cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τάρο Γιόκο
Καριέρα
Ο Γιόκο έχει εκφράσει τη δυσαρέσκειά του απέναντι στις συνεντεύξεις. Η αιτία είναι, σύμφωνα με τη στήλη του στο Famitsu, ότι νιώθει πως οι developers βιντεοπαιχνιδιών δεν είναι διασκεδαστές ή σχολιαστές στο ίδιο τους το έργο, και ότι πιστεύει πως τα θέματα για τα οποία μιλούν σε αυτές θα ήταν υπερβολικά βαρετά για το κοινό που τις διαβάζει ή ακούει. Όταν κάνει συνεντεύξεις, προτιμά να φορά μία μάσκα που απεικονίζει τον χαρακτήρα Emil του βιντεοπαιχνιδιού Nier για να αποφύγει τις φωτογραφίες, ενώ σε μία βιντεοσκοπημένη συνέντευξη σχετικά με το Drakengard 3, χρησιμοποίησε ένα γάντι-μαριονέτα. Επίσης, έχει δηλώσει πως θέλει να είναι ευθύς όταν αναφέρει τις απόψεις του, καθώς θεωρεί ότι οι οπαδοί των βιντεοπαιχνιδιών αξίζουν την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
Ύφος
Ο Γιόκο είναι γνωστός για τη δημιουργία παιχνιδιών που διαθέτουν σκοτεινή, ανησυχητική ή ασυνήθιστη ατμόσφαιρα. Αυτό ανέφερε ως ο βασικός λόγος για τον οποίο προσχώρησε στο Monster × Dragon. Ο τρόπος γραφής του, την οποία ο ίδιος δεν έχει ξαναδεί σε άλλα έργα μυθοπλασίας, ονομάζεται "backwards scriptwriting" ("συγγραφή προς τα πίσω"). Την περιγράφει με την προβολή του τέλους της ιστορίας στην αρχή, και έπειτα την ξεδίπλωση της αφήγησης προς τα πίσω από εκείνο το σημείο. Τότε, δημιουργεί κομβικά σημεία στην πλοκή που σχηματίζουν συναισθηματικές κορυφώσεις στην αφήγηση, προσθέτει λεπτομέρειες, τις διασκορπίζει σε όλη την αφήγηση, και έτσι ο παίκτης μπορεί να χτίσει τη σωστή συναισθηματική σύνδεση. Σε συνδυασμό με τη διαδικασία της συγγραφής του σεναρίου, ο Γιόκο χρησιμοποιεί και μία δεύτερη μέθοδο γραφής, που αποκαλείται "photo thinking" ("σκέψη με τη φωτογραφία"). Ο ίδιος την περιγράφει ως μία μέθοδο με την οποία οπτικοποιεί και κρατά τα γεγονότα και τις συναισθηματικές κορυφώσεις σε τάξη κατά τη διάρκεια της ιστορίας. Ως επιρροή του για αυτή τη μέθοδο έχει χαρακτηρίσει το βιβλίο The Memory Palace of Matteo Ricci του ιστορικού Τζόναθαν Σπενς.
Ο Γιόκο συνηθίζει να πειραματίζεται με το βιντεοπαιχνίδι ως μορφή και θεωρεί ότι πολλές εκθέσεις της αγοράς των βιντεοπαιχνιδιών καταστέλλουν τη δημιουργική ελευθερία των προγραμματιστών. Πολλά από τα παιχνίδια του αντικατοπτρίζουν τα δικά του συναισθήματα για το θάνατο και το σωκρατικό τρόπο προβληματισμού του στο θέμα. Ο Γιόκο θεωρεί ότι το φαγητό είναι ένα σημαντικό εργαλείο για τη δημιουργία ενός παιχνιδιού, καθώς πιστεύει πως διάφοροι τύποι φαγητού από όλο τον κόσμο μπορούν να τον βοηθήσουν να πάρει "μία αίσθηση" για το κοινό στο οποίο θα στοχεύσει το παιχνίδι.
Τον ξενίζει το πώς οι παίκτες βαθμολογούνται ανάλογα με τις ικανότητές τους στο να σκοτώνουν χιλιάδες αντιπάλους με έναν "αυτάρεσκο" τρόπο στα βιντεοπαιχνίδια. Επειδή η ιδέα του παίκτη να απολαμβάνει να σκοτώνει του φαινόταν τρελή, σχεδίασε τους βασικούς χαρακτήρες του πρώτου Drakengard να είναι τρελοί. Επίσης, ήθελε να ανακαλύψει τί ήταν αυτό που ωθούσε τους ανθρώπους να αλληλοσκοτώνονται. Αργότερα στα Nier και Drakengard 3, ο Γιόκο εξερεύνησε το πώς δύο αντίπαλες πλευρές πιστεύουν πως κάνουν το σωστό σε ένα τραγικό γεγονός. Για το Nier, εμπνεύστηκε από τα γεγονότα των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001 και του Πολέμου κατά της Τρομοκρατίας. Άλλη μία άμεση επιρροή στο παιχνίδι ήταν ο τρόπος παιχνιδιού της σειράς God of War, τον οποίο και ο ίδιος και ο παραγωγός Γιόσουκε Σάιτο θαύμαζαν.
Έχει εκφράσει τη δυσαρέσκειά του για τον "κενό και αδιάφορο" τύπο του θηλυκού χαρακτήρα στα βιντεοπαιχνίδια. Αυτή την αντιπάθεια αλλά και την αντιπάθεια απέναντι στο στερεοτυπικό ρομάντζο στα βιντεοπαιχνίδιαρόλων έχει απεικονίσει στην σημαντική χαρακτήρα των Drakengard ονόματι Furiae. Άλλος ένας χαρακτήρας που εμπλέκεται σε αυτό είναι η πρωταγωνίστρια του Drakengard 3, Zero. Καθώς τη δημιουργούσε, ένοιωθε ότι θα ήταν ενδιαφέρον να φτιάξει μία χαρακτήρα πρώην ιερόδουλη, διότι αυτός ήταν ένας τύπος χαρακτήρα που εμφανιζόταν πολύ σπάνια στα βιντεοπαιχνίδια.
Προσωπική ζωή
Ο Γιόκο είναι νυμφευμένος με την Γιούκικο Γιόκο, μία εικονογράφο που εργαζόταν στη σειρά βιντεοπαιχνιδιών Taiko no Tatsujin και επίσης στο Drakengard 3.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες σκηνοθέτες βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Σεναριογράφοι βιντεοπαιχνιδιών
Μπομπί Αλαίν
Ο Μπομπί Αλαίν (γαλλικά: Bobby Allain, 28 Νοεμβρίου 1991, Κλαμάρ) είναι Γάλλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής σκωτσέζικης καταγωγής, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας.
Σταδιοδρομία
Γιος κωφών γονέων (Coda), ο Αλαίν ξεκίνησε την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο, αγωνιζόμενος σε αριθμό συλλόγων της ευρύτερης παριζιάνικης περιοχής, όπως η Μονρούζ στην ηλικιακή κατηγορία Κ14 ή η ΑΚΜΜ στην ηλικιακή κατηγορία Κ16. Έχει την ιδιαιτερότητα πως ουδέποτε υπήρξε ενταγμένος σε κάποια ακαδημία κατά τη διάρκεια των νεανικών χρόνων του.
Ξεκινήματα ως επαγγελματίας
Ενώ ήταν να υπογράψει συμβόλαιο συνεργασίας με την Κρετέιγ για την ηλικιακή κατηγορία Κ18, μετέβη στη Σκωτία, προκειμένου να πραγματοποιήσει δοκιμαστικά με την Κλάιντ ΦΚ, υποστηριζόμενος από τον θείο του, τοπικό πολιτικό. Στη Σκωτία παρέμεινε, συνολικά, για διάστημα επτά μηνών, κατά τη διάρκεια των οποίων, ωστόσο, αγωνίστηκε ελάχιστα, λόγω προβλήματος τραυματισμού. Έπειτα από μία αποτυχημένη σειρά δοκιμαστικών με τη Ρέιντζερς, τελικώς, επέστρεψε στη Γαλλία, όπου και εντάχθηκε στην Ουνιόν Σπορτίβ ντ'Ιβρί, με την οποία πραγματοποίησε 3 συμμετοχές στη Νασιονάλ 2 (Δ΄ Εθνική Κατηγορία). Στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια της θερινής μεταγραφικής περιόδου του 2011, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας, ως ελεύθερη μεταγραφή, στη Ρεντ Σταρ, όπου ο θείος του, Ξαβιέ Περέζ, είχε αγωνιστεί κατά τη διάρκεια των δεκαετιών 1970-1980. Συνολικά, πραγματοποίησε 12 συμμετοχές πρωταθλήματος με τον σύλλογο, στο πρωτάθλημα του Σαμπιονά Νασιονάλ (Γ΄ Εθνική Κατηγορία).
Ντιζόν
Στις 14 Αυγούστου 2016, μεταγράφηκε στην Ντιζόν ΦΚΟ, βάζοντας την υπογραφή του σε συμβόλαιο χρονικής διάρκειας 3 ετών, προκειμένου να ενισχύσει την δεύτερη ομάδα του συλλόγου, έναντι ποσού της τάξεως των 100.000 €. Τελικώς, πραγματοποίησε το επαγγελματικό ντεμπούτο του με την Ντιζόν σε μία νίκη με σκορ 3-1, στα πλαίσια του Λιγκ Καπ, απέναντι στην Καέν, στις 31 Οκτωβρίου 2018. Έπειτα από τις αποχωρήσεις των Μπενζαμέν Λερουά και Μπατίστ Ρενέ, κατέστη ως δεύτερος στην ιεραρχία των τερματοφυλάκων του συλλόγου, κατά τη διάρκεια της σεζόν 2018-2019. Καθώς η ομάδα βρισκόταν σε αγωνιστικό αδιέξοδο ως προς την βαθμολογική αποτελεσματικότητά της, ο ίδιος αγωνίστηκε ως βασικός σε 13 αναμετρήσεις, από την 16η έως την 29η αγωνιστική της Λιγκ 1, προτού ο Αντουάν Κομπουαρέ εμπιστευτεί, εκ νέου, τον Ρούναρ Άλεξ Ρούναρσον. Παρά το γεγονός πως αγωνίστηκε ως βασικός στην επαναληπτική αναμέτρηση μπαράζ με αντίπαλο την ΡΚ Λανς και παρά το γεγονός πως ο σύλλογος εξασφάλισε την παραμονή του στη Λιγκ 1, ωστόσο, ο ίδιος έμεινε ελεύθερος συμβολαίου μετά το πέρας της σεζόν, καθώς το συμβόλαιο συνεργασίας του με την ομάδα ολοκληρώθηκε.
Ολυμπιακός
Στις 24 Ιουλίου 2019, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας χρονικής διάρκειας δύο ετών με τον Ολυμπιακό.
Προσωπική ζωή
Στον ελεύθερο χρόνο του, ο Αλαίν διατελεί προπονητής τερματοφυλάκων της Εθνικής Γαλλίας Κωφών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γάλλοι σκωτσεζικής καταγωγής Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεντ Σταρ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαμπιονά Νασιονάλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ερασιτεχνικού Πρωταθλήματος Γαλλίας 2 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιζόν ΦΚΟ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2015
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν οι κατηγορίες ανδρών, γυναικών, εφήβων και νεανίδων. Πρωταθλήτρια ομάδα στους άνδρες αναδείχθηκε o Α.Γ.Ο. Πάτρας και στις γυναίκες ο Α.Π.Σ. Ορφέας Καλαμαριάς.
Πρόγραμμα
Το πρόγραμμα των αγώνων:
Κάτοχοι μεταλλίων
2013 | 2014 | 2015 | 2016 | 2017
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής Κατηγορία:Γυμναστική το 2015 Κατηγορία:Διοργανώσεις ενόργανης γυμναστικής στη Θεσσαλονίκη
Φρέντερικ ντε Μουσερόν
Ο Φρέντερικ ντε Μουσερόν (Frederik de Moucheron, 1633 – 5 Ιανουαρίου 1686) ήταν Ολλανδός τοπιογράφος και ζωγράφος της Χρυσής ολλανδικής Εποχής. Κυρίως παρήγαγε (ιταλικής τεχνοτροπίας) τοπία που ήταν διανθισμένα με ανθρώπινες και ζωικές μορφές από διάφορους συναδέλφους του.
Βιογραφία
Ο Φρέντερικ ντε Μουσερόν ήταν γιος του ζωγράφου Μπαλτάζαρ ντε Μουσερόν και της Κορνέλια φαν Μπραουκχόφεν (Cornelia van Brouckhoven). Ο πατέρας του καταγόταν από πλούσια οικογένεια εμπόρων κρασιού και απεικονίζεται ως ένας από τους νεότερους γιους στο οικογενειακό πορτρέτο του Πιερ ντε Μουσερόν (1583). Ο Φρέντερικ εκπαιδεύτηκε με τον Γιαν Ασσελάιν και έγινε τοπιογράφος. Ξεκίνησε σε ηλικία 22 ετών για το Παρίσι, όπου πέρασε τρία χρόνια και έκανε περιοδεία στη Λυών, την Ιταλία και την Ελλάδα. Το 1659 εγκαταστάθηκε στο Άμστερνταμ (στη γειτονιά Γιορντάαν) και νυμφεύτηκε τη Μαρίεκε ντε Γιούντερφιλ (Mariecke de Jouderville), κόρη του Ίσαακ ντε Γιούντερφιλ. Είχαν αποκτήσει οκτώ παιδιά όταν πέθανε. Κηδεύτηκε στο Άμστερνταμ. Το 1719 η χήρα του πέθανε στην οδό Sint Antoniesbreestraat.
Ζωγράφισε γαλλικά, ιταλικά και ολλανδικά τοπία. Για να ολοκληρωθούν αυτές οι σκηνές, συνεργάστηκαν μαζί του σύγχρονοί του καλλιτέχνες που ειδικεύονταν στη ζωγραφική μορφών, όπως ο Άντριεν φαν ντε Φέλντε στο Άμστερνταμ, ο Τέοντορ Χελμπρέκερ στο Παρίσι και μερικές φορές ο Γιοχάννες Λίνγκελμπαχ και ο Νικολάες Πίτερσον Μπέρχεμ.
Ο γιος του Ντε Μουσερόν, Ίσαακ, που πήρε το όνομά του από τον παππού του, που ήταν μαθητής του Ρέμπραντ, έγινε δημοφιλής χαράκτης και ζωγράφος, με πολλές από τις διακοσμήσεις τοίχων τοπίων του να σώζονται στο Άμστερνταμ.
Ο Άγγλος χαράκτης Πέλτρο Ουίλλιαμ Τόμκινς (Peltro William Tomkins) αντέγραψε ένα από τα έργα του, ένα τοπίο με θέα σε λίμνη.
Σεβγκίλ Μουσάγιεβα-Μποροβίκ
Η Σεβγκίλ Μουσάγιεβα-Μποροβίκ είναι δημοσιογράφος από την Κριμαία, ο αρχισυντάκτης της διαδικτυακής έκδοσης της Ουκραγίνσκα Πράβντα και εμπνευστής της δημιουργίας της διαδικτυακής πύλης Krym_SOS.
Γεννήθηκε το 1987 στην Τζούμα κοντά στη Σαμαρκάνδη, και γύρισε στην Κριμαία με την οικογένειά της το 1989, όταν οι περιορισμοί κατά των Τατάρων της Κριμαίας στη Σοβιετική Ένωση καταργήθηκαν. Εγκαταστάθηκαν στο Κερτς στην περιφέρεια της Κριμαίας. Την περίοδο 2004-10 σπούδασε στο ινστιτούτο Δημοσιογραφίας του πανεπιστημίου του Κιέβου. Την περίοδο αυτή δούλεψε για διάφορα επιχειρηματικά πρακτορεία ειδήσεων και εκδότες όπως το Εκονομίτσνι νοβίνι, Ντέλο, Βλαστ ντενέγκ.
Από τον Ιούνιο του 2011 έως τον Αύγουστο του 2013 δούλεψε ως ανταποκριτής του ουκρανικού Forbes, μέχρι την αγορά του από τον Σέρχι Κουρτσένκο. Με την έναρξη του Euromaidan, η Μουσάγιεβα ήταν ακτιβίστρια και έφτιαξε αναφορές για το πρότζεκτ Hubs στο facebook. Τον Φεβρουάριο του 2014, ξεκίνησε το Hubs ως μία ξεχωριστή επιχειρηματική διαδικτυακή πύλη και έγινε η αρχισυντάκτρια της. Μετά την προσάρτηση της Κριμαίας από την Ρωσική Ομοσπονδία, έγινε επίσης ένας από τους ιδρυτές του διαδικτυακού πρότζεκτ Krym_SOS. Από τον Οκτώβριο του 2014 η Μουσάγιεβα είναι αρχισυντάκτης της Ουκραγίνσκα Πράβντα.
Προσωπική ζωή
Τον Αύγουστο του 2014, η Σεβγκίλ Μουσάγιεβα παντρεύτηκε με τον Αντρίι Μποροβίκ, προσθέτοντας το επίθετό του στο όνομά της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανοί δημοσιογράφοι
Γεώργιος Αγουράς
Ο Γεώργιος Αγουράς, γνωστός και ως Αγούρουγλου, ήταν Έλληνας εθνομάρτυρας.
Καταγόταν από την Τραπεζούντα και ήταν γιος ιερέα. Ο Γεώργιος εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη και έγινε έμπορος και βιοτέχνης (συγκεκριμένα παπλωματάς). Μόλις αρχισε η Ελληνική Επανάσταση του 1821 οι Τούρκοι τον συνέλαβαν και τον απαγχόνισαν ύστερα από βασανιστήρια και δημόσια διαπόμπευση, παρά το ότι ο Αγουράς δεν ήταν ποτέ μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Κατά τη θανάτωσή του ο Αγουράς επέδειξε θάρρος και ψυχραιμία. Πεθαίνοντας, ευχόταν για την πραγματοποίηση των εθνικών ονείρων.
Πηγές
Αγουρας, Γεωργιος
Γουίλιαμ ντε Μπρους, 3ος λόρδος του Άναντεϊλ
Ο Γουίλιαμ ντε Μπρους, 3ος λόρδος του Άναντεϊλ (πέθανε στις 16 Ιουλίου 1212) ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Ρόμπερτ ντε Μπρους, 2ου λόρδου του Άναντεϊλ. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Ρόμπερτ Γ΄ ντε Μπρους πέθανε πριν από τον πατέρα του και άφησε τον ίδιο τον Ρόμπερτ διάδοχο της κομητείας του Άναντεϊλ με το θάνατο και του πατέρα του (1194). Ο Γουίλιαμ ντε Μπρους έκανε μεγάλες επεκτάσεις εδαφών στα βόρεια της Αγγλίας, διεκδίκησε από τον Ιωάννη τον Ακτήμονα μια εβδομαδιαία λαϊκή αγορά στο Χάρτλπουλ και παραχώρησε εδάφη στην εκκλησία του Γκίσμουρν. Πολύ λίγα είναι γνωστά για τις υπόλοιπες δραστηριότητες του Γουίλιαμ, η παρουσία του βρίσκεται ελάχιστα στις Αγγλικές πηγές και είναι μάρτυρας σε ένα διάταγμα του Γουλιέλμου του Λέοντα.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Μπρους
Άλαν Τόμιντι
Ο Άλαν Τόμιντι, γεννημένος στις 17 Ιανουαρίου 1974 στη Νέα Υόρκη, είναι Ιρλανδοαμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,06 μέτρα και αγωνιζόταν στην θέση του σέντερ.
Καριέρα
Ο Τόμιντι φοίτησε στο κολέγιο του Μάριστ στο Πουκίπσι της Νέας Υόρκης, όπου με τους Red Foxes έπαιξε σε 113 αγώνες για το NCAA από το 1992 ως το 1996, με μέσους όρους 13,3 πόντων και 7,4 ριμπάουντ.
Πρώτος επαγγελματικός σύλλογος στον οποίο αγωνίστηκε ήταν ο Άρης Θεσσαλονίκης, με τον οποίο έπαιξε στο κύπελλο Κόρατς, πριν μεταγραφεί στα μέσα της σεζόν 1996-97 στην ιταλική Σιένα, με την οποία αγωνίστηκε σε δώδεκα παιχνίδια πρωταθλήματος με μέσο όρο 4,3 πόντων και 2,2 ριμπάουντ.
Συνέχισε το 1997-98 στην βελγική Οστάνδη, με την οποία έφθασε ως την φάση των 16 του κυπέλλου Σαπόρτα, όπου αποκλείστηκε από την Στεφανέλ Μιλάνου.
Το καλοκαίρι του 1998, υπέγραψε στην Μπάσκετ Ρίμινι από την Ιταλία, με την οποία αγωνίστηκε σε 54 αγώνες του ιταλικού πρωταθλήματος στις δύο σεζόν που παρέμεινε στην ομάδα, όπως και στο κύπελλο Κόρατς.
Την διετία από το 2000 ως το 2002, φόρεσε την φανέλα της Μπένετον Τρεβίζο, κατακτώντας το ιταλικό σούπερ καπ, όταν κέρδισε την Σκαβολίνι Πέζαρο με 88-71. Ακολούθησε η θητεία του στην Ρέτζιο Καλάμπρια το 2002-03, πριν ολοκληρώσει την επαγγελματική του καριέρα στην Ροζέτο Σαρκς για την Α2 Ιταλίας, σε ηλικία 29 ετών.
Παράλληλα με την καριέρα του σε επίπεδο συλλόγων, αγωνίστηκε με την εθνική ομάδα της Ιρλανδίας από το 1995 ως το 1997.
Λομβαρδική Ένωση
δεξιά|μικρογραφία|351x351εσ| Ο Λομβαρδός σημαιοφόρος επανεισέρχεται στο Μιλάνο το 1167 (το έτος ίδρυσης του Συνδέσμου) μετά την καταστροφή του το 1162 από τον Αυτοκράτορα Φρειδερίκο Α'. Ανάγλυφο στην Πόρτα Ρομάνα, Μιλάνο (1171) Η Λομβαρδική Ένωση ή Λομβαρδική Λίγκα (Lega Lombarda στα ιταλικά, Liga Lombarda στα Λομβαρδικά) ήταν μια μεσαιωνική συμμαχία που σχηματίστηκε το 1167, που υποστηριζόταν από τους Πάπες, για να αντιμετωπίσει τις προσπάθειες των Αγίων Ρωμαίων αυτοκρατόρων των Χοενστάουφεν να ασκήσουν επιρροή στο Βασίλειο της Ιταλίας ως μέρος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Στην ακμή της, περιλάμβανε τις περισσότερες πόλεις της Βόρειας Ιταλίας, αλλά τα μέλη της άλλαξαν με τον καιρό. Με τον θάνατο του τρίτου και τελευταίου αυτοκράτορα των Χοενστάουφεν, Φρειδερίκο Β', το 1250, έγινε παρωχημένο και διαλύθηκε.
Ιστορία
Η ένωση διαδέχτηκε τη Βερονέζικη Ένωση, που ιδρύθηκε το 1164 από τη Βερόνα, την Πάντοβα, τη Βιτσέντζα και τη Δημοκρατία της Βενετίας, αφού ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Α΄ Μπαρμπαρόσα είχε διεκδικήσει τον άμεσο αυτοκρατορικό έλεγχο της Ιταλίας με τη δίαιτα της Ρονκάλια το 1158 και άρχισε να αντικαθιστά τους ποντεστά με δικούς του επιτρόπους. Υποστηρίχτηκε από τον Πάπα Αλέξανδρο Γ' (η πόλη της Αλεσσάντρια ονομάστηκε προς τιμήν του), ο οποίος επιθυμούσε επίσης να δει τη δύναμη του Φρειδερίκη στην Ιταλία να φθίνει. Δημιουργήθηκε στην Ποντίντα την 1η Δεκεμβρίου  1167 και περιελάμβανε—εκτός από τη Βερόνα, την Πάντοβα, τη Βιτσέντζα και τη Βενετία —πόλεις όπως η Κρέμα, η Κρεμόνα, η Μάντοβα, η Πιατσέντσα, το Μπέργκαμο, η Μπρέσια, το Μιλάνο, η Γένοβα, η Μπολόνια, η Μόντενα, το Βερτσέλλι, το Τρεβίζο, το Ρέτζο Εμίλια, το Λόντι, την Πάρμα, την Φεράρα και ακόμη και μερικούς άρχοντες, όπως ο Μαρκήσιος Μαλασπίνα και ο Ετσελίνο ντα Ρομάνο. μικρογραφία| Πόλεις μέλη της πρώτης και της δεύτερης Λομβαρδικής Λίγκας. Αν και δεν ήταν ένα διακηρυγμένο αυτονομιστικό κίνημα, η Λίγκα αμφισβήτησε ανοιχτά τις αξιώσεις του αυτοκράτορα ( Honor Imperii). Ο Φρειδερίκος Α' πολέμησε τις πόλεις, ιδιαίτερα το Μιλάνο, το οποίο είχε ήδη καταληφθεί και ερημωθεί το 1162. Ωστόσο, δεν ήταν πλέον σε θέση να στρέψει τις πόλεις μεταξύ τους. Στη μάχη του Λενιάνο στις 29 Μαΐου 1176, ο στρατός του αυτοκράτορα τελικά ηττήθηκε. Η Συνθήκη της Βενετίας, που έλαβε χώρα το 1177, καθιέρωσε μια εξαετή εκεχειρία από τον Αύγουστο του 1178 έως το 1183, όταν στην Ειρήνη της Κωνσταντίας βρέθηκε συμβιβασμός όπου αφού οι ιταλικές πόλεις συμφώνησαν να παραμείνουν πιστές στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αλλά διατήρησαν τοπική δικαιοδοσία και βασιλικά δικαιώματα (droit de régale) στα εδάφη τους. Ανάμεσα στα μέλη της Ένωσης, το Μιλάνο, πλέον ευνοούμενο από τον αυτοκράτορα, άρχισε να παίρνει ιδιαίτερη θέση, που πυροδότησε συγκρούσεις κυρίως με τους πολίτες της Κρεμόνας.
Οι προσπάθειες του αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β' να αποκτήσει μεγαλύτερη δύναμη στην Ιταλία ματαιώθηκαν από τις πόλεις, γεγονός που οδήγησε στην έκδοση αυτοκρατορικής απαγόρευσης προς τη Λίγκα. Τα μέτρα του αυτοκράτορα περιελάμβαναν την κατάληψη της Βιτσέντζα και τη νίκη του στη Μάχη της Κορτενούοβα το 1237, η οποία καθιέρωσε τη φήμη του αυτοκράτορα ως επιδέξιου στρατηγού. Παρόλα αυτά, εκτίμησε εσφαλμένα τη δύναμή του, απορρίπτοντας όλες τις ειρηνευτικές προτάσεις του Μιλάνου και επιμένοντας στην άνευ όρων παράδοση. Ήταν μια στιγμή μεγάλης ιστορικής σημασίας, όταν το μίσος του Φρειδερίκου άμβλυνε την κρίση του και εμπόδισε όλες τις δυνατότητες ειρηνικής διευθέτησης. Το Μιλάνο και πέντε άλλες πόλεις άντεξαν τις επιθέσεις του και τον Οκτώβριο του 1238 έπρεπε να πολιορκήσει ανεπιτυχώς την Μπρέσια.Η Λομβαρδική Ένωση έλαβε και πάλι παπική υποστήριξη από τον Γρηγόριο Θ ', ο οποίος αφόρισε τον Φρειδερίκο Β' το 1239, και ουσιαστικά αντιμετώπισε τις προσπάθειες του αυτοκράτορα. Κατά τη διάρκεια της Πολιορκίας της Πάρμας το 1248, το Αυτοκρατορικό στρατόπεδο δέχτηκε επίθεση και καταλήφθηκε, και στη μάχη που ακολούθησε η αυτοκρατορική πλευρά κατατροπώθηκε. Ο Φρειδερίκος Β΄ έχασε τον αυτοκρατορικό θησαυρό και μαζί του κάθε ελπίδα να διατηρήσει την ορμή του αγώνα του εναντίον των επαναστατημένων δήμων και κατά του πάπα. Η Ένωση διαλύθηκε το 1250 όταν πέθανε ο Φρειδερίκος Β΄. Υπό τους μεταγενέστερους διαδόχους του, η Αυτοκρατορία άσκησε πολύ μικρότερη επιρροή στην ιταλική πολιτική.
Η πολιτική κυβέρνηση
Εκτός από μια στρατιωτική συμμαχία, η Λομβαρδική Ένωση ήταν ένα από τα πρώτα παραδείγματα συνομοσπονδιακού συστήματος στον κόσμο των δήμων. Πράγματι, η Ένωση είχε ένα ξεχωριστό συμβούλιο μελών του, που ονομαζόταν Universitas, αποτελούμενο από αντιπροσώπους που διορίζονταν από μεμονωμένους δήμους, και το οποίο ψήφιζε κατά πλειοψηφία σε διάφορους τομείς (όπως η αποδοχή νέων μελών, ο πόλεμος και η ειρήνη με τον Αυτοκράτορα), εξουσίες που μεγάλωσαν όλο και περισσότερο, έτσι ώστε το συμβούλιο απέκτησε ρυθμιστική, φορολογική και δικαστική εξουσία, ένα σύστημα συγκρίσιμο με αυτό μιας σημερινής δημοκρατίας.
Στην πρώτη περίοδο της Λίγκας οι δήμοι είχαν ελάχιστη σχέση με τις συνομοσπονδιακές υποθέσεις και τα μέλη του συμβουλίου ήταν ανεξάρτητα. Τη δεύτερη περίοδο οι δήμοι απέκτησαν κάποια επιρροή αλλά, ως αντίβαρο, τα μέλη συμμετείχαν περισσότερο στην πολιτική του δημοτικού συμβουλίου. Επιπλέον, η Λίγκα κατάργησε τους δασμούς με τη δημιουργία τελωνειακής ένωσης.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεμοι των Γουέλφων και Γιβελλίνων Κατηγορία:Ιστορία της Λομβαρδίας
Ίντζι Λενού
Η Ίντζι Λενού (Κάιρο 1896 - Γενεύη 1975), ήταν Ελληνο-Αιγύπτια πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης. Ήταν από τις μεγαλύτερες μορφές του αθλήματος στην Ελλάδα όπου σαν αθλήτρια του Ο.Α.Α. αγωνίστηκε για 25 έτη.
Η Ίντζι διέμενε μόνιμα στο Κάιρο με την οικογένεια της, στην Ελλάδα ερχόταν τον μισό σχεδόν χρόνο για να συμμετάσχει σε αγώνες. Ήταν τρεις φορές πρωταθλήτρια Ελλάδος στο απλό γυναικών κι άλλες 24 φορές πρωταθλήτρια στο διπλό γυναικών και διπλό μεικτό. Ήταν έξι φορές δεύτερη και μία τρίτη. Στο πρωτάθλημα Αιγύπτου ήταν πρώτη στο απλό το 1934, στο διπλό μεικτό το 1933 και στο διπλό το 1934, ήταν επίσης μία φορά δεύτερη και δύο τρίτη.
Στο κύπελλο Ανατολικής Μεσογείου ήταν 11 φορές πρώτη έξι φορές δεύτερη και οκτώ τρίτη. Σε μία μόλις διοργάνωση, το 1925, δεν πήρε μετάλλιο από όσες συμμετείχε. Στους Βαλκανικούς αγώνες ήταν τρεις φορές πρώτη στο απλό το 1931, στο διπλό το 1937 και στο μεικτό διπλό το 1937, τρίτη ήταν στο απλό του 1937.
Είχε κατακτήσει 10 πρώτες θέσεις στο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης, δύο στο Εαρινό πρωτάθλημα και πολλές ακόμα σε εγχώριους αγώνες. Σε διεθνές επίπεδο ήταν πρώτη το 1931 στο πρωτάθλημα Καΐρου, πρώτη και στη Ρουμανία το 1932, πρώτη στους αγώνες της ΧΑΝ Αιγύπτου το 1931. δύο φορές πρώτη στους αγώνες του τένις κλαμπ Καΐρου. Δύο φορές πρώτη στους αγώνες του Σπόρτιγκ Κλαμπ Καΐρου, μία πρώτη νίκη στους αγώνες του Σπόρτιγκ Κλαμπ Ηλιουπόλεως (Αιγύπτου), μία πρώτη νίκη και στο Βαρέζε το 1935 κ.α.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές του ΟΑΑ Κατηγορία:Αιγύπτιες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Έλληνες Βαλκανιονίκες
Νομοθεσία αρμενικής υπηκοότητας
Η νομοθεσία περί αρμενικής υπηκοότητας βασίζεται κυρίως στο κριτήριο του «δικαίου του αίματος» (jus sanguinis). Εγκρίθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1995 και αναθεωρήθηκε το 2007, όταν επιτράπηκε για πρώτη φορά η κτήση διπλής υπηκοότητας.
Απόκτηση αρμενικής υπηκοότητας
Η υπηκοότητα του πολίτη της Αρμενίας αποκτάται:
Περιλαμβάνει το δικαίωμα επιστροφής της υπηκοότητας για πολίτες της αρμενικής διασποράς.
Γέννηση
Ένα παιδί που γεννιέται στην Αρμενία αποκτά την αρμενική υπηκοότητα εάν:
Αναγνώριση
Τα ακόλουθα άτομα αναγνωρίζονται ως πολίτες της Αρμενίας:
Πολιτογράφηση
Ένα άτομο που δεν έχει την αρμενική υπηκοότητα μπορεί να την λάβει χωρίς την προϋπόθεση της παραμονής στη χώρα, εάν:
Το άτομο που αποδέχεται την υπηκοότητα της Αρμενίας πρέπει να διαβάσει ένα ειδικό κείμενο ορκομωσίας στα αρμενικά και να το υπογράψει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δίκαιο της Αρμενίας
Στουτόβο
Το Στουτόβο (πολωνικά: Sztutowo, κασουβικά: Sztutowò, πρώην Stutthof) είναι χωριό στο Πόβιατ Νόβι Ντβουρ Γκντάνσκι, στο Βοεβοδάτο Πομερανίας της βόρειας Πολωνίας. Βρίσκεται περίπου 38 χλμ. ανατολικά του Γκντανσκ στο βορειοανατολικό άκρο του Δέλτα του Βιστούλα, στην ακτή της Βαλτικής.
Ιστορία
Το Στουτόβο είναι γνωστό από τις αρχές του 13ου αιώνα ως αλιευτικός οικισμός στην περιοχή της Ανατολικής Πομερανίας (Πομερέλια). Ήταν μέρος της μεσαιωνικής κατακερματισμένης Πολωνίας, πριν κατακτηθεί από τους Τεύτονες Ιππότες το 1308. Βρισκόταν σε μια ημερήσια διαδρομή από το Γκντανσκ στον χανσεατικό ταχυδρομικό δρόμο προς το Κένιγκσμπεργκ. Το 1432 δημιουργήθηκαν ένα πανδοχείο και ένα αγρόκτημα για να προσφέρουν ροφήματα και φρέσκα άλογα στους αναβάτες, και ο οικισμός εξελίχθηκε σε χωριό.
Το 1454, ο Πολωνός βασιλιάς Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας υπέγραψε την πράξη επανενσωμάτωσης της περιοχής στο Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας και ως αποτέλεσμα ξέσπασε ο Δεκατριετής Πόλεμος. Τελείωσε σε μια πολωνική νίκη το 1466, όταν οι Τεύτονες Ιππότες απαρνήθηκαν κάθε αξίωση στην περιοχή και την αναγνώρισαν ως μέρος της Πολωνίας. Στη συνέχεια, το χωριό ήταν ιδιοκτησία της πόλης του Γκντανσκ, που βρισκόταν διοικητικά στο Βοεβοδάτο Πομερανίας (1466-1772) στην επαρχία της Βασιλικής Πρωσίας στην ευρύτερη Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος του Βασιλείου της Πολωνίας. Εκείνη την εποχή ιδρύθηκε ένα κτήμα και ένα αρχοντικό στο Στουτόβο και ένας αγροτικός οικισμός αναπτύχθηκε κοντά. Καταγράφεται ότι ο Τσάρος Πέτρος Α΄ της Ρωσίας έμεινε στο Στουτόβο το 1716. Το χωριό προσαρτήθηκε από τον Βασιλιά Φρειδερίκο τον Μέγα της Πρωσίας το 1772 κατά τη διάρκεια του πρώτου διαμελισμού της Πολωνίας. Ένας μεταγενέστερος μισθωτής του αρχοντικού ήταν ο πατέρας του Γερμανού απαισιόδοξου φιλοσόφου, Άρτουρ Σοπενχάουερ, ο οποίος πέρασε τα πρώτα πέντε χρόνια της ζωής του εκεί (γεννήθηκε το 1788 στο Γκντανσκ).
Ως Στούτχοφ, το χωριό έγινε μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας μετά τη γερμανική ενοποίηση από την Πρωσία το 1871. Μετά την ήττα της Γερμανικής Αυτοκρατορίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το χωριό έγινε μέρος της επικράτειας της Ελεύθερης Πόλης του Ντάντσιχ, σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης των Βερσαλλιών του 1919.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
αριστερά|μικρογραφία| Μουσείο [[Στρατόπεδο συγκέντρωσης Στούτχοφ|στρατοπέδου συγκέντρωσης Στούτχοφ]] Στην αρχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1939, οι Ναζί έχτισαν το στρατόπεδο συγκέντρωσης Στούτχοφ κοντά, το οποίο δέχθηκε τους πρώτους αιχμαλώτους του στις 2 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους. Το χωριό προσαρτήθηκε στη Ναζιστική Γερμανία. Το στρατόπεδο τελικά εξελίχθηκε σε ένα τεράστιο συγκρότημα με υποστρατόπεδα σε όλη τη βόρεια Πολωνία μέχρι τη στιγμή που απελευθερώθηκε τον Μάιο του 1945 από τον Κόκκινο Στρατό. Περισσότερα από 110.000 άτομα 25 εθνικοτήτων από 19 χώρες φυλακίστηκαν και υπολογίζεται ότι περισσότεροι από 85.000 από αυτούς χάθηκαν εδώ. Μετά τον πόλεμο, το χωριό επανενσωματώθηκε στην Πολωνία. Η τοποθεσία του πρώην στρατοπέδου Στούτχοφ, που βρίσκεται στα δυτικά του σημερινού χωριού, είναι τώρα ένα πολωνικό εθνικό μουσείο.
Οικονομία
Το Στουτόβο είναι ένα γεωργικό, αλιευτικό και τουριστικό κέντρο, με πολυάριθμους ξενώνες, σπα, κάμπινγκ και εγκαταστάσεις αναψυχής. Έχει πολλές παραθαλάσσιες δραστηριότητες και βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από ένα πολωνικό εθνικό φυσικό καταφύγιο και καταφύγιο πτηνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Ιωάννης Αγουρόπουλος
Ο Ιωάννης Αγουρόπουλος ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας και πολεμιστής, γιος του Γεωργίου Αγούρου, από το Επιτάλιο της Ηλείας.
Νεαρός ο Αγουρόπουλος πήγε αρχικώς στην Κωνσταντινούπολη και από εκεί εγκαταστάθηκε στο Ιάσιο, ασχολούμενος κυρίως με το εμπόριο. Στην κοινωνία αυτή, που βρισκόταν τότε σε μεγάλη οικονομική ακμή, απέκτησε εκτίμηση για τον καλό χαρακτήρα του. Εκεί το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και από τότε ενίσχυε με ενθουσιασμό τους απελευθερωτικούς σκοπούς της. Γνωρίσθηκε και με τον Παναγιώτη Αναγνωστόπουλο, τον οποίο βοήθησε στη διευθέτηση υποθέσεων που ενδιέφεραν τη Φιλική Εταιρεία.
Την ίδια ημέρα που ο Αλέξανδρος Υψηλάντης πέρασε τον ποταμό Προύθο, στις 22 Φεβρουαρίου 1821, ο Αγουρόπουλος κατατάχθηκε στον στρατό του. Πολέμησε στις σκληρές μάχες κατά των Οθωμανών του διοικητή της Βραΐλας Γιουσούφ Μπερκόφτσαλη ή Περκόφτσαλη. Τον Μαρτιο του 1821, μετά την καταστροφική έκβαση των Μαχών του Δραγατσανίου και του Σκουλενίου, ο Αγουρόπουλος κατόρθωσε να σωθεί και να διαφύγει στην Αυστρία. Από εκεί, μετά από κινδύνους και περιπέτειες, μπόρεσε να γυρίσει στην Πελοπόννησο, όπου υπηρέτησε τον Αγώνα όπως μπορούσε, πολιτικά και στρατιωτικά.
Πηγές
Αγουροπουλος, Ιωανν
Προπόνηση ενδυνάμωσης
μικρογραφία|350x350εσ|Ένα γυμναστήριο όπου ασκούνται διάφορες μορφές προπόνησης ενδυνάμωσης. Προσδιορισμένες από αριστερά προς τα δεξιά, οι ασκήσεις είναι: πρέσες από πάνω, σχοινιά μάχης, σανίδωμα και ανύψωση με κέτλμπελ. Η προπόνηση ενδυνάμωσης περιλαμβάνει την εκτέλεση σωματικών ασκήσεων που αποσκοπούν στη βελτίωση της δύναμης και της αντοχής. Συχνά συνδέεται με την άρση βαρών. Μπορεί επίσης να ενσωματώσει μια ποικιλία προπονητικών τεχνικών, όπως η γυμναστική, η ισομετρία και η πλειομετρία.
Όταν εκτελείται σωστά, η προπόνηση ενδυνάμωσης μπορεί να προσφέρει σημαντικά λειτουργικά οφέλη και βελτίωση της συνολικής υγείας και ευεξίας, συμπεριλαμβανομένης της αυξημένης δύναμης και ανθεκτικότητας των μυών, των τενόντων, των συνδέσμων και των οστών, της βελτιωμένης λειτουργίας των αρθρώσεων, της μειωμένης πιθανότητας τραυματισμού, της αυξημένης οστικής πυκνότητας, του αυξημένου μεταβολισμού, της αυξημένης φυσικής κατάστασης και της βελτιωμένης καρδιακής λειτουργίας. Η προπόνηση χρησιμοποιεί συνήθως την τεχνική της προοδευτικής αύξησης της ισχύος του μυός μέσω σταδιακής αύξησης του βάρους και χρησιμοποιεί μια ποικιλία ασκήσεων και τύπων εξοπλισμού για τη στόχευση συγκεκριμένων μυϊκών ομάδων. Η προπόνηση ενδυνάμωσης είναι πρωτίστως μια αναερόβια δραστηριότητα, αν και ορισμένοι υποστηρικτές την έχουν προσαρμόσει ώστε να παρέχει τα οφέλη της αερόβιας άσκησης μέσω της κυκλικής προπόνησης.
Η προπόνηση ενδυνάμωσης παράγει συνήθως γαλακτικό στους μύες, το οποίο αποτελεί περιοριστικό παράγοντα της απόδοσης της άσκησης. Η τακτική άσκηση αντοχής οδηγεί σε προσαρμογές στους σκελετικούς μύες, οι οποίες μπορούν να αποτρέψουν την αύξηση των επιπέδων γαλακτικού κατά τη διάρκεια της προπόνησης ενδυνάμωσης.
Για πολλά αθλήματα και σωματικές δραστηριότητες, η προπόνηση ενδυνάμωσης είναι κεντρική ή χρησιμοποιείται ως μέρος του προπονητικού τους προγράμματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυμναστική Κατηγορία:Ασκήσεις γυμναστικής Κατηγορία:Σωματική άσκηση
Πίτερ Γουέαρ
Ο Πίτερ Γουίαρ (Peter Lindsay Weir, γενν. 21 Αυγούστου 1944) είναι σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός και ηθοποιός γεννημένος στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας. Αφού έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στον Αυστραλιανό κινηματογράφο «Νέου Κύματος» με τις ταινίες του Το Μυστικό Του Βράχου Των Κρεμασμένων, Το Τελευταίο Κύμα και Καλλίπολη 1915, ο Γουίαρ σκηνοθέτησε μια γκάμα από Διεθνείς και Αμερικάνικες ταινίες πολλές από αυτές μεγάλες εμπορικές επιτυχίες συμπεριλαμβανομένων των υποψήφιων για Όσκαρ Μάρτυρας εγκλήματος, Ο κύκλος των χαμένων ποιητών, Πράσινη κάρτα, Ζωντανή μετάδοση και Master and Commander: Στα Πέρατα του Κόσμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αυστραλοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Πέτερ Άικενς
Ο Πέτερ Άικενς (φλαμανδικά: Peter Ykens, 1648 – 1695) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος που έγινε γνωστός κυρίως χάρη στους πίνακές του με ιστορικό περιεχόμενο και στις προσωπογραφίες του.
Βιογραφία
Ο Πέτερ Άικενς γεννήθηκε στην Αμβέρσα, γιος του Γιοχάννες Άικενς και της δεύτερης συζύγου του, Μπάρμπαρα Μπρέκεφελντ (Barbara Brekevelt). Ήταν αδελφός της ζωγράφου ανθέων Καταρίνα Άικενς ΙΙ. Εκπαιδεύτηκε στη ζωγραφική από τον πατέρα του. Σύμφωνα με τον Γάλλο βιογράφο Ζαν-Μπατίστι Ντεκάμπ ο Άικενς είχε την πρόθεση, όπως πολλοί σύγχρονοι συμπατριώτες του, να πραγματοποιήσει ταξίδι στη Ρώμη. Όμως νυμφεύτηκε και εγκατέλειψε την ιδέα. Ο Ντεκάμπ επιπλέον αναφέρει ότι ο Άικενς προσπάθησε να επανορθώσει την αποτυχία του να επισκεφθεί τη Ρώμη μελετώντας αντίγραφα ιταλικών έργων, ιταλικές αντίκες και γύψινα ανάγλυφα, ώστε να βελτιώσει τις ικανότητές του.
Μαθητές του διετέλεσαν οι Κάρελ Μπράιντελ, Εράσμους Κάουσσε, Χαάσπερ Γιάνσσενς, Γιαν Τόμας φαν Κέσσελ και Γιάκομπ Λάυσσενς.
Απεβίωσε στην Αμβέρσα.
Έργο
Ζωγράφισε πορτρέτα και θρησκευτικές χριστιανικές αναπαραστάσεις, φιλοτεχνώντας μεγάλον αριθμό ρετάμπλ και πινάκων για τοπικές εκκλησίες και ανάκτορα. Όπως συνηθιζόταν στην Αμβέρσα της εποχής, συνεργαζόταν συχνά με άλλους ζωγράφους, ειδικευμένους σε συγκεκριμένους τύπους ζωγραφικής. Είναι γνωστό ότι συνεργάστηκε με τους Γκασπάρ Πέιτερ Φερμπρούγκεν και Γιαν Πάουβελ Χίλλεμανς τον νεότερο, ειδικευμένους σε νεκρές φύσεις με άνθη και τον Φέρντιναντ φαν Κέσσελ, τοπιογράφο. Για τους καλλιτέχνες αυτούς ζωγράφιζε το "σταφφάζ" (πληθύσμωση με μορφές).
Δημιούργησε, επίσης, σχέδια για εργαστήρια ταπισερί. Πιστεύεται ότι συνεργάστηκε με τον Πίτερ Σπίρινκς (1635–1711) στη σχεδίαση του έργου Ο Ορφέας παίζει λύρα για τον Άδη και την Περσεφόνη (σκηνή από τον "Ορφέα και Ευρυδίκη" των Μεταμορφώσεων), ταπισερί που υφάνθηκε περί το 1685 στο εργαστήριο Βάουτερς της Αμβέρσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Συνταγματικό Δικαστήριο της Αρμενίας
Το Συνταγματικό Δικαστήριο της Αρμενίας (αρμενικά: Հայաստանի Հանրապետության սահմանադրական դատարան) αποτελεί το ανώτατο νομικό όργανο, αρμόδιο για τη συνταγματική εξέταση-μελέτη νόμων της Αρμενίας. Πρόκειται για ένα δικαστικό όργανο που είναι ξεχωριστό και ανεξάρτητο από την εκτελεστική, τη νομοθετική, αλλά και τη δικαστική εξουσία. Είναι υπεύθυνο για την εποπτεία της συνταγματικότητας των νόμων και άλλων νομοθετικών πράξεων. Ο νόμος περί του συνταγματικού δικαστηρίου της Αρμενίας περιγράφεται τόσο στο αρμενικό σύνταγμα όσο και σε άλλα νομοθετικά κείμενα της χώρας.
Το σύσταση του Συνταγματικού Δικαστηρίου αποφασίστηκε με το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 1995. Το σχετικό νομοσχέδιο εγκρίθηκε από την Αρμενική Εθνοσυνέλευση στις 20 Νοεμβρίου 1995 και υπογράφηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Λεβόν Τερ-Πετροσιάν στις 6 Δεκεμβρίου 1995. Στις 5 και 6 Φεβρουαρίου 1996 διορίστηκαν τα μέλη του Συνταγματικού Δικαστηρίου και το Δικαστήριο άρχισε να λειτουργεί στις 6 Φεβρουαρίου 1996, όταν τα μέλη του ορκίστηκαν ενώπιον της Εθνοσυνέλευσης. Σημερινός πρόεδρος του Συνταγματικού Δικαστηρίου είναι ο Χράϊρ Τοβμασιάν.
Εξουσίες του Δικαστηρίου
Το Συνταγματικό Δικαστήριο, σύμφωνα με τα όσα προβλέπονται στο νόμο για τη λειτουργία του:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβέρνηση της Αρμενίας
Dust: An Elysian Tail
Το Dust: An Elysian Tail είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης ρόλων, που αναπτύχθηκε από τον ανεξάρτητο σχεδιαστή Ντιν Ντόντριλ, και δημοσιεύθηκε από τη Microsoft Studios. Κυκλοφόρησε για το Xbox 360 μέσω του Xbox Live Arcade στις 15 Αυγούστου 2012 και στη συνέχεια κυκλοφόρησε για τα Microsoft Windows στο Steam στις 24 Μαΐου 2013 και στο GOG.com στις 7 Νοεμβρίου 2013. Κυκλοφόρησε για Linux και OS X στις 17 Δεκεμβρίου 2013. Το παιχνίδι κυκλοφόρησε στο PlayStation 4 στις 7 Οκτωβρίου 2014 στη Βόρεια Αμερική και στις 8 Οκτωβρίου 2014 στην Ευρώπη. Κυκλοφόρησε για iOS στις 8 Οκτωβρίου 2015.
Το Dust: An Elysian Tail λαμβάνει χώρα σε έναν κόσμο που κατοικείται από ανθρωπόμορφα πλάσματα, όπου ο κύριος χαρακτήρας ο Νταστ βρίσκει τυχαία ένα σπαθί με αισθήματα, τη Λεπίδα του Άχρα, και του φύλακά της την Φίτζετ. Χωρίς αναμνήσεις από το παρελθόν του, ο Νταστ ακολουθεί τις συμβουλές της Φίτζετ και βοηθάει τον πληθυσμό του κόσμου ενάντια στις δυνάμεις του Στρατηγού Γκάιους. Το παιχνίδι είναι παιχνίδι δράσης-περιπέτειας με εξερεύνηση, στυλ Μετροϊντβάνια, που απαιτεί από τον παίκτη να κερδίσει power-ups στις ικανότητες του Νταστ για να φτάσει σε νέες περιοχές. Η μάχη βασίζεται σε μηχανικές που μοιάζουν με καυγάδες, όπου ο Νταστ μπορεί να χρησιμοποιήσει ένα συνδυασμό παιξίματος με σπαθί και μαγείας από την Φίτζετ για να νικήσει τους εχθρούς. Ο ίδιος ο Ντόντριλ συνέταξε σχεδόν όλον τον προγραμματισμό και τα περιουσιακά στοιχεία του παιχνιδιού, βασιζόμενος μόνο σε εξωτερική βοήθεια για τις φωνές, την αφήγηση και τη μουσική του παιχνιδιού.
Το Dust: An Elysian Tail έλαβε γενικά θετικές κριτικές, επαινώντας το παιχνίδι ιδιαίτερα για το ύφος της τέχνης. Το παιχνίδι έχει πουλήσει πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα από τον Μάρτιο του 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2012 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης ρόλων Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια φαντασίας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του iOS Κατηγορία:Indie βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Linux Κατηγορία:Παιχνίδια της Microsoft Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 4 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ρόλων Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με cel-shaded γραφικά Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με ανθρωπόμορφους χαρακτήρες
Σιδηροδρομικός σταθμός Ρέντη
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Αγίου Ιωάννη Ρέντη βρίσκεται στον Άγιο Ιωάννη Ρέντη και εγκαινιάστηκε στις αρχική του μορφή 4 Ιουνίου 2007. Οφείλει την ονομασία του στον δήμο που εξυπηρετεί και αναφέρεται πολλές φορές με τα αρχικά του, ΑΙΡ.
Ρόμπερτ ντε Μπρους, 2ος λόρδος του Άναντεϊλ
Ο Ρόμπερτ ντε Μπρους, 2ος λόρδος του Άναντεϊλ (πριν το 1138 - 1194) Νορμανδός ευγενής και δεύτερος λόρδος του Άναντεϊλ ήταν δεύτερος γιος του Ρόμπερτ ντε Μπρους, 1ου λόρδου του Άναντεϊλ του γενάρχη του Οίκου του Μπρους. Ο πατέρας του ήταν πιστός σύμμαχος του Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας αλλά απαρνήθηκε τον Δαυίδ στα τέλη της δεκαετίας του 1130 λίγο πριν από την μάχη του Στάνταρντ (1138). Ο Ρόμπερτ ντε Μπρους, 2ος λόρδος του Άναντεϊλ έμεινε πιστός στον Σκωτσέζο βασιλιά και ανέλαβε την διοίκηση των περιοχών του πατέρα του στην Σκωτία, ο μεγαλύτερος αδελφός του Αδάμ αντίθετα ακολούθησε τον πατέρα του και ανέλαβε την διοίκηση των περιοχών του στην Αγγλία. Ο Ρόμπερτ σύμφωνα με την οικογενειακή παράδοση των Μπρους συνελήφθη από τον πατέρα του σε μάχη και δόθηκε όμηρος στον βασιλιά Στέφανο.
Σιδηροδρομικός σταθμός Ρέντη
Ο σταθμός Ρέντη εγκαινιάστηκε στην αρχική του μορφή από τους Σιδηροδρόμους Πειραιώς - Αθηνών - Πελοποννήσου (ΣΠΑΠ) σε ημερομηνία, η οποία εικάζεται ότι ήταν η 30ή Ιουνίου 1884, και έκλεισε στις 7 Αυγούστου 2005, μαζί με το τμήμα Πειραιά - Αγίων Αναργύρων της γραμμής. Μετά από ανακατασκευή, επανεγκαινιάστηκε ως σταθμός του προαστιακού Αθήνας, στις 3 Ιουνίου 2007. Διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες. Στο συγκρότημα του σταθμού Ρέντη λειτουργούσε το κεντρικό μηχανοστάσιο των ΣΠΑΠ, τμήματα του οποίου λειτουργούν μέχρι σήμερα, παρόλο που είναι απομονωμένο από το υπόλοιπο δίκτυο μετρικού εύρους.
Δομή σταθμού
Ρέντη Ρέντη Ρέντη Ρέντη Ρέντη Ρέντη
Ρόμπερτ ντε Μπρους, 2ος λόρδος του Άναντεϊλ
Ο θρύλος λέει ότι στα τέλη της δεκαετίας του 1140 δέχτηκε στο Ανάν επίσκεψη από τον Άγιο Μαλαχία που του ζήτησε να συγχωρέσει έναν κλέφτη. Ο Ρόμπερτ ντε Μπρους, 2ος λόρδος του Άναντεϊλ κρέμασε τον Άγιο, ο ποταμός Ανάν σαν τιμωρία για την ιεροσυλία του κατέστρεψε τμήμα του κάστρου του. Ο Ρόμπερτ έκανε το Λοχμάμπεν κέντρο της ηγεμονίας του και οικοδόμησε εκεί την νέα πρωτεύουσα.
Οικογένεια
Με την σύζυγο του Ευφημία του Κρόζμπι, κόρη του Σερ Αδάμ ντε Κρόζμπι απέκτησε :
Ο Ροβέρτος τάφηκε στο αβαείο του Γκίσμπορουγκ στην Γιορκσάιρ που είχε ιδρυθεί από τον πατέρα του, καθώς ο μεγαλύτερος γιος του Ρόμπερτ πέθανε πριν από τον ίδιο τον διαδέχτηκε ο δεύτερος γιος του Γουίλιαμ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Μπρους
Κεντρική Τράπεζα της Αρμενίας
Η Κεντρική Τράπεζα της Αρμενίας (αρμενικά: Հայաստանի Հանրապետության Կենտրոնական Բանկ) είναι ένας ανεξάρτητος φορέας της Αρμενίας υπεύθυνος για την έκδοση όλων των τραπεζογραμματίων και κερμάτων στη χώρα, εποπτεύοντας και ρυθμίζοντας τον τραπεζικό τομέα και διατηρώντας τα συναλλαγματικά αποθέματα της κυβέρνησης, και έχει έδρα το Γερεβάν. Είναι, επίσης, ο μοναδικός ιδιοκτήτης του Αρμενικού Νομισματοκοπείου.
Η τράπεζα δραστηριοποιείται στις πολιτικές για την προώθηση της χρηματοπιστωτικής ένταξης και είναι μέλος της διεθνούς Συμμαχίας για την Οικονομική Ενσωμάτωση. Στις 3 Ιουλίου 2012 η Κεντρική Τράπεζα της Δημοκρατίας της Αρμενίας ανακοίνωσε ότι θα αναλάβει συγκεκριμένες δεσμεύσεις για τη χρηματοοικονομική ένταξη, βάση της Διακήρυξης Μάγια.
Στις 28 Σεπτεμβρίου 2012, στο Παγκόσμιο Πολιτικό Φόρουμ, η ​​τράπεζα προέβη σε πρόσθετη δέσμευση στο πλαίσιο της Διακήρυξης Μάγια για να ενθαρρύνει την ανάπτυξη προϊόντων του ιδιωτικού τομέα, που ανταποκρίνονται στις ανάγκες των φτωχών, με έμφαση σε καινοτόμα κανάλια, όπως κινητά και ηλεκτρονικά χρήματα. Δεσμεύτηκε, επίσης, και να εφαρμόσει ένα γρήγορο, αποτελεσματικό και δωρεάν σύστημα διαχείρισης καταγγελιών μέσω του γραφείου οικονομικής διαμεσολάβησης και να βελτιώσει το κανονιστικό πλαίσιο έτσι ώστε οι καταναλωτές να έχουν πληροφορίες, προστασία και ικανότητα πρόσβασης σε όλες τις υπηρεσίες.
Ο σημερινός διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Αρμενίας είναι ο Άρθουρ Τζαβαντιάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικονομία της Αρμενίας Αρμενια
Γιαννάκης Αγαπίου
Ο Γιαννάκης Αγαπίου ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ την περίοδο 1991-2001.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γιαννάκης Αγαπίου γεννήθηκε στις Πάνω Αρόδες το 1932. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε νομική Gray's Inn. Επέστρεψε στην Κύπρο το 1958 και άνοιξε δικηγορικό γραφείο. Από το 1979 έως το 1991 ήταν πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Λεμεσού. Επιπλέον, ήταν μέλος του Παγκύπριου Δικηγορικού Συλλόγου και του Νομικού Συμβουλίου.
Ήταν νυμφευμένος με την Διαμάντω Αγαπίου και είχε ένα υιό και μία κόρη. Απεβίωσε στις 16 Ιουλίου 2010 από πνιγμό στη θαλάσσια περιοχή Λεμεσού.
Πολιτική διαδρομή
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του διετέλεσε Γενικός Γραμματέας της Ένωσης Κυπρίων Φοιτητών Λονδίνου.
Στις βουλευτικές εκλογές του 1991 εξελέγη βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με το ΑΚΕΛ για την ΣΤ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1996 για την Ζ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Ως βουλευτής, διετέλεσε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Κανονισμού, πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών και Αξιών και μέλος της Μικτής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Κύπρου-Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Λεμεσού Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές ΣΤ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ζ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Αδελαΐδα των Παρισίων
Η Αδελαΐδα των Παρισίων (850/853 - 10 Νοεμβρίου 901) ήταν βασίλισσα των Δυτικών Φράγκων σαν δεύτερη σύζυγος του Βασιλιά των Δυτικών Φράγκων Λουδοβίκου του Τραυλού, γιος της ήταν ο μετέπειτα βασιλιάς Κάρολος ο Απλός. Ο πατέρας της ήταν ο Αδαλάρδος των Παρισίων που διετέλεσε Κόμης του Παλατινάτου και Κόμης των Παρισίων. Ο βασιλιάς Κάρολος ο Φαλακρός επέλεξε σαν νύφη για τον γιο του την Αδελαΐδα παρά το γεγονός ότι ο Λουδοβίκος ήταν παντρεμένος μυστικά με την Ανσγκάρδη της Βουργουνδίας. Ο Λουδοβίκος και η Ανσγκάρδη είχαν αποκτήσει δύο γιους, ήταν οι μετέπειτα βασιλείς Λουδοβίκος Γ΄ της Γαλλίας και Καρλομάν Β΄ της Γαλλίας. Ο Κάρολος ο Φαλακρός διέταξε τον πάπα Ιωάννη Η΄ να διαλύσει τον γάμο του γιου του, τον Φεβρουάριο του 875 πάντρεψε τον Λουδοβίκο με την Αδελαΐδα.
Η νομιμότητα του γάμου ήταν υπό αμφισβήτηση λόγω της συγγένειας που υπήρχε μεταξύ τους, ο πάπας έστεψε βασιλιά τον Λουδοβίκο τον Τραυλό (7 Σεπτεμβρίου 878) αλλά αρνήθηκε να στέψει την Αδελαΐδα. Όταν πέθανε ο Λουδοβίκος ο Τραυλός στην Κομπιένη (10 Απριλίου 879) η Αδελαΐδα ήταν έγκυος, λίγους μήνες αργότερα γέννησε γιο τον μετέπειτα βασιλιά Κάρολο τον Απλό (17 Σεπτεμβρίου 879). Η γέννηση του γιου έφερε σύγκρουση ανάμεσα στην Αδελαΐδα και την Ανσγκάρδη που την κατηγόρησε για μοιχεία, η Αδελαΐδα από την άλλη αμφισβήτησε τα κληρονομικά δικαιώματα των γιων της Ανσγκάρδης. Η Αδελαΐδα κέρδισε τελικά αλλά οι γιοι της Ανσγκάρδης Λουδοβίκος Γ΄ και Καρλομάν Β΄ παρέμειναν στον θρόνο μέχρι τον θάνατο τους χωρίς παιδιά (882, 884). Ο Κάρολος ο Απλός δεν κατάφερε ούτε τότε να κερδίσει τον θρόνο, τους γιους της Ανσγκάρδης διαδέχθηκαν ο Εύδης Α΄ της Γαλλίας και ο Κάρολος ο Παχύς. Ο Κάρολος ο Απλός κατόρθωσε αργότερα με πολύ κόπο να κερδίσει τον θρόνο του πατέρα του, η μητέρα του τον υποστήριξε και τον έστεψε (28 Ιανουαρίου 893). Η Αδελαΐδα πέθανε στην Λαν (10 Σεπτεμβρίου 901), τάφηκε στο Αβαείο του Σάιντ-Κορνέιγ στην Κομπιένη.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας Κατηγορία:Σύζυγοι των βασιλέων των Φράγκων
Ερζεγοβίνη (αποσαφήνιση)
Ο όρος Ερζεγοβίνη μπορεί να αναφέρεται σε:
Στέπαν Έρζια
Ο Στεπάν Ντιμιτρίεβιτς Έρζια (Νεφιόντοφ) (Степа́н Дми́триевич Э́рьзя (Нефёдов)* 8 Νοεμβρίου 1876 (27 Οκτωβρίου στο παλιό ημερολόγιο) – 24 Νοεμβρίου 1959) ήταν Μορδβίνος γλύπτης που έζησε στη Ρωσία και στην Αργεντινή. Ο Έρζια επέλεξε το ψευδώνυμό του από την εθνολογική ομάδα στην οποία ανήκε, τους Μορδβίνους Έρζυα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 1876 στο Μπάγιεβο στο ουγιέζντ Αλατίρσκι του Κυβερνείου Σιμπίρσκ στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Το 1892 η οικογένειά του μετακόμισε στο Αλατίρ όπου ο Στεπάν έγινε μαθητευόμενος σε διάφορα εργαστήρια αγιογραφίας. Την περίοδο 1893-97 έζησε στο Καζάν, και αργότερα δούλεψε στο εργαστήριο αγιογραφίας του Π.Α. Κοβαλίνσκι, στο Καζάν. Αυτό το διάστημα ο Έρζια διακόσμησε εκκλησίες σε διάφορες πόλεις και χωριά της περιοχής του Βόλγα και φοίτησε στη Σχολή Τεχνών του Καζάν.
Το 1902-06 φοίτησε στη σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας, συμμετέχοντας σε εκθέσεις των μαθητών της σχολής. Το 1906-14 έζησε στην Ιταλία και τη Γαλλία. Συμμετείχε σε εκθέσεις στη Βενετία και το Μιλάνο το 1909 και στο Παρίσι το 1912.
Το 1914 επέστρεψε στη Ρωσία και το 1918 μετακόμισε στο Αικατερίνμπουργκ, όπου δημιούργησε τα μνημειώδη έργα τέχνης του. Το 1921 μετακόμισε στο Νοβοροσίσκ και μετά στο Μπατούμι. Ζώντας εκεί, δημιούργησε πορτραίτα του Λένιν, Μαρξ και Ένγκελς, και πολλών προσώπων που εμπλέκονταν στον τομέα του πολιτισμού της Γεωργίας. Το 1923 μετακόμισε στο Μπακού.
Το 1926 η Σοβιετική κυβέρνηση αποφάσισε να στείλει τον Στεπάν Έρζια στο εξωτερικό «για να διαδώσει τη γνώση της Σοβιετικής τέχνης», με αποτέλεσμα να γυρίσει ξανά στο Παρίσι.
Εκεί ο Έρζια, ως εκπρόσωπος ενός μικρού και φοβισμένου έθνους, συνέλαβε την ιδέα να μετατρέψει βουνά των Άνδεων σε μνημεία που θα αφορούσαν τους ήρωες του πολέμου για την ανεξαρτησία. Οι τοπικές αρχές ενέκριναν το σχέδιό του αλλά τελικά δεν κατάφεραν να το χρηματοδοτήσουν.
Όσο βρισκόταν στη Αργεντινή, εφηύρε μια μέθοδο επεξεργασίας κάποιων τοπικών, πολύ σκληρών ειδών ξύλου: του αλγκαρόμπο και του κεμπράτσο.
Το 1950 επέστρεψε στη Σοβιετική Ένωση. Το 1956 τιμήθηκε με το Τάγμα του Κόκκινου Λάβαρου της Εργασίας.
Ο Στεπάν Έρζια πέθανε το 1959 στη Μόσχα, και κηδεύτηκε στο Σαράνσκ, πρωτεύουσα της Μορντόβια.
Στις 26 Ιουνίου 1958 το Μορδοβιανό μουσείο Εικαστικών Τεχνών Έρζια (Мордовский республиканский музей изобразительных искусств им. С.Д.Эрьзи) άνοιξε στην πρωτεύουσα της Μορδοβίας, το Σαράνσκ. Το μουσείο διαθέτει τη μεγαλύτερη συλλογή έργων του Έρζια (204 έργα).
Αποφθέγματα
Give me people, a mountain and dynamite and I will create a worthy monument to the revolution
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι γλύπτες Κατηγορία:Δημοκρατία της Μορδοβίας
Θάνος Καληώρας
Ο Θάνος Καληώρας (γεννημένος στη Δράμα στις 23 Δεκεμβρίου 1952) είναι Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφικό
Στην τηλεόραση έχει πρωταγωνιστήσει σε αρκετές σειρές, μεταξύ των οποίων "Η έκτη εντολή", "Σταύρωση χωρίς ανάσταση", "Η Δίκη", "Ημέρες Οργής", "Παντρεμένοι Ανύπαντροι", "Καλημέρα Ζωή" και "Λόλα".
Προσωπική ζωή
Από το 1979 υπήρξε παντρεμένος με την επίσης ηθοποιό Τζέσυ Παπουτσή, ενώ χώρισαν 10 χρόνια μετά.
Από τον γάμο τους απόκτησαν έναν γιο, τον σκηνοθέτη Γιώργο Καληώρα (γεν. 1982).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Γιώργος Παντελάκος
Ο Γιώργος Παντελάκος είναι Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίστηκε ως τερματοφύλακας για τις ομάδες του Άρη και της Καβάλας.
Καριέρα
Ο Παντελάκος ξεκίνησε να αγωνίζεται από τα τμήματα υποδομής του Άρη Θεσσαλονίκης και στα τέλη της δεκαετίας του '50 μεταγράφηκε στη ΜΕΝΤ. Στη συνέχεια, μετανάστευσε στη Γερμανία, απ' όπου επέστρεψε το καλοκαίρι του 1961, για να αγωνιστεί ως τερματοφύλακας του Άρη.