cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αγχίσης
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία και στη Ρωμαϊκή μυθολογία ο Αγχίσης ήταν μέλος της βασιλικής οικογένειας της Τροίας, γιος του Κάπυς της Δαρδανίας και της Θεμίστης που ήταν γιος του Ίλου, γιου του Τρως. Ο γιος του ήταν ο διάσημος Αινείας που αναφέρει ο Βιργίλιος στην Αινειάδα. Ο αδελφός του Αγχίση ήταν ο Ακοίτης πατέρας του ήρωα Λαοκόων. Ο Αγχίσης ήταν ο θνητός ερωμένος της θεάς Αφροδίτης που ισοδυναμούσε με τη Ρωμαϊκή θεότητα Βένους. Ο Δίας έριξε την Αφροδίτη σε έρωτα μαζί του την εποχή που έβοσκε πρόβατα στους πρόποδες του όρους Ίδη. Μια έκδοση καταγράφει ότι η Αφροδίτη παρουσιάστηκε στον Αγχίση σαν πριγκίπισσα της Φρυγίας του δήλωσε ότι θα κάνει γιο μαζί της που θα του δώσει το όνομα Αινείας αλλά τον προειδοποίησε να μην το αποκαλύψει επειδή ο Δίας θα τον τιμωρήσει. Ο Αγχίσης δεν το άκουσε και το αποκάλυψε, ο Δίας σύμφωνα με διαφορετικές εκδόσεις τον θανάτωσε ή τον τύφλωσε.[5] Η κύρια αρχαία πηγή σχετικά με τη γέννηση του Αινεία ήταν οι Ομηρικοί Ύμνοι που σχετίζονταν με την Αφροδίτη. Η Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου καταγράφει άλλον έναν γιο του Αγχίση και της Αφροδίτης τον Λύρο που πέθανε άτεκνος. Μερικοί συγγραφείς αναφέρουν ότι ο Αγχίσης είχε μια θνητή γυναίκα την Εριώπις με την οποία απέκτησε τον Αινεία και τον Λύρο. Ο Όμηρος αναφέρει στο έργο του Ιλιάδα ότι είχε μια κόρη την Ιπποδάμεια που παντρεύτηκε τον ξάδελφο της Αλκάθοο. Με την πτώση της Τροίας ο Αινείας μετέφερε στους ώμους του τον γηραιό πατέρα του Αγχίση, τον συνόδευαν η σύζυγος του Κρέουσα της Τροίας που πέθανε στην προσπάθεια της να δραπετεύσει και ο μικρός τους γιος Ασκάνιος.
Το θέμα αποτυπώνεται σε πολλούς ζωγράφους, ανάμεσα τους ο Φεντερίκο Μπαρότσι σε έργα τπυ που βρίσκονται στην Γκαλλερία Μποργκέζε στη Ρώμη. Στο έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ Ιούλιος Καίσαρας, η διάσωση αναφέρεται από τον Γάιο Κάσσιο Λογγίνο καθώς προσπαθούσε να πείσει τον Βρούτο να δολοφονήσει τον Καίσαρα. Ο Αγχίσης πέθανε υπέργηρος στη Σικελία πολλά χρόνια αργότερα και τάφηκε εκεί. Ο Αινείας επισκέφτηκε τον Άδη και είδε τον πατέρα του στα Ηλύσια Πεδία. Ως τόποι θανάτου του στην Ελλάδα αναφέρονται η Αγχισία (μικρή ορεινή λωρίδα ανάμεσα στις πεδιάδες του Ορχομενού και της Μαντινείας), η χερσόνησος Παλλήνη και ο Αγχισός της Ηπείρου. Ο Αινείας αργότερα επισκέφθηκε τον Άδη και είδε τον πατέρα του στα Ηλύσια Πεδία. Ο Όμηρος στην Ιλιάδα καταγράφει έναν άλλο Αγχίση, έναν πολύ πλούσιο άνδρα από τη Σικυώνα πατέρα του Εχέλοπου. Οι Ομηρικοί Ύμνοι περιγράφουν αναλυτικά τον τρόπο που η Αφροδίτη αποπλάνησε τον Αινεία. Με εξαίρεση την Αθηνά, την Άρτεμις και την Εστία καμιά άλλη θεότητα δεν μπορούσε να της αντισταθεί, τις έριχναν σε έρωτες με θνητούς, ούτε ο ίδιος ο Δίας δεν την εμπόδισε να ερωτευτεί τον Αγχίση. Η Αφροδίτη συνάντησε τον Αγχίση στους πρόποδες του όρους Ίδα την ώρα που έβοσκε τα πρόβατα του, περιγράφεται ότι είχε την ομορφιά ενός αθάνατου. Ο Αγχίσης την αναγνώρισε ότι είναι θεά ή νύφη, η ίδια τον καθησύχασε ότι είναι πριγκίπισσα από τη Φρυγία και την έστειλε ο Ερμής να την παντρευτεί. Μετά τη σεξουαλική πράξη η Αφροδίτη έριξε τον Αγχίση σε βαθύ ύπνο και ντύθηκε, κατόπιν τον ξύπνησε και του αποκαλύφθηκε. Ο Αγχίσης τρομοκρατήθηκε για τον έρωτα του με τη θεά αλλά η ίδια τον καθησύχασε, του είπε ότι θα κάνει γιο, να τον ονομάσει Αινεία. Η Αφροδίτη του υπενθύμισε άλλους δύο έρωτες θεών με θνητούς όπως ο ίδιος ο Δίας με τον Γανυμήδη και η Ηώς με τον Τιθωνό. Του είπε ότι θα μεγαλώσουν τον Αινεία οι Νύμφες μέχρι να φτάσει πέντε ετών κατόπιν θα του τον φέρει, να μην αποκαλύψει ότι είναι μητέρα του επειδή ο Δίας θα τον χτυπήσει.
Πηγές
Αγχισης
Κατοχή Αιτωλοακαρνανίας
Η Κατοχή είναι πεδινή κωμόπολη της Αιτωλοακαρνανίας και υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου.
Γεωγραφία
Η Κατοχή βρίσκεται στην Ακαρνανική όχθη του Αχελώου, 26 χιλιόμετρα Δ.-ΒΔ. από το Μεσολόγγι. 28 χιλιόμετρα ΝΑ. από τον Αστακό και 38 χιλιόμετρα ΝΔ. από το Αγρίνιο. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 2.829 κατοίκων ενώ εκτιμάται ότι 1.000 επιπλέον κάτοικοι ζούν εκεί έχοντας όμως απογραφεί στο γειτονικό Δήμο Ξηρομέρου ή στην Ευρυτανία.
Το κυριότερο μέρος της σημερινής κωμόπολης είναι χτισμένο πάνω σε μικρό λόφο που οι πρόποδες αγγίζουν τη δεξιά όχθη του Αχελώου. Στο σημείο αυτό το ποτάμι στενεύει περισσότερο και σχηματίζει κάποιο φυσικό πόρο που διευκολύνει τη διάβαση του. Η Κατοχή γεωγραφικά και ιστορικά ανήκε πάντοτε στο Ξηρόμερο στην περιφέρεια του οποίου υπήρξε διαχρονικά σπουδαίο και ακμαιό διοικητικό και εμπορικό κέντρο. Η Κατοχή έως το 1997 ανήκε διοικητικά στην επαρχία Βονίτσης και Ξηρομέρου του νομού Αιτωλοακαρνανιας, εντάχθηκε στο Δήμο Οινιάδων με το σχέδιο Καποδίστριας και από το 2011 με την εφαρμογή του σχεδίου Καλλικράτης εντάχθηκε στο διευρυμένο Δήμο Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου.
Η ετυμολογία του όνοματος Κατοχή δεν είναι σαφές από πού προέρχεται. Ασφαλώς πάντως δεν έχει σχέση με κατοχές στρατιωτικού ή πολεμικού τύπου. Μια εκδοχή είναι να προέκυψε απ' την έκφραση «κάτω εκεί» (κατά το κάτσε Αντώνη = Κατσαντώνη), που ειπώθηκε από κάποιους περαστικούς που εν συνεχεία έκαναν κατοχή εκεί. Άλλη εκδοχή σχετίζεται με το πεδινό της περιοχής (κατωχώρι), που θα ταίριαζε όμως καλύτερα στο αντικριστό και πράγματι χαμηλό Νιοχώρι. Πάντως το σημερινό της όνομα το είχε κατά το Μεσαίωνα και αποτελούσε ένα από τα προπύργια τής μεσαιωνικής πόλης Αχελώος (ο ποταμός τότε λεγόταν Άσπρος) ή ακόμα και του Αγγελοκάστρου.
Η Κατοχή διαθέτει απέραντες πεδινές εκτάσεις και μαζί με τα υπόλοιπα χωριά των Οινιαδών νέμονται τον πιο παραγωγικό κάμπο της χώρας εξάγωντας μεγάλες ποσότητες κάθε είδους αγροτικών προίοντων με τα εσπεριδοειδή ωστόσο να κατεχούν την πρωτιά. Τα κατοχιανά προίοντα είναι εξαιρετικής ποιότητας ενώ το Κατοχιανό κρασί είναι ευρέως γνωστό στην περιοχή και πέρα απ' αυτή. Η περιοχή διαθέτει επίσης μεγάλες ιχθυοκαλλιέργειες και αλιευτικές εγκαταστάσεις ενώ κοντά στις εκβολές του Αχελώου βρίσκονται μεγάλοι ορυζώνες. Η Κατοχή μαζί με το γειτονικό Νεοχώρι συνιστούν μερικά από τα πιο πλούσια και παραγωγικά μέρη στα Βαλκάνια με τα προίοντα τους να εξάγωνται κυρίως στην Κεντρική και την Ανατολική Ευρώπη.
Αξιοθέατα
Η Κατοχή διαθέτει αξιόλογο αρχαιολογικό και πολιτιστικό πλούτο με μνημεία και κτίσματα όλων των περιόδων. Τα κυριότερα αξιοθέατα της Κατοχής είναι ο αρχαιολογικός χώρος των Οινιάδων στην τοποθεσία Τρίκαρδος, όπου εντοπίζεται ένα απο τα αρχαιότερα θέατρα στην Ελλάδα το "Αρχαίο θέατρο Οινιαδών" που κάθε χρόνο φιλοξενεί το ομώνυμο Φεστιβάλ , το Νεώριο των Αρχαίων Οινιαδών, το αρχαίοτερο Νεώριο στον κόσμο ηλικίας 2.600 ετών που βρίσκεται λαξευμένο σε βράχο, ο Πύργος της Κυρά - Βασιλικής, δεκάδες ναοί όπως η Ζωοδόχος Πηγή, η Μεταμόρφωση του Σωτήρα και το εκκλησάκι του Άϊ-Νικόλα λίγο έξω απ' το χωριό. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το μοναστήρι της Παναγίας της Λεσινιώτισσας που βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή του κτήματος Βάλτου - Λεσινίου. Είναι κτίσμα του 16ου αιώνα και εδώ υπάρχει η περίφημη εικόνα της Παναγίας, την οποία κατά την παράδοση φιλοτέχνησε ο ευαγγελιστής Λουκάς. Το μοναστήρι ήταν απροσπέλαστο κατά την Τουρκοκρατία λόγω των βάλτων που το περιέβαλλαν, γι' αυτό και δεν πατήθηκε απ' τους Τούρκους. Άλλο ένα αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό της Κατοχής είναι η οικιστική ανάπτυξη του κεντρικού λόφου όπου αναπτύχθηκε ιστορικά το χωρίο με το Καστέλλι και έπειτα η σημερινή κωμόπολη με τα πετρόκτιστα άλλοτε μαντρωμένα και οχυρά σπίτια, χτισμένα το ένα κοντά στο άλλο και με στενά δρομάκια που μοιάζει με νησιώτικη χώρα. Σκοπός αυτού του είδους δόμησης ήταν η προστασία του οικισμού απο επιδρομές και ο εγκλωβισμός του εχθρού. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα αλληλοεπικαλύπτομενα πυκνά δίκτυα κτιρίων που βαθμιδωτά εκτείνονται απο τα χαμηλότερα επίπεδα έως το ύψος του Πύργου τον όποιο και περιέβαλλαν. Το χαρακτηριστικό αυτο απαντάται και στο παλίο Αγρίνιο που δυστυχώς χάθηκε και συνιστά ένα καλό δείγμα της αστικής οχυρωματικης τέχνης και αρχιτεκτονικής φιλοσοφίας των Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών χρόνων όταν και επικρατούσε εκτεταμένη ανασφάλεια. Στο κεντρικό τμήμα της Κατοχής υπάρχουν πλήθος παλαιών πέτρινων κτισμάτων όπως π.χ το Σπίτι του Γουλιμή που αν και ερειπωμένο σώζονται ακόμη οι τοίχοι και οι καμάρες του με περίοπτη θέα. Επίσης η Κατοχή διαθέτει υπέροχα φυσικά τοπία με σημαντικότερο τον ποταμό Αχελώο. Ο ποταμός φιλοξενεί ενα μοναδικό και σπάνιο, προστατευόμενο οικοσύστημα που φιλοξενείται στα παρόχθια δάση και την ευρύτερη περιοχή. Ο βιότοπος του Δέλτα του Αχελώου και το μεγαλύτερο μέρος του Οινιαδίτικου ρού του ποταμού ποτελεί προστατευόμενη περιοχή. Ακόμη η Κατοχή διαθέτει πρόσβαση στη Θάλασσα του Ιονίου όπου εντοπίζονται εκτεταμένη υγροβιότοποι, αλιευτικοί οικισμοί και η Παραλία Διόνι που τα τελευταία χρόνια έχει καταστεί πόλος έλξης επισκεπτών λόγω της μοναδικής της φυσικής ομορφίας και τοπίου αλλά και την άνθηση του αθλήματος Kite Surf που έχει προσελκύσει αθλητές απ' όλο τον κόσμο.
Ιστορικά στοιχεία
Κατά τα αρχαία χρόνια ο λόφος της Κατοχής ήταν κι αυτός Εχινάδα νήσος και αποτελούσε επίνειο και ποτάμιο προπύργιο των αρχαίων Οινιάδων. Ο Αχελώος ποταμός με τις προσχώσεις του αργότερα κατέστησε τον χώρο συνέχεια της ξηράς.
Με την περιοχή σχετίζεται και ο «μύθος» του Αλκμαίωνα. Όταν ο Πολυνείκης, γιος του Οιδίποδα οργάνωνε την περίφημη εκστρατεία των «7 επί Θήβαις» για να πάρει τη βασιλεία των Θηβών, που την είχε καταχραστεί ο αδελφός του Ετεοκλής, προσπάθησε να πάρει μαζί του και τον βασιλιά του Ορχομενού, μάντη Αμφιάραο. Ο Αμφιάραος όμως, επειδή είχε μαντεύσει το θλιβερό τέλος αυτής της εκστρατείας, κρυβόταν για να αποφύγει τη συμμετοχή του σ' αυτή. Η γυναίκα του Εριφύλη όμως τον πρόδωσε, με αποτέλεσμα να συμμετάσχει στην εκστρατεία και να σκοτωθεί, όπως άλλωστε όλοι. Ο γιος του Αμφιαράου, Αλκμαίων, σκότωσε τη μητέρα του για να εκδικηθεί το θάνατο του πατέρα του, σύντομα όμως άρχισε να βασανίζεται από τις Ερινύες για τη μητροκτονία. Απευθύνθηκε λοιπόν στο Μαντείο των Δελφών και ζήτησε χρησμό πώς θα απαλλαγεί από αυτές. Η Πυθία χρησμοδότησε ότι θα 'πρεπε να καταφύγει σε μέρος που δεν υπήρχε όταν έκανε το φονικό. Έτσι ο Αλκμαίων ήλθε στα μέρη που δημιούργησε ο Αχελώος μεταγενέστερα με τις προσχώσεις του, παντρεύτηκε την κόρη του Αχελώου, Καλλιρρόη,και έκανε τον Αμφότερο και τον Ακαρνάνα, εξ ου η Ακαρνανία και οι Ακαρνάνες.
Ένας ακόμη μύθος που σχετίζεται με την περιοχή και την διαχρονική της ευημερία είναι ο μύθος της Αμάλθειας. Σύμφωνα με το μύθο αυτό η περιοχή δημιουργήθηκε όταν ο ημίθεος Ηρακλής πάλεψε με τον ποτάμιο θεό Αχελώο σπάζοντας ένα από τα κέρατά του, το οποίο έπειτα ο Αχελώος του το χάρισε ως δώρο, προικίζοντας τον ήρωα και τον τόπο με πλούτο και αφθονία.
Παράμερο Τρικάλων
Το Παράμερο είναι ορεινό χωριό του νομού Τρικάλων, χωρίς μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.000 μέτρων (με ανώτατο σημείο τα 1040 μέτρα) στις πλαγιές της νότιας Πίνδου και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς του νομού Τρικάλων. Διοικητικά υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πινδαίων του δήμου Πύλης της περιφερειακής ενότητας Τρικάλων. Απέχει περίπου μία ώρα και ένα τέταρτο από τα Τρίκαλα, δηλαδή περίπου 61 χλμ, ενώ τελευταία έχει βελτιωθεί η οδική πρόσβασή του με την σήραγγα της Γκρόπας.
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), ο οικισμός υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πινδαίων του δήμου Πύλης της περιφερειακής ενότητας Τρικάλων.
Ιστορικά
Πρόκειται για οικισμό της Βυζαντινής εποχής και για πρώτη φορά αναφέρεται σε έγγραφο του 1336 ως Βαρδάνι. Στην Τουρκική απογραφή του 1454-55 αναφέρεται ως Vantan. Από εκεί και πέρα αναφέρεται ως Βαρδάρι. Η λέξη προσδιορίζει τα κρόταλα του νερόμυλου. Από το 1927 και μετά ονομάζεται Παράμερο. Κατά τ' άλλα, δεν έχουν βρεθεί ακόμα επαρκή στοιχεία όσον αφορά την ιστορία του χωριού.
Γεωμορφολογικά στοιχεία
Το έδαφος της περιοχής είναι ως επί το πλείστον πλαγιώδες, ενώ σε μερικά σημεία στα δυτικά υπάρχουν μικρά λιβάδια ιδανικά για βόσκηση. Έχει πλούσιο ανάγλυφο και φυσικό κάλλος. Η πανίδα του χωριού περιλαμβάνει ζαρκάδια, αγριογούρουνα και αρκούδες στα δάση, και στα υψηλότερα επίπεδα υπάρχουν αγριόγιδα, πέρδικες και αετοί. Τα δάση περιλαμβάνουν κυρίως έλατα, πλατάνια, καστανιές και βελανιδιές. Από τα νότια περιτριγυρίζεται από τις κορυφές "Τραμπάλα", "Καρατζούνι" και "Πέτρα", ενώ από τα βόρεια από τις κορυφές "Φούρκα", "Όρνιο", "Τσαρδάκι" και "Κερασούλα". Επίσης από τα πιο ψηλά σημεία του χωριού αντικρίζεται το όρος "Αυγό".
Κοινωνικά
Το χωριό κατοικείται κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες, ενώ κάποιοι μένουν μέχρι τις αρχές του χειμώνα. Οι κάτοικοί του στην πλειοψηφία τους είναι κτηνοτρόφοι, οι οποίοι έχουν κυρίως αιγοπρόβατα ή αγελάδες. Οι υπόλοιποι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία. Τα κύρια γεωργικά προϊόντα της περιοχής είναι τα φασόλια, οι πατάτες, τα καλαμπόκια και λαχανοκομικά. Στο χωριό γίνεται μεγάλο πανηγύρι στην γιορτή της Αγίας Παρασκευής στις 25-26 Ιουλίου.
Live Camera
https://www.meteolive.gr/p/paramero.html
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Εδαφικός σχηματισμός της Ελλάδας
250px|μικρογραφία|εναλλ.=Η εδαφική εξέλιξη της χώρας
Αρχικά σύνορα
Η γραμμή Αλιάκμονας– Μέτσοβο – Ιόνιο
Σύμφωνα με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου (1829), τα χερσαία σύνορα καθορίζονται στη Γραμμή Αμβρακικού-Παγασητικού. Οι Βρετανοί αντέδρασαν εντόνως λόγω του ενδιαφέροντός τους να κρατήσουν την χώρα μακριά από το βρετανικό προτεκτοράτο των Ιονίων Νήσων. Το επόμενο πρωτόκολλο του Λονδίνου, ωστόσο, καθόρισε τα σύνορα στη γραμμή Γραμμή Αχελώου-Σπερχειού.
Η Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης, επέκτεινε τα σύνορα στη Γραμμή Αμβρακικού-Παγασητικού
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεότερη ελληνική ιστορία Κατηγορία:Σύνορα της Ελλάδας
Κουκουναριές Σκιάθου
thumb|250px|Παραλία στις Κουκουναριές Οι Κουκουναριές είναι οικισμός που βρίσκεται στο νησί Σκιάθος, Σποράδες. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχουν πληθυσμό 119 κατοίκους μαζί με τα Μάραθα. Οι Κουκουναριές είναι γνωστές για τις παραλίες τους, με ονομαστή την ομώνυμη παραλία με χρυσή άμμο, όπου βρίσκεται και το καταδυτικό κέντρο Σκιάθου. Άλλες παραλίες είναι η Μπανάνα, ο όρμος Ελιάς, το λιμάνι του Ξέρξη, η Αγία Ελένη και τα Μαράθα. Επίσης έχει και το βουνό Τραχαλόμαντρα. Στην παραλία της χρυσής άμμου υπάρχει και ένας υδροβιότοπος όπου κατοικούν σπάνια είδη πτηνών και φυτών. Κατά την μεταπολεμική περίοδο του Β' παγκοσμίου πολέμου άνηκαν στον κ. Νικόλαο Αρμαμέντο, όμως του αφαιρέθηκαν με υποχρεωτική απαλλοτρίωση για την κατασκευή κυρίως του ξενοδοχείου Ξενία.
Ονομασία
Η ονομασία Κουκουναριές προέρχεται από τα δέντρα που υπάρχουν εκεί τις Κουκουναριές.
Παραλία
thumb|right|Η παραλία των Κουκουναριών Η ομώνυμη παραλία των Κουκουναριών ονομάζεται Χρυσή Άμμος, εξαιτίας του χρώματος της άμμου που λαμπιρίζει. Είναι μία από τις ομορφότερες παραλίες της Ελλάδας και το καλοκαίρι κατακλύζεται από χιλιάδες τουρίστες από όλο τον κόσμο. Υπάρχουν πολλές καντίνες και κέντρα διασκέδασης. Επίσης μπορεί κανείς να κάνει θαλάσσιο σκι και μπορεί να πάρει κανό, θαλάσσιο ποδήλατο και να κάνει parasailing. Τα νερά της είναι πεντακάθαρα. Έχει βραβευτεί με Γαλάζια Σημαία.
Κατηγορία:Σκιάθος Κατηγορία:Παραλίες της Ελλάδας
Εθνική Κολομβίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Κολομβίας εκπροσωπεί την Κολομβία στις διεθνείς ποδοσφαιρικές διοργανώσεις και τελεί υπό τον έλεγχο της Κολομβιανής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, που είναι υπεύθυνη για το άθλημα στη χώρα.
Ιστορία
Συμμετείχε για πρώτη φορά σε τελική φάση για το Παγκόσμιο Κύπελλο το 1962. Έκτοτε έχει πάρει συνολικά μέρος σε τελική φάση της μεγαλύτερης διοργάνωσης του αθλήματος έξι φορές (το 1962, το 1990, το 1994, το 1998, το 2014 και το 2018), με καλύτερη θέση στη διοργάνωση του 2014, όπου έφτασε μέχρι τα προημιτελικά. Σε ό,τι αφορά το Κόπα Αμέρικα, έχει συμμετάσχει σε 18 τελικές φάσεις και το έχει κατακτήσει μια φορά, το 2001. Επίσης, έχει πάρει μέρος σε τρεις διοργανώσεις για το ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ, όπου το 2000 έφτασε στον τελικό. Τέλος, έχει μια συμμετοχή στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών, το 2003, όπου τερμάτισε 3η.
Στάδιο
Έδρα της εθνικής Κολομβίας είναι το Στάδιο Μετροπολιτάνο Ρομπέρτο Μελέντες (χωρητικότητας 46.692 θέσεων), που βρίσκεται στην πόλη (και λιμάνι) Μπαρρανκίγια.
Στατιστικά
Την πρώτη θέση όλων των εποχών σε συμμετοχές κατέχει ο Κάρλος Βαλντεράμα, με 111 εμφανίσεις, και πρώτος σκόρερ όλων των εποχών είναι ο Ραδαμέλ Φαλκάο, με 35 γκολ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Κολομβίας (ποδόσφαιρο) Κολομβιας
Κοινός αλωπίας
Ο καρχαρίας κοινός αλωπίας (Alopias vulpinus - Αλωπίας ο αλεπουδίσιος) είναι το μεγαλύτερο είδος αλωπία, οικογένεια Αλωπιείδες (Alopiidae), φτάνοντας σε μέγιστο γνωστό μήκος 6 μέτρα. Σχεδόν το μισό του μήκους αποτελεί ο επιμήκης άνω λοβός του ουραίου πτερυγίου του. Αυτή η δομή χρησιμοποιείται από τον καρχαρία σαν μαστίγιο για να χτυπήσει το θήραμά του. Ο κοινός αλωπίας μοιάζει (και συχνά συγχέεται) με τον πελαγικό αλωπία (Α. pelagicus), ο οποίος έχει επίσης ένα υδροδυναμικά εξελιγμένο σώμα, κοντό ρύγχος και μετρίου μεγέθους μάτια. Μπορεί να διακριθεί από τον πελαγικό καθώς το λευκό της κοιλίας του επεκτείνεται σε μια λωρίδα πάνω από τις βάσεις των θωρακικών πτερυγίων του.
Οι κοινοί αλωπίες κατοικούν τόσο σε παράκτια και όσο σε πελαγικά νερά σε τροπικά και εύκρατα κλίματα σε όλο τον κόσμο, από την επιφάνεια έως βάθος 550 μέτρων. Οι καρχαρίες είναι εποχικά αποδημητικοί και ακολουθούν το ζεστό νερό σε υψηλότερα γεωγραφικά πλάτη το καλοκαίρι. Ο κοινός αλωπίας είναι γρήγορος, ισχυρός κολυμβητής που έχει γίνει γνωστός για τα άλματα έξω από το νερό. Διαθέτει φυσιολογικές προσαρμογές που του επιτρέπουν να διατηρήσει εσωτερική θερμοκρασία του σώματος υψηλότερη από αυτό των γύρω θαλασσινών νερών. Το είδος τρέφεται κυρίως με μικρά κοπάδια ψαριών. Από κοινού με άλλους καρχαρίες, ο κοινός αλωπίας είναι ωοζωοτόκος με τα αναπτυσσόμενα έμβρυα να είναι ωοφάγα, να τρέφονται δηλαδή με αγονιμοποίητα αυγά που παρέχονται από την μητέρα τους. Τα θηλυκά γεννούν 2-7 νεογνά μετά από μια περίοδο κύησης εννέα μηνών.
Αν και μεγάλος ο κοινός αλωπίας έχει σχετικά μικρά δόντια και ήρεμη συμπεριφορά, και γι'αυτό το λόγο δεν αποτελεί κίνδυνο για τον άνθρωπο. Ο κοινός αλωπίας θεωρείται εμπορικό είδος για το κρέας, το συκώτι και τα πτερύγιά του. Όμως ο κοινός αλωπίας δεν είναι βιώσιμο είδος όταν υπεραλιεύεται επειδή έχει μικρό ρυθμό αναπαραγωγής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λαμνόμορφα Κατηγορία:Καρχαρίες
Intracom
Η Intracom είναι όμιλος ελληνικών εταιρειών που εξειδικεύονται στην ανάπτυξη λογισμικού αμυντικών συστημάτων, όπως επίσης και στην ανάπτυξη και κατασκευή τηλεπικοινωνιακού εξοπλισμού και ηλεκτρονικών. Η εταιρεία ιδρύθηκε από τον Σωκράτη Κόκκαλη και τον Κωνσταντίνο Δημητριάδη.
Η Intracom Holdings είναι ο κύριος μέτοχος ενός ομίλου κορυφαίων πολυεθνικών εταιρειών με εξειδίκευση στους τομείς των υπηρεσιών και λύσεων πληροφορικής υψηλής τεχνολογίας, των σύνθετων κατασκευαστικών έργων και των προηγμένων αμυντικών ηλεκτρονικών συστημάτων.
Εταιρείες
Εισηγμένη στο Χρηματιστήριο Αθηνών από το 1990, η Intracom έχει ισχυρή παρουσία στην ελληνική και διεθνή αγορά, διατηρώντας 16 θυγατρικές στο εξωτερικό και η διεθνής της δραστηριότητα εκτείνεται σε 70 χώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Εταιρείες ηλεκτρονικών της Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
ΑΣ Νανσί-Λωρραίνη
Η Ασοσιασιόν Σπορτίβ Νανσί-Λωρραίνη, περισσότερο γνωστή ως ΑΣ Νανσί-Λωρραίνη, ΑΣ Νανσί, ΑΣΝΛ, ή απλώς Νανσί, είναι γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πόλη Νανσί. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1967 και αυτό τον καιρό αγωνίζεται στην Λιγκ 1, την κορυφαία κατηγορία του γαλλικού ποδοσφαίρου. Η Νανσί δίνει τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάδιο Μαρσέλ Πικό στο Τομπλαίν, ένα προάστιο του δημοτικού διαμερίσματος του Νανσί. Προπονητής της ομάδας είναι ο Ζαν Φερναντέζ και αρχηγός της ο αμυντικός Αντρέ Λουίζ.
Η Νανσί ιδρύθηκε ως διάδοχη κατάσταση της ΦΚ Νανσί, η οποία διαλύθηκε το 1965. Η ομάδα έχει περάσει σχεδόν όλη την ύπαρξή της αγωνιζόμενη είτε στην Λιγκ 1 είτε στην Λιγκ 2. Η Νανσί δεν έχει κατακτήσει ποτέ το πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας, αλλά έχει κατακτήσει τέσσερεις φορές το πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας. Η μεγαλύτερη διάκριση της Νανσί ήρθε το 1978 όταν η ομάδα κατέκτησε το Κύπελλο Γαλλίας νικώντας στον τελικό την Νις. Η ομάδα έχει επίσης κατακτήσει το Λιγκ Καπ Γαλλίας το 2006. Πρόεδρος της Νανσί είναι ο Ζακ Ρουσλό. Ο Ρουσλό είναι επίσης αντιπρόεδρος της Γαλλικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, ενώ επίσης είναι μέλος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου της Ομοσπονδίας.
Ένας από τους πλέον γνωστούς ποδοσφαιριστές που να έχουν φορέσει τη φανέλα του συλλόγου της περιοχής της Λωρραίνης είναι ο Μισέλ Πλατινί. Ο Πλατινί ξεκίνησε την καριέρα του στην ομάδα το 1972 και στη συνέχεια αγωνίστηκε για οκτώ σεζόν με τον σύλλογο. Πέτυχε το μοναδικό τέρμα στον προαναφερθέντα τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας, ενώ κατέκτησε επίσης δύο φορές το βραβείο του Γάλλου Παίκτη της Χρονιάς ενόσω αγωνιζόταν ακόμη με την Νανσί. Ο Πλατινί καθιερώθηκε επίσης ως διεθνής με την Εθνική Γαλλίας, ενώ ήταν ακόμη στην ομάδα και στη συνέχεια μετά την αποχώρησή του από τον σύλλογο πέτυχε πολλές ατομικές και ομαδικές διακρίσεις. Θεωρείται από πολλούς, αναμφισβήτητα, ο μεγαλύτερος παίκτης στην ιστορία του συλλόγου, κατά την είσοδο στην επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου στην ενότητα με τους κορυφαίους παίκτες στην ιστορία του, υπάρχει μια φωτογραφία του νεαρού Πλατινί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1967 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1967
Α.Σ. Ποσειδών Νέας Μηχανιώνας
Ο Ποσειδώνας Νέας Μηχανιώνας είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στην Νέα Μηχανιώνα Θεσσαλονίκης. Ιδρύθηκε το 1947 και έχει χρώματα μπλε και άσπρο.
Τμήμα ποδοσφάιρου
Το ποδοσφαιρικό τμήμα του Ποσειδώνα Μηχανιώνας αγωνίζεται στην Γ' Εθνική Ερασιτεχνική.
Σημαντική στιγμή για την ομάδα, υπήρξε η πρόκριση επί της ΑΕΚ με σκορ 1–0 στον πρώτο γύρο του Κυπέλλου Ελλάδας την περίοδο 1998–99.
Τμήμα καλαθοσφάιρισης ανδρών
Το ανδρικό τμήμα καλαθοσφαίρισης δημιουργήθηκε το 1981.
Τμήμα καλαθοσφάιρισης γυναικών
Το γυναικείο τμήμα καλαθοσφαίρισης δημιουργήθηκε το 1981.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1947 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1947 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1981 Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.Θ. Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΠΕ.Σ.Θ.
Λικύμνιος (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία ο Λικύμνιος ήταν νόθος γιος του Ηλεκτρύωνα και μιας γυναίκας από τη Φρυγία, της Μιδέας. Ο Λικύμνιος συνεπώς ήταν ετεροθαλής αδελφός της Αλκμήνης και θείος του Ηρακλή.
Ο Λικύμνιος πέρασε τα παιδικά του χρόνια κοντά στον πατέρα του στις Μυκήνες. Στον πόλεμο των Ταφίων κατά του Ηλεκτρύωνα, ο Λικύμνιος ξέφυγε από τη γενική σφαγή, ενώ όλα τα άλλα παιδιά του Ηλεκτρύωνα σκοτώθηκαν. Μετά τον θάνατο του πατέρα του από τον Αμφιτρύωνα κατά λάθος, ο Λικύμνιος συνόδευσε τον φονιά του πατέρα του στην εξορία του στη Θήβα μαζί με την Αλκμήνη. Εκεί νυμφεύθηκε την αδελφή του Αμφιτρύωνα, την Περιμήδη. Μαζί απέκτησαν τρεις γιούς, τον Οιωνό, τον Αργείο και τον Μέλανα, που έλαβαν μέρος στην εκστρατεία του Ηρακλή εναντίον της Οιχαλίας, όπου και σκοτώθηκαν και οι τρεις. Επειδή όμως ο ήρωας είχε υποσχεθεί στον Λικύμνιο να φέρει πίσω τους γιούς του, έκαψε το πτώμα του Αργείου και πήγε στον Λικύμνιο την τέφρα του.
Μετά τον θάνατο του Ηρακλή ο Λικύμνιος ακολούθησε τους Ηρακλείδες. Κατέφυγε στην Τραχίνα και πήρε μέρος στην εκστρατεία κατά του Ευρυσθέως. Αρκετά αργότερα, ο Λικύμνιος εξαπέλυσε μαζί με τον Ύλλο την πρώτη και καταστροφική εκστρατεία κατά της Πελοποννήσου. Αλλά οι κάτοικοι του Άργους κάλεσαν τον Λικύμνιο να κατοικήσει στην πόλη τους. Σε κάποια διαμάχη ο Λικύμνιος, γέροντας πλέον, σκοτώθηκε από τον Τληπόλεμο, σύμφωνα με την Ιλιάδα. Δεν είναι γνωστό αν ο Τληπόλεμος τον σκότωσε άθελά του ή όχι. Ο Παυσανίας στην Ελλάδος περιήγησιν αναφέρει ότι ο τάφος του Λικυμνίου βρισκόταν στο Άργος.
Πηγή
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Ηρακλής Κατηγορία:Αρχαίοι Αργείοι
Κοινότητα Πλάτης
Η Κοινότητα Πλάτης είναι κοινότητα του Δήμου Οροπεδίου Λασιθίου στην Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου της Κρήτης. Συστάθηκε το 1928 σύμφωνα με το ΦΕΚ 126Α - 16/07/1928 με την απόσπαση του οικισμού Πλάτη από την κοινότητα Ψυχρού και τον ορισμό του ως έδρα της. Περιλαμβάνοντας μόνο την έδρα της σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 131 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Ιωάννη Κασάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της: μικρογραφία|448x448px|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο.
Παραπομπές
Τζερμιαδο
Πεδίο Βολής Κρήτης
Το Πεδίο Βολής Κρήτης (Π.Β.Κ., αγγλικά: NATO Missile Firing Installation, NAMFI) είναι πεδίο βολής πυραύλων στον κόλπο της Σούδας, στη νήσο Κρήτη της Ελλάδας.
Ιστορία
Το Πεδίο Βολής Κρήτης ιδρύθηκε το 1967 ως κέντρο εκπαίδευσης του NATO για Συστήματα Αεράμυνας και εκμεταλλεύεται τις καλές ατμοσφαιρικές συνθήκες όλο το χρόνο. Επί του παρόντος, το πεδίο βολής χρησιμοποιείται τακτικά από τις ένοπλες δυνάμεις της Ελλάδας, της Γερμανίας, της Ολλανδίας, του Βελγίου και τις Ηνωμένων Πολιτειών. Στο παρελθόν χρησιμοποιήθηκε επίσης από τη Δανία και τη Νορβηγία.
Δραστηριότητες
Σήμερα το πεδίο βολής χρησιμοποιείται κυρίως για εκτοξεύσεις MIM-104 Patriot και MIM-23 Hawk, όπως και άλλων πυραύλων αέρος αέρος και εδάφους αέρος περιστασιακά. Δεδομένου ότι οι τροχιές των βλημάτων διασχίζουν πολυσύχναστες περιοχές, χρησιμοποιείται ένα σύστημα ραντάρ επιτήρησης αέρος και θαλάσσης για την επίλυση πιθανών συγκρούσεων.
Έμβλημα
Το έμβλημα του Πεδίου Βολής Κρήτης αποτελείται από έναν πύραυλο MIM-14 Nike Hercules, το ζώο κρι-κρι σε κυκλικό πλαίσιο και το σήμα του NATO, επίσης σε κυκλικό πλαίσιο. Στην κορυφή του θυρεού υπάρχει το ρητό ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΤΑΧΥΤΗΣ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομός Χανίων
Πανσλαβικά χρώματα
πλαίσιο|δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Η πανσλαβική σημαία που ενέκρινε το [[σλαβικό συνέδριο της Πράγας το 1848]] Τα Πανσλαβικά χρώματα είναι το κόκκινο, το μπλε και το λευκό. Υιοθετήθηκαν στο σλαβικό συνέδριο της Πράγας το 1848, εμπνευσμένα από τη σημαία της Ρωσίας, η οποία θεσπίστηκε στα τέλη του 17ου αιώνα. Η τρίχρωμη σημαία της Ρωσίας προέρχεται από την ολλανδική. Ιστορικά, πολλά Σλαβικά έθνη και κράτη έχουν χρησιμοποιήσει σημαίες και άλλα σύμβολα τα οποία συνδύαζαν τα τρία αυτά χρώματα. Διάφορες Σλαβικές χώρες χρησιμοποιούν ή έχουν χρησιμοποιήσει τα χρώματα: η Ρωσία, η Γιουγκοσλαβία, η Τσεχοσλοβακία, η Τσεχία, η οποία χρησιμοποιεί την σημαία της Τσεχοσλοβακίας, το Μαυροβούνιο, η Σλοβακία, η Κροατία, η Σερβία και η Σλοβενία. Από την άλλη πλευρά, η Λευκορωσία, η Βουλγαρία, η Βόρεια Μακεδονία, η Πολωνία και η Ουκρανία δεν έχουν χρησιμοποιήσει τα χρώματα αυτά. (Η Σημαία της Πολωνίας αποτελείται από δύο ρίγες κόκκινου και άσπρου, αλλά έχει διαφορετικές ρίζες και υιοθετήθηκε πριν τα πανσλαβικά χρώματα.)
Η Γιουγκοσλαβία, τόσο η βασιλική (Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, 1918-1943) όσο και η δημοκρατική (ΣΟΔ Γιουγκοσλαβίας, 1943-1992) ήταν μια ένωση διαφόρων Σλαβικών εθνών, και ως εκ τούτου, όχι μόνο χρησιμοποίησαν τα πανσλαβικά χρώματα, αλλά θέσπισαν την πανσλαβική σημαία ως δική τους. Λόγω του κομμουνισμού αργότερα προστέθηκε και ένα κόκκινο αστέρι. Αργότερα, η διάδοχη Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας (1992-2003), αποτελούμενη από τις δημοκρατίες της Σερβίας και του Μαυροβουνίου, χρησιμοποίησαν τη πανσλαβική σημαία, όπως έκανε και η Κρατική Ένωσης Σερβίας και Μαυροβουνίου (2003-2006), μέχρι την τελική διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το 2006. Η Σερβία συνεχίζει να χρησιμοποιεί μια σημαία με τα τρία πανσλαβικά χρώματα, μαζί με τη Ρωσία, την Κροατία, την Τσεχία, τη Σλοβακία και τη Σλοβενία.
Η σημαία της Σλοβενίας εισήχθη το 1848, όταν μια ομάδα Σλοβένων διανοουμένων στη Βιέννη δημιούργησαν την σλοβενική τρίχρωμη σημαία (λευκό-μπλε-κόκκινο). Η σημαία της Σλοβακίας έχει ολόιδια χρώματα και σχέδιο με αυτές της Σλοβενίας και της Ρωσίας. Η πρώτη σλοβακική σημαία καθιερώθηκε επίσης το 1848.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανσλαβισμός Κατηγορία:Σλαβικός πολιτισμός
Άννα Ντίμνα
Η Άννα Ντίμνα (πολωνικά: Anna Dymna, το γένος Ντζιάντικ [Dziadyk]) (20 Ιουλίου 1951) είναι Πολωνή ηθοποιός της τηλεόρασης, του κινηματογράφου και του θεάτρου. Είναι ιδρύτρια του φιλανθρωπικού ιδρύματος Mimo Wszystko («Ενάντια στις πιθανότητες»).
Καριέρα
Η Άννα Ντίμνα σκόπευε να σπουδάσει ψυχολογία πριν αποφασίσει να δώσει εισαγωγικές εξετάσεις για την Ακαδημία Δραματικών Τεχνών στην Κρακοβία. Ενώ ήταν ακόμη φοιτήτρια, η Ντίμνα έπαιξε στο Θέατρο Γιούλιους Σουοβάτσκι στην Κρακοβία. Το 1969 έπαιξε το ρόλο της Isia και του Chochoł στις παραστάσεις του Wesele του Στανίσουαφ Βισπιάνσκι. Η Ντίμνα έκανε επίσης το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο όταν ήταν ακόμη φοιτήτρια, παίζοντας ένα ρόλο στο Pięć i pół bladego Józka (1971) του Χένρικ Κλούμπα, αλλά επειδή αυτή η ταινία δεν προβλήθηκε ποτέ στις οθόνες, ο πρώτος της επίσημος κινηματογραφικός ρόλος θεωρείται ο ρόλος της Gabrysia στο Szerokiej drogi, kochanie της ίδιας χρονιάς, σε σκηνοθεσία Άντζεϊ Γ. Πιοτρόφσκι. Η Ντίμνα έγινε δημοφιλής στους τηλεθεατές χάρη στον ρόλο της Κλαρίσα στην τηλεοπτική σειρά Janosik (1973). Ο μετέπειτα ρόλος της Ania Pawlak στις πολωνικές καλτ κωμωδίες Nie ma mocnych και Kochaj, albo rzuć αποδείχθηκε ακόμη πιο επιτυχημένος. Εμφανίστηκε επίσης σε μια σειρά από ταινίες μελοδράματος του Γέζι Χόφμαν.
Η Ντίμνα εργάστηκε στο Εθνικό Παλαιό Θέατρο Χελένα Μονντζεγέφσκα στην Κρακοβία αμέσως μετά την αποφοίτησή της το 1973 και έχει εμφανιστεί στη σκηνή του από τότε. Οι κύριοι ρόλοι της περιελάμβαναν χαρακτήρες όμορφων γυναικών, π.χ Κόρα στο Noc listopadowa («Νύχτα Νοεμβρίου»), Άννα στο Warszawianka («Βαρσοβιανή κυρία») και Άνια στο Ο Βυσσινόκηπος του Αντόν Τσέχωφ. Αργότερα έπαιξε επίσης στο Το μαγικό βουνό του Τόμας Μαν, στο Εξόριστοι του Τζέιμς Τζόυς και στο Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα του Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ.
Φιλανθρωπικό έργο
Η Ντίμνα ασχολείται με τη φιλανθρωπία πολλά χρόνια. Το 1999 ξεκίνησε τη συνεργασία της με το Ίδρυμα Αγίου Αλβέρτου, το οποίο διοργανώνει φιλανθρωπικές παραστάσεις με θεραπευτές και τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Δύο χρόνια αργότερα ξεκίνησε το Εθνικό Φεστιβάλ Θεάτρου και Μουσικών Έργων Ατόμων με Αναπηρία «Albertiana».
Τελικά, το 2003 η Ντίμνα ίδρυσε το δικό της φιλανθρωπικό ίδρυμα, με το όνομα Mimo Wszystko («Ενάντια στις πιθανότητες»), το οποίο στοχεύει στη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των φτωχών και των ατόμων με αναπηρία. Ο στόχος αυτός πρέπει να επιτευχθεί με τη σταδιακή μείωση των ψυχικών φραγμών που υπάρχουν μεταξύ των ατόμων με αναπηρία και των υγιών πολιτών της κοινωνίας, καθώς και με την εξίσωση των ευκαιριών για αυτούς.
Η Ντίμνα είναι επίσης συν-συγγραφέας ενός τηλεοπτικού προγράμματος, του Spotkajmy się («Ας συναντηθούμε»), στο οποίο μιλάει με τους άρρωστους και ανάπηρους καλεσμένους της για «την αγάπη, την αποδοχή, τη μοναξιά, την ευτυχία, την πίστη και την ελπίδα». Το πρόγραμμα παράγεται σε μια οικεία και γαλήνια ατμόσφαιρα.
Υποστήριξε επίσης δράσεις που επικεντρώθηκαν στη βοήθεια προς τους πρόσφυγες από το Κοσσυφοπέδιο.
Προσωπική ζωή
Η Ντίμνα ήταν παντρεμένη με τον καλλιτέχνη Βιέσουαφ Ντίμνι από το 1973 μέχρι το θάνατό του το 1978. Συχνά τόνιζε την επίδραση που είχε ο πρώτος της σύζυγος πάνω της, λόγω της πολύχρωμης προσωπικότητάς του. Στην 20ή επέτειο του θανάτου του, ζήτησε από τους Big Cyc, το αγαπημένο συγκρότημα του γιου της, να γράψει τρία τραγούδια με βάση τα κείμενα του Βιέσουαφ Ντίμνι.
Παντρεύτηκε ξανά το 1983, με τον Ζμπίγκνιεφ Σότα και απέκτησαν έναν γιο, τον Μίχαου (γεννημένος το 1985). Χώρισαν το 1989. Αργότερα παντρεύτηκε για τρίτη φορά. Ο σημερινός σύζυγός της, Κσίστοφ Οζεχόφσκι, είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης θεάτρου.
Βραβεία
Η Άννα Ντίμνα έχει λάβει πολλά σημαντικά βραβεία για τα καλλιτεχνικά της επιτεύγματα, όπως η Χρυσή Μάσκα (1996, 1999, 2000), η Χρυσή Οθόνη το 1984 και οι Χρυσοί Λέοντες το 1994. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Πολωνίας της απένειμε τον Σταυρό του Αξιωματικού του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας το 2004. Παιδιά με ειδικές ανάγκες της έδωσαν το Τάγμα του Χαμόγελου για τη φιλανθρωπική της συμμετοχή την ίδια χρονιά.
Άλλα αξιοσημείωτα βραβεία για την Ντίμνα περιλαμβάνουν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Μεταλλίου για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Χαμόγελου Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Αργυροτσικνιάς
μικρογραφία|Αργυροτσικνιάς στο πέταμα του.. λίμνη Ζάζαρη.. Ο Αργυροτσικνιάς είναι κοσμοπολιτικό καλοβατικό πτηνό της οικογενείας των Ερωδιιδών, που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Ardea alba και περιλαμβάνει 4 υποείδη.
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους Ardea είναι λατινική, έχει αποδοθεί στην ελληνική γλώσσα ως ερωδιός και, πιθανότατα, προέρχεται από μετατροπή του α σε ε από την λέξη αρωδιός, δηλαδή [ardea > αρωδιός > ερωδιός]. Η κατάληξη -ιός, συναντάται ως επίθημα και σε άλλες ονομασίες πτηνών π.χ. αιγωλιός, χαραδριός, κ.α. Η γραφή ερῳδιός, με υπογεγραμμένη στον Ηρωδιανό πρέπει να είναι υστερογενής και να οφείλεται σε αναλογία με τα επίθετα σε -ίδιος.
Ο όρος alba «λευκός», στην επιστημονική ονομασία του είδους παραπέμπει στο λευκό πτέρωμα του πτηνού.
Συστηματική ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε από τον Λινναίο (Σουηδία, 1758), υπό την τωρινή του επιστημονική ονομασία. Παλαιότερα, ο αργυροτσικνιάς είχε καταχωρηθεί στο γένος Egretta. Επίσης υπήρχαν διαφωνίες μεταξύ των ερευνητών για το εάν έπρεπε να καταχωρηθεί στο μονοτυπικό γένος Casmerodius, κάτι που παραμένει ως πρόταση ακόμη και σήμερα. Ωστόσο, η ITIS και η κατά Howard & Moore ταξινομική, με δεδομένα DNA που φέρουν το πτηνό πλησιέστερα στο Ardea, το καταχωρούν στο γένος Ardea, θεωρώντας τα Egretta και Casmerodius ως συνώνυμα.
Γεωγραφική εξάπλωση
thumb|right|350px|Χάρτης εξάπλωσης του είδους Ardea alba Πράσινο = Όλο το έτος (επιδημητικό) Κίτρινο = Καλοκαιρινός αναπαραγόμενος επισκέπτης Μπλε = Περιοχές διαχείμασης) (σημ. ο χάρτης είναι ελλιπής, διότι τόσο η ΝΑ. Ασία, όσο και η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία, συμπεριλαμβάνονται στις επικράτειες του είδους) Ο αργυροτσικνιάς είναι κοσμοπολιτικό ηπειρωτικό είδος, δηλαδή ζει, αναπαράγεται και μετακινείται σε όλες τις ηπείρους, εκτός από τις ακραίες περιοχές των δύο ημισφαιρίων. Στην Ευρώπη, ωστόσο, δεν είναι τόσο κοινό είδος όσο στις άλλες ηπείρους, ερχόμενος μόνο τα καλοκαίρι για να αναπαραχθεί σε πολύ περιορισμένους θύλακες, ή τον χειμώνα στην περιοχή της ΝΑ. Μεσογείου για να διαχειμάσει. Είναι χαρακτηριστικό ότι απουσιάζει από την Ιβηρική Χερσόνησο και από όλες τις περιοχές βόρεια του κεντρικού τμήματος της ηπείρου.
Στην Ασία η εξάπλωσή του περιλαμβάνει όλες τις περιοχές νότια των αχανών εκτάσεων της Ρωσίας και της Σιβηρίας, αλλά αποφεύγει τη Μέση Ανατολή, εκτός από κάποια τμήματα του Περσικού Κόλπου. Η Κίνα, η Ν. Ιαπωνία, η Ινδοκίνα, η Ινδία και η Ινδονησία, συμπεριλαμβάνονται στις ασιατικές αναπαραγωγικές του επικράτειες.
Η Αφρική είναι, επίσης, επικράτεια όπου ζει και αναπαράγεται καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, με εξαίρεση τη Σαχάρα και τις γύρω χώρες, καθώς και την περιοχή της Ναμίμπια και της ΒΔ. Νότιας Αφρικής.
Με εξαίρεση το μεγαλύτερο τμήμα του Καναδά, των δυτικοκεντρικών ΗΠΑ και τις περιοχές των Άνδεων και της Παταγονίας, όλη η αμερικανική ήπειρος είναι αναπαραγωγική επικράτεια του είδους.
Τέλος, τόσο η Αυστραλία, εκτός από κάποια τμήματα στα κεντρικά και νότια, όσο και ολόκληρη η Νέα Ζηλανδία, είναι περιοχές όπου το είδος ζει και αναπαράγεται μόνιμα.
Πηγές:
(σημ. με έντονα γράμματα το υποείδος που απαντά στον ελλαδικό χώρο)
Μεταναστευτική συμπεριφορά
thumb|right|300px|Ενήλικος αργυροτσικνιάς του υποείδους A. a. modesta (μη-αναπαραγωγικό πτέρωμα) thumb|300px|Αργυροτσικνιάς στη Λέσβο
Οι πληθυσμοί της Α. Ασίας κατευθύνονται νοτιοανατολικά προς τις Φιλιππίνες, ενώ εκείνοι της υπόλοιπης Παλαιαρκτικής, προς τις χώρες της Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής, του Περσικού Κόλπου και το Πακιστάν. Οι πληθυσμοί των Α. ΗΠΑ κατευθύνονται νότια, κατά μήκος της ακτής, προς Μπαχάμες και Δυτικές Ινδίες, ενώ εκείνοι των Δ. ΗΠΑ κινούνται προς την Ν. Καλιφόρνια, το Μεξικό και την Κ. Αμερική. Οι «κεντρικοί» πληθυσμοί της Λεκάνης του Μισισιπή κατευθύνονται νότια προς τις Ακτές του Κόλπου του Μεξικού.
Οι πληθυσμοί της Αυστραλίας μπορεί να μετακινούνται, αλλά το προκύπτον στάτους δεν είναι δυνατόν να καθοριστεί επακριβώς, διότι περιλαμβάνει και ακανόνιστες, εποχικές «εισβολές» από το εσωτερικό προς την ακτή κατά τη διάρκεια της περιόδου ξηρασίας.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιρλανδία, το Λουξεμβούργο, τη Μάλτα, και τη Φινλανδία, το Τζιμπουτί, τις Σεϋχέλλες και τη Νέα Καληδονία.
Αναπαραγωγική περίοδος
Στις παράκτιες τοποθεσίες, συχνάζει σε ξερές αλατολίμνες, αλυκές, ελώδεις περιοχές, παράκτια έλη, μανγκρόβια δάση, αλμυρόβαλτους, πλατώματα με φύκια, υπεράκτιους κοραλλιογενείς υφάλους, λιμνοθάλασσες και εκβολές ποταμών.
Μορφολογία
thumb|right|350px|Το χαρακτηριστικό κεφάλι ενός αργυροτσικνιά Ο αργυροτσικνιάς είναι είδος που ξεχωρίζει εύκολα από τους άλλους ερωδιούς λόγω του μεγάλου μεγέθους -μόνον ο σταχτοτσικνιάς είναι λίγο μεγαλύτερος από αυτόν- και του χιονόλευκου χρώματός του. Εκτός από το μέγεθος, ξεχωρίζει από το πρασινωπό δέρμα των χαλινών του προσώπου (lores), το κίτρινο ράμφος και τους μαυροπράσινους ταρσούς και τα πόδια, αν και το ράμφος γίνεται σκούρο στην άκρη του και τα πόδια πιο κιτρινόχρωμα κατά την περίοδο αναπαραγωγής. Υπάρχει μια αχνή μαυριδερή γραμμή στο πίσω μέρος των οφθαλμών. Τέλος, στο αναπαραγωγικό πτέρωμα, εμφανίζονται τα χαρακτηριστικά, λεπτά και μακριά φτερά που κοσμούν κυρίως το πίσω μέρος του σώματος και όχι την κορυφή του κεφαλιού, οι περίφημες αιγκρέτες ή εγκρέτες (aigrettes).
Τα φύλα είναι παρόμοια σε εμφάνιση, ενώ τα τα νεαρά άτομα μοιάζουν με τους ενήλικες στο μη-αναπαραγωγικό πτέρωμα. Έχουν μαυριδερό ράμφος χωρίς διακοσμητικά φτερά.
Βιομετρικά στοιχεία
(Πηγές:       )
Τροφή
Στα παρυδάτια ενδιαιτήματα, η τροφή του αργυροτσικνιά αποτελείται από ψάρια, αμφίβια, φίδια, υδρόβια έντομα και καρκινοειδή, ενώ στα ξηρότερα ενδιαιτήματα από επίγεια έντομα, σαύρες, μικρά πουλιά ακόμη και μικρά θηλαστικά. Τα ψάρια που προτιμάει είναι, κυρίως, των γενών Astyanax, Rhamdia, Cyprinodon, Floridichthys, Garmanella, Belonesox, κ.α.
Ο τρόπος σύλληψης του θηράματος είναι εκείνος των ερωδιών, δηλαδή το πουλί περιμένει εντελώς ακίνητο (frozen still) πάνω από ένα πιθανό πέρασμα στο νερό και, την κατάλληλη στιγμή, καμακώνει (sic) το θύμα με το οξύτατο ράμφος του.
Πτήση
thumb|right|350px|Αργυροτσικνιάς εν πτήσει (υποείδος A. a. egretta) Ο αργυροτσικνιάς πετάει με χαρακτηριστικά, αργά φτεροκοπήματα, πιο αργά από εκείνα του συγγενικού λευκοτσικνιά, ενώ τα πόδια εξέχουν πολύ από το πίσω μέρος του σώματος. Επίσης, κρατάει τον μακρύ του λαιμό κυρτωμένο ανάμεσα στους ώμους σε χαρακτηριστικό S, περισσότερο ανοικτό απ’ ό, τι ο λευκοτσικνιάς. Αυτό το στοιχείο είναι χαρακτηριστικό των ερωδιών και τους διακρίνει από τους πελαργούς, τους γερανούς, και άλλα συγγενικά γένη, κατά την πτήση.
Φώλιασμα
Ο αργυροτσικνιάς, ενώ στην Ευρώπη δεν είναι κοινό είδος, στις περιοχές που αναπαράγεται, μπορεί να φωλιάζει σε αποικίες δεκάδων, εκατοντάδων ή ακόμα και χιλιάδων ζευγαριών, μερικές φορές μαζί με άλλα είδη (π.χ. 450 ζεύγη σε μια μικτή αποικία με πάνω από 3.000 φωλιές στην Αυστραλία). Ορισμένοι πληθυσμοί φαίνεται να εμφανίζουν τάση να αναπαράγονται μοναχικά ή σε μικρές ομάδες.
Ωριμάζει σεξουαλικά κατά το 2ο έτος και είναι μονογαμικό πτηνό. Οι φωλιές είναι μεγάλες -μέχρι 1 μέτρο σε διάμετρο- και κατασκευάζονται συνήθως σε δυσπρόσιτους καλαμιώνες, με νερό βάθους 1-1,5 μ., σπάνια σε δένδρα ή θάμνους.
Η ωοτοκία πραγματοποιείται άπαξ, τον Απρίλιο με Μάιο και αποτελείται από 3-4 αβγά (μερικές φορές 5, σπανίως, 6), διαστάσεων 61,5 Χ 42,4 χιλιοστών, που εναποτίθενται ανά διαστήματα δύο ημερών. Η επώαση πραγματοποιείται και από τα δύο φύλα και διαρκεί 25-26 ημέρες. Οι νεοσσοί είναι ημι-φωλεόφιλοι, χρήζουν δηλαδή μερικής προστασίας από τους γονείς. Λόγω του ανταγωνισμού για την τροφή, είναι πολύ επιθετικοί ο ένας προς τον άλλον στη φωλιά και, τα ισχυρότερα άτομα, σκοτώνουν συχνά τα ασθενέστερα αδέλφια τους, έτσι ώστε δεν επιβιώνει ολόκληρη η αρχική γέννα. Μένουν στη φωλιά για 42 ημέρες, περίπου, και αποκτούν το πρώτο τους πτέρωμα μεταξύ 1-5 εβδομάδων, ενώ είναι σε σε θέση να πετάξουν σε 40-50 ημέρες, οπότε η αποικία εγκαταλείπεται στις περισσότερες περιπτώσεις.
Απειλές
thumb|right|350px|Ενήλικος αργυροτσικνιάς με τους νεοσσούς του (υποείδος A. a. egretta) Το είδος απειλείται από την υποβάθμιση των υγροτόπων και την απώλεια των ενδιαιτημάτων του, για παράδειγμα μέσω της αποχέτευσης, βόσκησης, εκχέρσωσης, καμένης γης, αυξημένης αλατότητας, άντλησης των υπογείων υδάτων και εισβολής από ξενικά φυτά. Οι αναπαραγωγικές αποικίες στη Μαδαγασκάρη μπορεί να μειώνονται λόγω συλλογής των αβγών από τους τοπικούς πληθυσμούς.
Κατάσταση πληθυσμού
Ο αργυροτσικνιάς είναι, γενικά, πολύ επιτυχημένο είδος με μεγάλη και διευρυνόμενη επικράτεια. Στη Β. Αμερική, πολλά πουλιά είχαν εξολοθρευτεί, για τα φτερά τους (βλ. ανωτέρω), αλλά οι αριθμοί έχουν ανακτηθεί ως αποτέλεσμα των μέτρων διατήρησης. Η επικράτειά τους έχει επεκταθεί προς βορράν ως τον Ν. Καναδά, αν και σε ορισμένα μέρη των Ν. ΗΠΑ, οι αριθμοί του έχουν μειωθεί λόγω απώλειας των ενδιαιτημάτων του. Παρ 'όλα αυτά, προσαρμόζεται καλά στην ανθρώπινη κατοίκηση και μπορεί να απαντηθεί εύκολα κοντά σε υγρότοπους και λεκάνες νερού σε αστικές και περιαστικές περιοχές.
To είδος δεν διατρέχει κάποιο σοβαρό κίνδυνο, εκτός από τις προαναφερθείσες απειλές και αξιολογείται, σε παγκόσμιο επίπεδο, ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC). Η κατάσταση, όμως, στην Ευρώπη είναι διαφορετική. Ο αργυροτσικνιάς αναπαράγεται σε λίγους θύλακες, στα νοτιοκεντρικά ηπειρωτικά κυρίως, ενώ απαντά κυρίως ως διαχειμάζον είδος, σε μεγαλύτερους αριθμούς.
Τους μεγαλύτερους καταγεγραμμένους αναπαραγωγικούς πληθυσμούς στην Ευρώπη, διαθέτουν η Ρωσία, η Ουκρανία και η Ουγγαρία.
Κατάσταση στην Ελλάδα
Παρά την έλλειψη επαρκών στοιχείων, φαίνεται ότι ο αργυροτσικνιάς είχε ανέκαθεν μικρούς αναπαραγωγικούς πληθυσμούς στη χώρα. Ίσως φώλιαζε στη λίμνη Κάρλα στα τέλη του 19ου αιώνα. Μέχρι πριν από δύο δεκαετίες φώλιαζε στη Μικρή Πρέσπα, στο Δέλτα των Αξιού/Λουδία/Γαλλικού και στις λίμνες Μητρικού και Κερκίνη και πιθανόν στο Δέλτα του Έβρου, του Λούρου και στο Πόρτο Λάγος. Το 2003, οι εκτιμήσεις ήταν γύρω στα 30-40 ζευγάρια που κατανέμονταν σε τρεις αποικίες, στις λίμνες Πρέσπα (2) και Κερκίνη, γεγονός που υποδεικνύει ακόμη μικρότερη συρρίκνωση της κατανομής του είδους.
Κατά τη διάρκεια του χειμώνα, βέβαια, οι αριθμοί των διαχειμαζόντων πτηνών είναι σημαντικά αυξημένοι, ιδιαίτερα στην Κερκίνη και στο Πόρτο Λάγος, με αρκετές εκατοντάδες πουλιά. Οι αργυροτσικνιάδες που διαχειμάζουν στην Ελλάδα προέρχονται κυρίως από χώρες της Κ. και Α. Ευρώπης, κυρίως από την Ουκρανία όπως, τουλάχιστον, δείχνουν αρκετές επανευρέσεις στην Ελλάδα δακτυλιωμένων ατόμων (Ακριώτης & Χανδρινός 2004). Μάλιστα, η Ελλάδα καταγράφει από τους μεγαλύτερους διαχειμάζοντες πληθυσμούς στην Ευρώπη, αλλά για τις μετακινήσεις τους, την άνοιξη και το φθινόπωρο, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία. Ελάχιστα άτομα έχουν καταγραφεί κατά τη μετανάστευση στη Ν. Ελλάδα, στην Κρήτη κ.α.
Μέτρα διαχείρισης
thumb|right|350px|Ενήλικος αργυροτσικνιάς στον βιότοπό του Η διατήρηση των περιοχών αναπαραγωγής θα πρέπει να περιλαμβάνει την προστασία των αποικιών, τον έλεγχο των οχλήσεων και της βλάστησης. Η διατήρηση των περιοχών σίτισης θα πρέπει να περιλαμβάνει τη διαχείριση της υδρολογίας, τον έλεγχο εισόδου αλατιού στο νερό, τις προσμείξεις και την περιβαλλοντική όχληση. Τεχνητή νησίδα που δημιουργήθηκε στην Καμάργκ της Ν. Γαλλίας, κατόρθωσε να προσελκύσει κάποια ζευγάρια να φωλιάσουν στην περιοχή.
Καθεστώς προστασίας
Ι. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο του Κόκκινου Βιβλίου για τα απειλούμενα σπονδυλόζωα της Ελλάδος, στην κατηγορία Κινδυνεύοντα (Ε2)
ΙΙ. Συμπεριλαμβάνεται στα είδη του Παραρτήματος Ι της Κοινοτικής Οδηγίας 79/409 του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη διατήρηση των άγριων πουλιών.
ΙΙΙ. Συμπεριλαμβάνεται στα είδη του Παραρτήματος ΙΙ της Σύμβασης της Βέρνης για τη διατήρηση της ευρωπαϊκής άγριας ζωής και των φυσικών βιοτόπων. του.
Λόγιες
Άλλες λόγιες ονομασίες του είδους είναι: Ερωδιός ο άσπρος, Ερωδιός ο μέγας και Κυκνίας.
Λαϊκές
Ο Αργυροτσικνιάς απαντά στον ελλαδικό χώρο και με τις ονομασίες: Τσικνιάς, Ψαροφάγος, Μεγαλολευκοερωδιός και Χανούμισσα (Κύπρος).
Σημειώσεις
i. Υπάρχει έντονη διαφωνία μεταξύ των ερευνητών για το, εάν η οικογένεια Αρδεΐδες ανήκει στα Πελαργόμορφα ή στα Πελεκανόμορφα, ενώ αμφισβητείται ακόμη και η ύπαρξη της τάξης Πελεκανόμορφα!
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ερωδιίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Πτηνά της Αμερικής Κατηγορία:Πτηνά της Ωκεανίας
Τούπακ Σακούρ
Ο Τούπακ Αμάρου Σακούρ (Tupac Amaru Shakur, πραγματικό όνομα:  Λεσέιν Πάρις Κρουκς, 16 Ιουνίου 1971 γνωστός και με τα καλλιτεχνικά ψευδώνυμα 2Pac και Makaveli, ήταν Αμερικανός ράπερ, μουσικός παραγωγός, ποιητής και ηθοποιός. Επίσης, υπήρξε πολύ σημαντικός κοινωνικός ακτιβιστής. Ο Τούπακ Σακούρ θεωρείται ευρέως ένας από τους καλύτερους ράπερ όλων των εποχών και ένας από τους σημαντικότερους μουσικούς.
Πρώιμη ζωή και σχολικά χρόνια
Ο Τούπακ Αμάρου Σακούρ γεννήθηκε στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης ως Λεσείν Πάρις Κρουκς. Ήταν το παιδί της Αφένι Σακούρ, μιας πολύ δυναμικής γυναίκας και μέλους του Κόμματος των Μαύρων Πανθήρων, γνωστής αριστερής πολιτικής οργάνωσης κατά του φυλετικού ρατσισμού, και του Μπίλι Γκάρλαντ, ενός γκάνγκστερ με διασυνδέσεις στην πολιτική. Η Αφένι ήταν κοντινή φίλη με την ηγέτιδα της οργάνωσης, Άσατα Σακούρ, η οποία κυνηγήθηκε και φυλακίστηκε από το FBI πριν αναζητήσει πολιτικό άσυλο στην Κούβα. Η μητέρα του Τούπακ βρισκόταν στην φυλακή όταν ήταν έγκυος στον νεαρό Σακούρ και η ίδια πίστευε ότι δεν θα είχε την ευκαιρία να αναθρέψει το παιδί της. Παρόλα αυτά, η Αφένι αθωώθηκε από κατηγορίες απόπειρας δολοφονίας, συνομωσίας για διάπραξη φόνου και βομβαρδισμού κτιρίων, αδικήματα τα οποία δεν είχε διαπράξει. Το όνομα που δόθηκε στον νεαρό Σακούρ προερχόταν από τον Τούπακ Αμάρου, έναν ηγέτη των Ίνκα.
Καθώς μεγάλωνε ο Τούπακ στο Μανχάταν, η Αφένι ήταν πάρα πολύ φτωχή και αυτή, ο Τούπακ, ο σύντροφός της Μουτούλου, ο θετός αδερφός του Τούπακ Μοπρέιμ και η μικρή του αδερφή αναγκάστηκαν να μένουν στις χειρότερες γειτονιές του ανατολικού Χάρλεμ, οι οποίες ελεγχόταν από συμμορίες. Από νωρίς, ο Τούπακ αναγνωρίστηκε ως μουσική ιδιοφυΐα, αλλά ασχολήθηκε κυρίως με την τζαζ.