cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κόιντος Τύλλιος Κικέρων
Βιογραφικά στοιχεία
Εξελέγη αγορανόμος (Aedilis) το 66 π.Χ. και πραίτορας το 62 π.Χ., κατόπιν έπαρχος της επαρχίας της Ασίας για τρία έτη (61 – 59 π.Χ.). Στους πολέμους που διεξήγαγε ο Ιούλιος Καίσαρ συμμετείχε ως λεγάτος. Συνόδευσε μάλιστα τον Καίσαρα στη δεύτερη εκστρατεία του στη Βρετανία το 54 π.Χ. Τέλος υπηρέτησε ως λεγάτος υπό τον αδελφό του στην Κιλικία το 51 π.Χ. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου που ακολούθησε πήρε το μέρος της παράταξης του Πομπήιου, ωστόσο αργότερα ο Καίσαρ τον συγχώρεσε.
Την περίοδο που η Δεύτερη Τριανδρία ξεκινούσε τους δικούς της πολέμους, εκείνος, ο αδελφός του και ο γιος του, αποτέλεσαν θύματα προγραφών. Έτσι εγκατέλειψε την εστία του, όπως και ο αδελφός του, Μάρκος. Ωστόσο χρειάστηκε να επιστρέψει για λίγο σπίτι προκειμένου να πάρει κάποια χρήματα που του ήταν απαραίτητα στο ταξίδι. Ο γιος του τον έκρυψε και παρόλο που βασανίστηκε δεν αποκάλυψε την τοποθεσία. Όταν ο Κόιντος το έμαθε παραδόθηκε σε μια προσπάθεια να σώσει το γιο του. Εντούτοις, τόσο ο ίδιος, όσο και ο γιος και ο αδελφός του Μάρκος, τελικά βρήκαν το θάνατο, θύματα των προγραφών.
Προσωπικότητα και σχέση με τον αδελφό του
Ο Κόιντος ήταν γενναίος στρατιωτικός που ενέπνεε σεβασμό για τις ηγετικές του ικανότητες. Σε κάποια κρίσιμη στιγμή στους πολέμους στη Γαλατία ανασύνταξε τη λεγεώνα του και διέσωσε μια φαινομενικά χαμένη θέση. Για το λόγο αυτό έλαβε έπαινο από τον Καίσαρα, καθώς και αναφορά στα απομνημονεύματά του:
''Ciceronem pro eius merito legionemque collaudat. (Επαίνεσε πολύ τον Κικέρωνα και τους άνδρες του, όπως τους άξιζε.)''
Από την άλλη πλευρά ο Κόιντος ήταν εξαιρετικά τίμιος άνθρωπος, ακόμη και κατά τη θητεία του ως έπαρχος, θέση από την οποία άλλοι πολίτες συγκέντρωναν χωρίς αιδώ τεράστια ποσά για την προσωπική τους περιουσία. Επίσης ήταν ιδιαίτερα μορφωμένος, έχοντας μελετήσει πολλές ελληνικές τραγωδίες, κι έχοντας γράψει ορισμένες κι ο ίδιος.
Συγγραφικό έργο
Με την ιδιότητα του συγγραφέα ο Κόιντος Κικέρων συνέγραψε κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Γαλατία τέσσερις τραγωδίες ελληνικού στυλ. Οι τρεις από αυτές είχαν τους τίτλους «Τιρωάς», «Εριγώνης» και «Ηλέκτρα». Σήμερα δεν διασώζεται καμία. Επίσης έγραψε πολλά ποιήματα κατά τη διάρκεια της δεύτερης εκστρατείας του Καίσαρα στη Βρετανία, τρεις επιστολές στον Τίρωνα (σωζόμενες) και μια τέταρτη στον αδελφό του. Το μακρύ γράμμα «Commentariolum Petitionis» (Μικρό εγχειρίδιο για ψηφοθηρία) επίσης σώζεται, αν και η αυθεντικότητά του είναι υπό αμφισβήτηση. Παρόλα αυτά αποτελεί χρήσιμη πηγή για την πολιτική ζωή την εποχή του Κικέρωνα.
Παραπομπές
Κικερων Κοιντος Κικερων Κοιντος
Τουρκμενική γλώσσα
Η Τουρκμενική (Türkmençe, türkmen dili, түркменче, түркмен дили, تورکمهن تیلی ,تورکمهنچه), είναι τουρκική γλώσσα που ομιλείται από 3,5 εκατομμύρια ανθρώπους στο Τουρκμενιστάν, από περίπου 2 εκατομμύρια ανθρώπους στο Ιράν και από 1,5 εκατομμύρια ανθρώπους στο βορειοδυτικό Αφγανιστάν.
Ταξινόμηση
Τα Τουρκμενικά είναι μέλος του ανατολικού κλάδου Ογκούζ των τουρκικών γλωσσών. Οι πιο συγγενικές γλώσσες είναι τα Τουρκικά και τα Αζερμπαϊτζανικά και παρουσιάζουν υψηλό βαθμό αμοιβαίας κατανόησης.
Τα Τουρκμενικά έχουν φωνηεντική αρμονία, είναι συγκολλητικά και δεν έχουν γραμματικό γένος. Η σειρά των λέξεων είναι υποκείμενο-αντικείμενο-ρήμα.
Τα γραπτά Τουρκμενικά βασίζονται στην διάλεκτο Τέκε. Οι άλλοι διάλεκτοι είναι οι Νοχούρλι, Γιομούντ, Ενέουλι, Χασάρλι, Νερεζίμ, Γκεκλέν, Σαλύρ, Σαρύκ, Αρσάρι και Τσοβντούρ. Η ρωσική διάλεκτος είναι η Τρουκμενική. Μερικές φορές, η διάλεκτος Τέκε (ειδικά στο Αφγανιστάν) αναφέρεται ως Τσαγκατάι, αλλά όλες οι τουρκμενικές διαλέκτοι έχουν μια περιορισμένη επιρροή από τα κλασικά Τσαγκατάι.
Σύστημα γραφής
Επισήμως, τα Τουρκμενικά γράφονται με το "Täze Elipbiý", μετάφραση "Νέο Αλφάβητο", το οποίο βασίζεται στο λατινικό αλφάβητο. Ωστόσο, τα παλιά Σοβιετικά Κυριλλικά είναι σε ευρεία χρήση. Πολλά πολιτικά κόμματα χρησιμοποιούν τα κυριλλικά σε ιστοσελίδες και εκδόσεις, σε σχέση με την απολυταρχική κυβέρνηση του Σαπαρμουράτ Νιγιαζόφ που είχε δημιουργήσει το σημερινό λατινικό αλφάβητο.
Πριν το 1929 γράφονταν με το Αραβικό αλφάβητο. Το 1929-38 το λατινικό το αντικατέστησε, αλλά το κυριλλικό χρησιμοποιήθηκε την περίοδο 1938-91. Από το 1991 εισήχθη το νέο και σημερινό λατινικό αλφάβητο. Συνηθιζόταν να είχε μερικά ασυνήθιστα γράμματα, όπως το σύμβολο της λίρας, του δολαρίου, του σεντ και του γιεν, που χρησιμοποιείται και στο καζακικό κυριλλικό.
Βιβλιογραφία
Ο κορυφαίος τουρκμένος ποιητής είναι ο Μαγκτιμούλι Πιράγκι, που έγραψε τον 18ο αιώνα. Η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι ένα μεταβατικό στάδιο στα Τσαγκατάι με τα σύγχρονα τουρκμενικά.
Αριθμοί
Για τους αριθμούς 11-19 είναι σαν να λέει δέκα ένα, δέκα δύο, δεκατρία και ούτω καθεξής.
Χρώματα
μαύρο - gara | μπλε - gök | καφέ - goňur, mele | γκρι - çal | πράσινο - ýaşyl | πορτοκαλί - narynç, mämişi | ροζ - gülgün | μωβ - benewşe, melewşe | κόκκινο - gyzyl | λευκό - ak | κίτρινο - sary
Γλωσσικές δυσκολίες
Μιλάτε αγγλικά; - Siz iňlis dilinde gepleýärsiňizmi; |Δεν μιλάω τουρκμενικά - Men türkmen dilinde geplemeýärin Τι σημαίνει; - munuň manysy näme?
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγκολλητικές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες του Ιράν Κατηγορία:Γλώσσες της Ρωσίας Κατηγορία:Γλώσσες της Τουρκίας Κατηγορία:Γλώσσες του Τουρκμενιστάν Κατηγορία:Τουρκικές γλώσσες
Βασίλειος Σκουρής
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1948 στη Θεσσαλονίκη και αποφοίτησε από τη Γερμανική Σχολή Θεσσαλονίκης. Το 1970 αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Αμβούργου. Από το 1972 μέχρι το 1977 υπηρέτησε αρχικώς ως βοηθός και κατόπιν ως επιμελητής στην έδρα που κατείχε ο καθηγητής Karl August Bettermann. Το 1973 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ της νομικής με την διάκριση «Magna cum Laude» και το 1978 υφηγητής του Συνταγματικού και Διοικητικού Δικαίου της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Αμβούργου.
Μετά από θητεία ως καθηγητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο του Bielefeld της Γερμανίας, εξελέγη καθηγητής δημοσίου δικαίου στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, ενώ έχει διατελέσει υπουργός Εσωτερικών στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Γρίβα (1989) και υπηρεσιακός υπουργός Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης στην κυβέρνηση Σημίτη 1996. Στις 7 Οκτωβρίου 2003 επελέγη για τη θέση του προέδρου του δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Το 2006 και το 2009 ανανεώθηκε η θητεία του και διήρκεσε μέχρι το 2015.
Κατέχει τη θέση του Προέδρου ΔΣ του Κέντρου Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Οικονομικού Δικαίου της Θεσσαλονίκης από το 1999. Από το Νοέμβριο του 2010 αποτελεί επίσης αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Τον Νοέμβριο του 2011 εμφανίστηκε ως ένας από τους υποψηφίους για τη θέση του πρωθυπουργού στη νέα μεταβατική κυβέρνηση.
Το 2017 εξελέγη πρόεδρος της επιτροπής ηθικής της FIFA.
Στις 26 Μαΐου 2023 ορίστηκε υπουργός Επικρατείας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Ιωάννη Σαρμά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Καθηγητές Νομικής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Επικρατείας
Αφηρημένος Εξπρεσιονισμός
Ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός αποτελεί καλλιτεχνικό ρεύμα στη ζωγραφική που αναπτύχθηκε με κέντρο την Νέα Υόρκη μεταπολεμικά και ειδικότερα στα μέσα της δεκαετίας του '40. Συχνά αναφέρεται και ως Σχολή της Νέας Υόρκης. Ήταν ίσως το πρώτο σημαντικό κίνημα στην τέχνη που γεννήθηκε στην Αμερική, δηλώνοντας παράλληλα την ανεξαρτησία του από τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά ρεύματα στη μοντέρνα τέχνη.
Ο όρος αφηρημένος εξπρεσιονισμός χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1946 από τον κριτικό τέχνης Robert Coates. Η συγκεκριμένη ονομασία εμπεριέχει τα κύρια τεχνικά και αισθητικά χαρακτηριστικά του κινήματος, καθώς συνδύαζε σε μεγάλο βαθμό τον γερμανικό εξπρεσιονισμό με τις καθαρά αφηρημένες τάσεις άλλων σύγχρονων κινημάτων όπως του φουτουρισμού ή του κυβισμού. Από πολλούς θεωρείται πως ο κύριος προκάτοχός του είναι ο υπερρεαλισμός, λόγω της έμφασής του στην αυθόρμητη, αυτόματη ή υποσυνείδητη έκφραση.
Ο όρος του αφηρημένου εξπρεσιονισμού χρησιμοποιήθηκε συχνά και για καλλιτέχνες διαμετρικά αντίθετων τεχνοτροπιών, που απλά έτυχε να αποτελούν μέρος της καλλιτεχνικής παραγωγής στη Νέα Υόρκη την ίδια χρονική περίοδο. Χαρακτηριστικά, παρά το γεγονός ότι ο Τζάκσον Πόλοκ, ο Βίλεμ ντε Κούνινγκ και ο Μαρκ Ρόθκο θεωρούνται σημαντικές προσωπικότητες του αφηρημένου εξπρεσιονισμού, τα έργα τους δεν σχετίζονται άμεσα μεταξύ τους σε ό,τι αφορά την τεχνική ή ακόμα και την αισθητική τους. Ενώ οι πίνακες του Ρόθκο διακρίνονται για την απλότητα τους, τα έργα του ντε Κούνινγκ χαρακτηρίζονται από έντονη δράση και εκφραστικότητα. Από την άλλη πλευρά, ο Πόλοκ ανέπτυξε μια πολύ ιδιαίτερη τεχνική στη ζωγραφική (μέθοδος dripping), κατά την οποία έσταζε με χαοτικό τρόπο τη μπογιά πάνω στον καμβά, τον οποίο τοποθετούσε στο έδαφος και τα δημιουργήματά του, που έχουν φράκταλ δομή, θεωρείται σχεδόν αδύνατο να αναπαραχθούν από μιμητές, καθώς αντανακλούν την ιδιαίτερη εσωτερική δομή του καλλιτέχνη.
Οι εκπρόσωποι του αφηρημένου εξπρεσιονισμού είχαν ασφαλώς και κοινά γνωρίσματα, όπως τον αυτοσχεδιασμό και την χρήση μιας ελεύθερης φόρμας. Η τεχνική τους πολλές φορές περιγράφεται και με τον όρο action painting, που θα μπορούσε να μεταφραστεί ως ζωγραφική της δράσης.
Ο Καναδός καλλιτέχνης, Jean-Paul Riopelle (1923-2002), εισήγαγε τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό και στο Παρίσι τη δεκαετία του '50.
Την περίοδο του 1960, το κίνημα του αφηρημένου εξπρεσιονισμού άρχισε να χάνει σε μεγάλο βαθμό την ακτινοβολία του και έπαψε να επηρεάζει σημαντικά άλλους καλλιτέχνες.
Το κίνημα που κατά κάποιο τρόπο τον διαδέχτηκε ήταν η Ποπ Αρτ.
Σαέμπ Ερεκάτ
Ο Σαέμπ Μουχάμαντ Σαλίχ Ερεκάτ (αραβ. صائب محمد صالح عريقات, αναφερόμενος και ως Ερικάτ, Ερακάτ και Αρεκάτ, 28 Απριλίου 1955 – 10 Νοεμβρίου 2020) ήταν Παλαιστίνιος πολιτικός και διπλωμάτης, που διετέλεσε γενικός γραμματέας της Εκτελεστικής Επιτροπής της PLO από το 2015 και κυρίως ήταν ο επικεφαλής διαπραγματευτής στις διαπραγματεύσεις των Παλαιστινίων με το κράτος του Ισραήλ από το 1995 μέχρι τον Μάιο του 2003, και πάλι από τον Σεπτέμβιο του 2003 μέχρι τον θάνατό του.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Ερεκάτ γεννήθηκε στη μικρή πόλη Αμπού Ντις, σχεδόν προάστιο της Ιερουσαλήμ. , και ήταν μέλος του παλαιστινιακού κλάδου της οικογένειας Ερεκάτ, η οποία με τη σειρά της αποτελεί κλάδο του γένους των Χοουεϊτάτ. Ο Σαέμπ είχε 6 αδέλφια, τα οποία ζούσαν εκτός Ισραήλ και παλαιστινιακών εδαφών. Ο ίδιος ήταν δωδεκάχρονο παιδί όταν οι Ισραηλινοί κατέλαβαν τη Δυτική Όχθη και ένα έτος αργότερα κρατήθηκε από αυτούς γιατί έγραφε συνθήματα στους τοίχους κατά της κατοχής και πετούσε πέτρες.
Το 1972 ο Ερεκάτ μετακόμισε στο Σαν Φρανσίσκο των ΗΠΑ για σπουδές. Μετά από δύο χρόνια στο Κολέγιο της Πόλης του Σαν Φρανσίσκο, πήρε μετεγγραφή για το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο. Από εκεί ο Ερεκάτ πήρε πτυχίο στις διεθνείς σχέσεις το 1977 και μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδικεύσεως («Master») στην πολιτική επιστήμη το 1979. Τέλος, ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Αγγλία, εκπονώντας διδακτορικό στις σπουδές ειρήνης και συγκρούσεων στο Πανεπιστήμιο του Μπράντφορντ.
Ο Σαέμπ Ερεκάτ νυμφεύθηκε τη Νεαμέ(χ) και μαζί απέκτησαν τέσσερα τέκνα: τις δίδυμες θυγατέρες Νταλάλ και Σαλάμ, και δύο γιους, τον Αλή και τον Μουχάμαντ.
Σταδιοδρομία
Μετά την απόκτηση του διδακτορικού του το 1983, ο Ερεκάτ εγκαταστάθηκε στην πόλη Ναμπλούς της Παλαιστίνης, όπου δίδαξε πολιτική επιστήμη στο εκεί Εθνικό Πανεπιστήμιο Αν-Νατζάχ και συμμετείχε επί 12ετία στη στη συντακτική ομάδα της τοπικής εφημερίδας Αλ Κούντς.
Το 1991 ο Σαέμπ Ερεκάτ συμμετέσχε στην παλαιστινιακή αντιπροσωπεία στο Συνέδριο της Μαδρίτης και στις επακόλουθες συνομιλίες στην Ουάσινγκτον το 1992 και το 1993. Το 1994 διορίσθηκε «Υπουργός Εσωτερικών» στην Εθνική Παλαιστινιακή Αρχή και επίσης πρόεδρος της παλαιστινιακής διαπραγματευτικής αντιπροσωπείας. Το 1995 ήταν ο επικεφαλής διαπραγματευτής για τους Παλαιστινίους στην περίοδο του Όσλο και το 1996 εκλέχθηκε στο Νομοθετικό Συμβούλιο (το κοινοβούλιο των Παλαιστινίων), εκπροσωπώντας την Ιεριχώ. Ως πολιτικός θεωρείτο πιστός στον Γιάσερ Αραφάτ, προωθώντας τις θέσεις εκείνου και στις συνομιλίες του Καμπ Ντέιβιντ το 2000 και τις διαπραγματεύσεις στην Τάμπα το 2001. Υπήρξε επίσης ένας από τους τρείς (μαζί με τον Αραφάτ και τον Φαϊζάλ Χουσεϊνί) υψηλόβαθμους Παλαιστινίους που ζήτησαν από τον Αριέλ Σαρόν να μην επισκεφθεί το Τέμενος Αλ-Άκσα τον Σεπτέμβριο του 2000, ένα γεγονός που πυροδότησε τη Δεύτερη Παλαιστινιακή Εξέγερση. Ο Ερεκάτ εκτελούσε επίσης χρέη διερμηνέα της αγγλικής για τον Αραφάτ. Στις αρχές του 2003, όταν ο Μαχμούντ Αμπάς ορίσθηκε να ασκήσει χρέη πρωθυπουργού από το Νομοθετικό Συμβούλιο, ο Ερεκάτ προοριζόταν για «Υπουργός επί των διαπραγματεύσεων», αλλά παραιτήθηκε όταν τον απέκλεισαν από μια αντιπροσωπεία που επρόκειτο να συναντηθεί με τον ισραηλινό πρωθυπουργό. Αυτό ερμηνεύθηκε ως μέρος του εσωτερικού ανταγωνισμού για την παλαιστινιακή εξουσία ανάμεσα στον Αμπάς και στον Αραφάτ. Λίγους μήνες αργότερα ωστόσο, τον Σεπτέμβιο του 2003, ο Ερεκάτ επανήλθε ως επικεφαλής διαπραγματευτής. Συμμετέσχε στο Συνέδριο της Αννάπολης το 2007, όπου βοήθησε να σφυρηλατηθεί ένα κοινό ανακοινωθέν.
Παραιτήθηκε και πάλι από τη θέση του επικεφαλής διαπραγματευτή στις 12 Φεβρουαρίου 2011, προβάλλοντας ως λόγο τη δημοσιοποίηση των λεγόμενων «Εγγράφων της Παλαιστίνης». Παρά το γεγονός αυτό, τον Ιούλιο του 2013, ανέλαβε και πάλι παρόμοιο καθήκον. Το 2015 έγινε γενικός γραμματέας της Εκτελεστικής Επιτροπής της PLO
Υγεία και θάνατος
Στις 8 Μαΐου 2012 ο Ερεκάτ νοσηλεύθηκε στη Ραμάλα μετά από μια καρδιακή προσβολή και στις 12 Οκτωβρίου 2017 τού μεταμοσχεύθηκε πνεύμονας στο Νοσοκομείο Inova Fairfax, στη βόρεια Βιρτζίνια των ΗΠΑ. Ο Ερεκάτ υπέφερε από πνευμονική ίνωση, οπότε υπήρξε εύκολη λεία για τον κορωνοϊό SARS-CoV-2 όταν μεταδόθηκε σε αυτόν στις αρχές Οκτωβρίου του 2020. Στις 18 Οκτωβρίου στάλθηκε στο Νοσοκομείο Χαντασά στο Αΐν Καρέμ της Ιερουσαλήμ, σε κρίσιμη κατάσταση. Ο Σαέμπ Ερεκάτ πέθανε από σχετικές επιπλοκές στις 10 Νοεμβρίου 2020, σε ηλικία 65 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλαιστίνιοι πολιτικοί
Ισαβέλλα ντε Μπριέν
Η  Ισαβέλλα ντε Μπριέν ή Ισαβέλλα της Βρυέννης (γαλλικά: Isabelle de Brienne, 1306 - 1360) από τον Οίκο του Μπριέν ήταν κόμισσα του Μπριέν, κόμισσα του Λέτσε, κόμισσα του Κονβερσάνο, κυρία του Ramerupt, κυρία του Άργους και της Ναυπλίας και τιτουλάρια δούκισσα των Αθηνών. Ήταν κόρη του Γκωτιέ Ε΄ του Μπριέν κόμη του Μπριέν και του Λέτσε και της Ιωάννα του Σατιγιόν. Αδελφός της ήταν ο Γκωτιέ ΣΤ΄ του Μπριέν.
Διαδέχτηκε τον αδελφό της Γκωτιέ ΣΤ΄ το 1356 μετά τον θάνατο του στην Μάχη του Πουατιέ, εφόσον αυτός δεν είχε απογόνους και την ίδια σχεδόν χρονιά μοίρασε την περιουσία ανάμεσα στους γιους της. Είχε παντρευτεί το 1320 τον Γκωτιέ Γ΄ του Ανγκιάν και μαζί του απέκτησε παιδιά:
Απεβίωσε το 1360.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκισσες των Αθηνών Κατηγορία:Οίκος του Μπριέν Κατηγορία:Αυθέντες Άργους και Ναυπλίας Κατηγορία:Κόμητες του Λέτσε Κατηγορία:Κόμητες της Βρυένης
Ένα πιστόλι για τον Ρίνγκο
Το Ένα πιστόλι για τον Ρίνγκο  (Ιταλικά: Una pistola per Ringo) είναι ένα σπαγκέτι γουέστερν Ιταλικής και Ισπανικής συμπαραγωγής του 1965 σε σενάριο και σκηνοθεσία Ντούτσιο Τεσάρι. Στην ταινία πρωταγωνιστεί ο Μοντγκόμερι Γουντ (ψευδώνυμο του Τζουλιάνο Τζέμα), μαζί με τους Φερνάντο Σάντσο, Τζορτζ Μάρτιν, Αντόνιο Κάσας, Νεβές Ναβάρο και Χόλυ Χάμοντ.
Η εμπορική επιτυχία αυτής της ταινίας οδήγησε τους παραγωγούς να κυκλοφορήσουν αργότερα εκείνο το έτος και το σικουέλ «Η Επιστροφή του Ρίνγκο».
Πλοκή
Σε μια συνοριακή πόλη του Μεξικού, ένας πιστολέρο γνωστός ως Ρίνγκο, σκοτώνει τέσσερις άνδρες κατά την διάρκεια μιας μονομαχίας ευρισκόμενος ο ίδιος σε αυτόαμυνα. Ο Σερίφης Μπεν ωστόσο έχει διαφορετική γνώμη και συλλαμβάνει τον Ρίνγκο για ανθρωποκτονία και τον κρατά στη φυλακή της πόλης έως ότου να γίνει η δίκη του.
Εν τω μεταξύ, ο Ταγματάρχης Κλάιντ και η κόρη του Ρούμπι γιορτάζουν τα Χριστούγεννα με αρκετούς καλεσμένους στο ράντσο τους. Ξαφνικά όμως εκεί θα κάνει την εμφάνιση της μια μια συμμορία ληστών που στην συνέχεια θα τους κρατά ομήρους. Οι ληστές έχουν προηγουμένως ξεφύγει από μια ληστεία σε τράπεζα στην οποία τραυματίστηκε ο αρχηγός τους Σάντσο. Σε μια απελπισμένη προσπάθεια να αποτρέψουν την καταδίωξη τους από τις αρχές, αποφασίζουν να κρατήσουν την οικογένειά του Ταγματάρχη Κλάιντ ομήρους απειλώντας να εκτελούν δύο ανθρώπους την ημέρα μέχρι να τους επιτραπεί να φύγουν χωρίς να τους κυνηγά κάποιος.
Ο Ρίνγκο καταφέρνει να διεισδύσει με επιτυχία στη συμμορία των ληστών, υποδυώμενος ότι είναι ένας κυνηγημένος παράνομος πιστολέρο, ωστόσο όμως τα σχέδια του Ρίνγκο σύντομαγρήγορα περίπλοκα καθώς ο Σάντσο αρχίζει να διατάζει την εκτέλεση ομήρων καθώς αυξάνει και η ένταση στο σπίτι μιας και η Ντελόρες, η ερωμένη του Σάντσο, αρχίζει να προκαλεί στον Ταγματάρχη Κλάιντ ρομαντικά συναισθήματα, ενώ ένας από τους άντρες του Σάντσο αρχίζει να φλερτάρει την κόρη του Ταγματάρχη Κλάιντ, Ρούμπι.
Ο Ρίνγκο αρχικά φαίνεται να παρουσιάζει προβλήματα στον σερίφη, ωστόσο καταφέρνει να εξαπατήσει τον Σάντσο και να επιτρέψει στον σερίφη Μπεν και τη ομάδα του να εισβάλουν στη χασιέντα, απελευθερώνοντας τους ομήρους και συλλαμβάνοντας τον Σάντσο με την συμμορία του.
Παραγωγή
Ο Ντούτσιο Τεσάρι ενθαρρυμένος από την επιτυχία του «Για μια χούφτα δολάρια» του Σέρτζιο Λεόνε την προηγούμενη χρόνια, όπου είχε βοηθήσει να γραφτεί το σενάριο, αποφάσισε να δημιουργήσει το δικό του γουέστερν. Νωρίτερα είχε γίνει γνωστός ως σεναριογράφος κυρίως επικών ταινιών και είχε προηγουμένως συνεργαστεί με αρκετούς σκηνοθέτες των σπαγκέτι γουέστερν, κυρίως τους «δύο Σέρτζιο», ως συν-συγγραφέας του Κολοσσού της Ρόδου του Σέρτζιο Λεόνε (1960) και το Romulus and Remus του Σέρτζιο Κορμπούτσι (1961).
Σενάριο
Αρχικά είχε αναπτύξει την ιστορία και συνέγραψε το σενάριο με τον Αλφόνσο Μπαλκάζαρ. Υπάρχει μια χιουμοριστική διάθεση και μερικές φορές χρησιμοποίησε κωμικές σκηνές, σε σύγκριση με τα συνηθισμένα σπαγκέτι γουέστερν. Η αλληλεπίδραση μεταξύ ηθοποιών ήταν πιο χαλαρή για να αναπτύξει πλήρως το αποτέλεσμα των κωμικών σκηνών. Ο κύριος χαρακτήρας της ταινίας, βασισμένος χαλαρά στον πιστολέρο Τζόνι Ρίνγκο, απεικονίστηκε ως αντίθεση του χαρακτήρα του «Ανθρώπου χωρίς Όνομα» του Λεόνε - ομιλητικός, καλοντυμένος, ξυρισμένος και που προτιμά το γάλα από το ουίσκι.
Επιλογή ηθοποιών
Οι πρωταγωνιστικοί και υποστηρικτικοί ρόλοι, αποτελούνταν κυρίως από Ιταλούς και Ισπανούς, συμπεριλαμβανομένων των Τζουλιάνο Τζέμα και Λορέλα Ντε Λούκα (οι οποίοι χρησιμοποιούν τα ψευδώνυμα «Μοντγκόμερι Γουντ» και «Χάλι Χάμοντ» αντίστοιχα). Αυτό ήταν επίσης το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Τζουλιάνο Τζέμα στα σπαγκέτι γουέστερν, αφού είχε προηγουμένως έναν μικρό ρόλο στην ταινία του Ντούτσιο Τεσάρι «Γιοί του Κεραυνού», και θα συνέχιζε να πρωταγωνιστεί σε πολλά άλλα σπαγκέτι γουέστερν, συμπεριλαμβανομένου του «Ένα Ασημένιο Δολάριο» (1965) και του «Αντίος, Γκρίνγκο» (1965). Λίγο μετά την κυκλοφορία της ταινίας, ο Τζέμα συνέκρινε τον ρόλο του ως Ρίνγκο με τον χαρακτήρα του στους Γιούς του Κεραυνού σχολιάζοντας: «Σε αυτήν την ταινία, υποδύθηκα έναν χαρακτήρα που ήταν λίγο-πολύ σαν αυτός που έπαιξα στους Γιους του Κεραυνού. Πολύ απλά, ήμουν σε διαφορετικό κοστούμι και σε διαφορετικό σκηνικό».
Μουσική
Η μουσική, που συνέθεσε ο Ένιο Μορικόνε και ερμήνευσε ο Μαουρίτσιο Γκραφ, ήταν μια πιο παραδοσιακή αμερικανική γουέστερν μπαλάντα σε σύγκριση με την προηγούμενη δουλειά του για τα σπαγκέτι γουέστερν και αποδείχθηκε δημοφιλής που ανέβηκε στην πρώτη θέση στα ιταλικά charts.
Box office
Το «Ένα πιστόλι για τον Ρίνγκο» ήταν μια τεράστια επιτυχία στην εγχώρια αγορά μετά την κυκλοφορία του στην Ιταλία στις 12 Μαΐου και στην Ισπανία στις 9 Δεκεμβρίου 1965, κάνοντας έσοδα πάνω από 17.379.404 πεσέτες (104.450 δολάρια ΗΠΑ) μόνο στην Ισπανία.
Κυκλοφορία
Η ταινία προβλήθηκε σε ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη στις αρχές του 1966, αν και δεν θα εμφανιζόταν στη Φινλανδία και τη Σουηδία μέχρι τις αρχές του επόμενου έτους. Στη Σκανδιναβία, η ταινία έλαβε γενικά βαθμολογία προβολής: «άνω των 16» στη Νορβηγία (16), τη Φινλανδία (K-16) και τη Σουηδία (15) ενώ είχε σημαντικά υψηλότερη βαθμολογία στη Δυτική Γερμανία (FSK 18) και στο Ηνωμένο Βασίλειο (U).
Η ταινία τα πήγε επίσης καλά στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου έκανε πρεμιέρα στη Νέα Υόρκη στις 2 Νοεμβρίου 1966 και ξεχώρισε ιδιαίτερα από τις αντίστοιχες Αμερικανικές, οι οποίες αποτελούνταν κυρίως από ταινίες χαμηλότερης ποιότητας.
Κινηματογραφική επιρροή
Η επιτυχία της ταινίας ενέπνευσε πολλές συνέχειες, κυρίως τα «10.000 δολάρια για τον Ρίνγκο» (1965), «Ο Ρίνγκο και Ο Γκρίνγκο Εναντίων Όλων» (1966) και το «Δύο ΡΡ-Ρίνγκος από το Τέξας» (1967). Επίσης το μιούζικαλ, «Μια Γυναίκα για τον Ρίνγκο» (1966), που κυκλοφόρησε και πρωταγωνίστησε ο Σον Φλυν με τις δίδυμες ηθοποιούς, Πίλι και Μίλι Μπαγιόνα. Ωστόσο, η ταινία έλαβε εξαιρετικά αρνητικές κριτικές, όπως και τα περισσότερα άλλα μιούζικαλ με θέμα τα γουέστερν.
Άλλες τέτοιες συνέχειες ήταν οι ταινίες: Ο Ρίνγκο και το Χρυσό Πιστόλι (1966), [5] Ο Ρίνγκο στη Νεμπράσκα (1966) και το Ρίνγκο, το Πρόσωπο της Εκδίκησης (1967). [6] Ο Τεξικανός του (1966) μετονομάστηκε σε Ρίνγκο ο Τεξανός στην Ιταλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1965 Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντούτσιο Τεσάρι Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ένιο Μορικόνε Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Αλμερία Κατηγορία:Γουέστερν Κατηγορία:Σπαγκέτι γουέστερν ταινίες
Γιάροσλαβ Ντρόμπνι (ποδοσφαιριστής)
Ο Γιάροσλαβ Ντρόμπνι (Jaroslav Drobný, 18 Οκτωβρίου 1979) είναι Τσέχος τερματοφύλακας, διεθνής με την Εθνική Ελπίδων της χώρας του.
Βιογραφικό
Ο Γιάροσλαβ Ντρόμπνι γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1979 στην πόλη Počátky της Τσεχίας. Ως έφηβος ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην τοπική ομάδα "SK Chrudim", που αγωνιζόταν στη Β΄ κατηγορία και την επόμενη σεζόν μεταπήδησε στη "FC Vitkovice". Το 1999 υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο στην Τσέσκε Μπουντεγιόβιτσε (SK České Budějovice), ομάδα Α΄ κατηγορίας, με την οποία αγωνίστηκε τρία χρόνια ως το 2002.
Την περίοδο αυτή κλήθηκε στην Εθνική Ελπίδων της Τσεχίας, με την οποία αγωνίστηκε 18 φορές. Η συμμετοχή του στην Εθνική ομάδα τον έκανε γνωστό στην Ευρώπη και το 2002 πήρε μεταγραφή στον Πανιώνιο, στον οποίο προπονητής ήταν ο συμπατριώτης του Γιόζεφ Μπουμπένκο. Τα τέσσερα χρόνια της παραμονής του στη Νέα Σμύρνη ήταν τα πιο επιτυχημένα στην καριέρα του, όπως ο ίδιος ομολογεί. Αμέσως έγινε ο βασικός τερματοφύλακας της ομάδας και κέρδισε την εμπιστοσύνη και την αγάπη των φιλάθλων.
Με τον Πανιώνιο αγωνίστηκε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και έγινε περισσότερο γνωστός. Το 2005 αναζήτησε μεταγραφή σε ομάδα μεγαλύτερου πρωταθλήματος. Αρχικά πήγε στην αγγλική Φούλαμ ΦΚ, όπου ήταν άτυχος αφού ένας τραυματισμός δεν του επέτρεψε να καθιερωθεί ως βασικός. Το β΄ μισό της σεζόν δόθηκε δανεικός στην ολλανδική Ντεν Χάαγκ και την επόμενη χρονιά υπέγραψε στην Ίπσουιτς Τάουν. Ούτε εκεί πήρε θέση βασικού και κατέληξε δανεικός στη γερμανική ΦφΛ Μπόχουμ για το β΄ μισό της σεζόν από τον Ιανουάριο του 2007.
Με τη Μπόχουμ αγωνίστηκε σε 17 παιχνίδια της Μπούντεσλιγκα. Είχε μια αρκετά καλή παρουσία, με αποτέλεσμα να προσελκύσει το ενδιαφέρον της Χέρτα Βερολίνου, στην οποία μεταγράφηκε τον Ιούνιο του 2007. Αγωνίστηκε ως τη σεζόν 2009-10. Το 2010 πήρε μεταγραφή για το Αμβούργο.
Είναι μέλος της Εθνικής ανδρών της Τσεχίας αλλά δεν έχει αγωνιστεί ως τώρα, αφού τη θέση του βασικού κατέχει ο γνωστός τερματοφύλακας της Τσέλσι Πιέτρ Τσεχ.
Γεώργιος Χρυσολούρης
Ο Γεώργιος Χρυσολούρης είναι Έλληνας πανεπιστημιακός που το 1998 διετέλεσε διευθύνων σύμβουλος του ΟΤΕ. Σήμερα είναι τακτικός καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Πειραιά και είναι γιος του βιομήχανου Μάριου Χρυσολούρη. Θείος του ήταν ο Σταμάτης Χρυσολούρης, βιομήχανος και εκδότης του περιοδικού "Σύγχρονα Θέματα". Σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, απ'όπου αποφοίτησε το 1975, και εν συνεχεία αναγορεύθηκε διδάκτωρ μηχανικής του Πανεπιστημίου του Ανόβερο (1979). Το 1980 εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ προκειμένου να αναλάβει την ηγεσία ερευνητικής ομάδας σχετικά με την ανάπτυξη πληροφοριακών συστημάτων και τον αυτοσματισμό σε βιομηχανικές εφαρμογές στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης (MIT) διδάσκοντας παράλληλα ως καθηγητής, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1993. Το ίδιο έτος εξελέγη τακτικός καθηγητής του τμήματος Μηχανολόγων & Αεροναυπηγών Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών. Σήμερα είναι διευθυντής του Εργαστηρίου Συστημάτων Παραγωγής και Αυτοματισμού του Πανεπιστημίου Πατρών.
Έχει χρηματίσει πρόεδρος του τμήματος Μηχανολόγων & Αεροναυπηγών (2003 - 2007), πρόεδρος της Διεθνούς Ακαδημίας για την Έρευνα στην Βιομηχανική Παραγωγή (College International pour la Recherche en Productique/CIRP, 2007 - 2008), μέλος του δ.σ. του Ινστιτούτου Οδικής Ασφάλειας "Πάνος Μυλωνάς" (2005 - 2007), μέλος του δ.σ. του ΟΤΕ και σύμβουλος σε θέματα εκπαίδευσης και τεχνολογίας του πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη κατά την περίοδο 1995 - 1998. Παράλληλα με την ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία ανέπτυξε, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, επιχειρηματική δραστηριότητα. Υπήρξε ιδρυτής της εταιρείας Manufacturing Software Inc., αντιπρόεδρος της Brankamp Process Automation καθώς και σύμβουλος σε επιχειρήσεις όπως στην Ford, την Boeing, την Kodak, την Daimler Benz/BMW κ.α. Τον Ιανουάριο του 1998 ανέλαβε διευθύνων σύμβουλος του ΟΤΕ, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και τον Δεκέμβριο του 1998, οπότε και παραιτήθηκε ύστερα από διαφωνία του σχετικά με τον καταμερισμό των αρμοδιοτήτων μεταξύ προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου καθώς και λόγω των διαφορετικών προσεγγίσεων με τον τότε υπουργό Μεταφορών και Επικοινωνιών, Τάσου Μαντέλη. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ο ΟΤΕ έγινε η πρώτη ελληνική επιχείρηση που εισήχθη στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης. Το 2008, στα πλαίσια των ερευνών για το σκάνδαλο της Siemens του επιβλήθηκε απαγόρευση εξόδου από την χώρα και απαγόρευση κίνησης κάθε είδους τραπεζικών λογαριασμών χωρίς όμως να του απαγγελθούν κατηγορίες, γεγονός για το οποίο το 2010 προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ζητώντας αποζημίωση από το ελληνικό δημόσιο. Ύστερα από προσφυγή του στο συμβούλιο Εφετών τα περιοριστικά μέτρα τελικώς ήρθησαν.
Έχει συγγράψει επιστημονικές μελέτες και έχει πραγματοποιήσει πάνω από 400 δημοσιεύσεις σε διεθνή περιοδικά. Το 1986 τιμήθηκε με το βραβείο "Young Outstanding Manufacturing Engineer" του SME ενώ το 2001 με το Μετάλλιο Έρευνας Frederick W. Taylor.
Είναι παντρεμένος με την Αικατερίνη Κατσιγιάννη, κόρη του Χρήστου Κατσιγιάννη, και έχουν αποκτήσει δύο παιδιά.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Ταμπουράς
Ο ταμπουράς, με τη γενική έννοια, είναι η ελληνική ονομασία μιας ευρύτερης οικογένειας εγχόρδων μουσικών οργάνων, αλλά δηλώνει και ένα συγκεκριμένο ελληνικό παραδοσιακό όργανο, που ανήκει σ' αυτή την οικογένεια.
Ο ταμπουράς γενικά, είναι ένα έγχορδο μουσικό όργανο με μακρύ χέρι,, Ο ταμπουράς αναφέρεται στο βυζαντινό έπος του Διγενή Ακρίτα όταν ο ήρωας παίζει ένα θαμπούρι (μεσαιωνική μορφή ταμπουρά).
Και αφότου αποδείπνησεν, εμπαίνει εις το κουβούκλιν και επήρεν το θαμπούριν του και αποκατάστησέν το.
Αυτά τα μουσικά όργανα έχουν βαθουλωτό σκάφος και το καπάκι είναι επίπεδο, με ή χωρίς τρύπα. Ο αριθμός των χορδών κυμαίνεται, συνήθως μεταξύ τριών (μονές, διπλές αλλά και τριπλές). Το μέγεθος των ταμπουράδων μπορεί να ξεπεράσει το ένα μέτρο. Από την αρχαιοελληνική πανδουρίδα, μέχρι τον 19ο αιώνα ο ταμπουράς, απέκτησε σταθερά τάστα και έγινε το σημερινό τρίχορδο μπουζούκι.
Τα τελευταία χρόνια αυξάνεται το ενδιαφέρον για τον παλιό ταμπουρά στην Ελλάδα. Ο ταμπουράς έχει ενταχθεί ως απαραίτητος στα μουσικά σχολεία. Επειδή ο παραδοσιακός Ελληνικός ταμπουράς είναι χαμηλόφωνο όργανο, δεν χρησιμοποιείται συχνά ως κύριο σολιστικό όργανο, αλλά μάλλον εντός της παραδοσιακής ορχήστρας, για να συνοδεύει το κύριο όργανο (λύρα, βιολί, φλογέρα κ.λ.π). Ωστόσο, ο ταμπουράς είναι ουσιαστικά ένα σολιστικό όργανο. Αφού δεν είναι συγκερασμένο, δεν είναι κατάλληλο για το παίξιμο συγχορδιών. Ο ταμπουράς δεν χρησιμοποιείται στο ρεμπέτικο ούτε στο λαϊκό τραγούδι. Θεωρείται το ιδανικό όργανο για τη σπουδή των βυζαντινών κλιμάκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έγχορδα μουσικά όργανα Κατηγορία:Παραδοσιακά μουσικά όργανα
NGC 2169
Το NGC 2169 είναι ανοικτό σμήνος στον αστερισμό Ωρίωνα. Πιθανότατα τον ανακάλυψε πρώτος ο Ιταλός αστρονόμος Τζοβάνι Μπατίστα Οντιέρνα (Giovanni Batista Hodierna) πριν το 1654 και ανεξάρτητα από αυτόν ξανά ο Ουίλιαμ Χέρσελ στις 15 Οκτωβρίου 1784. Το NGC 2169 απέχει περίπου 3.600 έτη φωτός από το Ηλιακό Σύστημα. Έχει το παρατσούκλι "Το Σμήνος '37'" ("The '37' Cluster") διότι οπτικά θυμίζει τον αριθμό "37".
Τομπίας Μάγερ
Κατέστη διάσημος αστρονόμος από τις σεληνογραφικές του μελέτες και τους περίφημους χάρτες της Σελήνης. Γεννήθηκε στην πόλη Μάρμπαχ αμ Νέκαρ της Βιττεμβέργης στη Γερμανία. Υπήρξε αυτοδίδακτος μαθηματικός. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη χαρτογραφία στο ινστιτούτο - εταιρεία χαρτογραφίας του Γ. Χόμαν στη Νυρεμβέργη. Κατά την παραμονή του εκεί εισήγαγε πολλές βελτιώσεις χαρτογράφησης, γεγονός που τον ανέδειξε ιδιαίτερα ώστε το 1751 να καταλάβει θέση στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν. Τρία χρόνια αργότερα ανέλαβε επιστάτης του αστεροσκοπείου του Πανεπιστημίου, θέση που διατήρησε μέχρι τον θάνατό του.
Εκείνο που τον έκανε ειδικά να ξεχωρίσει, περισσότερο από μισό αιώνα, ήταν η απασχόλησή του με την περιοδική ταλάντωση της Σελήνης, γνωστή ως λίκνιση (libration), επί της οποίας και εξέδωσε ιδιαίτερο σύγγραμμα το 1750. Αυτού ακολούθησαν άλλα, όπως το σύγγραμμα του το 1755 που αφορούσε την κίνηση και τις φάσεις της Σελήνης και τις κινήσεις του Ηλίου εκδίδοντας σχετικούς πίνακες.
Εκτός όμως από τα παραπάνω έργα, ο Τομπίας Μάγερ άφησε ένα πλούσιο αρχείο συγγραμμάτων εκ των οποίων τα περισσότερα δημοσιεύτηκαν μετά το θάνατό του. Ιδιαίτερα σημαντικές υπήρξαν οι σεληνιακές χαρτογραφήσεις που είχε ξεκινήσει με αρκετή ακρίβεια και οι οποίες και τον κατατάσσουν μεταξύ των πρώτων σεληνογράφων του σύγχρονου κόσμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 18ου αιώνα
Χρήστος Κατσιγιάννης
Ο Χρήστος Κατσιγιάννης ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Καταγόταν από την 'Ηπειρο και ήταν γιος του Αθανάσιου Κατσιγιάννη. Ήταν πολιτικός μηχανικός. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Αττικής με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας στις εκλογές του 1974 και από τότε επανεκλεγόταν συνεχώς μέχρι σε αυτές του 1996. Στην Κυβέρνηση Μητσοτάκη διετέλεσε Υφυπουργός Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων (1990 - 1991).
Απεβίωσε στις 26 Μαΐου του 1997 και ενώ ήταν εν ενεργεία βουλευτής. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει δύο παιδιά, την Αικατερίνη, σύζυγο του Γεώργιου Χρυσολούρη, και τον Αθανάσιο, βουλευτή.
Μαμουλάδα Αιτωλοακαρνανίας
Η Μαμουλάδα ή Άνω Μαμουλάδα είναι ορεινός οικισμός στη Ναυπακτία στο νομό Αιτωλοακαρνανίας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Μαμουλάδα βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές του όρους Ριγάνι, σε υψόμετρο 850 μέτρα, σε απόσταση 16 χλμ. Β.-Β.Δ. της Ναυπάκτου και 7 χλμ. Β. της Βομβοκούς. Το χωριό έχει πλούσια βλάστηση, άφθονα νερά και στό κέντρο του είναι κτισμένος, του 1913, ο ενοριακός ναός Δώδεκα Απόστολοι με υπεραιωνόβιο πλάτανο. Οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού έχουν μετακινηθεί στην πεδινότερη Κάτω Μαμουλάδα με αποτέλεσμα ο πληθυσμός του να φθίνει. Το όνομα της πιθανολογείται οτι προέρχεται από παρωνύμιο Μαμούλας, Μαμούλιας - Μαμούλης.
Το 1912 συστάθηκε κοινότητα Μαμουλάδας με έδρα την ίδια, ενώ σύμφωνα με το σχέδιο Καποδίστριας, το 1997, μαζί με την Κάτω Μαμουλάδα ανήκε στον τότε Δήμο Ναυπάκτου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Κάτω Μαμουλάδα αποτελούν την Κοινότητα Μαμουλάδας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ναυπάκτου του Δήμου Ναυπακτίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 16 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπάκτου
Μεσιέ 107
thumb|300px|Το Μεσιέ 107 από το [[Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ|ΔΤΧ.]] Το Μεσιέ 107 (γνωστό και ως Μ107 και NGC 6171) είναι σφαιρωτό σμήνος σε απόσταση 20.900 ετών φωτός στον αστερισμό Οφιούχο. Ανακαλύφθηκε από τον Πιέρ Μεσαίν το 1782, αλλά ο Σαρλ Μεσιέ δεν το συμπεριέλαβε στον κατάλογό του, αν και το είχε σκοπό. Αυτό έγινε το 1947 από την Helen Sawyer Hogg, όταν πρόσθεσε στον κατάλογο τα αντικείμενα Μεσιέ 105, Μεσιέ 106 και Μεσιέ 107.
Η διάμετρος του Μεσιέ 107 υπολογίζεται ότι είναι 80 έτη φωτός, με φαινόμενη διάμετρο 13'. Έχουν εντοπιστεί στο σμήνος 25 μεταβλητοί αστέρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
107 6171 Κατηγορία:Οφιούχος (αστερισμός)
Daihatsu
Όνομα
Το όνομα "Daihatsu" είναι ένας συνδυασμός του πρώτου κάντζι για την Οσάκα (大) και της πρώτης λέξης του κατασκευαστή αυτοκινήτων (発動機製造, hatsudōki seizō). Στον νέο συνδυασμό η ανάγνωση του "大" αλλάζει από "ō" σε "dai", δίνοντας το "dai hatsu".
Ιστορία
Η Daihatsu ιδρύθηκε το 1951 ως διάδοχος της Hatsudoki Seizo Co. Ltd, η οποία ιδρύθηκε το 1907, στο πλαίσιο της μεγάλης αναδιάρθρωσης της Hatsudoki. Ο σχηματισμός της Hatsudoki επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από την σχολή του Τμήματος Μηχανικών του Πανεπιστημίου της Οσάκα για την ανάπτυξη ενός κινητήρα με βενζίνη για μικρούς σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής. Από την αρχή της επιχείρησης έως το 1930, όταν εξετάστηκε και προτάθηκε ένα πρωτότυπο τρίκυκλο φορτηγό, η εστίαση της Hatsudoki ήταν σε μεγάλο βαθμό η παραγωγή ατμομηχανών για τους Ιαπωνικούς Εθνικούς Σιδηρόδρομους και περιελάμβανε σιδηροδρομικά βαγόνια μεταφοράς επιβατών. Στη συνέχεια, η εταιρεία επικεντρώθηκε σε κινητήρες ντίζελ για τα τραίνα, σε συνεργασία με τις Niigata Engineering και Shinko Engineering Co., Ltd. Πριν από την έναρξη της κατασκευής αυτοκινήτων, ο πρωταρχικός ανταγωνιστής της Hatsudoki στην Ιαπωνία ήταν η Yanmar.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, η Daihatsu άρχισε να εξάγει την παλέτα της στην Ευρώπη, όπου δεν είχε σημαντική επιτυχία μέχρι και τη δεκαετία του 1980. Στην Ιαπωνία, πολλά από τα μοντέλα της Daihatsu είναι επίσης γνωστά ως κέι τζιντόσα (ή αυτοκίνητα κέι).
Σιφώνιο
Το σιφώνιο ή πιπέττα είναι εργαστηριακό εργαλείο που χρησιμοποιείται για την ακριβή μέτρηση και μεταφορά όγκου υγρού.
Daihatsu
Ιστορία
Daihatsu was an independent auto maker until Toyota became a major shareholder in 1967 as the Japanese government intended to open up the domestic market. According to Toyota, it was first approached by Sanwa Bank, banker of Daihatsu. In 1995, Toyota increased its shareholding in the Company from 16.8 percent to 33.4 percent by acquiring shares from other shareholders: banks and insurance companies. At the time, the Company was producing mini-vehicles and some small cars under contract for Toyota. Toyota, by owning more than a one-third stake, would be able to veto shareholder resolutions at the annual meeting. In 1998, Toyota increase its holding in the Company to 51.2 percent by purchasing shares from its major shareholders including financial institutions.
Σιφώνιο
Παραλλαγές σιφωνίων και τρόποι χρήσεις
Τα σιφώνια χρησιμοποιούνται στα εργαστήρια χημείας, μοριακής βιολογίας και φαρμακευτικής. Διακρίνονται ανάλογα με τον όγκο υγρού που περιέχουν και το υλικό κατασκευής τους. Συνήθως έχουν σχήμα μακρόστενης, κυλινδρικής γυάλινης βέργας με βαθμολόγηση στην πλευρική επιφάνειά τους. Όταν ο όγκος τους κυμαίνεται μεταξύ 1 και 1000 μl ονομάζονται μικροπιπέττες ενώ για μεγαλύτερους όγκους υγρού ονομάζονται μάκροπιπέττες ή απλά σιφώνια.
Daihatsu
Ιστορία
In January 2011, Daihatsu announced that it would pull out of Europe by 2013, citing the persistently strong yen, which makes it difficult for the company to make a profit from its export business. Following the financial crisis Daihatsu's sales in Europe plummeted, from 58,000 in 2007 to 12,000 in 2011. In August 2016, Daihatsu became a wholly owned subsidiary of Toyota Motor Corporation.
Σιφώνιο
Παραλλαγές σιφωνίων και τρόποι χρήσεις
Οι πιπέττες μεγαλύτερης ακρίβειας είναι συνήθως πλαστικές και χρησιμοποιείται για την μεταφορά υγρών σ’ αυτές ηλεκτρονικό όργανο πλήρωσης. Το όργανο προσαρμόζεται στην κορυφή του σιφωνίου. Συλλέγει την ποσότητα του υγρού δημιουργώντας υποπίεση μέσα στο σιφώνιο με αποτέλεσμα το υγρό να ανέρχεται. Για μεγαλύτερα σιφώνια όπου δεν απαιτείται ιδιαίτερα μεγάλη ακρίβεια, χρησιμοποιείται για την μεταφορά υγρού πλαστική σφαίρα αναρρόφησης. Με την χρήση ειδικών βαλβίδων που περιλαμβάνει επιτυγχάνεται η άνοδος και η κάθοδος του υγρού στο σιφώνιο.
Daihatsu
Επιβατικά οχήματα
δεξιά|μικρογραφία|[[Daihatsu Copen.]] δεξιά|μικρογραφία|[[Daihatsu Sigra.]] δεξιά|μικρογραφία|[[Daihatsu Terios.]]
Σιφώνιο
Όργανα πλήρωσης
Για την άντληση υγρού στα σιφώνια χρησιμοποιούνται τριών ειδών όργανα που ονομάζονται όργανα πλήρωσης σιφωνίων ή βοηθοί. Αυτά είναι η πλαστική σφαίρα αναρρόφησης η αντλία σιφωνίου και η ηλεκτρονική αντλία. Η πλαστική σφαίρα αναρρόφησης περιλαμβάνει τρεις βαλβίδες που σημειώνονται με τα γράμματα Α, Ε, και S. Η βαλβίδα Α αφαιρεί τον αέρα από την σφαίρα. Με την βαλβίδα S επιτυγχάνεται η άντληση υγρού ενώ με την Ε αφαιρείται υγρό. Η αντλία σιφωνίων περιλαμβάνει έναν τροχό αναρρόφησης στο πάνω μέρος του με τον οποίο επιτυγχάνεται η άντληση υγρού και ένα έμβολο εκροής με το οποίο αφαιρείται υγρό.
Daihatsu
Πρώην εμπορικά αυτοκίνητα
δεξιά|μικρογραφία|Daihatsu Mira Cocoa.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκινητοβιομηχανίες της Ιαπωνίας Κατηγορία:Κατασκευαστές φορτηγών Κατηγορία:Ιαπωνικά εμπορικά σήματα
Μίλντρεντ Γκίλλαρς
Η Μίλντρεντ Ελίζαμπεθ Γκίλλαρς (Mildred Elizabeth Gillars, 29 Νοεμβρίου 1900 - 25 Ιουνίου 1988), πιο γνωστή με το ψευδώνυμο Axis Sally (= Η Σάλυ του Άξονα) που της είχαν προσδώσει οι Αμερικανοί στρατιώτες, ήταν Αμερικανίδα εκφωνήτρια ναζιστικής προπαγάνδας στο γερμανικό ραδιόφωνο κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Γεννήθηκε στο Πόρτλαντ του Μέιν. Αρχικά είχε ξεκινήσει σπουδές θεάτρου τις οποίες δεν ολοκλήρωσε. Μετά από μια αποτυχημένη θεατρική καριέρα στην Αμερική, εγκαταστάθηκε το 1935 στη Γερμανία και έγινε εκφωνήτρια και παραγωγός στο Radio Berlin το 1940. Επέλεγε μουσική με θεματολογία τον νόστο για το αγγλόφωνο προπαγανδιστικό πρόγραμμα Home Sweet Home το οποίο απευθυνόταν σε Αμερικανούς στρατιώτες που υπηρετούσαν στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αφρική, μακριά από τη χώρα και τις αγαπημένες τους, προσπαθώντας να κάμψει έτσι το ηθικό τους, ενώ παράλληλα εκφωνούσε προπαγανδιστικά ανακοινωθέντα. Μερικοί Αμερικανοί αλεξιπτωτιστές που άκουγαν το πρόγραμμα της ενόσω στρατωνίζονταν σε αγγλικά αεροδρόμια τις παραμονές της απόβασης στη Νορμανδία τον Ιούνιο του 1944, την άκουσαν χαρακτηριστικά να λέει ότι οι Γερμανοί τους περίμεναν, κάτι το οποίο εκλήφθηκε ως αστείο από τους ακροατές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί Κατηγορία:Ραδιοπαρουσιαστές
Ιουλιανός μπεν Σαμπάρ
Ο Ιουλιανός, ο γιος το Σαμπάρ ή του Σαχίρ, ελληνοποιημένα Σαβαρίδης, ήταν ένας μεσσιανικός ηγέτης των Σαμαρειτών, που ηγήθηκε μίας εξέγερσης εναντίον της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά τις αρχές του 6ου αι., η οποία όμως απέτυχε.
Βιογραφία
Το 529 ο Ιουλιανός ηγήθηκε μίας εξέγερσης εναντίον της Ρωμανίας, που είχε τότε Αυτοκράτορα τον Ιουστινιανό Α΄, διότι η νομοθεσία του απαγόρευε τη θρησκεία των Σαμαριτών, σύμφωνα με τον Προκόπιο. Ωστόσο ο Κύριλλος ο Σκυθοπολίτης ισχυρίζεται ότι η αιτία ήταν η ένταση με τους Χριστιανούς.
Ο Ιουλιανός ανακήρυξε τον εαυτό του βασιλιά του Ισραήλ, παίρνοντας ως πρότυπό του τον Ιεροβοάμ και οδήγησε έναν στρατό Σαμαρειτών να λεηλατήσει τις πόλεις Σκυθόπολη, Καισάρεια Μαριτίμα, Νεάπολη, Βηθλεέμ και Εμμαούς. Ως το 530 είχε επιτύχει στο να καταλάβει όλη τη Σαμάρια. Η εξέγερση σημαδεύτηκε από μεγάλης κλίμακας σφαγές των Χριστιανών και καταστροφές εκκλησιών.
Ο Ιουστινιανός Α΄ ζήτησε τη συνδρομή των Γασσανιδών και ως το 531 είχε κατασταλεί η εξέγερση. Ο Ιουλιανός αποκεφαλίστηκε σύμφωνα με τον Θεοφάνη τον Ομολογητή. Δεκάδες χιλιάδες Σαμαρειτών σκοτώθηκαν και σκλαβώθηκαν και πολλοί πωλήθηκαν ως δούλοι σε όλη τη Μέση Ανατολή. Άλλοι πωλήθηκαν τόσο μακριά όσο η Περσία των Σασσανιδών, όπου οι απόγονοί τους θα περιλαμβανόταν στην Περσική εισβολή στην Παλαιστίνη 85 έτη μετά.
Η εξέγερση του Ιουλιανού έχει συγκριθεί με την εξέγερση του Μπαρ Κοκμπά, που είχε γίνει 400 έτη πριν. Και οι δύο εξεγέρσεις ήταν ενάντια στην ξένη αυτοκρατορική κατοχή, οδηγήθηκαν από αυτο-ανακηρυχθέντες Μεσσίες και ήταν στην αρχή επιτυχείς, ενώ μετά κατεστάλησαν βάναυσα. Ωστόσο ανόμοια με τους Εβραίους, η Σαμαρειτική κοινότητα δεν ανέκαμψε ποτέ από την εθνική της κάθαρση και από τότε είναι μία μειοψηφία στη Σαμάρια.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί σφετεριστές
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1972
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1972 διεξήχθη στις 27 Φεβρουαρίου στην Καλογρέζα. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Κοντοσώρος του Κερκυραϊκού (απόσταση 10.000μ.), ενώ πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός.
Πηγές
[http://athlitikihxo.gr/ShowNewspaper.php?ShowDate=1972-02-28 Αθλητική Ηχώ 28-2-1972 σελ. 2]
Ιρανικές προεδρικές εκλογές 2021
Από τους αρχικά 592 υποψήφιους μόνο επτά υποψήφιοι προκρίθηκαν για να συμμετάσχουν στην προεδρική εκλογή. Οι επτά υποψήφιοι είναι όλοι άντρες, αφού καμία από τις 40 υποψήφιες δεν προκρίθηκε. Η προσέλευση ήταν χαμηλή, γύρω στο 48%, επειδή η αντιπολίτευση έχει μποϊκοτάρει την εκλογή.
Ο υπερσυντηρητικός Εμπραχίμ Ραΐσι κέρδισε στις εκλογές. Ορκίστηκε και ανέλαβε καθήκοντα στις 3 Αυγούστου 2021. μικρογραφία|267x267εσ|Η προσέλευση στις εκλογές.
Παραπομπές
2021 Ιραν
Καρλ Λόγκαν
O Καρλ Λόγκαν είναι Αμερικανός κιθαρίστας της heavy metal μουσικής, γνωστός ως μέλος του συγκροτήματος Manowar από το 1994 και έπειτα.
Βιογραφία
Ο Λόγκαν γεννήθηκε το 1965 και αποφοίτησε από το λύκειο Λέικλαντ στο Κλίφορντ της Πενσυλβάνια το 1982. Στις αρχές της δεκαετίας του '90 έπαιξε για τους Arc Angel και στην συνέχεια Fallen Angel μέχρι το 1992. Το 1994, κλήθηκε να αντικαταστήσει τον Ντέιβιντ Σανκλ στους Manowar, παίζοντας για πρώτη φορά στον δίσκο "Louder Than Hell" του 1996.
Ακολούθησαν δύο ζωντανά ηχογραφημένα άλμπουμ, τα "Hell on Wheels" του 1997 και "Hell on Stage" του 1999, πριν γνωρίσει επιτυχία στην Ευρώπη με το "Warriors of the World" του 2002. Το συγκρότημα παρέμεινε σε υψηλά επίπεδα δημοτικότητας με το "Gods of War" του 2007, πριν επανηχογραφήσουν το πρώτο τους άλμπουμ στο "Battle Hymns MMXI". Επανήλθαν με νέες συνθέσεις το 2012 στον δίσκο "The Lord of Steel" και δύο χρόνια αργότερα ηχογράφησαν εκ νέου το άλμπουμ "Kings of Metal".
Ο Λόγκαν εντάχθηκε στο συγκρότημα αφού γνώρισε τον Τζόι Ντι Μάιο όταν παρ' ολίγο να τον χτυπήσει οδηγώντας την μοτοσυκλέτα του. Μετά την αλλαγή της χιλιετίας, κυκλοφόρησαν κάποια μοντέλα κιθάρας με την επωνυμία του, τα οποία πωλούνταν μέσω της επίσημης ιστοσελίδας των Manowar.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί κιθαρίστες Κατηγορία:Ροκ μουσικοί
Super Mario Sunshine
Το παιχνίδι λαμβάνει χώρα στο τροπικό νησί Delfino, όπου ο Mario, ο Toadsworth, η Princess Peach και τα πέντε Toads κάνουν διακοπές. Ένας κακοποιός που μοιάζει με τον Mario, που είναι γνωστός ως Shadow Mario, βανδαλίζει ολόκληρο το νησί με ​​γκράφιτι και ο Mario κατηγορήθηκε για το χάος. Αργότερα, διατάχθηκε να καθαρίσει το Isle Delfino, σώζοντας την Princess Peach από τον Shadow Mario, με μια συσκευή που ονομάζεται Fludd (Flash Liquidizer Ultra Dousing Device).
Το Super Mario Sunshine πήρε καλές κριτικές από τους κριτικούς. Οι πωλήσεις του ήταν πάνω από 5,5 εκατομμύρια αντίτυπα και ήταν το δέκατο παιχνίδι με τις καλύτερες πωλήσεις του 2002 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Λόγω της εμπορικής επιτυχίας του παιχνιδιού, επανακυκλοφόρησε ως τίτλο Player's choice για το 2003.
Gameplay
Το Super Mario Sunshine μοιράζεται πολλά παρόμοια στοιχεία gameplay με τον προκάτοχό του, το Super Mario 64, καθώς επίσης παρουσιάζοντας διάφορα νέα χαρακτηριστικά gameplay. Ο παίκτης ελέγχει τον Mario καθώς προσπαθεί να συλλέξει 120 Shine Sprites για να επιστρέψει το φως πίσω στο Isle Defino και να αποδείξει την αθωότητά του μετά που ένας απατεώνας έκλεψε τα Shine Sprites και κάλυψε το νησί με τοξική λάσπη. Ο παίκτης ξεκινά στο Isle Delfino και μπαίνει σε διάφορους κόσμους μέσω πυλών οι οποίες γίνονται διαθέσιμες καθώς το παιχνίδι προχωράει. Παρόμοια με την συλλογή αστεριών στο Super Mario 64, ο παίκτης συλλέγει Shine Sprites νικώντας διάφορες αποστολές που δίνονται στον Mario όταν μπαίνει σε κάθε επίπεδο, με περισσότερες να ξεκλειδώνονται όταν νικούνται οι προηγούμενες. Υπάρχουν επίσης διάφορες κρυμμένες περιοχές και προκλήσεις στο Isle Delfino όπου περισσότερα Shine Sprites μπορούν να αποκτηθούν. Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, ο παίκτης μπορεί επίσης να βρει μπλε νομίσματα, τα οποία μπορούν να ανταλλαχθούν για περισσότερα Shine Sprites.
Σε αυτό το παιχνίδι, ο Mario έχει ένα ρομποτικό σακίδιο που το λένε FLUDD (Flash Liquidizing Ultra Dousing Device), το οποίο χρησιμοποιεί νερό για να καθαρίσει τη λάσπη και να βοηθήσει τον Mario να φτάσει σε νέα μέρη. Ο Mario ξεκινά έχοντας με δύο καταστάσεις του FLUDD, τον ψεκασμό και την αιώρηση, τις οποίες μπορεί γρήγορα να αλλάξει. Η κατάσταση ψεκασμού δίνει στον Mario την δυνατότητα να ρίξει ένα ρεύμα νερού το οποίο χρησιμοποιεί για να καθαρίσει την λάσπη, να επιτεθεί σε εχθρούς, και να ενεργοποιήσει ορισμένους μηχανισμούς. Ενώ με την κατάσταση αιώρησης ο Mario ίπταται για μια μικρή περίοδο χρόνου, επιτρέποντάς του να διασχίσει μεγάλα χάσματα καθώς ταυτόχρονα ψεκάζοντας πράγματα ακριβώς από κάτω του. Καθώς το παιχνίδι προχωράει, ο Mario ξεκλειδώνει δύο επιπλέον καταστάσεις για το FLUDD οι οποίες είναι ο πύραυλος, ο οποίος ρίχνει τον Mario ψηλά στον αέρα, και το τούρμπο, το οποίο κινεί τον Mario σε υψηλές ταχύτητες, αφήνοντάς τον να τρέξει στο νερό και να μπει σε ορισμένες περιοχές. Κάθε κατάσταση του FLUDD χρησιμοποιεί νερό από τα αποθέματά του, το οποίο μπορεί να ξαναγεμιστεί από πηγές νερού όπως ποτάμια ή σιντριβάνια, για να λειτουργήσει. Υπάρχουν επίσης κάποιες περιοχές όπου το FLUDD παίρνεται από τον Mario, αναγκάζοντας τον να βασιστεί στις φυσικές platforming ικανότητές του. Σε ορισμένα σημεία στο παιχνίδι, ο Mario μπορεί να συναντήσει ένα αβγό το οποίο εκκολάπτεται σε έναν Yoshi όταν του δίνεται ένα φρούτο που ζητάει. Ο Yoshi μπορεί να ιππευθεί και να επιτεθεί φτύνοντας χυμό, που μπορεί να καταστρέψει ορισμένα εμπόδια που το νερό δεν μπορεί. Ο Yoshi μπορεί επίσης να χρησιμοποιήσει την γλώσσα του να φάει εχθρούς ή κομμάτια φρούτων που αλλάζουν το χρώμα του, ανάλογα με το είδος του φρούτου. Ο Yoshi θα εξαφανιστεί αν του τελειώσει ο χυμός, ο οποίος μπορεί να αναπληρωθεί τρώγοντας περισσότερα φρούτα, ή πέφτοντας σε βαθύ νερό.