cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θάνατος της Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου
Φυσική εξασθένηση
Στις 6 Σεπτεμβρίου, δύο ημέρες πριν από το θάνατό της, η Βασίλισσα έκανε δεκτή την παραίτηση του Μπόρις Τζόνσον και διόρισε τη Λιζ Τρας, ως νέα Πρωθυπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου, στο Κάστρο Μπαλμόραλ (όπου η βασίλισσα βρισκόταν σε διακοπές), σπάζοντας την παράδοση, αφού αυτό λάμβανε χώρα συνήθως στα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ. Στις 7 Σεπτεμβρίου ήταν προγραμματισμένο να παραστεί σε διαδικτυακή συνεδρίαση του Συμβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου για την ορκωμοσία των νέων υπουργών της κυβέρνησης Τρας, αλλά ανακοινώθηκε ότι η συνεδρίαση αναβλήθηκε αφού οι γιατροί της συνέστησαν να ξεκουραστεί.
Θάνατος
Τα τέσσερα παιδιά της βασίλισσας μαζί με τις νύφες της, καθώς και ο πρίγκιπας Ουίλιαμ και ο πρίγκιπας Χάρι, ταξίδεψαν στο Μπαλμόραλ.
Στις 16:30, η πρωθυπουργός Λιζ Τρας ενημερώθηκε για τον θάνατο της βασίλισσας από τον υπουργό Σάιμον Κέις.
Περίπου στις 17:00, τα μέλη της βασιλικής οικογένειας που είχαν πετάξει από τη RAF Northolt για τη Σκωτία έφτασαν στο Μπαλμόραλ, μεταξύ των οποίων ο πρίγκιπας Ουίλιαμ, ο πρίγκιπας Άντριου, ο πρίγκιπας Εδουάρδος και η σύζυγός του, Σοφί, κόμισσα του Ουέσσεξ.
Ο επίσημος λογαριασμός της βασιλικής οικογένειας στο Twitter ανακοίνωσε τον θάνατό της σε ένα tweet με ώρα 18:30 BST (Βρετανική Θερινή Ώρα).
Οι ανακοινώσεις της βρετανικής τηλεόρασης για το θάνατο της Βασίλισσας έγιναν λίγο αργότερα και περιελάμβαναν την προαναφερθείσα δήλωση που διαβάστηκε αυτολεξεί από τον παρουσιαστή ειδήσεων Χιου Έντουαρντς κατά τη διάρκεια ζωντανής μετάδοσης σε όλα τα τηλεοπτικά κανάλια του BBC, μετά την οποία ακούστηκε ο εθνικός ύμνος.
Η Βασίλισσα πέθανε έχοντας στο πλευρό της δύο από τα παιδιά της, τον πρίγκιπα Κάρολο και την πριγκίπισσα Άννα.
Διαδοχή
Μετά το θάνατο της Βασίλισσας, ο μεγαλύτερος γιος της Κάρολος, πρίγκιπας της Ουαλίας, ανέβηκε στο θρόνο ως βασιλιάς του Ηνωμένου Βασιλείου και δεκατεσσάρων άλλων βασιλείων της Κοινοπολιτείας.
Η πορεία του φερέτρου μετά τον θάνατο και η Κηδεία
Στις 11 Σεπτεμβρίου το φέρετρο της Βασίλισσας εναποτέθηκε στο Παλάτι του Χόλυρουντ έπειτα από ταξίδι διαμέσου του Αμπερντήνσηρ, του Άνγκους και του Φάιφ στη Σκωτία.
Στις 12 Σεπτεμβρίου η σορός της τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα για μία ημέρα στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Τζάιλς στο Εδιμβούργο έπειτα από ευχαριστήρια λειτουργία προς τιμήν της, ενώ το απόγευμα της ίδιας μέρας τα 4 παιδιά της ηγήθηκαν μιας αγρυπνίας (Αγρυπνία των Πριγκήπων) δίπλα στο φέρετρο. Η Αγρυπνία των Πριγκήπων πραγματοποιήθηκε πρώτη φορά το 1936 μετά το θάνατο του Γεωργίου Ε΄.
Στις 13 Σεπτεμβρίου η σορός μεταφέρθηκε στο Ανάκτορο του Μπάκιγχαμ και στις 14 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε πομπή από το Μπάκιγχαμ προς το Ουεστμίνστερ Χωλ στα Ανάκτορα του Ουέστμινστερ συνοδεία των 4 παιδιών της Βασίλισσας και των αρρένων συγγενών της. Ακολούθησε λαϊκό προσκύνημα από τις 14 έως τις 19 Σεπτεμβρίου και υπολογίζεται ότι 250.000 άτομα καθώς και ηγέτες ξένων χωρών προσκύνησαν τη σορό.
Στις 16 Σεπτεμβρίου ο (πλέον Βασιλιάς) Κάρολος και τα 3 αδέλφια του ηγήθηκαν ξανά της Αγρυπνίας των Πριγκήπων ενώ την επόμενη μέρα το ίδιο έκαναν τα 8 εγγόνια της Βασίλισσας.
Στις 19 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε η Κρατική Κηδεία η οποία αποτελείτο από τρεις νεκρικές πομπές. Η διαδρομή της πρώτης ήταν από το Ουεστμίνστερ Χωλ προς το Αββαείο του Ουέστμινστερ. Τη σορό μετέφερε κιλλίβαντας τον οποίο έσυραν 142 ναύτες του Βασιλικού Ναυτικού, συνεχίζοντας την παράδοση από την κηδεία της Βασίλισσας Βικτωρίας το 1901. Την πομπή ακολούθησαν τα παιδιά της Βασίλισσας, μέλη της βασιλικής οικογένειας και του βασιλικού προσωπικού. Η εξόδιος ακολουθία έλαβε χώρα στο Αββαείο παρουσία 2.000 ατόμων.
Έπειτα ακολούθησε η δεύτερη  και πιο μεγαλοπρεπής πομπή έως την Αψίδα Ουέλλινγκτον (Wellington's Arch) όπου η σορός τοποθετήθηκε σε νεκροφόρα και ταξίδεψε έως το Κάστρο του Ουίνδσορ.Την πομπή οδηγούσε η Βασιλική Καναδική Ορεινή Αστυνομία (Royal Canadian Mounted Police). μικρογραφία|Κατά την πορεία του φερέτρου από το Αββαείο του Ουεστμίνιστερ στην Αψίδα του Ουέλλινγκτον. Πίσω από τον κιλλίβαντα, 142 ναύτες του Βασιλικού Ναυτικού. Κατόπιν έγινε η τρίτη πομπή  προς το Παρεκκλήσιο του Αγίου Γεωργίου. Και στις τρεις πομπές συμμετείχαν διάφορα στρατιωτικά σώματα τόσο από την Βρετανία όσο και από τα Βασίλεια της Κοινοπολιτείας. Στο Παρεκκλήσιο ολοκληρώθηκε η νεκρώσιμος ακολουθία σε έναν πιο στενό κύκλο ανθρώπων (περίπου 800 ατόμων) παρουσία της βασιλικής οικογένειας, του βασιλικού προσωπικού, κυβερνητών και ηγετών της Κοινοπολιτείας.
Τιμητικές εκδηλώσεις και συλλυπητήρια
Αμέσως μετά την ανακοίνωση του θανάτου, πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκε έξω από τις πύλες των ανακτόρων του Μπάκιγχαμ στο Λονδίνο για να θρηνήσει την Βασίλισσα παρά την καταρρακτώδη βροχή. Χιλιάδες άνθρωποι έσπευσαν στα Ανάκτορα και τις επόμενες ημέρες για να αφήσουν λουλούδια. Πολλοί άλλοι, τόσο απλοί άνθρωποι όσο και σημαντικές προσωπικότητες, έκαναν αναρτήσεις σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης στέλνοντας τα συλλυπητήρια τους στη Bρετανική Bασιλική Oικογένεια και γράφοντας αφιερώματα για την Βασίλισσα.
Φόρο τιμής απέτισαν άνθρωποι της πολιτικής, των τεχνών, των γραμμάτων, του αθλητισμού, του θεάματος και εκατομμύρια κοινοί πολίτες. Την 1η Οκτωβρίου 2022, η Βασιλική Οικογένεια ανακοίνωσε στον επίσημο λογαριασμό της στο τουίτερ ότι έλαβε περισσότερα από 50.000 συλλυπητήρια γράμματα για τον θάνατο της Βασίλισσας.
Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα μνημόνευσε την «αφοσιωμένη ηγεσία και την αξιοπρεπή δημόσια υπηρεσία της Βασίλισσας».
O Πάπας Φραγκίσκος αναφέρθηκε στην «αφοσίωσή της στο καθήκον» και στην «μαρτυρία πίστεως της Βασίλισσας στον Ιησού Χριστό και στην ελπίδα της προς τις υποσχέσεις Του».
Ο Γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν δήλωσε: ''«Η ΑΜ, η Βασίλισσα Ελισσάβετ Β' ενσάρκωσε την ενότητα και την συνέχεια του Βρετανικού Έθνους για πάνω από 70 χρόνια. Την θυμάμαι σαν μια φίλη της Γαλλίας, μια γενναιόψυχη βασίλισσα που άφησε ένα μόνιμο αποτύπωμα στην χώρα της και στον αιώνα της.»''
Η Έμμα Χαρτ, καθηγήτρια ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια ρωτήθηκε ποια είναι η μεγαλύτερη κληρονομιά που άφησε η Βασίλισσα και απάντησε: ''«Νομίζω ότι είναι η υπηρεσία της στην πατρίδα της. Πάντοτε μπορούσες να βασιστείς στην Βασίλισσα Ελισάβετ ως μια φωνή πραότητας, λογικής και σταθερότητας ακόμη και σε ταραχώδεις εποχές. Γνωρίζουμε την  φράση "keep calm and carry on”  που διακοσμεί ατελείωτες  τσάντες, κούπες και αντικείμενα σαν την επιτομή της Βρετανικότητας. Αυτή την αντίληψη ενσάρκωνε η Βασίλισσα: ήταν ένα σταθερό και αξιόπιστό κέντρο αναφοράς  για την εθνική ζωή. Αυτό νομίζω ότι θα λείψει στους ανθρώπους πραγματικά. Ήταν πάντα εκεί.»''
Ο Κριστιάνο Ρονάλντο έγραψε αναφερόμενος στην προσωπική του εμπειρία: ''«Επτά χρόνια της καριέρας μου παίχτηκαν στην Premier League και αυτή είναι η 8η σεζόν που ζω στην Αγγλία. Όλα αυτά τα χρόνια ένοιωσα την ατέρμονη αγάπη του Ηνωμένου Βασιλείου για την Βασίλισσά του και πόσο σημαντική ήταν και θα είναι για πάντα η ΑΜ για τον βρετανικό λαό»''.
Κατηγορίες και απαξίωση
Με αφορμή το θάνατο της Βασίλισσας αναζυπυρώθηκαν οι κατηγορίες εναντίον των βιαιοτήτων που διέπραξε η Βρετανική Αυτοκρατορία τα χρόνια της βασιλείας της. Πολλές αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από ακαδημαϊκούς, δημοσιογράφους και αναλυτές, κυρίως από τις ΗΠΑ όπως επεσήμανε σε σχετικό άρθρο η βρετανική εφημερίδα The Guardian εξέφρασαν αποδοκιμασία για την Βασίλισσα και αδιαφορία για το γεγονός του θανάτου της.
Για παράδειγμα, ο κενυάτικης καταγωγής καθηγητής του Πανεπιστημίου Κορνέλ, Mukoma Wa Ngugi, έγραψε στο λογαριασμό του στο Twitter: ''«Αν η βασίλισσα είχε ζητήσει συγγνώμη για τη δουλεία, την αποικιοκρατία και τη νεοαποικιοκρατία και είχε παροτρύνει το στέμμα να προσφέρει αποζημιώσεις για τα εκατομμύρια ζωές που αφαιρέθηκαν στο όνομά της, τότε ίσως να έκανα το ανθρώπινο πράγμα και να αισθανόμουν άσχημα. Ως Κενυάτης, δεν αισθάνομαι τίποτα. Αυτό το θέατρο είναι παράλογο.»''
Ακόμα πιο επικριτική, η Uju Anya, νιγηριανής καταγωγής, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Κάρνεγκι Μέλον των ΗΠΑ, έγραψε στο Twitter, όταν έγινε γνωστό ότι η Βασίλισσα ήταν ετοιμοθάνατη: ''«Άκουσα ότι η επικεφαλής μονάρχης μιας αυτοκρατορίας ληστών, βιαστών και γενοκτόνων πεθαίνει επιτέλους. Είθε ο πόνος της να είναι αφόρητος» '' Το tweet της προκάλεσε άμεσες αντιδράσεις και από επώνυμους όπως ο Τζεφ Μπέζος αλλά και από ανώνυμους χρήστες. Το twitter διέγραψε το μήνυμα, κρίνοντας ότι προωθεί τη ρητορική του μίσους, ενώ και το Πανεπιστήμιο με ανακοίνωσή του κράτησε αποστάσεις από τη δήλωση αυτή. Η Uju με μεταγενέστερο tweet επέμεινε στη δήλωσή της, εξηγώντας ότι η οικογένειά της ήταν ένα από τα χιλιάδες θύματα του εμφυλίου πολέμου της Νιγηρίας (γνωστού ως πολέμου της Μπιάφρας) τον οποίο χρηματοδότησαν οι Βρετανοί, κάτοχοι της Νιγηρίας μέχρι το 1960.
Την αδιαφορία της για το θάνατο της Βασίλισσας, τόνισε και η Αυστραλή αβορίγινας γερουσιαστής Λίντια Θορπ (Lidia Thorpe) με αφορμή την άρνησή της να κρατήσει ενός λεπτού σιγή για το θάνατο της Ελισάβετ:  ''«Η "βρετανική αυτοκρατορία" κήρυξε πόλεμο σε αυτές τις ακτές, ενάντια στους λαούς των Πρώτων Εθνών αυτής της χώρας. Αυτό οδήγησε σε σφαγές. Και θέλετε ένα λεπτό σιγή από μένα;»''
Σε μια άλλη παράμετρο, αρκετές δημοσκοπήσεις σε Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία και Καναδά, που έγιναν με αφορμή το θάνατο της Ελισάβετ σε χώρες που έχουν ακόμα συνταγματική μοναρχία υπό τον Βασιλιά Κάρολο πλέον, έδειξαν μια αυξανόμενη τάση να διακόψουν τους δεσμούς τους με την Μοναρχία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Θάνατοι το 2022 Κατηγορία:Γεγονότα το 2022
Ισσύκ-Κουλ (αποσαφήνιση)
Ο όρος Ισσύκ-Κουλ μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Σιδηροδρομικός Σταθμός Αγίου Παντελεήμονα
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Αγίου Παντελεήμονα είναι σιδηροδρομικός σταθμός στον Αγίο Παντελεήμονα του νομού Φλώρινας. Βρίσκεται δίπλα στο χωριό. Εξυπηρετείται από τα τοπικά τρένα προς Θεσσαλονίκη και Φλώρινα.
Υπηρεσίες
Αγίου Παντελεήμονα Αγιος Παντελεημονας
Χιμάσα Εασάν
Ο Χιμάσα Εασάν Ουαθθακανκανάμγκε είναι σριλανκανός αθλητής του σπριντ που ειδικεύεται στα 100 και 200 μέτρα. Αυτός είναι ο τωρινός κάτοχος του ρεκόρ στα 100 μέτρα σπριντ της Νότιας Ασίας και της Σρι Λάνκα, σε χρόνο 10.26. Ο Χιμάσα βρέθηκε θετικός στην απαγορευμένη ουσία μεθυλεξαμίνη το 2012 και απαγορεύτηκε η συμμετοχή του στα αθλήματα για ένα χρόνο, αλλά επανήλθε μετά την απαγόρευση κερδίζοντας το εθνικό πρωτάθλημα.
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στις 7 Μαΐου 1995. Παρακολούθησε το Καλουτάρα Βιντγιαλάγια στη Δυτική Επαρχία για την τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ντόπινγκ στον αθλητισμό Κατηγορία:Αθλητισμός στη Σρι Λάνκα
Σιμμίας (γιος του Ανδρομένη)
Ο Σιμμίας (έζησε τον 4ο αι. π.Χ.) ήταν Μακεδόνας αξιωματικός, γιος του Ανδρομένη από την Τυμφαία και αδελφός του Άτταλου και του Αμύντα, αξιωματικών του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Βιογραφία
Πιθανότατα υπηρέτησε στη μοίρα της φάλαγγας, με διοικητή τον αδελφό του Αμύντα, καθώς τον βρίσκουμε να αναλαμβάνει τη διοίκησή της στη μάχη των Γαυγαμήλων κατά την απουσία τού αδελφού του. Σε αυτήν την περίπτωση, η μοίρα του ήταν μία από αυτές, που έφερε το κύριο βάρος της μάχης. Το 330 π.Χ. κατηγορήθηκε, μαζί με τα αδέλφια του, ότι ενδιαφερόταν για τη συνωμοσία του Φιλώτα, αλλά η σθεναρή υπεράσπιση τού Αμύντα εμπρός από τον Μακεδονικό στρατό εξασφάλισε την κοινή αθώωσή τους.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες
Ελίζα Οζεσκόβα
Η Ελίζα Ορσέσκοβα (πολωνικά: Eliza Orzeszkowa, λευκορωσικά: Эліза Ажэшка, 6 Ιουνίου 1841 - 18 Μαΐου 1910) ήταν Πολωνίδα μυθιστοριογράφος και μία από τις κυριότερες μορφές του θετικισμού στην Πολωνία. Το 1905, μαζί με τον Χένρικ Σιενκιέβιτς, υπήρξε υποψήφια για Νόμπελ Λογοτεχνίας. Γόνος ευγενικής οικογένειας, γεννήθηκε στο Μιλκόβισνα και πέθανε στο Γκρόντνο (σήμερα μέρος της Λευκορωσίας). Σε ηλικία 16 ετών παντρεύτηκε τον Πιοτρ Ορσέσκο, έναν ευγενή, και κατά τα διπλάσια χρόνια μεγαλύτερό της, ο οποίος εξορίστηκε μετά την εξέγερση του 1863. Το 1869, χώρισαν με κάθε επισημότητα. Το 1894, παντρεύτηκε ξανά, με τον Στάνισλαβ Ναχόρσκι, με τον οποίον διατηρούσαν σχέση 30 περίπου ετών, ο οποίος, όμως, απεβίωσε λίγα χρόνια μετά τον γάμο.
Στο συγγραφικό της έργο υπάρχουν 20 μυθιστορήματα και 120 δυναμικά σκετς, δράματα και νουβέλες. Το κυριότερο θέμα του έργου της ήταν η κοινωνία της υπό κατοχή χώρας της. Μερικά παραδείγματα του έργου της είναι το Eli Makower (1875), το οποίο σχολιάζει τις σχέσεις των Εβραίων με τους ευγενείς, καθώς και το Meir Ezofowicz (1878), το οποίο εστιάζεται στη διαμάχη των χριστιανών Εβραίων με τους μοντέρνους ελευθεριστές. Άλλα γνωστά της έργα είναι τα δύο που έγραψε για τον ποταμό Νέμεν (μέρος σήμερα της Λευκορωσίας), το Cham και το Nad Niemnem, το 1888. Το δεύτερο θεωρείται μάλλον το πιο δημοφιλές της έργο, το οποίο σε κάποιες περιπτώσεις συγκρίνεται με το Pan Tadeusz, το οποίο έχει θέμα την πολωνική αριστοκρατία απέναντι στις πολιτικές και κοινωνικές εντολές.
Η μελέτη της στον πατριωτισμό και στον κοσμοπολιτισμό, έκανε την εμφάνισή της το 1880. Τόμοι του έργου της κυκλοφόρησαν στη Βαρσοβία, μεταξύ το 1884 και το 1888. Πολλά έργα της είναι διαθέσιμα και στη γερμανική γλώσσα. Στο Νόμπελ στο οποίο υπήρξε υποψήφια δεν μοιράστηκε από την επιτροπή, με τον Σιενκιέβιτς να το κερδίζει (υποψήφιος υπήρξε και το Τολστόι).
Επιλεκτική εργογραφία
• Obrazek z lat głodowych 1866
• Z życia realisty, 1868
• Na prowincji, 1870
• W klatce, 1870
• Cnotliwi, 1871
• Pamiętnik Wacławy, 1871
• Pan Graba, 1872
• Na dnie sumienia, 1873
• Marta, 1873
Σολ Γαλλίας
μικρογραφία|200px|Σολίδος του [[Μέγας Κωνσταντίνoς|Κωνσταντίνου Α΄. Πορτραίτα του Ηλίου και του Κωνσταντίνου Α΄ με επιγρ.: INVICTUS, CONSTANTINUS MA. AVG.]]
Ελίζα Οζεσκόβα
Επιλεκτική εργογραφία
• Eli Makower, 1875
Σολ Γαλλίας
Το σολ (sol), που αργότερα ονομάστηκε σου (sou), είναι το όνομα πολλών διαφορετικών νομισμάτων, για λογιστική ή πληρωμή, που χρονολογούνται από την Αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Το όνομα προέρχεται από τον σόλιδο. Η μακρά χρήση του το κράτησε σε πολλές εκφράσεις της Γαλλικής γλώσσας. Από τον σόλιδο προέκυψε και το Ιταλικό σολδίο.
Ελίζα Οζεσκόβα
Επιλεκτική εργογραφία
• Rodzina Brochwiczów, 1876
Σολ Γαλλίας
Ρωμαϊκή αρχαιότητα
Ο Σόλιδος (solidus) είναι ένα νόμισμα από 4,5 γραμ. χρυσού, που δημιούργησε ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α΄ για να αντικαταστήσει το χρυσό (aureus)) νόμισμα πριν τον Διοκλητιανό.
Ελίζα Οζεσκόβα
Επιλεκτική εργογραφία
• Pompalińscy, 1876
Σολ Γαλλίας
Πρώιμος Μεσαίωνας
Τιμώντας το όνομά του, το νέο νόμισμα κέρδισε τη φήμη του αναλλοίωτου, διασχίζοντας σχεδόν όλη την περίοδο αμετάβλητο ως την πτώση της Ρώμης στους Οστραγότθους (476), τις μεγάλες εισβολές και τη δημιουργία Γερμανικών βασιλείων σε όλη την Ευρώπη. Όχι μόνο εκδιδόταν στη Ρωμαϊκή/Βυζαντινή Αυτοκρατορία μέχρι τον 11ο αι. με το όνομα νόμισμα, αλλά ο σόλιδος αντιγράφτηκε από τους βαρβάρους ηγεμόνες σε απομιμήσεις, ιδιαίτερα τους Μεροβίγγειους, αν και τις περισσότερες φορές με τη μορφή τού «1/3 τού σολίδου» (tremissis).
Γεώργιος ντε Λενκάστρε της Κοΐμπρα
Ο Γεώργιος ντε Λενκάστρε (πορτογαλ.: Jorge de Lencastre, 1481 - 22 Ιουλίου 1550) από τον Οίκο των Αβίς ήταν 2ος δούκας της Κοΐμπρα (1495-1550), μάγιστρος τού Τάγματος του Σαντιάγκο και διοικητής τού Τάγματος τού Αβίς.
Σολ Γαλλίας
Πρώιμος Μεσαίωνας
μικρογραφία|300px|Γκρος από το [[Λουδοβίκος Θ΄ της Γαλλίας|Λουδοβίκο Θ΄, που αξίζει 1 σου της πόλης Τουρ. Επιγρ.: LUDOVICUS REX - B[E]N[E]DICTU[M] SIT NOME[N] D[OMI]NI N[OST]RI DEI / TURONIS CIVIS]] μικρογραφία|300px|30 σολ τού 1791, που απεικονίζουν τον [[Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ της Γαλλίας|Λουδοβίκο ΙΣΤ΄. Eπιγρ.: LOUSI XVI ROI DES FRANCOIS / REGNE DE LA LOI, 30 SOLS, L' AN 3 DE LA LIBERTE, + I.]] μικρογραφία|150px|Το τελευταίο σου: Γαλλικά πέντε λεπτά (19 χλστ.). LIBERTE, EGALITE, FRATERNITE. 5 C[ENTI]MES 1939.
Ελίζα Οζεσκόβα
Επιλεκτική εργογραφία
• Maria, 1877
Γεώργιος ντε Λενκάστρε της Κοΐμπρα
Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος του Ιωάννη Β΄ της Πορτογαλίας και της ερωμένης του Άννα ντε Μεντόσα, υπηρέτριας της Ιωάννας των Τραστάμαρα, εξαδέλφης του και μητριάς του. Γεννήθηκε στο Αμπράντες και ανατράφηκε από την αδελφή τού Ιωάννη Β΄, την Ιωάννα, δομινικανή μοναχή, στη μονή του Ιησού στο Αβέιρο. Το 1490 απεβίωσε η Ιωάννα και ο Γεώργιος ήλθε στην Αυλή, όπου τέθηκε υπό την επίβλεψη του αρχι-κυνηγού (monteiro-mor) Ντιόγκο Φερνάνντες ντε Αλμέιντα.
Σολ Γαλλίας
Πρώιμος Μεσαίωνας
Αντιμετωπίζοντας μία έλλειψη χρυσού, μία νέα «σταθεροποίηση» (όπως συχνά αποκαλούνται οι υποτιμήσεις) εισήχθη από τον Καρλομάγνο: από τότε ο σόλιδος δεν αντιπροσωπεύει πλέον το 1/12 της ρωμαϊκής λίρας χρυσού, αλλά το 1/20 της Καρολίγειας λίρας αργύρου. Το ίδιο το σου χωρίζεται σε 12 δηνάρια και ένα δηνάριο αξίζει 10 ασσάρια. Αλλά -εκτός σπανίων εξαιρέσεων, όπως το «γκρος» του Λουδοβίκου Θ΄- το δηνάριο θα είναι στην πράξη το μοναδικό σε κυκλοφορία.
Ελίζα Οζεσκόβα
Επιλεκτική εργογραφία
• Meir Ezofowicz, 1878
• Z różnych sfer, 1879–1882
• Widma, 1881
• Sylwek Cmentarnik, 1881
• Zygmunt Ławicz i jego koledzy, 1881
• Bańka mydlana, 1882–1883
• Pierwotni, 1883
• Niziny, 1885
• Dziurdziowie, 1885
• Mirtala, 1886
• Nad Niemnem (On the Niemen), 1888
• Cham (The Boor), 1888
• Panna Antonina (collection of novels), 1888
• W zimowy wieczór (collection of novels), 1888
• Jędza, 1891
• Bene nati, 1891
• Westalka, 1891
• Dwa bieguny, 1893
• Melancholicy, 1896
• Australczyk, 1896
• Iskry (collection of novels), 1898
• Argonauci (The Argonauts), 1900
• Ad astra. Dwugłos, 1904
• I pieśń niech zapłacze, 1904
• Gloria victis (collection of novellas), 1910
• Δημοσιογραφία και κοινωνική δικαιοσύνη
• Kilka słów o kobietach (On women), 1870
• Patriotyzm i kosmopolityzm, 1880
• O Żydach i kwestii żydowskiej, 1882
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Πολωνές μυθιστοριογράφοι
Σολ Γαλλίας
Πρώιμος Μεσαίωνας
Η γενική αρχή του Καρλομάγνου τα 12 δηνάρια να έχουν αξία ένα σολ και τα 20 σολ αξία μίας λίβρας διατηρήθηκε με πολλές παραλλαγές, ανάλογα με το κράμα που χρησιμοποιείτο και το διπλό μέταλλο χρυσός-ασήμι που χρησιμοποιείται μερικές φορές για ορισμένες εκδόσεις. Στην πραγματικότητα, μόνο τα μέλη της εταιρείας ανταλλαγής χρημάτων μπορούσαν να βρουν την ισοτιμία τους μεταξύ των ισοδυναμιών και των πολλών νομισμάτων που χρησιμοποιούντο στην Ευρώπη σε κάθε περίοδο, και επομένως ήταν αναγκαίοι για πολλές εμπορικές δραστηριότητες.
Ύστερος Μεσαίωνας
Το όνομα εξελίχθηκε όπως και η υπόλοιπη γλώσσα, από τα λατινικά στα γαλλικά. Ο Solidus έγινε soldus, μετά solt τον 11ο αι., μετά sol τον 12ο αι. Τον 18ο αι. (Παλαιό Καθεστώς) η ορθογραφία του sol έγινε sou, ώστε να είναι πιο κοντά στην προφορά, που προηγουμένως είχε γίνει ο κανόνας για αρκετούς αιώνες.
Κατάργηση και κληρονομιά
Το 1795 η λίβρα αντικαταστάθηκε επίσημα στη Γαλλική Επανάσταση από το φράγκο και το σου απαρχαιώθηκε ως επίσημη νομισματική υποδιαίρεση. Ωστόσο ο όρος σου επέζησε ως αργκό για το 1/20 του φράγκου: έτσι το μεγάλο χάλκινο νόμισμα των 5 λεπτών (centimes) ονομαζόταν σου (για παράδειγμα στον Ο. Μπαλζάκ ή στον Β. Ουγκώ), το pièce de cent sous (νόμισμα εκατό σου) σήμαινε 5 φράγκα και ονομαζόταν επίσης εσκούδο (écu), όπως στο έργο τού Ε. Zολά Ζερμινάλ. Το τελευταίο νόμισμα των 5 λεπτών, ανάμνηση πια που κληρονομήθηκε από το "φράγκο ζερμινάλ", αφαιρέθηκε από την κυκλοφορία τη δεκαετία τού 1940, αλλά η λέξη "sou" συνεχίζει να χρησιμοποιείται (εκτός από το νόμισμα 5 λεπτών τού νέου φράγκου του 1960, που άξιζε 5 παλαιά φράγκα).
Καναδάς
Στον Καναδά η λέξη "sou" χρησιμοποιείται στην καθημερινή γλώσσα και σημαίνει το 1/100 του Καναδικού δολαρίου. Ο επίσημος όρος είναι "cent". Τα καναδικά νομίσματα του ενός λεπτού (δεν κυκλοφορούν πλέον) έχουν τη δημώδη ονομασία «μαύρο σου» (sou noir) στα Καναδικά Γαλλικά. Το Καναδικό τέταρτο, που αποτιμάται στα 25 λεπτά, ονομάζεται trente sous («τριάντα sous»). Αυτή η χρήση χρονολογείται από τότε που η λέξη σου χρησιμοποιήθηκε στον γαλλόφωνο Κάτω Καναδά για να αναφέρεται στο μισό νόμισμα της Καναδικής λίρας: εκείνη την εποχή ένα αμερικανικό τέταρτο αποτιμάτο σε 1 σελίνι και 3 πένες Καναδικές (δηλαδή 15 πένες Καναδικές) και η χρήση παρέμεινε μετά την αλλαγή νομισμάτων από τον Καναδά. Ως εκ τούτου, το "ανταλλάξτε τέσσερα των 30 σου για ένα πιάστρο" (échanger quatre trente sous pour une piastre) σημαίνει ότι αλλάζετε κάτι για ένα πανομοιότυπο πράγμα, καθώς το "πιάστρο" είναι η κοινή ονομασία για το καναδικό δολάριο.
μικρογραφία|150px|Σημερινά 5 λεπτά Ελετίας, που καλούνται 1 σου.
Ελβετία
Στην Ελβετία, ένα νόμισμα 100 σου είναι ένα νόμισμα των 5 ελβετικών φράγκων, καθώς ένα νόμισμα των 4 σου είναι ένα νόμισμα των 20 ελβετικών λεπτών. Η λέξη σου παραμένει και στην άτυπη γλώσσα στους όρους «δέκα, είκοσι ... σου».
Βιετνάμ
Ο Γαλλικός όρος σου δανείστηκε στα βιετναμέζικα ως η λέξη xu ή su (樞). Ο όρος συνήθως χρησιμοποιείται για να σημαίνει απλώς τη λέξη "νόμισμα" συχνά σε σύνθετη μορφή με τις μορφές đồng xu (銅樞) ή tiền xu (錢樞). Το σύγχρονο βιετναμέζικο đồng χωρίζεται ονομαστικά σε 100 xu.
Το σου σε γαλλικές εκφράσεις
Χρησιμοποιούμενη για πάνω από χίλια χρόνια, η λέξη σου είναι βαθιά ριζωμένη στη Γαλλική γλώσσα και εκφράσεις. Οπληθυντικός Les sous είναι συνώνυμο του χρήματος.
Η φράση se faire des sous σημαίνει "για να βγάλουν λεφτά".
μικρογραφία|250px|Χάλκινο σολ τού 1767, που κόπηκε για τον [[Λουδοβίκος ΙΕ΄ της Γαλλίας|Λουδοβίκο ΙΕ΄ της Γαλλίας. Επιγρ.: LUDOV. XV D GRATIA / FRANCIAE ET NAVARRAE REX 1767.]]
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βασίλειο της Γαλλίας Κατηγορία:Νομίσματα της Γαλλίας
Γεώργιος ντε Λενκάστρε της Κοΐμπρα
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1500 την εξαδέλφη του Βεατρίκη των Μπραγκάνσα, κόρη του Άλβαρο 4ου γιου του δούκα της Μπραγκάνσα και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αβίς
Τούρκοι στο Καζακστάν
Οι Τούρκοι στο Καζακστάν είναι οι εθνοτικοί Τούρκοι που ζουν στο Καζακστάν.
Οθωμανική μετανάστευση
Η Πρώτη Απογραφή Όλης της Ένωσης το 1926 κατέγραψε 8.570 Οθωμανούς Τούρκους που ζούσαν στη Σοβιετική Ένωση. Οι Οθωμανοί Τούρκοι δεν παρατίθονται πλέον ξεχωριστά στην απογραφή, ωστόσο τεκμαίρεται ότι εκείνοι που ζούσαν στο Καζακστάν έχουν αφομοιωθεί από την Καζακική κοινωνία ή έχουν φύγει από τη χώρα.
Μετανάστευση των Μεσχετιανών Τούρκων
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Σοβιετική Ένωση προετοιμαζόταν για να ξεκινήσει μια εκστρατεία για να πιέσει την Τουρκία. Ο Βιατσεσλάβ Μολότοφ, ο τότε Υπουργός Εξωτερικών, απαίτησε από τον Τούρκο Πρέσβη στη Μόσχα την παράδοση τριών επαρχιών της Ανατολίας (των επαρχιών Καρς, Αρνταχάν και Αρτβίν). Έτσι, ο πόλεμος κατά της Τουρκίας ήταν πιθανός, και ο Ιωσήφ Στάλιν ήθελε να διώξει τον στρατηγικό Τουρκικό πληθυσμό που ζούσε στο Μεσχέτι, κοντά στα τουρκογεωργιανά σύνορα. Οι εθνικιστικές πολιτικές ενθάρρυναν το σύνθημα "Γεωργία για τους Γεωργιανούς", καθώς και ότι οι Μεσχετιανοί Τούρκοι πρέπει να στέλνονται στην Τουρκία, "όπου ανήκουν". Από το 1944, οι Μεσχετιανοί Τούρκοι, διώχθηκαν βίαια από το Μεσχέτι με την κατηγορία του λαθρεμπόριου, της ληστείας και της κατασκοπίας, σε συνεργασία με τους συγγενείς τους στις απέναντι περιοχές της Τουρκίας. Έτσι, δημιουργήθηκαν μεγάλοι οικισμοί των Μεσχετιανών Τούρκων στο Καζακστάν, ενώ η Γεωργιανή κυβέρνηση του Ζβιάντ Γκαμσαχούρντια δεν τους επέτρεψε να επιστρέψουν στην πατρίδα τους.
Στην τελευταία Σοβιετική απογραφή, το 1989, υπήρχαν 207,500 Μεσχετιανοί Τούρκοι στη Σοβιετική Ένωση. Πάνω από το 23.8% από αυτούς ήταν εγγεγραμμένοι στο Καζακστάν.
Δημογραφικά στοιχεία
Σύμφωνα με ακαδημαϊκούς, 150,000 Τούρκοι ζουν στο Καζακστάν. Από αυτούς, 45.000 ζουν στο Αλμάτι, 40.000 ζουν στο Νότιο Καζακστάν, 36.000 ζουν στο Ζαμπίλ και 10.000 ζουν στην Κιζιλορντά.
Φάυλλος
Ο Φάυλλος ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής και διοικητής ναυτικού στόλου από τον Κρότωνα της νότιας Ιταλίας, ο οποίος εξόπλισε και διοικούσε ένα πλοίο στη μάχη της Σαλαμίνας.
Ο Φάυλλος κέρδισε τρεις νίκες στα Πύθια, δύο από αυτές στο πένταθλο.
Το 480 π.Χ., ο Φάυλλος εξόπλισε ένα πλοίο και το διέταξε στη μάχη της Σαλαμίνας, το μοναδικό από τα ιταλικά παράλια και έλαβε επαίνους για τα κατορθώματά του από τον Ηρόδοτο.
Ο Φάυλος αναφέρεται από τον Αριστοφάνη ως υπόδειγμα ταχύτυτας από παλιά στα έργα του.
Ο Μέγας Αλέξανδρος έστειλε μέρος από τα λάφυρα της Μάχης των Γαυγάμελων στον Κρότωνα προς τιμήν του Φαύλλου.
Μια επιγραφή στη βάση ενός αγάλματος του Φαϋλλου στην Ακρόπολη των Αθηνών γράφει: «Ο Φάυλλος θαυμάστηκε από όλους. Διότι ήταν τρεις φορές νικητής στους αγώνες στους Δελφούς και κατέλαβε πλοία που έστειλε η Ασία .»
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες αθλητές Κατηγορία:Πρωταγωνιστές των Περσικών Πολέμων Κατηγορία:Αρχαίοι Κροτωνιάτες Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες
Σανέλ Τερέρο
Η Σανέλ Τερέρο Μαρτίνεθ (ισπανικά: Chanel Terrero Martínez, γεννημένη στις 28 Ιουλίου 1991), γνωστή ως Σανέλ Τερέρο (Chanel Terrero) ή απλά Σανέλ (Chanel), είναι Ισπανοκουβανή τραγουδίστρια, χορεύτρια και ηθοποιός. Έχει δουλέψει σε πολλά θεατρικά μιούζικαλ στην Ισπανία και πρόκειται να εκπροσωπήσει την Ισπανία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2022, αφού κέρδισε το Benidorm Fest 2022 με το ντεμπούτο της σινγκλ "SloMo".
Πρώιμη ζωή
Η Σανέλ γεννήθηκε στην Αβάνα της Κούβας και μετακόμισε στην Olesa de Montserrat στην Καταλονία, στην Ισπανία, σε ηλικία τριών ετών. Μέρος της οικογένειάς της ήταν ήδη ισπανικής καταγωγής από την Καταλονία.
2010-2020: MTV Europe Music Awards και μουσικό θέατρο
Η Σανέλ μετακόμισε στη Μαδρίτη για να ξεκινήσει την καριέρα της ως ηθοποιός. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2010 συμμετείχε σε θεατρικά μιούζικαλ όπως το Mamma Mia!, Flashdance, El guardaespaldas και El rey león.
Η καριέρα της ως ηθοποιός περιλαμβάνει διάφορους ρόλους στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο, τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο.
Ως χορεύτρια, έχει συνεργαστεί με διάφορους καλλιτέχνες. Το 2010, συμμετείχε στη χορευτική παράσταση της Shakira στα MTV Europe Music Awards.
Ήταν επίσης μέλος του χορευτικού συνεργείου στο ισπανικό σόου Tu cara me suena στο Antena 3.
2021-2022: Benidorm Fest και Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2022
Η Σανέλ συμμετείχε στα κάστινγκ για την ισπανική σκηνική παραγωγή του West Side Story. Ήταν μία από τις τρεις φιναλίστ για τον ρόλο της Ανίτας. Ήταν επίσης μεταξύ των πέντε φιναλίστ παγκοσμίως για τον ίδιο ρόλο στην κινηματογραφική εκδοχή του μιούζικαλ του Στίβεν Σπίλμπεργκ, West Side Story.
Πήρε μέρος στο Benidorm Fest το 2022 με το ντεμπούτο σινγκλ της "SloMo". Η ερμηνεία της χορογραφήθηκε από τον Kyle Hanagami, ο οποίος έχει επίσης συνεργαστεί με την Jennifer Lopez, την Britney Spears και τον Blackpink, μεταξύ άλλων καλλιτεχνών. Κέρδισε τον πρώτο ημιτελικό στις 26 Ιανουαρίου 2022, και επίσης τον τελικό στις 29 Ιανουαρίου, και έγινε η Ισπανίδα συμμετέχουσα στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2022 στο Τορίνο της Ιταλίας. Το τραγούδι μπήκε στο Ισπανικό Chart Singles στο νούμερο 13.
Θεατρική δουλειά
Έχει λάβει μέρος σε πολλές μουσικές παραγωγές, και έγινε κανονικό όνομα σε αυτό το είδος στην Ισπανία:
Επιπλέον
Κατηγορία:Ισπανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2022 Κατηγορία:Ισπανοί συμμετέχοντες στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision
Παπούτσια στην όχθη του Δούναβη
Τα παπούτσια στην όχθη του Δούναβη (Cipők a Duna-parton) είναι μνημείο που ανεγέρθηκε στις 16 Απριλίου 2005, στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας, στη μνήμη των Εβραίων που σφαγιάστηκαν από φασιστικές ουγγρικές πολιτοφυλακές που ανήκαν στο Κόμμα Βελωτού Σταυρού στη Βουδαπέστη κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου. Τους διέταξαν να βγάλουν τα παπούτσια τους (τα παπούτσια ήταν πολύτιμα και μπορούσαν να κλαπούν και να μεταπωληθούν από την πολιτοφυλακή μετά τη σφαγή) και πυροβολήθηκαν στην άκρη της όχθης, με αποτέλεσμα τα σώματά τους να πέσουν στο ποτάμι και να παρασυρθούν. Το μνημείο αντιπροσωπεύει τα παπούτσια τους που άφησαν πίσω στην όχθη. Σχεδιασμένο από τον σκηνοθέτη Καν Τόγκαϊ, είναι έργο δικό του και της γλύπτριας Γκιούλα Πάουερ και βρίσκεται στην ανατολική όχθη του ποταμού Δούναβη.
Μνημείο
μικρογραφία| Αναμνηστική πλακέτα Το μνημείο βρίσκεται στην πλευρά της Πέστης του περιπάτου του Δούναβη στη γραμμή όπου η οδός Ζόλταν θα συναντούσε τον Δούναβη αν συνεχιζόταν τόσο μακριά, περίπου 300 μέτρα νότια του ουγγρικού κοινοβουλίου και κοντά στην Ουγγρική Ακαδημία Επιστημών, μεταξύ της πλατείας Ρούσβελτ και της πλατείας Κόσουτ.
Η σύνθεση με τίτλο «Παπούτσια στην όχθη του Δούναβη» θυμίζει τους 3.500 ανθρώπους, 800 από αυτούς Εβραίους, που πυροβολήθηκαν στον Δούναβη την εποχή του τρόμου του Βελωτού Σταυρού. Ο γλύπτης δημιούργησε εξήντα ζευγάρια παπούτσια εποχής από σίδερο. Τα παπούτσια είναι προσαρτημένα στο πέτρινο ανάχωμα και πίσω τους βρίσκεται ένας πέτρινος πάγκος μήκους 40 μέτρων και ύψους 70 εκ. Σε τρία σημεία υπάρχουν πινακίδες από χυτοσίδηρο, με το ακόλουθο κείμενο στα ουγγρικά, αγγλικά και εβραϊκά: «Στη μνήμη των θυμάτων που πυροβολήθηκαν στον Δούναβη από πολιτοφύλακες του Βελωτού Σταυρού το 1944–45. Ανεγέρθηκε στις 16 Απριλίου 2005.»
Ιστορία
Οι περισσότερες δολοφονίες κατά μήκος του ποταμού Δούναβη έγιναν γύρω στον Δεκέμβριο του 1944 και τον Ιανουάριο του 1945, όταν τα μέλη της ουγγρικής αστυνομίας του Κόμματος Βελωτός Σταυρός ("Nyilas") πήραν έως και 20.000 Εβραίους από το νεοσύστατο γκέτο της Βουδαπέστης και τους εκτέλεσαν κατά μήκος της όχθης του ποταμού. Ο Τόμι Ντικ περιγράφει την ιστορία ενός επιζώντος ατόμου από αυτές τις επιχειρήσεις στο βιβλίο του Getting Out Alive και στη μαρτυρία του. Τον Φεβρουάριο του 1945, οι σοβιετικές δυνάμεις απελευθέρωσαν τη Βουδαπέστη.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Βάλντερμαρ Λανγκλέ, επικεφαλής του Σουηδικού Ερυθρού Σταυρού στη Βουδαπέστη, με τη σύζυγό του Νίνα, και αργότερα τον διπλωμάτη Ραούλ Βάλενμπεργκ και 250 συναδέλφους του εργάζονταν όλο το εικοσιτετράωρο για να σώσουν τον εβραϊκό πληθυσμό από την αποστολή στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο αριθμός αυτός αργότερα αυξήθηκε σε περίπου 400. Ο Λαρς και η Έντιθ Έρνστερ, ο Γιάκομπ Στάινερ και πολλοί άλλοι στεγάστηκαν στη Σουηδική Πρεσβεία στη Βουδαπέστη στην οδό Üllői 2-4 και σε άλλα 32 κτίρια σε όλη την πόλη τα οποία ο Βάλενμπεργκ είχε νοικιάσει και είχε δηλώσει ως εξωεδαφικά σουηδικά για να προσπαθήσει να προστατεύσει τους κατοίκους.
Τη νύχτα της 8ης Ιανουαρίου 1945, ένα τάγμα εφόδου ανάγκασε όλους τους κατοίκους του κτιρίου στην οδό Βάντας να πάει στις όχθες του Δούναβη. Τα μεσάνυχτα, ο Κάρολι Σάμπο και 20 αστυνομικοί με ξιφολόγχες εισέβαλαν στο σπίτι του Βελωτού Σταυρού και έσωσαν τους πάντες. Μεταξύ αυτών που σώθηκαν ήταν ο Λαρς Έρνστερ, ο οποίος κατέφυγε στη Σουηδία και έγινε μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Ιδρύματος Νόμπελ από το 1977 έως το 1988, και ο Γιάκομπ Στάινερ, ο οποίος κατέφυγε στο Ισραήλ και έγινε καθηγητής στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ. Ο πατέρας του Στάινερ είχε πυροβοληθεί από τους πολιτοφύλακες του Βελωτού Σταυρού στις 25 Δεκεμβρίου 1944 και έπεσε στον Δούναβη. Ο πατέρας του ήταν αξιωματικός στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο και πέρασε τέσσερα χρόνια αιχμάλωτος πολέμου στη Ρωσία.
Τον Σεπτέμβριο του 2014, η ισραηλινή εφημερίδα Ha'aretz ανέφερε ότι πολλά χάλκινα παπούτσια κλάπηκαν από το μνημείο του Ολοκαυτώματος του Δούναβη, επικαλούμενη την Budapest Beacon. Η Ha'aretz σημείωσε ότι «δεν ήταν αμέσως σαφές εάν η κλοπή στη Βουδαπέστη, κοντά στο κτίριο του ουγγρικού κοινοβουλίου, ήταν μια αντισημιτική πράξη ή μια ανούσια φάρσα. Η αστυνομία είπε ότι δεν διερευνά την υπόθεση επειδή δεν έχει αναφερθεί έγκλημα, ανέφερε η ουγγρική εφημερίδα Nepszabadsag.»
Γιαν φαν ντε Καπέλλε
Ο Γιαν φαν ντε Καπέλλε (ολλανδικά: Jan van de Cappelle, αναφερόμενος με διάφορους συνδυασμούς των Joannes / van der / Capelle, 25 Ιανουαρίου 1626 (βάπτιση) - 22 Δεκεμβρίου 1679 (ταφή)) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική. Ζωγράφισε κυρίως θαλασσογραφίες και χειμωνιάτικα τοπία, ήταν όμως, παράλληλα, επιτυχημένος βιομήχανος και συλλέκτης έργων τέχνης. Σήμερα θεωρείται ως «μια από τις ηγετικές μορφές στη θαλασσογραφία της Ολλανδίας του 17ου αιώνα». Έζησε όλη του τη ζωή στο Άμστερνταμ αλλά ενώ εργαζόταν ως καλλιτέχνης, τον περισσότερο χρόνο του τον δαπανούσε εργαζόμενος στη βιομηχανία του πατέρα του τον οποίο βοηθούσε στη διεύθυνση της βιομηχανία βαφών που διέθετε. Ο Φρανσουά φαν ντε Καπέλλε διέθετε μεγάλες μονάδες βαφής και ειδικευόταν στην ακριβή βαφή του καρμινέρυθρου χρώματος, τις οποίες ο Γιαν κληρονόμησε το 1674. Πιθανόν λόγω της διπλής του απασχόλησης, σήμερα διασώζονται μόνον περί τους 150 πίνακές του, αριθμός σχετικά μικρός για τους υπερπαραγωγικούς ζωγράφους της Ολλανδικής Χρυσής Εποχής. Οι θαλασσογραφίες του απεικονίζουν κυρίως σκηνές σε ποταμούς ή στις εκβολές τους, παρά σκηνές σε ανοικτή θάλασσα. Τα νερά είναι πάντα πολύ ήρεμα, ώστε να ανακλούν τους σχηματισμούς των νεφών στον ουρανό. Αυτό είναι και το βασικό χαρακτηριστικό των πινάκων του.
Βιογραφία
Ο πατέρας του, Φρανσουά (1594 - 1674), ήταν βαφέας υφασμάτων, ενώ η μητέρα του ήταν από το Ρόττερνταμ. Παντρεύτηκαν το 1622 στο Άμστερνταμ. Καταγράφεται η βάπτιση του Γιαν στη Νιούε Κερκ (Nieuwe Kerk, Νέα Εκκλησία) της πόλης στις 25 Ιανουαρίου 1626. Ο ζωγράφος και αγαπημένος μαθητής του Ρέμπραντ Χέρμπραντ φαν ντεν Έικχαουτ (Gerbrand van den Eeckhout) τον αναφέρει ως αυτοδίδακτο καλλιτέχνη, αλλά πιθανότατα έλαβε κάποιας μορφής εκπαίδευση από τον Σίμον ντε Φλίχερ, του οποίου το ύφος μιμήθηκε στα πρώτα τους έργα, αλλά πιθανόν είναι να διδάχτηκε και από τον Βίλλεμ φαν ντε Φέλντε τον πρεσβύτερο. Στις 24 Ιουλίου 1653 έλαβε τον τίτλο του πολίτη του Άμστερνταμ σε μια ιδιαίτερα τιμητική τελετή για κάποιον που ανήκε στην ελίτ της πόλης. Λίγους μήνες πριν, στις 2 Φεβρουαρίου 1653, είχε νυμφευτεί την Αννέτγε Γιανσντρ. Χρότινγκ (Annetje Jansdr. Grotingh), θυγατέρα ενός πλινθοκτίστη.
Ο φαν ντε Καπέλλε ήταν ιδιαίτερα ευκατάστατος, ώστε ποτέ δεν χρειάστηκε να στηριχτεί στη ζωγραφική του για να αποκομίσει τα προς το ζην, και δεν είναι γνωστό αν έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης ή στον διαφορετικό φορέα που είχε δημιουργηθεί το 1653, την «αδελφότητα των ζωγράφων». Δεν είναι, επίσης, σαφές αν και πώς πωλούσε τα έργα του.
Ο Άμπραχαμ Μπρέντιους πρότεινε την εκδοχή ότι ο φαν ντε Καπέλλε ήταν φίλος του Ρέμπραντ, στις πωλήσεις του οποίου, λόγω οικονομικών προβλημάτων, υπήρξε από τους μεγαλύτερους αγοραστές. Ο Ρέμπραντ δημιούργησε πορτρέτα και του φαν ντε Καπέλλε και της συζύγου του. Πιθανολογείται ότι ίσως να χρησιμοποίησε τις επαγγελματικές του γνωριμίες, ώστε να δοθεί η τελευταία, και πολύ προσοδοφόρα οικονομικά, παραγγελία στον Ρέμπραντ για ομαδικό πορτρέτο, αυτό της Συντεχνίας των υφασματοποιών, που ο ζωγράφος δημιούργησε το 1662.
Ο πρώτος του χρονολογημένος πίνακας είναι του 1645, ενώ κατά τη δεκαετία του 1660 υπάρχει μόνον ένας. Από αυτό το γεγονός οι περισσότεροι ιστορικοί τέχνης συμπεραίνουν ότι αφιέρωσε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην επιχείρησή του, στην οποία εργαζόταν επίσης ο αδελφός του, Φρανσουά. Τον Μάιο του 1661 αγόρασε σπίτι στην Κουρστράατ (Koestraat) κοντά στη Νιούμαρκτ (Nieuwmarkt, Νέα Αγορά), μετακομίζοντας από την ακριβότερη Κάιζερσχραχτ (Keizersgracht). Η αγορά του σπιτιού προκαλεί έκπληξη. Ο Λίντκε (Liedtke) υποθέτει ότι η μετακόμιση αυτή οφείλεται στη μείωση της απόστασης από την επιχείρησή του. Το σπίτι με τον κήπο, πλάι σε σχολείο, πωλήθηκε από τον γιο του συνθέτη και οργανίστα Γιαν Πίτερς Σβέιλινκ (Jan Pieterszoon Sweelinck). Στο συμβόλαιο ο φαν ντε Καπέλλε αποκαλείται απλά schilder (ζωγράφος, διαβάζεται σίλντερ) και όχι «Δάσκαλος».
Στα παιδιά του άφησε έξι σπίτια (τρία από τα οποία ανήκαν στη σύζυγό του), ένα εξοχικό νότια του Λούνεν ααν ντε Φεχτ (Loenen aan de Vecht) στον ποταμό Φεχτ, ένα σκάφος αναψυχής, «44 τσάντες γεμάτες δουκάτα», μεταξωτά και μετοχές, τα οποία αποτιμήθηκαν σε 92.720 γκίλντερς. Καταρτίστηκε, επίσης, μακροσκελής κατάλογος με τα ενδύματα της εκπληκτικής του γκαρνταρόμπας, αλλά και ένας κατάλογος με την μεγάλη και σημαντική του συλλογή από έργα τέχνης.
Έργα
Η πλειονότητα των έργων του είναι απόψεις θάλασσας ή ποταμών, σχεδόν πάντα με κάποια σκάφη, αλλά ζωγράφισε, επίσης, μερικούς μικρούς πίνακες με χειμωνιάτικα τοπία, με την τεχνοτροπία του Ερτ φαν ντερ Νέιρ και όλοι χρονολογούνται στο διάστημα 1652 - 1654. Οι θαλασσογραφίες του (με την ευρύτερη έννοια του όρου) είναι και μικρών και μεγάλων διαστάσεων. Οι εννέα πίνακες που διαθέτει η Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου, η μεγαλύτερη ομάδα πινάκων του σε δημόσια συλλογή, ποικίλλουν σε διαστάσεις από 122 x 154,5 εκ. ως 34,8 x 48,1 εκ.
Δεν ενδιαφερόταν για την ταραγμένη θάλασσα και τον ανέφελο ουρανό (ένας πίνακας με τίτλο «Θύελλα» που αναφέρεται στην απογραφή δεν έχει εντοπιστεί). Απεικόνιζε συννεφιασμένο τον ουρανό, με χαμηλό ορίζοντα, περίπου 15 - 20% του όλου κατά τον οριζόντιο άξονα. τα σύννεφα συχνά ανακλώνται στην ήρεμη θάλασσα, αν και μπορεί να εμφανίζονται ελαφρές ρυτιδώσεις. Αυτό συμβαίνει πραγματικά στις ολλανδικές θαλασσογραφίες: Συχνά υπάρχει ένα πολεμικό ή κρατικό σκάφος (statenjacht) που χρησιμοποιείται για μεταφορές και τα άλλα σκάφη το χαιρετούν επίσημα. Το άκρο της σύνθεσης συχνά «κόβει» κάποιο σκάφος, το οποίο μισοφαίνεται. Ο φαν ντε Καπέλλε ζωγράφισε πολλές σκηνές με σκάφη που πλέουν σε παράταξη σαν σε παρέλαση, απεικονίζοντας «μια επίσημη συγκέντρωση σκαφών για κάποια τελετή».
Ο φαν ντε Καπέλλε δημιούργησε και μερικά χαρακτικά. Μόνον δύο υπογεγραμμένα, με θέμα τοπία, αποδίδονται με βεβαιότητα σε αυτόν. Λιγότερα από είκοσι από τα περίπου 750 σχέδιά του, που καταγράφονται στην απογραφή του 1680, έχουν διασωθεί.
Συλλογή έργων τέχνης
Ο φαν ντε Καπέλλε διέθετε μια από τις μεγαλύτερες συλλογές έργων τέχνης της εποχής του με 192 πίνακες και περισσότερα από 7.000 σχέδια, σχεδόν όλα Ολλανδών και λίγων Φλαμανδών δημιουργών και εστίαζε ειδικότερα στη δική του ειδίκευση, τις θαλασσογραφίες και στα χειμωνιάτικα τοπία. Διέθετε πορτρέτα του, φολοτεχνημένα από τον Ρέμπραντ (ένα μαζί με τη σύζυγό του) και τον Φρανς Χαλς και είναι το μοναδικό πρόσωπο που ζωγράφισαν και οι δύο κορυφαίοι Ολλανδοί προσωπογράφοι. Εν τούτοις, αν έχουν διασωθεί, δεν έχει γίνει δυνατόν να εντοπιστούν. Αρχικά είχε υποτεθεί ότι ένα πορτρέτο του Ρέμπραντ απεικόνιζε τον φαν ντε Καπέλλε και ευρισκόταν στο Κάστρο Χάουαρντ ενώ το 1961 το Μουσείο Νόρτον Σάιμον αγόρασε έναν πίνακα του Χαλς, που τότε είχε αποκληθεί «πορτρέτο του Γιαν φαν ντε Καπέλλε», αλλά σήμερα αποκαλείται απλώς Πορτρέτο νεαρού άνδρα. Πορτρέτα του φαν ντε Καπέλλε είχαν δημιουργήσει, επίσης, ο Χέρμπραντ φαν ντεν Εϊκχάουτ και ο Γιαν φαν Νόορντ, αλλά κι αυτά δεν έχουν εντοπιστεί.
Η συλλογή μπορεί να κατανεμηθεί στις εξής ομάδες:
Στη συλλογή περιλαμβάνονταν έργα των Γιαν Λίφενς, Χέντρικ Χόλτσιους, Πάουλους Πόττερ, Άνταμ Έλσχαϊμερ, Άλμπρεχτ Ντύρερ, Ντάβιντ Φίνκμποονς, Πίτερ Άρτσεν, Χανς Χολμπάιν του νεότερου, Γιάκομπ Πάινας, Γιαν Μίνσε Μόλενερ, Μάαρτεν φαν Χέιμσκερκ, Φρανς Φλόρις, Φίλιπς Κόνινκ και Πίτερ Λάστμαν. Υπήρχαν, ακόμη, έργα Φλαμανδών ζωγράφων, όπως οι Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς (3 πίνακες), Άντονι βαν Ντάικ, Γιάκομπ Γιόρντενς, Πίτερ Μπρίγκελ του πρεσβύτερου και Άντριεν Μπράουβερ. Ο φαν ντε Καπέλλε κατείχε, επίσης, 83 σχέδια του Γιαν φαν Όιλ. Οι μεγάλες ομάδες σχεδίων ανά καλλιτέχνη μαρτυρούν ότι είχε αγοράσει το εργαστηριακό τους στοκ από σχέδια εργασίας, πλήρες, μετά τον θάνατο ή την απόσυρσή τους από τη ζωγραφική. Τα σχέδια του Ρέμπραντ πιθανόν αγοράστηκαν κατά τις πωλήσεις που πραγματοποίησε λόγω χρεωκοπίας ο Ρέμπραντ το 1656 και το 1658.
Φήμη και θέση των έργων
Ο φαν ντε Καπέλλε είχε σημαντική επίδραση στους ζωγράφους που ασχολήθηκαν τόσο με τη θαλασσογραφία όσο και με τα χειμερινά θέματα, περιλαμβανομένων των Βίλλεμ φαν ντε Φέλντε του νεότερου, του Γιαν φαν Κέσσελ (θαλασσογραφίες) και του Χέντρικ Ντάμπελς (και στα δύο θέματα).
Ο φαν ντε Καπέλλε δεν φαίνεται να είχε μεγάλη συμμετοχή στις εμπορικές συναλλαγές έργων τέχνης της εποχής του, κάτι που κατά πάσαν πιθανότητα είναι υπεύθυνο για την απουσία του από όλες τις συλλογές βιογραφιών των καλλιτεχνών της εποχής του, όπως το έργο του Άρνολντ Χαουμπράκεν De groote schouwburg der Nederlandsche kunstschilders en schilderessen, Οι Γιοάχιμ φον Σάντραρτ και Σάμουελ φαν Χόοχστρατεν επίσης τον αγνοούν. Εν μέρει, βέβαια, αυτό οφείλεται και στο ότι οι βιογράφοι ακολουθούν τις προκαταλήψεις της εποχής κατά της θαλασσογραφίας, της τοπιογραφίας και της νεκρής φύσης, που θεωρούνταν ως «κατώτερες μορφές τέχνης» στην ιεραρχία της ζωγραφικής. Επί μεγάλο χρονικό διάστημα ήταν περισσότερο γνωστός στην Αγγλία παρά στην Ολλανδία και αυτό μαρτυράται από την κατανομή των έργων του: Η μεγαλύτερη συλλογή έργων του είναι οι εννέα πίνακές του που, όπως προαναφέρθηκε, βρίσκονται στο Λονδίνο. Έργα του υπάρχουν, επίσης, στο Ρέικσμουζεουμ, στο Μαουριτσχάους, στο Κρατικό Μουσείο του Τβέντε, στο Μουσείο Γκέτι, στο Μητροπολιτικό Μουσείο Νέας Υόρκης, στο Εθνικό Μουσείο Ουαλίας, στο Ίδρυμα Τέχνης του Ντιτρόιτ, στην Πινακοθήκη του Μάντσεστερ, στο Μουσείο Βάλραφ-Ρίχαρτς και σε άλλα μουσεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Πέτρα Πρέβεζας
Η Πέτρα είναι ιστορικό χωριό στον νομό Πρέβεζας που βρίσκεται κοντά στην Φιλιππιάδα, έδρα του δήμου Ζηρού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 392 κατοίκους.
Ετυμολογία
Η ακριβής προέλευση του ονόματος “Πέτρα” δεν είναι γνωστή αλλά σύμφωνα με τον Σεραφείμ Ξενόπουλο, ο οποίος διετέλεσε μητροπολίτης Άρτας, το χωριό έλαβε την συγκεκριμένη ονομασία εξαιτίας της θέσης του, στην ανατολική πλευρά ενός πετρώδους λοφίσκου.
Βουχέτιο - Ρωγοί
Στην περιοχή υπάρχει η ακρόπολη του αρχαίου Βουχετίου και των μεσαιωνικών Ρωγών. Οι πρώτες οχυρώσεις της ακρόπολης έγιναν τον 5ο π.Χ. αιώνα, όταν άρχισαν οι συγκρούσεις μεταξύ των Ηλείων αποίκων και των Κασσωπαίων Ηπειρωτών. Το Βουχέτιο καταστράφηκε το 167 π.Χ. κατά την ρωμαϊκή εισβολή από τους Ρωμαίους του Αιμίλιου Παύλου μαζί με 70 άλλες πόλεις της Ηπείρου.
Οι Βυζαντινοί του Δεσποτάτου της Ηπείρου οχύρωσαν τον οικισμό των Ρωγών, όπως ονομαζόταν τότε, δίνοντας στο κάστρο τη σημερινή του μορφή. Το μέρος απέκτησε σημασία καθώς μετατράπηκε σε μεσαιωνική πολιτεία και υπήρξε διοικητικό και στρατιωτικό κέντρο με ασφαλή οχύρωση.
Στα τέλη του 13ου αιώνα, ο Δεσπότης της Ηπείρου Νικηφόρος πούλησε την περιοχή στον βασιλιά της Νεάπολης, Κάρολο Β τον Ανδηγαυό, που με τη σειρά του την παραχώρησε στον γιο του Φίλιππο του Τάραντα.
Το 1339, επί αυτοκράτορα Ανδρόνικου Γ' Παλαιολόγου, οι Ηπειρώτες επαναστάτησαν εναντίον των Βυζαντινών και το κάστρο ήταν ένα από τα ορμητήρια των επαναστατών.
Το 1449, το κάστρο καταλήφθηκε από τους Τούρκους.
Τα αρχεία της Βενετίας
Μία από τις πρώτες πηγές που μας γνωστοποιεί την ύπαρξη του χωριού είναι τα αρχεία της Βενετίας στα οποία μας γίνεται γνωστό ότι το έτος 1697, η Πέτρα μαζί με πολλά άλλα χωριά της περιοχής, κατέβαλε φόρο στην Βενετική διοίκηση με αντάλλαγμα την προστασία από τις επιδρομές των πειρατών. Oι Βενετοί από τα τέλη του 17ου αιώνα άρχισαν να συνεργάζονται με διάφορες τυχοδιωκτικές ομάδες ατάκτων, κυρίως Ελλήνων από την Κεφαλονιά και την Ιθάκη, οι οποίες λεηλατούσαν τις πλούσιες περιοχές του κάμπου της Άρτας και της Πρέβεζας. Οι Βενετοί είχαν ως στόχο από τη μία να δημιουργήσουν προβλήματα στους Τούρκους και από την άλλη να ωθήσουν τους κατοίκους των αγροτικών περιοχών στο να ζητήσουν προστασία από τις ληστρικές επιδρομές, καταβάλλοντας ένα σημαντικό χρηματικό ποσό.
Καποντιμόντε (Ιταλία)
Το Καποντιμόντε είναι ιταλικό χωριό 1.694 κατοίκων, το οποίο βρίσκεται στην επαρχία του Βιτέρμπο, στο Λάτιο και απέχει σχεδόν 25 χμ από την πόλη του Βιτέρμπο. μικρογραφία| Το νησί Βιζεντίνα (αριστερά) και το Καποντιμόντε (δεξιά)
Πέτρα Πρέβεζας
19ος αιώνας
Σύμφωνα με την εργασία του Κωνσταντίνου Διαμαντή με τίτλο «Η Άρτα και τα περίχωρα αυτής κατά τους χρόνους της επανάστασης», η Πέτρα ήταν ένας μικρός οικισμός με 30 οικογένειες την περίοδο που ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση του 1821. thumb|left|326x326px|Τμήμα του χάρτη του Άαρον Αρροουσμίθ το 1819 όπου απεικονίζεται η Πέτρα. Ο Παναγιώτης Αραβαντινός στο έργο του «Χρονογραφία της Ηπείρου» μας ενημερώνει ότι, με βάση τον κατάλογο της απογραφής του 1845, η Πέτρα ήταν ιδιόκτητο χωριό, υπαγόταν στο τμήμα Ιωαννίνων και κατοικούσαν 18 χριστιανικές οικογένειες ενώ η έκθεση του Ρωσικού Υποπροξενείου Άρτας, το 1877, μας πληροφορεί ότι το χωριό υπήρξε ιδιοκτησία του Αλή Εφένδη και κατοικούσαν σε αυτό 20 οικογένειες. Το 1878, ο Ηπειρώτης λόγιος Βασίλης Ζώτος στο έργο του «Ηπειρωτικαί Μελέται», κάνει αναφορά στα δύο γειτονικά χωριά, τα Λέλοβα και τη Στεφάνη και με βάση τα στοιχεία μπορούμε να υποθέσουμε ότι η απόσταση που χώριζε την Πέτρα από την Άρτα ήταν περίπου 3 ώρες ενώ η απόσταση από την Πρέβεζα ήταν περίπου 7 ώρες.