cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρετζίνα 1914
Έμβλημα
Το έμβλημα της AS Reggina που χρησιμοποιήθηκε μέχρι το 1985 απεικόνιζε μια δερμάτινη μπάλα. Από το 1986, η Reggina Calcio σχεδίασε το νέο λογότυπο που απεικονίζει ένα γράμμα R που καλύπτεται με μία μπάλα ποδοσφαίρου. Το σύμβολο της SSD Reggio Calabria, το οποίο χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά για την σεζόν 2015-2016, θύμίζε με ένα νέο στυλ το παλιό έμβλημα της AS Reggina 1914, που χρησιμοποιήθηκε μέχρι το 1985: με κυκλικό σχήμα, αμάραντο σε χρυσό πλαίσιο, στο οποίο υπήρχε το όνομα της ομάδας Reggio Calabria αλλά και ο πολιούχος άγιος της (ο Άγιος Γεώργιος σκοτώνοντας τον δράκο ), που περιβάλλουν μια δερμάτινη μπάλα που βρίσκεται στο κέντρο.
Στις 13 Αυγούστου 2016 παρουσιάστηκε ένα νέο λογότυπο, το οποίο συνδυάζει εκείνο του προηγούμενου έτους με το γράμμα R του 1986: το όνομα του συλλόγου που είναι εγγεγραμμένο στον εξωτερικό δακτύλιο άλλαξε σε Reggina 1914, με λευκούς χαρακτήρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρετζίνα Κάλτσιο Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1914
Στάση
Στάση ονομάζεται η συμπεριφορά ομάδας ατόμων, που τείνει προς την εξέγερση, εναντίον της εκάστοτε εξουσίας. Η συμπεριφορά αυτή συχνά περιλαμβάνει την υποκίνηση σε βία, όχι πάντοτε, και στη γενικευμένη αναταραχή.
Η στάση τιμωρείται βάσει του άρθρου 94 του Ενιαίου Κώδικα Στρατιωτικού Δικαίου των Ηνωμένων Πολιτείων.
Μπαμπ ελ Μαντέμπ
thumb|right|255px|Τα στενά Μπαμπ ελ Μαντέμπ όπως φαίνονται από το διάστημα Τα στενά που ενώνουν την Ερυθρά θάλασσα με τον Ινδικό Ωκεανό (Κόλπος του Άντεν) ονομάζονται στενά του Μπαμπ ελ Μαντέμπ ή διαφορετικά από τους ιστορικούς χρόνους Οι Πύλες των Δακρύων.
Κατηγορία:Ερυθρά Θάλασσα Κατηγορία:Πορθμοί της Ασίας Κατηγορία:Πορθμοί της Αφρικής Κατηγορία:Πορθμοί του Ινδικού Ωκεανού Κατηγορία:Γεωγραφία της Υεμένης Κατηγορία:Γεωγραφία του Τζιμπουτί
Πιατσέντζα Κάλτσιο 1919
Η Πιατσέντζα Κάλτσιο 1919 είναι μια ιταλική, ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Πιατσέντζα, Εμίλια-Ρομάνια. Συμμετέχει στην Serie D. Ιδρύθηκε το 1919 και επανιδρύθηκε το 2012. Έδρα της ομάδας είναι το Stadio Leonardo Garilli, χωρητικότητας 21608 θεατών. Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, συμμετείχε για πρώτη φορά στη Σέριε Β, παραμένοντας για δύο περιόδους, πριν διαβαθμιστεί στη Serie C το 1948. Το 1969 επέστρεψε στην Σέριε Β.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1919
Κωνσταντίνος Αξελός
Ο Κωνσταντίνος Αξελός ήταν Έλληνας στρατιωτικός αγωνιστής του 1821 και πολιτικός.
Βιογραφία
Καταγόταν από εύπορη οικογένεια της Κωνσταντινούπολης, τον συνέδεε προσωπική φιλία με τον Π. Ρόδιο και ήταν υποστηρικτής του στη δημιουργία μόνιμου τακτικού στρατού. Ενώ ήταν αξιωματικός της σχολής Ευελπίδων διετέλεσε προσωρινός διοικητής της το 1832 για λίγους μήνες, ο 5ος στη σειρά, όταν και αντικαταστάθηκε από τον Ράινεκ και ήταν εισηγητής του στρατοδικείου που δίκασε τους δολοφόνους του κυβερνήτη Ι. Καποδίστρια. Χρημάτισε πληρεξούσιος στην Εθνοσυνέλευση του 1843, η στρατιωτική εγκυκλοπαίδεια του 1929 αναφέρει ότι πήρε μέρος σε πολλές μάχες υπηρετώντας με τον βαυμό του αξιωματικού και ήταν από το Ναύπλιο.
Μετά την το τέλος του πολέμου και την απελευθερωση κατετάγη ως αξιωματικός στην Βασιλική Φάλαγγα και στην συνέχεια αποστρατεύτηκε ως ταγματάρχης. Είχε γράψει το έργο Πίνακες επί της στρατιωτικής τέχνης το οποίο δεν διασώθηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Ο Ταξιτζής
Ο Ταξιτζής (πρωτότυπος τίτλος: Taxi Driver) είναι ψυχολογικό νεο-νουάρ θρίλερ παραγωγής 1976, σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορσέζε και σε σενάριο Πολ Σρέιντερ. Πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο στο ρόλο του Τράβις Μπικλ, ενός απόστρατου που υπηρέτησε στον Πόλεμο του Βιετνάμ, ο οποίος πάσχει από κατάθλιψη και για να καταπολεμήσει τις αϋπνίες του εργάζεται τα βράδια ως ταξιτζής. Στην ταινία, επίσης, εμφανίζονται και οι Τζόντι Φόστερ, Χάρβεϊ Καϊτέλ και Σίμπιλ Σέπερντ. Η ταινία προτάθηκε για τέσσερα βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων του Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, ενώ βραβεύτηκε με το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών. Το 1998 έλαβε την 52η θέση στη λίστα με τις 100 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών που θεσπίστηκε από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου, ενώ το 1994 η ταινία επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου ως πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική.
Παραγωγή
Σύμφωνα με τον Μάρτιν Σκορσέζε, ο σκηνοθέτης Μπράιαν Ντε Πάλμα τον σύστησε στο σεναριογράφο της ταινίας Πολ Σρέιντερ. Στο βιβλίο Scorsese on Scorsese που βασίζεται σε συνέντευξη του σκηνοθέτη πάνω στο έργο του, από τους Ντέιβιντ Τόμσον και Ίαν Κρίστι, ο Σκορσέζε μιλάει για το γεγονός ότι μεγάλο μέλος της ταινίας προήλθε από την προσωπική του αντίληψη για την επιρροή του κινηματογράφου στον άνθρωπο. Σύμφωνα με τον Σκορσέζε ο κινηματογράφος μεταφέρει τον άνθρωπο σε έναν κόσμο ονειρικό και προκαλεί διέγερση παρόμοια με εκείνη που χαρακτηρίζει εκείνους που κάνουν χρήση ναρκωτικών. Με τον ταξιτζή ο Σκορσέζε προσπάθησε να επιφέρει αφύπνιση στο θεατή. Αποκαλεί τον Τράβις Άγγελο Τιμωρό που πλανάται στους δρόμος της Νέας Υόρκης, που αντιπροσωπεύει όλες τις μεγαλουπόλεις, ξορκίζοντας τα δαιμόνια. Ο αυτοσχεδιασμός είχε σημαντικό ρόλο στην ταινία όπως για παράδειγμα στη σκηνή μεταξύ του Ντε Νίρο και της Σέπερντ στην καφετέρια. Η κίνηση της κάμερας, που καταγράφει τα γεγονότα, παρουσιάζει επιρροές από την ταινία του Άλφρεντ Χίτσκοκ, 13 Εγκλήματα Ζητούν Ένοχο (The Wrong Man, 1957) και από το ντοκιμαντέρ του Τζακ Χέιζαν A Bigger Splash (1973).
Στη συνέντευξή του ο σκηνοθέτης αναφέρεται επίσης στους θρησκευτικά σύμβολα της ταινίας, παρομοιάζοντας τον Μπικλ με άγιο που θέλει να καθαρίσει τη σκέψη του, αλλά και τη ζωή του. Ο Μπικλ αποπειράται να αυτοκτονήσει στο τέλος της ταινίας, όπως κάνουν οι σαμουράι διατηρώντας την τιμή τους.
Όταν ο Τράβις συναντά τη Μπέτσι στην καφετέρια της υπενθυμίζει τους στίχους του τραγουδιού του Κρις Κριστόφερσον The Pilgrim, Chapter 33: Είναι προφήτης και βαποράκι, μερικώς αληθινός, μερικώς ψεύτικος. Σε εκείνο τους το ραντεβού, ο Μπικλ πηγαίνει την Μπέτσι σε πορνογραφικό σινεμά για να δουν μαζί μια σουηδική ταινία σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης με τίτλο Ur kärlekens språk (Η γλώσσα του έρωτα).
Η ταινία γυρίστηκε το καλοκαίρι του 1976 στη Νέα Υόρκη, κατά τη διάρκεια απεργίας των απορριμματοφόρων. Ο Ταξιτζής υπέστη λογοκρισία από την Ένωση Κινηματογραφιστών Αμερικής για τις σκηνές βίας που περιείχε. Ο Σκορσέζε έκανε αποκορεσμό στο χρώμα της εικόνας στις τελικές σκηνές, εξασφαλίζοντας με αυτό τον τρόπο την κυκλοφορία της ταινίας με την ένδειξη Ακατάλληλον προς ανηλίκους. Για τη δημιουργία των ατμοσφαιρικών σκηνών μέσα στο ταξί του Μπικλ, οι υπεύθυνοι του ήχου έμπαιναν στο φορτηγό που ακολουθούσε το αυτοκίνητο κι ο Σκορσέζε με το διευθυντή φωτογραφίας, Μάικλ Τσάπμαν, στριμώχνονταν στο πάτωμα του πίσω μέρους του ταξί απ' όπου έριχναν το φωτισμό στο μπροστινό κάθισμα.
Ενώ ετοιμαζόταν για να ερμηνεύσει το ρόλο του Τράβις Μπικλ, ο Ντε Νίρο γύριζε το 1900 (1976) του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι στην Ιταλία. Σύμφωνα με τον Πίτερ Μπόλ με το που τελείωνε τα γυρίσματα της ταινίας τις Παρασκευές, έμπαινε στο αεροπλάνο για να επιστρέψει στη Νέα Υόρκη. Ο ηθοποιός απέκτησε δίπλωμα οδήγησης για ταξί για την προετοιμασία του κι όταν είχε διάλειμμα από τα γυρίσματα του 1900 έπαιρνε το ταξί κι έκανε βόλτες στη Νέα Υόρκη κι έπειτα γύριζε ξανά στη Ρώμη για να συνεχίσει τα γυρίσματα. Ο ηθοποιός έχασε περίπου 15 κιλά και άκουγε συχνά στο κασετόφωνο τις αναγνώσεις του ημερολογίου του Άρθουρ Μπέρμερ. Όταν έβρισκε επίσης χρόνο πεταγόταν στην Αμερικανική Βάση που βρισκόταν στην Νότια Ιταλία και ηχογραφούσε τις προφορές των στρατιωτών, πιστεύοντας ότι θα μπορούσαν να του φανούν χρήσιμες για το χαρακτήρα του Τράβις. Όταν ο Μπικλ αποφάσισε να δολοφονήσει τον Γερουσιαστή Πάλαταϊν, έκοψε τα μαλλιά του δίνοντας τους μορφή Μοϊκανού. Αυτή η λεπτομέρεια ήταν πρόταση του Βίκτορ Μανιότα, ενός φίλου του Σκορσέζε που είχε υπηρετήσει στο Βιετνάμ και που είχε ένα μικρό ρόλο στην ταινία.
Η Τζόντι Φόστερ δεν ήταν η πρώτη επιλογή για το ρόλο της Άιρις. Ο Σκορσέζε σκέφτηκε πρώτα να αναθέσει το ρόλο στις Μέλανι Γκρίφιθ, Λίντα Μπλερ, Μπο Ντέρεκ και Κάρι Φίσερ. Η εγγονή του Έρνεστ Χέμινγουεϊ, Μάριελ Χέμινγουεϊ, πέρασε από ακρόαση για το ρόλο, αλλά μετά από πιέσεις από την οικογένειά της αποφάσισε να απορρίψει το ρόλο. Εφόσον υπήρξε η απόρριψη του ρόλου από άλλες ηθοποιούς, ο Σκορσέζε αποφάσισε να προσλάβει μια έμπειρη νεαρή ηθοποιό, την Τζόντι Φόστερ, η οποία είχε συμμετάσχει και στην ταινία του Σκορσέζε, Η Αλίκη δε Μένει Πια Εδώ (Alice Doesn't Live Here Anymore, 1974).
Σύμφωνα με το αρχικό σενάριο του Σρέιντερ ο προαγωγός της Άιρις, Μάθιου ήταν νέγρος. Προκειμένου να αποφύγει τις αντιδράσεις της κοινότητας των μαύρων των Η.Π.Α., ο Σκορσέζε άλλαξε το σενάριο καθιστώντας το χαρακτήρα λευκό κι ανέθεσε το ρόλο στον Χάρβεϊ Καϊτέλ, με τον οποίο είχε ήδη συνεργαστεί στην ταινία Κακόφημοι Δρόμοι (Mean Streets, 1973). Παρόλα αυτά, αφήνεται να εννοηθεί ότι ο Τράβις Μπικλ έτρεφε απέχθεια για τους μαύρους. Οι ταξιτζήδες στην ταινία αναφέρονται στο Χάρλεμ ως τη χώρα των Μάου Μάου, κι ο Τράβις κοιτάει με εχθρικότητα όλους τους μαύρους χαρακτήρες της ταινίας. Άλλη μια σεναριακή αλλαγή αφορά την τοποθεσία στην οποία διαδραματίζονται τα γεγονότα. Το σενάριο του Σρέιντερ τοποθετούσε τα γεγονότα στο Λος Άντζελες, ενώ ο Σκορσέζε μετατόπισε την τοποθεσία στη Νέα Υόρκη, εφόσον εκεί τα ταξί ήταν περισσότερα σε αριθμό, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970.
Διχασμός
Η σκηνή με την αιματοχυσία του τέλους της ταινίας θεωρήθηκε παραστατική και έντονη από μερικούς κριτικούς, κατά την πρεμιέρα της ταινίας. Ο Σκορσέζε προκειμένου να προβληθεί η ταινία στους κινηματογράφους με την ένδειξη Ακατάλληλον για ανηλίκους, έκανε αποκορεσμό στο χρώμα της εικόνας καθιστώντας το χρώμα του αίματος λιγότερο έντονο. Σε συνεντεύξεις που έδωσε αργότερα ο Σκορσέζε, σχολίασε ότι ήταν ικανοποιημένος για την αλλαγή του χρώματος στην τελική σκηνή, κι ότι θεωρούσε ότι βελτίωνε την εικόνα της αρχικά γυρισμένης σκηνής. Στην ειδική έκδοση του DVD, ο διευθυντής φωτογραφίας της ταινίας, Μάικλ Τσάπμαν, δήλωσε ότι ήταν στεναχωρημένος με την αλλαγή των χρωμάτων και για το γεγονός ότι η αυθεντική κόπια του φιλμ με το αναλλοίωτο χρώμα δε σώζεται πια.
Μερικοί από τους κριτικούς εξέφρασαν το φόβο τους για την παρουσία της δεκατριάχρονης Τζόντι Φόστερ κατά τη σκηνή της αιματοχυσίας. Η Φόστερ δήλωσε ότι παρά το γεγονός ότι ήταν παρούσα στο γύρισμα της σκηνής, είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει βήμα προς βήμα τη διαδικασία του στησίματος και της χρήσης των ειδικών εφέ που χρησιμοποιήθηκαν για τη δημιουργία της τελικής σεκάνς. Αντί να αισθανθεί άγχος ή να της δημιουργηθεί ψυχικό τραύμα από τη βία της σκηνής, διασκέδασε και γοητεύτηκε από τα γεγονότα που προηγήθηκαν των γυρισμάτων. Εκτός αυτού, πριν αναλάβει το ρόλο, η Φόστερ πέρασε από ψυχολογικό τεστ για να αποδειχτεί ότι δεν επρόκειτο να τραυματιστεί ψυχολογικά από το ρόλο της στην ταινία, σύμφωνα με τους νόμους του Κράτους της Καλιφόρνια.
Όταν η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στην τηλεόραση, υπήρξε η προσθήκη μιας ανεξήγητης επιγραφής κατά τη διάρκεια των τίτλων τέλους στην οποία αναφερόταν: "Προς το τηλεοπτικό μας κοινό: Ως επακόλουθο της βίας, η διάκριση μεταξύ του ήρωα και του κακού είναι αρκετές φορές θέμα ερμηνείας ή παρερμηνείας των γεγονότων. Ο 'Ταξιτζής' υπαινίσσεται ότι τραγικά λάθη μπορούν να συμβούν. Οι δημιουργοί της ταινίας."Τζον Χίνκλεϊ Τζ.
Ο Ταξιτζής είχε μέρος ευθύνης στη δημιουργία της απατηλής φαντασίας του Τζον Χίνκλεϊ Τζ., ο οποίος την ιδέα να αποπειραθεί να δολοφονήσει τον πρόεδρο των Η.Π.Α. Ρόναλντ Ρίγκαν το 1981, μια πράξη για την οποία κρίθηκε αθώος για λόγους παραφροσύνης. Ο Χίνκλεϊ δήλωσε ότι η πράξη του ήταν μια προσπάθεια για να εντυπωσιάσει την ηθοποιό Τζόντι Φόστερ, με την οποία είχε ψύχωση. Ο Χίνκλεϊ ξύρισε τα μαλλιά του υιοθετώντας το στυλ του Μοϊκανού που είχε ο Ντε Νίρο στην τελευταία σκηνή της ταινίας. Ο δικηγόρος του στήριξε την υπεράσπισή του, προβάλλοντας στο δικαστήριο την ταινία του Σκορσέζε.
Υποδοχή
Η ταινία γυρίστηκε με προϋπολογισμό 1.3 εκατομμυρίων δολαρίων κι έκανε εισπράξεις 28.262.574 στις Ηνωμένες Πολιτείες, πράγμα που την κατέστησε την 17η εμπορικότερη ταινία της χρονιάς.
Ο Ρότζερ Ίμπερτ χαρακτήρισε τον Ταξιτζή ως μια από τις καλύτερες ταινίες που είχε δει ποτέ.
Αν και η ταινία θεωρείται ως αριστούργημα και από τους περισσότερους Έλληνες κριτικούς, ο δημοσιογράφος και κριτικός κινηματογράφου Βασίλης Ραφαηλίδης ήταν από τους λίγους που διαφώνησε παντελώς με αυτή την άποψη.
Η ταινία προτάθηκε για 4 βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, το οποίο έχασε από την ταινία του Τζον Αβίλντσεν Ρόκι: Τα Χρυσά Γάντια (Rocky, 1976). Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο έχασε το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου από τον Πίτερ Φιντς, πρωταγωνιστή της ταινίας του Σίντνεϊ Λουμέτ Το Δίκτυο (Network), ενώ η Φόστερ έχασε το Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου από τη Μπίατρις Στρέιτ που αναδείχθηκε νικήτρια για Το Δίκτυο. Η ταινία βραβεύτηκε με το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών, ενώ ο συνθέτης της ταινίας Μπέρναρντ Χέρμαν βραβεύτηκε με Βραβείο BAFTA για τη μουσική επένδυση της ταινίας. Η Τζόντι Φόστερ έλαβε 2 βραβεία BAFTA για τη σκιαγράφηση της ανήλικης πόρνης, ένα ως καλύτερη πρωτοεμφανιζόμενη ηθοποιός κι ένα για την ερμηνεία της στην ταινία.
Βραβεία
Ο Ταξιτζής έλαβε τις εξής υποψηφιότητες στα Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1976 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με την πορνεία Κατηγορία:Νικητές Χρυσού Φοίνικα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορσέζε Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Νεο-νουάρ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μπέρναρντ Χέρμαν Κατηγορία:Έργα με θέμα την παιδική πορνεία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Αμερικανικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη
Ζελιέζνιτσα ποταμός
Ο Ζελιέζνιτσα (βοσνιακά: Željeznica), είναι ποταμός στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Πηγάζει στους πρόποδες του βουνού Τρεσκαβίτσα κι έχει ορμητικά νερά και δίνες. Εκεί ο ποταμός δημιουργεί φαράγγι και ιαματικά νερά, το νερό βράζει και οι βραστήρες είναι περίπου μισό με ένα μέτρο βάθος και 0,30 έως 0,70 cm πλάτος, και είναι συχνές στην κοίτη του ποταμού. Αυτό το σπάνιο φυσικό φαινόμενο είναι ένα πολύ όμορφο τουριστικό αξιοθέατο.
Ο Ζελιέζνιτσα είναι το δυτικό όριο του όρους Τζαχορίνα. Ο αρχαιολογικός χώρος της Μπουτμίρ βρίσκεται στη δεξιά όχθη του. Το πλάτωμα δίπλα στο ποτάμι ήταν κατάλληλο για τη δημιουργία του νεολιθικού οικισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Μητροπολίτης Πατάρων Μελέτιος
Ο Μελέτιος (κατά κόσμον Δημήτριος Χρηστίδης) ήταν Έλληνας Μικρασιάτης ιεράρχης, Μητροπολίτης Πατάρων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1880 στην Σπάρτη, πόλη της Πισιδίας με 7.000 Έλληνες κατοίκους. Αποφοίτησε από την Θεολογική Σχολή της Χάλκης το 1904, αφού υπέβαλε διατριβή με τίτλο «Ανδρέας Πρωτόκλητος». Διάκονος χειροτονήθηκε στις 3 Αυγούστου 1903 και πρεσβύτερος στις 20 Νοεμβρίου 1904. Υπηρέτησε ως Αρχιδιάκονος στη Μητρόπολη Καλλιουπόλεως, ως Εφημέριος της Κοινότητος Μερσίνης και ως Πρωτοσύγκελος στην Μητρόπολη Πισιδίας. Το 1908 ως αρχιμανδρίτης ανέλαβε την διεύθυνση των Ελληνικών Σχολείων Σπάρτης.
Το 1922, μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Σπάρτη μαζί με όλους τους Έλληνες κατοίκους της και να καταφύγουν στην Μικρή Αρμενία και μετά στην Ελλάδα. Ο Μελέτιος ήρθε στην Ελλάδα το 1924 με τους τελευταίους συμπατριώτες του Μικρασιάτες πρόσφυγες και εγκαταστάθηκε στη Νέα Ιωνία Αττικής. Ανέλαβε καθήκοντα Βοηθού Επισκόπου στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών και υπηρέτησε ως Αρχιεπισκοπικός Επίτροπος στην Νέα Ιωνία. Τον Ιανουάριο του 1961 το Οικουμενικό Πατριαρχείο ανύψωσε την Επισκοπή Πατάρων σε Μητρόπολη και τον Μελέτιο σε Μητροπολίτη.
Πέθανε στην Βούλα Αττικής στις 20 Ιουλίου 1967.
Πηγές
Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Έλληνες ιεράρχες
Ορλιάβα
Ο Ορλιάβα (κροατικά: Orljava), είναι ποταμός στην Σλαβονία στην ανατολική Κροατία αριστερός παραπόταμος του Σάβα. Έχει μήκος 89 χιλιόμετρα (55 μίλια) και η λεκάνη απορροής του καλύπτει έκταση 1.494 τετραγωνικά χιλιόμετρα (577 τετραγωνικά μίλια).
Πηγάζει στις ορεινές δασώδεις περιοχές της Πσουν. Λαμβάνει εισροή μικρότερων ποταμών που υψώνονται στα βουνά της Πάπουκ και Ποζέσκα Γκόρα. Κοντά στο Σρέντνιε Σέλο στρίβει νοτιοανατολικά και στην Πλετέρνιτσα συγχωνεύεται με τον ποταμό Λόντζα που πηγάζει από Κρντια. Στη συνέχεια ρέει νότια κι αργότερα στρίβει προς τα νοτιοδυτικά, τελικά εκβάλλει στον ποταμό Σάβα ακριβώς δυτικά της Σλαβόνσκι Κόμπας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Κροατίας
Πάσα
Ο όρος πάσα μπορεί να αναφέρεται στα:
Εξέγερση
Εξέγερση είναι το αποτέλεσμα, περισσότερο ή λιγότερο βίαιων ενεργειών τμήματος του πληθυσμού ενός κράτους, που προκύπτει από πράξεις πολιτικής ανυπακοής και όχι μόνο, κατά την οποία οι συμμετέχοντες γίνονται εχθρικοί απέναντι στην εκάστοτε εξουσία και τα εκτελεστικά όργανά της, τα οποία αντιμετωπίζουν δυσκολίες στη διατήρηση και επιβολή της τάξης. Πλήθος, αλληλένδετων και μη, παραγόντων μπορεί να προκαλέσουν κοινωνική αναταραχή, είτε πρόκειται για μία αιτία είτε για έναν συνδυασμό αιτιών. Ωστόσο, οι περισσότερες από αυτές, σχετίζονται με την καταλήστευση των μαζών, την αυθαιρεσία και τον αυταρχισμό της εξουσίας.
Ουνιόνε Τριεστίνα 2012 ΣΣΝ
Η Ουνιόνε Τριεστίνα 2012 ΣΣΝΤ είναι ιταλική, ποδοσφαιρική ομάδα από την Τεργέστη, Φρίουλι-Βενέτσια Τζούλια. Συμμετέχει στην Serie D. Ιδρύθηκε το 1918 και επανιδρύθηκε το 1994 και το 2012. Έδρα της ομάδας είναι το Stadio Nereo Rocco, χωρητικότητας 32454 θεατών. Το 1929 συμμετείχε για πρώτη φορά στη Σέριε Α, στην οποία συμμετείχε μέχρι το 1956.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουνιόνε Τριεστίνα 2012 ΣΣΝ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1918
Εννιά Πληρωμένα Τραγούδια
Ο δίσκος Εννιά πληρωμένα τραγούδια είναι ο τέταρτος δίσκος του συγκροτήματος Τρύπες. Ηχογραφήθηκε τον Μάρτιο του 1993, και κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά από τη δισκογραφική εταιρία Virgin. Η διάρκεια του δίσκου είναι 38 λεπτά και 47 δευτερόλεπτα και περιλαμβάνει 10 τραγούδια (τα "εννιά πληρωμένα" τραγούδια του τίτλου συν μια ακουστική διασκευή του Αμνησία απ' τον πρώτο τους δίσκο) σε στίχους του Γιάννη Αγγελάκα. Ο δίσκος αυτός χάρισε και τη μεγαλύτερη επιτυχία στο συγκρότημα, κάνοντάς τους γνωστούς στο πλατύ κοινό, ίσως και μόδα. Ήταν ο τελευταίος στο γνωστό στυλ των Τρύπες πριν αρχίσουν να αλλάζουν ύφος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τρύπες (δισκογραφία) Κατηγορία:Άλμπουμ του 1993
Οίκος του Βίττελσμπαχ
thumb|250px|Αναμνηστικός βράχος στη θέση που βρισκόταν το [[Κάστρο Βίττελσμπαχ]]
Ο Οίκος του Βίττελσμπαχ (γερμανικά: Wittelsbach, ) είναι ευρωπαϊκή βασιλική οικογένεια και ειδικότερα μια γερμανική δυναστεία από τη Βαυαρία.
Στην ίδια οικογένεια ανήκαν δύο Αυτοκράτορες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1328/1742), ένας Βασιλιάς των Ρωμαίων (1400), δύο αντιβασιλείς της Βοημίας (1619/1742), ένας Βασιλιάς της Ουγγαρίας (1305), ένας Βασιλιάς της Δανίας και της Νορβηγίας (1440) και ένας Βασιλιάς της Ελλάδας (1832-1862).
Κεφαλή της οικογένειας είναι από το 1996 ο Φραγκίσκος της Βαυαρίας.
Οι κλάδοι
παλατινής κομητείας του Ρήνου ("Παλατινάτου")
Νιφοραίικα Αχαΐας
Τα Νιφοραίικα είναι οικισμός του Νομού Αχαΐας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Δύμης ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος.
Βρίσκεται στο δρόμο από την Κάτω Αχαΐα, έδρα του Δήμου Δυτικής Αχαΐας, προς τα χωριά Καλαμάκι, Λακκόπετρα και Άραξος.
Στον οικισμό υπάρχει ναός αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο, καθώς και νεκροταφείο. Επίσης λειτουργεί Ενιαίου Τύπου Ολοήμερο Νηπιαγωγείο, με βάση τα στοιχεία της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Αχαΐας.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού των Νιφοραίικων στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Δύμης Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Εστία
Το όνομα Εστία μπορεί να αναφέρεται στα εξής:
Άλλες χρήσεις
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Πσάτα
Ο Πσάτα σε παλαιότερες πηγές Πεσάτα (σλοβενικά : Pšata ή Pešata), είναι ποτάμι της Σλοβενίας. Το ποτάμι έχει μήκος 28 χιλιόμετρα (17 μίλια). Πρόκειται για παραπόταμο του Κάμνισκα Μπίστριτσα, ο οποίος συγχωνεύεται με τον ποταμό Σάβα ανατολικά της Λιουμπλιάνα, πρωτεύουσα της Σλοβενίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Σλοβενίας
Παύλος, τέως Διάδοχος της Ελλάδας
Ο Παύλος, τέως Διάδοχος της Ελλάδας (Τατόι, 20 Μαΐου 1967) είναι μέλος της τέως βασιλικής οικογένειας της Ελλάδας, το δεύτερο παιδί και ο πρώτος γιος του τελευταίου Bασιλιά των Ελλήνων Κωνσταντίνου Β΄ και της συζύγου του Άννας Μαρίας. Ως απόγονος του Χριστιανού Θ΄ της Δανίας, έχει τον τίτλο του πρίγκιπα της Δανίας αλλά δεν βρίσκεται στην σειρά διαδοχής του Δανικού Θρόνου.
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε τον Μάιο του 1967 ως Πρίγκιπας Παύλος, Διάδοχος Πρίγκιπας της Ελλάδος και Πρίγκιπας της Δανίας, στα θερινά Ανάκτορα του Τατοΐου στην Αθήνα. Είναι γιος του Βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄ και της Βασίλισσας Άννας-Μαρίας. Από την πλευρά της μητέρας του, είναι ανιψιός της Βασίλισσας Μαργαρίτας Β΄ της Δανίας και από την πλευρά του πατέρα του, ανιψιός της επίτιμης Βασίλισσας Σοφίας της Ισπανίας.
Μεγάλωσε στη Ρώμη έπειτα από το αποτυχημένο αντικίνημα της 13ης Δεκεμβρίου 1967 ενάντια στη δικτατορία των Συνταγματαρχών και τη φυγή του Κωνσταντίνου από την Ελλάδα. Μετά το 1973 η βασιλική οικογένεια μετακόμισε στο Λονδίνο.
Αρχικά φοίτησε στο Ελληνικό Κολλέγιο του Λονδίνου και στην συνέχεια στο κολλέγιο Armand Hammer United World College of the American West, στο Νέο Μεξικό των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
Σπούδασε Δίκαιο και Διοίκηση στο Πανεπιστήμιο Georgetown στην Ουάσινγκτον, και έλαβε πτυχίο το 1993. Κατόπιν πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στις Διεθνείς Σχέσεις και τα Οικονομικά στο ίδιο πανεπιστήμιο, και έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα το 1995.
Για τρία χρόνια (1987-1990) υπηρέτησε στον Βρετανικό Στρατό, στην Φρουρά των Σκώτων Βασιλικών Δραγόνων (Royal Scots Dragoon Guard) και αποσύρθηκε με τον βαθμό του υπολοχαγού.
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε την 1η Ιουλίου 1995 στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Σοφίας στο Λονδίνο την Μαρί Σαντάλ Μίλλερ και μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά: την Μαρία Ολυμπία (γεν. 1996), τον Κωνσταντίνο Αλέξιο (γεν. 1998), τον Αχιλλέα Ανδρέα (γεν. 2000), τον Οδυσσέα Κίμωνα (γεν. 2004) και τον Αριστείδη Σταύρο (γεν. 2008).
Ζει με την οικογένειά του στη Νέα Υόρκη.
Επαγγελματική Δραστηριότητα
Από το 1995 μέχρι το 1997, εργάστηκε στην εταιρεία ναύλωσης πλοίων Charles R. Weber Company Inc στο τμήμα Επιχειρήσεων και Μάρκετινγκ. Το 1997 συν-ιδρύει την Griphon Asset Management, μία εναλλακτική εταιρεία επενδύσεων fund-of-funds. Το 1998, συν-ιδρύει την Ivory Capital Group LLC, μια επενδυτική εταιρεία όπου στόχο έχει την διαχείριση ιδιωτικών επενδύσεων. Το 2002 συν-ιδρύει την Ortelius Capital Partners LLC μια εταιρεία διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων που ειδικεύεται στην επένδυση σε αμοιβαία κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο Παύλος εργαζόταν στην Global Family Partners, η οποία ενδιαφερόταν για την εξαγορά του Ιπποδρομιακού στοιχήματος στην Ελλάδα το 2014. Σύμφωνα με το Βήμα ''«Στην ιστοσελίδα του GFP εμφανίζεται ως εταίρος του σχήματος και ο κ. Παύλος Γλύξμπουργκ, πρωτότοκος γιος του τέως βασιλιά της Ελλάδας Κωνσταντίνου. Αναφέρεται μάλιστα ότι αξιοποίησε γνωριμίες-«κλειδιά» του οικογενειακού του περιβάλλοντος και τη δεκαπενταετή εμπειρία του ως συμβούλου και διαχειριστή κεφαλαίου για λογαριασμό οικογενειών, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα τη συγκέντρωση επενδυτικού κεφαλαίου άνω του 1 δισ. ευρώ».''
Τίτλοι και προσφωνήσεις
Από την στιγμή της γέννησής του έως την κατάργηση της μοναρχίας στην Ελλάδα, ο Παύλος, ήταν ο Διάδοχος του Ελληνικού Θρόνου. Ως Δανός πρίγκιπας, διατηρεί την προσφώνηση «Η Αυτού Βασιλική Υψηλότητα».
Τιμητικές Διακρίσεις
μικρογραφία|180x180px|Διπλό μονόγραμμα του Παύλου και της Μαρί Σαντάλ
Πηγές
Παύλος Παύλος Κατηγορία:Πρίγκιπες της Δανίας
Διαδήλωση
Διαδήλωση είναι η μαζική δράση μιας ομάδας ανθρώπων υπέρ μιας συγκεκριμένης πολιτικής, εναντίον ενός νομοσχεδίου ή έκφρασης δυσαρέσκειας, ως επί το πλείστον για την τρέχουσα κατάσταση της χώρας. Πραγματοποιείται με έναν συγκεκριμένο σχηματισμό, με μία συγκεκριμένη αφετηρία και τερματισμό, είτε με συγκέντρωση σε έναν συγκεκριμένο, συνήθως, εξωτερικό χώρο, συνήθως πλατεία, με έναν ή περισσοτέρους ομιλητές. Ενέργειες όπως αποκλεισμοί δρόμων και καθιστικές διαμαρτυρίες είναι κοινές. Οι διαδηλώσεις διοργανώνονται από διάφορα σωματεία και συνδικάτα, υπάρχουν και οι περιπτώσεις που διοργανώνονται από το ίδιο το κράτος, όπως στο Ιράν, την Κίνα, την Κούβα, τη Σοβιετική Ένωση και την Αργεντινή.
Παραπομπές
κατηγορία: Συνδικαλισμός
ΟΣ Φότζια
Η ΟΣ Φότζια είναι ιταλική ποδοσφαιρική ομάδα από τη Φότζια της Απουλίας. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1920 και επανιδρύθηκε το 2012. Συμμετέχει στη Lega Pro Seconda Divisione. Έδρα της ομάδας είναι το Lega Pro Seconda Divisione/B, χωρητικότητας 25.000 θεατών. Τελευταία συμμετοχή της στη Σέριε Α ήταν το 1995.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1920 Κατηγορία:ΟΣ Φότζια
Ισδιγούσνας
Ο Ισδιγούσνας (Yazdgushnasp) ήταν Πέρσης ευγενής και πρεσβευτής κάπου στα μέσα του 6ου αιώνα, επισκέφτηκε την Κωνσταντινούπολη το 547/8 και το 550 με την οικογένειά του και με μεγάλη ακολουθία για να διαπραγματευτεί τους ορούς των συνθηκών ανάμεσα στην Περσία των Σασσανιδών και την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Σε σχέση με άλλους πρέσβεις είχε ιδιαίτερη μεταχείριση από τον Ιουστινιανό που τον άφηνε ελεύθερα να περιφέρεται μέσα στην πόλη και να μπορεί να συναλλάσσεται με όποιον ήθελε, πράγμα σπάνιο για το πρωτόκολλο της εποχής που ήθελε όλους τους ξένους αξιωματούχους να βρίσκονται κάτω από την άμεση επίβλεψη κατασκόπων και φρουρών.
Βιογραφία
Κατά τη διάρκεια του Λαζικού Πολέμου, ο Ισδιγούσνας και ο Φάβριζος έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην κατάληψη της Λαζικής. Κατά τη διάρκεια των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων για τον τερματισμό του πολέμου, ο Ισδιγούσνας ήταν ο εκπρόσωπος των Σασσανιδών, και έκανε μια συμφωνία με τους Βυζαντινούς στην οποία οι Βυζαντινοί πλήρωσαν μεγάλο φόρο χρυσού με αντάλλαγμα την Λαζική.
Το 547, ο Χοσρόης ήταν αποφασισμένος να αποσπάσει το οχυρό Δάρας από την βυζαντινή κυριαρχία, και προσπάθησε να τους εξαπατήσει, προκειμένου να την καταλάβει. Έστειλε τον Ισδιγούσνα ως διπλωμάτη στην Κωνσταντινούπολη, αλλά στην πραγματικότητα η πρώτη του στάση ήταν να περάσει από το Δάρας, και με τη βοήθεια της μεγάλης συνοδείας του, να καταλάβει την πόλη. Ωστόσο, το σχέδιο αυτό αποτράπηκε από έναν σύμβουλο του Βελισάριου, τον Γεώργιο, ο οποίος απαίτησε από τον Ισδιγούσνα να έχει μόνο είκοσι μέλη της συνοδείας του για να μπει στην πόλη. Ο Ισδιγούσνας στη συνέχεια εγκατέλειψε την πόλη και συνέχισε το ταξίδι του στην Κωνσταντινούπολη, όπου είχε φιλική υποδοχή και εξέφρασε την ικανοποίησή του στον Ιουστινιανό, ο οποίος του έδωσε πλούσια δώρα.
Το 573, κατά τη διάρκεια του Βυζαντινό-Περσικού πόλεμου του 572-591, ο Χοσρόης έστειλε στρατό υπό τον Αδααρμάνη να εισβάλει στην Συρία, ενώ ο ίδιος, μαζί με τον Ισδιγούσνα και τον Φάβριζο, οδήγησε τον στρατό του προς το Δάρας, καταλαμβάνοντας την πόλη μετά από τέσσερις μήνες πολιορκίας. Ο Αδααρμάμης κατέλαβε αρκετές πόλεις στη Συρία, συμπεριλαμβανόμενης της Απάμειας. Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ιουστίνος Β΄ φέρεται να έδειξε σαφή σημάδια τρέλας του μετά από αυτές τις καταστροφές και παραιτήθηκε. Το 579, τον Χοσρόη διαδέχθηκε ο γιος του Ορμίσδας Δ΄, ο οποίος αργότερα διέταξε το θάνατο των 13.600 ευγενών και κληρικών, συμπεριλαμβανομένου του Ισδιγούσνα.
Πηγές
Κατηγορία:Πέρσες Κατηγορία:6ος αιώνας Κατηγορία:Πρόσωπα της Αυτοκρατορίας των Σασσανιδών
Μπεϊτάρ Ιλίτ
Το Μπεϊτάρ Ιλίτ (בֵּיתָר עִלִּית) είναι υπερορθόδοξη εβραϊκή πόλη οργανωμένη ως δημοτικό συμβούλιο στα συγκροτήματα οικισμών Γκους Ετσιόν, 10 χιλιόμετρα νότια της Ιερουσαλήμ, στα Όρη της Ιουδαίας της Δυτικής Όχθης. Το Μπεϊτάρ Ιλίτ είναι ένας από τους μεγαλύτερους και ταχύτερα αναπτυσσόμενους οικισμούς του Ισραήλ. Ανήκει στο διαμέρισμα Ιουδαίας και Σαμάρειας και το 2019 είχε πληθυσμό 59.270 κατοίκους.
Στην πόλη υπάρχουν 140 συναγωγές και 15 μίκβε που εξυπηρετούν τον πληθυσμό.
Ονομασία
Το Μπεϊτάρ Ιλίτ (που σημαίνει Άνω Μπεϊτάρ) πήρε το όνομά του από την αρχαία εβραϊκή οχυρωμένη πόλη Μπετάρ, τα ερείπια της οποίας βρίσκονται 1 χιλιόμετρο μακριά. Υπάρχει επίσης ένα παλαιστινιακό χωριό με το όνομα Μπαττίρ, δίπλα στα ερείπια της αρχαίας πόλης Μπετάρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ισραήλ
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1996
μικρογραφία|300x300εσ Οι Βουλευτικές εκλογές του 1996 ήταν πρόωρες εκλογές οι οποίες διεξήχθησαν στις 22 Σεπτεμβρίου.
Πρώτο κόμμα ήλθε το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα με 41,49% και 162 έδρες, δεύτερο κόμμα η Νέα Δημοκρατία με 38,12% και 102 έδρες, τρίτο κόμμα το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας με 5,61% και 11 έδρες, τέταρτο κόμμα ο Συνασπισμός με 5,12% και 10 έδρες, πέμπτο και τελευταίο κόμμα το Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα με 4,43% και 9 έδρες. Η κατανομή των εδρών έγινε με το σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής που είχε ψηφίσει η Κυβέρνηση Μητσοτάκη το 1990.
Μετά το αποτέλεσμα των εκλογών σχηματίστηκε η Κυβέρνηση Κώστα Σημίτη Σεπτεμβρίου 1996.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
Κομματικό συνέδριο της Νυρεμβέργης
thumb|250px|Ο «Θόλος φωτός» στο συνέδριο της Νυρεμβέργης το 1936 Το κομματικό συνέδριο της Νυρεμβέργης (γερμ. Reichsparteitag der NSDAP) ήταν εκδήλωση που διοργάνωνε το Ναζιστικό Κόμμα ετησίως από το 1923 ως 1938 στη Νυρεμβέργη της Γερμανίας. Ειδικά, μετά από την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία το 1933, ήταν το μεγαλύτερο προπαγανδιστικό γεγονός του ναζιστικού κράτους.
Ιστορικό
thumb|right|200px|Ο Χίτλερ παρευρίσκεται στην παρέλαση των [[SA στη Νυρεμβέργη το 1935]] Το πρώτο κομματικό Συνέδριο των Ναζί έγινε το 1923 (27-29 Ιανουαρίου) στο Μόναχο, και ακολούθησε το δεύτερο συνέδριο το 1926 (3-4 Ιουλίου) στη Βαϊμάρη. Από το 1927 και μετά γινόταν κάθε χρόνο στη Νυρεμβέργη, ενώ το 1928 το Συνέδριο αναβλήθηκε λόγω οικονομικής δυσχέρειας του Κόμματος. Η Νυρεμβέργη επιλέχτηκε για λόγους ευχέρειας, αφού η γεωγραφική της θέση είναι στο κέντρο του Γερμανικού Ράιχ και είχε ευρυχωρία για να συγκεντρώσει το αναμενόμενο πλήθος κόσμου. Τόπος της εκδήλωσης ήταν το στάδιο Λούιτπολντχάιν. Επιπλέον, το τοπικό σκέλος του ναζιστικού κόμματος στη Φρανκονία ήταν πολύ καλά οργανωμένο. Διοργανωτής του Συνεδρίου ήταν ο γκαουλάιτερ Γιούλιους Στράιχερ. Από το 1933 η συνέλευση μετονομάστηκε σε «Κομματικό συνέδριο του Γερμανικού λαού», η δε εκδήλωση καθιερώθηκε να γίνεται πάντα μέσα στο πρώτο δεκαπενθήμερο του Σεπτεμβρίου και να διαρκεί συνολικά οκτώ ημέρες. Σκοπός του συνεδρίου ήταν η σύσφιξη της επαφής της αρχηγίας του κόμματος με τον λαό. Το πλήθος του κόσμου που λάμβανε μέρος αυξάνονταν χρονιά με τη χρονιά, και τελικά ξεπέρασε το μισό εκατομμύριο.
Συνέδρια
thumb|right|200px|Το συνέδριο του 1934
Από το 1933 καθιερώθηκε κάθε χρονιά το συνέδριο να έχει έναν επίκαιρο τίτλο προγράμματος: thumb|right|200px|Στιγμιότυπο από το συνέδριο του 1935
Η Εκδήλωση
Η εκδήλωση ήταν καθαρά μαζική, με σκοπό τη λατρεία του προσώπου του Χίτλερ. Εκατοντάδες χιλιάδες νέοι και κοπέλες τον άκουγαν να εκφωνεί τον λόγο του, ενώ μετά έδιναν ομόφωνα όρκο πίστεως σε αυτόν και έκαναν πολύωρες παρελάσεις, περνώντας από μπροστά του. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης επικρατούσε απόλυτη πειθαρχία.
Το στάδιο
thumb|left|200px|Χάρτης του σταδίου της Νυρεμβέργης το 1940 Λόγω του σταδίου, όπου διεξαγόταν το Συνέδριο, η Νυρεμβέργη ονομάστηκε Πόλη του Συνεδρίου. Το στάδιο είχε έκταση 11 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Ο Άλμπερτ Σπέερ έφτιαξε τα σχέδια από το 1934 ως το 1936, ενώ η κατασκευή του άρχισε το 1935 με ταχύ ρυθμό. Διέθετε αρένα για την παρέλαση 150 χιλιάδων στρατιωτών, αίθουσα συνελεύσεων χωρητικότητας 50 χιλιάδων ατόμων, χώρο κατασκήνωσης για 250 χιλιάδες άτομα και 70 χιλιάδες θεατές και αμφιθεατρικές κερκίδες χωρητικότητας 500 χιλιάδων θεατών. Προβλεπόταν, επίσης, αθλητικό στάδιο χωρητικότητας 400 χιλιάδων θεατών, που δεν πρόλαβε να χτιστεί. Σήμερα στις οπές των θεμελίων του έχουν δημιουργηθεί δύο τεχνητές λίμνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναζιστική προπαγάνδα Σ
Ο ζητιάνος
Ο ζητιάνος είναι νουβέλα του Αντρέα Καρκαβίτσα, που δημοσιεύτηκε σε βιβλίο στα 1897, από το «Τυπογραφείον της Εστίας».
Το θέμα του έργου είναι η άφιξη του ζητιάνου από τα Κράβαρα (ορεινή Ναύπακτος) στο θεσσαλικό κάμπο και συγκεκριμένα στο χωριό Νυχτερέμι (σημερινός Παλιόπυργος Λάρισας) και οι καταστροφές που η άφιξή του θα φέρει στις ζωές των κατοίκων του χωριού. Σύμφωνα με τον λογοτεχνικό κριτικό Φώτο Πολίτη, «''ο Τζιριτόκωστας δεν είναι απλώς ένας κοινός τύπος Κραβαρίτη. Είναι ο Έλλην πολιτικός, ο Έλλην επιστήμων, ο Έλλην χρηματιστής ή έμπορος, ο ολέθριος "έξυπνος" Ρωμηός της εποχής μας''.»
Το διήγημα έχει μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, ολλανδικά και γερμανικά.
Η υπόθεση του έργου
Στο Νυχτερέμι, ένα χωριό της Θεσσαλίας κοντά στις εκβολές του Πηνειού, οι κάτοικοί του, αγρότες Έλληνες όλοι, ενώ βρίσκονται στα δικαστήρια με τον μπέη της περιοχής, στην προσπάθειά τους να ξεκαθαρίσουν το ιδιοκτησιακό καθεστώς του χωριού, με την κρυφή ελπίδα ότι θα καταφέρουν να νικήσουν και να θεωρηθούν τα κτήματα δικά τους και όχι του μπέη, φτάνει ένας γέρος ζητιάνος μαζί με το δεκαπεντάχρονο ζητιανόπουλό του.
Το κύριο πρόσωπο του μυθιστορήματος, ο από τα Κράκουρα ή Κράβαρα ζητιάνος ονόματι Τζιριτόκωστας, αφού ξυλοφορτωθεί αγρίως από τον τελωνοφύλακα Βαλαχά, θα προκαλέσει τη συμπόνια των κατοίκων που θα προσφέρουν φιλοξενία και τροφή. Την επόμενη μέρα, ο ζητιάνος θα προκαλέσει το ενδιαφέρον των γυναικών του χωριού, με τα «θαυματουργά βοτάνια» του, και θα κατορθώσει να πουλήσει, το «αγαπόχορτο», το «σερνικοβότανο» και άλλα βοτάνια, καθώς και υλικά για ξόρκια και για μαγικά, παίρνοντας σε αντάλλαγμα ό,τι πιο ακριβό έβλεπε ότι είχε το κάθε σπίτι, που θα το μεταπουλούσε και θα γέμιζε με χρυσές λίρες. Αδιάφορος και ασυγκίνητος για τη μοίρα και την τύχη αυτών των γυναικών θα δώσει βοτάνια που θα φέρουν το θάνατο, ενώ θα καθοδηγήσει επιδέξια όλο το χωριό, άντρες και γυναίκες, για να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες του· να εκδικηθεί δηλαδή το ξύλο που έφαγε από τον τελωνοφύλακα, παίζοντας με την αμάθεια και τη δεισιδαιμονία των κατοίκων, καθοδηγώντας τους να βάλουν φωτιά στο σπίτι που μένει για να τον κάψουν ζωντανό. Τέλος, θα βάλουν φωτιά στο μεγάλο σπίτι του μπέη, οπότε καταφτάνουν οι ελληνικές Αρχές και οι Τούρκοι αφέντες της περιοχής και οδηγούν όλους τους άντρες στη φυλακή της Λάρισας, βυθίζοντας το χωριό στον αφανισμό.
Ο ζητιάνος, ξεφεύγει από όλες τις δυσκολίες, χάρη στην καταπληκτική προσαρμοστικότητά του, στην ασυνειδησία του χαρακτήρα του, στην εξυπνάδα του και ενώ αυτός σπέρνει το θάνατο και την καταστροφή, κατορθώνει να φύγει από το χωριό, άθικτος και πλούσιος. Και αυτό γιατί, όπως λέει στον επίλογο ο συγγραφέας, «η Φύσις [είναι] θεότης αδιάφορη, ανεπηρέαστη, ίση δείχνοντας αγάπη και στους Κάη του καρπούς και στα πρωτοτόκια του Άβελ».
Η πρώτη ύλη
Ο συγγραφέας της νουβέλας επισκέφτηκε τα χωριά των Κραβάρων σε μια εκδρομή του, το 1890. Αμέσως μετά δημοσίευσε τις εντυπώσεις του στα χρονογραφήματα που έγραφε τότε στο περιοδικό Εστία με τίτλο «Κράβαρα-οδοιπορικές σημειώσεις», σε 12 συνέχειες. Από αυτό το ταξίδι, ο Καρκαβίτσας άντλησε το υλικό για τη δημιουργία του πρωταγωνιστή του, του Τζιριτόκωστα.
Έγραφε τότε για τους Κραβαρίτες ο Καρκαβίτσας: «''Έτσι οι άντρες λείπουν σε ταξίδι δυο και τρία χρόνια. Διασχίζουν θάλασσες, περνούν ποταμούς, ανεβαίνουν βουνά και κατεβαίνουν κοιλάδες, χτυπούν την πόρτα των μεγάρων των πλουσίων αλλά και το καλύβι των φτωχών, κοιμούνται στις πόρτες των εκκλησιών αλλά και στις πόρτες των καπηλειών. Δέχονται τη δραχμή της χήρας αλλά και το χαρτονόμισμα του πλούσιου, τις φτυσιές των παιδιών και τις κοροϊδιες του κόσμου, παλέυουν για ένα κόκκαλο με τα σκυλιά, και για τα απομεινάρια του τραπεζιού με τις γάτες, υπομένουν αγόγγυστα τις δυσκολίες που τους φέρνει η φύση αλλά και τις δυσκολίες που τους φέρνει η αστυνομία… Τίποτα πιο υπομονετικό, τίποτα πιο πεισματάρικο από αυτούς. Έκαναν σκοπό της ζωής τους να ξεγελάσουν την ανθρωπότητα όλη και το πέτυχαν. Τίποτα δεν τους εμποδίζει σε αυτό: ούτε η Φύση, ούτε οι νόμοι, ούτε οι διαφορετικές γλώσσες, ούτε τα ξένα ήθη και έθιμα, ούτε οι άνθρωποι, ούτε τα θηρία. Εμπρός, πάντα εμπρός: έτσι περνάει η ζωή τους…. χωρίς χαρά, χωρίς γέλιο, χωρίς διασκέδαση αρκεί μόνο να γεμίζει το σακούλι.''»
«Αθήνα, 28 Ιανουαρίου, 1891
»''Οι Κραβαρίται — ευχαρίστως σου γράφω — εφιλοτημήθησαν να μου κάμουν μεγάλην ρεκλάμαν, που ούτε εις το όνειρο μου επερίμενα ποτέ, ούτε θα την απέκτων και αν έκαμνα εκατοντάδα διηγημάτων έξοχων. Εχολώθησαν οι άνθρωποι παρεξηγήσαντες τα όσα έγραψα εις την Εστίαν δια τον τόπο τους και άρχισαν εις τας εφημερίδας μέγαν πάταγον δια την βεβήλωσιν του οποίον έκαμα εγώ ο υβριστής. Και δεν αρκεί τούτο, αλλ' εζήτησαν εν σώματι και πνεύματι την τιμωρίαν μου από το Υπουργείον και τούτο εν τω δικαιώματί του, μ' ετιμώρησε με εικοσαήμερον κράτησιν, παραθέσαν όλην την περικοπήν του έργου προς δικαιολόγησιν της αποφάσεως του. Δεν με μέλει δια την τιμωρίαν, όσο με μέλει διότι εστρέβλωσαν όλην την περικοπήν και θ'αναγνωσθεί ούτως εστρεβλωμένη, χωρίς να βγαίνει έννοια, εις όλους τους στρατιωτικούς κύκλους του Αρχηγείου. Αλλ' οι Κραβαρίται δεν ηρκέσθησαν έως εδώ. Μ' έστειλαν δύο προσκλήσεις μονομαχίας μέχρι τούδε, κι εγώ διόρισα τον Ρούκην μαρτυρά μου κι είναι πιθανόν μετά την λήξιν της ποινής μου να κουμπουριασθούμε. Αλλά πάντοτε, εννοείς ρωμαίικο κουμπούριασμα. Τώρα έρχονται άλλοι με όλως αντιθέτως διαθέσεις κι εγώ ποζάρω τώρα ως μέγας συγγραφέας κι έχει ακόμα ο θεός! Τα επερίμενες συ από εμένα αυτά; Εγώ ποτέ.''»
Αλλά και τα Τέμπη και τα χωριά τους, ο συγγραφέας τα γνώρισε καλά το καλοκαίρι του 1891, όταν επισκέφτηκε την περιοχή. Και αυτές οι εντυπώσεις του δημοσιεύτηκαν στον ημερήσιο τύπο της εποχής, στο περιοδικό Το Άστυ με τίτλο «Θεσσαλικές εικόνες».
Η ιστορική πραγματικότητα του έργου
Όλα αυτά τα χρόνια εξάλλου, αλλά και τα επόμενα που θα ακολουθήσουν το σημαντικότερο ζήτημα ήταν η διάδοχη κατάσταση των περιουσιών των Τούρκων που αποχωρούσαν πλέον από τη Θεσσαλία. Όπως είχε γίνει και από το 1833 και μετά με την προσάρτηση της Λαμίας στο Ελληνικό Βασίλειο, οι Τούρκοι ιδιοκτήτες γης άρχισαν να πουλάνε την περιουσία τους σε Έλληνες. Η περιουσία τους, τις περισσότερες φορές ήταν ολόκληρα χωριά και από αυτά υπήρχαν τα τσιφλίκια, χωριά που ανήκαν σε Τούρκους ιδιοκτήτες εξ ολοκλήρου η γη, τα ζώα, οι άνθρωποι και σε κεφαλοχώρια που ήταν συνήθως άγονα και ορεινά χωριά που τα καλλιεργούσαν ελεύθεροι καλλιεργητές και σε αυτά οι Τούρκοι κατείχαν κάποια έκταση χωραφιών. Συνήθως αγοραστές τελικά γίνονταν πλούσιοι Έλληνες του παροικιακού Ελληνισμού, κυρίως για τα τσιφλίκια, και τότε οι αγρότες απλώς άλλαζαν την εθνικότητα του αφεντικού τους χωρίς να αλλάξει στο ελάχιστο η ζωή και οι οικονομικές τους σχέσεις. Οι αγοραπωλησίες γίνονταν μέσα σε κλίμα ανασφάλειας αλλά και ασάφειας.
Για την ιστορία, όλα αυτά τα χωριά τα αγόρασε ο κεφαλονίτης Αριστείδης Μεταξάς από την πλευρά του Πυργετού και ο Γεώργιος Σκιαδαρέσης από την πλευρά του Λασποχωρίου, σύνολο έκτασης 300.000 στρέμματα.
Η θέση της γυναίκας στο μυθιστόρημα
Γυναίκες από όλο το ηλικιακό φάσμα, παντρεμένες και ανύπαντρες, δέσμιες της φτώχειας, της δεισιδαιμονίας και της αγυρτείας. Περιγράφεται με ρεαλισμό και δηλώνεται η έντονη αποχή της από την κοινωνική ζωή. Η γυναίκα είναι απολύτως υποβαθμισμένη από τη λήψη σοβαρών κοινωνικών αποφάσεων. Είναι νοικοκυρές, δουλεύτρες του σπιτιού και του χωραφιού. Οι παραγωγικές ασχολίες της θεσσαλής γυναίκας είναι οικιακές και αγροτοκτηνοτροφικές αλλά και αφορούν την φροντίδα μελών της οικογένειας. Η γυναικεία ονοματοποιία είναι δηλωτική επίσης της εξάρτησης από τον αντρικό κόσμο. Συχνοί είναι οι ξυλοδαρμοί. Έκδηλη είναι η ιεράρχηση: άνδρες, ηλικιωμένες και νεαρώτερες. Ο κόσμος τους είναι σεξιστικά οργανωμένος με αποτέλεσμα να αυτοϋποτιμώνται, ενώ η θηλυγονία είναι κάτι το απευκταίο. Η εμμονή στις προλήψεις είναι χαρακτηριστικό του μεταφυσικού σύμπαντός τους.
Κριτική
Ο Πέτρος Χάρης γράφει ότι «''ο ζητιάνος κατορθώνει με τη πονηριά του να οδηγήσει το χωριό στον όλεθρο. Παίζει με όλες τις προλήψεις, με όλες τις αδυναμίες, με όλες τις κακές συνήθειες των απλοϊκών χωρικών. Και σκοπός του είναι μόνο, να γίνει πλούσιος. Να κάνει αυτό που ξέρει να κάνει — τη ζητιανιά — όσο καλύτερα γίνεται. Η ιστορία της ράτσας του τρομάζει τον αναγνώστη. Ο ζητιάνος με κάθε κατόρθωμά του παραμερίζει και από μια κουρτίνα για να αφήσει τον αναγνώστη να δει και από μια πλευρά της ελληνικής πραγματικότητας: η κακή διοίκηση, η δυσκίνητη δικαιοσύνη, η μικροπολιτική, η ρουσφετολογία, μια ελεεινή συγκρότηση κράτους.''»
Ο Δημαράς αναφέρει ότι «Ο Ζητιάνος, μακρό διήγημα με πολλά ηθογραφικά στοιχεία, είναι από τα πιο προωθημένα νεοελληνικά έργα στην κατεύθυνση του νατουραλισμού.»
«''Ο αφηγηματικός χρόνος — από Πέμπτη μέχρι Κυριακή — συμπυκνώνει ωστόσο αιώνες πνευματικής αμάθειας, αιώνες κοινωνικού απομονωτισμού και ιδιοτελούς συμφέροντος. Εξαίρετες επίσης οι σκηνές του πλήθους με την απεικόνιση της ομαδικής ψυχολογίας των χωρικών της εποχής του, απαράμιλλες περιγραφές της φύσης και του περιβάλλοντος χώρου. Νουβέλα, ωστόσο, γραμμένη με πολύ θυμό. Θυμό για την πολιτική που ακολουθεί το νεοσύστατο ελληνικό κράτος και επιτρέπει στη ζητιανιά να επιβιώνει, στο ρουσφέτι και στην "εκδούλευση" να βασιλεύει, στους δημοσίους υπαλλήλους να περιφρονούν τη δουλειά τους ή να λαδώνονται για να την κάνουν και κυρίως στη δεισιδαιμονία, την αμάθεια, τη δουλική συμπεριφορά να επιβιώνουν και να γίνονται ο μόνος τρόπος ύπαρξης για τους καταπιεζόμενους Καραγκούνηδες (και όχι μόνο).''»
Ο Φ. Πολίτης γράφει ότι «''ο Τζιριτόκωστας δεν είναι απλώς ένας κοινός τύπος Κραβαρίτη. Είναι ο Έλλην πολιτικός, ο Έλλην επιστήμων, ο Έλλην χρηματιστής ή έμπορος, ο ολέθριος "έξυπνος" Ρωμηός της εποχής μας''».
Εκδόσεις
Πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό Εστία σε συνέχειες από τις 9 Απριλίου έως τις 8 Ιουνίου 1896, χωρισμένο σε 5 κεφάλαια: Α΄ «Κάθε τόπος και άνθρωπος», Β΄ «Τα μυστήρια της ζητιανιάς», Γ΄ «Και με τα βότανα της γης γιατρεύονται τα πάθη», Δ΄ «Ο βρυκόλακας» και Ε΄ «Η δικαιοσύνη».
Η πρώτη έκδοση σε βιβλίο έγινε το 1897 από το «Τυπογραφείον της Εστίας» των Κ. Μάισνερ και Ν. Καργαδούρη. Η β΄ έκδοση έγινε από το «Βιβλιοπωλείον της Εστίας» του Ι. Δ. Κολλάρου το 1920 με διαφορετικούς τίτλους κεφαλαίων, και συγκεκριμένα: Α΄ «Το συναπάντημα», Β΄ «Τα μυστήρια της ζητιανιάς», Γ΄ «Τα βότανα», Δ΄ «Ο βρυκόλακας» και Ε΄ «Δικαιοσύνη».
Ακολούθησαν και άλλες εκδόσεις από την Εστία του Κολλάρου διακοσμημένες με ξυλογραφίες του Ε. Σπυρίδωνος. Οι επόμενες εκδόσεις του έργου μετά τη λήξη των εκδοτικών δικαιωμάτων της Εστίας είναι:
Κόμικ
Το 2019 κυκλοφόρησε το έργο για πρώτη φορά σε κόμικ από τον Kanellos Cob (Κανέλλος Μπίτσικας) και τις εκδόσεις Polaris.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανδρέας Καρκαβίτσας ζητιανος ζητιανος Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 1897
Λαγομηλιά
Η λαγομηλιά (Ruscus aculeatus συν. Oxymyrsine pungens ) ή Οξυμυρσίνη η ακανθώδης είναι αγκαθωτός αειθαλής θάμνος που απαντά στα δάση της Ελλάδας και της Βαλκανικής, καθώς και στην Δυτική Ασία. Χαρακτηρίζεται από τους σφαιρικούς κόκκινους καρπούς του. Χρησιμοποιείται για στολισμό τα Χριστούγεννα στο βάζο. Ο καρπός του χρησιμοποιείται ως φαρμακευτικό βότανο.
Αναφορές
Κατηγορία:Θάμνοι Κατηγορία:Ασπαραγοειδή Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά
Θεοφανώ
Το όνομα Θεοφανώ μπορεί να αναφέρεται σε μία από τις παρακάτω:
Πάτρικ Γιούιν
Ο Πάτρικ Αλόσιους Γιούιν (Patrick Aloysius Ewing, γεννήθηκε στις 5 Αυγούστου 1962) είναι Τζαμαϊκανοαμερικανός  πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και τώρα προπονητής της  ομάδας του Πανεπιστημίου Τζορτζτάουν. Έπαιξε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του ως σέντερ για τους Νιου Γιορκ Νικς της Εθνικής Ένωσης Καλαθοσφαίρισης (NBA), και θεωρείται από τους καλύτερους στη θέση του όλων των εποχών.
NBA
Το 1985 ήταν πρώτος στα ντραφτ και επιλέχθηκε από τους Νιου Γιορκ Νικς, όπου αγωνίστηκε για 17 χρόνια στο ΝΒΑ. Αν και οι τραυματισμοί διέκοψαν την πρώτη του επαγγελματική σεζόν, ψηφίστηκε ως ρούκι της χρονιάς το 1986. Στη συνέχεια θεωρήθηκε γρήγορα ένας από τους καλύτερους σέντερ στο πρωτάθλημα. Το 1992, οι Νικς απέτυχαν στους ημιτελικους της Ανατολικής Περιφέρειας, στη συνέχεια στον τελικό την επόμενη σεζόν, κάθε φορά με αντίπαλο τους Σικάγο Μπουλς, από τους οποίους γνώρισαν πολλές ήττες, συχνά σε κρίσιμους αγώνες.
Το 1994, όταν ο Τζόρνταν αποσύρθηκε, έφτασε στους τελικούς του ΝΒΑ, τους πρώτους για τους Νικς από το 1973, αλλά ήταν η σειρά του των Χιούστον Ρόκετς, με έναν άλλο θρυλικό σέντερ το Χακίμ Ολάζουον. Την επόμενη χρονιά, ήταν είχε ένα αποτυχημένο σουτ κατά τις τελευταίες στιγμές του έβδομου παιχνιδιού με αντίπαλο τους Ιντιάνα Πέισερς στον ημιτελικό της περιφέρειας που απέκλεισε τη Νέα Υόρκη. Το 1999 τραυματίστηκε στον δεύτερο γύρο των πλέι-οφ, καθώς οι Νικς έφτασαν στους τελικούς με αντίπαλο τους Σαν Αντόνιο Σπερς. Για την τελευταία του σεζόν με τους Νικς, το 2000, έχασε ξανά από τους Πέισερς στον τελικό της περιφέρειας.
Με την ομάδα της Νέας Υόρκης ο Γιούιν ήταν 11 φορές NBA All-Star και ψηφίστηκε επτά φορές στην καλύτερη ομάδα του NBA. Η αποχώρησή του θεωρήθηκε από πολλούς παρατηρητές ότι θα σήμαινε τη διάλυση της ομάδας των Νικς, η οποία δεν κατάφερε να ανακτήσει τον βαθμό της από τότε. Τελείωσε την καριέρα του στους Ορλάντο Μάτζικ. Είναι 13ος σκόρερ όλων των εποχών με 24.815 πόντους. Έκλεισε την καριέρα του με μέσο όρο 21,0 πόντους μαζί με 9,8 ριμπάουντ και 2,5 κοψίματα. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του ήταν από τους πιο ακριβοπληρωμένους παίκτες του πρωταθλήματος.
Ο Γιούιν κέρδισε χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια ως μέλος των Ολυμπιακών ομάδων μπάσκετ των Ηνωμένων Πολιτειών το 1984 και 1992, την πρώτη φορά ως μέλος κολεγιακής ομάδας και τη δεύτερη ως μέλος της Ντριμ Τιμ στην οποία συχνά ήταν στην πρώτη πεντάδα. Ήταν πρώτος ριμπάουντερ με 5,3 ανά αγώνα μαζί με τον Καρλ Μαλόουν. Στη δημοσκόπηση του 1996 με την 50ή επέτειο του ΝΒΑ, επιλέχθηκε ως ένας από τους 50 καλύτερους παίκτες στην ιστορία του ΝΒΑ. Έχει εισαχθεί δύο φορές στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame στο Σπρίνγκφιλντ της Μασαχουσέτης (το 2008 για την ατομική του καριέρα και το 2010 ως μέλος της Ολυμπιακής ομάδας του 1992). Επιπλέον, εισήχθη στο Ολυμπιακό Hall of Fame των ΗΠΑ ως μέλος της "Ομάδας των Ονείρων" το 2009. Ο αριθμός του 33 αποσύρθηκε από τους Νικς το 2003. Το 2021 συμπεριλήφθηκε στην επετειακή επιλογή των 75 καλύτερων του NBA με τη συμπλήρωση 75 χρόνων ιστορίας του.