cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπουρκίνα Φάσο
Η χώρα ήταν γνωστή ως Άνω Βόλτα. Στις 4 Αυγούστου 1984 ο πρόεδρος Τομά Σανκαρά άλλαξε το όνομα έτσι ώστε να σημαίνει «χώρα των έντιμων ανθρώπων» στις δύο μεγαλύτερες ιθαγενείς γλώσσες την Μοσσί (Mossi) και την Ντιούλα (Dioula). Ανεξαρτητοποιήθηκε από τη Γαλλία το 1960. Η κυβερνητική αστάθεια τις δεκαετίες 1970 και 1980 ακολουθήθηκε από πολυκομματικές εκλογές στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Χιλιάδες αγρότες της χώρας μεταναστεύουν κάθε χρόνο προς τα νότια στην Ακτή Ελεφαντοστού και την Γκάνα. Η πρωτεύουσα Ουαγκαντουγκού είναι γνωστή από τους ντόπιους και ως «Ουάγκα» (Ouaga).
Κλίμα
Η Μπουρκίνα Φάσο έχει κυρίως τροπικό κλίμα με δύο ξεχωριστές εποχές: την βροχερή περίοδο με 600 ως 900 mm βροχόπτωσης, και την ξηρή περίοδο. Η βροχερή περίοδος διαρκεί περίπου 4 μήνες, από Μάιο/Ιούνιο ως Σεπτέμβριο και είναι πιο σύντομη στα βόρεια της χώρας.
Προϊστορία
Όπως όλη η δυτική Αφρική, η Μπουρκίνα Φάσο κατοικήθηκε νωρίς, κυρίως από κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες στο βορειοδυτικό της τμήμα (12000 με 5000 π.Χ.). Το 1973 ανακαλύφθηκαν τα εργαλεία τους (ξυστήρια, κοπίδια και κεφαλές βελών). Η χρήση του σιδήρου, της κεραμικής και των λίθων ήρθε γύρω στα 1500 με 1000 π.Χ., μαζί με πνευματικές αναζητήσεις, όπως καταδεικνύεται από ερείπια τάφων που ανακαλύφθηκαν.
Κατά τη διάρκεια των 15ου και 16ου αιώνα η Μπουρκίνα Φάσο υπήρξε σημαντικό οικονομικό κέντρο της Αυτοκρατορίας Σονγκάι (Songhai).
Ζαν-Μισέλ Τιερί
Ο Ζαν-Μισέλ Τιερί (γαλλικά: Jean-Michel Thierry, γεννημένος στις 13 Αυγούστου 1916 στο Μπανιέρ-ντε-Λυσόν και αποβιώσας το 2011 ), ορισμένες φορές αναφερόμενος ως Μισέλ Τιερί (γαλλικά: Michel Thierry) ή Ζαν-Μισέλ Τιερί ντε Κρυσόλ (γαλλικά: Jean-Michel Thierry de Crussol), ήταν Γάλλος ιατρός και ιστορικός της τέχνης. Διετέλεσε ωρομίσθιος καθηγητής στο INALCO (αρμενικός πολιτισμός και τέχνη), καθώς και λέκτορας στην Πρακτική Σχολή Ανωτάτων Σπουδών (χριστιανική τέχνη της Υπερκαυκασίας).
Μπουρκίνα Φάσο
Αποικιοκρατία και ανεξαρτησία
Το 1896 το βασίλειο των Μόσσι ηττήθηκε από τις γαλλικές δυνάμεις και η χώρα έγινε γαλλικό προτεκτοράτο. Το 1898 το μεγαλύτερο μέρος της χώρας είχε κατακτηθεί. Το 1904 η περιοχή της Μπουρκίνα Φάσο ενσωματώθηκε στη Γαλλική Δυτική Αφρική. Η χώρα κατέκτησε την ανεξαρτησία της το 1960. Το 1966 έγινε το πρώτο στρατιωτικό πραξικόπημα στη χώρα. Η τάξη αποκαταστάθηκε το 1978. Ακολούθησαν άλλα δύο πραξικοπήματα, το τελευταίο από τον Τομά Σανκαρά. Ο πρόεδρος Μπλεζ Κομπαορέ κατέλαβε την εξουσία το 1987, ύστερα από πραξικόπημα κατά το οποίο δολοφονήθηκε ο Σανκαρά. Η διακυβέρνηση του Κομπαορέ διήρκεσε ως το 2014 οπότε εξαναγκάστηκε σε παραίτηση και εξορίστηκε. Έπειτα από μία μεταβατική περίοδο διακυβέρνησης από χούντα, η χώρα επέστρεψε στη δημοκρατία το 2015 και πρόεδρος εξελέγη ο πρώην πρωθυπουργός, Ρος Μαρκ Κριστιάν Καμπορέ. Ωστόσο, τον Ιανουάριο του 2022 ο Καμπορέ ανατράπηκε σε πραξικόπημα του στρατού.
Διακυβέρνηση
Το Σύνταγμα της 2ας Ιουνίου του 1991 καθιέρωσε ημιπροεδρική κυβέρνηση με κοινοβούλιο (Assemblée). Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας εκλέγεται κάθε 5 χρόνια και μπορεί να διαλύσει το κοινοβούλιο. Η ισχύς του συντάγματος του 1991 ανεστάλη από τις 31 Οκτωβρίου ως τις 15 Νοεμβρίου 2014 και ξανά από τον Ιανουάριο του 2022. Τον Ιανουάριο του 2022 ο πρόεδρος ανατράπηκε από τον στρατό.
Εκλογές
Στη χώρα διεξάγονται εκλογές για Πρόεδρο και για Κοινοβούλιο. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
Διοικητική διαίρεση
δεξιά|350px|Διοικητικές περιοχές της Μπουρκίνα Φάσο Η χώρα διαιρείται σε 13 διοικητικές περιοχές (régions), 45 επαρχίες (provinces) και 301 νομούς (départements). Οι διοικητικές περιοχές είναι οι παρακάτω:
Οικονομία
Η Μπουρκίνα Φάσο είναι μία από τις φτωχότερες χώρες του κόσμου. Η γεωργία απασχολεί το 80% περίπου του εργατικού δυναμικού. Η ανεργία έχει οδηγήσει σε μεγάλα μεταναστευτικά κύματα: π.χ. 3 εκατομμύρια κατοίκων ζουν στην Ακτή του Ελεφαντοστού. Ένα μεγάλο μέρος της οικονομικής δραστηριότητας στηρίζεται στη διεθνή βοήθεια. Η χώρα δεν έχει συμπεριληφθεί στον κατάλογο με τους φορολογικούς παραδείσους, ωστόσο η Γερμανία διά του υπουργού Οικονομικών, Πέερ Στάινμπρουκ (Peer Steinbrueck) συνέκρινε τις πρακτικές αναφορικά με το τραπεζικό απόρρητο στο Λουξεμβούργο με την αφρικανική χώρα, η οποία διά του πρεσβευτή της, απαίτησε συγγνώμη από τον υπουργό.
Δημογραφία
Ο πληθυσμός της χώρας (22.752.315 κάτοικοι, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023 ) έχει πληγεί από το AIDS. Ως αποτέλεσμα υπάρχει χαμηλό προσδόκιμο ζωής, υψηλή παιδική θνησιμότητα και χαμηλός δείκτης ανάπτυξης του πληθυσμού.
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 62,7 χρόνια (60,1 χρόνια οι άνδρες και 65,2 οι γυναίκες).
Εκτός από παραδοσιακές αφρικανικές θρησκείες στη χώρα υπάρχουν οπαδοί του Ισλάμ και του Χριστιανισμού. Επίσης, υπάρχουν 1.629 Μάρτυρες του Ιεχωβά.
Οι θεσμοί ανώτερης εκπαίδευσης στη χώρα περιλαμβάνουν το Πανεπιστήμιο της Ουαγκαντούγκου και το Πολυτεχνικό Πανεπιστήμιο στη Μπόμπο-Ντιουλασσό (Bobo-Dioulasso).
Μεταφορές
Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περίκλειστα κράτη
NGC 3628
Ο NGC 3628 είναι σπειροειδής γαλαξίας σε απόσταση περίπου 35 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό Λέοντα. Ο NGC 3628 αποτελεί μαζί με τον Μεσιέ 65 και τον Μεσιέ 66 την Τριάδα του Λέοντα. Μία εμφανής λωρίδα σκόνης διχοτομεί τον γαλαξία.
Ιστορικό
Ο NGC 3628 ανακαλύφθηκε το 1784 από τον Ουίλιαμ Χέρσελ, που τον συμπεριέλαβε στον κατάλογό του ως Η.V 8.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
NGC 3628 3628 Κατηγορία:Λέων (αστερισμός) Κατηγορία:Ιδιόμορφοι γαλαξίες
Ρόμπερτ Ζεμέκις
Ο Ρόμπερτ Ζεμέκις (Robert Lee Zemeckis, 14 Μαΐου 1952) είναι Αμερικανός βραβευμένος με Όσκαρ, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός κινηματογραφικών ταινιών. Έγινε γνωστός την δεκαετία του '80 με την ταινία Επιστροφή στο Μέλλον καθώς και με την ταινία Ποιος Παγίδεψε τον Ρότζερ Ράμπιτ το 1988. Βραβεύτηκε το 1995 με το Όσκαρ Σκηνοθεσίας για την ταινία Φόρεστ Γκαμπ.
Πρώτα Χρόνια
Ο Ρόμπερτ Ζεμέκις γεννήθηκε στις 14 Μαΐου του 1952 στο Σικάγο των Η.Π.Α.. Ο πατέρας του είναι Λιθουανός και η μητέρα του Ιταλοαμερικανή. Από μικρός έδειχνε μια αγάπη προς τη σκηνοθεσία, ξεκινώντας με μια κάμερα 8mm που είχε ο πατέρας του. Ξεκίνησε να κινηματογραφεί οικογενειακές στιγμές (γενέθλια, διακοπές) και στην συνέχεια έκανε ερασιτεχνικές ταινίες με τους φίλους του χρησιμοποιώντας stop-motion καθώς και άλλα εφέ.
Εκπαίδευση
Στο USC έγινε φίλος με τον συμφοιτητή του, και μετέπειτα σεναριογράφο, Μπομπ Γκέιλ, με τον οποίο αργότερα γύρισαν την ταινία Επιστροφή στο Μέλλον. Ο Ζεμέκις κέρδισε το Student Academy Award για την ταινία "A Field of Honor" καταφέρνοντας να τραβήξει την προσοχή του Στίβεν Σπίλμπεργκ.
Πρώτες Ταινίες
Ο Σπίλμπεργκ τελικά έγινε ο παραγωγός για τις πρώτες δύο του ταινίες, I Wanna Hold Your Hand και Used Car. Στην συνέχεια, και συγκεκριμένα το 1984 γύρισε την ταινία Κυνηγώντας το πράσινο διαμάντι με τον Μάικλ Ντάγκλας. Η μεγάλη επιτυχία για τον Ζεμέκις ήρθε το διάστημα 1985 -1990. Συγκεκριμένα το 1985 γύρισε το Επιστροφή στο Μέλλον με το φίλο του Μπομπ Γκέιλ η οποία και άγγιξε τα 380 εκατομμύρια δολάρια σε εισπράξεις. Στη συνέχεια το 1988 γύρισε την ταινία Ποιος παγίδεψε τον Ρότζερ Ράμπιτ η οποία γνώρισε μεγάλη επιτυχία, με αποκορύφωμα την βράβευση της με τρία όσκαρ. Μέχρι το 1990 είχε γυρίσει δύο συνέχειες του Επιστροφή στο Μέλλον.
Δεκαετία ‘90
Την δεκαετία του 90 συνέχισε τις επιτυχίες με ταινίες όπως το Φόρεστ Γκαμπ το 1994, με πρωταγωνιστή τον Τομ Χανκς ταινία με την οποία απέσπασε το μοναδικό ως τώρα Όσκαρ Σκηνοθεσίας για τον ίδιο. Η ταινία μεταξύ άλλων απέσπασε άλλα πέντε χρυσά αγαλματίδια και έκανε εισπράξεις 670 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Επίσης γύρισε και την ταινία Επαφή με την Τζόντι Φόστερ.
Δεκαετία '00
Το 2000 συνεργάστηκε στην ταινία Ο Ναυαγός (αγγλ. Cast Away) με πρωταγωνιστή τον Τομ Χανκς με τον οποίο είχε ξαναδουλέψει στο Φόρεστ Γκαμπ. Την ίδια χρονία κυκλοφόρησε και την ταινία Ένοχο Μυστικό (What Lies Beneath), θρίλερ με πρωταγωνιστές την Μισέλ Φάιφερ και τον Χάρισον Φορντ.
Την δεκαετία αυτή ο Ζεμέκις άρχισε να ασχολείται με τον Ψηφιακό Κινηματογράφο. Η πρώτη του δημιουργία ήταν το Polar Express, ταινία στην οποία εισήγαγε μια νέα τεχνική ψηφιακής αποτύπωσης ζωντανής ερμηνείας των ηθοποιών. Συνέχισε το 2007 με την animation ταινία Beowulf, βασισμένη στο ομώνυμο αγγλοσαξονικό ποίημα, με πρωταγωνιστές την Αντζελίνα Τζολί, τον Ρέι Γουίνστον και τον Άντονυ Χόπκινς. Δυο χρόνια αργότερα δημιούργησε την ψηφιακή ταινία Χριστουγεννιάτικη Ιστορία, από τον ομώνυμο έργο του Τσαρλς Ντίκενς, με τον Τζιμ Κάρεϊ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας
Εμμανουήλ Μαρινάκης
Ο Εμμανουήλ Μαρινάκης (1892 - 26 Φεβρουαρίου 1959), του Γεωργίου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.
Βιογραφία
Σπούδασε νομικά και άσκησε το λειτούργημα του δικηγόρου.
Από τον Σεπτέμβριο του 1926 ως τον Νοέμβριο του 1927 υπηρέτησε ως Νομάρχης Έβρου.
Εξελέγη βουλευτής Ροδόπης στις εκλογές του 1936 με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Στις επόμενες εκλογές του 1946 επανεξελέγη με το Κόμμα Φιλελευθέρων με 3.751 ψήφους.
Για τελευταία φορά εξελέγη βουλευτής με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1952.
Για τελευταία φορά ανέλαβε υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας στην κυβέρνηση Παπάγου, από τις 23 Δεκεμβρίου 1953 ως τις 11 Απριλίου 1954, οπότε παραιτήθηκε.
Πέθανε στις 26 Φεβρουαρίου 1959 (στις 11 τη νύχτα) και κηδεύτηκε την επομένη στην Αλεξανδρούπολη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ροδόπης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας Κατηγορία:Νομάρχες Έβρου
Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου (Μποττιτσέλλι)
Ιστορικό
Ο πίνακας φιλοτεχνήθηκε κατόπιν παραγγελίας του Benedetto Guardi, το 1489 για το Αβαείο της Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής του Τσεστέλο. Ο πίνακας είχε χαθεί και ξαναβρέθηκε το 1872.
Θέμα
Παρουσιάζεται από τον καλλιτέχνη το κλασικό εικονογραφικό θέμα του Ευαγγελισμού ( σύμφωνα με το κατά Λουκάν Ευαγγέλιον), κατά το οποίο ο αρχάγγελος Γαβριήλ επισκέπτεται την Παναγία για να της αναγγείλει το Χαρμόσυνο Μήνυμα. Η σκηνή παρουσιάζεται μέσα σε ένα δωμάτιο δομημένο σύμφωνα με τους κανόνες της προοπτικής. Το δάπεδο είναι σχεδιασμένο με τετράγωνα, χωρισμένα με γραμμές που συγκλίνουν προς το εξωτερικό τοπίο, ανάμεσα από τις δύο μορφές, δίνοντας έτσι την αίσθηση του βάθους. Ο άγγελος, εμφανίζεται ευλαβικά γονατιστός μπροστά στην Μαρία με το στόμα του ελαφρώς ανοιχτό, αφήνοντας  να εννοηθεί ότι βρίσκεται στη διαδικασία να προφέρει  τα λόγια του Ευαγγελίου του Λουκά. Κρατώντας στο χέρι του κρίνο, σύμβολο της αγνότητας απευθύνεται καθησυχαστικά  στην Παναγία η οποία με μια κίνηση γεμάτη χάρη δείχνει την κατάπληξη της. Με αυτές τις χαρακτηριστικές κινήσεις των χεριών των δύο προσώπων, που τραβούν το βλέμμα του θεατή εκφράζεται η αίσθηση της δράσης του επεισοδίου του Ευαγγελισμού. Πίσω από το παράθυρο διακρίνει κανείς ένα ειδυλλιακό τοπίο στο μέσον του οποίου βρίσκεται μια νεαρή βελανιδιά. Το ποτάμι, οι λόφοι και τα κάστρα που εικονίζονται δεν θεωρούνται τυπικό θέμα της Τοσκάνης αλλά  για κάποιους είναι  μια υπενθύμιση της χαμένης Εδέμ, ένας εξιδανικευμένος κόσμος.
Η αυθεντική κορνίζα
Αριστερά, με τα λόγια της αναγγελίας της χαρμόσυνης είδησης απο τον Άγγελο:"SPIRITUS SANTUS SUPERVENIET IN TE ET VITUS ALTISSIMI OBUMBRAVIT TIBI" (Πνεύμα Άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι - Κατά Λουκάν 1.35)
Δεξιά, η απάντηση της Παναγίας "ECCE ANCILLA DOMINI. FIAT MIHI SECUNDUM VERBUM TUUM" (Ιδού η δούλη Κυρίου. Γένοιτό μου κατά το ρήμα σου -Κατά Λουκάν 1.38)
Στο κέντρο έχουμε μια μικρή Pietà με τον Χριστό όρθιο στον Τάφο από τον οποίο κρέμεται η Ιερά Σινδόνη
Πηγές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Σάντρο Μποτιτσέλι Κατηγορία:Έργα αναγεννησιακής ζωγραφικής Κατηγορία:Εκθέματα της Πινακοθήκης Ουφίτσι (Φλωρεντία)
Άλις Μπρέιντι
Η Άλις Μπρέιντι (αγγλ. Alice Brady, γεννημένη Mary Rose Brady, 2 Νοεμβρίου 1892 – 28 Οκτωβρίου 1939) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός που ξεκίνησε την καριέρα της στον βουβό κινηματογράφο. Εργαζόταν μέχρι έξι μήνες πριν τον θάνατό της από καρκίνο το 1939. Στα έργα της συμπεριλαμβάνονται το Ο Άνδρας μου ο Αλήτης (My Man Godfrey) (1936), όπου έπαιζε τη μητέρα της Κάρολ Λόμπαρντ και στο Σόδομα και Γόμορρα (In Old Chicago) (1937) που κέρδισε το Όσκαρ Β´ Γυναικείου Ρόλου.
Προσωπική ζωή
Η Μπρέιντι ήταν παντρεμένη με τον ηθοποιό Τζέιμς Κρέιν από το 1919 μέχρι το 1922, που πήραν διαζύγιο. Συμπρωταγωνίστησαν σε 3 βουβές ταινίες μαζί: His Bridal Night (1919), Sinners (1920) και A Dark Lantern (1920). Το ζευγάρι είχε ένα παιδί, τον Ντόναλντ Κρέιν.
Θάνατος
Απεβίωσε από καρκίνο 28 Οκτωβρίου 1939, πέντε μέρες πριν τα 47α γενέθλιά της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου
Τζαμί του Λεμπέτ
thumb| Το τζαμί του Λεμπέτ αποτελεί οθωμανικό τέμενος που βρίσκεται στο πρώην στρατόπεδο Παύλου Μελά (Στρατόπεδο Πυροβολικού - Topçu Kışlası Camii) στη Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης. Μετά την ανάγνωση της κτητορικής επιγραφής του, το 2013, βρέθηκε η επίσημη ονομασία του, η οποία ήταν Οθωμανικό Τέμενος Φαριντέ Χανίμ και Χασάν Φεχμί Πασά.
Ιστορικό
Χτίστηκε το έτος 1903-1904 (θρησκευτική αναγωγή του έτους Εγίρας 1321) σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή, που βρίσκεται στο ανώφλι της εισόδου του δευτέρου ορόφου. Η χρηματοδότηση του τεμένους έγινε από τον βαλή της Θεσσαλονίκης, Χασάν Φεχμί πασά, προς τιμή της συζύγου του, Φαριντέ Χανίμ, για την εξυπηρέτηση των θρησκευτικών αναγκών των στρατιωτών του στρατοπέδου πυροβολικού (Topçu Kışlası). Μετά τη μετάβαση της πολιτικής εξουσίας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στο Βασίλειον της Ελλάδος (26/29-10-1912), το στρατόπεδο και το τέμενος χρησιμοποιήθηκαν από τον ελληνικό στρατό, ωστόσο για μη θρησκευτικούς σκοπούς. Στις 4 Οκτωβρίου 1921, σύμφωνα με εγχάρακτη ημερομηνία στη δοκό του πατώματος του ορόφου, κατεδαφίστηκε το άνω τμήμα του μιναρέ (κύλινδρος, εξώστης, κόνος), κατεδαφίστηκε η εσωτερική ξύλινη σκάλα μεταξύ των δύο ορόφων, σφραγίστηκε η οπή του πατώματος του ορόφου που χρησίμευε για τη σκάλα, και για την πρόσβαση στον όροφο κατασκευάστηκε λίθινη εξωτερική σκάλα που χρησιμοποιούσε το κατώτερο, ορθογωνικό τμήμα του μιναρέ.
Το τέμενος αποτελεί μοναδικό μνημείο από αρχιτεκτονική άποψη, διότι είναι διώροφο σε όλη την κάτοψή του, ο δε μιναρές βρίσκεται στο μέσον της βορειοδυτικής όψης του (και όχι σε μια από τις τέσσερις γωνίες του). Επίσης, ο διάκοσμός του που αφορά στην Ιερή Κόγχη (Μιχράμπ) είναι σαφώς επηρεασμένος από τον "νεοκλασικισμό". Το τέμενος χαρακτηρίστηκε ως μνημείο (με την Πράξη με αρ. 17/11-9-03) εκδόθηκε η Υ.Α. ΥΠΠΟ/ΔΝΣΑΚ/Γ/532/64683/19-11-03 (ΦΕΚ 1786/τΒ/2-12-03), με την οποία χαρακτηρίστηκε ως Ιστορικός Τόπος και το παλαιότερο τμήμα του στρατοπέδου.
Μετακίνηση και αποκατάσταση
Στο πλαίσιο της διάνοιξης της οδού Λαγκαδά, το έτος 2005 το τζαμί μετακινήθηκε νοτιοανατολικά στο χώρο (κατά μήκος του μεγάλου άξονά του, προς την Μέκκα), διατηρώντας τον προσανατολισμό του. Δαπανήθηκαν 700.000 ευρώ. Με τον τρόπο αυτό, η ελληνική πολιτεία έδειξε έμπρακτα τον σεβασμό της προς τα θρησκευτικά μνημεία της επικράτειας και την ιστορική μνήμη. Κατά τη μετακίνηση του μνημείου, χωρίς σχετική έγκριση, κατεδαφίστηκε το κάτω τμήμα του μιναρέ, αλλά και η εξωτερική λίθινη σκάλα, η οποία αποτελούσε τη μοναδική αξιόλογη παρέμβαση της 2ης οικοδομικής φάσης, του έτους 1921.
Το 2011 ως το 2014, το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού επενέβη σωστικά στο μνημείο και αποκατέστησε την στέγη του, ανακατασκεύασε την εσωτερική ξύλινη σκάλα, περιέφραξε το κτήριο και διευθέτησε τον περιβάλλοντα χώρο, απομάκρυνε πρόχειρες εσωτερικές διαρρυθμίσεις (τοίχους, ψευδοροφές, επικαλύψεις δαπέδων) και καπνοδόχους από αμίαντο, προστάτευε τα παράθυρα του ορόφου, αποκάλυψε την Ιερή Κόγχη (μιχράμπ) και μερικώς τις τοιχογραφίες, αποκάλυψε, ανάγνωσε και μετάφρασε την κτητορική επιγραφή. Μελέτη αποκατάστασης και επανάχρησης βρίσκονται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. . Οι παραπάνω πληροφορίες έχουν ανακοινωθεί στο συνέδριο "Ιστορικά Ισλαμικά Τεμένη" που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 2013 από το ΥΠΠΟΑ και τον Δήμο Παύλου Μελά, και έχουν δημοσιευτεί.
Ακόμη, μετά από ανακάλυψη φωτογραφίας που εικάζεται ότι λήφθηκε το 1912, τεκμηριώνεται η ακριβής μορφή του μιναρέ και των παραθυρόφυλλων- φεγγιτών του ορόφου.
Πηγές
Κατηγορία:Οθωμανικά τζαμιά στην Ελλάδα
Ριπαίος άνεμος
Στη Μετεωρολογία και ειδικότερα στη ναυτική μετεωρολογία ριπαίος άνεμος χαρακτηρίζεται ο άνεμος του οποίου η ένταση μεταβάλλεται απότομα και παροδικά. Είναι ολιγόλεπτης διάρκειας, επαναλαμβανόμενος κατά μικρά χρονικά διαστήματα.
Το φαινόμενο του ριπαίου ανέμου απαντάται κυρίως κοντά σε παραλίες, μέχρι και 1,5 μίλι από την ξηρά. Κύρια αιτία αποτελεί η τριβή του πνέοντος ανέμου με εδαφικές εξάρσεις που βρίσκονται κοντά σε παραλίες με συνέπεια να δημιουργούνται επιμέρους ρεύματα ίδιας μεν διεύθυνσης, διαφορετικής όμως έντασης. Αναλόγως του τρόπου εκδήλωσης του ριπαίου ανέμου και των φαινομένων που τον συνοδεύουν, στη γλώσσα των ναυτικών χαρακτηρίζεται ως «σπηλιάδα» ή ως «σαγανάκι».
Στην Ελλάδα οι άνεμοι αυτοί είναι ιδιαίτερα γνωστοί σ΄ όλους τους κόλπους και τις ακτές όταν κοντά υψώνονται ψηλά βουνά. Χαρακτηριστικότεροι σε ένταση είναι της περιοχής της Νοτιοανατολικής Κρήτης (Ζίρος, Ζάκρος, Ιεράπετρα), στον Πλαταμώνα, σ΄ όλον τον Θερμαϊκό Κόλπο, στις ακτές από τον Άγιο Κοσμά μέχρι και τη Βουλιαγμένη, καθώς και σ΄ όλες τις νότιες ακτές των Κυκλάδων, ιδιαίτερα το καλοκαίρι που ενισχύονται από τα μελτέμια.
Πηγές
Κατηγορία:Άνεμοι Κατηγορία:Τοπικοί άνεμοι Κατηγορία:Βροχή Κατηγορία:Μετεωρολογία
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2006-2007
Τελικός
Ο τελικός διεξήχθη στις 3 Μαρτίου 2007 στην Πάτρα, στο Γυμναστήριο «Δημήτριος Τόφαλος». Ο Παναθηναϊκός επεκράτησε με 3−0 του Γ.Σ. Λαμία και κατέκτησε το 4ο κύπελλο στην ιστορία του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
2006 2007 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2006 2007 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2006 2007
Χρυσόσκουλος
Ο Χρυσόσκουλος, (Arisiaghi ή Erisgen), ήταν τουρκομάνος εμίρης της φυλής Naukaya που αυτομόλησε στον βυζαντινό στρατό, τον 11ο αιώνα επί αυτοκράτορα Ρωμανού Διογένη. Ο Χρυσόσκουλος διαλαλούσε ότι καταγόταν από γενιά Σουλτάνων, και ήταν υποτελής του Αλπ Αρσλάν. Ο Μιχαήλ Ατταλειάτης αναφέρει ότι ήταν μικρός στην ηλικία, πυγμαίος αναφέρει, και είχε όψη Σκύθη και άχαρη.
Ο Χρυσόσκουλος υπό τον Αρσλάν έκανε πολλές επιδρομές στην αυτοκρατορία και είχε γίνει φόβος των συνόρων. Όταν ο Αλπ Αρσλάν τον κάλεσε να παρουσιαστεί σε αυτόν στο Χαμαντάν ο Χρυσόσκουλος φοβήθηκε να πάει, και ήρθε σε επαφές με τον Ρωμανό Διογένη να αποσκιρτήσει στους Βυζαντινούς. Με τον Αρσλαν είχαν κακές σχέσεις, ο Χρυσόσκουλος τον επιβουλευόταν, και οι στρατιώτες του είχαν κάνει πολλές λεηλασίες σε περιοχές του Αρσλάν. Ο Χρυσόσκουλος κατευθύνθηκε προς την Σεβάστεια, μπαίνοντας στα βυζαντινά εδάφη, όπου συνάντησε τον βυζαντινό στρατό και τον Μανουήλ Κομνηνό, όπου δεν κατάφερε να τον πείσει ότι ήθελε να αποσκίρτηση. Μαθαίνοντας ο Αρσλάν τις ενέργειες του έστειλε τον Afsin για να τον καταδιώξει.
Ο Μανουήλ και Χρυσόσκουλος συγκρούστηκαν, αλλά νικητής στη μάχη βγήκε ο Χρυσόσκουλος και ο Μανουήλ συνελήφθη αιχμάλωτος, ο Χρυσόσκουλος τον απελευθέρωσε χωρίς καταβολή λύτρων με τον όρο να τον πάρει μαζί του στην Κωνσταντινούπολη, όπως κι έγινε χωρίς όμως τον στρατό του που δεν θέλησαν να τον ακολουθήσουν και επέστρεψαν στα σπίτια τους. Στην πόλη παρουσιάστηκε στον αυτοκράτορα ο οποίος του έδωσε άσυλο και τον τίμησε με το αξίωμα του προέδρου (πρόεδρος της συγκλήτου) το οποίο την εποχή αυτή ήταν τιμητικό αξίωμα. Ο Afsin έφτασε στην Κωνσταντινούπολη σαν πρεσβεία του Αρσλάν και απαίτησε να του παραδοθεί ο Χρυσόσκουλος επειδή ήταν προδότης και τον απείλησε αν δεν γινόταν δεκτή η απαίτηση του δεν θα ίσχυαν οι μεταξύ τους συνθήκες, ο αυτοκράτορας αρνήθηκε και ο Afsin έφυγε άπραγος.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί πρόεδροι Κατηγορία:Τουρκομάνοι
Πρατίμπα Πατίλ
Η Πρατίμπα Πατίλ (प्रतिभा देवीसिंह पाटिल, 19 Δεκεμβρίου 1934 - ...) είναι δικηγόρος και πολιτικός, η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Ινδίας από το 2007 ως το 2012.
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε στη Μαχαράστρα στις 19 Δεκεμβρίου 1934 και είναι μέλος του Εθνικού Κογκρέσου της Ινδίας. Σπούδασε Νομικά και από το 1962 άρχισε να ασχολείται με την πολιτική. Το 2004 έγινε η πρώτη γυναίκα Κυβερνήτης του Ρατζαστάν.
Εξελέγη Πρόεδρος στις 19 Ιουλίου 2007, ως υποψήφια του κυβερνώντος Ενωμένου Προοδευτικού Συνασπισμού και της Ινδικής Αριστεράς. Κέρδισε τον κυριότερο αντίπαλό της, Μπάιρον Σινγκ Σεχαβάτ, με διαφορά 300.000 ψήφων. Ορκίστηκε Πρόεδρος στις 25 Ιουλίου 2007. Την Πατίλ διαδέχθηκε στο προεδρικό αξίωμα ο Πρανάμπ Μουχέρτζι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ινδίας Κατηγορία:Δικηγόροι
Καπηλειό
Το Καπηλειό είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Ονομασία
Σύμφωνα με την παράδοση, στην περιοχή του χωριού υπήρχαν επτά ληνοί (οινοποιεία), τα οποία παρήγαγαν κουμανδαρία, ζιβανία και σταφυδάκια. Εκτός από οινοποιεία, οι επτά λινοί ήταν επίσης και ταβέρνες (καπηλειά) για τους ταξιδιώτες που περνούσαν από την περιοχή κατευθυνόμενοι προς τη Λάρνακα. Στα καπηλειά οφείλεται η ονομασία του χωριού.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού από το 1881 έως το 1960 αυξανόταν. Στη συνέχεια ο πληθυσμός ξεκίνησε να μειώνεται λόγω αστυφιλίας. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Καπηλειού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού
Διάδημα (Βρετανικό Μουσείο, αρ. 1575)
Στην αρχαϊκή συλλογή του Βρετανικού Μουσείου εκτίθεται με αριθμό καταλόγου 1575 το εξής κόσμημα.
Πηγές
Κατηγορία:Έργα γλυπτικής Κατηγορία:Μυκηναϊκή τέχνη Κατηγορία:Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Ελλάδα
Ρεσίφε
thumb|Η εκκλησία του Σάντο Αντόνιο. thumb|Το κυβερνητικό μέγαρο του Περναμπούκο, γνωστό και ως "Κάμπο ντας Πρινσέσας".
Arabesque (συγκρότημα)
Οι Arabesque ήταν ένα διάσημο ντίσκο συγκρότημα από τη Γερμανία. Ιδρύθηκαν το 1977 και αποτελούνταν από τις Σάντρα Κρετού (έγινε μέλος το 1979), Γιασμίν Βέτερ και Μικαέλα Ρόουζ. Το 1984 η Σάντρα απεχώρησε για να συννεχίσει τη σόλο καριέρα της και τα δύο εναπομείναντα μέλη μετονομάσαν το συγκρότημα σε "Rouge".
Ρεσίφε
Η Ρεσίφε (πορτογαλικά: Recife [ʁeˈsifi]; Ύφαλος) είναι η τέταρτη μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή της Βραζιλίας και πρωτεύουσα της πολιτείας Περναμπούκο (Pernambuco). Ο πληθυσμός της ήταν 1.555.039 κάτοικοι το 2012. Η μητροπολιτική της περιοχή έχει 3.743.854 κατοίκους και είναι η μεγαλύτερη στη βόρεια Βραζιλία. Η πόλη της Ρεσίφε βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Καπιμπαρίμπε και Μπεμπερίμπε με τον Ατλαντικό ωκεανό. Το όνομα της πόλης σημαίνει "ύφαλος" στα πορτογαλικά και προέρχεται από την ύπαρξη κοραλλιογενών υφάλων στις ακτές της περιοχής. Το πλήθος ποταμών και γεφυρών της πόλης είναι χαρακτηριστικό και δίνουν στη Ρεσίφε το προσωνύμιο "Βενετία της Βραζιλίας".
Arabesque (συγκρότημα)
Οι Arabesque ήταν ιδιαίτερα δημοφιλείς στην Ιαπωνία, πουλώντας πάνω από 6 εκατομμύρια albums εκεί. Το 1980 το single "Take Me Don´t Brake Me" έγινε μεγάλη επιτυχία, εν τούτοις μόλις που μπήκε στο Γερμανικό Top 40. Το αμέσως επόμενο single τους, "Marigot Bay" έγινε το μοναδικό που μπήκε στο Top 10.
Ρεσίφε
Η μητροπολιτική περιοχή της Ρεσίφε αποτελεί και την κύρια βιομηχανική ζώνη της πολιτείας Περναμπούκο. Χαρακτηριστικά προϊόντα είναι τα παράγωγα του ζαχαροκάλαμου (ζάχαρη και αιθανόλη), αλλά και ηλεκτρονικά, τρόφιμα και άλλα. Μέσω κυβερνητικών επενδύσεων, πολλές βιομηχανίες ιδρύθηκαν τις δεκαετίες του '70 και του '80. Η Ρεσίφε αποτελεί παραδοσιακά το πιο σημαντικό εμπορικό κέντρο της βορειοανατολικής Βραζιλίας.
Arabesque (συγκρότημα)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά τρίο
Ρεσίφε
Ο συνδυασμός παροχής εργατικών χεριών και σημαντικών ιδιωτικών επενδύσεων μετέτρεψαν την πόλη στο δεύτερο μεγαλύτερο ιατρικό κέντρο της Βραζιλίας μετά το Σάο Πάολο. Σύγχρονα νοσοκομεία με τον τελευταίο εξοπλισμό δέχονται ασθενείς από πολλές γειτονικές πολιτείες. Όπως όλες οι πόλεις των βορειανατολικών πολιτειών της Βραζιλίας, η Ρεσίφε αναπτύσσει τον τουριστικό της τομέα. Η παραλία του Πόρτο ντε Γκαλίνιας, 60 χλμ νότια της πόλης, έχει βραβευτεί πολλές φορές με τον τίτλο της καλύτερης παραλίας στη Βραζιλία και προσελκύει πλήθος επισκεπτών. Οι υποδομές της πόλης είναι από τις πιο αναπτυγμένες στη χώρα τόσο για τους τουρίστες όσο και για τους επιχειρηματίες, αν και υπάρχουν ακόμα περιθώρια βελτίωσης.
Η Ρεσίφε αποτελεί επίσης σημαντικό εκπαιδευτικό κέντρο και έδρα του Ομοσπονδιακού Πανεπιστημίου του Περναμπούκο, το οποίο είναι το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της πολιτείας. Αρκετές ιστορικές προσωπικότητες, όπως ο ποιητής Κάστρο Άλβες, μετακόμισαν στη Ρεσίφε για να συμπληρώσουν την εκπαίδευσή τους, αν και τα τελευταία χρόνια η ποιότητα της εκπαίδευσης σταδιακά υπολείπεται των γειτονικών πόλεων.
Η Ρεσίφε εξυπηρετείται από το διεθνές αεροδρόμιο Ζιλμπέρτο Φρέιε/Γκουαραράπες, το οποίο συνδέει την πόλη με άλλους προορισμούς στη Βραζιλία, αλλά και πόλεις της Ευρώπης και των ΗΠΑ.
Γεωγραφία
Λόγω της θέσης της Ρεσίφε κοντά στον Ισημερινό, ο καιρός είναι γενικά θερμός. Η πόλη βρίσκεται ανάμεσα σε τροπικά δάση με χαρακτηριστικές υψηλές τιμές βροχόπτωσης και συνεπώς χαμηλή ποιότητα εδάφους, καθώς το νερό εκπλένει τα θρεπτικά συστατικά από το χώμα. Γύρω από την πόλη βρίσκονται αρκετά ποτάμια, κανάλια και μικρά νησιά. Η θερμοκρασία δεν μεταβάλλεται αισθητά μέσα στο έτος λόγω του τροπικού κλίματος αλλά και από τις μόνιμες θαλάσσιες αύρες προερχόμενες από τους αληγείς ανέμους του Ατλαντικού ωκεανού.
Κλίμα
Η Ρεσίφε έχει τροπικό κλιματικό τύπο σε όλη τη διάρκεια του έτους, με μέσες και υψηλές θερμοκρασίες και υψηλή σχετική υγρασία. Οι συνθήκες αυτές όμως αντισταθμίζονται από τη μόνιμη θαλάσσια αύρα των αληγών ανέμων και την απουσία έντονων θερμοκρασιακών μεταβολών. Ο Ιανουάριος είναι ο πιο θερμός μήνας με μέσες θερμοκρασίες που κυμαίνονται από 25 °C ως 30 °C, και διαρκή ηλιοφάνεια. Ο Ιούλιος είναι ο πιο ψυχρός μήνας με μέσες θερμοκρασίες από 22 °C ως 27 °C και βροχοπτώσεις.
Χλωρίδα και βλάστηση
Η Ρεσίφε βρίσκεται μέσα στα όρια του τροπικού δάσους βροχής και χαρακτηρίζεται από μεγάλη βροχόπτωση. Το ελάχιστο κανονικό ύψος βροχής είναι ανάμεσα στα 1.700 και 2.000 χιλιοστά. Το έδαφος είναι φτωχό σε θρεπτικά συστατικά λόγω της έκπλυσης από το βρόχινο νερό, ενώ παρόντα είναι όλα τα χαρακτηριστικά τροπικά δέντρα. Το κέντρο της πόλης βρίσκεται πάνω σε τρία νησιά: Ρεσίφε, Σάντο Αντόνιο και Μπόα Βίστα, ενώ ανάμεσά τους κυλάνε οι ποταμοί Μπεμπερίμπε και Καπιμπαρίμπε.
Ιστορία
Η περιοχή γύρω από τη Ρεσίφε ήταν από τις πρώτες της Βραζιλίας που αποικήθηκαν από την Πορτογαλία. Το 1537, ο Ιωάννης ο Γ΄, βασιλιάς του πορτογαλικού στέμματος, διαίρεσε διοικητικά τις αποικίες του θρόνου στη Βραζιλία σε κληρονομικά κυβερνεία (Capitanias Hereditárias). Αυτό έγινε επειδή οι Πορτογάλοι συνειδητοποίησαν ότι δεν είχαν ούτε το οικονομικό ούτε το ανθρώπινο δυναμικό για να αναπτύξουν μία τόσο μεγάλη και τόσο μακρινή αποικία, όπως η Βραζιλία, και έτσι αποφάσισαν την ανάθεση αυτού του στόχου σε ιδιώτες επιχειρηματίες, στους οποίους χορήγησαν τα δικαιώματα των κυβερνείων. Αυτοί έμεινα γνωστοί με τον τίτλο Δωρητές (Donatários). Το σύστημα αυτό είχε εφαρμοστεί με επιτυχία και σε ορισμένες πορτογαλικές αποικίες στην Αφρική.
Ο θεσμός των κυβερνείων απέτυχε εξαιτίας πολλών προβλημάτων, ένα από τα οποία ήταν η έλλειψη υποστήριξη από τις πορτογαλικές μητροπόλεις. Ένα από τα λίγα που τελικά ευημέρευσαν ήταν το κυβερνείο του Περναμπούκο, το οποίο είχε ανατεθεί στον Ντουάρτε Κοέλιο Περέιρα (Duarte Coelho Pereira), γνωστός από την ίδρυση της πόλης Ολίντα, βόρεια της Ρεσίφε.
Η περιοχή του Περναμπούκο αναπτύχθηκε κύρια λόγω της βιομηχανίας της ζάχαρης. Η παραγωγή της στην Ευρώπη ξεκίνησε πολύ αργότερα, ενώ εκείνη την περίοδο φυτείες τεύτλων είχαν επιβιώσει μόνο στην Ανδαλουσία και το Αλγκάρβε. Το 1420, ζαχαρότευτλα μεταφέρθηκαν στα Κανάρια νησιά, τη Μαδέρα και τις Αζόρες, ενώ η ζάχαρη της Βραζιλίας έτυχε μεγάλης αποδοχής στην Ευρώπη. Ο Περέιρα βρήκε στο Περναμπούκο πληθώρα γόνιμων εδαφών και εξαιρετικό κλίμα για την καλλιέργεια ζαχαροκάλαμου, ενώ το μόνο που χρειαζόταν ήταν εργατικά χέρια για τις φυτείες.
Αρχικά, οι Πορτογάλοι προσπάθησαν να χρησιμοποιήσουν τους αυτόχθονες κατοίκους, αλλά γρήγορα κατάλαβαν ότι ο τοπικός πολιτισμός δεν ήταν συμβατός με τις καλλιέργειες και τη χρήση γεωργικών εργαλείων. Έτσι, προτίμησαν την εισαγωγή σκλάβων από την Αφρική. Από τον 16ο ως και τον 19ο αιώνα, η περιοχή του Περναμπούκο ήταν κύριος προορισμός αφρικανών σκλάβων, κάτι που σήμερα δίνει στην πολιτεία έναν ισχυρό πολιτιστικό χαρακτήρα από την Αφρική, φανερό στη μουσική, το χορό και την κουζίνα.
Μόνο και μόνο η μίξη Πορτογάλων, αυτοχθόνων Ινδιάνων και σκλάβων, θα ήταν αρκετή για να χαρακτηριστεί η Ρεσίφε ως μία από τις πιο πολυπολιτισμικές πόλεις της Βραζιλίας σήμερα. Σε αυτό προστέθηκε και η επιρροή των Ολλανδών με ιστορικό αποτύπωμα αρκετών ετών. Μεταξύ του 1580 και του 1640, τα βασίλεια της Ισπανίας και της Πορτογαλίας είχαν ενωθεί κάτω από το ισπανικό στέμμα. Η Ισπανία βρισκόταν σε πόλεμο με την Ολλανδία, η οποία ήταν από τους βασικούς διανομείς ζάχαρης στην Ευρώπη, με στόχο να την αποτρέψει από την προσέγγιση της αγοράς της Βραζιλίας.
Κατά τον 18ο αιώνα, στην πόλη επκρατούσαν ταραχές ανάμεσα στους πλούσιους γαιοκτήμονες της Ολίντα και τους εμπόρους της Ρεσίφε. Η σύγκριση ανάμεσα στις δύο πόλεις ήταν σαφής: η Ρεσίφε είχε ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια στον Ατλαντικό, ενώ η Ολίντα βρίσκοταν σε λόφώδη περιοχή. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη της Ρεσίφε και η επικράτηση της αριστοκρατίας της απέναντι στους παρακμάζοντες γαιοκτήμονες της Ολίντα, κάτι που συντέλεσε και στην περαιτέρω ανάπτυξη της Ρεσίφε. Πλέον, η Ρεσίφε αποτελεί μία μεγαλούπολη ενώ η Ολίντα είναι μία μικρή ιστορική κωμόπολη.
Τα ιστορικά αποτυπώματα στο χαρακτήρα της πόλης φαίνονται στο ιστορικό της κέντρο σήμερα, που περιλαμβάνει στοιχεία από την Πορτογαλία, την Ολλανδία, τη Γαλλία και την Αγγλία.
Δημογραφικά στοιχεία
thumb|Η οδός Αουρόρα και ο ποταμός Καπιμπαρίμπε στη Ρεσίφε. thumb|Άποψη της Ρεσίφε.
thumb|Άποψη της Ρεσίφε.
Σύμφωνα με απογραφή του 2008, η μητροπολιτική περιοχή της Ρεσίφε φιλοξενεί 3.702.000 κατοίκους. Η πυκνότητα του πληθυσμού ανέρχεται σε 6.422 κατοίκους ανά τ.χλμ., ενώ ως προς τη φυλετική κατανομή του πληθυσμού, το 52,9% είναι μιγάδες (γνωστοί και ως Πάρντο), το 38,6% λευκοί και το 8,0% μαύροι, ενώ περίπου το 0,4% είναι αυτόχθονες και ασιατικής καταγωγής.
Η μητροπολιτική περιοχή της Ρεσίφε είναι η πέμπτη σε πληθυσμό στη Βραζιλία, μετά το Σάο Πάολο, το Ρίο ντε Τζανέιρο, το Μπέλο Οριζόντε και το Πόρτο Αλέγκρε. Η πόλη της Ρεσίφε είναι η ένατη πληθυσμιακά στη χώρα. Μεγάλα όμορα οικιστικά συγκροτήματα είναι η Μπόα Βιάγκεμ με πληθυσμό περίπου 100.000, η Κάσα Αμαρέλα (περίπου 70,000) και η Βάρζεα (περίπου 65.000).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βραζιλίας
Βίγκο Γιένσεν
Ο Βίγκο Γιένσεν (δανικά: Alexander Viggo Jensen, Κοπεγχάγη, 22 Ιουνίου 1874 – 2 Νοεμβρίου 1930) ήταν Δανός αθλητής του στίβου, αρσιβαρίστας, αθλητής της γυμναστικής και σκοπευτής, ο πρώτος Δανός αθλητής που πήρε ολυμπιακό μετάλλιο.
Στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα πήρε τρία μετάλλια: δύο στην άρση βαρών κι ένα στην σκοποβολή. Πρώτο αγώνισμα που συμμετείχε ήταν στην άρση βαρών με τα δύο χέρια, όπου σήκωσε 111,5 κιλά και πρώτευσε με αποτέλεσμα να κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο. Ήταν 2ος στην άρση βαρών με το ένα χέρι όπου σήκωσε 57 κιλά έναντι 71 του Βρετανού Έλιοτ. Στην σκοποβολή στο αγώνισμα με καραμπίνα σε τρεις στάσεις ήταν τρίτος ολυμπιονίκης με 1.305 βαθμούς. Έλαβε μέρος και στη βολή με στρατιωτικό πιστόλι από 25 μέτρα όπου ήταν 6ος. Πήρε μέρος σε πολλά ακόμα αγωνίσματα: στη σφαιροβολία, όπου δεν κατάφερε να διακριθεί, στη δισκοβολία, όπου ήταν έκτος και στην αναρρίχηση επί κάλω, όπου κατατάχθηκε 4ος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Δανοί αθλητές της σκοποβολής Κατηγορία:Αρσιβαρίστες στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Σκοπευτές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Αθλητές της γυμναστικής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Σωτήρης Κωβός
thumb|left|300px|Το Toyota Yaris είναι το πιο επιτυχημένο μοντέλο που σχεδιάστηκε από τον Κωβό.
Ο Σωτήρης Κωβός είναι Έλληνας σχεδιαστής αυτοκινήτων. Γεννήθηκε το 1965 στην Αθήνα. Αποφοίτησε από το Royal College of Art του Λονδίνου. Έχει εργαστεί για τις Peugeot, Mazda, Toyota, Lexus και Audi. Το πιο γνωστό μοντέλο που σχεδίασε ο Κωβός είναι το Toyota Yaris πρώτης γενιάς (μαζί και με το συγγενικό Toyota Echo), το οποίο ανακηρύχθηκε Αυτοκίνητο της Χρονιάς για το 2000.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες σχεδιαστές Κατηγορία:Σχεδιαστές αυτοκινήτων
Τραϊάν Μπασέσκου
Ο Τραϊάν Μπασέσκου (Traian Băsescu, 4 Νοεμβρίου 1951) είναι Ρουμάνος πολιτικός, πρόεδρος της χώρας από τις 20 Δεκεμβρίου 2004 μέχρι την καθαίρεσή του, τον Απρίλιο του 2007 και ξανά από το Μάιο του 2007 ως το 2012. Επανεξελέγη το 2009. Το 2012, έπειτα από την ακύρωση του δημοψηφίσματος για την καθαίρεσή του, επανήλθε στο ύπατο αξίωμα.
Καριέρα
Γεννήθηκε στις 4 Νοεμβρίου του 1951 στην κωμόπολη Μπασαράμπι κοντά στην Κωνστάντσα στη Μαύρη Θάλασσα. Εργάστηκε για πολλά χρόνια ως στέλεχος του Εμπορικού Ναυτικού. Είναι παντρεμένος και έχει δύο κόρες.
Ήταν στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ρουμανίας. Μετά το 1989, εντάχθηκε στο Μέτωπο Εθνικής Σωτηρίας και όταν αυτό διασπάστηκε, ακολούθησε το Δημοκρατικό Κόμμα. Το 1996 εξελέγη βουλευτής και διετέλεσε Υπουργός Μεταφορών. Το 2000 εξελέγη με οριακή πλειοψηφία (50,69% έναντι 49,31% του αντιπάλου του) Δήμαρχος Βουκουρεστίου. Το 2001 εξελέγη Πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος Ρουμανίας.
Πρόεδρος
Στις προεδρικές εκλογές στις 12 Δεκεμβρίου του 2004 εξελέγη Πρόεδρος της Ρουμανίας με ποσοστό 51,23%, νικώντας τον αντίπαλό του Αντριάν Ναστάζε (48,77%), ο οποίος στον πρώτο γύρο προηγούνταν με 7 ποσοστιαίες μονάδες. Στις πρώτες του δηλώσεις ο Μπασέσκου τόνισε ότι έχει ως προτεραιότητα την «καταπολέμηση της διαφθοράς» και την αύξηση των ελευθεριών του Τύπου.
Στις 19 Απριλίου του 2007 το Κοινοβούλιο αποφάσισε την αναστολή της ασκήσεως των καθηκόντων του για έναν μήνα, με τις κατηγορίες της κατάχρησης εξουσίας και της «αντισυνταγματικής συμπεριφοράς». Προσωρινά Πρόεδρος έγινε ο Νικολάε Βακαρόιου. Ωστόσο, παρέμενε την περίοδο εκείνη δημοφιλής, όπως έδειχναν οι δημοσκοπήσεις. Ένα μήνα μετά, σε δημοψήφισμα, το 75% των Ρουμάνων ζήτησε την επιστροφή του στην προεδρία. Έτσι, αποκαταστάθηκε στην προεδρία στις 23 Μαΐου του 2007.
Το Φεβρουάριο του 2009 σε δηλώσεις του τάχθηκε υπέρ μιας ημιπροεδρικής δημοκρατίας, τονίζοντας ότι κάτι τέτοιο θα αποτελέσει τον καλύτερο τρόπο για αποφυγή της "αστάθειας".
Η κόρη του, Έλενα, που είναι μοντέλο, ήταν υποψήφια στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο του 2009.
Επανεκλογή 2009
Κατήλθε υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές του 2009 και αναδείχθηκε νικητής με 50,33% των ψήφων, έναντι 49,66 για τον σοσιαλδημοκράτη αντίπαλό του, Μίρτσεα Τζεοάνα στις 6 Δεκεμβρίου 2009. . Η αντιπολίτευση αμφισβήτησε το αποτέλεσμα και προσέφυγε στο συνταγματικό δικαστήριο ,κατηγορώντας τον Μπασέσκου για εκλογική νοθεία. Η νίκη του Μπασέσκου στον δεύτερο γύρο επιβεβαιώθηκε στις 13 Δεκεμβρίου έπειτα από την επαναληπτική καταμέτρηση των ψήφων, που είχαν ακυρωθεί, με εντολή του συνταγματικού δικαστηρίου.
Φρίντριχ φον Βίζερ
Ο Φρίντριχ φον Βίζερ (γερμανικά: Friedrich von Wieser) ήταν οικονομολόγος της Αυστριακής Σχολής Οικονομικής Σκέψης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Βιέννη στις 10 Ιουλίου 1851 και ήταν γιος του κρατικού αξιωματούχου Λέοπολντ φον Βίζερ. Πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια στην ίδια πόλη. Από τη νεαρή του ηλικία έδειξε ενδιαφέρον για τα νομικά, την ιστορία και την κοινωνιολογία. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, αρχής γενομένης από το 1868.
Τραϊάν Μπασέσκου
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ρουμανίας Κατηγορία:Υπουργοί της Ρουμανίας Κατηγορία:Ρουμάνοι κομμουνιστές
Φρίντριχ φον Βίζερ
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1875, μετά από δέκα χρόνια σε δημόσια υπηρεσία ως κυβερνητικός υπάλληλος, έλαβε μια υποτροφία για το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, στη Γερμανία, προκειμένου να φοιτήσει στη σχολή Πολιτικής Οικονομίας μαζί με τον Όιγκεν Μπομ φον Μπάβερκ, νεανικό του φίλο και μετέπειτα κουνιάδο. Και οι δύο άνδρες ήταν μαθητές του Καρλ Μένγκερ και επηρεάστηκαν από το έργο του «Αρχές Οικονομικής Θεωρίας» (1871), το οποίο έργο ήταν εκείνο που είχε αρχικά παροτρύνει τους δύο άνδρες να σπουδάσουν πολιτική οικονομία. Οι τρεις αυτοί άντρες θεωρούνται ως μέλη της πρώτης γενιάς της Αυστριακής Σχολής Οικονομικής Σκέψης.
Μετά από μια επιτυχημένη μεταδιδακτορική αποφοίτηση, το 1884, και τη δημιουργία του έργου του «Σχετικά με την προέλευση και τους κύριους νόμους της οικονομικής αξίας των παραγόντων», ένα προοίμιο για τη θεωρία του περί των αξιών, ο Βίζερ ονομάστηκε το ίδιο έτος αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Αγίου Καρόλου στην Πράγα. Εκεί έμεινε μέχρι το 1903 όταν διαδέχθηκε τον Καρλ Μένγκερ στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Το 1889 αυτό που ονομάστηκε καθηγητής πλήρους απασχόλησης στο Πανεπιστήμιο του Αγίου Καρόλου. Την ίδια χρονιά δημοσίευσε το έργο του «Φυσική Αξία», με το οποία ξεκίνησε η συζήτηση σχετικά με την αξία των συντελεστών παραγωγής, και από το οποίο προέκυψαν δύο από τις πιο σημαντικές συνεισφορές του. Αυτές ήταν η θεωρία της αξίας και η σχετική θεωρία του καταλογισμού.
Παρακινημένος από την εισαγωγή των καινοτομιών της Αυστριακής Σχολής, το 1891 δημοσίευσε το έργο «Η Αυστριακή Σχολή και η θεωρία της αξίας» και το 1892 το έργο «Η θεωρία της αξίας». Οι απόψεις του συνέχισαν να εκδίδονται και με άλλα αξιόλογα έργα, τα ποιο σημαντικά εκ των οποίων ήταν τα εξής:
Το 1903 ο Βίζερ απέκτησε μια έδρα στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, ως καθηγητής πλήρους απασχόλησης, διδάσκοντας μια νέα γενιά μελλοντικών οικονομολόγων, όπως ο Λούντβιχ φον Μίζες, ο Γιόζεφ Σουμπέτερ και ο πιο πιστός μαθητής του, Φρίντριχ Χάγιεκ. Ανέπτυξε μια νομισματική θεωρία εμπνευσμένη από την έρευνα του Καρλ Μένγκερ και αφοσιώθηκε, κατά τα επόμενα έτη, στα προβλήματα της ποσοτικής θεωρίας του χρήματος. Τα τελευταία 25 χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε και με την κοινωνιολογία, η οποία πίστευε ότι συνυπάρχει μαζί με την οικονομία, προκειμένου να κατανοηθεί πληρέστερα η ανθρώπινη κοινωνία. Με το συνδυασμό αυτών των κλάδων ήταν σε θέση να σφυρηλατήσει ένα νέο όραμα για την οικονομική πολιτική.
Το 1917, ο Βίζερ, ονομάστηκε μέλος της Αυστριακής Βουλής των Λόρδων και απέκτησε τον τίτλο του βαρόνου. Διετέλεσε, επίσης, υπουργός εμπορίου της αυστριακής κυβέρνησης, θέση που κατείχε μέχρι το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, το 1918. Ωστόσο, η δραστηριότητά του εμποδίστηκε από τον Ρίχαρντ Ριντλ, υπουργό ενέργειας και υπέρμαχο της θεωρίας του οικονομικού παρεμβατισμού, αφήνοντας έτσι στον Βίζερ μόνο δευτερεύουσας σημασίας αρμοδιότητες.
Ο Φρίντριχ φον Βίζερ πέθανε στις 22 Ιουλίου 1926 στο Σάλτσμπουργκ, όπου βρίσκεται θαμμένος και σήμερα. Δύο από τα ανέκδοτα έργα του δημοσιεύτηκαν μετά το θάνατό του: «Χρήματα» (1927) και «Συνολικά Δοκίμια» (1929).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί οικονομολόγοι
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1978-79
Το πρωτάθλημα της '''Ε.Π.Σ. Πειραιώς περιόδου 1978-79''' διοργανώθηκε σε τρεις κατηγορίες. Συνολικά, στα πειραϊκά πρωταθλήματα πήραν μέρος 83 σύλλογοι. Τους τίτλους των δυο ομίλων της Α΄ Κατηγορίας κατέκτησαν ο Α.Ο. Νεαπόλεως και ο Ήφαιστος Νικαίας και ανήλθαν στο Εθνικό Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα της επόμενης περιόδου. Υπερπρωταθλητής αναδείχθηκε ο '''Α.Ο. Νεαπόλεως'''. Στη Β΄ ΕΠΣΠ τους τίτλους κέρδισαν ο Α.Ο. Κορυδαλλός και ο Ηρακλής Νικαίας. Στη Γ΄ Πειραιώς πρωταθλητές ανακηρύχθηκαν ο Απόλλων Πειραιώς και ο Α.Ο. Καστέλλας.
Α΄ Κατηγορία
Η τελική κατάταξη στους δυο ομίλους έχει ως εξής:
Β΄ Κατηγορία
Η τελική κατάταξη στους δυο ομίλους έχει ως εξής:
Γ΄ Κατηγορία
Η τελική κατάταξη στους δυο ομίλους έχει ως εξής:
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Πειραιά.
Στο κύπελλο της περιόδου 1978-79 συμμετείχαν 72 ομάδες συνολικά, εκ των οποίων 68 από τα πρωταθλήματα Α΄, Β΄ και Γ΄ κατηγορίας της ΕΠΣΠ, καθώς και οι Βύζας Μεγάρων, Ατρόμητος Πειραιά, Άρης Νίκαιας και Α.Ο. Νίκαιας από το πρωτάθλημα της Εθνικής Ερασιτεχνικής κατηγορίας.
Κυπελλούχος αναδείχθηκε η Δόξα Πειραιά και προκρίθηκε στο Κύπελλο Ελλάδας ερασιτεχνών.
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πειραιώς Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1978-1979
Δημήτριος Λιάλιος
Ο Δημήτριος Λιάλιος (1869 - 13 Μαρτίου 1940) ήταν Έλληνας συνθέτης. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους μουσικοσυνθέτες της νεότερης Ελλάδας με πλούσιο και πολυσχιδές έργο (συμφωνική μουσική, μουσική δωματίου, τραγούδια για φωνή και πιάνο κλπ.). Τα επιτεύγματα του Δ. Λιάλιου, ιδίως στα πεδία της συμφωνικής μουσικής και της μουσικής δωματίου, είναι σπουδαίας ιστορικής αξίας, αλλά και ποιότητος στο πλαίσιο του νεοελληνικού μουσικού πολιτισμού κατά το πέρασμα από τον 19ο στον 20ο αιώνα.
Βιογραφία
Στην εργογραφία του συγκαταλέγονται τραγούδια, μουσική δωματίου, έργα για πιάνο και κουαρτέτα κ.α. Το σημαντικότερο έργο του θεωρείται η «Σερενάτα για βιολοντσέλο και έγχορδα». Με το έργο του σηματοδότησε την πρώτη επαφή του νεοελληνικού μουσικού στοχασμού με την μουσική της Μεσευρώπης. Όταν επέστρεψε στην Πάτρα ίδρυσε ορχήστρα με μέλη εξέχοντες προσωπικότητες της πατραϊκής κοινωνίας. Επίσης είχε διατελέσει πρόξενος της Ελλάδος στο Μόναχο.
Ήταν παντρεμένος με την υψίφωνο Ειρήνη Πάλλη, ανιψιά του Αλέξανδρου Πάλλη και είχε δύο κόρες, την Έλσα και την Μαρία, και έναν γιό τον Γιωργο, που σπουδασε κι εκείνος μουσική και σύνθεση στην Βιέννη. Η Έλσα παντρεύτηκε τον Μανώλη Σκλαβούνο και η Μαρία τον Ανδρέα Τζίνη, γόνο της πλούσιας πατρινής οικογένειας Τζίνη. Αδερφός του Δημητρίου ήταν ο Τάκης Λιάλιος. Πέθανε στην Αθήνα το 1940.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες κλασικής μουσικής
Βολοντάρ του Περεμίσλ
Ο Βολοντάρ Ροστισλάβιτς, ρωσ. Володарь Ростиславич (απεβ. 1124) από τον Οίκο των Ρουρικιδών-Γαλικίας ήταν πρίγκιπας τού Περεμίσλ (1092-1124) και Ζβενιχορόντ (1085-92).
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Ροστισλάβ πρίγκιπα τού Τμουταρακάν και της Άννας των Άρπαντ, κόρης τού Μπέλα Α΄ της Ουγγαρίας.
Αναμείχθηκε ενεργά με τα Πολωνικά πράγματα. Έκανε πόλεμο με τον Σβιατοπόλκ Β΄ μεγάλο πρίγκιπα τού Κιέβου και τον γιο του Γιαροσλάβ. Το 1121 ο Βολοντάρ φυλακίστηκε στην Πολωνία, αλλά ελευθερώθηκε από τον αδελφό του Βασίλκο.
Μαζί με τον Βασίλκο συμμετείχε στο ομοσπονδιακό Συμβούλιο στο Λίουμπετς το 1097. Έκανε δύο εκστρατείες το 1099: εναντίον του Κυίβ (κοντά στο Ζολοτσίβ) και της Ουγγαρίας το 1099 (κοντά στο Περεμίσλ).
Στην εποχή μας υπάρχουν δύο πόλεις με το όνομα Ζβένιχοροντ, μία ανατολικά της Γαλικίας (νομός Τερνοπίλ), όπως δείχνει χάρτης τού 1190 και μία βόρεια της Γαλικίας (νομός Λβιβ), που η επίσημη Ουκρανική ιστοριογραφία ισχυρίζεται ότι ήταν και η παλαιά.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μία πριγκίπισσα της Πομερανίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Ροστισλάβ του Τμουταρακάν
O Ροστισλάβ Βλαντιμιρόβιτς, ρωσ. Ростислав Владимирович (απεβ. 1066) από τον Οίκος των Ρουρικιδών-Γαλικίας ήταν πρίγκιπας τού Τμουταρακάν (1064-65).
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Βλαντίμιρ πρίγκιπα τού Νόβγκοροντ και της Όντας, κόρης τού Λεοπόλδου κόμη τού Στάντε. Βαπτίστηκε Μιχαήλ.
Όταν ήταν νέος κυβέρνησε το Ροστόβ στην περιοχή της Μέρια. Ο πατέρας του ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Γιαροσλάβ Α΄ τού σοφού μεγάλου πρίγκιπα τού Κιέβου. Αν ο Βλαντίμιρ δεν είχε αποβιώσει δύο έτη πριν τον πατέρα του, θα τον είχε διαδεχθεί στο Κίεβο. Σύμφωνα με το δίκαιο των Ανατολικών Σλάβων, αν δεν κυβερνήσει ο πατέρας, τα τέκνα δεν έχουν δικαίωμα διαδοχής, έτσι οι απόγονοι τού Βλαντίμιρ ήταν izgoi (εξαιρετέοι της διαδοχής).
Πέντε έτη μετά που απεβίωσε ο Βλαντίμιρ, ο Ροστισλάβ ήταν 14 ετών και δεν είχε εισόδημα (appanage). Τελικά οι θείοι του τού έδωσαν τη Βολινία και τη Γαλικία, όπου κυβέρνησε το διάστημα 1057-64, φρουρώντας το δυτικό σύνορο της Ρωσικής γης. Σύμφωνα με τον ιστορικό Βασίλι Τάτιστσεβ, εκεί νυμφεύτηκε την κόρη τού βασιλιά της Ουγγαρίας. Ωστόσο ο Ροστισλάβ δεν άρεσε την απομεμακρυσμένη και πενιχρή γη αυτή και το 1064 συνέδραμε τον έμπιστο στρατηγό τού πατέρα του Βισάτα να καταλάβει το Τμουταρακάν στη Μαύρη Θάλασσα, πόλη που πρίν ήλεγχαν οι πρίγκιπες τού Τσέρνιγοβ.
Ο προκάτοχός του Γκλεμπ πρίγκιπας τού Τμουταρακάν δραπέτευσε στον πατέρα του Σβιατοσλάβ Β΄ πρίγκιπα του Τσέρνιγοβ, που ήταν σύμμαχος με δύο αδελφούς του (τριανδρία). Αυτός ήλθε με στρατό και εκτόπισε τον Ροστισλάβ και επέστρεψε στο Τσέρνιγκοβ. Έπειτα ο Ροστισλάβ εκτόπισε πάλι τον Γκλεμπ και εισήλθε θριαμβευτής στην πόλη. Υπέταξε τους Κιρκάσιους της περιοχής και άλλες εντόπιες φυλές. Οι επιτυχίες του ανησύχησαν τους γειτονικούς Έλληνες της Χερσονήσου στην Κριμαία, που όταν ένιωσαν ότι απειλούνται, τον δηλητηρίασαν το 1066.
Πηγές
Κατηγορία:Ρουρικίδες
Ίντιθ Χεντ
Η Ίντιθ Χεντ (28 Οκτωβρίου 1897 - 24 Οκτωβρίου 1981) ήταν Αμερικανίδα σχεδιάστρια κουστουμιών, ενώ κατέχει το ρεκόρ για τα περισσότερα Όσκαρ Καλύτερων Κουστουμιών, 8 σε αριθμό από συνολικά 35 υποψηφιότητες.
Γεννημένη και μεγαλωμένη στην Καλιφόρνια, η Χεντ κατάφερε να βρει δουλειά ως καλλιτέχνης σκίτσου στη Paramount Pictures, χωρίς σχετική εκπαίδευση. Απέκτησε ιδιαίτερη φήμη μετά την δημιουργία του σαρόνγκ φορέματος που φόρεσε η Ντόροθι Λαμούρ και στην πορεία καθιερώθηκε ως όνομα στα Βραβεία της Αμερικανικής Ακαδημίας μετά την νέα κατηγορία βραβείων για τα καλύτερα κουστούμια, το 1948. Η Χεντ θεωρήθηκε εξαιρετική για τις στενές σχέσεις που είχε με κάθε διάσημο όνομα που έντυνε, ανάμεσα σε αυτές βρισκόταν σχεδόν κάθε κορυφαίο θηλυκό αστέρι του Χόλιγουντ.
Μετά από 43 χρόνια, έφυγε από την Paramount για τη Universal, πιθανώς λόγω της επιτυχημένης συνεργασίας της με τον Άλφρεντ Χίτσκοκ. Αργότερα ανέλαβε και δουλειές στην τηλεόραση.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 1897 ως Ίντιθ Κλερ Πόσενερ στο Σαν Μπερναρντίνο της Καλιφόρνιας, κόρη των Εβραίων γονέων Μαξ Πόσενερ και Άννα Ε. Λιβάι. Ο πατέρας της, γεννημένος τον Ιανουάριο του 1858, ήταν ένας πολιτογραφημένος Αμερικανός πολίτης από τη Γερμανία, ο οποίος ήρθε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1876. Η μητέρα της γεννήθηκε στο Σαιντ Λούις του Μιζούρι το 1875, κόρη Αυστριακού πατέρα και Βαυαρής μητέρας. Ο Μαξ και η Άννα παντρεύτηκαν το 1895, σύμφωνα με τα αρχεία της Ομοσπονδιακής Απογραφής των Ηνωμένων Πολιτειών του 1900. Λίγο πριν από τη γέννηση της Ίντιθ, ο Μαξ Πόσενερ άνοιξε ένα μικρό μαγαζί με ψιλικά στο Σαν Μπερναντίνο, το οποίο απέτυχε μέσα σε ένα χρόνο.