cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επακόλουθα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Αποκλεισμός της Γερμανίας
Ο ιστορικός Σάμι Μαρκς ισχυρίζεται ότι ενώ «τα συμμαχικά πολεμικά πλοία παρέμειναν στη θέση τους ενάντια σε μια πιθανή επανάληψη των εχθροπραξιών, οι Σύμμαχοι πρόσφεραν τρόφιμα και φάρμακα μετά την ανακωχή, αλλά η Γερμανία αρνήθηκε να επιτρέψει στα πλοία της να μεταφέρουν προμήθειες». Περαιτέρω, ο Μαρκς δηλώνει ότι παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζαν οι Σύμμαχοι, από τη γερμανική κυβέρνηση, «οι αποστολές τροφίμων των Συμμάχων έφτασαν στα συμμαχικά πλοία πριν από τη συμφωνία που έγινε στις Βερσαλλίες». Αυτή η θέση υποστηρίζεται επίσης από την Ελίζαμπετ Γκλέζερ, η οποία σημειώνει ότι στις αρχές του 1919 ιδρύθηκε μια συμμαχική ομάδα εργασίας, για να βοηθήσει στη διατροφή του γερμανικού πληθυσμού και ότι μέχρι τον Μάιο του 1919 «η Γερμανία είχε γίνει ο κύριος παραλήπτης αμερικανικών και συμμαχικών αποστολών τροφίμων». Η Γκλέζερ ισχυρίζεται περαιτέρω ότι κατά τους πρώτους μήνες του 1919, ενώ σχεδιαζόταν η κύρια προσπάθεια βοήθειας, η Γαλλία παρείχε αποστολές τροφίμων στη Βαυαρία και στη Ρηνανία. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι η γερμανική κυβέρνηση καθυστέρησε την προσπάθεια βοήθειας, αρνούμενη να παραδώσει τον εμπορικό στόλο της στους Συμμάχους. Τέλος, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «η ίδια η επιτυχία της προσπάθειας βοήθειας είχε ουσιαστικά στερήσει από τους Συμμάχους από μια αξιόπιστη απειλή ώστε να παρακινήσουν τη Γερμανία να υπογράψει τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Ωστόσο, επίσης για οκτώ μήνες μετά το τέλος των εχθροπραξιών, ο αποκλεισμός ήταν συνεχώς σε ισχύ, με ορισμένες εκτιμήσεις να αναφέρουν ότι προκλήθηκαν επιπλέον 100.000 θύματα μεταξύ Γερμανών αμάχων λόγω της πείνας, πέραν των εκατοντάδων χιλιάδων που είχαν ήδη συμβεί. Οι αποστολές τροφίμων, επιπλέον, εξαρτώνταν πλήρως από την καλή θέληση των Συμμάχων, προκαλώντας τουλάχιστον εν μέρει την παρατυπία μετά τις εχθροπραξίες.
Επιδημία γρίπης
εναλλ.=Map of Europe with numbered locations|μικρογραφία|400x400εσ| Η [[New-York Tribune τύπωσε αυτόν τον χάρτη στις 9 Νοεμβρίου 1919, για τη συνεχιζόμενη ένοπλη σύγκρουση στην Ευρώπη το 1919, ένα χρόνο μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου: 1. Πόλεμος της Ανεξαρτησίας της Εσθονίας και της Λετονίας
2. Λευκός Στρατός του Στρατηγού Νικολάι Γιουντένιτς
3. Παρέμβαση στη Βόρεια Ρωσία
4. Λευκός Στρατός του Αλεξάντρ Κολτσάκ στη Σιβηρία
5. Λευκός Στρατός του Αντόν Ντενίκιν
6. Ουκρανικό ντιρεκτοράτο του Στρατηγού Σιμόν Πετλιούρα
7. Πολωνο-Σοβιετικός Πόλεμος
8. Ένταση στη Σιλεσία μεταξύ Πολωνών και Γερμανών.
9. Ρουμανική κατοχή της Ουγγαρίας
10. Η κατάληψη του Φιούμε από τον Γκαμπριέλε Ντ' Ανούντσιο δημιουργεί της Ιταλική Αντιβασιλεία του Καρνάρο
11. Στην Αλβανία διεξάγονται άτακτες μάχες
Εθνικές μειονότητες
εναλλ.=Map|μικρογραφία| Υποκείμενες εθνικότητες της γερμανικής συμμαχίας Η διάλυση της Γερμανικής, της Ρωσικής, της Αυστροουγγρικής και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δημιούργησε μια σειρά από νέες χώρες στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή. Μερικές από αυτές, όπως η Πρώτη Τσεχοσλοβακική Δημοκρατία και η Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία, είχαν σημαντικές εθνοτικές μειονότητες που μερικές φορές δεν ήταν πλήρως ικανοποιημένες με τα νέα όρια, τα οποία απέκοβαν από τους ομοεθνείς τους. Για παράδειγμα, η Τσεχοσλοβακία είχε Γερμανούς, Πολωνούς, Ρουθήνιους και Ουκρανούς, Σλοβάκους και Ούγγρους. Η Κοινωνία των Εθνών υποστήριξε διάφορες Συνθήκες Μειονοτήτων σε μια προσπάθεια να αντιμετωπίσει το πρόβλημα, αλλά με την παρακμή της Κοινωνίας τη δεκαετία του 1930, αυτές οι συνθήκες έγιναν όλο και πιο ανεφάρμοστες. Μια συνέπεια της μαζικής επαναχάραξης των συνόρων και των πολιτικών αλλαγών στον απόηχο του πολέμου ήταν ο μεγάλος αριθμός Ευρωπαίων προσφύγων. Αυτοί και οι πρόσφυγες του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου οδήγησαν στη δημιουργία του διαβατηρίου Νάνσεν.
Περίπου 1,5 εκατομμύριο Αρμένιοι, γηγενείς κάτοικοι των Αρμενικών Υψιπέδων, εξοντώθηκαν στην Τουρκία ως συνέπεια της Γενοκτονίας των Αρμενίων που διαπράχθηκε από την κυβέρνηση των Νεότουρκων.
Κατάλογος αεροδρομίων της Ρουμανίας
Αυτός ο κατάλογος περιεχεί ολά τα πολιτικά αεροδρόμια πού βρίσκονται στη Ρουμανία.
Ρουμανια
Επακόλουθα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Επαναστάσεις
δεξιά|μικρογραφία|400x400εσ| Πολιτικές διαιρέσεις της Ευρώπης το 1919, μετά τις συνθήκες του [[Συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ|Μπρεστ-Λιτόφσκ και των Βερσαλλιών και πριν από τις συνθήκες του Τριανόν, του Καρς, της Ρίγας και της δημιουργίας της Σοβιετικής Ένωσης, του Ελεύθερου Κράτους της Ιρλανδίας και της Τουρκικής Δημοκρατίας]] Ένα ακροαριστερό και συχνά ρητά κομμουνιστικό επαναστατικό κύμα εμφανίστηκε σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες το 1917-1920, ιδιαίτερα στη Γερμανία και στην Ουγγαρία. Το πιο σημαντικό γεγονός που εμφανίστηκε από τις στερήσεις του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν η Ρωσική Επανάσταση του 1917.
Γερμανία
Στη Γερμανία, υπήρξε μια σοσιαλιστική επανάσταση που οδήγησε στη σύντομη εγκαθίδρυση ενός αριθμού κομμουνιστικών πολιτικών συστημάτων σε (κυρίως αστικές) περιοχές της χώρας, την παραίτηση του Γουλιέλμου Β΄ της Γερμανίας και τη δημιουργία της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης.
Στις 28 Ιουνίου 1919, η Δημοκρατία της Βαϊμάρης αναγκάστηκε, υπό την απειλή της συνεχιζόμενης συμμαχικής προέλασης, να υπογράψει τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Η Γερμανία θεώρησε τη μονόπλευρη συνθήκη ως ταπείνωση και ότι την κατηγορούσε για ολόκληρο τον πόλεμο. Ενώ η πρόθεση της συνθήκης ήταν να αποδοθεί η ενοχή στη Γερμανία για να δικαιολογήσει τις οικονομικές αποζημιώσεις, η έννοια της ευθύνης ριζώθηκε ως πολιτικό ζήτημα στη γερμανική κοινωνία και δεν έγινε ποτέ αποδεκτή από τους εθνικιστές, αν και υποστηρίχθηκε από ορισμένους, όπως ο Γερμανός ιστορικός Φριτς Φίσερ. Η γερμανική κυβέρνηση διέδωσε προπαγάνδα για να προωθήσει περαιτέρω αυτήν την ιδέα και χρηματοδότησε το Κέντρο για τη Μελέτη των Αιτιών του Πολέμου για το σκοπό αυτό.
132 δισεκατομμύρια χρυσά μάρκα (31,5 δισεκατομμύρια $, 6,6 δισεκατομμύρια λίρες) ζητήθηκαν από τη Γερμανία ως αποζημιώσεις, εκ των οποίων μόνο 50 δισεκατομμύρια έπρεπε να πληρωθούν. Προκειμένου να χρηματοδοτήσει τις αγορές ξένου νομίσματος που απαιτούνταν για την εξόφληση των αποζημιώσεων, η νέα γερμανική δημοκρατία τύπωσε τεράστια χρηματικά ποσά – με καταστροφικό αποτέλεσμα. Ο υπερπληθωρισμός μάστιζε τη Γερμανία μεταξύ 1921 και 1923. Σε αυτήν την περίοδο η αξία των παραστατικών χρημάτων πάπιερμαρκ σε σχέση με το παλαιότερο εμπορευματικό γκόλντμαρκ μειώθηκε στο ένα τρισεκατομμύριο (ένα εκατομμύριο εκατομμυριοστό) της αξίας του. Το Δεκέμβριο του 1922, η Επιτροπή Αποζημιώσεων κήρυξε τη Γερμανία σε χρεοκοπία και στις 11 Ιανουαρίου 1923 γαλλικά και βελγικά στρατεύματα κατέλαβαν το Ρουρ μέχρι το 1925.
Η συνθήκη απαιτούσε από τη Γερμανία να μειώσει οριστικά το μέγεθος του στρατού της σε 100.000 άνδρες και να καταστρέψει τα άρματα μάχης, την αεροπορία και τον στόλο των U-boat (τα μεγάλα πλοία της, αγκυροβολημένα στο Σκάπα Φλόου, βυθίστηκαν από τα πληρώματά τους για να μην πέσουν στα χέρια των Συμμάχων).
Ρωσική Αυτοκρατορία
Η Λιθουανία, η Λετονία και η Εσθονία απέκτησαν ανεξαρτησία. Καταλήφθηκαν ξανά από τη Σοβιετική Ένωση το 1940.
Η Φινλανδία κέρδισε μια διαρκή ανεξαρτησία, αν και έπρεπε επανειλημμένα να πολεμήσει τη Σοβιετική Ένωση για τα σύνορά της στον Χειμερινό Πόλεμο.
Η Αρμενία, η Γεωργία και το Αζερμπαϊτζάν ιδρύθηκαν ως ανεξάρτητα κράτη στην περιοχή του Καυκάσου. Ωστόσο, μετά την αποχώρηση του Ρωσικού Στρατού το 1917 και κατά την τουρκική εισβολή του 1920 στην Αρμενία, η Τουρκία κατέλαβε το αρμενικό έδαφος γύρω από το Αρτβίν, το Καρς και το Ιγκντίρ, και αυτές οι εδαφικές απώλειες έγιναν μόνιμες. Ως συνέπεια των εισβολών της Τουρκίας και του Ρωσικού Κόκκινου Στρατού και οι τρεις χώρες της Υπερκαυκασίας ανακηρύχθηκαν ως Σοβιετικές Δημοκρατίες το 1920 και το 1922 απορροφήθηκαν στη Σοβιετική Ένωση ως Υπερκαυκασιανή Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία.
Η Ρουμανία απέκτησε τη Βεσσαραβία από τη Ρωσία.
Η ρωσική παραχώρηση της Τιεντσίν καταλήφθηκε από την κινεζική κυβέρνηση Μπεγιάνγκ το 1920. το 1924 η Σοβιετική Ένωση παραιτήθηκε από τις αξιώσεις της στην περιοχή.
Οθωμανική Αυτοκρατορία
μικρογραφία|260x260εσ| Τα σύνορα της Τουρκίας σύμφωνα με τη [[Συνθήκη των Σεβρών (Ελλάς - Τουρκία)|Συνθήκη των Σεβρών (1920), η οποία ακυρώθηκε και αντικαταστάθηκε από τη Συνθήκη της Λωζάνης το 1923]] Στο τέλος του πολέμου, οι Σύμμαχοι κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη και η οθωμανική κυβέρνηση κατέρρευσε. Η Συνθήκη των Σεβρών, που σχεδιάστηκε για την αποκατάσταση ζημιών που προκάλεσαν οι Οθωμανοί κατά τη διάρκεια του πολέμου στους νικητές Συμμάχους, υπογράφηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στις 10 Αυγούστου 1920, αλλά δεν επικυρώθηκε ποτέ από τον Σουλτάνο.
Η κατάληψη της Σμύρνης από την Ελλάδα στις 18 Μαΐου 1919 πυροδότησε ένα εθνικιστικό κίνημα για την ακύρωση των όρων της συνθήκης. Τούρκοι επαναστάτες με επικεφαλής τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, έναν επιτυχημένο Οθωμανό διοικητή, απέρριψαν τους όρους που επιβλήθηκαν στις Σεβρές και υπό το πρόσχημα του Γενικού Επιθεωρητή του Οθωμανικού Στρατού, έφυγαν από την Κωνσταντινούπολη για τη Σαμψούντα για να οργανώσουν τις υπόλοιπες οθωμανικές δυνάμεις, ώστε να αντισταθούν στους όρους της συνθήκης. Στο ανατολικό μέτωπο, μετά την εισβολή στην Αρμενία το 1920 και την υπογραφή της Συνθήκης του Καρς με τη Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία, η Τουρκία κατέλαβε εδάφη που έχασε από την Αρμενία και τη μετα-αυτοκρατορική Ρωσία.
Στο δυτικό μέτωπο, η αυξανόμενη δύναμη των δυνάμεων του Τουρκικού Εθνικού Κινήματος οδήγησε το Βασίλειο της Ελλάδας, με την υποστήριξη της Βρετανίας, να εισβάλει βαθιά στην Ανατολία σε μια προσπάθεια να επιφέρει πλήγμα στους επαναστάτες. Στη Μάχη του Τουμλού Μπουνάρ, ο Ελληνικός Στρατός ηττήθηκε και αναγκάστηκε να υποχωρήσει, οδηγώντας στην πυρπόληση της Σμύρνης και την αποχώρηση της Ελλάδας από τη Μικρά Ασία. Με την εξουσία των εθνικιστών, ο στρατός προχώρησε για να ανακτήσει την Κωνσταντινούπολη, με αποτέλεσμα την Κρίση του Τσανάκκαλε, για την οποία ο Βρετανός πρωθυπουργός, Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ, αναγκάστηκε να παραιτηθεί. Αφού η τουρκική αντίσταση απέκτησε τον έλεγχο της Ανατολίας και της Κωνσταντινούπολης, η συνθήκη των Σεβρών αντικαταστάθηκε από τη Συνθήκη της Λωζάνης, η οποία τερμάτισε επισήμως όλες τις εχθροπραξίες και οδήγησε στη δημιουργία της σύγχρονης Τουρκικής Δημοκρατίας. Ως αποτέλεσμα, η Τουρκία έγινε η μόνη δύναμη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου που ανέτρεψε τους όρους της ήττας της και διαπραγματεύτηκε με τους Συμμάχους ως ισότιμη.
Η Συνθήκη της Λωζάνης αναγνώρισε επίσημα τις νέες εντολές της Κοινωνίας των Εθνών στη Μέση Ανατολή, την εκχώρηση των εδαφών τους στην Αραβική Χερσόνησο και τη βρετανική κυριαρχία στην Κύπρο. Η Κοινωνία των Εθνών χορήγησε εντολές Κατηγορίας Α για τη Γαλλική Εντολή για τη Συρία και το Λίβανο και τη Βρετανική Εντολή για τη Μεσοποταμία και της Παλαιστίνης, η οποία περιλαμβάνει δύο αυτόνομες περιοχές: την Παλαιστίνη υπό Βρετανική Εντολή και το Εμιράτο της Υπερορδανίας. Τμήματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Αραβική Χερσόνησο έγιναν μέρος αυτού που είναι σήμερα η Σαουδική Αραβία και η Υεμένη. Η διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έγινε κομβικό ορόσημο στη δημιουργία της σύγχρονης Μέσης Ανατολής, το αποτέλεσμα της οποίας μαρτυρούσε τη δημιουργία νέων συγκρούσεων και εχθροπραξιών στην περιοχή.
Ηνωμένο Βασίλειο
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Η [[Βρετανική Αυτοκρατορία|βρετανική και η γαλλική αποικιακή αυτοκρατορία έφτασαν στο απόγειό τους μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.]] Στο Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας, η χρηματοδότηση του πολέμου είχε σοβαρό οικονομικό κόστος. Από τον μεγαλύτερο επενδυτή στο εξωτερικό στον κόσμο, έγινε ένας από τους μεγαλύτερους οφειλέτες, με πληρωμές τόκων να αποτελούν περίπου το 40% του συνόλου των κρατικών δαπανών. Ο πληθωρισμός υπερδιπλασιάστηκε μεταξύ του 1914 και της κορύφωσής του το 1920, ενώ η αξία της στερλίνας (καταναλωτικές δαπάνες ) μειώθηκε κατά 61,2%. Οι πολεμικές αποζημιώσεις με τη μορφή δωρεάν γερμανικού άνθρακα κατέστρεψαν την τοπική βιομηχανία, επιταχύνοντας τη γενική απεργία του 1926 στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Οι βρετανικές ιδιωτικές επενδύσεις στο εξωτερικό πωλήθηκαν, συγκεντρώνοντας 550 εκατομμύρια £. Ωστόσο, 250 εκατομμύρια £ σε νέες επενδύσεις πραγματοποιήθηκαν επίσης κατά τη διάρκεια του πολέμου. Επομένως, η καθαρή οικονομική ζημία ήταν περίπου 300 εκατομμύρια £, λιγότερο από δύο χρόνια επένδυση σε σύγκριση με τον προπολεμικό μέσο όρο και περισσότερο από ότι αντικαταστάθηκε από το 1928. Η υλική απώλεια ήταν «ελαφριά»: η πιο σημαντική ήταν το 40% του Βρετανικού Εμπορικού Ναυτικού που βυθίστηκε από γερμανικά U-boat. Τα περισσότερα από αυτά αντικαταστάθηκαν το 1918 και όλα αμέσως μετά τον πόλεμο. Ο στρατιωτικός ιστορικός Κορέλι Μπάρνετ έχει υποστηρίξει ότι «στην αντικειμενική αλήθεια ο Μεγάλος Πόλεμος δεν προκάλεσε σε καμία περίπτωση εξοντωτική οικονομική ζημιά στη Βρετανία», αλλά ότι ο πόλεμος «σακάτεψε τους Βρετανούς ψυχολογικά αλλά με κανέναν άλλο τρόπο».
Ηνωμένες Πολιτείες
Αν και απογοητευμένη από τον πόλεμο, δεν είχε επιτύχει τα υψηλά ιδανικά που είχε υποσχεθεί ο Πρόεδρος Γούντροου Ουίλσον. Τα αμερικανικά εμπορικά συμφέροντα χρηματοδότησαν τις προσπάθειες ανοικοδόμησης και επανόρθωσης της Ευρώπης στη Γερμανία, τουλάχιστον μέχρι την έναρξη της Μεγάλης Ύφεσης. Η αμερικανική γνώμη σχετικά με την ορθότητα της παροχής βοήθειας σε Γερμανούς και Αυστριακούς διχάστηκε, όπως αποδεικνύεται από την ανταλλαγή αλληλογραφίας μεταξύ του Έντγκαρ Γκοτ, στελέχους της The Boeing Company και του Τσαρλς Όσνερ, προέδρου της Επιτροπής για την Αρωγή των Άπορων Γυναικών και Παιδιών στη Γερμανία και την Αυστρία. Ο Γκοτ υποστήριξε ότι η ανακούφιση πρέπει πρώτα να δοθεί στους πολίτες χωρών που υπέφεραν από τις Κεντρικές Δυνάμεις, ενώ ο Όσνερ έκανε έκκληση για μια πιο καθολική εφαρμογή των ανθρωπιστικών ιδεωδών. Η αμερικανική οικονομική επιρροή επέτρεψε στη Μεγάλη Ύφεση να ξεκινήσει ένα φαινόμενο ντόμινο, παρασύροντας μαζί της και την Ευρώπη.
Υπολείμματα πυρομαχικών
Σε όλες τις περιοχές όπου βρίσκονταν χαρακώματα και γραμμές μάχης, όπως η περιοχή της Καμπανίας της Γαλλίας, έχουν παραμείνει ποσότητες μη εκρηγμένων πυρομαχικών, μερικά από τα οποία παραμένουν επικίνδυνα, συνεχίζοντας να προκαλούν τραυματισμούς και περιστασιακά θανάτους τον 21ο αιώνα. Μερικά τα βρίσκουν οι αγρότες που οργώνουν τα χωράφια τους. Ορισμένα από αυτά τα πυρομαχικά περιέχουν τοξικά χημικά προϊόντα όπως αέριο μουστάρδας. Ο καθαρισμός των μεγάλων πεδίων μάχης είναι μια συνεχιζόμενη εργασία που δεν διαφαίνεται να τελειώνει για τις επόμενες δεκαετίες. Ειδικές ομάδες αφαιρούν, εξουδετερώνουν ή καταστρέφουν εκατοντάδες τόνους πυρομαχικών που δεν έχουν εκραγεί και από τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους κάθε χρόνο στο Βέλγιο, τη Γαλλία και τη Γερμανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεσοπόλεμος
484
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 484 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μεσογειακοί Αγώνες 1967
Οι V Μεσογειακοί Αγώνες διεξήχθησαν στην Τύνιδα της Τυνησίας από τις 8 ως τις 17 Σεπτεμβρίου 1967. Συμμετείχαν 1.249 αθλητές: 1.211 άνδρες και 38 γυναίκες (για πρώτη φορά) από 12 χώρες της Μεσογείου σε 14 αθλήματα.
Η Ελλάδα πραγματοποίησε εξαιρετική εμφάνιση. Στον στίβο συνέλεξε 2 χρυσά, 2 ασημένια και 4 χάλκινα μετάλλια, στην ελληνορωμαϊκή πάλη 1-3-3, στην ελευθέρα 1-0-4, στην άρση βαρών 1-0-1 και στην πυγμαχία 1-0-1. Τα εκτός στίβου χρυσά πήραν οι Στέργιος Τσούκας στην άρση βαρών, ο Στέφανος Ιωαννίδης (ελευθέρα), Όθων Μοσχίδης (ελληνορωμαϊκή) στην πάλη και ο πυγμάχος Βαγγέλης Οικονομάκος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1967 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Τυνησία Κατηγορία:Πολυαθλητικές διοργανώσεις το 1967
482
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 482 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
The Road to Hell (τραγούδι)
Το "The Road to Hell" είναι τραγούδι σε δύο μέρη που γράφτηκε από τον Βρετανό τραγουδιστή και τραγουδοποιό Κρις Ρέα και κυκλοφόρησε στο ομώνυμο άλμπουμ. Κυκλοφόρησε ως single, με μόνο το 2o μέρος στην Α' πλευρά των 7 ιντσών. Το single έγινε η μεγαλύτερη επιτυχία του Ρέα στο Ηνωμένο Βασίλειο, φτάνοντας στο Νο. 10 στο UK Singles Chart. Το τραγούδι εμπνεύστηκε από τις απογοητεύσεις της κυκλοφορίας στις ώρες αιχμής στους αυτοκινητόδρομους Μ25 και Μ4.
Track listings
7-inch single
12-inch single
CD single
CD single (US promo)
Παραπομπές
Κατηγορία:Singles του 1989 Κατηγορία:Τραγούδια του 1989
Κωνσταντία του Ωτβίλ
Η Κωνσταντία Ωτβίλ της Σικελίας (γαλλικά:. Constance Ι, 2 Νοεμβρίου 1154 - 27 Νοεμβρίου 1198), μέλος του Οίκου των Ωτβίλ, ήταν Βασίλισσα της Σικελίας (1194 - 1198) μαζί με τον σύζυγό της αυτοκράτορα Ερρίκο ΣΤ΄ (1194 - 1197).
Πρώτα χρόνια
Η Κωνσταντία Ωτβίλ ήταν μεταθανάτια κόρη του Ρογήρου Β΄ της Σικελίας και της τρίτης συζύγου του Βεατρίκης του Ρετέλ, κόρης της Ματθίλδης κόμισσας του Ρετέλ και ανιψιάς του Βαλδουίνου Β΄ της Ιερουσαλήμ. Τα μεγαλύτερα αδέλφια της ήταν ο Ρογήρος Γ΄ της Απουλίας και ο Γουλιέλμος Α΄ της Σικελίας. Το Βασίλειο της Σικελίας στην εποχή της περιείχε και την Κάτω Ιταλία (Νάπολη, Καλαβρία, Απουλία), κληρονόμησε το βασίλειο σαν διάδοχος της Νορμανδικής δυναστείας. Η Κωνσταντία έφτασε σε ηλικία 30 ετών χωρίς να έχει αρραβωνιαστεί κάτι ασυνήθιστο για πριγκίπισσες στην εποχή της, έγινε μοναχή και ζήτησε κατόπιν παπική απαλλαγή για να προχωρήσει ο γάμος της. Ο Βοκάκιος στο έργο του "Διάσημες γυναίκες" αναφέρει μία προφητεία σύμφωνα με την οποία "ο γάμος της Κωνσταντίας θα κατέστρεφε τη Σικελία", αυτό ανάγκασε την οικογένεια της να την περιορίσει σε μονή από την παιδική της ηλικία. Όταν πέθανε ο ανιψιός της Γουλιέλμος Β΄ της Σικελίας βρισκόταν σε σκληρή σύγκρουση με τον Καγκελάριο Στέφανο του Περς, φήμες έλεγαν ότι τον δηλητηρίασε για να τον διαδεχτεί ο αδελφός που θα παντρευόταν την Κωνσταντία για να νομιμοποιήσει τη διαδοχή, ο Στέφανος ωστόσο δραπέτευσε. Η Κωνσταντία έγινε διάδοχος του Σικελικού θρόνου όταν πέθανε ο μικρός της ανιψιός Ερρίκος της Κάπουα. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Γουλιέλμος Β΄ δεν παντρεύτηκε ως το 1177 και ο γάμος του παρέμεινε άτεκνος ή γέννησε έναν γιο τον Βοημούνδο που πέθανε γρήγορα (1181), η Κωνσταντία ωστόσο πιέστηκε να μπει σε μοναστήρι.
Γάμος με τον Ερρίκο Χοενστάουφεν
Η αναγγελία για τον αρραβώνα της με τον Ερρίκο έγινε στα επισκοπικά ανάκτορα του Άουγκσμπουργκ (29 Οκτωβρίου 1184). Η Κωνσταντία ταξίδευσε στο Μιλάνο για να εορτάσει τη γαμήλια τελετή με μεγαλοπρεπή συνοδεία από πρίγκιπες και βαρόνους, ο Ερρίκος τη συνόδευσε στο Σαλέρνο και στη συνέχεια επέστρεψε στη Γερμανία για την κηδεία της μητέρας του. Η Κωνσταντία χαιρετήθηκε στο Ριέτι από απεσταλμένους του αυτοκράτορα, η τελετή του γάμου έγινε στη βασιλική του Αγίου Αμβροσίου στο Μιλάνο (27 Ιανουαρίου 1186). Ο πεθερός της Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα συμφώνησε να παραιτηθεί σε αντάλλαγμα από τα δικαιώματα του στη νότια Ιταλία.
Ο ανιψιός της Γουλιέλμος Β΄ πριν αναχωρήσει από τη Σικελία διέταξε τρείς ευγενείς τον Ταγκρέδο της Σικελίας, τον Ματθαίο του Ετζέλο και τον Ρογήρο του Άντρια να ορκιστούν πίστη στην Κωνσταντία σαν διάδοχο σύμφωνα με την "Κουρία της Τροίας". Ο Ματθαίος του Ετζέλο αντιτάχθηκε σκληρά στον γάμο επειδή αναγνώριζε ότι θα τον βρει ο Οίκος των Χοενστάουφεν σαν ευκαιρία να κατακτήσει τη Σικελία. Ο Αμπουλάφια τονίζει (1988) ότι ο Γουλιέλμος Β΄ δεν είχε σκεφτεί αυτή την πιθανότητα επειδή περίμενε να αφήσει δικούς του απογόνους, προχώρησε τον γάμο μόνο για να εξασφαλίσει έναν ισχυρό σύμμαχο. Η Κωνσταντία επενέβη στη σύγκρουση ανάμεσα στον υπέργηρο θείο της μητέρας της Ερρίκο Δ΄ του Λουξεμβούργου με τον σύζυγο και τον πεθερό της σχετικά με τη διαδοχή του Ναμύρ. O Ερρίκος Δ΄ είχε μία κόρη την Ερμενσίντε αλλά όρισε διάδοχο τον ανιψιό του Βαλδουίνο Ε΄ του Αινώ που τον διαδέχθηκε ενώ ήταν ακόμα ζωντανός υπό τις οδηγίες του Φρειδερίκου Α΄.
Διεκδίκηση του βασιλείου της Σικελίας
Ο Πάπας Κελεστίνος Γ΄ σαν εχθρός των αυτοκρατόρων δεν ήθελε με κανέναν τρόπο να δώσει τη νότια Ιταλικά χέρια, ο Ερρίκος ΣΤ΄ τον πίεσε να βαπτίσει και να στέψει τον γιο του αλλά εκείνος το αρνήθηκε. Η Νορμανδική αριστοκρατία της Σικελίας δεν δέχτηκε καλά έναν νέο βασιλιά Χοενστάουφεν αλλά ο Γουλιέλμος Β΄ τους πίεσε σκληρά να αναγνωρίσουν την Κωνσταντία αν πέθαινε ο ίδιος χωρίς κληρονόμους. Με τον αιφνίδιο θάνατο του (1189) τον διαδέχθηκε ο νόθος ξάδελφος του και επίσης ανιψιός της Ταγκρέδος της Σικελίας που είχε την υποστήριξη μερικών υψηλών βαρόνων όπως ο Ματθαίος του Ετζέλο αλλά οι περισσότεροι βαρόνοι υποστήριζαν την Κωνσταντία. Ο Ματθαίος του Ετζέλο έπεισε τελικά και τους υπόλοιπους βαρόνους να υποστηρίξουν τον Ταγκρέδο. Η Ιωάννα της Αγγλίας χήρα του Γουλιέλμου πίστευε ότι η νόμιμη διάδοχος του θρόνου ήταν η Κωνσταντία και υποστήριξε ανοιχτά τους Γερμανούς. Ο Ταγκρέδος σε απάντηση τη συνέλαβε και έκανε κατάσχεση της περιουσίας της, η πράξη αυτή εξόργισε τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο που ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός της. Ο πεθερός της Κωνσταντίας Φρειδερίκος Βαρβαρόσσα συμμετείχε στην Γ΄ Σταυροφορία, ο Ερρίκος και η Κωνσταντία αναγκάστηκαν να μείνουν στη Γερμανία και να εγκαταλείψουν τα δικαιώματα τους στο βασίλειο της Σικελίας.
Αποτυχημένη εκστρατεία εναντίον της Σικελίας
Με την οπισθοχώρηση του αυτοκρατορικού στρατού όλες οι πόλεις της Σικελίας δήλωσαν την υποτέλεια τους στον Ταγκρέδο υπό τον φόβο της τιμωρίας του βασιλιά, ο Νικόλαος του Έτζελο γιος του Ματθαίου που υπεράσπισε επιτυχώς τη Νάπολη έστειλε γράμματα στους φίλους του στο Σαλέρνο. Οι κάτοικοι του Σαλέρνο προσπαθώντας να αποκτήσουν την εύνοια του Ταγκρέδου πολιόρκησαν την Κωνσταντία, η ίδια βγήκε στο μπαλκόνι και τους μίλησε ήπια σχετικά με τους κινδύνους της ήττας του αυτοκράτορα αλλά εκείνοι ήταν αποφασισμένοι να ολοκληρώσουν το έργο τους. Η Κωνσταντία κλείστηκε στο δωμάτιο της και προσευχήθηκε στον θεό να τη βοηθήσει και να εκδικηθεί, ύστερα από μία σύντομη συνάντηση με έναν συγγενή του Ταγκρέδου τον Ηλία του Τζεζουάλντο συμφώνησε να παραδοθεί υπό την προϋπόθεση να μην την πειράξει η φρουρά. Ο ναύαρχος Μαργαριτόνε που είχε παντρευτεί μία ετεροθαλή αδελφή του Γουλιέλμου Β΄ την παρέδωσε στον Ταγκρέδο. Η Κωνσταντία ήταν ντυμένη με ένα χρυσό φόρεμα διακοσμημένο με τριαντάφυλλα, έναν μανδύα με πολύτιμα κοσμήματα και τα μαλλιά της στηρίχτηκαν σε πολύτιμους λίθους, η εμφάνιση της έδινε την εντύπωση θεάς. Όταν συναντήθηκε με τον Ταγκρέδο την κατηγόρησε για την εισβολή αλλά εκείνη του απάντησε υπερήφανα ότι θέλει πίσω την περιουσία της που τη λεηλάτησε, ο σύζυγος της έμαθε για την αιχμαλωσία της στις 20 Σεπτεμβρίου.
Αιχμαλωσία
Η Κωνσταντία μεταφέρθηκε στο Παλέρμο υπό την επίβλεψη της Σιβύλλης του Άτσερα, ο Ταγκρέδος την έβαζε να τρώει με τη Σίβυλλα και να κοιμάται στο κρεβάτι της, ήρθαν μια φορά σε σύγκρουση μεταξύ τους όταν είδαν ότι ο λαός του Παλέρμο συμπαθούσε την Κωνσταντία και ήταν έτοιμος να επαναστατήσει. Η Σιβύλλη του Άτσερα πρότεινε στον σύζυγο της να θανατώσει την Κωνσταντία αλλά ο Ταγκρέδος φοβήθηκε τη λαϊκή εξέγερση και αρνήθηκε, τελικά αποφάσισαν να τη φυλακίσουν. Ο Καγκελάριος Ματθαίος του Έτζελο έστειλε γράμμα στον Ταγκρέδο και του πρότεινε να φυλακίσουν την Κωνσταντία στο Κάστρο του Αυγού στη Νάπολη που ήταν ασφαλές και περιβαλλόταν από νερό υπό την επίβλεψη του ευγενούς Αλιγκνέρο Κοττόνε, ο βασιλιάς δέχτηκε. Ο Ταγκρέδος αντιμετώπιζε την Κωνσταντία πάντα με ευγένεια αλλά η Σιβύλλα διαμαρτυρήθηκε στον σύζυγο της για τη συμπεριφορά του επειδή πίστευε ότι μπορεί να το εκμεταλλευτεί για να τον ανατρέψει.
Στη διάρκεια της εκλογής του νέου επισκόπου της Λιέγης ο Ερρίκος ΣΤ΄ υποστήριξε τον Αλβέρτο του Ρεθέλ, θείο από μητέρα της συζύγου του Κωνσταντίας που ήταν ακόμα αιχμάλωτη. Ο αντίπαλος του Αλβέρτος του Λουβαίν μικρότερος αδελφός του Ερρίκου Α΄ της Βραβάντης είχε μεγαλύτερη υποστήριξη και μπόρεσε να εκλεγεί νέος αρχιεπίσκοπος. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ αμφισβήτησε τη διαδοχή και τον Ιανουάριο του 1192 έδωσε εντολή στον Καγκελάριο Λοθάριο του Χοστάντεν, προϊστάμενο της εκκλησίας του Αγίου Κασσίου στη Βόννη και αδελφό του κόμητος Ντίτριχ να ακυρώσει την εκλογή. Η πλειοψηφία των εκλεκτόρων φοβήθηκε τις απειλές του αυτοκράτορα και ακύρωσε την εκλογή αλλά ο Αλβέρτος του Ρετέλ εξοργισμένος από την οικονομική προσφορά του αυτοκράτορα αρνήθηκε την εκλογή. Ο Μαργαριτόνε που συνέλαβε την Κωνσταντία δέχτηκε γενναία ανταμοιβή από τον βασιλιά, δημιούργησε για λογαριασμό του την Κομητεία της Μάλτας (1192) με σημαντικά έσοδα. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ αρνήθηκε να κλείσει ειρήνη με τον Ταγκρέδο παρά την αιχμαλωσία της συζύγου του, στην πρώτη επιστολή που έγραψε στον πάπα Κελεστίνο Γ΄ ανέφερε απλά ότι δεν νομιμοποιείται ο Μανφρέδος τον θρόνο επειδή είναι νόθος. Ο Ταγκρέδος αρνήθηκε να ελευθερώσει την Κωνσταντία αν πρώτα δεν τον αναγνωρίσει ο αυτοκράτορας σαν βασιλιά. Ο Ερρίκος διαμαρτυρήθηκε ξανά στον πάπα που απείλησε στον Μανφρέδο με αφορισμό αν δεν ελευθερώσει την Κωνσταντία, ο Ταγκρέδος συμφώνησε υπό την προϋπόθεση να τον αναγνωρίσει ο πάπας βασιλιά της Σικελίας.
Κατάκτηση της Σικελίας
Ο Τανκρέδος ζήτησε ως ανταμοιβή την αναγνώρισή του ως νομίμου βασιλιά, ο πάπας συμφώνησε επειδή με αυτόν τον τρόπο θα αποτρεπόταν η ένωση της Σικελίας με τη Γερμανία, η Κωνσταντία παραδόθηκε στον Ετζίντιο καρδινάλιο του Ανάνι από τα Παπικά Κράτη (1192). Η ακολουθία της πέρασε το Στενό της Μεσσήνης αλλά λίγο πριν τη Ρώμη ο Ροφρέντο ηγούμενος του Μόντε Κασίνο με Γερμανούς στρατιώτες διέκοψαν την πομπή και απήγαγαν την Κωνσταντία. Η συνοδεία πέρασε με ασφάλεια τις Άλπεις και μετέβη στο "κάστρο Τρίφελς" όπου συναντήθηκε με τον σύζυγό της. Έτσι ο πάπας δεν επωφελήθηκε από την αιχμαλωσία της Κωνσταντίας, ούτε ο Τανκρέδος. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ ετοίμαζε δεύτερη εκστρατεία κατάληψης της Σικελίας αλλά ο Τανκρέδος απεβίωσε τον Φεβρουάριο του 1194, τον διαδέχθηκε ο οκταετής γιος του Γουλιέλμος Γ΄ της Σικελίας. Την ίδια χρονιά ο αυτοκράτορας εξεστράτευσε νότια στο Σαλέρνο για να εκδικηθεί την αιχμαλωσία της συζύγου του, πέρασε στο Παλέρμο χωρίς αντίσταση και στέφθηκε βασιλιάς της Σικελίας την ημέρα των Χριστουγέννων.
Με πρόταση της Κωνσταντίας ο μικρός Γουλιέλμος Γ΄ ανέλαβε να κυβερνήσει την κομητεία του Λέτσε και το πριγκιπάτο του Τάραντα (20 Νοεμβρίου 1194). Την εποχή που ο Ερρίκος ΣΤ΄ προχωρούσε νότια με τον στρατό του τον ακολουθούσε η εγκυμονούσα σύζυγος του Κωνσταντία. Την επόμενη μέρα που ο Ερρίκος στέφτηκε βασιλιάς της Σικελίας στο Παλέρμο τα Χριστούγεννα του 1194 (26 Δεκεμβρίου 1194) η Κωνσταντία γέννησε στην Τζέσι κοντά στην Ανκόνα γιο, τον μελλοντικό αυτοκράτορα Φρειδερίκο Β΄. Επειδή η Κωνσταντία ήταν 40 ετών και έκανε παιδί για πρώτη φορά ύστερα από εννέα χρόνια γάμου κυκλοφορούσε η φήμη ότι ήταν το παιδί υιοθετημένο από έναν κρεοπώλη, γι'αυτό γέννησε και θήλασε το βρέφος δημόσια σε μια πλατεία. Αργότερα η Κωνσταντία στέφτηκε βασίλισσα της Σικελίας στο Μπάρι. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ επέστρεψε στη Γερμανία (1195), άφησε την Κωνσταντία να κυβερνήσει στο όνομα του το βασίλειο της Σικελίας, ο Ριχάρδος της Ατσέρα αδελφός της Σιβύλλας που είχε φυλακίσει την Κωνσταντία κρεμάστηκε με διαταγή του αυτοκράτορα (1196).
Θάνατος του Ερρίκου ΣΤ΄
Τη Μεγάλη Παρασκευή του 1196 η Κωνσταντία κάλεσε στο Παλέρμο τον Ιωακείμ του Φιόρε στο παρεκκλήσι των ανακτόρων σαν εξομολόγο, αρχικά καθόταν σε μία ψηλή καρέκλα αλλά όταν ο Ιωακείμ της είπε ότι στο ίδιο σημείο βρέθηκαν ο Ιησούς Χριστός και η Μαρία Μαγδαληνή κάθησε στο έδαφος. Η τυραννική κυβέρνηση του Ερρίκου ΣΤ΄ προκάλεσε πολλές εξεγέρσεις στη νότια Σικελία ιδιαίτερα στην Κατάνια, ο Ερρίκος ΣΤ΄ όρισε την Κωνσταντία αντιβασίλισσα αλλά οι Σικελοί εξοργίστηκαν περισσότερο με τη βιαιότητα του Γερμανού στρατηγού Μάρκβαλτ φον Άνβαιλερ. Η Κωνσταντία που παραμελήθηκε έντονα από τον σύζυγο της και αγαπούσε τους πατριώτες της ενώθηκε με τους επαναστάτες, πολιόρκησαν τον αυτοκράτορα και τον ανάγκασαν να υπογράψει συνθήκη. Όταν ο Ερρίκος ΣΤ΄ επισκέφτηκε ξανά τη Σικελία (1197) ακολούθησε μία απόπειρα δολοφονίας στην οποία συμμετείχαν η ίδια η σύζυγος του και ο πάπας. Ο Ερρίκος και η Κωνσταντία πέρασαν μαζί το Πάσχα στο Παλέρμο και εξέδοσαν μαζί διατάγματα, ο αυτοκράτορας δυνέτριψε μιά επανάσταση τον Ιούλιο αλλά πέθανε αιφνίδια, σύμφωνα με φήμες δημητηριάστηκε από την Κωνσταντία.
Αντιβασιλεία πάπα Ιννοκέντιου Γ΄
Την επόμενη χρονιά η Κωνσταντία έστεψε τον τρίχρονο γιο της Φρειδερίκο, η ίδια σαν αντιβασίλισσα προσπάθησε να σπάσει όλους τους δεσμούς που είχε δημιουργήσει ο σύζυγος της ανάμεσα στο νησί και την αυτοκρατορία ακολουθώντας διαφορετικές πολιτικές. Απέκλεισε τους σκληρούς Γερμανούς συμβούλους ανάμεσα στους οποίους τον φιλόδοξο Μάρκβαλτ φον Άνβαιλερ που τον περιόρισε σε ένα δουκάτο στο Μολίζε και τον Κορράδο Α΄, δούκα του Σπολέτο. Την εποχή που ο γιος της στέφτηκε βασιλιάς στο Παλέρμο τον Μάιο του 1198 αποκήρυξε τα δικαιώματα της στο Γερμανικό βασίλειο. Η υγεία της ήταν σε άσχημη κατάσταση και αποφάσισε να ορίσει τον νέο πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ κηδεμόνα του ανήλικου γιου της, την ίδια ώρα ζήτησε από τον πάπα να καταργήσει την παλιά Νορμανδική αρχή ότι ο βασιλιάς της Σικελίας είναι ο παπικός Λεγάτος. Η Κωνσταντία φοβόταν πολύ την τύχη του μικρού της γιου γι'αυτό τον έδωσε στην προστασία του πάπα και έδωσε όλα τα βασιλικά της δικαιώματα σε εκκλησιαστικούς συμβούλους και παπικούς απεσταλμένους. Μετά τη στέψη του μικρού Φρειδερίκου η Κωνσταντία εξέδωσε διατάγματα μαζί με τον γιο της, διατήρησε τον τίτλο της χήρας αυτοκράτορας αλλά με εντολή ο γιος της όταν ενηλικιωθεί να είναι μόνο βασιλιάς της Σικελίας και να μην διεκδικήσει την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ο κουνιάδος της Φίλιππος της Σουηβίας στέφτηκε ωστόσο "βασιλιάς των Ρωμαίων" ώστε να εξακολουθούν οι Χοενστάουφεν να διεκδικούν τα δικαιώματα στην αυτοκρατορία.
Θάνατος της Κωνσταντίας
Η Κωνσταντία πέθανε αιφνίδια (27 Νοεμβρίου 1798) πριν έρθει ο παπικός απεσταλμένος για να του δηλώσει την υποτέλεια που του είχε υποσχεθεί. Με τη διαθήκη της όρισε αντιβασιλιά και κηδεμόνα τον πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ με όλες τις εξουσίες στα χέρια του με τον όρο να προστατεύσει τα δικαιώματα του γιου της, διέταξε επίσης όλους τους ευγενείς να ορκιστούν πίστη στον πάπα. Η Κωνσταντία τάφηκε στον Καθεδρικό Ναό του Παλέρμο, ακολούθησε περίοδος αναρχίας και χάους που θα λήξει με την ενηλικίωση του Φρειδερίκου (1208). Ο Δάντης Αλιγκέρι στη Θεία Κωμωδία του (Παράδεισος, άσμα ΙΙΙ, 109-120) αναφέρει ότι ήταν αρχικά μοναχή, που την απέσπασε ο Ερρίκος ΣΤ΄ και αργότερα η μεγάλη Κωνσταντία έδειξε το μεγαλείο της.
Κάμπρια
Η Κάμπρια (αγγλικά: Cumbria, ΔΦΑ /ˈkʌmbriə/) είναι μια μη-μητροπολιτική κομητεία στην Βορειοδυτική Αγγλία. Η κομητεία, το συμβούλιο της κομητείας και η τοπική του αρχή συστάθηκαν το 1974 με την τοπική κυβερνητική πράξη του 1972. Μεγαλύτερη πόλη και έδρα της κομητείας είναι το Καρλάιλ, ενώ δεύτερη μεγαλύτερη είναι το Μπάροου-ιν-Φέρνες. Η κομητεία της Κάμπρια αποτελείται από έξι διαμερίσματα (Άλεντεϊλ, Μπάροου-ιν-Φέρνες, Καρλάιλ, Κόουπλαντ, Ίντεν και Σάουθ Λέικλαντ) και ο πληθυσμός της εκτιμάται κοντά στο μισό εκατομμύριο κατοίκους. Η Κάμπρια είναι μια από τις πιο αραιοκατοικημένες κομητείες του Ηνωμένου Βασιλείου, με 73,4 άτομα ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Η Κάμπρια είναι η τρίτη μεγαλύτερη επίτιμη κομητεία της Αγγλίας σε έκταση και συνορεύει στα βόρεια με τη Σκωτία, στα νότια με το Λάνκασαϊρ, στα νοτιοανατολικά με το Βόρειο Γιόρκσαϊρ, στα ανατολικά με την Ντάρχαμ και το Νορθάμπερλαντ, ενώ βρέχεται στα δυτικά από την Θάλασσα της Ιρλανδίας.
Ιστορία
Στις αρχές του 19ου αιώνα η κομητεία έγινε γνωστή για τους Ποιητές της Λίμνης και άλλους καλλιτέχνες του ρομαντικού κινήματος, όπως ο Γουίλιαμ Γουόρντσγουορθ και ο Σάμιουελ Τέιλορ Κόλεριτζ, οι οποίοι έζησαν και εμπνεύστηκαν από τη φυσική ομορφιά της περιοχής. Αργότερα, η συγγραφέας παιδικών αναγνωσμάτων Μπέατριξ Πότερ, έζησε στην περιοχή, ενώ απέκτησε σημαντική ακίνητη περιουσία, την οποία χορήγησε σε μεγάλο μέρος της στην οργάνωση National Trust. Σήμερα αυτά τα εδάφη εντάσσονται από το 1951 στο Διαμέρισμα Λέικ, που θεωρείται ως το μεγαλύτερο εθνικό πάρκο της Αγγλίας. Η κομητεία της Κάμπρια δημιουργήθηκε το 1974, ενσωματώνοντας τις παραδοσιακές κομητείες του Κάμπερλαντ, του Γουεστμόρλαντ και άλλες περιοχές.
Τουρισμός
Η Κάμπρια είναι η βορειοδυτικότερη κομητεία της Αγγλίας. Το μεγαλύτερο υψόμετρό της είναι τα 978 μέτρα, στο Σκάφελ Πάικ. Η Λίμνη Γουίντερμιρ, που βρίσκεται εντός του Διαμερίσματος Λέικ, είναι η μεγαλύτερη φυσική λίμνη της. Η μεγαλύτερη και πιο ευρέως διαδεδομένη βιομηχανία της Κάμπρια θεωρείται ότι είναι ο τουρισμός. Το Διαμέρισμα Λέικ προσελκύει πάνω από 15 εκατομμύρια τουρίστες ετησίως. Περισσότεροι από 36.000 κάτοικοι απασχολούνται στη βιομηχανία του τουρισμού, η οποία προσθέτει γύρω στα £1,1 δισεκατομμύρια στερλίνες ετησίως στην οικονομία της χώρας. Η κομητεία λαμβάνει επισκέπτες από όλο το Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς και την Ευρώπη, τη Βόρεια Αμερική και την Άπω Ανατολή.
Εκπαίδευση
Στην Κάμπρια υπάρχουν 42 δημόσια σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και 10 ιδιωτικά. Στην τριτοβάθμια εκπαίδευση βρίσκονται 9 κολέγια και το Πανεπιστήμιο της Κάμπρια, το οποίο ιδρύθηκε το 2007 και είναι το μοναδικό πανεπιστήμιο στην κομητεία.
Μεταφορές
Ο Αυτοκινητόδρομος Μ6 είναι ο σημαντικότερος που διέρχεται την Κάμπρια. Άλλοι μικρότεροι αυτοκινητόδρομοι είναι οι εξής: A6, A66, A69, A590, A591, A592, A595 και A596.
Διάφορες εταιρείες λεωφορείων ενώνουν τις κύριες πόλεις και χωριά της κομητείας, καθώς και περιοχές γειτονικών κομητειών. Η μεγαλύτερη από αυτές τις εταιρείες είναι η Stagecoach North West, η οποία έχει σταθμούς στο Μπάροου-ιν-Φέρνες, το Καρλάιλ, το Κένταλ και το Γουόρκινγκτον.
Στην κομητεία υπάρχουν δύο περιφερειακά αεροδρόμια στο Καρλάιλ και το Μπάροου-ιν-Φέρνες. Το κοντινότερα στη νότια Κάμπρια διεθνή αεροδρόμια είναι αυτά του Μπλάκπουλ, του Μάντσεστερ και του Λίβερπουλ. Η βόρεια Κάμπρια είναι πλησιέστερη προς τα αεροδρόμια του Νιουκάσλ, του Πρέστουικ της Γλασκώβης και του Διεθνούς Αεροδρομίου της Γλασκώβης.
Η κομητεία εξυπηρετείται και με σιδηροδρομικό δίκτυο. Οι σημαντικότεροι σταθμοί τρένων στην Κάμπρια βρίσκονται στο Καρλάιλ, το Μπάροου-ιν-Φέρνες, το Πένριξ και το Όξενχολμ. Ακτοπλοϊκή σύνδεση των παράκτιων πόλεων με κάποιο άλλο προορισμό δεν έχει καθιερωθεί.
Δημογραφία
Η Κάμπρια είναι μία από τις πιο εθνικά ομογενοποιημένες κομητείες της Αγγλίας, με το 95,1% του πληθυσμού να είναι λευκοί Βρετανοί (περίπου 470.900 από του 495.000 κατοίκους). Σύμφωνα με εκτίμηση του 2010, 14.000 πολίτες της Κάμπρια δεν είχαν γεννηθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ 6.000 κατείχαν άλλη εθνικότητα. Στην απογραφή του 2001 ο Χριστιανισμός ήταν η επικρατέστερη θρησκεία της κομητείας.
Αθλητισμός
Η Καρλάιλ Γιουνάιτεντ είναι η μόνη επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα της Κάμπρια, η οποία βρίσκεται στην κατηγορία Β΄ της Αγγλικής Φούτμπολ Λιγκ. Μικρότερες τοπικές ομάδες είναι η Μπάροου ΑΦΚ και η Γουόρκινγκτον ΑΦΚ.
Το Ράγκμπι είναι από τα πιο δημοφιλή αθλήματα της νότιας και δυτικής Κάμπρια. Άλλα σημαντικά αθλήματα είναι το κρίκετ, το Uppies and Downies, η πάλη, κλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κομητείες της Αγγλίας
Κάρολος Αλβέρτος της Σαρδηνίας
Ο Κάρολος Αλβέρτος Α΄ (Carlo Alberto di Savoia, 2 Οκτωβρίου 1798 - 28 Ιουλίου 1849) ήταν Βασιλιάς της Σαρδηνίας και Δούκας της Σαβοΐας (1831 - 1849). Το όνομά του είναι συνδεδεμένο με το πρώτο Ιταλικό Σύνταγμα, το Καταστατικό του Αλβέρτου, και τον Πρώτο Ιταλικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας (1848-1849).
Βιογραφία
Ο Κάρολος Αλβέρτος Εμμανουήλ Βίκτωρ Μαρία Κλήμης Ιαβέρης γεννήθηκε στο Τορίνο τον Οκτώβριο του 1798 και γονείς του ήταν ο Κάρολος Εμμανουήλ της Σαβοΐας-Καρινιάν και η Μαρία Χριστίνα των Βέττιν, κόρη του Καρόλου, Δούκα της Κουρλάνδης.
Εκπαιδεύτηκε στην φιλελεύθερη ατμόσφαιρα της Γενεύης και έπειτα στο Παρίσι, κατά τη διάρκεια της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας του Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Ο Ναπολέων τον διόρισε αξιωματικό των Δραγώνων το 1814. Μετά την επιστροφή του στο Τορίνο, το επόμενο έτος, ο Κάρολος είχε εκδηλώσει ορισμένες συμπάθειες προς τους φιλελεύθερους.
Το 1821, ως αντιβασιλέας της Σαρδηνίας, ο Κάρολος παραχώρησε ένα σύνταγμα, το οποίο σύντομα αποκηρύχθηκε από τον εξάδελφό του Κάρολο Φήλικα της Σαρδηνίας. Το 1831 διαδέχθηκε στο θρόνο τον ξάδελφό του και εγκαινίασε μια πολιτική μεταρρυθμίσεων. Κατάργησε τους εγχώριους τελωνειακούς και εμπορικούς φραγμούς εντός του βασιλείου, υποστήριξε τις τέχνες και τις επιστήμες και δημοσίευσε το Καταστατικό του Αλβέρτου, το πρώτο δηλαδή Σύνταγμα. Το Σύνταγμα το εμπνεύστηκε από τις προηγούμενες μεταρρυθμίσεις του Λουδοβίκου Φιλίππου της Γαλλίας, του νέου βασιλείου του Βελγίου και από τις μετέπειτα μεταρρυθμίσεις και βουλευτικούς νόμους που συστάθηκαν στη Μεγάλη Βρετανία.
Κατά τη διάρκεια των επαναστάσεων του 1848, συμφώνησε σε ένα συνταγματικό καθεστώς που παρέμεινε στην ισχύ και στο Βασίλειο της Ιταλίας. Την ίδια χρονιά κήρυξε τον πόλεμο στην Αυστρία. Ωστόσο, παρά τις αρχικές νίκες του, έχασε την υποστήριξη του Πάπα και των άλλων Ιταλών ηγεμόνων, με αποτέλεσμα να ηττηθεί στην Κουστότσα, στις 24 Ιουλίου 1848. Υπό την αυξανόμενη πίεση των δημοκρατικών στο Πεδεμόντιο, επανέλαβε τον πόλεμο το επόμενο έτος. Ωστόσο, και αυτός ο πόλεμος είχε αρνητική κατάληξη. Ο Κάρολος Αλβέρτος αναγκάστηκε να παραιτηθεί υπέρ του γιου του Βίκτωρα Εμμανουήλ και να εξοριστεί στην Πορτογαλία.
Πέθανε στις 28 Ιουλίου 1849 και η σορός του ενταφιάστηκε στη Βασιλική της Σουπέργκα στο Τορίνο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1817 τη Μαρία Θηρεσία των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Φερδινάνδου Γ΄ της Τοσκάνης. Τα τέκνα του ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Σαρδηνίας και του Πεδεμοντίου Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Κεραμίδι (αποσαφήνιση)
Η λέξη Κεραμίδι μπορεί να αναφέρεται:
Οικισμοί της Ελλάδας
Επίσης:
486
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 486 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1987-88
Η Δ΄ κατηγορία Κύπρου 1987-88 αποτέλεσε το 3ο πρωτάθλημα στη Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Ήταν χωρισμένο σε 3 γεωγραφικού ομίλους. Η πρωταθλήτρια κάθε ομίλου συμμετείχε σε αγώνες μπαράζ. Οι δύο πρώτες ομάδες των μπαράζ προβιβάστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 1988-89.
Σύστημα διεξαγωγής
Το πρωτάθλημα ήταν χωρισμένο σε 3 ομίλους: Λευκωσίας-Κερύνειας, Λάρνακας-Αμμοχώστου, Λεμεσού-Πάφου. Σε κάθε όμιλο συμμετείχαν 14 ομάδες οι οποίες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια κάθε ομίλου ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρωταθλήτριες έδωσαν αγώνες μπαράζ και οι δύο πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 1988–1989.
Οι δύο τελευταίες ομάδες κάθε ομίλου υποβιβάστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα. Οι ομάδες που τερμάτισαν μια θέση πάνω από τον απευθείας υποβιβασμό σε κάθε όμιλο, έδωσαν αγώνες μπαράζ και η τελευταία ομάδα υποβιβάστηκε στα αγροτικά πρωταθλήματα.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 1986-87
Ομάδες που προήχθησαν στην Γ΄ κατηγορία 1987-88
Ομάδες που υποβιβάστηκαν στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Γ΄ κατηγορία 1986-87
Ομάδες που προήχθησαν από τα αγροτικά πρωταθλήματα:
Όμιλος Λευκωσίας-Κερύνειας
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση.
Όμιλος Αμμοχώστου-Λάρνακας
Η τελική βαθμολογία του ομίλου ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση.
Όμιλος Λεμεσού-Πάφου
Η τελική βαθμολογία του ομίλου ήταν:
Μπαράζ ανόδου
Οι τρείς πρωταθλήτριες ομάδες έδωσαν αγώνες μπαράζ. Τα παιχνίδια μπαράζ έγιναν με το σύστημα βαθμολόγησης. Οι δύο πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στη Γ΄ κατηγορία 1988–89. Την άνοδο εξασφάλισαν οι Ηρακλής Γερολάκκου και ΑΠΕΑΝ Αγίας Νάπας.
Η τελική βαθμολογία των μπαράζ ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση.
Μπαράζ υποβιβασμού
Η δωδέκατη ομάδα κάθε ομίλου έδωσε αγώνες μπαράζ. Τα παιχνίδια μπαράζ έγιναν με το σύστημα βαθμολόγησης. Οι δύο πρώτες ομάδες συμμετείχαν στη Δ΄ κατηγορία 1988–89 ενώ η τελευταία υποβιβάστηκε στα αγροτικά πρωταθλήματα. Την παραμονή τους στη Δ΄ κατηγορία εξασφάλισαν οι Πανίκος & Σωκράτης Ζακακίου και Σπάρτακος Κιτίου.
Η τελική βαθμολογία των μπαράζ ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση.
Πηγές
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1987-1988 Κατηγορία:Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου
Τρίκερι Μαγνησίας
Το Τρίκερι και Τρικέρι είναι χωριό του νομού Μαγνησίας χτισμένο στην κορυφή του υψώματος Φουρτούνα στο τελείωμα της χερσονήσου της Μαγνησίας, ανατολικά της εισόδου του Παγασητικού κόλπου. Απέχει ελάχιστα από την θάλασσα και εξυπηρετείται από το λιμάνι της Αγίας Κυριακής, που βρίσκεται ακριβώς κάτω από τον οικισμό. Αποτελεί έδρα, από το 1912, της ομώνυμης κοινότητας και από το 1967 έχει χαρακτηριστεί διατηρητέος οικισμός. Το Τρίκερι μέχρι την δεκαετία του 1970 δεν διέθετε πρόσβαση από χερσαίο δρόμο και η επικοινωνία γινόταν αποκλειστικά από την θάλασσα, από την απέναντι ακτή της Μαγνησίας.
Ιστορικά στοιχεία
Λόγω της ευκολότερης πρόσβασης από την θάλασσα παρά από την ορεινή και απόκρημνη ενδοχώρα απέκτησε χαρακτήρα νησιού και ανέπτυξε ιδιαίτερα την ναυτιλία. Το 1821 διέθετε έναν από τους μεγαλύτερους εμπορικούς στόλους ενώ τον 18ο και 19ο αιω. υπήρχαν ναυπηγεία που κατασκεύαζαν ιστιοφόρα. Συμμετείχε στην επανάσταση του Πηλίου το 1821 βοηθώντας με την χορηγία πλοίων και ναυτικών στη νεοσύστατη τότε Φιλική Εταιρεία. Μετά την κατάπνιξη της επανάστασης στο Πήλιο, η επανάσταση συνεχίστηκε στην περιοχή του Τρικερίου. Στο Τρίκερι πέθανε ο Πηλιορείτης οπλαρχηγός Κυριάκος Μπασδέκης, όπου κατέφθασε τραυματισμένος μετά την αποτυχία κατάληψης του Βόλου.
Το 1827 ο Ν. Κριεζώτης ως αρχηγός εκστρατευτικού σώματος νίκησε στην περιοχή τους Τούρκους.
Κατά τον Μεσοπόλεμο οι κάτοικοι του Τρικερίου ασχολούνταν κυρίως με την αλιεία, ενώ την περίοδο της Κατοχής παρατηρήθηκε σοβαρή έλλειψη τροφίμων λόγω απαγόρευσης του ψαρέματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Πήλιο Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Κραναοί
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά φύλα Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί Κατηγορία:Αρχαία Αττική
Κυβερνήτης του Σβάλμπαρντ
Ο Κυβερνήτης του Σβάλμπαρντ (Sysselmannen på Svalbard) αντιπροσωπεύει τη νορβηγική κυβέρνηση στην άσκηση της κυριαρχίας της πάνω από τα νησιά του αρχιπελάγους Σβάλμπαρντ (Σπιτσβέργη).
Η θέση αναφέρεται στο Νορβηγικό Υπουργείο Δικαιοσύνης, αλλά διατηρεί όλα τα νορβηγικά συμφέροντα στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένης της προστασίας του περιβάλλοντος, την επιβολή του νόμου, την αντιπροσώπευση, τη διαμεσολάβηση, και αστικά θέματα, όπως ο γάμος και το διαζύγιο. Ένα σημαντικό μέρος της θέσης είναι να διατηρήσει καλές σχέσεις με τη ρωσική κοινότητα στο Μπάρεντσμπουργκ.
Για το σκοπό αυτό, ο οργανισμός του κυβερνήτη αποτελείται από:
Το γραφείο του κυβερνήτη επίσης έχει στη διάθεση του διάφορα ελικόπτερα, σκούτερ χιονιού, ταχύπλοα και άλλο εξοπλισμό που απαιτείται για να ανταποκριθεί στις ευθύνες του. Το γραφείο του ετήσιου προϋπολογισμού καθορίζεται από το νορβηγικό κοινοβούλιο και ο προϋπολογισμός του είναι 60 εκατομμύρια νορβηγικές κορόνες, από τον οποίο το μεγαλύτερο μέρος χρησιμοποιείται για τη μεταφορά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική της Νορβηγίας
Άννα των Βουρβόνων
Η Άννα, γαλλ. Anne de Bourbon (1380 - Σεπτέμβριος 1408) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν κόρη τού κόμη του Λα Μαρς και με τους γάμους της έγινε πρώτα κόμισσα τού Μονπανσιέ και μετά δούκισσα της Βαυαρίας.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη τού Ιωάννη Α΄ κόμη του Λα Μαρς και της Αικατερίνης τού Βαντόμ, κόρης και διαδόχου τού Ιωάννη ΣΤ΄ κόμη τού Βαντόμ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1390 τον Ιωάννη των Βαλουά κόμη τού Μονπανσιέ. Δεν απέκτησαν τέκνα. Το 1401 απεβίωσε ο Ιωάννης.
Το 1402 η Άννα έκανε δεύτερο γάμο με τον Λουδοβίκο Ζ΄ των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Γαλλίδες κόμισσες
Θεόδωρος Κουντουριώτης
Για τον συνονόματό του δείτε Θεόδωρος Γ. Κουντουριώτης.
Ο '''Θεόδωρος Π. Κουντουριώτης''' ήταν αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και υφυπουργός Ναυτικών και Εμπορικής Ναυτιλίας το 1945.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του ναυάρχου και πρώην προέδρου της Δημοκρατίας Παύλου Κουντουριώτη. Ακολούθησε την ναυτική παράδοση της οικογένειας και κατατάχθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό. Στην Κατοχή διέφυγε στη Μέση Ανατολή ενώ ήταν κυβερνήτης του θωρηκτού Αβέρωφ όταν αυτό μετέφερε την ελληνική κυβέρνηση στον Πειραιά το Σεπτέμβριο του 1944. Την περίοδο 1945 - 1946 διετέλεσε διοικητής της διοίκησης Φρεγατών. Στην κυβέρνηση Πλαστήρα, στην οποία ο πρωθυπουργός κράτησε προσωρινά τα Υπουργεία Ναυτικών, Αεροπορίας και Εμπορικής Ναυτιλίας διετέλεσε υφυπουργός για τα υπουργεία Ναυτικών και Εμπορικής Ναυτιλίας (1945).
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Ναυτικών Θεοδωρος Θεοδωρος Κατηγορία:Αρβανίτες
Έμβλημα της Θέουτα
175px|right|Το έμβλημα της Θέουτας. Παρά το γεγονός ότι είναι πόλη της Ισπανίας, το έμβλημα της Θέουτα είναι παρόμοιο με το εθνόσημο της Πορτογαλίας. Η διαφορά του είναι ότι δεν έχει κάστρα αλλά πύργους στο έμβλημα και είναι διατεταγμένοι σε μορφή 2+2+2+1, αντί της 3+2+2. Πάνω από το εθνόσημο υπάρχει το στέμμα, που συμβολίζει τη μοναρχία.
Η πόλη καταλήφθηκε από τους Πορτογάλους το 1415. Στη συνέχεια επιδόθηκε στην Ισπανία έπειτα από το τέλος της λεγόμενης Ιβηρικής Ένωσης. Την περίοδο εκείνη αμφότερα τα βασίλεια της Ιβηρικής διοικούνταν από τους ηγεμόνες της ίδιας βασιλικής δυναστείας, το 1640.