cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παραμαγνητισμός
Νόμος Κιουρί
Η παράμετρος μeff ερμηνεύεται ως η ενεργή μαγνητική ροπή ανά παραμαγνητικό ιόν.
Συστήματα με ελάχιστες αλληλεπιδράσεις
Ο πιο στενός ορισμός θα ήταν: ένα σύστημα με ασύζευκτα σπιν που δεν αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Σε αυτήν την πιο στενή έννοια, ο μόνος καθαρός παραμαγνήτης είναι ένα αραιό αέριο ατόμων του μονοατομικού υδρογόνου. Κάθε άτομο έχει ένα μη αλληλεπιδρόν ασύζευκτο ηλεκτρόνιο. Φυσικά, το τελευταίο θα μπορούσε να ειπωθεί για το αέριο ατόμων λιθίου, αλλά αυτά έχουν ήδη δύο συζευγμένα ηλεκτρόνια στον πυρήνα που παράγουν μια διαμαγνητική απόκριση αντίθετου προσήμου. Μιλώντας αυστηρά, το Li είναι συνεπώς ένα μικτό σύστημα, αν και ομολογουμένως το διαμαγνητικό συστατικό είναι ασθενές και συχνά αμελητέο. Στην περίπτωση των βαρύτερων στοιχείων η διαμαγνητική συνεισφορά γίνεται πιο σημαντική και στην περίπτωση του μεταλλικού χρυσού επικρατεί στις ιδιότητες. Φυσικά, το στοιχείο του υδρογόνου δεν αποκαλείται σχεδόν ποτέ 'παραμαγνητικό' επειδή το μονατομικό αέριο είναι σταθερό μόνο σε εξαιρετικά υψηλή θερμοκρασία· τα άτομα του Η συνδυάζονται για να σχηματίσουν μοριακό H2 και κατ' αυτόν τον τρόπο, οι μαγνητικές ροπές χάνονται (αποσβένονται), λόγω του ζεύγους των ηλεκτρονίων. Το υδρογόνο είναι συνεπώς διαμαγνητικό και το ίδιο ισχύει για πολλά άλλα στοιχεία. Αν και η ηλεκτρονιακή διαμόρφωση των μεμονωμένων ατόμων (και ιόντων) των περισσότερων στοιχείων περιέχει ασύζευκτα σπιν, δεν είναι κατ' ανάγκην παραμαγνητικά, επειδή σε θερμοκρασία περιβάλλοντος η απόσβεση είναι ο κανόνας παρά η εξαίρεση. Η τάση απόσβεσης είναι πολύ ασθενής για τα ηλεκτρόνια-f, επειδή τα τροχιακά f (ιδιαίτερα τα 4f) συστέλλονται ακτινικά και επικαλύπτουν μόνο ασθενώς τα τροχιακά των γειτονικών ατόμων. Συνεπώς, τα στοιχεία των λανθανιδών με ατελώς συμπληρωμένα τα τροχιακά 4f είναι παραμαγνητικά ή μαγνητικά διαταγμένα.
Συνεπώς, οι παραμαγνήτες συμπυκνωμένης φάσης είναι εφικτοί μόνο αν οι αλληλεπιδράσεις των σπιν που οδηγούν είτε σε απόσβεση είτε σε διάταξη κρατιούνται σε απόσταση με δομική απομόνωση των μαγνητικών κέντρων. Υπάρχουν δύο κλάσεις υλικών για τις οποίες ισχύει αυτό:
Συστήματα με αλληλεπιδράσεις
Όπως ειπώθηκε πιο πάνω, πολλά υλικά που περιέχουν d- ή f-στοιχεία διατηρούν μη αποσβεσμένα (unquenched) σπιν. Άλατα τέτοιων στοιχείων εμφανίζουν συχνά παραμαγνητική συμπεριφορά, αλλά σε αρκετά χαμηλές θερμοκρασίες οι μαγνητικές ροπές μπορεί να διαταχθούν. Δεν είναι ασυνήθιστο να αποκαλούνται τέτοια υλικά 'παραμαγνήτες', όταν αναφέρεται η παραμαγνητική τους συμπεριφορά πάνω από τα σημεία Κιουρί ή Néel, ειδικά αν τέτοιες θερμοκρασίες είναι πολύ χαμηλές ή δεν έχουν ποτέ μετρηθεί κατάλληλα. Ακόμα και για τον σίδηρο δεν είναι ασυνήθιστο να λέγεται ότι ο σίδηρος γίνεται ένας παραμαγνήτης πάνω από το σχετικά υψηλό του σημείο Κιουρί. Σε αυτήν την περίπτωση το σημείο Κιουρί θεωρείται ως μια φάση μετάπτωσης (phase transition) μεταξύ ενός σιδηρομαγνήτη και ενός 'παραμαγνήτη'. Η λέξη παραμαγνήτης τώρα απλώς αναφέρεται στη γραμμή απόκριση του συστήματος σε ένα εφαρμοζόμενο πεδίο, η εξάρτηση της θερμοκρασίας από το οποίο απαιτεί μια τροποποιημένη έκδοση του νόμου Κιουρί, γνωστή ως ο νόμος Κιουρί-Βάις (Curie–Weiss law):
Αυτός ο τροποποιημένος νόμος περιλαμβάνει έναν όρο θ που περιγράφει την αλληλεπίδραση ανταλλαγής που είναι παρούσα αν και υπερκαλύπτεται από τη θερμική κίνηση. Το πρόσημο του εξαρτάται από το αν σιδηρομαγνητικές ή αντισιδηρομαγνητικές αλληλεπιδράσεις επικρατούν και είναι σπάνια ακριβώς μηδέν, εκτός από τις αραιές απομονωμένες περιπτώσεις που αναφέρθηκαν παραπάνω.
Προφανώς, η παραμαγνητική περιγραφή Κιουρί-Βάις πάνω από το TN ή το TC είναι μια μάλλον διαφορετική ερμηνεία της λέξης "παραμαγνήτης" καθώς δεν συνεπάγεται την απουσία αλληλεπιδράσεων, αλλά μάλλον ότι η μαγνητική δομή (magnetic structure) είναι τυχαία απουσία εξωτερικού πεδίου σε αυτές τις αρκετά υψηλές θερμοκρασίες. Ακόμα και αν η θ είναι κοντά στο μηδέν αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα υπήρχαν αλληλεπιδράσεις, απλώς ότι η στοίχιση σιδηρομαγνητικών υλικών και η αντίθετη στοίχιση αντισιδηρομαγνητικών υλικών αναιρείται. Μια πρόσθετη περιπλοκή οφείλεται στο ότι οι αλληλεπιδράσεις είναι συχνά διαφορετικές σε διαφορετικές κατευθύνσεις του κρυσταλλικού πλέγματος (ανισοτροπία (anisotropy)), που οδηγεί σε περίπλοκες μαγνητικές δομές οι οποίες ήταν διαταγμένες.
Η τυχαιότητα της δομής εφαρμόζεται επίσης σε πολλά μέταλλα που εμφανίζουν μια καθαρή παραμαγνητική απόκριση σε ένα πλατύ εύρος θερμοκρασιών. Δεν ακολουθούν έναν τυπικό νόμο Κιουρί ως συνάρτηση της θερμοκρασίας όμως, αλλά συχνά είναι περισσότερο ή λιγότερο ανεξάρτητα από τη θερμοκρασία. Αυτός ο τύπος της συμπεριφοράς είναι μιας κινητικής φύσης και λέγεται καλύτερα παραμαγνητισμός Πάουλι, αλλά δεν είναι ασυνήθιστο να αποκαλείται, π.χ. το μέταλλο αργίλιο ως "παραμαγνήτης", αν και οι αλληλεπιδράσεις είναι αρκετά ισχυρές για να δώσουν σε αυτό το στοιχείο πολύ καλή ηλεκτρική αγωγιμότητα.
Υπερπαραμαγνήτες
Κάποια υλικά εμφανίζουν επαγόμενη μαγνητική συμπεριφορά που ακολουθεί ένα είδος νόμου Κιουρί, αλλά με εξαιρετικά μεγάλες τιμές για τις σταθερές Κιουρί. Αυτά τα υλικά είναι γνωστά ως υπερπαραμαγνήτες (superparamagnets). Χαρακτηρίζονται από ένα ισχυρό είδος σιδηρομαγνητικής ή σιδηριμαγνητικής σύζευξης σε περιοχές περιορισμένου μεγέθους οι οποίες συμπεριφέρονται ανεξάρτητα μεταξύ τους. Οι φαινομενικές ιδιότητες ενός τέτοιου συστήματος μοιάζουν με αυτές ενός παραμαγνήτη, αλλά σε μικροσκοπικό επίπεδο είναι διαταγμένες. Τα υλικά εμφανίζουν μια θερμοκρασία διάταξης πάνω από την οποία η συμπεριφορά αντιστρέφεται σε κανονικό παραμαγνητισμό (με αλληλεπίδραση). Τα σιδηρορευστά είναι ένα καλό παράδειγμα, αλλά το φαινόμενο μπορεί επίσης να συμβεί σε στερεά, π.χ., όταν αραιά παραμαγνητικά κέντρα εισάγονται σε ένα ισχυρό κινητό μέσο σιδηρομαγνητικής σύζευξης όπως όταν ο Fe αντικαθίσταται στο TlCu2Se2 ή στο κράμα AuFe. Τέτοια συστήματα περιέχουν σιδηρομαγνητικά συζευγμένες ομάδες που αναιρούνται σε χαμηλότερες θερμοκρασίες. Λέγονται επίσης μικτομαγνήτες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεμελιώδεις έννοιες της φυσικής
Σαχ Ρουχ Χαν
Ο Σαρούκ Καν (αντρας τις ευης) (χίντι: शाहरुख़ ख़ान, Shah Rukh Khan, 2 Νοεμβρίου 1965) είναι Ινδός ηθοποιός, παραγωγός και τηλεοπτική προσωπικότητα. Είναι γνωστός στα μέσα ως "Βασιλιάς του Μπόλυγουντ", "Βασιλιάς Χαν". Έχει εμφανιστεί σε πάνω από 80 ταινίες του Μπόλυγουντ και έχει κερδίσει αμέτρητα βραβεία/ διακρίσεις, συμπεριλαμβανομένων 14 στα βραβεία Φίλμφεϊρ. Απέκτησε παγκόσμια αναγνωρισιμότητα και έχει περιγραφεί ως ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς του κόσμου.
Οι πρώτες εμφανίσεις του Χαν έγιναν σε μερικές τηλεοπτικές σειρές στα τέλη του 1980. Η πρεμιέρα του στο Μπόλυγουντ πραγματοποιήθηκε το 1992, με την ταινία Deewana. Στην αρχή της καριέρας του, πρωταγωνίστησε σε ταινίες με αντιηρωικούς ρόλους όπως το Darr (1993), Baazigar (1993) και Anjaam (1994). Η καριέρα του ανέβηκε στα ύψη όταν άρχισε να πρωταγωνιστεί σε ρομαντικές ταινίες, όπως Dilwale Dulhania Le Jayenge (1995), Dil To Pagal Hai (1997), Kuch Kuch Hota Hai (1998), Mohabbatein (2000) and Kabhi Khushi Kabhie Gham... (2001). Ωστόσο, οι ρόλοι που την απογείωσαν ήταν αυτοί του αλκοολικού στο Devdas (2002), του φυσικού της ΝΑΣΑ στο Swades (2004), του προπονητή χόκεϊ στο ''Chak De! India (2007) και του άνδρα με σύνδρομο Άσπεργκερ στο My Name Is Khan'' (2010). Οι πιο επικερδής ταινίες του περιλαμβάνουν τις Chennai Express (2013), Happy New Year (2014), Dilwale (2015), Raees (2017). Μάλιστα, ο ίδιος βρίσκεται στην λίστα με τους πλουσιότερους ηθοποιούς παγκοσμίως. Πολλές ταινίες του παρουσιάζουν την εθνική ταυτότητα και τις συνδέσεις τους με μειονότητες, ή διαφορετικά φύλα, θρησκείες, καταγωγές και κοινωνικές τάξεις. Επίσης για την συνεισφορά του στον κινηματογράφο, η κυβέρνηση της Ινδίας τον τίμησε με το βραβείο Πάντμα Σρι καθώς και η κυβέρνηση της Γαλλίας με τα Τάγμα των Τεχνών και των Γραμμάτων και Λεγεώνα της Τιμής.
Όσο αφορά το 2015, ο Χαν γίνεται συν-πρόεδρος της κινηματογραφικής εταιρίας Red Chillies Entertainment όπως και των θυγατρικών της. Ακόμη είναι ο συνιδρυτής της Ινδικής Πρέμιερ Λιγκ, στην ομάδα Κολκάτα Νάιτ Ράιντερς του κρίκετ. Τώρα είναι παρουσιαστής σε μια τηλεοπτική εκπομπή. Το 2011 βραβεύτηκε με το βραβείο Πιραμίντε κον μάρνι από την Ουνέσκο για την στήριξη της εκπαίδευσης των παιδιών, και με το κρυστάλλινο βραβείο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ το 2018 για την ηγεσία του υπέρ των γυναικείων και παιδικών δικαιωμάτων στην Ινδία. Γενικότερα, αποτελεί πρόσωπο επιρροής για το κόσμο και για αυτό το λόγο το 2008 η εφημερίδα Newsweek τον χαρακτήρισε ως έναν από τους 50 πιο ισχυρούς ανθρώπους του κόσμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδοί ηθοποιοί Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων
Στηβ Γεωργανάς
Ο Στηβ Γεωργανάς (αγγλική γλώσσα: Steven "Steve" Georganas, Αδελαΐδα, 13 Ιουνίου 1959) είναι Αυστραλός πολιτικός και μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων, εκλεγμένος με το Εργατικό Κόμμα.
Βιογραφία
Ο Γεωργανάς ενεπλάκη για πρώτη φορά στην πολιτική το 1998 ως υποψήφιος του Εργατικού Κόμματος στην εκλογική περιφέρεια του Χάιντμαρς, χωρίς όμως επιτυχία. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 2004 και επανεκλέχτηκε το 2007 και το 2010. Το 2013 έχασε την έδρα του από τον φιλελεύθερο Ματ Γουίλιαμς, όμως επανήλθε στη βουλή κατά τις εκλογές του 2016. Το 2012 αναδείχτηκε β΄ αντιπρόεδρος της αυστραλιανής βουλής, ενώ είναι μέλος της Παγκόσμιας Διακοινοβουλευτικής Ένωσης Ελληνισμού.
Προσωπική ζωή
Κατοικεί στο Χάιντμαρς της Αδελαΐδας και είναι παντρεμένος με τη Wendy Georganas, με την οποία έχει αποκτήσει δύο παιδιά και τρία εγγόνια. Από το 2013 ως το 2016 συμμετείχε στο διοικητικό συμβούλιο της ομάδας αυστραλιανού ποδοσφαίρου West Adelaide Football Club.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς πολιτικοί Κατηγορία:Αυστραλοί πολιτικοί Κατηγορία:Ελληνοαυστραλοί
Τερριτόριο Μεθώνης
μικρογραφία|Η Μεθώνη το 1688 Το Τερριτόριο της Μεθώνης (ιταλικά: Territorio di Modon) ήταν διοικητική διαίρεση της Δημοκρατίας της Βενετίας, από το 1688 έως το 1715, στην κτίση της στην Πελοπόννησο με την ονομασία Βασίλειο του Μορέως. Πρωτεύουσα του διοικητικού "εδάφους" ήταν η καστροπολιτεία της Μεθώνης, διοικητικά ανήκε στην επαρχία Μεσσηνίας.
Ιστορία
Η Μεθώνη κατακτήθηκε από τους Ενετούς το 1207 και από το 1209 αποτέλεσε επίσημα κτίση της Βενετίας μαζί με την Κορώνη έως το 1500 που κατακτήθηκαν από τους Οθωμανούς. Στις 10 Ιουλίου 1886 επανακαταλήφθηκε από τους Ενετούς και μαζί με την περιοχή της Ολυμπίας μέχρι τον Αλφειό (νότια Ηλεία) και τμήμα της Πυλίας αποτέλεσε διοικητικό "έδαφος" (Τερριτόριο). Από τον 16ο αιώνα η Μεθώνη αποτελούσε Καζά της Οθωμανικής διαίρεσης της Πελοποννήσου, πάνω σε αυτόν τον καζά δημιουργήθηκε το τερριτόριο.
Οικισμοί
Σύμφωνα με το Breve descrittione del Regno di Morea, είχε μία πόλη, 51 χωριά, 2 ορθόδοξα μοναστήρια, έκταση 331.312 στρέμματα, 2.679 κατοίκους διανεμημένους σε 664 οικογένειες.
Το τερριτόριο στα τέλη του 17 ου αιώνα περιλάμβανε τα χωριά : Sciotti, Jmani, Chrichi, Delli Mustafà, Agazichi, Dauti, Lendina, Cornatala, Memiraisì, Meliotti Basso, Managgia Basso, Milizza apano, Milizza Cato, Meneggia alto, Caugadi, Sulinaria, Cabassai, Cadileschieri, Calabiesa, Crustesi, Arnaut Ali, Mataranga, Vlacopulo, Candrinù, Chinigù alto, Chinigù Basso Missocori, Mamitocorì, Spai, Vrissi, Ziri, Diavatigni, Mer Agà, Avarli, e Crivizza, Lacanades, Tre Vlassi, Miglioti alto, Marieli, Condagogni, Bolena, Langada, Polizi, Rados, Caluazzo, Colucada, Metaxada alta.
Πηγές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση βασιλείου του Μορέως Κατηγορία:Ιστορία της Μεσσηνίας
2929 Χάρρις
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Χάρρις είναι T. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Χαρρις
Συνθήκη της Φοινίκης
Η Συνθήκη της Φοινίκης ήταν μία συνθήκη η οποία πραγματοποιήθηκε το 205 π.Χ. και σηματοδότησε το τέλος του Πρώτου Μακεδονικού Πολέμου ανάμεσα στους Ρωμαίους και τους Μακεδόνες του Φίλιππου Ε'. Η συνθήκη υπογράφτηκε στη Φοινίκη μετά από έναν αμφίρροπο πόλεμο. Η σημασία όμως αυτού του πολέμου ήταν μεγάλη, καθώς άρχισαν οι ρωμαϊκές επεμβάσεις στην Ελλάδα. Έτσι τον ίδιο χρόνο άρχισε ο Δεύτερος Μακεδονικός Πόλεμος.
Φοινικης Κατηγορία:Μακεδονικοί πόλεμοι
2280 Κούνικοφ
Ο Κούνικοφ (Kunikov) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,5. Ανακαλύφθηκε το 1971 από τη Σοβιετική αστρονόμο Ταμάρα Σμιρνόβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του πολεμιστή του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου και ήρωα της ΕΣΣΔ Καίσαρα Λβόβιτς Κούνικοφ (Цезарь Львович Куников, 1909-1943).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Κούνικοφ είναι Sa. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κουνικοφ
Κώστας Κακαρούδης
Ο Κώστας Κακαρούδης (Σέρρες, 2 Μαΐου 1983), είναι Έλληνας καλαθοσφαιριστής. Διαθέτει ύψος 2,04 μέτρα και αγωνίζεται στη θέση του Πάουερ φόργουορντ.
Σταδιοδρομία
Ο Κακαρούδης ξεκίνησε το μπάσκετ στην Αστραπή Ηλιούπολης και μετά αγωνίστηκε για τρία χρόνια στη Θεσσαλονίκη με τα χρώματα του Άρη, από το 2000-2003. Με τους κιτρινόμαυρους την περίοδο 2002-03 έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος, ενώ την ίδια χρονιά κατέκτησε το EuroCup Challenge. Επόμενος σταθμός στην καριέρα του ήταν για μία σαιζόν ο Θερμαϊκός και τις επόμενες δύο σαιζόν ο Κ.Α.Ο. Δράμας, που τότε αγωνιζόταν στην Α2 Εθνική, από τον οποίο αποχώρησε το 2006.
Ακολούθησαν πέντε διαδοχικά μονοετή συμβόλαια με ομάδες της ίδιας κατηγορίας και συγκεκριμένα με τον Ιωνικό Λαμίας, την Ε.Κ. Καβάλας, το Ρέθυμνο, την Ολυμπιάδα Πατρών και τους Ικάρους Σερρών. Τη διετία 2011-2013 επέστρεψε στην Α1 Εθνική για λογαριασμό της παλαιότερης ομάδας του, του Κ.Α.Ο. Δράμας.
Το καλοκαίρι του 2016, υπέγραψε συμβόλαιο με τον Φάρο Κερατσινίου. Στον Φάρο, βοήθησε με την παρουσία του στον προβιβασμό της ομάδας, στην Α1 Κατηγορία.
Στις 2 Αυγούστου 2017, ανακοινώθηκε από τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης. Το 2018, ανανέωσε για ακόμα ένα χρόνο το συμβόλαιό του. Το 2019, ανανέωσε ξανά το συμβόλαιό του με την ομάδα. Τη σεζόν 2019-20 αγωνίστηκε μετά από δυο χρόνια παρουσίας στην Α2 Εθνική με τον Ηρακλή, στην Α1 Εθνική Κατηγορία, έχοντας σε 16 αγώνες 3,19 πόντους και 1 ριμπάουντ κατά μέσο όρο. Το καλοκαίρι του 2020, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ομάδα, μετά από τρία χρόνια παρουσίας.
Στην Α1 Κατηγορία με όλες τις ομάδες της καριέρας του, μέτρησε 120 συμμετοχές και 774 πόντους.
Στις 13 Ιουλίου 2020, συμφώνησε και να παίξει μπάσκετ στην ομάδα της γειτονιάς του, τη Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης που αγωνίζεται στην Γ' Εθνική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ε.Κ. Καβάλας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ικάρων Σερρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ιωνικού Λαμίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΑΟΔ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κολοσσού Ρόδου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολυμπιάδας Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεθύμνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φάρου Κερατσινίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α2 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ρουμανικών συλλόγων
Ιωάννης Καραβίας
Ο Ιωάννης Καραβίας (1899 - Ιούλιος 1994) ήταν Έλληνας αξιωματικός πεζικού του ελληνικού στρατού που διακρίθηκε στον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 καθώς και στις επιχειρήσεις των Συμμάχων στη Μέση Ανατολή και στην Ιταλία κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Γεννήθηκε το 1899 στο Μερδένικο, τη σημερινή Παναγούλα Ξηρομέρου του Νομού Αιτωλοακαρνανίας. Η οικογένειά του καταγόταν από τον κλάδο των Καραβαίων της Ιθάκης και της Ακαρνανίας, με κύριους εκπροσώπους τον ιερομάρτυρα και δάσκαλο του γένους Ευγένιο Καραβία, τον αξιωματικό του Υψηλάντη Βασίλειο Καραβία και τον αγωνιστή Δημήτριο Καραβία (Μισόλιτρο).
Το 1922 αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων ως Ανθυπολοχαγός Πεζικού. Τοποθετήθηκε στη στρατιά Θράκης και συμμετείχε στην προσπάθεια για την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης τον Ιούνιο του ίδιου έτους. Τον Οκτώβριο του 1923 συμμετείχε στο επαναστατικό Κίνημα Λεοναρδόπουλου-Γαργαλίδη που είχε αντιβενιζελικό χαρακτήρα, και γι' αυτόν τον λόγο καταδικάστηκε από στρατοδικείο, καθαιρέθηκε και αποτάχθηκε από το στράτευμα. Το επόμενο έτος δόθηκε αμνηστία στους επαναστάτες του 1923 και έτσι επανήλθε στην ενεργό στρατιωτική υπηρεσία.
Στις 28 Οκτωβρίου 1940, ημέρα κήρυξης του Ελληνοϊταλικού πολέμου (1940-1941) έφερε τον βαθμό του ταγματάρχη και υπηρετούσε στο 3ο γραφείο του Τμήματος Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας (ΤΣΔΜ). Στις 30 Οκτωβρίου, με εντολή του διοικητού του υποστράτηγου Βασίλειου Βραχνού, αναχώρησε προς το Επταχώρι προκειμένου να αποκαταστήσει την επικοινωνία ανάμεσα στο ΤΣΔΜ και το "Απόσπασμα Πίνδου", το οποίο διοικούσε ο συνταγματάρχης Κωνσταντίνος Δαβάκης. Το Απόσπασμα αντιμετώπιζε με πολύ μεγάλη δυσκολία την επίθεση της επίλεκτης ιταλικής μεραρχίας αλπινιστών «Τζούλια», που κατευθυνόταν προς το Μέτσοβο, προκειμένου να υπερκεράσει την ελληνική αμυντική γραμμή του Καλπακίου. Στις 2 Νοεμβρίου, μετά τον τραυματισμό του συνταγματάρχη Δαβάκη και του αντισυνταγματάρχη Μεσίρη, ο Καραβίας ανέλαβε τη διοίκηση του Αποσπάσματος. Υπό την ηγεσία του δόθηκαν σκληρές μάχες με κατά πολύ υπέρτερες ιταλικές δυνάμεις στη Φούρκα και τα υψώματα Προφήτης Ηλία, Γύφτισσα και Ταμπούρι που στέφθηκαν από επιτυχία για τους μαχητές του Αποσπάσματος. Μετά την ελληνική νίκη, η οποία ήταν η πρώτη ελληνική νίκη στη Μάχη της Πίνδου, οι Ιταλοί αλπινιστές βρέθηκαν αποκομένοι από τον υπόλοιπο στρατό και φοβούμενοι περικύκλωση και καταστροφή οπισθοχώρησαν σε μεγάλη αποδιοργάνωση. Μετά την οπισθοχώρηση των Ιταλών ο Καραβίας ηγήθηκε στρατιωτικών σωμάτων που πολέμησαν μέχρι τον Απρίλιο του 1941 τους Ιταλούς εντός του Αλβανικού εδάφους.
Μετά την επίθεση των Γερμανών στην Ελλάδα και την συνθηκολόγηση, ο Καραβίας κατέφυγε στην Πάρο, τόπο καταγωγής της συζύγου του, και από εκεί διέφυγε στη Μέση Ανατολή. Εκεί διακρίθηκε στις επιχειρήσεις των Συμμάχων και στην Δεύτερη μάχη του Ελ Αλαμέιν ως υποδιοικητής τάγματος της 1ης Ταξιαρχίας. Στη συνέχεια, διετέλεσε διοικητής του 1ου Τάγματος της 3ης Ελληνικής Ορεινής Ταξιαρχία ς του Ελληνικού Στρατού υπό τον συνταγματάρχη Θρασύβουλο Τσακαλώτο στη Μάχη του Ρίμινι, στην Ιταλία. Ο Καραβίας ηγήθηκε της επίθεσης στο Μοντιλιάνι και τη Μπελαρία και κατόρθωσε να καταλάβει το στρατιωτικό αεροδρόμιο του Ρίμινι ύστερα από σκληρή μάχη, συμβάλλοντας στην κατάληψη της πόλης στις 21 Σεπτεμβρίου 1944. Στις 27 Σεπτεμβρίου του 1944 ανέλαβε πάλι επιθετικές πρωτοβουλίες εναντίον της Γοτθικής Γραμμής και μετά από σκληρό αγώνα κατόρθωσε να περάσει τον ποταμό Ρουβίκωνα και να προωθηθεί αρκετά χιλιόμετρα εντός του γερμανοκρατούμενου εδάφους. Για τις νίκες αυτές η 3η Ορεινή Ταξιαρχία έλαβε το όνομα Ταξιαρχία Ρίμινι.
Μετά την επιστροφή στην Ελλάδα πολέμησε στα Δεκεμβριανά στην Αθήνα και κατά τον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο 1946-1949 ηγήθηκε στρατιωτικών σωμάτων στις εκκαθαρίσεις της Πελοποννήσου.
Τιμήθηκε με σειρά διακρίσεων, προάχθηκε δύο φορές «επ’ ανδραγαθία», πήρε τρεις φορές το «Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας», το μεγαλύτερο ελληνικό παράσημο, ενώ οι Βρετανοί τον τίμησαν με τό παράσημο «D.S.O.», που είναι το μεγαλύτερο παράσημο που απονέμεται σε ξένους, και τον ονόμασαν «Επίτιμο Αξιωματικό της Βρετανικής Αυτοκρατορίας». Έγραψε τα βιβλία Αναμνήσεις από τον Πόλεμον (1947) και Η Ζωή ενός στρατιώτη (1978).
Βιβλιογραφία:
Γρίβα, Ελένη Φ (1997). Το Libro d' Oro της Ιθάκης (1803). Αργοστόλι: Εταιρία Κεφαλληνιακών Ιστορικών Ερευνών.
Leake, William Martin (1835). Travels in northern Greece / by William Martin Leake. London: J. Rodwell.
Rangabe, Eugene Rizo (1925–1927). Livre d'or de la noblesse Ionienne / Eugene Rizo Rangabe. Αθήνα: Maison d' Editions "Eleftheroudakis".
Καραβίας, Ιωάννης (1978). Η Ζωή ενός Στρατιώτου. Αθήνα, Ιδιωτική.
Αναμνήσεις από τον Πόλεμον (1947)
Εξωτερικοί συνδέσμοι
https://1940.kathimerini.gr/portfolios/karavias-ioannis/ https://sinidisi.gr/machi-rimini-o-xiromeritis-iroas-tis-pindoy-ioannis-karavias-deite-foto/ https://www.agrinionews.gr/epos-1940-ioannis-karavias/ https://www.mixanitouxronou.gr/i-syntrivi-tis-panischyris-merarchias-tzoylia-stin-pindo-o-sovaros-traymatismos-toy-syntagmatarchi-davaki-kai-i-antepithesi-toy-tagmatarchi-karavia-poy-epese-me-to-alogo-se-gkremo/ http://panaitoliki.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=7345:2010-11-25-12-02-26&catid=57:2008-11-07-14-27-15&Itemid=118 http://mytikaspress.blogspot.com/2015/10/o-40.html http://parianostypos.blogspot.com/2008/10/28-1940_31.html https://armynow.gr/stratigos-karavias/ https://www.youtube.com/watch?v=13KwH7fk5vs Κατηγορία:Έλληνες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού
Γκουντέρικ
Η Γκουντέρικ (495 - περί το 532) ήταν Βασίλισσα των Φράγκων που παντρεύτηκε διαδοχικά τον Βασιλιά της Ορλεάνης Χλωδόμηρο και στην συνέχεια τον μικρότερο αδελφό του Χλωτάριο Α΄, βασιλιά του Σουασόν. Η Γκουντέρικ καταγόταν από την Βουργουνδία ήταν πιθανότατα εγγονή του βασιλιά Γοδεγίσελου. Ο Γρηγόριος Τουρώνης κάνει μία σύντομη αναφορά για την Γκουντέρικ στο έργο του "Ιστορία των Φράγκων". Παντρεύτηκε τον βασιλιά της Ορλεάνης Χλωδόμηρο, μέλος της Δυναστείας των Μεροβίγγειων με τον οποίο απέκτησε :
Ο σύζυγος της προχώρησε σε εκστρατεία εναντίον των Βουργουνδίων (524), έπεσε το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς στην μάχη του Βεζερόνς, την Γκουντέρικ παντρεύτηκε στην συνέχεια ο μικρότερος αδελφός του Χλωτάριος Α΄. Την κηδεμονία των τριών ανήλικων παιδιών της ανέλαβε η πεθερά της Κλοτίλδη που τους είχε ιδιαίτερη αδυναμία, ο νέος της σύζυγος ωστόσο θανάτωσε τους δύο μεγαλύτερους ενώ ο μικρότερος Κλοδοάλδος πρόλαβε να δραπετεύσει. Ο Κλοδοάλδος έγινε ηγούμενος στο Νοζάν-συρ-Μαρν και αγιοποιήθηκε, έκοψε τα μαλλιά του σύμβολο της βασιλικής εξουσίας για να εκδηλώσει την παραίτηση του από τα βασιλικά δικαιώματα. Ο δεύτερος γάμος της έδωσε στον Χλωτάριο Α΄ δικαιώματα να αποκτήσει πρόσβαση στο βασιλικό θησαυροφυλάκιο στην Βουργουνδία. Κληρονόμησε επιπλέον τα δικαιώματα της Γκουντέρικ στην Βουργουνδία αφού σύμφωνα με τον Φραγκικό νόμο ''"μία γυναίκα μπορούσε να κληρονομήσει τα εδάφη αν δεν υπήρχαν γιοι. Με τον Χλωτάριο Α΄ δεν απέκτησε παιδιά.
Πέτερ Φρανσουά
Ο Πέτερ Φρανσουά (Peter, Peeter ή Pieter Franchoys ή Francois, 1606, Μέχελεν - 1654, Μέχελεν) ήταν Φλαμανδός μπαρόκ ζωγράφος, ο οποίος είναι κυρίως γνωστός για τα πορτρέτα και τους θρησκευτικούς του πίνακες.
Βίος
Σπούδασε ζωγραφική με τον πατέρα του, τον Λυκά Φρανσουά τον πρεσβύτερο και αργότερα, σύμφωνα με τον πρώιμο βιογράφο Κορνέλις ντε Μπ, με τον Χέραρντ Σέγκερς στην Αμβέρσα. Στη συνέχεια καταγράφεται στις Βρυξέλλες, όπου εργάστηκε για τον κυβερνήτη του Αρχιδούκα της Νότιας Ολλανδίας Λεοπόλδο Γουλιέλμο της Αυστρίας.
Ο μικρότερος αδερφός του Λυκά ήταν επίσης επιτυχημένος ζωγράφος.
Έργο
μικρογραφία| Πορτρέτο νεαρού άνδρα Ο Peter Franchoys είναι σήμερα γνωστός κυρίως ως ζωγράφος πορτρέτων και θρησκευτικών θεμάτων. Τα πορτραίτα του σχετίζονται υφολογικά με τα πορτρέτα του αδελφού του που αντιπροσώπευαν τα μοντέλα του με μορφή υπολογισμένης ανεμελιάς. Αυτό το ύφος επηρεάστηκε από τον Άντονι βαν Ντάικ καθώς και από τα γαλλικά πρότυπα ζωγραφικής πορτρέτων. Η γαλλική επιρροή φαίνεται στην πιο στατική προσέγγιση, σε αντίθεση με τη δυναμική ποιότητα των φλαμανδικών μπαρόκ πορτραίτων.
Μεταξύ των θρησκευτικών του έργων είναι η εικόνα για Αγία Τράπεζα που εκπροσωπεί τον Γολγοθά στην εκκλησία του Αγίου Γκουμμάρους στο Λιρ, Βέλγιο.
Ο Πέτερ Φρανσουά ήταν επίσης ενεργός ως χαράκτης. Το Rijksmuseum έχει χαρακτική από Φρανσουά που παριστούν τον Χριστό και τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή ως Παιδιά. Δημιολυργησε, επίσης, ένα χαρακτικό που απεικονίζει τον Άγιο Πέτρο να κυνηγά Γάλλο στρατιώτη από τη Λουβαίν.
Παραπομπές
μικρογραφία| Πορτρέτο του ηγούμενου Nicolaas Mutsaerts
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί χαράκτες Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Τζέιμς Μποντ
Ο Τζέιμς Μποντ (αγγλικά: James Bond) είναι μια κατασκοπευτική σειρά φαντασίας η οποία εστιάζει σε έναν φανταστικό χαρακτήρα, που δημιουργήθηκε το 1953 από τον Άγγλο συγγραφέα Ίαν Φλέμινγκ. Ο συγκεκριμένος χαρακτήρας είναι πρωταγωνιστής πολλών μυθιστορημάτων και διαφόρων συλλογών διηγημάτων. Το ονοματεπώνυμό του ανασύρει εικόνες πλούτου, εξωτικές τοποθεσίες, σεξ, περιπέτεια και κατασκοπεία. Τα βιβλία του Ίαν Φλέμινγκ, με φανατικούς αναγνώστες στα τέλη της δεκαετίας του 1950, μεταφέρθηκαν στη μεγάλη οθόνη δημιουργώντας τη δημοφιλέστερη, πιο μακροχρόνια και επιτυχημένη κινηματογραφική σειρά.
Σκηνοθέτης και πνευματικός πατέρας των πρώτων ταινιών είναι ο Τέρενς Γιανγκ, ενώ την μουσική επένδυση 11 ταινιών ανέλαβε ο Τζον Μπάρι. Η πρώτη ταινία της σειράς προβλήθηκε το 1962 και ήταν ο Δόκτωρ Νο, με τον Σον Κόνερι και την Ούρσουλα Άντρες. Ο κινηματογραφικός Μποντ, από τον πρώτο του 1962 και όσους ακολούθησαν, παραμένει η επιτομή του κομψού και τζέντλεμαν κατασκόπου. Γνωρίζει σε όλες τις περιστάσεις πώς να ντυθεί, τι να πιει, τι να πει και πότε να «σπάσει» τους κανόνες. Αποδίδει με τον πιο περίτεχνο τρόπο το «Βρετανικό στιλ». Κάθε ένας από τους ηθοποιούς που ενσαρκώνουν τον μυστικό πράκτορα προσθέτει και μία διαφορετική διάσταση στον χαρακτήρα του. Ο Σον Κόνερι συνέλαβε τον ζωώδη μαγνητισμό και το ειρωνικό χιούμορ του Μποντ. Και από το πρώτο «επεισόδιο» ανέλαβε να διαφυλάξει το αμερικανικό έθνος προστατεύοντας την εκτόξευση του πυραύλου από τις επιβουλές των εχθρών.
Μυθιστορήματα
Η επιτυχία του πρώτου μυθιστορήματος έφερε μια σειρά άλλων, που μέχρι και το θάνατο του Φλέμινγκ, στα 1964, ήταν «μπεστ σέλερ»:
Η εκδοτική επιτυχία των μυθιστορημάτων συνεχίστηκε και μετά τον θάνατο του δημιουργού τους.
Μετά τον θάνατο του Ίαν Φλέμινγκ, γράφτηκαν κι άλλες μυθιστορηματικές ιστορίες του Τζείμς Μποντ απο άλλους συγγραφείς, όπως το βιβλίο Colonel Sun, που γράφτηκε απο τον Κίνγκσλεϊ Αμίς, του 1968, και το βιβλίο Licence Renewed του 1981, από τον Τζον Γκάρντνερ.
Κινηματογράφος
Όταν οι συνέταιροι παραγωγοί Άλμπερτ Μπρόκολι και Χάρι Σάλτσμαν ξεκίνησαν τα γυρίσματα του Τζέιμς Μποντ εναντίον Δόκτορος Νο τον Ιανουάριο του 1962, δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι η σειρά των ταινιών του Μποντ θα συνεχιζόταν ακάθεκτη τον 21ο αιώνα. Κατά τον ίδιο τρόπο, ο Ίαν Φλέμινγκ, δημιουργός του χαρακτήρα του Μποντ, δεν ήταν δυνατόν να πιστέψει ότι ο μυστικός του πράκτορας θα μεταβαλλόταν σε θρύλο του σινεμά, ο οποίος θα ξεστόμιζε την αξιομνημόνευτη ατάκα του κινηματογράφου «Το όνομά μου είναι Μποντ, Τζέιμς Μποντ» («My name is Bond, James Bond»).
Όλες οι παραπάνω ταινίες γυρίστηκαν από τους παραγωγούς Χάρι Σάλτσμαν και Άλμπερτ Μπρόκολι και του διαδόχους τους Μάικλ Γουίλσον και Μπάρμπαρα Μπρόκολι, (Eon Productions), με εξαίρεση το Επιχείρηση Κεραυνός (Thunderball), που παραγωγός ήταν ο Κέβιν ΜακΚλόρυ.
Επίσης έχουν γυριστεί άλλες δυο ταινίες που είναι εκτός παραγωγής EON και δεν προσμετρώνται ως επίσημες. Η μία γυρίστηκε το 1967 με πρωταγωνιστή τον Ντέιβιντ Νίβεν, είχε τίτλο Casino Royale και ήταν μια παρωδία βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του Ίαν Φλέμινγκ. Η δεύτερη γυρίστηκε το 1983, με πρωταγωνιστή τον Σον Κόνερι, είχε τίτλο Ποτέ μην ξαναπείς ποτέ (Never say never again) και ήταν ριμέικ της 4ης ταινίας Επιχείρηση Κεραυνός (Thunderball) με παραγωγό τον Τζακ Σβάρτσμαν. Μάλιστα, ο Σον Κόνερι ψηφίστηκε ως ο καλύτερος Τζέιμς Μποντ όλων των εποχών, σε δημοσκόπηση που διενεργήθηκε για το περιοδικό Radio Times.
Τηλεόραση
Το 1954, το CBS έδωσε στον Ίαν Φλέμνγκ $1.000 για να προσαρμόσει το πρώτο του βιβλίο, το Casino Royale σε μορφή δυο επεισοδίων, ως μέρος της τηλεοπτικής σειράς Climax!, με τον Μπάρι Νέλσον στον πρωταγωνιστικό ρόλο και τον Πίτερ Λόρε στον ρόλο του κεντρικού κακού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τζέιμς Μποντ Κατηγορία:Εμπορικά σήματα οπτικοακουστικών μέσων Κατηγορία:Σειρές βιβλίων Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν κόμικς Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν τηλεοπτικές σειρές
2930 Ευριπίδης
Ο Ευριπίδης (Euripides) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην κεντρική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,8. Ανακαλύφθηκε το 1960 από τον Ολλανδοαμερικανό αστρονόμο Τομ Γκέρελς, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, καθώς και από το ζεύγος Ολλανδών αστρονόμων Κορνέλις Γιοχάνες βαν Χούτεν και Ίνγκριντ βαν Χούτεν-Γκρένεβελντ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του αρχαίου `Ελληνα τραγικού ποιητή Ευριπίδη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Ευριπίδη είναι C (ανθρακούχος). Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ευριπιδης
Σαλό
Ρωμαϊκή περίοδος
Αν και παραδίδεται ότι το Σαλό έχει ετρουσκική προέλευση, ιστορικά φαίνεται ότι ξεκίνησε με την ίδρυση από τους αρχαίους Ρωμαίους της αποικίας Σαλόντιουμ. Υπάρχουν πολλά ερείπια του ρωμαϊκού οικισμού, όπως φαίνεται από τη νεκρόπολη Λουγκόν (στο μέσο του Σαντ Τζάγκο) και τα ευρήματα (αγγεία και επιτύμβιες στήλες) στο Αρχαιολογικό Μουσείο που βρίσκεται στη Λότζια Ντέλα Μαγκνίφα Πάτρια.
Μεσαίωνας
Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, η πόλη είχε την ίδια τύχη με εκείνη της Λομβαρδίας. Οι ρίζες του Δήμου Σαλό μπορούν να χρονολογηθούν στα τέλη του 13ου αιώνα ή στις αρχές του επόμενου, και τα πιο αρχαία αγάλματα διατηρούνται από τις αρχές της πόλης του 1397.
Συνθήκη της Απάμειας
right|300px|Με τη συνθήκη της Απάμειας ([[188 π.Χ.) οι Ρωμαίοι αναδιοργάνωσαν εδαφικά την ελληνιστική Ανατολή, αυξάνοντας θεματικά τις κτήσεις των συμμάχων τους Ροδίων και Περγαμηνών και περιορίζοντας τους αντιπάλους τους Σελευκίδες στο χώρο της Μέσης Ανατολής.]] Η Συνθήκη της Απάμειας ήταν μια συνθήκη η οποία πραγματοποιήθηκε το 188 π.Χ. και σηματοδότησε το τέλος των Αντιοχικών πολέμων, όπως ονομάσθηκαν, ανάμεσα στους Ρωμαίους και τους Σελευκίδες του Αντίοχου Γ' του Μέγα.
Σαλό
Μεσαίωνας
Πριν το 1334, η πόλη ήταν τμήμα συνομοσπονδίας της περιοχής από τη δυτική ακτογραμμή της λίμνης Γκάρντα και της Βαλσάμπια, επονομαζόμενη Riperia Lacus Gardae Brixiensis.
Συνθήκη της Απάμειας
Μετά τη Μάχη της Μαγνησίας και την ήττα του Αντίοχου Γ' του Μέγα, ο τελευταίος υπέγραψε το 188 π.Χ. ειρήνη με τους Ρωμαίους που οδήγησε στην οριστική απώλεια των κτήσεων που είχαν κατοχυρώσει την παρουσία του Αντιόχου στο χώρο του Αιγαίου και συνέβαλε στην αύξηση της δύναμης των συμμάχων της Ρώμης Ρόδου με την παραχώρηση της Λυκίας και τμήματος της Καρίας και Περγάμου. Εξαίρεση αποτελούσε και μια σειρά αυτόνομων στο παρελθόν ελληνικών πόλεων που ανέκτησαν την ελευθερίας τους. Άλλοι όροι ήταν:Οι Σελευκίδες θα εγκατέλειπαν τα εδάφη τους βόρεια του Ταύρου, θα περιόριζαν το στόλο τους σε 12 πλοία και θα πλήρωναν πολεμική αποζημίωση 15.000 τάλαντα. Έτσι ο Ρωμαιο-συριακός Πόλεμος τελείωσε, αλλά το 172 π.Χ. άρχισε ο Τρίτος Μακεδονικός Πόλεμος.
Σαλό
Η μεγαλοπρεπής πατρίδα
Στις 13 Μαΐου 1426, μετά από μια μακρά περίοδο πολέμου, οι πόλεις της δυτικής όχθης της λίμνης εντάχθηκαν αυθόρμητα στη Δημοκρατία της Βενετίας, όπου παρέμειναν για τρεις αιώνες. Στην κεντρική πλατεία ακόμη και σήμερα υπάρχει μια στήλη με το λιοντάρι του Αγίου Μάρκου, σύμβολο της Βενετίας. Με τα χρόνια, η Βενετία έδωσε μεγάλη αυτονομία στην επαρχία του Κράτους της Τέρα, που παρέμεινε de facto ανεξάρτητη περιοχή και της αποδόθηκαν τόσο οι τίτλοι Magnifica Patria (Μεγαλοπρεπής Πατρίδα) και Figlia primogenita della Serenissima (Πρωτότοκη κόρη της Γαληνοτάτης). Το Γενικό Συμβούλιο της Πατρίδας και τα άλλα θεσμικά της όργανα παρέμειναν όλα στο κέντρο του Σαλό, αν και ο διοικητής αποστελόταν από την πρωτεύουσα, και του δόθηκε ο τίτλος του Προβλεπτή (Αστυνόμου) και Capitano della Riviera (επικεφαλής της Ριβιέρα) και η εξουσία του ποινικού δικαστή για το σύνολο της Ριβιέρα (ενώ η αστική δικαιοσύνη ανατέθηκε στον Μπρέσιαν Ποντέστα, ο οποίος επίσης κατοικούσε στο Σαλό). Εκτός από τη γεωργία και το εμπόριο, αναπτύχθηκε κατά την περίοδο αυτή η βιομηχανία λιναριού.
Ναπολεόντεια περίοδος και το Ρισορτζιμέντο
Το 1796 ο Ναπολέοντας και τα γαλλικά στρατεύματα πολέμησαν με τα αυστριακά στρατεύματα στη Βόρεια Ιταλία κατά τη διάρκεια της πρώτης ιταλικής εκστρατείας. Το τέλος της Ενετικής Δημοκρατίας (Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο) έκλεισε τη θέση του Σαλό ως πρωτεύουσα της Δυτικής Ριβιέρα: την 1η Ιανουαρίου 1797, η προσωρινή κυβέρνηση της Μπρέσιαν συστάθηκε στο καντόνι της Μπενάκο με την πρωτεύουσα της Μπενάκο, "προαναφέρθηκε Σαλό": [ 7], η πόλη προσχώρησε στην Εντεύθεν των Άλπεων Δημοκρατία και στη συνέχεια στο Ναπολεοντικό Βασίλειο της Ιταλίας (1805-1814).
Συνθήκη της Απάμειας
Πηγές
Απαμειας Κατηγορία:Ρωμαιοσυριακός Πόλεμος
Σαλό
Ναπολεόντεια περίοδος και το Ρισορτζιμέντο
Μετά την εποχή του Ναπολέοντα το Σαλό έγινε μέρος του αυστριακού Βασιλείου της Λομβαρδίας-Βενετίας (1815-1859). Το 1848 το Σαλό προσχώρησε στην επανάσταση του Μιλάνου κατά των Αψβούργων και κατά τη διάρκεια του Β΄ ιταλικού πόλεμου της Ανεξαρτησίας, υπήρξαν πολλοί εθελοντές που πολέμησαν με τον Γκαριμπάλντι στο στρατό του Πεδεμοντίου. Στις 18 Ιουνίου 1859 ο Γκαριμπάλντι εισήλθε στο Σαλό και εξέφρασε την ικανοποίησή του στο χαρούμενο πλήθος. Το Σαλό έλαβε τον τιμητικό τίτλο "Città" (Πόλη) με βασιλικό διάταγμα στις 15 Δεκεμβρίου 1860. Μετά τη μάχη της Κουστόζα οι Αυστριακοί ανακατέλαβαν προσωρινά τον έλεγχο της πόλης, αλλά, παρά τη νίκη τους και μια ναυτική ήττα των Ιταλών στην Λίσσα, οι Αυστριακοί παραδόθηκαν στους Πρώσσους ένα μήνα αργότερα και αναγκάστηκαν να παραχωρήσουν τη Βενετία μετά τη Συνθήκη της Βιέννης.
Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία
Από το 1943-1945 το Σαλό ήταν η de facto έδρα της κυβέρνησης του Μπενίτο Μουσολίνι, κράτος μαριονέτα των Ναζί, Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία, επίσης γνωστή ως Δημοκρατία του Σαλό. Η Βίλλα Καστάνγκα ήταν η έδρα του Αρχηγείου της Αστυνομίας, η Βίλλα Αμεντέι ήταν η έδρα του Υπουργείου Πολιτισμού, η Βίλλα Σιμονίνι ήταν η έδρα του Υπουργείου Εξωτερικών και της Υπηρεσίας Στεφάνι, η οποία διένειμε επίσημα δελτία Τύπου, βρισκόταν στην Οδό Μπρουνάτι
Κύρια αξιοθέατα
Το Duomo di Santa Maria Annunziata (καθεδρικός ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου), ανοικοδομήθηκε στα τέλη του γοτθικού ρυθμού του 15ου αιώνα. Έχει μια αξιοσημείωτη αναγεννησιακή πύλη, έργα ζωγραφικής από τον Ζενόνε Βερονέζε (16ος αιώνας), ένα Πολύπτυχο του Πάολο Βενετσιάνο, και μία Μαντόνα από τον Ρομανίνο.
Το Palazzo della Magnifica Patria ("Παλάτι της Μεγαλοπρεπούς Πατρίδας", 16ος αι.) στεγάζει το Ιστορικό Μουσείο της Γαλανής Κορδέλας, μια έκθεση των εγγράφων για την ιστορία της Αναγέννησης, στους πολέμους αποίκισης της Ιταλίας, του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου και την Αντίσταση κατά του φασισμού. Το Κοινοτικό Παλάτι είναι η έδρα του Αρχαιολογικού Μουσείου, με ευρήματα από το αρχαίο Σαλόντιουμ.
Σεισμικότητα
Η περιοχή γύρω από τη λίμνη είναι μια σεισμική ζώνη. Το 1877 ιδρύθηκε μετεωρολογικό παρατηρητήριο υπό την επίβλεψη του καθηγητή Πίο Μπεττόνι, στον οποίο αφιερώθηκε αργότερα. Το 1889 προστέθηκε γεωφυσικό παρατηρητήριο (σεισμικός σταθμός), το οποίο έγινε σημαντικό κέντρο επιστημονικής έρευνας, μετά το σεισμό του 1901 (5,6 Ρίχτερ). Ένας άλλος σεισμός έγινε το 2004.
Η προτομή του Γκασπάρο ντα Σαλό βρίσκεται στην αίθουσα του Συμβουλίου του Δημαρχείου.
Δημοτική Διοίκηση
Από το 1995 (σύμφωνα με το νέο εκλογικό νόμο, 1993), ο δήμαρχος του Σαλό εκλέγεται άμεσα από το λαό. Ο δήμαρχος του Σαλό είναι η Μπάρμπαρα Μπόττι (Barbara Botti). Εξελέγη στις 8 Ιουνίου 2009 με το 52% των ψήφων. Το Δημοτικό Συμβούλιο έχει 20 μέλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Εθνικό Ναυτικό Μουσείο (Παρίσι)
Το Εθνικό Ναυτικό Μουσείο (Γαλλικά: Musée national de la Marine) είναι ναυτικό μουσείο που στεγάζεται στο Παλαί ντε Σαγιό, στο Τροκαντερό, στο 16ο διαμέρισμα του Παρισιού. Έχει παραρτήματα στις κοινότητες Βρέστη, Πορ-Λουί, Ροσφόρ και Τουλόν.
Το μουσείο ιδρύθηκε το 1752 και οι μόνιμες συλλογές του προέρχονται από αρχική συλλογή που χρονολογείται από τον 18ο αιώνα.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|270x270εσ|Η βασιλική γαλέρα επιστρέφει στο λιμάνι, Ανωνύμου, 1694 αριστερά|μικρογραφία|270x270εσ|Ο Ναπολέων Γ' επισκέπτεται τη Γένοβα το 1859, [[Τεοντόρ Γκυντέν]] Το 1748, ο Ανρί-Λουί Ντυαμέλ ντυ Μονσώ προσέφερε μια συλλογή μοντέλων πλοίων και ναυτικών εγκαταστάσεων στον Λουδοβίκο ΙΕ' της Γαλλίας, με το αίτημα να εμφανιστούν τα αντικείμενα στο Λούβρο και να τεθούν στη διάθεση των μαθητών της σχολής Ναυτικών μηχανικών, της οποίας ηγείτο ο Ντυαμέλ. Η συλλογή εκτέθηκε αρχικά το 1752, σε μια αίθουσα του πρώτου ορόφου, δίπλα στην Ακαδημία Επιστημών. Η αίθουσα ονομάστηκε Ναυτική αίθουσα και χρησιμοποιήθηκε για διδασκαλία.
Με τη Γαλλική Επανάσταση, η Ναυτική αίθουσα έκλεισε το 1793. Η συλλογή προστέθηκε σε μοντέλα που ανήκαν προσωπικά στον βασιλιά, σε άλλα που ανήκαν στο Υπουργείο Ναυτικού και άλλα που ανήκαν σε συλλογές που κατέσχεσε η κυβέρνηση από ευγενείς που είχαν διαφύγει στο εξωτερικό ή εκτελέσθηκαν (κυρίως στον Λουδοβίκο Φίλιππο Β΄ της Ορλεάνης). Ένα βραχύβιο μουσείο άνοιξε μεταξύ 1801 και 1803 στο Υπουργείο Ναυτικού στην πλατεία Κονκόρντ.
Το 1827, μετά την παλινόρθωση των Βουρβόνων, με διάταγμα του Καρόλου Ι' εγκαινιάστηκε ένα Ναυτικό μουσείο στο Λούβρο. Αίθουσες επίσης άνοιξαν ή αποκαταστάθηκαν στο Χερβούργο, Βρέστη, Λοριάν, Ροσφόρ και Τουλόν.
Το 1852, προστέθηκαν πίνακες ζωγραφικής, δημιουργήθηκε κατάλογος των αντικειμένων και αναδιοργανώθηκαν τα εθνογραφικά αντικείμενα της συλλογής.
Το 1871, κατασκευάστηκαν πάνω από 400 μοντέλα σκαφών από διάφορες τοποθεσίες της Γαλλικής Αυτοκρατορίας.
Από το 1905, εθνογραφικά αντικείμενα μεταφέρθηκαν σε άλλα μουσεία, και το 1920, η διοίκηση του Μουσείου μεταφέρθηκε στο Γαλλικό Ναυτικό. Το 1937, το Ναυτικό μουσείο μεταφέρθηκε σε τμήμα του Παλαί ντε Σαγιό, το μουσείο άνοιξε στις 15 Αυγούστου 1943.
Από το 1971, το μουσείο υπάγεται στο Υπουργείο Άμυνας της Γαλλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στη Γαλλία Κατηγορία:Μουσεία στο Παρίσι
Καρλόττα της Έσσης-Ντάρμστατ
Η Καρλόττα (γερμ. Charlotte von Hessen-Darmstadt, 5 Νοεμβρίου 1755, Ντάρμστατ - 12 Δεκεμβρίου 1785, Αννόβερο) από τον Οίκο της Έσσης, ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Έσσης-Ντάρμστατ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς.
Βιογραφία
Η Καρλόττα Βιλελμίνη Χριστιανή Μαρία ήταν κόρη του Γεωργίου Γουλιέλμου της Έσσης-Ντάρμστατ (1722 - 1782) από τον γάμο του με τη Μαρία Λουίζα Αλβερτίνα (1729 - 1818), κόρη του Χριστιανού Καρόλου Ράινχαρντ του Λάινινγκεν-Ντάγκσμπουργκ-Φάλκενμπουργκ-Χάιντεσχαϊμ.
Η πριγκίπισσα μνηστεύθηκε αρχικά με τον Πέτρο Φρειδερίκο Γουλιέλμο του Ολδεμβούργου, αλλά ο αρραβώνας διαλύθηκε ως αποτέλεσμα της εμφάνισης ψυχικής ασθένειας στον Πέτρο.
Ο Καρλόττα παντρεύτηκε τον Κάρολο, Πρίγκιπα (αργότερα Δούκα) του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς, στις 28 Σεπτεμβρίου 1784 στο Ντάρμστατ. Αυτός πιο πριν ήταν νυμφευμένος με τη μεγαλύτερη αδελφή της Καρλόττας, τη Φρειδερίκη, η οποία είχε αποβιώσει κατά τον τοκετό. Έγινε έτσι μητριά για τα πέντε επιζώντα παιδιά της αδελφής της, δηλ. τα ανίψια της.
Το ζευγάρι ζούσε στο Αννόβερο, όπου ο Κάρολος Β΄ υπηρέτησε ως γενικός κυβερνήτης για τον γαμπρό του Γεώργιο Γ΄ της Βρετανίας. Η Καρλόττα απεβίωσε μετά τη γέννηση του μοναδικού της παιδιού, έναν χρόνο μετά τον γάμο τους. Ο Κάρολος Β΄ παραιτήθηκε από τη θέση του στο Αννόβερο και μετακόμισε στην πεθερά του στο Ντάρμστατ, η οποία στη συνέχεια φρόντιζε τα παιδιά του (τόσο της Φρειδερίκης όσο και της Καρλόττας).
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1784 τον Κάρολο Β΄ του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Έσσης
Audi S5
To Audi S5 είναι ένα σπορ αυτοκίνητο της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας Audi, που κατασκευάζεται από τις αρχές του 2007. Βασίζεται στο Audi A5 και ουσιαστικά αποτελεί την υψηλών επιδόσεων έκδοσή του. Αρχικά, το S5 προσφερόταν σε δίπορτο κουπέ αμάξωμα, εξοπλισμένο με έναν 8-κύλινδρο κινητήρα 4.2 λίτρων V8 και μόνιμη τετρακίνηση. Από το 2009, το S5 είναι διαθέσιμο και σε δίπορτο καμπριολέ και τετράπορτο liftback, αλλά με 6-κύλινδρο υπερτροφοδοτούμενο κινητήρα 3.0 λίτρων V6. Το S5, όπως και όλα τα μοντέλα S, είναι εφοδιασμένο με τετρακίνηση quattro. Από τον Ιούλιο του 2016, το S5 βρίσκεται στη δεύτερη γενιά του.
S5 Coupe
thumb|left|Ο κινητήρας του S5 Coupe.
To S5 Coupe διαθέτει έναν V8 ατμοσφαιρικό κινητήρα 4.2 λίτρων με τεχνολογία άμεσου ψεκασμού καυσίμου (FSI) και 32 βαλβίδες. Αποδίδει ισχύ 354 ίππων και ροπή 440 N·m. Ο ίδιος κινητήρας τοποθετείται και σε άλλα μοντέλα της εταιρείας, όπως το A6, A8 και Q7, με ελαφρώς μειωμένη απόδοση. Η μετάδοση της κίνησης γίνεται μέσω ενός μηχανικού κιβωτίου 6 σχέσεων ή, προαιρετικά, μέσω ενός αυτόματου κιβωτίου, επίσης 6 σχέσεων. Όπως και σε όλα τα μοντέλα της σειράς S, η κίνηση μεταδίδεται και στους 4 τροχούς. Η τελική ταχύτητα περιορίζεται ηλεκτρονικά στα 250 km/h.
S5 Cabriolet
Η cabrio έκδοση του S5 παρουσιάστηκε τον Ιανουάριο του 2009 στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου του Ντιτρόιτ. Παρότι βασίζεται στην coupe έκδοση, μηχανικά διαφέρει από αυτό. Διαθέτει έναν V6 κινητήρα με δύο μηχανικούς υπερσυμπιεστές τύπου Roots, επίσης με τεχνολογία άμεσου ψεκασμού καυσίμου (ΤFSI) και 24 βαλβίδες. Αποδίδει ισχύ 333 ίππων και ροπή 440 N·m. Ο κινητήρας αυτός τοποθετείται και στο Audi S4. Η τελική ταχύτητα, όπως και στο coupe, περιορίζεται ηλεκτρονικά στα 250 km/h. Η κίνηση μεταδίδεται σε όλους τους τροχούς μέσω ενός νέου ημιαυτόματου κιβωτίου διπλού συμπλέκτη 7 σχέσεων, με την ονομασία S-Tronic.
S5 Sportback
thumb|left|Audi S5 Sportback.
Το Σεπτέμβριο του 2009 παρουσιάστηκε στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης, μαζί με αυτήν του Α5, η 5-πορτη έκδοση του S5 πρώτης γενιάς, με την επίσημη ονομασία S5 Sportback.
Τα τεχνικά του χαρακτηριστικά είναι όμοια με αυτά του Cabriolet. Μοναδικές διαφορές είναι το μειωμένο βάρος του Sportback (στα 1.755 κιλά) και η καλύτερη επιτάχυνση από στάση στα 100 χιλιόμετρα την ώρα, που έρχεται σε μόλις 5,4 δευτερόλεπτα.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
1 Ηλεκτρονικά περιορισμένη. 2 Διαθέσιμο και με αυτόματο κιβώτιο 6 σχέσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
S5 Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Μεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα
Μπουνά Σαρ
Ο Μπουνά Σαρ, γεννημένος στις 31 Ιανουαρίου 1992 στη Λυών, στον γαλλικό νομό του Ρον, είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής με καταγωγή από τη Γουινέα, ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του δεξιού αμυντικού και πλάγιου μέσου για λογαριασμό της Μπάγερν Μονάχου.
Ντεμπούτο με την ΦΚ Μετς
Έφθασε στα τμήματα υποδομής της ΦΚ Μετς σε ηλικία 17 ετών, εντασσόμενος στην ηλικιακή κατηγορία των U19. Μαζί της κατέκτησε το Κύπελλο Γκαμπαρντελά το 2010. Στις 29 Ιουλίου 2011, πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο με την ομάδα, αγωνιζόμενος σε αναμέτρηση απέναντι στην Τουρ ΦΚ. Στις 18 Μαΐου 2012, πέτυχε το πρώτο του τέρμα με τα χρώματα της ΦΚ Μετς σε αναμέτρηση απέναντι στον ίδιο αντίπαλο. Με το πέρας εκείνης της σεζόν, ο σύλλογος υποβιβάστηκε λόγω χρεών στο Νασιονάλ. Ωστόσο την αμέσως επόμενη σεζόν, η ομάδα επέστρεψε στη Λιγκ 2, προτού κατακτήσει το πρωτάθλημα Γαλλίας της Λιγκ 2 το 2014. Την επόμενη σεζόν, αγωνίστηκε για πρώτη φορά στη Λιγκ 1 έπειτα από δύο συνεχόμενες ανόδους. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στη Λιγκ 1 στις 9 Αυγούστου 2014, αγωνιζόμενος σε αναμέτρηση απέναντι στη Λιλ, ενώ πέτυχε το πρώτο του τέρμα στην κορυφαία την τάξη κατηγορία του γαλλικού ποδοσφαίρου στις 28 Φεβρουαρίου 2015 σε αναμέτρηση απέναντι στην Εβιάν ΤΓ.
Ολιμπίκ Μαρσέιγ
Στις 3 Ιουλίου 2015, η Ολιμπίκ Μαρσέιγ ανακοίνωσε πως έφθασε σε καταρχήν συμφωνία με τον παίκτη για τη μεταγραφή του. Τρεις ημέρες αργότερα, πέρασε από ιατρικές εξετάσεις και υπέγραψε επισήμως συμβόλαιο συνεργασία με την ΟΜ για διάστημα πέντε ετών. Το κόστος της μεταγραφής ανήλθε στα 1,5 εκατομμύρια ευρώ. Στη διάρκεια της θερινής περιόδου προετοιμασίας της ομάδας, σημείωσε συνολικά δύο τέρματα στη διάρκεια των φιλικών αναμετρήσεων στις οποίες ο ίδιος αγωνίστηκε. Πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του με τα χρώματα της Ολιμπίκ Μαρσέιγ κατά τη διάρκεια της πρώτης αγωνιστικής της Λιγκ 1, αγωνιζόμενος σε αναμέτρηση απέναντι στην ΣΜ Καέν. Έναν μήνα αργότερα, πραγματοποίησε το ευρωπαϊκό του ντεμπούτο, αγωνιζόμενος σε αναμέτρηση για τη φάση των ομίλων του Γιουρόπα Λιγκ απέναντι στην ΦΚ Χρόνινγκεν. Πέτυχε το πρώτο του τέρμα με τα χρώματα της Ολιμπίκ Μαρσέιγ στις 6 Δεκεμβρίου 2015, σημειώνοντας το τέρματα της ισοφάρισης σε αναμέτρηση απέναντι στη Μονπελιέ ΣΚ στο Βελοντρόμ. Στις 16 Δεκεμβρίου 2015, πέτυχε το δεύτερό του τέρμα με τα χρώματα του συλλόγου της Μασσαλίας, αυτή τη φορά σε αναμέτρηση για τη φάση των 16 του Λιγκ Καπ Γαλλίας απέναντι στην Μπουρ-Περονά.
Εθνική Ομάδα
Στις 30 Δεκεμβρίου 2014, κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Γουινέας, προκειμένου να λάβει μέρος στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής του 2015, το οποίο διεξήχθη στην Ισημερινή Γουινέα, ωστόσο αποφάσισε να μην λάβει μέρος στη συγκεκριμένη διοργάνωση, προτιμώντας να επικεντρωθεί στις υποχρεώσεις του με την ομάδα του.
Διακρίσεις
Ο Μπουνά Σαρ κατέκτησε το Κύπελλο Γκαμπαρντελά το 2010 με την ΦΚ Μετς, επικρατώντας, στον τελικό της διοργάνωσης, της ΦΚ Σοσό, στη διαδικασία των πέναλτι. Αναδείχτηκε, επίσης, πρωταθλητής Γαλλίας της Λιγκ 2 το 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Γουινέα Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μετς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2021
Γιούντενφραϊ
μικρογραφία| «Όποιος φοράει αυτό το σήμα είναι εχθρός του λαού μας» – [[Parole der Woche, 1 Ιουλίου 1942, που δείχνει ένα κίτρινο σήμα που χρησιμοποιούσαν οι ναζί για να ταυτοποιήσουν τους Εβραίους.]] μικρογραφία| Συναγωγή στο γερμανοκρατούμενο [[Μπίντγκοστς, Πολωνία, 1939. Η επιγραφή αναφέρει: «Αυτή η πόλη είναι ελεύθερη από Εβραίους».]] μικρογραφία| Γερμανικός χάρτης που δείχνει τον αριθμό των εβραϊκών εκτελέσεων που πραγματοποιήθηκαν από το [[Einsatzgruppen|Einsatzgruppe A σε: Εσθονία (δηλωμένη γιούντενφραϊ), Λετονία, Λιθουανία, Λευκορωσία και Ρωσία.]] μικρογραφία| Διαφήμιση για ένα καφέ στο [[Τύμπινγκεν, που περιγράφεται ως γιούντενφραϊ.]] Γιούντενφραϊ (γερμανικά: Judenfrei,, «χωρίς Εβραίους») και Γιούντενραϊν (judenrein, , «καθαρό από Εβραίους») είναι όροι ναζιστικής προέλευσης για να προσδιορίσουν μια περιοχή που «καθαρίστηκε» από τους Εβραίους κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Ενώ το γιούντενφραϊ αναφέρεται απλώς στην «απελευθέρωση» μιας περιοχής από όλους τους Εβραίους κατοίκους της, ο όρος γιούντενραϊν (κυριολεκτικά «καθαρό από τους Εβραίους») έχει την ισχυρότερη ένδειξη ότι οποιοδήποτε ίχνος εβραϊκού αίματος είχε αφαιρεθεί ως υποτιθέμενη ακαθαρσία στο μυαλό των εγκληματιών. Αυτοί οι όροι φυλετικής διάκρισης και φυλετικής κακοποίησης είναι εγγενείς του ναζιστικού αντισημιτισμού και χρησιμοποιήθηκαν από τους Ναζί στη Γερμανία πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και σε κατεχόμενες χώρες όπως η Πολωνία το 1939. Το γιούντενφραϊ περιγράφει τον τοπικό εβραϊκό πληθυσμό που απομακρύνθηκε από μια πόλη, περιοχή ή χώρα με αναγκαστική εκκένωση κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος, αν και πολλοί Εβραίοι ήταν κρυμμένοι από τους ντόπιους. Οι μέθοδοι απομάκρυνσης περιελάμβαναν την αναγκαστική επανεγκατάσταση σε ναζιστικά γκέτο, ιδίως στην ανατολική Ευρώπη και την αναγκαστική απομάκρυνση ή επανεγκατάσταση στην ανατολή από γερμανικά στρατεύματα, συχνά στους θανάτους τους. Οι περισσότεροι Εβραίοι αναγνωρίζονταν από τα τέλη του 1941 από το κίτρινο σήμα ως αποτέλεσμα της πίεσης των Γιόζεφ Γκαίμπελς και Χάινριχ Χίμλερ.