cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολιτισμός της Μαλαισίας
Η μαγειρική χωρίζεται συχνά σε εθνοτική βάση, αλλά υπάρχουν μερικά «πιάτα» που περιέχουν μικτά τρόφιμα από διαφορετικές εθνικότητες. Κάθε μεγάλη θρησκευτική ομάδα έχει τις σημαντικές ιερές ημέρες της, που έχουν κηρυχθεί επίσημες αργίες. Οι επίσημες αργίες διαφέρουν ανάλογα με την πολιτεία. Η πιο διαδεδομένη είναι η ημέρα της Μερντέκα, ο εορτασμός της ανεξαρτησίας της Μαλαισίας. Αν και οι εορτές προέρχονται συχνά από ένα συγκεκριμένο εθνικό υπόβαθρο, γιορτάζονται από όλους τους ανθρώπους στη Μαλαισία. Τα παραδοσιακά αθλήματα είναι δημοφιλή στη Μαλαισία, ενώ από την άλλη η χώρα έχει καταστεί δύναμη σε διεθνή σπορ, όπως το μπάντμιντον. Η Μαλαισία φιλοξένησε τους Αγώνες της Κοινοπολιτείας το 1998, τους πρώτους Αγώνες της Κοινοπολιτείας όπου ο πυρσός πέρασε από περισσότερες χώρες, εκτός της Αγγλίας και της φιλοξενούσας χώρας.
Η κυβέρνηση της Μαλαισίας έχει κάνει το βήμα να καθορίσει τον μαλαισιακό πολιτισμό μέσω της «Εθνικής Πολιτικής Πολιτισμού του 1971», η οποία καθόρισε αυτό που θεωρήθηκε επίσημος πολιτισμός, βασίζοντας τον πάνω στον πολιτισμό της Μαλαισίας και ενσωματώνοντας ισλαμικές επιρροές. Αυτό αφορούσε ιδιαίτερα τη γλώσσα: μόνο τα κείμενα που είναι γραμμένα στη μαλαισιανή γλώσσα θεωρήθηκαν επίσημα πολιτιστικά κείμενα. Ο κυβερνητικός έλεγχος στα μέσα ενημέρωσης παραμένει ισχυρός και τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης σχετίζονται με την κυβέρνηση με κάποιο τρόπο.
Έρχαρτ (υποψήφιος δορυφόρος)
Έρχαρτ ονομάζεται ένας έλικας-φυσικός δορυφόρος του Κρόνου, που βρίσκεται στον δακτύλιο A του πλανήτη. Ανακαλύφθηκε από φωτογραφίες του Κασσίνι που τραβήχτηκαν στις 11 Απριλίου του 2008 και καταχωρήθηκε ως δορυφόρος έπειτα από τις νέες απεικονίσεις του Κασσίνι, όπου εμφανιζόταν. Το όνομα του είναι προσωρινό και ανεπίσημο.
Το φεγγάρι είναι πιθανόν περίπου ένα χιλιόμετρο (μισό μίλι) σε διάμετρο. Πολλά κύματα πυκνότητας είναι ορατά στον δακτύλιο.
Οι εικόνες ελικών όπως και αυτού, είναι σημαντικές διότι αποτελούν την πρώτη φορά που οι επιστήμονες έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθείσουν τις τροχιές των αντικειμένων στο χώρο που είναι ενσωματωμένα σε ένα δίσκο υλικού. Η συνεχιζόμενη παρακολούθηση των εν λόγω αντικειμένων μπορεί να οδηγήσει σε άμεση παρατήρηση της αλληλεπίδρασης μεταξύ ενός δίσκου των υλικών ποε βρίσκονται μέσα στους δακτύλιους και των δορυφόρων αυτών. Οι εν λόγω αλληλεπιδράσεις βοηθήσουν τους επιστήμονες να κατανοήσουν τις θεμελιώδεις αρχές για το πώς ηλιακά συστήματα που απαρτίζονται από τους δίσκους της ύλης, σχηματίζονται. Πράγματι, επιστήμονες του Κασσίνι-Χόιχενς έχουν δει τις αλλαγές στην τροχιά αυτών των δορυφόρων, αν και ακόμη δεν γνωρίζουμε ακριβώς τι προκαλεί αυτές τις αλλαγές.
Οι επιστήμονες του Κασσίνι έδωσαν το παρατσούκλι του έλικα "Έρχαρτ" από την Αμερικανή αεροπόρο, Αμέλια Έρχαρτ. Είναι 60 χιλιόμετρα (35 μίλια) στη διαμήκη διάσταση.
Πηγές
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου Κατηγορία:Έλικες Κατηγορία:Υποψήφιοι φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Σάρκωμα
Το σάρκωμα είναι κακοήθης νεοπλασία που αναπτύσσεται από τον συνδετικό ιστό με μεγάλη τάση διήθησης και του οποίου η μεταστατική εξάπλωση γίνεται κυρίως δια της αιματικής οδού. Επειδή ο συνδετικός ιστός απλώνεται σε ολόκληρο τον οργανισμό, τα σαρκώματα μπορεί να εμφανιστούν σε οποιοδήποτε σημείο του σώματος. Διακρίνονται ανάλογα με τη θέση τους και τη διαφοροποιητική δραστηριότητα των νεοπλασματικών κυττάρων: περιγράφονται δηλαδή δικτυοσαρκώματα, ινο-, οστεο-, λιπο-, λεμφοσαρκώματα κ.α. Αυτά είναι διαφοροποιημένα σ. γιατί τα νεοπλασματικά κύτταρα διατηρούν, αν και αλλοιωμένες, δομή και δραστηριότητα παρόμοιες με των φυσιολογικών κυττάρων, υπάρχουν όμως και αδιαφοροποίητα σαρκώματα, τα κύτταρα των οποίων δεν υπενθυμίζουν κανένα φυσιολογικό ιστό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καρκίνος Κατηγορία:Παθολογική ανατομία Κατηγορία:Μυοσκελετικές παθήσεις
Ολντ Βικ
Ολντ Βικ ήταν επίσης το όνομα του θιάσου που είχε έδρα το θέατρο, θίασος που αποτέλεσε τον πυρήνα του Εθνικού Θεάτρου της Μεγάλης Βρετανίας κατά την ίδρυσή του το 1963 υπό την καθοδήγηση του Λώρενς Ολίβιε. Το Εθνικό Θέατρο παρέμεινε στο Old Vic, μέχρι την κατασκευή νέων εγκαταστάσεων στην περιοχή του South Bank, στις όχθες του Τάμεση, το 1976. Το θέατρο Old Vic τότε έγινε το σπίτι της Prospect Theatre Company. Το 1981 ωστόσο, με την άρση της χρηματοδότησης από το Arts council της Μεγάλης Βρετανίας, ο θίασος διαλύθηκε.
Το θέατρο υπέστη πλήρη ανακαίνιση το 1985. Από το 1987 έγινε ανασύσταση του θιάσου Ολντ Βικ, που λειτούργησε υπό διαφορετικές διευθύνσεις.
Ίδρυση ως Βασιλικό Θέατρο του Κόμπουργκ, 1818
μικρογραφία |Βασιλικό Θέατρο του Κόμπουργκ Το θέατρο ιδρύθηκε το 1818 από τον James King και τον Daniel Dunn, πρώην διευθυντές του Θέατρου Σάρεϊ στην Bermondsey, και τον John Thomas Serres, ο οποίος κατάφερε να θέσει το θέατρο υπό την επίσημη αιγίδα της Πριγκίπισσας Καρλόττας της Ουαλίας και του συζύγου της Πρίγκιπα Λεοπόλδου του Σάξ-Κόμπουργκ κι έτσι το θέατρο πήρε την ονομασία  Βασιλικό Θέατρο του Κόμπουργκ. Η κατασκευή του κτιρίου ανατέθηκε στον αρχιτέκτονα Ρούντολφ Κάμπανελ και το κόστος έφτασε τις 12.000 στερλίνες.
Το θέατρο αυτό, όμως, ήταν ένα "ήσσονος σημασίας" θέατρο, σε αντίθεση με τα δύο θέατρα που λειτουργούσαν στο Λονδίνο από το 1660 με τα λεγόμενα Βασιλικά Προνόμια (Royal Patents) και τυπικά ήταν τα μόνα που επιτρεπόταν να ανεβάζουν σοβαρό δράμα. Στα υπόλοιπα θέατρα επιτρεπόταν να ανεβάζουν μόνο κωμωδίες, παντομίμες και μελοδράματα. Τα μη αδειούχα θέατρα, κατάφερναν να ξεφεύγουν από το νόμο με την παρεμβολή μερικών τραγουδιών, ακόμη και σε έργα του Σαίξπηρ.
Παρ' όλα αυτά, όταν το θέατρο το 1824 το ανέλαβε ο George Bolwell Davidge, κατάφερε να φέρει τον θρυλικό ηθοποιό Έντμουντ Κην. να ερμηνεύσει έξι σαιξπηρικά έργα για έξι νύχτες με στόχο να φέρει την υψηλή τέχνη στις μάζες.
Μετονομασία σε Royal Victoria Theatre, 1833
Όταν ο Ντάβιτζ ανέλαβε το Θέατρο Σάρεϋ το 1833, το Ολντ Βικ αγοράστηκε από τους Daniel Egerton και William Abbot. Την 1η Ιουλίου 1833 το θέατρο μετονομάστηκε σε Royal Victoria Theatre και τέθηκε υπό την αιγίδα της Βικτώριας, Δούκισσας του Κεντ, μητέρας της μέλλουσας Βασίλισσας Βικτωρίας. Η δούκισσα και η κόρη της, η 14χρονη τότε Πριγκίπισσα Βικτώρια, επισκέφθηκαν μόνο μία φορά το θέατρο, στις 28 Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Αυτή βέβαια η μοναδική επίσκεψη δύσκολα δικαιολογεί το προσωνύμιο «Θέατρο της Βασίλισσας Βικτωρίας» που έλαβε αργότερα. Από το 1835, το θέατρο διαφημιζόταν απλά ως θέατρο Βικτώρια.
Το 1841, ο David Osbaldiston ανέλαβε ως μισθωτής. Τον διαδέχτηκε, μετά το θάνατό του το 1850, η ερωμένη του και  πρωταγωνίστρια του θεάτρου, Eliza Vincent, μέχρι το θάνατό της το 1856. Υπό τη διαχείρισή τους, το θέατρο παρέμεινε αφοσιωμένο στο μελόδραμα.
Μετονομασία σε Royal Victoria Palace, 1871
Το 1867, ανέλαβε ως μισθωτής ο Joseph Arnold Cave. Το 1871 μεταβίβασε τη μίσθωση στον Romaine Delatorre, ο οποίος μάζεψε τα κεφάλαια για να ξαναχτιστεί ένα καινούριο θέατρο στο στυλ του περίφημου Μιούζικ Χολ Αλάμπρα, που βρισκόταν στο Γουέστ Εντ του Λονδίνου. Ο Ζήθρο Τόμας Ρόμπινσον προσελήφθη ως αρχιτέκτονας. Το Σεπτέμβριο του 1871 το παλιό θέατρο έκλεισε και το νέο κτίριο άνοιξε με την ονομασία Royal Victoria Palace, το Δεκέμβριο του ίδιου έτους, με τον Cave να παραμένει στη θέση του διευθυντή. Το 1873, ωστόσο, ο Cave άφησε το θέατρο και το εγχείρημα του Delatorre απέτυχε.
Υπό τη διεύθυνση της Ε. Κονς και της Λ. Μπέιλις,1880-1937
Το 1880 η ιδιοκτησία του θεάτρου πέρασε στην Έμμα Κονς, μια δραστήρια βικτωριανή φεμινίστρια και φιλάνθρωπο, που το μετονόμασε σε Royal Victoria Hall And Coffee Tavern, αν και πλέον ήταν γνωστό ως "Old Vic". Η Κονς το πρόβαλε ως έναν οικονομικό και αξιοπρεπή χώρο διασκέδασης, όπου ίσχυε αυστηρή απαγόρευση κατανάλωσης οινοπνευματωδών, ένα θέατρο που έφερε κοντά στην εργατική τάξη τον Σαίξπηρ και την όπερα. Από το 1882 καθιερώθηκε να δίνονται κάθε Τρίτη διαλέξεις επιφανών επιστημόνων, τα έσοδα από τις οποίες επέτρεψαν το 1889 την ίδρυση του Morley College, μια σχολή επιμόρφωσης ενηλίκων της εργατικής τάξης, που μετακόμισε στις ιδιόκτητες εγκαταστάσεις της σε κοντινή απόσταση, στη δεκαετία του 1920. Το κολέγιο αυτό είναι ακόμη σε λειτουργία και προσφέρει μαθήματα ανθρωπιστικών και καλλιτεχνικών κυρίως σπουδών.
Μετά το θάνατο της Έμμα Κονς το 1912, το θέατρο πέρασε στην ανιψιά της, Λίλιαν Μπέιλις, η οποία έδωσε μεγαλύτερη έμφαση στο σαιξπηρικό ρεπερτόριο. Ένα από τα σπουδαιότερα κατορθώματα του θεάτρου ήταν η παρουσίαση ολόκληρου του κύκλου των έργων του Σαίξπηρ ξεκινώντας από το Το Ημέρωμα της Στρίγγλας το 1914 και καταλήγοντας στο Τρωίλος και Χρυσηίδα το 1923. Από το 1925-26 η Μπέιλις υιοθέτησε το τοπικό παρωνύμιο Ολντ Βικ (δηλαδή: το παλιό Βικτώρια) ως επίσημο όνομα του θεάτρου. Ο θίασος με την ονομασία Old Vic ιδρύθηκε το 1929, με επικεφαλής τον Σερ Τζον Γκίλγκουντ. Ο Τζον Γκίλγκουντ με τις ερμηνείες του στον Άμλετ και στον Ριχάρδο Β’ καθιερώθηκε ως νέο σαιξπηρικό αστέρι. Το ανέβασμα (1930) μάλιστα του Άμλετ έμεινε στην ιστορία γιατί το έργο ανέβηκε χωρίς τις περικοπές που γίνονταν στις προηγούμενες παραγωγές, διατηρώντας αυτούσιο το πρωτότυπο κείμενο. Η πεντάωρη παράσταση έγινε δεκτή με ενθουσιασμό τόσο από το κοινό όσο και από την κριτική. Το έργο απέκτησε τόση φήμη ώστε προσέλκυσε και θεατρόφιλο κοινό από την κεντρική θεατρική πιάτσα του Γουέστ Εντ του Λονδίνου και καθιέρωσε ακόμη περισσότερο το Ολντ Βικ ως ναό της σαιξπηρικής τέχνης.
Το αδελφικό εγχείρημα του Σάντλερ'ς Γουέλς
Το 1925 η Λίλιαν Μπέιλις  θέλησε να επεκτείνει τις δραστηριότητες του θεάτρου και προσπάθησε να αποκτήσει ένα άλλο ιστορικό θέατρο του Λονδίνου, το Σάντλερ'ς Γουέλς (Sadler's Wells), το οποίο ήταν εγκαταλελειμμένο από το 1915. Για να πραγματοποιήσει το σχέδιό της ζήτησε από τον Δούκα του Ντέβονσαιρ να κάνει μια δημόσια έκκληση για συγκέντρωση οικονομικών πόρων που θα χρησίμευαν στην ίδρυση ενός φιλανθρωπικού ιδρύματος με στόχο την αγορά του Σάντλερ'ς Γουέλς. Στην επιτροπή που σχηματίστηκε για την επίτευξη αυτού του σκοπού συμμετείχαν σπουδαίες προσωπικότητες της εποχής όπως ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, οι συγγραφείς Γκίλμπερτ Τσέστερτον και Τζον Γκάλσγουορθυ, ο μαέστρος Τόμας Μπίτσαμ και άλλοι.
Από το 1925 επίσης η Μπέιλις είχε αρχίσει να συνεργάζεται με τη χορογράφο Νινέτ ντε Βαλουά η οποία το 1931, όταν ξανάνοιξε το Σάντλερ'ς Γουέλς, ίδρυσε τη Σχολή μπαλέτου Σάντλερ'ς Γουέλς και τον θίασο μπαλέτου Βικ-Γουελς, θίασος που έδινε παραστάσεις και στα δυο θέατρα. Από το 1935 το Σάντλερ'ς Γουέλς έγινε η μόνιμη έδρα του μπαλέτου και κάποιες από τις παραγωγές του θεωρούνται οι ακρογωνιαίοι λίθοι του βρετανικού μπαλέτου.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια
Στις 25 Νοεμβρίου 1937 πέθανε η Λίλιαν Μπέιλις. Κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο θίασος απομακρύνθηκε από το Λονδίνο και έκανε περιοδείες σε όλη την Αγγλία, έχοντας για έδρα του την πόλη Μπέρνλεϊ στη βορειοανατολική Αγγλία. Στις 10 Μαΐου 1941 μια βόμβα έπεσε επάνω στο Ολντ Βικ και το κατέστρεψε.
Το 1944 ο θίασος επανήλθε στο Λονδίνο έχοντας για προσωρινή έδρα του το «Νέο Θέατρο» (που τώρα έχει την ονομασία «Θέατρο Νόελ Κάουαρντ», στο Γουέστ Εντ και με πρωταγωνιστικά στελέχη τον Ραλφ Ρίτσαρντσον και τον Λώρενς Ολίβιε. Η νέα σαιζόν ξεκίνησε με 4 έργα: Πέερ Γκυντ του Ερρίκου Ίψεν, Τα όπλα και ο άνθρωπος του Τζορτζ Μπέρναρντ Σω, Ριχάρδος Γ'  του Σαίξπηρ και ο Θείος Βάνια του Άντον Τσέχοφ.
Το 1946 ιδρύθηκε το Μπρίστολ Ολντ Βικ, αρχικά ως παράρτημα του θιάσου, με έδρα ένα από τα παλαιότερα σωζόμενα θέατρα της Αγγλίας, το Βασιλικό Θέατρο του Μπρίστολ. Οκτώ δε μήνες αργότερα στήθηκε η Δραματική Σχολή του Μπρίστολ Ολντ Βικ της οποίας είναι απόφοιτοι πολλοί διάσημοι σύγχρονοι ηθοποιοί, όπως ο Τζέρεμι Άιρονς, η Μιράντα Ρίτσαρντσον, ο Ντάνιελ Ντέι-Λιούις, ο Τζιν Γουάιλντερ κ.ά. .
Το 1948 ο Λώρενς Ολίβιε μαζί με τη Βίβιαν Λι ηγήθηκαν του θιάσου Ολντ Βικ σε μια περιοδεία στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία με σκοπό τη συγκέντρωση πόρων για την επαναλειτουργία του θεάτρου Ολντ Βικ.
Σύγχρονη εποχή
14 Νοεμβρίου 1950 το θέατρο Ολντ Βικ ξανάνοιξε τις πόρτες του στο κοινό με το έργο του Σαίξπηρ Δωδέκατη νύχτα. Τα επόμενα χρόνια πολλά ηχηρά ονόματα της σκηνής και της οθόνης θα παρελάσουν από το Ολντ Βικ, όπως ο Ρίτσαρντ Μπάρτον, που έπαιξε το 1953 τον Άμλετ και η Τζούντι Ντεντς, που πρωταγωνίστησε στο ανέβασμα του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας από το Φράνκο Τζεφιρέλι το 1957.
Εθνικό Θέατρο της Μεγάλης Βρετανίας, 1963-1976
Το 1963 ιδρύεται το «Εθνικό Θέατρο της Μεγάλης Βρετανίας» και, μέχρι να ετοιμαστούν οι δικές του κτιριακές εγκαταστάσεις, ορίζεται ως έδρα του το θέατρο Ολντ Βικ, του οποίου ο θίασος διαλύεται και εν μέρει απορροφάται από το Εθνικό Θέατρο. Η μετεγκατάσταση δεν έγινε παρά το 1976. Την πρεμιέρα για τον νεοσύστατο θίασο θα κάνει ο Άμλετ με τον Πήτερ Ο' Τουλ, σε σκηνοθεσία Λώρενς Ολίβιε (που ήταν και ο καλλιτεχνικός διευθυντής του θιάσου μέχρι το 1973, όταν ανέλαβε ο Πίτερ Χολ). Θα ακολουθήσουν πολλές αξιοσημείωτες παραστάσεις: το 1964 ο Ολιβιέ με τη Μάγκι Σμιθ θα πρωταγωνιστήσουν στον Οθέλο, το 1965 ανεβαίνει η Δεσποινίς Τζούλια του Στρίντμπεργκ με τους Άλμπερτ Φίνεϊ και Μάγκι Σμιθ, την ίδια χρονιά παίζεται η Μαύρη Κωμωδία του Πήτερ Σάφερ με τον Ντέρεκ Τζάκομπι και τη Σμιθ, το 1967 είναι η σειρά του Ολίβιε να παίξει στο Χορό του θανάτου του Στρίντμπεργκ, το 1968 ο Γκίλγκουντ θα υποδυθεί τον Οιδίποδα του Σενέκα, το 1970 ο Ολίβιε με την Τζόαν Πλοουράιτ θα πρωταγωνιστήσουν στον Έμπορο της Βενετίας, τη Σμιθ θα σκηνοθετήσει ο Ίνγκμαρ Μπέργκμαν ως Έντα Γκάμπλερ το 1970. Στις 21 Μαρτίου 1974 ο Λώρενς Ολίβιε έπαιξε για τελευταία φορά στο σανίδι στο έργο Το Κόμμα του Τρέβορ Γκρίφιθς. Το 1974 ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής Πίτερ Χολ σκηνοθετεί την Τρικυμία με τον Γκίλγκουντ, οι δυο τους θα συνεργαστούν και πάλι την επόμενη χρονιά, μαζί με τον Ρίτσαρντσον, στη μεγάλη επιτυχία Νεκρή ζώνη του Χάρολντ Πίντερ.
Θίασος Prospect Theatre Company, 1977-1981
Δυο χρόνια πριν την αναχώρηση του θιάσου του Εθνικού Θεάτρου από το Ολντ Βικ, ο Τόμπυ Ρόμπερτσον, καλλιτεχνικός διευθυντής της θεατρικής εταιρείας Prospect, είχε ξεκινήσει μια καμπάνια για να γίνει το Ολντ Βικ η μόνιμη έδρα του θιάσου του. Αυτή του την πρόταση υποβοηθούσε το γεγονός ότι οι εισπράξεις από τις παραστάσεις των θιάσων που ευκαιριακά επισκέπτονταν το θέατρο δεν ήταν καλές. Αντιθέτως, οι παραστάσεις της Prospect, που έκανε πρεμιέρα στο Ολντ Βικ τον Μάιο του 1977 με τον Άμλετ, με τον Ντέρεκ Τζάκομπι στον ομώνυμο ρόλο, και στη συνέχεια με το Αντώνιος και Κλεοπάτρα και την Αγία Ιωάννα του Τζορτζ Μπέρναρντ Σω, σημείωσαν μεγάλη επιτυχία. Έτσι, η διοίκηση του θεάτρου ανακοίνωσε ότι από τον Σεπτέμβριο ο Ρόμπερτσον γινόταν ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Ολντ Βικ και ο Κρίστοφερ Ρίτσαρντς, διευθύνων σύμβουλος του Ολντ Βικ, γινόταν διευθύνων σύμβουλος της Prospect.
Όμως η Πρόσπεκτ, με την εγκατάστασή της στο Ολντ Βικ, άρχισε να αντιμετωπίζει προβλήματα με την κρατική επιχορήγηση που λάμβανε ως περιοδεύων θίασος. Το Arts Council της Μεγάλης Βρετανίας δεν δεχόταν να επιχορηγεί άλλον έναν μεγάλο θίασο στο Λονδίνο. Οι παραστάσεις της Πρόσπεκτ στο Ολντ Βικ είχαν επιτυχία, τραβούσαν το θεατρόφιλο κοινό, αλλά τα κέρδη δεν έφταναν να χρηματοδοτήσουν τις επόμενες παραγωγές. Έτσι ο θίασος συνέχισε να κάνει περιοδείες για μεγάλα διαστήματα, για να μπορεί να λαμβάνει κρατική χρηματοδότηση, αφήνοντας το θέατρο να βουλιάζει στα χρέη. Μια από τις μεγαλύτερες περιοδείες του ήταν στη Δανία, την Αυστραλία και την Κίνα (ο πρώτος δυτικοευρωπαϊκός θίασος που επισκεπτόταν τη χώρα αυτή ). Ο κόμπος έφτασε στο χτένι όταν το Arts Council διαφώνησε και με το ρεπερτόριο του περιοδεύοντος θιάσου. Το 1980 ο Ρόμπερτσον απολύθηκε από καλλιτεχνικός διευθυντής και ανέλαβε ο Τίμοθυ Ουέστ. Ο Ουέστ, πρώην συνεργάτης του Ρόμπερτσον, πρόλαβε να ανεβάσει μόνο τον Μάκβεθ, με τον Πήτερ Ο’Τουλ στον ομώνυμο ρόλο και τον Έμπορο της Βενετίας, με τον εαυτό του στο ρόλο του Σάιλοκ. Στις 22 Δεκεμβρίου 1980 ανακοινώθηκε η παύση της κρατικής επιχορήγησης και ο θίασος κατάφερε μοναχά να ολοκληρώσει τη σεζόν 1980-81 με τον Έμπορο της Βενετίας και έπειτα από μια περιοδεία στην Ευρώπη, με τελευταία παράσταση στη Ρώμη στις 14 Ιουνίου, διαλύθηκε.
Διαχείριση Μίρβις, 1982-1998
Το θέατρο Ολντ Βικ βγήκε σε δημοπρασία στην οποία πλειοδότης με 550.000 λίρες Αγγλίας ανακηρύχθηκε το 1982 ο Εντ Μίρβις, θεατρικός παραγωγός και ιδιοκτήτης πολυκαταστήματος στο Τορόντο, νικώντας για 50.000 λίρες στον πλειστηριασμό τον παραγωγό Άντριου Λόυντ Γουέμπερ. Χρειάστηκαν 2,5 εκατομμύρια λίρες για να ανακαινιστεί το θέατρο, για την πρόσοψη ακολουθήθηκαν τα σχέδια του 1830 ενώ η αίθουσα πήρε τη μορφή που είχε το 1871. Το 1987 ο γιος του Ντέιβιντ Μίρβις ανέθεσε την καλλιτεχνική διεύθυνση του θιάσου στον σκηνοθέτη Τζόναθαν Μίλλερ, οι 17 παραγωγές του οποίου δέχτηκαν αρκετά καλές κριτικές, ιδιαίτερα το ανέβασμα του μιούζικαλ Candide, που έλαβε και το βραβείο Ολιβιέ, αλλά τα άσχημα οικονομικά του θιάσου οδήγησαν τον Μίρβις στο σπάσιμο του συμβολαίου του Μίλλερ το 1990. Το 1997 ανέλαβε καλλιτεχνικός διευθυντής ο Πίτερ Χολ. Επιτυχημένες θεωρήθηκαν οι παραστάσεις του Αρχιμάστορα Σόλνες με τον Άλαν Μπέιτς και το Περιμένοντας τον Γκοντό με τον Μπεν Κίνγκσλεϊ. Και πάλι ο Μίρβις έσπασε το συμβόλαιο λόγω των άσχημων οικονομικών του θιάσου και έβγαλε το θέατρο προς πώληση.
Νέος θίασος Ολντ Βικ, 1998
Το 1998 το κτίριο αγοράστηκε από ‘ένα μη κερδοσκοπικό τραστ, το The Old Vic Theatre Trust 2000. Το πρώτο έργο που ανέβηκε υπό τη νέα διεύθυνση ήταν το Αμαντέους με πρωταγωνιστή τον Ντέιβιντ Σουσέι. Το 2000 η εταιρεία παραγωγής Criterion Productions μετονομάστηκε σε Old Vic Productions plc αν και μόνο λίγες παραγωγές της ανεβαίνουν στο θέατρο Ολντ Βικ.
Το 2003 καθήκοντα καλλιτεχνικού διευθυντή του θιάσου Ολντ Βικ ανέλαβε ο ηθοποιός Κέβιν Σπέισι. Σε μια ή δυο παραστάσεις κάθε σεζόν συμμετείχε ως ηθοποιός ενώ σε άλλες αναλάμβανε τη σκηνοθεσία. To 2004 ο ηθοποιός Μπεν Γουίσοου έδωσε μια αξιοπρόσεκτη ερμηνεία του Άμλετ. Επιτυχέστατη θεωρήθηκε η ερμηνεία του Σπέισι το 2005 ως Ριχάρδος Γ’, επιτυχία σημείωσαν δε πολλές παραστάσεις όπως Το σώσε του Μάικλ Φέιν (που πήγε περιοδεία στη Μ. Βρετανία και στην Ιρλανδία), το 2012 η Έντα Γκάμπλερ με τη Σέρινταν Σμιθ και το μιούζικαλ Φίλα με Κέιτ, βασισμένο στο Ημέρωμα της στρίγκλας, το 2013 το Πολύ κακό για το τίποτα με τη Βανέσα Ρεντγκρέιβ, το 2014 η Ηλέκτρα του Σοφοκλή με την Κριστίν Σκοτ Τόμας κ.ά.
Το 2015 ο Σπέισι αντικαταστάθηκε από τον σκηνοθέτη Μάθιου Βάρκους. Το ρεπερτόριο της πρώτης του σεζόν περιελάμβανε έργα των Ο’Νηλ, Ίψεν, Πίντερ κ.ά. και σε παγκόσμια πρεμιέρα το μιούζικαλ Η μέρα της μαρμότας. Το 2016 επέστρεψε στο σανίδι η Γκλέντα Τζάκσον ύστερα από 25 χρόνια απουσίας, λόγω της ενασχόλησής της με την πολιτική, για να δώσει μια εκπληκτική ερμηνεία του Βασιλιά Ληρ.
Σημειώσεις
<div style=""> <references group="Σημ" />
Παραπομπές
<div style="">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τέχνες στην Αγγλία Κατηγορία:Πολιτισμός στην Αγγλία Κατηγορία:Θέατρο στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Θεατρικοί χώροι Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Λονδίνο
Χρύσιππος (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία ο Χρύσιππος ήταν ένας ωραιότατος νέος, νόθος γιος του Πέλοπα και της Νύμφης Αξιόπης. Κατά την πελοποννησιακή παράδοση (που την αναφέρουν οι Ελλάνικος και Θουκυδίδης), επειδή ο Πέλοπας τον υπεραγαπούσε, η σύζυγος του Πέλοπα, η Ιπποδάμεια, φοβήθηκε ότι τον προόριζε για διάδοχό του, οπότε εξώθησε τους γιους της Θυέστη και Ατρέα στη δολοφονία του Χρυσίππου. Ο Πέλοπας τότε εξόρισε τους Θυέστη και Ατρέα, και τότε η Ιπποδάμεια εκπατρίσθηκε από μόνη της ή αυτοκτόνησε.
Η βοιωτική παράδοση αναφέρει ότι ο Χρύσιππος απήχθη από τον Δία ή από τον Λάιο, βασιλιά των Θηβών. Ο Λάιος μάλιστα πιθανολογείται ότι τον συνόδευε ως δάσκαλος στους αγώνες Νέμεα και τον ερωτεύθηκε. Ο Χρύσιππος αυτοκτόνησε από τη ντροπή του με το ξίφος του. Τότε, προκειμένου να τιμωρήσει τον Λάιο για την ύβρη του απέναντι στους Νόμους, η θεά `Ηρα, έστειλε στη Θήβα τη Σφίγγα και προκάλεσε λοιμό (ασθένειες) και λιμό (πείνα) στην πόλη. Κατά άλλους η τιμωρία επήλθε ύστερα από την κατάρα που εξαπέλυσε ο Πέλοπας προς τον Λάιο. Μία παραλλαγή αποδίδει στον Απόλλωνα των Δελφών την τιμωρία του Λαΐου.
Παρατηρούμε ότι στο πρόσωπο του Χρυσίππου (όλοι οι μύθοι για τον οποίο σχετίζονται με τον θάνατό του) συνδέονται οι παραδόσεις που σχετίζονται με τα δύο «καταραμένα» γένη, που έγιναν διάσημα από την αρχαία ελληνική τραγωδία: τους Ατρείδες των Μυκηνών και τους Λαβδακίδες των Θηβών.
Πηγές
Χρυσιππος
Οπλίτης δρόμος
Ο Οπλίτης δρόμος ή Οπλιτόδρομος ήταν αγώνας ταχύτητας με αθλητές που φορούσαν αμυντική πανοπλία και αποτελούσε μέρος των Ολυμπιακών Αγώνων. Ήταν ο τελευταίος αγώνας δρόμου που προστέθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες, με την πρώτη του εμφάνιση στην 65η διοργάνωση το 520 π.Χ., και ήταν παραδοσιακά το τελευταίο αγώνισμα δρόμου του προγράμματος.
Περιγραφή
Σύμφωνα με τον Παυσανία στον ναό του Δία στην Ολυμπία υπήρχαν 25 ασπίδες τις οποίες χρησιμοποιούσαν οι οπλιτοδρόμοι. Το αγώνισμα ήταν πολύ αγαπητό γιατί θύμιζε σε όλους πως κάποτε οι αθλητές και οι πολεμιστές ήταν το ίδιο ακριβώς. Επίσης η οπλιτοδρομία ήταν πάντα το τελευταίο αγώνισμα των αγώνων, ίσως για να υπενθυμίζει ότι η Ολυμπιακή Εκεχειρία είχε τελειώσει. Σε αντίθεση με άλλα αγωνίσματα, στα οποία οι αθλητές έτρεχαν γυμνοί, στην Οπλιτοδρομία, οι ανταγωνιστές έπρεπε να φορούν το κράνος του και τις περικνημίδες του οπλίτη στρατιώτη, από τον οποίο πήρε και το όνομά του το αγώνισμα. Οι δρομείς έφεραν επιπλέον την ασπίδα του, η οποία ήταν μία χάλκινη ασπίδα καλυμμένη με ξύλο, η οποία ανέβαζε το συνολικό βάρος τουλάχιστον 50 κιλά. Καθώς οι οπλιτοδρόμοι ήταν από τους μικρότερους αγώνες δρόμου, η βαριά πανοπλία και η ασπίδα ήταν περισσότερο ένας διαγωνισμός μυικής δύναμης παρά αντοχής.
Οι οπλιτοδρόμοι, με το στρατιωτικό τους εξοπλισμό, εκπαιδεύονταν τόσο σε επίπεδο στρατιωτική άσκησης όσο και αθλητικού αγώνα. Οι μάχες με διμοιρίες έμπειρων Περσών τοξοτών, που λάμβαναν χώρα λίγο πριν την εισαγωγή της οπλιτοδρομίας το 520 π.Χ., πρέπει να υπαγόρευσαν την ανάγκη για την κατάρτιση του ελληνικού πεζικού για γρήγορους ελιγμούς κατά τη διάρκεια της μάχης. Επιπλέον, το αρχικό μήκος των 400 μέτρων της οπλιτοδρομίας συμπίπτει με το εύρος της απόστασης που μπορούσαν να καλύψουν τα βέλη των Περσών τοξοτών, γεγονός που υποδηλώνει μια σαφή στρατιωτική χρήση για αυτό το είδος της εκπαίδευσης.
Αρχαίοι ολυμπιακοί αγώνες
Οι γνωστοί νικητές του οπλίτη δρόμου στους αρχαίους ολυμπιακούς αγώνες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγωνίσματα δρόμου‎
Ευπόλεμος
Με το όνομα Ευπόλεμος αναφέρονται τα παρακάτω ιστορικά πρόσωπα:
Αθανάσιος Γιαννόπουλος
Ο Αθανάσιος Γιαννόπουλος (1946) είναι Έλληνας ιατρός, πανεπιστημιακός και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1946 στην Αθήνα, ενώ κατάγεται από τη Φθιώτιδα. Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, της οποίας αναγορεύτηκε διδάκτορας, ενώ μετεκπαιδεύτηκε και στη Γαλλία, στο κέντρο της γαστρικής χειρουργικής του Νοσοκομείου Saint-Antoine στο Παρίσι. Διετέλεσε τακτικός καθηγητής χειρουργικής της Ιατρικής Σχολής Αθηνών.
Ήταν βουλευτής Φθιώτιδας της Νέας Δημοκρατίας από το 1993 ως το 2012, και χρημάτισε υφυπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης από τον Μάρτιο του 2004 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2007.
Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014, ήταν υποψήφιος περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας, καταλαμβάνοντας τελικά τη τρίτη θέση με ποσοστό 14,4%.
Το Νοέμβριο του 2014, ο Θανάσης Γιαννόπουλος εντάχθηκε στο κόμμα των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, και τον Απρίλιο του 2015 διορίστηκε πρόεδρος του τότε Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕΕΛΠΝΟ), νυν ΕΟΔΥ, με τη θητεία του να λήγει το Μάρτιο το 2017. Τον Μάιο του 2022, ανακοινώθηκε η δημιουργία της κίνησης Γαλάζιοι από τον Αθανάσιο Γιαννόπουλο και τα άλλα πρώην στελέχη των κυβερνήσεων Κώστα Καραμανλή του 2004 και Αντώνη Σαμαρά του 2012 Σάββα Τσιτουρίδη, Πάνο Παναγιωτόπουλο, Θανάση Σκορδά και Νίκο Νικολόπουλο, καθώς και τον πρώην Σύμβουλο Στρατηγικής του Καραμανλή, Νίκο Καραχάλιο.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες γαστροχειρουργοί Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Φθιώτιδας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης
Νήσος Μαντά
Η Νήσος Μαντά (Manda) είναι νησί του Ινδικού ωκεανού στο Αρχιπέλαγος Λαμού. Ανήκει διοικητικά στην Παράκτια εριφέρεια και στην επαρχία Λαμού της Κένυας. Χωρίζεται από την ηπειρωτική χώρα με ένα θάλασσα κανάλι που το πλάτος του κυμαίνεται μεταξύ 30 και 390 μέτρων. Χωρίζεται από το νησί Λαμού με το φυσικό κανάλι Mkanda με πλάτος μεταξύ 900 και 1500 μέτρων.
Το νησί συνδέεται με την ηπειρωτική χώρα ακτοπλοϊκός και αεροπορικός. Σήμερα έχει ελάχιστους μόνιμους κατοίκους, παλιότερα είχε δύο πόλεις που ανασκάπτονται σήμερα και βρισκόταν σε μεγάλη ακμή, οι πόλεις αυτές, η Μαντά και η Τάκουα, εγκαταλείφθηκαν στις αρχές του 19ου αιώνα λόγω της έλλειψης νερού.
Αναφορές
Κατηγορία:Νησιά της Κένυας
Hughes XF-11
Το Hughes XF-11 ήταν δικινητήριο πρωτότυπο αναγνωριστικό αεροσκάφος που σχεδίασε και πέταξε ο Χάουαρντ Χιουζ. Αν και η Αεροπορία του Στρατού των ΗΠΑ (USAAF) παράγγειλε 100 αεροσκάφη το 1943, τελικά κατασκευάστηκαν μόνο δύο πρωτότυπα. Κατά την διάρκεια της παρθενικής πτήσης το 1946 το XF-11 συνετρίβη στο Beverly Hills με τον Χιουζ στα χειριστήρια. Παρόλο που η παραγωγή του αεροσκάφους ακυρώθηκε τον Μάιο του 1945 το δεύτερο πρωτότυπο ολοκληρώθηκε και πέταξε το 1947. Το πρόγραμμα προκάλεσε αντιδράσεις από την έναρξη του με συνέπεια η Γερουσία να διενεργήσει εξέταση σχετικά με την ανάπτυξη του F-11 και της ιπτάμενης ακάτου Hughes H-4 Hercules στα 1947-48.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το F-11 σχεδιάστηκε για να καλύψει τις ίδιες απαιτήσεις με το ανταγωνιστικό Republic XF-12 Rainbow. Η Αεροπορία ζητούσε ένα ταχύ φωτοαναγνωριστικό που θα πετούσε σε μεγάλα ύψη και θα είχε μεγάλη ακτίνα δράσης. Το F-11 βασίζονταν στο προγενέστερο Hughes D-2, που είχε αναπτυχθεί με ίδιους πόρους. Η γενική διάταξη του θύμιζε αυτή του μαχητικού Lockheed P-38 Lightning αλλά ήταν κατά πολύ βαρύτερο και μεγαλύτερο σε διαστάσεις. Ήταν ένα δικινητήριο μονοπλάνο ολομεταλλικής κατασκευής, με τρίκυκλο σύστημα προσγείωσης και twin-boom.
Προωθούνταν από τους αστεροειδείς κινητήρες Pratt & Whitney R-4360-31. Κάθε ένας κινούσε διπλές τετράφυλλες έλικες που στρέφονταν με αντίθετη φορά. Το περίπλοκο σύστημα των ελίκων βελτίωνε τις επιδόσεις και την σταθερότητα αλλά ήταν μόνιμη πηγή προβλημάτων. Το δεύτερο πρωτότυπο είχε συμβατικές, αντί για τις διπλές, τετράφυλλες έλικες.
Μετά από επείγουσα σύσταση του συνταγματάρχη (σμηνάρχου) Έλιοτ Ρούσβελτ (Elliott Roosevelt), που ήταν επικεφαλής επιτροπής που εξέταζε διάφορες νέες προτάσεις αναγνωριστικών αεροσκαφών τον Σεπτέμβριο του 1943, ο στρατηγός Henry "Hap" Arnold -αρχηγός της USAAF- διέταξε την κατασκευή 100 F-11 που θα παραδίδονταν στις αρχές του 1944. Προκειμένου να επιταχυνθεί η διαδικασία ο Arnold παρέκαμψε τις χρονοβόρες γραφειοκρατικές διαδικασίες της Διοίκησης Υλικού της USAAF, που διατύπωνε σοβαρότατες ενστάσεις για το κατά πόσον ο Χιούζ είχε την απαραίτητη εμπειρία και τις εγκαταστάσεις για να παραδώσει τα αεροσκάφη. Η παραγγελία ακυρώθηκε τελικά στις 29 Μαΐου 1945, αλλά επιτράπηκε στην κατασκευάστρια να ολοκληρώσει και να παραδώσει δύο πρωτότυπα.
Το πρόγραμμα αντιμετώπισε σημαντικές τεχνικές καθώς και οργανωτικές/διοικητικές δυσκολίες από την αρχή. Στα 1946-48 επιτροπή της Γερουσίας, που είχε συσταθεί για να εξετάσει το Αμυντικό Πρόγραμμα (έμεινε γνωστή σαν επιτροπή Τρούμαν και αργότερα σαν επιτροπή Brewster) διερεύνησε τα προγράμματα ανάπτυξης των F-11 και H-4, οδηγώντας στις περίφημες ακροάσεις Χιουζ-Ρούζβελτ τον Αύγουστο του 1947. Το πρόγραμμα κόστισε στις ομοσπονδιακή κυβέρνηση 22 εκατομμύρια δολάρια.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το αρχικό πρωτότυπο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 7 Ιουλίου 1946 στο αεροδρόμιο του εργοστασίου Hughes στο Culver City στην Καλιφόρνια, με χειριστή τον ίδιο τον Χάουαρντ Χιουζ. Το αεροσκάφος συνετρίβη στην πρώτη του πτήση.
Ο Χιουζ δεν ακολούθησε το σχεδιασμένο πρόγραμμα πτήσης και επικοινωνίας και παρέμεινε στον αέρα σχεδόν τον διπλάσιο χρόνο από τον προβλεπόμενο. Ενώ βρίσκονταν για μια ώρα περίπου στον αέρα χάθηκε ο έλεγχος της δεξιάς έλικας, εξ αιτίας διαρροής, με αποτέλεσμα οι δύο έλικες να στρέφονται με την ίδια φορά. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να εκτραπεί το αεροσκάφος στα δεξιά και να συντριβεί. Η USAAF απέδωσε το ατύχημα σε λάθος του πιλότου, που διατήρησε τον δεξιό κινητήρα σε πλήρη ισχύ και ελάττωσε τον αριστερό αντί να διακόψει πλήρως την λειτουργία του δεξιού. Ο Χιούζ προσπάθησε να κάνει αναγκαστική προσγείωση σε ένα γήπεδο γκολφ όμως το αεροσκάφος έχασε ξαφνικά ύψος και "ξύρισε" τρεις οικίες, μία εκ των οποίων καταστράφηκε ολοσχερώς από πυρκαγιά. Ο Χιούζ παραλίγο να χάσει την ζωή του.
Το δεύτερο πρωτότυπο είχε συμβατικές έλικες. Η πρώτη πτήση του έλαβε χώρα στις 5 Απριλίου 1947 με χειριστή τον Χάουαρτ Χιουζ που είχε εν τω μεταξύ αναρρώσει από το ατύχημα. Η πτήση πραγματοποιήθηκε χωρίς απρόοπτα. Το αεροσκάφος ήταν σταθερό και είχε καλή πτητική συμπεριφορά. Από την άλλη τα aileron αποδείχτηκαν αναποτελεσματικά σε χαμηλό ύψος. Στις συγκριτικές δοκιμές ανάμεσα στο XF-11 και το ανταγωνιστικό XF-12 που διεξήγαγε η αεροπορία αποδείχτηκε ότι το Hughes ήταν πιο δύσκολο στον χειρισμό και την συντήρηση και ότι η κατασκευή του θα κόστιζε το διπλάσιο από του XF-12.
Η παραγωγή των F-12 ακυρώθηκε τελικά. Όταν η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ έγινε ανεξάρτητος κλάδος των ενόπλων δυνάμεων τον Σεπτέμβριο του 1947, το XF-11 μετονομάστηκε σε XR-11. Το μοναδικό XR-11 μεταφέρθηκε τον Δεκέμβριο του 1948 από το Wright Field στο Οχάιο στο Eglin Field της Φλόριδα για την διεξαγωγή δοκιμών καταλληλότητας μέχρι τον Ιούλιο του 1949. Το αεροσκάφος μεταφέρθηκε στις 26 Ιουλίου 1939 στην 3750 Technical Training Wing (Sheppard AFB) σαν στατικό αεροσκάφος για την διεξαγωγή εκπαίδευσης μέχρι την διαγραφή του από τις τάξεις της αεροπορίας τον Νοέμβριο του 1949.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
XF-11 Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αναγνωριστικά αεροσκάφη
Νιτροποιητικά βακτήρια
Τα Νιτροποιητικά βακτήρια αποτελούν χημειολιθότροφα βακτήρια που μπορούν να προσλάβουν ενέργεια από ανηγμένες (δηλ. που έχουν αναχθεί) μορφές αζώτου (π.χ. αμμωνία).
Η νιτροποίηση είναι αποτέλεσμα δύο ομάδων οργανισμών, των νιτροποιητικών Nitro-so που οξειδώνουν την αμμωνία και των νιτροποιητικών Nitro που οξειδώνουν τα νιτρώδη προς νιτρικά.
Απαντούν στο έδαφος όπως και στο νερό με υψηλές συγκεντρώσεις αμμωνίας (π.χ. βιολογικοί σταθμοί επερξεργασίας λυμάτων).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύκλος του αζώτου Κατηγορία:Βακτήρια Κατηγορία:Βακτηριολογία
Εξοχή Τρικάλων
Το 2001 είχε πληθυσμό 2 κατοίκων.
Ανήκει στην περιοχή της Μεσοχώρας Τρικάλων. Δίπλα από τον οικισμό απαντώνται οι κορυφές Χατζή με υψόμετρο 2038 μέτρων και Αυγό με υψόμετρο 2148 μέτρων.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Οικολόγοι Ειρηνιστές Πράσινοι
Οι Οικολόγοι Ειρηνιστές Πράσινοι ήταν οικολογικό πολιτικό κόμμα, το οποίο δημιουργήθηκε το 1990 και συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 1990 λαμβάνοντας 3.360 ψήφους. Το κόμμα αυτό είχε επικεφαλής τον Βασίλη Λεβέντη, μετέπειτα ιδρυτή και πρόεδρο της Ένωσης Κεντρώων. Το 1992, οι Οικολόγοι Ειρηνιστές Πράσινοι ενώθηκαν με το Κέντρο - Δημοκρατικό Κόμμα Ελλάδος, δημιουργώντας την Ένωση Κεντρώων και Οικολόγων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικολογικά κόμματα
NGC 6293
thumb|right|250px|Το σφαιρωτό αστρικό σμήνος NGC 6293 Το NGC 6293 είναι σφαιρωτό σμήνος στον αστερισμό Οφιούχο. Κατατάσσεται ως IV στο σχήμα μορφολογικής ταξινόμησης και ανακαλύφθηκε από τον Αμερικανό αστρονόμο Λιούις Α. Σουίφτ (Lewis A. Swift) στις 8 Ιουλίου 1885. Απέχει 28.700 έτη φωτός από το Ηλιακό Σύστημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
6293 Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη Κατηγορία:Οφιούχος (αστερισμός)
Μαρία Παλαιολογίνα Ταρχανειώτισσα
Η Μαρία Παλαιολογίνα Ταρχανειώτισσα, γεννημένη το 1214 ή 1215, ήταν βυζαντινή ευγενής του 13ου αιώνα από την οικογένεια των Παλαιολόγων.
Ήταν κόρη του Ανδρόνικου Παλαιολόγου και της Θεοδώρας Αγγελίνας, αδελφή του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄. Ήταν κατά της ένωσης των εκκλησιών που προωθούσε ο αδελφός της Μιχαήλ. Ο αδελφός της Μιχαήλ την πάντρεψε με τον Νικηφόρο Ταρχανειώτη μέγα Δομέστικο και από σημαντική οικογένεια ευγενών της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας. Ο Γεώργιος Ακροπολίτης στο έργο του «Χρονική Συγγραφή» καταγράφει τον γάμο και εξυμνεί τα προσόντα και τα κατορθώματα του γαμβρού. Η Μαρία με τον Νικηφόρο απέκτησαν έναν γιο, τον Ιωάννη, με καριέρα στρατιωτικού. Πριν το 1266 η Μαρία εκάρη μοναχή με το όνομα Μάρθα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Μαρια Μαρια Κατηγορία:Πρόσωπα της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας
Χρυσογένεια
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Χρυσογένεια είναι γνωστή μία από τις θυγατέρες του `Αλμου ή `Ολμου, βασιλιά του Ορχομενού, αδελφή της Χρύσης, όπως αναφέρει και ο Παυσανίας (19,26,1). Σύμφωνα με άλλους συγγραφείς, και ειδικά με στα σχόλια του Απολλωνίου του Ροδίου (3, 1084), ονομαζόταν και Χρυσογόνη. Η Χρυσογένεια φερόμενη θεία του Σισύφου, από μία ερωτική σχέση της με τον θεό της θάλασσας Ποσειδώνα έγινε η μητέρα του Μινύα, του ιδρυτή του Ορχομενού.
Το όνομα προέρχεται πιθανότατα από το πολύ χρυσάφι που διέθετε η προϊστορική πόλη του Ορχομενού.
Πηγές
Χρυσογενεια Κατηγορία:Αρχαίοι Βοιωτοί
Τάφος της Καικιλίας Μετέλλας
Ο τάφος, ορθότερα μαυσωλείο, της Καικιλίας Μετέλλας, λατιν. Sepulchrum Caeciliae Metellae, ιταλ.: Mausoleo di Cecilia Metella είναι ένα μαυσωλείο, που βρίσκεται λίγο έξω από τη Ρώμη, στα τρία μίλια της Αππίας Οδού (Via Appia). Κτίστηκε τον 1ο αι. π.Χ. προς τιμήν της Καικιλίας Μετέλλας, που ήταν κόρη του Κόιντου Καικιλίου Μετέλλου Κρητικού, υπάτου το 69 π.Χ. και σύζυγος του Mάρκου Λικινίου Κράσσου, που υπηρέτησε υπό τον Ιούλιο Καίσαρα, και ήταν γιος του Mάρκου Λικινίου Κράσσου, ενός της Τριανδρίας.
Ο τάφος της Καικιλίας είναι ένα από τα πιο γνωστά και καλά διατηρημένα μνημεία κατά μήκος της Αππίας Οδού και μία δημοφιλής τουριστική τοποθεσία. Το 2013 η σειρά των μουσείων Λουτρά του Καρακάλλα, Βίλα των Κουιντιλίων και τάφος της Καικιλίας Μετέλλας ήταν το 22ο μέρος με τις περισσότερες επισκέψεις στην Ιταλία, με 245.613 επισκέπτες και συνολικό ακαθάριστο εισόδημα 883.344 €.
Περιγραφή
Βρίσκεται στην κορυφή ενός λόφου κατά μήκος της Via Appia. O τάφος της Καικιλίας Μετέλλας αποτελείται από ένα κυλινδρικό κτήριο ή ροτόντα, επάνω σε ένα τετράγωνο βάθρο, με το Κάστρο των Καετάνι (Castrum Caetani) να εφάπτεται στο πίσω μέρος. Το τετράγωνο βάθρο έχει ύψος 8,3 μέτρα και το κυλινδρικό κτήριο τα 12 μ., έτσι το μνημείο συνολικά βρίσκεται σε ύψος 21,7 μ. Η διάμετρος του κυκλικού τυμπάνου είναι 29,5 μ., που ισοδυναμεί με 100 ρωμαϊκά πόδια.
Στο εξωτερικό του μνημείου υπάρχει μία επιγραφή που γράφει "CAECILIAE | Q · CRETICI · F | METELLAE · CRASSI", που υποδεικνύει σε ποιον ήταν αφιερωμένος αυτός ο τάφος. Πιο υψηλά στο μνημείο μπορείτε να δείτε διακοσμήσεις, που απεικονίζουν γιρλάντες και βουκράνια, κεφάλια ταύρων, τα οποία αποτέλεσαν την έμπνευση για να ονομαστεί η περιοχή Capo Di Bove, που σημαίνει Κεφαλή του Βοός. Στην κορυφή του μνημείου φαίνονται μεσαιωνικές πολεμίστρες, από την εποχή που ο τάφος χρησιμοποιήθηκε ως φρούριο.
Στο πίσω μέρος, το κάστρο Καετάνι είναι εφαπτόμενο στον τάφο. Το κάστρο ήταν αρχικά τρία επίπεδα: επίπεδο εδάφους, πρώτο επίπεδο και δεύτερο επίπεδο. Είναι άγνωστο για ποιο λόγο χρησιμοποιήθηκε το δεύτερο επίπεδο, αλλά το πρώτο χρησιμοποιήθηκε για τους εκλεκτούς ευγενείς, όπως αποδεικνύουν τα τζάκια και άλλες εκλεπτυσμένες κατασκευές. Το κάστρο χρησιμοποιείται τώρα για την έκθεση διαφόρων διακοσμήσεων από το μνημείο.
Η δομή
Η θεμελίωση του τάφου της Καικιλίας Μετέλλας στηρίζεται εν μέρει σε βράχο τόφφου και εν μέρει σε βράχο λάβας. Ο βράχος λάβας είναι μέρος της αρχαίας ροής λάβας από τους λόφους Άλμπαν, που κάλυπταν την περιοχή πριν από 260.000 χρόνια.
Ο πυρήνας του βάθρου αποτελείται από πολλά στρώματα σκυροδέματος, πάχους από 0,70 έως 0,85 μ. Το πάχος κάθε στρώματος αντιστοιχεί στο ύψος των λίθων τραβερτίνη που περιβάλλουν το βάθρο, καθώς ο τραβερτίνης χρησιμοποιήθηκε ως πλαίσιο στη δημιουργία των στρώσεων σκυροδέματος.
Η ροτόντα κτίστηκε με τον ίδιο τρόπο: λίθοι τραβερτίνη στην εξωτερική επιφάνεια με σκυρόδεμα που χύθηκε στο μέσον, ώστε να δώσουν στο σκυρόδεμα ένα πλαίσιο, και μετά καλύφθηκαν με προτείχισμα τραβερτίνη, το οποίο έχει αφαιρεθεί. Ενώ οι τοίχοι του πύργου είναι πάχους 24 ποδιών, το εφαπτόμενο κάστρο των Γκαετάνι έγινε με λεπτούς τοίχους τούφας.
Αρχικά η κορυφή του μνημείου θα ήταν ένας σωρός χώματος σε σχήμα κώνου, καθώς τα κωνικά σχήματα ήταν κοινά στις ρωμαϊκές ροτόντες, αλλά ο χωμάτινος σωρός έχει αντικατασταθεί εδώ και καιρό από μεσαιωνικές πολεμίστρες.
Το ρωμαϊκό σκυρόδεμα αποτελείτο από ημι-υγρό κονίαμα και ένα μείγμα, το οποίο αποτελούνταν από σπασμένα κομμάτια πέτρας ή τούβλων. Το μείγμα αποτελείτο από αρκετά μεγάλα κομμάτια πέτρας (περίπου στο μέγεθος μίας γροθιάς) σε σύγκριση με το σύγχρονο τσιμέντο, το οποίο τρίβεται για να δημιουργήσει μια λεία, επίπεδη επιφάνεια. Το κονίαμα και το μείγμα εναλλάσσονταν στην κατασκευή καθώς το ημι-υγρό κονίαμα θα ένωνε τα πέτρινα κομμάτια μεταξύ τους. Το κονίαμα που χρησιμοποιήθηκε σε αυτόν τον τάφο χρησιμοποίησε τον βράχο λάβας κάτω από το μνημείο ως υποκατάστατο της άμμου στο σκυρόδεμα. Ο βράχος της λάβας λειτούργησε τόσο καλά, όσο και η άμμος και ήταν πιο άφθονος σε σχέση με τη δυσκολία να βρεις άμμο.
Το εσωτερικό
Το εσωτερικό είναι ένας υψηλός, κυκλικός άξονας που ανεβαίνει στο κέντρο τόσο του βάθρου, όσο και της ροτόντας. Το εσωτερικό έχει διάμετρο περίπου 6,6 μ. στο κάτω μέρος, αλλά στενεύει καθώς ανεβαίνει σε διάμετρο 5,6 μ. στην κορυφή. Η κορυφή διαθέτει ένα άνοιγμα (οφθαλμό), που επιτρέπει στο φως να εισέρχεται. Σε όλη την επιφάνεια του εσωτερικού τοίχου υπάρχουν περισσότερες από 143 εσοχές, χωρισμένες σε 12 σειρές των 10-14, που χρησιμοποιήθηκαν ως τρύπες για την τοποθέτηση δοκών κατά την κατασκευή των ικριωμάτων του μνημείου.
Ο άνω διάδρομος πιστεύεται ότι είναι η κύρια είσοδος στο εσωτερικό.
Το εξωτερικό
Το επάνω τμήμα της ροτόντας είναι λίγο διακοσμημένο με μία μαρμάρινη ζωφόρο από βουκράνια, κεφαλές βοδιών και γιρλάντες. Κάτω από τη ζωφόρο βρίσκεται η περίφημη επιγραφή "CAECILIAE | Q · CRETICI · F | METELLAE · CRASSI" που σημαίνει "Στην Καικιλία Μετέλλα, κόρη του Κόιντου Κρητικού [και σύζυγο] του Κράσσου".
Οι διακοσμήσεις ήταν πολύ δημοφιλείς σε ταφικούς βωμούς και αναθήματα και το πιο διάσημο παράδειγμα εντοπίζεται στη ζωφόρο των σκαλισμένων κρανίων βοδιών και γιρλαντών στο εσωτερικό του φράχτη. Τρεις τύποι κεφαλών ταύρων μπορούν να διακριθούν: πλήρες κεφαλή βοός, κρανίο ταύρου καλυμμένο με δέρμα και πλήρες σκελετικό κρανίο. Η συμπερίληψη του γυμνού κρανίου είναι ενδεικτική του τερματισμού της χρήσης του πλήρους κρανίου ταύρου και του κρανίου με δέρμα· συνέβη περίπου το 30 π.Χ. και η συμπερίληψη της χρήσης συγκεκριμένων κεφαλών ταύρων επιτρέπει την πραγματοποίηση μίας κατά προσέγγιση ημερομηνίας, μετά από σύγκριση με χρονολογημένα μνημεία.
Τα κεφάλια των ταύρων και οι γιρλάντες υποδεικνύουν και επαληθεύουν τον χρόνο δημιουργίας του μνημείου. Κατά τη διάρκεια της χρονικής περιόδου, η ρωμαϊκή διακόσμηση των κεφαλιών ταύρων άλλαζε και έτσι η αναπαράσταση συγκεκριμένων κεφαλών ταύρων προσδιορίζει την ημερομηνία.
Η σαρκοφάγος
Πρόσφατα η σαρκοφάγος αποτέλεσε αντικείμενο λεπτομερούς μελέτης και ο συγγραφέας αυτής της μελέτης χρονολογεί τη σαρκοφάγο μεταξύ 180 και 190 μ.Χ. Περαιτέρω στοιχεία που υποδηλώνουν, ότι αυτή δεν είναι η σαρκοφάγος της Καικιλίας Μετέλλας είναι ότι κατά την εποχή του τέλους, η αποτέφρωση ήταν το τυπικό έθιμο ταφής και αναμένεται ένα νεκρικό δοχείο, παρά μία σαρκοφάγος. Επιπλέον τα αρχεία από το 1697 της Συλλογής Φαρνέζε αναφέρουν, ότι η σαρκοφάγος καταχωρήθηκε χωρίς συγκεκριμένη προέλευση, που να δείχνει ότι ακόμη και εκείνη την εποχή, οι ιστορικοί δεν ήταν σίγουροι για τη σχέση μεταξύ της σαρκοφάγου και του τάφου.
Το Κάστρο
Μεταξύ των ετών 1302 και 1303 η Οικογένεια Καετάνι ή Γκαετάνι, με την βοήθεια του πάπα Boνιφατίου Η΄ αγόρασε το κτήμα Capo di Bove, το οποίο ήταν όλη η γη που περιβάλλει και περιέχει τον τάφο της Καικιλίας Μετέλλας, και έκτισε ένα οχυρωμένο στρατόπεδο ή κάστρο δίπλα στον τάφο, αντικαθιστώντας ένα προηγούμενο κτήριο του 11ου αι.
Η κατασκευή του κάστρου περιλάμβανε την κατασκευή στάβλων, σπιτιών, αποθηκών, την εκκλησία του Αγίου Νικολάου και το παλάτι των Καετάνι, καθώς και την προσθήκη των μεσαιωνικών πολεμιστρών στην κορυφή του τάφου, μετατρέποντας τον τάφο σε αμυντικό πύργο. Δυστυχώς τα απομεινάρια των Καετάνι περιλαμβάνουν μόνο την εκκλησία του Αγίου Νικολάου, τμήματα του παλατιού τους και τις μεσαιωνικές πολεμίστρες.
Οι Καετάνι χρησιμοποίησαν αυτό το φρούριο, για να ελέγξουν την κυκλοφορία στην Οδό και να εισπράξουν υπέρογκα διόδια. Τον 14ο αι. το κάστρο πέρασε στους Σαβέλλι και στους Oρσίνι, που το κράτησαν μέχρι το 1435, μετά από το οποίο έγινε ιδιοκτησία της Ρωμαϊκής Γερουσίας. Σύμφωνα με τον Γκέρντινγκ, το μνημείο εγκαταλείφθηκε το 1485.
Κατά τη διάρκεια των αιώνων τα δύο μνημεία υπέστησαν πολυάριθμες προσπάθειες καταστροφής, για να επαναχρησιμοποιηθούν τα υλικά τους. Ωστόσο τα δύο μνημεία προστάτευαν το ένα το άλλο από την καταστροφή: κατά την Αναγέννηση τα μνημεία σώθηκαν, καθώς αποτιμήθηκαν ως ενιαίο κάστρο, ενώ κατά τη διάρκεια του Ρομαντισμού ο τάφος με τη γοητεία του επέτρεψε την επιβίωση του κάστρου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εθνικά μουσεία της Ιταλίας Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Ρώμη
Φίλιππος Παπαδόπουλος (πολιτικός)
Ο Φίλιππος Παπαδόπουλος (1900-1964) ήταν ηγετικό στέλεχος και βουλευτής του ΚΚΕ, αντιστασιακός και γραμματέας του ΕΑΜ Κεντρικής Μακεδονίας. Μετά την ήττα του ΔΣΕ έζησε ως πολιτικός πρόσφυγας στη Βουλγαρία.
Νεανικά χρόνια
Ο Φίλιππος Παπαδόπουλος γεννήθηκε στο Καρς του Καυκάσου το 1900 και ήταν γιος παπά. Μετανάστευσε με την οικογένειά του στην Κρυόβρυση Εορδαίας και μετά στην Πτολεμαΐδα όπου αρχικά εργάστηκε σαν εμπειρικός τοπογράφος. Μετέπειτα ασχολήθηκε με αγροτικές εργασίες. Από το 1924 έγινε μέλος του ΚΚΕ και δραστηριοποιήθηκε στην περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας. Για την κομματική του δράση εξορίστηκε στη Γαύδο τον Οκτώβριο του 1931 με τον Ιδιώνυμο νόμο. Αργότερα, το 1936 έγινε γραμματέας της περιοχής Ηπείρου.
Στην ηγεσία του ΚΚΕ
Στις εκλογές του 1936 εκλέχτηκε βουλευτής Κοζάνης του ΚΚΕ με το Παλλαϊκό Μέτωπο. Λίγους μήνες μετά την εκλογή του ως βουλευτή θα συλληφθεί από τη Δικτατορία του Μεταξά και θα μεταφερθεί στην Ακροναυπλία και έπειτα στην Ανάφη απ’ όπου και θα δραπετεύσει την περίοδο της Κατοχής και θα ενταχθεί στο ΕΑΜ.
Το 1944 εκλέχτηκε εθνοσύμβουλος Κοζάνης της ΠΕΕΑ (Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης. Επίσης ήταν μέλος της ΔΕ Κεντρικής Μακεδονίας του ΕΑΜ (1944-1945). Στην κατοχή εκτελέστηκε η γυναίκα του από τους Γερμανούς καθώς και ο αδερφός του.
Το 1945 στα πλαίσια του μεταβαρκιζιανού κλίματος δικάστηκε ως αίτιος φόνου του διαχειριστή του νοσοκομείου Γρεβενών, αλλά αθωώθηκε. Ο Φίλιππος Παπαδόπουλος φυλακίστηκε και εξορίστηκε συνολικά 13 χρόνια.
Εμφύλιος και ύστερα χρόνια
Στην περίοδο του εμφυλίου πολέμου διετέλεσε κυβερνητικός αντιπρόσωπος της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης στη Δυτική Μακεδονία (1948). Επίσης ήταν μέλος της ΚΕ του ΑΚΕ (Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας).
Μπάρμπαρα Κιμένιε
Η Μπάρμπαρα Κιμένιε (Barbara Kimenye, 19 Δεκεμβρίου 1929 – 12 Αυγούστου 2012), ήταν μία από τις δημοφιλέστερες συγγραφείς παιδικών έργων της Ανατολικής Αφρικής και τα έργα της είναι από εκείνα με τις περισσότερες πωλήσεις. τα βιβλία της έχουν πουλήσει περισσότερα από 1 εκατ. αντίτυπα, όχι μόνο στην Κένυα, την Ουγκάντα και την Τανζανία, αλλά και σε όλη την αγγλόφωνη Αφρική. Έγραψε περισσότερα από 50 βιβλία και είναι περισσότερο γνωστή για τη σειρά βιβλίων της με ήρωα τον Μόουζες. Ο ήρωας είναι ένας άτακτος μαθητής σε ένα σχολείο για αγόρια που κάνουν ζαβολιές.
Η Κιμένιε ήταν πολυγραφότατη και η "κυριότερη συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας στην Ουγκάντα" και ήταν ανάμεσα στις γυναίκες συγγραφείς από την Ουγκάντα που έγραψαν στην αγγλική γλώσσα και που τα έργα τους εκδόθηκαν στην Κεντρική και στην Ανατολική Αφρική. Οι ιστορίες της είναι ευρέως αναγνωσμένες στην Ουγκάντα και πέρα από εκεί και χρησιμοποιήθηκαν εκτεταμένα στα σχολεία της Αφρικής. Η Κιμένιε γεννήθηκε στην Αγγλία, όμως η ίδια θεωρούσε τον εαυτό της Ουγκαντέζα.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στο Χάλιφαξ της Αγγλίας, κόρη Εβραίας μητέρας που είχε ασπαστεί το Ρωμαιοκαθολικό δόγμα και ενός πατέρα γιατρού από τις Δυτικές Ινδίες. Μετά την αποφοίτησή της από το σχολείο θηλέων του Κέιλι προτού εγκατασταθεί στο Λονδίνο] για να εκπαιδευτεί ως νοσοκόμα. Εκεί συνάντησε πολλούς φοιτητές και φοιτήτριες από την Ανατολική Αφρική και παντρεύτηκε τον Μπιλ Κιμένιε, γιο ενός φυλάρχου από την Μπουκόμπα στην τότε Τανγκανίκα. Το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στην πατρίδα του συζύγου στη Λίμνη Βικτώρια κατά τα μέσα της δεκαετίας του ' 50. Μετά το διαζύγιο, η Μπάρμπαρα εγκαταστάθηκε στην Ουγκάντα, όπου έκανε φιλίες. Στην Καμπάλα ξαναβρήκε πολλές παρέες που ήταν από τους πρώτους Ουγκαντέζους φοιτητές στη Βρετανία. Ο ηγεμόνας (Καμπάκα) της Μπουγκάντα, Μουτέζα Β΄ την προσκάλεσε να εργαστεί ως ιδιωτική γραμματέας στην κυβέρνησή του. Έζησε κοντά στο παλάτι του με τους δύο γιους της, Τόφα και Ντάουντι. Εν συνεχεία έφυγε για το Ναϊρόμπι της Κένυας. Το 1965 άρχισε να εργάζεται στην εφημερίδα Daily Nation και μετά στην East African Standard. Στην Κένυα έζησε ως το 1975 και μετά μετακόμισε στο Λονδίνο μαζί με τα παιδιά της. Εκεί εργάστηκε ως σύμβουλος για τις φυλετικές σχέσεις στο Συμβούλιο του Μπρεντ και συνέχισε τη συγγραφή. Παράλληλα συνέχισε να παρακολουθεί τις εξελίξεις στην Ουγκάντα, όπου επέστρεψε μετά την πτώση της κυβέρνησης του Μίλτον Ομπότε. Αργότερα επέστρεψε στην Κένυα και το 1998 ξανά στο Λονδίνο. Ένας από τους γιους της, ο Κρίστοφερ, πέθανε το 2005 και πεθαίνοντας το 2012 η ίδια άφησε τον άλλο της γιο, Ντέιβιντμ και μία εγγονή, την Σελέστε.
Συγγραφικό έργο
Η Μπάρμπαρα είχε ένα χάρισμα με το γράψιμο. Έγραφε τη δική της εφημερίδα σε ηλικία 11 ετών και έγινε δημοσιογράφος στην εφημερίδα Uganda Nation. Ανέπτυξε ταλέντο στη διήγηση ιστοριών και κατέγραφε τις ιστορίες που η ίδια αφηγείτο στα παιδιά. Όταν εγκαταστάθηκε στην Κένυα το 1965 και άρχισε να γράφει στον Τύπο, οι εκδότες την περιφρόνησαν αρχικά. Ωστόσο το πρώτο της βιβλίο Kalasanda, για το Oxford University Press (OUP),ήταν μια ιστορία της ζωής στην ύπαιθρο της Ουγκάντας και ακολουθήθηκε από το Kalasanda Revisited.Έπειτα από αυτό στράφηκε στη συγγραφή βιβλίων για παιδιά και για τα σχολεία. Τα 2 πρώτα της έργα Kalasanda και Kalasanda Revisited, ήταν επιτυχημένα. Ωστόσο, τα βιβλία που την έκαναν διάσημη ήταν η σειρά του ήρωα Μόουζες, ενός άτακτου μαθητή. Λίγο πριν πεθάνει, έμαθε ότι η σειρά βιβλίων της με εκείνο τον ήρωα θα επανεκδιδόταν από τον εκδοτικό οίκο OUP και ότι θα μεταφραζόταν στην Κισουαχίλι.