cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αυστροουγγαρία
Διάλυση
Ο Αλεξάντερ Γουώτσον υποστηρίζει ότι «η μοίρα του καθεστώτος των Αψβούργων σφραγίστηκε όταν η απάντηση του Ουίλσον στο σημείωμα, που του είχε σταλεί δυόμισι εβδομάδες νωρίτερα, έφτασε στις 20 Οκτωβρίου». Ο Wilson απέρριψε την επιβίωση της δυαδικής μοναρχίας ως διαπραγματεύσιμο ενδεχόμενο. Σε ένα από τα Δεκατέσσερα Σημεία του, ο πρόεδρος Γούντροου Ουίλσον ζήτησε οι εθνότητες της Αυστροουγγαρία να έχουν την «πιο ελεύθερη δυνατότητα για αυτόνομη ανάπτυξη». Σε απάντηση ο Αυτοκράτορας Κάρολος Α΄ συμφώνησε να επανασυγκαλέσει το Αυτοκρατορικό Κοινοβούλιο το 1917 και να επιτρέψει τη δημιουργία μιας συνομοσπονδίας με κάθε εθνική ομάδα να ασκεί αυτοδιοίκηση. Ωστόσο οι ηγέτες αυτών των εθνικών ομάδων απέρριψαν την ιδέα, δυσπιστούσαν απόλυτα προς τη Βιέννη και ήταν πλέον αποφασισμένοι να αποκτήσουν ανεξαρτησία. Στις 14 Οκτωβρίου 1918 ο υπουργός Εξωτερικών Βαρώνος Ιστβαν Μπούριαν φον Ράγετς ζήτησε ανακωχή βασισμένη στα Δεκατέσσερα Σημεία. Σε μια προφανή προσπάθεια να αποδείξει καλή πίστη ο αυτοκράτορας Κάρολος εξέδωσε μια διακήρυξη («Αυτοκρατορικό Μανιφέστο της 16ης Οκτωβρίου 1918») δύο ημέρες αργότερα, που θα άλλαζε σημαντικά τη δομή του Αυστριακού κομματιού της μοναρχίας. Στις πολωνικές πλειοψηφικά περιφέρειες της Γαλικίας και της Λοδομερίας θα παραχωρείτο το δικαίωμα της απόσχισης από την αυτοκρατορία και γινόταν δεκτό να ενωθούν με τους εθνοτικά αδελφούς τους στη Ρωσία και τη Γερμανία για να αναστήσουν ένα πολωνικό κράτος. Το υπόλοιπο της Αυστριακής Αυτοκρατορίας μετατρεπόταν σε ομοσπονδιακή ένωση αποτελούμενη από τέσσερα μέρη - Γερμανικό, Τσέχικο, Νοτιοσλαβικό και Ουκρανικό. Κάθε ένα από αυτά θα το κυβερνούσε ένα εθνικό συμβούλιο, που θα διαπραγματευόταν το μέλλον της αυτοκρατορίας με τη Βιέννη. Στην Τεργέστη επρόκειτο να δοθεί ειδικό καθεστώς. Καμία τέτοια διακήρυξη δεν μπορούσε να εκδοθεί στην Ουγγαρία, όπου οι Ούγγροι αριστοκράτες εξακολουθούσαν να πιστεύουν ότι θα μπορούσαν να υποτάξουν τις άλλες εθνικότητες και να διατηρήσουν το «Ιερό Βασίλειο του Αγίου Στεφάνου».
Ήταν νεκρό γράμμα. Τέσσερις ημέρες αργότερα, στις 18 Οκτωβρίου, ο υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, Ρόμπερτ Λανσινγκ, απάντησε ότι οι Σύμμαχοι είχαν πλέον αποδεχθεί τα δίκαια των Τσέχων, των Σλοβάκων και των Νότιων Σλάβωνς. Ως εκ τούτου ο Λάνσινγκ είπε ότι η αυτονομία των εθνοτήτων - το δέκατο των Δεκατεσσάρων Σημείων - δεν ήταν πλέον αρκετή και η Ουάσιγκτον δεν μπορούσε πλέον να ασχοληθεί με τα Δεκατέσσερα Σημεία. Στην πράξη μια προσωρινή κυβέρνηση της Τσεχοσλοβακίας είχε προσχωρήσει στους Συμμάχους στις 14 Οκτωβρίου. Οι Νότιοι Σλάβοι και στα δύο τμήματα της μοναρχίας είχαν ήδη ταχθεί υπέρ της ενοποίησης με τη Σερβία σε ένα μεγάλο Νότιο Σλαβικό κράτος μέσω της Διακήρυξης της Κέρκυρας του 1917 που υπέγραψαν μέλη της Γιουγκοσλαβικής Επιτροπής. Πράγματι οι Κροάτες είχαν αρχίσει να αγνοούν τις εντολές από τη Βουδαπέστη από τις αρχές Οκτωβρίου.
Η απάντηση του Λανσινγκ ήταν στην πραγματικότητα το πιστοποιητικό θανάτου της Αυστροουγγαρίας. Τα εθνικά συμβούλια είχαν ήδη αρχίσει να ενεργούν λίγο-πολύ ως προσωρινές κυβερνήσεις ανεξάρτητων χωρών. Με την ήττα στον πόλεμο επικείμενη μετά την ιταλική επίθεση στη μάχη του Βιτόριο Βένετο στις 24 Οκτωβρίου, οι Τσέχοι πολιτικοί ανέλαβαν ειρηνικά τη διοίκηση στην Πράγα στις 28 Οκτωβρίου (αργότερα κήρυξαν τα γενέθλια της Τσεχοσλοβακίας) και ακολούθησαν σε άλλες μεγάλες πόλεις τις επόμενες ημέρες. Στις 30 Οκτωβρίου οι Σλοβάκοι ακολούθησαν στο Mάρτιν. Στις 29 Οκτωβρίου οι Σλάβοι και στα δύο τμήματα αυτού που είχε απομείνει από την Αυστροουγγαρία ανακήρυξαν το Κράτος των Σλοβένων, Κροατών και Σέρβων. Επίσης δήλωσαν ότι η τελική πρόθεσή τους ήταν να ενωθούν με τη Σερβία και το Μαυροβούνιο σε ένα μεγάλο Νοτιοσλαβικό κράτος. Την ίδια ημέρα οι Τσέχοι και οι Σλοβάκοι διακήρυξαν επισήμως την ίδρυση της Τσεχοσλοβακίας ως ανεξάρτητου κράτους.
Στην Ουγγαρία ο επιφανέστερος αντίπαλος της συνεχιζόμενης ένωσης με την Αυστρία, ο Κόμης Μίχαλι Κάρολι, κατέλαβε την εξουσία με την Επανάσταση των Χρυσανθέμων στις 31 Οκτωβρίου. Ο Κάρολος εξαναγκάσθηκε να διορίσει τον Kάρολι πρωθυπουργό του της Ουγγαρίας. Μια από τις πρώτες ενέργειες του Kάρολι ήταν να ακυρώσει τη συμφωνία του συμβιβασμού, διαλύοντας επισήμως το αυστροουγγρικό κράτος.
thumb|250px|right|Η Αυστροουγγαρία πριν από τον πόλεμο, και τα σύνορα των διαδόχων κρατών.
Επακόλουθα
Στις 11 Νοεμβρίου ο Κάρολος εξέδωσε μια προσεκτικά διατυπωμένη διακήρυξη στην οποία αναγνώριζε το δικαίωμα του Αυστριακού λαού να καθορίσει τη μορφή του κράτους. Αποποιήθηκε επίσης του δικαιώματος συμμετοχής στις αυστριακές κρατικές υποθέσεις. Απέλυσε επίσης το Λάμας και την κυβέρνησή του και αποδέσμευσε τους αξιωματούχους στο Αυστριακό τμήμα της αυτοκρατορίας από τον όρκο της πίστης τους προς αυτόν. Δύο ημέρες αργότερα εξέδωσε παρόμοια διακήρυξη για την Ουγγαρία. Ωστόσο δεν παραιτήθηκε, παραμένοντας διαθέσιμος σε περίπτωση που ο λαός ενός από τα δύο κράτη τον ανακαλούσε. Από κάθε άποψη αυτό ήταν το τέλος της κυριαρχίας των Αψβούργων.
Η άρνηση του Καρόλου να παραιτηθεί ήταν τελικά χωρίς σημασία. Την επόμενη μέρα που ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την πολιτική της Αυστρίας, το Γερμανικό-Αυστριακό Εθνικό Συμβούλιο ανακήρυξε τη Δημοκρατία της Γερμανικής Αυστρίας. Ο Κάρολι ακολούθησε το παράδειγμά του στις 16 Νοεμβρίου, ανακηρύσσοντας τη Λαϊκή Δημοκρατία της Ουγγαρίας.
Η Συνθήκη του Σαιν-Ζερμάν-αν-Λαι (μεταξύ των νικητών του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της Αυστρίας) και η Συνθήκη του Τριανόν (μεταξύ των νικητών και της Ουγγαρίας) ρύθμισαν τα νέα σύνορα της Αυστρίας και της Ουγγαρίας. Οι Σύμμαχοι δέχθηκαν χωρίς συζήτηση οι εθνικές μειονότητες που το ήθελαν να εγκαταλείψουν την Αυστρία και την Ουγγαρία και επίσης τους επέτρεψαν να προσαρτήσουν σημαντικά τμήματα γερμανόφωνων και ουγγρόφωνων περιοχών. Το αποτέλεσμα ήταν η Δημοκρατία της Αυστρίας να χάσει περίπου το 60% της επικράτειας της παλαιάς Αυστριακής Αυτοκρατορίας. Επίσης υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τα σχέδιά της για ένωση με τη Γερμανία, καθώς δεν επιτρεπόταν να ενωθεί με τη Γερμανία χωρίς την έγκριση των Συμμάχων. Το ανασυσταθέν Βασίλειο της Ουγγαρίας, που είχε αντικαταστήσει τη δημοκρατική κυβέρνηση το 1920, έχασε περίπου το 72% του προπολεμικού εδάφους του Βασιλείου της Ουγγαρίας.
Οι αποφάσεις των εθνών της πρώην Αυστροουγγαρίας και των νικητών του Μεγάλου Πολέμου, που περιέχονταν στις βαρέως μονόπλευρες συνθήκες, είχαν καταστροφικές πολιτικές και οικονομικές επιπτώσεις. Η προηγουμένως ταχεία οικονομική ανάπτυξη της Δυαδικής Μοναρχίας προσγειώθηκε απότομα επειδή τα νέα σύνορα έγιναν σημαντικά οικονομικά εμπόδια. Όλες οι πρώην καθιερωμένες βιομηχανίες, καθώς και η υποδομή που τις στήριζε, είχαν σχεδιαστεί για να ικανοποιούν τις ανάγκες μιας εκτεταμένης χώρας. Το αποτέλεσμα ήταν οι χώρες που προέκυψαν να αναγκαστούν να κάνουν σημαντικές θυσίες για να μεταμορφώσουν τις οικονομίες τους. Οι συνθήκες δημιούργησαν μεγάλη πολιτική ανησυχία. Αποτέλεσμα αυτών των οικονομικών δυσκολιών ήταν εξτρεμιστικά κινήματα να ενισχυθούν και να μην υπάρχει περιφερειακή υπερδύναμη στην κεντρική Ευρώπη.
Το νέο αυστριακό κράτος ήταν, τουλάχιστον στα χαρτιά, σε πιο επισφαλή βάση από την Ουγγαρία. Ενώ αυτό που απέμεινε από την Αυστρία ήταν μια ενιαία μονάδα για πάνω από 700 χρόνια, το συνένωνε μόνο η αφοσίωση στους Αψβούργους. Με την απώλεια του 60% της προπολεμικής επικράτειας της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, η Βιέννη ήταν πλέον αυτοκρατορική πρωτεύουσα χωρίς αυτοκρατορία που να την υποστηρίζει. Συγκριτικά η Ουγγαρία ήταν ένα έθνος και ένα κράτος εδώ και πάνω από 900 χρόνια. Ωστόσο μετά από μια σύντομη περίοδο αναταραχής και τον αποκλεισμό από τους Συμμάχους της ένωσης με τη Γερμανία, η Αυστρία καθιερώθηκε ως ομοσπονδιακή δημοκρατία. Παρά το προσωρινό Anschluss με τη Ναζιστική Γερμανία εξακολουθεί να επιβιώνει. Ο Αδόλφος Χίτλερ ανέφερε ότι όλοι οι "Γερμανοί" - όπως αυτός και οι άλλοι από την Αυστρία κλπ. - έπρεπε να ενωθούν με τη Γερμανία.
Ωστόσο η Ουγγαρία επλήγη σοβαρά από την απώλειας του 72% της επικράτειάς της, του 64% του πληθυσμού της και των περισσότερων φυσικών πόρων της. Η Λαϊκή Δημοκρατία της Ουγγαρίας ήταν βραχύβια και προσωρινά αντικαταστάθηκε από την κομμουνιστική Ουγγρική Σοβιετική Δημοκρατία. Τα ρουμανικά στρατεύματα εκδίωξαν το Μπέλα Κουν και την κομμουνιστική κυβέρνησή του κατά τον Ουγγροουμανικό Πόλεμο του 1919.
Το καλοκαίρι του 1919 ένας Αψβούργος, ο Αρχιδούκας Ιωσήφ Αύγουστος, έγινε αντιβασιλιάς, αλλά αναγκάστηκε να παραιτηθεί μετά από μόλις δύο εβδομάδες, όταν κατέστη προφανές ότι οι Σύμμαχοι δεν θα τον αναγνώριζαν. Τέλος τον Μάρτιο του 1920 οι βασιλικές δυνάμεις ανατέθηκαν σε έναν αντιβασιλιά, τον Μίκλος Χόρτι, ο οποίος ήταν ο τελευταίος αρχιναύαρχος του Αυστροουγγρικού Ναυτικού και είχε βοηθήσει στην οργάνωση των αντεπαναστατικών δυνάμεων. Η κυβέρνησή του υπέγραψε τη Συνθήκη του Τριανόν, εν μέσω διαμαρτυριών, στις 4 Ιουνίου 1920 στο Ανάκτορο του Γκραν Τριανόν στις Βερσαλλίες της Γαλλίας.
Τον Μάρτιο και πάλι τον Οκτώβριο του 1921 απέτυχαν σπασμωδικές απόπειρες του Καρόλου να ανακτήσει τον θρόνο στη Βουδαπέστη. Ο αρχικά διστακτικός Χόρτι, αφού δέχτηκε απειλές παρέμβασης από τις Συμμαχικές Δυνάμεις και τις γειτονικές χώρες, αρνήθηκε τη συνεργασία του. Λίγο αργότερα η ουγγρική κυβέρνηση ακύρωσε τη Δογματική Επικύρωση, εκθρονίζοντας ουσιαστικά τους Αψβούργους. Δύο χρόνια αργότερα η Αυστρία ψήφισε τον "Νόμο των Αψβούργων", που όχι μόνο εκθρόνισε τους Αψβούργους αλλά απαγόρευσε στον Κάρολο να επιστρέψει ξανά στην Αυστρία.
Στη συνέχεια οι Βρετανοί πήραν υπό κράτηση τον Κάρολο και τον απομάκρυναν, μαζί με την οικογένειά του, στο νησί Μαδέρα της Πορτογαλίας, όπου πέθανε το επόμενο έτος (1922).
Διάδοχα κράτη
Τα ακόλουθα διάδοχα κράτη σχηματίστηκαν (εν όλω ή εν μέρει) στα εδάφη της πρώην Αυστροουγγαρίας:
Αυστροουγγρικά εδάφη αποδόθηκαν επίσης στο Βασίλειο της Ρουμανίας και στο Βασίλειο της Ιταλίας. Το Πριγκιπάτο του Λίχτενσταϊν, που προηγουμένως επιζητούσε την προστασία της Βιέννης, σχημάτισε μια τελωνειακή και αμυντική ένωση με την Ελβετία και υιοθέτησε το ελβετικό νόμισμα αντί του αυστριακού. Τον Απρίλιο του 1919 το Φόραρλμπεργκ – η δυτικότερη επαρχία της Αυστρίας – ψήφισε με μεγάλη πλειοψηφία να ενωθεί με την Ελβετία, αλλά τόσο οι Ελβετοί όσο και οι Σύμμαχοι αγνόησαν αυτό το αποτέλεσμα.
Εδαφική κληρονομιά
Αυτοκρατορία της Αυστρίας :
Βασίλειο της Ουγγαρίας:
Αυστροουγγρική Συγκυριαρχία
Κτήσεις της Αυστροουγγρικής Μοναρχίας
Άλλες περιοχές της Ευρώπης είχαν αποτελέσει κάποτε τμήμα της μοναρχίας των Αψβούργων, αλλά τις είχε χάσει πριν τη διάλυσή της το 1918. Σημαντικά παραδείγματα είναι οι περιφέρειες της Λομβαρδίας και του Βένετο στην Ιταλία, η Σιλεσία στην Πολωνία, το μεγαλύτερο μέρος της Σερβίας, καθώς και τμήματα της βόρειας Ελβετίας και της νοτιοδυτικής Γερμανίας.
Σημαίες
Παρ'όλο που η Αυστροουγγαρία δεν είχε κοινή εθνική σημαία, υπήρχε κοινός θυρεός για το πολεμικό ναυτικό και εμπορική σημαία (η οποία θεσπίστηκε το 1869).
Θυρεοί
Ο δικέφαλος αετός της Αψβουργικής δυναστείας χρησιμοποιήθηκε ως θυρεός της Αυστροουγγαρίας από το 1867 έως το 1915. Το 1915 υιοθετήθηκε ένας νέος θυρεός που συνδύαζε τον θυρεό των δύο τμημάτων της αυτοκρατορίας και τον θυρεό της Αψβουργικής δυναστείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αυστροουγγαρια Κατηγορία:Πρώην μοναρχίες της Ευρώπης Κατηγορία:Πρώην αυτοκρατορίες της Ευρώπης Κατηγορία:Επακόλουθα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Γκέτο του Μπιαουίστοκ
Το Γκέτο του Μπιαουίστοκ (getto w Białymstoku) ήταν ναζιστικό γκέτο που δημιουργήθηκε από τη γερμανική Σούτσσταφφελ μεταξύ 26 Ιουλίου και αρχές Αυγούστου 1941 στη νεοσύστατη Περιοχή Μπιαουίστοκ εντός της κατεχόμενης Πολωνίας. Περίπου 50.000 Εβραίοι από την περιοχή του Μπιαουίστοκ και της γύρω περιοχής περιορίστηκαν σε μια μικρή περιοχή της πόλης, η οποία μετατράπηκε σε πρωτεύουσα της περιοχής. Το γκέτο χωρίστηκε στα δύο από τον ποταμό Μπιάουα που το διασχίζει (βλ. χάρτη). Οι περισσότεροι κρατούμενοι δούλευαν στις επιχειρήσεις καταναγκαστικής εργασίας για τη γερμανική πολεμική προσπάθεια, κυρίως σε μεγάλες εταιρείες κλωστοϋφαντουργίας, υποδημάτων και χημικών που λειτουργούσαν εντός και εκτός των συνόρων της. Το γκέτο εκκαθαρίστηκε τον Νοέμβριο του 1943. Οι κάτοικοί του μεταφέρθηκαν με τρένα του Ολοκαυτώματος στο στρατόπεδο εξόντωσης του Μαϊντάνεκ και στο στρατόπεδο εξόντωσης της Τρεμπλίνκα. Μόνο μερικές εκατοντάδες επέζησαν από τον πόλεμο, είτε κρύφτηκαν στον πολωνικό τομέα της πόλης, δραπέτευσαν μετά την Εξέγερση του Γκέτο του Μπιαουίστοκ, είτε επιζώντας από τα στρατόπεδα.
Ιστορικό
Πριν από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο πληθυσμός του Μπιαουίστοκ (με πάνω από 91.000 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 1931) ήταν κατά 43% Εβραίοι. Υπήρχαν δύο εβραϊκοί κινηματογράφοι στην πόλη, αρκετές εβραϊκές εφημερίδες, αθλητικοί σύλλογοι, εξέχοντα πολιτικά κόμματα και μια εβραϊκή βιβλιοθήκη με πάνω από 10.000 βιβλία. Η πολιτιστική ζωή ανθούσε. Το Μπιαουίστοκ καταλήφθηκε από τη Βέρμαχτ στις 15 Σεπτεμβρίου 1939, κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία και μία εβδομάδα αργότερα παραδόθηκε στον Κόκκινο Στρατό που επιτέθηκε από την Ανατολή, σύμφωνα με τη Γερμανική-Σοβιετική Συνοριακή Συνθήκη. Στις 1–2 Νοεμβρίου 1939, το προπολεμικό Βοεβοδάτο Μπιαουίστοκ (1919-1939), μαζί με πάνω από το ήμισυ της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας, προσαρτήθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση, αποτελώντας μέρος της Λευκορωσικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας. Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής κατοχής, εβραϊκές εταιρείες και καταστήματα έκλεισαν και τα εβραϊκά κοινωνικά, εκπαιδευτικά και πολιτικά ιδρύματα θεωρήθηκαν παράνομα. Επιπλέον, πολλοί Εβραίοι και Πολωνοί «καπιταλιστές» απελάθηκαν από τις σοβιετικές αρχές στη Σιβηρία. Χιλιάδες Εβραίοι πρόσφυγες συνέρρευσαν από τη γερμανική ζώνη της κατεχόμενης Πολωνίας. Η πόλη παρέμεινε στα χέρια των Σοβιετικών μέχρι τον Ιούνιο του 1941.
Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα και γερμανικές θηριωδίες
δεξιά|μικρογραφία| Εβραίοι του Μπιαουίστοκ που αναγκάστηκαν από τους Γερμανούς να σκουπίζουν δρόμους, Ιούνιος 1941 Η Ναζιστική Γερμανία επιτέθηκε στη Σοβιετική Ένωση (Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα) στις 22 Ιουνίου 1941 και η Βέρμαχτ κατέλαβε το Μπιαουίστοκ στις 26–27 Ιουνίου. Την ίδια μέρα έφτασε το Αστυνομικό Τάγμα 309, που είχε ως αποστολή να προκαλέσει τρόμο στην εβραϊκή κοινότητα. Η πρώτη μαζική δολοφονία Πολωνοεβραίων πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της λεγόμενης «Κόκκινης Παρασκευής» της 27ης Ιουνίου 1941, που κόστισε τη ζωή σε έως και 2.200 θύματα. Η Μεγάλη Συναγωγή ραντίστηκε με βενζίνη και πυρπολήθηκε με περίπου 700 έως και 1.000 Εβραίους άνδρες κλεισμένους σε αυτήν και κάηκε με μια χειροβομβίδα πεταμένη μέσα. Οι δολοφονίες έγιναν μέσα στα σπίτια της εβραϊκής γειτονιάς Τσανάικι και στο πάρκο, που διήρκησε μέχρι το βράδυ. Την επόμενη μέρα, περίπου 20-30 βαγόνια με πτώματα μεταφέρθηκαν σε νέους ομαδικούς τάφους που είχαν ανασκαφεί με γερμανική εντολή κατά μήκος της οδού Σοσνόβα έξω από το κέντρο της πόλης. Ο Ταγματάρχης Ερνστ Βάις του 309ου Τάγματος μέθυσε και αργότερα ισχυρίστηκε ότι δεν γνώριζε τίποτα για το τι είχε συμβεί. Η επίσημη αναφορά που υποβλήθηκε από τους αξιωματικούς του στον Στρατηγό Γιόχαν Πφλούγκμπαϊλ της 221ης Μεραρχίας Ασφαλείας (Βέρμαχτ), στην οποία υπαγόταν το τάγμα, ήταν παραποιημένη.
Την Επιχείρηση Άκτιον ακολούθησε η δολοφονία περίπου 300 Εβραίων διανοουμένων, οι οποίοι μεταφέρθηκαν με φορτηγά στα χωράφια του Πιετράσε στις 3 Ιουλίου. Το 39ο Τάγμα αναχώρησε για την Μπιαουοβιέζα και αντικαταστάθηκε από το 316ο και 322ο Τάγματα Αστυνομίας του Κέντρου Αστυνομικού Συντάγματος και έλαβε εντολή να συλλέξει περισσότερους Εβραίους. Στις 12–13 Ιουλίου 1941, ένας μαζικός πυροβολισμός από τα δύο τάγματα που ονομάστηκε «Μαύρο Σάββατο» έλαβε χώρα στα περίχωρα του Μπιαουίστοκ. Υπολογίζεται ότι πάνω από 3.000 Εβραίοι που μπήκαν στο δημοτικό στάδιο – τους οποίους επισκέφτηκε ο ίδιος ο Έριχ φον ντεμ Μπαχ-Ζελέφσκι – απομακρύνθηκαν και σκοτώθηκαν σε αντιαρματικά χαρακώματα. Συνολικά πάνω από 5.500 Εβραίοι του Μπιαουίστοκ πυροβολήθηκαν τις πρώτες εβδομάδες της γερμανικής κατοχής το καλοκαίρι του 1941.
Δημιουργία
Το γκέτο δημιουργήθηκε επίσημα στις 26 Ιουλίου 1941, με εντολή των γερμανικών στρατιωτικών αρχών. Η μεταφορά των Εβραίων σε καθορισμένη περιοχή διεκπεραιώθηκε από τη Γιούντενρατ (που σχηματίστηκε στις 30 Ιουνίου). Όλοι οι Πολωνοί που ζούσαν εκεί έλαβαν εντολή να φύγουν. Έως και τρεις εβραϊκές οικογένειες τοποθετήθηκαν σε μονόκλινα δωμάτια χωρισμένα με κουρτίνες. Αρχικά υπήρχαν δύο πύλες που οδηγούσαν έξω από το γκέτο, μία στην Γιουροβιέτσκα και μία στην οδό Κουπιέτσκα. Το γκέτο περιλάμβανε τις οδούς Λιπόβα, Πσέγιαζντ, Πολέσκα και Σιενκιεβίτσα. Έκλεισε από έξω την 1η Αυγούστου 1941, με 43.000 ανθρώπους εγκλωβισμένους μέσα. Η Γιούντενρατ, αποτελούμενη από 24 Εβραίους, πραγματοποίησε την πρώτη της συνάντηση στις 2 Αυγούστου και δημιούργησε 13 περιοχές χωρισμένες σε τμήματα. Ο Εφραίμ Μπάρας, ένας μηχανολόγος μηχανικός ηλικίας 49 ετών, εξελέγη ως εν ενεργεία πρόεδρος. Το Συμβούλιο προήδρευσε ο Ραβίνος Γκεντάλια Ρόζενμαν. Οι κουζίνες με σούπα δημιουργήθηκαν, μαζί με αναρρωτήρια, σχολεία, Εβραϊκή Αστυνομία των Γκέτο, λουτρά και άλλες ανέσεις. Η Γιούντενρατ προώθησε τη σκληρή δουλειά ως κλειδί για την επιβίωση. Η κύρια υποχρέωσή της ήταν να παρέχει ποσοστώσεις εργατών για τους Γερμανούς. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα το γκέτο αυξήθηκε σε πάνω από 50.000 Εβραίους αιχμαλώτους. Περιβαλλόταν από έναν ξύλινο τοίχο με συρματόπλεγμα, με τρεις εισόδους επανδρωμένες από την Εβραϊκή Αστυνομία υπό την επίβλεψη των Γερμανών. Με τη βοήθεια της Γιούντενρατ ιδρύθηκαν εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας και όπλων. Οι μερίδες τροφίμων τηρήθηκαν αυστηρά.
Οι πρώτες απελάσεις
Τον Σεπτέμβριο του 1941, οι ναζιστικές αρχές διακήρυξαν ότι ο αριθμός των Εβραίων στο Μπιαουίστοκ ήταν πολύ μεγάλος και διέταξαν τη μερική απέλασή τους στο κοντινό Προυζάνι (τώρα στη Λευκορωσία). Η Γιούντενρατ ετοίμασε τη λίστα των ατόμων. Οι απελάσεις ξεκίνησαν στις 18 Σεπτεμβρίου και συνεχίστηκαν για ένα μήνα. Οι πιο αδύναμοι και οι φτωχότεροι Εβραίοι που αριθμούσαν πάνω από 4.500 απελάθηκαν, άλλοι δωροδόκησαν για να βγουν από τη λίστα, με υπέρογκα χρηματικά ποσά που πληρώθηκαν στους υπαλλήλους της Γιούντενρατ. Μέχρι τις 18 Ιανουαρίου 1942 ο αριθμός των στελεχών του Συμβουλίου (όλων των επιπέδων) είχε αυξηθεί σε 1.600 και σε 4.000 τον Ιούνιο, κυρίως λόγω των ειδικών μπόνους και κουπονιών που έλαβαν για κρέας, όσπρια, μαρμελάδα, σαπούνι, αλεύρι και μεγάλες ποσότητες κάρβουνου για το χειμώνα. Ταυτόχρονα, οι μερίδες τροφίμων για το σύνολο του πληθυσμού μειώθηκαν δραστικά, πρώτα στα 500 γραμμάρια ψωμιού την ημέρα και στη συνέχεια στα 300 γραμμάρια, με αποτέλεσμα την αχαλίνωτη πείνα. Σύμφωνα με τα λόγια της επιζήσασας Ρίβα Σίντερ, το γκέτο έγινε συνώνυμο με «ταπεινωτική καταπίεση, πυροβολισμούς και απαγχονισμούς». Το λαθρεμπόριο τροφίμων από την έξω πλευρά τιμωρούνταν με θάνατο. Τον Δεκέμβριο του 1941 ιδρύθηκε μια εβραϊκή αντιστασιακή οργάνωση. Επικεφαλής του ήταν οι Ταντέους Γιακουμπόφσκι και Νιούρα Τσερνιακόφσκα. Η Ρίβα υπηρέτησε ως γραμματέας της. Άκουγαν ραδιοφωνικές εκπομπές, έγραψαν ανακοινώσεις και λειτουργούσαν μια μηχανή αντιγραφής. Επίσης, έκαναν δολιοφθορές στα εργοστάσια.
Περαιτέρω απελάσεις και εξέγερση
μικρογραφία| Τηλεγράφημα των [[Γερμανικοί Κρατικοί Σιδηρόδρομοι|Γερμανικών Κρατικών Σιδηροδρόμων σχετικά με την τελευταία μεταφορά 35 φορτηγών αυτοκινήτων από το Μπιαουίστοκ στο στρατόπεδο εξόντωσης Τρεμπλίνκα στις 18 Αυγούστου 1943. Ήταν η τελευταία αναχώρηση πριν από το κλείσιμο του στρατοπέδου.]] Στις 5–12 Φεβρουαρίου 1943, η πρώτη ομάδα περίπου 10.000 Εβραίων του Μπιαουίστοκ συγκεντρώθηκε από τα κινητά τάγματα για τη μαζική «εκκένωση» του γκέτο. Στάλθηκαν στα τρένα του Ολοκαυτώματος στο θάνατο στο στρατόπεδο εξόντωσης Τρεμπλίνκα. Άλλα 2.000 θύματα, πολύ αδύναμα ή άρρωστα για να φτάσουν γρήγορα στα βαγόνια πυροβολήθηκαν επί τόπου. Εν τω μεταξύ, περίπου 7.600 κρατούμενοι μεταφέρθηκαν σε ένα νέο κεντρικό στρατόπεδο διέλευσης εντός της πόλης για περαιτέρω επιλογή. Όσοι ήταν ικανοί να εργαστούν στάλθηκαν στο Στρατόπεδο εξόντωσης Μαϊντάνεκ. Στο Μαϊντάνεκ, μετά από άλλη εξέταση για την ικανότητα εργασίας, μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Πονιατόβα, στο Μπλίζιν, καθώς και στο στρατόπεδο εργασίας και εξόντωσης του Άουσβιτς. Όσοι θεωρούνταν πολύ αδυνατισμένοι για να εργαστούν δολοφονήθηκαν στους θαλάμους αερίων του Μαϊντάνεκ. Περισσότερα από 1.000 παιδιά Εβραίων στάλθηκαν πρώτα στο Γκέτο του Τερέζιενσταντ στη Βοημία και μετά στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου, όπου σκοτώθηκαν. Μόνο λίγους μήνες αργότερα, ως μέρος της Επιχείρησης Ράινχαρντ, στις 16 Αυγούστου 1943 το γκέτο δέχθηκε επιδρομή από συντάγματα των γερμανικών SS με εθελοντές Ουκρανούς, Εσθονούς, Λετονούς και Λευκορώσους, γνωστούς ως Τραβνίκι, με στόχο την τελική καταστροφή του γκέτο. Αντιμέτωποι με τις τελικές απελάσεις, όταν εγκαταλείφθηκε κάθε ελπίδα για επιβίωση, το εβραϊκό υπόγειο κίνημα οργάνωσε την Εξέγερση του Γκέτο του Μπιαουίστοκ. Τη νύχτα της 16ης Αυγούστου 1943, αρκετές εκατοντάδες Πολωνοεβραίοι ξεκίνησαν μια ένοπλη εξέγερση ενάντια στα στρατεύματα που εκτελούσαν την εκκαθάριση του γκέτο.
Ο επιζών του Ολοκαυτώματος και μεταπολεμικός ιστορικός, Σίμον Ντάτνερ, έγραψε: «Ο αποκλεισμός του γκέτο διήρκεσε έναν ολόκληρο μήνα και στις 15 Σεπτεμβρίου 1943, μετά το σβήσιμο της τελευταίας από τις φλόγες της αντίστασης, οι μονάδες των SS υποχώρησαν». Το τελικό στάδιο των μαζικών απελάσεων ξεκίνησε. Μόνο μερικές δεκάδες Εβραίοι κατάφεραν να δραπετεύσουν και να ενταχθούν σε διάφορες αντάρτικες ομάδες, συμπεριλαμβανομένων των Σοβιετικών, στην περιοχή του Μπιαουίστοκ. Ο Κόκκινος Στρατός κατέλαβε το Μπιαουίστοκ τον Αύγουστο του 1944.
Κατά τη διάρκεια της ιστορίας του γκέτο, υπήρξαν αρκετές αποδράσεις Εβραίων, καθώς και προσπάθειες διάσωσης από ντόπιους Πολωνούς εθνικούς. Οι Δίκαιοι των Εθνών που βοήθησαν τους Εβραίους του Γκέτο του Μπιαουίστοκ περιλάμβαναν την οικογένεια Σκάλσκι, την οικογένεια Σμόλκο, την οικογένεια Μπούρντα, την οικογένεια Τσιζικόφσκι και τον Γιαν Καλίστσουκ. Δεν ήταν όλες οι προσπάθειες διάσωσης επιτυχείς, καθώς ο Χένρικ Μπούσκο ήταν μεταξύ εκείνων που δολοφονήθηκαν από τους Γερμανούς για τις προσπάθειες διάσωσης του.
Περαιτέρω ανάγνωση
Μπιαουιστοκ
Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ
Η Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ είναι μία από τις ακαδημαϊκές σχολές του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ.
Ίδρυση
Ο Τζων Θόρτον Κίρκλαντ είναι ο ιδρυτής της Θεολογικής Σχολής του Χάρβαρντ το 1819. Τότε οι θεολογικές σπουδές συστηματοποιούνται. Οι πρώτοι που ενίσχυσαν οικονομικά τη σχολή ήταν οι Αντιτριαδικοί (unitarians) Οι κλάδοι που διαμορφώθηκαν ήταν πέντε: Φυσική Αποκάλυψη, Εβραϊκά, Κριτική της Βίβλου, Εκκλησιαστική Ιστορία, Ποιμαντική θεολογία. Από το 1826 εισάγεται η γνώση της γερμανικής γλώσσας και αρχίζει η επιρροή της γερμανικής θεολογίας και κριτικής έρευνας. Η αλλαγή του προσανατολισμού της σχολής προς την αυστηρή επιστημονική και ιστορική έρευνα υπαγορεύθηκε από τις πολιτικές,κοινωνικές και πνευματικές συνθήκες της εποχής: αμερικανικός εμφύλιος πόλεμος, οι Γερμανόθεν νέες ιδέες, η θεωρία της εξέλιξης, η ανάπτυξη της φυσιοκρατικής φιλοσοφίας. Η περίοδος 1840-1880 χαρακτηρίζεται από έλλειψη πρωτοτυπίας και δημιουργικότητας: συντίθεται φιλοσοφία και θεολογία. Από το 1880 και μετά η έμφαση δίδεται στην ιστορική μέθοδο έρευνας. Το 1908 η Θεολογική Σχολή του Andover ενώνεται με την Θεολογική Σχολή του Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ προσδίδοντάς της περισσότερο κύρος, ενώ την ίδια χρονιά εκδίδεται το περιοδικό Harvard Theological Review. Το 1918 με πρωτοβουλία της σχολής συνεκλήθη συνέδριο των Θεολογικών Σχολών ΗΠΑ και Καναδά καταλήγοντας στην ίδρυση της οργάνωσης των Αμερικανικών Θεολογικών Σχολών American Association of Theological School Το 1926 έληξε η σύνδεση της Σχολής Andover με εκείνη του Χάρβαρντ. Μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο έγινε ανασυγκρότηση της Σχολής με το διορισμό νέων καθηγητών όπως του Πάουλ Τίλλιχ, του Γεώργιου Φλορόφσκι και του Μίλτωνα Ανάστο Νέα ερευνητικά κέντρα και νέες πανεπιστημιακές έδρες συστήνονται, όπως για τη μελέτη των θρησκειών και της ρωμαιοκαθολικής σκέψεως, αντιστοίχως.
Πηγές
Κατηγορία:Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ
1992
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Τομά Λεμάρ
Ο Τομά Λεμάρ (12 Νοεμβρίου 1995) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για λογαριασμό της Ατλέτικο Μαδρίτης και της εθνικής ομάδας της Γαλλίας. Είναι γνωστός για την ευελιξία του, αγωνιζόμενος και στα δύο πτερά, πέρα από το κέντρο. Χαρακτηρίζεται από την τρίμπλα και την ικανότητά του να πασάρει καθώς και για το αριστερό του πόδι.
Ο Λεμάρ εκπροσώπησε τη Γαλλία με τις εθνικές ομάδες Κ17 με K21 και πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική αντρών το 2016. Ήταν μέλος της ομάδας η οποία κατέκτησε το παγκόσμιο κύπελλο το 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΜ Καέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA
Κοκκίνι Κέρκυρας
Το κλίμα είναι υγρό και ξηρό, με αποτέλεσμα την περίοδο του χειμώνα να κάνει παγωνιά και τσουχτερό κρύο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Καρλάιλ Γκλιν
Ο Σερ Καρλάιλ Γκλιν (Sir Carlyle Robert Glean, Sr., 11 Φεβρουαρίου 1932 - 21 Δεκεμβρίου 2021) ήταν πολιτικός από τη Γρενάδα και Γενικός Κυβερνήτης της χώρας από τις 27 Νοεμβρίου του 2008 ως τις 7 Μαΐου 2013. Καταγόταν από την Γκουγιάβε (στον Άγιο Ιωάννη). Είναι ο δεύτερος γενικός κυβερνήτης με καταγωγή από την ενορία του Αγίου Ιωάννη.
Από το 1990 ως το 1995, οπότε και αποσύρθηκε από την πολιτική, ήταν υπουργός Παιδείας.
Γενικός Κυβερνήτης
Στις 18 Νοεμβρίου του 2008 η Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ όρισε νέο Γενικό Κυβερνήτη τον Γκλιν. Η ορκωμοσία του, που είχε προγραμματιστεί για την επόμενη ημέρα, αναβλήθηκε για τις 27 Νοεμβρίου του 2008. Την ημέρα αυτή ο Γκλιν ανέλαβε πέμπτος Κυβερνήτης στην ιστορία της χώρας, διαδεχόμενος τον αποχωρήσαντα έπειτα από 13 χρόνια, Σερ Ντάνιελ Ουίλιαμς.
Τον Μάιο του 2013 τον διαδέχτηκε στο αξίωμα η Σεσίλ Λα Γκρενάντ. Απεβίωσε σε ηλικία 89 ετών στις 21 Δεκεμβρίου 2021.
Παραπομπές
Γκλιν
Μαρία Πίτα
Η Μαρία Μαγιόρ Φερνάντεθ ντε Κάμαρα ι Πίτα (María Mayor Fernández de Cámara y Pita, 1565 - 1643), περισσότερο γνωστή ως Μαρία Πίτα, ήταν ηρωίδα της Γαλικίας που πολέμησε το 1589 ενάντια στους Άγγλους για την υπεράσπιση της Κορούνια στη Βορεια Ισπανία.
Η υπεράσπιση της Κορούνια
Το 1589 ο Άγγλος ναύαρχος Φράνσις Ντρέικ, υπό τις εντολές της βασίλισσας της Αγγλίας, Ελισάβετ Α΄, επιτέθηκε στην Κορούνια με σκοπό να αποσπάσει εδάφη από την Πορτογαλία. Κατά την διάρκεια της μάχης σκοτώθηκε ο Γαλίκιος διοικητής της Κορούνια, Γκριγκόριο ντε Ροκαμούνδε που ήταν σύζυγος της Μαρία Πίτα. Εκείνη τότε οργισμένη άρπαξε το λάβαρο ενός Άγγλου στρατιώτη που προσπαθούσε να ανέβει στο τείχος της πόλης και με αυτό, χρησιμοποιώντας το σαν λόγχη, σκότωσε τον Άγγλο αξιωματικό που ηγούνταν της αγγλικής επίθεσης και ήταν αδερφός του Φράνσις Ντρέικ. Σύμφωνα με την παράδοση η Μαρία Πίτα ανέβηκε στις επάλξεις και φώναξε: «όποιος έχει τιμή, ας με ακολουθήσει».Αυτό έσπασε το ηθικό των Άγγλων και υποχώρησαν. Μετά τη μάχη η Μαρία Πίτα βήθησε στη συλλογή των νεκρών και στην περίθαλψη των τραυματιών.
Εκτός από τη Μαρία Πίτα στην υπεράσπιση της Κορούνια συμμετείχαν και άλλες γυναίκες, ανάμεσα στις οποίες και η Ινές ντε Μπεν που τραυματίστηκε στη μάχη.
Η Μαρία Πίτα παντρεύτηκε συνολικά τέσσερις φορές και έκανε τέσσερα παιδιά και ο Γκριγκόριο ντε Ροκαμούνδε ήταν ο τέταρτος σύζυγός της. Όταν έμεινε χήρα από τον τελευταίο της άντρα, ο βασιλιάς της Ισπανίας και Πορτογαλίας Φίλιππος Β΄, της απένειμε τιμητική σύνταξη που αντιστοιχούσε σε εκείνη ενός σημαιοφόρου του στρατού συν πέντε εσκούδα το μήνα (που αργότερα αυξήθηκαν σε δέκα) ενώ της έδωσε και άδεια να εξάγει μουλάρια από την Πορτογαλία στην Ισπανία. Επίσης, εξαιρέθηκε από την υποχρέωση να φιλοξενεί στρατιώτες στο σπίτι της.
Στην Κορούνια σήμερα υπάρχει μουσείο για την Μαρία Πίτα που στεγάζεται στο σπίτι της ενώ μία πλατεία έχει ονομαστεί προς τιμήν της και εκεί έχει ανεγερθεί άγαλμα 3,30 μέτρων ή, αν συμπεριλάβουμε και το βάθρο, 9 μέτρων. Σε αυτό εμφανίζεται η Μαρία Πίτα να κραδαίνει την αυτοσχέδια λόγχη της ενώ με το άλλο χέρι κρατά το άψυχο σώμα του συζύγου της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Ισπανίας Κατηγορία:Πολεμίστριες Κατηγορία:Γαλικία Κατηγορία:Ιστορία της Πορτογαλίας
Βαλεντίνος
Ο Βαλεντίνος (ή Ουαλεντίνος) ήταν Αιγύπτιος γνωστικός του 2ου μ.Χ. αιώνα και ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους του χριστιανίζοντος Γνωστικισμού, ιδρυτής του συστήματος του Βαλεντινιανισμού.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αίγυπτο περίπου το 100 μ.Χ. και μορφώθηκε επί Αδριανού (117-138) στην Αλεξάνδρεια, όπου δίδαξε το σύστημα του, και ταξίδεψε στη Ρώμη (135), στην Εκκλησία της οποίας προσπάθησε να σταδιοδρομήσει χωρίς επιτυχία. Εκεί τελικά δημιούργησε δική του εκκλησία και σχολή, στην οποία δίδαξε μέχρι την εποχή του Ανίκητου (154-165) και κατόπιν επισκέφθηκε την Κύπρο όπου αφού συνέστησε ισχυρή ομάδα μαθητών, πέθανε.
Χάρη στα διανοητικά του χαρίσματα, και στη γνώση της ελληνικής φιλοσοφίας, από την οποία επηρεάσθηκε, χρησιμοποίησε την Καινή Διαθήκη και δίδαξε με τρόπο τέτοιο, ώστε να δημιουργήσει στους κόλπους της Εκκλησίας μία σημαντική κρίση, στην έξοδο από την οποία βοήθησε πολύ ο Ειρηναίος, στον οποίο οφείλεται η πρώτη περιγραφή και προσπάθεια αναίρεσης του συστήματος του Βαλεντίνου.
Οι γνώσεις που υπάρχουν σήμερα για τον ίδιο και τη γνωστική του σχολή, αντλούνται κυρίως από δύο εκκλησιαστικούς συγγραφείς:
Έργα
Στον Βαλεντίνο αποδίδονται διάφορα έργα (Επιστολές, Ομιλίες, Ψαλμοί κ.ά.) από τα όποια σώζονται μόνο αποσπάσματα. Υπάρχει πάντως ένα Γνωστικό κείμενο που ανακαλύφθηκε στο Ναγκ Χαμαντί της Αιγύπτου το 1945/46 και οι περισσότεροι των ειδικών ερευνητών ταυτίζουν με το Ευαγγέλιο της Αληθείας, το οποίο, όπως αναφέρει ο Ειρηναίος ("Κατά Αιρέσ." 3.11.9) θεωρούσαν οι οπαδοί του Βαλεντίνου σαν πέμπτο Ευαγγέλιο. Θεωρείται πιθανό ότι γράφτηκε στα μέσα ή προς το τέλος του δεύτερου αιώνα, ίσως από κάποιο μέλος της σχολής του Βαλεντίνου αν όχι από τον ίδιο, όπως υποστηρίζουν αρκετοί μελετητές.
Διδασκαλία
Κατά τον Βαλεντίνο, στην αρχή προϋπήρχε ένας Αιών (που στη γλωσσά των γνωστικών είναι τα ενδιάμεσα πνευματικά όντα, που γεφυρώνουν το χάσμα μεταξύ Θεού και ανθρώπου), ο Προπάτωρ που συνυπήρχε με την Έννοια ή Σιγή αποτελώντας την πρώτη συζυγία, από την οποία προήλθε άλλη συζυγία, ο Νους και η Αλήθεια. Από αυτήν προήλθε ο Λόγος και η Ζωή και από αυτούς, ο Άνθρωπος και η Εκκλησία. Βεβαίως ο όρος "πλήρωμα" είναι παλαιότερος του Βαλεντίνου και χρησιμοποιήθηκε από τον Γνωστικισμό με δυαρχικό περιεχόμενο όπου το "πλήρωμα του καλού" αντιτίθεται στο "πλήρωμα του κακού". Σύμφωνα με τους ερευνητές άλλωστε, ο Απόστολος Παύλος σε παρόμοιες απόψεις απαντούσε αναφέροντας για τον Ιησού ότι: Ο τελευταίος, τριακοστός Αιώνας στο σύστημα του Βαλεντίνου, που ήταν η Σοφία επαναστάτησε και άφησε τον σύζυγό της από επιθυμία να πλησιάσει τον Προπάτορα. Επανήλθε μεν στην τάξη, αλλά είχε γίνει ήδη η κακή αρχή, που μπορούσε να διατάραξει την τάξη του πληρώματος. Ο Προπάτορας καλείται να βοηθήσει και προστάζει το Νου να ζευγαρώσει με τη Σοφία. Από την ένωση τους γεννήθηκε ο Χριστός και το Άγιο Πνεύμα, οι δύο νέοι "Αιώνες". Μετά την επαναφορά της τάξης, το σύνολο του πληρώματος των αιώνων, δημιούργησε το Νέο Αιώνα, τον άζυγο Ιησού Σωτήρα. Αυτός διαχώρισε τη Σοφία από τα πάθη της και δημιουργήθηκε έτσι, η Ουράνια και Επίγεια Σοφία. Από τα σπέρματα αυτά προέκυψε ο Δημιουργός θεός της Παλαιάς Διαθήκης, πλάσμα ανάμεικτο από θεία και υλική φύση. Στη συνέχεια ο Δημιουργός έπλασε τον άνθρωπο από ύλη και ψυχή, ενώ η Αχαμώθ τον προίκισε με το πνεύμα, που έχει θεία προέλευση. Για να επανέλθουν πίσω στο πλήρωμα όλα τα ανώτερα πνευματικά στοιχεία, κατέβηκε στη Γη, απεσταλμένος του Πληρώματος, ο Ιησούς-Σωτήρας με επιπλέον σκοπό την καταστροφή του υλικού κόσμου (εκπύρωση) και την αποκατάσταση των πάντων. Καθώς κάποιοι δεν κατανόησαν το θείο μήνυμα του, δεν πήραν όλοι οι άνθρωποι μέρος στο λυτρωτικό του έργο και έτσι χωρίστηκαν σε υλικούς, που ήταν τα τέκνα του διαβόλου, σε ψυχικούς, που είχαν ελεύθερη βούληση και μπορούσαν να σωθούν ή να απολεσθούν, και στους πνευματικούς, που ήταν ανώτεροι όλων, προορισμένοι από τη φύση τους για τη σωτηρία. Αυτοί ήταν οι Γνωστικοί, οι οποίοι κατείχαν τη μυστική, θεία γνώση, και γνώριζαν τη θεία ιεραρχία.
Μαθητές
Ο Βαλεντίνος πέτυχε μεγάλη εξάπλωση της σχολής του με τη βοήθεια μάλιστα σπουδαίων μαθητών, οι οποίοι συχνά διαφοροποίησαν σε πολλά σημεία τη διδασκαλία του. Συγχρόνως όμως οι αρχαίες πηγές δεν κάνουν πάντοτε διάκριση μεταξύ των προσωπικών αντιλήψεων του Βαλεντίνου και των ιδεών των μαθητών του, οι γνωστότεροι από τους οποίους ήταν: ο Πτολεμαίος, ο Ηρακλέων, ο Φλωρίνος, ο Σεκούνδος, ο Ιούλιος Κασσιανός κ.ά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γνωστικισμός
Στρατηγίς Γωτωγώζ και Ελαβάκης
Η Στρατηγίς Γωτωγώζ και Ελαβάκης ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, από τα μικρά συνοριακά Θέματα που λέγονταν στρατηγίδες ή στρατηγάτα.
Η στρατηγίδα Γωτωγώζ (kotoroc'berd) και Ελαβάκης (Albak, σημερινό Τουρκικό Μπασκέλε, Başkale), περιελάμβανε τα δύο ομώνυμα κάστρα και ανήκε στα λεγόμενα "Αρμενιακά θέματα", δημιουργήθηκε με την προσάρτηση του Πριγκιπάτου του Βαασπρακάν στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία το 1019 ή 1021/22, και ο στρατηγός της ήταν υπόλογος στον Κατεπάνω της Βαασπρακανίας. Η στρατηγίς καταλήφθηκε από τους Τούρκους το 1071 μετά την Μάχη του Ματζικέρτ. Γνωστός στρατηγός αναφέρεται ο Βασίλειος το 1055-1070 περίπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα Κατηγορία:Βυζαντινή Αρμενία
Βίος Βαρλαάμ καί Ιωάσαφ
Βίος Βαρλαάμ καί Ιωάσαφ είναι αφήγηση της ζωής του Γκαουτάμα Βούδα στη χριστιανική μορφή. Η πιο διάσημη εκδοχή αποδίδεται στον Ιωάννη Δαμασκηνό. Το μυθιστόρημα διασκευασμένο στην αραβική, και τη περσική. Στην αραβική έκδοση ο Ιωάσαφ (Μποντισάτβα) έγινε μουσουλμάνος. Ο Μποντισάτβα(Γκαουτάμα Βούδα) έγινε χριστιανός άγιος. Η ελληνική διασκευή αποτέλεσε το πρότυπο για την σλαβική, αιθιοπική, αρμενική, και εβραϊκή έκδοση.
Παραπομπές
Κατηγορία:βουδισμός
We Are Domi
Οι We Are Domi, παλαιότερα γνωστοί ως Domi (στυλιστικά με όλα κεφαλαία), είναι ένα τσεχο-νορβηγικό συγκρότημα της ηλεκτροποπ που δημιουργήθηκε στο Λιντς του Ηνωμένου Βασιλείου το 2016. Το συγκρότημα αποτελείται από τη βασική τραγουδίστρια Dominika Hašková, τον κιθαρίστα Casper Hatlestad και τον keyboardist Benjamin Rekstad. Οι τρεις τους γνωρίστηκαν κατά τη διάρκεια των σπουδών τους στο Leeds College of Music.
Έχοντας κερδίσει την εθνική επιλογή της Τσεχίας, το ESCZ 2022 τον Δεκέμβριο του 2021, το συγκρότημα εκπροσώπησε την Τσεχία στον με το τραγούδι "Lights Off".
Ιστορία
Οι We Are Domi ιδρύθηκαν αρχικά ως ένα εφάπαξ έργο για να χρησιμεύσει ως εφεδρικό συγκρότημα του Hašková για μια εξεταστική συναυλία το 2016. Εκτός από τους Hašková, Hatlestad και Rekstad, περιελάμβανε τον Νορβηγό ντράμερ Jostein Braaten και τη Βρετανίδα keyboardist και δευτερεύουσα τραγουδίστρια Jemma Freese, που όλοι σπούδαζαν στο Leeds College of Music εκείνη την εποχή. Μετά το έργο, αποφάσισαν να συνεχίσουν να κάνουν μουσική μαζί. Το 2019 κυκλοφόρησε το ντεμπούτο τους single "Let Me Follow". Ο Braaten και η Freese αποχώρησαν αργότερα από το συγκρότημα. Το 2020, το συγκρότημα μετακόμισε από το Ηνωμένο Βασίλειο στην Πράγα της Τσεχίας.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2022
Το 2021, το συγκρότημα ανακοινώθηκε ως ένας από τους επτά συμμετέχοντες που θα συμμετείχαν στον μουσικό διαγωνισμό ESCZ 2022, ο οποίος χρησίμευσε ως η εθνική επιλογή της Τσεχίας για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2022. Ο νικητής καθορίστηκε με συνδυασμό ψήφων από μια διεθνή κριτική επιτροπή (50%), ψήφων από το διεθνές κοινό (25%) και ψήφων από το κοινό της Τσεχίας (25%). Οι ψηφοφορίες θα μπορούσαν να γίνουν μεταξύ 7 και 15 Δεκεμβρίου 2021 μέσω της επίσημης εφαρμογής του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision. Στις 16 Δεκεμβρίου 2021, το "Lights Off" των We Are Domi ανακηρύχθηκε νικητήριο τραγούδι, έχοντας λάβει συνολικά 21 βαθμούς.
Στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision στο Τορίνο, οι We Are Domi, εκπροσωπώντας την Τσεχία, ήταν οι τελευταίοι που εμφανίστηκαν στον δεύτερο ημιτελικό, κλείνοντας το σόου. Τερμάτισαν στην 4η θέση με 227 βαθμούς (συνδυασμός 102 βαθμών κριτικής επιτροπής και 125 βαθμών τηλεψηφοφορίας), που σημαίνει ότι προκρίθηκαν στον μεγάλο τελικό. Αυτή ήταν η τέταρτη φορά που η Τσεχία προκρίθηκε στον τελικό του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision. Οι We Are Domi άνοιξαν τον τελικό, ερμηνεύοντας πρώτοι από 25 χώρες. Τελικά, τερμάτισαν στην 21η θέση, με 38 βαθμούς (33 της κριτικής επιτροπής, 5 της τηλεψηφοφορίας).
Μέλη
Η Dominika Hašková είναι Τσέχο-Αμερικανίδα τραγουδίστρια, τραγουδοποιός και ηθοποιός. Γεννήθηκε στις 3 Μαΐου 1995 στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης από Τσέχους γονείς. Ο πατέρας της είναι ο γνωστός παίκτης χόκεϊ επί πάγου, ο Dominik Hašek, ο οποίος έπαιζε για τους Buffalo Sabers τη στιγμή της γέννησής της. Το 2010, η Hašková συμμετείχε στην πρώτη σεζόν του talent show Česko Slovensko má talent, φτάνοντας στον τελικό. Το 2013, έπαιξε το ρόλο της Florence Vassy στην τσέχικη εκδοχή του μιούζικαλ Chess.
Ο Casper Hatlestad και ο Benjamin Rekstad είναι Νορβηγοί μουσικοί και τραγουδοποιοί. Ο Hatlestad γεννήθηκε στις 8 Απριλίου 1994 και μεγάλωσε στο Σόλα κοντά στο Στάβανγκερ της Νορβηγίας. Για την εργασία για το μάστερ του, ανέπτυξε μια «κιθάρα δοξαριού» – μια κιθάρα που παίζεται με δοξάρι. Ο Rekstad γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου 1995 και μεγάλωσε στο Nesodden της Νορβηγίας. Οι Hatlestad και Rekstad υπήρξαν και οι δύο μέλη των συγκροτημάτων Skogmus and the Wardrobe Quintet, πριν ενταχθούν στους We Are Domi. Από το 2020, εργάζονται ως καθηγητές μουσικής στη Διεθνή Σχολή Μουσικής και Καλών Τεχνών στην Πράγα.
Lights Off
Το "Lights Off" είναι ένα τραγούδι σε ερμηνεία του τσεχο-νορβηγικού συγκροτήματος της ηλεκτροποπ, We Are Domi. Το τραγούδι εκπροσώπησε την Τσεχία στον στο Τορίνο της Ιταλίας.
Στίχοι
Οι στίχοι του "Lights Off" συζητούν την πράξη της μετάβασης από έναν χωρισμό. Το άνοιγμα του τραγουδιού δείχνει συναισθήματα λύπης και απόγνωσης, η τραγουδίστρια του συγκροτήματος Dominika τραγουδά για το πώς "έχασε την ψυχή της" ("lost her soul") και "ξέχασε τον δρόμο της" ("forgot her way"). Το ρεφρέν ενισχύει το θέμα των χωρισμών, κυρίως με τη γραμμή "πού είσαι τώρα όταν μου λείπεις, πλέεις στο περιφερειακό μου, πού είσαι;" ("where are you now when I miss you, you’re sailing around in my peripheral, where are you?"). Ο δεύτερος στίχος έχει ένα πιο ανεβαστικό και ισχυρό μήνυμα καθώς αναφέρει ότι είναι "μικρή αλλά δυνατή" ("small but mighty"). Αυτό το θετικό μήνυμα έρχεται σε αντίθεση με τον πειρασμό της να κλειστεί στον εαυτό της καθώς τραγουδά ότι θα "χτίσει ένα φρούριο" ("build a fortress") και "θα γίνει το τείχος" ("be the wall").
Στη Eurovision
Στις 25 Ιανουαρίου 2022, διεξήχθη κλήρωση κατανομής η οποία έβαλε κάθε χώρα που συμμετείχε στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2022 σε έναν από τους δύο ημιτελικούς, καθώς και σε ποιο μισό της παράσταση θα ερμήνευαν. Η Τσεχία διαγωνίστηκε στον δεύτερο ημιτελικό, που πραγματοποιήθηκε στις 12 Μαΐου 2022, η τελευταία από τις 18 χώρες που συμμετείχαν. Ήταν μία από τις 10 χώρες που έλαβαν αρκετές ψήφους για να προκριθούν στον τελικό του διαγωνισμού, όπου κληρώθηκε να εμφανιστεί στο πρώτο μισό του σόου και τοποθετήθηκαν ως η πρώτη συμμετοχή από τις 25. Κατατάχθηκαν στην 22η θέση από τις 25 συμμετοχές με 38 βαθμούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τσέχοι μουσικοί Κατηγορία:Συγκροτήματα Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2022
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Κ-19
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου Κάτω των 19 Ετών (αγγλικά: UEFA European Under-19 Championship) είναι μία ποδοσφαιρική διοργάνωση, η οποία διοργανώνεται κάθε χρόνο από την UEFA, με εξαίρεση την περίοδο 1984-1992, οπότε διεξαγόταν κάθε δεύτερο έτος. Η διοργάνωση λαμβάνει χώρα συνεχώς από το 1948. Η αρχική της ονομασία ήταν "Τουρνουά Νέων της FIFA" (FIFA junior tournament), μέχρι που η UEFA ανέλαβε τη διοργάνωση των αγώνων το 1955. Το 1980 ονομάστηκε "Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Κ-18" (κάτω των 18 ετών), European Under 18 Football Championship). Τη σημερινή του ονομασία έλαβε το 2002. Η διοργάνωση περιλαμβάνει τρεις φάσεις, την προκριματική, στην οποία συμμετέχουν 53 ομάδες, τη β΄ φάση των ομίλων με 24 ομάδες και την τελική φάση με 8 ομάδες.
Τουρνουά Νέων ΦΙΦΑ 1948–1954
* Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα με την καλύτερη διαφορά τερμάτων στο τουρνουά.
Τουρνουά Νέων ΟΥΕΦΑ
Το 1955 τη διοργάνωση ανέλαβε η UEFA αλλά τις δύο πρώτες χρονιές το τουρνουά περιλάμβανε μόνο φάση ομίλων, χωρίς τελική φάση για την ανάδειξη τελικού νικητή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοργανώσεις UEFA (εθνικές ομάδες) Κατηγορία:Διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις της Ευρώπης *
Φρανκ Ντεπέστελε
Ο Φράνκ Ντεπέστελε (γεννημένος στις 3 Σεπτεμβρίου 1977) είναι βέλγος παίκτης του βόλεϊ. Έχει ύψος 1.91 μέτρα και αγωνίζεται ως πασαδόρος. Είναι διεθνής με την Εθνική Βελγίου της οποίας έχει διατελέσει και αρχηγός. Έχει κερδίσει τις παρακάτω ατομικές διακρίσεις: Καλύτερος πασαδόρος στο Ευρωπαϊκό Τσάμπιονς Λιγκ, πολυτιμότερος παίκτης του Ελληνικού Πρωταθλήματος και αθλητής της χρονιά στο Βελγικό πρωτάθλημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟ Κατηγορία:Βέλγοι πετοσφαιριστές Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1900
Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900 στο Παρίσι διεξήχθη ένα και μοναδικό αγώνισμα γυμναστικής με συνολικά 16 ασκήσεις, όπου συμμετείχαν μόνον άνδρες αθλητές. Οι αγώνες διεξήχθησαν το διήμερο 29 και 30 Ιουλίου 1900. Συνολικά, έλαβαν μέρος 135 αθλητές από οκτώ χώρες.
Συμμετέχουσες χώρες
Οι οκτώ χώρες που συμμετείχαν είναι οι εξής (σε παρένθεση ο αριθμός των αθλητών):
Σύνοψη αποτελεσμάτων
Οι αθλητές της γυμναστικής εκτέλεσαν 16 ασκήσεις, κάποιες από αυτές σε δύο αγώνες. Η κάθε άσκηση βαθμολογούταν με άριστα τους 20 βαθμούς, έτσι η συνολική βαθμολογία οδηγούσε στο ανώτατο όριο των 320 βαθμών. Οι αγώνες στη φύση τους ήταν κυρίως γυμναστικής, αλλά περιλαμβανόταν επίσης μια σειρά από αθλήματα στίβου και η άρση βαρών.
Τελική κατάταξη
Πηγή: Sports Reference
Καταδυτικοί πίνακες
thumb|right|Καταδυτικοί πίνακες Με τον όρο καταδυτικοί πίνακες εννοούνται εκείνοι οι πίνακες που βοηθούν στον υπολογισμό της υπερβάλλουσας ποσότητας αζώτου στο σώμα ενός δύτη ή αυτοδύτη και βοηθούν στη διαχείριση των αυτόνομων ή μη κατάδυσεων, απλών ή επαναληπτικών.
Γενική θεώρηση
Μετά από κάθε κατάδυση το ανθρώπινο σώμα περιέχει υπερβάλλουσα ποσότητα αζώτου, η οποία ενδέχεται να αναπτύξει παθολογικές εκδηλώσεις της νόσου των δυτών αν δεν γίνει σωστή ανάδυση. Οι καταδυτικοί πίνακες μας βοηθούν να υπολογίσουμε το πλεονάζον άζωτο στους διαφορετικούς ιστούς του οργανισμού μας, και να καθορίσουμε όρια ασφάλειας, όσον αφορά το μέγιστο βάθος και χρόνο παραμονής μας στο βυθό κατά τη διάρκεια μιας κατάδυσης.
Τα πολλά και διαφορετικά πρότυπα καταδυτικών πινάκων αναπτύσσονται με βάσει μαθηματικών υπολογισμών, οι οποίοι προκύπτουν από τις διαφορετικές ταχύτητες απορρόφησης του αζώτου από τους διαφορετικής πυκνότητας ιστούς. Ουσιαστικά, δηλαδή, είναι μαθηματικά μοντέλα, τα οποία δεν ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες της υποκειμενικής φυσιολογίας του κάθε ξεχωριστού ατόμου.
Υπάρχουν πολλοί και διαφορετικοί πίνακες, οι οποίοι είναι δυνατόν να κατασκευαστούν βάσει υπολογισμών που προκύπτουν από αργές ή γρήγορες καθόδους και ανόδους και βοηθούν σε διαφορετικού είδους καταδύσεις. Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται στις επαναληπτικές καταδύσεις με μικρό μεσοδιάστημα επιφανείας, διότι κάποιοι δύτες αγνοούν ότι μετά από κάθε κατάδυση παραμένει στον οργανισμό αρκετή ποσότητα αζώτου για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από όσο νομίζουν, η οποία μπορεί να επιβαρύνει περαιτέρω τον οργανισμό σε μία επόμενη κατάδυση. Αν το χρονικό διάστημα μεταξύ δύο καταδύσεων είναι λιγότερο από 12 ώρες, τότε είναι αναγκαίο να χρησιμοποιηθούν ειδικοί πίνακες πολλαπλών καταδύσεων.
Γενικοί κανόνες
Όσον αφορά στη χρήση τώρα των καταδυτικών πινάκων απαιτούνται ορισμένοι γενικοί κανόνες, οι οποίοι πρέπει να ακολουθούνται απαρέκκλιτα στο σχεδιασμό μιας κατάδυσης.
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Ασφάλεια υποβρύχιας κατάδυσης
Blue Beetle (ταινία)
Το Blue Beetle είναι Αμερικανική υπερηρωική ταινία του 2023 βασισμένη στον ομώνυμο χαρακτήρα της DC Comics. Η παραγωγή έγινε από τις DC Studios, Entertainment One, S&K Pictures και The Safran Company, με την διανομή να είναι από την Warner Bros. Pictures και είναι η 14η ταινία του Εκτεταμένου Σύμπαντος της DC (DCEU). Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Άνχελ Μανουέλ Σότο, με το σενάριο να έχει γραφτεί από τον Γκάρεθ Ντουνέτ-Άλκοκερ. Πρωταγωνιστεί ο Σόλο Μαριντουένια, μαζί με τους Μπρούνα Μαρκεζίνε, Μπελίσα Εσκομπέντο, Τζορτζ Λόπεζ, Αντριάνα Μπαράζα, Ελπίντια Κορίγιο, Νταμιάν Αλκαζάρ, Ραούλ Τρουίγιο και Σούζαν Σαράντον.
Μια ταινία με τον Blue Beetle μπήκε σε ανάπτυξη τον Νοέμβριο του 2018, με τον Ντουνέτ-Άλκοκερ. Ο Σότο προσλήφθηκε τον Φεβρουάριο του 2021, για το HBO Max. Ο Μαριντουένια προσλήφθηκε τον Αύγουστο, με την ταινία να αλλάζει σε κινηματογραφική κυκλοφορία τον Δεκέμβρη. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Μάϊο του 2022 και ολοκληρώθηκαν τον Ιούλιο στην Ατλάντα, στο Ελ Πάσο και στο Πουέρτο Ρίκο.
Το Blue Beetle κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 18 Αυγούστου του 2023, από την Warner Bros. Pictures. Η ταινία έλαβε γενικά θετικά σχόλια από τους κριτικούς.
Ηθοποιοί και χαρακτήρες
Ο Χάρβεϊ Γκίλεν θα εμφανιστεί ως έναν άγνωστο ρόλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2023 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες του Εκτεταμένου Σύμπαντος της DC Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Τέξας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ατλάντα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Πουέρτο Ρίκο Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες με υπερήρωες
Οθωμανική Κρήτη
Το νησί της Κρήτης ανακηρύχθηκε επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1646 μετά την κατάληψη του δυτικού μέρους του από τους Οθωμανούς κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Κρητικού Πολέμου. Οι Βενετοί διατήρησαν τον έλεγχο της πρωτεύουσας, του Ηρακλείου, μέχρι το 1669, όταν ο Φραντσέσκο Μοροζίνι παρέδωσε στους Οθωμανούς τα κλειδιά της πόλης. Τα θαλάσσια οχυρά της Σούδας, της Γραμβούσας και της Σπιναλόγκας παρέμειναν υπό ενετικό έλεγχο έως το 1715, όταν έπεσαν επίσης υπό οθωμανικό έλεγχο.
Η Κρήτη συμμετείχε στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 ωστόσο η τοπική αντίσταση καταπνίγηκε μετά από την παρέμβαση του Μεχμέτ Αλή Πασά. Το νησί παρέμεινε υπό αιγυπτιακό έλεγχο έως το 1840 όταν επανήλθε υπό πλήρη οθωμανική κατοχή. Μετά την Κρητική Επανάσταση του 1866-1869 και ιδιαίτερα την Σύμβαση της Χαλέπας το 1878 το νησί έλαβε ένα σημαντικό επίπεδο αυτονομίας ωστόσο οι οθωμανικές καταπατήσεις της αυτονομίας και οι έντονες επιθυμίες των Κρητικών για ένωση με το Βασίλειο της Ελλάδας οδήγησαν σε ξεσηκωμό των κρητικών το 1897 και στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Παρ'όλο που οι Οθωμανοί κέρδισαν τον πόλεμο, η Κρήτη αναγνωρίστηκε ως αυτόνομη πολιτεία το 1898 μετά από παρέμβαση ευρωπαϊκών δυνάμεων. Η Κρητική Πολιτεία ενώθηκε τελικά με την Ελλάδα μετά τους Βαλκανικούς πολέμους.