cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mutinensis gr. 122
Πορτρέτα των τελευταίων Αυτοκρατόρων
Τα πορτρέτα των Αυτοκρατόρων της δυναστείας των Παλαιολόγων (η τελευταία αυτοκρατορική δυναστεία, που κυβέρνησε από τον 13ο έως τον 15ο αι.) στον κώδικα, συμφωνούν καλά με πορτρέτα σε άλλες πηγές. Στον ''Mutinensis gr. 122 ο'' Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος (βασ. 1259–1282 ) απεικονίζεται να έχει μακριά γενειάδα, πιθανώς φορεμένη σε δίχτυ, η οποία απεικονίζεται και σε άλλες πηγές για την εμφάνιση τού Αυτοκράτορα, όπως σε ένα χρυσόβουλο στα Αρχεία τού Βατικανού και σε ένα άλλο μεσαιωνικό χειρόγραφο, το Monac gr. 442. Ο γιος και διάδοχος τού Μιχαήλ Η΄, Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος (βασ. 1282–1328 ) απεικονίζεται με μία πλατιά και τετράγωνη γενειάδα στον κώδικα, μία απεικόνιση που επίσης σχετίζεται με το πώς απεικονίζεται σε χρυσόβουλα και άλλα χειρόγραφα. Ο Ιωάννης ΣΤ΄ Καντακουζηνός (βασ. 1347–1354 ) απεικονίζεται επίσης σε πολλά πορτρέτα σε άλλο χειρόγραφο, Par''. gr. 1242, όπου όλα τα πορτρέτα τον δείχνουν με μακριά γενειάδα χωρισμένη στα δύο, όπως στο Mutinensis gr. 122''. Το πορτρέτο τού Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου (βασ. 1341–1376, 1379–1390, 1390–1391), που τον δείχνει να έχει διχαλωτά γένια, μοιάζει με το πώς απεικονίζεται ο Αυτοκράτορας στο χρυσόβουλο της ομολογίας του της Ρωμαιοκαθολικής πίστης (από το 1369) και με το πώς κάποτε απεικονίστηκε σε ένα ψηφιδωτό στην Αγία Σοφία. Δεν υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ τού τρόπου, με τον οποίο ο Ιωάννης Ζ΄ Παλαιολόγος (βασ. 1390) απεικονίζεται στον ''Mutinensis gr. 122 και πώς απεικονίζεται στο μοναδικό άλλο γνωστό πορτρέτο τού Αυτοκράτορα, στο χειρόγραφο Par. gr. 1783'' . Τα πορτρέτα τού Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου (βασ. 1391–1425 ) και τού Ιωάννη Η΄ Παλαιολόγου (βα. 1425–1448 ) μοιάζουν πολύ με πορτρέτα σε άλλες πηγές, με τον Μανουήλ Β΄ να απεικονίζεται πάντα διχαλογένιος και με μακριά, ίσια μύτη και τον Ιωάννη Η΄ να έχει πάντα παρόμοια γενειάδα και λοξή μύτη. Το πορτρέτο τού τελευταίου Αυτοκράτορα, Κωνσταντίνου ΙΔ΄, μοιάζει με το πώς απεικονίζεται στις σφραγίδες της εποχής του. Η έλλειψη γνωστών πορτρέτων -εκτός από αυτών στον κώδικα- των Αυτοκρατόρων Μιχαήλ Θ΄ Παλαιολόγου και Ανδρόνικου Δ΄ Παλαιολόγου και της κατεστραμμένης απεικόνισης στον ''Mutinensis gr. 122'' τού Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου (βασ. 1328–1341) σημαίνει, ότι τα πορτρέτα τους δεν μπορούν να συγκριθούν με απεικονίσεις σε άλλες πηγές.
μικρογραφία|300εσ|Προσωπογραφίες των [[Αλέξιος Δ΄ Άγγελος|Αλεξίου Δ΄ Αγγέλου, Αλεξίου Ε΄ Δούκα και Θεόδωρου Α΄ Λάσκαρη στον Mutinensis gr. 122, 294r επάνω.]]
Το συγκριτικό υλικό λείπει κάπως για τις δυναστείες των Αγγέλων (1185–1204) και των Λασκαριδών - Βατάτζηδων (1204–1261). Οι αυτοκράτορες των Λασκαριδών - Βατάτζηδων (με εξαίρεση τον Ιωάννη Δ΄ Βατάτζη, που ήταν παιδί) απεικονίζονται όλοι να έχουν περίεργα γένια με κατσαρά άκρα. Στα νομίσματα, τα γένια τους τελειώνουν σε δύο κοντά σημεία, πιθανώς μία προσπάθεια απεικόνισης κάτι παρόμοιου, και σε ένα άλλο χειρόγραφο, ''το Monac. gr. 442'', ο Θεόδωρος Β΄ Βατάτζης (βασ. 1254–1258) απεικονίζεται με τον ίδιο τύπο γενειάδας. Και ο Ισαάκιος Β΄ Άγγελος (βασ. 1185–1195, 1203–1204) και ο Αλέξιος Γ΄ Άγγελος (βασ. 1195–1203 ) απεικονίζονται στα νομίσματά τους με μυτερά γένια, τέτοια όπως στην απεικόνιση τού Ισαάκιου Β΄ στον κώδικα, αλλά ο κώδικας απεικονίζει τον Αλέξιο Γ΄ με κοντό γένιο. Ο Αλέξιος Ε΄ Δούκας (βασ. 1204), με το παρωνύμιο Mούρτζουφλος (= συνοφρυωμένος) στη ζωή του λόγω των πυκνών φρυδιών του, απεικονίζεται με αυτό το χαρακτηριστικό γνώρισμα στον ''Mutinensis gr. 122''.
Αυτά όσον αφορά τους Παλαιολόγους Αυτοκράτορες. Υπάρχουν αρκετά ανεξάρτητα πορτρέτα των Αυτοκρατόρων της δυναστείας των Κομνηνών (1081–1185). Τα πορτρέτα αυτών των Αυτοκρατόρων στον ''Mutinensis gr. 122'' γενικά συμφωνούν καλά με άλλα γνωστά πορτρέτα. Ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός (βασ. 1081–1118) απεικονίζεται με τετράγωνη γενειάδα στον κώδικα, χαρακτηριστικό που ταιριάζει με τις απεικονίσεις τού Αυτοκράτορα σε ένα άλλο χειρόγραφο, ''το Vat. gr. 666''. Ο διάδοχος τού Αλεξίου Α΄ Ιωάννης Β΄ Κομνηνός παριστάνεται στον κώδικα με στρογγυλεμένη γενειάδα, χαρακτηριστικό που επαναλαμβάνεται και σε άλλες πηγές, όπως ένα ψηφιδωτό στην Αγία Σοφία και μία απεικόνιση στο χειρόγραφο Vat. Urb. gr. 2. Ο τρίτος Αυτοκράτορας των Κομνηνών, ο Μανουήλ Α΄ Κομνηνός (βασ. 1143–1180 ), απεικονίζεται με κοντή γενειάδα στη νομισματοκοπία του και στο χειρόγραφο Vat''. gr. 1176, χαρακτηριστικό που έχει το πορτρέτο του στον Mutinensis gr. 122''. Ο διάδοχος τού Μανουήλ Α΄, το παιδί Αυτοκράτορας Αλέξιος Β΄ Κομνηνός (βασ. 1180–1183 ) απεικονίζεται χωρίς γένια και ο διάδοχος τού Αλεξίου Β΄, ο θείος του και τυχοδιώκτης Ανδρόνικος Α΄ Κομνηνός (βασ. 1183–1185) απεικονίζεται ως γέρος με μακριά, λευκή γενειάδα που τελειώνει σε δύο σημεία, παρόμοια με το πώς απεικονίζεται στα δικά του νομίσματα. Το σχήμα τού βυζαντινού αυτοκρατορικού στέμματος αλλάζει τον 12ο αι., αποκτώντας ημισφαιρική κορυφή, η οποία βρίσκεται σε πορτρέτα Αυτοκρατόρων στον κώδικα από τον Ιωάννη Β΄ και μετά.
Αξιοπιστία
μικρογραφία|100εσ|Ο Βασίλειος Β΄, Multinensis gr. 122. Η γενειάδα δεν μοιάζει με αυτή στις δύο άλλες απεικονίσεις τού Αυτοκράτορα. μικρογραφία|120εσ|αριστερά|Ο Βασίλειος Β΄ σε κώδικα του 11ου αι. μικρογραφία|150εσ|Ο Βασίλειος Β΄ σε σόλιδο (με τον αδελφό του Κωνσταντίνο Η΄ δεξιά).
Δεδομένου ότι το χειρόγραφο χρονολογείται στον 15ο αι., τα πορτρέτα των μεταγενέστερων δυναστειών είναι πιθανότερο να είναι πιο αξιόπιστα, από τα πορτρέτα παλαιότερων δυναστειών. Από τον 7ο αι. και μετά, πορτρέτα στον ''Mutinensis gr. 122'' μοιάζουν πολύ με πορτρέτα σε άλλες πηγές. Μετά τον Ηράκλειο (βασ. 610–641 ), υπάρχουν λίγα παραδείγματα πορτρέτων με σαφείς διαφορές σε πορτρέτα σε άλλες πηγές. Τα πορτρέτα πριν από τον Ηράκλειο είναι πιθανό να είναι σε μεγάλο βαθμό, ή εξ ολοκλήρου, φανταστικά. Για παράδειγμα, το πορτρέτο τού Κωνσταντίνου Α΄ τού Μεγάλου τον απεικονίζει με μύστακα, που απουσιάζει στις σύγχρονες απεικονίσεις τού Αυτοκράτορα. Διαφορετικά ενδύματα και στέμματα εφαρμόζονται αναχρονιστικά σε διαφορετικούς πρώιμους Αυτοκράτορες, αλλά τα σχέδια είναι όλα φανταστικά και δεν ταιριάζουν με γνωστά αρχαία ρωμαϊκά αυτοκρατορικά διάσημα.
Δύο εξέχοντα παραδείγματα πορτρέτων μετά τον Ηράκλειο, που φαίνεται να είναι λανθασμένα, είναι αυτά τού Θεόφιλου (βασ. 829–842 ) και τού Βασίλειος Β΄ (βασ. 976–1025 ). Το πορτρέτο τού Βασιλείου Β΄ είναι εντελώς διαφορετικό από τα πορτρέτα τού Αυτοκράτορα σε άλλες πηγές, και το πορτρέτο τού Θεόφιλου είναι εξίσου διαφορετικό από τα πορτρέτα του σε σύγχρονα νομίσματα, αν και στην περίπτωση τού Θεόφιλου τα νομίσματα ήταν πολύ σχηματοποιημένα και κατασκευασμένα κατά τη διάρκεια της Εικονομαχικής περιόδου και πιθανότατα έχουν μικρή ακρίβεια, από την άποψη ότι είναι όλα όμοια. Το πορτρέτο τού Ηράκλειου στον κώδικα είναι παρόμοιο με πορτρέτα τού Αυτοκράτορα σε ένα σπάνιο σύνολο πρώιμων νομισμάτων, αλλά διαφορετικό από τα πορτρέτα των τελευταίων 30 περίπου ετών της βασιλείας του. Τα πορτρέτα των Αυτοκρατόρων Κωνσταντίνου Ζ΄ (βασ. 913–959 ), Ρωμανού Α΄ (βασ. 920–944 ), Ρωμανού Β΄ (βασ. 959–963 ) και Νικηφόρου Β΄ δεν ταιριάζουν με τα εξαιρετικά τυποποιημένα πορτρέτα στα νομίσματα αυτών των Αυτοκρατόρων, αν και ίσως χρησιμοποιήθηκαν άλλες πηγές γι' αυτά τα πορτρέτα. Το πορτρέτο τού Ρωμανού Δ΄ Διογένη (βασ. 1068–1071 ) είναι παρόμοιο με τα πορτρέτα στη νομισματοκοπία τού Ρωμανού Γ΄ Αργυρού (βασ. 1028–1034 ). Υπάρχουν επίσης παραδείγματα πορτρέτων παλαιότερων Αυτοκρατόρων, που ταιριάζουν πολύ καλά με άλλες απεικονίσεις τους. Για παράδειγμα, το πορτρέτο τού Μιχαήλ Ε΄ Καλαφάτη (βασ. 1041–1042 ) ταιριάζει πολύ με την απεικόνισή του στα νομίσματα, με το ίδιο σχήμα κεφαλιού/προσώπου, γενειάδα και μύστακα.
Ιστοριογραφική ανάλυση
μικρογραφία|120εσ|αριστερά|Η Ζωή Πορφυρογέννητη με γυναικείο (ακτινωτό) στέμμα. μικρογραφία|120εσ|Ο 3ος σύζυγος της Ζωής Κωνσταντίνος Θ΄ Μονομάχος με ανδρικό στέμμα.
Το 2001, ο Πέτρε Γκούραν θεώρησε αξιοσημείωτη τη συμπερίληψη του Ιωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνού στην ακολουθία των πορτρέτων, καθώς και αυτός ο Αυτοκράτορας απεικονίζεται με φωτοστέφανο, όπως όλοι οι άλλοι Αυτοκράτορες. Αν και ο Ιωάννης ΣΤ΄ κατείχε την ανώτατη εξουσία στην Κωνσταντινούπολη από το 1347 έως το 1354, η βασιλεία του αποτέλεσε μία σύντομη διακοπή στη διακυβέρνηση της δυναστείας των Παλαιολόγων (το τελευταίο σύνολο πορτρέτων είναι μία σειρά Αυτοκρατόρων των Παλαιολόγων, που βασίλευσαν μετά τον Ιωάννη ΣΤ΄) και επίσης τελείωσε τη σταδιοδρομία του ως μοναχός, όχι ως Αυτοκράτορας, αφού αναγκάστηκε να παραιτηθεί.
Η Μπάρμπαρα Χιλ, η Λιζ Τζέιμς και ο Ντιόν Σμάιθ υποστήριξαν λανθασμένα το 1994 ότι ο κώδικας περιλαμβάνει μόνο πορτρέτα ανδρών ηγεμόνων, παραλείποντας τα πορτρέτα των αυτοκρατειρών που κυβέρνησαν: της Ειρήνης, της Θεοδώρας και της Ζωής. Οι Χιλ, Τζέιμς και Σμάιθ πίστευαν ότι αυτός ο αποκλεισμός των αυτοκρατειρών που εξουσίασαν μπορεί ίσως να αποδοθεί στους γραφείς τού κώδικα, που θεωρούσαν την «αυτοκρατορία» ως αποκλειστική υπόθεση ανδρών. Σε αντίθεση με τον ισχυρισμό στη μελέτη τους, ''ο Mutinensis gr. 122'' περιέχει πορτρέτα της Ζωής και της Θεοδώρας (αν και η Ειρήνη δεν έχει πορτρέτο). Το να εξαιρούνταν η Ζωή και η Θεοδώρα θα ήταν περίεργο, καθώς πολλά άλλα βυζαντινά γραπτά και έργα τέχνης τις δείχνουν να βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο με τους άνδρες Αυτοκράτορες. Σημειωτέον, η Ιστορία τού Σκυλίτζη (χειρόγραφο της της Μαδρίτης) απεικονίζει τους γάμους της Ζωής με τους συζύγους της (συναυτοκράτορες) Ρωμανό Γ΄, Μιχαήλ Δ΄ και Κωνσταντίνο Θ΄, όπου σε κάθε περίπτωση φαίνεται να σημειώνεται ότι η Ζωή προηγείται των συζύγων της σε δύναμη και κύρος. Μία αξιοσημείωτη λεπτομέρεια των πορτρέτων των αυτοκρατειρών στο ''Mutinensis gr. 122'' είναι ότι απεικονίζονται με ακτινωτά στέμματα, διαφορετικά σε σχέδιο από αυτά των ανδρών ηγεμόνων. Αν και τα στέματα των βυζαντινών αυτοκρατειρών δεν περιγράφονται σε κάποια γνωστή σωζόμενη λογοτεχνική πηγή, άλλες σωζόμενες βυζαντινές απεικονίσεις αυτοκρατειρών απεικονίζουν επίσης στέφανα γυναικών ηγεμόνων ή συζύγων ηγεμόνων με αυτόν τον ακτινωτό τρόπο, επιβεβαιώνοντας την ακρίβεια των σχεδίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χειρόγραφα Κατηγορία:Έργα βυζαντινής τέχνης
Λούκχαρτ
Ο Βασίλι Λούκχαρτ (Wassili Luckhardt) ( 22 Ιουλίου 1889 - 2 Δεκεμβρίου 1972) και ο Χανς Λούκχαρτ (Hans Luckhardt) ( 16 Ιουνίου 1890 - 8 οκτωβρίου 1954) είναι Γερμανοί αρχιτέκτονες, και οι δύο πτυχιούχοι γερμανικών πανεπιστημίων. Τα δύο αδέλφια διηύθυναν μαζί το αρχιτεκτονικό τους γραφείο, συνεργάστηκαν στενά με τον αρχιτέκτονα Άλφονς Άνκερ ( Alfons Anker) και αποτέλεσαν μέλη των ομάδων Arbeitsrat für Kunst, Glass Chain και Der Ring.
Στις αρχές τις πορείας τους, θεωρήθηκαν εξπρεσσιονιστές, σύντομα όμως, περί το 1920 τα αδέρφια φαίνεται να έχουν στραφεί σε μια διαφορετική κατεύθυνση και να βλέπουν το μέλλον με πιο ορθολογικούς και παραγωγικούς τρόπους,παρά με πνευματικούς ή ιδεατούς.Μέχρι το 1925 έχουν οικοδομήσει σειρά από κατοικίες,όπως στην περιοχή Dahlem του Βερολίνου,οι οποίες ανήκουν στο κίνημα που αποκαλείται "Νέα Αντικειμενικότητα" (Neue Sachlichkeit). Εκεί, χρησιμοποίησαν αφενός τούβλο, αφετέρου θα ξεκινήσουν την περίοδο αυτή να πειραματίζονται με πιο ελαφριές,μεταλλικές κατασκευές,καταλήγοντας να θεωρηθούν από τους σπουδαιότερους Γερμανούς μοντέρνους αρχιτέκτονες.
Νωρίς στην καριέρα τους,συγκεκριμένα από το 1919, οι αδερφοί Λουκχαρτ συνδέθηκαν με την ομάδα "Glass Chain",η οποία ιδρύθηκε από τον Μπρούνο Τάουτ (Bruno Taut) και στην οποία ανήκε και ο Γκρόπιους (Gropius).Η ομάδα αυτή αντάλλασε θεωρίες σε πνευματικό επίπεδο μέσω επιστολών.Τα μέλη της είχαν κοινό όραμα με αυτό του ποιητή Πάουλ Σέερμπαρτ (Paul Scheerbart),για μια νέα "γυάλινη" αρχιτεκτονική,που θα ενοποιούσε τις τέχνες και θα μετέτρεπε την Ευρώπη σε μια πόλη,από κτήρια τα οποία θα αποτελούσαν τη σύγχρονη εκδοχή του μεσαιωνικού καθεδρικού ναού.Η "αλυσίδα" έσπασε όταν ο Χανς Λούκχαρτ αναγνώρισε την ασυμβατότητα μεταξύ της ελεύθερης μορφής και του ορθολογικού προκατασκευασμένου στοιχείου.Η ροπή προς ένα πιο φανξιοναλιστικό  και αντικειμενικό στυλ,ανακαλύφθηκε στην έκθεση της Berlin Secession το 1923 και εγκαθιδρύθηκε με την ομάδα " the ring",η οποία συμπεριλάμβανε και τον Μις Βαν Ντε Ρόε (Mies van der Rohe).Οι πεποιθήσεις των αδερφών Λούκχαρτ και η πίστη στα ουτοπικά ιδεώδη του Μπρούνο Τάουτ (Bruno Taut) και του "glass chain" απέκτησαν μια πιο ορθολογική προσέγγιση στο "the ring".
Έργα
Η οικία αυτή,με ιδιοκτήτη τον επιχειρηματία Όυγκεν Μπούχταλ (πατέρα του ιστορικού τέχνης Χιούγκο Μπούχτχαλ) σχεδιάστηκε αρχικά από τους αδερφούς Λούκχαρτ και το Χανς Χόφμαν.Στη συνέχεια ανέλαβε τη μετατροπή του ο Ερνστ Φρόιντ.Αποτελεί ένα από τα λίγα σπίτια που χτίστηκαν σε εξπρεσσιονιστικό στυλ,στην ακμή αυτού, στον απόηχο του πρώτου παγκοσμίου πολέμου.
Tο "λαϊκό θέατρο" αποτελεί έργο του Βασίλι Λούκχαρτ το 1921.Το κτήριο αυτό παίρνει τη μορφή των ζιγκουράτ,συνήθη στα δημόσια κτήρια των εξπρεσσιονιστών.Ο πύργος με τα πολλά επίπεδα,ένα δισεπίλυτο πρόβλημα για τους αρχιτέκτονες,εδώ απορροφάται αβίαστα στη μορφή ενός βουνού.
Οι δύο κατοικίες στην περιοχή Am Rupenhorn του Charlottenburg οικοδομήθηκαν από τους αδερφούς Λούκχαρτ και τον Άλφονς Άνκερ.Οι αρχιτέκτονες εδώ πρωτοστάτησαν με τη χρήση μεταλλικού σκελετού και οπλισμένου σκυροδέματος,γεγονός που παρά τις ομοιότητες με έργα του Λε Κορμπυζιέ (Le Corbusier),το έργο αυτό ξεφεύγει αρκετά από τη λογική "domino" του τελευταίου.
Bιβλιογραφία
Κατηγορία:Γερμανοί αρχιτέκτονες
Ημέρα του Λαμπερού Αστεριού
Η Ημέρα του Λαμπερού Αστεριού (κορεατικά: 광명성절, Kwangmyŏngsŏng-jŏl) είναι μία δημόσια γιορτή και αργία στη Λαϊκή Δημοκρατία της Βόρειας Κορέας τη 16η Φεβρουαρίου, επέτειο γέννησης του δεύτερου Ανώτατου Ηγέτη της χώρας, Κιμ Τζονγκ-ιλ (πατέρας του τωρινού Ανώτατου Ηγέτη, Κιμ Γιονγκ-ουν). Οι γιορτές ολοκληρώνονται την επομένη, στις 17 Φεβρουαρίου. Και μαζί με την Ημέρα του Ήλιου (15 Απριλίου), επέτειο του πρώτου Ανώτατου Ηγέτη της χώρας Κιμ Ιλ-σουνγκ, είναι δύο από τις πιο σημαντικές εθνικές εορτές της Βόρειας Κορέας.
Ιστορικό
Επίσημη εθνική εορτή (όχι με αυτό την ονομασία) έγινε το 1982, όταν ξεκίνησε να συμμετάσχει στην κεντρική επιτροπή του Εργατικού Κόμματος Κορέας. Γενικώς, κατά τη διάρκεια των γενεθλίων του δεν έκανε κάποιες δημόσιες εμφανίσεις. Το 2012, ήτοι έναν χρόνο μετά τον θάνατό του, η εορτή έλαβε το σημερινό της όνομα.
Δραστηριότητες
Η γιορτή αυτή λαμβάνει χώρα κυρίως στην πρωτεύουσα της χώρας Πιονγιάνγκ. Οι δραστηριότητες της ημέρας αυτής ποικίλουν, μεταξύ άλλων, γίνονται μαζικές αθλοπαιδιές, μουσικές παραστάσεις, πυροτεχνήματα, στρατιωτικές επιδείξεις, καθώς και μαζικές γιορτές που συμπεριλαμβάνουν χορευτικά. Την ημέρα αυτή οι πολίτες της χώρας λαμβάνουν μεγαλύτερη διανομή τροφής και περισσότερη ώρα ηλεκτρικής παροχής. Εκατομμύρια πολίτες παρευρίσκονται στην πρωτεύουσα εκείνη την ημέρα, χωρίς όμως η υπόλοιπη χώρα να έχει τον ίδιο εορταστικό χρωματισμό της πρωτεύουσας. Μάλιστα, οι προετοιμασίες της αρχίζουν περίπου 2 μήνες πριν. Και σε όλη αυτή την περίοδο διάφορες δραστηριότητες γίνονται στη χώρα. Επίσης, τη μέρα εκείνη είναι μία από τις λίγες περιπτώσεις που νέοι εισέρχονται στην Ένωση Παιδιών της Κορέας.
Με το ντοκιμαντέρ Under the Sun (2015), του Βιτάλι Μάνσκι, η εορτή έγινε περισσότερο προσιτή (οπτικά) και γνωστή διεθνώς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επέτειοι Κατηγορία:Γεγονότα στη Βόρεια Κορέα Κατηγορία:Εορτές στη Βόρεια Κορέα Κατηγορία:Κιμ Τζονγκ-ιλ
Τζοντχπούρ
thumb|right|300px|Το οχυρό Μεχρανγκάρθ πάνω από την πόλη. Το Τζοντχπούρ (Ρατζαστανική γλώσσα जोधाणा, Χίντι: जोधपुर) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στο Ινδικό κρατίδιο του Ράτζασταν στην Ινδία. Βρίσκεται 335 χιλιόμετρα δυτικά της πρωτεύουσας Τζαϊπούρ και 200 χιλιόμετρα μακρυά από την πόλη Ατζμέρ. Είναι γεωγραφικό κέντρο του κρατιδίου του Ράζασταν. Στο παρελθόν ήταν η έδρα του πριγκιπάτου με το ομώνυμο όνομα και η πρωτεύουσα του βασιλείου Μαρβάρ. Σήμερα το Τζοντχπούρ είναι διάσημος τουριστικός προορισμός το οποίο έχει σημαντικά μνημεία όπως κάστρα και ναούς αλλά και ιδιαίτερο χαρακτήρα μέσα στην έρημο Ταρ. Η πόλη έχει πληθυσμό 846.400 κατοίκους.
Η πόλη του Ήλιου
Η πόλη είναι γνωστή ως η πόλη του ήλιου λόγω του φωτεινού και ηλιόλουστου καιρού το οποίο έχει καθ' όλη την διάρκεια του χρόνου. Η πόλη αναφέρεται και ως η μπλε πόλη λόγω των χρωματισμένων με μπλε χρώμα σπιτιών τριγύρω από το οχυρό του 15ου αιώνα Μεχρανγκάρθ. Η παλιά πόλη επεκτείνεται γύρω από το οχυρό Μεχρανγκάρθ και οριοθετείται από τείχη και πύλες. Το εξωτερικό τείχος της πόλης έχει μήκος 10 χιλιόμετρα και χρονολογείται από το 16ο αιώνα. Τα τελευταίες δεκαετίες η πόλη έχει αναπτυχθεί και πέρα από τα τείχη.
Το χρώμα μπλε που κυριαρχεί στην παλιά πόλη οφείλεται σε δύο λόγους. Ο χρωματισμός των σπιτιών με μπλε χρώμα εξυπηρετούσε να ξεχωρίζουν τα σπίτια της κάστα των Μπραχμάνων από τις κατώτερες κάστες. Στην συνέχεια το χρώμα χρησιμοποιήθηκε από κατώτερες κάστες γιατί πιστευόταν ότι το συγκερκιμένο χρώμα βοηθάει στην καλύτερο κλιματισμό των σπιτιών και παράλληλα απωθούσε τα κουνούπια.
Οχυρό-παλάτι Μεχρανγκάρθ
Η κατασκευή του οχυρού ξεκίνησε το 1459 από τον Ράο Τζόντχα ο οποίος ίδρυσε και την πόλη. Η σημερινή μορφή του οχυρού χρονολογείται από την περίοδο του Μαχαραγιά Τζασβάντ Σινγκχ (1638-1678). Επεκτάσεις του οχυρού στην συνέχεια έγιναν από τον Μουγκάλ (ινδομογγόλο) κατακτητή Αουρανγκζέμπ. Θεωρείται από τα μεγαλύτερα οχυρά του Ρατζαστάν αλλά και πιο επιβλητικά του κόσμου. Βρίσκεται 120-5 μέτρα πάνω από το επίπεδο της πόλης. Στο οχυρό έζησαν αρκετές γενιές της δυναστείας των Ραθόρων (φυλή των Ρατζπούτ). Ο Ράντγιαρντ Κίπλινγκ επισκέφτηκε το οχυρό το 1888 και το χαρακτήρισε "ως ένα μεγαλοπρεπές παλάτι το οποίο ίσως χτίστηκε από Τιτάνες και χρωματίστηκε από τον πρωινό ήλιο" (στα αγγλικά "the splendours of a Palace that might have been built by Titans and coloured by the morning sun"). Σήμερα το κάστρο διατηρείται σε καλή κατάσταση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας Κατηγορία:Ρατζαστάν
Nintendo DSi
Το Nintendo DSi (ιαπωνικά: ニンテンドーDSi, Χέπμπορν: Nintendō Dī Esu Ai) είναι φορητή κονσόλα βιντεοπαιχνιδιών που δημιουργήθηκε από τη Nintendo. Κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία στη 1 Νοεμβρίου του 2008 και η παγκόσμια διανομή ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2009. Θεωρείται ο «αντίπαλος» του PSP.
Περιέχει δυο κάμερες VGA 0.3 megapixel και παίζει παιχνίδια του Nintendo DS. Υποστηρίζει αρχεία MP4, 3GP, M4A για αναπαραγωγή ήχων και ενσωματωμένο μικρόφωνο για εγγραφή μέχρι και 10-16 δευτερόλεπτων αρχείων ήχου. Έχει πολλές αλλαγές από τα παλαιότερο DS και επίσης υπάρχει και το DSi Shop, από το οποίο μπορούν να κατέβουν προγράμματα και παιχνίδια δωρεάν. Έχει έναν Internet Browser ονόματι Nintendo DSi Browser και έχει υποστήριξη WiFi ίντερνετ με WEP ή WPA ασφάλεια. Επίσης, δεν περιέχει θήκη για Game Boy Advance παιχνίδια όπως έκαναν τα παλαιότερα μοντέλα DS. Το καινούριο Nintendo 3DS διαδέχεται το Nintendo DSi στη σειρά παιχνιδομηχανών Nintendo DS.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Nintendo DSi Κατηγορία:Κονσόλες της Nintendo Κατηγορία:Κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών έβδομης γενιάς Κατηγορία:Φορητές κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1962
Το 3ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης διοργανώθηκε στις 17-23 Σεπτεμβρίου 1962 στον κινηματογράφο Ολύμπιον ως 3η Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου.
Ξένο μη διαγωνιστικό
Προβλήθηκαν 4 ταινίες μεγάλου και 4 μικρού μήκους. Δόθηκαν οι τιμητικές διακρίσεις:
Α' τιμητική διάκριση:
Β' τιμητική διάκριση:
Γ' τιμητική διάκριση:
Παραπομπές
1962
Μηνάς Ι. Αλεξιάδης
Ο '''Μηνάς Ι. Αλεξιάδης''' είναι διακεκριμένος συνθέτης, πιανίστας  και μουσικολόγος.
Βιογραφία
Έργα του έχουν παρουσιαστεί στην Ελλάδα, σε όλες τις Σκανδιναβικές χώρες, Κύπρο, Γερμανία, Ολλανδία, Βέλγιο, Τσεχία, Βουλγαρία, Ισραήλ, Ιαπωνία, Ιταλία, Αίγυπτο, Μαρόκο, Ελβετία, Αυστραλία, ΗΠΑ, έχουν βραβευθεί σε διαγωνισμούς, έχουν δισκογραφηθεί σε 19 συνολικά δίσκους βινυλίου και CD σε Ελλάδα, Ιταλία, Ιαπωνία, Γερμανία και  έχουν μεταδοθεί από ραδιοφωνίες  και τηλεοπτικά δίκτυα διεθνώς. Έχει συνθέσει μουσική συμφωνική, δωματίου, ηλεκτρονική, όπερα και μουσικοθεατρικά έργα, μουσική για μπαλέτο, μουσική για το θέατρο (Θέατρο Έρευνας, Θέατρο του Νέου Κόσμου, Θεατρική Εταιρεία Αξάνα - “Τo Τρένο στο Ρουφ”) και τον  κινηματογράφο: Τ. Παπαγιαννίδη "Θεσσαλονίκη- Τρεις Άνεμοι", Mάρσας Μακρή: "Στον Τοίχο" (Βραβείο Μουσικής Διεθνούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας 2003), “Στεγνό Καθάρισμα “ και "Το Ταμένο", η οποία το 2003 επελέγη ως υποψήφια για τον "Χρυσό Φοίνικα" του Φεστιβάλ των Καννών.
Το 1994 η όπερά του "Viva la Vida" (πρώτο παγκοσμίως μουσικοθεατρικό έργο για την Frida Kahlo) εγκαινίασε στην  Alte Oper Frankfurt το εκεί Διεθνές  Φεστιβάλ (Frankfurt Feste) για τα 1200 χρόνια της πόλης  μετά από παραγγελία των δύο αυτών φορέων. Το 1996 παρουσιάστηκε από την Εθνική Λυρική Σκηνή σε νέα παραγωγή. Σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Goethe, την Ταινιοθήκη της Ελλάδος, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκυμαντέρ Καλαμάτας, το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Mήκους Δράμας και την Ορχήστρα των Χρωμάτων ο Μ. Αλεξιάδης έχει συνθέσει και αυτοσχεδιάσει μουσική για την παρουσίαση πολλών ταινιών (μεταξύ αυτών και το σύνολο σχεδόν του γερμανικού βωβού κινηματογράφου).
Έχει μεταξύ άλλων αντιπροσωπεύσει: την Μουσική Ακαδημία τού Ντύσελντορφ στο Τελ Αβίβ (διαλέξεις και σεμινάρια στην Μουσική Ακαδημία Rubin- 1985), την Ενωση Ελλήνων Μουσουργών (στο Βερολίνο και το Πανεπιστήμιο Λειψίας 1988) και την Ελληνική Ραδιοφωνία (στο Forum Συνθετών / Βρυξέλλες 1986,  την ευρωπαϊκή διοργάνωση Βορράς - Nότος -1991 και στο Βαλκανικό Forum Μουσικής - 1998, με την σύνθεσή του  “Επωδός”). Το 1984 συνέθεσε την μουσική για την τελετή εγκαινίων του Πολυτεχνείου (Τechnische Fachhochschule ) του Ντίσελντορφ. Το 2000 αντιπροσώπευσε την Ελλάδα  στην EXPO του Αννοβέρου με  συνθέσεις του για μπαλέτο ενώ τo 2003 επελέγη και αντιπροσώπευσε την Ελλάδα στο 3ο Πανευρωπαϊκό Φεστιβάλ Τζαζ (Τεχνόπολις Δήμου Αθηναίων ). Διετέλεσε επί σειρά ετών καλλιτεχνικός διευθυντής σε διάφορα μουσικά ιδρύματα (από το 1992 έως το 1996 ήταν Διευθυντής του Δημοτικού Ωδείου Καλαμάτας. Από το 1989 είναι μέλος του Δ.Σ. -τώρα  Β’ Αντιπρόεδρος- της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών, ενώ  από το 2002-2006 ήταν μέλος του Δ.Σ. και γενικός γραμματεύς της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Έχει συμμετάσχει με εισηγήσεις του σε πανελλήνια και διεθνή μουσικολογικά και θεατρολογικά συνέδρια - άρθρα και μελέτες του έχουν δημοσιευθεί σε περιοδικά, σε μουσικολογικές, θεατρολογικές και άλλες επιστημονικές εκδόσεις. Το 2003 εξεδόθη η μελέτη του με τίτλο: "Η  Ιστορία του Στρατιώτη. Μορφή,  περιεχόμενο και ανάλυση   της μουσικής  του   Igor  Stravinsky". Από το 2000 έως το 2004 δίδαξε στα Τμήματα Μουσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου  και του Πανεπιστημίου Μακεδονίας στην Θεσσαλονίκη.
Από το 2004  είναι επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών  του  Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου διδάσκει  τους  τομείς Μουσικού Θεάτρου και Όπερας. Στα έργα του, χρησιμοποιεί κυρίως ετεροφωνικές επεξεργασίες με φθογγικό υλικό από την αρχαία, τη βυζαντινή και την ελληνική δημοτική μουσική. Ανέπτυξε μία προσωπική τεχνική, η οποία θα μπορούσε να ονομασθεί τεχνική των γραμμικών ετεροφωνικών μετατροπιών. Σε άλλα έργα του συνενώνει στοιχεία από τη τζαζ και μεταμοντέρνα έντεχνα ιδιώματα.
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες πιανίστες
Σπαρτιά Φθιώτιδας
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Σπαρτιά βρίσκεται στους νότιους πρόποδες του βουνού Όθρυς σε απόσταση 23 χλμ. Α.ΒΑ. από τη Στυλίδα (έδρα του δήμου), 42 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Λαμία και 6 χλμ. Β. από τον Αυτοκινητόδρομος 1 (κόμβος Ραχών). Είναι ένα παραδοσιακό χωριό 187 κατοίκων (2011) το οποίο χτίστηκε το 1948 όταν οι κάτοικοι εγκατέλειψαν παλαιότερο οικισμό βορειότερα του σημερινού (παλιό χωριό) ο οποίος από την εποχή της Τουρκοκρατίας και μέχρι το 1940 ονομαζόταν Σπαρτιάς. Στο χωριό υπάρχει πέτρινο Δημοτικό σχολείο (σήμερα δεν λειτουργεί) και η εκκλησία της Κοιμήσεως Θεοτόκου καθώς και πολλά εξωκλήσια στην γύρω περιοχή. Στη μεγάλη κεντρική πλατεία του χωριού υπάρχει πέτρινη βρύση με τρεχούμενο κρύο νερό από πηγές της Όθρυος. Βορειότερα του χωριού και μέσω χωματένιου δρόμου προς την κορυφή του βουνού Όθρυς υπάρχουν δυο πέτρινα γεφύρια μετσοβίτικης τεχνοτροπίας καθώς και ερείπια παλαιού κάστρου (θέση Παλιόκαστρο). Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με το χωριό Νέα Σπαρτιά συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Σπαρτιάς Φθιώτιδας του διευρυμένου Δήμου Στυλίδας.
Ιερά Μονή Αγίας Παρασκευής
Σε απόσταση 2 χλμ. βορειοδυτικά από την Σπαρτιά και στην τοποθεσία «Σκηταριά» υπάρχει η Ιερά Μονή Αγίας Παρασκευής, της οποίας το καθολικό είναι σταυροειδούς βυζαντινού ρυθμού μετά τρούλου. Η αρχική της θέση του ήταν νοτιότερα στην τοποθεσία «Μετόχι» χρονολογούμενη στον 12ο η 13ο αιώνα. Εκεί βρέθηκαν από τυχαίες ανασκαφές κιβωτιόσχημοι τάφοι των ελληνιστικών χρόνων με κτερίσματα και οστά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Στυλίδας
Σαρλ Λυσιέν Βοναπάρτης
Ο Σαρλ Λυσιέν Βοναπάρτης (Charles Lucien Bonaparte, 24 Μαΐου 1803 – 29 Απριλίου 1857), ήταν Γάλλος βιολόγος και ορνιθολόγος. Πραγματοποίησε ταξίδια στην Ευρώπη και δημοσίευσε επιστημονικά έργα. Ο Λυσιέν και η σύζυγός του απέκτησαν δώδεκα παιδιά, μεταξύ των οποίων τον καρδινάλιο Λουκιανό-Λουδοβίκο Βοναπάρτη.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κάρολος Λουκιανός Ιούλιος Λαυρέντιος γεννήθηκε στις 24 Μαΐου 1803 στο Παρίσι και ήταν γιος του Λουκιανού Βοναπάρτη και της Αλεξαντρίν ντε Μπλεσάμπ. Ήταν ανιψιός του Μεγάλου Ναπολέοντα. Το 1822 ταξίδεψε στις ΗΠΑ έχοντας αρχίσει ήδη να ασχολείται με την ορνιθολογία. Αφού παρουσίασε κάποιες μελέτες του, το 1826 επέστρεψε στην Ευρώπη. Ταξίδεψε στη Γερμανία, όπου συνάντησε τον Φίλιπ Γιάκομπ Κρέτσμαρ, και στην Αγγλία, όπου συνάντησε τον Τζον Έντουαρντ Γκρέυ στο Βρετανικό Μουσείο. Τελικά το 1828 εγκαταστάθηκε στη Ρώμη. Μεταξύ του 1832 και 1841 δημοσίευσε τη μελέτη του για τα ζώα της Ιταλίας.
Το 1849 εκλέχτηκε μέλος της ρωμαϊκής συνέλευσης και συμμετείχε στη δημιουργία της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Υπερασπίστηκε μάλιστα τη Ρώμη όταν πολιόρκησαν την πόλη 40.000 Γάλλοι στρατιώτες, σταλμένοι από τον θείο του, Λουδοβίκο Βοναπάρτη. Τον Ιούλιο του 1849, ύστερα από την ήττα του δημοκρατικού στρατού, εγκατέλειψε τη Ρώμη και κατέφυγε στη Μασσαλία, αλλά ο Λουδοβίκος Βοναπάρτης τον διέταξε να εγκαταλείψει τη χώρα. Ταξίδεψε στην Αγγλία όπου συμμετείχε στη συνεδρίαση της Αγγλικής Ένωσης Επιστημών, και στη συνέχεια στη νότια Σκωτία. Έπειτα άρχισε να εργάζεται για την προετοιμασία μιας συστηματικής ταξινόμησης όλων των πουλιών στον κόσμο επισκεπτόμενος μουσεία σε ολόκληρη την Ευρώπη και μελετώντας συλλογές. Επέστρεψε και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι αφού πρότινος του δόθηκε άδεια.
Το 1850, κυκλοφόρησε ο πρώτος τόμος της μελέτης του, με τίτλο Conspectus Generum Avium, δεν πρόλαβε όμως να εκδώσει τη συνέχεια του έργου του, καθώς απεβίωσε στις 29 Απριλίου 1857 σε ηλικία 54 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την εξαδέλφη του Ζηναΐδα Βοναπάρτη, κόρη του Ιωσήφ της Ισπανίας. Απέκτησαν μαζί δώδεκα παιδιά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι βιολόγοι Κατηγορία:Ζωολόγοι Σαρλ
Μεριτατέν
Η Μεριτατέν (ή Μεριτατέν) Meryetate (14ος αιώνας π.Χ.), ήταν βασιλική σύζυγος της δεκάτης ογδόης δυναστείας της Αιγύπτου. Το όνομά της σημαίνει "Αυτή που είναι αγαπημένη του Ατόν", του Θεού Ηλίου δηλαδή, τη λατρεία του οποίου επιχείρησε να επιβάλει ως αποκλειστική έναντι της παλαιάς αιγυπτιακής θρησκευτικής παράδοσης, ο πατέρας της, ο Φαραώ Ακενατόν. Κατείχε αρκετούς τίτλους, εκτελώντας επίσημες αποστολές για τον πατέρα της και έγινε η Μεγάλη Βασιλική Σύζυγος του Φαραώ Σμενκαρε, ο οποίος μπορεί να ήταν αδελφός ή γιος του Ακενατόν. Η Μεριτατέν πιθανολογείται, επίσης, ότι ίσως έχει υπηρετήσει ως Φαραώ η ίδια με το όνομα, Ανκχκχεπερούρε Νεφερνεφερουατέν.
Οικογένεια
Η Μεριτατέν ήταν η πρώτη από τις έξι κόρες που γεννήθηκαν από τον Φαραώ Ακενατέν και τη "Μεγάλη Βασιλική Σύζυγό" του, Νεφερτίτη. Οι αδελφές της είναι οι Μεκιτατέν, Ανκεζεναμούν, Neferneferuaten Tasherit, Νεφερνεφερουρέ και Σετεπενρέ. Η ίδια υπήρξε η "Μεγάλη Βασιλική Σύζυγος" του Φαραώ Σμενκαρε.
Οι επιγραφές αναφέρουν μια νεαρή πριγκίπισσα που ονομάζεται Meritaten Tasherit, η οποία μπορεί να είναι η κόρη της Μεριτατέν και του Σμενκαρέ.
Επιγραφές από την πόλη του Αμουνάιν υποδηλώνουν ότι Meritaten Tasherit είναι κόρη της Μεριτατέν. Η σκηνή χρονολογείται από τη βασιλεία του Ακενατόν και αυτό σημαίνει ότι ο πατέρας της νεαρής πριγκίπισσας θα μπορούσε να είναι ο Ακενατόν. Ιστορικοί άλλωστε εικάζουν ότι ο Ακανετόν επεχειρησε να διευρύνει τον κύκλο διαδοχών του με προσπάθειες τεκνοποίησης με τις κόρες του.
Υπήρξε η εικασία ότι μια άλλη πριγκίπισσα που ονομάζεται Ankhesenpaaten Tasherit ίσως ηταν επίσης κόρη της Μεριτατέν, ωστόσο οι ιστορικοί θεωρούν πιο πιθανό να αποτελεί κόρη της Ανκεζεναμούν
Τα πρώτα χρόνια στη Θήβα
Η Μεριτατέν πιθανότατα γεννήθηκε στη Θήβα, νωρίς από το γάμο του πατέρα της με τη Νεφερτίτη και ίσως, προτού ο Ακενατόν αναλάβει το θρόνο, καθώς φαίνεται να της αναγνωρίζονται βασιλικοί ρόλοι ευθύνης κατά το πέμπτο έτος της βασιλείας του Ακενατόν. Η βασιλική οικογένεια έζησε για πρώτη φορά στη Θήβα και το βασιλικό παλάτι μπορεί να ήταν μέρος του ναού συγκροτήματος του Ακενατόν στο Καρνάκ. Η ακριβής χρήση των κτιρίων στο Καρνάκ δεν είναι γνωστή, αλλά οι σκηνές που διακοσμούν τον χώρο του Teni-menu υποδηλώνουν ότι μπορεί να χρησίμευσε ως κατοικία. Η Μεριτατέν απεικονίζεται δίπλα στη μητέρα της, Νεφερτίτη, σε ανάγλυφα χαραγμένα στο Hut-Benben. Το Hut-Benben είναι μια εγκατάσταση συνδεδεμένη με το όνομα της Νεφερτιτης, καθώς εκείνη εικονίζεται, στις τοιχογραφικές σκηνές, ως η κύρια υπεύθυνη τελετουργιών, αναδεικνύοντας τη "Μεγάλη Βασιλική Σύζυγο" ως ιέρεια, κατέχουσα τον υψηλότατο βαθμό ιεροσύνης. Η Μεριτατέν εμφανίζεται πίσω από τη μητέρα της, σείοντας ένα σείστρο. Οι νεότερες αδελφές της, η Μεκετατέν και Ανκεζεναμούν εμφανίζονται επίσης σε μερικές από τις σκηνές, αλλά όχι τόσο συχνά όσο η Μεριτατέν.
Η πριγκίπισσα της Αμάρνα
αριστερά|μικρογραφία|197x197εσ| Amarna Princess - Μουσείο του Βερολίνου μικρογραφία| Αλαβάστρινο ανάγλυφο που απεικονίζει τον Ακενατόν, τη Νεφερτίτη και την κόρη τους Μεριτατέν, με βασιλικές δέλτους του Ατόν στο χέρι και το στήθος του βασιλιά. Το ανάγλυφο βρέθηκε στην Αμάρνα, στην Αίγυπτο και χρονολογείται από τη Δέκατη όγδοη Δυναστεία. Φυλάσσεται στο Μουσείο Αιγυπτιακής Αρχαιολογίας Petrie, στο Λονδίνο. Κατά το πέμπτο έτος της βασιλείας του πατέρα της, Ακενατόν, η Μεριτατέν εμφανίζεται στο συγκρότημα βασιλικών μνημείων των στηλών των συνόρων, στην περιοχή της σημερινής Ελ-Αμάρνα, όπου ο Ακενατόν μετέφερε την πρωτεύουσα του Βασιλείου του, μεταθέτοντας την από τις Θήβες. Η πόλη ονομάστηκε Ακχετατόν («Ορίζοντας του Aτόν»). Οι στήλες των συνόρων, το εντυπωσιακό μνημειακο βασιλικό συγκρότημα προσδιόριζε
τα όρια της νέας πρωτεύουσας στην οπα μετακακόμισε ολόκληρη η η βασιλική οικογένειου. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ακενατόν, η Μεριτατέν ήταν η πιο συχνά απεικονιζόμενη και αναφερόμενη από τις έξι κόρες. Η φιγούρα της εμφανίζεται σε απεικονίσεις σε ναούς, τάφους και ιδιωτικά μνημεία λατρείας. Όχι μόνο εμφανίζεται σε εικόνες που δείχνουν την οικογενειακή ζωή του Φαραώ, οι οποίες ήταν χαρακτηριστικές της περιόδου της Αμάρνας, αλλά και σε εκείνες που απεικονίζουν επίσημες τελετές.
Τα δύο κτίρια που σχετίζονται περισσότερο με τη Μαριτατέν στην Αμάρνα είναι το Βόρειο Παλάτι και το Maru-Aten. Το Maru-Aten βρισκόταν στα νότια των συνορων της πόλης. Η κατασκευή αποτελούνταν από δύο περίκλειστους χώρους που περιείχαν πισίνες ή λίμνες και περίπτερα, σε μια δεντρόφυτη περιοχή.
Το όνομα της Μεριτατέν φαίνεται να αντικαθιστά το όνομα μιας άλλης βασιλικής γυναίκας, σε πολλά σημεια, μεταξύ των οποίων στο Βόρειο Παλάτι και στο Maru-Aten. Αυτό είχε παρερμηνευτεί, αρχικώς, ως απόδειξη της ατίμωσης και της εκδίωξης της Νεφερτίτης από το βασιλικό δικαστήριο, αλλά, πιο πρόσφατα, οι διαγραμμένες επιγραφές αποδείχθηκαν ότι αφορούσαν στο όνομα της Κιγιά, μιας από τις δευτερεύουσες συζύγους του Ακενατόν.
Η Μεριτατέν αναφέρεται επίσης σε διπλωματικές επιστολές, με το όνομα Μαγιάτι Αναφέρεται σε μια επιστολή του Αμπι-Μίλκου (ή Αμπιμίλκου), Πρίγκηπα της Τύρου. Η αναφορά αυτή έχει συχνά θεωρηθεί ότι χρονολογείται έως την περίοδο κατά την οποία η θέση της Μεριτατέν στο δικαστήριο έγινε πιο σημαντική, κατά το τελευταίο μέρος της βασιλείας του Ακενατόν. Ωστόσο, είναι πιθανό η συγκεκριμένη επιστολή να αναφέρεται στη γέννηση της Μεριτατέν.
Μεγάλη Βασιλική Σύζυγος
αριστερά|μικρογραφία|380x380εσ| Επιγραφή που αναφέρει τους [[Ακενατόν, Νεφερφερουάτεν (που ταυτίζεται με τη Νεφερτίτη) και Μεριτατέν, από τον τάφο του Τουταγχαμών. ]] Η Μεριτατέν εμφανίζεται ως μια "Μεγάλη Βασιλική Σύζυγος" στον τάφο του Meryre II στην Amarna. Απεικονίζεται μαζί με τον σύζυγό της, τον Φαραώ Σμενκαρέ. Η σκηνή δείχνει το βασιλικό ζευγάρι που απονέμει τιμές και δώρα στον Meryre. Η σκηνή εμφανίζεται σε τοιχογραφια δίπλα από τον τοίχο που απεικονίζει την τελετή του Durbar στο 12ο έτος της Βασιλείας του Ακενατόν, κατά την οποία αντιπρόσωποι από τον υπόλοιπο, γνωστό τότε, κόσμο έφεραν δώρα στον Φαραώ. Το 12ο έτος θα χαρακτήριζαν ως το ζενίθ της βασιλείας του Ακενατόν, καθώς το 13ο έτος επεφύλασσε μια μεγάλη πανδημία (πανούκλα), αποδεκατιζοντας, μεταξύ άλλων, μέλη της Βασιλικής οικογενειας
Η Μεριτατέν αναφέρεται σε χρυσές μαργαρίτες που στολίζουν ένα ένδυμα που βρέθηκε στον τάφο του Τουταγχαμών. Αναφέρεται επίσης σε ένα ξύλινο κουτί που προοριζόταν να περιέχει λευκά ενδύματα. Το κουτί αναφέρει δύο βασιλείς: Neferkheperure-Waenre (Ακενατόν) και Ankhkheperure-mr-waenre, Neferneferuaten-mr-waenre και τη Μεγάλη Βασιλική Σύζυγο Μεριτατέν. δεξιά|μικρογραφία| [[Σμενκαρέ|Οι Σμενκαρέ και Μεριτατέν, όπως εμφανίζονται στον τάφο του Meryre II ]] Σύμφωνα με ορισμένους μελετητές, όπως ο JP Allen, ο Σμενκαρέ κυβερνούσε μαζί με τη Μεριτατέν, αλλά ένα έτος μετά το θάνατο του Ακενατόν, ο Σμενκαρέ πέθανε. Υπάρχει η θεωρία που λειε ότι η Μεριτατέν ήταν η «κόρη του βασιλιά» Ακενκερές, η οποία καταγράφεται στην Επιτομή του Μανέθονα ότι ανέλαβε το θρόνο στη συνέχεια μόνη της, ως βασίλισσα - Φαραώ, φέροντας το όνομα Νεφερνεφερουατέν Η Νεφερνεφερουατέν αναφέρεται σε μια βασιλεία δύο ετών και ενός μήνα και τοποθετείται, στα στοιχεία του Μανέθονα, ως άμεσος προκάτοχος του βασιλιά, Rathothis, ο οποίος πιστεύεται ότι είναι ο Τουταγχαμών, ο ετεροθαλής αδελφός της από μια άλλη, ανώνυμη σύζυγο του Ακενατόν
Ο αρχαιολόγος Alaine Zivie ισχυρίζεται ότι η Μεριτατέν έγινε επίσης θετή μητέρα του Τουταγχαμών, που αναφέρεται ως Μάια, σε ορισμένα αρχαία αρχεία. Ο Zivie σημείωσε ότι ο Thutmose, ο γλύπτης που διορίστηκε ως βεζίρης από τον Ακενατόν και ο οποίος βρέθηκε ότι ήταν ο δημιουργός της διάσημης προτομής της Νεφερτίτης, δημιούργησε επίσης μια προτομή της Μάια (Bubasteion I.20), της θετής μητέρας του Τουταγχαμών και που, στην πραγματικότητα, ήταν "η Μεριτατέν, η μεγαλύτερη κόρη του Ακενατόν, που κάθισε για λίγο στο θρόνο"
Θάνατος και ταφή
Τα κείμενα της στήλης της "των συνόρων" αναφέρουν ότι η Μεριτατέν προοριζόταν να ταφεί στο Akhet-Aten (σύγχρονη Αμάρνα).
Ο βασιλικός τάφος στην Αμάρνα χρησιμοποιήθηκε για την ταφή των Μεκετατέν, Τιγέ και Ακενατόν και, πιθανότατα, έκλεισε μετά το θάνατο και την ταφή του Ακενατόν. Μετά από αυτό, η ταφή της Μεριτατέν ενδέχεται να είχε προγραμματιστεί για έναν από τους άλλους βασιλικούς τάφους στην Αμάρνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:18η Αιγυπτιακή Δυναστεία
Θωμάς Μητρόπουλος
Ο Θωμάς Μητρόπουλος, γνωστός με το ψευδώνυμο Κοκκαλιάρης(Αιγάλεω 1944-), είναι Έλληνας επιχειρηματίας και ποδοσφαιρικός παράγοντας. Είναι μεγαλύτερος αδελφός του Βίκτωρα Μητρόπουλου, μαζί με τον οποίο ανέλαβαν για πρώτη φορά τη διοίκηση της ομάδας του Αιγάλεω το 1981.
Μεγάλωσε στο Αιγάλεω και εργαζόταν ως πλανόδιος πωλητής. Τη δεκαετία του 1970, ξεκίνησε να ασχολείται με την διοίκηση του ποδοσφαίρου, αναλαμβάνοντας καθήκοντα ταμία στην ομάδα του Αιγάλεω, ενώ τη δεκαετία του 80 αποτελούσε τον κύριο χρηματοδότη της.
Το 1996, μετά από πρόσκληση του -τότε- προέδρου του Ολυμπιακού Πειραιώς, Σωκράτη Κόκκαλη, ανέλαβε θέση στην ομάδα.
Πρώτα χρόνια και θητεία στη διοίκηση του Αιγάλεω
Γεννήθηκε το 1944 στο Αιγάλεω, όπου και μεγάλωσε. Αρχικά, εργαζόταν ως πλασιέ οικιακών ειδών στα δυτικά προάστια της Αθήνας.
Η πρώτη περίοδος της ενασχόλησής του με τα διοικητικά του Αιγάλεω ήταν στα μέσα της δεκαετίας του 1970, όταν μετείχε ως ταμίας στο ΔΣ του συλλόγου. Κατά δήλωσή του, σε συνέντευξη που παραχώρησε στον δημοσιογράφο αθλητικής εφημερίδας Άγγελο Κλ. Λάμπρου διατέλεσε γραμματέας του σωματείου στην ηλικία των 29 ετών. Ωστόσο, από το 1981 μέχρι το 1987 ήταν ο κύριος οικονομικός χρηματοδότης της ΠΑΕ Αιγάλεω. Καθώς εκείνη την περίοδο το ποδόσφαιρο είχε γίνει πλέον επαγγελματικό, το Αιγάλεω, που δεν είχε αρκετούς πόρους, δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί τους μεγαλοεπιχειρηματίες προέδρους των άλλων ομάδων. Ο Μητρόπουλος και ο αδελφός του βρέθηκαν κατηγορούμενοι για έκδοση σειράς ακάλυπτων επιταγών. Στο δικαστήριο, ο Θωμάς ανέλαβε ο ίδιος όλη την ευθύνη για να σώσει τον αδελφό του Βίκτωρα. Έτσι, ο ίδιος καταδικάστηκε χωρίς αναστολή και φυλακίστηκε στον Κορυδαλλό, ενώ ο Βίκτωρας παρέμεινε ελεύθερος.
Μέλος του ΔΣ του ΟΣΦΠ και ανατροπή διοικήσεων ΕΠΟ και ΕΠΑΕ
Το 1996, ο Θωμάς Μητρόπουλος δέχτηκε πρόσκληση του Σωκράτη Κόκκαλη, τότε προέδρου του ΟΣΦΠ και παλιού του φίλου από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 (τότε ο Κόκκαλης, άρτι αφιχθείς στην Αθήνα, ήταν επίσημος αντιπρόσωπος κρατικών εταιρειών του Ανατολικού Μπλοκ) να συνεργασθεί στα διοικητικά της ΠΑΕ σαν σύμβουλος σε θέματα διαιτησίας, και ανταποκρίθηκε. Στον Μητρόπουλο επίσης πιστώθηκε η επικράτηση της παράταξης που υποστηριζόταν από τον Ολυμπιακό στις εκλογές της ΕΠΟ το 1997, με ανατροπή του μέχρι τότε προέδρου Κώστα Τριβέλλα που θεωρούνταν αντι-Ολυμπιακός. Νέος πρόεδρος της ΕΠΟ, με την υποστήριξη του Ολυμπιακού, εκλέχθηκε ο Σωτήρης Αλημίσης, ενώ γενικός γραμματέας ανέλαβε ο Βασίλης Γκαγκάτσης. Στις εκλογές της ΕΠΑΕ, επίσης το 1997, ο Μητρόπουλος πέτυχε και την ανατροπή του ιστορικού παράγοντα Γιώργου Δέδε, που αντικαταστάθηκε αρχικά από τον Στέλιο Σφακιανάκη, και τελικά από τον Βίκτωρα Μητρόπουλο, αδελφό του Θωμά.
Το 1998 παλαιοί πρόεδροι και άλλοι παράγοντες της ομάδας του Αιγάλεω τον προσέγγισαν και του ζήτησαν να επανέλθει στα διοικητικά της ομάδας, που αγωνίζονταν στο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής. Δέχθηκε και παρέμεινε με την ιδιότητα του μεγαλομετόχου. Η ενασχόλησή του όμως με την ΠΑΕ Ολυμπιακός είναι εκείνη που έφερε την ουσιαστική ανατροπή των μέχρι τότε δεδομένων στο ελληνικό ποδόσφαιρο, αφού στο προσκήνιο επί των ημερών του ήρθαν διάφοροι παράγοντες όπως ο δικηγόρος Βασίλης Γκαγκάτσης ή ο παλαιός διαιτητής Ιωάννης Σπάθας που θεωρούνταν προσωπικοί του φίλοι.
Οι δραστηριότητες του Θωμά Μητρόπουλου και του αδελφού του Βίκτωρα απασχόλησαν και την Βουλή των Ελλήνων, και τον Οκτώβριο του 2000 ο Σωκράτης Κόκκαλης κλήθηκε και κατέθεσε στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής, δηλώνοντας:
«''Με τον Βίκτωρα και με τον Θωμά Μητρόπουλο μας συνδέει φιλία 30 χρόνων. Μάλιστα, με τον Βίκτωρα ήμαστε μαζί στο Γουέμπλεϋ. Όμως, είμαι αυτός που υποστηρίζει ότι η συμπεριφορά του απέναντι στον υφυπουργό (Γιώργο Φλωρίδη) ήταν απαράδεκτη. Μάλιστα, στην γενική συνέλευση της ΕΠΑΕ του είπα ότι ξεπέρασε τα όρια και πως όλοι οφείλουμε να σεβόμαστε τους θεσμούς. Όσον αφορά τον Θωμά Μητρόπουλο, του ζήτησα να μπει στην διοίκηση της ΠΑΕ γιατί είναι βαθύς γνώστης του ποδοσφαίρου, και όχι για να μας βοηθήσει στην διαιτησία.''»
Η υπόθεση της «παράγκας»
Το 2002 στην τηλεοπτική εκπομπή «Κίτρινος Τύπος» του δημοσιογράφου Μάκη Τριανταφυλλόπουλου ήρθαν στο φως μαγνητοφωνημένες τηλεφωνικές συνομιλίες μεταξύ του Θωμά Μητρόπουλου και παραγόντων του ελληνικού ποδοσφαίρου οι οποίες σύμφωνα με τον δημοσιογράφο άφηναν σαφείς ενδείξεις για σκάνδαλο το οποίο επεκτείνονταν από την Α΄ Εθνική κατηγορία έως και τις ερασιτεχνικές διοργανώσεις.
Η προβολή της εκπομπής προκάλεσε την αυτεπάγγελτη επέμβαση του εισαγγελέα Πειραιά Αντωνίου Λιόγα ο οποίος διέταξε έρευνα για την υπόθεση, η οποία έμεινε στα δημοσιογραφικά χρονικά σαν «σκάνδαλο της παράγκας», όρος που παραπέμπει ευθέως στο πρόσωπο του Θ. Μητρόπουλου. Η υπόθεση πάντως δεν κατέληξε πουθενά, ούτε επιβλήθηκαν ποτέ ποινές.
Επτά χρόνια αργότερα, στις 20 Μαΐου 2009, ο Μητρόπουλος καταδικάστηκε από το Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης σε πρόστιμο 5.000 ευρώ για προσβολή προσωπικότητας του δημοσιογράφου Κυριάκου Θωμαϊδη ο οποίος είχε πραγματοποιήσει δημοσιογραφική έρευνα μέσω της εκπομπής του «Η Δίκη» για το θέμα των κασετών που είχαν έρθει στη δημοσιότητα. Το δικαστήριο έκρινε ότι «''ο Θ. Μητρόπουλος με δηλώσεις του τον Απρίλιο του 2002, επιχείρησε να πλήξει το κύρος, την αξιοπιστία, την ηθική ακεραιότητα και την επαγγελματική υπόσταση του γνωστού αθλητικού συντάκτη''». Για τον ίδιο λόγο η ΠΑΕ Αιγάλεω καταδικάστηκε με πρόστιμο 7.000 ευρώ.
Η δεύτερη θητεία του στη διοίκηση του Αιγάλεω
Από τον Οκτώβριο του 1998 έως και το καλοκαίρι του 2010 ο Θωμάς Μητρόπουλος ήταν ο ιδιοκτήτης της ΠΑΕ Αιγάλεω. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η ομάδα, την οποία παρέλαβε στην Γ΄ Εθνική και με πολλά χρέη, πραγματοποίησε μια εντυπωσιακή πορεία, καθώς επέστρεψε στην Α΄ Εθνική (2001), έφτασε έως τα ημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδας (2003) και συμμετείχε στους ομίλους του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ (2004). Οι επιτυχίες αυτές αύξησαν την εκτίμηση των οπαδών προς το πρόσωπό του. Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό «Active» τον Δεκέμβριο του 2004 ο Μητρόπουλος έλεγε ότι οι επιτυχίες της ομάδας, που έφτασε ως την Α' Εθνική είναι κάτι το πρωτόγνωρο για τον κόσμο της ομάδας, και ότι οι οπαδοί «πρέπει να αποδείξουν με τη συμπεριφορά τους ότι είναι ώριμοι να έχουν μία τέτοια ομάδα -και αυτή τη στιγμή δεν το έχουν αποδείξει» ώστε το Αιγάλεω να πάει πολύ ψηλά.
Από το 2007 και μετά η πορεία της ομάδας ήταν φθίνουσα, με αποτέλεσμα να διαταραχθούν οι σχέσεις του με τους οπαδούς, οι οποίοι διαμαρτύρονταν για τον αλαζονικό όπως του καταλόγιζαν τρόπο με τον οποίο διεύθυνε τις τύχες του συλλόγου.
Συγχώνευση Αιγάλεω - Ηλυσιακού
Το καλοκαίρι του 2008 ο Θωμάς Μητρόπουλος έκλεισε συμφωνία με τους ιδιοκτήτες της ΠΑΕ Ηλυσιακός Μαρκάκη και Χριστοβασίλη, που του εκχώρησαν το ιδιοκτησιακό πακέτο της ομάδας. Στη συνέχεια ο Μητρόπουλος υπέβαλλε αίτηση μετονομασίας της ομάδας των Ιλισίων σε Αιγάλεω Α.Ο. η οποία απορρίφθηκε από την Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού, αλλά λίγους μήνες αργότερα επανήλθε με νέα αίτηση συγχώνευσης δια απορρόφησης της πρώτης ΠΑΕ από τη δεύτερη, η οποία και έγινε δεκτή τον Αύγουστο του 2009. Ωστόσο, ένα χρόνο αργότερα το ΣτΕ με απόφασή του, ακύρωσε τη συγχώνευση ως παράνομη.
Κοριόπολις
Ο Θωμάς Μητρόπουλος ήταν ανάμεσα στους 68 υπόπτους για το Σκάνδαλο Στημένων Αγώνων 2011. Αρχσικά καταδικάστηκε για κατ´ εξακολούθηση δωροδοκία σε ποινή φυλάκισης τριών ετών, αλλά η ποινή του είχε ανασταλτικό χαρακτήρα. Στο Εφετείο καταδικάστηκε σε δύο έτη φυλάκισης για το αδίκημα της δωροδοκίας με σκοπό την αλλοίωση αποτελέσματος στον αγώνα Ηλυσιακός-Αγροτικός Αστέρας 3-2 (27/4/2009).
Άλλες καταδίκες
Στις 20 Φεβρουαρίου 2017 καταδικάσθηκε από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων σε ποινή φυλάκισης 12 ετών με ανασταλτικό χαρακτήρα μέχρι να εκδικασθεί η υπόθεση σε δεύτερο βαθμό, ύστερα από μηνύσεις δύο πρώην συνεργατών του, για απάτη και πλαστογραφία.
Πηγές-εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες πρόεδροι αθλητικών συλλόγων Κατηγορία:Διαφθορά στην Ελλάδα
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 2014
Σχόλια
Πανηγυρική ήταν η εκατοστή διοργάνωση του πανελλήνιου πρωταθλήματος στίβου παρά τα προβλήματα που προκάλεσαν οι κακές καιρικές συνθήκες, ειδικά η καταιγίδα που ξέσπασε το απόγευμα της πρώτης ημέρας. Δεν έλειψαν οι καλές επιδόσεις και η επίτευξη των ορίων για τη συμμετοχή στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Ζυρίχης. Με αφορμή τα εκατόχρονα τιμήθηκαν οι νικητές των προηγούμενων διοργανώσεων. Έτσι αρκετοί παλιοί πρωταθλητές του ελληνικού στίβου βρέθηκαν στο Ολυμπιακό στάδιο.
Ο Τσάκωνας στις ταχύτητες και ο Δημητράκης στην ημιαντοχή πέτυχαν δύο πανελλήνιες νίκες. Ο πρωταθλητής Ολυμπιακός είχε έντονο ανταγωνισμό από τον Γ.Σ. Ελευθέριο Βενιζέλο και τον Τρίτωνα Θεσσαλονίκης. Συνολικά, στα ανδρικά αγωνίσματα, βαθμολογήθηκαν 104 σωματεία.
Ειδικά πρωταθλήματα
Διεξήχθησαν ξεχωριστά από το πανελλήνιο πρωτάθλημα σε διάφορες περιοχές ως εξής:
10.000μ. Διεξήχθη στις 17 Μαΐου 2014 στην Μέγαρα. Ημιμαραθώνιος. Διεξήχθη για άνδρες και γυναίκες στις 4 Μαΐου 2014 στην Αθήνα, ταυτόχρονα με τον 3ο Διεθνή Ημιμαραθώνιο Αθηνών (3nd ATHENS HALF MARATHON). Μαραθώνιος. Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα μαραθωνίου Ανδρών – Γυναικών διεξήχθη στις 10 Νοεμβρίου 2013 στην κλασική διαδρομή: Μαραθώνας-Παναθηναϊκό Στάδιο ταυτόχρονα με τον 31ο Διεθνή Κλασικό Μαραθώνιο που διεξάγεται στη μνήμη του Γρηγόρη Λαμπράκη. 20 χλμ βάδην. Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα βάδην 20χλμ Ανδρών – Γυναικών και Νέων διεξήχθη στις 23/3/2014. Παράλληλα έγιναν ημερίδες 10χλμ για αθλητές των κατηγοριών Εφήβων – Νεανίδων – Παίδων και 5χλμ Κορασίδων. 50 χλμ βάδην. Διεξήχθη στις 2 Νοεμβρίου 2013 στο Ολυμπιακό κωπηλατοδρόμιο του Σχινιά. Τερμάτισαν δύο αθλητές. Παράλληλα διεξήχθησαν αγώνες βάδην 10χλμ γυναικών και 5χλμ κορασίδων.
Η Εστιάς
Το έργο Η Εστιάς (La Vestale) είναι όπερα του Γκασπάρε Σποντίνι σε γαλλικό λιμπρέτο του Ετιέν ντε Ζουί. Συνιστά λυρική τραγωδία (tragédie lyrique) σε τρεις πράξεις. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 15 Δεκεμβρίου 1807 από την Όπερα του Παρισιού και έκτοτε θεωρείται ως το κορυφαίο έργο του Σποντίνι. Ως το 1830, είχαν δοθεί περισσότερες από 200 παραστάσεις της όπερας.
Το έργο μεταφράστηκε στα ιταλικά από τον Τζοβάνι Σμιτ για μια παράσταση στο Τεάτρο Σαν Κάρλο της Νάπολης στις 8 Σεπτεμβρίου 1811. Οι δύο κορυφαίες αναβιώσεις της όπερας τον 20ο αιώνα έγιναν σε αυτήν την γλώσσα, από τη Ρόζα Πονσέλ το 1925 και το 1933 και από τη Μαρία Κάλλας το 1954, στη Σκάλα του Μιλάνου, σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι· η παραγωγή αυτή, μάλιστα, είχε συμβολικό χαρακτήρα, καθώς έγινε στο πλαίσιο της 180ης επετείου της γέννησης του συνθέτη.
Σύνοψη
μικρογραφία| Σκηνικά της όπερας σχεδιασμένα από τον Αντόνιο Μπασόλι
Πράξη 2
Στο ναό της Βέστα, η Τζούλια φυλάει την αιώνια φλόγα και προσεύχεται να ελευθερωθεί από τον πειρασμό του Λικίνιου. Εκέινος, φτάνει στο ναό και οι δυο τους σμίγουν. Ξαφνικά, η αιώνα φλόγα σβήνει. Ο Κίννας συμβουλεύει τον Λικίνιο να φύγει από τον ναό και η Τζούλια ανακρίνεται από τον Aρχιερέα αλλά αρνείται να κατονομάσει τον Λικίνιο. Τελικά, καταδικάζεται σε θάνατο για ασέβεια.
Πράξη 3
Παρά τις εκκλήσεις του Λικίνιου, αποφασίζεται να ταφεί η Τζούλια ζωντανή· ακόμα και όταν εκείνος παραδέχεται την εισβολή του στο Ναό, η Τζούλια ισχυρίζεται ότι δεν τον αναγνωρίζει. Ακολουθεί καταιγίδα, κατά την οποία αστραπές αναζωπυρώνουν την ιερή αιώνια φλόγα. Αναγνωρίζοντας το γεγονός αυτό ως σημάδι από τους θεούς, ο Αρχιερέας και η Μεγάλη Εστιάδα απελευθερώνουν την Τζούλια. Καταληκτικά, η Τζούλια παντρεύεται τον Λικίνιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όπερες Κατηγορία:Όπερες στη γαλλική γλώσσα