cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οροσειρά των Εκρέν
Δραστηριότητες
Στην οροσειρά υπάρχουν πολλά χιονοδρομικά θέρετρα και χιονοδρομικά κέντρα, όπως στις κοινότητες Ανσέλ, Λε Ντεζ Αλπ, Λα Γκραβ, Λα Μπεράρντ κ.α.
Προστασία του περιβάλλοντος
Το μεγαλύτερο τμήμα της οροσειράς των Εκρέν ανήκει στον Εθνικό Δρυμό των Εκρέν που δημιουργήθηκε το 1973 με σκοπό την προστασία της περιοχής. Έχει έκταση 918 τετραγωνικά χιλιόμετρα και υψόμετρο από 800 έως 4.102 μέτρα.
Η εκπληκτική ποικιλομορφία της βλάστησης του Εθνικού Δρυμού οφείλεται στις μεγάλες αποκλίσεις υψομέτρου και στη σύζευξη κλιματικών επιδράσεων των Άλπεων και της Μεσογείου. Οι κοιλάδες, τα ορεινά βοσκοτόπια και οι κορυφές που περιλαμβάνει φιλοξενούν όλη την πανίδα των βουνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οροσειρές της Γαλλίας
Σηιανός
Εδραίωση της εξουσίας
Ο Σηιανός προσπάθησε ξανά να κάνει επιγαμία με την οικογένεια των Ιουλιο-Κλαυδίων. Έχοντας χωρίσει από την Aπικάτα δύο χρόνια νωρίτερα, ζήτησε να νυμφευτεί τη χήρα του Δρούσου, Λιβίλλα (αδελφή του Γερμανικού και του Κλαυδίου) το 25 μ.Χ., πιθανώς με το βλέμμα να τοποθετηθεί, ως υιοθετημένος των Ιουλίων, στη θέση του πιθανού διαδόχου. Ο Αυτοκράτορας αρνήθηκε αυτό το αίτημα, προειδοποιώντας τον Σηιανό ότι κινδύνευε να υπερβεί την τάξη του. Ανήσυχος από αυτή την ξαφνική υποτίμηση, ο Σηιανός άλλαξε τα σχέδιά του και άρχισε να απομονώνει τον Τιβέριο από τη Ρώμη. Τροφοδοτώντας την παράνοιά του προς την Αγριππίνα και τη Σύγκλητο, παρότρυνε τον Αυτοκράτορα να αποσυρθεί στην ύπαιθρο της Καμπανίας, κάτι που έκανε το 26 μ.Χ., και τελικά στο νησί Κάπρι, όπου έζησε μέχρι το τέλος του το 37 μ.Χ. Φρουρούμενος από τους Πραιτωριανούς, ο Σηιανός έλεγχε εύκολα όλες τις πληροφορίες, που περνούσαν μεταξύ του Τιβέριου και της πρωτεύουσας.
Παρά την αποχώρηση του Τιβέριου από την πολιτική σκηνή της Ρώμης, η παρουσία της Λιβίας φαίνεται ότι ήλεγχε την απροκάλυπτη δύναμη του Σηιανού για κάποιο διάστημα. Σύμφωνα με τον Τάκιτο, το τέλος της το 29 μ.Χ. άλλαξε όλα αυτά. Ο Σηιανός ξεκίνησε μια σειρά από δοκιμές εκκαθάρισης συγκλητικών και πλούσιων ιππέων στην πόλη, απομακρύνοντας όσους ήταν ικανοί να αντιταχθούν στην εξουσία του καθώς και επεκτείνοντας το αυτοκρατορικό (και το δικό του) θησαυροφυλάκιο. Δίκτυα κατασκόπων και πληροφοριοδοτών οδηγούσαν τα θύματα σε δίκη με ψευδείς κατηγορίες για προδοσία, και πολλοί επέλεξαν την αυτοκτονία αντί της ντροπής της καταδίκης και της εκτέλεσης. Μεταξύ αυτών που χάθηκαν ήταν ο Γάιος Ασίνιος Γάλλος, ένας εξέχων συγκλητικός και αντίπαλος του Τιβέριου που συνδεόταν με τη φατρία της Αγριππίνας. Η Αγριππίνα και οι δύο από τους γιους της, ο Νέρων Κ. και ο Δρούσος Κ. συνελήφθησαν και εξορίστηκαν το 30 μ.Χ., και αργότερα απεβίωσαν από την πείνα υπό ύποπτες συνθήκες. Μόνο ο Καλιγούλας, ο νεότερος γιος του Γερμανικού, κατάφερε να επιβιώσει από τις εκκαθαρίσεις του Σηιανού, μετακομίζοντας στο Κάπρι, ζώντας με τον Τιβέριο το 31 μ.Χ.
Καταγγελία
Το 31 μ.Χ., παρά το ότι ανήκε στην τάξη των ιππέων, ο Σηιανός μοιράστηκε την υπατεία με τον Τιβέριο ερήμην εκείνου και τελικά αρραβωνιάστηκε με τη Λιβίλλα. Ο Τιβέριος δεν είχε εμφανιστεί στη Ρώμη από το 26 μ.Χ. και οι συγκλητικοί και οι ιππείς συμμετείχαν στην εύνοια του Σηιανού σαν να ήταν Αυτοκράτορας. Τα γενέθλιά του εορτάστηκαν δημόσια και στήθηκαν αγάλματα προς τιμήν του. Με το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής αντιπολίτευσης να συντρίβεται, ο Σηιανός ένιωσε ότι η θέση του ήταν αδιαμφισβήτητη. Ο αρχαίος ιστορικός Δίων ο Κάσσιος έγραψε:
Ο Σηιανός ήταν τόσο σπουδαίο άτομο λόγω της υπερβολικής υπεροψίας του και της τεράστιας δύναμής του, που, για να το θέσω εν συντομία, ο ίδιος φαινόταν ότι ήταν ο αυτοκράτορας και ο Τιβέριος ένα είδος ιθαγενούς ενός νησιού, καθώς ο τελευταίος περνούσε το χρόνο του στο νησί Capreae.
Μέσα από χρόνια πονηρών δολοπλοκιών και απαραίτητων υπηρεσιών στον Αυτοκράτορα, ο Σηιανός είχε εργαστεί για να γίνει ο πιο ισχυρός άνδρας στην Αυτοκρατορία.
Αλλά ξαφνικά, στα τέλη του 31 μ.Χ., συνελήφθη, εκτελέστηκε με συνοπτικές διαδικασίες και το σώμα του ρίχθηκε ασυνήθιστα τις Γεμονικές σκάλες. Το τι προκάλεσε την πτώση του είναι ασαφές: οι αρχαίοι ιστορικοί διαφωνούν σχετικά με τη φύση της συνωμοσίας του, αν ήταν ο Τιβέριος ή ο Σηιανός που χτύπησε πρώτος και με ποια σειρά συνέβησαν τα επόμενα γεγονότα. Οι ιστορικοί της εποχής θεωρούν απίθανο ότι ο Σηιανός σχεδίαζε να καταλάβει την εξουσία και, αν το είχε σχεδιάσει, μάλλον θα είχε ως στόχο την ανατροπή του Τιβέριου για να χρησιμεύσει ως αντιβασιλέας του Τιβέριου Γέμελλου, γιου του Δρούσου, ή πιθανώς του Γ. Καλιγούλα. Δυστυχώς, η σχετική ενότητα που αναφέρεται σε αυτήν την περίοδο στα Χρονικά του Tάκιτου έχει χαθεί. Σύμφωνα με τον Ιώσηπο, ήταν η Αντωνία η Νεότερη, η μητέρα της Λιβίλλας, που τελικά ειδοποίησε τον Τιβέριο για την αυξανόμενη απειλή που αποτελούσε ο Σηιανός (πιθανώς με πληροφορίες που παρείχε ο Σάτριος Σεκούνδος), σε μια επιστολή που έστειλε στο Κάπρι με τη φροντίδα του απελεύθερου Πάλλαντα. Σύμφωνα με τον Ιουβενάλη, εστάλη επιστολή από το Κάπρι με εντολή να εκτελεστεί ο Σηιανός χωρίς δίκη.
Περαιτέρω λεπτομέρειες σχετικά με την πτώση του Sηιανού παρέχονται από τον Δίωνα τον Κάσσιο, γράφοντας σχεδόν 200 χρόνια αργότερα στη Ρωμαϊκή Ιστορία του. Φαίνεται ότι, όταν ο Τιβέριος άκουσε σε ποιο βαθμό ο Σηιανός είχε ήδη σφετεριστεί την εξουσία του στη Ρώμη, πήρε αμέσως μέτρα για να τον απομακρύνει από την εξουσία. Ωστόσο, συνειδητοποίησε ότι μια καθαρή καταδίκη θα μπορούσε να προκαλέσει τον Σηιανό να επιχειρήσει πραξικόπημα. Αντίθετα, ο Τιβέριος απηύθυνε μια σειρά από αντιφατικές επιστολές στη Σύγκλητο, μερικές από τις οποίες επαίνεσαν τον Σηιανό και τους φίλους του και μερικές από τις οποίες τους τον κατήγγειλαν. Ο Τιβέριος ανακοίνωσε ποικιλοτρόπως, ότι θα έφτανε στη Ρώμη την επόμενη ημέρα ή ότι βρισκόταν στις τελευταίες του στιγμές. Παραιτήθηκε από τη θέση του υπάτου, αναγκάζοντας τον Σηιανό να κάνει το ίδιο και απένειμε τιμητικό ιερατείο στον Καλιγούλα, αναζωπυρώνοντας τη λαϊκή υποστήριξη για το γένος των Κλαυδίων (του Γερμανικού). Η σύγχυση που ακολούθησε ήταν επιτυχής στο να αποξενώσει τον Σηιανό από πολλούς από τους οπαδούς του. Καθώς οι προθέσεις του Αυτοκράτορα δεν ήταν πλέον ξεκάθαρες, θεωρούνταν πλέον ασφαλέστερη πορεία δράσης στη Ρώμη η αποχώρηση από την απροκάλυπτη υποστήριξη του Σηιανού μέχρι να επιλυθεί ξεκάθαρα το θέμα.
Όταν έγινε φανερό στον Τιβέριο ότι η υποστήριξη για τον Σηιανό δεν ήταν τόσο ισχυρή όσο φοβόταν ο Αυτοκράτορας, το επόμενο βήμα του ήταν να επιλέξει τον Nαίβιο Σουτίριο Μάκρο, προηγουμένως έπαρχο των άγρυπνων (vigiles, της ρωμαϊκής αστυνομίας και πυροσβεστικής), για να αντικαταστήσει τον Σηιανό και να επηρεάσει την πτώση του. Στις 18 Οκτωβρίου 31 μ.Χ., ο Σηιανός κλήθηκε σε μια συνεδρίαση της Συγκλήτου με επιστολή του Τιβέριου, φαινομενικά για να του εκχωρήσει τις εξουσίες του τριβούνου. Την αυγή, μπήκε στη Σύγκλητο. Ενώ η επιστολή διαβάζονταν, ο Μάκρο ανέλαβε τον έλεγχο της Πραιτωριανής Φρουράς και μέλη των άγρυπνων, με επικεφαλής τον Πόπλιο Γραικίνιο Λάκο, περικύκλωσαν το κτίριο. Οι συγκλητικοί στην αρχή συνεχάρησαν τον Σηιανό, αλλά όταν η επιστολή, η οποία αρχικά έμπαινε σε εντελώς άσχετα θέματα, τον κατήγγειλε ξαφνικά και διέταξε τη σύλληψή του, συνελήφθη αμέσως και φυλακίστηκε στο Tullianum.
Εκτέλεση και επακόλουθα
μικρογραφία|300εσ|Ένα νόμισμα από την Augusta Bilbilis της Ισπανίας με τις λέξεις L. Aelio Seiano σβησμένες, ως αποτέλεσμα της καταδίκης της μνήμης του. Επιγρ.: AVGUSTUS ΤΙ. CAESAR DIVI AVGUSTI F. / MUN. AUGUSTA BILBILIS TI. CAESARE V [L. AELIO SEIANO] COS. 10,87 γραμ., 28,3 χλστ.
Το ίδιο βράδυ η Σύγκλητος συνήλθε στο Ναό της Ομόνοιας και καταδίκασε συνοπτικά τον Σηιανό σε θάνατο. Τον πήραν από τη φυλακή και τον στραγγάλισαν, και μετά το σώμα του πέταξαν στις σκάλες του Γεμονίου, όπου το πλήθος το έκανε κομμάτια. Ακολούθησαν ταραχές, στις οποίες όχλοι κυνηγούσαν και σκότωναν όποιον μπορούσαν να συνδέσουν με τον Σηιανό. Οι Πραιτωριανοί κατέφυγαν επίσης σε λεηλασίες, όταν κατηγορήθηκαν ότι συνωμότησαν με τον πρώην έπαρχο. Μετά την έκδοση της καταδίκης της μνήμης του (damnatio memoriae) από τη Σύγκλητο, τα αγάλματα του Σηιανού γκρεμίστηκαν και το όνομά του σβήστηκε από όλα τα δημόσια αρχεία, ακόμη και από νομίσματα, όπως στην εικόνα απέναντι. Στις 24 Οκτωβρίου, ο μεγαλύτερος γιος του Σηιανός, ο Στράβων, συνελήφθη και εκτελέστηκε. Όταν έμαθε για το τέλος του, η Απικάτα αυτοκτόνησε στις 26 Οκτωβρίου, αφού απηύθυνε μια επιστολή στον Τιβέριο που ισχυριζόταν ότι ο Δρούσος είχε δηλητηριαστεί με τη συνενοχή της Λιβίλλας. Οι κατηγορίες επιβεβαιώθηκαν περαιτέρω από τις ομολογίες των σκλάβων της Λιβίλλας, οι οποίοι, κάτω από βασανιστήρια, παραδέχθηκαν ότι είχαν χορηγήσει το δηλητήριο στον Δρούσο.
Έξαλλος όταν έμαθε την αλήθεια, ο Τιβέριος διέταξε σύντομα άλλους φόνους. Η Λιβίλλα αυτοκτόνησε ή πέθανε από την πείνα από τη μητέρα της Aντωνία τη Νεότερη. Τα υπόλοιπα παιδιά του Σηιανού, ο Καπίτο Αιλιανός και η Ιουνίλλα, εκτελέστηκαν τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Επειδή δεν υπήρχε προηγούμενο για τη θανατική ποινή μιας παρθένας, η Ιουνίλλα λέγεται ότι βιάστηκε πρώτα, με το σχοινί γύρω από τον λαιμό της και το σώμα της πετάχτηκε κάτω από τις Γεμόνιες σκάλες μαζί με τον αδελφό της. Στις αρχές της επόμενης χρονιάς ψηφίστηκε και το damnatio memoriae για τη Λιβίλλα.
Αν και η Ρώμη στην αρχή χάρηκε για τον θάνατο του Σηιανού, η πόλη βυθίστηκε γρήγορα σε πιο εκτεταμένες δίκες, καθώς ο Τιβέριος καταδίωκε όλους όσους μπορούσαν με οποιονδήποτε τρόπο να συνδεθούν με τα σχέδια του Σηιανού ή να είχαν μοιραστεί τη φιλία του. Οι τάξεις των Συγκλητικών εκκαθαρίστηκαν: οι οικογένειες που επλήγησαν περισσότερο ήταν εκείνες που είχαν πολιτικούς δεσμούς με το γένος των Ιουλίων. Ακόμη και η αυτοκρατορική δικαιοσύνη δεν εξαιρέθηκε από την οργή του Τιβερίου. Οι συλλήψεις και οι εκτελέσεις εποπτεύονταν τώρα από τον Nαίβιο Σουτόριο Μάκρο, ο οποίος διαδέχθηκε τον Σηιανό ως έπαρχος της Πραιτοριανής Φρουράς. Η πολιτική αναταραχή συνεχίστηκε μέχρι το τέλος του Τιβέριου το 37 μ.Χ., τον οποίο διαδέχθηκε ο Καλιγούλας.
Η περισσότερη ιστορική τεκμηρίωση της εκδίκησης του Τιβέριου δίνεται από τον Σουητόνιο και τον Τάκιτο. Η απεικόνιση ενός τυραννικού, εκδικητικού Αυτοκράτορα έχει αμφισβητηθεί από αρκετούς σύγχρονους ιστορικούς. Ο Έντουαρντ Τόγκο Σάλμον έγραψε ότι,
"Σε όλα τα είκοσι δύο χρόνια της βασιλείας του Τιβέριου, δεν κατηγορήθηκαν περισσότερα από πενήντα δύο άτομα για προδοσία, από τα οποία σχεδόν τα μισά διέφυγαν την καταδίκη, ενώ οι τέσσερις αθώοι που καταδικάστηκαν, είχαν πέσει θύματα του υπερβολικού ζήλου της Συγκλήτου, όχι της τυραννίας του Αυτοκράτορα."
Η Πραιτωριανή Φρουρά
Οι μεταρρυθμίσεις του Σηιανού περιελάμβαναν κυρίως την ίδρυση του Πραιτωριανού Στρατοπέδου (Castra Praetoria), η οποία καθιέρωσε την Πραιτωριανή Φρουρά ως την ισχυρή πολιτική δύναμη, για την οποία είναι κυρίως γνωστή σήμερα. Στο εξής η φρουρά ήταν στη διάθεση των Αυτοκρατόρων και οι ηγεμόνες ήταν εξίσου στο έλεος των Πραιτοριανών. Η πραγματικότητα αυτή φάνηκε το 31 μ.Χ., όταν ο Τιβέριος αναγκάστηκε να βασιστεί στους άγρυπνους εναντίον των στρατιωτών της φρουράς του. Αν και η Πραιτωριανή Φρουρά αποδείχτηκε πιστή στον γερασμένο Τιβέριο, η πιθανή πολιτική ισχύς της είχε γίνει σαφής. Η δύναμη που απέκτησε ο Σηιανός με την ιδιότητά του ως επάρχου απέδειξε ότι ο Μαικήνας είχε δίκιο στην πρόβλεψή του προς τον Αύγουστο, ότι ήταν επικίνδυνο να επιτραπεί σε έναν άνδρα να διοικήσει τη φρουρά. Ο Δίων ο Κάσσιος σημειώνει ότι μετά τον Σηιανό, κανένας άλλος έπαρχος -εκτός από τον Γάιο Φούλβιο Πλαυτιανό, ο οποίος διοικούσε τη Φρουρά υπό τον Σεπτίμιο Σεβήρο-, δεν θα είχε τέτοια επιρροή.
Ιστοριογραφία
Με εξαίρεση τον Βέλειο Πατέρκουλο, οι αρχαίοι ιστορικοί έχουν καταδικάσει παγκοσμίως τον Σηιανό, αν και οι αναφορές διαφέρουν σχετικά με το βαθμό στον οποίο ο Σηιανός χειραγωγήθηκε από τον Τιβέριο ή το αντίστροφο. Ο Σουητώνιος Τρανκούιλος ισχυρίζεται ότι ο Σουητώνιος ήταν απλώς ένα όργανο του Τιβέριου, για να επισπεύσει την πτώση του Γερμανικού και της οικογένειάς του και ότι απομακρύνθηκε γρήγορα μόλις έπαψε να είναι χρήσιμος. Ο Τάκιτος, από την άλλη πλευρά, αποδίδει μεγάλο μέρος της παρακμής της κυριαρχίας του Τιβέριου μετά το 23 μ.Χ. στη φθοροποιό επιρροή του Σηιανού, αν και γενικά είναι επίσης σκληρός με τον Τιβέριο.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 2015
Τα 41α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2015.
Σηιανός
Ιστοριογραφία
Ο Φαίδρος Γ. Ι. ήταν ύποπτος, ότι αναφέρθηκε στον Σηιανό στους Μύθους του και έλαβε κάποια άγνωστου είδους θανατική ποινή (Πρβλ. Μύθοι I.1, I.2.24 και I.17). Ο Βέλειος Πατέρκουλος ήταν ιστορικός και σύγχρονος του Σηιανού, του οποίου η δίτομη Ρωμαϊκή Ιστορία περιγράφει μια ιστορία της Ρώμης από την πτώση της Τροίας μέχρι το τέλος της αυγούστας Λιβίας το 29 μ.Χ. Στο έργο του επαίνεσε τον Τιβέριο και τον Σηιανό, υπερασπιζόμενος μάλιστα την υψηλή θέση του τελευταίου στη διακυβέρνηση, παρά το γεγονός ότι δεν ανήκε σε τάξη ανώτερη αυτής των ιππέων. Το πόσο μεγάλο μέρος της γραφής του Πατέρκουλου οφείλεται σε γνήσιο θαυμασμό, σύνεση ή φόβο, παραμένει ένα ανοιχτό ερώτημα, αλλά έχει υποτεθεί ότι θανατώθηκε ως φίλος του Σηιανού.
Λογοτεχνικές ερμηνείες
Η πτώση του Σηιανού απεικονίζεται στην ενότητα της Σάτιρας X του Ιουβενάλη για το κενό της εξουσίας. Αυτή εξετάζει την καταστροφή των αγαλμάτων του μετά την κρίση του damnatio memoriae και στοχάζεται στην αστάθεια της κοινής γνώμης. Ο δραματουργός Μπεν Τζόνσον δανείστηκε από το ποίημα για μερικά αποσπάσματα στο Σηιανός: η πτώση του. Το έργο θεωρείται ως μια επίκαιρη αναφορά στην πτώση του πρώην βασιλικού αγαπημένου, Ρόμπερτ Ντέβερω, 2ου κόμη του Έσσεξ, που εκτελέστηκε για προδοσία δύο χρόνια πριν. Ο Σηιανός είναι επίσης ηγετική φυσιογνωμία σε ένα άλλο ρωμαϊκό ιστορικό έργο αυτής της εποχής, την ανώνυμη Τραγωδία του Κλαύδιου Τιβέριου Νέρωνα (1607).
Η διατύπωση σύγχρονων πολιτικών σημείων με αυτόν τον τρόπο μέσω της επανερμηνείας μακρινών ιστορικών επεισοδίων ήταν πλέον κοινή. Στη Γαλλία, τον 17ο αιώνα, η πτώση του ισχυρού καρδινάλιου Mαζαρέν εορτάστηκε σε ένα πολιτικό φυλλάδιο που επίσης έκανε παραλληλισμούς με την καριέρα του Σηιανού, Ο Φιλόδοξος ή το πορτρέτο του Αιλίου Σηιανού στο πρόσωπο του καρδινάλιου Mαζαρέν (Παρίσι, 1642). Στην Αγγλία άλλοι βασιλικοί ευνοούμενοι βλέπονταν με αυτούς τους όρους επίσης. Ο Τζορτζ Βίλιερς, 1ος δούκας του Μπάκιγχαμ, είναι ο στόχος μιας ανώνυμης ρωμαϊκής τραγωδίας σε χειρόγραφο, Ο Ευνοούμενος του Αυτοκράτορα. Η συνετή ανάγκη για ανωνυμία υποδηλώνεται από τη σύλληψη του σερ Τζον Έλιοτ, ο οποίος στάλθηκε στον Πύργο του Λονδίνου για την ειλικρινή κριτική του κατά του δούκα στο κοινοβούλιο του 1626, συγκρίνοντάς τον με τον Σηιανό.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 2015
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2015
Σηιανός
Λογοτεχνικές ερμηνείες
Μετά τον θάνατο του Μπάκιγχαμ το 1628, όταν ήταν πιο ασφαλές να γίνει κάτι τέτοιο, δημοσιεύτηκε μια μετάφραση μιας ιστορίας από τον Πιερ Ματιέ με τον τίτλο Ο ισχυρός ευνοούμενος: η ζωή του Αιλίου Σηιανού. Ακολούθησε το 1634 μια άλλη μετάφραση, οι Πολιτικές Παρατηρήσεις του σερ Τόμας Χόκινς για την πτώση του Σηιανού, η οποία είχε αρχικά τον τίτλο Della peripetia di fortuna (Αλλαγές της τύχης) από τον συγγραφέα της, Τζιοβάνι-Μπατίστα Μαντσίνι. Αργότερα τον αιώνα, ο Άντονι Άσλεϊ Κούπερ, 1ος κόμης του Σάφτσμπερι, έγινε στόχος του τετρασέλιδου πολιτικού φυλλαδίου Σηιανός, ή Ο δημοφιλής αγαπημένος, τώρα στη μοναξιά και τα βάσανα του, που υπέγραψε με το ψευδώνυμο Tίμοθυ Τόρυ (1681). Η ιστορία του Σηιανού, με αναφορά στη φυλάκιση του κόμη στον Πύργο με την κατηγορία της προδοσίας, ερμηνεύεται ως επιχείρημα υπέρ της απόλυτης μοναρχίας, της άμεσης διακυβέρνησης χωρίς τη μεσολάβηση πολιτικών.
Το όνομα του Σηιανού συνέχισε να χρησιμοποιείται στην πολιτική υπηρεσία κατά τον 18ο αι. Ο πρωθυπουργός Ρόμπερτ Γουόλπολ δέχθηκε επίθεση το 1735 κατά τη διάρκεια ενός δημοφιλούς σκετς, C- και η εξοχή: Ένα έργο επτά πράξεων...το σύνολο ολοκληρώνεται με τη μεγάλη μάσκα, ονομαζόμενη Η πτώση του Σηιανού. Η συγγραφή του αποδίδεται σε «έναν μεταμφιεσμένο» και στην έντυπη έκδοση η μάσκα προηγείται του έργου, αν και παίζεται τελευταία. Αυτό δίνει την ιδέα για το πώς να λάβετε αυτό που πρόκειται να ακολουθήσει και αποτελείται από μια συζήτηση μεταξύ του Παντς και του Δήμιου, που ξεκινά με την ερώτηση «Είναι αυτός ο ίδιος Σηιανός για να φύγει από τον κόσμο σαν άνθρωπος ή να πεθάνει με τον θάνατο ενός τρελού; Σκύλος; Διότι έζησε σαν λυπημένος, από την πρώτη μέρα που ο Αυτοκράτορας Τιβέριος τον πήρε στην εύνοια». Μια πιο λεπτή επίθεση σε έναν μεταγενέστερο πρωθυπουργό συνέβη το 1769 όταν ο Σηιανός του Τζόνσον επανεκδόθηκε με τον τίτλο Ο Ευνοούμενος. Αυτό προλογίστηκε με μια αφιέρωση με γλωσσολαλιά στον Λόρδο Μπιούτ, αρνούμενη ότι μπορεί να υπάρξει οποιαδήποτε σύγκριση μεταξύ της συμπεριφοράς του Σηιανού και της συμπεριφοράς της διακυβέρνησής του.
Αλλού στην Ευρώπη υπήρχαν και άλλες δραματικές προσαρμογές της ιστορίας. Περιλάμβαναν την έμμετρη τραγωδία του Ζαν ντε Μανιόν, Σηιανός (1647) και του Ανρί φαν ντερ Ζάντε De dood van Elius Sejanus του Spiegel voor der vorsten gunstelingen (Ο θάνατος του Sejanus, ένας καθρέφτης για τους αγαπημένους των πριγκίπων, Άμστερνταμ 1716). Αργότερα έγινε άλλη μια ανακύκλωση της τραγωδίας του Τζόνσον στην Αγγλία από τον Ιρλανδό ηθοποιό Φράνσις Τζέντλεμαν. Συντομευμένο και «βελτιωμένο» από κάποιες δικές του προσθήκες, δημοσίευσε το έργο Σηιανός, μια τραγωδία: όπως προοριζόταν για τη σκηνή (1752), όταν δεν μπόρεσε να το κάνει πράξη. Τα μεταγενέστερα έργα περιλαμβάνουν μια τραγωδία 5 πράξεων του A. Άρτερτον (1875) και το ιδιωτικά τυπωμένο Σηιανός: Μία τραγωδία σε πέντε πράξεις του Π. Τζ. Α. Τσαλκ (1923)
Μια μεταγενέστερη φανταστική επεξεργασία του ιστορικού επεισοδίου εμφανίστηκε ως η πρώτη ιστορία του Σηιανού και άλλες Ρωμαϊκές Ιστορίες του EΈντουαρντ Μάτουριν (Νέα Υόρκη 1839). Συμμετέχει επίσης στο Ρόμπερτ Γκρέιβς Εγώ ο Κλαύδιος (1934), που δόθηκε νέα ζωή, όταν διασκευάστηκε για την τηλεόραση ως Εγώ, ο Κλαύδιος το 1976. Σε αυτό η Αντωνία στέλνει την επιστολή κατηγορίας στον Τιβέριο μέσω του Κλαύδιου, αφού ανακαλύπτει ότι η κόρη της συνωμοτεί με τον Σηιανό. Και δεδομένου ότι ο Πόντιος Πιλάτος ήταν υποψήφιος του Σηιανού και ενεπλάκη στις αντιεβραϊκές πολιτικές του, ενθάρρυνε τη συμπερίληψη του Σηιανού σε μυθιστορήματα που πραγματεύονται τις συνθήκες της σταύρωσης του Ιησού Χριστού. Το πρώτο από αυτά ήταν το Δίων και Σίβυλλα: μία κλασική χριστιανική νουβέλα του Mιλ Γκέραλντ Κέον (Λονδίνο, 1866). Μεταγενέστερα παραδείγματα περιλαμβάνουν το Πόντιος Πιλάτος του Πάουλ Λ. Μάιερ (Grand Rapids MI 1968) και το Η συνωμοσία για τον φόνο του Ιησού Χριστού (Τορόντο 2012) του Κρις Σέεπε.
Ο στόχος ορισμένων μεταγενέστερων μυθιστορημάτων ήταν να επικεντρωθούν τόσο στο τοπικό χρώμα, όσο και στην ιστορία. Αυτό ίσχυε για το ιστορικό ειδύλλιο του Γουίλιαμ Πέρσιβαλ Κρόζιερ Οι μοίρες γελάνε (1945), το οποίο γράφτηκε από έναν κλασικιστή με προσοχή στη λεπτομέρεια και διαδραματίστηκε κατά τη διάρκεια της πτώσης του Σηιανού και της βασιλείας του Καλιγούλα. Το ίδιο ισχύει και για ορισμένα πρόσφατα αστυνομικά μυθιστορήματα, που διαδραματίζονται στη ρωμαϊκή εποχή. Ο Σηιανός του Ντέιβιντ Γουίσχαρτ (Λονδίνο, 1998) περιλαμβάνει τον M'αρκο Κορβίνο και το Η αυτοκρατορία προδίδεται: η πτώση του Σηιανού (2013) του Τζέιμς Μέις, που επικεντρώθηκε σε έναν στρατιωτικό συνάδελφο, τον Αύλο Ναύτιο Κούρσορα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έπαρχοι πραιτωρίων
Μπερμπερέ
Το μπερμπερέ (Αμχαρικά: በርበሬ berberē, Τιγκρίνυα: በርበረ berbere) είναι ένα μείγμα μπαχαρικών, του οποίου τα συστατικά στοιχεία περιλαμβάνουν συνήθως πιπεριές τσίλι, σκόρδο, πιπερόριζα, βασιλικό, Αιθιοπικό κάρδαμο (Aframomum corrorima), Ruta graveolens, Trachyspermum ammi ή Trachyspermum roxburghianum, νιγκέλλα και μοσχοσίταρο. Είναι ένα βασικό συστατικό στις κουζίνες της Αιθιοπίας και Ερυθραίας.
Δείτε επίσης
• 5
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κουζίνα Ερυθραίας Κατηγορία:Αιθιοπική κουζίνα Κατηγορία:Μείγματα βοτάνων και μπαχαρικών
Πρωθυπουργός της Αλβανίας
Ο πρωθυπουργός της Αλβανίας (Kryeministri i Shqipërisë), επίσημα γνωστός ως Πρωθυπουργός της Δημοκρατίας της Αλβανίας (Kryeministri i Republikës së Shqipërisë), είναι ο επικεφαλής της αλβανικής κυβέρνησης και το ισχυρότερο πρόσωπο της Αλβανικής πολιτικής. Ο πρωθυπουργός κατέχει την εκτελεστική εξουσία της Αλβανίας, εκπροσωπεί το υπουργικό συμβούλιο και προεδρεύει τις συναντήσεις του. Ο πρωθυπουργός διορίζεται από το πρόεδρο και εγκρίνεται με ψήφο εμπιστοσύνης από το Κοινοβούλιο της Αλβανίας. Εκλέγεται για τετραετή θητεία από τον λαό και το σύνταγμα της Αλβανίας δεν θέτει κάποιο περιορισμό στις θητείες για τις οποίες μπορεί να εκλεγεί κάποιος. Σημερινός πρωθυπουργός της Αλβανίας (από το 2013) είναι ο Έντι Ράμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Αλβανίας Κατηγορία:Κυβέρνηση της Αλβανίας
Πεντεπί
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πεντεπιαί (γαλλικά: Pennedepiais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Αργυρώ Βαρελοπούλου
Φοίτησε στο Η΄γυμνάσιο Αθηνών όπου ταυτόχρονα έπαιζε και καλαθοσφαίριση στην ομάδα του γυμνασίου. Με τον Τρίτων έπαιξε στα πρωταθλήματα Αθηνών-Πειραιώς έλλειψη πανελλήνιου πρωταθλήματος τότε και σε διάφορα τουρνουά στην Ευρώπη και την Αίγυπτο.
Με την Εθνική Ελλάδος αγωνίστηκε στον πρώτο επίσημο αγώνα στην ιστορία της, στην βασική πεντάδα, στις 15 Απριλίου 1958, στην νίκη επί του Λιβάνου με 68-32 όπου σημείωσε 14 πόντους. Συμμετείχε στη βασική πεντάδα και την επόμενη ημέρα στο αγώνα Μεικτή Αθηνών - Μεικτή Βηρυτού, που ήταν οι ίδιες ομάδες με τον αγώνα των Εθνικών ομάδων όπου σημείωσε 21 πόντους.
Έχει βραβευτεί για την προσφορά της από τον Τρίτων, την Σ.Π.Α.Κ.Ε., την Ελληνική ομοσπονδία καλαθοσφαίρισης, τον Δήμο Αθηναίων και Λιοσίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Τρίτωνα Αθηνών
Περιέ-αν-Ωζ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Περιεζουά (γαλλ. Périegeois).
Ζακ Οντιάρ
Ο Ζακ Οντιάρ (γαλλικά: Jacques Audiard,, 30 Απριλίου 1952) είναι Γάλλος σκηνοθέτης ταινιών και σεναριογράφος. Είναι γιος του Μισέλ Οντιάρ, εξίσου διακεκριμένου σκηνοθέτη και σεναριογράφου.
Έχει κερδίσει από δύο φορές το Βραβείο César Καλύτερης ταινίας, όπως και το Βραβείο BAFTA Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης Ταινίας, την πρώτη για το Ο χτύπος που έχασε η καρδιά μου το 2005 και την δεύτερη το 2010 με την ταινία Ένας Προφήτης, με την τελευταία να του χαρίζει επιπλέον το Βραβείο Grand Prix στο Φεστιβάλ Καννών 2009. Η ταινία του Σώμα με Σώμα διαγωνίσθηκε για τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών 2012.
Κατάφερε να κερδίσει τον Χρυσό Φοίνικα με την ταινία του Dheepan στο Φεστιβάλ Καννών 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Παρφουρύ-συρ-Οντόν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Παρφουρυταίν (γαλλικά: Parfourutains).
Αδριανή Ροδόπης
Η Αδριανή ή Νέα Αδριανή είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Αδριανή βρίσκεται στην πεδιάδα της Κομοτηνής σε υψόμετρο 20 μέτρα και σε απόσταση 15 χλμ. νότια από το κέντρο της πόλης. Το χωριό είναι κτισμένο δυτικά του ποταμού Λισσού πριν περάσει από τον Ίμερο και εκβάλει στα παράλια του Θρακικού πελάγους, ανάμεσα και δίπλα στο Νέο Σιδηροχώρι (ΒΔ.) και το Μαυρομμάτι (ΝΑ.). Το χωριό κτίστηκε από την αρχή (ολοκληρώθηκε το 1925) σε περιοχή που πριν την απελευθέρωση ήταν τούρκικα τσιφλίκια. Οι κάτοικοι του είναι πρόσφυγες από το Ακαντζιλή Μαλγάρων της Ανατολικής Θράκης, ενοριακός ναός η εκκλησία των Παμμεγίστων Ταξιαρχών που πανηγυρίζει στις 8 Νοεμβρίου. Στο χωριό δραστηριοποιείται ο πολιτιστικής σύλλογος γυναικών.
Αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, με την ονομασία Οτμανλή Τσιφλίκ το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Καλαμοκάστρου. Το 1928 με το ΦΕΚ 193Α - 20/09/1928 μετονομάστηκε σε Αδριανή. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Νέο Σιδηροχώρι, το Μαυρομμάτι, το Καλαμόκαστρο και το Μικρό Δουκάτο αποτελούν την τοπική κοινότητα Νέου Σιδηροχωρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νέου Σιδηροχωρίου του Δήμου Κομοτηνής και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 144 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Κομοτηνής
Περιέ-συρ-λε-Νταν
Το Περιέ-συρ-λε-Νταν (γαλλικά: Périers-sur-le-Dan) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Περιεζαίν (γαλλικά: Périésains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
NMR μηδενικού πεδίου
NMR μηδενικού πεδίου (Zero field NMR) είναι η λήψη φασμάτων NMR σε ένα περιβάλλον προσεκτικά σαρωμένο από μαγνητικά πεδία (Συμπεριλαμβανομένου του γήινου μαγνητικού πεδίου). Είναι χρήσιμο στη μελέτη χημικών ουσιών με μαγνητικά ενεργούς πυρήνες (με σπιν 1/2 και μεγαλύτερα) και για μελέτη της μοριακής δυναμικής (molecular dynamics).
Η ανάπτυξη πολύ ευαίσθητων μαγνητικών ανιχνευτών (SQUID (υπεραγώγιμη συσκευή μαγνητικής συμβολής Superconducting quantum interference device), συντονισμός γιγαντιαίου μονοπόλου (Giant Monopole Resonance ή GMR), ατομικό μαγνητόμετρο (atomic magnetometer)) έκανε δυνατή (τη δεκαετία του 2000) την ανίχνευση σημάτων NMR άμεσα σε περιβάλλοντα μηδενικού πεδίου. Τα προηγούμενα πειράματα NMR μηδενικού πεδίου βασίστηκαν σε έμμεση ανίχνευση όπου το δείγμα έπρεπε να πηγαίνει από το θωρακισμένο περιβάλλον μηδενικού πεδίου σε ένα υψηλό μαγνητικό πεδίο για ανίχνευση με ένα συμβατικό επαγωγικό πηνίο.
Πολύ επιτυχημένη ήταν η υλοποίηση των ατομικών μαγνητομέτρων σε μηδενικό μαγνητικό πεδίο δουλεύοντας με κυψέλες ατμού ρουβιδίου για να ανιχνευθεί NMR μηδενικού πεδίου.
Μερικές φορές έχει αναφερθεί, αλλά ανακριβώς, ως πυρηνικός τετραπολικός συντονισμός (nuclear quadrupole resonance) (NQR).
Τζόρτζιο Μπούλγκαρι
Ο Τζόρτζιο Μπούλγκαρι (ιταλικά: Giorgio Bulgari), (5 Μαΐου 1890 - 6 Μαρτίου 1966) ήταν Ιταλός επιχειρηματίας και γιος του Σωτηρίου Βούλγαρη, ιδρυτή του οίκου πολυτελών προιόντων Bulgari.
Πρώτα χρόνια
Ο Τζόρτζιο γεννημένος στη Ρώμη, ήταν ο δεύτερος από τους τρεις γιους του Σωτήρη Βουλγάρη και της σύζυγου του  Έλενα.
Καριέρα
Ο Τζόρτζιο και ο μεγαλύτερος αδελφός του Κονσταντίνο έμαθαν αργυροχρυσοχοΐα και κατασκευή κοσμημάτων από τον πατέρα τους, οι οποίοι ανέλαβαν την οικογενειακή επιχείρηση μετά τον θάνατό του το 1932.
Προσωπική ζωή
Ο Τζιόρτζιο Μπούλγκαρι πέθανε στις 6 Μαρτίου του 1966 και είναι θαμμένος στο Προτεσταντικό Νεκροταφείο της Ρώμης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί επιχειρηματίες
Περινί (Καλβαντός)
Το Περινί (γαλλικά: Périgny) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Καλβαντός, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Περυβιέν (γαλλικά: Péruviens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Καλβαντός
Αντιπρόεδρος της Τουρκίας
Ο Αντιπρόεδρος της Τουρκίας είναι το δεύτερο υψηλότερο συνταγματικό αξίωμα στην Τουρκία μετά τον Πρόεδρο του συγκεκριμένου κράτους.
Στις 9 Ιουλίου 2018 ο Φουάτ Οκτάι διορίστηκε αντιπρόεδρος της Τουρκίας.
Κατάλογος αντιπροέδρων της Τουρκίας (2018-σήμερα)
Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Δημοκρατίας Κατηγορία:Κυβέρνηση της Τουρκίας
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 2016
Τα 42α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2016
Φουάτ Οκτάι
Ο Φουάτ Οκυάι (γεννημένος το 1964) είναι Τούρκος πολιτικός, δημόσιος υπάλληλος και ακαδημαϊκός που υπηρετεί ως ο πρώτος και σημερινός αντιπρόεδρος της Τουρκίας από το 2018. Ανεξάρτητος, προηγουμένως υπηρέτησε ως Υφυπουργός του Πρωθυπουργού της Τουρκίας από το 2016 μέχρι το διορισμό του ως αντιπρόεδρος μετά τη δημιουργία του αξιώματος μετά το συνταγματικό δημοψήφισμα του 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι πολιτικοί Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Τουρκικής Δημοκρατίας
Αποθέματα χρυσού
thumb|Επίσημα αποθέματα χρυσού των ΗΠΑ από το 1900 thumb|Αλλαγές στα αποθεματικά χρυσού της Κεντρικής Τράπεζας ανά χώρα 1993-2014 thumb|Αποθεματικά Χρυσού Κεντρικής Τράπεζας ανά χώρα μεταξύ 2005 και 2014 Τα αποθέματα χρυσού (Gold reserve) αναφέρονται στην ποσότητα χρυσού που διαθέτει μια χώρα και συνήθως αποθηκεύονται στην κεντρική τράπεζα της. Τα αποθέματα αυτά είναι στη διάθεση των κρατικών φορέων. Ο χρυσός καθώς και τα συναλλαγματικά αποθέματα χρησιμοποιούνται σε διακανονισμούς για συναλλαγές εξωτερικού εμπορίου, για αποπληρωμή του εξωτερικού και εσωτερικού χρέους της χώρας, για επενδυτικά έργα καθώς και για την στήριξη της αξίας του εθνικού νομίσματος.
Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Χρυσού εκτιμά βάσει των υπολογισμών του ότι όλος ο χρυσός που έχει εξορυχθεί ποτέ ανήλθε συνολικά σε 190.040 μετρικούς τόνους το 2019, ωστόσο άλλες ανεξάρτητες εκτιμήσεις ποικίλλουν έως και 20%. Σε τιμή 1.250 δολαρίων ΗΠΑ ανά ουγγιά τροίας (40 δολάρια ανά γραμμάριο), που επιτεύχθηκε στις 16 Αυγούστου 2017, ένας μετρικός τόνος χρυσού έχει αξία περίπου 40,2 εκατομμύρια δολάρια. Η συνολική αξία όλου του χρυσού που έχει εξορυχθεί ποτέ, θα ξεπερνούσε τα 7,5 τρισεκατομμύρια δολάρια σε αυτήν την αποτίμηση και χρησιμοποιώντας τις εκτιμήσεις του Παγκόσμιου Συμβουλίου Χρυσού για το 2017.
Συνάφεια εν καιρώ πολέμου
Κατά το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας, τα αποθέματα χρυσού ενός έθνους θεωρούνταν το βασικό οικονομικό του περιουσιακό στοιχείο και ένα σημαντικό λάφυρο πολέμου.
Μια χαρακτηριστική άποψη διατυπώθηκε σε μυστικό υπόμνημα του Βρετανού Αρχηγού του Αυτοκρατορικού Γενικού Επιτελείου από τον Οκτώβριο του 1939, στην αρχή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ο βρετανικός στρατός και η βρετανική μυστική υπηρεσία καθόρισαν "μέτρα που έπρεπε να ληφθούν σε περίπτωση εισβολής στην Ολλανδία και στο Βέλγιο από τη Γερμανία" και τα παρουσίασαν στο Πολεμικό Υπουργικό Συμβούλιο:
Η βελγική κυβέρνηση μετέφερε το ένα τρίτο των αποθεμάτων χρυσού της στο Ηνωμένο Βασίλειο, ένα άλλο τρίτο στον Καναδά και στις Ηνωμένες Πολιτείες και το μεγαλύτερο μέρος του υπολοίπου στη νότια Γαλλία. Μετά το ξέσπασμα του πολέμου, ο χρυσός που υπήρχε στη Γαλλία στάλθηκε στο Ντακάρ, την πρωτεύουσα της Σενεγάλης, τότε μέρος της γαλλικής αποικιακής αυτοκρατορίας. Αυτό ήταν ενάντια στις επιθυμίες της βελγικής κυβέρνησης, με τους Βέλγους να έχουν δώσει εντολή στους Γάλλους να το μεταφέρουν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Όταν οι Γερμανοί κατέλαβαν το Βέλγιο και τη Γαλλία το 1940, ζήτησαν τα βελγικά αποθέματα χρυσού που διατηρούνταν στη Σενεγάλη. Το 1941, Γάλλοι αξιωματούχοι του Βισύ κανόνισαν τη μεταφορά 4.944 κιβωτίων με 198 τόνους χρυσού σε αξιωματούχους της γερμανικής Reichsbank και η γερμανική κυβέρνηση το χρησιμοποίησε για να αγοράσει εμπορεύματα και πυρομαχικά από ουδέτερες χώρες. Η Τράπεζα της Γαλλίας αποζημίωσε πλήρως την Εθνική Τράπεζα του Βελγίου για την απώλεια του χρυσού της μετά τον πόλεμο.
Αποθέματα του ΔΝΤ
Από τις αρχές του 2011, τα αποθέματα χρυσού του ΔΝΤ ήταν σταθερά στους 2.815 τόνους (90,5 εκατομμύρια ουγγιές τροίας).
Επίσημα αναφερόμενα αποθέματα
Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο διατηρεί τακτικά στατιστικά στοιχεία για τα εθνικά περιουσιακά στοιχεία που αναφέρονται από διάφορες χώρες. Αυτά τα δεδομένα χρησιμοποιούνται από το Παγκόσμιο Συμβούλιο Χρυσού για την περιοδική κατάταξη και αναφορά των αποθεμάτων χρυσού χωρών και επίσημων οργανισμών.
Ο χρυσός που αναφέρεται για καθεμία από τις χώρες στον πίνακα ενδέχεται να μην είναι πραγματικά στοιχεία της χώρας που αναφέρεται, καθώς οι κεντρικές τράπεζες γενικά δεν έχουν επιτρέψει ανεξάρτητους ελέγχους των αποθεματικών τους. Η χρηματοδοτική μίσθωση χρυσού από τις κεντρικές τράπεζες θα μπορούσε να θέσει υπό αμφισβήτηση τις αναφερόμενες διαθέσεις χρυσού στον παρακάτω πίνακα.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Παραπομπές
Κατηγορία:Χρυσός Κατηγορία:Οικονομία
Στρατός Ξηράς (Γαλλία)
Ο Γαλλικός Στρατός Ξηράς, επισήμως Στρατός Ξηράς (Armée de terre //) (για να διακρίνεται από την Αεροπορία Στρατού) είναι η χερσαία και μεγαλύτερη συνιστώσα των Γαλλικών Ενόπλων Δυνάμεων. Μαζί με τη Γαλλική Πολεμική Αεροπορία, το Γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό και την Εθνική Χωροφυλακή, υπάγεται στη Γαλλική κυβέρνηση. Όλοι οι στρατιώτες θεωρούνται επαγγελματίες μετά την κατάργηση της θητείας, η οποία ψηφίστηκε το 1997 και άρχισε να ισχύει το 2001.
Μέχρι το 2014, ο Γαλλικός Στρατός απασχολούσε προσωπικό 111.628 ατόμων (συμπεριλαμβανομένης της Γαλλικής Λεγεώνας των Ξένων και της Πυροσβεστικής του Παρισιού). Επιπλέον, τα τάγματα εφέδρων του Γαλλικού Στρατού αποτελούνταν από προσωπικό 15.453 ατόμων.
Το 1999 ο Στρατός δημοσίευσε τον Κώδικα του Γάλλου Στρατιώτη, στον οποίον περιλαμβάνονται οι ακόλουθες διαταγές: (...) Κυριαρχώντας με τη δύναμη του, να σέβεται τους αντιπάλους του και να είναι προσεκτικός με τους αμάχους. Υπόκειται σε εντολές ενώ σέβεται τους νόμους, τα έθιμα του πολέμου και τις διεθνείς συμβάσεις.(...) Γνωρίζει τις παγκόσμιες κοινωνίες και σέβεται τις διαφορές τους. (...)
Πρώιμη ιστορία
thumb|left|Ο [[Γαλλικός Βασιλικός Στρατός στη μάχη του Ντεναίν (1712).]] Ο πρώτος μόνιμος στρατός, ο οποίος πληρωνόταν και λάμβανε τακτικούς μισθούς, αντί για φεουδαρχικές εισφορές, ιδρύθηκε από τον Κάρολο Ζ΄ κατά τις δεκαετίες 1420–30. Οι βασιλείς της Γαλλίας χρειαζόταν αξιόπιστα στρατεύματα κατά τη διάρκεια και μετά από τον Εκατονταετή Πόλεμο. Οι στρατιωτικές αυτές μονάδες ιδρύθηκαν με την έκδοση ordonnances (διαταγές) οι οποίες δίεπαν τον χρόνο υπηρεσίας, τη σύνθεση και την πληρωμή τους. Αυτοί οι λόχοι σχημάτισαν τον πυρήνα του Ιππικού της Χωροφυλακής τον 16ο αιώνα. Τοποθετημένοι σε ολόκληρη τη Γαλλία, συνεισέφεραν σε άλλους στρατούς όταν ζητούνταν. Υπήρχε επίσης πρόβλεψη για τοξότες και μονάδες πεζοπόρων στρατιωτών από τάξεις μη ευγενών, αλλά αυτές διαλύθηκαν μετά το τέλος του πολέμου.
Ο κύριος όγκος του πεζικού για τους πολέμους εξακολουθούσε να παρέχεται από αστικές ή επαρχιακές πολιτοφυλακές, που εκπαιδευόταν από μια περιοχή ή μια πόλη για να πολεμήσουν τοπικά και ονομαζόταν ανάλογα με την τοποθεσία στρατολόγησης τους. Σταδιακά, αυτές οι μονάδες έλαβαν πιο μόνιμη μορφή, και στη δεκαετία του 1480 προσλήφθηκαν Ελβετοί εκπαιδευτές και μερικές από τις 'Bandes' (πολιτοφυλακές) συνδυάστηκαν για να σχηματίσουν προσωρινές «Λεγεώνες» έως και 9.000 ανδρών. Αυτοί οι άνδρες πληρωνόταν και έλαβαν κατάρτιση.
Ο Ερρίκος Β΄ τακτοποίησε περαιτέρω τον γαλλικό στρατό, σχηματίζοντας μόνιμα συντάγματα πεζικού για να αντικαταστήσει τη δομή της πολιτοφυλακής. Τα πρώτα από αυτά τα Συντάγματα (Régiments) του Πικαρντί, του Πιεμόντιου, της Ναβάρρας και της Κομπανίας και ονομάζονταν Les Vieux Corps (Τα Παλαιά Σώματα). Η διάλυση των συνταγμάτων μετά το τέλος ενός πολέμου αποτελούσε φυσιολογική πολιτική ως μέτρο εξοικονόμησης κόστους αλλά τα Vieux Corps και τα Οικεία στρατεύματα του βασιλιά, το Maison du Roi, ήταν τα μοναδικά που διατηρήθηκαν.
Τα συντάγματα θα μπορούσαν να δημιουργηθούν άμεσα από τον βασιλιά και ονοματιζόταν ανάλογα με την περιοχή στην οποία δημιουργήθηκαν ή από τους ευγενείς ή τον διορισμένο συνταγματάρχη τους. Όταν ο Λουδοβίκος ΙΓ΄ ήρθε στο θρόνο διέλυσε τα περισσότερα από τα υπάρχοντα συντάγματα, αφήνοντας μόνο το Vieux και μια λίγα ακόμη που έγιναν γνωστά ως Petite Vieux τα οποία απέκτησαν επίσης το προνόμιο της μη διάλυσης μετά από πόλεμο.
thumb|Ο [[Γαλλικός Επαναστατικός Στρατός στη μάχη του Ζεμάπ (1792).]] Η επανάσταση διαχώρισε τον στρατό με την κύρια μάζα του να χάνει τα περισσότερα από τα στελέχη στην πτώση των αριστοκρατών ή την γκιλοτίνα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο στρατός να απογοητευθεί και να χάσει την αποτελεσματικότητα του. Η γαλλική φρουρά συμμετείχε στην εξέγερση και οι Ελβετοί Φρουροί σφαγιάστηκαν κατά τη διάρκεια της επιδρομής του παλατιού του Κεραμεικού. Τα απομεινάρια του βασιλικού στρατού εντάχθηκαν στη συνέχεια στις επαναστατικές πολιτοφυλακές που έγιναν γνωστές ως sans-culottes και την «Εθνική Φρουρά» μια πολιτοφυλακή και αστυνομική δύναμη της μεσαίας τάξης από την οποία σχηματίστηκε ο Γαλλικός Επαναστατικός Στρατός.
Υπό από τον Ναπολέοντα Α΄, ο γαλλικός στρατός κατέκτησε το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων πολέμων. Φτάνοντας σε υψηλό επίπεδο και πάλι μέσω των επαναστατικών δυνάμεων και χρησιμοποιώντας στήλες επίθεσης με υποστήριξη βαρέος πυροβολικού και συνωστισμό ιππικού καταδίωξης, ο γαλλικός στρατός υπό τον Ναπολέοντα και τους στρατηγούς του ήταν σε θέση να ξεπερνά και να καταστρέφει κατ' επανάληψη τους συμμαχικούς στρατούς μέχρι το 1812. Ο Ναπολέων εισήγαγε την έννοια του Σώματος όλων των στρατιών, και καθεμία αποτελούσε έναν παραδοσιακό στρατό «σε μινιατούρα», επιτρέποντας τη δύναμη του πεδίου να χωριστεί σε διάφορες γραμμές πορείας και να επανέλθει ή να λειτουργήσει ανεξάρτητα. Η Μεγάλη Στρατιά (Grande Armée) λειτούργησε επιδιώκοντας μια αποφασιστική μάχη με κάθε στρατό του εχθρού και στη συνέχεια καταστρέφοντάς τον μέχρις εσχάτων πριν να καταλάβει τάχιστα το έδαφος και να αναγκάσει τη σύναψη συνθήκης ειρήνης.
thumb|left|Μετά την επικράτηση επί των Πρωσικών δυνάμεων στην [[Μάχη της Ιένας-Άουερστεντ|Ιένα, η Μεγάλη Στρατιά εισήλθε στο Βερολίνο στις 27 Οκτωβρίου 1806.]]
Το 1812 ο Ναπολέοντας διέφυγε στη Μόσχα προσπαθώντας να μειώσει τη ρωσική επιρροή από την ανατολική Ευρώπη και να εξασφαλίσει τα σύνορα της αυτοκρατορίας και των συμμάχων του. Η εκστρατεία ξεκίνησε αρχικά καλά, αλλά οι τεράστιες αποστάσεις της ρωσικής στέπας και ο κρύος χειμώνας ανάγκασαν τον στρατό του να καταλήξει σε μια καταστροφική υποχώρηση που ολοκληρώθηκε από ρωσικές επιδρομές και καταδίωξη. Η Μεγάλη Στρατιά της εκστρατείας του 1812 δεν μπόρεσε να αντικατασταθεί και με το «έλκος» του συνεχιζόμενου πολέμου κατά της Βρετανίας και της Πορτογαλίας στην Ισπανία, ο γαλλικός στρατός δεν είχε καλά εκπαιδευμένα στρατεύματα ενώ το γαλλικό εργατικό δυναμικό ήταν σχεδόν εξαντλημένο.
Μετά την παραίτηση του Ναπολέοντα και την επιστροφή του, η οποία διακόπηκε από αγγλο-ολλανδική και πρωσική συμμαχία στο Βατερλώ, ο γαλλικός στρατός έμεινε πίσω και αποκαταστάθηκε κατά τη μοναρχία των Βουρβόνων. Η δομή παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητη και πολλοί αξιωματικοί της αυτοκρατορίας διατήρησαν τις θέσεις τους.
Ο μακρύς 19ος αιώνας και η Δεύτερη Αυτοκρατορία
Η αποκατάσταση του στρατού από τους Βουρβόνους αποτέλεσε εποχή πολιτικής αστάθειας με τη χώρα να βρίσκεται στα όρια της πολιτικής βίας
Εκμεταλλευόμενη την αδυναμία του μπέη του Αλγερίου, η Γαλλία εισέβαλε σε αυτό το 1830 και ξεπέρασε και πάλι γρήγορα την αρχική αντίσταση. Η γαλλική κυβέρνηση προσάρτησε επισήμως την Αλγερία αλλά χρειάστηκε σχεδόν 45 χρόνια για να ειρηνεύσει πλήρως τη χώρα. Αυτή η περίοδος της γαλλικής ιστορίας είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία της Στρατιάς της Αφρικής (Armée d'Afrique), η οποία περιλάμβανε τη Γαλλική Λεγεώνα των Ξένων. Ο στρατός ήταν πλέον ομοιόμορφα ενδεδυμένος με σκούρα μπλε παλτά και κόκκινα παντελόνια, τα οποία διατήρησε μέχρι τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Τα νέα της πτώσης του Αλγερίου είχαν μόλις φτάσει στο Παρίσι το 1830, όταν ανατράπηκε η Μοναρχία των Βουρβόνων και αντικαταστάθηκε από τη συνταγματική Μοναρχία της Ορλεάνης. Ο όχλος αποδείχθηκε πάρα πολύς για τα στρατεύματα του Maison du Roi και το κύριο σώμα του Γαλλικού Στρατού, που δείχνοντας συμπάθεια προς τα πλήθη, δεν ενεπλάκη έντονα.
Το 1848 ένα κύμα επαναστάσεων σάρωσε την Ευρώπη και έφερε το τέλος στη μοναρχία των Βουρβόνων. Ο στρατός δεν ενεπλάκη σε μεγάλο βαθμό στις οδομαχίες του Παρισιού, οι οποίες εκθρόνισαν τον βασιλιά, αλλά αργότερα μέσα στο έτος, χρησιμοποιήθηκε για την καταστολή των πιο ριζοσπαστικών στοιχείων της νέας Δημοκρατίας που οδήγησαν στην εκλογή του ανιψιού του Ναπολέοντα ως προέδρου.
Ο Πάπας είχε αναγκαστεί να απομακρυνθεί από τη Ρώμη στο πλαίσιο των επαναστάσεων του 1848 και ο Λουδοβίκος Ναπολέοντας απέστειλε εκστρατευτική στρατιωτική δύναμη 14.000 ατόμων στο Παπικό Κράτος υπό τον στρατηγό Νικολά Σαρλ Βικτόρ Ουντινό για να τον αποκαταστήσει. Στα τέλη Απριλίου του 1849, ηττήθηκε και απομακρύνθηκε από τη Ρώμη από το εθελοντικό σώμα του Τζιουζέπι Γκαριμπάλντι, αλλά στη συνέχεια ανάκαμψε και ανακατέλαβε τη Ρώμη.
Ο Γαλλικός Στρατός ήταν από τους πρώτους στον κόσμο που προμηθεύθηκε τουφέκια Minié, ακριβώς τη στιγμή που χρειαζόταν για τον Κριμαϊκό πόλεμο κατά της Ρωσίας, που ήταν σύμμαχος με τη Βρετανία. Αυτή η εφεύρεση έδωσε στο πεζικό γραμμής ένα μακρύτερο και πιο ακριβές όπλο και οδήγησε σε νέες χαλαρές τακτικές. Ο Γαλλικός Στρατός ήταν πιο έμπειρος σε μαζικούς ελιγμούς και μάχες από τους Βρετανούς και η φήμη του ενισχύθηκε σημαντικά.
Ο γαλλικός στρατός θεωρούνταν πλέον παράδειγμα για τους άλλους και οι στρατιωτικές αποστολές στην Ιαπωνία και η άμιλλα των γαλλικών Ζουαβών προς άλλες στρατιωτικές δυνάμεις προσέθεσαν επιπλέον κύρος. Ωστόσο, μια εκστρατεία στο Μεξικό απέτυχε στη δημιουργία αποικίας.
Το 1870 η Γαλλία ταπεινώθηκε με την ήττα στον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο. Ο στρατός είχε πολύ ανώτερα όπλα πεζικού μορφής Chassepot και έναν πρώιμο τύπο πολυβόλου αλλά οι τακτικές του ήταν κατώτερες και επέτρεψαν στη γερμανική δύναμη που εισέβαλε να πάρει την πρωτοβουλία γρήγορης στρατολόγησης σε οχυρωμένες πόλεις και έτσι να νικήσει. Η απώλεια του γοήτρου μέσα στον στρατό οδήγησε σε μεγάλη έμφαση στην επιθετικότητα και στις στενές τακτικές.
Αρχές 20ου αιώνα
thumb|Γάλλοι [[Πουαλού (μέλη του πυροβολικού) φωτογραφίζονται με τη Γαλλική σημαία κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1917.]] Τον Αύγουστο του 1914, οι Γαλλικές Ένοπλες Δυνάμεις αριθμούσαν 1.300.000 στρατιώτες. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι γαλλικές ένοπλες δυνάμεις έφτασαν σε μέγεθος 8.300.000 στρατιωτών, εκ των οποίων περίπου 300.000 προήλθαν από τις αποικίες. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, περίπου 1.397.000 Γάλλοι στρατιώτες σκοτώθηκαν στη μάχη, κυρίως στο δυτικό μέτωπο. Ήταν η πιο θανατηφόρα πολεμική σύγκρουση στη γαλλική ιστορία. Οι σημαντικότεροι στρατηγοί ήταν οι: Ζοζέφ Ζοφρ, Φερντινάν Φος, Σαρλ Μανγκέν, Φιλίπ Πεταίν, Ρομπέρ Νιβέλ, Φρανσέ ντ'Εσπεραί και Μωρίς Σαράιγ.
thumb|left|[[Λεγεώνα των Ξένων|Ξένοι Λεγεωνάριοι της Ελεύθερης Γαλλίας στη Μάχη του Μπιρ Χακέιμ (1942).]]
Στις αρχές του πολέμου, ο Γαλλικός Στρατός φορούσε τη στολή του Γαλλοπρωσικού πολέμου του 1870, αλλά αυτή ήταν ακατάλληλη για τα χαρακώματα. Έτσι το 1915 ο Γαλλικός στρατός αντικατέστησε τη στολή του, με το κράνος Αντριάν να αντικαθιστά το κεπί. Έχει αρχίσει να χρησιμοποιείται στολή με χλαίνη, χρώματος γαλάζιου για τους στρατιώτες των χαρακωμάτων, ενώ η στολή για τους αποικιακούς στρατιώτες ήταν χρώματος χακί.
Στην αρχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Γαλλικός Στρατός παρέταξε 2.240.000 στρατιώτες συγκεντρωμένους σε 94 μεραρχίες (από τις οποίες 20 ήταν τακτικού στρατού και 74 ήταν εφέδρων) από τα Ελβετικά σύνορα έως τη Βόρεια Θάλασσα. Σε αυτούς τους αριθμούς δεν περιλαμβάνεται ο στρατός των Άλπεων που πολεμούσε με την Ιταλία και 600.000 άνδρες που ήταν διασκορπισμένοι στη Γαλλική αποικιακή αυτοκρατορία. Μετά από την ήττα του το 1940, το γαλλικό καθεστώς του Βισύ επέτρεψε τη διατήρηση προσωπικού 100–120.000 ατόμων στη Γαλλία, και μεγαλύτερες δυνάμεις στη Γαλλική Αυτοκρατορία: πάνω από 220.000 στην Αφρική (εκ των οποίων 140.000 στη Γαλλική Βόρεια Αφρική), και δυνάμεις σε Συρία και Γαλλική Ινδοκίνα.
Μετά το 1945, παρά τις τεράστιες προσπάθειες στον Πρώτο Πόλεμο της Ινδοκίνας του 1945–54 και τον Πόλεμο της Αλγερίας του 1954–62, και τα δύο εδάφη τελικά χάθηκαν από την κατοχή της Γαλλίας. Οι γαλλικές μονάδες παρέμειναν στη Γερμανία μετά το 1945, σχηματίζοντας τις Γαλλικές Δυνάμεις στη Γερμανία. Η 5η Θωρακισμένη Μεραρχία παρέμεινε στη Γερμανία μετά το 1945, ενώ η 1η και η 3η θωρακισμένη μεραρχία ιδρύθηκαν στη Γερμανία το 1951. Ωστόσο, οι σχηματισμοί που είχαν ανατεθεί στο ΝΑΤΟ αποσύρθηκαν για να πολεμήσουν στην Αλγερία. Η 5η Θωρακισμένη Μεραρχία αποσύρθηκε το 1956. Από το 1948 έως το 1966, πολλές μονάδες του Γαλλικού Στρατού εντάχθηκαν στην Ολοκληρωμένη Στρατιωτική Δομή Διοίκησης του ΝΑΤΟ. Ο αρχηγός των Συμμαχικών Δυνάμεων της Κεντρικής Ευρώπης ήταν αξιωματικός του Γαλλικού Στρατού και πολλές θέσεις-κλειδιά του προσωπικού του ΝΑΤΟ κατεχόταν από Γάλλους. Ενώ το ανώτατο όριο των 14 γαλλικών μεραρχιών που δέσμευσε το ΝΑΤΟ είχε καθοριστεί από τη Συνθήκη του Παρισιού, συνολικά δεν χρησιμοποιήθηκαν πάνω από 6 μεραρχίες κατά τη διάρκεια του πολέμου της Ινδοκίνας, ενώ κατά τη διάρκεια του πολέμου της Αλγερίας χρησιμοποιήθηκαν 2.
Αποαποικιοποίηση
thumb|Στρατιώτες του 4ου συντάγματος [[Ζουάβοι|Ζουαβών κατά τον Πόλεμο της Αλγερίας.]] Στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Γαλλία αντιμετώπισε αμέσως την έναρξη του κινήματος της αποαποικιοποίησης. Ο Γαλλικός στρατός ήταν η ηγετική δύναμη σε αντίθεση με την αποαποικιοποίηση, η οποία ερμηνεύεται ως ταπείνωση. Στην Αλγερία ο στρατός κατέστειλε τις πρώτες διαδηλώσεις τον Μάιο του 1945 με βαρέα πυρά. 45.000 Αλγερινοί σκοτώθηκαν. Η διατήρηση του ελέγχου της Αλγερίας, όπου είχαν εγκαταστασθεί 1 εκατομμύριο Γάλλοι παράλληλα με τους 9 εκατομμύρια ντόπιους, αποτέλεσε ύψιστη προτεραιότητα για το στρατό. Όταν αποφασίστηκε πως οι πολιτικοί ήταν έτοιμοι πουλήσουν την Αλγερία και να της δώσουν ανεξαρτησία, σχεδιάστηκε στρατιωτικό πραξικόπημα που ανέτρεψε την πολιτική κυβέρνηση και επανέφερε τον στρατηγό Ντε Γκωλ στην εξουσία κατά την κρίση του Μαΐου 1958. Ο Ντε Γκωλ, ωστόσο, αναγνώρισε ότι η Αλγερία αποτελούσε βάρος και έπρεπε να αποκοπεί. Ο στρατός σχεδίασε τότε στρατιωτικό πραξικόπημα εναντίον του ίδιου του Ντε Γκωλ το 1961, αλλά απέτυχε. Μετά από 400.000 θανάτους, η Αλγερία κατέστη τελικά ανεξάρτητη. Εκατοντάδες χιλιάδες μουσουλμάνοι που ήταν πιστοί στο Παρίσι (γνωστός και ως Χάρκι), εξορίστηκαν στη Γαλλία, όπου μαζί με τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους διέμεναν σε υποβαθμισμένα προάστια (banlieue).
Ο Στρατός κατέστειλε τη Μαλαγασική Εξέγερση στη Μαδαγασκάρη το 1947. Οι Γάλλοι αξιωματούχοι εκτιμούν ότι ο αριθμός των Μαλαγασινών που σκοτώθηκαν ήταν 11.000 έναντι 89.000 που υπολόγιζε ο Γαλλικός Στρατός.
Εποχή του Ψυχρού Πολέμου
Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ο Γαλλικός Στρατός, αν και δεν ανήκε στη στρατιωτική δομή διοίκησης του ΝΑΤΟ, σχεδίασε την άμυνα της Δυτικής Ευρώπης. Το 1977 ο Γαλλικός Στρατός άλλαξε από μεραρχίες πολλαπλών ταξιαρχιών σε μικρότερες μεραρχίες που διέθεταν τέσσερα με πέντε τάγματα/συντάγματα η καθεμία. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, το 2ο Σώμα Στρατού στρατοπέδευσε στη Νότια Γερμανία και αποτέλεσε ουσιαστικά εφεδρικό σώμα για την Ομάδα Κεντρικού Στρατού του ΝΑΤΟ. Στη δεκαετία του 1980, το 3ο Σώμα Στρατού μεταφέρθηκε στη Λιλ και ξεκίνησε ο σχεδιασμός για τη χρήση του προς υποστήριξη της ομάδας του Βόρειου Στρατού του ΝΑΤΟ. Η Δύναμη Ταχείας Δράσης με τις πέντε ελαφρές μεραρχίες της προοριζόταν επίσης ως δύναμη ενίσχυσης του ΝΑΤΟ. Επιπλέον, διατηρήθηκε η 152η Μεραρχία Πεζικού για την προστασία των βάσεων διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων στο Οροπέδιο ντ'Αλμπιόν.