cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γενικές εκλογές της Ζιμπάμπουε (2018)
Διεξαγωγή
Η αξιοπιστία των εκλογών τέθηκε υπό αμφισβήτηση τόσο από τους πολίτες της Ζιμπάμπουε, όσο και από τη διεθνή κοινότητα. Το κόμμα της αντιπολίτευσης ισχυρίστηκε ότι άτομα ηλικίας 141 ετών ήταν εγγεγραμμένα στους εκλογικούς καταλόγους και σε μία περίπτωση μία διεύθυνση αντιστοιχούσε σε 100 εγγεγραμμένους ψηφοφόρους. Η αστυνομία κατηγορήθηκε ότι απαιτούσε από τους αξιωματικούς της να ψηφίσουν με ψηφοδέλτια ταχυδρομείου ενώπιον των εποπτών τους, κατά παραβίαση του εκλογικού νόμου, ο οποίος ορίζει ότι η ψηφοφορία είναι μυστική.
Παρότι η εκλογική διαδικασία κύλησε ειρηνικά, η συμμαχία MDC της αντιπολίτευσης κατήγγειλε νοθεία από το Zanu PF και την Εκλογική Επιτροπή της χώρας στις προεδρικές εκλογές, για να ανακοινωθεί ως νικητής ο Μανανγκάγκουα.
Αποτελέσματα
Την 1η Αυγούστου ανακοινώθηκαν τα πρώτα αποτελέσματα από την Εκλογική Επιτροπή, σύμφωνα με τα οποία το κυβερνών κόμμα ZANU-PF είχε κερδίσει την πλειοψηφία των εδρών στο κοινοβούλιο. Η επίσημη ανακήρυξη του νικητή έγινε στις 3 Αυγούστου.
Παραπομπές
2018 Ζιμπαμπουε
GMAT
Το Graduate Management Admission Test (GMAT, προφέρεται / dʒi ː mæt / Jee-mat ) είναι μία τυποποιημένη δοκιμή υπολογιστή, προσαρμοσμένη στα μαθηματικά και στην αγγλική γλώσσα, για τη μέτρηση της επάρκειας για επιτυχείς ακαδημαϊκές μεταπτυχιακές σπουδές επιχειρήσεων. Οι σχολές επιχειρήσεων συνήθως χρησιμοποιούν τη δοκιμή, ως ένα από τα πολλά κριτήρια επιλογής για εισαγωγή στα μεταπτυχιακά προγράμματα της διοίκησης επιχειρήσεων (π.χ. MBA, Μεταπτυχιακές Σπουδές Λογιστικής, κ.λπ.), κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και σε άλλες αγγλόφωνες χώρες. Πραγματοποιείται μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή σε διάφορες τοποθεσίες σε όλο τον κόσμο. Σ’ αυτές τις διεθνείς τοποθεσίες υπάρχει ένα εκτεταμένο δίκτυο υπολογιστών το οποίο δεν έχει ακόμη καθοριστεί, το GMAT προσφέρεται είτε σε προσωρινά εξεταστικά κέντρα με πρακτική εξέταση σε υπολογιστή σε ένα περιορισμένο χρονοδιάγραμμα ή ως γραπτή εξέταση (μία ή δύο φορές το χρόνο) σε τοπικά κέντρα εξέτασης. Από το Σεπτέμβριο του 2010 [ενημέρωση], το τέλος για να κάνετε το τεστ ανέρχεται 250 $ US παγκοσμίως.
Κατηγορία:Εκπαίδευση
Εθνικό Αρχείο και Βιβλιοθήκη της Βολιβίας
Το Εθνικό Αρχείο και Βιβλιοθήκη της Βολιβίας (ABNB) (ισπανικά: Archivo y Biblioteca Nacionales de Bolivia, lyhennys) είναι ένας εθνικός οργανισμός υπό την αιγίδα του Πολιτιστικού Ιδρύματος της Κεντρικής Τράπεζας της Βολιβίας (Fundación Cultural Banco Central de Bolivia), ο οποίος διατηρεί την ιστορική και βιβλιογραφική τεκμηρίωση της Βολιβίας από την περίοδο της αποικιοκρατίας έως τη σύγχρονη εποχή.
Δομή
Το ίδρυμα αυτό αποτελείται από την Εθνική Βιβλιοθήκη της Βολιβίας και τα Εθνικά Αρχεία της Βολιβίας, τα οποία συγχωνεύθηκαν το 1935 για να σχηματίσουν το Εθνικό Αποθετήριο, υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού της Βολιβίας. Από το 1986 βρίσκεται υπό τον έλεγχο της Κεντρικής Τράπεζας της Βολιβίας και το 1995, με νόμο της Δημοκρατίας, ανατέθηκε η διαχείρισή του στο Πολιτιστικό Ίδρυμα της Κεντρικής Τράπεζας της Βολιβίας.
Εθνική Βιβλιοθήκη της Βολιβίας
Τον Ιούλιο του 1825, ο Αντρές Ντι Σάντα Κρούζ πρότεινε στον Αντόνιο Χοσέ ντε Σούκρε την ίδρυση δημόσιας βιβλιοθήκης στην Τσουκισάκα. Στις 23 Ιουλίου 1825, δημιουργήθηκε η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Τσουκισάκα και ο στρατάρχης του Αγιακούτσο διόρισε τον Agustín Fernández de Córdoba ως τον πρώτο διευθυντή και βιβλιοθηκάριο της βιβλιοθήκης της Τσουκισάκα, μαζί με άλλους τρεις αξιωματούχους. Oι κυβερνήσεις που ακλούθησαν ενθάρρυναν τη ύπαρξη και τη λειτουργία βιβλιοθηκών, και ιδίως της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Βολιβίας. Το 1844 το λεγόμενο διάταγμα "Ereccional" υποχρέωνε τις βιβλιοθήκες να εγγράφονται σε λογοτεχνικά, πολιτικά, βιομηχανικά και εμπορικά περιοδικά, για να συγκροτήσουν συλλογές όλων των επίσημων εφημερίδων της Δημοκρατίας σε επίσημες εκδόσεις.
Εθνικό Αρχείο Βολιβίας
Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Ναρκίσο Καμπέρο, το Γενικό Αρχείο του Έθνους και του Βασιλικού Ακροατηρίου του Charcas "Archivo General de la Nación el de la antigua Audiencia de Charcas" θεσπίστηκε με νόμο της Δημοκρατίας που τέθηκε σε ισχύ στις 18 Οκτωβρίου 1883. Λίγους μήνες αργότερα, στις 28 Νοεμβρίου 1898, ο πρόεδρος Σεβέρο Φερνάντες προκήρυξε νόμο που επικύρωνε τον προηγούμενο νόμο και έδινε το όνομα "Archivo General de la Nación"(Γενικό Αρχείο του Έθνους).
Γκαμπριέλ Ρενέ Μορένο
Ο Γκαμπριέλ Ρενέ Μορένο βοήθησε στη συγκέντρωση και μεταφορά αρχείων στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Βολιβίας, που ήταν διασκορπισμένα σε διάφορα αποθετήρια και συνέβαλε επίσης στη δημιουργία του Εθνικού Αρχείου της Βολιβίας. Από το 1874 συνέλεξε μεγάλο αριθμό ιστορικών εντύπων από τoν πρώην Βασιλικό  Aκροατήριο του Charcas, και μαζί με αυτά δημιούργησε μια προσωπική συλλογή με περισσότερα από 3.000 έργα που ονομάστηκε Βολιβιανή Βιβλιοθήκη, η οποία αργότερα δωρίθηκε στο Εθνικό Αρχείο και τη Βιβλιοθήκη της Βολιβίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στη Βολιβία Βο
Δομιτία Οδός
εναλλ.=|μικρογραφία|380x380εσ|Η αρχαία Δομιτία Οδός μικρογραφία|360x360εσ|Η Δομιτία οδός μικρογραφία|380x380εσ|Η Δομιτία οδός με μωβ χρώμα Η Δομιτία οδός (λατινικά: Via Domitia) ήταν ο πρώτος ρωμαϊκός δρόμος που κατασκευάστηκε στη Γαλατία από το 118 π.Χ., για να συνδέσει την Ιταλία και την Ισπανία μέσω της Ναρβωνικής Γαλατίας, κατά μήκος της νότιας Γαλλίας. Το οδικό δίκτυο πάνω στο οποίο βασίστηκαν οι Ρωμαίοι ανάγεται σε πολύ παλιότερη εποχή, τόσο παλιά που φτάνει έως τη μυθική διαδρομή που ακολούθησε ο Ηρακλής στα ταξίδια του στη Δύση.
Η κατασκευή του δρόμου ανατέθηκε στον ανθύπατο της Πέραν των Άλπεων Γαλατίας Γναίο Δομίτιο Αηνόβαρβο, από τον οποίο έλαβε το όνομά της. Ο Γναίος Δομίτιος ίδρυσε επίσης ένα οχυρωμένο φρούριο στο Νάρμπο (Ναρμπόν) στην ακτή, κοντά στην Ισπανία, για να επιθεωρεί την κατασκευή του έργου, το οποίο σύντομα αναπτύχθηκε σε μια πλήρη ρωμαϊκή αποικία Colonia Narbo Martius. Τα εδάφη στο δυτικό τμήμα της διαδρομής, πέρα ​​από τον ποταμό Ροδανό, είχαν τεθεί υπό τον έλεγχο της γαλατικής φυλής των Αρβερνών, οι οποίοι, σύμφωνα με τον Στράβωνα, είχαν απλώσει τον έλεγχό τους στο Νάρμπο και στα Πυρηναία.
Η διαδρομή
Η Δομιτία οδός συνέδεε την Ιταλία με την Ισπανία. Διασχίζοντας τις Άλπεις στο πιο εύκολο πέρασμα, το Col de Montgenèvre σε ύψος 1850 μέτρων, διέσχιζε την κοιλάδα του ποταμού Ντυράνς, περνούσε τον Ροδανό στην Μπωκέρ, περνούσε από τη Νιμ (Nemausus) και έπειτα ακολουθούσε την παράκτια πεδιάδα κατά μήκος του κόλπου του Λέοντα. Στη Ναρμπόν συναντούσε την Ακουιτάνια οδό (Via Aquitania), η οποία οδηγούσε στον Ατλαντικό Ωκεανό μέσω της Τουλούζης και του Μπορντώ. Η Ναρμπόν ήταν ένα στρατηγικό σημείο της περιοχής, σταυροδρόμι της Δομίτιας και της Ακουιτάνιας οδού και συγχρόνως ένα μεγάλο και καλά οχυρωμένο λιμάνι.
Ο αρχικός σκοπός της κατασκευής του δρόμου ήταν η γρήγορη και ασφαλής μετακίνηση του στρατού στη ρωμαϊκή επέκταση προς τα δυτικά και η επικοινωνία με την Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία και τη Ρώμη αλλά μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση αποτέλεσε μοχλό ανάπτυξης της περιοχής.
Πάνω στο οδικό δίκτυο, ανάμεσα στις πόλεις, η Δομιτία οδός διέθετε μια σειρά από πανδοχεία κάθε 30 περίπου χιλιόμετρα, απόσταση που κάλυπτε ένας οδοιπόρος ή μια φορτωμένη άμαξα  την ημέρα, στα οποία οι ταξιδιώτες έβρισκαν καταφύγιο, τροφή και ξεκούραστα άλογα. Μερικοί από αυτούς τους σταθμούς ανάπαυσης εξελίχθηκαν σε κωμοπόλεις.
Σε ολόκληρο το δίκτυο υπήρχαν οδοδείκτες, που υποδείκνυαν τις αποστάσεις μεταξύ του τερματικού σταθμού και των κοντινών πόλεων. Στη διαδρομή της οδού έχουν εντοπιστεί περισσότεροι από 90 οδοδείκτες αυτού του τύπου.
Η διαδρομή, όπως ήταν στην Ύστερη Αρχαιότητα, παρουσιάζεται σχηματικά στον Χάρτη του Πόιτινγκερ (Tabula Peutingeriana).
Σύγχρονοι δρόμοι συχνά ακολουθούν τη διαδρομή της Δομίτιας οδού (N85 - N100 - A9 κ.ά.).
Πόλεις
Στο Ρυσινό, ο δρόμος χωριζόταν σε δύο: την εσωτερική διαδρομή και την παράκτια διαδρομή, οι οποίες κατέληγαν στη Λα Χουνκέρα, από όπου άρχιζε η οδός Αυγούστα (via Augusta).
Γέφυρες
μικρογραφία|250x250εσ|Σαιν-Τιμπερί, η ρωμαϊκή γέφυρα Κατά μήκος του δρόμου υπάρχουν τα ερείπια πολλών ρωμαϊκών γεφυρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οι ρωμαϊκοί δρόμοι Youtube (ελληνικά)
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλατία Κατηγορία:Ρωμαϊκή Γαλατία
Σάντσο Γκαρθές του Ουνκαστίγιο
Ο Σάντσο Γκαρθές, ισπαν. Sancho Garcés (π. 1038 – 6 Ιανουαρίου 1083) από τον Οίκο των Χιμένεθ ήταν κύριος τού Ουνκαστίγιο και της Σανγουέσα. Ο εγγονός του Γκαρθία Δ΄ ίδρυσε το βασίλειο της Ναβάρρας.
Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος τού Γκαρθία Γ΄ της Παμπλόνα και μία παλλακίδας του. Γεννήθηκε πριν ο πατέρας του νυμφευτεί την Στεφανία της Φουά. Ορίστηκε επικεφαλής ενοικιαστής στο Ουνκαστίγιο και τη Σανγουέσα. Ίσως είναι ο Σάντσο Γκαρθές, που εμφανίζεται να κυβερνά τη Ρουέστα, τη Σούρτα, το Αουτόλ, το Ανγουιάνο και την Τοβία. Ο πατέρας του από τη Στεφανία είχε εννέα τέκνα, μεταξύ άλλων τους Σάντσο Δ΄ της Παμπλόνα και Ραμίρο κύριο της Καλαόρρα. Αδελφή του (άλλο νόθο τέκνο τού πατέρα του) ήταν η Μενθία, σύζυγος τού Φορτούν Οτσόιθ.
Απεβίωσε το 1083 μαζί με τον ετεροθαλή αδελφό του Ραμίρο, ο οποίος οδηγούσε τον στρατό πού έστειλε ο Αλφόνσος ΣΤ΄ της Λεόν στη λεγόμενη καταστροφή (προδοσία) της Ρουέδα. Εκεί πολλοί άλλοι ευγενείς έχασαν τη ζωή τους, όπως ο κόμης Γκονθάλο Σαλβαδόρεθ.
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε το 1057 την Κονστάνθα (Κωνσταντία), κόρη μάλλον τού Γκονθάλο Μαρανιόν ή ίσως της Στεφανίας, μητριάς του. Είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χιμένεθ
Συρανό ντε Μπερζεράκ (ταινία, 1990)
Συρανό ντε Μπερζεράκ (γαλλικός τίτλος: Cyrano de Bergerac) είναι γαλλική ταινία του 1990 σε σκηνοθεσία Ζαν-Πωλ Ραπενό.
Πρόκειται για προσαρμογή του ομώνυμου θεατρικού έργου του Εντμόν Ροστάν, με πρωταγωνιστή τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ. Το σενάριο είναι του σκηνοθέτη Ζαν-Πωλ Ραπενό και του Ζαν-Κλωντ Καριέρ και συντομεύει το αρχικό κείμενο, εμπλουτίζοντας παράλληλα τα σκηνικά και τη δράση, προσθέτοντας πολλές επιπλέον σκηνές.
Στην απονομή των βραβείων Σεζάρ του 1991, η ταινία συγκέντρωσε τα περισσότερα βραβεία. Το 2010, η ταινία κατατάχθηκε στην 43η θέση σε δημοσίευση του περιοδικού Empire «100 καλύτερες ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου».
Πρόκειται για τη δεύτερη κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού του Εντμόν Ροστάν, ενώ η πρώτη ήταν η ταινία του 1950 Συρανό ντε Μπερζεράκ στα αγγλικά.
Υπόθεση
Παρίσι, 1640. Σε ένα θέατρο γεμάτο κόσμο, κάποιος εριστικός προκαλεί μονομαχία μέσα στο πλήθος. Είναι ο μεγάλος Συρανό ντε Μπερζεράκ (Ζεράρ Ντεπαρντιέ). Ποιητής, έξυπνος, διάσημος ξιφομάχος, δεινός ρήτορας και ατρόμητος διοικητής ενός στρατιωτικού σώματος Γασκόνων φρουρών. Δυστυχώς, είναι άσχημος. Έχει μια μύτη ασυνήθιστων αναλογιών και η ασχήμια του τον κάνει να υποφέρει καθώς εξ αιτίας της δεν τολμά να εξομολογηθεί τον έρωτά του στην όμορφη εξαδέλφη του Ρωξάνη (Αν Μπροσέ), η οποία δεν έχει μάτια παρά μόνο για τον όμορφο Κριστιάν ντε Νεβιλέτ (Βενσάν Περέζ), στρατιώτη του σώματος που διοικεί ο Συρανό, που και ο ίδιος την αγαπά κρυφά. Το μόνο ελάττωμα του Κριστιάν: δεν έχει ιδιαίτερο πνεύμα και δεν ξέρει πώς να απευθυνθεί κομψά στις γυναίκες. Αυτός είναι ο λόγος που ζητά από τον Συρανό να τον βοηθήσει να κατακτήσει την πολυπόθητη Ρωξάνη, αγνοώντας τα συναισθήματα του τελευταίου για αυτήν. Έτσι, ο Συρανό αρχίζει να γράφει τα ερωτικά γράμματα του Κριστιάν, ο οποίος κερδίζει την εύνοια της τρυφερής Ρωξάνης.
Ο Συρανό βοηθά ώστε το ζευγάρι να συνάψει μυστικό γάμο για να αποτρέψουν τα σχέδια του κόμη ντε Γκις, ενός αλαζονικού ευγενή που είναι και αυτός ερωτευμένος με τη Ρωξάνη. Για εκδίκηση, ο ντε Γκις καλεί το στρατιωτικό σώμα του Συρανό να πολεμήσει με τον στρατό του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΓ' στην πολιορκία του Αράς εναντίον των Ισπανών. Η πολιορκία είναι σκληρή και βάναυση και οι στρατιώτες λιμοκτονούν. Ο Συρανό ωστόσο, καταφέρνει να δραπετεύει κάθε νύχτα για να στείλει τις ερωτικές επιστολές που γράφει ο ίδιος για λογαριασμό του Κριστιάν.
Η Ρωξάνη φτάνει μια μέρα στο στρατόπεδο για να συναντήσει τον αγαπημένο της Κριστιάν. Αυτός όμως, έχοντας αντιληφθεί τον έρωτα του Συρανό γι' αυτήν, και πεπεισμένος ότι η Ρωξάνη ουσιαστικά είναι ερωτευμένη με τον πραγματικό συγγραφέα των ερωτικών γραμμάτων, αποφασίζει να της ομολογήσει την αλήθεια αλλά, τραυματισμένος κατά τη διάρκεια μιας επίθεσης, πεθαίνει στην αγκαλιά της πριν μπορέσει να της αποκαλύψει το μυστικό του. Ο Συρανό, μπροστά στο κακό που χτύπησε την εξαδέλφη του, αποφασίζει να κρύψει την αλήθεια για πάντα.
15 χρόνια αργότερα, ο Συρανό επισκέπτεται μια φορά την εβδομάδα την εξαδέλφη του σε ένα μοναστήρι του Παρισιού, όπου αυτή αποσύρθηκε, απαρηγόρητη από τον χαμό του συζύγου της. Αλλά σε μια του επίσκεψη, πέφτει θύμα μιας επίθεσης που χρηματοδοτήθηκε από έναν από τους πολλούς εχθρούς που έχει δημιουργήσει λόγω των γραπτών του που σατιρίζουν την αριστοκρατία και τραυματίζεται σοβαρά στο κεφάλι. Συγκεντρώνοντας τις δυνάμεις του, πηγαίνει στο μοναστήρι για να δει την αγάπη του για τελευταία φορά, προσποιούμενος ότι είναι καλά. Εκεί, η Ρωξάνη του διαβάζει το τελευταίο γράμμα του Κριστιάν, που βρέθηκε πάνω του όταν πέθαινε, χωρίς να γνωρίζει βέβαια ότι ο πραγματικός συγγραφέας ήταν ο Συρανό. Καθώς το διαβάζει δυνατά και έχει πέσει η νύχτα, ο Συρανό τη βοηθά απαγγέλοντας από μνήμης. Καθώς ο Συρανό πεθαίνει, η Ρωξάνη συνειδητοποιεί ότι ήταν εκείνος, και όχι ο Κριστιάν, που έγραφε τα γράμματα και το πνεύμα του οποίου είχε πραγματικά αγαπήσει.
Βραβεία - Διακρίσεις
Η ταινία κέρδισε 30 βραβεία και ήταν υποψήφια για ακόμη 29. Μεταξύ των βραβείων είναι το Όσκαρ Καλύτερων Κοστουμιών, βραβείο α' ανδρικού ρόλου του Φεστιβάλ Καννών για τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ, το βραβείο Σεζάρ καλύτερης ταινίας, το βραβείο Σεζάρ σκηνοθεσίας για τον Ζαν-Πωλ Ραπενό κ.λ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1990 Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα
Δημοψήφισμα του Παλάου (2020)
Ένα συνταγματικό δημοψήφισμα πραγματοποιήθηκε στο Παλάου την 1η Μαΐου 2020. Ζητήθηκε από τους ψηφοφόρους να εγκρίνουν τροποποίηση του άρθρου 1 του συντάγματος, το οποίο καθόρισε τα θαλάσσια σύνορά του. Η πρόταση εγκρίθηκε από το 97% των ψηφοφόρων.
Τροποποιήσεις
Η τροπολογία πρότεινε τη διαγραφή του μέρους (β) του άρθρου 1, εδάφιο 1, αφήνοντας τα θαλάσσια σύνορα που ορίζονται μόνο από το μέρος (α). Ο πρόεδρος Τόμι Ρεμενγκεσάου ισχυρίστηκε ότι αυτό θα ενίσχυε τις εδαφικές διεκδικήσεις της χώρας και τη διαπραγματευτική της θέση με άλλες χώρες.
Άρθρο 1, εδάφιο 1:
Αποτελέσματα
Η αλλαγή εγκρίθηκε από το 97% των ψηφοφόρων, με πλειοψηφία και στις 16 πολιτείες.
Παραπομπές
Παλάου 2020
Βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγου
Το Βραβείο Α' Ανδρικού Ρόλου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγου (αγγλικά: Chicago Film Critics Award For Best Actor) είναι ένα βραβείο που απονέμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγου για να τιμήσει έναν ηθοποιό που έχει επιδείξει εξαιρετική απόδοση σε πρωταγωνιστικό ρόλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγου
1088 Μιτάκα
Η Μιτάκα (Mitaka) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,366. Ανακαλύφθηκε το 1927 από τον Ιάπωνα αστρονόμο Οκούρο Οϊκάβα, που παρατηρούσε από το Τόκιο, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη πόλη της Ιαπωνίας (θέση του Αστεροσκοπείου του Τόκιο). Υπήρξε ο πρώτος από τους 8 συνολικά αστεροειδείς που ανακάλυψε ο συγκεκριμένος αστρονόμος.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μιτάκα εκτιμάται σε 18 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της δεν είναι γνωστό με ακρίβεια. Η Μιτάκα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες και 3 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μιτακα
Βενεδίκτη της Πορτογαλίας
H Βενεδίκτη (πορτογαλ. Benedita de Bragança, infanta de Portugal, 25 Ιουλίου 1746 - 18 Αυγούστου 1829) από τον Οίκο της Μπραγκάνσα ήταν πριγκίπισσα (infanta) της Πορτογαλίας και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα της Βραζιλίας.
Βιογραφία
Η Μαρία Φραγκίσκη Βενεδίκτη Άννα Ισαβέλλα Ιωσηφίνα Αντωνία Λούρδη Ιγνατία Θηρεσία Γερτρούδη Ρίτα Ιωάννα Ρόζα ήταν η τέταρτη κόρη του Ιωσήφ της Πορτογαλίας και της Μαριάνας Βικτωρίας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας.
Σύζυγός της έγινε ο γιος της αδελφής της Μαρίας Α΄ της Πορτογαλίας, η οποία είχε παντρευτεί τον θείο της Πέτρο Γ΄ της Πορτογαλίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1777 τον ανιψιό της Ιωσήφ της Βραζιλίας. Δεν απέκτησαν απογόνους (είχε δύο αποβολές, το 1781 και το 1786).
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Μπραγκάνσα Κατηγορία:Βραζιλιάνες πριγκίπισσες Κατηγορία:Δούκισσες της Πορτογαλίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Μπέιρα Κατηγορία:Ινφάντας της Πορτογαλίας
Ημέρα μνήμης του Συντάγματος της Ιαπωνίας
Η Ημέρα Μνήμης του Συντάγματος (憲法記念日, Κενπό Κινένμπι, Kenpō Kinenbi) είναι μια εθνική εορτή στην Ιαπωνία. Πραγματοποιείται στις 3 Μαΐου κάθε έτος για τον εορτασμό της θέσπισης του Συντάγματος της Ιαπωνίας το 1947. Γιορτάζεται μέσα στα πλαίσια των εορτασμών της Χρυσής Εβδομάδας στην Ιαπωνία. Είναι γνωστό το Σύνταγμα της Ιαπωνίας και ως σύνταγμα Ειρήνης, διότι δίνει έμφαση στην εδραίωση της ειρήνης (άρθρο 9 του Συντάγματος).
Περισσότερες πληροφορίες
Μετά το βομβαρδισμό της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι το 1945 η Ιαπωνία αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει άνευ όρων. Η δημιουργία του νέου συντάγματος της Ιαπωνίας ήταν το αποτέλεσμα μιας διαδικασίας, που διήρκησε δύο έτη από το 1945 έως το 1947. Η Ιαπωνία και ο στρατηγός των Η.Π.Α. Ντάγκλας Μακ Άρθουρ συνεργάστηκαν για το σχεδιασμό του νέου Συντάγματος. Ο αυτοκράτορας της Ιαπωνίας διακήρυξε το νέο Σύνταγμα στις 3 Νοεμβρίου 1946 και τέθηκε σε εφαρμογή στις 3 Μαΐου 1947. Αρχικά έγινε προσπάθεια να καθοριστεί η 3 Νοέμβρη ως ημέρα εορτασμού του νέου Συντάγματος, αλλά τελικά επικράτησε η 3 Μαΐου, γιατί στις 3 Νοέμβρη ξεκίνησαν οι δίκες κατά των αυτοκρατορικών αξιωματούχων για τις πράξεις τους κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το νέο σύνταγμα εξασφάλισε βασικά δικαιώματα και ελευθερίες για τους πολίτες, έδωσε το δικαίωμα της ψήφου στις γυναίκες, και έκανε τον αυτοκράτορα της Ιαπωνίας το σύμβολο του κράτους και της ενότητας της Ιαπωνίας απομακρύνοντάς τον από την ενεργό πολιτική. Ο Ιάπωνας αυτοκράτορας είχε απαρνηθεί ήδη στις 1 Ιανουαρίου 1946 την αξίωση ότι έχει θεϊκή καταγωγή. Το Σίντο καταργήθηκε ως η επίσημη θρησκεία του κράτους και προωθήθηκε η ανεξιθρησκεία δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στον Χριστιανισμό να αναπτυχθεί στην Ιαπωνία. Το νέο σύνταγμα, που αντικατέστησε το προγενέστερο Σύνταγμα Μεϊτζί, διαπνέεται από φιλειρηνική και δημοκρατική διάθεση. Το νέο σύνταγμα εξάλειψε τον απολυταρχισμό του προγενέστερου Συντάγματος Μεϊτζί. Δημιουργήθηκε η βουλή των αντιπροσώπων τα μέλη της οποίας έχουν τετραετή θητεία. Δημιουργήθηκε η βουλή των Συμβούλων τα μέλη της οποίας έχουν εξαετή θητεία. Η βουλή των Συμβούλων αποτελείται από 252 βουλευτές και δεν διαλύεται ποτέ. Οι βουλευτές του Ιαπωνικού κοινοβουλίου είναι συνολικά 763 άτομα, που εκλέγονται από τον Ιαπωνικό λαό. Τα μέλη της βουλής των αντιπροσώπων είναι 511. Ο πρωθυπουργός επιλέγεται από το κοινοβούλιο και θεσπίστηκε ανεξάρτητη δικαστική εξουσία.
Η Ημέρα Μνήμης του Συντάγματος είναι μια ευκαιρία για τους Ιάπωνες να θυμηθούν γεγονότα της ιστορίας της Ιαπωνίας. Στις 3 Μαΐου το κοινοβούλιο ανοίγει τις πόρτες του στο κοινό, το οποίο μπορεί να περιηγηθεί σε κάποια κτήρια του κοινοβουλίου. Οι πολίτες μπορούν να δουν το σύνταγμα, που φυλάσσεται στο εθνικό αρχείο της Ιαπωνίας στο Τόκιο και το οποίο εκτίθεται στο κοινό για συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Αυτή την ημέρα δημόσιες συζητήσεις διεξάγονται σε διάφορες περιοχές της Ιαπωνίας σχετικά με το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και την ιστορία της Ιαπωνίας. Λόγω του ότι η Ημέρα Μνήμης του Συντάγματος γιορτάζεται κατά τη διάρκεια της Χρυσής Εβδομάδας πολλοί πολίτες παίρνουν άδεια από την εργασία τους για μερικές ημέρες, για να κάνουν διακοπές με τους φίλους τους και τις οικογένειές τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιαπωνικός πολιτισμός Κατηγορία:Ιαπωνικές γιορτές Κατηγορία:Πολιτική της Ιαπωνίας Κατηγορία:Ιστορία της Ιαπωνίας
Εθνική Σοβιετικής Ένωσης (καλαθοσφαίριση γυναικών)
μικρογραφία|Στολή της εθνικής ομάδας καλαθοσφαίρισης γυναικών της Σοβιετικής Ένωσης Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Σοβιετικής Ένωσης (ρωσικά: Женская сборная СССР по баскетболу) ήταν το συγκρότημα αθλητριών που αντιπροσώπευαν τη χώρα της Σοβιετικής Ένωσης σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης. Υπήρξε ενεργή από τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι και το 1991, κυριαρχώντας απόλυτα στο άθλημα σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Έχει κατακτήσει 17 συνεχόμενα χρυσά μετάλλια σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα FIBA (και 21 στο σύνολο), ρεκόρ που δύσκολα θα καταρριφθεί.
Κατατάξεις σε διεθνείς διοργανώσεις
* Το 1992 οι αθλητές από τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες εκτός των βαλτικών χωρών αγωνίστηκαν ως η «Ηνωμένη Ομάδα»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων Σοβιετικη Ενωση
Βαρυπατάδες Κέρκυρας
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας‎
NEL Lines
Η NEL Lines, ήταν ναυτιλιακή εταιρεία της Ελλάδας με έδρα τη Μυτιλήνη. Ιδρύθηκε στις 5 Αυγούστου 1972 με την επωνυμία Ναυτιλιακή Εταιρεία Λέσβου Α.Ε. ως εταιρεία λαϊκής βάσης. Οι πρώτοι της μέτοχοι ήταν οι κάτοικοι της Λέσβου και η βασική της προτεραιότητα η αγορά πλοίου για την κάλυψη της ακτοπλοϊκής γραμμής Μυτιλήνη-Χίος-Πειραιάς. Αργότερα, η εταιρία αναπτύχθηκε και δραστηριοποιήθηκε και αλλού.
1974-1999: Τα πρώτα χρόνια
μικρογραφία|Η ΝΕΛ ιδρύθηκε στη Μυτιλήνη Λέσβου μικρογραφία|Το Ε/Γ - Ο/Γ Αρίων λειτουργούσε από το 1975 μέχρι το 1981 Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1972 με βασική προτεραιότητα την αγορά πλοίου για την κάλυψη της ακτοπλοϊκής γραμμής Μυτιλήνη-Χίος-Πειραιάς. Το πρώτο, αυτό πλοίο που αποκτήθηκε, ήταν το Ε/Γ - Ο/Γ Σαπφώ, το οποίο ήρθε στις 26 Σεπτεμβρίου 1973. Πολλές φορές, το πλοίο εξυπηρετούσε, εκτός από τη Χίο και τη Μυτιλήνη, και τη Θεσσαλονίκη. Το 1975, εγκαινιάστηκε το δρομολόγιο Μυτιλήνη-Χίος-Πειραιάς-Ρόδος-Κύπρος-Χάιφα με το Ε/Γ - Ο/Γ Αρίων και ένα χρόνο αργότερα, προστέθηκε στους προορισμούς και η Καβάλα. Το 1980, ξεκίνησε η μηχανογράφηση των υπηρεσιών της εταιρείας και το 1981, αγοράστηκε το Ε/Γ - Ο/Γ Αλκαίος και ιδρύθηκε η Αναπτυξιακή Εταιρεία Λέσβου ΑΕ. Το 1988, αγοράστηκε το Ε/Γ - Ο/Γ Άγιος Ραφαήλ. Ακολούθησε το Ε/Γ - Ο/Γ Μυτιλήνη, το 1990. Το 1994, ιδρύθηκε το κεντρικό πρακτορείο Πειραιώς και παραχωρήθηκε κτίσμα στη Μυτιλήνη για τη στέγαση των γραφείων. Το 1995, αγοράστηκε το Ε/Γ - Ο/Γ Θεόφιλος και εντάχθηκε στο Χρηματιστήριο Αθηνών. Το 1998, παραγγέλθηκε το πρώτο ταχύπλοο, τύπου Corsaire 12000, στη Γαλλία. Το 1999, αγοράστηκε το Ε/Γ - Ο/Γ Ταξιάρχης. μικρογραφία|Η ΝΕΛ, εκτός από συμβατικά και ταχύπλοα επιβατηγά πλοία, εκμεταλλευόταν και αμιγώς οχηματαγωγά. Εδώ το Ο/Γ Μύκονος στη Νάξο το 2011
1999-2011: Παραλαβές ταχυπλόων και συγχώνευση με την C-Link.
Το 2001, ιδρύθηκαν οι θυγατρικές Arisvi Shiping Ltd και Irina Shipping Ltd και το Αίολος Εξπρές δρομολογήθηκε μεταξύ Ικαρίας-Σάμου και ήρθαν τα άλλα δύο υπερταχύπλοα, Ε/Γ - Ο/Γ - Τ/Χ Αίολος Εξπρές ΙΙ (τύπου Corsaire 10000) και Αίολος Κεντέρης (τύπου Corsaire 14000), τα οποία δρομολογήθηκαν μεταξύ Πάρου - Νάξου και Πειραιά - Χίου Μυτιλήνης. Την ίδια χρονιά, αποσύρθηκε το Άγιος Ραφαήλ.
Το 2003, το Αίολος Κεντέρης, δρομολογήθηκε στη γραμμή Μυτιλήνη - Λήμνος - Θεσσαλονίκη
Το 2005, οι μετοχές της ΑΝΕΚ εξαγοράστηκαν από την Edgewater Holdings Inc και αποσύρθηκαν τα Αίολος Εξπρές και Αίολος Εξπρές ΙΙ.
Το 2006, η ΝΕΛ ήρθε σε συμβιβασμό με τη Γαλλική Semt Pielstick για της προωστήριες μηχανές των Αίολος Εξπρές και Αίολος Εξπρές ΙΙ, ενώ το Αίολος Κεντέρης δρομολογήθηκε στις Κυκλάδες. Παράλληλα, εξαγόρασε την εταιρεία C-Link Ferries, με τελικό τίμημα 536.400 ευρώ, και πλέον διέθετε ένα στόλο πέντε ταχυπλόων και πέντε συμβατικών.
Τον Φεβρουάριο του 2007, ανακοινώθηκε πως τα πλοία Αίολος Κεντέρης και Παναγία Πάρου που ανήκε στην C-Link πωλήθηκαν στην Ερυθρά Θάλασσα, έναντι 85 εκατ. ευρώ συνολικά. Τα δύο εναπομεινάντα ταχύπλοα έγιναν Αίολος Κεντέρης Ι και Αίολος Κεντέρης ΙΙ, και δρομολογήθηκαν στις γραμμές Πειραιάς-Πάρος-Νάξος και Περιαιάς-Ρέθυμνο. Τον Οκτώβριο, όμως, το Αίολος Κεντέρης Ι αποσύρθηκε οριστικά από τη γραμμή Πειραιάς-Ρέθυμνο, λόγω βλάβης στο σύστημα ανύψωσης των καταπελτών, των βαρούλκων πρόσδεσης και των ραμπών.
Το 2011, στους προορισμούς προστέθηκαν ο Βόλος, η Σκιάθος, η Σκόπελος και η Αλόννησος, με το Ε/Γ - Ο/Γ - Τ/Χ Αλκυόνη να συνδέει τακτικά τα νησιά των Σποράδων. Παράλληλα, το ίδιο έτος, εγκαινιάστηκαν τα δρομολόγια από Μυτιλήνη προς Δικελί και Αϊβαλί, συνδέοντας έτσι την Ελλάδα με την Τουρκία, με το πλοίο Κωνσταντίνος Γ.
Οικονομικά προβλήματα
Το 2013, λόγω οικονομικών προβλημάτων, εγκρίθηκε σχέδιο εξυγίανσης της εταιρείας, από το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, έπειτα από συμφωνία με τους πιστωτές της. Το 2014, λόγω πολλαπλών μη-προγραμματισμένων δρομολογίων, το Υπουργείο Ναυτιλίας και Αιγαίου υπέβαλλε κυρώσεις στη ΝΕΛ, ενώ ο Διευθύνων Σύμβουλος, Ιωάννης Αβραντίνης υπέβαλε την παραίτησή του. Εκείνον τον καιρό, παρόλο που οι ζημιές της εταιρείας είχαν πέσει στα 59,04 εκ. ευρώ, ο τζίρος της για το 2013 είχε πέσει στα 51,52 εκ. ευρώ, (Περίπου 24,3% του προηγούμενου έτους), έτσι έκανε αίτημα για υπαγωγή στο άρθρο 99, κάτι το οποίο έγινε δεκτό. Κατόπιν, ζήτησε έγκριση για αύξηση μετοχικού κεφαλαίου ύψους 19,1 εκ. ευρώ. Τον Σεπτέμβριο του 2014, προχώρησε σε καταγγελία της σύμβασης για την Ακτοπλοϊκή Σύνδεση του Βορείου Αιγαίου, προς το Υπουργείο Ναυτιλίας και Αιγαίου. Η καταγγελία αυτή ανέφερε πως το Υπουργείο αρνούνταν "αυθαίρετα και αδικαιολόγητα" να εξυπηρετήσει τις συμβατικές υποχρεώσεις του και να καταβάλει τα οφειλόμενα μισθώματα, καθώς και για "μη καταβολή των οφειλόμενων ποσών από το 2005, έως το πρώτο εξάμηνο του 2012". Το Φεβρουάριο του 2015, με τους εργαζόμενους να παραμένουν απλήρωτοι, ο τότε αναπληρωτής υπουργός Ναυτιλίας και Αιγαίου, Θοδωρής Δρίτσας είχε αλλεπάλληλες συναντήσεις με αυτούς, τον διευθύνοντα σύμβουλο και τα ναυτεργατικά σωματεία, κατόπιν πρωτοβουλίας των τελευταίων. Η ΝΕΛ από την πλευρά της δήλωνε πως έπεσε "θύμα αθέμιτου ανταγωνισμού", κάτι που την οδήγησε σε "οικονομική ασφυξία", ενώ ισχυρίστηκε πως υπεύθυνοι ήταν η προηγούμενη πολιτική ηγεσία του Υπουργείου και η διοίκηση της Τράπεζας Πειραιώς, η οποία δεν τη χρηματοδοτούσε, όπως προέβλεπε το πρόγραμμα εξυγίανσης. Τον Μάιο της ίδιας χρονιάς, κηρύχθηκε έκπτωτη για την επιδοτούμενη άγονη γραμμή του Β. Αιγαίου Λαύριο-Άγιος Ευστράτιος-Λήμνος. Τον Ιούνιο, το Ε/Γ - Ο/Γ Μυτιλήνη παρέμενε παροπλισμένο στο Καρλόβασι Σάμου χωρίς πετρέλαιο και τροφοδοσία, ενώ τα παροπλισμένα στον Νέο Μώλο Δραπετσώνας Θεόφιλος, Aqua Jewel και European Express παρέμεναν χωρίς ηλεκτροδότηση και παραιτήθηκε ο Διευθύνων Σύμβουλος, Ιωάννης Αβραντίνης.
🇮🇱
Πηγές:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ναυτιλιακές επιχειρήσεις
Αμπού Ταμάμ
Ο Χαμπίμπ ιμπν Αβς αλ-Τάι (حبيب بن أوس الطائي; περ. 796/807 - 845), γνωστότερος με το προσωνύμιο Αμπού Ταμάμ (أبو تمام), ήταν Άραβας ποιητής και προσηλυτισμένος μουσουλμάνος που γεννήθηκε από χριστιανούς γονείς. Είναι περισσότερο γνωστός στη λογοτεχνία από τη συλλογή πρώιμων ποιημάτων του 9ου αιώνα, γνωστή ως Χαμάσα, που θεωρείται μία από τις μεγαλύτερες ανθολογίες αραβικής λογοτεχνίας που συγκεντρώθηκαν ποτέ. Η Χαμάσα περιείχε 10 βιβλία ποιημάτων, με 884 ποιήματα συνολικά.
Βιογραφία
Ο Αμπού Ταμάμ γεννήθηκε στη Συρία, κοντά στη Δαμασκό, σε μια μικρή πόλη που ονομάζεται Τζασίμ (στη σημερινή Συρία), βορειοανατολικά της θάλασσας της Τιβεριάδας και κοντά στη Νταράα. Ήταν γιος ενός χριστιανού ονόματι Θάδους (Θαδδαίος ή Θεοδόσιος) που πουλούσε κρασί στη Δαμασκό. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του δεν είναι καλά γνωστά. Πιστεύεται ότι ασπάστηκε το Ισλάμ, άλλαξε το όνομα του πατέρα του σε Αβς και πλαστογράφησε τη γενεαλογία που τον συνέδεε με την αραβική φυλή Τάι. Σύμφωνα με τον αλ-Νατζάσι, ο Αμπού Ταμάμ ήταν σιίτης μουσουλμάνος, όπως φαίνεται από ορισμένα ποιήματά του. Ήταν επίσης σύγχρονος των ιμάμηδων Αλί αλ-Ρίντα και του γιου του Μοχάμεντ αλ-Τζαουάντ, τους οποίους ανέφερε σε ορισμένα ποιήματά του.
Φαίνεται ότι πέρασε τα νεανικά του χρόνια στην Χομς, αν και, σύμφωνα με μια αναφορά, εργάστηκε ως πωλητής νερού σε ένα τζαμί στο Κάιρο κατά τη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας. Η πρώτη του εμφάνιση ως ποιητής έγινε στην Αίγυπτο, αλλά καθώς δεν κατάφερε να ζήσει εκεί, πήγε στη Δαμασκό και στη συνέχεια στη Μοσούλη. Από εκεί αναζήτησε την προστασία του χαλίφη αλ-Μαμούν του Χαλιφάτου των Αββασιδών με έδρα τη Συρία, αλλά δεν κατάφερε να τον εντυπωσιάσει.
Στη συνέχεια ταξίδεψε προς το ανατολικό τμήμα του χαλιφάτου, κερδίζοντας τελικά θαυμαστές και προστάτες επαινώντας διάφορους αξιωματούχους, όπως τον κυβερνήτη της Αρμινίγια Χαλίντ ιμπν Γιαζίντ αλ-Σαϊμπάνι, ο οποίος φέρεται να του έδινε 10.000 ντιρχάμ σε κάθε επίσκεψη και να χρηματοδοτούσε τα ταξίδια του. Μετά τον θάνατο του αλ-Μαμούν, ο νεόκοπος Αμπού Ταμμάμ ζήτησε να συναντήσει τον νέο χαλίφη αλ-Μουτασίμ, ο οποίος τον πήρε αμέσως υπό την προστασία του. Μετά το 833 έζησε κυρίως στη Βαγδάτη, στην αυλή του χαλίφη. Από τη Βαγδάτη επισκέφθηκε το Χορασάν, όπου απολάμβανε την εύνοια του Αμπντουλάχ ιμπν Ταχίρ. Περίπου το 845 βρισκόταν στο Μααρράτ αλ-Νουμάν, όπου συνάντησε τον ποιητή αλ-Μπουχτούρι (περ. 820-897). Πέθανε στη Μοσούλη το 845.
Ο Αμπού Ταμάμ είναι περισσότερο γνωστός στη λογοτεχνία από τη συλλογή πρώιμων ποιημάτων του 9ου αιώνα, γνωστή ως Χαμάσα. Η Χαμάσα (حماسة, «προτροπή») είναι μια από τις μεγαλύτερες ανθολογίες της αραβικής λογοτεχνίας που συγκεντρώθηκαν ποτέ. Ο Αμπού Ταμάμ συγκέντρωσε αυτά τα έργα όταν ήταν εγκλωβισμένος στο χιόνι στο Χαμαντάν, όπου είχε πρόσβαση σε μια εξαιρετική βιβλιοθήκη που ανήκε στον Αμπού αλ Ουάφα ιμπν Σαλάμα. Υπάρχουν δέκα βιβλία με ποιήματα στη Χαμάσα, όλα ταξινομημένα ανά θέμα. Ορισμένα από αυτά είναι επιλογές από μακροσκελή ποιήματα. Πρόκειται για έναν από τους θησαυρούς της πρώιμης αραβικής ποίησης και τα ποιήματα είναι εξαιρετικής αισθητικής. Μια μεταγενέστερη ανθολογία με το ίδιο όνομα συντάχθηκε από τον ποιητή αλ-Μπουχτούρι, και ο όρος έχει χρησιμοποιηθεί στη σύγχρονη εποχή για να δηλώσει «ηρωικό έπος».
Δύο άλλες συλλογές παρόμοιας φύσης αποδίδονται στον Αμπού Ταμάμ. Τα δικά του ποιήματα έχουν παραμεληθεί κάπως λόγω της επιτυχίας των συλλογών του, αλλά απολάμβαναν μεγάλη φήμη κατά τη διάρκεια της ζωής του. Τα ποιήματά του αντανακλούν μια υφολογική ρήξη με τις επικρατούσες προφορικές αντιλήψεις της αραβικής ποίησης, περιγράφοντας συχνά ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα. Διακρίθηκαν για την καθαρότητα του ύφους τους, την αξία του στίχου και τον άριστο τρόπο επεξεργασίας των θεμάτων και συνδέθηκαν με την επικρατούσα φιλοσοφία των Μουταζιλιτών της περιόδου των Αββασιδών. Τα ποιήματά του εκδόθηκαν στο Κάιρο το 1875.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άραβες ποιητές Κατηγορία:Σιίτες Μουσουλμάνοι
Αρσούς
Η Αρσούς (τουρκικά: Arsuz, αραβικά: أرسوز) είναι πόλη και διαμέρισμα στην Επαρχία Χάταϊ της Τουρκίας. Στους αρχαίους χρόνους, ήταν γνωστή ως Ρωσός (πολυτονικώς αναγράφεται Ῥῶσός και Ῥωσός ) και ήταν πρώην επισκοπική και τιμητική έδρα.
Η Αρσούς αποτελούσε μέρος του διαμερίσματος Αλεξανδρέττας της επαρχίας Χάταϊ. Το κέντρο της πόλης βρίσκεται 40 χιλιόμετρα νότια της Αλεξανδρέττας και 118 χιλιόμετρα από την Αντιόχεια (το διοικητικό κέντρο της επαρχίας Χάται).
Ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 90.456 κατοίκους, βάσει το 2018.
Δημογραφικά στοιχεία
Ο Γερμανός περιηγητής Μάρτιν Χάρτμαν απαρίθμησε 31 οικισμούς στον οθωμανικό ναχιγιέ ονόματι Αρσούζ, εκ των οποίων οι 10 αποτελούνταν από Αλαουίτες (381 σπίτια), οι 8 από Τούρκους (205 σπίτια) και οι 12 χωρίς καμία πληροφορία. Η πόλη της Αρσούντος (70 σπίτια) ήταν σχεδόν εξ ολοκλήρου ελληνική με εξαίρεση τρεις αραβικές και μία τουρκική οικογένεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία του Χατάι Κατηγορία:Ιστορία της Επαρχίας του Χατάι Κατηγορία:Πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Παράκτιοι οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Καθολικές τιμητικές επισκοπές στην Ασία
1089 Τάμα
Ο Τάμα (Tama) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,755. Ανακαλύφθηκε το 1927 από τον Ιάπωνα αστρονόμο Οκούρο Οϊκάβα, που παρατηρούσε από το Τόκιο, και πήρε το όνομά του από τον ποταμό Τάμα της Ιαπωνίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Τάμα εκτιμάται σε 12,92 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,2424. Ο Τάμα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 16 ώρες και 27 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά του εκτιμάται σε 95 περίπου βαθμούς C υπό το μηδέν.
Δορυφόρος
Με βάση παρατηρήσεις της καμπύλης φωτός του Τάμα από τις 24 Δεκεμβρίου 2003 ως τις 5 Ιανουαρίου 2004 οι Raoul Behrend, René Roy, Claudine Rinner, Pierre Antonini, Petr Pravec, Alan W. Harris, Stefano Sposetti, Russell I. Durkee, και Alain Klotz ανακοίνωσαν στις 12 Ιανουαρίου 2004 την ανακάλυψη ενός δορυφόρου διαστάσεων περίπου 9 χιλιομέτρων που περιφέρεται γύρω από τον αστεροειδή. Αυτός ο δορυφόρος, γνωστός με τα διακριτικά (προσωρινή ονομασία) S/2003 (1089) 1, περιφέρεται τόσο κοντά στον Τάμα (ίσως 20 χιλιόμετρα) ώστε μπορεί να βρίσκεται σε επαφή ή σχεδόν σε επαφή με αυτόν, αφού παρουσιάζει και σύγχρονη περιστροφή, σε 16,445 ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ταμα
Το όνειρο της κόκκινης κάμαρας
Το όνειρο της κόκκινης κάμαρας είναι κινέζικο μυθιστόρημα του 18ου αιώνα. Συγκαταλέγεται μεταξύ των 4 μεγάλων κλασσικών μυθιστορημάτων της κινεζικής λογοτεχνίας και είναι γνωστό και με τον τίτλο Η ιστορία της πέτρας. Ο συγγραφέας του, Τσάο Σούε Τσιν περιγράφει με ρεαλισμό τη ζωή μιας πλούσιας και πολυάριθμης οικογένειας, των συγγενών, των φίλων της και του υπηρετικού προσωπικού, οικογένεια που οδηγείται σιγά σιγά στην παρακμή, όπως συνέβη και στην οικογένεια του ίδιου του συγγραφέα, γι' αυτό και το μυθιστόρημα θεωρείται εν μέρει αυτο-βιογραφικό. Το μυθιστόρημα κυκλοφορούσε σε χειρόγραφες εκδόσεις με διάφορους τίτλους μέχρι το 1791, όταν εκδόθηκε για πρώτη φορά σε έντυπη έκδοση από τον Γκάο Ε, ο οποίος στα 80 κεφάλαια που είχε γράψει ο Τσάο Σούε Τσιν, πρόσθεσε άλλα 40 συμπληρωματικά. Βρίσκεται στη λίστα: Βιβλία με περισσότερα από 100 εκατομ. αντίτυπα.
Ιστορία του έργου
Η οικογένεια του συγγραφέα είχε ένδοξο παρελθόν αλλά, για λόγους που δεν μας είναι γνωστοί, όταν ο Σούε Τσιν ήταν μικρός, η οικογένειά του αντιμετώπισε μεγάλες αντιξοότητες. Στα 1720 ο πατέρας του απολύθηκε από τη θέση του ως διευθυντής του Γραφείου Μεταξιού στο Ναντσίνγκ και μετακόμισαν στο Πεκίνο. Ο ίδιος ο Σούε Τσιν δεν κατάφερε να περάσει τις αυτοκρατορικές εξετάσεις για να γίνει κρατικός λειτουργός και στα τελευταία του χρόνια έζησε φτωχός στο δυτικό προάστιο του Πεκίνου, γράφοντας ποιήματα και πίνοντας πολύ. Σ' αυτήν την περίοδο (περίπου από το 1752 και μετά ) έγραψε και το Το όνειρο της κόκκινης κάμαρας. Σημειωτέον ότι η πεζογραφία εκείνη την εποχή δεν έχαιρε ιδιαίτερου σεβασμού στην Κίνα και όσοι ασχολούνταν με αυτήν ήταν πάντα στο περιθώριο. Στα 1762 πέθανε ο γιος του και 1-2 χρόνια αργότερα πέθανε και ο ίδιος, σε ηλικία περίπου 40 ετών. Ορισμένα επεισόδια της ζωής του θυμίζουν πολύ μερικά σημεία του μυθιστορήματος και ακριβώς γιατί βασίστηκε στην προσωπική πείρα, είναι τόσο δροσερό και πρωτότυπο. Πρωτοδημοσιεύτηκε σε χειρόγραφη μορφή στο Πεκίνο, γύρω στα 1754, με τον τίτλο Η ιστορία μιας Πέτρας και μέσα σε 5-6 χρόνια έγινε πολύ δημοφιλές.
Το 1791 εκδόθηκε για πρώτη φορά σε έντυπη μορφή από τον Τσενγκ Βέϊ-γιουάν, με επιμέλεια του Γκάο Ε, εμπλουτίστηκε με άλλα 40 κεφάλαια (συνολικά 120) και έφερε τον τίτλο Το όνειρο της κόκκινης κάμαρας (红楼梦, Χουνγκ-λου μενγκ). Ο όρος «κόκκινα δωμάτια» σήμαινε τα δωμάτια των κοριτσιών των πλουσίων οικογενειών. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο ήρωας βλέπει ένα όνειρο σε ένα τέτοιο δωμάτιο στο κεφάλαιο 5. Σε αυτή τη συνέχεια πολλοί από τους ήρωες καταστρέφονται ή πεθαίνουν όμως στο τέλος κάποια πράγματα διορθώνονται και παρόλο που και η συνέχεια αποπνέει μια αύρα μελαγχολίας, δεν οδηγούνται όλοι οι ήρωες στην απόλυτη καταστροφή. Εκτός από την επικρατέστερη αυτή εκδοχή του έργου, δεκάδες άλλες κυκλοφόρησαν στην Κίνα στη συνέχεια. Οι περισσότερες από αυτές προσπαθούσαν να δώσουν ένα πιο καλό τέλος κάτι που ίσως δεν ήταν στις προθέσεις του Τσάο Σούε Τσιν, ο οποίος στο όνειρο που βλέπει ο ήρωας του έργου, δίνει την εξής προφητεία:
Γλώσσα
Το μυθιστόρημα είναι γραμμένο στην απλή καθομιλουμένη γλώσσα (baihua) και όχι στην επίσημη Κλασσική γλώσσα της εποχής του. Οι διάλογοι είναι γραμμένοι στη διάλεκτο των μανδαρίνων του Πεκίνου, που έγιναν η βάση της σύγχρονης κινεζικής γλώσσας. Στις αρχές του 20ου αιώνα οι λεξικογράφοι χρησιμοποίησαν το κείμενο για τη λημματογράφηση των σύγχρονων κινέζικων.
Πλοκή
Το βιβλίο ξεκινά με την προέλευση της ιστορίας. Διηγείται πως η θεά Νου-κούα, για να επισκευάσει το θόλο του ουρανού, πήρε 36.501 βράχους και τελικά χρησιμοποίησε 36.500. Ο βράχος που έμεινε αχρησιμοποίητος, επειδή τον είχαν αγγίξει τα θεϊκά χέρια, είχε αποκτήσει πλέον μαγικό πνευματισμό και η ψυχή του έμεινε παραπονεμένη. Τον πλησίασαν ένας βουδιστής καλόγερος και ένας ταοϊστής ιερέας και του είπαν: Θα χαράξουμε επάνω σου μια επιγραφή με μια ιστορία, ώστε όσοι έρχονται σε επαφή μαζί σου να καταλαβαίνουν ότι είσαι κάτι μοναδικό. Ο Πάο-γιου, ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου, δεν είναι τίποτ' άλλο από την ενσάρκωση του παραπονεμένου βράχου/πέτρας (εξ ου και ο τίτλος Η ιστορία της πέτρας). Πριν σταλεί στη γη και ενόσω ήταν φύλακας στο Παλάτι της Κόκκινης Αυγής, έχοντας το όνομα Κρυστάλλινο Πνεύμα, πότιζε με πρωινή δροσιά κάθε μέρα ένα αθάνατο φυτό, την Κόκκινη Πέρλα, η οποία θέλει να του το ξεπληρώσει και υπόσχεται ότι αν κάποτε πάρει ανθρώπινη μορφή, θα πάει μαζί του για να χύσει όλα της τα δάκρυα για το χατήρι του. Μετά χιλιάδες χρόνια ένας ταοϊστής ιερέας είδε το βράχο και αντέγραψε την ιστορία της επιγραφής. Η ιστορία αυτή άλλαξε πολλά χέρια μέχρι που έφτασε στον συγγραφέα Τσάο Σούε Τσιν, ο οποίος ύστερα από πολλή μελέτη της έδωσε τον τίτλο Οι Δώδεκα καλλονές από το Τζιν-λινγκ. Στο δεύτερο κεφάλαιο γνωρίζουμε τους ήρωες του μυθιστορήματος. Η τρανή οικογένεια Τσία χωρίζεται σε 2 κλάδους, που κατοικούν σε δυο αντικριστά μέγαρα. Είναι απόγονοι δυο αδελφών, οι απόγονοι του Δούκα Νινγκ-κούο διαμένουν στο ανατολικό μέγαρο και οι απόγονοι του Δούκα Γιούνγκ-κούο στο δυτικό. Ο μεγαλύτερος εγγονός του Δούκα Νινγκ-κούο, ο Τσία Φου, πέθανε νέος και τον διαδέχτηκε ο δεύτερος εγγονός, ο Τσία Τσινγκ, ο οποίος θέλησε να αφιερωθεί στη θρησκεία και άφησε τον τίτλο στον γιο του Τσία Τσεν. Ο Τσία Τσεν, που διάγει έκλυτο βίο, ζει στο μέγαρο με τον γιο του, Τσία Γιούνγκ, και τη γυναίκα αυτού, την Κο-τσιγκ. Η Αυλή Γιουνγκ-κούο είναι πολυπληθέστερη. Ο γιος και διάδοχος του Δούκα Γιούνγκ-κούο ήταν ο Τσία Τάι-σαν, που έχει πεθάνει, η σύζυγός του, Δούκισσα Τσία, ζει ακόμη. Ο μεγάλος του γιος και διάδοχος, ο Τσία Σε, είναι μια μετριότητα και δεν νοιάζεται για τις οικογενειακές υποθέσεις. Ο μικρότερος αδελφός του, ο Τσία Τσενγκ, κρατικός αξιωματούχος, απέκτησε ένα γιο που έχει πια πεθάνει, αφήνοντάς του ένα εγγονάκι, μια κόρη και ένα μικρότερο γιο, τον Πάο-γιου. Το σπιτικό των Τσία είναι μεγάλο. Εκτός από τα κυρίως μέλη της οικογένειας, μαζί τους μένουν και άλλοι συγγενείς εξ αγχιστείας, όπως οι νεαρές Λιν Τάι-γιού και Τσου Πάο-τσάι, των οποίων η μοίρα είναι συνυφασμένη με εκείνη του Πάο-γιου. Η φιλία μεταξύ των τριών αυτών χαρακτήρων και η αντιπαλότητα μεταξύ των κοριτσιών, με φόντο την αργή παρακμή της οικογένειας, είναι ο κεντρικός άξονας του μυθιστορήματος.
Η οικογένεια έχει όλο και περισσότερα στόματα να θρέψει αλλά όλοι νοιάζονται μόνο να περνούν ευχάριστα τον καιρό τους, να ζουν άνετα και πλουσιοπάροχα, χωρίς να ενδιαφέρονται για το αύριο. Ο Πάο-γιου μεγαλώνοντας, ζει άσωτα, αλλά γύρω του τον ζώνει ο θάνατος: ο φίλος του Τσιν Τσουνγκ πεθαίνει νέος, κάποιες νεαρές του σπιτιού αυτοκτονούν, οι τραγωδίες διαδέχονται η μια την άλλη. Μέχρι το κεφάλαιο 80 της αρχικής εκδοχής, η παρακμή της οικογένειας μόλις διαφαίνεται, χωρίς να μπαίνει ένα τέλος στην ιστορία.
Στην πρώτη έντυπη έκδοση του 1791 άλλα 40 κεφάλαια προστέθηκαν από τον Γκάο Ε και τον Τσενγκ Βέϊ-γιουάν για την ολοκλήρωση της ιστορίας. Παρότι υπάρχει ένα ιδιαίτερο ψυχικό δέσιμο μεταξύ του Πάο-γιού και της Τάι-γιού, όταν θα έρθει η στιγμή του γάμου, επειδή η Τάι-γιού είναι φιλάσθενη, η οικογένεια θα προτιμήσει κρυφά για νύφη την Πάο-τσάι. Όταν το μαθαίνει η Τάι-γιού παθαίνει μια ακόμη κρίση φυματίωσης και ξεψυχά. Ο Πάο-γιού, μόνο μετά τη γαμήλια τελετή ανακαλύπτει ότι κάτω από το πέπλο της νύφης δεν είναι η Τάι-γιού αλλά η Πάο-τσάι, και τρελαίνεται. Στο μεταξύ, η αδελφή του, η αυτοκρατορική παλλακίδα, που από τη θέση της έδινε τεράστιο κύρος στην οικογένεια, πεθαίνει, ο δε πατέρας του, καθαιρείται από τη θέση του, ως συνωμότης και η περιουσία του κατάσχεται. Πεθαίνει και η γιαγιά Δούκισσα Τσία. Ο Πάο-γιού συνέρχεται και αποφασίζει, αλλάζοντας νοοτροπία να ξαναστήσει την οικογενειακή περιουσία. Παίρνει επιτυχώς μέρος στις αυτοκρατορικές εξετάσεις για ανώτατος αξιωματούχος, η γυναίκα του μένει έγκυος αλλά εκείνος ξαφνικά την εγκαταλείπει και κόβει τους δεσμούς του με τα εγκόσμια, ο πατέρας του βλέπει έναν βουδιστή καλόγερο και έναν ταοϊστή ιερέα να τον απομακρύνουν και καταλαβαίνει ότι γίνεται αθάνατος. Ο αυτοκράτορας δίνει χάρη στην οικογένεια, η οποία αποκτά πάλι τους τίτλους της. Ο κύκλος του Πάο-γιού (της Πολύτιμης Πέτρας) ολοκληρώθηκε, κατέβηκε στη γη, τελέσθηκε η μεγαλειώδης κάθαρση, τελέσθηκε η συνειδητή τελειοποίηση και δεν πρόκειται πια να νοιώσει παράπονο.
Χαρακτήρες
Το μυθιστόρημα έχει περίπου 40 πρόσωπα που θεωρούνται βασικοί ήρωες και άλλα 500 συμπληρωματικά, διακρίνεται δε για τα πολυσύνθετα πορτρέτα των γυναικείων χαρακτήρων.
Ερμηνείες του έργου
Έχει υποστηριχθεί ότι μιλάει για τον αυτοκράτορα Σουν Τσιχ (1644-1661) και την παλλακίδα του, την Κυρία Τσουνγκ, ενώ άλλοι έχουν διατυπώσει την άποψη ότι αναφέρεται σε πολιτικά γεγονότα της βασιλείας του Κανγκ Σσι, θεωρώντας ότι ο συγγραφέας έγραψε το μυθιστόρημα για να θρηνήσει την πτώση της Δυναστείας Μινγκ και να καταγγείλει τη φαυλότητα της νέας Δυναστείας Τσινγκ. Ένα από τα επιχειρήματα ήταν η ομοιότητα του επιθέτου της οικογένειας Τσία με τον χαρακτήρα «τσία» που σημαίνει «ψεύτικος», που προσέδιδαν στη Δυναστεία Τσινγκ. Όσο για τις 12 καλλονές υπήρχε η άποψη ότι αντιπροσώπευαν τους 12 σοφούς που είχαν παραδοθεί στη Δυναστεία Τσινγκ.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι το έργο είναι γεμάτο αυτοβιογραφικές λεπτομέρειες και αναφορές και μας χαρίζει έναν τεράστιο πλούτο πληροφοριών για τη φεουδαρχική Κίνα του 18ου αιώνα. Τα δυο μέγαρα της οικογένειας Τσία αποτελούν έναν κόσμο κλειδαμπαρωμένο στον εαυτό του. Κόσμο αρκετά μεγάλο, αφού περιελάμβανε έναν μεγάλο αριθμό συγγενών όλων των βαθμών και ένα ακόμη μεγαλύτερο πλήθος υπηρετών, που έχει τις δικές του συμπάθειες και έχθρες και ανακατεύεται όποτε μπορεί στη ζωή των αφεντάδων του .
Ο κόσμος που μας παρουσιάζει είναι γεμάτος αντιφάσεις και αλληλοσυγκρουόμενες καταστάσεις και συμπεριφορές και διέπεται από μια διπλοπρόσωπη αλήθεια μέσα στην οποία κινούνται οι συνειδήσεις. Το έργο κινείται σε δυο διαστάσεις: τη ρεαλιστική, των υποχρεώσεων και των οικογενειακών και πολιτικών καθηκόντων και τη φανταστική, της αντίληψης της ματαιότητας του κόσμου.
Το έργο παραμένει ηθογραφικό παρά τις αντιθέσεις που διατηρεί με άλλα αντίστοιχα του καιρού του, όπου το ηθικό πάντα επιβραβεύεται, το κακό και το άδικο πάντα τιμωρείται και οι αγνοί στην ψυχή εραστές οδηγούνται πάντα στον γάμο. Ο ρεαλισμός του είναι το στοιχείο που ίσως έκανε τους συγχρόνους του να ενδιαφερθούν τόσο έντονα και αυτό το στοιχείο κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον των εκατομμυρίων αναγνωστών του. Η μεγαλύτερη αρετή του είναι πως τολμά και περιγράφει τη ζωή χωρίς υπεκφυγές, αντίθετα από προγενέστερους συγγραφείς που έστηναν τους χαρακτήρες τους είτε ολότελα καλούς είτε ολότελα κακούς. Βέβαια το έργο είναι ταυτόχρονα διαποτισμένο από τη βουδιστική αντίληψη της ματαιότητας αλλά με συνεχείς αναφορές στον ταοϊσμό και τον κομφουκιανισμό, που επικρατούσαν εκείνη την εποχή στην Κίνα. Ο Πάο-γιού περνάει την Πύλη της Βουδιστικής Ανυπαρξίας και πληρώνει το χρέος του προς τους προγόνους του, γιατί 7 γενιές προγόνων ανεβαίνουν στον παράδεισο όταν ένας απόγονος το καταφέρνει αυτό. Τέλος, αφήνει τη γυναίκα του έγκυο, γεννιέται ένας γιος κι έτσι πληρώνει το χρέος του προς το μέλλον, για τον αιώνιο κύκλο της επίγειας ζωής.
Επίδραση και διάδοση του έργου
Η επίδραση του έργου είναι φανερή στη θεματολογία και στο ύφος πολλών κινέζικων πεζογραφημάτων του 19ου αιώνα, όπως τα Όνειρο της Πράσινης Κάμαρας, Ένας καθρέφτης της θεατρικής ζωής, Η ζωή των τραγουδιστριών της Σαγκάης και Η χελώνα με τις εννέα ουρές. Στο τέλος του 19ου αιώνα η επίδραση του Όνειρου της κόκκινης κάμαρας στην Κίνα ήταν τεράστια, όμως υπήρξαν και επιθέσεις από μελετητές που ισχυρίζονταν ότι το έργο απειλεί τα χρηστά ήθη, με όλους τους χαρακτήρες να αποτελούν κακά παραδείγματα και στρώνει το δρόμο για την εισαγωγή μυθιστορημάτων Δυτικού τύπου. Για να γίνει κατανοητή αυτή η κριτική θα πρέπει να ληφθούν υπόψη δυο παράγοντες: από τη μια, η πεζογραφία, όπως και τα θεατρικά έργα, τα θεωρούσαν στην Κίνα, κατώτερα είδη και μόνο η ποίηση ήταν πραγματική τέχνη, στην οποία επιδίδονταν και οι μανδαρίνοι. Γι' αυτό και σχεδόν όλα τα μυθιστορήματα κυκλοφορούσαν ανώνυμα ή με ψευδώνυμα. Από την άλλη μεριά, η Κίνα προσπαθούσε να αντισταθεί στην εισβολή δυτικών στοιχείων και στα τέλη του 19ου αιώνα προσπαθούσε να συνέλθει από τους πολέμους του Οπίου, που τέτοια εισβολή είχαν προωθήσει με βάρβαρο τρόπο.