cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οθωμανική Αυτοκρατορία
Ισλάμ
thumb|[[Καλλιγραφία|Καλλιγραφική γραφή σε κεραμικό, που απεικονίζει τα ονόματα του Θεού, του Μωάμεθ και των πρώτων χαλιφών, π. 1727 ]] Οι Τουρκικές φυλές ασκούσαν μια ποικιλία σαμανικών λατρειών πριν υιοθετήσουν το Ισλάμ. Η επιρροή των των Αββασιδών στην Κεντρική Ασία εξασφαλίστηκε μέσω μιας διαδικασίας που διευκολύνθηκε σε μεγάλο βαθμό από τη Μουσουλμανική κατάκτηση της Υπερωξιανής. Πολλές από τις διάφορες Τουρκικές φυλές - συμπεριλαμβανομένων των Ογούζων Τούρκων, που ήταν πρόγονοι τόσο των Σελτζούκων όσο και των Οθωμανών - σταδιακά προσηλυτίστηκαν στο Ισλάμ και μετέφεραν τη θρησκεία τους στη Μικρά Ασία από τον 11ο αιώνα.
Οι σχισματικοί μουσουλμάνοι, που θεωρούντο αιρετικοί, όπως οι Δρούζοι, οι Ισμαηλίτες, οι Αλεβίτες και οι Αλαουίτες, κατατάσσονταν κάτω από τους Εβραίους και τους Χριστιανούς. Το 1514 ο Σουλτάνος Σελίμ Α΄ διέταξε τη σφαγή 40.000 Αλεβίτών της Μικράς Ασίας (Κιζιλμπάς), που τους θεωρούσε πέμπτη φάλαγγα της αντίπαλης αυτοκρατορίας των Σαφαβιδών. Στο Σελίμ οφειλόταν επίσης μια άνευ προηγουμένου και ταχεία επέκταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στη Μέση Ανατολή, ειδικά με την κατάκτηση του Μαμελουκικού Σουλτανάτου της Αιγύπτου. Με αυτές τις κατακτήσεις ο Σελίμ ενίσχυσε περαιτέρω την αξίωση των Οθωμανών να αποτελούν Ισλαμικό χαλιφάτο, αν και οι Οθωμανοί σουλτάνοι διεκδικούσαν τον τίτλο του χαλίφη από το 14ο αιώνα, ξεκινώντας από το Μουράτ Α΄ (β. 1362 - 1389) Το χαλιφάτο διατηρήθηκε από τους Οθωμανούς σουλτάνους μέχρι το τέλος της ύπαρξης του αξιώματος, που επήλθε με την κατάργησή του στις 3 Μαρτίου 1924 από τη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας και την εξορία του τελευταίου χαλίφη, Αμπντούλ Μετζίτ Β΄, στη Γαλλία.
Χριστιανισμός και Ιουδαϊσμός
Με το σύστημα των μιλλέτ οι μη μουσουλμάνοι θεωρούντο υπήκοοι της αυτοκρατορίας, αλλά δεν υπόκειντο στη μουσουλμανική πίστη ή στο μουσουλμανικό νόμο. Το μιλλέτ των Ορθόδοξων, για παράδειγμα, εξακολουθούσε επίσημα να υπόκειται νομικά στον Ιουστινιάνειο Κώδικα, που είχε ισχύσει στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία για 900 χρόνια. Επίσης, ως τη μεγαλύτερη ομάδα μη μουσουλμανικών υπηκόων του Ισλαμικού Οθωμανικού κράτους, στο μιλλέτ των Ορθόδοξων είχαν παραχωρηθεί ορισμένα ειδικά προνόμια στους τομείς της πολιτικής και του εμπορίου και έπρεπε να πληρώνει υψηλότερους φόρους από τους μουσουλμάνους.
Παρόμοια μιλλέτ καθιερώθηκαν για την Οθωμανική Εβραϊκή κοινότητα, που ήταν υπό την εξουσία του Χαχάμ Μπασί ή Οθωμανού Αρχιραββίνου, η Αρμενική Ορθόδοξη κοινότητα, που ήταν υπό την εξουσία ενός επικεφαλής επισκόπου και μια σειρά άλλων θρησκευτικών κοινοτήτων. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι το σύστημα των μιλλέτ είναι ένα παράδειγμα προνεωτερικού θρησκευτικού πλουραλισμού.
Κοινωνικοπολιτικοθρησκευτική δομή
Η κοινωνία, η κυβέρνηση και η θρησκεία συσχετίζονταν πολύπλοκα μετά περίπου το 1800, σε ένα σύνθετο αλληλεπικαλυπτόμενο, αναποτελεσματικό σύστημα που ο Ατατούρκ αποδόμησε συστηματικά μετά το 1922. Στην Κωνσταντινούπολη ο Σουλτάνος ​​κυβερνούσε δύο διακριτά σύνολα, την κοσμική κυβέρνηση και τη θρησκευτική ιεραρχία. Οι θρησκευτικοί αξιωματούχοι συγκροτούσαν τους Ουλεμάδες, που είχαν τον έλεγχο των θρησκευτικών διδασκαλιών και της θεολογίας, καθώς και του δικαστικού συστήματος της Αυτοκρατορίας, διαθέτοντας σημαντική φωνή στις καθημερινές υποθέσεις των κοινοτήτων σε ολόκληρη την αυτοκρατορία (χωρίς όμως να συμπεριλαμβάνονται και οι μη μουσουλμάνοι). Ήταν αρκετά ισχυροί για να απορρίψουν τις στρατιωτικές μεταρρυθμίσεις που πρότεινε ο Σουλτάνος ​​Σελίμ Γ΄. Ο διάδοχός του Σουλτάνος ​​Μαχμούτ Β΄ (1808-1839) απέσπασε πρώτα την έγκριση των ουλεμάδων προτού προτείνει παρόμοιες μεταρρυθμίσεις. Το πρόγραμμα εκκοσμίκευσης του Ατατούρκ έθεσε τέρμα στους ουλεμάδες και στα θεσμικά τους όργανα. Το χαλιφάτο καταργήθηκε, οι μεντρεσέδες έκλεισαν και τα δικαστήρια της σαρία καταργήθηκαν. Αντικατέστησε το αραβικό αλφάβητο με το λατινικό, έθεσε τέρμα στο θρησκευτικό σχολικό σύστημα και έδωσε στις γυναίκες ορισμένα πολιτικά δικαιώματα. Πολλοί παραδοσιακοί αγρότες δεν δέχτηκαν ποτέ αυτή την εκκοσμίκευση και τη δεκαετία του 1990 επανέφεραν το αίτημα τους για μεγαλύτερο ρόλο για το Ισλάμ
Πολιτισμός
thumb|left|Απεικόνιση ενός μαγαζιού [[Ναργιλές|ναργιλέ στο Λίβανο επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.]] Οι Οθωμανοί αφομοίωσαν μερικές από τις παραδόσεις, την τέχνη και τους θεσμούς των πολιτισμών των περιοχών που κατέκτησαν και πρόσθεσαν νέες διαστάσεις σε αυτές. Πολυάριθμες παραδόσεις και πολιτιστικά χαρακτηριστικά προηγούμενων αυτοκρατοριών (σε τομείς όπως η αρχιτεκτονική, η κουζίνα, η μουσική, ο ελεύθερος χρόνος και η κυβέρνηση) υιοθετήθηκαν από τους Οθωμανούς Τούρκους, που τους προσέδωσαν νέες μορφές, με αποτέλεσμα μια νέα και ξεχωριστά οθωμανική πολιτιστική ταυτότητα. Παρά τις νεότερες προσθήκες η οθωμανική δυναστεία, όπως και οι προκάτοχοί της στο Σουλτανάτο του Ρουμ και στην Αυτοκρατορία των Σελτζούκων, ήταν πλήρως εκπερσισμένη στον πολιτισμό, τη γλώσσα, τις συνήθειες και τα έθιμα και ως εκ τούτου η αυτοκρατορία χαρακτηρίστηκε ως Περσιανική αυτοκρατορία. Οι διαπολιτισμικοί γάμοι έπαιξαν επίσης ρόλο στη δημιουργία της χαρακτηριστικής οθωμανικής ελίτ. Σε σύγκριση με τον τουρκικό λαϊκό πολιτισμό η επίδραση αυτών των νέων πολιτισμών στη δημιουργία του πολιτισμού της οθωμανικής ελίτ ήταν ξεκάθαρη. thumb|Το [[Γενί Τζαμί (Κωνσταντινούπολη)|Γενί Τζαμί και η αγορά του Εμίνονου στην Κωνσταντινούπολη, π. 1895]] Η δουλεία αποτελούσε μέρος της Οθωμανικής κοινωνίας, με τους περισσότερους σκλάβους να εργάζονται ως οικιακοί υπηρέτες. Η γεωργική δουλεία, όπως αυτή που ήταν διαδεδομένη στην Αμερική, ήταν σχετικά σπάνια. Σε αντίθεση με τα συστήματα της δουλείας ως κινητής περιουσίας, οι δούλοι σύμφωνα με τον ισλαμικό νόμο δεν θεωρούντο κινητή περιουσία, αλλά διατηρούσαν βασικά, αν και περιορισμένα, δικαιώματα. Αυτό τους έδινε ένα βαθμό προστασίας. Οι γυναίκες-σκλάβες εξακολουθούσαν να πωλούνται στην αυτοκρατορία μέχρι το 1908. Κατά το 19ο αιώνα η Αυτοκρατορία δέχθηκε πιέσεις από τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης να απαγορεύσει αυτή την πρακτική. Πολιτικές που αναπτύχθηκαν από διάφορους σουλτάνους καθ 'όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα προσπάθησαν να περιορίσουν το δουλεμπόριο, αλλά δεδομένου ότι η δουλεία είχε αιώνες θρησκευτικής υποστήριξης και επιδοκιμασίας, ποτέ δεν κατάργησαν εντελώς το θεσμό.
Η πανώλη παρέμεινε μεγάλη μάστιγα για την οθωμανική κοινωνία μέχρι το δεύτερο τέταρτο του 19ου αιώνα. «Μεταξύ του 1701 και του 1750, στην Κωνσταντινούπολη καταγράφηκαν 37 μεγαλύτερες και μικρότερες επιδημίες πανώλης και 31 μεταξύ 1751 και 1801».
Λογοτεχνία
Τα δύο κύρια ρεύματα της οθωμανικής γραπτής λογοτεχνίας είναι η ποίηση και η πεζογραφία. Η ποίηση ήταν μακράν το κυρίαρχο ρεύμα. Μέχρι το 19ο αιώνα η οθωμανική πεζογραφία δεν περιείχε κανένα παράδειγμα μυθοπλασίας: δεν υπήρχαν αντίστοιχα, για παράδειγμα, του ευρωπαϊκού ρομάντσου, του διηγήματος ή του μυθιστορήματος. Ωστόσο υπάρχουν ανάλογα είδη τόσο στην τουρκική λαϊκή λογοτεχνία όσο και στην ποίηση του Διβανίου.
Η οθωμανική ποίηση του Διβανίου ήταν μια εξαιρετικά τελετουργική και συμβολική μορφή τέχνης. Από την περσική ποίηση, που την ενέπνευσε σε μεγάλο βαθμό, κληρονόμησε ένα πλήθος συμβόλων των οποίων οι έννοιες και οι αλληλεξαρτήσεις - τόσο της παρομοίωσης (مراعات نظسر tenâsüb) όσο και της αντίθεσης (تضاد tezâd) ήταν περισσότερο ή λιγότερο προδιαγεγραμμένες. Η ποίηση του Διβανίου δημιουργήθηκε με τη συνεχή αντιπαράθεση πολλών τέτοιων εικόνων μέσα σε ένα αυστηρό μετρικό πλαίσιο, επιτρέποντας έτσι την εμφάνιση πολλών δυνητικών εννοιών. Η συντριπτική πλειοψηφία της ποίησης του Διβανίου ήταν από τη φύση της λυρική: είτεγκάζελ (που αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του ρεπερτορίου της παράδοσης) ή κασίντ. Υπήρχαν ωστόσο άλλα κοινά είδη, ιδιαίτερα το μεσνεβί, ένα είδος ρομαντικού στίχου και έτσι μια ποικιλία αφηγηματικής ποίησης, με δύο σημαντικότερα παραδείγματα αυτής της φόρμας τα Λεϊλά και Μαζνούν του Φουζουλί και το Χουσν ου σκ του Σείχ Γκαλίμπ. thumb|Αχμέτ Νεντίμ Εφέντη, ένας από τους πιο διάσημους Οθωμανούς ποιητές Μέχρι το 19ο αιώνα η οθωμανική πεζογραφία δεν εξελίχθηκε στο βαθμό που το έκανε η σύγχρονή της ποίηση του Διβανίου. Σε μεγάλο βαθμό ο λόγος ήταν ότι μεγάλο μέρος της αναμενόταν να τηρεί τους κανόνες του σεκ (سجع, επίσης μεταγραμμένο ως σέτσι), ή ομοιοκατάληκτης πεζογραφίας πεζογραφίας, τύπος γραφής που κατάγεται από το αραβικό σαζ και που υπαγόρευε ανάμεσα σε κάθε επίθετο και ουσιαστικό σε μια σειρά λέξεων, όπως μια πρόταση, να υπάρχει ομοιοκαταληξία. Παρ 'όλα αυτά υπήρχε μια παράδοση πεζογραφίας στη λογοτεχνία της εποχής, αν και αποκλειστικά μη μυθυοπλαστικής μορφής. Μία προφανής εξαίρεση ήταν το Μουχαγελάτ («Φαντασίες»), μια συλλογή από ιστορίες του φανταστικού, γραμμένη το 1796, αν και δεν δημοσιεύθηκε παρά το 1867. Το πρώτο μυθιστόρημα που δημοσιεύτηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν από έναν Αρμένιο, ονόματι Βαρτάν Πασά. Δημοσιεύθηκε το 1851 και είχε τίτλο Η ιστορία του Ακαμπί (Τούρκικα:  Ακαμπί Χικγιασεσί​) και γράφτηκε στα τουρκικά αλλά με Αρμενική γραφή
Λόγω ιστορικά στενών δεσμών με τη Γαλλία η γαλλική λογοτεχνία αποτέλεσε τη σημαντικότερη δυτική επιρροή στην οθωμανική λογοτεχνία κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Έτσι πολλά από τα κινήματα που κυριαρχούσαν στη Γαλλία την περίοδο αυτή είχαν επίσης τα οθωμανικά τους ισοδύναμα: στην αναπτυσσόμενη οθωμανική παράδοση της πεζογραφίας, για παράδειγμα, η επίδραση του Ρομαντισμού μπορεί να παρατηρηθεί κατά την περίοδο του Τανζιμάτ και των κινημάτων του Ρεαλισμού και του Νατουραλισμού στις επόμενες περιόδους. στην ποιητική παράδοση, από την άλλη, ήταν πρωταρχική η επιρροή των κινημάτων του Συμβολισμού και του Παρνασσισμού.
Πολλοί από τους συγγραφείς της περιόδου του Τανζιμάτ έγραψαν ταυτόχρονα πολλά διαφορετικά είδη: για παράδειγμα ο ποιητής Ναμίκ Κεμάλ έγραψε επίσης το σημαντικό μυθιστόρημα του 1876 Ιντιμπάχ («Ξύπνημα»), ενώ ο δημοσιογράφος Ιμπραχίμ Σινασί μνημονεύεται ως συγγραφέας το 1860, του πρώτου σύγχρονο τουρκικού θεατρικού έργου, της μονόπρακτης κωμωδίας Σαίρ Εβλενμεσί («Ο γάμος του ποιητή»). Ένα παλιότερο θεατρικό έργο, μια φάρσα με τίτλο «Τα Παράξενα Συμβάντα και τα Αλλόκοτα Περιστατικά του Μπαλωματή Αχμέντ»), χρονολογείται από τις αρχές του 19ου αιώνα, αλλά υπάρχουν αμφιβολίες για την αυθεντικότητά του. Κατά παρόμοιο τρόπο ο μυθιστοριογράφος Αχμέτ Μιτχάτ Εφέντη έγραψε σημαντικά μυθιστορήματα σε κάθε ένα από τα σημαντικότερα κινήματα: το Ρομαντισμό ( «Ο Χασάν ο Ναυτικός ή το Μυστήριο μέσα στο Μυστήριο», 1873), ο Ρεαλισμός («Απλά δεκαεπτά χρονών», 1881) και το Νατουραλισμό («Παρατηρήσεις», 1891). Αυτή η πολυμορφία οφειλόταν εν μέρει στην επιθυμία των συγγραφέων του Τανζιμάτ να διαδώσουν όσο το δυνατόν περισσότερο τη νέα λογοτεχνία, ελπίζοντας ότι θα συμβάλει στην αναζωογόνηση των οθωμανικών κοινωνικών δομών
Αρχιτεκτονική
thumb|left|Φωτογραφία της κύριας εισόδου του [[Ντολμά Μπαχτσέ (ανάκτορο)|Ανακτόρου Ντολμά Μπαχτσέ το 1862, του Φράνσις Μπέντφορντ]] Η οθωμανική αρχιτεκτονική επηρεάστηκε από την περσική, τη βυζαντινή ελληνική και την ισλαμική αρχιτεκτονική. Κατά την Περίοδο της Ανόδου (1299–1453) την πρώιμη ή πρώτη περίοδο της οθωμανικής αρχιτεκτονικής, η οθωμανική τέχνη αναζητούσε νέες ιδέες. Η Κλασική Περίοδος της Αυτοκρατορίας έγινε και κλασική εποχή της αρχιτεκτονικής, όταν η οθωμανική τέχνη είχε τη μέγιστη αυτοπεποίθηση. Κατά τα χρόνια της Περιόδου Στασιμότητας (1703–1789) όμως η οθωμανική αρχιτεκτονική απομακρύνθηκε από αυτό το ύφος. thumb|Η [[Γέφυρα του Μεχμέτ Πασά Σοκόλοβιτς, που ολοκληρώθηκε το 1577 από το Μιμάρ Σινάν, το μεγαλύτερο αρχιτέκτονα της κλασικής περιόδου της οθωμανικής αρχιτεκτονικής.]] Κατά την εποχή των Τουλπών (1718-1730),ήταν υπό την επίδραση των έντονα διακοσμητικών ρυθμών της Δυτικής Ευρώπης: Μπαρόκ, Ροκοκό, Αυτοκρατορικού και άλλων ανάμεικτων. Τα σχέδια της οθωμανικής αρχιτεκτονικής επικεντρώνονται κυρίως στο τζαμί. Το τζαμί ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας, του πολεοδομικού σχεδιασμού και της κοινωνικής ζωής. Εκτός από τα τζαμιά είναι επίσης δυνατή η εύρεση καλών παραδειγμάτων οθωμανικής αρχιτεκτονικής σε πτωχοκομεία, θεολογικές σχολές, νοσοκομεία, τουρκικά λουτρά και τάφους.
Παραδείγματα οθωμανικής αρχιτεκτονικής της κλασικής περιόδου, εκτός από την Κωνσταντινούπολη και την Αδριανούπολη, είναι επίσης γνωστά στην Αίγυπτο, την Ερυθραία, την Τυνησία, το Αλγέρι, τα Βαλκάνια και τη Ρουμανία, όπου χτίστηκαν τζαμιά, γέφυρες, σιντριβάνια και σχολεία. Η τέχνη της οθωμανικής διακόσμησης αναπτύχθηκε με πληθώρα επιρροών λόγω της ευρείας εθνοτικής εμβέλειας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες της αυλής εμπλούτισαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία με πολλές πλουραλιστικές καλλιτεχνικές επιρροές, όπως η ανάμειξη της παραδοσιακής βυζαντινής τέχνης με στοιχεία της κινεζικής.
Διακοσμητικές τέχνες
thumb|left|Οθωμανοί ζωγράφοι μικρογραφιών Η παράδοση των οθωμανικών μικρογραφιών, ζωγραφισμένων για την εικονογράφηση χειρογράφων ή χρησιμοποιούμενων σε λευκώματα-αφιερώματα, επηρεάστηκε έντονα από την περσική καλλιτεχνική φόρμα, αν και περιελάμβανε και στοιχεία της βυζαντινής παράδοσης της εικονογράφησης και της ζωγραφικής. Το 15ο αιώνα ιδρύθηκε στο Ανάκτορο Τοπ Καπί το Νακασχανέ-ι-Ρουμ, ενώ στις αρχές του επόμενου αιώνα προστέθηκε μια παρόμοια περσική ακαδημία, το Νακασχανέ-ι-Ιρανί.
Η οθωμανική εικονογράφηση καλύπτει μη ανθρωπομορφική ζωγραφισμένη ή σχεδιασμένη διακοσμητική τέχνη σε βιβλία ή σε φύλλα σε μουρακά (λευκώματα), σε αντίθεση με τις ανθρωπομορφικές εικόνες της οθωμανικής μικρογραφίας. αποτελούσε μέρος της οθωμανικής βιβλιοτεχνίας, μαζί με την οθωμανική μικρογραφία (τασουίρ), την καλλιγραφία (χατ), την ισλαμική καλλιγραφία, τη βιβλιοδεσία (κιλτ) και την υδατογραφία (εμπρού). Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία εικονογραφημένα χειρόγραφα παραγγέλνονταν από το σουλτάνο ή τους διοικητές της αυλής. Στο Ανάκτορο Τοπ Καπί αυτά τα χειρόγραφα δημιουργήθηκαν από τους καλλιτέχνες που εργάζονταν στα Νακασχανέ, τα εργαστήρια των καλλιτεχνών μικροτεχνίας και εικονογράφησης. Τόσο τα θρησκευτικά όσο και τα μη θρησκευτικά βιβλία μπορούσαν να εικονογραφηθούν. Επίσης φύλλα για τα λευκώματα λέχα αποτελούντο από εικονογραφημένη καλλιγραφία (χατ) τουρά, θρησκευτικών κειμένων, στίχων ποιημάτων ή παροιμιών και καθαρά διακοσμητικών σχεδίων.
Η τέχνη της ύφανσης χαλιών ήταν ιδιαίτερα σημαντική στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, καθώς τα χαλιά είχαν τεράστια σημασία τόσο ως διακοσμητικά, πλούσια σε θρησκευτικούς και άλλους συμβολισμούς, όσο και για πρακτικούς λόγους, καθώς συνήθιζαν να αφαιρούν τα παπούτσια τους στα καθιστικά. Η ύφανση τέτοιων χαλιών προήλθε από τους νομαδικούς πολιτισμούς της Κεντρικής Ασίας (καθώς τα χαλιά είναι μια εύκολα μεταφερόμενη μορφή επίπλωσης) και τελικά εξαπλώθηκε στις μόνιμα εγκατεστημένες κοινωνίες της Μικράς Ασίας. Οι Τούρκοι χρησιμοποιούσαν χαλιά, χαλάκια και κιλίμια όχι μόνο στα δάπεδα των δωματίων, αλλά και κρεμασμένα στους τοίχους και τις πόρτες, όπου παρείχαν πρόσθετη μόνωση. Ήταν επίσης συνήθως δωρεές σε τζαμιά, που συχνά συγκέντρωναν μεγάλες συλλογές από αυτά.
Μουσική και παραστατικές τέχνες
thumb|Ο [[Αμπντούλ Αζίζ|Σουλτάνος Αμπντούλ Αζίζ ήταν επίσης μουσικοσυνθέτης]] thumb|left|Μινιατούρα από το Σουμαμέ ι-Βεχμπί που απεικονίζει τη Μεχτεράν, τη μουσική μπάντα των Γενιτσάρων Η οθωμανική κλασική μουσική αποτελούσε σημαντικό μέρος της εκπαίδευσης της οθωμανικής ελίτ. μερικοί Οθωμανοί σουλτάνοι ήταν οι ίδιοι ταλαντούχοι μουσικοί και συνθέτες, όπως ο Σελίμ Γ΄, των οποίων οι συνθέσεις συχνά εκτελούνται ακόμα και σήμερα. Η Οθωμανική κλασική μουσική προέκυψε σε μεγάλο βαθμό από το συγκερασμό της Βυζαντινής, της Αρμενικής, της Αραβικής και της Περσικής μουσικής. Συνθετικά οργανώνεται γύρω από ρυθμικές μονάδες, που ονομάζονται ουσούλ και είναι κάπως παρόμοιες με το μέτρο της Δυτικής μουσικής, και μελωδικές μονάδες, που ονομάζονται μακάμ και έχουν κάποια ομοιότητα με τους δυτικούς μουσικούς τρόπους. thumb|Το θέατρο σκιών του καραγκιόζη ήταν ευρέως διαδεδομένο σε όλη την Οθωμανική Αυτοκρατορία Τα όργανα που χρησιμοποιούνται είναι ένα μείγμα οργάνων της Μικράς Ασίας και της Κεντρικής Ασίας (σαζ, μπαγλαμάς, κεμεντζές), άλλων της Μέσης Ανατολής (ούτι, ταμπουράς, κανονάκι, νέι) και - αργότερα στην παράδοση - δυτικών οργάνων (βιολί και πιάνο). Εξαιτίας ενός γεωγραφικού και πολιτιστικού διαχωρισμού μεταξύ της πρωτεύουσας και των άλλων περιοχών, στην Οθωμανική Αυτοκρατορία προέκυψαν δύο ευδιάκριτα στυλ μουσικής: η οθωμανική κλασική μουσική και η λαϊκή μουσική. Στις επαρχίες δημιουργήθηκαν διάφορα είδη λαϊκής μουσικής. Οι κυριότερες περιοχές με τα διακεκριμένα μουσικά τους στυλ ήταν: η Βαλκανική-Θρακική, η Βορειοανατολική (Λαζοί), το Αιγαίο, η Κεντρική Ανατολική, η Ανατολική Μικρά Ασία και η Καυκασία. Μερικά από τα ξεχωριστά στυλ ήταν: η μουσική των γενιτσάρων, η μουσική των Ρομά, ο χορός οριεντάλ και η τουρκική λαϊκή μουσική.
Το παραδοσιακό θέατρο σκιών, ο καραγκιόζης, ήταν διαδεδομένο σε όλη την Οθωμανική Αυτοκρατορία και περιλάμβανε χαρακτήρες που εκπροσωπούσαν όλες τις μεγάλες εθνοτικές και κοινωνικές ομάδες της Παιζόταν από ένα μόνο κραγκιοζοπαίχτη, που εκφωνούσε όλους τους ρόλους και συνοδευόταν από ντέφι. Η προέλευσή του είναι αδιευκρίνιστη, ίσως από παλαιότερη αιγυπτιακή παράδοση, πιθανώς από ασιατική πηγή.
Κουζίνα
thumb|left|Απολαμβάνοντας [[Τούρκικος καφές|καφέ στο χαρέμι]] thumb|Τουρκάλες γυναίκες ψήνοντας ψωμί Η οθωμανική κουζίνα αναφέρεται στην κουζίνα της πρωτεύουσας Κωνσταντινούπολης και των πρωτευουσών των επαρχιών, όπου το χωνευτήρι των πολιτισμών δημιούργησε μια κοινή κουζίνα που το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού τη μοιραζόταν ανεξάρτητα από την εθνότητά του. Αυτή η ποικιλόμορφη κουζίνα τελειοποιήθηκε στα μαγειρεία του Αυτοκρατορικού Ανακτόρου από τους σεφ που μεταφέρθηκαν από συγκεκριμένα μέρη της αυτοκρατορίας για να δημιουργήσουν και να πειραματιστούν με διαφορετικά συστατικά. Οι δημιουργίες των μαγειρείων του Οθωμανικού Ανακτόρου περνούσαν στον πληθυσμό, για παράδειγμα μέσω εκδηλώσεων του Ραμαζανιού, και μέσω του μαγειρέματος στα γιαλιά των Πασάδων και από εκεί επεκτάθηκαν στον υπόλοιπο πληθυσμό.
Μεγάλο μέρος της κουζίνας των πρώην οθωμανικών εδαφών σήμερα προέρχεται από μια κοινή οθωμανική κουζίνα, ιδιαίτερα από την τουρκική, και περιλαμβάνει ελληνική, βαλκανική, αρμενική και μεσανατολική κουζίνα. Πολλά συνηθισμένα πιάτα στην περιοχή, απόγονοι της άλλοτε κοινής οθωμανικής κουζίνας, περιλαμβάνουν το γιαούρτι, το ντονέρ κεμπάπ/γύρο/σαβαρμά, το τζατζίκι, το αριάνι, την πίτα, τη φέτα, το μπακλαβά, το λαχματζούν, το μουσακά, τα γιουβαρλάκια, τους κεφτέδες, το μπουρέκι, το ρακί/τσίπουρο/τσικουδιά, τους μεζέδες, τους ντολμάδες, το σαρμά, το πιλάφι, τον τούρκικο καφέ, το σουτζούκι, το κασκ, το κεσκέκι, το μαντί, το λαβάς, το καναφέχ και πολλά άλλα.
Επιστήμη και τεχνολογία
thumb|left|Οθωμανικό Αυτοκρατορικό Μουσείο, σήμερα [[Αρχαιολογικά Μουσεία Κωνσταντινούπολης]] Κατά την οθωμανικής ιστορία οι Οθωμανοί κατάφεραν να οικοδομήσουν μια μεγάλη συλλογή βιβλιοθηκών γεμάτων με μεταφράσεις βιβλίων από άλλους πολιτισμούς, καθώς και πρωτότυπα χειρόγραφα. Σε μεγάλο βαθμό αυτή η επιθυμία για τοπικά και ξένα χειρόγραφα προέκυψε το 15ο αιώνα. Ο Σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ έδωσε εντολή στο Γεώργιο Αμιρούτζη, Έλληνα λόγιο από την Τραπεζούντα, να μεταφράσει και να θέσει στη διάθεση των οθωμανικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων το βιβλίο γεωγραφίας του Πτολεμαίου. Αλλο παράδειγμα είναι ο Αλή Κουσζί - αστρονόμος, μαθηματικός και φυσικός καταγόμενος από τη Σαμαρκάνδη - που έγινε καθηγητής σε δύο μεντρεσέδες και επηρέασε τους οθωμανικούς κύκλους με τα γραπτά του και τη δράση των μαθητών του, παρόλο που πέρασε μόνο δύο ή τρία χρόνια Κωνσταντινούπολη πριν από το θάνατό του. thumb|Το αστεροσκοπείο του Τακί αλ-Ντιν στην Κωνσταντινούπολη το 1577 Ο Τακί αλ-Ντιν ανήγειρε το ομώνυμο αστεροσκοπείο στην Κωνσταντινούπολη το 1577, όπου έκανε παρατηρήσεις μέχρι το 1580. Υπολόγισε την εκκεντρότητα της τροχιάς του Ήλιου και την ετήσια κίνηση του απόγειου. Ωστόσο ο πρωταρχικός σκοπός του αστεροσκοπείου ήταν σχεδόν αποκλειστικά αστρολογικός και όχι αστρονομικός, με κατάληξη την καταστροφή του το 1580 λόγω της επικράτησης μιας φατρίας κληρικών, που ήταν αντίθετη στη χρήση του για το σκοπό αυτό. Επίσης το 1551 πειραματίστηκε με τη δύναμη του ατμού στην Οθωμανική Αίγυπτο, όταν επινόησε έναν ατμοκίνητο ανυψωτήρα που κινείτο από έναν υποτυπώδη ατμοστρόβιλο.
Το 1660 ο Οθωμανός λόγιος Ιμπραήμ Εφέντη αλ Ζιγκετβαρί Τεζκιρετσί μετέφρασε στα αραβικά την αστρονομική εργασία του Γάλλου Νοέλ Ντυρέ (γραμμένο το 1637).
Ο Σεραφεντίν Σαμπουντσούογλου ήταν ο συγγραφέας του πρώτου χειρουργικού άτλαντα και της τελευταίας μεγάλης ιατρικής εγκυκλοπαίδειας στον ισλαμικό κόσμο. Αν και το έργο του βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στο Αλ-Τασρίφ του Αμπού αλ-Κασίμ αλ-Ζαχραουί, ο Σαμπουντσούογλου εισήγαγε πολλές δικές του καινοτομίες. Γυναίκες χειρούργοι επίσης απεικονίστηκαν για πρώτη φορά.
Στις αρχές του 19ου αιώνα η Αίγυπτος υπό το Μεχμέτ Αλή άρχισε να χρησιμοποιεί ατμομηχανές για βιομηχανική παραγωγή, όπως στη μεταλλουργία, στην υφαντουργία, στη χαρτοποιία και στην αποφλοίωση, με τη δύναμη του ατμού. Ο ιστορικός της οικονομίας υποστηρίζει ότι στην Αίγυπτο υπήρχαν οι απαραίτητες οικονομικές συνθήκες για την υιοθέτηση του πετρελαίου ως δυνητικής πηγής ενέργειας για τις ατμομηχανές της αργότερα κατά το 19ο αιώνα.
Το 19ο αιώνα ο Ισάκ Εφέντη πιστώνεται με την εισαγωγή των σημερινών δυτικών επιστημονικών ιδεών και εξελίξεων στον Οθωμανικό και τον ευρύτερο Μουσουλμανικό κόσμο, καθώς και με την επινόηση μιας κατάλληλης τουρκικής και αραβικής επιστημονικής ορολογίας μέσω των μεταφράσεών του των Δυτικών έργων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Μέσης Ανατολής Κατηγορία:Πρώην κράτη της Αφρικής Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ασίας Κατηγορία:Διάδοχα κράτη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Τουρκίας Κατηγορία:Πρώην αυτοκρατορίες της Ασίας Κατηγορία:Πρώην αυτοκρατορίες της Αφρικής Κατηγορία:Πρώην αυτοκρατορίες της Ευρώπης Κατηγορία:Υπερπόντιες αυτοκρατορίες
Μπόχουσλαβ Μαρτίνου
Βιογραφία
thumb|225px|left|Ο πύργος του ναού του Αγίου Ιακώβου στην Πόλιτσκα, όπου έζησε τα παιδικά του χρόνια ο συνθέτης. Ο Μαρτίνου γεννήθηκε στην κωμόπολη Πόλιτσκα, στο τότε Βασίλειο της Βοημίας. Ο πατέρας του Φερδινάνδος ήταν υποδηματοποιός που εργαζόταν και ως παρατηρητής πυρκαγιών, γι' αυτό η οικογένεια ζούσε στον πύργο του ναού του Αγίου Ιακώβου. Ως μικρός βιολιστής ο Μπόχουσλαβ απέκτησε αρκετή τοπική φήμη, δίνοντας την πρώτη του δημόσια συναυλία στη γενέτειρά του το 1905. Οι συμπολίτες του συγκέντρωσαν αρκετά χρήματα για να σπουδάσει και το 1906 άφησε την επαρχία και άρχισε σπουδές μουσικής στο Ωδείο της Πράγας. Εκεί δεν έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το πρόγραμμα των μαθημάτων του και τελικώς εγκατέλειψε το ωδείο το 1910. Ο συνθέτης έζησε τα επόμενα χρόνια στην Πόλιτσκα, προσπαθώντας να κερδίσει κάποια θέση στον κόσμο της μουσικής. Συνέθεσε αρκετά έργα τότε, όπως την «Ελεγεία για βιολί και πιάνο» και τα συμφωνικά ποιήματα «Anděl smrti» και «La Mort de Tintagiles». Απέστειλε δείγματα της δουλειάς του στον Γιόζεφ Σουκ, γνωστό Τσέχο συνθέτη της εποχής. Ο Σουκ τον ενεθάρρυνε να επιδιώξει περαιτέρω σπουδές στη σύνθεση. Ο Μαρτίνου πέρασε τις κρατικές εξετάσεις μουσικοδιδασκαλίας και δίδασκε μουσική στην Πόλιτσκα καθ' όλο τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ συνέχιζε να συνθέτει και να μελετά μόνος του. Τότε μελέτησε και τη μουσική της Εκκλησίας της Μοραβίας, που θα επηρέαζε το ύφος της μουσικής του.
Ο Μαρτίνου εγκαταστάθηκε στο Παρίσι το 1923, με τη βοήθεια μιας μικρής υποτροφίας από το υπουργείο παιδείας της χώρας του. Εκεί αναζήτησε τον Αλμπέρ Ρουσέλ, του οποίου εκτιμούσε το ατομικιστικό ύφος, και άρχισε μία σειρά ανεπίσημων μαθημάτων μαζί του. Ο Ρουσέλ δίδασκε τον Μαρτίνου μέχρι τον θάνατό του το 1937, βοηθώντας τον να εστιάζει και να δομεί τις συνθέσεις του, αντί να του διδάσκει κάποιο συγκεκριμένο στιλ. Κατά τα πρώτα χρόνια του στο Παρίσι ο Μαρτίνου αφομοίωσε αρκετές τάσεις της εποχής του, όπως τη τζαζ, τον νεοκλασικισμό και τον σουρρεαλισμό. Η μουσική των μπαλέτων ήταν το αγαπημένο του μέσον για πειραματισμούς, όπως στα Η εξέγερση (1925), Le Raid Merveilleux (1927), La Revue de Cuisine (1927), and Les Larmes du Couteau (1928).
Ο Μαρτίνου διατηρούσε στενούς δεσμούς με την πατρίδα του, επιστρέφοντας στην Πράγα και στην Πόλιτσκα τα καλοκαίρια και για πρεμιέρες έργων του. Εκτός από τους νεωτερισμούς, συνέχισε να στρέφεται στις βοημικές και μοραβικές του ρίζες για ιδέες στη μουσική του. Το γνωστότερο έργο του εκείνης της περιόδου είναι το μπαλέτο Špalíček (1932–33), που ενσωματώνει τσέχικους λαϊκούς σκοπούς και νανουρίσματα. thumb|225px|right|Ο Μαρτίνου παίζει βιολί σε ηλικία 6 ή 7 ετών. Το 1926 ο Μαρτίνου συνάντησε τη Σαρλότ Quennehen (1894–1978), μία Γαλλίδα ράφτρα, και παντρεύτηκαν το 1931. Η Σαρλότ θα ασκούσε σημαντική επίδραση στη ζωή του, ασχολούμενη με πολλά καθημερινά πράγματα και «πεζές» λεπτομέρειες που ο συνθέτης δυσκολευόταν να αντιμετωπίσει. Το 1937 ο Μαρτίνου γνώρισε τη Βιτεσλάβα Καπράλοβα, μία νεαρή Τσέχα συνθέτιδα και μαέστρο που έφθασε στο Παρίσι το φθινόπωρο για να μελετήσει με τον Σαρλ Μυνς στην Ecole normale de musique. Η Καπράλοβα άρχισε να μελετά και με τον Μαρτίνου. Η σχέση τους σύντομα αναπτύχθηκε πέρα από τα όρια των σχέσεων μαθητή και δασκάλου, αλλά το φθινόπωρο του 1939 η Καπράλοβα αποφάσισε να τερματίσει τη σχέση αυτή και παντρεύτηκε τον Jiří Mucha, που τότε έγραφε το λιμπρέτο για το χορωδιακό Λειτουργία εκστρατείας (1939).
Καθώς ο γερμανικός στρατός πλησίαζε το Παρίσι κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Μαρτίνου διέφυγε, γιατί ήταν γνωστές οι σχέσεις του με την τσέχικη αντίσταση. Ο συνθέτης και η Σαρλότ πήγαν πρώτα στο Αιξ-αν-Προβάνς, όπου παρέμειναν επί εξάμηνο, προσπαθώντας να βρουν τρόπο εξόδου από την κατεχόμενη Γαλλία. Βοηθήθηκαν τότε από την τσέχικη καλλιτεχνική κοινότητα, τον Εντμόν Σαρλ Roux και την κόμισσα Λιλύ Παστρέ. Παρά τις συνθήκες, ο συνθέτης βρήκε έμπνευση στο Αιξ και έγραψε αρκετά έργα, όπως τη Sinfonietta giocosa. Η Σαρλότ έγραψε: «Ερωτευθήκαμε το Αιξ: ο απαλός ψίθυρος των συντριβανιών του ηρέμησε τα αισθήματά μας και αργότερα ο Μπόχους εμπνεύσθηκε από αυτά.» Τελικώς, στις 8 Ιανουαρίου 1941, έφυγαν από τη Μασσαλία για τη Μαδρίτη και την Πορτογαλία, φθάνοντας στο τέλος στις ΗΠΑ το 1941 με τη βοήθεια του διπλωμάτη Μίλος Σαφράνεκ, φίλο του Μαρτίνου.
Η ζωή στις ΗΠΑ ήταν δύσκολη για τον Μαρτίνου όπως και για πολλούς άλλους καλλιτέχνες που έφθασαν εκεί υπό τις ίδιες προσφυγικές συνθήκες: έλλειψη γνώσεως της αγγλικής γλώσσας, έλλειψη χρημάτων και ευκαιριών να χρησιμοποιήσει το ταλέντο του. Ωστόσο μετά από αρκετούς μήνες ο Μαρτίνου εγκλιματίσθηκε. Συνέθεσε αρκετά έργα και δίδαξε στο Mannes College of Music στη Νέα Υόρκη (και εκτάκτως στο Γέιλ και στο Berkshire Music Center). Και οι 6 συμφωνίες του δημιουργήθηκαν στις ΗΠΑ, στην ενδεκαετή περίοδο από το 1942 μέχρι το 1953.
Αξιοσημείωτοι μαθητές του Μαρτίνου υπήρξαν, μεταξύ άλλων, οι Άλαν Χοουβάνις, Χ. Όουεν Ρηντ, Γιαν Νόβακ, Βιτεσλάβα Καπράλοβα και Μπαρτ Μπάκερακ.
Η μουσική του
thumb|left|225px|Ο Μαρτίνου στη Ν. Υόρκη περί το 1942, ενώ δουλεύει τη 2η συμφωνία του. Χαρακτηριστικό των ενορχηστρώσεων του Μαρτίνου είναι η σχεδόν παντού παρουσία του πιάνου. Πολλά από τα έργα του για ορχήστρα περιλαμβάνουν μεγάλα μέρη για πιάνο, όπως το μικρό κοντσέρτο του για τσέμπαλο και ορχήστρα δωματίου. Ο μεγάλος όγκος του έργου του από τη δεκαετία του 1930 και μετά κατατάσσονται στο ρεύμα του νεοκλασικισμού, αλλά τα τελευταία έργα του ενσωματώνουν μία χαλαρότερη, πιο αυθόρμητη αίσθηση της φόρμας. Αυτό διακρίνεται ευκολότερα αν ακούσουμε και συγκρίνουμε την 6η συμφωνία του (Fantaisies symphoniques) με τις 5 προηγούμενες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Τσέχοι συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες όπερας
Ρεμντεσιβίρη
Η ρεμντεσιβίρη που πωλείται με την επωνυμία Veklury, είναι ένα αντιικό φάρμακο ευρέως φάσματος που αναπτύχθηκε από τη βιοφαρμακευτική εταιρεία Gilead Sciences. Χορηγείται με ένεση σε φλέβα. Η ρεμντεσιβίρη δοκιμάζεται ως θεραπεία για τον κορωναϊό και έχει εγκριθεί για επείγουσα χρήση στις ΗΠΑ, την Ινδία, Σιγκαπούρη, και έχει εγκριθεί για χρήση στην Ιαπωνία, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Αυστραλία για άτομα με σοβαρά συμπτώματα του. Έλαβε επίσης έγκριση στο Ηνωμένο Βασίλειο τον Μάιο του 2020 · ωστόσο με περιορισμένη προσφορά. Μπορεί να μειώσει το χρόνο ανάρρωσης από τη μόλυνση, όμως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συνιστά να μη χρησιμοποιείται καθότι δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για την αποτελεσματικότητά του.
Η πιο συχνή παρενέργεια σε υγιείς εθελοντές είναι τα αυξημένα επίπεδα ηπατικών ενζύμων στο αίμα (ένα σημάδι ηπατικών προβλημάτων). Οι πιο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες σε άτομα με COVID ‑ 19 είναι ναυτία. Οι ανεπιθύμητες ενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν φλεγμονή του ήπατος και αντίδραση που σχετίζεται με την έγχυση με ναυτία, χαμηλή αρτηριακή πίεση και εφίδρωση. Είναι ένα προφάρμακο που προορίζεται να επιτρέψει την ενδοκυτταρική απελευθέρωση μονοφωσφορικού GS-441524 και επακόλουθη βιομετατροπή σε τριφωσφορικό GS-441524, ένα ανάλογο ριβονουκλεοτιδίου που αναστέλλει την RNA πολυμεράση του ιού.
Παλαιότερες μελέτες διαπίστωσαν αντιιική δράση έναντι αρκετών ιών RNA, συμπεριλαμβανομένου των κοροναϊών του SARS και MERS, αλλά δεν έχει εγκριθεί για κάποια ένδειξη. Η ρεμντεσιβίρη αναπτύχθηκε αρχικά για τη θεραπεία της ηπατίτιδας C και στη συνέχεια δοκιμάστηκε κατά της νόσου του ιού Έμπολα και της νόσου του ιού Μάρμπουργκ, αλλά ήταν αναποτελεσματική για όλες αυτές τις ιογενείς λοιμώξεις.
Δραστηριοποίηση
μικρογραφία|500x500εσ|Ενεργοποίηση της ρεμντεσιβίρης στον ενεργό τριφωσφορικό μεταβολίτη της Η ρεμντεσιβίρη είναι ένα προτίδιο (Προφάρμακο ενός νουκλεοΤίδιου). Είναι ικανή να διαχέεται σε κύτταρα όπου μετατρέπεται σε μονοφωσφορικό GS-441524 μέσω της δράσης εστερασών (CES1 και CTSA) και μιας φωσφοαμιδάσης (HINT1). Αυτό με τη σειρά του φωσφορυλιώνεται περαιτέρω στον ενεργό του τριφωσφορικό μεταβολίτη από νουκλεοσιδικές-φωσφορικές κινάσες. Αυτή η οδός βιοενεργοποίησης προορίζεται να συμβεί ενδοκυτταρικά, αλλά μια σημαντική ποσότητα ρεμντεσιβίρης υδρολύεται πρόωρα στο πλάσμα, με το GS-441524 να είναι ο κύριος μεταβολίτης στο πλάσμα και ο μόνος μεταβολίτης που απομένει δύο ώρες μετά τη χορήγηση.
Μηχανισμός δράσης
Ως ανάλογο νουκλεοτίδιο της τριφωσφορικής αδενοσίνης (GS-443 902), ο ενεργός μεταβολίτης της ρεμντεσιβίρης παρεμβαίνει στη δράση της ιικού RNA-εξαρτώμενη RNA πολυμεράσης και αποφεύγει την μετατροπή από την ιική εξοριβονουκλεάση (εξόνιο), προκαλώντας μια μείωση στην παραγωγή ιικού RNA. Σε ορισμένους ιούς, όπως ο αναπνευστικός συγκυτιακός ιός, προκαλεί την παύση των εξαρτώμενων από RNA πολυμεράσης RNA, αλλά το κυρίαρχο αποτέλεσμα του (όπως στον Ebola) είναι να προκαλέσει έναν μη αναστρέψιμο τερματισμό της αλυσίδας. Σε αντίθεση με πολλούς άλλους τερματιστές αλυσίδων, αυτό δεν μεσολαβείται αποτρέποντας την προσθήκη του αμέσως επόμενου νουκλεοτιδίου, αλλά αντ 'αυτού καθυστερεί, συμβαίνει αφού έχουν προστεθεί πέντε επιπλέον βάσεις στην αναπτυσσόμενη αλυσίδα RNA. Για την εξαρτώμενη από RNA πολυμεράση RNA των MERS-CoV, SARS-CoV-1 και SARS-CoV-2 η διακοπή της σύνθεσης RNA συμβαίνει μετά την ενσωμάτωση τριών επιπλέον νουκλεοτιδίων. Ως εκ τούτου, η ρεμντεσιβίρη ταξινομείται ως αντιιικός παράγοντας άμεσης δράσης που λειτουργεί ως καθυστερημένος τερματιστής της αλυσίδας.
Φαρμακοκινητική
Σε πρωτεύοντα πλην του ανθρώπου, ο χρόνος ημιζωής του προφαρμάκου στο πλάσμα είναι 20 λεπτά, με τον κύριο μεταβολίτη να είναι ο νουκλεοζίτης, GS-441524. Δύο ώρες μετά την ένεση, ο κύριος μεταβολίτης GS-441524 βρίσκεται σε συγκεντρώσεις μικρομορίων, ενώ η άθικτη ρεμντεσιβίρη δεν είναι πλέον ανιχνεύσιμη. Λόγω αυτής της ταχείας εξωκυτταρικής μετατροπής στη νουκλεοσίδη GS-441524, ορισμένοι ερευνητές αμφισβήτησαν εάν το δραστικό τριφωσφορικό νουκλεοτίδιο προέρχεται πραγματικά από την απομάκρυνση του φαρμάκου ρεμντεσιβίρη ή αν συμβαίνει με φωσφορυλίωση του GS-441524 και εάν η άμεση χορήγηση του GS-441524 θα αποτελούν φθηνότερο και ευκολότερο να χορηγηθεί φάρμακο COVID-19 σε σύγκριση με τη ρεμντεσιβίρη. Η ενεργοποιημένη μορφή τριφωσφορικού νουκλεοτιδίου διατηρεί τα ενδοκυτταρικά επίπεδά της στα μονοπύρηνα κύτταρα στο περιφερικό αίμα και πιθανώς και σε άλλα κύτταρα.
Αλληλεπιδράσεις
Η ρεμντεσιβίρη μεταβολίζεται τουλάχιστον μερικώς από τα ένζυμα CyP2C8, CYP2D6 και CYP3A4 του κυτοχρώματος P450. Οι συγκεντρώσεις ρεμντεσιβίρης στο πλάσμα του αίματος αναμένεται να μειωθούν εάν χορηγούνται μαζί με επαγωγείς του κυτοχρώματος P450 όπως ριφαμπικίνη, καρβαμαζεπίνη, φαινοβαρβιτάλη, φαινυτοΐνη, πριμιδόνη και βαλσαμόχορτο.
Στις 15 Ιουνίου 2020, η FDA ενημέρωσε τα ενημερωτικά δελτία για την άδεια χρήσης επείγουσας ανάγκης ρεμντεσιβίρης για να προειδοποιήσει ότι η χρήση χλωροκίνης ή υδροξυχλωροκίνης με ρεμντεσιβίρη ενδέχεται να μειώσει την αντιική δράση της ρεμντεσιβίρης. Δεν συνιστάται συγχορήγηση ρεμντεσιβίρης και φωσφορικής χλωροκίνης ή θειικής υδροξυχλωροκίνης με βάση δεδομένα in vitro που καταδεικνύουν ανταγωνιστική επίδραση της χλωροκίνης στην ενδοκυτταρική μεταβολική ενεργοποίηση και την αντιική δράση της ρεμντεσιβίρης.
Έρευνα
Η ρεμντεσιβίρη δημιουργήθηκε αρχικά από την Gilead Sciences το 2009, στο πλαίσιο του εταιρικού προγράμματος έρευνας και ανάπτυξης θεραπειών για την ηπατίτιδα C. Δεν λειτούργησε κατά της ηπατίτιδας C όπως αναμενόταν, αλλά στη συνέχεια επαναχρησιμοποιήθηκε και μελετήθηκε ως πιθανή θεραπεία για τη νόσο του ιού Έμπολα και τις λοιμώξεις από τον ιό Μάρμπουργκ. Σύμφωνα με το τσεχικό πρακτορείο ειδήσεων, αυτή η νέα γραμμή έρευνας πραγματοποιήθηκε υπό την καθοδήγηση του επιστήμονα Τομάς Τσιχλάρ. Μια συνεργασία των ερευνητών από το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) και της Gilead Sciences ανακάλυψε ότι η ρεμντεσιβίρη είχε αντι-ιική δράση in vitro έναντι πολλαπλών φιλοϊών, πνευμονοϊοών, παραμυξοϊών και κοροναϊών.
Η προκλινική και κλινική έρευνα και ανάπτυξη πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία της Gilead Sciences και διαφόρων κυβερνητικών υπηρεσιών και ακαδημαϊκών ιδρυμάτων των ΗΠΑ.
Στα μέσα της δεκαετίας του 2010, η δικηγορική εταιρεία Mintz Levin διέταξε διάφορες αιτήσεις διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας για τη ρεμντεσιβίρη εκ μέρους της Gilead Sciences ενώπιον του Γραφείου Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας και Εμπορικών Σημάτων των Ηνωμένων Πολιτειών (USPTO). Το USPTO χορήγησε δύο διπλώματα ευρεσιτεχνίας για τη ρεμντεσιβίρη στις Gilead Sciences στις 9 Απριλίου 2019: ένα για τους φιλοϊούς και ένα που κάλυπτε τόσο τους αρεναϊούς όσο και τους κοροναϊούς.
Έμπολα
Τον Οκτώβριο του 2015, το Ινστιτούτο Μολυσματικών Νοσημάτων του Ιατρικού Ερευνητικού Στρατού των ΗΠΑ (USAMRIID) ανακοίνωσε προκλινικά αποτελέσματα ότι η ρεμντεσιβίρη είχε εμποδίσει τον ιό Έμπολα σε πιθήκους ρήσους. Ο Τράβις Γουόρεν, ο οποίος είναι κύριος ερευνητής του USAMRIID από το 2007, δήλωσε ότι «το έργο είναι αποτέλεσμα της συνεχιζόμενης συνεργασίας μεταξύ USAMRIID και Gilead Sciences». Η «αρχική εξέταση» της «βιβλιοθήκης σύνθετων επιστημών της Gilead για την εύρεση μορίων με πολλά υποσχόμενη αντιική δράση» πραγματοποιήθηκε από επιστήμονες στο Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC). Ως αποτέλεσμα αυτής της εργασίας, προτείνεται η ρεμντεσιβίρη "να αναπτυχθεί περαιτέρω ως πιθανή θεραπεία."
Η ρεμντεσιβίρη ωθήθηκε γρήγορα σε κλινικές δοκιμές λόγω της επιδημίας του ιού Έμπολα στη Δυτική Αφρική το 2013-2016, που τελικά χρησιμοποιήθηκε σε άτομα με την ασθένεια. Τα προκαταρκτικά αποτελέσματα ήταν πολλά υποσχόμενα. Χρησιμοποιήθηκε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης κατά τη διάρκεια της επιδημίας Έμπολα στο Κίβου που ξεκίνησε το 2018, μαζί με περαιτέρω κλινικές δοκιμές, μέχρι τον Αύγουστο του 2019, όταν αξιωματούχοι υγείας του Κονγκό ανακοίνωσαν ότι ήταν σημαντικά λιγότερο αποτελεσματικό από τις θεραπείες με μονοκλωνικά αντισώματα όπως το mAb114 και το REGN-EB3. Ωστόσο, οι δοκιμές καθιέρωσαν το προφίλ ασφάλειας.
COVID-19
Τον Ιανουάριο του 2020, η Gilead Sciences ξεκίνησε εργαστηριακές δοκιμές της ρεμντεσιβίρης έναντι του SARS-CoV-2, δηλώνοντας ότι η ρεμντεσιβίρης είχε αποδειχθεί ότι είναι δραστική κατά του σοβαρού οξέος αναπνευστικού συνδρόμου (SARS) και του αναπνευστικού συνδρόμου της Μέσης Ανατολής (MERS) σε ζωικά μοντέλα. Στις 21 Ιανουαρίου 2020, το Ινστιτούτο ιολογίας του Γουχάν υπέβαλε αίτηση για κινεζικό «δίπλωμα ευρεσιτεχνίας» για τη θεραπεία του COVID ‑ 19.
Σε μια δοκιμή στην Κίνα τον Φεβρουάριο-Μάρτιο του 2020, η ρεμντεσιβίρη δεν ήταν αποτελεσματική στη μείωση του χρόνου βελτίωσης από το COVID ‑ 19 ή των θανάτων και προκάλεσε διάφορες παρενέργειες, απαιτώντας από τους ερευνητές να τερματίσουν τη δοκιμή.
Στις 18 Μαρτίου 2020, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) ανακοίνωσε την έναρξη μιας δοκιμής που θα περιλάμβανε μια ομάδα που έλαβε θεραπεία με ρεμντεσιβίρη. Άλλες κλινικές δοκιμές βρίσκονται σε εξέλιξη ή προγραμματίζονται.
Όσον αφορά τον Απρίλιο του 2020, η ρεμντεσιβίρη θεωρούταν η πιο πολλά υποσχόμενη θεραπεία για τη COVID‑19, και συμπεριλήφθηκε σε τέσσερις αγωγές υπό διευρεύνηση σε διεθνή και ευρωπαϊκή μελέτη. Ο FDA δήλωσε την 1η Μαΐου 2020 ότι ήταν λογικά να θεωρείται ότι τα γνωστά και ενδεχόμενα οφέλη της ρεμντεσιβίρης σε κάποιους συγκεκριμένους πληθυσμούς που νοσηλεύονται με σοβαρές επιπτώσεις της νόσου μπορεί να υπερνικούν τα μειονεκτήματα.
Τον Αύγουστο του 2020, το NIAID ξεκίνησε τη δοκιμαστική θεραπεία φάσης 3 για COVID-19 (ACTT 3) για να αξιολογήσει την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα ενός θεραπευτικού σχήματος που αποτελείται από ρεμντεσιβίρη μαζί με ιντερφερόνη βήτα-1α για νοσηλευόμενους ενήλικες που έχουν επιβεβαιωθεί εργαστηριακά λοίμωξη από SARS-CoV- 2 με ενδείξεις εμπλοκής των πνευμόνων, συμπεριλαμβανομένης της ανάγκης για συμπληρωματικό οξυγόνο, παθολογικές ακτινογραφίες θώρακα ή ασθένεια που απαιτεί μηχανικό αερισμό.
Μια μικρή δοκιμή ρεμντεσιβίρης σε πιθήκους μακάκους ρήσους με λοίμωξη COVID‑19 ανέφερε ότι η έγκαιρη θεραπεία με ρεμντεσιβίρη μείωσε τη βλάβη και την πρόοδο της νόσου, αλλά όχι την αποβολή ιών.
Σύμφωνα με διεθνείς εμπειρογνώμονες από το British Medical Journal, «το φάρμακο πιθανότατα δεν έχει σημαντική επίδραση στην ανάγκη μηχανικού αερισμού και μπορεί να έχει μικρή ή καθόλου επίδραση στη διάρκεια της παραμονής στο νοσοκομείο». Λόγω της υψηλής τιμής, οι συγγραφείς επισημαίνουν ότι η ρεμντεσιβίρη μπορεί να εκτρέψει χρηματοδότηση και προσπάθειες από άλλες αποτελεσματικές θεραπείες κατά του COVID-19.
Μια έρευνα που δημοσιεύθηκε το Νοέμβριο του 2020 στο NEJM βρήκε ότι η ρεμντεσιβίρη «ήταν ανώτερη από το εικονικό φάρμακο όσον αφορά τη μείωση του χρόνου ανάρρωσης σε ασθενείς που νοσηλεύονται και υπήρχαν στοιχεία μείωσης των λοιμώξεων κατώτερου αναπνευστικού».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ορφανά φάρμακα Κατηγορία:Νουκλεοτίδια Κατηγορία:Νιτρίλια Κατηγορία:Αντιιικά φάρμακα Κατηγορία:Εστέρες Κατηγορία:Ετεροκυκλικές αμίνες
Δευτερογενείς μεταβολίτες
Οι δευτερογενείς μεταβολίτες είναι χημικές ενώσεις με μικρό μοριακό βάρος που παράγονται από οργανισμούς (φυτά, φαιοφύκη, μύκητες, βακτήρια) και δεν φαίνεται να εμπλέκονται άμεσα στην ανάπτυξη ή στην αναπαραγωγή ενός οργανισμού.Σε αντίθεση με τους πρωτογενείς μεταβολίτες, η απουσία των δευτερογενών δεν προκαλεί άμεσο θάνατο, αλλά σε μακροπρόθεσμη βλάβη της επιβίωσης, της γονιμότητας, ή του φαινότυπου του οργανισμού ή ενδεχομένως σε κάποια σημαντική αλλαγή σε όλα. Δεν έχουν γενικά αναγνωρισμένους ρόλους σε βασικές μεταβολικές διεργασίες όπως π.χ. για τα φυτά η φωτοσύνθεση, η αναπνοή, η μεταφορά διαλυμένων ουσιών και η αφομοίωση θρεπτικών ουσιών. Για τον λόγο αυτό οι ενώσεις αυτές ονομάστηκαν δευτερογενείς μεταβολίτες ή προϊόντα του δευτερογενούς μεταβολισμού. Οι φυτικοί οργανισμοί παράγουν έναν μεγάλο αριθμό οργανικών μορίων με τον αριθμό τους να ξεπερνά τις 100.000
Φαινολικές ενώσεις
Οι ενώσεις αυτές περιλαμβάνουν μεταβολίτες που χαρακτηρίζονται από την ύπαρξη ενός τουλάχιστον αρωματικού δακτυλίου (C6) µε ένα ή περισσότερα υδροξύλια (εικ. 1) και συντίθενται κυρίως μέσω των βιοσυνθετικών οδών του σικιμικού ή/και του μαλονικού οξέος. Οι φαινολικές ενώσεις προέρχονται από τη φαινυλαλανίνη.
Τερπένια
Παράγονται μέσω της βιοσυνθετικής οδού του μεβαλονικού και πρόδρομο μόριο το ακέτυλο συνένζυμο Α ή μέσω της βιοσυνθετικής οδού του πυροσταφυλικού- φωσφογλυκεριναλδεΰδης. Οι ενώσεις αυτές προέρχονται από την βασική μονάδα του ισοπρενίου - ισοπεντανίου (C5). Η ομάδα αυτή αποτελείται από πάρα πολλά µέλη, µε εξαιρετική ποικιλότητα δομής. Η ονομασία τερπένιο προέρχεται από τη γερμανική λέξη terpentin (νέφτι), διότι από το προϊόν αυτό απομονώθηκαν τα πρώτα μέλη της ομάδας. Έχουν προσδιορισθεί πάνω από 23.000 διαφορετικά τερπένια, µε διαφορετική δομή
Αζωτούχες ενώσεις
Περιλαµβάνει ενώσεις που προέρχονται κυρίως από αμινοξέα. Πρόκειται για µια ετερογενή οµάδα δευτερογενών μεταβολιτών, η οποία αποτελείται από τα αλκαλοειδή,  τις μπεταλαΐνες, διάφορα µη πρωτεϊνικά αμινοξέα,  αµίνες όπως η ισταµίνη,  κυανογενή γλυκοσίδια, θειογλυκοζίτες και αμυντικές πρωτεΐνες.
Βιολογικός ρόλος δευτερογενών μεταβολιτών
Οι δευτερογενείς μεταβολίτες διαφοροποιούνται ανάλογα με το είδος του φυτού και παράγονται σε συγκεκριμένα στάδια της ανάπτυξής τους σε συγκεκριμένους ιστούς. Θεωρείται, ότι οι δευτερογενείς μεταβολίτες έχουν εξελιχθεί κατά την προσαρμογή των φυτών, ως μηχανισμοί άμυνας, ακόμα και επικοινωνίας. Για την αποφυγή των αντίξοων βιοτικών επιδράσεων και των εχθρών τους, τα φυτά εκτός από την κατάλληλη δομή έχουν αναπτύξει ένα «βιοχημικό οπλοστάσιο», καθώς δεν έχουν την ικανότητα κίνησης.
Οι βιολογικές δράσεις τους είναι οι ακόλουθες:
Αλληλοπαθητικές
Ενώσεις που εκλύονται είτε από τις ρίζες, είτε από το φύλλωμα των φυτών και μπορούν να επηρεάσουν λειτουργίες γειτονικών φυτών, την ανάπτυξη ή την αναπαραγωγή, ονομάζονται αλληλοπαθητικές ουσίες. Οι πιο διαδεδομένες είναι οι φαινολικές και ακολουθούν τα τερπένια, αλκαλοειδή, κυανογενή γλυκοσίδια κ.α
Προσελκυστικές
Με την έκλυση πτητικών τερπενίων και ανθοκυανίνων προσελκύονται επικονιαστές καθώς και φυσικοί εχθροί των οργανισμών που επιτίθενται στα φυτά.
Αντιοξειδωτικές και προστατευτικές
Οι κύριοι δευτερογενείς μεταβολίτες που έχουν προστατευτική δράση από την υπεριώδη ακτινοβολία απορροφώντας την, είναι τα φλαβανοειδή καθώς και ενώσεις της επιδερμίδας των φύλλων. Ακόμα μια προστατευτική δράση των δευτερογενών μεταβολιτών είναι έναντι των θερμοκρασιακών καταπονήσεων με την αύξηση των τερπενίων κάνοντας το φυτό πιο ανθεκτικό σε αυτές. Φαινολικές ενώσεις και γλυκοζίτες φαινυλοπροπανοειδών σε κάποια είδη έδειξαν έντονη αντιοξειδωτική δράση.
Αντιμικροβιακές
Για την καταπολέμηση των βακτηρίων, μυκήτων και ιών εκλύονται ενώσεις όπως αλκαλοειδή, τερπένια, ταννίνες και φλαβονοειδή.
Εντομοαπωθητικές και εντομοκτόνες
Ενώσεις όπως τερπένια, αλκαλοειδή και απλές φαινολικές έχουν εντομοκτόνο και εντομοαπωθητική δράση ενώ φαινολικά γλυκοσίδια και τερπένια μπορούν να απωθήσουν ακόμα και θηλαστικά που είναι θηρευτές της φυτομάζας.
Σήματα επικοινωνίας
Οι δευτερογενής μεταβολίτες μπορούν να δρουν ως σήματα επικοινωνίας με γειτονικά φυτά του ίδιου ή διαφορετικού είδους προειδοποιώντας τα φυτά «δέκτες» για κάποια επικείμενο κίνδυνο. Έτσι, τα φυτά «δέκτες» ενεργοποιούν τους αμυντικούς μηχανισμούς τους εγκαίρως ώστε να αντιμετωπίσουν τους εχθρούς τους αποτελεσματικά.
Αντιμικροβιακή δράση των δευτερογενών μεταβολιτών
Η ανάγκη αντιμετώπισης των παθογόνων μικροοργανισμών οδήγησε πολλούς ερευνητές στη μελέτη των αντιµυκητιακών, αντιβακτηριακών και αντιικών δράσεων των δευτερογενών μεταβολιτών. Ενώσεις και από τις τρεις οµάδες των δευτερογενών μεταβολιτών έδειξαν τέτοιες δράσεις.
Παραδείγματα:
Αντιμικροβιακή δράση
Η έρευνα για την αντιμικροβιακή δράση των εκχυλισμάτων του φυτού Thymus fallax έδειξαν ότι τα εκχυλίσματα αυτού του φυτού είναι πλούσια σε μονοτερπένια, φαινόλες και ειδικά σε θυμόλη, καρβακρόλη, c-τερπενίνη και p-κιμίνη. Τα αποτελέσματα μίας μελέτης, έδειξαν ότι το μεθανολικό εκχύλισμα του Thymus, είχε αντιβακτηριακή δράση σε 27 από τα 52 είδη βακτηρίων που δοκιμάστηκαν, μεταξύ των οποίων και το Pseudomonas syringae.
Μυκητοκτόνο δράση
Εκχυλίσματα από το φυτό Centaurea raphanina ssp. mixta, βρέθηκαν να έχουν μυκητοκτόνο δράση. Τα κύρια συστατικά τους ήταν πολυφαινόλες και µόνο µία σεσκιτερπενική λακτόνη, η κνικίνη (cnicin). Οι in vitro δοκιμές έδειξαν ότι η μυκητοκτόνος δράση οφείλεται στην κνικίνη, η οποία φαίνεται να είναι περισσότερο δραστική και από το μυκητοκτόνο μικοναζόλη.
Χρήση δευτερογενών μεταβολιτών
Οι δευτερογενείς μεταβολίτες και η χρήση τους είναι στενά συνδεδεμένη με την επιβίωση του ανθρώπου και του πολιτισμού. Αρχικά µε κριτήριο το ένστικτο και αργότερα µε οδηγό την επιστήμη, οι εφαρμογές τους στην καθημερινή ζωή και στην φαρμακευτική είναι πολύ διαδεδομένες. Υπάρχουν κάποια προϊόντα τα οποία βασίζονται στους δευτερογενείς μεταβολίτες των φυτών. Γνωστή είναι η χρήση, στην ιατρική, των αλκαλοειδών ατροπίνη, μορφίνη, κινίνη και διγιτοξίνη. Οι ουσίες αυτές μπορούν να χρησιμοποιηθούν  είτε ως ανεπεξέργαστες ουσίες είτε ως παράγωγα αυτών των ουσιών όπως η ασπιρίνη και κάποια τοπικά αναισθητικά.
Παραδείγματα:
Φαρμακευτική χρήση
Η κινίνη, που βρίσκεται σε φυτικά είδη του γένους Cinchona, θεωρείτο φάρμακο επιλογής κατά της ελονοσίας και το στερεοισοµερές της κινιδίνη χρησιμοποιείται ως φάρμακο κατά της αρρυθμίας
Αντιβακτηριακή δράση στην γεωργία
Το σκεύασμα Bactosan προστατεύει τα φυτά από βακτηριακές προσβολές. Περιέχει εκχυλίσματα του φυτού Pongamia pinata το οποία έχει δραστική ουσία την πογκαμίνη. Η πογκαμίνη παρουσιάζει ισχυρή αντιβακτηριακή δράση τόσο στα gram-θετικά όσο και στα gram-αρνητικά βακτήρια. Η πογκαμίνη συνιστάται για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων όπως η κηλίδωση των φύλλων, ο μαρασμός και τα καρκινώματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεταβολισμός Κατηγορία:Φυσιολογία φυτών
Εθνική Παραγουάης (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Παραγουάης αντιπροσωπεύει την Παραγουάη στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης υπό την εποπτεία της FIBA και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης της Παραγουάης (Confederación Paraguaya de Basquetbol).
Συμμετοχές σε διεθνείς διοργανώσεις
Σημαντικότερες στιγμή στην πορεία της ομάδας ήταν η κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στο Πρωτάθλημα Νοτίου Αμερικής που διεξήχθη στην Παραγουάη το 1952, καθώς και τρεις συμμετοχές σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα.
Κατατάξεις σε διεθνείς διοργανώσεις
name="archive"/>
Νικολάε Τσαουσέσκου
Ο Νικολάε Τσαουσέσκου (ρουμ.: Νicolae Ceaușescu, 26 Ιανουαρίου 1918 - 25 Δεκεμβρίου 1989) ήταν ηγέτης της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ρουμανίας από το 1965 μέχρι την εκτέλεσή του τα Χριστούγεννα του 1989.
Νεανικά χρόνια και καριέρα
Γεννήθηκε στο χωριό Σκορνιτσέστι της επαρχίας Όλτ στις 26 Ιανουαρίου 1918. Σε ηλικία 11 ετών πήγε στο Βουκουρέστι ως μαθητευόμενος υποδηματοποιός.
Εκεί γράφτηκε στο, τότε παράνομο (1932), Κομμουνιστικό Κόμμα Ρουμανίας και συνελήφθη μερικές φορές τα επόμενα χρόνια ως διαδηλωτής, απεργός, συλλέκτης υπογραφών για απεργία και παρόμοιες δραστηριότητες. Οι τότε φάκελοι της Αστυνομίας τον περιγράφουν ως «επικίνδυνο κομμουνιστή ακτιβιστή». Το 1936 φυλακίστηκε για δύο χρόνια με την κατηγορία του αντιφασιστικού ακτιβισμού.