cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πιονγιάνγκ
Ιστορία
Το 427 έγινε πρωτεύουσα του βασιλείου αυτού. Το 676 κατακτήθηκε από το βασίλειο της Σίλλα και αργότερα έγινε πρωτεύουσα επαρχίας της δυναστείας Τζόσον και αργότερα πρωτεύουσα της επαρχίας της Νότιας Πιονγιάνγκ έως και το τέλος της Ιαπωνικής κατοχής της Κορέας.
Πρόσφατη ιστορία
Το 1945 οι Γιαπωνέζοι εκδιώχθηκαν και η πόλη καταλήφθηκε από τον Σοβιετικό Κόκκινο Στρατό. Έγινε προσωρινή πρωτεύουσα της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κορέας με την ίδρυση του κράτους το 1948 καθώς η επίσημη πρωτεύουσα ήταν η Σεούλ στη Νότιο Κορέα. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Κορέας η πόλη υπέστη σοβαρές καταστροφές και καταλήφθηκε για μικρό διάστημα από νοτιοκορεάτικες και δυτικές δυνάμεις. Μετά τον πόλεμο, η πόλη ξαναχτίστηκε με βοήθεια από τους Σοβιετικούς, με τη χαρακτηριστική αρχιτεκτονική του ανατολικού μπλοκ.
Αξιοθέατα
Σημαντικά αξιοθέατα περιλαμβάνουν το ξενοδοχείο Ριούγκιονγκ 105 ορόφων, ένα από τα ψηλότερα κτίρια του πλανήτη που στέκει ανολοκλήρωτο εδώ και 15 χρόνια, την Αψίδα του Θριάμβου, εμπνευσμένη από την αντίστοιχη στη Γαλλία, τον τόπο γέννησης του βορειοκορεάτη ηγέτη Κιμ Ίλ-σονγκ, το ζωολογικό κήπο καθώς και δυο από τα μεγαλύτερα στάδια του κόσμου. Η Αψίδα της Επανένωσης είναι μνημείο αφιερωμένο στην επανένωση της χώρας και στέκεται στην αρχή του αυτοκινητόδρομου που ξεκινά από την Πιονγιάνγκ και φτάνει στην Αποστρατικοποιημένη Ζώνη, στα σύνορα με τη Νότια Κορέα. Στην πόλη αφθονούν οι ιτιές. Στην πόλη λειτουργεί δίκτυο μετρό μήκους περίπου 22 χιλιομέτρων καθώς και δίκτυο τραμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Κορέας Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ασίας Κατηγορία:Σοσιαλιστικά σχεδιασμένες πόλεις
Θέμα Χαλδίας
thumb|right|250px|Τα βυζαντινά θέματα κατά το έτος 950 Το Θέμα Χαλδίας αποτελούσε διοικητικό διαμέρισμα («θέμα») της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Βρισκόταν στα βόρεια της Μικράς Ασίας, στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας. Ιδρύθηκε κοντά στο 840. Αποτέλεσε μέρος της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντος κατά τη διάρκεια της επικράτησης της Λατινικής Αυτοκρατορίας.
Χαράλαμπος Εκμεκτσόγλου
Ο Χαράλαμπος Εκμεκτσόγλου (Ναζλή Μικράς Ασίας 1913- Αθήνα 1990) υπήρξε κιθαριστής, συνθέτης και καθηγητής στο Ελληνικό Ωδείο. Θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες καθηγητές κιθάρας του 20ου αιώνα − οι άλλοι δύο είναι ο Γεράσιμος Μηλιαρέσης και ο Δημήτρης Φάμπας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην κωμόπολη Ναζλί της Μ. Ασίας το 1913 και ο πρώτος του δάσκαλος στη μουσική (πιάνο) ήταν ο περίφημος μουσικοδιδάσκαλος και πιανίστας της Σμύρνης, Δήμος Μιλανάκης. Το 1922 η οικογένειά του ήρθε μαζί με τις χιλιάδες των προσφύγων και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Το 1926 ενεγράφη στην Αθηναϊκή Μαντολινάτα. Εκεί σπούδασε κιθάρα με τον Κώστα Λάβδα, θεωρία της Μουσικής με τον Ιωάννη Μαργαζιώτη και πήρε δίπλωμα κιθάρας το 1932, με άριστα (παμψηφεί και με πρώτο βραβείο). Αμέσως του ανατέθηκε η διδασκαλία της κιθάρας στις σχολές της Μαντολινάτας. Τον ίδιο χρόνο άρχισε τη μελέτη των ανώτερων θεωρητικών στο Ωδείο Αθηνών με τον Φιλοκτήτη Οικονομίδη, Δημήτρη Μητρόπουλο και Γεώργιο Σκλάβο. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του αυτές στο Ελληνικό Ωδείο με τον Μάριο Βάρβογλη (πτυχίο με άριστα). Το 1934 ανέλαβε τη διδασκαλία της κιθάρας στο Μουσικό Λύκειο και τον ίδιο χρόνο ίδρυσε την Ελληνική Μαντολινάτα, με συμμετοχή χορωδίας, που είχε σοβαρή μουσική δράση με σειρά συναυλιών. Το 1945 ανέλαβε τη διδασκαλία της κιθάρας στο Ελληνικό Ωδείο, στο οποίο δίδαξε περίπου για 40 χρόνια, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 80. Στα χρόνια 1956-1958, με υποτροφία της Ιταλικής Κυβέρνησης παρακολούθησε τις τάξεις δεξιοτεχνίας του Αντρέ Σεγκόβια και Εμίλιο Πουχόλ στη Μουσική Ακαδημία της Σιένα. Έδωσε ρεσιτάλ σε πολλές πόλεις της Ιταλίας. Ας σημειωθεί, ότι μέχρι το 1945 κανένα ωδείο στην Ελλάδα δεν είχε ιδρύσει τάξη κιθάρας. Είναι ο πρώτος που δίδαξε συστηματικά κιθάρα στην Ελλάδα, με τις μεθόδους των Aguado, Tarrega και Pujol. Μέχρι το 1945, η κιθάρα διδασκόταν μόνο στις διάφορες μαντολινάτες και αντιμετωπιζόταν κυρίως ως όργανο συνοδείας. Επίσης, θα πρέπει να αναφερθεί ότι κατά το πρώτο μισό του εικοστού αιώνα, στην Ελλάδα η κιθάρα θεωρείτο αποκλειστικά ως όργανο της λαϊκής μουσικής, ενώ κατά το δεύτερο σημειώθηκε μεγάλη αύξηση του ενδιαφέροντος γι αυτήν και η θέση της μεταξύ των οργάνων της κλασικής μουσικής κατέστη σημαντική. Οι προσωπικότητες που πρωταγωνίστησαν σε αυτήν την εξέλιξη και που άφησαν πίσω τους σχολή και σημαντικούς επιγόνους, δασκάλους και βιρτουόζους της κιθάρας που δεσπόζουν στην εποχή μας, ήταν ο Χαράλαμπος Εκμεκτσόγλου, ο Γεράσιμος Μηλιαρέσης και ο Δημήτρης Φάμπας. Πέθανε στην Αθήνα το 1990.
Συναυλίες
Ως κιθαριστής, ο Χ. Εκμεκτσόγλου πήρε μέρος σε πολλές συναυλίες ερμηνεύοντας έργα Ελλήνων και ξένων συνθετών. Στην Ελλάδα οι εμφανίσεις του ήταν αναρίθμητες, ενώ στο εξωτερικό οι κυριότερες εμφανίσεις του ήταν οι εξής: Το 1955 στο Διεθνή Διαγωνισμό Κιθάρας της Μοντένα (πρώτο χρυσό μετάλλιο και δίπλωμα). Το 1956 στις εορτές κιθάρας του Τράουντενφελς και το 1957 στο Λεοπολντστάιν της Αυστρίας (σύμπραξη με τον καθηγητή της κρατικής Ακαδημίας της Βιέννης, Καρλ Σάιτ). Το 1958 στο Φεστιβάλ Κιθάρας του Βερολίνου, όπου έδωσε και διάλεξη με θέμα "Η ιστορία της κιθάρας στην Ελλάδα και οι εξελίξεις αυτής από των αρχαίων χρόνων μέχρι σήμερον", που δημοσιεύτηκε στο "Guitar News" του Λονδίνου. Το 1960 σειρά συναυλιών με τον μουσουργό και πιανίστα Γ. Γεωργιάδη στη Σιένα της Ιταλίας, καθώς και σε άλλες πόλεις, με παρουσίαση από τους ραδιοσταθμούς Ρώμης και Φλωρεντίας. Το 1962 με ειδική πρόσκληση μετέβη στην Ιαπωνία ως εκπρόσωπος της Ελλάδας στο «Διεθνές Συνέδριο Κιθαριστών» και έδωσε ρεσιτάλ κιθάρας στο Τόκιο, Οσάκα, Ναγκόγια, Νάρα, Κιότο, καθώς και σε άλλες πόλεις.
Έργα
Ως συνθέτης έχει γράψει αρκετά έργα για κιθάρα: «Πέντε ελληνικοί χοροί», «Βαλς», «Τραγούδι χωρίς λόγια» κ.ά. Επίσης έχει διασκευάσει για κιθάρα διάφορα έργα Ελλήνων και ξένων συνθετών: «Δέκα δημοτικά τραγούδια και χοροί», «Δέκα κλασικά κομμάτια σε διασκευή για κιθάρα», «Δέκα διαλεχτά κομμάτια», κ.ά. Το βασικό διδακτικό του έργο είναι η «Μέθοδος Κιθάρας, κατά το ισπανικό σύστημα F. Tarrega», τεύχη Α, Β, Γ, εκδόσεις Γαϊτάνος, καθώς και το έργο "Τεχνική της Κιθάρας - Κλίμακες". Εξέδωσε πρακτική και θεωρητική μέθοδο ακομπανιαμέντων. Άλλα έργα του: "Fernando Sor: 24 Προοδευτικές Σπουδές για Κιθάρα", με επιμέλεια και δακτυλοθεσία του Χ.Ε. Έργο του επίσης είναι η "Ιστορία της κιθάρας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα", (1982), ιδιωτική έκδοση. Άφησε πολλά ανέκδοτα έργα.
Πηγές
Εκμεκτσογλου Εκμεκτσογλου Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Εφραίμ Αντιοχείας
Ο  Εφραίμ  γνωστός και σαν Εφραίμιος ο Αμιδηνός, διετέλεσε Πατριάρχης Αντιοχείας την περίοδο 527-546. Ήταν ένας από τους υπερασπιστές της πίστης της Συνόδου της Χαλκηδόνας ενάντια στους Μονοφυσίτες. Σήμερα είναι άγιος της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Καταγόταν από την Άμιδα της Μεσοποταμίας (σημερινό Ντιγιαρμπακίρ της Τουρκίας). Επί Αυτοκράτορος Ιουστίνου διετέλεσε Κόμης της εώας (στρατιωτικός) (Comes Orientis). Ενώ ήταν λαϊκός, εξελέγη Πατριάρχης Αντιοχείας το 527 με την υποστήριξη του Αυτοκράτορα.
Από τη θέση του Πατριάρχη υπήρξε σύμβουλος του αυτοκράτορα. Δεν προέβαλε αντιρρήσεις για το διάταγμα του Ιουστινιανού κατά του Ωριγένη (543 μ.Χ.), προέβαλε όμως αντιρρήσεις για το διάταγμα κατά των Τριών Κεφαλαίων (544 μ.Χ.), το οποίο φαινόταν ότι δεν ήταν σύμφωνο προς τις αποφάσεις της Χαλκηδόνας, καθώς καταδίκαζε μεταξύ άλλων και τα συγγράμματα του Θεοδωρήτου Κύρου. Αγωνίστηκε κατά των Μονοφυσιτών. Η παράδοση μάλιστα αναφέρει ότι επανέφερε στην ορθή πίστη κάποιο Μονοφυσίτη μοναχό στυλίτη με κάποιο θαύμα που επιτέλεσε. Απεβίωσε το 546 μ.Χ. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του ως αγίου στις 7 Μαρτίου.
Έργα
Τα περισσότερα έργα του έχουν χαθεί. Γνωρίζουμε μόνο τίτλους τους, από τον Αναστάσιο το Σιναΐτη, τον Ιωάννη το Δαμασκηνό, το συγγραφέα του έργου Sacra Parallela, αλλά ιδίως από τον Φώτιο το Μέγα (d. 891). Συγκεκριμένα, ο Αναστάσιος ο Σιναΐτης αναφέρει αποσπάσματα έργου του Εφραίμ ενάντια στο Μονοφυσίτη Πατριάρχη Σεβήρο (512-519). Ο Φώτιος μιλάει για τέσσερα έργα του Εφραίμ. Το πρώτο περιείχε κηρύγματα και επιστολές, το δεύτερο και τρίτο μια διατριβή ενάντια στο Σεβήρο σε τρία μέρη και απάντηση σε πέντε ερωτήσεις σχετικές με το βιβλίο της Γένεσης που απευθύνονταν σε κάποιο μοναχό ονόματι Ανατόλιος.
Ο Άντζελο Μάι, Καρδινάλιος και φιλόλογος, βρήκε κάποια αποσπάσματα ακόμη σε κάποιο χειρόγραφο στη Βιβλιοθήκη του Βατικανού. Ο Καρλ Κρούμμπαχερ, γερμανός βυζαντινολόγος, αναφέρει κάποια αποσπάσματα ακόμη σε Βιβλιοθήκη του Παρισιού, και θεωρεί ότι ο Εφραίμ θα απολάμβανε πολύ μεγαλύτερης φήμης, εάν είχαν σωθεί περισσότερα έργα του. Είχε ευρεία γνώση της διδασκαλίας των Μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας και ακολουθούσε τη Χριστολογία του Κυρίλλου Αλεξανδρείας.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Αντιοχείας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα Κατηγορία:Κόμητες της εώας
Προπανοθειόλη-2
Η προπανοθειόλη-2 ή ισοπροπυλομερκαπτάνη ή 2-υδροθειοπροπάνιο είναι η οργανική χημική ένωση με σύντομο συντακτικός τύπο CH3CH(SH)CH3. Το μόριό της αποτελείται από μια ισοπροπυλομάδα [(CH3)2CH-] και μια υδροθειομάδα (-SH). Πρόκειται για το θειούχο ανάλογο της προπανόλης-2. Η παρουσία, ωστόσο, του ατόμου του θείου, αντί αυτού του οξυγόνου, διαφοροποιεί πολλές ιδιότητες, όπως π.χ. στο ότι η προπανοθειόλη-2 είναι πολύ πτητικότερη από την προπανόλη-2 (παρόλο που έχει μεγαλύτερη μοριακή μάζα), γιατί στην πρώτη εξαφανίζεται το αποτέλεσμα του δεσμού υδρογόνου που υπάρχει στη δεύτερη. Με βάση το χημικό τύπο της, C3H8S, έχει δύο (2) ισομερή θέσης:
Από ισοπροπυλαλογονίδιο
Με επίδραση όξινου θειούχου καλίου (KHS) σε ισοπροπυλαλογονίδιο (CH3CHXCH3) παράγεται προπανοθειόλη-2 :
Προπανοθειολικά-2 άλατα
1. Η προπανοθειόλη-2 συμπεριφέρεται ως ασθενές οξύ, οπότε σχηματίζει προπανοθειολικά άλατα-2 (ή «ισοροπυλομερκαπτίδια») με βάσεις, όπως το υδροξείδιο του νατρίου (NaOH) :
2. Επίσης και με ορισμένα οξείδια, όπως το οξείδιο του υδραργύρου (HgO) :
Θειολεστέρες
Όπως οι αλκοόλες παράγουν εστέρες με οξέα, έτσι και οι θειόλες παράγουν θειολεστέρες με αυτά. Π.χ. με επίδραση καρβονικών οξέων σε προπανοθειόλη-2 :
Θειοκετάλες
Με επίδραση καρβονυλικών ενώσεων παράγονται θειοκετάλες :
Διισοπροπυλοδιθειαιθέρας
Με επίδραση χλωριούχου χαλκού (CuCl2) παράγεται διισοπροπυλοδιθειαιθέρας :
Προπανοσουλφονικό οξύ-2
ή
Προπάνιο
1. Με επίδραση φωσφορώδη τριαιθυλεστέρα [(CH3CH2O)3P] παράγεται προπάνιο (CH3CH2CH3) :
2. Με επίδραση υδρογόνου και με καταλύτη νικέλιο (μέθοδος Raney) παράγεται προπάνιο (CH3CH2CH3) :
Πηγές πληροφόρησης
Κατηγορία:Αλκανοθειόλες
Κορμπέρ
Το Κορμπέρ (γαλλικά: Corbère, καταλανικά: Corbera, παλαιότερα γνωστό ως Corbera del Castell και Els Cortals de Corbera) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κορμπεριέν (γαλλικά: Corbériens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Κριστιάν Λουμπουτέν
Ο Κριστιάν Λουμπουτέν (Christian Louboutin) είναι σχεδιαστής υποδημάτων που ξεκίνησε γραμμή παπουτσιών high-end για γυναίκες στη Γαλλία το 1991. Από το 1992, τα σχέδιά του έχουν ενσωματώσει τα λαμπερά, κόκκινα πέλματα που έχουν γίνει η υπογραφή του.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1964 στο Παρίσι. Ως παιδί, ο Louboutin παράτησε το σχολείο στην ηλικία των 12 ετών εγκαταλείποντας ταυτόχρονα και το σπίτι του. Κατά την εφηβεία του ταξίδεψε στην Αίγυπτο και την Ινδία ενώ στη δεκαετία του '80, εργάστηκε στο διάσημο καμπαρέ Folies Bergere του Παρισιού. Αργότερα εργάστηκε ως υποδηματοποιός σε διάφορους γνωστούς γαλλικούς οίκους μόδας. Η γνωριμία του με τον διάσημο υποδηματοποιό Βιβιέ αποτέλεσε το έναυσμα για να ασχοληθεί επαγγελματικά με τον σχεδιασμό υποδημάτων. Το 1991/92 άνοιξε το πρώτο του κατάστημα όπου παρουσίασε αποκλειστικά ψηλοτάκουνες γόβες και το ίδιο διάστημα δημιούργησε οίκο μόδας υπό την επωνυμία Christian Louboutin. Το 2014, διέθετε δώδεκα επίσημα καταστήματα ενώ οι δημιουργίες του είναι διαθέσιμες σε 46 κράτη. Το 2011 προώθησε στην αγορά σειρά ανδρικών υποδημάτων ενώ το ίδιο έτος κατέφυγε σε δικαστική διαμάχη με τον οίκο μόδας Υβ Σαιν Λοράν, με τον οποίο παλιότερα συνεργαζόταν.
Ο Louboutin βοήθησε τα στιλέτα να έρθουν πίσω στη μόδα τη δεκαετία του 1990 και του 2000, σχεδιάζοντας δεκάδες παπούτσια με ύψος 120 χιλιοστά (4,72 ίντσες) και άνω. Διακηρυγμένος στόχος του σχεδιαστή είναι να «κάνει μια γυναίκα να φανεί σέξι, όμορφη, για να κάνει τα πόδια της όσο πιο ψηλά μπορεί." Ενώ προσφέρει κάποια χαμηλότερα τακούνια στυλ, ο Louboutin συνδέεται γενικά με βραδινές εμφανίσεις, σχεδιάζει ενσωματώνοντας ιμάντες, τόξα, φτερά, λουστρίνι και άλλα παρόμοια διακοσμητικά στοιχεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι σχεδιαστές μόδας
Μουγκάν (περιοχή)
Η στεπική πεδιάδα του Μογκάν (στα οθωμανικά τουρκικά: muğān, ﻣﻮﻏﺎﻥ, στα αζέρικα: Muğan) ή Μουγκάν όριζε έως τον 19ο αιώνα, την περιοχή η οποία σήμερα ευρίσκεται εντός της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν, στα νότια του ποταμών Κουρά και Αράς και στα βόρεια της ιρανικής επαρχίας του Αρνταμπίλ επί των ακτών της Κασπίας Θάλασσας. Η συγκεκριμένη εύφορη περιοχή διασχίζεται, σήμερα, από αριθμό αρδευτικών καναλιών. Παλαιότερα, αποτελούσε περιοχή βοσκοτόπων, η οποία έχαιρε της εκτίμησης των κατά καιρούς κατακτητών. Η περιοχή μεταξύ των ποταμών Αράς και Κουρά ονομάστηκε Αράν, ενώ η περιοχή ευρισκόμενη στα βόρεια του ποταμού Κουρά ονομάστηκε επαρχία του Σιρβάν.
Το 1918, η βρετανική κυβέρνηση υποστήριξε μια Προσωρινή Στρατιωτική Δικτατορία του Μουγκάν, η οποία λίγο καιρό αργότερα ανετράπη, προτού μετατραπεί στην Σοβιετική Δημοκρατία του Μουγκάν, η οποία, στην συνέχεια, ενσωματώθηκε στην Λαϊκή Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν το 1919.
Το 1993, στα νότια της συγκεκριμένης κοιλάδας, μια Αυτόνομη Δημοκρατία του Ταλίς-Μογκάν διακηρύχθηκε, ωστόσο, δεν διήρκεσε παρά μόνον από τον Ιούλιο έως τον Αύγουστο του 1993.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πεδιάδες του Αζερμπαϊτζάν
Φίλιπ Μάρλοου
Ο Φίλιπ Μάρλοου (αγγλικά: Philip Marlowe) είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας που δημιουργήθηκε από τον Ρέιμοντ Τσάντλερ. Ο Μάρλοου είναι χαρακτηριστικός ήρωας του είδους της αστυνομικής λογοτεχνίας. Το είδος ξεκίνησε τη δεκαετία του 1920, κυρίως στο περιοδικό Black Mask, στο οποίο εμφανίστηκε για πρώτη φορά και ο Σαμ Σπέιντ του Ντάσιελ Χάμετ. Ο Μάρλοου εμφανίστηκε για πρώτη φορά με αυτό το όνομα στο μυθιστόρημα Ο μεγάλος ύπνος, που δημοσιεύτηκε το 1939. Τα πρώτα διηγήματα του Τσάντλερ, που δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά, παρουσίαζαν παρόμοιους χαρακτήρες από το 1933.
Μερικά από αυτά τα διηγήματα αργότερα συνδυάστηκαν και επεκτάθηκαν σε μυθιστορήματα με τον Μάρλοου, μια διαδικασία που ο Τσάντλερ ονόμαζε «κανιβαλισμό». Όταν τα πρωτότυπα διηγήματα επανεκδόθηκαν χρόνια αργότερα στη συλλογή The Simple Art of Murder, ο Τσάντλερ δεν άλλαξε τα ονόματα των πρωταγωνιστών.
Έμπνευση
Εξηγώντας την προέλευση του χαρακτήρα του Μάρλοου, ο Τσάντλερ σχολίασε: «Ο Μάρλοου ξεπήδησε από τα βιβλία τσέπης. Δεν ήταν ένα συγκεκριμένο άτομο». Κατά τη δημιουργία του χαρακτήρα, ο Τσάντλερ είχε αρχικά την πρόθεση να τον ονομάσει Μάλορι. Τα διηγήματά του περιελάμβαναν χαρακτήρες που θεωρούνται πρόδρομοι του Μάρλοου. Η εμφάνιση του Μάρλοου συνέπεσε με τη μετάβαση του Τσάντλερ από τη συγγραφή διηγημάτων στα μυθιστορήματα.
Περιγραφή
Ο Φίλιπ Μάρλοου είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας που δημιουργήθηκε από τον Ρέιμοντ Τσάντλερ σε μια σειρά μυθιστορημάτων, όπως Ο μεγάλος ύπνος, Αντίο, γλυκιά μου και The Long Goodbye. Ο Τσάντλερ δεν είναι συνεπής ως προς την ηλικία του Μάρλοου. Στον Μεγάλο ύπνο, που διαδραματίζεται το 1936, η ηλικία του Μάρλοου αναφέρεται ως 33, ενώ στο The Long Goodbye (που διαδραματίζεται 14 χρόνια αργότερα), ο Μάρλοου είναι 42 ετών. Σε μια επιστολή στις 19 Απριλίου 1951, ο Τσάντλερ ανέφερε μεταξύ άλλων ότι ο Μάρλοου είναι 38 ετών και γεννήθηκε στη Σάντα Ρόζα της Καλιφόρνιας. Είχε σπουδάσει μερικά χρόνια και είχε κάποια εμπειρία ως ερευνητής ασφαλιστικής εταιρείας και στο γραφείο του εισαγγελέα της κομητείας του Λος Άντζελες, από όπου απολύθηκε για ανυποταξία (ή όπως το έθεσε ο Μάρλοου, «επειδή αντιμήλησε»). Ο επικεφαλής ερευνητής της εισαγγελίας, Μπέρνι Ολς, είναι φίλος, πρώην συνάδελφος και πηγή πληροφοριών για τον Μάρλοου.
Όπως και με την ηλικία του, ο Τσάντλερ δεν είναι συνεπής ούτε ως προς το ύψος του Μάρλοου. Ζυγίζει περίπου 86 κιλά. Περιγράφεται ότι έχει σκούρα καστανά μαλλιά και μέτρια σωματική διάπλαση, αλλού ότι έχει και κάποια γκρίζα μαλλιά και καστανά μάτια.
Το γραφείο του, αρχικά στον έβδομο όροφο ενός ανώνυμου κτηρίου το 1936, βρίσκεται στο νούμερο 615 στον έκτο όροφο του κτηρίου Cahuenga τον Μάρτιο-Απρίλιο 1939, το οποίο βρίσκεται στη λεωφόρο Χόλιγουντ. Ο αριθμός τηλεφώνου του γραφείου είναι GLenview 7537. Το γραφείο του Μάρλοου είναι σεμνό και δεν έχει γραμματέα (σε αντίθεση με τον Σαμ Σπέιντ). Γενικά αρνείται να αναλάβει υποθέσεις διαζυγίων.
Πίνει ουίσκι ή κονιάκ συχνά και σε σχετικά μεγάλες ποσότητες. Άλλες φορές, πίνει Old Forester, ένα μπέρμπον του Κεντάκι. Ωστόσο, στο Playback παραγγέλνει ένα διπλό Gibson σε ένα μπαρ ενώ παρακολουθεί την Μπέτι Μέιφιλντ. Επίσης, στο The Long Good-bye, πίνει Gimlets, ενώ στο ίδιο μυθιστόρημα παραγγέλνει ουίσκι και πίνει σαμπάνια Cordon Rouge με τη Λίντα Λόρινγκ.
Ο Μάρλοου έχει πείρα στο να χρησιμοποιεί το ποτό για να λύσει τη γλώσσα των άλλων. Ένα παράδειγμα είναι στο The High Window, όταν ο Μάρλοου πείθει τελικά τον αστυνόμο να πιει ένα ποτό.
Πίνει συχνά καφέ. Αποφεύγοντας τη χρήση φίλτρων, χρησιμοποιεί καφετιέρα. Καπνίζει και προτιμά τα τσιγάρα Camel. Στο σπίτι, μερικές φορές καπνίζει πίπα. Ένας έμπειρος σκακιστής, παίζει σχεδόν αποκλειστικά εναντίον του εαυτού του ή αναπαράγει παιχνίδια από βιβλία.
Χαρακτηριστικός ιδιωτικός ντετέκτιβ, ο Μάρλοου είναι ο αιώνιος εργένης στα μυθιστορήματα, αν και στις πρώτες παραγράφους του Poodle Springs έχει μόλις παντρευτεί τη Λίντα Λόρινγκ, τη διαζευγμένη κόρη του μεγιστάνα του Τύπου Χάρλαν Πότερ. Τη γνώρισε σε μια υπόθεση και είχαν περάσει μια νύχτα μαζί. Εκείνη, μετά από ενάμιση χρόνο, του τηλεφώνησε αιφνιδιαστικά από το Παρίσι και του έκανε πρόταση γάμου.
Κινηματογραφικές μεταφορές
δεξιά|thumbtime=0:32|μικρογραφία| Τρέιλερ της ταινίας [[Η κυρία της λίμνης (1947)]] μικρογραφία| Φωτογραφία του [[Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και της Λορίν Μπακόλ από την ταινία του 1946 Πάθος και αίμα (Ο μεγάλος ύπνος)]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σειρές βιβλίων Κατηγορία:Φανταστικοί χαρακτήρες Κατηγορία:Κινηματογραφικοί χαρακτήρες Κατηγορία:Λογοτεχνικοί χαρακτήρες
Θεοτόκος (αποσαφήνιση)
Με τον όνομα Θεοτόκος υπάρχουν τα λήμματα:
οι οικισμοί:
το μοναστήρι:
οι εκκλησίες:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Οργανική ύλη
Ως Οργανική Ύλη θεωρείται η ύλη που έχει σαν βάση της τον άνθρακα. Η Οργανική Ύλη (ή οργανικό υλικό, φυσική οργανική ύλη) είναι ύλη που προέρχεται από ζωντανούς οργανισμούς. Αποσυντίθεται, ή είναι προϊόν αποσύνθεσης, ή αποτελείται από οργανικές ενώσεις.Τα έμβια όντα και τα φυτά αποτελούνται από οργανική ύλη. Ο ορισμός της οργανικής ύλης ποικίλει ανάλογα με το θέμα για το οποίο χρησιμοποιείται.
Η οργανική ύλη είναι υπολείμματα των φυτών και των ζώων στο περιβάλλον. Βασικές δομές δημιουργούνται από κυτταρίνη, τανίνη, cutin, και λιγνίνη, μαζί με άλλες διάφορες πρωτεΐνες, λιπίδια, και σάκχαρα. Είναι πολύ σημαντική για την κυκλοφορία των θρεπτικών ουσιών στο περιβάλλον και παίζει ρόλο στη διατήρηση του νερού στην επιφάνεια του πλανήτη. Κατηγορία:Οργανική χημεία
Τροχιακό
Ο όρος τροχιακό μπορεί να αναφέρεται:
Στην κινηματική:
Στην αστρονομία και τις διαστημικές πτήσεις:
Φωτόπουλος
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Σάντος-Ντουμόν (υποψήφιος δορυφόρος)
Σάντος-Ντουμόν, ονομάζεται προσωρινά και ανεπίσημα ένας έλικας-φυσικός δορυφόρος του Κρόνου. Εντοπίστηκε σε φωτογραφγίες του διαστημικού οχήματος Κασσίνι-Χόιχενς, στις 8 Ιουλίου του 2010 και εξακριβώθηκε. Μάλιστα τότε πήρε και τό παρτσούκλι του από την επιστημονική ομάδα απεικονίσεων του Κασσίνι. Είναι ένας αρκετά μεγηάλος έλικας, παρόλο που έχει διάμετρο μόνο 1 χιλιόμετρο. Όλος ο έλικας έχει διάμετρο περίπου 5 χιλιόμετρα. Ονομάσθηκε από τον Γαλλο-Βραζιλιάνο πρόσφατο ζωγράφο, τον Σάντος-Ντουμόν. Είναι 65 χιλιόμετρα (40 μίλια) στη διαμήκη διάσταση.
right|thumb|350px|Η τοποθεσία του Σάντος-Ντουμόν στον Δακτύλιο A του Κρόνου. Το κενό ανάμεσα στους δακτυλίους, είναι το [[Χάσμα Ένκε, όπου κινείται ο Πάνας . ]]
Πηγές
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου Κατηγορία:Έλικες Κατηγορία:Υποψήφιοι φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Κέρματα ευρώ του Μονακό
Το ευρώ (EUR ή €) είναι το κοινό νόμισμα 17 κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα οποία αποτελούν την Ευρωζώνη. Τα κέρματα έχουν μια κοινή όψη και για τις 17 χώρες και μια εθνική όψη που περιλαμβάνει ένα σχέδιο επιλεγμένο από το κράτος-μέλος για λογαριασμό του οποίου γίνεται η κοπή.
Το Μονακό δεν είναι κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκδίδει όμως δικά του κέρματα ευρώ, βάσει προηγούμενης νομισματικής συμφωνίας που έχει συνάψει με τη Γαλλία. Η συμφωνία αυτή ακολούθησε προγενέστερη, πάλι με τη Γαλλία, βάσει της οποίας το Μονακό εξέδιδε δικά του «φράγκα Μονακό», νομισματική μονάδα που αντιστοιχούσε σε αναλογία 1:1 με το γαλλικό φράγκο και κυκλοφορούσε μόνο σε κέρματα (ίσχυαν τα τραπεζογραμμάτια του γαλλικού φράγκου). Για την έκδοση των νομισμάτων αυτών χρησιμοποιείται αποκλειστικά το Νομισματοκοπείο της Γαλλίας.
Δεύτερο σετ
Μετά το θάνατο του πρίγκηπα Ραινιέ Γ΄ (2005), εκδόθηκαν νέα κέρματα με την απεικόνιση του Πρίγκηπα Αλβέρτου Β΄.
Αναμνηστικά κέρματα ευρώ
Το Μονακό έχει εκδώσει μέχρι σήμερα ένα αναμνηστικό κέρμα των δύο ευρώ, το 2007, για την 25η επέτειο του θανάτου της πριγκίπισσας Γκρέις Κέλι. Για περισσότερες πληροφορίες για τα αναμνηστικά κέρματα των δύο ευρώ, δείτε το άρθρο αναμνηστικά κέρματα ευρώ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μονακό Κατηγορία:Οικονομία του Μονακό
Καϊάφας Ηλείας
Ο Καϊάφας είναι τουριστικός οικισμός στα νοτιοδυτικά της Ηλείας, συνοικισμός της Ζαχάρως από την οποία απέχει 2,5 χιλιόμετρα. Ο οικισμός βρίσκεται πάνω στην νησίδα της Αγίας Αικατερίνης στο μέσον της λίμνης Καϊάφα.
Η παράδοση αναφέρει ότι το όνομα του το πήρε στους Ρωμαϊκούς χρόνους όταν ο Καϊάφας πηγαίνοντας στην Ρώμη ναυάγησε το πλοίο που τον μετέφερε στην περιοχή. Ο Καϊάφας βγήκε στην ξηρά και πλύθηκε στα νερά των σημερινών ιαματικών πηγών όπου, λόγω της μεγάλης αμαρτίας του να δικάσει τον Χριστό, πήραν την άσχημη μυρωδιά που έχουν.
Ο Καϊάφας αποτελείται από δύο ξενοδοχεία, τρεις ξενώνες, το εκκλησάκι της Αγίας Αικατερίνης, διάφορα βοηθητικά κτήρια, μια μικρή πλατεία και ξύλινα παραπήγματα για τις ανάγκες αθλητών για θαλάσσιο σκι. Η συγκοινωνία με την ακτή γίνεται μέσω γέφυρας και με το υδροθεραπευτήριο γίνεται με μικρά πλοιάρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Λουτροπόλεις της Ελλάδας
Αλβέρτος Καζιμίρ του Τέσεν
Ο Αλβέρτος Καζίμηρος (γερμ. Albert Kasimir, 11 Ιουλίου 1738 - 10 Φεβρουαρίου 1822) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν πρίγκιπας της Σαξονίας, δούκας του Τέσσεν και κυβερνήτης των Αυστριακών Κάτω Χωρών (1781-93).
Βιογραφία
Ο Αλβέρτος Καζίμηρος Αύγουστος Ιγνάτιος Πίος Φραγκίσκος Ιαβέρης ήταν ο τέταρτος γιος του Αυγούστου Γ΄ της Πολωνίας (Φρειδερίκου Αυγούστου Β΄ της Σαξονίας), και της Μαρίας Ιωσηφίνας των Αψβούργων, κόρης του Ιωσήφ Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Ο Αλβέρτος Καζίμηρος έλαβε από την πεθερά του, Μαρία Θηρεσία της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τον τίτλο του δούκα του Τέσσεν. Είναι ο ιδρυτής της συλλογής Αλμπερτίνα, που στεγάζεται στο ομώνυμο μουσείο της Βιέννης και περιέχει πίνακες και σχέδια.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1766 τη Μαρία Χριστίνα των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη της Μαρίας Θηρεσίας και του Φραγκίσκου Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Απέκτησαν μία κόρη, που έζησε μία ημέρα:
Υιοθέτησαν τον ανιψιό της Μαρίας Χριστίνας:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία)
NGC 1535
To NGC 1535 είναι πλανητικό νεφέλωμα που βρίσκεται στον αστερισμό Ηριδανό και ανακαλύφθηκε από τον Ουίλιαμ Χέρσελ την 1η Φεβρουαρίου 1785. . Από κάποιους ερασιτέχνες αστρονόμους αποκαλείται και «Μάτι της Κλεοπάτρας», πιθανώς εξαιτίας της υψηλής επιφανειακής του φωτεινότητας. Βρίσκεται στο βόρειο μέρος του αστερισμού, και έτσι είναι εύκολα ορατό από όλες πρακτικά τις χώρες της Γης. Εκτιμήσεις για την απόστασή του από τη Γη κυμαίνονται από 5.500 μέχρι 7.500 έτη φωτός.
Μοιάζει πολύ με το Νεφέλωμα του Εσκιμώου (NGC 2392), τόσο χρωματικά, όσο και στη δομή του, αλλά ο κεντρικός αστέρας του είναι πολύ πιο δύσκολο να παρατηρηθεί, τουλάχιστον στο ορατό φως. Ως προς το ίδιο το νεφέλωμα, παρά το ότι είναι ορατό με ερασιτεχνικά τηλεσκόπια, χρειάζονται οι μεγαλύτερες δυνατές μεγεθύνσεις για να μπορεί να παρατηρηθεί κάποια δομή σε αυτό.
Μαρία της Πρωσίας
Η Μαρία (γερμ. Marie, 15 Οκτωβρίου 1825 - 17 Μαΐου 1889) από τον Οίκο των Χοεντσόλλερν ήταν κόρη του Πρίγκιπα της Πρωσίας και με τον γάμο της έγινε Βασίλισσα της Βαυαρίας.
Βιογραφία
Η Μαρία Φρειδερίκη Φραγκίσκη Χεδβίγη ήταν η δεύτερη (επιζήσασα) κόρη του Γουλιέλμου της Πρωσίας και της Μαρίας Άννας, κόρης του Φρειδερίκου Ε΄ της Έσσης-Χόμπουργκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1842 τον Μαξιμιλιανό Β΄ της Βαυαρίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Βασίλισσες της Βαυαρίας Κατηγορία:Πρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Βασιλομήτωρ
Πολιορκία της Νικομηδείας
Πολιορκία
Μετά την ήττα των Βυζαντινών στη Νίκαια το 1331, η απώλεια της Νικομηδείας ήταν θέμα χρόνου για τους Βυζαντινούς. Ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας προσπάθησε να δωροδοκήσει τον Οθωμανό ηγέτη Ορχάν, αλλά το 1337, η Νικομήδεια δέχτηκε επίθεση και καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεν κατάφερε να αποκατασταθεί μετά απ' αυτή την ήττα - τα προπύργια των Βυζαντινών στην Ανατολία είχαν πέσει, εκτός τη Φιλαδέλφεια, η οποία περικυκλώθηκε από τους Γερμιγιάνιδες μέχρι το 1396.
Επακόλουθα
Μετά την απώλεια της Νικομηδείας, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία έμεινε ανυποστήριχτη. Σε αντίθεση με το 1096, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, μετά την πτώση της Νικομηδείας, είχε λίγα εδάφη και μερικές πόλεις στην Πελοπόννησο. Με τους Σέρβους και τους Βούλγαρους να πιέζουν στο δυτικό μέτωπο και τους Οθωμανούς να αυξάνουν τη δύναμη τους στα ανατολικά, ο δικέφαλος αετός της Κωνσταντινούπολης τώρα όντως έβλεπε στις δύο κατευθύνσεις με φόβο.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες των Βυζαντινο-Οθωμανικών Πολέμων
Αλήθεια (αποσαφήνιση)
Η λέξη Αλήθεια μπορεί να αναφέρεται:
Πιέτρο Ααρόν
Ο Πιέτρο Ααρόν (Pietro Aaron) ή Πιέρο Αρόν (Piero Aron) (Φλωρεντία, μεταξύ 1480 και 1490 – Βενετία ή Φλωρεντία ή Μπέργκαμο, μετά το 1545), ήταν Ιταλός θεωρητικός της μουσικής, από τους σημαντικότερους της εποχής του. Το συγγραφικό του έργο επηρέασε τους μεταγενέστερους θεωρητικούς και συνθέτες, καθώς θεωρείται ο πρώτος που έθεσε τις βάσεις της αντίστιξης.
Βιογραφικά στοιχεία
Πολύ λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του Ααρόν, αλλά τουλάχιστον μία πηγή ισχυρίζεται ότι μπορεί να ήταν Εβραίος, κάτι που πιθανολογείται και από το επώνυμό του (Ααρών). Σπούδασε στην Ιταλία και ήταν αυτοδίδακτος μουσικός. Στο έργο του Toscanello in musica (1523), ισχυρίζεται ότι ήταν φίλο με τους Όμπρεχτ, Ζοσκέν ντε Πρε και Ίσαακ στη Φλωρεντία. Αν αυτό αληθεύει, το χρονικό πλαίσιο θα ήταν πιθανότατα γύρω στο 1487. Μεταξύ 1515 και 1522, ήταν ψάλτης στον καθεδρικό ναό της Ίμολα, όπου το 1516 χειροτονήθηκε ιερέας. Τον Φεβρουάριο του 1523, πήγε στη Βενετία και έγινε ψάλτης στον καθεδρικό ναό του Ρίμινι, όπου εργάστηκε για τον Σ. Μικιέλ (Sebastiano Michiel), ο οποίος ήταν Μεγάλος Μάγιστρος στους Ιππότες του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ. Το 1525, τον βρίσκουμε ως maestro di casa σε ένα βενετσιάνικο σπίτι. Το 1536, μετά το θάνατο του Μικιέλ, αφιερώθηκε σε ένα μοναστήρι στο Μπέργκαμο, όπου παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του. Ούτε και για το θάνατό του υπάρχουν αξιόπιστα στοιχεία, πάντως πρέπει να επήλθε μετά το 1645, πιθανόν το 1562.
Μουσικολογική προσέγγιση
Ο Ααρόν είναι ευρύτατα γνωστός για τις πραγματείες του σχετικά με την αντιστικτική πρακτική της εποχής του. Το πρώτο έργο του, De Institutione harmonica για την αντίστιξη, είναι γραμμένο στα ιταλικά, τότε που τα περισσότερα επιστημονικά συγγράμματα γράφονταν στα λατινικά. Στο Thoscanello de la musica (αργότερα Toscanello in musica) ήταν ο πρώτος που καθιέρωσε την αλλαγή από τη «γραμμική» γραφή σε «κάθετη». Ήταν η περίοδος στην ιστορία της μουσικής, όπου οι συνθέτες άρχισαν να υιοθετούν τις συγχορδίες και την αρμονική γραφή. Ο Ααρόν κατέγραψε πίνακες με τετράφωνες συγχορδίες, τάση η οποία επρόκειτο να οδηγήσει στη λειτουργική τονικότητα των αρχών του 17ου αιώνα. Κάνει επίσης αναφορά και στο κούρδισμα και, το βιβλίο είναι το πρώτο στην ιστορία, όπου γίνεται αναφορά σε τέταρτα (1/4) του τόνου. Άλλα θέματα που καλύπτονται από τον Ααρόν, περιλαμβάνουν τη χρήση τρόπων, τετράφωνες καντέντσες και σημειογραφία των αλλοιώσεων (accidentals).
Ο Ααρόν ήταν φίλος του -επίσης θεωρητικού- Τζιοβάνι Σπατάρο (Giovanni Spataro), με τον οποίο αλληλογραφούσε συχνά, αλλά μόνον επιστολές του Σπατάρο προς τον Ααρόν έχουν διασωθεί. Τα θέματα που συζητούσαν περιελάμβαναν σύγχρονους συνθέτες γαι την εποχή, στοιχεία σύνθεσης και σημειογραφίας, ιδίως η χρήση των αλλοιώσεων.
Ενώ ο Ααρόν αναφέρεται και για συνθέσεις του στα γραφόμενά του, εν τούτοις μόνο μία αναφορά σώζεται σήμερα. Συγκεκριμένα στο έργο Frottole του Πετρούτσι (O. Petrucci) (Βενετία, 1505) αναφέρεται η σύνθεση κάποιου Ααρόν, με τίτλο Io non posso più durare, αλλά αμφισβητείται η πατρότητά της διότι ο συνθέτης εκείνη την εποχή, δεν πρέπει να είχε επαρκή κατάρτιση για τη σύνθεσή της.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς
Γιούρι Αντρόπωφ
Ο Γιούρι Βλαντίμιροβιτς Αντρόπωφ (ρώσικα: Ю́рий Влади́мирович Андро́пов, ΔΦΑ: [ˈjʉrʲɪj vlɐˈdʲimʲɪrəvʲɪtɕ ɐnˈdropəf], 15 Ιουνίου 1914 - 9 Φεβρουαρίου 1984) ήταν Σοβιετικός πολιτικός, αρχηγός της KGB (1967-82) και Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης από τις 12 Νοεμβρίου 1982 έως τον θάνατό του δεκαπέντε μήνες αργότερα.
thumb|250px|left|Γιούρι Αντρόπωφ (αριστερά) και Βόιτσεχ Γιαρουζέλσκι (δεξιά). Εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης το 1939 και συμμετείχε κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο σε αντάρτικες επιχειρήσεις κατά των Γερμανών. Μετά τον πόλεμο, το 1954, ως σοβιετικός πρέσβης στην Ουγγαρία υπήρξε άμεσα εμπλεκόμενος στις στρατιωτικές επιχειρήσεις για την κατάπνιξη των αντισοβιετικών εξεγέρσεων στη χώρα εκείνη. Ακολούθως κατά την περίοδο που ξέσπασε η Άνοιξη της Πράγας (1968), στην Τσεχοσλοβακία, ενήργησε για την κατάπνιξη κάθε εστίας αντίστασης όπως και στην παραπομπή και φυλάκιση των αντισοβιετικών στοιχείων προς τυχόν αποκοπή της Τσεχοσλοβακίας από τη ζώνη επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης.
Κατά τη διάρκεια της ηγεσίας του προσπάθησε με σειρά μέτρων να μετατρέψει την οικονομία σε πλήρη σοσιαλιστική μορφή. Σε αντίθεση με τον προκάτοχό του Λεονίντ Μπρέζνιεφ, δεν απέφυγε την άμεση σύγκρουση με αρκετά κομματικά στελέχη και συνολικά έπαυσε από τα καθήκοντά τους 18 υπουργούς. Στην εξωτερική πολιτική ο πόλεμος με το Αφγανιστάν συνεχιζόταν και οι σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ιδιαίτερα τεταμένες. Εκτός από τα πυραυλικά προγράμματα που εφάρμοζαν οι δύο χώρες στην Ευρώπη, σημειώθηκε κατάρριψη Κορεατικού πολιτικού αεροσκάφους από σοβιετικά μαχητικά αεροσκάφη, με αποτέλεσμα τον θάνατο 269 επιβατών και πληρώματος. Χαρακτηριστικά ενώ το μαύρο κουτί του αεροσκάφους κατέληξε σε σοβιετικά χέρια, ο Γιούρι Αντρόπωφ θεώρησε σκόπιμο όλο το συμβάν να μείνει απόρρητο για να μην αποκαλυφθούν οι πραγματικές συνθήκες.
Υπήρξε επί 15 χρόνια αρχηγός της σοβιετικής μυστικής υπηρεσίας KGB. Στις 26 Μαΐου 1982 απαλλάχθηκε από τα καθήκοντά του.
Από τον Αύγουστο του 1983 ο Αντρόπωφ εισήχθη στην κεντρική κλινική της Μόσχας, καθώς έπασχε από ηπατική δυσλειτουργία. Πέθανε στις 9 Φεβρουαρίου 1984 και τον διαδέχθηκε στην ηγεσία της ΕΣΣΔ ο Κονσταντίν Τσερνιένκο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γενικοί Γραμματείς του Κ.Κ.Σ.Ε Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί Κατηγορία:Σοβιετικοί πολιτικοί Κατηγορία:Ρώσοι κομμουνιστές
Νίκος Πολυχρονίδης
Ο Νίκος Πολυχρονίδης (Nicolas "Nico" Polychronidis, 8 Νοεμβρίου 1989) είναι Έλληνας άλτης του σκι
Μέχρι την περίοδο 2011/12 ήταν μέλος της Γερμανικής Ομάδας και ομοσπονδίας σκι, επέλεξε να αγωνιστεί από τη σεζόν 2012/13 για την Ελλάδα με την Ελληνική Ομοσπονδία Χιονοδρομίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς αθλητές Κατηγορία:Έλληνες αθλητές των χιονοδρομιών
Κλήμης Βεγκέσλαος της Σαξονίας
Ο Κλήμης Βεγκέσλαος (γερμ. Clemens Wenzeslaus, 28 Σεπτεμβρίου 1739 - 27 Ιουλίου 1812) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν πρίγκιπας της Σαξονίας, αρχιεπίσκοπος-εκλέκτορας της Τριρ (1768-1803), πρίγκιπας-επίσκοπος του Φράιζινγκ (1763-1768), πρίγκιπας-επίσκοπος του Ρέγκενσμπουργκ (1763-1769) και πρίγκιπας-επίσκοπος του Άουγκσμπουργκ (1768-1812).
Βιογραφία
Ο Κλήμης Βεγκέσλαος Αύγουστος Ουμβέρτος Φραγκίσκος Ιαβέρης ήταν ο πέμπτος γιος του Αυγούστου Γ΄ της Πολωνίας (Φρειδερίκου Αυγούστου Β΄ της Σαξονίας) και της Μαρίας Ιωσηφίνας των Αψβούργων, κόρης του Ιωσήφ Α΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία)
Ατομικό τροχιακό
Το ατομικό τροχιακό είναι έννοια η οποία εισήχθη στις αρχές του 20ού αιώνα μέσω της κβαντικής θεωρίας και η οποία προσδιορίζει μια περιοχή του τρισδιάστατου χώρου στην οποία υπάρχει πιθανότητα να βρεθεί το ηλεκτρόνιο ενός ατόμου. Κάθε ηλεκτρόνιο ενός ατόμου βρίσκεται σε ένα ορισμένο τροχιακό.
Η λέξη «τροχιακό» έκανε την εμφάνισή της στo λεξιλόγιo της επιστήμης το έτος 1932, προτεινόμενη από τον Αμερικανό φυσικό και χημικό Ρόμπερτ Μιούλικεν. Η λύση της εξίσωσης Σρέντινγκερ δίνει ένα σύνολο κυματοσυναρτήσεων καθεμιά από τις οποίες αντιστοιχεί σε συγκεκριμένη τιμή ενέργειας του ηλεκτρονίου και περιγράφει μία συγκεκριμένη ηλεκτρονιακή ενεργειακή κατάσταση· η κυματοσυνάρτηση αυτή ονομάζεται «τροχιακό» του ηλεκτρονίου.
Κάθε υποστιβάδα με δευτερεύοντα κβαντικό αριθμό l έχει (2l+1) ατομικά τροχιακά
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ατομική φυσική Κατηγορία:Χημικός δεσμός Κατηγορία:Κβαντική χημεία
Fordson 7V
Το Fordson Thames 7V ή Fordson 7V που προσφέρθηκε από τη Ford της Βρετανίας, το όνομα ανάλογο με το δίκτυο αντιπροσωπειών, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1937 ως ο διάδοχος του Ford Model BB και μερικών άλλων Αμερικάνικων εισαγώμενων φορτηγών στην Βρετανία. Το φορτηγό, το οποίο είχε την καμπίνα του πάνω από τον κινητήρα, ήταν πολύ μοντέρνο εκείνη την εποχή και ήταν διαθέσιμο με ωφέλιμο φορτίο έως και 5 τόνους, επιτρέποντας μεγαλύτερη ευελιξία στις αστικές περιοχές. Δύο διαφορετικά μεταξόνια ήταν διαθέσιμα και το πλαίσιο παρείχε τη βάση για διάφορα αμαξώματα. Έτσι π.χ. το Fordson Thames 7V, την εποχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ήταν το πιο κοινό πυροσβεστικό όχημα. Η σειρά μοντέλων τροφοδοτείτο από τον γνωστό V8 Ford Flathead κινητήρα πλευρικής βαλβίδας με ισχύ 85 ίππων. Οι πίσω τροχοί κινούνταν με χειροκίνητο κιβώτιο τριών ταχυτήτων (προαιρετικά τεσσάρων ταχυτήτων) και άξονα καρντάν. Εξαιρετικό για την εποχή ήταν το μονοκόμματο παρμπρίζ, το οποίο μπορούσε να ανοίξει για αερισμό, και η ηλιοροφή πάνω από το κάθισμα του συνοδηγού.
διαδικτυακοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Ford Κατηγορία:Βρετανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Επαγγελματικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Φορτηγό Κατηγορία:Φορτηγό βαν Κατηγορία:Μοντέλα Ford
Πίστη (αποσαφήνιση)
Η λέξη Πίστη αφορά στη βεβαιότητα κάποιας ή κάποιου για την αλήθεια ενός ισχυρισμού, ανεξάρτητα αν η βεβαιότητα αυτή είναι δικαιολογημένη ή όχι.
Επίσης μπορεί να αναφέρεται:
Aphrodisiac (τραγούδι)
Το "Aphrodisiac" είναι ένα τραγούδι από την Ελληνοκύπρια τραγουδίστρια Ελευθερία Ελευθερίου. Εκπροσώπησε την Ελλάδα στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2012. Η Ελευθερίου συμμετείχε μαζί με άλλους τρεις συμμετέχοντες σε έναν εθνικό τελικό για να μπορέσει να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στον διαγωνισμό. Τελικά, νίκησε τον εθνικό που διοργάνωσε η ΕΡΤ στις 12 Μαρτίου 2012. Η παραγωγή του ελληνικού τελικού ήταν από την εταιρία Universal Music Greece.
Eurovision
Η Ελλάδα συμμετείχε στο πρώτο μισό του πρώτου ημιτελικού στις 22 Μαΐου και προκρίθηκε στον τελικό, αφού τερμάτισε στην 4η θέση με 116 βαθμούς. Στον τελικό, το τραγούδι τερμάτισε στη 17η θέση με 64 βαθμούς: ήταν η πρώτη φορά μετά την εισαγωγή των ημιτελικών το 2004 που η Ελλάδα τερματίζει εκτός των πρώτων 10 χωρών (top 10) σε τελικό της Eurovision. Η τελευταία φορά που τερμάτισε η Ελλάδα εκτός του top 10 ήταν το 2003. Ωστόσο, θα τερμάτιζε στο top 10 σύμφωνα με την τηλεψηφοφορία, αφού έλαβε 89 βαθμούς και την 9η θέση. Οι επιτροπές την έδωσαν την 18η θέση, έτσι η Ελευθερία απέτυχε να καταφέρει να τερματίσει για άλλη μια φορά στο top 10.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 2012 Κατηγορία:Singles του 2012 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2012 Κατηγορία:Τραγούδια της Ελλάδας στη Eurovision
Κυαξάρης
Ο Κυαξάρης (... - 585 π.Χ.), γιος του βασιλιά Φραόρτη και εγγονός του Δηιόκη, ήταν σύμφωνα με τον Ηρόδοτο ο τρίτος και πιο ικανός βασιλιάς της Μηδίας. Βασίλεψε κατά πάσα πιθανότητα από το 624 ως το 585 π.Χ. Είχε μεγαλύτερη φήμη στον πόλεμο από τους προκατόχους του. Ήταν αυτός που οργάνωσε πρώτος τα ασιατικά στρατεύματα χωρίζοντάς τα σε μονάδες αιχμοφόρους, τοξότες και ιππείς και αυτός που ένωσε όλη την Ασία πέρα από τον Άλυ ποταμό κάτω από την εξουσία του.
Πρώτες ενέργειες
Μόλις πήρε την εξουσία ο Κυαξάρης επιτέθηκε στην Νινευή, πρωτεύουσα των Ασσυρίων, με σκοπό να την καταστρέψει και να εκδικηθεί τον θάνατο του πατέρα του. Παρ’όλο που νίκησε τη μάχη και άρχισε να πολιορκεί την πόλη αναγκάστηκε να οπισθοχωρήσει, επειδή ηττήθηκε σε μάχη εναντίον των Σκυθών. Εξαιτίας αυτής της ήττας οι Μήδοι έχασαν την υπεροχή στην Ασία.
Τέλος της βασιλείας του
Μετά από είκοσι οχτώ χρόνια οι Μήδοι ξανακέρδισαν την υπεροχή στην Ασία, κατέλαβαν την Νινευή και υπέταξαν τους Ασσυρίους κατακτώντας όλα τα εδάφη τους εκτός από τη Βαβυλώνα. Όταν πέθανε ο Κυαξάρης, μετά από βασιλεία σαράντα χρόνων μαζί με την σκυθική υπεροχή, τον διαδέχτηκε ο γιος του, Αστυάγης.
Εθνική Πολιτική Ένωσις
Η συγκεκριμένη σελίδα μπορεί να αναφέρεται στα πολιτικά κόμματα:
Βελανιδιά (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Βελανιδιά είναι γνωστά:
τα τοπωνύμια:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Στέφανος Β΄ του Μπλουά
Ο Στέφανος Β΄ του Μπλουά ή Στέφανος Β΄ Ερρίκος (Étienne II de Blois, 1045 - 19 Μαΐου 1102) κόμης του Μπλουά και του Σαρτρ (1089 - 1102) ήταν γιος και διάδοχος του Θεοβάλδου Γ΄ του Μπλουά και της Γαρσίνδης του Μαιν. Απαριθμείται ως Στέφανος Β΄ ακολουθώντας τον Στέφανο Α΄, κόμη του Τρουά. Ο πατέρας του είχε δώσει στον Στέφανο από το 1074 την διοίκηση των εδαφών του Μπλουά και του Σαρτρ ενώ βρισκόταν σε προχωρημένη ηλικία, με τον θάνατο του (1089) ορκίστηκε επίσημα κόμης, ήταν ο πατέρας του βασιλιά Στεφάνου της Αγγλίας. Νυμφεύτηκε στο Σαρτρ (1080) την Αδέλα της Νορμανδίας κόρη του Γουλιέλμου του Κατακτητή.
Ο Στέφανος συμμετείχε στην Α΄ Σταυροφορία σαν ένας από τους αρχηγούς της, έγραφε συνέχεια γράμματα γεμάτα από ενθουσιασμό στην σύζυγο του Αδελαΐδα για να της αναφέρει τις επιτυχίες του, ήταν αρχηγός του στρατού των Σταυροφόρων στην πολιορκία της Νίκαιας (1097). Επέστρεψε μετά την μακρά πολιορκία της Αντιόχειας (1098) έχοντας εκπληρώσει πολλούς από τους στόχους του αλλά απέτυχε στον κύριο στόχο της Σταυροφορίας να ανακαταλάβει τα Ιεροσόλυμα από τους Μουσουλμάνους. Μετά από πιέσεις της συζύγου του Αδελαΐδας προκειμένου να πετύχει το κύριο σκοπό του αποφάσισε να πραγματοποιήσει νέα Σταυροφορία (1101), πολέμησε γενναία στην μάχη του Ράμλα (1102) αν και 57 ετών και έπεσε στο πεδίο της μάχης.
Οικογένεια
Με την σύζυγο του Αδέλα της Νορμανδίας απέκτησε:
Του αποδίδεται επίσης ένα μη νόμιμο τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες του Μπλουά Κατηγορία:Κόμητες της Σαρτρ Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά
2977 Τσιβιλίχιν
Ο Τσιβιλίχιν (Chivilikhin) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,7. Ανακαλύφθηκε το 1974 από τη Σοβιετική αστρονόμο Λιουντμίλα Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Σοβιετικού συγγραφέα Βλαδίμηρου Α. Τσιβιλίχιν (Владимир Алексеевич Чивилихин, 1928–1984), καθώς και του εξαδέλφου του, ποιητή Ανατόλι Τ. Τσιβιλίχιν (Анатолий Тимофеевич Чивилихин, 1915–1957).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος του Τσιβιλίχιν είναι S (λιθώδης). Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά του είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Τσιβιλιχιν
Γιούλιους φον Μάγιερ
Ο Γιούλιους φον Μάγιερ (Julius Robert von Mayer) ήταν γερμανός ιατρός και φυσικός. Το 1842 έκανε μια σημαντική ανακάλυψη σε ένα χαρτοποιείο. Ο χαρτοπολτός πλύθηκε σε δεξαμενή χρησιμοποιώντας μηχανισμό με άλογο. Ο Von Mayer παρατήρησε ότι ο πολτός στη δεξαμενή θερμαίνεται. Στη συνέχεια, συνειδητοποίησε ότι η κίνηση και η θερμότητα ήταν δύο διαφορετικές μορφές ενέργειας και ότι ήταν δυνατό να μετατραπεί μια μορφή ενέργειας σε άλλη. Η ποσότητα της ενέργειας παρέμεινε αμετάβλητη. Αυτή η αρχή, ο νόμος της διατήρησης της ενέργειας, έγινε γνωστός ως ο πρώτος νόμος της θερμοδυναμικής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ιατροί Κατηγορία:Γερμανοί φυσικοί
Γιαννόπουλος
Το ελληνικό επώνυμο Γιαννόπουλος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Κιζίλ Κουλέ
Ο Κιζίλ Κουλέ (Κόκκινος Πύργος) είναι ιστορικός πύργος στην τουρκική πόλη της Αλάνια. Η συγκεκριμένη κατασκευή θεωρείται ως σύμβολο της πόλης, ενώ εμφανίζεται, μεταξύ άλλων, και στην σημαία της πόλης.
Ιστορία
Η ανέγερση της συγκεκριμένης κατασκευής ξεκίνησε κατά τις απαρχές της βασιλείας του Ανατολίτη Σελτζούκου Σουλτάνου Αλά αντ-Ντιν Κάι Κουμπάντ Α΄, ενώ ολοκληρώθηκε το 1226. Ο Σουλτάνος κάλεσε τον επιτυχημένο αρχιτέκτονα Εμπού Αλί Ρεχά από το Χαλέπι της Συρίας, στην Αλάνια προκειμένου να ολοκληρώσει την κατασκευή του πύργου. Ο οκταγωνικός χτισμένος με κόκκινου χρώματος πλίνθους πύργος προστατεύει τον Ταρσανά (ναυπηγείο) ο οποίος χρονολογείται από το 1221.
Η ονομασία προέρχεται από τα ιδιαιτέρως κόκκινου χρώματος πλίνθους οι οποίοι χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του. Το κτίριο αυτό καθεαυτό έχει 33 μ. ύψος και 12,5 μ. διάμετρο. Παραμένει ως ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα μεσαιωνικής στρατιωτικής αρχιτεκτονικής, ενώ, ταυτόχρονα, αποτελεί το καλύτερα διατηρημένο σελτζουκικό κτίριο της πόλης. Όπως αρκετά από τα κτίρια της πόλης, στον Πύργο κυματίζει η Τουρκική Σημαία από τις επάλξεις του.
Το 1979 η πόλη εγκαινίασε το Εθνογραφικό Μουσείο της Αλάνια εντός του πύργου. Πέραν της ενημέρωσης των επισκεπτών για την ιστορία του πύργου και της πόλης, το μουσείο δίνει ιδιαίτερη προσοχή στην εραλδική, και πιο συγκεκριμένα στον σελτζουκικό δικέφαλο αετό ο οποίος και χρησιμοποιείται στην σημαία της πόλης.
Ο πύργος απεικονιζόταν επί του οπισθότυπου του τουρκικού χαρτονομίσματος των 250.000 λιρών από το 1992 έως και το 2005.
FC
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων FC ή Fc ή fc μπορεί να αναφέρεται:
Μέχελεν
Το Μέχελεν (παλαιότερα αναφερόμενος ως Μεχλινία, ολλανδικά: Mechelen, γαλλικά: Malines, παραδοσιακά αγγλικά: Mechlin ) είναι πόλη και δήμος στο Βέλγιο στην επαρχία της Αμβέρσας της φλαμανδικής περιοχής της χώρας. Στον Δήμο περιλαμβάνονται η κυρίως πόλη και ορισμένα από τα προάστια στις παρυφές της, τα μικρά χωριά Νέκκερσπουλ (Nekkerspoel) και Μπάττελ (Battel) (λίγα χιλιόμετρα πιο μακριά), καθώς και τα χωριά Βάλεμ (Walem), Χέφφεν (Heffen), Λέεστ (Leest), Χόμπεεκ (Hombeek) και Μάουζεν (Muizen). Ο ποταμός Ντέιλε (φλαμ. Dijle ή γαλλ. Dyle - Ντυλ) ρέει διαμέσου της πόλης και για το λόγο αυτό μερικές φορές αναφέρεται ως "Ντάιλεσταντ" (Dijlestad, πόλη στον ποταμό Ντέιλε).
Βρίσκεται στον μεγάλο αστικό και βιομηχανικό άξονα της χώρας, μεταξύ Αμβέρσας και Βρυξελλών, απέχοντας περίπου 25 χλμ. από καθεμιά. Οι κάτοικοι του Μέχελεν απασχολούνται είτε στις βιομηχανίες της νότιας περιοχής της πόλης είτε στα γραφεία των βιομηχανιών στη βόρεια περιοχή της ή σε βιομηχανικές και εργασίες γραφείου στη ζώνη κοντά στην πρωτεύουσα, κοντά στο αεροδρόμιο Ζάβεντεμ ή στα εργοστάσια κοντά στο λιμάνι της Αμβέρσας.
Το Μέχελεν είναι μια από τις πλέον διακεκριμένες πόλεις στην ιστορία της τέχνης, μαζί με τις Αμβέρσα, Μπρυζ, Γάνδη, Βρυξέλλες και Λέουβεν. Ήταν κέντρο καλλιτεχνικής παραγωγής κατά την περίοδο της Αναγέννησης του Βορρά, οπότε ζωγράφοι, χαράκτες, εικονογράφοι και συνθέτες πολυφωνικής μουσικής προσείλκυσαν προστάτες όπως η Μαργαρίτα της Υόρκης, η Μαργαρίτα της Αυστρίας, Δούκισσα της Σαβοΐας και ο Χιερόνιμους φαν Μπουσλάιντεν (Hieronymus van Busleyden).
Ιστορία
thumb|left|Μέχελεν: Η Χρότε Μαρκτ (μεγάλη αγορά) και ο Καθεδρικός ναός thumb|left|Το Μέχελεν στον χάρτη του [[Ζαν ντε Φερραρί (γύρω στο 1775)]] Οι αρχαιολογικές ανασκαφές αποδεικνύουν ότι η κατοίκηση στην εποχή της Λα Τεν στο τρίγωνο Βρυξέλλες - Λέουβεν - Αμβέρσα ήταν κυρίως συγκεντρωμένη γύρω από το Μέχελεν και τους υγροτόπους του. Ανευρέθη ένα κανό, μήκους 8,4 μ. από κορμό δένδρου βαλανιδιάς και μια εγκατάσταση από πέντε ξύλινα σπίτια στην περιοχή του Νέκκερσπουλ.
Η εγκατάσταση μονιμοποιήθηκε στις όχθες του ποταμού κατά τη γαλλορωμαϊκή περίοδο, όπως μαρτυρούν ορισμένα ερείπια και δρόμοι της ρωμαϊκής εποχής. Όταν η επίδραση της Ρώμης άρχισε να φθίνει, κατά τη διάρκεια του 3ου - 4ου αιώνα, η περιοχή κατοικήθηκε από γερμανικά φύλα, τα οποία εκχριστιανίστηκαν από την ιρλανδική ή σκωτική αποστολή του Αγίου Ρούμπολντ (St. Rumbold ή Rombout στα φλαμανδικά), ο οποίος πιθανώς έχτισε και ένα μοναστήρι.
Η Αμβέρσα έχασε τα "πρωτεία" (stapelrechten, δικαιώματα κατά προτεραιότητα πωλητή) στο εμπόριο μαλλιού, δημητριακών και αλατιού, όταν ο δούκας της Βραβάντης Ιωάννης Β΄ παραχώρησε δικαιώματα πόλης στο Μέχελεν. Αυτή η ενέργεια προκάλεσε αντιπαλότητα ανάμεσα στις δύο πόλεις, η οποία διήρκεσε μέχρι τον 20ό αιώνα.
Κατά τον 15ο αιώνα, η πόλη περιήλθε στην ηγεμονία των Δουκών της Βουργουνδίας, που αποτέλεσε την απαρχή μιας περιόδου ευημερίας. Το 1473 ο Κάρολος ο Τολμηρός μετέφερε ορισμένα πολιτικά όργανα στην πόλη και το Μέχελεν αποτέλεσε την έδρα του Ανωτάτου Δικαστηρίου μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση. Το 1490 εγκαθιδρύθηκε τακτική ταχυδρομική υπηρεσία μεταξύ Μέχελεν και Ίνσμπρουκ.
Το άκρως επικερδές εμπόριο ρούχων προσέδωσε στο Μέχελεν πλούτο και ισχύ κατά τα τέλη του Μεσαίωνα και έγινε μέχρι και πρωτεύουσα των Κάτω Χωρών κατά το πρώτο ήμισυ του 16ου αιώνα, όταν ηγεμόνευε η Αρχιδούκισσα Μαργαρίτα της Αυστρίας.
Κατά τη διάρκεια, όμως, του 16ου αιώνα, η πολιτική επιρροή του Μέχελεν μειώθηκε δραματικά, καθώς πολλά κυβερνητικά όργανα και ιδρύματα μεταφέρθηκαν στις Βρυξέλλες. Το Μέχελεν αντιστάθμισε αυτή τη μείωση με αύξηση της επιρροής του σε θρησκευτικά θέματα: Το 1559 δημιουργήθηκε η Αρχιεπισκοπή του Μέχελεν, έδρα της θρησκευτικής αρχής όλης της περιοχής που, αργότερα, θα αποτελούσε το Βέλγιο. Το 1961 στον τίτλο της αρχής προστέθηκαν και οι Βρυξέλλες και έκτοτε η Αρχιεπισκοπή ονομάζεται "Αρχιεπισκοπή του Μέχελεν - Βρυξελλών".