cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φρειδερίκος της Αντιόχειας
Πρώτα χρόνια
Η μητέρα του ονομαζόταν Ματθίλδη ή Μαρία της Αντιόχειας και ήταν κόρη του Ροβέρτου της Αντιόχειας. Η σύγχρονη προπαγάνδα ότι γεννήθηκε από μιά Μουσουλμάνα την εποχή που ο πατέρας του βρισκόταν στην Παλαιστίνη είναι αβάσιμη, ο Φρειδερίκος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη νότια Ιταλία. Οι φήμες ότι η μητέρα του ήταν η Πλακεντία της Αντιόχειας κόρη του Βοημούνδου Ε΄ της Αντιόχειας είναι επίσης αβάσιμες όπως επίσης και ότι το όνομα της μητέρας του ήταν Βεατρίκη. Ο Φρειδερίκος γεννήθηκε την περίοδο 1222 - 1224 που ο πατέρας του ήταν ανύπαντρος, ένας άλλος νόθος ετεροθαλής αδελφός του 11 χρόνια μεγαλύτερος ήταν ο Φρειδερίκος του Πεττοράνο. Την περίοδο 1236 - 1245 ο Φρειδερίκος παντρεύτηκε τη Μαργαρίτα Κοντί ντι Πολί, ο μεγαλύτερος γιος τους Κορράδος παντρεύτηκε τη Βεατρίκη Λάντσια (1258), αυτό δείχνει ότι οι γονείς του παντρεύτηκαν πριν το 1240. Η Μαργαρίτα ήταν κόρη του Ρωμαίου ευγενούς Τζιοβάννι Κόντι λόρδου του Πολί και πολλές φορές Ρωμαίου Συγκλητικού, κατείχε επίσης πολλά προάστια γύρω από τη Ρώμη. Ο Τζιοβάννι βρισκόταν ανάμεσα στους οπαδούς του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β΄ στη Ρώμη (1229 - 1230) και πήρε σαν αντάλλαγμα την κομητεία της Άλμπα που βρισκόταν κοντά στην υπόλοιπη περιουσία του. Με τον γάμο του ο Φρειδερίκος απέκτησε σημαντικά κάστρα και δικαιώματα στη "Βία Βαλέρια" τον κεντρικό δρόμο που οδηγούσε από το Βασίλειο της Σικελίας στα Παπικά Κράτη. Οι φήμες λένε ότι απέκτησε πάνω από 8 παιδιά, ωστόσο μόνο 2 το πολύ 3 έχουν καταγραφεί σε επίσημα έγγραφα, ο γιος του Κορράδος ήταν ζωντανός το 1301. Η κόρη του Φιλίππη (γεννήθηκε γύρω στο 1242) παντρεύτηκε τον Μανφρέντι Μαλέτα, Καγκελάριο του Μανφρέδου της Σικελίας (1258), την αιχμαλώτισε ο Κάρολος ο Ανδεγαυός και πέθανε στη φυλακή (1273). Η Μαρία σύζυγος του Μπερναμπό Μαλασπίνα πιθανότατα ήταν επίσης κόρη του Φρειδερίκου.
Κυβερνήτης της Τοσκάνης
thumb|300px|right|Ο Φρειδερίκος της Αντιόχειας. Ο Φρειδερίκος Β΄ έδωσε ψηλές διοικητικές θέσεις σε όλους τους νόθους γιους του από νεαρές ηλικίες, ο Φρειδερίκος ανέλαβε αυτοκρατορικός βικάριος στην κομητεία της Ανκόνα σε ηλικία κάτω των 20 ετών (1245). Με τον στρατό του ετεροθαλούς αδελφού του Έντσο της Σαρδηνίας στέφτηκε τον Ιούλιο του 1245 από τον πατέρα του ιππότης στην Κρεμόνα (1245). Από τον Φεβρουάριο του 1246 έως τον Νοέμβριο του 1248 στέφτηκε αυτοκρατορικός βικάριος στην Τοσκάνη, στα παπικά εδάφη στην Ταρκυνία και σε ολόκληρη την ακτή μέχρι την Όστια. Η εξουσία του ωστόσο μετά το 1250 περιορίστηκε στην Τοσκάνη, στα παπικά εδάφη τον αντικατέστησε ο πεθερός του γιου του Κορράδου Γκαλβάνο Λάντσια. Η κυβέρνηση του Φρειδερίκου στην Τοσκάνη ήταν σκληρή αλλά αποτελεσματική. Συγκέντρωσε φοιτητές από το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, Γουέλφους εμπόρους και έβαλε βαριά φορολογία στις πόλεις της Τοσκάνης ιδιαίτερα τη Σιένα, σαν αποζημίωση μετέφερε τα ορυχεία από ασήμι της Μοντιερί. Στην πρωτεύουσα της Τοσκάνης Φλωρεντία υπήρχε σκληρή σύγκρουση ανάμεσα στους Γουέλφους και τους Γιβελλίνους, ο πατέρας του Φρειδερίκος Β΄ τον διόρισε Ποντεστά τον Φεβρουάριο του 1246. Η άφιξη του στη Φλωρεντία θεωρήθηκε εκπλήρωση της προφητείας της Αγίας Ουμιλιάνας του Τσέρκι, είχε προβλέψει την άφιξη ενός τυράννου στην πόλη. Η Ουμιλιάνα πέθανε πρόωρα αμέσως μετά την άφιξη του Φρειδερίκου στη Φλωρεντία, ο ίδιος αρχικά προσπάθησε να τους συμφιλιώσει αλλά στις αρχές του 1248 έδιωξε όλους τους αρχηγούς των Γουέλφων και κατέστρεψε τα σπίτια τους. Την εποχή που ετοιμαζόταν να ξεκινήσει στρατιωτικές εκστρατείες ο Φρειδερίκος Β΄ του αφαίρεσε τον τίτλο του Ποντεστά και τον ανέθεσε σε βικάριους.
Την περίοδο που κυβερνούσε την Τοσκάνη βρισκόταν συνεχώς σε μετακινήσεις, από την αγαπημένη του πόλη Σιένα έκανε συχνές επισκέψεις στις υπόλοιπες πόλεις των Γιβελλίνων όπως την Αρέτσο, το Φουτσέκκιο, το Πράτο και το Σαν Μινιάτο. Ακολούθησαν στρατιωτικές εκστρατείες στο Ορμπετέλλο τον Νοέμβριο του 1246, στην Περούτζα τον Μάιο του 1247, στο Ορβιέτο το φθινόπωρο του 1247 και στην Ούμπρια (1250). Τον Μάρτιο του 1247 ο Φρειδερίκος συναντήθηκε με τον πατέρα του στη Σιένα ενώ βρισκόταν στον δρόμο για τη Λυών προκειμένου να συναντήσει τον πάπα Ιννοκέντιο Δ΄. Ακολούθησε γενική εξέγερση εναντίον του αυτοκράτορα και ο Φρειδερίκος πήγε βόρεια για τη συμμετοχή του στην πολιορκία της Πάρμας, ήταν η μοναδική φορά που πήγε βόρεια από τα Απέννινα όρη. Στην Πάρμα συναντήθηκε με τον ετεροθαλή αδελφό του Έντσο και πολλούς οπαδούς του πατέρα του, ενισχύθηκε με τον τίτλο του κόμη της Άλμπα που κατείχε ο πεθερός του. Επέστρεψε κατόπιν στη Φλωρεντία για να προστατέψει την πόλη, την πολιορκούσε ο Παπικός καρδινάλιος Οτταβιάνο Ουμπαλντίνι.
Απώλεια της εξουσίας του
Όταν κατέπνιξε την εξέγερση των Φλωρεντιανών η πίστη των Γιβελλίνικων πόλεων στον αυτοκράτορα έσπασε, μια δεύτερη Φλωρεντιανή εξέγερση το καλοκαίρι του 1250 νίκησε τα στρατεύματα του κοντά στο Φιλγκίνε Βαλντάρνο. Οι εκπρόσωποι του Φρειδερίκου εκδιώχθηκαν από την πόλη και αντικαταστάθηκαν με μια νέα κυβέρνηση με την ονομασία "Πρώτος Λαός". Όταν πέθανε ο Φρειδερίκος Β΄ (13 Δεκεμβρίου 1250) ο Φρειδερίκος και ο Γκαλβάνο Λάντσια έμαθαν τον θάνατο του μέσα σε μία βδομάδα, οι αυτοκρατορικοί αξιωματούχοι στην Τοσκάνη έχασαν τις θέσεις τους. Η διοίκηση των Χοενστάουφεν κατέρρευσε, ο Φρειδερίκος παρέμεινε στην Τοσκάνη μέχρι το φθινόπωρο του 1251. Ο Φρειδερίκος συναντήθηκε τον Φεβρουάριο του 1252 στη νότια Ιταλία με τον ετεροθαλή αδελφό του και διάδοχο του πατέρα του Κορράδο Δ΄ της Γερμανίας. Σε συνάντηση στην αυλή του στη Φότζα ο Κορράδος Δ΄ μεταβίβασε στον Φρειδερίκο την κομητεία της Άλμπα, του έδωσε επιπλέον το Τσελάνο και το Λορέτο Απρουτίνο. Η κομητεία της Άλμπα και το Τσελάνο δημιούργησαν την κομητεία του Μαρσί, οι νέες κατακτήσεις ωστόσο δεν ήταν εκείνη την εποχή στα χέρια του Κορράδου.
Ο πάπας Ιννοκέντιος απέδωσε στον κόμη Τόμας του Τσελάνο και τον γιο του Ρογήρο τα εδάφη που τους είχαν κατασχεθεί από τον Φρειδερίκο Β΄. Ο νέος αυτοκράτορας έδωσε στον κόμη Τόμας Β΄ του Ακίνο το Λορέτο Απρουτίνο αλλά ο Τόμας είχε αποστατήσει στους Γουέλφους όταν ο πάπας επιβεβαίωσε τις κτήσεις του. Ο Κορράδος ανακήρυξε στη Φότζα την κατάσχεση του Λορέτο από τον Τόμας και τη μεταφορά της στον Φρειδερίκο. Ο Φρειδερίκος σταδιακά με εκστρατείες από το καλοκαίρι του 1252 ανακατέκτησε το Τσελάνο και το Λορέτο Απρουτίνο, το κάστρο του Λορέτο ήταν το τελευταίο που έπεσε (1253).
Σύγκρουση με τον πάπα
Ο Κορράδος Δ΄ αμφισβήτησε σύντομα τον Φρειδερίκο λόγω των στενών σχέσεων που είχε με την οικογένεια Λάντσια, ο γιος του Κορράδος παντρεύτηκε τη Βεατρίκη ενώ ο πατέρας της Γκαλβάνο είχε ισχυρή φιλία με τον Φρειδερίκο στην Τοσκάνη. Με τον φόβο για πραξικόπημα από τους Λάντσια ο Κορράδος έκανε κατάσχεση σε όλα τα δώρα που είχε δώσει στον νόθο ετεροθαλή αδελφό του Μανφρέδο της Σικελίας εκτός από το Πριγκιπάτο του Τάραντα. Ο Φρειδερίκος και ο Γκαλβάνο αποβιβάστηκαν στην Τροπέα με δύο πλοία από τη Δημοκρατία της Γένοβας και εγκατέλειψαν το βασίλειο με τις συνοδείες τους. Ο πάπας Ιννοκέντιος κάλεσε τον Ιούλιο του 1254 τον Μανφρέδο, τον Φρειδερίκο και τον κόμη του Χόχενμπουργκ σε ένα Συμβούλιο στο Αναγκνί. Ο πάπας τους αφόρισε επειδή δεν παρέδωσαν τη Σικελία στους παπικούς αξιωματούχους και έκανε κατάσχεση στα δώρα τους (8 Σεπτεμβρίου 1254). Τον Σεπτέμβριο μια νέα συνθήκη έδωσε στον πάπα την εξουσία στην Απουλία, τον Οκτώβριο ο Μανφρέδος και ο Φρειδερίκος ενώ συνόδευαν τον πάπα στα νέα του εδάφη δραπέτευσαν. Με τη βοήθεια των ντόπιων Σαρακηνών εποίκων τα αδέλφια απέκτησαν την εξουσία στη Λουτσέρα (2 Νοεμβρίου 1254). Ο Ιννοκέντιος δήλωσε ότι ο Φρειδερίκος είναι "πιστός του άντρας" (12 Νοεμβρίου 1254) και του επέστρεψε τις κομητείες του Άλμπα, του Τσελάνο και του Λορέτο. Είναι πολύ πιθανό να ξεκίνησε ο Φρειδερίκος τις διαπραγματεύσεις με τον πάπα με δική του πρωτοβουλία, ο Ιννοκέντιος είχε στόχο να τον απομακρύνει από τον Μανφρέδο όπως είχε κάνει επιτυχώς με τον Γκαλβάνο.
To τέλος του από επιδημία
Όταν πέθανε ο Ιννοκέντιος Δ΄ και τον διαδέχθηκε ο Πάπας Αλέξανδρος Δ΄ (1255) ο Φρειδερίκος ενώθηκε στον νότο ξανά με τον Μανφρέδο (1255). Πολέμησαν τα παπικά στρατεύματα στα οποία αρχηγοί ήταν ο Οτταβιάνο Ουμπαλντίνι και ο κόμης του Χόχενμπουγκ που είχε αποστατήσει με τον πάπα. Τον Αύγουστο του 1255 στην πολιορκία της Φότζα μια επιδημία θέρισε τον στρατό, ο Φρειδερίκος ήταν ανάμεσα στα θύματα και πέθανε στα τέλη του 1255 ή στις αρχές του 1256 την εποχή που ο Μανφρέδος βρισκόταν στην Μπαρλέττα.
Υστεροφημία
Ο Φρειδερίκος δεν πήρε ποτέ τον τίτλο του βασιλιά της Τοσκάνης αλλά πολλά κείμενα στις πόλεις της Τοσκάνης τον καταγράφουν σαν "Λόρδος βασιλιάς" ή "Λόρδος Φρειδερίκος, γιος του αυτοκράτορα και βασιλιάς". Ένα ποίημα γραμμένο στην Τοσκανική γλώσσα υμνεί τον αυτοκράτορα και τον "Βασιλιά Φρειδερίκο" που ταυτίζεται με τον Φρειδερίκο της Αντιόχειας, το πρόσωπο που το έγραψε δείχνει να είχε βαθύτατη γνώση των γεγονότων της εποχής του στην Τοσκάνη. Ο Φρειδερίκος της Αντιόχειας φαίνεται ότι ήταν προστάτης ενός δικαστή που έγραψε ένα ποίημα 1.600 γραμμών με το αξίωμα του Ποντεστά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Χοενστάουφεν Κατηγορία:Νόθα παιδιά των Αγίων Ρωμαίων Αυτοκρατόρων
Κάρολος Μαρία Μπουοναπάρτε
Ο Κάρολος-Μαρία, ιταλ. Carlo-Maria (27 Μαρτίου 1746 - 24 Φεβρουαρίου 1785) από τον Οίκο του Βοναπάρτη ήταν Ιταλός δικηγόρος και διπλωμάτης, πατέρας του Ναπολέοντα Α΄ του μεγάλου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Αϊάτσο (Αιάκειο) της Κορσικής και ήταν ο τρίτος γιος του Ιωσήφ-Μαρία, ευγενούς, ο οποίος είχε αντιπροσωπεύσει το Αζάτσο στο Συμβούλιο, που έγινε στο Κόρτε της Κορσικής το 1749. Η οικογένειά του είχε έλθει από τη Λιγουρία τον 16ο αι.
Ακολούθησε τα βήματα τού πατέρα του και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Πίζας, αλλά όταν απεβίωσε ο πατέρας του και κληρονόμησε σημαντική περιουσία, άφησε τις σπουδές του για να αναλάβει τη διαχείρισή της. Λίγο μετά νυμφεύτηκε τη Μαρία-Λετίτσια Ραμολίνο, επίσης ευγενή της Κορσικής. Ο γάμος κανονίστηκε από τις οικογένειές τους· ο Κάρολος-Μαρία ήταν 17 ετών και η σύζυγός του 13, κάτι σύνηθες στην κοινωνία τους. Στην εποχή τους οι οικογένεις φρόντιζαν να ταιριάζουν τα παιδιά τους ως προς την περιουσία, τον πολιτισμό, τη διάλεκτο, τις θρησκευτικές πεποιθήσεις, τις διατροφικές συνήθειες, την ενδυμασία και τις οικογενειακές παραδόσεις. Η νέα του σύζυγος τού έφερε προίκα 310 στρέμματα γης, που περιλάμβαναν μύλο και αρτοποιείο· απέφεραν πρόσοδο 10.000 £.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Λετίτσια Ραμολίνο, κόρη του Τζοβάννι-Τζερόνιμο λοχαγού του Κορσικανού Ιππικού & Πεζικού στον Στρατό της Γένουας, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βοναπάρτη
Γιόχαν Μίκαελ Χαϊνέκιους
Ο Γιόχαν Μίκαελ Χαϊνέκιους (Johann Michael Heineccius, 14 Δεκεμβρίου 1674 – 11 Σεπτεμβρίου 1722), γνωστός εξελληνισμένα ως Ιωάννης Μιχαήλ Αϊνέκκιος ήταν πολύ γνωστός στην εποχή του Γερμανός Προτεστάντης θεολόγος και ιεροκήρυκας.
Ο Γιόχαν Μίκαελ ήταν μεγαλύτερος αδελφός του δικαστή Γιόχαν Γκότλημπ Χαϊνέκιους, ο οποίος επίσης είχε σπουδάσει και θεολογία. Τα δύο αδέλφια γεννήθηκαν στο Άιζενμπεργκ της Θουριγγίας, κοντά στην Ιένα.
Ωστόσο επεκτάθηκε συστηματικά σε άλλες ασχολίες, για τις οποίες είναι πιο γνωστός: Μελέτησε ιδιαιτέρως την ελληνική ορθοδοξία της εποχής του και το 1711 κυκλοφόρησε σχετικό βιβλίο του υπό τον τίτλο Πραγματική και αληθής περιγραφή της Παλαιάς και Νέας Ελληνικής Εκκλησίας, κατά την ιστορίαν της, την διδασκαλίαν της πίστεώς της και τα εκκλησιαστικά έθη. Επιπλέον υπήρξε ο πρώτος άνθρωπος που προέβη σε συστηματική μελέτη των παλαιών σφραγίδων, τα αποτελέσματα της οποίας εξέθεσε στο έργο του De veteribus Germanorum aliarumque nationum sigillis, δηλαδή «Περί παλαιών σφραγίδων των Γερμανών και ετέρων εθνών» (Λειψία 1710 και με επιμέλεια το 1719).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικός Χριστιανικός κλήρος Κατηγορία:Προτεστάντες θεολόγοι Κατηγορία:Γερμανοί θεολόγοι
Φαρμάκα Μεσσηνίας
Η Φαρμάκα είναι οικισμός κοντά στην Κυπαρισσία και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Ο οικισμός, ο οποίος απέχει περίπου 300 μέτρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους, βρίσκεται βορειοδυτικά της Κυπαρισσίας, από την οποία απέχει περίπου 1,5 χιλιόμετρο.
Κάτοικοι
Ο οικισμός της Φαρμάκας, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 58 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Κτίρια
Ο οικισμός αποτελείται κυρίως από κατοικίες και εξοχικά και δεν διαθέτει κτίρια κοινωνικών δραστηριοτήτων, ενώ οι καθημερινές ανάγκες των κατοίκων εξυπηρετούνται συνήθως στην Κυπαρισσία. Στην περιοχή του οικισμού υπάρχουν επίσης ξενοδοχείο και τουριστικές εγκαταστάσεις με ενοικιαζόμενα διαμερίσματα.
Παραλία "Τρύπες"
Σε απόσταση περίπου 300 μέτρα από τον οικισμό βρίσκεται η Παραλία "Τρύπες", της οποίας η ακτή αποτελείται από ψιλή άμμο. Η παραλία αυτή, η ονομασία της οποίας προέρχεται από τις «τρύπες» τις οποίες σχηματίζουν οι βράχοι στις άκρες του κολπίσκου της, θεωρείται από τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής, ως μια καλή επιλογή για επισκέπτες οι οποίοι θέλουν να κολυμπήσουν σε πεντακάθαρα νερά και να απολαύσουν, μια από τις παραλίες στα βορειοδυτικά του νομού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Ιερός Ναός Αγίου Βασιλείου (Γλώσσα Κισάμου)
Ιερός Ναός Αγίου Βασιλείου (Γλώσσα Κισάμου). Ο ναός του Αγίου Βασιλείου στις Πάνω Βούβες Κισάμου είναι κτισμένος πάνω στα ερείπια παλαιού Ναού, του οποίου σώζεται ένα μικρό μέρος. Πρόκειται για εκκλησία του 14ου αιώνα, στον αρχιτεκτονικό ρυθμό βασιλικής, τοιχογραφημένη με ιδιαίτερου ενδιαφέροντος και καλοδιατηρημένο λαϊκότροπο διάκοσμο. Σήμερα ο ναός έχει ανακαινιστεί από την αρχαιολογία.
Πηγές
Βασιλειος Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά Γλωσσα Κισαμου
Μάικ Ουέστερν
Ο Μάικ Ουέστερν (Mike Western, Σαουθάμπτον, Ηνωμένο Βασίλειο, 4 Φεβρουαρίου 1925 – 13 Μαΐου 2008 ) ήταν Βρετανός καλλιτέχνης εικονογραφημένων (κόμικς). Μετά τη θητεία του στον βρετανικό στρατό κατά τον Β΄ Π.Π. ξεκίνησε να εργάζεται στην εταιρεία «G.B. Animation». Αργότερα έπιασε δουλειά στην εκδοτική εταιρεία «Amalgamated Press» μαζί με τους συναδέλφους του Έρικ Μπράντμπουρι και Ρον Κλαρκ, δημιουργώντας σειρές όπως «Lucky Logan» και «Johnnie Wingco»
Αφού για ένα διάστημα (1960) πέρασε από την TV Express, όπου σχεδίασε τα τηλεοπτικά καρτούν «No Hiding Place» και «Biggles», το 1962 ξεκίνησε συνεργασία με το περιοδικό «Buster» για το οποίο σχεδίασε πολλές γνωστές σειρές. Η πιο διάσημη από αυτές ήταν το «The Leopard from Lime Street», σε συνεργασία με τον Bradbury, που εκτός από σχέδια, επιμελήθηκε και το μελάνωμα. Άλλες δημιουργίες του στο ίδιο περιοδικό ήταν τα «When Britain Froze», «World in Peril», «The Star of Fortune»
Ακολούθως αποσύρθηκε από τα κόμικς, εκτός μίας δουλειάς του για ένα θεατρικό περιοδικό (1997 – 2000) και προσηλώθηκε στην καθαρά ζωγραφική ενασχόληση. Πέθανε σε ηλικία 83 ετών, ύστερα από ολιγόμηνη νοσηλεία, λόγω καρδιακών προβλημάτων.
Παραπομπές
Ουεστερν Μαικ
Ιωσήφ Μαρία Μπουοναπάρτε
Ο Ιωσήφ-Μαρία, ιταλ. Giuseppe-Maria (31 Μαΐου 1713 - 13 Δεκεμβρίου 1763) από τον Οίκο του Βοναπάρτη ήταν Ιταλός πολιτικός. Εγγονός του ήταν ο Ναπολέων Α΄ ο μέγας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Αϊάτσο (Αιάκειο) και ήταν γιος του Σεμπαστιάνο-Νικόλα και της Μαρίας-Άννας Τουζόλι.
Το 1763 απεβίωσε στο Αϊάτσο σε ηλικία 50 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1741 τη Μαρία-Σαβέρια, κόρη του Τζουζέπε-Μαρία Παραβιτσίνι ευγενούς της Γένουας και είχε τέκνα:
Π.Α.Ο.Κ. (χειροσφαίριση ανδρών)
Το ανδρικό τμήμα χάντμπολ του Π.Α.Ο.Κ. αποτελεί μέρος του ΑΣ Π.Α.Ο.Κ.. Μετέχει στην κορυφαία κατηγορία χειροσφαίρισης στην Ελλάδα, την Α1 Εθνική (Handball Premier).
Ιωσήφ Μαρία Μπουοναπάρτε
Οικογένεια
Το 1750 απεβίωσε η Μαρία-Σαβέρια και ο Ιωσήφ-Μαρία έκανε δέυτερο γάμο με τη Μαρία-Βιργινία Αλάτα, κόρη του Ντομένικο Αλάτα· μάλλον δεν απέκτησαν απογόνους.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Βοναπάρτη
Π.Α.Ο.Κ. (χειροσφαίριση ανδρών)
Ιστορία
Το τμήμα χάντμπολ του Π.Α.Ο.Κ. ιδρύθηκε το 1999 και προέκυψε μετά από απορρόφηση ενός άλλου συλλόγου της Θεσσαλονίκης, του Τρίτωνα. Το τμήμα ξεκίνησε την προσπάθεια αναρρίχησης του στην Α1, κάτι που πέτυχε για πρώτη φορά τη σεζόν 2000/2001. Η πρώτη συμμετοχή του Π.Α.Ο.Κ. στο πρωτάθλημα της Α1, ήταν τη σεζόν 2001/2002, όπου κατετάγη 7ος. Το πρόσωπο που συνέδεσε το όνομά του με την πορεία της ομάδας, είναι αυτό του προπονητή Στέλιου Σεϊρεκίδη.
Με την πάροδο των χρόνων η ομάδα γινόταν ολοένα και πιο δυνατή, με αποτέλεσμα να φτάσει στην κατάκτηση 2 διαδοχικών Πρωταθλημάτων Ελλάδας. Το 2009 κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ελλάδας έχοντας αντίπαλο τον Πανελλήνιο στον τελευταίο αγώνα των play off. Το 2010 ο Π.Α.Ο.Κ. αναδείχθηκε πρωταθλητής επικρατώντας επί του Δούκα στον τελευταίο αγώνα των play off.
Το 2011 ο Π.Α.Ο.Κ. έχασε το πρωτάθλημα από την ΑΕΚ αν και είχε το πλεονέκτημα έδρας στα πλέι οφ. Το 2012 ο Π.Α.Ο.Κ. κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας στον τελικό με την AEK με σκορ 25−24, στον τελικό που διεξήχθη στην Πάτρα. Την επόμενη χρονιά στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας αναμετρήθηκε και πάλι με την ΑΕΚ, σε τελικό που διεξήχθη στην Κέρκυρα, όμως δεν κατάφερε να κατακτήσει το τρόπαιο.
Το 2015 ο Π.Α.Ο.Κ. ξανακέρδισε το κύπελλο με αντίπαλο την ΑΕΚ, με 29-27 σε έναν επεισοδιακό τελικό που διεξήχθη στην P.A.O.K. Sports Arena, ενώ κατέκτησε και το Πρωτάθλημα με αντίπαλο τον Διομήδη Άργους, έχοντας μειονέκτημα έδρας, κάνοντας έτσι το νταμπλ.
Το 2017 κατέκτησε το Κύπελλο στο final-4 που έγινε στη Λευκόβρυση Κοζάνης. Στον ημιτελικό νίκησε με μια συγκλονιστική ανατροπή στην παράταση, τον Φίλιππο Βέροιας με 26-25 (κανονική διάρκεια 21-21). Στον τελικό επικράτησε επί του Πανελληνίου με 25-23.
Αξιοσημείωτο στην πορεία των ετών, είναι το δέσιμο του οργανωμένου κυρίως κόσμου του Π.Α.Ο.Κ. με το τμήμα Χάντμπολ. Χαρακτηριστική είναι η μαζική αγορά εισιτηρίων διαρκείας και η συνεχής παρουσία του κόσμου σε όλα τα γήπεδα. Το 2017-2018, ο κόσμος του Π.Α.Ο.Κ. ενίσχυσε την ομάδα στην προσπάθεια της για επάνοδο στους τίτλους, με 1.000 εισιτήρια διαρκείας, αριθμός αξιοσημείωτος για ένα ερασιτεχνικό άθλημα.
Έμβλημα
Το 2015 το σήμα του τμήματος χειροσφαίρισης του Π.Α.Ο.Κ. άλλαξε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χειροσφαίριση ΠΑΟΚ
Αλσίντες Γκίντζια
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1926 σε μια μεσοαστική οικογένεια, στη χρυσή εποχή της Ουρουγουάης, και έζησε μια παιδική ηλικία χωρίς στερήσεις. Ξεκίνησε την καριέρα του από την Σουντ Αμέρικα και καταξιώθηκε με την Πενιαρόλ με την οποία κατέκτησε δύο τίτλους πρωταθλήματος το 1949 και το 1951. Από το 1953 ο ιταλικής καταγωγής Γκίντζια μεταγράφηκε στην Ιταλία αγωνιζόμενος με τη Ρόμα για οκτώ χρόνια και έκλεισε τη συλλογική του καριέρα στη Ντανούμπιο της Ουρουγουάης στα 41 του χρόνια. Στην Ιταλία βοήθησε τη Ρόμα να πάρει την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα, η οποία έγινε δεύτερη όταν η Ουντινέζε, η δευτεραθλήτρια, υποβιβάστηκε επειδή κρίθηκε ένοχη για δωροδοκία την προηγούμενη σεζόν. Ο Γκίντζια σε εκείνη τη σεζόν έπαιξε 26 φορές και σημείωσε δύο γκολ. Μικρόσωμος και αδύνατος δεν έπειθε με την αθλητικότητά του αλλά επέδειξε εξαιρετικό έλεγχο της μπάλας, δυνατό ρυθμό και εκπληκτικά δυνατό δεξί πόδι.
Το 1950 έκανε το ντεμπούτο του στην εθνική ομάδα της Ουρουγουάης και τέσσερις μήνες μετά άφησε ανεξίτηλο στίγμα στο Παγκόσμιο Κύπελλο: αγωνίστηκε και στους τέσσερις αγώνες και σκόραρε σε όλους. Σημείωσε το νικητήριο γκολ με αντίπαλο τη Βραζιλία στο 79ο λεπτό στον τελευταίο αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου εκείνης της χρονιάς (αποτέλεσμα 2–1). Στα αποδυτήρια πριν τον αγώνα ο προπονητής και οι συμπαίκτες του συμφώνησαν να του περάσουν όσο το δυνατόν περισσότερες πάσες, με μακριές προσπάθειες, γιατί η ταχύτητά του ήταν το πλεονέκτημα της Ουρουγουάης. Και τα δύο γκολ προέρχονταν από τη συνεργασία του Γκίντζια με τον Χουάν Αλμπέρτο Σκιαφίνο, με τον τελευταίο να σημειώνει το πρώτο γκολ μετά από τελική πάσα (ασίστ) του πρώτου, ενώ οι ρόλοι αντιστράφηκαν στη δεύτερη περίπτωση. Ο αγώνας, που εξακολουθεί να κατέχει το ρεκόρ του μεγαλύτερου κοινού που παρακολούθησε στο γήπεδο αγώνα ποδοσφαίρου, θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες ανατροπές και εκπλήξεις στην ιστορία του ποδοσφαίρου. «Η Βραζιλία είναι Νεκρή» ανακοίνωσε η καθημερινή εφημερίδα Mundo με δραματικό τρόπο, αν και υπήρχε κάποια αλήθεια σε αυτό: δύο οπαδοί αυτοκτόνησαν πηδώντας από τις κερκίδες και τρεις άλλοι υπέκυψαν σε καρδιακή προσβολή. Ο Γκίντζια παρατήρησε αργότερα ότι «μόνο τρεις άνθρωποι κατάφεραν να σιγήσουν το Μαρακανά: ο Φρανκ Σινάτρα, ο Πάπας και εγώ».
Την προηγούμενη χρονιά, ο Γκίτζια ήταν ένας από την ομάδα ερασιτεχνών που η Ουρουγουάη είχε στείλει στη Βραζιλία για το Πρωταθλήμα Νότιας Αμερικής (μετέπειτα Κόπα Αμέρικα), όταν οι επαγγελματίες παίκτες της απεργούσαν. Η Ουρουγουάη έχασε 5–1 από τη Βραζιλία, αλλά ήταν χρήσιμη εμπειρία για τρεις από την ομάδα που θα έπαιζαν σπουδαίους ρόλους στον θρίαμβο της επόμενης χρονιάς. Στις 29 Δεκεμβρίου 2009, η Βραζιλία τίμησε τον παίκτη για το καθοριστικό του γκολ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1950. Ο Γκίντζια επέστρεψε στο Στάδιο Μαρακανά σχεδόν 60 χρόνια αργότερα για αυτή την τιμή και αποτύπωσε τα πόδια του σε ένα καλούπι, για να πάρει τη θέση του δίπλα σε κορυφαίους ποδοσφαιριστές όπως ο Πελέ, ο Εουσέμπιο και ο Φραντς Μπεκενμπάουερ στον περίπατο της φήμης του Μαρακανά. Το 2010 τιμήθηκε με το Τάγμα Αξίας της FIFA.
Τίτλοι και διακρίσεις
Πενιαρόλ
Μίλαν
Πρωτεύουσα της Ιαπωνίας
Ιστορία
Παραδοσιακά, στην Ιαπωνία θεωρούν πρωτεύουσα τη πόλη που ζει ο Αυτοκράτορας. Από το 794 έως το 1868, ο Αυτοκράτορας έζησε στο Χέιαν-κιόου, στο Κιότο. Μετά το 1868, η έδρα της κυβέρνησης της Ιαπωνίας και η έδρα του βασιλιά μετακινήθηκαν στην πόλη του Έντο, το σημερινό Τόκιο.
Αλσίντες Γκίντζια
Τίτλοι και διακρίσεις
Ουρουγουάη
Πρωτεύουσα της Ιαπωνίας
Ιστορία
Το 1941, το Υπουργείο Παιδείας της Ιαπωνίας δημοσίευσε ένα βιβλίο ορίζοντας σαν πρωτεύουσα της χώρας το Τόκιο.
Αλσίντες Γκίντζια
Τίτλοι και διακρίσεις
Ατομικές διακρίσεις
Πρωτεύουσα της Ιαπωνίας
Σύγχρονο δίκαιο
Αν και κανένας νόμος δεν έχει ορίσει το Τόκιο ως πρωτεύουσα της Ιαπωνίας, πολλοί νόμοι έχουν ορίσει μια "περιοχή πρωτεύουσας" που ενσωματώνει το Τόκιο. Το άρθρο 2 του νόμου ολοκλήρωσης της περιοχής της πρωτεύουσας (ο νόμος ψηφίστηκε το 1956) σαν «περιοχή πρωτεύουσας» μια ευρεία περιοχή που περιλαμβάνει την επικράτεια της Μητρόπολης του Τόκιο και ορισμένες απομακρυσμένες περιοχές που έχουν οριστεί σαν μέρος της περιοχής της πρωτεύουσας με απόφαση της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση της Ιαπωνίας έτσι αποφάσισε να θεσπίσει καθεστώς πρωτεύουσας για το Τόκιο, αν και κάτι τέτοιο δεν δηλώνεται ρητά.
Αλσίντες Γκίντζια
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουρουγουανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουρουγουάης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1950 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Ατλάντα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντανούμπιο ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Πενιαρόλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ουρουγουανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές που έχουν αγωνιστεί σε δύο εθνικές ομάδες ανδρών ή περισσότερες Κατηγορία:Ουρουγουανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Μέλη του Τάγματος της Αξίας της FIFA
Πρωτεύουσα της Ιαπωνίας
Σύγχρονο δίκαιο
Το Υπουργείο Παιδείας της Ιαπωνίας εξέδωσε το 1941 ένα βιβλίο με τίτλο «Ιστορία της Αποκατάστασης», αναφερόμενο στην αποκατάσταση Μεϊτζί που έκανε την Ιαπωνία μεγάλη παγκόσμια δύναμη. Αυτό το βιβλίο ανέφερε ότι η κυβέρνηση της Ιαπωνίας όρισε το Τόκιο πρωτεύουσα χωρίς να αναλύει τη μεταφορά της πρωτεύουσας στο Τόκιο. Ένα εγχειρίδιο σύγχρονης ιστορίας αναφέρει ότι η κυβέρνηση Μεϊτζί μετέφερε τη πρωτεύουσα από το Κιότο στο Τόκιο.
Από το 2007, υπάρχει ένα κινητικότητα στο θέμα της μεταφοράς των κυβερνητικών λειτουργιών της πρωτεύουσας από το Τόκιο, διατηρώντας το Τόκιο ως ντε φάκτο πρωτεύουσα, με τις περιοχές Γκίφου-Αϊτσί και Μίε-Κίο, αλλά και άλλες, να υποβάλλουν την υποψηφιότητα τους για να διεκδικήσουν την έδρα της κυβέρνησης. Επίσημα, η ιαπωνική κυβέρνηση χρησιμοποιεί τον όρο «μετατόπιση των λειτουργιών της πρωτεύουσας» αντί των όρων «μετακόμιση της πρωτεύουσας» ή «μετατόπιση της Ιαπωνικής Δίαιτας και άλλων οργανισμών».
Το 2017, η κυβέρνηση της Ιαπωνίας αποφάσισε να μεταφέρει την έδρα του Οργανισμού Πολιτιστικών Υποθέσεων στο Κιότο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ασίας Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά Κατηγορία:Ιαπωνία
Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου (Νέο Χωριό Κυδωνίας)
Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου (Νέο Χωριό Κυδωνίας). Ο ναός του Αγίου Νικολάου βρίσκεται ανάμεσα στους οικισμούς Νέο Χωριό και Κουτσογεριανά Κυδωνίας. Κτίστηκε στο τύπο του μονόχωρου καμαροσκέπαστου ναού και διασώζει τμήμα του τοιχογραφικού του διάκοσμου. Αξιοσημείωτη είναι η εικόνα του δωρητή της εκκλησίας μεταξύ των αγιογραφιών.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κρήτη
Γιαν Στανισουάφσκι
μικρογραφία| Πορτρέτο του Γιαν Στανισουάφσκι, ζωγραφισμένο από τον [[Στανίσουαφ Βισπιάνσκι, 1904]] δεξιά|μικρογραφία| Πίνακες του Γιαν Στανισουάφσκι που εκτίθενται στο [[Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας]] Ο Γιαν Στανισουάφσκι (πολωνικά: Jan Stanisławski) (24 Ιουνίου 1860, Βιλσάνα, Ρωσική Αυτοκρατορία – 6 Ιανουαρίου 1907, Κρακοβία, Αυστροουγγαρία) ήταν Πολωνός μοντερνιστής ζωγράφος, εκπαιδευτικός τέχνης και ιδρυτής και μέλος διαφόρων καινοτόμων ομάδων τέχνης και λογοτεχνικών εταιρειών. Το 1906 έγινε τακτικός καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Κρακοβίας.
Βιογραφία
Αρχικά, ο Στανισουάφσκι σπούδασε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας (1879–82) και στη συνέχεια στο Αυτοκρατορικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας στην Αγία Πετρούπολη. Άρχισε να μαθαίνει ζωγραφική στο στούντιο τέχνης στη Βαρσοβία, το οποίο αργότερα δημιούργησε τη Σχολή Καλών Τεχνών, υπό τον Βόιτσεχ Γκέρσον. Το 1883 γράφτηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Κρακοβίας. Το 1885, συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι υπό τον Κάρολο-Ντουράν. Ενώ βρισκόταν στο Παρίσι, ταξίδεψε πολύ, επισκεπτόμενος την Ιταλία, την Ισπανία, την Ελβετία, τη Γερμανία, την Αυστρία και την ανατολική Γαλικία.
Τα πρώτα του έργα εκτέθηκαν στα εγκαίνια του Société Nationale des Beaux-Arts στο Παρίσι το 1890 και στην Εταιρεία Φίλων των Καλών Τεχνών της Κρακοβίας το 1892. Στη δεκαετία του 1890, ταξίδεψε πολύ και τα σκίτσα του τετράδια σκίτσων με σχέδια από το Βερολίνο, τη Δρέσδη, την Πράγα, την Κρακοβία και διάφορα μέρη στην Ουκρανία. Μαζί με τον Γιούλιαν Φάουατ, ζωγράφισε τα τοπία του Στρατός του Ναπολέοντα διασχίζει την Μπερεζίνα, ένα πανόραμα του Βόιτσεχ Κόσακ.
Το 1897, ξεκίνησε και βοήθησε στη διοργάνωση της Ξεχωριστής Έκθεσης Ζωγραφικής και Γλυπτικής στο Σουκιενίτσε της Κρακοβίας. Εκείνη τη χρονιά, έγινε δάσκαλος τοπογραφίας στη Σχολή Καλών Τεχνών της Κρακοβίας και το 1906 –μετά την αναβάθμιση της σχολής σε ακαδημία το 1900– έγινε πλήρης καθηγητής και δίδαξε επίσης στην Ιδιωτική Σχολή Ζωγραφικής και Σχεδίου για Γυναίκες του Τεόντορ Αξεντόβιτς και στο Σχολείο Τέχνης για γυναίκες της Τεοφίλα Τσερτόβιτς στην Κρακοβία.
Συνίδρυσε την Εταιρεία Πολωνών Καλλιτεχνών «Sztuka» («Τέχνη») στην Κρακοβία το 1897. Αργότερα έγινε Αντιπρόεδρος και τελικά Πρόεδρος της εν λόγω κοινωνίας, και παρουσίασε τα έργα του σε πολλές εκθέσεις που οργάνωσε αυτή. Το 1898 έγινε μέλος της Βιεννέζικης Απόσχισης και τα έργα του εκτέθηκαν μεταξύ των δικών τους το 1901, το 1902 και το 1905. Το 1901, έγινε ιδρυτικό μέλος της Πολωνικής Εταιρείας Εφαρμοσμένων Τεχνών. Εργάστηκε στην Επιτροπή Ανασυγκρότησης του Κάστρου Βάβελ και συμμετείχε στις δραστηριότητες του Καμπαρέ Πράσινο Μπαλόνια (Zielony Balonik).
Μετά τον θάνατό του, δύο εκθέσεις άνοιξαν στο Παλάτι της Τέχνης από την Εταιρεία Φίλων Καλών Τεχνών της Κρακοβίας το Νοέμβριο του 1907, η μία για να παρουσιάσει 154 ελαιογραφίες του, καθώς και σχέδια και ακουαρέλες, και η άλλη για να παρουσιάσει τα έργα των πολυάριθμων εξαιρετικών μαθητών του. Ο Στανισουάφσκι κηδεύτηκε με τιμές στο Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι στην Κρακοβία.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι
Κέιτ Ράιαν
Η Kate Ryan (γεννημένη ως Katrien Verbeeck ; 22 Ιουλίου 1980) είναι Βελγίδα τραγουδίστρια και στιχουργός.
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα της στο τραγούδι το 2001 και αργότερα απέκτησε φήμη κάνοντας covers γνωστών επιτυχιών, κυρίως της Mylène Farmer και της France Gall, όπως τα "Désenchantée", "Libertine", "Ella, elle l'a", "Desireless", "Voyage Voyage". Η Ράιαν εκπροσώπησε το Βέλγιο στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2006 με το τραγούδι "Je t'adore". Παρ'όλο που θεωρούταν φαβορί για τη νίκη, κατέλαβε την δωδέκατη θέση στον ημιτελικό με 69 βαθμούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με το Βέλγιο Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2006 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Ιερός Ναός Αγίου Στεφάνου (Δρακόνα Κισάμου)
Ιερός Ναός Αγίου Στεφάνου (Δρακόνα Κισάμου). Στις παρυφές ενός πυκνού δρυοδάσους στη Δρακόνα Κισάμου βρίσκεται ο ναός του Αγίου Στεφάνου. Πρόκειται για ένα μονόκλιτο εκκλησάκι της πρώτης βυζαντινής περιόδου (9ος αιώνας) με τοιχογραφικό διάκοσμο, που μπορεί να χρονολογηθεί στο δεύτερο μισό του 14ου αιώνα, και το οποίο συνδέεται με τον εικονογραφικό κύκλο του Αγίου Στεφάνου.
Πηγές
Στεφανος
Πρωθυπουργός της Νότιας Οσσετίας
Ο Πρωθυπουργός της Δημοκρατίας της Νότιας Οσετίας, επίσημα γνωστός ως Πρόεδρος της Κυβέρνησης (ρωσικά: Председатель Правительства), είναι ο de facto αρχηγός της κυβέρνησης της μη αναγνωρισμένης διεθνώς Δημοκρατίας της Νότιας Οσετίας και είναι de jure τμήμα της Γεωργίας. Ακολουθεί κατάλογος με τους de facto πρωθυπουργούς της Δημοκρατίας της Νότιας Οσετίας.
Πηγές
Κατηγορία:Νότια Οσσετία
Κατάλογος έργων του Αντρέα Μαντένια
Στο λήμμα αυτό περιλαμβάνονται έργα του Αντρέα Μαντένια.
Χερλ Μπίτσαμ
Ο Χέρλ Λούθερ Γ' Μπίτσαμ (γεννήθηκε στις 2 Μαΐου 1973) είναι ένας πρώην Γερμανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής που έπαιζε στο παρελθόν με την Τέλεκομ Μπάσκετς Μπον της 1ης Γερμανίας.
Η τελευταία του ομάδα ως ενεργός παίκτης ήταν η ΜK Προστέιοφ στην Τσεχία.
Έπαιξε για την εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Γερμανίας σε πολλές περιπτώσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τέλεκομ Μπάσκετς Μπον Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βαγιαδολίδ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Τεφίκ Μπόρια
Ο Τεφίκ Μπόρια (6 Νοεμβρίου 1891 – 1 Ιουλίου 1954) ήταν Αλβανός πολιτικός και δικηγόρος. Υπηρέτησε ως γενικός γραμματέας του Αλβανικού Φασιστικού Κόμματος κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Βιογραφία
Ο Τεφίκ Μπόρια γεννήθηκε το 1888, στο Μπόριε, στο Βιλαέτι του Μοναστηρίου, στην Οθωμανική Αυτοκρατορία (σήμερα Αλβανία). Ο Μπόρια ήταν μέλος του κοινοβουλίου στα χρόνια του μεσοπολέμου. Έντονος αντίπαλος του Αχμέτ Ζόγκου και υποστιρικτής του Φαν Νόλι. Ο Μπόρια υπηρετούσε ως εκπρόσωπος του Νόλι στη Ρώμη από το 1924. Του ανατέθηκε να συνάψει διπλωματικές σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση και για το λόγο αυτό επικοινωνούσε με τον σοβιετικό αντιπρόσωπο στη Ρώμη Κονσταντίν Γιουράνεφ. Στην Ιταλία, έγινε φίλος με την οικογένεια του κόμη Γκαλεάτσο Τσιάνο. Σπούδασε νομολογία στη Ρώμη.
Με την εισβολή των ιταλικών δυνάμεων στην Αλβανία το 1939, ο Μπόρια διορίστηκε νέος Νομάρχης της επαρχίας της Κορυτσάς από την Αλβανική Προσωρινή Επιτροπή. Όταν το Αλβανικό Φασιστικό Κόμμα ιδρύθηκε μέσα σε ένα μήνα από την εισβολή, ο Μπόρια διορίστηκε γενικός γραμματέας του κόμματος από τον Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ'. Τα κύρια κριτήρια πίσω από την υποψηφιότητά του ήταν οι δεσμοί με την οικογένεια Τσιάνο που είχε καλλιεργήσει τη δεκαετία του 1920.
Ως γενικός γραμματέας του Αλβανικού Φασιστικού Κόμματος ο Μπόρια συμπεριλήφθηκε στην αλβανική κυβέρνηση ως αυτεπάγγελτος υπουργός. Ο Μπόρια ήταν σε θέση να ασκήσει σε κάποιο βαθμό την πολιτική επιρροή στις κυβερνητικές πολιτικές μέσω της θέσης του στην κυβέρνηση. Ωστόσο, οι Ιταλοί φασίστες διατήρησαν το δικαίωμα αρνησικυρίας στις ενέργειες του αλβανικού κόμματος και το έργο του Μπόρια εποπτευόταν από τον Τζιοβάνι Τζίρο (γενικός επιθεωρητής του κόμματος και στενός συνεργάτης του Μπενίτο Μουσολίνι). Θεωρητικά, σύμφωνα με την επίσημη βιογραφία του, ο Μπόρια υποτίθεται ότι περιλαμβανόταν στην ηγεσία του Ιταλικού Φασιστικού Κόμματος, αν και ήταν ασαφές σε ποια λειτουργία. Στις 29 Μαΐου 1939 διορίστηκε μέλος του Ιταλικού Επιμελητηρίου "Fasces and Corporation" καθώς και του Κεντρικού Συμβουλίου Εταιρικής Οικονομίας.
Συνελήφθη τον Δεκέμβριο του 1944 από Αλβανούς κομμουνιστές και καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλάκιση
από το Ειδικό Δικαστήριο την Άνοιξη του 1945. Δηλητηριάστηκε ενώ βρισκόταν στη φυλακή και πέθανε το 1954.
Καβενάγκο ντι Μπριάντσα
Το Καβενάγκο ντι Μπριάντσα (ιταλικά: Cavenago di Brianza) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
Μουχάμαντ Ελ Αμίν
Πρώιμη ζωή
Ο Ελ Αμίν μεγάλωσε στην κομητεία Ίνγκαμ του Μίσιγκαν και φοίτησε στο Λύκειο Χολτ από το 2002 έως το 2006. Τα χρόνια του που ήτανπρωτοετής και δευτεροετής τα πέρασε στο επίπεδο της επίλεκτης πανεπιστημιακής ομάδας και ο Ελ Αμίν δεν φαινόταν να έχει την ευκαιρία να παίξει στο κολεγιακό μπάσκετ. Βοηθούμενος από την αύξηση στο ύψους του κατά 10 εκατοστά μεταξύ της δευτεροετούς και της τριτοετούς χρονιάς του, σε συνδυασμό με τη σκληρή δουλειά στο γυμναστήριο, βρέθηκε ως βασικός στην ανταγωνιστική επίλεκτη πανεπιστημιακή ομάδα του Χολτ. Στη συνέχεια οδήγησε το Χολτ σε επίδοση 26–2 και στην κατάκτηση του πολιτειακού πρωταθλήματος κατά τη διάρκεια της τελευταίας χρονιάς του, σημειώνοντας 18 πόντους, 11 ριμπάουντ και τρία κλεψίματα στον τελικό.
Κολεγιακή πορεία
Ο Ελ Αμίν επρόκειτο να φοιτήσει στο Πανεπιστήμιο του Ντιτρόιτ, ένα ίδρυμα της 1ης Κατηγορίας NCAA, και να παίξει για την ομάδα καλαθοσφαίρισης των Ντιτρόιτ Τάιτανς. Ωστόσο, το προπονητικό επιτελείο του Ντιτρόιτ άλλαξε κατά τη διάρκεια της τελευταίας χρονιάς του Ελ Αμίν και τού είπαν ότι δεν ενδιαφέρονται πλέον να παίξει για αυτούς. Αφού εγγράφηκε στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Φέρις της 2ης Κατηγορίας, ο Ελ Αμίν έφυγε μετά από λίγες μόλις εβδομάδες από το ίδρυμα. Έπειτα έπαιξε στο τοπικό Κοινοτικό Κολλέγιο Λάνσινγκ για δύο χρόνια και ονομάστηκε Κολεγιακός Τριτοετής Παναμερικανός την περίοδο 2007–08.
Μέσω των συνδέσεων του προπονητή του στο λύκειο, ο επικεφαλής προπονητής του Πανεπιστημίου Στόνι Μπρουκ, Στιβ Πίκιελ, έδωσε στον Ελ Αμίν την ευκαιρία να παίξει για τους Σιγούλβς μετά την θητεία του στο κολέγιο της κοινότητας και ο Ελ Αμίν την εκμεταλλεύτηκε πλήρως. Και στις δύο χρονιές που έπαιξε για το Στόνι Μπρουκ οδήγησε την ομάδα στο σκοράρισμα, ενώ είχε μέσο όρο 15,7 και 16,7 πόντους ανά παιχνίδι στα νεανικά και τα ανώτερα χρόνια του, αντίστοιχα. Ο Ελ Αμίν ήταν επιλογή Δεύτερης Ομάδας για την Ανατολική Διάσκεψη της Αμερικής την περίοδο 2008–09 και στη συνέχεια μία επιλογή της πρώτης ομάδας όλης της διάσκεψης τη χρονιά 2009–10. Στον τελευταίο του χρόνο, σημείωσε ένα σχολικό υψηλό 517 πόντων ενώ οδηγούσε τον Στόνι Μπρουκ στον πρώτο του τίτλο στο συνέδριο της κανονικής περιόδου καθώς και στην πρώτη του εμφάνιση σε Εθνικό τουρνουά πρόσκλησης. Ονομάστηκε ο παίκτης της χρονιάς στο Αμέρικα Ιστ το 2010, και έγινε ο πρώτος παίκτης του Στόνι Μπρουκ που κέρδισε αυτό το βραβείο. Σε δύο χρόνια στο Στόνι Μπρουκ, ο Ελ Αμίν σημείωσε 971 πόντους.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Ελ Αμίν υπέγραψε συμβόλαιο με την ΠΒΣΚ Πάνθερς στην Ουγγαρία, αφού έμεινε χωρίς επιλογή στο ντραφτ του ΝΒΑ το 2010. Στη μοναδική χρονιά του με την ομάδα είχε κατά μέσο όρο 22 πόντους ανά παιχνίδι. Στη συνέχεια, η σταδιοδρομία του τον οδήγησε στη Μακάμπι Κιριάτ Γκατ στο Ισραήλ, στην Άλμπα Φέχερβαρ στην Ουγγαρία, στην ΦΚΜ Φερεντίνο στην Ιταλία και στην Κόρμεντ στην Ουγγαρία ξανά από την περίοδο 2013–14. Την 1η Νοεμβρίου 2013 επιλέχθηκε στον τέταρτο γύρο (57ος συνολικά) του Ντραφτ του 2013 του NBA Development League από τους Λος Άντζελες Ντιφέντερς, αλλά αποσύρθηκε δύο εβδομάδες αργότερα.
Στις 30 Ιουλίου 2015, υπέγραψε με τη Γιουβεκαζέρτα Μπάσκετ της 1ης Ιταλίας.
Τον Δεκέμβριο του 2015 ο Ελ Αμίν υπέγραψε με τη Νέα Κηφισιά της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας. Στις 4 Μαΐου 2016, μετακόμισε στην Αλ Σαντ Ντόχα για το υπόλοιπο της αγωνιστικής περιόδου.
Στις 7 Αυγούστου 2016 υπέγραψε με την Κύμη της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας. Έφυγε από την Κύμη αφού εμφανίστηκε σε δεκαπέντε αγώνες. Στις 16 Φεβρουαρίου 2017, υπέγραψε με την Ατένας δε Κόρδομπα της 1ης Αργεντινής. Στις 17 Μαρτίου 2017 χώρισε με την Ατένας αφού εμφανίστηκε σε επτά αγώνες.
Στις 8 Νοεμβρίου 2017, υπέγραψε με την ουγγρική Σοπρόνι ΚΚ.
Αυτήν τη στιγμή παίζει για τους Λάνσινγκ Φαραός ως μέρος του The Basketball League.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σοπρόνι ΚΚ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νέας Κηφισιάς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γ.Σ. Κύμης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπάσκετ Φερεντίνο Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου (Μέσα Βουκολιές Κισάμου)
Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου (Μέσα Βουκολιές Κισάμου). Στη συνοικία Μέσα Βουκολιές σώζεται σε ερειπωμένη μορφή το μονόκλιτο ναΰδριο του Αγίου Αθανασίου. Η θεμελίωσή του χρονολογείται στον 14ο με 15ο αι. και στους τοίχους του διασώζονται σπαράγματα τοιχογραφιών σε δύο στρώματα, μεταξύ των οποίων ο βίος της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας και παράσταση των κολασμένων.
Πηγές
Αθανασιου Κατηγορία:Δήμος Κισάμου Μεσα Βουκολιες Κισαμου
Ντανιέλε Βέρντε
Ο Ντανιέλε Βέρντε (ιταλικά:Daniele Verde, 20 Ιουνίου 1996) είναι Ιταλός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος για την Spezia.
Ρόμα/Δανεισμοί
Στις 17 Ιανουαρίου 2015, έκανε το ντεμπούτο του στη Σέριε Α στην ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Παλέρμο, μπαίνοντας ως αλλαγή στο 75ο λεπτό. Στις 8 Φεβρουαρίου 2015, ξεκίνησε για πρώτη φορά στο βασικό σχήμα της Ρόμα, παίζοντας και στα 90 λεπτά στη νίκη με 2-1 επί της Κάλιαρι, με τον ίδιο να δίνει δύο ασίστ για τα γκολ της Ρόμα, στους Άντεμ Λιάγιτς και Λεάντρο Παρέδες.
Στις 9 Ιουλίου 2015, δόθηκε με δανεισμό στη Φροζινόνε. Στις 6 Ιανουαρίου 2016, μετακινήθηκε με δανεισμό στην Πεσκάρα της Σέριε Β για το υπόλοιπο της σεζόν 2015-16. Στις 15 Ιουλίου, δόθηκε με δανεισμό στην Αβελλίνο, επίσης στη Σέριε Β. Στις 7 Αυγούστου, έπαιξε και στα 90 λεπτά στην ήττα της Αβελλίνο με 2-0 εναντίον της Μπασάνο Βίρτους, στον πρώτο γύρο του Κυπέλλου Ιταλίας 2016-17.
Στις 8 Αυγούστου 2018, εντάχθηκε με δανεισμό έως τις 30 Ιουνίου 2019 στη Ρεάλ Βαγιαδολίδ της Πριμέρα Ντιβισιόν, με δυνατότητα αγοράς.
ΑΕΚ
Στις 16 Ιουλίου 2019, η ΑΕΚ συμφώνησε με τη Ρόμα για τη μεταγραφή του νεαρού πλάγιου μέσου για ποσό 1.000.000 ευρώ, συν ένα ποσοστό μεταπώλησης 30%. Ο Βέρντε υπέγραψε τριετές συμβόλαιο, με 750.000 ευρώ ετησίως και πήρε τον αριθμό 7, κατόπιν αιτήματος του.
Διεθνής σταδιοδρομία
Στις 29 Σεπτεμβρίου 2014, ο Βέρντε έλαβε την πρώτη κλήση του στην Εθνική Ιταλίας U19 για τον προκριματικό γύρο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U19 του 2015 εναντίον της Αρμενίας, της Σερβίας και του Αγίου Μαρίνου τον Οκτώβριο του 2014. Αγωνίστηκε και στους τρεις αγώνες, καθώς η Ιταλία προκρίθηκε στον elite γύρο για το 2015, σκοράροντας στη νίκη με 3-0 εναντίον της Αρμενίας στις 10 Οκτωβρίου 2014.
Έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ιταλίας U21 στις 12 Αυγούστου 2015, σε φιλικό αγώνα εναντίον της Ουγγαρία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φροζινόνε Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντελφίνο Πεσκάρα 1936 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Αβελλίνο 1912 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ελλάς Βερόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Βαγιαδολίδ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Τσεριάνο Λαγκέττο
Το Τσεριάνο Λαγκέττο (ιταλικά: Ceriano Laghetto) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
BioModels
Το BioModels είναι ένα δωρεάν αποθετήριο ανοιχτού κώδικα για την αποθήκευση, την ανταλλαγή και την ανάκτηση υπολογιστικών μοντέλων βιολογικού ενδιαφέροντος που δημιουργήθηκε το 2006. Όλα τα μοντέλα στην επιμελημένη ενότητα της Βάσης Δεδομένων BioModels έχουν αξιοποιηθεί σε επιστημονικά αξιολογημένη βιβλιογραφία.
Οι μοντελιστές μπορούν να υποβάλουν τα μοντέλα σε μορφή SBML και CellML. Τα μοντέλα μπορούν, στη συνέχεια, να ληφθούν σε μορφή SBML, VCML, XPP, SciLab, Octave, BioPAX και RDF/XML. Τα δίκτυα αντίδρασης των μοντέλων παρουσιάζονται σε ορισμένες μορφές γραφικών, όπως PNG, SVG και γραφική μικροεφαρμογή Java, στην οποία ορισμένα δίκτυα παρουσιάστηκαν ακολουθώντας τη Γραφική Σημειογραφία της Βιολογίας Συστημάτων. Επίσης, μία αναγνώσιμη περίληψη κάθε μοντέλου είναι διαθέσιμη σε μορφή PDF.
Συγκρότημα παλαιού Επισκοπείου ή Δεσποτικού (Δρακόνα Κισάμου)
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορικά κτίρια Κατηγορία:Θρησκευτικά κτίρια Κατηγορία:Νομός Χανίων
Εμπεσός Αιτωλοακαρνανίας
Ο Εμπεσός είναι ημιορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 300 μέτρα.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Ο Εμπεσός βρίσκεται στα προς βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας και την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας, σε απόσταση 41 χλμ. ΒΑ. της Αμφιλοχίας και 51 χλμ. ΝΑ. από την Άρτα. Είναι κτισμένος δίπλα και ανατολικά του Ίναχου ποταμού στην ομώνυμη κοιλάδα, ανάμεσα στα όρη Καλάνα, Μητσέλι και Ζυγό. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία (καλαμπόκι, τριφύλλι και κηπευτικά) και την κτηνοτροφία (αιγοπρόβατα). Στο χωριό δραστηριοποιείται ο Μορφωτικός & Πολιτιστικός Σύλλογος Εμπεσού που ιδρύθηκε το 1984 και διοργανώνει κάθε χρόνο τις πενθήμερες πολιτιστικές εκδηλώσεις «ΙΔΟΜΕΝΕΙΑ», ενώ στην Αθήνα από το 1991 ο Σύλλογος των Εμπεσιωτών "Ο ’Αγιος Θωμάς". Τα πιο σημαντικά αξιοθέατα του χωριού και της γύρω περιοχής είναι:
Ιστορία - Διοικητικά
Ιστορικά και πολιτιστικά ανήκει στα χωριά του Άνω Βάλτου και υπήρξε σημαντική κωμόπολη της περιοχής. Η αρχική τοποθεσία του χωριού, την περίοδο της τουρκοκρατίας, ήταν λίγο βορειότερα της σημερινής. Μετά την απελευθέρωση, το 1841 αναφέρεται επίσημα στο ΦΕΚ 5Α - 08/03/1841 να προσαρτάται στον τότε δήμο Ιδομένης Το 1854 ορίστηκε έδρα του δήμου Ιδομένης. Το 1924 με το ΦΕΚ 205Α - 26/08/1924 συστάθηκε η κοινότητα Εμπεσού με έδρα τον οικισμό. Τη δεκαετία του 1980, βάσει προγράμματος συγκέντρωσης γειτονικών συνοικισμών (Σκαντζόκαμπος, Γραμματσούλι, Συκιά, Παλιαριά, Ντηνέρι), ο Εμπεσός άρχισε να παίρνει τη σημερινή του μορφή γι΄αυτό αποτελείται από καινούρια και σύγχρονα σπίτια. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Σκατζόκαμπος, το Γραμματσούλι, τη Συκέα και τη Φτελιά αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Εμπεσού που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ινάχου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011ως κοινότητα έχει πληθυσμό 531 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 444.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
Π.Α.Ο.Κ. (χειροσφαίριση γυναικών)
Ιστορία
Το γυναικείο τμήμα χάντμπολ του Π.Α.Ο.Κ. αποτελεί μέρος του ΑΣ Π.Α.Ο.Κ. Αγωνίζεται στην Α1 κατηγορία. Τη σεζόν 2012-2013 τερμάτισε τρίτος στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος, όμως κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία του το πρωτάθλημα Ελλάδας, με αντίπαλο στη σειρά των τελικών, την έξι φορές πρωταθλήτρια Ελλάδας ομάδα της ΑΣΕ Ορμή Πάτρας με συνολικό σκορ 2-1 (νίκες/ήττες), παίζοντας με πλεονέκτημα έδρας.
Τη σεζόν 2013-2014 κατέκτησε το πρώτο κύπελλο της ιστορίας του με αντίπαλο την Αναγέννηση Άρτας κερδίζοντας με σκορ 22-20, ενώ και και τη σεζόν 2014-2015 βρέθηκε στον τελικό όπου ηττήθηκε με 24-19 απ'τη Νέα Ιωνία.Το 2016 κατέκτησε το δεύτερο κύπελλο κερδίζοντας τη Νέα Ιωνία με 32-31 στον τελικό της Μίκρας. Τη σεζόν 2017-18 ο ΠΑΟΚ αν και κατέκτησε την πρώτη θέση στην κανονική περίοδο, ηττήθηκε στους τελικούς από τη Νέα Ιωνία με 3-1 νίκες. Την ίδια χρονιά έχασε και στον τελικό κυπέλλου που διεξήχθη στην Κοζάνη, από την Νέα Ιωνία με 21-20 με γκολ που σημειώθηκε στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Την τετραετία 2018-22 ακολούθησαν 4 συνεχόμενα ντάμπλ όπου στο πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ ηττήθηκε μόνο 2 φορές. Στους τελικούς του πρωταθλήματος κέρδισε το 19 και το 2022 τη Νέα Ιωνία με 3-0 νίκες, και το 2021 τη Βέροια 2017 με 2-0 νίκες. Το 2020 το πρωτάθλημα διακόπηκε λόγω πανδημίας και πρωταθλητής ανακηρύχθηκε ως πρωτοπόρος του πρωταθλήματος.
Ατομικές Διακρίσεις
2013-14 2018-19
2019-20
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χειροσφαίριση ΠΑΟΚ
Άρδακτος Αγίου Βασιλείου Ρεθύμνης
Για τον οικισμό στον νομό Ρεθύμνης με το ίδιο όνομα δείτε: Άρδακτος Κουρητών Ρεθύμνης
Ο Άρδακτος είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αγίου Βασιλείου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται στα νότια του Ρεθύμνου, σε απόσταση σαράντα χιλιομέτρων, διακλάδωση δεξιά στο τριακοστό πέμπτο χλμ. του κεντρικού οδικού άξονα, που οδηγεί από το Ρέθυμνο, μέσω Σπηλίου, στην Αγία Γαλήνη και το Τυμπάκι. Βρίσκεται σε υψόμ. 630 μ. και για τούτο ο Εμμ. Λαμπρινάκης τον χαρακτηρίζει ως «κώμην μεσόγειον και τερπνήν έχουσαν περί τας σαράντα πέντε οικίας και ναόν τον Αρχιστράτηγον Μιχαήλ». Απο τις αρχές του 1879,εως τις αρχές του εικοστού αιώνα ο Άρδακτος υπήρξε έδρα του τότε δήμου Αγίου Πνεύματος, που αρχικά ονομάστηκε ως Δήμος Αρδάκτου
Ονομασία του χωριού
Την ονομασία του το χωριό, το πιθανότερο, οφείλει στο φυτό αρδαχτυλλίνος, ο [(ακανθώδες, πολυετές, περί το 0,50 μ. ύψος, ιδιαίτερα αγαπητή τροφή στους γαϊδάρους), αρχαίο ατρακτυλλίς η μαλωτή (carthamus lanatus), στην κοινή της γυναίκας το ατράχτι (αρδάχτι), το οποίο αφθονεί στο εν λόγω χωριό] και κατά μεταπλασμό του δευτερόκλιτου σε πρωτόκλιτο προήλθε ο τύπος αρδαχτύλλινας (ο) με σχετική μεγεθυντική σημασία. Με την περιεκτική φυτωνυμική κατάληξη [-ές] παράγεται το σύνηθες τοπωνύμιο Αρδαχτυλλινές. Το φυτό λέγεται και Αδραχτυλλίνι, με αντιμετάθεση των [ρ] και [δ], όπως και στη λέξη αρδάχτι< αδράχτι. «Άρδακτος», περαιτέρω, είναι όργανο υφαντικής, με λεπτό μετάλλινο στέλεχος και στεφάνη μετάλλινη, που περιστρέφεται με κατάλληλο χειρισμό στο θρομύλι, για την περιέλιξη του νήματος.
Τοπική κοινότητα
Η αρχική αναγνώριση της κοινότητας Αρδάκτου έγινε με το Δ. 26-1-1925, ΦΕΚ Α 27/1925. Οικισμοί που αρχικά απάρτισαν την κοινότητα: Άρδακτος, Ακτούντα, Βάτος, Δουμαεργιό, Κισσός. Η τοπική κοινότητα Αρδάκτου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 15,335 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αγία Παρασκευή, Ακτούντα και Βάτος.