cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πολυτεχνική Σχολή Α.Π.Θ.
Εκδόσεις
Το εκδοτικό υλικό της Πολυτεχνικής Σχολής καλύπτει τα νέα του Πολυτεχνείου, την ερευνητική δραστηριότητα της Σχολής αλλά και τις διάφορες εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν και πραγματοποιούνται κατά καιρούς στη Σχολή με θέματα πολιτισμού και τεχνών σε άμεση συνάρτηση με την ιδιότητα των σπουδαστών της Σχολής.
Έκδοση της Σχολής αποτελεί, επίσης, το περιοδικό τεύχος του Πολυμήχανου, το οποίο ουσιαστικά είναι μία προσπάθεια εξωστρέφειας του ακαδημαϊκού, αλλά και του μηχανικού. Το τεύχος, όπως και οι περισσότερες εκδόσεις, συστήνεται με τη συμβολή των μελών της Σχολής (μέλη Δ.Ε.Π. αλλά και φοιτητές).
Φόλκε Μπερναντότ
Ο Φόλκε, σουηδ. Folke (2 Ιανουαρίου 1895 - 17 Σεπτεμβρίου 1948) από τον Οίκο των Μπερναντότ ήταν κόμης του Βίσμποργκ και Σουηδός διπλωμάτης.
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος του Όσκαρ Μπερναντότ κόμη του Βίσμποργκ και της Έμπα Μουνκ, κόρης του συνταγματάρχη Καρλ Γιάκομπ Μουνκ. Λόγω του μοργανατικού γάμου, ο Όσκαρ έχασε τους τίτλους του πρίγκιπα της Σουηδίας και δούκα του Γκότλαντ και έλαβε τους τίτλους του πρίγκιπα Μπερναντότ και κόμη του Βίσμποργκ γι' αυτόν και τους απογόνους του.
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο διαπραγματεύθηκε την απελευθέρωση 31.000 αιχμαλώτων από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης· μεταξύ αυτών και 450 Εβραίων από το στρατόπεδο Τερεζίενστατ. Ελευθερώθηκαν το 1945. Το ίδιο έτος ο Χάινριχ Χίμλερ του έκανε πρόταση παράδοσης, η οποία τελικά απορρίφθηκε.
Κατά την Αραβο-Ισραηλινή σύρραξη των ετών 1947-48, εξελέγη ομόψυχα ως διαμεσολαβητής από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του το 1948 στην Ιερουσαλήμ, εκτελέστηκε από την παραστρατιωτική Σιωνιστική ομάδα Λέχι.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1928 την Εστέλ Ρομαίν Μάνβιλ (1904-1984) και είχε τέκνα:
Η χήρα του Εστέλ Ρομαίν Μάνβιλ έκανε δεύτερο γάμο το 1973.
Πριν τον γάμο του είχε ένα φυσικό τέκνο από την ηθοποιό Λίλη-Χριστίνα Έρικσον-Ούντε (1892-1981):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Μπερναντότ
NGC 6723
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
6723 Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη Κατηγορία:Τοξότης (αστερισμός)
Τακόμα
Η Τακόμα (αγγλικά: Tacoma) είναι πόλη-λιμάνι και η έδρα της κομητείας Πιρς στην πολιτεία Ουάσιγκτον των Ηνωμένων Πολιτειών. Η πόλη βρίσκεται στον πορθμό Πιούτζιτ Σάουντ, 32 μίλια (51 χλμ) νοτιοδυτικά του Σιάτλ, 31 μίλια (50 χλμ) βορειοανατολικά από την πρωτεύουσα της πολιτείας, Ολυμπία, και 58 μίλια (93 χλμ) βορειοδυτικά από το Εθνικό Πάρκο όρους Ραινιέρ. Ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2010 ήταν 198.397 κάτοικοι. Η Τακόμα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στην περιοχή του Πιούτζιτ Σάουντ και η τρίτη μεγαλύτερη στην πολιτεία. Λειτουργεί επίσης ως το κέντρο της επιχειρηματικής δραστηριότητας για την περιοχή South Sound που έχει πληθυσμό περίπου 1 εκατομμύριο κάτοικους.
Η Τακόμα είναι γνωστή για την κατάρρευση της γέφυρας Tacoma Narrows Bridge το 1940.
Μπογάζι
Το Μπογάζι είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Κλίμακα Ρεωμύρου
thumb|right|[[Θερμόμετρο που δείχνει βαθμούς Ρεωμύρου (αριστερά) και βαθμούς Κελσίου (δεξιά).]] Η κλίμακα Ρεωμύρου (Réaumur) είναι θερμομετρική κλίμακα, την οποία επινόησε ο Γάλλος Ρενέ Αντουάν Φερσό ντε Ρεομίρ το έτος 1730. Τοποθετεί το μηδέν της στην συνύπαρξη νερού και πάγου (σημείο τήξεως του πάγου ή πήξεως του νερού, όσο και στην κλίμακα Κελσίου) σε Κανονικές Συνθήκες (ατμοσφαιρική πίεση 1 ατμόσφαιρας) και τους 80 βαθμούς στη συνύπαρξη νερού και υδρατμών (σημείο ζέσης του νερού ή υγροποίησης των υδρατμών) και πάλι σε Κανονικές Συνθήκες.
Η μετατροπή της στην κλίμακα Κελσίου γίνεται σύμφωνα με τη σχέση:
όπου C η θερμοκρασία στην κλίμακα Κελσίου και R η θερμοκρασία στην κλίμακα Ρεωμύρου.
Χρήση
Η κλίμακα θερμοκρασίας Ρεωμύρου χρησιμοποιήθηκε ευρέως στην Ευρώπη τον 19ο αιώνα, ειδικά στη Γαλλία και στη Γερμανία, αλλά αντικαταστάθηκε σταδιακά από την κλίμακα Κελσίου. Η επίσημη μέτρηση της θερμοκρασίας άλλαξε από βαθμούς Ρεωμύρου σε βαθμούς Κελσίου το 1901 και μετά η κλίμακα θερμοκρασίας Ρεωμύρου έμεινε χωρίς χρήση. Ανεπίσημα, αναφέρεται ότι εξακολουθεί να χρησιμοποιείται στην παραγωγή αλπικού τυριού στην Ελβετία και στην Ιταλία και για την ταξινόμηση των ραφιναρισμένων σακχάρων.
Κατηγορία:Μονάδες θερμοκρασίας Κατηγορία:Κλίμακες
Κορτικοστεροειδή
thumb|245px|Το μόριο της [[κορτικοστερόνης]] Τα κορτικοστεροειδή ή κορτικοειδή είναι μία τάξη χημικών ενώσεων που περιλαμβάνει τις στεροειδείς ορμόνες που παράγονται με φυσικό τρόπο στον φλοιό των επινεφριδίων του ανθρώπου και γενικά των σπονδυλωτών, καθώς και ανάλογες αυτών των ορμονών που παρασκευάζονται συνθετικά σε εργαστήρια. Τα κορτικοστεροειδή εμπλέκονται σε ένα ευρύ φάσμα φυσιολογικών διεργασιών, όπως την απόκριση στο στρες, στο ανοσοποιητικό σύστημα και στη ρύθμιση των φλεγμονών, τον μεταβολισμό των υδατανθράκων, τον καταβολισμό των πρωτεϊνών, τη ρύθμιση των επιπέδων των ηλεκτρολυτών στο αίμα και τη συμπεριφορά. Διακρίνονται σε δύο κατηγορίες:
Ορισμένες κοινές φυσικές κορτικοειδείς ορμόνες είναι η κορτικοστερόνη, η κορτιζόνη και η αλδοστερόνη.
Βιοσύνθεση
thumb|Το βιοσυνθετικό μονοπάτι των κορτικοειδών στον αρουραίο Τα κορτικοειδή συντίθενται από την χοληστερόλη μέσα στον φλοιό των επινεφριδίων. Οι περισσότερες στεροειδογόνες χημικές αντιδράσεις καταλύονται από ένζυμα της οικογένειας του κυτοχρώματος P450. Αυτά εντοπίζονται μέσα στα μιτοχόνδρια και απαιτούν αδρενοδοξίνη ως συμπαράγοντα (εκτός της 21-υδροξυλάσης και της 17α-υδροξυλάσης). Τοπική σύνθεση στεροειδών από τη χοληστερόλη, λαμβάνει χώρα και στον εγκέφαλο. Τα τοπικά παραγόμενα στεροειδή όπως η πρεγνενολόνη και τα παράγωγά της, ονομάζονται νευροστεροειδή αν και ο όρος έχει επεκταθεί σήμερα, για να περιλάβει όλα τα στεροειδή με δράση στο κεντρικό νευρικό σύστημα (ΚΝΣ). Το κύριο γλυκοκορτικοειδές στον άνθρωπο είναι η κορτιζόλη.
Λίσαια
H Λίσαια ή Λίσαι ήταν αρχαία ελληνική πόλη (πόλη-κράτος) στην Χαλκιδική, αρχαία Μακεδονία. Αναφέρεται από τον Ηρόδοτο ως μία από τις πόλεις —μαζί με τις Λίπαξο, Κώμβρεια, Γίγωνο, Κάμψα, Σμίλα, Αίνεια— που βρίσκονταν στην περιοχή του Θερμαϊκού Κόλπου, εντός περιοχής γνωστής ως Κρουσίδα κοντά στην χερσόνησο της Παλλήνης, όπου ο Ξέρξης συγκέντρωσε στρατεύματα κατά την εκστρατεία του έτους 480 π.Χ.
Κορτικοστεροειδή
Βιοσύνθεση
Τα γλυκοκορτικοειδή στο αίμα είναι προσδεμένα σε πρωτεΐνες φορείς τους. Η τρανσκορτίνη (corticosteroid-binding globulin-CBG) είναι η κύρια πρωτεΐνη φορέας τους και λειτουργεί ως μια μικρής χωρητικότητας και υψηλής συγγένειας δεξαμενή, ενώ υπό ορισμένες συνθήκες, η αλβουμίνη στο αίμα μπορεί επίσης να λειτουργήσει ως φορέας με μεγαλύτερη χωρητικότητα και χαμηλότερη συγγένεια από την CBG. Λόγω της λιπιδικής φύσης τους, τα γλυκοκορτικοειδή εξαρτώνται από την CBG για την μεταφορά τους στον εγκέφαλο μέσω της κυκλοφορίας του αίματος. Επιπλέον, η CBG αποτελεί ένα σημαντικό ρυθμιστή για την πρόσβαση και δράση των ορμονών αυτών στον εγκέφαλο. Τα επίπεδα της CBG στο αίμα είναι σχετικά σταθερά, παρόλο που μπορεί να εμφανιστούν κατάτι μειωμένα στις μεγαλύτερες ηλικίες στους ανθρώπους, αλλά παρατηρούνται αξιοσημείωτες διαφορές ανάμεσα στα φύλα (τα θήλεα έχουν υψηλότερα επίπεδα).
Λίσαια
Δεδομένου ότι η πόλη δεν αναφέρεται σε καμία άλλη πηγή, έχει υποστηριχθεί ότι το τοπωνύμιο ίσως ήταν γραμματικό λάθος που αναφέρεται στην πόλη Αίσα (Αἶσα), η οποία ήταν μέλος της Συμμαχίας της Δήλου και εμφανίζεται στο μητρώο καταβολών προς την Αθήνα για το 434/3 π.Χ. Αυτή η εκδοχή έγινε δεκτή από τους εκδότες του Barrington Atlas of the Greek and Roman World.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαμένες αρχαίες πόλεις Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Χαλκιδικής
Κορτικοστεροειδή
Υποδοχείς γλυκοκορτικοειδών στον εγκέφαλο
Στον εγκέφαλο τα κορτικοστεροειδή προσδένονται με διαφορετική συγγένεια σε δύο τύπους υποδοχέων: τον κλασικό υποδοχέα γλυκοκορτικοειδών (glucocorticoid receptor GR), και τον υποδοχέα αλατοκορτικοειδών (mineralocorticoid receptor, MR). Οι GR και οι MR είναι μέλη της οικογένειας των στεροειδικών υποδοχέων που ανήκουν στην υπεροικογένεια των πυρηνικών υποδοχέων, με πάνω από 150 μέλη σε όλα τα είδη. Μαζί με τους υποδοχείς της προγεστερόνης, των οιστρογόνων και των ανδρογόνων, οι GR και οι MR σχηματίζουν την οικογένεια των υποδοχέων των στεροειδών. Ο GR και ο MR στην μη συνδεμένη με την ορμόνη μορφή τους εντοπίζονται κατά κύριο λόγο στο κυτταρόπλασμα, εν μέρει ως έτερο – ολιγομερή σύμπλοκα που περιέχουν τις πρωτεΐνες 90, 70 και 50 του θερμικού σοκ και πιθανά άλλες πρωτεΐνες. Κάτι το αξιοπερίεργο είναι το ότι οι MR, παρά το όνομά τους, έχουν μεγάλη συγγένεια τόσο για τα αλατοκορτικοειδή όσο και για τα γλυκοκορτικοειδή, ενώ οι GR έχουν περίπου δέκα φορές μικρότερη συγγένεια για τα γλυκοκορτικοειδή από τους MR. Ένα δεύτερο αξιοπερίεργο γεγονός, είναι ότι τόσο οι MR όσο και οι GR, μετά από την πρόσδεση με τους ορμονικούς συνδέτες τους μετακινούνται στον πυρήνα και προσδένονται στην ίδια αλληλουχία του DNA (που συνήθως καλείται στοιχείο απάντησης στα γλυκοκορτικοειδή – glucocorticoid response element: GRE). Παρόλα αυτά υπάρχουν αρκετές ενδείξεις που δείχνουν ότι κάθε τύπος υποδοχέα έχει το δικό του φάσμα δράσης ακόμα και στο ίδιο κύτταρο, καθώς και σε διαφορετικούς ιστούς και φαίνεται ακόμα και σε διαφορετικά μέρη του εγκεφάλου. Στον εγκέφαλο μια από τις διαφορές στις δράσεις των υποδοχέων βασίζεται στη συγκέντρωση των κορτικοστεροειδών. Λόγω της διαφορετικής συγγένειας πρόσδεσης που έχουν, οι MR θα είναι πλήρως κορεσμένοι σε χαμηλές συγκεντρώσεις γλυκοκορτικοειδούς, ενώ οι GR δεσμεύουν τα γλυκοκορτικοειδή όταν αυτά βρίσκονται σε υψηλότερες συγκεντρώσεις, όπως είναι αυτές κατά τη διάρκεια της έκθεσης σε κάποιο φυσιολογικό ή ψυχολογικό στρες.
Η περιοχή του ιππόκαμπου, που είναι μια κύρια περιοχή - στόχος των κορτικοστεροειδών, διαθέτει τόσο GR όσο και MR υποδοχείς. Οι GR και οι MR συνεντοπίζονται στους πυραμιδικούς νευρώνες CA1 και CA2 (από το Cornu Ammonis) περιοχής και στα κοκκιώδη κύτταρα του οδοντωτού γύρου του ιππόκαμπου, ενώ ανοσοαντιδραστικότητα για τον MR εντοπίζεται και στους πυραμιδικούς νευρώνες CA3 και στους CA4 του ιππόκαμπου. Συνεντόπιση της ανοσοαντιδραστικότητας των GR και των MR παρατηρείται επίσης και στους μικροκυτταρικούς αλλά όχι στους μεγαλοκυτταρικούς νευρώνες του παρακοιλιακού πυρήνα του υποθαλάμου. Σε νευρώνες από ιππόκαμπο μελετήθηκε η εντόπιση των ΜR και των GR και παρατηρήθηκε ότι οι ΜR και οι GR είναι μη ομογενώς κατανεμημένοι στον πυρήνα. Και οι δυο υποδοχείς είναι συγκεντρωμένοι σε περίπου 1000 αθροίσματα που είναι διασκορπισμένα στο πυρηνόπλασμα, με μερικά από αυτά τα αθροίσματα να περιέχουν αποκλειστικά είτε ΜR είτε GR, παρότι βρέθηκε ότι ένας σημαντικός αριθμός περιέχει και τους δυο τύπους του υποδοχέα.
Γλυκοκορτικοειδή και αναπαραγωγική φυσιολογία
Τα γλυκοκορτικοειδή έχουν ανασταλτική επίδραση στην παραγωγή τεστοστερόνης από τα κύτταρα Leydig. Συγκεκριμένα αναστέλουν την βιοσύνθεση της τεστοστερόνης, αναχαιτίζοντας την παραγωγή Δ5 πρεγνενολόνης από χοληστερόλη και των ενζύμων που μετατρέπουν την πρεγνενολόνη και την προγεστερόνη σε ανδογόνα (C-19 στεροειδή), και επάγοντας τον κυτταρικό θάνατο των κυττάρων Leydig. Η αύξηση της ωχρινοτρόπου ορμόνης (LH) και της τεστοστερόνης στο αίμα μειώνουν την οξείδωση της κορτιζόλης σε αδρανή κορτιζόνη από την 11β-HSD, ώστε να δημιουργείται ένας μηχανισμός αρνητικής παλίδρομης ρύθμισης. Σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στα αρσενικά, τα γλυκοκορτικοειδή σε βασικά επίπεδα έκκρισης προάγουν την αναπαραγωγική δραστηριότητα στα θηλυκά άτομα. Τα γλυκοκορτικοειδή επάγουν την βασική και την επαγόμενη από την εκλυτική ορμόνη των γοναδοτροπινών (GnRH) έκκριση της ωοθυλακιοτρόπου ορμόνης (FSH) για την ωοθυλακική ανάπτυξη. Στις ωοθήκες, στο θυλακικό υγρό, η συγκέντρωση της ελεύθερης κορτιζόλης είναι 10πλάσια από αυτή του πλάσματος και θεωρείται ότι προσφέρει ένα αντιφλεγμονώδες περιβάλλον για το ωοθυλάκιο, το ωχρό σωμάτιο και τη σάλπιγγα στο πρώτο μισό του κύκλου. Αντιθέτως, υψηλά επίπεδα γλυκοκορτικοειδών, όπως για παράδειγμα σε καταστάσεις παρατεταμένου στρες, καταστέλλουν τον άξονα υποθαλάμου-υπόφυσης-γονάδων. Η κορτιζόλη σε υψηλές συγκεντρώσεις καταστέλλει την παραγωγή της GnRH κατά ώσεις, που είναι απαραίτητη για τις κυκλικές διακυμάνσεις της LH και της FSH, μειώνει την ανταπόκριση της αδενοϋπόφυσης στην GnRH και ενισχύει την αρνητική παλίνδρομη ρύθμιση των οιστρογόνων στην έκκριση της GnRH
Κατά τη χημική δομή
Γενικά τα κορτικοστεροειδή κατατάσσονται σε 4 τάξεις με βάση τη χημική δομή τους. Αλλεργικές αντιδράσεις σε ένα μέλος μιας από αυτές τις τάξεις συνήθως υποδεικνύουν αλλεργία προς όλα τα μέλη της τάξεως αυτής. Αυτο είναι γνωστό ως «ταξινόμηση Coopman», από το όνομα του S. Coopman, που την όρισε το 1989.
Ομάδα A — Τύπου υδροκορτιζόνης
Υδροκορτιζόνη, οξική υδροκορτιζόνη, οξική κορτιζόνη, tixocortol pivalate, πρεδνιζολόνη, μεθυλπρεδνιζολόνη και πρεδνιζόνη (γλυκοκορτικοειδή βραχείας προς μέσης δράσεως).
Ομάδα B — Ακετονούχα (και σχετικές ουσίες)
Ακετονούχος τριαμκινολόνη, αλκοόλη της τριαμκινολόνης, μομεταζόνη, αμκινονίδη, βουδεσονίδη, δεσονίδη, φλουοκινονίδη, ακετονούχος φλουοκινολόνη και halcinonide.
Ομάδα C — Τύπου βηταμεθαζόνης
Βηταμεθαζόνη, φωσφορική νατριοβηταμεθαζόνη, δεξαμεθαζόνη, φωσφορική νατριοδεξαμεθαζόνη και φλουοκορτολόνη.
Ομάδα D1 — Αλογονωμένοι
17-βαλερική υδροκορτιζόνη, διπροπιονική ακλομεταζόνη, βαλερική βηταμεθαζόνη, διπροπιονική βηταμεθαζόνη, prednicarbate, 17-βουτυρική κλοβηταζόνη, προπιονική κλοβηταζόλη, καπροϊκή φλουοκορτολόνη, fluocortolone pivalate και οξική φλουπρεδνιδένη.
Ομάδα D2
17-βουτυρική υδροκορτιζόνη, 17-aceponate, 17-buteprate, and Prednicarbate.
Τοπική χρήση
Για τοπική χρήση στο δέρμα, το μάτι και σε ουλώδη ιστό. Τα τοπικά κορτικοστεροειδή υποδιαιρούνται σε κλάσεις ισχύος από I έως IV.
Εισπνοές
Για αντιμετώπιση των βλενογόννων της μύτης, των βρόγχων και των πνευμόνων. Αυτή η ομάδα περιλαμβάνει:
Λήψη από το στόμα
Τέτοιες ουσίες είναι η πρεδνιζόνη και η πρεδνιζολόνη.
Χρήσεις των κορτικοειδών
Συνθετικά κορτικοειδή ή ουσίες με παρόμοια δράση χρησιμοποιούνται σε ένα ευρύ φάσμα καταστάσεων, από εγκεφαλικούς όγκους μέχρι δερματικές ασθένειες. Η δεξαμεθαζόνη και τα παράγωγά της είναι σχεδόν καθαρά γλυκοκορτικοειδή, ενώ η πρεδνιζόνη και τα δικά της παράγωγα έχουν και κάποια ορυκτοκορτικοειδή δράση. Η φλουδροκορτιζόνη (Florinef) είναι ένα συνθετικό ορυκτοκορτικοειδές. Η υδροκορτιζόνη (κορτιζόλη) διατίθεται για θεραπεία υποκαταστάσεως, π.χ. σε περιπτώσεις επινεφριδιακής ανεπάρκειας και συγγενούς επινεφριδιακής υπερπλασίας.
Συνθετικά γλυκοκορτικοειδή χρησιμοποιούνται στην αντιμετώπιση πόνων ή φλεγμονών των αρθρώσεων (αρθρίτιδα), temporal arteritis, δερματίτιδας, αλλεργικών αντιδράσεων, άσθματος, ηπατίτιδας, συστηματικού ερυθηματώδους λύκου, ελκώδους κολίτιδας και νόσου του Crohn, σαρκοείδωσης, κ.ά.. Επίσης, για υποκατάσταση γλυκοκορτικοειδών στη νόσο του Άντισον ή άλλες μορφές επινεφριδιακής ανεπάρκειας. Μορφές για τοπική χρήση είναι επίσης διαθέσιμες για το δέρμα, τα μάτια, τους πνεύμονες (άσθμα), τη μύτη (ρινίτιδα) και το έντερο. Τα κορτικοστεροειδή χρησιμοποιούνται και υποστηρικτικά για την πρόληψη της ναυτίας, συχνά σε συνδυασμό με ανταγωνιστές του 5-HT3.
Τυπικές παρενέργειες από τη χρήση γλυκοκορτικοειδών παρουσιάζονται αρκετά ομοιόμορφα ως φαρμακογενές σύνδρομο Cushing. Τυπικές παρενέργειες από τη χρήση ορυκτοκορτικοειδών είναι η αρτηριακή υπέρταση, η υποκαλιαιμία (χαμηλά επίπεδα καλίου στο αίμα) και η υπερνατριαιμία (υψηλά επίπεδα νατρίου στο αίμα). Μπορεί επίσης να παρατηρηθεί κακή επούλωση πληγών ή σχηματισμός έλκους εξαιτίας των ανοσοκατασταλτικών ιδιοτήτων τους.
Κλινικές και πειραματικές ενδείξεις συνηγορούν στο ότι τα κορτικοειδή μπορούν να επιφέρουν μόνιμες οφθαλμικές βλάβες επάγοντας κεντρική ορώδη αμφιβληστροειδοπάθεια (CSR ή CSC). Ποικίλα στεροειδή σκεάσματα, από αντιαλλεργικά σπρέι για τη μύτη μέχρι δερματικές κρέμες και σταγόνες για τα μάτια έχουν ενοχοποιηθεί στην ανάπτυξη CSR.
Τα κορτικοστεροειδή έχουν χρησιμοποιηθεί πλατιά σε περιπτώσεις τραυματισμού του εγκεφάλου. Μία συστηματική μελέτη με 20 τυχαιοποιημένες δοκιμές και 12.303 συμμετέχοντες συνέκρινε ασθενείς που πήραν κορτικοειδή με ασθενείς που δεν πήραν φάρμακο. Οι συγγραφείς της μελέτης συνέστησαν ότι οι άνθρωποι με τραυματισμό του εγκεφάλου δεν πρέπει να παίρνουν κορτικοειδή στη γενική περίπτωση.
Ιστορία
Η πρώτη γνωστή χρήση κορτικοστεροειδών έλαβε χώρα το 1944. Οι Ταντέους Ράιχσταϊν, Έντουαρντ Κάλβιν Κένταλ και Φίλιπ Χεντς βραβεύθηκαν με το Βραβείο Νόμπελ Ιατρικής το 1950 για την εργασία τους στις ορμόνες του φλοιού των επινεφριδίων, η οποία κορυφώθηκε με την απομόνωση της κορτιζόνης.
Ο Λιούις Σάρετ ήταν ο πρώτος που συνέθεσε κορτιζόνη, με μία πολύπλοκη διαδικασία 36 βημάτων που άρχισε με δεοξυχολικό οξύ το οποίο εξάχθηκε από χολή βοδιού. Η μικρή απόδοση αυτής της μετατροπής είχε ως αποτέλεσμα ένα κόστος 200 δολαρίων το γραμμάριο. Ο Ράσελ Μάρκερ ανεκάλυψε μία πολύ φθηνότερη πρώτη ύλη, τη διοσγενίνη από άγριες μεξικανικές γλυκοπατάτες. Η μετατροπή από αυτόν της διοσγενίνης σε προγεστερόνη με μία διαδικασία 4 βημάτων γνωστή σήμερα ως υποβάθμιση Μάρκερ, υπήρξε ένα σημαντικό βήμα για τη μαζική παραγωγή όλων των στεροειδών ορμονών, μεταξύ των οποίων της κορτιζόνης και των ουσιών που χρησιμοποιούνται στα αντισυλληπτικά χάπια. Το 1952 οι D.H. Peterson και H.C. Murray ανέπτυξαν μία διαδικασία που χρησιμοποιούσε μούχλα του γένους ριζόπους για να οξειδώσει την προγεστερόνη σε μία ουσία που μετατρεπόταν εύκολα σε κορτιζόνη. Η μέθοδος με τις γλυκοπατάτες έφερε την πτώση της τιμής της κορτιζόνης στα 6 δολάριο το γραμμάριο, τιμή που έπεσε στα 46 σεντς ως το 1980. Οι έρευνες του Πέρσυ Τζούλιαν βοήθησαν επίσης στην πρόοδο στο πεδίο αυτό. Η ακριβής φύση της αντιφλεγμονώδους δράσεως των κορτικοειδών παρέμεινε ένα μυστήριο για πολλά χρόνια ακόμα, μέχρι που ο ρόλος της προσκολλήσεως των λευκοκυττάρων και της φωσφολιπάσης Α2 στην παραγωγή προσταγλανδινών και λευκοτριενών κατανοήθηκε πλήρως το 1980-1984.
Παρενέργειες
thumb|Το χέρι 47χρονης γυναίκας με δερματικές βλάβες εξαιτίας της τοπικής χρήσεως στεροειδών Το σύνδρομο από τη διακοπή λήψεως κορτικοστεροειδών (rebound effect), γνωστό και ως «σύνδρομο του κόκκινου δέρματος», απαντάται συχνά: η πλήρης διακοπή των στεροειδών είναι υποχρεωτική και, παρότι αντιστρεπτή, η κατάσταση αυτή μπορεί να απαιτήσει δύσκολη και μακρά διαδικασία για να παρέλθει.
Η χρήση κορτικοστεροειδών έχει αρκετές βαριές παρενέργειες, όπως: υπεργλυκαιμία, αντίσταση στην ινσουλίνη, σακχαρώδη διαβήτη , οστεοπόρωση, καταρράκτη, άγχος , κατάθλιψη, κολίτιδα, υπέρταση, υπογοναδισμό, υποθυρεοειδισμό, αμηνόρροια και αμφιβληστροειδοπάθεια.
Μολονότι οι αποδείξεις για την πρόκληση πεπτικών ελκών από κορτικοστεροειδή είναι ανεπαρκείς, εκτός από υψηλές δόσεις επί ένα και πλέον μήνα, πολλοί ιατροί πιστεύουν ακόμα σε κάτι τέτοιο.
Κορτικοειδή και εγκυμοσύνη
Τα κορτικοστεροειδή έχουν μία μικρή αλλά όχι ασήμαντη τερατογενετική δράση, που προκαλεί λίγες βλάβες σε έμβρυα ανά 1000 έγκυες γυναίκες που λαμβάνουν τις ουσίες αυτές. Για τον λόγο αυτό τα κορτικοστεροειδή αντενδείκνυνται κατά την εγκυμοσύνη.
Ασφάλεια
Τα κορτικοστεροειδή ψηφίσθηκαν «αλλεργιογόνο της χρονιάς» το 2005 από την Αμερικανική Contact Dermatitis Society.
Παραπομπές
Κορτικο
Παλιρροιακό κύμα
Παλιρροιακό κύμα ονομάζεται το κύμα που δημιουργείται σε μεγάλη θαλάσσια κυρίως επιφάνεια από τις έλξεις Σελήνης και Ηλίου στην υδρόσφαιρα. Τα παλιρροιακά κύματα διαφέρουν ουσιωδώς από τα παραγόμενα από τους ανέμους κύματα.
Στα παραγόμενα από τον άνεμο θαλάσσια κύματα τα μόρια του ύδατος διαγράφουν κλειστές τροχιές μικρής σχετικά ακτίνας και η κίνησή τους ελαττώνεται γρήγορα από την επιφάνεια προς τον πυθμένα. Αντίθετα στα παλιρροιακά κύματα παρατηρείται μεγάλο μήκος και η κίνηση των μορίων είναι οριζόντια που εκτείνεται σχεδόν εφ΄ όλου του βάθους του υγρού. Επίσης τα παλιρροιακά χαρακτηρίζονται και από την περιοδικότητά της φοράς τους, που δεν υφίσταται στα προκαλούμενα από τους ανέμους. Συνέπεια δε της περιστροφής της Γης, το παλιρροιακό κύμα μετατοπίζεται στην επιφάνεια της θάλασσας πάντα κατά διεύθυνση Ανατολής - Δύσης.
Γεγονός που θα πρέπει να μη λησμονείται ειδικά από τους πλοιάρχους και αξιωματικούς των πλοίων που επιφορτίζονται την ασφαλή αγκυροβολία, ιδιαίτερα σε θαλάσσιες περιοχές με έντονα παλιρροιακά φαινόμενα, ή κατά τον παράπλου ακτών προσκείμενων σε τέτοια φαινόμενα. Από τέτοιο παλιρροιακό κύμα καταστράφηκε το αμερικανικό θωρηκτό «Τέννεσσης» στις 29 Αυγούστου του 1916.
Δεν θα πρέπει να συγχέεται το παλιρροιακό κύμα με το τσουνάμι, που αφενός δεν παρουσιάζει περιοδικότητα και αφετέρου η αιτία δημιουργίας του είναι άλλη.
Πηγές
Κατηγορία:Παλιρροιακά φαινόμενα
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 1999-2000
Το πρωτάθλημα Α1 Εθνικής χάντμπολ γυναικών της περιόδου 1999–2000, ήταν το 7ο από την καθιέρωση της Α1 και συνολικά το 19ο πρωτάθλημα Ελλάδος στην ιστορία του γυναικείου χάντμπολ. Στο πρωτάθλημα μετείχαν δώδεκα ομάδες, οι οποίες αγωνίστηκαν σε δύο γύρους σε ενιαίο όμιλο για πρώτη φορά μετά από τρία χρόνια, ενώ δεν υπήρξε διαδικασία πλέι οφ. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε εύκολα για 6η συνεχόμενη φορά η Αναγέννηση Άρτας επικρατώντας σε όλους τους αγώνες της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1999 2000 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 1999 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 2000
927 Ρατισβόνη
Η Ρατισβόνη (Ratisbona) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,086. Ανακαλύφθηκε το 1920 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του από τη λατινική ονομασία της γερμανικής πόλεως Ρέγκενσμπουρκ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ρατισβόνης εκτιμάται σε 67,56 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,059. Η Ρατισβόνη περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 12 ώρες και 59,6 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρατισβονη
Σαρλ-Φρανσουά Ντυμουριέ
Ο Σαρλ-Φρανσουά ντυ Περιέ ντυ Μουριέ (Γαλλικά: Charles-François du Perrier du Mouriez), γνωστός επίσης ως Ντυμουριέ (26 Ιανουαρίου 1739, Καμπραί - 14 Μαρτίου 1823, Τέρβιλ Παρκ κοντά στο Λονδίνο), ήταν Γάλλος στρατηγός κατά τη διάρκεια των Γαλλικών Επαναστατικών Πολέμων. Μοιράστηκε τη νίκη της μάχης του Βαλμί με τον Φρανσουά Κριστόφ Κελλερμάν, αλλά αργότερα εγκατέλειψε τον Γαλλικό επαναστατικό στρατό και αυτομόλησε στο αυστριακό στρατόπεδο.
Το όνομά του είναι ένα από τα 558 ονόματα αξιωματικών που αναγράφονται κάτω από την Αψίδα του Θριάμβου.
Στο Παλαιό καθεστώς
Ο Ντυμουριέ γεννήθηκε στο Καμπραί στη βόρεια Γαλλία. Ο πατέρας του ήταν στρατιωτικός. Σπούδασε στο κολέγιο Λουί-λε-Γκραν στο Παρίσι, κατατάχθηκε στο γαλλικό στρατό το 1758 και διέπρεψε κατά τον Επταετή πόλεμο (1756-1763) κατά των Πρώσων. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΕ' τον έστειλε σε μυστικές διπλωματικές αποστολές στη Μαδρίτη (1767), στην Πολωνία (1770-72) και στη Σουηδία (1773), αλλά ανακλήθηκε και φυλακίστηκε (1773–75) για συμμετοχή σε ίντριγκες. Το 1778 διορίστηκε διοικητής στο Χερβούργο, όπου για τα επόμενα 11 χρόνια επέβλεπε την ανάπτυξη του λιμανιού. Το 1789 έγινε διοικητής του κάστρου της Καέν.
Στη Γαλλική επανάσταση
Από το 1789, τάχθηκε υπέρ της Γαλλικής Επανάστασης, απέτυχε όμως να εκλεγεί ως αντιπρόσωπος στη Συνέλευση των Τάξεων του 1789. Όταν στις 18 Ιουλίου 1789, την εποχή του Μεγάλου Φόβου, το κάστρο της Καέν δέχτηκε επίθεση από το λαό, ως διοικητής του φόρεσε την τρίχρωμη κονκάρδα της Επανάστασης, φέρνοντας έτσι την ηρεμία στην πόλη χωρίς σοβαρά περιστατικά. Έφυγε έπειτα από την Καέν και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου συναναστράφηκε με τον Αρμάν Ζανονσέ, τον Λαφαγιέτ και τον Μιραμπώ, και το 1790, προσχώρησε στη λέσχη των Ιακωβίνων. Τον Μάρτιο του 1792, με την υποστήριξη των Γιρονδίνων, διορίστηκε υπουργός Εξωτερικών και τάχθηκε υπέρ του πολέμου με την Αυστρία.
Στις 20 Απριλίου 1792, η Γαλλία κήρυξε τον πόλεμο κατά της Αυστρίας, πόλεμος του Πρώτου Συνασπισμού. Ο Ντυμουριέ πιθανότατα σχεδίαζε να κερδίσει γρήγορα και στη συνέχεια να χρησιμοποιήσει το στρατό του για να ανατρέψει τη Νομοθετική Συνέλευση και να αποκαταστήσει τον βασιλιά. Ωστόσο, οι γαλλικές δυνάμεις υπέστησαν μια σειρά ηττών στην αρχική εκστρατεία. Ο Ντυμουριέ έγινε υπουργός Πολέμου στις 12 Ιουνίου 1792, αλλά έπεσε σε δυσμένεια τρεις ημέρες αργότερα, παραιτήθηκε και ανέλαβε τη διοίκηση της στρατιάς των Αρδεννών.
Εν τω μεταξύ, η Πρωσία είχε εισέλθει στον πόλεμο στην πλευρά της Αυστρίας και τα συνασπισμένα αυστρο-πρωσικά στρατεύματα υπό τον δούκα του Μπράουνσβαϊγκ είχαν εισβάλει στη Γαλλία, είχαν καταλάβει το Λονγκβί και πολιορκούσαν το Βερντέν, απειλώντας το Παρίσι. Με τον Φρανσουά Κριστόφ Κελλερμάν, ο Ντυμουριέ κατάφερε να αντιστρέψει την κατάσταση με τη νίκη στη μάχη του Βαλμί (20 Σεπτεμβρίου 1792) και ανάγκασε τα εχθρικά στρατεύματα να αποσυρθούν από το γαλλικό έδαφος. Ήταν μια μεγάλη ψυχολογική νίκη για τους επαναστάτες, την επόμενη μέρα η Συμβατική κήρυξε το τέλος της μοναρχίας στη Γαλλία και την εγκαθίδρυση της Πρώτης Γαλλικής Δημοκρατίας. Στη συνέχεια, ο Ντυμουριέ κατέκτησε το Βέλγιο συνθλίβοντας τον αυστριακό στρατό στη μάχη της Ζεμάπ (6 Νοεμβρίου 1792) και φθάνοντας έως τις Βρυξέλλες και  την Αμβέρσα.
Στα τέλη Δεκεμβρίου 1792, ο Ντυμουριέ πήγε για το Παρίσι και προσπάθησε, μάταια, να σώσει τον Λουδοβίκο ΙΣΤ' του οποίου η δίκη ήταν σε εξέλιξη. Οι Ιακωβίνοι τον υποδέχθηκαν άσχημα και συνδέθηκε περισσότερο με τους Γιρονδίνους.
Η προδοσία
μικρογραφία|Ο Ντυμουριέ συλλαμβάνει τους επιτρόπους που είχαν έρθει να τον καθαιρέσουν και να τον οδηγήσουν στο Παρίσι για να απολογηθεί για τις ήττες στη [[Συμβατική Εθνοσυνέλευση|Συμβατική.]] Στις 26 Φεβρουαρίου 1793, ο Ντυμουριέ προχώρησε βορειότερα και εισέβαλε στην Ολλανδία. Αναγκάστηκε όμως να υποχωρήσει πίσω στο Βέλγιο μετά την ήττα που υπέστη από τα συνασπισμένα βρετανικά, αυστριακά και ολλανδικά στρατεύματα στη μάχη του Νέερβιντεν (18 Μαρτίου) και στη Λουβέν (21 Μαρτίου). Μετά από αυτές τις καταστροφικές ήττες δέχθηκε σφοδρές επιθέσεις. Η Συμβατική, στην οποία είχαν διατυπωθεί πολλές κατηγορίες εναντίον του, αποφάσισε να τον προσάγει σε δίκη.
Ο Ντυμουριέ, που ήταν μοναρχικός και είχε αναστατωθεί από την εκτέλεση του Λουδοβίκου ΙΣΤ' στις 21 Ιανουαρίου 1793, θεωρούσε ότι η πολιτική κατάσταση στο Παρίσι ήταν χαοτική και επίσης τρομοκρατήθηκε από την τάση των ριζοσπαστών να παρεμβαίνουν στους διοικητές του στρατού. Μπροστά στην απειλή της σύλληψης και του νεοσυσταθέντος Επαναστατικού Δικαστηρίου, διαπραγματεύθηκε με τον Αυστριακό πρίγκιπα του Κόμπουργκ, και πρότεινε να βαδίσει με το στρατό του προς το Παρίσι, να ανατρέψει τη Συμβατική, η οποία διαδέχθηκε τη Νομοθετική Συνέλευση τον Σεπτέμβριο του 1792, να συντρίψει τους Ιακωβίνους, να ελευθερώσει τη Μαρία Αντουανέτα και τα παιδιά της από τη φυλακή του Ταμπλ και να αποκαταστήσει το Σύνταγμα του 1791 που προέβλεπε συνταγματική μοναρχία. Από την πλευρά τους, οι Αυστριακοί δεσμεύτηκαν να σταματήσουν την εισβολή σε γαλλικό έδαφος στη διάρκεια του πραξικοπήματός του. Αλλά ο Ντυμουριέ κινήθηκε πολύ αργά.
Την 1η Απριλίου, η Συμβατική έστειλε τον υπουργό πολέμου Πιέρ Ριέλ και τέσσερις επιτρόπους για να τον καθαιρέσουν και να τον φέρουν στο Παρίσι για να απολογηθεί για τις ήττες. Ο Ντυμουριέ τους παρέδωσε στους Αυστριακούς στις 2 Απριλίου αλλά τα στρατεύματά του τον εγκατέλειψαν και στις 5 Απριλίου αυτομόλησε στους Αυστριακούς, κυνηγημένος σαν προδότης, με δυσκολία απέφυγε τους πυροβολισμούς που τον συνόδευαν σχεδόν έως τις περιφράξεις του αυστριακού στρατού, και μερικές μέρες αργότερα τον ακολούθησαν περίπου 1.500 άνδρες του, τους οποίους οι Αυστριακοί ενσωμάτωσαν στο στρατό τους. Μεταξύ των αξιωματικών που τον ακολούθησαν ήταν και ο Δούκας της Σαρτρ, ο μελλοντικός βασιλιάς Λουδοβίκος-Φίλιππος.
Η λιποταξία του Ντυμουριέ είχε άσχημο αντίκτυπο στους συνεργάτες του Γιρονδίνους και στις 31 Μαΐου και 2 Ιουνίου 1793 οι Ιακωβίνοι εκδίωξαν τους κορυφαίους από αυτούς από τη Συμβατική.
Στο εξωτερικό
Ο Ντυμουριέ κηρύχθηκε «προδότης» από τη Συμβατική και εκδιώχθηκε από όλη τη γαλλική επικράτεια. Αφού ταξίδεψε σε όλη την Ευρώπη για αρκετά χρόνια, εγκαταστάθηκε στην Αγγλία, όπου του χορηγήθηκε αποζημίωση στις αρχές του 1800 για τις υπηρεσίες του ως συμβούλου του δούκα του Ουέλλινγκτον. Επιπλέον, εισέπραττε ένα ετήσιο ποσό 40.000 φράγκων, τα οποία του παραχώρησε ένας από τους παλιούς του φίλους μέχρι το θάνατό του.
Κατά τις περιόδους της Υπατείας και της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας, σε καμία περίπτωση ο Ναπολέων δεν συμφώνησε στην επιστροφή του. Με την αποκατάσταση της γαλλικής μοναρχίας το 1814, ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΗ' αρνήθηκε επίσης να του επιτρέψει να επιστρέψει στη Γαλλία.
Ο Ντυμουριέ πέθανε στις 14 Μαρτίου 1823, σε ηλικία 84 ετών, στο χωριό Τέρβιλ Παρκ κοντά στο Λονδίνο.
Το όνομά του είναι χαραγμένο στην Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι (Βόρειος πυλώνας, Στήλη 3).
NGC 4907
Ο NGC 4907 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 270 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης. Πρόκειται επίσης για γαλαξία LINER. Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Χάινριχ ντ' Αρέ (Heinrich d'Arrest) στις 5 Μαΐου 1864 και ανήκει στο Σμήνος γαλαξιών της Κόμης.
Τέταρτη Εποχή
Η Τέταρτη Εποχή είναι μια τις εποχές του φανταστικού κόσμου της Μέσης Γης του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν. Με το τέλος της Τρίτης Εποχής άρχισε η Κυριαρχία των Ανθρώπων. Τα Ξωτικά δεν ασχολούνταν πλέον με τις Ανθρώπινες υποθέσεις και τα περισσότερα Ξωτικά φεύγουν για το Βαλινόρ, ενώ αυτά που παραμένουν πίσω «ξεθωριάζουν» και μειώνονται. Μια παρόμοια μοίρα συνέβη και στους Νάνους: αν και το Έρεμπορ γίνεται σύμμαχος του Επανενωμένου Βασιλείου και υπάρχουν ενδείξεις ότι ο Κάζαντ-ντουμ επανιδρύθηκε, και μια αποικία ιδρύθηκε από τον Γκίμλι στα Λευκά Όρη, οι Νάνοι εξαφανίζονται από την ανθρώπινη ιστορία. Τα πλάσματα του Μόργκοθ ποτέ δεν ανέκαμψαν.
NGC 4907
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Κόμη Βερενίκης Κατηγορία:Γαλαξίες LINER 4907 44819
Τέταρτη Εποχή
Ο Ελντάριον, γιος του Aragorn II Elessar και της Arwen Evenstar, έγινε Βασιλιάς του Επανενωμένου Βασιλείου στο έτος 120. Ο πατέρας του του έδωσε τα σύμβολα της κυριαρχίας του και στη συνέχεια εγκατέλειψε τη ζωή του πρόθυμα, όπως είχαν κάνει οι πρόγονοί του χιλιάδες χρόνια πριν.Η Arwen τον άφησε να κυβερνήσει μόνο του, πεθαίνοντας στην άδεια πια χώρα του Lórien. Με τον θάνατο του Άραγκορν, ο Λεγκόλας αναχώρησε από τη Μέση Γη για το Βαλινόρ, παίρνοντας μαζί του τον Γκίμλι, τερματίζοντας έτσι την Συντροφιά του Δαχτυλιδιού στη Μέση Γη.
Ο Τόλκιν κάποτε είχε σκεφτεί να γράψει μια συνέχεια για τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, που ήταν να ονομαστεί The New Shadow, και θα λάμβανε χώρα στη βασιλεία του Eldarion και στην οποία ο Eldarion ασχολείται με τους ανθρώπους του που στρέφονται σε κακές πρακτικές - στην πραγματικότητα, ήταν να είναι μια επανάληψη της ιστορίας του Númenor. Σε μια επιστολή του, το 1972 σχετικά με αυτό το σχέδιο, ο Τόλκιν ανέφερε ότι η βασιλεία του Ελντάριον διήρκεσε περίπου 100 χρόνια μετά τον θάνατο του Άραγκορν. Έχει δηλωθεί ότι το βασίλειό του θα ήταν "μεγάλο και μακροχρόνιο", αλλά επίσης ότι η διάρκεια ζωής του βασιλικού οίκου δεν αποκαταστάθηκε και συνέχισε να μειώνεται έως ότου ήταν σαν αυτή των συνηθισμένων Ανθρώπων.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φανταστικές περίοδοι Κατηγορία:Εποχές της Μέσης Γης
Μακροφωτογραφία
Μακροφωτογραφία, ή Φωτομακρογραφία ονομάζεται η φωτογραφία πολύ μικρού αντικειμένου που έχει ληφθεί γκρο πλαν, με κλίμακα τη μονάδα, ή λίγο παραπλήσια (±) αυτής.
Για τη λήψη τέτοιας φωτογραφίας ακολουθούνται διάφορες τεχνικές όπως με πρόσθετο συγκλίνοντα φωτογραφικό φακό, ή με αύξηση της κλίμακας του φερόμενου στη φωτογραφική μηχανή φακού με πρόσθετους ενδιάμεσους δακτυλίους (δακτύλιοι close-up), ή φωτογραφικής φυσούνας, (που προσαρμόζονται ανάλογα μεταξύ σώματος μηχανής και φακού), ή με χρήση ειδικού φακού, καλούμενου "μάκρο", σταθερής ή μεταβλητής εστιακής απόστασης (ζουμ).
Η λήψη μακροφωτογραφιών, μέχρι την εμπορική διαθεσιμότητα ψηφιακών μονοοπτικών reflex, γινόταν, επί το πλείστον, με αναλογικές μηχανές φωτογραφικές μηχανές με φιλμ, που μόνο αυτές παρείχαν τις παραπάνω δυνατότητες, σε αντίθεση με τις  πρώιμες ψηφιακές ψηφιακές στις οποίες οι δυνατότητες σε μακροφωτογράφηση ήταν εργοστασιακά περιορισμένες. Η μακροφωτογράφηση γίνεται κυρίως σε αναπαραγωγή μικρών φωτογραφιών, κειμένων, ή αντικειμένων για διαφημιστικούς ή εκπαιδευτικούς ή άλλους σκοπούς (ερευνητικούς, επιθεώρησης, κ.λπ.), αλλά και γιατί προσφέρουν μιά πολύ ενδιαφέρουσα εικαστική προσέγγιση.
Κατηγορία:Φωτογραφία
Αθανάσιος Φαραζουλής
Ο Αθανάσιος Φαραζουλής ήταν δήμαρχος Αιγίου.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1836 και ασχολήθηκε με το εμπόριο σταφίδας. Το 1881 εκλέχτηκε δήμαρχος Αιγίου, θέση στην οποία έμεινε μέχρι το 1887. Κατά τη διάρκεια της θητείας του κατασκεύασε την βρύση της Βοβόδης, διόρθωσε τους σωλήνες της δεξαμενής και γενικά το δίκτυο της πόλης και δενδροφύτευσε πολλούς κεντρικούς δρόμους του Αιγίου. Είχε στην κατοχή του μια μεγαλοπρεπή οικία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Αιγίου
Μπογάζ
Το Μπογάζ είναι χωριό της Επαρχία Αμμοχώστου στην Κύπρο. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Μπογάζι. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Ισκέλε
Αναμνήσεις (Μελένοικο - Θεσσαλονίκη)
Οι Aναμνήσεις (Μελένικο - Θεσσαλονίκη) είναι βιβλίο αυτοβιογραφικό και συνάμα ιστορικό του Κωνσταντίνου Τσώπρου στο οποίο περιγράφει τις εγκύκλιες σπουδές του στο ελληνικό Σχολείο και ημιγυμνάσιο Μελενίκου (1892-1900), τις οιναποθήκες στις τρυπητές και τον καταστατικό χάρτη του 1813, αναφέρεται δε εκτενώς σε μια ταραγμένη περίοδο, ιδιαίτερα στη προετοιμασία της εξέγερσης του Ίλιντεν κάτω από την καθοδήγηση των Βουλγάρων. ''
Λεπόσαβιτς
Το Λεπόσαβιτς (σερβικά: Лепосавић) είναι πόλη και ο βορειότερος δήμος στο Διαμέρισμα της Μιτρόβιτσας της Αυτόνομης Επαρχίας του Κοσσυφοπεδίου και Μετοχίων. Από το 2015, έχει εκτιμώμενο πληθυσμό 18.600 κατοίκους. Ο δήμος καλύπτει έκταση 539 τετραγωνικών χιλιομέτρων καθιστώντας τον ως τον πέμπτο μεγαλύτερο στο Κοσσυφοπέδιο και αποτελείται από την ίδια την πόλη και 72 χωριά.
Αναμνήσεις (Μελένοικο - Θεσσαλονίκη)
Αυτοβιογραφία
Γιος του Θωμά Τσώπρου, εμπόρου και αμπελοκτήμωνα πραγματοποίησε τις εγκύκλιες σπουδές του στο ελληνικό δημοτικό σχολείο και ημιγυμνάσιο του Μελενίκου και το 1900 πήγε στη Θεσσαλονίκη όπου γράφτηκε στο Ιδαδί (Αυτοκρατορικό Λύκειο) και στη συνέχεια στη Νομική Σχολή ισότιμης της Κωνσταντινούπολης που λειτούργησε στην ομώνυμη πόλη από το 1907-1912. Διορίσθηκε το 1904 ως διερμηνέας της τουρκικής και γαλλικής γλώσσας στη ρωσική στρατιωτική αποστολή που είχε αναλάβει μαζί με άλλες ευρωπαϊκές αποστολές την αναδιοργάνωση της τουρκικής χωροφυλακής.
Το Μελένικο (1895-1912)
Στο πρώτο κεφάλαιο των αναμνήσεων του ο Τσώπρος κάνει λόγο για το Μελένικο και επιχειρεί να δώσει την εθνική, κοινωνική και εμπορική ζωή της πόλης κατά την τελευταία κυρίως, δεκαετία του 19oυ αι., κάνοντας εκτενή αναφορά μερικών άρθρων του γνωστού Καταστατικού της πόλης του 1813. Πολύ χρήσιμα είναι τα σχόλια του για τις σχέσεις των Ελλήνων του Μελενίκου με τους Σλαβοφώνους της ίδιας περιφέρειας, οι οποίες έως το 1895 ήταν πολύ αγαθές· από το έτος αυτό ενεργοποιείται δυναμικά η ΒΜΑRC (Bulgarian Macedonian-Adrianople Revolutionary Committees) που διέκοψαν οι δραστηριότητες των βουλγαρικών ενόπλων ομάδων, αποκορύφωμα των οποίων υπήρξε η εισβολή στο Μελένικο του Μπόρις Σαράφωφ (κάτω από διαφορετικές συνθήκες θα ονομάζονταν Περικλής Σαράφης) τον Ιούλιο του 1895. Τις τραγικές συνέπειες της βουλγαρικής αυτής εισβολής που στόχευε σε εντυπωσιακή βουλγαρική εμφάνιση, περιγράφει ο Τσώπρος με κάθε λεπτομέρεια: περικύκλωση της πόλης, φόνος του Τούρκου τηλεγραφητή, πυρπόληση της τουρκικής συνοικίας, σύλληψη του προκρίτου Λάκη.
Τελεράν
Με την διεθνή ονομασία Teleran, προφέρεται Τελεράν, ή Τέλιραν φέρεται ιδιαίτερο σύστημα πλοήγησης της αεροναυτιλίας.
Αναμνήσεις (Μελένοικο - Θεσσαλονίκη)
Το Μελένικο (1895-1912)
Το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα της Μύρτζστεγκ (Οκτώβριος 1903) προέβλεπε τον διορισμό Οθωμανού Γενικού Επιθεωρητού με την παρουσία Ρώσου και Αυστριακού συμβούλου, την οργάνωση της χωροφυλακής από Ευρωπαίους αξιωματικούς και υπαξιωματικούς υπό την ανώτατη διεύθυνση Ιταλού στρατηγού και διάφορες μεταρρυθμίσεις διοικητικής, δικαστικής και φορολογικής φύσης.
Τελεράν
Περιγραφή
Πρόκειται για ένα σύστημα συνδυασμού Τηλεόρασης – Ραντάρ – Πλοήγησης με το οποίο είναι εφοδιασμένοι επίγειοι σταθμοί ραντάρ κυρίως των Πύργων Ελέγχου των αεροδρομίων. Με το σύστημα αυτό ανιχνεύονται οι προσεγγίζοντες στόχοι (αεροπλάνα), καθώς και αυτά που κινούνται εντός των αεραγωγών όπου δια τηλεοπτικών εικόνων μεταβιβάζονται στους πιλότους προκειμένου ο καθένας να έχει μία οπτική εικόνα της δικής του θέσης και παράλληλα των θέσεων των άλλων αεροσκαφών που ίπτανται στην ίδια περιοχή.
Λεπόσαβιτς
Αποτελεί μέρος του Βόρειου Κοσσυφοπεδίου, μιας περιοχής με εθνοτική Σερβική πλειοψηφία που λειτουργεί σε μεγάλο βαθμό αυτόνομα από το υπόλοιπο Κοσσυφοπέδιο της εθνοτικής αλβανικής πλειοψηφίας. Μετά τη Συμφωνία των Βρυξελλών του 2013, ο δήμος έγινε μέρος της Κοινότητας Σερβικών Δήμων.
Αναμνήσεις (Μελένοικο - Θεσσαλονίκη)
Οι σχέσεις με τους Σλαβοφώνους
Και μετά την απόσχιση από το Οικουμενικό Πατριαρχείο οι σχέσεις με τους Σλαβόφωνους παρέμειναν ομαλές γιατί οι κάτοικοι των γύρω χωριών του Μελενίκου διέφεραν αισθητά των Βουλγάρων που ήταν εγκατεστημένοι πέραν του Στρυμώνος όπως και των χωριών της περιφέρειας Νευροκοπίου. Η φυσιογνωμία των σλαβοφώνων της περιφέρειας Μελενίκου έμοιαζε πολύ με την ελληνική. Αυτοί φορούσαν ενδύματα από εγχώριο μάλλινο ύφασμα (σαγιάκι) ως κάλυμμα της κεφαλής, το φέσι με βαμβακερό περιτύλιγμα χρώματος λευκού για τους νέους και μαύρου {μέλανος) για τους ηλικιωμένους, είδος σαρικίου που φέρουν οι μωαμεθανοί ιερωμένοι, συνεπεία όμως της από 25-VI- 1905 (sic) διαταγής του Γιάνε Σαντάνσκι υποχρεώθηκαν να βγάλουν το συγκεκριμένο περιτύλιγμα εκτός από έναν γέροντα που δυστρόπησε να συμμορφωθεί που μαζί με το περιτύλιγμα έχασε και το κεφάλι του. ''«Η μετάστασις των σλαβοφώνων της Περιφερείας Μελενίκου εις το σχίσμα και η εισαγωγή της σλαβονικής (εκκλησιαστικής) γλώσσας εις τας εκκλησίας δεν συνετελέσθη άμα τη ιδρύσει της Βουλγαρικής Εξαρχίας (1872».
Όπως προκύπτει από τα αρχεία της Κοινότητας Μελενίκου το έτος 1895 στις ενορίες της Μητρόπολης Μελενίκου υπήρχαν στο Καζά Μελενίκου 6, Πετρίτσας, 3 και Δεμίρ-Ισσάρ (Σιδηρόκαστρο) 35 ορθόδοξα χωριά.
Το χωριό Λιάλοβο
Ανάμεσα στο Μελένικο και το Άνω Νευροκόπι (σημ. Ντέλτσεφ) της Βουλγαρίας υπήρχε μια ελληνική όαση, το χωριό Λιάλοβο, που όλοι οι κάτοικοί του ήταν Μωαμεθανοί και μιλούσαν όμως αποκλειστικά την ελληνική χωρίς να γνωρίζουν ούτε λέξη τουρκική. Πρόκειται προφανώς για Έλληνες που εγκαταστάθηκαν εκεί από τους Τούρκους προ πολλών ετών και εξισλαμισθέντες διατήρησαν τη μητρική τους γλώσσα όπως οι Τουρκοκρήτες και οι Βαλαάδες της περιφερείας Νεάπολης Κοζάνης.
Η πυρκαγιά της Μητρόπολης (1895)
Στις 31 Δεκεμβρίου 1895 εξερράγη πυρκαγιά στο δεύτερο όροφο του μεγάρου της Μητροπόλεως που καταστράφηκε ολοσχερώς καθώς και ο Μητροπολιτικός ναός, επειδή η φωτιά μεταδόθηκε στο ναό μετά από μισή ώρα περίπου κατέστη δυνατόν να διασωθούν τα εντός του σκευοφυλακίου του ναού που ήταν λαξευμένος στο βράχο. Όλα τα κειμήλια μεταφέρθηκαν μέσα σε πλινθόκτιστη βυζαντινή κρύπτη του Δημοτικού σχολείου της συνοικίας των Αγίων Θεοδώρων. Λησμονήθηκε όμως το πολυτιμότερο των κειμηλίων, ένα αυτοκρατορικό σκήπτρο ανεκτίμητης αξίας που φυλάσσονταν μέσα σε ειδική δερμάτινη θήκη και ήταν αναρτημένο πίσω από τη σιδερένια πόρτα του σκευοφυλακίου και έλιωσε από την εντός της κρύπτης αναπτυχθείσα υψηλή θερμοκρασία. Το Σκήπτρο αυτό ήταν κατά τι κοντότερο των αρχιερατικών ποιμαντορικών ράβδων (πατερίτσας), αντί δε δρακόντων, έφερε χρυσοποίκιλτη και αδαμαντοκόλλητη σφαίρα.
Η εισβολή του Μπόρις Σαράφωφ στο Μελένικο
Κάποιο πρωινό μιας ημέρας του Ιουλίου 1895 εισέβαλε στο Μελένικο ο εκ των συναρχηγών της Ανωτάτης Μακεδονοθρακικής Οργάνωσης Μπόρις Σαράφωφ, έφεδρος υπολοχαγός του Βουλγαρικού στρτου, επικεφαλής στρατιωτκά συντεταγμένης ομάδας που αποτελούνταν από φοιτητές του Πανεπιστημίου και μαθητών των γυμνασίων Σόφιας και με οδηγό τον αρχηγό τοπικής βουλγαρικής συμμορίας Κώστα Λιούτα [Λιούτα στα σλαβικά= καυτερή]. Ο Λιούτας είχε φοιτήσει στο ελληνικό δημοτικό σχολείο Μελενίκου και πολέμησε δε και ως εθελοντής στο ελληνικό στρατό κατά τον ατυχή ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Αφού τοποθέτησαν σκοπούς σε διάφορα σημεία της πόλης μετέβησαν στο Τηλεγραφείο και το πυρπόλησαν φονεύσαντες τον τηλεγραφητή Τζαφέρ εφένδην που όμως είχε ήδη τηλεγραφήσει για την εισβολή στις Σέρρες, όπου τουρκικός στρατός. Μετά από αυτά έβαλαν φωτιά στην τουρκική συνοικία των Αγίων Αναργύρων που καταστράφηκε σχεδόν ολόκληρος από δε τους τοποθετηθέντες σκοπούς φονεύθηκαν ως παρακούσαντες τη διαταγή να επιστρέψουν στα σπίτια του ο Αναστάσιος Ανδρέου Δέκος και Γεώργιος Ταπάνγκου. Μερικοί από τους επιδρομείς μετέβησαν στο μέγαρο της Ιεράς Μητρόπολης, πλην όμως o τότε Μητροπολτης Κωνσταντίνος που έφερε τον τίτλο Μελενίκου, Δεμίρ - Ισσαρίου, Πετρίτσας και Τζουμαγιάς παραθέριζε στο Δεμίρ- Ισσάρ η δε απουσία του ενίσχυσε τις υπόνοιες των Τούρκων ότι οι Έλληνες κάτοικοι της πόλης είχαν προειδοποιηθεί για την εισβολή.
Μονή Ροζινού
Το 1905, ο Σαντάσκι κάλεσε τον τότε μητροπολίτη Μελενίκου Ειρηναίο, και από το 1907 Πολυγύρου, για φιλικές... συνομιλίες «ανωτέρου επιπέδου» στη Μονή Ροζινού. Ο Ειρηναίος που είχε μετεκπαιδευτεί και στη Θεολογική Ακαδημία του Κιέβου και συνεπώς ήταν γνώστης της ρωσικής και της βουλγαρικής, μετέβη κατά την ορισθείσα ώρα στη μονή. Ο Σαντάσκι προσήλθε, ασπάσθηκε τη χείρα τού Μητροπολίτη και έγινε μεταξύ του η παρακάτω συνομιλία:
"«Εδώ που βρισκόμαστε Δεσπότη μου είμαστε τόσο κοντά στη Βουλγαρία, ώστε, αν φωνάξω, η φωνή μου θα ακουσθεί στα βουλγαρικά φυλάκια των τουρκοβουλγαρικών συνόρων. Παρά ταύτα εγώ, [μετά τον θάνατο του Ντάμιεν Γκρούεφ μεταστράφηκε και έγινε ο κυρίαρχος της περιοχής Μελενίκου], αντίθετα προς την Ανωτάτη Μακεδοδονοθρακική Οργάνωση [την οποία υπηρέτησε επί μακρόν χρόνο], δεν επιδιώκω την προσάρτηση της Μακεδονίας στη Βουλγαρία αλλά αυτονομία που να εξασφαλίζει ισότητα δικαιωμάτων Ελλήνων, Βουλγάρων και Τούρκων. Γνωρίζεις βέβαια πόσο απέχουν από εδώ τα ελληνοτουρκικά σύνορα. Φώναξε όσο θες, δεν θα σε ακούσει κανείς. Υπάρχει έστω και η ελάχιστη πιθανότητα να ενσωματωθεί η περιφέρεια Μελενίκου στην Ελλάδα; Σε καλώ λοιπόν να συνεργασθείς μαζί μου για να αποτινάξουμε τον τούρκικο ζυγό και να πετύχουμε από κοινού την αυτονομία της Μακεδονίας»." Ο Μητροπολίτης επιφυλάχθηκε να απαντήσει ισχυριζόμενος ότι για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα έπρεπε να συνεννοηθεί με τους δημογέροντες της ελληνικής κοινότητας. Οίκοθεν νοείται ότι οι συνομιλίες δεν είχαν συνέχεια.
- Ο Σύνδεσμος Ευελπίδων Μελενίκου
thumb|right|270px|                    [[1906.]] Το 1904 ιδρύθηκε ο Σύνδεσμο Ευελπίδων Μελενίκου, ο οποίος ανέπτυξε αξιόλογη εθνική και κοινωνική δράση μέχρι το 1913, ήδη δε συνεχίζει στο Σιδηρόκαστρο την κοινωνική δραστηριότητα ως φιλανθρωπικό σωματείο, όπου ανήγειρε τον Κινηματογράφο Παλλάς και το Κέντρο Ομόνοια. Η όλη δράση του συνδέσμου διευθύνονταν από τριμελή εκτελεστική επιτροπή που ενεργούσε σύμφωνα με τις οδηγίες του Έλληνα προξένου Σερρών που στις μεταξύ των μελών του Συνδέσμου συνομιλίες αποκαλούνταν «Ο αρμόδιος».
Λεπόσαβιτς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σερβίας Κατηγορία:Κοσσυφοπέδιο Κατηγορία:Βόρειο Κοσσυφοπέδιο
Αναμνήσεις (Μελένοικο - Θεσσαλονίκη)
Το χωριό Στάρτσοβο
Κατά το Δεκέμβριο του 1904 πολυάριθμοι Βούλγαροι κομιτατζήδες εισέβαλαν στο χωριό Στάρτσοβο, κατέλυσαν στην οικία του Προέδρου της Κοινότητας, τον εξανάγκασαν να συγκαλέσει τους προύχοντες του χωριού και ζήτησαν την παράδοση του διδακτικού προσωπικού του ελληνικού σχολείου που αποτελούνταν από τον δάσκαλο Αντώνιο Πλουμή και τη δασκάλα Φωτεινή Παπαδημητρίου. Οι χωρικοί προέβαλαν το επιχείρημα, ότι η παράδοση και η τυχόν εξόντωση των δασκάλων θα τους εξέθετε ενώπιον των τουρκικών αρχών, υποσχέθηκαν όμως να τους αποπέμψουν και να προσχωρήσουν στο σχίσμα δεχόμενοι Βουλγάρους δασκάλους και ιερείς.
Ο αείμνηστος Μητροπολίτης Μελενίκου Ειρηναίος, αποδέκτης ενός μακροσκελούς υπομνήματος, ενήργησε αποτελεσματικά και πέτυχε τη μόνιμη εγκατάσταση στο χωριό στρατιωτικού αποσπάσματος. Έτσι, τις εορτές των Χριστουγέννων ο δημοδιδάσκαλος και η δημοδιδασκάλισσα επανήλθαν στο Στάρτσοβο μαζί με τον Μητροπολίτη Ειρηναίο, όπου τελέσθηκε πανηγυρική λειτουργία στον Ιερό ναό του Αγίου Μηνά.
Παρά την εγκατάσταση του στρατιωτικού αποσπάσματος εντός του χωριού κρίθηκε αναγκαίο να οργανωθεί αντάρτικο σώμα για την άμυνα των χωρικών στις υπαίθριες γεωργικές εργασίες από τις επιθέσεις των κομιτατζήδων και, κατόπιν σχετικής εισήγησης προς τους αρμοδίους του Ελληνικού Προξενείου Σερρών, ανατέθηκε στον καπετάν Τότσιο Σταρτσοβινόν (Θεοδόσιο Γιάντσιο) όπως οργανώσει δεκαμελές αντάρτικο σώμα από Σταρτσοβινούς, ο δε οπλισμός του σώματος (10 πολεμικά όπλα και 10 περίστροφα γκρα με ανάλογη ποσότητα φυσιγγίων) μεταφέρθηκε από τις Σέρρες από τον δάσκαλο Αντώνιο Πλουμή.
Το Στάρτσοβο παρέμεινε πιστό στο Οικουμενικό Πατριαρχείο μέχρι το 1913, μετά δε την κατακύρωση της περιοχής Πετρίτσας στη Βουλγαρία οι κάτοικοι προσέφυγαν σε ελληνικό έδαφος και εγκαταστάθηκαν στη Βέτρινα (Νέο Πετρίτσι Σιντικής Σερρών).
Το βουλγαρικό αναρχικό Κίνημα στη Θεσσαλονίκη
''«Το Πάσχα του 1903, έφθασαν από τις Σέρρες στη Θεσσαλονίκη ο Γκότσε Ντέλτσεφ με τον οποίο συναντηθήκαμε στο Γυμνάσιο. Αυτός είχε είχε ήδη συναντηθεί με τον Ντάμιεν Γκρούεφ που είχε επανέλθει απολυθείς από τις φυλακές Μποδρούμ Καλέ. Δεν πέρασε πολύ καιρός και οι Βελεσιώτες (σημ. Βέλες και πρώην Τίτο Βέλες) (Βαρκάρηδες των Βελεσών) ανατίναξαν το γαλλικό πλοίο Γουαδαλκιβίρ (Guadalquivir), διέκοψαν τον φωτισμό, ανατίναξαν την Οθωμανική Τράπεζα κτλ. Στη Θεσσαλονίκη τότε συνελήφθησαν όλοι οι Βούλγαροι που τους μετέφεραν στο Διοικητήριο. Γρηγόρ Στεφάνωφ Πόπεφ, απομνημονεύματα, Ινστιτούτο Βουλγαρικής Ιστορίας, σ. 481, τόμ. 6, 1956"