cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Η Λησταρχίνα
Πληροφορίες παραγωγής
Η ταινία βρισκόταν στα σκαριά από το 1956 καθώς η εταιρία του Μπαρτ Λάνκαστερ Hecht-Hill-Lancaster είχε αποκτήσει τα δικαιώματα του μυθιστορήματος του Ρόι Τσάνσλορ με τίτλο The Ballad Of Cat Ballou. Το αρχικό εγχείρημα ήθελε για πρωταγωνιστές τον Μπαρτ Λάνκαστερ και τον Τόνι Κέρτις και η μεταφορά του μυθιστορήματος επρόκειτο να έχει μορφή μιούζικαλ. Αλλά τα σχέδια ναυάγησαν, καθώς δεν υπήρχε κατάλληλο σενάριο. Ο Χάρολντ Χεχτ δήλωσε ότι προσπάθησαν να βρουν το σενάριο που θα υποστήριζε το δραματικό και σοβαρό τόνο του μυθιστορήματος αλλά κανένα δεν ήταν αξιόλογο. Το 1963 η εταιρία των Χεχτ και Λάνκαστερ διαλύθηκε κι ο Χεχτ πρότεινε το μυθιστόρημα στην Columbia Pictures. Η κατεύθυνση του Χεχτ όσον αφορά στην ταινία άλλαξε, καθώς αποφασίστηκε να δώσουν στο σενάριο κωμικό τόνο. Το καλοκαίρι του 1964, ο Χεχτ προσέγγισε τον σκηνοθέτη Έλιοτ Σίλβερσταϊν, γνωστό για πολλές τηλεοπτικές παραγωγές και την Αν Μάργκρετ για τον ρόλο της Κατ Μπαλού. Ο ατζέντης της Μάργκρετ απέρριψε το ρόλο, εν αγνοία της ηθοποιού και τη θέση της πήρε η Τζέιν Φόντα. Ο ρόλος του Κιντ Σελίν δόθηκε αρχικά στον Κερκ Ντάγκλας, αλλά εκείνος τον απέρριψε κι έτσι πέρασε στον Λι Μάρβιν. Στο καστ προστέθηκαν οι Μάικλ Καλάν, ο Ντουέιν Χίκμαν και ο χορός αρχαίας ελληνικής τραγωδίας που επενέβαινε στις διάφορες σκηνές τραγουδώντας την ωδή της Κατ Μπαλού που αποτελούνταν από τον Στάμπι Κέι και τον θρυλικό τραγουδιστή Νατ Κινγκ Κόουλ. Ο Κόουλ ήταν ήδη άρρωστος με καρκίνο του πνεύμονα και απεβίωσε μερικούς μήνες μετά την πρεμιέρα της ταινίας.
Καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1960
Θέσεις 13 - 16
1 Οι αγώνες της Βουλγαρίας κατακυρώθηκαν με σκορ 2-0 υπέρ των αντιπάλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Η Λησταρχίνα
Υποδοχή
Οι κριτικοί του κινηματογράφου της εποχής χαρακτήρισαν την ταινία γουέστερν κακής ποιότητας, μετά την πρεμιέρα. Έτσι το γραφείο διαφήμισης και προώθησης ταινιών της Columbia αποφάσισε να λανσάρει την ταινία σε πανεπιστημιακούς κύκλους φοιτητών, οι οποίοι βοήθησαν σημαντικά στην επιτυχία της ταινίας. Οι φοιτητές αγάπησαν την ταινία και τη στήριξαν, με αποτέλεσμα η ταινία να έχει μεγάλο κέρδος. Οι εισπράξεις έφτασαν τα 9 εκατομμύρια στην Αμερική και σιγά σιγά οι κριτικοί άρχισαν να βλέπουν την ταινία με άλλο μάτι.
Βραβεία
Η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου τίμησε την ταινία με 5 υποψηφιότητες για Όσκαρ εκ των οποίων έλαβε ένα για τη διασκεδαστική ερμηνεία του Λι Μάρβιν, ο οποίος αναδείχτηκε νικητής υπερνικώντας μεγαθήρια όπως τον Ρίτσαρντ Μπάρτον στην ταινία Ο κατάσκοπος που ήρθε από το τρύο (The Spy Who Came From Cold), τον Λόρενς Ολίβιε στην ταινία Οθέλλος (Othello) και τον Ροντ Στάιγκερ στην ταινία Ο ενεχειροδανειστής (The Pawnbroker). Όταν ο Μάρβιν κέρδισε το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου δήλωσε ότι το μισό του βραβείο θα έπρεπε να δοθεί στο άλογο που καβαλούσε στην ταινία, το οποίο έμοιαζε να είναι εξίσου μεθυσμένο όσο και ο αναβάτης του.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Διαχρονικότητα
Τα μέλη του Ινστιτούτου Αμερικανικού Κινηματογράφου κατέταξαν την 10η στη λίστα με τα καλύτερα γουέστερν όλων των εποχών. Η ταινία εμφανίζει ομοιότητες όσον αφορά τη θεματολογία της με το αριστούργημα του Τζορτζ Στίβενς Άρπαγες της γης (Shane, 1953).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1965 Κατηγορία:Ταινίες γουέστερν Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές μουσικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ)
Φρίντα Μπελινφάντε
Η Φρίντα Μπελινφάντε (Frieda Belinfante, γέννηση Άμστερνταμ, 10 Μαΐου 1904 - Σάντα Φε, Νέο Μεξικό, 5 Μάρτιος 1995) ήταν Ολλανδέζα τσελίστρια, μαέστρος και μέλος της Ολλανδικής Αντίστασης κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Ήταν κόρη του Αρόν (Άρι) Μπελινφάντε και της Georgine Antoinette Hesse με καταγωγή από Σεφαρδίτες Εβραίους της Πορτογαλίας οι οποίοι έφτασαν στην Ολλανδία τον 17ο αιώνα. Άλλοι γνωστοί συγγενείς της ήταν οι συγγραφείς Εμιλί Μπελινφάντε και Ισαάκ Κοέν Μπελινφάντε, ο δάσκαλος Μόσες Κοέν Μπελινφάντε και η δημοσιογράφος Εμιλί Μπελινφάντε. Πολλοί από αυτούς χάθηκαν σε διάφορα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος.
Η Φρίντα Μπελινφάντε ήταν λεσβία και καλή φίλη του Βίλλεμ Αροντέους, ενός από τους ηγέτες της Ράαντ βαν Βέρζετ (Συμβούλιο Αντίστασης) και ανοιχτά ομοφυλόφιλου ανθρώπου. Συνεισέφερε δραστήρια στην Ολλανδική Αντίσταση, κυρίως πλαστογραφώντας προσωπικά έγγραφα για Εβραίους. Μαζί με τον Αροντέους ήταν μέλος της ομάδας που ανατίναξε το ληξιαρχείο του Άμστερνταμ στις 27 Μαρτίου 1943. Με την ενέργεια αυτή καταστράφηκαν χιλιάδες φάκελοι, και έτσι η προσπάθεια σύγκρισης των πλαστών εγγράφων με τα έγγραφα του ληξιαρχείου παρακωλύθηκε. Παρόλα αυτά, με τον καιρό η συνεισφορά της στην Αντίσταση ξεχάστηκε.
Μετά τον πόλεμο, η Μπελινφάντε μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες και συνέχισε την μουσική της καριέρα. Για ένα διάστημα ήταν μαέστρος στην Φιλαρμονική της κομητείας Όραντζ, μέχρι να απολυθεί εξαιτίας του σεξουαλικού προσανατολισμού της.
Πέθανε το 1995 από καρκίνο.
Η βιογραφία της Μπελινφάντε ήταν το θέμα του ντοκυμαντέρ But I Was a Girl. Η ιστορία της παρουσιάστηκε και σε μία έκθεση που χρηματοδοτήθηκε από την Ολλανδική Κυβέρνηση, με θέμα την δίωξη των ομοφυλόφιλων και των λεσβιών κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ολλανδοί μουσικοί Κατηγορία:Μουσικοί από το Άμστερνταμ Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα
Ο βάλτος (ταινία)
Ο Βάλτος είναι Ελληνική κινηματογραφική ταινία παραγωγής 1973, σε σενάριο και σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου, ο οποίος έγραψε και το σενάριο μαζί με τον Λάζαρο Μοντανάρη. Η ταινία προβλήθηκε τη σεζόν 1973-1974 και έκοψε 106.741 εισιτήρια. Ήρθε στην 8η θέση σε 44 ταινίες και γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στην Κόπραινα, ένα λιμανάκι στον Αμβρακικό κόλπο.
Υπόθεση
Στην συνέχεια βλέπουμε την ιστορία και ενός άλλου ζευγαριού, του Θάνου και της Άννας, οι οποίοι, μετά την άρνηση των πλούσιων γονέων της Άννας για τον γάμο τους, κλέβονται και καταφεύγουν με μια βάρκα στο νησάκι που βρίσκονται οι πρωταγωνιστές. Ο Βαγγέλης τους καίει τη βάρκα, τους παίρνει τα πράγματα και τους υποχρεώνει με τη βία να συμμετέχουν και αυτοί στις προσπάθειες για την ανέλκυση των χρημάτων. Σιγά-σιγά, ο Θάνος αποκαλύπτει το πραγματικό του πρόσωπο, ότι δηλαδή είναι ένας προικοθήρας που παρίστανε τον ερωτευμένο με την Άννα για τα λεφτά της.
Και φτάνουμε στο τέλος της ταινίας. Τα λεφτά βγαίνουν. Μετά από ένα τρικούβερτο γλέντι όμως, ο Βασίλης και ο Αλέξης σκέφτονται ένα σχέδιο για να πάρουν όλα τα λεφτά και να φύγουν μόνοι τους. Ο Βασίλης όμως, αργοπεθαίνει μετά από δάγκωμα λυσσασμένου σκύλου και έτσι το σχέδιο το προχωράει μόνος του ο Αλέξης. Κλειδώνει τους υπόλοιπους στην αποθήκη που έχουν περάσει την νύχτα και τους κόβει την παροχή νερού, μέχρι να του δώσουν όλα τα χρήματα. Το σχέδιο πετυχαίνει και ο Αλέξης απογειώνεται με το αεροπλάνο (που στο μεταξύ έχει βγει από τον βάλτο). Όμως, ο Βασίλης με όση δύναμη του απομένει, βρίσκει το κλειδί και ανοίγει την αποθήκη. Η Λένα θέλει να πάει με τους άλλους και προσπαθεί να πάρει τον χειρισμό του αεροπλάνου από τον Αλέξη. Το αεροπλάνο συντρίβεται, οι δύο επιβαίνοντες σκοτώνονται και τα λεφτά καταστρέφονται.
Παραγωγή
Την σκηνοθεσία ανέλαβε ο Ντίνος Δημόπουλος και το σενάριο ο Δημόπουλος μαζί με τον Λάζαρο Μοντανάρη. Την μουσική επιμελήθηκε ο Γιώργος Χατζηνάσιος και το τραγούδι τίτλων ερμηνεύει η Δήμητρα Γαλάνη. Η παραγωγή ήταν της Φίνος Φιλμ.
Ο Νέστορας Μάτσας έγραψε στην εφημερίδα Βραδυνή για την ταινία, που προβλήθηκε ένα μήνα πριν από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου:
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Ταινίες του 1973 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντίνου Δημόπουλου Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Χατζηνάσιου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Αδόλφος Β΄ της Λοθαριγγίας
Ο Αδόλφος Β΄, γερμ. Adolf II (απεβ. 1041) από τον Οίκο του Μπεργκ ήταν κόμης του Κέλνταχκαου και επίτροπος του αββαείου του Ντόιτς.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Αδόλφου Α΄ κόμη του Κέλνταχγκαου και επιτρόπου (vogt) του αββαείου του Ντόιτς.
Το 1018 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως κόμης του Κέλνταχγκαου και επίτροπος του αββαείου του Ντόιτς.
Ήταν απόγονος του Χέρμαν Β΄ κυρίου του Ζάφενμπεργκ, γιου του Χέρμαν Α΄ της Λοθαριγγίας και αδελφού του Στέφαν του Ζάφενμπεργκ, ηγουμένου του αββαείου Πρυμ (993-1001).
Οικογένεια
Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπεργκ
Αρκτίνος
Ο Αρκτίνος ήταν αρχαίος Έλληνας επικός ποιητής. Κατάγονταν από τη Μίλητο και έζησε πιθανώς περί τον 8ο αιώνα π.Χ.
Στα επικά έργα του φέρεται να μιμείται τον Όμηρο. Στον Αρκτίνο αποδίδονται δύο σπουδαία επικά ποιήματα:
Πολλοί επίσης είναι εκείνοι που αποδίδουν στον Αρκτίνο το έπος Τιτανομαχία, σε μεταγενέστερη όμως εποχή που η παλαιότερη παράδοση, εκτός των παραπάνω δύο, δεν αναφέρει άλλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επικοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Μιλήσιοι
Εθνική Μογγολίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Μογγολίας αντιπροσωπεύει την Μογγολία στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις και ελέγχεται από την Μογγολική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (МФФ). Ιδρύθηκε το 1958 αλλά από το 1960 έως το 1998 δεν έπαιξε κανένα διεθνές παιχνίδι. Στα λίγα διεθνή παιχνίδια που έχει παίξει, έχει κερδίσει μόνο επτά φορές ενάντια σε τρεις αντίπαλους (τέσσερα με το Γκουάμ, δύο με το Μακάου και ένα ματς εναντίον των Βόρειων Μαριάνων Νήσων).
Στάδιο
Έδρα της εθνικής ομάδας είναι το Ποδοσφαιρικό Κέντρο ΜΦΦ, χωρητικότητας 5.000 θεατών, που βρίσκεται στο Ουλάν Μπατόρ.
Διακεκριμένοι παίκτες
Ο πρώτος σκόρερ της εθνικής ομάδας είναι ο Ντόνοροβιν Λίμπενγκαραφ με 8 γκολ.
Προεδρικές εκλογές στη Βόρεια Μακεδονία 2019
Ο πρώτος γύρος των προεδρικών εκλογών πραγματοποιήθηκε στη Βόρεια Μακεδονία στις 21 Απριλίου του 2019. Κανείς από τους τρεις υποψηφίους δεν έλαβε την πλειοψηφία των ψήφων, άρα πραγματοποιήθηκε δεύτερος γύρος στις 5 Μαΐου 2019. Ο Πρόεδρος Γκιόργκε Ίβανοφ απαγορευόταν συνταγματικά να επιδιώξει τρίτη θητεία, αφού είχε προηγουμένως εκλεχθεί το 2009 και το 2014.
Πληροφορίες
Ο Πρόεδρος της Βόρειας Μακεδονίας εκλέγεται σε δύο γύρους. Ο υποψήφιος μπορεί να περάσει στον δεύτερο γύρο ψηφοφορίας μόνο εάν λάβει το 50% των ψήφων όλων των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων. Στον δεύτερο γύρο, η συμμετοχή των ψηφοφόρων πρέπει να είναι τουλάχιστον 40% για να θεωρηθεί έγκυρο το αποτέλεσμα. Πριν από το 2009, το Σύνταγμα απαιτούσε συμμετοχή στον δεύτερο γύρο να είναι 50% για την επικύρωση του αποτελέσματος. Ωστόσο, η τροπολογία XXXI που εγκρίθηκε στις 9 Ιανουαρίου 2009 μείωσε το όριο στο 40%. Στις προεδρικές εκλογές του 2009, η προσέλευση δευτέρου γύρου ήταν μόλις 42,6%.
Το Σύνταγμα ορίζει ότι ο Πρόεδρος πρέπει να είναι πάνω από 40 ετών και να έχει ζήσει στη χώρα τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια.
Συμφωνία των Πρεσπών
Οι εκλογές ήταν πρώτες στη Βόρεια Μακεδονία μετά τη συμφωνία των Πρεσπών που υπεγράφη στις 17 Ιουνίου 2018. Στις 30 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε δημοψήφισμα στο οποία η πλειοψηφία των ψηφοφόρων ενέκρινε τη συμφωνία, αν και η προσέλευση ήταν πολύ χαμηλότερη από την απαιτούμενη την επικύρωση του αποτελέσματος, κυρίως λόγω οργανωμένου μποϊκοτάζ. Η Συνέλευση ενέκρινε τη μετονομασία της χώρας σε «Βόρεια Μακεδονία» στις 11 Ιανουαρίου 2019.
Κατηγορία:Εκλογές στη Βόρεια Μακεδονία Βορεια Μακεδονια
Λουκάς Θάνος
Ο Λουκάς Θάνος (αγγλικά: Lucas Thanos ) είναι συνθέτης μουσικής, χορογράφος - σκηνοθέτης και μεταφραστής και γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε, χορό στη σχολή Ραλλού Μάνου, Scuola di danza Teatro dell' Opera di Roma, Steps  New York,  Dupree dance academy Los Angeles. Θέατρο στη σχολή Πέλου Κατσέλη, στην σχολή Βεάκη και στο Actor studio  Los Angeles. Μουσική με τον Γιάννη Α. Παπαϊωάννου και στο Conservatorio Santa Cecilia, Roma. Κοινωνιολογία, Φιλοσοφία  Università degli Studi di Roma "La Sapienza". Έχει διδάξει στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης Βεάκη, στο Actors Studio Los Angeles, στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης "Ιάκωβος Καμπανέλλης", στο Paper and Plastic Theater Los Angeles, στο Moscow Studio of Plastic Arts, στο Duncan Dance Research Center, στο UCLA, στο Kschessinska Mansion St Petersburg.
Μουσική
Η δισκογραφία του περιλαμβάνει τα έργα: Γυρολόι τρ. Ξανθίππη Καραθανάση  Philips, Σάλπισμα τρ. Νίκος Ξυλούρης  Columbia, Αναστροφή, Juzzburger, Metalipsis, Timeless Moments Buddha Bar, Distant Panorama Flying Carpet, Ethnic Colours, Runaway Marathon, Ethnic Whispers, Folk and Rock, Still Point, Time Before And Time After, The Fire And The Rose, In Those Days, Ο “Δωδεκάλογος του Γύφτου” του Κωστή Παλαμά τρ. Γιάννης Χαρούλης, Χρόνος Ερωτικός τρ. Σταύρος Σιόλας, Μνήμες - Ο Νίκος Ξυλούρης τραγουδά Λουκά Θάνο, Κόρη Αδάμαστη τρ. Νίκος & Γιώργος Στρατάκης.
Έγραψε μουσική στα θεατρικά έργα: Κόκαλα και ρόπαλα του David William Rabe, Θέατρο Αλίκη σκην. Δημήτρη Παπαμιχαήλ, Διάλεξε το Oνειρό σου της Πάγιας Bεάκη, Ποντικούπολη της Φιλίσας Χατζηχάννα ΘΟΚ, Snow White by Lane Bradbury Actors Studio Theater Los Angeles, Dreams by Eli Rill Actors Studio West, Los Angeles, "Olympic Games" στο Ebell Wilshire Theater Los Angeles, Isadora Dance suite με την Moscow Chamber Orchestra contacted by Constantine Orbelian Μόσχα, Πέρσες του Αισχύλου Θέατρο Αμόρε, Χοηφόρες του Αισχύλου Θέατρο Αμόρε, Ορέστεια του Αισχύλου στο ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, στο Bristol Civic Auditorium Los Angeles, στο Back Stage Theater Hollywood, στο Atrium Theater Zurich, Αφιέρωμα στον Αισχύλο Θέατρο Βράχων, Ορατόριο "Κωστής Παλαμάς" Θέατρο Φάμπρικα, Πέρσες του Αισχύλου Θέατρο Βράχων 2017, Αττικό Θέατρο 2018, Θέατρο του Μαραθώνα 2019, Εκκλησιάζουσες/Μια Κωμωδία, Αριστοφανικό Χορόδραμα "Ιάκωβος Καμπανέλλης" 2022.
Έγραψε μουσική για τις ταινίες: Έκλειψη, Ο Μανώλης ο Ντελμπεντέρης, Μυρτώ, The flight of the swan, Seraphim, Retreat, Smile in the mirror, Νόστος.
Συμφωνικά του έργα και έργα μουσικής δωματίου έχουν παίξει και ηχογραφήσει: Moscow Chamber Orchestra, Minsk Symphony Orchestra, Sofia Symphony Orchestra…
Έχει συνθέσει τις όπερες: ISADORA, ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ και ΟΡΕΣΤΕΙΑ σε libretti δικά του
Σκηνοθεσία και χορογραφία
Σκηνοθέτησε και χορογράφησε τα: «Διάλεξε το Όνειρό σου» της Πάγιας Bεάκη, Snow White  Los Angeles, Ρέα του Σαμάρα Διεύθυνση Ορχήστρας Βύρων Φιδετζής Εθνική Λυρική Σκηνή, Isadora  Μόσχα, Πέρσες του Αισχύλου Θέατρο Αμόρε, Χοηφόρες  του Αισχύλου Θέατρο Αμόρε, Ορέστεια του Αισχύλου στο ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, στο Βristol Civic Auditorium  Los Angeles, στο Backstage Theater Hollywood και στο Atrium Theater Zurich, Επτά επί Θήβας του Αισχύλου Αρχαία Ολυμπία, Αφιέρωμα στον Αισχύλο Θέατρο Βράχων, Ορατόριο "Κωστής Παλαμάς" Θέατρο Φάμπρικα, Πέρσες του Αισχύλου Θέατρο Βράχων 2017, Αττικό Θέατρο 2018, Θέατρο του Μαραθώνα 2019. Καρυοθραύστης Καλλιτεχνική διεύθυνση με το Μπαλέτο της Πάτρας 2021, Εκκλησιάζουσες/Μια Κωμωδία, Αριστοφανικό Χορόδραμα "Ιάκωβος Καμπανέλλης" 2022.
Μεταφράσεις, μελέτες και ερευνητικό έργο
Έχει μεταφράσει στα νέα ελληνικά και στα αγγλικά τα έργα: Ορέστεια, Πέρσες, Επτά επί Θήβας, Ικέτιδες του Αισχύλου και Φιλοκτήτης, Τραχίνιαι, Αίας, Ηλέκτρα του Σοφοκλή.
Μελετητής της φιλοσοφίας του χορού της Ισιδώρας Ντάνκαν και σύμβουλος της οικογένειας Ντάνκαν στη δεκαετία του 90. Καλλιτεχνικός διευθυντής και αναβιωτής του Κέντρου Μελέτης Χορού Ισιδώρας και Ραϋμόνδου Ντάνκαν 1990 - 1994
Ιδρυτής και Καλλιτεχνικός διευθυντής του Μπαλέτου της Πάτρας.
Καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας 2021 -
Ερευνητής του Αισχύλου.
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες χορογράφοι
Γενοκτονία των Αρμενίων
Ως γενοκτονία των Αρμενίων (αρμενικά: Հայոց Ցեղասպանություն, Χαγιότς τσεγκασπανουτιούν) αναφέρονται τα γεγονότα εξόντωσης Αρμενίων πολιτών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Σφαγές Αρμενίων είχαν γίνει και ενωρίτερα επί Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ, το 1894-96, με τον αριθμό των νεκρών να εκτιμάται μεταξύ 80 και 300 χιλιάδων και τον αριθμό των ορφανών παιδιών σε 50.000. Ωστόσο οι πλέον εκτεταμένες σφαγές Αρμενίων αποδίδονται στο κίνημα των Νεότουρκων (1908-18). Ως έναρξη της Αρμενικής Γενοκτονίας συμβολικά θεωρείται η 24η Απριλίου του 1915, όταν η ηγεσία της Αρμενικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης φυλακίστηκε και εκατοντάδες Αρμένιοι της Πόλης απαγχονίστηκαν. Θεωρείται μια από τις πρώτες σύγχρονες γενοκτονίες.
Τουρκικές πηγές αναφέρουν ότι ο αριθμός των νεκρών Αρμενίων ήταν από 600.000 ως 800.000, ενώ Δυτικές και Αρμενικές πηγές ανεβάζουν τον αριθμό των σφαγιασθέντων στο 1.500.000.
Η Τουρκία αρνείται την ύπαρξη «γενοκτονίας» και ισχυρίζεται ότι δεν υπήρχε εξόντωση αλλά εκτοπισμός του Αρμενικού πληθυσμού. Το επίσημο τουρκικό κράτος υποστηρίζει πως οι Αρμένιοι αντάρτες υποστήριζαν τα ρωσικά στρατεύματα κατά την εισβολή τους στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Άλλοι αρνητές, υποστηρίζουν πως δεν υπήρξαν ενέργειες οι οποίες έχουν σκοπό την εξολόθρευση, άρα δεν είναι γενοκτονία. Σύμφωνα με τον Μουσταφά Ακιόλ, η γενοκτονία (την αποκαλεί «εθνοκάθαρση») συνέβη εξ αιτίας της κατάρρευσης της «ανεκτικής» Οθωμανικής αυτοκρατορίας και της ανάδυσης του τουρκικού εθνικισμού.
Η Γενοκτονία των Αρμενίων πραγματοποιήθηκε παράλληλα και με τον ίδιο τρόπο με γενοκτονίες σε βάρος και άλλων χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δηλ. των Ελλήνων και των Ασσυρίων (Νεστοριανών χριστιανών). Ειδικά για τους Αρμενίους η ανάγκη εξολόθρευσης ήταν μεγαλύτερη διότι - σε αντίθεση με τους Έλληνες - δεν υπήρχε αρμενικό κράτος στους οποίους θα μπορούσαν να εκδιωχθούν. Αρχικά υπήρξε η σκέψη να εκδιωχθούν οι Αρμένιοι προς τη Ρωσία, αλλά υπήρχε ο φόβος ότι θα εντάσσονταν στον Ρωσικό Στρατό και θα επανέρχονταν. Έτσι αποφασίστηκε η εξόντωσή τους μέσα στην Ανατολία.
Εκτός από τη δολοφονία ανθρώπων, η γενοκτονία περιλάμβανε και την απαγωγή γυναικών και παιδιών τα οποία εξισλαμίζονταν, άλλαζαν ονόματα και ενσωματώνονταν σε νοικοκυριά μουσουλμάνων (Τούρκων, Κούρδων, Αράβων κ.ά.) ως σύζυγοι ή σκλάβοι. Σύμφωνα με τα έθιμα των τοπικών φυλών, για να αποφεύγονται οι αποδράσεις, οι σκλάβοι μαρκάρονταν με τατουάζ στο πρόσωπο ή το λαιμό. Πόλεις όπως η Χαρπούτ (Δυτική Αρμενία) και η Μεζρέ (Αν. Τουρκία) είχαν γίνει κέντρα εμπορίας Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων σκλάβων. Εκεί «οι πλέον επιθυμητές γυναίκες, κυρίως αυτές από πλούσιες οικογένειες, ζητούνταν από τοπικούς μουσουλμάνους και ελέγχονταν από γιατρούς για αρρώστιες κτλ.» Μετά το τέλος του Α' Παγκ. Πολέμου, στα εδάφη της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που κατέλαβαν οι σύμμαχοι απελευθερώθηκαν πάνω από 90.000 ορφανά Αρμενίων από την Τουρκία, τη Συρία, την Κύπρο, την Αίγυπτο, την Αρμενία και τη Γεωργία.
Μαρτυρίες της εποχής
Ο Σεμιόν Ιβάνοβιτς Αράλοφ, πρώην στρατιωτικός, ήταν πρεσβευτής της Σοβιετικής Ένωσης στην Τουρκία από τον Ιανουάριο 1922 ως τον Απρίλιο 1923. Στο βιβλίο του «Απομνημονεύματα ενός σοβιετικού διπλωμάτη, 1922-1923» (1960) αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο η Σοβιετική Ένωση στήριξε πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά την Τουρκία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία, καθώς και σε ορισμένα περιστατικά από τις βιαιότητες των Τούρκων κατά Αρμενίων και Ελλήνων:
«''Τα τουρκικά στρατεύματα, τα οποία διοικούσε ο αντιδραστικός στρατηγός Κιαζίμ Καραμπεκίρ πασάς, προέβαιναν σε ομαδικές σφαγές Αρμενίων, ύστερα από προγραφές. Σφάχτηκαν περισσότερο από 69.000 άνθρωποι.''»
Απόψεις
Ο Ελληνοαυστραλός μελετητής γενοκτονιών Παναγιώτης Διαμαντής έχει φέρει στη δημοσιότητα τις μαρτυρίες των Αυστραλών και Νεοζηλανδών στρατιωτικών που υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες της γενοκτονίας.
Ο δημοσιογράφος Ρόμπερτ Φισκ, έκανε λόγο για «ολοκαύτωμα των Αρμενίων».
Διεθνής αναγνώριση
thumb|330px|Φωτογραφίες της Γενοκτονίας των Αρμενίων του 1915 στην πλατεία Συντάγματος στην [[Αθήνα, ως μέρος εκστρατείας ενημέρωσης του κοινού (2016).]] thumb|330px|Η διεθνής αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων Οι χώρες που έχουν αναγνωρίσει επίσημα την γενοκτονία των Αρμενίων είναι:
Τη Γενοκτονία των Αρμενίων έχουν αναγνωρίσει, επίσης, τέσσερις περιοχές της Ισπανίας (Βασκονία, Καταλονία, Βαλεαρίδες Νήσοι, Ναβάρρα), η Σκωτία, η Ουαλία και η Βόρειος Ιρλανδία (από το Ηνωμένο Βασίλειο) και δύο Πολιτείες της Αυστραλίας (Νέα Νότια Ουαλία και Νότια Αυστραλία ). Στην αναγνώριση από τις Αυστραλιανές Πολιτείες (από κοινού με τις γενοκτονίες των Ελλήνων και των Ασσυρίων), συνέβαλε και η έρευνα του Ελληνο-αυστραλού μελετητή γενοκτονιών Παναγιώτη Διαμαντή, όπως αναγνωρίζεται από βουλευτές.
Αιμιλία Καλλιγά
Η Αιμιλία Καλλιγά είναι πρόεδρος του Μουσείου Μπενάκη.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι κόρη του Παύλου Καλλιγά, συνεργάτη του Ελευθερίου Βενιζέλου, και της Ειρήνης Μπενάκη. Από την πλευρά του πατέρα της είναι δισέγγονη του Παύλου Καλλιγά και ανηψιά του Μαρίνου Καλλιγά ενώ από την πλευρά της μητέρας της εγγονή του Αντώνη Μπενάκη και δισέγγονη του Εμμανουήλ Μπενάκη. Φοίτησε στο Κολλέγιο Αθηνών και σπούδασε στην Φιλοσοφικη Σχολή Αθηνών. Εργάστηκε δίπλα στον βυζαντινολόγο Μανόλη Χατζηδάκη για την βυζαντινή έκθεση του 1964 στο Ζάππειο και στη συνέχεια στο Μουσείο Μπενάκη, το οποίο είχε ιδρύσει ο παππούς της, Αντώνης Μπενάκης. Εκεί οργάνωσε το πρώτο φωτογραφικό αρχείο στην Ελλάδα. Προήχθη στην θέση της αναπληρώτριας διευθύντριας, το 2000 έγινε μέλος του διοικητικού συμβουλίου και το 2005 πρόεδρος αυτού, θέση στην οποία παραμένει μέχρι σήμερα. Είχε εκλεγεί δημοτικός σύμβουλος Αθηνών με την παράταξη Αντώνη Τρίτση.
Κατοικεί στην Αθήνα. Είναι παντρεμένη με τον Μαρίνο Γερουλάνο και έχουν αποκτήσει τέσσερα παιδιά. Γιος της είναι ο Παύλος Γερουλάνος.
Έχει διατελέσει Πρόεδρος του Σώματος Ελληνικού Οδηγισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες βυζαντινολόγοι Αιμιλια Καλλιγα Κ
Γεώργιος Καντακουζηνός-Γκρανιτσέρουλ
Ο Γεώργιος Καντακουζηνός-Γκρανιτσέρουλ (Gheorghe Cantacuzino-Grănicerul) γνωστός σαν Ζίζι («Zizi»), ήταν Ρουμάνος στρατιωτικός και πολιτικός.
Γεννήθηκε στο Παρίσι στις 25 Δεκεμβρίου 1869 και απεβίωσε στις 9 Οκτωβρίου 1937. Καταγόταν από τον Ρουμάνικο κλάδο της ελληνικής οικογένειας των Καντακουζηνών με καταγωγή από την Σμύρνη. Το 1883 μπήκε στην στρατιωτική ακαδημία της Κραϊόβας, πολέμησε στους Βαλκανικού πολέμους και έφτασε μέχρι τον βαθμό του στρατηγού. Το 1910 ήταν μέλος της κυβέρνησης του Νικολάε Φιλιπέσκου ενω ήταν μέλος του Ρουμανικού φασιστικού κόμματος.
Κατηγορία:Υπουργοί της Ρουμανίας Γεωργιος
Γεώργιος Σγουρομάλλης
Ο Γεώργιος Σγουρομάλλης ήταν βυζαντινός άρχοντας του 13ου αιώνα στο Δεσποτάτο του Μυστρά και στρατιωτικός αξιωματούχος με το αξίωμα του πρωταλλαγάτορα.
Ο Σγουρομάλλης ήταν από τους συμβούλους του Δεσπότη του Μυστρά. Το 1293 έπαιξε καταλυτικό ρόλο υπέρ των Φράγκων όταν μετά από εξέγερση των κατοίκων των Σκορτών αυτοί κατέλαβαν το Κάστρο της Καλαμάτας. Ο Σγουρομάλλης ευρισκόμενος στην Κωνσταντινούπολη έδωσε χρήσιμες συμβουλές στους Φράγκους απεσταλμένους και έπειτα ο αυτοκράτορας Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος τον έκανε επικεφαλής της επιτροπής που παρέδωσε το κάστρο στους Φράγκους. Σύμφωνα με την Γαλλική εκδοχή του Χρονικού του Μορέως για την πράξη του αυτή κατηγορήθηκε για προδοσία εις βάρος του αυτοκράτορα, έχασε όλα τα αξιώματα του και πέθανε περιπλανώμενος στα χωριά της Τσακωνιάς σε έναν αχυρώνα ..
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί άρχοντες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Πρόσωπα του Δεσποτάτου του Μορέως
Αδόλφος Α΄ του Μπεργκ
Ο Αδόλφος Α΄, γερμ. Adolf I (απεβ. 1086) από τον Οίκο του Μπεργκ ήταν κόμης του Μπεργκ (1077-1082).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Αδόλφου Β΄ κόμη του Κέλνταχγκαου & επιτρόπου (vogt) του αββαείου του Ντόιτς.
Ο Αδόλφος Α΄ήταν επίτροπος των αββαείων Ντόιτς, Βέρντεν, Μπεργκ, Γκέρεσχαϊμ. Έγινε ο 1ος κόμης του Μπεργκ (1077-82) και έδωσε το όνομα στον κλάδο, που είχε ιδρύσει ο πάππος του Αδόλφος Α΄ κόμης του Κέλνταχγκαου: Οίκος του Μπεργκ. Ο πάππος του (αρχές 11ου αι.) και οι απόγονοί του ήταν επίτροποι αββαείων κατά μήκος του Ρήνου, ειδικά του Ντόιτς έναντι της Κολωνίας. Έχουμε έγγραφα. με τα οποία η διαδοχή των κομήτων του Μπεργκ μπορεί να προσδιοριστεί με σαφήνεια.
Οικογένεια
Είχε τέκνο:
Αναφορές σε Λογοτεχνικές Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπεργκ
Γκουαναχουάτο
Βρίσκεται στο βόρειο κεντρικό Μεξικό. Συνορεύει στα δυτικά με την πολιτεία Χαλίσκο, στα βορειοδυτικά με τη Σακατέκας, στα βόρεια με το Σαν Λουίς Ποτοσί, στα ανατολικά με το Κερέταρο και στα νότια με το Μιτσοακάν. Καλύπτει έκταση 30.608 χλμ² (22η μεγαλύτερη). Σημαντικές πόλεις εκτός από την πρωτεύουσα είναι το Λεόν, η μεγαλύτερη της πολιτείας, και το Ιραπουάτο.
Το Γκουαναχουάτο βρίσκεται μεταξύ του ξηρού βορρά της χώρας και του πλούσιου νότου και γεωγραφικά είναι μέρος της Κορδιλιέρας Νεοβουλκάνικα, του Μεξικανικού Υψίπεδου και της Ανατολικής Σίερρα Μάδρε. Αρχικά σε αυτήν εγκαταστάθηκαν λόγω της παρουσίας ορυχείων γύρω από τη σημερινή πρωτεύουσα Γκουαναχουάτο, αλλά περιοχές όπως το Μπαχίο έγιναν σημαντικές για την καλλιέργεια και την κτηνοτροφία. Σήμερα τα ορυχεία και η αγροτική παραγωγή παρέχουν σημαντικό μέρος του ΑΕΠ της πολιτείας, ενώ το 30% οφείλεται στη βιομηχανία, που περιλαμβάνει τη μεταλλουργία, αυτοκινητοβιομηχανία, επεξεργασία δερμάτων, επεξεργασμένα τρόφιμα και άλλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτείες του Μεξικού
Σημαία της Γεωργίας
thumb|[[Αρχείο:FIAV 111110.svg|23px Αναλογίες: 2:3]] Η επίσημη σημαία της Γεωργίας είναι η «σημαία με τους 5 σταυρούς», αποκατεστημένη σε επίσημη χρήση στις 14 Ιανουαρίου του 2004 μετά από διακοπή περίπου 500 ετών. Ήταν προηγουμένως η σημαία του μεσαιωνικού Βασιλείου της Γεωργίας και χρησιμοποιούνταν ως επίσημο σύμβολο του πολιτικού κόμματος Ενωμένο Εθνικό Κίνημα.
Ιστορία
Η «σημαία με τους πέντε σταυρούς» χρησιμοποιείται από τουλάχιστον το 13ο αιώνα. Το κεντρικό στοιχείο της σημαίας είναι ο σταυρός του Αγίου Γεωργίου (που χρησιμοποιείται ακόμα ως εθνική σημαία της Αγγλίας), ο οποίος είναι ο προστάτης Άγιος της Γεωργίας. Σύμφωνα με τον Γεωργιανό μελετητή Γκιόργκι Γκαμπεσκίρια, οι τέσσερις πρόσθετοι σταυροί προστέθηκαν πιθανώς κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Γεωργίου Ε΄ της Γεωργίας (επίσης γνωστού ως «λαμπρού» ή «θαυμαστού»), που εδίωξε τους Μογγόλους. Περίπου σε εκείνα τα χρόνια, το νέο σχέδιο υιοθετήθηκε ως παραλλαγή του σταυρού της Ιερουσαλήμ, ένα σύμβολο που χρησιμοποιήθηκε από τους σταυροφόρους στους Αγίους Τόπους, οι οποίοι επιπλέον χρησιμοποίησαν έναν μεγάλο κεντρικό σταυρό με τέσσερους μικρότερους «σταυρούς» στα τέσσερα τεταρτημόρια. Οι σταυροί θεωρούνται ότι συμβολίζουν τις πέντε ιερές πληγές του Ιησού.
Η σημαία υπέπεσε σε αχρηστία αργότερα στη μεσαιωνική περίοδο, αλλά επανήλθε από την πατριωτική κίνηση της Γεωργίας έπειτα από την ανεξαρτησία της χώρας από τη Σοβιετική Ένωση το 1991. Μια πλειοψηφία Γεωργιανών, συμπεριλαμβανομένου του Πατριάρχη Ηλία της Γεωργιανής Ορθόδοξης και Αποστολικής Εκκλησίας, υποστήριξε την αποκατάσταση της σημαίας και το 1999 το Κοινοβούλιο ψήφισε ένα νομοσχέδιο για να αλλάξει η χώρα σημαία. Εντούτοις, η απόφαση δεν επικυρώθηκε από τον Πρόεδρο, Έντβαρντ Σεβαρντνάτζε. Έτσι η σημαία υιοθετήθηκε προς το τέλος της δεκαετίας του '90 από το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης, το Ενωμένο Εθνικό Κίνημα του Μιχαήλ Σαακασβίλι, ως σύμβολο της λαϊκής αντίστασης στην εξουσία του Σεβαρντνάντζε.
Η σημαία υιοθετήθηκε τελικά από το Κοινοβούλιο στις 14 Ιανουαρίου 2004. Επικυρώθηκε τυπικά από ένα προεδρικό διάταγμα που υπογράφηκε από τον Σαακασβίλι στις 25 Ιανουαρίου, μετά από την εκλογή του ως Προέδρου της Γεωργίας. Η υιοθέτησή της δεν ήταν χωρίς αντιδράσεις, καθώς μερικοί παραπονέθηκαν ότι η υιοθέτηση της σημαίας ενός πολιτικού κόμματος ως εθνικού εμβλήματος ήταν αντιδημοκρατική ενέργεια.
Η χώρα έχει Σύνταγμα από τις 17 Οκτωβρίου 1995.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γεωργία Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Γεωργίας Κατηγορία:Σημαίες της Ασίας
Περιφέρεια Πελοποννήσου
Η Περιφέρεια Πελοποννήσου είναι μία από τις δεκατρείς Περιφέρειες της Ελλάδας. Περιλαμβάνει τους νομούς Αρκαδίας, Αργολίδας, Κορινθίας, Λακωνίας και Μεσσηνίας.
Διοικητική διαίρεση
Η περιφέρεια διαιρείται σε πέντε περιφερειακές ενότητες (Π.Ε.), στις οποίες υπάγονται οι 26 δήμοι της. Οι Π.Ε. ταυτίζονται γεωγραφικά με τους αντίστοιχους νομούς.
Γεωγραφία
Η Περιφέρεια Πελοποννήσου καλύπτει περίπου τα 2/3 της γεωγραφικής περιοχής της Πελοποννήσου (οι νομοί Αχαΐας και Ηλείας ανήκουν στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας). Πρόκειται για έναν κυρίως ορεινό και ημιορεινό γεωγραφικό χώρο με σημαντικές ωστόσο πεδινές εκτάσεις. Εξαιτίας της διώρυγας της Κορίνθου η Πελοπόννησος έχει αποκοπεί απο την ηπειρωτικη Ελλάδα και ουσιαστικά θεωρείται τεχνητό νησί.
Ο Ταΰγετος (2.405 μ) είναι το ψηλότερο βουνό στην επικράτεια της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Εκτείνεται απο την περιοχή της Μεγαλόπολης και της Φαλαισίας στον βορρά και τελειώνει στην χερσόνησο της Μάνης στον νότο. Η Κυλλήνη (Ζήρεια) (2.374 μ) είναι το δεύτερο ψηλότερο βουνό και βρίσκεται στην δυτική Κορινθία κοντά στα σύνορα με την Αχαΐα και με την Αρκαδία. Άλλα σημαντικά βουνά αποτελούν το Μαίναλο (1.981 μ), ο Πάρνωνας (1.934 μ), το Αρτεμίσιο (1.771 μ), ο Κτενιάς (1.634 μ), το Αραχναίο (1.199 μ), ο Φαρμακάς (1.616 μ), ο Ολίγυρτος (1.935 μ), το Αφροδίσιο (1.445 μ.), το Λύκαιο (1.421 μ.) και οι Αδέρες (721 μ).
Σημαντικές πεδιάδες αποτελούν ο Αργολικός κάμπος, ο Μεσσηνιακός κάμπος, ο Λακωνικός κάμπος και ο Κορινθιακός κάμπος. Επιπλέον η περιφέρεια διαθέτει πολλά καρστικά οροπέδια με κυριότερα αυτό της Μαντινείας-Τεγέας, της Μεγαλόπολης, την κοιλάδα του Φενεού, το οροπέδιο της Στυμφαλίας και το οροπέδιο της Αλέας.
Στην Περιφέρεια πηγάζουν μερικοί από τους πιο σημαντικούς ποταμούς ολόκληρης της Πελοποννήσου, αν και είναι λίγοι οι ποταμοί που ρέουν με αξιοσημείωτη ποσότητα νερού όλον τον χρόνο. Ο Αλφειός πηγάζει απο την περιοχή της Μεγαλόπολης, ο Λάδων στα σύνορα με την Αχαΐα με πηγές σε Αροανία, Ερύμανθο και Αφροδίσιο, ο Ευρώτας απο την περιοχή της Σκυρίτιδας, ο Πάμισος και ο Ίναχος απο το Λύκαιο όρος και ο Ασωπός απο τα όρη Ολίγυρτος και Φαρμακά.
Η Περιφέρεια διαθέτει μόνο δύο μόνιμες φυσικές λίμνες: την Τάκα και την Στυμφαλία. Παλαιότερα υπήρχαν περισσότερες λίμνες που ωστόσο εξαφανίστηκαν λόγο αποστραγγιστικών έργων. Η πιο σημαντική τεχνητή λίμνη είναι αυτή του Λάδωνα στην Γορτυνία. Άλλες τεχνητές λίμνες είναι είναι της Δόξας και της Χριστιανούπολης.
Οικονομία
Το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν της Πελοποννήσου ήταν 8.2 δισεκατομμύρια € το 2018, αποτελώντας το 4.5% της ελληνικής οικονομίας. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ προσαρμοσμένο ως προς την αγοραστική δύναμη ήταν 17.400€ ήτοι το 57% του μέσου όρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης των 27 κρατών μελών την χρονιά εκείνη. Το ΑΕΠ ανά εργαζόμενο ήταν το 68% του μέσου όρου της ΕΕ.
Το 2003 το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Πελοποννήσου ήταν το 77.5% του ΑΕΠ της Ευρωπαϊκής Ένωσης των 25 κρατών μελών. Το 2017 το ποσοστό ανεργίας στην Περιφέρεια Πελοποννήσου ανερχόταν σε 16.8%.
2019
Ο Παναγιώτης Νίκας από την Νέα Δημοκρατία εξελέγη με ποσοστό 53,5% νέος Περιφερειάρχης στις Εκλογές του 2019.
2014
Στις Εκλογές του 2014 εξελέγη ξανά (με ποσοστό 59,3%) περιφερειάρχης ο Πέτρος Τατούλης, υποστηριζόμενος από τη ΝΔ.
2010
Στις Περιφερειακές Εκλογές του 2010, που διεξήχθησαν στις 7 Νοεμβρίου, προηγήθηκε στον πρώτο γύρο ο υποψήφιος που στηρίχτηκε από το ΠΑΣΟΚ και τον ΛΑ.Ο.Σ. Πέτρος Τατούλης, με ποσοστό 41,71%, ακολουθούμενος από τον υποψήφιο που στηριζόταν από την Νέα Δημοκρατία Δημήτριο Δράκο, που συγκέντρωσε ποσοστό 40,94%. Στις επαναληπτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 14 Νοεμβρίου 2010, περιφερειάρχης Πελοποννήσου εξελέγη ο Πέτρος Τατούλης που συγκέντρωσε ποσοστό 52,53% έναντι 47,47% του αντιπάλου του Δημητρίου Δράκου. Η συμμετοχή των ψηφοφόρων στον πρώτο γύρο ήταν 57,48% ενώ στον δεύτερο 45,43%
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιφέρεια Πελοποννήσου
Εθνόσημο της Γεωργίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γεωργία Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Γεωργίας
Γεράσιμος Σκλαβούνος
Πρώτα χρόνια και προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στο Μόντρεαλ από μετανάστες που ήρθαν στον Καναδά από την Ελλάδα, την Αθηνά Μελισινού και τον Γεράσιμο Σκλαβούνο, ενώ η καταγωγή και των δύο γονέων του είναι από την Κεφαλονιά. Τα πρώτα του χρόνια τα έζησε στη συνοικία του Πλατώ-Μον Ρουαγιάλ του Μόντρεαλ, ενώ όταν ήταν 6 ετών, η οικογένειά του μετακόμισε στη συνοικία του Παρκ-Εξτέσιον. Σε αυτή την συνοικία, την οποία εκπροσωπεί μέχρι σήμερα στο Εθνικό Κοινοβούλιο της επαρχίας του Κεμπέκ, παρέμεινε συνολικά 22 χρόνια. Ολοκλήρωσε τις μεταλυκειακές του σπουδές στο κολλέγιο γενικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης (CÉGEP) του Βανιέ (Vanier) το 1994 και έπειτα εισήχθη στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου ΜακΓκιλ όπου έλαβε το δίπλωμά του το 1998. Ήταν ο πρώτος από την οικογένειά του που ολοκλήρωσε πανεπιστημιακή σχολή, ενώ σε αντίθεση με την πλειονότητα των σπουδαστών που γίνονται δεκτοί στη Νομική Σχολή εφόσον έχουν λάβει άλλο πτυχίο, ο Σκλαβούνος γίνεται δεκτός αφού πέρασε μόνο με την συνέντευξή του. Το καλοκαίρι του 2011, παντρεύτηκε την σύντροφό του, με την οποία έχει σήμερα τρία παιδιά. Μιλά και γράφει άπταιστα γαλλικά, αγγλικά και ελληνικά.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Πριν την εγγραφή στον Δικηγορικό Σύλλογο του Κεμπέκ (Barreau du Québec) το 1999, ολοκλήρωσε τη πρακτική του άσκηση στο Τμήμα Ποινικών Διώξεων στο Ομοσπονδιακό Υπουργείο Δικαιοσύνης. Την περίοδο 2000 με 2004, συμμετείχε στο ποινικό τμήμα υπεράσπισης στο Γραφείο Νομικής Ενίσχυσης του Μόντρεαλ. Το 2004, εντάχθηκε στο προσωπικό του δικηγορικού γραφείου "Silver Sandiford" με ειδίκευση στο ποινικό δίκαιο, μέχρι την είσοδό του στην πολιτική.
Ενασχόληση με την ελληνική κοινότητα
Ο Γεράσιμος Σκλαβούνος ήταν ενεργός στην ελληνική κοινότητα της πόλης του Μόντρεαλ σε διάφορα επίπεδα. Υπήρξε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Ελληνικού Κογκρέσου του Κεμπέκ από το 2003 έως το 2007, ενώ το 2006 ήταν αντιπρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου. Το 2007 υπηρέτησε στο διοικητικό συμβούλιο του Ελληνικού Ιδρύματος Υποτροφιών και ήταν επίσης ένας λαμπαδηδρόμος στην ολυμπιακή λαμπαδηδρομία για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004.
Πρώτη κοινοβουλευτική θητεία
Ο Γεράσιμος Σκλαβούνος εκλέχθηκε για πρώτη φορά στο Εθνικό Κοινοβούλιο του Κεμπέκ, εκπροσωπώντας την εκλογική περιφέρεια του Λωριέ-Ντοριόν, στις Γενικές εκλογές της επαρχίας του Κεμπέκ που διεξήχθησαν στις 26 Μαρτίου 2007. Με την εκλογική του νίκη σε ποσοστό 39.66 τοις εκατό έναντι της μέχρι πρότινος βουλευτή Ελσί Λεφέμπρ (Elsie Lefebvre) με 36.06 τοις εκατό, εξασφάλισε την έδρα της περιφέρειας που κατείχε το σεπαριτιστικό κόμμα του Παρτί Κεμπεκουά.
Λίγο μετά τις εκλογές, ανέλαβε την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση του κυβερνώντος κόμματος των Φιλελευθέρων του Ζαν Σαρέ, πάνω σε θέματα του Υπουργείου  Αειφόρου Ανάπτυξης, Περιβάλλοντος και Εθνικών Πάρκων επί υπουργίας της Λιζ Μπωσόμπ (Lise Beauchamp). Αναλαμβάνει ταυτόχρονα την θέση του αντιπροέδρου της κοινοβουλευτικής επιτροπής για την οικονομία και την εργασία. Κατά την διάρκεια της βουλευτικής του θητείας, συμμετείχε στις επιτροπές κοινωνικών υποθέσεων, μεταφορών και περιβάλλοντος.
Κατά την διάρκεια της πρώτης του κοινοβουλευτικής θητείας, ο Γεράσιμος Σκλαβούνος εκπροσωπεί την Κυβέρνηση του Κεμπέκ σε ομοσπονδιακό και παγκόσμιο επίπεδο. Τον Σεπτέμβριο του 2007, εκπροσωπεί το Κεμπέκ στην συνάντηση του Συμβουλίου Υπουργών Περιβάλλοντος του Καναδά που διεξήχθη στο Γουίνιπεγκ της Μανιτόμπας. Επίσης, εκπροσώπησε το Κεμπέκ ως μέλος του εκτελεστικού συμβουλίου στον αμερικανικό κοινοβουλευτικό οργανισμό "Εθνικό Συνέδριο Κοινοβουλευτικών Εκπροσώπων" ("National Coference of State Legislatures, NCSL"), καθώς και στην ένατη συνεδρίαση των κρατών-μελών της σύμβασης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για την βιοποικιλότητα, που πραγματοποιήθηκε στη Βόννη της Γερμανίας τον Μάιο του 2008.
Δεύτερη κοινοβουλευτική θητεία
Στις 15 Ιανουαρίου 2009, ο Πρωθυπουργός του Κεμπέκ Ζαν Σαρέ, του αναθέτει την κοινοβουλετική εκπροσώπηση του κυβερνώντος κόμματος πάνω στα θέματα του χαρτοφυλακίου του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικών Υπηρεσιών επί υπουργείας του Υβ Μπολντύκ (Yves Bolduc). Aκόμη, αναλαμβάνει μέλος της κοινοβουλευτικής επιτροπής επί των δημοσίων οργανισμών, όπως επίσης της επιτροπής κοινωνικών υποθέσεων, που μετονομάστηκε αργότερα σε επιτροπή υγείας και κοινωνικών υποθέσεων.
Από τις 27 Μαΐου 2009, εκπροσωπεί το Εθνικό Κοινοβούλιο του Κεμπέκ αποτελώντας μέλος του κεμπεκιώτικου τμήματος των κοινοβουλευτικών εκπροσώπων στους οργανισμούς του Διεθνούς Οργανισμού Γαλλοφωνίας και της Κοινοπολιτείας. Το καλοκαίρι του 2009, ο Γεράσιμος Σκλαβούνος επιλέχθηκε για να εκπροσωπήσει το Κεμπέκ στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του Διεθνούς Οργανισμού Γαλλοφωνίας σχετικά με την επίβλεψη της νομιμότητας των διαδικασιών που αφορούσαν την διεξαγωγή των προεδρικών εκλογών στην Ισλαμική Δημοκρατία της Μαυριτανίας.
Στις 10 Φεβρουαρίου 2011, εκλέγεται πρόεδρος της επιτροπής του Εθνικού Κοινοβουλίου για την υγεία και τις κοινωνικές υπηρεσίες.
Τρίτη κοινοβουλευτική θητεία
Στις γενικές εκλογές του Κεμπέκ που διεξήχθησαν στις 4 Σεπτεμβρίου 2012, ο Γεράσιμος Σκλαβούνος καταφέρνει να επανεκλεγεί συγκεντρώνοντας το 34,08 τοις εκατό των ψήφων των εκλογέων της περιφέρειάς του και με διαφορά 2.483 ψήφων από την αμέσως επόμενη υποψήφια του Παρτί Κεμπεκουά Μπαντιονά Μπαζέν. Στις 26 Σεπτεμβρίου 2012, ως βουλευτής της αξιωματικής αντιπολίτευσης, του ανακοινώθηκε η ανάληψη του χαρτοφυλακίου της εκπαίδευσης, μαζί με την επίσης βουλευτίνα του κόμματος Φρονσίν Καρμπονώ (Francine Charbonneau). Στις 16 Σεπτεμβρίου 2013, του παραδίδεται η ευθύνη στα θέματα βιώσιμης ανάπτυξης και περιβάλλοντος.
Τέταρτη κοινοβουλευτική θητεία και έξοδος από το Φιλελεύθερο Κόμμα
Στις γενικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 7 Απριλίου 2014, ο Γεράσιμος Σκλαβούνος, συγκέντρωσε 46,2 % των ψήφων στην εκλογική του περιφέρεια και εκλέχθηκε για 4η συνεχή φορά επαρχιακός βουλευτής. Στις 25 Απριλίου 2014, ο πρωθυπουργός του Κεμπέκ, Φιλίπ Κουιγιάρ, τον διόρισε αναπληρωτή κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο στην Εθνοσυνέλευση του Κεμπέκ.
Στις 20 Οκτωβρίου 2016, ο Σκλαβούνος παραιτήθηκε από το Φιλελεύθερο Κόμμα του Κεμπέκ, όταν νεαρή γυναίκα τον κατήγγειλε για σεξουαλική βία. Μία εβδομάδα αργότερα, ο ίδιος έλαβε πολύμηνη άδεια απουσίας από την Εθνοσυνέλευση του Κεμπέκ για λόγους υγείας. Στις 2 Φεβρουαρίου 2017, η Αστυνομία της Πόλης του Κεμπέκ ανακοίνωσε πως η έρευνα για τις καταγγελίες κατά του Σκλαβούνου έδειξε πως «δεν τελέστηκε εγκληματική ενέργεια».
Άλλες αρμοδιότητες
Ο Γεράσιμος Σκλαβούνος είναι μέλος της Παγκόσμιας Διακοινοβουλευτικής Ένωσης του Ελληνισμού (Πα.Δ.Ε.Ε.) από το 2007 και ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου ως Αντιπρόσωπος του Καναδά από το 2015 έως το 2019.
Απόδοση τιμών
Το 2010, επιλέχθηκε ανάμεσα στις σαράντα πιο σημαίνουσες προσωπικότητες ελληνικής καταγωγής της Αμερικής κάτω των 40 ετών, από την μη κυβερνητική οργάνωση Ελληνοαμερικανικό Ίδρυμα (αγγλικά: Greek America Foundation). Στις 10 Οκτωβρίου 2012, σε μια σεπτή τελετή, απενεμείθη από τον Ελληνοκαναδό γερουσιαστή Λεωνίδα Χουσάκο (Leo Housakos) το παράσημο του Αδαμάντιου Ιωβηλαίου της βασίλισσας Ελισάβετ Β´ στον βουλευτή Γεράσιμο Σκλαβούνο για την προσφορά του στην κοινωνία του Κεμπέκ και του Καναδά.
Βίντεο
Κατηγορία:Καναδοί πολιτικοί Κατηγορία:Ελληνοκαναδοί Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς πολιτικοί
Burn
Σύνθεση και ηχογράφηση
Το "Burn", όπως και τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου, ηχογραφήθηκε στο Μοντρέ της Ελβετίας, τον Νοέμβριο του 1973 και αποτέλεσε αμέσως μέρος των ζωντανών εμφανίσεων του συγκροτήματος. Τη μουσική έγραψε ο κιθαρίστας Ρίτσι Μπλάκμορ, ενώ ο τραγουδιστής Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ, ο οποίος έγραψε τους στίχους του κομματιού, έχει δηλώσει ότι είχε γράψει επτά διαφορετικές εκδοχές πριν κάνει την τελική του επιλογή.
Κυκλοφορία σινγκλ
Το τραγούδι αυτό, κυκλοφόρησε και σε μορφή 7" σινγκλ, στην Αμερική, την Ιαπωνία και στην Ευρώπη εκτός Μεγάλης Βρετανίας και Γερμανίας. Στη δεύτερη του πλευρά υπήρχε το "Coronarias Redig", ενώ διάρκεια του "Burn" περιορίστηκε στα 3 λεπτά και 42 δευτερόλεπτα για λόγους χωρητικότητας του 7" σινγκλ.
Ζωντανές εκτελέσεις
Ζωντανές εκτελέσεις του τραγουδιού, υπάρχουν στους εξής δίσκους:
Διασκευές
Το "Burn", έχει διασκευαστεί από πολλούς καλλιτέχνες της ροκ και χέβι μέταλ μουσικής. Μεταξύ αυτών οι Riot, οι W.A.S.P., οι Soilwork, ο Yngwie Malmsteen, οι Cactus Jack, οι Mr. Big, οι Demon Drive, ο Γιορν Λάντε, κ.α.
Θέσεις τσαρτ
Burn (σινγκλ)
Επίσημη κυκλοφορία: 4 Μαρτίου 1974
Τα μέλη των Deep Purple
Το "Burn" ηχογραφήθηκε από τη τρίτη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των Deep Purple Κατηγορία:Τραγούδια του 1974
Μπουζούκι
Το μπουζούκι είναι λαουτοειδές έγχορδο λαϊκό μουσικό όργανο, με αχλαδόσχημο αντηχείο (σκάφος) από επιμήκεις ξύλινες λορίδες, τις ντούγιες, και μακρύ βραχίονα, το μπράτσο ή μάνικο με κλειδιά στην άκρη για το χόρδισμα (κούρδισμα).
Κατά μήκος του βραχίονα υπάρχουν λεπτά μεταλλικά ελάσματα, κάθετα προς τον επιμήκη άξονα του βραχίονα, που σφηνώνονται σε μία λεπτή σχισμή και λέγονται τάστα. Τα διαστήματα ανάμεσα στα τάστα, οριοθετούν την απόσταση του ημιτονίου.
Το σύγχρονο μπουζούκι διαθέτει τρεις ή τέσσερις διπλές χορδές τις οποίες χτυπά ο μουσικός με ένα μικρό πλήκτρο την πένα. Αρχικά το μπουζούκι έφερε τρία ζεύγη μεταλλικών χορδών κουρδισμένες σε τόνους ΡΕ-ΛΑ-ΡΕ (υπάρχουν επίσης αναφορές για επτάχορδα ή και οκτάχορδα τριφωνικά μπουζούκια πάλι σε χόρδισμα ΡΕ-ΛΑ-ΡΕ, με τη διαφορά ότι η μπάσα ΡΕ και άλλοτε και η ΛΑ αποτελούνταν από 3 χορδές), ενώ αργότερα απέκτησε τέταρτο ζεύγος και κούρδισμα ΡΕ-ΛΑ-ΦΑ-ΝΤΟ (πάλι ανά ζεύγος).
Παλιότερα τα κουρδίσματα (ντουζένια) άλλαζαν ανάλογα με τον μουσικό δρόμο (μακάμ) της εκτελούμενης μελωδίας. Οι τρόποι αυτοί διατηρήθηκαν μέχρι τον μεσοπόλεμο και χάθηκαν σταδιακά, οριστικά δε με την επικράτηση του τετράχορδου.
Ιστορία
Η καταγωγή του μπουζουκιού (εκ του τουρκικού μποζούκ, που θα πει "σπασμένο" ή "χαλασμένο") σαν όργανο είναι ελληνική, ενώ θεωρείται όπως κι όλα τα λαούτα, σαν ένα είδος μετεξέλιξης της αρχαιοελληνικής πανδούρας. Η καταγωγή του μπουζουκιού, ως απόγονος της αρχαίας ελληνικής μουσικής, τοποθετείται στην αρχαία Ελλάδα, όπου υπήρχε το αντίστοιχο αρχαιοελληνικό όργανο γνωστό κι ως "Πανδουρίδιον" ή αλλιώς "τρίχορδο" επειδή είχε τρεις χορδές.
Έντονος υποστηρικτής της πηγής αυτής είναι τα γλυπτά τής εποχής, με γνωστότερο αυτό της Μαντινείας (4ος αιώνας π.Χ.), που σήμερα εκτίθεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας, κι απεικονίζει το μυθικό αγώνα, μεταξύ Απόλλωνος και Μαρσύα, όπου η αρχαιοελληνική πανδούρα παίζεται από μια μούσα κάθισμένη πάνω σε έναν βράχο.
Ορισμένοι δέχονται την τουρκική προέλευση μόνο στην ετυμολογία του ονόματος (bοzuk), αν και είναι πιθανόν η λέξη να προέρχεται από τη περσική λέξη "ταμπούρ-ε μποζόργκ" που σημαίνει "μεγάλος ταμπουράς" με μετατροπή του ήχου "ργκ" σε "κ" στην ελληνική και την τουρκική. Σύμφωνα με αυτή την άποψη, το μπουζούκι που κατέχει πρωταγωνιστικό ρόλο στη λαϊκή ορχήστρα, έχει σχήμα, διαστάσεις και διάταξη χορδών, ίδια περίπου εδώ και χιλιάδες χρόνια.
Πέρασε από τους αρχαίους Έλληνες στους Βυζαντινούς, επέζησε στην Τουρκοκρατία και η άνθησή του στις μέρες μας πέρασε πρώτα από μια περίοδο αμφισβήτησης στις αρχές του 20ου αιώνα. Οι παραλλαγές αυτού του αρχαίου οργάνου ήταν αρκετές μέσα στα χρόνια της ζωής του και είχε τα ονόματα πανδούρα ή πανδουρίδα, τρίχορδον, ταμπουράς, θαμπούρα, ταμπούριν, ψαλτήριον, μπουζούκι και πολλά άλλα ακόμη με  τα οποία ονομάζονταν και άλλα μικρότερα ή μεγαλύτερα όργανα της ίδιας οικογένειας, των ταμπουράδων.
Στην πραγματικότητα ήταν απλώς μικροτροποποιήσεις και παραλλαγές του ίδιου βασικού οργάνου, του ταμπουρά. Ο μουσικολόγος και κριτικός Φοίβος Άνωγειανάκης περιγράφει την πορεία του ταμπουρά και την ιστορία του ονόματός του ως τις μέρες μας. Για τη βυζαντινή εποχή οι πηγές είναι πολλές, καθώς η πανδούρα και το κανονάκι, ήταν από τα βασικότερα όργανα για τη διδασκαλία της βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής, όπως τονίζει ο αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος στο βιβλίο του για την βυζαντινή μουσική.
Ρεμπέτικο
μικρογραφία|[[Πανδούρα ελληνική, IV π.Χ]] Στο 2ο μισό του 19ου αιώνα ανιχνεύονται οι ρίζες του ρεμπέτικου τραγουδιού, το οποίο άρχισε να αποδίδεται με τη συνοδεία μπουζουκιού, αλλά όχι αποκλειστικά, όπως έγινε αργότερα.
Το 1935 σχηματίσθηκε η πρώτη επαγγελματική ρεμπέτικη κομπανία (το συνηθισμένο σχήμα με δύο μπουζούκια, μια κιθάρα κι ένα μπαγλαμά ή και παραλλαγές).
Το ρεμπέτικο, αυτό το μουσικό είδος ταυτίσθηκε με το μπουζούκι και το όργανο αυτό τελειοποιήθηκε και αξιοποιήθηκε στα χέρια μεγάλων εκτελεστών ανάμεσα στους οποίους ήταν οι Μάρκος Βαμβακάρης, Βασίλης Τσιτσάνης, Γιάννης Παπαϊωάννου, Μανώλης Χιώτης, Γιώργος Μητσάκης και πολλοί άλλοι.
Ο Μανώλης Χιώτης και το τετράχορδο μπουζούκι
Η μεγάλη αλλαγή στην τεχνική του μπουζουκιού έγινε από το Μανώλη Χιώτη, που είχε την ιδέα να το κάνει ηλεκτρικό,να προσθέσει μια ακόμη διπλή χορδή και να το κουρδίσει στη λογική της κιθάρας. Κατασκευαστές του τετράχορδου μπουζουκιού οι οργανοποιοί αδελφοί Παναγή.
Το τετράχορδο, ως πιο πολυφωνικό, έδινε τη δυνατότητα για περισσότερες και πιο περίπλοκες συγχορδίες ενώ, επειδή έχει περισσότερες χορδές, διευκόλυνε τον εκτελεστή να παίζει τις κλίμακες κάνοντας μικρότερες διαδρομές στην ταστιέρα με τα δάχτυλα του αριστερού χεριού.
Κατασκευαστικά στοιχεία
Από κατασκευαστική άποψη τα μπουζούκια μπορούν να έχουν διαφορές μεταξύ τους όχι μόνο στον αριθμό των χορδών αλλά και σε άλλα χαρακτηριστικά, π.χ. μήκος μάνικου, πλάτος, ύψος, βάθος του ηχείου ή σκάφους, το πλάτος των ξύλινων φετών του σκάφους. Τις διαφορές αυτές καθορίζει ο κατασκευαστής που με την εμπειρία του και ανάλογα με τον ήχο που θέλει να βγάζει το όργανο, τροποποιεί τα λειτουργικά στοιχεία του για να πετύχει πιο οξύ, πιο βαθύ ή πιο βαρύ ήχο.
Το μέγεθος και το είδος του ηχείου παίζουν ρόλο στην τονικότητα του οργάνου ενώ το μήκος του μάνικου, και κατ' επέκταση των χορδών, δίνουν τη διαφορά στην τονικότητα του οργάνου. Εννοείται ότι κάθε μήκος μάνικου έχει διαφορετικό πλάτος τάστων αφού όλα τα μπουζούκια έχουν τον ίδιο αριθμό τάστων. Μεγάλη σημασία στον ήχο έχει και η ποιότητα των ξύλων από τα οποία είναι κατασκευασμένο το όργανο.