cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βιέν (Ιζέρ)
Ύστερος Μεσαίωνας
μικρογραφία|280x280εσ|Το αρχαιολογικό μουσείο, παλιά εκκλησία του Αγίου Πέτρου Ο βασιλιάς της Δυτικής Φραγκίας Κάρολος Β 'ο Φαλακρός κατέλαβε τη Βιέν και το 869 την παραχώρησε στον γαμπρό του Μπόζο της Προβηγκίας, ο οποίος το 879 διακήρυξε τον εαυτό του βασιλιά της Προβηγκίας και έκανε τη Βιέν πρωτεύουσα του βασιλείου του. Μετά το θάνατό του το 887 θάφτηκε στον καθεδρικό ναό Σαιν Μωρίς της Βιέν. Στη συνέχεια η Βιέν συνέχισε ως πρωτεύουσα του Βασιλείου της Προβηγκίας, από το 882 επανήλθε στο Βασίλειο της Δυτικής Φραγκίας και από το 933 στο Βασίλειο της Αρλ μέχρι το 1032, οπότε και έγινε υποτελής της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αλλά και τότε, οι πραγματικοί ηγεμόνες ήταν οι Αρχιεπίσκοποι της Βιέν, που διατήρησαν τον τίτλο του κόμη. Τα δικαιώματά τους αναγνωρίστηκαν επανειλημμένα παρόλο που είχαν σοβαρό ανταγωνισμό με τους τοπικούς κόμητες του Αλμπόν, που από τον 12ο αιώνα ονομάζονταν Δελφίνοι λόγω ενός δελφινιού που πρόσθεσαν στο θυρεό τους και η κομητεία τους ονομάστηκε Ντωφινέ. Όταν το 1349 ο τελευταίος Δελφίνος πούλησε τα δικαιώματά του πάνω στο Ντωφινέ στον βασιλιά της Γαλλίας, ο αρχιεπίσκοπος ήταν τόσο ισχυρός ώστε η Βιέν δεν συμπεριλήφθηκε στην πώληση. Οι αρχιεπίσκοποι τελικά απέδωσαν την εδαφική τους επικράτεια στη Γαλλία το 1449.
Ο βασιλιάς της Γαλλίας Φίλιππος ο Ωραίος συγκάλεσε τη Σύνοδο της Βιέν, το 1311 και 1312, όπου με την υπόδειξή του, ο Πάπας Κλήμης Ε΄ διέταξε τη διάλυση του Τάγματος των Ναϊτών Ιπποτών, το οποίο ήταν μια από τις ισχυρότερες στρατιωτικοθρησκευτικές οργανώσεις που είχαν ιδρυθεί κατά τη διάρκεια των Σταυροφοριών.
Γαλλία
Το 1449 η περιοχή προσαρτήθηκε στη Γαλλία και οι αρχιεπίσκοποι παραιτήθηκαν από τα δικαιώματά τους. Στη διάρκεια των θρησκευτικών πολέμων, η Βιέν καταλήφθηκε και λεηλατήθηκε το 1562 από τους προτεστάντες. Οι οχυρώσεις της κατεδαφίστηκαν ανάμεσα στο 1589 και 1636.
Η σύγχρονη πόλη
Σήμερα η Βιέν είναι περιφερειακό εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο με βιομηχανίες υφαντουργίας, εριουργίας, έτοιμων ενδυμάτων, μεταλλουργίας, φαρμακευτικών προϊόντων, υποδημάτων κ.α. Ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται στους 29.454 κατοίκους (2016). Η ομώνυμη διοικητική περιφέρεια έχει 9 καντόνια, 112 κοινότητες και 132.481 κατοίκους.
Ο τουρισμός αποτελεί επίσης ένα σημαντικό τμήμα της οικονομίας της πόλης, καθώς υπάρχουν πολλά σημαντικά ιστορικά μνημεία που προσελκύουν επισκέπτες και χάρις στα οποία η Βιέν έχει ενταχθεί στο εθνικό δίκτυο πόλεων και χωρών τέχνης και ιστορίας.
Κύρια αξιοθέατα
και πολλά μεσαιωνικά μνημεία:
Πολιτιστικές εκδηλώσεις
μικρογραφία|280x280εσ|Το ρωμαϊκό θέατρο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Έβαν Λάισατσεκ
thumb|right Ο Έβαν (Ευάγγελος) Λάισατσεκ (Evan Frank Lysacek, 4 Ιουνίου 1985) είναι Αμερικανός πρωταθλητής του καλλιτεχνικού πατινάζ.
Γεννήθηκε στο Σικάγο και έχει ιταλική και τσέχικη καταγωγή. Είναι δύο φορές πρωταθλητής των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και παγκόσμιος πρωταθλητής του 2009. Αναδείχθηκε χρυσός Ολυμπιονίκης στο Βανκούβερ το 2010, με 257,67 βαθμούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς αθλητές Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές των παγοδρομιών Κατηγορία:Έλληνες αθλητές των παγοδρομιών
Χαράλαμπος Βασιλειάδης
Ο Χαράλαμπος Βασιλειάδης γνωστός και ως «Τσάντας» (1907 - 16 Μαΐου 1972) (έτος θανατου συμφωνα με τον καλλιτέχνη Γιώργο Ζαμπετα) ήταν Έλληνας στιχουργός ρεμπέτικων και λαϊκών τραγουδιών.
Βιογραφία
Πέθανε στις 16 Μαΐου 1972 στη Νέα Φιλαδέλφεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί
Έφιππος ο Ολύνθιος
Ο Έφιππος ο Ολύνθιος ήταν αρχαίος Έλληνας ιστοριογράφος από την Όλυνθο, που μάλλον συνόδευσε τον Μέγα Αλέξανδρο στην εκστρατεία του στην Ασία.
Η επικρατούσα άποψη, που δεν μπορεί όμως να αποδειχθεί με βεβαιότητα, είναι ότι ο Έφιππος ήταν σύγχρονος ή λίγο μεταγενέστερος του Μ. Αλεξάνδρου. Υπάρχει πάντως μία περικοπή στον Αρριανό που θα προσδιόριζε την εποχή του Εφίππου με ακρίβεια, αν μπορούσε να αποδειχθεί ότι το ομώνυμο πρόσωπο που αναφέρεται εκεί είναι το ίδιο με τον Ολύνθιο ιστορικό: Ο Αρριανός γράφει ότι ο Αλέξανδρος διόρισε, προτού φύγει από την Αίγυπτο, τον Αισχύλο τον Ρόδιο και τον `Εφιππο  τον Χαλκιδέως ως επισκόπους (επόπτες στρατευμάτος ή τοποτηρητές) στη διοίκηση της Αιγύπτου. Η γραφή τον Χαλκιδέως, παρότι υιοθετείται από τους νεότερους εκδότες του ιστορικού Αρριανού, δεν απαντάται σε όλα τα χειρόγραφα του έργου του, και κάποιες εκδόσεις έχουν τη λέξη Χαλκιδόνα ή Χαλκηδόνα. Διορθώνοντας όμως το «Χαλκιδέως» σε «Χαλκιδέα», έχουμε ισχυρό λόγο να υποθέσουμε ότι το αναφερόμενο από τον Αρριανό πρόσωπο είναι ο Έφιππος ο Ολύνθιος, καθώς η πόλη της Ολύνθου ήταν η κυριότερη της Χαλκιδικής.
Αν ο Έφιππος του Αρριανού είναι ο ιστοριογράφος, τότε ήταν σύγχρονος του Μεγάλου Αλεξάνδρου και έζησε τουλάχιστον κάποιους μήνες μετά τον θάνατό του, αφού συνέγραψε ένα χρονικό της ταφής του Μακεδόνα βασιλιά. Το έργο αυτό του Εφίππου αναφέρεται ονομαστικά μόνο από τον Αθήναιο, όμως ο Διόδωρος Σικελιώτης και άλλοι φαίνεται ότι το χρησιμοποίησαν ως πηγή. Ο Αθήναιος το αποκαλεί αλλού με τον τίτλο Περί της Αλεξάνδρου και Ηφαιστίωνος μεταλλαγής και αλλού με τον τίτλο Περί της Αλεξάνδρου και Ηφαιστίωνος ταφής/τελευτής, ώστε σε κάθε περίπτωση το συμπέρασμα είναι ότι το χαμένο αυτό έργο περιείχε μία περιγραφή της ταφής του Μεγάλου Αλεξάνδρου και ένα χρονικό του θανάτου του, κάτι που θα μπορούσε να δώσει περισσότερα στοιχεία για την άγνωστη σήμερα τοποθεσία του τάφου του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Από τα λίγα αποσπάσματα του έργου αυτού που διασώζονται, φαίνεται ότι ο Ολύνθιος συγγραφέας περιέγραφε περισσότερο τον ατομικό χαρακτήρα των ιστορικών προσώπων, παρά τις δημόσιες σταδιοδρομίες τους. Δυστυχώς, σε ένα σπάνιο χονδρό λάθος, το Λεξικό της Σούδας στο λήμμα `Εφιππος δίνει μία περιγραφή ενός άλλου ιστορικού, του Εφόρου του Κυμαίου.
Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος μνημονεύει κάποιον Έφιππο μεταξύ των αυθεντιών που συμβουλεύθηκε σχετικά με τα φυτά, για τον οποίο πιστεύεται γενικώς ότι είναι άλλο πρόσωπο από τον ιστορικό. Ωστόσο, όλοι οι συγγραφείς που αναφέρει ο Πλίνιος μαζί με τον Εφιππο είναι σύγχρονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου, επομένως δεν είναι απίθανο να πρόκειται για τον Ολύνθιο ιστορικό. Το σύνολο των γνώσεών μας για τον `Εφιππο και όλα τα σωζόμενα σπαράγματα του έργου του βρίσκονται συγκεντρωμένα από τον R. Geier στο έργο του ''Alexandri Magni Histor. Scriptores, actate suppares''.
Πηγές
Εφιππος Κατηγορία:Αρχαίοι Ολύνθιοι
Γλώσσα Ζεμιάκι
Η γλώσσα Ζεμιάκι (Ζαμιακί) είναι γλώσσα Νουριστάνι που ομιλείται από περίπου 400-500 άτομα στην Επαρχία Κουνάρ του Αφγανιστάν.
Παίρνει το όνομά της από τον οικισμό στον οποίο ομιλείται, και προέρχεται από το Πάστο Zemyaki žə́ba "γλώσσα Ζεμιάκι", με το ενδώνυμο να είναι το Jamlám-bašá. Είναι στενά συνδεδεμένη με την Ουαϊγκάλι, και οι πρόγονοί των Ζεμιάκι ήταν, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, Ουαϊγκάλι που μετανάστευσαν στην περιοχή πολλούς αιώνες πριν. Η γλώσσα που ομιλείται στις γύρω περιοχές είναι η Πάστο, και είναι πηγή μεγάλου αριθμόυ λεξιλογικών δανείων, συμπεριλαμβανομένων αρκετές κοινές κλίσεων.
Δεν υπάρχει γραμματικό γένος, ενώ ο αριθμός επισημαίνεται στο ρήμα, παράλληλα με το πρόσωπο. Τα ρήματα δείχνουν διαχωριστικο-εργατικό μοτίβο  συμφωνίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γλώσσες του Αφγανιστάν
Εύα Φάμπα
Η Εύα (Ευανθία) Φάμπα (Αθήνα, 4 Ιουνίου 1964 - ) είναι Ελληνίδα κιθαρίστα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 4 Ιουνίου του 1964. Πατέρας της ήταν ο συνθέτης Δημήτρης Φάμπας. Σπούδασε στο Εθνικό Ωδείο, κιθάρα με καθηγητή τον Δ. Φάμπα και ανώτερα θεωρητικά με τον συνθέτη Δημήτρη Δραγατάκη. Εμφανίζεται ως σολίστ κιθάρας από ηλικία 12 ετών και έχει δώσει εκατοντάδες ρεσιτάλ στην Ελλάδα και σε περισσότερες από 25 χώρες. Έχει εμφανιστεί στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Έχει συνεργαστεί με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Ρωσίας, τη Μοσχοβίτικη Ορχήστρα ARCO, τη Συμφωνική UAEH του Μεξικού, το σύνολο εγχόρδων της ΚΟΑ, τη Συμφωνική Καλαμαριάς, τη Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων κ.ά. Έχει συνεργαστεί με την Ένωση Ελλήνων Μουσουργών, το Ελληνικό Συγκρότημα Σύγχρονης Μουσικής του Θ. Αντωνίου. Έχει τιμηθεί με α΄ βραβείο και χρυσό μετάλλιο στον 16ο Διεθνή Διαγωνισμό Κιθάρας της Ακαδημίας Κιθάρας του Μιλάνου, με μετάλλια των Δήμων Αθηναίων και Μιλάνου, από το Ινστιτούτο Κουλτούρας του Περού κ.ά. Παράλληλα είναι συγγραφέας και επιμελείται μουσικές εκδόσεις, δίνει διαλέξεις και σεμινάρια σε όλο τον κόσμο. Τον Οκτώβριο του 1999, με πρωτοβουλία της ιδρύθηκε ο Σύλλογος Φίλων της Κιθάρας Δημήτρης Φάμπας στον οποίο είναι πρόεδρος. Είναι επίσης μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Μουσικής.
Διαδικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Έλληνες κιθαρίστες
Χουρσίτ Πασάς
Ο Χουρσίτ Αχμέτ πασάς (τουρκ. Hurşid Ahmed Paşa‎) ο επιλεγόμενος Χουζιρέτ, ήταν καυκάσιος γενίτσαρος που γεννήθηκε στη σημερινή Γεωργία. Υπήρξε υψηλόβαθμος αξιωματούχος, (σερασκέρης) και Μέγας Βεζίρης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, χάριν ευνοίας του σουλτάνου Μαχμούτ Β'. Θεωρούνταν γιος ορθόδοξου ιερέα που είχε εξισλαμιστεί. Στην ελληνική ιστορία έγινε γνωστός από την ανάμιξή του στα πρώτα στάδια της Ελληνικής Επανάστασης. Πέθανε στις 30 Νοεμβρίου 1822.
Καταγωγή και πρώιμη δράση
Καταγόταν από τη Γεωργία του Καυκάσου και είχε χριστιανούς γονείς. Ήταν φτωχό λαϊκό παιδί και σε πολύ νεαρή ηλικία πουλήθηκε ως δούλος στον Χασάν πασά Τζεζάερλη. Εξισλαμίστηκε σε νεαρή ηλικία και από νωρίς εντάχθηκε στο στρατό και κατατάχθηκε στο σώμα των Γενιτσάρων, όπου χάρη στις ικανότητες του γρήγορα διακρίθηκε. Με την υποστήριξη του Χασάν πασά προόδευσε τόσο που αργότερα όχι μόνο έγινε ο ίδιος πασάς μα και μεγάλος βεζίρης. Με την εύνοια του φίλου του ναυάρχου Κιουτσούκ Χουσεΐν τοποθετήθηκε πολύ νέος σε δημόσια υπηρεσία και διορίσθηκε τοποτηρητής του.
Ο Σπυρίδων Τρικούπης στην ιστορία του αναφέρει πως ήταν άνθρωπος «μεγαλοπρεπής ως Σουλτάνος, σκληρόκαρδος, πολυδάπανος ως ουδείς άλλος των ηγεμόνων της Πελοποννήσου και τρόμον τοις υπ’ αυτόν εμπνέων... Ο άγριος χαρακτήρ του νέου τούτου ηγεμόνος, η αιμοβόρος διάθεσίς του και η δραστηριότης του διέσπειραν τόσον φόβον, ώστε η Πελοπόννησος ή δεν θα εκινείτο καθ όλην την διάρκειαν της ηγεμονίας του ή αν εκινείτο θ’ απετύγχανεν αφεύκτως παρόντος αυτού».
Οι δράσεις του
thumb|Πορτρέτο του Σουλτάνου Μαχμούτ Β' 1830 Αφού απέκτησε την εύνοια του Σουλτάνου Μαχμούτ Β' κατέλαβε ανώτατα αξιώματα. Έδρασε στην Παλαιστίνη και στην Αίγυπτο. Έχοντας την εύνοια και του Μεχμέτ Χοσρέφ πασά, ο Χουρσίτ προήχθη σε πασά το 1803, επί Σουλτάνου Σελίμ Γ΄. Διορίσθηκε δε αντιβασιλέας και βεζίρης του Καΐρου και κατάφερε να δαμάσει Τούρκους, Μαμελούκους και Σκυπέταρους που με λυσσασμένους πολέμους προκαλούσαν δεινά στην Αίγυπτο.
Μετά τη δολοφονία του Πασά, στάλθηκε από τον Σελίμ Γ΄ στην Αίγυπτο για να καταστείλει την εκεί εξέγερση που βρισκόταν σε εξέλιξη μετά την αποχώρηση των Γάλλων. Για τον σκοπό αυτό το 1804 διορίσθηκε αντιβασιλέας και Βεζίρης του Καΐρου και στη θέση αυτή παρέμεινε έως την 21 Οκτωβρίου 1806. Έχοντας καταστείλει την εξέγερση των Μαμελούκων στην Αίγυπτο τον Οκτώβριο του 1806, διορίζεται από τον σουλτάνο Βαλής της Ρούμελης. Τον Ιούλιο του 1808 μετατίθεται από τον νέο σουλτάνο Μαχμούτ Β΄ στο Εγιαλέτι του Χαλεπίου.
Η δράση του στην Αίγυπτο
Αργότερα, τον Μάρτιο του 1809 στάλθηκε στη Σερβία για να καταπνίξει την εξέγερση του Καραγιώργη και συνέχισε τον αγώνα έως το 1813. Την ίδια χρονιά διορίστηκε βεζίρης της Βοσνίας. Το 1812 διορίστηκε Μέγας Βεζίρης μέχρι και το 1813, όταν ηγήθηκε εκστρατείας όπου και κατέστειλε βίαια τις υπό του Μίλος Ομπρένοβιτς σερβικές εξεγέρσεις. Μετά την καταστροφή που υπέστη ο Σερβικός στρατός από τους Οθωμανούς στην πόλη Νις, ο Χουρσίτ Αχμέτ Πασάς, για να εκφοβίσει τους άλλους Σέρβους επαναστάτες, έδωσε την εντολή να χτιστεί ο Πύργος των Κρανίων με τα κεφάλια των ανταρτών που σκοτώθηκαν. Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης στο γράμμα που έστειλε στις 29 του Γενάρη 1821 από το Κισινιόφ στον Κολοκοτρώνη στη Μάνη του έλεγε για τον Χουρσίτ: «Είναι ο ίδιος, όστις επολέμησε και ηχμαλώτισε την Σερβίαν (στην Επανάσταση 1804-12) αφ’ ου την εγέλασε με τας υποσχέσεις του. Τούτο είναι αρκετόν παράδειγμα προς εσάς, δια να μην απατηθήτε ομοίως». Μετά την επιτυχία της καταστολής της εξέγερσης στη Σερβία, ο Χουρσίτ μετετέθη εκ νέου στη Ρούμελη, ως Βαλής της Ρούμελης.
Το 1815 κατέστειλε τη νέα εξέγερση των Σέρβων υπό τον Μίλος Οβρένοβιτς. Για την επιτυχία του αυτή διορίσθηκε Μέγας Βεζίρης (πρωθυπουργός), όταν επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. Το 1816 για να μην θέσει σε κίνδυνο τη ζωή του άφησε τη θέση του βεζίρη. Στη συνέχεια, το 1818, εστάλη στο Χαλέπι όπου και κατέπνιξε με επιτυχία διάφορες εξεγέρσεις που είχαν σημειωθεί, οι οποίες ήταν κυρίως θρησκευτικού χαρακτήρα.
Η δράση του στην Πελοπόννησο
Αργότερα, τον Νοέμβριο του 1820 εστάλη στην Πελοπόννησο και διορίστηκε πασάς της Πελοποννήσου («μόρα βαλεσί») με έδρα την Τριπολιτσά. Ως πασάς του Μορέα λέγεται ότι εφάρμοσε τρομοκρατικές μεθόδους κατά του πληθυσμού. Ήταν αιμοβόρος και θηριώδης, άκαμπτος και φοβερός σε εξαιρετικά μεγάλο βαθμό• κατέφτασε δε στην Πελοπόννησο με πομπώδη ασιατική μεγαλοπρέπεια, με συνοδεία πλήθος αυλικών, επιτελών, ακολούθων, γυναικών και υπηρετών και με πολυτελέστατες αποσκευές.
Πρώτα μετέβη στην Τριπολιτσά για να εξακριβώσει αν ευσταθούσαν οι φήμες για σχεδιαζόμενη επανάσταση των Ρωμιών. Οι πρόκριτοι της Πελοποννήσου φρόντισαν να τον καθησυχάσουν. Συγκεντρώθηκαν στο Ναύπλιο για να τον υποδεχθούν και τον συνόδευσαν στις 8 Νοεμβρίου 1820 στην Τριπολιτσά.
Αφού πείστηκε για τις προθέσεις των ραγιάδων αναχώρησε στις 6 Ιανουαρίου 1821 για τα Γιάννινα, προκειμένου να καταστείλει την ανταρσία του Αλή. Στη θέση του άφησε ως τοποτηρητή (καϊμακάμη) τον Μεχμέτ Σαλήχ, με δύναμη 1.000 Αλβανών, για την επιβολή της τάξης.
Λίγες μέρες μετά τον Εθνικό Ξεσηκωμό, πληροφορείται το γεγονός και αμέσως αποστέλλει έφιππους αγγελιοφόρους στην Κωνσταντινούπολη για να αναγγείλουν στον σουλτάνο ότι οι ραγιάδες της Πελοποννήσου εξεγέρθηκαν. Χωρίς να περιμένει την απάντησή του, διατάσσει τον Ομέρ Βρυώνη και τον Κιοσέ Μεχμέτ να καταπνίξουν πρώτα την επανάσταση στην Ανατολική Στερεά και στη συνέχεια να διεκπεραιωθούν στην Πελοπόννησο. Παράλληλα, στέλνει τον επιτελάρχη του Κεχαγιάμπεη Μουσταφά με 3.000 άνδρες για την ενίσχυση της Τριπολιτσάς, καθώς στην πόλη βρισκόταν το χαρέμι και οι θησαυροί του.
Ο ίδιος παραμένει στα Γιάννινα και πολιορκεί τον Αλή Πασά. Παρά τα μαντάτα, πιστεύει ότι η εξέγερση στην Πελοπόννησο είναι μικρή σε έκταση και θα κατασταλεί εύκολα από τους στρατηγούς του. Η διπλή αυτή επιχείρηση του Χουρσίτ θα καταλήξει σε αποτυχία. Ο Ομέρ Βρυώνης και ο Κιοσέ Μεχμέτ δεν θα φθάσουν ποτέ στην Πελοπόννησο και ο Κεχαγιάμπεης δεν θα αποτρέψει την Άλωση της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου 1821) από τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τους άνδρες του. Μόνη παρηγοριά για τον Χουρσίτ, η διάσωση του χαρεμιού* και μεγάλου μέρους των θησαυρών του. Τον Ιανουάριο του 1822 κατορθώνει να συλλάβει τον Αλή Πασά και να στείλει το κεφάλι του πεσκέσι στον Σουλτάνο. Μετά και την καταστολή της εξέγερσης στην Ήπειρο μένει απερίσπαστος να καταστείλει την επανάσταση στην Πελοπόννησο. Στη διάθεσή του έχει ένα πανίσχυρο στρατό, που αγγίζει τις 80.000 άνδρες.
Την άνοιξη του ίδιου χρόνου η Τουρκία αποφάσισε να κτυπήσει το κέντρο της Επανάστασης, την Πελοπόννησο. Μολονότι το αρχικό τουρκικό σχέδιο μιας συνδυασμένης εισβολής του στρατού από την Ανατολική και τη Δυτική Στερεά Ελλάδα, με παράλληλη δράση του οθωμανικού στόλου στο Αιγαίο, προέβλεπε ως αρχηγό της το Μεχμέτ Χουρσίτ πασά, ξαφνικά η αρχιστρατηγία ανατέθηκε στο Δράμαλη. Έλληνες ιστορικοί και απομνημονευματογράφοι υποστηρίζουν ότι η μεταβολή αυτή οφειλόταν στη δυσμένεια της Πύλης προς το Χουρσίτ ως σφετεριστή των θησαυρών του Αλή πασά, ενώ ο Τούρκος ιστοριογράφος Αχμέτ Τζεβντέτ ισχυρίζεται ότι ο διορισμός του Δράμαλη έγινε με υπόδειξη του ίδιου του Χουρσίτ, ο οποίος επιφορτίστηκε επίσημα την όλη επιχείρηση με απόλυτη ευθύνη για τη διοργάνωση και τον ανεφοδιασμό του εκστρατευτικού σώματος.
Όμως, ένα αιφνίδιο γεγονός μετέβαλε εντελώς τα πράγματα. Οι εχθροί και οι αντίζηλοί του τον διέβαλαν στο Σουλτάνο ότι οικειοποιήθηκε μεγάλο μέρος της περιουσίας του Αλή Πασά. Ήταν μια συνηθισμένη τακτική για όσους πασάδες θεωρούνταν επιτυχημένοι. Και ο Χουρσίτ θεωρήθηκε από τους αντιπάλους, αλλά και τον Σουλτάνο, ότι θα αποκτούσε ακαταγώνιστη δύναμη, εάν κατέστειλε και την Επανάσταση στην Πελοπόννησο. Ο Χουρσίτ είχε αποστείλει στην Κωνσταντινούπολη 40.000.000 γρόσια, με τη δήλωση ότι αυτά βρήκε στα θησαυροφυλάκια του Αλή. Η Πύλη εκτίμησε ότι η περιουσία του Αλή ξεπερνούσε τα 500.000.000 γρόσια και του ζήτησε λεπτομερή λογοδοσία. Ο υπερήφανος στρατάρχης φαίνεται ότι εθίγη από τη σουλτανική παραγγελία και δεν απάντησε. Τότε καταγγέλθηκε ως καταχραστής του δημόσιου θησαυρού και έπεσε σε δυσμένεια. Αμέσως του αφαιρέθηκε η αρχηγία της εκστρατείας στην Πελοπόννησο, η οποία ανατέθηκε στον Μαχμούτ Πασά, τον επονομαζόμενο Δράμαλη. Ο Χουρσίτ διατασσόταν να παραμείνει στη Λάρισα και να φροντίζει την τροφοδοσία του στρατού του Δράμαλη. Ουσιαστικά, επρόκειτο για υποβιβασμό.
Όταν άρχισαν να φθάνουν στην Κωνσταντινούπολη οι δυσάρεστες ειδήσεις για την αποτυχία της εκστρατείας του Δράμαλη, ο Σουλτάνος έδωσε εντολή στον Χουρσίτ να εκστρατεύσει ο ίδιος για να σώσει την κατάσταση. Όμως, οι εις βάρος του ραδιουργίες συνεχίστηκαν και οι απεσταλμένοι του σουλτάνου πήραν το δρόμο για τη Λάρισα με τη διαταγή θανατώσεώς του.
Προκειμένου να αποφύγει την ταπείνωση, στις 30 Νοεμβρίου 1822 ευρισκόμενος στη Λάρισα σε προετοιμασία εκστρατείας κατά της Πελοποννήσου, πληροφορηθείς τις προθέσεις του Σουλτάνου, αυτοκτόνησε με δηλητήριο, εντολή την οποία ούτως ή άλλως θα λάμβανε από τον Σουλτάνο.
Κηδεύτηκε μεγαλοπρεπώς και η ταφή του πραγματοποιήθηκε κοντά στη γέφυρα του Πηνειού, σε τάφο που έφερε πομπώδη επιτύμβια επιγραφή. Ωστόσο μετά από τρεις ημέρες έφθασε ο δήμιος της Πύλης, ο οποίος έφερε το σουλτανικό φιρμάνι της θανατικής του καταδίκης. Έπειτα από ανασκαφή που πραγματοποιήθηκε στο νωπό τάφο, έκοψε το κεφάλι του Χουρσίτ πασά και το μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη.
Το χαρέμι του Χουρσίτ πασά
Το χαρέμι του Χουρσίτ βρισκόταν μέσα στο σεράι της Τριπόλιτσας. Αυτό αποτελούνταν από τις τέσσερις γυναίκες του Χουρσίτ, την Εσμέ, την Ασίτσα, τη Θατμέ και την Αίσα. Ευνοούμενη του ήταν η Εσμέ (η οποία ήταν και αδελφή του σουλτάνου) γιατί είχε 20 δούλες ενώ οι υπόλοιπες είχαν από εφτά, έξι και πέντε αντίστοιχα.
Έτσι λοιπόν η σωτηρία του χαρεμιού αρχίζει με την πρόταση του Ελμάζ μπέη να εγκαταλείψουν οι τούρκοι την Τριπολιτσά με κάποιους όρους. Ένας από αυτούς ήταν να πάρει μαζί του τα χαρέμια του Χουρσίτ δίνοντας στους έλληνες το γιο του Μαυρομιχάλη και τους υπόλοιπους αιχμαλώτους εν ζωή. ( Σύμφωνα με τον Μαξίμ Ρεμπώ, η κίνηση αυτή έγινε για να δικαιλογήσει στο Χουρσίτ την προδοσία του.) Βέβαια η συμφωνία δεν επιτεύχθηκε.
Κατά την άλωση της Τριπολιτσάς (23 σεπτεμβρίου ή 5 οκτωβρίου) οι έλληνες σφάξαν όλους τους τούρκους εκτός από τους επιφανείς και εκτός των χαρεμιών του Χουρσίτ και του Μεχμέτ. Κανονίστηκε λοιπόν ανταλλαγή των αιχμαλώτων μεταξύ του Χουρσίτ και του Κεχαγιάμπεη στην Κόρινθο. Ο Χουρσίτ ζήτησε να μεσολαβήσει ο Άγγλος αρμοστής των Επτανήσων, ο Μαίτλαντ, και αυτός ανέθεσε τις διαπραγματεύσεις στον γιατρό Στεφάνου. Η ανταλλαγή είχε ως εξής: οι Έλληνες θα έπαιρναν 80.000 τάλληρα (400.000 γαλλικά φράγκα) και κάποιους κρατούμενους των τούρκων. Αναμεσά τους η οικογένεια του Μάρκου Μπότσαρη και άλλων ελλήνων προεστών. Κατά την ανταλλαγή των χαρεμιών του Χουρσίτ στην Κόρινθο, ο ιταλός εθελοντής αξιωματούχος Μπρενγκέρι γράφει ότι μια φρεγάτα αγγλική έφερε τα λύτρα (80.000 κολονάτα). Η γυναίκα του πασά, αδελφή του σουλτάνου, είχε ερωτευθεί τον αδελφό του Πετρόμπεη και βρισκόταν σε κα εγκυμοσύνης, όπως και άλλες γυναίκες του χαρεμιού. Για το λόγο αυτό φοβούνταν να παραδοθούν στον Χουρσίτ, ωστόσο τελικά έγινε η ανταλλαγή. Στις 13 Μαΐου του 1822 ο Άγγλος πρεσβευτής στην Πόλη, Στάνφορντ, έγραφε στον υπουργό εξωτερικών της Αγγλίας: «Ο Χουρσίτ στις 22 Απριλίου πέτυχε την εξαγορά της γυναίκας του και των παιδιών του που είχαν αιχμαλωτισθεί στην Τριπολιτσά. Ο σουλτάνος έπειτα πρόσταξε να σταλεί αμέσως η οικογένεια του Χουρσίτ στην Πόλη.» Βέβαια, άλλες πληροφορίες αναφέρουν πως ο Χουρσίτ έπνιξε όλες τις γυναίκες από το χαρέμι του κλείνοντας τες σε σακκιά.
Ο Χουρσίτ και οι Τουρκαλβανοί
Όταν ο Χουρσίτ έμαθε πως οι Έλληνες βρίσκονταν πολιορκημένοι μέσα στο φρούριο της Άρτας ήξερε πως δεν ήταν δυνατόν να μείνουν για πολύ ακόμα εκεί μέσα και να δέχονται επιθέσεις από τον Σουλεϊμάν πασά, επειδή λοιπόν το στρατόπεδο των Ιωαννίνων ήταν κοντά, ο Χουρσίτ δεν θα άφηνε για κανένα λόγο να του πάρουν την Άρτα εφόσον το φρούριο βρίσκεται ακόμα υπό πολιορκία. Πράγματι ο Χουρσίτ έστειλε αμέσως τον Αχμέτ πασά Βρυώνη ως αρχηγό τριών χιλιάδων Τουρκαλβανών με την εντολή να κινητοποίηση τους Τσάμηδες και έχοντας συνεννοηθεί με αυτούς να σπεύσει προς τη Ρινιάσα να βοηθήσει στη πολιορκία της Άρτας.
Ο Μάρκος Μπότσαρης έτρεξε εκεί με χίλιους άνδρες, ώστε να αναχαιτίσει τους Τούρκους, αλλά δεν το κατάφερε εξ αίτιας του πολυάριθμου των εχθρών. Ο Αχμέτ πασάς πέρασε από τη Ρινιάσα και το πρωί της 30ής Νοεμβρίου έφτασε στο χωριό Λούρος, το οποίο πυρπόλησε. Ταυτόχρονα ο Χουρσίτ έστειλε ένα άλλο σώμα του τουρκικού στρατού για αντιπερισπασμό στους Αιτωλοκαρνανούς που βοηθούσαν στην Άρτα τους Έλληνες και ένα άλλο σώμα του τουρκικού στρατού στην Ευρυτανία. Ο Γιολδάσης ζήτησε βοήθεια και έσπευσαν να τον βοηθήσουν οι οπλαρχηγοί του Αποκούρου, Ναυπακτίας και του Βλόχου. Η κίνηση του τουρκικού στρατού σε συνδυασμό με την άλλη κίνηση του στον Λούρο με αρχηγό τον Αχμέτ Βρυώνη ήταν κυκλωτική για τους Έλληνες της Άρτας που βρίσκονταν υπό πολιορκία. Οι Έλληνες ανησύχησαν αρκετά όπως φαίνεται και από το ακόλουθο γράμμα (που έχει σωθεί), το οποίο έστειλαν στη γερουσία της Δυτικής Ελλάδας ο Βαρνακιώτης και ο Ίσκος.
Αλλά ο Χουρσίτ προχώρησε σε μια άλλου είδους ενέργεια σοβαρότερη από την πολεμική. Επιχείρησε να αποσπάσει αρχικά τους Τουρκαλβανούς ως συμμάχους των Ελλήνων και έπειτα αν ήταν δυνατόν και τους Σουλιώτες από τους Αιτωλοκαρνανούς και να τους εξαναγκάσει να παραδώσουν τα όπλα και να εγκαταλείψουν τον αγώνα της επανάστασης στην Πελοπόννησο. Το σχέδιο του Χουρσίτ λοιπόν δεν απέβλεπε στο να απαλλαγεί από σοβαρές ενοχλήσεις στην Ήπειρο, αλλά και στο να εξασθενήσει τον ελληνικό αγώνα στην Πελοπόννησο και στο νότιο τμήμα της Ανατολικής Ελλάδας. Η αισιοδοξία για την επιτυχία αυτού του εγχειρήματος δεν ήταν αβάσιμη. Αρχικά οι Τουρκαλβανοί ήταν πιθανότερο να πειστούν όταν θα καταλάβαιναν ότι οι Έλληνες είχαν επιδιώξει τη συμμαχία όχι για τον Αλή πασά, αλλά για τον ελληνικό απελευθερωτικό αγώνα. Στη συνέχεια μετά την απόσπαση των Τουρκαλβανών ο αγώνας για τους Σουλιώτες θα ήταν πολύ πιο δύσκολος και θα αναγκάζονταν να συνθηκολογήσουν και να παραμείνουν στο Σούλι, ή να συμπράξουν μαζί του, για να μην εκδιωχθούν οριστικά από την πατρίδα τους. Ο Χουρσίτ έβλεπε πως θα ήταν εύκολη υπόθεση η εισβολή στην Αιτωλοακαρνανία. Χωρίς τη βοήθεια των Σουλιωτών οι Έλληνες θα αναγκάζονταν, στη συγκεκριμένη επαρχία, να καλέσουν τους οπλαρχηγούς τους και να δηλώσουν υποταγή η σύμπραξη μαζί τους.
Για την επίτευξη αυτού του σκοπού αξιοποίησε τον Ομέρ Βρυώνη που μόλις είχε επιστρέψει στα Ιωάννινα από τη Βοιωτία. Ο Βρυώνης, Τουρκαλβανός και αυτός, μίλησε αρχικά με τους Τουρκαλβανούς και έκανε ότι μπόρεσε για να τους ανοίξει τα μάτια. Στη συνέχεια τους είπε ότι παντού η εξέγερση έγινε για την ελευθερία και την ανεξαρτησία των Ελλήνων και ότι το κίνημα στην Ελλάδα δεν είχε καμία σχέση με τον Αλή πασά ή την κάθοδο του Δημητρίου Υψηλάντη στην Πελοπόννησο ως αρχηγό του αγώνα. Οι Τουρκαλβανοί άρχισαν να κλονίζονται, η φιλική συμπεριφορά των Σουλιωτών που εξακολουθούσαν να μην έχουν ελληνική σημαία, ώστε να φαίνεται ότι υπηρετούν ακόμα τον Αλή πασά. Οι υποσχέσεις και οι διαβεβαιώσεις των άλλοτε φίλων του Αλή από τους οπλαρχηγούς της Αιτωλοκαρνανίας δεν ήταν πλέον για αυτούς στοιχεία άξια για τυφλή εμπιστοσύνη. Τα επιχειρήματα του Ομέρ Βρυώνη ενίσχυσαν οι διασωθέντες από την Τρίπολη (Αλβανοί του Κεχαγιάμπεη), που ήταν ήδη σε σουλτανικό στρατόπεδο και ανέφεραν τη επίθεση ενάντια σε όλους τους Οθωμανούς στην Πελοπόννησο αλλά και την πυρπόληση των σπιτιών των επιφανέστερων Τούρκων και τη βεβήλωση τεμενών στην Πάτρα, Κόρινθο και Άργος. Οι Τουρκαλβανοί ανέφεραν στους Σουλιώτες και στους Αιτωλοακαρνανούς όσα τους είπε ο Βρυώνης με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε τα θεώρησαν άξια προσοχής και εκείνοι ανησύχησαν. Οι κίνδυνοι που διέτρεχαν, αν τελικά οι Τουρκαλβανοί πείθονταν από τον Ομέρ Βρυώνη και έφευγαν από αυτούς, ήταν σοβαροί. Από την μια ήταν υπό την απειλή να περικυκλωθούν από τις γύρω τούρκικες δυνάμεις και από την άλλη οι έως τότε σύμμαχοι τους θα μετατρέπονταν σε επικίνδυνους εχθρούς.
Πηγές
Κατηγορία:Μεγάλοι Βεζίρηδες Κατηγορία:Οθωμανοί στρατιωτικοί της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Οθωμανοί γεωργιανής καταγωγής Κατηγορία:Αυτόχειρες
Κέολρεντ της Μερκίας
Ο Κέολρεντ της Μερκίας (Ceolred, πέθανε το 716) βασιλιάς της Μερκίας (709 - 716) ήταν γιος του Έθελρεντ της Μερκίας και της Όσθριθ. Στα τέλη του 7ου αιώνα η Αγγλία ήταν χωρισμένη σε Άγγλο-Σαξονικά βασίλεια από Γερμανικές φυλές οι οποίες είχαν έρθει στην Βρετανία δυο αιώνες πριν. Το βασίλειο της Μερκίας βρισκόταν στο μεγαλύτερο τμήμα της Αγγλικής Μίντλαντς με σύνορα την Νορθουμβρία στα βόρεια, την Ανατολική Αγγλία στα ανατολικά, το Ουέσσεξ στα νότια και το Έσσεξ το βασίλειο των Ανατολικών Σαξόνων με το Λονδίνο να βρίσκεται ανάμεσα στην ανατολική Αγγλία και το βασίλειο του Κεντ. Η "Εκκλησιαστική ιστορία" του μοναχού από την Νορθουμβρία Βέδα η οποία ολοκληρώθηκε το 731, παρέχει τις περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τα Άγγλο-Σαξονικά βασίλεια εκείνης της περιόδου. Το έργο του Βέδα παρέχει πολλές πληροφορίες για τα βασίλεια του Ουέσσεξ και του Κεντ αλλά οι πληροφορίες του για την Μερκία είναι ελάχιστες. Τα διατάγματα του Κέολρεντ με δωρεές γης σε μοναστήρια έχουν διασωθεί από το Αγγλοσαξωνικό χρονικό που συντάχθηκε στο Ουέσσεξ στα τέλη του 9ου αιώνα και περιέχει πληροφορίες από προηγούμενες πηγές. Ο πατέρας του Έθελρεντ διαδέχθηκε στον θρόνο τον αδελφό του Γούλφχερ της Μερκίας (675), παραιτήθηκε από τον θρόνο (704) την εποχή που πήγε για προσκύνημα στην Ρώμη με διάδοχο τον ανιψιό του Κοένρεντ της Μερκίας, γιο του Γούλφχερ. Το μειωμένο κύρος του Κέολρεντ και του προκατόχου του Κοένρεντ προκάλεσε αναταραχές στην αριστοκρατία της Μερκίας, ο διάδοχος του Έθελμπαλντ ήταν εξόριστος κατά την διάρκεια της βασιλείας του Κέολρεντ, η εχθρότητα απέναντι του είχε σαν αιτία τις προστριβές με την δυναστεία του.
Διάδοχος του ξαδέλφου του στον θρόνο
thumb|right|250px|Το γενεαλογικό δέντρο της οικογένειας του Κέολρεντ Ο Κοένρεντ παραιτήθηκε για χάρη του Κέολρεντ και στην συνέχεια μετέβη στην Ρώμη που χρίστηκε μοναχός από τον πάπα Κωνσταντίνο. Οι ιστορικοί έχουν αποδεχτεί τις αναφορές του Βέδα για την παραίτηση του Κοένρεντ αλλά η ιστορικός Μπάρμπαρα Γιόρκε (γεν. 1951) γράφει ότι δεν εγκατέλειψε τον θρόνο του εθελοντικά. Υπάρχουν περιπτώσεις βασιλέων που απομακρύνθηκαν βίαια επειδή κρίθηκαν ανίκανοι για την βασιλεία, ένας από αυτούς ήταν ο Όσρεντ Β΄ της Νορθουμβρίας που αποσύρθηκε σε μοναστήρι. Η μητέρα του Κέολρεντ δεν καταγράφεται, δεν ήταν η Όσθριθ η γυναίκα η οποία αναφέρεται ως σύζυγος του Έθελρεντ. Ο Κέολρεντ ήταν πολύ νέος την εποχή που ανέβηκε στον θρόνο, έχουν λεχθεί πολλές κατηγορίες για τον ίδιο για εγκλήματα και ανηθικότητα, αυτό πιθανότατα ανταποκρίνεται στην αρνητική γνώμη που είχε η εκκλησία απέναντι του. Το 715 ο στρατός της Μερκίας υπό την ηγεσία του Κέολρεντ πολέμησε εναντίον των Δυτικών Σαξόνων υπό την ηγεσία του Ίνε του Ουέσσεξ, το αποτέλεσμα της μάχης δεν έχει καταγραφεί. Ο Κέολρεντ υπέγραψε μια επιχορήγηση στον Βάλντχερ, επίσκοπο του Λονδίνο γεγονός που αποδεικνύει ότι το Λονδίνο βρισκόταν υπό την κυριαρχία της Μερκίας. Οι μετέπειτα βασιλείς της Μερκίας αντιμετώπισαν το Λονδίνο περισσότερο σαν να βρίσκεται απ'ευθείας στην κυριαρχία τους παρά σαν επαρχία αλλά ο Κέολρεντ δεν έφτασε σε αυτό το σημείο. Έχουν διασωθεί τρία διατάγματα του Κέολρεντ.
Θάνατος
Την επόμενη χρονιά ο Κέολρεντ πέθανε, ο Άγιος Βονιφάτιος περιγράφει ότι πέθανε κατά την διάρκεια σχιζοφρένειας που τον κατέλαβε σε ένα γεύμα "μιλούσε με δαίμονες και κατηγορούσε τους ιερείς του θεού". Ο Έθελμπαλντ της Μερκίας μέλος άλλου κλάδου του Οίκου του Ικέλ και εξόριστος κατά την διάρκεια της βασιλείας του Κέολρεντ τον διαδέχθηκε στον θρόνο, καταγράφεται επιπλέον ως βασιλιάς για σύντομο χρονικό διάστημα την χρονιά του θανάτου του (716) ο Κέολβαλντ της Μερκίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Ικέλ Κατηγορία:Βασιλείς της Μερκίας
Παράβυστον
Στην αρχαία Αθήνα το λεγόμενο Παράβυστον ήταν μυστικός στεγασμένος χώρος που συνέρχονταν οι ένδεκα δικαστές της Ηλιαίας για να δικάσουν κακουργήματα που συνεπάγονταν τη θανατική ποινή, σε αντίθεση με τις άλλες ποινικές υποθέσεις, τις οποίες δίκαζαν στο ύπαιθρο.
Αναφορά σ' αυτό τον τύπο δικαστηρίου γίνεται από τον Αντιφώντα στον «περί του Ηρώδου φόνου» λόγο του, που εκφώνησε στο Παράβυστον και στον οποίο επικρίνει τον αντίδικό του ότι παραβίασε σοβαρή διάταξη του αττικού δικαίου μη λαμβάνοντας υπ΄ όψη το νόμο όπου σε περίπτωση πατροκτονίας ο μηνυτής δεν πρέπει να παρευρίσκεται υπό την αυτή στέγη με τον φονιά.
Αλλά και ο Αρποκρατίωνας αναφέρει ομοίως το Παράβυστον ως τέτοιο στεγασμένο χώρο, όπως και ο Παυσανίας προσδιορίζει (Ι:28):"εν αφανεί της πόλεως όν και επί ελαχίστοις συνιόντων εις αυτό".
Κατά τον Κέλερ ερείπια του Παραβύστου θα πρέπει να θεωρούνται τα σωζόμενα λείψανα κτιρίου στη βόρεια πλευρά - πλαγιά του λόφου των Νυμφών (σημερινού Αστεροσκοπείου). Κατ' άλλους αρχαιολόγους το Παράβυστον τοποθετείται στην αρχαία Αγορά της Αθήνας.
Πηγές
Κατηγορία:Αττικό Δίκαιο Κατηγορία:Εκφράσεις
Σάτυροι
thumb|305px|Σάτυροι «μετρονόμοι» βάρους που αντέχει η στύση πέους. Λεπτομέρεια από [[Ψυκτήρ (αγγείο)|Ψυκτήρα, περίπου 500-490 π.Χ.]] Οι Σάτυροι ήταν κατώτερα μυθικά όντα «δαίμoνες» της ελληνικής μυθολογίας, (πνεύματα των βουνών και των δασών).
Σύμφωνα με τη μυθολογία
Στην Ποίηση και στη Τέχνη τους απεικόνιζαν από τη μέση και πάνω σχεδόν ανθρωπόμορφους, φαλακρούς και με μυτερά αυτιά, με πόδια και ουρά τράγου. Σε αντίθεση με τους Σειληνούς, των οποίων το κάτω μισό του σώματος έμοιαζε με αλόγου. Ήταν, όπως και οι Σειληνοί, υπηρέτες και σύντροφοι του θεού Διόνυσου, τον οποίον είχαν μεγαλώσει από παιδί. Αγαπημένη τους ασχολία ήταν το παίξιμο αυλού και κιθάρας, ο τρύγος και το μεθοκόπημα, αλλά και το κυνήγι των κοριτσιών, που αποτελούσαν όλα μαζί την προσωποποίηση της γονιμότητας της Φύσης.
Στα διάφορα έργα τόσο του λόγου όσο και της τέχνης εμφανίζονται θρασείς, πότες, ερωτομανείς με τις Νύμφες και εξαιρετικά φιλόμουσοι και χορευτές. Περιέργως ο Όμηρος δεν αναφέρεται σ΄ αυτούς. Αντίθετα ο Ησίοδος μνημονεύει αυτούς ως "γένος των κηφήνων", ενώ τους Σειληνούς τους αποκαλεί "ουτιδανούς" (=άχρηστους) και "αμηχανοέργους" (=τεμπέληδες). Άλλοι ποιητές τους Σάτυρους τους αποκαλούσαν "σκιρτόποδες", επειδή χόρευαν με σκιρτήματα, ή "γλευκόποτες" (=κρασοπότες), ή "κεραστές" (από τα κέρατα που έφεραν), ή αιγίποδες (=τραγοπόδαροι). μικρογραφία|346x346εσ|Νύμφη με Σάτυρο
Δραματική ποίηση
Ιδιαίτερα στη δραματική ποίηση οι Σάτυροι αποτελούν τα κύρια πρόσωπα του σατυρικού δράματος εξ ου και η ονομασία του. Στο ποιητικό αυτό είδος οι Σάτυροι εμφανίζονται ντυμένοι με δέρματα τράγων ονομαζόμενοι έτσι "τράγοι". Στις διάφορες αρχαίες παραστάσεις εμφανίζονται συνηθέστερα μαζί με τον Διόνυσο και τις Νύμφες, που όμως πολύ συχνά συγχέονται με τους Σειληνούς και ίσως εξ αυτού του λόγου να προστέθηκαν στους Σάτυρους αυτιά, ουρά, οπλές αλόγου και σκέλια τράγου. Πάντως η σύγχυση αυτή παρατηρείται από τον 4ο αιώνα π.Χ..
Προέλευση
Επικράτησε όμως οι μεν Σάτυροι να απεικονίζονται νέοι, σε αντίθεση με τους Σειληνούς που απεικονίζονταν γέροι με αυτιά αλόγου. Το πιθανότερο εξ αυτού είναι ότι οι Σάτυροι και οι Σειληνοί δεν έχουν κοινή προέλευση. Φαίνεται όμως ότι από τον θεό Πάνα, στο χώρο του οποίου βρίσκονται εγκατεστημένοι, πήραν την τραγοπόδαρη μορφή των κάτω άκρων τους. Στην αγγειογραφία οι ώριμοι Σειληνοί φέρονται γενειοφόροι - πωγωνοφόροι, γέροντες φαλακροί και προγάστορες (=με μεγάλη κοιλιά), σε αντίθεση με τους Σάτυρους που φέρονται ως αγένειοι νέοι ("Σατυρίσκοι").
Τέλος ο Πραξιτέλης τους παριστά περισσότερο εξευγενισμένους (4ος αιώνας π.Χ.) με πολύ μικρά κέρατα που προδίδουν την ιδιότητά τους.
Εκφράσεις
Στις σύγχρονες ελληνικές δημώδεις εκφράσεις η αναφορά σε Σάτυρο χαρακτηρίζει πρόσωπο που επιδιώκει ανήθικες ερωτικές συνευρέσεις, ή προβαίνει σε ασελγείς πράξεις, (π.χ. εφαψίες, επιδειξίες, παιδεραστές, κ.λπ.).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όντα της ελληνικής μυθολογίας
Ελεούσα
Η Ελεούσα αποτελεί προσωνυμία - προσαγόρευση της Παναγίας, ανάλογη με άλλες όπως Παρηγορήτισσα, κ.λπ. Η προσωνυμία ελεούσα αποδίδεται με τη σημασία της μεσιτεύουσας στον Ιησού Χριστό για θεία ευσπλαχνία. Η προσωνυμία αυτή φέρεται να επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τη βυζαντινή αλλά και τη μεταβυζαντινή τέχνη της αγιογραφίας, όπου συναντάται ο εικονογραφικός τύπος της Παναγίας Ελεούσας ή Γλυκοφιλούσας. Πολλές Ιερές Μονές, χωριά αλλά και νησιά του ελληνικού χώρου φέρουν την ονομασία αυτή όπως:
Μονές
Χωριά Νησιά
Κατηγορία:Παναγία Κατηγορία:Θρησκευτικές επικλήσεις Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Μανόλο Σαντάνα
Ο Μανουέλ "Μανόλο" Μαρτίνεθ Σαντάνα (λατινικό αλφάβητο : Manuel "Manolo" Martínez Santana), (10 Μαΐου 1938 -11  Δεκεμβρίου 2021) ήταν Ισπανός πρώην πρωταθλητής της αντισφαίρισης. Ήταν Νο 1 στον κόσμο το 1966.
Καριέρα
Γεννήθηκε στη Μαδρίτη. Στα τουρνουά Γκραντ σλαμ ήταν νικητής στο Γαλλικό όπεν στο μονό το 1961 και το 1964 στο διπλό το 1963 με συμπαίκτη τον Ρόι Έμερσον, νικητής στο μονό του Γουίμπλεντον το 1966, στο Αμερικανικό όπεν στο μονό νικητής το 1965.
Το 1965 οδήγησε την Ισπανία σε απροσδόκητη νίκη επί των ΗΠΑ στο Κύπελλο Ντέιβις και έγινε εθνικός ήρωας. Παρά τις προηγούμενες επιτυχίες του στο γαλλικό πρωτάθλημα (1961, 1964) και στο πρωτάθλημα των ΗΠΑ (1965), η νίκη του Σαντάνα το 1966 στο Γουίμπλεντον ήταν έκπληξη, όπου νίκησε τον Ντένις Ράλστον 6-4, 9, 6-4. Αυτός ήταν ο τελευταίος τίτλος του σε τουρνουά Γκραντ σλαμ. Η τελευταία του μεγάλη νίκη του σε τουρνουά ήταν το 1970 κερδίζοντας στη Βαρκελώνη στο μονό και στο διπλό. Έγινε μέλος στην διεθνή αίθουσα της φήμης το 1984.
ΣτουςΟλυμπιακούς Αγώνες του 1968 στην πόλη του Μεξικού, ο Σαντάνα κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο μονό, και το αργυρό στο διπλό αν και η αντισφαίριση ήταν άθλημα επίδειξης εκείνη την εποχή.
Αργότερα ήταν αρχηγός της ισπανικής ομάδας στο κύπελλο Ντέιβις δύο φορές, μία φορά στη δεκαετία του '80 και ξανά για τεσσεράμισι χρόνια στα μέσα της δεκαετίας του '90, έως ότου αποσύρθηκε το 1999. Στο κύπελλο Ντέιβις συνολικά έχει αγωνιστεί σε 14 διοργανώσεις από το 1958 έως το 1973 με ρεκόρ 92 νίκες και 28 ήττες.
Τα τελευταία χρόνια ήταν διοργανωτής των τουρνουά Μάστερς της Μαδρίτης. Διαχειρίζεται το κλαμπ Manolo Santana Racquets και το Sport Center Manolo Santana στη Μαδρίτη. Απεβίωσε σε ηλικία 83 ετών στις 11 Δεκεμβρίου 2021
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Ισπανοί προπονητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Ισπανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν
Χάροου (Λονδίνο)
Το Χάροου (Harrow, ) είναι μεγάλη προαστιακή περιοχή του Δήμου του Χάροου στο βορειοδυτικό Λονδίνο της Αγγλίας. Βρίσκεται 16,9 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Τσάρινγκ Κρος. Στο Χάροου ον δε Χιλ βρίσκεται περιοχή με αρκετά προστατευόμενα κτίρια Γεωργιανής αρχιτεκτονικής αλλά και του 17ου αιώνα. Στην ευρύτερη περιοχή, της οποίας ο πληθυσμός κατά την απογραφή του 2011 ήταν 80.213 κάτοικοι, περιλαμβάνονται οι εκλογικές ενορίες Χέντστοουν Νορθ, Ρόξεθ, Μαρλμπόροου, Γκρίνχιλ, Χέντστοουν Σάουθ και Γουέστ Χάροου. Μέχρι το 1965, όταν και εντάχθηκε στο Μείζον Λονδίνο, το Χάροου ανήκε στον Δήμο του Μίντλσεξ. Σήμερα στην περιοχή βρίσκεται πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου του Γουεστμίνστερ.
Ετυμολογία
Το όνομα του Χάροου προέρχεται από τη λέξη hearg που σημαίνει «(ειδωλολατρικός) ναός» στα αρχαία Αγγλικά. Ο ναός αυτός βρισκόταν πιθανώς στον λόφο του Χάροου, εκεί που σήμερα βρίσκεται εκκλησία.
Γεωγραφία
Το Χάροου είναι εμπορικό κέντρο του βορειοδυτικού Λονδίνου, με καλές συγκοινωνίες όπου υπάρχουν:
Ιστορικά στο Χάροου περιλαμβάνεται το Χάροου ον δε Χιλ, το οποίο βρίσκεται στην κορυφή παρακείμενου λόφου, πλησίον του κέντρου του Χάροου. Μεγάλο μέρος του Κέντον και πριν το 1716 όλο το Πίνερ ήταν τμήματα του Χάροου, γεωγραφικά στοιχεία που τονίζουν τη σημασία του Χάροου ως σημείο συνάντησης και οικονομικών συναλλαγών.
Δημογραφικά στοιχεία
Κατά την απογραφή του 2011, η ενορία του Γκρίνχιλ (που περιλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του κέντρου) αποτελούνταν από 42% λευκούς (26% Βρετανούς, 13% άλλους και 3% Ιρλανδούς), 26% Ινδούς και 9% Ασιάτες άλλων εθνικοτήτων. Η ενορία του Γουέστ Χάροου (δυτικά από το κέντρο) αποτελούνταν από 44% λευκούς (32% Βρετανούς, 8% άλλους και 4% Ιρλανδούς), 23% Ινδούς και 12% Ασιάτες άλλων εθνικοτήτων. Επίσης, η ενορία Χέντστοουν Σάουθ (βορειοδυτικά από το κέντρο), ήταν 43% λευκοί (31% Βρετανοί, 9% άλλοι και 3% Ιρλανδοί), 24% Ινδοί και 9% Ασιάτες άλλων εθνικοτήτων. Στην ενορία του Χάροου ον δε Χιλ ήταν 47% λευκοί (34% Βρετανοί, 10% άλλοι και 3% Ιρλανδοί), 19% Ινδοί και 12% Ασιάτες άλλων εθνικοτήτων.
Οικονομία και εκπαίδευση
Στις σημαντικότερες επιχειρήσεις που έχουν την έδρα τους στην περιοχή συγκαταλέγονται οι εξής: η Kodak Alaris, το Βασιλικό Εθνικό Ορθοπεδικό Νοσοκομείο και η Ladbrokes.
Στο Χάροου βρίσκεται μεγάλη πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου του Γουεστμίνστερ, ενώ τα παλαιότερα σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην περιοχή είναι η Σχολή του Χάροου και το Λύκειο του Χάροου.
Αθλητισμός
Στην περιοχή έχει την έδρα της μία ομάδα ποδοσφαίρου με όνομα Χάροου Μπόροου, η οποία αγωνίζεται στο περιφερειακό πρωτάθλημα Isthmian League.
Στο Χάροου γεννήθηκε ο ποδοσφαιριστής της Έβερτον Θίο Γουόλκοτ.
Μεταφορές
thumb|Συρμός στον σιδηροδρομικό σταθμό του Χάροου ον δε Χιλ Η περιοχή εξυπηρετείται με δρομολόγια του Υπόγειου Σιδηροδρόμου του Λονδίνου, του Υπέργειου Σιδηροδρόμου του Λονδίνου και των Εθνικών Σιδηροδρόμων, μέσα από πληθώρα σταθμών. Επίσης υπάρχουν πολυάριθμες γραμμές λεωφορείων.
Αδελφοποιήσεις
Το Χάροου έχει αδελφοποιηθεί με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία του Λονδίνου
Κατάλογος έργων του Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο έργων του Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ.
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Σαρλ Φαμπρί
Ο Μωρίς Πωλ Ωζύστ Σαρλ Φαμπρί (γαλλικά: Maurice Paul Auguste Charles Fabry, 11 Ιουνίου 1867 – 11 Δεκεμβρίου 1945) ήταν Γάλλος φυσικός.
Ο Φαμπρί γεννήθηκε στη Μασσαλία. Μαζί με τον Ανρί Μπυσόν ανεκάλυψαν το στρώμα του όζοντος το 1913. Στην Οπτική ερμήνευσε το φαινόμενο των κροσσών συμβολής. Ο Φαμπρί και ο συνεργάτης του, Αλφρέντ Περό, επινόησαν το ομώνυμο «συμβολόμετρο Φαμπρύ-Περό», για το οποίο και είναι κυρίως γνωστά τα ονόματά τους.
Ο Φαμπρί τιμήθηκε με το Μετάλλιο Henry Draper το 1919. Υπήρξε ο πρώτος γενικός διευθυντής του «Ινστιτούτου Θεωρητικής και Εφαρμοσμένης Οπτικής» (Institut d'optique théorique et appliquée), αλλά και διευθυντής της «Ανώτερης Σχολής Οπτικής» (École supérieure d'optique ή SupOptique). Ο Φαμπρί απεβίωσε στο Παρίσι, σε ηλικία 78 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι φυσικοί
Φρεντερίκ Σοπέν
Ο Φρεντερίκ Φρανσουά Σοπέν (Frédéric François Chopin, ΔΦΑ:, στα πολωνικά Fryderyk Franciszek Chopin, 1 Μαρτίου ή 22 Φεβρουαρίου 1810 - 17 Οκτωβρίου 1849) ήταν Πολωνός συνθέτης, ένας από τους μεγαλύτερους εκπροσώπους του ρομαντισμού στη μουσική και από τους μεγαλύτερους πιανίστες της εποχής του. Αρκετές συνθέσεις του συγκαταλέγονται στα σημαντικότερα έργα του πιανιστικού ρεπερτορίου.
Παιδικά χρόνια
Ο Φρύντερικ Φράντσισεκ Σόπεν γεννήθηκε στη Ζελαζόβα Βόλα της Πολωνίας το 1810. Οι πληροφορίες για την ημερομηνία γέννησής του δεν είναι ακριβείς: σύμφωνα με κάποιες γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου ή την 1η Μαρτίου, ενώ υπάρχει και η πληροφορία ότι είχε γεννηθεί ένα χρόνο νωρίτερα. Ο ίδιος πάντως ανέφερε ως ημερομηνία γέννησης την 1η Μαρτίου. Ο πατέρας του, Νικολά Σοπέν, ήταν Γάλλος που ζούσε στην Πολωνία από το 1787 και έπαιζε βιολί. Είχε αποκτήσει μάλιστα την πολωνική υπηκοότητα και είχε πάρει μέρος στην εξέγερση του 1794. Στην Πολωνία παρέδιδε μαθήματα γαλλικής γλώσσας. Η μητέρα του συνθέτη, Γιουστύνα Κρυζανόφσκα, ήταν Πολωνή και πιανίστρια.
Ο Φρεντερίκ από μικρός έδειξε το ταλέντο που είχε στη μουσική. Παρακολουθούσε αρχικά μαθήματα από τη μητέρα του από 4 ετών μέχρι τα 5 και όταν ήταν 6 ετών τυπώθηκε η πρώτη του σύνθεση. Σε ηλικία 8 ετών εμφανίστηκε πρώτη φορά δημοσίως ως πιανίστας. Η φήμη του γρήγορα έγινε μεγάλη και στη Βαρσοβία τον θεωρούσαν δεύτερο Μότσαρτ. Ο δάσκαλός της σύνθεσης στο Ωδείο της Βαρσοβίας, Γιοσεφ Έλσνερ, μιλούσε για τις εξαιρετικές ικανότητές του και τη μουσική ιδιοφυΐα του. Το 1829 έδωσε τις πρώτες μεγάλες του συναυλίες στη Βιέννη, και εν τω μεταξύ είχε συνθέσει ήδη μερικά σημαντικά έργα, όπως το κοντσέρτο σε φα ελάσσονα (γνωστό ως 2ο κοντσέρτο), την πρώτη σονάτα για πιάνο (σε ντο ελάσσονα), και κάποιες από τις σπουδές για πιάνο. Το 1830 έφυγε από την Πολωνία για να συνεχίσει τις εμφανίσεις του στη Βιέννη. Μετά την αναχώρησή του ξέσπασε στη χώρα επανάσταση κατά της τσαρικής (ρωσικής) εξουσίας η οποία συνετρίβη και ο συνθέτης δεν μπόρεσε ποτέ να επιστρέψει στην πατρίδα του.
thumb|right|Ο Φρεντερίκ Σοπέν όπως απεικονίζεται από τον φίλο του τον [[Ευγένιος Ντελακρουά|Ευγένιο Ντελακρουά το 1838.]] right|thumb|Η μοναδική γνωστή φωτογραφία του Φρεντερίκ Σοπέν, δημιουργία του Λουί-Ωγκύστ Μπισόν (1849).
Η ζωή στο Παρίσι
Από το 1831 ζούσε στο Παρίσι, που τότε ήταν επίκεντρο της πνευματικής και καλλιτεχνικής ζωής. Εκεί ζούσαν πολλοί σπουδαίοι συνθέτες, όπως οι Τζοακίνο Ροσσίνι, Φραντς Λιστ και Εκτόρ Μπερλιόζ. Λίγους μήνες μετά την άφιξή του έδωσε το πρώτο του ρεσιτάλ και σταδιακά η φήμη του εξαπλωνόταν. Σύντομα απέκτησε πολλούς μαθητές και τα μαθήματα του προσέφεραν οικονομική άνεση και ασφάλεια. Παρά τη μεγάλη φήμη του όμως απέφευγε τις εμφανίσεις σε μεγάλα ακροατήρια. (Ισχυριζόταν ότι φοβόταν πολύ το κοινό.) Έτσι, στα 18 χρόνια παραμονής στο Παρίσι, έδωσε μόνο 19 ρεσιτάλ. Το 1837 είχε ερωτευτεί μία μαθήτρια πιάνου, τη Μαρία Βοντζίνσκα, και είχαν αρραβωνιαστεί, όμως η οικογένεια της κοπέλας διέλυσε τον αρραβώνα, πιθανότατα εξ αιτίας των προβλημάτων υγείας του συνθέτη.
Η σχέση με τη Γεωργία Σάνδη
Το 1838-9 το ζευγάρι έζησε για λίγους μήνες στη Μαγιόρκα, στο ερημωμένο Μοναστήρι Valldemossa. Η Γεωργία Σάνδη πήγε εκεί γιατί το κλίμα θα βοηθούσε τον γιό της Μωρίς να ξεπεράσει κάποια προβλήματα υγείας και ο συνθέτης την ακολούθησε πιστεύοντας ότι εκεί θα βελτιωνόταν και η δική του υγεία (έπασχε από φυματίωση). Το κλίμα της περιοχής όμως δεν τον βοήθησε, και επιπλέον έπρεπε να αντιμετωπίσουν και την αρνητική στάση των ντόπιων απέναντι στο ανύπαντρο ζευγάρι. Έτσι σύντομα εγκατέλειψαν την Ισπανία και επέστρεψαν στη Γαλλία, όπου ζούσαν κατά διαστήματα στο Παρίσι και στη Νοάν, στην κατοικία της Γεωργίας Σάνδη.
Οι σχέσεις τους σταδιακά άρχισαν να ψυχραίνονται και το ζευγάρι χώρισε το 1847. Ο λόγος του χωρισμού, όπως προκύπτει από επιστολή της Σάνδη προς τον Σοπέν η οποία ανακαλύφθηκε το 1950, είναι ότι ο συνθέτης υποστήριξε την κόρη της Γεωργίας Σάνδη, Σολάνζ, σε έντονη διαμάχη που είχε με τη μητέρα της επειδή είχε αρραβωνιαστεί κρυφά.
Τελευταία χρόνια
Πέθανε στο Παρίσι το 1849, μετά από χρόνια φυματίωση. Ενδέχεται όμως ο θάνατός του να οφείλεται σε καρδιακό νόσημα. Κηδεύτηκε στο Παρίσι και από το Κοιμητήριο Περ-Λασαίζ, όμως κατόπιν δικής του επιθυμίας η καρδιά του μεταφέρθηκε στην Πολωνία, όπου φυλάσσεται μέχρι και σήμερα.
Έργο
Μερικά από τα 24 Πρελούδια τα συνέθεσε κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Μαγιόρκα. Το πιο διάσημο από αυτά είναι το 15ο, το πρελούδιο "της σταγόνας της βροχής". Λέγεται ότι το συνέθεσε ένα βράδυ με έντονη κακοκαιρία, που περίμενε με αγωνία τη Σάνδη και τον γιό της, οι οποίοι είχαν καθυστερήσει να φτάσουν λόγω των καιρικών συνθηκών. Ωστόσο αυτού του είδους οι ιστορίες σχετικά με τα έργα του Σοπέν μάλλον πρέπει να τοποθετηθούν στον χώρο της μυθοπλασίας.
Ξεχωριστές είναι και οι 24 σπουδές για πιάνο: εκτός από τις τεχνικές απαιτήσεις τους, είναι και αξιόλογα μουσικά κομμάτια που μπορούν να ερμηνευθούν σε συναυλίες. Αυτό δεν ήταν συνηθισμένο προηγουμένως, για παράδειγμα στις σπουδές του Καρλ Τσέρνυ και του Κράμερ το ενδιαφέρον είναι καθαρά παιδαγωγικό. Από την εποχή του Σοπέν όμως και μετά πολλοί συνθέτες παρουσίασαν αντίστοιχα έργα αξιώσεων, όπως οι Φραντς Λιστ, Κλωντ Ντεμπυσσύ και Αλεξάντρ Σκριάμπιν.
Οι Σονάτες του Σοπέν δεν ακολουθούν την παράδοση του βιεννέζικου Κλασικισμού. Οι κριτικοί της εποχής μάλιστα παρατηρούσαν ότι μάλλον δεν γνώριζε καλά τη φόρμα του είδους, η αλήθεια όμως είναι ότι πιθανότατα δεν θα ήθελε ο ίδιος να τηρήσει την αυστηρή φόρμα. Εξ άλλου προτιμούσε κομμάτια σε ελεύθερες φόρμες όπως οι Μπαλάντες και τα Σκέρτσι. Ήταν μάλιστα ο πρώτος που παρουσίασε Σκέρτσο ως αυτόνομο κομμάτι.
Τα Κονσέρτα του για πιάνο και ορχήστρα είναι έργα στα οποία κυριαρχεί το πιάνο και η ορχήστρα έχει δευτερεύοντα ρόλο (παρουσιάζει την εισαγωγή, τα συνδετικά μέρη και το κλείσιμο). Στα σημεία που εμφανίζεται το πιάνο ο ρόλος της ορχήστρας είναι καθαρά συνοδευτικός.
Αξιοσημείωτη είναι η μνεία του για τον Ντομένικο Σκαρλάττι, συγκεκριμένα έγραψε:
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
* Κατηγορία:Πολωνοί Ρομαντικοί συνθέτες Κατηγορία:Πολωνοί συνθέτες Κατηγορία:Πολωνοί γαλλικής καταγωγής Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας Κατηγορία:Πολωνοί μετανάστες στη Γαλλία Κατηγορία:Μεγάλη Μετανάστευση
Λευτέρης Κακιούσης
Ο Ελευθέριος Κακιούσης, γεννημένος στις 7 Ιουνίου 1968 στη Θεσσαλονίκη, είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής και σημερινός προπονητής. Αγωνιζόταν στη θέση του πόιντ γκαρντ και σούτινγκ γκαρντ διαθέτοντας ύψος 1,80 μέτρα.
Καριέρα
Ο Κακιούσης αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους σε προσφορά καλαθοσφαιριστές στην ιστορία της ομάδας του Ηρακλή καθώς είναι πρώτος σε συμμετοχές, πρώτος σε ασίστ, τρίτος σκόρερ, τέταρτος στα τρίποντα, και πέμπτος στα ριμπάουντ στην ιστορία της ομάδας.
Έχει πάρει μέρος στις μεγαλύτερες επιτυχίες του συλλόγου από το 1990 και μετά. Το 1990 και το 1991 κατέκτησε τη τέταρτη θέση στο πρωτάθλημα, το 1994 διεκδίκησε το κύπελλο Ελλάδος στον τελικό κυπέλλου.
Το 1995 κατέκτησε την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα Ελλάδας και βρέθηκε στους 4 του Ευρωπαικού Κυπέλλου, (στην καλύτερη χρονιά του Ηρακλή από το 1964 που είχε τερματίσει δευτερος στο πρωτάθλημα). Την ίδια χρονιά αναδείχθηκε πρώτος σε ασίστ στην Α1.
Το 1996 αγωνίστηκε στην Ευρωλίγκα και ήταν φιναλίστ στο κύπελλο Ελλάδος. Το 1997 ήταν και πάλι στον ημιτελικό του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου.
Από το 1997 έως το 1999 αγωνίστηκε στον ΠΑΟΚ. Το 1998 κατέκτησε τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα Ελλάδος και το 1999 κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας, τον μοναδικό τίτλο της καριέρας του.
Τη σεζόν 1999-2000 αγωνίστηκε στο Μακεδονικό.
Διατηρεί προποτζίδικο στην Βενιζέλου 76 στην Θεσσαλονίκη.
Προπονητής
Μετά την αποχώρηση του από τα γήπεδα ασχολήθηκε με την προπονητική και από το 2002 έως το 2005 ανέλαβε την ομάδα του Ηρακλή την οποία οδήγησε το 2004 στην τρίτη θέση του πρωταθλήματος.
Έχει αναλάβει ακόμα το Μαρούσι και την ΑΕΚ.