cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φράγκο του Μάλι
Τραπεζογραμμάτια
Το 1962 η Τράπεζα της Δημοκρατίας του Μάλι εξέδωσε τραπεζογραμμάτια στα οποία αναγραφόταν η ημερομηνία 1960 και με  ονομαστικές αξίες των 50, 100, 500, 1000 και 5000 φράγκων. Το 1967 πραγματοποιήται μια δεύτερη έκδοση με νέα σχέδια με τις ίδιες ονομαστικές αξίες με την προηγούμενη σειρά. Το 1971, η Κεντρική Τράπεζα του Μάλι αυτή την φορά εκδίδει  μια τρίτη σειρά των, 100,500, 1000, 5000 και 10.000 φράγκων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομίσματα Κατηγορία:Ιστορικά νομίσματα Κατηγορία:Μάλι
Πτολεμαίος Θ΄ Λάθυρος
Ο Πτολεμαίος Θ΄ Σωτήρ Β΄ Λάθυρος (139 – 81 π.Χ.) ήταν ο ένατος (σύμφωνα με κάποιες εκδοχές ο όγδοος) βασιλιάς της Δυναστείας των Πτολεμαίων, η οποία κυβέρνησε την Αίγυπτο καθ’ όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής περιόδου. Ήταν γιος του βασιλιά Πτολεμαίου Η΄ του Φύσκονος και της Κλεοπάτρας Γ΄.
Διαδοχή του Πτολεμαίου Η΄
Ο Πτολεμαίος γεννήθηκε το 139 π.Χ. και κατά την παιδική του ηλικία αναγκάστηκε να ακολουθήσει την οικογένειά του στο νησί της Κύπρου., όπου διέφυγαν μετά από πραξικόπημα που οργάνωσε η Κλεοπάτρα Β΄ κατά του πατέρα του. Αργότερα η οικογένεια ανέλαβε εκ νέου την εξουσία.
Ο μεγαλύτερος σε ηλικία γιος του Πτολεμαίου Η΄, που ήταν τότε είκοσι πέντε ετών περίπου, κατοικούσε εκείνη την εποχή στην Κύπρο. Η Κλεοπάτρα σκόπευε να επιλέξει για τους δικούς της λόγους τον νεότερο αδελφό του, τον Αλέξανδρο, όμως όπως συνέβαινε με τους Μακεδόνες προγόνους τους, οι αλεξανδρινοί τελικά έκριναν εκείνοι επιβάλλοντας τον Πτολεμαίο. Αξιοσημείωτο ωστόσο παραμένει πως το όνομα της μητέρας του αναφερόταν πρώτο στα επίσημα διατάγματα. Ο τελευταίος έγινε βασιλιάς με το όνομα Πτολεμαίος Φιλομήτωρ Σωτήρ. Επιλέχθηκε και γι’ αυτόν, όπως έκανε και ο πατέρας του, ένα από τα επίθετα που είχε ήδη χρησιμοποιηθεί για προκάτοχό του, δηλαδή Σωτήρας ο Β΄. Ωστόσο ο λαός, με θέληση αστεϊσμού, τον αποκαλούσε ο Λάθυρος, δηλαδή «ο Φάβας».
Πρώτη βασιλεία
Ο νεαρός άντρας αρχικά δεν ήταν σε θέση να αντισταθεί στις επιταγές της μητέρας του. Δεν αντιστάθηκε καν όταν εκείνη απομάκρυνε από το πλάι του την Κλεοπάτρα Δ΄, τη σύζυγο-αδελφή του, με την όποια ήταν πολύ δεμένος, και τον ανάγκασε να παντρευτεί την άλλη του αδελφή, την Κλεοπάτρα Σελήνη Α΄.
Κατά το δεύτερο έτος της βασιλείας του (116/15 π.Χ.), ο Πτολεμαίος επισκέφτηκε μαζί με τη μητέρα του την Άνω Αίγυπτο, μέχρι και τα σύνορα με την Αιθιοπία. Όσο για τον μικρότερο αδελφό του, τον Αλέξανδρο, η μητέρα τους θεώρησε συνετό να τον απομακρύνει από την Αλεξάνδρεια. Έλαβε τον τίτλου του Στρατηγού της Κύπρου και διέμενε στο νησί.
Η πρώην βασίλισσα, Κλεοπάτρα Δ΄, αποφάσισε να χαλάσει τις σχέσεις με τη μητέρα της, όπως είχε κάνει κι εκείνη με τη δική της μητέρα, και πήγε στην Κύπρο για να συγκεντρώσει έναν προσωπικό της στρατό. Δεν γνωρίζουμε τι ρόλο έπαιξε σε αυτό το θέμα ο Αλέξανδρος, αν δηλαδή τα δύο αδέλφια συμμάχησαν ή όχι. Το σίγουρο είναι πως η Κλεοπάτρα Δ΄ δεν έμεινε στην Κύπρο. Αντίθετα πήγε στη Συρία, στο βασίλειο των Σελευκιδών, για να προσφέρει το χέρι και τον στρατό της στον ηγεμόνα τους, Αντίοχο Θ΄ Κυζικηνό, που είχε διώξει από τον θρόνο τον Αντίοχο Η΄ Γρυπό, σύζυγο της αδελφής της Τρύφαινας. Μετά από σφοδρή διαμάχη και οι δύο γυναίκες έχασαν τη ζωή τους.
Υπάρχουν ενδείξεις πως, καθώς περνούσε ο καιρός, ο Πτολεμαίος Θ΄ ο Λάθυρος, κατάφερε να κερδίσει έδαφος απέναντι στη μητέρα του. Ένας πάπυρος που χρονολογείται το 112 – 111 π.Χ. αναφέρει το όνομα της βασίλισσας Κλεοπάτρας Σελήνης και όχι της βασιλομήτορος. Κατά τον δέκατο χρόνο της βασιλείας του Πτολεμαίου Θ΄, η Κλεοπάτρα Γ΄ προσπάθησε να ξανακερδίσει τη δύναμή της οργανώνοντας πραξικόπημα. Κατηγόρησε τον βασιλιά για απόπειρα δολοφονίας της και υπήρξε τόσο πειστική για τους αλεξανδρινούς που ο Πτολεμαίος Θ΄ αναγκάστηκε να φύγει με πλοίο το 107 π.Χ.. Η σύζυγος του Πτολεμαίου Θ΄, Κλεοπάτρα Σελήνη, μαζί με τα δύο τους παιδιά παρέμειναν πίσω, στα χέρια της Κλεοπάτρας. Η μητέρα του κάλεσε, τότε, τον αδελφό του από την Κύπρο για να αναλάβει τα σκήπτρα. Μητέρα και γιος αναγορεύτηκαν Θεοί Φιλομήτορες Σωτήρες. Ο Πτολεμαίος Ι΄ παντρεύτηκε την κόρη του έκπτωτου αδελφού του, Βερενίκη Γ΄.
Βασιλεία του Πτολεμαίου Ι΄
Η Κλεοπάτρα δεν σκόπευε να αφήσει τον Πτολεμαίο Θ΄ να το σκάσει ζωντανός. Εκείνος όμως διέφυγε από την Κύπρο προσωρινά, και όταν αργότερα επέστρεψε εγκαταστάθηκε με ασφάλεια χωρίς να έχει η Κλεοπάτρα τη δύναμη να τον διώξει από μια περιοχή αιγυπτιακών συμφερόντων. Η σύγκρουσή ανάμεσά τους έλαβε χώρα στο ταραγμένο βασίλειο της Συρίας, που βρισκόταν υπό διάλυση εξαιτίας των υποψήφιων βασιλέων. Ο Πτολεμαίος Θ΄ εισέβαλε στην Παλαιστίνη με εφαλτήριο την Κύπρο, η Κλεοπάτρα Γ΄ από την Αίγυπτο, με τον Πτολεμαίο σύμμαχο του Κυζικηνού και την Κλεοπάτρα σύμμαχο του Γρυπού και του βασιλέως της Ιουδαίας. Η Κλεοπάτρα Σελήνη δόθηκε από τη μητέρα της σύζυγος στον Αντίοχο Η΄ τον Γρυπό. Η σύγκρουση αυτή δεν είχε κανένα αποτέλεσμα για τους Πτολεμαίους: ο Πτολεμαίος Θ΄ επέστρεψε στην Κύπρο το 102 π.Χ. και η Κλεοπάτρα στην Αίγυπτο. Κέρδος είχαν οι Ιουδαίοι που κέρδισαν την ανεξαρτησία τους και πήραν τον έλεγχο μεγάλου μέρους της Παλαιστίνης.
Η Κλεοπάτρα δεν έζησε πολύ καιρό μετά από τις άκαρπες προσπάθειές της στην Παλαιστίνη. Πέθανε το φθινόπωρο του 101 π.Χ., όντας περίπου 60 ετών. Οι ιστορικές μαρτυρίες (Junianus Justinus, Παυσανίας, Αθηναίος) θεωρούν πως ο Πτολεμαίος Ι΄Αλέξανδρος θανάτωσε τη μητέρα του, αλλά αυτό δεν επιβεβαιώνεται.
Η βασιλεία του Πτολεμαίου Ι΄ Αλέξανδρου (101 – 89 π.Χ.) στην Αίγυπτο παραμένει σκοτεινή για μας και έχουμε ελάχιστες μαρτυρίες από επιγραφές. Το 89 π.Χ. ο Πτολεμαίος Αλέξανδρος είχε χάσει πλήρως τη δημοτικότητά του. Ο στρατός στράφηκε εναντίον του και τον ανάγκασε να διαφύγει στη Συρία. Εκεί μάζεψε μισθοφορικό στρατό και εισέβαλε εκ νέου στην Αίγυπτο. Εκδιώχθηκε και πάλι και κατέφυγε στη Λυκία με τη Βασίλισσα Βερενίκη Γ΄ και την κόρη τους. Σε μια του απόπειρα να φτάσει στην Κύπρο από θαλάσσης, συνελήφθη από τον αλεξανδρινό ναύαρχο και θανατώθηκε, το 88 π.Χ.
Δεύτερη βασιλεία
Ο Πτολεμαίος Θ΄ επέστρεψε από την Κύπρο για να αναλάβει τη βασιλεία της Αιγύπτου, ενώνοντας και πάλι τις δύο περιοχές σε ένα ενιαίο κράτος. Συμβασίλισσα όρισε την κόρη του Βερενίκη Γ΄, η οποία επέστρεψε από τη Λυκία. Πατέρας και κόρη ονομάστηκαν Θεοί Φιλάδελφοι Φιλομήτορες Σωτήρες. Δεν υπήρχε πια κάποια πριγκίπισσα από την οικογένεια για να λάβει ο Πτολεμαίος για σύζυγο, καθώς η κόρη του αδελφού του ήταν επίσης εγγονή του. Και παρόλο που ο γάμος ανάμεσα σε πατέρα και κόρη ήταν συνηθισμένη πρακτική στην Περσία, αυτή η μορφή αιμομιξίας δεν είχε ποτέ λάβει χώρα στο πτολεμαϊκό βασίλειο, αντίθετα με τον γάμο αδελφών.
Τα επόμενα χρόνια της βασιλείας του Πτολεμαίου Θ΄ ήταν χρόνια αναταραχών τόσο στην Αίγυπτο όσο και στο εξωτερικό. Ο αιγυπτιακός εθνικισμός φούντωσε και πάλι, καθώς νέοι τοπικοί αρχηγοί με στόχο να διώξουν τους Έλληνες έκαναν κέντρο δράσης τους τις αρχαίες Θήβες. Ο Παυσανίας αναφέρει πως η επανάσταση αυτή είχε διάρκεια τρία χρόνια, μετά το πέρας των οποίων η πόλη ήταν ερείπια, μια σκιά του παλιού εαυτού της.
Στο εξωτερικό ήταν μια εποχή συγκρούσεων ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις της εποχής. Η Αίγυπτος με τη σειρά της, το μόνο που έκανε ήταν να διατηρεί ουδέτερη στάση και να κοιτά τη δική της ασφάλεια, μέχρι να διαμορφωθεί ένα σταθερό πολιτικό κλίμα. Κατά την αρχή της δεύτερης βασιλείας του Πτολεμαίου Θ΄, μια νέα ανησυχητική δύναμη ήρθε στο προσκήνιο με την άνοδο του Βασιλιά του Πόντου, Μιθριδάτη Στ΄ του Ευπάτορα, που ήταν εγγονός του Αντίοχου Δ΄ του Επιφανούς και δεύτερος εξάδελφος του Πτολεμαίου. Το 88 π.Χ., τη χρονιά που ανέκτησε την εξουσία ο Πτολεμαίος, ο Μιθριδάτης νίκησε ένα Ρωμαίο στρατηγό στη Μικρά Ασία, εισέβαλε σε ρωμαϊκές κτήσεις στην Ασία και έστειλε μια δύναμη στην Ελλάδα, όταν η Αθήνα εναντιώθηκε στη Ρώμη.
Κάποια στιγμή ο Μιθριδάτης κατέλαβε την Κω, όπου δεκατέσσερα χρόνια πριν η Κλεοπάτρα Γ΄ είχε αποθηκεύσει έναν πτολεμαϊκό θησαυρό και είχε αφήσει τον νεαρό Πτολεμαίο Αλέξανδρο, γιο του αποθανόντος αδελφού του Πτολεμαίου Θ΄, και όπως έδειχναν τα πράγματα μοναδικό άρρενα κληρονόμο του πτολεμαϊκού θρόνου. Φυσικά το γεγονός αυτό ανησύχησε την Αυλή της Αλεξάνδρειας, η οποία ακόμη δεν ήταν σε θέση να πάρει το μέρος κάποιου στους πολέμους που μαίνονταν στη Μεσόγειο.
Η ίδια η Ρώμη υπέφερε από εσωτερικές διαμάχες, καθώς οι Ρωμαίοι ευγενείς που διοικούσαν τους στρατούς που ήρθαν να αντιμετωπίσουν τον Μιθριδάτη ήταν σε εχθρότητα με το λαϊκό κόμμα που από το 87 π.Χ. είχε αποκτήσει δύναμη με την άνοδο του πολιτικού Μάριου στη Ρώμη. Τον χειμώνα του 87 – 86 π.Χ., και ενώ ο Σύλλας πολιορκούσε την Αθήνα, ο αντιπρόσωπός του Λεύκιος Λούκουλος, έκανε την εμφάνισή του στην Αλεξάνδρεια. Ο Πτολεμαίος Θ΄ τον δέχτηκε με τιμές, αλλά αρνήθηκε να του παρέχει οποιαδήποτε βοήθεια. Ωστόσο στην Αθήνα, ο βασιλιάς έγινε αγαπητός και για έναν άλλο λόγο: γιατί βοήθησε στην ανοικοδόμηση τις πόλης μετά το πέρασμα του Σύλλα. Ο Παυσανίας διακόσια χρόνια μετά είδε στην είσοδο του Ωδείου, δύο αγάλματα, ένα του Πτολεμαίου και ένα της Βερενίκης.
Ερνστ Ρεμ
Ο Ερνστ Γιούλιους Ρεμ (Ernst Julius Günther Röhm, 28 Νοεμβρίου 1887 – 1 Ιουλίου 1934) ήταν Γερμανός αξιωματικός και σημαίνον στέλεχος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος. Ήταν ιδρυτικό στέλεχος και κύριος οργανωτής της παραστρατιωτικής οργάνωσης SA (Ες-Α, Sturmabteilung), της οποίας αργότερα έγινε ο ηγέτης. Δολοφονήθηκε το 1934 με διαταγή του Χίτλερ κατά τη «νύχτα των μεγάλων μαχαιριών».
Βιογραφία
Ο Ρεμ γεννήθηκε στο Μόναχο της Βαυαρίας στις 28 Νοεμβρίου 1887. Ήταν ένα από τα τρία παιδιά του Γιούλιους Ρεμ, υπαλλήλου των γερμανικών σιδηροδρόμων και της Έμιλι (πατρ. Μπαλτάιζερ (Emilie Baltheiser). Ολοκληρώνοντας τις βασικές σπουδές του κατατάχτηκε στον Βαυαρικό Στρατό το 1906 και δύο χρόνια αργότερα έγινε αξιωματικός. Όταν άρχισε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν υπολοχαγός και στάλθηκε με το 13ο Σύνταγμα του Βαυαρικού Στρατού στην Λωραίνη της Γαλλίας, όπου και τραυματίστηκε σοβαρά από βολιδοφόρο βλήμα (σράπνελ). Οι ουλές που του προκάλεσε το βλήμα στο πρόσωπο παρέμειναν εμφανείς και μετά την αποθεραπεία του. Το τέλος του Πολέμου τον βρήκε να υπηρετεί ως λοχαγός στο Επιτελείο της μονάδας του, όπου είχε ξεχωρίσει για τις οργανωτικές του ικανότητες, πράγμα που δεν του φαινόταν, μιας και η ιδιοσυγκρασία του ήταν του μαχητή της πρώτης γραμμής. Ο παχουλός, κοντός άνδρας με το χονδρό λαιμό, το κόκκινο πρόσωπο με τα σημάδια και τα μάτια του χοίρου ήταν ιδιαίτερα παράτολμος. Η λήξη του Πολέμου τον απογοήτευσε, όπως και πολλούς εθνικιστές Γερμανούς, πράγμα που του δημιούργησε άσβεστο μίσος για τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης και τους «Προδότες του Νοεμβρίου» που υπέγραψαν την ανακωχή.
Πραξικόπημα και αναχώρηση
Το 1923 ο Χίτλερ, με την υποστήριξη της SA αποπειράθηκε το Πραξικόπημα της μπιραρίας, το οποίο απέτυχε. Ο Ρεμ συνελήφθη, αποτάχτηκε από τον Στρατό και έμεινε επί δεκαπέντε μήνες στην φυλακή, όπου και ανέπτυξε ισχυρή φιλία με τον Χίτλερ: Ήταν ένας από τους ελάχιστους ανθρώπους που μπορούσε να του απευθύνεται στον ενικό. Ο Ρεμ αποφυλακίστηκε το 1924 και συνεργάστηκε στενά με τον Χίτλερ στην επανίδρυση του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος. Αρχικά δημιούργησαν το Frontbann, το νόμιμο υποκατάστατο της SA (που είχε τεθεί εκτός νόμου) και στη συνέχεια εξελέγη μέλος του Ράιχσταγκ ως μέλος του Εθνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Ελευθερίας (μετονομασία του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, που επίσης είχε τεθεί εκτός νόμου). Και πάλι, όμως, ανέκυψαν διαφωνίες μεταξύ Ρεμ και Χίτλερ. Ο Ρεμ παραιτήθηκε από το βουλευτικό αξίωμα το 1925 και έφυγε για τη Βολιβία, όπου εργάστηκε ως σύμβουλος στον βολιβιανό Στρατό.
Ηγέτης της SA
Αρχηγός της ανασυσταθείσης SA τοποθετήθηκε, το 1926, ο Φραντς Πφέφερ φον Σάλομον (Franz Pfeffer von Salomon). Το 1930 ο Χίτλερ ανέλαβε ο ίδιος την ηγεσία της SA, αλλάζοντας και τον τίτλο του επικεφαλής της σε "Chef des Stabes" (Αρχηγός του Επιτελείου). Απέστειλε προσωπική παράκληση στον Ρεμ να επιστρέψει και να αναλάβει Αρχηγός του Επιτελείου, πρόταση που ο Ρεμ αποδέχτηκε το 1931. Η επάνοδός του συνοδεύτηκε από ριζοσπαστικές ιδέες και φρόντισε να τοποθετήσει προσωπικούς του φίλους σε ηγετικές θέσεις. Η SA αριθμεί πλέον περίπου 1.000.000 μέλη και συνεχίζει τις οδομαχίες κατά των Κομμουνιστών και των Εβραίων. Τρομοκρατεί, επίσης, όλους τους αντιτιθέμενους στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα, κυρίως τους εκδότες, τους καθηγητές, τους πολιτικούς, τους επιχειρηματίες, αλλά και τους τοπικούς αξιωματούχους που δεν είναι συνεργάσιμοι. Συχνά, επίσης, παίρνει το μέρος των εργαζομένων που απεργούν, επιτίθεται και ξυλοκοπεί τους απεργοσπάστες και συμμετέχει σε διαδηλώσεις και πικετοφορίες. Έχει, όμως, χάσει τον αρχικό της ρόλο ως σωματοφυλακής του Ηγέτη (Φύρερ), ο οποίος ανατίθεται σε μια μικρή (αρχικά) ομάδα, η οποία τιτλοφορείται "Σουτσστάφφελ" (Schutzstaffel = Ομάδα Προστασίας) ή, συντομογραφικά, SS.
Ο Ρεμ κατηγορείται ανοικτά πλέον για ομοφυλοφιλία. Το 1931 η εφημερίδα Munchener Post δημοσιεύει επιστολές του προς ένα φίλο, στον οποίο εξομολογείται τις σεξουαλικές του σχέσεις με άνδρες. Διαπιστωμένα ομοφυλόφιλος είναι, επίσης, ο υπαρχηγός του Έντμουντ Χάινες (Edmund Heines). Το Κόμμα ισχυρίζεται ότι οι επιστολές είναι πλαστές, αλλά τα γεγονότα δεν διαψεύδονται: Ο ταγματάρχης (Gruppenführer) Καρλ Ερνστ (Karl Ernst) είναι μπράβος σε λέσχη ομοφυλόφιλων. Η ισχύς του Ρεμ, όμως, παραμένει μεγάλη: Δεν θίγεται από την ηγεσία της SA παρά το γεγονός ότι το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα αποκηρύσσει ανοικτά και με κάθε τρόπο την ομοφυλοφιλία.
Η δεύτερη επανάσταση
Το 1933 ο Χίτλερ αναλαμβάνει Καγκελάριος της Γερμανίας. Ο Ρεμ περιμένει ριζοσπαστικές αλλαγές, αύξηση της δύναμής του και επιβράβευση της Οργάνωσής του. Όμως, ο Χίτλερ έχει επιτύχει τον βασικό του στόχο, την ανάληψη της εξουσίας, και η SA είναι μια πολύ ισχυρή οργάνωση, την οποία δεν χρειάζεται πλέον. Ο Ρεμ, επιπλέον, έχει διαφορετικές αντιλήψεις από τον Χίτλερ: Ανήκει στην Σοσιαλιστική πλευρά του Κόμματος, καθώς αντιτίθεται στον καπιταλισμό, τον οποίο ταυτίζει με τους Εβραίους, και πιέζει για την εθνικοποίηση των μεγάλων επιχειρήσεων. Αρχίζει να μιλά ανοικτά πλέον για μια δεύτερη επανάσταση κατά των αντιδραστικών (όπως αποκαλούσε τα συντηρητικά μέλη του Κόμματος) και να επιζητεί την μεταχείρισή τους με τον ίδιο τρόπο που το Κόμμα αντιμετώπισε τους Κομμουνιστές και τους Σοσιαλιστές. Οι μαχητές του προέρχονται από τις φτωχότερες τάξεις και περιμένουν ένα σοσιαλιστικό πρόγραμμα. Οι ενέργειες αυτές έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που ο Ρεμ επιδιώκει: τρομοκρατούν τον επιχειρηματικό κόσμο, ο οποίος στρέφει την υποστήριξή του στον Χίτλερ. Η αρχική επιδίωξη του Ρεμ να αντικαταστήσει την Ράιχσβερ, ως τακτικό Στρατό, με την SA δεν έχει σβήσει. Η SA αριθμεί ήδη 3.000.000 μέλη και ο Ρεμ κατηγορεί τους ευγενούς καταγωγής αξιωματικούς της ως σκουριασμένους που «δεν διαπνέονται από επαναστατικό πνεύμα». Ζητά την ενσωμάτωση της Ράιχσβερ στην SA, ώστε να αποκτήσει και πάλι η Γερμανία την στρατιωτική ισχύ του παρελθόντος, μέσω ενός λαϊκού Στρατού. Ο Χίτλερ έχει την ίδια γνώμη για τους εξ επαγγέλματος στρατιωτικούς (και θα το αποδείξει κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου εκτελώντας ή αποτάσσοντας πολλούς ανώτατους αξιωματικούς), ωστόσο χρειάζεται τον Στρατό για τις μελλοντικές του βλέψεις. Όπως είναι φυσικό, ολόκληρο το Σώμα των αξιωματικών αντιτάσσεται στην πρόταση του Ρεμ, πιστεύοντας ότι η στρατιωτική τιμή και πειθαρχία θα εξαφανίζονταν, αν ο Ρεμ και η SA του αναλάμβαναν τον έλεγχο του Στρατού. Ο Χίτλερ αναγκάζεται να δηλώσει, χωρίς να το επιθυμεί εκείνη τη χρονική στιγμή, ότι οι μεν επιχειρήσεις δεν πρόκειται να εθνικοποιηθούν, ο δε Στρατός ασφαλώς θα επεκταθεί, όπως και το πολεμικό ναυτικό και η αεροπορία. Η σύγκρουση με τον Ρεμ είναι, πλέον, αναπόφευκτη.
Η σύλληψη και η δολοφονία του
Ο Χίτλερ αναθέτει το προπαγανδιστικό τμήμα της υπόθεσης εκμηδενισμού του Ρεμ στους Χίμλερ, Γκέρινγκ και Γκέμπελς. Αυτοί συλλέγουν όλες τις δημοσιευμένες ομιλίες του Ρεμ, στις οποίες εκφραζόταν κατά του Χίτλερ. Ο Χίμλερ δίνει σχετικές εντολές στους άνδρες της SS, οι οποίοι, τον Ιούνιο του 1934 και με επικεφαλής τον Ζεπ Ντίτριχ καταρτίζουν ένα κατάλογο προγραφών της ηγεσίας της SA με βάση την εικασία ότι ο Ρεμ ετοιμάζει πραξικόπημα (αποκλήθηκε Röhm Putsch). Η μυστικότητα είναι τόση, που κανείς από την ηγεσία της SA δεν αντιλαμβάνεται το παραμικρό: Στα τέλη Ιουνίου ο Ρεμ φεύγει για διακοπές στο θέρετρο Μπαντ Βίζεε (Bad Wiesee). Στις 30 του μηνός του τηλεφωνεί ο Χίτλερ και του ζητά να συγκεντρώσει εκεί - για να μη χαλάσει τις διακοπές του - τους ηγέτες της SA για μια σύσκεψη. Ο Ρεμ, ανυποψίαστος, δέχεται.
Στις 30 Ιουνίου, κατά τη διάρκεια της νύχτας, ολόκληρη η ηγεσία της SA συλλαμβάνεται και μεταφέρεται στην φυλακή Στάντελχάιμ (Stadelheim) του Μονάχου. Ο Χίτλερ έχει διατάξει, χωρίς φυσικά να διεξαχθεί κανενός είδους δίκη, το σφαγιασμό της. Ωστόσο, έχει αναστολές να περιλάβει σε αυτόν και τον παλαιό του φίλο και σύντροφο Ρεμ. Με εντολή του, ο Ταξίαρχος των SS Τέοντορ Άικε, διοικητής τότε του Στρατοπέδου συγκέντρωσης Νταχάου επισκέπτεται τον Ρεμ στο κελί του και αφήνει στο τραπεζάκι του ένα πιστόλι με μια μόνο σφαίρα, υποδεικνύοντάς του να αυτοκτονήσει. Δέκα λεπτά αργότερα επανέρχεται στο κελί και αντιμετωπίζει τον θαρραλέο σαρκασμό του Ρεμ: «Αν ο Αδόλφος θέλει να πεθάνω, ας έλθει να με σκοτώσει ο ίδιος!». Ο Ρεμ εκτελείται με πυρά αυτόματων όπλων από άνδρες της SS. Είναι 1 Ιουλίου 1934.
Η σορός του μεταφέρθηκε και ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Westfriedhof του Μονάχου. Τον αντικατέστησε στην ηγεσία της, αποδυναμωμένης πλέον, SA ο Βίκτορ Λούτσε (Viktor Lutze). Στα μέσα ενημέρωσης ο Χίτλερ παρουσιάστηκε ως υποψήφιο θύμα συνωμοσίας του Ρεμ. Στις 3 Ιουλίου η σφαγή της νύχτας των Μεγάλων Μαχαιριών νομιμοποιήθηκε ετεροχρονισμένα ως αυτοάμυνα του κράτους βάσει του Εξουσιοδοτικού Νόμου (Ermächtigungsgesetz), ενός νόμου που είχε τεθεί σε ισχύ επί Δημοκρατίας της Βαϊμάρης.
Πηγές, Αναφορές
Κατηγορία:Γερμανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τη Γερμανία Κατηγορία:Γερμανοί Ναζιστές πολιτικοί Κατηγορία:Πολιτικές δολοφονίες
Γεράσιμος Αρσένης
Ο Γεράσιμος Αρσένης (30 Μαΐου 1931 – 19 Απριλίου 2016) ήταν Έλληνας πολιτικός που διετέλεσε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και υπουργός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς το 1931. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης των ΗΠΑ (MIT), στην Οικονομική Επιστήμη. Εργάστηκε ως οικονομολόγος στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), στη Νέα Υόρκη και στη Γενεύη. Διετέλεσε διευθυντής του Τμήματος Οικονομικών Μελετών του Κέντρου Ερευνών του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) στο Παρίσι (1964-1966) και διευθυντής στον Οργανισμό του ΟΗΕ για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη (United Nations Conference on Trade and Development, UNCTAD) από το 1967 έως το 1980.
Ως διευθυντικό στέλεχος των Ηνωμένων Εθνών, ανέλαβε πρωτοβουλίες σε διεθνές επίπεδο, σε συνεργασία με διάφορες σοσιαλιστικές κυβερνήσεις, και υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της προσπάθειας για μια «Νέα Διεθνή Οικονομική Τάξη Πραγμάτων» (New International Economic Order, NIEO), μια τελικά ατελέσφορη προσπάθεια να εγκαθιδρυθεί ένα νέο και πιο προοδευτικό διεθνές οικονομικό σύστημα.
Πολιτική σταδιοδρομία
Το 1985 παραιτήθηκε από υπουργός διαφωνώντας με τον Ανδρέα Παπανδρέου σε θέματα οικονομικής πολιτικής και υπουργός Εθνικής Οικονομίας ανέλαβε ο Κώστας Σημίτης. Τον Μάρτιο του 1987 διαγράφηκε από το ΠΑΣΟΚ επειδή ασκούσε κριτική στην κυβερνητική πολιτική με ομιλίες ανά την Ελλάδα. Το ίδιο έτος ίδρυσε το Ελληνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (ΕΣΚ) το οποίο απέτυχε εκλογικά. Στο ΠΑΣΟΚ επέστρεψε το 1989.
Το 1993 με την επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία ανέλαβε υπουργός Εθνικής Άμυνας (13 Οκτωβρίου 1993 – 25 Σεπτεμβρίου 1996). Με την αποχώρηση του Ανδρέα Παπανδρέου από την πολιτική, διεκδίκησε με αξιώσεις την ηγεσία του κόμματος τον Ιανουάριο του 1996, την οποία έχασε από τον Κώστα Σημίτη. Ο Γεράσιμος Αρσένης ήταν αυτός που θεωρούνταν πιο κοντά στον Ανδρέα Παπανδρέου εκείνη την εποχή, παρά την παλαιότερη διαφωνία τους: τόσο ο ίδιος όσο και η σύζυγός του Λούκα Κατσέλη διατηρούσαν πολύ φιλικές σχέσεις με τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. Διετέλεσε υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (25 Σεπτεμβρίου 1996 – 13 Απριλίου 2000) στην κυβέρνηση Σημίτη. Οι μεταρρυθμίσεις του ήταν αμφιλεγόμενες και προκάλεσαν κύμα καταλήψεων από μαθητές λυκείου, αλλά πολλές από αυτές τελικά υιοθετήθηκαν και από τα δύο μεγάλα κόμματα. Αντικαταστάθηκε το 2000 από τον Πέτρο Ευθυμίου.
Εξελέγη βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στην εκλογική περιφέρεια Α΄ Αθήνας το 1985 και επανεξελέγη τον Απρίλιο του 1990, τον Οκτώβριο του 1993, τον Σεπτέμβριο του 1996 και τον Απρίλιο του 2000. Τον Σεπτέμβριο του 2006 κατέλαβε την βουλευτική έδρα του Κώστα Σκανδαλίδη ως πρώτος επιλαχών του ψηφοδελτίου του ΠΑΣΟΚ στην Α΄ εκλογική περιφέρεια Αθηνών μετά την παραίτηση του τελευταίου.
Ήταν παντρεμένος με τη Λούκα Κατσέλη, πρώην Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης και πρώην Υπουργό Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας (2009-2010) και προηγουμένως καθηγήτρια του Οικονομικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ήταν νομικός και οικονομολόγος και είχε τέσσερα παιδιά.
Υπόθεση ΑΓΕΤ-ΗΡΑΚΛΗΣ
Από όλους τους υπουργούς Οικονομικών της Μεταπολίτευσης, ο Αρσένης υπήρξε ο πιο αριστερός πολιτικά, και πολλές φορές ήλθε σε σύγκρουση με ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα. Πιο γνωστή ήταν η κόντρα του με την οικογένεια Τσάτσου, που ήταν ιδιοκτήτες της ΑΓΕΤ-ΗΡΑΚΛΗΣ, μιας από τις μεγαλύτερες τότε τσιμεντοβιομηχανίες στην Ευρώπη, ενώ μέλη της είχαν διατελέσει πρόεδροι του ΣΕΒ. Το 1983 τα μέλη της οικογενείας Τσάτσου απομακρύνθηκαν από τη διοίκηση της ΑΓΕΤ-ΗΡΑΚΛΗΣ, καθώς αυτή εθνικοποιήθηκε από τον Αρσένη και τον Ανδρέα Παπανδρέου. Μετά από την εθνικοποίηση, το υπουργείο Οικονομικών συνέχισε καταθέτοντας μήνυση εναντίον του Αλέξανδρου Τσάτσου και των υιών του για απάτες σχετικά με την επιχειρηματική δραστηριότητα της οικογένειας Τσάτσου. Η μήνυση οδήγησε στην άσκηση ποινικής δίωξης. Ο Αρσένης δήλωσε σχετικά με την ποινική δίωξη ότι «οι Τσάτσοι θα περάσουν τις γιορτές στην φυλακή». Αν και ο εισαγγελέας έκανε απαλλακτική πρόταση στο Συμβούλιο Πλημμελειοδικών, το τελευταίο εξέδωσε παραπεμπτικό βούλευμα διατάζοντας την απαγόρευση εξόδου από την χώρα. Οι Τσάτσοι όμως έχοντας ειδοποιηθεί νωρίτερα είχαν ήδη διαφύγει στο εξωτερικό. Η δικαστική δίωξη των Τσάτσων ατόνησε μετά την απομάκρυνση του Αρσένη από το υπουργείο το 1985 και την έλευση του Κώστα Σημίτη, και τελικά απαλλάχθηκαν από τις κατηγορίες. Παρ' όλα αυτά, δεν κατάφεραν να αποκτήσουν ξανά την ΑΓΕΤ-ΗΡΑΚΛΗΣ, η οποία παρέμεινε υπό κρατικό έλεγχο επί Ανδρέα Παπανδρέου, ενώ μετά την πτώση του ΠΑΣΟΚ, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης την ιδιωτικοποίησε πουλώντας την στην ιταλική εταιρία Calcestruzzi (Καλτσεστρούτσι). Ο Γεράσιμος Αρσένης είναι αδελφός της κορυφαίας μορφής του αντιδικτατορικού αγώνα και ηθοποιού Κίττυς Αρσένη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές διαγραφέντες Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Οικονομίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Άμυνας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Διοικητές της Τράπεζας της Ελλάδος Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 21ου αιώνα
Τζον Λε Καρρέ
Ο Τζον Λε Καρρέ (John le Carré), το πραγματικό όνομα του οποίου ήταν Ντέιβιντ Τζον Μουρ Κόρνουελ (David John Moore Cornwell, 12 Οκτωβρίου 1931 – 12 Δεκεμβρίου 2020) ήταν ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Βρετανούς μυθιστοριογράφους κατασκοπείας, πρώην συνεργάτης των μυστικών υπηρεσιών MI-5 και MI-6 και ανακριτής των φυγάδων του ανατολικού μπλοκ την περίοδο του ψυχρού πολέμου. Έγινε παγκόσμια γνωστός από το μυθιστόρημά του Ο κατάσκοπος που γύρισε από το κρύο (1963), του οποίου ακολούθησαν πολλά άλλα κατασκοπευτικής φαντασίας.
Το 2008 στον πίνακα των καλύτερων 50 Άγγλων συγγραφέων του 20ού αιώνα που συνέταξε η εφημερίδα Τάιμς του Λονδίνου κατέλαβε την 22η θέση.
Νεανικά χρόνια
Ο Τζον Λε Καρρέ γεννήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1931 στο χωριό Πουλ, στην περιοχή του Ντόρσετ, στην Αγγλία. Η μητέρα του τον εγκατέλειψε όταν ήταν πέντε ετών και ο Τζον τη συνάντησε πολύ αργότερα. Πατέρας του ήταν ο Ρίτσαρντ Κόρνουελ (1906-1975), συνταξιούχος ασφαλιστής που είχε δημιουργήσει πολλά χρέη, ενώ για διάφορες παραβατικές υποθέσεις κατέληξε και μία φορά στη φυλακή. Μικρότερη αδελφή του είναι η σημερινή ηθοποιός Σαρλότ Κόρνουελ και ετεροθαλής αδελφός του, από το δεύτερο γάμο του πατέρα του, ο Ρούπερτ Κόρνουελ που διευθύνει μια εφημερίδα.
Ο Τζον Λε Καρρέ ολοκληρώνοντας τις εγκύκλιες σπουδές στο Πέγκμπορν, στην κομητεία Μπερκσάιρ, συνέχισε στην πρότυπη σχολή Σέρμπορν, την οποία όμως εγκατέλειψε μην αντέχοντας τον αυστηρό εσωτερικό κανονισμό της.
Παράλληλη εκπαίδευση
Το 1949 σπουδάζει ξένες γλώσσες στο Πανεπιστήμιο της Βέρνης και τον επόμενο χρόνο εντάχθηκε στις αγγλικές στρατιωτικές μονάδες ασφαλείας και πληροφοριών που είχαν παράρτημα στην Αυστρία. Εκεί, μαθαίνοντας τη γερμανική γλώσσα, ανέλαβε τον τομέα ανακρίσεων των φυγάδων του Σιδηρού Παραπετάσματος. Μετά τις φιλότιμες υπηρεσίες του στην Αυστρία, το 1952 επιστρέφει στην Αγγλία και εισάγεται στο Κολέγιο Λίνκολν της Οξφόρδης, όπου ανέλαβε συνεργάτης της Εμ-Άι-φάιβ (ΜΙ-5) προκειμένου να παρακολουθεί και να παρέχει πληροφορίες για αριστερές ομάδες φοιτητών, που ενδεχομένως να είχαν συναντήσεις με Ρώσους παράγοντες. Το 1956 έλαβε το πτυχίο του και άρχισε να διδάσκει γαλλικά και γερμανικά.
Πράκτορας και συγγραφέας
Παράλληλα, είχε αναδειχθεί πλέον και αξιωματούχος της ΜΙ-5, αναλαμβάνοντας αποστολές παρακολούθησης στην ενδοχώρα. Το 1960 μετατέθηκε στην πρεσβεία της Βόννης, αναλαμβάνοντας καθήκοντα β΄ γραμματέως και στη συνέχεια στο Αμβούργο, όπου και αναλαμβάνει πρόξενος. Την ίδια αυτή εποχή ξεκινά και το συγγραφικό του έργο, με το πρώτο μυθιστόρημά του, το Πρόσκληση για τους νεκρούς (1961), να αποτελεί ένα μέρος της μέχρι τότε εμπειρίας του στο χώρο της κατασκοπείας, εμπλέκοντας φανταστική δράση Γερμανών πρακτόρων στην Αγγλία, όπου στο τέλος αποκαλύφθηκαν από τις Αρχές και συνελήφθησαν. Οι αποστολές όμως που αναλαμβάνει στο μεταξύ είναι ακόμα σοβαρότερες. Το ίδιο συμβαίνει και στο συγγραφικό του έργο με τη συγγραφή του δεύτερου Μια δολοφονία ποιότητας (1962) και με το τρίτο και επιτυχέστερο Ο κατάσκοπος που γύρισε από το κρύο (1963), λόγω της μυστικής του όμως θέσης υπογράφει με το ψευδώνυμο Τζον Λε Καρρέ (= «Ιωάννης ο τετράγωνος» στη γαλλική γλώσσα).
Απεβίωσε σε ηλικία 89 ετών.
Αρχείο
Το 2010, ο Λε Καρέ δώρισε το λογοτεχνικό του αρχείο στην Bodleian Library της Οξφόρδης. Το σύνολο υλικό από 85 κουτιά περιλάμβανε χειρόγραφα του Tinker Tailor Soldier Spy και του The Constant Gardener. Η βιβλιοθήκη φιλοξένησε μια εκδήλωση όπου παρουσιάστηκαν στο κοινό όλο το αρχείο και άλλα αντικείμενα του Λε Καρέ για να γιορτάσει την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου τον Μάρτιο του 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι μυθιστοριογράφοι Κ Κατηγορία:Βρετανοί κατάσκοποι Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος
Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (Γαλλία)
Η Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (γαλλικά: Ligue de Football Professionnel), γνωστή και ως LFP, συγκεντρώνει τις γαλλικές και μονεγασκικές ομάδες με επαγγελματικό καταστατικό, είτις τις 20 ομάδες της Λιγκ 1 και τις 20 ομάδες της Λιγκ 2. Διαχειρίζεται, υπό την Γαλλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (FFF), τα πρωταθλήματα Γαλλάις της Λιγκ 1 και της Λιγκ 2, καθώς και το Λιγκ Καπ. Μετά τις συμφωνίες που υπεγράφησαν μεταξύ της Ενώσεως και της FFF στις αρχές Ιουλίου του 2005, η Ένωση ασχολείται, πλέον, επίσης με τις εθνικές ομάδες νέων της Γαλλίας (όλες οι ηλικιακές κατηγορίες, πλην της Ανδρών), αλλά και με τις Εθνικές Ομάδες Γυναικών (συμπεριλαμβανομένων όλων των ηλικιακών κατηγοριών).
Ιστορία
Οι καταβολές της Ενώσεως φτάνουν ως την Απελευθέρωση της Γαλλίας μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πριν από τον πόλεμο, επρόκειτο για μια απλή επιτροπή της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου η οποία ήταν υπεύθυνη του ελέγχουν των συλλόγων που είχαν σχετική άδεια να παράσχουν αμοιβή στους παίκτες τους. Επρόκειτο για την « Επιτροπή του Επαγγελματικού Πρωταθλήματος Γαλλίας » πρόεδρος της οποίας ήταν ο Εμανουέλ Γκαμπαρντελά. Επίσης, μια άλλη επιτροπή της Ομοσπονδία είχε τον ρόλο της παρακολούθησης της πορείας των επαγγελματιών ποδοσφαιριστών. Αυτή ήταν η « Επιτροπή Αξιολόγησης και Καταστατικού των Επαγγελματιών Ποδοσφαιριστών » πρόεδρος της οποίας ήταν ο Γκαμπριέλ Ανό. Από την δεκαετία του 1930, οι επαγγελματικοί σύλλογοι επιχείρησαν την δημιουργία δικού τους ανεξάρτητου οργανισμού, όμως η Ομοσπονδία απέρριψε κατόπιν σχετικού ψηφίσματος αριθμό φορών την σχετική μορφή σχίσματος. Έτσι, η « Ένωση Ερασιτεχνικών Σωματείων Χρησιμοποιούντων Επαγγελματιών Ποδοσφαιριστών » που είχε ιδρυθεί στις 23 Οκτωβρίου 1932, παρέμεινε αδρανής, μετά την απόρριψη της Ομοσπονδίας.
Η Ομοσπονδία, ωστόσο, δεν παραιτήθηκε των θέσεών της με την απελευθέρωση, αντιθέτως διατηρήθηκε για καιρό αντιπαλότητα μεταξύ της Ομοσπονδίας και της Ένωσης. Ωστόσο, δύο πρόεδροι της Ένωσης διετέλεσαν επίσης και πρόεδροι της FFF : ο Εμανουέλ Γκαμπαρντελά, ο οποίος κατείχε αυτά τα δύο αξιώματα από το 1949 έως τον θάνατό του 1953, ενώ στη συνέχεια ήταν ο Αντουάν Κιαρισολί, επίσης κάτοχος των δύο αυτών αξιωμάτων το διάστημα μεταξύ 1963 και 1967. Το δίδυμο Σαστρ-Σαντούλ κατάφερε να επαναφέρει την συμφιλίωση μεταξύ των δύο αυτών οργανισμών οι οποίοι έκαναν αμοιβαίες υποχωρήσεις, το 1970, ώστε να γεφυρωθεί το χάσμα που υπήρχε από το 1932 μεταξύ ερασιτεχνικού και επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Η Ένωση δεν μπορούσε, πλέον, να επιλέγει τα μέλη της όπως συνέβαινε κατά το παρελθόν, αλλά όφειλε να σέβεται τα αγωνιστικά αποτελέσματα. Οι επαγγελματικοί σύλλογοι προέρχονταν από μια καταστροφική δεκαετία, την δεκαετία του 1960, η οποία είχε προκαλέσει βαθύτατα πλήγματα στους ίδιους τους θεσμούς του γαλλικού ποδοσφαίρου. Όταν σε διάστημα μικρότερο των δέκα ετών αφανίζονταν οικονομικά σωματεία όπως οι ΡΚ Παρί, η Σταντ Φρανσαί, η ΚΑ Παρί, η ΡΚ Λανς, η Λιλ ΟΣΚ, η ΣΟ Μονπελιέ, οι οποίες ήταν και τα σημαντικότερα "θύματα" εκείνης της περιόδου, η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης δεν ήταν πολύ μακριά. Τα οικονομικά των γαλλικών συλλόγων βρίσκονταν τότε στο χειρότερό τους επίπεδο, ενώ η αδυναμία προσέλκυσης θεατών στις αναμετρήσεις ήταν εμφανής (μεταξύ 7 και 9000 θεατές κατά μέσο όρο στην Α΄ Κατηγορία).
Στηριζόμενη σήμερα στα έσοδα από τα τηλεοπτικά δικαιώματα, η Ένωση κατάφερε να βελτιώσει την εικόνα της, παρά κάποια προβλήματα που πηγάζουν από την δομή των οργάνων της, όπου συχνά βρίσκονται μαζί αντίπαλες παρατάξεις. Μετά την σημαντική, ως προς το έργο της, προεδρία του Ζαν Σαντούλ, η πλέον σημαντική προεδρική θητεία υπήρξε αυτή του Νοέλ Λε Γκραέ. Με τον κίνδυνο να θεωρηθεί ως συντηρητικός, ο πρόεδρος Λε Γκραέ ακολούθησε μια σοβαρή πολιτική όσον αφορά το κομμάτι της μείωσης των χρεών, βοηθώντας το γαλλικό ποδόσφαιρο να περάσει την δύσκολη περίοδο των δεκαετιών του 80 και του 90 χωρίς πολλές απώλειες. Σήμερα, προς αποφυγή παρομοίως καταστάσεων, έχει συστηθεί η DNCG, ελεγκτική υπηρεσία των οικονομικών των συλλόγων. Ώστε να αποκτήσει κύρος και αναγνώριση μεταξύ των συλλόγων η συγκεκριμένη υπηρεσία, ξεκίνησε διαδικασία δικαστικού υποβιβασμού αριθμού συλλόγων πριν από την εκκίνηση της εκάστοτε σεζόν στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Έκτοτε, κάθε σύλλογος έχει συνείδηση της σημασίας του ελέγχου που διενεργείται από την DNCG.
Η Ένωση διαχειρίζεται τα δύο επαγγελματικά πρωταθλήματα της Λιγκ 1 και της Λιγκ 2, ενώ διαχειρίζεται, επίσης, και μια νοκ-άουτ διοργάνωση : το Λιγκ Καπ. Ο θεσμός αυτός, δημιουργημένος σύμφωνα με το αγγλικό μοντέλο φέρνει μεταξύ τους αντιμέτωπες μονάχα τις ομάδες-μέλη της Ενώσεως, δηλαδή όλα τα επαγγελματικά σωματεία. Ιδιαιτέρως ανταγωνιστικό, επισκιάζει, ολίγο, το Κύπελλο Γαλλίας, το οποίο διοργανώνεται υπό την Ομοσπονδία.
Η Ένωση έχει ως νυν πρόεδρό της τον Φρεντερίκ Τιριέ. Ωθούμενη από τα ισχυρά οικονομικά κεφάλαια που είναι παρόντα στο γαλλικό ποδόσφαιρο και απέναντι στην αδυναμία πρότασης σοβαρής πολιτικής από μέρους της Ομοσπονδίας, η Ένωση πήρε από μόνη της την απόφαση να ενταχθεί στην Συσπείρωση Ευρωπαϊκών Επαγγελματικών Ενώσεων, η οποία ωστόσο δεν έχει αναγνωριστεί ακόμη από την FIFA και την FFF.
Οι συμφωνίες που υπεγράφησαν μεταξύ της Ενώσεως και της FFF στις αρχές Ιουλίου του 2005, προέβλεπαν ότι η Ένωση θα ασχολείτο, πλέον, και με τις Εθνικές Ομάδες Γαλλίας Νέων (όλες πλην της Ανδρών) και, ακόμα πιο εντυπωσιακό, με όλες τις Εθνικές Ομάδες Γαλλίας Γυναικών (συμπεριλαμβανομένων αυτής των ενηλίκων). Η συμφωνία αυτή επετεύχθη ως αποζημίωση για την καταβολή μεγάλου χρηματικού ποσού από την LFP στην FFF, το οποίο προερχόταν από τα τηλεοπτικά δικαιώματα (5 % των δικαιωμάτων στα οποία πρέπει να προστεθεί και ένα 5 % που πηγάζει από τον νόμο Μπυφέ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Γαλλία
Σαμάς σουμ ουκίν
Ο Σαμάς σουμ ουκίν υπήρξε Ασσύριος βασιλιάς της Βαβυλώνας (669 – 648 π.Χ.) δεύτερος γιος του βασιλιά της Ασσυρίας Εσαραδδών τοποθετήθηκε από τον πατέρα του ισόβιος κυβερνήτης της Βαβυλώνας, μετά τον πρόωρο θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του Σίν ιντινά απλά (672 π.χ.) διάδοχος στον Ασσυριακό θρόνο ορίστηκε ο μικρότερος αδελφός του Ασσουρμπανιπάλ. Ο πατέρας του βασιλιάς Εσαρραδών πέθανε αιφνίδια σε μια εκστρατεία του στην Αίγυπτο (669 π.χ.), η διαδοχή δόθηκε τελικά στον μικρότερο γιο του Ασσουρνασιρπάλ χάρη στην φανατική υποστήριξη που είχε στο πρόσωπο του η γιαγιά του Νακί α ζακουτού σύζυγος του Σενναχειρείμ κάτι που δυσαρέστησε έντονα τον Σαμάς σουμ ουκίν όπως θα φανεί στην συνέχεια. Ο Σαμάς σουμ ουκίν παρ'όλα αυτά διατήρησε στην Βαβυλώνα μιά σχετική ανεξαρτησία και πήρε τον τίτλο του βασιλιά της πόλης τον οποίο είχε όσο ζούσε ο πατέρας του, για 16 περίπου χρόνια στάθηκε πιστός χωρίς να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στον μικρότερο αδελφό του. Το (652 π.χ.) εξεγέρθηκε για άγνωστους λόγους, αμέσως συγκεντρώθηκαν γύρω του όλοι οι καταπιεσμένοι λαοί από την αυταρχικότητα του Σαρδανάπαλου όπως οι Χαλδαίαοι, οι Ελαμίτες, οι Αμορραίοι και οι Άραβες για να τον υποστηρίξουν. Ο Ασσουρμπανιπάλ ήρθε με στρατό από την Νινευή πνίγοντας την επανάσταση στο αίμα με πρωτοφανή στα χρονικά βιαιότητα οι αρχαίοι συγγραφείς μιλάνε ακόμα και για κανιβαλισμό, ο ίδιος ο Σαμάς σουμ ουκίν βρήκε τον θάνατο από την φωτιά που ξέσπασε στα ανάκτορα (648 π.χ.), ο Σαρδανάπαλος πριν επιστρέψει στην Νινευή όρισε νέο βασιλιά υποτελή του στην Βαβυλώνα τον Κανδαλανού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασσυρία Κατηγορία:Βασιλείς της Βαβυλώνας Κατηγορία:Βασιλείς του Σύμπαντος
Γιουσάφ Ραζά Γκιλάνι
Ο Γιουσάφ Ραζά Γκιλάνι (Makhdoom Syed Yousaf Raza Gillani), στην ουρντού:  مخدوم سيد يوسف رضا گیلانى , ήταν ο 26ος Πρωθυπουργός του Πακιστάν (2008-2012). Διετέλεσε επίσης Πρόεδρος της Βουλής (1993-1997), Ομοσπονδιακός Υπουργός (1985-1986) και αντιπρόεδρος του Πακιστανικού Κόμματος του Λαού.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 9 Ιουνίου του 1952 στο Καράτσι και κατάγεται από οικογένεια πολιτικών. Έλαβε τη στοιχειώδη εκπαίδευση στο Σχολείο Σεντ Μαίρη και στο Λα Σαλ. Το 1970 πήρε το Μπάτσελορ στις Καλές Τέχνες και αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο του Παντζάμπ το 1976.
Πολιτική καριέρα
Ο Γκιλάνι ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα από τον Πακιστανικό Μουσουλμανικό Σύνδεσμο, επί στρατιωτικού νόμου, που είχε κηρύξει ο Ζία Ουλ Χακ. Υπήρξε υπουργός στην τρίχρονη κυβέρνηση του Πρωθυπουργού Μουχάμεντ Χαν Τζουνέτζο. Από τον Απρίλιο του 1985 ως τον Ιανουάριο του 1986 ήταν Υπουργός Δημοσίων Έργων και από τον Ιανουάριο ως το Δεκέμβριο του 1986 χρημάτισε Υπουργός Σιδηροδρόμων.
Έγινε μέλος του Λαϊκού Κόμματος του Πακιστάν το 1988. Επί πρωθυπουργίας της Μπεναζίρ Μπούτο (1988-1990), ο Γκιλάνι υπηρέτησε στο Υπουργείο Τουρισμού (1989-90) και ξανά στο Υπουργείο Δημοσίων Έργων, από τον Ιανουάριο του 1990 ως και τον Αύγουστο του ισίου έτους.
Στην περίοδο της κυβέρνησης Μπεναζίρ Μπούτο της περιόδου 1993-1996, εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής, αξίωμα που διατήρησε ως το 1997.
Εξελέγη επανειλημμένα βουλευτής στην περιφέρεια του Μουλτάν. Στις βουλευτικές εκλογές του 2008 κέρδισε τον ηγέτη του Μουσουλμανικού Συνδέσμου του Πακιστάν, (PML-Q) Σικαντάρ Χαγιάτ Μποσάν.
Φυλάκιση
Στις 11 Φεβρουαρίου του 2001 ο Γκιλάνι φυλακίστηκε και κατηγορήθηκε για διαφθορά και κακή διαχείριση όταν ήταν Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης. Καταδικάστηκε για διαφθορά και εξέτισε σχεδόν έξι χρόνια στη φυλακή.
Έπειτα από φωνές διαμαρτυρίας για τη μεθοδευμένη φυλάκισή του, ο Γκιλάνι απελευθερώθηκε τον Οκτώβριο του 2006.
Πρωθυπουργία
Ο πολιτικός γνωστοποίησε την υποψηφιότητά του για το αξίωμα του Πρωθυπουργού, στις 22 Μαρτίου του 2008. Στις 24 Μαρτίου του 2008 ο Γκιλάνι εξελέγη στην πρωθυπουργία από το Κοινοβούλιο, νικώντας τον αντίπαλό του, Τσοντρί Περβέζ Ελάσι, από το κόμμα PML (Q), με 264 υπέρ έναντι 42 κατά. Την επομένη, ο Γκιλάνι ανέλαβε την πρωθυπουργία. Η κυβέρνηση συνασπισμού ορκίστηκε στις 31 Μαρτίου του 2008. Το φθινόπωρο του ιδίου έτους ο Γκιλάνι διέφυγε δολοφονικής απόπειρας. Την ευθύνη για τη δολοφονία ανέλαβαν οι Ταλιμπάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Πακιστάν
Βραβεία Γκράμι του 1995
Βραβεία Γκράμι του 1995
Νικητές των Βραβείων:
Bill Bottrell (παραγωγός) & Sheryl Crow για το "All I Wanna Do"
David Kahne (παραγωγός) & Tony Bennett για το MTV Unplugged
Bruce Springsteen (τραγουδοποιός) για το "Streets of Philadelphia"
Sheryl Crow
Εναλλακτική Μουσική
Green Day για το Dookie
Blues
Eric Clapton για το From the Cradle
Pops Staples για το Father Father
Παιδικά
Ted Kryczko, Randy Thornton (παραγωγοί) & Robert Guillaume για το The Lion King Read-Along
Κλασική Μουσική
Pierre Boulez (διευθυντής ορχήστρας) & the Chicago Symphony Orchestra για το Bartók: Concerto για το Orchestra ; Four Orchestral Pieces, Op. 12
Cecilia Bartoli για το The Impatient Lover - Italian Songs by Beethoven, Schubert, Mozart
Martin Sauer (παραγωγός), Kent Nagano (διευθυντής ορχήστρας), Kenn Chester, Jerry Hadley, Samuel Ramey, Cheryl Studer, & the Orchestre of Opera De Lyon & Chorus για το Floyd: Susannah
John Eliot Gardiner (διευθυντής χορωδίας), the Monteverdi Choir & the Orchestre Révolutionnaire et Romantique για το Berlioz: Messe Solennelle
David Zinman (διευθυντής ορχήστρας), Yo-Yo Ma & the Baltimore Orchestra for The New York Album - Works of Albert, Bartók & Bloch
Daniel Barenboim, Dale Clevenger, Larry Combs, Daniele Damiano, Hansjorg Schellenberger & the Berlin Philharmonic για το Beethoven/Mozart: Quintets (Chicago-Berlin)
Stephen Albert (Συνθέτης), David Zinman (διευθυντής ορχήστρας) & Yo-Yo Ma για το Albert:Cello Concerto
Karl-August Naegler (παραγωγός), Pierre Boulez (διευθυντής ορχήστρας) & the Chicago Symphony Orchestra για το Bartók: Concerto για το Ορχήστρα; Four Orchestral Pieces, Op. 12
Σύνθεση και Διευθέτηση
Michael Brecker (Συνθέτης) για το "African Skies"
Bruce Springsteen (τραγουδοποιός) για το "Streets of Philadelphia"
John Williams (Συνθέτης) για το Schindler's List
Dave Grusin (διευθετητής) για το "Three Cowboy Songs"
Hans Zimmer & Lebo Morake (διευθετητήςs) για το "Circle of Life" σε ερμηνεία Carmen Twillie
Κάντρι Μουσικής
Mary Chapin Carpenter για το "Shut Up and Kiss Me"
Vince Gill για το "When Love Finds You"
Asleep at the Wheel & Lyle Lovett για το "Blues για το Dixie"
Aaron Neville & Trisha Yearwood για το "I Fall to Pieces"
Chet Atkins για το "Young Thing"
Gary Baker & Frank J. Myers για το "I Swear"" σε ερμηνεία John Michael Montgomery
Mary Chapin Carpenter για το Stones in the Road
Jerry Douglas & Tut Taylor (παραγωγοί) για το The Great Dobro Sessions σε ερμηνεία διαφόρων καλλιτεχνών
Folk
Bob Dylan για το World Gone Wrong
Johnny Cash για το American Albums
Gospel
Andrae Crouch για το Mercy
Petra για το Wake-Up Call
Albertina Walker για το Songs of the Church - Live in Memphis
Take 6 για το Join the Band
Alison Krauss & The Cox Family για το I Know Who Holds Tomorrow
Milton Brunson (διευθυντής χορωδίας) για το Through God's Eyes σε ερμηνεία the Thompson Community Singers Hezekiah Walker (διευθυντής χορωδίας) για το Live in Atlanta at Morehouse College σε ερμηνεία the Love Fellowship Crusade Choir
Ιστορικά
Michael Lang (παραγωγός) για το The Complete Ella Fitzgerald Song Books on Verve
Τζαζ
Benny Carter για το "Prelude to a Kiss"
Ron Carter, Herbie Hancock, Wallace Roney, Wayne Shorter & Tony Williams για το A Tribute to Miles
McCoy Tyner για το "Journey"
Etta James για το Mystery Lady - Songs of Billie Holiday
The Brecker Brothers για το "Out of the Loop"
Arturo Sandoval για το "Danzon"
Latin
Vikki Carr για το "Recuerdo a Javier Solis"
Μουσικής Παράστασης
Phil Ramone (παραγωγός), Stephen Sondheim (Συνθέτης & στιχουργός) & οι αρχικοί συντελεστές για το Passion
Βιντεοκλίπ
Cean Chaffin (παραγωγός), David Fincher (σκηνοθέτης) & The Rolling Stones για το "Love is Strong"
Ned O'Hanlon, Rocky Oldham (παραγωγοί), David Mallet (σκηνοθέτης) & U2 για το Zoo TV - Live Από το Sidney
New Age
Paul Winter για το Prayer για το the Wild Things
Συσκευασία και Σημειώσεις
Buddy Jackson (σχεδιαστής) για το Tribute to the Music of Bob Wills & the Texas Playboys σε ερμηνεία Asleep at the Wheel
Chris Thompson (σχεδιαστής) για το The Complete Ella Fitzgerald Songbooks σε ερμηνεία Ella Fitzgerald
Dan Morgenstern & Loren Schoenberg (συγγραφείς σημειώσεων) για το Louis Armstrong - Portrait of The Artist as a Young Man 1923-1934 σε ερμηνεία Louis Armstrong
Polka
Walter Ostanek για το Music and Friends σε ερμηνεία the Walter Ostanek Band
Ποπ
Sheryl Crow για το "All I Wanna Do"
Elton John για το "Can You Feel the Love Tonight"
All-4-One για το "I Swear"
Al Green & Lyle Lovett για το "Funny How Time Slips Away"
Booker T & the MG's για το "Cruisin' "
Bonnie Raitt για το Longing in Their Hearts
Παραγωγή και μηχανική επεξεργασία ήχου
Ed Cherney (μηχανικός ήχου) για το Longing in Their Hearts σε ερμηνεία Bonnie Raitt William Hoekstra (μηχανικός ήχου), Leonard Slatkin (διευθυντής ορχήστρας) & the Saint Louis Symphony Orchestra για το Copland: Music για το Films (The Red Pony, Our Town, Etc.)
Don Was
Andrew Cornall
R&B
Toni Braxton για το "Breathe Again"
Babyface για το "When Can I See You"
Boyz II Men για το "I'll Make Love to You"
Babyface (τραγουδοποιός) για το "I'll Make Love to You" σε ερμηνεία Boyz II Men
Boyz II Men για το II
Rap
Queen Latifah για το "U.N.I.T.Y."
Reggae
Bunny Wailer για το Crucial! Roots Classics
Rock
Aerosmith για το "Crazy"
Pink Floyd για το "Marooned"
Soundgarden για το "Black Hole Sun"
Soundgarden για το "Spoonman"
Bruce Springsteen (τραγουδοποιός) για το "Streets of Philadelphia"
The Rolling Stones για το Voodoo Lounge
Προφορικός Λόγος
Henry Rollins για το Get in the Van - On the Road With Black Flag
Sam Kinison για το Live From Hell
Trad Ποπ
Tony Bennett για το MTV Unplugged
Παγκόσμια
Ry Cooder & Ali Farka Toure για το Talking Timbuktu
Κατηγορία:Τελετές Βραβείων Γκράμι
Λάνα Ντελ Ρέι
Η Ελίζαμπεθ Γούλριτζ Γκραντ (αγγλικά: Elizabeth Woolridge Grant, γενν. 21 Ιουνίου 1985, Νέα Υόρκη), γνωστή με το καλλιτεχνικό όνομα Λάνα Ντελ Ρέι, είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια, τραγουδοποιός και ποιήτρια. Θεωρείται ευρέως από τις σημαντικότερες καλλιτέχνιδες της σύγχρονης μουσικής. Γι' αυτό, της έχει δοθεί το προσωνύμιο "Βασίλισσα της Εναλλακτικής Μουσικής". Το δεύτερο studio album της, δηλαδή η πρώτη της μεγάλη επιτυχία, Born To Die, κυκλοφόρησε το 2012. Πήγε νούμερο δύο στην Αμερική και ήταν το τρίτο πιο ευπώλητο άλμπουμ το 2012. Τα σινγκλ του άλμπουμ (Summertime sadness, Video Games, Blue Jeans, Born to Die, National Anthem) έγιναν επιτυχίες και κατέκτησαν τα τσαρτ. Το τρίτο studio album της, Ultraviolence, κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2014 και έκανε το ντεμπούτο του στο νούμερο ένα στο Billboard 200. Ακολούθησαν το Honeymoon (2015) και τo Lust For Life (2017). Το 2019 κυκλοφόρησε το Norman Fucking Rockwell!, ένα από τα καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών, σύμφωνα με το Rolling Stone, το οποίο υπήρξε υποψήφιο για Γκράμι. Το 2020 εξέδωσε το πρώτο της βιβλίο ποίησης, το Violet Bent Backwards Over the Grass. Το 2021 κυκλοφόρησε δύο άλμπουμ: το Chemtrails Over The Country Club και το Blue Banisters. Το 2023 κυκλοφόρησε το νέο της άλμπουμ, Did You Know That There's A Tunnel Under Ocean Blvd.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Νέα Υόρκη, στις 21 Ιουνίου 1985. Γονείς της είναι η Patricia Ann "Pat" (Hill) και ο Robert England Grant, Jr. Έχει δύο αδέλφια, ένα αδελφό και μία αδελφή, η οποία είναι φωτογράφος και εργάζονται μαζί. Είναι αρραβωνιασμένη με τον Evan Winiker. Μεγάλωσε στο Λέικ Πλάσιντ μέχρι τα 15 της και μετά στάλθηκε σε ένα οικοτροφείο στο Κονέκτικατ για τρία χρόνια, για να αντιμετωπίσει την εξάρτηση της από το αλκοόλ. Μετά την αποφοίτησή της από το γυμνάσιο, έγινε δεκτή στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης στο Geneseo, αλλά αποφάσισε να μην φοιτήσει εκεί. Πήγε να ζήσει για ένα χρόνο με τους θείους της, στο Λονγκ Άιλαντ, όπου εργαζόταν ως σερβιτόρα. Το ακόλουθο φθινόπωρο, άρχισε να φοιτά στο Πανεπιστήμιο Fordham, μελετώντας τον κλάδο της φιλοσοφίας, γνωστό ως μεταφυσική, γιατί όπως είπε: «Γεφύρωνε το χάσμα μεταξύ του Θεού και της επιστήμης. Η τεχνολογία θα μπορούσε να μας φέρει πιο κοντά στο να ανακαλύψουμε από πού ήρθαμε και γιατί». Έζησε στο Μπρονξ για τέσσερα χρόνια και στο Μπρούκλιν για άλλα τέσσερα.