cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιάκωβος Ρίζος Ραγκαβής
Βιογραφικά στοιχεία
Πρώτη μέριμνα του Ιακώβου ήταν να ιδρύσει στο Βουκουρέστι το μεγαλύτερο και αρτιότερο Ελληνικό Γυμνάσιο της εποχής του. Γυμνασιάρχη διόρισε τον Κων. Βαρδαλάχο από την Αίγυπτο. Καθηγητές διόρισε τον Γεννάδιο, τον Κλεόβουλο και άλλους ισάξιους διδασκάλους της εποχής του. Πολλοί των πρώτων φοιτητών του Γυμνασίου αυτού στελέχωσαν τον Ιερό Λόχο.
Ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Μετά τον θάνατο του θείου του, ο Ιάκωβος οδήγησε την χήρα του θείου του σε ασφαλές μέρος και επέστρεψε για να καταταχτεί και αυτός στο στρατόπεδο του Υψηλάντη. Απογοητευμένος όμως διότι δεν εισακούστηκε, αποχώρησε και από μακρυά είδε την ηρωική θυσία του Ιερού Λόχου και την αποτυχία της Ελληνικής επανάστασης στην Μολδοβλαχία, όπως τα είχε από καιρό μαντέψει και προαναγγείλει. Κατέφυγε οικογενειακώς στην Οδησσό, και παρέμεινε εκεί όλο το διάστημα της επανάστασης. Συναντήθηκε με τον Καποδίστρια στο Παρίσι, αλλά δεν κατόρθωσε να τον πείσει για τις προθέσεις του, ούτε και βρήκε συνεργάσιμη ανταπόκριση από αυτόν. Τελικά ήρθε και εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα, και διορίστηκε για μια μικρή εποχή διερμηνέας στην Ελληνοτουρκική επιτροπή.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1855.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Οικογένεια Ρίζου-Ραγκαβή
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Κορινθίας
Στον παρακάτω κατάλογο αναφέρονται οι δήμοι, οι δημοτικές ενότητες, οι τοπικές κοινότητες και οι οικισμοί της Περιφερειακής ενότητας Κορινθίας. Η Περιφερειακή Ενότητα Κορινθίας έχει πληθυσμό 145.082 κατοίκους. Έδρα της είναι η Κόρινθος.
Δήμος Βέλου – Βόχας
Έδρα του δήμου είναι το Ζευγολατείο. Ο Δήμος Βέλου - Βόχας έχει μόνιμο πληθυσμό 19027 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δημοτική ενότητα Βέλου
Η Δημοτική ενότητα Βέλου έχει πληθυσμό 8061 κατοίκους και περιλαμβάνει τις ακόλουθες κοινότητες:
Δημοτική ενότητα Βόχας
Η Δημοτική ενότητα Βόχας έχει πληθυσμό 10966 κατοίκους και περιλαμβάνει τις ακόλουθες κοινότητες:
Δήμος Κορινθίων
Έδρα του δήμου είναι η Κόρινθος. Ο δήμος Κορινθίων έχει μόνιμο πληθυσμό 58192 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δημοτική ενότητα Άσσου - Λεχαίου
Η Δημοτική ενότητα Άσσου - Λεχαίου έχει πληθυσμό 6993 και περιλαμβάνει τις ακόλουθες κοινότητες:
Δημοτική ενότητα Κορινθίων
Η Δημοτική ενότητα Κορινθίων έχει 38132 κατοίκους και περιλαμβάνει τις ακόλουθες κοινότητες:
Δημοτική ενότητα Σαρωνικού
Η Δημοτική ενότητα Σαρωνικού έχει 5260 κατοίκους και περιλαμβάνει τις ακόλουθες κοινότητες:
Δημοτική ενότητα Σολυγείας
Η Δημοτική ενότητα Σολυγείας έχει πληθυσμό 2723 κατοίκους και περιλαμβάνει τις ακόλουθες κοινότητες:
Δημοτική ενότητα Τενέας
Η Δημοτική ενότητα Τενέας έχει πληθυσμό 5084 κατοίκους και περιλαμβάνει τις ακόλουθες κοινότητες:
Δήμος Λουτρακίου - Αγίων Θεοδώρων
Έδρα του δήμου είναι το Λουτράκι. Ο Δήμος Λουτρακίου - Αγίων Θεοδώρων έχει μόνιμο πληθυσμό 21221 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δημοτική ενότητα Αγίων Θεοδώρων
Η Δημοτική ενότητα Αγίων Θεοδώρων έχει πληθυσμό 4643 κατοίκους
Δήμος Νεμέας
Έδρα του δήμου είναι η Νεμέα. Ο Δήμος Νεμέας έχει μόνιμο πληθυσμό 6483 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται οι ακόλουθες κοινότητες:
Δήμος Ξυλοκάστρου – Ευρωστίνης
Έδρα του δήμου είναι το Ξυλόκαστρο. Ο Δήμος Ξυλοκάστρου - Ευρωστίνης έχει μόνιμο πληθυσμό 17365 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δημοτική ενότητα Ευρωστίνης
Η Δημοτική ενότητα Ευρωστίνης έχει πληθυσμό 4088 κατοίκους και περιλαμβάνει τις ακόλουθες κοινότητες:
Δημοτική ενότητα Ξυλοκάστρου
Η Δημοτική ενότητα Ξυλοκάστρου έχει πληθυσμό 13277 κατοίκους και περιλαμβάνει τις ακόλουθες κοινότητες:
Δήμος Σικυωνίων
Έδρα του δήμου είναι το Κιάτο. Ο Δήμος Σικυωνίων έχει μόνιμο πληθυσμό 22794 κατοίκους. Στο δήμο περιλαμβάνονται:
Δημοτική ενότητα Σικυωνίων
Η Δημοτική ενότητα Σικυωνίων έχει πληθυσμό 19025 κατοίκους και περιλαμβάνει τις ακόλουθες κοινότητες:
Δημοτική ενότητα Στυμφαλίας
Η Δημοτική ενότητα Στυμφαλίας έχει πληθυσμό 2427 κατοίκους και περιλαμβάνει τις ακόλουθες κοινότητες:
Δημοτική ενότητα Φενεού
Η Δημοτική ενότητα Φενεού έχει πληθυσμό 1342 κατοίκους και περιλαμβάνει τις ακόλουθες κοινότητες:
Γκιοκτσέαντα (περιφέρεια)
Η Γκιοκτσέαντα είναι αγροτική περιφέρεια της Επαρχίας Τσανάκκαλε της Τουρκίας. Ο πληθυσμός της είναι της τάξεως των περίπου 9.440 κατοίκων, εκ των οποίων οι 6.229 κατοικούν στο διοικητικό της κέντρο (2019). Η περιφέρεια αποτελείται από την Ίμβρο (τουρκ: Gökçeada), το μεγαλύτερο νησί της Τουρκίας. Δημαρχός της είναι ο Ουνάλ Τσετίν (İYİ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχία του Τσανάκκαλε Κατηγορία:Ίμβρος
Γιέλιτσα
Το όρος Γιέλιτσα (σερβικά κυριλλικά: Јелица, σερβικά λατινικά: Jelica) είναι βουνό στα δυτικά της Σερβίας. Κορυφή του αποτελεί η Τσρνα Στένα, η οποία βρίσκεται σε υψόμετρο 929 μέτρων.
Γεωγραφία
Το όρος Γιέλιτσα αποτελεί τμήμα του ορεινού όγκου του Στάρι Βλαχ, σε μία εκ των ανατολικών παρυφών των Δειναρικών Άλπεων. Αποτελεί φυσικό όριο μεταξύ της περιοχής του Ντραγκάτσεβο και της κοιλάδας του Τσάτσακ. Εκτείνεται με κατεύθυνση από βορειοδυτικά προς νότια, επί εκτάσεως της τάξης των 30 χιλιομέτρων.
Πέραν της Τσρνα Στένα, σημαντικότερες κορυφές του συγκεκριμένου βουνού αποτελούν το Βέρινιε (874 μέτρα), η Γκράντινα (849 μέτρα), επί της οποίας βρίσκεται αρχαιολογικός τόπος, το Ράγιατσκι Βις (818 μέτρα), καθώς και το Στγιένικ (789 μέτρα).
Μάλοβ Ντο
Το Μάλοβ Ντο (σερβικά κυριλλικά: Малов До) είναι χωριό στα νοτιοδυτικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Κότορ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Κότορ
Φρίντριχ Νίτσε
Ο Φρίντριχ Βίλχελμ Νίτσε (γερμ. Friedrich Wilhelm Nietzsche) (ελλ. Φρειδερίκος Γουλιέλμος Νίτσε) (Ραίκεν, 15 Οκτωβρίου 1844 – Βαϊμάρη, 25 Αυγούστου 1900 ) ήταν σημαντικός Γερμανός φιλόσοφος, ποιητής, συνθέτης και φιλόλογος. Έγραψε κριτικά δοκίμια πάνω στη θρησκεία, την ηθική, τον πολιτισμό, τη φιλοσοφία και τις επιστήμες, δείχνοντας ιδιαίτερη κλίση στη χρήση μεταφορών, ειρωνείας και αφορισμών.
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως κλασικός φιλόλογος, κάνοντας κριτικές αναλύσεις σε αρχαιοελληνικά και ρωμαϊκά κείμενα, προτού εντρυφήσει στη φιλοσοφία. Το 1869, σε ηλικία 24 ετών, διορίστηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας, στην έδρα της Κλασικής Φιλολογίας, όντας ο νεότερος που έχει πετύχει κάτι ανάλογο. Παραιτήθηκε το καλοκαίρι του 1879 εξαιτίας των προβλημάτων υγείας που τον ταλάνιζαν σχεδόν όλη του τη ζωή. Σε ηλικία 44 ετών, το 1889, υπέστη νευρική κατάρρευση, η οποία αργότερα διεγνώσθη ως συφιλιδική «παραλυτική ψυχική διαταραχή», διάγνωση η οποία αμφισβητείται. Η επανεξέταση των ιατρικών φακέλων του Φρειδερίκου Νίτσε δείχνει ότι κατά πάσα πιθανότητα πέθανε από όγκο στον εγκέφαλο, ενώ η μετά θάνατον αρνητική φήμη του οφείλεται κυρίως στο αντι-ναζιστικό κύμα. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ανέλαβε τη φροντίδα του η μητέρα του, μέχρι τον θάνατό της το 1897, και έπειτα η αδελφή του, Ελίζαμπεθ Φούρστερ-Νίτσε, μέχρι τον θάνατό του, το 1900.
Εκτός από τη φροντίδα του, η Ελίζαμπεθ Φούρστερ-Νίτσε ανέλαβε χρέη εκδότριας και επιμελήτριας των χειρογράφων του. Ήταν παντρεμένη με τον Μπέρναρντ Φούρστερ, ηγετική μορφή του αντισημιτικού μετώπου της γερμανικής ακροδεξιάς, και ξαναδούλεψε αρκετά από τα ανέκδοτα χειρόγραφα του Νίτσε υπό το φως των ιδεών του Φούρστερ, ριζικά αντίθετων από τις απόψεις του φιλόσοφου, οι οποίες ήταν ξεκάθαρα εναντίον του αντισημιτισμού και του εθνικισμού (βλ. Η κριτική του Νίτσε στον αντισημιτισμό και τον εθνικισμό). Εξ αιτίας των εκδόσεων της Φούρστερ-Νίτσε, ο Νίτσε έγινε συνώνυμο του γερμανικού μιλιταρισμού και του Ναζισμού.
Νεανικά χρόνια (1844-1864)
Ο Νίτσε γεννήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1844 και μεγάλωσε στην πόλη Ρέκεν (Röcken), κοντά στη Λειψία στην ευρύτερη πρωσική επαρχία της Σαξωνίας. Η ημερομηνία γέννησής του συνέπεσε χρονικά με τα 49α γενέθλια του βασιλιά της Πρωσίας, Φρίντριχ Βίλχελμ Δ΄, προς τιμήν του οποίου έλαβε και το όνομά του (αργότερα ο ίδιος έπαψε να χρησιμοποιεί το όνομα Βίλχελμ ). Ο πατέρας του, Καρλ Λούντβιχ Νίτσε (1813-1849), ήταν λουθηρανός πάστορας, ενώ η μητέρα του, Φραντσίσκα Αίλερ (1826-1897) ήταν κόρη του πάστορα Ντάβιντ Φρήντριχ Αίλερ. Ο Νίτσε ήταν το νεότερο από τα παιδιά της οικογένειας. Η αδελφή του Ελίζαμπεθ Τερέζα Αλεξάνδρα Νίτσε γεννήθηκε το 1846 παίρνοντας τα ονόματα τριών πριγκιπισσών και μαθητριών του πατέρα της, ενώ ακολούθησε η γέννηση του αδελφού του Λούντβιχ Ιωσήφ το 1848. Μετά τον πρόωρο θάνατο του πατέρα του Νίτσε από εγκεφαλική ασθένεια το 1849, αλλά και τον χαμό του αδελφού του τον επόμενο χρόνο, η οικογένεια μετακόμισε στο Νάουμπουργκ. Εκεί διέμειναν όλοι με τη γιαγιά του Νίτσε, καθώς η μητέρα του δεν είχε τη δυνατότητα να συντηρήσει δικό της σπίτι.
left|thumb|180px|Ο Νίτσε σε ηλικία δεκαέξι ετών Ο Νίτσε φοίτησε σε ένα δημοτικό σχολείο της πόλης μέχρι το 1854. Το σχολικό του πρόγραμμα περιελάμβανε κυρίως θρησκευτική αγωγή, ενώ παράλληλα ξεκίνησε μαθήματα λατινικών και αρχαίων ελληνικών, γλώσσες στις οποίες δεν εμφάνισε ιδιαίτερη κλίση. Το 1854, ξεκίνησε να φοιτά στο Dom Gymnasium, όπου αφού εξετάστηκε από το διευθυντή του γυμνασίου, μεταπήδησε αμέσως στη δεύτερη τάξη. Ήδη από τα παιδικά του χρόνια έγραφε ποιήματα και μικρά θεατρικά έργα, μέρος των οποίων φρόντιζε να φυλάσσει η αδελφή του. Αφιέρωνε μεγάλο μέρος του χρόνου του στο γράψιμο, επιδεικνύοντας μία πλούσια λογοτεχνική παραγωγή, ενώ ήδη σε ηλικία 14 ετών ταξινόμησε τα ποιήματά του σε περιόδους. Στις 5 Οκτωβρίου 1858 εισήχθηκε στο Πφόρτα (Pforta ή Schulpforta), ένα από τα πιο φημισμένα σχολεία κλασικών σπουδών της Γερμανίας, θέση που του προσφέρθηκε έπειτα από εξέταση σχολικού επιθεωρητή στο Dom Gymnasium, ο οποίος επέλεξε τον νεαρό Νίτσε ανάμεσα σε άλλους μαθητές της σχολής. Αν και ήταν λουθηρανικό ίδρυμα, στο οποίο δινόταν έμφαση στην πειθαρχία των μαθητών, το εκπαιδευτικό πρόγραμμα του Πφόρτα παρουσίαζε ομοιότητες με εκείνο των Ιησουιτών. Κατά τη διάρκεια της φοίτησής του στο Πφόρτα, είχε πολύ καλές επιδόσεις στα μαθήματα, ενώ συνέχισε να γράφει ποιήματα στον προσωπικό του χρόνο, ασχολούμενος παράλληλα με τη μουσική, συμμετέχοντας στη σχολική χορωδία και γράφοντας δικές του μουσικές συνθέσεις. Μαζί με τον φίλο του Γκούσταφ Κρουγκ, ίδρυσε τον σύλλογο «Germania», ένα είδος λογοτεχνικής, μουσικής και επιστημονικής λέσχης, όπου κάθε μέλος υπέβαλλε απαραιτήτως ένα έργο τον μήνα, ποίημα, δοκίμιο, σχέδιο ή ακόμα και μουσική σύνθεση. Την ίδια περίοδο, ο Νίτσε ήρθε σε στενή επαφή με τη λογοτεχνία, εκτιμώντας ιδιαίτερα το έργο του Χαίλντερλιν, του Ανακρέοντα και του Σαίξπηρ. Παρά τη γενικευμένη αντίληψη του περιβάλλοντός του πως επρόκειτο να γίνει κληρικός, ο Νίτσε άρχισε σταδιακά να αμφισβητεί τον Χριστιανισμό και γύρω στο φθινόπωρο του 1862 είχε απορρίψει οριστικά ένα τέτοιο ενδεχόμενο, σκεπτόμενος να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη μουσική.
Πανεπιστημιακές σπουδές (1864-1869)
Στις 7 Σεπτεμβρίου 1864 αποφοίτησε από το Πφόρτα και ξεκίνησε σπουδές κλασικής φιλολογίας στο πανεπιστήμιο της Βόννης. Παράλληλα, γράφτηκε στο θεολογικό τμήμα του πανεπιστημίου με διάθεση να ασχοληθεί περισσότερο με τη φιλολογική κριτική του Ευαγγελίου και τις πηγές της Καινής Διαθήκης, γεγονός που είναι μάλλον ενδεικτικό των θρησκευτικών αμφιβολιών του, αλλά και της αδυναμίας του να ομολογήσει στην οικογένειά του πως δεν επιθυμούσε να γίνει ιερέας. Στη Βόννη ο Νίτσε προσχώρησε στη φοιτητική αδελφότητα «Franconia», που αποτελούσε ένα είδος συνάθροισης φιλολόγων. Συνέχισε τις θεολογικές του σπουδές μέχρι το Πάσχα του 1865, περίοδο κατά την οποία απέρριψε οριστικά τη θρησκευτική πίστη, με επιχειρήματα που αποτυπώνονται και σε επιστολή του προς την αδελφή του, στην οποία ανέφερε χαρακτηριστικά: «Κάθε αληθινή πίστη είναι αδιάψευστη, εκπληρώνει αυτό που ο πιστός ελπίζει να βρει σ' αυτήν, δεν προσφέρει όμως ούτε το ελάχιστο έρεισμα για τη θεμελίωση μιας αντικειμενικής αλήθειας [...] Θέλεις να επιδιώξεις ψυχική ηρεμία και ευτυχία, τότε πίστευε, θέλεις να είσαι ένας απόστολος της αλήθειας, τότε αναζήτησέ την.» Σημαντική επιρροή στον Νίτσε, πάνω στα ζητήματα της πίστης, φαίνεται πως άσκησε επίσης το έργο του Ντάβιντ Στράους, Η ζωή του Χριστού κριτικά επεξεργασμένη και η μεταγενέστερη έκδοση του έργου που εκδόθηκε το 1864 υπό τον τίτλο Η ζωή του Χριστού διασκευασμένη για τον γερμανικό λαό.
right|thumb|Ο Νίτσε τον Αύγουστο του 1868|315x315px Το επόμενο διάστημα αφοσιώθηκε στις φιλολογικές του σπουδές υπό την καθοδήγηση του καθηγητή Φρίντριχ Βίλχελμ Ριτσλ, τον οποίο ακολούθησε το φθινόπωρο του 1865 στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Στα τέλη Οκτωβρίου του 1865 ήρθε σε επαφή με το έργο του Σοπενχάουερ, το οποίο τον επηρέασε καθοριστικά. Εξίσου μεγάλη επίδραση στη φιλοσοφική του σκέψη είχε το έργο του Φρήντριχ Άλμπερτ Λάνγκε, Ιστορία του υλισμού (Geschichte des Materialismus), το οποίο ο Νίτσε θεωρούσε ως το σημαντικότερο φιλοσοφικό έργο των τελευταίων ετών. Τους επόμενους μήνες αφοσιώθηκε στις πανεπιστημιακές του μελέτες, αναλαμβάνοντας να ολοκληρώσει μία φιλολογική κριτική έκδοση πάνω στο έργο του Θεόγνιδος. Παράλληλα ήταν μέλος του φιλολογικού συλλόγου του Ριτσλ και παρέδιδε διαλέξεις στη φοιτητική λέσχη. Το 1867 κατατάχθηκε στο πυροβολικό σώμα του Νάουμπουργκ, όπου διακρίθηκε και πιθανόν να αποκτούσε τον βαθμό του λοχαγού αν δεν υφίστατο ένα σοβαρό τραυματισμό που έθεσε τέλος στη στρατιωτική του σταδιοδρομία. Επέστρεψε στο πανεπιστήμιο της Λειψίας, και παρέμεινε ως επί πληρωμή φιλοξενούμενος του εκεί καθηγητή Φρίντριχ Καρλ Μπίντερμαν που ήταν και ο εκδότης της εφημερίδας Deutsche Aligemeine Zeitung, όπου ο Νίτσε εργάστηκε ως κριτικός όπερας. Παράλληλα προσελήφθη ως βιβλιοκριτικός του περιοδικού Literarisches Zentralblatt. Κατά τη δεύτερη παραμονή του στη Λειψία, συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον Ρίχαρντ Βάγκνερ, γνωριμία που διατηρήθηκε τα επόμενα χρόνια και τον επηρέασε σημαντικά, καθώς ο Βάγκνερ, του οποίου το έργο εκτιμούσε ιδιαίτερα ο Νίτσε, αποτέλεσε ένα είδος πατρικής μορφής για εκείνον.
Καθηγητής στη Βασιλεία (1869-1879)
Πριν ακόμα αποκτήσει τον διδακτορικό του τίτλο, ο Νίτσε επιλέχθηκε να καταλάβει την έδρα της κλασικής φιλολογίας στο πανεπιστήμιο της Βασιλείας, έχοντας την υποστήριξη του Ριτσλ. Ως καθηγητής αρχικά παρέδιδε διαλέξεις για την ιστορία της αρχαίας ελληνικής ποίησης και για τις Χοηφόρους του Αισχύλου, ωστόσο αργότερα καταπιάστηκε και με θέματα που άπτονταν των προσωπικών του ενδιαφερόντων. Κατά τη διάρκεια του Γαλλοπρωσικού πολέμου (1870-71) υπηρέτησε εθελοντικά στο πλευρό της Πρωσίας, ως βοηθός νοσοκόμος, καθώς η διοίκηση του πανεπιστημίου δεν του επέτρεπε να γίνει στρατιώτης, όπως ο ίδιος επιθυμούσε. Κατά τη διάρκεια της σύντομης θητείας του ήρθε σε επαφή με τη σκληρότητα του πολέμου, ενώ προσβλήθηκε και από αρκετές ασθένειες, οι οποίες επιβάρυναν ακόμα περισσότερο την ανέκαθεν ασθενική του υγεία.
Μετά την επιστροφή του στη Βασιλεία, ο αμείωτος ενθουσιασμός του για τον Σοπενχάουερ, ο θαυμασμός του για το έργο του Βάγκνερ και οι φιλολογικές σπουδές και μελέτες του συνδυάστηκαν και οδήγησαν στην έκδοση του πρώτου βιβλίου του, με τίτλο Η Γέννηση της Τραγωδίας (1872). Ο Βάγκνερ εκθείασε το έργο του Νίτσε, όπως και ο φίλος του (λίγο αργότερα καθηγητής φιλολογίας στο Κίελο) Έρβιν Ρόντε. Ωστόσο, η εχθρική κριτική του φιλόλογου Ούλριχ φον Βιλαμόβιτς-Μέλεντορφ, ο οποίος επεσήμανε ανακρίβειες και παραλείψεις, καθώς και του καθηγητή φιλολογίας του πανεπιστημίου της Βόννης Ούζενερ, ο οποίος αποκάλεσε το βιβλίο «απόλυτη ανοησία», μετρίασαν τον βαθμό αποδοχής του στον ακαδημαϊκό κόσμο.
Κατά την παραμονή του στην Ελβετία μέχρι το 1879, ο Νίτσε επισκεπτόταν συχνά τον Βάγκνερ στο Μπαϊρόιτ όπου διέμενε. Την περίοδο 1873-1876, ολοκλήρωσε μία σειρά τεσσάρων δοκιμίων που εκδόθηκαν αργότερα σε μία συλλογή με τον γενικό τίτλο Ανεπίκαιροι στοχασμοί. Τα δοκίμια αυτά πραγματεύονταν γενικότερα τον σύγχρονο γερμανικό πολιτισμό, εστιάζοντας στο έργο του Νταβίντ Στράους (Νταβίντ Στράους: Ο ομολογητής και ο συγγραφέας), στην κοινωνική αξία της ιστοριογραφίας (Για τα οφέλη και τα μειονεκτήματα της ιστορίας για τη ζωή), στον Σοπενχάουερ (Ο Σοπενχάουερ ως παιδαγωγός) και τέλος στον Βάγκνερ (Ο Ρίχαρντ Βάγκνερ στο Μπαϊρόιτ). Για τον Νίτσε, ο Σοπενχάουερ και ο Βάγκνερ αποτελούσαν φωτεινά παραδείγματα για την ανάπτυξη ενός νέου πολιτισμικού κινήματος που συνέδεε τη μουσική, τη φιλοσοφία και την κλασική φιλολογία. Αργότερα, μετά την απογοητευτική παραγωγή του φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ το 1876, όπου παρουσιάστηκε το Δαχτυλίδι, άρχισε να επέρχεται ρήξη στη σχέση του με τον Βάγκνερ. Το 1878, κατά την τελευταία περίοδο της πανεπιστημιακής του σταδιοδρομίας, ο Νίτσε ολοκλήρωσε το βιβλίο με τίτλο Ανθρώπινο, υπερβολικά ανθρώπινο (Menschliches, Allzumenschliches), έργο που επισημοποιούσε τη ρήξη αυτή, σηματοδοτώντας συγχρόνως μία μεταστροφή και διαφοροποίηση των φιλοσοφικών του ιδεών. Το επόμενο διάστημα, η υγεία του κλονίστηκε σοβαρά: υπέφερε από ημικρανίες, που οφείλονταν σε βλάβη του αμφιβληστροειδούς και στα δύο μάτια του, γεγονός που τον ανάγκασε τελικά να υποβάλει παραίτηση από το πανεπιστήμιο, στις 2 Μαΐου 1879, καθώς αδυνατούσε να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις του.
Τελευταία χρόνια (1879-1900)
Απελευθερωμένος από τις ακαδημαϊκές υποχρεώσεις, ο Νίτσε πέρασε τα επόμενα χρόνια ταξιδεύοντας συχνά σε πόλεις της Ελβετίας, της Γερμανίας ή της Ιταλίας και αναζητώντας κάθε φορά ένα αναζωογονητικό κλίμα που θα βοηθούσε να βελτιωθεί η κατάσταση της υγείας του. Σημαντική βοήθεια του προσέφερε ο πρώην μαθητής του, Πέτερ Γκαστ, ο οποίος είχε εξελιχθεί σε ένα είδος προσωπικού γραμματέα του Νίτσε, καθώς και ο καθηγητής θεολογίας Φραντς Όβερμπεκ μαζί με τη Μαλβίντα φον Μέιζενμπουγκ, γνώριμή του από την περίοδο φιλίας του με τον Βάγκνερ. Τις καλοκαιρινές περιόδους επισκεπτόταν συχνά τα ορεινά θέρετρα του Sils-Maria ή του Σαιν Μόριτς, ενώ τους χειμώνες κύριοι σταθμοί στις μετακινήσεις του υπήρξαν οι ιταλικές πόλεις Γένοβα, Τορίνο, Ραπάλλο, καθώς και η γαλλική Νις. Κατά διαστήματα επέστρεφε στο Νάουμπουργκ, όπου επισκεπτόταν την οικογένειά του. Η περίοδος αυτή υπήρξε ιδιαίτερα παραγωγική για τον Νίτσε, παρά τις κρίσεις της ασθένειάς του και τη βαριά κατάθλιψη στην οποία υπέκυπτε κατά διαστήματα. Από το 1881, δημοσίευε ένα ολοκληρωμένο βιβλίο, ή σημαντικό μέρος του, ανά έτος, μέχρι το 1888. Στο διάστημα αυτό ολοκλήρωσε μερικά από τα σημαντικότερα έργα του, όπως η Αυγή (1881), η Χαρούμενη επιστήμη (1882), Τάδε έφη Ζαρατούστρα (1883-85), Πέρα από το καλό και το κακό (1886) και Η γενεαλογία της Ηθικής (1887). Τα τελευταία δημιουργικά του χρόνια συνέπεσαν με την ολοκλήρωση και έκδοση των έργων Το λυκόφως των ειδώλων (Αύγουστος-Σεπτέμβριος 1888), Αντίχριστος (Σεπτέμβριος 1888), Ίδε ο άνθρωπος (Οκτώβριος-Νοέμβριος 1888) και Νίτσε εναντίον Βάγκνερ (Δεκέμβριος 1888).
right|thumb|Ο Νίτσε λίγο πριν τον θάνατό του (Μάιος 1899)|271x271px Στις 3 Ιανουαρίου 1889 υπέστη νευρική κατάρρευση, ενώ βρισκόταν στην πλατεία Κάρλο Αλμπέρτο του Τορίνο. Αν και τα γεγονότα εκείνης της ημέρας δεν είναι απόλυτα εξακριβωμένα, σύμφωνα με μία διαδεδομένη εκδοχή, ο Νίτσε είδε έναν αμαξά να μαστιγώνει το άλογό του και τότε με δάκρυα στα μάτια τύλιξε τα χέρια του γύρω από το λαιμό του αλόγου για να καταρρεύσει αμέσως μετά. Τις επόμενες ημέρες απέστειλε πολυάριθμες επιστολές σε οικεία πρόσωπα, που φανέρωναν την ψυχική διαταραχή του, υπογράφοντας άλλοτε ως «ο Εσταυρωμένος» και άλλοτε ως «Διόνυσος». Στις 10 Ιανουαρίου μεταφέρθηκε σε ψυχιατρική κλινική της Βασιλείας και λίγες ημέρες αργότερα, κατόπιν επιθυμίας της μητέρας του, σε κλινική της Ιένας, όπου οι γιατροί διέγνωσαν «παραλυτική ψυχική διαταραχή». Ο λόγος του ήταν παραληρηματικός και τον διακατείχαν παραισθήσεις μεγαλείου, κατά τις οποίες αυτοαποκαλείτο δούκας του Κάμπερλαντ, Κάιζερ ή Φρειδερίκος Γουλιέλμος Δ΄, συνοδευόμενες συχνά από περιστατικά βίαιης συμπεριφοράς. Στις 24 Μαρτίου 1890 πήρε εξιτήριο από την κλινική και λίγο αργότερα ανεχώρησε μαζί με τη μητέρα του για το Νάουμπουργκ.
Μετά τον θάνατο της μητέρας του το 1897, ο Νίτσε έζησε στη Βαϊμάρη μαζί με την αδελφή του. Το καλοκαίρι του 1898 υπέστη ελαφρύ εγκεφαλικό που οδήγησε στην επιδείνωση της κατάστασής του. Τον επόμενο χρόνο ακολούθησε ένα ακόμα σοβαρότερο εγκεφαλικό επεισόδιο και στις 25 Αυγούστου 1900 πέθανε από πνευμονία σε ηλικία 55 ετών. Τα συμπτώματά του οδήγησαν στο συμπέρασμα πως η ασθένειά του ήταν συφιλιδική (αυτή ήταν η αρχική διάγνωση στις κλινικές της Βασιλείας και της Ιένας), ωστόσο παραμένουν αδιευκρίνιστα τα ακριβή αίτια της διαταραχής του. Η ταφή του έγινε στο κοιμητήριο του Ραίκεν και ακολουθήθηκε η παραδοσιακή λουθηρανική τελετουργία, σύμφωνα με επιθυμία της αδελφής του.
Έργο
Ο Αδόλφος Χίτλερ παρερμήνευσε τα νιτσεϊκά έργα για να οικοδομήσει τη θεωρία τού εθνικοσοσιαλισμού ή ναζισμού, αλλοιώνοντας τα νοήματα της διδασκαλίας του Νίτσε, που κεντρική τους ιδέα σε γενικές γραμμές είχαν να υπερβεί κάθε άνθρωπος τον ατελή εαυτό του και να εξελιχθεί σε έναν ανώτερο πνευματικά και σωματικά άνθρωπο (τον υπεράνθρωπο), που θα ξεπερνά τις παλιές αξίες και θα δημιουργήσει νέες δικές του αξίες. Το πρότυπο της Αρείας φυλής βασίστηκε πάνω στον Υπεράνθρωπο («Τάδε έφη Ζαρατούστρα»), το σημαντικότερο ίσως έργο του Νίτσε. Ο Νίτσε όμως, καθώς φαίνεται και μέσα από τα έργα του, υπήρξε δριμύτατος επικριτής τόσο των εθνικιστικών, όσο και κάθε είδους αντισημιτικών τάσεων. Ο Ζαρατούστρα είναι η υπέρβαση του ανθρώπου προς το ανθρωπινότερο και όχι προς το απάνθρωπο. Εξάλλου και ο ίδιος ο Νίτσε προέβλεψε ότι τα έργα του θα παρερμηνευθούν και ότι δύσκολα θα υπάρξει κάποιος που θα τα κατανοήσει σε βάθος. Ο ίδιος θα πει: «Αυτό που κάνουμε δεν το καταλαβαίνουν ποτέ, μα μονάχα το επαινούν ή το κατηγορούν».
Το νιτσεϊκό έργο ήταν μια κραυγή μέσα στη βαθιά νύχτα των ανθρώπων. Ο ίδιος παρατηρούσε πως για να σε ακούσει κάποιος πρέπει να του σπάσεις τα αυτιά. Γι' αυτό άλλωστε και πολλές φορές βρίσκουμε στα έργα του έκδηλη την περιφρόνηση για πρόσωπα και πράγματα. Δεν ήταν κακία ή μικρότητα, αλλά μια φωνή που ήθελε σφόδρα να ακουστεί στα αυτιά και τις συνειδήσεις όλων.
Πέθανε στα 1900, πιστεύοντας ότι δεν πρόφτασε να ολοκληρώσει το φιλοσοφικό του έργο. Αυτά που είπε στους ανθρώπους τα παρομοίαζε με πρωτόγνωρα λόγια του ανέμου, με πρωτόγνωρα και γνήσια τραγούδια κάποιου βραχνού χωριάτη. Ήταν βαθιά ριζωμένη στη συνείδησή του η πίστη ότι οι άλλοι θα αδυνατούσαν να κατανοήσουν τα «άσματά» του: ''«Αυτά που θα ακούσετε, θα είναι τουλάχιστον καινούργια. Κι αν δεν το καταλαβαίνετε, αν δεν καταλαβαίνετε τον τραγουδιστή, τόσο το χειρότερο! Μη δεν είναι αυτός ο κλήρος του; Μη δεν είναι αυτό που ονομάσανε 'Κατάρα του Τροβαδούρου';»''
Δεν πρόφτασε να χτίσει εκείνη τη γέφυρα που πάντα επιθυμούσε, από τον Άνθρωπο στον Υπεράνθρωπο. Οι προσδοκίες του όμως από το ανθρώπινο είδος ποτέ δεν έπαψαν να είναι μεγάλες. Όταν ρωτήθηκε τι είναι αυτό που αγαπάει στους άλλους, απάντησε: «Τις ελπίδες μου».
Επιρροή
Ο Νίτσε επηρέασε τη σκέψη πολλών στοχαστών που ακολούθησαν σε παγκόσμια κλίμακα, όπως του Νίκου Καζαντζάκη. Η επιρροή του Νίτσε στον Καζαντζάκη είναι ιδιαίτερα εμφανής στην Ασκητική (εκδόσεις Καζαντζάκη ). Άλλωστε η διδακτορική διατριβή επί υφηγεσία του Καζαντζάκη φέρει τον τίτλο "Ο Φρειδερίκος Νίτσε εν τη φιλοσοφία του δικαίου και της πολιτείας ".(εκδόσεις Καζαντάκη)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές Κατηγορία:Υπαρξιστές Κατηγορία:Γερμανοί άθεοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα  Κατηγορία:Αθεϊστές φιλόσοφοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βόννης Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Φιλόσοφοι της ιστορίας Κατηγορία:Επικριτές του Χριστιανισμού
Γεωγραφία της Γαλλίας
Η Γαλλία είναι χώρα της Δυτικής Ευρώπης. Τα θαλάσσια σύνορά της είναι ο Ατλαντικός Ωκεανός, Μεσόγειος, ο Βισκαϊκός Κόλπος στα δυτικά, η Μάγχη στον Βορρά και η Βόρεια Θάλασσα.
Ανάγλυφο
Ως επί το πλείστον υπάρχουν πεδιάδες ή χαμηλοί λόφοι στα βόρεια και στα δυτικά.
Ακραία υψόμετρα:
Χρήση της γης
Αρδευόμενες εκτάσεις: 26,700 τ.χλμ. (2003)
Σύνολο ανανεώσιμων υδατικών πόρων: 189 κ.χλμ. (2003)
Φυσικοί κίνδυνοι
Πλημμύρες, χιονοστιβάδες, μεσοχείμωνες ανεμοθύελλες, ανομβρία, πυρκαγιές στον νότο προς τη Μεσόγειο, σεισμοί
Περιβάλλον
Κάποια δάση καταστρέφονται από την όξινη βροχή (μεγάλες δασικές καταστροφές πραγματοποιήθηκαν λόγω της σοβαρής ανεμοθύελλας του Δεκεμβρίου του 1999);
Σιδηρούς Σταυρός (ταινία)
Ο Σιδηρούς Σταυρός (πρωτότυπος τίτλος Cross of Iron) είναι ο τίτλος πολεμικού κινηματογραφικού έργου του σκηνοθέτη Σαμ Πέκινπα με πρωταγωνιστές τους Τζέιμς Κόμπερν, Τζέιμς Μέισον, Μαξιμίλιαν Σελλ και Ντέιβιντ Γουόρνερ. Βασίζεται στο μυθιστόρημα Steiner - Das geduldige Fleisch του Βίλλυ Χάινριχ.
Η οπισθοχώρηση της Βέρμαχτ
Η περιοχή όπου εκτυλίσσεται η υπόθεση είναι η χερσόνησος Ταμάν στα ανατολικά της Κριμαίας, το 1943. Τα γερμανικά στρατεύματα οπισθοχωρούν κάτω από την συνεχή πίεση των δυνάμεων του Κόκκινου Στρατού. Ο Γερμανός δεκανέας Στάινερ και η ομάδα του βρίσκονται σε αναγνωριστική περίπολο. Συναντούν ένα οχυρωμένο απόσπασμα του Ρωσικού στρατού, το οποίο και εξαρθρώνουν σκοτώνοντας όλους τους στρατιώτες. Μετά το τέλος της σύντομης αλλά αιματηρής συμπλοκής ανακαλύπτουν το πτώμα ενός ανήλικου Ρώσου στρατιώτη μέσα στους σκοτωμένους. Λίγο αργότερα ανακαλύπτουν και ένα δεύτερο παιδάκι με στολή που κρύβεται. Οι Γερμανοί παίρνουν το αγοράκι μαζί τους και επιστρέφουν στην βάση τους.
Ο λοχαγός Στράνσκυ αναλαμβάνει
Στο μεταξύ, στην βάση των Γερμανών φτάνει ο Λοχαγός Στράνσκυ για να αναλάβει υπηρεσία υπό του Συνταγματάρχη Μπραντ. Πίνουν ένα ποτήρι κρασί και ανταλλάσσουν απόψεις περί του πολέμου. Ο Συνταγματάρχης Μπραντ έχει χάσει τα ιδανικά και πολεμάει μόνο και μόνο για να επιζήσει. Ο Στράνσκυ είναι ένας αδίστακτος αξιωματικός με αριστοκρατική Πρωσική καταγωγή που είχε ζητήσει εθελοντικά μετάθεση στο ανατολικό μέτωπο μόνο και μόνο για να πάρει το μετάλλιο του σιδηρού σταυρού. Ο Συνταγματάρχης Μπραντ αμέσως καταλαβαίνει ότι ο Στράνσκυ είναι αυστηρός, αδίστακτος αλλά και εντελώς άπειρος στρατιωτικός.
Ο Στράνσκυ συναντάει τον Στάινερ και την ομάδα του που μόλις φτάνουν στην βάση. Μόλις βλέπει τον μικρό Ρώσο διατάζει τον Στάινερ να τον σκοτώσει, επειδή σύμφωνα με τις διαταγές, οι αναγνωριστικές μονάδες δεν επιτρέπεται να πιάνουν αιχμαλώτους. Ο Στάινερ αρνείται να σκοτώσει τον μικρό και απαντάει περιφρονητικά στον Στράνσκυ, ότι αν θέλει να τον σκοτώσει αυτός. Οι Ρώσοι βομβαρδίζουν τους Γερμανούς, και ο Στράνσκυ μην έχοντας εμπειρία πολέμου φοβάται να μη σκοτωθεί και αναγκάζεται να ενδώσει. Διατάζει όμως τον Στάινερ να κάνει πλήρη γραπτή αναφορά και να παρουσιαστεί στο γραφείο του μέσα σε μια ώρα.
Η ομολογία της ομοφυλοφιλίας
Ο Στράνσκυ στο μεταξύ αρχίζει να βάζει τους ανθρώπους του στο χέρι. Όταν ανακαλύπτει ότι ο αξιωματικός Τρίμπιχ ανταλλάσσει τρυφερές οικειότητες με τον στρατιώτη Κέπλερ αρχίζει να τους κάνει διάφορα υπονοούμενα και τελικά αποσπάει την ομολογία του Τρίμπιχ ότι οι δυο τους είναι ομοφυλόφιλοι. Με την ομολογία αυτή θα τους εκβιάζει εξαγοράζοντας με αυτόν τον τρόπο την υπακοή τους. Μετά από αυτό προτείνει τον Στάινερ για προαγωγή πιστεύοντας ότι με αυτό τον τρόπο θα κερδίσει την εμπιστοσύνη του.
Η ψευδής δήλωση
Ο Στάινερ παρουσιάζεται με την γραπτή αναφορά. Ο Στράνσκυ κάνει ότι παινεύει τον Στάινερ και του ανακοινώνει ότι του έδωσε προαγωγή με άμεση ισχύ. Ο Στάινερ όμως αντιδράει με αδιαφορία, εξαγριώνοντας τον Στράνσκυ που στην συνέχεια τον κατηγορεί ότι εγκατέλειψε τους άνδρες του στο πεδίο της μάχης. Ο Στάινερ αναγκαστικά υπόσχεται να μην το ξανακάνει και φεύγει για να επιστρέφει στο χαράκωμά του, όπου θα γιορτάσει με τους στρατιώτες τα γενέθλια του αξιωματικού Μάγερ. στην συνέχεια πέρνει τον μικρό Ρώσο και τον πάει στο δάσος όπου και τον αφήνει ελεύθερο. Ο μικρός του χαρίζει την φυσαρμόνικά του και φεύγει. Πέφτει όμως σε μπλόκο Ρώσων που είχαν κρυφά περικυκλώσει τους Γερμανούς και σκοτώνεται. Οι Ρώσοι κάνουν επίθεση. Οι Γερμανοί ανασυγκροτούνται και με αρχηγό τον αξιωματικό Μάγερ αντεπιτίθενται. Ο Στράνσκυ κρύβεται τρομαγμένος. Ο Μάγερ σκοτώνεται στην μάχη και ο Στάινερ πληγώνεται σοβαρά ενώ προσπαθεί να σώσει τον Μάγερ. Μετά την μάχη ο Στράνσκυ, εκμεταλλευόμενος τον θάνατο του Μάγερ και την απουσία του Στάινερ, κάνει αίτηση παρασημοφόρησης. Κάνει ψευδή δήλωση ότι αυτός διηύθυνε την αντεπίθεση και ονομάζει για μάρτυρες τον Τρίμπιχ και τον Στάινερ. Ο Τρίμπιχ υπογράφει την μαρτυρία, ενώ ο Στράνσκυ ποντάρει στην απουσία του Στάινερ. Ο Στράνσκυ πιστεύοντας ότι έχει πετύχει τον σκοπό του, να πάρει το παράσημο του σιδηρού σταυρού, βάζει μέσο για να πάρει μετάθεση μακρυά από το μέτωπο.
Ανάρρωση και έρωτας
Ο Στάινερ στο μεταξύ αναρρώνει με δυσκολία. Έχει παραισθήσεις. Γνωρίζει την νοσοκόμα Εύα που τον ερωτεύεται και ονειρεύεται να τον παντρευτεί. Ο Στάινερ όμως με την πρώτη ευκαιρία επιστρέφει στην πρώτη γραμμή, όπου και μαθαίνει για την δήθεν μαρτυρία του υπέρ του Στράνσκι. Ο Στάινερ αρνείται να υπογράψει, αρνείται όμως και να κατηγορήσει τον Στράνσκυ για ψευδή κατάθεση. Ο Συνταγματάρχης Μπραντ πιέζει τον Στάινερ να κατηγορήσει τον Στράνσκυ, για να τον ξεφορτωθούν, αλλά αυτός μένει ανένδοτος. Ο Μπραντ τον κατηγορεί για αχαριστία, αλλά ο Στάινερ ανταποκρίνεται, ότι δεν είναι αχάριστος, αλλά μισεί όλους τους στρατιωτικούς, και ιδίως τις στρατιωτικές στολές και τον πόλεμο. Παρόλα αυτά, και παρόλο ότι είχε κάποτε σώσει την ζωή του Μπραντ, ο Στάινερ δεν είναι διατεθειμένος να του κάνει το χατήρι.
Οι Γερμανοί οπισθοχωρούν. Ο Συνταγματάρχης Μπραντ διατάζει τον Στράνσκυ να εγκαταλείψει τα χαρακώματα και να πάρει μαζί του όλους τους στρατιώτες, ιδιαίτερα την ομάδα του Στάινερ. Ο Στράνσκυ όμως εκμεταλεύεται για άλλη μια φορά την ευκαιρία και διατάζει την εκκένωση των χαρακωμάτων, παραλείποντας τον Στάινερ και την ομάδα του.
Το Ρωσικό μέτωπο προχωρεί. Ο Στάινερ και οι άνδρες του βρίσκονται μόνοι και ανυπεράσπιστοι μέσα στα ρωσικά στρατεύματα. Τανκς τους απειλούν. Καταφέρνουν όμως να ξεφύγουν από την κόλαση της μάχης και να συρθούν μέσα από το Ρωσικό μέτωπο πλησιάζοντας τα γερμανικά στρατεύματα. Πιάνουν αιχμαλώτους μια μονάδα Ρωσίδων στρατιωτών και τους παίρνουν τις στολές. Με τις ρωσικές στολές προσποιούνται ότι είναι Ρώσοι που έχουν Γερμανούς αιχμαλώτους ή αντίθετα, ανάλογα με την περίπτωση. Φτάνουν κοντά στα συρματοπλέγματα των Γερμανών και στέλνουν μυστικό μήνυμα, ότι είναι έτοιμοι να προσεγγίσουν και ορίζουν για παρασύνθημα τον κωδικό "Βαλς του Δούναβη".
Το τέλος
Ο ασυρματιστής ενημερώνει τον Στράνσκυ, ο οποίος αμέσως φωνάζει τον Τρίμπιχ και τον δελεάζει με μια υποτιθέμενη μετάθεση, ζητώντας του για αντάλλαγμα να σκοτώσει τον Στάινερ «κατά λάθος». Στο μεταξύ καταφτάνει και η μετάθεση του Στράνσκυ. Ο Στράνσκυ εγκαταλείπει αμέσως το πόστο και τα καθήκοντά του και προσπαθεί με κάθε τρόπο να βρέι μέσο μεταφοράς για την μετακίνησή του.
Νυχτώνει. Ο Στάινερ και η μονάδα του αρχίζουν να πλησιάζουν τα γερμανικά συρματοπλέγματα. Φωνάζουν το παρασύνθημα και προχωρούν. Ο Τρίμπιχ είναι εκεί και τους περιμένει. Μόλις πλησιάζουν ο Τρίμπιχ δίνει εντολή πυρός. Τα γερμανικά πολυβόλα θερίζουν τους άνδρες του Στάινερ, ενώ οι Ρώσοι εκμεταλλεύονται την ευκαιρία για να επιτεθούν. Ο Στάινερ ως εκ θαύματος κατορθώνει να μπει μέσα στη γερμανική μεριά και να πιάσει τον Τρίμπιχ που το έβαλε στα πόδια. Ο Τρίμπιχ ομολογεί ότι τον έβαλε ο Στράνσκυ να σκοτώσει τον Στάινερ. Ο Στάινερ σκοτώνει τον Τρίμπιχ και ψάχνει να βρει τον Στράνσκυ. Τελικά τον βρίσκει και θέλει να τον σκοτώσει, αλλά αποφασίζει να τον αναγκάσει για μια έστω φορά να πάρει μέρος στον πόλεμο στην πρώτη γραμμή. Ο Στράνσκυ δέχεται και λέει: «Τώρα θα σου δείξω πως πολεμάνε στην Πρωσία». Και ο Στάινερ του απαντάει: «και 'γω θα σου δείξω πού φυτρώνουν τα παράσημα». Ορμάνε και οι δυο μέσα στην μάχη.
Βραβεία
Το έργο βραβεύτηκε το 1976 με την Goldene Leinwand.
Το 1978 βραβεύτηκε από την Filmbewertungsstelle Wiesbaden με τον τίτλο "Wertvoll".
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1977 Σιδηρους Σταυρος Κατηγορία:Ταινίες από Δυτική Γερμανία Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ρωσόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Κροατία Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Σαμ Πέκινπα
Traditional heavy metal
Traditional Heavy Metal ονομάζεται το αρχικό είδος της μουσικής σκηνής του heavy metal, πριν την εξέλιξη της σε διάφορα άλλα είδη με διαφορετικά στυλ.
Χαρακτηριστικά
Το παραδοσιακό χέβι μέταλ είναι συνυφασμένο με τα μεγάλα συγκροτήματα του Hard Rock και της πρώτης γενιάς του New Wave of British Heavy Metal, λαμβάνοντας υπ' όψιν ότι σχήματα σαν τους Deep Purple, τους Led Zeppelin και τους AC/DC ως μουσικούς οι οποίοι όρισαν το είδος. Οι ρίζες του υπάρχουν στο Blues Rock και την ψυχεδελική σκηνή της δεκαετίας του '60, με τους Black Sabbath να θεωρούνται το πρώτο χέβι μέταλ σαυγκρότημα.
thumb|220px|Οι Black Sabbath θεωρούνται το πρώτο συγκρότημα του είδους Οι μουσικοί του είδους ήταν οι πρώτοι που ασχολήθηκαν εκτενώς με πιο σκοτεινά και αποκρυφιστικά θέματα στη στιχουργική τους, σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο μουσικό είδος που είχε εμφανιστεί μέχρι τότε, των οποίων οι μουσικοί αποστρέφονταν τη συγκεκριμένη θεματολογία. Τα παραδοσιακά χέβι μέταλ συγκροτήματα ασχολήθηκαν με θέματα όπως η θρησκεία και ο Θεός, ο παγανισμός, η μαύρη μαγεία, ο πυρηνικός πόλεμος, κ.α. ενώ εντρύφησαν στη μυθολογία και τη λογοτεχνία και σε κάποιες περιπτώσεις έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην ποίηση.
Μουσικά, το παραδοσιακό χέβι μέταλ χαρακτηρίστηκε από γρήγορες ρυθμικές κιθάρες με παρατεταμένα και περίτεχνα σόλο, έντονες γραμμές μπάσου, υψηλά φωνητικά και μελωδικά ρεφρέν. Συνηθισμένη είναι η χρήση δύο κιθαριστών, ιδιαίτερα από τα μέσα της δεκαετίας του '70 και έπειτα, με σκοπό να δοθεί όγκος και έμφαση.
Σπουδαίοι μουσικοί του είδους
Μουσικοί οι οποίοι επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό την εξέλιξη του είδους είναι οι τραγουδιστές Ρόμπερτ Πλαντ (Led Zeppelin), Ίαν Γκίλαν (Deep Purple), Φρέντι Μέρκιουρι (Queen), Όζι Όσμπορν (Black Sabbath), Ρομπ Χάλφορντ (Judas Priest), Μπρους Ντίκινσον (Iron Maiden), Ντέηβιντ Μπάιρον (Uriah Heep), Ρόνι Τζέιμς Ντίο (Rainbow, Black Sabbath, Dio), οι κιθαρίστες Ρίτσι Μπλάκμορ (Deep Purple, Rainbow), Τόνι Αϊόμι (Black Sabbath), Μπράιαν Μέι (Queen), Τζίμι Πέιτζ (Led Zeppelin), Ράντι Ρόουντς (Ozzy Osbourne), Έντι Βαν Χέηλεν (Van Halen), Έντι Κλαρκ (Motörhead), Μίκαελ Σένκερ (UFO, Scorpions, MSG), με τα δίδυμα κιθαριστών Άνγκους Γιανγκ-Μάλκολμ Γιανγκ (AC/DC), Γκλεν Τίπτον-Κ.Κ. Ντάουνινγκ (Judas Priest), Άντριαν Σμιθ-Ντέιβ Μάρεϊ (Iron Maiden), Άντι Πάουελ-Τεντ Τέρνερ (Wishbone Ash), Ούλι Ροθ-Ρούντολφ Σένκερ (Scorpions) να ξεχωρίζουν. Επίσης, οι μπασίστες Γκίζερ Μπάτλερ (Black Sabbath), Στιβ Χάρις (Iron Maiden), Ρότζερ Γκλόβερ (Deep Purple), Φιλ Λάινοτ (Thin Lizzy), Τζόι Ντι Μάιο (Manowar), Ίαν "Lemmy" Κίλμιστερ (Motörhead), Τζίμι Μπέην (Rainbow, Dio), Μπομπ Ντέισλι (Rainbow, Uriah Heep, Ozzy Osbourne, Gary Moore) και οι ντράμερ Τζον Μπόναμ (Led Zeppelin), Ίαν Πέις (Deep Purple), Μπιλ Γουόρντ (Black Sabbath), Κόζι Πάουελ (Rainbow, Black Sabbath, Whitesnake) Φιλ Τέιλορ (Motörhead), Βίνι Άπις (Black Sabbath, Dio), Ντέιβ Χόλαντ (Judas Priest), Τόμι Όλντριτζ (Black Oak Arkansas, Ozzy Osbourne, Whitesnake), κ.α.
New Wave of Traditional Heavy Metal
Το New Wave of Traditional Heavy Metal (επίσης γνωστό σαν New Retro Wave of Traditional Heavy Metal) αποτελεί την επαναφορά στον ήχο του παραδοσιακού χέβι μέταλ από νέα συγκροτήματα τα οποία εμφανίστηκαν στον χώρο του underground στις αρχές της δεκαετίας του '00.
Η προσπάθεια επαναφοράς του κλασικού αυτού ήχου είχε ξεκινήσει λίγα χρόνια νωρίτερα, με συγκροτήματα όπως οι The Lord Weird Slough Feg, ενώ αξιόλογα ονόματα του είδους είναι οι Argus, Enforcer, Holy Grail, Striker, Horisont, Iron Man, In Solitude, Steel Horse, White Wizzard, κ.α.
Πηγές
Κατηγορία:Είδη heavy metal
Καταλαγάρι Ηρακλείου
Το Καταλαγάρι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πεδιάδος. Η απόστασή του από την πόλη του Ηρακλείου είναι σχεδόν 17 χιλιόμετρα.
Γενικά στοιχεία
Η κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η ελαιοκομία και η καλλιέργεια αμπελιών. Παράγονται επιτραπέζια σταφύλια εξαιρετικής ποιότητας. Μέσα στο χωριό βρίσκεται ο ναός του Προφήτη Ηλία, ο οποίος ανεγέρθηκε το 1888 και κοντά στο Καταλαγάρι υπάρχει η εκκλησία της Παναγίας με ασβεστωμένες τοιχογραφίες. Υπάρχει Δημοτικό Σχολείο. Το 2000 στο χωριό Καταλαγάρι χτίστηκε από την Κατερίνα Χαμηλάκη το Λογάρι, κέντρο κρητικής διατροφής. Από το χωριό καταγόταν ο Μακαριστός Μητροπολίτης Πέτρας και Χερρονήσου Νεκτάριος.
Ιστορικά στοιχεία
Το Καταλαγάρι αναφέρεται το 1271: Η χήρα Αγγέλου Βιτάλη οφείλει εις τον Ιουδαίον Μιχάλη, 100 μίστατα κρασί εκ των αμπελώνων της εις το χωρίον Καταλαγάρι (A. Lombardo, Documenti della Colonia Veneziana di Creta, p.119). To 1302 ήταν φέουδο του Stephanus de Ancona (R. Morozzo della Rocca, Fonti per la storia di Venezia, p. 212).
Το 1583 αναφέρεται Catalagari (Καστροφύλακας, Κ94) με 140 κατοίκους.
Ο Φραγκίσκος Μπαρόκιος (fo24v) το αναφέρει Catalogari.
Ονομασία
Η ονομασία προέρχεται από τη λαγάρα=υγρό απαλλαγμένο από κάθε ξένη ουσία ,κατασταλαγμένο,καθαρό και διαυγές,λαμπίκος (π.χ. κρασί λαγάρα).
Ειδικότερα λαγάρα σημαίνει "τον χυμόν ο οποίος κατασταλάζει εν τω λινώ πριν πατηθώσιν αι σταφυλαί".
Λαγάρα επίσης σημαίνει σπανή πλαγιά με καλή θέα αλλά και το διαυγές και καθαρό. Μπορούμε, λοιπόν, να συμπεράνουμε ότι το όνομα Καταλαγάρι προέρχεται από το συνδυασμό των λέξεων Κάτω+Λαγάρα. Πιθανότατα η Πάνω Λαγάρα να ήταν η Παλιόχωρα.
Σημειώνεται ότι στην ελληνική γλώσσα πολύ σπάνια το ο γίνεται α στην καθομιλουμένη, ώστε Κάτω + Λογάρι =Καταλαγάρι.
Δείτε Κοινότητα Καταλαγαρίου
Βιβλιογραφία
Καταλαγαρι Καταλαγαρι Κατηγορία:Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Αινειάδα
Η Αινειάδα (Αινειάς, Aeneis στα λατινικά) είναι ένα επικό ποίημα (έπος) γραμμένο από τον Ρωμαίο ποιητή Βιργίλιο στα τέλη του 1ου αιώνα π.Χ. (29 π.Χ. ως 19 π.Χ.). Το έργο εξιστορεί τις μυθικές περιπέτειες του Αινεία, γιου του Αγχίση που απέκτησε με τη θεά Αφροδίτη και ταξίδεψε με λίγους συντρόφους του στην Ιταλία μετά την άλωση της Τροίας και εκεί έγινε ο πρόγονος των Ρωμαίων. Το έπος είναι γραμμένο σε δακτυλικό εξάμετρο στίχο και χωρίζεται σε 12 βιβλία. Τα πρώτα 6 βιβλία αφηγούνται τις περιπλανήσεις του Αινεία από την Τροία μέχρι την άφιξή του στην Ιταλία, ενώ το δεύτερο μισό του έργου εξιστορεί τον πόλεμο μεταξύ των Τρώων και των Λατίνων.
Σύνοψη
thumb|Το ταξίδι του Αινεία από την Τροία στο Λάτιο, σύμφωνα με την Αινειάδα Ο κεντρικός ήρωας Αινείας ήταν ήδη γνωστός στην ελληνορωμαϊκή μυθολογία ως πρόσωπο της Ιλιάδας. Ο Βιργίλιος συγκέντρωσε διάσπαρτες ιστορίες και θρύλους για τις περιπέτειές του, την ομιχλώδη σύνδεσή του με τους ιδρυτές της Ρώμης, τον εξόπλισε με ευσέβεια και δημιούργησε έτσι έναν ιδρυτικό μύθο, ένα εθνικό έπος για την κοσμοκράτειρα Ρώμη. Το έπος αυτό, που έχει χαρακτηρισθεί ως το σημαντικότερο που γράφτηκε ποτέ στη λατινική γλώσσα, συνδέει τη Ρώμη με την Τροία και τους θρύλους της, ενώ ταυτόχρονα δοξάζει τις «παραδοσιακές» ρωμαϊκές αρετές και «νομιμοποιεί» την Ιουλιο-κλαυδιανή δυναστεία ως καταγόμενη από τους ιδρυτές, ήρωες και θεούς της Ρώμης και της Τροίας.
Αισθητική αρτιότητα
Υποδειγματικά για την αισθητική τους αρτιότητα παραμένουν τα σημεία εκείνα στα οποία αναπτύσσονται ορισμένα μυθικά και ειδυλλιακά μοτίβα και εξυμνούνται τα αισθήματα εκείνα που επιλύουν ο θάνατος και η αδυσώπητη (σκληρή) μοίρα. Από τα ωραιότερα χωρία της Αινειάδας θεωρούνται εκείνο όπου περιγράφεται ο τάφος του Πολυδώρου που στάζει αίμα και εκείνο όπου τα πλοία των Τρώων μεταμορφώνονται σε θαλάσσιες Νύμφες.
Πηγές του Βιργιλίου
Συνθέτοντας την Αινειάδα, ο Βιργίλιος άντλησε υλικό από πολλές πηγές και κυρίως από την Ιλιάδα και την Οδύσσεια. Είναι αδιαμφισβήτητο το γεγονός ότι μιμήθηκε τον Όμηρο, αναφορικά με τη δομή, το ύφος αλλά και την παρουσίαση ολόκληρων επεισοδίων (νεκρικοί αγώνες στο Βιβλίο V, επίσκεψη στον Κάτω Κόσμο στο Βιβλίο VI, περιγραφή της ασπίδας στο Βιβλίο VIII). Τα έξι πρώτα βιβλία (οι περιπλανήσεις του Αινεία) έχουν ως πρότυπο την Οδύσσεια και τα άλλη έξι (πολεμικά επεισόδια για την κατάκτηση της Ιταλίας) την Ιλιάδα. Επίσης άντλησε στοιχεία από τα Αργοναυτικά του Απολλώνιου του Ρόδιου, τους Έλληνες τραγικούς και τους αμέσως δικούς του προκατόχους, τον Έννιο, τον Λουκρήτιο και άλλους.
Τα έξι πρώτα βιβλία
thumb|450px|Η Διδώ υποδέχεται τον Αινεία, Αινειάδα, βιβλίο I
Βιβλίο Ι
Στο πρώτο βιβλίο (Βιβλίο Ι), η Ήρα (λατινικά Γιούνο), εχθρική προς τον Αινεία, τον γιο και προστατευόμενο της Αφροδίτης (λατινικά Βένους), αλλά και γνωρίζοντας πως η αγαπημένη της πόλη της Καρχηδόνας θα καταστραφεί στο μέλλον από έναν πολεμικό λαό απόγονο των Τρώων, πείθει τον θεό των ανέμων Αίολο να εξαπολύσει μια καταιγίδα από την οποία ο ήρωας, πλέοντας από τη Σικελία προς την Τυρρηνία με τους Τρώες πρόσφυγες, σώζεται με παρέμβαση του Ποσειδώνα (λατινικά Νεπτούνους) προσαράζοντας στην ακτή της Λιβύης (Αφρικής) με επτά από τα πλοία του. Εκεί, ο Αινείας εμψυχώνει τους άντρες του, υπενθυμίζοντάς τους ότι το πεπρωμένο τους είναι να ξεπεράσουν όλους τους κινδύνους και να επανιδρύσουν το βασίλειο της Τροίας στο Λάτιο.
Στο μεταξύ η Αφροδίτη, δακρυσμένη, παραπονείται στον Δία (λατινικά Γιούπιτερ) για τις ταλαιπωρίες που έχει επιφέρει η οργισμένη Ήρα στον γιό της και το λαό του. Αυτός την καθησυχάζει προφητεύοντας πως θα έρθει η μέρα που οι απόγονοι των Τρώων, οι ένδοξοι Ρωμαίοι, θα κατανικήσουν τόσο τους Έλληνες όσο και όλα τα άλλα έθνη φέρνοντας την παγκόσμια ειρήνη. Η Αφροδίτη, ντυμένη με κυνηγετική περιβολή σαν την Άρτεμη (λατινικά Ντιάνα), αλλά χωρίς να αποκαλύπτει την ταυτότητά της, εμφανίζεται στον Αινεία ο οποίος εξερευνά τα πέριξ μαζί με έναν από τους συντρόφους του, τον Αχάτη, κάνοντάς τους γνωστό ότι βρίσκονται κοντά στην Καρχηδόνα, φοινικική αποικία που ίδρυσε η πριγκίπισσα της Τύρου, Διδώ, την ιστορία της οποίας και του διηγείται λεπτομερώς. Ο Αινείας, που έχει αντιληφθεί ότι έχει μπροστά του μια θεά, της αποκαλύπτει ποιος είναι και πώς βρέθηκε εκεί. Η θεά τότε τον κατευθύνει προς τα τείχη της προσφάτως οικοδομημένης Καρχηδόνας και τον συμβουλεύει να ζητήσει τη βοήθεια της Διδούς. Φεύγοντας, παίρνει την πραγματική της μορφή και ο Αινείας αναγνωρίζει τη μητέρα του καθώς χάνεται από τα μάτια τους.
Ο Αινείας και ο Αχάτης προχωρούν προς την πόλη χωρίς να τους ενοχλήσει κανείς, καθώς η Αφροδίτη έχει καλύψει και τους δύο με ένα σύννεφο που τους έχει κάνει αόρατους. Από την κορυφή ενός λόφου θαυμάζουν τα μεγάλα τείχη, τα κτήρια και την κίνηση της πόλης, νοσταλγώντας τη χαμένη Τροία. Περνούν, πάντα αόρατοι, τις πύλες και κατευθύνονται στο κέντρο της Καρχηδόνας, όπου, στη μέση ενός άλσους, υψώνεται ο μεγαλοπρεπής ναός της Ήρας, όπου ο Αινείας ελπίζει πως θα συναντήσει τη Διδώ. Περιμένοντας, βλέπουν να απεικονίζονται στους τοίχους του ναού σκηνές του Τρωικού Πολέμου με τόση ζωντάνια που η θέασή τους κάνει τον Αινεία να αναστενάξει. Τη στιγμή εκείνη η βασίλισσα Διδώ προσέρχεται στον ναό με μεγάλη συνοδεία και κατάπληκτοι οι δύο τους παρατηρούν στο πλάι της κάποιους Τρώες συντρόφους τους από τα πλοία που είχε σκορπίσει η καταιγίδα. Παρά τη μεγάλη χαρά τους αποφασίζουν να μην φανερωθούν, για να μάθουν πώς έτυχε να σωθούν οι σύντροφοί τους. Εκείνοι, μόλις έρχεται η σειρά τους να μιλήσουν, διηγούνται στη Διδώ ότι ήταν Τρώες με αρχηγό τους τον Αινεία και κατευθύνονταν με τα πλοία τους προς την Ιταλία, όταν μια καταιγίδα τους έριξε στη βραχώδη ακτή της χώρας αυτής όπου τους επιτέθηκαν οι βάρβαροι και αφιλόξενοι ντόπιοι. Ρωτούν να μάθουν σε ποιον τόπο βρίσκονται και της ζητούν βοήθεια για να μεταβούν στη Σικελία ή την Ιταλία, την οποία αυτή τους προσφέρει ευχαρίστως - τους λέει μάλιστα πως αν το επιθυμούν μπορεί να μείνουν εκεί πέρα, στην Καρχηδόνα, μαζί με τους Φοίνικες αποίκους, που είναι φιλικός τους λαός. Τη στιγμή αυτή το σύννεφο που τους κάλυπτε εξαφανίζεται και ο Αινείας με τον Αχάτη εμφανίζονται μπροστά στα μάτια όλων.
Ο Αινείας απευθύνεται προς την έκθαμβη Διδώ με λόγια ευγνωμοσύνης. Η Διδώ, που τους συμπονά (καθώς και η ίδια ήταν εξόριστη από την Τύρο), ρωτά τον Αινεία αν όντως ήταν Τρώες, που ακόμα και οι Έλληνες εχθροί τους αναγνώριζαν πώς η γενιά τους ήταν ευγενική και τον προσκαλεί μαζί με τους συντρόφους στο παλάτι της, ενώ φροντίζει και για την τροφοδοσία των Τρώων που έχουν μείνει στα πλοία, δίνοντας τις κατάλληλες παραγγελίες. Ο Αινείας στέλνει τον Αχάτη να ειδοποιήσει τον γιο του Ασκάνιο να προσέλθει στο παλάτι φέρνοντας πολύτιμα δώρα, τα οποία είχαν διασωθεί από τα μεγάλα πλούτη της Τροίας. Η Αφροδίτη, όμως, έχει τα δικά της σχέδια: θα δώσει στον γιο της, τον Έρωτα, τη μορφή του νεαρού Ασκάνιου, δασκαλεύοντάς τον να προσέλθει ο ίδιος με τα δώρα στη Διδώ δίχως να γίνει αντιληπτός, ώστε στην πρώτη ευκαιρία να ανάψει στην καρδιά της βασίλισσας ένα μεγάλο πάθος για τον Αινεία, ενώ η ίδια θα έχει κοιμίσει τον πραγματικό Ασκάνιο κρατώντας τον προς στιγμήν μακριά από τον πατέρα του. Έτσι και γίνεται. Ο Έρως ως Ασκάνιος προσέρχεται και δίνει τα δώρα στη Διδώ και στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια ενός βασιλικού συμποσίου προς τιμήν του υψηλού φιλοξενούμενου, ο νέος έχοντας αγκαλιάσει πρώτα τον Αινεία, αγκαλιάζει στη συνέχεια την ίδια τη Διδώ και με τον τρόπο αυτό την κάνει να ξεχάσει τον δολοφονημένο, πολυαγαπημένο σύζυγό της Σιχαίο, ενσταλάζοντάς της ερωτικό πάθος για τον Τρώα ήρωα. Το βιβλίο τελειώνει με τη Διδώ να ζητά από τον Αινεία να τους διηγηθεί για τους φημισμένους ήρωες, Τρώες και Έλληνες, καθώς και για τον δόλο των Δαναών και να τους αφηγηθεί όλες τις περιπέτειές τους από την ώρα που σάλπαραν από την κατεστραμμένη Τροία - ήδη ήταν το έβδομο καλοκαίρι από την άλωσή της. thumb|left|Η Αφροδίτη βοηθά τον Αινεία να περάσει από τις φλόγες της Τροίας, Αινειάδα, βιβλίο II