cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Όρος της Αγίας Ελένης
Το όρος της Αγίας Ελένης είναι γνωστό για την καταστροφική του έκρηξη στις 18 Μαΐου 1980, τις 8:32 θερινή ώρα Ειρηνικού (18:32 ώρα Ελλάδας), τη πιο φονική και οικονομικά καταστρεπτική ηφαιστειακή έκρηξη στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών. 57 άτομα σκοτώθηκαν, 250 σπίτια, 47 γέφυρες, 25 χιλιόμετρα σιδηροτροχιών και 300 χιλιόμετρα αυτοκινητοδρόμων καταστράφηκαν. Μια τεράστια κατολίσθηση συντριμμιών που προκλήθηκε από ένα σεισμό έντασης 5,1 βαθμών στην Κλίμακα Ρίχτερ ήταν η αιτία μιας έκρηξης και μείωσε το ύψος του βουνού από 2.950 μέτρα σε 2.550 μέτρα, με ένα κρατήρα σχήματος πετάλου διαμέτρου 1,5 χιλιομέτρων να παίρνει τη θέση της κορυφής. Η κατολίσθηση είχε όγκο 2,9 κυβικά χιλιόμετρα. Το Ηφαιστειακό Μνημείο Όρους της Αγίας Ελένης δημιουργήθηκε για τη προστασία του ηφαιστείου και να επιτρέψει την επιστημονική μελέτη του αντίκτυπου της έκρηξης.
Όπως και τα περισσότερα από τα υπόλοιπα ηφαίστεια της οροσειράς Κασκέιντ, το όρος της Αγίας Ελένης είναι ένας μεγάλος εκρηκτικός κώνος, ο οποίος αποτελείται από στρώματα στερεοποιημένης λάβας και στάχτης, ελαφρόπετρας (κίσσηρη) και άλλων ηφαιστειακών αναβλημάτων. Το βουνό περιλαμβάνει επίσης στρώματα βασάλτη και ανδεσίτη, μέσα στα οποία έχουν εκραγεί δόμοι με δακιτική λάβα. Οι μεγαλύτεροι δόμοι δημιούργησαν τη προηγούμενη κορυφή και βόρεια του βουνού βρισκόταν ο μικρότερος δόμος Γκόουτ Ροκς. Αυτοί οι δόμοι καταστράφηκαν από την έκρηξη του 1980.
Γενικά
Το όρος της Αγίας Ελένης βρίσκεται 72 χιλιόμετρα δυτικά του όρους Άνταμς, στο δυτικό τμήμα της οροσειράς Κασκέιντ. Αυτά τα δύο βουνά βρίσκονται 80 χιλιόμετρα μακριά από το όρος Ρενιέρ, το ψηλότερο από τα ηφαίστεια της οροσειράς Κασκέιντ. Το όρος Χουντ, η κοντινότερη ηφαιστειακή κορυφή στο Όρεγκον, βρίσκεται 100 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του όρους της Αγίας Ελένης.
Το όρος της Αγίας Ελένης είναι γεωλογικά νεαρό συγκρινόμενο με άλλα μεγάλα ηφαίστεια της ίδιας οροσειράς. Σχηματίστηκε τα τελευταία 40.000 χρόνια και ο κώνος προ του 1980 άρχισε να ανυψώνεται πριν 2.200 χρόνια. Το ηφαίστειο θεωρείται το πιο ενεργό στη οροσειρά κατά τη διάρκεια του Ολόκαινου (περίπου τα τελευταία 10.000 χρόνια).
Πριν την έκρηξη του 1980, το όρος της Αγίας Ελένης ήταν η πέμπτη ψηλότερη κορυφή στην Ουάσινγκτον. Ήταν σημαντικά ψηλότερο από τους λόφους που το περιέβαλαν και εξαιτίας της συμμετρίας του και το γεγονός ότι ήταν καλυμμένο από πάγο και χιόνια, το βουνό είχε το προσωνύμιο «Φούτζι της Αμερικής». Η κορυφή υψωνόταν 1.500 μέτρα πάνω από τη βάση του, ενώ οι πλαγιές του συγχωνεύονται με γειτονικές ράχες. Το βουνό στο ύψος της βάσης του έχει διάμετρο περίπου 10 χιλιόμετρα. Η βάση του είναι σε ύψος 1.300 μέτρων στα βορειοανατολικά και 1.200 στην υπόλοιπη περίμετρο. Πριν την έκρηξη, στο ύψος της γραμμής των δέντρων, ο κώνος είχε διάμετρο 6,5 χιλιόμετρα. thumb|220px|Αεροφωτογραφία Τα ρυάκια που πηγάζουν από το ηφαίστειο καταλήγουν σε τρία συστήματα ποταμών, στον ποταμό Τουτλ στα βόρεια και βορειοδυτικά, Κάλαμα στα δυτικά και στον ποταμό Λιούις στα νότια και δυτικά. Το μέσο ετήσιο ύψος βροχής είναι περίπου 3.600 χιλιοστά και το ύψος του χιονιού στις πλαγιές μπορεί να φτάσει τα 5 μέτρα. Στο ρου του ποταμού Λιούις έχουν κατασκευαστεί τρία υδροηλεκτρικά φράγματα. Οι βόρειες και ανατολικές πλαγιές του ηφαιστείου αποστραγγίζουν στον ταμιευτήρα Σουίφτ, ο οποίος είναι ακριβώς νότια της κορυφής του ηφαιστείου.
Αν και το όρος της Αγίας Ελένης βρίσκεται στη κομητεία Σκαμάνια, Ουάσινγκτον, η πρόσβαση στο βουνό γίνεται μέσω της κομητείας Κάουλιτζ στα δυτικά. Ο πολιτειακός δρόμος 504 συνδέεται με το διαπολιτειακό 5 στην έξοδο 49, 55 χιλιόμετρα δυτικά του βουνού. Ο διαπολιτειακός 5 διέρχεται από τη μητροπολιτική περιοχή του Πόρτλαντ στο Όρεγκον και του Βανκούβερ στην Ουάσινγκτον. Η πιο κοντινή στο ηφαίστειο κοινότητα είναι το Κούγκαρ, Ουάσινγκτον, στη κοιλάδα του ποταμού Λιούις, 18 χιλιόμετρα νότια-νοτιοδυτικά της κορυφής. Ο Εθνικός Δρυμός Γκίφορντ Πιντσότ περιβάλλει το όρος της Αγίας Ελένης.
Παγετώνας Κρέιτερ και άλλοι νέοι παγετώνες
Κατά τη διάρκεια του χειμώνα της περιόδου 1980-1981, ένας νέος παγετώνας δημιουργήθηκε. Αυτός ο παγετώνας αρχικά ονομαζόταν Τουλουτσόν, αλλά έλαβε την επίσημη ονομασία Παγετώνας Κρείτερ (Crater Glacier). Σκιασμένος από τα τοιχώματα του κρατήρα και τροφοδοτούμενος από μεγάλες χιονοπτώσεις και συνεχόμενες χιονοστιβάδες, αναπτύχθηκε γρήγορα με ρυθμό 4,5 μέτρα πάχους κάθε χρόνο. Μέχρι το 2004 κάλυπτε 0,93 τετραγωνικά χιλιόμετρα και χωριζόταν από το δόμο σε δυτικό και ανατολικό λοβό. Συνήθως, στο τέλος του καλοκαιριού γίνεται σκουρόχρωμος εξαιτίας της πτώσης βράχων και της στάχτης από τις εκρήξεις. Όσον αφορά το 2006, ο παγετώνας είχε μέσο πάχος 100 μέτρα και μέγιστο πάχος 200 μέτρα, σχεδόν όσο παχύς όσο ο πολύ παλαιότερος και πολύ μεγαλύτερος παγετώνας Κάρμπον στο όρος Ρενιέρ. Όλος ο πάγος δημιουργήθηκε μετά το 1980, με αποτέλεσμα ο παγετώνας να είναι πολύ νεαρός γεωλογικά. Όμως ο όγκος του παγετώνα είναι σχεδόν ίσος με το συνολικό όγκο όλων παγετώνων του βουνού πριν το 1980.
Όταν άρχισε η πρόσφατη ηφαιστειακή δραστηριότητα το 2004, οι λοβοί του παγετώνα μετακινήθηκαν μακριά από το κέντρο του κρατήρα και προς τα πάνω εξαιτίας της ανάπτυξης νέων ηφαιστειακών δόμων. Η επιφάνεια του παγετώνα, κάποτε χωρίς καθόλου ρωγμές, μετατράπηκε σε ένα χαώδες μοτίβο από ρωγμές που δημιουργήθηκαν από την κίνηση του πυθμένα του κρατήρα. Οι νέοι δόμοι έχουν σχεδόν χωρίσει στα δύο τον παγετώνα σε δυτικό και ανατολικό δόμο. Παρά την ηφαιστειακή δραστηριότητα, ο παγετώνας έχει αυξήσει την έκτασή του, με μικρή επέκταση του δυτικού λοβού και μεγαλύτερη στο καλύτερα σκιασμένο ανατολικό λοβό. Εξαιτίας της ανάπτυξης των λοβών, τα δύο άκρα τους ενώθηκαν στα τέλη του Μαΐου 2008 και έτσι περικλείουν τελείως του δομούς λάβας. Επίσης, από το 2004, νέοι παγετώνες δημιουργήθηκαν στα τοιχώματα του κρατήρα, σε μεγαλύτερο υψόμετρο από το παγετώνα Κρέιτερ.
Αρχέγονα στάδια ηφαιστειακής δραστηριότητας
Το όρος της Αγίας Ελένης άρχισε να αναπτύσσεται στο Πλειστόκαινο, 37.600 χρόνια πριν, κατά τη διάρκεια του σταδίου Είπ Κάνυον, με δακιτικές και ανδεσιτικές εκρήξεις καυτής στάχτης και κίσσηρη. Πριν 36.000 χρόνια ένα μεγάλο λαχάρ (λασπορροή ηφαιστειακών υλικών) κατέβηκε το βουνό • οι λασπορρόες είναι σημαντικές σε όλα τα στάδια ηφαιστειακής δραστηριότητας του ηφαιστείου. Οι εκρήξεις του σταδίου Έιπ Κάνυον τελείωσαν πριν 35.000 χρόνια, και τις ακολούθησε μια περίοδος 17.000 ετών κατά την οποία το ηφαίστειο ήταν σχετικά ανενεργό. Μέρος του αρχέγονου κώνου κατακερματίστηκε και μετακινήθηκε από τους παγετώνες 14.000 με 18.000 χρόνια πριν, κατά τη διάρκεια της τελευταίας εποχής των Παγετώνων.
Το δεύτερο στάδιο ηφαιστειακής δραστηριότητας, το στάδιο Κούγκαρ, ξεκίνησε πριν 20.000 χρόνια και διήρκησε 2.000 χρόνια. Πυροκλαστικές ροές καυτής κισσήρης και στάχτης μαζί με την ανάπτυξη δόμο έλαβαν χώρα αυτή τη περίοδο. Ακολούθησαν 5.000 χρόνια αδράνειας, μέχρι την έναρξη του σταδίου Σουίφτ Κρηκ, με πυροκλαστικές ροές, ανάπτυξη δόμων και πτώση τέφρας στις κοντινές περιοχές. Αυτό το στάδιο τελείωσε πριν 8.000 χρόνια.
Ηφαιστειακές περίοδοι Σμιθ Κρηκ και Πάιν Κρηκ
Μια περίοδος αδράνειας διάρκειας 4.000 περίπου ετών σταμάτησε το 2500 π.Χ., με την έναρξη της περιόδου Σμιθ Κρηκ (Smith Creek), όταν μεγάλες ποσότητες στάχτης και καφεκίτρινου κισσήρη κάλυψαν χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα. Μια έκρηξη το 1900 π.Χ. είναι η μεγαλύτερη γνωστή έκρηξη του ηφαιστείου κατά το Ολόκαινο, όσον αφορά τον όγκο των στρωμάτων τέφρας από αυτή τη περίοδο. Αυτή η εκρηκτική περίοδος άφησε στρώματα τέφρας πάχους μισού μέτρου στο Εθνικό Πάρκο όρους Ρενιέρ, 80 χιλιόμετρα μακριά, και ίχνη της τέφρας έχουν εντοπιστεί μέχρι το Εθνικό Πάρκο Μπανφ στην Αλμπέρτα στα βορειοανατολικά και το ανατολικό Όρεγκον στα νοτιοανατολικά. Ο συνολικός όγκος των ηφαιστειακών αναβλημμάτων αυτής της περιόδου ανέρχεται σε 10 km³. Ακολούθησαν 400 περίπου χρόνια αδράνειας.
Η επόμενη δραστηριότητα στο ηφαίστειο έλαβε χώρα το 1.200 π.Χ., σηματοδοτώντας την έναρξη της ηφαιστειακής περιόδου Πάιν Κρηκ (Pine Creek). Διήρκησε περίπου 400 χρόνια και χαρακτηρίζεται από εκρήξεις μικρού όγκου. Παράχθηκαν πολλές πυκνές και υπέρθερμες πυροκλαστικές ροές στο ηφαίστειο, οι οποίες έφτασαν μέχρι τις κοντινές κοιλάδες. Μια λασπορροή γέμισε εν μέρει τη κοιλάδα του ποταμού Λιούις, 65 χιλιόμετρα μακριά, κάποια στιγμή μεταξύ του 500 και 1000 π.Χ.
Ηφαιστειακές περίοδοι Καστλ Κρηκ και Σούγκαρ Μπόουλ
Η επόμενη ηφαιστειακή περίοδος, η περίοδος Καστλ Κρηκ, ξεκίνησε το 400 π.Χ. και χαρακτηρίζεται από μια αλλαγή στη σύσταση της λάβας της Αγίας Ελένης, με τη προσθήκη ολιβίνη και βασάλτη. Ο κώνος που υπήρχε στη κορυφή πριν το 1980 άρχισε να αναπτύσσεται κατά τη διάρκεια της περιόδου Καστλ Κρηκ. Σημαντικές ροές λάβας σε συνδυασμό με τα προηγουμένως πιο κοινά κατακερματισμένα και κορνιοτοποιημένα ηφαιστειακά πετρώματα (τέφρα), χαρακτηρίζουν αυτή τη περίοδο. Μεγάλες ροές ανδεστικής και βασαλτικής λάβας κάλυψαν μέρη του βουνού, συμπεριλαμβανομένης μιας ροής το 100 π.Χ. η οποία έφτασε μέχρι τις κοιλάδες των ποταμών Λιούις και Κάλαμα. Άλλες, όπως ο βασάλτης Κέιβ (γνωστός για το σύστημα σηράγγων λάβας), έφτασαν σε απόσταση 14 χιλιομέτρων από τις ηφαιστειακές φλέβες. Κατά τη διάρκεια αυτού του αιώνα, λασπορροές έφτασαν σε απόσταση 50 χιλιομέτρων στις κοιλάδες των ποταμών Τουτλ και Κάλαμα και μπορεί να έφτασαν μέχρι τον Κολούμπια. Μετά ακολούθησαν 400 χρόνια αδράνειας.
Η ηφαιστειακή περίοδος Σούγκαρ Μπόουλ ήταν σύντομη και χαρακτηριστικά διαφορετική από τις υπόλοιπες περιόδους της Αγίας Ελένης. Παρήγαγε τη μοναδική έκρηξη της οποία το εκρηκτικό κύμα να έχει κατευθυνθεί καθαρά προς τα πλάγια και όχι κάθετα πριν την έκρηξη του 1980. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το ηφαίστειο πρώτα παρήγαγε ηφαιστειακούς δόμους, και εν συνεχεία εξερράγη βιαίως δύο φορές, παράγοντας μικρό όγκο τέφρας, πυροκλαστικές ροές και λαχάρ.
Ηφαιστειακοί περίοδοι Κάλαμα και Γκόουτ Ροκς
thumb|Η συμμετρική εμφάνιση της Αγίας Ελένης πριν την έκρηξη του 1980 έδωσε στο βουνό το παρατσούκλι «[[Φούτζι της Αμερικής». Αυτή η εμφάνιση ήταν αποτέλεσμα των εκρηκτικών περιόδων Κάλαμα και Γκόουτ Ροκς.]] Μια περίοδος αδράνειας που διήρκησε περίπου 700 χρόνια τελείωσε περίπου το 1480, ξεκίνησε η ηφαιστειακή περίοδος Κάλαμα, με μεγάλες ποσότητες χλωμής γκρι δακιτικής κισσήρης και στάχτη. Η έκρηξη του 1480 ήταν αρκετές φορές μεγαλύτερη από την έκρηξη τις 18 Μαΐου 1980. Το 1482 έλαβε χώρα μια άλλη ισχυρή έκρηξη, με ισχύ παρόμοια με αυτή της έκρηξης του 1980 όσον αφορά τον όγκο. Η στάχτη και η κίσσηρη 10 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του ηφαιστείου σχηματίζει ένα στρώμα πάχους ενός περίπου μέτρου και 80 χιλιόμετρα μακριά η στάχτη σχημάτισε ένα στρώμα πάχους 5 εκατοστών. Εν συνεχεία, μεγάλες πυροκλαστικές ροές και λασπορροές κατήλθαν τις δυτικές πλαγιές της Αγίας Ελένης, στο σύστημα απορροής του ποταμού Κάλαμα.
Η λάβα αυτής της περιόδου διάρκειας 150 ετών είχε μικρότερη περιεκτικότητα σε πυρίτιο με τη μορφή ανδεσιτικής στάχτης η οποία δημιούργησε τουλάχιστον οχτώ εναλλασσόμενα ανοιχτόχρωμα και σκουρόχρωμα στρώματα. Λάβα από το κρατήρα στη κορυφή κατήλθε τις νοτιοανατολικές πλαγιές του βουνού. Αργότερα, πυροκλαστικές ροές πέρασαν από την ανδεσιτική λάβα και έφτασαν στη κοιλάδα του ποταμού Κάλαμα. Η περίοδος τελείωσε με τη δημιουργία ενός ηφαιστειακού δόμου ύψους περίπου 200 μέτρων στη κορυφή του ηφαιστείου, ο οποίος υπερπλήρωσε τον κρατήρα που βρισκόταν στη κορυφή του ηφαιστείου. Μεγάλα τμήματα του δόμου αποκολλήθηκαν και σχημάτισαν μια σάρα στον ηφαιστειακό κώνο. Μετέπειτα εκρήξεις δημιούργησαν μια εσοχή στο νοτιοανατολικό τοίχωμα του κρατήρα. Το ηφαίστειο είχε φτάσει στο μέγιστο ύψος του και αποκτήσει τη συμμετρική του εμφάνιση μέχρι το τέλος της περιόδου Κάλαμα, περίπου το 1647. Το ηφαίστειο παρέμεινε ανενεργό για τα επόμενα 150 χρόνια.
Το 1800 ξεκίνησε μια νέα εκρηκτική περίοδος, η οποία διήρκησε 57 χρόνια και πήρε το όνομά της από το δόμο Γκόουτ Ροκς. Είναι η πρώτη φορά στην οποία υπάρχουν τόσο γραπτές όσο και προφορικές καταγραφές. Όπως και η περίοδος Κάλαμα, η περίοδος Γκόουτς Ροκς ξεκίνησε με μία έκρηξη δακιτικής τέφρας, η οποία ακολουθήθηκε από μια ροή ανδεσιτικής λάβας, η οποία ολοκληρώθηκε με τη δημιουργία ενός δακιτικού δόμου. Η έκρηξη του 1800 πιθανότατα είχε μέγεθος παρόμοια με την έκρηξη του 1980, αν και δεν οδήγησε σε καταστροφή του κώνου του ηφαιστείου. Η στάχτη μετακινήθηκε από τον αέρα προς τα βορειοανατολικά πάνω από τη κεντρική και ανατολική Ουάσινγκτον, το βόρειο Αϊντάχο και τη δυτική Μοντάνα. Υπήρχαν τουλάχιστον μια ντουζίνα μικρές εκρήξεις στάχτης από το 1831 μέχρι το 1857, με μία σχετικά μεγάλη έκρηξη το 1842. Η φλέβα φαίνεται να ήταν στο ή κοντά στο Γκόουτ Ροκς στη βορειοανατολική πλαγιά. Ο δόμος του Γκόουτ Ροκς ήταν το σημείου που δημιουργήθηκε το εξόγκωμα της έκρηξης του 1980. Ο δόμος καταστράφηκε από την έκρηξη τις 18 Μαΐου 1980, η οποία επίσης κατέστρεψε ολόκληρη τη βόρεια πλαγιά και τα κορυφαία 400 μέτρα του βουνού.
Δραστηριότητα από το 1980 μέχρι το 2001
thumb|left|Η έκρηξη τις 18 Μαΐου. Σύνθετη φωτογραφία από το Τολέντο, Ουάσινγκτον, 55 χιλιόμετρα δυτικά. Ο μίσχος του νέφους στάχτης έχει πλάτος 15 χιλιόμετρα και η κορυφή του νέφους έχει πλάτος 65 χιλιόμετρα και ύψος 24 χιλιόμετρα. Ο ποδίσκος του μίσχου αντίστοιχη περίπου στην έκταση του δάσους που ισοπεδώθηκε από την έκρηξη.
Στις 20 Μαρτίου 1980, στο όρος της Αγίας Ελένης έλαβε χώρα ένας σεισμός μεγέθους 4,2 βαθμών της Κλίμακας Ρίχτερ και στις 27 Μαρτίου ατμός άρχισε να ανυψώνεται από το βουνό. Μέχρι το τέλος του Απρίλιου η βόρεια πλαγιά του βουνού άρχισε να διογκώνεται. Η καταστροφική έκρηξη έγινε στις 18 Μαΐου 1980, όταν ένας δεύτερος σεισμός, με ένταση 5,1 ρίχτερ, προκάλεσε μια τεράστια κατολίσθηση, η οποία κατέστρεψε ολόκληρη τη βόρεια πλαγιά. Ήταν η μεγαλύτερη κατολίσθηση συντριμμιών στη καταγεγραμμένη ιστορία. Το μάγμα μέσα στην Αγία Ελένη προκάλεσε μια μεγάλης κλίμακας πυροκλαστική ροή, η οποία ισοπέδωσε δέντρα και κτίρια σε μια έκταση 600 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Περισσότεροι από 1,5 εκατομμύριο μετρικοί τόνοι διοξειδίου του θείου εκλύθηκαν στην ατμόσφαιρα. Η έκρηξη ήταν πλινιακή και ταξινομήθηκε στον δείκτη VEI με ένταση 5.
Η κατάρρευση της βόρειας πλαγιάς ανέμιξε πάγο, χιόνι και νερό για να δημιουργήσει λαχάρ (ηφαιστειακή λασπορροή). Τα λαχάρ ταξίδευσαν αρκετά μίλια στους ποταμούς Τουτλ και Κάουλιτς, καταστρέφοντας γέφυρες και κατασκηνώσεις (lumber camps). Συνολικά 3 εκατομμύρια κυβικά μέτρα υλικών μεταφέρθηκαν 27 χιλιόμετρα νότια, στον ποταμό Κολούμπια από τις λασπορροές.
Για περισσότερες από εννέα ώρες, η έκρηξη ήταν έντονη και δημιούργησε ένα νέφος στάχτης, το οποίο έφτασε σε ύψος 20 με 27 χιλιομέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το νέφος κινήθηκε προς τα ανατολικά με μέση ταχύτητα περίπου 100 χιλιόμετρα την ώρα και μέχρι το μεσημέρι η στάχτη είχε φτάσει στο Αϊντάχο. Στάχτη είχε κατακαθίσει στις οροφές αυτοκινήτων και στέγες τόσο μακριά όσο το Έντμοντον στην Αλμπέρτα, Καναδάς.
Μέχρι τις 5:30 μμ τις 18 Μαΐου, η κατακόρυφη στήλη στάχτης μίκρυνε και μικρότερες εκρήξεις συνέχισαν κατά τη διάρκεια της νύχτας και για τις επόμενες μέρες. Η έκρηξη στις 18 Μαΐου απελευθέρωσε 24 μεγατόνους θερμικής ενέργειας. Ο όγκος των ηφαιστειακών αναβλημμάτων της έκρηξης υπολογίζεται σε 2,79 κυβικά χιλιόμετρα. Η κατάρρευση της βόρειας πλαγιάς του βουνού δημιούργησε ένα πεταλόμορφο κρατήρα με διαστάσεις 1,5 επί τρία χιλιόμετρα πλάτος και 800 βάθος, ενώ το ύψος του βουνού μειώθηκε κατά 400 περίπου μέτρα. Η έκρηξη σκότωσε 57 ανθρώπους, περίπου 7.000 μεγάλα θηλαστικά (ελάφια, άλκες και αρκούδες) και περίπου 12 εκατομμύρια ψάρια σε ένα ιχθυοτροφείο. Η έκρηξη κατέστρεψε περισσότερα από 200 σπίτια, 300 χιλιόμετρα αυτοκινητοδρόμων και 24 χιλιόμετρα σιδηρογραμμών.
Ανάμεσα στο 1980 και το 1986, η δραστηριότητα στο όρος της Αγίας Ελένης συνεχίστηκε, με τη δημιουργία ενός νέου δόμου λάβας μέσα στον κρατήρα. Πολυάριθμες μικρές εκρήξεις έλαβαν χώρα. Από τις 7 Δεκεμβρίου 1989 μέχρι τις 6 Ιανουαρίου 1990 και από τις 5 Νοεμβρίου 1990 μέχρι τις 14 Φεβρουαρίου 1991, το ηφαίστειο εξερράγη παράγοντας μερικές φορές τεράστια σύννεφα στάχτης.
Δραστηριότητα από το 2004 μέχρι το 2008
Το μάγμα έφτασε πάλι στην επιφάνεια του ηφαιστείου περίπου τις 11 Οκτωβρίου 2004, με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός νέου δόμου λάβας στη νότια πλευρά του ήδη υπάρχοντα. Ο δόμος συνέχισε να αναπτύσσεται όλο το 2005 και μέρος του 2006. Πολλά μεταβατικά χαρακτηριστικά, όπως ο «Γουέιλμπακ» (whaleback, ράχη φάλαινας), ο οποίος περιείχε μακριά κομμάτια στερεοποιημένου μάγματος το όποιο ανορυσσόταν από τη πίεση του παρακείμενου μάγματος. Αυτά τα χαρακτηριστικά ήταν εύθραυστα και διαλύονταν σε σύντομο χρονικό διάστημα από την δημιουργία τους. Τις 2 Ιουλίου 2005, η κορυφή του γουέιλμπακ αποκολλήθηκε και προκάλεσε μια κατολίσθηση που δημιούργησε ένα νέφος σκόνης και στάχτης εκατοντάδες μέτρα ψηλά.
Το όρος της Αγίας Ελένης παρουσίασε αξιόλογη δραστηριότητα τις 8 Μαρτίου 2005, όταν ένα νέφος ατμού και στάχτης ύψους 11 χιλιομέτρων αναδύθηκε και ήταν ορατό από το Σιάτλ. Αυτή η σχετικά μικρή έκρηξη ήταν αποτέλεσμα της απελευθέρωσης της πίεσης που σχετιζόταν με την ανάπτυξη του δόμου. Συνοδεύτηκε από ένα σεισμό έντασης 2,5 ρίχτερ.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό του δόμου ήταν το «φιν» (fin, πτερύγιο) ή «σλαμπ» (slab, πλάκα). Με μέγεθος περίπου ίδιο με το μισό ενός ποδοσφαιρικού γηπέδου, τα κρύα ηφαιστειακά πετρώματα ωθούνταν προς τα πάνω με ρυθμό μέχρι δύο μέτρα την ημέρα. Στα μέσα του Ιουνίου του 2006 οι κατολισθήσεις ήταν συχνές, αν και ο δόμος συνέχιζε να αναπτύσσεται. Ο δόμος έφτασε σε ύψος τα 2.300 μέτρα, αλλά και πάλι ήταν χαμηλότερος από το μέγιστο ύψος του γουέιλμπακ.
Τις 22 Οκτωβρίου 2006, τις 3:13 μμ τοπική ώρα, ένα σεισμός 3,5 ρίχτερ προκάλεσε την κατάρρευση του Σπάιν 7 και ένα νέφος στάχτης που προκλήθηκε από την κατάρρευση έφτασε 600 μέτρα πάνω από το δυτικό χείλος του κρατήρα. Στη συνέχεια διαλύθηκε γρήγορα. Τις 19 Δεκεμβρίου 2006, παρατηρήθηκε ένα μεγάλο λευκό νέφος από συμπυκνωμένο ατμό, με αποτέλεσμα κάποιοι δημοσιογράφοι να υποθέσουν ότι έλαβε χώρα μια μικρή έκρηξη. Όμως, το παρατηρητήριο του USGS δεν σημείωσε κάποιο σημαντικό νέφος στάχτης. Η έκρηξη ήταν συνεχής από τον Οκτώβριο του 2004, όμως αυτή η έκρηξη είχε ως αποτέλεσμα στη σταδιακή ανόρυξη ενός θόλου λάβας στο κρατήρα.
Τις 16 Ιανουαρίου 2008, ατμός άρχισε να εξέρχεται από μια ρωγμή στην κορυφή του ηφαιστειακού δόμου και η σεισμική δραστηριότητα που συνόδευσε το γεγονός ήταν η πιο αξιοσημείωτη από το 2004. Οι επιστήμονες διέκοψαν τις δραστηριότητές τους στο κρατήρα και τις πλαγιές του βουνού, όμως ο κίνδυνος μιας ηφαιστειακής έκρηξης θεωρήθηκε πολύ μικρός. Μέχρι το τέλος του Ιανουαρίου, η έκρηξη σταμάτησε, καθώς δεν παρατηρήθηκε επιπλέον ανόρυξη λάβας στον δόμο. Στις 10 Ιουλίου 2008, αποφασίστηκε ότι η έκρηξη είχε τελειώσει μετά από έξι μήνες χωρίς ηφαιστειακή δραστηριότητα.
Σημασία για τους ιθαγενείς
thumb|alt= Το βουνό πριν την έκρηξη του 1980 από τη λίμνη Σπίριτ|Οι μύθοι των ιθαγενών ήταν εμπευσμένοι από την ομορφιά του βουνού. Οι Ινδιάνικες λαϊκές παραδόσεις περιέχουν πολλούς μύθους για να εξηγήσουν τις εκρήξεις του Όρους της Αγίου Ελένης και των άλλων ηφαιστείων του ηφαιστειακού τόξου Κασκέιντ. Η πιο διάσημη από αυτές είναι ο μύθος της Γέφυρας των Θεών. Στην ιστορία τους, ο επικεφαλής όλων των θεών και οι δύο γιοι του, Pahto (ονομάζεται επίσης Klickitat) και Wy’east, ταξίδεψε προς τον ποταμό της Κολούμπια από τον μακρινό Βορρά σε αναζήτηση ενός κατάλληλου χώρου για εγκατάσταση.
Έφτασαν σε μια περιοχή, που τώρα ονομάζεται The Dalles, και νόμιζαν ότι δεν είχαν δει ποτέ μια γη τόσο όμορφη. Οι γιοι μάλωσαν πάνω από τη γη και για να λυθεί η διαφορά τους, ο πατέρας τους έριξε δύο τόξα από το πανίσχυρο τόξο του – ένα στο Βορρά και το άλλο στο νότο. Ο Pahto ακολούθησε το βέλος προς τα βόρεια και εγκαταστάθηκε εκεί, ενώ ο Wy’east έκανε το ίδιο για το βέλος προς τα νότια. Ο αρχηγός των θεών έχτισε τη Γέφυρα των Θεών, έτσι ώστε η οικογένειά του να μπορεί να συναντιέται.
Οι δύο γιοι του αρχηγού των θεών ερωτεύτηκαν μια όμορφη κοπέλα που ονομαζόταν Loowit και αυτή δεν μπορούσε να επιλέξει μεταξύ τους. Οι δύο νέοι αρχηγοί πολέμησαν θάβοντας χωριά και δάση στο πλαίσιο της μάχης. Η περιοχή καταστράφηκε και η γη άρχισε να τρέμει τόσο βίαια με αποτέλεσμα η τεράστια γέφυρα να πέσει στον ποταμό, δημιουργώντας τους καταρράκτες του φαραγγιού του ποταμού Κολούμπια.
Για τιμωρία, ο αρχηγός των θεών χτύπησε και τους δύο και τους μετέτρεψε σε μεγάλα βουνά στο σημείο που έπεσαν. Ο Wy’east έγινε το ηφαίστειο είναι γνωστό σήμερα ως όρος Χουντ, ενώ ο Pahto μετατράπηκε στο όρος Άντμας. Η κοπέλα Loowit έγινε το βουνό της Αγίας Ελένης και είναι γνωστό ως Louwala-Clough, που σημαίνει «βουνό της φωτιάς» στη γλώσσα τους.
Εξερεύνηση από τους Ευρωπαίους
Ο διοικητής του βασιλικού ναυτικούς Τζορτζ Βανκούβερ και αξιωματικοί του πλοίου HMS Discovery είναι οι πρώτοι καταγεγραμμένοι Ευρωπαίοι που είδαν το όρος της Αγίας Ελένης, τις 19 Μαΐου 1792, ενώ εξερευνούσαν τις βορειοδυτικές ακτές του Ειρηνικού Ωκεανού. Ο Βανκούβερ έδωσε στο βουνό το όνομα του Βρετανού διπλωμάτη Αλλέινε Φίτζερμπερτ, πρώτου βαρώνου της Αγίας Ελένης τις 20 Οκτωβρίου 1792, όταν έγινε ορατό καθώς το «Ντισκόβερι» διέπλεε τις εκβολές του ποταμού Κολούμπια.
Χρόνια αργότερα, εξερευνητές, έμποροι και ιεραπόστολοι άκουσαν αναφορές για να ηφαίστειο το οποίο εξερράγη στην περιοχή. Γεωλόγοι και ιστορικοί αρκετά χρόνια αργότερα καθόρισαν ότι η έκρηξη έλαβε χώρα το 1800, ξεκινώντας την ηφαιστειακή περίοδο Γκόουτ Ροκς. Εξαιτίας του «στεγνού χιονιού», η φυλή Νεσπέλεμ στη βορειοανατολική Ουάσινγκτον χόρευε και προσευχόταν αντί να μαζεύει τροφή, και έτσι κατά τη διάρκεια του χειμώνα υπέφερε από την πείνα.
Στα τέλη του 1805 και τις αρχές του 1806, μέλη της αποστολής Λιούις και Κλαρκ εντόπισαν το όρος της Αγίας Ελένης από τον ποταμού Κολούμπια, αλλά δεν ανέφεραν κάποια έκρηξη. Παρόλα αυτά, ανέφεραν την ύπαρξη κινούμενης άμμου και φράγμα στον ποταμό Σάντυ κοντά στο Πόρτλαντ, δείχνοντας ότι το όρος Χουντ εξερράγη κάποια στιγμή τις προηγούμενες δεκαετίες.
Το 1829, ο Χωλ Τ. Κίλι ήταν ηγέτες μιας προσπάθειας η οροσειρά Κασκέιντ και μετονομαστεί σε Προεδρική οροσειρά (Πρέζιντεντ΄ς Ρέιντζ) και κάθε μεγάλο βουνό της οροσειράς να λάβει το όνομα ενός από τους προηγούμενους προέδρους των Ηνωμένων Πολιτειών. Σκόπευε να δώσει στο όρος της Αγίας Ελένης το όνομα όρος Ουάσινγκτον (Μάουντ Ουάσινγκτον).
Εγκατάσταση Ευρωπαίων στη περιοχή
thumb|Κυνηγός γουνοφόρων ζώων στη περιοχή του βουνού τον 19ο αιώνα.
Η πρώτη πιστοποιημένη αναφορά αυτόπτη μάρτυρα μιας ηφαιστειακής έκρηξης έγινε τον Μάρτιο του 1835 από τον Μέρεντιθ Γκάιρντερ, ενώ δούλευε για την εταιρεία κόλπου Χάντσον στο Φορτ Βανκούβερ. Έστειλε την περιγραφή στην Edinburgh New Philosophical Journal, η οποία δημοσίευσε το γράμμα τον Ιανουάριο του 1836. Ο Τζέιμς Ντουάιτ Ντάνα του πανεπιστημίου Γέιλ, ενώ ταξίδευε με την Εξερευνητική Αποστολή Ηνωμένων Πολιτειών, είδε την κορυφή από το στόμιο του ποταμού Κολούμπια το 1841. Ένα άλλο μέλος της αποστολής περιέγραψε «κυτταροειδείς βασαλτικές λάβες» στη βάση του ηφαιστείου.
left|thumb|Ζωγραφιά του Πωλ Κέιν «Το όρος της Αγίας Ελένης εκρήγνυται το βράδυ» (Mount St. Helens erupting at night), αφότου επισκέφτηκε την περιοχή το 1847.
Στα τέλη του φθινόπωρου ή στις αρχές του χειμώνα του 1842, άνθρωποι που είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή και ιεραπόστολοι είδαν αυτό που αποκάλεσαν «Μεγάλη Έκρηξη». Αυτή η μικρή έκρηξη προκάλεσε μεγάλα νέφη στάχτης και μικρότερες εκρήξεις συνέχισαν για 15 χρόνια. Οι εκρήξεις αυτής της περιόδου πιθανότατα ήταν φρεατικές. Ο Τζόσιαχ Πάρρις στο Τσάμποεγκ του Όρεγκον παρατήρησε μια έκρηξη της Αγίας Ελένης τις 22 Νοεμβρίου 1842. Η στάχτη από την έκρηξη μπορεί να έφτασε μέχρι το Δε Νταλλς, 80 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του ηφαιστείου.
Τον Οκτώβριο του 1843, ο μελλοντικός κυβερνήτης της Καλιφόρνια Πήτερ Μπουρνέτ αφηγήθηκε μια ιστορία ενός ιθαγενή του οποίου το πόδι είχε καεί άσχημα από τη λάβα ή την καυτή στάχτη ενώ κυνηγούσε ένα ελάφι. Αυτή η ιστορία έλεγε ότι ο τραυματισμένος άντρας ζήτησε θεραπεία στο Φορτ Βανκούβερ, όπως ο τότε επίτροπος του οχυρού, Ναπόλιαν ΜανΓκίλβερυ αρνήθηκε ότι υπήρξε τέτοιο γεγονός. Ο βρετανός Χένρι Γουάρε σχεδίασε την έκρηξη του 1845 και δύο χρόνια αργότερα, ο Καναδός ζωγράφος Πωλ Κέιν ζωγράφισε το βουνό με ένα μικρό νέφος καπνού. Το σχέδιο του Γουάρε έδειξε ότι η ηφαιστειακή φλέβα υπεύθυνη για την έκρηξη βρισκόταν στα 2/3 του ύψους του βουνού, στη δυτική ή βορειοδυτική πλαγιά, πιθανότατα στο Γκόουτ Ροκς και μια ζωγραφιά του Κέιν έδειχνε καπνό να εξέρχεται από την ίδια τοποθεσία.
Τις 17 Απριλίου 1857, η εφημερίδα «Ρεπούπλικαν», από το Στέιλακουμ της Ουάσινγκτον ανέφερε ότι η Αγία Ελένη ή ένα άλλο βουνό της περιοχής βρισκόταν σε κατάσταση έκρηξης. Η έλλειψη σημαντικού στρώματος στάχτης που να σχετίζεται με το γεγονός δείχνει ότι η έκρηξη ήταν μικρή. Ήταν η πρώτη αναφορά ηφαιστειακής δραστηριότητας από το 1854.
Πριν την έκρηξη του 1980, η λίμνη Σπίριτ προσέφερε δραστηριότητες αναψυχής όλες τις εποχές του χρόνου. Το καλοκαίρι ταξίδια βάρκες, κολύμπι και κατασκηνώσεις και το χειμώνα σκι.
Ανθρώπινος αντίκτυπος της έκρηξης του 1980
Ο 83-χρόνος Χάρρυ Ράνταλ Τρούμαν, ο οποίος ζούσε κοντά στο βουνό για 54 χρόνια, έγινε διάσημος όταν αποφάσισε να μην φύγει από την περιοχή πριν την έκρηξη, παρά τις συνεχείς εκκλήσεις από τις τοπικές αρχές. Το σώμα του δεν βρέθηκε ποτέ μετά την έκρηξη.
Ένα άλλο θύμα της έκρηξης ήταν ο 30-χρονος ηφαιστειολόγος Ντέιβιντ Τζόνστον, ο οποίος βρισκόταν στην κοντινή ράχη Κολντγουότερ. Στιγμές πριν η θέση όπου βρισκόταν πληγεί από ένα καυτό νέφος στάχτης, ο Τζόνστον είπε στον ασύρματο τις διάσημες τελευταίες λέξεις του: «Βανκούβερ! Βανκούβερ! Αυτό είναι!» (Vancouver! Vancouver! This is it!). Η σορός του Τζόνστον δεν βρέθηκε ποτέ.
Ο Αμερικανός πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ επιθεώρησε την καταστροφή και είπε «Κάποιος είπε ότι η περιοχή μοιάζει με σεληνιακό τοπίο. Αλλά το φεγγάρι μοιάζει περισσότερο με γήπεδο του γκολφ σε σχέση με αυτό εδώ.»
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ηφαίστεια των ΗΠΑ Κατηγορία:Βουνά των ΗΠΑ Κατηγορία:Ουάσινγκτον (πολιτεία)
Διεθνές Συνεδριακό Κέντρο (Ιερουσαλήμ)
Το Διεθνές Συνεδριακό Κέντρο (Εβραϊκά: מרכז הקונגרסים הבינלאומי, Merkaz HaKongresim HaBeinLeumi), γνωστό και ως Binyenei HaUma (Εβραϊκά: בנייני האומה, Κτίρια του Έθνους), είναι αίθουσα συναυλιών και συνεδριακό κέντρο στο Giv'at Ram στην Ιερουσαλήμ, Ισραήλ. Είναι το μεγαλύτερο συνεδριακό κέντρο στη Μέση Ανατολή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Συνεδριακά κέντρα στο Ισραήλ
Κύπελλο Ιντερτότο 1994
Στο Κύπελλο Ιντερτότο 1994 δεν υπήρχαν νοκ-άουτ γύροι και έτσι δεν υπήρξε τελικός νικητής.
Ομίλοι
Οι ομάδες διαχωρίστηκαν σε 8 ομίλους των 5 ομάδων ο κάθε ένας. Η κάθε ομάδα έπαιξε με τις υπόλοιπες του ομίλου της από μία φορά.
Όμιλος 3
Το παιχνιδί μεταξύ της Τιρόλ και της Σπάρτα διακόπηκε λόγω βροχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1994
Στάση του Άσπαρ (470)
Η Στάση του Άσπαρ ήταν μία εξέγερση που έγινε στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία το 470, ο  Άσπαρ ήταν Αλανός στην καταγωγή και μάγιστρος.
Το 471 με εντολή του αυτοκράτορα Λέων Α΄ του Θραξ οι Άσπαρ και ο γιος του Αρνατμπούρ θανατώθηκαν από ευνούχους στην Κωνσταντινούπολη, δολοφονήθηκε ή τραυματίστηκε και ο άλλος του γιος Ιούλιος Πατρίκιος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εξεγέρσεις στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Ομιλίαι εις ψαλτήριον
Ιστορικό του ευρήματος
Το χειρόγραφο ήταν μεν γνωστό αλλά παραγνωρισμένο, αφού δεν ανέφερε το όνομα του συγγραφέα του κειμένου. Κατά την διάρκεια αρχειοθετικών ερευνών και αφού εξακριβώθηκε η πατρότητα του κειμένου, ακολούθησε δημοσίευση της ανακάλυψης, η οποία συγκίνησε ανά την υφήλιο επιστήμονες και θεολόγους. Ψηφιοποιήθηκε και διατίθεται στο διαδίκτυο, ενώ εκτιμάται ότι η επιστημονική μελέτη του θα διαρκέσει τα επόμενα δέκα χρόνια το ελάχιστο, και μπορεί να αποκαλύψει νέες πτυχές για την θεολογική έρευνα των πρώτων χρόνων της χριστιανικής εκκλησίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χειρόγραφα
No No No
Ηχογράφηση και στίχοι
Το συγκεκριμένο τραγούδι ηχογραφήθηκε στα "Olympic Studios" του Λονδίνου στα μέσα Μαρτίου του 1971, διάστημα κατά το οποίο το συγκρότημα δημιούργησε και το τραγούδι "Fools".
Οι στίχοι του τραγουδιού αναφέρονται στην μόλυνση του περιβάλλοντος και την όλο και πιο δυστοπική μελλοντική πραγματικότητα λόγω του περιορισμού των ελευθεριών μέσα στην κοινωνία.
Ζωντανές εκτελέσεις
Οι Deep Purple περιέλαβαν το "No No No" σε πολύ λίγες ζωντανές τους εμφανίσεις και το άφησαν εκτός set list αφού είδαν ότι η αντίδραση του κοινού ήταν σχετικά ψυχρή απέναντι στο συγκεκριμένο κομμάτι.
Ζωντανά ηχογραφημένη εκτέλεση του "No No No" υπάρχει στις κυκλοφορίες "Listen, Learn, Read On" (2002) και το DVD "Special Edition EP" (2002), από τη 1 Σεπτεμβρίου 1971 για την γερμανική τηλεοπτική εκπομπή "Beat Club".
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "No No No" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των Deep Purple Κατηγορία:Τραγούδια του 1971
Ωάριο
thumb|right| Το ωάριο είναι το γεννητικό κύτταρο (γαμέτης) των θηλυκών οργανισμών το οποίο βρίσκεται στην ωοθήκη.
Σε κάθε ωοθήκη από την γέννηση της γυναίκας υπάρχουν πάρα πολλά ειδικά κύτταρα, που στην εφηβεία θα αρχίσουν να εξελίσσονται σε ωάρια. Κάθε ωάριο ωριμάζει και ελευθερώνεται κάθε 28 μέρες (έμμηνος κύκλος που επαναλαμβάνεται μέχρι την εμμηνόπαυση) και αυτή η διαδικασία γίνεται εναλλάξ και στις 2 ωοθήκες.
Μετά την απελευθέρωσή του, το ωάριο προχωρεί στον ωαγωγό για να καταλήξει στη μήτρα. Με την παραγωγή και την ελευθέρωση του ωαρίου παρατηρείται αύξηση της έκκρισης ορμονών από την ωοθήκη,που προκαλούν πάχυνση και εμπλουτισμό με αίμα του βλεννογόνου του τοιχώματος της μήτρας. Οι αλλαγές αυτές προετοιμάζουν την μήτρα να θρέψει το έμβρυο αν το ωάριο γονιμοποιηθεί.
Για να γίνει η γονιμοποίηση του ωαρίου χρειάζεται κατά τη σεξουαλική επαφή το πέος, το γεννητικό όργανο του άνδρα, να βρίσκεται σε στύση και τα σπερματοζωάρια να εισχωρήσουν στη μήτρα, όπου θα βρίσκονται 72 ώρες. Σε αυτό το διάστημα το σπερματοζωάριο πρέπει να γονιμοποιήσει το ωάριο. Αν το ωάριο δεν γονιμοποιηθεί, η προετοιμασία της μήτρας δεν χρειάζεται και αρχίζει μια αντίστροφη διαδικασία απομάκρυνσης διαμέσου του κόλπου, των ουσιών (βλέννα) και του αίματος που μαζεύτηκε. Μετά την καταστροφή του ωαρίου ωριμάζει νέο ωάριο.
Αν και η ύπαρξη είχε διατυπωθεί ήδη από τα τέλη του 17ου αιώνα, το ωάριο παρατηρήθηκε για πρώτη φορά μικροσκοπικά το 1826 από τον Καρλ Ερνστ φον Μπάερ.
Σήφης Βαρδινογιάννης
Ο Ιωσήφ "Σήφης" Βαρδινογιάννης (1889 - 22 Σεπτεμβρίου 1944) ήταν Έλληνας ιατρός και πολιτικός παράγοντας του βενιζελισμού στον Πειραιά. Διατέλεσε επί σειρά ετών πρόεδρος της «Αδελφότητας Κρητών Πειραιώς “H Ομόνοια”», η οποία αποτελούσε το ισχυρότερο τότε προπύργιο του βενιζελισμού εκτός Κρήτης, ενώ κατά την Κατοχή ανέλαβε αρχηγός του ΕΔΕΣ Πειραιά.
Ο Βαρδινογιάννης εκτελέστηκε από την ΟΠΛΑ, λόγω της έντονα αντικομμουνιστικής δράσης του, η οποία συνοδεύτηκε, από τα τέλη του 1943, με ανοιχτή συνεργασία με τις κατοχικές δυνάμεις ασφαλείας εναντίον του ΕΑΜ. Ωστόσο, οι σταθερά αντιδεξιές-αντιβασιλικές του πεποιθήσεις τον οδήγησαν να αρνηθεί τη σύμπτυξη κοινού αντι-ΕΑΜικού μετώπου με τις βασιλόφρονες οργανώσεις, απορρίπτοντας τις σχετικές προτάσεις των φιλοβασιλικών.
Βίος
Γεννημένος το 1889 στον Άγιο Ιωάννη Σφακίων, ο Σήφης Βαρδινογιάννης ήταν αδελφός του εμπόρου Ιωάννη Βαρδινογιάννη. Ανεψιοί του ήταν ο μετέπειτα βουλευτής και υπουργός Παύλος Βαρδινογιάννης και οι επιχειρηματίες Νίκος, Βαρδής, Γεώργιος, Σήφης και Θεόδωρος Βαρδινογιάννης.
Στις 8 Απριλίου 1932, κατά τη διάρκεια πολιτικής συγκέντρωσης του αντιβενιζελικού υποψήφιου δήμαρχου Πειραιά Σωτήρη Στρατήγη στην Κοκκινιά, ο Βαρδινογιάννης και οι ένοπλοι συνοδοί του επιτέθηκαν κατά των αντιβενιζελικών. Ο καταιγισμός των ριπών είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο δύο συγκεντρωμένων και τον τραυματισμό άλλων τεσσάρων. Ο ένας από τους δύο νεκρούς αντιβενιζελικούς ήταν ο απότακτος βασιλόφρων αξιωματικός του Στρατού Γεώργιος Πολυχρονόπουλος, αδελφός του μετέπειτα αστυνομικού διευθυντή Αθηνών Ιωάννη Πολυχρονόπουλου, ο οποίος το 1933 οργάνωσε την αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του Ελευθερίου Βενιζέλου με εκτελεστικό όργανο τον λήσταρχο Καραθανάση. Ο Βαρδινογιάννης τελικά αθωώθηκε, καθώς πολλοί μάρτυρες άλλαξαν τις καταθέσεις τους.
Σε εκείνες τις δημοτικές εκλογές ο Βαρδινογιάννης είχε αναλάβει τη διεξαγωγή της προεκλογικής εκστρατείας του υποψηφίου των Φιλελευθέρων, Αντιναύαρχου εν αποστρατεία Αθανάσιου Μιαούλη (γόνου της γνωστής οικογένειας). Χαρακτηριστικά, προέτρεπε τους παραδοσιακά βενιζελικούς Μικρασιάτες πρόσφυγες του Πειραιά να ψηφίσουν Μιαούλη με τα εξής λόγια: «''Πρόσφυγες! Την Κυριακήν κινδυνεύει η Δημοκρατία. Βάλτε φωτιά στους άτιμους!''»
Στην Κατοχή
Κατά την Κατοχή, ο Βαρδινογιάννης έγινε μέλος της αντιστασιακής οργάνωσης ΕΔΕΣ του Ναπολέοντα Ζέρβα, αναλαμβάνοντας την αρχηγία της στον Πειραιά. Ωστόσο, από το 1943, άρχισε να συνεργάζεται με τις κατοχικές δυνάμεις ασφαλείας, θορυβημένος από τη ραγδαία εξάπλωση και ενίσχυση του ΕΑΜ. Όντας άνθρωπος με παραδοσιακά πολύ καλές προσβάσεις σε όλο τον τοπικό κρατικό μηχανισμό του Πειραιά, ο Βαρδινογιάννης χρησιμοποιούσε την επιρροή του για να εξασφαλίζει στα μέλη του ΕΔΕΣ Πειραιά ταυτότητες της Ειδικής Ασφάλειας, ενώ είχε εξαρχής τη δυνατότητα να αποφυλακίζει κρατουμένους της Γενικής Ασφάλειας Πειραιώς κατά βούληση.
Φαρούκ της Αιγύπτου
Ο Φαρούκ Α΄ της Αιγύπτου (11 Φεβρουαρίου 1920 - 18 Μαρτίου 1965) ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της Αιγύπτου και του Σουδάν, διαδεχόμενος τον πατέρα του, Φουάτ Α΄ της Αιγύπτου, το 1936.
Σήφης Βαρδινογιάννης
Στην Κατοχή
Ωστόσο, αυτή η δράση του δεν μείωσε καθόλου τα αντιδεξιά και αντιβασιλικά αισθήματά του. Είναι χαρακτηριστικό ότι, όταν εκπρόσωποι της φιλοβασιλικής οργάνωσης «Εθνική Δράσις» (των Σπύρου Μαρκεζίνη, Τρύφωνα Τριανταφυλλάκου κ.α.) τον προσέγγισαν και του πρότειναν τη σύμπτυξη κοινού αντι-ΕΑΜικού μετώπου, ο Βαρδινογιάννης απάντησε δείχνοντάς τους τα δύο πιστόλια που είχε στη ζώνη του και μετά είπε: «''Τα βλέπετε αυτά; Έχουν δέκα σφαίρες. Οι 9 είναι για τους κομμουνιστές και η μία για τον βασιλιά.''»
Φαρούκ της Αιγύπτου
Γνωστός όχι για τις ηγετικές και διοικητικές του ικανότητες, αλλά για την αδυναμία του στις γυναίκες, την κραιπάλη και το καλό φαγητό, ο Φαρούκ παντρεύτηκε το 1938 τη Φαρίντα, με την οποία απέκτησε τρεις κόρες. Το 1948 πήρε διαζύγιο από τη Φαρίντα και το Μάιο του 1951 παντρεύτηκε τη 17χρονη Ναρριμάν Σαντέκ.
Σήφης Βαρδινογιάννης
Στην Κατοχή
Τελικά ο Βαρδινογιάννης δολοφονήθηκε από την ΟΠΛΑ, στις 22 Σεπτεμβρίου 1944. Στην επιχείρηση συμμετείχε ολόκληρη η ομάδα της ΟΠΛΑ Παλιάς Κοκκινιάς, σχεδόν όλοι τους ντυμένοι με γερμανικές στολές της Feldgendarmerie (Γερμανική Στρατονομία). Από τα πυρά των σωματοφυλάκων του Βαρδινογιάννη σκοτώθηκαν δύο μέλη της ΟΠΛΑ και ο γερμανός Βίλυ ο οποίος είχε αυτομολήσει από τη Βέρμαχτ και είχε ενταχθεί στον ΕΛΑΣ Πειραιά και συμμετείχε στην επιχείρηση.
Φαρούκ της Αιγύπτου
Τον Οκτώβριο του 1951, το αιγυπτιακό Κοινοβούλιο κατήργησε μονομερώς τη Σύμβαση Συγκυριαρχίας (1899) και ανακήρυξε τη μοναδική κυριαρχία της Αιγύπτου επί του Σουδάν με τον βασιλιά Φαρούκ Α΄ ως βασιλιά και των δύο κρατών, τίτλο τον οποίο δεν αναγνώρισαν ούτε οι Σουδανοί ούτε οι Άγγλοι.
Στις 26 Ιουλίου 1952 ο Φαρούκ παραιτήθηκε από το θρόνο, έπειτα από επανάσταση αξιωματικών του στρατού. Στις 18 Μαρτίου του 1965, έκπτωτος πλέον, έπαθε συμφόρηση σε γαλλικό εστιατόριο κοντά Ρώμη. Ήταν 45 ετών και ζύγιζε 135 κιλά. Μαζί του το βράδυ εκείνο βρισκόταν η μαρκησία Ίρμα Καπέτσε Μινούτολο αντί της συνηθισμένης συνοδού του. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Αιγύπτου
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1926-27
Στο 3ο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1926-27 τον τίτλο κατέκτησε και πάλι ο Ολυμπιακός. Όμως, αν και είχε ιδρυθεί η ΕΠΟ από το Νοέμβριο του 1926, δεν διεξήχθη πανελλήνιο πρωτάθλημα. Με την ένταξη στην Ένωση των σωματείων του φιλικού προς τον Εθνικό "Συνδέσμου Ποδ. Σωματείων" τα μέλη της Ένωσης αυξάνονται σε 14. Έτσι δημιουργείται και Β΄ κατηγορία.
Λεπτομέρειες
Τον Σεπτέμβριο του 1926 στον νεοσύστατο Σύνδεσμο Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πειραιώς εκτός των Εθνικού, Ηρακλή, Άμυνας Κοκκινιάς, Βυζαντίου, Ελλάς και Πειραϊκού, που ήταν και τα αρχικά του μέλη της προηγούμενη περιόδου 1925-26, εντάσσονται επιπλέον οι: Φαληρικός και Φαληρική Ένωσις, Μόντα Κλουμπ, Θησεύς Πειραιώς, Προοδευτική Νεολαία, Ατρόμητος και Καλλιθαϊκός , καθώς και οι Π.Σ. Μοσχάτου και Π.Ο. Θύελλα.
Ωστόσο όμως, το Νοέμβριο του 1926, ο φιλο-Εθνικός "Σύνδεσμος Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πειραιώς" και η φιλο-Ολυμπιακή "Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πειραιώς" συγχωνεύτηκαν, έπειτα και την παρέμβαση των υπόλοιπων Ενώσεων, και ειδικότερα αυτή της Ένωσης Αθηνών και αφού συμφώνησαν στο νέο Δ.Σ. να εκλεγούν οι Καλούδης, Τζουμερκιώτης της "Ένωσης" και Τερεζάκης, Γεωργίου, Κονταρίνης του "Συνδέσμου".
Το πρωτάθλημα της ΕΠΣΠ για την περίοδο 1926-27, έπειτα την όλη διαδικασία της συγχώνευσης της με τον Σύνδεσμο και την ένταξη των μελών του Συνδέσμου στη δύναμή της, ξεκίνησε καθυστερημένα και έπειτα από συνεχείς αναβολές, τον Φεβρουάριο του 1927. Όμως, η αύξηση των σωματείων-μελών της ΕΠΣΠ τον Νοέμβριο, είχε ως αποτέλεσμα τον Απρίλιο του 1927 ο Εθνικός να εκλέξει διοικητικό συμβούλιο της αρεσκείας του στην Ένωση με πρόεδρο το Χαρ. Βολονάκη, κάτι το οποίο ουσιαστικά δεν θέλησε να αποδεχτεί ο Ολυμπιακός. Έτσι με τη λήξη του πρωταθλήματος 1926-27 αποχώρησε τόσο από την ένωση όσο και από την ΕΠΟ και σε μια επίδειξη δύναμης, μαζί με τον Παναθηναϊκό και την ΑΕΚ ίδρυσαν τον Π.Ο.Κ.. Οι τρεις μεγάλοι συνασπίστηκαν, με αποτέλεσμα να ματαιωθεί το 1ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα 1927 το οποίο η ΕΠΟ είχε προκηρύξει μεταξύ των πρωταθλητών των τριών τοπικών ενώσεων: ΠΑΟ (Αθήνας), Ολυμπιακού (Πειραιά) και Ηρακλή (Μακεδονίας).
Α΄ κατηγορία
μικρογραφία|δεξιά|250px|Οι αδερφοί Ανδριανόπουλοι Την Α΄ κατηγορία αρχικά συγκρότησαν οι ομάδες: Ολυμπιακός και Νεάπολις και οι του Συνδέσμου: Φαληρικός, Εθνικός, Φαληρική, Άμυνα, Ηρακλής και Προοδευτική Νεολαία (αρχικά είχε δηλωθεί στη Β΄), καθώς και ο Τιτάν (Παμπειραϊκός). Πριν την έναρξη όμως οι μεν Τιτάν και Νεάπολις συγχωνεύτηκαν και συνέχισε η Νεάπολις στο πρωτάθλημα, ενώ προστέθηκε και ο Καλλιθαϊκός. Η Άμυνα Κοκκινιάς μεταφέρθηκε στη Β΄ και Προοδευτική εν τέλει δεν μετείχε.
Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός, νικώντας σε τελικό αγώνα τον Εθνικό. Αρχικά, ο τελικός αγώνας ορίσθηκε να γίνει την Κυριακή 12 Ιουνίου 1927 στο γήπεδο του Παναθηναϊκού, ωστόσο όμως λόγω του ότι ο ΠΑΟ ήθελε να γίνει ο αναβλειθής αγώνας με την ΑΕΚ για τον τελικό του πρωταθλήματος Αθηνών, ο αγώνας Ολυμπιακού και Εθνικού τελέσθηκε στο γήπεδο του Πανελληνίου. Έπειτα από ένα επεισοδιακό παιχνίδι ο Ολυμπιακός επικράτησε με 4-2, με το πρώτο ημίχρονο να λήγει 3-1 υπέρ του Ολυμπιακού και στο δεύτερο ημίχρονο να σκοράρει άλλο ένα τέρμα και επίσης ένα τέρμα ο Εθνικός με πέναλτι και να διαμορφώνεται έτσι το τελικό 4-2. Ωστόσο όμως, λόγω του ότι ο αγώνας έπειτα τα επεισόδια καθυστέρησε να τελειώσει, η ΕΠΣΠ όρισε να γίνει επαναληπτικός αγώνας αρχικά την Κυριακή 10 Ιουλίου και κατόπιν η επόμενη απόφασή της ήταν να μετατεθεί για τον Σεπτέμβριο. Τελικά ο αγώνας αποφασίστηκε να γίνει την Κυριακή 17 Ιουλίου 1927 στο γήπεδο του Παναθηναϊκού, όπου νικητής αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός με 1-0.
* Η Προοδευτική αρχικά είχε δηλωθεί στη Β΄ κατηγορία και στη συνέχεια στην Α΄. Ωστόσο τελικά δεν μετείχε μέχρι και το 1928, που επανεντάχθηκε στη δύναμη της ΕΠΣΠ και στις διοργανώσεις την περίοδο 1928-29.
** Νεάπολις και Τιτάν δηλώθηκαν αρχικά αλλά πριν ακόμα την έναρξη της σεζόν τον Φεβρουάριο του 1927 συγχωνεύτηκαν. Έπειτα την συγχώνευση η Νεάπολις συνέχισε υπό αυτήν την ονομασία.
Β΄ κατηγορία
Στη Β΄ κατηγορία εντάχθηκαν τα υπόλοιπα σωματεία του Συνδέσμου: Άμυνα (αρχικά είχε δηλωθεί στην Α΄), Βυζάντιο, Μοσχάτο, Ατρόμητος Πειραιώς, Πειραϊκός, Θησεύς, Θύελλα, Μόντα Κλουμπ και τα νέα σωματεία που εγγράφηκαν στη δύναμη της ΕΠΣΠ: ΑΕΚ Πειραιώς, Άρης Πειραιώς, Πειραιεύς, καθώς και οι Β΄ ομάδες Εθνικού και Καλλιθαϊκού. Στη Β΄ κατηγορία είχε δηλωθεί αρχικά και η Προοδευτική, η οποία στη συνέχεια συμπεριλήφθηκε στην Α' και τελικά δεν συμμετείχε. Στην πορεία του πρωταθλήματος έγιναν διαφοροποιήσεις, διότι κάποιες ομάδες αποσύρθηκαν. Δεν είναι γνωστές λεπτομέρειες εκτός από το ότι η Άμυνα ανέβηκε στην Α΄.
** Προς το τέλος της σεζόν αποσύρθηκε.
*** Δηλώθηκαν αλλά δεν μετείχαν.
Μέλη του Συνδέσμου
Αναλυτικά όλα τα σωματεία-μέλη του Συνδέσμου Ποδοσφ. Σωματείων Πειραιώς, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που εντάχθηκαν στον Σύνδεσμο στις αρχές της περιόδου 1926-27, πριν την ένωση του με την ΕΠΣΠ τον Νοέμβριο του 1926 και η μετέπειτα τύχη τους. Ήταν τα εξής:
Στέφανος Δαίδαλος
Ο Στέφανος Δαίδαλος (αγγλ. Stephen Dedalus) είναι φανταστικός χαρακτήρας, πλασμένος από τον Τζέημς Τζόυς με αυτοβιογραφικά χαρακτηριστικά. Τον συναντούμε στα έργα του «Το Πορτραίτο του Καλλιτέχνη» και «Οδυσσέας».
Περιγραφή
Ο χαρακτήρας του Στέφανου Δαίδαλου μεγαλώνει χωρίς πατέρα. Είναι ένας ευαίσθητος νέος με ανησυχίες και ευγενή αισθήματα. Διαθέτει μόρφωση ανώτερη του περιβάλλοντός του, δεν διαθέτει όμως φίλους της ηλικίας του. Είναι εμπνευσμένος από τον χαρακτήρα του Τηλέμαχου από την Οδύσσεια, ενώ το όνομά του είναι συμβολικό, εφόσον τον παραλληλίζει με δύο σημαντικές φυσιογνωμίες, τον πρωτομάρτυρα Στέφανο που μαρτύρησε, και τον Δαίδαλο, ο οποίος τελικά με την δύναμη του μυαλού του κατόρθωσε να δραπετεύσει από τον λαβύρινθο οπου ήταν φυλακισμένος, αφού κατανίκησε τα δεσμά του νόμου της βαρύτητας.
Κατηγορία:Λογοτεχνικοί χαρακτήρες
Μαζί για την Καταλονία (2017)
Ιστορία
Οι πολιτικές αναταραχές που οδήγησαν στην ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Καταλονίας τον Οκτώβριο του 2017 από τον τότε πρόεδρο της Ζενεραλιτάτ, Κάρλες Πουτζδεμόν, οδήγησαν στην άρση του αυτοδιοίκητου της περιφέρειας από την Ισπανική Κυβέρνηση και την οργάνωση νέων περιφερειακών εκλογών τον Δεκέμβριο. Με τον Πουτζδεμόν να έχει απομακρυνθεί από τη θέση του και να έχει καταφύγει στο Βέλγιο αποφεύγοντας την προφυλάκιση και πολλά μέλη της τέως κυβέρνησης του συνασπισμού Μαζί για το Ναι (όπως ο αντιπρόεδρος Οριόλ Ζουνκέρας) στη φυλακή με κατηγορίες για εξέγερση, αποφασίστηκε η δημιουργία ενός νέου συνασπισμού που θα ενσωμάτωνε τόσο μέλη του PDeCAT όσο και ανεξάρτητους πολίτες όπως ο συγγραφέας Ζάουμε Καμπρέ, ο ιστορικός Ζοζέ Μαρία Σαβατέ ή ο πρόεδρος της Εθνικής Καταλανικής Συνέλευσης Ζόρδι Σάντσεθ.
Στις εκλογές που ακολούθησαν, ο συνασπισμός κατέλαβε 34 έδρες, όντας το ισχυρότερα από τα αποσχιστικά κόμματα, και στη γενική καταμέτριση δεύτερο από τους Πολίτες που κατέλαβαν 36. Εν γένει, τα αποσχιστικά κόμματα κατάφεραν την απόλυτη πλειοψηφία με 70 έδρες έναντι των 65 των υπολοίπων κομμάτων. Μετά από τις αποτυχημένες προσπάθειες ψήφισης του Κάρλες Πουτζδεμόν και του Ζόρδι Σάντσεθ ως νέου προέδρου, στις 17 Μαΐου, με τη θετική ψήφο της Ρεπουμπλικανικής Αριστεράς και την αποχή της Λαϊκής Υποψηφιότητας Ενότητας, το μέλος του συνασπισμού και νούμερο 11 στον εκλογικό κατάλογο για τη Βαρκελώνη Κιμ Τόρα ορίστηκε νέος πρόεδρος της Ζενεραλιτάτ με απλή πλειοψηφία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κόμματα της Καταλονίας
Θαλάσσιο ιγκουάνα
Το Θαλάσσιο ιγκουάνα (Amblyrhynchus cristatus- Αμβλύρρυγχος ο λοφιοφόρος) είναι ιγκουάνα που βρίσκεται μόνο στα Νησιά Γκαλαπάγκος και το οποίο έχει την ικανότητα, μοναδική μεταξύ των σύγχρονων σαυρών, να ζει και να τρέφεται στη θάλασσα, όντας έτσι θαλάσσιο ερπετό. Μπορεί να βουτάει πάνω από 10 μέτρα μέσα στο νερό. Έχει εξαπλωθεί σε όλα τα νησιά του αρχιπελάγους, ενώ κάποιες φορές καλείται το Θαλάσσιο ιγκουάνα των Γκαλαπάγκος). Ζει κυρίως στις βραχώδεις ακτές των νησιών, αλλά μπορεί να εντοπιστεί και σε βαλτώδεις ή θαμνώδεις παραλίες.
Υποείδη
Καταχωρούνται με αλφαβητική σειρά.
Ανατομία
Όταν ο Κάρολος Δαρβίνος επισκέφτηκε τα νησιά αηδιασμένος από την εμφάνιση των ζώων, έγραψε:
Στην πραγματικότητα οι Amblyrhynchus cristatus δεν είναι πάντα μαύρες. Οι νεαρές σαύρες είναι πιο ανοιχτόχρωμες στην ράχη και κάποιοι τύποι ενηλίκων σαυρών είναι γκρίζες. Οι αιτία των σκοτεινών τόνων είναι ότι το είδος πρέπει να απορροφά ταχύτατα θερμότητα για να μειώσουν την περίοδο λήθαργου, αφού βγουν στην επιφάνεια από το νερό. Τρέφονται σχεδόν αποκλειστικά με θαλάσσιες άλγες για να αποβάλουν το υπερβολικό αλάτι από τις ρινικές τους κοιλότητες, καθώς ζεσταίνονται από τον ήλιο και το στρώμα από αλάτι μπορεί να κάνει τα πρόσωπα τους άσπρα. Στα ενήλικα αρσενικά, ο χρωματισμός μεταβάλλεται με την εποχή. Την εποχή της γονιμοποίησης τα ενήλικα αρσενικά των νοτιότερων νησιών είναι τα πιο χρωματιστά, αφού αποκτούν κοκκινωπά και σκούρα πράσινα χρώματα, ενώ στην Σάντα Κρουζ είναι κεραμιδί και μαύρο και στην Φερναντίνα είναι κεραμιδί και μουντό πράσινο.
Μία άλλη διαφορά μεταξύ των ιγκουάνα είναι το μέγεθος, που είναι διαφορετικό ανάλογα με το νησί στο οποίο κατοικεί το κάθε ένα ιγκουάνα. Τα ιγκουάνα που ζουν στα νησιά Φερναντίνα και Ισαβέλα είναι τα μεγαλύτερα που μπορούν να βρεθούν στα Γκαλαπάγκος. Από την άλλη, τα μικρότερα ιγκουάνα βρίσκονται στο νησί Τζενοβέζα.
Τα ενήλικα αρσενικά είναι περίπου 1,3 μέτρα (τα θηλυκά 0.6 μέτρα) και ζυγίζουν 1,5 κιλά.
Στην ξηρά, τα θαλάσσια ιγκουάνα είναι μάλλον αδέξια ζώα, αλλά στο νερό είναι εξαίσιοι κολυμβητές που χρησιμοποιούν την πανίσχυρη ουρά τους για να προωθούν τους εαυτούς τους.
Συμπεριφορική οικολογία
Ως εξώθερμα ζώα, τα θαλάσσια ιγκουάνα μπορούν να μείνουν στην κρύα θάλασσα για περιορισμένο χρόνο, όπου καταδύονται για άλγη. Παρόλα αυτά, κολυμπώντας μόνο στα ρηχά νερά γύρω από τα νησιά, μπορούν να επιβιώσουν από μία κατάδυση μισής ώρας και βάθους περισσότερο από 15 m. Μετά από αυτές τις καταδύσεις, επιστρέφουν στην περιοχή τους για να ξαναζεσταθούν από τον ήλιο. Όταν είναι κρύο, το ιγκουάνα είναι ανίκανο να κινηθεί αποτελεσματικά καθιστώντας το τρωτό σε αρπακτικά, γι' αυτό είναι πολύ επιθετικά πριν ζεσταθούν (αφού είναι ανίκανα να τρέξουν, προσπαθούν να δαγκώσουν τους εχθρούς τους). Κατά την εποχή της αναπαραγωγής, τα αρσενικά γίνονται πολύ τοπικιστικά. Βρίσκουν μεγάλες ομάδες από θηλυκά για να ζευγαρώσουν, και τα φυλάσσουν από άλλα αρσενικά ιγκουάνα. Παρόλα αυτά, το είδος τις υπόλοιπες περιόδους είναι επιθετικό μόνο όταν κάνει κρύο.