cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημήτριος Τρικλίνιος
Αντιγραφή αρχαίων έργων
Η αντιγραφή και ο σχολιασμός αρχαίων έργων ήταν μέρος της διδασκαλίας του Τρικλινίου, αλλά σε αντίθεση με άλλους, αντέγραψε ολόκληρα έργα και όχι απλά κάποια τμήματά τους που δίδασκε, προσπαθούσε δε να βρει και να αντιγράψει όλο το έργο των μεγάλων τραγικών και ποιητών με τους οποίους ασχολήθηκε. Σε αυτόν οφείλουμε τη διατήρηση έργων που αλλιώς θα είχαν χαθεί στο χρόνο.
Καλλιγραφία - γραφικός χαρακτήρας
Σε αντίθεση με παλαιότερους γραφείς, ο Τρικλίνιος έγραφε πολύ καθαρά και είχε μάλιστα δημιουργήσει τάση στους μαθητές του που αντέγραφαν το γραφικό του χαρακτήρα. Γνωστοί μαθητές του αντέγραψαν όχι μόνο την πρακτική του στο σχολιασμό, αλλά και το γραφικό του χαρακτήρα, όπως ο Ιωάννης Κατράρης (αντιγραφέας αρχαίων κειμένων, κωμωδιογράφος και αστρονόμος) και ο Μάρκος Μουσούρος (σημαντικός λόγιος στον κύκλο του Άλδου Μανούτιου). Επιπλέον, τον 12ο-14ο αιώνα, οι γραφείς ένωναν τα πνεύματα με τα γράμματα και είχαν καταργήσει τα τετραγωνισμένα πνεύματα, κάνοντάς τα όλα στρογγυλεμμένα, με εξαίρεση τον Τρικλίνιο ο οποίος τα επανέφερε και αρκετοί τον μιμήθηκαν.
Αστρονομία
Το 1967 ανακαλύφθηκε σύγγραμμα του Τρικλίνιου για τη σελήνη, στο οποίο φαίνοναι παρατηρήσεις των φάσεων της σελήνης και σχετικές αστρικές παρατηρήσεις. Σχολίασε το κείμενο «Φαινόμενα» που έγραψε τον 3ο αιώνα ο Άρατος ο Σολεύς, αλλά και με τη γεωγραφία. Από ανώνυμο χειρόγραφο αναφέρεται ότι χρησιμοποιούσε αστρονομικό όργανο, τον τετράντα για να μετρήσει το ύψος των αστέρων.
Ο Τρικλίνιος και η Ανθολογία του Πλανούδη
Ο Τρικλίνιος ήταν υπεύθυνος για την ενσωμάτωση της ιδιόχειρης Ανθολογίας επιγραμμάτων και δυο ακόμη σειρών επιγραμμάτων του Πλανούδη (αυτά που στην παράδοση της Πλανούδειας Ανθολογίας ονομάζονται «Παράδοση D (του Πλανούδη)» (γιατί γράφτηκαν με την εποπτεία ή και το χέρι του Πλανούδη 1299-1301) σε ένα νέο αναθεωρημένο χειρόγραφο της Ανθολογίας το 1330, το Paris. Gr. 2744, μια έκδοση που είναι η πρώτη από αυτές που ονομάζονται από τους μελετητές «Παράδοση C (του Τρικλινίου)» και η οποία χρησιμοποιήθηκε για την πρώτη έντυπη έκδοση της Ανθολογίας του Πλανούδη από τον Ιανό Λάσκαρι το 1494 . Το χειρόγραφο αυτό (ή αντίγραφό του) είναι αυτό που βρίσκεται στη Μαρκιανή Βιβλιοθήκη της Βενετίας και το οποίο δε σώζεται ολόκληρο και θεωρείται ότι γράφτηκε ή από τον ίδιο τον Τρικλίνιο ή πιθανότατα από μαθητή του.
Αναφορές
Κατηγορία:Βυζαντινοί λόγιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί μαθηματικοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα
Δήμος Σκύδρας
Ο Δήμος Σκύδρας είναι δήμος της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας που συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από τη συνένωση των δύο προϋπαρχόντων Καποδιστριακών Δήμων Σκύδρας και Μενηίδος. Η έκταση του δήμου είναι 239,525 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 20.188 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Ενώ η πυκνότητα πληθυσμού του 84,28 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Έδρα του δήμου, ορίστηκε η ομώνυμη κωμόπολη, Σκύδρα.
thumb|300px|Τοπογραφικός χάρτης του Δήμου.
Δημοτικές ενότητες και οικισμοί
thumb|300px|Χάρτης των δημοτικών ενοτήτων (πρώην δήμων και κοινοτήτων) του Δήμου Σκύδρας .{{legend|red|1 - [[#Σκύδρας|Σκύδρας}} {{legend|blue|2 - Μενηίδος}} ]]
Ο Δήμος Σκύδρας διαιρείται σε 2 «δημοτικές ενότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στους 2 καταργηθέντες δήμους. Κάθε δημοτική ενότητα διαιρείται σε «κοινότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στα διαμερίσματα των καταργηθέντων ΟΤΑ. Οι σημερινές τοπικές κοινότητες του Δήμου, ήταν αυτόνομες κοινότητες και δήμοι πριν την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστρια.
Πιο συγκεκριμένα (με αστερίσκο σημαίνονται οι έδρες των δημοτικών ενοτήτων, σε αγκύλες ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2011):
Σκύδρας
Περιλαμβάνει τις παρακάτω δημοτικές κοινότητες (πρώην δημοτικά διαμερίσματα) και οικισμούς:
Μενηίδος
Η δημοτική ενότητα (πρώην δήμος) Μενηίδος έχει έκταση 118,562 τ.χλμ (ή 118.562 στρέμματα) και συνολικό (πραγματικό) πληθυσμό 4.575 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έδρα του πρώην δήμου, που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010, ήταν η Καλή και η ονομασία Μενηίδα, προήλθε από την αρχαία ομώνυμη πόλη.
Περιλαμβάνει τις παρακάτω δημοτικές κοινότητες και οικισμούς:
Πρόεδροι Κοινότητας Σκύδρας
....
Δήμαρχοι Μενηίδος
Διετέλεσαν δήμαρχοι στον δήμο Μενηίδος οι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας
Παναγιά Κουκουζελιώτισσα
Ο ναός της Παναγίας Κουζελιώτισσας βρίσκεται εντός του περιβόλου της Μονής Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους, λίγα μέτρα από την κεντρική πύλη της, το πρώτο κτήριο που συναντά κανείς μόλις περάσει τη βαριά ξύλινη πόρτα. Είναι αφιερωμένος στα Εισόδια της Θεοτόκου και θεωρείται ως το δεύτερο καθολικό της μονής, ενώ είναι γνωστός και ως ναός της Πορτάρισσας ή της Οικονόμισσας ή της Κουκουζέλισσας.
Αρχιτεκτονική
Ο ναός ανήκει τυπολογικά στους σταυροειδείς εγγεγραμμένους σύνθετους τετρακιόνιους με τρούλο και νάρθηκα, δηλαδή στο πλέον τυπικό είδος των αθωνικών ναών, αλλά με κάποιες ιδιορρυθμίες. Έχει γενικές διαστάσεις 16 επί 7,50 μ. με τον νάρθηκα χωρίς τις κόγχες και ύψος 12,20 μέτρα. Ο τρούλος στηρίζεται σε ψηλό και στενό τύμπανο οκταγωνικής διατομής εξωτερικά. Οι κεραίες είναι άνισες. Η βόρεια και νότια είναι κοντύτερες από την ανατολική και τη δυτική που είναι και η επιμηκέστερη. Τα σφαιρικά τρίγωνα που σχηματίζονται καταλήγουν σε τέσσερις κίονες που ανακρατούν τον τρούλο και είναι από ολόσωμο γκρίζο μάρμαρο με απόθεση στο κάτω μέρος, πιθανότατα σπόλια. Τα κιονόκρανα αντιθέτως φαίνονται να είναι κατασκευασμένα για το κτήριο αυτό. Είναι κλασσικά μετρίας ποιότητας με αποτετμημένες γωνίες, στις οποίες σχηματίζονται «σταγόνες» οθωμανικής περιόδου.
Από τους κίονες εκπηγάζουν τόξα που τους συνδέουν με τους περιμετρικούς τοίχους και καταλήγουν σε υποτυπώδεις κοσμήτες τραβηχτούς στο επίχρισμα. Προς τα ανατολικά τα τόξα καταλήγουν σε δύο τετραγωνικής διατομής πεσσούς, στην κορυφή των οποίων σχηματίζονται κτιστά περιορισμένου εύρους επίκρανα, από τα οποία ξεκινούν τόξα προς δύο κατευθύνσεις. Όλα γενικά τα τόξα του κυρίως ναού αντιστοιχούν (όχι πάντα με ακρίβεια) σε υποτυπώδεις παραστάδες συμφυείς με τους τοίχους, εκτός από τον ανατολικό τοίχο του ιερού όπου τα τόξα καταλήγουν αμήχανα πάνω από τις κόγχες των παραβημάτων. Στις κεραίες προσκολλώνται βόρεια και νότια οι χοροί, ακανόνιστα ημικυκλικοί σε κάτοψη σχηματίζοντας τόξα μετώπου. Προς την πλευρά του ιερού μετά την καμάρα της κεραίας σχηματίζονται δύο διαδοχικές μειώσεις του ύψους και τέλος συμπληρώνεται η κάτοψη με την προσθήκη της ευρείας αψίδας. Στο ιερό υπάρχουν, πέραν της αψίδας, οι δύο ακόμα κόγχες των παραβημάτων ανοιγμένες στο πάχος του ανατολικού τοίχου. Τα έξι γωνιακά διαμερίσματα που σχηματίζονται, καλύπτονται με ιδιόρρυθμους σκαφοειδείς θόλους, που στον δυτικό τοίχο καταλήγουν σε αβαθή τόξα.
Ο ναός φωτίζεται από οκτώ παράθυρα περιμετρικά στον τρούλο, ενώ στους χορούς και την αψίδα του ιερού υπάρχουν από τρία παράθυρα, τοξωτά, ανοιγμένα σε κάποιο ύψος και σε μεγάλη απόσταση μεταξύ τους. Κάτω από το μεσαίο παράθυρο υπάρχει ένα ακόμα ορθογωνικό παράθυρο σε κάθε αψίδα. Από ένα ακόμη στενώτερο τοξωτό παράθυρο ανοίγεται ψηλά στα έξι γωνιακά διαμερίσματα. Στα δυτικά ανοίγεται η μοναδική θύρα πρόσβασης προς τον νάρθηκα.
Πάνω από την πόρτα υπάρχει κτητορική επιγραφή που αναφέρει :
Ο κυρίως ναός χωρίζεται από το Ιερό Βήμα με βαρύ ξυλόγλυπτο επιχρυσωμένο τέμπλο. Όλος ο ναός είναι καλυμμένος εσωτερικά με υψηλής ποιότητας αγιογραφημένα επιχρίσματα. Οι χαράξεις του ναού είναι χωρίς καμία λογική. Οι καμπύλοι χώροι δεν είναι τμήματα κύκλου, ο τρούλος είναι ελλειψοειδής σε κάτοψη, τα τόξα δεν έχουν ακριβείς κατευθύνσεις, οι τοίχοι έχουν σημαντικές αποκλίσεις από την κατακόρυφο, που δεν οφείλονται σε βλάβες του φέροντα οργανισμού. Γενικά φαίνεται ως ο ναός να κατασκευάστηκε χωρίς χαράξεις και σχέδιο, γεγονός ασυνήθιστο για έναν πολυτελή κατά τα άλλα ναό. Η σημασία του μέτριου αυτού σχεδιασμού θα εξεταστεί παρακάτω.
Βόρεια και νότια ανοίγονται μεγάλα διπλά τοξωτά παράθυρα. Στηρίζονται σε παρόμοιους, αλλά μικρότερους, κιονίσκους με πρισματικές βάσεις και κιονόκρανα. Είναι μισοχωμένοι στον τοίχο που κατασκευάστηκε εκ των υστέρων, όταν κλείστηκε το ανοικτό δίλοβο άνοιγμα. Στα δυτικά ανοίγεται η μοναδική τοξωτή θύρα πρόσβασης εκατέρωθεν της οποίας υπάρχουν τοξωτά παράθυρα. Στα ανατολικά μαρμάρινο πλαίσιο βυζαντινής περιόδου, περιβάλλει την θύρα που οδηγεί στον κυρίως ναό. Δεξιά της εισόδου υπάρχει εντοιχισμένη πλάκα με εγχάρακτη επιγραφή που είναι σχεδόν ίδια με την γραπτή του εσωτερικού του κυρίως ναού:
Η διαφορά των έξι ετών ανάμεσα στις δύο επιγραφές μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι η δεύτερη έγινε συγχρόνως με την αγιογράφηση λίγο αργότερα από την ανέγερση του ναού.
Ο νάρθηκας όπως και ο ναός είναι κατάγραφος. Ωστόσο ενώ το σύνολο των αγιογραφιών είναι προφανώς σύγχρονες με την κατασκευή του κτηρίου, και τις αντίστοιχες του κυρίως ναού, δηλαδή ανήκουν στον 18ο αιώνα, αυτές που βρίσκονται στους πεσσούς εκατέρωθεν της δυτικής θύρας είναι αρχαιότερες, ζωγραφισμένες με διαφορετική τεχνοτροπία. Οι αγιογραφίες αυτές, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες, χρονολογούνται στα τέλη του 16ου-αρχές του 17ου αιώνα.
Εξωτερικά ο ναός είναι κατασκευασμένος σε ψηλό βάθρο από τοιχοποιία με εμφανείς ημιπελεκητούς λίθους, που κατασκευάστηκε για να παραληφθεί η έντονη κλίση της αυλής που υπάρχει στη θέση αυτή. Το βάθρο αυτό δεν αντιστοιχεί ακριβώς στην κάτοψη του κτηρίου, κυρίως στην ανατολική του απόληξη. Στα ανατολικά, όπως και στα βόρεια και νότια προβάλλουν οι πενταγωνικές κόγχες του ιερού και των χορών. Σε τρεις από τις πλευρές των πενταγώνων ανοίγονται παράθυρα. Κατά το μεγαλύτερό του μέρος η τοιχοποιία του ναού απαρτίζεται από καλά οργανωμένο πλινθοπερίκλειστο σύστημα δομής. Οι όψεις διαρθρώνονται με διπλά τυφλά αψιδώματα που φθάνουν έως τη βάση, τα οποία μετατρέπονται σε τριπλά στις θέσεις που ανοίγονται τα παράθυρα. Η περιοχή από τις γενέσεις των τόξων εξωτερικά, έως το γείσο κοσμείται με ποικιλία διακοσμητικών θεμάτων, επάλληλων τόξων, οδοντωτών ταινιών, κυπαρισσιών, σταυρών, πλίνθων ζιγκ-ζαγκ κλπ. Με παρόμοια θέματα κοσμούνται και τα τύμπανα των τυφλών αψιδωμάτων. Δυτικά των χορών οι όψεις είναι πιο απλές, επίπεδες, χωρίς αψιδώματα, ενώ το πλινθοπερίκλειστο σύστημα παρουσιάζει ασυνέχειες.
Στη στέγη δεσπόζει ο μοναδικός τρούλος. Συμφυείς κιονίσκοι, επιχρισμένοι, κοσμούν τις ακμές του οκταγωνικού σε διατομή τυμπάνου. Στη στέγη που καλύπτεται με μολυβδόφυλλα διαγράφεται η θολοδομία του ναού.
Η μορφή του νάρθηκα διαφέρει ελαφρά, αφού η λιθοδομή του απαρτίζεται από αμελέστερα πελεκημένους λίθους. Στους πλάγιους τοίχους υπάρχουν δίλοβα μεγάλα παράθυρα ο κεντρικός πεσσός των οποίων, όπως και οι ποδιές είναι κατασκευασμένες από ισόδομη λιθοδομή. Αρμοί αλλαγής οικοδομικής φάσης διαχωρίζουν τους γωνιακούς πεσσούς, οι οποίοι είναι κατασκευασμένοι με εντελώς διαφορετικό σύστημα δομής από τον υπόλοιπο ναό. Πρόκειται για απλή αργολιθοδομή με ελάχιστες στρώσεις τούβλων σε τακτές αποστάσεις.
Ανάλυση
Ο ναός είναι κατασκευασμένος σε περισσότερες της μιας οικοδομικές φάσεις, όπως διεφάνη από τις μέχρι τώρα περιγραφές. Ο κυρίως ναός με το Ιερό βήμα αποτελούν μία ενιαία φάση που συνεχίζεται έως τον νάρθηκα. Διαφορετική φάση δομής αποτελούν οι δύο γωνίες του νάρθηκα που χωρίζονται από τον υπόλοιπο ναό με σαφείς αρμούς. Τέλος σε μεταγενέστερη φάση κλείστηκαν τα δίλοβα παράθυρα του νάρθηκα με ισόδομη λιθοδομή. Την ίδια εποχή φαίνεται ότι κατασκευάστηκε και η δυτική είσοδος του ναού, που φέρει τα ίδια νεοκλασσικίζοντα χαρακτηριστικά και που χρονολογείται επακριβώς από την επιγραφή το 1903. Προφανώς ο νάρθηκας ήταν αρχικά ένας ανοικτός χώρος με μεγάλα δίλοβα ανοίγματα προς βορρά και νότο και άγνωστης μορφής είσοδο από τα δυτικά.
Η χρονολόγηση του κυρίως ναού και του νάρθηκα είναι προφανώς αυτή που αναφέρεται στις κτητορικές επιγραφές. Δηλαδή 1713 για την δόμηση και 1719 για την αγιογράφηση. Άλλωστε και η τεχνοτροπία των αγιογραφιών συμφωνεί με την χρονολόγηση αυτή. Ωστόσο οι δυτικοί πεσσοί νάρθηκα όπου σώζονται αγιογραφίες του 17ου αιώνα φαίνεται ότι ανήκουν σε παλαιότερη φάση. Με την υπόθεση αυτή συμφωνεί και μαρμάρινη επιγραφή που βρίσκεται αποθηκευμένη, απλώς, στον ναό και αναφέρει :
Επιγραφή και αγιογραφίες συμφωνούν στην χρονολόγηση της παλαιότερης αυτής φάσης το 1613. Πιθανότατα δε το βάθρο και οι περίεργες χαράξεις που δεν συμπίπτουν να οφείλονται στο γεγονός ότι ο ναός του 18ου αιώνα ενσωμάτωσε υπολείμματα του ναού των αρχών του 17ου, ο οποίος φαίνεται ότι δεν ήταν και πολύ διαφορετικός κατά την διάταξη με τον σημερινό.
Ο ναός παρουσιάζει τα τυπολογικά και μορφολογικά χαρακτηριστικά του αθωνικού τύπου ναών, όπως είχε αποκρυσταλλωθεί πλέον την Οθωμανική εποχή. Συνοπτικά μπορούμε να αναφέρουμε, τους βαθείς χορούς, την ανύψωση των χορών αυτών έως την στέγη και κάλυψη τους κάτω από ενιαίο βαρύ γείσο, τον στενό ψηλοτύμπανο τρούλλο, τις πολυγωνικές, εξωτερικά, κόγχες. Αλλά και το πλινθοπερίκλειστο σύστημα δομής που στα ανώτερα σημεία εμπλουτίζεται με πλήθος πρωτοτύπων διακοσμητικών θεμάτων, που άλλα έλκουν την καταγωγή τους από την βυζαντινή εποχή και άλλα είναι πρωτότυπα. Ακόμα η διάταξη των παραθύρων στις κόγχες με εναλλάξ κλειστά και ανοιχτά στοιχεία και όχι σε συστοιχίες, εμφανίζεται στα κτήρια της επιρροής του Αγίου Όρους, όπως το καθολικό της Μονής Δουσίκου στα Τρίκαλα, αλλά είναι ουσιαστικά μορφές που ανήκουν στην στη πρώιμη βυζαντινή περίοδο, όπως στο καθολικό της Λαύρας, και επανεμφανίστηκαν κατά την μεταβυζαντινή εποχή.
Αντιθέτως η λιτή, όπως συχνά συμβαίνει, παρουσιάζει μεγαλύτερη πρωτοτυπία στη σύνθεση. Οι κίονες σε επαφή με τον δυτικό τοίχο του κυρίως ναού με τα τοξύλια που τους συνδέουν με τους πλάγιους τοίχους αποτελούν μια ιδιόρρυθμη σύνθεση, ενώ χαρακτηριστικός της μεταβυζαντινής περιόδου είναι ο μεγάλος ατύμπανος τρούλος που θεωρείται γενικά αντιδάνειο της οθωμανικής αρχιτεκτονικής. Η κατασκευή ανοικτών προστώων, που σε μεταγενέστερη εποχή κλείνονται, είναι μια μακρά συνήθεια, που φαίνεται ότι έλκει την καταγωγή της από την Παλαιολόγεια εποχή, όπως φαίνεται στο καθολικό της Νέας Μονής Χίου.
Παραπομπές
Κουκουζελιωτισσα Κατηγορία:Εκκλησίες στο Άγιο Όρος
Επίσκοπος Θηβών Ανύσιος
Ο Ανύσιος ήταν επίσκοπος των Θηβών (στην Ελλάδα) κατά τον 5ο αιώνα. Πήρε μέρος στην Τρίτη Οικουμενική Σύνοδο, το 431 μ.Χ., στην Έφεσο.
Πηγές
Ανυσιος
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου γυναικών είναι η μεγαλύτερη διοργάνωση ανώμαλου δρόμου για γυναίκες στην Ελλάδα. Διεξάγεται από τον ΣΕΓΑΣ και η πρώτη διοργάνωση έγινε το 1949 με πρωταθλητή τον Παναθηναϊκό. Πολυνίκης της διοργάνωσης είναι ο Πανελλήνιος με 14 τίτλους, ενώ είναι και ο τρέχων πρωταθλητής για το 2020.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Α *
Βίλα Καπαντζή
Ιστορία της έπαυλης και της οικογένειας Καπαντζή
Η Βίλα Καπαντζή κτίστηκε την περίοδο 1893-1895 σε σχέδια του ιταλού αρχιτέκτονα Πιέτρο Αρριγκόνι. Ιδιοκτήτης της ήταν ο έμπορος, βιομήχανος και τραπεζίτης Μεχμέτ Καπαντζή. Τόσο ο ίδιος όσο και τα αδέρφια του Αχμέτ και Γιουσούφ, που επίσης ασχολήθηκαν με το εμπόριο και τις επιχειρήσεις, ήταν άνθρωποι πολύ καλλιεργημένοι, μιλούσαν πολλές ξένες γλώσσες και θεωρούνταν από τους πιο σημαντικούς οικονομικούς παράγοντες της Θεσσαλονίκης εκείνη την εποχή. Ο Μεχμέτ Καπαντζή υπήρξε πρόεδρος του Εμπορικού Επιμελητηρίου της Θεσσαλονίκης ενώ ο Αχμέτ Καπαντζή διετέλεσε δήμαρχος της πόλης τη διετία 1907-1908. Η οικογένεια Καπαντζή καταγόταν από Σεφαραδίτες Εβραίους που είχαν εκδιωχθεί από την Ισπανία το 1492 και λέγεται ότι το επίθετο της οικογένειας εκείνη την εποχή ήταν Καμπαγιέρε (Caballere: ιππότης).
Η Βίλα Καπαντζή συνδέθηκε με την Προσωρινή Κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης καθώς σε αυτή φιλοξενήθηκε η Τριανδρία (Βενιζέλος, Κουντουριώτης και Δαγκλής). Προηγουμένως, τη διετία 1912-13, έμεινε στη βίλα ο γιός του βασιλιά Γεωργίου του Α΄, Πρίγκιπας Νικόλαος, που υπήρξε ο πρώτος Έλληνας στρατιωτικός διοικητής της Θεσσαλονίκης. Στη Βίλα Καπαντζή υπογράφτηκε στις 19 Μαϊου του 1913 η ελληνοσερβική συνθήκη συμμαχίας. Από το 1918 μέχρι το 1922 νοίκιαζε το δεύτερο όροφο της έπαυλης η οικογένεια του βουλευτή Τρικάλων Κοέν.
Κατά τον πολέμο του 1940 στη Βίλα Καπαντζή λειτούργησε στρατιωτικό αρτοποιείο ενώ στη διάρκεια της Κατοχής επιτάχθηκε από τους Γερμανούς που όμως δεν την χρησιμοποίησαν. Από το 1939, αλλά και μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στεγάστηκε μέχρι το 1962 το Ε΄ Γυμνάσιο Αρρένων και μέχρι το 1972 το Η΄ Γυμνάσιο Αρρένων. Στη συνέχεια, το κτίριο εγκαταλείφθηκε μέχρι το 1982, οπότε και αποφασίστηκε η επισκευή του. Οι εργασίες επισκευής ολοκληρώθηκαν το 1989 και η Βίλα Καπαντζή στέγασε αρχικά το Πολιτιστικό Κέντρο Βορείου Ελλάδος της Εθνικής Τράπεζας ενώ από το 1997 μέχρι και σήμερα στεγάζει το Πολιτιστικό Κέντρο Θεσσαλονίκης του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης.
Το κτίριο
thumb|300px|Η Βίλα Καπαντζή (πρόσοψη στην Λεωφόρο Μ. Αλεξάνδρου) Η Βίλα Καπαντζή, όπως και άλλες επαύλεις που χτίστηκαν στα τέλη του 19ου-αρχές 20ου αιώνα στη Θεσσαλονίκη, ακολουθεί το αρχιτεκτονικό ρεύμα του εκλεκτισμού. Χαρακτηριστικά της έπαυλης είναι η πολυπλοκότητα του όγκου και η σύνθετη στέγη με τις έντονες κλίσεις.
Φτωχαδάκια και λεφτάδες...
Το Φτωχαδάκια και λεφτάδες... είναι μια ελληνική κωμική ταινία του 1961, σε σκηνοθεσία και σενάριο Ορέστη Λάσκου. Ωστόσο, το σενάριο είναι διασκευή από το θεατρικό έργο του Νίκου Τσιφόρου "Γάντι και σαρδέλα". Πρωταγωνιστούν οι Μίμης Φωτόπουλος και Νίκος Σταυρίδης.
Βίλα Καπαντζή
Το κτίριο
Η βίλα αποτελείται από το κυρίως κτίσμα και έναν πύργο, ο οποίος βρίσκεται στα δεξιά του κυρίως κτίσματος (κοιτώντας την έπαυλη από την οδό Βασιλίσσης Όλγας), με το οποίο επικοινωνεί. Το κυρίως κτίσμα αποτελείται από ελαφρά βυθισμένο ισόγειο, τον πρώτο και δεύτερο όροφο και τη σοφίτα. Έχει πλάτος 16,5 μ., μήκος 19 μ. και ύψος 18 μ. Ο πύργος, με pilotis και πέντε στάθμες, έχει πλάτος 4,40 μ. και μήκος 6,60 μ.
Φτωχαδάκια και λεφτάδες...
Πλοκή
Ο Φώντας Μπαρδούσης (Μίμης Φωτόπουλος) είναι ένας λαϊκός αλλά καλόκαρδος άνθρωπος που ξεκίνησε από ψαράς και απέκτησε μια μεγάλη επιχείρηση αλιείας και ιχθυεμπορίας. Μένει μαζί με την ξαδέλφη του Δέσπω (Ζωή Φυτούση) και έναν μακρινό του ανιψιό, τον Σάββα (Γιάννης Γκιωνάκης) σε ένα παλιό παραδοσιακό σπίτι σε έναν λόφο του Πειραιά. Όμως, αποφασίζει να εισέλθει στην υψηλή κοινωνία και να μορφωθεί, γι'αυτό προσλαμβάνει τη μαντάμ Τζούλια (Ελένη Χαλκούση) για να τον βοηθήσει σε αυτή του την προσπάθεια. Η μαντάμ Τζούλια σκοπεύει να του κάνει συνοικέσιο με την Μίλη Ντεκρίση (Σμαρούλα Γιούλη), την κόρη ενός πλούσιου εφοπλιστή (Θάνος Τζενεράλης) με ταπεινή όμως καταγωγή. Από κοινού με την μαντάμ Τζούλια ο Φώντας προσλαμβάνει ως δάσκαλο καλών τρόπων έναν εκπεσόντα αριστοκράτη, τον Τεό Νταλέκη (Νίκος Σταυρίδης), ο οποίος στην πορεία θα προσπαθήσει να νυμφευθεί εκείνος την Μίλη για να αποκατασταθεί οικονομικά. Όμως η Μίλη είναι ερωτευμένη με τον Ιάσονα (Ερρίκος Μπριόλας) και αφού το αποκαλύψει στην μαντάμ Τζούλια θα προσπαθήσει μαζί με εκείνην, την αρραβωνιαστικιά του Φώντα, την Φανή (Μπεάτα Ασημακοπούλου), και την μνηστή του Τεό, τη Ρίτα, να απομακρύνουν τους υποψήφιους μνηστήρες της Μίλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1961 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ορέστη Λάσκου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ορέστη Λάσκου Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίμη Πλέσσα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Αφοί Ρουσσόπουλοι - Γ. Λαζαρίδης - Δ. Σαρρής - Κ. Ψαρράς
Βίλα Καπαντζή
Το κτίριο
Οι οροφές του πρώτου και του δεύτερου ορόφου ήταν ζωγραφισμένες αλλά το μεγαλύτερο μέρος αυτών των ζωγραφικών διακοσμήσεων έχει καταστραφεί. Από τα μικρά τμήματα που διασώθηκαν έγινε αποκατάσταση των συνθέσεων.
Πηγές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Διατηρητέα κτίρια στη Θεσσαλονίκη
Μάρκος Καλοβελώνης
Ο Μάρκος Καλοβελώνης (Марк Георгиевич Каловелонис, Μαρκ Γκεόργκιεβιτς Καλοβελόνις, γενν. 18 Μαΐου 1994) είναι Έλληνας-Ρώσος αντισφαιριστής.
Σταδιοδρομία
Ο Καλοβελώνης κατέλαβε την υψηλότερη του θέση (445) στην ατομική κατάταξη της ΕΕΑ στις 13 Ιουνίου 2016. Επίσης, κατέλαβε την υψηλότερη του θέση (181) στην κατάταξη διπλού της ΕΕΑ στις 25 Ιουλίου 2022. Ο Καλοβελώνης έχει κερδίσει 21 τίτλους διπλού της ΔΟΑ.
Απο τις αρχές του 2021 έχει αφοσιωθεί στο διπλό με παρτενέρ κυρίως τον Ουζμπέκο Σανζάρ Φαϊζίεφ.
Ο Καλοβελώνης έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα στο Ντέιβις Καπ, όπου έχει ρεκόρ Ν/Η 6-5.
Ο Καλοβελώνης είναι υιός του Έλληνα πρώην αντισφαιριστή, Γιώργου Καλοβελώνη και της Ρωσίδας Καρίνα Ναζαρένκο. Το 2014, αποφάσισε να εκπροσωπήσει τη Ρωσία αντί της Ελλάδας. Το 2019, αποφάσισε να εκπροσωπήσει ξανά την Ελλάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες της Ρωσίας Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές της αντισφαίρισης
Κύπελλο Γερμανίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Το Κύπελλο Γερμανίας (γερμανικά: Deutscher Fußball-Bund-Pokal, ή πιο σύντομα: DFB-Pokal) είναι η δεύτερη σε σημασία ποδοσφαιρική διοργάνωση στη Γερμανία μετά το επαγγελματικό πρωτάθλημα, την λεγόμενη Μπούντεσλιγκα. Υπεύθυνη για τη διεξαγωγή της διοργάνωσης είναι η Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (DFB). Πολυνίκης του θεσμού είναι η Μπάγερν Μονάχου με 20 κύπελλα, ενώ τρέχουσα κάτοχος του τροπαίου είναι η Λειψία
Ιστορία
Το 1943 διακόπηκε λόγω του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου και ξανάρχισε το 1952-53 από την ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Δυτ. Γερμανίας με τη σημερινή του ονομασία: DFB-Pokal, δηλαδή «Κύπελλο Γερμανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας».
Τελικοί
2023:	Λειψία - Άιντραχτ Φρανκφούρτης: 2-0
2021:	Μπορούσια Ντόρτμουντ - Λειψία: 4-1
2020:	Μπάγερν Μονάχου - Μπάγερ Λεβερκούζεν: 4-2
2019:	Μπάγερν Μονάχου - Λειψία: 3-0
2018:	Άιντραχτ Φρανκφούρτης - Μπάγερν Μονάχου: 3-1
2017:	Μπορούσια Ντόρτμουντ - Άιντραχτ Φρανκφούρτης: 2-1
2015:	Βόλφσμπουργκ - Μπορούσια Ντόρτμουντ: 3-1
2014:	Μπάγερν Μονάχου - Μπορούσια Ντόρτμουντ: 2-0
2013:	Μπάγερν Μονάχου - ΦφΜ Στουτγκάρδη: 3-2
2012:	Μπορούσια Ντόρτμουντ - Μπάγερν Μονάχου:	5-2
2011:  ΦΚ Σάλκε 04 - ΜΣΦ Ντούισμπουργκ: 5-0
2010:	Μπάγερν Μονάχου - Βέρντερ Βρέμης: 4-0
2009:	Βέρντερ Βρέμης - Μπάγερ Λεβερκούζεν: 1-0
2008:	Μπάγερν Μονάχου - Μπορούσια Ντόρτμουντ: 2-1
2007:	ΦΚ Νυρεμβέργη - 	ΦφΜ Στουτγκάρδη:	3-2
2006:	Μπάγερν Μονάχου - 	Άιντραχτ Φρανκφούρτης:	1-0
2005:	Μπάγερν Μονάχου - 	ΦΚ Σάλκε 04:	2-1
2004:	Βέρντερ Βρέμης - 	Αλεμάνια Άαχεν:	3-2
2003:	Μπάγερν Μονάχου - 	ΦΚ Καϊζερσλάουτερν:	3-1
2002:	ΦΚ Σάλκε 04 - 	Μπάγερ Λεβερκούζεν:	4-2
2001:	ΦΚ Σάλκε 04 - 	Ουνιόν Βερολίνου:	2-0
2000:	Μπάγερν Μονάχου - 	Βέρντερ Βρέμης:	3-0
1999:	Βέρντερ Βρέμης - 	Μπάγερν Μονάχου:	1-1 ( 5-4 πεν.)
1998:	Μπάγερν Μονάχου - 	ΜΣΦ Ντούισμπουργκ:	2-1
1997:	ΦφΜ Στουτγκάρδη - 	Κότμπους:	2-0
1996:	ΦΚ Καϊζερσλάουτερν - 	Καρλσρούη ΣΚ:	1-0
1995:	Γκλάντμπαχ - 	Βόλφσμπουργκ:	3-0
1993:	Μπάγερ Λεβερκούζεν - 	Χέρτα Βερολίνου:	1-0
1992:	Αννόβερο 96 - 	Γκλάντμπαχ:	0-0 (4-3 πέν.)
1991:	Βέρντερ Βρέμης - 	ΦΚ Κολωνία:	1-1 (4-3 πέν.)
1989:	Μπορούσια Ντόρτμουντ - 	Βέρντερ Βρέμης:	4-1
1988:	Άιντραχτ Φρανκφούρτης - 	Μπόχουμ:	1-0
1986:	Μπάγερν Μονάχου - 	ΦφΜ Στουτγκάρδη:	5-2
1985:	Μπάγερ Ίρντινγκεν -	Μπάγερν Μονάχου:	2-1
1984:	Μπάγερν Μονάχου - 	Γκλάντμπαχ:	1-1 (7-6 πέν.)
1983:	ΦΚ Κολωνία - 	ΣΚ Φορτούνα Κολωνίας:	1-0
1982:	Μπάγερν Μονάχου - 	ΦΚ Νυρεμβέργη:	4-2
1981:	Άιντραχτ Φρανκφούρτης - 	ΦΚ Καϊζερσλάουτερν:	3-1
1979:	Φορτούνα Ντίσελντορφ - 	Χέρτα Βερολίνου:	1-0
1978:	ΦΚ Κολωνία - 	Φορτούνα Ντίσελντορφ:	2-0
1977:	ΦΚ Κολωνία - 	Χέρτα Βερολίνου:	1-0
1976:	Αμβούργο ΣΦ - 	ΦΚ Καϊζερσλάουτερν:	2-0
1975:	Άιντραχτ Φρανκφούρτης - 	ΜΣΦ Ντούισμπουργκ:	1-0
1973:	Γκλάντμπαχ - 	ΦΚ Κολωνία:	2-1
1972:	ΦΚ Σάλκε 04 -	ΦΚ Καϊζερσλάουτερν:	5-0
1971:	Μπάγερν Μονάχου -	ΦΚ Κολωνία:	2-1
1970:	Κίκερς Όφενμπαχ - 	ΦΚ Κολωνία:	2-1
1969:	Μπάγερν Μονάχου - 	ΦΚ Σάλκε 04:	2-1
1968:	ΦΚ Κολωνία - 	Μπόχουμ:	4-1
1964:	Μόναχο 1860 - 	Άιντραχτ Φρανκφούρτης:	2-0
1963:	Αμβούργο ΣΦ - 	Μπορούσια Ντόρτμουντ:	3-0
1962:	ΦΚ Νυρεμβέργη - 	Φορτούνα Ντίσελντορφ:	2-1
1961:	Βέρντερ Βρέμης - 	ΦΚ Καϊζερσλάουτερν:	2-0
1960:	Γκλάντμπαχ - 	Καρλσρούη ΣΚ:	3-2
1959:	Σβαρτς-Βάις Έσσεν - 	Μπορούσια Νοϊνκίρχεν:	5-2
1958:	ΦφΜ Στουτγκάρδη - 	Φορτούνα Ντίσελντορφ:	4-3
1957:	Μπάγερν Μονάχου - 	Φορτούνα Ντίσελντορφ:	1-0
1956:	Καρλσρούη ΣΚ - 	Αμβούργο ΣΦ:	3-1
1955:	Καρλσρούη ΣΚ - 	ΦΚ Σάλκε 04:	3-2
1954:	ΦφΜ Στουτγκάρδη - 	ΦΚ Κολωνία:	1-0
1953:	Ροτ Βάις Έσσεν - 	Αλεμάνια Άαχεν:	2-1
1943:	Φιρστ Βιέννα - 	Λούφτβαφεν-ΣΦ Αμβούργο:	3-2
1942:	Μόναχο 1860 - 	ΦΚ Σάλκε 04:	2-0
1941:	Δρέσδη ΣΚ - 	ΦΚ Σάλκε 04:	2-1
1940:	Δρέσδη ΣΚ - 	ΦΚ Νυρεμβέργη:	2-1
1939:	ΦΚ Νυρεμβέργη - 	ΣΦ Βάλντχοφ Μάνχαϊμ:	2-0
1938:	Ραπίντ Βιέννης - 	ΦΣΦ Φραγκφούρτης:	3-1
1937:	ΦΚ Σάλκε 04 - 	Φορτούνα Ντίσελντορφ:	2-1
1936:	1. ΦΚ Λοκομοτίβ Λειψίας - 	ΦΚ Σάλκε 04:	2-1
1935:	ΦΚ Νυρεμβέργη - 	ΦΚ Σάλκε 04:	2-0
Σύνολο τίτλων
26 ομάδες έχουν κατακτήσει τον τίτλο μέχρι και σήμερα (2023), ενώ άλλες 13 ομάδες έχουν καταφέρει να φτάσουν μέχρι τον τελικό.
Λογότυπο
Το λογότυπο του κυπέλλου όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Ελίζαμπεθ Μπανκς
Βιογραφία
Στις 5 Ιουλίου του 2003, παντρεύτηκε τον Μαξ Χέντελμαν, με τον οποίο διατηρούσε σχέση από τα φοιτητικά της χρόνια και προσηλυτίστηκε στον Ιουδαϊσμό.
Σταδιοδρομία
Άλλαξε το πατρικό της όνομα σε Μπανκς για να αποφύγει το μπέρδεμα με την επίσης ηθοποιό Ελίζαμπεθ Μίτσελ. Το ντεμπούτο της έγινε με την ανεξάρτητη παραγωγή Surrender Dorothy (1998). Έγινε γνωστή με τη συμμετοχή της στις ταινίες της σειράς Spider-Μan (Μπέτι Μπραντ) και στα φιλμ Seabiscuit και The 40-Year-Old Virgin.
Το 2006 συμμετείχε στην επιτυχημένη σειρά του NBC Scrubs ως γκεστ σταρ, ρόλο που επανέλαβε τελικά 13 φορές στη διάρκεια 3 σεζόν. Το 2007 συμπρωταγωνιστεί με τους Άαρον Έκχαρτ και Τζέσικα Άλμπα στην κωμωδία Meet Bill ενώ κάνει μια μικρή εμφάνιση στο "χριστουγεννιάτικο" Fred Claus. Το 2008 συμμετέχει στη ρομαντική κομεντί Definitely, Maybe, στην κωμωδία του Κέβιν Σμιθ Zack and Miri Make a Porno και στο βιογραφικό φιλμ του Όλιβερ Στόουν W. όπου υποδύεται τη σύζυγο του Τζωρτζ Μπους, Λώρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Κοινότητα Κάτω Σύμης
Η Κοινότητα Κάτω Σύμης είναι κοινότητα του Δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1927 με το ΦΕΚ 25Α - 15/02/1927 με την απόσπαση του οικισμού Κάτω Σύμη από την κοινότητα Πεύκου και τον ορισμό του ως έδρα της. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει και τον οικισμό Λουτράκι. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
μικρογραφία|525x525px|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο.
Συνολικά η κοινότητα έχει 138 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Αλέξανδρο Συγγελάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Βιάννου
Οίον
Με την ονομασία Οίον μπορεί να αναφέρονται:
Τεθωρακισμένα
Τα τεθωρακισμένα είναι οχήματα μάχης και μεταφοράς όπλων και προσωπικού που χρησιμοποιούνται σε πολεμικές συγκρούσεις. Είναι ένας σημαντικός παράγοντας των συγχρόνων μεθόδων πολέμου. Η αρχή του πολέμου των τεθωρακισμένων στηρίζεται στην δυνατότητα των στρατευμάτων να διασπάσουν τις εχθρικές γραμμές άμυνας, με ελιγμούς από μονάδες τεθωρακισμένων.
Μεγάλο μέρος της εφαρμογής του πολέμου των τεθωρακισμένων εξαρτάται από τη χρήση αρμάτων μάχης και παρεμφερών οχημάτων που χρησιμοποιούνται από άλλα όπλα, όπως τεθωρακισμένα οχήματα μάχης και αυτοκινούμενα πυροβόλα, καθώς και άλλες μονάδες υποστήριξης γιά να επιτευχθούν οι στρατηγικοί στόχοι. Τα τεθωρακισμένα κατασκευάσθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο γιά να ανατρέψουν την αποτελμάτωση του Δυτικού Μέτωπου που είχε μεταβληθεί σε ένα απέραντο πεδίο χαρακωμάτων και να επαναφέρουν τους ελιγμούς και την κίνηση στην τακτική της μάχης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεμος
Δ΄ Σώμα Στρατού (Ελλάδα)
Το Δ΄ Σώμα Στρατού (Δ΄ ΣΣ «Θράκη») είναι σχηματισμός του Ελληνικού Στρατού. Ιδρύθηκε πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και υπηρέτησε σε όλες τις συγκρούσεις που συμμετείχε η Ελλάδα μέχρι τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα το 1941. Επανασυστάθηκε το 1976, με σκοπό τη φύλαξη των ελληνοτουρκικών χερσαίων συνόρων κατά μήκος του ποταμού Έβρου, ενώ αποτελεί τον πιο ισχυρό σχηματισμό στον Ελληνικό Στρατό.
Ιστορία
Το Δ΄ Σώμα Στρατού συστάθηκε, με βασιλικό διάταγμα, στις 23 Δεκεμβρίου του 1913, στην Καβάλα της Ανατολικής Μακεδονίας, κατά τη διάρκεια της αναδιοργάνωσης του Ελληνικού Στρατού, μετά από τους Βαλκανικούς Πολέμους.
Το 1916, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, δυνάμεις της Αντάντ αποβιβάστηκαν στη Θεσσαλονίκη με σκοπό να εξωθήσουν την Ελλάδα σε κήρυξη πολέμου κατά των Κεντρικών Δυνάμεων και, λίγο αργότερα, βουλγαρικές και γερμανικές δυνάμεις εισέβαλαν στην Ανατολική Μακεδονία, φτάνοντας μέχρι την Καβάλα. Η ελληνική κυβέρνηση στην Αθήνα απαγόρευσε στον διοικητή του Σώματος, συνταγματάρχη Ιωάννη Χατζόπουλο, να προβάλλει αντίσταση. Έτσι, στο Δ΄ Σώμα Στρατού απέμειναν δύο δυνατότητες: να παραδοθεί στους Γερμανοβουλγάρους ή να προσχωρήσει στους κινηματίες της Εθνικής Άμυνας, στη Θεσσαλονίκη. Τελικά, στις 29 Αυγούστου 1916, ο Χατζόπουλος και το μεγαλύτερο μέρος του Σώματος (400 αξιωματικοί και 6.000 άνδρες) παραδόθηκαν στους Γερμανοβουλγάρους. Οι υπόλοιποι (3.500 άνδρες υπό τον συνταγματάρχη Χριστοδούλου) διέφυγαν στη Θάσο και προσχώρησαν στην Εθνική Άμυνα. Ωστόσο έγινε δεκτό από τους Γερμανούς το αίτημα του Χατζόπουλου να μην αιχμαλωτιστούν, αυτός και οι άντρες του, από τους Βουλγάρους αλλά να μεταφερθούν, σιδηροδρομικώς, στο Γκέρλιτς της Γερμανίας, όπου τέθηκαν υπό περιορισμό. Εκεί παρέμειναν για σχεδόν τρία χρόνια.
Κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας, μετασχηματίστηκε σε Στρατιά Θράκης με έδρα την Αδριανούπολη. Το 1922, μετά την ήττα των ελληνικών δυνάμεων στη Μικρά Ασία, κάλυψε την απόσυρση πολλών μονάδων στη Θράκη και αποτέλεσε μέρος της Στρατιάς Έβρου. Το Νοέμβριο του 1940, κατά τη διάρκεια του ελληνοιταλικού πολέμου, μετονομάστηκε και πάλι σε «Τμήμα Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας» (ΤΣΑΜ). Τον Απρίλιο του 1941, αντιστάθηκε στην εισβολή μέχρι τη συνθηκολόγηση, οπότε τμήματά του παραδόθηκαν στις γερμανικές δυνάμεις. Το 1976 το Σώμα ανασυστάθηκε στην Ξάνθη και σήμερα αποτελεί τον πιό ισχυρό σχηματισμό του Ελληνικού Στρατού.
Έμβλημα
Το έμβλημα του Δ΄ Σώματος Στρατού αποτελείται από δύο περικεφαλαίες, ενώ στο κέντρο υπάρχει ένα ξίφος στη λαβή του οποίου φωτίζει ένας ήλιος. Στην κορυφή του θυρεού υπάρχει το ρητό ΤΩ ΞΙΦΕΙ ΤΟΝ ΔΕΣΜΟΝ ΛΕΛΥΣΘΑΙ (με το ξίφος έλυσε το δεσμό).
Διάρθρωση
Επιχειρησιακή διάρθρωση του Σώματος το 1915:
Επιχειρησιακή διάρθρωση του Δ΄ Σώματος Στρατού σήμερα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σώματα στρατού της Ελλάδας Κατηγορία:Ξάνθη
Γκέρλιτς
Το Γκέρλιτς (ή Γκαίρλιτς, Görlitz) είναι πόλη στο σημερινό κρατίδιο της Σαξωνίας στη Γερμανία. Η ανατολικότερη πόλη της Γερμανίας έχει 55.000 κατοίκους. Το κέντρο της, με 4.000 διατηρητέα κτίρια, θεωρείται το καλύτερα διατηρημένο ιστορικό κέντρο πόλης στη Γερμανία. Στο ιστορικό κέντρο συναντώνται μνημεία από τη γοτθική εποχή, την Αναγέννηση, το μπαρόκ μέχρι την εποχή Γκρούντερτζαϊτ, που με τα νεοκλασσικά και αριστοκρατικά της κτήρια διαμορφώνει την εικόνα της πόλης.
Ιστορικά ανήκε παλιά στην τότε γερμανική Σιλεσία, αλλά με τη θέσπιση των ποταμών Όντερ (Oder) και Νάισε ως συνόρου μεταξύ Γερμανίας και Πολωνίας το 1945 οι ελάχιστες υπόλοιπες πόλεις της Σιλεσίας ενώθηκαν με τη Σαξονία. Η πόλη διασχίζεται από τον ποταμό Λουσατιανός Νάισσε, που απο το 1945 αποτελεί εκεί τα σύνορα προς την Πολωνία. Το τμήμα της πόλης ανατολικά του Νάισσε ανήκει στην Πολωνία και ονομάζεται Ζγκορζέλετς. Η πόλη είναι τμήμα της ευρωπαϊκής επαρχίας της Νάισσε και από το 1998 αποτελεί με την πόλη Ζγκορζέλετς την ευρωπαϊκή πόλη Γκέρλιτς-Ζγκορζέλετς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Γερμανίας Κατηγορία:Πόλεις της Σαξονίας
Γαλατία
right|thumb|250px|Η Γαλατία τις παραμονές των γαλατικών πολέμων. Η Ρωμαϊκή Εθνογραφία χωρίζει τη Γαλατία σε πέντε μέρη. right|thumb|250px|Η θέση της Γαλατίας στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Η Γαλατία (Λατινικά: Gallia, Αγγλικά: Gaul) είναι ιστορική περιοχή της Δυτικής Ευρώπης, όπου υφίστατο κατά τη διάρκεια της Εποχής του Σιδήρου, που κατοικήθηκε από κελτικά φύλα και που περιελάμβανε τη σημερινή Γαλλία, το Λουξεμβούργο, το Βέλγιο, το μεγαλύτερο μέρος της Ελβετίας, τμήματα της βόρειας Ιταλίας, καθώς και μέρη της Ολλανδίας και της Γερμανίας στη δυτική όχθη του Ρήνου. Από τη λατινική ονομασία της Γαλατίας (λατ. Gallia) προήλθε και η ονομασία στην ελληνική γλώσσα του έθνους των Γάλλων και του σύγχρονου κράτους της Γαλλίας, σε αντίθεση με την πλειονότητα των υπόλοιπων γλωσσών του κόσμου, στις οποίες έλκει τη ρίζα της από το κράτος των Φράγκων (βλ. France, Frankreich, Francia κλπ.)
Υπό τον Βρέννο, οι Γαλάτες νίκησαν τους Ρωμαίους στη μάχη του Αλία ποταμού το 387 π.Χ.. Στον αιγαιϊκό χώρο, το 281 π.Χ. εμφανίστηκε ένα μεγάλο μεταναστευτικό ρεύμα Γαλατών εξ Ανατολής στη Θράκη. Ένας άλλος Γαλάτης αρχηγός, που ονομαζόταν επίσης Βρέννος με 200.000 στρατό, έφτασε μέχρι τη Στερεά Ελλάδα και την τελευταία στιγμή ηττήθηκε μη καταφέρνοντας να λεηλατήσει το Ιερό του Απόλλωνα στους Δελφούς. .
Προρωμαϊκοί χρόνοι
Η πρώιμη ιστορία των Γαλατών βασίζεται κυρίως στην αρχαιολογική έρευνα, καθώς υπάρχουν λιγοστές γραπτές πηγές για τα φύλα που έζησαν στις περιοχές αυτές και για το κατά πόσο έχουν άμεση σχέση με τα εκεί αρχαιολογικά ευρήματα, ενώ παράλληλα νεφελώδες είναι το τοπίο όσον αφορά τις γλωσσικές και γενετικές διαφοροποιήσεις των ξεχωριστών κελτικών φύλων, καθώς λίγες φορές πραγματικά προκύπτουν κοινά συμπεράσματα. Η κύρια πηγή για τους Κέλτες της Γαλατίας ήταν ο Ποσειδώνιος ο Απαμεύς, ο οποίος μνημονευόταν σε γραπτά του Τιμαγένη, του Ιούλιου Καίσαρα, του Διόδωρου Σικελιώτη και του γεωγράφου Στράβωνα.
left|thumb|200px|Αρχαιολογικές ανασκαφές που έφεραν στο φως προϊστορικά σπήλαια στην [[Αυστρία, που σχετίζονταν με τον Πολιτισμό Λα Τεν.]]
Πολιτισμικά στοιχεία των πρωτο-Κελτών φαίνεται να ανιχνεύονται βορειοδυτικά της Κοιλάδας του Δούναβη, αν και η συγκεκριμένη θεωρία αμφισβητείται. Ανήκαν στον Πολιτισμό Λα Τεν, του οποίου το λίκνο ήταν η βορειοανατολική Γαλλία και η νότια Γερμανία, ο οποίος επεκτάθηκε και άνθησε από το 450 π.Χ. μέχρι τον 1ο αιώνα π.Χ. στη Γαλλία, την Ελβετία, την Αυστρία, καθώς και στις περιοχές της Βοημίας, Μοραβίας, Σλοβακίας και Ουγγαρίας. Όταν επεκτάθηκαν στα δυτικά, σε χώρες όπου οι άνθρωποι μιλούσαν μια γλώσσα που οι σύγχρονοι μελετητές αποκαλούν Κελτική, επειδή οι Έλληνες συνήθιζαν να αποκαλούν Κέλτες όλους τους κάτοικους της Δύσης εκτός από τους κατοίκους των Βρετανικών Νήσων, οι σύγχρονοι μελετητές ονόμασαν Κέλτες διάφορους από αυτούς τους λαούς, ακόμη κι αν δε ζούσαν στη Δύση και δε μιλούσαν την Κελτική γλώσσα.
Κατά το 2ο αιώνα π.Χ., η περιοχή της σημερινής Γαλλίας αποκαλούνταν από τους Ρωμαίους Gallia Transalpina (Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία). Ο Ιούλιος Καίσαρας χωρίζει τους Γαλάτες σε τρεις εθνικές υποομάδες: τους Βέλγους στο βορρά, τους Κέλτες στο κέντρο, και τους Ακουιτανούς στα νοτιοδυτικά. Κάποιοι μελετητές πιστεύουν πως οι Βέλγοι έχουν και κελτικές και γερμανικές ρίζες, ωστόσο το ζήτημα αυτό δεν έχει αποσαφηνιστεί πλήρως. Αυτό οφείλεται στις πολιτικές παραμέτρους που παρεισέφρυσαν στην ερμηνεία των ιστορικών γεγονότων από τους Γάλλους ιστορικούς το 19ο αιώνα, οι οποίοι είχαν υιοθετήσει πλήρως την άποψη του Καίσαρα ότι η Γαλατία εκτεινόταν από τα Πυρηναία μέχρι το Ρήνο προς βορρά, καθώς ευνοούσε τις εθνικές επεκτατικές φιλοδοξίες της χώρας υπό την ηγεσία του Ναπολέοντα Γ'.
Ωστόσο, ανάμεσα στις φυλές υπήρχε γλωσσικός διαχωρισμός: γαλατικές θεωρούνταν οι φυλές που μιλούσαν τη γαλατική γλώσσα. Έτσι, οι Ακουιτανοί θεωρούνταν μάλλον Βάσκωνες, ενώ οι Βέλγοι θεωρούνταν Γαλάτες, αλλά με γερμανικές επιρροές. Παράλληλα, ταυτόχρονα με τους Γαλάτες, στην περιοχή της Γαλατίας κατοικούσαν Λιγούριοι, οι οποίοι είχαν αναμειχθεί με τους Κέλτες, τουςΦοίνικες, και τους Έλληνες, οι οποίοι είχαν ιδρύσει εμπορικές αποικίες στις μεσογειακές ακτές, όπως η Μασσαλία.
Τον 2ο αιώνα π.Χ., η μεσογειακή Γαλατία είχε αναπτυχθεί κι ευημερούσε περισσότερο από τις βόρειες και έντονα δασώδεις γαλατικές περιοχές, στις οποίες υπήρχαν ελάχιστες πόλεις εκτός από φρούρια (λατ. oppidum/-a). Η ευημερία των νότιων περιοχών ήταν ο λόγος που η Ρώμη προσέτρεξε για βοήθεια προς τους κατοίκους της Μασσαλίας, ενάντια στις επιθέσεις Λιγουρίων και Γαλατών. Μέχρι το 121 π.Χ., οι Ρωμαίοι είχαν κατακτήσει την περιοχή της Προβηγκίας. Έτσι, άρχισε να ανέρχεται σταδιακά και να αποκτά δύναμη η γαλατική φυλή των Αρβερνών, η οποία κατοικούσε κυρίως τη σημερινή περιοχή του Κλερμόν-Φεράν και της Ωβέρνης και από την οποία καταγόταν ο γνωστός Γαλάτης στρατηγός Βερκιγγετόριξ.
Γαλατικοί πόλεμοι και ρωμαϊκή κυριαρχία
right|thumb|200px|Ο [[Βερκιγγετόριξ παραδίδεται στον Ιούλιο Καίσαρα.]] Ο Ιούλιος Καίσαρας μετέβη με το στρατό του στη Γαλατία το 58 π.Χ. με το πρόσχημα της παροχής βοήθειας στους Γαλάτες συμμάχους της Ρώμης ενάντια στους Ελβετούς. Με τη βοήθεια διαφόρων γαλατικών φυλών, κατάφερε να κατακτήσει όλη τη Γαλατία εκτός από τη φυλή των Αρβερνών, οι οποίοι συνέχιζαν να αντιστέκονται με ηγέτη το στρατηγό Βερκιγγετόριξ. Στη μάχη της Ζεργκόβια το 52 π.Χ., οι Γαλάτες νίκησαν τους Ρωμαίους, ωστόσο ο Ιούλιος Καίσαρας συνέλαβε τον Βερκιγγεντόριξ μετά τη μάχη της Αλεσίας, με την οποία και τερματίστηκε η γαλατική αντίσταση ενάντια στη Ρώμη.
Ρωμαϊκοί χρόνοι
Μετά τους Γαλατικούς πολέμους και τη ρωμαϊκή κατάκτηση, η Γαλατία ενσωματώθηκε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ως επαρχία, υιοθετήθηκε η λατινική γλώσσα στην περιοχή, άλλαξε ο τρόπος διοίκησης και οι Γαλάτες τελικά έγιναν Ρωμαίοι πολίτες. Η δε Γαλατία μοιράστηκε σε τέσσερις επαρχίες: τη Ναρβωνίτιδα Γαλατία, τη σημερινή Προβηγκία, την Ακουιτανική Γαλατία, μεταξύ Πυρηναίων και Λίγηρος, την Λουγδουνική Γαλατία, μεταξύ Λίγηρος και Σηκουάνα και τη Βελγική Γαλατία, μεταξύ Σηκουάνα και Ρήνου.
Από τον 3ο έως τον 5ο αιώνα, η Γαλατία δεχόταν επιδρομές από γερμανόφωνους λαούς όπως οι Φράγκοι και Αλαμανοί. Αποσπάστηκε από τη Ρώμη κατά τα έτη 260-273 και αποτέλεσε, μαζί με τη Βρετανία και την Ιβηρική χερσόνησο, τη βραχύβια Γαλατική αυτοκρατορία. Μετά τη νίκη των Φράγκων στη μάχη του Σουασόν το 486, η Γαλατία βρέθηκε υπό την εξουσία της δυναστείας των Μεροβιγγείων.
Θρησκεία
Στους Γαλάτες κυριαρχούσε ο ανιμισμός, καθώς απέδιδαν ανθρώπινα χαρακτηριστικά στα στοιχεία της φύσης γύρω τους, εξυψώνοντάς τα σε ημίθεους, όπως λίμνες, ποτάμια, βουνά, ακόμα και ζώα. Το ιερότερο ζώο τους ήταν το αγριογούρουνο, το οποίο εντοπίζεται ως σύμβολο σε γαλατικό στρατιωτικό εξοπλισμό, ενώ το κυνήγι του συμβολίζει την καταδίωξη του πνευματικού από το επίγειο.
Έδιναν εξαιρετική σημασία στους χρησμούς, στις προφητείες και στους οιωνούς. Η ιστορία και η λαογραφία τους είναι γεμάτη από τέτοια περιστατικα, που δείχνουν λαούς οι οποίοι στέκονται με δέος μπροστά στις ανώτερες δυνάμεις. Η θρησκεία τους ήταν πολυθεϊστική: υπήρχε ένα κοινό πάνθεον για όλες τις φυλές, ωστόσο λατρεύονταν και τοπικές και οικιακές θεότητες, με μεγάλες επιρροές από την αρχαία ελληνική και ρωμαϊκή θρησκεία. Τα ονόματα των κυριώτερων από τους θεούς τους ήταν: Τοουτάτης, που αντιστοιχεί προς τον Ερμή του ελληνικού δωδεκάθεου, Γράννος ή Βέλενος, που έχει τις αρμοδιότητες του Απόλλωνα, Έσους που παραλληλίζεται με τον Άρη, Τάρανις, αντίστοιχος του ελληνικού Δία και Μινέρβα που διαδραματίζει τον ρόλο της Αθηνάς.
Η λατρεία των θεών αυτών στους οποίους πίστευαν οι Γαλάτες προσφερόταν μέσω των ιερέων που οι πιο επιφανείς λέγονταν δρυίδες, και από μάντεις που είναι γνωστοί με το όνομα «ανάτεις», Οι δρυίδες ήταν κυρίαρχες φυσιογνωμίες και είχαν εξέχουσα θέση σε κάθε φυλή: ήταν αρμόδιοι για την πολιτιστική και θρησκευτική γνώση, καθώς επίσης και για τις τελετουργικές ιεροπραξίες, αλλά και υπεύθυνοι για την εκπαίδευση των αριστοκρατών. Κατείχαν όχι μόνον θρησκευτική αλλά και κοινωνική δύναμη, που ενδεχομένως σε ύστερες φάσεις εξελίχθηκε σε πολιτική. Το ισχυρότερο εργαλείο που κατείχαν ήταν η δύναμη της αποκοπής: όταν ο δρυίδης απέκοπτε το μέλος κάποιας φυλής, εκείνο ήταν υποχρεωμένο να ξεκόψει από τις ρίζες του και να απομακρυνθεί από τη φυλή. Ο σεβασμός προς τους νεκρούς ήταν μεγάλος και τους κήδευαν, προπαντός τους επισήμους, με εξαιρετικές τιμές. Μαζί με τον νεκρό, έκαιγαν και πολλά αντικείμενα που είχε αγαπήσει όσο ζούσε. Ακόμα και προσφιλή του ζώα έκαιγαν μαζί του και όχι σπάνια και δούλους του.
Κοινωνική δομή των Γαλατών
Οι Γαλάτες ήταν φυλετική και γεωργική κοινωνία, αντίθετα από τους άλλους κελτικούς λαούς. Δεν είχαν μόνο οι δρυίδες πολιτική εξουσία στη Γαλατία, αντιθέτως το αρχικό πολιτικό σύστημα ήταν περίπλοκο και βάση του ήταν η φυλή, που αποτελούσε από μόνη της τη μικρότερη διοικητική, αλλά και στρατιωτική μονάδα μιας επαρχίας. Κάθε φυλή είχε ένα συμβούλιο γηραιών και αρχικά έναν βασιλιά, ενώ αργότερα αντικαταστάθηκε από έναν αιρετό άρχοντα που εκλεγόταν κάθε χρόνο. Οι φυλετικές αυτές υποομάδες ενώνονταν σε ενιαίες ομάδες που ονομάζονταν civitates, οι οποίες θα αποτελούσαν αργότερα τη βάση για τη διαίρεση της Γαλλίας σε εκκλησιαστικά επισκοπάτα και αρχιεπισκοπές, κάτι που διατηρήθηκε με ελάχιστες αλλαγές μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση.
Συνεπώς, ως επί το πλείστον, οι Γαλάτες είχαν την αίσθηση μιας τοπικής εθνικότητας και οι κλασικές πηγές πιστοποιούν ότι υπήρχαν δέκα έξι διακριτά τοπικά έθνη Γαλατών. Η Γαλατία ήταν πολιτικά διαιρεμένη και δεν υπήρχε ενότητα ανάμεσα στις διάφορες φυλές, παρά μόνο σε ελάχιστες περιπτώσεις, όπως στη συμμαχία ενάντια στις δυνάμεις του Ιούλιου Καίσαρα υπό τον Βερκιγγετόριγα. Γενικά οι Γαλάτες σε όλη την Ευρώπη δεν είχαν διαμορφώσει ένα ενιαίο έθνος, παρά μονάχα θύλακες του συνεχούς δικού τους πολιτισμού.
Οι Γαλάτες ήταν κατ' εξοχήν λαός πολεμικός, ενώ είχαν και σε υπερβολικό βαθμό ανεπτυγμένο το αίσθημα της φιλίας. Κατά τις εκστρατείες οι φίλοι δεν χωρίζονταν ποτέ σε διάφορες άλλες ομάδες. Υπηρετούσαν πάντα μαζί στην ίδια ομάδα, πράγμα που τους έκανε περισσότερο αποφασιστικούς στις μάχες, όπου εκτός από τους πολεμικούς σκοπούς, είχαν να αγωνιστούν πέραν της ζωής τους και για τη ζωή των φίλων τους.
Σχετικά με τον οικογενειακό θεσμό, οι Γαλάτες ήταν μονογαμικοί και έτρεφαν θερμά αισθήματα για τη σύζυγο και τα παιδιά τους. Κατοικούσαν σε κυκλικά σπίτια, ως επί το πλείστον ξύλινα. Ζούσαν από τη γεωργία και από την κτηνοτροφία. Το λάδι και το κρασί τούς ήταν άγνωστα. Η ενδυμασία τους ήταν μάλλινη και αποτελείτο από βράκα, χιτώνα με μανίκια και μανδύα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαϊκές επαρχίες Κατηγορία:Κελτικός πολιτισμός Κατηγορία:Πολιτισμικές και γλωσσολογικές περιοχές της Γαλλίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές του Λουξεμβούργου Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές του Βελγίου Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Γερμανίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ελβετίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ιταλίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Ολλανδίας Κατηγορία:Γαλατία
Αθηνά (αποσαφήνιση)
Το όνομα Αθηνά μπορεί να αναφέρεται
Αναφορές
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Κατάλογος αρχηγών κυβέρνησης του Λίχτενσταϊν
Ακολουθεί ένας κατάλογος με τους αρχηγούς κυβέρνησης (Regierungschef) του Λίχτενσταϊν. Ο θεσμός δημιουργήθηκε το 1921 και πρώτος που υπηρέτησε στο αξίωμα ήταν ο Γιόζεφ Όσπελτ.
Σημερινός αρχηγός κυβέρνησης είναι ο Ντάνιελ Ρις από τις 25 Μαρτίου 2021.
Επαρχιακός διοικητής (1861–1921)
Ο Landesverweser (σημαίνει: επαρχιακός διοικητής) ήταν ο τίτλος που είχε ο αρχηγός της κυβέρνησης από το 1861 ως το 1921.
Πρωθυπουργός (1921-σήμερα)
Ο τίτλος Regierungschef (στην κυριολεξία: αρχηγός κυβέρνησης) διατηρείται μέχρι σήμερα και αφορά τον επικεφαλής της κυβέρνησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*