cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αναζήτηση Κατά Βάθος
Ιδιότητες
Ο αλγόριθμος DFS μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για τη συλλογή ενός δείγματος των κόμβων του γραφήματος. Όμως, μια μη ολοκληρωμένη υλοποίηση του DFS, όπως και του BFS, έχει κλίση σε κόμβους υψηλού βαθμού.
Κορνέλις Κέτελ
Ο Κορνέλις Κέτελ (Cornelis Ketel, 18 Μαρτίου 1548 – 8 Αυγούστου 1616 ) ήταν Ολλανδός μανιεριστής ζωγράφος, που δραστηριοποιήθηκε στο Ελισαβετιανό Λονδίνο από το 1573 έως το 1581 και στο Άμστερνταμ μέχρι τον θάνατό του. Ο Κέτελ, γνωστός κατά κύριο λόγο ως ζωγράφος, ήταν επίσης ποιητής και ρήτορας, και από το 1595 επίσης γλύπτης.
Αναζήτηση Κατά Βάθος
Έξοδος του Αλγορίθμου DFS
Μια απλή περιγραφή της αναζήτησης κατά βάθος σε ένα γράφημα, είναι το συνεκτικό δέντρο (spanning tree) των κορυφών που δημιουργήθηκε κατά την αναζήτηση. Με βάση το συνεκτικό δέντρο, οι ακμές του αρχικού γραφήματος μπορούν να χωριστούν σε τρεις κλάσεις: forward edges, οι οποίες δείχνουν από έναν κόμβο του δέντρου σε έναν από τους απογόνους του, back edges,οι οποίες δείχνουν από έναν κόμβο σε έναν από τους προγόνους του, και cross edges, οι οποίες δεν δείχνουν σε κανένα από τα δυο. Μερικές φορές οι ακμές του συνεκτικού δέντρου (tree edges), κατηγοριοποιούνται ξεχωριστά από τις forward edges. Αν το αρχικό γράφημα είναι μη κατευθυνόμενο, τότε όλες οι ακμές του είναι tree edges ή back edges.
Κορνέλις Κέτελ
Σύμφωνα με τη βιογραφία του Κέτελ, που γράφηκε από τον σύγχρονό του Κάρελ φαν Μάντερ, φαίνεται να ήθελε να επικεντρωθεί στο πιο διάσημο της ιεραρχίας των ειδών, στην ιστορική ζωγραφική, που περιελάμβανε μυθολογικά θέματα, αλλά αφότου έφυγε από τη Γαλλία είναι γνωστός σχεδόν εξ ολοκλήρου ως ζωγράφος πορτρέτων. Ούτε στην Αγγλία ούτε στην Ολλανδία παρουσίαζαν μεγάλη ζήτηση οι μεγάλοι πίνακες με ιστορικά θέματα κατά τη διάρκεια της ζωής του, και κανένας πίνακας με ιστορικό θέμα ή αλληγορικό θέμα του Κέτελ δεν είναι γνωστό να έχει διασωθεί ανέπαφος, αν και τα σχέδια και τα χαρακτικά διασώζονται. Ωστόσο, επηρέασε σημαντικά την ανάπτυξη του μεγαλύτερου τύπου ζωγραφικής που δημιιουργούνταν συνήθως στην Ολλανδική Δημοκρατία κατά την περίοδο αυτή, το πορτρέτο της πολιτικής ομάδας.
Βιογραφία
μικρογραφία| Γυναίκα ηλικίας 56 ετών το 1594 Ο Κέτελ γεννήθηκε στη Χάουντα το 1548 ως εξώγαμο τέκνο της Ελίζαμπετ Γιάκομπσντρ Κέτελ (Elisabeth Jacobsdr.Ketel) και του συλλέκτη έργων τέχνης Χόφερτ Γιανς φαν Πρόιγεν (Govert Jans van Proyen). Ο διάσημος υαλογράφος της Χάουντα Ντιρκ Κράμπετ τον ενθάρρυνε να αρχίσει να ζωγραφίζει ως μαθητής του θείου του, Κορνέλις Γιάκομπς. Σε ηλικία 18 ετών, έγινε μαθητής του ζωγράφου του Ντελφτ Άντονι Μπλόκλαντ. Αργότερα ταξίδεψε στο Παρίσι όπου ζούσε με τον Ζαν ντε λα Αμ (Jean de le Hame), ζωγράφο του Βασιλιά Καρόλου Θ' της Γαλλίας Από το Παρίσι πήγε στο Φονταινεμπλώ, όπου εργάστηκε το 1566, τα τελευταία χρόνια της Σχολής του Φονταινεμπλώ, παραμονή που ήταν αναμφίβολα καθοριστική για τη διαμόρφωση του αίσθησής του για την μανιεριστική αλληγορία. Αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Γαλλία το 1567 όταν απελάθηκαν όλοι οι πολίτες των Αψβουργικών Κάτω Χωρών.
Ελληνισμός (Ελληνική εθνική θρησκεία)
Κριτικές και εναντιώσεις
Οι εναντιούμενοι στην Ελληνική Εθνική Θρησκεία προσπαθούν να παρουσιάσουν ως αυθαίρετη την ταύτισή της με την ιστορική αρχαία ελληνική θρησκεία, επιχειρηματολογώντας ότι στην αρχαία Ελλάδα δεν υπήρχε θρησκεία. Υποστηρίζουν πως εκείνο που ονομάζεται, κατ' αυτούς συμβατικά, αρχαία Ελληνική Θρησκεία είναι ένα σύνολο πίστεων, δοξασιών, μυθολογίας, τελετουργικών πρακτικών, ιδεολογικών, φιλοσοφικών, επιστημονικών και πολιτικών αντιλήψεων πολύ πιο πολύμορφο, λιγότερο αυστηρά δομημένο απ΄ ό,τι οποιαδήποτε θρησκεία με τη σημερινή και με τη χριστιανική έννοια. Το σύνολο αυτό αναπτύχθηκε σε μια περίοδο παραπάνω από 1500 χρόνια, τη μισή από αυτή σε εποχές χωρίς γραφή (που θα δρούσε σταθεροποιητικά), άλλαξε από περίοδο σε περίοδο και από περιοχή σε περιοχή, δέχτηκε ξένες επιδράσεις. Η πολυμορφία και η έλλειψη συνοχής, κατά αυτούς, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι στην Αρχαία Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ μια ανώτατη θρησκευτική αρχή που να επιβάλει μια «ορθόδοξη» εκδοχή, ούτε υπήρξαν Ιερές Γραφές με καθολική αποδοχή, όπως η Παλαιά Διαθήκη, η Καινή Διαθήκη το Κοράνιο,οι Βέδες και άλλα.
Ροβέρτος Β΄ της Γαλλίας
Συμβασιλέας του πατέρα του Ούγου Καπέτου
Αμέσως μετά την ενθρόνισή του ο πατέρας του Ούγος έστεψε συμβασιλέα τον γιο του Ροβέρτο, σύμφωνα με τον Μεσαιωνικό ιστορικό Άντριου Λιούις "Οι πρώτοι Καπετίδες βασιλείς για να εξασφαλίσουν την συνέχεια της δυναστείας του όταν ανέβαιναν στον θρόνο έστεφαν συμβασιλέα τον μεγαλύτερο γιο και διάδοχο τους". Οι ισχυρισμοί του Ούγου Καπέτου ήταν ότι σχεδίασε εκστρατεία κατά των Μαυριτανών που παρενοχλούσαν τον βασιλιά Μπορέλ Β΄ της Βαρκελώνης γι'αυτό έπρεπε να εξασφαλίσει τον θρόνο στον διάδοχο σε περίπτωση που πέθαινε στην αποστολή, η εκστρατεία όμως δεν έγινε ποτέ. Ο Ραλφ Γκλάμπερ αποδίδει την στέψη του γιου του στην μεγάλη ηλικία του Ούγου Καπέτου και στην αδυναμία του να ελέγξει την αριστοκρατία. Οι σύγχρονοι ιστορικοί έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο Ούγος Καπέτος ήθελε να εδραιώσει την δυναστεία του στο βασίλειο με αποκλεισμό της αριστοκρατίας ή οποιαδήποτε άλλης μορφής εκλογική διαδικασία, αυτό δεν είχε καμιά σχέση με την εκστρατεία του στην Ισπανία που την χρησιμοποίησε ως πρόφαση. Ο Ροβέρτος στέφθηκε συμβασιλέας στις 25 Δεκεμβρίου 987, ο Ούγος Καπέτος δικαιώθηκε για την πράξη του αυτή, όταν πέθανε (996) ο Ροβέρτος εξακολούθησε να κυβερνάει σαν μόνος βασιλιάς χωρίς να ξεσπάσει κανένα πρόβλημα διαδοχής.
Ο Ροβέρτος αμέσως ανέλαβε ισχυρά καθήκοντα στο πλευρό του πατέρα του, βοήθησε τον Ούγο Καπέτο να αποτρέψει τους Φράγκους επισκόπους να ταξιδέψουν μαζί τους σε μια σύνοδο στο Μουσσόν υπό τον πάπα Ιωάννη ΙΕ΄ με τον οποίο ο Ροβέρτος και ο πατέρας του ήταν σε προστριβή.
Γάμοι
thumb|right|300px|Ο αφορισμός του Ροβέρτου Β΄ - έργο του Ζαν Πωλ Λοράν ([[1875)]]
Μετά την αποτυχία στην αναζήτηση μιας Βυζαντινής νύφης για τον Ροβέρτο, ο Ούγος Καπέτος τακτοποίησε τον γάμο τού γιου του με την Ροζάλα της Λομβαρδίας, κόρη του Βερεγγάριου Β΄ της Ιταλίας και χήρα του Αρνούλφου Β΄ της Φλάνδρας (989). Ο γάμος ήταν αποτυχημένος και ο Ροβέρτος χώρισε την Ροζάλα αμέσως μετά τον θάνατο του πατέρα του (996). Ο Ροβέρτος προχώρησε σε δεύτερο γάμο με την Μπέρθα της Βουργουνδίας, κόρη του Κορράδου της Βουργουνδίας και χήρα του Όντο Α΄ του Μπλουά, που ήταν και εξαδέλφη του, όμως ο πάπας Γρηγόριος Ε΄ αρνήθηκε να δεχτεί τον γάμο και αφόρισε τον Ροβέρτο. Οι διαπραγματεύσεις συνεχίστηκαν με τον επόμενο πάπα, διάδοχο του Γρηγορίου, τον Σιλβέστρο Β΄ και ο γάμος τελικά ακυρώθηκε.
Ο Ροβέρτος στην συνέχεια προχώρησε στον τρίτο του γάμο με την Κωνσταντία των Μποζονιδών (1001) κόρη του Γουλιέλμου Α΄ μαργράβου της Προβηγκίας. Η βασιλική Αυλή ήταν καχύποπτη μαζί της λόγω των Μεσογειακών της εθίμων· ο σύντροφός της Ούγος του Μπωβέ προσπάθησε να πείσει τον βασιλιά να την χωρίσει, αλλά ευγενείς του Φούλκωνα Γ΄ του Μελανού κόμη του Ανζού δολοφόνησαν τον Ούγο. Ο Ροβέρτος Β΄ και η δεύτερη σύζυγός του Μπέρθα ταξίδευσαν στην Ρώμη σε μια τελευταία προσπάθειά τους να πείσουν τον νέο πάπα Σέργιο Δ΄ να τους επιτρέψει να ξαναπαντρευτούν. Μετά την οριστική αποτυχία και της τελευταίας προσπάθειας, ο Ροβέρτος παρέμεινε με την τρίτη σύζυγό του Κωνσταντία μέχρι το τέλος της ζωής του (1031).
Ελληνισμός (Ελληνική εθνική θρησκεία)
Κριτικές και εναντιώσεις
Άλλοι επίσης από τους εναντιούμενους στην Ελληνική Εθνική Θρησκεία ισχυρίζονται ιστορική ασυνέχεια και κατά συνέπεια ελλιπή έως μηδενική γνώση, καταλήγοντας στο ότι γι' αυτόν τον λόγο δεν είναι δυνατό να αναβιώσει κανείς σήμερα την αρχαία Ελληνική Θρησκεία. μικρογραφία|Ελληνική εθνική θρησκεία Την ιστορική συνέχεια της Ελληνικής Εθνικής Θρησκείας από την εποχή του Πλήθωνος έως τον 20ο αιώνα υποστήριξε σε δημόσια διάλεξή του ο πολυθεϊστής ιδρυτής του Ύπατου Συμβούλιου Ελλήνων Εθνικών Βλάσης Ρασσιάς, τον Οκτώβριο του 2010, ο οποίος και δήλωσε ότι «εάν αναζητούν, αυτοί που επιμένουν να την αναζητούν, μία υποτιθέμενη ασυνέχεια στη θρησκεία μας, οφείλουν εφεξής να την αποδείξουν, εάν μπορούν, ανάμεσα στον 4ο - 5ο αιώνα και την εποχή του Πλήθωνος».
Ροβέρτος Β΄ της Γαλλίας
Θρησκευτική πολιτική
Ο Ροβέρτος, παρά τα μεγάλα προβλήματα που είχε στις σχέσεις του με τους πάπες, ήταν πολύ πιστός στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, γι' αυτό απέκτησε το προσωνύμιο «Ροβέρτος ο Ευλαβής». Είχε κλίση στην ποίηση και την μουσική: έγινε και ο ίδιος μουσουργός και ενορχηστρωτής, ιδιαίτερα σε θρησκευτικά άσματα. Μετέτρεψε τα ανάκτορα του σε τόπο θρησκευτικής απομόνωσης· εκεί δημιούργησε τα ανέκδοτα για τους Εβραίους και τα ενδύματά τους. Το προσωνύμιο ευλαβής το πήρε, όχι τόσο για την προσωπική του πίστη, αλλά περισσότερο χάρη στην σκληρή τιμωρία των αιρετικών και ιδιαίτερα των Ιουδαίων. Έφτασε στο σημείο να επαναφέρει ακόμη και τον θάνατο δια πυρός των αιρετικών. Υποστήριξε τις ταραχές που ξέσπασαν εναντίον των Ιουδαίων στην Ορλεάνη, όταν Εβραίοι κατηγορήθηκαν για την καταστροφή της εκκλησίας τού Παναγίου Τάφου στην Ιερουσαλήμ.
Ελληνισμός (Ελληνική εθνική θρησκεία)
Παραπομπές
Κατηγορία:Θρησκευτικές πίστεις, παραδόσεις και κινήματα Κατηγορία:Θρησκεία στην Ελλάδα Κατηγορία:Πολυθεϊσμός
Ροβέρτος Β΄ της Γαλλίας
Θρησκευτική πολιτική
Το βασίλειό του ήταν ακόμη αρκετά μικρό και όχι και τόσο ισχυρό, γι'αυτό προσπάθησε να επεκτείνει τα εδάφη του με κάθε τρόπο, όπως με την προσάρτηση νέων από άκληρους φεουδάρχες. Σχεδίαζε επίθεση εναντίον του δουκάτου της Βουργουνδίας (1003), η οποία τελικά πραγματοποιήθηκε μετά από πολλά χρόνια, όταν πήρε την άδεια τού πάπα (1016).
Σύγκρουση με τους γιους του
thumb|250px|right|Σφραγίδα του Ροβέρτου του Ευλαβούς (997). Επιγρ.: ROTBERTUS GR[ATI]A D[E]I FRANCORV[m] REX. Ο σκληρός χαρακτήρας του Ροβέρτου είχε σαν αποτέλεσμα να έχει περισσότερους εχθρούς παρά φίλους.Στα τελευταία χρόνια της ζωής του και οι τρεις γιοι του στράφηκαν εναντίον του πατέρα τους. Ο μεγαλύτερος γιος του Ούγος πέθανε πέφτοντας από το άλογο του (1025). Η σύγκρουση του Ροβέρτου συνεχίστηκε με τους μικρότερους γιους του Ερρίκο και Ροβέρτο, όπου ο βασιλικός στρατός ηττήθηκε και οπισθοχώρησε στο Μπωγενσί, λίγο έξω από το Παρίσι. Ο Ροβέρτος απεβίωσε στις 20 Ιουλίου 1031 στο Μελάν, όταν βρισκόταν στο αποκορύφωμα της σύγκρουσης με τους γιους του. Τάφηκε με την τρίτη σύζυγό του Κωνσταντία στην Βασιλική Σαιν-Ντενί και τον διαδέχθηκε ο δεύτερος γιος του Ερρίκος στο βασίλειο των Φράγκων και στην Βουργουνδία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Ροζάλα της Λομβαρδίας, κόρη του Βερεγγάριου Β΄ της Ιταλίας & μαργράβου της Ιβρέα· δεν απέκτησε τέκνα.
Έπειτα έκανε 2ο γάμο με τη Μπέρτα από τον Παλαιό Οίκο των Γουέλφων, κόρη του Κορράδου Α΄ βασιλιά της Βουργουνδίας· δεν απέκτησαν τέκνα.
Αναζήτηση Κατά Βάθος
Διατάξεις Κορυφών
Είναι ακόμα δυνατό να γίνει αναζήτηση κατά βάθος για να διαταχθούν γραμμικά οι κορυφές του αρχικού γραφήματος (ή δέντρου). Υπάρχουν τρεις κοινοί τρόποι για να γίνει αυτό:
Ροβέρτος Β΄ της Γαλλίας
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών
Αναζήτηση Κατά Βάθος
Διατάξεις Κορυφών
ξεκινώντας από τον κόμβο Α, επισκέπτεται τους κόμβους με τη σειρά και δημιουργεί τη λίστα A B D B A C A ή την A C D C A B A (ανάλογα με το εάν ο αλγόριθμος επιλέγει να επισκεφθεί Β ή Γ πρώτα). Σε αυτή τη διαδικασία, περιλαμβάνονται οι επαναλαμβανόμενες επισκέψεις σε έναν κόμβο για να ελεγχθεί αν έχει ανεξερεύνητους γειτονικούς κόμβους (ακόμα και αν διαπιστωθεί ότι δεν έχει κανέναν). Έτσι, οι πιθανές preordering διατάξεις είναι η ABDC και η ACDB. Η reverse postordering παράγει μια τοπολογική διάταξη σε οποιονδήποτε ακυκλικό γράφο. Αυτή η διάταξη είναι επίσης χρήσιμη στην ανάλυση ελέγχου ροής, καθώς συχνά αντιπροσωπεύει μια γραμμικοποιήση του ελέγχου ροής. Το παραπάνω γράφημα μπορεί να αντιπροσωπεύει τον έλεγχο ροής σε ένα κομμάτι κώδικα, όπως
if (A) then { B } else { C }     D
Παράδειγμα Εκτέλεσης
Για το παρακάτω γράφημα:
η αναζήτηση κατά βάθος ξεκινάει από τον κόμβο A, θεωρώντας ότι οι κόμβοι που είναι αριστερά στο γράφημα επιλέγονται πριν από αυτούς που βρίσκονται στα δεξιά, όπως επίσης ότι ο αλγόριθμος θυμάται τους κόμβους που έχει επισκεφτεί ήδη και δεν θα τους επαναλάβει (αφού πρόκειται για μικρό γράφημα), έτσι η διάσχιση του γραφήματος θα γίνει με την εξής σειρά: A, B, D, F, E, C, G.
Η Επαναληπτική Εμβάθυνση είναι μια τεχνική για την αποφυγή αυτού του ατέρμονος βρόχου και για να επιτύχει την διάσχιση όλων των κόμβων.
Ψευδοκώδικας
Είσοδος: Ένα γράφημα G και μια κορυφή v του G
Μη-αναδρομική υλοποίηση του DFS: 1 procedure DFS-iterative(G,v): 2     label v as discovered 3     let S be a stack 4     S.push(v) 5     while S is not empty 6           t ← S.top 7           if t is what we're looking for: 8               return t 9           for all edges e in G.adjacentEdges(t) do 10              if edge e is already labelled 11                  continue with the next edge 12              w ← G.adjacentVertex(t,e) 13              if vertex w is not discovered and not explored 14                  label e as tree-edge 15                  label w as discovered 16                  S.push(w) 17                  continue at 5 18              else if vertex w is discovered 19                  label e as back-edge 20              else 21                  // vertex w is explored 22                  label e as forward- or cross-edge 23          label t as explored 24          S.pop
Σημειώση: Ένας κόμβος χαρακτηρίζεται ως discovered όταν έχει επισκεφτεί και explored όταν όλοι οι γείτονες του έχουν διασχιστεί.
Εφαρμογές
Αλγόριθμοι που έχουν ως δομικό τους στοιχείο την αναζήτηση κατά βάθος περιλαμβάνουν:
Πηγές
Κατηγορία:Αλγόριθμοι γράφων
Κορνέλις Κέτελ
Βιογραφία
Επέστρεψε στη Χάουντα, αλλά η οικονομία της πόλης επλήγη σοβαρά από την κατάληψη της πόλης το 1572 από τους αντάρτες του Γκέζεν, ακολουθούμενη από πανώλη, το 1573 που εξολόθρευσε το 20% του πληθυσμού, και την Ολλανδική εξέγερση, η οποία εισερχόταν σε νέα φάση, που αποσταθεροποίησε την καθημερινή ζωή σε όλη την Ολλανδία. Στη συνέχεια, ο Κέτελ καταγράφεται στην Αγγλία και ήταν ένας από τους πολλούς εξόριστους Ολλανδούς καλλιτέχνες που δραστηριοποιήθηκαν στην Αυλή των Τυδώρ κατά τη δεκαετία του 1570. Ο Κέτελ νυμφεύτηκε την Έλτχεν Χέρριτς (Aeltgen Gerrits) στο Λονδίνο το 1573. Ο βιογράφος Κάρελ φαν Μάντερ αναφέρει το πορτρέτο του Σερ Κρίστοφερ Χάττον (Sir Christopher Hatton), Κόμητος της Οξφόρδης, το οποίο δημιούργησε ο Κέτελ, και διάφορων ευγενών, των συζύγων και των παιδιών τους. Το 1578, χορηγήθηκε άδεια για ένα πορτρέτο της βασίλισσας Ελισάβετ, όταν επισκέφτηκε την Άννα Σέυμουρ, Δούκισσα του Σόμερσετ στο Hanworth Park House στο Μίντλσεξ. μικρογραφία| Διπλό πορτρέτο αδελφού και αδελφής, 1604 Μη βρίσκοντας αγοραστές στην Αγγλία για τα αγαπημένα του αλληγορικά θέματα, ο Κέτελ επέστρεψε στις Κάτω Χώρε ς καθώς ο γιος του Ράφαιλ γεννήθηκε στο Άμστερνταμ το 1581. Ο Κέτελ παρουσίασε τη μεγάλη ομαδική μορφή πορτρέτου στους Ολλανδούς άρχοντες με μεγάλη επιτυχία και φαίνεται ότι του είχαν δοθεί παραγγελίες για πορτρέτα. Η ολλανδική τάση που προέκυψε από την εξέγερση ήταν εχθρική προς τη μανιεριστική αλληγορία, ακόμη και για απλούστερα μυθολογικά θέματα στην τέχνη, τα οποία συνδέονταν ευρέως με τους μισητούς Αψβούργους, δηλαδή τους ηγέτες εναντίον των οποίων εξεγέρθηκαν οι Ολλανδοί. Ζωγράφισε, επίσης, θρησκευτικά θέματα. Είναι πιθανότατα να ήταν Διαμαρτυρόμενος, όπως και ο φίλος του Χέντρικ ντε Κάιζερ, αρχιτέκτονας και γλύπτης της πόλης. Ο γιος του Τόμας νε Κάιζερ πιστεύεται ότι ήταν μαθητής του Κορνέλις φαν ντερ Φόορτ (Cornelis van der Voort) ενώ ο φαν ντερ Φόορτ (γεννημένος περίπου το 1576) θεωρείται μαθητής του Κέτελ. Όλοι έγιναν επιτυχημένοι προσωπογράφοι του Άμστερνταμ και ανέλαβαν το Schuttersstukken (ομαδικά πορτρέτα). Ο γεννημένος στη Δανία Πίτερ Ίσαακς ήταν σίγουρα μαθητής του, αν και ο φαν Μάντερ αναφέρει περισσότερους. Ένας ήταν ο Βάουτερ Κράμπετ από τη Χάουντα.
Μετά το θάνατο της συζύγου του το 1602, νυμφεύτηκε ξανά το 1607 με την Έλτχε Γιανς (Aeltge Jans), αλλά όχι σε καλβινιστική εκκλησία, καθώς ήταν Αρμίνιος. Από τον γάμο αυτόν γεννήθηκε ένας γιος, ο Άντριες, ο οποίος πέθανε σε πολύ μικρή ηλικία. Ο Κέτελ υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και έκανε τη διαθήκη του τον Νοέμβριο του 1613, με μάρτυρα τον Χέντρικ ντε Κάιζερ. Πέθανε τον Αύγουστο του 1616.
Στο Λονδίνο
μικρογραφία| Adam Wachendorff, έμπορος του Steelyard, [[Λονδίνο, 1574]] Ο Κέτελ γρήγορα καθιερώθηκε ως επιτυχημένος ζωγράφος πορτρέτων στο Λονδίνο. Ο Κάρελ φαν Μάντερ αναγράφει ότι ο Κέτελ ήταν προστατευμένος από τους ευημερούντες Γερμανούς εμπόρους της Χανσεατικής Ένωσης του "Steelyard" και ότι μια Δύναμη που ξεπεράστηκε από τη Σοφία που είχε παραγγελθεί σε αυτόν και, όταν παρουσιάστηκε στον Σερ Κρίστοφερ Χάττον, αυτός τον εισήγαγε στους αυλικούς κύκλους. Ο Χάττον του παράγγειλε ένα πορτραίτο και η Βασίλισσα Ελισάβετ ποζάρισε γι' αυτόν το 1578. Η μεγάλη παραγωγή έργων του Κέτελ αυτά τα χρόνια, πολλά από τα οποία σήμερα θεωρούνται χαμένα, μπορεί να εκτιμηθεί από την ποσότητα των γνωστών παραγγελιών του. Το 1577 στον Κέτελ ανατέθηκε να ζωγραφίσει μια σειρά από 19 πορτρέτα για την Εταιρεία της Κατάης, ένα από τα οποία είναι το διάσημο (αλλά με μεγάλες φθορές) σε φυσικές διαστάσεις του Μάρτιν Φρόμπισερ,  που βρίσκεται τώρα στη Βιβλιοθήκη Μπόντλιαν. και αρκετοί «σπουδαίοι» πίνακες του Ινουίτ (Εσκιμώου), τον οποίον ο Φρόμπισερ είχε φέρει στην Αγγλία. Η αυτοπροσωπογραφία του Κέτελ, που χαράχθηκε από τον Χέντρικ Μπάρυ (Hendrick Bary), βρίσκεται στη Βασιλική Συλλογή. Πρόσφατα, μια σειρά από πίνακες ζωγραφικής με κεφάλια και ώμους των μελών της οικογένειας του Thomas "Customer" Smythe με ημερομηνία 1579, που σήμερα είναι ευρέως διασκορπισμένη, έχει αναγνωριστεί ως έργο του Κορνέλις Κέτελ.
Προφανώς, όλοι οι αλληγορικοί πίνακες του Κέτελ έχουν χαθεί, ωστόσο, ένα θεωρούμενο ως χαμένο αριστούργημα ανακαλύφθηκε και εκτέθηκε στο Μουσείο Τέιτ του Λονδίνου, το 1995, σε μια μεγάλη έκθεση με τίτλο ''Dynasties. Painting in Tudor and Jacobean England 1530-1630''. Απόδοση ως προς τον τίτλο αυτού του έργου, αυτό μπορεί να είναι το χαμένο "Triumph of Wisdom and Prudence over Force" (Θρίαμβος της Σοφίας και της Σύνεσης απέναντι στη Δύναμη, 1580), ζωγραφισμένο στην Αγγλία. (Miedema-Schulting 1988) . Αναφέρεται ως "Αλληγορία", αυτό το τμήμα, το οποίο ανακαλύφθηκε πρόσφατα, σήμερα σχηματίζει, μαζί με το αντίστροφο του αριθ. 55, το μοναδικό κατάλοιπο της πλούσιας παραγωγής ζωγραφισμένων αλληγοριών του ''Dynasties. Painting in Tudor and Jacobean England 1530-1630, που περιγράφεται λεπτομερώς από τον φαν Μάντερ στο Schilder-Boeck'' του 1604 [Miedema 1994].
Σύμφωνα με τα αρχεία, ο Κέτελ χρέωνε 1 £ για ένα πορτρέτο κεφαλής και ώμων και 5 £ για ένα πλήρων διαστάσεων. Ο Νίκολας Χίλιαρντ, ο οποίος τότε ήταν ο κορυφαίος ζωγράφος πορτρέτων - μινιατούρων, συνήθως χρέωνε 3 £ για μια μικρογραφία.
Ύστερα έργα
μικρογραφία|400x400εσ| Ο λόχος του λοχαγού Rosecrans από τον Κορνέλις, 1588. Ο πίνακας έχει περικοπεί σε όλες τις πλευρές του, ειδικά στην κορυφή Μερικοί από τους ιστορικούς πίνακες του Κέτελ τεκμηριώνονται με διάφορους τρόπους, συμπεριλαμβανομένου του Δημόκριτου και του Ηρακλή που αντιγράφηκαν πολύ λαμπρά από τον Ρέμπραντ σε ηλικία περίπου δεκατριών ετών, όταν εκπαιδεόταν με τον Πίτερ Λάστμαν στο Άμστερνταμ. Αυτά ήταν ίσως tronies, το ολλανδικό είδος φανταστικών πορτρέτων μυθολογικών ή ιστορικών προσώπων. Μια ιστορία του φαν Μάντερ περιγράφει έναν αγρότη που προσπαθεί να εξηγήσει τη Δανάη του Κέτελ στη σύζυγό του και να τη συγχέει με έναν Ευαγγελισμό.
Το έργο του Κέτελ του 1588 The Company of Captain Rosecrans, το πρώτο ολλανδικό ομαδικό πορτραίτο όπου οι μορφές απεικονίζονται όρθιες και ολόκληρες, "επηρέασαν πολύ τους μετέπειτα καλλιτέχνες των πινάκων της πολιτοφυλακής, όπως ο Ρέμπραντ στη Νυχτερινή περίπολο του 1642." — στους οποίους πρέπει να προστεθεούν οι Φρανς Χαλς και Μπαρτολομέους φαν ντερ Χελστ — και να αποδοθεί παράδοση στο Άμστερνταμ. Οι ομάδες του Χαλς του Χάαρλεμ είναι μόνον από το ύψος του γόνατος, αλλά η μεγάλη ομάδα του Άμστερνταμ είναι ολόσωμη. Ωστόσο, ο Κέτελ, όπως και ο Χαλς, απλώθηκε πλευρικά σε ακανόνιστα διαστήματα, αλλά τα κράτησε όλα στη σειρά στο μπροστινό μέρος του χώρου της εικόνας. αφέθηκε στον Ρέμπραντ για να διαδώσει τα θέματα του βαθιά στον χώρο της εικόνας. Η εικόνα έχει αποκοπεί σε όλες τις πλευρές, ειδικά στο επάνω μέρος του. Αρχικά η πύλη της πόλης μπροστά από την οποία στέκεται η ομάδα ήταν πολύ πιο εμφανής, και από αυτή την άποψη πιο κοντά στη Νυχτερινή περίπολο. Η ομάδα μεταφέρει επίσης τα όπλα τους σε εσωτερικούς χώρους, μια άλλη καινοτομία.
Μαζί με τον Πίτερ Πίτερς τον πρεσβύτερο, ο Κέτελ ήταν ο κορυφαίος προσωπογράφος στο Άμστερνταμ επί πολλά χρόνια, και μία από τις γενεές ολλανδών ζωγράφων πορτρέτων των οποίων το όλο και πιο εξελιγμένο έργο έθεσε τα θεμέλια για τους πολύ πιο διάσημους διαδόχους τους. Ενώ στην Αγγλία τα πορτρέτα σε λάδι παρέμειναν ως επί το πλείστον περιορισμένα στις Αυλές και στους ευγενείς, στις Κάτω Χώρες ήταν ήδη κοινά μεταξύ των ευημερουσών εμπορικών τάξεων. Ο Κέτελ ζούσε απέναντι από την Παλαιά Εκκλησία (Oude Kerk), όπου αγόρασε το 1593 ένα σπίτι στο λεγόμενο "Βελούδινο Κανάλι". Τόσο ο Κέτελ όσο και ο Πίτερς ανέπτυξαν το ύφος του Άμστερνταμ που συχνά χαρακτηρίζεται από την απεικόνιση των μοντέλων "πολύ κοντά στο επίπεδο της εικόνας, από ασυνήθιστη γωνία και περικοπές κοντά στο πλαίσιο" (βλ. Διπλό πορτρέτο αδελφού και αδελφής, παρακάτω). Ο Κέτελ φαίνεται να έχει κρατήσει μια σειρά από σχέδια από πόζες, από τις οποίες θα μπορούσε να επιλέξει ο πάτρονας και που θα μπορούσε να υποστεί επεξεργασία από βοηθούς στο εργαστήριο χωρίς να απαιτείται η παρουσία του μοντέλου. Ο φαν Μάντερ αναγράφει ότι περίπου το 1600 απέρριπτε κατά καιρούς το πινέλο του και ζωγράφιζε απευθείας με τα δάκτυλά του, και μάλιστα ανέπτυξε το τέχνασμα της ζωγραφικής με τα πόδια και τα δάκτυλά του — πιθανώς μόνον για σύντομα χρονικά διαστήματα. Αυτό μπορεί να ήταν για να διασκεδάσει τον εαυτό του και τα μοντέλα του, για να μετριάσει την πλήξη τους. Μια εναλλακτική, ίσως πιο πιθανή, εξήγηση, είναι ότι αναγκάστηκε να το κάνει καθώς εμφάνισε προοδευτική παράλυση, ίσως αρθρίτιδα, η οποία τελικά τον καθήλωσε εντελώς από το 1610–1613.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Ευφήμιος (Σικελίας)
Βιογραφία
Ο Ευφήμιος ήταν στρατιωτικός διοικητής της Ρωμανίας. Το 826 ήταν τουρμάρχης και διορίστηκε από τον νέο κυβερνήτη τού θέματος της Σικελίας, τον πατρίκιο Κωνσταντίνο Σούδα, ως επικεφαλής τού στόλου της επαρχίας. Σύμφωνα με τον Άραβα ιστορικό Ιμπν αλ-Αθίρ, ο Ευφήμιος επιτέθηκε στην Ιφρικίγια, κατέσχεσε ορισμένα εμπορικά σκάφη, πριν αυτά μπορέσουν να εισέλθουν σε ασφαλή λιμάνια και λεηλάτησε τις ακτές. Ενώ ο Ευφήμιος ήταν στην Αφρική, ο Αυτοκράτορας Μιχαήλ Β΄ ο εξ Αμορίου έστειλε μία επιστολή με εντολή καθαίρεσης και τιμωρίας. Ο Ευφημίας το έμαθε, ενώ επέστρεφε στη Σικελία με τα πλοία του και υποστηριζόμενος από τον στόλο, εξεγέρθηκε. Ανακηρύχθηκε «αυτοκράτορας» και έπλευσε για την πρωτεύουσα της Σικελίας, τις Συρακούσες, η οποία κατελήφθη γρήγορα. Ο Κωνσταντίνος Σούδας είτε απουσίαζε από την πόλη, είτε έφυγε στην ενδοχώρα όταν εκείνος πλησίαζε, αλλά σύντομα συγκέντρωσε στρατό και τού επιτέθηκε. Ο Ευφημίας κέρδισε και ανάγκασε τον κυβερνήτη να αναζητήσει καταφύγιο στην Κατάνη. Όταν ο Ευφημίας έστειλε τις δυνάμεις του εναντίον της Κατάνης, ο Κωνσταντίνος προσπάθησε να διαφύγει ξανά, αλλά συνελήφθη και εκτελέστηκε.
Το ιστορικό αυτών των γεγονότων είναι ασαφές. Σύμφωνα με τους Συνεχιστές του Θεοφάνη, ο Ευφημίας είχε απαγάγει τη μοναχή Χομονίζα από το μοναστήρι της και την πήρε ως σύζυγό του. Τα αδέλφια της διαμαρτυρήθηκαν στον Αυτοκράτορα, ο οποίος διέταξε τον κυβερνήτη του νησιού να ερευνήσει το ζήτημα και εάν διαπιστωθούν αλήθειες, να κόψουν τη μύτη του Ευφημίου ως τιμωρία. Το Chronicon Salernitanum αναφέρει μία διαφορετική παραλλαγή της ιστορίας, σύμφωνα με την οποία ο Ευφημίας ήταν μνηστευμένος με τη Χομονίζα, αλλά ο κυβερνήτης της Σικελίας την έδωσε ως σύζυγο σε άλλον, ο οποίος είχε δωροδοκήσει τον κυβερνήτη. Αυτό οδήγησε τον Ευφήμιο να ορκιστεί εκδίκηση εναντίον του κυβερνήτη. Αρκετοί ιστορικοί έχουν αμφιβάλλει γι' αυτές τις «ρομαντικές» ιστορίες ως προς την προέλευση της εξέγερσης του Ευφημίου. Οι Συνεχιστές αναφέρουν επίσης ότι εξεγέρθηκε μαζί με «μερικούς από τους συναδέλφους του τουρμάρχες», υποδεικνύοντας μία ευρύτερη δυσαρέσκεια μεταξύ των επαρχιακών διοικητών. Όπως παρατήρησε ο Αλεξάντρ Βασίλιεφ, η Σικελία είχε ήδη δείξει από πριν τάσεις εναντίον της Αυτοκρατορικής κυβέρνησης, όπως οι εξεγέρσεις του Βασίλειου Ονομάγουλου το 718 και του Ελπίδιου το 781-2 Σύμφωνα με τον Βασίλιεφ, ο φιλόδοξος διοικητής απλώς χρησιμοποίησε μία ευνοϊκή στιγμή -όταν η Ρωμαϊκή κυβέρνηση είχε αποδυναμωθεί από την πρόσφατη εξέγερση του Θωμά του Σλάβου και από τη μέριμνά της με την ταυτόχρονη μουσουλμανική κατάκτηση της Κρήτης- για να καταλάβει την εξουσία. Ο Γερμανός ιστορικός Έκεχαρντ Άικοφ εικάζει, ότι ο Ευφήμιος μπορεί να θεωρήθηκε αναξιόπιστος από την Αυτοκρατορική κυβέρνηση και ότι η επιδρομή του εναντίον της Ιφρικίγια -η πρώτη τέτοια επιχείρηση που αναφέρεται για τον Ρωμαϊκό στόλο- έγινε με πρωτοβουλία του Ευφημίου, κάτι που δείχνει τον ορμητικό του χαρακτήρα και μπορεί αυτό να ήταν ο λόγος, για τον οποίο διατάχθηκε η σύλληψή του από τον Αυτοκράτορα, ο οποίος προτίμησε να διατηρήσει μία παθητική στάση για τη Δύση. Στην παραδοσιακή ιστοριογραφία, ο Ευφημίας θεωρείται πρωταθλητής της αυτονομίας της Σικελίας εναντίον της Κωνσταντινούπολης και όχι Αυτοκρατορικός σφετεριστής, αλλά σε μία πρόσφατα δημοσιευμένη σφραγίδα, ο ίδιος αποκαλείται «Αυτοκράτορας των Ρωμαίων», δείχνοντας έτσι σαφώς τις αυτοκρατορικές του φιλοδοξίες.
Όποιος και αν είναι ο πραγματικός λόγος για την εξέγερσή του, αμέσως μετά τη νίκη του επί του Κωνσταντίνου Σούδα, ο Ευφήμιος εγκαταλείφθηκε από έναν στενό του σύμμαχο, έναν άνθρωπο γνωστό μέσω αραβικών πηγών ως «Μπαλάτα» (σύμφωνα με τον Βασίλιεφ το όνομα είναι πιθανώς μία παραφθορά του τίτλου του, ενώ ο Τρέντγκολντ ισχυρίζεται ότι ονομαζόταν Πλάτωνας και ήταν πιθανώς Αρμένιος). Ο Μπαλάτα ήταν προφανώς επιφορτισμένος με την επέκταση της κυριαρχίας τού Ευφημίου στη δυτική Σικελία και ιδιαίτερα στο Παλέρμο, όπου ο εξάδελφός του Μιχαήλ ήταν κυβερνήτης. Οι δύο άνδρες καταδίκασαν τον σφετερισμό του Ευφημίου για τον αυτοκρατορικό τίτλο και βάδισαν εναντίον των Συρακουσών, νίκησαν τον Ευφήμιο και κατέλαβαν την πόλη.
Συμμαχία με τους Αγλαβίδες, επιστροφή στη Σικελία και τέλος
Όπως ο Ελπίδιος τη δεκαετία του 780, ο Εύφημος αποφάσισε να βρει καταφύγιο ανάμεσα στους εχθρούς της Αυτοκρατορίας και με λίγους υποστηρικτές έφτασε στην Ιφρικία. Εκεί έστειλε μία αντιπροσωπεία στην Αυλή των Aγλαβιδών, η οποία ζήτησε από τον εμίρη Ζιγιαμπάτ Αλλάχ έναν στρατό για να βοηθήσει τον Ευφήμιο να κατακτήσει τη Σικελία, μετά από το οποίο θα καταβάλλει στους Αγλαβίδες ετήσια εισφορά. Αυτή η προσφορά παρουσίαζε μία μεγάλη ευκαιρία για τους Αγλαβίδες. Ο Ζιγιαμπάτ Αλλάχ μόλις είχε καταστείλει μία επικίνδυνη τριετή εξέγερση της αραβικής άρχουσας τάξης, αλλά η κυριαρχία του μαστιζόταν από μακροχρόνιες εθνοτικές εντάσεις μεταξύ των Αράβων εποίκων και των Βερβέρων και από την κριτική από τους νομικούς της σχολής των Μαλικιτών για τη φροντίδα των Αγλαβιδών με κοσμικές ανησυχίες, το «μη ισλαμικό» σύστημα φορολογίας και τον πολυτελή τρόπο ζωής τους. Μία εισβολή στη Σικελία υποσχόταν να εκτρέψει τις ενέργειες των ανήσυχων στρατιωτών του σε πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις, καθώς και να κερδίσει για το καθεστώς του το κύρος της διεξαγωγής ιερού πολέμου εναντίον των απίστων. Το συμβούλιο του Ζιγιαμπάτ Αλλάχ διαιρέθηκε για το ζήτημα, αλλά επηρεάστηκε από τον σεβαστό καδή τού Καϊρουάν, Ασάντ ιμπν αλ-Φουράτ, ο οποίος τοποθετήθηκε ως επικεφαλής της εκστρατευτικής δύναμης. Ο μουσουλμανικός στρατός λέγεται ότι αποτελείτο από 10.000 στρατιώτες πεζούς και 700 ιππείς, κυρίως Άραβες της Ιφρικίγια και Βερβέρους, αλλά ενδεχομένως και μερικούς Κουρασανούς. Ο στόλος περιελάμβανε 70 ή 100 πλοία, στα οποία προστέθηκαν τα πλοία του Ευφημίου.
Στις 14 Ιουνίου 827 οι συμμαχικοί στόλοι έπλευσαν από τον κόλπο του Σους και μετά από τρεις ημέρες έφτασαν στη Μαζαρά στη νοτιοδυτική Σικελία, όπου αποβιβάστηκαν. Εκεί συναντήθηκαν με στρατιώτες πιστούς στον Ευφήμιο, αλλά η συμμαχία άρχισε σύντομα να διασπάται: ένα μουσουλμανικό απόσπασμα εξέλαβε κατά λάθος μερικούς από τους οπαδούς του Ευφημίου για Αυτοκρατορικά στρατεύματα και ακολούθησε αψιμαχία. Παρόλο που οι στρατιώτες τού Ευφημίου διατάχθηκαν να τοποθετήσουν ένα κλαδάκι στα κράνη τους ως διακριτικό σήμα, ο Ασάντ ανακοίνωσε την πρόθεσή του να διεξάγει την εκστρατεία χωρίς αυτούς. Είναι σαφές ότι ο Ευφήμιος είχε ήδη χάσει τον έλεγχο της εκστρατείας από τον Ασάντ και ότι ο στρατός εισβολής, ο οποίος σε κάθε περίπτωση ήταν συντριπτικά μουσουλμανικός, εξυπηρετούσε άλλους σκοπούς εκτός του δικού του. Λίγο αργότερα ο Μπαλάτα, ο οποίος φαίνεται να ανέλαβε τα καθήκοντα, αν όχι τον τίτλο, του Αυτοκρατορικού κυβερνήτη στο νησί, εμφανίστηκε κοντά. Οι Μουσουλμάνοι νίκησαν τον Μπαλάτα, ο οποίος υποχώρησε πρώτος στην Έννα και από εκεί στην Καλαβρία της ηπειρωτικής Ιταλίας, όπου ίσως ήλπιζε να συγκεντρώσει περισσότερα στρατεύματα. Αντ' αυτού, πέθανε εκεί λίγο μετά την άφιξή του. Ο Μιχαήλ παρέμεινε υπεύθυνος για το Παλέρμο, αλλά αλλού στο νησί η αντίσταση φαίνεται να ήταν ελάχιστη. Ο Ασάντ στράφηκε προς τις Συρακούσες, αλλά σταμάτησε την προέλαση, όταν μία πρεσβεία από την πόλη προσφέρθηκε να πληρώσει εισφορά υποτέλειας στους μουσουλμάνους. Τη στιγμή αυτή, ο Ευφημίας άρχισε να μετανιώνει για τη συμμαχία του με τους Αγλαβίδες και άνοιξε μυστικές επαφές με τους Αυτοκρατορικούς, προτρέποντάς τους να αντισταθούν στους Άραβες. Έχοντας κερδίσει χρόνο για να προετοιμάσουν την άμυνά τους, οι κάτοικοι των Συρακουσών αρνήθηκαν να πληρώσουν το υπόλοιπο της εισφοράς και οι Μουσουλμάνοι ξεκίνησαν την Πολιορκία των Συρακουσών. Η πολιορκία διήρκεσε μέχρι την άνοιξη του 828, όταν η εξάπλωση λοιμού σκότωσε τον Ασάντ και η άφιξη ενός Ρωμαϊκού στόλου ανάγκασε τους Μουσουλμάνους να εγκαταλείψουν την επιχείρηση. Οι Άραβες προσπάθησαν να ταξιδέψουν πίσω στην Ιφρικία, αλλά εμποδίστηκαν από τον Ρωμαϊκό στόλο. Επειδή παρακωλύθηκε, ο μουσουλμανικός στρατός έκαψε τα πλοία του και υποχώρησε στην περιοχή του κάστρου του Μίνεο, το οποίο κατέλαβαν.
Αφού το Μίνεο παραδόθηκε, ο μουσουλμανικός στρατός χωρίστηκε: το ένα μέρος κατέλαβε τον Ακράγαντα στα δυτικά, ενώ το άλλο, μαζί με τον Ευφήμιο, επιτέθηκε στην Έννα. Η φρουρά της Έννα ξεκίνησε διαπραγματεύσεις, προσφερόμενη να αναγνωρίσει την εξουσία του Ευφημίου, εάν θα κρατούσε τους μουσουλμάνους μακριά. Πεπεισμένος ότι είχε επιτύχει, ο Ευφήμιος πήγε με μία μικρή συνοδεία να συναντηθεί με δύο αδέλφια, που είχαν οριστεί ως απεσταλμένοι και μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου. Είναι άγνωστο τι συνέβη στους υποστηρικτές τού Ευφημίου μετά τον θάνατό του, εάν διασκορπίστηκαν ή συνέχισαν να πολεμούν μαζί με τους μουσουλμάνους.
Υστεροφημία
Η ιστορία του Eυφήμιουενέπνευσε το δράμα του Σίλβιο Πέλικο Ευφήμιος της Μεσσήνας (1830), την όπερα του 1833 Ειρήνη, ή η πολιορκία της Μεσσήνας, από τον Τζιοβάννι Πατσίνι και μία όπερα του 1853 του Κάρλο-Αντρέα Γκαμπίνι.
Εμφανίζεται από τον Αλμπάνο Γιερόνιμο στην 5η περίοδο της τηλεοπτικής σειράς Βίκινγκς.
Πηγές
Treadgold, Warren (1988). The Byzantine Revival, 780–842. Stanford, California: Stanford University Press. ISBN 978-0-8047-1462-4.
Κατηγορία:Μουσουλμανική κατάκτηση της Σικελίας Κατηγορία:Βυζαντινή Σικελία Κατηγορία:Βυζαντινοί σφετεριστές Κατηγορία:Βυζαντινά πρόσωπα των Αραβοβυζαντινών Πολέμων Κατηγορία:Βυζαντινοί αποστάτες Κατηγορία:Βυζαντινοί ναύαρχοι
Μονή Αγίου Γεωργίου Επανωσήφη
thumb|250px|Το καθολικό της μονής Επανωσήφη Η Μονή Επανωσήφη (επίσης: Απανωσήφη) είναι μια από τις παλαιότερες Μονές στο Νομό Ηρακλείου, αλλά και στην Κρήτη γενικότερα, αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο. Υπάγεται στην Κοινότητα Μεταξοχώρι. Η θέση της είναι στην επαρχία Μονοφατσίου και η απόστασή της από το Ηράκλειο είναι 31,7 χλμ. Η πρόσβαση στο μοναστήρι μπορεί να γίνει από διακλάδωση, δεξιά από το 28,6 χλμ. της κεντρικής αρτηρίας Ηρακλείου- Πύργου Μονοφατσίου. Στο μοναστήρι υπάρχουν σήμερα πολύτιμα κειμήλια, ευαγγέλια, σταυροί με ξυλόγλυπτες παραστάσεις, αργυρό δισκοπότηρο του 1842, άμφια και πολλά άλλα. Γιορταζει στις 23 Απριλίου και στις 3 Νοεμβρίου. Απεγράφησαν 22 άτομα το 2011.
Ιστορικά στοιχεία
thumb|250px|Το εσωτερικό της μονής
Ίδρυση
Σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία που αναφέρονται σε κώδικα από τη μονή (1864), που συγκεντρώθηκαν από διηγήσεις και την ιστορική παράδοση, η μονή ιδρύθηκε σε άγνωστο χρόνο από κάποιο μοναχό Παΐσιο, ο οποίος αρχικά ήταν αδερφός στη Μονή Απεζανών και είχε έλθει σε προστριβές με άλλους μοναχούς. Αναχώρησε για τη Μονή Αγκαράθου και στο δρόμο αναγκάστηκε να καταλύσει σε μια μικρή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, η οποία βρισκόταν στα κτήματα του φεουδάρχη Λαγγουβάρδου. Στον ύπνο του είδε όραμα τον Άγιο Γεώργιο να του λέει ότι ήθελε να μείνει εκεί για να του επεκτείνει το ναό. Ο Παΐσιος έμεινε και τελείωσε την οικοδομή με τη βοήθεια των κατοίκων της περιοχής. Ο Λαγγουβάρδος είχε δύο μητάτα, ένα στο Χαράκι, 2 χιλιόμετρα νότια από τη Μονή, και ένα άλλο, στο χώρο της μονής. Οι βοσκοί που είχε ο φεουδάρχης είχαν το ίδιο όνομα: Σήφης. Για να τους ξεχωρίζει, τους ονόμαζε Απάνω Σήφης και Κάτω Σήφης. Σε αυτό το προσωνύμιο οφείλει την ονομασία του και το μοναστήρι. Η μονή αναφέρεται στην Creta Sacra (I, 222) με το όνομα ''Monasterium Sancti Georgii Mart. Apanosiffi''.
Μετέπειτα ιστορία
Πολλοί αδερφοί της μονής έγιναν αργότερα επίσκοποι Αρκαδίας. Κατά την Τουρκοκρατία αποτέλεσε σπουδαίο πνευματικό κέντρο όπου εκπαιδεύτηκαν αρκετοί κληρικοί. Παράλληλα, στη μονή λειτουργούσε βιβλιογραφικό εργαστήριο στο οποίο εργάστηκε κατά τα τέλη του 18ου αιώνα ο καλλιτέχνης και βιβλιογράφος Γεώργιος Γουνάλες. Κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 οι Τούρκοι του Κακού Χωριού εκτέλεσαν 18 μοναχούς. Επίσης, το μοναστήρι το επισκέφτηκαν και πολλοί ξένοι περιηγητές, όπως ο Pashley (1834), ο οποίος αναφέρει ότι εκείνη την εποχή είχε 11 μοναχούς. Από τις αρχές του 20ου αιώνα υπήχθη στην περιφέρεια της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης, όπου ανήκει και σήμερα. Στους αδερφούς της Μονής συγκαταλέγονται ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Μακάριος και οι Μητροπολίτες Σικάγου Ναθαναήλ, Αυστρίας Αρσένιος και ο Επίσκοπος Απαμείας Παΐσιος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Επανωσηφη Επανωσηφη Κατηγορία:Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Ιστιαία
Προέλευση ονόματος
Σύμφωνα με τη μυθολογία η Ιστιαία οφείλει το όνομά της στη νύμφη Ιστιαία, την κόρη του Υριέα (γιου του Ποσειδώνα και της Αλκυόνης) και αδελφή του Ωρεού. Επίσης, το όνομα πιθανολογείται ότι προέρχεται από τις λέξεις ιστίον ή ιστός λόγω της μεγάλης παραγωγής καταρτιών για την κατασκευή πλοίων από τα δέντρα του όρους Τελεθρίου. Η πόλη παλαιότερα ονομαζόταν «Ξηροχώρι» από τον ποταμό Ξηριά.
Ιστορία
Η ιστορία της Ιστιαίας αρχίζει πολύ πριν από την εποχή του Ομήρου. Ευρήματα του 2000 π.Χ., στην περιοχή μεταξύ Ιστιαίας και Ωρεών, μαρτυρούν την ύπαρξη μεσοελλαδικών οικισμών.
Στον Τρωικό πόλεμο, κατά τον Όμηρο, η Ιστιαία ανήκε στη χώρα του Χαλκοδωντιάδη Ελεφήνορα, του Βασιλέως των Αβάντων και έλαβε μέρος μαζί με τις σπουδαιότερες ευβοϊκές πόλεις, όπως ήταν η Χαλκίδα, η Ερέτρια, η Κήρινθος κ.α.
Στον 5ο π.Χ. αιώνα, Ιστιαιείς ίδρυσαν στην Ανατολική Ρωμυλία την αποικία Στενήμαχο, ενώ μετά τη Ναυμαχία του Αρτεμισίου η Ιστιαία υπέστη μεγάλες καταστροφές από τις στρατιές του Ξέρξη, που κατέλαβαν την πόλη και στρατοπέδευσαν εκεί για ένα μικρό διάστημα, όπως μαρτυρεί ο Ηρόδοτος (Η΄ 23). Στα επόμενα χρόνια και μετά το τέλος των Μηδικών πολέμων, η περιοχή της Ιστιαίας πέρασε μία σχετικά ειρηνική περίοδο, κάτω από την επιρροή των Αθηναίων, στην Α΄ Αθηναϊκή Συμμαχία.
Στις αρχές του καλοκαιριού του 446 π.Χ., όπως μας πληροφορεί ο Θουκυδίδης, η Βόρεια Εύβοια αποστάτησε από την Αθηναϊκή Συμμαχία. Η αποστασία αυτή οφείλεται μάλλον στην επιδίωξη των ολιγαρχικών φίλων της Σπάρτης να ανατρέψουν τους δημοκρατικούς φίλους της Αθήνας, με αφορμή την οικονομική καταπίεση που προκαλούσε η Αθηναϊκή Συμμαχία. Αυτό συνάγεται από τα προνόμια που είχαν δοθεί στους Ευβοείς από τους Αθηναίους. Το σπουδαιότερο από τα προνόμια ήταν αυτό της επιγαμίας, του δικαιώματος δηλαδή να συνάπτουν γάμους με Αθηναίους και Αθηναίες ως ισότιμοι πολίτες με αυτούς της Αθήνας.
Η αποστασία αυτή υπήρξε τραγική για την πόλη της Ιστιαίας, διότι έγινε ο κύριος αποδέκτης της οργής του Περικλή, που χωρίς δυσκολία εκστράτευσε και κατέλαβε την Εύβοια επιβάλλοντας ανήκουστες τιμωρίες. Οι κάτοικοι της Ιστιαίας εκδιώχθηκαν όλοι στην Θεσσαλία και τη Μακεδονία, τα κτήματά τους μοιράστηκαν σε 1.000 ή 2.000 Αθηναίους εποίκους κληρούχους και η πόλη μετονομάστηκε σε Ωρεοί.
Μετά τη λήξη του Πελοποννησιακού πολέμου, η πόλη περιήλθε στην Σπάρτη, οι Αθηναίοι έποικοι εκδιώχθηκαν, οι δε κλήροι τους κατασχέθηκαν και η πόλη έλαβε το προηγούμενο όνομά της. Τότε πολλοί απόγονοι των διωκόμενων από τον Περικλή επέστρεψαν στο πάτριο έδαφος.
Νεότερη εποχή
Η αρχαία πόλη της Ιστιαίας που αναφέρεται από τον Όμηρο ως «πολυστάφυλος» («πολυστάφυλόν θ᾽ Ἱστίαιαν», Ιλιάδα ραψ. Β', στ. 537) από τους πολλούς αμπελώνες της, δεν βρισκόταν στο σημείο που είναι χτισμένη η σύγχρονη, αλλά δύο περίπου χιλιόμετρα δυτικά, προς το μέρος των Ωρεών και του Ταξιάρχη, στις πλαγιές του όρους Τηλέθριου, παρά τον ποταμό Κάλλαντα (Ξεριά), στη θέση καλούμενη Δρυμός επί βραχώδους λόφου.
Η καινούρια πόλη, όπως εμφανίζεται σήμερα, άρχισε να δημιουργείται λίγο πριν από την Τουρκοκρατία στην Εύβοια (1470), με το όνομα «Ξηροχώρι», αρχικά στην απογραφή του 1474 και πολύ αργότερα μέσα από τα ποιήματα του περιηγητή μοναχού Δαπόντε στα μέσα του 17ου αιώνα. Λίγο πριν από την Επανάσταση η Βόρεια Εύβοια εντάχθηκε στην εμβέλεια των εδαφών που έλεγχε και διοικούσε ο Αλή Πασάς. Η επαρχία της Ιστιαίας έμεινε στην δικαιοδοσία του Αλή Πασά μέχρι την μέρα της δολοφονίας του τελευταίου (Ιανουάριος 1822).
Η Ιστιαία υπήρξε το θέατρο μερικών από τις πρώτες συγκρούσεις Ελλήνων και Τούρκων κατά την Επανάσταση του 1821. Η 8η Μαΐου 1821 είναι η μέρα του ξεσηκωμού των Ελλήνων της περιοχής. Η οριστική ένταξη της πόλης στο νέο ελληνικό κράτος έγινε τον Μάρτιο του 1833, μαζί με ολόκληρο το νησί της Εύβοιας. Έκτοτε η Ιστιαία ήταν η σημαντικότερη πόλη της Β. Εύβοιας. Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα δεκάδες εθελοντές Ιστιαιείς έλαβαν μέρος, ενώ κάποιοι από αυτούς έπεσαν στα πεδία των μαχών.
Στην Ιστιαία σήμερα λειτουργεί Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, δημιουργημένο και συντηρούμενο από τον Κυνηγετικό Σύλλογο της πόλης. Στεγάζεται σε ιδιόκτητο κτίριο 630 τ.μ. και διαθέτει την μεγαλύτερη συλλογή πτηνών στην Ελλάδα (191 είδη της ελληνικής πανίδας).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Ευβοίας Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Ευβοίας Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
Ψηφιακά κοινά
Τα ψηφιακά κοινά είναι κατηγορία των κοινών αγαθών. Στην ελληνική βιβλιογραφία αναφέρονται και ως πληροφοριακά κοινά ενώ στην αγγλική συναντάται ο όρος digital commons. Ψηφιακά Κοινά είναι οι ψηφιακοί πόροι που σχεδιάζονται, αναπτύσσονται και διαμοιράζονται ελεύθερα και συλλογικά μέσα στην κοινότητα, τα άτομα της οποίας έχουν κοινούς στόχους, έχουν θέσει όρους διαχείρισης και λειτουργούν στα πλαίσια της ομότιμης παραγωγής.
Ο καθένας μπορεί να συμμετέχει ελεύθερα στη δημιουργία και αναβάθμιση των πόρων, στο βαθμό που επιθυμεί και μπορεί, στα πλαίσια της συνεργασίας, της αλληλοβοήθειας και του διαμοιρασμού. Αυτές οι κοινότητες γνώσης αποτελούν στην πραγματικότητα μια νέα δυνατότητα ατομικής συμβολής σε κοινωνικού χαρακτήρα πρωτοβουλίες και καινοτομίες.
Ιστορικό
Πριν τη δεκαετία του ‘80 οι κοινότητες των προγραμματιστών αντάλλασσαν ελεύθερο κώδικα και ανοιχτό λογισμικό, υποστηρίζοντας την ελεύθερη διακίνηση και χρήση τους. Σε μια οργανωμένη προσπάθεια να δημιουργήσει κοινό και ελεύθερο λογισμικό ο Richard Stallman θεσμοθέτησε τη γενική άδεια δημόσιας χρήσης, GNU GPL, η οποία εξασφάλιζε ότι το ελεύθερο λογισμικό θα παρέμενε ελεύθερο στη χρήση, στην τροποποίηση και στη διάδοση του.
Μερικά χρόνια αργότερα, το 1991, ο Linus Torvalds εξέδωσε τον πυρήνα του λειτουργικού Linux, χαρακτηριστικό παράδειγμα ανοιχτού κώδικα και ψηφιακού κοινού, στο οποίο έχουν βασισθεί λειτουργικά συστήματα όπως το Android και Chrome OS. Παράλληλα το διαδίκτυο σταδιακά μετατρέπεται στο μεγαλύτερο σε μέγεθος ψηφιακό κοινό.
Εξέλιξη
Τα ψηφιακά κοινά έχουν διαμορφώσει νέα παραδείγματα σχετικά με την παραγωγή και τη διάδοση των αγαθών που αφορούν τον πολιτισμό και τη γνώση και τα οποία βασίζονται στο δικαίωμα των χρηστών στην πρόσβαση, στη διανομή και στο μετασχηματισμό τους. Έτσι εκτός από το κοινωνικό κίνημα του ελεύθερου και ανοιχτού λογισμικού, έχει αναπτυχθεί το κίνημα του ελεύθερου πολιτισμού και της ελεύθερης πρόσβασης στη γνώση, εστιάζοντας στα πολιτιστικά αγαθά και στα αγαθά έντασης γνώσης αντίστοιχα. Η ουσιαστική διαφορά των ψηφιακών αγαθών από τα φυσικά αγαθά εντοπίζεται στην εύκολη και χαμηλού κόστους αντιγραφή, μετατροπή και διαμοιρασμό τους.
Πλέον γίνεται λόγος και για ανοιχτό υλισμικό, καθώς η διάδοση των τεχνολογιών επιτραπέζιας κατασκευής οδήγησαν σε περαιτέρω πειραματισμούς, προσδίδοντας νέες διαστάσεις στην ελευθερία αναφορικά με τη χρήση βασικών μέσων παραγωγής.
Οι άδειες χρήσης που έχουν θεσπιστεί διασφαλίζουν και προστατεύουν τα δικαιώματα των ψηφιακών κοινών. Ενδεικτικά αναφέρονται η GNU GPL και οι επόμενες εκδόσεις της, Copyleft, Open Source License, Creative Commons, Free Document Licenses κα.
Ψηφιακά κοινά και τεχνολογία
Τα ψηφιακά κοινά γεννιούνται στην κόψη της τεχνολογίας. Είναι πλήρως συνδεδεμένα με το Διαδίκτυο, καθώς η ανάπτυξή του επέτρεψε παράλληλα και την εξέλιξη των ψηφιακών κοινών και την εδραίωσή τους στο επίπεδο που βρίσκονται σήμερα. Χάρη στην εμφάνιση νέων τρόπων ανταλλαγής πληροφοριών και στην καθιέρωση νέων τρόπων διανομής λογισμικού, οι άνθρωποι και οι οργανισμοί μπορούν σήμερα, μέσω των ψηφιακών κοινών, να μοιράζονται το λογισμικό, τις φωτογραφίες, τις πληροφορίες, τις ιδέες τους, αλλά και κάθε μορφή πνευματικής δημιουργίας εξαιρετικά εύκολα .Το διαδίκτυο έδωσε ώθηση στην κοινωνική δημιουργία, τη συνεργασία και το διαμοιρασμό πληροφορίας ανάμεσα στους χρήστες οι οποίοι μπορούν, παράλληλα με τη βελτίωση των υποδομών πρόσβασης στο διαδίκτυο, ολοένα και ευκολότερα να διαχειρίζονται περιεχόμενο σε ιστοσελίδες και να αλληλεπιδρούν. Σήμερα, τα ψηφιακά κοινά έχουν κάνει εφικτή στο κοινό την παροχή ελεύθερης και εύκολης πρόσβασης στην πληροφορία. Οι πόροι των ψηφιακών κοινών προστατεύονται με τη χρήση διάφορων σύγχρονων μορφών αδειοδότησης, προκειμένου να παραμένουν κοινά.
Παραδείγματα ψηφιακών κοινών
Παραδείγματα ψηφιακών κοινών είναι τα Wiki (με γνωστότερο παράδειγμα την Wikipedia), το ανοικτό και ελεύθερο λογισμικό (π.χ. GNU, Linux, Open source software) και οι σύγχρονες άδειες πνευματικών δικαιωμάτων ανοικτού χαρακτήρα (π.χ. άδειες Creative Commons). Ένα από τα πρώτα και χαρακτηριστικότερα παραδείγματα ψηφιακών κοινών είναι το Ίδρυμα Ελεύθερου Λογισμικού (Free Software Foundation), το οποίο ιδρύθηκε το 1985  από τον Richard Stallman, ως οργανωμένη προσπάθεια προαγωγής και επέκτασης της χρήσης και διανομής ελεύθερου λογισμικού. Είναι εμπνευσμένο από την κουλτούρα των προγραμματιστών της δεκαετίας του 70 στις ΗΠΑ που πίστευαν στην ανάπτυξη και βελτίωση λογισμικού μέσω της συνεργασίας και της αμοιβαίας βοήθειας. Για να αποτραπεί η «κακή» χρήση του λογισμικού που δημιουργήθηκε από το ευρύτερο κίνημα ελεύθερου λογισμικού, το ίδρυμα δημιούργησε και δημοσίευσε την GNU General Public License. Το δωρεάν λογισμικό που εκχωρείται βάσει αυτής της άδειας, ακόμα και αν τροποποιηθεί, πρέπει να κυκλοφορήσει με την ίδια άδεια, εξασφαλίζοντας έτσι ότι λογισμικό που δημιουργήθηκε ως ελεύθερο, θα παραμένει ελεύθερο στη χρήση έπειτα από κάθε τροποποίηση του.
Τα ψηφιακά κοινά αποτελούν ομότιμη παραγωγή
Η ομότιμη παραγωγή είναι ένα πιο παραγωγικό σύστημα για τη δημιουργία πνευματικής  αξίας  από  αυτό  της  ελεύθερης  αγοράς  ή  του  γραφειοκρατικού κράτους. Παράγει πλεόνασμα ελευθερίας καθώς υποκινείται από τις υψηλότερες ανάγκες του ανθρώπου για έκφραση, συνεργασία και επικοινωνία. Η ομότιμη  παραγωγή  ανατρέπει  την  κυρίαρχη  πίστη  ότι  ο άνθρωπος, ως ορθολογικό ον, προσπαθεί αποκλειστικά για τη μεγιστοποίηση  του  προσωπικού  του  χρηματικού  κέρδους. Στις ομότιμες  πλατφόρμες εκατοντάδες χιλιάδες χρήστες –οι ομότιμοι– συνεργάζονται, συνεισφέροντας ο καθένας κάτι από τις δυνατότητές τους προς έναν κοινό στόχο. Το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας ανήκει στη δημόσια σφαίρα και διατίθεται ελεύθερα πίσω στην κοινότητα και σε όλον τον κόσμο. Η ομότιμη  παραγωγή  δεν  είναι  ένα  τυχαίο  γεγονός  μέσα  στην  ιστορική συγκυρία. Πολλές πτυχές της ανθρώπινης έκφρασης πάντοτε διέπονταν από το πνεύμα του εθελοντισμού και της συνεργασίας. Τα ψηφιακά κοινά πρέπει να αντιμετωπίζονται ως ξεχωριστός τομέας της οικονομικής ανάπτυξης. Όμως παράλληλα αποτελούν και μια μορφή σχέσεων που αναπτύσσονται μεταξύ των ανθρώπων. Στους δύο αυτούς τομείς, της οικονομίας και της κοινωνίας, τα ψηφιακά κοινά ανταγωνίζονται τις αγορές και το κράτος προωθώντας την κοινωνική συνεργασία, την αυτοδιάθεση και την αυτοοργάνωση.
Η ομότιμη παραγωγή (peer production) αποτελεί μία διαδικασία συλλογής και ανταλλαγής, κυρίως, άυλων πόρων μεταξύ των συνεργαζόμενων και αυτοοργανωμένων υποκειμένων μιας κοινότητας τα οποία συμμετέχουν σε ισότιμη βάση για την επίτευξη ενός κοινού στόχου. Η ανάπτυξη του εγχειρήματος οφείλεται στην ανάγκη για τη χρήση ενός ελεύθερου λογισμικού με σκοπό το διαμοιρασμό γνώσης που προκύπτει από μαζική συνεργασία.
Ενδεικτικό παράδειγμα γνωσιακών και ψηφιακών κοινών που βασίζονται σε ομότιμες πρακτικές αποτελεί το P2P Lab μια διεπιστημονική ερευνητική κολεκτίβα η οποία δραστηριοποιείται στην ανάπτυξη των ψηφιακών κοινών και την τεχνολογία. Με τη στήριξη της ερευνητικής ομάδας του P2P Lab, αναπτύσσονται εγχειρήματα ένα από τα οποία είναι η δράση των Tzoumakers. Οι Tzoumakers αποτελούν ένα κοινοτικό-ανοιχτό εργαστήριο στο οποίο μια κοινότητα αποτελούμενη από παραγωγούς, αγρότες, κτηνοτρόφους και μελισσουργούς, αλλά και μηχανικούς, γεωπόνους και επαγγελματίες του αγροδιατροφικού τομέα, ανταλλάσσει ιδέες και επεξεργάζεται παλιό εξοπλισμό ή κατασκευάζει εργαλεία από την αρχή για αγροτική παραγωγή μικρής κλίμακας με συνεργατικό και συλλογικό τρόπο. Το εργαστήριο λειτουργεί από το 2018 και στεγάζεται στο, παραχωρημένο από το Δήμο Βόρειων Τζουμέρκων, πολιτιστικό κέντρο του χωριού Καλέντζ ι στα Τζουμέρκα των Ιωαννίνων. Το εργαστήριο των Tzoumakers είναι ανοιχτό προς όλους, ανεξαρτήτως επιπέδου εξοικείωσης με τα εργαλεία, και δίνει τη δυνατότητα για δωρεάν χρήση του με σκοπό την κατασκευή  εργαλείων για ιδία χρήση ή για τρίτους αλλά και για δανεισμό. Επιπροσθέτως, η λίστα των εργαλείων που έχουν κατασκευαστεί στο εργαστήριο διατίθεται δωρεάν στην ιστοσελίδα τους συνοδευόμενη από τα σχεδιαστικά αρχεία και τους οδηγούς κατασκευής, ενισχύοντας κατά αυτόν τον τρόπο τη μετάδοση της τεχνογνωσίας τους. Οι παραπάνω ενέργειες πραγματοποιούνται υπό τους όρους της προσφοράς, διαμοιρασμού, εθελοντισμού, συλλογικότητας και συνεργατικότητας, αξίες στις οποίες βασίζεται η Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψηφιακή τεχνολογία
Συριακοί πόλεμοι
Οι Συριακοί πόλεμοι ήταν μια σειρά μεγάλων συγκρούσεων μεταξύ του Βασιλείου των Πτολεμαίων της Αιγύπτου και της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών.
Η περιοχή της Κοίλης Συρίας
Κοίλη Συρία ονομάζονταν η περιοχή που εκτείνονταν μεταξύ της δυτικής όχθης του Ευφράτη και της νότιας λεκάνης του Ορόντη στον βορρά, και των περιοχών της Ιερουσαλήμ και της Ασκάλωνας στον νότο. Για την κατοχή της περιοχής αυτής έγιναν μεταξύ των δυο μεγάλων βασιλείων έξι πόλεμοι.
Οι πόλεμοι
Οι πόλεμοι αυτοί κράτησαν από το 274 π.Χ. μέχρι το 168 π.Χ. και είναι οι εξής: