cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βίλε Βάλο
Παιδικά-Εφηβικά Χρόνια
Όταν ήταν στην πέμπτη δημοτικού δημιούργησε το πρώτο του ‘τραγούδι’ για την μπάντα Elovena Cowboys. Ωστόσο, η πρώτη του σύνθεση ήταν το τραγούδι Sieluttomat (ελληνικά: Τα άψυχα) για το συγκρότημα Aurora το 1995. Στα εφηβικά του χρόνια έπαιξε μουσικά όργανα, όπως μπάσο και τύμπανα, σε πολλά συγκροτήματα, ώσπου το 1991 έφτιαξε το δικό του συγκρότημα το His Infernal Majesty μαζί με τους φίλους του.
Μουσική διαδρομή
Όταν ηχογράφησε το δίσκο "Razorblade Romance" με την BMG, το συγκρότημα άλλαξε το όνομά του σε HIM, για να μην συνδεθεί με τους σατανιστές και επειδή το ‘HIM’ είναι πιο εύκολο. Είχε προηγηθεί το "Greatest Lovesongs vol. 666" αλλά έγιναν ευρέως γνωστοί με το "Razorblade Romance". Ως His Infernal Majesty έκαναν συχνά εμφανίσεις το 1997-99 στο εστιατόριο Teattro και στο Thunder RoadHouse στο κέντρο του Ελσίνκι. Στο δεύτερο, μάλιστα, ο Βίλε εμφανιζόταν και ως Heavy Metal dj.
Το 2004 το συγκρότημα υπέγραψε συμβόλαιο με την Sire Records. Το "Dark Light" είναι το πρώτο άλμπουμ που προκύπτει από τη συνεργασία αυτή.
Ο Βίλε έχει γράψει και έχει συνθέσει όλα τα κομμάτια των HIM.
Ο Βίλε Βάλο είχε πολλά μουσικά πρότυπα, εκ των οποίων οι πιο αξιοσημείωτοι είναι οι Iron Maiden, Tapio Rautavaara, King Diamond, Rauli "Badding" Somerjoki, Elvis Presley, Neil Young, Black Sabbath, The Stooges, Type Ο Negative και KISS.
Από άποψη σπουδών ο Βίλε έχει τελειώσει την Pop-Jazz σχολή του Όουλουνκιουλα. Κατά τη διάρκεια της πορείας του έχει μελετήσει διάφορα είδη μουσικής, έχει διαβάσει διάφορα βιβλία πάνω σ´ αυτά, ιδιαίτερα βιογραφίες και έχει παίξει πολλά μουσικά όργανα.
Προσωπική ζωή
Ο Βίλε Βάλο και η τότε κοπέλα του, παρουσιάστρια και πρώην μοντέλο Jonna Nygren, αρραβωνιάστηκαν στο Ruisrock (ροκ φεστιβάλ) του 2005. Αντί των κλασικών δαχτυλιδιών αρραβώνα, έκαναν τατουάζ το μονόγραμμα του άλλου στον αριστερό παράμεσο. Αργότερα, βέβαια, τα τατουάζ αφαιρέθηκαν. Ο δεσμός τους ήταν πρωτοσέλιδο αρκετές φορές. Ο Βίλε είχε πει, μάλιστα, δημόσια ότι είχε δαρθεί στο δεσμό. Το 2005 η παγκόσμια περιοδεία τους έπρεπε να διακοπεί, αφού η Jonna είχε ουρλιάξει τόσο δυνατά στο αφτί του Βίλε που το αριστερό του τύμπανο έσπασε. Το 2006 το ζευγάρι ήταν απ' τα πιο πολυαναμενόμενα στον εορτασμό της ανεξαρτησίας της Φινλανδίας. Προς έκπληξη του τύπου, ο Βίλε ήρθε μόνος του. Το ζευγάρι χώρισε στις αρχές του 2006.
Το στρες της δουλειάς, οι μετέπειτα κρίσεις πανικού και οι αϋπνίες 'βασάνιζαν' τον Βίλε. Στις αρχές του 2007 αποφάσισε να αναζητήσει βοήθεια για το σοβαρό πρόβλημα αλκοολισμού του. Αφού ο γιατρός του είπε ότι σύντομα θα πάθαινε έμφραγμα, μετά από πολλά χρόνια πίνοντας, ο Βίλε πήγε οικειοθελώς σε κέντρο απεξάρτησης. Την απόφασή του αυτή δεν την ανακοίνωσε ούτε καν στα μέλη του συγκροτήματος. Πέρασε αρκετές εβδομάδες σε κέντρο απεξάρτησης στο Μαλιμπού. Από τότε έχει μείνει μακριά από το αλκοόλ. Είχε πει σχετικά με το θέμα ότι έκανε εμετό και έβγαζε αίμα στη χειρότερη φάση του αλκοολισμού του.
Τατουάζ
Ο Βίλε Βάλο έχει πολλά τατουάζ, εκ των οποίων το πιο γνωστό είναι το σχέδιο που καλύπτει όλο το αριστερό του χέρι. Στο δεξί του χέρι έχει το πρόσωπο του αγαπημένου του Φινλανδού συγγραφέα Τίμο Κ. Μούκκα (Timo K. Mukka), του Αμερικανού ποιητή και συγγραφέα Charles Bukowski και του Γάλλου ποιητή Charles Baudelaire. Στην κάτω κοιλιακή χώρα, στον αυχένα και γύρω απ΄την αριστερή του θηλή έχει το λογότυπο Heartagram του συγκροτήματος, στη δεξιά κοιλιακή χώρα έχει το πρόσωπο του Γερμανού ηθοποιού Klaus Kinski, στην πλάτη του τα μάτια του Έντγκαρ Άλλαν Πόε, στον δεξί του καρπό μια μικρή καρδιά, καθώς και τις λέξεις-προτάσεις "DILLIGAF" και "When I Love.. I Love". Στον πισινό τη λέξη "nidiot", στο στήθος του το πρόσωπο της Maya Deren και πολλά άλλα. Η διάσημη δημιουργός τατουάζ και φίλη του Kat Von D έχει κάνει πολλά απ΄ τα τατουάζ του Βίλε και ο φίλος του Bam Margera έχει αντιγράψει πολλά απ΄ τα τατουάζ του.
Δισκογραφία
HIM
Άλλες συνεργασίες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φινλανδοί τραγουδιστές
Ένωση Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Θεσσαλονίκης
Η Ε.ΚΑ.Σ.Θ. (ακρωνύμιο της «Ένωσης Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Θεσσαλονίκης») αποτελεί μια από τις τοπικές ενώσεις καλαθοσφαίρισης στην ελληνική επικράτεια. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης.
Ιδρύθηκε με τη σημερινή της μορφή το 1976 και ήταν η πρώτη Ένωση που δημιουργήθηκε στην Ελλάδα. Επίσημος φορέας για τη διοργάνωση πρωταθλημάτων καλαθοσφαίρισης ήταν μέχρι το 1965 ο Σ.Ε.Γ.Α.Σ., ενώ κατά το χρονικό διάστημα 1965-1976 βρισκοταν εν ενεργεία ο προκάτοχος της Ε.ΚΑ.Σ.Θ., η Τοπική Επιτροπή Αθλοπαιδιών Θεσσαλονίκης. Τα ιδρυτικά Σωματεία της Ένωσης ήταν: ΜΑΣ Αετός, Α.Ε. Φοίνικας, ΑΜΣ Αναγέννηση, Ανατόλια, Απόλλων Καλαμαριάς, Αργοναύτης, Άρης, Αρίων, Αρμενική Ένωση, Β.Α.Ο, Γαλαξίας, Κολέγιο ΔΕΛΑΣΑΛ, Δημόκριτος, Ε.Ο.Σταυρούπολης, Έσπερος, Ηρακλής, ΜΓΣΣ Θερμαϊκός, Ίκαρος, Μακαμπή, Μακεδονικός, Μαραθών, Μελιτέας, Μέγας Αλέξανδρος, Μ.Ε.Ν.Τ., Νέστωρ, Π.Α.Ο.Δ., Π.Α.Ο.Κ., ΠΑΣΤΕΡ, Φίλιππος και Χ.Α.Ν.Θ.
Στην δικαιοδοσία της Ένωσης ανήκουν τα 160 περίπου καλαθοσφαιρικά σωματεία της ευρύτερης περιοχής της Θεσσαλονίκης, ενώ τα γραφεία της φιλοξενούνται στο Εθνικό Καυτανζόγλειο Στάδιο.
Διοργανώσεις
Η Ένωση διοργανώνει σήμερα τα παρακάτω Πρωταθλήματα: Σε επίπεδο μικρότερων ηλικιών οργανώνονται πρωταθλήματα Νεανίδων, Κορασίδων, Παγκορασίδων, Μίνι Κοριτσιών, Νέων Κάτω-των-20, Εφήβων, Παίδων, Παμπαίδων και Μίνι Αγοριών.
Σύμφωνα με τους κανονισμούς της Ομοσπονδίας, οι πρωταθλήτριες ομάδες ανδρών προβιβάζονται απευθείας στο δεύτερο όμιλο βορρά της Γ' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών, ενώ οι πρωταθλήτριες ομάδες γυναικών προβιβάζονται απευθείας στον Όμιλο Βορρά της Α2 Εθνικής Κατηγορίας Γυναικών. Επειδή τα Πρωταθλήματα της Θεσσαλονίκης (όπως και εκείνα των δύο Ενώσεων της Αττικής) είναι κατά πολύ περισσότερο ανταγωνιστικά σε σχέση με εκείνα που διεξάγονται στην υπόλοιπη Ελλάδα, δεν απαιτείται πρόσθετη συμμετοχή σε Ειδικά Πρωταθλήματα Ανόδου.
Χρονολόγιο
(σημ: με έντονα γράμματα οι ομάδες οι οποίες κατακτήσαν τον τίτλο του υπερπρωταθλητή της κατηγορίας τους)
Ιωάννης Παπαρτεμίου
Ο Ιωάννης Παπαρτεμίου (1911 – 2 Μαΐου 1971), του Εμμανουήλ, ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Άργος το 1911 και σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Η στρατιωτική του σταδιοδρομία ξεκίνησε το 1933.
Αποχώρησε από το στράτευμα με το βαθμό του Συνταγματάρχη σε πολεμική διαθεσιμότητα.
Εξελέγη βουλευτής Αργολίδος στις εκλογές του 1946 βουλευτής Αργολιδοκορινθίας με τον Συνδυασμό Ηνωμένης Παρατάξεως Εθνικοφρόνων (Λαϊκό Κόμμα) με 11.173 ψήφους. Επανεξελέγη βουλευτής Αργολιδοκορινθίας στις εκλογές του 1956 και Αργολίδος το 1958, το 1963 και το 1964 με την ΕΡΕ.
Ήταν παντρεμένος με την Έλλη Αναγνωστοπούλου και απέκτησαν έναν γιο και μία κόρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Αργολιδοκορινθίας Κατηγορία:Βουλευτές Αργολίδος Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Πολιτική του «ενός παιδιού»
Η πολιτική του ενός παιδιού της Κίνας ήταν μέρος ενός προγράμματος προγραμματισμού των γεννήσεων που σχεδιάστηκε για να ελέγχει την αύξηση του πληθυσμού της της χώρας. Διακρίνεται από τις πολιτικές οικογενειακού προγραμματισμού των περισσότερων άλλων χωρών (οι οποίες επικεντρώνονται στην παροχή μεθόδων αντισύλληψης για να βοηθήσει τις γυναίκες να έχουν όσα παιδιά επιθυμούν), καθώς έθεσε ένα όριο στον αριθμό των παιδιών που ένα ζευγάρι γονέων επιτρεπόταν να αποκτήσει, αποτελώντας έτσι το πλέον ακραίο παράδειγμα ελέγχου του πληθυσμού στον κόσμο. Το 1975 έγινε η πρώτη επίσημη απογραφή στην Κίνα που κατέγραψε τον πληθυσμό της χώρας στα 787 εκατομμύρια κατοίκους. Το 1982 έγινε η δεύτερη επίσημη απογραφή και ο συνολικός πληθυσμός της χώρας ήταν 1.008.175.288 με αναλογία ανδρών προς γυναίκες 106,3:100. Πάνω από το 60% του πληθυσμού γεννήθηκε μετά το 1949. Η πολιτική ελέγχου εισήχθη το 1979 (μετά από μια δεκαετή πολιτική των «δύο παιδιών»), καθώς ο πληθυσμός εκτιμήθηκε τότε ότι πλησίαζε το 1 δισεκατομμύριο. Το Κομμουνιστικό Κόμμα υποχρέωσε τα 38 εκατομμύρια μέλη του να αποκτήσουν μόνο ένα παιδί, το πρώτο από μια σειρά μέτρων που επεκτάθηκαν σταδιακά και στόχευαν στον περιορισμό της πληθυσμιακής αύξησης στο μηδέν μέχρι το έτος 2000. Η πολιτική τροποποιήθηκε κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1980, για να επιτρέψει στις αγροτικές οικογένειες να αποκτήσουν ένα δεύτερο παιδί, αν το πρώτο ήταν κορίτσι και, στη συνέχεια, διήρκεσε άλλες τρεις δεκαετίες μέχρι τελικά να καταργηθεί στα τέλη του 2015. Η πολιτική προέβλεπε επίσης εξαιρέσεις για ορισμένες άλλες ομάδες, συμπεριλαμβανομένων των εθνοτικών μειονοτήτων. Ως εκ τούτου, ο όρος «πολιτική του ενός παιδιού» αποτελεί ανακριβή ονομασία, διότι για σχεδόν 30 από τα 36 χρόνια που υπήρχαν (1979-2015), περίπου οι μισοί γονείς στην Κίνα είχαν το δικαίωμα να έχουν ένα δεύτερο παιδί.
Για να επιβάλουν τα αποφασισμένα όρια γέννησης (ενός ή δύο παιδιών), οι επαρχιακές κυβερνήσεις θα μπορούσαν - κάτι που τελικά πράγματι έκαναν - να απαιτήσουν τη χρήση αντισύλληψης, στειρώσεων και αμβλώσεων για τη διασφάλιση της συμμόρφωσης, ενώ επέβαλαν τεράστια χρηματικά πρόστιμα για τους παραβάτες. Οι τοπικές και εθνικές κυβερνήσεις δημιούργησαν επιτροπές για την προώθηση του προγράμματος και την παρακολούθηση της συμμόρφωσης. Η Κίνα επίσης επιβράβευε τις οικογένειες με ένα μόνο παιδί. Από το 1982 και μετά, σύμφωνα με τις οδηγίες για τον περαιτέρω οικογενειακό προγραμματισμό που εξέδωσε η κεντρική επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας και το κρατικό συμβούλιο εκείνη τη χρονιά, οι αρχές χορηγούσαν 5 γουάν τον μήνα για οικογένειες με ένα παιδί. Οι γονείς που είχαν μόνο ένα παιδί θα αποκτούσαν επίσης ένα "πιστοποιητικό δόξας του ενός παιδιού".
Ιστορικό
δεξιά|μικρογραφία| Ποσοστό γεννήσεων στην Κίνα Κατά την περίοδο της ηγεσίας του Μάο Τσετούνγκ στην Κίνα, το ποσοστό γεννήσεων μειώθηκε από 37 τοις χιλίοις σε 20 τοις χιλίοις. Η παιδική θνησιμότητα μειώθηκε από 227 τοις χιλίοις γεννήσεις το 1949 σε 53 τοις χιλίοις το 1981 και το προσδόκιμο ζωής αυξήθηκε δραματικά από περίπου 35 χρόνια το 1948 σε 66 χρόνια το 1976. Μέχρι τη δεκαετία του 1960, η κυβέρνηση ενθάρρυνε τις οικογένειες να έχουν όσο το δυνατόν περισσότερα παιδιά λόγω της πεποίθησης του Μάο ότι η πληθυσμιακή ανάπτυξη καθιστούσε τη χώρα ισχυρότερη, εμποδίζοντας με αυτόν τον τρόπο την υιοθέτηση προγραμμάτων οικογενειακού προγραμματισμού νωρίτερα στην ανάπτυξη της Κίνας. Ο πληθυσμός αυξήθηκε από τα περίπου 540 εκατομμύρια το 1949 στα το 787 εκατομμύρια το 1975. Αρχής γενομένης το 1970, οι πολίτες υποχρεώνονταν να παντρεύονται σε μεγαλύτερη ηλικία και για πολλούς ίσχυε το όριο απόκτησης μέχρι δύο παιδιών.
Βιβλιογραφικές Αναφορές
Κατηγορία:Κοινωνία Κατηγορία:Κίνα Κατηγορία:Ασία Κατηγορία:Δημογραφία της Κίνας Κατηγορία:Πολιτική
Βαλάντης (τραγουδιστής)
Ο Βαλάντης (πλήρες ονοματεπώνυμο: Χρυσοβαλάντης Αυγενικός, Ρόδος, 16 Δεκεμβρίου 1975) είναι Έλληνας τραγουδιστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Ρόδο και από πολύ μικρός ξεκίνησε να μαθαίνει μουσική και συγκεκριμένα ακορντεόν και λαούτο. Στα 18 του χρόνια φεύγει προκειμένου να πάει στην Αθήνα για να φοιτήσει στο ΤΕΙ Αισθητικής. Το 1994 καταφέρνει να ανέβει στην πίστα του νυχτερινού κέντρου «Romeo», λόγω της συνεχούς έφεσης που είχε στην μουσική. Εκεί γνωρίζεται με τον μαέστρο και συνθέτη Τάκη Μπουγά, αλλά και με τον στιχουργό Πάνο Φαλάρα, οι οποίοι εντυπωσιάζονται από το ταλέντο του και τον πηγαίνουν στη δισκογραφική εταιρεία «ΜΙΝΟΣ – Ε.Μ.Ι», με την οποία υπογράφει συμβόλαιο. Έτσι, το 1995 κυκλοφορεί τον πρώτο του δίσκο με τίτλο «Σε ζητώ στα σινεμά», ο οποίος γίνεται μεγάλη επιτυχία.
Τα τραγούδια σταδιακά βελτιώνονται ποιοτικά και γίνονται πετυχημένα εμπορικά. Την ίδια χρονιά ο Βαλάντης ξεκινά τις εμφανίσεις του στο νυχτερινό κέντρο «Ποσειδώνιο» μαζί με τον Αντύπα, τον Λάμπη Λιβιεράτο, την Άντζελα Δημητρίου και τη Στέλλα Γεωργιάδου. Στη συνέχεια ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη, όπου για δύο χρόνια εμφανίζεται στο πλευρό του Λευτέρη Πανταζή, του Γιώργου Αλκαίου, της Έφης Σαρρή και της Σαμπρίνας στο νυχτερινό μαγαζί «Θέατρο». Η δεύτερη δισκογραφική δουλειά του Βαλάντη έχει τίτλο «Στο Ασανσέρ» και πουλάει γύρω στα 45.000 αντίτυπα. Την καλοκαιρινή σεζόν του 1998 εμφανίζεται ξανά στο νυχτερινό κέντρο της παραλιακής «Ποσειδώνιο», μαζί με τους Ελένης Καρουσάκη, Γιάννη Πλούταρχο και Πάνο Κιάμο. Ενώ αμέσως μετά ο Βαλάντης επιστρέφει στη συμπρωτεύουσα όπου ξεκινά τις εμφανίσεις του στο νυχτερινό μαγαζί «Άστρα». Το τέταρτο cd του κυκλοφορεί το 2000 και φέρει τον τίτλο «Γύρισα τον χρόνο πίσω».
Προσωπική ζωή
Υπήρξε παντρεμένος με την Κατερίνα με την οποία απέκτησαν ένα κορίτσι την Ιωάννα ,έχει αποκτήσει επίσης και άλλα δύο παιδιά ,την Ειρήνη με τη Δήμητρα και τον Χαρη με την Έλενα Γκρέκου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Κέκενχοφ
Το Κέκενχοφ (Keukenhof, ΔΦΑ [ˈKøːkə (n) ˌɦɔf] ), επίσης γνωστό ως ο Κήπος της Ευρώπης, είναι ένας από τους μεγαλύτερους κήπους λουλουδιών στον κόσμο, που βρίσκεται στο δήμο Λίσσε (Lisse), στην Ολλανδία. Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα, το πάρκο Κέκενχοφκαλύπτει έκταση 32 εκταρίων και περίπου 7 εκατομμύρια βολβοί λουλουδιών φυτεύονται στους κήπους ετησίως. Το Κέκενχοφ είναι ευρέως γνωστό για τις τουλίπες του, διαθέτει επίσης πολλά άλλα λουλούδια, όπως υάκινθους, ορχιδέες, νάρκισσους, κρίνα, τριαντάφυλλα, γαρίφαλα και ίριδες.
Το Κέκενχοφ βρίσκεται στην επαρχία της Νότιας Ολλανδίας, νότια του Χάρλεμ και νοτιοδυτικά του Άμστερνταμ στην περιοχή που ονομάζεται "Περιοχή θινών και βολβών" ( Duin-en Bollenstreek ). Είναι προσβάσιμο με λεωφορείο από τους σιδηροδρομικούς σταθμούς του Χάρλεμ και του Λάιντεν, καθώς και από το Σχίπχολ. Αν και οι εγκαταστάσεις του είναι ανοιχτές όλο το χρόνο για ιδιωτικές εκδηλώσεις και φεστιβάλ, το Κέκενχοφ είναι ανοιχτό στο ευρύ κοινό για μια παγκοσμίως γνωστή επίδειξη τουλίπας 8 εβδομάδων από τα μέσα Μαρτίου έως τα μέσα Μαΐου ενώ η εποχή αιχμής είναι κοντά στα μέσα Απριλίου, ανάλογα με τον καιρό της καλλιεργητικής περιόδου, που ποικίλλει κάθε χρόνο. Το 2019, 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι επισκέφτηκαν το Κέκενχοφ, πλήθος που ισοδυναμεί με 26.000 επισκέπτες την ημέρα. Συγκριτικά, το Ρέικσμουζέουμ δέχεται κατά μέσο όρο 8.000 επισκέπτες την ημέρα.
Ιστορικό
Το Κέκενχοφ ανάγεται στα κυνηγετικά εδάφη του κάστρου του Τέυλινγκεν (Slot Teylingen) του 15ου αιώνα. ήταν ο κήπος της κουζίνας του κάστρου (στα ολλανδικά: keukentuin ), παρέχοντας θηράματα, φρούτα και λαχανικά. Ο πιο γνωστός κάτοικος και δικαιούχος του κήπου ήταν η Κόμισα Γιακόμπα φαν Μπέιερεν (Jacoba van Beieren 1401-1436). Το 1638, το κτήμα αγοράστηκε από τον Άντριεν Μέρτενς Μπλοκ (Adriaen Maertensz Block), πλοίαρχο και επικεφαλής της Ολλανδικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών. Το 1641 είχε κατασκευαστεί ένα μεγάλο αρχοντικό, το οποίο ονόμασε Keukenhof, γνωστό σήμερα ως κάστρο Keukenhof.
Το 1857, ο βαρώνος και η βαρώνη φαν Πάλλαντ (Van Pallandt), τότε ιδιοκτήτες του κτήματος, ανέθεσαν στον αρχιτέκτονα τοπίου Γιαν Ντέβιντ Ζόχερ (Jan David Zocher) και τον γιο του Λούις Πωλ Ζόχερ (Louis Paul Zocher), και οι δύο σχεδιαστές του Vondelpark του Άμστερνταμ, να αναδιαρθρώσουν το πάρκο και τους κήπους γύρω από το κάστρο. Αυτά τα πάρκα, σχεδιασμένα σε αγγλικό στιλ, παραμένουν οι βάσεις για τους κήπους.
Το Κέκενχοφ, το πάρκο όπως είναι τώρα γνωστό, ιδρύθηκε το 1949 από κοινοπραξία καλλιεργητών βολβών και εξαγωγέων λουλουδιών για να παρουσιάσει τα προϊόντα τους και να υποστηρίξει την εξαγωγική βιομηχανία. Ο κήπος άνοιξε για το κοινό το 1950 και δέχτηκε 200.000 επισκέπτες τον πρώτο χρόνο λειτουργίας του. Λειτουργεί υπό φιλανθρωπικό ίδρυμα του Count Carel De Gaaf van Lynden.
Κήποι
Εκτός από τους κήπους με τουλίπες, το Κέκενχοφ διαθέτει μια ποικιλία από άλλους κήπους. Ο αγγλικός κήπος με τοπία διαθέτει μονοπάτια με στροφές και εκπληκτική θέα. Η περιτοιχισμένη περιοχή των ιστορικών χαρακτηριστικών αρχειακών ποικιλιών. Στον "Nature Garden" οι θάμνοι και τα πολυετή φυτά συνδυάζονται με βολβώδη φυτά. Ο "Japanese Country Garden" είναι ένας μη παραδοσιακός κήπος σε φυσικό περιβάλλον. Τέσσερα περίπτερα διαθέτουν περιστρεφόμενες οθόνες και εκθέματα λουλουδιών.
Ώρες λειτουργίας
Οι χώροι του Castle Keukenhof είναι ανοιχτοί όλο το χρόνο και χρησιμοποιούνται συχνά για φεστιβάλ όπως το Castlefest, το Ladies Winternight,  και η Χριστουγεννιάτικη Έκθεση. Το κάστρο φιλοξενεί επίσης συναυλίες κλασικής μουσικής.
Επισκέπτες
Το 2017, tο Κέκενχοφ δέχτηκε 1,4 εκατομμύρια επισκέπτες. To 20% των επισκεπτών είναι Ολλανδοί, ενώ το 40% από τη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και το Βέλγιο. Ο αριθμός των επισκεπτών από τις ΗΠΑ (10%) και την Κίνα (8%) έχει αυξηθεί με τα χρόνια. Ανάλυση επισκεπτών ανά εθνικότητα για τη σεζόν 2019:
Διαχείριση
To Κέκενχοφ εμπίπτει σto φιλανθρωπικό ίδρυμα του κόμητα Carel De Gaaf van Lynden. Από την 1η Ιανουαρίου 2016, το ίδρυμα έχει στην κατοχή του τόσο το Κέκενχοφ όσο και το κάστρο Κέκενχοφ καθώς και τη γύρω περιοχή.
Έσοδα
Το Κέκενχοφ δεν λαμβάνει κρατικές επιδοτήσεις. Τα έσοδα προέρχονται από τις πωλήσεις εισιτηρίων και τους κατόχους άδειας για τρόφιμα και ποτά στις εγκαταστάσεις. Το 2019, το Κέκενχοφ είχε έσοδα 25 εκατομμυρίων ευρώ. Το 2020, ως συνέπεια της πανδημίας COVID-19 COVID και του κλεισίματος για τη συγκράτησή του, το πάρκο έκλεισε από την προγραμματισμένη ημέρα έναρξής του, 21 Μαρτίου έως την προγραμματισμένη ημερομηνία κλεισίματος, 10 Μαΐου, με κόστος περίπου 25 εκατομμύρια δολάρια σε έσοδα.
Μίκολα Χλουστσένκο
Ο Μίκολα Χλουστσένκο (Микола Петрович Глущенко, Николай Петрович Глущенко, 17 Σεπτεμβρίου 1901 – 31 Οκτωβρίου 1977) ήταν Σοβιετικός και Ουκρανός καλλιτέχνης. Ήταν ο νικητής του Εθνικού Βραβείου Σεφτσένκο το 1972.
Βιογραφία
μικρογραφία| Ο τάφος του Μίκολα Μίκολα Χλουστσένκο Ο Μίκολα Χλουστσένκο γεννήθηκε στο Νοβομοσκόβσκε του Γιεκατερίνοσλαβ, που τότε ανήκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Ο τόπος γέννησής του είναι γνωστός για το γεγονός ότι τον 17ο αιώνα η τοποθεσία είχε κατηληφθεί από πολλά χωριά Ζαπορογιανών κοζάκων. Σε νεαρή ηλικία ο Μίκολα μετακόμισε στη Γιουσόβκα (το σημερινό Ντονέτσκ), όπου παρακολούθησε μαθήματα σχεδίου και έκανε τη γνωριμία του με τα έργα τέχνης του Ρέπιν και του Βασιλκίβσκι. Αφού δραπέτευσε από ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου στην Πολωνία κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, πήγε στη Γερμανία. Εκεί, η αγάπη του για την τέχνη τον οδήγησε στο ιδιωτικό στούντιο του Χανς Μπάλουσεκ στο Βερολίνο. Ο Μίκολα Χλουστσένκο εντοπίστηκε από τους κριτικούς τέχνης, οι οποίοι έκαναν κριτική σε αρκετούς από τους πίνακές του που υποβλήθηκαν στην αίθουσα τέχνης Kasper Art στο Βερολίνο το 1924.
Ως απόφοιτος της Ακαδημίας Τέχνης του Βερολίνου (1924), ο Χλουστσένκο εργάστηκε από το 1925 στο Παρίσι όπου τράβηξε αμέσως την προσοχή των Γάλλων κριτικών. Από το στιλ της νέας αντικειμενικότητας της περιόδου του Βερολίνου μεταπήδησε στον μεταϊμπρεσιονισμό. Εκτός από πολλά γαλλικά, ιταλικά, ολλανδικά και (αργότερα) ουκρανικά τοπία, ζωγράφισε επίσης λουλούδια, νεκρές φύσεις, γυμνά και προσωπογραφίες (όπως του Αλεξάντερ Ντοβζένκο και του Βολοντίμιρ Βινιτσένκο), καθώς και πορτρέτα που δημιουργήθηκαν κατόπιν παραγγελίας της σοβιετικής κυβέρνησης των Γάλλων συγγραφέων Ανρί Μπαρμπίς, Ρομέν Ρολάν και Βικτόρ Μαργκερίτ και του ζωγράφου Πωλ Σινιάκ. Μέσω της σχέσης του με τον επιχειρηματία Αντρέ Μιραμπό, ο Χλουστσένκο φέρεται να είχε αποκτήσει πρόσβαση σε περισσότερα από διακόσια σχέδια στρατιωτικού εξοπλισμού, τα οποία παρείχε στη σοβιετική υπηρεσία πληροφοριών.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, ο Χλουστσένκο ήταν μέλος της Ένωση Ανεξάρτητων Ουκρανών Καλλιτεχνών και βοήθησε στη διοργάνωση της μεγάλης έκθεσης ζωγραφικής της Ουκρανίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας στο Εθνικό Μουσείο στο Λβιβ. Το 1936, ο Χλουστσένκο μετακόμισε στην ΕΣΣΔ. Καθώς εργαζόταν για τη μυστική υπηρεσία της Σοβιετικής Ένωσης, ήταν μεταξύ εκείνων που προειδοποίησαν τη σοβιετική κυβέρνηση εκ των προτέρων για το γερμανικό σχέδιο επίθεσης. Το 1944, μετακόμισε στο Κίεβο και δημιούργησε μια σειρά από πίνακες του μεταπολεμικού Κιέβου, καθώς και πολλά τοπία που είδε ταξιδεύοντας στη Γαλλία, το Βέλγιο, την Ελβετία, την Ιταλία και άλλες χώρες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σοβιετικοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Ουκρανοί καλλιτέχνες
Οίκος των Εστιάδων
Ο Οίκος των Εστιάδων (Λατινικά: Atrium Vestae, Ιταλικά: Casa delle Vestali) ήταν η κατοικία των ιερειών του ναού της θεάς Βέστα στην Ρωμαϊκή Αγορά της αρχαίας Ρώμης. Η Βέστα ήταν απόδοση της ελληνικής θεάς Εστίας στη ρωμαϊκή λατρεία. Ο οίκος μαζί με τον ναό της θεάς αποτελούσε ένα ενιαίο συγκρότημα με την ονομασία Atrium Vestae.
Ιστορία
Το αρχαίο όνομα του Atrium Vestae αρχικά αναφερόταν σε μια ανοιχτή περιοχή που βρισκόταν δίπλα στο ναό της Βέστα, που περιβαλλόταν από κτίρια. Καθήκον των 6 Εστιάδων, που υπηρετούσαν στον ναό για 30 χρόνια, ήταν να κρατούν πάντα αναμμένη τη ιερή φωτιά στον ναό της θεάς, σύμβολο της αιωνιότητας της Ρώμης, παραμένοντας αγνές, γι' αυτό και η ονομασία Εστιάδες Παρθένες (virgines Vestales) η δε αρχαιότερη από τις 6 που λειτουργούσε ως αρχιέρεια είχε τον τίτλο της Ύπατης Εστιάδας Παρθένας (Virgo Vestalis Maxima). Η κατοικία των ιερειών συμπεριλήφθηκε μόλις από τον 2ο π.Χ. αιώνα, καταλαμβάνοντας την περιοχή μεταξύ της Ρηγίας, της Domus Publica και της βόρειας κλιτύος του Παλατίνου λόφου. Στις πιο πρόσφατες ανασκαφές, βρέθηκαν τα ίχνη μιας καλύβας του όγδοου π.Χ. αιώνα, που ερμηνεύεται ως το σπίτι των Εστιάδων Παρθένων της εποχής του Ρωμαϊκού Βασιλείου. Ένας περίβολος περιέκλειε τον ναό και την οικία και δεν είναι γνωστό αν είχε ήδη κυκλική κάτοψη. Σε κάθε περίπτωση, η είσοδος έβλεπε ανατολικά, όπως και στις μεταγενέστερες ανακατασκευές.
Το 12 π.Χ. ο Αύγουστος, με την ιδιότητά του ως ανώτατος ποντίφικας, μετέφερε την έδρα του ιερατείου στην κατοικία του στον Παλατίνο λόφο και παραχώρησε στις ιέρειες την Domus Publica. Πιθανώς μετά την πυρκαγιά του 64 μ.Χ. το συγκρότημα ανοικοδομήθηκε σε υψηλότερο επίπεδο με νέο σχέδιο και νέο προσανατολισμό, που ακολουθούσε τα άλλα κτίρια που περιβάλλουν την πλατεία της Αγοράς, δηλ. Βορράς-Δύση/Νότος-Ανατολή. Η δυτική πτέρυγα και ο ναός της Βέστα, αναστηλώθηκε την περίοδο των Σεβήρων μετά από πυρκαγιά το 191 μ.Χ. Με την κατάργηση των ειδωλολατρικών λατρειών από τον Θεοδόσιο Α' το 391 και την ήττα των τελευταίων προπύργιων του παγανισμού στην μάχη της Ακυληίας το 394, το οίκημα εγκαταλείφθηκε από τις τελευταίες ιέρειες και κατοικήθηκε εν μέρει πρώτα από την αυτοκρατορική Αυλή και μετά από την παπική Αυλή.
Περιγραφή
μικρογραφία | Αγάλματα των Εστιάδων στο Μουσείο του Παλατίνου λόφου μικρογραφία | Κάτοψη του Atrium Vestae Ο Οίκος βρίσκεται εκεί όπου η πλατεία της Ρωμαϊκής Αγοράς αρχίζει να ανεβαίνει προς τον Παλατίνο λόφο, μεταξύ της Βία Νόβα και της Βία Σάκρα, πίσω από τον ναό της Βέστα. Η είσοδος για τον Οίκο των Εστιάδων βρίσκεται ανατολικά του ναού. Στα δεξιά υπάρχει ένα μικρό τέμενος, με δυο ιωνικές κολόνες, της εποχής του Αδριανού. Η χρήση του είναι αμφίβολη, ή πρόκειται για ναΐσκο αφιερωμένο στους Λάρητες ή στέγαζε άγαλμα της θεάς Βέστα. Το κέντρο του οίκου ήταν μια ορθογώνια αυλή, μήκους 69 μέτρων, η οποία περιβάλλεται από ένα διώροφο περιστύλιο που κοσμούσαν αγάλματα κάποιων από τις αρχιέρειες. Στην περιοχή, ήδη από τον 15ο αιώνα, είχαν βρεθεί αρκετά από αυτά τα αγάλματα ή βάσεις αγαλμάτων με αφιερωματικές επιγραφές στις Εστιάδες Παρθένες, που χρονολογούνται από το τέλος του 3ου αιώνα έως το 377. Αντίγραφα μερικών αγάλματα έχουν τοποθετηθεί στον περίβολο σε τυχαία διάταξη, ενώ κάποια από τα πρωτότυπα μπορεί κανείς να τα θαυμάσει στο Μουσείο του Παλατίνου λόφου.
Στο κέντρο της αυλής υπάρχουν τρεις γούρνες, 2 τετράγωνες πιο μικρές στα δυο άκρα και μια μεγαλύτερη ορθογώνια σχεδόν στο κέντρο, την οποία αντικατέστησε (ίσως την εποχή του Μέγα Κωνσταντίνου) μια οκταγωνική κατασκευή από τούβλα (μάλλον προς εξωραϊσμό του κήπου). Όλες οι αίθουσες έβλεπαν προς την αυλή. Το κτίσμα που έχει σωθεί έως τις μέρες μας είναι από τούβλα και είναι το αποτέλεσμα πολλαπλών ανακατασκευών ανά τους αιώνες.
Η νότια πλευρά είναι αυτή που έχει διατηρηθεί σε καλύτερη κατάσταση, όπου μεταξύ άλλων είναι δυνατό να αναγνωριστούν ένας μύλος, ένας φούρνος και η κουζίνα. Πριν την κουζίνα μια σκάλα οδηγεί στον πρώτο όροφο. Αυτός ο όροφος, εκτός από τα ιδιωτικά δωμάτια των ιερειών, περιλάμβανε μπάνια με συστήματα θέρμανσης, ενώ ο τελευταίος όροφος ίσως προοριζόταν για το υπηρετικό προσωπικό.
Στην ανατολική πλευρά ξεχωρίζει μια μεγάλη αίθουσα με θολωτή σκεπή και η οποία είχε αρχικά θεωρηθεί ότι αντιστοιχούσε στο tablinum, δηλαδή την αίθουσα υποδοχής των ρωμαϊκών κατοικιών. Δεξιά και αριστερά αυτής της αίθουσας υπάρχουν 3 δωμάτια, ίσως ένα για κάθε μια από τις 6 ιέρειες. Σε χαμηλότερο επίπεδο έχουν βρεθεί ίχνη ενός μικρού ιερού. Ίσως εκεί υπήρχε το μαρμάρινο άγαλμα του Νουμά Πομπίλιου, δεύτερου βασιλιά της Ρώμης, διαδόχου του Ρωμύλου και μυθικού ιδρυτή της λατρείας της Βέστα, το οποίο σήμερα φυλάσσεται στο μουσείο. Την δυτική πλευρά καταλαμβάνει μια μεγάλη παραλληλόγραμμη αίθουσα, η οποία έχει ερμηνευτεί ως triclinio, δηλαδή τραπεζαρία. Η βορινή πλευρά είναι σε πολύ κακή κατάσταση, έτσι ώστε δεν μπορούμε καν να υποθέσουμε πια ήταν η χρήση των χώρων της.
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[http://penelope.uchicago.edu/Thayer/I/Gazetteer/Places/Europe/Italy/Lazio/Roma/Rome/Forum_Romanum/_Texts/Huelsen*/2/33.html ''Il Foro Romano. Storia e Monumenti'', Roma 1905] Περιγραφή και χάρτες του μνημείου σε δημοσίευση του 1905 από τον ιστορικό Christian Hülsen
Κατηγορία:Τοπογραφία της αρχαίας Ρώμης Κατηγορία:Ρωμαϊκά κτίρια και κατασκευές στην Ιταλία
Βασιλεία του Θεού
Ως βασιλεία ή κυβέρνηση του Θεού, αποκαλείται στην χριστιανική θεολογία η έννοια για την «άκτιστο ενέργεια και δόξα δια της οποίας ο Θεός, βασιλεύει τον κόσμον και εις οποίαν μετέχουν τα καθαιρόμενα, φωτιζόμενα και δοξαζόμενα μέλη της Εκκλησίας». Επίσης αποκαλείται και ως διοικητική οικονομία του Θεού, η οποία «''επεκτείνεται και επί του κόσμου τούτου και ο άνθρωπος ως λογικό, αυτόβουλο και ελεύθερο ον δύναται να παρέμβει εν τη εκτυλίξει του ρου της ιστορίας. Παρά τη βούληση και την ενέργεια αυτή του ανθρώπου, η βουλή του Κυρίου επικρατεί, όπως υπό της Αγίας Γραφής μαρτυρείται''».
Ο Θεός ως δημιουργός του σύμπαντος κόσμου και της κτίσεως, είναι και ο κυβερνήτης της πλάσης, ο οποίος ως σκοπό δεν έχει μόνο τη συντήρηση του κόσμου αυτού, αλλά επιδιώκει και να οδηγήσει τα πλάσματά του στην τελείωση, και την κτίση στην πλήρωση του σχεδίου του. Έτσι ο ίδιος καθοδηγεί την πλάση μη αφήνοντάς την σε τυχαία πορεία, αλλά αντιθέτως ενεργώντας μέσω της Θείας θελήσεώς του. Η αποδοχή δε αυτής της πορείας του κόσμου υπό τη Θεία καθοδήγηση του Θεού, δεν αναιρεί τη δυνατότητα του αυτοβούλου, του αυτεξουσίου και της ελευθερίας του ανθρώπου, αλλά αντιθέτως αυτή είναι που γίνεται και μέσο της Θείας θελήσεως.
Αμασιανός του Τάραντα
Ο Αμασιάνος (Amasiano) (... - 1ος αιώνας) θεωρείται από την τοπική παράδοση ο πρώτος επίσκοπος του Τάραντα και τιμάται ως άγιος από την Καθολική Εκκλησία.
Βασιλεία του Θεού
Ορισμός και ιστορική πορεία
Η έννοια της βασιλείας του Θεού είναι μία εκ των σημαντικότερων διδασκαλιών του ευαγγελίου και μια από τις πλέον συζητήσιμες θεολογικές διαφοροποιήσεις μεταξύ της θεολογίας της Δύσης και της Ανατολής. Σκοπός και πρόταση της διδασκαλίας αυτής κατά βάση είναι να καταδειχτεί πως ο κόσμος της πτώσης πλέον έπαυσε με την έλευση του Χριστού και πως επήλθε μία νέα ανακαινισμένη και μεταμορφωμένη κτίση, όπου σε αυτή πλέον υπάρχει η ελπίδα της απολυτρώσεως του ανθρώπου. Η λέξη βασιλεία, αλλά και οι αραμαϊκές memlakhah και malkuth, σύμφωνα με μελετητές θέλουν να τονίσουν την ενέργεια του βασιλεύειν, του κυβερνάν, του εξουσιάζειν, τελικά την επικράτηση του αγίου θελήματος, ίσως δε και την ιδεώδη κοινωνία στην οποία επικρατεί το θέλημά Του. Σύμφωνα κυρίως με δυτικές αντιλήψεις, η βασιλεία ταυτίζεται μονομερώς άλλοτε με την εκκλησία και μόνο, άλλοτε δε με την επελθούσα και μόνο αποκατάσταση της δευτέρας παρουσίας. Σύμφωνα πάντως με τον ιερό Χρυσόστομο το "ελθέτω η βασιλεία σου" σημαίνει να μην προσηλώνεται ο άνθρωπος στα επίγεια, αλλά στην τριαδική θεότητα, κατά τον Ευθύμιο Ζιγαβηνό σημαίνει να κυριαρχεί το θέλημα του Θεού πάνω στον άνθρωπο και όχι του διαβόλου, ενώ κατά τον Ωριγένη ταυτίζεται με τον ίδιο το Χριστό, δεχόμενος πως αυτή συντελείται στις ψυχές των ανθρώπων δια την εκριζώσεως της αμαρτίας.
Αμασιανός του Τάραντα
Σύμφωνα με την αγιογραφική παράδοση , ο Άγιος Πέτρος και ο Άγιος Μάρκος ταξιδεύοντας από την Αντιόχεια στη Ρώμη έφτασαν στον Τάραντα και συνάντησαν τον Αμασιανό ή Αμάσιο έναν γέρο, καμπούρη εκ γενετής, φύλακα του κήπου Ευκάντιο κοντά στο Μαρ Πίκολο. Ο Μάρκος θεράπευσε τον Αμασιανό ο οποίος ασπάστηκε τον Χριστιανισμό. Ο Πέτρος, πριν φύγει για τη Ρώμη, τον διόρισε πρώτο επίσκοπο της εκκολαπτόμενης χριστιανικής κοινότητας του Τάραντα.
Βασιλεία του Θεού
Ορισμός και ιστορική πορεία
Η βάση της διδασκαλίας αυτής, πρέπει να τονιστεί, ότι μέσα από τα Ευαγγέλια φαίνεται να είναι γνωστή υπό των Ισραηλιτών, προφανώς υπό της Παλαιάς Διαθήκης (Μαρκ. 1, 14/Λουκάς 17, 20 κ.α.). Η φράση δεν ευρίσκεται αυτούσια στην Παλαιά Διαθήκη, παρ' όλα αυτά διδάσκεται εμμέσως (λ.χ. "Κύριος εν τω ουρανώ ητοίμασε τον θρόνον αυτού και η βασιλεία Αυτού πάντων δεσπόζει". Ψαλμοί ΚΓ΄, 7). Σύμφωνα λοιπόν με το πνεύμα της Παλαιάς Διαθήκης η βασιλεία του Θεού, αποτελεί την παρουσία του Θεού και την αποκάλυψη του σχεδίου Του, έχοντας ιστορικό χαρακτήρα καθώς αυτή συντελείται εν τόπο και χρόνω και δη στο λαό του Ισραήλ, ιδιαιτέρως δε ως πρώτη παρουσία στον Αβραάμ. Η βασιλεία αυτή για το λαό του Ισραήλ αποτελούσε μία διαρκή πραγματικότητα το δε εσχατολογικό όραμα μέχρι τη βαβυλώνια αιχμαλωσία δεν υπήρχε στον τρόπο σκέψης και τη διδασκαλία τους, κάτι που όμως άλλαξε όπως γίνεται φανερό τόσο από τα μετέπειτα βιβλία της ΠΔ όσο και από την Καινή Διαθήκη. Eπίσης οι ιδέες αυτές στο λαό του Ισραήλ κατά την εποχή του Χριστού είχαν έντονο ανατρεπτικό κατά της εξουσίας τόνο, καθώς οι προφητείες των μεγάλων ανδρών της ΠΔ εκλαμβάνονταν κατά γράμμα. Το μήνυμα του Χριστού υπήρξε για αυτούς έντονα ανατρεπτικό. Ο ίδιος μίλησε για πόλεμο στα πάθη και την αμαρτία, για το παράδειγμα της αγάπης και τελικά για τη μεταστροφή του ανθρώπου σύμφωνα με την οποία θα συντελεστεί θέλημα του πατρός Του. Έτσι κήρυξε μια αντιδιαμετρικά διαφορετική βασιλεία, μία πνευματική βασιλεία, με κέντρο τον εσωτερικό άνθρωπο και όχι την εξωτερική πυγμή, καθώς η βασιλεία που έφερε δεν ήταν "εκ του κόσμου τούτου" (Ιω. 18, 36).
Αμασιανός του Τάραντα
Ο Αμασιάνος θήτευσε την Εκκλησία του Τάραντα για είκοσι μήνες.
Βασιλεία του Θεού
Ορισμός και ιστορική πορεία
Από μερικούς ερευνητές η βασιλεία του Θεού ταυτίστηκε με την Καινή κτίση της δευτέρας παρουσίας. Στην ιστορία της εκκλησίας και ήδη από τα πρώτα της βήματα εμφανίστηκαν αιρέσεις οι οποίες ταύτισαν το εσχατολογικό όραμα της βασιλείας του Θεού με μία επίγεια, κτιστή, υλική αναγέννηση κατά τη Δευτέρα παρουσία του Χριστού. Πρώτος υπήρξε ο γνωστικός Κήρινθος, ο οποίος μπόλιασε με αρκετά χιλιαστικά ιουδαϊκά στοιχεία το χριστιανικό κήρυγμα, ενώ ακολούθησαν οι Εβιωναίοι, οι Ναζηραίοι, αλλά και στα νεώτερα χρόνια οι Σπουδαστές της Γραφής και οι Μάρτυρες του Ιεχωβά κ.α. Πέραν αυτών όμως και επιφανείς εκκλησιαστικοί άνδρες υποστήριξαν το μοντέλο αυτό. Ανάμεσά τους ήταν ο Παπίας Ιεραπόλεως, Ο Ειρηναίος της Λυών, ο Ιππόλυτος Ρώμης, ο Τερτυλλιανός και άλλοι ελάσσονες. Πολλοί πατέρες όμως τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση αντέκρουσαν με σφοδρότητα, πολλές φορές, το ζήτημα αυτό -χαρακτηριστικός επ' αυτού υπήρξε ο ιερός Αυγουστίνος- με αποτέλεσμα να περιπέσει η θεωρία αυτή σε ανυποληψία. Η τάση της εσχατολογικής προοπτικής επαναφέρθηκε όμως μετά τη διάσπαση των εκκλησιών της Δύσης, μεταξύ προτεσταντισμού και καθολικής εκκλησίας, απορρίπτοντας όμως κατά βάση το υλιστικό χιλιαστικό μοντέλο και προτάσσοντας τη βασιλεία του Θεού στις καρδιές των ανθρώπων. Ειδικά σε ότι αφορά τον προτεσταντισμό, ενώ πρότεροι θεολόγοι με κορυφαίο τον Harnack αναφέρονται στην παρουσία της βασιλείας του Θεού ως μια παρούσα πραγματικότητα στις καρδιές των ανθρώπων, οι νεώτεροι διαλεκτικοί με ηγέτη τον K. Barth συνάγουν πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατο λόγω της παντελούς αδυναμίας του ανθρώπου να σωθεί. Η βασιλεία του Θεού σε αυτούς γίνεται πραγματικότητα δια της πίστεως και μόνο.
Αμασιανός του Τάραντα
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Τάραντα
Βασιλεία του Θεού
Ανάλυση
Σύμφωνα με τον Ιωάννη Ρωμανίδη «εις την Καινήν Διαθήκην η έλευσις της βασιλείας δεν ταυτίζεται με έλευσιν καταστάσεως αποκαταστάσεως, αλλά δηλοί την φανέρωσιν της αιωνίως υπαρχούσης δυνάμεως και χάριτος του Θεού και την υπό των ανθρώπων μέθεξιν της χάριτος ταύτης. «Ούτως, η ομόφωνος ερμηνεία των Πατέρων της αρχαίας περιόδου και ολοκλήρου της ελληνόφωνης ρωμαϊκής πατερικής παραδόσεως ταυτίζει την βασιλείαν του Θεού με την άκτιστον δόξαν και χάριν Αυτού» και γι αυτό το λόγο «''ουδείς εκ των αρχαίων θεολόγων και συγγραφέων εταύτισε ποτέ την βασιλείαν του Θεού με κτίσμα ή με αυτήν ταύτην την αποκατάστασιν του λαού του Θεού υπό οιανδήποτε μορφήν. Αντιθέτως η εναλλαγή των όρων βασιλεία και δόξα φαίνεται σαφώς, τόσον μάλιστα, ώστε από μόνης της επιστημονικής, ιστορικής και φιλολογικής επόψεως επιβάλλεται εις τους διαφωνούντας να αποδείξουν αυτοί το αντίθετον''». Τελικά «''η ομόφωνος ερμηνεία των Πατέρων της αρχαίας περιόδου και ολοκλήρου της ελληνόφωνης ρωμαϊκής πατερικής παραδόσεως ταυτίζει την βασιλείαν του Θεού με την άκτιστον δόξαν και χάριν Αυτού. Ούτως η προφητεία του Χριστού «αμήν λέγω υμίν, ότι εισίν τινές των ώδε εστηκότων οίτινες ου μη γεύσωνται θανάτου έως αν ίδωσιν την βασιλείαν του Θεού εληλυθείαν εν δυνάμει» καθ' όλους τους Πατέρας της Εκκλησίας εξεπληρώθη εις την αμέσως και εις τους τρεις σήμερον συνοπτικούς λεγομένους Ευαγγελιστάς επακολουθήσασαν Μεταμόρφωσιν του Χριστού, ότε οι τρεις πρόκριτοι των αποστόλων, ο Πέτρος ο Κηφάς και οι υιοί βροντής Ιωάννης και Ιάκωβος μετά Μωϋσέως και Ηλία είδον την φυσικήν δόξαν και θεότητα του Χριστού''».
Διαφορετικές ερμηνείες
Οι Δυτικοί, βάσει των διδαχών του αγίου Αυγουστίνου θεολογούν «καταβίβασι της βασιλείας του Θεού εις κτίσμα και η ταύτισις αυτής μετά της εκκλησίας ή του λαού του Θεού». Κάτι τέτοιο προϋποθέτει πως η βασιλεία του Θεού ιδρύεται εν χρόνω, κάτι που η ορθόδοξος εκκλησία απορρίπτει, για τους Αγιογραφικούς και Πατερικούς λόγους, που ανωτέρω καταδείχθηκαν. Μάλιστα οι απόψεις αυτών καταλήγουν «ή σε μια πνευματικώς πραγματοποιημένη παρούσα πραγματικότης ή μία μελλοντική ελπίς επικρατήσεως της βασιλείας», ενώ «επίσης δύναται να έχη κοσμολογικόν, ή πολιτικόν, ή στρατιωτικόν, ή καθαρώς πνευματικοϋπερβατικόν χαρακτήρα». Τέλος πλείστοι των δυτικών θεολόγων «''δε λαμβάνουν υπ' όψιν την υπό της Ιεράς Παραδόσεως συσχέτισιν των χωρίων Ματθ. 16, 28, Μαρκ. 9, 1, Λουκ. 9, 27 με την Μεταμόρφωσιν, ούτω κατά φυσικόν τρόπον ασχοληθέντες τινές με την Μεταμόρφωσιν δεν σχετίζουν δι' όλου την Μεταμόρφωσιν με την έλευσιν της πανταχού παρούσης ακτίστου βασιλείας του Θεού και Λόγου Χριστού''».
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Χριστιανική θεολογία
Αρένα Κλουζ
Η Αρένα Κλουζ (ρουμανικά: Cluj Arena) είναι στάδιο πολλαπλών χρήσεων στο Κλουζ-Ναπόκα της Ρουμανίας. Εγκαινιάστηκε την 1η Οκτωβρίου 2011 και είναι η έδρα της ΦΚ Ουνιβερσιτάτεα Κλουζ. Είναι επίσης ο χώρος διεξαγωγής του Untold Festival. Η εγκατάσταση, που ανήκει στο συμβούλιο της περιοχής του Κλουζ, μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για μια ποικιλία άλλων δραστηριοτήτων, όπως αγώνες στίβου και ράγκμπι γιούνιον. Αντικατέστησε το Στάδιο Ιόν Μόινα, το οποίο χρησίμευε ως έδρα της Ουνιβερσιτάτεα Κλουζ από το 1919 έως το τέλος της σεζόν 2007-08.
Το στάδιο έχει 30.201 θέσεις, καθιστώντας το το πέμπτο μεγαλύτερο στάδιο στη Ρουμανία βάση χωρητικότητας Διαθέτει τέσσερις κερκίδες δύο επιπέδων, όλες καλυμμένες. Τα καθίσματα του γηπέδου είναι γκρι.
Ιστορία
Το πρώτο γήπεδο ποδοσφαίρου και στίβου κατασκευάστηκε από το 1908 έως το 1911. Το Στάδιο Ιόν Μόινα άνοιξε το 1911, αποτελούμενο από μια ενιαία ξύλινη κερκίδα χωρητικότητας μόλις 1.500 θεατών. Το πρώτο παιχνίδι στο νέο στάδιο ήταν ένα φιλικό εναντίον της τουρκικής Γαλατασαράι, το οποίο κέρδισε η Κλουζ με 8–1.
Νέες ξύλινες κερκίδες κατασκευάζονται επίσης το 1961, αυξάνοντας τη χωρητικότητα σε 28.000. Το στάδιο ονομάστηκε από τον Ιόν Μόινα, τον ταχύτερο σπρίντερ στην Ευρώπη το 1948.
Η κατεδάφιση ξεκίνησε επίσημα στις 20 Νοεμβρίου 2008.
Η κατασκευή του νέου σταδίου ξεκίνησε στις 16 Ιουλίου 2009. Το στάδιο αναμενόταν να ολοκληρωθεί τον Ιούλιο του 2011. Μέχρι τον Ιούλιο του 2011, το στάδιο είχε ολοκληρωθεί κατά 90%. Το στάδιο άνοιξε την πύλη του για το κοινό την 1η Οκτωβρίου 2011. Οκτώ μέρες αργότερα, οι Scorpions έδωσαν συναυλία στο γήπεδο. Η παράσταση ήταν sold out με 45.000 θεατές. Ο πρώτος αγώνας στο στάδιο ήταν ένας φιλικός αγώνας μεταξύ της Ουνιβερσιτάτεα Κλουζ και της ΦΚ Κουμπάν Κρασνοντάρ. Ο πρώτος επίσημος αγώνας ήταν ο Ουνιβερσιτάτεα Κλουζ εναντίον ΦΚ Μπρασόβ στις 17 Οκτωβρίου 2011, τον οποίο κέρδισε η Κλουζ με 1–0.
Μαίρη (ελέφαντας)
μικρογραφία|Η Μαίρη κρεμασμένη από ένα πύργο γεώτρησης 100 τόνων στο Έρβιν, Τενεσσί. Η Μαίρη (περ. 1894 - 13 Σεπτεμβρίου 1916) ήταν ένας πέντε τόνων Ασιατικός ελέφαντας, επίσης γνωστή ως «Μαίρη, ο ελέφαντας δολοφόνος» («Murderous Mary»), που εκτελούσε παραστάσεις στο τσίρκο Sparks World Famous Shows. Μετά τη δολοφονία ενός εκπαιδευτή της στο Κίνγκσπορτ του Τενεσί, κρεμάστηκε κοντά στο Έρβιν του Τενεσί το 1916. Η θανάτωσή της, ενίοτε ερμηνεύεται ως μια διδακτική ιστορία κακοποίησης ζώου τσίρκου κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα.
Εδαφικές διαφορές μεταξύ της Εσθονίας και της Ρωσίας
Οι εδαφικές διαφορές μεταξύ της Εσθονίας και της Ρωσίας είναι σημείο αντιπαράθεσης στις σχέσεις μεταξύ της Εσθονίας και της Ρωσίας. Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η Εσθονία ήλπιζε ότι θα επιστρέφονταν περισσότερα από 2.000 τ.χλμ. εδάφους που προσαρτήθηκε στη Ρωσία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1945. Η προσαρτημένη γη ήταν μέσα στην επικράτεια της Εσθονίας όταν υπεγράφη η Συνθήκη Ειρήνης του Τάρτου. Ωστόσο, η κυβέρνηση του Μπόρις Γιέλτσιν έχει αποκηρύξει οποιαδήποτε ευθύνη για πράξεις που πραγματοποιήθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση.
Μετασοβιετική εποχή
Μετά την ανάκτηση της ανεξαρτησίας της Εσθονίας από τη Σοβιετική Ένωση, Εσθονοί και Ρώσοι διαπραγματευτές υπέγραψαν συμφωνία για τα σύνορα των δύο χωρών τον Δεκέμβριο του 1996, ενώ τα σύνορα ήταν ουσιαστικά τα ίδια με αυτά που καθορίστηκαν από τον Ιωσήφ Στάλιν, με κάποιες μικρές προσαρμογές. Η συνθήκη για τα σύνορα μονογράφηκε το 1999.
Στις 18 Μαΐου 2005, ο εσθονός υπουργός Εξωτερικών Ούρμας Πάετ και ο ρώσος ομόλογός του Σεργκέι Λαβρόφ υπέγραψαν στη Μόσχα τη «Σύμβαση μεταξύ της Κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Εσθονίας και της Κυβέρνησης της Ρωσικής Ομοσπονδίας για τα σύνορα Εσθονίας-Ρωσίας» και τη «Συνθήκη μεταξύ της Κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Εσθονίας και της Κυβέρνησης της Ρωσικής Ομοσπονδίας για την Οριοθέτηση των Θαλάσσιων Ζωνών στον Κόλπο της Φινλανδίας και στον Κόλπο της Νάρβα».
Το Ριιγκικόγκου (Εσθονικό Κοινοβούλιο) επικύρωσε τις συνθήκες στις 20 Ιουνίου 2005, με αναφορά στη Συνθήκη Ειρήνης του Τάρτου στο προοίμιο του νόμου περί επικύρωσης, τοποθετώντας τη νέα συνοριακή συνθήκη στο πλαίσιο της εσωτερικής εσθονικής νομοθεσίας ως τροποποίηση των αρχικών συνόρων του 1920. Αυτό προκάλεσε την αντίρρηση της Ρωσίας. Ο πρόεδρος της Εσθονίας Άρνολντ Ρίτελ επικύρωσε τις συνθήκες στις 22 Ιουνίου. Όπως στο και προοίμιο του νόμου κύρωσης που αναφέρεται στη Συνθήκη ειρήνης του Τάρτου, η Ρωσία το ερμήνευσε ότι θεωρητικά δίνει στην Εσθονία το δικαίωμα να διεκδικήσει μελλοντικά ορισμένες περιοχές των Περιφερειών Πσκοβ και Λένινγκραντ. Όπως προτάθηκε από τη ρωσική Κυβέρνηση στις 13 Αυγούστου, στις 31 Αυγούστου, ο ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν έδωσε γραπτή εντολή στο ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών να ειδοποιήσει την εσθονική πλευρά ότι «η πρόθεση της Ρωσίας είναι να μη συμμετάσχει στις συνοριακές συνθήκες μεταξύ της Ρωσικής Ομοσπονδίας και της Δημοκρατίας της Εσθονίας». Στις 6 Σεπτεμβρίου, το υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσικής Ομοσπονδίας απέστειλε στην Εσθονία διάβημα, στο οποίο η Ρωσία ενημέρωσε ότι δεν είχε την πρόθεση να εφαρμόσει τις συνοριακές συνθήκες μεταξύ της Εσθονίας και της Ρωσίας, και ότι δεν θεωρεί ότι δεσμεύεται από τις περιστάσεις σχετικά με το αντικείμενο και τους σκοπούς των συνθηκών.
Οι διαπραγματεύσεις ξεκίνησαν πάλι το 2012 και η Συμφωνία υπεγράφη τον Φεβρουάριο του 2014. Η επικύρωση εκκρεμεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σχέσεις Εσθονίας-Ρωσίας
Γιούρι Ιλιένκο
Ο Γιούρι Ιλιένκο (18 Ιουλίου 1936 – 15 Ιουνίου 2010) ήταν Ουκρανός σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Σκηνοθέτησε δώδεκα ταινίες κατά το διάστημα μεταξύ 1965 και 2002. Η ταινία του του 1971 Το άσπρο πουλί με το μαύρο σημάδι (Bilyy ptakh z chornoyu oznakoyu) συμμετείχε στο 7ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας όπου κέρδισε το Χρυσό Βραβείο.
Ο Ιλιένκο ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς σκηνοθέτες της Ουκρανίας. Οι ταινίες του αντιπροσώπευαν την Ουκρανία και τα όσα συνέβαιναν στη χώρα. Οι ταινίες του απαγορεύτηκαν στην Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών για τον ύποπτο αντισοβιετικό συμβολισμό τους. Μόλις τα τελευταία χρόνια επανακυκλοφόρησαν οι ταινίες του και είναι ανοιχτές στο ευρύ κοινό.
Βιογραφία
Ο Ιλιένκο πέθανε στις 15 Ιουνίου 2010 σε ηλικία 74 ετών, μετά από μακρά ασθένεια, από καρκίνο.
Οικογένεια
Ο Ιλιένκο ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος από το 1973, αλλά άλλαξε την πολιτική του θέση μετά την πτώση της ΕΣΣΔ. Ο Ilyenko ήταν παντρεμένος με τη σκηνοθέτρια Λιουντμίλα Γιεφιμέκο και είχε δύο γιους, τον Αντρίγ Ιλιένκο (γεν. το 1987) και τον επίσης ηθοποιό και κινηματογραφικό παραγωγό Πίλιπ Ιλιένκο (γεν. το 1977). Κατά τις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2012 στην Ουκρανία, ο Πίλιπ ήταν № 122 στη λίστα του Svoboda και ο Αντρίγ ήταν υποψήφιος για το ίδιο κόμμα στην ενιαία εκλογική περιφέρεια № 215. Ο Αντρίγ εξελέγη στο κοινοβούλιο ενώ ο Πίλιπ όχι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Σοβιετικοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Πιοτρ Κοντσαλόβσκι
Ο Πιοτρ Πέτροβιτς Κοντσαλόβσκι (επίσης γνωστός και ως Πετρ, Пётр Петрович Кончаловский, 21 Φεβρουαρίου 1876 – 2 Φεβρουαρίου 1956) ήταν Ρώσος ζωγράφος, μέλος της ομάδας Бубновый валет (Βαλές Καρό).
Ζωή και καριέρα
Ο Πιοτρ Κοντσαλόβσκι γεννήθηκε στο χωριό Σλοβιάνσκ, στο Ιζιούμσκι Ουιέζντ του Χαρκόβου (που σήμερα ανήκει στην Ουκρανία) στις 21 Φεβρουαρίου 1876. Ο πατέρας του ήταν εκδότης τέχνης. Το 1889, η οικογένεια Κοντσαλόβσκι μετακόμισε στη Μόσχα και το σπίτι τους έγινε μέρος της καλλιτεχνικής σκηνής της Μόσχας της δεκαετίας του 1890. Το σπίτι τους επισκέπτονταν συχνά οι Βαλεντίν Σερόφ, Μικάιλ Βρούμπελ και άλλοι. Αργότερα, ο Πιοτρ παντρεύτηκε μια από τις κόρες του Βασίλι Σουρίκοφ, ο οποίος πάντα εκφραζόταν με επαινετικά λόγια για την τέχνη του γαμπρού του.
Στα γυμνασιακά του χρόνια, ο Κοντσαλόβσκι παρακολούθησε μαθήματα στη Σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής της Μόσχας. Το διάστημα μεταξύ 1896-1898 ταξίδεψε στο Παρίσι και φοίτησε στην Académie Julian. Το 1899, επέστρεψε στη Ρωσία και εισήλθε στην Αυτοκρατορική Ακαδημία Τεχνών στην Αγία Πετρούπολη, αποφοιτώντας το 1907.
Από το 1909, ο Κοντσαλόβσκι εκθέτει συχνά έργα του, συμμετέχοντας σε διάφορες ομάδες καλλιτεχνών. Ήταν ιδρυτικό μέλος της καλλιτεχνικής ομάδας Бубновый валет (Βαλές Καρό) που ιδρύθηκε το 1909. Ξεκινώντας το 1918 δίδαξε καλές τέχνες. Το 1922 έκανε την πρώτη του ατομική έκθεση στην Πινακοθήκη Τρετιακόφ.
Εκείνη την περίοδο, ο Κοντσαλόβσκι σχεδίαζε κυρίως νεκρές φύσεις και τοπία. Οι πίνακές του -όπως και όλων των άλλων μελών της ομάδας Βαλές Καρό- ήταν έντονα επηρεασμένοι από τον Πολ Σεζάν. Αργότερα άρχισε να ζωγραφίζει προσωπογραφίες (συχνά τελετουργικές προσωπογραφίες) που θεωρήθηκαν παραδείγματα του ύφους του σοσιαλιστικού ρεαλισμού.
Ο Κοντσαλόβσκι υπήρξε ένας πολύ παραγωγικός ζωγράφος και είναι γνωστό ότι δημιούργησε περισσότερα από πέντε χιλιάδες έργα.
Πολλοί από τους απογόνους του ήταν άνθρωποι του κόσμου της τέχνης. Ο γιος του Μικάιλ Πέτροβιτς Κοντσαλόβσκι (γεν. 1906) ήταν αξιόλογος ζωγράφος. Η κόρη του Νατάλια Κοντσαλόβσκαγια (1903–1988) ήταν μια αξιόλογη συγγραφέας παιδικών βιβλίων και ο σύζυγός της Σεργκέι Μιχαλκόφ ήταν ένας αξιόλογος ποιητής, συγγραφέας παιδικής ποίησης και δημιουργός δύο εκδοχών του Εθνικού Ύμνου της Σοβιετικής Ένωσης και του σημερινού Εθνικού Ύμνου της Ρωσίας. Έχουν δύο γιους: τον Αντρέι Κοντσαλόφσκι, που είναι σεναριογράφος, σκηνοθέτης και ζωγράφος, του οποίου ο γιος Έγκορ είναι επίσης αξιόλογος σκηνοθέτης. Ο Νικήτα Μιχαλκόφ είναι επίσης σκηνοθέτης που κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας το 1994 για την ταινία Ψεύτης ήλιος.
Κύπελλο Αρμενίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Το Κύπελλο Αρμενίας (αρμενικά: Հայաստանի Անկախության Գավաթ) είναι η είναι η δεύτερη σημαντικότερη διοργάνωση ποδοσφαίρου στην Αρμενία. Άρχισε το 1939, ως «Κύπελλο Αρμενίας» (Գերմանիայի գավաթի), όταν η Αρμενία ήταν δημοκρατία της Σοβιετικής Ένωσης. Χρησίμευε ως προκριματική φάση για το Σοβιετικό Κύπελλο. Αφότου η Αρμενία κέρδισε την ανεξαρτησία της το 1992, το κύπελλο έγινε ανεξάρτητο, παίρνοντας την επωνυμία «Κύπελλο Ανεξαρτησίας της Αρμενίας» (Հայաստանի Անկախության Գավաթ) και ο τελικός διεξάγεται κάθε χρόνο στις 9 Μαΐου. Υπεύθυνη για τη διεξαγωγή της διοργάνωσης είναι η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αρμενίας.
Από το 2022, είναι γνωστό ως Αρμενικό Κύπελλο Fastex από τον τίτλο του χορηγού του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κυπελλο Ανδρων Αρμενια
Καλλιθέα Ιωαννίνων
Η Καλλιθέα είναι ορεινό χωριό στη περιοχή της Κόνιτσας του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο σε υψόμετρο 600 μέτρα.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Καλλιθέα βρίσκεται νότια του Αώου ποταμού, ανατολικά του Βοϊδομάτη, στους βορειοδυτικούς πρόποδες της κορυφής "Τσούκα Κούλα" (με υψόμετρο 1.529 μ.) του του όρους Τύμφη. Είναι κτισμένη δίπλα στην Εθνική οδό Κοζάνης - Ιωαννίνων με θέα προς τον κάμπο της Κόνιτσας και τις κορυφές του όρους Νεμέρτσικα και Δούσκο. Απέχει 56 χλμ. Β.-ΒΔ. από τα Ιωάννινα και 8 χλμ. ΝΔ. από τη Κόνιτσα. Οι κάτοικοί της ασχολούνται με την κτηνοτροφία και τη γεωργία (ιδιαίτερα ροδάκινα και πεπόνια). Αξιοθέατα είναι η παλιά πέτρινη εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στην έξοδο του χωριού, στην πλατεία ο ενοριακός ναός του Άγιου Γεωργίου και βόρεια του ο κοιμητηριακός ναός της Παναγίας.
Ιστορία
Στην ευρύτερη περιοχή της Καλλιθέας υπάρχουν ίχνη αρχαίας κατοίκησης, όπως και σε όλη την περιοχή της κοιλάδας των ποταμών Αώου - Βοϊδομάτη από την Κόνιτσα μέχρι τη Μεσογέφυρα Μπουραζανίου / Σαραντάπορο / σύνορα Ελλάδος - Αλβανίας που έχει κηρυχθεί λόγω της σπουδαιότητας της ως αρχαιολογικός χώρος. Στις τοποθεσίες "Άγιος Αθανάσιος" και "Άγιος Κωνσταντίνος"  έχουν βρεθεί αξιόλογα αρχαιολογικά ευρήματα που αποτελούν ενδείξεις εγκατάστασης της Πρώϊμης Εποχής του Σιδήρου και χρονολογούνται μεταξύ 9ου και 7ου αιω. π.Χ..
Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Γορίτσα. αναφέρεται το 1866 από τον λαογράφο Παναγιώτη Αραβαντινό και θεωρείται ότι προήλθε από τη συνένωση τεσσάρων μικρότερων περιφερειακών οικισμών που σήμερα δεν υπάρχουν (Άγιος Κωνσταντίνος, Άγιος Γεώργιος, Παναγία και Αμάρι). Την περίοδο της κατοχής, το 1943 πυρπολήθηκε από τους Γερμανούς ενώ τον Αύγουστο του 1944 το βομβάρδισαν με τα κανόνια τους.