cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δροσερό Ξάνθης
6/5 «Εντερλέζι»
Το «Εντερλέζι», για τους Τσιγγάνους, είναι η γιορτή της Άνοιξης. Γιορτάζεται στις 6 Μαΐου, την ημέρα του Αγίου Γεωργίου, σύμφωνα με το παλαιό ημερολόγιο. Την ημέρα αυτή, κάθε νοικοκυριό σφάζει ένα πρόβατο, ως τάμα για την υγεία ενός παιδιού. Με το αίμα του πρόβατου σχηματίζουν μια μικρή βούλα στο μέτωπο του παιδιού που "έγιανε". Το Εντερλέζι των Τσιγγάνων στη Θράκη, ταυτίζεται με το Χιδερελέζ (Hiderellez), γιορτή των Μπεκτασήδων και Κιζιλμπάσηδων της Δυτικής Θράκης την ημέρα του Αγίου Γεωργίου. Το όνομα Χιδερελέζ παράγεται από τα ονόματα Χιζίρ (Hizir) που είναι κατά την αντίληψη των Μπεκτασήδων το όνομα του προφήτη που προστατεύει τις θάλασσες και Ελλέζ ή Ιλίας δηλαδή Ηλίας, τον οποίο θεωρούν προστάτη της ξηράς. Οι Μπεκτασήδες λάτρευαν τον Προφήτη Ηλία, ίσως γιατί τα τάγματα αυτά είχαν την επίδραση της Παλαιάς Διαθήκης και της παράδοσης των λαών της Μέσης Ανατολής. Στους Μπεκτασήδες όμως της Μικράς Ασίας και ιδιαίτερα της Θράκης, ο Προφήτης Ηλίας συχνά ταυτίζεται με τον Αη-Γιώργη τον Καβαλάρη. Στο Δροσερό για αυτή τη μέρα η οικογένεια αγοράζει ένα αρνί περίπου από μια βδομάδα πριν. Την προηγούμενη βραδιά από τη γιορτή το αρνάκι έρχεται στο σπίτι της οικογένειας, γιατί σύμφωνα με το έθιμο πρέπει να κοιμηθεί μια βραδιά ζωντανό στο σπίτι. Την επόμενη μέρα, το σφάζει ένας που ξέρει και του δίνουν χρήματα για αυτό ως «μπαξίσι». Αυτός το καθαρίζει και η μαμά και οι γυναίκες της οικογένειας το μαγειρεύουν ολόκληρο ψητό (δεν τεμαχίζεται, όπως στο Μπαλ-Παναίρ). Το αρνί αυτό γίνεται ως τάμα ετήσιο για κάποιο παιδί της οικογένειας. Στη γιορτή αυτή το παιδί φοράει καλά ή καινούρια ρούχα και όλοι του δίνουν ευχές για υγεία.
Το πρωί της προηγούμενης μέρας σε όλο τον οικισμό κορίτσια ανύπαντρα μαζεύουν λουλούδια και τα βάζουν μέσα σε ένα μπακιρένιο καζάνι με νερό. Μετά το γυρίζουν σε όλο τον οικισμό το καζάνι και κάθε μια κοπέλα ελεύθερη ή μη ρίχνει μέσα ένα αντικείμενο και το κρυφά από μέσα της το «ονοματίζει» (δηλαδή το συνδυάζει με κάποιο όνομα προσφιλούς προσώπου). Στη συνέχεια, το σκεπάζουν με ένα μαντήλι, συνήθως κόκκινο, και το καζάνι το κρύβουν στο σημείο από το οποίο μάζεψαν τα λουλούδια, για να τα δουν τα αστέρια και να βγουν στη συνέχεια καλά μηνύματα. Την άλλη μέρα, που είναι το «Εντερλέζι,» μετά το φαγητό, μαζεύονται όλα τα κορίτσια σε ένα συγκεκριμένο σημείο, π.χ. την πλατεία και κάθονται γύρω γύρω από το καζάνι. Μια κοπέλα βάζει το κεφάλι της πάνω από το καζάνι και το σκεπάζει με το μαντήλι και πιάνει ένα αντικείμενο, χωρίς να το φανερώσει. Ένα από τα τριγύρω κορίτσια λέει ένα στιχάκι για όποιο θέμα θέλει και στη συνέχεια αυτή που είναι κάτω από το μαντήλι βγάζει το αντικείμενο. Σε όποια ανήκει το αντικείμενο, το σχετικό στιχάκι κάτι της φανερώνει. Αυτό συνεχίζεται μέχρι να τελειώσουν όλα τα αντικείμενα μέσα στο καζάνι και στο τέλος με το νερό εκείνο βρέχονται και όποια καταβραχεί εκείνη τη χρονιά θα παντρευτεί.
28/8 «Μπάλ-Παναίρ» ή «Μπογκορότισα»
Οι γονείς τάζουν ένα παιδί που τους φαίνεται πιο ασθενικό ή αδύναμα. Για χάρη αυτού του παιδιού οι γονείς γιορτάζουν το «Μπάλ-Παναίρ», δηλαδή τη γιορτή της Παναγίας με το παλιό ημερολόγιο. Στις 27/8 οι γονείς αγοράζουν ένα πρόβατο. Τη μέρα πριν τη γιορτή το πρόβατο πάει στο σπίτι τους, για να κοιμηθεί μια νύχτα στο σπίτι τους. Οι περισσότεροι τα ξημερώματα σφάζουν το πρόβατο και βάζουν στο μέτωπο του παιδιού λίγο αίμα. Οι γονείς ήδη έχουν ενημερώσει φίλους και συγγενείς για να βοηθήσουν και να πάρουν μέρος στη γιορτή. Από κάποιες μέρες πριν έχουν ψωνίσει αυτά που χρειάζονται και από το πρωί, αφού σφάζουν και καθαρίσουν το πρόβατο, το κόβουν σε κομμάτια και το μαγειρεύουν σε μαγειρευτά φαγητά. Μόλις τα φαγητά αυτά είναι έτοιμα, ο πατέρας φωνάζει φίλους, γείτονες και συγγενείς, κυρίως, άντρες και όλοι πίνουν και γλεντάνε και δίνουν ευχές για υγεία στο παιδί. Ταυτόχρονα, το παιδί για το οποίο γίνεται το «Μπαλ-Παναίρ» φοράει τα καλά του ρούχα και παίζει στην αυλή με τα άλλα παιδιά.
Αρραβώνας
Ένας συγγενής του υποψήφιου γαμπρού πάει και συζητάει αν δέχονται να έρθουν οι γονείς του «γαμπρού» να ζητήσουν για αρραβώνα τη «νύφη». Αν δεχτεί ο πατέρας της, στη συνέχεια πηγαίνουν οι γονείς του αγοριού στο σπίτι τους. Η κοπέλα όταν, πάνε τα υποψήφια πεθερικά, ψήνει καφέ και τους κερνάει και πάει στο δωμάτιο της. Οι γονείς μιλάνε και συμφωνούν για το «baba aku» (δηλαδή κάτι σαν αντίτιμο για τα χρήματα που ξόδεψε ο μπαμπάς της νύφης για να τη μεγαλώσει). Στη συνέχεια συμφωνούν για τα χρυσαφικά της νύφης και για την ημερομηνία του γάμου και τα σχετικά φαγητά και ποτά για το γάμο που πρέπει να δώσει ο γαμπρός. Ακόμη μιλούν και για το «ana kapamasί», δηλαδή για τις δυο θείες από της μαμάς της νύφης του σόι που ο γαμπρός πρέπει να του αγοράσει από ένα ντύσιμο ή να τους δώσει ύφασμα για ρούχα. Αφού συμφωνήσουν για όλα αυτά, ορίζουν και πότε θα γίνει ο αρραβώνας. Κάποιοι κάνουν αρραβώνα με γλέντι και κάποιοι όχι. Η μαμά του γαμπρού παίρνει τη νύφη και πάνε για να της ψωνίσει τα σχετικά ρούχα και χρυσαφικά που συμφωνήθηκαν. Την επόμενη μέρα ή τη μέρα που συμφωνήθηκε, οι συγγενείς του γαμπρού ετοιμάζονται και η μαμά του ετοιμάζει σοκολάτες, λουκούμια και σερμπέτι στο «κικιάι» (το σχετικό μπακίρι) και τα βάζουν σε καλαθάκια, όπως και σε καλάθι στολίζουν και αυτά που ψώνισαν για τη νύφη. Το σερμπέτι το σκεπάζουν με κόκκινο μαντήλι και όλα αυτά τα κουβαλάνε ανύπαντρες κοπέλες από το σόι του γαμπρού στο σπίτι της νύφης μαζί με όλο το σόι του γαμπρού.
Όταν φτάσουν εκεί, αφήνουν τα πράγματα στη μέση του σπιτιού ή της αυλής και κάθονται αφού βγάλουν τα παπούτσια τους στα δυο χαλιά που υπάρχουν ένα για το σόι της νύφης και ένα για το σόι του γαμπρού. Δυο ή τρεις φίλες της νύφης περιμένουν να καθίσει ο πατέρας του γαμπρού και παίρνουν και κρύβουν τα παπούτσια του. Ταυτόχρονα βγαίνει ένας από το σόι της νύφης, συνήθως ο θείος της, και ένας από το σόι του γαμπρού και δίνοντας τα χέρια, μπροστά στο κόσμο συμφωνούν ξανά για αυτά που ήδη, έχουν προσυμφωνηθεί. Η συμφωνία γίνεται περιπαικτικά με πειράγματα τρεις φορές και την τρίτη φορά συμφωνούν και κλείνει η συμφωνία. Τότε η πεθερά δίνει τα δώρα της στην νύφη και η νύφη αλλάζει ρούχα και φοράει αυτά που της πήραν και στη συνέχεια και η νύφη και ο γαμπρός φιλάνε τα χέρια των πεθερικών τους ξεκινώντας πρώτα ο γαμπρός και τους δίνουν χρήματα σαν μικρό δωράκι. Όταν ο κόσμος σηκώνεται να φύγει, ο πεθερός βλέπει ότι δεν έχει παπούτσια και τότε κάνει ένα παζάρεμα με τις φίλες της νύφης για να του δώσουν πίσω τα παπούτσια του. Μετά μια φίλη της νύφης ανοίγει τη μαντήλα από το σερμπέτι τη βάζει στη μέση στης (είναι πια δικιά της) και μοιράζει το σερμπέτι και τα λουκούμια.
Ονοματοδοσία
Οι γυναίκες της οικογένειας γιορτάζουν τις πρώτες σαράντα μέρες από τη γέννηση του μικρού παιδιού. Σύμφωνα με την παράδοση, στο «σαράντισμα», οι γυναίκες της οικογένειας πλένουν το παιδί σε μια λεκάνη, στην οποία τοποθετούν 40 μικρές πέτρες, κέρματα και κοσμήματα. Οι πέτρες συμβολίζουν την υγεία και τη σταθερότητα, τα σιδερένια νομίσματα τη δύναμη, ενώ τα κοσμήματα συμβολίζουν τον πλούτο. Στη συνέχεια, στο νερό που πλένεται το παιδί οι γυναίκες της οικογένειας με κύριο καθοδηγητή τη γιαγιά, προσθέτουν 20 κουταλιές αλάτι, «για την υγεία του παιδιού». Η γιαγιά πρώτη εύχεται στο παιδί: «Να μεγαλώσεις με τους γονείς σου» («Τεμπάρος και ντεάσα και ταντέσα») και του λέει τρεις φορές στο αυτό το όνομά του. Στη συνέχεια με το αλατισμένο νερό αγγίζει το μικρό παιδί πίσω από τα αυτιά του, στις πατούσες του, στη μικρή λακκούβα των χεριών του, ανάμεσα στα δάχτυλά του(τον αντίχειρα και το μεσαίο δάχτυλο) και στο στόμα του βάζουν μέλι για να έχει γλυκό στόμα και να μιλάει ωραία. Τέλος, η κάθε μία γυναίκα ξεχωριστά του δίνει ευχές για μακροζωία, πλούσια ζωή, και ευτυχία.
Γάμος
Πριν το γάμο με καρφιά και σκοινί και υφάσματα οι φίλες της νύφης κάνουν μια κατασκευή και κρεμάνε τα μαντήλια «γκιρέπι» και όλα τα άλλα λευκά είδη και το πάπλωμα που θα κρατήσουν την «αγνότητα» της νύφης.
Πρώτη μέρα
Ο καθένας από τους δυο στο σπίτι του, δυο ορχήστρες και οι γονείς με τα καλά τους στις 12 μ.μ. χορεύουν και μετά οι συγγενείς από το γαμπρό παίρνουν τη «χένα» και την πάνε στη νύφη, στολισμένη, σε ένα ταψί με κόκκινο μαντήλι, κεριά και λουλούδια. Η νύφη φοράει φούστα και μπλούζα από ύφασμα «nisanoύk» και χορεύει στην πίστα που έχει γίνει στο σπίτι της. Όταν φτάσει η «χένα», δυο γυναίκες που έχουν κάνει μόνο ένα γάμο, αναλαμβάνουν να βάψουν τη νύφη. Της βάφουν τα χέρια μέχρι το καρπό και τα πόδια μέχρι τον αστράγαλο με χένα πάνω στη πίστα και της κολλάνε χρήματα, θέλοντας να είναι πλούσια η ζωή της. Ο γαμπρός στη συνέχεια την παίρνει αγκαλιά και την πηγαίνει στο δωμάτιο που είναι στολισμένη η προίκα «τσείζι» και εκεί θα κοιμηθεί μια μέρα με τις φίλες τις.
Μπαρτολομέο Γκραντενίγκο
Ο Μπαρτολομέο Γκραντενίγκο (Ιταλικά : Bartolomeo Gradenigo, Βενετία, 1260 - 28 Δεκεμβρίου 1342) ήταν ο 53ος Δόγης της Βενετίας (7 Νοεμβρίου 1339 - 28 Δεκεμβρίου 1342) Με καταγωγή από αρχαία οικογένεια ευγενών της Βενετίας ήταν ένας πλούσιος έμπορος, αφιερώθηκε από τα πρώτα χρόνια στην πολιτική σαν Ποντέστα στην Ραγκούζα και την Κόπερ και σαν Πραίτορας στην πρωτεύουσα. Η φήμη του διαδόθηκε σύντομα για την μεγάλη αγάπη του στην πολυτέλεια, παντρεύτηκε τρεις φορές και απέκτησε έξι παιδιά, μια από τις συζύγους του ήταν η Ιουστίνα Καπέλλο.
Δροσερό Ξάνθης
Δεύτερη μέρα
Από το μεσημέρι της δεύτερης μέρας η ορχήστρα στο σπίτι της νύφης συνεχίζει να παίζει και η νύφη πριν το γλέντι πηγαίνει και παίρνει την κολλητή της. Τα δυο κορίτσια ανταλλάζουν δώρα από την προίκα τους μεταξύ τους και χορεύουν. Το γλέντι συνεχίζεται ως αργά το βράδυ.
Μπαρτολομέο Γκραντενίγκο
Το δαχτυλίδι του δόγη
Η σύντομη βασιλείας του ήταν μάλλον ειρηνική εκτός από μια εξέγερση στην Κρήτη και μερικές Τουρκικές επιδρομές, είχε επίσης πολλές διπλωματικές επαφές με την Δημοκρατία της Γένοβας. Το πιο σημαντικό περιστατικό της βασιλείας του ήταν μια θύελλα που χτύπησε την Βενετία (15 Φεβρουαρίου 1340), σύμφωνα με τον θρύλο ένας ταπεινός ψαράς την έδιωξε με υπερφυσικό τρόπο όταν συναντήθηκαν στην λιμνοθάλασσα ο Ευαγγελιστής Μάρκος, ο Άγιος Γεώργιος και ο Άγιος Νικόλαος. Οι τρεις Άγιοι έδωσαν στον ψαρά ένα δαχτυλίδι το "Δακτυλίδι του ψαρά", αυτός με την σειρά του το έδωσε στον δόγη Μπαρτολομέο και έγινε από τότε τμήμα του κοσμήματος των δόγηδων. Ο Μπαρτολομέο Γκραντενίγκο εμφανίζεται στο έργο του Πάρις Μπορντόνε "Η παρουσίαση του δαχτυλιδιού" στο οποίο ο ψαράς προσφέρει το δαχτυλίδι στον δόγη.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βενετοί Κατηγορία:Τάφοι στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας του 14ου αιώνα
Δροσερό Ξάνθης
Παραπομπές
Κατηγορία:Ξάνθη Κατηγορία:Δήμος Ξάνθης
Πέλαγος
Ως πέλαγος (κοινώς και «πέλαγο» ή «πέλαο») χαρακτηρίζεται η πέραν της όποιας ακτής απλωμένη θαλάσσια έκταση μικρότερη όμως εκείνης της Θάλασσας και της οποίας όμως αποτελεί μέρος (π.χ. Μεσόγειος Θάλασσα – Αιγαίο Πέλαγος – Σαρωνικός Κόλπος).
Έτσι η θάλασσα περιλαμβάνει εκτός τις επιμέρους θάλασσες και Πελάγη. Κάθε δε Πέλαγος περιλαμβάνει Κόλπους και κατώτερες ακτογραφικές διαβαθμίσεις. Υπάρχουν όμως, όπως σε κάθε κανόνα, και οι εξαιρέσεις π.χ. «της κατά Θάσον θαλάσσης» των αρχαίων Ελλήνων που αφορά μέρος του Αιγαίου πελάγους ή της «Αλκυονίδος Θαλάσσης» που αφορά μέρος του Κορινθιακού κόλπου, ή της «Τηλεβοΐδος Θαλάσσης» που αφορά μέρος του Ιονίου πελάγους.
Γενικά το πέλαγος λαμβάνει ονομασία εκείνη της κύριας ακτής που περιβρέχει ή από ιστορικού γεγονότος που συνέβη σ΄ αυτό. Έτσι κατά την εποχή του Πτολεμαίου τα πελάγη της Μεσογείου ήταν, κατ΄ αλφαβητική σειρά, τα ακόλουθα:
Κατηγορία:Φράσεις
Επαρχία Μπαλόντ
Έχει Επαρχιακό και Συνεδριακό Δικαστήριο, το οποίο εγκαινιάστηκε στις 2 Οκτωβρίου 2013 από τον Σουνίλ Κουμάρ Σίνχα. Ο Σρι Ντιπάκ Κουμάρι Τιβάρι προσχώρησε ως πρώτος επαρχιακός και συνεδριακός δικαστής στο Μπαλόντ.
Διοίκηση
Στο Μπαλόντ πρώτος συλλέκτης είναι ο Αμρίτ Χάλκο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπαλοντ
Νηκτόν
Με τον όρο Νηκτόν (Αγγλικά: Nekton) χαρακτηρίζεται το σύνολο των έμβιων οργανισμών, δηλ. στη πραγματικότητα το σύνολο των ζώων που ζουν και κολυμπούν ελεύθερα μέχρι και στη πελαγίσια ζώνη των ωκεανών και των θαλασσών. Το νηκτόν σε αντιδιαστολή με το πλαγκτόν περιλαμβάνει όλα τα είδη των ψαριών και υδρόβιων ζώων που δεν παρασύρονται στον υδάτινο χώρο, αλλά κινούνται αυτοδύναμα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πλαγκτολογία Κατηγορία:Ωκεανογραφία Κατηγορία:Οικολογία Κατηγορία:Ζωολογία
2725 Ντέιβιντ Μπέντερ
Ο Ντέιβιντ Μπέντερ (David Bender) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,40. Ανακαλύφθηκε το 1978 από τους Αμερικανούς αστρονόμους Έλινορ Χέλιν και Σελτ Μπας, που παρατηρούσαν από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού αστρονόμου Ντέιβιντ Μπέντερ (David F. Bender).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Ντέιβιντ Μπέντερ εκτιμάται σε 40,14 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0759. Ο Ντέιβιντ Μπέντερ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 9 ώρες και 57 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ντειβιντ Μπεντερ
Τόκποκι
Το Τόκποκι είναι ένα δημοφιλές φαγητό σνακ από την Κορέα με βάση το κρέας, τα αυγά, και τα καρυκεύματα. Το Τόκποκι ήταν κάποτε μέρος της κορεάτικης βασιλικής κουζίνας. Φτιάχνεται από ρύζι, κρέας, λαχανικά, αυγά, προστίθενται καρυκεύματα στο νερό και στη συνέχεια στο σερβίρισμα είναι καλυμμένο με καρύδια.
Σύγχρονη ιστορία
Μετά από τον πόλεμο της Κορέας, έγινε δημοφιλής μια νέα ποικιλία του πιάτου αυτού, το οποίο παλιότερα ήταν μόνο αλμυρό. Εκτός από τα παραδοσιακά συστατικά, χρησιμοποιείται Γκότσουτζανγκ, μια πάστα που κατασκευάζεται από πιπεριές τσίλι μαζί με ψάρια. Άλλα συστατικά που προστίθενται στο Τόκποκι είναι τα βραστά αυγά, τηγανητά μάντου και ράμιον (ramyeon).
Φωτογραφίες
Κατηγορία:Κορεάτικη κουζίνα
Πολύκαστρο
Το Πολύκαστρο είναι πόλη του νομού Κιλκίς στην Κεντρική Μακεδονία, με 6.609 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2021 και πρωτεύουσα του Δήμου Παιονίας. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του νομού Κιλκίς και είναι χτισμένη πάνω στην Παλαιά Εθνική Οδό Θεσσαλονίκης - Ευζώνων και δίπλα στον ποταμό Αξιό.
Αρχαιότητα
Η περιοχή της Αμφαξίτιδας ή Αμφάξιας Παιονίας, κατοικήθηκε από την απώτερη αρχαιότητα από Παίονες, ενώ κατά την πρώτη χιλιετία π.Χ. καταγράφονται κινήσεις Πελασγών, Θρακών, Βοττιαίων και Βρυγών. Μετά τους Περσικούς Πολέμους τον 5ο αιώνα π.Χ. η περιοχή περιέρχεται στους Μακεδόνες υπό τον Αλέξανδρο Α΄. Στον Πελοποννησιακό πόλεμο, τον 4ο αιώνα π.Χ., οι Θράκες, υπό τον Σιτάλκη, σύμμαχοι των Αθηναίων καταλαμβάνουν πρόσκαιρα την περιοχή. Στις εκστρατείες του Φιλίππου του Β΄ και του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η περιοχή ήταν σημείο συγκέντρωσης και στρατοπέδευσης του ιππικού πριν την αναχώρηση. Στην Ελληνιστική περίοδο, η περιοχή είναι αυτοδιοίκητη και γνωστή ως Αμφαξίτιδα με πρωτεύουσα την Αμυδώνα. Τον 1ο αιώνα π.Χ. η περιοχή Πολυκάστρου κυριεύεται από τους Ρωμαίους και τους επόμενους αιώνες οι κάτοικοι ασπάζονται σταδιακά το χριστιανισμό.
Βυζάντιο
μικρογραφία|Το Πολύκαστρο στην ανατολική όχθη του Αξιού Κατά τον 4ο και 5ο αιώνα μ.Χ. η περιοχή δέχεται επιδρομές από Γότθους. Τους 6ο και 7ο αιώνα, επιδράμουν στην περιοχή Σλάβοι, Άβαροι και Ούγγροι. Τον 10ο αιώνα, η περιοχή Πολυκάστρου δέχεται ισχυρές πιέσεις από Βουλγάρους που θέλουν να καταλάβουν μέρη του Βυζαντινού κράτους. To 1003 οι Βούλγαροι απωθούνται. Το 1064, η περιοχή μαστίζεται από επιδρομή Ογούζων Τούρκων. Το 1085, την περιοχή λεηλατούν οι Νορμανδοί. Με τις σταυροφορίες, η περιοχή εντάσσεται στην Αυτοκρατορία των Λατίνων από το 1204 έως το 1224. Από το 1225 έως το 1248, η περιοχή της Αμφαξίτιδας υπάγεται στο Δεσποτάτο της Ηπείρου. Το 1249 η περιοχή υπάγεται στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας, έως το 1260, οπότε και απελευθερώνεται η Κωνσταντινούπολη από τους Λατίνους, και πλέον επανορθώνεται το Βυζαντινό κράτος.
Τουρκοκρατία
Κατά την Οθωμανική κατάκτηση της περιοχής, τη δεκαετία του 1390, ο οικισμός ονομαζόταν Ρογνοβίτσα και παραχωρήθηκε ως τιμάριο στον Ασιλή. Στις αρχές του 15ου αιώνα, το τιμάριο Ρογνοβίτσας παραχωρήθηκε στους Καρά Σόλε και Σόφη Ηλία. Έκτοτε μετονομάστηκε σε Καρασούλι από το όνομα του τιμαριούχου Καρά Σόλε (υπάρχει και η εκδοχή ότι η ονομασία προήλθε από την τουρκική, «καρά» που σημαίνει μαύρο και «σου» που σημαίνει νερό, κατά προέκταση «Μαύρο έλος» ). Στα μέσα του 15ου αιώνα (γύρω στο 1450), το τιμάριο Καρασουλίου ανήκει στους Ορούτς Χαν (γιου του Καρά Σόλε) και Σόφη Ηλία και είχε 20 οικίες χριστιανών και 12 οικίες μουσουλμάνων.
Επίσης υπήρχε ο οικισμός Κόλυμπα (Καλύβια) ή Αλτσάκ Καλύβια νοτιοδυτικά του Καρασουλίου.
Το Καρασούλι έγινε έδρα Μπέη. Αρχιτεκτονικό δείγμα της εποχής είναι τα οθωμανικά Λουτρά του Πολυκάστρου, του 14ου αιώνα. Τον 15ο αιώνα, με διαταγή του σουλτάνου φυτεύονται στην περιοχή μουριές με σκοπό την παραγωγή μεταξιού. Η καλλιέργεια συστηματοποιείται. Αυτή η εξέλιξη φέρνει κατά τους επόμενους αιώνες (16ο και 17ο) στην περιοχή πολλούς αγροτοεργάτες, κυρίως Βούλγαρους, προκειμένου να εργάζονται στα τουρκικά τσιφλίκια, καθώς οι Έλληνες είναι πλέον λιγοστοί και απρόθυμοι να εργάζονται στα τσιφλίκια των μπέηδων. Πολλοί κάτοικοι αναγκάζονται πλέον να χρησιμοποιούν τη σλαβομακεδονική γλώσσα για την επικοινωνία στις δημόσιες εκδηλώσεις. Από το 16ο αιώνα συρρέουν στην περιοχή και πολλοί Σαρακατσαναίοι από την Ήπειρο. Τον 17o και 18ο αιώνα φτάνουν στην περιοχή πολλοί Βλάχοι, εκδιωγμένοι από τη Βόρειο Ήπειρο και Δυτική Μακεδονία από τις λεηλασίες Τουρκαλβανών. Αυτές οι μετακινήσεις έχουν ως αποτέλεσμα την τόνωση του ντόπιου ελληνικού στοιχείου.
Εθνικοαπελευθερωτικοί αγώνες
Στα τέλη του 18ου αιώνα, το Πολύκαστρο (Καρασούλι) αποτελούσε τσιφλίκι του Γιουσούφ Μουχλίς πασά, γιου του Ισμαήλ μπέη από τις Σέρρες. Οι Καρασουλιώτες ξεσηκώθηκαν το 1822 κατά την Επανάσταση, με αποτέλεσμα να δεχτούν τα οθωμανικά αντίποινα μετά την καταστολή των εξεγέρσεων στη Μακεδονία. Έτσι το Καρασούλι καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς και πολλοί κάτοικοι αναγκάστηκαν να το εγκαταλείψουν. Από τότε ο Ελληνισμός της κωμόπολης συρρικνώθηκε ανεπανόρθωτα, καθώς άρχισαν να εγκαθίστανται Βούλγαροι αγροτοεργάτες προκειμένου να καλύψουν το κενό στα τσιφλίκια.
Ιταλική γλώσσα
Τα ιταλικά είναι λατινογενής γλώσσα, άμεση διάδοχος της διαλέκτου της Φλωρεντίας. Ανήκει στην οικογένεια των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών και ομιλείται από περίπου 70 εκατομμύρια ανθρώπους κυρίως στην Ιταλία. Η Επίσημη Ιταλική συνυπάρχει στην Ιταλία μαζί με έναν μεγάλο αριθμό νεο-λατινικών ιδιωμάτων και τοπικών διαλέκτων. Όπως πολλές γλώσσες που γράφονται με το Λατινικό αλφάβητο, τα ιταλικά έχουν διπλά σύμφωνα. Ωστόσο, αντίθετα με, για παράδειγμα, τα Γαλλικά και τα Ισπανικά, τα διπλά σύμφωνα προφέρονται ως μακρά στα ιταλικά. Από τις Ρομανικές γλώσσες τα ιταλικά θεωρούνται γενικά πως είναι η γλώσσα με την πιο στενή ομοιότητα με τα Λατινικά υπό όρους λεξιλογίου, αν και τα Ρουμανικά συντηρούν πιο πιστά τη γραμματική των Κλασικών Λατινικών, ενώ τα Σαρδηνιακά είναι τα πιο συντηρητικά υπό όρους φωνολογίας.
Πολύκαστρο
Εθνικοαπελευθερωτικοί αγώνες
Το 1872 εγκαινιάζεται η σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Βιέννης από την εταιρεία Χιρς (Hirch) και ξεκινά τη λειτουργία του ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Καρασουλίου. Το Καρασούλι πλέον αναπτύσσεται ως εμπορικό κέντρο.
Ιταλική γλώσσα
Γεωγραφική εξάπλωση
Στις περιπτώσεις που η Ιταλική είναι επίσημη γλώσσα σε μια περιοχή αυτή σημειώνεται με έντονα γράμματα
Πολύκαστρο
Εθνικοαπελευθερωτικοί αγώνες
Στα 1870, με το Βουλγαρικό εκκλησιαστικό σχίσμα, και την ίδρυση της Βουλγαρικής Εξαρχικής Εκκλησίας ξεσπά κύμα εθνικιστικής βουλγαρικής προπαγάνδας με τη βοήθεια Ρώσων πρακτόρων. Πολλοί κάτοικοι αναγκάζονται κάτω από τις πιέσεις της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής του Πανσλαβισμού μέσω του βουλγαρικού παράγοντα, να προσχωρήσουν στην Εξαρχία και στην ουσία να εκβουλγαριστούν. Στην περιοχή δρα και αμερικανικός παράγων μέσω του Αυστριακού Προξενείου της Θεσσαλονίκης με σαφή στόχο των προσηλυτισμό των κατοίκων στον προτεσταντισμό, καθώς και Βουλγαρ οι Ουνίτες ιεραπόστολοι. Πολλοί κάτοικοι προσηλυτίζονται. Ο κίνδυνος εκβουλγαρισμού αφυπνίζει τον Ελληνισμό του Καρασουλίου και οργανώνεται. Παράλληλα οργανώνει σχολείο ώστε να εκπαιδεύονται οι νέοι στην ελληνική γλώσσα. Μετά το 1850 αναφέρεται στο Καρασούλι ελληνική κοινότητα και σχολείο. Πληροφορίες για τη λειτουργία σχολείου έχουμε από το 1880, όπως αποδεικνύεται από αποδείξεις πληρωμών δασκάλων, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπήρχε σχολείο και πριν το 1880. Από γραπτές πηγές της περιόδου που αναφέρθηκε πρώτος δάσκαλος φαίνεται να ήταν ο Αβραάμ Αστερίου. Τα επόμενα χρόνια υπηρέτησαν από τη θέση του δασκάλου οι Κωνσταντίνος Χρήστου (1902 - 1903) και Δημήτριος Κασσάς (1906 - 1913). Το σχολείο στα 1906 είχε 15 μαθητές.
Ιταλική γλώσσα
Γεωγραφική εξάπλωση
Στην Ευρώπη: μικρογραφία|Γνώση των Ιταλικών στην Ε.Ε.
Πολύκαστρο
Εθνικοαπελευθερωτικοί αγώνες
μικρογραφία|Το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη στην κεντρική πλατεία του Πολυκάστρου
Ιταλική γλώσσα
Γεωγραφική εξάπλωση
Εκτός της Ευρώπης:
Παρακάτω παρατίθεται η αντίστοιχη προφορά στα ελληνικά και στο Διεθνές Φωνητικό Αλφάβητο. Ας σημειωθεί ότι η προφορά στα ελληνικά δεν είναι ακριβής, για τις διαφορές μεταξύ των δύο γλωσσών, και αυτός είναι ο λόγος αναγκαίας παράθεσης του Διεθνούς Φωνητικού Αλφαβήτου.
Πολύκαστρο
Εθνικοαπελευθερωτικοί αγώνες
Την εποχή αυτή παρατηρείται και οικονομική άνθηση των Ελλήνων και χτίζονται εκκλησίες στην κωμόπολη του Καρασουλίου (Προφήτη Ηλία (1859)- Ταξιαρχών σήμερα, Αγίου Αθανασίου το 1885 ). Στη συνέχεια οι Καρασουλιώτες έγραψαν λαμπρή ιστορία στον αγώνα τους κατά των βουλγαρικών επιθέσεων. Την 29η Φεβρουαρίου του 1898, παραμονή του Αγίου Θεοδώρου σημειώνονται επεισόδια από τους εξαρχικούς που καταλαμβάνουν με τη βία το σχολείο και την εκκλησία του Προφήτη Ηλία. Μετά από εκκλήσεις της Ελληνικής Κοινότητας Καρασουλίου προς τον καϊμακάμη του καζά Γευγελής, επιστρέφονται το σχολείο και η εκκλησία και η λειτουργία τελείται πλέον εναλλάξ σε ελληνικά και βουλγαρικά. Τα κινητά αντικείμενα του ναού όμως (όπως δισκοπότηρα και άλλα τιμαλφή) επιδικάστηκαν στη βουλγαρική εξαρχική κοινότητα. Με πρωτοβουλίες των προεστών του Καρασουλίου, στάλθηκαν αλλεπάλληλες αναφορές και απεσταλμένοι προς τον Επίσκοπο Πολυανής, Παρθένιο, προκειμένου να επαναφέρει την περιουσία του ναού στους Έλληνες, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Στη συνέχεια, οι προύχοντες του Καρασουλίου απέστειλαν επιστολή προς τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Αθανάσιο, διαμαρτυρόμενοι για την κατάσταση. Σε ηρωική μορφή αναδείχθηκε ο ιερέας Γεώργιος Παπαντωνίου που υπήρξε εφημέριος από to 1899 έως το 1923. Παράλληλα οι κάτοικοι οργανώνουν ένοπλες επιτροπές άμυνας (ορκίζονται πολλοί στην «Μακεδονική Άμυνα» που λειτουργεί στα πρότυπα της Φιλικής Εταιρείας) για να αντιμετωπίσουν την βουλγαρική τρομοκρατία και τις τουρκικές αυθαιρεσίες.
Μακεδονικός αγώνας
μικρογραφία|upright|Ο οπλαρχηγός [[Μιχαήλ Σιωνίδης με τον αδελφό του, Διονύση]] Κατά την κλιμάκωση του Μακεδονικού Αγώνα (1904-1908), οι Πατριαρχικοί κάτοικοι του Καρασουλίου μάχονται σκληρά κατά του διπλού εχθρού (Τούρκων και Εξαρχικών). Στο Καρασούλιο δρα ο Κωνσταντίνος Αργυρίου. Σημαντική είναι η δράση, κατά των κομιτατζήδων, του οπλαρχηγού Γεώργιου Καραϊσκάκη του Βογδαντσιώτη, που δρα σε όλη την περιοχή των λιμνών Αρτζάνης (Κάστρου) - Αμματόβου (Άσπρου). Οι λίμνες αυτές από το 1898 ενοικιάζονταν από τους Βούλγαρους και είχαν καταστεί απόρθητα κρησφύγετα, βάσεις και κέντρα ενεργειών των κομιτατζήδων. Επίσης ηρωική μορφή υπήρξε ο μακεδονομάχος Μιχαήλ Σιωνίδης (1870-1935) από τη Γκίρτσιστα, που έδρασε με το σώμα του έως τη Γευγελή και την Πολυανή (Παλαιά Δοϊράνη).
Ιταλική γλώσσα
Φωνολογία
1.^Στα ιταλικά η προφορά των φθόγγων τσ και τζ έχει δύο διαφορετικές χροιές: Στην περίπτωση του c, του g, ή του sc σε παρομοίωση με τις αγγλικές λέξεις ch erry, en j oy, και sh ip. Στην περίπτωση του z η προφορά είναι αντίστοιχη των αγγλικών λέξεων an ts ή a ds.
Πολύκαστρο
Εγκατάσταση προσφύγων από τη Βόρεια Μακεδονία, τη Θράκη και τη Μικρά Ασία
Στα αμέσως επόμενα χρόνια έρχονται στην περιοχή Πολυκάστρου πολλοί Έλληνες από την περιοχή Γευγελής και Βογδάντσας, καθώς και πολλοί Σαρακατσαναίοι από περιοχές της σημερινής Π.Γ.Δ.Μ. λόγω των διωγμών του Γιουγκοσλαβικού κράτους. Η περιοχή έγινε το κέντρο οχύρωσης των συμμαχικών δυνάμεων κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στη Μάχη του Σκρα διακρίθηκε ο Καρασουλιώτης Πέτρος Λύκος (που αργότερα συμμετείχε και στη Μικρασιατική εκστρατεία). Το 1919, με τη συνθήκη του Νεϊγύ, γίνεται ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδος και Βουλγαρίας, κατά την οποία έφυγαν από την περιοχή όλοι οι κάτοικοι με βουλγαρική συνείδηση και εγκαταστάθηκαν Έλληνες από τη Βόρειο Θράκη (Ανατολική Ρωμυλία) και συγκεκριμένα από τα χωριά Σιναπλί και Καρυές της περιοχής Καβακλίου (βόρεια κοιλάδα του Έβρου) και Ραβδά της περιοχής Μεσημβρίας.
Ο οικισμός Αλτσάκ Καλύβια τελικά καταργήθηκε αφού συνενώθηκε οικιστικά με το Πολύκαστρο (πρόκειται για την περιοχή νότια της γέφυρας του Αξιού).
Ιταλική γλώσσα
Φωνολογία
2.^Σύμφωνα αυτού του είδους συναντούμε σε μερικές περιοχές της Ελλάδας, όπως για παράδειγμα στη Μυτιλήνη. Για κατανόηση, η αντιστοιχία είναι ακριβώς η προφορά της λέξης Μυτι λή νη  από τοπικούς κατοίκους. Το σύμφωνο gl μπορεί να αποδοθεί όπως το λ στη λέξη μα λλ ιά και γυα λ ιά. Το σύμφωνο gn μπορεί να αποδοθεί όπως το ν στη λέξη μπά ν ιο και για νν ιώτικο.
Πολύκαστρο
Εγκατάσταση προσφύγων από τη Βόρεια Μακεδονία, τη Θράκη και τη Μικρά Ασία
Το 1923, με τη συνθήκη της Λωζάνης και την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, έφυγαν από την περιοχή οι Μουσουλμάνοι κάτοικοι και εγκαταστάθηκαν Έλληνες από τη Μικρά Ασία και ειδικότερα από την Παφλαγονία (Ηράκλεια), τον Πόντο, τη Βιθυνία και τη Μαγνησία. Μαζί τους ήρθαν κατά κύματα και Έλληνες του Βορειοανατολικού Πόντου (Υπερκαυκασία), οι οποίοι, λόγω των διωγμών που υπέστησαν κατά την Γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής, από τους Τούρκους, είχαν διαφύγει στη Ρωσία. Έτσι ο πληθυσμός του Πολυκάστρου αποτελούνταν πλέον από τους ντόπιους Μακεδόνες, μεταξύ των οποίων και πολλοί Σαρακατσαναίοι και Βλάχοι, και από τους πρόσφυγες της περιοχής της σημερινής Π.Γ.Δ.Μ. (περιοχή Γευγελής - Βογδάντσας), της Ανατολικής Ρωμυλίας, του Πόντου, της Παφλαγονίας, της Βιθυνίας (Δέντσες ή Ίντζες Παντέρμου) και Μαγνησίας (Μετεβελί).
Ιταλική γλώσσα
Φωνολογία
3.^Στην περίπτωση του s και του z, υπάρχουν δυο διαφορετικές προφορές: Η αντιστοιχία είναι με τις αγγλικές λέξεις s un και len s. Ενώ για τα φωνήματα g και c οι κανόνες προφοράς είναι αρκετά απλοί (και εξαρτώνται από το μικρό πλήθος φωνηέντων της ιταλική γλώσσας, όπως ήδη αναφέρθηκε στον πίνακα), οι κανόνες για την προφορά των φωνημάτων s και z είναι πολυπλοκότεροι. (Στα ιταλικά, κάτω μέρος της σελίδας).
Πολύκαστρο
Διοικητική Ιστορία
Για μια χρονική περίοδο η κωμόπολη ονομάζονταν και Μαυροσούλι. Αυτό διαπιστώνεται σε πρακτικό του Κοινοτικού Συμβουλίου της 23 Ιουλίου 1928, όπου φαίνεται η κυκλική σφραγίδα της υπογραφής του Προέδρου: «Ελληνική Δημοκρατία - Κοινότης Μαυροσουλίου». Το 1928, το Καρασούλι μετονομάζεται σε Πολύκαστρο. Η εκδοχή, η οποία θεωρείται επικρατέστερη των άλλων, αναφέρεται στη χρονική περίοδο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου στην περιοχή του συνοικισμού υπήρχαν πολλές πολεμίστρες, οχυρωματικά έργα, σαν μικρά κάστρα και για το λόγο αυτό ο Γενικός Διοικητής Θεσσαλονίκης το 1928 ονόμασε τον οικισμό Πολύκαστρο. Η άποψη αυτή ενισχύεται από αναφορά που γίνεται, για τη συγκεκριμένη περιοχή, σε έργα που κατασκευάστηκαν από τη Μεραρχία Σερρών.
Ιταλική γλώσσα
Άρθρα
Στην ιταλική γλώσσα υπαρχούν δύο τύποι άρθρων: το οριστικό και το αόριστο άρθρο
Γεωγραφική κατανομή
Η ιταλική γλώσσα είναι η επίσημη γλώσσα της Ιταλίας, του Σαν Μαρίνο, του Βατικανού και μία από τις τέσσερεις επίσημες γλώσσες της Ελβετίας. Επίσης αποτελεί επίσημη γλώσσα σε περιφερειακό επίπεδο στην Κροατία (επαρχία της Ίστρια) και στη Σλοβενία (Σλοβένικη Ίστρια). Είναι μία από τις 24 επίσημες γλώσσες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.) και μία από τις γλώσσες εργασίας του Συμβουλίου της Ευρώπης. Άλλοι οργανισμοί που έχουν ως επίσημη γλώσσα τα ιταλικά είναι: ο Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ) και το Τάγμα της Μάλτας. Ο αριθμός των φυσικών ομιλητών ξεπερνά τα 64 εκατομμύρια, ενώ ο συνολικός αριθμός των ομιλητών αγγίζει τα 90 εκατομμύρια παγκοσμίως.
Πολύκαστρο
Διοικητική Ιστορία
Τέλος, το Πολύκαστρο από Κοινότητα έγινε Δήμος με το Π.Δ. 265/ΦΕΚ 123/19-8-1986, μετά από ένωση των κοινοτήτων Πολυκάστρου - Λιμνοτόπου. Με το Σχέδιο Καποδίστριας ο Δήμος Πολυκάστρου απέκτησε διευρυμένη μορφή. Με το Σχέδιο Καλλικράτης το Πολύκαστρο ορίστηκε ως έδρα του Δήμου Παιονίας.
Ιταλική γλώσσα
Γεωγραφική κατανομή
Υπάρχουν ακόμη μειονότητες ιταλόφωνων στη νότια Γαλλία και στο Μονακό.
Σε παγκόσμιο επίπεδο τα ιταλικά κατέχουν την πέμπτη θέση ανάμεσα στα προσφερόμενα μαθήματα ξένων γλωσσών μετά από τα Αγγλικά, τα Γαλλικά, τα Γερμανικά και τα Ισπανικά. Το μεγαλύτερο μέρος των ομιλητών της Ιταλικής ως ξένης γλώσσας εντοπίζεται στη λεκάνη της Μεσογείου λόγω των ιστορικών και πολιτιστικών δεσμών με την Ιταλία.
Πολύκαστρο
Προσφυγικό-μεταναστευτικό ρεύμα
Στο Πολύκαστρο είχαν δημιουργηθεί δύο καταυλισμοί παράτυπων μεταναστών και προσφύγων έως τον Ιούνιο του 2016 ενώ σήμερα λειτουργεί οργανωμένη δομή φιλοξενίας στη Νέα Καβάλα με 1275 φιλοξενούμενους.
Ιταλική γλώσσα
Γεωγραφική κατανομή
Η γνώση των Ιταλικών ως ξένη γλώσσα γνωρίζει μεγάλη διάδοση στην ευρωπαϊκή ήπειρο χάρη στην προώθηση της πολυγλωσσίας στο πλαίσιο της Ε.Ε. όπου η Ιταλική είναι η τέταρτη πιο δημοφιλής γλώσσα μετά τα αγγλικά, τα γερμανικά, και τα γαλλικά4. Σύμφωνα με το Ευρωβαρόμετρο (2012) περισσότεροι από 14 εκατομμύρια Ευρωπαίοι μαθαίνουν τα ιταλικά ως ξένη γλώσσα. Οι χώρες με τα μεγαλύτερα ποσοστά είναι η Μάλτα (66%), η Σλοβενία (15%), η Κροατία (14%), η Αυστρία (5%), η Γαλλία (4%), το Λουξεμβούργο (4%), η Γερμανία, η Ρουμανία, η Ελλάδα και η Κύπρος.
Πολύκαστρο
Προσφυγικό-μεταναστευτικό ρεύμα
Ο καταυλισμός στον Σταθμό Εξυπηρέτησης Αυτοκινητιστών (ΣΕΑ) της Εθνικής Οδού Πατρών - Αθηνών - Θεσσαλονίκης - Ευζώνων (ΠΑΘΕ) Πολυκάστρου ξεκίνησε να δημιουργείται ήδη από το 2015 λόγω της Μεταναστευτικής κρίσης, από παράτυπους μετανάστες και πρόσφυγες ως πρόχειρος καταυλισμός δίπλα στο οδόστρωμα. Ο καταυλισμός δεν εποπτευόταν από το ελληνικό κράτος, αλλά από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και διάφορες ΜΚΟ και ο πληθυσμός του κυμαινόταν από 1.500 έως 2.500 άτομα (φτάνοντας πρόσκαιρα και τα 5.000 άτομα), συμπεριλαμβανομένων και πολλών ασυνόδευτων παιδιών και υπήρχε έως τον Ιούνιο του 2016 ..
Ιταλική γλώσσα
Γεωγραφική κατανομή
Εκτός συνόρων Ε.Ε., στην Αλβανία, η γνώση των Ιταλικών είναι αρκετά διαδεδομένη χάρη στους ιστορικούς, οικονομικούς και πολιτικούς δεσμούς ανάμεσα στις δύο χώρες. Υπολογίζεται ότι 19.000 Ιταλοί κατοικούν στην Αλβανία. Σύμφωνα με στατιστικές μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Αλβανίας (έως και 70%) έχει μία στοιχειώδη γνώση των Ιταλικών, καθιστώντας τη την πιο διαδεδομένη ξένη γλώσσα στη χώρα. Ένας επιπλέον παράγοντας που διευκολύνει την εκμάθηση της ιταλικής γλώσσας στην Αλβανία είναι η εύκολη πρόσβαση στα ιταλικά κανάλια.
Στην Ελβετία τα ιταλικά παραμένουν η τρίτη δημοφιλέστερη γλώσσα μετά τα Γερμανικά και τα Γαλλικά. Ωστόσο το ποσοστό των ιταλόφωνων έχει μειωθεί σημαντικά τις τελευταίες δεκαετίας από το 11,9% το 1970 στο 8,4% το 2015. Τα ιταλικά ομιλούνται κυρίως στο καντόνι Τιτσίνο.
Πολύκαστρο
Προσφυγικό-μεταναστευτικό ρεύμα
Ένας δεύτερος πρόχειρος καταυλισμός από πεντακόσιους περίπου πρόσφυγες είχε στηθεί στην Αερογέφυρα Πολυκάστρου από τις 23 Μαρτίου 2016, επί της εθνικής οδού Πολυκάστρου - Κιλκίς, αποκλείοντας έτσι την είσοδο και έξοδο προς Πολύκαστρο, προκαλώντας προβλήματα στην κυκλοφορία. Τελικά, οι παράτυποι μετανάστες και πρόσφυγες αποχώρησαν την επομένη 24 Μαρτίου 2016 λόγω του σφοδρού Βαρδάρη που σηκώθηκε τη νύχτα, κι έτσι η κυκλοφορία αποκαταστάθηκε.
Εκπαίδευση
Για τις ανάγκες της εκπαίδευσης, στο Πολύκαστρο λειτουργούν:
Ιταλική γλώσσα
Γεωγραφική κατανομή
Η γνώση των Ιταλικών ωστόσο δεν περιορίζεται στην Ευρώπη αλλά έχει εξαπλωθεί σε όλες τις ηπείρους μέσω της μετανάστευσης και της πρόσφατης ιστορίας.
Δοξαράς
Με την ονομασία Δοξαράς υπάρχουν δύο οικισμοί της Ελλάδας:
Ιταλική γλώσσα
Γεωγραφική κατανομή
Κατά τη διάρκεια της ιταλικής αποικιοκρατίας ορισμένες αφρικανικές χώρες όπως η Λιβύη, η Ερυθραία, η Σομαλία και η Αιθιοπία- η τελευταία σε μικρότερο βαθμό βέβαια- είχαν υιοθετήσει τα ιταλικά ως επίσημη γλώσσα. Ακόμη και σήμερα, οι παλαιότερες γενιές είναι σε θέση να επικοινωνήσουν στα ιταλικά.
Δοξαράς
Η ονομασία αυτή χρησιμοποιείται και σαν επώνυμο, όπως για παράδειγμα στους:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ευστράτιος Παρίσης
Ο Ευστράτιος Παρίσης ήταν Έλληνας πολιτικός. Γεννήθηκε στην Τήνο το 1810. Φοίτησε στο σχολείο που διηύθυνε ο λόγιος Ευστράτιος Πέτρου ο Κυδωνιεύς. Το 1831, σε νεανική ηλικία, διορίστηκε δημόσιος υπάλληλος στη Νάξο. Αρχικά εργάστηκε στο δικαστήριο του νησιού και αργότερα ως γραμματέας της Δημογεροντίας. Ήταν άνθρωπος με πνευματικά χαρίσματα, ευγενής και ευπροσήγορος. Αυτές οι ιδιότητές του συνέβαλαν ώστε να καταλάβει όλα τα τοπικά αξιώματα: δημοτικός σύμβουλος, σχολικός έφορος, εκκλησιαστικός επίτροπος και αργότερα βουλευτής. Τρεις διαδοχικές βουλευτικές του θητείες χρονολογούνται μεταξύ των ετών 1844-1853, ενώ υπήρξε πληρεξούσιος και στην Β΄ εν Αθήναις Εθνοσυνέλευση (1862-1864) και βουλευτής το 1865. Τον διέκρινε η προσήλωση σε φιλελεύθερες πολιτικές αρχές, γεγονός που συνέβαλε στο να συκοφαντηθεί και να υποστεί διώξεις από τις «αυλικές κυβερνήσεις» του Όθωνα την περίοδο 1854-1862.
Αξιομνημόνευτη υπήρξε η θαρραλέα στάση που τήρησε κατά την επιδημία χολέρας που έπληξε την Τήνο το 1854, κατά την οποία πέθαναν μάλιστα και οι γονείς του. Ο Παρίσης αγνοώντας τους κινδύνους από την εξάπλωση της ασθένειας, αφού ανέλαβε τη δημοτική αρχή, πέτυχε -με τα μέτρα που πήρε επιτόπου- την ανάσχεση της διάδοσης της επιδημίας και ανύψωσε το ηθικό των συμπολιτών του.
Πέθανε στην Αθήνα την 1η Νοεμβρίου 1865, έξι μόλις μήνες μετά την τελευταία του εκλογή ως βουλευτή.
Πολύκαστρο
Αξιοθέατα και ιστορικά μνημεία
μικρογραφία|Μνημείο Αγωνιστών Πολυκάστρου. μικρογραφία|Συμμαχικά Κοιμητήρια Πολυκάστρου.
Κλίμα
Το κλίμα του Πολυκάστρου εξαρτάται κατά κύριο λόγο από τον βορειοδυτικό άνεμο Βαρδάρη που φυσάει στην κοιλάδα του Αξιού αρκετές ημέρες καθ' έτος. Ο Βαρδάρης είναι ψυχρός και σχετικά ξηρός άνεμος. Το κλίμα σε γενικές γραμμές είναι ήπιο το χειμώνα (η θερμοκρασία σπάνια πέφτει κάτω από τους -6 °C), και εξαιρετικά θερμό το καλοκαίρι. Αποτελεί μία από τις θερμότερες περιοχές της Ελλάδας κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Τον Αύγουστο του 2012 σημειώθηκε στο Πολύκαστρο η υψηλότερη θερμοκρασία για όλο το 2012 στην Ελλάδα, 44 °C (παρόμοιες επιδόσεις για το 2019 ). Το κλίμα είναι ξηρό όταν φυσά ο Βαρδάρης, ενώ σε άπνοια επηρεάζεται από την υγρασία του ποταμού Αξιού. Λόγω του τοπικού βορειοδυτικού ανέμου, υπάρχει μεγάλη ηλιοφάνεια και λίγες σχετικά, βροχοπτώσεις. Τους καλοκαιρινούς μήνες φυσά συχνά νοτιάς που προκαλεί σύντομες καταιγίδες.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Πολυκάστρου Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Παιονίας
Ιταλική γλώσσα
Γεωγραφική κατανομή
Η υπερπόντια μετανάστευση διαδραμάτισε ένα σημαντικό ρόλο στη διάδοση της ιταλικής γλώσσας στην Αμερική και την Ωκεανία. Μεγάλες κοινότητες ιταλόφωνων εντοπίζονται στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής κυρίως στις βορειανατολικές πολιτείες, στα αστικά κέντρα του Καναδά, στην Αργεντινή, στη Βραζιλία, στην Ουρουγουάη, στις χώρες της Λατινικής Αμερικής και στην Αυστραλία.
Ως επίσημη γλώσσα του κράτους του Βατικανού και της Αγίας Έδρας, η ιταλική γλώσσα χρησιμοποιείται σε όλα τα εκκλησιαστικά έγγραφα και αποτελεί τη lingua franca του Καθολικού δόγματο
Η εισαγωγή των νέων τεχνολογιών στο χώρο της εκμάθησης ξένων γλωσσών προσφέρει τη δυνατότητα σε πολλούς χρήστες του διαδικτύου να μάθουν τη γλώσσα χρησιμοποιώντας ειδικά σχεδιασμένες εφαρμογές. Μία από τις γνωστότερες εφαρμογές είναι το Ντουολίνγκο που παρέχει τη δυνατότητα σε 29 εκατομμύρια χρήστες να μάθουν ιταλικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες του Αγίου Μαρίνου
Πελαγόνιος
Ο Πελαγόνιος ήταν αρχαίος Έλληνας κτηνίατρος που ήκμασε κατά τον 4ο αιώνα π.Χ.
Από τα έργα του έχουν διασωθεί πολλά στοιχεία που αναφέρονται στα «Γεωπονικά» του καθώς και άλλα που είχαν μεταφρασθεί στα λατινικά από τον Ουεγέτιο με τον τίτλο «Πελαγονίου κτηνιατρικά».
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες κτηνίατροι
Έκτωρ ο Χίος
Ο Έκτωρ ήταν μυθικός βασιλιάς της Χίου.
Ήταν απόγονος του Άφικλου και αναφέρεται ότι πολέμησε κι έδιωξε από τη Χίο τους Κάρες και Άβαντες που είχαν εγκατασταθεί εκεί κατά τη βασιλεία του Οινοπίωνος. Ο Έκτωρ επανέφερε την υποχρέωση των βασιλιάδων της Χίου να θυσιάζουν στο Πανιώνιο μαζί με τους υπόλοιπους Ίωνες σύμφωνα με τον χρησμό που είχε λάβει ο Άφικλος. Για την ενέργεια του αυτή το κοινό των Ιώνων του έδωσε για ανταμοιβή έναν τρίποδα.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αρχαίοι Χίοι
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1996
Το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1996 ή αλλιώς Euro 96, γνωστό και ως England 96, διεξήχθη στα γήπεδα της Αγγλίας από τις 8 ως τις 30 Ιουνίου 1996. Ήταν η 10η διοργάνωση ευρωπαϊκού πρωταθλήματος της UEFA και για πρώτη φορά στην ιστορία του συμμετείχαν 16 εθνικές ομάδες. Νικήτρια αναδείχθηκε η ομάδα της Γερμανίας κερδίζοντας στον τελικό της 30ης Ιουνίου την ομάδα «έκπληξη» της Τσεχίας με 2-1 με το σύστημα του «χρυσού γκολ» στην παράταση. Ήταν η πρώτη επίσημη φορά που εφαρμόστηκε το συγκεκριμένο σύστημα.
Γήπεδα
Στη διοργάνωση χρησιμοποιήθηκαν 8 στάδια σε 8 πόλεις της Αγγλίας.
Προκριματικά
Η προκριματική φάση διεξήχθη από τις 20 Απριλίου 1994 ως τις 13 Δεκεμβρίου 1995. Πήραν μέρος 47 εθνικές ομάδες για να προκριθούν τελικά οι 15 (μόνο η Αγγλία προκρίθηκε αυτόματα ως διοργανώτρια χώρα). Οι αγώνες έγινες σε 8 ομίλους (7 με έξι και ένας με πέντε ομάδες), από τους οποίους προκρίθηκαν οι 8 ομάδες που τερμάτισαν πρώτες, οι 6 καλύτερες δεύτερες και μία από τις άλλες δύο δεύτερες μετά από αγώνα μπαράζ. Η κατάταξη των ομάδων που τερμάτισαν δεύτερες έγινε με βάση τα αποτελέσματά τους, λαμβάνοντας υπόψη μόνο αγώνες εναντίον των ομάδων που τερμάτισαν στις τέσσερις πρώτες θέσεις των ομίλων. Οι ομάδες που προκρίθηκαν και έλαβαν μέρος στην τελική φάση ήταν οι εξής:
και η διοργανώτρια
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1996 Κατηγορία:Ιστορία του ποδοσφαίρου στην Αγγλία Κατηγορία:Διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις στην Αγγλία
Ιωάννης Ν. Δεληγιάννης
Ο Ιωάννης Δεληγιάννης ήταν Έλληνας πολιτικός. Γόνος γνωστής οικογένειας προκρίτων της Πελοποννήσου, με σημαντική παρουσία κατά τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Γεννήθηκε το 1815. Σπούδασε νομικά στο Παρίσι και στη συνέχεια σταδιοδρόμησε στη διπλωματική υπηρεσία.
Μετά από την έκπτωση της δυναστείας του Όθωνα, εξελέγη πληρεξούσιος στην Β΄ εν Αθήναις Εθνοσυνέλευση (1862) και μετέπειτα βουλευτής Γορτυνίας επί σειρά ετών την περίοδο 1869-1892.
Κατά τη δεύτερη θητεία του εκλέχθηκε πρόεδρος της Βουλής, στη συνεδρίαση της 11ης Μαΐου 1873, αλλά άσκησε τα καθήκοντά του για μικρό διάστημα.
Στη συνέχεια ανέλαβε τη διεύθυνση του Υπουργείου Εξωτερικών στη διάρκεια της θητείας της κυβέρνησης Δημητρίου Βούλγαρη (1874-1875). Τον επόμενο χρόνο πέθανε.
Κατηγορία:Βουλευτές Γορτυνίας
Πρίγκιπας Φίλιππος, κόμης της Φλάνδρας
Ο Φίλιππος, Κόμης της Φλάνδρας (Filips van België, 24 Μαρτίου 1837 - 17 Νοεμβρίου 1905) ήταν ο τρίτος γιος του Λεοπόλδου Α΄ του Βελγίου και της συζύγου του, Λουίζας της Ορλεάνης. Ήταν διάδοχος του μεγαλύτερου αδελφού του Λεοπόλδου Β΄ από το 1869 που πέθανε ο ανιψιός του Λεοπόλδος, Δούκας της Βραβάντης, ως τον δικό του θάνατο.
Τιμές και Διακρίσεις
Ήταν ο 1033ος ιππότης στο τάγμα του Χρυσόμαλλου Δέρατος στην Ισπανία (1872) και ο 70ος μεγάλος Ιππότης του τάγματος του Πύργου και του Σπαθιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Πίτερ Ουστίνοφ
μικρογραφία|260x260εσ|Σε στιγμιότυπο της ταινίας [[Κβο Βάντις (ταινία 1951)|Κβο Βάντις (1951)]] μικρογραφία|260x260εσ|Στιγμιότυπο από την ταινία [[Αυτοί που δε ριζώνουν πουθενά|Αυτοί που δεν ριζώνουν πουθενά (1960)]] μικρογραφία|260x260εσ|Από την ταινία [[Τοπ Καπί (ταινία)|Τοπ Καπί (1964)]] Ο Πίτερ Ουστίνοφ (Peter Alexander von Ustinov, 16 Απριλίου 1921 - 28 Μαρτίου 2004) ήταν Άγγλος ηθοποιός, θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος, σκηνοθέτης και παραγωγός του κινηματογράφου και του θεάτρου. Έχει κερδίσει πολλά βραβεία, μεταξύ αυτών και δύο βραβεία Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου για τις ταινίες Σπάρτακος (Spartacus, 1960) και Τοπ Καπί (Top Kapi, 1964) το 1961 και το 1965 αντίστοιχα. Θεωρούνταν ένας πολύ ευφυής άνθρωπος και δεινός αφηγητής.
Βιογραφία
Ο Πίτερ Αλεξάντερ Μπάρον φον Ουστίνοφ γεννήθηκε στις 16 Απριλίου 1921 στο Λονδίνο. Ο πατέρας του Ουστίνοφ, Ιόνας, ήταν υπολοχαγός στη Λουφτβάφε, ενώ αργότερα έλαβε τη βρετανική υπηκοότητα και εργάστηκε για την MI5. Ο Ουστίνοφ είχε επίσης ρώσικη, ελβετική, αιθιοπική, γαλλική και ιταλική καταγωγή. Η μητέρα του Ναντέζντα Λεοντίεβνα "Νάντια" Μπενουά ήταν ζωγράφος. Ο Ουστίνοφ ήταν συμμαθητής με τον γιο του Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ, Ρούντολφ. Αρχικά, επιστρατεύτηκε με τον Βρετανικό στρατό στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο πρώτος του μεγάλος ρόλος ήταν εκείνος του Νέρωνα στην ταινία Κβο Βάντις. Αργότερα, κέρδισε δύο βραβεία Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για τις ταινίες Σπάρτακος του Στάνλεϊ Κιούμπρικ και Τοπ Καπί του Ζυλ Ντασέν.
Από το 1969 και έπειτα, ο Ουστίνοφ εγκατέλειψε τον κινηματογράφο και συμμετείχε σε εκστρατείες όπως εκείνες της UNICEF. Στις 31 Οκτωβρίου 1984, ο Ουστίνοφ θα επισκεπτόταν την πρωθυπουργό της Ινδίας Ίντιρα Γκάντι, όμως εκείνη δολοφονήθηκε στον δρόμο για τη συνάντηση. Αργότερα, ο Ουστίνοφ έγινε Πρέσβης Καλής Θελήσεως του ΟΗΕ. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, ο Ουστίνοφ έλαβε την ελβετική υπηκοότητα για να αποφύγει το βαρύ φορολογικό σύστημα της Βρετανίας προς τους πλούσιους. Ο Πίτερ Ουστίνοφ πέθανε στις 24 Μαρτίου 2004 σε μια κλινική της πόλης Ζενολιέ της Ελβετίας. Διακρινόταν επίσης για τη γλωσσομάθειά του, αφού, ενώ είχε ως μητρική του την Αγγλική, μιλούσε άπταιστα Ρωσικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Ιταλικά, Ισπανικά, Ελληνικά και Τουρκικά.
Στην Ελλάδα είναι γνωστά τα θεατρικά του έργα The Love of Four Colonels (Ο έρωτας των τεσσάρων συνταγματαρχών, 1951), Romanoff and Juliet (Ρομανόφ και Ιουλιέτα, 1956) και Photo Finish (1962).
Ίβιτσα Γιούρκοβιτς
Καριέρα
Ο Ίβιτσα Γιούρκοβιτς υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 1992 σε ηλικία 19 ετών στην τοπική Μπόρατς Καπλίνα, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια και συγκεκριμένα μέχρι το 1994.
Το 1994, μεταπήδησε στην Ίσκρα Στόλατς στην οποία ωστόσο παρέμεινε μόνο για λίγους μήνες καθώς στη συνέχεια μετεγγράφη στη Λοκομοτίβ Μόσταρ, ομάδα της Βοσνίας, στην οποία παρέμεινε μέχρι το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 1994-95.
Από το 1995 μέχρι και το 1999 αγωνίστηκε στη Σλοβενία, αρχικά για λογαριασμό της Ρογκάσκα Ντόνατ (1995-96) κι έπειτα για την Ολύμπια Λιουμπλιάνα (1996-99). Μάλιστα, με την Ολύμπια Λιουμπλιάνα κατάφερε να κατακτήσει αρκετούς εγχώριους τίτλους. Ο λόγος για τα Κύπελλα Σλοβενίας του 1997, του 1998 και του 1999.
Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 1998-99, ο Γιούρκοβιτς αποφάσισε να αφήσει τη Σλοβενία και να ταξιδέψει στην Τουρκία προκειμένου να αγωνιστεί με την Τουρκ Τέλεκομσπορ. Στην τουρκική ομάδα παρέμεινε για τέσσερα χρόνια έχοντας καταφέρει μάλιστα να φτάσει σε δύο τελικούς κυπέλλου Τουρκίας (2001 και 2003).
Την περίοδο 2005-06 αγωνίστηκε με τη ρωσική Λοκομοτίβ Ροστόφ, ενώ την αμέσως επόμενη περίοδο επέστρεψε στη Σλοβενία προκειμένου να αγωνιστεί στην Ολίμπια Λιουμπλιάνα, για δεύτερη φορά στην καριέρα του.
Το 2007 ταξίδεψε στο Ιράν για λογαριασμό της Κάβε Τεχράν, στην οποία ωστόσο έμεινε για λίγους μόνο μήνες. Το τέλος της σεζόν 2007-2008 τον βρήκε αγωνιζόμενο στην τουρκική Τουρκ Τέλεκομ, ενώ μέσα στο 2008 αποφάσισε να επιστρέψει στη Σλοβενία και την Ούνιον Ολύμπια, η οποία αποτέλεσε και τον τελευταίο σταθμό της καριέρας του Γιούρκοβιτς.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Ίβιτσα Γιούρκοβιτς έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την Εθνική ομάδα μπάσκετ της Σλοβενίας.
Έχει συμμετάσχει στα Ευρωμπάσκετ του 1997, του 1999, του 2001 και του 2003.
Πηγές
Κατηγορία:Σλοβένοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τουρκ Τέλεκομ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λοκομοτίβ Κουμπάν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολύμπια Λιουμπλιάνας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές σλοβενικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Σλοβενίας
Σούουον
Το Σούουον (Suwon, Χάνγκουλ: 수원) είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας Γκιόνγκι, δηλαδή το Γκιόνγκι-ντο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2013, η πόλη έχει 1.170.878 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νότιας Κορέας
Κάμερον (κρατήρας)
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κρατήρες Σελήνης
Λουδοβίκος ΙΓ΄ της Γαλλίας
Ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ (Louis XIII, Ανάκτορο του Φονταινεμπλώ, 27 Σεπτεμβρίου 1601 - Κάστρο του Σεν-Ζερμαίν-αν-Λαι, 14 Μαΐου 1643) από τον Οίκο των Βουρβόνων, αποκαλούμενος και ο "Δίκαιος", ήταν βασιλιάς της Γαλλίας (1610-1643) και της Ναβάρρας.
Γεννήθηκε στο Ανάκτορο του Φονταινεμπλώ και ήταν μεγαλύτερος γιος του Ερρίκου Δ΄ της Γαλλίας και της Μαρίας των Μεδίκων. Ο πατέρας του ήταν ο πρώτος βασιλιάς του Οίκου των Βουρβόνων και διαδέχθηκε σε εφαρμογή του Σαλικού νόμου τον μακρινό εξάδελφο του Ερρίκο Γ΄.
Έγινε βασιλιάς το 1610 μετά τη δολοφονία του πατέρα του, όταν ήταν οκτώ ετών. Τα καθήκοντά του εξασκούσε η μητέρα του με την ιδιότητα της αντιβασίλισσας μέχρι τα 13 του χρόνια.
Σημαντική επίδραση κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΓ΄ άσκησε ο Καρδινάλιος Ρισελιέ, ο οποίος διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο σε όλη την διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΓ΄ λόγω της αδυναμίας του στα καθήκοντα του. Χάρη στον Ρισελιέ έφθασε στο κατώφλι του απόλυτου μονάρχη.
Σημαντικός γάμος με την Άννα της Αυστρίας
Τον Νοέμβριο του 1615, σε ηλικία 14 ετών πραγματοποιεί γάμο μεγάλης σημασίας με την πριγκίπισσα των Αψβούργων Άννα της Αυστρίας, κόρης του Φιλίππου Γ΄ της Ισπανίας. Ο γάμος αυτός επέφερε την στρατιωτική συμμαχία μεταξύ δύο ισχυρότατων Καθολικών δυνάμεων. Δεν μπορούσε να έρθει σε σεξουαλική επαφή πριν τα 18 του χρόνια.
Στην συνέχεια μετά από μερικές αποβολές στην αρχή ήρθε σε συνεχή ένταση με την σύζυγο του, οπότε και οι επαφές τους μηδενίστηκαν. Σε αυτό συντελούσε και ο υποχθόνιος ρόλος του καρδινάλιου Ρισελιέ, στον οποίο είχαν ανατεθεί όλες οι εξουσίες, έχοντας κάνει τον βασιλιά απλά ένα πιόνι του. Έτσι πέρασαν 23 χρόνια προκειμένου να αποκτήσει (1638) τον πολυπόθητο διάδοχο. Δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι ο βασιλιάς είχε ερωμένες, αλλά είχαν ακουστεί κάποιες φήμες ότι ήταν αμφιφυλόφιλος με μια σειρά από ερωμένους, όπως τον Σαρλ ντ'Αλμπέρ.
Πέθανε σε ηλικία 41 ετών, ακριβώς 33 χρόνια μετά το θάνατο του πατέρα του. Τον διαδέχθηκε ο 4χρονος γιος του Λουδοβίκος με την Άννα της Αυστρίας αντιβασίλισσα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1615 την Άννα της Αυστρίας, κόρη του Φιλίππου Γ΄ της Ισπανίας, και απέκτησαν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Βασιλείς της Ναβάρρας Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων
Κομαιθώ
Με το όνομα Κομαιθώ ήταν γνωστές δύο γυναίκες της Ελληνικής μυθολογίας.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αχαιοί Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Ιστορία της Πάτρας Κατηγορία:Ταφίοι
The Wolf and the Lion
To "The Wolf and the Lion" είναι το πέμπτο επεισόδιο της πρώτης σεζόν της μεσαιωνικής - φανταστικής τηλεοπτικής σειράς του HBO, Game of Thrones, το οποίο προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 15 Μαΐου του 2011. Το σενάριο του επεισοδίου γράφτηκε από τους δημιουργούς της σειράς Ντέιβιντ Μπένιοφ και Ντ. Μπ. Γουάις και σκηνοθετήθηκε από τον Μπράιαν Κερκ.