cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημήτρης Καφής
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αγιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Κουτιά
thumb Η κουτιά (σλαβική απόδοση: кутя́) είναι παραδοσιακό, τελετουργικό, ουκρανικό φαγητό, το οποίο παρασκευάζεται από σπόρους σιταριού (και άλλων δημητριακών), όπου προθέτονται το μέλι, καρύδια, σπόρους παπαρούνας και αποξηραμένα φρούτα που έχουν πρώτα γίνει κομπόστα. Φτιάχνεται συνήθως τρεις φορές το χρόνο, παραμονή Χριστουγέννων, παραμονή Πρωτοχρονιάς και παραμονή των Φώτων. Η μαγειρεμένη Κουτιά, τοποθετείται στην ιερή γωνία του σπιτιού, εκεί που είναι οι αγιογραφίες. Μοιάζει κάπως με τα κόλυβα, που σερβίρονται στις κηδείες στη Σερβία, τη Ρουμανία και την Ελλάδα. Το έθιμο επιβάλλει να αφήνουν κουτάλια, μαζί με την Κουτιά, για να μπορέσουν να φάνε πνεύματα των προγόνων που θα επισκεφθούν το σπίτι τις μέρες εκείνες.
Η λέξη Κουτιά είναι δανεισμός από την ελληνική γλώσσα, από κόκκος, κουκί, σπόρος.
Από την Ουκρανία, η Κουτιά υιοθετήθηκε και από άλλους γειτονικούς λαούς, όπως οι Λευκορώσοι, οι Ρώσοι και οι Πολωνοί.
Η κουτιά αναφέρονται από τους πολλούς ρωσσόφωνους συγγραφείς. Κύριο παράδειγμα είναι το έργο Η νύχτα των Χριστουγέννων του Νικολάι Γκόγκολ που γράφει: "...ο κοζάκος Τσουμπ ήταν προσκεκλημένος του διάκου για κούτια..."
Μισλίν Καλμί-Ρέι
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 8 Ιουλίου 1945 στη Σιόν και σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες. Παντρεύτηκε το 1966 με τον Αντρέ Καλμί και απέκτησαν δύο παιδιά. Το 2001 έγινε πρόεδρος του Conseil d'Etat. Μέλος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου από το 2003, το 2005 εξελέγη αντιπρόεδρος της Ελβετίας (για το 2006). Στις 13 Δεκεμβρίου 2006 εξελέγη με 147 ψήφους Πρόεδρος της Ομοσπονδίας για το 2007. Είναι η δεύτερη γυναίκα που έγινε Πρόεδρος στην ιστορία της Συνομοσπονδίας, μετά τη Ρουθ Ντρέιφους. Το 2010 εξελέγη για δεύτερη φορά και ανέλαβε πρόεδρος για το έτος 2011.
Σχέσεις με Ιράν
Η Καλμί-Ρέι επικρίθηκε έντονα επειδή φόρεσε μπούρκα κατά τη συνάντησή της με τον Ιρανό πρόεδρο Μαχμούντ Αχμεντινετζάντ στις 19 Μαρτίου 2008. Η πολιτικός απάντησε στις κατηγορίες λέγοντας ότι επικαλέστηκε το πρωτόκολλο. Η πολιτικός προκάλεσε επίσης αρνητικές αντιδράσεις από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ όταν ελβετική ενεργειακή εταιρεία υπέγραψε συμφωνία με το Ιράν για παροχή φυσικού αερίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ελβετικής Συνομοσπονδίας
Αρκ-λε-Γκραι
Το Αρκ-λε-Γκραι (γαλλικά: Arc-lès-Gray) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Διοικητική διαίρεση της Ισημερινής Γουινέας
Η Δημοκρατία της Ισημερινής Γουινέας χωρίζεται σε 2 περιφέρειες, 7 επαρχίες, 21 συνοικίες και επιμέρους σε δήμους.
Πετρολογία
Ιδιαίτερος κλάδος της Πετρολογίας είναι η Πετρογονία που ασχολείται με την ιστορία και την προέλευση των πετρωμάτων. Άλλος κλάδος που σχετίζεται με την Πετρολογία είναι η Τεκτονική γεωλογία και συνδυαστικά ασχολούνται με τον τρόπο με τον οποίο τα διάφορα πετρώματα συνδυάζονται και συγκροτούν τον φλοιό της Γης. Τα πετρώματα αποτελούν τις δομικές μονάδες του στερεού φλοιού της Γης και η μελέτη τους μας δίνει πληροφορίες για τη γέννηση και την περαιτέρω εξέλιξη της γης και των πλανητών.
Βλέπε ακόμη...
Κατηγορία:Κοιτασματολογία *
Διοικητική διαίρεση της Ισημερινής Γουινέας
Επαρχίες
δεξιά|μικρογραφία|250px|Οι επαρχίες της Ισημερινής Γουινέας
Δήμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ισημερινής Γουινέας
Φόβος, αβεβαιότητα και αμφιβολία
Φόβος, αβεβαιότητα και αμφιβολία (ή FUD, από τα αρχικά των λέξεων Fear, Uncertainty and Doubt) είναι μια τακτική που χρησιμοποιείται στις πωλήσεις, το μάρκετινγκ, τις δημόσιες σχέσεις, την πολιτική και την προπαγάνδα. Σε γενικές γραμμές πρόκειται για μια στρατηγική προσπάθεια να επηρεαστεί η αντίληψη του αποδέκτη μέσω της διάδοσης αρνητικών και διφορούμενων ή ψευδών πληροφοριών. Μια εταιρία, για παράδειγμα, μπορεί να χρησιμοποιήσει τακτικές FUD για να προκαλέσει αρνητικές γνώμες και προσδοκίες για τα προϊόντα ενός ανταγωνιστή, να διογκώσει τις εκτιμήσεις για το κόστος αλλαγής αποτρέποντας έτσι τους πελάτες της από το να προτιμήσουν κάποια άλλη εταιρία, ή να διατηρήσει θέση ισχύος απέναντι σε έναν συνέταιρο που θα μπορούσε δυνητικά να γίνει ανταγωνιστής.
Ο όρος χρησιμοποιήθηκε αρχικά για να περιγράψει τακτικές παραπληροφόρησης στη βιομηχανία υλικών υπολογιστών αλλά έκτοτε χρησιμοποιείται πιο πλατιά. Η τακτική FUD είναι μια εκδήλωση της προσφυγής στον φόβο, μιας λογικής πλάνης όπου η τρομοκράτηση χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει υποστήριξη σε μια άποψη ή σκοπό.
Ορισμός
Ο όρος έχει εμφανιστεί μέσα σε άλλα συμφραζόμενα ήδη από τη δεκαετία του 1920. Μια παρόμοια διατύπωση, "αμφιβολίες φόβοι και αβεβαιότητες" χρονολογείται από το 1695. Κατά το 1975, ο όρος ήδη εμφανιζόταν ως το αρκτικόλεξο FUD σε κείμενα σχετικά με το μάρκετινγκ και τις πωλήσεις:
Το FUD ορίστηκε για πρώτη φορά με τη συγκεκριμένη, σημερινή του σημασία από τον αρχιτέκτονα υπολογιστών Τζιν Άμνταλ την ίδια χρονιά, το 1975, όταν έφυγε από την IBM για να ιδρύσει τη δική του εταιρία, Amdahl Corporation: "FUD είναι ο φόβος, η αβεβαιότητα, και η αμφιβολία που οι πωλητές της IBM ενσταλάζουν στο νου πιθανών πελατών που μπορεί να σκέφτονται [να αγοράσουν] προϊόντα Amdahl". Ο όρος έχει αποδοθεί επίσης στον βετεράνο αναλυτή υπολογιστών της Μόργκαν Στάνλει Ούλριχ Βάιλ. Όπως γράφει ο Έρικ Ρέιμοντ:
Microsoft
Αν και αρχικά σχετισμένος με την IBM, ο όρος από τη δεκαετία του '90 και μετά χρησιμοποιήθηκε όλο και συχνότερα σε σχέση με τον γίγαντα παραγωγής λογισμικού Microsoft. Τα εσωτερικά έγγραφα της Microsoft που διέρρευσαν και έμειναν γνωστά ως "Έγγραφα του Χάλοουϊν" δήλωναν πως "Το ΛΑΚ (Λογισμικό Ανοικτού Κώδικα) είναι μακροπρόθεσμα πειστικό... [επομένως] δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν τακτικές FUD για να το πολεμήσουμε".
Το Λογισμικό Ανοικτού Κώδικα, και πιο συγκεκριμένα η κοινότητα του GNU/Linux, θεωρείται ευρέως συχνός στόχος του FUD της Microsoft. Αρκετά γνωστές είναι δηλώσεις της Microsoft όπως "το ΛΑΚ παραβιάζει όχι λιγότερες από 235 πατέντες της Microsoft", πριν καν οι πατέντες λογισμικού αποτελέσουν νομικό προηγούμενο, ή αυτές στην καμπάνια της Microsoft εναντίον του ανοικτού λογισμικού "Get the Facts" (ελεύθερα Πάρτε τα Στοιχεία) ότι τα Windows έχουν χαμηλότερο συνολικό κόστος ιδιοκτησίας από το Linux, για να αποδειχτεί κατόπιν ότι συνέκριναν τη χρήση του Linux σε έναν πολύ ακριβό mainframe υπολογιστή της IBM με τη χρήση των Windows σε ένα PC. Το ίδιο το όνομα της καμπάνιας "Get the Facts" παρωδείται από τον 'Ερικ Ρέιμοντ και τον αναλυτή Στίβεν Βων-Νίκολς ως "Get the FUD" (Πάρτε το FUD).
Apple
Οι ισχυρισμοί της Apple ότι το ξεκλείδωμα του iPhone θα μπορούσε να επιτρέψει σε χάκερς να κρασάρουν πύργους τηλεπικοινωνιών περιγράφηκε από τον βον Λόμαν, εκπρόσωπο του EFF, ως ένα "...είδος θεωρητικής απειλής..." που "είναι περισσότερο FUD παρά αλήθεια".
SCO εναντίον IBM
Παράδειγμα χρήσης FUD αποτελεί η μήνυση της εταιρίας SCO εναντίον της IBM, με την οποία η SCO Group αξίωνε αποζημίωση 5 δις δολαρίων για καταπάτηση της πνευματικής της ιδιοκτησίας από την κοινότητα του ελεύθερου λογισμικού, πιο συγκεκριμένα για τη χρήση του UNIX, του οποίου ισχυριζόταν ότι κατείχε τα πνευματικά δικαιώματα, και παρόμοιων με το UNIX λειτουργικών όπως το Linux. Η IBM στην ανταπαίτησή της ανέφερε ότι η SCO διέσπειρε "φόβο, αβεβαιότητα και αμφιβολία".
Στη διαταγή του δικαστηρίου που περιόριζε τις απαιτήσεις της SCO, οι δικαστές ανέφεραν: "Το δικαστήριο βρίσκει τα επιχειρήματα της SCO μη πειστικά. Τα επιχειρήματα της SCO ισοδυναμούν με το να λέει στην IBM 'Συγνώμη, αλλά δεν πρόκειται να σας πούμε που σφάλλατε γιατί ήδη ξέρετε...' Το δικαστήριο θεωρεί αδικαιολόγητο το ότι η SCO δεν... βάζει όλες τις λεπτομέρειες στο τραπέζι... Θα ήταν παράλογο αν ένας αστυνομικός έλεγε στον κατηγορούμενο 'Ξέρεις τι έκλεψες, δεν θα σου πω.' "
Σχετικά με την υπόθεση, ο Νταρλ ΜακΜπράιντ, πρόεδρος της SCO, είχε κάνει μεταξύ άλλων δηλώσεις όπως:
Η μετοχή της SCO εκτινάχθηκε από κάτω από $3 ανά μετοχή σε πάνω από $20 σε λίγες μόνο βδομάδες το 2003, αλλά κατέληξε κάτω από τα 50 σεντς το 2007, μετά την απόφαση του δικαστηρίου ότι τα πνευματικά δικαιώματα του UNIX δεν ανήκαν στην SCO αλλά στην Novell.
Τομέας ασφάλειας
Το FUD αναγνωρίζεται επίσης πλατιά ως τακτική η οποία χρησιμοποιείται για να προωθηθεί η πώληση ή η εφαρμογή προϊόντων και μέτρων ασφαλείας υπολογιστών. Το μειονέκτημα της τακτικής FUD σε αυτό το πεδίο είναι ότι, όταν οι περιγραφόμενες ή υπονοούμενες απειλές δεν φαίνονται να υλοποιούνται, ο πάροχος ασφάλειας χάνει το κύρος του και ο πελάτης αποσύρει τη χρηματοδότησή του.
Ευρύτερη χρήση
Ο όρος FUD χρησιμοποιείται πλέον και σε πεδία εκτός από αυτό του χώρου των υπολογιστών, με το ίδιο νόημα. Για παράδειγμα, στην πολιτική η μια πλευρά μπορεί να κατηγορεί την άλλη ότι διασπείρει φόβο και αμφιβολίες προκειμένου να κρύψει τα πραγματικά ζητήματα. Σύμφωνα με ορισμένους σχολιαστές, παραδείγματα πολιτικού FUD είναι: η "θεωρία του ντόμινο", με βάση την οποία οι ΗΠΑ επενέβησαν σε μια σειρά χωρών κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, το "ηλεκτρονικό Περλ Χάρμπορ" του Ρίτσαρντ Κλαρκ, αναλυτή και αξιωματούχου αντιτρομοκρατίας των κυβερνήσεων Κλίντον και Μπους, σύμφωνα με ένα σενάριο του οποίου οι ΗΠΑ καταστρέφονται μέσα σε 15 λεπτά μετά από μια συντονισμένη κυβερνοεπίθεση των εχθρών τους, και τα "όπλα μαζικής καταστροφής" που υποτίθεται ότι διέθετε το Ιράκ και χρησιμοποιήθηκαν ως δικαιολογία για την εισβολή στη χώρα το 2003.
Η τακτική FUD χρησιμοποιήθηκε από την αυστραλέζικη εταιρία πετρελαιοειδών Caltex το 2003 εναντίον όσων είχαν franchise των πρατηρίων της, προκειμένου να αναγκαστούν να κλείσουν συμφωνία για εκπτώσεις στα καύσιμα μέσω της αλυσίδας σουπερμάρκετ Woolworths, με την οπία συνεργαζόταν η Caltex, με όσο το δυνατόν μικρότερο οικονομικό αντάλλαγμα. Το εσωτερικό κείμενο της εταιρίας που περιέγραφε το πώς ο "παράγοντας FUD" θα χρησιμοποιούνταν για να αναγκάσει τους πρατηριούχους να ζητήσουν λιγότερα χρήματα, χρησιμοποιήθηκε ως παράδειγμα ασυνείδητης συμπεριφοράς σε μια έρευνα της Γερουσίας της Αυστραλίας. Η ανώτερη διοίκηση της εταιρίας ισχυρίστηκε ότι το εσωτερικό κείμενο ήταν αντίθετο με τις αρχές της εταιρίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις υπολογιστών Κατηγορία:Μάρκετινγκ Κατηγορία:Αμφιβολία Κατηγορία:Φόβος Κατηγορία:Ψυχολογική χειραγώγηση Κατηγορία:Τεχνικές προπαγάνδας
Αρζιγιέρ
Το Αρζιγιέρ (γαλλικά: Argillières) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Δημοκρατία του Κονγκό
Η δημοκρατία είναι μια πρώην γαλλική αποικία. Όταν έγινε ανεξάρτητη το 1960, η πρώην περιοχή του Μέσου Κονγκό έγινε η Δημοκρατία του Κονγκό. Το 1992 το Κονγκό έγινε πολυκομματική δημοκρατία. Ωστόσο, το 1997 ξέσπασε ένας σύντομος εμφύλιος πόλεμος που είχε αποτέλεσμα την ανατροπή του δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου Πασκάλ Λισουμπά και την εγκαθίδρυση του προέδρου Ντενί Σασσού-Νγκεσό στην εξουσία. Γύρω στο ήμισυ του πληθυσμού ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας με 1.25 δολάρια καθημερινά.
Ιστορία
Οι αρχαιότεροι κάτοικοι στην περιοχή ήταν Πυγμαίοι, οι οποίοι αργότερα σε μεγάλο βαθμό εγκατέλειψαν τις εστίες τους και απορροφήθηκαν από τις φυλές των Μπαντού στη διάρκεια της επέκτασης των τελευταίων. Αρκετά βασίλεια των Μπαντού - ιδίως εκείνα των Κονγκό, Λοάνγκο και Τέκε σύναψαν εμπορικές σχέσεις στη λεκάνη του ποταμού Κονγκό.
Το 1482 ο Πορτογάλος Ντιόγκο Κάο ανακάλυψε το αχανές βασίλειο του Λοάνγκο. Οι πρώτοι Ευρωπαίοι παρέμειναν στην αρχή μόνο σε παράκτιες ζώνες. Επί αιώνες οι ιθαγενείς και οι Ευρωπαίοι είχαν εμπορικές σχέσεις και τις επόμενες δεκαετίες άνθισε το διατλαντικό εμπόριο. Στα τέλη του 19ου αιώνα άρχισε ο ουσιαστικός αποικισμός της Αφρικής από τους Ευρωπαίους και τα βασίλεια των Μπαντού παρήκμασαν. Στα 1885-87 υπογράφηκαν συνθήκες από τη Γαλλία με τη Γερμανία, την Πορτογαλία και το Βέλγιο και καθορίστηκαν τα όρια των γαλλικών κτήσεων σε σχέση με κτήσεις άλλων ευρωπαϊκών χωρών.
Το Μέσο Κονγκό έγινε τμήμα της Ομοσπονδίας της Γαλλικής Ισημερινής Αφρικής το 1910. Το 1958 διενεργήθηκε δημοψήφισμα και η περιοχή απέκτησε αυτονομία. Στις 15 Αυγούστου του 1960 το Κονγκό έγινε ανεξάρτητο κράτος, με πρώτο πρόεδρο το Φιλμπέρ Γιουλού ως την ανατροπή του σε πραξικόπημα από εργατικά στοιχεία και αντίπαλα πολιτικά κόμματα. Ο στρατός εγκαθίδρυσε στην εξουσία τον ηγέτη του Εθνικού Επαναστατικού Κινήματος, Αλφόνς Μασεμπά-Ντεμπά, ο οποίος εξελέγη πρόεδρος (1963) για πενταετή θητεία, με βάση νέο Σύνταγμα. Η θητεία του τελευταίου διακόπηκε απότομα από ένα ακόμη πραξικόπημα, το 1968, που τον ανέτρεψε και έδωσε την εξουσία στον στρατό (σχηματίστηκε Εθνικό Επαναστατικό Συμβούλιο). Ο πρωτεργάτης του πραξικοπήματος, Μαριέν Νγκουαμπί, ανέλαβε πρόεδρος στις 31 Δεκεμβρίου του 1968. Έπειτα από έναν χρόνο, ο πρόεδρος Νγκουαμπί ανακήρυξε το Κονγκό, ως την πρώτη λαϊκή δημοκρατία της Αφρικής, ανακοινώνοντας την απόφαση του Εθνικού Επαναστατικού Κινήματος να μετονομαστεί σε Κονγκολέζικο Εργατικό Κόμμα (PCT). Ο Νγκουαμπί δολοφονήθηκε στις 18 Μαρτίου του 1977 και σχηματίστηκε προσωρινή κυβέρνηση, αποτελούμενη από 11μελή στρατιωτική επιτροπή. Επικεφαλής τέθηκε ο Ζοακίμ Γιομπί-Οπανγκό, συνταγματάρχης και μετέπειτα στρατηγός. Ο τελευταίος ανατράπηκε από τον Ντενί Σάσου Νγκουέσο, το 1979.
Ο νέος πρόεδρος ήταν φίλα προσκείμενος στο ανατολικό μπλοκ και υπέγραψε εικοσαετές σύμφωνο φιλίας με τη Σοβιετική Ένωση. Επανεξελέγη το 1984 και το 1989. Έπειτα από δεκαετίες μαρξιστικής και λενινιστικής ρητορικής, το Κονγκό ολοκλήρωσε τη μετάβασή του στον πολυκομματισμό το 1992, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Η χώρα επανήλθε στην παλιά της ονομασία (Δημοκρατία του Κονγκό) το 1991 και εγκρίθηκε με δημοψήφισμα ένα νέο Σύνταγμα. Στις πρώτες πολυκομματικές προεδρικές εκλογές, οι οποίες διεξήχθησαν τον Αύγουστο του 1992 ο Νγκουέσο παραδέχθηκε την ήττα του και στις 31 Αυγούστου του 1992 ορκίστηκε πρόεδρος - επικεφαλής κυβέρνησης μειοψηφίας- ο καθηγητής Πασκάλ Λισουμπά. Στα τέλη του 1993 ξέσπασαν συγκρούσεις ανάμεσα σε στρατιώτες πιστούς στον Λισουμπά και σε παραστρατιωτικούς που υποστήριζαν τον Νγκουέσο και που χρηματοδοτούνταν από την γαλλική κρατική εταιρεία πετρελαίου ELF. Τουλάχιστον 2.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στις συγκρούσεις, οι οποίες σταμάτησαν μόνο έπειτα από τη διεθνή μεσολάβηση.
Η πρόοδος της χώρας προς τη δημοκρατία άρχισε να εκτροχιάζεται το 1997. Λίγο πριν τις προεδρικές εκλογές του Ιουλίου του 1997, οι εντάσεις ανάμεσα στον Λισουμπά και στα στρατόπεδα του Νγκουέσο αυξήθηκαν, εξαιτίας κατηγοριών για ευνοικορατία από πλευράς του Λισουμπά απέναντι σε συγκεκριμένες εθνοτικές ομάδες. Στις 5 Ιουνίου οι κυβερνητικές δυνάμεις περικύκλωσαν τη βάση του Σάσου Νγκουέσο στην Μπραζαβίλ, ενώ ο τελευταίος διέταξε την ιδιωτική του παραστρατιωτική δύναμη, γνωστή ως "Κόμπρας" να αντισταθούν. Έτσι άρχισε ένας τετράμηνος εμφύλιος πόλεμος, που είχε αποτέλεσμα να καταστραφεί μεγάλο μέρος της πρωτεύουσας και δεκάδες χιλιάδες άμαχοι να σκοτωθούν. Η Γαλλία από την πλευρά της έστειλε 1.200 στρατιώτες, οι οποίοι απομάκρυναν τους 6.000 ξένους κατοίκους της Μπραζαβίλ, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν Γάλλοι. Στις αρχές Οκτωβρίου εισέβαλαν στο Κονγκό στρατεύματα της Ανγκόλας (και αυτές υπό τη χρηματοδότηση της γαλλικής κρατικής εταιρείας πετρελαίου ELF) και τάχθηκαν στο πλευρό του Νγκουέσο. Στα μέσα Οκτωβρίου η κυβέρνηση του Λισουμπά κατέρρευσε. Ο Λισουμπά ανατράπηκε και πρόεδρος ανέλαβε ο Νγκουέσο. Ο εμφύλιος πόλεμος συνεχίστηκε για ενάμισι ακόμα έτος. Οι διάφορες αντιμαχόμενες παρατάξεις υπέγραψαν συμφωνία το Δεκέμβριο του 1999, με την οποία διατάχθηκε η κατάπαυση του πυρός, η γενική αμνηστία και η παράδοση των όπλων.
Οι αμφιλεγόμενες προεδρικές εκλογές του 2002 με βάση το νέο Σύνταγμα έδωσαν νίκη στον Νγκουέσο με σχεδόν το 90% των ψήφων. Οι δύο κύριοι αντίπαλοί του, Λισουμπά και Κολελά δεν τους επετράπη να λάβουν μέρος και ο μόνος εναπομείνας ουσιαστικός υποψήφιος ο Αντρέ Μιλόνγκο συμβούλευσε τους υποστηρικτές του να μη μετάσχουν στις εκλογές και στη συνέχεια αποσύρθηκε από τις εκλογές. Τον Ιανουάριο του 2002 διεξήχθη συνταγματικό δημοψήφισμα και εγκρίθηκε ένα νέο Σύνταγμα, με βάση το οποίο αυξήθηκαν οι εξουσίες του προέδρου και η θητεία του μετατράπηκε από πενταετής σε επταετής. Επίσης, εισήχθη ένα διθάλαμο κοινοβούλιο. Οι διεθνείς παρατηρητές ανέφεραν ότι η διεξαγωγή τόσο του δημοψηφίσματος όσο και των προεδρικών εκλογών του 2002 τους θύμισαν την εποχή που στο Κονγκό ίσχυε ο μονοκομματισμός. Έπειτα από τη διεξαγωγή των προεδρικών εκλογών, άρχισαν ξανά οι συγκρούσεις στην περιοχή Πουλ ανάμεσα στις κυβερνητικές δυνάμεις και σε αντάρτες με ηγέτη τον Παστόρ Ντουμί. Τον Απρίλιο του 2003 υπογράφηκε ειρηνευτική συνθήκη για τον τερματισμό των συγκρούσεων.
Ο πρόεδρος Νγκουέσσο κέρδισε και τις εκλογές που διεξήχθησαν στις 12 Ιουλίου του 2009 με 78%.
Δημογραφία
thumb|130px|Γυναίκα από το Κονγκό Η χώρα είναι αραιοκατοικημένη, με τον πληθυσμό να συγκεντρώνεται ιδίως στο νοτιοδυτικό τμήμα της χώρας, αφήνοντας τις τεράστιες περιοχές της τροπικής ζούγκλας του βορρά σχεδόν ακατοίκητες. Συνακόλουθα, το Κονγκό είναι μία από τις πλέον αστικοποιημένες χώρες της Αφρικής, με το 70% του συνολικού πληθυσμού να ζουν στα αστικά κέντρα, τα οποία είναι ελάχιστα. Οι πόλεις αυτές είναι, εκτός από την πρωτεύουσα, Μπραζαβίλ, η Πουάντ-Νουάρ (Pointe-Noire), καθώς επίσης και μερικές μικρές πόλεις και χωριά κοντά στο σιδηροδρομικό δίκτυο που ενώνει τις πόλεις. Στις αγροτικές περιοχές η εμπορική και βιομηχανική δραστηριότητα έχει μειωθεί κατά πολύ τα τελευταία χρόνια, με αποτέλεσμα οι αγροτικές οικονομίες να εξαρτώνται από την κυβερνητική βοήθεια.
Περισσότερο από το 60% του συνολικού πληθυσμού του αφρικανικού κράτους ζει στις πόλεις. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 64,7 χρόνια (63,8 χρόνια οι άνδρες και 65,6 οι γυναίκες).
Αναφορικά με το θρήσκευμα, ο πληθυσμός αποτελείται κατά πλειοψηφία από χριστιανούς (70%, με την πλειονότητα να είναι Ρωμαιοκαθολικοί) και ανιμιστών (28%). Το 2% έχουν για θρησκεία το Ισλάμ και αυτό οφείλεται κυρίως στη συρροή ξένων εργατών στα αστικά κέντρα. Επίσης, υπάρχουν 6.363 Μάρτυρες του Ιεχωβά και 5.787 Μορμόνοι της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών.
Διακυβέρνηση
Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
Πολιτικά κόμματα
Άλλα σημαντικά κόμματα περιλαμβάνουν:
Διοικητική διαίρεση
Η Δημοκρατία του Κονγκό υποδιαιρείται σε 10 régions (νομούς) και μία κοινότητα (commune), την πρωτεύουσα Μπραζαβίλ. Αυτές είναι:
Οι νομοί διαιρούνται επιπλέον σε 46 επαρχίες.
Μεταφορές
Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.
Δουλεία
Πολλοί Πυγμαίοι στο Κονγκό ζουν σαν σκλάβοι στα αφεντικά τους, που είναι Μπαντού. Η χώρα είναι βαθύτατα διαιρεμένη σε δύο σημαντικές εθνοτικές ομάδες. Οι Πυγμαίοι σκλάβοι ανήκουν από τη γέννησή τους στους αφέντες τους, που είναι Μπαντού και αυτό αποτελεί παράδοση που τηρείται ανά τους αιώνες. Οι Πυγμαίοι χρησιμοποιούνται συχνά για κυνήγι, ψάρεμα και χειρωνακτικές εργασίες στα χωριά της ζούγκλας από τα αφεντικά τους. Οι τελευταίοι τους πληρώνουν μόνο με τσιγάρα, φορεμένα ρούχα ή και τους αφήνουν απλήρωτους. Αναμένεται η ψήφιση νόμου από το κοινοβούλιο που θα παρέχει ειδική προστασία στους Πυγμαίους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χώρες της Αφρικής
Ανιλίνη
Θυγατρικές ανιλίνες
Εκτός από τη «μητρική» ανιλίνη, ο όρος επεκτείνεται και σε πολλά «θυγατρικά» παράγωγα ανιλίνης, που θεωρητικά προέρχονται από την ανιλίνη με επιπλέον υποκαταστάσεις στη φανυλομάδα. Οι «θυγατρικές» ανιλίνες συνπεριλαμβάνουν τις τολουϊδίνες (μεθυλανιλίνες), τις ξυλιδίνες (διμεθυλανιλίνες), τις χλωρανιλίνες, τα αμινοβενζοϊκά οξέα, τις νιτρ(ο)ανιλίνες, και πολλές άλλες.
Ιστορία
Η ανιλίνη πρωτοαπομονώθηκε με αποσυνθετική απόσταξη ινδικού το 1826, από τον Όττο Ουνφερντόρμπεν (Otto Unverdorben), που την ονόμασε «κρυσταλλίνη» (crystallin). Το 1834 ο Φρίντριχ Ρούνγκε (Friedrich Runge) απομόνωσε από τη λιθανθρακόπισσα μια ουσία που παρήγαγε ένα όμορφο γαλάζιο χρώμα, μετά από κατεργασία με χλωράσβεστο [Ca(ClO)2], και την ονόμασε «κυανόλη» (cyanol). Το 1841 ο Καρλ Τζούλιους Φρίτσε (Carl Julius Fritzsche) έδειξε ότι επιδρώντας με υδροξείδιο του καλίου (KOH) σε ινδικό παράγεται ένα ελαιώδες υγρό, που το ονόμασε «ανιλίνη», από το όνομα ενός από τα φυτά που παράγουν ινδικό, το «Indigofera anil». Το 1842, ο Νικολάι Ζίνιν (Зинин, Николай Николаевич) ανακάλυψε ότι ανάγοντας το νιτροβενζόλιο παράγεται μια αρωματική βάση (δηλαδή η ανιλίνη), που την ονόμασε «βενζιντάμ». Το 1843, ο Άουγκουστ Βίλχελμ φον Χόφμαν (August Wilhelm von Hofmann) ερεύνησε όλες τις παραπάνω ουσίες και απέδειξε ότι είναι ταυτόσημες, δηλαδή μία και μόνη ένωση. Οι ονομασίες της, που επικράτησαν, είναι το «ανιλίνη» και το (συστηματικό) «φαινυλαμίνη».
Συνθετική βιομηχανία χρωμάτων
Το 1856, ένας (τότε) φοιτητής του φον Χόφμαν, ο Γουΐλλιαμ Χένρυ Πέρκιν (Sir William Henry Perkin), ανακάλυψε τη μωβεΐνη, ανακάλυψη που χρησιμοποιήθηκε από τη βιομηχανία για την παραγωγη του πρώτου συνθετικού χρώματος. Ακολούθησαν και άλλα συνθετικά χρώματα, όλα παράγωγα της ανιλίνης, όπως η φουσίνη, η σαφρανίνη και η ινδουλίνη. Την εποχή της ανακάλυψης της μωβεΐνης, η ανιλίνη ήταν ακριβή. Λίγο αργότερα, όμως, εφαρμόζοντας μια μέθοδο παραγωγής της, που αναφέρθηκε το 1854 από τον Αντουάν Μπεσάμπ (Antoine Béchamp), άρχισε να παράγεται (μαζικά) «κατά τόνους». Η αναγωγή νιτροβενζολίου κατά Μπέκαμπ επέτρεψε την εξέλιξη της μαζικής βιομηχανικής συνθετικής παραγωγής χρωμάτων (κυρίως) στη Γερμανία. Στις μέρες μας, οι εταιρείες «BASF» (τα δυο πρώτα αρχικά από την οποία προέρχονται από τις λέξεις Badische Anilin) και «Soda-Fabrik», είναι ανάμεσα στους μεγαλύτερους χημικούς προμηθευτες παγκοσμίως, «αντανακλώντας» την κληρονομιά από την ανάπτυξη της βιομηχανίας συνθετικών χρωμάτων, που ξεκίνησε από παράγωγα της ανιλίνης και επεκτάθηκε και σε άλλα συγγενικά αζωχρώματα. Άλλωστε, και το πρώτο «αζώχρωμα» ήταν το «κίτρινο ανιλίνης».
Βιομηχανική
Η βιομηχανική παραγωγή ανιλίνης περιλαμβάνει δύο (2) στάδια:
Η αναγωγή νιτροβενζολίου σε ανιλίνη πρωτοπραγματοποιήθηκε από το Νικολάυ Ζίνιν (Nikolay Zinin) το 1842, χρησιμοποιώντας ανόργανο σουλφίδιο ως αναγωγικό [αντίδραση Ζίνιν (Zinin reaction)].
Εναλλακτικά, η ανιλίνη μπορεί να παραχθεί με επίδραση αμμωνίας (NH3) σε φαινόλη (PhOH). Η τελευταία παράγεται (συνήθως) με τη διεργασία κουμενίου.
Στο εμπόριο διαχωρίζονται τρεις (3) «τύποι» ανιλίνης:
Παραγωγή θυγατρικών ανιλινών
Συχνά οι θυγατρικές ανιλίνες παράγονται με νίτρωση των αντίστοιχων υποκατεστημένων αρωματικών ενώσεων, με ακόλουθη αναγωγή της νιτροομάδας σε αμινομάδα. Για παράδειγμα, το τολουόλιο (PhMe) μετατρέπεται σε τολουϊδίνες και το χλωροβενζόλιο (PhCl) μετατρέπεται σε 4-χλωρ(ο)ανιλίνη.
Μέθοδος Hoffmann
Με επίδραση αμμωνίας σε φαινυλαλογονίδιο :
Σύνθεση κατά Gabriel
Με επίδραση αλκαλικού διαλύματος φθαλαμίδιου σε φαινυλαλογονίδιο : 100 px 120 px
120 px 120 px
120 px  120 px
Με επίδραση νατραμίδιου σε φαινυλαλογονίδιο
Με επίδραση διαλύματος νατραμίδιου σε φαινυλαλογονίδιο :
Με αντιδραστήρια Grignard
Μέσω οργανομαγνησιακών ενώσεων και χλωραμίνης :
Αναγωγή νιτροβενζολίου
Με αναγωγή νιτροβενζολίου :
ή
Αποικοδόμηση βενζαμιδίου
Με αποικοδόμηαη βενζαμίδιου κατά Hofmann :
Αμίνωση βενζολίου
Αμίνωση βενζολίου κατά Friedel-Crafts προς ανιλίνη:
Δομή
Δομικά, το μόριο της ανιλίνης είναι σχεδόν επίπεδο. Η σχεδόν επιπεδότητα οφείλεται στη σύζευξη του μονήρους ηλεκτρονιακού ζεύγους του ατόμου του αζώτου της με σύστημα των π ηλετρονίων του αρωματικού δακτύλιου της. Το μήκος του δεσμού C-N είναι σχετικά βραχύτερο, σε σύγκριση με το συνηθισμένο. Στην ανιλίνη, τα μήκη των δεσμών C-N και C-C είναι κοντά στα 139 pm, που δείχνει (ομοιότητα με) π δεσμό ανάμεσα σε άζωτο και άνθρακα.
Οξεοβασική συμπεριφορά
1. Συμπεριφορά βάσης - Παράγει άλατα με οξέα .:
2. Συμπεριφορά οξέος - Παράγει άλατα με ισχυρές βάσεις :
Επίδραση νιτρώδους οξέος
1. Παραγωγή διαζωβενζολοχλωρίδιου :
2. Απαμίνωση - μετατροπή σε φαινόλη :
3. Απαμίνωση - μετατροπή σε αλκυλφαινυλαιθέρα :
4. Απαμίνωση - μετατροπή σε φαινυλιωδίδιο :
6. Απαμίνωση - μετατροπή σε φαινυλοφθορίδιο :
7. Απαμίνωση - μετατροπή σε νιτροβενζόλιο :
8. Απαμίνωση - μετατροπή σε θειοφαινόλη :
10. Απαμίνωση - μετατροπή σε φαινυλαρύλιο :
Αλκυλίωση αμινομάδας
Με αλκυλαλογονίδια .:
Ακυλίωση αμινομάδας
1. Με ακυλαλογονίδια .:
3. Με εστέρες :
Με άλλα ηλεκτρονιόφιλα αντιδραστήρια
1. Με καρβονυλικές ενώσεις δίνει βάσεις του Shiff :
2. Με φωσγένιο δίνει διφαινυλουρία :
3. Με ισοκυανικό εστέρα :
4. Με ισοκυανικό θειεστέρα :
Πυρηνόφιλες υποκαταστάσεις
1. Ισονιτριλική αντίδραση: :
2. Αντίδραση Hinsberg :
Αντιδράσεις του αρωματικού δακτυλίου
1. Με νίτρωση παράγει:
100 px
100 px 60 px 80 px
2. Με σούλφωση παράγει σουλφαινυλικό οξύ : (όξινη θειική ανιλίνη)
(σουλφαμικό οξύ)
50 px (σουλφαινυλικό οξύ σε μορφή διπλού ιονισμού)
3. Με αλογόνωση, με προστασία παράγει π-αλανιλίνη και χωρίς αυτήν 2,4,6-τριαλανιλίνη. :
100 px 80 px 100 px
4. Με αλκυλίωση του δακτυλίου κατά Friedel-Crafts
100 px Αρχείο:P-alkyl--aniline.png
Αναγωγή
Αναγωγή προς κυκλοεξυλαμίνη .: 80 px
Οξείδωση
1. Οξείδωση προς νιτροβενζόλιο .:
2. Οξείδωση προς βενζοκινόνη-1,4 .: 30 px
Παρεμβολή καρβενίων
60 px 60 px  60 px  60 px  60 px    30 px
Εφαρμογές
thumb|Κομμάτι [[ινδικό βερνίκι|ινδικού βερνικιού, που παράγεται από την ανιλίνη. Ήταν το παράγωγο που άρχισε να της δίνει μεγάλη εμπορική αξία.]] Η μεγάλη εμπορική αξία της ανιλίνης βρίσκεται στη δυνατότητά της να παραγάγει, άμεσα ή έμμεσα, διάφορα χρώματα. Από την ανακάλυψή της το 1858 έχει δημιουργηθεί μια τεράστια ποικιλία από αυτά, όπως π.χ. η φουσίνη, η σαφρανίνη και η ινδουλίνη. Επιπλέον χρησιμοποιείται ως πρώτη ύλη για την παραγωγή πολλών φαρμάκων, όπως η παρακεταμόλη.
Σημειώσεις και αναφορές
Κατηγορία:Αρωματικές αμίνες Κατηγορία:C6 Κατηγορία:Μητρικές ενώσεις
Θεοφάνης Τάσης
μικρογραφία|Theofanis Tasis Ο Θεοφάνης Τάσης είναι Έλληνας φιλόσοφος. Διδάσκει Σύγχρονη Πρακτική Φιλοσοφία στο Alpen-Adria Universität στην Αυστρία και είναι επισκέπτης καθηγητής στο Universität St. Gallen στην Ελβετία. Διετέλεσε Stanley J. Seeger Fellow στο Πανεπιστήμιο του Princeton, Marie Curie Fellow στο Université Saint-Louis στις Βρυξέλλες και Erasmus Fellow στο Freie Universität Berlin. Το μεταφραστικό του έργο περιλαμβάνει βιβλία των Martin Heidegger, John Stewart Mill, Αλέξανδρου Νεχαμά και Roberto Mangabeira Unger. Η έρευνά του αφορά την σχέση πολιτικής, ηθικής και ψηφιακής τεχνολογίας με επίκεντρο τις έννοιες εικόνα, τέχνη του βίου, ανθρώπινη αναβάθμιση και θνητότητα.
Έργα
Ποιητικές συλλογές
Τα έργα του Θεοφάνη Τάση «Πολιτικές του Βίου: Η Ειρωνεία» (Εκδόσεις Ευρασία, 2012) και «Καστοριάδης: Μια φιλοσοφία της αυτονομίας» (Εκδόσεις Ευρασία, 2007) έχουν βραβευθεί με το Καυταντζόγλειο βραβείο του Πανεπιστημίου Αθηνών και το έργο Ψηφιακός ανθρωπισμός: Εικονιστικό υποκείμενο και τεχνητή νοημοσύνη (Εκδόσεις Αρμός, 2019) ήταν υποψήφιο για το Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου 2020.
Πηγές
[https://www.athensvoice.gr/culture/book/407131_ypertrofika-ego-atrofikoi-eaytoi-stin-eikonistiki-epohi Υπερτροφικά Εγώ, Ατροφικοί Εαυτοί στην Εικονιστική Εποχή. Σπύρος Τέγος]
Ενσυναίσθηση στην ψηφιακή κοινωνία, Άννα Λυδάκη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βιβλιοnet - Ηλεκτρονική βάση βιβλιογραφικών δεδομένων - Θεοφάνης Τάσης
Κατηγορία:Έλληνες φιλόσοφοι
Αρό (Ωτ-Σον)
Το Αρό (γαλλικά: Aroz) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Σουραγιούτ Τσουλανόντ
Ο Σουραγιούτ Τσουλανόντ (Surayud Chulanont, ταϊλανδέζικα:   สุรยุทธ์ จุลานนท์,) είναι στρατιωτικός, ο οποίος θήτευσε ως ο 33ος Πρωθυπουργός της Ταϊλάνδης.
Καριέρα
Γεννήθηκε στην επαρχία Πετσαμπουρί στις 28 Αυγούστου του 1943. Παντρεύτηκε την Τσιτραβάντι Τσουλανόντ (Chitravadee Chulanont) και έχουν 3 γιους. Πρώην στρατιωτικός και αρχηγός του Στρατού, διορίστηκε Πρωθυπουργός την 1η Οκτωβρίου του 2006 από τον ισχυρό άνδρα της χώρας, Σοντί Μπουνγιαρατκλίν.
Καθεστώς
Κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του, αυξήθηκαν τα επίπεδα διαφθοράς στη χώρα του. Επιπλέον, το καθεστώς του κατηγορήθηκε μεταξύ άλλων για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πλήγματα στην ελευθερία του Τύπου. Επιπλέον, η οικονομική κατάσταση στη χώρα επιδεινώθηκε και η ανάπτυξη μειώθηκε σετο χειρότερο ποσοστό για τις χώρες της περιοχής. Διατηρήθηκε στο αξίωμα ως τις 29 Ιανουαρίου του 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταϊλανδοί στρατιωτικοί
Εξέγερση του Ταμπόφ
Η Εξέγερση του Ταμπόφ (σοβιετική εσφαλμένη ονομασία: Αντονόφτσινα) η οποία εκδηλώθηκε μεταξύ του 1920 και 1921, ήταν μια από τις μεγαλύτερες και καλύτερα οργανωμένες αγροτικές εξεγέρσεις αμφισβήτησης του καθεστώτος των Μπολσεβίκων κατά τον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο. Η εξέγερση έλαβε χώρα στις περιοχές της σύγχρονης Επαρχίας Ταμπόφ και μέρους της Επαρχίας Βορονέζ, λιγότερο από 300 μίλια νοτιοανατολικά της Μόσχας.
Στη σοβιετική ιστοριογραφία, η εξέγερση αναφερόταν ως η ανταρσία του Αντόνοφ ή Αντονόφτσινα, που ονομάστηκε έτσι από τον Αλεξάντερ Αντόνοφ, πρώην στέλεχος του Σοσιαλ-Επαναστατικού Κόμματος, αρχηγού των ανταρτών. Το κίνημα περιγράφηκε αργότερα από τους Σοβιετικούς σαν ένα είδος αναρχικής ληστείας, όπως άλλα αντι-Σοβιετικά κινήματα, τα οποία τους αντιτάχθηκαν εκείνη την περίοδο.
Σύντομο ιστορικό
Η εξέγερση προκλήθηκε από την αναγκαστική κατάσχεση των σιτηρών από τις Μπολσεβίκικες αρχές, μια πολιτική γνωστή στα Ρωσικά ως “προντραζβόρτσκα”. Το 1920, οι επιτάξεις αυξήθηκαν από 18 εκατομμύρια σε 27 εκατομμύρια πουντ  στην περιοχή. Αυτό έκανε τους γεωργούς να μειώσουν την παραγωγή σιτηρών, αφού γνώριζαν ότι οτιδήποτε δεν θα κατανάλωναν οι ίδιοι, θα κατασχόταν αμέσως. Η ικανοποίηση των κρατικών ποσοστών σήμαινε θάνατο για πολλούς από πείνα. Η εξέγερση άρχισε στις 19 Αυγούστου 1920 στην μικρή πόλη Κίτροβο, όπου ένα στρατιωτικό απόσπασμα επίταξης του Ερυθρού Στρατού άρπαξε οτιδήποτε μπορούσε και “ξυλοκόπησαν ακόμη και ηλικιωμένους άνδρες των εβδομήντα ετών μπροστά σε κόσμο”.
Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτής της εξέγερσης, μεταξύ πολλών άλλων εκείνης της εποχής, ήταν ότι καθοδηγούνταν από μια πολιτική οργάνωση, την Ένωση Εργαζομένων Αγροτών (Σογιούζ Τρουντόβογκο Κρεστγιάνστβα). Η Συνέλευση των ανταρτών του Ταμπόφ κατάργησε την Σοβιετική εξουσία και δημιούργησε την Συντακτική Συνέλευση που ζήτησε καθολική ψήφο και αγροτική μεταρρύθμιση. Η βασική αξίωση που προβλήθηκε ήταν η επιστροφή όλης της γης στους αγρότες.
Στις 2 Φεβρουαρίου 1921, η Σοβιετική ηγεσία ανακοίνωσε το τέλος της “προντραζβόρτσκα”, και εξέδωσε ένα ειδικό διάταγμα προς τους αγρότες της περιοχής που έθετε σε ισχύ την πολιτική “πρόντναλογκ”. Η νέα πολιτική ήταν ουσιαστικά ένας φόρος επί των σιτηρών και τα άλλα είδη τροφίμων. Αυτό έγινε πριν από το 10ο Συνέδριο των Μπολσεβίκων, όπου το μέτρο υιοθετήθηκε επίσημα. Η ανακοίνωση άρχισε να κυκλοφορεί στην περιοχή του Ταμπόφ στις 9 Φεβρουαρίου 1921. Η εξέγερση του Ταμπόφ και ο αναβρασμός αλλού, ήταν σημαντικοί λόγοι που τέθηκε εν ισχύ η πολιτική “πρόντναλογκ” και εγκαταλείφθηκε η “προντραζβόρτσκα”.
Χρονοδιάγραμμα
Ο Αλεξάντερ Αντόνοφ, ριζοσπαστικό μέλος των Αριστερών Σοσιαλ-Επαναστατών, είχε συνταχθεί με τους Μπολσεβίκους κατά την Ρωσική Επανάσταση του 1917, αλλά απογοητεύτηκε μαζί τους, αφού εφάρμοσαν την πολιτική της επίταξης των σιτηρών το 1918. Ο Αντόνοφ έγινε λαϊκός ήρωας για τον λαό της περιοχής του Ταμπόφ της κεντρικής Ρωσίας, όπου άρχισε τις εκστρατείες του.
Τον Οκτώβριο του 1920 ο αγροτικός στρατός αριθμούσε πάνω από 50.000 μαχητές. πολυάριθμοι λιποτάκτες του Ερυθρού Στρατού εντάχτηκαν σε αυτόν. Η πολιτοφυλακή των ανταρτών αποδείχτηκε ιδιαίτερα αποτελεσματική και ακόμη διείσδυσε στην Τσεκά του Ταμπόφ. Ο Αλεξάντερ Σλίτστερ, πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής του Κυβερνείου του Ταμπόφ, επικοινώνησε με τον Βλαντιμίρ Λένιν, ο οποίος διέταξε τις ενισχύσεις του Ερυθρού Στρατού στην περιοχή. Τον Ιανουάριο του 1921 οι εξεγέρσεις των αγροτών εξαπλώθηκαν σε Σαμάρα, Σαράτοφ, Τσαρίτσιν, Αστραχάν και Σιβηρία. Το Φεβρουάριο, ο στρατός των αγροτών έφτασε στο αποκορύφωμά του, αριθμώντας έως και 70.000 και υπερασπιζόταν με επιτυχία την περιοχή από τις εκστρατευτικές αποστολές των Μπολσεβίκων. μικρογραφία|δεξιά|Ο Αλεξάντερ Αντόνοφ (κέντρο) και το επιτελείο του Η σοβαρότητα της εξέγερσης προκάλεσε την ίδρυση της “Πληρεξούσιας Επιτροπής της Πανρωσικής Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής του Μπολσεβίκικου Κόμματος για την Εκκαθάριση της Ληστείας στο Κυβερνείο του Ταμπόφ”. Με το τέλος του Πολωνο-Σοβιετικού πολέμου (τον Μάρτιο του 1921) και την ήττα του στρατηγού Βράγγελ το 1920, ο Ερυθρός Στρατός μπορούσε να στρέψει τα τακτικά του στρατεύματα στην περιοχή – αναπτύσσοντας συνολικά πάνω από 100.000 στρατιώτες, μαζί με ειδικά αποσπάσματα της Τσεκά.
Ο Ερυθρός Στρατός υπό την διοίκηση του Μιχαήλ Τουχατσέφσκι, χρησιμοποίησε βαρύ πυροβολικό και τεθωρακισμένα τρένα και έκανε εκτελέσεις πολιτών με συνοπτικές διαδικασίες. Ο Τουχατσέφσκι και ο Αντόνοφ-Οβσέγενκο υπέγραψαν διαταγή, με ημερομηνία 12 Ιουνίου 1921, η οποία όριζε:
“Τα δάση όπου κρύβονται οι ληστές πρέπει να εκκαθαριστούν με την χρήση δηλητηριωδών αερίων. Αυτό πρέπει να υπολογιστεί προσεκτικά, έτσι ώστε το στρώμα αερίου να διαπερνά τα δάση και να σκοτώνει όσους κρύβονται εκεί”.
Οι Μπολσεβίκικες δυνάμεις χρησιμοποίησαν χημικά όπλα “από το τέλος του Ιουνίου 1921 μέχρι το φθινόπωρο του 1921”, με άμεση εντολή από την ηγεσία του Ερυθρού Στρατού και από το Κομμουνιστικό Κόμμα. Δημοσιεύματα σε τοπικές Κομμουνιστικές εφημερίδες εκθείαζαν ανοικτά τις εκκαθαρίσεις των “ληστών” με δηλητηριώδες αέριο.
Δημιούργησαν επίσης επτά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τουλάχιστον 50.000 άνθρωποι κλείστηκαν εκεί, κυρίως γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι – κάποιοι από τους οποίους στάλθηκαν στα στρατόπεδα σαν όμηροι. Κάθε μήνα 15 με 20 τοις εκατό των κρατουμένων στα στρατόπεδα πέθαιναν.
Οι Μπολσεβίκοι σταδιακά κατέπνιξαν την εξέγερση στην διάρκεια του 1921. Ο Αντόνοφ σκοτώθηκε το 1922 σε μια προσπάθεια να τον συλλάβουν. Ο Σενικόφ εκτίμησε τις συνολικές απώλειες στον πληθυσμό της περιοχής του Ταμπόφ από το 1920 έως το 1922 που προκύπτουν από τον πόλεμο, τις εκτελέσεις και την φυλάκιση σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, σε περίπου 240.000.
Η διάσωση των ντοκουμέντων
Κάποια ντοκουμέντα που έχουν σχέση με την εξέγερση βρέθηκαν από τον τοπικό εθνογράφο Μπορίς Σενικόφ το 1982 ενώ ασχολούταν με τον καθαρισμό της άμμου από την Αγία Τράπεζα της Χειμερινής Εκκλησίας της Μονής του Καζάν. Κατά την δεκαετία του 1920, το μοναστήρι είχε επιταχθεί για να χρησιμοποιηθεί σαν τοπικό αρχηγείο και η εκκλησία είχε χρησιμεύσει σαν αρχείο του Στρατιωτικού Κομισαριάτου του Ταμπόφ.
Το 1933, η τοπική κυβέρνηση αποφάσισε να κάψει τα ντοκουμέντα, τα οποία θα μπορούσαν να εκθέσουν το σοβιετικό καθεστώς. Ωστόσο, κατά την διαδικασία, η φωτιά βγήκε εκτός ελέγχου και έπρεπε να σβήσει με νερό και, κυρίως, άμμο. Όλα τα ντοκουμέντα στο αρχείο πιστευόταν ότι καταστράφηκαν, και καλυμμένα από ένα στρώμα άμμου, δεν είχαν βρεθεί ποτέ. Το 1982, το τοπικό αρχείο άλλαξε την διεύθυνσή του και η εκκλησία εγκαταλείφτηκε. Όταν ο Σενικόφ βρήκε τα ντοκουμέντα, το τμήμα της KGB στο Ταμπόφ τον εδίωξε ποινικώς. Αργότερα, η υπόθεση έκλεισε, ο Σενικόφ όμως έχασε την δουλειά του.
Το 2004, ο εκδοτικός οίκος Ποσέβ εξέδωσε το αρχείο του Σενικόφ σαν μέρος του βιβλίου Η Εξέγερση του Ταμπόφ και η Εκκαθάριση της Ρωσικής Αγροτιάς μαζί με έγγραφα που έχουν σχέση με το Στρατιωτικό Κομισαριάτο του Κυβερνείου (περιλαμβανομένων εκείνων που ασχολούνται με την αντι-Μπολσεβίκικη επιδρομή το 1919 του Κονσταντίν Μαμόντοφ και εκείνων που περιγράφουν την Μεγάλη Εκκαθάριση της δεκαετίας του 1930). Στα ντοκουμέντα επίσης περιλαμβάνονται διαταγές του Ερυθρού Στρατού, που εκδόθηκαν κατά την εξέγερση, αλληλογραφία, εκθέσεις για την χρήση χημικών όπλων κατά των αγροτών ανταρτών και ντοκουμέντα της Ένωσης των Εργαζομένων Αγροτών.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ" />.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας Κατηγορία:Ρωσικός Εμφύλιος Πόλεμος Κατηγορία:Κομμουνισμός
Βυζαντινός Ναός Αγίου Πέτρου Καστανιάς
Ο Βυζαντινός Ναός του Αγίου Πέτρου είναι ένας βυζαντινός ναός στην Καστανιά Λεύκτρου Μεσσηνίας, ο οποίος χρονολογείται στον 12ο αιώνα.
Αρχιτεκτονική
Η αρχιτεκτονική του ναού ακολουθεί τον τύπο τετρακιόνιων σταυροειδών εγγεγραμμένων με τρούλο ναών, έχοντας έναν νάρθηκα με μορφή στοάς στα δυτικά του, που προστέθηκε έναν αιώνα αργότερα, και ένα κωδωνοστάσιο σε σχήμα πύργου που χτίστηκε το 1813. Η αρχιτεκτονική του μαζί με τα γλυπτά και τις ζωγραφιές που τον διακοσμούν τον αναδεικνύουν σε ένα από τα σημαντικότερα μνημεία του οικισμού της Καστανιάς, ο οποίος διακρίνεται για το πλήθος των βυζαντινών ναών του αφού έχει 10 από τους 44 σε όλη την Πελοπόννησο, αλλά και της ιστορικής περιοχής της Μάνης. Συγκεκριμένα, για τον ζωγραφικό διάκοσμο διακρίνονται 4 φάσεις αγιογράφησης, με τις δύο πρώτες να ανάγονται στην βυζαντινή περίοδο, την τρίτη μεταβυζαντινά τον 18ο αιώνα και την τέταρτη, η οποία και αφαιρέθηκε σε μεγάλο μέρος της διότι θεωρήθηκε ως «κακότεχνη», να ανάγεται στην μεταπολεμική περίοδο.
Αποκατάσταση
Λόγω σοβαρών προβλημάτων στατικότητας ο ναός επιβαλλόταν να αποκατασταθεί. Η αποκατάστασή του, που βασίστηκε σε μελέτη της 26ης Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, διήρκεσε 16 μήνες την περίοδο 2013–14, με τις εργασίες για την στατική επάρκεια και συντήρηση του εσωτερικού διάκοσμου να υλοποιούνται υπό την επίβλεψη της Εφορείας, σε συνεργασία με την Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού και με χορηγία του εφοπλιστή Θανάση Μαρτίνου. Στην διάρκεια αυτής της αποκατάστασης, κάτω από την επικεράμωση της τοιχοποιίας αποκαλύφθηκαν τμήματά της τα οποία είχαν αποκρύψει μεταγενέστερες επεμβάσεις, ενώ οι μελετητές της Ύστερης Βυζαντινής Τέχνης θεωρούν αξιόλογες προς μελέτη τις τοιχογραφίες του ναού. Η επίτευξη αυτής της αποκατάστασης βραβεύτηκε πανευρωπαϊκά στα Βραβεία Europa Nostra 2016, στην κατηγορία "Συντήρηση" μια εκ των δύο ελληνικών με την άλλη να είναι η αποκατάσταση του παραδοσιακού νερόμυλου στον Άγιο Γερμανό Φλώρινας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην περιφέρεια Πελοποννήσου Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στην Ελλάδα Κατηγορία:Μάνη
Τασμανία
μικρογραφία|δεξιά|Η σημαία της Τασμανίας μικρογραφία|δεξιά|Το Εθνόσημο της Τασμανίας Η Τασμανία (αγγλικά: Tasmania, ) είναι μεγάλο νησί 200 περίπου χιλιόμετρα νότια της ηπειρωτικής Αυστραλίας που, μαζί με πολλά νησιά και νησίδες, συνιστά ένα από τα ομόσπονδα κρατίδια (πολιτείες) που συναποτελούν το κράτος Αυστραλία. Η Τασμανία έχει πληθυσμό 509.965 κατοίκους (απογραφή 2016) και έκταση 68.332 τ.χλμ., δηλαδή περίπου το μισό της Ελλάδας (68.401 η πολιτεία, 7η σε έκταση και έκτη σε πληθυσμό από τις πολιτείες της Αυστραλίας).
Η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη είναι το Χόμπαρτ, ενώ άλλα μεγάλα πληθυσμιακά κέντρα περιλαμβάνουν το Λάουνσεστον στα βόρεια και τα Ντέβονπορτ, Μπέρνι στα βορειοδυτικά.
Η υποανταρκτική νήσος Μακουάρι βρίσκεται επίσης υπό τη διοίκηση της Πολιτείας της Τασμανίας.
Γεωγραφία
Το βορειότερο σημείο της Τασμανίας είναι το Ακρωτήριο Γούλνορθ. Η απόσταση από εκεί μέχρι το νοτιότερο σημείο, το Νοτιοανατολικό Ακρωτήριο, είναι 364 χιλιόμετρα, ενώ η απόσταση από το δυτικότερο άκρο («Δυτικό Ακρωτήριο») μέχρι το ανατολικότερο (Ακρωτήριο Έντυστοουν) είναι 306 χιλιόμετρα (περίπου μιάμιση φορά οι διαστάσεις της Πελοποννήσου). Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του μέσου της είναι περίπου 42° νότιο πλάτος και 147° ανατολικό μήκος.
Η Τασμανία έχει εύκρατο κλίμα και θεωρήθηκε τόσο παρόμοια σε ορισμένα τοπία με την προβιομηχανική Αγγλία, ώστε αναφερόταν από ορισμένους αγγλικής καταγωγής αποίκους ως «μια Νότια Αγγλία».
Η δυτική ακτή, πυκνοκατοικούμενη και με συνεχιζόμενη παράδοση άνω των 150 ετών στην εξόρυξη και εκμετάλλευση ορυκτού πλούτου, είναι ζωτικής σημασίας για την οικονομία της Τασμανίας. Δέχεται μεγάλες βροχοπτώσεις, που συντηρούν την παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας. Η Οροσειρά της Δυτικής Ακτής φιλοξενεί ορισμένα από τα γνωστότερα ορυχεία στις πλαγιές της, όπως το ορυχείο του Όρους Λάυελ.
Το νοτιοδυτικό τμήμα είναι πυκνοδασωμένο, με το Νοτιοδυτικό Εθνικό Δρυμό να περιλαμβάνει κάποια από τα τελευταία εύκρατα δάση στο Νότιο Ημισφαίριο. Η διαχείριση μιας τέτοιας απομονωμένης και δυσπρόσιτης περιοχής έγινε ευκολότερη και πλέον αξιόπιστη με τη χρήση της δορυφορικής τηλεπισκόπησης.
Η πυκνότητα πληθυσμού της Τασμανίας είναι μόλις 7,45 κάτοικοι ανά τ.χλμ.. Η πλειονότητα του πληθυσμού ζει δίπλα ή κοντά στα ποτάμια προς τις ακτές. Ο Ποταμός Ντεργουέντ και ο Ποταμός Χιούον βρίσκονται στα νότια, ενώ οι ποταμοί Ταμάρ και Μέρσεϋ στα βόρεια.
Η Τασμανία χωρίζεται από την Αυστραλιανή ήπειρο από τον Πορθμό Μπας, ένα από τους δυσκολότερους για τη ναυσιπλοΐα στον κόσμο εξαιτίας των ρευμάτων του Ινδικού και του Νότιου Ωκεανού που συγκρούονται εκεί, ενισχυόμενα και από το μικρό του βάθος (γύρω στα 60 μέτρα).
Η τοπική ώρα της Τασμανίας είναι 10 ώρες μπροστά από την ώρα Γκρήνουιτς, αλλά εξαιτίας της αντιστροφής των εποχών σε σχέση με το βόρειο ημισφαίριο και της χρήσεως της θερινής ώρας, βρίσκεται πότε 7 και πότε 9 ώρες μπροστά από την ώρα Ελλάδος.
Γεωλογική ιστορία
Πιστεύεται ότι η Τασμανία ήταν ενωμένη με την Αυστραλιανή ήπειρο μέχρι το τέλος της πλέον πρόσφατης εποχής των παγετώνων, πριν από περίπου 10.000 χρόνια.
Έκτωρ Σαραφίδης
Ο Έκτωρ Σαραφίδης (1872-1950) ήταν γιατρός λόγιος και λεξικογράφος.
Τασμανία
Γεωλογική ιστορία
Μεγάλο μέρος του νησιού αποτελείται από δολερίτη της Ιουράσιας περιόδου, μια βασαλτική διείσδυση μάγματος που ανήλθε μέσα από άλλα πετρώματα και σχημάτισε μεγάλους στυλοειδείς κρυστάλλους καθώς ψύχθηκε: Η Τασμανία έχει τις μεγαλύτερες εκτάσεις δολερίτη στον κόσμο, με πολλά χαρακτηριστικά όρη και πλαγιές αποτελούμενα από αυτό το πέτρωμα. Τα Κεντρικά Υψίπεδα και το νοτιοανατολικό τμήμα έχουν αυτή τη σύσταση. Το Όρος Γουέλινγκτον, που υψώνεται πάνω από την πρωτεύουσα Χόμπαρτ είναι ένα καλό παράδειγμα, με τις χαρακτηριστικές στήλες. Στα νοτιοδυτικά, προκάμβριοι χαλαζίτες προήλθαν από πανάρχαια θαλάσσια ιζήματα και σχηματίζουν κτυπητά απόκρημνα υψώματα και ράχες, όπως η Φεντερέισιον Πηκ ή «Καπέλο του Γάλλου» (Frenchmans Cap). Στα βορειοανατολικά, υπάρχει γρανίτης στο Φρέισινετ. Στα βορειοδυτικά και δυτικά, πλούσιο σε ορυκτά ηφαιστειακό πέτρωμα βρίσκεται στο όρος Ρηντ κοντά στο Ρόουζμπερι, ή στο Όρος Λάυελ κοντά στο Κουήνσταουν. Στο νότο και βορειοδυτικά υπάρχουν και ασβεστολιθικά πετρώματα στα οποία έχουν δημιουργηθεί κάποια υπέροχα σπήλαια.
Ο χαλαζίτης και ο δολερίτης στα ψηλότερα βουνά δείχνουν σημάδια παγετώνων. Ο συνδυασμός αυτών των διαφορετικών τύπων πετρώματος δημιουργεί ωραία τοπία, πολλά από αυτά μοναδικά στον κόσμο.
Ιθαγενείς πληθυσμοί
Η Τασμανία πρωτοκατοικήθηκε από ανθρώπους από τότε που ήταν ενωμένη με την αυστραλιανή ήπειρο, τουλάχιστον 35.000 χρόνια πριν. Αυτοί οι αβορίγινες της Τασμανίας ανήκαν σε 9 κύριες εθνοτικές ομάδες. Ο πληθυσμός τους το έτος 1803 έχει εκτιμηθεί μεταξύ 5 και 10 χιλιάδων, αλλά εξαιτίας διωγμών (βλ. Μαύρος Πόλεμος) και ασθενειών από τους Ευρωπαίους εποίκους μειώθηκε στους 300 το 1833. Εκείνη τη χρονιά, ολόκληρος ο ιθαγενής πληθυσμός εκτοπίσθηκε στο Νησί Φλίντερς από τον Τζορτζ Αουγκούστους Ρόμπινσον. Ο τελευταίος αμιγώς ιθαγενούς καταγωγής Τασμανός ήταν ο Τρουγκανίνι (1812-1876) ή η Φάνι Κόκρεϊν Σμιθ, που γεννήθηκε στην Ουαϊμπαλένα και πέθανε το 1905.
Έκτωρ Σαραφίδης
Βίος
Ο Έκτωρ Σαραφίδης γεννήθηκε το 1872. Καταγόταν από την περιοχή της Θράκης και το 1875 πήγε στην περιοχή της Κωνστάντζας μαζί με την οικογένειά του. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο στην Κωνστάντζα και το γυμνάσιο στην Κωνσταντινούπολη. Σπούδασε ιατρική στην Αθήνα και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Βουκουρέστι (1896-1897) και στο Παρίσι (1912-1913) Το 1897-1905 υπηρέτησε στο Υγειονομικό Τμήμα του Στρατού στην Κωνστάντζα και από το 1913 ιατρός στην Κωνστάντζα. Ο Σαραφίδης ήταν ο πρώτος που συνέταξε στη Ρουμανία λεξικά: ελληνο-ρουμανικό (1935) και ρουμανο-ελληνικό (1922)
Τασμανία
Η άφιξη των Ευρωπαίων
Η πρώτη θέαση της Τασμανίας από Ευρωπαίο καταγράφεται στις 24 Νοεμβρίου 1642 από τον Ολλανδό εξερευνητή Άμπελ Τάσμαν, ο οποίος την ονόμασε Γη του Αντώνιου φαν Ντίμεν (ή, στα ολλανδικά Anthoonij van Diemenslandt), από τον χορηγό του, Κυβερνήτη των Ολλανδικών Ανατολικών Ινδιών. Το όνομα συντομεύθηκε αργότερα σε «Γη του Βαν Ντίμεν» (Van Diemens Land) από τους Βρετανούς. Ο Τζέιμς Κουκ αντίκρυσε επίσης το νησί το 1777, και αρκετοί άλλοι Ευρωπαίοι θαλασσινοί βγήκαν στις ακτές του, προσθέτοντας μια ποικιλία στα ονόματα της τοπογραφίας του.
Ο πρώτος μόνιμος οικισμός έγινε από τους Βρετανούς στο Ρίσντον Κόουβ επί της ανατολικής όχθης του ποταμού Ντέργουεντ, στις εκβολές του, το 1803: Επρόκειτο για μια μικρή αποστολή από το Σίδνεϋ, υπό τον υπολοχαγό Τζον Μπόουεν, με σκοπό την αποτροπή της διεκδικήσεως της νήσου από τους Γάλλους. Το 1804 ένας άλλος οικισμός ιδρύθηκε από τον λοχαγό Ντέιβιντ Κόλινς, 5 χιλιόμετρα πιο νότια, στο Σάλλιβανς Κόουβ, όπου υπήρχε περισσότερο γλυκό νερό. Αυτός ο δεύτερος οικισμός έγινε γνωστός ως Χόμπαρτ Τάουν ή Χόμπαρτον, και εξελίχθηκε στη σημερινή πρωτεύουσα του νησιού Χόμπαρτ (το όνομα του Βρετανού υπουργού αποικιών την εποχή εκείνη). Ο οικισμός στο Ρίσντον Κόουβ εγκαταλείφθηκε αργότερα.
Έκτωρ Σαραφίδης
Δημοσιεύσεις
Μετέφρασε το διήγημα Το χάνι του Μαντζιόλα του Ίων Λούκα Καρατζιάλε και την κωμωδία του Ο Κυρ Λεωνίδας και η Αντιπολίτευση. Οι μεταφράσεις του είναι μεταξύ των πρώτων που έγιναν από τα ρουμανικά στα ελληνικά.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 20ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα
Τασμανία
Η άφιξη των Ευρωπαίων
Οι περισσότεροι από τους πρώτους Ευρωπαίους που εγκαταστάθηκαν στην Τασμανία ήταν κατάδικοι με τους φρουρούς τους, με αποστολή τους την ανάπτυξη της γεωργίας και άλλων παραγωγικών δραστηριοτήτων. Αρκετοί άλλοι οικισμοί καταδίκων ιδρύθηκαν στη Γη του Βαν Ντίμεν, όπως δευτερεύουσες φυλακές, π.χ. οι ιδιαίτερα σκληρές στο Πορτ Άρθουρ στα νοτιοανατολικά και στο Λιμάνι Μακουάρι στη δυτική ακτή.
Η Τασμανία στον κόσμο τις τελευταίες δεκαετίες
Παρότι σπάνια αναφέρεται στις διεθνείς ειδήσεις, το νησί έχει δεχθεί την παγκόσμια προσοχή κάποιες φορές.