cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τηλεγράφημα Γκέρινγκ
Η αντίδραση του Χίτλερ
Η νέα πολιτική διαδοχή διαίρεσε την εξουσία μεταξύ του Γκέμπελς και του Ναύαρχου Καρλ Ντένιτς, Αρχηγού του Ναυτικού και αρχηγού της Ανώτατης Διοίκησης του Ναυτικού, ο οποίος θα γινόταν Πρόεδρος (Reichspräsident) της ναζιστικής Γερμανίας.
Μεταπολεμική ανακάλυψη
Μετά τη σοβιετική κατάληψη του Βερολίνου, οι Αμερικανοί αξιωματούχοι που μπήκαν στο Καταφύγιο του Χίτλερ πήραν χαρτιά και έγγραφα, τα οποία αναλύθηκαν από ιστορικούς. Τον Ιούλιο του 1945, ο λογαγός Μπέντζαμιν Μπράντιν μπήκε στο καταφύγιο και ανακάλυψε πρωτότυπο αντίγραφο του τηλεγράφηματος Γκέρινγκ, με την ένδειξη «F» σε ένα πακέτο εφημερίδων του Χίτλερ, που δόθηκε αργότερα στον Ρόμπερτ Ρίκε, καθηγητή ιστορίας στο στρατιωτικό κολλέγιο της Νότιας Καρολίνας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έγγραφα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αδόλφος Χίτλερ Κατηγορία:Ναζιστική Γερμανία Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Έιμι Άνταμς
Η Έιμι Λου Άνταμς (Amy Lou Adams, 20 Αυγούστου 1974) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια. Η Άνταμς γεννήθηκε στην πόλη Βιτσέντζα της Ιταλίας από Αμερικάνους γονείς και ξεκίνησε την καριέρα της στη σκηνή σε θέατρα-εστιατόρια, πριν κάνει το κινηματογραφικό της ντεμπούτο το 1999 με τη μαύρη κωμωδία Διαγωνισμός Ομορφιάς (Drop Dead Gorgeous). Μετά από μια σειρά από τηλεοπτικές γκεστ εμφανίσεις και b movies, πήρε τον ρόλο της Μπρέντα Στρονγκ στην ταινία του 2002 Πιάσε με αν μπορείς (Catch Me If You Can), αλλά ο ρόλος που την έκανε να ξεχωρίσει ήταν αυτός της Άσλεϊ Τζόνστεν το 2005 στην ανεξάρτητη ταινία Μια Ξένη Ανάμεσά Μας (Junebug), για την οποία έλαβε κριτικό έπαινο και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου.
Το 2007 πρωταγωνίστησε στην ταινία της Disney Η Μαγεμένη (Enchanted), μια καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία για την οποία έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Α' Γυναικείου Ρόλου - Κωμωδία/Μιούζικαλ για την ερμηνεία της ως Πριγκίπισα Τζιζέλ. Έλαβε τη δεύτερη υποψηφιότητα για Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα β' γυναικείου ρόλου την επόμενη χρονιά για τον ρόλο της ως νεαρής καλόγριας, Αδελφής Τζέιμς, στην ταινία Αμφιβολία (Doubt). Αν και έχει εμφανιστεί σε ποικιλία δραματικών και κωμικών ρόλων, η Άνταμς έχει κερδίσει τη φήμη ότι παίζει χαρακτήρες με εύθυμα και χαρούμενα χαρακτηριστικά. Η Άνταμς πρωταγωνίστησε στην ταινία Στεγνό Καθάρισμα (Sunshine Cleaning) με τους Έμιλι Μπλαντ και Άλαν Άρκιν και την επόμενη χρονιά εμφανίστηκε ως Αμέλια Έρχαρτ στο Μια Νύχτα στο Μουσείο 2 (Night at the Museum: Battle of the Smithsonian). Εμφανίστηκε στο Τζούλι & Τζούλια (Julie & Julia) το 2009 και στο Ζητείται Γαμπρός (Leap Year) το 2010. Για τον ρόλο της ως Σαρλίν Φλέμινγκ στην ταινία The Fighter, η Άνταμς έλαβε την τρίτη της υποψηφιότητα για Όσκαρ και για Χρυσή Σφαίρα, τη δεύτερη για βραβείο BAFTA και την πέμπτη για Screen Actors Guild Award. Το 2011 η Άνταμς εμφανίστηκε στην καλλιτεχνική και εισπρακτική επιτυχία The Muppets και το 2012 στην ταινία The Master. Το 2013 υποδύθηκε τη Λόις Λέιν στο επερχόμενο reboot του Σούπερμαν με τίτλο Άνθρωπος από Ατσάλι (Man of Steel) και πρωταγωνίστησε στις ταινίες Οδηγός Διαπλοκής (American Hustle) και Δικός της (Her). Το 2014 πρωταγωνίστησε στην ταινία Μεγάλα Μάτια (Big Eyes) σε σκηνοθεσία Τιμ Μπάρτον και το 2016 στην ταινία Νυκτόβια πλάσματα σε σκηνοθεσία Τομ Φορντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ) Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Λεωφόρος Ηλυσίων Πεδίων
Ονομασία
Πήρε το όνομά της από τα Ηλύσια Πεδία, τα οποία κατά την ελληνική μυθολογία ήταν μία από τις περιοχές του Άδη και ήταν ο τελικός προορισμός της ψυχής των ηρώων και των ενάρετων.
Η Λεωφόρος των Ηλυσίων Πεδίων αποτελεί τμήμα του Ιστορικού άξονα του Παρισιού.
Ιστορία
Μέχρι τη βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΔ΄, η περιοχή όπου σήμερα βρίσκεται η λεωφόρος των Ηλυσίων Πεδίων ήταν ακατοίκητη, υπήρχαν μόνο δάση, χωράφια και λαχανόκηποι. Ο δρόμος σχεδιάστηκε αρχικά το 1667 από τον Αντρέ Λε Νοτρ ως επέκταση του κήπου του Κεραμεικού που περιέβαλαν το παλάτι του Κεραμεικού, το οποίο, αρχικά κατασκευασμένο το 1564, ο Λε Νοτρ είχε ξαναχτίσει με το δικό του ύφος για τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ το 1664. Ο Λε Νοτρ σχεδίασε έναν ευρύ χώρο περιπάτου μεταξύ του παλατιού και της σύγχρονης πλατείας Σαρλ ντε Γκωλ, με δύο σειρές φτελιών εκατέρωθεν, και παρτέρια στο συμμετρικό στυλ του γαλλικού τύπου κήπου. Η νέα λεωφόρος ονομάστηκε αρχικά Μεγάλος δρόμος ή Μεγάλος περίπατος. Πήρε το σημερινό όνομα των Ηλυσίων Πεδίων το 1709.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δρόμοι στο Παρίσι
Γιάννης Λουκάκος
Ο Γιάννης Λουκάκος, (19 Νοεμβρίου 1973, Βιρτζίνια Μπιτς), είναι Ελληνοαμερικανός σεφ, αρχιμάγειρας, τηλεοπτικός μάγειρας και συγγραφέας.
Βιογραφία
Ο Γιάννης Λουκάκος γεννήθηκε στο Βιρτζίνια Μπίτς των ΗΠΑ στις 19/11/1973.
Μεγάλωσε στην Αθήνα, ενώ τελειώνοντας το λύκειο το 1991 επέστρεψε στις ΗΠΑ για σπουδές. Σπούδασε Μηχανολόγος Μηχανικός στο Pennsylvania State University, όπου αποφοίτησε το 1996.
Άρχισε να εργάζεται σε εστιατόρια κατά τη διάρκεια της φοίτησής του, αρχικά για χαρτζιλίκι αλλά και για να ασκεί το αγαπημένο του χόμπι, τη μαγειρική. Αποδείχθηκε ότι η μαγειρική για τον Γιάννη ήταν κάτι πολύ παραπάνω από χόμπι και έτσι αποφάσισε να την ακολουθήσει επαγγελματικά.
Το 1997 ξεκίνησε σπουδές στο Culinary Institute of America (CIA), μία από τις καλύτερες σχολές μαγειρικής στον κόσμο. Οι σπουδές μαζί με την πεντάμηνη πρακτική άσκηση σε ξενοδοχείο 5 αστέρων στο Φοίνιξ της Αριζόνα διήρκεσαν δύο έτη. Μετά την αποφοίτησή του εργάστηκε, μεταξύ άλλων, στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης στο ξενοδοχείο "Waldorf Astoria" και στο εστιατόριο "Park Avenue Cafe". Η εμπειρία του στην εστιατορική σκηνή της Νέας Υόρκης υπήρξε καθοριστική για την εξέλιξη της πορείας του στο χώρο. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, το 2000, εργάστηκε στο "Boschetto", αρχικά ως sous chef ενώ αργότερα ανέλαβε για μικρό χρονικό διάστημα την ηγεσία της κουζίνας ως σεφ. Το 2004 ξεκίνησε να εργάζεται στον Όμιλο Yes Hotels & Restaurants ("Semiramis", "Twentyone", "Periscope"), στη θέση του Executive Chef της εταιρείας. Μέσα από αυτήν τη θέση κατάφερε να δημιουργήσει το προσωπικό του στυλ στη μαγειρική για το οποίο αναδείχτηκε και έλαβε το βραβείο Gourmet της Ελευθεροτυπίας το 2006 και το 2007.
Το βιβλίο του "Ψωμί και αλάτι: The cookbook" βραβεύτηκε από τα βραβεία Gourmet ως το καλύτερο βιβλίο μαγειρικής της χρονιάς 2010-2011 από Έλληνα συγγραφέα.
Τον Δεκέμβριο του 2011 κυκλοφόρησε το βιβλίο του "Chef από την αρχή". Στο νέο του βιβλίο, ο Γιάννης Λουκάκος εμπνεύστηκε από την παιδική του ηλικία, όταν έφτιαξε το πρώτο του φαγητό: μια μηλόπιτα. Το δεύτερο βιβλίο του Γιάννη Λουκάκου "Chef από την αρχή" απευθύνεται με προσιτό τρόπο σε μικρούς chef, αλλά και σε ενήλικες που αναζητούν ένα χέρι βοήθειας στην κουζίνα. Μέσα από το βιβλίο Chef από την αρχή μικρά και μεγάλα "παιδιά" προσεγγίζουν με τη βοήθεια του chef, πάνω από 50 συνταγές, έξυπνα δομημένες σε βήματα, με τη συνοδεία όλων των αντίστοιχων φωτογραφιών.
Το καλοκαίρι του 2014 αλλά και του 2015 ήταν σεφ στο εστιατόριο Ραμπαγάς στη Σίφνο.
Εκπομπές
Aπο το 2010 ως το 2013 ο Γιάννης Λουκάκος συμμετείχε, ως κριτής, στις δύο πρώτες σεζον του επιτυχημένου τηλεοπτικού προγράμματος Master Chef, το οποίο προβλήθηκε από το Mega Channel, ενώ το 2011 συμμετείχε επίσης ως κριτής στην τηλεοπτική εκπομπή Master Chef Junior.
Απο το 2013 ως το 2014, παρουσίασε την τηλεοπτική εκπομπή Dr Cook για 2 σεζόν, στην οποία δίδασκε σε μιαν ομάδα 5 μαθητευόμενων, βασικές θεωρίες και τεχνικές της κουζίνας.
Το 2015 άρχισε η προβολή της εκπομπής Just Cooking από τη συχνότητα του Star Channel, στην οποία ο Λουκάκος ήταν παρουσιαστής αλλά και παραγωγός.
Διακρίσεις
Οι γαστρονομικές προτάσεις του Γιάννη Λουκάκου, έχουν κατά καιρούς διακριθεί και στα βραβεία Gourmet της Ελευθεροτυπίας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς βιβλίων μαγειρικής Κατηγορία:Έλληνες μάγειρες Κατηγορία:Σεφ
Έλληνες της Αυστρίας
μικρογραφία|Η [[Εφημερίς (εφημερίδα Βιέννης)|Εφημερίς της Βιέννης, ήταν η πρώτη εφημερίδα στην ελληνική γλώσσα.]] Η παρουσία των Ελλήνων στην Αυστρία ανάγεται στη ρωμαϊκή εποχή και τεκμηριώνεται βάσει των ελληνικών επιγραφών του 1ου-3ου μ.Χ. αι. που βρέθηκαν στο Carnuntum. Ανάμεσα στους λεγεωναρίους ήταν Έλληνες από τη Μακεδονία και την Κάτω Ιταλία. Επί Βυζαντιου ενισχύεται η παρουσία Ελλήνων στην Αυστρία καθώς ο Αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ Κομνηνός έδωσε την ανιψιά του Θεοδώρα Κομνηνή ως σύζυγο του Ερρίκου Β' Μπάμπενμπερκ. Η Θεοδώρα απεβίωσε το 1184. Ο τάφος της βρίσκεται στην Κρύπτη του Schottenstift, μοναστήρι στην καρδιά της Βιέννης,του οποίου υπήρξε κτήτορας του, μαζί με τον σύζυγο της.
Ήδη πριν από την Α' Σταυροφορία κατοικούσαν Έλληνες στη Βιέννη. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας πολλοί Έλληνες εγκαταστάθηκαν ως έμποροι. Στις 17 Ιανουαρίου το 1686 ο Έλληνας Johannes Theodat απέκτησε το προνόμιο να ανοίξει το πρώτο καφέ της Βιέννης.
18ος αιώνας
Η Μαρία Θηρεσία θέλοντας να βελτιώσει την οικονομία της χώρας της και να αναπτύξει το εμπόριο προωθεί τις εμπορικές σχέσεις με την Οθωμανική Αυτοκρατορία: παραχωρεί αρχικά εμπορικά προνόμια και ατέλειες τελωνειακές σε εμπόρους εξ Ανατολών, έτσι Αρμένιοι, Εβραίοι και Έλληνες φτάνουν στα εδάφη της. Έπειτα, έδωσε την αυστριακή υπηκότητα στους Έλληνες, έχασαν όμως τα προνόμια ως ξένοι πολίτες. Γι' αυτό το λόγο ορισμένοι Έλληνες δήλωναν Οθωμανοί. Οι Γρηγόριος Κωνσταντάς και Δανιήλ Φιλιππίδης στο βιβλίο τους Νεωτερική Γεωγραφία που εκδόθηκε στη Βιέννη το 1791 σημειώνουν Εις την επικράτειαν της Αουστρίας είναι περισσότερες από ταις 80 χιλιάδες φαμιλιαίς Τουρκομερίται
Η Βιέννη είναι τόπος έκδοσης σειράς ελληνικών εντύπων, όπως της «Εφημερίδος», με πρώτη έκδοση στις 31 Δεκεμβρίου 1790, όπως επίσης των βραχύβιων «Ειδήσεις διά τα ανατολικά μέρη», με πρώτη έκδοση τον Ιούλιο του 1811 από τον του Ευφρόνιο Πόποβιτς και «Ελληνικός Τηλέγραφος», με έτος πρώτης έκδοσης το 1813. Το 1811 εκδίδεται το πρώτο ελληνικό φιλολογικό περιοδικό, ο Λόγιος Ερμής.
Από το 1790 ο Ρήγας Βελεστινλής κατέφυγε στη Βιέννη, την οποία έκανε έδρα της επαναστατικής δράσης του. Στη Βιέννη ταξίδεψε μαζί με τον Αυστριακό βαρώνο Ελληνικής καταγωγής Χριστόδουλο Λάνγκενφελτ-Κιρλιανό, ο οποίος τον έφερε σε επαφή με άλλους ομογενείς. Στη Βιέννη συνεργάτες του ήταν κυρίως Έλληνες έμποροι ή σπουδαστές. Στη Βιέννη τύπωσε ο Ρήγας τον Θούριο και την Χάρτα που φιλοτεχνήθηκε από τον Αυστριακό λιθογράφο Φρανσουά Μίλλερ, την επαναστατική του προκήρυξη σε χιλιάδες αντίτυπα, προκειμένου να μοιραστούν στους Έλληνες των υπόλοιπων φιλελεύθερων περιοχών των Βαλκανίων, το Σχολείον των ντελικάτων Εραστών, το Φυσικής απάνθισμα, το Ηθικός Τρίπους, Το Σύνταγμα της Ελληνικής Δημοκρατίας, Τα Δίκαια του ανθρώπου, καθώς και τον 1ο τόμο του Νέου Αναχάρσιδος. Ο Ρήγας απέβλεπε στην απελευθέρωση και ενοποίηση όλων των Βαλκανικών λαών και φυσικά όλου του ελληνικού στοιχείου που ήταν διασκορπισμένο στην Ανατολή και τα ευρωπαϊκά κέντρα.
19ος αιώνας
Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής επανάστασης η Βιέννη, και ιδιαίτερα η ελληνική γειτονιά (Griechenviertel), αποτελούν κέντρα της Διασποράς.
20ός αιώνας
Ένα μεγάλο κύμα μεταναστών πήγε στην Αυστρία κατά τη διάρκεια τις δεκαετίας του 1950 - 1970. Πολλοί Έλληνες από τη Μακεδονία και τη Θράκη εργάζονταν σε εργοστάσια και έργα όπως της κατασκευής των σιδηροδρόμων στις ορεινές περιοχές της Αυστρίας. Η πόλη του Γκρατς με το Πανεπιστήμιο του Γκρατς και το Πολυτεχνείο του Γκρατς ήταν προορισμός Ελλήνων φοιτητών. Το 1954 ιδρυσαν τον Σύλλογο Ελλήνων Σπουδαστών κι Επιστημόνων Γκρατς και η πρώτη γενική συνέλευση έλαβε χώρα την Κυριακή 31 Οκτωβρίου 1954. Στο Γκρατς ιδρυθηκε το 1997 και λειτουργει υπο την αιγιδα του Συλλογου Ελληνων Σπουδαστων και Επιστημονων στο Γκρατς διδασκει στα νεα Ελληνοπουλα την Ελληνικη Παιδεια.
21ος αιώνα
Ένα τελευταίο μεγάλο κύμα μεταναστών πήγε στην Αυστρία μετά την οικονομικη κριση στην Ελλαδα.
Στην πολη του Γκρατς εγκατασταθηκαν πολλες νεες οικογενειες με γονεις επιστημονες που βρηκαν θεση εργασιας στις εταιριας υψηλης τεχνολογιας στην περιοχη της Στυριας.
Ελεονώρα δε Γκουθμάν
Η Ελεονώρα δε Γκουθμάν, σπαν. Leonor de Guzmán (1310–1351) ήταν μία ευγενής της Καστίλης και μακροχρόνια ερωμένη του Αλφόνσου ΙΑ΄ της Καστίλης. Ήταν η μητέρα του Ερρίκου Β΄ της Καστίλης, ιδρυτή του κλάδου της Τραστάμαρα.
Βιογραφία
Η Ελεονώρα ήταν κόρη του ευγενούς Πέδρο Νούνιεθ δε Γκουθμάν και της συζύγου του Βεατρίκης Πόνθε δε Καβρέρα, κόρης του Φερνάν Πέρεθ Πόνθε δε Καβρέρα (γιου της Αλδόνθα Αλφόνσο δε Λεόν, κόρης του Αλφόνσου ΙΑ΄ του Λεόν). Οι γονείς της την πάντρεψαν όταν ήταν νεαρό κορίτσι με τον Χουάν δε Βελάσκο.
Ο σύζυγος της Ελεονόρας απεβίωσε το 1328, σε ηλικία 20 ετών. Λίγο αργότερα, στη Σεβίλλη γνώρισε τον βασιλιά Αλφόνσο ΙΑ΄. Αυτός εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από την ομορφιά της, που την έκανε ερωμένη του. Προτιμούσε την Ελεονώρα από τη σύζυγό του Μαρία της Πορτογαλίας, κόρη του Αλφόνσου Δ΄ της Πορτογαλίας, την οποία είχε νυμφευτεί το 1328. Όταν ο γιος και διάδοχος της Μαρίας, ο μελλοντικός Πέτρος της Καστίλης, γεννήθηκε το 1334, ο Αλφόνσος ΙΑ΄ εγκατέλειψε τη Μαρία και ζούσε με τη δε Γκουθμάν. Η ταπεινωμένη βασίλισσα δυσαρεστήθηκε από τον άπιστο σύζυγό της και του ζήτησε να σταματήσει τις δημόσιες προτιμήσεις του για την ερωμένη του. Ο βασιλιάς, που είχε αποκτήσει τέσσερις γιους από την Ελεονώρα, αγνόησε τις εκκλήσεις της συζύγου του και έδωσε στην Ελεονώρα την Ουέλβα, την Τορδεσίγιας και τη Μεδίνα-Σιδόνια, εκτός των άλλων ιδιοκτησιών. Επίσης εγκατέστησε το σπιτικό της Ελεονώρας στη Σεβίλλη, όπου της επετράπη να ακούει πολιτικά θέματα. Η Αυλή ενοχλείτο ολοένα και περισσότερο από τη συμπεριφορά του Αλφόνσου ΙΑ΄ και ως αποτέλεσμα, ο Πάπας παρενέβη, αναγκάζοντας την Πορτογαλία να εισβάλει στην Καστίλη.
Ο βασιλιάς απεβίωσε στις 27 Μαρτίου 1350 και τον διαδέχθηκε ο κληρονόμος του Πέτρος και η σύζυγός του Μαρία, που υπηρέτησε ως αντιβασίλισσα. Η Μαρία δεν είχε ξεχάσει τις μυριάδες παραβλέψεων, που είχε υποστεί λόγω τής αγάπης τού συζύγου της για την ερωμένη του. Διψασμένη για εκδίκηση, η Μαρία φυλάκισε την Ελεονώρα και αργότερα διέταξε την εκτέλεση τής αντιπάλου της το 1351 στο αραβικό κάστρο του Αμπντεραχμάν Γ΄ στην πόλη Tαλαβέρα δε λα Ρέινα. Ο θάνατος της Ελεονώρας επιδείνωσε τη ρήξη των ετεροθαλών αδελφών: ο γιος της Ελεονώρας Ερρίκος (Β΄) και ο γιος της Μαρίας Πέτρος συνέχισαν να πολεμούν ο ένας τον άλλο για τον έλεγχο της Καστίλης. Ο Ερρίκος Β΄ κέρδισε τελικά και στέφθηκε βασιλιάς της Καστίλης, ιδρύοντας τον κλάδο Καστίλης-Τραστάμαρα.
Οικογένεια
Από τη μη νόμιμη σχέση της με τον Αλφόνσο ΙΑ΄ της Καστίλης είχε τέκνα:
Η Ελεονώρα είναι κοινός πρόγονος των δύο Καθολικών Μοναρχών. Τρεις από τους γιους της, ο Ερρίκος Β΄ της Καστίλης, ο Φαδρίκε Αλφόνσο κύριος του Άρο και ο Σάντσο Αλφόνσο 1ος κόμης του Αλμπουρκέρκε ήταν πρόγονοι του Φερδινάνδου Β΄ της Αραγωνίας. Επιπλέον, η Ισαβελλα Α΄ της Καστίλλης, σύζυγος του Φερδινάνδου Β΄ της Αραγωνίας, κατάγεται τόσο από τη δε Γκουθμάν όσο και από τη Μαρία, ως εξής: ο εγγονός του Ερρίκου Β΄ της Καστίλης, ο Ερρίκος Γ΄ της Καστίλης, νυμφεύτηκε την εγγονή του Πέτρου της Καστίλης, την Αικατερίνη του Λάνκαστερ· ο γιος τους, ο Ιωάννης Β΄ της Καστίλης, ήταν ο πατέρας της Ισαβέλλας Α΄ της Καστίλης.
Λουίς Σεπούλβεδα
Βιογραφικό
Ο Λουίς Σεπούλβεδα γεννήθηκε στις 4 Οκτωβρίου το 1949 στη Οβάγιε της επαρχίας Λιμαρί, στη βόρεια Χιλή. Αφού τελείωσε το Γυμνάσιο στο Σαντιάγο σπούδασε θεατρική σκηνοθεσία στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Χιλής. Διατέλεσε ηγέτης του φοιτητικού κινήματος τα χρόνια των σπουδών όντας μέλος του Κομμουνιστικού κόμματος της Χιλής και επί κυβέρνησης Σαλβαδόρ Αγιέντε υπήρξε στέλεχος στο τμήμα των πολιτιστικών θεμάτων, όπου ήταν υπεύθυνος για μια σειρά από φθηνές εκδόσεις για το ευρύ κοινό. Επίσης ενήργησε ως μεσολαβητής της κυβέρνησης και των επιχειρήσεων της Χιλής.
Μετά το πραξικόπημα του 1973, που έφερε στην εξουσία τον Αουγούστο Πινοσέτ και τη δικτατορία του, φυλακίστηκε για 2,5 χρόνια και στη συνέχεια, αφού αποφυλακίστηκε υπό όρους μετά από τις πολλές προσπάθειες του γερμανικού παραρτήματος της Διεθνούς Αμνηστίας, κρατήθηκε σε κατοίκον περιορισμό. Κατάφερε να δραπετεύσει και έζησε παράνομα για ένα χρόνο περίπου. Με τη βοήθεια ενός φίλου, ο οποίος ήταν επικεφαλής της Aliance Française στο Βαλπαραΐσο, έστησε μια θεατρική ομάδα που έγινε η πρώτη πολιτιστική εστία αντίστασης. Ο ίδιος συνελήφθη εκ νέου και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για προδοσία και ανατροπή του πολιτεύματος. Η ποινή αργότερα μειώθηκε σε 28 χρόνια.
Σουνισμός
Ο Σουνιτισμός ή Σουνισμός είναι ένας από τους δύο κύριους κλάδους του Ισλάμ. Δίνουν έμφαση στην σούνα (παράδοση) του προφήτη Μωάμεθ. Ορισμένες φορές οι σουνίτες μουσουλμάνοι αναφέρονται ως «ορθόδοξοι». Πάντως είναι το πολυπληθέστερο από τα δύο κύρια ισλαμικά δόγματα. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των Σουνιτών είναι η επιμονή στην πιστή τήρηση των γραφών του Κορανίου, που θεωρείται θεμέλιο του Ισλάμ, και της ισλαμικής παράδοσης, απ' όπου προέρχεται και η ονομασία τους. Οι Σουνίτες θεωρούν ότι παραμένουν πιστοί στην παράδοση (σούνα), η οποία κατ' αυτούς αποτελείται από τις έξι Χαντίθ (Αναφορές) που συντάχθηκαν τον 3ο αιώνα μετά τον Μωάμεθ (τον 9ο μ.Χ.). Αντίθετα οι Σιίτες αποδέχονται τη δική τους Χαντίθ.
Λουίς Σεπούλβεδα
Βιογραφικό
Το γερμανικό τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας παρενέβη πάλι το 1977 και η ποινή του μετατράπηκε σε οκτώ χρόνια εξορίας. Φεύγοντας από τη Χιλή για τη Σουηδία, (τον τόπο που είχε αποφασιστεί να εξοριστεί) όπου θα δίδασκε ισπανική λογοτεχνία, στην πρώτη του στάση στο Μπουένος Άιρες δραπέτευσε και κατάφερε να πάει στην Ουρουγουάη. Επειδή όμως οι πολιτικές συνθήκες στην Αργεντινή και την Ουρουγουάη ήταν παρόμοιες με αυτές στην πατρίδα του, ο Λουίς Σεπούλβεδα πήγε στο Σάο Πάολο στη Βραζιλία, και στη συνέχεια στην Παραγουάη. Αναγκάστηκε να φύγει πάλι, λόγω του τοπικού καθεστώτος και εγκαταστάθηκε τελικά στο Κίτο του Εκουαδόρ, φιλοξενούμενος του φίλου του Χόρχε Ενρίκε Αδούμ (Jorge Enrique Adoum), όπου σκηνοθέτησε για το θέατρο Alliance Française και ίδρυσε μια θεατρική εταιρεία. Επίσης έλαβε μέρος σε μια εκστρατεία της UNESCO της αξιολόγησης του αντίκτυπου του αποικισμού στους Ινδιάνους Σουάρ (Shuar).
Σουνισμός
Οι αποφάσεις παίρνονται με βάση την ομοφωνία της Ούμα (κοινότητας). Τα δύο αυτά σημεία προσφέρουν στερεότητα και συνοχή στο μουσουλμανικό δόγμα. Επίσης, θεωρούν ότι η διαδοχή του Μωάμεθ δεν χρειάζεται να είναι κληρονομική, γεγονός που αποτελεί την κύρια αιτία τριβών και συγκρούσεων με τους Σιίτες Μουσουλμάνους.
Ιστορία
Μετά τον θάνατο του Μωάμεθ, οι Μουσουλμάνοι που αποδέχθηκαν τον Αμπού Μπακρ ως πρώτο χαλίφη, έγιναν γνωστοί ως Αχλ αλ-Σούνα ουα αλ-Τζαμά'αχ (άνθρωποι της παράδοσης και της ενοποίησης), έτσι ώστε να ξεχωρίζουν από τους Σιίτες, οι οποίοι απέρριψαν τον Αμπού Μπακρ ως διάδοχο του Προφήτη Μωάμεθ, υπέρ του Αλή.
Οι πρώτοι τέσσερις χαλίφηδες είναι γνωστοί στους Σουνίτες, ως Ρασιντούν (Ορθώς Καθοδηγούμενοι). Οι Σουνίτες αναγνωρίζουν ως πρώτο Χαλίφη τον προαναφερθέντα Αμπού Μπακρ, ως δεύτερο τον Ομάρ, ως τρίτο τον Ουθμάν και ως τέταρτο, όπως αναφέρθηκε ανωτέρω, τον Αλή.
Λουίς Σεπούλβεδα
Βιογραφικό
Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας μοιράστηκε τη ζωή των Σουάρ για επτά μήνες και κατανόησε τη Λατινική Αμερική ως μια πολυπολιτισμική και πολυγλωσσική ήπειρο όπου ο Μαρξισμός δεν μπορεί ισχύσει για ένα αγροτικό πληθυσμό που εξαρτάται από το γύρω του φυσικό περιβάλλον. Εργάστηκε σε στενή επαφή με τις ινδιάνικες οργανώσεις και συνέταξε το πρώτο σχέδιο διδασκαλίας γραμματισμού για την ομοσπονδία των αγροτών Ιμπαμπούρα (Imbabura) των Άνδεων.
Σουνισμός
Ιστορία
Μετά τους τέσσερις πρώτους χαλίφηδες, το Χαλιφάτο έγινε δεκτό ως πολιτικό σύστημα από δυναστείες όπως αυτές των Αββασιδών, των Οθωμανών και της αυτοκρατορικής δυναστείας Μουγκάλ της Νότιας Ασίας. Ήταν επίσης δεκτό για σχετικά μικρό χρονικό διάστημα, από άλλες ανταγωνιστικές δυναστείες στην Ισπανία, τη Βόρεια Αφρική και την Αίγυπτο.
Ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ κατήργησε το σύστημα του οθωμανικού χαλιφάτου μετά την έξωση του Αμπντούλ Μετζίτ Β΄ από την μέχρι τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία, ιδρύοντας την Τουρκική Δημοκρατία ως ένα κοσμικό κράτος.
Λουίς Σεπούλβεδα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χιλιανοί λογοτέχνες Κατηγορία:Χιλιανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Χιλιανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Σουνισμός
Σχολές του Νόμου
Τα ονόματα αυτών των κλάδων λήφθηκαν από τα ονόματα που έφεραν οι ισάριθμοι ιμάμηδες, δάσκαλοι του ισλαμικού νόμου, δηλαδή ο Χανίφα της Κούφας, ο Μαλίκ της Μεδίνας, ο Σάφι του Καΐρου και ο Χανμπάλ της Βαγδάτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλάδοι του Ισλάμ
Ζωοδόχος Πηγή Κηρίνθου Εύβοιας
Η Ζωοδόχος Πηγή είναι πεδινό χωριό της βόρειας Εύβοιας στην Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Ζωοδόχος Πηγή βρίσκεται προς τα όρια με την κεντρική Εύβοια και είναι κτισμένη σε πλαγιά λόφου νοτιοδυτικά της Κηρίνθου σε υψόμετρο 63 μέτρα με θέα νότια την μικρή κοιλάδα και κάμπο του χείμαρρου Νηλέα. Απέχει 21 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Λίμνη (έδρα του δήμου), 6 χλμ. Δ. από το Μαντούδι και 60 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Χαλκίδα. Αναφορές για το χωριό υπάρχουν από την εποχή του Βυζαντίου και την περίοδο της τουρκοκρατίας ονομαζόταν Τσούκα που είναι βλάχικης προέλευσης και σημαίνει βουνοκορφή. Υπήρξε τσιφλίκι και μετά την ενσωμάτωση της Εύβοιας στο τότε Ελληνικό κράτος που τελικά πουλήθηκε στους κατοίκους ενώ την περίοδο της κατοχής καταστράφηκε ολοκληρωτικά και κάηκε από τους Γερμανούς.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την Επανάσταση του 1821 και την ενσωμάτωση της Εύβοιας, το 1835 με την παλιά του ονομασία Τσούκα να προσαρτάται στον τότε δήμο Κιρραιού (Κηρέως). Το 1958 με το ΦΕΚ 84Α - 02/06/1958 μετονομάστηκε σε Ζωοδόχος Πηγή. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με την Κήρινθο και την Κρύα Βρύση αποτελούν την τοπική κοινότητα Κηρίνθου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κηρέως του Δήμου Μαντουδίου–Λίμνης–Αγίας Άννας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 82 κατοίκους ενώ ως οικισμός 199.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
Δημήτρης Μητρόπουλος
Ο Δημήτρης Μητρόπουλος (Αθήνα, 18 Φεβρουαρίου 1896 - Μιλάνο, 2 Νοεμβρίου 1960) ήταν Έλληνας διευθυντής ορχήστρας, πιανίστας και συνθέτης που έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου του 1896 στην Αθήνα, καταγόμενος από τη Μελισσόπετρα του νομού Αρκαδίας από την πλευρά του πατέρα του και από την Άνδρο από την πλευρά της μητέρας του.
Αποφοίτησε από τη Βαρβάκειο Σχολή, όντας μέτριος μαθητής. Σπούδασε διεύθυνση χορωδίας και σύνθεση, αρχικά στο Ωδείο Αθηνών και αργότερα στο Βερολίνο. Πήρε χρυσό μετάλλιο για την ικανότητά του στο πιάνο από το Ωδείο Αθηνών, διάκριση που δόθηκε μόνο πέντε φορές στην ιστορία του Ωδείου. Οι πρώτες του συνθέσεις είναι γραμμένες στο τονικό σύστημα, αλλά με ενδιαφέροντες αρμονικούς πειραματισμούς, οι οποίοι γύρω στα 1915 γίνονται περισσότερο τολμηροί φτάνοντας στην ατονικότητα γύρω στα 1920.
Είναι ο πρώτος Έλληνας συνθέτης που χρησιμοποίησε στο έργο του (μια σονάτα για βιολί και πιάνο) αυστηρά δωδεκαφθογγική τεχνική.
Γύρω στα 1930 σταμάτησε ουσιαστικά τη σύνθεση και ασχολήθηκε αποκλειστικά με τη διεύθυνση ορχήστρας, πρώτα στην Αθήνα και μετά το 1937 στις ΗΠΑ.
Υπό την ιδιότητα του μαέστρου, γνώρισε διεθνή φήμη, αναλαμβάνοντας μάλιστα τη διεύθυνση της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Νέας Υόρκης, θέση από την οποία παραιτήθηκε το 1958 για να παραμείνει σ' αυτήν ως μαέστρος. Στις συνθέσεις του περιλαμβάνονται περίπου 40 έργα, μεταξύ των οποίων μια όπερα (Αδελφή Βεατρίκη), μουσική για ορχήστρα, μουσική δωματίου, έργα για πιάνο, για φωνή κ.ά. Ορισμένα από τα έργα που συνέθεσε θεωρούνται ιδιαίτερα σημαντικά και αποτελούν σταθμό στη σύγχρονη ελληνική μουσική.
Κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 ο Δημήτρης Μητρόπουλος μαζί με άλλους Έλληνες λογίους προσυπέγραψε την Έκκληση των Ελλήνων Διανοουμένων προς τους Διανοούμενους ολόκληρου του Κόσμου με την οποία αφενός μεν καυτηριάζονταν η κακόβουλη ιταλική επίθεση, αφετέρου δε, διέγειρε την παγκόσμια κοινή γνώμη σε επανάσταση συνειδήσεων για κοινό νέο πνευματικό Μαραθώνα. μικρογραφία|Ο Μητρόπουλος το 1936 Στην προσωπική του ζωή, ο Μητρόπουλος καταπίεζε την ομοερωτική του επιθυμία και φημολογείται πως είχε σχέση με τον Λέοναρντ Μπερνστάιν.
Ο θάνατος
Στις 2 Νοεμβρίου του 1960, ο Δημήτρης Μητρόπουλος υπέστη καρδιακή προσβολή κατά τη διάρκεια πρόβας της Τρίτης Συμφωνίας του Γκούσταβ Μάλερ με την ορχήστρα της Σκάλας του Μιλάνου. Πέθανε σε ηλικία 64 ετών με την μπαγκέτα στο χέρι.
Ο θάνατός του απασχόλησε τον διεθνή Τύπο με εκτεταμένα άρθρα. Η νεκρολογία των Τάιμς μιλούσε για την "εμπύρετον έντασιν" των ερμηνειών του, φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο εξέδιδαν ψηφίσματα, ενώ οι εκδηλώσεις πένθους συντηρήθηκαν πολλές ημέρες μετά τον θάνατό του.
Η σποδός του μαέστρου μεταφέρθηκε με αεροσκάφος της Βασιλικής Αεροπορίας από το Μιλάνο. Στο αεροδρόμιο ήταν παρατεταγμένη η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας, εκπρόσωποι από το χώρο της τέχνης και πλήθος κόσμου.
Το κιβώτιο με την τέφρα καλύφθηκε με τη σημαία της Ελλάδας και μεταφέρθηκε με πομπή στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, όπου πραγματοποιήθηκε τιμητική εκδήλωση στη μνήμη του.
Το 1996 εορτάστηκαν, με εκδηλώσεις σε όλο τον κόσμο, τα 100 χρόνια από τη γέννησή του. Η επέτειος ετέθη υπό την αιγίδα της UNESCO, για να αποδοθεί η τιμή που αρμόζει σε έναν διεθνή καλλιτέχνη.
Το 2016 κυκλοφόρησε προς τιμήν του αναμνηστικό κέρμα των 2 ευρώ από την Ελληνική Δημοκρατία, για τα 120 χρόνια από τη γέννησή του.
Ψηφιακό Αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές ορχήστρας Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ελλάδα Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:ΛΟΑΤ Χριστιανοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Μάρκο φαν Μπάστεν
Ο Μαρσέλ «Μάρκο» φαν Μπάστεν (Marcel "Marco" van Basten, γεννήθηκε 31 Οκτωβρίου 1964) είναι Ολλανδός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής και προπονητής. Σταμάτησε πρόωρα την ποδοσφαιρική του καριέρα (29 ετών) εξαιτίας τραυματισμού, αλλά πρόλαβε να καθιερωθεί ως ένας από τους κορυφαίους όλων των εποχών. Ψηφίστηκε 12ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα σε ψηφοφορία της Διεθνούς Υπηρεσίας Ιστορίας και Στατιστικής Ποδοσφαίρου (IFFHS). Επίσης κατετάγη 8ος σε αντίστοιχη ψηφοφορία του γαλλικού περιοδικού France Football, ανάμεσα στους νικητές της Χρυσής Μπάλας.
Αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός και κέρδισε όλους τους τίτλους που διεκδίκησε με τον Άγιαξ, τη Μίλαν και την Εθνική Ολλανδίας. Έχει ανακηρυχθεί καλύτερος Ευρωπαίος παίκτης της χρονιάς τρεις φορές (1988, 1989 και 1992) και μία φορά καλύτερος παίκτης της χρονιάς παγκόσμια (1992).
Άγιαξ
Ο φαν Μπάστεν ξεκίνησε το ποδόσφαιρο σε ηλικία 7 ετών. Εκτός από το ποδόσφαιρο, του άρεσε η ενόργανη γυμναστική, αλλά τα μαθήματα σε κρίκους και δίζυγο, μάλλον προετοιμασία για την είσοδο στο γήπεδο ήταν. Χωρίς δισταγμό, αντάλλαξε γυμναστική με μπάλα, αν χρειαζόταν να κάνει μια επιλογή, αν και οι συμβουλές των γιατρών στους οποίους κατέφυγε η οικογένεια για την αντιμετώπιση προβλημάτων (είχε τον πρώτο τραυματισμό στον αστράγαλο στα 16 του χρόνια) ήταν αντίθετη με την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο. Έπαιξε σε ομάδες της γενέτειράς του Ουτρέχτης μέχρι τον Απρίλιο του 1982, οπότε και πήρε μεταγραφή για τον Άγιαξ. Στις 3 Απριλίου 1982, ως δεκαεξάχρονος, έκανε το ντεμπούτο του για την ομάδα του Άμστερνταμ στο αγώνα απέναντι στη NEC (5–0). Εκείνη την εποχή, έπαιξε μόνο πέντε συνολικά παιχνίδια συνήθως αντικαθιστώντας στη θέση του τον Γιόχαν Κρόιφ (είδωλο της νεαρής του ηλικίας ), του άνθρωπου που τον πήρε από το χέρι τα επόμενα χρόνια. Στον πρώτο του αγώνα σημείωσε ένα γκολ, με αποτέλεσμα να είναι ο δεύτερος νεότερος παίκτης που σημείωσε γκολ για το σύλλογο. Παρ' όλα αυτά, παρέμεινε η μοναδική του εμφάνιση στο πρωτάθλημα κατά την περίοδο 1981–82. Τη σεζόν 1982–83, ο Κρόιφ ανέλαβε τον ρόλο του καθοδηγητή του και εξασφάλισε την περαιτέρω ανάπτυξη του ελπιδοφόρου παίκτη. Ο θρύλος του παγκοσμίου ποδοσφαίρου που ήταν στη δύση της καριέρας του, τον βοήθησε όχι μόνο τεχνικά, αλλά τον δίδαξε τον τρόπο να επιβιώσει στον κόσμο του ποδοσφαίρου βοηθώντας «να καταστεί ανθεκτικός στο στρες». Ο φαν Μπάστεν αγωνίστηκε 25 φορές πετυχαίνοντας 10 γκολ, ο Άγιαξ ξανακέρδισε τον τίτλο όπως επίσης και το Κύπελλο Ολλανδίας KNVB.
Το καλοκαίρι του 1983, γίνονται σημαντικές αλλαγές στο δυναμικό της ομάδας με την αποχώρηση αρκετών παλαιών (συμπεριλαμβανομένου του Κρόιφ), και έτσι δίνεται η δυνατότητα των νεώτερων να αγωνιστούν περισσότερο. Η μέση ηλικία των παικτών ήταν μόλις 21,3 χρόνια. Τότε αναδείχθηκε το ταλέντο του στο σκοράρισμα και τα εξαιρετικά τεχνικά του προσόντα: ιδιαίτερα κινητικός, ικανός και με τα δύο πόδια, πολύ δυνατός στο ψηλό παιχνίδι, αψεγάδιαστο στυλ, ταχύτατος στη σκέψη. Πολλοί τον θεωρούν ως τον πιο ολοκληρωμένο κεντρικό επιθετικό όλων των εποχών. Ήταν ο πρώτος και εξακολουθεί να θεωρείται ο καλύτερος στην ικανότητα να χρησιμοποιεί ολόκληρο το ρεπερτόριό του συνολικά μέσα στο παιχνίδι σκοράροντας με κάθε δυνατό τρόπο. Έπαιξε 26 παιχνίδια στα οποία κατάφερε να βρει τα δίχτυα 28 φορές. Με αυτόν τον αριθμό, έγινε για πρώτη φορά ο πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος και συνέχισε ως πρώτος για άλλες τρεις συνεχόμενες σεζόν (από 1985 ως το 1987), πετυχαίνοντας 117 γκολ σε 112 αγώνες. Τη χρονιά 1983–84 ήταν δεύτερος σκόρερ των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων κερδίζοντας το αργυρό παπούτσι, ενώ τη σεζόν 1985–86, με 37 γκολ σε 26 αγώνες, ήταν ο πρώτος σκόρερ στην Ευρώπη και κέρδισε το Χρυσό Παπούτσι, ενώ ήταν πρώτος και σε όλα τα πρωταθλήματα του κόσμου. Το 1984–85 ψηφίστηκε καλύτερος ποδοσφαιριστής της χρονιάς στην Ολλανδία. Στις 9 Νοεμβρίου του 1986 ο φαν Μπάστεν έβαλε ένα από τα ωραιότερα γκολ όλων των εποχών κόντρα στη Ντεν Μπος. Την επόμενη χρονιά ο Άγιαξ κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων. Στον τελικό της Αθήνας απέναντι στην Λοκομοτίβ Λειψίας ο Βαν Μπάστεν σημείωσε το νικητήριο γκολ. Με την ομάδα του Άμστερνταμ κέρδισε τρία πρωταθλήματα (1982, 1983, 1985) και ισάριθμα Κύπελλα Ολλανδίας (1983, 1986, 1987). Συνολικά για την ομάδα του Άμστερνταμ σημείωσε 138 τέρματα σε 145 επίσημους αγώνες, πλησιάζοντας την αναλογία γκολ ανά αγώνα πολύ κοντά στο 1.
thumb|Με το Κύπελλο Ολλανδίας το 1987
Μίλαν
Το 1987 ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι τον πήρε στη Μίλαν και το 1988 τον ακολούθησαν οι συμπατριώτες του Ρουντ Γκούλιτ και Φρανκ Ράικαρντ δημιουργώντας μία από τις τρεις καλύτερες τριάδες στην ποδοσφαιρική ιστορία. Έκανε το ντεμπούτο του με αντίπαλο την Πίζα στις 13 Σεπτεμβρίου 1987 σημειώνοντας και ένα τέρμα, με την πρώτη του χρονιά στη Μίλαν να απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί επιθυμητή. Ο φαν Μπάστεν αγωνίστηκε σε μόλις 11 παιχνίδια σκοράροντας τρία γκολ, καθώς πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της χρονιάς αναρρώνοντας από άλλον έναν τραυματισμό στον αστράγαλο. Στην πρώτη του σεζόν στην Ιταλία η Μίλαν κέρδισε το πρωτάθλημα για πρώτη φορά μετά από οκτώ χρόνια.
Το 1989 ο φαν Μπάστεν ανακηρύχθηκε Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής της χρονιάς για δεύτερη συνεχή φορά κερδίζοντας τη Χρυσή Μπάλα. Σκόραρε 19 γκολ στο πρωτάθλημα και βοήθησε τη Μίλαν να κατακτήσει το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης. Στον τελικό με αντίπαλο τη Στεάουα Βουκουρεστίου (4–0) πέτυχε δύο γκολ, ενώ ήταν και πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 9 τέρματα. Το 1989–90 ήταν ο πρώτος σκόρερ στο ιταλικό πρωτάθλημα και η Μίλαν υπερασπίστηκε επιτυχώς τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης απέναντι στην Μπενφίκα νικώντας την με 1–0 στη Βιέννη. Και τις δύο χρονιές ο σύλλογος κατέκτησε το Διηπειρωτικό Κύπελλο θεωρούμενη ως μία από τις καλύτερες όλων των εποχών.
Ακολούθησε μια απογοητευτική χρονιά για τη Μίλαν (1990–91). Οι σχέσεις του Βαν Μπάστεν με τον προπονητή Αρίγκο Σάκι ήταν κακές και ο Μπερλουσκόνι απέλυσε τον Σάκι. Το 1990 παθαίνει ρήξη μηνίσκου, ο πρώτος τραυματισμός που τον κράτησε εκτός δράσης. Την επόμενη χρονιά με προπονητή τον Φάμπιο Καπέλο η Μίλαν κέρδισε το πρωτάθλημα αήττητη και ο Φαν Μπάστεν με 25 γκολ ήταν και πάλι πρώτος σκόρερ.
Το 1991–92 ήταν μία αγωνιστική χρονιά ατομικής και συλλογικής επιτυχίας με την κατάκτηση του δεύτερου τίτλου του πρώτου σκόρερ του ιταλικού πρωταθλήματος και του τίτλου του πρωταθλητή. Η Μίλαν συνέχισε το αήττητο σερί της στην αγωνιστική περίοδο 1992–93, επεκτείνοντάς το σε συνολικά 58 αγώνες. Ο φαν Μπάστεν είχε πολύ καλή απόδοση στην αρχή της σεζόν και έτσι ψηφίστηκε και πάλι καλύτερος Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής της χρονιάς κερδίζοντας την τρίτη Χρυσή Μπάλα της σταδιοδρομίας του έχοντας σημειώσει 29 τέρματα σε 38 εμφανίσεις με το σύλλογο. Στη συνέχεια όμως υποτροπίασε τραυματισμός στον αστράγαλο του 1991 και μετά από σειρά εγχειρήσεων επέστρεψε στις τελευταίες αγωνιστικές του πρωταθλήματος. Αγωνίζεται και σκοράρει για τελευταία φορά σε συνάντηση πρωταθλήματος με αντίπαλο την Ανκόνα στις 13 Δεκεμβρίου του 1992, στη 13η αγωνιστική του ιταλικού πρωταθλήματος και λίγο πριν από το ημίχρονο ένα σκληρό μαρκάρισμα από πίσω στον ταλαιπωρημένο δεξιό αστράγαλό του, θα σηματοδοτούσε την αρχή του τέλους σε ηλικία 28 χρονών. Χρειάστηκε να υποβληθεί στην τέταρτη συνολικά επέμβαση κατά τη διάρκεια της καριέρας του. Την επόμενη ημέρα του τραυματισμού θα ανακοινωνόταν στο Παρίσι η επικράτησή του (για τρίτη φορά) στη «Χρυσή Μπάλα». Η Μίλαν έφτασε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, όπου όμως έχασε από τη Μαρσέιγ. Αυτός ο τελικός ήταν και το τελευταίο παιχνίδι του με το σύλλογο, καθώς ο τραυματισμός του τον υποχρέωσε να διακόψει την επαγγελματική του καριέρα. Χωρίς καλή αγωνιστική παρουσία δεν μπορούσε να συμβάλει αποτελεσματικά. Σαν να μην ήταν αρκετό αυτό, δέχθηκε τρία πολύ σκληρά χτυπήματα χωρίς την παραμικρή προστασία από τον Ελβετό διαιτητή. Η εποχή δεν ήταν ακόμη ευνοϊκή για τους επιθετικούς από πλευράς διαιτησίας.
Παρά τις προσπάθειες δύο χρόνων να ανακάμψει, στις 17 Αυγούστου 1995 ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ενεργό δράση. Ο «Κύκνος της Ουτρέχτης» (όπως τον αποκαλούσαν για την κομψότητα των κινήσεων του ) σημείωσε γκολ με όλους τους δυνατούς τρόπους με εκπληκτική συνέπεια και συνολικά με την ομάδα του Μιλάνου 147 σε 201 επίσημους αγώνες. Η τελευταία ποδοσφαιρική παράσταση του «ιπτάμενου Ολλανδού» μπροστά στο κοινό της Μίλαν δόθηκε στις 18 Αυγούστου του 1995. Σε φιλική αναμέτρηση με τη Γιουβέντους στο πλαίσιο του Trofeo Berlusconi περισσότεροι από 80.000 οπαδοί των «ροσονέρι» γέμισαν ασφυκτικά την ποδοσφαιρική σκάλα του Μιλάνου για να τον απολαύσουν για τελευταία φορά. Έκλεισε την σταδιοδρομία του έχοντας σημειώσει 314 τέρματα σε επίσημους αγώνες. Αξιοσημείωτη παραμένει η ιδιαίτερα υψηλή ευστοχία του στα πέναλτι έχοντας ευστοχήσει σε 51 σε 54 εκτελέσεις (ποσοστό 94,4 %). «Στην ιστορία του συλλόγου μας, ίσως μόνο ο Τζάνι Ριβέρα άφησε το ίδιο σημάδι με τον φαν Μπάστεν», παραδέχθηκε ο Αντριάνο Γκαλιάνι, αντιπρόεδρος του συλλόγου την εποχή εκείνη.
Διεθνής καριέρα
Έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ολλανδίας στις 7 Σεπτεμβρίου 1983 με αντίπαλο την Ισλανδία, ενώ στη δεύτερη εμφάνισή του σημείωσε το πρώτο τέρμα σε αγώνα δύο εβδομάδες αργότερα στις Βρυξέλλες απέναντι στο Βέλγιο (1–1). Συνολικά αγωνίστηκε 58 φορές και σημείωσε 24 τέρματα. Ανέκαμψε από τραυματισμούς το καλοκαίρι του 1988 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στη Δυτική Γερμανία, όπου η Ολλανδία με προπονητή τον Ρίνους Μίχελς κατέκτησε το τρόπαιο. Δεν ξεκίνησε ως βασικός στην ομάδα, στον πρώτο αγώνα με τη αντίπαλο τη Σοβιετική Ένωση (0–1) μπήκε στο δεύτερο ημίχρονο έχοντας κεφαλιά στο δοκάρι αλλά στη συνέχεια πέτυχε συνολικά πέντε γκολ, ένα χατ τρικ με αντίπαλο την Αγγλία στο τελικό 3–1, το νικητήριο γκολ στον ημιτελικό (2–1) με τη Δυτική Γερμανία,  και ένα ακόμα εκπληκτικό στον τελικό με αντίπαλο τη Σοβιετική Ένωση, το οποίο έχει χαρακτηριστεί ως ένα από τα πιο εντυπωσιακά στην ιστορία του θεσμού και του αθλήματος. Ήταν ο πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης και ψηφίστηκε πολυτιμότερος παίκτης, ενώ παράλληλα κέρδισε και τη πρώτη Χρυσή Μπάλα του κορυφαίου Ευρωπαίου ποδοσφαιριστή.
Πήρε μέρος με την Εθνική Ολλανδίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1990, η οποία όμως αποκλείστηκε νωρίς από τη Δυτική Γερμανία. Στα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1992 σημείωσε 5 γκολ σε αγώνα με τη Μάλτα (19 Δεκεμβρίου 1990, αποτέλεσμα 8–0), επίδοση που ισοφάρισε το ρεκόρ των περισσότερων τερμάτων σε ένα αγώνα σε όλα τα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα. Η Ολλανδία στην τελική φάση έφτασε στους ημιτελικούς, όπου αποκλείστηκε στα πέναλτι από τη Δανία, μετέπειτα νικήτρια της διοργάνωσης. Το πέναλτι που εκτέλεσε ο φαν Μπάστεν απέκρουσε ο Πέτερ Σμάιχελ. Εκείνη τη χρονιά ψηφίστηκε καλύτερος παίκτης του κόσμου.
Προπονητής
Ο φαν Μπάστεν έφυγε κι επίσημα από τη Μίλαν το 1995, δηλώνοντας ότι δε θ' ασχοληθεί με την προπονητική. Αργότερα όμως άλλαξε γνώμη και παρακολούθησε μαθήματα στη Βασιλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Ολλανδίας (KNVB). Η πρώτη του δουλειά ήταν ως βοηθός του πρώην συμπαίκτη του Τζον φαν ΄τ Σχιπ στη δεύτερη ομάδα του Άγιαξ το 2003–04. Στις 29 Ιουλίου του 2004 ανέλαβε την Εθνική Ολλανδίας με τον φαν τ΄Σιπ βοηθό του.
Στη θητεία του στην Εθνική Ολλανδίας ο φαν Μπάστεν δε δίστασε να αποκλείσει μεγάλα αστέρια επειδή θεωρεί ότι η απόδοσή τους δεν είναι ικανοποιητική. Χαρακτηριστικό της τακτικής του είναι ότι για πρώτη φορά ο κορμός της εθνικής δεν αποτελείται από παίκτες των τριών κορυφαίων ολλανδικών ομάδων (Άγιαξ, Αϊντχόφεν και Φέγενορντ). Υπό την καθοδήγησή του η Ολλανδία προκρίθηκε αήττητη στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006. Δεν κατάφερε όμως να προχωρήσει πέρα από τη φάση των "16", αποκλείστηκε χάνοντας από την Πορτογαλία με 1–0.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Άγιαξ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1992 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1988 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ολλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κ21 Κατηγορία:Ολλανδοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΦΚ Άγιαξ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΣΚ Χέρενφεν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γιονγκ Άγιαξ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:FIFA 100 Κατηγορία:Νικητές Χρυσής Μπάλας Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Παπουτσιού Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2008 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Έρεντιβιζι Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Νικητές του Παίκτη της Χρονιάς της FIFA Κατηγορία:Κορυφαίοι σκόρερ του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Ατσική Λήμνου
Η Ατσική είναι κεφαλοχώρι της Λήμνου. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν έδρα του Δήμου Ατσικής. Παλαιότερα ανήκε στον νομό Λέσβου.
Βρίσκεται στο κέντρο του νησιού κι έχει περίπου 1.000 κατοίκους.
Πρώτες πληροφορίες
Το χωριό πρωτοαναφέρεται το 1284 σε έγγραφο της μονής Μεγ. Λαύρας. Το όνομα του χωριού αποδίδεται σε παραλλαγή της αρχαίας ονομασίας Αττική, όμως χωρίς περαιτέρω τεκμηρίωση. Μια άλλη άποψη, πως το όνομα προήλθε από το τουρκικό «ατσίκ: ανοικτός (τόπος)» λόγω της μεγάλης πεδιάδας που την περιβάλλει, μοιάζει αδύνατη, αφού το τοπωνύμιο αναφέρεται ήδη από το 13ο αιώνα, πολύ πριν οι Τούρκοι έρθουν στη Λήμνο. Πριν από το 1360 αναφέρεται στην Ατσική το μονύδριο Άγιος Ιωάννης Πρόδρομος, το οποίο στη συνέχεια έγινε μετόχι της μονής Διονυσίου του Αγ. Όρους. Σε έγγραφα της ίδιας μονής το 1430 αναφέρεται ο ναός του Αγίου Νικολάου σε θέση ανάμεσα στην Ατσική και στο Προπούλι.
Γύρω από την Ατσική υπήρχαν παλαιότερα μικροί οικισμοί -τσιφλίκια ή μετόχια μονών- τα οποία σήμερα έχουν εγκαταλειφθεί. Τέτοιοι οικισμοί είναι:
Οθωμανική περίοδος
Στο μεγαλύτερο διάστημα της τουρκοκρατίας η Ατσική δεν αναφέρεται. Οι περιηγητές την αγνοούν, πράγμα διόλου αφύσικο, αφού οι περισσότεροι ενδιαφέρονταν για τα λιμάνια και τις ακτές κι αδιαφορούσαν για τους μεσόγειους οικισμούς. Όμως, το χωριό πρέπει να είχε συγκροτηθεί από παλιά. Ο Γάλλος Choiseul-Gouffier το 1785 δεν το σημειώνει στο χάρτη του αλλά πολλά χωριά του νησιού τα αναφέρει ανώνυμα ως Village. Ο δε Άγγλος Hunt το 1801 από το λόφο Παλιόκαστρο -Προφ. Ηλίας- του Κατάλακκου αντίκρισε έξι χωριά στον καλά καλλιεργημένο κάμπο, ανάμεσα στα οποία λογικά υπήρχε και η Ατσική. Εξάλλου, το 1844 ήταν ένα από τα κεφαλοχώρια του νησιού, αφού ο δημογέροντας του χωριού Χριστοφής παπά Αθανασίου ήταν ένα από τα οκτώ μέλη της επιτροπής, την οποία έστειλαν οι Λημνιοί στο σουλτάνο απαιτώντας να διώξει τον καταχραστή διοικητή του νησιού.
Το χωριό είναι κτισμένο σε ένα λόφο στο μέσο της μεγάλης πεδιάδας της κεντρικής Λήμνου. Στα τελευταία χρόνια της τουρκοκρατίας συγκέντρωσε τους κατοίκους των γύρω μικρών οικισμών με αποτέλεσμα να αυξηθεί ο πληθυσμός του και να εξελιχθεί σε κώμη. Από τα κοινοτικά αρχεία μαθαίνουμε πως το 1863 είχε 146 οικογένειες ενώ το 1874 είχε 170 οικογένειες και 223 κατοικίες. Το 1854 η ενορία είχε ιερέα τον παπά Γιάννη ενώ το 1856 οι 248 στρατεύσιμοι άνδρες του χωριού πλήρωσαν φόρο 7935 γρόσια, ώστε να απαλλαγούν από τη στράτευση. Το ίδιο έτος οι κάτοικοι πλήρωσαν 1505 γρόσια για τέλη αμπελιών και καπνών. Στα τέλη του 19ου αιώνα η κοινότητα είχε κυκλοφορήσει κέρματα για τις μικροσυναλλαγές με τη σφραγίδα «Α». Οι Ατσ’κιώτες έστελναν τρεις αντιπροσώπους στην παλλημνιακή επαρχιακή συνέλευση. Το 1911 κτίστηκε η κεντρική βρύση «ΙΔΙΑΙΣ ΔΑΠΑΝΑΙΣ» των κατοίκων. Το 1912 το χωριό ήταν δήμος και είχε ταχυδρομείο με τη σφραγίδα «ATCHKY», όπως είναι η φωνητική απόδοση του ονόματος στη λημνιακή ντοπιολαλιά. Ως Atski τη σημειώνουν στους χάρτες τους κι οι περιηγητές Cozne (1858) και Fredrich (1904) ενώ στα κοινοτικά έγγραφα αναφέρεται συχνά ως Ατζική.
Η εύφορη αγροτική περιφέρεια μεταμόρφωσε την Ατσική σε ένα από τα πλουσιότερα χωριά του νησιού προκαλώντας το θαυμασμό σε πολλούς, όπως στον Άγγλο κληρικό Tozer που την επισκέφθηκε το Μάρτιο του 1889. Φιλοξενήθηκε στο σχολικό κτίριο, το οποίο, εκτός τις από αίθουσες, περιλάμβανε κατοικία του δάσκαλου και δωμάτιο-ξενώνα. Σ’ άλλους ο πλούτος προκαλούσε τη ζήλια, όπως στον πειρατή Ψυρούκη, ο οποίος το 1860 προσπάθησε με 15 άνδρες να λαφυραγωγήσει το χωριό. Όμως, οι κάτοικοι τον ξεγέλασαν και ειδοποίησαν τη χωροφυλακή που ήλθε από το Κάστρο. Ακολούθησε συμπλοκή, στην οποία σκοτώθηκαν ο Ψυρούκης και τρεις επίδοξοι πειρατές.
Ο ναός
Το 1868 κτίστηκε ο ενοριακός ναός του Αγίου Γεωργίου, ρυθμού τρίκλιτης βασιλικής. Σε επιγραφή αναγράφεται "ΠΡΩΤΟΜΑΣΤΟΡΗΣ ΠΑΝΤΕΛΙ ΤΣΑΝΙΣ". Πρόκειται για τον Παντελή Τζανή από την Κων/πολη, ο οποίος έκτισε και τους ναούς στο Πλατύ και στο Βάρος. Φέρει νεοκλασικό διάκοσμο, κιονόκρανα κορινθιακού ρυθμού και αγιογραφίες ρωσικής τεχνοτροπίας. Οι πέτρες του προέρχονται από το λατομείο του λόφου Σμούλα ενώ στο νάρθηκα έχουν ενσωματωθεί μαρμάρινοι κίονες που μεταφέρθηκαν από τη θέση Ζαβαλάκη. Τα κεραμίδια φτιάχνονταν στο λεγόμενο "Κεραμιδαριό", στα νότια του χωριού.
Αργότερα φτιάχτηκε και καμπαναριό, το οποίο κατεδαφίστηκε λόγω αστάθειας. Το 1928 κτίστηκε νέο με δαπάνη 650.000 δρχ. του Συλλόγου Ατσικιωτών Ν. Υόρκης ο "Άγιος Γεώργιος". Αρχιτέκτων ήταν κάποιος Κυριακίδης αλλά ο τεχνίτης που το έφτιαξε ήταν ο μάστρο-Γιάννης Φωτιάδης, λιθογλύπτης από τη Σαμψούντα εγκατεστημένος στην Ατσική. Φτιάχτηκε με πέτρα από το Ρωμανού. Είναι το μεγαλύτερο και το εντυπωσιακότερο καμπαναριό της Λήμνου, διαστάσεων 5x5, με περίτεχνα σκαλιστά κιονόκρανα. Η αρχική καμπάνα του ήταν ρώσικη, ζύγιζε 400 κιλά κι ακουγόταν ως τον Άγιο Δημήτριο, τη Δάφνη και το Βάρος! Γι' αυτό αναγκάστηκαν να τη μικρύνουν.
Το σχολείο
Μεταξύ άλλων υπηρέτησαν στο σχολείο της Ατσικής οι δάσκαλοι: Ιωάννης Βασιλειάδης (1896-1900), Αργύριος Καβουρίδης (1916-20), Ηλιοφωτίστη Κακκιάδου (1916-20, από την Ατσική), Παλαιολόγος Αβαδέλλης (1925-31), Όλγα Κακκιάδου (1932-37 και 1951, από την Ατσική), Γεώργιος Βασδέκης (1938-47), Σαπφώ Κυρίκου (1938-48), Ελισάβετ Κουρκούλου (1938-45), Σοφία Σαραντοπούλου (1956-74), Κων. Τσουβελεκάκης (1961-70, από την Ατσική) κ.ά.
Νεότερα χρόνια
Ενώ επί τουρκοκρατίας η Ατσική ήταν δήμος, το 1918 υποβιβάστηκε σε κοινότητα, στην οποία εντάχθηκαν κι οι οικισμοί Προπούλι και Κρηνίδα (την περίοδο 1940-81). Στη διάρκεια του μεσοπολέμου ο πληθυσμός του χωριού αυξήθηκε από 907 κ. (1.008 όλη η κοινότητα) το 1920, σε 1.058 κ. το 1940 (1.311 η κοινότητα). Μεταπολεμικά, άρχισε να φθίνει λόγω της μετανάστευσης κι από 1.078 κ. το 1951 (1.328 η κοινότητα), το 1971 απογράφηκαν μόνο 796 άτομα (958 η κοινότητα), πληθυσμό που έχει διατηρήσει περίπου σταθερό έκτοτε.
Στη διάρκεια του μεσοπολέμου το χωριό γνώρισε σημαντική ανάπτυξη. Στο σχολείο φοιτούσαν περίπου 170 μαθητές και ιδρύθηκε νηπιαγωγείο. Η αγροτική παραγωγή αυξήθηκε και το 1938 παρήχθησαν 700.000 οκάδες σιτηρών, 45.000 οκ. σουσαμιού, 40.000 οκ. βαμβακιού, 22.000 οκ. οσπρίων, 15.000 οκ. ζωοτροφών (ρόβι, λαθούρι κλπ).
Το καλοκαίρι του 1931 αναφέρεται ο ποδοσφαιρικός σύλλογος "Κεραυνός Ατσικής", ο οποίος διέθετε γήπεδο και φιλοξένησε δυο φορές την "Ολύμπια Λιβαδοχωρίου" (σκορ 1-0 και 2-3) με διαιτητή τον Καψιδέλη. Τον Ιανουάριο 1932 πρωτοεμφανίζεται ο Ηρακλής σε αγώνα με τον Παλλημνιακό (σκορ 0-2). Αναφέρονται οι παίκτες: Β. Πασχάλης, Κατρακίλης, Χλάχλας, Μουστάκας, Πατρίκης, Κατσάρης, Καλαϊτζής, Κομνηνός, Λεμισιάκης και Παχνέλας. Ο Ηρακλής έγινε επίσημο σωματείο το 1953 και αγωνίζεται μέχρι σήμερα με σημαντικές διακρίσεις, τίτλους και συμμετοχή στο πρωτάθλημα Δ΄ Εθνικής.
Από το 1998 η Ατσική είναι έδρα του ομώνυμου Δήμου με δήμαρχο τον Ανδρέα Καλατζή. Είναι αυτοδύναμο κεφαλοχώρι με δημοτικό σχολείο, νηπιαγωγείο, περιφερειακό ιατρείο, ταχυδρομείο, αστυνομικό σταθμό, πολλά εμπορικά καταστήματα, μικρό ξενοδοχείο, ενοικιαζόμενα δωμάτια, ταβέρνες, αναψυκτήρια, δύο εργοστάσια ζαχαροπλαστικής (Συνεταιρισμός Γυναικών και Χρυσάφη), το εργοστάσιο αναψυκτικών Κουκουλήθρα και σημαντική αγροτική παραγωγή. Τα τελευταία χρόνια σημαντικό μερίδιο διεκδικεί και η τουριστική κίνηση με επίκεντρο τον Αγιαρμόλα που βρίσκεται στα βόρεια του χωριού. Οφείλει το όνομά του στο εξωκλήσι του Άγιου Ερμόλαου, το οποίο «ΑΝΗΓΕΡΘΗ ΔΑΠΑΝΗ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΚΑΙ ΣΤΑΛΟΥΔΑΣ» το 1867 πάνω από μια νεροπηγή. Εκεί βρίσκεται το λιμανάκι του χωριού και η αμμώδης παραλία των λουόμενων, ενώ αξιοθέατη είναι η ακτή με τους κοκκινωπούς βράχους.
Επίσης, στο ακρωτήριο Φαρακλό, βορειοδυτικά του χωριού, υπάρχουν τα Αγιάσματα, μια πηγή μεταλλικού νερού στην οποία αποδίδονται ιαματικές ιδιότητες και παλιότερα πολύς κόσμος έσπευδε να πιει το νερό της.
Τέλος, στο χαμηλό λόφο Προγόμυλος, τρία χιλιόμετρα δυτικά της Ατσικής, έχει εντοπιστεί προϊστορικός οικισμός. Βρέθηκαν λίθινα εργαλεία αλλά δεν έχει γίνει εκτεταμένη ανασκαφή.
Προσωπικότητες
Από την Ατσική κατάγονται σημαντικοί άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά της Λήμνου
Σαράκου
Ο Τοσουσάι Σαράκου (東洲斎 写楽, ενεργός κατά την περίοδο 1790 - 1795) θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους Ιάπωνες καλλιτέχνες της παραδοσιακής τέχνης της ξυλογραφίας ουκίγιο-ε. Πολύ λίγες πληροφορίες υπάρχουν σήμερα για τη ζωή του πέρα από τα έργα του. Η δραστηριότητά του σαν καλλιτέχνης διήρκεσε μόνο 10 μήνες από τα τέλη του 1794 ώς τις αρχές του 1795.