cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωνσταντίνος Μπέλλας
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΠΕΚ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα
Λε Μουτιέ-αν-Σενγκλαί
Το Λε Μουτιέ-αν-Σενγκλαί (γαλλικά: Les Moutiers-en-Cinglais) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μουστεριέν (γαλλικά: Moustériens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Άγιος Ιωάννης του Λατερανού
Η αρχιβασιλική βρίσκεται έξω από την κανονική Πόλη του Βατικανού, 4 χλμ. νοτιο-δυτικά της. Παρόλα αυτά ως ιδιοκτησία της Αγίας Έδρας, η αρχιβασιλική και τα γειτονικά της κτίρια απολαμβάνουν ένα εκτός εδάφους της καθεστώς από το Ιταλικό κράτος, σύμφωνα με τους όρους της Συμφωνίας του Λατερανού του 1929.
Αρχικά ιδρύθηκε το 324, η εκκλησία είναι η παλαιότερη και σε υψηλότερη κατάταξη από τις τέσσερις μεγάλες παπικές βασιλικές, με τον μοναδικό τίτλο «αρχιβασιλική». Είναι η παλαιότερη δημόσια εκκλησία στην πόλη της Ρώμης και η παλαιότερη βασιλική του δυτικού κόσμου. Στεγάζει τον καθεδρικό ναό του επισκόπου της Ρώμης, και έχει τον τίτλο της οικουμενικής μητρικής εκκλησίας στους πιστούς Ρωμαιοκαθολικούς.
Το κτίριο καταστράφηκε κατά τον Μεσαίωνα και υπέστη σοβαρές ζημιές από δύο πυρκαγιές τον 14ο αιώνα. Ανακατασκευάστηκε στα τέλη του 16ου αι. κατά τη διάρκεια της βασιλείας του πάπα Σίξτου Ε΄. Το εσωτερικό του νέου κτιρίου ανακαινίστηκε στα τέλη του 17ου αι. και η πρόσοψή του ολοκληρώθηκε το 1735 από τον πάπα Κλήμη ΙΒ΄.
Ο τωρινός πρύτανης είναι ο καρδινάλιος αρχιεπίσκοπος Άντζελο Ντε Ντονάτις, γενικός εφημέριος για την επισκοπή της Ρώμης. Ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, σήμερα Εμανουέλ Μακρόν, είναι ex officio (από θέσεως) το «Πρώτο και Μοναδικό Τιμητικά Μέλος του Συλλόγου» της αρχιβασιλικής, τίτλος που κατέχουν οι αρχηγοί κρατών της Γαλλίας από τον βασιλιά Ερρίκο Δ΄.
Η αρχιβασιλική και το ανάκτορο του Λατερανού αφιερώθηκαν ξανά δύο φορές. Ο πάπας Σέργιος Γ΄ τα αφιέρωσε στον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή στον 10ο αι. προς τιμήν τού πρόσφατα καθαγιασμένου Βαπτιστηρίου της αρχιβασιλικής. Ο πάπας Λούκιος Β΄ αφιέρωσε τα κτίρια στον Άγιο Ιωάννη τον Ευαγγελιστή τον 12ο αι.
Έτσι ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής και ο Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής έγιναν από κοινού προστάτες της αρχιβασιλικής, ενώ ο κύριος προστάτης εξακολουθεί να είναι ο Σωτήρας Χριστός, όπως δείχνει η επιγραφή στην είσοδο και όπως είναι παραδοσιακό για τους πατριαρχικούς καθεδρικούς ναούς. Κατά συνέπεια η αρχιβασιλική παραμένει αφιερωμένη στον Σωτήρα και η τιμητική της εορτή είναι η εορτή της Μεταμόρφωσης του Χριστού στις 6 Αυγούστου. Η αρχιβασιλική έγινε το σημαντικότερο ιερό των δύο Αγίων Ιωάννηδων, αν και σπάνια προσκυνήθηκαν από κοινού. Στα επόμενα χρόνια ένα μοναστήρι Βενεδικτίνων ιδρύθηκε στο ανάκτορο του Λατερανού και ήταν αφιερωμένο στην υπηρεσία της αρχιβασιλικής και των δύο αγίων.
μικρογραφία|Δίπλα στην επίσημη είσοδο βρίσκεται η δήλωση της αρχιβασιλικής ως Κεφαλής ή Μητέρα Εκκλησία ολόκληρου του κόσμου. Παρατηρείστε το [[δάφνινο στεφάνι και την παπική τιάρα.|260x260εσ]]
Το ανάκτορο του Λατερανού
Η αρχιβασιλική βρίσκεται επάνω από τα απομεινάρια των «Νέων Οχυρών των Βασιλικών Ιππέων» ή «Νέου Φρουρίου των έφιππων σωματοφυλάκων του Αυτοκράτορα» [(Castra Nova equitum singularium (Augusti)]. Το φρούριο ιδρύθηκε από τον Σεπτίμιο Σεβήρο το 193. Μετά τη νίκη του Κωνσταντίνου Α΄ επί του Μαξέντιου (για τον οποίο οι έφιπποι σωματοφύλακες του Αυτοκράτορα είχαν πολεμήσει) στη Μάχη της Μιλβίας Γέφυρας, η φρουρά καταργήθηκε και το φρούριο κατεδαφίστηκε. Σημαντικά υπολείμματα του φρουρίου βρίσκονται ακριβώς κάτω από το κύριο κλίτος.
Ο υπόλοιπος χώρος καταλήφθηκε κατά την πρώιμη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από το ανάκτορο του γένους Λατεράνι (Laterani). Ο Σέξτιος Λατεράνος ήταν ο πρώτος πληβείος, που απέκτησε το αξίωμα του υπάτου και οι Λατερανοί υπηρέτησαν ως διαχειριστές αρκετών Αυτοκρατόρων. Ένας από τους Λατεράνι –ο εκλεγμένος ύπατος Πλαύτιος Λατερανός– έγινε γνωστός, επειδή κατηγορήθηκε από τον Νέρωνα για συνωμοσία εναντίον του Αυτοκράτορα. Η κατηγορία είχε ως αποτέλεσμα τη δήμευση και αναδιανομή της περιουσίας του.
Το ανάκτορο του Λατερανού περιήλθε στα χέρια του Αυτοκράτορα, όταν ο Κωνσταντίνος Α΄ νυμφεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του Φάουστα, αδελφή του Μαξέντιου. Γνωστό εκείνη την εποχή ως «Οικία της Φαύστας» (Domus Faustae), το ανάκτορο του Λατερανού δόθηκε τελικά στον επίσκοπο της Ρώμης από τον Κωνσταντίνο Α΄. Η πραγματική ημερομηνία της δωρεάς είναι άγνωστη, αλλά οι μελετητές εικάζουν, ότι ήταν κατά τη διάρκεια του ποντιφικάτου του πάπα Μιλτιάδη, εγκαίρως για να φιλοξενήσει μία Σύνοδο επισκόπων το 313, που συγκλήθηκε για να αμφισβητήσει το Δονατιστικό σχίσμα, ανακηρύσσοντας τον Δονατισμό ως αίρεση. Η βασιλική (ορθογώνια αίθουσα) του ανακτόρου μετατράπηκε και επεκτάθηκε, το ανάκτορο έγινε η κατοικία του πάπα Σιλβέστρου Α΄, και ο ναός έγινε τελικά ο καθεδρικός της Ρώμης, η έδρα των παπών ως επισκόπων της Ρώμης.
Πρώιμη Εκκλησία
μικρογραφία|Η [[Πάπας|παπική καθέδρα, που η παρουσία της καθιστά την αρχιβασιλική ως καθεδρικό ναό της Ρώμης, βρίσκεται στην αψίδα του ιερού. Το δάπεδο είναι με την τεχνική των Κοσμέτι (μαρμαροθετήματα). |260x260εσ]] Ο Πάπας Σίλβεστρος Α΄ προήδρευσε της επίσημης καθιέρωσης της αρχιβασιλικής και του γειτονικού ανακτόρου του Λατερανού το 324, αλλάζοντας το όνομα από «Οικία της Φαύστας» σε «Οίκος του Θεού» (Domus Dei), αφιερώνοντάς την στον Χριστό Σωτήρα (Christo Salvatori).
Όταν ο πάπας Γρηγόριος Α΄ ο Μέγας έστειλε τη Γρηγοριανή αποστολή στην Αγγλία υπό τον Αυγουστίνο του Κάντερμπρι, μερικές εκκλησίες στο Κάντερμπρι είχαν ως πρότυπο το ρωμαϊκό σχέδιο, αφιερώνοντας μία εκκλησία στον Χριστό, ενώ μία είχε ως πρότυπο τον σταυροειδή «Άγιο Παύλο εκτός των τειχών». Το όνομα «Εκκλησία του Χριστού» (Christ Church), τόσο συνηθισμένο για τις εκκλησίες σε όλο τον κόσμο σήμερα στον αγγλόφωνο αγγλικανικό κόσμο, προέρχεται από αυτή τη ρωμαϊκή εκκλησία, κεντρική στον πριν από τον Μεσαίωνα χριστιανισμό.
Μεσαίωνας
αριστερά|μικρογραφία|360x360px|Ο υψηλός βωμός και το γοτθικό [[κιβώριο του 14ου αιώνα.]] Σύμφωνα με τον θρύλο, ο αρχικός ξύλινος βωμός που χρησιμοποιήθηκε από τον Άγιο Πέτρο, περιλαμβάνεται στον υψηλό βωμό. Πάνω από το κιβώριο βρίσκονται οι μορφές των Αγίων Πέτρου και Παύλου. Στον μπροστινό τοίχο της αρχιβασιλικής, μεταξύ των κύριων πυλών, υπάρχει μία πλάκα με τις λέξεις «SACROS LATERAN ECCLES OMNIUM VRBIS ET ORBIS ECCLESIARVM MATER ET CAPUT» (Η Ιερά Εκκλησία του Λατερανού, Μητέρα και Κεφαλή όλων των Εκκλησιών στην πόλη και τον κόσμο), μία ορατή ένδειξη της δήλωσης ότι η βασιλική είναι η «μητέρα εκκλησία» όλου του κόσμου. Τον 12ο αιώνα οι ιερείς του Λατερανού ισχυρίστηκαν ότι ο υψηλός βωμός στεγάζει την Κιβωτό της Διαθήκης και πολλά ιερά αντικείμενα από την Ιερουσαλήμ. Η βασιλική παρουσιάστηκε έτσι ως ο «Ναός της Καινής Διαθήκης».
Η αρχιβασιλική και το ανάκτορο του Λατερανού αφιερώθηκαν ξανά δύο φορές. Ο πάπας Σέργιος Γ΄ αφιέρωσε αυτά στον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή στον 10ο αι. προς τιμήν του πρόσφατα καθαγιασμένου Βαπτιστηρίου της αρχιβασιλικής. Ο πάπας Λούκιος Β΄ τα αφιέρωσε στον Ιωάννη τον Ευαγγελιστή τον 12ο αι. Έτσι, ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής και ο Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής έγιναν από κοινού προστάτες της αρχιβασιλικής, ενώ ο κύριος προστάτης εξακολουθεί να είναι ο Χριστός Σωτήρας, όπως δείχνει η επιγραφή στην είσοδο και όπως είναι παραδοσιακό για τους πατριαρχικούς καθεδρικούς ναούς. Κατά συνέπεια, η αρχιβασιλική παραμένει αφιερωμένη στον Σωτήρα και η τιμητική της εορτή είναι η εορτή της Μεταμόρφωσης του Χριστού στις 6 Αυγούστου. Η αρχιβασιλική έγινε το σημαντικότερο ιερό των δύο Αγίων Ιωάννηδων, αν και σπάνια λατρεύτηκαν από κοινού. Στα επόμενα χρόνια, ένα μοναστήρι Βενεδικτίνων ιδρύθηκε στο παλάτι του Λατερανού και ήταν αφιερωμένο στην υπηρεσία της αρχιβασιλικής και των δύο αγίων.
Κάθε πάπας, ξεκινώντας από τον πάπα Μιλτιάδη, διέμενε στο ανάκτορο του Λατερανού μέχρι τη βασιλεία του Γάλλου πάπα Κλήμη Ε΄, ο οποίος το 1309 μετέφερε την έδρα του παπισμού στην Αβινιόν, ένα παπικό φέουδο που αποτελούσε θύλακα στη Γαλλία. Το ανάκτορο του Λατερανού υπήρξε επίσης ο τόπος πέντε Συνόδων (βλ. Συμβούλια του Λατερανού).
Πυρκαγιές στο Λατερανό
Κατά τη διάρκεια που ο παπισμός έδρευε στην Αβινιόν της Γαλλίας, το ανάκτορο του Λατερανού και η αρχιβασιλική περιέπεσαν σε φθορές. Δύο φωτιές κατέστρεψαν τα κτίρια το 1307 και το 1361. Μετά τις δύο πυρκαγιές ο πάπας έστειλε χρήματα από την Αβινιόν, για να πληρώσει την ανακατασκευή και τη συντήρησή τους. Παρ' όλα αυτά, η αρχιβασιλική και το ανάκτορο του Λατερανού έχασαν την παλιά τους λαμπρότητα.
Όταν ο παπισμός επέστρεψε από την Αβινιόν και ο πάπας θα διέμενε ξανά στη Ρώμη, η αρχιβασιλική και το παλάτι του Λατερανού κρίθηκαν ανεπαρκή λόγω της συσσωρευμένης ζημιάς τους. Οι πάπες διέμειναν στη Βασιλική της Σάντα Μαρία στο Τραστέβερε και αργότερα στη Βασιλική της Σάντα Μαρία Ματζόρε. Τελικά το Αποστολικό ανάκτορο του Βατικανού κτίστηκε δίπλα στην παλαιά Βασιλική του Αγίου Πέτρου, που υπήρχε από την εποχή του Κωνσταντίνου Α΄, και οι πάπες άρχισαν να κατοικούν εκεί. Το Αποστολικό ανάκτορο παρέμεινε η επίσημη κατοικία του πάπα (αν και ο πάπας Φραγκίσκος κατοικεί ανεπίσημα αλλού στην πόλη του Βατικανού).
Ανακαίνιση
Υπήρξαν αρκετές προσπάθειες ανοικοδόμησης της αρχιβασιλικής πριν από το οριστικό πρόγραμμα του πάπα Σίξτου Ε΄. Αυτός προσέλαβε τον αγαπημένο του αρχιτέκτονα Ντομένικο Φοντάνα, για να επιβλέψει μεγάλο μέρος του έργου. Το αρχικό ανάκτορο του Λατερανού κατεδαφίστηκε και αντικαταστάθηκε με ένα νέο οικοδόμημα. Στην πλατεία μπροστά από το ανάκτορο του Λατερανού βρίσκεται το νοσοκομείο Σαν Τζιοβάννι Αντολοράτα και ο μεγαλύτερος όρθιος αρχαίος αιγυπτιακός οβελίσκος στον κόσμο, γνωστός ως οβελίσκος του Λατερανού. Ζυγίζει περίπου 455 τόνους. Παραγγέλθηκε από τον Αιγύπτιο φαραώ Tούθμωσι Γ΄ και ανεγέρθηκε από τον Tούθμωσι Δ΄ μπροστά από τον μεγάλο ναό Kαρνάκ της Θήβας, στην Αίγυπτο. Προοριζόμενος ο οβελίσκος από τον Κωνσταντίνο Α΄ για να σταλεί στην Κωνσταντινούπολη, ο πολύ απασχολημένος Κωνστάντιος Β΄ τον απέστειλε στη Ρώμη, όπου ανεγέρθηκε στον Μεγάλο Ιππόδρομο το 357. Κάποια στιγμή έσπασε και θάφτηκε κάτω από τον Ιππόδρομο. Τον 16ο αι. ανακαλύφθηκε και τον έβγαλαν στην επιφάνεια. Ο Σίξτος Ε΄ τον ανήγειρε ξανά σε νέο βάθρο στις 3 Αυγούστου 1588 στη σημερινή του θέση.
Ακολούθησε περαιτέρω ανακαίνιση του εσωτερικού της αρχιβασιλικής, υπό τη διεύθυνση του Φραντσέσκο Μπορομίνι, κατά παραγγελία του πάπα Ιννοκέντιου Ι΄. Οι δώδεκα κόγχες που δημιουργήθηκαν από το αρχιτεκτονικό του σχέδιο, συμπληρώθηκαν τελικά το 1718 με αγάλματα των Αποστόλων, σμιλευμένα από τους πιο εξέχοντες Ρωμαίους γλύπτες ροκοκό.
Το όραμα του Πάπα Κλήμη ΙΒ΄ για ανοικοδόμηση ήταν φιλόδοξο και ο ποντίφηκας ξεκίνησε διαγωνισμό, για το σχεδιασμό μίας νέας πρόσοψης. Διαγωνίστηκαν περισσότεροι από 23 αρχιτέκτονες, οι οποίοι κυρίως εργαζόταν στον ρυθμό μπαρόκ της εποχής. Πρόεδρος των υποθετικά αμερόληπτων κριτών ήταν ο Σεμπαστιάνο Κόνκα, πρόεδρος της Ρωμαϊκής Ακαδημίας του Αγίου Λουκά. Νικητής του διαγωνισμού ήταν ο Aλεσάντρο Γκαλιλέι.
Η πρόσοψη όπως φαίνεται σήμερα, ολοκληρώθηκε το 1735. Έχει την εξής επιγραφή στα Λατινικά: «Clemens XII, Pont[ifex] Max[imus], [in] Anno V, [dedicatedavit hoc aedificium] Christo Salvatori, in hon[orem] [sanctorum] Ioan[is] Bapt[tistae] et Evang[elistae]». Αυτό μεταφράζεται ως «Ο πάπας Κλήμης ΙΒ΄, ο Μέγιστος Αρχιερέας, στο 5ο έτος της βασιλείας του, αφιέρωσε αυτό το κτίριο στον Χριστό Σωτήρα, προς τιμήν των Αγίων Ιωάννη Βαπτιστή και Ιωάννη Ευαγγελιστή». Η πρόσοψη του Γκαλιλέι αφαίρεσε όλα τα απομεινάρια της παραδοσιακής, αρχαίας, βασιλικής αρχιτεκτονικής και έδωσε μία νεοκλασική πρόσοψη.
Αρχιτεκτονική ιστορία
Μία αψίδα επενδεδυμένη με ψηφιδωτά και ανοιχτή στον αέρα διατηρεί ακόμη τη μνήμη μίας από τις πιο διάσημες αίθουσες του αρχαίου ανακτόρου, του Τρικλίνου (Triclinium) του πάπα Λέοντα Γ΄, που ήταν η κρατική αίθουσα δεξιώσεων.Το υπάρχων κτίριο δεν είναι αρχαίο, αλλά ορισμένα τμήματα των αρχικών ψηφιδωτών μπορεί να έχουν διατηρηθεί στο τριμερές ψηφιδωτό της κόγχης του. Στο κέντρο ο Χριστός δίνει στους Αποστόλους την αποστολή τους. Στα αριστερά δίνει τα κλειδιά της Βασιλείας των Ουρανών στον πάπα Άγιο Σίλβεστρο Α΄ και το λάβαρον στον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Α΄ και στα δεξιά ο Άγιος Πέτρος δίνει την παπική στολή στον πάπα Λέοντα Γ΄ και το λάβαρο στον Καρλομάγνο.
Μερικά λίγα υπολείμματα των αρχικών κτιρίων μπορεί να εντοπιστούν στα τείχη της πόλης έξω από την Πύλη του Αγίου Ιωάννη, και ένας μεγάλος τοίχος διακοσμημένος με νωπογραφίες αποκαλύφθηκε τον 18ο αιώνα μέσα στην αρχιβασιλική πίσω από το παρεκκλήσι Λαντσελότι. Μερικά ίχνη παλαιότερων κτιρίων αποκαλύφθηκαν επίσης κατά τις ανασκαφές του 1880, όταν οι εργασίες επέκτασης της αψίδας ήταν σε εξέλιξη, αλλά δεν δημοσιεύθηκε τίποτε σημαντικό.
Στο Ποντιφικό Βιβλίο καταγράφονται πάρα πολλές δωρεές από τους πάπες και άλλους ευεργέτες στην αρχιβασιλική και η λαμπρότητά της την εποχή εκείνη ήταν τέτοια, που έγινε γνωστή ως Χρυσή Βασιλική (Basilica Aurea). Αυτή η λαμπρότητα τράβηξε επάνω της την επίθεση των Βανδάλων, οι οποίοι της αφαίρεσαν όλους τους θησαυρούς της. Ο πάπας Λέων Α΄ την αποκατέστησε περί το 460 και πάλι ο πάπας Αδριανός Α΄.
Το 897 καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς από σεισμό «κατέρρευσε από τον βωμό ως τις θύρες» (ab altari usque ad portas cecidit). Οι ζημιές ήταν τόσο εκτεταμένες, που ήταν δύσκολο να εντοπιστούν οι γραμμές του παλαιού κτιρίου, αλλά αυτές ήταν τόσο σεβαστές, που το νέο κτίριο είχε τις ίδιες διαστάσεις με το παλαιό. Αυτή η δεύτερη βασιλική στεκόταν για 400 χρόνια πριν καεί το 1308. Ανακατασκευάστηκε από τον πάπα Κλήμη Ε΄ and και τον πάπα Ιωάννη ΚΒ΄. Κάηκε για άλλη μία φορά το 1360 και ξανακτίστηκε από τον πάπα Ουρβανό Ε΄.
Μέσα από περιπέτειες η αρχιβασιλική διατήρησε την αρχαία της μορφή, χωρισμένη με σειρές από κολώνες σε κλίτη και έχοντας μπροστά της ένα περιστύλιο περιτριγυρισμένο από κιονοστοιχίες με ένα αναβρυτήριο στη μέση, το συμβατικό σχήμα της Ύστερης Αρχαιότητας, που ακολούθησε και η παλαιά Βασιλική του Αγίου Πέτρου. Η πρόσοψη είχε τρία παράθυρα και ήταν διακοσμημένη με ψηφιδωτό, που αναπαριστούσε τον Χριστό ως Σωτήρα του κόσμου.
Οι στοές ήταν με νωπογραφίες, πιθανότατα όχι νωρίτερα από τον 12ο αι., τιμώντας τον Ρωμαϊκό στόλο του Βεσπασιανού, την κατάληψη της Ιερουσαλήμ, τη βάπτιση του Κωνσταντίνου Α΄ και τη «δωρεά» του των Παπικών Κρατών στην Καθολική Εκκλησία. Μέσα στην αρχιβασιλική η σειρές των κιόνων ήταν αναμφίβολα, όπως σε όλες τις άλλες βασιλικές της ίδιας εποχής, σε όλο το μήκος της εκκλησίας, από ανατολικά προς δυτικά.
Σε μία από τις ανακαινίσεις, πιθανώς αυτή που πραγματοποίησε ο πάπας Κλήμης Ε΄, εισήχθη ένα εγκάρσιο κλίτος, το οποίο μιμήθηκε χωρίς αμφιβολία, αυτό που είχε προστεθεί, πολύ πριν στη Βασιλική του Αγίου Παύλου εκτός των τειχών Πιθανώς εκείνη την εποχή η αρχιβασιλική μεγεθύνθηκε.
Από τα παλαιότερα κτίρια σώζονται μερικά τμήματα. Ανάμεσά τους το μεσαιωνικό δάπεδο με την τεχνική των Κοσμέτι και τα αγάλματα του Αγίου Πέτρου και του Αγίου Παύλου, τώρα στην περίκλειστη αυλή του μοναστηριού (cloister). Το χαριτωμένο κιβώριο επάνω από τον υψηλό βωμό, το οποίο μοιάζει παράταιρο στο σημερινό του περιβάλλον, χρονολογείται από το 1369. Η stercoraria (κοπριά), δηλαδή ο θρόνος από ερυθρό μάρμαρο επάνω στον οποίο κάθοντο οι Πάπες, βρίσκεται τώρα στα Μουσεία του Βατικανού. Οφείλει το δυσάρεστο όνομά του στον ύμνο που τραγουδούσαν στις προηγούμενες στέψεις των παπών, «De stercore erigens pauperem» («ὁ ἐγείρων ἀπὸ γῆς πτωχὸν καὶ ἀπὸ κοπρίας ἀνυψῶν πένητα», από τον ψαλμό του Δαβίδ 112 στίχ. 7).
Από τον 5ο αι. υπήρχαν επτά παρεκκλήσια, που περέβαλλαν την αρχιβασιλική. Αυτά πριν από πολύ καιρό ενσωματώθηκαν στην εκκλησία. Η επίσκεψη των προσκυνητών σε αυτά τα παρεκκλήσια, η οποία διατηρήθηκε κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, οδήγησε στην αντίστοιχη δημιουργία επτά βωμών, που εξακολουθεί να είναι κοινή σε πολλές εκκλησίες της Ρώμης και αλλού.
Προεκτείνοντας το κεντρικό άνοιγμα ελαφρά προς τα εμπρός και καλύπτοντάς το με ένα αέτωμα που διακόπτει το θωράκιο (μπαλούστρο) της οροφής των πλαϊνών κλιτών, ο Γκαλιλέι παρείχε μία είσοδο σε κολοσσιαία κλίμακα, πλαισιωμένη στα άκρα με διπλούς κολοσσιαίους κορινθιακούς ψευδοκίονες που σχηματίζουν την πρόσοψη, με τον τρόπο που εισήγαγε ο Μιχαήλ-Άγγελος στο ανάκτορο του Καπιτωλίου.
Στον νάρθηκα της εκκλησίας βρίσκεται ένα άγαλμα του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Α΄ του 4ου αι. Βρέθηκε αλλού στη Ρώμη και μεταφέρθηκε σε αυτόν τον τόπο με εντολή του πάπα Κλήμη ΙΒ΄.
Αγάλματα των Αποστόλων
Οι δώδεκα θέσεις που δημιουργήθηκαν στην αρχιτεκτονική του Φραντσέσκο Μπορομίνι, έμειναν κενές για δεκαετίες. Όταν το 1702 ο πάπας Κλήμης ΙΑ΄ και ο καρδινάλιος Μπενεντέτο Παμφίλι, αρχιερείς της αρχιβασιλικής, ανακοίνωσαν το μεγάλο τους σχέδιο για δώδεκα μεγαλύτερα του φυσικού γλυπτά των Αποστόλων (αντικαθιστώντας τον Ιούδα Ισκαριώτη με τον Άγιο Παύλο) που θα γέμιζαν τις κόγχες, η επιτροπή ζήτησε όλους οι κορυφαίοι γλύπτες του ύστερου μπαρόκ στη Ρώμη. Κάθε άγαλμα επρόκειτο να χορηγηθεί από έναν επιφανή πρίγκιπα, με τον ίδιο τον πάπα να χορηγεί αυτό του Αγίου Πέτρου και τον καρδινάλια Παμφίλι αυτό του Αγίου Ιωάννη του Ευαγγελιστή. Στους περισσότερους γλύπτες δόθηκε ένα σκίτσο, που σχεδίασε ο αγαπημένος ζωγράφος του πάπα Κλήμη ΙΑ΄, ο Κάρλο Μαράτα, το οποίο έπρεπε να τηρήσουν. Αξιοσημείωτη εξαίρεση ήταν ο Πιερ Λε Γκρο ο Νεότερος, ο οποίος αρνήθηκε να σμιλέψει το σχέδιο του Μαράττα και συνεπώς δεν του δόθηκε ανάθεση.
Ακολουθούν οι γλύπτες με τα γλυπτά τους και χρονολογούνται σύμφωνα με τον Κονφρόντι (οι ημερομηνίες αντικατοπτρίζουν αρχειακά ευρήματα, αλλά μοντέλα για τους περισσότερους πρέπει να υπήρχαν πιο πριν):
Νότιος τοίχος
Παπικοί τάφοι
αριστερά|μικρογραφία|267x267εσ|Η σαρκοφάγος της [[Αγία Ελένη|Αγίας Ελένης, επαναχρησιμοποιήθηκε από τον πάπα Αναστάσιο Δ', ο μοναδικός τάφος που επέζησε των πυρκαγιών του Λατερανού. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται στα Μουσεία του Βατικανού.]] Υπάρχουν έξι υπάρχοντες παπικοί τάφοι στο εσωτερικό της αρχιερατικής: Αλέξανδρος Γ III (δεξιά κλίτη), Πάπας Σέργιος Δ (δεξιά κλίτη), Πάπας Κλήμης ΧΙΙΙ Κορσίνι (αριστερό κλίτος), Πάπας Μαρτίνος Ε in (μπροστά από το εξομολόγιο). Πάπας Ιννοκέντιος ΙΙΙ (δεξιά διασταύρωση). και ο Πάπας Λέων ΧΙΙΙ (αριστερά διαχωριστικά), του Γ. Ταντολίνι (1907). Ο τελευταίος από αυτούς, ο Πάπας Λέων XIII, ήταν ο τελευταίος πάπας που δεν θάφτηκε στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου.
Δώδεκα επιπλέον παπικοί τάφοι κατασκευάστηκαν στην αρχιερατική αρχιτεκτονική τον 10ο αιώνα, αλλά καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια των δύο πυρκαγιών που την κατέστρεψαν το 1308 και το 1361. Τα απομεινάρια αυτών των απανθρακωμένων τάφων συγκεντρώθηκαν και επαναταφιάστηκαν σε πολυάνδριο. Οι πάπες των οποίων οι τάφοι καταστράφηκαν είναι οι: Πάπας Ιωάννης Χ (914–928), Πάπας Αγαπέτος Β 94 (946–955), Πάπας Ιωάννης ΙΓ (955–964), Πάπας Πασχάλ Β ( (1099–1118), Πάπας Καλλίξτος Β 11 (1119– 1124), Πάπας Honorius II (1124–1130), Πάπας Celestine II (1143–1144), Πάπας Lucius II (1144–1145), Πάπας Αναστάσιος IV (1153–1154), Πάπας Clement III (1187–1191), Πάπας Celestine III (1191–1198), και ο Πάπας Ιννοκέντιος Ε 12 (1276). Οι πάπες που βασίλεψαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι τάφοι των οποίων είναι άγνωστοι και οι οποίοι ενδέχεται να έχουν ταφεί στην αρχιερατική περιλαμβάνουν τον πάπα Ιωάννη XVII (1003), τον πάπα Ιωάννη XVIII (1003-1009) και τον πάπα Αλέξανδρο Β ' (1061-1073). Ο Πάπας Ιωάννης Χ ήταν ο πρώτος πάπας που θάφτηκε στα τείχη της Ρώμης και του δόθηκε περίφημη ταφή λόγω φήμων ότι δολοφονήθηκε από τη Θεοδώρα κατά τη διάρκεια μιας ιστορικής περιόδου γνωστής ως saeculum obscurum. Οι καρδινάλιοι Vincenzo Santucci και Carlo Colonna είναι επίσης θαμμένοι στην αρχιερατική.
Βαπτιστήριο του Λατερανού
μικρογραφία|Η είσοδος στο Βαπτιστήριο του Λατερανού, βορειο-δυτικά της αρχιβασιλικής. Το οκταγωνικό βαπτιστήριο του Λατερανού στέκεται κάπως μακριά από την αρχιερατική. Ιδρύθηκε από τον Πάπα Σίξτο Γ ,, ίσως σε παλαιότερη δομή, γιατί προέκυψε ένας μύθος ότι ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α 'βαφτίστηκε εκεί και εμπλούτισε το οικοδόμημα. Το βαπτιστήριο ήταν για πολλές γενιές το μοναδικό βαπτιστήριο στη Ρώμη, και η οκταγωνική δομή του, με επίκεντρο τη μεγάλη λεκάνη για πλήρεις βυθίσεις, αποτέλεσε πρότυπο για άλλους σε όλη την Ιταλία και ακόμη και ένα εικονικό μοτίβο φωτισμένων χειρογράφων γνωστών ως "η πηγή της ζωής " Το
Το μοναστήρι του Λατερανού
Μεταξύ της αρχιερατικής και του τείχους της πόλης υπήρχε παλαιότερα ένα μεγάλο μοναστήρι, στο οποίο κατοικούσε η κοινότητα των μοναχών, καθήκον των οποίων ήταν να παρέχουν τις υπηρεσίες στην αρχιερατική. Το μόνο μέρος του που σώζεται ακόμη είναι το μοναστήρι του 13ου αιώνα, περιτριγυρισμένο από χαριτωμένες, στριμμένες στήλες από ένθετο μάρμαρο. Είναι ένα στυλ ενδιάμεσο μεταξύ του ρωμανικός σωστή και το γοτθικό, και το έργο του Vassellectus και την Cosmati.
Η Ιερή Κλίμακα
μικρογραφία|240x240εσ|Η Ιερή Κλίμακα. Η Scala Sancta, ή Ιερή Κλίμακα, είναι λευκά μαρμάρινα σκαλοπάτια, περικλεισμένα σε ξύλινα. Αποτελούν τη σκάλα, που κάποτε οδηγούσε στο πραιτόριο του Πόντιου Πιλάτου στην Ιερουσαλήμ και η οποία, επομένως, αγιάστηκε από τα βήματα του Ιησού Χριστού κατά τη διάρκεια των Παθών Του. Τα μαρμάρινα σκαλοπάτια είναι ορατά μέσα από ανοίγματα στα ξύλινα καλύμματά τους. Η μεταφορά τους από την Ιερουσαλήμ στο ανάκτορο του Λατερανού τον 4ο αι. πιστώνεται στην βασιλομήτορα Αγία Ελένη, τη μητέρα του τότε Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Α΄. Το 1589 ο πάπας Σίξτος Ε΄ μετέφερε τα σκαλιοπάτια στη σημερινή τους θέση, μπροστά από το αρχαίο ανακτορικό παρεκκλήσιο, που ονομάζεται Άγια Αγίων (Sancta Sanctorum). Ο Φεραού Φεντσόνι ολοκλήρωσε μερικές από τις νωπογραφίες στους τοίχους.
Εορτή του καθαγιασμού της αρχιβασιλικής
Η επέτειος του καθαγιασμού αυτής της εκκλησίας έχει σημειωθεί ως εορτή στον Ρωμαιοκαθολικισμό από τον 12ο αι, μία εποχή αυξανόμενης συγκέντρωσης της παπικής εξουσίας στην ιστορία της Εκκλησίας. Στο Γενικό Ρωμαϊκό Ημερολόγιο της Καθολικής Εκκλησίας, η 9η Νοεμβρίου είναι η γιορτή του Καθαγιασμού της (Αρχι)Βασιλικής του Λατερανού (Dedicatio Basilicae Lateranensis) και αναφέρεται σε παλαιότερα κείμενα ως «Καθαγιασμός της Βασιλικής του Αγιωτάτου Σωτήρος». Λόγω του ρόλου της ως μητρικής εκκλησίας του κόσμου, αυτή η λειτουργική ημέρα κατατάσσεται παγκοσμίως ως εορτή.
Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Λατερανό και τα σχετικά κτίριά του χρησιμοποιήθηκαν από τον πάπα Πίο ΙΒ΄ ως ασφαλές καταφύγιο από τη δίωξη των Ναζί και των Ιταλών Φασιστών, για έναν αριθμό Εβραίων και άλλων προσφύγων. Μεταξύ αυτών που βρήκαν καταφύγιο ήταν οι Meuccio Ruini, Αλτσίντε ντε Γκασπέρι, Πιέτρο Νένιi και άλλοι. Οι κόρες φιλανθρωπίας του Σαιν Βινσέντ ντε Πολ και οι εξήντα ορφανές πρόσφυγες που εκείνες φρόντιζαν έλαβαν εντολή να εγκαταλείψουν το μοναστήρι τους στην Οδό Κάρλο-Εμμανουέλε. Οι αδελφές της Μαρίας Μπαμπίνα, οι οποίες στελέχωναν την κουζίνα στο "Ποντιφικό Μεγάλο Ρωμαϊκό Σεμινάριο" στο Λατερανό, προσέφεραν μία πτέρυγα της μονής τους. Οι χώροι στέγασαν επίσης Ιταλούς στρατιώτες.
Ο Βιντσέντσο Φατζίολο και ο Πιέτρο Παλατσίνι, αντιπρύτανης του "Σεμιναρίου", αναγνωρίστηκαν από τον Γιαντ Βασσέμ για τις προσπάθειές τους να βοηθήσουν τους Εβραίους.
Αρχιερείς
Ο Πάπας Βονιφάτιος Η΄ καθιέρωσε το αξίωμα του Αρχιερέως της Αρχιβασιλικής περί το 1299.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Ρώμη
Συνταγματάρχης Λιάπκιν
Το βιβλίο Συνταγματάρχης Λιάπκιν είναι το πρώτο ψυχογραφικό μυθιστόρημα που έγραψε ο Καραγάτσης σε ηλικία 25 ετών και ανήκει στην κλασική νεοελληνική πεζογραφία. Εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1933 και αποτελεί το πρώτο μέρος της τριλογίας με τίτλο Εγκλιματισμός κάτω απ' τον Φοίβο, η οποία συμπληρώνεται από τον Γιούγκερμαν και την Μεγάλη Χίμαιρα.
Πλοκή
Το μυθιστόρημα αφορά έναν πρώην Ρώσο Συνταγματάρχη, του Λευκού Στρατού που μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, πολέμησε ενάντια στους Μπολσεβίκους. Αναγκάστηκε να διαφύγει προς την Ελλάδα, χάνοντας αξιώματα, το σπίτι και την κόρη του. Φτάνει τελικά στον θεσσαλικό κάμπο, όπου ξαναρχίζει τη ζωή του από το μηδέν. Εκεί καταφέρνει να διοριστεί επιστάτης της Γεωργικής Σχολής στη Λάρισα. Ο Λιάπκιν, πάντοτε δέσμιος του αλκοόλ και των παθών του, θα ξαναπαντρευτεί, θα τεκνοποιήσει, θα δουλέψει σκληρά, όμως το ένοχο παρελθόν θα τον ξαναβρεί.
Κριτική
Ο Καραγάτσης μέσα από τον Συνταγματάρχη Λιάπκιν πραγματεύεται την οπτική των Ρώσων εμιγκρέδων, την Μπολσεβικική Επανάσταση και τον αντίκτυπό της στην Ελλάδα του 1930. Ο Καραγάτσης δεν ωραιοποιεί τις καταστάσεις αλλά καταγράφει μέσα από τον Λιάπκιν τις απόψεις του, σχετικά με τον κομμουνισμό. Μέσα από τον πρωταγωνιστή, αναδεικνύει την κομμουνιστική βία και τρομοκρατία της Ρωσικής Επανάστασης, στεκούμενος όμως επικριτικά και στο τσαρικό καθεστώς.
Μεταφορά στην τηλεόραση
Το βιβλίο γυρίστηκε σε τηλεοπτική σειρά με ομώνυμο τίτλο, η οποία προβλήθηκε στο κανάλι της ΥΕΝΕΔ την περίοδο 1978-1979. Πρωταγωνιστής της σειράς στον ρόλο του Συνταγματάρχη Λιάπκιν ήταν ο Πέτρος Φυσσούν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Μ. Καραγάτση
Μυτρεσί
Το Μυτρεσί (γαλλικά: Mutrécy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Μουαγιώ
Το Μουαγιώ (γαλλικά: Moyaux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Φρέντερικ Γκόμεζ
Ο Φρέντερικ Ρόναλντ Γκόμεζ (Frederick Ronald Gómez, γεννήθηκε 25 Οκτωβρίου 1984) είναι ποδοσφαιριστής από την Αρούμπα που αγωνίζεται ως επιθετικός. Είναι πρώτος σκόρερ της εθνικής ομάδας της χώρας του με 6 γκολ.
Μουαγιώ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μουαγιωσαίν (γαλλικά: Moyausains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Άννα Λεστσίνσκα
Η Άννα Λεστσύνσκα (25 Μαΐου 1699 - 20 Ιουνίου 1717), ήταν Πολωνή ευγενής από την οικογένεια Λεστσύνσκι.
Μαιζονσέλ-Πελβέ
Το Μαιζονσέλ-Πελβέ (γαλλικά: Maisoncelles-Pelvey) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Άννα Λεστσίνσκα
Ζωή
Η Μαριάννα "Άννα" ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Στανισλάου Λεστσύνσκι (ο οποίος έγινε βασιλιάς της Πολωνίας το 1704 και αργότερα δούκας της Λωρραίνης) και της συζύγου του, Αικατερίνης Οπαλίνσκα, κόρης του Ιωάννη Καρόλου Οπαλίνσκι, στάροστ και καστελάνου του Πόζναν. Έλαβε το όνομά της από την εκ πατρός γιαγιά της.
Μαιζονσέλ-Πελβέ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Άννα Λεστσίνσκα
Ζωή
Η μοναδική αδελφή της, η Μαρία Λεστσύνσκα, γεννήθηκε το 1703 και αργότερα έγινε βασίλισσα της Γαλλίας ως σύζυγος του Λουδοβίκου ΙΕ΄. Μεταξύ των δύο θυγατέρων τού Στανισλάου, η Άννα φαίνεται να ήταν η αγαπημένη του. Έλαβε μια προσεκτική εκπαίδευση.
Η Άννα πέθανε από πνευμονία σε ηλικία δεκαοκτώ ετών στο μοναστήρι Gräfinthal, στην περιοχή Mandelbachtal. Oι γιατροί που κλήθηκαν στο κρεβάτι της από τον πατέρα της, πιθανόν επιτάχυναν το θάνατό της, πολλαπλασιάζοντας την αιμορραγία.
Ο θάνατός της προκάλεσε μεγάλη στενοχώρια την οικογένεια Λεστσύνσκι, ειδικά τον πατέρα της. Ο βασιλιάς Στανίσλαος ζήτησε από τη δεύτερη κόρη του, Μαρία, να μην προφέρει ξανά το όνομα της Άννας μπροστά του. Εκείνη υπάκουσε σε αυτές τις οδηγίες προσεκτικά, ακόμη και μπροστά στον σύζυγό της, βασιλιά Λουδοβίκο ΙΕ΄, που χρόνια αργότερα έμαθε έκπληκτος ότι η Μαρία είχε μία αδελφή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές πριγκίπισσες
Βασιλικό Μπαλέτο
Το Βασιλικό Μπαλέτο (The Royal Ballet) είναι θίασος κλασικού μπαλέτου διεθνούς απήχησης με έδρα τη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου στο Κόβεντ Γκάρντεν. Η κυρίαρχη εκ των πέντε μεγαλύτερων εταιρειών μπαλέτου στη Μεγάλη Βρετανία, που ιδρύθηκε το 1931 από τη Νινέτ ντε Βαλουά, ξεκίνησε να εδρεύει στη Βασιλική Όπερα το 1946 και επικυρώθηκε με βασιλικό διάταγμα το 1956, ενώ αναγνωρίζεται πλέον ως η κορυφαία εταιρεία μπαλέτου στη Βρετανία.
Το Βασιλικό Μπαλέτο κατατασσόταν ανάμεσα στις λαμπρότερες εταιρείες μπαλέτου του 20ού αιώνα και εξακολουθεί να είναι μέχρι και σήμερα μία από τις διασημότερες όλου του κόσμου. Το επίσημο συνεργαζόμενο εκπαιδευτικό ίδρυμα της εταιρείας είναι η Βασιλική Σχολή Μπαλέτου και η αδελφική της εταιρεία είναι το Βασιλικό Μπαλέτο του Μπέρμιγχαμ, το οποίο λειτουργεί ανεξάρτητα. Η απόλυτη πρίμα μπαλαρίνα του Βασιλικού Μπαλέτου είναι η αείμνηστη ντέιμ Μαργκότ Φοντέιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εταιρείες μπαλέτου Κατηγορία:Χορός στον Ηνωμένο Βασίλειο
Ολακούρ
Το Ολακούρ (Ολχόφεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Τιμόθεος Α΄ Ιεροσολύμων
Ο Πατριάρχης Τιμόθεος Α'  (1878-1955) ήταν ο εκατοστός τριακοστός έβδομος επίσκοπος της πόλης των Ιεροσολύμων από την εποχή που ως τέτοιος αναδείχθηκε ο Απόστολος Ιάκωβος και ο ενενηκοστός τέταρτος Πατριάρχης Ιεροσολύμων από την εποχή ανακηρύξεως της Επισκοπής σε Πατριαρχείο από την Δ' Οικουμενική Σύνοδο.
Βίος
Ο κατά κόσμον Πυθαγόρας Θέμελης γεννήθηκε στη Χώρα της Σάμου στις 22 Σεπτεμβρίου 1878. Ο πατέρας του, Νικόλαος, ήταν ιερέας. Αφού ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές του τον Σεπτέμβριο του 1898 μετέβη στα Ιεροσόλυμα όπου εισήχθη στη Θεολογική Σχολή του Σταυρού, υπό την προστασία του επίσης Σάμιου Δαμιανού Α΄. Αποφοίτησε αριστούχος από τη σχολή το 1905.
Τον Μάρτιο του 1906 εκάρη μοναχός και έλαβε το όνομα Τιμόθεος. Στη συνέχεια τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς χειροτονήθηκε διάκονος και αναχώρησε για την Αγγλία για σπουδές αγγλικής γλώσσας και αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Τον Ιούλιο του 1907 επέστρεψε και τον Σεπτέμβριο διορίστηκε Γραμματέας, διαχειριστής και βοηθός της Διευθύνσεως του περιοδικού Νέα Σιών. Τον Νοέμβριο διορίστηκε βιβλιοφύλακας και Διδάσκαλος του Κεντρικού Παρθεναγωγείου και Ιεροκήρυκας του ναού του. Τον Απρίλιο του 1910 διορίστηκε Γραμματέας της Ιεράς Πατριαρχικής Συνόδου. Τον Σεπτέμβριο του 1912 διορίστηκε έφορος των Σχολών της Ιερουσαλήμ και τον Ιανουάριο του 1914 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Τον Απρίλιο του 1917 διορίστηκε Αρχιγραμματέας του Ιερού Κοινού του Παναγίου Τάφου. Ως αρχιγραμματέας ίδρυσε Επιμελετήριο της γυναικείας εργασίας με σκοπό τη βοήθεια εύρεσης εργασίας σε άπορες γυναίκες.
Στις 18 Νοεμβρίου απομακρύνθηκε και μεταφέρθηκε με στρατιωτική συνοδεία στη Δαμασκό μετά από διαταγή του Τζεμά Πασά θεωρούμενος ως αγγλόφιλος. Μετά την κατάληψη όμως της Ιερουσαλήμ από τον στρατηγό Άλλενμπυ επανήλθε τον Δεκέμβριο του 1918 ως μέλος της Πατριαρχικής Συνόδου (αρχιμανδρίτης). Επειδή οι Φραγκισκανοί προέβαλαν αξιώσεις, ο Τιμόθεος συνέταξε τον Μάιο του 1919 υπόμνημα αναιρετικό των θέσεών τους με τίτλο Οι Έλληνες εν τοις Αγίοις Τόποις και επανήλθε με δεύτερο Έλληνες και Φραγκισκανοί εν τοις Αγίοις Τόποις. Διενήργησε εράνους με σκοπό την αγορά νέων βιβλίων για τον εμπλουτισμό της κεντρικής βιβλιοθήκης του Πατριαρχείου.
Στις 23 Αυγούστου 1921 εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Ιορδάνου. Την περίοδο αυτή συγκρότησε αρχαιολογική υπηρεσία του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Στις 9 Ιουλίου 1935 εξελέγη Πατριάρχης Ιεροσολύμων.
Πέθανε στις 31 Δεκεμβρίου 1955.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Ιεροσολύμων
Κόρδεσι Λάρισας
Το Κόρδεσι είναι ακατοίκητος οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας, ο οποίος βρίσκεται στους νότιους πρόποδες του Κάτω Ολύμπου σε υψόμετρο 300 μέτρα. Το χωριό απέχει περίπου 32 χιλιόμετρα Β. από τη Λάρισα και 32 χλμ. ΒΑ. από τον Τύρναβο (έδρα του δήμου). Αναφέρεται επίσημα, ως ξεχωριστός οικισμός, για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην κοινότητα Ροδιάς. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τη Ροδιά αποτελούν την ομώνυμη κοινότητα που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Τυρνάβου του Δήμου Τυρνάβου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους. Οι απογραφές πραγματικού πληθυσμού (de facto) είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Τυρνάβου
Νορόν-λ'Αμπεΐ
Το Νορόν-λ'Αμπεΐ (γαλλικά: Noron-l'Abbaye) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Νοροναί (γαλλικά: Noronnais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Αθηνά Κουστένη
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1961 και μετακόμισε στο Παρίσι της Γαλλίας όπου έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα αστροφυσικής και διαστημικών τεχνικών στο Πανεπιστήμιο Pierre και Marie Curie (UPMC), Paris 6, το 1986 και μεταπτυχιακό τίτλο αγγλικής λογοτεχνίας, στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού ΙΙΙ: Sorbonne Nouvelle, το 1987. Η Α. Κουστένη υπερασπίστηκε τη διδακτορική της διατριβή για την αστροφυσική και τις διαστημικές τεχνικές "Η ατμόσφαιρα του Τιτάνα από τις υπέρυθρες παρατηρήσεις του Voyager" στο Πανεπιστήμιο Pierre και Marie Curie (UPMC), όπου το 1996 πήγε για να αποκτήσει ένα Habilitation to Direct Research (HDR).
Βραβεία και τιμές
Η Αμερικανική Αστρονομική Εταιρεία απένειμε στην Κουστένη το «Βραβείο Χάρολντ Μασούρσκι».
Λεγεώνα της Τιμής, της Γαλλίας (Chevalier de la Légion d'honneur)
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αστρονόμοι
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 2010
Τα 36α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2010
Ολίνγκ (Μοζέλ)
Το Ολίνγκ (Χόλινγκεν, Φραγκονικά της Λωρραίνης: Χόλενγκεν) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Νορόν-λα-Ποτρί
Το Νορόν-λα-Ποτρί (γαλλικά: Noron-la-Poterie) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Νοροναί (γαλλικά: Noronnais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Τζέιμς Χάτον
thumb|255px|Η επιγραφή στον τάφο του Τζέιμς Χάτον Ο Τζέιμς Χάτον (James Hutton, Ιούνιος 1726 – 26 Μαρτίου 1797) ήταν Σκωτσέζος γεωλόγος, ιατρός, φυσιοδίφης και πειραματιστής γεωπόνος. Υπήρξε ο εισηγητής της θεωρίας του ομοιομορφισμού στη γεωλογία, η οποία εξηγεί τα χαρακτηριστικά του γήινου φλοιού ως δημιουργήματα φυσικών διαδικασιών που συμβαίνουν σε κλίμακες γεωλογικού χρόνου. Το έργο του καθιέρωσε τη γεωλογία ως επιστήμη, και για τον λόγο αυτό αναφέρεται συχνά ως ο «πατέρας της νεότερης γεωλογίας».
Παρατηρώντας και διατυπώνοντας προσεκτικά αιτιολογημένα επιχειρήματα, ο Χάτον κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Γη διαμορφώνεται συνεχώς. Αναγνώρισε ότι η ιστορία της Γης μπορούσε να προσδιορισθεί από την κατανόηση τού πώς λειτουργούν σήμερα διεργασίες όπως η αποσάθρωση και απόθεση ιζημάτων. Οι θεωρίες του για τη γεωλογία και τον γεωλογικό χρόνο εντάχθηκαν στην άποψη του πλουτωνισμού. Κάποια από τα γραπτά του περιέχουν μια πρόδρομη διατύπωση της Θεωρίας της Γαίας.
Βιογραφία
Ο Τζέιμς Χάτον γεννήθηκε στο Εδιμβούργο και ήταν ένα από τα 5 παιδιά του εμπόρου Γουίλιαμ Χάτον, υπεύθυνου οικονομικών του δήμου, και της συζύγου του Σάρα, το γένος Μπάλφουρ. Ο πατέρας του πέθανε όταν ο Τζέιμς ήταν μόλις τριών ετών.
Στο γυμνάσιο, ο Τζέιμς ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τα μαθηματικά και τη χημεία, ωστόσο, σε ηλικία 14 ετών εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου ως «σπουδαστής των ανθρωπίνων», δηλ. των κλασικών σπουδών. Στα 17 του μαθήτευσε με τον δικηγόρο Τζωρτζ Τσάλμερς, αλλά ενδιαφερόταν περισσότερο για χημικά πειράματα, παρά για τα νομικά θέματα. Στα 18 έγινε βοηθός ιατρού και παρακολούθησε σχετικά μαθήματα στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Τρία χρόνια αργότερα πήγε στη Σορβόννη για να συνεχίσει τις σπουδές του, αλλά πήρε τελικώς τον τίτλο του διδάκτορα της ιατρικής από το Πανεπιστήμιο του Λέιντεν το 1749, με μια διατριβή για την κυκλοφορία του αίματος. Περί το 1747 απέκτησε έναν γιο, τον Τζέιμς Σμήτον Χάτον, με κάποια δεσποινίδα Έντινγκτον και, αν και τον ενίσχυε οικονομικά, είχε ελάχιστες σχέσεις μαζί του.
Μετά τις σπουδές του, ο Χάτον έμεινε για μερικά χρόνια στο Λονδίνο και μετά, κατά στις αρχές της δεκαετίας του 1750, επέστρεψε στο Εδιβούργο και επανέλαβε τη διεξαγωγή χημικών πειραμάτων με τον φίλο του Τζέιμς Ντάβι (James Davie). Η δουλειά τους στην παραγωγή χλωριούχου αμμωνίου από την αιθάλη οδήγησε στον συνεταιρισμό τους με ένα κερδοφόρο χημικό εργοστάσιο παραγωγής του άλατος, το οποίο χρησιμοποιούσαν στη βαφή, στη μεταλλουργία και ως αρωματικό άλας, και ως τότε προερχόταν μόνο από φυσικές πηγές (έπρεπε να εισάγεται από την Αίγυπτο).
Αγρόκτημα και γεωλογία
Ο Χάτον είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του το πεδινό αγρόκτημα «Slighhouses» στο Μπέργουικσάιρ, όπως και το «Nether Monynut» στους λόφους. Μετακόμισε στο πρώτο, όπου εισήγαγε γεωργικές πρακτικές από άλλα μέρη της Βρετανίας, ενώ πειραματίστηκε με τη γεωπονία και τη ζωοκομία. Κατέγραψε τις ιδέες και τις καινοτομίες του σε μία ανέκδοτη πραγματεία με τίτλο The Elements of Agriculture.
Η ζωή στην ύπαιθρο ανέπτυξε το ενδιαφέρον του για τη μετεωρολογία και τη γεωλογία. Σε γράμμα του το 1753 έγραψε ότι είχε «γίνει λάτρης της μελέτης της επιφάνειας της γης, κοιτάζοντας με περιέργεια μέσα σε κάθε λάκκο ή χαντάκι ή κοίτη ποταμού που τύχαινε στον δρόμο» του. Η αποστράγγιση και ο καθαρισμός του αγροκτήματός του παρείχε πολλές ευκαιρίες. Ο Playfair γράφει πως ο Χάτον είχε προσέξει ότι «τεράστιο ποσοστό των σημερινών πετρωμάτων αποτελείται από υλικά που προέρχονται από τη καταστροφή ζωικών, φυτικών και ορυκτών υλικών, ή από αρχαιότερους σχηματισμούς». Οι ιδέες του άρχισαν να συνθέτονται το 1760. Ενώ οι αγροτικές του δραστηριότητες συνεχίζονταν, το 1764 έκανε μία γεωλογική περιοδεία της βόρειας Σκωτίας με τον Τζωρτζ Μάξγουελ-Κλερκ, πρόγονο του διάσημου φυσικού Τζέιμς Κλερκ Μάξγουελ.
Στο Εδιμβούργο
Το 1768 ο Χάτον επέστρεψε στο Εδιμβούργο, ενοικιάζοντας τις φάρμες του σε καλλιεργητές, αν και συνέχισε να ενδιαφέρεται για αγροτικές βελτιώσεις και έρευνες, με πειράματα στο Slighhouses. Ανέπτυξε μια κόκκινη βαφή από τις ρίζες του φυτού Rubia.
Το 1770 έχτισε ένα σπίτι στον λόφο Σεν Τζονς της πόλης. Ο Χάτον υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους διαμορφωτές του σκωτσέζικου Διαφωτισμού, μαζί με τον καθηγητή Τζων Πλέιφαιρ, τον φιλόσοφο Ντέιβιντ Χιουμ και τον οικονομολόγο Άνταμ Σμιθ. Ο Χάτον δεν είχε ποτέ θέση στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου και ανακοίνωνε τα επιστημονικά του ευρήματα στη «Φιλοσοφική Εταιρεία του Εδιμβούργου», που εξελίχθηκε στη Βασιλική Εταιρεία του Εδιμβούργου, της οποίας υπήρξε συνιδρυτής το 1783. . Είχε ιδιαιτέρως φιλία με τον ιατρό και χημικό Τζόζεφ Μπλακ, και οι δυο τους μαζί με τον Άνταμ Σμιθ ίδρυσαν το «Oyster Club» για εβδομαδιαίες συναντήσεις.
Από το 1767 μέχρι το 1774 ο Χάτον αναμίχθηκε στενά στην κατασκευή της Διώρυγας Φορθ και Κλάυντ, εφαρμόζοντας πλήρως τις γεωλογικές του γνώσεις. Υπήρξε μέτοχος και μέλος της επιτροπής διαχειρίσεως του έργου, και συμμετείχε σε συναντήσεις που περιελάμβαναν εκτεταμένες επιτόπιες επιθεωρήσεις του όλου έργου.
Από το 1791 ο Χάτον υπέφερε από πέτρες στην ουροδόχο κύστη και σταμάτησε την υπαίθρια εργασία για να συγκεντρωθεί στην ολοκλήρωση του συγγραφικού του έργου. Μία επικίνδυνη (και οδυνηρή) εγχείρηση δεν μπόρεσε να τον θεραπεύσει.
Απεβίωσε στο Εδιμβούργο και τάφηκε στην κρύπτη του Άντριου Μπάλφουρ, απέναντι από τον τάφο του φίλου του, Τζόζεφ Μπλακ, στον σήμερα σφραγισμένο νοτιοδυτικό τομέα του κοιμητηρίου Greyfriars Kirkyard.
Ο Χάτον δεν νυμφεύθηκε ποτέ και δεν απέκτησε άλλα παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανοί γεωλόγοι Κατηγορία:Σκωτσέζοι μετεωρολόγοι Κατηγορία:Σκωτσέζοι ιατροί Κατηγορία:Γεωπόνοι
Ολβίνγκ
Το Ολβίνγκ είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ της διοικητικής περιφέρειας Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία.
Τοποθεσίες της κοινότητας: Μπαλερίνγκ, Μπετρίνγκ, Ντιντερφίνγκ, Ινσίνγκ, Ιρμπάκ, Νετσβανκέλ, Σμαλόφ, Ουεϊρερφέλντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr)
Αττική (σύζυγος του Αγρίππα)
Η Αττική (γεννήθηκε περί το 58–51 π.Χ., ίσως απεβίωσε γύρω στο 32–29 π.Χ.) ήταν κόρη του επικούρειου φίλου του Κικέρωνα, Τίτου Πομπωνίου Αττικού. Ήταν επίσης η πρώτη σύζυγος του Μάρκου Βιψάνιου Αγρίππα, στενού φίλου του Ρωμαίου αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου.
Πρώιμη ζωή
Η Αττική γενικά θεωρείται ότι γεννήθηκε το 51 π.Χ., αλλά ορισμένοι ιστορικοί έχουν υποστηρίξει προγενέστερες ημερομηνίες: ο E. Φ. Λεόν πρότεινε το 55 π.Χ., το οποίο έγινε αποδεκτό από τους Mάγιερ Ράινχολντ και Στέφεν Β. Φ. Βάιτε ενώ ο Ντ. Ρ. Σάκλετον Μπάιλεϋ χρονολόγησε την επιστολή του Κικέρωνα –όπου αναφέρει την πρόσφατη γέννησή της– το 58 π.Χ.
Η μητέρα της, Πιλία (γεννημένη πριν από το 75 π.Χ.), κόρη του Πιλίου, ήταν εκ μητρός εγγονή του Μάρκου Λικίνιου Κράσσου, μέλους της Πρώτης Τριανδρίας. Ο πατέρας της Αττικός και η Πιλία παντρεύτηκαν περίπου το 58-56 π.Χ., όταν ο Αττικός ήταν ήδη 53 ή 54 ετών. Η μητέρα της απεβίωσε μετά από 12 χρόνια γάμου το 46 π.Χ. Είχε επίσης έναν μεγαλύτερο αδελφό, που πήρε το όνομα τού πατέρα του, Τίτου Πομπονίου Αττικού.
Σααντέτ Εζκάν
Η Σααντέτ Εζκάν (γεννημένη το 1978) είναι Τουρκάλα ακτιβίστρια κατά της κακοποίησης παιδιών. Είναι δασκαλα δημοτικού σχολείου που ανακάλυψε ότι οι μαθητές της είχαν κακοποιηθεί σεξουαλικά από τον διευθυντή της. Παρά την πίεση΄προς το αντίθετο, πέτυχε να διερευνηθεί το έγκλημα. Είναι αποδέκτης του Διεθνούς Βραβείου Θάρρους Γυναικών.
Αττική (σύζυγος του Αγρίππα)
Όνομα
Ο πατέρας της Αττικής, Τίτος Πομπονιός Αττικός, ήταν σε σχετικά προχωρημένη ηλικία όταν υιοθετήθηκε από τον θείο του, Κόιντο Καικίλιο (Quintus Caecilius). Αυτό σήμαινε, σύμφωνα με το ρωμαϊκό έθιμο, ότι το όνομά του άλλαξε σε Κόιντο Καικίλιο Πομπονιανό Αττικό. Η Αττική εικάζεται ότι γεννήθηκε μετά από αυτό και επομένως είναι γνωστή ως «Καικίλια», αλλά συχνά αναφέρεται ως «Πομπονία». Συχνά ονομαζόταν με το υποκοριστικό όνομα «Aττικούλα» από τον φίλο του πατέρα της Κικέρωνα.
Σααντέτ Εζκάν
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι ακτιβιστές Κατηγορία:Παιδική κακοποίηση
Αττική (σύζυγος του Αγρίππα)
Σχέση με τον Κικέρωνα
Η Αττική αναφέρεται πολλές φορές στις επιστολές μεταξύ του πατέρα της και του Κικέρωνα. Ο Κικέρων αγαπούσε πολύ αυτό το κοριτσάκι, το οποίο δεν θα έβλεπε ποτέ να μεγαλώνει σε ενήλικη, καθώς αυτός δολοφονήθηκε το 43 π.Χ. Της έδωσε το όνομα Aττική, το θηλυκό αντίστοιχο με το όνομα (cognomen) του πατέρα της Aττικού. Στις επιστολές του προς τον Αττικό, ο Κικέρωνας της έστελνε συχνά χαιρετισμούς και συχνά τη ρωτούσε αν είχε κάποια από τις κρίσεις υψηλού πυρετού, οι οποίες τού προκαλούσανε στενοχώρια. Σε μια επιστολή του στις αρχές της δεκαετίας του 40 π.Χ. ο Κικέρων του λέει να μην επιπλήξει την Αττική, που ήταν μουτρωμένη και θυμωμένη με τον Κικέρωνα. Είπε ότι είχε πολύ δίκιο, που επέμενε ότι ο Κικέρων στην τελευταία του επίσκεψη δεν την είχε αποχαιρετήσει σωστά.
Εκπαίδευση
Στην Αττική δόθηκε ευρεία λογοτεχνική παιδεία. Η εκπαίδευσή της ξεκίνησε σε ηλικία πέντε ή έξι ετών. Ο πατέρας της της αγόρασε έναν ιδιωτικό δάσκαλο με το όνομα Κόιντο Καικίλιο Ηπειρώτη, έναν από τους απελευθερωμένους του. Ο Ηπειρώτης τελικά κατηγορήθηκε ότι ήταν ακατάλληλος για την Αττική, και εξορίστηκε.
Γάμος και παιδιά
Η Αττική έγινε η πρώτη σύζυγος του Μάρκου Βιψάνιου Αγρίππα. Ο Αγρίππας ήταν το δεξί χέρι και έμπιστος φίλος του Οκταβιανού (του μελλοντικού αυτοκράτορα Αυγούστου). Οι δυο τους ήταν παιδικοί φίλοι και είχαν σπουδάσει μαζί στην Απολλωνία της Ιλλυρίας (σημερινή Αλβανία), πριν ο Ιούλιος Καίσαρας υιοθετήσει τον Οκταβιανό. Αυτό έκανε τον γάμο πολύ τυχερό για την Αττική. Ο Κορνήλιος Νέπος δηλώνει, ότι ήταν ο Mάρκος Αντώνιος, που κανόνισε τον γάμο για το ζευγάρι. Ο Νέπος σημειώνει επίσης, ότι ενώ ο Αγρίππας είχε την ευκαιρία να νυμφευτεί κόρη συγκλητικού, προτίμησε να νυμφευτεί κόρη από την τάξη των ιππέων.
Είναι αβέβαιο πότε έγινε ο γάμος και ο αρραβώνας μπορεί να είχε αποφασιστεί ήδη από το 42 π.Χ. Ο Ρόναλντ Σάυμ υποστήριξε, ότι ο γάμος πιθανότατα έγινε γύρω στο 37 π.Χ.
Η κόρη της Αττικής και του Αγρίππα, Βιψάνια Αγριππίνα γεννήθηκε το 36 π.Χ. και αρραβωνιάστηκε σε ηλικία μόλις ενός έτους με τον μελλοντικό αυτοκράτορα Τιβέριο. Είναι πιθανό, ότι αυτή και ο Αγρίππας είχαν μια ακόμη κόρη, τη Βιψάνια που ήταν παντρεμένη με τον Κόντο Χατέριο (Quintus Haterius).
Αργότερα ζωή και θάνατος
μικρογραφία|251x251εσ|Αυτό το νόμισμα, με τον [[Οκταβιανός Αύγουστος|Οκταβιανό (δεξιά, ΙΜP.) και τον γαμπρό του Αγρίππα (αριστερά, DIVΙ F[ILIUS]) κόπηκε, για να εορτάσουν την νίκη τους, στη Ναυμαχία του Ακτίου, επί του Μάρκου Αντώνιου και της Κλεοπάτρας (30 π.Χ.). Απεικονίζει τον Αγρίππα με γένια, ένδειξη πένθους· αυτό έχει ερμηνευτεί από ορισμένους ιστορικούς ως ένδειξη, ότι η κόρη του Αττική είχε αποβιώσει περίπου αυτό το διάστημα. (Στην οπίσθια όψη: COL[ONIA] NEM[AUSUS] (Νιμ)).]]
Γύρω στο 28 π.Χ. ο Αγρίππας νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά την ανιψιά του Οκταβιανού Κλαυδία Μαρκέλλα την Πρεσβύτερη.
Μερικοί ιστορικοί έχουν υποθέσει, ότι είναι πιθανό ο Αγρίππας να ανέφερε το προηγούμενο περιστατικό πιθανής οικειότητας με τον διδάσκαλό της Κόιντο Καικίλιο Ηπειρώτη από τα νεανικά της χρόνια, ως δικαιολογία για να τη χωρίσει όταν θέλησε να νυμφευτεί κάποια πιο κοντινή στον Οκταβιανό. Ο Γκέιλ Χάμιλτον υποστήριξε αυτή την εικασία, με το σκεπτικό ότι η εγγύτητα του Αγρίππα με τον πατέρα της Αττικής θα καθιστούσε απίθανο να άφηνε τη γυναίκα του να συκοφαντηθεί. Ο Λουίτζι Κανταρέλι επεσήμανε, ότι ο Σουητώνιος δεν αναφέρει ότι η Aττική έφταιγε με κάποιον τρόπο για τις ενέργειες του Ηπειρώτη, κάτι που παρατηρεί ο Ράινχολντ ότι είναι αλήθεια. Ο Ράινχολντ σημείωσε επίσης, ότι ο Αγρίππας ήταν πολύ συνδεδεμένος με τον Αττικό. Ο Αγρίππας συνέχισε να υποστηρίζει και να εξυψώνει τα μέλη της οικογένειας της Αττικής, τους Πομπόνιους, σε μέρη όπως το Βουθρωτό (όπου μπορεί να βρισκόταν ένα άγαλμα της Αττικής) κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυγούστου.
Ο Κανταρέλι έχει υποστηρίξει, ότι είναι πιθανό η Αττική να μην ζούσε πλέον το 32 π.Χ., επειδή δεν αναφέρεται από τον Νέπο μεταξύ εκείνων, που κλήθηκαν στην επιθανάτια κλίνη του πατέρα της. Ο E. Ραππ πίστευε, ότι τα νομίσματα από τον Nέμαυσο (Νιμ), που απεικονίζουν την Αγρίππα με γενειάδα (σημάδι δημόσιου πένθους στη ρωμαϊκή κουλτούρα) υποδεικνύουν, ότι αυτή απεβίωσε το 29 π.Χ., καθώς το νόμισμα εορτάζει τη νίκη του Αγρίππα επί του Μάρκου Αντώνιου και της Κλεοπάτρας, στη Ναυμαχία του Ακτίου, που έγινε το 30 π.Χ. Ο Ράινχολντ συμφώνησε, ότι τα νομίσματα θα μπορούσαν να είναι ένδειξη του πένθους του Αγρίππα μετά από έναν θάνατο, αλλά απέρριψε τη χρονολόγησή τους από τον Ραπ στο 29 π.Χ.
Κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου 2003
Η Κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου (28 Φεβρουαρίου 2003 - 28 Φεβρουαρίου 2008) ήταν η 10η κυβέρνηση της Κύπρου.