cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τσιντσιλά
Το τσιντσιλά (προφέρεται στα ισπανικά: Τσιντσίγια) είναι τρωκτικό της οικογένειας των τσιντσιλιδών. Το όνομά του σημαίνει "μικρός Τσίντσα" και προέρχεται από τη φυλή Τσίντσα (Chincha) των Άνδεων, τα μέλη της οποίας φορούσαν γούνες του ζώου.
Ένα χαρακτηριστικό του ζώου είναι η εκτροφή του για την καλής ποιότητας γούνα του.
Εμφάνιση
Το τσιντσιλά είναι μικρό σε μέγεθος και μοιάζει με λαγό. Συνήθως έχει χρώμα γκρίζο ασημί, αλλά υπάρχουν διάφορες χρωματικές παραλλαγές που αναπτύχθηκαν στην αιχμαλωσία. Έχει τρίχωμα λεπτό και μαλακό σαν μετάξι, και διαθέτει τη μεγαλύτερη πυκνότητα τριχοφυΐας από όλα τα ζώα της ξηράς, με περισσότερες από 20.000 τρίχες ανά τετραγωνικό εκατοστό. Ενώ στους ανθρώπους από το κάθε τριχοθυλάκιο φύεται μια τρίχα, στα τσιντσιλά υπάρχουν περισσότερες από 50 τρίχες σε ένα τριχοθυλάκιο. Το τρίχωμά τους είναι τόσο πυκνό, που είναι δύσκολο για τα παράσιτα όπως οι ψύλλοι, να ζήσουν σ' αυτό.
Πού ζουν
Τα τσιντσιλά είναι γηγενή των Άνδεων. Στη φυσική τους κατάσταση κατοικούν στη Νότια Αμερική και κυρίως στη Βολιβία, στη Χιλή και το Περού. Όμως από το 1923, που ο Ματίας Τσάπμαν (Mathias F. Chapman) έφερε στις ΗΠΑ 11 αιχμάλωτα άγρια τσιντσιλά, από τα οποία τα 4 ήταν θηλυκά, ζουν και σε ζωολογικούς κήπους στη Βόρεια Αμερική. Από το 1960 τα τσιντσιλά έχουν γίνει πολύ δημοφιλή ως κατοικίδια.
Είδη τσιντσιλά
Είναι γνωστά δυο είδη τσιντσιλά:
Τρόπος ζωής
right|250px|thumb|Τσιντσιλά.
Στη φύση, τα τσιντσιλά ζουν σε αποικίες. Τα θηλυκά είναι πολύ μεγαλύτερα από τα αρσενικά (φυλετικός διμορφισμός). Μπορούν να ζευγαρώσουν σε κάθε εποχή του χρόνου. Έχουν μακρόχρονη περίοδο κύησης σε σχέση με άλλα τρωκτικά (111 ημέρες), γι' αυτό και τα μικρά τους γεννιούνται με γούνα και με τα μάτια τους ανοιχτά. Σε περίπτωση αποβολής, το έμβρυο τσιντσιλά απορροφάται από το σώμα της μητέρας του.
Στη φύση τα τσιντσιλά κατοικούν σε φωλιές που σκάβουν ή σε σχισμές βράχων. Κάνουν άλματα μέχρι και πέντε πόδια πάνω από το κεφάλι τους, και τρέφονται με φυτά, φρούτα, σπόρους και μικρά έντομα. Για να καθαρίσουν τα τσιντσιλά τη γούνα τους από τις λιπαρές ουσίες και την υγρασία, συνηθίζουν να κυλιούνται σε σκόνη ή ηφαιστειακή στάχτη.
Σε αιχμαλωσία τα τσιντσιλά ξεπερνούν τα 20 χρόνια ζωής, και φτάνουν το ένα πόδι σε μήκος, αλλά δεν ξεπερνούν τα 10 χρόνια ζωής σε χώρες όπου δεν μπορούν να συνηθίσουν το κλίμα. Ζώα του ίδιου φύλου - αρσενικά ή θηλυκά - μπορούν να ζήσουν ειρηνικά σε κλουβί με κατάλληλο μέγεθος, όταν όμως βρεθούν εκεί και ζώα του αντίθετου φύλου, θα μονομαχήσουν οπωσδήποτε για να ζευγαρώσουν. Και τα θηλυκά τσιντσιλά μονομαχούν σε τέτοιες περιπτώσεις. Επίσης εάν μικρά αρσενικά αφεθούν στο ίδιο κλουβί με τη μητέρα τους, μεγαλώνοντας θα ζευγαρώσουν μαζί της.
Η τροφή τους αποτελείται κυρίως από ξηρά τροφή όπως σταφίδες, χαρούπια, διάφοροι σπόροι και καρποί. Δεν συνιστάται να ταΐζονται τροφές με πολλά σάκχαρα, δηλαδή τροφές με γλυκιά γεύση. Τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα τους αυξάνονται πολύ εύκολα. Ακόμη, απαγορεύεται να τους δίνεται κρέας, κοτόπουλο ή και ψάρι, διότι μπορεί να αναπτύξουν επιθετική συμπεριφορά απέναντι στον ιδιοκτήτη τους.
Τα τσιντσιλά ως κατοικίδια
250px|thumb|Ένα κατοικίδιο τσιντσιλά.
Τα τσιντσιλά είναι όμορφα και χαριτωμένα κατοικίδια. Παράλληλα όμως, είναι από τη φύση τους νευρικά και δεν τους αρέσει να τα πιάνουν. Τα τελευταία χρόνια πωλούνται και στην Ελλάδα κατοικίδια τσιντσιλά. Είναι ιδιαίτερα ήσυχα και άοσμα. Οι ακαθαρσίες τους στερεοποιούνται άμεσα και είναι ακίνδυνες. Ο μόνος θόρυβος που μπορεί να κάνουν είναι μικρές "στριγκλιές" που είναι αμφίβολο τί εκφράζουν. Η περιποίησή τους είναι απλή και ανέξοδη. Μία σακούλα τροφή 500ml κρατάει 1-2 μήνες. Τα ροκανίδια ή τα χόρτα που είναι απλωμένα κάτω στο κλουβί πρέπει να αλλάζονται κάθε 3-4 εβδομάδες ή και πιο συχνά. Η ειδική άμμος για την καθαριότητα του τσιντσιλά μπορεί να επαναχρησιμοποιηθεί αφού κοσκινιστεί από τυχόν απορρίμματα και πρέπει να τοποθετείται σε ένα μεγάλο δοχείο μέσα στο κλουβί κάθε μήνα. Καλό είναι να αγοράζεται καινούργια άμμος κάθε 6 μήνες.
Εχθροί
Στη φύση το τσιντσιλά έχει ως εχθρούς τα γεράκια, τους μεφίτες, τα αιλουροειδή και τα κυνοειδή. Όμως μεγάλος εχθρός του είναι και ο άνθρωπος. Το διεθνές εμπόριο της γούνας του ξεκινά από το 1500 μ.Χ. και εξαιτίας του τα τσιντσιλά έφτασαν να είναι πολύ σπάνια τον 19ο αιώνα.
Εξωτερικοί δεσμοί
Κατηγορία:Τσιντσιλίδες Κατηγορία:Κατοικίδια ζώα Κατηγορία:Θηλαστικά της Νότιας Αμερικής
Ματθαίος ο Μυρέων
Ο Ματθαίος Μυρέων (Πωγωνιανή 1550-Βλαχία 1624) ήταν επίσκοπος Μυρέων.
Βίος
Ο Ματθαίος Μυρέων γεννήθηκε στην Πωγωνιανή της Ηπείρου το 1550. Στα 1621 βρίσκεται στην Ουγγροβλαχία στη μονή Δάλου. Έχει συντάξει αντιλατινικού περιεχομένου στιχηρά και κανόνες καθώς και το ''Ιστορία των κατά την Ουγγροβλαχία τελεσθέντων (Βενετία 1683)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα
Ξένος (περιπολικό)
Ξένος (Περιπολικό) Σημαιοφόρος / Ρ-27
Περιπολικό τύπου ‘COMBATTANTE III B’’
Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά. Καθελκύστηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1980. Ύψωση της Ελληνικής Σημαίας στις 24 Μαρτίου 1981 στον Σκαραμαγκά.
Ομοίου τύπου πλοία : ‘Καβαλούδης’, ‘Κωστάκος, ‘Ντεγιάννης’, ‘Ξένος’, ‘Σιμιτζόπουλος’ και ‘Σταράκης’.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά περιπολικά πλοία
Φραντσέσκο Μποττιτσίνι
Ο Φραντσέσκο Μποττιτσίνι (Francesco Botticini, πραγματικό όνομα Francesco di Giovanni, 1446 - 16 Ιανουαρίου 1498 ) ήταν Ιταλός ζωγράφος της Πρώιμης Αναγέννησης. Γεννήθηκε στη Φλωρεντία, όπου παρέμεινε ενεργός μέχρι το θάνατό του το 1498. Παρόλο που υπάρχουν λίγα μόνο τεκμηριωμένα έργα από τον Μποττιτσίνι, μια σημαντικη συλλογή έργων τού αποδίδεται με πεποίθηση με βάση το ύφος που περιλαμβάνει μια σειρά από ρετάμπλ, δεκάδες θρησκευτικά πάνελ μικρής κλίμακας και μερικά πορτρέτα.
Η αρχική εργασία του
Ο Μποττιτσίνι γεννήθηκε στη Φλωρεντία το 1446. Πατέρας του ήταν ο Τζοβάννι ντει Ντομένικο ντι Πιέρο (Giovanni di Domenico di Piero), naibaio, ή ζωγράφος παιγνιοχάρτων, από τον οποίο μάλλον έλαβε την αρχική καλλιτεχνική του εκπαίδευση. Στις 22 Ιουλίου 1459 ήταν μισθωτός βοηθός στο εργαστήριο του Νέρι ντι Μπίτσι (Neri di Bicci ). Ο Μποττιτσίνι εγκατέλειψε το εργαστήριο του Νέρι στις 24 Ιουλίου 1460. Τελικά ήρθε σε επαφή με τον Αντρέα ντελ Βερρόκκιο, στο εργαστήριο του οποίου θα πρέπει να είχε συναντήσει τους Λεονάρντο ντα Βίντσι, Λορέντσο ντι Κρέντι, Ντομένικο Γκιρλαντάιο και Περουτζίνο. Αν και η παρουσία του Μποττιτσίνι στο στούντιο του Βερρόκιο δεν είναι τεκμηριωμένη, συχνά συνάγεται βάσει ύφους. Ο Μποττιτσίνι δημιούργησε δικό του εργαστήριο το 1469, όπως αναφέρεται σε έγγραφο διαιτησίας εκείνου του έτους. Έμεινε κοντά στον πατέρα του, ο οποίος επέβλεπε τις συμβάσεις εργασίας του μέχρι το 1475, όταν υπέβαλε αίτηση για χειραφέτηση. Η χειραφέτηση χορηγήθηκε το 1477, σύμφωνα με νομικά αρχεία. μικρογραφία| Ο Άγιος Νικόλαος Ένθρονος μεταξύ των Αγίων Αικατερίνης, Λουκίας, Μαργαρίτας και Απολλωνίας, περίπου το 1465 [[Τόκιο, Εθνικό Μουσείο Δυτικής Τέχνης.]] Τα πρώτα έργα του Μποττιτσίνιπεριλαμβάνουν τον Άγιο Νικόλαο και τέσσερις Αγίες στο Εθνικό Μουσείο Δυτικής Τέχνης του Τόκιο, έναν Άγιο Σεβαστιανό στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης και μια Μαντόνα που λατρεύει το Βρέφος στο Μουσείο Τέχνης του Μπέρμιγχαμ, Αλαμπάμα. Το παλαιότερο έργο του είναι ένα εετάμπλ της Παναγίας και του Βρέφους με τους Άγιους Σεβαστιανό, Παγκράτιο, Σεβαστιανό και Πέτρο (1471) στο Μουσείο Ζακμάρ-Αντρέ του Παρισιού, το οποίο είναι ζωγραφισμένο υπό την ισχυρή επιρροή του Βερρόκιο. Η Αγία Μόνικα Ένθρονη με Αυγουστίνες μοναχές στη Βασιλική του Αγίου Πνεύματος της Φλωρεντίας, συνήθως χρονολογείται το ίδιο έτος, όπως και οι διάσημοι Τρεις Αρχάγγελοι με τον Νεαρό Τωβία στην Πινακοθήκη Ουφίτσι.
Ωριμότητα
Το 1475 ο Μποττιτσίνι είχε αναπτύξει ένα πιο προσωπικό ύφος, το οποίο εξέφρασε για πρώτη φορά στο πιο διάσημο έργο του, τη μεγάλη Κοίμηση της Θεοτόκου στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου. Εσφαλμένα αποδιδόμενο στον Σάντρο Μποττιτσέλλι στους βίους των καλλιτεχνών του Τζόρτζο Βαζάρι, αυτός ο πίνακας έχει αποδοθεί ομόφωνα στον Μποττιτσίνι από τις αρχές του εικοστού αιώνα. Η απόδοση επιβεβαιώνεται από υπάρχοντα έγγραφα, τα οποία αναφέρουν πώς ξεκίνησε ο πίνακας το 1475 και ολοκληρώθηκε το 1477. Ο πίνακας παραγγέλθηκε από τον ποιητή Ματτέο Παλμιέρι και τη σύζυγό του Νικκολόζα, πιθανότατα για το παρεκκλήσι ταφής τους στην κατεστραμμένη πλέον  εκκλησία San Pier Maggiore, Φλωρεντία. Ωστόσο, ορισμένοι μελετητές πιστεύουν ότι προοριζόταν για το παρεκκλήσι του Παλμιέρι στο Μπαντία Φιεζολάνα (έξω από τη Φλωρεντία) επειδή οι διαστάσεις είναι σχεδόν ίδιες με την τελευταία κρίση του Χανς Μέμλινγκ, έργο που αρχικά προοριζόταν για το Μπαντία, αλλά αργότερα κλάπηκε και μεταφέρθηκε στο Γκντανσκ, Πολωνία. Διάφορα προπαρασκευαστικά σχέδια για το ρετάμπλ του Μποττιτσίνι έχουν διασωθεί σε διάφορες συλλογές. αριστερά|μικρογραφία|375x375εσ| Ανάληψη της Θεοτόκου, 1475-77. Λονδίνο, Εθνική Πινακοθήκη. Η ασυνήθιστη σύνθεση και το θέμα του ρετάμπλ υπαγορεύθηκαν με βεβαιότητα από τους πάτρονές του, οι οποίοι εμφανίζονται στις κάτω γωνίες της σύνθεσης. Το φόντο περιλαμβάνει θέα στη Φλωρεντία και την κοιλάδα του Άρνου. Μερικά από τα περιουσιακά στοιχεία του Παλμιέρι στους λόφους του Φιέζολε, όπως το αγρόκτημα που περιλαμβάνεται στην προίκα της συζύγου του, είναι σαφώς διακριτές. Η ερμηνεία της Ανάληψης της Θεοτόκου στον παράδεισο, με την Παναγία που καλωσορίζεται από δακτυλίους Αγγέλων και Αγίων, βασίζεται στην τελευταία στροφή του ποιήματος του Παλμιέρι, το Città di Vita (1465) . Το ποίημα περιγράφει μια αμφιλεγόμενη ιδέα του Λουκρητίου, ότι η ψυχή ξεκίνησε στον ουρανό και κατέβηκε στη Γη, χωρίς να έχει κατασκευαστεί από τον Θεό. Ο Βαζάρι έγραψε ότι η υπόθεση του Μποττιτσίνι, όπως το ποίημα του Παλμιέρι, θεωρήθηκαν αιρετικά και έτσι καλύφθηκε αμέσως μετά την ολοκλήρωσή του. Αυτός ο ισχυρισμός είναι πιθανώς φανταστικός, αλλά τα πρόσωπα των δωρητών έχουν πράγματι ξυστεί, υποδηλώνοντας σαφώς τις αντιπαραθέσεις που περιβάλλουν τις ιδέες του Παλμιέρι.
Τη δεκαετία του 1480, ο Μποττιτσίνι εργαζόταν σταθερά στη Φλωρεντία, καθώς και στο κοντινό Έμπολι. Για την κολλεγιακή εκκλησία του Αγίου Ανδρέα του Έμπολι δημιούργησε δύο μεγάλες σκηνές, μία αφιερωμένη στον Άγιο Σεβαστιανό και την άλλη στη Θεία Ευχαριστία. Και οι δύο σκηνές βρίσκονται σήμερα στο διπλανό μουσείο. Το μεγαλύτερο από τα δύο, η Σκηνή της Θείας Ευχαριστίας, παραγγέλθηκε το 1486 και ολοκληρώθηκε σε μεγάλο βαθμό μέχρι το 1491, όταν εγκαταστάθηκε στον υψηλό βωμό της εκκλησίας. Το 1504, ωστόσο, ο γιος του Μποττιτσίνι, Ραφαέλλο Μποττιτσίνι, κλήθηκε να προσθέσει τις τελευταίες πινελιές. Διάφορα προπαρασκευαστικά σχέδια επιβιώνουν για τις κουρτίνες των Αγίων στα πλαϊνά πάνελ. αριστερά|μικρογραφία|277x277εσ| Η Μαντόνα λατρεύει το Βρέφοςμε τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή, 1480. Πωλήθηκε στο Sotheby's του Λονδίνου το 2013. μικρογραφία|269x269εσ| Σκηνή του Μυστηρίου, 1486-91. Έμπολι, Museo della Collegiata. εναλλ.=|μικρογραφία|378x378εσ| Μελέτη πτυχωμένου υφάσματος για τον Άγιο Ανδρέα στο Σκηνικό του Μυστηρίου, περίπου το 1486-91. [[Τορίνο, Biblioteca Reale.]] Το 1488 ο Μποτιτσίνι ζωγράφισε ένα ρετάμπλ της Πιετά με τέσσερις Αγίους για την αίθουσα συσκέψεων του Αδελφότητας του San Domenico del Giglio στη βασιλική της Σάντα Μαρία Νοβέλλα της Φλωρεντίας, σήμερα στο Μουσείο Ζακμάρ-Αντρέ του Παρισιού.
Καθ 'όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, ο Μποττιτσίνιζωγράφισε πολλά πάνελ με θρησκευτικά θέματα για τα σπίτια των πολιτών της Φλωρεντίας. Ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής ως ζωγράφος των tondi, δηλαδή κυκλικών εικόνων, πάντα της Παναγίας και του νεαρού Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, προστάτη αγίου της Φλωρεντίας, που γονατίζουν λατρεύοντας τον Χριστό Βρέφος. Ένα τέτοιο παράδειγμα, σε εξαιρετικά καλή κατάσταση, εμφανίστηκε στο Sotheby's του Λονδίνου το 2013. Άλλα μπορούν να βρεθούν στο Παλάτσο Πίττι της Φλωρεντίας. το Μουσείο του Λούβρου του Παρισιού και το Museo Soumaya, Πόλη του Μεξικού.
Τελευταίες εργασίες
Ο Μποτιτσίνι συνέχισε να εργάζεται καθ 'όλη τη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας της σταδιοδρομίας του, λαμβάνοντας σημαντικές παραγγελίες στη Φλωρεντία και τα περίχωρά της. Γύρω στο 1490 ζωγράφισε τη Μαντόνα και το Βρέφος εν Δόξη με τους Αγίους Μαρία Μαγδαληνή και Βερνάρδο, στο παρελθόν στην εκκλησία Cestello της Φλωρεντίας και σήμερα στο Λούβρο, και το 1493 ζωγράφισε την Παναγία και το Βρέφος με Δύο Άγγελους και τους Αγίους Βεέδικτο, Φραγκίσκο, Συλβέστρο, και τον Ηγούμενο Αντώνιο για την "Compagnia della Vergine" στο Φουτσέκκιο (δυτικά της Φλωρεντίας), σήμερα στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1490 ολοκλήρωσε το πιο φιλόδοξο ρετάμπλ της περιόδου, έναν επιβλητικό Άγιο Ιερώνυμο με Αγίους και Αγγέλους (το ρετάμπλ Σαν Τζερολάμο), που ανέθεσε η πλούσια οικογένεια Ρουκελάι για το μοναστήρι του Αγίου Ιερωνύμου στο Φιέζολε. Αυτό το έργο, το οποίο σήμερα βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου, απεικονίζει τον Άγιο Ιερώνυμο στον κεντρικό πίνακα μεταξύ του Πάπα Δαμάσου, του Αγίου Ευσέβιου, της Αγίας Παυλίνας και του Αγίου Ευστόχιου. Έξι Άγγελοι εμφανίζονται επάνω στον ουρανό και μια ομάδα δωρητών γονατίζει στο κάτω μέρος. Ο πίνακας είναι ασυνήθιστος, επειδή συμπεριλαμβάνει τον "κεντρικό" άγιο σε ξεχωριστό πλαίσιο, δημιουργώντας ένα είδος εικόνας-εντός--εικόνας. Όπως περιγράφεται από τον κριτικό τέχνης Τσαρλς Ντάργουεντ, «Δίνοντας στην εικόνα του Αγίου Ιερώνυμου το δικό της επίχρυσο πλαίσιο, ο καλλιτέχνης (Μποττιτσίνι) δημιουργεί μια αλληλουχία αλληλεπικαλυπτόμενων πραγματικοτήτων. Η κορνίζα εικόνα υπάρχει ως ξεχωριστό έργο τέχνης για εμάς, τους θεατές, αλλά και για τους ζωγραφισμένους Αγίους που φαίνεται να το μελετούν: ακόμη και οι ιεροί μάρτυρες, λέει, μπορούν να κινηθούν από τη δύναμη της τέχνης. " Ένα σχέδιο που κάποτε θεωρούσε μελέτη για την εικόνα του Αγίου Ιερώνυμου στο ρετάμπλ αναγνωρίζεται σήμερα ως έργο του Ντομένικο Γκιρλαντάιο και συνδέεται με μια τοιχογραφία του αγίου στο Μπαργκέλλο της Φλωρεντίας, ζωγραφισμένο από τον αδελφό του Γκιρλαντάιο, Μπαστιάνο Μαϊνάρντι . εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|262x262εσ| Ο Άγιος Ιερώνυμος με Αγίους και Αγγέλους ( ρετάμπλ Rucellai ή το San Gerolamo), τέλη του 1490. Λονδίνο, Εθνική Πινακοθήκη. Το 1495 ο Μποττιτσίνι ζωγράφισε ένα ρετάμπλ της Παναγίας και του Βρέφους με τον Άγιο Φραγκίσκο, τον Αρχάγγελο Ραφαήλ και τον Νεαρού Τωβία για το παρεκκλήσι Rinuccini στο San Pier Scheraggio της Φλωρεντίας. Αυτό το έργο βρίσκεται τώρα στις εθνικές Πινακοθήκες της Σκωτίας, Εδιμβούργο, με δάνειο από ιδιωτική συλλογή.
Μεταθανάτια φήμη
Τον Απρίλιο του 1968, το περιοδικό Esquire μιμήθηκε τον Άγιο Σεβαστιανό του Μποττιτσίνι στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης σε εξώφυλλο με τον Μοχάμεντ Άλι. Το εξώφυλλο προοριζόταν να συσχετίσει τη δίωξη του Αγίου Σεβαστιανού με αυτήν του Μοχάμεντ Άλι, όταν αποστερήθηκε από τον τίτλο πυγμαχίας βαρέων βαρών επειδή αρνήθηκε να υπηρετήσει στον Πόλεμο του Βιετνάμ. Ο Τζορτζ Λόις, διευθυντής τέχνης του περιοδικού εκείνη την εποχή, βρήκε την ιδέα και την έδωσε στον Άλι. Ο Άλι αρχικά άρεσε τη σχέση μεταξύ των δεινών του Αγίου και του ίδιου, αλλά αρχικά αρνήθηκε να ποζάρει ως Χριστιανός. Τελικά συμφώνησε αφού μίλησε με τον αρχηγό του έθνους του Ισλάμ, τον Ελιγιά Μουχαμμάντ, και μελέτησε μια καρτ ποστάλ της ζωγραφικής του Μποττιτσίνι. Το τελικό αποτέλεσμα δείχνει τον Άλι με τα χέρια του δεμένα πίσω του, βέλη που τρυπούν τον κορμό του, το κεφάλι του γέρνει προς τα πάνω με πόνο, απομιμήσεις του Αγίου του Μποττιτσίνι.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Αφροδίτη της Ρόδου
right|250px|thumb|Η Αφροδίτη της Ρόδου Η Αφροδίτη της Ρόδου είναι μαρμάρινο άγαλμα που παριστάνει τη θεά Αφροδίτη γυμνή. Για τις αναλογίες και την πλαστικότητά του σήμερα θεωρείται ως ένα από τα χαρακτηριστικά προσδιοριστικά στοιχεία (σήματα) της νήσου Ρόδου. Η Αφροδίτη παρίσταται ημιγονατιστή, μετά την ανάδυσή της από τη θάλασσα, σε ανάλαφρη πλάγια κάμψη με στροφή του κορμού της προς τα δεξιά να ξεπλέκει με τα δύο της χέρια, από το νερό, τα μαλλιά της.
Το άγαλμα αυτό έχει ύψος 49 εκατοστά, χρονολογείται από τον 1ο αιώνα π.Χ. και το μάρμαρο από το οποίο κατασκευάστηκε είναι από την Πάρο.
Το άγαλμα εκτίθεται σήμερα εντός προστατευτικού κρυστάλλινου κλωβού στο αρχαιολογικό μουσείο, εντός της μεσαιωνικής πόλης της Ρόδου.
Ροδου Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Ρόδου Κατηγορία:Ελληνιστική τέχνη Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα
Ερνστ Μάυ
Ο Ερνστ Μάυ (Ernst May, 27 Ιουλίου 1886 - 11 Σεπτεμβρίου 1970) ήταν Γερμανός αρχιτέκτονας και πολεοδόμος. Επί δημάρχου Λούντβιχ Λάντμαν (Ludwig Landmann) σχεδίασε την πρωτοποριακή επέκταση της Φραγκφούρτης, η οποία βοήθησε το κίνημα της μοντέρνας λειτουργικής αρχιτεκτονικής κατά την εποχή της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης στη Γερμανία.
Βιογραφία
Ο Ερνστ Μάυ γεννήθηκε στη Φραγκφούρτη και ήταν γιος κατασκευαστή δερμάτων. Το 1908 μεταφέρθηκε στο Λονδίνο όπου ξεκίνησε την τριτοβάθμια εκπαίδευσή του στην αρχιτεκτονική έχοντας καθηγητή τον Raymond Unwin, ενώ απορροφούσε μαθήματα αρχών του κινήματος των κηπουπόλεων. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 1912 στο τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου δουλεύοντας με τους Φρίντριχ φον Τιρς (Friedrich Von Thiersch) και Τέοντορ Φίσερ (Theodor Fischer), τον συνιδρυτή του Deutscher Werkbund. Το 1914 εργάστηκε ως αρχιτέκτονας του στρατού. Το 1921 δημιούργησε και εξέδωσε το περιοδικό Schlesisches Heim, ενώ σε συνεργασία με άλλους έλαβε με επιτυχία μέρος στο διαγωνισμό για την επέκταση αγροτικής περιοχής κατοικίας στο Μπρέσλαου. Το 1925 επί του δημάρχου Λούντβιχ Λάντμαν (Ludwig Landmann) ορίστηκε στη θέση του αρχιτέκτονα και πολεοδόμου στη Φραγκφούρτη σχεδιάζοντας και οργανώνοντας την πρωτοποριακή επέκταση της Φραγκφούρτης, σύμφωνα με το λειτουργικό και ορθολογικό πνεύμα της μοντέρνας αρχιτεκτονικής κατά τη δημοκρατία της Βαϊμάρης. Παράλληλα δημοσίευσε το περιοδικό Das Neue Frankfurt το οποίο περιλάμβανε άρθρα και δημοσιεύσεις για τη Νέα Φραγκφούρτη. Το 1927 έλαβε μέρος στην έκθεση του Γερμανικού Werkbund στη Στουτγκάρδη, την οποία οργάνωσε ο Λούντβιχ Μις φαν ντερ Ρόε. Το 1929 ήταν αυτός που συγκάλεσε το 2ο Διεθνές Συνέδριο Σύγχρονης Αρχιτεκτονικής (CIAM) στη Φραγκφούρτη το οποίο είχε ως τίτλο «την αναζήτηση των ελάχιστων διαστάσεων στην κατοικία» ερχόμενος σε ρήξη με τους Γάλλους φορμαλιστές. Το 1930 με την άνοδο του Ναζιστικού κόμματος ο Ερνστ Μάυ μαζί με άλλους 17 αρχιτέκτονες εγκατέλειψε τη Γερμανία και μετέβη στη Σοβιετική Ένωση. Εκεί παρουσίασε προτάσεις και σχέδια για το Μαγκνιέτογκορσκ και για άλλες πόλεις. Το 1934 μετανάστευσε στην Αφρική, μένοντας εκεί μέχρι το 1954 που επέστρεψε πίσω στη Γερμανία για να εργαστεί στο Αμβούργο. Το 1957 δίδασκε στο Πολυτεχνείο του Ντάρμστατ. Απεβίωσε στο Αμβούργο το 1970. Εις μνήμην του η μη κερδοσκοπική Εταιρία Ερνστ Μάυ (Ernst-May-Gesellschaft) επανέφερε μια μεζονέτα του 1926 στον οικισμό Ρέμερστατ (Römerstadt) στην κατάσταση που βρισκόταν το 1926, η οποία λειτουργεί ως μουσείο.
Η «Νέα Φραγκφούρτη»
Κατά τη δεκαετία του 1920 η Γερμανία βρισκόταν σε κατάσταση πολιτικής αστάθειας και φτώχειας. Η ανάγκη για κοινωνικές κατοικίες ήταν μεγάλη και η λύση βρέθηκε στη βιομηχανοποίηση και τυποποίηση της κατοικίας. Κάθε διαμέρισμα διέθετε μια Κουζίνα της Φραγκφούρτης, μπάνιο και ηλεκτρισμό. Ένα χρόνο μετά την ανάθεσή του σαν επικεφαλής των τεχνικών υπηρεσιών ο Μάυ έθεσε ένα οικοδομικό πρόγραμμα, με Master Plan και σχεδιαστικές λεπτομέρειες που έκαναν δυνατές τις πρώτες παρεμβάσεις. Σε τρία χρόνια (1926-1928) 8000 κοινωνικές κατοικίες είχαν χτιστεί ενώ παράλληλα ένα δεύτερο πρόγραμμα σχεδίαζε την ανέγερση 16000 νέων κατοικιών τα επόμενα 3 χρόνια. Το πρόγραμμα προέβλεπε εκτός από ζώνες κατοικίας, ζώνες βιομηχανίας και ζώνες πρασίνου, πάρκα και δημόσιους χώρους, ακολουθώντας τις ίδιες αρχές με το πρότζεκτ για την επέκταση του Μπρεσλάου. Το αναπτυξιακό σχέδιο αφορούσε τον χωρισμό σε ζώνες ενός συνόλου βιομηχανιών κατά μήκος του ποταμού Μάιν, στα ανατολικά και τα δυτικά της παλιάς πόλης και διοικητικές, εμπορικές και χρήσεις κατοικίας στην περιφέρεια.
Το πρότζεκτ Νίντα
Το πρότζεκτ της κοιλάδας Νίντα (Nidda), παρόλο που ένα τμήμα αυτού εφαρμόστηκε, αποτελεί την πιο απλή εφαρμογή των αρχών του Μάυ. Δημιούργησε ένα μεγάλο δημόσιο πάρκο στη μέση τις κοιλάδας σύμφωνα με την εικόνα των μεγάλων πάρκων του Λονδίνου. Γύρω από το πάρκο τα χωρία που συνδέονταν με τους οικισμούς δημιούργησαν σχηματισμένο δακτύλιο ορισμένο από δευτερεύοντες ανοιχτούς χώρους. Οι κήποι και οι λωρίδες σχημάτιζαν ένα συνεχόμενο σύστημα ανεξάρτητο από το οδικό δίκτυο. Οι συνοικίες Römerstadt, Praunheim και Westhausen αποτελούν όριο του πάρκου στα βόρεια. Ο Ερνστ Μάυ για το συνολικό σχέδιο του πρότζεκτ συνεργάστηκε με τον H. Bohm και τον W. Bangert, τον C.H. Rudloff για την αρχιτεκτονική των κτηρίων, ενώ οι αρχιτέκτονες Blattner, Schaupp και Schuster ήταν υπεύθυνοι για τα σχολικά κτήρια.
Η συνοικία Römerstadt κτισμένη το 1928 χαρακτηρίζεται από εκφραστική λιτότητα και μορφολογική καθαρότητα. Το κέντρο του κτισμένου χώρου διαπερνά δρόμος με διπλή καμπυλότητα, ο οποίος συγκεντρώνει τις κοινόχρηστες λειτουργίες, εμπόριο σχολεία, κλπ. Το σχέδιο προέβλεπε 11.220 κατοικίες.
Η συνοικία Praunheim έγινε σε τρεις φάσεις, οι όποιες δείχνουν έντονα το πέρασμα από τον εξπρεσιονιστικό ρομαντισμό στον άκρατο ορθολογισμό του γερμανικού μοντέρνου κινήματος. Η τελευταία φάση του προγράμματος κατοικίας Praunheim είναι συνδεδεμένη με την εκβιομηχάνιση των διαδικασιών παραγωγής και την τυποποίηση των μορφών και των κατόψεων.
Το συγκρότημα κατοικιών Westhausen σχεδιασμένο το 1929-1931 περιλάμβανε 1.532 κατοικίες με επιφάνεια 45 τ.μ. η κάθε μια. Το συγκρότημα χαρακτηρίζεται από αυστηρή τυποποίηση και στυγνές εν σειρά διατάξεις όπως επέβαλε η βιομηχανική παραγωγή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Πολεοδόμοι Κατηγορία:Φραγκφούρτη
Κέλπιες
thumb|Δάσος κελπιών στο Monterey Bay Aquarium Κέλπιες ονομάζονται τα μεγάλα φαιοφύκη (μακροφύκη) που ανήκουν στις τάξεις Λαμιναριώδη (Laminariales) και Φυκώδη (Fucales), αν και ο όρος αναφέρεται πρακτικά στα είδη της τάξης Λαμιναριώδη μόνο. Βρίσκονται στα ρηχά υποπαλιρροιακά σκληρά υποστρώματα στις περισσότερες εύκρατες θερμοκρασίες. Οι κέλπιες αποτελούν σημαντικές κοινωνίες, καθώς εμφανίζουν μεγάλη παραγωγικότητα και περίπλοκη βιολογική δομή(Dayton, 1985). Λειμώνες κελπιών ονομάζονται οι μεγάλες πυκνές εκτάσεις με κέλπιες. Όταν οι θαλλοί τους βρίσκονται στην επιφάνεια του νερού ονομάζονται δάση κελπιών και αποτελούν οικοσυστήματα που φιλοξενούν πολυάριθμα είδη οργανισμών (Castro et al., 1999).
Συστηματική
Τα Λαμιναριώδη περιλαμβάνουν 7 οικογένειες: τις Akkesiphycaceae, Alariaceae, Chordaceae, Costariaceae, Λαμιναριοειδή (Laminariaceae), Lessoniaceae, Pseudochordaceae. Από τα Φυκώδη περιλαμβάνονται στις κέλπιες μόνο είδη της οικογένειας Durvillaeaceae.
Κατανομή
Τα είδη του γένους Λαμινάρια (Laminaria) κυριαρχούν σε πολλά μέρη του κόσμου και κυρίως στον Ατλαντικό ωκεανό, στην Κίνα και στην Ιαπωνία. Τα είδη του γένους Ecklonia κυριαρχούν σε κάποια δάση κελπιών στην Αυστραλία, στη Νέα Ζηλανδία και στη Ν. Αφρική. Η γιγάντια κέλπια Macrocystis pyrifera σχηματίζει πυκνά δάση στη Ν. Αμερική, στα Ν. ωκεάνια νησιά, στην Αυστραλία, στη Νέα Ζηλανδία, στη Ν. Αφρική και στο ΒΑ Ειρηνικό εκτός από την περιοχή βόρεια του Σαν Φρανσίσκο στην Καλιφόρνια. Όμως εκεί υπάρχει η μεγαλύτερη ποικιλότητα ειδών κελπιών στον κόσμο, με κυρίαρχα γένη: Macrocystis, Nereocystis, Alaria, Pterygophora και Laminaria. (Dayton, 1985)
Μορφολογία
Οι κέλπιες αποτελούν τα πιο πολύπλοκα και μεγάλα φαιοφύκη. Περιέχουν κίτρινες χρωστικές ιδιαίτερα την φυκοξανθίνη που τους δίνει χρώματα από ελαιοπράσινο μέχρι σκούρο καφέ. Ο θαλλός μερικών κελπιών αποτελείται από ένα μόνο μεγάλο έλασμα, ενώ σε άλλα είδη το έλασμα χωρίζεται ή ακόμα και διακλαδίζεται και από ένα ριζοειδές μπορεί να αναπτυχθεί ένας αριθμός ελασμάτων. (Castro et al., 1999)
Οικοσυστήματα
Οι κοινότητες των κελπιών αναπτύσσονται σε σκληρά υποστρώματα κατά μήκος των ακτών. Εκεί επικρατούν ψυχρά ρεύματα που είναι πλούσια σε θρεπτικά άλατα. Οι κέλπιες καταστρέφονται από βόσκηση, που γίνεται κυρίως από αχινούς, καθώς και από θερμά ρεύματα, έντονη κυματική δράση και ρύπανση (Castro et al., 1999). Οι λειμώνες των κελπιών σχηματίζουν ένα πολυόροφο, πολύπλοκο περιβάλλον. Πάνω στις λεπίδες και τους στύπους των κελπιών κατοικούν πολύχαιτοι, κρουστοφόρα, οφίουροι και άλλα μικρά ασπόνδυλα, ενώ γύρω τους κατοικούν μεταξύ άλλων αχινοί, σπόγγοι, καβούρια, αυτιά της θάλασσας και ψάρια. Τα θρύμματα των κελπιών και των μακροφυκών του υποορόφου είναι η κύρια πηγή τροφής (Castro et al., 1999).
Χρήσεις
Οι κέλπιες χρησιμοποιούνται σε πολλούς τομείς:
Κάποια είδη μελετώνται ως πιθανές διατροφικές πηγές εμπορικών ψαριών, που συμβάλουν στην καλή υγεία των συγκεκριμένων ψαριών (Mansilla et al., 2011). Η γιγάντια κέλπια Macrocystis pyrifera καλλιεργείται στην Νότια Χιλή για εμπορικούς σκοπούς για την παραγωγή διάφορων τροφικών παραγόντων, ενώ έχει και εναλλακτικές χρήσεις ως τροφή για γαστερόποδα και αχινούς ή ως οργανικό λίπασμα (Gutierrez et al., 2006).
Μελετήθηκε η φυσιολογία ειδών κελπιών, αλλά η επίδραση των περιβαλλοντικών παραγόντων (όπως η διαθεσιμότητα φωτός, έκθεση στο κυματισμό και χαρακτηριστικά του βυθού) στη κατανομή και την κάλυψη ειδών κελπιών, αλλά και η αλληλεπίδρασή τους με άλλα είδη της κοινότητας (Gorman et al., 2013), αλλά και με ξενικά είδη (Scheil et al., 2012). Ακόμα, μελετήθηκε η ικανότητα κάποιων τάξεών τους να συσσωρεύουν και να χρησιμοποιούν το ιώδιο σε διάφορες φυσιολογικές προσαρμογές ως απόκριση στο βιοτικό ή αβιοτικό στρες (π.χ. άμυνα κατά των θηρευτών, αναδόμηση ιστών, κλπ.). Μέσω της μελέτης επιλεγμένων διεργασιών του μεταβολισμού τους, ανακαλύπτονται νέες λειτουργίες για τη συσσώρευση του ιωδίου στις κέλπιες και τη σημασία της συσσώρευσης βρωμίου σε τροποποιήσεις του κυτταρικού τοιχώματος και σε απορρόφησης του πολλαπλασιασμού των φαιοφυκών. Η σημασία του καθορισμού της θέσης των γονιδίων του βιοχημικού κύκλου εμπεριέχεται σε τομείς όπως η μικροβιολογία, η βιοχημεία, η ενζυμολογία, η κυτταρική βιολογία και η οικοτοξικολογία. (La Barre et al., 2010).
Πολλά είδη κελπιών μελετώνται, καθώς τα χημικά παράγωγα τους είναι χρήσιμα στη φαρμακολογία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα είδη του γένους Laminaria, χημικές ουσίες των οποίων χρησιμοποιούνται ευρέως για τη θεραπεία δηλητηρίασης από βαρέα μέταλλα, καρκίνου, καρδιοαγγειακά νοσήματα (Kim et al., 2011). Ένας πολυσακχαρίτης των φαιοφυκών αποδείχτηκε ότι έχει ισχυρή αντιοξειδωτική ικανότητα in vitro και να προωθεί τη σύνθεση του κολλαγόνου, για τον λόγο αυτό αποτελεί αποτελεσματικό συστατικό των μελλοντικών καλλυντικών (Yu et al., 2013).
Στο πλαίσιο αντιμετώπισης της αυξημένης ποσότητας CO2 στην ατμόσφαιρα από τα ορυκτά καύσιμα, γίνεται μια προσπάθεια εξεύρεσης εναλλακτικών πηγών ενέργειας. Έχει βρεθεί ότι το είδος Laminaria digitata μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως πρώτη ύλη μεγάλης διάρκειας για αναερόβια καύση και ζύμωση με τελικό παράγωγο αιθανόλη και πετρέλαιο (Adams et al., 2011). Ακόμα μελετάται η δημιουργία ενός συστήματος συλλογής υδροκινητικής ενέργειας στο οποίο να αξιοποιηθεί η κίνηση των κελπιών, εξαιτίας του κυματισμού, για την παραγωγή φτηνής και βιώσιμης ηλεκτρικής ενέργειας (Pankonien et al., 2010).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Φαιοφύκη Κατηγορία:Μακροφύκη
Σιμιτζόπουλος (περιπολικό)
Σιμιτζόπουλος (Περιπολικό) Σημαιοφόρος / Ρ-28
Περιπολικό τύπου ‘COMBATTANTE III B’’
Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘Σκαραμαγκά’. Καθελκύστηκε στις 12 Οκτωβρίου 1980. Ύψωση της Ελληνικής Σημαίας στις 30 Ιουνίου 1981 στον Σκαραμαγκά.
Ομοίου τύπου πλοία : ‘Καβαλούδης’, ‘Κωστάκος, ‘Ντεγιάννης’, ‘Ξένος’, ‘Σιμιτζόπουλος’ και ‘Σταράκης’.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά περιπολικά πλοία
Ανακρέων
Βιογραφία
Από τον τόπο καταγωγής του, την Τέω της Μ. Ασίας, όπου γεννήθηκε πιθανώς το 572 π.Χ.. Στη συνέχεια βρέθηκε στα θρακικά Άβδηρα, όπου και έγραψε εξαίρετα συμποτικά τραγούδια.
Το έτος 545 π.Χ., μπροστά στον περσικό κίνδυνο που πλησίαζε, ο Ανακρέοντας εγκαθίσταται στα Άβδηρα και αργότερα ζει στην αυλή του Πολυκράτη. Μετά τη δολοφονία του Πολυκράτη (522 π.Χ.) ο Πεισιστρατίδης Ίππαρχος φέρνει τον ποιητή στην Αθήνα μετά τη δολοφονία του Ίππαρχου (514 π.Χ.) ο Ανακρέοντας φεύγει από την Αττική και πιθανώς μένει για ένα χρονικό διάστημα στη Λάρισα. Πέθανε ίσως σε πολύ προχωρημένη ηλικία (περ. 85 χρονών).
Σύμφωνα με την παράδοση στην αυλή του τυράννου της Σάμου Πολυκράτη ο ποιητής Ίβυκος συνάντησε τον ποιητή Ανακρέοντα, που καταγόταν από την Τέω (Τήιος). Σε αυτόν μάλιστα, έλεγαν, ο Ίβυκος όφειλε τελικά τη στροφή του προς την ερωτική ποίηση.
Η ποίηση
Σύμφωνα με την εικόνα που σχημάτισαν για τον Ανακρέοντα οι μεταγενέστεροί του θεωρείτο «ο πάντα μεθυσμένος ποιητής», ο τύπος του «αστόχαστου γλεντζέ» και ο «κλασικός εκπρόσωπος του ερωτισμού. Η αλήθεια φαίνεται πως είναι διαφορετική. Ο Ανακρέων έγραψε πράγματι συμποτικά τραγούδια, στα οποία όμως εκτιμούσε τη συντροφιά των καλλιεργημένων ανθρώπων και αποστρεφόταν κάθε υπέρβαση του μέτρου: […]Δε μου είναι αγαπητός αυτός που δίπλα στο μεγάλο,
Κροντήρι πίνοντας κρασί τραγούδια λέει γι' αμάχες[…]
(απόσπ. 96 Diehl=2 West, μτφρ. Ηλ. Βουτιερίδης) […]Ο Έρωτας πάλι με τρανό με χτύπησε μπαλντά
Καθώς χαλκιάς και σε ψυχρή μ’ έλουσε ρεματιά[…]
(απόσπ. 68 Page, μτφρ. Ηλ. Βουτιερίδης) […]Φοραδίτσα Θρακοπούλα τι λοξοκοιτάζοντάς με
Σκληρά φεύγεις και νομίζεις πως είμαι άπραγος καθόλου;
Μάθε, πως μπορώ με τέχνη να σου βάλω χαλινάρι
Και τα γκέμια σου κρατώντας προς το τέρμα να σε φέρνω[…]
(απόσπ. 72 Page, μτφρ. Ηλ Βουτιερίδης) Στο τελευταίο απόσπασμα δίνεται η ευκαιρία να εξετάσει ο αναγνώστης με ποιον τρόπο αντιλαμβάνεται ο ποιητής τη νεαρή γυναίκα, το αντικεί­μενο της ερωτικής επιθυμίας που είναι ατίθαση και απρόσιτη. Ο άνδρας, ως επιδέξιος ερα­στής θα την χαλιναγωγήσει και θα τη μυήσει ερωτικά. Η γυναίκα παρουσιάζεται ως θήρα­μα-αντικείμενο του ανδρικού πόθου και την ίδια στιγμή ο άνδρας γίνεται ο κυνηγός-θύ­της που έχει ένα και μοναδικό στόχο, το θήραμά του και την ικανοποίηση της ερωτικής του διάθεσης. Η δίωξις ή αρπαγή είναι ένα συνηθισμένο θέμα της αρχαιοελληνικής απεικονιστικής τέχνης ιδιαίτερα για τους ζωγράφους του 5ου π.Χ. αι., ενώ η εικόνα-μεταφορά της γυναίκας ως ανυπότακτου ζώου, τόσο στην ποίηση του Ανακρέοντα όσο και του Σημωνίδη, αντλεί την πανάρχαια καταγωγή της από τις κυνηγετικές κοινωνίες της 7ης χιλιετίας π.Χ. Τούτη την αντίληψη του ανυπότακτου ζώου διατηρεί η ελληνική κοινωνία και στην κλασική εποχή, λίγο πριν την περί­­οδο της παρακμής της πόλης-κράτους οπότε αλλάζει αναγκαστικά το κοινωνικό status της γυναίκας.
Η θέση του στην αρχαία ελληνική λογοτεχνία
Οι Αλεξανδρινοί φιλόλογοι Αριστοφάνης ο Βυζάντιος και Αρίσταρχος από τη Σαμοθράκη εξέδωσαν τα ποιήματα του Ανακρέοντα σε 5 βιβλία. Η θέση του στον Κανόνα των εννέα μεγάλων λυρικών ποιητών ήταν δίπλα στον Αλκαίο και τη Σαπφώ. Ήδη η Αρχαιότητα είχε επαινέσει την πλούσια σε αποχρώσεις και παραστατικότητα απλή ιωνική του διάλεκτο. Όσο για τη μορφή των ποιημάτων του ο Ανακρέοντας χρησιμοποίησε κυρίως ιάμβους, χοριάμβους, γλυκώνειους και φερεκράτειους.
Ως Ανακρεόντεια λογίζονται στην ιστορία της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας: Στο σώμα της Παλατινής Ανθολογίας σώζονται είκοσι ένα επιγράμματά του.
Νεοελληνικές μεταφράσεις
Ανακρέων και Ανακρεόντεια. Αρχαίο κείμενο και έμμετρη μετάφραση Νίκου Σφυρόερα, "Ελληνικός Εκδοτικός Οργανισμός" 1971
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες λυρικοί ποιητές Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη
Πράσο
Το πράσο είναι ποώδες, διετές, ιθαγενές φυτό και ανήκει στο γένος Άλλιον και στην οικογένεια των Λειριοειδών (Liliaceae).
Περιγραφή και καλλιέργεια
Έχει στενή συγγένεια με το κρεμμύδι και είναι ανθεκτικό φυτό με ζωηρή ανάπτυξη. Η καταγωγή του είναι από τη Μέση Ανατολή και από τις χώρες της ανατολικής Μεσογείου και διαδόθηκε στην Ευρώπη από τους Ρωμαίους. Καλλιεργείται για το βολβό και τα φύλλα του. Ο πολλαπλασιασμός του πράσου γίνεται με σπόρο. Τον πρώτο χρόνο, από ένα βλαστό αναπτύσσονται μακριά φύλλα σε σχήμα λόγχης και μία παχιά σαρκώδη βάση. Οι σαρκώδεις βάσεις των φύλλων καλύπτουν η μία την άλλη και σχηματίζουν ένα σχεδόν κυλινδρικό, παχύ και μακρύ βολβό. Ο βολβός αυτός φτάνει σε μήκος τα 40-50 εκατοστά. Στη βάση του βολβού αναπτύσσεται ένας θύσανος με ρίζες που προχωρούν σε μεγάλο βάθος. Κατά το δεύτερο χρόνο, ανάμεσα από τα φύλλα αναπτύσσεται ένα μακρύ στέλεχος που καταλήγει σε μία μεγάλη ταξιανθία, η οποία έχει 300-400 λευκά ή ρόδινα άνθη. Ο καρπός του πράσου είναι κάψα και περικλείει πολλά μαύρα σπόρια. Η σπορά μπορεί να γίνει είτε απευθείας στο χωράφι, είτε σε ειδικό ψυχρό σπορείο κατά το μήνα Μάρτιο μέχρι τον Ιούνιο. Μετά τη σπορά πρέπει να περάσουν 2 – 3 μήνες, μέχρι να βγουν τα φυτάρια. Η μεταφύτευση γίνεται τους καλοκαιρινούς μήνες, όχι όμως απευθείας, καθώς τα φυτάρια πρέπει να μείνουν σε ειδικό ξηρό μέρος και να ξεραθούν. Η συγκομιδή γίνεται το χειμώνα. Το πράσο είναι ανθεκτικό στις χαμηλές θερμοκρασίες και μπορεί να αντέξει και σε θερμοκρασία κοντά στους 0 βαθμούς.
Ποικιλίες στην Ελλάδα
Υπάρχουν αρκετές ποικιλίες πράσου. Στην Ελλάδα οι κυριότερες είναι:
Στη μαγειρική
Το πράσο μαγειρεύεται είτε ολόκληρο, είτε μόνο ο βολβός του, και χρησιμοποιείται σε σούπες, ως συμπλήρωμα σε πατάτες, με ρύζι (πρασόρυζο), ενώ χρησιμοποιείται και σε σάλτσες. Η γεύση του μοιάζει με αυτή του κρεμμυδιού αλλά είναι πιο ήπια και πιο γλυκιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λειριοειδή Κατηγορία:Λαχανικά Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας Κατηγορία:Μεσογειακή χλωρίδα
Νικόλαος της Ελλάδας
Ο Πρίγκιπας Νικόλαος της Ελλάδας (22 Ιανουαρίου 1872 - 8 Φεβρουαρίου 1938) από τον Οίκο της Ελλάδας ήταν το τέταρτο παιδί και ο τρίτος γιος του Γεωργίου Α΄ και της Βασίλισσας Όλγας της Ελλάδας. Ήταν γνωστός ως "Ο Έλληνας Νίκι" ανάμεσα στην οικογένεια του, σε διάκριση με τον εξάδελφό του Νικόλαο Β΄ της Ρωσίας.
Φραντσέσκο Μπασσάνο ο νεότερος
Γεννήθηκε στο Μπασσάνο ντελ Γκράππα κοντά στη Βενετία, μεγαλύτερος γιος του Τζάκοπο Μπασσάνο και εγγονός του Φραντσέσκο ντα Πόντε του πρεσβύτερου. Σπούδασε με τον πατέρα του και εργάστηκε στο εργαστήριο της οικογένειας Μπασσάνο μαζί με τα τρία αδέλφια του, συμπεριλαμβανομένων των Τζανμπαττίστα Μπασσάνο, Τζιρόλαμο Μπασσάνο και Λεάντρο Μπασσάνο.
Νικόλαος της Ελλάδας
Δράση
Ο Πρίγκιπας Νικόλαος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 22 Ιανουαρίου το 1872. Τον διέκρινε η πνευματική καλλιέργεια. Φοίτησε στην Σχολή Ευελπίδων και έγκαιρα, το 1913, επέδειξε το διπλωματικό του ταλέντο. Υπήρξε φίλος των δυνάμεων της Αντάντ. Ο Πρίγκιπας Νικόλαος υπήρξε επίσης ζωγράφος -υπέγραφε ως "Νικολά Λεπρένς (Nicolas Leprince)"- και θεατρικός συγγραφέας.
Φραντσέσκο Μπασσάνο ο νεότερος
Ο Φραντσέσκο μετοίκησε στη Βενετία, όπου διήυθυνε τον εκεί κλάδο της οικογενειακής επιχείρησης. Του ανατέθηκε επίσης να ζωγραφίσει μια σειρά από ιστορικές εικόνες στο Παλάτι των Δόγηδων. Ήταν επιρρεπής σε υποχονδρίαση, που επιδείνωσε τις άλλες ασθένειές του, συμπεριλαμβανομένης της πιθανής κατάθλιψης. Λίγο μετά τον θάνατο του πατέρα του, το 1592, ο Φραντσέσκο αυτοκτόνησε πεφτοντας από ένα παράθυρο. Ο αδελφός του Λεάντρο Μπασσάνο συνέχισε την οικογενειακή παράδοση της ζωγραφικής.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Νικόλαος της Ελλάδας
Δράση
Ο πατέρας του κληροδότησε σε αυτόν το Βασιλικό Θέατρο. Εκείνος όμως, μετά την Παλινόρθωση της Μοναρχίας το 1935, αποποιήθηκε την κληρονομιά υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου. Ήταν φίλος του Γεωργίου Σημίτη και βάφτισε το γιο του, Κώστα Σημίτη.
Είχε πάθος με την αντισφαίριση και ήταν μέλος του Ομίλου Αντισφαίρισης Αθηνών. Αναφέρεται ότι ήταν κακός παίκτης και ο τύπος της εποχής τον σατίριζε γι' αυτό.
Οικογένεια
thumb|right|180px|Η Ελένη Βλαδιμήροβνα, μεγάλη δούκισσα της Ρωσίας.
Νυμφεύτηκε τη 2η εξαδέλφη του Μεγάλη Δούκισσα Ελένη Βλαδιμήροβνα της Ρωσίας (1882-1957), κόρη του Βλαδίμηρου Αλεξάνδροβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας, αδελφού του Αλέξανδρου Γ΄ Αυτοκράτορα της Ρωσίας. Ο γάμος έγινε στις 29 Αυγούστου 1902 και απέκτησαν τρεις κόρες:
Η κατάληξη
150px|thumb|left|Ο τάφος του Πρίγκιπα Νικολάου στο Τατόι Απεβίωσε στην Αθήνα στις 8 Φεβρουαρίου 1938, περίπου ένα μήνα μετά τους γάμους του τότε Διαδόχου Παύλου και ετάφη στο βασιλικό κοιμητήριο στο Τατόι.
Τιμητικές διακρίσεις
Ξένες διακρίσεις
Μεγαλόνησος Πεταλιών
Το υψηλότερο σημείο του νησιού είναι 371 μέτρα και βρίσκεται στο κέντρο περίπου του νησιού.
Το νησί είναι ιδιόκτητο, με το μεγαλύτερο τμήμα του να ανήκει στους απογόνους του εφοπλιστή Μαρή Εμπειρίκου, ο οποίος απέκτησε το νησί από τη βασιλική οικογένεια της Ελλάδας, το 1915. Τμήμα επίσης του νησιού ανήκει στην κόρη του Πάμπλο Πικάσο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομός Εύβοιας Κατηγορία:Νησιά της Ελλάδας Κατηγορία:Ακατοίκητα νησιά Κατηγορία:Ιδιωτικά νησιά Ελλάδας Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
Ποντιφίκιο Ελληνικό Κολλέγιο Αγίου Αθανασίου
Το Ποντιφίκιο Ελληνικό Κολλέγιο Αγίου Αθανασίου της Ρώμης (ιτ. Pontificio Collegio Greco di Sant’Atanasio) ιδρύθηκε το 1577 από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΓ' ως σχολή για ελληνόρρυθμους ιεροσπουδαστές από την Ελλάδα, τη Μέση Ανατολή και τις ελληνικές περιοχές της Νότιας Ιταλίας. Προστάτης του κολλεγίου είναι ο Μέγας Αθανάσιος, ένας από τους τέσσερις Έλληνες Πατέρες. Βρίσκεται στην οδό Βαβουίνου 149 και δεν πρέπει να συγχέεται με το αρχαιότερο Ελληνικό Γυμνάσιο της Ρώμης. Η Εκκλησία Αγίου Αθανασίου των Ελλήνων χτίστηκε από τον Καρδινάλιο Santoni, και είναι η κύρια λειτουργική εκκλησία του Κολλέγιου και της ελληνόρρυθμης ελληνικής κοινότητας της Ρώμης.
Απόφοιτοι
Μαθητές της σχολής υπήρξαν οι Πέτρος Αρκούδιος, Λέων Αλλάτιος, Ανδρέας Ρέντιος, Νικόλαος Αλεμάννος, Ιωάννης Πάμφιλος, και άλλοι πολλοί. Η βιβλιοθήκη της σχολής διέθετε επτά χιλιάδες τόμους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρώμη Κατηγορία:Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες Κατηγορία:Έλληνες Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Ελληνικά σχολεία στην Ιταλία Κατηγορία:Εκπαίδευση και έρευνα στη Ρώμη
Παραινέσεις του Αμενεμχέτ
Οι Παρανέσεις του Αμενεμχέτ (ή "Οδηγίες Βασιλιά Αμνενέμι Α' στο γιο του Σέσωστρι") είναι ένα σύντομο αρχαίο Αιγυπτιακό ποίημα γραμμένο στην αρχή της περιόδου του Μέσου βασιλείου, και ανήκει στο λογοτεχνικό είδος του sebayt (σεμπαϊάτ, παραινέσεις, οδηγίες). Το ποίημα έχει την μορφή έντονου δραματικού μονόλογου από το φάντασμα του δολοφονημένου Φαραώ της 12ης Δυναστείας Αμενεμχέτ Α΄ προς τον γιο του Σέσωστρι Α΄. Περιγράφει τη συνωμοσία που οδήγησε στη δολοφονία του Αμενεμχέτ, και προτρέπει τον γιο του να μην εμπιστεύεται κανέναν. Επίσης σκιαγραφεί τον απολογισμό των πράξεων του της βασιλείας του. Καταλήγει με την προτροπή στον Σέσωστρι να ανέρθει στο θρόνο και να κυβερνήσει με σύνεση στη θέση του Αμενεμχέτ.
Συγγραφή
Οι Παραινέσεις μπορεί να γράφηκαν με εντολή του Σέσωστρι για να εγκωμιάσει τον πατέρα του και για να νομιμοποιήσει τη διεκδίκηση του στο θρόνο. Αρκετούς αιώνες αργότερα, κατά την περίοδο του Νέου Βασιλείου, στον Πάπυρο του Τσέστερ Μπίτι IV, η συγγραφή των Παραινέσεων αποδίδεται στον "μεγαλύτερο των γραφέων" Χετί
Η κύρια πηγή για το κείμενο προέρχεται από τον Πάπυρο του Millingen, ο οποίος αντιγράφηκε από τον A. Peyron το 1843. Το πρωτότυπο έχει χαθεί. Στις μέρες μας έχουν διασωθεί ξύλινες πλακέτες με αποσπάσματα από τις Παραινέσεις, που χρονολογούνται από την 18η δυναστεία καθώς και αποσπάσματα από πάπυρους και όστρακα από το Νέο Βασίλειο.
Περιεχόμενο
Οι Παραινέσεις αρχίζουν αναγνωρίζοντας σαν συγγραφέα ως τον "πρώην Βασιλιά της Άνω και Κάτω Αιγύπτου, Σεχετεπιμπρέ, γιο του Ρα Αμενεμχέτ" και δηλώνουν ότι είναι η συμβουλές του Αμενεμχέτ στον γιο του για το πώς θα διατηρήσει τη βασιλεία και την ευημερία. Κατόπιν ο βασιλιάς συμβουλεύει το γιο του να μην εμπιστεύεται κανέναν, γιατί ακόμα και τα πιο κοντινά του άτομα αρνήθηκαν να τον στηρίξουν, και εξηγεί ότι δολοφονήθηκε στο κρεβάτι του από τους φρουρούς του. Περιγράφει σύντομα τις ενέργειες που έκανε για τη χώρα του, τις στρατιωτικές του επιτυχίες, και τα επιτεύγματα του για τα κτήρια που έχτισε. Οι Παραινέσεις κλείνουν με την ευλογία του προς το γιο του Σέσωστρι, και τις συμβουλές για το πώς θα πρέπει να κυβερνήσει.
Επιρροή
Το κείμενο αποτελεί μία από τις πιο παλιές αναφορές στους "Ασιάτες". Σε κατοπινές περιόδους διάφοροι Φαραώ αντέγραφαν αρχαιότερα κείμενα για να νομιμοποιήσουν τις ενέργειές τους. Ο Φαραώ της 25ης Δυναστείας Πυί αντέγραψε αποσπάσματα από τις Παραινέσεις του Αμενεμχέτ σχεδόν κατά λέξη. Το ποίημα διαβαζόταν κατά τον 5ο αιώνα π.Χ., σχεδόν 1500 χρόνια μετά που είχε γραφτεί.
ΟΣ Σαλερνιτάνα 1919
Η ΟΣ Σαλερνιτάνα 1919 είναι ιταλική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Σαλέρνο. Ιδρύθηκε το 1919 και επανιδρύθηκε το 2005 και το 2011. Έδρα της ομάδας είναι το Stadio Arechi, χωρητικότητας 39989 θεατών Συμμετέχει στην Lega Pro Prima Divisione/B. Τα περισσότερα χρόνια της ιστορία της αγωνιζόταν στις Σέριε Β και Serie C. Τη δεκαετία του 1920 συμμετείχε 4 φορές στη Σέριε Α. Από τότε έχουν συμμετάσχει την ανώτατη κατηγορία τις περιόδους 1947-48 και 1998-99.
Τίτλοι
Σέριε Β:
Serie C / Serie C1:
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1934
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1934 διεξήχθη για πρώτη φορά μαζί με το ανδρικό από το Σάββατο 26 ως τη Δευτέρα 28 Μαΐου 1934 στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας με διοργανωτή το ΣΕΓΑΣ. Πολυνίκης σύλλογος αναδείχθηκε ο Α.Ο. Παλαιού Φαλήρου.
Χρονικό των αγώνων
Οι πανελλήνιοι αγώνες γυναικών του 1934 συνδυάστηκαν με τους αντίστοιχους των ανδρών και σημείωσαν μεγάλη επιτυχία. Η αναβολή της διεξαγωγής τους το προηγούμενο έτος και η μετάθεσή τους για την άνοιξη του 1934 είχε προκαλέσει αμφιβολία κατά πόσο ο ΣΕΓΑΣ αντιμετώπιζε με σοβαρότητα το γυναικείο αθλητισμό. Έτσι η ταυτόχρονη διεξαγωγή τους με των ανδρών τους αναβάθμισε και καθησύχασε τους ανησυχούντες.
ΟΣ Σαλερνιτάνα 1919
Τίτλοι
Serie D:
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1934
Χρονικό των αγώνων
Συμμετείχαν αθλήτριες από 8 τουλάχιστον συλλόγους του κέντρου και κορίτσια από πολλά Γυμνάσια Θηλέων. Σύμφωνα με την προκήρυξη οι αγώνες θα αποτελούσαν κριτήριο πρόκρισης για τη βαλκανιάδα του Ζάγκρεμπ, αλλά τελικά δεν διεξήχθησαν γυναικείοι αγώνες στους βαλκανικούς αγώνες. Ίσχυσε το σύστημα βαθμολογίας 6-5-4-3-2-1 για τις έξι πρώτες νικήτριες κάθε αγωνίσματος. Πολλές αθλήτριες-μαθήτριες ανήκαν σε συλλόγους αλλά βαθμολογήθηκαν με την ομάδα του γυμνασίου τους στερώντας τους βαθμούς από συλλόγους που τους προπονούσαν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Στεργίου του Πανιωνίου.
ΟΣ Σαλερνιτάνα 1919
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΟΣ Σαλερνιτάνα 1919 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1919
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1934
Χρονικό των αγώνων
Κυριάρχησαν οι αθλήτριες: Δομνίτσα Λανίτου, Αγγελοπούλου, Γεωργία Στεργίου, Ειρήνη Αρμάου. Στον τύπο σημειώνεται χαρακτηριστικά πως η Ινές Βέλλα μετείχε για τελευταία φορά σε αγώνες πριν από το γάμο της, κάτι ιδιαίτερα σύνηθες για τον γυναικείο στίβο ως τη δεκαετία του '60, δηλαδή να εγκαταλείπουν οι αθλήτριες τον αθλητισμό μετά το γάμο τους. Την ίδια χρονιά αναφέρονται άλλες δυο αθλήτριες του Π. Φαλήρου, αλλά δεν είναι γνωστό αν μετείχαν στο πανελλήνιο πρωτάθλημα. Είναι η ακοντίστρια Παράσχου που πέτυχε 24,54μ και η δισκοβόλος Φ. Ιωακείμ με 25,23μ στους εσωτερικούς αγώνες του συλλόγου.
Αξιόλογη δουλειά στο γυναικείο αθλητισμό αναφέρεται και σε κάποια γυμνάσια, τα οποία μετείχαν στους αγώνες, αν και στο πρόγραμμα δεν προβλέπονταν αγώνες Β΄ κατηγορίας (κορασίδων ως 16 ετών), όπως τα προηγούμενα έτη. Π.χ. το Β΄ Γυμνάσιο Θηλέων Αθήνας υπό την καθοδήγηση της γυμνάστριας Αφροδίτης Μανάου είχε δύο αθλητικές ομάδες που πήραν μέρος στα αντίστοιχα πανελλήνια πρωταθλήματα. Η μία ήταν ομάδα σκοποβολής (Γαλάτη, Α. Σπυρόγλου, Ησαΐα, Χαρτουλέρη, Κλώνη, Ζωϊοπούλου) και η δεύτερη στίβου (Γεωργία Στεργίου, Δέσπ. Παυλίδου, Λούλα Ντάβου, Ναυσικά Ανδρονίκου, Σίση Κουμαριανού, Ευθυμία Μαστροκώστα, Ελένη Δρίβα, Κική Διονυσοπούλου).
Αναφορές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1934 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Κατάλογος χαρακτήρων Naruto
μικρογραφία|δεξιά|300px|Οι Rookie Nine. Από αριστερά στα δεξιά: [[Ino Yamanaka, Sasuke Uchiha, Naruto Uzumaki, Shikamaru Nara, Sakura Haruno, Chōji Akimichi, Shino Aburame, Akamaru, Kiba Inuzuka και Hinata Hyuuga.]] Στον κόσμο της σειράς anime και manga Naruto κατοικεί ένα μεγάλο καστ χαρακτήρων, οι οποίοι δημιουργήθηκαν από τον Μασάσι Κισιμότο. Τα ονόματα δίνονται με την παραδοσιακή ιαπωνική σειρά, δηλαδή πρώτα το επώνυμο και μετά το όνομα. Πολλά από αυτά αποτελούν λογοπαίγνια και ιστορικές ή μυθικές αναφορές. Μερικές φορές οι ίδιοι οι χαρακτήρες δανείζονται στοιχεία της προσωπικότητάς τους από το όνομά τους.
Αλκαίος ο Μυτιληναίος
Ο Αλκαίος ήταν αρχαίος ποιητής.
Κατάλογος χαρακτήρων Naruto
Δημιουργία και σύλληψη
Όταν ο Μασάσι Κισιμότο δημιουργούσε αρχικά τη σειρά Naruto, κοιτούσε άλλα shōnen manga για να πάρει έμπνευση, ενώ προσπαθούσε να κάνει τους χαρακτήρες του όσο μοναδικούς γινόταν. Ο ίδιος αναφέρει τη σειρά Dragon Ball του Άκιρα Τοριγιάμα ως μία από αυτές τις επιρροές, υπογραμμίζοντας ότι ο Goku, πρωταγωνιστής της εν λόγω σειράς, ήταν σημαντικός παράγοντας στη δημιουργία του χαρακτήρα Naruto Uzumaki, λόγω της ενεργητικής και άτακτης προσωπικότητάς του. Για να εξισορροπήσει τον Naruto, ο Κισιμότο δημιούργησε έναν αντίπαλο που ήταν "κουλ ιδιοφυΐα", καθώς πίστευε ότι αυτός ήταν "ο αρχέτυπος αντίπαλος χαρακτήρας". Αφού είδε διάφορα manga για ιδέες, τελικά έφτιαξε τον Sasuke Uchiha. Όταν δημιουργούσε την βασική ηρωίδα, ο Κισιμότο παραδέχτηκε ότι δεν είχε ξεκάθαρη εικόνα για το πώς θα έπρεπε να είναι μια ηρωίδα. Τελικά, έφτιαξε την Sakura Haruno, δίνοντας έμφαση στην "ενέργεια και το προκλητικό πνεύμα της" ως βασικά της χαρακτηριστικά. Αυτοί οι τρεις χαρακτήρες έδρασαν ως καλούπι για τις άλλες τρεις βασικές ομάδες του Naruto.
Ο διαχωρισμός των χαρακτήρων σε διαφορετικές ομάδες είχε σκοπό να έχει η κάθε μία ομάδα μία συγκεκριμένη μορφή. Ο Κισιμότο ήθελε η κάθε ομάδα να είναι "ακραία", έχοντας μεγάλο ποσοστό ταλέντου σε ένα γνώρισμα, και να είναι ατάλαντη σε κάποιο άλλο. Αυτή η προσέγγιση χρησιμοποιήθηκε έτσι, ώστε η κάθε ομάδα να δρα με μεγαλύτερη επιτυχία όταν τα μέλη της εργάζονταν ομαδικά ώστε να ξεπεράσουν τις αδυναμίες τους. Παρακολουθώντας δράματα της κατηγορίας tokusatsu ως παιδί, ο Κισιμότο ήθελε οι ομάδες τους να είναι διαφορετικές από τις ομάδες υπερηρώων που εμφανίζονταν σε αυτά τα δράματα, απορρίπτοντας την αξία της ομάδας όπου όλα τα μέλη ήταν "δυνατά στο σημείο της τελειότητας". Επίσης, ο Κισιμότο σημείωσε ότι οι διαφορετικοί ρόλοι που αναλαμβάνουν οι χαρακτήρες είναι παρόμοιοι με πολλά παιχνίδια ρόλων, και ότι "ο κάθε χαρακτήρας ξεχωρίζει καλύτερα έτσι".
Αλκαίος ο Μυτιληναίος
Βιογραφία
Έξι χρόνια μετά ο Πιττακός οδηγεί τους συμπολίτες του στον πόλεμο κατά των Αθηναίων, με αντικείμενο την κατοχή του Σιγείου της Τρωάδος, παλαιά αποικία της Μυτιλήνης στην είσοδο του Ελλησπόντου. Ο Πιττακός διακρίθηκε στη μάχη, σκότωσε μάλιστα, στο πλαίσιο μονομαχίας, τον Φρύνωνα, στρατηγό των Αθηναίων Ο πόλεμος με τους Αθηναίους έληξε με παρέμβαση του Περιάνδρου, ο οποίος παραχώρησε τη διαφιλονικούμενη έκταση στους Αθηναίους. Οι εσωτερικές ταραχές στην Μυτιλήνη συνεχίστηκαν, υποδαυλισμένες από τη μερίδα των αριστοκρατών, με προεξάρχοντες τον Αλκαίο και τον αδελφό του, Αντιμενίδη. Όταν αυτοί εξορίστηκαν, η πόλη γνώρισε περίοδο σχετικής ηρεμίας, ώσπου οι φυγάδες επιχείρησαν να πετύχουν την επάνοδό τους με τη βία των όπλων. Ο δήμος, προκειμένου να αποκρούσει την απειλή, εξέλεξε ως αισυμνήτη τον Πιττακό, στον οποίο παραχώρησε απόλυτη εξουσία. Ο Αλκαίος σε σχόλιό του χαρακτήρισε τον Πιττακό "κακοπάτριδα" και εξέφρασε την περιφρόνησή του για τον τρόπο με τον οποίο ο λαός τον εξέλεξε ως αισυμνήτη. Ο Πιττακός παρέμεινε στο θώκο επί μία δεκαετία (589-579) με την παρέλευση της οποίας παραιτήθηκε από την αρχή εκουσίως.