cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη του Φορτ Σάμτερ
Παράδοση
Τελικά η φρουρά της Ένωσης παραδόθηκε στις 14 Απριλίου. Κανένας από τις δύο πλευρές δεν πέθανε κατά την διάρκεια του βομβαρδισμού. Ο Άντερσον πήρε μαζί του την σημαία του φρουρίου η οποία έγινε σύμβολο για τους υποστηρικτές της Ένωσης.
Παραπομπές
Φορτ Σάμτερ
Παγκορινθιακός
Ο Παγκορινθιακός ήταν αθλητικό σωματείο το οποίο είχε προκύψει στις αρχές του 1958 μετά από συγχώνευση δύο ομάδων της Κορίνθου, του Αχιλλέα Κορίνθου (ιδρύθηκε το 1927) και του Ολυμπιακού Κορίνθου (ιδρύθηκε το 1928 ).
Εκείνη τη χρονιά αγωνίστηκαν με τα χρώματα του Παγκορινθιακού οι : Λεωνίδας (Λέλος) Αδαμαντίδης (απο ΑΕΚ), Θεόδωρος Βασιλόπουλος, Παναγιώτης Βικάτος ,Γιαννακούλιας, Γιώργος Κόης, Γιάννης Κόλλιας, Λιόλιος (απο Αχιλλέα Τρικάλων), Αλέκος Μήττας, Μιχαλάκης, Κ.Νκολάου, Π.Νικολάου (απο Πήγασο Κορίνθου), Παπαφίλης, Δημήτρης Πατριαρχέας (απο Όμιλο Καλαμάτας), Θεοφάνης Τασίνος (αργότερα πήγε στην ΑΕΚ), Ηλίας Τσαγκλής (απο Πήγασο Κορίνθου) και ο μοναδικός τερματοφύλακας που χρησιμοποιήθηκε ο Δημήτρης Χατζής (από Απόλλωνα Αθηνών). Προπονητής ήταν ο πρώην παίκτης του Παναθηναϊκού, Γαβρίλος Γαζής.
Τη χρονιά 1960-61 αγωνίστηκε στη Β' Εθνική (Όμιλος Πειραιά) και τερμάτισε τελευταίος. Την επόμενη χρονιά (1961-62) αφού εξασφάλισε τη συμμετοχή του στη β' φάση ομίλων της Β' Εθνικής έχασε την άνοδο στην Α' Εθνική για 2 βαθμούς (τερμάτισε 2ος μετά τον Παναιγιάλειο). Την ίδια χρονιά έφθασε στους 16 του Κυπέλλου Ελλάδας αφού απέκλεισε τον Πανηλειακό με 0-1. Αποκλείστηκε από τον Απόλλωνα Καλαμαριάς με 0-1. Τη χρονιά 1962-63 τερμάτισε 1ος στον όμιλό του στη Β' Εθνική, αλλά στα μπαράζ δεν κατάφερε να ανέβει στην Α' Εθνική. Την ίδια χρονιά για το Κύπελλο αποκλείστηκε άνευ αγώνος με 2-0 από την Προοδευτική.
Το 1963 ο Παγκορινθιακός και η ομάδα του Άρη Κορίνθου συγχωνεύονται και δημιουργούν τον ΑΠΣ Κόρινθος, ο οποίος αργότερα μετείχε στην επαγγελματική Α' Εθνική για πέντε περιόδους (1979-1982 και 1991-1993).
Ένα νέο σωματείο με το όνομα Παγκορινθιακός αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής τις περιόδους 1963-64 (8ος στο 2ο όμιλο), 1964-65 (16ος στο 2ο όμιλο) και τα επόμενα χρόνια στις ερασιτεχνικές κατηγορίες ως το 1999, όταν συγχωνεύτηκε με την Κόρινθο και δημιούργησαν τον σημερινό ΠΑΣ Κόρινθος.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Κορινθίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1959 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Οικογένεια Γαβρά
Η Οικογένεια των Γαβράδων (Kavraz), γυναικείος τύπος Γάβραινα, είναι το επώνυμο μίας σημαντικής βυζαντινής αριστοκρατικής οικογένειας, που έγινε ιδιαίτερα εμφανής στα τέλη του 11ου και στις αρχές του 12ου αι. Τα μέλη της έγιναν ημιανεξάρτητα και οιονεί κληρονομικοί άρχοντες της Χαλδίας (Τραπεζούντας).
Οι Γαβράδες μαρτυρούνται για πρώτη φορά στα τέλη του 10ου αι., όταν ο Κωνσταντίνος Γαβράς συμμετείχε στην εξέγερση του Βάρδα Σκληρού. Ο στρατηγός Θεόδωρος Γαβράς κατέλαβε την Τραπεζούντα και κυβέρνησε αυτή και όλο το θέμα της Χαλδίας ως ουσιαστικά αυτόνομο κράτος (π. 1081–1098). Τον τιμούσαν για τα πολεμικά του κατορθώματα και αργότερα τον τίμησαν ως άγιο στην περιοχή. Ο γιος του, Κωνσταντίνος Γαβράς, έγινε επίσης κυβερνήτης της Χαλδίας (π. 1119–1140) και κατέληξε να την κυβερνά ως σχεδόν ανεξάρτητος πρίγκιπας. Πολλά μέλη της οικογένειας ήρθαν σε υπηρεσία στους Σελτζούκους Τούρκους τον 12ο και 13ο αι. Τον 14ο αι. αρκετοί Γαβράδες μαρτυρούνται σε διοικητικές θέσεις στο Βυζάντιο, κυρίως ο αξιωματούχος και λόγιος Μιχαήλ Γαβράς γνωστός για την εκτενή αλληλογραφία του με τις κύριες βυζαντινές λογοτεχνικές και πολιτικές προσωπικότητες της εποχής του, και ο αδελφός του Ιωάννης. Ένας κλάδος της οικογένειας έγινε επίσης κυρίαρχος τού πριγκιπάτου της Θεοδωρούς στη Γοτθία (αρχ. Ταυρίδα, νυν Κριμαία).
Καταγωγή και πρώτα μέλη
Η οικογένεια Γαβρά πρωτοεμφανίζεται στη βορειοανατολική γωνία του βυζαντινού κόσμου, την επαρχία της Χαλδίας, με κέντρο την Τραπεζούντα. Η εθνική καταγωγή της οικογένειας είναι άγνωστη. Μερικοί μελετητές όπως ο Aλεξάντρ Βασίλιεφ και ο Aλεξάντρ Καζντάν πρότειναν μία αρμενική καταγωγή, όπως και με πολλές άλλες αριστοκρατικές οικογένειες της εποχής, αλλά το επώνυμο "Γαβράς" δεν είναι αρμενικό, ούτε ελληνικό. Έχει προταθεί περσική ή αραμαϊκή προέλευση για το όνομα, συμπεριλαμβανομένης μίας πρότασης τού Κωνσταντίνου Άμαντου ότι είναι παραφθορά τού ονόματος «Γαβριήλ». Ο ιστορικός Άντονυ Μπρέυερ, ωστόσο, θεωρεί πιο πιθανό ότι το όνομα είναι συγγενές τού αραβικού kafir, περσικού gabr ή τουρκικού gavur, όρων που σημαίνουν «άπιστος» ή «αναξιόπιστος», που είναι κατάλληλος για τα χριστιανο-μουσουλμανικά σύνορα, όπου οι Γαβράδες πρωτοεμφανίζονται. Οι μελετητές έχουν χαρακτηρίσει τους Γαβράδες ως " Ελληνο- Λαζούς ", αλλά οι Άντονυ Μπρέυερ και Ντέιβιντ Γουίνφηλντ επισημαίνουν ότι πιθανότατα ήταν απλώς γηγενείς Χαλδοί, καθώς η Εσωτερική Χαλδία, η πατρίδα τους, ήταν πέρα από τις περιοχές και των δύο περιοχών, Ελλήνων και Λαζών. Η εσωτερική Χαλδία ήταν μία περιοχή με τη δική της ξεχωριστή ταυτότητα: μία ορεινή περιοχή, που ελάχιστα επηρεάστηκε από τον ελληνισμό και διατήρησε μία παραδοσιακή και αρχαϊκή κοινωνική δομή, με μικροσκοπικές κυριότητες με επίκεντρο τα ορεινά οχυρά.
Το πρώτο γνωστό μέλος της οικογένειας, ο Κωνσταντίνος Γαβράς, συμμετείχε στην εξέγερση τού Βάρδα Σκληρού το 976–979 και σκοτώθηκε στη μάχη το 979. Ένας πατρίκιος Γαβράς εμφανίζεται το 1018, ο οποίος τυφλώθηκε, επειδή συνωμοτούσε μαζί με τον Βούλγαρο Eλεμάγκ για την αποκατάσταση της πρόσφατα υποταγμένης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας. Δεν είναι σαφές, ωστόσο, ποια είναι η σχέση του με τους Χαλδούς Γαβράδες ή αν θα μπορούσε να είναι Βούλγαρος ευγενής. Το 1040 ένας Μιχαήλ Γαβράς ήταν ένας από τους ηγέτες μίας αποτυχημένης αριστοκρατικής συνωμοσίας εναντίον τού δομέστικου των Σχολών Κωνσταντίνου Παφλαγόνα, αδελφού τού Αυτοκράτορα Μιχαήλ Δ΄ (βασ. 1034–1041). Τυφλώθηκε και αυτός μαζί με τους συνωμότες του.
Οι Γαβράδες ως αυτόνομοι ηγεμόνες στη Χαλδία
μικρογραφία|220x220εσ| Χάλκινος [[φόλλις που κόπηκε στην Τραπεζούντα υπό τον Θεόδωρο Γαβρά το 1091. Στη μία όψη η Παναγία, στην άλλη επιγρ.: Φ Φ - Π Χ, 26 χλστ., 3,78 γραμ.]] Το πρώτο σημαντικό μέλος της οικογένειας ήταν ο Θόδωρος Γαβράς. Χαλδιώτης, ήταν άνθρωπος δραστήριος και γενναίος. Ανακατέλαβε την Τραπεζούντα από τους Τούρκους το 1075 και διορίστηκε δούξ (κυβερνήτης) της Χαλδίας από τον Αλέξιο Α΄ Κομνηνό το 1081. Ο Γαβράς κυβέρνησε τη Χαλδία ως ουσιαστικά ανεξάρτητος ηγεμόνας και, μέχρι το τέλος του στη μάχη το 1098, πολέμησε με επιτυχία εναντίον των Δανισμενδιδών Τούρκων και των Γεωργιανών. Έγινε ηρωική μορφή, τόσο στην ποντιακή ελληνική, όσο και στην τουρκομανική ποίηση και αναγνωρίστηκε από την Ορθόδοξη Εκκλησία ως μάρτυρας και άγιος. Από την πρώτη του σύζυγο Ειρήνη (πιθανώς Ταρωνίτισσα), ο Θεόδωρος είχε έναν γιο, τον Γρηγόριο Γαβρά, ο οποίος κρατήθηκε ως όμηρος στην Κωνσταντινούπολη, όπου αρχικά αρραβωνιάστηκε με μία από τις κόρες τού σεβαστοκράτορα Ισαάκιου Κομνηνού και αργότερα με τη Μαρία Κομνηνή, κόρη του Αλεξίου Α΄. Ο Θεόδωρος προσπάθησε να τον απαγάγει το 1091, αλλά δεν τα κατάφερε. Τίποτε περαιτέρω δεν είναι γνωστό για τον Γρηγόριο Γαβρά, αλλά μπορεί να είναι ταυτόσημος με τον Γρηγόριο Ταρωνίτη, ο οποίος ως δουξ Χαλδίας το 1103–1106 οδήγησε επίσης μία εξέγερση κατά τού Αλεξίου Α΄. Ένα άλλο μέλος της οικογένειας, ο Κωνσταντίνος Γαβράς, τού οποίου η ακριβής σχέση με τον Θεόδωρο είναι άγνωστη, διορίστηκε επίσης δούκας της Χαλδίας από τον Ιωάννη Β΄ Κομνηνό (βασ. 1118–1143) περί το 1119. Κυβέρνησε τη Χαλδία πρακτικά ανεξάρτητα από το 1126 έως το 1140, όταν τον υπέταξε ο Ιωάννης Β΄. Τα κατορθώματά του αποτελούσαν επίσης μέρος μίας εκτεταμένης προφορικής παράδοσης στον Πόντο, αλλά το λεγόμενο «Τραγούδι τού Γαβρά», που γράφτηκε περί το 1900, έχει αποδειχθεί ότι είναι ένα σύγχρονο έργο, που αντλείται από άλλες μεσαιωνικές πηγές.
Η επιτυχία των Γαβράδων στη δημιουργία μίας -περισσότερο ή λιγότερο- αυτόνομης περιοχής δεν προκαλεί έκπληξη: η βορειοανατολική Μικρά Ασία, συμπεριλαμβανομένης της Χαλδίας, είχε μακρά ιστορία δυσαρέσκειας με την κεντρική βυζαντινή κυβέρνηση τον 11ο αι., καθώς βοηθούσε σε αυτό ο μεικτός ελληνικός και αρμενικός πληθυσμός της. Ο τελευταίος εισήχθη στις αρχές του 11ου αι. και γρήγορα έφτασε να κυριαρχήσει στην ποντιακή ενδοχώρα. Ήδη πριν από τη μάχη τού Μαντζικέρτ το 1071, ο αποστάτης Φράγκος μισθοφόρος Ρόμπερτ Κρίσπιν είχε κάνει το φρούριο της Κολωνίας κέντρο μίας ξεχωριστής περιοχής και τον διαδέχθηκε το 1073 ο Ρουσέλ ντε Μπαιγιέλ. Έτσι, όταν ο Θεόδωρος Γαβράς εμφανίστηκε στην Τραπεζούντα το 1075 και ξανά το 1081, θεωρήθηκε γηγενής ηγέτης των Πόντιων Ελλήνων των παράκτιων περιοχών και το καθεστώς του στηριζόταν στις τοπικές δυνάμεις, δηλαδή στις παλιές θεματικές εισφορές της επαρχίας. Οι Τούρκοι ομόλογοι και κύριοι αντίπαλοι των Γαβράδων ήταν οι Δανισμενδίδες εμίρηδες της Νεοκαισάρειας και της Σεβάστειας. Από την άλλη πλευρά, όπως σχολιάζει ο Μπρέιερ, «αν και αντίπαλοι, οι Γαβράδες και οι Δανισμενδίδες είχαν πιθανώς περισσότερα κοινά μεταξύ τους, από ό,τι είχαν με τους Κομνηνούς της Κωνσταντινούπολης ή τους Σελτζούκους τού Ικονίου». Οι δύο τους συχνά συμμαχούσαν μεταξύ τους, ειδικά ενάντια στις προσπάθειες των αντίστοιχων επικυριάρχων τους να τους φέρουν σε υποταγή, και οι Γαβράδες μνημονεύονται ως γενναίοι εχθροί στην τουρκομανική ηρωική ποίηση.
Υπηρεσία υπό τους Κομνηνούς και τους Σελτζούκους
Μετά την κατάρρευση της ανεξάρτητης εξουσίας τους, πολλοί από τους Γαβράδες ήρθαν να υπηρετήσουν υπό το νέο σουλτανάτο των Σελτζούκων στο Ικόνιο, ενώ άλλοι πήγαν να υπηρετήσουν τους Αυτοκράτορες Κομνηνούς στην Κωνσταντινούπολη και ως επί το πλείστον έχασαν τους δεσμούς τους με τον Πόντο.
Ήδη στη δεκαετία του 1140, ένα ανώνυμο μέλος της οικογένειας πολέμησε στο πλευρό των Σελτζούκων και αιχμαλωτίστηκε και εκτελέστηκε από τον Μανουήλ Α΄ Κομνηνό (βασ. 1143–1180) το 1146. Ένας άλλος Γαβράς, πιθανώς γιος τού πρώτου, αυτομόλησε από το Βυζάντιο στον Kιλίτζ Αρσλάν Β΄ (βασ. 1155–1192) και έγινε ένας από τους κορυφαίους συμβούλους του. Μπορεί να είναι ταυτόσημος ή ο πατέρας τού βεζίρη τού Κιλίτζ Αρσλάν κατά το τελευταίο διάστημα της βασιλείας του (π. 1180–1192), Iχτιγιάρ αλ-Ντιν Χασάν ιμπν Γκαφράς. Άλλα μέλη της οικογένειας στην υπηρεσία των Σελτζούκων περιλαμβάνουν τον Κωνσταντίνο Γαβρά, πιθανώς τον γιο τού δούκα Κωνσταντίνου, ο οποίος «πρόδωσε» τον Αυτοκράτορα, ενώ βρισκόταν σε διπλωματική αποστολή το 1162/3, έναν ανώνυμο Γαβρά που κατηγορήθηκε για δηλητηρίαση τού Κιλίτζ Αρσλάν Β΄ το 1192, τον Ιωάννη Γαβρά ("Τζιοβάννι ντε Γκάμπρα"), ο οποίος στάλθηκε σε διπλωματική αποστολή στην Ευρώπη για λογαριασμό τού σουλτάνου Kαϋκουμπάντ Α΄ το 1234–1236, και ένας Μιχαήλ ("Mιχαήλ μπαρ Γκαβράς") που ήταν ιατρός στη Mελιτηνή π. 1256.
Από την άλλη, ο πανσεβεβαστός σεβαστός Μιχαήλ Γαβράς ήταν στρατηγός τού Μανουήλ Α΄ Κομνηνού, πολεμώντας κατά των Ούγγρων και των Σελτζούκων και συνδέθηκε με την αυτοκρατορική δυναστεία ως γαμπρός τού Ανδρόνικου Κομνηνού.
Στο ύστερο Βυζάντιο και στην Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας
Το επώνυμο Γαβράς μαρτυρείται ακόμη στον βυζαντινό κόσμο κατά τον 13ο και 14ο αι., αλλά η οικογένεια είχε χάσει το κύρος της. Μερικοί από τους Γαβράδες αυτής της περιόδου ήταν αγρότες, που υιοθέτησαν το επώνυμο των κυρίων τους, και τα περισσότερα από τα μέλη της οικογένειας που βεβαιώθηκαν στην κυβερνητική υπηρεσία, ήταν ταπεινοί αξιωματούχοι.
Υπό την Αυτοκρατορία της Νίκαιας, οι Γαβράδες εμφανίζονται στη Μακεδονία και τη δυτική Μικρά Ασία. Ένας πανσεβαστός σεβαστός Ιωαννάκιος ή Ιωαννίκιος Γαβράς αναφέρεται π. το 1216. Ένας μεγαλοεπιφανέστατος Γρηγόριος Γαβράς αναφέρεται ως κυβερνήτης ενός χωριού κοντά στο Πρίλεπ τη δεκαετία του 1220 και ο συγγενής του, ο πανσεβαστός σεβαστός Στέφανος Γαβράς, δρούσε κοντά στην Οχρίδα, ένας Ιωάννης Γαβράς πώλησε γη κοντά στη Μίλητο το 1236, και ένας Κωνσταντίνος Γαβράς ήταν πρωτοπαπάς («πρωθιερέας») της Μητροπόλεως Μιλήτου π. το 1250. Την περίοδο των Παλαιολόγων απεβίωσε ως μοναχός ο πανσεβαστόος σεβαστός Χριστόφορος Γαβράς π. το 1264/5. Ο Μανουήλ Δούκας Κομνηνός Γαβράς μαρτυρείται ως ευεργέτης μονής το 1300/1. Άλλα μέλη της οικογένειας αναφέρονται περιστασιακά σε νομικά έγγραφα, επιγράμματα ή αλληλογραφία ως ενεργά στην Κωνσταντινούπολη και σε πόλεις της Μακεδονίας, όπως οι Σέρρες ή η Βέροια. Ο Γαβράς Κομνηνός, άγνωστου ονόματος, κατείχε τη θέση τού «κριτή τού στρατού» (κριτής του φοσάτου) και καταγράφεται από τον Μανουήλ Φιλή ως «δολοφόνος των βαρβάρων». Ο Ιωάννης Γαβράς Καβαλάριος ήταν εταιρειάρχης στις Σέρρες π. το 1348, άλλο μέλος της οικογένειας είχε κτήμα πρόνοιας στην Καλαμαριά πριν από το 1347. Άλλοι Γαβράδες ήταν δουλοπάροικοι (πάροικοι), προσκολλημένοι σε μεγάλα κτήματα: ο Μιχαήλ Γαβράς στη Λέρο π. το 1263, ο Δημήτριος και οι γιοι του Μιχαήλ και Φιλόθεος, καθώς και ένας πιθανός συγγενής Βασίλειος Γαβράς, ως πάροικοι της μονής Εσφιγμένου στη Ρεντίνα π. το 1300. Τέλος, ο Δημήτριος Γαβράας Χρίτο[υ]ς και ο Γεώργιος Γαβράς ήταν πάροικοι της μονής Ξηροποτάμου στη Ρεβενικεία στις αρχές του 14ου αι.
Ο πιο διάσημος από τους Γαβράδες της εποχής των Παλαιολόγων, ωστόσο, είναι ο Μιχαήλ Γαβράς, σακελάριος τού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και «ο πιο παραγωγικός από όλους τους Βυζαντινούς επιστολογράφους» (A. Μπρέιερ). Αυτού η αλληλογραφία εκτείνεται την περίοδο 1305–1341 και περιλαμβάνει τις περισσότερες από τις σημαντικότερες πολιτικές και λογοτεχνικές προσωπικότητες της εποχής του. Είχε επίσης έναν αδελφό, τον Ιωάννη, ο οποίος έγραψε μία θεολογική πραγματεία κατά των δογμάτων τού Γρηγορίου Παλαμά.
Στην Κριμαία και στο πριγκιπάτο τού Θεοδώρου
δεξιά|μικρογραφία|220x220εσ| Χάρτης της Κριμαίας και τού πριγκιπάτου τού Θεοδώρου (με πράσινο) τον 15ο αι. Ένας κλάδος της οικογένειας Γαβρά συνήθως ταυτίζεται από τους μελετητές με την οικογένεια, που είναι γνωστή από τις ρωσικές πηγές ως "Khovra". Αυτή η οικογένεια κυβέρνησε το μικρό πριγκιπάτο τού Θεοδώρου, το οποίο ιδρύθηκε στα μέσα του 14ου αι. στη νοτιοδυτική Ταυρική χερσόνησο (στην περιοχή «Γοτθία») και επέζησε μέχρι την κατάκτησή του από τους Οθωμανούς Τούρκους το 1475. Η νότια Ταυρίδα ήταν μέρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέχρι τα τέλη του 12ου αι. και στη συνέχεια τέθηκε υπό τον έλεγχο της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας για μία γενιά, αλλά διατήρησε στενούς δεσμούς με τις ακτές του Πόντου πολύ αργότερα. Ενώ έχουν διατυπωθεί αρκετές υποθέσεις σχετικά με το πώς, πότε και ποιος κλάδος των Γαβράδων μετεγκαταστάθηκε εκεί, καμία δεν μπορεί να αποδειχθεί με βεβαιότητα.
Ο πρώτος Γαβράς τού πριγκιπάτου τού Θεόδωρου που αναφέρεται είναι ο Στέφανος («Στεπάν Βασίλιεβιτς Χόβρα»), πρίγκιπας της Γοτθίας, ο οποίος μετανάστευσε στη Μόσχα το 1391 ή το 1402 μαζί με τον γιο του Γρηγόριο. Οι δυο τους έγιναν μοναχοί και αργότερα ο Γρηγόριος ίδρυσε εκεί τη Μονή Σιμόνοφ. Οι ρωσικές ευγενείς οικογένειες των Χοβρίν (ρωσ. Ховрины) και Γολοβίν (ρωσ. Головины) ισχυρίζονται ότι κατάγονται από αυτούς. Ο γιος τού Στεφάνου, Αλέξιος Α΄, κυβέρνησε τη Γοτθία μετά την αναχώρηση τού πατέρα του μέχρι το 1444/5 ή το 1447. Τον διαδέχτηκε για λίγο ο Ιωάννης, πιθανώς γιος του. Ο γιος τού Ιωάννη, Αλέξιος Β΄ απεβίωσε νέος περί το 1446/7, και τον επιτάφιο λόγο του συνέθεσε ο Ιωάννης Ευγενικός. Ένας άλλος γιος τού Αλεξίου, ο Oλουμπέι, διαδέχθηκε ως πρίγκιπας περί το 1447 και κυβέρνησε μέχρι περί το 1458, ενώ η κόρη του Αλεξίου, η Μαρία της Γοτθίας, έγινε το 1426 η πρώτη σύζυγος τού τελευταίου Τραπεζούντιου αυτοκράτορα, Δαβίδ.
Μετά την εξαφάνιση τού Oλουμπέι από τη σκηνή περί το 1458, κανένας πρίγκιπας δεν είναι γνωστός ονομαστικά μέχρι τον Ισαάκιο το 1465, πιθανότατα γιο τού Oλουμπέι. Ο Ισαάκιος ανατράπηκε το 1475 από τον αδελφό του Αλέξανδρο λόγω της φιλο-οθωμανικής του στάσης. Η βασιλεία του ήταν σύντομη, καθώς η Οθωμανική Αυτοκρατορία πολιόρκησε και κατέκτησε το πριγκιπάτο τού Θεοδώρου τον Δεκέμβριο. Ο Αλέξανδρος και η οικογένειά του οδηγήθηκαν αιχμάλωτοι στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο πρίγκιπας αποκεφαλίστηκε, ο γιος του εξισλαμίστηκε βίαια και η γυναίκα και οι κόρες του έγιναν μέρος τού χαρεμιού τού σουλτάνου.
Μετέπειτα Γαβράδες
Τα τελευταία αξιόλογα μέλη της οικογένειας αναφέρονται στην Κωνσταντινούπολη κατά τους πρώτους αιώνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όπως ο Μιχαήλ ή ο Μόζαλος Γαβράς, ενεργό περί το 1555–65, ή ο Κύριλλος Γαβράς, μέγας σκευοφύλακας τού Πατριαρχείου το 1604. Άλλα μέλη της οικογένειας μαρτυρούνται στην Κρήτη και στα νησιά τού Αιγαίου. Έτσι, ένας ανώνυμος Γαβράς κατείχε εδάφη στη Σαντορίνη στις αρχές του 17ου αι. και πολυάριθμοι Γαβράδες βρίσκονται στη Χίο και στην Κρήτη, ιδιαίτερα γύρω από τη Σητεία, μέχρι τις αρχές του 19ου αι. Για την Κρήτη ειδικότερα, έχει συχνά υποτεθεί, αν και χωρίς οριστικά στοιχεία, ότι οι εντόπιοι Γαβράδες προέρχονταν απευθείας από τον Πόντο. Στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας της Τουρκίας, οι άνθρωποι των οποίων τα επώνυμα είναι Kavraz προέρχονται απευθείας από την οικογένεια Gabras χωρίς αποδεικτικά στοιχεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα τουρκικά
Μάχη της Πύδνας (148 π.Χ.)
Για τη μάχη του Τρίτου Μακεδονικού Πολέμου το 168 π.Χ., δείτε Μάχη της Πύδνας.
Η μάχη της Πύδνας πραγματοποιήθηκε το 148 π.Χ. ανάμεσα στους Ρωμαίους του Κόιντου Καικίλιου Μέτελλου και τους Μακεδόνες του Ανδρίσκου στην Πύδνα κατά τον Τέταρτο Μακεδονικό Πόλεμο.
Προοίμιο
Ο Ανδρίσκος διαδίδοντας πως είναι γιος του Περσέα, του τελευταίου βασιλιά της Μακεδονίας, έγινε πιστευτός από πολλούς, ενώ ορισμένοι βασιλιάδες του χορήγησαν και στρατό. Εκείνος κατέλαβε τη Μακεδονία και οι Ρωμαίοι βλέποντας ότι η εξουσία τους απειλούνταν έστειλαν το Ρωμαίο στρατηγό Πόπλιο Ιουβέντιο ο οποίος το 148 π.Χ. ηττήθηκε και ο ίδιος πέθανε. Μετά τη νίκη του, ο Ανδρίσκος πήρε με το μέρος του τους Θράκες και εισέβαλλε στη Θεσσαλία. Οι Ρωμαίοι τότε έστειλαν το στρατηγό Κόιντο Καικίλιο Μέτελλο, στον οποίο έδωσε ως βοήθεια πλοία ο βασιλιάς της Περγάμου, ο Άτταλος. Τότε ο Ανδρίσκος κινήθηκε στην Πύδνα.
Η μάχη
Κι ο ίδιος ο Μέτελλος κατευθύνθηκε στην Πύδνα. Ο Μακεδόνας στρατηγός όμως χώρισε το στρατό του σε δύο μέρη. Το ένα το άφησε στην περιοχή της Πύδνας και το άλλο το έστειλε στη Θεσσαλία να την κατακτήσει. Ο Ρωμαίος στρατηγός όμως άρχισε τη μάχη με μία επίθεση. Σε αυτή την επίθεση οι Θράκες και οι Έλληνες δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στην επέλαση του υπεράριθμου Ρωμαϊκού ιππικού και ηττήθηκαν.
Μετά τη μάχη
Μετά τη μάχη, ο Ανδρίσκος κατευθύνθηκε στη Θράκη όπου και ετοίμασε στρατό να ξαναντιμετωπίσει το Μέτελλο. Κι πάλι ηττήθηκε όμως. Τότε τον πρόδωσε ένας Θράκας ο Βύζης και οδηγήθηκε στη Ρώμη όπου κόσμησε το θρίαμβο του Ρωμαίου στρατηγού. Δύο χρόνια αργότερα πέθανε. Η Μακεδονία τότε έγινε ρωμαϊκή επαρχία κι οι Ρωμαίοι έστρεψαν την προσοχή τους στη νότια Ελλάδα, την οποία και κατέκτησαν το 146 π.Χ. μετά τη μάχη της Λευκόπετρας.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες ρωμαϊκού στρατού Κατηγορία:Μάχες μακεδονικού στρατού Κατηγορία:Μάχες των Μακεδονικών Πολέμων Κατηγορία:Ιστορία της αρχαίας Πιερίας
Μάρινερ 1
Ο Μάρινερ 1 (αγγλ. Mariner, ναυτικός) ήταν το πρώτο διαστημικό σκάφος του προγράμματος Μάρινερ της NASA. Προοριζόταν να προσεγγίσει την Αφροδίτη, η αποστολή απέτυχε όμως κατά την φάση της απογείωσης, στις 22 Ιουλίου 1962.
Κατά την διάρκεια της εκτόξευσης, ο πύραυλος έχασε την επαφή με το σύστημα πλοήγησης εδάφους, λόγω βλάβης μιας κεραίας, έτσι τον έλεγχο του πυραύλου ανέλαβε ο υπολογιστής του. Δυστυχώς όμως το λογισμικό του περιείχε ένα σφάλμα που οδήγησε στην καταστροφή.
Το σφάλμα είχε προέλθει κατά την δια χειρός μεταγραφή μιας εξίσωσης στις προδιαγραφές του προγράμματος του συστήματος καθοδήγησης. Ο συγγραφέας παρέλειψε την παύλα στο επάνω μέρος του (που συμβολίζει την ομαλοποιημένη νιοστή τιμή της χρονικής παραγώγου της απόστασης). Χωρίς την ομαλοποίηση που υποδήλωνε η παύλα, το λογισμικό αντιμετώπιζε τυπικές μικροαλλαγές ταχύτητας ως σοβαρές, προκαλώντας έντονες διορθώσεις οι οποίες έστειλαν τον πύραυλο εκτός πορείας. Έτσι ο αξιωματικός ασφάλειας πεδίου (αγγλ. Range Safety Officer, RSO) επενέβη, και με τηλεχειρισμό κατέστρεψε τον πύραυλο.
Λίγο καιρό αργότερα η αποστολή προς την Αφροδίτη εκτελέστηκε με επιτυχία από τον δίδυμο του Μάρινερ 1, τον Μάρινερ 2.
Περιγραφή της εκτόξευσης
Το Μάρινερ 1 ήταν η πρώτη αποστολή στα πλαίσια του προγράμματος Μάρινερ. Προορισμός του ήταν η προσέγγιση της Αφροδίτης, ο πύραυλος όμως καταστράφηκε εσκεμμένα 293 δευτερόλεπτα μετά από την εκτόξευση στις 09:26:16 UT, αφού βγήκε εκτός πορείας. Κατά τη διάρκεια της εκτόξευσης ο πύραυλος απέδιδε ικανοποιητικά ώσπου ξαφνικά ο αξιωματικός ασφάλειας πεδίου αντιλήφθηκε μια απότομη στροφή (βορειοανατολικά). Η λανθασμένη εφαρμογή των εντολών καθοδήγησης έκανε αδύνατη τη διόρθωση της πορείας του πυραύλου, ο οποίος κατευθυνόταν προς συντριβή, ενδεχομένως στις γραμμές ναυσιπλοΐας του βόρειου Ατλαντικού ή σε κάποια κατοικημένη περιοχή. Η εντολή αυτοκαταστροφής εστάλη έξι δευτερόλεπτα πριν από τον προγραμματισμένο διαχωρισμό του πρώτου σταδίου, μετά από τον οποίο θα ήταν αδύνατο να καταστραφεί ο πύραυλος φορέας. Ο ραδιοπομπός του σκάφους συνέχισε να μεταδίδει σήματα για 64 δευτερόλεπτα μετά την αποστολή του σήματος αυτοκαταστροφής.
Περιγραφή του σκάφους
Ο στόχος της αποστολής του Μάρινερ 1 ήταν να μελετήσει την ατμόσφαιρα του πλανήτη και να κάνει μετρήσεις του μαγνητικού πεδίου, να ανιχνεύσει σωματίδια και να προσδιορίσει τη μάζα του πλανήτη. Θα έκανε επίσης διάφορες μετρήσεις του διαπλανητικού μέσου, τόσο κατά τη διάρκεια της πτήσης στην Αφροδίτη, όσο και μετά από την προσέγγιση.
Το σκάφος και ο εξοπλισμός του
Η βάση του διαστημοπλοίου είχε σχήμα εξαγωνικό διαμέτρου ενός μέτρου και πάχους 36 εκατοστών. Η κατασκευή ήταν από μαγνήσιο. Μέσα στο σκάφος ήταν τοποθετημένος ο ηλεκτρονικός εξοπλισμός για τα πειράματα, καθώς και τα συστήματα τηλεπικοινωνίας, κωδικοποίησης σημάτων, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, τα συστήματα συγχρονισμού και πλοήγησης, το σύστημα ηλεκτροδότησης, μια μπαταρία, ο φορτιστής της μπαταρίας, και τέλος οι φιάλες πεπιεσμένου αερίου για μικρές διορθωτικές προωθήσεις και ο κύριος κινητήρας.
Στο επάνω μέρος της βάσης ήταν προσαρμοσμένος ένας πυραμιδοειδής ιστός, που έφερε επιστημονικό εξοπλισμό και έφτανε το συνολικό ύψος του σκάφους στα 3,66 μέτρα. Εκατέρωθεν της βάσης ήταν αναρτημένοι δύο ηλιακοί συλλέκτες συνολικού μήκους 5,05 μέτρων και πλάτους 0,76 μέτρων. Επίσης σε ένα βραχίονα που εκτεινόταν κάτω από το σκάφος βρισκόταν αναρτημένη και η κεραία τηλεπικοινωνιών.
Η ηλεκτροδότηση του Μάρινερ 1 γινόταν από την μετατροπή ηλιακού φωτός σε ηλεκτρική ενέργεια από τους δυο ηλιακούς συλλέκτες. Ο ένας είχε μήκος 183 εκατ., ο άλλος 152 εκατ. και το πλάτος τους ήταν 76 εκατοστά. Είχαν και μια επέκταση 31 εκατ. από συνθετικό υλικό (Polyethylene terephthalate - dacron ή Polyethylene terephthalate) για να εξισορροπεί την πίεση που θα εξασκούσε ο ηλιακός άνεμος στους συλλέκτες, διαφορετικά το διαστημόπλοιο θα ανάπτυσσε ροπή στρέψης. Οι συλλέκτες τροφοδοτούσαν το σκάφος με ηλεκτρική ενέργεια και γέμιζαν την εφεδρική μπαταρία. Η μπαταρία άργυρου - ψευδάργυρου, χωρητικότητας 1.000 Wh, φορτιζόταν αρχικά πριν την εκτόξευση και τροφοδοτούσε το σκάφος μέχρι να αναπτυχθούν οι συλλέκτες. Κατά τη διάρκεια της πτήσης η μπαταρία επαναφορτιζόταν και βοηθούσε την ηλεκτροδότηση του σκάφους όταν οι συλλέκτες δεν φωτίζονταν από τον Ήλιο ή σε περιπτώσεις υψηλής κατανάλωσης. Μια συσκευή ρύθμισης τάσης και διακοπτόμενης τροφοδοσίας έλεγχε τη ροή του ηλεκτρικού ρεύματος.
Το σύστημα τηλεπικοινωνίας αποτελούνταν από ένα πομπό συνεχούς μετάδοσης τηλεμετρίας, ισχύος 3 Watt, μια μεγάλη κατευθυντική παραβολική κεραία υψηλής απολαβής, τοποθετημένη κάτω από το διαστημόπλοιο, μια κυλινδρική πανκατευθυντική κεραία στην κορυφή του ιστού πάνω από το διαστημόπλοιο, και δύο κεραίες, από μια σε κάθε άκρο των ηλιακών συλλεκτών, οι οποίες λάμβαναν οδηγίες για τους ελιγμούς και άλλες εντολές.
Η προώθηση για τους ελιγμούς παρεχόταν από έναν κινητήρα ισχύος 225 Ν ο οποίος χρησιμοποιούσε ως καύσιμο άνυδρη υδραζίνη. Η ανάφλεξη της υδραζίνης γινόταν με τη χρήση σφαιριδίων τετροξειδίου του αζώτου και οξειδίου του αργιλίου. Η ώση ελεγχόταν με τέσσερα ακροφύσια στο κάτω μέρος του κινητήρα.
Το σύστημα ελέγχου του προσανατολισμού του σκάφους, το οποίο είχε ακρίβεια απόκλισης μιας μοίρας, χρησιμοποιούσε πεπιεσμένο αέριο άζωτο. Η πλοήγηση γινόταν με σημεία αναφοράς τον Ήλιο και τη Γη. Ο συνολικός χρονισμός και έλεγχος γίνονταν από έναν ψηφιακό κεντρικό υπολογιστή.
Για τον έλεγχο της θερμοκρασίας μέσα στο σκάφος χρησιμοποιούνταν επιφάνειες που παθητικά αντανακλούσαν ή απορροφούσαν την θερμότητα, καθώς και αλεξίθερμες ασπίδες, αλλά και σχισμές εξαερισμού.
Τα επιστημονικά πειράματα τοποθετήθηκαν στον ιστό οργάνων και στη βάση του σκάφους. Ένα μαγνητόμετρο βρισκόταν στην κορυφή του ιστού κάτω από την πανκατευθυντική κεραία. Οι ανιχνευτές μικρομετεωριτών τοποθετήθηκαν στη μέση του ιστού, μαζί με τον ανιχνευτή κοσμικών ακτίνων. Ο ανιχνευτής κοσμικής σκόνης και το φασματόμετρο ηλιακού πλάσματος βρίσκονταν στα επάνω άκρα της βάσης του σκάφους. Ένας ανιχνευτής μικροκυμάτων και ένας ανιχνευτής υπέρυθρης ακτινοβολίας τοποθετήθηκαν στην παραβολική κεραία διαμέτρου 48 εκατ. η οποία ήταν τοποθετημένη στη βάση του ιστού. Όλα τα όργανα θα ήταν σε λειτουργία κατά την διάρκεια του ταξιδιού και της προσέγγισης, εκτός από τα ακτινόμετρα, που θα ενεργοποιούνταν μόνο στην άμεση προσέγγιση της Αφροδίτης.
Ο επιστημονικός εξοπλισμός του διαστημικού σκάφους περιείχε
Επιπλέον, μια σημαία 91 εκατ. Χ 150 εκατ. των Ηνωμένων Πολιτειών ήταν διπλωμένη και στοιβαγμένη στο εσωτερικό του Μάρινερ 1.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόγραμμα Μάρινερ Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1962
Ατμοσφαιρικά κατακρημνίσματα
Με τον όρο ατμοσφαιρικά κατακρημνίσματα εννοούμε το νερό που φτάνει από την ατμόσφαιρα στο έδαφος με οποιαδήποτε μορφή, είτε είναι υγρή (βροχή, δροσιά, βροχοομίχλη) είτε στερεή (χαλάζι, χιόνι, πάχνη) και αέρια (υδρατμοί). Τα στερεά και υγρά κατακρημνίσματα ονομάζονται υετός. Τα επιφανειακά ύδατα εξατμίζονται και μετατρέπονται σε υδρατμούς. Οι υδρατμοί ανέρχονται στα υψηλότερα στρώματα της ατμόσφαιρας, εκεί έρχονται σε επαφή με ψυχρές αέριες μάζες, συμπυκνώνονται, δημιουργούνται τα σύννεφα, με αποτέλεσμα το νερό να πέφτει στην επιφάνεια της γης με τη μορφή βροχής, χιονιού, χαλαζιού ή χιονόνερου. Τα ατμοσφαιρικά κατακρημνίσματα αποτελούν την κύρια πηγή νερού εδαφών όταν δεν γίνεται άρδευση.
Τα κατακρημνίσματα διακρίνονται στα εξής:
Σημείωση
Τόσο το φαινόμενο της δρόσου (που είναι το νερό που αποτίθεται σε επιφάνειες υπό υγρή μορφή) όσο και εκείνο της πάχνης (που είναι το νερό που παγώνει όταν αποτίθεται σε επιφάνειες που έχουν θερμοκρασία κάτω από τους 0 °C) επειδή δημιουργούνται κοντά στο έδαφος της Γης, χωρίς να προέρχονται από πτώση, δεν περιλαμβάνονται στα ατμοσφαιρικά κατακρημνίσματα.
Μαραθώνας Κάτω Βαρωσίων (πετοσφαίριση ανδρών)
Ο Μαραθώνας Κάτω Βαρωσίων ήταν κυπριακή πετοσφαιρική ομάδα ανδρών με έδρα το Κάτω Βαρώσι, συνοικία της Αμμοχώστου. Αποτελούσε τμήμα του αθλητικού σωματείου Μαραθώνας Κάτω Βαρωσίων. Η πετοσφαιρική ομάδα ανδρών του σωματείου δημιουργήθηκε το 1937. Μετά την τουρκική εισβολή και την κατάληψη της Αμμοχώστου το 1974 ο Μαραθώνας επαναδραστηριοποιήθηκε στη Λάρνακα. Η ομάδα είναι πλέον ανενεργή.
Ιστορία
Το 1939 ιδρύθηκε στο Κάτω Βαρώσι το σωματείο Αδελφότης που είχε ως πρωταρχικό στόχο τη διάδοση της πετοσφαίρισης. Δημιούργησε πετοσφαιρική ομάδα η οποία συμμετείχε σε περιφερειακούς αγώνες. Το 1948 μετονομάστηκε σε Μαραθώνας Κάτω Βαρωσίων. Αποτελεί ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Κυπριακής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης (Φεβρουάριο 1978).
Η ανδρική ομάδα πετοσφαίρισης του Μαραθώνα συμμετείχε σε διάφορα πετοσφαιρικά τουρνουά, πριν ακόμη διοργανωθεί επίσημα παγκύπριο πρωτάθλημα. Το 1958, το 1960 και το 1962 ο Μαραθώνας κατέκτησε τα πρωταθλήματα που διοργάνωσε η Τοπική Επιτροπή ΣEΓAΣ Κύπρου (TEΣK). Με την ίδρυση της Κυπριακής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης συνέχισε να λαμβάνει μέρος στις διοργανώσεις της ομοσπονδίας. Η ομάδα είχε πολλές παρουσίες στην Α΄ κατηγορία ανδρών. Επίσης, είχε κατακτήσει μία φορά το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας (1993-94 ) και μία φορά το κύπελλο Β΄ κατηγορίας (2007-08 ). Το 2008 ανέστειλε τη λειτουργία της.
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την πορεία του Μαραθώνα στις διοργανώσεις της ΚΟΠΕ (για όσες περιόδους εντοπίστηκαν στοιχεία).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πετοσφαιρικές ομάδες Κύπρου
Η Ληστεία με τα Ντόπερμαν
Η Ληστεία με τα Ντόπερμαν (αγγλικά: The Doberman Gang), είναι μια αστυνομική περιπέτεια Αμερικανικής παραγωγής του 1972, σε σκηνοθεσία Ντέιβιντ Τσαντνόου και σενάριο Λουίς Γκάρφινκλ. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι ο Μπάιρον Μέιμπ και η Τζούλι Παρίσι.
Πλοκή
Ένας μικροκακοποιός ο Έντι (Μπάιρον Μέιμπ) σκέφτεται να κάνει μια πρωτότυπη ληστεία σε Τραπέζα της Καλιφόρνια. Αντί να πάει ο ίδιος με τους συνεργούς του, και με τον κίνδυνο να αποτύχουν, να χρησιμοποιήσει έξι εκπαιδευμένα Ντόπερμαν. Έτσι αφού βρει τα σκυλιά με την βοήθεια της φίλης του, Τζιούν (Τζούλι Παρίσι), θα ψαξει μετά και κάποιον για να τα εκπαίδευσει.
Μέσω μιας αγγελίας που θα βάλει σε μια εφημερίδα θα βρει έναν εκπαιδευτή σκύλων, τον Μπάρνει (Χαλ Ριντ) χωρίς όμως να του αναφέρει κάτι για την ληστεία.
Κατά την διάρκεια της εκπαίδευσης των Ντόπερμαν, ο Μπάρνει θα αρχίσει να υποψιαζέται τον λόγο που ο Έντι τον προσελάβε, και θα θελήσει να φύγει. Ο Έντι τελικά θα του πει την αλήθεια και θα του προτείνει να παραμείνει με ανταλλάγμα να πάρει μερίδιο από την ληστεία. Ο Μπάρνει θα αρνηθεί να πάρει μερίδιο, αλλά θα παραμείνει και θα εκπαιδεύσει τα ντόπερμαν, εξαιτίας της αγάπης του για τα σκυλιά.
Μετά από μια πρόβα που θα κάνουν με τα ντόπερμαν, ο Έντι και η Τζιούν θα είναι σε θέση να πραγματοποιήσουν το σχέδιο τους.
Ακίτο Νακατσούκα
Ο Ακίτο Νακατσούκα (中冢章人, Χέπμπορν: Nakatsuka Akito), επίσης γνωστός ως Τσουκάσαν (Tsukasan), είναι Ιάπωνας μουσικοσυνθέτης γνωστός για τα έργα του για την Nintendo. Ο Νακατσούκα δουλεύει στην Nintendo από το 1984, ξεκινώντας με το Devil World. Τα πιο γνωστά του έργα είναι στο Zelda II: The Adventure of Link και στο Mike Tyson's Punch-Out!!. Επίσης, συνέθεσε την μουσική για το Super GameBoy.
Ο Νακατσούκα πρώτα χρησιμοποίησε μία μηχανή ηχου γραμμένη από τον Γιούκιο Κανεόκα, που το πιο πιθανό ήταν προγραμματισμένη από τον Κότζι Κόντο. Έπειτα όμως προγραμμάτισε τη δική του μηχανή ήχου με την χρήση συμβολικής γλώσσας, εφόσον ήταν μόνος τρόπος να δημιουργηθεί μουσική για βιντεοπαιχνίδια τότε.
Εξωτερική σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες συνθέτες Κατηγορία:Mario Κατηγορία:The Legend of Zelda Κατηγορία:Συνθέτες βιντεοπαιχνιδιών
Μπουγάτσα
Η μπουγάτσα είναι εδώδιμο αρτοσκεύασμα που χρησιμοποιεί το φύλλο με το οποίο φτιάχνονται πίτες ή αλλά σκευάσματα άρτου με ζύμη. Στην Ελλάδα την έφεραν Μικρασιάτες πρόσφυγες μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, κάνοντάς την ιδιαίτερα δημοφιλή στη Βόρεια Ελλάδα, ειδικά στις Σέρρες και στη Θεσσαλονίκη, που θεωρούνται φημισμένες για τη μπουγάτσα τους. Η δομή της μπουγάτσας είναι φύλλο - γέμιση - φύλλο. Ως γέμιση συνήθως χρησιμοποιείται κρέμα (στην νότια Ελλάδα ονομάζεται μπουγάτσα μόνο αν περιέχει αυτή την γέμιση) ή τυρί, αν και συναντάται και σε άλλες γεύσεις, όπως με κιμά, σπανάκι ή με κρέμα κακάο. Ο τρόπος κατασκευής και δομής αυτού του αρτοσκευάσματος την διαφοροποιεί από την κλασική πίτα και την καθιστά μοναδικό προϊόν με ξεχωριστά στοιχεία και γεύση σε σχέση με την πίτα, τα οποία έχουν αναγνωριστεί από έμπειρους σεφ και την επιστήμη του μάρκετινγκ, η τελευταία έχει διαφοροποιήσει τα προϊόντα πίτας και μπουγάτσας στα Σούπερ Μάρκετ. Για την κατασκευή της γίνεται πάντα χρήση τετράγωνου ταψιού γιατί μόνον αυτό εξυπηρετεί το σωστό δίπλωμα του φύλλου μπουγάτσας. Το όνομά της προέρχεται από το ιταλικό focacia/focaccia (= τύπος ψωμιού ψημένο, (παραφθορά η αντίστοιχη τουρκική λέξη πογάτσα (poğaça = ζύμη). μικρογραφία|Προετοιμασία της μπουγάτσας σε ένα καφέ στην [[Αθήνα.]]
Βόρεια Ελλάδα
Στη Βόρεια Ελλάδα παραγγέλνεται συνήθως απλά σαν «μια με τυρί» ή «μια με κρέμα», μια και αποτελεί δημοφιλή πρόχειρη τροφή, και σερβίρεται κομμένη σε κομμάτια μεγέθους μπουκιάς (και, η γλυκιά, πασπαλισμένη με ζάχαρη άχνη ή/και κανέλλα). Εκτός από τις δύο αυτές δημοφιλείς γεύσεις, υπάρχει ακόμα μπουγάτσα με κιμά, με σπανάκι, αλλά και σκέτη (σκέτο φύλλο, χωρίς γέμιση, η οποία σερβίρεται συνήθως πασπαλισμένη με κρυσταλλική ζάχαρη). Αν και οι κάτοικοι της νοτιότερης Ελλάδας μπερδεύουν συνήθως την μπουγάτσα με τυρί με την τυρόπιτα, πρόκειται για διαφορετική συνταγή μιας και διαφέρουν στο φύλλο που χρησιμοποιείται. Στην νότια Ελλάδα δεν συναντάται με την ποικιλία που υπάρχει στην βόρεια.
Νότια Ελλάδα
Στη Νότια Ελλάδα, παραγγέλνεται ως «τυρόπιτα ταψιού» (μπουγάτσα με τυρί) ή «μπουγάτσα» (μπουγάτσα με κρέμα) και σερβίρεται ολόκληρη. Στην Νότια Ελλάδα μπουγάτσα αποκαλείται μόνο αυτή με "γέμιση" κρέμας διότι δεν γίνεται ο διαχωρισμός με βάση τον τύπο του φύλλου που χρησιμοποιείται.
Τουρκία
Στην Τουρκία, η πογάτσα (τουρκ Poğaça) συνήθως έχει λιγότερη γέμιση από την μπουγάτσα που σερβίρεται στην Ελλάδα, και χαρακτηριστικά λείπει η χρήση οποιασδήποτε γλυκιάς γέμισης(κρέμα, κακάο κλπ.), παρά μόνο αλμυρή(Τυρί, κιμάς).
Ρεκόρ
Μπουγάτσα Θεσσαλονίκης, μήκους 2,5 μέτρων, με γέμιση τυρί και ρύζι, κέρδισε τις εντυπώσεις στο Παρίσι, στη διεθνή έκθεση Γεωργίας «Salon international de l' Agriculture», στα τέλη Φεβρουαρίου του 2008. Επίσης, τον Ιούνιο του 2008 παρασκευάστηκε στις Σέρρες η μεγαλύτερη μπουγάτσα στον κόσμο, που μπήκε στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πίτες Κατηγορία:Αρτοσκευάσματα Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Ελληνικά επιδόρπια Κατηγορία:Τρόφιμα μαγειρεμένα στο φούρνο Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το αβγό Κατηγορία:Κάσταρντ κρεμώδη επιδόρπια Κατηγορία:Πιάτα με γέμιση
Επιτραπέζια αντισφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Η Επιτραπέζια Αντισφαίριση (Πινγκ Πονγκ) στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020, διεξήχθη από τις 24 Ιουλίου έως τις 6 Αυγούστου 2021 στο Μητροπολιτικό Γυμναστήριο του Τόκιο. Συμμετείχαν συνολικά 172 αθλητές και αθλήτριες από 44 διαφορετικές χώρες, σε 5 διαφορετικά αγωνίσματα: Το μονό ανδρών, το μονό γυναικών, το ομαδικό ανδρών, το ομαδικό γυναικών και το μικτό διπλό. Αυτή ήταν η 9η εμφάνιση του αθλήματος σε Ολυμπιακούς Αγώνες, αφού πρωτοεμφανίστηκε το 1988.
Ολυμπιακή Πρόκριση
Ως διοργανώτρια χώρα, η Ιαπωνία είχε το δικαίωμα να δηλώσει αυτομάτως έναν αθλητή ή μία ομάδα σε κάθε αγώνισμα. Έτσι η Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή (ΕΟΕ) της χώρας δήλωσε 6 αθλητές: Μια ομάδα 3 ανδρών και μία ομάδα 3 γυναικών για τα 2 ομαδικά αγωνίσματα, όπου κάθε παίκτης και παίκτρια συμμετείχε και στα ατομικά, ενώ διαμορφώθηκε και μια ομάδα για το μικτό διπλό.
Για τα ομαδικά αγωνίσματα, προκρίθηκαν 16 ομάδες. Κάθε ήπειρος (με την Αμερική να χωρίζεται σε Βόρεια και Νότια Αμερική) διοργάνωσε ένα προκριματικό τουρνουά, μέσα από το οποίο μπορούσε να προκριθεί μόνο η νικητήρια ομάδα, ενώ οι υπόλοιπες 9 θέσεις καθορίστηκαν από ένα Παγκόσμιο Προ-Ολυμπιακό Τουρνουά.
Για το μικτό διπλό προκρίθηκαν επίσης 16 ζευγάρια. Πάλι, κάθε ήπειρος (με την Αμερική να χωρίζεται σε Βόρεια και Νότια Αμερική) διοργάνωσε ένα προκριματικό τουρνουά, μέσα από το οποίο μπορούσε να προκριθεί μόνο το νικητήριο ζευγάρι. 4 ζευγάρια προκρίθηκαν από τους Μεγάλους Τελικούς του World Tour 2019 και 5 ακόμη από το World Tour του 2020. Εάν μια ΕΟΕ έχει δηλώσει ταυτόχρονα ένα ζευγάρι για το διπλό μικτό και μια ομάδα στο ένα ή και στα δύο αγωνίσματα του ομαδικού, οι παίκτες στο διπλό θα πρέπει να είναι και μέλη των ομάδων.
Για τα αγωνίσματα του μονού, προκρίθηκαν 70 αθλητές και αθλήτριες. Κάθε ΕΟΕ που είχε προκρίνει μια ομάδα, επιτρεπόταν να δηλώσει και 2 μέλη αυτής της ομάδας στα αγωνίσματα του μονού. 22 ακόμη θέσεις απονεμήθηκαν μέσω ηπειρωτικών τουρνουά, σε αθλητές των οποίων οι ΕΟΕ δεν είχαν καταφέρει να προκριθούν στα ομαδικά αγωνίσματα. Οι εναπομείνασες θέσεις δόθηκαν μέσω ενός παγκόσμιου προ-ολυμπιακού τουρνουά μονού και μέσω της παγκόσμια κατάταξης της ITTF.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλήματα Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2020 Κατηγορία:Επιτραπέζια αντισφαίριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Μαλθουσιανή παγίδα
Η Μαλθουσιανή Παγίδα, που οφείλει το όνομά της στον καθηγητή της πολιτικής οικονομίας  Τόμας Ρόμπερτ Μάλθους, είναι μια θεωρία που υπαινίσσεται ότι για το μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας, το εισόδημα ήταν εν πολλοίς στάσιμο επειδή οι τεχνολογικές ανακαλύψεις και πρόοδοι συντέλεσαν μόνο στην αύξηση του πληθυσμού, παρά σε βελτιώσεις στο γενικό επίπεδο διαβίωσης. Είναι μόνο με την απαρχή της Βιομηχανικής επανάστασης γύρω στο 1800, που το εισόδημα ανά άτομο αυξάνεται δραματικά σε μερικές χώρες, και είναι αυτές που ξεφεύγουν από την παγίδα. Έχει αποδειχθεί θεωρητικά, εντούτοις, ότι η διαφυγή από την Μαλθουσιανή παγίδα μπορεί επίσης να δημιουργήσει σοβαρές πολιτικές ανακατατάξεις.
Το θεωρητικό επιχείρημα του Μάλθους
Ήταν ο Τόμας Μάλθους που πρώτος επικαλέστηκε το επιχείρημα ότι σε «κάθε εποχή και σε κάθε κράτος» οι αυξήσεις του πληθυσμού είναι περιορισμένες από τα μέσα διαβίωσης, και ότι όταν αυτά τα μέσα διαβίωσης αυξάνονται, ο πληθυσμός επίσης θα αυξηθεί, και ότι η αύξηση του πληθυσμού θα είναι περιορισμένη από τη «φτώχεια και εξαθλίωση». Αυτή η πεσσιμιστική άποψη της αδυνατότητας της αληθινής προόδου διατυπώθηκε για πρώτη φορά το 1798, ειρωνικά, καθώς ακριβώς εκείνη την εποχή η βιομηχανική επανάσταση είχε ήδη αρχίσει να εξελίσσεται.
Στοιχεία
Σε συμφωνία με την θεωρία, στοιχεία απ' όλη τη χώρα παρέχουν ενδείξεις ότι η τεχνολογική ανωτερότητα και η υψηλότερη παραγωγικότητα της γης είχαν σημαντικές θετικές επιπτώσεις  στην πυκνότητα του πληθυσμού  αλλά ασήμαντα αποτελέσματα στο επίπεδο διαβίωσης, κατά την περίοδο 1-1500 μ.Χ. Επιπροσθέτως, ακαδημαϊκοί, έχουν αναφερθεί  στην έλλειψη σημαντικής τάσης διακύμανσης των μισθών σε διάφορα μέρη σε όλον τον κόσμο και για πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα. Στη Βαβυλωνία κατά την περίοδο από το 1800 έως το 1600 π.χ., για παράδειγμα, ο ημερήσιος μισθός ενός συνηθισμένου εργάτη ήταν αρκετός για να αγοράσει περίπου 15 λίβρες σίτου. Στην Κλασσική Αθήνα περίπου το 328 π.χ., ο αντίστοιχος μισθός θα μπορούσε να αγοράσει περίπου 24 λίβρες σίτου. Στην Αγγλία το 1800 μ.Χ. ο μισθός αντιστοιχούσε περίπου σε 13 λίβρες σίτου. Παρά τις τεχνολογικές προόδους ανάμεσα σε αυτές τις κοινωνίες, ο καθημερινός μισθός μόλις και μετά βίας διαφοροποιούνταν. Στη Βρεττανία ανάμεσα στο 1200 και το 1800, μόνο σχετικά μικρής σημασίας διακυμάνσεις του μέσου όρου  σε πραγματικούς μισθούς συνέβησαν στη Βρετανία. Έφτασαν στο υψηλότερο σημείο τους γύρω στο 1450 και το 1800 ήταν στην πραγματικότητα σημαντικά χειρότεροι.
Θεωρίες για την διαφυγή
Οι αιτίες για την Μαλθουσιανή παγίδα και οι θεωρίες για τις αιτίες της Βιομηχανικής Επανάστασης έχουν υπάρξει ποικίλες όσο και οι θεωρίες της πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η μετάβαση από την Μαλθουσιανή εποχή σε μια περίοδο διατηρήσιμης οικονομικής μεγέθυνσης έχει γίνει αντικείμενο έρευνας από την Ενοποιημένη θεωρία της μεγέθυνσης. Ένας κλάδος της Ενοποιημένης θεωρίας της μεγέθυνσης είναι αφιερωμένος στην αλληλεπίδραση ανάμεσα στην ανθρώπινη εξέλιξη και την οικονομική ανάπτυξη. Κάποιοι διατείνονται ότι η φυσική επιλογή κατά την διάρκεια της Μαλθουσιανής εποχής επέλεξε επωφελή χαρακτηριστικά για την διαδικασία μεγέθυνσης και έφερε έτσι την Βιομηχανική Επανάσταση. Δεδομένα συναφή με τη θεωρία δείχνουν την επιβίωση των πλουσιοτέρων στην Αγγλία στη διάρκεια του 17ου αιώνα.
573 Ρέχα
Η Ρέχα (Recha) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,412. Ανακαλύφθηκε το 1905 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από ένα πρόσωπο του δράματος του Γκότολντ Λέσινγκ Νάθαν ο Σοφός (1779).
Μαλθουσιανή παγίδα
Μια παγίδα κατά την διαφυγή από την Μαλθουσιανή Παγίδα
Προσφάτως έχει προταθεί η άποψη ότι η ανάδυση μεγάλων κοινωνικοπολιτικών αναστατώσεων κατά την διαφυγή από την Μαλθουσιανή παγίδα δεν είναι ένα ανώμαλο, αλλά ένα κανονικό φαινόμενο.
573 Ρέχα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ρέχας εκτιμάται σε 48 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι XDC, ενώ το άλβεδό της είναι 0,111. Η Ρέχα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 10 λεπτά.
Μαλθουσιανή παγίδα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημογραφία Κατηγορία:Οικονομικές θεωρίες Κατηγορία:Οικονομικά προβλήματα
573 Ρέχα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρεχα
Φιλοσοφική Σχολή Α.Π.Θ.
Η Φιλοσοφική Σχολή είναι μία από τις έντεκα σχολές του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Ιστορία
Η Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε το 1925, μια δεκαετία περίπου μετά την απελευθέρωση της Μακεδονίας για να δοθεί στο έθνος μια νέα σχολή που θα εξυπηρετούσε τις εκπαιδευτικές ανάγκες της νέας Ελλάδας.
Ο σκοπός της σχολής είναι διπλός, αφενός να καταρτίζει ικανά στελέχη για την δευτεροβάθμια εκπαίδευση και αφετέρου να ετοιμάζει επιστήμονες ικανούς για έρευνα σε μια ολόκληρη σειρά από τομείς των ιστορικών, ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών.
Τμήματα
Η Φιλοσοφική Σχολή αποτελείται από 8 τμήματα τα οποία είναι:
Προσωπικό
Το Διδακτικό και Ερευνητικό Προσωπικό (Δ.Ε.Π.) της σχολής είναι περίπου 250 άτομα (Καθηγητές, Αναπληρωτές Καθηγητές, Επίκουροι Καθηγητές, Λέκτορες).
Βιβλιοθήκες
Κάθε Τμήμα της Σχολής έχει την δική του βιβλιοθήκη, που είναι διασυνδεδεμένη με το Σύστημα Βιβλιοθηκών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Στις διάφορες βιβλιοθήκες, υπάρχουν χιλιάδες τίτλοι βιβλίων, αλλά και εκατοντάδες επιστημονικά περιοδικά και άρθρα. Επίσης, οι φοιτητές έχουν πρόσβαση και σε όλες τις διπλωματικές εργασίας, αλλά και στις διδακτορικές διατριβές που έχουν εκπονηθεί από φοιτητές του εκάστοτε τμήματος.
Η Βιβλιοθήκη της Φιλοσοφικής Σχολής
Η Βιβλιοθήκη της Φιλοσοφικής Σχολής της Θεσσαλονίκης απευθύνεται στα μέλη του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου (Α.Π.Θ.), δηλαδή το διδακτικό/διοικητικό προσωπικό και τους σπουδαστές του αλλά και στο ευρύ κοινό που την επισκέπτεται. Κύριος σκοπός της είναι να εξυπηρετεί και να καλύπτει τις πληροφοριακές ανάγκες των χρηστών της και να υποστηρίζει τις ερευνητικές τους διαδικασίες μέσα από τις συλλογές, τις υπηρεσίες και τις πηγές πληροφόρησης που παρέχει. Παράλληλα, προωθεί τη μόρφωση και την εκπαίδευση, προβάλλει το εκπαιδευτικό έργο της Φιλοσοφικής Σχολής και του Πανεπιστημίου γενικότερα, εμπλουτίζεται με αγορά νέου υλικού, διαχειρίζεται τους πόρους της και απασχολεί εκπαιδευμένο προσωπικό. Η συλλογή της ανταποκρίνεται στις θεματικές περιοχές που θεραπεύει η Σχολή, βάσει των προγραμμάτων σπουδών και αποτελείται από βιβλία, περιοδικά, οπτικοακουστικό (CD-ROMs κ.ά.) και πληροφοριακό (εγκυκλοπαίδειες, λεξικά κ.ά.) υλικό.
Ωράριο λειτουργίας
Η βιβλιοθήκη λειτουργεί Δευτέρα & Παρασκευή τις ώρες 07:30-15:30, ενώ Τρίτη, Τετάρτη & Πέμπτη τις ώρες 07:30-18:00. Σε περιόδους εορτών ή αργιών το παραπάνω ωράριο μπορεί να τροποποιηθεί και ανακοινώνεται στη βιβλιοθήκη.
Σπουδές
Τα τμήματα της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ παρέχουν προπτυχιακές, μεταπτυχιακές σπουδές καθώς και συμμετοχή σε διατμηματικά προγράμματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιστοσελίδα Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Ιστοσελίδα Τμήματος Ιστορίας & Αρχαιολογίας Ιστοσελίδα Τμήματος Φιλολογίας Ιστοσελίδα Τμήματος Φιλοσοφίας & Παιδαγωγικής Ιστοσελίδα Τμήματος Ψυχολογίας Ιστοσελίδα Τμήματος Αγγλικής Γλώσσας & Φιλολογίας Ιστοσελίδα Τμήματος Γαλλικής Γλώσσας & Φιλολογίας Ιστοσελίδα Τμήματος Γερμανικής Γλώσσας & Φιλολογίας Ιστοσελίδα Τμήματος Ιταλικής Γλώσσας & Φιλολογίας
Wolfwalkers
Το Wolfwalkers είναι ταινία περιπέτειας κινουμένων σχεδίων του 2020 σε σκηνοθεσία των Τομμ Μουρ και Ρος Στιούαρτ. Η ταινία είναι το τρίτο μέρος στην «Τριλογία Ιρλανδικής Λαογραφίας» του Μουρ, μετά τις προηγούμενές του ταινίες, το The Secret of Kells (2009) και το Το Τραγούδι της Θάλασσας (2014). Μια διεθνής συμπαραγωγή  υπό την ηγεσία των Cartoon Saloon και Mélusine Productions. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο το 2020 στις 12 Σεπτεμβρίου και κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 26 Οκτωβρίου, στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά στις 13 Νοεμβρίου και στην Ιρλανδία στις 2 Δεκεμβρίου. Κυκλοφόρησε ψηφιακά στο Apple TV+ στις 11 Δεκεμβρίου. Έλαβε ευρεία παγκόσμια αναγνώριση από κριτικούς, οι οποίοι επαίνεσαν το animation, το συναισθηματικό βάθος, την εκτέλεση και τους χαρακτήρες.
Χούμος
μικρογραφία|δεξιά|260px|Ο Χούμος φθάνει σε βάθος συνήθως μέχρι 50 cm Χούμος ονομάζεται το σύνολο της οργανικής ύλης η οποία βρίσκεται στα επιφανειακά στρώματα του εδάφους και η οποία υποβάλεται σε συνεχείς διεργασίες αποσύνθεσης και σύνθεσης νέων ουσιών. Ο χούμος δημιουργείται από τα φύλλα και τις βελόνες που πέφτουν κάθε χρόνο, τα υπολείμματα κλαδιών και ριζών καθώς και από τα απορρίμματα και υπολείμματα των ζωικών οργανισμών. Την αποσύνθεση των υπολειμμάτων αυτών αναλαμβάνουν διάφοροι μικροοργανισμοί και βακτηρίδια.
Wolfwalkers
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 2020 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ιρλανδικές ταινίες Κατηγορία:Λουξεμβουργιανές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Λυκάνθρωποι σε ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ανεξάρτητες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2020
Χούμος
Κατά το σχηματισμό του χούμου παρατηρούνται δύο κύριες διεργασίες:
Ο χούμος αποτελεί συνήθως ένα λεπτό μαύρο στρώμα με κολλοειδή υφή. Η χρησιμότητα του χούμου στη φύση είναι πολύ σημαντική αν ληφθεί υπόψη ότι περιβάλλοντας τα μόρια του εδάφους βελτιώνει τη γονιμότητα αυτού, που επιτυγχάνεται ενεργώντας κατά κάποιο τρόπο «στεγανοποιητικά», με συνέπεια αφενός μεν την αποθήκευση οργανικών ουσιών, που έτσι εμποδίζονται να κατέλθουν σε κατώτερα στρώματα, αφετέρου την αύξηση της δυνατότητας του εδάφους για συγκράτηση των υδάτων αλλά και ακόμη τη βελτίωση της μορφολογίας του, αυξάνοντας την καλλιεργητική αποδοτικότητά του.
Ο χούμος χρησιμοποιείται επίσης και ως φυσικό λίπασμα γιά άλλα εδάφη.
Στην αρχαιολογία με τον όρο χούμος εννοείται το επιφανειακό υπόστρωμα του εδάφους, που έτσι κι αλλιώς αφαιρείται πριν αρχίσει ουσιαστικά η ανασκαφή.
Κατηγορία:Βοτανική Κατηγορία:Δασική οικολογία Κατηγορία:Ορολογία της αρχαιολογίας Κατηγορία:Βιώσιμη γεωργία
When We Rock, We Rock, and When We Roll, We Roll
Το When We Rock, We Rock, and When We Roll, We Roll είναι μία συλλογή τραγουδιών του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple. Περιέχει κομμάτια ηχογραφημένα από το συγκρότημα μέσα στην περίοδο από το 1968 ως το 1974. Κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1978 μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά από την εταιρεία "Warner" χωρίς να κάνει μεγάλο αριθμό πωλήσεων. Το 1988 επανεκδόθηκε σε μορφή CD από την "Warner".
Τα τραγούδια
3. Hard Road (Wring that Neck) (Blackmore, Lord, Paice, Simper)
4. Burn (Blackmore, Lord, Paice, Coverdale)
5. Woman from Tokyo (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice)
6. Hush (South)