cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βελτιστοποίηση
Στα μαθηματικά διατυπώνεται ένα πρόβλημα βελτιστοποίησης σαν πρόβλημα ελαχιστοποίησης ή μεγιστοποίησης μιας συνάρτησης μίας μεταβλητής ή πολλών μεταβλητών. Ενώ στην ελαχιστοποίηση (ή μεγιστοποίηση) συναρτήσεων μίας μεταβλητής μπορούν να χρησιμοποιηθούν αναλυτικές και αλγεβρικές μέθοδοι για τον ακριβή ορισμό ελάχιστων (ή μέγιστων), στη μελέτη συναρτήσεων πολλών μεταβλητών χρησιμοποιούνται κυρίως αριθμητικές μέθοδοι για έναν προσεγγιστικό ορισμό ελάχιστων (ή μέγιστων) σημείων.
Βελτιστοποίηση υπό συνθήκη
Σε πολλά προβλήματα βελτιστοποίησης τίθενται επί πλέον περιορισμοί (constrainτs) τους οποίους οι λύσεις πρέπει να ικανοποιούν. Οι περιορισμοί ή συνθήκες αυτές συνήθως είναι ανισότητες.
Κατηγορία:Επιχειρησιακή έρευνα
Επαρχία Βάλτου
300px|right|thumb|Η επαρχία Βάλτου Η επαρχία Βάλτου είναι μία από τις πέντε επαρχίες του νομού Αιτωλίας και Ακαρνανίας. Καταλαμβάνει το βορειοανατολικό τμήμα του νομού και πρωτεύουσά της είναι η Αμφιλοχία που ανήκει στην Ακαρνανία.
Γεωγραφικά στοιχεία
Ο Αχελώος ποταμός διαχώριζε την επαρχία από την Ευρυτανία. Σήμερα το όριο αποτελεί η τεχνητή λίμνη των Κρεμαστών, μετά την κατασκευή του ομώνυμου φράγματος. Βόρεια η επαρχία συνορεύει με το νομό ΄Αρτας και σε μικρή έκταση με το νομό Καρδίτσας. Η περιοχή είναι σήμερα διοικητικά χωρισμένη σε ένα Δήμο, το Δήμο Αμφιλοχίας, που ενσωμάτωσε και τους πρώην Δήμους Ινάχου και Μενιδίου.
Ιστορικά στοιχεία
Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ο Βάλτος ήταν ορμητήριο Κλεφτών και Αρματολών. Από εδώ κατάγονταν οι Σκυλοδημαῖοι (Θόδωρος, Σπύρος, Μήτρος, Γιώργος, κτλ) Σταθαίοι (Γιάννης και Γεροδήμος), οι Ισκαίοι (Ανδρέας, Γιάννης, Χρόνης, Δημήτριος και Γεώργιος Καραϊσκάκης), οι Βαλτινοί (Αθανασούλας, Σωτήρης, Ανδρέας και Γεώργιος), οι Ραγγαίοι κ.ά. Επίσης εδώ έδρασαν διάσημοι κλέφτες όπως οι Κατσαντώνης, Δίπλας, Καραϊσκάκης κ.ά.
Οι κυριότερες αρχαίες Πόλεις του Βάλτου
Αμφιλοχικόν Άργος: ΙΣύμφωνα με την μυθολογία η πόλη ήταν αποικία των Αργείων. Ιδρύθηκε από τον Αμφίλοχο, γιο του Αλκμαίωνα. Ο Στράβωνας στα Γεωγραφικά του αναφέρει:
"Μετὰ δὲ τὴν Ἀμβρακίαν τὸ Ἄργος ἐστὶ τὸ Ἀμφιλοχικόν, κτίσμα Ἀλκμαίωνος καὶ τῶν παίδων. Ἔφορος μὲν οὖν φησὶ τὸν Ἀλκμαίωνα μετὰ τὴν Ἐπιγόνων ἐπὶ τὰς Θήβας στρατείαν, παρακληθέντα ὑπὸ Διομήδους, συνελθεῖν εἰς Αἰτωλίαν αὐτῷ καὶ συγκατακτήσασθαι ταύτην τε καὶ τὴν Ἀκαρνανίαν· καλοῦντος δ' αὐτοὺς ἐπὶ τὸν Τρωικὸν πόλεμον Ἀγαμέμνονος, τὸν μὲν Διομήδη πορευθῆναι, τὸν δ' Ἀλκμαίωνα, μείναντα ἐν τῇ Ἀκαρνανίᾳ, τὸ Ἄργος κτίσαι, καλέσαι δ' Ἀμφιλοχικὸν ἐπώνυμον τοῦ ἀδελφοῦ, Ἴναχον δὲ τὸν διὰ τῆς χώρας ῥέοντα ποταμὸν εἰς τὸν κόλπον ἀπὸ τοῦ κατὰ τὴν Ἀργείαν προσαγορεῦσαι. Θουκυδίδης δέ φησιν αὐτὸν Ἀμφίλοχον μετὰ τὴν ἐκ Τροίας ἐπάνοδον, δυσαρεστοῦντα τοῖς ἐν Ἄργει, παρελθεῖν εἰς τὴν Ἀκαρνανίαν, διαδεξάμενον δὲ τὴν τἀδελφοῦ δυναστείαν κτίσαι τὴν πόλιν ἐπώνυμον ἑαυτοῦ"
Λιμναία: Ερείπια του κάστρου της Λιμναίας σώζονται και σήμερα στη σημερινή πόλη της Αμφιλοχίας. Η πόλη επικοινωνούσε με υπόγεια δίοδο με το λιμάνι του Αμβρακικού κόλπου καθώς και με τη λίμνη Αμβρακία. Πληροφορίες για την πόλη αναφέρονται από τον Θουκυδίδη και τον Πολύβιο.
Ιδομένη: Τοποθετείται στα βόρεια του Μακρυνόρους όπου ο σημερινός Παλιόπυργος ή κατά μίαν άλλη εκδοχή στη θέση Παλιοκουτιά ή κατ' άλλους στο όρος Θύαμος πλησίον του Αμφιλοχικού ΄Αργους. Ιδρυτής της πόλης φέρεται ο Ιδομενέας, Από το 1836-1912 υπήρχε και ο Δήμος ιδομένης..
Στράτος: Κοντά στη δυτική όχθη του ποταμού Αχελώου. Σώζονται ερείπια του τείχους, του ναού του "Στρατίου Διός" και του θεάτρου. ΄Ηταν πρωτεύουσα του κοινού των Ακαρνάνων. Είχε συμμετοχή στον Πελοποννησιακό πόλεμο στο πλευρό των Αθηναίων και έγινε αντικείμενο πολιορκίας από τους Σπαρτιάτες (Αγησίλαο 391, Κνήμο 429 και Ευρύλοχο 426). Αργότερα πέρασε στην επιρροή των Μακεδόνων. Ο Κάσσανδρος το 314 τη χρησιμοποίησε ως οχυρό εναντίον των Αιτωλών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επαρχίες του νομού Αιτωλοακαρνανίας
Δάμων και Φιντίας (συγκρότημα)
Οι Δάμων και Φιντίας ήταν ελληνικό ροκ μουσικό συγκρότημα, ντουέτο που δημιουργήθηκε το 1969 στην Θεσσαλονίκη από τον Παντελή Δεληγιαννίδη, πρώην κιθαρίστα των Olympians, και τον Παύλο Σιδηρόπουλο, φοιτητή τότε στο Μαθηματικό της Θεσσαλονίκης, παίζοντας απλά ενορχηστρωμένες μπαλάντες.
Το 1970 κατέβηκαν στην Αθήνα και την ίδια χρονιά κυκλοφόρησαν το πρώτο τους σινγκλ «Το ξέσπασμα / Ο Κόσμος τους», ενώ έκαναν και μερικές εμφανίσεις στο Κύτταρο, όπου και ηχογραφήθηκαν και συμμετέχουν στο άλμπουμ «Ζωντανοί Στο Κύτταρο» με τα τραγούδια "Το ξέσπασμα και "Ο Γέρο Μαθιός".
Στις αρχές τού 1972 αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την μπαλάντα, γι' αυτό κι ενώθηκαν με τα Μπουρμπούλια και συνέχισαν σαν ροκ συγκρότημα.
Κατηγορία:Ελληνικά rock συγκροτήματα
Μικρά Σάντα Ημαθίας
Η Μικρά Σάντα ή Μικρή Σάντα  είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Μικρά Σάντα βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Κοζάνης, δυτικά του ποταμού Αλιάκμονα, στις ανατολικές πλαγιές του όρους Μάτι Πουλιού Σάντα σε υψόμετρο 760 μέτρα. Απέχει περίπου 20 χλμ. ν. από την Βέροια (έδρα του δήμου), 68 Α.-ΒΑ. από την Κοζάνη και 94 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Θεσσαλονίκη ενώ στα νοτιοανατολικά του χωριού περνάει η Εγνατία Οδός.
Aναφέρεται επίσημα, μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και την απελευθέρωση της Μακεδονίας, το 1926 με την παλιά ονομασία από την περίοδο της τουρκοκρατίας ως Άγιος Ιωάννης ή Τσερκόβιανη να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Τόπλιανης. Το 1926 με το ΦΕΚ 401Α - 12/11/1926 μετονομάστηκε σε Μικρή Σάντα. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με την Καστανιά αποτελούν την κοινότητα Καστανιάς η οποία υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Βέροιας του Δήμου Βέροιας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 32 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ημαθίας Κατηγορία:Δήμος Βέροιας
Ερπετά
Από τις πολλές τάξεις του παρελθόντος σήμερα επιβιώνουν οι εξής:
Σε αντίθεση με τα αμφίβια, τα ερπετά δεν έχουν ένα υδάτινο στάδιο προνυμφών. Κατά κανόνα, τα ερπετά είναι ωοτόκα, αν και ορισμένα είδη φιδιών είναι σε θέση να γεννήσουν ζωντανά μικρά. Αυτό επιτυγχάνεται είτε με ωοζωτοκία (κατακράτηση αυγών) ή ζωοτοκία (γέννηση απογόνων χωρίς την ανάπτυξη των αυγών με αποθέματα ασβεστίου). Πολλά από τα είδη των ζωοτόκων ερπετών ταΐζουν τα έμβρυά τους μέσω διαφόρων μορφών πλακούντα ανάλογες προς αυτές των θηλαστικών, με κάποια παρεχόμενη αρχική φροντίδα των νεοσσών. Τα ερπετά μπορούν να είναι τόσο μικρά σε μέγεθος, όσο ένα μικροσκοπικό είδος σαύρας, Sphaerodactylus ariasae, η οποία μπορεί να αναπτυχθεί μέχρι 1,7 cm, και τόσο μεγάλα, όσο ο κροκόδειλος του αλμυρού νερού, Crocodylus porosus, ο οποίος μπορεί να φθάσει τα 6 m σε μήκος και ζυγίζει πάνω από 1.000 κιλά.
Η μελέτη των ερπετών και αμφιβίων ονομάζεται ερπετολογία.
18ος αιώνας
thumb|right|Ερπετά, από τον Nouveau Larousse Illustré, 1897-1904. Παρατηρήστε το γεγονός ότι συμπεριλαμβάνονται και τα αμφίβια (κάτω από τους κροκόδειλους) Τα ερπετά ήταν από την αρχή της ταξινόμησης ομαδοποιημένα μαζί με τα αμφίβια. Ο Κάρολος Λινναίος, που εργάζοταν στη φτωχή όσον αφορά τα είδη Σουηδία, όπου η κοινή οχιά και νερόφιδο βρίσκονται συχνά για κυνήγι στο νερό, περιλαμβάνονται όλα τα ερπετά και τα αμφίβια στην κατηγορία "III - Amphibia" στο Systema Naturae του. Οι όροι "ερπετό" και "αμφίβιο" ήταν σε μεγάλο βαθμό εναλλάξιμα, «ερπετό» που προτιμάται από τους Γάλλους. Ο Ιώσηπος Νικόλαος Λαυρέντι ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε επίσημα τον όρο "Reptilia" για μια εκτεταμένη κατηγορία ερπετλων και αμφίβιων ουσιαστικά με τροπό παρόμοιο με αυτό του Λινναίου. Σήμερα, εξακολουθεί να είναι κοινή η ονομασία των δύο ομάδων στο πλαίσιο της ίδιας κλάσης με το όνομα herptiles.
"Προκατακλυσμιαία τέρατα"
Δεν ήταν παρά μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα όταν έγινε σαφές ότι τα ερπετά και τα αμφίβια είναι στην πραγματικότητα εντελώς διαφορετικά ζώα, και ο Pierre André Latreille κατασκεύσαε την τάξη Batracia (1825) για τα τελευταία, και διαίρεσε τα τετράποδα στις τέσσερις γνωστές κατηγορίες των ερπετών, αμφιβίων, πτηνών και θηλαστικών.
Ο Βρετανός ανατόμος Τόμας Χένρι Χάξλεϊ έκανε δημοφιλή το διαχωρισμό του Latreille, και μαζί με τον Ρίτσαρντ Όουεν επέκτειναν τα ερπετά για να συμπεριλάβει τα διάφορα ορυκτά "προκατακλυσμιαία τέρατα», συμπεριλαμβανομένων των δεινοσαύρων και των θηλαστικόμορφών Δικυνόδοντες. Αυτό δεν ήταν το μόνο δυνατό σύστημα ταξινόμησης: σε διαλέξεις στο Βασιλικό Κολέγιο Χειρουργών στο 1863, ο Huxley ομαδοποίησε τα σπονδυλωτά σε θηλαστικά, σαυορειδή και ιχθυοειδή (τα τελευταία περιέχουν τα ψάρια και αμφίβια). Πρότεινε στη συνέχεια τα ονόματα Σαυρόψιδα και Ιχθυόψιδα για τα δύο. Οι όροι "Σαυρόψιδα» και "Θηριόψιδα" χρησιμοποιήθηκαν και πάλι το 1916 από τον E.S. Goodrich για να γίνει διάκριση μεταξύ σαύρες, πουλιά, και οι συγγενείς τους από τη μία πλευρά (Σαυρόψιδα) και τα θηλαστικά και τους εξαφανισμένους συγγενής τους (Θηριόψιδα) από την άλλη.
Ανοίγματα στα κρανία στην ταξινόμηση του 20ου αιώνα
Η διαίρεση συνάψιδων και σαυρόψιδων συμπληρώνεται, αλλά δεν ήταν ποτέ τόσο δημοφιλής κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα όσο η προσέγγιση του Λινναίου που ταξινομούσε τα ερπετά σε τέσσερις υποκατηγορίες με βάση τον αριθμό και τη θέση των κροταφικών ανοιγμάτων, ανοίγματα στις πλευρές του κρανίου πίσω από τα μάτια. Η ταξινόμηση αυτή ξεκίνησε από τον Henry Fairfield Osborn και επεξεργάστηκε και έγινε δημοφιλής από το κλασικό έργο του Ρόμερ, Σπονδυλωτή Παλαιοντολογία (Vertebrate Paleontology). Οι τέσσερις υποτάξεις ήταν:
Πλέον, στον 21ο αιώνα, ως ερπετά ορίζονται όλα τα μη θηλαστικά και μη πτηνά αμνιωτά, δηλαδή πρόκειται για μία παραφυλετική ομάδα, αφού τα θηλαστικά και τα πτηνά είναι απόγονοι των ερπετών.
Κυκλοφορικό σύστημα
Τα περισσότερα ερπετά έχουν τρίχωρη καρδιά αποτελείται από δύο κόλπους, μία μεταβλητά χωρισμένη κοιλία, και δύο αορτές που οδηγούν στη συστηματική κυκλοφορία. Ο βαθμός της ανάμειξης του οξυγονωμένου αίματος και αποξυγονωμένο στη τρίχωρη καρδιά ποικίλλει ανάλογα με το είδος και τη φυσιολογική κατάσταση. Υπό διαφορετικές συνθήκες, το αποξυγονωμένο αίμα μπορεί να σταλθεί πίσω στο σώμα ή οξυγονωμένο αίμα μπορεί να σταλθεί πίσω στους πνεύμονες. Αυτή η διακύμανση της ροής του αίματος έχει υποτεθεί ότι συμβάλει αποτελεσματικά στη θερμορύθμιση και μεγαλύτερους χρόνους κατάδυσης για τα υδρόβια είδη, αλλά δεν έχει αποδειχθεί ότι είναι ένα πλεονέκτημα καλής φυσικής κατάστασης.
Υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις από τη γενική φυσιολογία. Για παράδειγμα, τα κροκοδείλια έχουν ανατομικά τετράχωρη καρδία, αλλά και έχουν δύο αορτές και είναι επομένως σε θέση να παρακάμπουν μόνο τη πνευμονική κυκλοφορία τους. Επίσης, κάποια φίδια και σαύρες (π.χ. πύθωνες και βαράνοι) έχουν τρίχωρες καρδίες που γίνονται λειτουργικά τετράχωρες καρδιές κατά τη διάρκεια της συστολής. Αυτό καθίσταται δυνατό χάρη σε μια μυϊκή κορυφογραμμή που χωρίζει την κοιλία κατά τη διαστολή κοιλίας και εντελώς το διαιρεί κατά τη διάρκεια της κοιλιακής συστολής. Εξαιτίας αυτής της κορυφογραμμής, ορισμένες από αυτές τις squamates είναι ικανές να παράγουν κοιλιακές διαφορές πίεσης που είναι ισοδύναμες με εκείνες που παρατηρήθηκαν σε καρδιές θηλαστικών και πτηνών.
Μεταβολισμός
Όλα τα ερπετά παρουσιάζουν κάποια μορφή ψυχρού μεταβολισμού. Αυτό σημαίνει ότι τα περισσότερα ερπετά έχουν περιορισμένα φυσιολογικά μέσα για να διατηρήσουν τη θερμοκρασίας του σώματος σταθερή, και συχνά βασίζονται σε εξωτερικές πηγές θερμότητας. Λόγω της λιγότερο σταθερής θερμοκρασίας από τα πτηνά και τα θηλαστικά, η βιοχημεία των ερπετών απαιτεί ένζυμα ικανά να διατηρούν την αποτελεσματικότητά τους σε μεγαλύτερο εύρος θερμοκρασιών από τα θερμόαιμα ζώα. Το βέλτιστο εύρος της θερμοκρασίας του σώματος ποικίλει ανάλογα με τα είδη, αλλά συνήθως είναι χαμηλότερο από εκείνο των θερμόαιμων ζώων, στους 24 ° με 35 °C για πολλές σαύρες, ενώ είδη προσαρμοσμένα στην υπερβολική ζέστη, όπως το αμερικανικό ιγκουάνα της ερήμου (Dipsosaurus dorsalis) μπορεί να έχει βέλτιστη φυσιολογική θερμοκρασία στην περιοχή των θηλαστικών, μεταξύ 35 και 40 °C. Αν και η βέλτιστη θερμοκρασία συναντάται συχνά όταν το ζώο είναι ενεργό, ο χαμηλός βασικός μεταβολισμός κάνει τη θερμοκρασία του σώματος να πέπτει γρήγορα όταν το ζώο είναι ανενεργό.
Όπως σε όλα τα ζώα, η δράση των μυών των ερπετών παράγει θερμότητα. Σε μεγάλα ερπετά, όπως η δερματοχελώνα, ο χαμηλός λόγος επιφάνειας προς όγκο επιτρέπει σε αυτή τη μεταβολικά παραγόμενη θερμότητα να διατηρήσει το ζώο θερμότερο από το περιβάλλον του, παρά το γεγονός ότι δεν έχει θερμόαιμο μεταβολισμό. Αυτή η μορφή ομοθερμίας ονομάζεται γιγαντοθερμία, και έχει ποταθεί ότι ήταν κοινή σε μεγάλους δεινόσαυρους και άλλα εξαφανισμένα μεγάλα ερπετά.
Τα οφέλη από ένα χαμηλό μεταβολισμό είναι ότι απαιτεί πολύ λιγότερο καύσιμο για να διατηρηθούν οι λειτουργίες του σώματος. Με τη χρήση των θερμοκρασιακών διακυμάνσεων στο περιβάλλον τους ή με το να διατηρούνται κρύα όταν δεν χρειάζεται να κινηθούν, τα ερπετά μπορούν να σώσουν σημαντικές ποσότητες ενέργειας σε σύγκριση με ενδόθερμα ζώα του ίδιου μεγέθους. Ένας κροκόδειλος χρειάζεται από ένα πέμπτο έως ένα δέκατο των τροφίμων που είναι αναγκαία για ένα λιοντάρι του ιδίου βάρους, και μπορεί να ζήσει ένα εξάμηνο χωρίς φαγητό. Οι χαμηλές απαιτήσεις για τρόφιμα και ο προσαρμοστικός μεταβολισμός επιτρέπουν στα ερπετά να κυριαρχήσουν στη ζωή στις περιοχές όπου η καθαρή παραγωγή θερμίδων είναι πολύ χαμηλή για τη διατήρηση μεγαλόσωμων θηλαστικών και πουλιών.
Χελώνες
Το πώς οι χελώνες αναπνέουν υπήρξε αντικείμενο πολλών μελετών. Μέχρι σήμερα, μόνο λίγα είδη έχουν μελετηθεί σε βάθος αρκετό για να πάρουμε μια ιδέα για το πώς οι χελώνες αναπνέουν. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι οι χελώνες και οι θαλάσσιες χελώνες έχουν βρει μια ποικιλία λύσεων για το πρόβλημα αυτό.
Η δυσκολία είναι ότι τα περισσότερα κελύφη χελώνας είναι άκαμπτα και δεν επιτρέπουν τον τύπο της διαστολής και συστολής που τα άλλα αμνιωτά χρησιμοποιούν για να αερίζονται οι πνεύμονές τους. Μερικές χελώνες, όπως η Lissemys punctata έχουν ένα φύλλο μυός που περιβάλλει τους πνεύμονες. Όταν συστέλλεται, η χελώνα μπορεί να εκπνέει. Όταν είναι σε κατάσταση ηρεμίας, η χελώνα συνπτήσσει τα πλευρά της μέσα στην κοιλότητα του σώματος και ωθεί αέρα έξω από τους πνεύμονες. Όταν η χελώνα διαστέλλει τα πλευρά της, η πίεση στο εσωτερικό των πνευμόνων μειώνεται, και η χελώνα μπορεί να απορροφήσει αέρα. Οι πνεύμονες της χελώνας είναι που συνδέονται με το εσωτερικό του κορυφή του περιβλήματος (κελύφους), με το κάτω μέρος των πνευμόνων να συνδέονται (μέσω των συνδετικών ιστών) με τα υπόλοιπα σπλάχνα. Μέσω μιας σειράς ειδικών μυών (κατά προσέγγιση ισοδύναμων με ένα διάφραγμα), οι χελώνες είναι σε θέση να πιέζουν τα σπλάχνα τους, πάνω και κάτω, με αποτέλεσμα την αποτελεσματική αναπνοή, δεδομένου ότι πολλοί από αυτούς τους μύες έχουν σημεία σύνδεσης με τα εμπρόσθια πλευρά (πράγματι, πολλοί από τους μύες επεκτήνονται σε ειδικές θέσεις στα πλευρά κατά τη συστολή).
Η αναπνοή κατά τη διάρκεια της μετακίνησης έχει μελετηθεί σε τρία είδη, και παρουσιάζουν διαφορετικά μοτίβα. Οι ενήλικες θηλυκές πράσινες θαλάσσιες χελώνες δεν αναπνέουν καθώς μετακινούνται κατά μήκος των παραλιών ωοτοκίας τους. Θα κρατήσουν την αναπνοή τους κατά τη διάρκεια της επίγειας μετακίνησης και αναπνέουν σε περιόδους ανάπαυσης. Η χελώνα κουτί της Βόρειας Αμερικής αναπνέει συνεχώς κατά τη διάρκεια της μετακίνησης, και ο κύκλος αναπνοής δεν είναι συντονισμένος με τις κινήσεις των πλευρών. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι χρησιμοποιούν τους κοιλιακούς μυς τους για να αναπνεύσουν κατά τη διάρκεια της μετακίνησης. Ένα τρίτο είδος που έχουν μελετηθεί επίσης αναπνέει κατά τη διάρκεια της μετακίνησης, αλλά λαμβάνει μικρότερες αναπνοές κατά τη διάρκεια της μετακίνησης από ό, τι κατά τη διάρκεια μικρών παύσεων ανάμεσα περιόδους κίνησης, που δείχνει ότι μπορεί να υπάρξει μηχανική παρεμβολή μεταξύ των κινήσεων των άκρων και την αναπνευστική συσκευή. Οι χελώνες κουτιά έχουν επίσης παρατηρηθεί να αναπνεύουν, ενώ είναι εντελώς σφραγισμένες μέσα στα κελύφη τους.
Δέρμα
Χωρίς ένα παχύ δέρμα, το δέρμα των ερπετών δεν είναι τόσο ισχυρό όσο το δέρμα των θηλαστικών. Χρησιμοποιείται σε είδη από δέρμα, για διακοσμητικούς λόγους σε παπούτσια, ζώνες και τσάντες, ιδιαίτερα το δέρμα κροκοδείλου. Επειδή τα ερπετά δεν έχουν φτερά ή γούνα, τα ερπετά χρησιμοποιούνται ως κατοικίδια ζώα από τους ανθρώπους με αλλεργίες.
Απέκκριση
Η απέκκριση γίνεται κυρίως με δύο μικρά νεφρά. Στα διάψιδα, το ουρικό οξύ είναι το κύριο αζωτούχο απόβλητο, όμως οι χελώνες, όπως τα θηλαστικά, εκκρίνουν κυρίως ουρία. Σε αντίθεση με τα νεφρά των θηλαστικών και πουλιών, τα νεφρά των ερπετών δεν μπορούν να παράγουν υγρά ούρα με μεγαλύτερη συγκέντρωση από υγρά του σώματός τους. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν διαθέτουν μια εξειδικευμένη δομή που ονομάζεται αγκύλη του Χένλε, η οποία είναι παρούσα στα νεφρά των πτηνών και των θηλαστικών. Εξαιτίας αυτού, πολλά ερπετά χρησιμοποιούν το παχύ έντερο για να βοηθήσουν στην επαναρρόφηση του νερού. Μερικά είναι επίσης σε θέση να χρησιμοποιήσουν το νερό αποθηκεύεται στην ουροδόχο κύστη. Η περίσσεια άλατος επίσης εκκρίνεται από τους ρινικούς και γλωσσικούς αδένες σε κάποια ερπετά.
Χώνευση
Τα περισσότερα ερπετά είναι σαρκοφάγα και έχουν μάλλον απλό και συγκριτικά σύντομο πεπτικό σύστημα, με το κρέας να είναι αρκετά απλό να σπάσει και να χωνέψει. Η πέψη είναι πιο αργή από ό, τι στα θηλαστικά, αντανακλώντας το χαμηλότερο μεταβολισμό τους και την αδυναμία τους να διαιρέσουν και να μασήσουν την τροφή τους. Ο ποικιλόθερμος μεταβολισμός τους έχει πολύ χαμηλές ενεργειακές απαιτήσεις, επιτρέποντας μεγάλα ερπετά όπως κροκόδειλοι να ζήσουν από ένα μεγάλο γεύμα για μήνες, καθώς το αφομοιώνει αργά.
Αν και τα σύγχρονα ερπετά είναι κατά κύριο λόγο σαρκοφάγα, κατά τη διάρκεια της πρώιμης ιστορίας των ερπετών αρκετές ομάδες που περιέλαβαν σε φυτοφάγο μεγαπανίδα: στο Παλαιοζωικό οι παρειάσαυροι και οι συναψιδωτοί δικυνόδοντες και στο Μεσοζωικό αρκετές γραμμές των δεινοσαύρων. Σήμερα, οι χελώνες είναι η μόνα κυρίως φυτοφάγα ομάδα ερπετών, αλλά αρκετές γραμμές agamas και ιγκουάνα έχουν εξελιχθεί για να ζήσουν ολοκληρωτικά ή εν μέρει από τα φυτά.
Τα φυτοφάγα ερπετά αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα της μάσησης με φυτοφάγα θηλαστικά, αλλά καθώς δεν διαθέτουν τα πολύπλοκα δόντια των θηλαστικών, καταπίνουν πολλές πέτρες και βότσαλα (οι λεγόμενοι γαστρόλιθοι) για να ενισχύσουν την πέψη: Οι βράχοι πλένονται γύρω στο στομάχι, βοηθώντας να αλέσει τη φυτική ύλη. Ορυκτοί γαστρόλιθοι έχουν βρεθεί να συνδέονται με σαυρόποδα. Οι θαλάσσιες χελώνες, οι κροκόδειλοι, και τα θαλάσσια ιγκουάνα χρησιμοποιούν επίσης γαστρόλιθους ως έρμα, βοηθώντας τους να καταδυθούν.
Αναπαραγωγή
Τα περισσότερα ερπετά αναπαράγονται σεξουαλικά, αν και μερικά μπορούν να αναπαραχθούν ασεξουαλικά. Όλη η αναπαραγωγική δραστηριότητα πραγματοποιείται μέσω της κλοάκης, την ενιαία έξοδο / είσοδο στη βάση της ουράς, όπου τα απόβλητα είναι επίσης εξαλειφθεί. Τα περισσότερα ερπετά έχουν όργανα συνουσίας, τα οποία είναι συνήθως κλειστά ή αντεστραμμένα και βρίσκονται στο εσωτερικό του σώματος. Στις χελώνες και τα κροκοδείλια, το αρσενικό έχει ένα μόνο μέσο πέος, ενώ στα φολιδωτά ερπετά, που περιλαμβάνονται και τα φίδια και οι σαύρες, κατέχουν ένα ζευγάρι ημιπέους. Τα τουατάρα, ωστόσο, δεν έχουν όργανα συνουσίας, και έτσι τα αρσενικά και θηλυκά απλά πιέζουν τις κλοάκες μεταξύ τους και το σπέρμα του αρσενικού εκκρίνεται.
Τα περισσότερα ερπετά κάνουν αμνιακά αυγά που καλύπτονται με δερματώδη ή ασβεστολιθικά κελύφη. Άμνιο, χόριο και allantois είναι παρόντα κατά την εμβρυϊκή ζωή. Δεν υπάρχουν προνυμφικά στάδια ανάπτυξης. Η ζωοτοκία και η ωοζωοτοκία έχουν εξελιχθεί μόνο στα φολιδωτά, και πολλά είδη, συμπεριλαμβανομένων όλων των βόων και πολλές οχιές, χρησιμοποιούν αυτόν τον τρόπο αναπαραγωγής. Ο βαθμός ζωοτοκίας ποικίλλει: ορισμένα είδη διατηρούν απλώς τα αυγά μέχρι λίγο πριν από την επώαση, άλλα προβλέπουν τη μητρική τροφή για τη συμπλήρωση του κρόκου, και ακόμα άλλα στερούνται οποιουδήποτε κρόκου και παρέχουν όλα τα θρεπτικά συστατικά μέσω μιας δομής παρόμοιας με αυτής των θηλαστικών, τον πλακούντα.
Η ασεξουαλική αναπαραγωγή έχει προσδιοριστεί σε φολιδωτά και πιο συγκεκριμένα σε έξι οικογένειες σαύρας και μίας φιδιών. Σε μερικά είδη φολιδωτών, ένας πληθυσμός των θηλυκών είναι σε θέση να παράγει ένα μονογενή διπλοειδή κλώνο της μητέρας. Αυτή η μορφή ασεξουαλικής αναπαραγωγής, που ονομάζεται παρθενογένεση, εμφανίζεται σε διάφορα είδη σαύρας, και είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στην teiids (ειδικά στο Aspidocelis) και στις lacertids (Lacerta). Στην αιχμαλωσία, ο δράκος του Κομόντο (βαρανίδες) έχει αναπαραχθεί με παρθενογένεση. Η παρθενογένεση μπορεί να συμβαίνει σε χαμαιλέοντες, agamids, xantusiids, και typhlopids.
Μερικά ερπετά εμφανίζουν εξαρτώμενο από τη θερμοκρασία καθορισμό του φύλου (TDSD), στον οποίο η θερμοκρασία επώασης καθορίζει αν ένα συγκεκριμένο αυγό εκκολάπτεται ως αρσενικό ή θηλυκό. Ο TDSD είναι πιο συχνός σε χελώνες και κροκόδειλους, αλλά και εμφανίζεται σε σαύρες και τουατάρα. Μέχρι σήμερα, δεν έχει υπάρξει επιβεβαίωση για το εάν TDSD συμβαίνει σε φίδια.
Τοκατσλί
thumb|Η Ελληνορθόδοξη Εκκλησία της Παναγίας στο Τοκατσλί Το Τοκατσλί (τουρκικά: Tokaçlı), γνωστό και ως Τζνέιντο (Cneydo), είναι χωριό στην κομητεία Αλτίνοζου της επαρχίας Χάταϊ της Τουρκίας. Το Τοκατσλί βρίσκεται περίπου 26 χλμ νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας της επαρχίας, την Αντιόχεια, και 2 χλμ νοτιοανατολικά του Αλτίνοζου. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή, το Τοκατσλί είχε 549 κατοίκους (στα τέλη Δεκεμβρίου 2009). Ο πληθυσμός αποτελείται κυρίως από Ελληνορθόδοξους Άραβες. Το Τοκατσλί είναι το μόνο χριστιανικό αραβικό χωριό στην Τουρκία. Η Ελληνορθόδοξη Εκκλησία της Παναγίας είναι ο μοναδικός τόπος λατρείας των κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία του Χατάι
Ακεναφθυλένιο
Το ακεναφθυλένιο' είναι ένας κίτρινος κρυσταλλικός στερεός τρικυκλικός αρωματικός υδρογονάνθρακας με χημικό τύπο C12H8 και το μόριό του αποτελείται από ένα μόριο ναφθαλίνιου με μια «γέφυρα» αιθενίου ανάμεσα στα άτομα 1 και 8. Είναι συστατικό της λιθανθρακόπισσας. Ανόμοια με τους περισσότερους πολυλυκλικούς αρωματικούς υδρογονάνθρακες, το ακεναφθυλένιο δεν παρουσιάζει το φαινόμενο του φθορισμού.
Παραγωγή
1. Από ναφθαλίνιο και cis-1,2-διχλωροαιθένιο : 50 px 80 px
Αντιδράσεις προσθήκης στην αιθυλενομάδα
1. Καταλυτική προσθήκη H2. Σχηματίζεται ακεναφθένιο: 80 px 80 px 2. Προσθήκη υδραλογόνου (ΗΧ). Σχηματίζεται 7-αλοακεναφθένιο: 80 px 7-αλοακεναφθένιο 3. Προσθήκη αλογόνου (X2). Σχηματίζεται 7,8-διαακεναφθένιο: 80 px 7,8-διαακεναφθένιο 4. Προσθήκη υποαλογονώδους οξέος (ΗΟΧ). Σχηματίζεται 8-αλοακεναφθόλη-7: 80 px 8-αλοακεναφθόλη-7 5. Προσθήκη θειικού οξέος. Σχηματίζεται ακεναφθοσουλφονικό οξύ-7: 80 px ακεναφθοσουλφονικό οξύ-7 6. Προσθήκη νερού (ενυδάτωση). Σχηματίζεται ακεναφθόλη-7: 80 px ακεναφθόλη-7 7. Προσθήκη βορανίου. Σχηματίζεται ακεναφθοβοράνιο-7: 80 px ακεναφθοβοράνιο-7 8. Επίδραση αρ. KMnO4 (ισοδυναμεί με προσθήκη H2O2 και είναι επίσης εφικτή με χρήση, εναλλακτικά, μίγματος H2O2 και καρβονικού οξέος). Σχηματίζεται ακεναφθοδιόλη-7,8: 80 px ακεναφθοδιόλη-7,8 80 px ακεναφθοδιόλη-7,8 9. Καταλυτική προσθήκη οξυγόνου. Σχηματίζεται ακεναφθοξείδιο-7,8: 80 px ακεναφθοξείδιο-7,8 10. Προσθήκη αλκυλαλογονιδίου: 80 px 7-αλο-8-αλκυλοακεναφθένιο 11. Προσθήκη αλκοόλης (ROH): 80 px 8-αλκυλοακεναφθόλη-7
Πηγές
Κατηγορία:Αρένια Κατηγορία:Πολυκυκλικοί αρωματικοί υδρογονάνθρακες
Κατάλογος πόλεων της Νορβηγίας
thumb|Πόλεις της Νορβηγίας
Ο κατάλογος πόλεων της Νορβηγίας περιλαμβάνει τις αστικές περιοχές της Νορβηγίας με πληθυσμό άνω των 50.000 κατοίκων, σύμφωνα με τη Στατιστική Υπηρεσία της Νορβηγίας για το 2011 (01-10-2011).
Παραπομπές
Νορβηγια Πολεων της Νορβηγιας
Ρατζίβ Γκάντι
Ο Ρατζίβ Γκάντι (राजीव गान्धी, 20 Αυγούστου 1944 – 21 Μαΐου 1991) ήταν Ινδός πολιτικός που διετέλεσε πρωθυπουργός της Ινδίας από το 1984 έως το 1989.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Βομβάη και ήταν γιος του Φιρόζ Γκάντι και της Ίντιρα Γκάντι, μετέπειτα πρωθυπουργού. Από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από ισχυρή πολιτική οικογένεια, καθώς ο παππούς του, Τζαβαχαρλάλ Νεχρού, υπήρξε ο πρώτος πρωθυπουργός της Ινδίας. Ολοκλήρωσε το σχολείο στο Λονδίνο και το 1962 έγινε δεκτός στο Τρίνιτι Κόλετζ του πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ για να σπουδάσει μηχανικός παραμένοντας μέχρι το 1965 χωρίς να αποφοιτήσει. Στη συνέχεια παρακολούθησε μαθήματα στο Ιμπίριαλ Κόλετζ αλλά ένα χρόνο αργότερα το εγκατέλειψε. Με την επιστροφή του στην Ινδία εργάστηκε ως πιλότος στις ινδικές αερογραμμές.
Μετά τον θάνατο του αδελφού του, Σαντζάι Γκάντι, εκλέχτηκε βουλευτής στην κενή θέση του αδελφού του στη βουλή. Στις 31 Οκτωβρίου 1984 ανέλαβε πρωθυπουργός αντικαθιστώντας την δολοφονηθείσα μητέρα του, Ίντιρα Γκάντι, και αναλαμβάνοντας παράλληλα την προεδρία του κόμματος του «Κογκρέσου». Παράλληλα ζήτησε την διάλυση της Βουλής και την προκήρυξη εκλογών, στις οποίες κατήγαγε συντριπτική νίκη. Το 1989 δεν κατάφερε να συγκεντρώσει την πλειοψηφία της βουλής στις εκλογές και παραιτήθηκε.
Το 1991 δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια προεκλογικής συγκέντρωσης στο Σριπερουμπουντούρ του Ταμίλ Ναντού, όταν μια γυναίκα ζωσμένη με εκρηκτικά τον πλησίασε πυροδοτώντας τα.
Ήταν παντρεμένος με την ιταλίδα Σόνια Γκάντι και γιος του είναι ο Ραούλ Γκάντι.
Πηγές
Γκαντι Ρατ
Αθανασία Πέρρα
Η Αθανασία Πέρρα (2 Φεβρουαρίου 1983, Πύργος Ηλείας) είναι Ελληνίδα αθλήτρια του άλματος εις τριπλούν.
Σπυρίδων Κουρκουμέλης
Ο Σπυρίδων Κουρκουμέλης ή Κορκουμέλης, ήταν Έλληνας αγωνιστής και πολιτικός της επανάστασης του 1821 από το Ανατολικό.
Αθανασία Πέρρα
Καριέρα
Τερμάτισε 10η στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Νέων του 2002. Συμμετείχε επίσης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, του 2008 και του 2012 και στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα του 2005 και του 2007, χωρίς να φτάσει στον τελικό. Ωστόσο, έφτασε στον τελικό του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος του 2013 (στη φωτογραφία της αρχικής λεζάντας).
Σπυρίδων Κουρκουμέλης
Προεπαναστατικά ήταν πρόκριτος Αιτωλικού, έλαβε μέρος στην Συνέλευση του Μεσολογγίου το 1821 και στην Γ΄ Συνέλευση της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος το 1824 στο Ανατολικό. Έπειτα συμμετείχε στην Α΄ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου ως παραστάτης του Αιτωλικού, όπου εκλέχτηκε μέλος του Βουλευτικού το 1822.
Αθανασία Πέρρα
Καριέρα
Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες της Πεσκάρα με προσωπικό καλύτερο άλμα στα 14,62 μέτρα, τον Ιούλιο του 2009.
Σπυρίδων Κουρκουμέλης
Αιχμαλωτίστηκε κατά την παράδοση του Ανατολικού το 1823, ενώ το 1829 συμμετείχε και στην Δ΄ Εθνοσυνέλευση Άργους.
Αθανασία Πέρρα
Καριέρα
Το 2017, η επανεξέταση του δείγματός της από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2009, έδειξε παρουσία παράνομης ουσίας και αποκλείστηκε από τους αγώνες, από τις 4 Μαΐου 2017 έως τις 3 Μαΐου 2021. Επιπλέον, ακυρώθηκαν όλα τα αποτελέσματά της μεταξύ 15 Αυγούστου 2009 και 14 Αυγούστου 2011.
Σπυρίδων Κουρκουμέλης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Αθανασία Πέρρα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του άλματος εις τριπλούν Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του στίβου Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2009 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2013 Κατηγορία:Ντόπινγκ στον αθλητισμό Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου
Αγριλιά Αχαΐας
thumb|right|260px|Η Αγριλιά όπως φαίνεται από το [[Βασιλικό Αχαΐας|Βασιλικό.]] Η Αγριλιά είναι μικρό χωριό που ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Βασιλικού του Δήμου Ερυμάνθου στο Νομό Αχαΐας.
Απέχει μέσω του τοπικού οδικού δικτύου 20 χλμ. περίπου από το κέντρο της Πάτρας.
Ιστορικά & γενικά στοιχεία
Η αρχική του ονομασία ήταν «Γκερμπεσαίικα», η οποία προέρχεται από το ορεινό χωριό Γκέρμπεσι Καλαβρύτων (σήμερα Προφήτης Ηλίας), από όπου ποιμένες κατέβαιναν στην περιοχή με τα κοπάδια τους τον χειμώνα και πολλοί από αυτούς εγκαταστάθηκαν μόνιμα εκεί. Αναφέρεται ότι οι αρχικοί του κάτοικοι της περιοχής προέρχονται, πέρα από το Γκέρμπεσι, και από το Βραχνί Καλαβρύτων.
Πολύ κοντά στον οικισμό υπήρχε και άλλος οικισμός με την ονομασία «Γκερμπεσαίικα», η σημερινή Στεφάνη, που αποτελεί επίσημα αναγνωρισμένο οικισμό, ενώ συχνά θεωρείται και μέρος του χωριού, ευρισκόμενη δυτικά αυτού.
Η ονομασία «Αγριλιά» προέρχεται από το όνομα του ομώνυμου γήλοφου που περιβάλλει το χωριό.
Το 1952 ιδρύθηκε Δημοτικό Σχολείο στο χωριό και μετά το 1960 χτίστηκε το κτίριο όπου στεγάστηκε. Το 1965 υδροδοτήθηκαν τα σπίτια, ενώ κατά τα τέλη της δεκαετίας του 60 και αρχές της δεκαετίας του 70 ασφαλτοστρώθηκε ο δρόμος που συνδέει την Αγριλιά με το Βασιλικό.
Η κεντρική εκκλησία της Αγριλιάς είναι αφιερωμένη στους Ισαπόστολους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη, χτισμένη περί το 1970, ενώ υπάρχει και η παλαιότερη εκκλησία του Αγίου Νικόλαου, χτισμένη το διάστημα του Μεσοπολέμου και στην οποία σήμερα βρίσκεται δίπλα και το κοιμητήριο της περιοχής. Επίσης, υπάρχει και το εκκλησάκι της Παναγιάς.
Διοικητικό ιστορικό
Η Αγριλιά σχετικά καινούριος οικισμός. Αναγνωρίστηκε επισήμως ως αυτοτελής οικισμός στις 16/10/1940 με το όνομα «Γκερμπεσαίικα» και υπήχθη στην Κοινότητα Βασιλικού, ενώ έκτοτε αποτελεί συνεχώς τμήμα της κοινότητας αυτής σε όλες τις διοικητικές μεταβολές.
Με το ΦΕΚ 287Α της 10ης Οκτωβρίου του 1955 μετονομάστηκε σε «Αγριλιά».
Το διάστημα 1997-2010, βάσει του Σχεδίου «Καποδίστριας», αποτέλεσε μέρος του Δημοτικού Διαμερίσματος Βασιλικού του Δήμου Φαρρών και από το 2011 και έπειτα, σύμφωνα με το Σχέδιο «Καλλικράτης», υπάγεται στην Τοπική Κοινότητα Βασιλικού του Δήμου Ερυμάνθου.
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Φαρρών Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου
Επανάσταση στην Ήπειρο το 1878
Η επανάσταση του 1878 στην Ήπειρο ήταν μέρος μιας σειράς ελληνικών εξεγέρσεων που έλαβαν χώρα στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα. Με το τέλος του Ρωσοτουρκικού Πολέμου η εξέγερση σύντομα εξασθένησε.
Ιστορικό
Οι πρώτες περιοχές που εντάχθηκαν στην εξέγερση ήταν τα Τζουμέρκα, δυτικά της Άρτας, της περιοχής βόρεια της Πρέβεζας και της Ηγουμενίτσας. Ωστόσο, η εξέγερση ήταν κακοπροετοιμασμένη και οι αδυναμίες ήταν προφανείς ήδη από τις πρώτες μέρες. Όταν έγιναν οι πρώτες συγκρούσεις με τα οθωμανικά στρατεύματα, οι περισσότεροι επαναστάτες υποχώρησαν στην Ελλάδα. Εν τω μεταξύ, ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος ολοκληρώθηκε με τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (3 Μαρτίου 1878). Το ξαφνικό τέλος των ρωσοτουρκικών εχθροπραξιών είχε αρνητικό αντίκτυπο στην έκβαση της εξέγερσης. Στις 12 Μαρτίου, εκπροσώποι του κινήματος συγκεντρώθηκαν στο χωριό Μποτσί (Θεσπρωτία) και κήρυξαν την Ένωση της Ηπείρου με την Ελλάδα. Λίγο αργότερα, ένας σημαντικός αριθμός οθωμανικών στρατευμάτων έφτασε με στρατεύματα στην περιοχή και έλαβε υπό τον έλεγχο ολόκληρη την περιοχή. Οι επαναστάτες, βλέποντας ότι η αντίσταση ήταν μάταιη, υποχώρησαν πίσω στα ελληνικά σύνορα.
Επακόλουθα
Η αποτυχία του κινήματος οφείλεται κυρίως στη απροθυμία της ελληνικής κυβέρνησης να υποστηρίξει ενεργά την επανάσταση. Από την άλλη, ο ρωσοτουρκικός πόλεμος τελείωσε πολύ γρήγορα, επιτρέποντας στις οθωμανικές δυνάμεις να κινηθούν και να καταστείλουν κάθε μορφή διαταραχής.
Brenda's Got a Baby
Το Brenda's Got a Baby είναι τραγούδι του Αμερικανού ράπερ Τούπακ Σακούρ από το πρώτο του άλμπουμ 2Pacalypse Now. Το τραγούδι πραγματεύεται την αληθινή ιστορία ενός 12χρονου κοριτσιού που μένει έγκυος από τον ξάδερφο της και γεννά ένα παιδί που δεν μπορεί να υποστηρίξει οικονομικά. Ο Σακούρ επικρίνει την έλλειψη οικονομικής υποστήριξης που παρέχει η κυβέρνηση και η κοινωνία γενικότερα στο κορίτσι και την οικογένεια της. Το τραγούδι περιέχει φωνητικά από τον τραγουδιστή Ντέιβ Χόλιστερ.
Επανάσταση στην Ήπειρο το 1878
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαναστάσεις στην Ελλάδα
Brenda's Got a Baby
Παραγωγή και στίχοι
Ο Σακούρ έγραψε το κομμάτι κατά την διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Juice και οι στίχοι είναι βασισμένοι σε αληθινή ιστορία.
Το τραγούδι ξεκινάει με τον Ντέιβ Χόλιστερ να ερμηνεύει τον τίτλο του κομματιού. Το υπόλοιπο κομμάτι είναι μια στροφή που ερμηνεύει ο Σακούρ και αφηγείται την ιστορία.
Το τραγούδι ξεκινάει με τον Τούπακ να αφηγείται την ιστορία σε μία ομάδα Αφροαμερικανών κατοίκων ενός γκέτο. Η Μπρέντα, ένα 12χρονο κορίτσι, μένει έγκυος από τον ξάδερφο της. Η οικογένεια της είναι πολύ φτωχή και ο πατέρας της είναι εθισμένος στην κάνναβη. Όταν ο ξάδερφος της την αφήνει, η οικογένεια της την διώχνει. Η Μπρέντα αρχικά προσπαθεί να πουλήσει κρακ και πέφτει θύμα ληστείας. Καταφεύγει στην πορνεία και τελικά πέφτει θύμα δολοφονίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Τούπακ Σακούρ
Υλική Πολιτιστική Κληρονομιά
Η Υλική Πολιτιστική Κληρονομιά ή Πολιτιστική Ιδιοκτησία αποτελεί το πρώτο από τα τρία είδη πολιτιστικής κληρονομιάς και αναφέρεται στην φυσική ή απτή πολιτιστική κληρονομία, περιλαμβάνει αντικείμενα πολιτιστικής αξίας, μνημεία, ιστορικά μέρη, τα οποία έχει θεωρηθεί ότι αξίζει να διατηρηθούν στο πέρασμα του χρόνου για τις επόμενες γενιές.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πολιτιστική κληρονομιά
Μπολόνια ΦΚ 1909
Η Μπολόνια ΦΚ 1909 (ιταλικά: Bologna F.C. 1909) είναι ιταλικός ποδόσφαιρικός σύλλογος με έδρα την πόλη Μπολόνια. Ιδρύθηκε στις 3 Οκτωβρίου 1909 από τον Αυστριακό Εμίλιο Άρνστέιν. Ο σύλλογος είναι το παρωνύμιο rossoblù (κυανέρυθροι) λόγω της κόκκινης και μπλε ριγέ φανέλας που φοράει η ομάδα. Η Μπολόνια έχει ως έδρα το Στάδιο Ρενάτο Νταλάρα, 38.279 θέσεων. Επίσης, καταλαμβάνει την 53η θέση στην κατάταξη με τις καλύτερες ομάδες του εικοστού αιώνα, όγδοη μεταξύ των ιταλικών ομα΄δων, σύμφωνα με το IFFHS.
Ιστορία
Η Μπολόνια ΦΚ 1909 ιδρύθηκε στις 3 Οκτωβρίου του 1909 στο ζυθοποιείο Ronzani στη Via Spaderie ως «τμήμα για τον αθλητισμό σε υπέθριο χώρο» της Τουριστικής Λέσχης Μπολονέζε. Η Il Resto del Carlino αναφέρει ως έτος ίδρυσης τις 4 Οκτωβρίου του 1909.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1909 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1909
Χουακατσίνα
Η Χουακατσίνα (ισπανικά: Huacachina) είναι χωριό στο νοτιοδυτικό Περού, χτισμένο γύρω από μια μικρή όαση και περιτριγυρισμένο από αμμόλοφους. Απέχει περίπου 5 χλμ. από την πόλη Ίκα. Η όαση παρουσιάστηκε ως χαρακτηριστικό στο πίσω μέρος του χαρτονομίσματος των 50 σολ Περού το 1991. Η Χουακατσίνα έχει μόνιμο πληθυσμό περίπου 100 ατόμων, αν και φιλοξενεί πολλές δεκάδες χιλιάδες τουρίστες κάθε χρόνο.
Όαση και λίμνη
μικρογραφία| Η λιμνοθάλασσα στην όαση Η Χουακατσίνα είναι χτισμένη γύρω από μια μικρή φυσική λίμνη της ερήμου, που συνήθως αναφέρεται ως η «όαση της Αμερικής». Σύμφωνα με τους τοπικούς θρύλους, το νερό και η λάσπη της περιοχής είναι θεραπευτικά. Τόσο οι ντόπιοι όσο και οι τουρίστες συχνά κάνουν μπάνιο στα νερά ή καλύπτονται με τη λάσπη σε μια προσπάθεια να θεραπεύσουν ασθένειες όπως η αρθρίτιδα, οι ρευματισμοί, το άσθμα και η βρογχίτιδα.
Ο θρύλος λέει ότι η λιμνοθάλασσα δημιουργήθηκε από μια όμορφη ιθαγενή πριγκίπισσα, έβγαλε τα ρούχα της για μπάνιο, αλλά αφού κοίταξε σε έναν καθρέφτη είδε έναν άνδρα κυνηγό να την πλησιάζει από πίσω. Ξαφνιασμένη από την εισβολή, έφυγε από την περιοχή αφήνοντας πίσω τον καθρέφτη της, που μετατράπηκε σε λίμνη. Άλλες εκδοχές υποστηρίζουν ότι τράπηκε σε φυγή, αφήνοντας τη λίμνη νερού στην οποία έκανε μπάνιο για να γίνει η λιμνοθάλασσα. Οι πτυχές του μανδύα της, που κυλούσαν πίσω της καθώς έτρεχε, έγιναν οι γύρω αμμόλοφοι. Η ίδια η γυναίκα φημολογείται ότι εξακολουθεί να ζει στην όαση ως γοργόνα.
Η λίμνη δημιουργήθηκε από φυσική διαρροή από υπόγειους υδροφόρους ορίζοντες, αλλά η αύξηση των γεωτρήσεων άρχισε να απειλεί αυτή την παροχή στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Για να αντισταθμίσουν την απώλεια και να διατηρήσουν την όαση ως προορισμό για τους τουρίστες, τοπικοί επιχειρηματικοί όμιλοι άρχισαν να αντλούν νερό στη λίμνη το 2015.
Ανακοινώθηκε το 2016 ότι ο Περουβιανός επιστήμονας Μαρίνο Μορικάουα, ο οποίος δημιούργησε ένα σύστημα νανοφυσαλίδων για την απολύμανση της λίμνης Ελ Κασκάχο, θα ηγηθεί ενός έργου για την αποκατάσταση της λιμνοθάλασσας της Χουακατσίνα. Έως το 2020, δεν υπάρχουν περαιτέρω νέα για την πρόταση.
Δραστηριότητες
Η Χουακατσίνα είναι ένα θέρετρο που απευθύνεται σε ντόπιες οικογένειες από την κοντινή πόλη Ίκα, αλλά αποτελεί ολοένα και περισσότερο πόλο έλξης για τους τουρίστες που έλκονται από το άθλημα της αμμοσανίδας στους αμμόλοφους που φτάνουν σε ύψος έως και τα 500 μέτρα. Μια άλλη δημοφιλής δραστηριότητα είναι οι βόλτες με οχήματα ερήμου, που είναι τοπικά γνωστά ως areneros. Η Χουακατσίνα ήταν ένας αγαπημένος οικογενειακός προορισμός για δεκαετίες και τη δεκαετία του 1960 ήταν ένα δημοφιλές καλοκαιρινό θέρετρο για τους τουρίστες από όλο τον κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του Περού Κατηγορία:Οάσεις
Μοργκάουζ
Στον Αρθουριανό Κύκλο, η Μοργκάουζ (γνωστή και ως Άννα) είναι ετεροθαλής αδερφή του Βασιλιά Αρθούρου, η οποία κοιμήθηκε μαζί του και γέννησε τον Μόρντρεντ, τον διεστραμμένο διάδοχο που έμελλε να φέρει την πτώση του Κάμελοτ. Είναι κόρη του Γκορλουά, Δούκα της Κορνουάλης, και της Λαίδης Ιγκρέιν. Παντρεύτηκε τον βασιλιά Λοτ, αντίπαλο του Αρθούρου στις εξεγέρσεις που ακολούθησαν τη στέψη του.
Εκτός από τον Αρθούρο, που έχει διαφορετικό πατέρα, τον Ούθερ Πεντράγκον, έχει άλλες δυο αδερφές από τον ίδιο πατέρα: την Ελέν και τη Μοργκάνα λε Φέι.
Μεταγενέστερες πηγές αναφέρουν ότι η Μοργκάουζ απέκτησε πέντε γιους, μεταξύ των οποίων ο Γκάβιν, ο οποίος εξελίσσεται σε έναν από τους σημαντικότερους ιππότες του Βασιλιά Αρθούρου, και ο Μόρντρεντ.
Σε σύγχρονες εκδοχές του μύθου, ο χαρακτήρας της Μοργκάουζ συχνά συγχέεται με τη Μοργκάνα λε Φέι, με αποτέλεσμα να θεωρείται αυτή μητέρα του Μόρντρεντ.
Κατηγορία:Αρθουριανός κύκλος
Οικογένεια Καρασταμάτη
Η Οικογένεια Καρασταμάτη είναι παλιά οικογένεια πλοιοκτητών από το χωριό Αγία Παρασκευή της Κρήνης της Μικράς Ασίας. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή μέλη της οικογένειας αναγκάστηκαν να διαφύγουν σε διάφορα μέρη της Ελλάδος όπως Κρήτη, Πήλιο, Σκιάθο κ.α. δημιουργώντας νέους κλάδους. Γόνος της οικογένειας υπήρξε ο νεο-ιερομάρτυρας Γεώργιος Καρασταμάτης που μαρτύρησε την 4η Σεπτεμβρίου του 1922 κατά τα γεγονότα της Μικρασιατικής Καταστροφής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές οικογένειες
Περδικάκι Αιτωλοακαρνανίας
Το χωριό βρίσκεται σε υψόμετρο 700 μέτρων και η συνολική έκταση της πρώην κοινότητας υπολογίζεται στα 72000 στρέμματα. Ο πληθυσμός του χωριού στην απογραφή του 2001, ανερχόταν στα 466 άτομα.
Γενικά
Το Περδικάκι (παλιά ονομασία Σακαρέτσι) είναι ορεινό χωριό της επαρχίας Βάλτου, του νομού Αιτωλοακαρνανίας, κτισμένο σε υψόμετρο 740 μέτρα. Απέχει 110 χιλόμετρα από την πρωτεύουσα του νομού, το Μεσολόγγι, 60 χιλόμετρα από την πρωτεύουσα της επαρχίας Βάλτου, την Αμφιλοχία, 70 χιλιόμετρα από το Αγρίνιο που είναι το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο του νομού.
Είναι κτισμένο σε ένα βαθούλωμα με λόφους και λίγα χωράφια και κυκλώνεται από ελατοσκέπαστα βουνά, που αποτελούν συνέχεια της Οροσειράς της Πίνδου, ενώ στα ανατολικά ριζά του, κάτω από Σάρες και κακοτράχαλες και δρυόφυτες πλαγιές, διαβαίνει ο ποταμός Αχελώος.
Το Σακαρέτσι σήμερα δεν είναι όπως ήταν παλιότερα. Κτίστηκαν πολλά σπίτια, έγιναν δρόμοι δασικοί μέσα στα βουνά, τα σπίτια τροφοδοτήθηκαν με τρεχούμενο νερό και εγκαταστάθηκαν τηλέφωνα. Οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού έχουν αγροτικά αυτοκίνητα, ενώ υπάρχουν λίγα τρακτέρ και φορτηγά. Το 1998 ασφαλτοστρώθηκε ο δρόμος από τον Εμπεσό μέχρι το Περδικάκι. Σήμερα, οι μόνιμοι κάτοικοι είναι λίγοι (466 άτομα σύμφωνα με την απογραφή του 2001). Το μεγάλο πρόβλημα της ερήμωσης της υπαίθρου έπληξε και το χωριό αυτό. Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα και σε άλλα αστικά κέντρα Οι ξενιτεμένοι Σακαρετσιάνοι εκεί που πήγαν προόδευσαν και πρόκοψαν ως άτομα και οικογένειες.
Αυτοί που παρέμειναν στο χωριό είναι λίγοι και σήμερα ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία. Εκτρέφουν περίπου δέκα χιλιάδες γιδοπρόβατα και πολλές αγελάδες. Το χωριό έχει εξωραϊστεί αρκετά, με μια όμορφη πλατεία, παραδοσιακή πέτρινη βρύση και ασφαλτοστρωμένους εσωτερικούς δρόμους. Τα καφενεία του είναι καλά, οι ταβέρνες καθαρές και σερβίρουν τα νοστιμότατα κρέατα του Σακαρετσιού. Κάθε ξένος, που επισκέπτεται το χωριό, νοιώθει την εγκαρδιότητα και την πατροπαράδοτη φιλοξενία των Σακαρετσιάνων.
Ιστορία
Το Περδικάκι υπήρξε πιθανότατα αρχαίο Ελληνικό πόλισμα, με άλλο φυσικά όνομα στη αρχαιότητα καθώς και μεσαιωνική κώμη με το όνομα Σακαρέτσι.
Στο Σακαρέτσι ποτέ δεν εγκαταστάθηκε Τουρκική φρουρά στα τετρακόσια χρόνια της τουρκικής κατοχής. Οι Σακαρετσιάνοι ζούσαν στο χωριό τους πιο σίγουρα και πιο ήρεμα από τους καμπίσιους Έλληνες. Δεν είχαν τους Τούρκους πάνω από το κεφάλι τους κάθε μέρα. Είχαν την εκκλησία τους, το υποτυπώδες σχολείο τους. Μάθαιναν τη γλώσσα τους και την ιστορία τους, εκτελούσαν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα ελεύθερα.
Αρματολικές οικογένειες του Σακαρετσιού ήταν με βεβαιότητα του Μπουκουβάλα (Γιάννης Μπουκουβάλας, αρματολάρχης Αγράφων) και του Καραΐσκου ή Ίσκου. Νόθος γιος του καπετάνιου Δημητρίου Ίσκου ήταν ο πασίγνωστος ιδιοφυής στρατηγός της Ελληνικής Επανάστασης Γεώργιος Καραϊσκάκης. Στη Επανάσταση του 1821 οι Σακαρετσιάνοι δεν ήταν απόντες.
Το Σακαρέτσι στην Επανάσταση του 1821
Οι Σακαρετσιάνοι ήταν από τους πρώτους που έλαβαν μέρος στην επανάσταση του 1821 κάτω από την αρχηγία των οπλαρχηγών του Βάλτου και κυρίως του Ανδρέα ΄Ισκου. Αναφέρονται τα ονόματα των: Κατσαδούρη Γεώργιου, Αναστασίου Κώστα, Αναστασίου Σωτηρίου, Γιαταγάνα Κώστα, Γκιάτη Γεωργάκη, Διάκου Πάνου, Δράκου Θεοδώρου, Κακαράτζα Γιωργάκη, Κοτζίνη Στέργιου, Κουά ή Κουβά Αθανασίου, Κουτζίκου Ιωάννη, ή Γιαννίκου, Μέρκου Δημήτρη, Μέρκου Νικολάου, Μπακόλα Νίκου, Νταγκλή Αθανασίου, Ντάικου Δημήτρη, Πριόβολου Γεωργίου, Ρεγκούτα Βασιλείου, Σιαρλή Αναγνώστη, Σιαρλή Δημήτρη, Σιάσου Ιωάννη, Σιάσιου Κώστα, Σιτή Γεωργίου, Χαντζάρα Γεωργίου και Χαρατσάρη Δημήτρη.(Σχετικές πληροφορίες στο βιβλίο του Νίκου Τέλωνα:"Οι πρόμαχοι της πατρίδος Βαλτινοί Αγωνιστές του '21" ). Υπήρξε ομαδική συμμετοχή 60 Σακαρετσιάνων σε μάχη κατά των Τούρκων στη Μηλιά της Κανάλας το 1825 με οπλαρχηγό τον συγχωριανό τους Νικόλαο Μπακόλα, όταν Ο Μουστάμπεης κατέβαινε από τα Άγραφα για να ενισχύσει τον Κιουταχή που πολιορκούσε το Μεσολόγγι. Υπάρχει κατάλογος 23 Σακαρετσιάνων στους οποίους, το 1844, η τότε Κυβέρνηση απένειμε αριστεία και διπλώματα για τους αγώνες τους υπέρ της Ανεξαρτησίας της Πατρίδας. Επίσης με αφορμή Β.Δ. (Φ.Ε.Κ. αριθ. 9, 22 Μαρτίου 1833 εν Ναυπλίω) πολλοί Σακαρετσιάνοι υπέβαλαν τότε τα δικαιολογητικά τους, από τα οποία φαίνεται η συμμετοχή τους στον Αγώνα.
Στις γνωστές περιπέτειες της Ελλάδας που άρχισαν με τους νικηφόρους Βαλκανικούς πολέμους το 1912-14 και συνεχίστηκαν με τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο που είχε για την Ελλάδα ως προέκταση τη Μικρασιατική εκστρατεία του 1919 και τη μεγάλη καταστροφή του 1922 πολλοί Σακαρετσιάνοι έλαβαν μέρος και έφτασαν μέχρι το Εσκή Σεχίρ, τον Σαγγάριο ποταμό. Από αυτούς 28 ποτέ δεν γύρισαν στο αγαπημένο τους Σακαρέτσι.
Τον Οκτώβριο του 1940 το Σακαρέτσι αποχαιρετούσε 67 παιδιά του και τα έστελνε στο μέτωπο να πολεμήσουν το φασιστικό στρατό του Μουσολίνι που απρόκλητα εισέβαλε στη χώρα μας. Από τους 67 τέσσερις δεν γύρισαν ποτέ πίσω και δύο γύρισαν σοβαρά τραυματισμένοι.
Σημαντική ήταν η συμμετοχή των Σακαρετσιάνων στην Εθνική Αντίσταση κατά τη διάρκεια της κατοχής. Ακολούθησε ο εμφύλιος με βαρύ τίμημα για το χωριό, όπως και για όλη την Ελλάδα.
Διοίκηση
Το 1836 με Β.Δ. το Σακαρέτσι (πληθυσμός 1150 άτομα – απογραφή 1836) ορίστηκε έδρα του νεοσύστατου τότε Δήμου Ιδομένης. Όταν το 1912 θεσμοθετήθηκαν οι κοινότητες, σχηματίσθηκε η κοινότητα Σακαρετσίου με τα χωριά Σακαρέτσι, Προβιανή ή Βρουβιανά, Βερβίτσα (Αυλάκι) και Μηλιά.
Το Σακαρέτσι μετονομάσθηκε σε Περδικάκι το 1930 με το Β.Δ. της 17/7/1930 (Φ.Ε.Κ. 251/24-7-1930). Το 1965 τα δύο χωριά Βρουβιανά και Αυλάκι αποσπάστηκαν και σχημάτισαν ξεχωριστή κοινότητα με έδρα τα Βρουβιανά.
Με το νόμο 2539 (Φ.Ε.Κ. 244/4-12-1997) γνωστός ως σχέδιο «Καποδίστριας» καταργήθηκαν οι κοινότητες και αναβίωσαν οι δήμοι. Έτσι με το νόμο αυτό η κοινότητα Περδικακίου (Σακαρετσίου) που υπήρξε έδρα του μεγάλου Δήμου Ιδομένης καταργείται και τώρα δεν αποτελεί παρά ένα από τα 15 Δημοτικά Διαμερίσματα του Δήμου Ινάχου με έδρα τους Χαλκιοπούλους.
Σακαρέτσι και Σαρακατσάνοι
Έγραψαν για το Σακαρέτσι και τους Σαρακατσάνους:
«Σαρακατσάνοι ή Σακαρετσάνοι ποιμένες σκηνίται έχοντες την καταγωγήν των εκ τινος κώμης του Βάλτου Σακαρέτσι, όπου οι προγονοί των κατοικούντες μετά των συγχωριανών τους, εξεπατρίσθησαν μετελθόντες την σκηνίτιδα ζωήν.» Στο βιβλίο ''Χρονογραφία της Ηπείρου των τε ομόρων ελληνικών και ιλλυρικών χωρών. Διατρέχουσα κατά σειράν τα εν αυταίς συμβάντα από του σωτήριου έτους μέχρι του 1854: Περιέχουσα και τοπογραφικόν πίνακα αναπτύσσοντα την πολιτειογραφικήν, ιστορικήν και γεωγραφικήν κατάστασιν των εν τω κειμένω ενδιαλαμβανόμενων επαρχιών, πόλεων, κωμών, και θέσεων, προς δε τούτοις και ακριβή στατιστικήν έκθεσιν πάσης της Ηπείρου'', Αθήνα 1856, σελ. 146-147
«Άλλοι θέλουσι τούτους Σακαρετσιάνους εκ του χωρίου του Βάλτου της Ακαρνανίας Σακαρέτσι.»
«Συμφωνώ και τάσσομαι ανεπιφύλακτα με την άποψη του Αραβαντινού, ο οποίος χρονικά ήταν πιο κοντά στα πράγματα, ότι οι Σαρακατσάνοι πήραν το όνομά τους από το Σακαρέτσι και ήταν Σακαρετσάνοι.»
Στο βιβλίο «Ζωή και παράδοση των Σαρακατσαναίων» - Ιωάννινα 1984.
«Ο Μακρής ασχολήθηκε με πολύ προσοχή και μεράκι με το ζήτημα της κοιτίδας των Σαρακατσιάνων. Επιχειρηματολογεί και τεκμηριώνει. Διερευνά το θέμα με απίσκεψη στο Σακαρέτσι και στη ερύτερη περιοχή του. Συναντά ανθρώπους του τόπου που θεωρείται κοιτίδα των Σαρακατσιάνων, συζητά μαζί τους, ακούει το λόγο τους και την εκφορά του και καταλήγει, όχι αυθαίρετα ότι οι Σακαρετσιάνοι και οι Σαρακατσιάνοι έχουν πολλά κοινά στοιχεία γλωσσικά, εθιμικά και άλλα λαογραφικά, πολλά κοινά οικογενειακά ονόματα. Είναι ο μόνος από όσους αναφέρονται στο θέμα που πήγε επί τόπου και είδε τους Σακαρετσιάνους και τον τόπο από κοντά, για να υποστηρίξει τελικά ότι οι Σαρακατσιάνοι κατάγονται από το Σακαρέτσι.»
Στο βιβλίο: «Το Σακαρέτσι» Αθήνα 1999 σελ. 261
Μελέτησε τους Σαρακατσάνους τα ήθη, τα εθιμά τους, τη λαλιά τους και βρήκε πως όλα αυτά μοιάζουν πολύ με τα αντίστοιχα των Βαλτινών, κυρίως των Ορεινοβαλτινών. Σημειώνει σε ειδικό άρθρο του στο Περιοδικό «Ηπειρωτική Εστία» (Έτος 1956 – τόμος 5, σελ. 363)
«Πάντως εγώ νομίζω ότι δεν πρέπει να αποκλειστεί ότι η καταγωγή των Σαρακατσαναίων και η ονομασία τους προέρχεται από το χωριό του Βάλτου Σακαρέτσι»