cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Η Ανάπαυλα
Πρόσωπα του έργου
Κόρη του Μαρτίν Σαντομέ, διατηρεί μια αισθηματική σχέση με τον Ντιέγκο και όταν γνωρίζει τη Λάουρα γίνονται αμέσως πολύ καλές φίλες. Έχει μια πολύ καλή σχέση με τον πατέρα της εν συγκρίσει με τα άλλα δυο αδέρφια της. Ήταν αυτή που έμοιαζε περισσότερο στη μητέρα της.
Χάιμε (Jaime)
Γιος του Μαρτίν Σαντομέ, ο οποίος επίσης διαπληκτίζεται με τον πατέρα του και τον αδερφό του Εστέμπαν. Στη συνέχεια αποκαλύπτεται ότι είναι ομοφυλόφιλος και φεύγει από το σπίτι, αφήνοντας ένα επιθετικό σημείωμα εναντίον του πατέρα του παρά το γεγονός ότι είναι ο γιος με τον οποίο ο πατέρας τα πάει καλύτερα. Επίσης, είναι ο πρώτος που μαθαίνει για τη σχέση του πατέρα του με τη Λάουρα Αβεγιανέδα.
Εστέμπαν (Esteban)
Γιος του Μαρτίν Σαντομέ, ο οποίος επίσης διαπληκτίζεται με τον πατέρα του και τον αδερφό του Χαΐμε. Διατηρεί μια απόμακρη σχέση με τον πατέρα του, εκτός από την στιγμή που ο ίδιος αρρωσταίνει και ο πατέρας του τον επισκέπτεται στο δωμάτιο του. Δεν είναι ιδιαίτερα δεμένος με τον πατέρα του αλλά ακόμα και έτσι ο πατέρας του με αυτόν συζητάει περισσότερο για την συνταξιοδότηση του.
Ιζαμπέλ (Isabel)
Ήταν η σύζυγος του Μαρτίν Σαντομέ μέχρι που πέθανε (κατά τη διάρκεια της γέννας του Χαΐμε, έπαθε εκλαμψία και πέθανε λίγες ώρες μετά) αφήνοντας χήρο τον Μαρτίν. Αυτός την θυμάται συνεχώς και την συγκρίνει με την Λάουρα Αβεγιανέδα, την νέα του σύντροφο. Η σχέση της με τον Μαρτίν Σαντομέ ήταν πιο παθιασμένη από εκείνη του Μαρτίν με την σύζυγο του.
Ταινία γυρισμένη στην Αργεντινή το 1974
Υπάρχει μια κινηματογραφική εκδοχή του μυθιστορήματος, η οποία γυρίστηκε στην Αργεντινή σε σενάριο των Αΐδα Μπόρτνικ (Aída Bortnik) και Σέρχιο Ρενάν (Sergio Renán), και σε σκηνοθεσία του τελευταίου. Η ταινία κυκλοφόρησε την 1 Αυγούστου του 1974 με τους ηθοποιούς Έκτωρ Αλτέριο (Héctor Alterio) και Άννα Μαρία Πίτσιο (Ana María Picchio) να κατέχουν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Η ταινία προτάθηκε για Όσκαρ το 1975 στην κατηγορία «Καλύτερη ταινία της οποίας η γλώσσα δεν ήταν η αγγλική».
Ταινία γυρισμένη στο Μεξικό το 2003
Το 2003 πραγματοποιήθηκε μια δεύτερη κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος, αυτή τη φορά σε σκηνοθεσία του μεξικανού Αλφόνσο Ρόσας Πριέγο (Alfonso Rosas Priego). Αυτή η ταινία κυκλοφόρησε την 24 Οκτωβρίου του 2003 με τους ηθοποιούς Γκονθάλο Βέκα (Gonzalo Vega) και Αδριάνα Φονσέκα (Adriana Fonseca) στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Αυτή είναι μια κινηματογραφική μεταφορά στην οποία η ιστορία εξελίσσεται στο λιμάνι της Βερακρούς στο Μεξικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ρομαντικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Η καρδιά του σκότους
Η καρδιά του σκότους (1899) είναι νουβέλα γραμμένη από τον Πολωνό-Άγγλο μυθιστοριογράφο Τζόζεφ Κόνραντ, η οποία αφηγείται ένα ταξίδι μέσω του ποταμού Κονγκό προς το ελεύθερο κράτος του Κόνγκο στην καρδιά της Αφρικής.
Ο Τσαρλς Μάρλοου, ο αφηγητής, λέει την ιστορία του σε φίλους πάνω σε ένα πλοίο που είναι αγκυροβολημένο στον ποταμό Τάμεση. Αυτό το σκηνικό αποτελεί το πλαίσιο ώστε ο Μάρλοου να αφηγηθεί την ιστορία με την εμμονή του απέναντι στον επιτυχημένο έμπορο ελεφαντόδοντου Κουρτζ. Ο Κόνραντ κάνει παραλληλισμούς μεταξύ του Λονδίνου («η μεγαλύτερη πόλη στην γη») και της Αφρικής ως ενός τόπου που είναι βυθισμένο στο σκότος.
Κεντρικό στοιχείο σε αυτό το έργο του Κόνραντ είναι η ιδέα ότι υπάρχει μικρή διαφορά μεταξύ των «πολιτισμένων» και των «άγριων» ανθρώπων. Η καρδιά του σκότους είναι ένα σιωπηρό σχόλιο για τον ιμπεριαλισμό και τον ρατσισμό.
Κυκλοφόρησε για πρωτη φορά το 1902 ως σειρά ιστοριών σε τρία μέρη στο βρετανικό περιοδικό Blackwood's Magazine, με αφορμή τον εορτασμό της εκατοστής έκδοσης αυτού και αργότερα κυκλοφόρησε εκ νέου και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες. Στα Ελληνικά κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2000 σε μετάφραση του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη από τις Εκδόσεις Ερατώ, και κατόπιν σε τρεις άλλες μεταφράσεις.
Αποτέλεσε έμπνευση για την ταινία Αποκάλυψη, Τώρα! του Φράνσις Φορντ Κόπολα το 1979. Το 1998 Η καρδιά του σκότους κατατάχθηκε στην 67η θέση στην λίστα με τα 100 καλύτερα μυθιστορήματα του 20ού αιώνα γραμμένα στην αγγλική γλώσσα.
Περαιτέρω μελέτη
-->
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νουβέλες Κατηγορία:Αγγλική λογοτεχνία
Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα κρίκετ σάλας
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κρίκετ Σάλας αποτελεί τη σημαντικότερη ευρωπαϊκή διοργάνωση του κρίκετ. Το πιο πρόσφατο πρωτάθλημα διοργανώθηκε από τις 8 ως τις 10 Φεβρουαρίου του 2008 και νικήτρια αναδείχθηκε η Δανία επικρατώντας σε έναν συναρπαστικό τελικό στη Φινλανδία επί της Πορτογαλίας.
Νικητές
Οι νικήτριες χώρες στα πρωταθλήματα Ευρώπης στο κρίκετ σάλας
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρίκετ Κατηγορία:Διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις της Ευρώπης
Σπαράδοκος
Ο Σπαράδοκος ήταν βασιλιάς της Θράκης, 430 π.Χ., γιος τού Τήρη Α΄ ιδρυτή τού βασιλείου των Οδρυσών.
Βίος
Βασίλευσε ως υποτελής τού αδελφού του Σιτάλκη, ενώ ο γιος του Σεύθης Α΄ διαδέχτηκε τον Σιτάλκη στον Θρόνο των Οδρυσών και της Θράκης. Διάδοχος αυτού ο άλλος του γιος Μαισάδης, επίσης γιος του ήταν και ο Μήτοκος/Αμάδοκος Α΄ όπου και αυτός ανέβηκε στον θρόνο των Οδρυσών. Έκοψε αργυρά νομίσματα με την επιγραφή ΣΠΑΡΑΔΟΚΟ[Υ] ή ΣΠΑ· στη μία όψη είχαν ένα άλογο ή προτομή αλόγου και στην άλλη ένα αετό που έτρωγε ένα φίδι.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Οδρυσών
Ένοπλοι Επαναστατικοί Πυρήνες
Οι Ένοπλοι Επαναστατικοί Πυρήνες (ιταλικά: Nuclei Armati Rivoluzionari, συντμ. NAR), ήταν μια ιταλική τρομοκρατική νεοφασιστική ένοπλη οργάνωση που δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια των μολυβένιων χρόνων από το 1977 έως το Νοέμβριο του 1981. Η οργάνωση διέπραξε 33 δολοφονίες σε τέσσερα χρόνια και είχε προγραμματίσει να δολοφονήσει τον Φραντζέσκο Κοσίγκα, τον Τζιανφράνκο Φίνι και τον Αντόλφο Ούρσο. Οι Πυρήνες διατήρησαν στενούς δεσμούς με την «Banda della Magliana», μια εγκληματική οργάνωση με έδρα τη Ρώμη, η οποία παρείχε στη οργάνωση υλικοτεχνική υποστήριξη όπως ψεύτικα έγγραφα, όπλα και βόμβες. Τον Νοέμβριο του 1981, ανακαλύφθηκε ότι οι Πυρήνες έκρυψαν όπλα στα υπόγεια του Υπουργείου Υγείας. Η πρώτη δίκη εναντίον τους στις 2 Μαΐου 1985 καταδίκασε 53 άτομα της οργάνωσης για σωρεία εγκληματικών δραστηριοτήτων.
Ιστορικό υπόβαθρο
Τα τέλη της δεκαετίας του '70 στη Ιταλία ήταν μια εποχή πολιτικής βίας με τη μορφή βομβιστικών επιθέσεων, δολοφονιών και ταραχών στους δρόμους μεταξύ αντίπαλων ακραίων ομάδων. Μια κατάσταση γενικής εξέγερσης που είδε και τις δύο ριζοσπαστικές πολιτικές παρατάξεις της ακροδεξιάς και της ακροαριστεράς να αντιτίθενται και είχε σαν αποτέλεσμα να χωρίσει χιλιάδες νέους ιδεολογικά, σύροντας σχεδόν ολόκληρη την Ιταλία στο κατώφλι ενός ιδεολογικού εμφυλίου πολέμου, κάτι που αναπόφευκτα έθεσε τις προϋποθέσεις για την δημιουργία τρομοκρατικών οργανώσεων.
Η βία που ξεκίνησε από τις διαδηλώσεις και τις πλατείες, όπου οι συγκρούσεις μεταξύ δεξιών και αριστερών διαδηλωτών ήταν σε καθημερινή βάση και η οποία στη συνέχεια ώθησε το νεοφασιστικό κίνημα της νεολαίας προς ένα ολοένα και πιο ανοιχτό χάσμα μεταξύ δύο διαφορετικών γενεών. Από τη μία πλευρά, ήταν το πιο συντηρητικό και πιο στενά συνδεδεμένο κομμάτι με το Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα του Αλμιράντε, το οποίο δεν ανέχονταν την αδιάκριτη βία στους δρόμους, και από την άλλη πλευρά, εμφανίστηκε μια πιο επαναστατική και παρεμβατική γενιά που λίγο αργότερα, ώθησε μια ολόκληρη σειρά νεοφασιστικών ομάδων, οδηγημένη από πολιτικά κίνητρα και ιδανικά που δεν συμβιβάζονταν με τις απόψεις του Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος καθώς και την άρνηση των «παλιών φασιστών», να υοθετήσουν ορισμένες μεθόδους ένοπλου αυθορμητισμού εναντίον του κράτους, που μέχρι τότε ήταν χαρακτηριστικό μόνο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.
Ίδρυση
Ο πρώτος πυρήνας της οργάνωσης εμφανίστηκε στη Ρώμη το φθινόπωρο του 1977. Δημιουργήθηκε από τους νέους ακτιβιστές του νεοφασιστικού κόμματος Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα (MSI) - Φράνκο Ανσέλμι, Αλεσάντρο Αλιμπράντι, Βαλέριο Φιοραβάντι, τη φίλη του Φραντζέσκα Μάμπρο και τον Κριστιάνο Φιοραβάντι. Η μέχρι τότε πολιτική του MSI τους φάνηκε πολύ μετριοπαθής και ευκαιριακή εξαιτίας της αδράνειας που έδειχνε ενάντια σε επιθέσεις από πολιτικούς αντιπάλους και την αστυνομία, όπως οι δολοφονίες της Άκκα Λαρέντια. Επηρεασμένη από τα αριστερά κινήματα, μια μεγάλη ομάδα ακροδεξιών νέων, συμπεριλαμβανομένου του Φιοραβάντι και των στενών συνεργατών του, μετακινήθηκε από τις οδομαχίες στην τρομοκρατία. Σε αντίθεση με τους αριστερούς ομολόγους τους, έδωσαν έμφαση στις προσωπικές ιδιότητες όπως ο αυθορμητισμός και η προθυμία να πολεμήσουν, ακόμη και σε μια χαμένη υπόθεση, για πολιτικούς στόχους. Οι Νέοι νεοφασιστές θεωρούσαν το ιταλικό κράτος ως εχθρική δομή γραφειοκρατικής δικτατορίας και κοντά στους κομμουνιστές. Η μόνη αποτελεσματική μέθοδος πάλης φάνηκε για αυτούς να είναι η ένοπλη αντίσταση. Ένας από τους ηγέτες των Πυρήνων, ο Βαλέριο Φιοραβάντι είπε:
Σχεδόν όλοι οι ακτιβιστές των Ένοπλων Επαναστατικών Πυρήνων είχαν κάποιο είδος προβλήματος με το νόμο - από τον εφηβικό χουλιγκανισμό έως τις διασυνδέσεις με το οργανωμένο έγκλημα. Ο Ανσέλμι ξυλοκοπήθηκε σοβαρά από αριστερούς, ο Αλιμπράντι και ο Βαλέριο Φιοραβάντι συμμετείχαν σε μια σύγκρουση που κατέληξε στη δολοφονία ενός κομμουνιστή. Όλοι τους υοθετούσαν μια φασιστική κοσμοθεωρία (στην πρώιμη συνδικαλιστική εκδοχή) και ταυτόχρονα προχωρούσαν προς τον αναρχισμό. Ο βίαιος αντικομμουνισμός ήταν ένα σημαντικό στοιχείο της ιδεολογίας τους.
Κοινωνικά, ανήκαν κυρίως στα μεσαία στρώματα, με πολλούς να προέρχονταν από οικογένειες δημοσίων υπαλλήλων. Αυτός ο συνδυασμός προωθήθηκε φυσικά προς την υπόγεια τρομοκρατία, δομημένος όχι σύμφωνα με μια κάθετη ιεραρχία, αλλά σύμφωνα με την αρχή του οριζόντιου δικτύου. Δεν υπήρχε επίσημη ηγεσία στην οργάνωση. Ο de facto βασικός πυρήνας της οργάνωσης αποτελούνταν από τους Φράνκο Ανσέλμι, Βαλέριο Φιοραβάντι, Αλεσάντρο Αλιμπράντι, Κριστιάνο Φιοραβάντι, Φραντζέσκα Μάμπρο, Τζιλμπέρτο Καβαλίνι, Τζόρτζιο Βάλε και Μασίμο Καρμινάτι.
Σφαγή στην Άκκα Λαρέντια
Το απόγευμα της 7ης Ιανουαρίου 1978, άγνωστοι άκροαριστεροί ένοπλοι πυροβόλησαν και σκότωσαν μια ομάδα νέων νεοφασιστών στη οδό Άκκα Λαρέντια. Μεταξύ αυτών ήταν οι νεοφασιστές Φράνκο Μπιγκοντζέτι και Φραντσέσκο Τσιαβάτα. Λίγες ώρες αργότερα, ο Στέφανο Ρετσιόνι τραυματίστηκε θανάσιμα σε σύγκρουση με την αστυνομία.
Η σφαγή στην Άκκα Λαρέντια ήταν ένα σημείο καμπής στα Μολυβένια χρόνια. Μεταξύ της ακροδεξιάς νεολαίας, είχε δημιουργηθεί η πεποίθηση ότι η ένοπλη αντίσταση ήταν η μόνη κατάλληλη μέθοδος ενός αντικομμουνιστικού αγώνα. Οι ηγέτες του MSI άρχισαν να θεωρούνται ανίκανοι, επιρρεπείς σε παραχωρήσεις και ακόμη και σε προδοσία. Το ιταλικό κράτος θεωρήθηκε τώρα ως συνεργός των κομμουνιστών ή ως ο κύριος εχθρός. Ο ιδεολογικός μέντορας αυτής της γραμμής ήταν ο νεοφασίστας τρομοκράτης Πιερλουίτζι Κονκουτέλλι, ο οποίος εκείνη την εποχή εκτίε ποινή ισόβιας κάθειρξης για τη δολοφονία του δικαστή Βιτόριο Οκόρσιο. Ο Κονκουτέλλι θεωρούνταν η μόνη πολιτική εξουσία για τους Ένοπλους Επαναστατικούς Πυρήνες.
Στις 28 Φεβρουαρίου 1978, οι αδερφοί Φιοραβάντι. ο Φράνκο Ανσέλμι, ο Αλεσάντρο Αλιμπράντι, ο Ντάριο Πεντρέτι, και άλλοι πυροβόλησαν μια ομάδα κομουνιστών στην Πιάτσα Σαν Τζοβάνι. Ο «κόκκινος» Ρομπέρτο ​​Σιαλάμπα σκοτώθηκε από τις σφαίρες του Ανσέλμι και του Φιοριαβάντι. Έτσι, οι Ένοπλοι Πυρήνες χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά όπλα και διέπραξε δολοφονία. Τα θύματα της Άκκα Λαρέντια πήραν την εκδίκηση τους.
Στις 6 Μαρτίου 1978, ακτιβιστές των Ένοπλων Πυρήνων λήστεψαν ένα κατάστημα όπλων. Ταυτόχρονα, ακολούθησε συμπλοκή στην οποία σκοτώθηκε ο Φράνκο Ανσέλμι. Ο θάνατός του συγκλόνισε τους Πυρήνες, ειδικά τον συναισθηματικό Βαλέριο Φιοραβάντι. Από τότε, ο Ανσέλμι ανακηρύχθηκε «μάρτυρας του αγώνα των Ένοπλων Πυρήνων» και υπήρχε εξτρεμιστική δράση κάθε χρόνο τον Μάρτιο για να τιμήσει τη μνήμη του.
Συνεργασία με τη μαφία
Οι ηγέτες της συμμορίας Μαγκλιάνα, συμπεριλαμβανομένου του ιδρυτή της Φράνκο Τζουζεπούτσι, ήταν φασιστές. Οι νεοφασιστές όπως ο Καρμινάτι, ο Φιοραβάντι και ο Αλιμπράντι ήταν έτοιμοι για οποιαδήποτε εγκληματική δραστηριότητα. Υπήρξε ένα αμοιβαίο ενδιαφέρον το οποίο ήταν βασισμένο σε αρχές αντι-κρατικής υπόστασης και των δύο πλευρών όπου και καθόρισε την αντοχή των σχέσεων.
Μετά την έκρηξη στην Μπολόνια
Στις 2 Αυγούστου 1980, σημειώθηκε έκρηξη στον Κεντρικό Σταθμό της Μπολόνια, όπου 85 άνθρωποι σκοτώθηκαν και περισσότεροι από 200 τραυματίστηκαν. Η δημοτικότητα των αριστερών δυνάμεων και η επιρροή του ICP στη Μπολόνια συνέβαλαν στην προώθηση της άποψης ότι ήταν μια νεοφασιστική τρομοκρατική επίθεση.
Στις 26 Αυγούστου 1980, η εισαγγελία της Μπολόνια εξέδωσε 28 εντάλματα σύλληψης υπέρ ακροδεξιών ακτιβιστών. Επτά από αυτούς ήταν ακτιβιστές των Πυρήνων: Βαλέριο Φιοραβάντι, Φραντζέσκα Μάμπρο, Μάριο Κόρσι, Πάολο Πιτσόνι, Λουίτζι Κιαβαρντίνι, Φραντζέσκο Μπιάνκο και Αλέσαντρο Πούτσι. Οι Επαναστατικοί Πυρήνες αρνήθηκαν κατηγορηματικά κάθε αναμίξη τους στην τρομοκρατική επίθεση στην Μπολόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρομοκρατία στην Ιταλία Κατηγορία:Τρομοκρατικές οργανώσεις Κατηγορία:Νεοφασισμός
Tigermilk
Το "Tigermilk" είναι το ντεμπούτο άλμπουμ των Belle and Sebastian. Αφού κυκλοφόρησε αρχικά σε περιορισμένη διαθεσιμότητα (1.000 αντίτυπα) από την Electric Honey, επανακυκλοφόρησε το 1999 από την Jeepster Records. Την φωτογραφία του εξωφύλλου έχει πάρει ο τραγουδιστής της μπάντας Stuart Murdoch. Στην φωτογραφία εμφανίζεται η Joanne Kenney, το ίδιο μοντέλο το οποίο εμφανίζεται στο εξώφυλλο του "Dog on Wheels EP".
Το άλμπουμ έχει πάρει το όνομα του από ένα ορχηστρικό κομμάτι, το οποίο δεν εμφανίζεται στο άλμπουμ. Ωστόσο ερμηνευόταν στις πρώτες περιοδείες του συγκροτήματος. Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από τον Stuart Murdoch μεταξύ του 1993 και του 1996. Αν και εμφανίζεται στο άλμπουμ, ο τρομπετίστας Mick Cooke δεν αναφέρεται ακόμα σαν επίσημο μέλος της μπάντας.
Το Pitchfork Media συμπεριλαμβάνει το "The State I Am In" στο #17 της λίστας "Top 200 Tracks of the 1990s (Τα 200 Καλύτερα Κομμάτια της Δεκαετίας του '90)" .Το κομμάτι "I Don't Love Anyone" εμφανίζεται στην ταινία "Ο Διάβολος Φοράει Prada" (2006) και στους τίτλους τέλους του πέμπτου επεισοδίου των "Girls", "Hard Being Easy".
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1996
Εθνική Αγίου Μαρίνου (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Αγίου Μαρίνου εκπροσωπεί τον Άγιο Μαρίνο στις διεθνείς διοργανώσεις του αθλήματος και διευθύνεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αγίου Μαρίνου που είναι η διοικούσα αρχή για το ποδόσφαιρο στην χώρα.
Ιστορία
Το πρώτο επίσημο παιχνίδι που έπαιξε ο Άγιος Μαρίνος, ήταν μια ήττα με 4-0, στα Προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, το 1990 εναντίον της Ελβετίας. Πιο πριν, είχε χάσει από την Ολυμπιακή ομάδα του Καναδά, με 1-0, το 1986, αλλά αυτό το ματς, δεν ήταν επίσημο. Από τότε που έκανε το ντεμπούτο της στις διεθνείς διοργανώσεις η εθνική Αγίου Μαρίνου δεν έχει καταφέρει να προκριθεί σε τελική φάση είτε για το Παγκόσμιο Κύπελλο είτε για το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Η πρώτη νίκη της Εθνικής του Αγίου Μαρίνου ήταν το 2004 απέναντι στο Λιχτενστάιν σε φιλικό με νίκη 1-0.
Στάδιο
Ως έδρα χρησιμοποιεί το Στάδιο Ολίμπικο το οποίο έχει χωρητικότητα 7.500 θέσεις.
Στατιστικά
Πρώτος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών σε συμμετοχές είναι ο Νταμιάνο Βανούτσι με 68 εμφανίσεις, ενώ πρώτος σκόρερ είναι ο Άντι Σελβά, με 8 γκολ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Αγίου Μαρίνου (ποδόσφαιρο)
Πολ Βερχόφεν
Γεννήθηκε το 1938 στο Άμστερνταμ. Πριν ασχοληθεί με τον κινηματογράφο, σπούδασε μαθηματικά και φυσική στο Λάιντεν. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στο Βασιλικό Ολλανδικό Ναυτικό, ανέλαβε τη σκηνοθεσία ντοκιμαντέρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Ολλανδοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Πύργος της Χελώνας
Ο Πύργος της Χελώνας (στα βιετναμέζικα: Tháp Rùa) είναι μικρός πύργος που βρίσκεται σε μια νησίδα, στη μέση της λίμνης Χοάν Κίμ (Hoan Kiem Lake), στην πρωτεύουσα του Βιετνάμ, Ανόι. Χτίστηκε προς τιμήν ήρωα του Βιετνάμ Lê Lợi, που συνδέεται με τη λίμνη Χοάν Κιμ, μέσω του μύθου για το σπαθί του, το Thuận Thiên, και της χελώνας Χοάν Κιμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Βιετνάμ Χελωνας
Αλαί αι Αραφηνίδες
Οι Αλαί αι Αραφηνίδες (Ἁλαὶ Ἀραφηνίδες), (ο δήμος: Αλών Αραφηνίδων) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Αιγηίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας) που, με βάση τις αρχαίες πηγές, βρίσκονταν στην Ανατολική Αττική, ανάμεσα στον Μαραθώνα και στην Βραυρώνα. Πρόκειται για την ευρύτερη περιοχή της σύγχρονης αλυκής της Ραφήνας και τη συνεχόμενη περιοχή της Αρτέμιδας.
Ονομασία
Στην αρχαία Ελλάδα με την ονομασία Αλαί φέρονταν διάφορες παραθαλάσσιες περιοχές όπου υπήρχαν φυσικές αλυκίδες (= αλυκές), σε αντιδιαστολή με τις τεχνικές δεξαμενές (λάκκους) συλλογής άλατος, που λέγονταν αλοπήγια. Την ονομασία αυτή έπαιρναν και άλλες γειτονικές πόλεις ή δήμοι όπως, λόγου χάριν, οι Αλαί αι Αιξωνίδες (σημερινή Βούλα ή Βουλιαγμένη), οι Αλαί του Πειραιώς (κοντά στον σημερινό ναό του Αγίου Διονυσίου) και οι Αλαί Βοιωτίας (ο σημερινός Θεολόγος). Οι Αραφηνίδες είναι συλλογικό πατρωνυμικό όνομα. Η ονομασία του αρχαίου δήμου Αλαί Αραφηνίδες είναι σύνθετη και συνίσταται από τη λέξη Αλαί, που σημαίνει "αλυκές" και το συλλογικό πατρωνυμικό "Αραφηνίδες". Η πρώτη λέξη παραπέμπει στην παραγωγή αλατιού, ενώ η κατάληξη σε "-ίδες" στο δεύτερο συνθετικό υποδηλώνει ότι οι ιδρυτές του δήμου προέρχονταν από τον βορείως ευρισκόμενο δήμο Αραφήνα.
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος των Αλών Αραφηνίδων, ήταν δήμος της Παραλίας. Βρισκόταν στα ανατολικά της αρχαίας Αθήνας, μεταξύ των δήμων του Αραφήνος και των Φιλαϊδών. Εντοπίζεται δυτικά του Ναού της Αρτέμιδος Ταυροπόλου, στην περιοχή της Λούτσας, γνωστής σήμερα και ως Αρτέμιδας Αττικής, η οποία υπάγεται στον Δήμο Σπάτων - Αρτέμιδος.
Ψηφίσματα του δήμου των Αλών Αραφηνίδων
Στον ευρύτερο χώρο του ιερού της Βραυρώνας βρέθηκαν τρία τιμητικά ψηφίσματα του δήμου των Αλών Αραφηνίδων, τα οποία χρονολογούνται στα μέσα περίπου του 4ου αι. π.Χ. και με τα οποία έγινε δυνατή η ταύτιση του αρχαίου δήμου των Αλών Αραφηνιδών με την Λούτσα. Το ένα βρέθηκε από τον αρχαιολόγο Ιωάννη Παπαδημητρίου το 1957, τα άλλα δύο ήταν ήδη γνωστά από περισυλλογές της εποχής του μεσοπολέμου, από το 1931. Τα ψηφίσματα αυτά συσχετίζουν το ιερό της Αρτέμιδος Ταυροπόλου με συγκεκριμένους αγώνες και εορτές. Μαρτυρείται επίσης τέλεση αγώνα πυρριχιστών, καθώς και μία εορτή που έφερε το όνομα «Ταυροπόλια», γεγονός που επιβεβαιώνεται και από την κωμωδία «Επιτρέποντες» του Μενάνδρου. Ένα από αυτά τα ψηφίσματα αναφέρει την ύπαρξη ναού του Διονύσου, χωρίς ωστόσο να γίνεται σαφές εάν αυτός βρισκόταν μέσα στο ιερό της Αρτέμιδος Ταυροπόλου.
Οι κάτοικοι των Αλών Αραφηνίδων
Ο δημότης των αρχαίων Αλών Αραφηνίδων ονομαζόταν Αλαιεύς ή Αλεύς ή Αλεύς Αραφήνιος ή Αλεύς Αραφηνίδης. Οι Αλαί αναφέρονται από τον Ευριπίδη, στην τραγωδία του «Ιφιγένεια εν Ταύροις», ότι ήσαν κοντά στην κορυφογραμμή της Καρυστίας. Σε αυτό το μέρος ήταν το ιερό με το άγαλμα της Ταυροπόλου Αρτέμιδος, το οποίο έφεραν από την Ταυρίδα, η Ιφιγένεια και ο αδελφός της Ορέστης.
Το λιμάνι του δήμου χρησιμοποιούταν επίσης και από τους πολίτες της Βραυρώνας, καθώς και για την μεταφορά δομικών υλικών από τα λατομεία μαρμάρου της Καρύστου, η οποία βρισκόταν απέναντι στο νησί της Εύβοιας, καθώς ήταν το πλησιέστερο λιμάνι της Αττικής.
Η μελέτη των ευρημάτων των ανασκαφών του Ιωάννη Παπαδημητρίου στην ευρύτερη περιοχή και το ιερό της Αρτέμιδος Ταυροπόλου, καθώς και της πρώιμης κατοίκησης στο χώρο αυτό, πριν/και από την δημιουργία του ιερού, φανερώνει αρκετά στοιχεία για τους κατοίκους των Αλών Αραφηνίδων:
Αγάλματα της Ταυροπόλου Αρτέμιδος, της Βραυρώνας, της Ακροπόλεως Αθηνών και των Γαβίων
Στο ναό της Ταυροπόλου Αρτέμιδος υπήρχε μεγάλο άγαλμα της θεάς Αρτέμιδος, που επιβεβαιώνει την ανάπτυξη της λατρείας της Αρτέμιδος στην ευρύτερη περιοχή του δήμου και το οποίο πήρε ο Ξέρξης και το μετέφερε στα Σούσα. Υπάρχει επίσης σχετική αναφορά από τον Παυσανία ότι ο Πραξιτέλης, φιλοτέχνησε και ένα άγαλμα της Αρτέμιδος της Βραυρώνας, το οποίο ήταν τοποθετημένο στην Ακρόπολη των Αθηνών. Στα καταστατικά της εποχής (347/6 π.Χ.) για τα εκθέματα του Παρθενώνα που έχουν ανακαλυφθεί, αναφέρεται πως το άγαλμα αποτελούσε αφιέρωμα, προφανώς των κατοίκων του δήμου των Αλών και πως απεικονίζει τη θεά με χιτωνίσκο. Επίσης είναι γνωστό πως ως μέρος της λατρείας πως οι πιστοί της θεάς πρόσφεραν ενδύματα. Το άγαλμα αυτό του Πραξιτέλη έχει συνδεθεί με την Αρτέμιδα των Γαβίων, με τη θεά να φορά ένδυμα που έχει προσφερθεί από τους πιστούς της. Επιπλέον, η κεφαλή μοιάζει με αυτή της Αφροδίτης της Κνίδου και του Απόλλωνα Σαυροκτόνου, έργα τα οποία επίσης αποδίδονται στον Πραξιτέλη.
Η ονομασία Άρτεμις των Γαβίων (ιταλικά: Diana di Gabi, γαλλικά: Diane de Gabies) αναφέρεται σε άγαλμα της θεάς Αρτέμιδος το οποίο ανακαλύφθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στα Γάβια της Ιταλίας (ιταλικά: Gabi), έγινε έκθεμα της συλλογής Μποργκέζε, και κατόπιν στεγάστηκε στο Λούβρο. Το άγαλμα χρονολογείται στις αρχές του 1ου αιώνα μ.Χ. και είναι ρωμαϊκό αντίγραφο από προγενέστερο ελληνικό, η δημιουργία του οποίου αποδίδεται στον Πραξιτέλη κατά τον 4ο αιώνα π.Χ., πιθανώς την Άρτεμις Βραυρωνία.
Σύμφωνα επίσης, με τον αρχαιολόγο - ερευνητή της Ακαδημίας Αθηνών Κωνσταντίνο Καλογερόπουλο, στο δίτομο έργο του «Το Ιερό της Αρτέμιδος Ταυροπόλου στις Αλές Αραφηνίδες (Λούτσα)»: ''«Σημαντικές πληροφορίες για τις τελετουργίες, αλλά και γενικότερα για τον χαρακτήρα της λατρευτικής ζωής στο ιερό της Αρτέμιδος Ταυροπόλου προσφέρει η τραγωδία του Ευριπίδη Ιφιγένεια εν Ταύροις. Σύμφωνα με την ευριπίδεια εκδοχή του μύθου, η λατρεία της Αρτέμιδος Ταυροπόλου στις Αλές Αραφηνίδες διαδόθηκε από την Ταυρική Χερσόνησο. Ιδρυτής της λατρείας της Ταυροπόλου ήταν ο Ορέστης, που ιδρύει κατόπιν εντολής της Αθηνάς τον ναό της Ταυροπόλου και εισάγει στις Αλές Αραφηνίδες τον τελετουργικό εορτασμό της άφιξης του λατρευτικού της αγάλματος.»''
Ο ναός της Ταυροπόλου Αρτέμιδος
250px|thumb|right|Αρχαιολογικός χώρος του αρχαίου ναού της Ταυροπόλου Αρτέμιδος στην παραλία της [[Αρτέμιδα Αττικής|Αρτέμιδας Αττικής (Λούτσα).]] Ο ναός της Ταυροπόλου Αρτέμιδος εντοπίστηκε το 1925 στην παραλία της Αρτέμιδος (Λούτσας), ακριβώς δίπλα στη θάλασσα, όταν είχε διενεργήσει πρόχειρη ανασκαφή εκεί ο τότε Έφορος Αρχαιοτήτων Αττικής Νικόλαος Κυπαρίσσης. Το 1945 ο αρχαιολόγος Ιωάννης Παπαδημητρίου έκανε ανασκαφές στην περιοχή, ενώ η συστηματική έρευνα κατά τα έτη 1956 και 1957 από την Αρχαιολογική Εταιρεία, υπό τη διεύθυνση πλέον του τότε Διευθυντή Αρχαιοτήτων Ιωάννη Παπαδημητρίου και με τη συνεργασία των τότε Επιμελητών Αρχαιοτήτων Βασιλείου Χ. Πετράκου και Όλγας Αλεξανδρή αποκάλυψαν το μεγαλύτερο μέρος του αρχαιολογικού χώρου.
Το ιερό της Ταυροπόλου σαφώς αποτελούσε το σημαντικότερο χώρο λατρείας του αρχαίου αττικού δήμου των Αλών Αραφηνίδων. Η λειτουργία του ιερού τεκμηριώνεται από τον 7ο π.Χ. αιώνα έως και τον 1ο μ.Χ. αιώνα, όπως μαρτυρούν τα αναθηματικού χαρακτήρα ευρήματα, αλλά και χρηστικά και μαγειρικά αγγεία που δείχνουν την παράλληλη τέλεση συνεστιάσεων στα πλαίσια της λατρείας.
Σήμερα, από το ιερό της Αρτέμιδος Ταυροπόλου σώζεται μόνο το θεμέλιο ενός δωρικού περίπτερου ναού από πωρόλιθο. Ο σηκός διαιρείται σε ένα μεγάλο ανατολικό τμήμα και σε ένα μικρότερο δυτικό, το οποίο εικάζουν οι ερευνητές ότι ήταν το «άδυτο». Η κατασκευή του ναού, με βάση τα θεμέλιά του, χρονολογείται στα τέλη του 5ου αι. π.Χ.
Στον χώρο του ιερού έχουν εντοπισθεί δύο πρόπυλα (ανατολικό και δυτικό), χαλικόστρωτος δρόμος και βάθρα αναθημάτων. Τέλος, σε απόσταση 200 μέτρα νότια του ναού της Ταυροπόλου Αρτέμιδος αποκαλύφθηκε το 1975, ένας ακόμη, μικρός, ναός με αποθέτη με πλήθος αφιερωμάτων που χρονολογούνται από τους γεωμετρικούς μέχρι και τους κλασικούς χρόνους.
Η προστασία του ναού της Ταυροπόλου Αρτέμιδος υπάγεται στην Εφορεία Αρχαιοτήτων Ανατολικής Αττικής.
Αρχαιολογικό Μουσείο Βραυρώνας
Τα σημαντικότερα των ευρημάτων, από το ιερό της Αρτέμιδος Ταυροπόλου, καθώς και από το μικρό ιερό εκτίθενται και φυλάσσονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Βραυρώνας. Στην παρουσίαση της εργογραφίας του αρχιτέκτονα Δημητρίου Φωτιάδη υπάρχει και η μελέτη για το Αρχαιολογικό Μουσείο Βραυρώνας (σε συνεργασία με τον αρχιτέκτονα Αλέξανδρο Δ. Φωτιάδη).
Προσωπικότητες από τις Αλές Αραφηνίδες
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο των Αλών Αραφηνίδων, όπως ο Βρέμων ο Αλαιεύς, ο Δημέας ο Αλαιεύς, ο Δημήτριος ο Αλαιεύς γιος του Λευκίου, ο Δημόφιλος ο Αλαιεύς, ο Διόδωρος ο Αλαιεύς κ.α.
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα Κατηγορία:Δήμος Σπάτων - Αρτέμιδος
Σουλτογιανναίικα Κιλκίς
Τα Σουλτογιανναίικα είναι πεδινό χωριό του Κιλκίς στην Κεντρική Μακεδονία σε υψόμετρο 90 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Σουλτογιανναίικα βρίσκονται ανατολικά του Αξιού ποταμού και νοτιοδυτικά της λίμνης Δοϊράνης. Απέχουν 25 χλμ. ΒΔ. της πόλης του Κιλκίς (μέσω Χέρσου) και 71 χλμ. Β.-ΒΔ. της Θεσσαλονίκης. Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Καλίνοβο. Στα τέλη του 18ου αιώνα, το χωριό αποτελούσε τσιφλίκι του Γιουσούφ Μουχλίς πασά, γιου του Ισμαήλ μπέη από τις Σέρρες. Οι Καλινοβίτες συμμετείχαν στην Επανάσταση του 1821 με αποτέλεσμα να δεχτούν τα Οθωμανικά αντίποινα μετά την καταστολή των εξεγέρσεων στη Μακεδονία. Έτσι το Καλίνοβο καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς και πολλοί κάτοικοι αναγκάστηκαν να το εγκαταλείψουν. Από τότε ο Ελληνισμός του χωριού συρρικνώθηκε ανεπανόρθωτα, καθώς άρχισαν να εγκαθίστανται Βούλγαροι αγροτοεργάτες προκειμένου να καλύψουν το κενό στα τσιφλίκια. Ήταν επίσης, από τα χωριά που έπαθαν σοβαρές καταστροφές κατά τη διάρκεια του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου. Μεταξύ των Σαρακατσάνων κατοίκων που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, αρχές του 1920, ήταν και οι αδελφοί Σουλτογιάννη στους οποίους οφείλεται το μετέπειτα όνομα του χωριού. Το "Kονάκι" των αδελφών Σουλτογιάννη, που βρίσκεται πάνω στον επαρχιακό δρόμο που ενώνει το Kιλκίς με το Πολύκαστρο, από το 1985 έχει χαρακτηριστεί ως έργο τέχνης γιατί "είναι αξιόλογο δείγμα αρχιτεκτονικής της πρώτης εικοσαετίας του 20ου αιώνα και χαρακτηρίζεται από τα στοιχεία αυτής της μεταβατικής για την Eλληνική αρχιτεκτονική περιόδου". Η περιοχή ήταν το δυτικότερο άκρο της γραμμής Καλίνοβο - Κιλκίς - Λαχανά όπου έγινε η φονικότερη μάχη του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου, η μάχη Κιλκίς - Λαχανά.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα με το παλιό όνομα το 1919, με το ΦΕΚ 48Α-05/03/1919, να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κιλινδίρ (Καλίνδριας). Το 1927 μετονομάζεται σε Σουλτογιανέϊκα και το 1934 διορθώνεται σε Σουλτογιανναίικα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τη Μεγάλη Στέρνα και το Μιχαλίτσι αποτελούν την τοπική κοινότητα Μεγάλης Στέρνας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κιλκίς του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 36 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Live in Ancient Kourion
Η ηχογράφηση του πραγματοποιήθηκε στο θέατρο της αρχαίας πόλης του Κούριου της Κύπρου, κατά την περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ "Dystopia".
Οι κριτικές για το άλμπουμ υπήρξαν θετικές, με το "metal.de" να του δίνει 8 / 10 και το "Metal Storm" 8,9 / 10.
Θέσεις τσαρτ
Live in Ancient Kourion (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 15 Απριλίου 2013
Μέλη των Iced Earth
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Live in Ancient Kourion" είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Iced Earth Κατηγορία:Άλμπουμ του 2013
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 2023
Ο όρος Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 2023 μπορεί να αναφέρεται:
Γέφυρα της Ιένας
Η γέφυρα της Ιένας (Γαλλικά: Pont d'Iéna, προφ. Πον ντ'Ιενά) είναι γέφυρα του ποταμού Σηκουάνα στο Παρίσι. Συνδέει τον Πύργο του Άιφελ στην αριστερή όχθη με την περιοχή Τροκαντερό στη δεξιά όχθη, οδηγώντας από το 7ο στο 16ο διαμέρισμα.
Η γέφυρα κατασκευάστηκε από το 1808 έως το 1814.
Καταγράφηκε ως ιστορικό μνημείο το 1975 και από το 1999 περιλαμβάνεται στην οριοθέτηση της περιοχής Όχθες του Σηκουάνα στο Παρίσι, που χαρακτηρίσθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την ΟΥΝΕΣΚΟ.
Η περιοχή εξυπηρετείται από τον σταθμό μετρό Τροκαντερό.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|Θέση στον [[Σηκουάνας|Σηκουάνα]] Πρόκειται για μια πέτρινη γέφυρα, αποτελούμενη από 5 καμάρες πλάτους 28 μέτρων που υποστηρίζονται από 4 υποστηρικτικούς πυλώνες. Το μήκος της γέφυρας είναι 155 μέτρα και το πλάτος 35 μέτρα.
Οι πλευρικές όψεις είναι διακοσμημένες με αυτοκρατορικούς αετούς. Επιπλέον, στις τέσσερις γωνίες της γέφυρας υψώνονται τέσσερα αγάλματα, κατασκευασμένα από το 1848 έως το 1853, που αντιπροσωπεύουν έναν Γαλάτη πολεμιστή, έναν Έλληνα πολεμιστή, έναν Ρωμαίο πολεμιστή και έναν Άραβα πολεμιστή. Τα τέσσερα γλυπτά δείχνουν τους πολεμιστές να στέκονται δίπλα σε άλογο.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Η γέφυρα της Ιένας Το 1807, ο Ναπολέων Α' αποφάσισε την κατασκευή γέφυρας στην προοπτική της Στρατιωτικής Σχολής. Αυτή η γέφυρα επρόκειτο να ονομαστεί Γέφυρα του Πεδίου του Άρεως ή Γέφυρα της Στρατιωτικής σχολής, αλλά ο αυτοκράτορας, μετά τη μάχη της Ιένας που κέρδισε στις 14 Οκτωβρίου 1806, αποφάσισε η γέφυρα να φέρει το όνομα αυτής της νίκης, με διάταγμα που εξέδωσε στη Βαρσοβία το 1807. Τα έργα άρχισαν το 1808 και ολοκληρώθηκαν το 1814.Τα έξοδα κατασκευής καλύφθηκαν εξ ολοκλήρου από το κράτος.
Το 1814, με την κατάρρευση της Ναπολεόντειας αυτοκρατορίας, τα συμμαχικά στρατεύματα Ρωσίας, Πρωσίας και Αυστρίας κατέλαβαν το Παρίσι μετά τη μάχη του Παρισιού. Ο Πρώσος Στρατάρχης Μπλύχερ, ο ίδιος που είχε νικηθεί από τον Ναπολέοντα στην Ιένα, διέταξε την καταστροφή της γέφυρας. Ο Ταλλεϋράνδος με τη συμπαράσταση του τσάρου Αλέξανδρου Α΄ της Ρωσίας κατάφερε να αποφύγει την καταστροφή και ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΗ' πρότεινε αλλαγή ονόματος και αφαίρεσε τους αυτοκρατορικούς αετούς. Με αυτόν τον τρόπο, η γέφυρα μετονομάστηκε σε Γέφυρα Στρατιωτικής Σχολής έως το 1830, οπότε ανήλθε στον θρόνο ο Λουδοβίκος Φίλιππος Α΄ που αποκατέστησε το όνομα και τους αυτοκρατορικούς αετούς.
Για τη Διεθνή Έκθεση του 1937, η γέφυρα διευρύνθηκε πάλι με το πλάτος να αυξάνεται από 19 σε 35 μέτρα και προστέθηκαν νέοι πυλώνες.
Το 1853, τέσσερα αγάλματα πολεμιστών τοποθετήθηκαν στις άκρες της γέφυρας.
Η γέφυρα της Ιένας βρίσκεται ανάντη της Γέφυρας Μπιρ-Χακίμ και κατάντη της πεζογέφυρας του Ντεμπιγί.
Παραπομπές
Ιενας Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Παρίσι
Σάδοκος
Βίος
Βασίλευσε ως υποτελής τού πατέρα του Σιτάλκη, ενώ οι Αθηναίοι τού είχαν απονείμει τον τίτλο τού Αθηναίου πολίτη. Κατά την διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου πρέσβεις από τις αντίπαλες πόλεις των Αθηναίων βρέθηκαν στην Αυλή του Σιλτάκη. Το ίδιο διάστημα βρίσκονταν εκεί και πρέσβεις των Αθηναίων, οι οποίοι έπεισαν τον Σάδοκο να τους παραδώσει τους πρέσβεις, τους οποίους μετέφεραν στην Αθήνα και έριξαν σε βάραθρο, χωρίς δίκη.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Οδρυσών
Καλό Χωριό Ορεινής
Το Καλό Χωριό (γνωστό και ως Καλό Χωριό Ορεινής ή Καλό Χωριό Κλήρου ) είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 734 κατοίκους.
Ονομασία
Σχετικά με την ονομασία του χωριού αναφέρονται διαφορετικές εκδοχές: κατά τον Σίμο Μενάρδο, δόθηκε από τους κατοίκους του προκειμένου να εξαλειφθεί άλλη - υποτιμητική - ονομασία που προερχόταν από γειτονικούς οικισμούς (μοτίβο που ο συγγραφέας αναφέρει ως κοινό και για τα υπόλοιπα χωριά της Κύπρου με την ίδια ονομασία), ενώ σύμφωνα με μια τοπική παράδοση το Καλό Χωριό οφείλει το όνομά του σε προσκυνητές της μονής Μαχαιρά ως δείγμα ευγνωμοσύνης για τη φιλοξενία που τους παρείχαν οι ντόπιοι. Μαρτυρίες κατοίκων αναφέρουν πως παλαιότερα ο οικισμός ονομαζόταν «Καλό Χωριό της Μερίκας», η οποία οφειλόταν στη βλάστηση της περιοχής.
Ιστορικά στοιχεία
Αν και η ευρύτερη περιοχή κατοικείτο ήδη από την αρχαιότητα, δεν είναι γνωστό το έτος ίδρυσης του σύγχρονου οικισμού, ο οποίος σύμφωνα με τοπική παράδοση δημιουργήθηκε στη θέση μιας μικρής εγκατάστασης βοσκών. Στην πρώτη απογραφή που διεξήχθη επί Αγγλοκρατίας το 1881, το χωριό είχε πληθυσμό 137 ατόμων (61 άνδρες και 76 γυναίκες ), ενώ ο Βρετανός ιστορικός και αρχιτέκτονας Τζόρτζ Τζέφερι σε βιβλίο του που εκδόθηκε το 1918 κάνει μνεία στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και περιγράφει το Καλό Χωριό ως έναν μικρό και άσημο οικισμό. Το 1916 απέκτησε δημοτικό σχολείο, ενώ κατά την πρώτη περίοδο μετά την τουρκική εισβολή του 1974 φιλοξενήθηκαν στο χωριό Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες. Ως αποτέλεσμα των διακοινοτικών συγκρούσεων του 1963-64 και της τουρκικής εισβολής σκοτώθηκαν ή αγνοούνται έξι κάτοικοι του οικισμού.
Στο Καλό Χωριό γεννήθηκε το 1948 ο πολιτικός Κυριάκος Τυρίμος.
Σημεία ενδιαφέροντος
Εντός του οικισμού υπάρχουν ο παλιός ναός του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος κτίστηκε το 1633, ανακαινίστηκε το 1833 και διαθέτει καμπαναριό κατασκευασμένο στις αρχές του 20ού αιώνα , τα απομεινάρια ενός παλιού υδραγωγείου, κοινοτικό πάρκο, καθώς και το μνημείο πεσόντων και αγνοουμένων. Σε κοντινή απόσταση από το Καλό Χωριό υπάρχουν ένα αρχαίο μεταλλείο στη θέση Κοκκινόροτσος, ο ποταμός της Μαρούλλενας ή Μαρούλλαινας , φαράγγι, το δάσος Ασκόπελος και πεζοπορικό μονοπάτι μήκους περίπου 5 χιλιομέτρων, γνωστό ως Πικρόβρυση της Μερίκας.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
CyberLeninka
μικρογραφία|Λογότυπο της CyberLeninka. Η CyberLeninka (ρωσικά: КиберЛенинка) είναι ρωσική ψηφιακή βιβλιοθήκη περιεχομένου ελεύθερης πρόσβασης.
Περιγραφή
Πρόκειται για ρωσική ιστοσελίδα η οποία αποτελεί ψηφιακό αποθετήριο πανεπιστημιακών κειμένων ελεύθερης πρόσβασης, ορισμένα εκ των οποίων βρίσκονται υπό καθεστώς ελεύθερης αδειοδότησης Creative Commons. Ιδρυθείσα το 2012, πρόκειται για μη κοινωφελή ιδιωτικό οργανισμό, του οποίου η πλειοψηφία των διαθέσιμων κειμένων βρίσκονται στη ρωσική γλώσσα. Η συλλογή του φέρεται να αυξήθηκε από, συνολικά, 350 επιστημονικά περιοδικά το 2014 σε 990 το 2016. Η ονομασία της προέρχεται από την Κρατική Βιβλιοθήκη της Ρωσίας, παλαιότερα γνωστή ως «Βιβλιοθήκη Λένιν», καθώς και υπό το ψευδώνυμο «Λένινκα».
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψηφιακές βιβλιοθήκες Κατηγορία:Πολιτισμός της Ρωσίας
Αλληλεγγύη (συνδικάτο της Πολωνίας)
Η Αλληλεγγύη (Solidarność, προφέρεται ; πλήρες όνομα: Ανεξάρτητο Αυτοδιοικούμενο Συνδικάτο "Αλληλεγγύη" — Niezależny Samorządny Związek Zawodowy "Solidarność" ) είναι μια Πολωνική ομοσπονδία εργατικών σωματείων που δημιουργήθηκε στις 31 Αυγούστου, 1980 στα Ναυπηγεία του Γκντανσκ υπό την καθοδήγηση του Λεχ Βαλέσα. Ήταν το πρώτο συνδικάτο που δεν ελέγχονταν από κομμουνιστικό κόμμα στις χώρες του συμφώνου της Βαρσοβίας. Η Αλληλεγγύη άγγιξε τα 9,5 εκατομμύρια μέλη πριν το συνέδριο του Σεπτεμβρίου του 1981 που αποτελούσε το  1/3 του συνόλου των εργαζομένων της Πολωνίας.
Στη δεκαετία του 1980, η Αλληλεγγύη ήταν ένα ευρύ αντι-γραφειοκρατικό κοινωνικό κίνημα, που χρησιμοποίησε μεθόδους πολιτικής αντίστασης για να προωθήσει τα δικαιώματα των εργατών και την κοινωνική αλλαγή. Η κυβέρνηση προσπάθησε να διαλύσει την οργάνωση επιβάλλοντας στρατιωτικό νόμο στην Πολωνία, ο οποίος διήρκεσε από τον Δεκέμβριου του 1981 έως τον Ιούλιο του 1983. Ακολούθησαν αρκετά χρόνια πολιτικής καταπίεσης, αλλά τελικά η κυβέρνηση αναγκάστηκε να διαπραγματευτεί με την Αλληλεγγύη. Κατά την εποχή της παρανομίας της οργάνωσης, οι ΗΠΑ παρείχαν σημαντική οικονομική υποστήριξη η οποία εκτιμάται ότι έφτασε τα 50 εκατομμύρια δολάρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνδικαλιστικές οργανώσεις στην Πολωνία Κατηγορία:Πολωνικός εθνικισμός Κατηγορία:Λεχ Βαλέσα
Wake Up (τραγούδι του Ελιότ)
Το Wake Up είναι ένα τραγούδι από τον Βέλγο τραγουδιστή Ελιότ Βασαμιγιέ. Το τραγούδι εκπροσώπησε το Βέλγιο στο στο Τελ Αβίβ. Κυκλοφόρησε στις 28 Φεβρουαρίου 2019. Ωστόσο, αποκλείστηκε από τον τελικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2019 Κατηγορία:Τραγούδια στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision
Υποσμηναγός
Ο Υποσμηναγός (Υπσγος) είναι Αξιωματικός (OF-1) της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, ανώτερος του ανθυποσμηναγού και κατώτερος του σμηναγού. Οι αντίστοιχοι βαθμοί στον Ελληνικό Στρατό Ξηράς είναι ο Υπολοχαγός και στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό - Λιμενικό Σώμα ο ,Ανθυποπλοίαρχος.
Ετυμολογία
Η λέξη Υποσμηναγός προέρχεται από το υπό + σμήνος + άγω (οδηγώ μετά από το δικαίωμα που μου δίνει ένα άτομο).
Διοίκηση Σμήνους
Κατά κανόνα, Υποσμηναγός είναι ο υπαρχηγός του Σμήνους, γεγονός που υποδηλώνεται και από τη σύνθεση της λέξης.
Άλλες χώρες
Στην Πολεμική Αεροπορία αγγλόφωνων χωρών, ο αντίστοιχος βαθμός στις μεν Μεγάλη Βρεταννία, στην Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία αποδίδεται με τον όρο Flying officer, ενώ στις ΗΠΑ, στον Καναδά είναι όπως ο Υπολοχαγός του Στρατού Ξηράς και καλείται First Lieutenant.
Διακριτικό
Το διακριτικό του Υποσμηναγού στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία είναι δύο γαλάζιες λωρίδες (δύο φαρδιές) που πλαισιώνονται από μαύρες γραμμές και ένας ρόμβος που αποφύεται από την ανώτερη λωρίδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτικοί βαθμοί
Στάδιο Γρηγόρης Αυξεντίου (Λύση)
Το Στάδιο Γρηγόρης Αυξεντίου είναι ποδοσφαιρικό στάδιο, που βρίσκεται στη Λύση της Κύπρου. Αποτελεί την πραγματική έδρα του ΑΣΙΛ Λύσης. Πήρε το όνομα του από τον ήρωα της ΕΟΚΑ, Γρηγόρη Αυξεντίου.
Ήταν το πρώτο στάδιο στην Κύπρο που είχε χορτάρι και προβολείς. Το Στάδιο Γρηγόρης Αυξεντίου παραμένει εγκαταλελειμμένο και σε κακή κατάσταση από το 1974 όταν η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο καταλαμβάνοντας πέρα του 37.6% του νησιού, συμπεριλαμβανομένης της Λύσης. Ο ΑΣΙΛ δημιούργησε νέο στάδιο στη Λάρνακα δίνοντας του το ίδιο όνομα, το στάδιο Στάδιο Γρηγόρης Αυξεντίου.
Πηγές
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Κύπρο Κατηγορία:ΑΣΙΛ Λύσης Κατηγορία:Λύση Αμμοχώστου
Θάνατοι το 1956
Χωρίς γνωστή ημερομηνία
Κατηγορία:1956
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1947-48
Το Κύπελλο Κύπρου 1947-48 ήταν η 11η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Συμμετείχαν οι ομάδες της Α΄ κατηγορίας 1947-48. Νικήτρια ήταν η ΑΕΛ για τρίτη φορά στην ιστορία της.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η ΑΕΛ και ο ΑΠΟΕΛ. Ο τελικός διεξήχθη την 1η Φεβρουαρίου 1948 στο Παλιό Γ.Σ.Π. (το οποίο ήταν και έδρα του ΑΠΟΕΛ) στη Λευκωσία. Νικήτρια ήταν η ΑΕΛ με σκορ 2-0.
Διαιτητής: Φαΐκ Μουφτιζατέ
ΑΕΛ: Καραμπέτ Καρογιάν, Γιώργος Κίνας, Μισάκ Κεσισιάν, Χρίστος Νικολάου «Ίτταλος», Λοΐζος Παντελίδης, Αχιλλέας Ζαμπάς, Πανίκος Αραδιπιώτης, Ανδρέας Παπαδήμας, Κώστας Βασιλείου, Παναγιώτης Ξυσταράς, Χρίστος Βούρας
ΑΠΟΕΛ: Γιώργος Μουσκής, Τάκης Τσίγκης, Τάκης Αριστείδου, Αγησίλαος Τσιαλής, Ανδρέας Παύλου «Κερεμέζος», Γωγάκης Καραγιάννης, Κώστας Λυμπουρής, Τάκης Σωκράτους «Ζέτας», Ανδρέας Σταυρινίδης «Σιαντρής», Πάμπος Αβρααμίδης, Λέλλος Γεωργιάδης
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1947-1948
Μυστικός (Βυζάντιο)
Ο Μυστικός, ήταν βυζαντινό αξίωμα που αναφέρεται πρώτη φορά στα τέλη του 9ου αιώνα στο πρόσωπο του Λέων Χοιροσφάκτη. Ο μυστικός ήταν γραμματέας, σύμβουλος του αυτοκράτορα σε απόρρητα θέματα και υπεύθυνος για τη απόρρητη αλληλογραφία του. Ήταν ιδιαίτερα σημαντική θέση, εφόσον ο μυστικός είχε την απόλυτη εμπιστοσύνη του αυτοκράτορα έχοντας πρόσβαση και διεκπεραιώνοντας θέματα όπου απαιτούσαν απόλυτη εχεμύθεια.
Εκτός τα βασικά του καθήκοντα ο μυστικός κατά καιρούς ασκούσε καθήκοντα δικαστή αλλά και οικονομικά, πιθανόν με εντολή του ίδιου του αυτοκράτορα. Τον 11ο αιώνα αναφέρεται και ο τίτλος του "Πρωτομυστικού" στο όνομα του Ιωάννη Ξηρού. Ο πρωτομυστικός, πρώτος μεταξύ των μυστικών, αναφέρεται με δικαστικές αρμοδιότητες και να προεδρεύει ενός Σεκρέτου.
Υφιστάμενος του μυστικού ήταν ο Μυστογράφος, κατώτερος δικαστικός αξιωματούχος.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί δικαστικοί τίτλοι Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητικοί τίτλοι
Πολίτης (στρατηγός Σικελίας)
Ο Πολίτης ήταν βυζαντινός στρατηγός, κυβερνήτης του Θέματος Σικελίας, περίπου γύρω στα 884-885. Το όνομα του είναι γνωστό από Άραβες ιστορικούς και ίσως να αποτελεί παραφθορά ή απόδοση του στα αραβικά ή απόδοση στα αραβικά του τίτλους του.
Ο Πολίτης διαπραγματεύτηκε την απελευθέρωση Βυζαντινών ομήρων με τους Άραβες και κατάφερε να τους απελευθερώση με αντάλαγμα αντίστοιχους Άραβες κρατούμενους. Δεν είναι τίποτα άλλο γνωστό για το προσωπό του, ίσως να μην ήταν ο στρατηγός-κυβερνήτης της Σικελίας αλλά κάποιος άλλος στρατηγός που τον εκπροσώπησε στις διαπραγματεύσεις.
Τόρνικε Κιπιάνι
Ο Τόρνικε Κιπιάνι είναι Γεωργιανός τραγουδιστής. Ο Kipiani νίκησε την πρώτη έκδοση του X Factor στην Γεωργία το 2014. Στις 31 Δεκεμβρίου 2019, ο ανακοινώθηκε ότι θα εκπροσωπήσει την Γεωργία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2020 στο Ρότερνταμ, Ολλανδία, με το τραγούδι "Take Me As I Am", μετά την νίκη του στο Georgian Idol. Αργότερα, ο ακυρώθηκε λόγω της πανδημίας του COVID-19 και επανεπιλέχθηκε εσωτερικά από τον τηλεοπτικό οργανισμό GPB να εκπροσωπήσει τη χώρα στο. Εκεί ερμήνευσει το "You", όμως αποκλείστηκε από τον μεγάλο τελικό. Το τραγούδι ήρθε στη 16η θέση στον 2ο ημιτελικό.
You
Το "You" είναι ένα τραγούδι του Γεωργιανού τραγουδιστή Τόρνικε Κιπιάνι. Το τραγούδι εκπροσώπησε τη Γεωργία στο στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας.
Εσωτερική επιλογή
Στις 26 Ιανουαρίου 2021, το GPB επιβεβαίωσε πως ο Τόρνικε Κιπιάνι θα εκπροσωπήσει τη Γεωργία στο διαγωνισμό του 2021.
Στη Eurovision
Η 65η έκδοση της Eurovision πραγματοποιήθηκε στο Rotterdam Ahoy στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας και αποτελείτο από δύο ημιτελικούς που διεξήχθησαν στις 18 και 20 Μαΐου, και τον μεγάλο τελικό στις 22 Μαΐου 2021. Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Εurovision, κάθε συμμετέχουσα χώρα, εκτός από τη διοργανώτρια χώρα και τις "Μεγάλες Πέντε", που αποτελούνται από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, πρέπει να προκριθεί από έναν από τους δύο ημιτελικούς για να διαγωνιστεί στον τελικό. Στις 17 Νοεμβρίου 2020, η EBU επιβεβαίωσε ότι δεν θα διεξαχθεί η ημιτελική κλήρωση κατανομής για το διαγωνισμό του 2021. Αντ' αυτού, οι ημιτελικοί θα έχουν την ίδια σύνθεση χωρών όπως καθορίστηκε από την κλήρωση κατανομής των ημιτελικών του διαγωνισμού του 2020, που πραγματοποιήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2020 στο Δημαρχείο του Ρότερνταμ. Η Γεωργία τοποθετήθηκε στο δεύτερο ημιτελικό, που διεξήχθη στις 20 Μαΐου 2021, όμως έμεινε εκτός τελικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωργιανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2021 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2020 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Γεωργία
Μπόζινταρ Τσουκ
Ο Μπόζινταρ Τσουκ (σερβ.: Божидар Чук / Božidar Ćuk, 13 Ιουνίου 1992) είναι Μαυροβούνιος επαγγελματίας πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,01 μ. και αγωνίζεται στη θέση του ακραίου στον Ολυμπιακό Πειραιώς.
Καριέρα
Ο Μπόζινταρ Τσουκ ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στο χώρο της πετοσφαίρισης από τη Στουντένσκι Σεντάρ, ομάδα της Κροατίας.
Στη συνέχεια, μετεγγράφη στην Μπουντβάσκα Ριβιέρα, ομάδα του Μαυροβουνίου, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2013.
Κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου 2013-14, ο Τσουκ αγωνίστηκε στο γαλλικό πρωτάθλημα με τη φανέλα της Ναρμπόν, ενώ το καλοκαίρι του 2014 ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Εθνικού Αλεξανδρούπολης.
Στην ομάδα της Αλεξανδρούπολης παρέμεινε για λιγότερο από ένα χρόνο, καθώς στις αρχές του 2015 μετεγγράφη στη Λουγκάνο, ομάδα της Ελβετίας.
Το καλοκαίρι του 2015, ο Τσουκ επέστρεψε στην Ελλάδα, αυτήν τη φορά για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς, με τον οποίο υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας και αγωνίστηκε κατά την περίοδο 2015-16, οπότε και κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας καιτο Λιγκ Καπ Ελλάδας
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Μπόζινταρ Τσουκ είναι εν ενεργεία διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης του Μαυροβουνίου, με την οποία έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από είκοσι συμμετοχές.
Πηγές
Κατηγορία:Μαυροβούνιοι πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Τορόντο Ελλάς
|right|150px Η Ελλάς Τορόντο (Toronto Hellas F.C. - THFC) είναι επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που υπήρχε κατά τις δεκαετίες 1960 και 1970 συμμετέχοντας στο Εθνικό Πρωτάθλημα Καναδά (National Soccer League). Σήμερα με το ίδιο όνομα υπάρχει ερασιτεχνικός ελληνοκαναδικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που ιδρύθηκε το 2009.
Ιστορία
Από τα διαθέσιμα στοιχεία είναι γνωστό ότι μετείχε για οκτώ σεζόν: 1965 ως 1972. Μάλιστα, δυο φορές το 1966 και το 1967 τερμάτισε στην 3η θέση.
Το 1973 στο καναδικό επαγγελματικό πρωτάθλημα (National Soccer League) εμφανίστηκε η ομάδα Όμηρος (Homer), η οποία πήρε τη θέση των ελληνικών συλλόγων "Ελλάς Τορόντο" και Απόλλων Χάμιλτον (Hamilton Apollo). To 1976 τον Όμηρο αντικατέστησε ο Πανελλήνιος Τορόντο.
Αγωνιστική πορεία
Η αγωνιστική παρουσία της "Ελλάς Τορόντο" τις χρονιές που μετείχε στη CNSL έχει ως εξής:
Ζόρζε Κάρλος Φονσέκα
Ο Ζόρζε Κάρλος Φονσέκα (Jorge Carlos de Almeida Fonseca, 20 Οκτωβρίου 1950 - ) είναι πολιτικός, δικηγόρος και πανεπιστημιακός καθηγητής από το Πράσινο Ακρωτήριο. Διατέλεσε πρόεδρος της χώρας από το 2011 έως το 2021. Νωρίτερα χρημάτισε υπουργός Εξωτερικών από το 1991 ως το 1993. Έχοντας την υποστήριξη του Κινήματος για τη Δημοκρατία (MpD), κέρδισε τις προεδρικές εκλογές του 2011 στον δεύτερο γύρο. Ανέλαβε καθήκοντα στις 9 Σεπτεμβρίου 2011. Τον Οκτώβριο του 2016 επανεξελέγη για δεύτερη συνεχή θητεία.
Εκπαίδευση και ακαδημαϊκή καριέρα
Ο Φονσέκα πραγματοποίησε τις σπουδές του στην πρωτοβάθμια και στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση ανάμεσα στην Πράγια και στο Μιντέλο, ενώ αργότερα έκανε ανώτερες σπουδές στη Λισαβόνα. Σπούδασε Νομικά και έχει τίτλο Μάστερ στις νομικές επιστήμες από το πανεπιστήμιο της Λισαβόνας.
Στη Νομική Σχολή του πανεπιστημίου της Λισαβόνας ανέλαβε βοηθός καθηγητής από το 1982 ως το 1990, επισκέπτης καθηγητής του Ποινικού Δικαίου στο Ινστιτούτο Ιατροδικαστικής στη Λισαβόνα το 1987 και έπειτα περιφερειακός διευθυντής και επισκέπτης καθηγητής Νομικής και Δημόσιας Διοίκησης στο πανεπιστήμιο της Ανατολικής Ασίας με έδρα το Μακάου από το 1989 ως το 1990.
Σήμερα είναι επίκουρος καθηγητής και επικεφαλής της επιτροπής του Ινστιτούτου Νομικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πρασίνου Ακρωτηρίου.