cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συνέντευξη (άλμπουμ)
Πληροφορίες
Το εξώφυλλο είναι μια δημιουργία του νεοϋορκέζου street artist, Dain. Την επιμέλεια του εξωφύλλου ανέλαβε ο Πάνος Πιτσιλίδης.
Προώθηση
Ένα μήνα μετά τη ραδιοφωνική κυκλοφορία του τραγουδιού "Για Σένα", κυκλοφόρησε το βίντεο κλιπ σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Καλαϊτζή. Το βίντεο κλιπ διαδραματίζεται στην πόλη της Αθήνα, ενώ συμπρωταγωνιστεί το μοντέλο και ηθοποιός Αλέξης Παππάς. Η πρώτη μετάδοση του κλιπ έγινε στις 30 Οκτωβρίου στην εκπομπή της Ναταλίας Γερμανού, "Namaste".
Η Βίσση τη σεζόν 2015-2016 εμφανιζόταν στο Hotel Ερμού, όπου εκεί παρουσίασε τα καινούργια της τραγούδια. Επίσης στην καλοκαιρινή περιοδεία της το 2016 παρουσίασε ανά την Ελλάδα κάποια από αυτά.
Τον Ιανουάριο του 2016 κυκλοφόρησε το δεύτερο βίντεο κλιπ από το single του δίσκου, Ξανά Μανά. Τα γυρίσματα έλαβαν χώρα στο club Enzzo de Cuba, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Βαγγέλη Καλαϊτζή.
Στις 28 Ιουνίου επέστρεψε στα Mad Video Music Awards μετά από επτά χρόνια απουσίας, παραλαμβάνοντας το τιμητικό βραβείο για την συνολική προσφορά της στη μουσική, ενώ ερμήνευσε παράλληλα τα καινούρια της τραγούδια με τίτλο Συνέντευξη και Ξανά Μανά.
Τελευταίο single του δίσκου είναι το Προτιμώ, το οποίο έγινε και βίντεο κλιπ, σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Καλαϊτζή. Τα γυρίσματα έγιναν στην Κρήτη, και συγκεκριμένα στα Χανιά.
Remix Pack
μικρογραφία|200x200εσ|Το εξώφυλλο του [[EP.]] Ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του δίσκου, η εταιρία Panik Gold κυκλοφόρησε ένα digital EP με δυο remix του τραγουδιού Προτιμώ (το οποίο άλλαξε τίτλο σε "Προτιμώ Να Πεθαίνω").
Πωλήσεις
Κατά την κυκλοφορία του δίσκου η δισκογραφική εταιρία Panik Records δεν ήταν μέλος της IFPI, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει σαφής εικόνα για τις πωλήσεις.
Η πρώτη εικόνα των πωλήσεων είναι από τις 7 Φεβρουαρίου, όπου η Panik Records γίνεται μέλος της IFPI και ο δίσκος "Συνέντευξη" μπαίνει στο επίσημο τσαρτ πωλήσεων της IFPI, στη δωδέκατη θέση. Την πρώτη εβδομάδα του Ιάνουάριου του 2018 η "Συνέντευξη" επέστρεψε στα album charts στη θέση 5 και την επόμενη εβδομάδα ανέβηκε στην 4η θέση, οπου παρέμεινε και δεύτερη εβδομάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία της Άννας Βίσση Κατηγορία:Άλμπουμ του 2015
Ρολφ Κιντσλ
Ο Ρολφ Κιντσλ (λατινικό αλφάβητο : Rolf Kinzl) (9 Οκτωβρίου 1878 - 14 Νοεμβρίου 1938) ήταν αυστριακός, δημοσιογράφος, αντισφαιριστής, ποδοσφαιριστής, διαιτητής ποδοσφαίρου και ποδηλάτης.
Είχε γεννηθεί στην Πράγα, πόλη τότε της Βοημίας επαρχίας της Αυστροουγγαρίας, μέλος της Γερμανικής κοινότητας της πόλης. Στην ζωή ήταν αρχισυντάκτης για ένα αθλητικό περιοδικό που ονομάζεται "Wiener Sporttagblattes" . Πέθανε στη Βιέννη στις 14 Νοεμβρίου 1938 από αιφνίδια καρδιακή προσβολή.
Καριέρα στην αντισφαίριση
Το 1903 κέρδισε το διεθνές τουρνουά του "Club Magyar Athletikai" στη Βουδαπέστη με νίκη επί του Τζόσιαν Ρίτσι. Με τον συμπατριώτη του Κούρτ φον Βέσελι κέρδισε τον πρώτο σημαντικό του τίτλο στο διπλό στο γερμανικό διεθνές πρωτάθλημα. Το 1904 νικήθηκε στους ημιτελικούς του Αυστριακού πρωταθλήματος από τον Τζόσιαν Ρίτσι. Με συμπαίκτη τον φον Βέσελι έχασε επίσης στον τελικό του διπλού από τους Herbert Roper-Barrett και B.W. Frost.
Ο Κινστλ έπαιξε με την αυστριακή ομάδα στο κύπελλο Ντέιβις όπου έφτασε στα ημιτελικά το 1905 εναντίον της Αυστραλασίας όπου έχασε και τους δυο αγώνες στο απλό και στο διπλό με συμπάικτη τον Βέσελι. Το καλύτερο του αποτέλεσμα σε τουρνουά Γκραντ σλαμ ήταν στον τρίτο γύρο στο Γουίμπλεντον του 1907. Το 1907 ήταν φιναλίστ του Διεθνούς πρωταθλήματος διπλών της Βουδαπέστης που συνεργάστηκε με τον φον Βέσελι αλλά τελικά το έχασαν στον τελικό.
Τον Μάιο του 1908 ήταν φιναλίστ στο κύπελλο του Βισμπάντεν έχοντας χάσει τον τελικό από τον Άντονι Γουίλντινγκ. Τον Ιούλιο συμμετείχε στο απλό στους Ολυμπιακούς αγώνες αλλά έχασε στον πρώτο γύρο από τον Βρετανό Γουίλμπερφορτζ Έαβς (Wilberforce Eaves). Το 1912 κατέκτησε τον τίτλο του εναρκτήριου διεθνούς τουρνουά "Academic Sports Association" στο Βάβελ.
Το 1913 κατέκτησε το δεύτερο γερμανικό διεθνές πρωτάθλημα στο Αμβούργο με συμπαίκτη τον Βέσελι. Την ίδια χρονιά έφθασαν στα ημιτελικά του παγκόσμιου πρωταθλήματος σκληρού γηπέδου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βοημοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αυστριακοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Βοημοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αυστριακοί διαιτητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Αυστριακοί ποδηλάτες Κατηγορία:Αυστριακοί δημοσιογράφοι
Ίνγκεμποργκ Γκάττορμσνταττερ
Η Ίνγκεμποργκ Γκάττορμσνταττερ (Ingebjørg Guttormsdatter, 12ος αιώνας) ήταν μεσαιωνική βασίλισσα της Νορβηγίας και σύζυγος του Έιστεϊν Α΄ της Νορβηγίας. Η Ίνγκεμποργκ ήταν κόρη του Γκούττορμ Τόρεσσον από το Λιλεχάμερ, η μητέρα του παππού της ήταν η Ίστριντ Γκούντμπρανταττερ κόρη του Γκούντμπραντ από το Όπλαντ και αδελφή της Άστα Γκούντμπραντσνταττερ η οποία ήταν η μητέρα των βασιλέων Όλαφ Β΄ της Νορβηγίας και Χάραλντ Γ΄ της Νορβηγίας. Ο Έιστεϊν Α΄ της Νορβηγίας και η Ίνγκεμποργκ Γκάττορμσνταττερ είχαν μια κόρη την Μαρία Έιστεϊνσνταττερ η οποία παντρεύτηκε τον Όλαφ Ουγκζίβα διεκδικητή του θρόνου της Νορβηγίας, έγινε βασιλιάς για σύντομο χρονικό διάστημα (1166) αλλά ακολούθησε η ήττα του από τον Μάγκνους Ε΄ της Νορβηγίας και αναγκάστηκε να δραπετεύσει απο την χώρα. Η Ίνγκεμποργκ Γκάττορμσνταττερ μαζί την Έστριντ Μπζόρνσνταττερ και την Ράνια Νίκολασνταττερ ήταν οι μοναδικές βασίλισσες της Νορβηγίας την περίοδο μεταξύ του 11ου και του 13ου αιώνα οι οποίες δεν ήταν ξένες πριγκίπισσες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλισσες της Νορβηγίας
Αυλώνα Καρπάθου
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Αυλώνα είναι το βορινότερο χωριό του νησιού, χτισμένη σε υψόμετρο 270 μέτρων και την άκρη μικρού οροπεδίου, όπου οι κάτοικοι της Ολύμπου έχουν τα περιβόλια τους. Απέχει 47 χλμ. Β. από την Κάρπαθο (ή Πηγάδια), 6 χλμ. Β. από την Όλυμπο και 8 χλμ. ΒΔ. από το Διαφάνι. Διοικητικά ανήκει στην τοπική κοινότητα Ολύμπου του δήμου Καρπάθου και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 7 κάτοικοι. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1951 να απογράφεται στην κοινότητα Ολύμπου.
Από τον οικισμό ξεκινάει μονοπάτι προς το Τρίστομο, διαδρομής 8,4 χλμ., διάρκειας πεζοπορίας 3,5 ωρών και υψομετρικής διαβάθμισης 280 μ. – 420 μ. – 0 μ. ενώ τα τελευταία 840 μέτρα αποτελούν χωματόδρομο. Στην περιοχή πιθανολογείται ότι υπήρχε το Ιερό του Ποσειδώνος Πορθμίου και διασώζονται λείψανα από παλαιοχριστιανικές βασιλικές. Σε απόσταση περίπου 4 χλμ. Β.-ΒΔ. και στην μικρή χερσόνησο που σχηματίζεται βρίσκονται τα ερείπια της ακρόπολης και της νεκρόπολης (4ος - 7ος αιω. π.Χ.) της αρχαίας Βρυκούντος. Μέσα σε μια σπηλιά βρίσκεται ο μικρός ναός του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου ο οποίος διαμορφώθηκε ως υπόγεια εκκλησία πάνω σε ερείπια αρχαίου ιερού, πιθανόν της Αφροδίτης ή της Αρτέμιδος. Πανηγυρίζει στις 29 Αυγούστου, με τη συμμετοχή των κατοίκων μαζί με μετανάστες της Ολύμπου από την Ελλάδα ή το εξωτερικό και παραθεριστές του νησιού.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Καρπάθου Κατηγορία:Όλυμπος Καρπάθου
Παππούλια Μεσσηνίας
Τα Παππούλια είναι οικισμός της Μεσσηνίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Παππουλίων (μαζί με τον οικισμό Πλάτανο), της Δημοτικής Ενότητας Πύλου, του Δήμου Πύλου - Νέστορος και υπάγεται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Πελοποννήσου - Δυτικής Ελλάδας - Ιονίου.
Τοποθεσία
Τα Παππούλια βρίσκονται περίπου 22 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά της Πύλου και περίπου 12 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από την Χώρα. Έχουν υψόμετρο 305 μέτρα και απέχουν 11 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Κοντά στα Παππούλια, προς τα βορειοανατολικά των βρίσκεται το Βλαχόπουλο σε απόσταση 5 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νοτιοανατολικά των τα Κρεμμύδια σε απόσταση 6 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νοτιοδυτικά των η Ίκλαινα σε απόσταση 5 περίπου χιλιομέτρων, προς τα δυτικά των ο Πλάτανος σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων και προς τα βορειοδυτικά των το Μυρσινοχώρι σε απόσταση 5,5 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.
Ιστορία
Το χωριό έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας, της Μεθώνης και της ευρύτερης περιοχής της Πυλίας. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της Αρχαίας Πύλου. Το σημερινό χωριό, κατά το παρελθόν και μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, αποτελούνταν από δυο ξεχωριστούς οικισμούς: Το Άνω Παπούλιον (το νεότερο χωριό) και το Κάτω Παπούλιον (το παλαιότερο χωριό), τα οποία απείχαν μεταξύ τους περίπου 800 μέτρα. Το 1845 καταργήθηκαν, διοικητικά, οι δυο προηγούμενοι οικισμοί και ενσωματώθηκαν σε έναν νέο οικισμό, ο οποίος, μετά τη διάλυση του Κάτω Παπουλίου, ήταν στην ουσία ο εναπομείνας οικισμός του Άνω Παπουλίου. Το ενιαίο χωριό που προέκυψε έφερε πλέον την ονομασία τα Παπούλια (με 1 π). Η επίσημη ονομασία του χωριού, από το 1940 ως σήμερα, αναφέρεται πλέον ως τα Παππούλια (με 2 π)
Β’ Τουρκοκρατία
Μετά το 1715, όταν οι Τούρκοι έδιωξαν τους Ενετούς από τον Μωριά και ξαναγύρισαν, μετονόμασαν τη Βαρωνία της Μεθώνης σε Βιλαέτι της Αρκαδιάς. Κατά την περίοδο που η ευρύτερη περιοχή της Πυλίας τελούσε υπό τη β’ οθωμανική κατοχή (1715-1821), τα δυο χωριά των Παπουλίων υπάγονταν στον Καζά Ναβαρίνου σύμφωνα και με την έκδοση της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα με τίτλο A Historical and Economic Geography of Ottoman Greece: The Southwestern Morea in the 18th Century, αφού μετά την ανακατάληψη των περιοχών του Μωριά από τους Οθωμανούς, η περιοχή του Ναβαρίνου, δηλαδή της Πυλίας, αποτέλεσε ένα ακόμα τμήμα της οθωμανικής (defter) κτηματογράφησης. Η περιοχή του Άνω Παπουλίου αναφερόταν στα οθωμανικά τουρκικά ως Papla ή Mustafa Aga και η περιοχή του Κάτω Παπουλίου και της Γυφάδας ως Papla ή Aga.
Διοικητική ιστορία
Το Άνω Παπούλιον και το Κάτω Παπούλιον προσαρτήθηκαν αρχικά στον παλαιό Δήμο Κορυφασίου το 1835, με έδρα την Ίκλενα (σήμερα η Ίκλαινα). Μόλις 5 χρόνια αργότερα, το 1840, οι δυο αυτοί οικισμοί αποσπώνται από τον Δήμο Κορυφασίου, ο οποίος καταργήθηκε τότε και προσαρτώνται στον παλαιό Δήμο Πύλου ή Δήμο Πυλίων, όπως αναφερόταν τότε. Το 1845 το Άνω Παπούλιον και το Κάτω Παπούλιον καταργούνται, ως ξεχωριστοί οικισμοί, και από την ένωσή τους προκύπτει ο νέος οικισμός με την ονομασία τα Παπούλια ο οποίος προσαρτάται επίσης στον Δήμο Πύλου, όπου και παρέμεινε ως το 1912, που ο δήμος καταργήθηκε. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Άνω Παπούλια και Κάτω Παπούλια στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως οικισμοί του Δήμου Πύλου της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 40 και 30 κατοίκων αντίστοιχα, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Πύλου τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν η κωμόπολη της Πύλου, (Νεόκαστρον) και Καλύβια. Το 1912 τα Παπούλια προσαρτώνται στην Κοινότητα Ικλένης, με έδρα την Ίκλενα. Το 1940 το όνομα του χωριού διορθώνεται σε Παππούλια (με 2 π). Το 1948 τα Παππούλια αποσπώνται από την Κοινότητα Ικλαίνης και προσαρτώνται ως έδρα στην Κοινότητα Παππουλίων, στην οποία 8 χρόνια αργότερα, το 1956, προσαρτάται και ο οικισμός του Πλατάνου. Το χωριό παρέμεινε ως οικισμός και έδρα της Κοινότητας Παππουλίων, από το 1956 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», τα Παππούλια και ο Πλάτανος υπήχθησαν στον κατηργημένο Δήμο Πύλου, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» τα Παππούλια ανήκουν πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Τα Παππούλια σήμερα είναι έδρα της Κοινότητας των Παππουλίων του Δήμου Πύλου-Νέστορος, στην οποία υπάγεται και ο Πλάτανος.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 106 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Επισήμανση: Ο πληθυσμός όπως αναφέρεται στο παραπάνω διάγραμμα για το χωριό των Παππουλίων, περιλαμβάνει το συνολικό άθροισμα των κατοίκων του χωριού κατά την περίοδο από το 1689 ως το 1851, δηλαδή το χρονικό διάστημα κατά το οποίο αναφερόταν ως δυο ξεχωριστοί οικισμοί (Άνω Παπούλιον και Κάτω Παπούλιον). Στις σχετικές απογραφές η πιο αναλυτική καταγραφή του πληθυσμού του χωριού είχε ως εξής:
Τύμβος των Παππουλίων
Ο Μεσοελλαδικός ταφικός Τύμβος των Παππουλίων ή Τύμβος Παπουλίων, στη θέση ''Αγ. Ιωάννης Παπουλίων'', ανασκάφηκε κατά την περίοδο 1954-1955 από τον Σπυρίδωνα Μαρινάτο. Αφορμή για την ανασκαφή του τύμβου έδωσε η πρόθεση του τότε πρόεδρου της Κοινότητας, Μιλτιάδου Ζαχαρόπουλου και των άλλων συγχωριανών του που θέλησαν να ανεγείρουν εκκλησία προς τιμή του Αγίου Ιωάννη του οποίου το όνομα φέρει και η αγροτική τοποθεσία της ευρύτερης περιοχής. Ο τύμβος, που σύμφωνα με εκτιμήσεις του Σπ. Μαρινάτου μπορεί και να ήταν πολυάνδρειο νεκρών που έπεσαν στη μάχη, περιείχε ταφές σε πίθους διατεταγμένους ακτινωτά προς την περιφέρειά του και παράλληλα προς το έδαφος. Ακολούθησαν ανασκαφικές έρευνες με την εποπτεία του Γεωργίου Στ. Κορρέ το 1978 και το 1980. Με βάση τα ευρήματα του 1954 και του 1980 ο τύμβος φαίνεται να είχε δύο κατασκευαστικές φάσεις. Ιδιαίτερο πάντως κατασκευαστικό χαρακτηριστικό θεωρείται η πεταλόσχημη κατασκευή στο κέντρο του τύμβου, το οποίο οι ερευνητές εκτιμούν ότι είναι πιθανώς κενοτάφιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Τριαζιριδίνη
Η τριαζιριδίνη  (αγγλικά triaziridine) είναι ανόργανη ισοκυκλική ένωση, που περιέχει άζωτο και υδρογόνο, με μοριακό τύπο Ν3H3. Το μόριό της αποτελείται δομικά από έναν τριμελή ισοκυκλικό δακτύλιο, που περιέχει τρία (3) άτομα αζώτου. Ανήκει στα ανόργανα αζάνια.
Ισομέρεια
Με βάση το μοριακό τύπο της (N3H3) έχει ένα (1) μόνο ισομερές θέσης, το τριαζένιο (NH2N=NH).
«Μητρική» και «θυγατρικές» τριαζιριδίνες
Η τριαζιριδίνη είναι η «μητρική ένωση» για μια σειρά «θυγατρικών» της παραγώγων (ανόργανων και οργανικών), που μαζί με τη «μητρική ένωση», ονομάζονται συλλήβδην «τριαζιριδίνες».
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Υδρίδια Κατηγορία:Αζάνια Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις Κατηγορία:Μητρικές ενώσεις Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις του αζώτου Κατηγορία:Ενώσεις με τριμελή δακτύλιο Κατηγορία:Κορεσμένες ενώσεις
Μαρία της Λωρραίνης, δούκισσα του Γκιζ
Η Μαρία, γαλλ. Mαrie (15 Αυγούστου 1615 - 3 Μαρτίου 1688) από τον Οίκο της Λωρραίνης-Γκιζ ήταν δούκισσα του Γκιζ και του Ζουαγιέζ και πριγκίπισσα του Ζουανβίλ (1675-1688).
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Καρόλου δούκα του Γκιζ και της Ερριέττας-Αικατερίνης, κόρης και κληρονόμου του Ερρίκου δούκα του Ζουαγιέζ. Στην Αυλή της Γαλλίας είχε την τάξη της κόρης ενός ξένου πρίγκιπα, μια και ο πατέρας της ήταν φεουδαλικά υποτελής του Γερμανού βασιλιά. Ακολούθησε μικρή την εξόριστη οικογένειά της στη Φλωρεντία (1634-43), όπου έγινε φίλη με τους Μεδίκους. Αγάπησε την Ιταλία και τη μουσική της. Για 40 χρόνια αλληλογραφούσε εβδομαδιαία με αυτούς.
Επίτροπος του ανιψιού της
Το 1654 απεβίωσε ο δευτερότοκος αδελφός της Λουδοβίκος δούκας του Ζουαγιέζ και ανέλαβε την κηδεμονία του γιου του Λουδοβίκου-Ιωσήφ. Το 1664 απεβίωσε ο πρωτότοκος αδελφός της Ερρίκος Β΄ δούκας του Γκιζ και πρίγκιπας του Ζουανβίλ και τον κληρονόμησε ο Λουδοβίκος-Ιωσήφ. Η Μαρία ασχολήθηκε με το φέρει τον Οίκο της στην παλιά του δόξα: αυτό σήμαινε μία καλή κατοικία και μία επιφανή νύφη για τον ανιψιό της. Ανέθεσε το 1666 στον αρχιτέκτονα Ζακ Γκαμπριέλ πατέρα την ανακαίνιση του Οτέλ ντε Γκιζ στο Παρίσι και στον διάσημο Αντρέ Λε Νοτρ την ανακατασκευή του κήπου. H πτέρυγα του κήπου διαιρέθηκε σε διαμερίσματα, που δόθηκαν σε καλλιτέχνες και διανοούμενους: Γκουαμπώ, Γκαινιέρ, Σαρπεντιέ. Για νύφη στόχευσε και επέτυχε την Ελισάβετ-Μαργαρίτα της Ορλεάνης, εξαδέλφη του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας, που είχε κύφωση. Στο ζεύγος παραχώρησε τον επάνω όροφο, ενώ εκείνη μεταφέρθηκε κάτω από αυτούς.
Δούκισσα του Γκιζ & Ζουαγιέζ
Ο Μαρκ-Αντουάν Σαρπεντιέ έγραφε μουσική για τους Γκιζ. Έγραψε πολλά σημαντικά έργα, που της τα αφιέρωσε. Η Μαρία προώθησε τη σταδιοδρομία του και ανάγκασε τον Μολιέρο να αναθέσει τη μουσική του Κατά φαντασίαν ασθενούς στον Σαρπεντιέ. Το 1671 ο ανιψιός της απεβίωσε και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Φραγκίσκος-Ιωσήφ, τελευταίος άρρην απόγονος των Γκιζ. Η Μαρία κέρδισε την κηδεμονία του, αλλά ο μικρανιψιός της απεβίωσε 4 έτη μετά. Η Μαρία έγινε κληρονόμος μεγάλου πλούτου. Με τη βοήθεια του πνευματικού της πατρός Νικολά Μπαρέ ίδρυσε εκπαιδευτήριο δασκάλων, σχολείο κοριτσιών και νοσοκομείο απόρων στην ενορία της στο Παρίσι και στις εκτάσεις της στην επαρχία. Στο τεράστιο μέγαρό της διατηρούσε μία μικρή Αυλή από μέλη της Λωρραίνης, κληρικούς, προστατευομένους και Ιταλούς φιλοξενούμενος. Η μουσική ήταν η κύρια ψυχαγωγία των συγκεντρώσεων.
Προστάτιδα της μουσικής
Η αδελφή της Ρενέα ήταν ηγουμένη του Σαν Πιερ ντε Μονμάρτ, όπου διέμενε η Μαργαρίτα-Λουίζα, αδελφή της Ελισάβετ-Μαργαρίτας. Οι δύο γυναίκες πήγαιναν συχνά στη Μονμάρτη και είχαν δικά τους διαμερίσματα. Από τη δεκαετία το 1670 έφτιαξε ένα μικρό σύνολο μουσικών που εκτελούσαν έργα, το οποίο μεγάλωσε σε μέγεθος και ποιότητα και ανταγωνιζόταν τα μουσικά σύνολα εστεμμένων. Οι μουσικοί της έπαιζαν σε ναούς ή την Αυλή. Η μητέρα της από πρώτο γάμο είχε κόρη την Μαρία, της οποίας την κόρη Άννα-Μαρία εξαίρεσε η Μαρία από τη διαθήκη της, αφήνοντας το μέγαρο των Γκιζ στον Σαρλ-Φρανσουά ντε Σταινβίλ, κόμη του Κουβόνζ το 1866. Ωστόσο η ανιψιά της, με απόφαση της Συνέλευσης του Παρισιού το 1689, ακύρωσε τη διαθήκη και έλαβε τη μεγάλη κληρονομία. Η Άννα-Μαρία απεβίωσε το 1693 άγαμη και το 1700 το μέγαρο των Γκιζ πωλήθηκε στον Φρανσουά των Ροχάν πρίγκιπα του Σουμπίζ και την σύζυγό του Άννα ντε Σαμπό και ονομάστηκε Οτέλ ντε Σουμπίζ. Μόνο λίγα τμήματα του Οτέλ ντε Γκιζ σώζονται στα αχανή κτήρια και τους κήπους του Οτέλ ντε Σουμπίζ, που σήμερα στεγάζει τα Εθνικά Αρχεία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1650 τον Κλωντ ντε Μπουρντέιγ· ο γάμος ήταν μοργανατικός και έκανε μερικά τέκνα.
Φρειδερίκος Α΄ της Έσσης-Χόμπουργκ
Ο Φρειδερίκος Α΄, γερμ. Friedrich I (5 Μαρτίου 1585 - 9 Μαΐου 1638) από τον Οίκο της Έσσης-Ντάρμστατ ήταν λαντγράβος της Έσσης-Χόμπουργκ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο κάστρο Λίχτενμπεργκ και ήταν ο τρίτος γιος του Γεωργίου Α΄, λαντγράβου της Έσσης-Ντάρμστατ και της Μαγδαληνής του Λίππε, κόρης του Βερνάρδου Η΄, κόμη του Λίππε.
Απεβίωσε το 1638 στο Χόμπουργκ σε ηλικία 53 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1622 τη Μαργαρίτα-Ελισάβετ, κόρη του Χριστόφορου κόμη του Λάινινγκεν-Βέστερμπουργκ και είχε τέκνα:
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Γιόχαν Γένσεν
O Γιόχαν Γένσεν (Johan Ludwig William Valdemar Jensen, 8 Μαΐου 1859 - 5 Μαρτίου 1925) ήταν Δανός μαθηματικός και μηχανικός. Διετέλεσε πρόεδρος της Δανικής Μαθηματικής Εταιρίας από το 1892 ως το 1903.
Βιογραφία
Ο Jensen γεννήθηκε στο Nakskov της Δανίας, αλλά πέρασε την παιδική του ηλικία στη βόρεια Σουηδία, επειδή ο πατέρας του εργαζόταν εκεί ως διαχειριστής ενός αγροκτήματος. Η οικογένεια επέστρεψε στη Δανία πριν το 1876, οπότε ο Jensen γράφτηκε στο Τεχνολογικό Ίδρυμα της Κοπεγχάγης. Παρ’ όλο που ανάμεσα σε άλλα γνωστικά αντικείμενα σπούδασε και μαθηματικά και μάλιστα δημοσίευσε ένα ερευνητικό μαθηματικό άρθρο, ήταν αυτοδίδακτος σε προχωρημένα μαθηματικά θέματα και ποτέ δεν έλαβε ακαδημαϊκή θέση. Αντίθετα ήταν επιτυχημένος μηχανικός στην Τηλεφωνική Εταιρία της Κοπεγχάγης μεταξύ 1881 και 1924 κι έγινε επικεφαλής του τεχνικού τμήματος το 1890. Όλη του τη μαθηματική έρευνα την έκανε στον ελεύθερο χρόνο του. Ο Jensen είναι γνωστός για τη φημισμένη του ανισότητα, την ανισότητα Γένσεν. Επίσης απέδειξε τον τύπο του Jensen στην μιγαδική ανάλυση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δανοί μηχανικοί Κατηγορία:Δανοί μαθηματικοί
Άνα Μπρέντα Κοντρέρας
Η Άνα Μπρέντα Κοντρέρας (Ana Brenda Contreras Pérez, 24 Δεκεμβρίου 1986 -) είναι Μεξικανό-Αμερικανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια.
Γεννήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1986 στο ΜακKάλεν του Τέξας και μεγάλωσε μεταξύ του Τέξας και του Ταμαουλίπας, γενέτειρα των γονιών της. Μετακόμισε στην Πόλη του Μεξικού σε ηλικία 15 ετών, για να συμμετάσχει στο reality show Pop Stars. Το 2005 έκανε το ντεμπούτο της στην τηλενουβέλα Barrera de amor. Το 2006 συμμετείχε στην παράσταση Grease.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου
Κρατερό Φλώρινας
Το Κρατερό (παλαιότερη ονομασία Ράκοβο ) είναι χωριό της περιφερειακής ενότητας Φλώρινας της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2021, είναι 53 κάτοικοι.
Γεωγραφία
Το Κρατερό βρίσκεται ανατολικά του Εθνικού Πάρκου της λίμνης Πρέσπας και βρίσκεται στις πλαγιές της ανατολικής οροσειράς του Βαρνούντα. Το χωριό βρίσκεται σε υψόμετρο 980 μέτρων, πολύ κοντά στα σύνορα με την ΠΓΔΜ. Τα γειτονικά χωριά περιλαμβάνουν το Εθνικό, τις Κάτω Κλεινές, τις Άνω Κλεινές και τον Ακρίτα. Το Κρατερό βρίσκεται περίπου 20 χλμ. βόρεια της Φλώρινας. Βρίσκεται κοντά στα ελληνικά σύνορα με την Αλβανία και σε απόσταση ενός χιλιομέτρου από τα σύνορα με τη Βόρεια Μακεδονία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομός Φλώρινας Κατηγορία:χωριά του νομού Φλώρινας Κατηγορία:Δήμος Φλώρινας Κατηγορία:Δήμος Κάτω Κλεινών
Λαβέτα
Περιγραφή
μικρογραφία|Λαβέτα ως γάντι, χωρίς ξεχωριστή θήκη για τον αντίχειρα Η λαβέτα φτιάχνεται από απαλό και απορροφητικό ύφασμα πετσέτας, συνήθως από 100% βαμβάκι.
Το σχήμα της είναι:
Χρήση
Η λαβέτα εξυπηρετεί διαφορετικές χρήσεις σύμφωνα με το σχήμα της:
Λαβέτα ως γάντι
Χρησιμοποιείται κυρίως από τους γονείς στο σπίτι και από τους / τις εργαζόμενους/ες βρεφονηπιοκόμους στα βρεφικά τμήματα των παιδικών σταθμών. Το σχήμα γαντιού εξυπηρετεί τον γονέα και τον/τη βρεφονηπιοκόμο: Για κάθε μωρό χρησιμοποιείται ξεχωριστή λαβέτα, η οποία μετά τη χρήση, πλένεται στο πλυντήριο ρούχων σε υψηλή θερμοκρασία, ώστε να σκοτωθούν όλα τα μικρόβια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υγιεινή
Βασίλισσα του Σαβά
thumb|Ο Σολομώντας και η βασίλισσα του Σαβά σε ανάγλυφο του [[Λορέντσο Γκιμπέρτι.]] H βασίλισσα του Σαβά είναι βιβλική μορφή. Η περιγραφή της επίσκεψής της στον βασιλιά Σολομώντα αναφέρεται επίσης στο Κοράνι, στο Ταλμούδ καθώς και σε αιθιοπικά έπη και αποτελεί θέμα πολλών ταινιών και έργων όπερας. Η βασίλισσα του Σαβά, το οποίο τοποθετείται στην Υεμένη, επισκέφτηκε τον Σολομώντα φέρνοντας πλούσια δώρα και ζητώντας απαντήσεις σε δύσκολα ερωτήματα, τα οποία ο Σολομώντας απάντησε. Σύμφωνα με το εθνικό έπος της Αιθιοπίας, Κέμπρα Νάγκαστ, όπου αναφέρεται ως Μακέδα, ο Σολομώντας και η βασίλισσα του Σαβά απέκτησαν ένα παιδί, τον Μενελίκ Α΄, εγκαθιδρύοντας τη δυναστεία η οποία βασίλευε στην Αιθιοπία μέχρι την εκθρόνιση του Χαϊλέ Σελασιέ, το 1974.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Σαβα Κατηγορία:Ιστορία της Υεμένης Κατηγορία:Αρχαία ιστορία της Υεμένης
Ορθοπαιδαγωγική
Ορθοπαιδαγωγική [Σημ. Γνωστή, επίσης, ως ειδική εκπαίδευση/ειδική αγωγή (special education), θεραπευτική παιδαγωγική (heillpedagogik), αναπηρολογία (defectology) όροι, ωστόσο, στους οποίους, κατά τον Erik Broaekaert, αποδίδονται ορισμένες εννοιολογικές διαφορές] είναι  η σωστή, η ορθή, παιδαγωγική. Είναι η επιστήμη/εμπειρογνωμοσύνη της εκπαιδευτικής παρέμβασης και της αξιολόγησης, που υποστηρίζει εκείνα τα πρόσωπα τα οποία, από έλλειψη ικανοτήτων, αντιμετωπίζουν δυσκολίες στη σχολική μάθηση και στην κοινωνική ένταξη. Ορθοπαιδαγωγική είναι, επίσης, οι μέθοδοι και οι διαδικασίες διδασκαλίας, που έχουν σκοπό να προσφέρουν, στα παιδιά, στους νέους και στους ενήλικες με δυσκολίες στη μάθηση ή άλλες δυσκολίες, την εξάλειψη ή τον περιορισμό των εμποδίων αυτών και την ανάπτυξη, στο μέγιστο δυνατό, των δυνατοτήτων τους.
Ιστορία
Από τον καθηγητή του Πανεπιστημίου της Γάνδης Erik Broekaert και συνεργάτες, αναφέρεται ότι, σύμφωνa με τον Schoorl (1997) ο όρος oρθοπαιδαγωγική χρησιμοποιήθηκε, για πρώτη φορα, σε συνέδριο στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας. Οι συμμετέχοντες στο συνέδριο, σύμφωνα με τους Schoorl, Van Den Bergh, & Ruijssenaars  (2000), τόνισαν τον εκπαιδευτικό χαρακτήρα της ορθοπαιδαγωγικής, σε συνδυασμό με την ψυχιατρική,  ψυχολογική και εκπαιδευτική γνώση. Τη διαφοροποίησαν από την παιδολογία (προσέγγιση ιατρικής προέλευσης) και την απομάκρυναν από θρησκευτικές και ιδεολογικές υποδηλώσεις της θεραπευτικής παιδαγωγικής (heilpedagogiek) κατά Nijssen (1942)  βασίζοντάς την στις ανθρωπιστικές αρχές.
Ετυμολογία
Ο όρος Ορθοπαιδαγωγική προέρχεται από την αρχαία Ελληνική: το πρόθεμα ορθός που σημαίνει κατάλληλος ή σωστός και τη λέξη παιδ (ped) ή παις (pais) που σημαίνει παιδί. Η αγωγή (Agogy) προέρχεται από τo άγειν (agein)  και σημαίνει δράση ή το πράττειν.
Ανάλογης παραγωγικής λογικής είναι και η περίπτωση του όρου Ορθοπαιδική/Ορθοπεδική, η οποία έχει απασχολήσει εκτενώς γλωσσολόγους και επαγγελματίες και αποτελεί ενδεικτικό παράδειγμα εξελληνισμού επιστημονικής ορολογίας .Η ορθοπαιδαγωγική επανέρχεται στην ελληνική γλωσσική χρήση ως ‘ελληνογενής ξένος όρος’.
Άστριντ Όλαφνταττερ
Η Άστριντ Όλαφνταττερ (Astrid Olavsdatter, πέθανε το 1035) ήταν βασίλισσα της Νορβηγίας ως σύζυγος του Όλαφ Β΄ της Νορβηγίας. Η Άστριντ ήταν κόρη του βασιλιά της Σουηδίας Όλαφ Σκότκονουνγκ και της ερωμένης του Έντλα από τους Οβοτρίτες, ετεροθαλής αδελφή του Άνουντ Ιακώβου και αδελφή του Εδμόνδου του Γηραιού, αναφέρεται ότι η ίδια και ο αδελφός της Εδμόνδος δέχτηκαν άσχημη συμπεριφορά από τη μητριά τους Έστριντ των Οβοτριτών γι'αυτό ανατράφηκαν μακριά σε θετούς γονείς, η ίδια η Άστριντ απεστάλη σε έναν άντρα με το όνομα Εγκίλ στο Βέστεργκέτλαντ. Σε συμμαχική συμφωνία που πραγματοποιήθηκε ανάμεσα στη Νορβηγία και στη Σουηδία αποφασίστηκε ο γάμος ανάμεσα στον Άγιο Όλαφ, βασιλιά της Νορβηγίας και στην ετεροθαλή αδελφή της Άστριντ Ινγκεγκέρδη Όλαφσνταττερ της Σουηδίας η οποία ήταν νόμιμη κόρη του πατέρα της και της μητριάς της Έστριντ. Η συμφωνία για κάποιον άγνωστο λόγο διαλύθηκε, η Ίνγκεγκέρδη απεστάλη με τις ευλογίες του πατέρα της να παντρευτεί τον Γιαροσλάβ Α΄ τον Σοφό, μεγάλο πρίγκιπα του Νόβγκοροντ και του Κιέβου.
Βασίλισσα της Νορβηγίας
Η Άστριντ τελικά παντρεύτηκε αντί για την ετεροθαλή αδελφή της τον Άγιο Όλαφ, ο γάμος πραγματοποιήθηκε στο Σάρπσμποργκ (1019). Μερικές πηγές αναφέρουν ότι η Άστριντ αντικατέστησε την ετεροθαλή αδελφή της στον γάμο της με τον Όλαφ παρά τη θέληση του πατέρα της, η αντικατάσταση έγινε ύστερα από συμφωνία που πραγματοποιήθηκε με τον ίδιο τον Νορβηγό βασιλιά και τον Γιαρλ της Σουηδίας Ράγκνβαλντ Ούλφσον. Η Άστριντ περιγράφεται σαν όμορφη, έξυπνη και γενναιόδωρη γι'αυτό έγινε αγαπητή από όλους, απέκτησε με τον Άγιο Όλαφ τη Βούλφχιλντ της Νορβηγίας (1020 - 1070) η οποία παντρεύτηκε τον Όρδουλφ, δούκα της Σαξονίας (1042), ήταν η θετή μητέρα του μελλοντικού βασιλιά της Νορβηγίας Μάγκνους του Καλού με τον οποίο είχε πάντοτε καλές σχέσεις. Μετά τον θάνατο του συζύγου της σε μάχη (1030) εγκατέλειψε τη Νορβηγία και εγκαταστάθηκε στην οικογενειακή της αυλή στη Σουηδία στην οποία είχε αρκετά ψηλή θέση. Ο θετός γιος της Μάγκνους ο Καλός στον δρόμο του για να ανακτήσει τον θρόνο της Νορβηγίας πέρασε από τη Σιγκτούνα και συνάντησε τη θετή μητέρα του, η Άστριντ δήλωσε ότι τον υποστηρίζει και είναι έτοιμη να του προσφέρει κάθε βοήθεια.
Ένωση (Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος)
thumb|Χάρτης του διαχωρισμού των πολιτειών κατά την διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου. Με μπλε (το χρώμα του Στρατού των ΗΠΑ) σημειώνονται οι πολιτείες της Ένωσης. Με ανοιχτό μπλε σημειώνονται οι πολιτείες της Ένωσης στις οποίες η δουλεία ήταν νόμιμη (συνοριακές πολιτείες). Με κόκκινο σημειώνονται οι πολιτείες των Συνομόσπονδων. Χωρίς χρώμα είναι οι ουδέτερες περιοχές των ΗΠΑ. thumb|Η [[Σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών|σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής από το 1861 έως το 1863. Οι νότιες πολιτείες αναπαριστανόταν στην σημαία επειδή η διακήρυξη απόσχισης της Συνομοσπονδίας από την Ένωση θεωρούνταν ακόμη παράνομη από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1863, προστέθηκε ακόμη ένα αστέρι το οποίο αναπαριστούσε τη νέα πολιτεία της Δυτικής Βιρτζίνια.]] thumb|Το [[Εθνόσημο των Ηνωμένων Πολιτειών κατά την διάρκεια του πολέμου.]] Κατά την διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου (1861–1865), ως Ένωση (Union) εννοούνταν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και ειδικά το εθνικό πρόγραμμα του προέδρου Αβραάμ Λίνκολν και των 20 ελεύθερων και 5 συνοριακών πολιτειών που το υποστήριζαν. Η Ένωση βρισκόταν απέναντι σε 11 νότιες πολιτείες που ήταν υπέρ της δουλείας οι οποίες σχημάτιζαν τις Συνομόσπονδες Πολιτείες, ή την «Συνομοσπονδία».
Όλες οι πολιτείες της Ένωσης έστελναν στρατιώτες στον Στρατό Ξηράς των ΗΠΑ, αν και οι συνοριακές πολιτείες έστελναν χιλιάδες στρατιώτες και στην Συνομοσπονδία. Οι συνοριακές πολιτείες ήταν ουσιώδους σημασίας μιας και λειτουργούσαν ως συμπληρωματικές βάσεις για την εισβολή της Ένωσης στην Συνομοσπονδία, και ο Λίνκολν αναγνώρισε πως δεν μπορούσε να κερδίσει τον πόλεμο χωρίς να τις ελέγχει. Οι βορειοανατολικές πολιτείες παρείχαν τους βιομηχανικούς πόρους για την τέλεση του πολέμου παράγοντας μεγάλες ποσότητες πυρομαχικών και προμηθειών, ενώ επίσης χρηματοδοτούσαν τον πόλεμο. Οι μεσοδυτικές πολιτείες παρείχαν στρατιώτες, τροφή, ίππους, οικονομική υποστήριξη και στρατόπεδα προετοιμασίας. Τα στρατιωτικά νοσοκομεία βρισκόταν σε όλο το μήκος της Ένωσης. Οι περισσότερες πολιτείες είχαν Ρεπουμπλικάνους κυβερνήτες οι οποίοι υποστήριζαν ενεργά την πολεμική προσπάθεια και κατέστειλαν την υπονόμευση του πολέμου την περίοδο 1863–64. Το Δημοκρατικό Κόμμα υποστήριζε έντονα την διεξαγωγή πολέμου το 1861 αλλά το 1862 διαχωρίστηκε στους φιλοπόλεμους Δημοκράτες και το αντιπολεμικό στοιχείο το οποίο ηγούνταν από τους "Copperheads" («Δηλητηριώδεις Όφεις»). Οι Δημοκράτες κέρδισαν σημαντικό εκλογικό έδαφος το 1862 στις πολιτειακές εκλογές, κυρίως στη Νέα Υόρκη. Έχασαν έδαφος το 1863, κυρίως στο Οχάιο. Το 1864 οι Ρεπουμπλικάνοι πραγματοποίησαν εκστρατεία υπό τη σημαία του Εθνικού Ενωτικού Κόμματος, το οποίο προσέλκυσε πολλούς φιλοπόλεμους Δημοκράτες και στρατιώτες, πραγματοποιώντας σαρωτική νίκη κατά του Λίνκολν και των υποψηφίων του.
Τα χρόνια του πολέμου ήταν αρκετά ευήμερα για την Ένωση εκτός από σειρά μαχών και ανταρσιών που έλαβαν χώρα στη νότια μεθόριο. Η ευημερία παρακινήθηκε από τις αυξημένες κυβερνητικές δαπάνες και την δημιουργία ενός ολοκληρωμένου εθνικού τραπεζικού συστήματος. Οι πολιτείες της Ένωσης επένδυσαν μεγάλα χρηματικά ποσά και κόπο στην οργάνωση ψυχολογικής και κοινωνικής υποστήριξης για τις συζύγους, χήρες και τα ορφανά των στρατιωτών, αλλά και τους στρατιώτες τους ίδιους. Οι περισσότεροι στρατιώτες ήταν εθελοντές, αν και μετά το 1862 πολλοί έγιναν εθελοντές για να διαφύγουν την στρατολόγηση και να εκμεταλλευτούν τα μεγάλα χρηματικά ποσά που προσφερόταν από τις πολιτείες. Η άρνηση στρατολόγησης ήταν συχνό φαινόμενο στις μεγάλες πόλεις, ειδικά τη Νέα Υόρκη, όπου το 1863 διεξήχθησαν μαζικές διαδηλώσεις κατά της στρατολόγησης, αλλά και σε ορισμένες απομακρυσμένες επαρχίες, όπως οι περιοχές που βρισκόταν τα ορυχεία στην Πενσυλβάνια.
Ετυμολογία
Ακόμη και πριν από την έναρξη του πολέμου η φράση «διατήρηση της Ένωσης» ήταν συνηθισμένη και η φράση «ένωση των πολιτειών» χρησιμοποιούνταν για να περιγράψει όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Η χρήση του όρου «Ένωση» για την εφαρμογή στην μη αποσχισμένη πλευρά συνετέλεσε σε μια νομιμοποίηση ως συνέχιση της προϋπάρχουσας πολιτικής οντότητας.
Οι Συνομόσπονδοι θεωρούσαν γενικά της πολιτείες της Ένωσης ως αντιτιθέμενες στην δουλεία, αποκαλώντας τες συχνά ως υπέρμαχους της κατάργησης της δουλείας, ενώ αποκαλούσαν το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ «Στόλο της Κατάργησης» και τον Στρατό Ξηράς ως «δυνάμεις Κατάργησης».
Μέγεθος και ισχύς
Σε αντίθεση με την Συνομοσπονδία, η Ένωση διέθετε μια μεγάλη βιομηχανοποιημένη και αστικοποιημένη περιοχή (τα βορειοανατολικά), και πιο εξελιγμένα εμπορικά, μεταφορικά και οικονομικά συστήματα σε σύγκριση με τον αγροτικό νότο. Επίσης, οι πολιτείες της Ένωσης είχαν πλεονέκτημα στο εργατικό δυναμικό με αναλογία 5 προς 2 στην αρχή του πολέμου.
Χρόνο με το χρόνο, η Συνομοσπονδία συρρικνωνόταν και έχανε έλεγχο των πόρων και του πληθυσμού. Παράλληλα, η Ένωση μετέτρεψε την υπεροχή της σε ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη. Ωστόσο, μεγάλο μέρος της ισχύος της Ένωσης έπρεπε να χρησιμοποιηθεί σε κατεχόμενες περιοχές και να προστατεύει σιδηροδρόμους και άλλα σημεία ζωτικής σημασίας. Η υπεροχή της Ένωσης σε πληθυσμό και βιομηχανία θα αποδεικνυόταν μακροχρόνιοι παράγοντες για την επικράτησή της επί της Συνομοσπονδίας, αλλά από την άλλη χρειάστηκε πολύ χρόνο για να κινητοποιήσει πλήρως όλους τους πόρους της.
Κοινή γνώμη
Η επίθεση στο Οχυρό Σάμτερ ξεσήκωσε τους Βόρειους προς υπεράσπιση του Αμερικανικού εθνικισμού. Ο ιστορικός, Άλαν Νέβινς, αναφέρει: "Ο κεραυνός του Σάμτερ είχε ως αποτέλεσμα μια εκπληκτική κρυσταλλοποίηση του συναισθήματος των Βορείων … Η οργή κατέλαβε την περιοχή. Από κάθε πλευρά ερχόταν ειδήσεις για μαζικές συγκεντρώσεις, ομιλίες, αποφάσεις, προσφορές οικονομικής υποστήριξης, συγκέντρωση λόχων και συνταγμάτων, τις καθοριστικές ενέργειες των κυβερνητών και των νομοθετικών σωμάτων." Ο ΜακΚλίντοκ αναφέρει: "Την εποχή αυτή, οι Βόρειοι είχαν δίκιο να διερωτώνται για την σχεδόν πλήρη ομοφωνία που τόσο γρήγορα ακολούθησε την μακρά περίοδο δριμύτητας και διχόνοιας. Δεν θα κρατούσε για όλη την διάρκεια του πολέμου – ή ακόμη τον πρώτο χρόνο – αλλά εκείνη την στιγμή ενότητας ξεδιπλώθηκε ο κοινός εθνικισμός των Βορείων που συνήθως κρύβεται πίσω από τις βίαιες μάχες της πολιτικής αρένας"
Ο ιστορικός Μάικλ Σμιθ, υποστηρίζει πως χρόνο με τον χρόνο το πνεύμα του Αμερικανικού ρεπουμπλικανισμού μεγάλωνε στο πεδίο του πολέμου, και δημιουργούσε φόβους κατάρρευσης στα ανώτερα στρώματα. Οι ψηφοφόροι ανησυχούσαν για την συγκέντρωση των εξουσιών στην Ουάσινγκτον, τις υπερβολικές δαπάνες και την αισχροκέρδεια του πολέμου. Οι Δημοκρατικοί υποψήφιοι έδωσαν έμφαση σε αυτούς τους φόβους. Οι υποψήφιοι προσέθεσαν πως ο ταχύς εκσυγχρονισμός είχε ως αποτέλεσμα την συγκέντρωση μεγάλης πολιτικής ισχύος στους κεφαλαιούχους και τους βιομηχάνους της ανατολικής ακτής. Προειδοποίησαν πως η κατάργηση της δουλείας θα είχε ως αποτέλεσμα «πλημμύρα» ελεύθερων μαύρων στην αγορά εργασίας του Βορρά.
Οι Ρεπουμπλικάνοι απάντησαν με ισχυρισμούς για ηττοπάθεια. Κατηγόρησαν τους Copperheads για εγκληματικές συνωμοσίες ώστε να ελευθερώσουν Συνομόσπονδους αιχμάλωτους πολέμου, και έπαιξαν στο πνεύμα του εθνικισμού και της αυξανόμενης έχθρας κατά των ιδιοκτητών δούλων, ως το ένοχο κομμάτι του πολέμου.
Πρόεδρος Λίνκολν
Οι ιστορικοί εξήραν σε μεγάλο βαθμό την «πολιτική ευφυΐα» του Αβραάμ Λίνκολν κατά την διάρκεια της προεδρίας του. Η κύρια προτεραιότητα του ήταν η στρατιωτική νίκη. Αυτό απαιτούσε την τελειοποίηση νέων δεξιοτήτων ως στρατηγού και διπλωμάτη. Επέβλεπε τις προμήθειες, τα οικονομικά, το ανθρώπινο δυναμικό, την επιλογή των στρατηγών και την συνολική πορεία της στρατηγικής. Εργαζόταν στενά με τους κυβερνητικούς και τους τοπικούς πολιτικούς, κινητοποίησε την κοινή γνώμη και διατύπωσε ευκρινώς (στο Γκέτισμπεργκ) την εθνική αποστολή που καθόρισε την Αμερική έκτοτε. Η θέληση του Λίνκολν να συνεργαστεί με πολιτικούς και προσωπικούς αντιπάλους έκαναν την Ουάσινγκτον να λειτουργεί πιο στρωτά από ότι το Ρίτσμοντ, πρωτεύουσα της Συνομοσπονδίας, ενώ το πνεύμα του εξομάλυνε πολλά προβλήματα. Το υπουργικό συμβούλιο του Λίνκολν αποδείχθηκε πιο ισχυρό και αποτελεσματικό από αυτό το Ντέηβις, αφού ο Λίνκολν διοχέτευσε τις προσωπικές έχθρες σε ανταγωνισμό τελειότητας αντί για αμοιβαία καταστροφή. Μαζί με τον Ουίλιαμ Σιούαρντ ως υπουργό εξωτερικών, τον Σάλμον Π. Τσέις ως υπουργό οικονομίας, και (από το 1862) τον Έντουιν Στάντον ως υπουργό πολέμου, ο Λίνκολν διέθετε ένα ισχυρό υπουργικό συμβούλιο με αποφασιστικούς άνδρες. Εκτός από την παρακολούθηση των σημαντικών διορισμών και αποφάσεων, ο Λίνκολν τους έδωσε ελευθερία κινήσεων ώστε να τερματίσουν την ανταρσία των Συνομόσπονδων.
Κογκρέσο
Τα στρατιωτικά θέματα και τα θέματα αναδόμησης ήταν κάτι διαφορετικό. Ο Λίνκολν, ως ηγέτης των μετριοπαθών και συντηρητικών φατριών του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, διασταύρωνε συχνά τη σπάθη του με τους Ριζοσπάστες Ρεπουμπλικάνους, που ηγούνταν από τους Στίβενς και Σάμνερ. Ο συγγραφέας, Μπρους Ταπ, αναφέρει πως το Κογκρέσο αμφισβήτησε τον ρόλο του Λίνκολν ως επικεφαλής του επιτελείου του στρατού μέσω της Κοινής Επιτροπής Διεξαγωγής του Πολέμου. Επρόκειτο για κοινή επιτροπή και των δύο βουλών στην οποία κυριαρχούσαν οι Ριζοσπάστες Ρεπουμπλικάνοι, οι οποίοι είχαν σκληρή αντιμετώπιση κατά της Συνομοσπονδίας. Κατά την 37η και την 38η Συνεδρίαση, η επιτροπή ερεύνησε κάθε πτυχή των στρατιωτικών επιχειρήσεων της Ένωσης, με ειδική μέριμνα για την εύρεση των διοικητών που ήταν υπαίτιοι για τις στρατιωτικές ήττες. Η αποτυχία θεωρήθηκε πως ήταν αποτέλεσμα κακών κινήτρων ή προσωπικών αποτυχιών. Η επιτροπή έδειξε την δυσπιστία της στους αποφοίτους της Στρατιωτικής Ακαδημίας στο Γουέστ Πόιντ, μιας και πολλοί από αυτούς ηγούνταν τον στρατό των αντιπάλων. Υπήρξαν μέλη της επιτροπής που προτιμούσαν στρατηγούς με πολιτικό υπόβαθρο και ικανοποιητικό πολιτικό παρελθόν. Πολλοί εξ αυτών θεώρησαν πως οι απόφοιτοι της Στρατιωτικής Ακαδημίας που ενεπλάκησαν σε στρατιωτικούς ελιγμούς ήταν δειλοί ή ακόμη και ανόητοι. Η επιτροπή κατέληξε στην επιλογή μη ικανών αλλά πολιτικά ορθών στρατηγών.
Αντιπολίτευση
Για παράδειγμα οι εκλογές του 1862 για το νομοθετικό σώμα της Ιντιάνα ήταν έντονες και αμφίρροπες. Αν και οι Δημοκράτες απέκτησαν την πλειοψηφία στο σώμα, δεν μπόρεσαν να εμποδίσουν τον πόλεμο. Ο Ρεπουμπλικάνος κυβερνήτης Όλιβερ Π. Μόρτον μπορούσε να διατηρήσει τον έλεγχο στην συνεισφορά της πολιτείας του στην πολεμική προσπάθεια παρά την πλειοψηφία των Δημοκρατών. Η Ουάσινγκτον παρείχε βοήθεια το 1864 στο άνοιγμα δρόμου για την επιστροφή των στρατιωτών του Χούσιερ στην πατρίδα τους ώστε να συμμετέχουν στην εκλογική διαδικασία. Κατά μήκος του Βορρά το 1864, η μεγάλη πλειοψηφία των στρατιωτών ψήφισαν υπέρ του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Όσοι είχαν ψηφίσει το Δημοκρατικό πριν τον πόλεμο είτε απείχαν της διαδικασίας είτε ψήφισαν το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.
Καθώς οι νόμοι περί στρατολόγησης των ομοσπονδιακών γινόταν σκληρότεροι, υπήρχε έντονη ανησυχία στους επικεφαλής της αντιπολίτευσης, κυρίως στην Ιρλανδική κοινότητα και τους ανθρακωρύχους της Πενσυλβάνια. Η κυβέρνηση χρειαζόταν τον άνθρακα περισσότερο από τους στρατιώτες, και έτσι αγνόησε την μεγάλη υπεκφυγή στρατολόγησης στην περιοχή στην οποία δεν υπήρχε βία. Οι βίαιες διαδηλώσεις κατά της στρατολόγησης στη Νέα Υόρκη το 1863 περιορίστηκαν από τον Στρατό των ΗΠΑ ο οποίος άνοιξε πυρ στους δρόμους της πόλης.
Οι Δημοκράτες πρότειναν τον Τζορτζ ΜακΚλέλαν, φιλοπόλεμο Δημοκρατικό το 1864 στης προεδρικές εκλογές του 1864, αλλά τον τοποθέτησαν σε αντιπολεμικό περιβάλλον. Στο Κογκρέσο η αντιπολίτευση που εναντιωνόταν στον πόλεμο ήταν πολύ αδύναμη – όπως και στις περισσότερες πολιτείες. Στην Ιντιάνα και το Ιλινόι οι φιλοπόλεμοι κυβερνήτες κατατρόπωσαν τα αντιπολεμικά νομοθετικά σώματα που εξελέγησαν το 1862. Για 30 χρόνια μετά τον πόλεμο οι Δημοκράτες έφεραν το βάρος της αντίθεσης τους στον Λίνκολν, ο οποίος θεωρούνταν από πολλούς ως σωτήρας για την Ένωση και αυτός που θα έθετε τέλος στην δουλεία.
Copperheads
Οι Copperheads ήταν μεγάλη φατρία των βόρειων Δημοκρατικών οι οποίοι ήταν αντίθετοι στον πόλεμο, απαιτώντας άμεση εγκαθίδρυση ειρήνης. Έλεγαν πως ήθελαν να αποκαταστήσουν «την Ένωση όπως ήταν» (το οποίο σημαίνει, με τον Νότο και την δουλεία) αλλά αντιλήφθηκαν πως η Συνομοσπονδία δεν θα επέστρεφε εθελοντικά στις ΗΠΑ. Ο κορυφαίος της ομάδας αυτής ήταν ο Κλέμεντ Λ. Βαλέντιγκαμ, μέλος του Κογκρέσου και ηγέτης του Δημοκρατικού Κόμματος στο Οχάιο όπου ηττήθηκε σε σκληρή εκλογική μάχη για την θέση του κυβερνήτη το 1863. Ρεπουμπλικάνοι εισαγγελείς στις μεσοδυτικές πολιτείες απήγγειλαν κατηγορίες προδοσίας κατά ορισμένων ακτιβιστών των Copperheads σε σειρά δικών το 1864.
Το κίνημα αυτό ήταν λαϊκό κίνημα, το οποίο είχε μεγαλύτερη ισχύ βόρεια του ποταμού Οχάιο, όπως και σε αστικές συνοικίες που κατοικούνταν από ορισμένες εθνικές ομάδες. Μερικοί ιστορικοί ισχυρίστηκαν πως εκπροσωπούσαν το παραδοσιακό στοιχείο το οποίο ανησυχούσε για τον ταχύ εκσυγχρονισμό της κοινωνίας που προωθούσε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Εμπνεόταν από την Δημοκρατία του Τζάκσον – με ιδεώδη που προωθούσαν αγροτική θεώρηση της κοινωνίας και όχι βιομηχανοποιημένη. Η Βέμπερ (2006) υποστηρίζει πως οι Copperheads κατέστρεψαν την πολεμική προσπάθεια της Ένωσης, πολεμώντας την στρατολόγηση και ενθαρρύνοντας την λιποταξία και δημιουργώντας συνωμοσίες. Ωστόσο, άλλοι ιστορικοί αναφέρουν πως οι Copperheads ήταν νόμιμη αντιπολιτευτική δύναμη που είχε άδικη μεταχείριση από την κυβέρνηση, προσθέτοντας πως η στρατολόγηση βρισκόταν σε ανυποληψία και πως οι Ρεπουμπλικάνοι υπερέβαλαν σε μεγάλο βαθμό με τις θεωρίες συνωμοσίας εξυπηρετώντας σκοπούς ανταρσίας. Το κίνημα των Copperheads ήταν σημαντικό θέμα στις προεδρικές εκλογές του 1864 – η ισχύς του αυξήθηκε όταν ο Στρατός της Ένωσης είχε άσχημες επιδόσεις και ελαττωνόταν όταν πραγματοποιούσε σημαντικές νίκες. Μετά την πτώση της Ατλάντα τον Σεπτέμβριο του 1864, οι στρατιωτικές επιτυχίες ήταν βέβαιες και το κίνημα κατέρρευσε.
Στρατολόγηση εθελοντών
thumbnail|Στρατιώτες της Ένωσης στη Νήσο Μέισον το 1861 Ενθουσιώδεις νέοι άνδρες κραύγαζαν για να ενταχθούν στον Στρατό της Ένωσης το 1861. Είχαν την υποστήριξη των οικογενειών τους για λόγους ενθουσιασμού και πατριωτισμού. Η Ουάσινγκτον αποφάσισε να αφήσει άθικτο τον τακτικό στρατό. Διέθετε μόνον 16.000 άνδρες και χρειαζόταν να περιφρουρεί τα σύνορά της. Ωστόσο, οι αξιωματικοί του στρατού μπορούσαν να συμμετάσχουν στον νεοσυσταθέν εθελοντικό στρατό, προσδοκώντας πως η εμπειρία τους θα οδηγούσε σε ταχείς προβιβασμούς. Το πρόβλημα όμως στον εθελοντικό στρατό, ήταν η σοβαρή έλλειψη σχεδίου, ηγεσίας και οργάνωσης στα ανώτατα επίπεδα. Η Ουάσινγκτον ζήτησε στρατεύματα από τις πολιτείες, και κάθε κυβερνήτης βόρειας πολιτείας ανέπτυξε και εξόπλισε τα συντάγματα του, χρεώνοντας τα έξοδα στο Υπουργείο Πολέμου. Οι στρατιώτες μπορούσαν να εκλέξουν τους κατώτερους αξιωματικούς, οι κυβερνήτες όριζαν τους ανώτερους, ενώ ο Λίνκολν όριζε τους στρατηγούς. Κατά βάση, οι πολιτικοί χρησιμοποιούσαν τις τοπικές οργανώσεις τους για να συγκεντρώσουν στρατό και ήταν υποψήφιοι (εφ' όσον ήταν υγιείς) για να γίνουν συνταγματάρχες. Το πρόβλημα ήταν πως το Υπουργείο Πολέμου, υπό την αποδιοργανωμένη ηγεσία του Σάιμον Κάμερον, όριζε τοπικές και ιδιωτικές ομάδες ώστε να συστήσουν συντάγματα. Το αποτέλεσμα ήταν ευρεία σύγχυση και καθυστέρηση.
Η Πενσυλβάνια, για παράδειγμα, είχε μεγάλα προβλήματα. Όταν η Ουάσινγκτον ζήτησε ακόμη 10 συντάγματα, υπήρξαν αρκετοί εθελοντές ώστε να σχηματιστούν 30. Όμως, ήταν διαμοιρασμένοι σε 70 νέες μονάδες, εκ των οποίων καμία δεν σχημάτιζε ένα ολοκληρωμένο σύνταγμα. Το πρόβλημα δεν λύθηκε μέχρι την στιγμή που η Ουάσινγκτον ενέκρινε τον κυβερνητικό έλεγχο σε όλες τις νέες μονάδες.
thumb|Στρατιώτες της Ένωσης στο [[Δεύτερη Μάχη του Φρέντρικσμπεργκ|Φρέντρικσμπεργκ τον Μάιο του 1863]] Μέχρι το τέλος του 1861, 700.000 στρατιώτες είχαν συγκεντρωθεί στα στρατόπεδα της Ένωσης. Στο πρώτο κύμα την άνοιξη οι στρατιώτες κλήθηκαν για 90 μέρες, και έπειτα επέστρεψαν στις πατρίδες τους ή επανακατατάχθηκαν. Τα μεταγενέστερα κύματα είχαν διάρκεια τριών χρόνων.
Ενώ η οικονομία είχε τεθεί σε κατάσταση αργίας ή καταπίεσης την άνοιξη του 1861, λόγω φόβων από την διεξαγωγή του πολέμου αλλά και από μποϋκοτάζ των νοτίων, μέχρι το φθινόπωρο οι επιχειρήσεις προσλάμβαναν και πάλι προσωπικό, προσφέροντας θέσεις εργασίας σε νέους και αποτελούσαν έναν εναλλακτικό τρόπο βοήθειας στην διεξαγωγή του πολέμου. Η έλλειψη κομματισμού ήταν ο κανόνας τον πρώτο χρόνο, αλλά μέχρι το καλοκαίρι του 1862, πολλοί Δημοκράτες σταμάτησαν να υποστηρίζουν την πολεμική προσπάθεια, και οι εθελοντές μειώθηκαν.
thumbnail|Στρατιώτες στο Οχυρό Λίνκολν το 1865Η ζήτηση για ολοένα και περισσότερους στρατιώτες συνεχίστηκε, και έτσι πολιτείες και τοπικές οργανώσεις αποκριθήκαν προσφέροντας χρηματικά επιδόματα. Μέχρι το 1863 είχε τεθεί σε ισχύ νόμος για την στρατολόγηση, αλλά ελάχιστοι ήταν αυτοί που στρατολογήθηκαν ή υπηρέτησαν μιας και ο νόμος προέβλεπε να χρησιμοποιηθούν ως εθελοντές ή αντικαταστάτες. Άλλοι κρύφτηκαν ή έφυγαν από την χώρα. Με την Διακήρυξη Χειραφέτησης να τίθεται σε ισχύ τον Ιανουάριο του 1863, οι τοπικές οργανώσεις μπορούσαν να πραγματοποιήσουν τις δικές τους στρατολογήσεις προωθώντας συντάγματα που αποτελούνταν από πρώην δούλους τα οποία επιχειρούσαν στο Νότο.
Ο πόλεμος της γραφειοκρατίας
Συνολικά, οι εθνικές, πολιτειακές και τοπικές κυβερνήσεις διαχειρίστηκαν αποτελεσματικά τον μεγάλο όγκο της γραφειοκρατίας. Οι δεξιότητες που αναπτύχθηκαν στις ασφαλιστικές και χρηματοοικονομικές εταιρείες αποτέλεσαν τη βάση δημιουργίας συστημάτων φορμών, αντιγράφων, περιλήψεων και αρχειοθέτησης που χρησιμοποιήθηκαν για την αξιοποίηση των ανθρωπίνων δεδομένων. Ο επικεφαλής της προσπάθειας αυτής, ο Τζον Σω Μπίλινγκς, ανέπτυξε στην συνέχεια σύστημα αποθήκευσης, ταξινόμησης και καταμέτρησης αριθμητικών πληροφοριών με την χρήση διατρητών καρτών. Παρ' όλα αυτά, η παλαιά μεθοδολογία έπρεπε να ξεπεραστεί.
Ιατρική κατάσταση
thumbnail|Στρατιωτικό νοσοκομείο μετά τη Μάχη του Σταθμού Σάβατζ (1862) Περισσότεροι στρατιώτες πέθαναν από ασθένειες παρά στο πεδίο της μάχης, ενώ ακόμη μεγαλύτερος ήταν ο αριθμός αυτών που τέθηκαν εκτός στρατού από τραυματισμούς, ασθένειες και ατυχήματα. Η Ένωση αποκρίθηκε κατασκευάζοντας στρατιωτικά νοσοκομεία σε κάθε πολιτεία.
Η ποιότητα της υγιεινής στα στρατόπεδα ήταν πολύ άσχημη, ειδικά στην αρχή του πολέμου όταν στρατιώτες που βρέθηκαν μακριά από τις πατρίδες τους βρέθηκαν να γυμνάζονται μαζί με χιλιάδες ξένους. Στην αρχή υπήρξαν επιδημίες παιδικών ασθενειών όπως ανεμοβλογιά, παρωτίτιδα, κοκκύτης, και κυρίως ιλαρά. Οι επιχειρήσεις στο Νότο γινόταν σε επικίνδυνο περιβάλλον και εμφανίστηκαν νέες ασθένειες όπως διάρροια, δυσεντερία, τυφοειδής πυρετός και ελονοσία. Δεν υπήρχαν αντιβιοτικά και έτσι οι γιατροί συνταγογραφούσαν καφέ, ουίσκι και κινίνη. Οι κακές καιρικές συνθήκες, η κακή ποιότητα του νερού, η ανεπαρκής προφύλαξη τους χειμερινούς μήνες και τα βρώμικα νοσοκομεία έπαιξαν τον ρόλο τους. Τα γεγονότα αυτά αποτελούσαν συνηθισμένο σενάριο την εποχή αυτή, με τις συνθήκες που αντιμετώπιζαν οι Συνομόσπονδοι να είναι πολύ χειρότερες. Αυτό που διέφερε στην Ένωση, ήταν η εμφάνιση επαρκώς χρηματοδοτημένων ιατρικών οργανωτών οι οποίοι είχαν ενεργό δράση ειδικά στο Ιατρικό Τμήμα του Στρατού των ΗΠΑ, και τη νεοσυσταθείσα Υγειονομική Επιτροπή των Ηνωμένων Πολιτειών. Πολυάριθμες διευθύνσεις στόχευαν επίσης στις ιατρικές και ηθικές ανάγκες των στρατιωτών, όπως η Χριστιανική Επιτροπή των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά και άλλες μικρότερες οργανώσεις όπως το Κέντρο Ανακούφισης Συζύγων Ασθενών και Τραυματιών Πολέμου που ιδρύθηκε το 1861 από τον Χένρι Γουίτνι Μπέλοους και την Ντορόθεα Ντιξ. Τα συστηματικά καλέσματα για χρηματοδότηση τους προσέλκυσαν την συνείδηση της κοινωνίας αλλά και ποσά εκατομμυρίων δολαρίων. Χιλιάδες εθελοντών εργάστηκαν σε νοσοκομεία και γηροκομεία, με γνωστότερο τον ποιητή Γουόλτ Γουίτμαν. Ο Φρέντρικ Λόου Όλμστεντ, γνωστός αρχιτέκτονας τοπίου, ήταν ο επικεφαλής της Υγειονομικής Επιτροπής.