cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιρόκο
280px|μικρογραφία|Πανέμορφο δένδρο ιρόκο (Milicia excelsa) στην Ουγκάντα. Το ιρόκο (iroko), επίσης γνωστό και ως odum, είναι είδος δέντρου της τροπικής -κεντρικής και δυτικής- Αφρικής, που ανήκει στα πλατύφυλλα είδη και μπορεί να ζήσει μέχρι και 500 έτη.
Γενικά
Η ονομασία αυτή είναι κοινή και εμπορική ονομασία για το είδος αυτό που ανήκει στο γένος Milicia, στο οποίο υπάρχουν μόνον δύο αναγνωρισμένα είδη, το Milicia excelsa και Milicia regia, που ως δέντρα φτάνουν τα 30-40 μ. σε ύψος. Το όνομα του γένους Milicia εδόθη προς τιμήν του Milici (19ος και 20ος αιώνας), ενός διοικητή στην πορτογαλική Ανατολική Αφρική (βλ. σημερινή Μοζαμβίκη).
Το δέντρο αυτό είναι γνωστό στη φυλή των Γιορούμπα ως ìrókò, logo ή loko και πιστεύεται ότι έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Το ιρόκο είναι γνωστό στους ανθρώπους των Igbo ως ọjị ξύλο. Είναι ένα από τα είδη ξυλείας που μερικές φορές αναφέρονται -στην αγορά- ως αφρικανικό τικ, αν και δεν σχετίζεται με την οικογένεια του γνήσιου Tectona grandis. Το χρώμα του ξύλου ιρόκο είναι αρχικά κίτρινο αλλά βαθμιαία σκουραίνει σε πιο πλούσιο καφέ με την πάροδο του χρόνου. μικρογραφία|300px|Εμφάνιση του ξύλου iroko
Είδη
Το ιρόκο αποδίδεται κυρίως από το είδος Milicia excelsa. Σε μεγάλο μέρος της βιβλιογραφίας για αυτήν την ξυλεία, τα ονόματα των δέντρων που την αποδίδουν δίνονται ως Chlorophora excelsa (συν. Milicia excelsa) και Chlorophora regia (συν. Milicia regia). Το είδος Milicia excelsa περιλαμβάνεται επί του παρόντος ως «χαμηλότερου κινδύνου/σχεδόν απειλούμενου» στην Κόκκινη Λίστα της IUCN.
Και τα δύο είδη είναι δίοικα, με αρσενικά και θηλυκά άνθη σε ξεχωριστά άτομα.
Χρήσεις
Το ξύλο του ιρόκο χρησιμοποιείται για διάφορους σκοπούς, όπως π.χ. κατασκευή σκαφών, οικιακά δάπεδα, έπιπλα και εξωτερικά κουφώματα (πόρτες - παράθυρα). Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, χρησιμοποιήθηκε σε τμήμα βασκικού μουσικού οργάνου κατασκευασμένο από ξύλινες σανίδες, λόγω του ζωηρού ήχου του. Το ιρόκο ήταν το ξύλο που επιλέχθηκε για τα στασίδια στη Βασιλική της Παναγίας της Ειρήνης.
Είναι εξαιρετικά ανθεκτικό ξύλο, δεν απαιτεί τακτική συντήρηση με έλαια ή βερνίκι όταν χρησιμοποιείται σε εξωτερικούς χώρους, αν και είναι δυσκολοδούλευτο είδος με εργαλεία χειρός καθώς τείνει να θρυμματίζεται εύκολα και αμβλύνει τα εργαλεία κοπής πολύ γρήγορα.
Οι μόνες αναφερόμενες ανεπιθύμητες παρενέργειες που είναι γνωστό ότι προκαλούνται από τη σκόνη του -κατά τη μηχανική του κατεργασία- είναι το άσθμα, η δερματίτιδα και το εξάνθημα.
Πηγές
Κατηγορία:Τροπικά δάση Κατηγορία:Ξύλο Κατηγορία:Είδη ξύλου
Ψήφισμα του Μοντεβιδέο
Το Ψήφισμα του Μοντεβιδέο (κοινή ονομασία του Ψηφίσματος IV.4.422-4224) ψηφίστηκε στο Μοντεβιδέο, της Ουρουγουάης, στις 10 Δεκεμβρίου 1954, κατά τη διάρκεια της Γενικής Διάσκεψης της Ουνέσκο. Υποστηρίζει την επίσημη χρήση της τεχνητής γλώσσας Εσπεράντο ως διεθνή βοηθητική γλώσσα, συνιστώντας στον Γενικό Διευθυντή της Ουνέσκο να ενημερώνεται για τις πρόσφατες εξελίξεις για την χρήση της Εσπεράντο. Το ψήφισμα του Μοντεβιδέο ήταν ο καρπός μιας μεγάλης εκστρατείας του Ίβο Λαπέννα.
Κείμενο
Γενική Διάσκεψη της Ουνέσκο. Όγδοη συνεδρίαση. Μοντεβιδέο (Ουρουγουάη), 1954. Το ψήφισμα υιοθετήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 1954, στην 18η σύγκληση της ολομέλειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:UNESCO Κατηγορία:Γλωσσική πολιτική
Όσσιμο
Το Όσσιμο (ιταλικά: Ossimo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Παντέρνο Φραντσακόρτα
Το Παντέρνο Φραντσακόρτα (ιταλικά: Paderno Franciacorta) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Παντένγκε σουλ Γκάρντα
Το Παντένγκε σουλ Γκάρντα (ιταλικά: Padenghe sul Garda) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Ακροκέραμο
Το ακροκέραμο ή ο ακροκέραμος είναι ειδικό, ξεχωριστό κεραμίδι, που τοποθετείται στην άκρη της στέγης ή στις γωνίες των αετωμάτων με διακοσμητικό σκοπό. Αποτελεί παραδοσιακό αρχιτεκτονικό στοιχείο κτηρίων, ιδίως του νεοκλασικού αρχιτεκτονικού ρυθμού. Τα ακροκέραμα κατασκευάζονται είτε από πηλό, είτε από μάρμαρο. Η πρόσθια (ορατή από τον έξω κόσμο) επιφάνειά τους είναι όρθια και διακοσμημένη με ανάγλυφες παραστάσεις, συνήθως ανεικονικές, όπως π.χ. ανθέμια. Αρκετοί αρχαίοι ελληνικοί ναοί, όπως ο Παρθενώνας, έφεραν ακροκεράμους.
Πηγές
Ακροκεραμο
Άκρων ο Ακραγαντίνος
Ο Άκρων (5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ιατρός από τον Ακράγαντα, γιος του Ξένωνος, που έζησε κατά την κλασική εποχή, όντας μαθητής του μεγάλου φιλοσόφου Εμπεδοκλέους.
Κατά τη διάρκεια ενός λοιμού στην Αθήνα, μάλλον του γνωστού Λοιμού των Αθηνών επί Πελοποννησιακού Πολέμου, ο Άκρων βρισκόταν εκεί, όπου είχε εγκατασταθεί και ιδρύσει φιλοσοφική σχολή. Συνέστησε τότε στους Αθηναίους να ανάβουν φωτιές σε υπαίθριους χώρους στην πόλη για τον καθαρισμό του αέρα, ένα μέτρο που εφαρμόσθηκε με καλά αποτελέσματα.
Ο δάσκαλός του ο Εμπεδοκλής κατηγορούσε τον Άκρωνα για την υπερηφάνειά του και σε αυτόν αποδίδεται το λογοπαικτικό επίγραμμα:
Πηγές
Ακρων
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 1952
Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου που κυκλοφόρησαν το 1952.
Παΐσκο Λοβένο
Το Παΐσκο Λοβένο (ιταλικά: Paisco Loveno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Μιχαλάκης Κυπριανού
Ο Μιχαλάκης Κυπριανού ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένος με τον ΔΗΣΥ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μιχαλάκης Κυπριανού γεννήθηκε στη Μόρφου το 1937. Ομιλούσε, πέρα από την ελληνική, την αγγλική, τη γαλλική και την τουρκική γλώσσα. Σπούδασε νομική στο Μίτολ Τεμπλ και εργαζόταν ως δικηγόρος. Διετέλεσε Εισαγγελέας (1968-1970) και Ανώτερος Εισαγγελέας (1970-1991) στη Νομική Υπηρεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Ήταν νυμφευμένος με την Ιωάννα Κυπριανού και είχε μία κόρη και δύο υιούς. Απεβίωσε στις 10 Απριλίου 2018.
Πολιτική διαδρομή
Εξελέγη βουλευτής Βουλευτικές εκλογές 1991 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με τον συνασπισμό Δημοκρατικός Συναγερμός-Κόμμα Φιλελευθέρων για την ΣΤ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Πρόεδρος ΚΟΠ
Διετέλεσε πρόεδρος της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) την περίοδο 1979-1987.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Δημοκρατικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Πρόεδροι Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Βουλευτές ΣΤ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Παϊτόνε
Το Παϊτόνε (ιταλικά: Paitone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Λομπάρ (Ζυρά)
Το Λομπάρ (γαλλικά: Lombard) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παϊτόνε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Λομπάρ (Ζυρά)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λομπαρντιέν (γαλλικά: Lombardiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Παλατσόλο σουλλ'Όλιο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Μουσάρ (Ζυρά)
Το Μουσάρ (γαλλικά: Mouchard) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μυσκαντιέν (γαλλικά: Muscadiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Αμπάς ιμπν Φιρνάς
Ο Αμπάς αλ-Κασίμ ιμπν Φιρνάς ιμπν Βιρντάς αλ-Τακουρίν (810–887 μ.Χ.), γνωστός και ως Αμπάς ιμπν Φιρνάς (عباس بن فرناس), ήταν Ανδαλουσιανός πολυμαθής: εφευρέτης, φυσικός, χημικός, μηχανικός, μουσικός της Ανδαλουσίας, και ποιητής στην Αραβική γλώσσα. Είχε Βερβερική καταγωγή, και η ρίζα του ονομάτος του είναι AFERNAS, που είναι συνηθισμένο όνομα πλέον σε Μαρόκο και Αλγερία, γεννήθηκε στο Ιζν-Ραντ Οντά, της Αλ-Άνταλους (σημερινή Ρόντα της Ισπανίας), έζησε στο Εμιράτο της Κόρδοβας, και θεωρείται πως προσπάθησε να πετάξει.
Ο κρατήρας Ιμπν Φιρνάς στη Σελήνη ονομάστηκε προς τιμήν του, όπως και το Αεροδρόμιο Ιμπν Φιρνάς της Βαγδάτης καθώς και μια από τις γέφυρες του Γουαδαλκιβίρ στην Κόρδοβα.
Έργο
Ο Αμπάς Ιμπν Φιρνάς σχεδιάσε μια κλεψύδρα την οποία ονόμασε αλ-Μακάτα (al-Maqata), επινόησε μέσα κατασκευής άχρωμου γυαλιού, εφηύρε διάφορα γυάλινα επιπεδοσφαίρια, κατασκεύασε διορθωτικούς φακούς («πέτρες ανάγνωσης»), σχεδιάσε μια αλυσίδα από δαχτυλίδια η οποία μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να προσομοιώσει τις κινήσεις των πλανητών και των αστεριών, και ανέπτυξε μέθοδο για τη τεμάχισμα φυσικών κρυστάλλων που επέτρεψε στους Ισπανούς να διακόψουν την εξαγωγή χαλαζία στην Αίγυπτο για το τεμάχισμα του.
Αεροπορία
Περίπου επτά αιώνες μετά τον θάνατο του Φιρνάς, ο Μαροκινός ιστορικός Αχμέντ Μοχάμεντ αλ-Μακάρι (απ. 1632) συνέγραψε μια έκθεση για τον Φιρνάς η οποία περιελάμβανε τα εξής:
"Μεταξύ των άλλων πολύ περίεργων πειραμάτων που πραγματοποίησε, ένα εξ αυτών ήταν η προσπάθεια του να πετάξει. Κάλυψε τον εαυτό του με πούπουλα για τον σκοπό αυτό, πρόσδεσε δύο φτερά στο σώμα του, και ανέβηκε σε ένα ύψωμα, εκσφενδονίστηκε στον αέρα, όταν σύμφωνα με τις μαρτυρίες πολλών αξιόπιστων συγγραφέων που παρακολούθησαν το γεγονός, πέταξε σε ικανοποιητική απόσταση, σα να ήταν πτηνό, αλλά, κατά την προσγείωση του στο σημείο που ξεκίνησε, η πλάτη του πονούσε πολύ, μιας και δεν γνώριζε πως τα πτηνά όταν προσγειώνονται, το κάνουν με την ουρά τους και είχε ξεχάσει να τοποθετήσει μια στο σώμα του."
Ο αλ-Μακάρι θεωρείται πως χρησιμοποίησε στα ιστορικά έργα του «πολλές πρώιμες πηγές οι οποίες δεν σώζονται πλέον», αλλά στην περίπτωση του Φιρνάς, δεν αναφέρει τις πηγές για τις λεπτομέρειες της υποτιθέμενης πτήσης, αν και ισχυρίζεται πως ένας στίχος ενός Αραβικού ποιήματος του 9ου αιώνα αποτελεί νύξη στην πτήση του Φιρνάς. Το ποίημα γράφηκε από τον Μουμίν ιμπν Σαΐντ, ποιητή των ανακτόρων της Κόρδοβα υπό τον Μουχαμμάντ Α΄ (απεβ. 886), ο οποίος ήταν εξοικειωμένος και συνήθως επικριτικός του Ιμπν Φιρνάς. Ο σχετικός στίχος αναφέρει: «Πέταξε γρηγορότερα από τον φοίνικα στην πτήση του όταν έντυσε το σώμα του με φτερά γύπα.» Καμία άλλη σωζόμενη πηγή δεν αναφέρεται στο συμβάν.
Υποτέθηκε πως η προσπάθεια του Ιμπν Φιρνάς να πραγματοποιήση πτήση αιώρησης ίσως ενέπνευσε την προσπάθεια του Άιλμερ του Μαλμεσμπέρι μεταξύ 1000 και 1010 στην Αγγλία, αλλά δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία που να υποστηρίζουν την θέση αυτή.
Αρμέν Φιρμάν
Το Αρμέν Φιρμάν ίσως είναι η Λατινοποιημένη ονομασία του Αμπάς ιμπν Φιρνάς.
Σύμφωνα με κάποιες δευτερογενείς πηγές, περίπου 20 χρόνια πριν την προσπάθεια του να πετάξει, ο Ιμπν Φιρνάς ίσως είδε τον Φιρμάν καθώς αυτός τυλιγόταν σε χαλαρό μανδύα ενισχυμένο με ξύλινες αντηρίδες καθώς πηδούσε από έναν πύργο στην Κόρδοβα, με σκοπό να χρησιμοποιήσει το ένδυμα ως φτερά τα οποία θα τον βοηθούσαν να αιωρηθεί. Η υποτιθέμενη προσπάθεια πτήσης ήταν ανεπιτυχής, αλλά το ένδυμα επιβράδυνε την πτώση του αρκετά και υπέστη μόνον ελαφρούς τραυματισμούς.
Ωστόσο, δεν υπάρχει καμία αναφορά στον Αρμέν Φιρμάν σε άλλες δευτερογενείς πηγές, εκ των οποίων όλες ασχολούνται εξαντλητικά με την προσπάθεια πτήσης του Ιμπν Φιρνάς. Ο Άρμεν Φιρμάν δεν αναφέρεται στην έκθεση του αλ-Μακάρι.
Μιας και το γεγονός καταγράφηκε μόνο σε μια πρωτεγενή πηγή, του αλ-Μακάρι, και μιας και το άλμα του Φιρμάν λέγεται πως αποτέλεσε πηγή έμπνευσης του Ιμπν Φιρνάς, η έλλειψη οποιασδήποτε αναφοράς στον Φιρμάν στην έκθεση του αλ-Μακάρι ίσως αποτελεί σημείο σύνθεσης, και το άλμα από πύργο συγχίστηκε με την προσπάθεια αιώρησης του Ιμπν Φιρνάς στα δευτερογενή γραπτά.
Πηγές
Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας
Alternativa Televizija
thumb|right|Το κτίριο της Alternativa Televizija στη [[Μπάνια Λούκα.]]
Η Alternativa Televizija, συντομευμένη σε ATV, είναι βοσνιακός τηλεοπτικός σταθμός, του οποίου η έδρα βρίσκεται στη Μπάνια Λούκα, πρωτεύουσα της Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας, στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Παρά το γεγονός πως το σήμα του εκπέμπει από τη Σερβική Δημοκρατία, η οποία είναι μία από τις δύο οντότητες που αποτελούν τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, η Alternativa Televizija, η «Εναλλακτική Τηλεόραση», έχει ως στόχο την παροχή ανεξάρτητης και ακριβούς ενημέρωσης, καθώς και ποιοτικής ψυχαγωγίας.
Ιστορία
Η Alternativa Televizija ιδρύθηκε τον Σεπτέμβριο του 1996, μετά το πέρας του Πολέμου της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Εκείνη την περίοδο, το κανάλι δεν διέθετε παρά μονάχα μερικούς υπαλλήλους, ενώ το πρόγραμμά του ήταν διάρκειας, μόλις, δύο ωρών ημερησίως. Τον Ιούνιο του 1997, κατέστη ιδιωτική εταιρεία εγγεγραμμένη σύμφωνα με τα ισχύοντα νομικά πλαίσια, με άδεια του Υπουργείου Ενημέρωσης της Σερβικής Δημοκρατίας. Το κανάλι σταδιακά αύξησε τα ποσοστά τηλεθέασής του, καθώς και τα τεχνικά του μέσα, με αποτέλεσμα, το 2001, να έχει καταστεί ως το δεύτερο σημαντικότερο κανάλι της Σερβικής Δημοκρατίας και το τέταρτο ολόκληρης της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Επιχειρήσεις με έδρα τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη Κατηγορία:Τηλεοπτικοί σταθμοί της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Πολιτισμός στη Μπάνια Λούκα
Ελένιος Άκρων
Ο Ελένιος Άκρων (λατιν. Helenius Acron ή Acro, 2ος ή 3ος αιώνας μ.Χ.) ήταν αρχαίος Ρωμαίος γραμματικός και σχολιαστής, που σύμφωνα με τη γνώμη αρκετών είχε ελληνική καταγωγή.
Είναι γνωστό ότι ο Ελένιος Άκρων έγραψε σχετικώς με έργα του Τερεντίου (τουλάχιστον για τα Αδελφοί και Ευνούχος) και του Ορατίου. Τα σχόλια στον Οράτιο έχουν χαθεί, αλλά σε αυτά αναφέρεται ο γραμματικός Χαρίσιος. Υπάρχουν ενδείξεις ότι ο Άκρων είχε γράψει και σχόλιο στον Πέρσιο.
Σχόλια αποδιδόμενα στον Άκρωνα εμφανίζονται σε χειρόγραφα έργων του Ορατίου: υπάρχουν τρεις αναθεωρήσεις που είναι γνωστές, με την αρχαιότερη να χρονολογείται από τον 5ο αιώνα. Τα σπαράγματα των σχολίων για τον Οράτιο που σώζονται, αν και πολύ αποσπασματικά, είναι πολύτιμα, καθώς περιέχουν τα σχόλια των παλαιότερων σχολιαστών (του Σκαύρου και άλλων). Ωστόσο η απόδοσή τους στον Άκρωνα δεν ταυτοποιείται πριν από τον 15ο αιώνα και είναι αμφίβολη.
Αποσπάσματα κειμένων του Άκρωνος μπορεί επίσης να εμφανίζονται σε έργα του γραμματικού Πορφυρίωνα Πομπονίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαίοι συγγραφείς
Τζανκάρλο Μπερτσελλίνο
Ο Τζανκάρλο Μπερτσελλίνο (Giancarlo Bercellino, γεννημένος στις 9 Οκτωβρίου 1941) είναι πρώην Ιταλός ποδοσφαιριστής που έπαιζε ως αμυντικός. Μερικές φορές αναφέρεται ως Bercellino I, επειδή ο αδελφός του Silvino Bercellino ήταν επίσης ποδοσφαιριστής. Ο πατέρας του Teresio Bercellino έπαιξε επίσης ποδόσφαιρο επαγγελματικά στη Serie A.
Καριέρα
Σε επίπεδο συλλόγου ο Μπερσελίνο ήταν πιο διάσημος για την περίοδο του με τη Γιουβέντους με την οποία έπαιξε πάνω από 200 παιχνίδια σε όλες τις διοργανώσεις μεταξύ 1961 και 1969, σκοράροντας 14 γκολ και κερδίζοντας έναν τίτλο της Serie A και το Coppa Italia. Έπαιξε επίσης σε Αλεσάντρια, Μπρέσια και Λάτσιο.
Διεθνή
Σε διεθνές επίπεδο, ο Barcellino εκπροσώπησε την Ιταλία σε έξι περιπτώσεις μεταξύ 1965 και 1968, και ήταν μέλος της ομάδας που κέρδισε το UEFA Euro 1968 εντός έδρας.
Στυλ παιχνιδιού
Ο Μπερσελίνο ξεκίνησε την καριέρα του ως σέντερ φορ στα νιάτα του, ο οποίος ήταν γνωστός για τον δυναμισμό, την ενεργητικότητα, τις εξαιρετικές του ικανότητες στην ντρίμπλα και το δυνατό και ακριβές χτύπημα, κάτι που τον έκανε επίσης ακριβή στηρίγματα και πέναλτι. Αργότερα χρησιμοποιήθηκε ως αμυντικός, όπου διέπρεψε λόγω της συνέπειας και του επίμονου στυλ παιχνιδιού του, που τον έκανε αποτελεσματικό στην άμυνα ενός εναντίον ενός καταστάσεων. Σε αυτόν τον νέο ρόλο του αμυντικού, ξεχώρισε για τη σωματική του δύναμη, την ικανότητα στον αέρα και την προσμονή του, αν και ήταν επίσης γνωστός για την τεχνική του και την ικανότητα του να σκοράρει από την άμυνα.
Διακρίσεις
==== Γιουβέντους ====
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1968 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λάτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπρέσια Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΣ Αλεσσάντρια Κάλτσιο 1912 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές
Μαρκιγιάν Κάμις
Ο Μαρκιγιάν Κάμις (Маркіян Камиш, γεν. στις 19 Οκτωβρίου 1988) είναι ένας Ουκρανός μυθιστοριογράφος.
Βιογραφία
Ο Μαρκιγιάν Κάμις είναι το μόνο πρόσωπο που εκπροσωπεί την αντεργκράουντ λογοτεχνία του Τσερνόμπιλ. Από το 2010, ερευνά παράνομα τη ζώνη αποκλεισμού του Τσερνόμπιλ. Είναι γιος ενός εκκαθαριστή του Τσερνόμπιλ, πυρηνικού φυσικού και μηχανικού του Ινστιτούτου Πυρηνικών Ερευνών ο οποίος πέθανε το 2003.
Κατά το διάστημα μεταξύ 2005 και 2009, ο Μαρκιγιάν Κάμις σπούδασε στη Σχολή Ιστορίας του Εθνικού Πανεπιστημίου Ταράς Σεβτσένκο του Κιέβου, αλλά τα παράτησε λίγο πριν πάρει το πτυχίο του έτσι ώστε να αφοσιωθεί στη λογοτεχνία και στην παράνομη έρευνα στη ζώνη του Πυρηνικού Σταθμού Παραγωγής Ενέργειας του Τσερνόμπιλ. Κατά το διάστημα μεταξύ 2010–2021, ο Κάμις πήρε μέρος σε πολλές αποστολές στο Τσερνόμπιλ, παραμένοντας στην απαγορευμένη ζώνη για περισσότερο από ένα χρόνο (συμπεριλαμβανομένων αρκετών μηνών στην εγκαταλελειμμένη πόλη Πρίπιατ).
Παρακολουθώντας την Ατομική Πόλη
Το βιβλίο Παρακολουθώντας την ατομική πόλη είναι ένα μυθιστόρημα για τους παράνομους εξερευνητές της απαγορευμένης ζώνης του Τσερνόμπιλ. Το βιβλίο του Κάμις είναι διαθέσιμο στο διαδίκτυο από την άνοιξη του 2014. Μετά την αποδοχή των κριτικών στην Ουκρανία,    το βιβλίο εκδόθηκε στη Γαλλία και την Ιταλία. Το γαλλικό περιοδικό Le Nouvel Observateur αποκάλεσε το μυθιστόρημα «εκπληκτικό βιβλίο». Το περιοδικό Monaco Hebdo έχει συμπεριλάβει το βιβλίο στη λίστα με τις επιλογές του μήνα.
Το βιβλίο έχει επίσης μπει στη λίστα με τα πέντε καλύτερα βιβλία για το Τσερνόμπιλ από το Esquire Italia και στη λίστα με τα δέκα καλύτερα βιβλία του 2019 σύμφωνα με την ιταλική εφημερίδα La Repubblica ως ένα από τα βιβλία του «αστερισμού των δέκα βιβλίων που αντικατοπτρίζουν καλύτερα το πνεύμα των καιρών». Σε μια ξεχωριστή βιβλιοκριτική, η La Repubblica αποκάλεσε τον Κάμις "ισχυρό χαρακτήρα".
Σύμφωνα με την ιταλική εφημερίδα Corriere della Sera:"«Χάρη σε ένα ύφος που ισορροπεί ανάμεσα στη γλωσσική έκσταση ενός απελπισμένου ταξιδιού, ανάμεσα στην καταστροφή των λειψάνων μιας ιστορικής τραγωδίας και στον σκληρό και συναισθηματικό μινιμαλισμό μιας τρομερής πραγματικότητας, ο Κάμις γράφει ένα βιβλίο που μπορεί να μας ταρακουνήσει φέρνοντάς μας αντιμέτωπους με τον τον ανθρώπινο πόνο και με τον πόνο της φύσης»."Ο Ουκρανός μυθιστοριογράφος Αντρέι Κούρκοβ είπε σχετικά με το βιβλίο:"«Το βιβλίο Παρακολουθώντας την ατομική πόλη του Μαρκιάν Κάμις είναι σίγουρα διπλή ανακάλυψη για κάθε αναγνώστη! Η πρώτη ανακάλυψη είναι ο ίδιος ο συγγραφέας με τη ζωντανή και πολύ δυναμική αφήγησή του και η άλλη είναι το περιεχόμενο του βιβλίου που θα σας ανοίξει μια εντελώς άγνωστη πραγματικότητα, τη ζωή στη ζώνη του Τσερνόμπιλ πίσω από τα συρματοπλέγματα, μια ζωή που περιγράφεται από αυτούς που μετέτρεψαν αυτήν τη ζώνη σε μυστική και παράνομη παιδική τους χαρά. Ο Μαρκιάν Κάμις είναι ένας από αυτούς και γι' αυτό το βιβλίο είναι επίσης μια ειλικρινής εμπειρία από πρώτο χέρι!»"
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί συγγραφείς
Παράτικο
Το Παράτικο (ιταλικά: Paratico) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μπρέσια, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μπρέσια
Στάρι Λέντιντσι
thumb|right|Η μείζων περιοχή του Νόβι Σαντ, τοποθεσία του χωριού εντός της Πόλεως.
Το Στάρι Λέντιντσι (σερβικά κυριλλικά: Стари Лединци) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός της αυτόνομης επαρχίας της Βοϊβοντίνα. Αποτελεί τμήμα του αστικού δήμου του Πετροβαράντιν, εντός του εδάφους της Πόλεως του Νόβι Σαντ και του διαμερίσματος της Νότιας Μπάτσκα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 934 κατοίκους.
Γεωγραφία
Παρά το γεγονός πως αποτελεί τμήμα του διαμερίσματος της Νότιας Μπάτσκα, το χωριό ευρίσκεται εντός της περιοχής της Συρμίας. Σε κοντινή απόσταση ευρίσκεται η Λίμνη του Λέντιντσι.
thumb|center|upright=0.8|Άποψη της [[Λίμνη του Λέντιντσι|Λίμνης του Λέντιντσι.]]
Ιστορία
Το Στάρι Λέντιντσι πιθανώς ιδρύθηκε κατά την διάρκεια του 13ου αιώνα. Εντός εγγράφου χρονολογούμενου από το 1372, ο τομέας του Λέντιντσι ορίζεται ως «σερβική περιοχή». Εντός εγγράφου χρονολογούμενου από το 1438, διευκρινίζεται πως το συγκεκριμένο έδαφος κατοικείται από «σχισματικούς» (Χριστιανούς Ορθόδοξους).
Σύμφωνα με την παράδοση, το Λέντιντσι αποτελούσε τμήμα των κτήσεων του Δεσπότη της Σερβίας, Γιοβάν Μπράνκοβιτς (1496-1502), ο οποίος και δώρησε το χωριό στο Μοναστήρι του Ράκοβατς. Οι Σέρβοι κάτοικοι του συγκεκριμένου τμήματος της Συρμίας αναφέρονται, επίσης, κατά την διάρκεια της εξεγέρσεως του Γκιόργκι Ντόσα, το 1514.
Υπό οθωμανική κυριαρχία, κατά την διάρκεια του 17ου αιώνα, ένας Τούρκος σπαχής, ο Μεχμέτ Αγάς, αναφέρεται ως κύριος του χωριού. Στα τέλη του 17ου αιώνα, το χωριό τέθηκε υπό την κυριαρχία των Αψβούργων. Αντιθέτως, το Λέντιντσι αναφέρεται εντός των φορολογικών εγγράφων παρά μόνον μετά το πρώτο μισό του 18ου αιώνα. Οι κάτοικοι της περιοχής αναφέρονταν, τότε, ως «ελεύθεροι Σέρβοι» (γερμανικά: Freie Ratzen), λόγω της τάσης τους προς την ανυπακοή.
Μετά το 1918, το χωριό αποτέλεσε τμήμα του Βασιλείου των Σέρβων, των Κροατών και των Σλοβένων, το οποίο, το 1929, μετονομάστηκε σε Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. Κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το χωριό πυρπολήθηκε από τους Ναζί. Μετά τον πόλεμο, ανεγέρθηκε εκ νέου, όμως σε νέα τοποθεσία, πλησίον του Δούναβη. Το νέο αυτό χωριό, σήμερα, φέρει την ονομασία Νόβι Λέντιντσι, ή «Νέο Λέντιντσι». Ωστόσο, τμήμα του πληθυσμού επέστρεψε προκειμένου να εγκατασταθεί εντός του παλαιού χωριού, το οποίο ανεγέρθηκε εκ νέου. Το χωριό αυτό, σήμερα, φέρει την ονομασία Στάρι Λέντιντσι, ή «Παλαιό Λέντιντσι».
Δεδομένα του 2002
Το 2002, ο ηλικιακός μέσος όρος του πληθυσμού ήταν της τάξεως των 37,3 ετών για τους άνδρες και 36,2 ετών για τις γυναίκες.
Δεδομένα του 2011
Το 2011, ο ηλικιακός μέσος όρος του πληθυσμού ήταν της τάξεως των 41,1 ετών, συγκεκριμένα 41,5 ετών για τους άνδρες και 40,6 ετών για τις γυναίκες.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Οικισμοί του Νόβι Σαντ
Πάνος Χαρίτος
Ο Παναγιώτης (Πάνος) Χαρίτος είναι Έλληνας δημοσιογράφος που έχει διακριθεί ως πολεμικός ανταποκριτής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1969 στην Αθήνα. Ο πατέρας του καταγόταν από το Γαμβριά Λυκοδήμου και η μητέρα του από τον Πύργο της Ηλείας. Προσπάθησε να σπουδάσει στην Γυμναστική Ακαδημία αλλά δεν τα κατάφερε. Για ένα εξάμηνο, διέμενε στην Νέα Υόρκη και εργαζόταν στην CBS (νυν Sony Music).
Το 2005, ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας, του απένειμε το βραβείο του ιδρύματος προαγωγής δημοσιογραφίας Μπότση.
Ειναι παντρεμένος με την Ισραηλινή Dana Omezguine με την οποία έχει δύο παιδιά, την Εύα και τον Γιάννη.
Δημοσιογραφική καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του, αρθρογραφόντας στην Ελευθεροτυπία και μετέπειτα στο περιοδικό Ταχυδρόμος. Αργότερα εργάστηκε στον ραδιοφωνικό σταθμό Κανάλι 15, όπου ανέλαβε την παραγωγή και την εκφώνηση δύο εκπομπών για την μαύρη μουσική. Έπειτα, την περίοδο 1992-1995, εργάστηκε στο Mega και αναχώρησε για το εξωτερικό.
Κάλυψε ως ελεύθερος επαγγελματίας τον πόλεμο στην Τσετσενία και τις συγκρούσεις Γεωργίας-Αμπχαζίας του 1995. Το 1996 κάλυψε τον εμφύλιο στο Ζαΐρ (σημερινή Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό), ενώ το 1997 ήταν ανταποκριτής του Αθηναΐκού Πρακτορείου Ειδήσεων στην Αλβανία κατά την διάρκεια της σοβαρής πολιτικής και κοινωνικής κρίσης που προκάλεσε το οικονομικό σκάνδαλο με τις πυραμίδες (ponzi scheme).
Από εκείνη την χρονιά ξεκίνησε να συνεργάζεται με την ΕΡΤ. Ήταν πολεμικός ανταποκριτής της πρώην ΝΕΤ στα περισσότερα δελτία ειδήσεων. Από τότε έχει καλύψει όλα τα σημαντικά στρατιωτικά γεγονότα, από την Ιντιφάντα εώς την Αραβική Άνοιξη. Επίσης Παρουσίαζε μαζί με τον Φάνη Παπαθανασίου την ενημερωτική εκπομπή Κόσμος στη ΝΕΤ το Διάστημα 1999-2001
Την περίοδο του μαύρου της ΕΡΤ, συνεργαζόταν με την εφημερίδα Η Αυγή, ενώ είχε αναλάβει την διεύθυνση του κυριακάτικου της φύλλου.
Με την επαναλειτουργία της ΕΡΤ, επελέγη για την παρουσίαση του κεντρικού δελτίου ειδήσεων της ΕΡΤ1 στις 21:00, θέση την οποία ανέλαβε στις 11 Ιουνίου 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες παρουσιαστές
Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης
Η Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης (ρωσικά: Спартак (Санкт-Петербург)) είναι επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης με έδρα την Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας. Έχει κατακτήσει δύο κύπελλα Ευρώπης, όπως και πέντε εγχώριους τίτλους.
Ιστορία
Η Σπαρτάκ ιδρύθηκε τον Σεπτέμβριο του 1935 από τον Γκεόργκι Τισίνσκι, ο οποίος υπήρξε και ένας από τους πρώτους προπονητές της ομάδας. Πρώτες της συμμετοχές στο πρωτάθλημα Σοβιετικής Ένωσης ήταν το 1937 και το 1940, όπου αποκλείστηκε στην φάση των 16.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατέκτησε το πρωτάθλημα του Λένινγκραντ το 1958 και κέρδισε το δικαίωμα συμμετοχής στο πρωτάθλημα Σοβιετικής Ένωσης, με προπονητή τον Βίκτορ Νικολάεβιτς Ραζίβιν.
Το 1969, η Σπαρτάκ Λένινγκραντ κατέκτησε την τρίτη θέση του πρωταθλήματος, ενώ από το 1970 ως το 1974 πλασαριζόταν στη δεύτερη θέση, μέχρι να κατακτήσει τελικά τον τίτλο του πρωταθλητή το 1975 διακόπτοντας συν τοις άλλοις και το σερί έξι συνεχόμενων πρωταθλημάτων της ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Παράλληλα, το 1970–71 έφθασε ως τον τελικό του κυπέλλου κυπελλούχων, όπου ηττήθηκε από τη Σιμεντάλ Μιλάνο σε διπλούς αγώνες. Δύο χρόνια αργότερα έφθασε και πάλι στον τελικό. Αυτή τη φορά επικράτησε άνετα της Γιουγκοπλάστικα με 77-62 στο Παλέ ντε Σπορ της Θεσσαλονίκης, ενώ επανέλαβε το ίδιο κατόρθωμα τη σεζόν 1974–75, κερδίζοντας δύσκολα στον τελικό της Νάντης τον υπερασπιστή του τίτλου Ερυθρό Αστέρα με 63-62.
Το 1977-78, κατέκτησε το κύπελλο Σοβιετικής Ένωσης και συνέχισε να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στις εγχώριες διοργανώσεις κατά την δεκαετία του '80, τερματίζοντας στην πρώτη τριάδα του πρωταθλήματος το 1981, το 1985, το 1986 και το 1987. Το 1986-87 κατέκτησε και πάλι το κύπελλο και το 1990-91 τερμάτισε στην δεύτερη θέση του πρωταθλήματος Σοβιετικής Ένωσης, το οποίο κατέκτησε την επόμενη χρονιά, με αρχηγό τον Εβγκένι Πασούτιν.
Από τα μέσα της δεκαετίας του '90, παρέμεινε στην μέση της βαθμολογίας, μέχρι την διάλυση της στις 31 Ιουλίου του 2014. Αμέσως μετά, κατέθεσε τα έγγραφα για την δημιουργία ενός νέου νομικού προσώπου και συμμετείχε στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα. Το 2015-16 αγωνίστηκε στην δεύτερη κατηγορία και κέρδισε την άνοδο της στην πρώτη κατηγορία του ρωσικού πρωταθλήματος.
Εγχώριοι
Ρωσική Σούπερ Λίγκα
Κύπελλο Σοβιετικής Ένωσης
Ρωσικό Κύπελλο
Διεθνείς
Κύπελλο Σαπόρτα
Πηγές
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1935 Κατηγορία:Ρωσικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Αγία Πετρούπολη Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1935 Κατηγορία:Σοβιετικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης
3000 μέτρα στους Νορδικούς Αγώνες Κλειστού Στίβου
Τα 3000 μέτρα στους Νορδικούς Αγώνες Κλειστού Στίβου έχουν πραγματοποιηθεί από τους άνδρες και τις γυναίκες από την εναρκτήρια έκδοση το 2011. Είναι ο τέταρτος πιο σημαντικός τίτλος στα 3000 μέτρα μαζί με τα 3000 μέτρα στους Βαλκανικούς Αγώνες Κλειστού Στίβου, μετά από τα 3000 μέτρα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, τα 3000 μέτρα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου και τα 3000 μέτρα στο Ασιατικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου. Η μορφή της διοργάνωσης έχει μία τελική σειρά και η τελική κατάταξη διαμορφώνεται από τους καλύτερους χρόνους σε αυτή την σειρά. Συνολικά έχουν διεξαχθεί πέντε φορές από το 2011.
Ο Γιούκα Κεσκισάλο, από τη Φινλανδία, είναι ο πιο επιτυχημένος αθλητής της διοργάνωσης, έχοντας κερδίσει δύο τίτλους συνολικά, ένα χρυσό και ένα χάλκινο. Άλλοι αθλητές με χρυσά μετάλλια είναι ο Γιόχαν Χιντέν και ο Νασέρντινε Χαλίλ από τη Σουηδία, ο Νίκλας Σάντελς από τη Φινλανδία, καθώς και ο Τάις Νειχάους που εκπροσώπησε τη Δανία και την Ισλανδία. Η Καρλότα Φούγκμπεργκ από τη Σουηδία, είναι η μοναδική γυναίκα που έχει κερδίσει δύο χρυσούς τίτλους στην πρόσφατη ιστορία των Νορδικών Αγώνων Κλειστού Στίβου.
Από το 2011 έως σήμερα έχουν αναδειχθεί πέντε πρωταθλητές από τρεις διαφορετικές χώρες στους άνδρες και τέσσερις πρωταθλητές από δύο διαφορετικές χώρες στις γυναίκες. Οι πρώτοι πρωταθλητές ήταν ο Νίκλας Σάντελς στους άνδρες από τη Φινλανδία και η Ουλρίκα Γιόχανσον στις γυναίκες από τη Σουηδία το 2011. Οι πιο πρόσφατοι πρωταθλητές είναι ο Τάις Νειχάους που εκπροσώπησε τη Δανία και την Ισλανδία, και η Καρλότα Φούγκμπεργκ από τη Σουηδία.
Η Σουηδία είναι η πιο επιτυχημένη χώρα στο αγώνισμα, έχοντας κερδίσει έξι χρυσά μετάλλια, δύο στους άνδρες και τέσσερα στις γυναίκες. Η Φινλανδία είναι στη δεύτερη θέση με δύο χρυσά μετάλλια, μόνο στους άνδρες. Η Δανία μαζί με την Ισλανδία και η Νορβηγία είναι στην τρίτη θέση με ένα χρυσό μετάλλιο, στους άνδρες και στις γυναίκες αντίστοιχα.
Κάτοχοι μεταλλίων
thumb|right|Ο πρωταθλητής το 2014, Γιούκα Κεσκισάλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νορδικοί Αγώνες Κλειστού Στίβου
Φαν Νόλι
Ο Θεοφάν Στιλιάν Νόλι (Theofan Stilian Noli), γνωστός ως Φαν Νόλι (Fan Noli, γεν. Θεοφάνης Στυλιανός Μαυρομάτης 6 Ιανουαρίου 1882 – 13 Μαρτίου 1965), ήταν Αλβανός συγγραφέας, λόγιος, διπλωμάτης, πολιτικός, ιστορικός και ιδρυτής της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας, ο οποίος διετέλεσε Πρωθυπουργός και αντιβασιλέας της Αλβανίας το 1924 κατά τη διάρκεια της επανάστασης του Ιουνίου.
Ο Νόλι έλαβε πτυχία από το Χάρβαρντ (1912), το Ωδείο της Νέας Αγγλίας (1938) και τέλος το διδακτορικό του δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης (1945). Χειροτονήθηκε ιερέας το 1908, ιδρύοντας έτσι την Αλβανική Εκκλησία και εξύψωσε την αλβανική γλώσσα σε εκκλησιαστική χρήση. Κατοίκησε στην Αλβανία για σύντομο διάστημα μετά τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας του 1912. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Νόλι ηγήθηκε των διπλωματικών προσπαθειών για την επανένωση της Αλβανίας και έλαβε την υποστήριξη του αμερικανικού προέδρου Γούντροου Ουίλσον. Αργότερα ακολούθησε διπλωματική-πολιτική σταδιοδρομία στην Αλβανία, οδηγώντας με επιτυχία την προσπάθεια ένταξης της Αλβανίας στην Κοινωνία των Εθνών.
Μία σεβαστή προσωπικότητα που παρέμεινε επικριτική στη διαφθορά και τις αδικίες στην αλβανική κυβέρνηση, ο Φαν Νόλι κλήθηκε να ηγηθεί της Επανάστασης του Ιουνίου του 1924. Στη συνέχεια υπηρέτησε ως πρωθυπουργός μέχρι την ανατροπή της επαναστατικής κυβέρνησης του από τον Αχμέτ Ζόγου. Εξορίστηκε στην Ιταλία και εγκαταστάθηκε μόνιμα στις Ηνωμένες Πολιτείες τη δεκαετία του 1930, αποκτώντας αμερικανική υπηκοότητα και συμφώνησε να ολοκληρώσει την εμπλοκή του στην πολιτική. Έζησε το υπόλοιπο της ζωής του ως ακαδημαϊκός, θρησκευτικός ηγέτης και συγγραφέας.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|285x285εσ|Ο νεαρός Φαν Νόλι ως ιερέας (1908). Ο Φαν Νόλι γεννήθηκε το 1882 στο αλβανικό χωριό Ιμπρίκτεπε (Qytezë, ελληνικά: Κιουτέζα) της Ανατολικής Θράκης (τότε τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας) ως Θεοφάνης Στυλιανός Μαυρομάτης. Ήταν Αλβανός της Ανατολικής Ορθόδοξης πίστης. Καταγόταν από ορθόδοξη αλβανική κοινότητα, η οποία είχε διαφύγει κατά τις κοινωνικοπολιτικές αναταραχές (18ος αιώνας) από τη σημερινή νότια Αλβανία και εγκαταστάθηκε στη Θράκη σε περιοχές που είχαν ερημώσει λόγω προηγούμενων συγκρούσεων. Κατά τη διάρκεια της νεανικής του ηλικίας, ο Νόλι έλαβε την εκπαίδευσή του από τα ελληνικά δημοτικά και δευτεροβάθμια σχολεία. Ως νέος άντρας, ο Νόλι γύρισε όλη τη λεκάνη της Μεσογείου, μένοντας στην Αθήνα, στην Αλεξάνδρεια και στην Οδησσό και βγάζοντας τα προς το ζην ως ηθοποιός και μεταφραστής. Εκτός από τη γνώση της μητρικής αλβανικής γλώσσας, μιλούσε αρκετές γλώσσες όπως η ελληνική, η αγγλική, η γαλλική, η τουρκική και η αραβική. Όντας δάσκαλος στην Αθήνα, ο Νόλι πήγε στο εξωτερικό, στην Αίγυπτο το 1903 και εργάστηκε ως δάσκαλος στο ελληνικό σχολείο της Αλεξάνδρειας με το όνομα Θεοφάνης Μαυρομάτης ενώ δεν ασπαζόταν τα αλβανικά εθνικά αισθήματα. Αργότερα στο έργο του ως δασκάλου και στο αιγυπτιακό θέατρο, ο Νόλι αγκάλιασε τα αλβανικά εθνικά αισθήματα. Μέσα από τις επαφές του με το κίνημα των Αλβανών αποδήμων, έγινε ένθερμος υποστηρικτής του εθνικιστικού κινήματος της χώρας του και μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1906. Αρχικά εργάστηκε στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης, σε πριονιστήριο και στη συνέχεια μετακόμισε στη Βοστόνη της Μασαχουσέτης και εργάστηκε ως χειριστής μηχανήματος σφράγισης ετικετών σε δοχεία. Οι Νεότουρκοι (CUP) είχαν μια εχθρική αντιμετώπιση προς Αλβανούς ηγέτες όπως ο Φαν Νόλι, οι οποίοι ασκούσαν πολιτικές δραστηριότητες με τη βοήθεια εξωτερικών δυνάμεων.
Περιστατικό του Χάντσον
Στη Βοστώνη, ορισμένοι Αλβανοί Χριστιανοί ήταν μέλη της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία ήταν σθεναρά αντίθετη με τον αλβανικό εθνικιστικό σκοπό. Όταν ένας Ελληνορθόδοξος ιερέας αρνήθηκε να εκτελέσει τις ταφικές τελετές για τον Κριστάκ Ντισνίτσα, μέλος της Ορθόδοξης Αλβανικής κοινότητας από το Χάντσον της Μασαχουσέτης λόγω των εθνικιστικών του δραστηριοτήτων, ο Νόλι και μια ομάδα Αλβανών εθνικιστών στη Νέα Αγγλία δημιούργησαν την ανεξάρτητη Αλβανική Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο Νόλι, ο πρώτος κληρικός του νέου ναού, χειροτονήθηκε ιερέας το 1908 από τον Αρχιεπίσκοπο Πλάτωνα (Ροζντεστβένσκι) της Ρωσικής Εκκλησίας στις Ηνωμένες Πολιτείες με αμφιλεγόμενη διαδικασία. Με τη δημιουργία μιας ανεξάρτητης εκκλησίας και τον Νόλι να μεταφράζει τη λειτουργία στα αλβανικά, ήλπιζε να μειώσει την ελληνική επιρροή στην εκκλησία και να αντιμετωπίσει τον ελληνικό αλυτρωτισμό. Ο Νόλι ήταν υποστηρικτής της αλβανικής ενότητας που θα υπερείχε τις μουσουλμανικές και χριστιανικές θρησκείες και θεωρούσε σημαντικό να ασκούνται αυτές οι θρησκείες στα αλβανικά και να στελεχώνονται από γηγενείς Αλβανούς κληρικούς και όχι αλλοδαπούς.
Πολιτικές και θρησκευτικές δραστηριότητες
Το 1908, ο Νόλι άρχισε τις σπουδές του στο Χάρβαρντ, λαμβάνοντας το πτυχίο του το 1912. Τον Απρίλιο του 1912 ιδρύθηκε η Βάτρα (Εστία) μια αλβανοαμερικανική οργάνωση διασποράς με τους Νόλι και Φαΐκ Κονίτσα να υπηρετούν ως επικεφαλής της και να υποστηρίζουν τον αλβανικό κοινωνικοπολιτικό αυτοπροσδιορισμό μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Επέστρεψε στην Ευρώπη για να προωθήσει την ανεξαρτησία της Αλβανίας, πατώντας στην Αλβανία για πρώτη φορά το 1913. Ο Νόλι επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, υπηρετώντας ως επικεφαλής της οργάνωσης Βάτρα της αλβανικής διασποράς. Οι διπλωματικές του προσπάθειες στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη Γενεύη κέρδισαν την υποστήριξη του Προέδρου Γούντροου Ουίλσον για μια ανεξάρτητη Αλβανία και, το 1920, απέφεραν τη νέα έδρα μέλους στη νεοσύστατη Κοινωνία των Εθνών. Μολονότι η Αλβανία είχε ήδη δηλώσει την ανεξαρτησία της το 1912, η προσχώρηση στην Κοινωνία των Εθνών παρείχε στη χώρα τη διεθνή αναγνώριση που απέτυχε να λάβει μέχρι τότε.
Το 1921, ο Νόλι εισήλθε στο αλβανικό κοινοβούλιο ως εκπρόσωπος του φιλελεύθερου φιλοβρετανικού «Λαϊκού Κόμματος» (Partia e Popullit), τον κυριότερο εκπρόσωπο του φιλελεύθερου κινήματος στη χώρα. Τα υπόλοιπα κόμματα ήταν το συντηρητικό φιλοϊταλικό «Προοδευτικό Κόμμα» (Partia Përparimtare) το οποίο ιδρύθηκε από τον Μέχντι Φράσερι και βρισκόταν υπό την ηγεσία του Αχμέτ Ζόγου, και το «Λαϊκό Κόμμα» (Partia Popullore) του Τζαφέρ Ούπι. Οι συντηρητικοί του Ζόγου κυριαρχούσαν στην πολιτική σκηνή. Το Συνέδριο του Μπεράτ το 1922 συγκλήθηκε για να θέσει επισήμως τις βάσεις της Αλβανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Σε αυτό ο Φαν Νόλι χειροτονήθηκε Επίσκοπος Κορυτσάς και αρχιεπίσκοπος πάσης Αλβανίας ενώ ο σχηματισμός της εκκλησίας θεωρούνταν σημαντικός για τη διατήρηση της εθνικής ενότητας της Αλβανίας.
Ο Νόλι υπηρέτησε για λίγο στη θέση του Υπουργού Εξωτερικών στην κυβέρνηση του Τζαφέρ Ούπι. Επρόκειτο για μια περίοδο έντονων αναταραχών στη χώρα μεταξύ των φιλελευθέρων και των συντηρητικών. Μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας εναντίον του Ζόγου, οι συντηρητικοί εκδικήθηκαν δολοφονώντας έναν άλλο δημοφιλή φιλελεύθερο πολιτικό, τον Αβνί Ρουστέμι. Η ομιλία του Νόλι στην κηδεία του Ρουστέμι ήταν τόσο δυναμική ώστε οι φιλελεύθεροι υποστηρικτές εξεγέρθηκαν εναντίον του Ζόγου και τον ανάγκασαν να διαφύγει στη Γιουγκοσλαβία (Μάρτιος 1924). Τον Ζόγου διαδέχθηκε για σύντομο διάστημα ο πεθερός του, Σεφτσέτ Βερλάτσι, και ο φιλελεύθερος πολιτικός Ιλίαζ Βριόνι. Ο Νόλι ονομάστηκε πρωθυπουργός και αντιβασιλέας στις 17 Ιουλίου 1924.
Πτώση και εξορία
αριστερά|μικρογραφία|257x257εσ|Επίσκοπος Φαν Νόλι, ιδρυτής της [[Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας|Ορθόδοξης Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Αλβανίας (1939).]] Παρά τις προσπάθειές του να μεταρρυθμίσει τη χώρα, το «Πρόγραμμα Είκοσι Σημείων» του Νόλι ήταν μη δημοφιλές και η κυβέρνησή του ανατράπηκε από ομάδες πιστές στον Ζόγου την παραμονή των Χριστουγέννων εκείνης της χρονιάς. Δύο εβδομάδες αργότερα, ο Ζόγου επέστρεψε στην Αλβανία και ο Νόλι έχοντας καταδικαστεί σε θάνατο διέφυγε στην Ιταλία.
Έχοντας επίγνωση της εύθραυστης θέσης του, ο Ζόγου έλαβε δραστικά μέτρα για να εδραιώσει την επαναφορά του στην εξουσία. Μέχρι το τέλος του χειμώνα, δολοφονήθηκαν δύο από τους βασικούς ηγέτες της αντιπολίτευσης, ο Μπαϊράμ Τσούρι και ο Λουίτζ Γκουρακούτσι, ενώ άλλοι φυλακίστηκαν. Ο Νόλι ίδρυσε την «Εθνική Επαναστατική Επιτροπή» (Komiteti Nacional Revolucionar) γνωστή και ως KONARE στη Βιέννη. Η επιτροπή εξέδιδε το περιοδικό με τίτλο «Εθνική Ελευθερία» (Liria Kombëtare). Μερικοί από τους πρώτους Αλβανούς κομμουνιστές, όπως ο Χαλίμ Τζέλο ή ο Ριζά Τσέροβα ξεκίνησαν τις εκδοτικές τους δραστηριότητες σε αυτό το περιοδικό. Η επιτροπή στόχευε στην ανατροπή του Ζόγου και των συνεργατών του και στην αποκατάσταση της δημοκρατίας. Παρά τις προσπάθειες, η πρόσβαση και η επιρροή της επιτροπής στην Αλβανία ήταν περιορισμένη. Με την παρέμβαση του Κονσταντίν Μποσνιάκου, ενός παλαιού κομμουνιστή και μέλους της KONARE, η οργάνωση έλαβε άνευ όρων χρηματοδοτική στήριξη από την Κομμουνιστική Διεθνή. Επίσης, ο Νόλι και ο Μποσνιάκου επέτρεψαν στα εξόριστα μέλη της Επιτροπής Εθνικής Άμυνας του Κοσσυφοπεδίου (που τέθηκαν εκτός νόμου από τον Ζόγου) να λάβουν την ίδια οικονομική υποστήριξη.
Το 1928, η KONARE άλλαξε το όνομά της σε «Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης» (Komiteti i Çlirimit Kombëtar). Εν τω μεταξύ, στην Αλβανία, μετά από τρία χρόνια δημοκρατικού καθεστώτος, το «Εθνικό Συμβούλιο» κήρυξε την Αλβανία Συνταγματική Μοναρχία και ο Αχμέτ Ζόγου έγινε βασιλιάς. Ο Νόλι επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1932 και σχημάτισε δημοκρατική αντιπολίτευση στον Ζόγου, ο οποίος από τότε είχε ανακηρυχθεί «βασιλιάς Ζογ Α΄». Στα επόμενα χρόνια, συνέχισε την εκπαίδευσή του, σπουδάζοντας και στη συνέχεια διδάσκοντας βυζαντινή μουσική και συνέχισε να αναπτύσσει και να προωθεί την αυτοκέφαλη Αλβανική Ορθόδοξη Εκκλησία την οποία είχε βοηθήσει στην ίδρυση της. Ενώ βρισκόταν στην εξορία, για σύντομο διάστημα συμμάχησε με τον βασιλιά Ζογ, ο οποίος έφυγε από την Αλβανία πριν από τους εισβάλλοντες Ιταλούς το 1939, αλλά δεν μπόρεσε να δημιουργήσει σταθερό μέτωπο κατα των δυνάμεων του Άξονα και του κομμουνισμού.
Το 1945, ο Φαν Σ. Νόλι έλαβε διδακτορικό δίπλωμα (Ph.D) στην ιστορία από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης γράφοντας διατριβή για τον Σκεντέρμπεη. Εν τω μεταξύ διεξήγαγε έρευνα στο Τμήμα Μουσικής του Πανεπιστημίου της Βοστώνης, δημοσιεύοντας βιογραφία του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν. Συνέθεσε επίσης συμφωνία με ένα μέρος με τίτλο Scanderbeg το 1947. Προς το τέλος της ζωής του, ο Νόλι αποσύρθηκε στο Φορτ Λόντερντεϊλ της Φλόριντα, όπου πέθανε το 1965. Ο κλάδος της Αλβανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας που ηγούνταν έγινε τελικά η Αλβανική Αρχιεπισκοπή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Αμερική.
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Χαρτονόμισμα [[Λεκ|100 λεκ.]] Γράφοντας στο ημερολόγιό του, δύο ημέρες μετά το θάνατο του Νόλι, ο ηγέτης της Αλβανίας Ενβέρ Χότζα παρουσίασε την ανάλυση του έργου του Νόλι:
"Όπως έχουμε πληροφορηθεί, ο Φαν Σ. Νόλι πέθανε από εγχείρηση που έγινε την περασμένη εβδομάδα, κατά την οποία, λόγω της ηλικίας του, δεν κατάφερε να επιβιώσει. Μια εγκεφαλική αιμορραγία προκάλεσε τον γρήγορο θάνατο. Ο Νόλι ήταν μια από τις εξέχουσες πολιτικές και λογοτεχνικές προσωπικότητες των αρχών του αιώνα. Ο ισολογισμός της ζωής του ήταν θετικός … Ο Φαν Νόλι πλέον απολαμβάνει μεγάλη δημοτικότητα στη χώρα μας, την οποία αξίζει ως λογοτέχνης μεταφραστής και κριτικός μουσικός. Ήταν εξέχων υποστηρικτής της αλβανικής γλώσσας. Τα πρωτότυπα έργα και μεταφράσεις του, ειδικά του Σαίξπηρ, του Ομάρ Καγιάμ και του Βιθέντε Μπλάσκο Ιμπάνιεθ, θα παραμείνουν αθάνατα. Αλλά ιδιαίτερα οι αντι-Ζογ, αντιφεουδαρχικές ελεγείες και ποιήματα είναι όμορφα κοσμήματα που έχουν εμπνεύσει και θα εμπνεύσουν τη νεολαία μας, ειδικά σε δημιουργικότητα. Ήταν επίσης σεβαστός ως ρεαλιστής πολιτικός, ως επαναστάτης δημοκράτης στην ιδεολογία και την πολιτική. Το Κόμμα εκτίμησε τη μορφή του Νόλι. Όπως αξίζει, είχαμε ένα πατριωτικό καθήκον να επισημάνουμε τα πραγματικά μεγάλα πλεονεκτήματα της στη λογοτεχνία, την ιστορία των τεχνών και τις αρετές και τις αδυναμίες του στην πολιτική. Νομίζω ότι θα καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια για να φέρουμε το σώμα του στην Αλβανία, καθώς αυτός ο διακεκριμένος γιος του λαού, ο επαναστάτης πατριώτης, αξίζει να ταφεί στην πατρίδα του, την οποία αγαπούσε και για την οποία αγωνίστηκε για όλη του τη ζωή."
Ο Φαν Σ. Νόλι απεικονίζεται στην εμπρόσθια όψη του αλβανικού τραπεζογραμματίου των 100 λεκ που εκδόθηκε το 1996. Ωστόσο, αυτό το τραπεζογραμμάτιο έχει πάψει να χρησιμοποιείται από τις 31 Δεκεμβρίου 2008.
Ποιήματα
Τα παρακάτω ποιήματα γράφηκαν από τον Φαν Νόλι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλβανοί διπλωμάτες Κατηγορία:Αλβανοί επαναστάτες Κατηγορία:Αλβανοί ιστορικοί Κατηγορία:Ανατολικοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί από την Αλβανία Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι Τιράνων Κατηγορία:Ιστορικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Αλβανίας
Άννα της Αυστρίας, βασίλισσα της Πολωνίας
Η Άννα της Αυστρίας (Anna von Österreich, 16 Αυγούστου 1573 - 10 Φεβρουαρίου 1598) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν η πρώτη σύζυγος του Σιγισμούνδου Γ΄ της Πολωνίας και της Σουηδίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 16 Αυγούστου 1573 στο Γκρατς της Αυστρίας και ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Καρόλου Β΄ της Έσω Αυστρίας και της Μαρίας Άννας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Αλβέρτου Ε΄ της Βαυαρίας.
Το ζευγάρι μαζί απέκτησε πέντε παιδιά:
Η Άννα πέθανε στις 10 Φεβρουαρίου 1598 στη Βαρσοβία λόγω αιμορραγίας κατά τη γέννηση του τελευταίου παιδιού της, το οποίο επίσης πέθανε. Θάφτηκε στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας. Ο Σιγισμούνδος Γ΄ αργότερα παντρεύτηκε την αδελφή της Άννας, την Κωνσταντία της Αυστρίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων Κατηγορία:Οίκος των Βάσα Κατηγορία:Βασίλισσες της Σουηδίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας
Αζντάρ Ισμαΐλοβ
Αζντάρ Ισμαΐλοβ του Ταγού, γεννηθείς την 23η Απριλίου 1938, στο Τσομαχτούρ, Περιοχή Σαρούρ, Ναχτσιβάν, Αζερμπαϊτζάν. Καθηγητής διδάκτορ της Φιλολογίας. Μέλος των «91» και ένας από τους ιδρυτές του ΚΝΑ (Κόμμα του Νέου Αζερμπαϊτζάν)
Βιογραφικό
Ο Αζντάρ Ισμαΐλοβ γεννήθηκε στις 23 Απριλίου του 1938, στο χωριό Τσομαχτούρ της περιοχής Σαρούρ του Ναχτσιβάν (Αζερμπαϊτζάν). Το 1961 αποφοίτησε από το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Αζερμπαϊτζάν, τμήμα Φιλολογίας. Το 1963-1965 σπούδασε στο σκηνοθετικό τμήμα του Ινστιτούτου του Αζερμπαϊτζάν, με καθηγητές του, τους σκηνοθέτες Μεχντί Μαμμάντοβ και Ρζα Ταχμασίμπ.
Επιστημονική δραστηριότητα
Το 1969 ξεκίνησε τη διδακτορική του διατριβή του στο Νιζαμί Ινστιτούτο Λογοτεχνίας της Ακαδημίας Επιστημών ΕΣΣΔ του Αζερμπαϊτζάν. Το 1974, υποστήριξε τη διδακτορική του διατριβή με τίτλο «Ιστορικά δράματα του Χουσεΐν Τζαβίντ («Προφήτης», «Τοπάλ Τεϊμούρ», «Σιαβούς», «Χαγιάμ»), υπό την επίβλεψη του ακαδημαϊκού Μαμμάντ Αρίφ Νταντασζαντέ.
Το 1982 άρχισε τις έρευνές του πάνω στο θέμα «Τα έργα του Χουσεΐν Τζαβίντ και η παράδοση του δαίμονα στην παγκόσμια λογοτεχνία». Πολλοί μελετητές θεωρούσαν ότι ο ρομαντισμός εμφανίστηκε στη λογοτεχνία του Αζερμπαϊτζάν, επηρεασμένος των γεγονότων της περιόδου 1905-1917. Στο βιβλίο του, ασχολήθηκε με τη συνέχια και την εξέλιξη του Δαιμονισμού, έτσι όπως εμφανίζεται στον Παγκόσμιο Ρομαντισμό, στα έργα του Χ.Τζαβίντ. Ο Ι. Αζντάρ ανακάλυψε τις ιδεολογικές, φιλοσοφικές, λογοτεχνικές και μυθολογικές ρίζες και μελέτησε τα εθνικά και παγκόσμια χαρακτηριστικά στα έργα του συγγραφέα. Ο Χουσεΐν Τζαβίντ συμμεριζόταν τις ίδιες απόψεις περί Δαιμονισμού με τους Ρομαντικούς συγγραφείς της παγκόσμιας και τουρκικής λογοτεχνίας. Αποτέλεσμα της έρευνάς του ήταν η διαπίστωση ότι η επιρροή του Ρομαντισμού (σε σχέση με τον Δαίμονα) στο έργο του Χουσεΐν Τζαβίντ προήλθε από τη Φιλοσοφία του Ζαρβάν ("Αβέστα").
Αρκετοί επιστήμονες δεν θεωρούσαν τον Χ. Τζαβίντ ισάξιο των μεγάλων λογοτεχνών της παγκόσμιας λογοτεχνίας και αδυνατούσαν να κατανοήσουν τις φιλοσοφικές του θέσεις περί Δαιμονισμού. Την απάντηση στους αμφισβητητές ήρθαν να δώσουν πέντε επιστήμονες, στις εισηγήσεις τους σε συνέδρια που πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα και στη Γεωργία (προσκεκλημένοι από το Συμβούλιο Άμυνας). Συγκεκριμένα, ο Ρώσος καθηγητής Α.Λ.Στέιν, αναφέρει: «εμείς, οι ειδικοί της λογοτεχνίας του Ρομαντισμού, μέχρι αυτή τη μελέτη, θεωρούσαμε πως ο παγκόσμιος ρομαντισμός είχε τελειώσει τον 19ο αιώνα. Όμως αγνοούσαμε την ύπαρξη ενός μεγάλου του Ρομαντισμού, του Χ. Τζαβίντ». Η τοποθέτηση του Α.Λ. Στέιν ήταν η απάντηση σε αυτούς που ήθελαν να σταματήσουν τη συγκεκριμένη μελέτη στη Σοβετική Ένωση, η οποία για πρώτη φορά, αναφερόταν στην ύπαρξη του Δαίμονα στη Λογοτεχνία και τη Φιλοσοφία, καθώς και στη φιλοσοφική, αισθητική και πολιτική του αξία.
Παιδαγωγική δραστηριότητα
Το 1961, αφού αποφοίτησε από το ΚΠΑ (Κρατικό Πανεπιστήμιο του Μπακού), άρχισε να διδάσκει στο χωριό του Τσομαχτούρ, στο οκταετές σχολείο.
Ως δάσκαλος του σχολείου αυτού, κατά τα σχολικά έτη 1974-1977, με προσωπική πρωτοβουλία, πέτυχε τη μετάβαση του σχολείου στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Με ζήλο φρόντισε για την κατασκευή διώροφου σχολικού κτιρίου, με σύγχρονο εξοπλισμό, όπου εργάστηκε ως διευθυντής.
Το 1977, κατόπιν πρόσκλησης της επιτροπής του κόμματος της Αυτόνομης Περιφέρειας, ο Α. Ισμαΐλοβ κλήθηκε να εργαστεί στο κρατικό παιδαγωγικό Ινστιτούτο του Ναχτσιβάν «Ι.Μαμενταλίγιεφ». Ο Α. Ισμαΐλοβ, κατά τη διάρκεια του 1977-1994, προήχθη από δάσκαλος και ανέλαβε καθήκοντα καθηγητή Πανεπιστημίου στο Ινστιτούτο, στο Τμήμα Λογοτεχνίας.
Κοινωνικές και πολιτικές δραστηριότητες
Στο πρώτο τεύχος της στρατιωτικής εφημερίδας "Σαρούρ σε πόλεμο", που εκδόθηκε τον Νοέμβριο του 1990, δημοσιεύθηκε άρθρο του Α.Ισμαΐλοβ "Τα στρατεύματα της Αυτοκρατορίας στα σύνορα της Ναχτσιβάν", όπου εκτίθεται η επεκτατική πολιτική του Κρεμλίνου. Την παραμονή των προεδρικών εκλογών της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν, στις 21 Απριλίου του 1992, ο Α.Ισμαΐλοβ οργάνωσε συγκέντρωση του πληθυσμού της πόλης Σαρούρ και πρότεινε την υποψηφιότητα του Χεΐντάρ Αλίγιεβ. Η απόφαση που ελήφθη από τη συγκέντρωση, στις 22 Απριλίου 1992 παραδόθηκε στην κοινότητα "Ελιντζέ", η οποία βοηθούσε με κάθε τρόπο την σε εμπόλεμη κατάσταση Ναχτσιβάν.