cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρωσική κουζίνα
Ζέστες σούπες
Η πλουσιότερη παραλλαγή των σι περιλαμβάνει πολλά συστατικά, αλλά το πρώτο και το τελευταίο συστατικό είναι απαραίτητο:
Όταν σερβίρεται αυτή η σούπα, προστίθεται η σμετάνα και τρώγεται με ψωμί σίκαλης. Παλαιότερα η παράδοση ήθελε τα σι να είναι παχιά με ένα είδος ρουξ, το οποίο γίνονταν από ζεμάτισμα ενός μέρους αλευριού με βραστό ζωμό, χωρίς τηγάνισμα για πρώτη φορά για να αυξηθεί η θερμιδική περιεκτικότητα της σούπας, ειδικά αν δεν χρησιμοποιούνταν το κρέας. Περίπου στα τέλη του 18ου αιώνα, και ειδικά στο μαγείρεμα της ανώτερης κουζίνας, αυτό εγκαταλείφθηκε για χάρη της ελαφριάς γεύσης. Κατά το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου, όταν η Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία επέβαλε την αποχή από το κρέας και τα γαλακτοκομικά προϊόντα, δημιουργήθηκε μια χορτοφαγική έκδοση των σι. Τα ξινά (κίσλιε) σι είναι φτιαγμένα από τουρσί με λάχανο, τα γκρι (σέριε) σι από τα πράσινα εξωτερικά φύλλα του λάχανου, και τα πράσινα (ζελιόνιε) σι είναι φτιαγμένα από φύλλα οξαλίδας και ήταν μια δημοφιλής καλοκαιρινή σούπα.
Το μπορς αποτελείται από ζωμό, τεύτλα και ντομάτες με διάφορα λαχανικά, όπως κρεμμύδια, λάχανο, ντομάτα, καρότα και σέλινο. Συνήθως περιλαμβάνει κρέας, ιδίως βόειο στη Ρωσία και χοιρινό στην Ουκρανία και σερβίρεται γενικά πολύ ζεστό, με μια ξινή κρέμα, ψιλοκομμένο σχοινόπρασο ή μαϊντανό και θρυμματισμένο σκόρδο. Επίσης, σερβίρεται παραδοσιακά με μαύρο ψωμί. Συνδέεται ως εθνική κουζίνα σε διάφορες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης όπως η Ουκρανία, η Πολωνία, η Λευκορωσία και η Λιθουανία.
Η ουχά είναι μια ζεστή υδαρής ψαρόσουπα, ωστόσο δεν θα ήταν απολύτως σωστό να την ονομάζουμε ψαρόσουπα. Η ονομασία "ουχά" προέρχεται από έναν ζωμό ψαριού που δημιουργήθηκε στα τέλη του 17ου έως τις αρχές του 18ου αιώνα. Παλαιότερα αυτό το όνομα δινόταν αρχικά σε παχύρρευστους ζωμούς κρέατος και στη συνέχεια σε ζωμούς κοτόπουλου. Ξεκινώντας από τον 15ο αιώνα, τα ψάρια άρχισαν να χρησιμοποιούνται όλο και πιο συχνά για την προετοιμασία της ουχά, δημιουργώντας έτσι ένα πιάτο που είχε ξεχωριστή γεύση μεταξύ των σουπών. Η σούπα περιέχει ελάχιστα λαχανικά, τα οποία προστίθεται κατά την προετοιμασία του πιάτου. Στην κλασική μαγειρική, η ουχά ήταν απλά ένας πλούσιος ζωμός ψαριού που σερβιρόταν για να συνοδεύει τις ψαρόπιτες (ραστεγκάι, κουλεμπιάκα κ.λπ.). Αυτές τις μέρες είναι συνήθως μια ψαρόσουπα, μαγειρεμένη με πατάτες και άλλα λαχανικά. Παραδοσιακά χρησιμοποιείται με μεγάλη ποικιλία ψαριών του γλυκού νερού.
Το ρασσόλνικ είναι μια ζεστή σούπα με αλμυρή βάση αγγουριών. Αυτό το πιάτο σχηματίστηκε στη ρωσική κουζίνα αρκετά αργά - μόλις τον 19ο αιώνα. Το όνομα  ρασσόλνικ  προέρχεται από τη ρωσική λέξη  ρασσόλ  που σημαίνει «άλμη». Το νερό από το τουρσί ήταν γνωστό ότι χρησιμοποιείται ως βάση για σούπες από τον 15ο αιώνα το αργότερο. Η συγκέντρωση και η αναλογία του με άλλα υγρά και συστατικά της σούπας γέννησαν διαφορετικές σούπες, όπως σολιάνκα, σι και φυσικά το ρασσόλνικ. Σήμερα είναι μια μέτρια αλμυρή σούπα που έχει ως βάση το τουρσί αγγουριών. Κάποιες παραλλαγές της σούπας είναι για χορτοφάγους, αλλά οι πιο συχνές εκδοχές γίνονται με προϊόντα όπως το μοσχαρίσιο ή βόειο κρέας ή τα εντόσθια των πουλερικών (στομάχι, συκώτι, καρδιά). Για να δώσει μια καλύτερη γεύση, πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία ανάμεσα στο ξινό μέρος και στα ουδέτερα απορροφητικά μέρη (δημητριακά, πατάτες, λαχανικά από ρίζες). Ένα τυπικό ρασσόλνικ βασίζεται σε νεφρά, άλμη (τουρσί), λαχανικά και κριθάρι.
Το κάλ' για ήταν ένα πολύ κοινό πιάτο, το οποίο σερβιρίστηκε για πρώτη φορά τον 16ο έως τον 17ο αιώνα. Στη συνέχεια, σχεδόν εξαφανίστηκε από τη ρωσική κουζίνα. Συχνά ονομαζόταν λανθασμένα "ρασσόλνικ ψαριού". Η τεχνική μαγειρέματος ήταν ως επί το πλείστον η ίδια με την ουχά, αλλά στον ζωμό προστίθεντο τουρσί αγγουριών, νερό από τουρσί, λεμόνια και χυμός λεμονιού, είτε ξεχωριστά είτε όλα μαζί. Το κύριο χαρακτηριστικό της κάλ' για είναι ότι χρησιμοποιούταν μόνο το λίπος από ψάρι και μερικές φορές προστίθετο το χαβιάρι μαζί με τα ψάρια. Επίσης περιείχε περισσότερα μπαχαρικά και η σούπα γινόταν πιο πικάντικη και παχύρευστη από την ουχά. Παλαιότερα η κάλ'για θεωρούταν ένα γιορτινό πιάτο.
Η σολιάνκα είναι μια παχύρευστη πικάντικη σούπα που συνδυάζει συστατικά από σι (λάχανο, σμετάνα) και ρασσόλνικ (τουρσί αγγουριών). Μπαχαρικά όπως ελιές, κάπαρη, ντομάτες, λεμόνια, χυμό λεμονιού, κβας, αλάτι και τουρσί μανιταριών αποτελούν σημαντικά συστατικά για μια δυνατή αλμυρή βάση της σούπας. Η σολιάνκα είναι πολύ παχύρευστη από άλλες σούπες, περίπου 1/3 λιγότερη σε αναλογία υγρών. Υπάρχουν τρεις διαφορετικοί τύποι της σούπας: με το κρέας, με το ψάρι και η απλή σολιάνκα. Τα δύο πρώτα μαγειρεύονται σε ζωμό κρέατος ή ψαριού και το τελευταίο σε ζωμό μανιταριών ή λαχανικών. Όλοι οι ζωμοί αναμιγνύονται με τουρσί αγγουριών.
Η λαψά (σούπα με νουντλς) υιοθετήθηκε από Ρώσους Τατάρους, και μετά από κάποια παραλλαγή έγινε ευρέως διαδεδομένη στη Ρωσία. Διατίθεται σε τρεις παραλλαγές: με κοτόπουλο, με μανιτάρι και με ζωμό γάλακτος. Το μαγείρεμα και των τριών είναι απλό, συμπεριλαμβανομένης της προετοιμασίας των ζυμαρικών, του μαγειρέματος του αντίστοιχου ζωμού και του βρασίματος των ζυμαρικών. Τα ζυμαρικά βασίζονται στο ίδιο αλεύρι σίτου ή στο μείγμα από αλεύρι φαγόπυρου / σίτου. Οι μικτές χυλοπίτες αλευριού πηγαίνουν καλύτερα με το μανιτάρι ή το ζωμό γάλακτος.
Σαλάτες
Η σαλάτα Ολιβιέ (επίσης γνωστή ως ρωσική σαλάτα), είναι μια σαλάτα με βάση τη μαγιονέζα που διακρίνεται από τις αντίθετες γεύσεις από βρασμένα αυγά, καρότα, πατάτες, κρέας και αρακά. Είναι ένα βασικό πιάτο για τους μπουφέδες της Πρωτοχρονιάς.
Η σελιόντκα ποντ σούμποϊ ή σούμπα, επίσης γνωστή ως "ντυμένη ρέγγα", είναι ένα πιάτο με ψιλοκομμένη αλατισμένη ρέγγα κάτω από ένα "παλτό" τεμαχισμένου μαγειρεμένου τεύτλου και μερικές φορές με ένα στρώμα αυγού ή άλλων λαχανικών. Είναι ένα πολύ δημοφιλές πιάτο της Πρωτοχρονιάς.
Η βινεγκρέτ (από την γαλλική vinaigrette), είναι μια σαλάτα από βραστά παντζάρια, πατάτες, καρότα, κρεμμύδια, λάχανο τουρσί, και μερικές φορές με αρακά ή λευκά φασόλια, στην οποία προστίθεται ηλιέλαιο ή ελαιόλαδο.
Χυλός
Η κάσα είναι ένα από τα πιο σημαντικά πιάτα στην παραδοσιακή ρωσική κουζίνα. Η ποικιλία των δημητριακών που χρησιμοποιούνται βασίζεται σε μια ποικιλία τοπικών καλλιεργειών. Στα ρωσικά, η λέξη «κάσα» αναφέρεται σε οποιοδήποτε είδος χυλού. Ο ρωσικός λαός έχει γίνει ειδικευμένος σε διάφορες τεχνικές για την παρασκευή μιας μεγάλης ποικιλίας δημητριακών ολικής αλέσεως. Τα πιο δημοφιλή δημητριακά είναι το φαγόπυρο, το κεχρί, το σιμιγδάλι, η βρώμη, το κριθάρι και το ρύζι. Αυτά τα δημητριακά μαγειρεύονται παραδοσιακά με γάλα, ειδικά για το πρωινό. Επίσης προστίθεται βούτυρο, αλάτι, ζάχαρη, διαφορετικές μαρμελάδες ή φρέσκα φρούτα και μούρα. Οι απλοί μαγειρεμένοι αλμυροί χυλοί, ειδικά με φαγόπυρο ή ρύζι, μπορούν να σερβιριστούν ως συνοδευτικό.
Κρέας
Στην παραδοσιακή ρωσική κουζίνα μπορούν να αναφερθούν τρεις βασικές παραλλαγές πιάτων με βάση το κρέας:
Ένα μεγάλο μέρος των τροφίμων μπαίνει σε ζελέ όπου χρησιμοποιείται ως βάση η ζελατίνη. Συχνά, οι σούπες προπαρασκευάζονται με πηκτίνη που επιτρέπει τις σούπες να πήξουν σε ένα κυκλικό σχήμα. Αυτές αρχικά αφήνονται στη μαρινάδα και στη συνέχεια σερβίρονται, αφού ζεσταθούν, συνήθως σε μεγάλα μπολ σερβιρίσματος που αναφέρονται ως μίσκα. Ένα διάσημο παιδικό τραγούδι αναφέρεται συχνά γνωστό ως ντάι μνε σλιζ ή "δώσε μου λάσπη".
Το «ντομοστρόι» του 16ου αιώνα που απευθύνεται σε εύπορα νοικοκυριά αναφέρει επίσης την παρασκευή λουκάνικων, ψητά κρέατα, στιφάδο και πολλά άλλα πιάτα με βάση το κρέας.
Στο παρελθόν, η πιο συνηθισμένη γαρνιτούρα σε πιάτα με κρέας ήταν ο χυλός και τα δημητριακά, όπου το κρέας έβραζε με προβρασμένα ή μάλλον ψημένα στον ατμό λαχανικά ρίζας (γογγύλια, καρότα) καθώς και μανιτάρια. Επιπρόσθετα, το κρέας, χωρίς να ληφθεί υπόψη ο τύπος του, περιείχε ως γαρνιτούρα προϊόντα τουρσί - λάχανο τουρσί, ή ξινά και "εμποτισμένα" (μαριναρισμένα) μήλα (μοσόνιγιε γιάμπλοκι) ή βακκίνια. Χυμοί, ξεχωριστοί ή αναμεμειγμένοι με ξινή κρέμα ή λιωμένο βούτυρο, χρησιμοποιούνταν ως σάλτσα για να χυθούν σε γαρνιτούρα από λαχανικά και χυλό. Οι σάλτσες κρέατος οι οποίες έχουν ως βάση το αλεύρι, το βούτυρο, τα αυγά και το γάλα, δεν είναι κοινές για την παραδοσιακή ρωσική κουζίνα.
Τα πελμένι είναι ένα παραδοσιακό πιάτο της Ανατολικής Ευρώπης (κυρίως ρωσικής) που συνήθως παρασκευάζεται με κιμά, ο οποίος τοποθετείται μέσα σε λεπτή ζύμη (φτιαγμένη από αλεύρι και αυγά, με γάλα ή νερό). Για τη γέμιση, μπορεί να χρησιμοποιηθεί χοιρινό, αρνίσιο, βόειο κρέας ή οποιοδήποτε άλλο είδος κρέατος. Η ανάμειξη πολλών ειδών είναι δημοφιλής. Η παραδοσιακή συνταγή των Ουραλίων απαιτεί τη γέμιση με 45% βοδινό κρέας, 35% αρνί και 20% χοιρινό. Παραδοσιακά, αναμιγνύονται στη γέμιση διάφορα μπαχαρικά, όπως πιπέρι, κρεμμύδια και σκόρδο. Προετοιμάζονται αμέσως πριν φαγωθούν με το να βράζουν σε νερό μέχρι να επιπλεύσουν όπου παραμένουν για επιπλέον 2-5 λεπτά. Το πιάτο που προκύπτει σερβίρεται με βούτυρο ή ξινή κρέμα (η μουστάρδα, το χρένο και το ξίδι είναι επίσης δημοφιλή). Σε κάποιες συνταγές προτείνεται το τηγάνισμα των πελμένι μετά το βράσιμο μέχρι να γίνουν χρυσοκαφέ.
Οι Ρώσοι φαίνεται ότι έμαθαν να φτιάχνουν τα πελμένι από φιννο-ουγκρικούς λαούς. Η λέξη σημαίνει "αυτί σε σχήμα ψωμιού" σε φιννο-ουγκρικές γλώσσες όπως των Ουντμούρτων και των Κόμι. Το Pel' σημαίνει "αυτί" και N'an σημαίνει "ψωμί". Στη Σιβηρία κατασκευάζονται σε μεγάλες ποσότητες και αποθηκεύονται με ασφάλεια κατεψυγμένα έξω για αρκετούς χειμερινούς μήνες. Στην ηπειρωτική Ρωσία, ο όρος "σιβηρικά πελμένι" αναφέρεται σε πελμένι φτιαγμένα με μείγμα κρεάτων (είτε το μείγμα είναι 45/35/20 είτε έχει άλλη αναλογία), αντί για ένα μόνο είδος κρέατος. Στα τέλη του 19ου αιώνα, τα πελμένι άρχισαν να παρασκευάζονται σε όλη την αστική Ευρωπαϊκή Ρωσία.
Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγωνίας
Οικογένεια
Τον δεύτερό του γάμο, το 1076, τον έκανε με την Φελίσια του Ρουσύ (απεβ. στις 3 Μαΐου 1123), κόρη του Ιλντουίν Δ´ κόμη του Μοντιντιέ. Υπάρχει μεταγενέστερη αναφορά σε έναν τρίτο γάμο, με τη Φιλίππη της Τουλούζης, αλλά σύγχρονα στοιχεία τον καταγράφουν ως ακόμη νυμφευμένο με τη Φελίσια κατά τον χρόνο του θανάτου του. Έγινε πατέρας τριών ακόμη γιων από τη Φελίσια:
Ρωσική κουζίνα
Κρέας
Διάφορα πιάτα με κιμά υιοθετήθηκαν από κουζίνες άλλων λαών και έγιναν δημοφιλή μόλις τον 19ο και τον 20ο αιώνα, αλλά για την παραδοσιακή ρωσική κουζίνα δεν είναι συνηθισμένα.
Τα κοτλέτι (μπιφτέκια) είναι σε σχήμα πατάτας, που δεν διαφέρουν από τη μπριζόλα Σάλσμπουρι και άλλα παρόμοια πιάτα. Παρασκευάζονται από χοιρινό και βόειο κρέας ή από κοτόπουλο, μερικές φορές επίσης από ψάρια. Στις βασικές συνταγές, το αλεσμένο κρέας, το χοιρινό, το κρεμμύδι και το ψωμί τοποθετούνται σε ένα μπολ και αναμιγνύονται καλά μέχρι να γίνουν ομοιογενή. Μόλις επιτευχθεί αυτό το αποτέλεσμα, σχηματίζονται τα μπιφτέκια και στη συνέχεια τοποθετούνται σε ένα καυτό τηγάνι για να μαγειρευτούν. Οι κροκέτες Ποζάρσκι είναι μια πιο εξελιγμένη έκδοση που υιοθετήθηκε από τη γαλλική κουζίνα υψηλής γαστρονομίας.
Το μοσχάρι Στρόγκανοφ αποτελείται από σοταρισμένα κομμάτια βοδινού που σερβίρονται σε σάλτσα με σμετάνα (ξινή κρέμα). Από τα μέσα του 19ου αιώνα που ξεκίνησε να παρασκευάζεται στη Ρωσία, έγινε δημοφιλές σε όλο τον κόσμο, με σημαντικές παραλλαγές από την αρχική συνταγή. Οφείλει τ' όνομά του στον κόμη Στρόγκανοφ.
Το σασλίκ είναι μια μορφή σις κεμπάπ (μαριναρισμένο κρέας ψημένο σε σουβλάκι) δημοφιλές σε πρώην χώρες της Σοβιετικής Ένωσης, ιδίως στη Γεωργία, στη Ρωσία, στην Αρμενία, στο Αζερμπαϊτζάν και στο Ουζμπεκιστάν. Περιλαμβάνει συχνά εναλλασσόμενες φέτες κρέατος και κρεμμυδιών. Παρόλο που η λέξη "σασλίκ" είναι δάνειο από τους Τάταρους της Κριμαίας από τους Κοζάκους ήδη από τον 18ο αιώνα, τα κεμπάπ δεν έφτασαν στη Μόσχα μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα. Από τότε, η δημοτικότητά τους εξαπλώθηκε γρήγορα. Μέχρι τη δεκαετία του 1910 ήταν ένα βασικό πιάτο στα εστιατόρια της Αγίας Πετρούπολης και μέχρι τη δεκαετία του 1920 ήταν ήδη μια διαδεδομένη τροφή του δρόμου σε όλη την αστική Ρωσία. Το σασλίκ χρησιμοποιείται επίσης στη Ρωσία ως φαγητό που μαγειρεύεται σε υπαίθριο περιβάλλον, όπως το μπάρμπεκιου σε αγγλόφωνες χώρες.
Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγωνίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Ναβάρρας Κατηγορία:Οίκος της Αραγωνίας Κατηγορία:Βασιλείς της Αραγωνίας Κατηγορία:Ιστορία της Αραγωνίας Κατηγορία:Οίκος των Χιμένεθ
Ρωσική κουζίνα
Κρέας
Το χολοντέτς (από το "χόλοντο" που σημαίνει κρύο) είναι ένα ζελέ με ψιλοκομμένα κομμάτια χοιρινού ή μοσχαρίσιου κρέατος με μερικά μπαχαρικά (πιπέρι, μαϊντανό, σκόρδο, δάφνη) και μικρές ποσότητες λαχανικών (καρότα, κρεμμύδια). Το κρέας βράζεται σε μεγάλα τεμάχια για μεγάλο χρονικό διάστημα, στη συνέχεια ψιλοκόβεται, βράζεται πάλι μερικές φορές και τελικά ψύχεται για 3-4 ώρες (εξού και το όνομα) σχηματίζοντας μια ζελατίνα. Αν και η ζελατίνη δεν χρησιμοποιείται, γιατί τα πόδια των μοσχαριών, τα κεφάλια των χοίρων και άλλα τέτοια παραπροϊόντα είναι ζελατινώδη από μόνα τους. Σερβίρεται με χρένο, μουστάρδα ή αλεσμένο σκόρδο με σμετάνα.
Ψάρι
Το ψάρι ήταν ένα σημαντικό στοιχείο στην προ-επαναστατική ρωσική κουζίνα, ειδικά κατά τη διάρκεια των ρωσικών ορθόδοξων ημερών νηστείας όταν απαγορευόταν το κρέας, παρόμοια με το καθολικό έθιμο της κατανάλωσης ψαριών αντί του κρέατος τις Παρασκευές. Τα ψάρια του γλυκού νερού, όπως το γριβάδι, η κοινή πέρκα, αλλά και ο ανάδρομος οξύρρυγχος τρώγονταν αποκλειστικά στην ενδοχώρα, ενώ σε βόρειες περιοχές, ο σολομός, ο λούτσος των ποταμών (τούρνα) και η πέστροφα. Μια μεγαλύτερη ποικιλία ψαριών - συμπεριλαμβανομένων ειδών αλμυρού νερού - διατηρούταν σε αλάτι, αποξήρανση ή κάπνισμα και καταναλωνόταν ως "ζακούσκα" (ορεκτικό).
Επιδόρπια και γλυκά
μικρογραφία|Το μελόψωμο της [[Τούλα]] Η παλαιότερη μορφή του μελόψωμου φτιαχνόταν με αλεύρι σίκαλης, μέλι και χυμό μούρων, φτάνοντας στη Ρωσία μέσω της Αιγύπτου τον 9ο αιώνα. Οι μεταγενέστερες προετοιμασίες του 12ου και 13ου αιώνα περιλάμβαναν μπαχαρικά που ήταν αγορασμένα από τις αγορές της Ινδίας και της Μέσης Ανατολής. Το μελόψωμο της Τούλα είναι γνωστό ήδη από το 1685, και ιστορικά κατασκευάστηκε από γνωστούς ζαχαροπλάστες που χρησιμοποίησαν καλούπια μελόψωμων, σκαλισμένων στο χέρι σε σανίδες ξύλου από τοπικές σημύδες και αχλαδιές.
Τα πιροσκί (ατομικά: πιροζόκ, σε πίτα: πιρόγκ) είναι μικρά γεμιστά ψωμάκια (πίτες) φτιαγμένα είτε από ζύμη μαγιάς είτε από τριφτή ζύμη. Είναι γεμισμένα με ένα ή πολλά διαφορετικά γεμίσματα και είτε ψήνονται (αρχαία σλαβική μέθοδος) είτε τηγανίζονται (αυτή η μέθοδος είναι γνωστή ως "πριάζενιε", και είναι δάνειο από τους Τατάρους από τον 13ο αιώνα). Το χαρακτηριστικό στοιχείο των πιροσκί που τα ξεχωρίζει από, για παράδειγμα, τις αγγλικές πίτες είναι ότι το γέμισμα που χρησιμοποιείται είναι σχεδόν πάντα πλήρως μαγειρεμένο. Η χρήση των ψιλοκομμένων σκληρών βρασμένων αυγών για γέμισμα είναι ένα άλλο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό. Έξι τυπικά γεμίσματα στα παραδοσιακά πιροσκί είναι:
Τα μπλινί (κρέπες) είναι ένα λεπτό κέικ παρόμοιο με τις κρέπες που παραδοσιακά φτιάχνονται με κουρκούτι με μαγιά, αν και η συνταγή με το κουρκούτι χωρίς μαγιά έχει γίνει ευρέως διαδεδομένη τα τελευταία χρόνια. Τα μπλινί μπορούν να συμπληρωθούν ή να γεμιστούν με βούτυρο, σμετάνα (ξινή κρέμα), κονσέρβες φρούτων ή χαβιάρι. Σερβίρονται συχνά κατά τη διάρκεια της Μάσλενιτσα (ρωσικά: Масленица), ένα θρησκευτικό έθιμο άνοιξης που γιορτάζεται μια βδομάδα πριν από τη Σαρακοστή, αλλά είναι επίσης ένα κοινό πιάτο πρωινού. Η λέξη "μπλιν" (πληθυντικός: μπλινί) προέρχεται από την παλιά σλαβική γλώσσα "μλιν '', που σημαίνει "αλέθω".
Τα μπλινί είχαν μια κάπως τελετουργική σημασία για τους πρώτους σλαβικούς λαούς στα προχριστιανικά χρόνια, καθώς ήταν σύμβολο του ήλιου, λόγω της στρογγυλής τους μορφής. Παρασκευάζονταν παραδοσιακά στο τέλος του χειμώνα για να τιμήσουν την αναγέννηση του νέου ήλιου κατά τη διάρκεια της Μάσλενιτσα. Αυτή η παράδοση υιοθετήθηκε από την Ορθόδοξη Εκκλησία και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, ως την τελευταία εβδομάδα γαλακτοκομικών προϊόντων και προϊόντων αυγών πριν από τη Σαρακοστή. Τα μπλινί εξακολουθούν να σερβίρονται συχνά στο ξύπνημα, για να τιμήσουν τον νεκρό. Μπορούν να παρασκευαστούν από σιτάρι, φαγόπυρο ή άλλα δημητριακά, αν και τα μπλινί σιταριού είναι πιο δημοφιλείς στη Ρωσία.
Τα σίρνικι είναι τηγανητοί λουκουμάδες, γαρνιρισμένοι με ξινή κρέμα, μαρμελάδα, μέλι ή μήλο.
Η βατρούσκα είναι ένα είδος κέικ γεμισμένο με τβόρογκ (τυρί κότατζ) στη μέση, συχνά με σταφίδες ή κομμάτια φρούτων.
Το κουλίτς είναι ένα είδος ψωμιού του Πάσχα που είναι παραδοσιακό στην ορθόδοξη χριστιανική πίστη και τρώγεται σε χώρες όπως η Ρωσία, η Λευκορωσία, η Ουκρανία, η Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Γεωργία, η Μολδαβία, η Βόρεια Μακεδονία και η Σερβία. Παραδοσιακά μετά την τελετή του Πάσχα, ο ιερέας ευλογεί τα κουλίτς, που έχουν τοποθετηθεί σε ένα καλάθι διακοσμημένο με πολύχρωμα λουλούδια. Τα ευλογημένα κουλίτς τρώγονται πριν από το πρωινό κάθε μέρα. Όποια κουλίτς δεν είναι ευλογημένα τρώγονται με το λεγόμενο πάσχα που είναι επιδόρπιο.
Το κουλίτς ψήνεται σε ψηλό, κυλινδρικό καλούπι (όπως ο καφές ή χυμοί φρούτων). Όταν κρυώσει, διακοσμείται με λευκό γλάσο (το οποίο μπαίνει ελαφρώς στις πλευρές) και πολύχρωμα λουλούδια. Ιστορικά, σερβίρεται συχνά με τυρί πάσχα που φέρει το σύμβολο ΧΒ (από τον παραδοσιακό πασχαλινό χαιρετισμό του "Христос воскрес", ή "Χριστός Ανέστη"). Τρώγεται μόνο μεταξύ του Πάσχα και της Πεντηκοστής.
Το πάσχα είναι ένα παραδοσιακό πιάτο από κουάρκ (τυρί, ρωσικά: творог, τβόρογκ), το οποίο είναι λευκό, που συμβολίζει την αγνότητα του Χριστού, τον Αμνό του Θεού, και τη χαρά της Ανάστασης. Διαμορφώνεται σε καλούπι, παραδοσιακά σε σχήμα περικομμένης πυραμίδας (σύμβολο της Εκκλησίας - αυτή η μορφή λέγεται επίσης ότι αντιπροσωπεύει τον Τάφο του Χριστού). Συνήθως σερβίρεται με ένα πασχαλινό ψωμί, το κουλίτς. Είναι διακοσμημένο με παραδοσιακά θρησκευτικά σύμβολα, όπως το μοτίβο "Χι Ρο", ένα σταυρό τριών ράβδων και τα γράμματα Χ και Β (κυριλλικά γράμματα που σημαίνουν Христосъ Воскресе ή Χριστός Ανέστη). Όλες αυτές οι θρησκευτικές διακοσμήσεις συμβολίζουν το Πάθος και την Ανάσταση του Χριστού.
Το βαρένιε χρησιμοποιείται τόσο ως επιδόρπιο όσο και ως σάλτσα. Είναι φτιαγμένο από μαγειρεμένα φρούτα ή μούρα. Είναι παρόμοιο με τη μαρμελάδα, εκτός από το ότι τα φρούτα δεν έχουν λυώσει και ως αποτέλεσμα μοιάζει περισσότερο με φρούτα μέσα σε σιρόπι. Χρησιμοποιείται ως επικάλυψη στις κρέπες και σίρνικι και ως γλυκαντικό για το τσάι. Τρώγεται επίσης μόνο του ως γλυκό.
Η παστιλά είναι φρουτώδες ζαχαρωτό (pate de fruit). Περιγράφεται ως "μικρή τετράγωνη συμπιεσμένη πάστα φρούτων". Στην Αυτοκρατορική Ρωσία, τα "μικρά ζελατινώδη γλυκά" σερβίρονταν με τσάι "με λευκή αφρώδη κορυφή, λίγο σαν μαρσμάλοου, και είχαν τη γεύση πραγματικών φρούτων".
Το ζεφίρ είναι ένας τύπος μαλακού ζαχαρωτού που παρασκευάζεται με ανάμειξη πουρέ φρούτων (κυρίως μήλου) με μούρα με ζάχαρη και ασπράδια αυγού. Στη συνέχεια προστίθεται ένας παράγοντας που προκαλεί την πήξη, όπως η πηκτίνη, η καραγενάνη, το αγάρ ή η ζελατίνη. Συνήθως παράγεται και πωλείται στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Οφείλει τ' όνομά του στον Έλληνα θεό του ελαφρού δυτικού ανέμου Ζέφυρο, ο οποίος συμβολίζει την ευαίσθητη και ευάερη σύστασή του.
Το ζαχαρωτό αυτό είναι κάπως παρόμοιο με μαρσμάλοου, με δανέζικα σοκοκούς ή ισραηλινά κρέμπο. Προέρχεται από την παραδοσιακή ρωσική παστιλά (ζαχαρωτό), αλλά με προστιθέμενο ασπράδι αυγού σε μορφή αφρού μαζί με πηκτικό παράγοντα. Η φόρμα μοιάζει συνήθως με την παραδοσιακή μαρέγκα. Ωστόσο, σε αντίθεση με την εμπορική μαρέγκα, δεν είναι τραγανό. Συνήθως έχει λευκό ή ροζ χρώμα. Οι εκδοχές με επικάλυψη σοκολάτας είναι επίσης ευρέως διαδεδομένες. Σε αντίθεση με τα άλλα προϊόντα ζαχαροπλαστικής που μοιάζουν με σοκολάτα, το σοκολατένιο ζεφίρ συνήθως δεν περιλαμβάνει στρώμα μπισκότων.
Το κισέλ είναι ένα ιξώδες ποτό φρούτων, δημοφιλές ως επιδόρπιο και ως ποτό. Αποτελείται από χυμό μούρων με ζάχαρη, όπως ρωσικό μορς, αλλά είναι πιο παχύρρευστο με άμυλο αραβοσίτου, άμυλο πατάτας ή βερίκοκο. Μερικές φορές προστίθεται κόκκινο κρασί ή φρέσκα ή αποξηραμένα φρούτα. Είναι παρόμοιο με το δανικό ρέντγκρεντ ή το γερμανικό ρότε γκρύτσε. Το σουηδικό μπλωμπερσούππα (blåbärssoppa) είναι ένα παρόμοιο επιδόρπιο με μύρτιλο, αν και εκεί χρησιμοποιούνται μόνο φρέσκα ή κατεψυγμένα μύρτιλα, και όχι αποξηραμένα μούρα.
Το κισέλ μπορεί να σερβιριστεί είτε ζεστό είτε κρύο, μαζί με γλυκό κουάρκ ή πουτίγκα από σιμιγδάλι. Μπορεί επίσης να σερβιριστεί σε τηγανίτες ή με παγωτό. Εάν παρασκευαστεί με λιγότερο συμπυκνωμένο άμυλο, μπορεί να καταναλωθεί ως ποτό - αυτό είναι συνηθισμένο στη Ρωσία και στην Ουκρανία.
Ποτά
Πολλά παραδοσιακά ποτά είναι εγχώρια στη Ρωσία και δεν υπάρχουν σε άλλες εθνικές κουζίνες. Τα πιο αξιοσημείωτα από αυτά είναι βότκα, σμπίτεν, κβας, μεντοβούχα και μορς. Πολλά από αυτά δεν είναι πλέον συνηθισμένα και έχουν αντικατασταθεί από ποτά που προέρχονται από την Ευρώπη. Παρ' όλα αυτά, στο παρελθόν συνόδευαν ως συμπλήρωμα πιάτα με κρέας και πουλερικά, γλυκό χυλό και επιδόρπιο. Ιδιαίτερη σημασία έχει το σμπίτεν, ένα πολύ δημοφιλές μεσαιωνικό ποτό που όμως από τότε έχει αντικατασταθεί από το τσάι ως το βασικό ρωσικό ποτό.
Αλκοολούχα
Από τα αλκοολούχα ποτά της Ρωσίας, ίσως το πιο παλιό είναι το μεντοβούχα, ένα γλυκό ποτό με χαμηλή περιεκτικότητα σε αλκοόλ, φτιαγμένο με μέλι που έχει υποστεί ζύμωση με την προσθήκη διαφόρων μπαχαρικών. Ένα ισχυρότερο ποτό με βάση το μέλι, το σλαβιάνι μιοτ, χρησιμοποιείται επίσης στη Ρωσία και είναι σε γενικές γραμμές ισοδύναμο με το σκανδιναβικό υδρόμελι, το οποίο παρασκευάζεται συνήθως με μείγμα χυμών μούρων.
Η βότκα είναι το πιο γνωστό από τα αλκοολούχα προϊόντα της Ρωσίας και παράγεται, με κάποιες παραλλαγές, σε όλη τη χώρα. Η βότκα μπορεί να έχει ως βάση είτε δημητριακά είτε πατάτες και συχνά αρωματίζεται με μεγάλη ποικιλία μπαχαρικών, από καυτερή πιπεριά και χρένο έως φρούτα και μούρα.
Η μπύρα ξεκίνησε να παρασκευάζεται στη Ρωσία τουλάχιστον από τον 9ο αιώνα. Η δημοτικότητά της, για πολλούς αιώνες, διατηρούταν στην περιοχή του Νόβγκοροντ. Η μπύρα συνέχισε να κατασκευάζεται καθόλη τη διάρκεια της ρωσικής ιστορίας, αλλά η πραγματική ανάπτυξη ήρθε τον 18ο αιώνα όταν ιδρύθηκαν πολλές ζυθοποιίες για να τροφοδοτήσουν τον πρόσφατα εκσυγχρονισμένο και επεκτεινόμενο αυτοκρατορικό στρατό και στόλο. Μια πραγματική έκρηξη στη δημοτικότητα της μπύρας ήρθε τις τελευταίες δεκαετίες της Σοβιετικής Εποχής και συνεχίστηκε μέχρι σήμερα, με τη Ρωσία να κατατάσσεται ως ο τέταρτος μεγαλύτερος παραγωγός στον κόσμο.
Το κρασί παράγεται στις νότιες περιοχές της χώρας, αλλά υστερεί σε σχέση με άλλα αλκοολούχα ποτά σε δημοτικότητα. Η βιομηχανία κρασιού, η οποία ήταν κάπως αξιοσημείωτη κατά τη διάρκεια των αυτοκρατορικών χρόνων, άρχισε να επεκτείνεται αργά, αλλά οι περισσότεροι Ρώσοι που πίνουν κρασί τείνουν να προτιμούν τις εισαγόμενες ξένες ποικιλίες, ειδικά γλυκές ποικιλίες που παράγονται στις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ και είναι ελάχιστα γνωστές στο εξωτερικό.
Μη αλκοολούχα
Τα περισσότερα μη αλκοολούχα ρωσικά ποτά βασίζονται σε φρούτα και μούρα. Αυτά περιλαμβάνουν το κομπότ, φτιαγμένο από βραστά φρούτά με ζάχαρη, το ουζβάρ, όπου χρησιμοποιούνται αποξηραμένα φρούτα, το μορς, φτιαγμένο από μούρα όπως μύρτιλα, βακκίνια, βατόμουρα ή σμέουρα, και το κισέλ, ένα παχύρρευστο ποτό φρούτων με άμυλο αραβοσίτου, άμυλο πατάτας ή βερίκοκο.
Το κβας είναι ένα αρχαίο και ακόμα δημοφιλές ποτό με βάση το ψωμί. Η βασική μέθοδος παρασκευής του περιλαμβάνει νερό, αλεύρι και υγρή βύνη. Αυτά τα συστατικά χρησιμοποιούνται για να δημιουργηθεί ένας ζωμός που υποβάλλεται σε ζύμωση, ώστε να παρασκευαστεί ένα ποτό με πολύ χαμηλή περιεκτικότητα σε αλκοόλ. Το εμπορικό κβάς έχει περίπου 0,5% αλκοόλ. Το ζυμωμένο υγρό, που αναφέρεται ως "ζατόρ", αραιώνεται με νερό και αναμιγνύεται με μαγιά, ζάχαρη και αρωματικά πρόσθετα. Το τελικό μείγμα αφήνεται για αρκετές ημέρες. Τα πρόσθετα γεύσης μπορεί να περιλαμβάνουν χυμούς φρούτων και μούρων (κεράσι, βατόμουρο, λεμόνι κ.λπ.), καθώς και τζίντζερ και μέντα.
Το σμπίτεν, ένα άλλο μη αλκοολούχο ποτό, αποτελείται από μέλι, νερό, χυμούς φρούτων και μπαχαρικά. Ήταν κάποτε το πιο δημοφιλές μη αλκοολούχο ποτό στη χώρα, αλλά τους τελευταίους αιώνες, αντικαταστάθηκε σε μεγάλο βαθμό από το τσάι και τον καφέ.
Το τσάι είναι μακράν το πιο δημοφιλές ποτό σε όλες σχεδόν τις περιοχές της Ρωσίας. Εισήχθη για πρώτη φορά από την Κίνα τον 17ο αιώνα, και η δημοτικότητά του εξαπλώθηκε έκτοτε σε όλη τη χώρα. Το μαύρο τσάι ήταν πάντα η κυρίαρχη ποικιλία, αλλά μετά τη ρωσική κατάκτηση της Κεντρικής Ασίας, το ενδιαφέρον για το πράσινο τσάι άρχισε να αυξάνεται σταθερά. Σήμερα η Ρωσία παραμένει ένας από τους μεγαλύτερους καταναλωτές τσαγιού στον κόσμο. Το "Ρωσικό καραβάνι" είναι ίσως το πιο γνωστό είδος ρωσικού τσαγιού σε όλο τον κόσμο.
Μέχρι τη διάσπαση των πολιτικών σχέσεων μεταξύ της Κίνας και των Σοβιετικών, το τσάι εισαγόταν ως επί το πλείστον από την Κίνα. Σήμερα, η Ρωσία εισάγει το μεγαλύτερο μέρος του τσαγιού της από την Ινδία και τη Σρι Λάνκα, με το Νταρτζιλίνγκ να είναι η πιο γνωστή ποικιλία. Η εγχώρια καλλιέργεια υπάρχει στις νότιες περιοχές της χώρας (κυρίως στο Κράι Κρασνοντάρ), αλλά η τοπική προσφορά είναι πολύ περιορισμένη σε σύγκριση με την εθνική κατανάλωση.
Ο καφές είναι επίσης δημοφιλής αλλά δεν έχει ξεπεράσει ποτέ το τσάι σε δημοτικότητα. Ο Μέγας Πέτρος θεωρείται ότι εισήγαγε τον καφέ στη Ρωσία, με το ποτό αυτό να γίνεται όλο και πιο διαδεδομένο από τότε. Ο καφές παρασκευάζεται συνήθως είτε με την τουρκική είτε με κοινές ευρωπαϊκές μεθόδους.
Μενεκράτης (γλύπτης)
Ο Μενεκράτης ήταν γλύπτης του 2ου π.Χ. αιώνα για τον οποίο είναι γνωστά ελάχιστα στοιχεία. Υπήρξε, σύμφωνα με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, δάσκαλος των Ταυρίσκου και Απολλωνίου από τις Τράλλεις, οι οποίοι φιλοτέχνησαν το γνωστό με την συμβατική ονομασία Ταύρος των Φαρνέζε ογκώδες γλυπτό το οποίο φυλάσσεται σήμερα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες
Βρέμια
Το Βρέμια (Вре́мя, σημαίνει "Ο χρόνος") είναι το κύριο βραδινό δελτίο ειδήσεων στη Ρωσία, το οποίο μεταδίδεται Channel One Russia (ρωσικά: Первый канал, Pervy kanal), και προηγουμένως από το Πρώτο Πρόγραμμα της Κεντρικής Τηλεόρασης της ΕΣΣΔ (ΚΤ ΕΣΣΔ, ρωσικά: Центральное телевидение СССР, ЦТ СССР). Το πρόγραμμα μεταδίδεται από τις 1 Ιανουαρίου 1968 (με μια διακοπή από τον Αύγουστο του 1991 έως τον Δεκέμβριο του 1994) και μεταδίδεται έγχρωμα από το 1974.
Συντακτική γραμμή
Στη Σοβιετική έκδοση της Βρέμια, το πρόγραμμα είχε φιλοκυβερνητική προκατάληψη και συνήθως δεν ανέφερε τις ειδήσεις που θα μπορούσαν δυνητικά να δημιουργήσουν αντικυβερνητικό συναίσθημα. Το πρόγραμμα παρουσίαζε αναφορές που προωθούσαν τον σοσιαλισμό και απεικόνιζαν τη Δύση με αρνητικό τρόπο. Η αίθουσα ειδήσεων ήταν δεμένη με το πολιτικό γραφείο της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης. Η κατάσταση αυτή άλλαξε μετά την Γκλάσνοστ, όταν εισήχθη διευθυντής ειδήσεων μαζί με ειδήσεις από επίσημες πηγές. Αυτό έκανε την ΚΤ ΕΣΣΔ να μεταδώσει με ακρίβεια την κατάρρευση των δορυφορικών χωρών της Σοβιετικής Ένωσης της Ανατολικής Ευρώπης το 1989. Επίσης, η εκπομπή άρχισε να εμφανίζεται χωρίς λογοκρισία και κριτική προκαλώντας τις διαμαρτυρίες που συνέβαλλαν στο τέλος της Σοβιετικής Ένωσης.
Χρονοδιάγραμμα και δημοτικότητα
Η κύρια έκδοση της Βρέμια είναι προγραμματισμένη από την ίδρυσή της στις 21:00 (GMT +11, +9, +7, +5 και +3). Ηχογραφείται ζωντανά τρεις φορές (13:00, 17:00 και 21:00 Ώρα Μόσχας) λόγω του μεγάλου μεγέθους της Ρωσίας (η χώρα εκτείνεται σε έντεκα ζώνες). Κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής εποχής το πρόγραμμα μεταδιδόταν ταυτόχρονα στο κύριο κανάλι κάθε δημοκρατίες (Κανάλι 1 του Τηλεκέντρου του Κιέβου, LTV1, Καζακστάν-1, Eesti Televisioon, Λιθουανικό Εθνικό Ραδιόφωνο και Τηλεόραση, Belarus-1, Uzbekistan-1, Γεωργιανή Δημόσια Ραδιοτηλεόραση, Αζερική Τηλεόραση κλπ.) Η εκπομπή διαρκεί 30 λεπτά αλλά σε ειδικές περιπτώσεις (κυρίως κατά τη διάρκεια της Σοβιετικής εποχής), η εκπομπή παρατεινόταν πέραν των 30 λεπτών όταν ήταν απαραίτητο (π.χ. για κρατικές τελετές και παρελάσεις στην Κόκκινη Πλατεία, Συνέδρια του ΚΚΣΕ και άλλες τηλεοπτικές εκπομπές του ΚΚΣΕ, σύνοδοι της ολομέλειας του Ανωτάτου Σοβιέτ της ΕΣΣΔ και θάνατοι των Σοβιετικών ηγετών, όπως οι Λεονίντ Μπρέζνιεφ, Γιούρι Αντρόποφ και Κονσταντίν Τσερνιένκο). Μετέδιδε ακόμα και στιγμιότυπα από εορτασμούς ενωσιακών αργιών.
Ξεκινώντας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, παρουσιαζόταν άλλη μια τριαντάλεπτη έκδοση από το Πρόγραμμα της Ένωσης (που ξεκίνησε το 1956) γύρω στις 11:00 μ. μ. (Αυτή ήταν με τη μορφή μιας ζωντανής ταυτόχρονης μετάδοσης της Βρέμια στην επόμενη ζώνη μετάδοσης Όρμπιτα, αλλά περιστασιακά ήταν επανάληψη του προγράμματος των 9:00 μ. μ. ειδικά στην Ευρωπαϊκή ΕΣΣΔ.) Πριν από αυτό, και τα δύο κανάλια μετέδιδαν τη Βρέμια ταυτόχρονα στις 9:00 μ.μ.. Στη συνέχεια το πρόγραμμα επαναλαμβανόταν το επόμενο πρωί, όταν το Πρώτο Πρόγραμμα ξεκίναγε το πρόγραμμά του στις 7:30 π.μ. (αργότερα στις 6:30 π.μ.) μετά το πρόγραμμα άσκησης, πριν τη μετάδοση παιδικών και κολεγιακών προγραμμάτων, τα οποία παράγονταν από κοινού με το Υπουργείο Παιδείας της ΕΣΣΔ. Αυτά τα προγράμματα μεταδίδονταν στο Πρόγραμμα 4. Αργότερα, παρουσιαζόταν μια ζωντανή έκδοση στις 6:30 π.μ., πριν την πρωινή εκπομπή 120 minut (η οποία συνεχίζεται και σήμερα στο Channel One Russia ως Dobroye Utro, ρωσικά: Доброе утро) κατά τις εργάσιμες ημέρες (η σαββατοκυριακάτικη Βρέμια μεταδιδόταν στις 8:00 το πρωί μετά την αρχή του προγράμματος).
Καθώς οι ώρες προγράμματος αυξάνονταν, προστέθηκαν επιπλέον μεταδόσεις ειδήσεων. Στο τέλος των πρωινών και μεσημεριανών προγραμμάτων υπήρχαν ειδήσεις στις 1:00 μ.μ., η απογευματινή έκδοση στις 3:00 μ.μ., και μια άλλη έκδοση στις 6:30 μ.μ. για το πρώτο κανάλι. Από το 1989, το τελευταίο δελτίο άρχισε να χρησιμοποιεί δύο παρουσιαστές, καθώς και αντίστοιχο στούντιο και γραφικά (με μουσικό θέμα και ακολουθία τίτλου), με αποτέλεσμα να φαίνεται σαν τη πρώτη έκδοση του προγράμματος (το πρόγραμμα στις 6:30 το πρωί ήταν η πρώτη κύρια έκδοση, ενώ η μεσημεριανή εκπομπή στις 1:00 μ.μ. ήταν η μεσημεριανή έκδοση). Η τηλεοπτική εκπομπή των 9:00 μ.μ. ήταν η δεύτερη (κύρια) ενώ η έκδοση των 11:00 μ.μ. ήταν η τρίτη ή ύστερη έκδοση, ή η αναμετάδοση της ύστερης νύχτας. Το πρωινό πρόγραμμα του Προγράμματος της Ένωσης πάντα ξεκινούσε με τα νέα γύρω στις 15:00. Τα μεσάνυχτα δελτία ειδήσεων δεν εμφανίζονταν μέχρι τη δεκαετία του 1980, όταν το Πρώτο Πρόγραμμα μετέδιδε νέα με επικεφαλίδες πριν το τέλος του προγράμματος και αποσύνδεση, συνήθως μετά τα μεσάνυχτα. Όλα αυτά τα δελτία ήταν γνωστά ως Νόβοστι (ρωσικά: Новости, "Τα Νέα"). Από το 1989, οι ειδήσεις των 15:00 και οι ειδήσεις των μεσάνυχτων στο Πρώτο Πρόγραμμα έγινε γνωστό ως TSN: Τηλεοπτική Υπηρεσία Ειδήσεων (ρωσικά: TCH:Телевизионная служба новостей, TSN: Televizionnaya sluzhba novostey), η οποία μεταδιδόταν μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 1991. Σήμερα οι ειδήσεις στο Channel One ακολουθούν παρόμοιο πρόγραμμα, με το Βρέμια, το Νόβοστι, και τις ρωσικές και περιφερειακές ειδήσεις.
Η πλειοψηφία των Ρώσων βασίζεται στη Βρέμια ως μια αξιόπιστη πηγή ειδήσεων.
Από το 1986 μέχρι σήμερα, η Βρέμια χρησιμοποιεί το τραγούδι Χρόνος, προς τα Εμπρός! ως σήμα αρχής. Είχε χρησιμοποιηθεί επίσης από το 1981 έως το 1983.
Σε μια δοκιμή από τις 12 έως 26 Φεβρουαρίου 1989 περισσότεροι από 100 τηλεοπτικοί σταθμοί σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες μετέδωσαν τη Βρέμια. Η δοκιμή συντονίστηκε από το WGBH-TV.
Κάλυψη κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών της ΕΣΣΔ
Μετά την εισαγωγή της γκλάσνοστ και περεστρόικα, η Βρέμια χαλάρωσε την πιστότητα προς τη γραμμή του κόμματος και άρχισε να παρουσιάζει εύλογες αναφορές για τα γεγονότα που άλλαξαν την Ανατολική Ευρώπη. Στις 15 Μαρτίου του 1989, 150 εκατομμύρια Σοβιετικοί πολίτες είδαν τη μετάδοση μιας ογδονταπεντασέλιδης ομιλίας του Γκορμπατσόφ σε μια ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΣΕ η οποία ασκούσε κριτική για την κακή κατάσταση της γεωργίας, της οποίας τα κύρια σημεία αναφέρθηκαν στην εκπομπή εκείνης της ημέρας.
Στη δεκαετία του 1980, το 86% των Σοβιετικών ενηλίκων επικαλούνταν τη τηλεοπτική κάλυψη ως πρωταρχική πηγή ενημέρωσης. Η Βρέμια θεωρούνταν ως "αστείο" για πολλούς Σοβιετικούς λόγω της κακής κάλυψης των ειδήσεων. Η κάλυψη της καταστροφής του Τσερνόμπιλ για παράδειγμα συχνά υποβιβαζόταν σε μικρότερες ειδήσεις κατά τη διάρκεια της εν εξελίξει κάλυψη της καταστροφής, σε αντίθεση με τα δυτικά μέσα ενημέρωσης όπως το CBS Evening News που ξεκίναγε με αυτή την είδηση για έξι συνεχόμενες ημέρες. Μετά την εκκένωση της κλειστής πόλης του Πρίπιατ, η Βρέμια εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση: Το 1987, το λογότυπο του προγράμματος εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο στούντιο. Το 1988 ήταν έτος με μεγάλη αλλαγή για το δελτίο ειδήσεων, καθώς υπήρξε νέο λογότυπο με το Β στυλιζαρισμένο σε κουτί (αυτό ήταν το έτος της 20ής επετείου της), ενώ υπήρξαν και αλλαγές στο στούντιο. Στις 19 Αυγούστου 1991 έδειξε εικόνες από το επικείμενο πραξικόπημα στη Μόσχα για πρώτη φορά, στο νέο στυλ στούντιο που άνοιξε το 1990.
Η Βρέμια κάλυψε στιγμιότυπα των εκλογών για το Κογκρέσο των Αντιπροσώπων του Λαού της Σοβιετικής Ένωσης τον Μάρτιο του 1989 και τις συνεδρίες του Συνεδρίου στη Μόσχα, παίρνοντας συνεντεύξεις από την ηγεσία και τους βουλευτές.
Μετάβαση
Η τελευταία σοβιετική Βρέμια μεταδόθηκε στις 27 Αυγούστου 1991. Την επόμενη μέρα αντικαταστάθηκε με άλλο πρόγραμμα ειδήσεων, το TV-Inform (ρωσικά: ТВ-Информ). Η αλλαγή προήλθε από την πίεση του προέδρου της ΡΣΟΣΔ Μπόρις Γιέλτσιν, ο οποίος υποστήριζε ότι το πρόγραμμα ήταν "πολύ δεμένο με το ΚΚΣΕ", αλλά σύμφωνα με τους παρουσιαστές ειδήσεων αυτό συνέβη επειδή η ΚΤ ΕΣΣΔ αναγκάστηκε να απολύσει μεγάλο αριθμό προσωπικού που θεωρούνταν πράκτορες της KGB. Όταν η ΕΣΣΔ διαλύθηκε τον Δεκέμβριο του ιδίου έτους, το πρόγραμμα άλλαξε και οι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς άλλαξαν, με τη Σοβιετική Κεντρική Τηλεόραση να γίνεται η Τηλεόραση Οστάνκινο 1 και 4. Η εκπομπή καταργήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1991.
Η Βρέμια επέστρεψε στις 16 Δεκεμβρίου 1994 για να μεταδώσει ειδικές ειδήσεις για την διαφαινόμενη σύγκρουση στην Τσετσενία. Η εκπομπή μειώθηκε σε ένα παρουσιαστή, αλλά σε ειδικές εκδόσεις του προγράμματος υπήρχαν δύο παρουσιαστές. Αυτό ενσωματώθηκε στην ακολουθία ανοίγματος του δελτίου ειδήσεων το 1995-96. Η ειδική πρωτοχρονιάτικη έκδοση ξεκίνησε το 1998, στη γιορτή της 30ης επετείου του προγράμματος.
Κυριακάτικη Βρέμια
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, το πρόγραμμα έχει επίσης ξεχωριστή κυριακάτικη έκδοση. Ονομαζόταν αρχικά 7 Ημέρες (Семь дней, Sem' d'nei). Από το 2003 είναι γνωστή ως Κυριακάτικη Βρέμια (Воскресное Время, Voskresnoe Vremja, Ώρα Κυριακής). Αυτό το πρόγραμμα μεταδίδει μια περίληψη των νέων της εβδομάδας. Μέχρι την έναρξή της, η Βρέμια μεταδιδόταν από τη Δευτέρα έως το Σάββατο.
Νικόλαος Λαγοπάτης
Ο Νικόλαος Λαγοπάτης (1846- 3 Ιανουαρίου 1923) ήταν γιατρός και υπήρξε Δήμαρχος της Τρίπολης την περίοδο 1899-1903.
Βιογραφία
Ο Νικόλαος Λαγοπάτης γεννήθηκε στην Τρίπολη το 1846. Οι γονείς του ήταν ο Χρήστος Δ. Λαγοπάτης, γραμματέας του Επαρχείου, και η Αικατερίνη Ε. Σταυροπούλου. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό. Ήταν παντρεμένος με την Ρόζα Μπαλάνου. Εγκαταστάθηκε στην Τρίπολη, όπου εξάσκησε το ιατρικό επάγγελμα.
Υπήρξε δήμαρχος Τρίπολης κατά τα έτη 1899-1903. Κατά τη διάρκεια της θητείας του έκανε σημαντικά έργα, που βελτίωσαν την εικόνα και τις υποδομές του Δήμου Τρίπολης. Συνέβαλε στην ηλεκτροδότηση της πόλης και την αποπεράτωση του πάρκου της Πλατείας Άρεως. Το έργο του πάρκου της Πλατείας Άρεως το είχε ξεκινήσει ο θείος του Σωτήρης Δ. Λαγοπάτης, που ήταν φρούραρχος των φυλακών της Τρίπολης. Ο Νικόλαος Λαγοπάτης έκανε δεντροφύτευση στο πάρκο, υλοποίησε τον φωτισμό της Πλατείας Άρεως και δημιούργησε ένα αναψυκτήριο με δύο μαρμάρινες στήλες μπροστά. Σημειωτέο ότι η Πλατεία Άρεως είναι η δεύτερη μεγαλύτερη σε έκταση πλατεία στην Ελλάδα μετά την πλατεία της Κέρκυρας.
Κληρονομιά
Προς τιμή του η προτομή του έχει τοποθετηθεί στην πλατεία του Άρεως, προς την πλευρά του πάρκου, για να θυμίζει την συμβολή του στη διαμόρφωση του πάρκου της Πλατείας Άρεως. Επίσης, το όνομά του έχει δοθεί σε μία οδό της Τρίπολης, που καταλήγει στο σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Τρίπολης
Μπέρτσο Ντέμο
Το Μπέρτσο Ντέμο (ιταλικά: Berzo Demo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Μπέρτσο Ινφεριόρε
Το Μπέρτσο Ινφεριόρε (ιταλικά: Berzo Inferiore) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Yu Yu Hakusho
Το YuYu Hakusho (ιαπωνικά: 幽☆遊☆白書, Hepburn: Yū Yū Hakusho) είναι μια ιαπωνική σειρά manga που γράφτηκε και εικονογραφήθηκε από τον Yoshihiro Togashi.
Πλοκή και επισκόπηση
Το manga επικεντρώνεται περισσότερο σε μάχες και τουρνουά πολεμικών τεχνών καθώς προχωρά. Ο Togashi άρχισε να δημιουργεί το YuYu Hakusho γύρω στο Νοέμβριο του 1990, βασίζοντας τη σειρά στα ενδιαφέροντά του για τα μυστήρια και τις ταινίες τρόμου. Καθώς είχε επηρεαστεί από τη βουδιστική μυθολογία.
Η σειρά αποτελείται από  112 επεισόδια και έχει 2 ταινίες.
Χαρακτήρες και Αγγλική μεταγλώττιση
Justin Cook - (Σειρά και πρώτη ταινία στη μεταγλώττιση της Funimation), Darren Pleavin (Σειρά στη μεταγλώττιση Animax Asia), Rik Nagel (Δεύτερη ταινία στη μεταγλώττιση Central Park Media), Jonathan Fahn (πρώτη ταινία στη μεταγλώττιση Anime Works)
Christopher Sabat (Σειρά και πρώτη ταινία στη μεταγλώττιση της Funimation), Russel Wait (Σειρά στη μεταγλώττιση Animax Asia), Cliff Lazenby (δεύτερη ταινία στη μεταγλώττιση Central Park Media), Λέξ Λάνγκ (Πρώτη ταινία στη μεταγλώττιση Anime Works)
Laura Bailey (Σειρά στη μεταγλώττιση της Funimation), Andrea Kwan (Σειρά στη μεταγλώττιση Animax Asia), Shannon Conley (δεύτερη ταινία στη μεταγλώττιση Central Park Media)
Cynthia Cranz (Σειρά και πρώτη ταινία στη μεταγλώττιση της Funimation), Sarah Hauser (Σειρά στη μεταγλώττιση Animax Asia), Βερόνικα Τέιλορ (δεύτερη ταινία στη μεταγλώττιση Central Park Media), Lia Sargent (πρώτη ταινία στη μεταγλώττιση Anime Works)
Kasey Buckley (Μεταγλώττιση Funimation), Andrea Kwan (Μεταγλώττιση Animax Asia dub)
Susan Huber (Σειρά στη μεταγλώττιση της Funimation, πρώτη φωνή), Jessica Dismuke (Σειρά στη μεταγλώττιση της Funimation, δεύτερη φωνή), Veronica Taylor (δεύτερη ταινία στη μεταγλώττιση Central Park Media)
Σύνδεσμοι και Παρομπές
Κατηγορία:Μάνγκα
Μενεκράτης (κωμωδιοποιός)
Ο Μενεκράτης ήταν κωμικός ποιητής της μέσης (μάλλον) κωμωδίας, αγνώστων λοιπών στοιχείων.
Αναφέρεται μόνον από την Σούδα ως συγγραφέας δύο δραμάτων με τίτλους Μαινέκτωρ και Ἑρμιονεύς. 1. Λεξικόν Σουίδα, λήμμα: "Μενεκράτης".
Πηγές
Από τα έργα του δεν έχει διασωθεί απολύτως τίποτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες κωμικοί ποιητές
Μπιέννο
Το Μπιέννο (ιταλικά: Bienno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Πιοτρ Γιαροσέβιτς
Ο Στρατηγός Πιοτρ Γιαροσέβιτς (πολωνικά: Piotr Jaroszewicz) (8 Οκτωβρίου 1909 – 1 Σεπτεμβρίου 1992) ήταν Πολωνός στρατιωτικός και πολιτικός μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Διετέλεσε πρωθυπουργός της Πολωνίας μεταξύ 1970 και 1980. Αφού αναγκάστηκε να παραιτηθεί από το γραφείο, έζησε ήσυχα σε ένα προάστιο της Βαρσοβίας μέχρι τη δολοφονία του το 1992.
Ζωή και καριέρα
Ο Γιαροσέβιτς γεννήθηκε στις 8 Οκτωβρίου 1909 στο Νιέσβιεζ, στο Κυβερνείο Μινσκ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (σημερινή Λευκορωσία). Αφού τελείωσε το λύκειο στο Γιάσουο, άρχισε να εργάζεται ως δάσκαλος και διευθυντής στο Γκαρβόλιν. Μετά το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τη Ναζιστική-Σοβιετική συμμαχία που δημιουργήθηκε από το Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, μετακόμισε στη σοβιετικά κατεχόμενη ζώνη της Πολωνίας. Έχει υποστηριχθεί ότι ήταν διευθυντής στο γυμνάσιο του Πινσκ. Ωστόσο, στις 10 Ιουλίου 1940 απελάθηκε στη Σλομπόντκα, στο Αρχάγγελσκ από το Στόλιν, μαζί με την πρώτη του σύζυγο, Οκσάνα Γκρεγκόρεβνα (γεννημένη στο Σάλοφ το 1914) και την κόρη του, Όιλα (γεννημένη το 1940). Το 1943 εντάχθηκε στον Πρώτο Πολωνικό Στρατό του Στρατηγού Ζίγκμουντ Μπέρλινγκ. Την επόμενη χρονιά, εντάχθηκε στο Πολωνικό Εργατικό Κόμμα και προήχθη σε αναπληρωτή πολιτικό διοικητή του Πρώτου Στρατού.
Μετά τον πόλεμο έγινε υφυπουργός Άμυνας (1945–1950). Από το 1956 ήταν πρεσβευτής της Πολωνίας στην Κομεκόν (COMECON). Την ίδια περίοδο, μεταξύ 1952 και 1970, υπηρέτησε ως αναπληρωτής πρωθυπουργός της Πολωνίας και για λίγο (1954–1956) ως υπουργός μεταλλευτικής βιομηχανίας. Ο Γιαροσέβιτς ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας από τη δημιουργία του το 1948 και από το 1964 ήταν επίσης μέλος του Πολιτικού Γραφείου. Από το Δεκέμβριο του 1970 έως τον Φεβρουάριο του 1980 ήταν πρωθυπουργός της Πολωνίας. Οι οικονομικές πολιτικές των Γιαροσέβιτς και Έντβαρντ Γκιέρεκ οδήγησαν σε ένα κύμα διαμαρτυριών το 1976 και το 1980. Το 1980 εγκατέλειψε όλες τις κομματικές του θέσεις και τον επόμενο χρόνο διαγράφηκε από το κόμμα.
Θάνατος
Μετά την αποχώρησή του από το αξίωμα και το κόμμα, ο Γιαροσέβιτς και η δεύτερη σύζυγός του, Αλίτσια Σόλσκα, εγκαταστάθηκαν στο προάστιο Άνιν της Βαρσοβίας. Το ζευγάρι κράτησε σε μεγάλο βαθμό χαμηλό προφίλ και δεν κοινωνικοποιήθηκε πολύ. Ο Γιαροσέβιτς είχε εμμονή με την ασφάλεια, καθώς είχε έναν φράχτη 3,3 μέτρων με συρματοπλέγματα τοποθετημένο γύρω από τη βίλα τους. Όταν έβγαζε βόλτα το ροτβάιλερ τους, είπαν οι γείτονες, συχνά κρατούσε ένα πιστόλι μαζί του.
Παρά τα μέτρα αυτά, ο γιος τους, Γιαν Γιαροσέβιτς, βρήκε το ζευγάρι δολοφονημένο όταν μπήκε στο σπίτι στις 3 Σεπτεμβρίου 1992. Είχε χρησιμοποιηθεί δηλητηριώδες αέριο για την ακινητοποίηση του σκύλου. Το σώμα του Γιαροσέβιτς, που βρέθηκε στο γραφείο του στον επάνω όροφο, είχε τη ζώνη που χρησιμοποιήθηκε για να τον στραγγαλίσει άθικτη ασφαλισμένη από ένα τσεκούρι πάγου από τη συλλογή του. Οι επιτιθέμενοι τον είχαν επίσης χτυπήσει, αλλά είχαν επιδέσει τις πληγές.
Το σώμα της Σόλσκα ήταν δίπλα στο σώμα του συζύγου της. Τα χέρια της ήταν δεμένα πίσω από την πλάτη της και είχε πυροβοληθεί στο κεφάλι από κοντά με ένα από τα κυνηγετικά τουφέκια του ζευγαριού. Οι ανακριτές πιστεύουν ότι νωρίτερα είχε καταφέρει να τραυματίσει έναν από τους δολοφόνους κατά τη διάρκεια μιας μάχης μαζί του, αφού αίμα από αυτήν και ένα άγνωστο βρέθηκαν σε άλλο δωμάτιο του σπιτιού.
Οι δολοφόνοι φάνηκε να έψαξαν κάθε δωμάτιο του σπιτιού. Αρχικά αναφέρθηκε ότι πήραν μόνο όσα εικαζόταν ότι ήταν έγγραφα από ένα χρηματοκιβώτιο και άφησαν πίσω πολύτιμα παλιά νομίσματα και έργα τέχνης, υποδηλώνοντας ότι οι κλέφτες δεν υποκινούνταν από οικονομικό κέρδος. Ωστόσο, τα αρχεία της αστυνομίας δείχνουν ότι οι κλέφτες έκλεψαν στην πραγματικότητα δύο όπλα, 5 χιλιάδες. γερμανικά μάρκα, πέντε χρυσά νομίσματα και ένα γυναικείο ρολόι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί στρατηγοί Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας Κατηγορία:Πολιτικοί του Πολωνικού Εργατικού Κόμματος Κατηγορία:Μέλη του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας Κατηγορία:Πολωνικό στρατιωτικό προσωπικό του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Δολοφονημένοι πολιτικοί Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1947-1952) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1952-1956) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1957-1961) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1961-1965) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1965-1969) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1969-1972) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1972-1976) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1976-1980) Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1980-1985) Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας (1944-1989) Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος των Οικοδόμων της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Σταυρού του Γκρούνβαλντ, 2η τάξη Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Αποδέκτες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Τραγέλαφος
Συστηματική ταξινόμηση και ονοματολογία
Το γένος τραγέλαφος ανήκει στην φυλή Στρεψικεροτίνι της οικογένειας των βοοειδών. Αποτελεί αδελφικό γένος με το γένος Ταυρότραγος, το οποίο περιλαμβάνει τις μεγαλύτερες αντιλόπες του κόσμου. Το γένος αναγνωρίστηκε πρώτη φορά από τον Γάλλο ζωολόγο Χένρι Μάρι Ντουκρότεϋ ντε Μπλένβιλ (Henri Marie Ducrotay de Blainville) το 1816.
Η ονομασία τραγέλαφος είναι ελληνικής προέλευσης, καθώς προκύπτει από τη συγχώνευση των λέξεων τράγος και έλαφος.
Μορφολογία
Τα είδη έχουν πανομοιότυπο σχέδιο σώματος και χρώμα. Το μέγεθός τους κυμαίνεται από 1 έως 2,5 μέτρα. Το σώμα τους είναι στιβαρό, και κάθετα αυτού «στάζουν» λευκές ρίγες, που φτάνουν τις 11 με 12 σε αριθμό. Στα περισσότερα είδη, υπάρχουν μακριές τρίχες στο λαιμό, τα πόδια και τη ράχη. Παρουσιάζουν έντονο σεξουαλικό διμορφισμό, καθώς τα αρσενικά είναι μεγαλύτερα και πιο εντυπωσιακά από τα θηλυκά και μόνο αυτά έχουν κέρατα. Εξαίρεση αποτελεί το μπόνγκο, που και τα αρσενικά και τα θηλυκά είναι ίδια (έχουν και τα δύο κέρατα). Τα κέρατα είναι ελικοειδή, και συνήθως έχουν μέχρι μία καμπύλη ή στροφή, όμως στα κούντου (Tragelaphus strepsiceros καιTragelaphus imberbis), έχουν παραπάνω, περίπου 2 με 3 στροφές.
Βιότοπος και τροφή
Κυριότερα ενδιαιτήματα για τα είδη αποτελούν τα βροχερά δάση, τα ορεινά δάση και οι μικτές περιοχές με αραιό δάσος και σαβάνα. Επίσης, ο βιότοπός τους επίσης περιλαμβάνει και υδάτινο στοιχείο. Τρέφονται κυρίως με χορτάρι, θάμνους και άλλα χαμηλά φυτά, κυρίως με μονοκοτυλήδονα ή δικοτυλήδονα. Μερικές φορές όμως, μπορεί να τραφούν με φρούτα και φύλλα διαφόρων δέντρων.
Είδη
Το γένος περιλαμβάνει 8 είδη:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βοοειδή Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής Κατηγορία:Φυτοφάγα
Μπιόνε (Ιταλία)
Το Μπιόνε (ιταλικά: Bione) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Χρήστος Γκοσλιόπουλος
Ο Χρήστος Γκοσλιόπουλος (17 Οκτωβρίου 1956-), του Πασχάλη και της Μαρίας, είναι Έλληνας συνταξιούχος εκπαιδευτικός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως ο τελευταίος διορισμένος Νομάρχης Πιερίας και ως αιρετός δήμαρχος Νεστορίου, θέση στην οποία εξελέγη ξανά έπειτα από τις δημοτικές εκλογές του 2019.