cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Όλιβερ Ριντ
Τα πρώτα χρόνια
Ο Ρόμπερτ Όλιβερ Ριντ γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1938 στο Γουίμπλεντον του νοτιοδυτικού Λονδίνου, από τον Πίτερ Ριντ, αθλητικογράφο, και τη Μάρσια (το γένος Νάπιερ-Άντριους). Ήταν ανιψιός του σκηνοθέτη σερ Κάρολ Ριντ και εγγονός του ηθοποιού σερ Χέρμπερτ Μπίρμπομ Τρι και της ερωμένης του, Μπίατρις Μέι Πίνεϊ (η οποία αργότερα πήρε το όνομα «Ριντ»), που ήταν «το μόνο άτομο που κατάλαβε, άκουσε, ενθάρρυνε και φίλησε τον Όλιβερ». Ο Ριντ ισχυριζόταν ότι ήταν απόγονος (εκτός γάμου) του Μεγάλου Πέτρου, τσάρου της Ρωσίας. Ο Ριντ φοίτησε σε 14 σχολεία. «Ο πατέρας μου νόμιζε ότι ήμουν απλώς τεμπέλης», είπε αργότερα ο Ριντ. «Με θεωρούσε αργόστροφο».
Ο Ριντ έχει πει ότι είχε δουλέψει ως πυγμάχος, μπράβος, ταξιτζής και αχθοφόρος. Στη συνέχεια έκανε την υποχρεωτική στρατιωτική του θητεία στο Ιατρικό Σώμα του Βασιλικού Στρατού. «Ο στρατός βοήθησε», είπε αργότερα. «Κατάλαβε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι ήταν επίσης ηθοποιοί. Ήμουν στον στρατό εν καιρώ ειρήνης και όλοι μιλούσαν σε εμάς τους νέους για τον πόλεμο».
Ο Ριντ ξεκίνησε την καριέρα του ως κομπάρσος. Εμφανίστηκε χωρίς αναφορά στο όνομά του στις ταινίες Λεφτά, σεξ και πειρασμός (1955) και Ο στρατηγός ήταν κατάσκοπος (1958). Οι μη τηλεοπτικές εμφανίσεις του επίσης χωρίς αναφορά στο όνομά του περιελάμβαναν επεισόδια των Αόρατος άνθρωπος (1958), The Four Just Men (1959) και Ο τρίτος άνθρωπος. Εμφανίστηκε επίσης στο ντοκιμαντέρ Hello London (1958).
Η πρώτη ευκαιρία του Ριντ ήταν να υποδυθεί τον Ριχάρδο Γ΄ της Αγγλίας σε μια τηλεοπτική σειρά έξι επεισοδίων του BBC με τίτλο The Golden Spur (1959). Αυτή η εμφάνιση, ωστόσο, δεν φάνηκε να βοήθησε αμέσως την καριέρα του: Συμμετείχε επίσης στις ταινίες Καπετάνιος για όλες τις δουλειές (1959), Ζητείται καμαριέρα (1959), Life Is a Circus (1960), The Angry Silence (1960), Η συμμορία των 8 τζέντλεμεν (1960) και Κορίτσια των αμαρτωλών πόθων (1960). Έπαιξε έναν μπράβο στο Ο δράκος του Λονδίνου (1960), έναν ρόλο με τον οποίο θα συνέδεε το όνομά του. Στο The Bulldog Breed (1960), ο Ριντ υποδύθηκε τον αρχηγό μιας συμμορίας τεντιμπόις.
Ο Ριντ πήρε τον πρώτο του σημαντικό ρόλο στην ταινία Το σπαθί του Ρομπέν (1960). Επέστρεψε σε μικρούς ρόλους για τις ταινίες Τ' αφεντικό μου, η γυναίκα ου (1961), Δεν υπάρχει αγάπη για σένα (1961) και The Rebel (1961).
Πρωταγωνιστής
Ο πρώτος πρωταγωνιστικός ρόλος του Ριντ ήρθε με την ταινία Η κατάρα του λυκανθρώπου (1961). Ερμήνευσε επίσης δεύτερους ρόλους στα Αίμα στο κόκκινο ποτάμι (1962), Ο πλοίαρχος φάντασμα (1962), μια ιστορία λαθρέμπορων, Οι καταραμένοι (1963), μια ταινία επιστημονικής φαντασίας σε σκηνοθεσία Τζόζεφ Λόουζι, Δυο μάτια γεμάτα τρόμο (1963), ψυχολογικό θρίλερ και Σπαθί και πορφύρα (1963), που διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια του αγγλικού εμφυλίου πολέμου.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, εμφανίστηκε σε ορισμένες παραγωγές του καναλιού ITV και ως γκεστ σταρ σε επεισόδια της σειράς Ο άγιος με τον Ρότζερ Μουρ. Είχε επίσης πρωταγωνιστικό ρόλο στη ταινία τρόμου The Party's Over (που γυρίστηκε το 1963, αλλά κυκλοφόρησε το 1965).
Μάικλ Γουίνερ και Κερτ Ράσελ
Το 1964, πρωταγωνίστησε στην πρώτη από τις έξι ταινίες του Μάικλ Γουίνερ με τίτλο Αμαρτωλό Σαββατοκύριακο. Την ταινία είδε ο Κεν Ράσελ, ο οποίος στη συνέχεια επέλεξε τον Ριντ για τον φερώνυμο ρόλο της ταινίας Ντεμπισί (1965), μιας τηλεοπτικής βιογραφικής ταινίας για τον Γάλλο συνθέτη Κλοντ Ντεμπυσί. Ο Ριντ είπε ότι αυτό ήταν κρίσιμο για την καριέρα του γιατί «Ήταν η πρώτη φορά που γνώρισα τον Κεν Ράσελ και ήταν ο πρώτος ρόλος που πήρα αφότου έκοψα το πρόσωπό μου σε καβγά και κανείς δεν μου έδινε δουλειά. Όλοι με θεωρούσαν ανάπηρο». Ήταν επίσης η πρώτη φορά που δεν έπαιξε τον κακό. Ο Ριντ είπε αργότερα «Οι ταινίες του Χάμερ μου είχαν δώσει το ξεκίνημά μου, ο Μάικλ Γουίνερ το ψωμί μου, μετά ο Κεν Ράσελ ήρθε και μου έδωσε την τέχνη μου».
Αφηγήθηκε την τηλεοπτική ταινία του Ράσελ Always on Sunday (1965). Ο Ριντ επέστρεψε στον Χάμερ για τον Επαναστάτη των Ινδιών (1965), υποδυόμενος έναν κακό Ινδό σε μια ταινία δράσης. Αργότερα την αποκάλεσε την χειρότερη ταινία που γύρισε ποτέ με τον Χάμερ. Έπαιξε έναν κανονικό ρόλο στην τηλεοπτική σειρά R3 (1965).
Η καριέρα του Ριντ ανέβηκε επίπεδο όταν πρωταγωνίστησε στη δημοφιλή κωμωδία Πώς ληστέψαμε τον Πύργο του Λονδίνου (1966), τη δεύτερη ταινία του με τον Γουίνερ. Αφού έπαιξε έναν κακό στην ταινία τρόμου Το σπίτι των ζωντανών νεκρών (1967), γύρισε και τρίτη ταινία με τον Γουίνερ, το Δεν θα ξεχάσω ποτέ τ' όνομά του (1967), συμπρωταγωνιστώντας με τον Όρσον Γουέλς. Ο Ριντ ξανασυνεργάστηκε με τον Ράσελ για μια άλλη τηλεταινία, την Κόλαση του Δάντη (1967), στον ρόλο του Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι.
Όλιβερ! και αναγνώριση
Το αστέρι του Ριντ ανέβηκε περισσότερο ως αποτέλεσμα του ρόλου του στο επιτυχημένο μιούζικαλ Όλιβερ! (1968) του θείου του Κάρολ Ριντ. Ήταν τεράστια επιτυχία και κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, ενώ ο Ριντ έλαβε επαίνους για την ερμηνεία του ως κακός.
Έπαιξε επίσης στη μαύρη κωμωδία Το συνδικάτο των χιλίων δολοφόνων (1969) με την Νταϊάνα Ριγκ και τον Τέλι Σαβάλας και σε μια πολεμική ταινία με τίτλο Ηρωική απόδραση (1969).
Πιο επιτυχημένη από κάθε άλλη ήταν η τέταρτη ταινία του με τον Ράσελ, μια κινηματογραφική εκδοχή του Ερωτευμένες γυναίκες (1969), στην οποία πάλεψε γυμνός με τον Άλαν Μπέιτς μπροστά σε μια φωτιά.
Το Ένα κορίτσι για όλα (1970) ήταν μια σεξοκωμωδία βασισμένη σε ένα μυθιστόρημα του Κίνγκσλεϊ Έιμις. Το Μαύρα γυαλιά (1970) ήταν ένα θρίλερ σε σκηνοθεσία Ανατόλ Λίτβακ. Την επόμενη χρονιά, ο Ριντ εμφανίστηκε στην αμφιλεγόμενη ταινία Οι δαιμονισμένες (1971), σε σκηνοθεσία Ράσελ με τη Βανέσα Ρέντγκρεϊβ.
Σύμφωνα με ένα ανέκδοτο, ο Ριντ θα μπορούσε να έχει επιλεγεί για να παίξει Τζέιμς Μποντ. Το 1969, οι παραγωγοί των ταινιών Μποντ Άλμπερτ Μπρόκολι και Χάρι Σόλτσμαν αναζητούσαν αντικαταστάτη του Σον Κόνερι και ο Ριντ (ο οποίος είχε πρόσφατα παίξει έναν πολυμήχανο δολοφόνο στο Συνδικάτο των χιλίων δολοφόνων) αναφέρθηκε ως πιθανή επιλογή για τον ρόλο, με τους Τίμοθι Ντάλτον και Ρότζερ Μουρ ως επίσης πιθανές επιλογές. Όποιος κι αν ήταν ο λόγος, ο Ριντ δεν ενσάρκωσε ποτέ τον Μποντ. Μετά τον θάνατο του Ριντ, η εφημερίδα Guardian Unlimited χαρακτήρισε την απόφαση για το κάστινγκ «Μία από τις μεγάλες χαμένες ευκαιρίες της ιστορίας του μεταπολεμικού βρετανικού κινηματογράφου». μικρογραφία| Ο Ριντ (αριστερά) με την Κάρολ Αντρέ και τον [[Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι|Μαρτσέλο Μαστρογιάνι στο Αξέχαστο Σαββατοκύριακο (1973)]] Ο Ριντ έκανε μια σειρά από έργα προσανατολισμένα στη δράση: Ο λόφος της τιμωρίας (1971), ένα γουέστερν γυρισμένο στην Ισπανία με τον Τζιν Χάκμαν, Διψασμένος για εκδίκηση (1972), μια σκληρή γκανγκστερική ταινία, και Αύξηση πληθυσμού μηδέν (1972), μια ταινία επιστημονικής φαντασίας με την Τζεραλντίν Τσάπλιν. Τον Μάρτιο του 1971, είπε ότι θα έκανε μια ταινία, την Προσφορά, την οποία θα συνέγραφε και θα ήταν παραγωγός, αλλά το έργο δεν έγινε. Γύρισε το Καταζητούμενος λιποτάκτης (1972) με την Γκλέντα Τζάκσον. Ο Ριντ εμφανίστηκε επίσης σε πολλές ιταλικές ταινίες: Το αξέχαστο Σαββατοκύριακο (1973), με τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι ; Οργισμένο καλοκαίρι (1973) με την Κλάουντια Καρντινάλε και Revolver (1973) με τον Φάμπιο Τέστι.
Είχε μεγάλη επιτυχία παίζοντας τον Άθω στους Τρεις Σωματοφύλακες (1973) και στο Η εκδίκηση της μυλαίδης (1974) του σκηνοθέτη Ρίτσαρντ Λέστερ. Ο Ριντ έπαιξε έναν ρόλο χωρίς αναφορά του ονόματός του στο Μάλερ του Ράσελ (1974), ήταν ο πρωταγωνιστής στα Ο υπηρέτης του Διαβόλου (1973) και Δέκα μικροί Ινδιάνοι (1974). Το επόμενο έργο του με τον Κεν Ράσελ ήταν το Τόμμυ, όπου υποδύεται τον πατριό, βασισμένο στο concept άλμπουμ Tommy των The Who του 1969, και με πρωταγωνιστή τον τραγουδιστή του Ρότζερ Ντάλτρι. Στον Μεγάλο τυχοδιώκτη (1975) έπαιξε τον Ότο φον Μπίσμαρκ.
Ο Ριντ εμφανίστηκε στο The New Spartans (1975), στη συνέχεια έπαιξε μαζί με τους Κάρεν Μπλακ, Μπέτι Ντέιβις και Μπέρτζες Μέρεντιθ στην ταινία τρόμου Η βίλα των καταραμένων (1976), στο Ο κατάσκοπος χωρίς αύριο (1976) και στο Οι κατεργάρηδες του Κολοράντο (1976) με τον Λι Μάρβιν. Μετά το Επικίνδυνος στόχος (1977), έπαικε στο Πρίγκιπας και φτωχός (1977) με τη Ράκελ Γουέλς.
Ο Ριντ γύρισε το Συναγερμός για ένα δολοφόνο (1978) και το Ο επιθεωρητής Μάρλοου ξανακτυπά (1978). Αυτός και ο Τζάκσον ξαναβρέθηκαν στο Η ζούγκλα των θρανίων (1978) και μετά γύρισε μια ταινία στον Καναδά με τίτλο The Mad Trapper, που έμεινε ημιτελής. Ο Ριντ επέστρεψε στο είδος τρόμου ως δρ Χαλ Ράγκλαν στην ταινία του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ, Οι νεοσσοί (1979) και τελείωσε τη δεκαετία με την κωμωδία A Touch of the Sun (1979).
Δεκαετία του 1980
Μετά τη δεκαετία του 1970, οι ταινίες του Ριντ είχαν μικρότερη επιτυχία. Γύρισε την κωμωδία Dr. Heckyl and Mr. Hype (1980) και Το λιοντάρι της ερήμου (1981) για την αντίσταση στην ιταλική κατοχή της Λιβύης, όπου συμπρωταγωνιστούσε ο Άντονι Κουίν. Στις 20 Ιανουαρίου 2016, το ISIS χρησιμοποίησε ένα απόσπασμα της ταινίας ως μέρος ενός προπαγανδιστικού βίντεο που απειλούσε την Ιταλία με τρομοκρατικές επιθέσεις.
Ο Ριντ έπαιξε τον κακό στο Condorman της Disney (1981) και συμμετείχε στην ταινία τρόμου Το χτύπημα του φιδιού (1981). Ήταν επίσης ο κακός στο Το κεντρί Νο 2: Νέο κόλπο (1983) και εμφανίστηκε στο Φάνι Χιλ, οι αναμνήσεις μιας γυναίκας της ηδονής (1983). Έπαιξε επίσης στην ιρακινή ιστορική ταινία Al-Mas' Ala Al-Kubra (1983), με θέμα την επανάσταση του 1920 στη Μεσοποταμία (σημερινό Ιράκ), στους Σπασμούς (1983), στο Δύο και μοναδικοί (1983), στο Masquerade (1984), στο Χριστόφορος Κολόμβος (1985), στο Μαύρο τόξο (1985) και στο Αιχμάλωτη (1986). Λέει ότι σκεφτόταν να εγκαταλείψει την υποκριτική όταν ο Νίκολας Ρόουγκ του έδωσε στο Νησί των ναυαγών (1986) τον ρόλο ενός μεσήλικα Gerald Kingsland, ο οποίος βάζει αγγελία για μια «σύζυγο» για να ζήσει μαζί του σε ένα έρημο νησί έναν χρόνο.
Ο Ριντ ήταν το θέμα της τηλεοπτικής εκπομπής This Is Your Life. Ο Ριντ έπαιξε στις ταινίες Ταξιαρχία κρούσεως 27 (1987), Gor (1987), Κυρίαρχος του Ντράγκοναρντ Χιλ (1987), Ντράγκοναρντ (1987), Η ακτή των σκελετών (1988), Blind Justice (1988), Φωτιά στη φωτιά (1988) και Rage to Kill (1988). Οι περισσότερες από αυτές ήταν ταινίες Exploitation που γυρίστηκαν στη Νότια Αφρική και κυκλοφόρησαν απευθείας σε βίντεο.
Έπαιξε στα Οι περιπέτειες του βαρόνου Μινχάουζεν (1988) του Τέρι Γκίλιαμ (ως θεός Βουλκάνους) The Lady and the Highwayman (1989) με τον Χιου Γκραντ, Ο πύργος της φρίκης (1989); Οι τρεις σωματοφύλακες επιστρέφουν (1990), Το νησί των θησαυρών (1990) με τον Τσάρλτον Ίστον, A Ghost in Monte Carlo (1990), Το σάρωμα (1990) του Νίκου Μαστοράκη, Panama Sugar (1990) The Revenger (1990) The Pit and the Pendulum (1991), Prisoner of Honor (1991) και Severed Ties (1993).
Τα τελευταία χρόνια
Οι ταινίες στις οποίες εμφανίστηκε ο Ριντ περιλαμβάνουν τα Return to Lonesome Dove (1993), Αθεράπευτα αστείος (1995), The Bruce (1996), Ιερεμίας (1998) και Άσπονδοι φίλοι (1998). Ο τελευταίος του ρόλος ήταν ο ηλικιωμένος έμπορος σκλάβων Πρόσιμο στον Μονομάχο του Ρίντλεϊ Σκοτ (2000), όπου έπαιξε δίπλα στον Ρίτσαρντ Χάρις, έναν ηθοποιό τον οποίο ο Ριντ θαύμαζε πολύ τόσο εντός όσο και εκτός οθόνης. Η ταινία κυκλοφόρησε μετά τον θάνατό του με μερικά πλάνα που γυρίστηκαν με σωσία, και ψηφιακή επεξεργασία. Η ταινία ήταν αφιερωμένη σε αυτόν. Εκτός από την μεταθανάτια αναγνώρισή του στα Βραβεία BAFTA, μοιράστηκε μια υποψηφιότητα για το Screen Actors Guild Award for Outstanding Performance by a Cast in a Motion Picture με τους υπόλοιπους βασικούς ερμηνευτές.
Μουσική
Εκτός από την υποκριτική, ο Ριντ κυκλοφόρησε αρκετά σινγκλ ποπ μουσικής, αν και με περιορισμένη επιτυχία. Αυτά περιλαμβάνουν τα "Wild One"/"Lonely for a Girl" (1961), "Sometimes"/"Ecstasy" (1962), "Baby It's Cold Outside" και "Wild Thing" (1992). Ο Ριντ αφηγήθηκε επίσης αργότερα ένα κομμάτι που ονομάζεται "Walpurgis Nacht" του ιταλικού συγκροτήματος χέβι μέταλ Death SS.
Προσωπική ζωή
Το 1959, ο Ριντ παντρεύτηκε την Κέιτ Μπερν. Το ζευγάρι απέκτησε έναν γιο, τον Μαρκ, πριν χωρίσει το 1969. Ενώ γύριζε το Όλιβερ! (1968), γνώρισε την Τζάκι Ντάριλ, μια μπαλαρίνα που συμμετείχε επίσης στην ταινία. Έγιναν ζυεγάρι και στη συνέχεια απέκτησαν μια κόρη, τη Σάρα. Το 1985 παντρεύτηκε τη Τζόζεφιν Μπερτζ, με την οποία παρέμεινε παντρεμένος μέχρι τον θάνατό του. Όταν γνωρίστηκαν το 1980, εκείνη ήταν 16 ετών και εκείνος 42. Τα τελευταία χρόνια, ο Ριντ και η Μπερτζ ζούσαν στο Τσέρτσταουν, στην κομητεία Κορκ της Ιρλανδίας.
Τον Δεκέμβριο του 1974, ο Ριντ εμφανίστηκε στο Desert Island Discs, μια εκπομπή του BBC Radio 4, όπου ο καλεσμένος μιλά για τη ζωή του και επιλέγει οκτώ αγαπημένα τραγούδια και τους λόγους για τις επιλογές του. Ο Ριντ επέλεξε το "Jardins sous la pluie" του Γάλλου συνθέτη Κλοντ Ντεμπισί ως το αγαπημένο του μουσικό κομμάτι και όταν ρωτήθηκε ποιο βιβλίο και ποιο άψυχο αντικείμενο πολυτελείας θα έπαιρνε μαζί του σε ένα έρημο νησί, ο Ριντ επέλεξε το βιβλίο Γουίνι το Αρκουδάκι και μια φουσκωτή κούκλα με τη μορφή γυναίκα.
Δραστηριότητες
μικρογραφία| Το Μπρουμ Χολ στο [[Σάρρεϋ|Σάρεϊ, το σπίτι του Ριντ από το 1971 και για οκτώ χρόνια]] Το 1964, ο Ριντ βρισκόταν στο νυχτερινό κέντρο διασκέδασης Crazy Elephant στην πλατεία Λέστερ, όταν ξέσπασε καβγάς στο μπαρ που έληξε με τον Ριντ να απομακρύνεται με ένα περιφρονητικό σχόλιο. Τον περίμεναν να πάει στην τουαλέτα, τον ακολούθησαν και του επιτέθηκαν με σπασμένα μπουκάλια. Έκανε 63 ράμματα στη μία πλευρά του προσώπου του, απέκτησε μόνιμες ουλές και αρχικά νόμιζε ότι η κινηματογραφική του καριέρα είχε τελειώσει. Σύμφωνα με τον αδερφό του, μετά την επίθεση, ο εύσωμος Ριντ σήκωνε τα χέρια του κάνοντας μια αμυντική χειρονομία που πολλοί άνδρες θεώρησαν εκφοβιστική.
Το 1993, ο Ριντ μηνύθηκε ανεπιτυχώς από τον πρώην κασκαντέρ, σωσία και φίλο του, Ρεγκ Πρινς, για υποτιθέμενο τραυματισμό στη σπονδυλική στήλη που υπέστη ο τελευταίος ενώ βρισκόταν στα γυρίσματα της ταινίας Το νησί των ναυαγών.
Ισχυρίστηκε ότι απέρριψε σημαντικούς ρόλους σε δύο ταινίες του Χόλιγουντ, Το κεντρί (αν και εμφανίστηκε στο σίκουελ του 1983 Το κεντρί Νο 2: Νέο κόλπο). Όταν η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου αύξησε τους φόρους στο προσωπικό εισόδημα τη δεκαετία του 1970, ο Ριντ αρχικά αρνήθηκε να συμμετάσχει στην έξοδο μεγάλων Βρετανών αστέρων του κινηματογράφου στο Χόλιγουντ και σε άλλες πιο φιλικές προς τους φόρους τοποθεσίες. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ο Ριντ μετακόμισε στο Γκέρνζι ως φορολογικός εξόριστος. Είχε πουλήσει το μεγάλο του σπίτι, το Μπρουμ Χολ, ανάμεσα στα χωριά Κόλνταρμπορ και Όκλεϊ του Σάρεϊ και αρχικά είχε μείνει σε ξενοδοχείο στο Σεντ Πίτερ Πορτ.
Ο Ριντ περιέγραφε συχνά τον εαυτό του ως Βρετανό πατριώτη και προτιμούσε να ζει στο Ηνωμένο Βασίλειο παρά να μετακομίσει στο Χόλιγουντ. Υποστήριξε τις βρετανικές στρατιωτικές κινήσεις στη διάρκεια του πολέμου των Φόκλαντ. Σύμφωνα με τον συγγραφέα Ρόμπερτ Σέλερς, ο Ριντ προσπάθησε να ξανακαταταγεί στον βρετανικό στρατό σε ηλικία 44 ετών μετά το ξέσπασμα της σύγκρουσης, αλλά δεν έγινε δεκτός.
Το 2013, ο Ρόμπερτ Σέλερς δημοσίευσε το ''What Fresh Lunacy Is This? – The Authorised Biography of Oliver Reed'' για τη ζωή του Ριντ.
Αλκοολισμός
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Εμφάνιση με την [[Κέιτ Μίλετ στο τηλεοπτικό πρόγραμμα Do Men Have to Be Violent?]] Ο Ριντ ήταν γνωστός για τον αλκοολισμό του. Υπάρχουν πολυάριθμα ανέκδοτα, όπως ο Ριντ και 36 φίλοι που πίνουν, σε ένα βράδυ: 60 γαλόνια μπίρα, 32 μπουκάλια ουίσκι, 17 μπουκάλια τζιν, τέσσερα καφάσια κρασί και ένα μπουκάλι Babycham. Στη συνέχεια, ο Ριντ άλλαξε την ιστορία, ισχυριζόμενος ότι ήπιε 106 μπίρες σε ένα διήμερο φαγοπότι πριν παντρευτεί την Μπερτζ: «Το γεγονός που αναφέρθηκε έλαβε χώρα στην πραγματικότητα κατά τη διάρκεια ενός διαγωνισμού μπρα ντε φερ στο Γκέρνζι, πριν από περίπου 15 χρόνια. Έχει μεταφερθεί με υπερβολικό τόπο». Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ο Στιβ Μακουίν είπε ότι το 1973, πήγε στο Ηνωμένο Βασίλειο για να συζητήσει ένα κινηματογραφικό έργο με τον Ριντ, ο οποίος πρότεινε να επισκεφτούν ένα νυχτερινό κέντρο διασκέδασης του Λονδίνου. Ο Ριντ μέθυσε τόσο που έκανε εμετό πάνω στον Μακουίν.
Ο Ριντ έγινε στενός φίλος και σύντροφος στο ποτό με τον ντράμερ των Who, Κιθ Μουν, το 1974, ενώ δούλευαν μαζί στην κινηματογραφική εκδοχή του Τόμμυ. Εκτός από τον έξαλλο τρόπο ζωής τους, ο Ριντ και ο Μουν είχαν πολλά κοινά. Ο σερ Κρίστοφερ Λι, φίλος και συνάδελφος του Ριντ, σχολίασε τον αλκοολισμό του το 2014: «Όταν άρχιζε, μετά το [ποτό] νούμερο οκτώ, γινόταν το απόλυτο τέρας. Ήταν απαίσιο θέαμα».
Ο Ριντ συχνά νευρίαζε που οι εμφανίσεις του σε τηλεοπτικά τοκ σόου επικεντρώνονταν στα κατορθώματά του στο ποτό και όχι στην καριέρα του στην υποκριτική και στις τελευταίες ταινίες του. Στις 26 Σεπτεμβρίου 1975, ενώ ο Ριντ έδινε συνέντευξη στον Τζόνι Κάρσον στην εκπομπή The Tonight Show, η Σέλεϊ Γουίντερς, θυμωμένη με τα υποτιμητικά σχόλια που είχε κάνει ο Ριντ για τις φεμινίστριες και τη χειραφέτηση των γυναικών, του έριξε ένα ποτήρι ουίσκι στο κεφάλι μπροστά στην κάμερα.
Ο Ριντ έφυγε από το πλατό του τηλεοπτικού τοκ σόου του Channel 4 After Dark αφού έφτασε μεθυσμένος και προσπάθησε να φιλήσει τη φεμινίστρια συγγραφέα Κέιτ Μίλετ, προφέροντας τη φράση «Δώσε ένα φιλάκι, βυζαρού».
Ωστόσο, το Evil Spirits, μια βιογραφία του Ριντ που γράφτηκε από τον Κλιφ Γκούντγουιν, ανέφερε τη θεωρία ότι ο Ριντ δεν ήταν πάντα τόσο μεθυσμένος στα τοκ σόου όσο φαινόταν, αλλά έπαιζε τον ρόλο ενός ανεξέλεγκτα μέθυσου πρώην σταρ για να ζωντανέψει την κατάσταση κατόπιν εντολής των παραγωγών. Τον Οκτώβριο του 1981, ο Ριντ συνελήφθη στο Βερμόντ, όπου δικάστηκε και αθωώθηκε για διατάραξη κοινής ησυχίας ενώ ήταν μεθυσμένος. Ωστόσο, επικαλέστηκε ότι δεν αμφισβητεί δύο κατηγορίες για επίθεση και του επιβλήθηκε πρόστιμο 1.200 δολαρίων. Τον Δεκέμβριο του 1987, ο Ριντ, ο οποίος ήταν υπέρβαρος και ήδη υπέφερε από ουρική αρθρίτιδα, αρρώστησε σοβαρά με νεφρικά προβλήματα ως αποτέλεσμα του αλκοολισμού του και αναγκάστηκε να απέχει από το ποτό για περισσότερο από ένα χρόνο, κατόπιν συμβουλής του γιατρού του.
Στην ταινία Το νησί των κουρσάρων (1995), έπαιζε έναν μικρό ρόλο. Λόγω του ότι πήγε στα γυρίσματα εξαιρετικά μεθυσμένος, έχοντας ήδη αντιμετωπίσει προβλήματα για τον καβγά στο μπαρ, απολύθηκε πριν επιχειρήσει να «αποκαλυφθεί» δημόσια στην πρωταγωνίστρια Τζίνα Ντέιβις και αντικαταστάθηκε.
Θάνατος
Η κηδεία του Ριντ πραγματοποιήθηκε στην Ιρλανδία στο Τσέρτσταουν, όπου διέμενε τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Η σορός του ενταφιάστηκε στο τοπικό νεκροταφείο. Στην ταφόπλακα του γράφει: «Έκανε τον αέρα να κινείται».
Πίτερ φαν Μολ
Ο Πίτερ φαν Μολ (φλαμανδικά: Pieter Van Mol, Αμβέρσα, 1599 - Παρίσι, 8 Απριλίου 1650) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος. Το ύφος του ήταν βαθιά επηρεασμένο από τους Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και Άμπραχαμ Γιάνσσενς.
Βιογραφία
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως μαθητής του Ζέχερ φαν ντεν Χρέβε στην Αμβέρσα από το 1611 ως το 1622, οπότε και έγινε "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης. Είναι, επίσης, πιθανόν να διετέλεσε μαθητής του Άρτους Βόλφφορτ. Δημιούργησε δικό του εργαστήριο στο Παρίσι το 1631, όπου και έλαβε μερικές παραγγελίες, όπως αυτή του 1635 για την υλοποίηση ορισμένων τοιχογραφιών στο παρεκκλήσιο "Sacré-Cœur" στην "Église des Carmes", καθώς και παραγγελίες από τη βασίλισσα.
Το 1640 νυμφεύτηκε την Ανν φαν ντερ Μπουρχτ (ή Άννα φαν ντερ Μπους, Anne Van der Burght ή Anna Van der Busch), με την οποία απέκτησαν οκτώ παιδιά, περιλαμβανομένου και του ζωγράφου και χαράκτη Ρόμπερτ Μολ. Στα 1640 καταγράφεται να ζει στο Παρίσι στον κύκλο των καλλιτεχνών Ζακ Φουκιέ, Φίλιπ Φλέχελς, Βίλλεμ Καλφ, Νικάσιους Μπέρνερτς και Πέτερ φαν Μπουκλ. Εργάστηκε, επίσης, στην Αυλή του Λουδοβίκου ΙΓ΄. Σύμφωνα με τον Ζοζέφ Ντυβερζέ]] (Jozef Duverger) η πώληση χαρακτικών του στην Αμβέρσα προκάλεσε κάτι σαν σκάνδαλο και θεωρήθηκαν περισσότερο απρεπείς σε σχέση με αυτούς του Αγκοστίνο Καρράτσι.
Το 1648 αυτός και άλλοι ζωγράφοι δημιούργησαν τη γαλλική "Académie royale de peinture et de sculpture" υπό την προστασία του Καρδιναλίου Μαζαρέν. Η "Ακαδημία" αυτή αργότερα μετεξελίχθηκε στην "[Académie des beaux-arts" (Ακαδημία Καλών Τεχνών της Γαλλίας).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Βασίλης Δεσύλλας
Ο Βασίλης Δεσύλλας (γεν. Αθήνα 30 Ιουνίου 1958, ύψος 1,80 μ.) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και δις πρωταθλητής Β΄Εθνικής, που αγωνίζονταν στη θέση του τερματοφύλακα.
Το καλοκαίρι του 1983 και μετά την αποτυχία της ομάδας του να επανέλθει άμεσα στη μεγάλη κατηγορία, παραχωρείται στην Παναχαϊκή, τον επόμενο σταθμό της καριέρας του. Με το συγκρότημα των Πατρών θα παίξει 5 συνεχόμενες χρονιές, προσθέτοντας ακόμη 31 παρουσίες στη μεγάλη κατηγορία (συνολικά 68 συμμετοχές) και κατακτώντας δυο τίτλους της Β΄Εθνικής(1984 και 1987)
Το καλοκαίρι του 1988 τερματίζεται η σταδιοδρομία του στην Α΄Εθνική, αλλά ο Δεσύλλας συνεχίζει στη Γ΄Εθνική, με τη φανέλα αρχικά του Ηροδότου για 2 χρονιές και του Αιγάλεω στη συνέχεια, με το οποίο κερδίζει την άνοδο στη Β΄Εθνική (1991). Παίζει με το Αιγάλεω και στη Β΄Εθνική το 1991-92, για να κλείσει την πολυετή του ενασχόληση με το ποδόσφαιρο, ένα χρόνο αργότερα, πάλι στη Β΄Εθνική, με τη φανέλα του Ατρομήτου Περιστερίου (περίοδος 1992-93), σε ηλικία 37 ετών.
Παραπομπές
Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Κορίνθου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ.Α. Ηρόδοτος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φωστήρα
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές
Κοινότητα Αγιάς Ρεθύμνης
Η Κοινότητα Αγιάς είναι κοινότητα του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1926 με το ΦΕΚ 191Α - 11/06/1926 με την απόσπαση του οικισμού Αγυιά από την κοινότητα Μελιδονίου και τον ορισμό του ως έδρα της. Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, έχει 222 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 6,435 χμ² (2011).
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Εμμανουήλ Πλεμμένο. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Επαρχία της Θαμόρα
Η Θαμόρα είναι μια Ισπανική επαρχία της δυτικής Ισπανίας, στο δυτικό μέρος της αυτόνομης κοινότητας της Καστίλης και Λεόν.
Η σημερινή επαρχία της Θαμόρα ιδρύθηκε το 1833 όταν η χώρα οργανώθηκε σε 49 επαρχίες.
Συνορεύει με τις επαρχίες του Ορένσε, της Λεόν, του Βαγιαδολίδ, και της Σαλαμάνκας, και με την Πορτογαλία.
Από τους 200.678 κατοίκους (2002) στην επαρχία, σχεδόν το ένα τρίτο ζει στην πρωτεύουσα, Θαμόρα. Αυτή η επαρχία έχει 250 δήμους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Θαμόρα Κατηγορία:Καστίλη και Λεόν
Αλεξάντερ Νέβιλ
Ο Αλεξάντερ Νέβιλ (1340 - 1392) επιφανής Άγγλος μεσαιωνικός κληρικός και αρχιεπίσκοπος της Υόρκης (1374 - 1388) ήταν πέμπτος και μικρότερος γιος του Ραλφ Νέβιλ, 2ου βαρόνου των Νέβιλ του Ρέμπι και της Αλίκης Αούντλει. Ο Αλεξάντερ Νέβιλ ήταν μέλος της Οικογένειας Νέβιλ που ήταν πανίσχυρη στην βόρεια Αγγλία. Ο πρώτος εκκλησιαστικός διορισμός του Αλεξάντερ Νέβιλ ήταν διάκονος του Γιορκ Μίνστερ (1361 - 1373). Έγινε διεκδικητής της αρχιδιακονίας της Κορνουάλης (1361 - 1371) μέχρι που κέρδισε την θέση (1371) και στην συνέχεια αρχιδιάκονος του Ντάραμ (1371 - 1373). Διορίστηκε την περίοδο 3 - 14 Απριλίου 1374 αρχιεπίσκοπος της Υόρκης, ο βασιλιάς επικύρωσε τον διορισμό στις 1 Ιανουαρίου 1374. Αφιερώθηκε στις 4 Ιουνίου 1374 στην επισκοπή του Ουεστμίνστερ και ενθρονίστηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1374 στην Γιορκ Μίνστερ.
Έκπτωση
Στην Επανάσταση των Λόρδων εναντίον του Ριχάρδου Β΄ της Αγγλίας (1386) ο Αλεξάντερ Νέβιλ κατηγορήθηκε για προδοσία και καταδικάστηκε σε ισόβια φυλάκιση στο κάστρο του Ρότσεστερ. Ο Αλεξάντερ δραπέτευσε και ο Πάπας Ουρβανός ΣΤ΄ που λυπήθηκε έντονα για τον διωγμό του τον τοποθέτησε στις 30 Απριλίου 1388 στην Σκωτσέζικη επισκοπή του Αγίου Ανδρέα, δεν διορίστηκε τελικά ποτέ επειδή οι Σκωτσέζοι πιστοί στο σχίσμα της Αβινιόν αναγνώρισαν τον δικό τους υποψήφιο Ουόλτερ Τραιλ. Το υπόλοιπο της ζωής του ο Αλεξάνδρος Λέβιν υπηρέτησε στην ενοριακή εκκλησία της Λέουβεν στην οποία και πέθανε τον Μάιο του 1392, τάφηκε στην εκκλησία των Καρμελιτών.
Διάταξη με επανάληψη
Αν Α είναι ένα σύνολο με n στοιχεία, τότε Διάταξη με επανάληψη των n στοιχείων του συνόλου Α ανά k, λέγεται καθένας από τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους μπορούμε να πάρουμε k στοιχεία του Α, όχι κατ' ανάγκη διαφορετικά, και να τα βάλουμε σε μια σειρά.
Ο αριθμός των δυνατών διατάξεων με επανάληψη των n στοιχείων ανά k είναι: n^k.
Πρόβλημα διατάξεων με επανάληψη
1. Να βρεθεί πόσους τετραψήφιους αριθμούς μπορούμε να σχηματίσουμε αν περιστρέψουμε τέσσερις φορές μία ρουλέτα με τα ψηφία 1 έως 9.
Απάντηση
Και στις τέσσερις περιστροφές έχουμε όλα τα στοιχεία του συνόλου «διαθέσιμα». Επομένως κάθε ψηφίο του τετραψήφιου μπορεί να επιλεγεί με 9 διαφορετικούς τρόπους. Έτσι, σύμφωνα με τη βασική αρχή απαρίθμησης, είναι δυνατός ο σχηματισμός 9·9·9·9 = 9^4 = 6561 διαφορετικών τετραψήφιων αριθμών.
Πηγές
Άλγεβρα Β΄Λυκείου ΟΕΔΒ,1991
Κατηγορία:Συνδυαστική
Μυγοθηρίδες
Οι μυγοθηρίδες ή μυιοθηρίδες (επιστημονική-λατινική ονομασία Muscicapidae) είναι μια μεγάλη οικογένεια στρουθιόμορφων ωδικών πτηνών. Περιλαμβάνει σήμερα 51 γένη, με 344 είδη συνολικά, που ζουν όλα στον Παλαιό Κόσμο (Ευρώπη, Ασία και Αφρική) με δύο εξαιρέσεις (τα είδη Luscinia svecica και Oenanthe oenanthe) της Β. Αμερικής. Το γνωστότερο ίσως είδος είναι το αηδόνι, που παλαιότερα κατατασσόταν στην οικογένεια κιχλίδες. Στην Ελλάδα συναντώνται, εκτός από το αηδόνι, τουλάχιστον άλλα 10 είδη, όπως ο γνωστός κοκκινολαίμης. Γενικώς οι μυιοθηρίδες είναι κυρίως μικρά δενδρόβια εντομοφάγα πουλιά, πολλά από τα οποία συλλαμβάνουν τη λεία τους «εν πτήσει».
Ταξινομική
Η ονομασία Muscicapa για την οικογένεια εισάχθηκε το 1822 από τον Σκωτσέζο φυσιοδίφη Τζων Φλέμινγκ. Η λέξη είχε χρησιμοποιηθεί νωρίτερα (1760) για το γένος Muscicapa από τον Γάλλο ζωολόγο Ματυρέν Ζακ Μπρισόν. Η λατινική ονομασία προέρχεται από τις λέξεις musca = μύγα και capere = συλλαμβάνω.
Το 1910 ο Γερμανός ορνιθολόγος Ερνστ Χάρτερτ θεώρησε αδύνατο τον προσδιορισμό συνόρων ανάμεσα στις τρεις οικογένειες Muscicapidae, Sylviidae και Turdidae (τις τσίχλες). Τις ταξινόμησε έτσι ως υποοικογένειες μιας εκταθείσας οικογένειας, που περιελάμβανε επίσης τις Timaliidae και τις Monarchidae. Σαράντα χρόνια αργότερα μια παρόμοια προσέγγιση υιοθετήθηκε στις ΗΠΑ από τους ορνιθολόγους Ερνστ Μάυρ και Ντην Άμαντον σε εργασία τους του 1951. Η μεγάλη τους οικογένεια Muscicapidae, την οποία χαρακτήρισαν «τα πρωτόγονα εντομοφάγα», περιείχε 1.460 είδη ταξινομημένα σε οκτώ υποοικογένειες. Η χρήση της εκτεταμένης ομάδας υποστηρίχθηκε από μια επιτροπή που συστάθηκε μετά το 11ο Διεθνές Συνέδριο Ορνιθολογίας του 1954. Μετέπειτα μελέτες με υβριδοποίηση DNA-DNA από τον Τσαρλς Σίμπλυ και άλλους κατέδειξαν ότι οι υποοικογένειες δεν συγγενεύουν στενά μεταξύ τους. Ως αποτέλεσμα, η μεγάλη ομάδα διασπάσθηκε σε μερικές ανεξάρτητες οικογένειες, παρά το ότι για κάποιο διάστημα οι περισσότεροι ειδικοί συνέχισαν να διατηρούν τις Turdidae στις μυιοθηρίδες. Το 1998 η Αμερικανική Ορνιθολογική Εταιρεία επέλεξε να θεωρήσει και τις Turdidae ως ξεχωριστή οικογένεια στην 7η έκδοση της Check-list of North American birds και έκτοτε οι περισσότεροι συγγραφείς ακολουθούν το παράδειγμά τους.
Περιγραφή
Η εμφάνιση των πτηνών αυτών εμφανίζει αρκετή ποικιλία, αλλά τα περισσότερα είναι μικρού μεγέθους, με μήκος από 9 μέχρι 22 εκατοστά. Πολλά είδη έχουν θαμπό μπεζ φτέρωμα, αλλά σε μερικά άλλα οι χρωματισμοί είναι πολύ εντονότεροι, ιδίως στα αρσενικά. Τα περισσότερα έχουν ευρέα, πεπλατυσμένα ράμφη, κατάλληλα ώστε να συλλαμβάνουν έντομα ενώ αυτά πετούν, ενώ τα λίγα είδη που τρέφονται στο έδαφος έχουν στενότερα ράμφη.
Οι μυιοθηρίδες ζουν σχεδόν σε κάθε περιβάλλον με αρκετά δέντρα, από πυκνά δάση μέχρι ανοικτές δασικές εκτάσεις με θάμνους, ακόμα και στους ορεινούς θαμνότοπους των Ιμαλαΐων. Τα είδη που ζουν στα πιο βόρεια αποδημούν προς τα νότια τον χειμώνα, εξασφαλίζοντας έτσι μια συνεχή διατροφή με έντομα.
Ανάλογα με το είδος, οι φωλιές τους είναι είτε καλοφτιαγμένες κυπελλοειδείς σε δέντρα, είτε απλώς επιστρώματα σε προϋπάρχουσες μικρές κουφάλες δέντρων.
Γένη
Η οικογένεια παλαιότερα περιείχε λιγότερα είδη. Κατά την εποχή της 3ης εκδόσεως του Howard and Moore Complete Checklist of the Birds of the World το 2003, τα γένη Myophonus, Alethe, Brachypteryx και Monticola περιλαμβάνονταν στην οικογένεια Turdidae. Μεταγενέστερες φυλογενετικές μελέτες υπέδειξαν ωστόσο ότι τα είδη των τεσσάρων αυτών γενών συγγενεύουν περισσότερο με είδη των μυιοθηριδών. Ως αποτέλεσμα, τα τέσσερα αυτά γένη εντάσσονται πλέον στις μυιοθηρίδες. Αντιθέτως, το γένος Cochoa, το οποίο έως τότε περιλαμβανόταν στις μυιοθηρίδες, διαπιστώθηκε ότι πρέπει να ενταχθεί στις Turdidae.
Δύο μεγάλες μελέτες του DNA ειδών των Muscicapidae που δημοσιεύθηκαν το 2010 κατέδειξαν ότι τα γένη Fraseria, Melaenornis και Muscicapa δεν ήταν μονοφυλετικά. Οι συγγραφείς δεν ήταν σε θέση να προτείνουν αναθεωρήσεις των γενών, καθώς δεν είχαν ληφθεί δείγματα από όλα τα είδη και δεν υπήρχε ισχυρή ένδειξη για όλους τους κόμβους στη φυλογενετική τους. Μετέπειτα μελέτη (2016) που συμπεριέλαβε τα 37 από τα 42 είδη της «φυλής» Muscicapini, επιβεβαίωσε ότι τα γένη δεν ήταν μονοφυλετικά και πρότεινε μια αναδιοργανωμένη ταξινόμηση των ειδών με αρκετά νέα ή «αναστηθέντα» γένη.
Κατάλογος γενών
thumb|Εκπρόσωπος του είδους της [[Μαδαγασκάρης Copsychus albospecularis]] thumb|right|«Ασημοπούλι», το μοναδικό είδος του γένους Empidornis Τα γένη της οικογένειας μυιοθηρίδες όπως αυτά παρατίθενται στον κατάλογο της Διεθνούς Ενώσεως Ορνιθολόγων, με υποδιαιρέσεις όπως προτάθηκαν από τον George Sangster και τους συνεργάτες του το 2010, είναι τα εξής:
Μάχη του Λιτλ Μπίγκχορν
Η Μάχη του Λιτλ Μπίγκχορν πραγματοποιήθηκε στις 25-26 Ιουνίου 1876, κοντά στον ομώνυμο ποταμό στον Ινδιάνικο Καταυλισμό Κρου στην Επικράτεια της Μοντάνα των ΗΠΑ, μεταξύ ενός συνασπισμού δυνάμεων των ινδιάνικων φυλών Λακότα, Βόρειων Τσεγιέν και Αραπάχο και του 7ου Συντάγματος Ιππικού του στρατού των ΗΠΑ. Η μάχη, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την ήττα των αμερικανικών δυνάμεων, ήταν το πιο σημαντικό γεγονός του Μεγάλου Πολέμου των Σιου του 1876.
Η μάχη κατέληξε σε συντριπτική νίκη για τους Λακότα, Βόρειους Τσεγιέν και Αραπάχο, με επικεφαλής πολλούς σημαντικούς πολέμαρχους, συμπεριλαμβανομένου του Τρελού Αλόγου και του Αρχηγού Χολή, και εμπνεύστηκαν από τα οράματα του Καθιστού Ταύρου (Tȟatȟáŋka Íyotake). Το 7ο Σύνταγμα Ιππικού των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένης της Επιλαρχίας Κάστερ, μιας δύναμης 700 ανδρών υπό την ηγεσία του αντισυνταγματάρχη Τζωρτζ Άμστρονγκ Κάστερ, υπέστη μεγάλη ήττα. Πέντε από τις 12 ίλες του 7ου Ιππικού αφανίστηκαν και ο Κάστερ σκοτώθηκε, όπως και δύο από τους αδελφούς του, ένας ανιψιός και ένας γαμπρός. Ο συνολικός αριθμός απωλειών των ΗΠΑ περιλάμβανε 268 νεκρούς και 55 σοβαρά τραυματίες (έξι υπέκυψαν στα τραύματά τους), συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων ινδιάνων ανιχνευτών Κρου και δύο ινδιάνων ανιχνευτών Πώνυ.
Ήταν η μεγαλύτερη νίκη των ιθαγενών επί των αποίκων, αλλά ανεπαρκής τελικά για να τους χαρίσει κάποια ανεξαρτησία ή αυτονομία. Είναι πασίγνωστη στον κόσμο κυρίως λόγω του μεγάλου αριθμού κινηματογραφικών ταινιών, βιβλίων ακόμη και τραγουδιών που εκδόθηκαν γύρω από το θέμα. Είναι από τις καλύτερα μελετημένες αναμετρήσεις της ιστορίας. Η φήμη της βασίστηκε κυρίως στη συνεχιζόμενη μεγάλη δημοτικότητα της ως συναρπαστική ιστορία και όχι στην πραγματική στρατιωτική αξία της: Δεν απέτρεψε την τελική συντριβή των ιθαγενών. Ήταν η καλύτερα οργανωμένη εξέγερσή τους κατά των αποίκων, αλλά ήταν πλέον πολύ αργά. Η ήττα για τους Αμερικανούς προήλθε από καθαρή υποτίμηση του εχθρού λόγω κακής πληροφόρησης γι' αυτόν: οι ιθαγενείς σ' όλες τις προηγούμενες συγκρούσεις τους ήταν πολύ λίγοι και με οπλισμό τεχνολογικά παρωχημένο. Σ' αυτήν τη μάχη ήταν αρκετοί και καλά οπλισμένοι, με επαναληπτικές καραμπίνες που δεν είχε το 7ο Σύνταγμα Ιππικού.
Η δημόσια ανταπόκριση στο Μεγάλο Πόλεμο των Σιου ποικίλλει αμέσως μετά τη μάχη. Η χήρα του Κάστερ αμέσως δραστηριοποιήθηκε ώστε να εξωραΐσει τη μνήμη του συζύγου της, και κατά τις επόμενες δεκαετίες ο Κάστερ και τα στρατεύματά του έφτασαν να θεωρηθούν εμβληματικά, ακόμη και ηρωικά, στοιχεία στην αμερικανική ιστορία, μια κατάσταση που κράτησε ως τη δεκαετία του 1960. Η μάχη, και συγκεκριμένα οι δράσεις του Κάστερ, έχουν μελετηθεί εκτενώς από τους ιστορικούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μ Λιτλ Μπιγκχορν
Το Γύρισμα της Τύχης
Υπόθεση
Η αμφιλεγόμενη υπόθεση του Κλάους φον Μπιούλοου (Τζέρεμι Άιρονς) ενός πλούσιου κι εκκεντρικού άνδρα της καλής κοινωνίας, ο οποίος κατηγορήθηκε το 1980 για την απόπειρα δολοφονίας της πλούσιας συζύγου του Σάνι (Γκλεν Κλόουζ), η οποία βρέθηκε αναίσθητη ένα πρωί κι έμεινε σε κωματώδη κατάσταση για χρόνια. Οι εξετάσεις αίματος έδειξαν αυξημένα τα ποσοστά ινσουλίνης στο αίμα και χαμηλή ποσότητα γλυκόζης (Η Σάνι ήταν υπογλυκαιμική). Ο φον Μπιούλοου, ο οποίος κατηγορήθηκε για τη χορήγηση της ινσουλίνης στη σύζυγό, του κρίθηκε ένοχος μετά από την πρώτη του δίκη, ενώ το 1983 έκανε έφεση και με τη βοήθεια του δικηγόρου Άλαν Μ. Ντέρσοβιτς (Ρον Σίλβερ) αθωώθηκε, έχοντας ως ελαφρυντικό το γεγονός ότι η Σάνι έκανε χρήση ναρκωτικών.
Πληροφορίες
Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα που καταγράφονται στο μυθιστόρημα του Ντέρσοβιτς πάνω στην υπόθεση και στην προσπάθεια αυτού και των μαθητών του να δικαιολογήσουν τα γεγονότα, ερευνώντας την υπόθεση από άλλη σκοπιά κι αναστρέφοντας την ετυμηγορία της πρώτης δίκης του Κλάους φον Μπιούλοου. Η διήγηση των συμβάντων σε φλας μπακ γίνεται από τη Γκλεν Κλόουζ που υποδύεται τη Σάνι φον Μπιούλοου, η οποία μετά από 30 περίπου χρόνια σε κωματώδη κατάσταση απεβίωσε το Δεκέμβριο του 2008.
Βραβεία
Η ταινία προτάθηκε για τρία βραβεία όσκαρ και απέφερε στο Τζέρεμι Άιρονς, που υποδύεται τον εκκεντρικό Κλάους (έναν άνδρα που σύμφωνα με το δικηγόρο του δε συμπαθούσε κανείς), το πρώτο του και μοναδικό, μέχρι σήμερα, αγαλματίδιο.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1990 Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες)
Φέντον Τζον Άντονι Χορτ
Ο Φέντον Τζον Άντονι Χορτ (αγγλ.: Fenton John Anthony Hort, 23 Απριλίου 1828 - 30 Νοεμβρίου 1892) ήταν Βρετανός θεολόγος και λόγιος της Αγίας Γραφής. Ήταν μέλος της Εκκλησίας της Αγγλίας. Συνεργάστηκε με τον Μπρουκ Φος Γουέστκοτ στην έκδοση του κριτικού κειμένου της Καινής Διαθήκης στο πρωτότυπο, που κυκλοφόρησε υπό τον τίτλο The New Testament in the Original Greek (Η Καινή Διαθήκη στην Πρωτότυπη Ελληνική) το 1881, και είναι επίσης γνωστό ως κείμενο Γουέστκοτ-Χορτ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί θεολόγοι Κατηγορία:Θρησκευτικά πρόσωπα και προσωπικότητες Κατηγορία:Προτεστάντες
Πέτερ Νάντας
Ο Πέτερ Νάντας (Péter Nádas) είναι Ούγγρος συγγραφέας, θεατρικός συγγραφέας και δοκιμιογράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βουδαπέστη στις 14 Οκτωβρίου του 1942 και ήταν γιος του Λάζλο Νάντας και της Κλάρα Τάουμπερ. Μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Ναζιστές του Κόμματος του επεκτεινόμενου σταυρού στις 15 Οκτωβρίου του 1944, η Κλάρα Τάουμπερ διέφυγε με το γιος της στη Μπάκα και το Νόβι Σαντ, αλλά επέστρεψαν στην πρωτεύουσα λίγο πριν την έναρξη της πολιορκίας της Βουδαπέστης. Ο Νάντας και η μητέρα του επιβίωσαν της σύγκρουσης βρίσκοντας καταφύγιο στο διαμέρισμα του θείου του, του δημοσιογράφου Παλ Αρανιόσι.
Αν και οι γονείς του ήταν παράνομοι κομμουνιστές κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και αργότερα ενεπλάκησαν στην κομμουνιστική διοίκηση, βάπτισαν και τα δύο παιδιά τους, τον Πέτερ και τον Παλ στη Μεταρρυθμιστική Καλβινιστική Εκκλησία της οδού Pozsonyi. Η μητέρα του πέθανε από ασθένεια όταν εκείνος ήταν 13. Το 1958, ο πατέρας του, ενώ κατείχε θέση προϊσταμένου σε ένα από τα υπουργεία, κατηγορήθηκε για υπεξαίρεση, με αποτέλεσμα να αυτοκτονήσει. Αργότερα το δικαστήριο τον απάλλαξε από όλες τις κατηγορίες. Έτσι σε ηλικία 16 ετών ο Πέτερ και ο Παλ έμειναν ορφανοί και η Μάγδα Αρανιόσι ανέλαβε την κηδεμονία των δύο παιδιών.
Από το 1961 έως το 1963 ο Πέτερ Νάντας σπούδασε δημοσιογραφία και φωτογραφία. Εργάστηκε σαν δημοσιογράφος σε ένα περιοδικό της Βουδαπέστης (Pest Megyei Hírlap) από το 1965 έως το 1969. Εργάστηκε επίσης σαν θεατρικός συγγραφέας και σαν φωτογράφος. Από το 1969 εργάζεται σαν ελεύθερος επαγγελαμτίας.
Το 1990 παντρεύτηκε τη Μάγδα Σάλαμον (με την οποία συζούσε από το 1962). Το 1984 εγκαταστάθηκαν σε ένα μικρό χωριό της δυτικής Ουγγαρίας, το Γκόμποστζεγκ, όπου και ζουν ακόμη, αν και ο Νάντας συνεχίζει να διατηρεί κατοικία και στο περιοχή του Κάστρου στη Βούδα.
Το 1993 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Γραμμάτων και Τεχνών Széchenyi.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, περνάει αρκετό από το χρόνο του στο Βερολίνο της Γερμανίας, είτε παρακολουθώντας διαλέξεις στο Πανεπιστήμιο Χούμπολντ είτε μελετώντας στην κρατική βιβλιοθήκη της πόλης. Είναι μέλος του Ινστιτούτου Ανωτέρων Σπουδών του Βερολίνου, ενώ το 2006 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Τεχνών της πόλης. Χαίρει άκρας εκτίμσης στης Γερμανία.
Έργα
Το δεύτερο μυθιστόρημά του, Το βιβλίο των αναμνήσεων εκδόθηκε το 1986. Χρειάστηκε έντεκα ολόκληρα χρόνια για να το ολοκληρώσει. Το σύνθημα του βιβλίου προέρχεται από το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον: "ἐκεῖνος δὲ ἔλεγε περὶ τοῦ ναοῦ τοῦ σώματος αὐτοῦ" (κατά Ιωάννην, 2.21). Στο βιβλίο του αυτό, ο Νάντας περιγράφει τον κόσμο σαν ένα σύστημα σχέσεων που συνδέουν τα ανθρώπινα σώματα το ένα με το άλλο. Μετά το βιβλίο του αυτό αρκετοί συνέκριναν τον Νάντας με τον Προυστ.
Το 2005 εκδόθηκε το τελευταίο του τρίτομο μυθιστόρημα, με τίτλο Παράλληλες ιστορίες (I: The Mute Realm, II: Στα βάθη της νύχτας, III: Μια ανάσα ελευθερίας. Το μυθιστόρημα αυτό αποτελείται από ένα πλήθος ανεξάρτητων ιστοριών συνδεδεμένων σε μία αφήγηση. Χρειάστηκαν 18 χρόνια για να ολοκληρωθεί. Έχει περιγραφεί σαν "ένας δεξιότεχνος συνδυασμός έντονου ρεαλισμού του δεκάτου ενάτου αιώνα με τον πειραματισμό του νεόυ μυθιστορήματος (Gábor Csordás). Η υπόθεση αφορά την ιστορία δύο οικογενειών: των Ούγγρων Λιπέι-Λερς και των Γερμανών Ντέρινγκς. Αυτες οι δύο οικογένειες συνδέονται περιστασιακά μεταξύ τους μέσω συγκεκριμένων γεγονότων.
Άλλα μυθιστορήματα του Νάντας είναι το Lovely Tale of Photography, Επετηρίδα, Ουράνια και γήινη αγάπη, and Ένας διάλογος με τον Ρίχαρντ Σβαρτς. Ο θάνατος αποτελεί επαναλαμβανόμενο μοτίβο στο έργο του Νάντας, κυρίως στο Θάνατός μου, βασισμένο στην προσωπική του εμπειρία κλινικού θανάτου.
Το γράψιμο του έχει χαρακτηριστεί διανοητικό, λεπτομερές, δυνατό, καινοτόμο και απιτητικό.
Ένας τόμος συνεντεύξεων της Zsófia Mihancsik με τον Πέτερ Νάντας (Nincs mennyezet, nincs födém) εκδόθηκε το 2006.
Βραβεία
Ο Πέτερ Νάντας έχει βραβευθεί με πολυάριθμα βραβεία μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι θεατρικοί συγγραφείς
Εδγάρδο Μπάουσα
Ο Εδγάρδο Μπάουσα (Edgardo Bauza) ισπανική προφορά ΔΦΑ : [eðˈɣarðo ˈβausa], γεννημένος στις 26 Ιανουαρίου 1958 στο Γκραναδέρο Μπαϊγόρια, είναι αργεντινός πρώην ποδοσφαιριστής, αγωνίστηκε πάνω από 300 παιχνίδια για τη Ροσάριο Σεντράλ, αγωνίστηκε επίσης για τη Ιντεπεντιέντε της Αργεντινής, Ατλέτικο Τζούνιορ της Κολομβίας και τη Βερακρούς.
Ο Μπάουσα πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του αγωνίζοντας για τη Ροσάριο Σεντράλ από το 1977 ως το 1982 Σκόραρε 80 γκολ σε 310 εμφανίσεις με τη Ροσάριο Σεντράλ, κάνοντας τον έναν από τους καλύτερους αμυντικούς σκόρερ στην ιστορία του αργεντινού ποδοσφαίρου.
Το 1983 μεταφέρθηκε στη Ατλέτικο Τζούνιορ για δύο χρόνια. Αγωνίστηκε επίσης για τη Ιντεπεντιέντε. Επέστρεψε στην Ροσάριο Σεντράλ το 1986. Αργότερα αγωνίστηκε στη Βερακρούς του Μεξικού.
Ο Μπάουσα ήταν αχρησιμοποίητο μέλος της αργεντινής ομάδας που ήταν φιναλίστ στο Παγκόσμιο Κύπελλο το 1990 που πραγματοποιήθηκε στην Ιταλία.
Άρχισε την καριέρα του ως προπονητής το 1998 με τη Ροσάριο Σεντράλ.
Το 2008, ο Μπάουσα ήταν ο πρώτος προπονητής για να οδηγήσει ένα κλαμπ του Ισημερινού για να κερδίσει το Κόπα Λιμπερταδόρες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αργεντινοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ροσάριο Σεντράλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τζούνιορ ντε Μπαρρανκίγια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιντεπεντιέντε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τιμπουρόνες Ρόχος ντε Βερακρούς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ροσάριο Σεντράλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βέλες Σάρσφιλντ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κλουμπ Ατλέτικο Κολόν Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σπόρτινγκ Κριστάλ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λίγκα Ντεπορτίβα Ουνιβερσιτάρια ντε Κίτο Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αλ Νασρ Ριάντ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Σαν Λορένσο Αλμάγρο Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Ζαν-Ζακ Εντελί
Ο Ζαν-Ζακ Εϊντελί (γεννημένος στις 3 Φεβρουαρίου 1966 στην Ανγκουλέμ της Σαράντ) είναι παλιός Γάλλος ποδοσφαιριστής ο οποίος είναι περισσότερο γνωστός για την εμπλοκή του στο σκάνδαλο με τον στημένο αγώνα της Μαρσέιγ το 1993. Ως μέσος, ο Εϊντελί ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα από τη Ναντ, προτού μεταγραφεί τη Μαρσέιγ το 1992. Η πρώτη του σεζόν στη Μασσαλία ήταν επιτυχημένη, με την ομάδα να κατακτά το πρωτάθλημα και να κατακτά το Τσάμπιονς Λιγκ εκείνης της σεζόν, όμως λίγο μετά τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ (στον οποίο ο Εϊντελί αγωνίστηκε ως αλλαγή), αποκαλύφτηκε ότι είχε έρθει σε επικοινωνία με παίκτες της ομάδας της Λιγκ 1, Βαλανσιέν (Χόρχε Μπουρουτσάγα, Κριστόφ Ρομπέρ και Ζακ Γκλασμάν ) εκ μέρους της διοίκησης της Μαρσέιγ, με στόχο τη δωροδοκία τους. Η Μαρσέιγ χρειαζόταν να κερδίσει τη Βαλανσιέν για να εξασφαλίσει την κατάκτηση του πρωταθλήματος, και είχε προτρέψει τους παίκτες της Βαλανσιέν να "πηγαίνουν χαλαρά" στις μεταξύ τους μονομαχίες ώστε να αποφευχθεί οποιαδήποτε πιθανότητα τραυματισμού κάποιου παίκτη των Φωκαέων ενόψει του τελικού του Τσάμπιονς Λιγκ. Ήταν ο Γκλασμάν αυτός που κατήγγειλε τη δωροδοκία, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την αφαίρεση από τη Μαρσέιγ του τίτλου της πρωταθλήτριας για το 1993, απαγορεύοντάς της με αυτό τον τρόπο να υπερασπιστεί τον τίτλο που μόλις είχε κατακτήσει (αν και η νίκη της εξακολουθούσε να μετρά), ενώ, ταυτόχρονα, την υποβίβασε στη Λιγκ 2. Ο Εϊντελί τιμωρήθηκε για έναν χρόνο από τη FIFA, τιμωρήθηκε με μονοετή κάθειρξη, αν και πέρασε μόλις 17 μέρες στη φυλακή. Μέλη της διοίκησης της Μαρσέιγ έλαβαν μεγαλύτερες χρονικά ποινές φυλάκισης, ενώ οι ποδοσφαιριστές της Βαλανσιέν Μπουρουτσάγα και Ρομπέρ τιμωρήθηκαν από τη FIFA για την εμπλοκή τους στην όλη υπόθεση. Μετά την επιστροφή του στο ποδόσφαιρο, ο Εϊντελί είχε μια άστατη καριέρα, καθώς δεν κατάφερε να σταθεροποιηθεί σε κάποια ομάδα, αγωνιζόμενος στην Πορτογαλία, την Αγγλία, την Ελβετία και, τέλος, τη Γαλλία, προτού αποσυρθεί από την ενεργό δράση το 2003. Από το 2006 ως το 2007 διετέλεσε προπονητής της ερασιτεχνικής Λιμόζ Φουτ 87.
Το 2006, ο Εϊντελί κυκλοφόρησε την αυτοβιογραφία του, στην οποία κάνει αναφορές για δωροδοκίες και ντοπάρισμα στη διάρκεια της παρουσίας του στην Μαρσέιγ. Ο παλιός πρόεδρος της Μαρσέιγ Μπερνάρ Ταπί κατέθεσε, ανεπιτυχώς, εναντίον του μήνυση για λίβελο (εναντίον της οποίας απόφασης επιθυμούσε να καταθέσει έφεση), ενώ και ο πρώην συμπαίκτης του Ντιντιέ Ντεσάν απείλησε ότι θα κατέφευγε κι εκείνος στη λύση της δικαστικής οδού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ναντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ Λαβαλουά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τουρ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Μπαστιά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Σιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουόλσολ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ζυρίχη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣ Αβράνς Μον-Σαιν-Μισέλ Κατηγορία:Γάλλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Λιμόζ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ Μπωκαιρουά
Τζεφ Σέσιονς
Ο Τζεφ Σέσιονς (αγγλικά: Jeff Sessions) είναι Γερουσιαστής των ΗΠΑ, που εκπροσωπεί την Πολιτεία Αλαμπάμα. Διατέλεσε Γερουσιαστής των Η.Π.Α. για την πολιτεία Αλαμπάμα από το 1997 έως το 2017, ενώ είναι ενταγμένος στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.
Καρκίνος του στομάχου
Ο γαστρικός καρκίνος, συνήθως καλούμενος καρκίνος του στομάχου, μπορεί να αναπτυχθεί σε οποιοδήποτε μέρος του στομαχιού και μπορεί να διαδοθεί σε όλο το στομάχι και σε άλλα όργανα, ιδιαίτερα τον οισοφάγο, τους πνεύμονες, τους λεμφαδένες και το συκώτι. Ο καρκίνος στομάχου προκαλεί περίπου 800.000 θανάτους παγκοσμίως τον χρόνο.
Τζεφ Σέσιονς
Από το 1981 ως το 1993 υπηρετούσε ως Εισαγγελέας για τη Νότια Περιφέρεια της Αλαμπάμα. Ο Πρόεδρος Ρόναλντ Ρήγκαν τον πρότεινε το 1986 για τη θέση του Δικαστή του Περιφερειακού Δικαστηρίου για τη Νότια Περιφέρεια της Αλαμπάμα, κάτι που δεν επετεύχθη. Ο Σέσιονς εξελέγη το 1994 στη θέση του Γενικού Εισαγγελέα της Αλαμπάμα, θέση την οποία διατήρησε ως τον Ιανουάριο του 1997. Το 1996, ενταγμένος στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, εξελέγη στο αξίωμα του Γερουσιαστή, ενώ επανεκλέχτηκε το 2002, το 2008 και το 2014.
Καρκίνος του στομάχου
Σημάδια και συμπτώματα
Ο καρκίνος στομάχου είναι συχνά ασυμπτωματικός ή προκαλεί μη συγκεκριμένα συμπτώματα στα αρχικά στάδιά του. Ο καρκίνος έχει φθάσει συχνά σε ένα προχωρημένο στάδιο (βλ. κατωτέρω), πολύ πριν την εμφάνιση των συμπτωμάτων, κάτι που αποτελεί έναν από τους κύριους λόγους για την ανεπαρκή πρόγνωσή του. Ο καρκίνος στομάχου μπορεί να προκαλέσει τα ακόλουθα σημάδια και συμπτώματα:
Τζεφ Σέσιονς
Ο Τζεφ Σέσιονς, το 2007, σύμφωνα με το περιοδικό National Journal, ήταν ο πέμπτος πιο συντηρητικός Γερουσιαστής, ο οποίος συχνά συντάχθηκε με το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Υποστήριξε σημαντικές νομοθετικές προσπάθειες της κυβέρνησης του Τζορτζ Μπους, όπως το νόμο οικονομικής ανάπτυξης και φορολογικής ελάφρυνσης του 2001, του νόμου φορολογικής ελάφρυνσης του 2003, του Πολέμου στο Ιράκ και της πρότασης απαγόρευσης του γάμου ομοφυλοφίλων. Εντούτοις, ήταν ένας από 25 γερουσιαστές που αντιτάχθηκαν στην πράξη έκτακτης οικονομικής σταθεροποίησης του 2008. Αντιτάχθηκε, επίσης, σε σημαντικές νομοθετικές πρωτοβουλίες του Δημοκρατικού Κόμματος, όπως του νόμου αποκατάστασης και επανεπένδυσης του 2009, του νόμου προστασίας των ασθενών και προσιτής περίθαλψης και του νόμου περί υπηρεσίας των ομοφυλοφίλων στις Αμερικανικές Ένοπλες Δυνάμεις. Ως μέλος της Επιτροπής της Γερουσίας για τη Δικαστική Εξουσία, αντιτάχθηκε και στις δύο υποψηφιότητες του Μπαράκ Ομπάμα για την ηγεσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Στις 9 Φεβρουαρίου 2017 διορίστηκε Υπουργός Δικαιοσύνης των Η.Π.Α. από τον ρεπουμπλικανό Ντόναλντ Τραμπ αλλά αναγκάστηκε να παραιτηθεί από το αξίωμά του ενάμισι χρόνο αργότερα, στις 7 Νοεμβρίου 2018, λόγω διαφωνιών με τον Τραμπ.
Καρκίνος του στομάχου
Στάδιο 3 (τελικό)
Αξιοσημείωτο είναι ότι αυτά μπορούν να είναι συμπτώματα και άλλων προβλημάτων, όπως ένας στομαχικός ιός, ένα γαστρικό έλκος ή τροπικές άφθες.
Τζεφ Σέσιονς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Γενικοί Εισαγγελείς των Ηνωμένων Πολιτειών
Καρκίνος του στομάχου
Στάδιο 3 (τελικό)
right|thumb|[[Ενδοσκόπηση|Ενδοσκοπική εικόνα πρώιμου σταδίου καρκίνου του στομάχου]]