cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μετακαπιταλισμός
Συμμετοχική οικονομία
Σε μια συμμετοχική οικονομία, οι οικονομικές ανταμοιβές θα προσφέρονταν ανάλογα με τις ανάγκες, το ύψος των οποίων θα καθοριζόταν δημοκρατικά από το συμβούλιο των εργαζομένων. Ο Χάνελ ζητά επίσης «οικονομική δικαιοσύνη» επιβραβεύοντας τους ανθρώπους για την προσπάθεια και την επιμέλειά τους και όχι για τα επιτεύγματα ή την προηγούμενη ιδιοκτησία. Η προσπάθεια ενός εργαζομένου πρέπει να καθορίζεται από τους συναδέλφους του. Στη συνέχεια, τα δικαιώματα κατανάλωσης στο καθένα ανταμείβονται σύμφωνα με τις αξιολογήσεις της προσπάθειας του. Ο εργαζόμενος έχει την επιλογή να αποφασίσει τι καταναλώνει χρησιμοποιώντας τα καταναλωτικά του δικαιώματα. Ο Χάνελ δεν ασχολείται με την ιδέα του χρήματος, του νομίσματος ή του τρόπου παρακολούθησης των δικαιωμάτων κατανάλωσης.
Ο σχεδιασμός σε μια συμμετοχική οικονομία γίνεται μέσω των συμβουλίων. Η διαδικασία είναι οριζόντια σε όλες τις επιτροπές σε αντίθεση με κάθετες μορφές οργάνωσης. Όλα τα μέλη του συμβουλίου, οι εργαζόμενοι και οι καταναλωτές, συμμετέχουν άμεσα στο σχεδιασμό σε αντίθεση με τις σοβιετικού τύπου οικονομίες και άλλες δημοκρατικές προτάσεις σχεδιασμού, όπου ο σχεδιασμός γίνεται από αντιπροσώπους. Ο προγραμματισμός είναι μια επαναληπτική διαδικασία, που πάντα αλλάζει και βελτιώνεται, που επιτυγχάνεται είτε σε επίπεδο εργασίας είτε σε επίπεδο κατανάλωσης. Όλες οι πληροφορίες και οι προτάσεις είναι ελεύθερα διαθέσιμες σε όλους, εντός και εκτός συμβουλίου, ώστε να καθορίζεται και να ψηφίζεται το κοινωνικό κόστος κάθε πρότασης. Μακροπρόθεσμα σχέδια, όπως η δόμηση των δημόσιων συγκοινωνιών, οικιστικών ζωνών και περιοχών αναψυχής, θα προταθούν από τους αντιπροσώπους και θα εγκριθούν με άμεση δημοκρατία (δηλ. ψηφοφορία από τον πληθυσμό).
Ο Χάνελ υποστηρίζει ότι μια συμμετοχική οικονομία θα επιστρέψει την ενσυναίσθηση στις αγοραστικές μας επιλογές. Ο καπιταλισμός αφαιρεί τη γνώση του πώς και από ποιον παρασκευάστηκε ένα προϊόν: «Όταν τρώμε μια σαλάτα, η αγορά διαγράφει συστηματικά τις πληροφορίες για τους μετανάστες εργάτες που συνέλεξαν τις πρώτες ύλες». Αφαιρώντας το ανθρώπινο στοιχείο από τα αγαθά, οι καταναλωτές λαμβάνουν υπόψη μόνο τη δική τους ικανοποίηση και ανάγκη όταν καταναλώνουν προϊόντα. Η εισαγωγή συμβουλίων εργαζομένων και καταναλωτών θα επαναφέρει τη γνώση του πού, πώς και από ποιον κατασκευάζονταν τα προϊόντα. Μια συμμετοχική οικονομία αναμένεται επίσης να εισάγει αγαθά με περισσότερο κοινωνικό προσανατολισμό, όπως πάρκα, καθαρός αέρας και δημόσια υγειονομική περίθαλψη, μέσω της αλληλεπίδρασης των δύο συμβουλίων.
Για όσους αποκαλούν τη συμμετοχική οικονομία ουτοπική, ο Albert και ο Χάνελ μετρούν: "Είμαστε ουτοπιστές; Είναι ουτοπικό να περιμένουμε περισσότερα από ένα σύστημα από όσα μπορεί να προσφέρει. Το να περιμένεις ισότητα και δικαιοσύνη —ή ακόμα και ορθολογισμό— από τον καπιταλισμό είναι ουτοπικό. Το να περιμένει κανείς κοινωνική αλληλεγγύη από τις αγορές ή αυτοδιαχείριση από τον κεντρικό σχεδιασμό είναι εξίσου ουτοπικό. Το να υποστηρίξουμε ότι ο ανταγωνισμός μπορεί να προκαλέσει ενσυναίσθηση ή ότι ο αυταρχισμός μπορεί να προωθήσει την πρωτοβουλία ή ότι το να κρατήσει κανείς τους περισσότερους ανθρώπους από τη λήψη αποφάσεων μπορεί να αξιοποιήσει πλήρως το ανθρώπινο δυναμικό: αυτά είναι ουτοπικές φαντασιώσεις χωρίς αμφιβολία. Αλλά το να αναγνωρίζουμε τις ανθρώπινες δυνατότητες και να επιδιώκουμε να ενσωματώσουμε την ανάπτυξή τους σε ένα σύνολο οικονομικών θεσμών και στη συνέχεια να περιμένουμε από αυτούς τους θεσμούς να ενθαρρύνουν τα επιθυμητά αποτελέσματα δεν είναι παρά λογική θεωρητικοποίηση. Αυτό που είναι ουτοπικό δεν είναι να φυτεύεις νέους σπόρους αλλά να περιμένεις λουλούδια από ζιζάνια που πεθαίνουν."
Σοσιαλισμός
σύνδεσμος=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/89/El_periodista_brit%C3%A1nico_Paul_Mason%2C_fotografiado_en_Madrid_%28cropped%29.jpg/170px-El_periodista_brit%C3%A1nico_Paul_Mason%2C_fotografiado_en_Madrid_%28cropped%29.jpg|μικρογραφία|[[Πολ Μέισον (δημοσιογράφος)|Πολ Μέισον]] Χρήσιμοι ορισμοί γύρω από τον σοσιαλισμό:
Ο σοσιαλισμός συχνά συνεπάγεται την κοινή ιδιοκτησία των εταιρειών και μια προγραμματισμένη οικονομία, αν και ως εγγενώς πλουραλιστική ιδεολογία, υποστηρίζεται αν έχει ουσιώδη χαρακτηριστικά. Στο βιβλίο του Μετακαπιταλισμός: Ένας οδηγός για το μέλλον μας, ο Πολ Μέισον υποστηρίζει ότι ο κεντρικός σχεδιασμός, ακόμη και με την προηγμένη τεχνολογία του σήμερα, είναι ανέφικτος. Απορρίπτοντας τον κεντρικό σχεδιασμό ως τόσο τεχνικά ανέφικτο όσο και ανεπιθύμητο, ο Michael Albert και ο Ρόμπιν Χάνελ υποστηρίζουν ότι ο δημοκρατικός σχεδιασμός παρέχει μια βιώσιμη βάση για τη δημιουργία μιας συμμετοχικής οικονομίας.
Στην πολιτική του Ηνωμένου Βασιλείου, σκέλη του Κορβινισμού και του Εργατικού Κόμματος έχουν υιοθετήσει αυτήν την «μετακαπιταλιστική» τάση.
Αεικαλλιέργεια
Η Αεικαλλιέργεια ορίζεται από τον συν-δημιουργό τον Bill Mollison ως «Ο συνειδητός σχεδιασμός και η συντήρηση γεωργικά παραγωγικών συστημάτων που έχουν την ποικιλομορφία, τη σταθερότητα και την ανθεκτικότητα των φυσικών οικοσυστημάτων» και συνδυάζει στοιχεία του σοσιαλισμού, του αναρχισμού και της οικιακής χρήσης οικονομικά να οραματιστεί και να δημιουργήσει μια κοινωνία που μπορεί να επιμείνει και να ευδοκιμήσει σε έναν κόσμο όπου οι καπιταλιστικές ιδεολογίες έχουν εγκαταλειφθεί.
Η τεχνολογία ως μοχλός του μετακαπιταλισμού
Πολλές από τις εικασίες γύρω από την προτεινόμενη μοίρα του καπιταλιστικού συστήματος προέρχονται από προβλέψεις για τη μελλοντική ενσωμάτωση της τεχνολογίας στα οικονομικά. Η εξέλιξη και η αυξανόμενη πολυπλοκότητα τόσο του αυτοματισμού όσο και της τεχνολογίας της πληροφορίας λέγεται ότι απειλεί τις θέσεις εργασίας και τονίζει τις εσωτερικές αντιφάσεις στον Καπιταλισμό που υποτίθεται ότι θα οδηγήσουν τελικά στην κατάρρευσή του.
Αυτοματοποίηση
σύνδεσμος=https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5e/David_Graeber_2015-03-07_%2816741093492%29_%28cropped%29.jpg/170px-David_Graeber_2015-03-07_%2816741093492%29_%28cropped%29.jpg|μικρογραφία|[[Ντέιβιντ Γκρέμπερ]] Η τεχνολογική αλλαγή που οδήγησε στην ανεργία ήταν ιστορικά αποτέλεσμα των «μηχανικών μυών» που μείωσαν την ανάγκη για ανθρώπινη εργασία. Ακριβώς όπως κάποτε χρησιμοποιούσαν τα άλογα, αλλά σταδιακά απαρχαιώθηκαν με την εφεύρεση του αυτοκινήτου, οι δουλειές των ανθρώπων έχουν επίσης επηρεαστεί σε όλη την ιστορία. Ένα σύγχρονο παράδειγμα αυτής της τεχνολογικής ανεργίας είναι η αντικατάσταση των ταμείων λιανικής από ταμεία αυτοεξυπηρέτησης. Η εφεύρεση και η ανάπτυξη διαδικασιών «μηχανικού νου» ή «εγκεφαλικής εργασίας» θεωρείται ότι απειλεί τις θέσεις εργασίας σε πρωτοφανή κλίμακα, με τους καθηγητές της Οξφόρδης Carl Benedikt Frey και Michael Osborne να υπολογίζουν ότι το 47 τοις εκατό των θέσεων εργασίας στις ΗΠΑ κινδυνεύουν από την αυτοματοποίηση. Αυτό οδηγεί σε έναν κόσμο όπου η ανθρώπινη εργασία δεν χρειάζεται πλέον, τότε τα σημερινά μας μοντέλα συστημάτων αγοράς, που βασίζονται στην έλλειψη, μπορεί να χρειαστεί να προσαρμοστούν ή να αποτύχουν. Υποστηρίζεται ότι αυτός ήταν ένας παράγοντας για τη δημιουργία πολλών από αυτά που ο Ντέιβιντ Γκρέμπερ αποκαλεί «χαζές δουλειές», όπου, στις μεγάλες γραφειοκρατίες, η παραγωγή οτιδήποτε δεν είναι ο στόχος, αλλά υπάρχει αποκλειστικά για λόγους όπως η παροχή κοινωνιολογικού οφέλους στους διευθυντής που τους απασχολεί.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Καπιταλισμός Κατηγορία:Σοσιαλισμός Κατηγορία:Οικονομικά συστήματα
CryptGenRandom
Το CryptGenRandom είναι κρυπτογραφικά ασφαλής λειτουργία δημιουργίας ψευδοτυχαίων αριθμών που περιλαμβάνεται στο Microsoft CryptoAPI. Έγγραφο του 2007 από το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο υποστήριζε ότι υπήρχαν προβλήματα ασφαλείας στην εφαρμογή της λειτουργίας στα Windows 2000 (υποθέτοντας ότι ο επιτιθέμενος έχει τον έλεγχο του μηχανήματος). Η Microsoft αναγνώρισε αργότερα ότι τα ίδια προβλήματα υπάρχουν στα Windows XP, αλλά όχι στα Vista. Η Microsoft κυκλοφόρησε μια λύση για το σφάλμα με το Windows XP Service Pack 3 στα μέσα του 2008.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρυπτογραφικοί αλγόριθμοι
Πολιορκία της Θεοδοσίας (π. 365 π.Χ.)
Η πολιορκία
Αφού έγινε βασιλιάς του βασιλείου του Βοσπόρου το 389 π.Χ., ο Λεύκων Α΄ επιτέθηκε αργότερα στην πόλη της Θεοδοσίας, ίσως ως εκδίκηση για το τέλος τού πατέρα του, ο οποίος απεβίωσε στη Θεοδοσία την ίδια χρονιά. Ο Τύννιχος, ένας πιθανός διοικητής της Ηράκλειας, στάλθηκε με μία μικρή δύναμη για να ανακουφίσει την πολιορκία, που αριθμούσε λιγότερους από 200 άνδρες.
Ο Τύννιχος κατάφερε να στείλει τρεις μικρές βάρκες κάτω από την κάλυψη του σκότους, στις οποίες κάθε βάρκα είχε μία σάλπιγγα. Έπειτα, έβαλε τους σαλπιγκτές του να κάνουν το δυνατότερο βουητό που μπορούσαν να κάνουν, φροντίζοντας τουλάχιστον δύο να παίζουν ταυτόχρονα, ώστε να ακούγονται πολύ πιο δυνατό από ό,τι ήταν στην πραγματικότητα. Ο στρατός τού Βοσπόρου, όταν άκουσε τον ήχο ενός στρατού, που μάλλον ερχόταν για να ανακουφίσει την πόλη, τράπηκε σε φυγή.
Νίκησε επίσης με επιτυχία τους Βοσπόριους καθώς κατάφερε να καταστρέψει τα πολιορκητικά τους όπλα τη νύχτα. Ο Λεύκων Α΄ αναγκάστηκε να υποχωρήσει πίσω στο Παντικάπαιον.
Τα αποτελέσματα
Ο Λεύκων Α΄ υποχώρησε πίσω στο Παντικάπαιον λίγο μετά την άρση της πολιορκίας τού Tυννίχου. Λόγω της αποτυχίας του στη Θεοδοσία, χρειάστηκε να αντιμετωπίσει μία συνωμοσία εναντίον της ζωής του από τους στενότερους φίλους και συμβούλους του. Αντιμετώπισε γρήγορα τη συνωμοσία με τη βοήθεια εμπόρων, και κάπου το 360 π.Χ. επιτέθηκε ξανά στην πόλη της Θεοδοσίας, ξεκινώντας μία 3η πολιορκία, αλλά αυτή τη φορά τελικά κατάφερε να καταλάβει την πόλη.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Πόλεμοι του Βασιλείου του Βοσπόρου
Σλόμπονταν Μπόζοβιτς
Ο Σλόμπονταν Μπόζοβιτς (γεννήθηκε 31 Οκτωβρίου 1979 ) είναι Σέρβος πρώην καλαθοσφαιριστής. Έπαιζε στις θέσεις του πάουερ φόργουορντ και του σέντερ.
Διασυλλογική σταδιοδρομία
Έπαιξε στις Ζεμούν, Άστρα Μπανκ, Σλόγκα και Έργκον πριν έρθει στην Παρτιζάν τον Μάρτιο του 2004. Κέρδισε δύο εθνικά πρωταθλήματα με τους ασπρόμαυρους. Αργότερα, κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, άλλαξε πολλούς συλλόγους και σε αρκετές περιπτώσεις έπαιξε στη Σλόγκα του Κράλιεβο. Στο πρώτο μέρος της περιόδου 2015-16. έπαιξε στη Σμεντέρεβο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολύμπια Λιουμπλιάνας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών Κατηγορία:Σέρβοι καλαθοσφαιριστές
Μαρία της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ
Η Μαρία της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ (Marie von Sachsen-Altenburg, 14 Απριλίου 1818 – 9 Ιανουαρίου 1907) ήταν η σύζυγος του Γεωργίου Ε΄ του Ανόβερου.
Βιογραφία
Η Αλεξανδρινή Μαρία Βιλελμίνη Αικατερίνη Καρλόττα Θηρεσία Ερριέττα Λουίζα Παυλίνα Ελισάβετ Φρειδερίκη Γεωργίνα γεννήθηκε στις 14 Απριλίου 1818 στο Χίλντμπουρκχάουζεν, και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Ιωσήφ της Σαξονίας-Χίλντμπουρκχαούζεν, και της Αμαλίας, κόρης του Λουδοβίκου της Βυρτεμβέργης.
Το 1826 η οικογένεια μετακόμισε στο Άλτενμπουργκ ως αποτέλεσμα της μεταφοράς περιφερειών μεταξύ των διαφόρων κλάδων των Ερνεστίνων Βέττιν· η Μαρία πήρε τον τίτλο της Πριγκίπισσας της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.
Ήταν ανάδοχος της Μαρίας Λουίζας, κόρης της Ελένης του Ηνωμένου Βασιλείου (τρίτης κόρης της Βασίλισσας Βικτωρίας).
Η Μαρία απεβίωσε στις 9 Ιανουαρίου 1907 στο Γκμούντεν σε ηλικία 88 ετών. Αρχικά θάφτηκε στο Γκμούντεν και αργότερα στο Κάστρο Κάμπερλαντ.
Οικογένεια
Η Μαρία στις 18 Φεβρουαρίου 1843 παντρεύτηκε τον Γεώργιο, Διάδοχο Πρίγκιπα του Αννοβέρου, στο Αννόβερο. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου Κατηγορία:Βρετανίδες δούκισσες Κατηγορία:Διάδοχοι του Ανόβερου Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Ανόβερου Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ κατηγορία:Βασίλισσες του Ανόβερου
Πομέζ
Το Πομέζ (γαλλικά: Pommeuse) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πομεζιέν (γαλλικά: Pommeusiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Πομπόν (Σεν-ε-Μαρν)
Το Πομπόν (γαλλικά: Pomponne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πομποναί (γαλλικά: Pomponnais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Ποντώ-Κομπώ
Το Ποντώ-Κομπώ (γαλλικά: Pontault-Combault) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ποντό-Κομπαλυζιέν ή Ποντελουά-Κομπαλυζιέν (γαλλικά: Ponto-Combalusiens ή Pontellois-Combalusiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Ο Τελευταίος Πειρασμός
Το Ο Τελευταίος Πειρασμός είναι έργο ιστορικής μυθοπλασίας του Νίκου Καζαντζάκη. Εκδόθηκε το 1955 και περιέχει συνολικά 506 σελίδες. Το βιβλίο εκδόθηκε αρχικά στη Νορβηγία και Σουηδία. Στο βιβλίο βασίζεται η ομώνυμη ταινία του 1988 σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορσέζε. Επίσης, το βιβλίο έχει λογοκριθεί και προκάλεσε διαμάχες.
Το έργο γράφτηκε σε μια πρώτη μορφή το 1942 στην Αίγινα, με τίτλο «Τ' απομνημονεύματα του Χριστού». Η τελική μορφή του ολοκληρώθηκε στην Αντίμπ το 1950-1951. Το μυθιστόρημα αφιερώνεται στη «Μαρία Βοναπάρτη, συγγραφέα, την πριγκίπισσα Γεωργίου της Ελλάδος».
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Νίκου Καζαντζάκη Κατηγορία:Έργα του Νίκου Καζαντζάκη Κατηγορία:Λογοτεχνία Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Γκυ του Ναμύρ
Ο Γκυ του Ναμύρ, ολλανδ. Gwijde van Namen (π. 1272 - 13 Οκτωβρίου 1311) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν κόμης της Ζηλανδίας (Zeeland) και κύριος του Ρονς (Ronse).
Βιογραφία
Ήταν ο έκτος γιος του Γκυ κόμη της Φλάνδρας και της Ισαβέλλας του Οίκου του Λουξεμβούργου, κόρης του Ερρίκου Ε΄ κόμη του Λουξεμβούργου.
Το 1302, όταν ο πατέρας του ήταν φυλακισμένος και η Φλάνδρα υπό Γαλλική κατοχή, εστάλη από τον μεγαλύτερο αδελφό του Ιωάννη Α΄ να αναλάβει τη διοίκηση της εξέγερσης εκεί. Οδήγησε το στρατό από τη δυτική Φλάνδρα στη μάχη των Χρυσών Σπιρουνιών (στο Courtrai (Γαλλικά) ή Kortrijk (Φλαμανδικά)) και έλαβε μεγάλη επευφημία για την νίκη. Πήρε τον τίτλο του κόμη της Ζηλανδίας και εισέβαλε σε αυτήν, όμως οι Γάλλοι επανέκαμψαν με νέο στρατό, τον νίκησαν το 1304 στη ναυμαχία του Ζήρικζεε και ο Γουλιέλμος Δ΄ των Βίττελσμπαχ κόμης της Ζηλανδίας τον αιχμαλώτισε.
Εγκατέλειψε τα σχέδιά του στη Ζηλανδία και ακολούθησε τον εξάδελφό του Ερρίκο Ζ΄ της Γερμανίας (από τον Οίκο του Λουξεμβούργου) στην εκστρατεία του στην Ιταλία. Εκεί έκανε το γάμο του, αλλά απεβίωσε σύντομα μετά στην Παβία σε ηλικία 39 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1311 τη Μαργαρίτα, κόρη του Θεοβάλδου Β΄ δούκα της Λωρραίνης· ο Γκυ απεβίωσε λίγο μετά και δεν πρόλαβε να αποκτήσει απογόνους. Η σύζυγός του έκανε δεύτερο γάμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Νταμπιέρ
Ανδρέας Ξανθός
Ο  Ανδρέας Ξανθός είναι Έλληνας ιατρός και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, υπουργός Υγείας και αναπληρωτής υπουργός Υγείας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1960 στο Ρέθυμνο. Είναι ιατρός-μικροβιολόγος και έχει διατελέσει για πολλά χρόνια πρόεδρος της Ένωσης Γιατρών ΕΣΥ του νομού Ρεθύμνου.
Συμμετείχε ενεργά στην ίδρυση του Εθελοντικού Ιατρείου Κοινωνικής Αλληλεγγύης που λειτουργεί στο Ρέθυμνο από το 2008.
Πολιτική δραστηριότητα
Συμμετείχε στις νομαρχιακές εκλογές του 2006 με την Εναλλακτική Κίνηση Πολιτών και στις βουλευτικές εκλογές του 2009 ως υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ. Tον Οκτώβριο του 2010 ήταν υποψήφιος αντιπεριφερειάρχης στο νομό Ρεθύμνου με τον συνδυασμό Ριζοσπαστική Συνεργασία Κρήτης με υποψήφιο περιφερειάρχη τον Γιώργο Σταθάκη.
Είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ.
Εκλεγόταν βουλευτής Ρεθύμνου με τον ΣΥΡΙΖΑ από τον Μάιο 2012 μέχρι τις εκλογές του 2019.
Στην πρώτη κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα ήταν αναπληρωτής υπουργός Υγείας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων και στη δεύτερη υπουργός Υγείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μικροβιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Υγείας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Υγείας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Ρεθύμνου
PSR B1620-26 b
Ο PSR B1620-26 b είναι ένας εξωηλιακός πλανήτης που βρίσκεται περίπου 12.400 έτη φωτός μακριά από τη Γη στον αστερισμό του Σκορπιού. Φέρει την ανεπίσημη ονομασία "Μαθουσάλας" και "πλανήτης της Γένεσης" λόγω της μεγάλης του ηλικίας, ενώ ορισμένες δημοφιλείς πηγές αναφέρονται σε αυτό το αντικείμενο ως "PSR B1620-26 c" (βλ. παρακάτω). Ο πλανήτης βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τα δύο άστρα του συστήματος PSR B1620-26 (τα οποία είναι ένα πάλσαρ (PSR B1620-26 A) και ένας λευκός νάνος (WD B1620-26)) και είναι ο πρώτος τέτοιου τύπου πλανήτης που επιβεβαιώθηκε ποτέ. Είναι επίσης ο πρώτος πλανήτης που βρέθηκε σε ένα σφαιρωτό σμήνος. Ο πλανήτης είναι ένας από τους γηραιότερους γνωστούς εξωπλανήτες και πιστεύεται ότι έχει ηλικία περίπου 12,7 δισεκατομμυρίων ετών.
Μάζα, τροχιά και ηλικία
Ο PSR B1620-26 b έχει μάζα 2,5 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Δία, και βρίσκεται σε τροχιά σε απόσταση 23 AU (3,4 δισ. χιλιομέτρων), λίγο μεγαλύτερη από την απόσταση μεταξύ του Ουρανού και του Ήλιου. Κάθε περιφορά του πλανήτη διαρκεί περίπου 100 χρόνια.
Το τριπλό σύστημα βρίσκεται ακριβώς έξω από τον πυρήνα του σφαιρωτού σμήνους Μεσιέ 4. Η ηλικία του σμήνους έχει υπολογιστεί ότι είναι περίπου 12,7 δισεκατομμύρια χρόνια, και επειδή όλα τα αστέρια σε ένα σύμπλεγμα σχηματίζονται περίπου την ίδια περίοδο και οι πλανήτες σχηματίζονται μαζί με τα μητρικά τους άστρα, είναι πιθανό ότι o PSR B1620-26 b έχει επίσης ηλικία περίπου 12,7 δισεκατομμυρίων ετών. Αυτό σημαίνει ότι είναι πολύ γηραιότερος από οποιοδήποτε άλλο γνωστό πλανήτη, και σχεδόν τρεις φορές γηραιότερος από τη Γη. Έχει περάσει από αρκετά στάδια κατά τη διάρκεια της ύπαρξής του.
Μητρικά άστρα
Ο PSR B1620-26 b βρίσκεται σε τροχιά γύρω από ένα ζεύγος άστρων. Ο κύριος αστέρας, PSR B1620-26, είναι ένα πάλσαρ, ένα αστέρι νετρονίων που περιστρέφεται με 100 στροφές ανά δευτερόλεπτο, με μάζα 1,34 M ☉ (μάζα του Ήλιου), πιθανή ακτίνα περίπου 20 χιλιόμετρων (0,00003 R ☉ (ακτίνα του Ήλιου)) και πιθανή θερμοκρασία μικρότερη ή ίση με 300.000 K. Ο δεύτερος είναι ένας λευκός νάνος με μάζα 0,34 M ☉, μια πιθανή ακτίνα περίπου 0,01 R ☉, και πιθανή θερμοκρασία μικρότερη ή ίση με 25.200 Κ. Αυτά τα άστρα περιφέρονται το ένα γύρω από το άλλο σε απόσταση 1 AU περίπου μία φορά κάθε έξι μήνες. Η ηλικία του συστήματος είναι περίπου 12,7 με 13 δισεκατομμύρια έτη, ένα από τα παλαιότερα γνωστά διπλά άστρα. Συγκριτικά, ο Ήλιος έχει ηλικία 4,6 δισεκατομμυρίων ετών.
Το δυαδικό σύστημα έχει φαινόμενο μέγεθος (μέτρο του πόσο φωτεινό φαίνεται από την οπτική γωνία της Γης) 24. Είναι πολύ αμυδρό για να γίνει διακριτό με γυμνό μάτι.
Εξελικτική ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|400x400εσ|Η εξέλιξη του συστήματος PSR B1620-26. Η προέλευση αυτού του πλανήτη σε τροχιά γύρω από ένα πάλσαρ εξακολουθεί να είναι αβέβαιη, αλλά μάλλον δεν σχηματίστηκε εκεί που βρίσκεται σήμερα. Λόγω της μειωμένης βαρυτικής δύναμης όταν ο πυρήνας ενός αστέρα καταρρέει προς σχηματισμό ενός αστέρα νετρονίων και εξάγει τη περισσότερη από τη μάζα του σε μια έκρηξη σουπερνόβα, είναι απίθανο ότι ένας πλανήτης θα μπορούσε να παραμείνει σε τροχιά μετά από ένα τέτοιο γεγονός. Είναι μάλλον πιθανότερο ότι ο πλανήτης σχηματίστηκε σε τροχιά γύρω από το άστρο που έχει πλέον εξελιχθεί σε λευκό νάνο, και ότι το άστρο αυτό και ο πλανήτης τέθηκαν αργότερα σε τροχιά γύρω από το αστέρι νετρονίων.
Οι αστρικές συναντήσεις δεν είναι πολύ συχνές στο δίσκο του γαλαξία μας, όπου βρίσκεται και ο Ήλιος, αλλά στον πυκνό πυρήνα των σφαιρωτών σμηνών συμβαίνουν συχνά. Σε κάποιο σημείο κατά τη διάρκεια της περιόδου των 10 δισεκατομμυρίων χρόνων, το άστρο νετρονίων πιστεύεται ότι συνάντησε και έθεσε το μητρικό άστρο του πλανήτη σε στενή τροχιά, πιθανόν χάνοντας ένα προηγούμενο σύντροφο-αστέρι κατά τη διαδικασία. Περίπου μισό δισεκατομμύριο χρόνια πριν, το πρόσφατα σε τροχιά άστρο άρχισε να επεκτείνεται σε κόκκινο γίγαντα (δείτε επίσης: αστρική εξέλιξη).
Ανίχνευση και ανακάλυψη
Η μελέτη της πλανητικής τροχιάς επέτρεψε επιπλέον την εκτίμηση της μάζας του λευκού νάνου αστέρα, και θεωρίες για το σχηματισμό του πλανήτη πρότειναν ότι ο λευκός νάνος θα πρέπει να είναι νεαρός και θερμός. Στις 10 Ιουλίου 2003, η ανίχνευση του λευκού νάνου και η επιβεβαίωση των προβλεπόμενων ιδιοτήτων του ανακοινώθηκαν από μια ομάδα με επικεφαλής τον Στέιν Σέγκερντσον, χρησιμοποιώντας παρατηρήσεις από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Hubble. Ήταν σε μια συνέντευξη τύπου της NASA όταν το όνομα Μαθουσάλα προτάθηκε, προκαλώντας το ενδιαφέρον του Τύπου σε ολόκληρο τον κόσμο.
Πονκαρέ
Το Πονκαρέ (γαλλικά: Pontcarré) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
PSR B1620-26 b
Ονομασία
Αν και δεν είναι επίσημα αναγνωρισμένο, το όνομα "Μαθουσάλα" χρησιμοποιείται συνήθως για τον πλανήτη σε δημοφιλή άρθρα. Το όνομα προέρχεται από το βιβλικό πρόσωπο Μαθουσάλα (που στην Χριστιανική παράδοση ήταν ο γηραιότερος άνθρωπος που έζησε ποτέ).
Πονκαρέ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πονκαρεέν (γαλλικά: Pontcarréens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
PSR B1620-26 b
Παραπομπές
Κατηγορία:Εξωηλιακοί πλανήτες Κατηγορία:Γιγάντιοι πλανήτες Κατηγορία:Σκορπιός (αστερισμός)
Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (μυθιστόρημα)
Το μυθιστόρημα Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται είναι έργο του Νίκου Καζαντζάκη που έχει σχέση με τη θρησκεία του Χριστιανισμού. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1948 και εκδόθηκε το 1954 από τον εκδοτικό οίκο Δίφρος, ενώ αρχικά κυκλοφόρησε στη Νορβηγία και τη Γερμανία το 1951. Το βιβλίο έχει μεταφραστεί στα γαλλικά, αγγλικά και ισπανικά. Το βιβλίο διασκευάστηκε στον κινηματογράφο το 1957, σε σκηνοθεσία Ζυλ Ντασσέν και πρωταγωνίστρια τη Μελίνα Μερκούρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Νίκου Καζαντζάκη Κατηγορία:Έργα του Νίκου Καζαντζάκη Κατηγορία:Βιβλία με κριτική στον Χριστιανισμό Κατηγορία:Λογοτεχνία
Πρεσί-συρ-Μαρν
Το Πρεσί-συρ-Μαρν (γαλλικά: Précy-sur-Marne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Νικόλαος Ηγουμενίδης
Ο '''Νίκος Ε. Ηγουμενίδης''' είναι Έλληνας ιατρός και πολιτικός με το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ.
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε το 1961 στην Άνω Βιάννο του Νομού Ηρακλείου Κρήτης.
Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και είναι Καρδιολόγος με εξειδίκευση στην Επεμβατική Καρδιολογία.
Πολιτική Δραστηριότητα
Τον Μάιο του 2014, στις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση, υπήρξε υποψήφιος Περιφερειακός Σύμβουλος στο Νομό Ηρακλείου με τον συνδυασμό «Ριζοσπαστική Συνεργασία Κρήτης» που υποστήριξε ο ΣΥΡΙΖΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ηρακλείου Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Θεοτόκος Άνδρου
Η Θεοτόκος είναι βραχονησίδα που βρίσκεται στην νήσο Άνδρο, στα ανατολικά, στον όρμο της Θεοτόκου στο ακρωτήριο της Γριάς. Η νησίδα είναι βραχώδης και απόκρημνη με λίγη και χαμηλή βλάστηση.
Οφείλει το όνομα του στο ξωκλήσι της Θεοτόκου που είναι χτισμένο στην νησίδα. Πάνω στην νησίδα φτιάχνει φωλιές ο Μαυροπετρίτης. Λόγω της μεγάλης αποικίας Μαυροπετρίτη είναι προστατευόμενος υδροβιότοπος ενταγμένος στο Πρόγραμμα Φύση 2000 (Natura 2000).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Άνδρου
Πρενζί (Σεν-ε-Μαρν)
Το Πρενζί (γαλλικά: Pringy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πρενζιασιέν (γαλλικά: Pringiaciens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Open House Athens
μικρογραφία|Open House Athens logo designed by Beetroot Το Open House Athens (ΟΗA) είναι μια πολιτιστική εκδήλωση που προωθεί την αρχιτεκτονική στο ευρύ κοινό. Η εκδήλωση είναι μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα και βασίζεται στους θεσμούς του εθελοντισμού και των χορηγιών.
Διοργανώνεται από την Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία “Open House Greece”. Η εταιρεία ιδρύθηκε το 2012 για αυτόν τον σκοπό κι αποτελεί μέλος του παγκόσμιου δικτύου Open House Worldwide, στο οποίο ανήκουν όλοι οι φορείς που διοργανώνουν επίσημα Open House εκδηλώσεις ανά τον κόσμο.
Το πρώτο Open House Athens διοργανώθηκε το 2014. Η εκδήλωση έχει επικρατήσει να πραγματοποιείται το πρώτο σαββατοκύριακο του Απριλίου. Με την πάροδο των χρόνων, το πρόγραμμα εμπλουτίστηκε με πλήθος παράλληλων δράσεων, που ξεκινούν μια εβδομάδα νωρίτερα.
Το Open House Athens είναι μία από τις πιο πετυχημένες πολιτιστικές δράσεις της Αθήνας, που χαίρουν ευρείας απήχησης από το κοινό. Κάθε χρόνο το OHA ανοίγει περίπου 100 κτίρια και προσελκύει πάνω από 10.000 επισκέπτες. Για τη διεξαγωγή του επιστρατεύονται πάνω από 500 εθελοντές. Συνολικά σημειώνονται περίπου 40.000 επισκέψεις στις ξεναγήσεις που πραγματοποιούνται στο πλαίσιο της εκδήλωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επίσημος ιστότοπος
http://www.openhouseworldwide.org/
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική Κατηγορία:Συναντήσεις
Πρελ-αν-Μπρι
Το Πρελ-αν-Μπρι (γαλλικά: Presles-en-Brie) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Απόστολος Αβδελάς
Ο Απόστολος Αβδελάς (10 Οκτωβρίου 1956) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός με καταγωγή από τις Σέρρες. Στις εκλογές του 2019 εξελέγη βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης με την Ελληνική Λύση.
Ο Αβδελάς ξεκίνησε την δημοσιογραφική σταδιοδρομία του στα 24 του χρόνια, δουλεύοντας στην εφημερίδα Θεσσαλονίκη. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 εργαζόταν στο ραδιόφωνο της ΕΡΤ μέχρι το κλείσιμο της ΕΡΤ το 2013. Δούλεψε επίσης για 15 χρόνια στην εφημερίδα Αγγελιοφόρος. Το 2014 άρχισε να δουλεύει στο Focus FΜ 103,6, στο οποίο τον ενέταξε ο Κυριάκος Βελόπουλος.
Βασίλι Αλεξέεφ
Ο Βασίλι Ιβάνοβιτς Αλεξέεφ (Василий Иванович Алексеев, 7 Ιανουαρίου 1942 – 25 Νοεμβρίου 2011) ήταν Σοβιετικός / Ρώσος αθλητής της άρσης βαρών. Κατέρριψε 80 παγκόσμια ρεκόρ, κέρδισε χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια στους Αγώνες του 1972 και του 1976 και θεωρείται ως ο κορυφαίος στην κατηγορία του όλων των εποχών. Η Διεθνής Ομοσπονδία Άρσης Βαρών (IWF) τον αναγνώρισε το 2017 ως τον μεγαλύτερο της σύγχρονης εποχής. Το σύνολο των 24 χρυσών μεταλλίων σε Ολυμπιακούς Αγώνες και Παγκόσμια Πρωταθλήματα τον κατατάσσουν ως δεύτερο καλύτερο του αθλήματος όλων των εποχών.
Απόστολος Αβδελάς
Είναι παντρεμένος με την Σοφία Τερζανίδου, πρώην στέλεχος της Eurobank και κόρη του Χρήστου Τερζανίδη. Η αγαπημένη του ομάδα είναι ο ΠΑΟΚ.
Βασίλι Αλεξέεφ
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο Ποκρόβο-Σίσκινο, ένα μικρό χωριό του Όμπλαστ του Ριαζάν. Ο Βασίλι ήταν το τέταρτο παιδί στην οικογένεια ενός υπαλλήλου τοπικού εργοστασίου αλκοόλης-βότκας. Μεγάλωσε ως έξυπνο παιδί αλλά ήταν αφελής με τον έξω κόσμο. Ένα ξεχωριστό χαρακτηριστικό του ήταν η διεξοδική επιθυμία του για γνώση. Στην ηλικία των 11 ετών, η οικογένειά του πήγε στις βόρειες περιοχές της Σοβιετικής Ένωσης, σε ένα μικρό χωριό (Ροτσέγδα), κοντά στο Αρχάγγελσκ, όπου πήγε σχολείο. Οι κάτοικοι του οικισμού της τάιγκα ζούσαν με την κοπή δάσους με τον μικρό να βοηθά τους γονείς του. Σε τυχαία στιγμή ο 13χρονος Βασίλι ανταγωνίστηκε επιτυχώς ενήλικα στη μετακύλιση κορμών δέντρων. Έτυχε προσοχής από ένα καθηγητή φυσικής αγωγής στο τοπικό σχολείο και από το 1955 ο Αλεξέεφ παρακολούθησε όλους τους διαγωνισμούς περιφερειακού επιπέδου. Παρ' όλα αυτά, οι όποιες επιδόσεις του δεν έτυχαν όποιας αναγνώρισης. Επιπλέον, ο ίδιος ασχολήθηκε με το στίβο (ειδικότερα με το άλμα εις ύψος), την καλαθοσφαίριση, το βόλεϊ και το πινγκ πονγκ.
Απόστολος Αβδελάς
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ελληνική Λύση Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
Βασίλι Αλεξέεφ
Πρώτα χρόνια
Σε ηλικία 18 ετών, ο Αλεξέεφ άρχισε την άρση βαρών στις εθελοντικές αθλητικές κοινωνίες της Σοβιετικής Ένωσης, όπου εκπαιδεύτηκε από τον προπονητή Ρούντολφ Πλιουκφέλντερ. Το 1967 έκανε το ντεμπούτο του σε αγώνες και από το 1968 άρχισε να προπονείται μόνος του. Ένας τραυματισμός του ήταν η αιτία της διαφωνίας του με τον προπονητή, που επιθυμούσε διαφορετική επάνοδο του αθλητή του. Από τότε η σχέση του με τους προπονητές δεν ήταν πάντα η καλύτερη δυνατή. Αργότερα ο ίδιος είχε πει: «Δεν εμπιστεύομαι τους προπονητές. Μπορεί να ακούγεται εγωιστικό, αλλά ξέρω περισσότερα από εκείνους. Μόνο εγώ καταλαβαίνω τι είναι σωστό για μένα». Από το 1966 ζούσε στην πόλη Σάχτι, στην περιοχή του Ροστόφ, όπου το 1971 αποφοίτησε από τον κλάδο του Πολυτεχνικού Ινστιτούτου του Νοβοτσερκάσκ με το επάγγελμά του να είναι μηχανικός εξόρυξης.
Καριέρα
Ο Αλεξέεφ είχε ήδη δημιουργήσει οικογένεια με την επαγγελματική του αποκατάσταση να είναι απαραίτητη και η ενασχόληση με το άθλημα της άρσης βαρών ήταν σε δευτερεύουσα σημασία στη ζωή του. Δεν ήταν εκ φύσης μεγαλόσωμος άνδρας (δεν διέθετε εξαιρετικούς ώμους ή μύες ) όπως άλλοι αθλητές της κατηγορίας των υπερβαρέων βαρών (παρά το ύψος των 1,86 μέτρων), αλλά η φυσική του δύναμη ήταν τέτοια που τον ενθάρρυναν να την αυξήσει προσθέτοντας βάρος: το 1966 ζύγιζε περίπου 100 κιλά, το 1970 το βάρος του ήταν ήδη 133 κιλά, ενώ στα μέσα της δεκαετίας του 1970 ανέβηκε στα 153 κιλά. Τα αποτελέσματα άρχισαν να έρχονται το 1968, όταν κέρδισε απροσδόκητα το χάλκινο μετάλλιο του πρωταθλήματος της ΕΣΣΔ με πρώτο τον Λεόνιντ Ζαμποτίνσκι. Συμμετείχε στην ομάδα προετοιμασίας της Σοβιετικής Ένωσης για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968, αλλά αποβλήθηκε από την ομάδα επειδή, κατά την άποψη των προπονητών, δεν σήκωσε ικανοποιητικά στην προπόνηση. Επιπλέον, έσκισε την πλάτη του και οι γιατροί για μεγάλο χρονικό διάστημα του απαγόρευαν ακόμη και να προπονείται. Η πρώτη διεθνής εμπειρία ήταν με την εθνική ομάδα στο «Κύπελλο Φιλίας» το Μάρτιο του 1969 στο Κίεβο, όπου πρώτευσε με 530 κιλά στο σύνολο, επίδοση καλύτερη από το δεύτερο ολυμπιονίκη των Ολυμπιακών Αγώνων του 1968.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Μόναχο το 1972 σημείωσε νέο ολυμπιακό ρεκόρ με σύνολο 640 κιλά, επικρατώντας με 30 κιλά διαφορά από το δεύτερο. Τις παραμονές των Αγώνων του Μονάχου, ο Δυτικογερμανός Ρούντολφ Μανγκ κατάφερε να αφαιρέσει το παγκόσμιο ρεκόρ του ντεβελοπέ ανυψώνοντας 230 κιλά. Η απάντηση ακολούθησε ακριβώς δύο εβδομάδες αργότερα, όταν ο Αλεξέεφ ανέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή ανεβάζοντας το ρεκόρ κατά πέντε κιλά. Για τη νίκη στο Μόναχο τιμήθηκε με το Παράσημο του Τάγματος του Λένιν. Μετά τους αγώνες του Μονάχου, υπέφερε από προηγούμενους τραυματισμούς, έτεινε σε όλο και περισσότερο σε ένα μετρημένο τρόπο ζωής. Για να εξοικονομήσει ενέργεια, συμμετέχει λιγότερο συχνά σε αγώνες και η αρχή της εκπαίδευσής του έχει αλλάξει: φρόντισε όχι για την αύξηση της μυϊκής μάζας, αλλά για τον ποιοτικό της δείκτη. Λάμβανε μπόνους από τη σοβιετική κυβέρνηση κάθε φορά που έκανε παγκόσμιο ρεκόρ (ο σοβιετικός αθλητισμός χρηματοδοτούνταν από το κράτος). Έτσι, έβαλε στόχο να αυξάνει σταδιακά τα παγκόσμια ρεκόρ του κατά μισό κιλό. Ήταν αήττητος και κατακτούσε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα για αυτά τα οκτώ χρόνια, θέτοντας ρεκόρ που δεν έχει καταρριφθεί έκτοτε. Πηγαίνοντας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1976, ο Αλεξέεφ θεωρήθηκε ύποπτος για χρήση στεροειδών, αφού εμφανίστηκε αργά πριν από τους αγώνες στο Μόντρεαλ, αλλά αργότερα θα περνούσε το τεστ του πριν ξεκινήσουν οι Αγώνες. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1976 ήταν οι πρώτοι που θα είχαν έλεγχο στεροειδών. Στις 27 Ιουλίου 1976, σημείωσε παγκόσμιο ρεκόρ 255 κιλών στο ζετέ (στο οποίο πάντα ήταν καλύτερος), ενώ είχε ήδη κάνει Ολυμπιακό ρεκόρ με 185 κιλά στο αρασέ. Το συνδυασμένο σύνολο των 440 κιλών και για τις δύο άρσεις του έδωσε το δεύτερο Ολυμπιακό χρυσό, 35 κιλά περισσότερα από τον Ανατολικογερμανό Γκερντ Μπονκ, ο οποίος κέρδισε το αργυρό μετάλλιο. Το συνολικό ρεκόρ των 440 κιλών του Αλεξέεφ στάθηκε ως ολυμπιακό μέχρι τους Αγώνες του 1988 στη Σεούλ της Νότιας Κορέας.
Παρέμεινε αήττητος στο σύνολο των κινήσεων για οκτώ χρόνια (1970–78). Ο οκτώ τίτλοι στο σύνολο στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα παραμένουν ακατάρριπτο ρεκόρ, ενώ τα 22 χρυσά μετάλλια στην ίδια διοργάνωση ήταν ρεκόρ που ισοφάρισε ο Ναΐμ Σουλεϊμάνογλου. Το σύνολο των 24 χρυσών σε Ολυμπιακούς Αγώνες και Παγκόσμια Πρωταθλήματα ξεπεράστηκαν από τον Τούρκο κατά ένα. Στις 1 Νοεμβρίου 1977, σήκωσε 256 κιλά στο ζετέ που ήταν και το τελευταίο παγκόσμιο ρεκόρ της καριέρας του. Το Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς σε αγώνες επίδειξης στο Λας Βέγκας των ΗΠΑ σήκωσε με το ένα χέρι 105 κιλά. Αυτό που τον έκανε να ξεχωρίζει ήταν ότι ήταν πολύ αθλητικός για έναν άντρα στο μέγεθός του, επιδεικνύοντας μεγάλη ταχύτητα στις προσπάθειές του και ευελιξία. Είχε επίσης εξαιρετική τεχνική και εκρηκτική δύναμη. Διακρίνονταν επίσης για τη μεγάλη του αυτοπεποίθηση. Ο ίδιος είχε πει: «Σωματικά, πολλοί ήταν πολύ πιο δυνατοί από εμένα - τόσο στη χώρα όσο και στο εξωτερικό. Αλλά στην τεχνική της άρσης της μπάρας, στην ταχύτητα της ανύψωσής της, δεν είχα όμοιο». Πολλοί πίστευαν ότι θα ήταν ο πρώτος που θα σήκωνε το θεωρούμενο ως μυθικό βάρος των 272 κιλών (600 λίβρες) στο επολέ-ζετέ, αλλά δεν θα γινόταν λόγω ηλικίας, ύστερα από την τακτική του (με βάση και τις διαδικασίες της εποχής) να αυξάνει τις προσπάθειες για παγκόσμια ρεκόρ μόνο κατά μισό κιλό.
Μετά τον αθλητισμό
Στα γυρίσματα ψυχαγωγικού προγράμματος που πραγματοποιούνταν στη Γαλλία και την Ισπανία και ενώ βρισκόταν στη Βαρκελώνη, αντιμετώπισε σοβαρά καρδιακά προβλήματα και απεβίωσε στις 25 Νοεμβρίου 2011 σε εξειδικευμένη κλινική της Γερμανίας όπου νοσηλευόταν σε ηλικία 69 ετών. Η Ρωσική Ομοσπονδία Άρσης Βαρών ανέφερε τον θάνατό του και τον αποκάλεσε «θρύλο του σοβιετικού αθλητισμού» και «έναν από τους ισχυρότερους ανθρώπους στον κόσμο». Άφησε πίσω τη σύζυγό του Ολυμπιάδα και τους γιους του, Σεργκέι και Ντμίτρι. Ο Ντμίτρι αγωνίστηκε σε εθνικό επίπεδο στην άρση βαρών, καταλαμβάνοντας την τέταρτη θέση στο Σοβιετικό Πρωτάθλημα Άρσης Βαρών το 1988.
Κληρονομιά και τιμές
Ο Βλαντίμιρ Βισότσκι αφιέρωσε το «Τραγούδι για τον αρσιβαρίστα» (Песня о штангисте, 1971) στον Αλεξέεφ.
thumb|Το μνημείο με το άγαλμα του Αλεξέεφ στο Σάχτι
Ο Αλεξέεφ εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του εμβληματικού αθλητικού περιοδικού Sports Illustrated στις 14 Απριλίου 1975, με τίτλο «Ο δυνατότερος άνθρωπος του κόσμου». Ο αριθμός των 80 παγκόσμιων ρεκόρ κατά τη διάρκεια της καριέρας του είναι ο μεγαλύτερος από οποιοδήποτε αθλητή σε οποιαδήποτε άθλημα και συμπεριλήφθηκε στο Βιβλίο ρεκόρ Γκίνες. Το 1999 στην Αθήνα πήρε το βραβείο «Καλύτερος αθλητής του 20ού αιώνα» στο περιθώριο του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος. Το 2000 ψηφίστηκε κορυφαίος αθλητής της Ρωσίας του 20ού αιώνα. Βραβεύτηκε επίσης με τα: Τάγμα του Λένιν (1972), Βραβείο της Φιλίας των Λαών, Τάγμα του Παράσημου Τιμής (1970) και Τάγμα του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας (1972). Το 1993 εξελέγη μέλος του Hall of Fame της Διεθνούς Ομοσπονδίας Άρσης Βαρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί αθλητές της άρσης βαρών Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές της άρσης βαρών Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της άρσης βαρών Κατηγορία:Σοβιετικοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976 Κατηγορία:Αθλητές της άρσης βαρών στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Άρσης Βαρών Κατηγορία:Προπονητές άρσης βαρών Κατηγορία:Εισαχθέντες στο Hall of Fame της IWF Κατηγορία:Μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λένιν Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Νικόλαος Βεντούρας
Ο Νικόλαος Βεντούρας (1899-1990 ) ήταν Έλληνας χαράκτης και ζωγράφος του εικοστού αιώνα από την Κέρκυρα.
Συνοπτικά
Γεννήθηκε ως Νικόλαος Βεντούρας του Γεωργίου στην Κέρκυρα το 1899, στις 31 Αυγούστου, από αρχοντική οικογένεια της ευρύτερης περιοχής της Βενετίας, Veneto, συμπεριλαμβάνονται στο Libro d'Oro και εγκαταστάθηκαν στο νησί γύρω στα 1730. Μάλιστα μία από τις προγόνους του υπήρξε η συγγραφέας Isabella Teotochi Albrizzi και μεγάλος θείος του ο Ιωάννης Καποδίστριας. Είχε έναν αδερφό, νυμφεύθηκε 2 φορές, απέκτησε μία κόρη από τον δεύτερο γάμο του κι έναν εγγονό. Σπούδασε βιομηχανική χημεία το 1916 και εξελίχθηκε σε έναν από τους σπουδαιότερος χαράκτες κατά τον 20ο αιώνα. Άλλες συστηματικές σπουδές δεν έκανε, αλλά καθώς ήταν πολύγλωσσος, απόκτησε μόνος του, βαθιά παιδεία, κυρίως γύρω από θέματα τέχνης και φιλοσοφίας. Έχουν πει για εκείνον πως «αν δεν είχε ανακαλυφθεί η χαρακτική τέχνη, σίγουρα θα την είχε ανακαλύψει ο Βεντούρας». Πέθανε την 1η Απριλίου 1990.
Τα πρώτα χρόνια
Όπως αναφέρει ο ίδιος στο βιογραφικό του, το οποίο συνέταξε το 1981, «ήδη από τας πολύ μικράς τάξεως του δημοτικού εδιδάχθη ιχνογραφίαν». Σπούδασε Βιομηχανική Χημεία το 1916 στην ιδιωτική (Εν Αθήναις) Βιομηχανική και Εμπορική Ακαδημία, πιο γνωστή ως «Ρουσσοπούλου», αλλά ποτέ δεν εργάσθηκε σαν χημικός. Δεν σπούδασε συστηματικά σε καμία Ακαδημία την Τέχνη του, αλλά έφτασε μόνος του σ’ αυτή, δουλεύοντας αδιάκοπα και μόνο από αγάπη της τέχνης. Την δεκαετία του ’20 υπηρέτησε στο HMS Ramillies. Ο Νικόλαος Βεντούρας είχε αδυναμία στην φωτογραφία και δεν έχανε ευκαιρία να απαθανατίσει την «ζωή» του με μια Rolleiflex. Σημειώνεται ότι φωτογραφίες του είχαν επιλεγεί από το περιοδικό National Geographic. Στα προσωπικά του αντικείμενα υπάρχουν πολλές φωτογραφίες τόσο σε χαρτί όσο και σε γυαλί. Επίσης, αγαπούσε τα ταξίδια, τις μηχανές και το ποδήλατο. Χαρακτηριστικά το 1923, από 16 Μαρτίου έως 5 Μαΐου με μία ομάδα ποδηλατών έκανε τη διαδρομή Brindisi – Vienna.
Αναδρομή
Από το 1931 μέχρι το 1937 έλαβε λίγα μαθήματα υδατογραφίας από τον Κερκυραίο Άγγελο Γιαλλινά. Από το 1932 άρχισε να ασχολείται με τη χαρακτική δηλαδή την ξυλογραφία, τη χαλκογραφία και την λιθογραφία (νέα σχετικά τεχνική, επινοήθηκε από τον Γερμανό Alois Senefelder) όπου και επικεντρώθηκε το ενδιαφέρον του. Στο βιογραφικό του σημειώνει «αυτοδίδακτος εξαιρουμένης της λιθογραφίας την οποίαν εδιδάχθην», αφού έλαβε κάποια μαθήματα το 1937. Κατά κύριο λόγο η εξέλιξη του στην χαρακτική ήταν προσωπική ενώ αξιοποίησε διάφορες παραλλαγές των γνωστών τεχνικών. Στο έργο του υπάρχουν vernis mou, aquarelle, oil, ξυλοτυπίες, χαλκοτυπίες, λιθογραφίες, λιθογραφία σε ψευδάργυρο, δερματοτυπίες, εκτύπωση με ύφασμα, photogravure, μονοτυπίες ενώ χρησιμοποιήθηκαν έργα του για Ex Libris, βιβλία, περιοδικά, γραμματόσημο, ευχετήριες κάρτες κ.ά. Η εκπαίδευσή του στη Χημεία τον βοήθησε να πειραματιστεί με τα υλικά και τους χρόνους διάβρωσης πετυχαίνοντας με ακρίβεια να αποτυπώσει την εικόνα που είχε αποφασίσει. Λόγω της επιμονής του και της εξέλιξής του στον χώρο της χαρακτικής θεωρείται, σήμερα, πρωτοπόρος της χαρακτικής.
Χαρακτήρας Τέχνης
Αντλεί την έμπνευσή του κυρίως από την τοπική παράδοση της Κέρκυρας με κύριο άξονα την πόλη, τοπία της υπαίθρου και το καράβι, περιορίζοντας την ανθρώπινη μορφή σε συμπληρωματικούς ρόλους. Άλλες θεματικές του ενότητες, σε μικρότερο όμως εύρος, μπορούν να θεωρηθούν οι τοπιογραφίες, οι διάσημοι Αστερισμοί, οι εντυπωσιακές λιτανείες, οι θρησκευτικές του παραστάσεις καθώς και οι εντελώς αφηρημένες συνθέσεις του. Χρησιμοποίησε σε μεγάλο βαθμό τα χρώματα για να αποδώσει στο κάθε του έργο το απαραίτητο συναίσθημα. Πολλές φορές στο ίδιο έργο υπάρχουν χρωματικές παραλλαγές. Παράλληλα, αξιοποιεί τις εικαστικές τεχνοτροπίες των Ευρωπαίων της εποχής του με αντίστοιχα εξπρεσιονιστικά, σουρεαλιστικά και κυβιστικά στοιχεία τα οποία αποτυπώνονται στα έργα του.
Ο Νικόλαος Βεντούρας, ήταν ο μοναδικός Έλληνας καλλιτέχνης που υπηρέτησε με τόση αφοσίωση, επιμονή και συνέπεια την χαρακτική για περισσότερο από μισό αιώνα και διατήρησε σε όλο του το έργο το προσωπικό του μορφοπλαστικό ιδίωμα. Ο ίδιος ήταν πολύ σχολαστικός κρατώντας αναλυτικές σημειώσεις για κάθε του έργο και εξαιρετική οργάνωση του εργαστηρίου, των εργαλείων, της μαθητείας. Στο αρχείο του κρατούσε λεπτομερείς σημειώσεις, από το συναίσθημα που σκόπευε να αποτυπώσει, την ώρα που του έπαιρνε ένα έργο και πότε το τελείωσε, την τεχνική που χρησιμοποιούσε και τα υλικά. Σημειώνεται ότι επανερχόταν στο ίδιο έργο μετά από καιρό ή ακόμα και πολλά χρόνια, σημειώνοντας την εξέλιξη του κάθε έργου καθώς και την πρόοδο. Οι πρώτες ύλες του ήταν λεπτομερώς καταχωρημένες. Ειδικά για το χαρτί σημείωνε το βάρος, τον τύπο, τη χρονολογία και την προέλευση αφού επηρέαζε το αποτέλεσμα την «εκτύπωσης». Τα χρώματα ήταν πάντα καθαρά κι έκανε μόνος του τις αναμείξεις προκειμένου να πετύχει το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Η τελειότητα του και η σχολαστικότητα που τον διέκρινε επέτρεπε στον Νικόλαο Βεντούρα να εκτυπώνει το ίδιο έργο σε διαφορετικά μεγέθη με την ίδια λεπτομέρεια. Επίσης, μπορούσε να εκτυπώσει τα χαρακτικά του χωρίς σημάδια πίεσης αλλά και ανάποδα. Ήταν πολύ αυστηρός με τα έργα του και σημείωνε –κατά την κρίση του- την ποιότητα απόδοσης σε ένα δικό του μετρικό σύστημα από καχέκτυπον ως άριστον. Μ’ αυτές τις προσπάθειες άφησε πίσω του ένα πρωτοποριακό έργο πλούσιο σε έκφραση και ουσιαστικό σε περιεχόμενο.
Το έργο του
Το 1928 εικονογράφησε με σινική μελάνη την ηθογραφία του Κωνσταντίνου Θεοτόκη "Η Ζωή και ο Θάνατος του Καραβέλα", Η εικονογράφηση αγοράστηκε από τον εκδοτικό οίκο Βασιλείου και δημιουργήθηκαν οι πλάκες εκτύπωσης (κλισέ). Όμως σε σύντομο χρονικό διάστημα ο κ. Βασιλείου απεβίωσε κι έτσι η εργασία δεν πρόλαβε να εκδοθεί. Το 1961 ο υιός του Βασιλείου εξέδωσε το εν λόγω πεζογράφημα του Κ. Θεοτόκη με λίγες από τις εικονογραφήσεις του Ν. Βεντούρα καθώς δεν βρέθηκαν όλα τα κλισέ. Η εικονογράφηση αυτή φέρει το ψευδώνυμο Ν. Γ. Βυρός (καθώς αυτό επέλεξε τότε ο καλλιτέχνης)
Συνεργάστηκε και ήταν φίλος με άλλους σημαντικούς Έλληνες καλλιτέχνες όπως τον Νίκο Χατζηκυριάκο - Γκίκα, τον Σπύρο Αλαμάνο και την Ελένη Βακαλό. Παρουσίασε για πρώτη φορά τα έργα του, στην Αθήνα, στην Πανελλήνια έκθεση του 1948 και από τότε μέχρι και το1969 εκθέτει ανελλιπώς χαρακτική (λιθογραφίες – ξύλο –χαλκογραφίες) στις Πανελλήνιες Καλλιτεχνικές εκθέσεις των Αθηνών. Συμμετέχει σε ατομικές, ομαδικές και διεθνείς εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό όπως στη Μπιενάλε του Sao Paulo (1955,1957), στη Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας (1957), στη Μπιενάλε Βενετίας (1964), κ.ά. Η πρώτη του ατομική έκθεση παρουσιάστηκε το 1963 στο Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο. Αναδρομική έκθεση του έργου του πραγματοποιήθηκε ένα χρόνο μετά το θάνατό του, το 1991 στην Αθήνα (Αίθουσα Τέχνης Υάκινθος).
Αν και ασχολήθηκε με όλα τα είδη χαρακτικής η χαλκογραφία κυριαρχεί στο μεγαλύτερο μέρος του έργου του.
Έντυπος Τύπος
Κατηγορία:Έλληνες χαράκτες
Νόρα του Λίχτενσταϊν
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1950 στη Ζυρίχη και είναι η μοναχοκόρη του Φραγκίσκου Ιωσήφ Β΄, Πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν και της Κόμισσας Γεωργίνας του Βίλτζεκ.
Η Νόρα το 1988 παντρεύτηκε τον Δον Βισέντε Σαρτόριους ι Καβέσα δε Βάκα, 3ο Μαρκήσιο του Μαρίνιο. Μαζί απέκτησαν το μοναδικό τους παιδί:
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης και στο Μεταπτυχιακό Ινστιτούτο Διεθνών και Αναπτυξιακών Μελετών, επίσης στη Γενεύη. Έχει εργαστεί στην Παγκόσμια Τράπεζα και στο Διεθνές Ινστιτούτο Περιβάλλοντος και Ανάπτυξης. Μιλάει Γαλλικά, Αγγλικά, Γερμανικά και Ισπανικά.
Είναι μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής από το 1984. Διετέλεσε πρόεδρος της Εθνικής Ολυμπιακής Επιτροπής του Λίχτενσταϊν από το 1982 έως το 1992 και από το 2002 είναι Πρόεδρος των Special Olympics του Λίχτενσταϊν.
Ήταν επικεφαλής οδηγός προσκόπων του σώματος προσκόπων του Λίχτενσταϊν Σάντα Μαρία από το 1973 έως το 1989. Σήμερα είναι επίτιμο μέλος του συλλόγου των προσκόπων.
Η πριγκίπισσα Νόρα είναι ανάδοχος της Λετίσιας Μαρίας, αρχιδούκισσας της Αυστρίας-Έστε, κόρη της πριγκίπισσας Άστριντ του Βελγίου.
Τιμητικές διακρίσεις
Εθνικές
Ραμίρο Β΄ της Αραγωνίας
Ο Ραμίρο Β΄ της Αραγωνίας (Ramiro II de Aragón) ή Ραμίρο ο Μοναχός (el Monje), (24 Απριλίου 1086 – 16 Αυγούστου 1157), ήταν Βασιλιάς της Αραγωνίας (1134 - 1137) αποσύρθηκε από την δημόσια ζωή (1137) αλλά συνέχιζε να χρησιμοποιεί τον βασιλικό τίτλο μέχρι το θάνατό του). Ήταν ο νεότερος γιος του Σάντσο Ραμίρεθ, Βασιλιά της Αραγωνίας και της Παμπλόνα, και της Φελίσιας της Roucy.
Η ζωή πριν από το θρόνο
Ο πατέρας του τον είχε τοποθετήσει ως παιδί στο μοναστήρι των  Βενεδικτινών του Saint Pons de Thomières στο Viscounty της Béziers. Όντας σεβαστός μοναχός εξελέγη εκεί ηγούμενος του καστιλιάνικου βασιλικού μοναστηριού του Santos Fecundo y Primitivo στο Sahagún, και αργότερα έγινε ηγούμενος της μονής του Αγίου Πέτρου του Παλιού στην Ουέσκα. Θέλοντας να περιορίσει την εξουσία του Ραμίρο εντός του Βασιλείου της Παμπλόνα-Αραγωνίας, ο αδελφός του Αλφόνσος ο Μαχητής είχε μπλοκάρει τις εκλογές που θα του έδιναν την ευκαιρία να αναδειχθεί επίσκοπος της πόλης Μπούργος και επίσκοπος της Παμπλόνα. Το 1134 είχε ήδη εκλεγεί επίσκοπος του Μπαρμπάστρο-Ρόδα όταν με τον θάνατο του άτεκνου αδελφού του έγινε αυτομάτως ένας από τους υποψηφίους για τη διαδοχή του στέμματος. Άλλοι προτεινόμενοι διάδοχοι περιλάμβαναν τον Αλφόνσο Ζ΄ του Λεόν, βασιλιά της Καστίλης, ο οποίος ως ξένος βασιλιάς βρήκε μικρή υποστήριξη, και την επιλογή της Ναβαρρέζικης αριστοκρατίας, τον Πέδρο δε Αταρές, εγγονό του Σάντσο Ραμίρεθ, Κόμη της Ριβαγόρθα, τον νόθο γιο του Ραμίρο Α΄ της Αραγωνίας. Κατά την διάρκεια μιας συνέλευσης στην πόλη Μπόρχα με σκοπό να επιλυθεί το ζήτημα της διαδοχής, λόγω μίας παρεξήγησης ο Πέτρος απομονώθηκε από τους υποστηρικτές του, οι οποίοι όμως ήταν και αδιάλλακτοι στο να δεχτούν τον ευνοούμενο από την Αραγωνική πλευρά Ραμίρο, με αποτέλεσμα στο τέλος τα δύο βασίλεια να χωριστούν. Στην Ναβάρρα, ο Γκαρθία Ραμίρεθ, γόνος της προ-ένωσης βασιλικής οικογένειας της Ναβάρρας που ήταν και υπό την προστασία του Αλφόνσου Ζ΄, επιλέχθηκε ως βασιλιάς, ενώ στην Αραγωνία η επιλογή έπεσε στο Ραμίρο, ο οποίος ανέστειλε τους μοναστικούς του όρκους για να πάρει το στέμμα. Το βασίλειο της Παμπλόνα μετονομάστηκε σε βασίλειο της Ναβάρρας.