσε μέλος της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής από το 1921 έως το 1930.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της σκοποβολής Κατηγορία:Σκοπευτές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Έλληνες σκοπευτές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
Ηλίας Μάγκνους Φρις
μικρογραφία|350x350εσ| Ο Ηλίας Φρις σε μεγάλη ηλικία Ο Ηλίας Μάγκνους Φρις (σουηδικά: Elias Magnus Fries) (15 Αυγούστου 1794 – 8 Φεβρουαρίου 1878) ήταν Σουηδός μυκητολόγος και βοτανολόγος. Μερικές φορές αποκαλείται ο «Λινναίος της Μυκητολογίας».
Καριέρα
Απέκτησε εκτεταμένη γνώση των ανθοφόρων φυτών από τον πατέρα του. Το 1811, ο Φρις μπήκε στο Πανεπιστήμιο της Λουντ, όπου απέκτησε διδακτορικό δίπλωμα το 1814. Την ίδια χρονιά διορίστηκε αναπληρωτής καθηγητής στη βοτανική. Εκλέχτηκε μέλος της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας των Επιστημών και το 1824 έγινε τακτικός καθηγητής. Το 1834 έγινε καθηγητής Μπόργκστρομ (σουηδ.: Borgströmianska professuren, μια έδρα προικισμένη από τον Έρικ Έρικσον Μπόργκστρομ, 1708–1770) στα εφαρμοσμένα οικονομικά στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα. Η θέση άλλαξε σε «καθηγητή βοτανικής και εφαρμοσμένης οικονομίας» το 1851. Εξελέγη Ξένο Επίτιμο Μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας των Τεχνών και Επιστημών το 1849. Εκείνη τη χρονιά διορίστηκε επίσης διευθυντής του Βοτανικού Κήπου του Πανεπιστημίου της Ουψάλα. Το 1853 έγινε πρύτανης του Πανεπιστημίου.
Τα πιο σημαντικά έργα του Φρις ήταν οι τρίτομοι Systema mycologicum (1821–1832), Elenchus fungorum (1828), οι δίτομοι Monographia hymenomycetum Sueciae (1857 και 1863) και Hymenomycetes Europaei (1874).
Ο Φρις πέθανε στην Ουψάλα στις 8 Φεβρουαρίου 1878. Όταν πέθανε, οι The Times σχολίασαν: «Τα πολυάριθμα έργα του, ειδικά για μύκητες και λειχήνες, του δίνουν μια θέση όσον αφορά εκείνες τις ομάδες φυτών συγκρίσιμες μόνο με αυτές του Λινναίου». Τον Φρις διαδέχθηκε στη θέση του καθηγητή Μπόργκστρομ (από το 1859 έως το 1876) ο Γιόχαν Έρχαρντ Άρεσχουγκ, μετά τον οποίο ο Τέοντορ Μάγκνους Φρις, ο γιος του Ηλία, κατείχε την έδρα (από το 1877 έως το 1899).
Ζιζέλ Πασκάλ
Η Ζιζέλ Πασκάλ (γενν. Gisele Marie Madeleine Tallone, Κάννες, Γαλλία, 17 Σεπτεμβρίου 1921 – Nimes, 2 Φεβρουαρίου 2007) ήταν Γαλλίδα ηθοποιός (από το 1942 έως το 1992) και σύντροφος (ερωμένη) του Ρενιέ Γ’, πρίγκιπα του Μονακό. Ο πρώτος της ρόλος στον κινηματογράφο ήταν ερμηνεύοντας το χαρακτήρα της Vivette, στο δραματικό έργο του Μαρκ Αλεγκρέ με τίτλο L’Arlesienne.
Προσωπική ζωή
Σύζυγός της, από το 1955 έως το θάνατό της, υπήρξε ο επίσης ηθοποιός Ραϊμόν Πελεγκρίν, με τον οποίο απέκτησε μία κόρη.