cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ροδόλφος Γ΄ του Χάχμπεργκ-Ζάουζενμπεργκ
Οικογένεια
Έπειτα έκανε δεύτερο γάμο με την Άννα του Φράιμπουργκ και είχε τέκνα:
Ελισάβετ του Βρανδεμβούργου, δούκισσα της Βυρτεμβέργης
Η Ελισάβετ, γερμ.: Elizabeth von Brandenburg-Ansbach (29 Νοεμβρίου 1451, Άνσμπαχ – 28 Μαρτίου 1524, Νύρτινγκεν) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα Βυρτεμβέργης.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Αλβέρτου Γ΄ Αχιλλέα εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου από τον πρώτο γάμο του με τη Μαργαρίτα, κόρη του Ιακώβου μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν.
Τον Απρίλιο ή τον Μάιο του 1467 παντρεύτηκε στη Στουτγάρδη τον Έμπερχαρτ Β΄ κόμη της Βυρτεμβέργης (1447-1504). Μέσω του γάμου της κόρης του, ο Αλβέρτος Γ΄ Αχιλλέας μπόρεσε να ασκήσει σημαντική επιρροή στον γαμπρό του. Ο σύζυγος τής Ελισάβετ ανήλθε σε δούκα της Βυρτεμβέργης το 1496. Ο γάμος ήταν άτεκνος και καθόλου ευτυχισμένος. Η Ελισάβετ πέρασε πολύ χρόνο στην Αυλή του πατέρα της. Ο Έμπερχαρντ Β΄ παραιτήθηκε στις 11 Ιουνίου 1498 στο Χορμπ αμ Νέκαρ υπέρ του ανιψιού του Ούλριχ στο δουκάτο, με τη συμφωνία ότι ο Ούλριχ θα παρείχε στην Eλισάβετ ένα εισόδημα που θα ταίριαζε στη δούκισσα.
Σε αντίθεση με τον σύζυγό της, η Ελισάβετ δεν απελάθηκε από τη Βυρτεμβέργη, αλλά η συμφωνία που υπεγράφη στο Χορμπ αμ Νέκαρ έθετε την υποχρέωση του νέου κυβερνήτη να φροντίσει για τη συντήρησή της. Αποσύρθηκε το 1499 ως χήρα στην έδρα της στο κάστρο Nύρτινγκεν, όπου έζησε μία ευσεβή και με φιλανθρωπίες ζωή. Έκανε πολλά για να βοηθήσει στην ανοικοδόμηση της πόλης Nύρτινγεν, η οποία είχε καεί είκοσι χρόνια νωρίτερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Δούκισσες της Βυρτεμβέργης
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Δράμας 2016–17
Για την περίοδο 2016–17, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Δράμας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Δράμας.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Δράμας κερδίζει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Δράμας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Για την περίοδο 2016–17, δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Δράμας είναι η εξής:
Α΄ Κατηγορία
Πηγή: ΕΠΣ Δράμας: Αρχείο Πρωταθλημάτων
Β΄ Κατηγορία
Οι πρωταθλητές κάθε ομίλου ανεβαίνουν κατηγορία. Οι δεύτεροι κάθε ομίλου δίνουν αγώνες κατάταξης όπου θα κριθεί η τρίτη ομάδα που θα ανέβει στην Α΄.
1ος όμιλος
Πηγή: ΕΠΣ Δράμας: Αρχείο Πρωταθλημάτων
2ος όμιλος
Πηγή: ΕΠΣ Δράμας: Αρχείο Πρωταθλημάτων
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Δράμας.
Ουσταλκισλάκ
Το Ουσταλκισλάκ (αζερικά: Uştalqışlaq) είναι ένα χωριό και δήμος της επαρχίας Ισμαϊλί του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 233 κατοίκων και βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος της χώρας.
Αναφορές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Ισμαϊλί Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Σβάντε (αποσαφήνιση)
Ο όρος Σβάντε μπορεί να αναφέρεται σε:
Pyrgos Limassol Women FC
Ο Pyrgos Limassol Women FC είναι κυπριακή ομάδα γυναικείου ποδοσφαίρου με έδρα τον Πύργο της επαρχίας Λεμεσού.
Ιστορία
Ο Pyrgos Limassol Women FC ιδρύθηκε το 2018. Δήλωσε συμμετοχή στο Παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου γυναικών 2019-20.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λεμεσού Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (γυναικών) Κατηγορία:Πύργος Λεμεσού
Εθνικό Μουσείο του Γκντανσκ
Το Εθνικό Μουσείο του Γκντανσκ (πολωνικά: Muzeum Narodowe w Gdańsku), το οποίο ιδρύθηκε το 1972 στο Γκντανσκ (αν και η ιστορία του χρονολογείται από το τρίτο τέταρτο του 19ου αιώνα), είναι ένας από τα κύρια παρακλάδια του συστήματος εθνικών μουσείων της Πολωνίας.
Ιστορία
Η κύρια τοποθεσία του βρίσκεται στο παλιό ύστερο γοτθικό φραγκισκανικό μοναστήρι, το οποίο χρησιμοποιείται για τη φιλοξενία εκθεμάτων από τα τέλη του 19ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν γνωστό ως Danziger Stadtmuseum («Μουσείο της Πόλης του Γκντανσκ»), το οποίο κατείχε μια σημαντική συλλογή ιστορικών έργων τέχνης. Το 1884, η συλλογή διευρύνθηκε με εκθέματα από το μουσείο Danziger Kunstgewerbemuseum («Μουσείο Εφαρμοσμένων Τεχνών του Γκντανσκ»), όταν συγχωνεύθηκαν τα δύο ιδρύματα.
Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, το 65% του κύριου κτηρίου του μουσείου καταστράφηκε και πολλές από τις συλλογές του μουσείου χάθηκαν, συμπεριλαμβανομένων όλων των νομισματικών εκθεμάτων, καθώς και έργων τέχνης από την Άπω Ανατολή. Επίσης, η βιβλιοθήκη και μερικά από τα αρχεία του μουσείου χάθηκαν ή καταστράφηκαν. Η πρώτη μεταπολεμική έκθεση άνοιξε το 1948 και το μουσείο άλλαξε το όνομά του σε «Πομερανικό Μουσείο του Γκντανσκ». Το 1956, το αριστούργημα Ημέρα της Κρίσης του Χανς Μέμλινγκ επέστρεψε στο Γκντανσκ, καθώς και μέρος των συλλογών ζωγραφικής και αντιγράφων. Αρχικά το μουσείο βρισκόταν στο Παλάτι των Ηγουμένων στην Ολίβα και αποτελούσε το εθνογραφικό τμήμα του μουσείου. Από το 1989, το παλάτι στεγάζει τη συλλογή μοντέρνας τέχνης του μουσείου.
Διάφορα άλλα μουσεία ιδρύθηκαν από τις πλούσιες συλλογές του Μουσείου Πομερανίας, οι οποίες περιλαμβάνουν: το Εθνικό Ναυτικό Μουσείο (1960), το Αρχαιολογικό Μουσείο (1962) και το Ιστορικό Μουσείο του Γκντανσκ (1971). Το 1972, μετονομάστηκε ως Εθνικό Μουσείο του Γκντανσκ.
Τμήματα
Σήμερα το μουσείο διαθέτει επτά τμήματα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γκντανσκ Γκντανσκ Κατηγορία:Γκντανσκ
Χασιντερέ
Το Χασιντερέ (επίσης, Χασίντερε και Κουμπαλικέντ) είναι χωριό της επαρχίας Αγκσού του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Νουϊντού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκσού
Χριστόδουλος Μπρωκούμης
Ο Χριστόδουλος Μπρωκούμης (1880 - 18 Νοεμβρίου 1941) ήταν Έλληνας πολιτικός που υπηρέτησε ως βουλευτής στη Ροδόπη και ως πρώτος δήμαρχος Ξάνθης. Το επίθετο απαντάται και ως "Μπροκούμης".
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1880, με καταγωγή από το Μονοδένδρι Ζαγορίου. Πατέρας του ήταν ο Πολύβιος Μπρωκούμης. Ο Χριστόδουλος διορίστηκε αρχικά βοηθός δημάρχου, όταν δήμαρχος Ξάνθης διορίστηκε από τους Γάλλους ο Ταχήρ Εφένδης.
Έπειτα από την απελευθέρωση της πόλης από τον βουλγαρικό ζυγό, ο Μπροκούμης διορίστηκε δήμαρχος, υπηρετώντας από τις 2 Φεβρουαρίου 1921 έως τις 10 Νοεμβρίου 1923. Παρέλαβε τη δημαρχία από κάποιον Βούλγαρο υπάλληλο, ο οποίος είχε παραμείνει στην Ξάνθη. Στη συνέχεια διορίστηκε ξανά δήμαρχος, υπηρετώντας από τις 12 Μαρτίου 1935 έως τις 31 Μαρτίου του ίδιου έτους.
Στις εκλογές του 1936 ο Χριστόδουλος Μπρωκούμης εξελέγη βουλευτής Ροδόπης με το Λαϊκό Κόμμα. .
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βουλευτές Ροδόπης Κατηγορία:Δήμαρχοι Ξάνθης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Ιωάννης Σκυλίτζης
Ο Ιωάννης Σκυλίτζης (ακόμη, Σκυλλίτζης ή Σκυλίτσης) ήταν Έλληνας ιστορικός στα τέλη του 11ου αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1040 και πέθανε μετά το 1101. Για τη ζωή του γνωρίζουμε πολύ λίγα. Ο ίδιος αναφέρει πως ήταν κουροπαλάτης και πρώην Δρουγγάριος της Βίγλης, πολλές φορές ταυτιζόμενος με κάποιον Ιωάννη Θρακέσιο. Το κυριότερο έργο του είναι η «Σύνοψις Ιστοριών» που καλύπτει τις βασιλείες των Βυζαντινών αυτοκρατόρων από το θάνατο του Νικηφόρου Α΄ το 811 έως την αποκαθήλωση του Μιχαήλ ΣΤ'. Ο Σκυλίτζης ουσιαστικά συνεχίζει το χρονικό του Θεοφάνη του Ομολογητή. Υπάρχει ακόμη ένα βιβλίο του με τον τίτλο «Συνέχιστής του Σκυλίτζη» (Scylitzes Continuatus) που οι σύγχρονοι επιστήμονες πιστεύουν πως είχε γράψει ο ίδιος.
Το πιο διάσημο αντίγραφο της Σύνοψης δημοσιεύτηκε στη Σικελία το 12ο αιώνα και σήμερα βρίσκεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ισπανίας, στη Μαδρίτη. Το βιβλίο είναι γνωστό ως «Σκυλίτζης της Μαδρίτης» (Madrid Skylitzes) και περιλαμβάνει 574 φωτογραφικές μινιατούρες (πιστεύεται πως χάθηκαν 100 ακόμη), κάνοντάς το το μοναδικό εικονογραφημένο Βυζαντινό χρονικό και, κατ’ επέκτασιν, κορυφαία πηγή πληροφόρησης για την καθημερινή ζωή στη Βυζαντινή αυτοκρατορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί ιστορικοί Κατηγορία:Δρουγγάριοι της βίγλης Κατηγορία:Κουροπαλάτες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα
Μαργαρίτα του Βρανδεμβούργου, ηγουμένη
Η Μαργαρίτα, γερμ.: Margaret von Brandenburg (18 Απρίλη 1453 - 27 Απριλίου 1509, Χοφ) ήταν κόρη του εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και έγινε ηγουμένη στο μοναστήρι των Πενήτων της Αγ. Κλάρας στο Χοφ το διάστημα 1476-1490.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Aλβέρτου Γ΄ Aχιλλέα εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου από τον πρώτο γάμο του με τη Μαργαρίτα, κόρη του Ιακώβου μαργράβου του Μπάντεν-Μπάντεν.
Αρχικά προοριζόταν για τη μοναστική ζωή. Ωστόσο, μετά το τέλος της μητέρας της, η Μαργαρίτα μνηστεύτηκε με τον Κάσπαρ παλατινό κόμη του Τσβάιμπρυκεν. Όταν η Μαργαρίτα αρρώστησε επικίνδυνα, αποφάσισε να λύσει τον αρραβώνα της και τελικά να γίνει μοναχή. Στη συνέχεια, η μικρότερη αδελφή της Αμαλία μνηστεύτηκε με τον Κάσπαρ και τον παντρεύτηκε το 1478.
Το 1476 η Μαργαρίτα διαδέχθηκε την Αικατερίνη του Κότσαου ως ηγουμένη στο μοναστήρι των Πενήτων της Αγ. Κλάρας στο Χοφ. Το 1490 παραιτήθηκε και τη διαδέχθηκε η Aγνή του Χίρσμπεργκ. Πέρασε το υπόλοιπο της ζωής στο μοναστήρι ως μοναχή. Είχε κάποιες εκτάσεις και το 1499 συνέταξε ένα έγγραφο ενοικίασης (urbarium).
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Ομάν
Ιστορία
Ο οργανισμός ιδρύθηκε το 1978. Το ίδιο έτος εντάχθηκε στην Παγκόσμια Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FIFA). Το 1980 προσχώρησε στην Ασιατική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου (AFC).
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Ομαν Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Ομάν
Εκτέλεση της οικογένειας των Ρομάνοφ
εναλλ.=Αυτοκρατορικός Οίκος των Ρομάνοφ.|450x450px|Αυτοκρατορικός [[Οίκος των Ρομάνοφ.|μικρογραφία]] Η Ρωσική Αυτοκρατορική οικογένεια των Ρομάνοφ (Τσάρος Νικόλαος Β', η σύζυγός του Τσαρίνα Αλεξάνδρα Φιόντοροβνα και τα πέντε παιδιά τους, Όλγα, Τατιάνα, Μαρία, Αναστασία και Αλεξέι), όπως και όσοι φυλακίστηκαν μαζί τους, ο Ευγένιος Μπότκιν, η Άννα Ντεμίντοβα, ο Αλεξέι Τρουππ και ο Ιβάν Χαριτόνοφ εκτελέστηκαν είτε μέσω πυροβολισμού, ξιφολόγχης είτε ξυλοκοπήθηκαν μέχρι θανάτου στο Αικατερίνενμπουργκ στις 17 Ιουλίου του 1918. Ο Τσάρος και η οικογένειά του δολοφονήθηκαν από Μπολσεβίκους υπό την ηγεσία του Γιάκοφ Γιουρόφσκι, ο οποίος εκτελούσε τις εντολές του Περιφερειακού Σοβιέτ των Ουραλίων. Οι σοροί τους ακρωτηριάστηκαν, κάηκαν και ετάφησαν σε ένα χωράφι, που έμεινε γνωστό με την ονομασία Γκανίνα Γιάμα, στο δάσος Κοπτυάκι.
Παρά τις πληροφορίες ότι «όλη η οικογένεια είχε την ίδια μοίρα με την κεφαλή της», οι Μπολσεβίκοι απλώς ανακοίνωσαν το θάνατο του Τσάρου Νικολάου Β' , με τις επίσημες ανακοινώσεις του Τύπου ότι «Η σύζυγος του Νικολάου Ρομάνοφ και ο γιος της εστάλησαν σε ασφαλές μέρος». Για περισσότερα από οκτώ χρόνια, η Σοβιετική ηγεσία διατηρούσε συστηματικά έναν ιστό παραπληροφόρησης σχετικά με τις τύχες των μελών της οικογενείας , ισχυριζόμενοι από το Σεπτέμβριο του 1919 ότι δολοφονήθηκαν από αριστερούς αντιστασιακούς κατά των Μπολσεβίκων κατά τη διάρκεια εκκαθαρίσεων , αρνούμενοι εντελώς από τον Απρίλιο του 1922 ότι τελικά ήταν νεκροί. Η Σοβιετική ηγεσία αναγνώρισε τις δολοφονίες των Ρομάνοφ το 1926, μετά τη δημοσίευση της έρευνας του Σοκόλοφ, αλλά συνέχισε να ισχυρίζεται ότι οι σοροί τους είχαν καταστραφεί και ότι η κυβέρνηση του Βλαντίμιρ Λένιν δεν είχε καμμία ανάμειξη. Η εμφάνιση κατά καιρούς διαφόρων απατεώνων που διεκδικούσαν την αμύθητη περιουσία της Τσαρικής οικογένειας, υποδυόμενοι κάποιο από τα αγνοούμενα μέλη, είχε προσελκύσει το ενδιαφέρον των Μέσων Ενημέρωσης ακόμη και εκτός της Σοβιετικής Ρωσίας, σε ορισμένες περιπτώσεις. Η συζήτηση που είχε ανοίξει, από το 1938 συμπεριλάμβανε και το ενδεχόμενο η μοίρα όσων μελών του Τσαρικού οίκου είχαν επιβιώσει να σφραγίζεται από τον Ιωσήφ Στάλιν.
Ένας ερασιτέχνης ερευνητής, ο Αλεξάντερ Αβντόνιν, ανακάλυψε το 1979 το χώρο ταφής της οικογένειας, αλλά το γεγονός περιήλθε στη γνώση του κοινού το 1989, κατά τη διάρκεια της Γκλάσνοστ. Η ταυτότητα των σορών επιβεβαιώθηκε μετά από ιατροδικαστική έρευνα και έρευνα βάσει DNA. Τα υπολείμματα των σορών ετάφησαν στον καθεδρικό ναό των Αγίων Πέτρου και Παύλου στην Αγία Πετρούπολη το 1998, 80 χρόνια μετά τη δολοφονία των Ρομάνοφ. Σημαίνοντα μέλη της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν παρευρέθηκαν στην κηδεία, αμφισβητώντας την αυθεντικότητα των ευρημάτων. Ερασιτέχνες αρχαιολόγοι ανακάλυψαν το 2007, ένα δεύτερο, μικρότερο τάφο, με τις σορούς δύο παιδιών των Ρομάνοφ που δε βρέθηκαν στον πρώτο, μεγαλύτερο τάφο. Παρόλα αυτά, οι σοροί παραμένουν σε κρατικό σκευοφυλάκιο, με επιπρόσθετους έλεγχους DNA να βρίσκονται σε εκκρεμότητα. Το 2008, μετά από παρατεταμένες και περίπλοκες νομικές προστριβές, το γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα της Ρωσίας, αποκατέστησε τη μνήμη των Ρομάνοφ ως «θυμάτων πολιτικής καταστολής». Το 1993, η μετα-Σοβιετική κυβέρνηση άνοιξε κακουργηματικό φάκελο για την υπόθεση της δολοφονίας των Ρομάνοφ, αλλά δεν ασκήθηκε δίωξη εναντίον κάποιου, καθώς όλοι οι δράστες ήταν ήδη νεκροί.
Ορισμένοι ιστορικοί αποδίδουν τις διαταγές της εκτέλεσης στην κυβέρνηση στη Μόσχα, ιδιαίτερα στον Γιάκοβ Σβερντλόφ και στον Βλαντίμιρ Λένιν, οι οποίοι κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφύλιου Πολέμου, ήθελαν να αποτρέψουν τη διάσωση της Αυτοκρατορικής Οικογένειας από την Τσεχοσλοβάκικη Λεγεώνα που πλησίαζε, πολεμώντας ενάντια στους Μπολσεβίκους στο πλευρό του Λευκού Στρατού. Αυτή η θεωρία υποστηρίζεται από ένα απόσπασμα στο ημερολόγιο του Λέων Τρότσκι. Η έρευνα της οποίας προΐστατο ο Βλαντίμιρ Σολοβύοφ κατέληξε το 2011 στο συμπέρασμα ότι παρά την απόδοση των κρατικών αρχείων στο φως της δημοσιότητας στην εποχή μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, δεν έχει βρεθεί ακόμη γραπτή απόδειξη ή έγγραφο που να αποδεικνύει ότι οι εντολές εκτέλεσης της οικογένειας των Ρομάνοφ, προήλθαν είτε από τον Λένιν είτε από τον Σβερντλόφ. Παρόλα αυτά, είναι βέβαιο ότι κάλυψαν τους δράστες μετά την εκτέλεση, χωρίς να τους επιβάλλουν κυρώσεις και επιδοκίμασαν επισήμως το συμβάν. . Ο Λένιν είχε τον απόλυτο έλεγχο των Ρομάνοφ αν και φρόντισε το όνομά του να μην αναμιχθεί με τη μοίρα τους σε οποιοδήποτε επίσημο έγγραφο. Ο πρώην πρόεδρος της Ρωσίας, Μπορίς Γιέλτσιν, περιέγραψε τις δολοφονίες των Ρομάνοφ ως μια από τις πιο μελανές σελίδες της Ρωσικής ιστορίας.
Παρασκήνιο
εναλλ.=Η οικογένεια Ρομάνοφ το Μάιο του 1917.|μικρογραφία|Η οικογένεια των Ρομάνοφ εργάζεται στο Παλάτι του Αλέξανδρου για τη δημιουργία λαχανόκηπου το Μάιο του 1917. Αργότερα, στο σπίτι του Ιπατίεφ δεν τους επιτρεπόταν τέτοιες διέξοδοι. Στις 22 Μαρτίου 1917, ο έκπτωτος πλέον μονάρχης Νικόλαος Β', αποκαλούμενος περιφρονητικά από τους φρουρούς ως «Νικόλαος Ρομάνοφ», επανασυνδέθηκε με την οικογένειά του, στο Παλάτι του Αλέξανδρου, στο Τσάρσκογιε Σελό. Η Ρωσική Προσωρινή Κυβέρνηση τον έθεσε μαζί με την οικογένειά του εκεί σε κατ' οίκον περιορισμό, φρουρώντας τους στους χώρους του παλατιού.
Τον Αύγουστο του 1917, η προσωρινή διακυβέρνηση του Αλέξανδρου Κερένσκι μετέφερε τους Ρομάνοφ στο Τόμπολσκ, ισχυριζόμενη ότι επρόκειτο για προστατευτικά μέτρα, για να διαφυλάξει την οικογένεια από την ολοένα και διογκούμενη επανάσταση. Στο Τόμπολσκ διέμεναν στην έπαυλη του πρώην κυβερνήτη με ένα σχετικό επίπεδο ανέσεων. Μετά τον Οκτώβριο του 1917, οπότε και οι Μπολσεβίκοι ανέλαβαν την εξουσία, ο κατ' οίκον περιορισμός της οικογένειας έγινε πιο αυστηρός, ενώ όλο και πιο συχνές ήταν οι συζητήσεις για τη δίκη του Νικολάου Β'. Του απαγορεύτηκε να φορά επωμίδες, ενώ οι φρουροί της οικογένειας είχαν χαράξει έκφυλα σχέδια στο φράκτη της οικίας για να προσβάλλουν τις κόρες του. Στις 1 Μαρτίου 1918, επιβλήθηκε στην οικογένεια στρατιωτικό συσσίτιο σε μερίδες. Έτσι, έπαυσαν πολυτέλειες, όπως το βούτυρο και ο καφές, ενώ δέκα αφοσιωμένοι και πιστοί υπηρέτες απαλλάχτηκαν των καθηκόντων τους. Καθώς οι Μπολσεβίκοι γίνονταν όλο και πιο ισχυροί, η κυβέρνηση τον Απρίλιο, υπό την καθοδήγηση του Βασίλι Γιάκοβλεφ, μετακίνησε τον Νικόλαο, την Αλεξάνδρα και την κόρη τους Μαρία στο Αικατερίνενμπουργκ. Ο Αλεξέι, που έπασχε από σοβαρή περίπτωση αιμοφιλίας, ήταν αρκετά ασθενής για να συνοδεύσει τους γονείς του και έτσι έμεινε με τις αδελφές του Όλγα, Τατιάνα και Αναστασία στο Τόμπολσκ μέχρι το Μάιο του 1918. Ο Νικόλαος, η Αλεξάνδρα και η κόρη τους Μαρία, φυλακίστηκαν μαζί με λιγοστούς εναπομείναντες ακόλουθους στο σπίτι του Ιπάτιεφ, που είχε εκκενωθεί από τον ιδιοκτήτη του Νικολάι Νικολάγιεβιτς Ιπατίεφ και είχε οριστεί ως «Σπίτι Ειδικού Σκοπού».
Το Σπίτι Ειδικού Σκοπού
Η αυτοκρατορική οικογένεια φυλασσόταν σε αυστηρή απομόνωση στο σπίτι του Ιπάτιεφ. Τους είχε απαγορευτεί να χρησιμοποιούν οποιαδήποτε άλλη γλώσσα πέρα από τα Ρώσικα για την επικοινωνία τους. Δεν τους επιτρεπόταν η πρόσβαση στις αποσκευές τους, που φυλάσσονταν σε ένα βοηθητικό οίκημα στην εσωτερική αυλή της οικίας του Ιπάτιεφ. Είχαν κατασχέσει τις φωτογραφικές τους μηχανές και τον παρελκόμενο εξοπλισμό. Οι υπηρέτες τους είχαν διαταχθεί να απευθύνονται στους Ρομάνοφ με τα πατρώνυμα και τα μητρώνυμά τους, χωρίς να πραγματοποιούν αναφορά σε τίτλους ευγενείας. Πραγματοποιούνταν τακτικές έρευνες των υπαρχόντων των Ρομάνοφ, όπως και κατασχέσεις χρηματικών ποσών για «ασφαλή φύλαξή τους από τον ταμία του Περιφερειακού Σοβιέτ των Ουραλίων», ενώ πραγματοποιήθηκαν και αρκετές απόπειρες για να αφαιρεθούν τα χρυσά βραχιόλια της Αλεξάνδρας και των θυγατέρων της από τους καρπούς τους. Ένας διπλός φράκτης από πασσάλους άνω των 4 μέτρων περιέβαλλε το κτίριο, απομονώντάς το από τους γύρω δρόμους. Ο αρχικός φράκτης περιέκλειε τον κήπο κατά μήκος της οδού Βοζνεσένσκι. Στις 5 Ιουνίου 1918 ανεγέρθηκε δεύτερη σειρά πασσάλων, πιο ψηλή και σε μεγαλύτερη έκταση από την πρώτη, περικλείοντας πλήρως το οικόπεδο. Ένας από τους λόγους ανέγερσης και του δεύτερου φράκτη ήταν ότι οι περαστικοί μπορούσαν από το δρόμου να δουν τα πόδια του Νικολάου Β', όταν αυτός χρησιμοποιούσε τη διπλή κούνια του κήπου. alt=Η οικία του Ιπάτιεφ, με την πρώτα σειρά πασσάλων να έχει ανεγερθεί λίγο πριν την άφιξη του Νικολάου Β', της Αλεξάνδρας και της Μαρίας, στις 30 Απριλίου 1918.|μικρογραφία|321x321εσ|Η οικία του Ιπάτιεφ, με την πρώτη σειρά πασσάλων να έχει ανεγερθεί λίγο πριν την άφιξη του Νικολάου Β', της Αλεξάνδρας και της Μαρίας, στις 30 Απριλίου 1918. Τα παράθυρα στα δωμάτια της οικογένειας παρέμεναν σφραγισμένα και καλυμμένα με εφημερίδες. Από τις 15 Μαΐου δε, ασβεστώθηκαν. Η μοναδική πηγή εξαερισμού της οικογένειας ήταν ένα παράθυρο στη μεγάλη κρεβατοκάμαρα που χρησιμοποιούσαν οι θυγατέρες της οικογένειας, αλλά τους απαγορευόταν αυστηρά να το το χρησιμοποιούν για να βλέπουν έξω. Μάλιστα, υπήρξε περιστατικό τον Μάιο οπότε και η Αναστασία κρυφοκοίταξε από το παράθυρο, οπότε και ο φρουρός που την αντελήφθη πυροβόλησε για εκφοβισμό προς το μέρος της. Μετά από αρκετές εκκλήσεις, ένα από τα δύο παράθυρα στη γωνιακή κρεβατοκάμαρα του Τσάρου και της Τσαρίνας αποσφραγίστηκε στις 23 Ιουνίου 1918. Παρόλα αυτά, δόθηκαν στους φρουρούς οι εντολές να εντείνουν την επιτήρηση, ενώ οι κρατούμενοι προειδοποιήθηκαν να μην κοιτούν από τα παράθυρα ούτε να επιχειρήσουν να πραγματοποιήσουν σινιάλο σε περαστικούς, ειδάλλως θα τους πυροβολούσαν. Από αυτό το παράθυρο το μόνο που φαινόταν ήταν η κορυφή του καμπαναριού του Καθεδρικού της οδού Βοζνεσένσκι που βρισκόταν στην απέναντι πλευρά του δρόμου. Μετά τις 11 Ιουλίου το παράθυρο σιδηροφράχτηκε, μετά από επαναλαμβανόμενες προειδοποίησεις του Γιουρόφσκι στην Αλεξάνδρα για να μη στέκεται πολύ κοντά στο ανοιχτό παράθυρο.
Οι δεκάξι άντρες της εσωτερικής φρουράς κοιμόνταν στο ισόγειο, το σαλόνι και το γραφείο του διοικητή μεταξύ των υπηρεσιών τους. Η εξωτερική φρουρά υπό τη διοίκηση του Πάβελ Μεντβέντεφ αριθμούσε 56 σκοπούς, οι οποίοι φιλοξενούνταν στην οικία του Ποπόφ, που βρισκόταν στην απέναντι πλευρά του δρόμου. Επιτρέπονταν στους φρουρούς να φέρνουν γυναίκες για ποτό και σεξουαλικές συνευρέσεις στην οικία του Ποπόφ όπως και στο ισόγειο της οικίας του Ιπάτιεφ. Επιπλέον είχαν τοποθετηθεί πολυβόλα σε τέσσερις θέσεις: Στο καμπαναριό του Καθεδρικού της οδού Βοζνεσένσκι που στόχευε την οικία του Ιπάτιεφ, ένα δεύτερο στο παράθυρο του ισογείου της οικίας Ιπάτιεφ, που σκόπευε προς το δρόμο, ένα τρίτο που επέβλεπε το μπαλκόνι που είχε θέα προς τον κήπο στο πίσω μέρος του σπιτιού και ένα τέταρτο στη σοφίτα, που επόπτευε τη διασταύρωση, ακριβώς πάνω από την κρεβατοκάμαρα του Τσαρικού ζεύγους. Είχαν οριστεί δέκα διαφορετικές σκοπιές μέσα και γύρω από την οικία του Ιπάτιεφ, ενώ σκοποί περιπολούσαν περιμετρικά της οικίας ανά μισή ώρα μέρα και νύχτα. Στις αρχές του Μαΐου οι φρουροί αφαίρεσαν το πιάνο από την τραπεζαρία και το μετέφεραν στο γραφείο του διοικητή, δίπλα από τις κρεβατοκάμαρες των Ρομάνοφ. Εκεί απολάμβαναν να τους εξευτελίζουν τραγουδώντας Ρωσικούς επαναστατικούς ύμνους, ενώ έπιναν και κάπνιζαν. Επίσης άκουγαν τους δίσκους της συλλογής των Ρομάνοφ στο φωνογράφο που είχαν κατασχέσει. Οι φρουροί χρησιμοποιούσαν την τουαλέτα του ισογείου, στους τοίχους της οποίας είχαν χαράξει πολιτικά μηνύματα και σχέδια. Κατά την εκτέλεση των Ρομάνοφ, ο συνολικός αριθμός των σκοπών της φρουράς αριθμούσε τα 300 μέλη.
Όταν ο Γιουρόφσκι αντικατέστησε τον Αλεξάντρ Αβντέεφ ως διοικητής της φρουράς της οικίας Ιπάτιεφ στις 4 Ιουλίου, μετακίνησε τα μέλη της παλιάς εσωτερικής φρουράς στην οικία Ποπόφ. Τα ανώτερα ιεραρχικά μέλη της φρουράς διατηρήθηκαν μεν, αλλά χρησιμοποιούνταν για να επιβλέπουν μόνο το σαλόνι, ενώ τους απαγορεύτηκε η πρόσβαση στα ιδιαίτερα δωμάτια των Ρομάνοφ, ένα προνόμιο που κατείχαν μόνο οι άντρες του Γιουρόφσκι. Οι αντικαταστάτες επελέγησαν από την τοπική Τσέκα από εθελοντικά τμήματα του εργοστασίου Βερχ-Ιζέτσκ κατά απαίτηση του Γιουρόφσκι. Ήθελε υπό τη διοίκησή του αφοσιωμένους Μπολσεβίκους, στους οποίους να μπορούσε να βασιστεί ανεξαρτήτως του αιτήματός του. Προσελήφθησαν βάσει της κατανόησης ότι θα ήταν προετοιμασμένοι για παν ενδεχόμενου, συμπεριλαμβανομένου της εκτέλεσης του Τσάρου, για το οποίο είχαν δώσει όρκο σιωπής. Σε εκείνη τη φάση δεν είχε ειπωθεί το παραμικρό σχετικά με την εκτέλεση είτε της οικογένειας είτε της ακολουθίας της. Για να αποφευχθεί η αδελφοποίηση που είχε παρατηρηθεί υπό τη διοίκηση του Αβντέεφ, ο Γιουρόφσκι επέλεξε κυρίως αλλοδαπούς. Ο Νικόλαος Β' παρατηρούσε στο ημερολόγιό του στις 8 Ιουλίου ότι «καθήκοντα φρουρών ανέλαβαν καινούριοι Λετονοί», χρησιμοποιώντας τον όρο Λεττς (Letts), που προσδιόριζε κάποιον Ευρωπαϊκής ή μη Ρωσικής καταγωγής. Ο αρχηγός των νέων φρουρών ήταν ο Αδόλφος Λέπα, ένας Λιθουανός.
Οι Ρομάνοφ κρατούνταν αιχμάλωτοι από τον Κόκκινο Στρατό στο Αικατερίνενμπουργκ, καθώς οι Μπολσεβίκοι αρχικά ήθελαν να δικάσουν την Τσαρική οικογένεια. Καθώς μαινόταν ο εμφύλιος πόλεμος και ο Λευκός Στρατός (μια συμμαχία αντι-Κομμουνιστικών δυνάμεων) απειλούσε να καταλάβει την πόλη, εντείνονταν ο φόβος οι Ρομάνοφ να πέσουν στα χέρια τους. Αυτό ήταν ένα καταστροφικό ενδεχόμενο για τους Μπολσεβίκους για δύο λόγους: Συμπερασματικά, αν ο Λευκός Στρατός είχε στα χέρια του την Τσαρική οικογένεια, θα αποκτούσε τη δυνατότητα απαίτησης για την παρέμβαση ξένων δυνάμεων σε όφελος των σκοπών τους. Πράγματι, λίγο μετά την εκτέλεση των Ρομάνοφ, το Αικατερίνενμπουργκ κατελήφθη από το Λευκό Στρατό. Στα μέσα του Ιουλίου του 1918, οι δυνάμεις της Τσεχοσλοβάκικης Λεγεώνας προσέγγιζαν την πόλη, για να προστατεύσουν τον Υπερσιβηρικό σιδηρόδρομο, τον έλεγχο του οποίου ήδη είχαν ως εκείνο το σημείο της διαδρομής του. Σύμφωνα με τον ιστορικό Ντέηβιντ Μπόλλοκ, οι Μπολσεβίκοι πίστευαν εσφαλμένα ότι οι Τσεχοσλοβάκοι βρίσκονταν σε αποστολή απελευθέρωσης της Τσαρικής οικογένειας, πανικοβλήθηκαν και τους εκτέλεσαν. Οι λεγεώνες κατέφθασαν λιγότερο από μια εβδομάδα αργότερα και στις 25 Ιουλίου κατέλαβαν την πόλη.
Κατά τη διάρκεια της κράτησης της Τσαρικής οικογένειας στα τέλη Ιουνίου, ο Πυότρ Βόϋκοφ και ο Αλεξάντρ Μπελομπορόντοφ, πρόεδρος του Περιφερειακού Σοβιέτ των Ουραλίων, διηύθυναν τη λαθραία επιστολογραφία προς τον οίκο του Ιπάτιεφ. Οι επιστολές ήταν γραμμένες στα Γαλλικά και σύμφωνα με αυτές ένας αξιωματικός μοναρχικού καθεστώτος αναζητούσε τρόπους διάσωσης των Ρομάνοφ. Οι επιστολές είχαν γραφεί κατά παραγγελία της τοπικής επιτροπής των Τσέκα. Αυτές οι προκατασκευασμένες επιστολές, μαζί με τις απαντήσεις των Ρομάνοφ σε αυτές (είτε στον κενό χώρο των επιστολών είτε στους φακέλους), παρείχαν στην Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή της Μόσχας, πρόσθετη αιτιολόγηση για να «ρευστοποιήσουν» την αυτοκρατορική οικογένεια. Ο Γιουρόφσκι αργότερα παρατήρησε ότι ο Νικόλαος Β', απαντώντας στις ψευδεπίγραφες επιστολές, «είχε πέσει θύμα της πρόχειρα ενορχηστρωμένης πλεκτάνης για να τον παγιδεύσουν». Στις 13 Ιουλίου, στο δρόμο μπροστά από την οικία του Ιπάτιεφ, διοργανώθηκε μια διαδήλωση αποτελούμενη από στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού, Σοσιαλεπαναστάτες και αναρχικούς στην πλατεία Βοζνεσένσκι, με τους διαδηλωτές να απαιτούν τη διάλυση του Σοβιέτ του Αικατερίνενμπουργκ και τη μεταφορά της διοίκησης της πόλης σε αυτούς. Ένα απόσπασμα Ερυθροφρουρών διοικούμενου από τον Πήτερ Ερμάκοφ άνοιξε πυρ εναντίον των διαδηλωτών. Το συμβάν συνέβη σε κοντινή απόσταση στην οικία Ιπάτιεφ, με τα μέλη της Τσαρικής οικογένειας να είναι αυτήκοοι μάρτυρες. Οι αρχές εκμεταλλεύτηκαν το συμβάν ως μια καθοδηγούμενη από μοναρχικούς κύκλους αναταραχή, που έθετε σε κίνδυνο την ασφάλεια και το καθεστώς κράτησης των αιχμαλώτων της οικίας Ιπάτιεφ.
Σχεδιασμός της εκτέλεσης
Το Περιφερειακό Σοβιέτ των Ουραλίων αποφάσισε σε συνεδρίαση της 29ης Ιουνίου ότι θα ρευστοποιούσε την οικογένεια Ρομάνοφ. Ο Φίλιππος Γκολοσκυόκιν έφτασε στη Μόσχα στις 3 Ιουλίου με ένα μήνυμα που επέμενε στην εκτέλεση του Τσάρου. Μονο επτά από τα εικοσιτρία μέλη της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής ήταν παρόντα, τρία από τα οποία ήταν ο Λένιν, ο Σβερντλόφ και ο Φέλιξ Ντζερζίνσκι. Αποφασίστηκε ότι το προεδρείο του Περιφερειακού Σοβιέτ των Ουραλίων θα οργάνωνε τις πρακτικές λεπτομέρειες της εκτέλεσης της οικογένειας και θα αποφάσιζε την ακριβή ημέρα της εκτέλεσης, όταν η στρατιωτική κατάσταση το υπαγόρευε, μετά από επικοινωνία με τη Μόσχα για την τελική έγκριση. εναλλ.=Τα τελευταία μέλη της Αυλικής ακολουθίας των Ρομάνοφ. (Όρθιοι, αριστερά προς δεξιά): Κόμης Ίλια Τατίσεφ, Πιέρ Γκιγιάρ. (Καθιστοί, αριστερά προς δεξιά): Αικατερίνη Σνάιντερ, Κόμισσα Αναστασία Χεντρίκοβα, Πρίγκηπας Βασίλι Ντολγκορούγκοφ. Δεν τους επέτρεπαν να συναντούν την Τσαρική οικογένεια μετά την κράτησή τους στην οικία Ιπάτιεφ. Αργότερα δολοφονήθηκαν όλοι εκτός του Γκιγιάρ από τους Μπολσεβίκους.|μικρογραφία|323x323εσ|Τα τελευταία μέλη της Αυλικής ακολουθίας των Ρομάνοφ. (Όρθιοι, αριστερά προς δεξιά): Κόμης Ίλια Τατίσεφ, Πιέρ Γκιγιάρ. (Καθιστοί, αριστερά προς δεξιά): Αικατερίνη Σνάιντερ, Κόμισσα Αναστασία Χεντρίκοβα, Πρίγκηπας Βασίλι Ντολγκορούγκοφ. Δεν τους επέτρεπαν να συναντούν την Τσαρική οικογένεια μετά την κράτησή τους στην οικία Ιπάτιεφ. Αργότερα δολοφονήθηκαν όλοι εκτός του Γκιγιάρ από τους Μπολσεβίκους. Η εκτέλεση της Τσαρίνας και των παιδιών είχε επίσης συζητηθεί, αλλά έπρεπε να κρατηθεί ως κρατικό μυστικό, για να αποφευχθούν οι οποιοιδήποτε πολιτικοί αντίκτυποι. Ο Γερμανός πρέσβης Βίλχελμ φον Μίρμπαχ έθεσε επανειλημμένα ερωτήματα σχετικά με την κατάσταση της οικογένειας. Ένας άλλος διπλωμάτης, ο Βρετανός πρόξενος Τόμας Πρέστον, που κατοικούσε κοντά στην οικία Ιπάτιεφ, δεχόταν συχνά πιέσεις από τους Πιέρ Γκιγιάρ, Σύδνεϋ Γκιμπς και τον Πρίγκηπα Βασίλι Ντολγκορούγκοφ για να βοηθήσει τους Ρομάνοφ. Μάλιστα, ο πρίγκηπας είχε περάσει λαθραία σημειώματα από το κελί της φυλακής του, πριν δολοφονηθεί και αυτός από τον Γκριγκόρι Νικούλιν, το βοηθό του Γιουρόφσκι. Παρόλα αυτά, τα αιτήματα του Πρέστον για να αποκτήσει πρόσβαση στην οικογένεια, διαρκώς απορρίπτονταν. Όπως θα εξηγούσε αργότερα ο Τρότσκι: «Η οικογένεια του Τσάρου έπεσε θύμα της αρχής που βρίσκεται στο θεμέλιο λίθο της μοναρχίας: Δυναστική κληρονομικότητα», εξαιτίας της οποίας οι θάνατοί τους ήταν επιβεβλημένοι. Ο διοικητής του οίκου του Ιπάτιεφ αντικαταστάθηκε από τον Γιάκοφ Γιουρόφσκι στις 4 Ιουλίου. Ο Γκολοσκυόκιν ανέφερε στο Αικατερίνενμπουργκ στις 12 Ιουλίου μία περίληψη της συζήτησής του με ανώτατους Μπολσεβίκους στη Μόσχα σχετικά με τους Ρομάνοφ, μαζί με οδηγίες ότι τίποτε σχετικό με την εκτέλεσή τους δεν έπρεπε να ανακοινωθεί στον Λένιν.
Στις 14 Ιουλίου, ο Γιουρόφσκι ολοκλήρωνε το χώρο απόρριψης των σορών και τον τρόπο που θα έσβηνε τα ίχνη του καταστρέφοντας όσα περισσότερα αποδεικτικά στοιχεία μπορούσε ταυτοχρόνως. Συνενοούνταν συχνά με την Πήτερ Ερμάκοφ, ο οποίος είχε αναλάβει την ηγεσία της ομάδας αποκομιδής και ισχυριζόταν ότι γνώριζε τα κατατόπια της τοπικής υπαίθρου, για το οποίο ο Γιουρόφσκι τον εμπιστευόταν απόλυτα. Ο Γιουρόφσκι ήθελε να συγκεντρώσει την οικογένεια και τους εναπομείναντες υπηρέτες σε ένα ασφυκτικά περιορισμένο χώρο από τον οποίο κανείς δε θα μπορούσε να ξεφύγει. Το δωμάτιο του ισογείου που επιλέχθη για αυτόν το σκοπό είχε ένα σιδηρόφρακτο παράθυρο που είχε σφραγιστεί για να μην ακουστούν οι πυροβολισμοί και οι οποιεσδήποτε κραυγές. Αν και συζητήθηκαν, αποκλείστηκαν τα ενδεχόμενα εκτέλεσης δια πυροβολισμού ή μαχαιρώματος στην ώρα του ύπνου τους ή της εκτέλεσής του στα περιβάλλοντα δάσης και ποντισμού των πτωμάτων τους σε μία κοντινή λίμνη με βαρίδια. Το σχέδιο του Γιουρόφσκι αποσκοπούσε στην αποτελεσματική ταυτόχρονη εκτέλεση και των 11 αιχμαλώτων. Τον προβλημάτιζε ο ενδεχόμενος βιασμός των γυναικών από τους εμπλεκόμενους εκτελεστές όπως και το πλιατσικολόγημα των σορών τους. Έχοντας ήδη κατάσχει ορισμένα από τα κοσμήματά τους, υποψιαζόταν ότι έκρυβαν περισσότερα μες στα ρούχα τους. Θα έγδυναν τα πτώματα για να βρουν και τα υπόλοιπα τιμαλφή, ενώ ακρωτηριάζοντας τα πτώματα θα απέτρεπαν την αναγνώριση των σορών.
Στις 16 Ιουλίου, ο Γιουρόφσκι πληροφορήθηκε από τα Σοβιέτ των Ουραλίων ότι τμήματα του Κόκκινου Στρατού υποχωρούσαν προς όλες τις κατευθύνσεις και ότι οι εκτελέσεις δε θα μπορούσαν να αναβληθούν άλλο. Ένα κωδικοποιημένο τηλεγράφημα εστάλη από τον Γκολοσκυόκιν και τον Γκεόργκι Σαφάροφ περίπου στις 6 μ.μ. προς τον Λένιν στη Μόσχα, με το οποίο αναζητούσαν την τελική επιβεβαίωση για την εκτέλεση των Ρομάνοφ. Δεν έχει βρεθεί έγγραφο τεκμήριο της απάντησης από τη Μόσχα, παρά το γεγονός ότι ο Γιουρόφσκι επέμενε ότι η διαταγή από την Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή που όριζε να προχωρήσει βάσει του συμφωνημένου σχεδίου του μεταβιβάστηκε από τον Γκολοσκυόκιν γύρω στις 7 μ.μ. Αυτός ο ισχυρισμός συμφωνεί με τη μαρτυρία του Αλεξέι Ακίμοφ, πρώην φρουρού του Κρεμλίνου, που στα τέλη της δεκαετίας του 1960, ανέφερε ότι προσωπικά ο ίδιος ο Σβερντλόφ τον διέταξε να μεταφέρει ένα τηλεγράφημα προς αποστολή στο τοπικό τηλεγραφείο. Σε αυτό το μήνυμα η Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή έδινε το πράσινο φως για τη "δίκη" (την κωδικοποιημένη λέξη που περιέγραφε την εκτέλεση). Του δόθηκαν όμως σαφείς και αυστηρότατες εντολές ότι θα έπρεπε να του επιστραφούν τόσο το χειρόγραφο μήνυμα όσο και το τυπωμένο απόσπασμα της χαρτοταινίας με το απεσταλμένο τηλεγράφημα. Γύρω στις 8 μ.μ. ο Γιουρόφσκι έστειλε τον οδηγό του για να επιστρέψει με ένα φορτηγό για τη μεταφορά των σορών, μαζί με ρολά καραβόπανου για να τα τυλίξουν. Η πρόθεσή του ήταν να το παρκάρουν όσο πιο κοντά γινόταν στην είσοδο του ισογείου, με τη μηχανή του φορτηγού σε λειτουργία για να καλυφθούν οι πυροβολισμοί. Ο Γιουρόφσκι και ο Πάβελ Μεντβέντεφ συγκέντρωσαν 14 όπλα για να χρησιμοποιηθούν εκείνη τη νύχτα, συμπεριλαμβανομένων δύο πιστολιών Μπράουνινγκ, δύο Αμερικάνικων Κολτ, δύο Μάουζερ των 7,65 χιλ., ένα Σμιθ εντ Γουέσον και επτά Βελγικά Ναγκάντ. Το Ναγκάντ λειτουργούσε αποκλειστικά με παλιά μαύρη πυρίτιδα, που παρήγαγε αρκετό καπνό, καθώς η άκαπνη πυρίτιδα δεν είχε δει ακόμη εφαρμογή.
Στο γραφείο του διοικητή, ο Γιουρόφσκι πριν διανείμει τα όπλα ανέθεσε σε κάθε μέλος του εκτελεστικού αποσπάσματος και από ένα στόχο - θύμα. Ο ίδιος πήρε ένα Μάουζερ και ένα Κολτ, ενώ ο Ερμάκοφ εξοπλίστηκε με τρία Ναγκάντ, ένα Μάουζερ και μια ξιφολόγχη, καθώς ήταν ο μοναδικός στον οποίον είχαν ανατεθεί δύο θύματα: η Αλεξάνδρα και ο Μπότκιν. Τουλάχιστον δύο Λεττς, ένας Αυστροούγγρος αιχμάλωτος πολέμου, ο Αντράς Βερχάς και ο Αδόλφος Λέπα, τελών καθήκοντα διοικητή του αποσπάσματος των Λεττς, αρνήθηκαν να πυροβολήσουν τις γυναίκες. Ο Γιουρόφσκι τους απάλλαξε των καθηκόντων τους και τους έστειλε στην οικία Ποπόφ, καθώς είχαν αποτύχει «σε εκείνη την κρίσιμη στιγμή, κατά την οποία τους καλούσε το επαναστατικό τους καθήκον». Διέταξε τους άντρες του «να πυροβολήσουν απευθείας στην καρδιά, για να αποφευχθεί η υπερβολική αιματοχυσία και για να ξεμπερδεύουν γρήγορα». Ούτε ο Γιουρόφσκι ούτε οι υπόλοιποι δήμιοι είχαν αναλογιστεί τις ενέργειες που απαιτούνταν για να καταστραφούν αποτελεσματικά έντεκα σώματα. Βρισκόταν υπό ασφυκτική πίεση για να διασφαλιστεί ότι δε θα βρισκόταν τα υπολείμματα των σορών από τους υποστηρικτές της μοναρχίας, οι οποίοι θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν τα ευρήματα για να συγκεντρώσουν αντικομμουνιστική υποστήριξη.
Εκτέλεση
Καθώς οι Ρομάνοφ δειπνούσαν στις 16 Ιουλίου, ο Γιουρόφσκι μπήκε στο καθιστικό και τους πληροφόρησε ότι ο νεαρός τραπεζοκόμος Λεονίντ Σέντνεφ είχε φύγει για να συναντήσει το θείο του, Ιβάν Σέντνεφ, που είχε επιστρέψει στην πόλη επιθυμώντας να τον δει. Στην πραγματικότητα οι Τσέκα είχαν ήδη πυροβολήσει και σκοτώσει τον Ιβάν. Η οικογένεια αναστατώθηκε πάρα πολύ, καθώς ο Λεονίντ ήταν ο μοναδικός φίλος με τον οποίο έπαιζε ο Αλεξέι. Επιπλέον, ήταν το πέμπτο μέλος της αυτοκρατορικής ακολουθίας που απομάκρυναν οι Μπολσεβίκοι, αλλά ο Γιουρόφσκι τους καθησύχασε ότι σύντομα θα επέστρεφε κοντά τους. Η Αλεξάνδρα δεν τον εμπιστευόταν. Στην τελευταία καταχώρηση του ημερολογίου της, λίγες μόνο ώρες πριν τη δολοφονία της, σχολίασε για τη διαβεβαίωση του Γιουρόφσκι: «Θα φανεί κατά πόσο είναι αλήθεια (sic) και αν θα ξαναδούμε το νεαρό αγόρι»! Στην πραγματικότητα, εκείνη τη νύχτα, ο Λεονίντ κρατήθηκε στην οικία Ποπόφ. Ο Γιουρόφσκι δεν έβλεπε λόγο για τη δολοφονία του και ήθελε να τον απομακρύνει πριν λάβει χώρα η εκτέλεση. μικρογραφία|209x209εσ|Δρ. Ευγένιος Μπότκιν, γιατρός της Αυτοκρατορικής Οικογένειας Περίπου τα μεσάνυχτα της 17ης Ιουλίου 1918, ο Γιάκοφ Γιουρόφσκι, διοικητής της φρουράς του Οίκου Ειδικού Σκοπού, διέταξε τον γιατρό των Ρομάνοφ, Δρ. Ευγένιο Μπότκιν, να ξυπνήσει την οικογένεια και να τους ζητήσει να ντυθούν, προφασιζόμενος ότι θα τους μετακινούσαν σε ασφαλέστερη τοποθεσία, εξαιτίας του χάους που θα επικρατούσε, με την επικείμενη απώλεια του ελέγχου του Αικατερίνενμπουργκ από τους Μπολσεβίκους. Αμέσως μετά, μετέφεραν τους Ρομάνοφ στο δωμάτιο του ανωγείου, που είχε διαστάσεις μόλις 6 x 5 μέτρα. Ο Νικόλαος Β' ζήτησε από τον Γιουρόφσκι δύο καρέκλες, για να κάτσουν η Αλεξάνδρα και ο νεαρός Αλεξέι. Ο βοηθός του Γιουρόφσκι, Γκριγκόρι Νικούλιν, του επεσήμανε ότι «αφού ο διάδοχος θέλει να πεθάνει στο θρόνο, ας του φέρουμε έναν». Είπαν στους αιχμάλωτους να περιμένουν στο δωμάτιο, καθώς το φορτηγό που θα τους μετέφερε κατέφθανε στο σπίτι. Λίγα λεπτά αργότερα, ένα εκτελεστικό απόσπασμα της μυστικής αστυνομίας κατέφτασε και ο Γιουρόφσκι διάβασε φωναχτά την εντολή που του είχε επιδώσει η Εκτελεστική Επιτροπή των Ουραλίων: "«Νικολάι Αλεξάντροβιτς, καθώς οι συγγενείς σου συνεχίζουν την επίθεσή τους κατά της Σοβιετικής Ρωσίας, η Εκτελεστική Επιτροπή των Ουραλίων αποφάσισε την εκτέλεσή σου»."
εναλλ.=Το δωμάτιο όπου δολοφονήθηκαν οι Ρομάνοφ και οι τελευταίοι ακόλουθοί τους. Η ταπετσαρία του τοίχου είχε ξεσχιστεί κατά την αναζήτηση σφαιρών από τους ερευνητές το 1919. Οι διπλές πόρτες που οδηγούσαν σε μια αποθήκη είχαν κλειδωθεί κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης.|μικρογραφία|250x250εσ|Το δωμάτιο όπου δολοφονήθηκαν οι Ρομάνοφ και οι τελευταίοι ακόλουθοί τους. Η ταπετσαρία του τοίχου είχε ξεσχιστεί κατά την αναζήτηση σφαιρών από τους ερευνητές το 1919. Οι διπλές πόρτες που οδηγούσαν σε μια αποθήκη είχαν κλειδωθεί κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης. Ο Νικόλαος, κοιτώντας προς το μέρος της οικογένειάς του γύρισε και κατάπληκτος ρώτησε «Τι; Τι;». Ο Γιουρόφσκι επανέλαβε γρήγορα την εντολή και τα όπλα του εκτελεστικού αποσπάσματος υψώθηκαν. Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα ενός μέλους της φρουράς, τόσο η Αυτοκράτειρα όσο και η Μεγάλη Δούκισσα Όλγα, πήγαν να κάνουν το σταυρό τους, αλλά τις πρόλαβαν οι πυροβολισμοί. Αναφέρεται ότι ο Γιουρόφσκι, ύψωσε το Κολτ του και σημαδεύοντας τον Νικόλαο κατάστηθα τον πυροβόλησε. Ο Νικόλαος ήταν κοινός στόχος όλων των εκτελεστών και γρήγορα έπεσε νεκρός, κάτω από ένα καταιγισμό σφαιρών. Ο μεθυσμένος Ερμάκοφ, ο στρατιωτικός κομισάριος της Βερχ-Ιζέτσκμ, πυροβόλησε και σκότωσε την Αλεξάνδρα με μια σφαίρα στο κεφάλι. Εν συνεχεία, πυροβόλησε τη Μαρία, καθώς εκείνη έτρεξε προς τις διπλές πόρτες, πετυχαίνοντάς τη στο μηρό. Τα υπόλοιπα μέλη του εκτελεστικού αποσπάσματος άνοιξαν πυρ κατά βούληση, συντείνοντας στο χάος, μέχρι που το δωμάτιο πνίγηκε στον καπνό και τη σκόνη σε τέτοιο σημείο που κανείς δεν μπορούσε να δει τίποτε στο ημίφως ούτε να ακούσει εντολές μες στην κακοφωνία.
Ο Αλεξέι Καμπάνοφ, που είχε τρέξει στο δρόμο για να ελέγξει αν γινόταν αντιληπτή η εκτέλεση, άκουγε τα σκυλιά των Ρομάνοφ να γαβγίζουν από τα ιδιαίτερα δωμάτιά τους και ξεκάθαρα τους κρότους των πυροβολισμών, καθώς ο ήχος της μηχανής Φίατ του φορτηγού δεν μπορούσε να τους καλύψει. Αμέσως, ο Καμπάνοφ έτρεξε στο δωμάτιο όπου λάμβανε χώρα η εκτέλεση και είπε στους άντρες να παύσουν πυρ και να αποτελειώσουν τα μέλη της οικογένειας και τα σκυλιά τους με τις ξιφολόγχες, τους υποκόπανους και τις χειρολαβές των όπλων τους. Ο Γιουρόφσκι λίγα λεπτά μετά την έναρξη των πυροβολισμών αναγκάστηκε να σταματήσει εξαιτίας του καυστικού καπνού λόγω της καμμένης πυρίτιδας, της σκόνης από το γύψινο ταβάνι λόγω αναπήδησης σφαιρών και εξαιτίας των εκκωφαντικών πυροβολισμών. Καθώς περίμεναν να καταλαγιάσει ο καπνός, οι εκτελεστές μπορούσαν να ακούσουν τα βογκητά και τους λυγμούς των τραυματισμένων μες στο δωμάτιο. Μόλις καθάρισε η ατμόσφαιρα, έγινε ξεκάθαρο ότι αν και αρκετά από τα μέλη της ακολουθίας της αυτοκρατορικής οικογένειας είχαν σκοτωθεί, όλα τα παιδιά των Ρομάνοφ ήταν ζωντανά και κανένα δεν είχε υποστεί κάποιο ουσιαστικό τραυματισμό στην πρώτη αποτυχημένη ομοβροντία.
Οι πυροβολισμοί ακούστηκαν από όλα τα τριγύρω νοικοκυριά και ξύπνησαν αρκετούς ανθρώπους. Οι δήμιοι διατάχθηκαν να αποτελειώσουν τους επιζώντες με τις ξιφολόγχες τους, μια μέθοδος που απεδείχθη με τη σειρά της αναποτελεσματική. Τελικώς, χρειάστηκαν χαριστικές βολές στο κεφάλι για να αποτελειώσουν εντελώς και τους τελευταίους επιζώντες. Ο νεαρός Τσάρεβιτς ήταν το πρώτο από τα παιδιά που εκτελέστηκαν. Ο Γιουρόφσκι δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ο Αλεξέι παρέμενε ζωντανός, καθήμενος στην καρέκλα του, έχοντας παρακολουθήσει τον Νικούλιν να αδειάζει ολόκληρο το γεμιστήρα του Μπράουνινγκ πάνω στον νεαρό διάδοχο. Οι πολύτιμοι λίθοι που είχαν ράψει οι αδερφές του στο εσωτερικό των ρούχων και στο δίκοχό του, είχαν λειτουργήσει προστατευτικά. Ο Ερμάκοφ τον πυροβόλησε και τον μαχαίρωσε. Ο ίδιος ο τελικά Γιουρόφσκι σκότωσε τον Αλεξέι αλλά και την Τατιάνα. Πέταξε το νεαρό αγόρι στην άκρη και τον εκτέλεσε στο κεφάλι, καθώς τελικά έφερε δύο σφαίρες, ακριβώς πίσω από το αυτί.
Αυτές που άντεξαν περισσότερο και θανατώθηκαν τελευταίες ήταν η Τατιάνα, η Αναστασία και η Μαρία. Είχαν ράψει στο εσωτερικό των ρούχων τους, αρκετά διαμαντικά, γεγονός που τους είχε δώσει ένα βαθμό προστασίας ενάντια στις σφαίρες, μετατρέποντας τα ρούχα τους εν μέρει σε ένα είδος πρώιμου αλεξίσφαιρου γιλέκου. Καθώς δεν τις αποτελείωσαν οι σφαίρες, οι δήμιοι τις λόγχισαν με τις ξιφολόγχες τους. Η Όλγα κατέληξε από μια σφαίρα στο κεφάλι, ενώ η Μαρία και η Αναστασία είχαν κουρνιάσει σε έναν τοίχο, καλύπτοντας τρομοκρατημένες τα κεφάλια τους. Η Τατιάνα δέχτηκε μια τελευταία σφαίρα στο πίσω μέρος τους κεφαλιού της. Η Άννα Ντεμίντοβα, υπηρέτρια της Αλεξάνδρας, επέζησε της αρχικής επίθεσης, αλλά μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου, καταλήγοντας στο πλάι του πίσω τοίχου, προσπαθώντας να προστατευθεί με ένα μικρό μαξιλάρι, γεμάτο κοσμήματα και πολύτιμους λίθους. Καθώς άπλωναν τα πτώματα στα φορεία, διέφυγε μια κραυγή από την τελευταία από τις κόρες των Ρομάνοφ που είχε επιζήσει και κάλυψε το πρόσωπό της με το χέρι της. Ο Ερμάκοφ άρπαξε το τουφέκι του Αλεξάντερ Στρεκότιν και την διαπέρασε στο στήθος με την ξιφολόγχη. Όταν απέτυχε κι έτσι να την αποτελειώσει, έβγαλε το περίστροφο και την πυροβόλησε στο κεφάλι.
Ενώ ο Γιουρόφσκι ήλεγχε αν τα θύματα είχαν παλμό, ο Ερμάκοφ πηγαινοερχόταν στο δωμάτιο, διαπερνώντας τα πτώματα με την ξιφολόγχη του. Η εκτέλεση διήρκεσε 20 λεπτά, γεγονός που ο Γιουρόφσκι αργότερα απέδωσε «στην κακή χρήση του όπλου και τα αναπόφευκτα νεύρα» του Νικούλιν. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς μελλοντικών ερευνών, βλήθηκαν 70 σφαίρες, σχεδόν 7 σφαίρες ανά εκτελεστή, από τις οποίες οι 57 βρέθηκαν στο ισόγειο και στα τρία σημεία ταφής. Μερικοί από τους άντρες του Πάβελ Μεντβέντεφ, που κουβαλούσαν τα φορεία ξεκίνησαν να ψάχνουν τα άψυχα κορμιά των Ρομάνοφ για τυχόν τιμαλφή. Ο Γιουρόφσκι το αντελήφθη και απαίτησε την παράδοση του πλιάτσικου, απειλώντας ότι αλλιώς θα τους πυροβολούσε. Η απόπειρα πλιατσικολογήματος, σε συνδυασμό με την ως εκείνη τη στιγμή ανικανότητα αλλά και με το μεθύσι του Ερμάκοφ, έπεισαν τον Γιουρόφσκι να επιβλέψει ο ίδιος την αποκομιδή των πτωμάτων. Ο μόνος επιζών ήταν ο Τζόι, το σκυλί ράτσας σπάνιελ του Αλεξέι, που αργότερα διεσώθη από τον Βρετανό αξιωματικό της Συμμαχικής Δύναμης Επέμβασης, ζώντας ως το τέλος της σκυλίσιας ζωής του, στο Ουίνδσορ, στο Μπέρκσαϊρ.
Ο Αλεξάντρ Μπελομποντόροφ έστειλε ένα κωδικοποιημένο τηλεγράφημα στον Νικολάι Γκορμπούνοφ, το γραμματέα του Λένιν. Βρέθηκε αργότερα από τον ερευνητή του Λευκού Στρατού, Νικολάι Σοκόλοφ και το περιεχόμενό του μετά την αποκωδικοποίηση ήταν το ακόλουθο :
"«Πληροφορήστε τον Σβερντλόφ ότι ολόκληρη η οικογένεια είχε την ίδια τύχη με την κεφαλή της. Επισήμως η οικογένεια θα σκοτωθεί κατά την εκκένωση»."
Αποκομιδή
μικρογραφία|Κατά τη διάρκεια της βιαστικής αποκομιδής των πτωμάτων και του πλιατσικολογήματος, οι άντρες του Γιουρόφσκι παρέβλεψαν αρκετά υπάρχοντα και τιμαλφή των Ρομάνοφ. Ανάμεσά τους και αυτά τα τοπάζια που τελικά βρέθηκαν κατά τη διάρεια των ερευνών του Σοκόλοφ το 1919. Οι σοροί των Ρομάνοφ και των ακολούθων τους φορτώθηκαν σε ένα φορτηγό FIAT με μηχανή 60 ίππων και καρότσα διαστάσεων 2 x 3,5 μέτρα. Βαριά φορτωμένο, το όχημα αγκομαχούσε για 9 μίλια στο βαλτωμένο δρόμο ως το δάσος Κοπτυάκι. Ο Γιουρόφσκι ήταν έξω φρενών όταν ανακάλυψε ότι ο μέθυσος Ερμάκοφ είχε φέρει μαζί του ένα μόνο φτυάρι για την ταφή. Σχεδόν μετά από μισό μίλι, κοντά στη διασταύρωση Νο. 185, στη γραμμή που εξυπηρετούσε το εργοτάξιο του Βερχ-Ιζέτσκ, 25 εργάτες στη δούλεψη του Ερμάκοφ περίμεναν με άλογα και μικρά κάρα. Όλοι τους ήταν μεθυσμένοι και εξαγριωμένοι που οι αιχμάλωτοι δεν τους παραδόθηκαν ζωντανοί. Ο όχλος ανέμενε την ευκαιρία να λιντσάρει τους Ρομάνοφ και ήλπιζε να έχει τη δυνατότητα να βιάσει τις γυναίκες πριν τις δολοφονήσει. Ο Γιουρόφσκι διατήρησε τον έλεγχο της κατάστασης με μεγάλη δυσκολία, κατορθώνοντας τελικά οι άντρες του Ερμάκοφ να μεταφέρουν μερικά από τα πτώματα από το φορτηγό στα κάρα. Μερικοί από τους άντρες του Ερμάκοφ έψαχνα και ξέσχιζαν τα ρούχα και τα εσώρουχα των Ρομάνοφ προς αναζήτηση διαμαντικών. Δύο δε από αυτούς ξεδιάντροπα πασπάτευαν μέχρι και τα γεννητικά όργανα της Αλεξάνδρας. Ο Γιουρόφσκι τους διέταξε να σταματήσουν και τους έδιωξε μαζί με όσους άλλους έπιασε να λεηλατούν τις σορούς, σημαδεύοντάς τους με το όπλο του.
Ο Γιουρόφσκι έβαλε τον Τσάρεβιτς Αλεξέι και μια από τις αδερφές του σε έναν τάφο 15 μέτρα μακρυά, σε μια προσπάθεια να μπερδέψει οποιονδήποτε ανακάλυπτε έναν ομαδικό τάφο με 9 μόνο κορμιά. Ο Γιουρόφσκι ήθελε να καταστρέψει τη σορό της Αλεξάνδρας. Καθώς όμως η σορός της είχε παραμορφωθεί σε τέτοιο σημείο που ήταν δύσκολη η αναγνώρισή της, ο ίδιος την μπέρδεψε με της Άννας Ντεμίντοβα, σύμφωνα με την αναφορά του. Τελικά, στο δεύτερο τάφο, έκαψαν τις σορούς του Αλεξέι και της αδερφής του Μαρίας, ενώ ό,τι απέμεινε από τα απανθρακωμένα οστά, το έσπασαν σε μικρότερα θραύσματα με φτυάρια και πέταξαν τα υπολείμματα σε ένα μικρότερο ακόμη λάκκο. Μόλις τον Αύγουστο του 2007, βρέθηκαν 44 τμηματικά θραύσματα οστών και από τα δύο πτώματα.
Έρευνα του Σοκόλοφ
μικρογραφία|Το ανασκαμμένο ορυχείο και το φρεάτιο την Άνοιξη του 1919, κατά τη διάρκεια της έρευνας του Σοκόλοφ. Μετά την πτώση του Αικατερίνενμπουργκ στα χέρια της Αντικομμουνιστικής Λευκής Φρουράς στις 25 Ιουλίου, ο Ναύαρχος Αλεξάντρ Κόλτσακ, όρισε την επιτροπή Σοκόλοφ στο τέλος εκείνου του μήνα για να διερευνήσει τις συνθήκες των δολοφονιών των Ρομάνοφ. Ο Νικολάι Σοκόλοφ, δικαστικός ερευνητής του Περιφερειακού Δικαστηρίου του Όμσκ, πήρε κατάθεση από αρκετά μέλη της ακολουθίας των Ρομάνοφ τον Φεβρουάριο του 1919, με πιο σημαντικές αυτές των Πιέρ Γκιγιάρ, Αλεξάνδρα Τέγκλεβα και του Σύντνεϋ Γκιμπς.
Ο Σοκόλοφ ανακάλυψε μεγάλο πλήθος από τα υπάρχοντα και τα τιμαλφή των Ρομάνοφ που ο Γιουρόφσκι και οι άντρες του είχαν παραβλέψει, μέσα και γύρω από το φρεάτιο του ορυχείου, όπου είχαν αρχικά πεταχτεί τα πτώματα. Ανάμεσα στα ευρήματα ήταν ακρωτηριασμένα και απανθρακωμένα θραύσματα οστών, πηγμένο λίπος, η άνω γνάθος του Δρ. Μπότκιν όπως και τα γυαλιά του, κορσέδες, εμβλήματα και πόρπες ζωνών, παπούτσια, κλειδιά, μαργαριτάρια και διαμάντια, μερικές σφαίρες και τμήμα από ένα γυναικείο δάχτυλο. Το μόνο πτώμα που βρέθηκε σε εκείνο το σημείο ταφής ήταν ο Τζίμμυ, το σκυλί ράτσας Κινγκ Τσαρλς Σπάνιελ της Αναστασίας. Δεν υπήρχε ίχνος ρούχου στο ρηχό λάκκο, γεγονός που συμφωνούσε με την αναφορά του Γιουρόφσκι ότι έκαψαν όλα τα ρούχα των θυμάτων πριν τα ρίξουν στο φρεάτιο του ορυχείου. Τελικά, ο Σοκόλοφ δεν κατόρθωσε να ταυτοποιήσει το καμουφλαρισμένο σημείο ταφής στο δρόμο για το δάσος Κοπτυάκι, καθώς εντόπισε και φωτογράφισε μεν τον χώρο ταφής, θεωρώντας τον στην αναφορά του δε, απλά ως το σημείο όπου το φορτηγό Φίατ κόλλησε το ξημέρωμα της 19ης Ιουλίου. Η επικείμενη επιστροφή των δυνάμεων των Μπολσεβίκων τον Ιούλιο του 1919, τον ανάγκασε να εκκενώσει την περιοχή, μεταφέροντας μαζί του σε ένα κουτί τα ευρήματα που ανέκτησε. Ο Σοκόλοφ κατόρθωσε να συγκεντρώσει φωτογραφικά πειστήρια και καταθέσεις αυτοπτών μαρτύρων, που αθροιστικά γέμισαν οκτώ τόμους. Πέθανε το 1924 στη Γαλλία από καρδιακή προσβολή πριν προλάβει να ολοκληρώσει την έρευνά του. Το κουτί φυλάσσεται στη Ρωσική Ορθόδοξη εκκλησία του Αγ. Ιώβ στην Υκλ, στην περιοχή των Βρυξελλών. μικρογραφία|250x250εσ|Ανακτημένα υπάρχοντα των Ρομάνοφ, που εκτίθενται στο ιεροσπουδαστήριο της Αγ. Τριάδας στο Έρβινγκ του Τέξας. Η λευκή μπλούζα στα δεξιά της προθήκης ανήκε σε μία από τις κόρες των Ρομάνοφ.