cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επιχειρησιακή Ζώνη της Αδριατικής Παράκτιας Γραμμής
Ιστορικό
Η ιδρύθηκε, με έδρα την Τεργέστη, στις 10 Σεπτεμβρίου 1943, από τον Αδόλφο Χίτλερ, ως απάντηση στην ιταλική συνθηκολόγηση (8 Σεπτεμβρίου 1943) μετά την Συμμαχική εισβολή στην Ιταλία. Αποτελούσε τις επαρχίες Ούντινε, Επαρχία της Γκορίτσια (1927-1945), Τεργέστη, Πούλα (Πόλα), Ριέκα (Φιούμε) και Λιουμπλιάνα (Λουμπιάνα). Η Επιχειρησιακή Ζώνη των Προπόδων Άλπεων, που περιλαμβάνει τις επαρχίες Μπελλούνο, Νότιο Τιρόλο και Τρεντίνο, ιδρύθηκε την ίδια ημέρα. Και οι δύο επιχειρησιακές ζώνες ήταν ξεχωριστές από την Ιταλική Λαϊκή Δημοκρατία, με έδρα το Σαλό στη λίμνη Γκάρντα, η οποία κυβερνούσε την υπόλοιπη Ιταλία που δεν είχε ακόμη καταληφθεί από τους Συμμάχους. Το όνομα της ζώνης ήταν μια αναφορά στην ιστορική γη του στέμματος της αυστριακή παράκτια όχθη.
H δεν ενσωματώθηκε στο Γερμανικό Ράιχ, αλλά προσαρτήθηκε στη Ναζιστική διοικητική διαίρεση της Καρινθίας. Ο Φρίντριχ Ράινερ, Ναζί Γκάουλαϊτερ της Καρινθίας διορίστηκε Επίτροπος Άμυνας του Ράιχ της Επιχειρησιακής Ζώνης της Αδριατικής Παράκτιας Γραμμής, και έτσι έγινε επικεφαλής της πολιτικής διοίκησης της ημι-προσαρτημένης περιοχής. Στην επαρχία της Λιουμπλιάνας δόθηκε σλοβενική επαρχιακή διοίκηση. Ο κορυφαίος συνεργάτης Γκρέγκοριτζ Ροζμάν, Επίσκοπος της Λιουμπλιάνας, συνέστησε στον Ράινερ ότι ο διαβόητος αντισημίτης Λεόν Ρουπνίκ θα έπρεπε να είναι ο πρόεδρος της νέας επαρχιακής κυβέρνησης της Λουμπλιάνα, και ο Ρούπνικ διορίστηκε στη συνέχεια κανονικά στις 22 Σεπτεμβρίου 1943. Ο στρατηγός των SS Έρβιν Ρόσνερ έγινε Σύμβουλος του Προέδρου.
Στρατόποεδο συγκέντρωσης Ριζιέρα ντι Σαν Σάμπα
Ο διοικητής της, ηγέτης των SS και της αστυνομίας Οντίλο Γκλομπότσνικ, είχε γίνει ένας από τους πιο επίφοβους ηγέτες των Ναζί στην Ανατολική Ευρώπη μετά την εκκαθάριση των εβραϊκών γκέτο στη Βαρσοβία και το Μπιάλυστοκ και την επίβλεψη των επιχειρήσεων των στρατοπέδων εξόντωσης στο Μπέλζεκ, Σομπίμπουρ, Μαϊντάνεκ και Τρεμπλίνκα. Διοικούσε όλα τα ναζιστικά στρατόπεδα στην κατεχόμενη Πολωνία από το 1941 έως το 1943. Αφού υπηρέτησε για λίγο ως Γκάουλαιτερ της Βιέννης, είχε τοποθετηθεί στην Τεργέστη, όπου μέχρι το τέλος διηύθυνε τη φυλακή Ριζιέρα Ντι Σαν Σάμπα, το μοναδικό στρατόπεδο των SS που δημιουργήθηκε ποτέ σε ιταλικό έδαφος.
Ο Γκλομπότσνικ, επιστρέφοντας από τη γενέτειρά του στα μέσα Σεπτεμβρίου 1943, ίδρυσε το γραφείο του στη Οδό Νίζα 21 στην Τεργέστη και άρχισε να χρησιμοποιεί την Ειδική Μεραρχία R για τη συστηματική δίωξη των Εβραίων, των παρτιζάνων και των αντιναζιστικών πολιτικών στο Φριούλι, της Ίστρια και άλλες περιοχές της κροατικής ακτογραμμής στην Αδριατική. Το 92ο επιτελείο του, κυρίως μέλη των γερμανικών και ουκρανικών SS που αποκτήθηκε στην Επιχείρηση Ράινχαρντ, επεκτάθηκε γρήγορα για να καταπολεμήσει την αδυσώπητη αντάρτικη δραστηριότητα σε όλη την περιοχή. Η επικράτεια του Γκλομπότσνικ περιλάμβανε τη Ρισιέρα Ντι Σαν Σάμπα, έναν μεγάλο, παρωχημένο και εξαθλιωμένο μύλο ρυζιού στην Οδό Ράτο ντε λα Πιλέρια 43 στο προάστιο Σαν Σάμπζ της Τριεστίνης. Υπό την επίβλεψή του μετατράπηκε στο μοναδικό ναζιστικό στρατόπεδο εξόντωσης στην ιταλική επικράτεια. Το στρατόπεδο χρησιμοποιήθηκε για τη κράτηση ομήρων, παρτιζάνων και πολιτικών κρατουμένων και ως στρατόπεδο συλλογής και διέλευσης Εβραίων που εκτοπίζονταν στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τον Οκτώβριο του 1943, ξεκίνησαν οι συλλήψεις και το στρατόπεδο άνοιξε, στελεχωμένο κυρίως από Γερμανούς και Ουκρανούς μέλη των SS υπό τη διοίκηση του Ταγματάρχη των SS Κρίστιαν Βιρτ, πρώην διοικητή του στρατοπέδου εξόντωσης Μπέλζεκ. Ο Βιρτ σκοτώθηκε από Γιουγκοσλάβους Παρτιζάνους στην Οπατίγια, στις 26 Μαΐου 1944. Αντικαταστάθηκε από τον πρώην αναπληρωτή του Βιρτ στο Λούμπλιν και διάδοχο στο Μπέλζεκ, Συνταγματάρχη των SS Γκότλιμπ Χέρινγκ. Ο Χέρινγκ αντικαταστάθηκε από τον Αντισυνταγματάρχη των SS Ντίτριχ Άλερς τον Αύγουστο του 1944. Στις 28 Απριλίου 1945, το στρατόπεδο Σαν Σάμπα σταμάτησε να λειτουργεί και τα στρατεύματα των Βάφεν Ες-Ες απελευθέρωσαν τους εναπομείναντες κρατούμενους και κατέστρεψαν τον θάλαμο αερίων και το κτίριο του αποτεφρωτηρίου την επόμενη μέρα, για να καταστρέψουν στοιχεία εγκλημάτων πολέμου.
Περισσότεροι από 25.000 Ιταλοί, Σλοβένοι, Κροάτες και Εβραίοι πολίτες πέρασαν από το στρατόπεδο Σαν Σάμπα, περίπου 5.000 σκοτώθηκαν εκεί με διάφορες μεθόδους, συμπεριλαμβανομένης της εκτέλεσης με αέρια. Σήμερα ο μύλος ρυζιού είναι Ιταλικό Εθνικό Μνημείο. Οι διοικητές και οι συνεργάτες του στρατοπέδου δικάστηκαν στην Τεργέστη το 1976, αλλά οι ποινές τους δεν εκτελέστηκαν ποτέ.
Γερμανικά σχέδια για την περιοχή
μικρογραφία|265x265εσ| Η αυστριακή ακτογραμμή, με την Γκορίτσια και την [[Ίστρια σε ροζ και την Καρνιόλα σε κίτρινο]] Ο εθνικός και πολιτικός επαναπροσδιορισμός της Αδριατικής Ακτογραμμής εξετάστηκε κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου σε θεωρητικό επίπεδο. Σε ένα τηλεγράφημα που εστάλη στις 9 Σεπτεμβρίου 1943 στον υπουργό Εξωτερικών Γιοαχίμ φον Ρίμπερντροπ, ο Γκάουλαιτερ Ράινερ προτείνει τη μελλοντική ίδρυση προτεκτοράτων για το Ράιχ στη Γκορίτσια, την Ίστρια και την Καρνιόλα, με βάση τις υποδιαιρέσεις της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Ωστόσο, η αρχική γερμανική πολιτική για την κατοχή ευνόησε την ενσωμάτωση της περιοχής στη Γερμανική Διοικητική Υποδιαίρεση της Καρινθίας. Η εθνοτική πολυπλοκότητα της περιοχής επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί για να εκμηδενιστεί η ιταλική επιρροή, για να προωθηθεί ο εθνοτικός κατακερματισμός και να εισαχθεί η Γερμανία ως δύναμη σταθεροποίησης. Αυτή η στρατηγική βασίστηκε στην κατανόηση της ιστορίας της μεσαιωνικής Γερμανίας και της μοναρχίας των Αψβούργων, όπου οι Γερμανοί άρχοντες και ευγενείς θεωρήθηκαν πως είχαν κάνει την οικονομική και διοικητική ανάπτυξη της περιοχής δυνατή.
Η εθνικό-κοινωνική σύνθεση των περιοχών της Βενετίας-Τζιούλια, της Τεργέστης και του Φριούλι ήταν ένα σημαντικό συστατικό των σχεδίων κατοχής από την Ναζιστική Γερμανία. Η φασιστική κυβέρνηση είχε χάσει την υποστήριξη των κατακερματισμένων εθνοτικών ομάδων σε όλη την περιοχή- και η κατάρρευση του καθεστώτος οδήγησε σε μια περίοδο αποπροσανατολισμού ανάμεσα στους Ιταλούς. Η Ναζιστική προπαγάνδα λειτούργησε για να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση ότι οι περιοχές κάτω από τη ζώνη είχαν αυστροουγγρικές ρίζες. Η Γερμανία είχε σχέδια να υιοθετήσει την περιοχή ως μέρος του κράτους. Ωστόσο, χρησιμοποίησαν το ευημερούν αυτοκρατορικό παρελθόν της περιοχής για να έχουν σχέσεις με την Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία. Ονόμασαν τη περιοχή Ακτή της Αδριατικής, η οποία αναφερόταν στο αυστροουγγρικό παρελθόν, όπως ήταν η ονομασία που χρησιμοποιούσε η αυτοκρατορία σε σχέση με περιοχές βόρεια της Αδριατικής. Αυτή η προπαγάνδα σχετίζεται με το ευρύτερο γερμανικό σχέδιο καθώς σκόπευαν να αντικαταστήσουν τη Ρώμη με τη Βιέννη ως πρωτεύουσα της περιοχής. Οι Ναζί πίστευαν ότι αναφέροντας το ευημερούν παρελθόν, μπορούσαν να προκαλέσουν συναισθήματα νοσταλγίας που τελικά θα δημιουργούσαν πολιτιστικούς δεσμούς μεταξύ της Βιέννης και της Τεργέστης με τη Γερμανία.
Οι Ναζί χρησιμοποίησαν περισσότερες τακτικές προπαγάνδας όπως φαίνεται στην Ιταλία μέσω της ίδρυσης της Ιταλικής Λαϊκής Δημοκρατίας, η οποία ουσιαστικά ήταν μια κυβέρνηση-μαριονέτα που ήταν υπό τον έλεγχο της Γερμανίας. Αφού η Ιταλική Λαϊκή Δημοκρατία ήταν υπό τον έλεγχο της, η Γερμανία είχε την ικανότητα να θεσπίσει εξαιρετικά κατασταλτικούς νόμους που στόχευαν συγκεκριμένες εθνοτικές και εθνικές ομάδες, διαδίδοντας έτσι την ιδεολογία των Ναζί σε όλη τη περιοχή. Στις 10 Νοεμβρίου 1943, ο Κάρλ Λάππερ -επικεφαλής των SS στις Άλπεις- εξέδωσε μια εντολή που περιόριζε όλες τις ιταλικές ραδιοφωνικές και ειδησεογραφικές πηγές εντός της ζώνης, καθώς αντικαταστάθηκαν από γερμανικές ραδιοφωνικές εκπομπές και δελτία ειδήσεων. Αφού δημιούργησαν ένα εκτεταμένο δίκτυο προπαγάνδας που επηρέαζε ολόκληρη την καθημερινή ζωή, οι Γερμανοί μπόρεσαν να εξαναγκάσουν την υποστήριξη για τη ναζιστική υπόθεση.
Το μέλλον της επαρχίας Ούντινε (Κεντρικό και Δυτικό Φριούλι, οι επαρχίες της Ούντινε και του Πορντενόνε) ήταν αβέβαιο, αλλά ήταν προφανές ότι επρόκειτο να ακολουθηθεί μια στρατηγική παρόμοια με αυτή σε άλλες περιοχές στην επιχειρησιακή ζώνη. Στο τηλεγράφημα που αναφέρθηκε προηγουμένως, ο Ράινερ τονίζει ότι η περιοχή Φριούλι δεν είναι εθνικά ιταλική, αλλά αποτελείται από ομιλητές της φριουλικής και, σε μικρότερο βαθμό, της γερμανικής και της σλοβενικής. Γερμανοί μελετητές παρουσίασαν επίσης υποτιθέμενα στοιχεία για τη  βαθιά επιρροή" της γερμανικής κουλτούρας και γλώσσας στους Φριουλιανούς, συμπεριλαμβανομένων των δανεικών λέξεων και των μεσαιωνικών τοπωνυμίων. Βρέθηκαν επίσης ιστορικές μαρτυρίες για την περιοχή του Φριούλι ως τόπο πορείας στις αυτοκρατορίες της Δυναστείας των Καρολίδων και της πρώιμης γερμανικής αυτοκρατορίας, καθώς και για τον ρόλο που έπαιξαν οι Γερμανοί φεουδάρχες στην περιοχή και την προσάρτησή της στο Δουκάτο της Καρινθίας στα τέλη του 10ου αιώνα. Έτσι έφτασαν στο συμπέρασμα ότι οι κάτοικοι της περιοχής ανήκαν στο γερμανικό πολιτιστικό πεδίο και ότι η γη τους ήταν αρχαίο τμήμα της Γερμανικής Αυτοκρατορίας και έκτοτε ήταν μέρος του γερμανικού ζωτικού χώρου (Λέμπενσπραουμ'').  Αυτά τα υποτιθέμενα επιστημονικά ευρήματα επαναλαμβάνονταν στις γερμανικές εφημερίδες, αν και η ιταλική προπαγάνδα που είχε διαδοθεί στην επαρχία Ούντινε τόνιζε την διάκριση του τοπικού πληθυσμού και την περιφερειακή αυτονομία, όχι τον πανγερμανισμό.
Πολλές φατρίες εντός της ναζιστικής κυβέρνησης σκόπευαν επίσης να επεκτείνουν την περιοχή των δύο επιχειρησιακών ζωνών μακρύτερα σε βάρος της ιταλικής επικράτειας. Ο Γιόζεφ Γκέμπελς έγραψε στο ημερολόγιό του ότι το μόνο λογικό σύνορο θα ήταν αυτό που θα περιελάμβανε τα εδάφη του πρώην Βασιλείου των Αψβούργων της Λομβαρδοβενετίας, εκφράζοντας τις ελπίδες του ότι η ανανεωμένη φιλία του Χίτλερ με τον Μπενίτο Μουσολίνι δεν θα αποθαρρυνόταν απ' αυτό το βήμα: Δεν πρέπει μόνο να επιστρέψουμε στο Νότιο Τιρόλο, αλλά οραματίζομαι να περάσουμε τη συνοριακή γραμμή που χαράσσεται νότια της Βενετίας. Ό,τι ήταν κάποτε αυστριακή κατοχή, πρέπει να το πάρουμε ξανά στα χέρια μας. Οι Ιταλοί με την απιστία και την προδοσία τους έχουν χάσει κάθε αξίωση για ένα εθνικό κράτος σύγχρονου τύπου. Τελικά κατάφερε να πείσει τον Χίτλερ ότι αυτή η πορεία δράσης έπρεπε να αναληφθεί, ο οποίος συμφώνησε ότι η Βενετία θα έπρεπε να ενοποιηθεί στο Ράιχ σε κάποιο είδος χαλαρής συνομοσπονδίας.
Στρατιωτικές επιχειρήσεις στη ζώνη
Δεδομένου ότι οι Γερμανοί αναμενόταν απόβαση των Συμμάχων στην περιοχή και λόγω της παρουσίας μεγάλου αριθμού Ιταλών, Σλοβένων και Κροατών ανταρτών, η φιλοξένησε επίσης ένα σημαντικό γερμανικό στρατιωτικό σώμα, με διοικητή τον Στρατηγό των Ορεινών Στρατευμάτων Λούντβιχ Κύμπλερ. Στις 28 Σεπτεμβρίου 1944, αυτές οι μονάδες επαναπροσδιορίστηκαν στο LXXXXVII Σώμα Στρατού. Σχεδόν κάθε διαθέσιμο τεθωρακισμένο όχημα, σύγχρονο ή απαρχαιωμένο, τέθηκε σε λειτουργία με μονάδες της Βέρμαχτ, της Βάφεν Ες-Ες, Αστυνομία για την Τάξη ή φασιστικές ιταλικές και σλοβενικές μονάδες.
Στις 30 Απριλίου 1945, αρκετές χιλιάδες εθελοντές της ιταλικής αντιφασιστικής Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης ξεσηκώθηκαν ενάντια στους Ναζί. Την 1η Μαΐου, ο Γκλομπότσνικ έλαβε τη διοίκηση μιας χαοτικής ομάδας γερμανικών και συνεργαζόμενων στρατευμάτων που σύγκλιναν στην Τεργέστη καθώς υποχωρούσαν από την Ιταλία και τη Γιουγκοσλαβία. Αυτές οι μονάδες ενεπλάκησαν αμέσως με την 4η Στρατιά των Γιουγκοσλάβων Παρτιζάνων πριν παραδοθούν στη 2η Μεραρχία της Νέας Ζηλανδίας που διοικούνταν από τον αντιστράτηγο της Νέας Ζηλανδίας, Σερ Μπέναρντ Φράιμπεργκ, το βράδυ της 2ας Μαΐου. Ωστόσο, οι μάχες συνεχίστηκαν μεταξύ του στρατού του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο και των εναπομεινάντων στρατιών της Βέρμαχτ και των συνεργαζόμενων δυνάμεων για αρκετές ημέρες. Οι Παρτιζάνοι άρχισαν να αποσύρονται από τις περιοχές δυτικά του Αισόντιου ποταμού στις 15 Μαΐου. Στις 11 Ιουνίου τα γιουγκοσλαβικά στρατεύματα άρχισαν να αποσύρονται από την Τεργέστη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατεχόμενες περιοχές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ιστορία της Αδριατικής Θάλασσας Κατηγορία:Ιστορία της Κροατίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Γερμανικές στρατιωτικές κατοχές Κατηγορία:Ιστορία της Γιουγκοσλαβίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Μαμουνίδες
Οι Μαμουνίδες (Περσικά: مأمونیان) ήταν μια ανεξάρτητη δυναστεία με έδρα τις περιοχές της Χωρεσμίας, ιρανικής καταγωγής. Οι Μαμουνίδες υπήρχαν για μερικά μόλις χρόνια (995-1017), και κατακτήθηκαν εντέλει από τους επεκτατικούς Γαζναβίδες.
Ιστορικό
Το αρχαίο ιρανικό βασίλειο της Χωρεσμίας κυβερνήθηκε, ως το 995, από την ιρανική δυναστεία των Αφριγιδών της Καθ. Η Χωρεσμία ήταν η πλούσια αρδευόμενη γεωργική περιοχή στον ρου του κάτω Ώξου. Περιβαλλόμενη από όλες τις μεριές από στεπώδη γη και ερήμους, είχε μια γεωγραφική απομόνωση. Η απομόνωση αυτή τής επέτρεψε να διατηρήσει μια ξεχωριστή και ιδιαίτερη ιρανική γλώσσα και πολιτιστική ταυτότητα.
Οι Μαμουνίδες αντικαταστάθηκαν από τους Γαζναβίδες. Αναλυτικότερα, κατά τη διάρκεια μιας εξέγερσης το 1017, Χωρέσμιοι επαναστάτες δολοφόνησαν τον ανεξάρτητο ηγέτη της Χωρεσμίας, Αμπούλ Αμπάς Μαμούν ιμπν Μαμούν των Μαμουνιδών, και τη σύζυγό του, Χουρρά-γι Καλτζί, αδελφή του σουλτάνου των Γαζναβιδών, Μαχμούντ. Σε απάντηση, ο Μαχμούντ απαίτησε από τον Μαμούν να καταθέσει την υποτέλεια του στους Γαζναβίδες. Ο στρατός όμως της Χωρεσμίας στασίασε και δολοφόνησε τον Μαμούν, ενθρονίζοντας τον ανηψιό του, Αμπούλ-Χάριθ Μουχάμμαντ. Ο Μαχμούντ των Γαζναβιδών άδραξε την ευκαιρία και έχοντάς αυτό το βασιλικό πραξικόπημα ως πρόσχημα εισέβαλε, κατέλαβε και προσάρτησε στο κράτος του την περιοχή της Χωρεσμίας. Το γεγονός σήμανε το τέλος της δυναστείας των Μαμουνιδών, η δε Χωρεσμία αποτέλεσε επαρχία της Αυτοκρατορίας των Γαζναβιδών από το 1017 έως το 1034.
Κυβερνήτες
Οι Μαμουνίδες αντικατέστησαν τους Χωρεσμίους Αφριγίδες. Κυβερνήτες των Μαμουνιδών υπήρξαν οι:
1. Μαμούν Α΄ ιμπν Μουχάμμαντ
2. Αμπού αλ-Χάσαν Άλι (γιος του Μαμούν Α΄)
3. Μαμούν Β΄ (πλήρες όνομα: Αμπούλ Αμπάς Μαμούν ιμπν Μαμούν, γιος του Μαμούν Α΄)
4. Αμπούλ-Χάριθ Μουχάμμαντ (γιος του Αμπού αλ-Χάσαν Άλι)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Ουζμπεκιστάν
Πλάκα του Ειρηνικού
μικρογραφία Η Πλάκα του Ειρηνικού είναι μια τεκτονική πλάκα που περιέχει το μεγαλύτερο μέρος του πυθμένα του Ειρηνικού ωκεανού. Με έκταση 103 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα, είναι η μεγαλύτερη τεκτονική πλάκα. Περιέχει ένα hotspot που δημιουργεί τα νησιά της Χαβάης.
Οριοθετείται στα βόρεια από την Βορειο-Αμερικανική πλάκα, στα βορειοανατολικά από την Explorer, την Juan de Fuca και την πλάκα Gorda, στα ανατολικά από την Νοτιο-Αμερικανική και την πλάκα Cocos, στα νοτιοανατολικά από την πλάκα Nazca, στα νότια από την Ανταρκτική πλάκα, στα νοτιοδυτικά από την Ινδο-Αυστραλιανή πλάκα, στα δυτικά από την πλάκα της θάλασσας των Φιλιππίνων, την πλάκα Caroline και την πλάκα του Βόρειου Μπίσμαρκ και στα βορειοδυτικά από την πλάκα Okhotsk.
Παραπομπές
Ειρην
Βαγγέλης Πλατέλλας
Ο Βαγγέλης Πλατέλλας (Αθήνα, 1 Δεκεμβρίου 1988) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μεσοεπιθετικός για τον Αιολικό.
Σε συλλογικό επίπεδο
Τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα τα έκανε στην ομάδα της γενέτειρας του Ανταγόρας Κω. Την επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε στην Καλλιθέα το 2005, όπου παρέμεινε επί μία εξαετία, ως το 2011. Στη συνέχεια αγωνίστηκε δύο χρόνια στην Ξάνθη, με την οποία έγινε ευρύτερα γνωστός.
Την περίοδο 2013-14 συμφώνησε με ΑΕΚ και την πρώτη του χρονιά είχε 28 συμμετοχές και 16 τέρματα στο πρωτάθλημα, ενώ την επόμενη (2014-15) σε 26 συμμετοχές σκόραρε 7 φορές. Τον Ιανουάριο του 2015 ανανέωσε το συμβόλαιό του μέχρι το 2018, όμως τον Δεκέμβριο του 2016 αποχώρησε ως ελεύθερος και μερικές ημέρες αργότερα ανακοινώθηκε η απόκτησή του από τον Ατρόμητο Αθηνών. Τον Σεπτέμβριο του 2017 συμφώνησε ως ελεύθερος με τον Άρη Θεσσαλονίκης. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους, με εισήγηση του Πάκο Ερρέρα ο Πλατέλλας αποχώρησε από τον Άρη και συμφώνησε με τον Ο.Φ.Η..
Την σεζόν 2019-20, αγωνίστηκε στην Νεφτσί Μπακού στο Αζερμπαϊτζάν ενώ ακολούθησε η ΑΕΛ (σεζόν 2020-2021).
Από τον Ιανουάριο μέχρι τον Ιούλιο του 2021, αγωνίστηκε στον Ιωνικό Νίκαιας ενώ το καλοκαίρι το 2021, υπέγραψε συμβόλαιο με την Ξάνθη, επιστρέφοντας στην ομάδα ύστερα από οκτώ χρόνια.
Στις εθνικές ομάδες
Τον Σεπτέμβριο του 2015 κλήθηκε για πρώτη φορά στην εθνική Ανδρών, για τους δύο αγώνες με τη Φινλανδία και τη Ρουμανία για τα προκριματικά του Euro 2016, χωρίς όμως να αγωνιστεί.
Ατομικοί
Την περίοδο 2009-10 αναδείχθηκε ως ο καλύτερος νέος ποδοσφαιριστής στη Β' Εθνική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ.Σ. Καλλιθέας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Ξάνθη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νεφτσί Μπακού ΠΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ 2 Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιωνικού Νίκαιας
Ένωση Ελλήνων Χημικών
Η Ένωση Ελλήνων Χημικών (ΕΕΧ) είναι η επίσημη επαγγελματική ένωση και θεσμικό όργανο των Ελλήνων χημικών. Η Ένωση Ελλήνων Χημικών είναι δημόσιο νομικό πρόσωπο που υπάγεται στο Υπουργείο Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας.
Η έδρα της είναι στην Αθήνα, Ελλάδα (Κάνιγγος 27, 10682). Ιδρύθηκε το 1924 με σκοπό να ενεργεί ως επίσημος σύμβουλος της ελληνικής κυβέρνησης σε θέματα που σχετίζονται με τη Χημεία.
Η Χημεία διδάσκεται στην Ελλάδα ως κατηγορία φυσικών επιστημών από τον 19ο αιώνα. Το 1837, η χημεία διδασκόταν στα πανεπιστήμια από τον Βαυαρό Δρ Λάντερερ και αργότερα από τον Αλ. Βενιζέλο και Αν. Χρηστομάνο. Το πρώτο δημόσιο αναλυτικό εργαστήριο ιδρύθηκε στη Λέσβο ενώ το νησί βρισκόταν υπό τουρκική κατοχή. Λειτούργησε στο ισόγειο του δημοτικού συμβουλίου του νησιού μέχρι το 1902. Ο Δρ. Στεφανίδης, ο ιδρυτής του, το ονόμασε «αστυχημείο» και στόχος του ήταν ο έλεγχος των εισαγόμενων τροφίμων καθώς και των τοπικών νοθειών.
Το 1900 ιδρύθηκε το πρώτο Ελληνικό Αναλυτικό Εργαστήριο στα Χανιά της Κρήτης. Βομβαρδίστηκε και καταστράφηκε το 1941. Το Τμήμα Χημείας του Πανεπιστημίου Αθηνών και το τμήμα Χημικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, μερικές φορές γνωστό ως Πολυτεχνείο Αθηνών, ιδρύθηκαν το 1918. Έξι χρόνια αργότερα, η Ζωή Μελά (κόρη του Μακεδονομάχου Παύλου Μελά) συνέταξε την ιδρυτική διακήρυξη της Ένωσης Ελλήνων Χημικών μαζί με εννέα ακόμη χημικούς, στις 31 Μαρτίου στην οικεία της (Αστερίου 17, Αθήνα). Στη συνέχεια η ίδια διακήρυξη υπεγράφη από 53 χημικούς από διάφορα πανεπιστήμια κι ανώτερες σχολές, στις 4 Αυγούστου 1924.
Η ΕΕΧ θεσμικά παρεμβαίνει στο δημόσιο λόγο στην Ελλάδα σε ποικίλα θέματα που έχουν σχέση με τη χημεία γενικότερα. Επίσης σε ετήσια βάση, η Ένωση Ελλήνων Χημικών οργανώνει τον πανελλήνιο μαθητικό διαγωνισμό χημείας για τους μαθητές Λυκείου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαγγελματικές ενώσεις στην Ελλάδα
Τζουζέπε Μπερτέλο
ΟΤζουζέπε Μπερτέλο (γεννηθείς την 1η Οκτωβρίου 1942) είναι Ιταλός αρχιερέας της Καθολικής Εκκλησίας,  καρδινάλιος από το 2012, ο οποίος είναι ο Πρόεδρος της Παπικής Επιτροπής για το Κράτος της Πόλης του Βατικανού και Πρόεδρος του Κυβερνείου της Πόλης του Βατικανού από τον Οκτώβριο του 2011. Εργάστηκε στη διπλωματική υπηρεσία της Αγίας Έδρας από το 1971 έως το 2011, έγινε αρχιεπίσκοπος το 1987 και διορίστηκε ως απεσταλμένος του Πάπα (νούντσιος) σε αρκετές χώρες, μεταξύ των οποίων η Ρουάντα, το Μεξικό και η Ιταλία, και ήταν εκπρόσωπος της Αγίας Έδρας σε διάφορους διεθνείς οργανισμούς.
Πρώτα χρόνια
Ο Μπερτέλο χρίστηκε ιερέας στις 29 Ιουνίου 1966 από τον επίσκοπο Αλμπίνο Μένσα. Έλαβε άδεια στην ποιμαντική θεολογία και διδακτορικό δίπλωμα στον κανόνα (κανονικό δίκαιο). Στη συνέχεια παρακολούθησε μαθήματα στην Παπική Εκκλησιαστική Ακαδημία, όπου σπούδασε διπλωματία.
Διπλωματική υπηρεσία
Εισήλθε στη διπλωματική υπηρεσία της Αγίας Έδρας το 1971 και εργάστηκε μέχρι το 1973 ως απεσταλμένος του Ποντίφικα στο Σουδάν, όπου επίσης βρισκόταν και η αποστολική αντιπροσωπεία στην περιοχή της Ερυθράς Θάλασσας. Από το 1973 έως το 1976, ήταν γραμματέας της παπικής αποστολής στην Τουρκία και έγινε κάπαρχος της Αγιότητάς του στις 9 Φεβρουαρίου 1976 (Chaplain of His Holiness). Διετέλεσε γραμματέας της παπικής αποστολής στη Βενεζουέλα από το 1976 έως το 1981 και υπηρέτησε με τον βαθμό του ελεγκτή στο Γραφείο του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών στη Γενεύη από το 1981 έως το 1987. Το 1987 ήταν επικεφαλής της αντιπροσωπείας παρατηρητών της Αγίας Έδρας στη Διάσκεψη των υπουργών Εξωτερικών του Κινήματος των Αδεσμεύτων στην Πιονγιάνγκ της Βόρειας Κορέας, όπου ήταν ο πρώτος καθολικός ιερέας που επισκέφθηκε τη μικρή καθολική κοινότητα της χώρας αυτής, απομονωμένης από τον Κορεατικό πόλεμο.
Στις 17 Οκτωβρίου 1987 ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ τον ονόμασε Τιτουλάριο Αρχιεπίσκοπος της  Ουρμπς Σάλβια (Urbs Salvia) και τον διόρισε Αποστολικό Νούντσιο στην Γκάνα, το Τόγκο και το Μπενίν. Απεστάλη στις 28 Νοεμβρίου από τον Καρδινάλιο Αγκοστίνο Καζαρόλι, με τους επισκόπους Αλμπίνο Μένσα και Λουίτζι Μπετάτσι ως τους κύριους συνεργάτες. Στις 12 Ιανουαρίου 1990 μεταφέρθηκε στη Ρουάντα, όπου υποστήριξε τις οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ενθάρρυνε τους Καθολικούς επισκόπους να ενωθούν ως ισχυροί υποστηρικτές για τον τερματισμό του εμφυλίου πολέμου. Έμεινε στη θέση του και ταξίδεψε σε επικίνδυνες περιοχές και έγινε μάρτυρας της γενοκτονίας των Τούτσι το 1994. Τον Μάρτιο του 1995, ο Ιωάννης Παύλος Β΄ τον διόρισε μόνιμο παρατηρητή της Αγίας Έδρας στα Ηνωμένα Έθνη στη Γενεύη από το 1997, με τον ίδιο ρόλο στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου. Μετά το διορισμό του, ο Μπερτέλο διαπραγματεύτηκε το καθεστώς της Αγίας Έδρας ως μονίμου παρατηρητή στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, καθιστώντας τον πρώτο εκπρόσωπό του εκείνο το έτος.
Στις 27 Δεκεμβρίου 2000 ο Ιωάννης Παύλος τον ονόμασε Αποστολικό Νούντσιο στο Μεξικό. Στις 30 Ιουλίου 2002 υποδέχθηκε τον Πάπα που έφτασε σε αποστολική επίσκεψη στη χώρα για την οσιοποίηση του Χουάν Ντιέγκο Κουαουτλατοατσίν (Juan Diego Cuauhtlatoatzin). Στις 11 Ιανουαρίου 2006 διορίστηκε νούντσιος στην Ιταλία και στη Δημοκρατία του Αγίου Μαρίνου από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄.
Το 2007 του απονεμήθηκε ο Μεγαλόσταυρος του μεξικανικού Τάγματος του Αετού των Αζτέκων και στις 4 Οκτωβρίου 2008 του απονεμήθηκε ο Μεγαλόσταυρος του Ιππότη του Τάγματος των Αξιών της Ιταλικής Δημοκρατίας.
Άνοδος στα εκκλησιαστικά αξιώματα
Ήταν ένας από τους βασικούς εκλογείς που συμμετείχαν στο παπικό συνέδριο του 2013 που εξέλεξε τον Πάπα Φραγκίσκο.
Στις 13 Απριλίου 2013 διορίστηκε στο Συμβούλιο Καρδιναλίων Συμβούλων που ίδρυσε ο Φραγκίσκος για να τον συμβουλεύσουν στην εκπόνηση σχεδίου αναδιάρθρωσης της Ρωμαϊκής Κουρίας (διοικητικοί θεσμοί της Αγίας Έδρας). Ο Φραγκίσκος τον διόρισε μέλος της Διοίκησης της Κληρονομιάς της Αποστολικής Έδρας στις 10 Νοεμβρίου 2014 και μέλος της Συνέλευσης για τους Σκοπούς των Αγίων στις 3 Δεκεμβρίου 2016. Ο Φραγκίσκος ανανέωσε επίσης το διορισμό του στην Παπική Επιτροπή για το Κράτος της Πόλης του Βατικανού έως το 2021.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί καρδινάλιοι
Ένωση Κέντρου (Ιταλία, 2002)
Η Ένωση Κέντρου (Unione di Centro, UdC) είναι ένα χριστιανοδημοκρατικό πολιτικό κόμμα στην Ιταλία. Ιδρύθηκε ως «Ένωση Χριστιανών και Κεντρώων Δημοκρατών» το Δεκέμβριο του 2002 με τη συγχώνευση του Χριστιανοδημοκρατικού Κέντρου, των Ενωμένων Χριστιανοδημοκρατών και της Ευρωπαϊκής Δημοκρατίας. Ο Λορέντζο Τσέζα είναι ο σημερινός γραμματέας του κόμματος. Η Ένωση Κέντρου είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.
Ιστορικό
δεξιά|μικρογραφία|180px|Ο Πιερ Φερντινάντο Καζίνι.
Ένωση Χριστιανών και Κεντρώων Δημοκρατών
Στις 6 Δεκεμβρίου 2002, το Χριστιανοδημοκρατικό Κέντρο με επικεφαλής τον Πιερ Φερντινάντο Καζίνι, οι Ενωμένοι Χριστιανοδημοκράτες του Ρόκο Μπουτιλιόνε και η Ευρωπαϊκή Δημοκρατία του Σέρτζιο ντ' Αντόνι, συγχωνεύτηκαν στην «Ένωση Χριστιανών και Κεντρώων Δημοκρατών». Κατά το πρώτο συνέδριο του κόμματος, ο Μάρκο Φολίνι εξελέγη γραμματέας, ο Σέρτζιο ντ' Αντόνι αναπληρωτής γραμματέας, και ο Ρόκο Μπουτιλιόνε πρόεδρος.
Στις ευρωεκλογές του 2004, το κόμμα κέρδισε το 5,9% των ψήφων και πέντε ευρωβουλευτές. Στις περιφερειακές εκλογές του 2005 η Ένωση Χριστιανών και Κεντρώων Δημοκρατών και το Σπίτι των Ελευθεριών αντιμετώπισαν μια σοβαρή ήττα κερδίζοντας μόνο δύο περιφέρειες από τις δεκατέσσερις. Στις 15 Οκτωβρίου 2005 ο Φολίνι παραιτήθηκε από τη θέση του ως γραμματέας του κόμματος και αντικαταστάθηκε στις 27 Οκτωβρίου από τον Λορέντζο Τσέζα.
Το κόμμα έλαβε μέρος στις γενικές εκλογές του 2006 με ένα νέο λογότυπο, που συμπεριλάμβανε το όνομα του Καζίνι, ο οποίος ήταν επίσης επικεφαλής των εκλογικών καταλόγων του κόμματος στις περισσότερες εκλογικές περιφέρειες. Παρά την ήττα του Σπιτιού των Ελευθεριών, η Ένωση Χριστιανών και Κεντρώων Δημοκρατών βελτίωσε τις εκλογικές της επιδόσεις κερδίζοντας το 6,8% των ψήφων.
Τον Οκτώβριο του 2006 ο Φολίνι, σκληρός επικριτής του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, εγκατέλειψε τελικά το κόμμα για να σχηματίσει μια νέα ομάδα, τη «Μέση Ιταλία», η οποία τελικά συγχωνεύτηκε στο κεντροαριστερό Δημοκρατικό Κόμμα. Αυτή ήταν η τέταρτη διάσπαση που υπέστη η Ένωση Χριστιανών και Κεντρώων Δημοκρατών μέσα σε δύο χρόνια μετά από τρεις πολύ μεγαλύτερες διασπάσεις: η πρώτη με επικεφαλής τον Σέρτζιο ντ' Αντόνι, ο οποίος εντάχθηκε στη Μαργαρίτα το 2004, η δεύτερη από τον Τζιανφράνκο Ροτόντι, ο οποίος ίδρυσε τη Χριστιανοδημοκρατία για τις Αυτονομίες το 2005, και η τρίτη από τον Ραφαέλε Λομπάρντο, ο οποίος σχημάτισε το Κίνημα για την Αυτονομία με έδρα τη Σικελία αργότερα το ίδιο έτος.
Μετά την αποχώρηση του Φολίνι, ωστόσο, ο Καζίνι έγινε ιδιαίτερα επικριτικός απέναντι στον Μπερλουσκόνι και απομάκρυνε περαιτέρω το κόμμα από αυτόν. Μια πέμπτη μεγάλη διάσπαση συνέβη στα τέλη Ιανουαρίου 2008 όταν ο Μπρούνο Ταμπάτσι και ο Μάριο Μπατσίνι αποχώρησαν από το κόμμα επειδή ο Καζίνι φαινόταν πρόθυμος να συνεργαστεί ξανά με τον Μπερλουσκόνι για τις επερχόμενες εκλογές, αφού η κυβέρνηση Πρόντι έχασε την ψήφο εμπιστοσύνης. Λίγο αργότερα, ο Καζίνι αρνήθηκε να συγχωνεύσει το κόμμα του στο τότε νέο πολιτικό κίνημα του Μπερλουσκόνι, Λαός της Ελευθερίας. Έτσι, στην Ένωση Χριστιανών και Κεντρώων Δημοκρατών προστέθηκαν Το Ρόδο για την Ιταλία του Ταμπάτσι, καθώς και δύο ηγετικά μέλη του Φόρτσα Ιτάλια. Από την άλλη πλευρά, από το κόμμα αποχώρησαν εκείνοι που ήθελαν να συνεχίσουν τη συμμαχία με τον Μπερλουσκόνι, οι οποίοι προσχώρησαν στο Λαό της Ελευθερίας.
Ένωση Κέντρου
Στις 28 Φεβρουαρίου 2008, η Ένωση Χριστιανών και Κεντρώων Δημοκρατών ανακοίνωσε ότι θα διεκδικούσε τις γενικές εκλογές του 2008 υπό τη σημαία της «Ένωσης Κέντρου», σε συμμαχία με το Ρόδο για την Ιταλία και άλλες μικρότερες ομάδες, όπως οι Λαϊκοί γύρω από τον Τσιρίακο ντε Μίτα, πρώην ηγέτη της Χριστιανικής Δημοκρατίας. Παρά το γεγονός ότι έχασε πολλές ψήφους από το Λαό της Ελευθερίας, το κόμμα κατάφερε να προσελκύσει μερικούς νέους ψηφοφόρους από την κεντροαριστερά και κέρδισε το 5,6% των ψήφων, 36 βουλευτές (όλοι μέλη της Ένωσης Χριστιανών και Κεντρώων Δημοκρατών εκτός από τέσσερις) και τρεις γερουσιαστές. Λίγο μετά τις εκλογές, ο Μπατσίνι, ένας από τους ηγέτες του Ρόδου, παραδόξως έφυγε από την Ένωση Κέντρου για να ενταχθεί στο Λαό της Ελευθερίας. Στις ευρωεκλογές του 2009, η Ένωση Κέντρου κέρδισε το 6,5% των ψήφων και πέντε από τους υποψηφίους του εξελέγησαν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, συμπεριλαμβανομένου του Ντε Μίτα.
Μετά τις εκλογές, ο Καζίνι επανέφερε το σχέδιό του για ένα νέο «κεντρώο» κόμμα, ως εναλλακτική λύση τόσο στο Λαό της Ελευθερίας, όσο και στο Δημοκρατικό Κόμμα. Τον Δεκέμβριο του 2010, η Ένωση Κέντρου ήταν ιδρυτικό μέλος του βραχύβιου Νέου Πόλου για την Ιταλία, μαζί με το Μέλλον και Ελευθερία και τη Συμμαχία για την Ιταλία. Το 2012, η Ένωση Κέντρου υπέστη τη διάσπαση μίας άλλης ομάδας με έδρα τη Σικελία, του Λαϊκού Εργοταξίου, το οποίο ήταν ένας ισχυρός ανταγωνιστής για το κόμμα στη Σικελία, μαζί με το Κίνημα για την Αυτονομία.
Η Ένωση Κέντρου έλαβε μέρος στις γενικές εκλογές του 2013 ως μέρος του συνασπισμού Με τον Μόντι για την Ιταλία, μαζί με το Μέλλον και Ελευθερία και την Πολιτική Επιλογή του Μόντι. Οι εκλογές ήταν μια ήττα για την Ένωση Κέντρου, το οποίο συγκέντρωσε μόλις 1,8% των ψήφων, και εξέλεξε οκτώ βουλευτές και δύο γερουσιαστές. Μετά τις εκλογές, το κόμμα συμμετείχε στην κυβέρνηση Ενρίκο Λέτα και την κυβέρνηση Ματέο Ρέντσι. Τον Φεβρουάριο του 2014, κατά τη διάρκεια του τέταρτου συνεδρίου του κόμματος, ο Τσέζα επανεξελέγη γραμματέας με μικρή διαφορά έναντι του Ντ' Άλια, ο οποίος στη συνέχεια εξελέγη πρόεδρος. δεξιά|μικρογραφία|300px|O Λορέντζο Τσέζα. Το κόμμα συμμετείχε στις ευρωεκλογές του 2014 σε κοινή λίστα με τη Νέα Κεντροδεξιά. Η λίστα συγκέντρωσε το 4,4% των ψήφων και εξέλεξε τρεις ευρωβουλευτές, δύο για τη Νέα Κεντροδεξιά και έναν για την Ένωση Κέντρου. Τον Δεκέμβριο του 2014 η συμμαχία με τη Νέα Κεντροδεξιά ενισχύθηκε με τη συγκρότηση των κοινών κοινοβουλευτικών ομάδων της Λαϊκής Περιοχής. Το 2016 ο Καζίνι δεν ανανέωσε τη συμμετοχή του στο κόμμα, το οποίο στερήθηκε έτσι τον πιο αναγνωρίσιμο ηγέτη του. Επιπλέον, ενώ εξακολουθούσε να είναι μέρος της κυβέρνησης, η Ένωση Κέντρου επέλεξε να μην υποστηρίξει το «ναι» στο συνταγματικό δημοψήφισμα του 2016 και να αποστασιοποιηθεί από τη Νέα Κεντροδεξιά, απορρίπτοντας την ιδέα ενός κοινού κόμματος. Εν όψει του δημοψηφίσματος το κόμμα εγκαταλείφθηκε επίσης από τον πρόεδρο Ντ' Άλια. Μετά το δημοψήφισμα, στο οποίο το «ναι» ηττήθηκε, η Ένωση Κέντρου αποχώρησε εντελώς από τη Λαϊκή Περιοχή, αλλά, εκτός από τον Καζίνι και τον Ντ' Άλια, το κόμμα έχασε ακόμα έναν βουλευτή και τον υπουργό Γκαλέτι. Ο Αντόνιο Ντε Πόλι αντικατέστησε τον Ντ' Άλια ως πρόεδρος.
Το 2017 στην Ένωση Κέντρου προστέθηκαν τρεις γερουσιαστές από άλλα κόμματα. Η νέα πορεία του κόμματος σημαδεύτηκε και από την επιστροφή του Φολίνι. Για τις περιφερειακές εκλογές της Σικελίας του 2017, το κόμμα προσχώρησε ξανά στην κεντροδεξιά σε περιφερειακό επίπεδο. Η απόφαση οδήγησε ορισμένα κορυφαία πρώην μέλη της Ένωσης Κέντρου στη Σικελία να επιστρέψουν στο κόμμα, αλλά επικρίθηκε από τον αναπληρωτή γραμματέα του κόμματος Τζουζέπε Ντε Μίτα, τον θείο του Τσιριάκο και τον Φολίνι. Αυτοί ίδρυσαν το κόμμα Η Ιταλία είναι Λαϊκή, το οποίο εντάχθηκε στη Λαϊκή Λίστα Πολιτών και στον κεντροαριστερό συνασπισμό.
Στην προεκλογική περίοδο των γενικών εκλογών του 2022, η Ένωση Κέντρου σχημάτισε για αρχικά κοινή λίστα με το Κουράγιο Ιταλία και στη συνέχεια ήταν ιδρυτικό μέλος του συνασπισμού Εμείς οι Μετριοπαθείς, μιας ευρύτερης κοινής λίστας εντός του κεντροδεξιού συνασπισμού, μαζί με το Κουράγιο Ιταλία, το Εμείς με την Ιταλία και την Ιταλία στο Κέντρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικά πολιτικά κόμματα
Μίκι Μιζουάσα
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 11 Ιουνίου 1980, και άρχισε να εμφανίζεται σε βίντεο πορνό από το 2004. Έχει λάβει τον τίτλο «one of the most popular transsexual performers in Japan», συγκαταλέγεται δηλαδή στους δημοφιλέστερους τραβεστί ηθοποιούς της Ιαπωνίας. Έχει συνεργαστεί με την Χάιμι Τσούκινο και άλλους τραβεστί, καθώς και με πολλούς άνδρες και γυναίκες ηθοποιούς του ερωτικού τομέα.
Πηγές
Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα Κατηγορία:Τρανς άτομα Κατηγορία:Ηθοποιοί πορνογραφικών ταινιών
A Bigger Bang
Το A Bigger Bang είναι το 22ο βρετανικό και 24ο αμερικάνικο άλμπουμ του βρετανικού ροκ συγκροτήματος The Rolling Stones, το οποίο κυκλοφόρησε στις 6 Σεπτεμβρίου του 2005 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Virgin Records".
Για πρώτη φορά μετά την δεκαετία του '60, το συγκρότημα χρησιμοποίησε μονοψήφιο αριθμό μουσικών για να ηχογραφήσει ένα στούντιο άλμπουμ του. Το μεγαλύτερο μέρος του δίσκου ηχογραφήθηκε από τον βασικό κορμό των Rolling Stones, με τον Ρον Γουντ να παίζει σε δέκα από τα δεκαέξι κομμάτια του άλμπουμ.
Το πρώτο σινγκλ του δίσκου, "Streets of Love" σκαρφάλωσε στην 15η θέση του βρετανικού καταλόγου επιτυχιών, το Top-10 σε έξι χώρες και την κορυφή των ισπανικών τσαρτ, ενώ ο δίσκος έφθασε ως το # 2 στην πατρίδα του συγκροτήματος όπου βραβεύθηκε ως χρυσός, στο # 3 στο αμερικάνικο Billboard όπου βραβεύθηκε ως πλατινένιος, όπως και το # 1 σε εννέα χώρες. Ακολούθησε το σινγκλ "Rain Fall Down" γνωρίζοντας μικρή επιτυχία, αφού μπήκε στις χαμηλές θέσεις του βρετανικού Top-40.
Βραβεία
Bridges to Babylon (άλμπουμ)
Μέλη των Rolling Stones
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν τα κομμάτια του "A Bigger Bang" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Rolling Stones Κατηγορία:Άλμπουμ του 2005
Πολύκλειτος Ρέγκος
Ο Πολύκλειτος Ρέγκος (Νάξος, 1903 - Θεσσαλονίκη, 1984) ήταν Έλληνας ζωγράφος και χαράκτης του 20ού αιώνα.
Έργο & εκθεσιακή δραστηριότητα
Το 1926, χρονιά που αποφοίτησε από την ΑΣΚΤ, εξέθεσε για πρώτη φορά έργα του κατά την Έκθεση των Τεσσάρων στην Αθήνα μαζί με τους Σπύρο Βασιλείου, Αντώνη Πολυκανδριώτη και Σπύρο Κόκκινο. Το 1934 εξέδωσε στο Παρίσι λεύκωμα με 21 ξυλογραφίες εμπνευσμένες από το Άγιο Όρος, το οποίο προλόγισε ο Κάρολος Ντηλ. Πραγματοποίησε δεκάδες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις εντός και εκτός συνόρων (ΗΠΑ, Γιουγκοσλαβία, Γαλλία, Ιταλία, Πολωνία, Αυστρία, Αργεντινή κλπ) και απέσπασε αρκετές διακρίσεις όπως το χρυσό μετάλλιο για την Ελλάδα στο Ετήσιο Σαλόνι Χαρακτικής της Ανκόνας το 1966. Το έργο του περιλαμβάνει εικόνες της καθημερινότητας, τοπιογραφίες, απεικόνιση νεκρής φύσης αλλά και έργα εμπνευσμένα από μυθολογικά, ιστορικά και θρησκευτικά θέματα. Στο έργο του χαρακτηρίζεται από ένα προσωπικό ύφος που συνδυάζει τις επιρροές από τη μαθητεία του, τα έργα της πρώιμης αναγέννησης, τη βυζαντινή τέχνη και τα σύγχρονα του ρεύματα.
Ο Ρέγκος διακρίθηκε και σε άλλους τομείς καθώς ήταν αρθρογράφος σε περιοδικά τέχνης, ραδιοφωνικός παραγωγός, αγιογράφος, εικονογράφος λογοτεχνικών περιοδικών, μέλος διαφόρων κριτικών επιτροπών και καθηγητής σχεδίου στο ΑΠΘ από το 1951 έως το 1969.
Έργα του βρίσκονται σε διάφορα μουσεία, οργανισμούς και συλλογές της Ελλάδας και του εξωτερικού ( Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας, Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης, Πολεμικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, Δημοτική Πινακοθήκη Ρόδου, Boston City Hall, κλπ ).
Λιλιάνα του Χάλαντ
Η Λιλιάνα του Χάλαντ (Lilian av Halland, γεννημένη ως Λιλιάνα Μέι Ντέιβις Lillian May Davies, 30 Αυγούστου 1915 - 10 Μαρτίου 2013) ήταν η σύζυγος του Πρίγκιπα Μπέρτιλ, Δούκα του Χάλαντ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 30 Αυγούστου 1915 στο Σουόνσι της Νότιας Ουαλίας, και ήταν κόρη του Γουλιέλμου Ιωάννη Ντέιβις και της Γκλάντις Μαίρης Κάραν.
Υπήρξε fashion model και φωτογραφήθηκε για περιοδικά μόδας όπως το Vogue.
To 1940 παντρεύτηκε τον Σκωτσέζο ηθοποιό Ιβάν Κρεγκ στο Χόρσαμ του Δυτικού Σάσεξ. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους.
Στις 7 Δεκεμβρίου 1976 παντρεύτηκε τον Πρίγκιπα Μπέρτιλ, Δούκα του Χάλαντ στο παρεκκλήσι του Παλατιού Ντρότνινγκχολμ. Το ζευγάρι δεν απέκτησε απογόνους.
Πέθανε στις 10 Μαρτίου 2013 στη Στοκχόλμη σε ηλικία 97 ετών. Είναι θαμμένη στο Βασιλικό Κοιμητήριο της Σόλνα.
Τιμητικές διακρίσεις
Εθνικές
Ξένες
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Μπερναντότ Κατηγορία:Σουηδοί ευγενείς Κατηγορία:Σουηδέζες πριγκίπισσες Κατηγορία:Δούκισσες της Σουηδίας
Ινδο-Αυστραλιανή πλάκα
μικρογραφία|500x500εσ| Στο πορτοκαλί και κόκκινο είναι η ινδο-αυστραλιανή πλάκα, που φαίνεται ως διαχωρισμένη μεταξύ της ινδικής πλάκας και της αυστραλιανής πλάκας Η Ινδο-Αυστραλιανή πλάκα είναι μια τεκτονική πλάκα που περιέχει την ήπειρο της Αυστραλίας και τον πυθμένα του περιβάλλοντος ωκεανού. Εκτείνεται βορειοδυτικά για να συμπεριλάβει την Ινδική υποήπειρο και τον πυθμένα της παρακείμενης θάλασσάς της. Δημιουργήθηκε από την ένωση της Ινδικής και της Αυστραλιανής πλάκας πριν από 43 εκατομμύρια χρόνια.
Κινήσεις της πλάκας
Μια τρίτη πλάκα, γνωστή ως πλάκα του Αιγόκερω, μπορεί επίσης να διαχωριστεί από το δυτικό μέρος της Ινδικής πλάκας ως μέρος της συνεχούς διάσπασης της Ινδο-Αυστραλιανής πλάκας.
Διαχωρισμός
Πρόσφατες μελέτες και ενδείξεις από σεισμικά γεγονότα, όπως οι σεισμοί του Ινδικού ωκεανού, υποδηλώνουν ότι η Ινδο-Αυστραλιανή πλάκα μπορεί να έχει χωριστεί σε τρεις ξεχωριστές πλάκες εξαιτίας των πιέσεων που προκλήθηκαν από την σύγκρουση με την Ευρασιατική πλάκα κατά μήκος της οποίας έγιναν τα Ιμαλάια, και το ότι η Ινδική και η Αυστραλιανή πλάκα ήταν χωρισμένες τουλάχιστον 3 εκατομμύρια χρόνια πριν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεκτονικές πλάκες Κατηγορία:Γεωλογία του Ινδικού Ωκεανού
Λένι Ουίλκενς
Ο Λέοναρντ Ράντολφ Ουίλκενς (Leonard Radolph Wilkens, γεννήθηκε 28 Οκτωβρίου 1937) είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής και προπονητής στην Εθνική Ομοσπονδία Μπάσκετ (NBA). Έχει εισαχθεί τρεις φορές στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame για πρώτη φορά το 1989 ως παίκτης, ως προπονητής το 1998 και το 2010 ως μέλος της Ντριμ Τιμ των Ηνωμένων Πολιτειών του 1992, στην οποία ήταν βοηθός προπονητής. Έχει επιλεγεί στους καλύτερους προπονητές του NBA δύο φορές (1996, 2022). Επίσης το 2006 εισήχθη στο Κολεγιακό Hall of Fame.
Ήταν 13 φορές NBA All-Star 13 συνολικά φορές (ως παίκτης εννιά φορές και ως πρώτος προπονητής τέσσερις), ήταν ο προπονητής της χρονιάς στο NBA το 1993, κέρδισε το πρωτάθλημα NBA το 1979 ως επικεφαλής προπονητής των Σιάτλ Σούπερσονικς, και ένα χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο ως επικεφαλής προπονητής της ανδρικής ομάδας μπάσκετ των ΗΠΑ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996.
Κατά τη διάρκεια της σεζόν 1994–95, σημείωσε ρεκόρ για τις περισσότερες νίκες προπονητικής κανονικής περιόδου στην ιστορία του NBA, ένα ρεκόρ που κατείχε όταν αποχώρησε με 1.332 νίκες. Από τον Φεβρουάριο του 2022, βρίσκεται στην τρίτη θέση της λίστας, πίσω από τον Ντον Νέλσον και τον Γκρεγκ Πόποβιτς. Είναι επίσης ο πιο παραγωγικός προπονητής στην ιστορία του NBA, με 2.487 αγώνες κανονικής περιόδου και έχει τις περισσότερες ήττες από οποιονδήποτε άλλο προπονητή στην ιστορία του πρωταθλήματος με 1.155.
Τίτλοι και διακρίσεις
Ως παίκτης
Ως προπονητής
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Αμερικανοί προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κλίβελαντ Καβαλίερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ατλάντα Χοκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές All-Star Game (NBA) Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame
Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/79/Operation_Upshot-Knothole_-_Badger_001.jpg/300px-Operation_Upshot-Knothole_-_Badger_001.jpg|δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Από τον 20ο αιώνα, τα πυρηνικά όπλα παραμένουν το κύριο θέμα με το οποίο συνδέεται ο υποθετικός Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος. Ένας [[πυρηνικός πόλεμος θα μπορούσε να οδηγήσει στην αφανισμό του ανθρώπινου είδους.]] Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος είναι η ονομασία που δίνεται σε μια ενδεχόμενη μελλοντική τρίτη παγκόσμια στρατιωτική σύγκρουση μεγάλης κλίμακας μετά τον Α' και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο όρος χρησιμοποιείται τουλάχιστον από το 1941. Ορισμένοι τον χρησιμοποιούν για περιορισμένες ή και μικρής κλίμακας συγκρούσεις, όπως ο Ψυχρός Πόλεμος ή ο Πόλεμος κατά της Τρομοκρατίας. Αντίθετα, άλλοι θεωρούν ότι μια τέτοια σύγκρουση θα ξεπεράσει τους προηγούμενους παγκόσμιους πολέμους τόσο σε έκταση όσο και σε καταστροφικές συνέπειες.
Στα τέλη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου άρχισε η ενεργός ανάπτυξη και χρήση πυρηνικών όπλων, καθώς και η μετέπειτα απόκτησή τους από ορισμένες χώρες. Επομένως, υπάρχει πιθανή απειλή πλήρους καταστροφής του επίγειου πολιτισμού και της υπόλοιπης ζωής πάνω στον πλανήτη. Τα παραπάνω είναι ένα κοινό θέμα σε διάφορες συζητήσεις για τον Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο. Μια άλλη τερατώδης καταστροφή - ο βιολογικός πόλεμος - μπορεί να οδηγήσει σε τεράστιο αριθμό θυμάτων. Δημιουργημένα και ενεργοποιημένα από προηγμένη τεχνολογία, βίαια αποκαλυπτικά γεγονότα όπως τα παραπάνω θα μπορούσαν να καταστήσουν την επιφάνεια της Γης ακατοίκητη.
Ήδη πριν από το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου υπήρχε η κοινή πεποίθηση ότι ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος (1914-1918) ήταν ο "πόλεμος που θα έβαζε τέλος σε όλους τους πολέμους" και πίστευαν ότι αν μια παγκόσμια σύγκρουση είχε γίνει τόσο θανατηφόρα, ήταν απίθανο να συμβεί σε παρόμοια κλίμακα στο μέλλον. Κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου, ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος αναφερόταν συνήθως απλώς ως "ο Μεγάλος Πόλεμος". Με το ξέσπασμα του Β' Παγκόσμιου Πολέμου το 1939, η πεποίθηση ότι η ανθρωπότητα θα μπορούσε να έχει "αρρωστήσει" από την ανάγκη να διεξάγει παγκόσμιους πολέμους μεγάλης κλίμακας εξανεμίστηκε ξαφνικά.
Πολλοί σχολιαστές έχουν εκφράσει ότι η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2022 και το ξεκίνημα ουσιαστικά ενός Δευτέρου Ψυχρού Πολέμου, μπορεί να μετεξελιχθεί σε έναν Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Πρώτες αναφορές
Το περιοδικό Time πρωτοχρησιμοποίησε τον όρο "Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος". Η πρώτη χρήση εμφανίζεται στο τεύχος της 3ης Νοεμβρίου 1941 (πριν από την ιαπωνική επίθεση στο Περλ Χάρμπορ την 7η Δεκεμβρίου του 1941) στην ενότητα "Εθνικές υποθέσεις" και με τίτλο "Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος;" για τον Ναζί πρόσφυγα Δρ Χέρμαν Ράουσνινγκ, ο οποίος μόλις είχε φτάσει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στο τεύχος της 22ας Μαρτίου 1943, στην ενότητα "ΔΙεθνή", το Time επαναχρησιμοποίησε τον ίδιο τίτλο "World War III?" με αναφορά σε δηλώσεις των τότε Αμερικανών. Αντιπρόεδρος Χένρι Ουάλας: "Θα αποφασίσουμε κάποια στιγμή το 1943 ή το 1944 . . . αν θα φυτέψουμε τους σπόρους του Γ' Παγκοσμίου Πολέμου". Το Time συνέχισε να τιτλοφορεί ή να αναφέρει σε ιστορίες τον όρο "Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος" για το υπόλοιπο της δεκαετίας και μετά: 1944, 1945,  1946 ("βακτηριακός πόλεμος"), 1947 και 1948. Το Time επιμένει να χρησιμοποιεί αυτόν τον όρο, για παράδειγμα, σε μια βιβλιοκριτική του 2015 με τίτλο "This Is What World War III Will Look Like".
Στρατιωτικά σχέδια
Οι στρατιωτικοί σχεδιαστές έχουν χρησιμοποιήσει πολεμικά παιχνίδια για να προετοιμαστούν για διάφορα πολεμικά σενάρια και να καθορίσουν τις καταλληλότερες στρατηγικές. Τα πολεμικά παιχνίδια χρησιμοποιήθηκαν για τον Α' και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αδιανόητη Επιχείρηση
Ο Βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστον Τσώρτσιλ ανησυχούσε ότι, λόγω του τεράστιου αριθμού σοβιετικών στρατευμάτων που στάθμευαν στην Ευρώπη στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, και του «αναξιόπιστου Σοβιετικού ηγέτη» Ιωσήφ Στάλιν, υπήρχε σοβαρή απειλή για τη Δυτική Ευρώπη. Το διάστημα Απριλίου-Μαΐου του 1945, οι Βρετανικές Ένοπλες Δυνάμεις ανέπτυξαν την Αδιανόητη Επιχείρηση, η οποία θεωρήθηκε το πρώτο σχέδιο για τον Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο. Κύριος στόχος του ήταν «να επιβάλει στη Ρωσία τη βούληση των Ηνωμένων Πολιτειών και της Βρετανικής Αυτοκρατορίας». Το σχέδιο απορρίφθηκε από τους Βρετανούς Αρχηγούς του Επιτελείου ως στρατιωτικά μη εφαρμόσιμο.
Επιχείρηση Dropshot
Η Επιχείρηση Dropshot ήταν το σχέδιο των ΗΠΑ για έναν πιθανό πυρηνικό και συμβατικό πόλεμο με τη Σοβιετική Ένωση στα θέατρα επιχειρήσεων της Δυτικής Ευρώπης και της Ασίας.
Τότε, το πυρηνικό οπλοστάσιο των ΗΠΑ ήταν περιορισμένο σε μέγεθος, βασισμένο κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες και εξαρτιόταν από βομβαρδιστικά για παράδοση. Η επιχείρηση περιλάμβανε αποστολές που θα χρησιμοποιούσαν 300 πυρηνικές βόμβες και 29.000 βόμβες υψηλής έκρηξης σε 200 στόχους σε 100 πόλεις και κωμοπόλεις για να καταστρέψουν το 85% του βιομηχανικού δυναμικού της Σοβιετικής Ένωσης με ένα χτύπημα. Μεταξύ 75 και 100 από τα 300 πυρηνικά όπλα χρησιμοποιήθηκαν για την καταστροφή σοβιετικών πολεμικών αεροσκαφών στο έδαφος.
Το σχέδιο δημιουργήθηκε πριν από την ανάπτυξη των διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων. Επινοήθηκε επίσης πριν από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Τζον Φιτζέραλντ Κέννεντυ και ο Υπουργός Άμυνας του, Ρόμπερτ ΜακΝαμάρα, άλλαξαν το σχέδιο πυρηνικού πολέμου των ΗΠΑ από ένα αρχικό σχέδιο «καταστροφής της πόλης» σε σχέδιο «αντίμετρου» (που στόχευε περισσότερο στον στρατό). Τα πυρηνικά όπλα αυτή τη στιγμή δεν ήταν αρκετά ακριβή για να χτυπήσουν μια ναυτική βάση δίχως να καταστρέψουν τη γειτονική πόλη. Ο σκοπός της χρήσης τους ήταν να εξαλειφθεί το βιομηχανικό δυναμικό του εχθρού για να βλάψει την πολεμική οικονομία.
Ασκήσεις "Longstep", "Mainbrace" και "Grand Slam"
Τον Ιανουάριο του 1950, το Βορειοατλαντικό Συμβούλιο ενέκρινε τη στρατηγική στρατιωτικής αποτροπής του ΝΑΤΟ. Ο στρατιωτικός σχεδιασμός του ΝΑΤΟ απέκτησε σημασία μετά το ξέσπασμα του Πολέμου της Κορέας στις αρχές της δεκαετίας του 1950, ωθώντας το ίδιο να δημιουργήσει «μια δύναμη υπό κεντρική διοίκηση ικανή να αποτρέψει την επιθετικότητα και να παρέχει άμυνα στη Δυτική Ευρώπη». Η Συμμαχική Διοίκηση Ευρώπης ιδρύθηκε υπό τον Διοικητή του Στρατού των ΗΠΑ, Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, στις 2 Απριλίου 1951. Ο Οργανισμός Άμυνας της Δυτικοευρωπαϊκής Ένωσης είχε πραγματοποιήσει προηγουμένως προετοιμασίες για την Verity, μια πολυμερή άσκηση του 1949 που περιελάμβανε αεροπορικές και υποβρύχιες επιθέσεις.
Στην άσκηση Mainbrace το 1952 συμμετείχαν περίπου 200 πλοία και πάνω από 50.000 άτομα για να εξασκήσουν την άμυνα της Δανίας και της Νορβηγίας σε περίπτωση ρωσικής επίθεσης. Ήταν η πρώτη μεγάλη άσκηση του ΝΑΤΟ. Το φθινόπωρο του 1952, αυτές οι ασκήσεις διοικήθηκαν από κοινού από τον Ανώτατο Συμμαχικό Διοικητή του ΝΑΤΟ, Λιντ Μακόρμικ και τον Ανώτατο Συμμαχικό Διοικητή Ευρώπης, Μάθιου Ρίτζγουεϊ.
Σε αυτές συμμετείχαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Μεγάλη Βρετανία, ο Καναδάς, η Γαλλία, η Δανία, η Νορβηγία, η Πορτογαλία, η Ολλανδία και το Βέλγιο.
Οι "Grand Slam" και "Longstep" ήταν ναυτικές ασκήσεις που πραγματοποιήθηκαν στη Μεσόγειο Θάλασσα το 1952 για την εξάσκηση ενεργειών για την εκδίωξη των εχθρικών δυνάμεων κατοχής και την απόβαση. Συμμετείχαν περισσότερα από 170 πολεμικά πλοία και 700 αεροσκάφη υπό τη γενική διοίκηση του ναύαρχου Κάρνεϊ.
Η ΕΣΣΔ ονόμασε τις ασκήσεις «στρατιωτικές ενέργειες» του ΝΑΤΟ με τη συμμετοχή της Νορβηγίας και της Δανίας και προετοιμαζόταν για τις δικές της στρατιωτικές ασκήσεις στη σοβιετική ζώνη.