cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αυτοκράτειρα Ματθίλδη
Περιορισμένες επιτυχίες του Στέφανου
Η Ματθίλδη έμεινε ένα διάστημα με τον Ροβέρτο στο Μπρίστολ, στη συνέχεια μετακινήθηκε στο Γκλόστερ, εκεί παρέμεινε ανεξάρτητη από τον ετεροθαλή αδελφό της. Η Ματθίλδη είχε υπό τον έλεγχο της τεράστιες εκτάσεις από το Γκλόστερ και το Μπρίστολ μέχρι το Γουιλσάιρ νότια, την Ουαλία δυτικά και ανατολικά την κοιλάδα του Tάμεση σε βαθμό που η Οξφόρδη και το Γουόλινγκφορντ απειλούσαν το Λονδίνο. Η εξουσία της Ματθίλδης σε όλες αυτές τις περιοχές ήταν ωστόσο περιορισμένη.
Ο Στέφανος ξεκίνησε την αντεπίθεση στις περιοχές της Ματθίλδης, επιτέθηκε στο κάστρο του Γουόλινγκφορντ που΄έλεγχε τον διάδρομο του Τάμεση, το υπερασπιζόταν όμως πολύ καλά ο Μπράιαν Φιτζ Κάουντ και οι βασιλικές δυνάμεις αποχώρησαν. Ο Στέφανος επιτέθηκε κατόπιν στο Γουιλσάιρ και κατέλαβε τα κάστρα του νότιου Κέρνεϊ και του Μαλμέσμπουρι. Ο Μιλ σε απάντηση προχώρησε σε αντεπίθεση στη βασιλική φρουρά στο Γουόλινγκφορντ, απειλούσε να φτάσει μέχρι το Λονδίνο. Ο Στέφανος αναγκάστηκε να διακόψει την επέλαση του στα δυτικά, επέστρεψε ανατολικά για να προστατέψει την πρωτεύουσα. Ο Νάιτζελ επίσκοπος του Έλυ αποστάτησε από τον βασιλιά και συμμάχησε με τη Ματθίλδη, είχε ελπίδες να κατακτήσει την ανατολική Αγγλία με έδρα τη νησίδα Έλυ που είχε γύρω της εύφορα εδάφη. Ο Στέφανος έκανε αιφνίδια αντεπίθεση στη νησίδα και ανάγκασε τον Νάιτζελ να δραπετεύσει στο Γκλόστερ. Ο Ροβέρτος του Γκλόστερ ανακατέλαβε μερικές περιοχές από αυτές που είχε κατακτήσει ο βασιλιάς σε προηγούμενη εκστρατεία του (1139). Ο Ερρίκος του Μπλουά συγκάλεσε νέα Σύνοδο στο Μπαθ για να κλείσει ειρήνη, εκπρόσωπος της Αυτοκράτειρας ήταν ο Ροβέρτος, οι διαπραγματεύσεις δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα.
Μάχη του Λίνκολν
Οι τύχες της Ματθίλης άλλαξαν δραματικά προς το καλύτερο στις αρχές του 1141. Ο Ράνουλφ του Τσέστερ ένας πανίσχυρος βόρειος μεγιστάνας απέσυρε τη στήριξη του στον βασιλιά και ο Στέφανος πολιόρκησε το κάστρο του στο Λίνκολν. Ο Ράνουλφ και ο Ροβέρτος του Γκλόστερ ενώθηκαν με έναν μεγάλο στρατό και συγκρούστηκαν με τον Στέφανο στη "μάχη του Λίνκολν" (2 Φεβρουαρίου 1141). Το κέντρο των βασιλικών δυνάμεων είχε ο ίδιος ο Στέφανος, στα δυτικά ο Αλαίν της Βρεττάνης και στα ανατολικά ο Γουλιέλμος του Ομάλ. Ο Ροβέρτος και ο Ράνουλφ είχαν τεράστια υπεροχή στο ιππικό και ο Στέφανος απέσυρε πολλούς ιππότες του για να δημιουργήσουν ισχυρή αμυντική ασπίδα. Μετά από μερικές επιτυχίες του Γουλιέλμου του Ομάλ, ο Ροβέρτος και ο Ρανούλφ παγίδευσαν τον βασιλικό στρατό και ο Στέφανος περικυκλώθηκε από τους Ανδεγαυούς. Οι στρατιώτες του Ροβέρτου συνέλαβαν τον Στέφανο και τον οδήγησαν έξω από το πεδίο της μάχης. Η Ματθίλδη δέχτηκε προσωπικά τον Στέφανο στο κάστρο της στο Γκλόστερ, στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο κάστρο του Μπρίστολ που το είχε σε χρήση για τους ευγενείς αιχμαλώτους.
Κατάρρευση της εξουσίας του Στέφανου
thumb|250px|right|Η σφραγίδα της Αυτοκράτειρας Ματθίλδης. Η Ματθίλδη ξεκίνησε τη διαδικασία για τη στέψη της, έπρεπε να αποκτήσει υποστήριξη από την εκκλησία για να προχωρήσει η στέψη στο Αβαείο του Ουεστμίνστερ. Ο αδελφός του Στέφανου Ερρίκος συγκάλεσε Σύνοδο στο Γουίντσεστερ, η Ματθίλδη μίλησε με τον Ερρίκο που συμφώνησε να τη στέψει βασίλισσα με αντάλλαγμα να του παραχωρήσει πλήρη κυριαρχία στην εκκλησία. Ο Ερρίκος της παρέδωσε το βασιλικό θησαυροφυλάκιο εκτός από το στέμμα του Στέφανου και αφόρισε όλους τους εχθρούς της Ματθίλδης που αρνήθηκαν να την υποστηρίξουν. Ο αρχιεπίσκοπος Θεοβάλδος του Καντέρμπερι ήταν απρόθυμος να στέψει τη Ματθίλδη βασίλισσα, ταξίδευσε με κληρικούς να συναντηθεί με τον βασιλιά, ο Στέφανος σε αδιέξοδο ήταν έτοιμος να απαλλάξει τους υπηκόους του από τους όρκους πίστης. Ο κλήρος συγκεντρώθηκε μετά το Πάσχα στο Γουίντσεστερ και ανακήρυξε τη Ματθίλδη "Κυρία της Αγγλίας και της Νορμανδίας". Η σύζυγος του Στέφανου Ματθίλδη έστειλε επιστολή στην Αυτοκράτειρα στην οποία της διαμαρτυρήθηκε επειδή ο σύζυγος της εξακολουθούσε να είναι φυλακισμένος. Η Ματθίλδη ωστόσο αποφάσισε να πάει στο Λονδίνο για να ολοκληρωθεί η στέψη της. Η Ματθίλδη απέκτησε την υποστήριξη του Τζόφφρυ ντι Μαντεβίλ που είχε υπό τον έλεγχο του τον Πύργο του Λονδίνου αλλά οι δυνάμεις που ήταν πιστές στον βασιλιά την εμπόδισαν να μπει στην πόλη.
Λίγο πριν τη στέψη της Ματθίλδης (24 Ιουνίου 1141) οι πολίτες του Λονδίνου εξεγέρθηκαν εναντίον της, η Αυτοκράτειρα και ο Τζόφφρυ δραπέτευσαν γρήγορα και οπισθοχώρησαν στην Οξφόρδη. Ο Γοδεφρείδος Πλανταγενέτης επιτέθηκε στη Νορμανδία για άλλη μια φορά, ο Βάλεραν του Μπόμοντ απουσίαζε στην Αγγλία και ο Γοδεφρείδος κατέλαβε γρήγορα όλο το δουκάτο νότια από τον Σηκουάνα και ανατολικά από τον Ριλ. Ο νέος βασιλιάς Λουδοβίκος Ζ´ της Γαλλίας απέσυρε την υποστήριξη του πατέρα του στον Οίκο του Μπλουά, συμμάχησε με τους Ανδεγαυούς και ήταν έτοιμος να κηρύξει τον πόλεμο στον αδελφό του Στέφανου Θεοβάλδο. Οι επιτυχίες του Γοδεφρείδου στη Νορμανδία και οι ήττες του Στέφανου στην Αγγλία ανάγκασαν την Άγγλο-Νορμανδική αριστοκρατία που φοβόταν μήπως χάσει τα εδάφη της να προσεγγίσει τους Ανδεγαυούς. Οι οπαδοί του Στέφανου αποσύρθηκαν, ο φίλος και σύμβουλος του Βάλεραν ήταν από τους πρώτους που αποστάτησαν (1141), συμμάχησε με τους Ανδεγαυούς και η αυτοκράτειρα κέρδισε το Γουορστερσάιρ. Ο δίδυμος αδελφός του Βάλεραν Ροβέρτος του Λέστερ αποσύρθηκε από όλες τις συγκρούσεις. Οι σύμμαχοι της Ματθίλδης αποκαταστάθηκαν στους τίτλους και τα εδάφη τους, ο επίσκοπος Νάιτζελ του Έλυ και οι υπόλοιποι οπαδοί των Ανδεγαυών ξαναπήραν τις κομητείες τους στα ανατολικά. Ο βασιλικός έλεγχος στα νομίσματα έσπασε, οι τοπικοί δούκες έκοβαν δικά τους νομίσματα.
Η συντριβή του Γουίντσεστερ
Η τύχη της Ματθίλδης άλλαξε δραματικά μετά τη συντριβή της στο Γουίντσεστερ. Η συμμαχία της με τον Ερρίκο του Μπλουά ήταν σύντομη, ο επίσκοπος την εγκατέλειψε και συμμάχησε ξανά με τον αδελφό του. Τον Ιούλιο η Ματθίλδη και ο Ροβέρτος του Γκλόστερ πολιόρκησαν τον Ερρίκο στο επισκοπικό "κάστρο του Γουίντσεστερ", χρησιμοποίησε σαν έδρα για τις επιχειρήσεις της το βασιλικό κάστρο της πόλης. Η σύζυγος του Στέφανου Ματθίλδη είχε υπό τον έλεγχο της τη νοτιοανατολική Αγγλία, ο Γουλιέλμος της Υπρ της έστειλε νέα στρατεύματα από το Λονδίνο και βάδισε για το Γουίντσεστερ για να συναντήσει την Αυτοκράτειρα. Η Ματθίλδη δραπέτευσε από την πόλη με τον κόμη Φίτζ και τον Ρέτζιναλντ. Στη μάχη που ακολούθησε οι δυνάμεις της αυτοκράτειρας συνετρίβησαν, ο Ροβέρτος του Γκλόστερ πιάστηκε αιχμάλωτος και η ίδια η Ματθίλδη μετά βίας δραπέτευσε στο "κάστρο του Ντιβάιζις". Με φυλακισμένους τη Ματθίλδη και τον Στέφανο ξεκίνησαν ξανά οι διαπραγματεύσεις για ειρήνη, η βασίλισσα ωστόσο δεν επιθυμούσε κανέναν συμβιβασμό με την αυτοκράτειρα και ο Ροβέρτος με τον ίδιο τρόπο αρνήθηκε οποιαδήποτε προσφορά με τον Στέφανο. Τον Νοέμβριο ο Στέφανος συναντήθηκε με τη σύζυγο του και ο Ροβέρτος με τη Ματθίλδη στην Οξφόρδη.
Ο Ερρίκος συγκάλεσε νέα Σύνοδο τα Χριστούγεννα του 1141 με την οποία αρνήθηκε τη στήριξη του στη Ματθίλδη και αναγνώρισε ξανά βασιλείς τον αδελφό του με τη σύζυγο του. Ο βασιλιάς ταξίδεψε βόρεια για να συγκεντρώσει νέες δυνάμεις και πίεσε με επιτυχία τον Ράνουλφ του Τσέστερ να τον υποστηρίξει. Το καλοκαίρι ο Στέφανος έκανε συνεχώς επιθέσεις στα κάστρα των Ανδεγαυών που οικοδομήθηκαν την προηγούμενη χρονιά. Το καλοκαίρι του 1142 ο Ροβέρτος επέστρεψε στη Νορμανδία για να υποστηρίξει τον Γοδεφρείδο στις στρατιωτικές του επιχειρήσεις εναντίον των οπαδών του Στέφανου, επέστρεψε το φθινόπωρο. Η αυτοκράτειρα που πιέστηκε έντονα από τις βασιλικές δυνάμεις κατέφυγε στην Οξφόρδη. Η Οξφόρδη ήταν μια ασφαλής πόλη που προστατευόταν από τείχη και τον ποταμό Ίσις αλλά ο Στέφανος έκανε αιφνιδιαστική επίθεση κατά μήκος του ποταμού, παγίδευσε τη Ματθίλδη στο κάστρο. Το κάστρο της Οξφόρδης ήταν ισχυρότατο και ο Στέφανος αναγκάστηκε να το πολιορκήσει για πολύ καιρό. Η Ματθίλδη δραπέτευσε λίγο πριν τα Χριστούγεννα με τα πόδια κατά μήκος του παγωμένου ποταμού, κατέφυγε στο Γουόλινγκφορντ, η φρουρά της παραδόθηκε την επόμενη μέρα.
Αδιέξοδα
thumb|250px|right|Η Νότια Αγγλία (1140), με μπλέ οι ελεγχόμενες περιοχές από τη Ματθίλδη. Την επόμενη μέρα μετά την απόδραση της από το Γουίντσεστερ η Ματθίλδη εγκαταστάθηκε ξανά στο "κάστρο του Ντιβάιζις", το κάστρο ανήκε στον επίσκοπο του Σόλσμπερι αλλά είχε κατασχεθεί από τον Στέφανο. Δημιούργησε το νοικοκυριό της με ιππότες από τα γύρω εδάφη, υποστηρίχτηκε από Φλαμανδούς μισθοφόρους και κυβέρνησε με ένα δίκτυο από τοπικούς Σερίφηδες και αξιωματούχους. Πολλοί από αυτούς που είχαν χάσει τα εδάφη τους από τον Στέφανο σε περιοχές που είχαν κατασχεθεί από τον βασιλιά ταξίδευσαν δυτικά για να τα ξαναπάρουν από τη Ματθίλδη. Με την υποστήριξη του Ροβέρτου του Γκλόστερ η Ματθίλδη ήταν πρόθυμη να συνεχίσει μέχρι το τέλος αλλά βρέθηκε σύντομα σε αδιέξοδο. Αρχικά οι τύχες του εμφυλίου έδειχναν ότι ήταν με το μέρος της αυτοκράτειρας, ο Ροβέρτος του Γκλόστερ πολιόρκησε τον Στέφανο στο κάστρο του Γουίλτον, ένα σημείο συγκέντρωσης των βασιλικών δυνάμεων στο Χερεφορντσάιρ. Ο Στέφανος προσπάθησε να δραπετεύσει με αποτέλεσμα να ακολουθήσει η "μάχη του Γουίλτον", το Ανδεγαυικό ιππικό αποδείχτηκε πανίσχυρο και παραλίγο να αιχμαλωτίσει τον βασιλιά δεύτερη φορά αλλά μπόρεσε να δραπετεύσει. Την ίδια χρονιά ο κόμης του Έσσεξ Τζόφφρυ ντι Μαντεβίλ επαναστάτησε για δεύτερη φορά εναντίον του Στέφανου στην Ανατολική Αγγλία (1144).
Ο Τζόφφρυ ντι Μαντεβίλ με έδρα τη νησίδα Έλυ ξεκίνησε στρατιωτική εκστρατεία εναντίον του Κέιμπριτζ με πρόθεση να φτάσει στο Λονδίνο. Ο Ράνουλφ του Τσέστερ εξεγέρθηκε το καλοκαίρι του 1144 για άλλη μία φορά. Ο Γοδεφρείδος Πλανταγενέτης από την άλλη ολοκληρώνοντας την κατάκτηση της Νορμανδίας βάδισε τον Ιανουάριο του 1144 στην πρωτεύουσα Ρουέν, ο Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας τον ανακήρυξε Δούκα της Νορμανδίας. Παρά τις μεγάλες επιτυχίες η Ματθίλδη δεν ισχυροποίησε τη θέση της. Ο Μιλ του Γκλόστερ ένας από τους ικανότερους στρατιωτικούς της πέθανε σε κυνήγι τα περασμένα Χριστούγεννα. Η επανάσταση εναντίον του βασιλιά στα ανατολικά από τον Τζόφφρυ ντι Μαντεβίλ τελείωσε το ίδιο άδοξα τον Σεπτέμβριο του 1144 σε μια επίθεση του στο "κάστρο του Κεϊμπριτζσάιρ". Ο Στέφανος ξεκίνησε νέες επιδρομές στα δυτικά ανακαταλαμβάνοντας κάστρα στο Οξφορντσάιρ. Η Ματθίλδη έδωσε εντολή στον άλλο νόθο αδελφό της Ρέτζιναλντ της Κορνουάλης να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις για ειρήνη αλλά καμία πλευρά δεν έφτασε σε συμβιβασμό.
Λήξη του πολέμου
thumb|250px|right|Τα ερείπια του κάστρου του Μόρτιμερ. Ο πόλεμος άρχισε σταδιακά από τα τέλη της δεκαετίας του 1140 να παρουσιάζει κάμψη, οι συγκρούσεις έγιναν μόνο περιστασιακές. Πολλοί οπαδοί της Ματθίλδης πέθαναν πρώτα ο ετεροθαλής αδελφός της Ροβέρτος του Γκλόστερ (1147), ο κόμης Μπράιαν Φιτζ αποσύρθηκε από τη δημόσια ζωή, μπήκε σ μοναστήρι και πέθανε λίγο αργότερα (1151). Οι περισσότεροι οπαδοί της Ματθίλδης ενώθηκαν στη Β΄ Σταυροφορία (1145) και την εγκατέλειψαν για πολλά χρόνια. Οι Άγγλο-Νορμανδοί βαρόνοι που φοβήθηκαν μήπως χάσουν τα εδάφη τους αναζητούσαν ειρήνη και ήταν απρόθυμοι για περισσότερες συγκρούσεις. Ο μεγαλύτερος γιος της Ερρίκος Πλανταγενέτης ξεκίνησε σταδιακά να παίζει ηγετικό ρόλο στον πόλεμο. Την εποχή που η αυτοκράτειρα πήγε στην Αγγλία ο ίδιος παρέμεινε στη Γαλλία, πέρασε κάποιο διάστημα από την Αγγλία (1142) και επέστρεψε στο Ανζού (1144). Ο Γοδεφρείδος είχε ελπίδες να γίνει ο γιος του Ερρίκος βασιλιάς της Αγγλίας και του έδωσε τη διαχείριση των οικογενειακών εδαφών.
Ο Ερρίκος έκανε μια μικρή επέμβαση με έναν μικρό στρατό μισθοφόρων (1147) αλλά απέτυχε επειδή δεν είχε χρήματα να τους πληρώσει. Ο Ερρίκος ζήτησε λεφτά από τη μητέρα του αλλά η Ματθίλδη αρνήθηκε και δήλωσε ότι δεν έχει. Ο Στέφανος δέχτηκε να πληρώσει τους μισθοφόρους του Ερρίκου με δικά του χρήματα και του επέτρεψε την ασφαλή επιστροφή, οι λόγοι για τους οποίους ο Στέφανος προχώρησε σε αυτή την ιπποτική απόφαση είναι άγνωστοι. Η αυτοκράτειρα επέστρεψε στη Νορμανδία χάρη στις προστριβές που είχε να αντιμετωπίσει με την εκκλησία. Η Ματθίλδη διατηρούσε την αυλή της στο "κάστρο του Ντιβάιζις" (1142) που νομικά ιδιοκτήτης του ήταν ο επίσκοπος του Σόλσμπερι Τζόσελυν ντι Μποχόν (1111 - 1184). Ο Πάπας Ευγένιος Γ΄ με επέμβαση του ζήτησε από τη Ματθίλδη να επιστρέψει το κάστρο στον επίσκοπο και την απείλησε με αφορισμό αν δεν το κάνει. Η αυτοκράτειρα έφυγε για τη Νορμανδία, άφησε το κάστρο στον Ερρίκο που καθυστέρησε την επιστροφή του για πολλά χρόνια. Εγκαταστάθηκε στην αυλή της στη Ρουέν με τον σύζυγο της και τους γιους της, ασχολήθηκε με τις προετοιμασίες για νέες εκστρατείες του γιου της Ερρίκου στην Αγγλία. Προτιμούσε να ζει στη Μονή της Παρθένου λίγο νότια από τη Ρουέν σε διαμερίσματα που ήταν προσαρτημένα στη μονή, δίπλα βρισκόταν ένα ανάκτορο που οικοδομήθηκε από τον Ερρίκο.
Ο Ερρίκος διάδοχος του θρόνου
Η Ματθίλδη αποφάσισε να διακόψει τους πολέμους με την Αγγλία και να ασχοληθεί με τη διακυβέρνηση της Νορμανδίας. Ο Γοδεφρείδος έστειλε τον επίσκοπο του Θερουάν στη Ρώμη για να διεκδικήσει τα δικαιώματα του γιου του Ερρίκου στον Αγγλικό θρόνο (1148), μεταβιβάστηκαν επίσης στον Ερρίκο τα δικαιώματα της οικογένειας του στην Αγγλική εκκλησία. Ο Γοδεφρείδος και η Ματθίλδη είχαν πάντα καλές σχέσεις με τον Γάλλο βασιλιά Λουδοβίκο Ζ΄ που υποστήριξε τα δικαιώματα του γιου τους Ερρίκου στον Αγγλικό θρόνο. Ο Γοδεφρείδος πέθανε αιφνίδια και πρόωρα (1151), ο Ερρίκος Πλανταγενέτης διεκδίκησε τα πατρικά εδάφη. Ο Ερρίκος επέστρεψε στην Αγγλία με έναν μικρό στρατό (1153) και κέρδισε την υποστήριξη πολλών βαρόνων. Ακολούθησε με την επέμβαση της εκκλησίας η οριστική ειρηνική συνθήκη με τον βασιλιά, ο Στέφανος θα παρέμενε στον θρόνο μέχρι τον θάνατο του και θα τον διαδεχόταν ο Ερρίκος τον οποίο υιοθέτησε. Η Ματθίλδη βρισκόταν πάντοτε στη Νορμανδία με τον κίνδυνο της εξέγερσης των βαρόνων, ήταν ανίκανη να τους αντιμετωπίσει στρατιωτικά. Με τον θάνατο του Στέφανου ακολούθησε η στέψη του Ερρίκου σαν Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας, η στέψη του έγινε με τα δυο αυτοκρατορικά στέμματα που είχε φέρει η μητέρα του από τη Γερμανία (1125). Μετά τη στέψη του Ερρίκου Β΄ οι ταραχές στη Νορμανδία τερματίστηκαν.
Κυβέρνηση της Νορμανδίας
thumb|250px|right|Ο [[Ερρίκος Β΄ της Αγγλίας σε συνάντηση με τον αρχιεπίσκοπο Τόμας Μπέκετ.]] Η Ματθίλδη πέρασε την υπόλοιπη ζωή της στη Νορμανδία και κυβέρνησε το δουκάτο ως εκπρόσωπος του γιου της Ερρίκου Β΄. Η Ματθίλδη και ο γιος της εξέδωσαν διατάγματα τόσο στην Αγγλία όσο και στη Νορμανδία που περιείχαν και τα δυο ονόματα, συνομίλησαν με όλους όσους διεκδικούσαν εδάφη στη διάρκεια του πολέμου. Τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Ερρίκου Β΄ ήταν η βασικός σύμβουλος του γιου της στα περισσότερα κυβερνητικά θέματα. Η Ματθίλδη κλήθηκε να μεσολαβήσει στη σύγκρουση που ξέσπασε ανάμεσα στον γιο της και τον αρχιεπίσκοπο Τόμας Μπέκετ, αρχικά ήταν αντίθετη με τον διορισμό αλλά όταν δέχτηκε πρόταση από τον ηγούμενο της μονής του Αγίου Ιακώβου να τους συμφιλιώσει στάθηκε πρόθυμη. Προσπάθησε να πείσει τον γιο της να απαρνηθεί τα Αγγλικά έθιμα που καταδίκαζε η εκκλησία και κατηγόρησε τον Μπέκετ για κατάχρηση στην εκκλησιαστική διοίκηση.
Αργότερα ξέσπασαν διάφορες κρίσεις, η πρώτη συσχετιζόταν με το οστό από το χέρι του Αγίου Ιακώβου που είχε φέρει η ίδια από τη Γερμανία. Ο Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα το ζήτησε πίσω σαν περιουσία του αυτοκρατορικού στέμματος αλλά η Ματθίλδη και ο Ερρίκος το ήθελαν οπωσδήποτε στο "Αβαείο του Ρέντινγκ" που είχε γίνει δημοφιλής τόπος προσκυνήματος. Ο Φρειδερίκος Α΄ τελικά δωροδοκήθηκε από τον Ερρίκο με πλούσια δώρα όπως μια πολυτελή σκηνή που χρησιμοποιούσε στις Συνόδους του στην Ιταλία. Προσέγγισε τον Γάλλο βασιλιά Λουδοβίκο Ζ΄ (1164) και τον βοήθησε να λύσει τα αδιέξοδα που είχαν προκύψει σε Σταυροφορικά θέματα.
Θάνατος
Σε μεγάλη ηλικία η Ματθίλδη απέκτησε έντονο ενδιαφέρον για τη χριστιανική πίστη και τη θρησκεία. Το ενδιαφέρον της στράφηκε περισσότερο στον μικρότερο γιο της Γουλιέλμο που του είχε μεγάλη αδυναμία. Ο Ερρίκος Β΄ ήθελε να κατακτήσει την Ιρλανδία για να τη δώσει στον Γουλιέλμο αλλά η μητέρα του διαφώνησε λόγω πιθανής αποτυχίας, του έδωσε όμως σαν δώρο μεγάλες εκτάσεις στην Αγγλία. Η Ματθίλδη ήταν πιο βολική σε μεγάλη ηλικία σε σχέση με τα νιάτα της αλλά όπως τόνισε ο ηγούμενος της μονής του Αγίου Ιακώβου αυτό ήταν "χαρακτηριστικό των τυράννων". Η Αυτοκράτειρα Ματθίλδη πέθανε (10 Σεπτεμβρίου 1167) και κληροδότησε την περιουσία της στην εκκλησία. Τάφηκε από τον Ροτρού, αρχιεπίσκοπο της Ρουέν στο υψηλό ιερό του "αβαείου του Μπεκ". Ο επιτάφιος ύμνος στον τάφο της γράφει "μεγάλη στη γέννηση της, μεγαλύτερη στον γάμο της και τεράστια σαν μητέρα του βασιλιά Ερρίκου, κόρη σύζυγος και μητέρα μεγάλων βασιλέων". Ο τάφος της καταστράφηκε από φωτιά (1263) και αργότερα αποκαταστάθηκε (1282) αλλά καταστράφηκε οριστικά από τον Αγγλικό στρατό (1421). Η Σύνοδος του Αγίου Μαυρικίου αναγνώρισε μερικά από τα οστά της (1684) και τα μετέφερε ξανά στο "αβαείο του Μπεκ" σε ένα νέο φέρετρο. Τα οστά χάθηκαν ξανά μετά την καταστροφή του αβαείου από τον Ναπολέων Α΄ αλλά βρέθηκαν ξανά (1846) και τάφηκαν οριστικά στον Καθεδρικό Ναό της Ρουέν.
Διοίκηση
thumb|250px|right|Ο πατέρας της Ματθίλδης [[Ερρίκος Α΄ της Αγγλίας και η οικογένεια του.]] Στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία η Ματθίλδη είχε γύρω της ιππότες, Καγκελάριους και κυρίες-Συνοδούς, σε αντίθεση με άλλες αυτοκράτειρες της εποχής δεν είχε προσωπικό Καγκελάριο αλλά χρησιμοποιούσε τον αυτοκρατορικό. Όταν ήταν αντιβασίλισσα στην Ιταλία ανακάλυψε με ευχαρίστηση ότι οι Ιταλοί ήταν πρόθυμοι να δεχτούν μία γυναίκα κυβερνήτη. Η Ιταλική διοίκηση περιείχε τον Καγκελάριο που τον υποστήριζαν στο έργο του έμπειροι αξιωματούχοι. Όταν απουσίαζε ο σύζυγος της απείχε από τη λήψη σημαντικών αποφάσεων αλλά με τις επαφές της με τους μεγιστάνες και τον κλήρο βοήθησε σημαντικά στη διοίκηση. Με τον θάνατο του Ερρίκου Ε΄ και την επιστροφή της στη Νορμανδία πήρε τους τίτλους της Αυτοκράτειρας και της κόρης του βασιλιά Ερρίκου. Στον Εμφύλιο η κατάσταση της ήταν αβέβαιη, οι βασίλισσες των Άγγλο-Σαξόνων είχαν ισχυρή εξουσία αλλά όταν κατέκτησαν το νησί οι Νορμανδοί οι βασίλισσες είχαν μόνο τους ρόλους της κηδεμονίας και της αντιβασιλείας όταν έλειπε ο βασιλιάς. Την περίοδο 1139 - 1141 η Ματθίλδη ήταν γυναίκα "έντονα ενεργή" και είχε μεγάλη αυτονομία από τον σύζυγο της Γοδεφρείδο. Είχε δική της αυτοκρατορική σφραγίδα που ήταν στρογγυλή όπως των βασιλέων αντί την ωοειδή που είχαν οι βασίλισσες με τον τίτλο "Βασίλισσα των Ρωμαίων". Η σφραγίδα της δεν την απεικόνιζε ωστόσο έφιππη όπως τους άνδρες βασιλείς. Δεν στέφτηκε ποτέ βασίλισσα της Αγγλίας στο Ουέστμινστερ γι'αυτό παρέμεινε με τον τίτλο της "Κυρίας" αν και πολλοί σύγχρονοι συγγραφείς οπαδοί της την καταγράφουν ως Βασίλισσα.
Η Ματθίλδη συνέχισε την Αγγλική παράδοση μιας επικεντρωμένης διοίκησης, διατήρησε δική της κυβέρνηση παράλληλα με αυτή του Στέφανου με βασιλικό νοικοκυριό και έναν Καγκελάριο. Συγκέντρωσε πολλά έσοδα από τις κομητείες που είχε υπό τον έλεγχο της ιδιαίτερα εκεί που οι Σερίφηδες στάθηκαν πιστοί απέναντι της, διόρισε παντού κόμητες αντίπαλους του Στεφάνου. Δεν μπόρεσε να δημιουργήσει δικό της νομικό σύστημα και οι δυνατότητες της στη διοίκηση ήταν περιορισμένες, κατάφερε όμως να διορίσει πολλούς επισκόπους στη Νορμανδία. Η Ματθίλδη έκοψε δύο τύπους νομισμάτων στην Αγγλία, χρησιμοποιήθηκαν τόσο στη δυτική Αγγλία όσο και στην Ουαλία. Τα πρώτα κόπηκαν αρχικά στην Οξφόρδη, τα σχέδια τους τυπώθηκαν στο Μπρίστολ, στο Κάρντιφ και στο Γουέρχαμ μετά τη νίκη της στη "μάχη του Λίνκολν¨΄΄. Ένας δεύτερος τύπος νομισμάτων κόπηκε στο Κάρντιφ και στο Μπρίστολ τη δεκαετία του 1140. Μετά την επιστροφή της στη Νορμανδία (1148) η Ματθίλδη οικειοποιήθηκε τους τίτλους της "Αυτοκράτειρας" και της "Κυρίας της Αγγλίας" αλλά δεν χρησιμοποίησε ποτέ τον τίτλο της "Κόμισσας του Ανζού"''. Το νοικοκυριό της έγινε μικρότερο και ενώθηκε με αυτό του γιου της Ερρίκου στη Ρουέν. Η Ματθίλδη συνέχιζε μέχρι τον θάνατο της να παίζει σημαντικό ρόλο στη διακυβέρνηση ιδιαίτερα στα εδάφη της γύρω από το Αρζαντάν στα οποία είχε αποκτήσει κληρονομικά δικαιώματα μετά τον δεύτερο γάμο της.
Θρησκεία
Η Ματθίλδη έμεινε πασίγνωστη για την ευσέβεια της, οι σύγχρονοι συγγραφείς βλέπουν με θαυμασμό την απόφαση της να ταφεί στο μοναστήρι του Μπεκ αντί για τον Καθεδρικό ναό της Ρουέν. Έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για την εκκλησία όπως τα υπόλοιπα μέλη που ανήκαν στην Άγγλο-Νορμανδική αριστοκρατία. Τα πρώτα χρόνια προτίμησε το Βενεδικτανό μοναστήρι του Κλυνύ μαζί με άλλα νέα Αυγουστιανά Τάγματα. Με τη μεγάλη επίβλεψη που είχε απέναντι στην εκκλησία ίδρυσε ξανά το Αβαείο της Παρθένου στο Χερβούργο. Έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον στα Τάγματα των Κιστερκιανών που ήταν διαδεδομένα έντονα τόσο στην Αγγλία όσο και στη Νορμανδία, ήταν αφιερωμένα στην Παναγία η οποία ήταν η σημαντικότερη προσωπικότητα για τη Ματθίλδη. Είχε στενούς δεσμούς με το Κιστερκιανό Αβαείο του Μόρτιμερ στη Νορμανδία, το εφοδίασε με πολλούς μοναχούς που τη βοήθησαν στην ίδρυση του γειτονικού Λα Βαλάς. Η Ματθίλδη ίδρυσε πολλές Κιστερκιανές μονές στο Μόρτιμερ, με μεγάλους ξενώνες οι οποίοι υποδέχτηκαν επισκέπτες και καλλιτέχνες για να διακοσμήσουν τα μοναστήρια.
Ιστορικές απόψεις
thumb|250px|right|Ασημένιο νόμισμα της Αυτοκράτειρας Ματθίλδης από την [[Οξφόρδη.]] Οι σύγχρονοι χρονικογράφοι στην Αγγλία, τη Γαλλία και τη Γερμανία περιγράφουν τη ζωή της Ματθίλδης με διαφορετικές προοπτικές, η μοναδική αξιόπιστη βιογραφία της που διασώθηκε την έγραψε ο Άρνουλφ όφα Λισιέ (1104 - 1184) και έχει χαθεί. Στη Γερμανία την περιγράφουν αρκετά θετικά σαν την "καλή Ματθίλδη". Όταν ξέσπασε η Αναρχία τα έργα της δίνουν έναν περισσότερο αρνητικό τόνο, η Γκέστα Στέφανι επαινεί τον Στέφανο και καταδικάζει τη Ματθίλδη. Όταν ανέβηκε στον Αγγλικό θρόνο ο γιος της Ερρίκος Β΄ οι χρονικογράφοι την παρουσιάζουν περισσότερο θετικά. Πολλοί θρύλοι εξαπλώθηκαν μετά τον θάνατο της όπως ότι ο πρώτος της σύζυγος αυτοκράτορας Ερρίκος Ε΄ δεν πέθανε στην πραγματικότητα αλλά πήγε να ζήσει σαν ερημίτης συνεπώς ο δεύτερος γάμος της ήταν άκυρος. Άλλος ένας θρύλος περιγράφει ότι η Ματθίλδη είχε μυστικές ερωτικές σχέσεις με τον Στέφανο, αυτές είχαν σαν αποτέλεσμα τη διαδοχή του γιου της Ερρίκου στον θρόνο. Με τα δεδομένα του 16ου αιώνα η Ματθίλδη είχε σαφή δικαιώματα στον Αγγλικό θρόνο και οι ιστορικοί της εποχής προβληματίζονται γιατί δεν διεκδίκησε η ίδια τον θρόνο και παραιτήθηκε για χάρη του γιου της. Ο Ντέιβιντ Χιουμ κατανόησε τις συνήθειες που επικρατούσαν στην Αγγλία τον 12ο αιώνα και αδιαφόρησε για το ζήτημα. Τον 19ο αιώνα βρέθηκαν πολλά έγγραφα και διατάγματα που αφορούσαν τη ζωή της Ματθίλδης, τα μελέτησαν οι ιστορικοί αναλυτικά. Οι ιστορικοί Κέιτ Νόργκετ και Τζέιμς Ράμσεϊ μετά την ανάλυση των εγγράφων δημιούργησαν νέες πλουσιότερες πληροφορίες για τη Ματθίλδη. Ο Τζέιμς Ράμσεϊ που στηρίχτηκε στην Γκέστα Στέφανι έδωσε αρκετά αρνητική περιγραφή, ο Κέιτ Νόργκετ που στηρίχτηκε σε Γαλλικές πηγές ήταν περισσότερο ουδέτερος.
Λογοτεχνία
Οι σύγχρονοι Άγγλοι Ακαδημαϊκοί έδωσαν μικρή σημασία στη Ματθίλδη σε σχέση με τον Στέφανο, οι Γερμανοί αντίθετα ασχολήθηκαν έντονα μαζί της. Η σπουδαιότερη Αγγλική βιογραφία για τη Ματθίλδη γράφτηκε το 1991 από τη Μάρτζορι Τσίμπναλ (1915 - 2012) που αναφέρει ότι "ήταν πολύ περήφανη και είχε τον χαρακτήρα πραγματικής αυτοκράτειρας". Η Ματθίλδη είχε πραγματικά αυτοκρατορική συμπεριφορά όπως ο πατέρας της και ο γιος της αλλά αδικήθηκε χάρη στο φύλο της και τις πολιτικές συνθήκες που επικρατούσαν τον 12ο αιώνα. Πολλές φεμινίστριες συγγραφείς όπως η Φιόνα Τολουρστ την παρουσιάζουν έντονα αδικημένη λόγου του φύλου της, είχε τεράστια προσόντα που θα γινόντουσαν αποδεκτά αν ήταν άντρας. Ο εμφύλιος πόλεμος δημιούργησε πολλούς θρύλους, η Ματθίλδη, ο Στέφανος και οι οπαδοί τους παρουσιάζονται στην ιστορική σειρά της Ίντιθ Πάρτζετερ (1913 - 1995) "Αδελφοί Καντφαέλ", περιγράφει την περίοδο 1137 - 1145. Η Πάρτζετερ παρουσιάζει τη Ματθίλδη σαν αλαζονική σε αντίθεση με τον συνετό βασιλιά Στέφανο. Η Αυτοκράτειρα Ματθίλδη έδωσε τέλος την ιδέα στον Άλφρεντ Τέννυσον να γράψει το ποίημα του "Μαώ" (1855).
Οικογένεια
Με τον πρώτο σύζυγο της αυτοκράτορα Ερρίκο Ε΄ δεν απέκτησε παιδιά
Με τον δεύτερο σύζυγο της Γοδεφρείδο Πλανταγενέτη απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Αγγλίας Κατηγορία:Αυτοκράτειρες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Μονάρχες της Βουργουνδίας Κατηγορία:Οίκος της Νορμανδίας Κατηγορία:Κόμισσες του Ανζού Κατηγορία:Δούκισσες της Νορμανδίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Ιταλίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αγγλίας Κατηγορία:Κόμησσες του Μαιν
Νάταν Ακέ
Ο Νάταν Ακέ (18 Φεβρουαρίου 1995) είναι Ολλανδός ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός για λογαριασμό της Μάντσεστερ Σίτι και της εθνικής ομάδας της Ολλανδίας. Αγωνίζεται κυρίως ως κεντρικός αμυντικός αλλά μπορεί να αγωνιστεί και αριστερά.
Ο Ακέ ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα από την Τσέλσι, αλλά δόθηκε δανεικός σε Ρέντιγκ, Γουότφορντ και Μπόρνμουθ, με την τελευταία να τον αποκτά το 2017 έναντι 20 εκατομμυρίων λιρών, ποσό ρεκόρ για το σύλλογο. Το 2020 αποκτήθηκε από την Μάντσεστερ Σίτι έναντι 41 εκατομμυρίων λιρών.
Αφότου εκπροσώπησε την Ολλανδία σε νεανικό επίπεδο, πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική αντρών το 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσέλσι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρέντινγκ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουότφορντ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Μπόρνμουθ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Γκαρίπ
Το Γκαρίπ (Garip, περίεργο/παράξενο στα Τούρκικα) ήταν ομάδα Τούρκων ποιητών και ποιητικό κίνημα της χώρας.
Το αποτέλεσαν οι Ορχάν Βελί, Οκτάυ Ριφάτ και Μελίχ Τζεβντέτ, επιφανείς ποιητές της Τουρκίας που ήταν φίλοι από τα μαθητικά τους χρόνια. Έκαναν γνωστό το νέο εγχείρημά τους το 1941 με μία συλλογή με την ονομασία Γκαρίπ, η οποία αποτέλεσε το έναυσμα του καλλιτεχνικού ρεύματος. Μετά το θάνατο του Βελί το 1950, οι δύο άλλοι φίλοι ανέπτυξαν τα ιδιαίτερα ξεχωριστά τους στυλ και άρχισαν τη συγγραφή μυθιστορημάτων και θεατρικών έργων.
Τα ποιήματα της ομάδας δημοσιεύτηκαν σε μια σειρά λογοτεχνικών περιοδικών, ιδιαίτερα στη Βαρλέκ (Varlık, Ύπαρξη) και Γιαπράκ (Yaprak, Φύλλο). Η Βαρλέκ είναι περιοδικό ευρείας κυκλοφορίας σε ολόκληρη την επικράτεια της χώρας, ενώ η Γιαράκ ήταν ολιγοσέλιδο λογοτεχνικό περιοδικό που ετοιμαζόταν, εκδιδόταν και διανεμόταν από τους ποιητές του Γκαρίπ μέχρι τον ξαφνικό θάνατο του Ορχάν Βελί σε ηλικία τριάντα έξι χρονών.
Το όνομα Γκαρίπ συμβόλιζε τη ρήξη με τη συμβατική (θεωρούμενη παρηκμασμένη) τεχνοτροπία της Τουρκικής ποίησης και λογοτεχνίας. Οι ποιητές του Γκαρίπ χρησιμοποιούσαν την τρέχουσα καθομιλουμένη γλώσσα καθώς και σουρεαλιστικά στοιχεία στα ποιήματά τους. Αν και διήρκεσε μόλις δέκα χρόνια ο αντίκτυπος του κινήματος στην Τουρκική ποίηση είναι αισθητός ακόμη και σήμερα.
Κατηγορία:Λογοτεχνικά ρεύματα Κατηγορία:Ποίηση Κατηγορία:Πολιτισμός της Τουρκίας
Χάμιλτον Ακαντέμικαλ ΦΚ
Η Χάμιλτον Ακαντέμικαλ ΦΚ (αγγλικά: Hamilton Academical FC) είναι μια σκωτσέζικη ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδρύθηκε το 1874 από μια σχολική ομάδα ποδοσφαίρου στη Hamilton Academy. Παραμένει η μόνη επαγγελματική βρετανική ποδοσφαιρική ομάδα η οποία προήλθε από μια σχολική ομάδα.
Αμέσως μετά την ίδρυση της, η ομάδα έγινε μέλος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Σκωτίας και ξεκίνησε να συμμετάσχει στο Κύπελλο Σκωτίας (ποδόσφαιρο ανδρών) και στο Qualifying Cup. Το Νοέμβριο του 1897 έγινε μέλος της Scottish Football League όταν μια από τις κύριες ομάδες της εποχής, η Renton, αναγκάστηκε να αποχωρήσει και η Χάμιλτον Ακαντέμικαλ ΦΚ προσκλήθηκ να πάρει τη θέση της.
Παρόλο που η ομάδα κέρδισε το πρωτάθλημα Second Division την περίοδο 1904, δεν προβιβάστηκε αυτόματα στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Σκωτίας, καθώς η άνοδος εκείνη την εποχή γινόταν κατόπιν πρόσκλησης. Ωστόσο, είχε κάποιες επιτυχίες στο κύπελλο. Έφτασε στον τελικό του κυπέλλου το 1911 αλλά έχασε από τη Σέλτικ Γλασκώβης. Το 1935 ξανασυμμετείχε στον τελικό του κυπέλλου αλλά αυτή τη φορά έχασε από τη Ρέιντζερς Γλασκώβης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χάμιλτον Ακαντέμικαλ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Σκωτίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1874
Στοιχείο Περιόδου 1
Η 1η περίοδος του περιοδικού πίνακα είναι η πρώτη σειρά του περιοδικού πίνακα των χημικών στοιχείων. Η 1η περίοδος είναι η μικρότερη από όλες τις άλλες περιόδους και περιέχει μόνο δύο χημικά στοιχεία, το υδρογόνο και το ήλιο. Σε μία κβαντομηχανική περιγραφή της δομής του ατόμου, αυτή η περίοδος αντιστοιχεί στην συμπλήρωση της πρώτης τροχιάς. Τα στοιχεία της πρώτης περιόδου δεν ακολουθούν τον κανόνα των οκτάδων.
Κατηγορία:Περιοδικός πίνακας
Προεδρία
Προεδρία σημαίνει αφενός αυτή καθ΄ αυτή η θέση που κατέχει ένας Πρόεδρος, αφετέρου και η χρονική διάρκεια της θητείας αυτής.
Ένα άτομο μπορεί να έχει την προεδρία:
Κατηγορία:Πολιτική
Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού
Η Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού (Ε.Ε.Α.) αποτελεί ανεξάρτητη αρχή και ελεγκτικό όργανο. Την επιτροπή εποπτεύει ο εκάστοτε Υπουργός Πολιτισμού. Πραγματοποιεί οικονομικούς και διαχειριστικούς ελέγχους σε Αθλητικές Ανώνυμες Εταιρίες (Α.Α.Ε.) και Τμήματα Αμοιβομένων Αθλητών (Τ.Α.Α.). Είναι, επίσης, επιφορτισμένη με τη χορήγηση πιστοποιητικών για τη συμμετοχή αθλητικών ομάδων σε επαγγελματικά πρωταθλήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στην Ελλάδα
Νέα Βρασνά
Τα Νέα Βρασνά είναι παραθαλάσσια κωμόπολη του Νομού Θεσσαλονίκης και έδρα της τοπικής κοινότητας Βρασνών του Δήμου Βόλβης με πληθυσμό 2.577 κατοίκους. Βρίσκονται στην ανατολική πλευρά των Μακεδονικών τεμπών, 70 χλμ ανατολικά της Θεσσαλονίκης. Οι ακτές της κωμόπολης βραβεύονται κάθε χρόνο με τη Γαλάζια Σημαία.
Ιστορικά στοιχεία
Η περιοχή άρχισε να αναπτύσσεται οικιστικά στα μέσα του 20ού αιώνα (περί τις δεκαετίες 60'-70')με την άνθηση του παραθαλάσσιου τουρισμού. Ο οικισμός απορρόφησε πολλούς κατοίκους του ορεινού οικισμού των Βρασνών και προσέλκυσε νέους από την ευρύτερη Βόρεια Ελλάδα να δημιουργήσουν τις παραθεριστικές του κατοικίες. Η ακτή των Νέων Βρασνών βραβεύεται κάθε χρόνο με τη Γαλάζια Σημαία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Βόλβης
Πληρωμή ανά προβολή
Η Πληρωμή ανά προβολή (αγγλικά: pay-per-view (PPV), είναι μια υπηρεσία με την οποία το τηλεοπτικό κοινό μπορεί να αγοράσει γεγονότα για παρακολούθηση μέσω ιδιωτικής τηλεοπτικής προβολής. Ο τηλεοπτικός οργανισμός παρουσιάζει το γεγονός την ίδια στιγμή σε όσους το έχουν παραγγείλει (σε αντίθεση με συστήματα βίντεο κατ'απαίτηση, τα οποία επιτρέπουν στους τηλεθεατές να δουν καταγεγραμμένες εκπομπές ανά πάσα στιγμή). Τα γεγονότα μπορούν να αγοραστούν χρησιμοποιώντας ένα οδηγό εντός της οθόνης, ένα αυτοματοποιημένο τηλεφωνικό σύστημα, ή μέσω ενός αντιπρόσωπου εξυπηρέτησης πελατών και περιλαμβάνουν συχνά ταινίες μεγάλου μήκους, αθλητικές εκδηλώσεις και ψυχαγωγία.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ορολογία τηλεόρασης
Κουρουβέλι Αρκαδίας
Το Κουρουβέλι είναι ορεινό χωριό του νομού Αρκαδίας. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.000 μέτρων σε μία πλαγιά του βόρειου Μαινάλου και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Αρκαδίας. Το Κουρουβέλι ανήκει στον δήμο Κλείτορος και ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2001, είναι μόλις 15 κάτοικοι.
Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας Κατηγορία:Δήμος Κλείτορος κατηγορία:χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Χωριά του Μαινάλου
Porsche 911
Η Porsche 911 (προφέρεται «Neunelf», δηλαδή «εννιά έντεκα» στα γερμανικά) είναι ένα πολυτελές σπορ αυτοκίνητο υψηλών επιδόσεων, δημιουργία της Porsche AG και, στον τομέα του πρεστίζ, η διαχρονική ναυαρχίδα της παλέτας των μοντέλων της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας Porsche και θεωρείται η επιτομή της εταιρείας. Σε όλες τις γενιές της, διαχρονικά, η 911 είναι ένα 2-πορτο, με σαλόνι διάταξης 2+2 θέσεων, σπορ αυτοκίνητο, με έναν αντισυμβατικό ξεχωριστό σχεδιασμό, καθώς και με κινητήρες επίπεδους / μπόξερ 6-κύλινδρους (H6), πάντα με τον κινητήρα και τη μετάδοση της κίνησης «όλα πίσω», και με ανεξάρτητη μπροστινή και πίσω ανάρτηση, με εξελιγμένο άξονα ταλάντευσης. Ο άξονας αυτός, είχε εμφανιστεί για πρώτη φορά στην προκάτοχο Porsche 356, η οποία ήταν και το πρώτο μοντέλο στην ιστορία της εταιρείας.
Διαδοχικές γενιές
thumb|left|Το αρχικό Projet T7 του 1959. Οι πρώτες μελέτες για τον διάδοχο της Porsche 356 ξεκίνησαν το 1959 με το πρωτότυπο Projet T7, το οποίο στη συνέχεια υπέστη αρκετές βελτιωτικές αλλαγές.
thumb|right|Porsche 911 του 1964, έκδοσης 2.0 Coupé, στο μουσείο της εταιρείας, σε φωτογραφία του 2012. Τελικώς, η πρώτη γενιά της 911 παρουσιάστηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1963 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης και τελικώς μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Σεπτέμβριο του 1964, ενώ ειδικά οι πωλήσεις στις ΗΠΑ ξεκίνησαν τον Φεβρουάριο του 1965. thumb|left|Η [[αεροδυναμική διαφορά ανάμεσα σε ένα σεντάν και ένα fastback.]]
Από το αρχικό μοντέλο της 911 το 1964 μέχρι σήμερα, έχει υπάρξει 8 διαδοχικές γενιές της, με διαφορετικούς εργοστασιακούς κωδικούς η καθεμία και με συνεχείς τεχνολογικές ανανεώσεις, αν και η βασική δομική και σχεδιαστική ιδέα παρέμεινε αμετάβλητη και ελάχιστα πράγματα από αυτήν έχουν αλλάξει. Είναι αξιοσημείωτο ότι διατηρεί πάντα το ίδιο fastback αεροδυναμικό προφίλ, επιτυγχάνοντας έτσι το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα στην αεροδυναμική. Η μοναδική σοβαρή δομική αλλαγή, ήταν ότι ενώ ο κινητήρας τους ήταν αερόψυκτος μέχρι τη γενιά Porsche 993 (1993 - 1998), με την εισαγωγή της γενιάς Porsche 996, το 1997, έγινε υδρόψυκτος.
Διαχρονική απήχηση
thumb|right|Το εκατομμυριοστό αντίτυπο της Porsche 911 στο Volkswagen Group Forum στο [[Βερολίνο, σε φωτογραφία του 2018.]]
Επίσης, είναι ένα από τα γνωστότερα αυτοκίνητα παγκοσμίως, με εξαιρετικά υψηλό ίματζ και μάλιστα σταθερά σε όλες τις γενιές της. Παρά τους διαφορετικούς εργοστασιακούς κωδικούς για την κάθε γενιά της, με σκοπό τον ευκολότερο διαχωρισμό τους, διατηρείται παράλληλα και η ονομασία 911 διαχρονικά, ως η επίσημη εμπορική ονομασία. Ως αποτέλεσμα, η 911 είναι και ένα από τα μακροβιότερα ονόματα της παγκόσμιας αυτοκινητοβιομηχανίας και μάλιστα με συνεχή παραγωγή από το πρώτο αντίτυπο έως σήμερα, χωρίς καμία διακοπή της παραγωγής της. Στις 11 Μαΐου 2017, η συνολική της παραγωγή έφτασε το 1 εκατομμύριο αντίτυπα και το εκατομμυριοστό αντίτυπο ήταν το πράσινο μοντέλο της διπλανής φωτογραφίας.
Ειδικότερα για τους Γερμανούς, το όνομα Porsche 911 θεωρείται τόσο μεγάλος μύθος, όσο θεωρούνται αντίστοιχα η Chevrolet Corvette στις ΗΠΑ και όλα τα μοντέλα της Ferrari στην Ιταλία. Μάλιστα η 911 κατέλαβε την 5η θέση σε σχετική ψηφοφορία για το Αυτοκίνητο του Αιώνα που έγινε τον Δεκέμβριο του 1999 από διεθνείς ειδικούς, πίσω από το Ford Model T, το κλασικό Mini του 1959, το Citroën DS (το γνωστό στην Ελλάδα ως «βάτραχος») και το κλασικό Σκαθάρι. Αναλυτικά, η τελική κατάταξη στην ψηφοφορία της τελικής 5άδας των μοντέλων ήταν η εξής:
Αγωνιστικές επιτυχίες
thumb|right|Αγωνιστική Porsche 911 Carrera RS του 1975, σε ράλλυ του 2012. thumb|right|[[Porsche 996 Coupé.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Porsche Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα με κινητήρα πίσω
Επαρχία Άσουα
Η Άσουα (ισπ. προφορά ΔΦΑ : [ˈaswa]), (ισπανικά: Azua) είναι μια επαρχία της Δομινικανής Δημοκρατίας. Πρωτεύουσα είναι το Άσουα δε Κομποστέλα.
Γεωγραφία
Η Άσουα βρίσκεται νοτιοδυτικά της Δομινικανής Δημοκρατίας. Συνορεύει στα βορειοδυτικά με την επαρχία Σαν Χούαν, στα κεντροδυτικά με το Μπαορούκο, στα νοτιοδυτικά με τη Μπαραόνα, στα βορειοανατολικάμ με την Λα Βέγα, στα κεντροανατολικά με την Σαν Χοσέ δε Οκόα και στα νοτιοανατολικά με την Περαβία.Έχει έκταση 2,531.77 τ.χλμ.
Το μεγαλύτερο μέρος της επαρχίαςκαλύπτεται από την ομώνυμη πεδιάδα. η Κεντρική οροσειρά (Cordillera Central) διασχύζει την βόρεια Άσουα. Η οροσειρά Οκόα στα ανατολικά την χωρλιζει από την Περαβία. Στα δυτικά υπάρχουν οι οροσειρές Νέιβα και Μαρτίν Γκαρσία. Τα σημαντικότερα ποτάμια είναι ο Γιάκε δελ Σουρ και οι παραπόταμοί του Λας Κουέβας και Γκράμτε (Δελ Μέδιο), ο Οκόα, ο Χούρα και ο Βία.
Δημογραφία
Η Άσουα το 2002, την τελευταία απογραφή μετά την απογραφή του 2012, είχε 208.857 κατοίκους, από τους οποίους οι 113.988 ήταν αστικός πληθυσμός και 94.869 αγροτικός πληθυσμός. Σήμερα (απογραφή 2012) έχει πληθυσμό 256.981 κατοίκων.
Προέλευση του ονόματος
Η επαρχία ονομάστηκε Άσουα από την πρωτεύουσά της. Azua λεγόταν η περιοχή όπου βρισκόταν η πόλη.
Δήμοι και Συνοικίες
Η Βαλβέρδε διαιρείται σε 3 δήμους και 10 συνοικίες. .
Οικονομία
Η κύρια οικονομική δραστηριότητα της Άσουα είναι τα αγροτικά. Το ψάρεμα είναι επίσης σημαντικό. Στην πεδιάδα καλλιεργούνται μπανάνες, μάνγκο και άλλα φρούτα, και λαχανικάτα βουνά υπάρχουν καφές και φασόλια.
Νταμπάρτον ΦΚ
Η Νταμπάρτον ΦΚ είναι η 4η παλαιότερη σκωτσέζικη ποδοσφαιρική ομάδα. Ιδρύθηκε το 1872 μετά τις Κουίνς Παρκ (1867), Κιλμάρνοκ ΦΚ (1869) και Στράνραερ (1870). Προέρχεται από την πόλη Νταμπάρτον.
Η ομάδα ήταν μια από τις μεγαλύτερες ομάδες του 19ου αιώνα. Κέρδισε τις δύο πρώτες περιόδους της Scottish Football League. Από τότε, η ομάδα τις περισσότερες περιόδους δεν συμμετείχε στην ανώτατη κατηγορία, με τελευταία φορά να ήταν το 1985.
Η στολή της ομάδας είναι άσπρη με μαύρη και χρυσή λωρίδα στο μπορστινό μέρος. Αγωνίζεται στο The Bet Butler Stadium.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Σκωτίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1872
Ευπατορία
Η Ευπατορία (ουκρανικά: Євпато́рія, ρωσικά: Евпато́рия, κριμαϊκά: Kezlev) είναι πόλη της αυτόνομης Δημοκρατίας της Κριμαίας. Ειδικότερα η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Κριμαίας μετά την Σεβαστούπολη, την Συμφερόπολη και το Κερτς. Η πόλη βρίσκεται στη δυτική ακτή της χερσονήσου της Κριμαίας, στις ακτές της Μαύρης θάλασσας και είναι σημαντικό λιμάνι και παραθεριστικό κέντρο. Ο πληθυσμός της αυξάνεται πάρα πολύ τους καλοκαιρινούς μήνες από τους παραθεριστές που την επισκέπτονται για αναψυχή. Οι κύριες βιομηχανίες περιλαμβάνουν την αλιεία, την μεταποίηση τροφίμων, την οινοποιία και την κατασκευή οικοδομικών υλικών, μηχανημάτων, επίπλων και τον τουρισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Κριμαίας
Κυψέλη Καστοριάς
Η Κυψέλη είναι ορεινό χωριό του νομού Καστοριάς. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.080 μέτρων στις πλαγιές του όρους Βόιο και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς του νομού Καστοριάς. Η Κυψέλη ανήκει στον δήμο Νεστορίου και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 82 κάτοικοι. Μέχρι το 1928 ονομάζοταν Ψέλτσκον
Πηγές-Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καστοριάς Κατηγορία:Δήμος Νεστορίου
Ερμαϊκή στήλη του Μεγάλου Αλεξάνδρου (Μουσείο του Λούβρου αρ.Ma436)
Η ερμαϊκή στήλη του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η λεγόμενη «Ερμαϊκή στήλη Azara», που φιλοξενείται στο Μουσείο του Λούβρου είναι αρχαιολογικό εύρημα του 1779 από το Τίβολι της Ρώμης. Θεωρείται ως ένα από τα λίγα πιστά εικονιστικά πορτρέτα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Ιστορικό της ανακάλυψης
Η στήλη βρέθηκε από τον Cavaliere d'Azara το 1779 και στη συνέχεια, το 1803, τη δώρισε στον Βοναπάρτη, ο οποίος την τοποθέτησε στο Μουσείο του Λούβρου.
Το κεφάλι ήταν κομμένο από την στήλη και ανασυγκολλήθηκε. Η μύτη και μέρος της στήλης έλειπαν και αποκαταστάθηκαν, ενώ επισκευάστηκε το δεξί φρύδι και το κάτω χείλος.
αριστερά|πλαίσιο|χωρίς-πλαίσιο
Περιγραφή
αριστερά|πλαίσιο|χωρίς-πλαίσιο
Η στήλη εικονίζει την κεφαλή ενός άνδρα νεαρής ηλικίας τριάντα περίπου χρονών. Χαρακτηριστικό ανατομικό γνώρισμα είναι το μεγάλο αδύνατο πρόσωπο, του οποίου το αριστερό ήμισυ είναι λίγο πλατύτερο του δεξιού. Η κόμη που στεφανώνει το κεφάλι ήταν στολισμένη με διάδημα.
Η στήλη, στην μπροστινή πλευρά φέρει την επιγραφή «Αλέξανδρος Φιλίππου Μακεδ ...».
Στην αριστερή πλευρά, φέρει σύγχρονη επιγραφή στα λατινικά, «ALEX・M / SIGNVM・IN・TIBURTINO / PISONVM・EFFOSSUM / MDCCLXXIX / IOS・N・AZARA・REST・C» (Aυτή η απεικόνιση του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που ανακαλύφθηκε το 1779 στη [βίλα των] Πεισώνων, αποκαταστάθηκε χάρη στη φροντίδα του Χοσέ Νικολάς Αθάρα).
Ιστορική τοποθέτηση
Η στήλη είναι αντίγραφο ενός ελληνικού πρωτοτύπου του τέλους του 4ου αιώνα ΠΚΕ, την εποχή λίγο πριν τον θάνατο του Μεγάλου Αλέξανδρου. Η στήλη κατασκευάστηκε λίγο μετά τον θάνατό του.
Νιχόνιο
Το νιχόνιο (τέως ουνούντριο ή Ununtrium) είναι χημικό στοιχείο με ατομικό αριθμό 113. Το σύμβολό του είναι το Nh και έχει ατομικό αριθμό Ζ=113. Είναι μέταλλο και δεν είναι γνωστή η φυσική του κατάσταση. Η εμφάνισή του δεν είναι γνωστή, αλλά με βάση τη θέση του στον περιοδικό πίνακα οι επιστήμονες υποθέτουν ότι είναι στερεό και έχει λευκό μεταλλικό ή γκρι μεταλλικό χρώμα. Το σταθερότερό του ισότοπο που είναι το Nh-286, έχει διάρκεια ημιζωής 20 δευτερόλεπτα. Το όνομα νιχόνιο δόθηκε στο στοιχείο στις 8 Ιουνίου 2016 από ομάδα επιστημόνων στην Ιαπωνία, μαζί με τρία άλλα χημικά στοιχεία, με ατομικό αριθμό 115, 117 και 118. Το όνομα προέρχεται από το όνομα της χώρας στα ιαπωνικά 日本 (Nihon). Μετά την μέρα αυτή ακολουθεί πεντάμηνη διαβούλευση, κατα τη διάρκεια της οποίας ο καθένας έχει το δικαίωμα να προβάλει αντιρρήσεις για το όνομα ή και για το σύμβολο του κάθε στοιχείου.
Μπορεί να παρασκευαστεί με δυο τρόπους: με τη σύντηξη βισμούθιου και ψευδάργυρου ή ποσειδώνιου και ασβέστιου. Με τον πρώτο τρόπο παρασκευάστηκε για πρώτη φορά στα εργαστήρια RIKEN της Ιαπωνίας τον Αύγουστο του 2004, ενώ λίγο νωρίτερα, τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους, είχε παρατηρηθεί σαν προϊόν της διάσπασης του τεχνητού στοιχείου μοσκόβιου στο Κοινό Ινστιτούτο Πυρηνικών Ερευνών στην Ντουμπνά της Ρωσίας από Ρώσους και Αμερικανούς επιστήμονες. Μέχρι σήμερα έχουν παρατηρηθεί μόνο οκτώ άτομα του στοιχείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νιχονιο
Volvo XC40
Εισαγωγή και απήχηση
Μια πρώτη εντύπωση για το επερχόμενο μοντέλο δόθηκε τον Μάιο του 2016, όταν παρουσιάστηκε το πρωτότυπο αυτοκίνητο (concept car) Concept 40.1 σε σχεδίαση του Thomas Ingenlath. Το τελικό μοντέλο αποκαλύφθηκε στον Τύπο και στο κοινό στις 21 Σεπτεμβρίου 2017 και μέσα στον ίδιο μήνα ξεκίνησαν οι πρώτες παραγγελίες, ενώ μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Νοέμβριο του 2017. Μάλιστα η παγκόσμια ζήτηση ήταν εξ αρχής τόσο μεγάλη που μέσα στο 2018 και στο 2019 η εταιρεία προέβη σε διαρκείς αυξήσεις του ρυθμού παραγωγής του, προκειμένου να καλυφθεί επειγόντως η τεράστια διεθνής ζήτηση. thumb|left|Το σαλόνι ενός [[Πλευρά οδήγησης|δεξιοτίμονου Volvo XC40 του 2018.]]
Ενδεικτικώς, στη Γερμανία πωλήθηκαν στα τέλη του 2017 συνολικά 14 Volvo XC40 (όλα με 4-κίνηση και τα 9 από αυτά ήταν με κινητήρες ντίζελ), ενώ το 2018 πωλήθηκαν 6.898 αντίτυπα (τα 3.261 ντίζελ και τα 3.723 με τετρακίνηση) και το 2019 πωλήθηκαν 13.102 αντίτυπα (τα 6.419 ντίζελ και τα 5.661 με τετρακίνηση).
Με την άφιξη του XC40 η Volvo για πρώτη φορά στην ιστορία της απέκτησε στην παλέτα της 3 SUV, και μάλιστα όλα διαθέσιμα σε παγκόσμια κλίμακα, τα XC40, XC60 και XC90.
Το XC40 είναι το πρώτο μοντέλο της Volvo που χρησιμοποίησε την νέα πλατφόρμα με το όνομα Κόμπακτ Σπονδυλωτή Αρχιτεκτονική - CMA (Compact Modular Architecture), η οποία θα αποτελέσει τη βάση και για άλλα μοντέλα της Volvo (που θα συμπληρώσουν τη Σειρά 40), της Geely και της Lynk & Co, ανάμεσά τους και πλήρως ηλεκτροκίνητα αυτοκίνητα. Η πλατφόρμα αυτή εξασφαλίζει κορυφαία ασφάλεια και επιτυγχάνει άριστη εκμετάλλευση χώρου, τόσο στο σαλόνι, όσο και στον χώρο αποσκευών.
Βραβεία
thumb|left|Η επίσημη επιβράβευση του Volvo XC40 ως το Αυτοκίνητο της Χρονιάς, στη Γενεύη στις 5 Μαρτίου 2018.
Το Volvo XC40 αρχικά κέρδισε τον τίτλο Car of the Year (Αυτοκίνητο της Χρονιάς) από το βρετανικό περιοδικό «What Car?» τον Ιανουάριο του 2018, ενώ τον Μάρτιο, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης, κέρδισε τον τίτλο του Ευρωπαϊκού Αυτοκινήτου της Χρονιάς για το 2018, όπως προαναφέρθηκε.
Επίσης, το XC40 στην Αυστραλία κέρδισε το βραβείο Car-sales Car of the Year για το 2018, καθώς και το βραβείο Continental Irish Car of the Year στην Ιρλανδία για το 2019. Επιπρόσθετα, το μοντέλο κέρδισε το παγκόσμιο βραβείο Women’s World Car of the Year για το 2018, το Wheels Car of the Year για το 2019 από το αυστραλιανό περιοδικό «Wheels», καθώς και το γερμανικό βραβείο Familienauto des Jahres 2018 (Οικογενειακό Αυτοκίνητο της Χρονιάς 2018) στη Στουτγκάρδη, Γερμανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
XC40 Κατηγορία:Σουηδικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV
Καρλομάν ο μαγιορδόμος
Η αυτοκρατορία δεν είχε διαιρεθεί από τον πατέρα τους επειδή ο Κάρολος Μαρτέλος ήθελε να συμπεριληφθεί στην διανομή ο μικρότερος ετεροθαλής αδελφός τους Γκρίφο από την δεύτερη σύζυγο του Σβάνχιλντ. Μετά τον θάνατο του πατέρα τους ο Γκρίφο ξεσηκώθηκε εναντίον τους ζητώντας μερίδιο από την πατρική περιουσία, τα δύο αδέλφια αιχμαλώτισαν τον Γκρίφο στο Λαν και τον φυλάκισαν σε μοναστήρι (741). Τα δύο αδέλφια μοίρασαν την περιουσία του πατέρα τους : ο Πεπίνος ο Βραχύς ανέλαβε Μαγιορδόμος στην Νευστρία με την Νανσύ και την Ρενς, ο Καρλομάν την Αυστρασία με την Μπρυζ και την Μετς. Ο βασιλικός θρόνος των Μεροβιγγείων είχε μείνει κενός από τον Κάρολο Μαρτέλο μετά τον θάνατο του Θευδέριχου Δ΄ (737), τα δύο αδέλφια τοποθέτησαν στην θέση του τον Χιλδέριχο Γ΄ (743). Ο Καρλομάν και ο Πεπίνος για 7 ολόκληρα χρόνια συνεργάζονταν άψογα μεταξύ τους βοηθώντας ο ένας τον άλλον στις εκστρατείες τους. Ο Καρλομάν βοήθησε τον Πεπίνο στην μάχη κατά του Δούκα της Ακουιτανίας Χούναλντ Α΄ που επαναστάτησε δύο φορές (742, 745). Ο Πιπίνος αντίστοιχα βοήθησε τον Καρλομάνο στην μάχη κατά του δούκα Θευδέριχου (742-743) και του Οντίλο της Βαυαρίας (742, 744), που παντρεύτηκε αργότερα την αδελφή τους Χίλτρουντ.