cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νάρκη θαλάσσης
Χρήση ναρκών θαλάσσης
Σύμφωνα με τα παραπάνω πρώτη χρήση ναρκών θαλάσσης έγινε στον πόλεμο Ανεξαρτησίας των Αμερικανών. Η δράση δε αυτών διαφαίνεται χαρακτηριστικά από το γεγονός ότι κανένα πλοίο των εμπλεκομένων δεν βυθίστηκε από πυρά επιφανείας σε αντίθεση με τα τριάντα που βυθίστηκαν από τις πρωτογενείς εκείνες νάρκες του Μπούσνελ. Μερικές δε εξ αυτών ήταν μεταλλικές φιάλες μπύρας με χημικούς πυροσωλήνες, άλλες ήταν βυτία με μεταλλικούς κώνους γεμάτοι πυρίτιδα στο κάτω μέρος ενώ τα στόμια φράζονταν με μεταλλικά καλύμματα. Τότε η πόντισή τους δεν ακολουθούσε σχέδιο αφού ήταν όλες στην επιφάνεια. Αργότερα όταν πλέον οι νάρκες αποτελούσαν υποβρύχιες κατασκευές η πόντισή τους ακολουθούσε ιδιαίτερο σχέδιο ενώ ο χώρος της πόντισής τους λάμβανε πλέον την ονομασία θαλάσσιο ναρκοπέδιο. Σημαντικότατο τέτοιο ναρκοπέδιο στις αρχές της ιστορίας των ναρκών, άξιο ιδιαίτερης μνείας ήταν το ναρκοπέδιο Μομπάιλ (Mobile), προ του ομώνυμου φρουρίου.
Επίσης νάρκες πρόσκρουσης χρησιμοποίησε και η Παραγουάη το 1808 στον πόλεμο εναντίον της Βραζιλίας όπου και βυθίστηκε το μεγάλο θωρηκτό της δεύτερης το "Ρίο ντε Τζανέιρο". Στον Γαλλογερμανικό πόλεμο του 1870-1871 οι Γερμανοί εμπόδισαν το γαλλικό στόλο να προσεγγίσει στους λιμένες τους με χρησιμοποίηση ναρκών που πυροδοτούνταν με ηλεκτρικό καλώδιο από τη ξηρά. Έτσι η νάρκη μέχρι τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο χαρακτηρίζονταν αμυντικό όπλο, όταν τον Μάιο του 1877 μια μικρή ομάδα Ρώσων δυτών κατερχόμενοι τον Κάτω Δούναβη έθεσαν στη τρόπιδα του οθωμανικού πολεμικού πλοίου Dar Matoin ηλεκτρική νάρκη με συνέπεια την ανατίναξη του πλοίου και την αύτανδρη βύθισή του. Αν και αυτό υπήρξε τελικά μεμονωμένο περιστατικό στον Ρωσο-Ιαπωνικό πόλεμο (1904-1905) οι Ρώσοι περιορίστηκαν στην ανάπτυξη μεγάλου αμυντικού θαλάσσιου ναρκοπεδίου προ του λιμένος Πορτ Άρθουρ, όταν ανατινάχθηκε το ρωσικό ναρκοβόλο Yenissei.
Σημειώνεται όμως πως 5 χρόνια πριν ένας νεαρός αξιωματικός του Ιταλικού Βασιλικού Ναυτικού εφηύρε μία επιθετική νάρκη προοριζόμενη για πόντιση έξωθι εχθρικών λιμένων, την οποία και επέδειξε σε ναυτικά γυμνάσια. Στην πραγματικότητα ήταν μια ίδια νάρκη της εποχής, απλά με μεγαλύτερο σύρμα αγκύρωσης. Η πρωτοτυπία της όμως ήταν στην επαναστατική χρήση της .που ποντιζόταν ως επιθετική σε γραμμές εξωτερικά των αμυντικών ναρκών των λιμένων, με συνέπεια όσα πλοία υπήρχαν μέσα στους λιμένες προ των οποίων ποντίζονταν αυτές να εγκλωβίζονται σ΄ αυτούς και η έξοδός τους να καθίσταται επικίνδυνη. Πολύ πιθανόν και στον Ρωσοϊαπωνικό πόλεμο οι Ιάπωνες να εφάρμοσαν την ίδια ιδέα ποντίζοντας επιθετικές νάρκες στο Πορτ Άρθουρ και στη συνέχεια μικρή μοίρα ιαπωνικών πολεμικών προκαλώντας την έξοδο του ρωσικού στόλου η ανυποψίαστη ναυαρχίδα Πετροπαυλόφσκ στην οποία και επέβαινε ο ναύαρχος Μακάρωφ επέπεσε σε διπλή επιθετική νάρκη με συνέπεια να βυθιστεί μέσα σε 3 μόλις λεπτά.
Αυτό ήταν και το πρώτο πλοίο στη παγκόσμια ναυτική ιστορία που βυθίστηκε από επιθετικό ναρκοπέδιο. Στη συνέχεια οι Ρώσοι εξαπέλυσαν μια γενική πόντιση ναρκών ανοικτής θάλασσας από την οποία οι Ιάπωνες έχασαν δύο μεγάλα και ισχυρά θωρηκτά μέσα σε μια μέρα. Τελικά σ' εκείνες τις επιχειρήσεις και από τις δυο παρατάξεις χάθηκαν συνολικά από νάρκες: 2 θωρηκτά, 3 καταδρομικά, 3 κανονιοφόροι και 6 αντιτορπιλικά και τορπιλοβόλα, ενώ ακόμη 3 θωρηκτά, 4 καταδρομικά και 7 αντιτορπιλικά υπέστησαν σοβαρές ζημίες.
Τα απροσδόκητα αυτά αποτελέσματα προκάλεσαν πράγματι μεγάλη εντύπωση στις ναυτικές διοικήσεις σε παγκόσμια κλίμακα αν συνυπολογισθεί αφενός ότι οι καταστροφές σε σχέση με το χρησιμοποιούμενο για το σκοπό αυτό προσωπικό ήταν πολύ σημαντικές και αφετέρου ότι η γόμωση εκείνων των ναρκών δεν ήταν ισχυρότερη από εκείνη των τορπιλών (περίπου 40 κιλά) που δεν επέφεραν τέτοια καταστροφικά αποτελέσματα. Ακόμη και στον Ισπανοαμερικανικό πόλεμο το 1898 οι νάρκες χρησιμοποιήθηκαν ως επιθετικό όπλο.
Έτσι οι Γερμανοί έχοντας αυτά ως διδάγματα και διαβλέποντας την σημαντικότητα της θαλάσσιας νάρκης άρχισαν την μαζική παραγωγή ναρκών θεωρώντας τις ως ένα σύγχρονο και αποτελεσματικό επιθετικό όπλο, καταστρώνοντας παράλληλα σχέδια εκτεταμένης εφαρμογής ναρκοπεδίων σε περίπτωση ενός μεγάλου πολέμου.
Αντίθετα για το βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό παρόλο ότι οι νάρκες είχαν εισαχθεί από το 1863 έμεινε πολύ βραδυκίνητο στους εξοπλισμού του βασιζόμενο στη Διάσκεψη της Χάγης που καθόριζε ότι οι νάρκες μπορούν να ποντίζονται μόνο σε εχθρικά χωρικά ύδατα, μη αντιλαμβανόμενο τη σπουδαιότητα του κινδύνου πόντισης ναρκών εις βάρος της από εχθρό. Διατηρούσε την πεποίθηση πως ναυτικές περίπολοι θ΄ απέτρεπαν οποιοδήποτε εχθρικό ναρκοβόλο να πλησιάσει τις ακτές. Κανείς όμως δεν είχε φανταστεί πως νάρκες θα πόντιζαν πλέον και τα υποβρύχια
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Όπως είναι φυσικό με την εξέλιξη που παρουσίασε η νάρκη τα καταστροφικά αποτελέσματα της χρήσης της κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν πολύ περισσότερα από τις προηγούμενες ναυτικές επιχειρήσεις. Υπολογίζεται πως στο πόλεμο αυτό ποντίσθηκαν περίπου 240.000 νάρκες εκ των οποίων 172.000 από τους Αγγλο-Αμερικανούς, στη Βόρειο θάλασσα και στο στενό της Μάγχης, 12.300 από τους Ιταλούς, κυρίως στην Αδριατική, και 50.000 από τους Γερμανο-Αυστριακούς, σε διάφορες θάλασσες όπως και στα Δαρδανέλια.
Από τις γερμανικές νάρκες, με εξαίρεση κάποια αλιευτικά, απωλέσθηκαν 586 συμμαχικά εμπορικά πλοία ή ουδέτερα, συνολικής χωρητικότητας 1.112.000 τόνων, που αντιστοιχεί στο 8% των ολικών απωλειών της εμπορικής ναυτιλίας κατά τον πόλεμο.
Άξιο παρατήρησης είναι ότι οι 13.000 νάρκες που ποντίσθηκαν το 1917 προκάλεσαν την απώλεια 194 πλοίων 400.000 τόνων, ενώ οι 11.600 νάρκες που ποντίσθηκαν τον αμέσως επόμενο χρόνο, το 1918, κατέστρεψαν μόνο 47 πλοία, 57.000 τόνων. Η άνιση αυτή εικόνα έκδηλα φανερώνει την εξ αντιθέτου βελτίωση και ανάπτυξη μεθόδων ναρκαλιείας, καταστροφής ή και γρήγορου εντοπισμού των θαλάσσιων ναρκοπεδίων, με συνέπεια τη μείωση της καταστροφής των εμπορικών πλοίων.
Την περίοδο αυτή το Βρετανικό Ναυτικό, εξ αιτίας των ναρκών, απώλεσε 5 θωρηκτά, 3 καταδρομικά, 20 αντιτορπιλικά, 4 υποβρύχια και περισσότερα από 200 ναρκαλιευτικά και άλλα βοηθητικά σκάφη. Οι δε Γάλλοι από τον ίδιο λόγο απώλεσαν 1 θωρηκτό, 1 καταδρομικό, 7 αντιτορπιλικά, 1 υποβρύχιο και 27 περιπολικά. Οι δε Γερμανοί από το σύνολο των 178 απολεσθέντων υποβρυχίων τους τα 43 καταστράφηκαν από νάρκες.
Τύποι ναρκών θαλάσσης
Σημειώνεται πως μέχρι το 1870 που εμφανίσθηκε η αυτοκίνητη τορπίλη Whitehead, αλλά και για αρκετές ναυτικές δυνάμεις Χωρών, μέχρι σχεδόν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τον όρο τορπίλη, που πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τον Ρόμπερτ Φούλτον για υποβρύχιες γομώσεις, ονομάζονταν όλα τα πάσης φύσεως υποβρύχια εκρηκτικά μηχανήματα. Έτσι από τότε και μέχρι το 1916 η χρησιμοποίηση του όρου τορπίλη περιορίστηκε μόνο για τις αυτοκίνητες, οι δε επιθετικές νάρκες ονομάζονταν "τορπίλες αποκλεισμού" και οι αμυντικές ως απλές θαλάσσιες ή υποβρύχιες νάρκες, κατά τη σημερινή έννοια.
Στην αρχή οι νάρκες ήταν βαρέλια, περίεργα δοχεία με εκρηκτική ύλη, που άλλοτε επέπλεαν και άλλοτε κρέμονταν από πλωτήρες. Στους πολέμους 1904-1905 και 1914-1918 οι νάρκες έφεραν αγκύριο, δηλαδή το σημείο πόντισής τους ήταν και η θέση αγκυροβολίας τους, που είναι μέχρι σήμερα ο κοινός τύπος ναρκών. Η νάρκη του τύπου αυτού αποτελείται από δύο τμήματα, το κάτω που φέρει το αγκύριο και το τύμπανο εκτύλισης του σύρματος, (εξέλικτρο), και το πάνω μέρος, τον σφαιρικό πλωτήρα, που έφερε εντός την εκρηκτική ύλη, (περίπου 200 κιλά στον Α΄ Π.Π., και 400 κιλά στον Β΄ Π.Π.), και τους πυροκροτητές, ή μηχανισμό πυροδότησης.
Περιγραφή - πυροδότηση
Γενικά η νάρκη είναι μηχάνημα απλής κατασκευής. Μία αγκυροβολημένη νάρκη αποτελείται από δύο κύρια μέρη τον πλωτήρα ή σημαντήρα και το υπ΄ αυτόν κιβωτιόσχημο αγκύριο.
Ο πλωτήρας είναι ελασμάτινος, σφαιρικού ή παρεμφερούς κυρτού σχήματος, και περιέχει: α) τη γόμωση, εκρηκτικό μίγμα εκ τροτύλης, β) την εναυσματοδόχη μετά του εμπυρίου και γ) τον πυροδοτικό μηχανισμό που συνδέεται με τα εξωτερικά κεράτια. Το βάρος πάντως ενός γεμισμένου πλωτήρα νάρκης είναι καθορισμένο έτσι ώστε να διατηρείται θετική πλευστότητα. Ο πλωτήρας συνδέεται με το αγκύριο ελεύθερα που αποκρικούται απ΄ αυτόν κατά τη πόντιση ενώ η συνοχή τους διατηρείται με συρματόσχοινο που συνδέει τα δύο μέρη. Το αγκύριο, είναι γενικά ορθογωνίου σχήματος και φέρει το τύμπανο όπου περιελίσσεται το συρματόσχοινο πρόσδεσης του πλωτήρα, με επαρκές ρυθμιζόμενο μήκος, ανάλογα του βάθους πόντισης. Εξωτερικά του αγκυρίου φέρεται η βολίδα νάρκης που αποσπάται από τη θέση της ΄κατά την πόντιση όπου με τη βοήθεια επιβραδυντικού μηχανισμού εντείνει μικρού μήκους αλυσίδα ρυθμιζόμενη ανάλογα του επιθυμητού υπό την επιφάνεια της θαλάσσης "βάθους επίπλευσης".
Με την πόντιση και απόσπαση της βολίδας ελευθερώνεται το τύμπανο και το συρματόσχοινο εκτυλίσσεται έτσι ώστε ο μεν πλωτήρας (με θετική πλευστότητα) ν΄ ανέρχεται στην επιφάνεια, το δε αγκύριο, πληρούμενο με νερό να κατέρχεται στον πυθμένα. Μόλις η βολίδα φθάσει στο βυθό παύει και να ενεργεί με το βάρος της στην ελευθέρωση του χαλινού (καστάνιας) του τυμπάνου όπου αμέσως κλείνει και σταματά η συνέχιση της εκτύλιξης του συρματόσχοινου. Λόγω όμως του βάρους του το αγκύριο εξακολουθεί να κατέρχεται παρασύροντας έτσι σε βύθιση τον πλωτήρα σε βάθος όσο και το έκταμα της αλυσίδας που ρυθμίζεται συνήθως από 2 μέχρι 8 μέτρα ή και σε 20 μάχρι 80 μέτρα σε περίπτωση ανθυποβρυχιακών φραγμάτων εκ ναρκών.
Η πυροδότηση της νάρκης για την έκρηξη του μίγματος σήμερα γίνεται κατά κανόνα ηλεκτρικά, όπου επιτυγχάνεται η έκρηξη του εμπυρίου που μεταδίδεται στο έναυσμα και τη γόμωση. Η κοινή ή μηχανική νάρκη φέρει εξωτερικά στο θόλο κάθετα κεράτια από μόλυβδο με μεταλλική βάση που κοχλιώνονται σε ειδικές εγκαθίσεις που εσωτερικά φέρουν γυάλινους κλειστούς σωλήνες γεμάτους με οξύ (μίγμα θειικού οξέος και διχρωμικού καλίου) στη συνέχεια αυτών φέρονται εσωτερικά κυλινδρικά δοχεία που περιέχουν ηλεκτρικές στήλες από ψευδάργυρο και άνθρακα, οι οποίες και συνδέονται με καλώδια με τους ακροδέκτες του μηχανισμού πυροδότησης. Όταν ένα πλοίο επιπέσει σε κεράτιο νάρκης αυτό κάμπτεται και σπάει ο εσωτερικός σωλήνας οπότε το φερόμενο οξύ εκχύνεται στις στήλες και το παραγόμενο έτσι ηλεκτρικό ρεύμα διοχετεύεται δια των καλωδίων στον μηχανισμό πυροδότησης.
Βιβλιογραφία
Σάγος Γεώργιος, "Εισαγωγή στην υδροακουστική και στην τεχνολογία Sonar", Μέρος ΙΙ, Κεφ.8, Εκδόσεις Παπασωτηρίου, Αθήνα 2019, ISBN 978-960-491-133-2
Θαλασσης Κατηγορία:Υποβρύχια όπλα Κατηγορία:Α' Παγκόσμιος Πόλεμος Κατηγορία:Στρατιωτική τεχνολογία
Mine
Νέρβας
Ο Μάρκος Κοκκήιος Νέρβας (Marcus Cocceius Nerva, 8 Νοεμβρίου 30 - 27 Ιανουαρίου 98) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από τo 96 έως το 98 μ.Χ. Ο Νέρβας έγινε αυτοκράτορας στην ηλικία των 65 ετών, μετά από μία ζωή υπηρεσίας υπό τον αυτοκράτορα Νέρωνα και τους ηγεμόνες της δυναστείας των Φλαβίων. Υπό τον Νέρωνα, ήταν μέλος της αυτοκρατορικής συνοδείας. Παρά τη σύντομη βασιλεία του, είναι γνωστός για την ίδρυση της δυναστείας των Αντωνίνων διαλέγοντας για διάδοχό του τον εξαιρετικό στρατηγό Τραϊανό.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε το έτος 30 στη Νάρνια της Ουμβρίας σε μια ευγενική ιταλική οικογένεια. Η οικογένειά του εισέρχεται στη ρωμαϊκή Σύγκλητο επί Αυγούστου. Ο πατέρας του ήταν φημισμένος νομοδιδάσκαλος, με μεγάλη περιουσία. Ο Νέρβας ακολούθησε μια σπουδαία πολιτική καριέρα: γίνεται καίστορας, έπειτα Πραίτορας επί Νέρωνα και ύπατος το 71 μαζί με τον Τίτο. Το 90, μοιράζεται την υπατεία με τον Δομιτιανό. Δεν υπάρχουν ιστορικές πηγές που να αναφέρουν πως κυβέρνησε κάποια ρωμαϊκή επαρχία. Σύμφωνα με τον Τάκιτο, το 65 ο Νέρβας συμμετείχε στην καταστολή της συνωμοσίας κατά του Νέρωνα, της οποίας επικεφαλής ήταν ο Πείσωνας. Λαμβάνει τιμητικά ως αμοιβή κοσμήματα θριάμβου από τη Σύγκλητο. Οι θριαμβευτικές του εικόνες τοποθετούνται στο φόρουμ και το άγαλμά του στον Παλατινό λόφο πλάι στον Τιγελλίνο. Το έτος 93, υπέστη μια ελαφρά ατίμωση και εξορίστηκε στον Τάραντα. Επιτυγχάνει δίχως πρόβλημα να περάσει τη δεσποτική βασιλεία του Δομιτιανού.
Άνοδος στην Αυτοκρατορία
Στις 18 Σεπτεμβρίου του 96 ο Δομιτιανός δολοφονείται από διάφορα μέλη της Πραιτοριανής Φρουράς και της Συγκλήτου που είχαν συνωμοτήσει εναντίον του. Ο Νέρβας διακηρύσσεται αυτοκράτωρ από τη Σύγκλητο την ίδια μέρα η οποία ψήφισε την damnatio memoriæ ("καταδίκη μνήμεως") του Δομιτιανού .Το όνομά του και τα σύμβολά του εξαφανίστηκαν από τις δημόσιες επιγραφές και έτσι ξεκίνησε η διαδικασία εκκαθάρισης των συνεργατών και όσων ευνοήθηκαν από τις πολιτικές του προηγούμενου αυτοκράτορα. Ωστόσο, η άνοδος του Νέρβα επέφερε σποραδικές ανταρσίες μέσα στον στρατό.
Το έργο του
Ως νέος επικεφαλής της αυτοκρατορίας ορκίστηκε να θέσει τέλος στον απολυταρχισμό του Δομιτιανού και να επαναφέρει τα δικαιώματα που αφαιρέθηκαν στους πολίτες. Αυτός ο όρκος επαναλήφθηκε από τους διαδόχους του. Εν συνεχεία, επανήλθαν τα πρόσωπα που εξορίστηκαν και έληξαν οι δίκες εναντίον των ανταρτών του Δομιτιανού. Ο αυτοκράτορας κατόρθωσε να ηρεμήσει τους πραιτορικούς κοόρτεις που απαιτούσαν την απονομή θεϊκών τιμών στον εκλιπόντα αυτοκράτορα. Κατά το τυπικό έθιμο της εποχής, με αφορμή την αλλαγή αυτοκράτορος,ορισμένα μέτρα λήφθηκαν για να επανέλθουν η εμπιστοσύνη και η στήριξη του λαού. Συνεπώς ο Νέρβας εμφανίστηκε γενναιόδωρος χαρίζοντας δώρα και χρήματα στον λαό και το στρατό. Ακολούθησαν οικονομικές μεταρρυθμίσεις με σκοπό τον κατευνασμό του βάρους των φόρων από τους πιο άπορους Ρωμαίους. Ο Νέρβας παραχώρησε στους φτωχότερους οικόπεδα μεγάλης αξίας. Παρ' όλα αυτά η διοίκησή του σημαδεύτηκε από οικονομικά προβλήματα καθώς τα έξοδά του επιβάρυναν την οικονομία του κράτους. Δημιουργήθηκε μια ειδική επιτροπή που ανέλαβε την επίλυση του οικονομικού ζητήματος μέσα από τη δραστική ελάττωση των δαπανών. Τα περιττά έξοδα όπως θρησκευτικές θυσίες, αγώνες και ιπποδρομίες καταργήθηκαν, εισπράχθησαν νέα κέρδη από τα πλούτη και τα υπάρχοντα του Δομιτιανού αλλά και από τα χρυσά και ασημένια αγάλματά του - ο Νέρβας απαγόρεψε τη δημιουργία αγαλμάτων προς τιμήν του. Τα δημόσια έργα του Νέρβα ήταν ελάχιστα λόγω της σύντομης θητείας του και έτσι πρόλαβε μόνο να ολοκληρώσει έργα και επισκευές που είχαν ξεκινήσει πριν να έρθει στην εξουσία, όπως το σύστημα των ρωμαϊκών δρόμων και την επέκταση των υδραγωγείων. Τα μοναδικά τοπογραφικά μνημεία που ολοκληρώθηκαν στη διετία 96-98 ήταν μια σιταποθήκη και μια μικρή αυτοκρατορική αγορά η οποία ξεκίνησε επί Δομιτιανού, όμως σήμερα απομένει λίγο καθώς η Via dei Fori Imperiali περνά κατά πλάτος της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
Βικτώρ Βαζαρελί
Ο Βικτώρ Βαζαρελί (ουγγρικά: Vásárhelyi Győző, προφέρεται Βάσαρχεγκι) (9 Απριλίου 1906 - 15 Μαρτίου 1997) ήταν Ούγγρος ζωγράφος της μοντέρνας τέχνης και διάσημος καλλιτέχνης κατά τη μεταπολεμική περίοδο. Ανήκε στην παράδοση του Μπάουχαους και του κονστρουκτιβισμού, ενώ ο ίδιος υπήρξε πρόδρομος της «οπτικής τέχνης» (Οπ Αρτ) και κεντρική φυσιογνωμία των νεωτεριστικών τάσεων που απασχόλησαν την μεταπολεμική ευρωπαϊκή τέχνη.
Βιογραφία
Το 1927 γράφτηκε στην ιδιωτική Ακαδημία Ποντολίνι-Φόλκμαν όπου έλαβε τις πρώτες του ακαδημαϊκές γνώσεις γύρω από τη ζωγραφική και ξεκίνησε να καλλιεργεί συστηματικά το ταλέντο του. Δύο χρόνια αργότερα, μετεγγράφη στη σχολή του Αλεξάντερ Μπόρτνυϊκ, ο οποίος αναγνωριζόταν ως πρωτοπόρος της ουγγρικής τέχνης με επιρροές από τα διεθνή κινήματα και εκπρόσωπος του Μπάουχαους στη Βουδαπέστη. Η σχολή, που ονομαζόταν «Mühely» («Εργαστήριο»), ήταν βασισμένη στα πρότυπα της σχολής Μπαουχάους της Βαΐμάρης και τα μαθήματα, τα οποία παραδίδονταν στο σπίτι του Μπόρτνυϊκ, περιλάμβαναν θεωρία και πρακτική στην αρχιτεκτονική και τη ζωγραφική, με έμφαση στις γραφικές τέχνες και στην τυπογραφία. Εκεί, ο Βαζαρελί ήρθε σε επαφή με τις αρχές του αφηρημένου σχεδίου και άρχισε να απομακρύνεται από τις αντικειμενικές αναπαραστάσεις, όπως φαίνεται χαρακτηριστικά στα έργα Μπλε σπουδή (1930) και Πράσινη σπουδή (1929) εκείνης της περιόδου.
Το 1930 ο Βαζαρελί εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου ξεκίνησε να εργάζεται ως σχεδιαστής για λογαριασμό διαφημιστικών εταιριών, διατηρώντας παράλληλα μία απόσταση από τα καλλιτεχνικά δρώμενα της εποχής. Η ενασχόλησή του με το χώρο της διαφήμισης τον απασχόλησε σχεδόν αποκλειστικά κατά τα πρώτα δέκα χρόνια παραμονής του στο Παρίσι. Την ίδια περίοδο, επεξεργαζόταν την ιδέα να ιδρύσει μία σχολή στα πρότυπα του Μπάουχάους, στο Παρίσι, προσαρμόζοντας ορισμένα από τα έργα του στους σκοπούς της διδασκαλίας του. Για μία διετία, από το 1942 ως το 1944, έζησε εκτός Παρισιού και σε καθεστώς απομόνωσης, διάστημα κατά το οποίο αφοσιώθηκε στις γραφιστικές σπουδές του και στη μοντέρνα ζωγραφική, ειδικότερα στο έργο των Πάουλ Κλέε, Αντουάν Πέβσνερ και Σοφί Τάουμπερ-Αρπ.
Το 1944, πραγματοποιήθηκε μία γενική έκθεση ζωγραφικής με γραφιστικά έργα και διαφημίσεις του Βαζαρελί, στα εγκαίνια της γκαλερί της Ντενίζ Ρενέ. Τα επόμενα χρόνια διαμόρφωσε την τεχνική του, πραγματοποιώντας την πορεία του από την εικονιστικότητα σε περισσότερο αφαιρετικές φόρμες. Το 1955 έλαβε την πρωτοβουλία για την πραγματοποίηση μίας ομαδικής έκθεσης με τίτλο Le Mouvement (Η Κίνηση) ενώ με την ευκαιρία αυτής, εξέδωσε παράλληλα το «Κίτρινο Μανιφέστο», στο οποίο ανέπτυξε τις ιδέες του. Η έκθεση ήταν επικεντρωμένη στην «κινητική τέχνη» και συμμετείχαν μεταξύ άλλων οι Μαρσέλ Ντυσάν και Αλεξάντερ Κάλντερ. Μέσω αυτής, ο Βαζαρελί καθιερώθηκε ως ένας από τους προδρόμους της Οπ Αρτ και ηγετική μορφή των νεωτεριστικών καλλιτεχνικών τάσεων στο μεταπολεμικό Παρίσι, γεγονός που οδήγησε σε βραβεύσεις του, διακρίσεις ή συμμετοχές του σε σημαντικές ομαδικές εκθέσεις. Το 1964 του απονεμήθηκε το βραβείο Γκούγκενχαϊμ στη Νέα Υόρκη ενώ τα έργα του σημείωσαν μεγάλη επιτυχία στην έκθεση έργων «Lumière et Mouvement» («Φως και Κίνηση»), που διοργανώθηκε στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Παρισιού, το 1967. Το 1970, ονομάστηκε Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής και έξι χρόνια αργότερα εγκαινιάστηκε το Ίδρυμα Βαζαρελί, σχεδιασμένο και χρηματοδοτημένο από τον ίδιο, καθώς και το Μουσείο Βαζαρελί στο πατρικό του σπίτι, στην πόλη Πεκς. Το 1987 εγκαινιάστηκε επίσης το Μουσείο Βαζαρελί στο Μέγαρο Zichy της Βουδαπέστης.
Ο Βαζαρελί πέθανε στις 15 Μαρτίου 1997, σε ηλικία 91 ετών, στο Παρίσι.
Γραφιστικές σπουδές και η περίοδος Belle-Isle
right|thumb|250px|Τοίχος που περιλαμβάνει μία εκδοχή του έργου Φόρος τιμής στον Μαλέβιτς. Μία από τις πρώτες αρχιτεκτονικές εφαρμογές του Βαζαρελί στο Πανεπιστήμιο του Καράκας, στη Βενεζουέλα.
Οι πρώτες του δημιουργίες (1929-1944), κατά το πρώτο διάστημα της παραμονής του στο Παρίσι, περιλαμβάνουν γραφιστικές σπουδές στις οποίες πειραματίστηκε με οπτικά εφέ, ερευνώντας εικαστικά προβλήματα που σχετίζονταν με το χρώμα, τα υλικά ή τις διαστάσεις των έργων. Οι πίνακες αυτής της περιόδου περιέχουν πλέγματα και μοτίβα όπως ζέβρες, τίγρεις και σκακιέρες, με χαρακτηριστικά δείγματα τα έργα η Σκακιέρα (1935) και η Σπουδή M.C. (1936).
Μετά το Β' παγκόσμιο πόλεμο, μετακόμισε σε ένα ατελιέ, στο προάστιο Αρκέιγ (Arcueil). Για μία τριετία, ολοκλήρωσε αρκετές ελαιογραφίες, όπως Η κίτρινη κουζίνα στο Cocherel (1946) και η Αυτοπροσωπογραφία (1942), επηρεασμένος από τα σύγχρονα ρεύματα του φουτουρισμού, του κυβισμού ή του υπερρεαλισμού. Ο ίδιος ο Βαζαρελί θεώρησε τα έργα αυτά ως ένα «λάθος δρόμο» στην πορεία του και τα επόμενα χρόνια άντλησε στοιχεία από τον κονστρουκτιβισμό, αναπτύσσοντας την δική του ιδιαίτερη γεωμετρική αφαίρεση. Το καλοκαίρι του 1947, έμεινε για λίγες εβδομάδες στην παραλιακή πόλη Μπελ-Ιλ (Belle-Isle) της Βρετάνης, περίοδος που υπήρξε αρκετά σημαντική στην εξέλιξή του, έτσι ώστε να χαρακτηρίσει την εκτεταμένη περίοδο Μπελ-Ιλ, όπως αποκαλείται, που καλύπτει συνολικά το διάστημα 1947-1958. Τα έργα που ανήκουν σε αυτή σηματοδότησαν ένα νέο ξεκίνημα της πορείας του προς την αφαίρεση. Το διάστημα μεταξύ του 1951 και του 1958, αναφέρεται και ως περίοδος Ντανφέρ (Denfert), ονομασία που προέρχεται από τη στάση Ντανφέρ-Ροσερώ (Denfert-Rochereau) του παρισινού μετρό.
Κινητική τέχνη
To έργο του Βαζαρελί απέκτησε μία νέα ώθηση στην προσπάθειά του να αναπαραστήσει την κίνηση και το χρόνο στις επίπεδες επιφάνειες που δημιουργούσε. Οι πίνακες του σχεδιάζονταν με τρόπο ώστε να γίνονται πλήρως αντιληπτοί μόνο μέσα από την κίνηση του θεατή, ο οποίος πλέον διαδραμάτιζε το δικό του ρόλο στην κατανόηση του καλλιτεχνικού έργου. Το 1955, με πρωτοβουλία του Βαζαρελί, διοργανώθηκε η ομαδική έκθεση «κινητικής» τέχνης Le Mouvement (Η Κίνηση), στη γκαλερί της Ντενίζ Ρενέ. Η έκθεση αυτή, στην οποία συμμετείχαν μεταξύ άλλων οι Μαρσέλ Ντυσάν, Μαν Ραίη και Αλεξάντερ Κάλντερ, καθιέρωσε τον Βαζαρελί ως έναν από τους προδρόμους της Οπ Αρτ. Μαζί με τον κατάλογο της έκθεσης, ο Βαζαρελί δημοσίευσε παράλληλα το «Κίτρινο Μανιφέστο», μέσα από το οποίο παρουσίασε τις ιδέες του γύρω από τη δημιουργία μίας κινητικής τέχνης, στη βάση των βασικών γεωμετρικών στοιχείων.
Τα «κινητικά» έργα του Βαζαρελί ακολούθησαν εκείνα της σειράς με γενικό τίτλο «Άσπρο-Μαύρο» (1954-1960), τα οποία χαρακτηρίζονταν από ασπρόμαυρα είδωλα, τοποθετημένα συμμετρικά ή το ένα πάνω στο άλλο, έτσι ώστε να αλληλοσυμπληρώνονται. Χαρακτηριστικά έργα αυτού του είδους είναι τα Bitlinko (1956), Oet-Oet (1955) και Supernovae (1959-61), τα οποία ενσωμάτωναν μία γενικότερη ιδέα του Βαζαρελί, αυτή της χρήσης δυαδικών στοιχείων σε μία συγκεκριμένη αλληλουχία, η οποία υπήρξε καθοριστική στην περαιτέρω εξέλιξη της τεχνοτροπίας του.
Πλαστικό αλφάβητο
right|thumb|260px|Τρισδιάστατη δημιουργία του Βαζαρελί, Πεκς, Μουσείο Βαζαρελί Στο «Κίτρινο Μανιφέστο» ο Βαζαρελί περιέγραψε μία από τις κεντρικές καλλιτεχνικές του ιδέες και βασικό στοιχείο των έργων του, την έννοια του «εικαστικού ψηφίου», ένα είδος βασικής «εικαστικής μονάδας». Η βασική του δομή περιλάμβανε ένα τετράγωνο συγκεκριμένων διαστάσεων, στο οποίο απεικονιζόταν ένα άλλο έγχρωμο γεωμετρικό σχήμα. Σε αντίθεση με την προηγούμενη εκδοχή του δυϊσμού «άσπρο-μαύρο», το «εικαστικό ψηφίο» ήταν πλέον δυνατό να αναπαράγεται σε έναν απεριόριστο αριθμό παραλλαγών. Οι εικαστικές αυτές δομές (δύο σχήματα και δύο χρώματα) συγκροτούσαν το «πλαστικό αλφάβητο» (Alphabet Plastique) του Βαζαρελί, το οποίο παρουσίασε στην έκθεση «Πλανητικό Φολκλόρ» του Μουσείου Διακοσμητικών Τεχνών του Παρισιού το 1963.
Το «πλαστικό αλφάβητο» υπήρξε μία από τις σημαντικότερες συνεισφορές του Βαζαρελί, ένα είδος γλώσσας προγραμματισμού των καλών τεχνών, το οποίο κατά τον ίδιο αποτελούσε το δρόμο για μία μαζική παραγωγή έργων τέχνης με χρήση βιομηχανικών μεθόδων, αλλά και μέσο μίας παγκόσμια κατανοητής αισθητικής έκφρασης, ικανό να εκφράσει ένα παγκόσμιο χαρακτήρα χωρίς να αγνοεί παράλληλα την ατομική ιδιαιτερότητα του δημιουργού. Το 1957 κατοχύρωσε την επινόησή του με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας. Η έννοια του πλαστικού αλφαβήτου ήταν συνδεδεμένη με τις ιδέες του Βαζαρελί σχετικά με τη δυνατότητα να μετατραπεί η τέχνη σε ένα είδος ικανό να προγραμματίζεται και να αναπαράγεται, σε συνδυασμό με τον «εκδημοκρατισμό» της τέχνης, καθώς σύμφωνα με τον ίδιο, η τέχνη του μέλλοντος θα ήταν κοινό κτήμα αλλιώς δεν θα υπήρχε καθόλου.
Βασισμένος στο πλαστικό αλφάβητο που είχε επινοήσει, ο Βαζαρελί ολοκλήρωσε επίσης τρισδιάστατες δημιουργίες υπό τον γενικό τίτλο Bidim, στην πλειοψηφία τους πολύχρωμες συνθέσεις, συνήθως ξύλινες ή μεταλλικές. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ίδρυσε το Ίδρυμα Βαζαρελί στο Αιξ-αν-Προβάνς της νότιας Γαλλίας. Ο ίδιος σχεδίασε το κτίριο που το στεγάζει, μεταφέροντας τις εικαστικές του ιδέες σε μεγάλη κλίμακα ενώ εγκατέστησε και 42 έργα μεγάλων διαστάσεων. Στόχος του ιδρύματος ήταν η υλοποίηση του αρχιτεκτονικού οράματος του Βαζαρελί και για το σκοπό αυτό αφιερώθηκε στην έρευνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βαζαρελι Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής
Agent Steel
Οι Agent Steel είναι αμερικάνικο speed metal συγκρότημα, το οποίο σχηματίστηκε το 1984 στο Λος Άντζελες. Κυκλοφόρησαν δύο δίσκους πριν διαλυθούν το 1988, ενώ επανενώθηκαν το 1999 ηχογραφώντας τρία ακόμη άλμπουμ μέχρι σήμερα.
1984-1988
Το συγκρότημα σχηματίστηκε από τον τραγουδιστή Τζον Σιρίς και το ντράμερ Τσακ Πρόφους, οι οποίοι ενέταξαν στο σχήμα τον μπασίστα Τζορτζ Ρομπ και τους κιθαρίστες Μπιλ Σίμονς και Μαρκ Μάρσαλ, τον Αύγουστο του 1984. Ένα μήνα αργότερα, άλλαξαν το όνομα τους σε Sanctuary, για μόλις μία εβδομάδα πριν ανακοινώσουν ότι ονομάζονται και πάλι Agent Steel. Η πρώτη σύνθεση του συγκροτήματος, ηχογράφησε το ντέμο "144'000 Gone".
Οι Agent Steel άλλαξαν τους κιθαρίστες τους με τον Τζον Γκοτ να γίνεται μέλος του συγκροτήματος για λίγο, πριν ενταχθεί οριστικά στο σχήμα ο Χουάν Γκαρσία, όπως και ο Κερτ Κίλφελτ. Η νέα σύνθεση ηχογράφησε το "Skeptics Apocalypse", το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1985 μέσω της "Combat" στην Αμερική και της "Roadrunner" στην Ευρώπη. Μετά την κυκλοφορία, ο Κίλφελτ αποχώρησε δίνοντας τη θέση του στον Μπέρνι Βερσέι.
Η πρώτη τους ζωντανή εμφάνιση πραγματοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1984, όπου άνοιξαν την εμφάνιση των Slayer και των Omen στο "Country Club" του Λος Άντζελες. Στη συνέχεια, τους προτάθηκε να περιοδεύσουν με τους Βρετανούς Raven, πριν το μπάσο αναλάβει ο Μάικλ Ζάπουτιλ.
Οι Agent Steel κυκλοφόρησαν το ΕΡ "Mad Locust Rising" τον Σεπτέμβριο του 1985, ηχογραφημένο στα "Indigo Ranch Studios" της Καλιφόρνια, το οποίο περιείχε και μία διασκευή στο "The Ripper" των Judas Priest. Το συγκρότημα περιόδευσε στην Ευρώπη με τους Anthrax και Overkill, παίζοντας και στο φεστιβάλ "Aardschok Dag" της Ολλανδίας τον Απρίλιο του 1986.
Ακολούθησε το άλμπουμ "Unstoppable Force" τον Μάρτιο του 1987 σε παραγωγή του Νταν Τζόνσον. Ο Γκαρσία αποχώρησε για να σχηματίσει τους Evil Dead και οι Σιρίς και Πρόφους μετακόμισαν στη Φλόριντα, όπου μαζί με τους κιθαρίστες Τζέιμς Μέρφι και Τζέι Γουέσλορντ και τον μπασίστα Ρίτσαρντ Μπέιτμαν πραγματοποίησαν μία ακόμη ευρωπαϊκή περιοδεία.
Τον Δεκέμβριο του 1987, τα μέλη του συγκροτήματος συνελήφθησαν στην Αριζόνα, κατηγορούμενοι ότι επιτέθηκαν σε έναν 17χρονο μεταφορέα τους. Οι κατηγορίες αποσύρθηκαν, αλλά το συγκρότημα διαλύθηκε όταν ο Σιρίς θέλησε να επιβάλει στα υπόλοιπα μέλη του σχήματος να κάνουν τατουάζ το λογότυπο των Agent Steel.
Επανένωση
Οι Agent Steel επανενώθηκαν το 1999, μετά την πρόταση που δέχθηκαν να εμφανιστούν στο φεστιβάλ "Wacken Open Air" στη Γερμανία. Τα μέλη των Agent Steel ήταν ο τραγουδιστής Μπρους Χολ, οι κιθαρίστες Χουάν Γκαρσία και Μπέρνι Βερσέι, ο μπασίστας Κάρλος Μεντίνα και ο ντράμερ Τσακ Πρόφους. Την ίδια περίοδο, η "Century Media" επανακυκλοφόρησε τη μέχρι τότε δισκογραφία τους, ενώ ηχογράφησαν μία διασκευή στο "Beyond The Realms Of Death" των Judas Priest για τη συλλογή "Hell Bent For Metal".
Τον Απρίλιο του 2005, εμφανίστηκαν στο φεστιβάλ "Keep It True IV" της Γερμανίας, γιορτάζοντας τα είκοσι χρόνια από το πρώτο τους άλμπουμ. Κατά την ευρωπαϊκή τους περιοδεία, τις εμφανίσεις τους άνοιγαν οι Βέλγοι After All. Στις 9 Ιουλίου 2005, έπαιξαν στο φιλανθρωπικού τύπου φεστιβάλ "Thrash Against Cancer", μαζί με ονόματα όπως οι Testament, Hirax, Vicious Rumors, κ.α..
Στις 24 Απριλίου του 2010, ανακοινώθηκε η αποχώρηση του Μπρους Χολ και στις 3 Μαΐου η επανένταξη του Σιρίς στο συγκρότημα. Πρώτες του εμφανίσεις με τους Agent Steel ήταν για το "Thrash Domination 2010" στο Τόκιο, όπου έπαιξαν με τους Exodus, Overkill, Nevermore, και άλλους.
Το 2013, οι Γκαρσία, Βερσέι, Καρντένας και Αμέζκουα σχημάτισαν τους Masters of Metal, ηχογραφώντας το ομώνυμο ΕΡ.
Στις 5 Οκτωβρίου 2014, ο Μπέρνι Βερσέι υπέφερε από ανεύρυσμα και εισήχθηκε σε νοσοκομείο όπου πραγματοποιήθηκε επέμβαση. Μία ιστοσελίδα δημιουργήθηκε με σκοπό να συγκεντρωθούν χρήματα για την οικονομική του ενίσχυση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά speed metal συγκροτήματα Κατηγορία:Αμερικανικά power metal συγκροτήματα Κατηγορία:Thrash metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια Κατηγορία:Heavy metal συγκροτήματα από Καλιφόρνια Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Λος Άντζελες
Καθεδρικός Ναός της Αναστάσεως (Τόκιο)
Ο Καθεδρικός Ναός της Αναστάσεως (ιαπωνικά: 復活大聖堂, φουκκάτσου νταϊσέιντō, ρωσικά: Токийский собор Воскресения, Τακίισκιι σαμπόρ Βασκριεσιένια) επίσης γνωστός ως Νικολάι-ντο ή Νικοράι-ντο (ニコライ堂) είναι ο κύριος καθεδρικός ναός της Ιαπωνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο οποίος βρίσκεται στη Τσιγιόντα του Τόκιο.
Ο ιδρυτής της Ιαπωνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, Ιβάν Ντιμιτρίεβιτς Κασάτκιν (1836-1912), μετέπειτα Άγιος Νικόλαος της Ιαπωνίας, ήταν αρχιεπίσκοπος που αφιερώθηκε στη βελτίωση των ιαπωνορωσικών σχέσεων κατά την περίοδο Μεϊτζί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Τόκιο Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Ασία Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Ιαπωνία
Θηρεσία Χριστίνα των Δύο Σικελιών
Βιογραφία
Η Θηρεσία Χριστίνα Μαρία Ιωσηφίνα Γασπαρίνα Βαλτασαρία Μελχιόρη Ιανουαρία Φραγκίσκη ντε Πάντοβα Δονάτα Βονόσα Ανδριανή ντ' Αβελίνο Ρίτα Λουτγάρδη Γερτρούδη Βικεντία Θαδδαία Σπυριδωνία Ρόκκα Ματθίλδη των Βουρβόνων και Δύο Σικελιών ήταν η έβδομη κόρη (6η από τον 2ο γάμο) του Φραγκίσκου Α΄ των Δύο Σικελιών και της Μαρίας Ισαβέλλας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Καρόλου Δ΄ της Ισπανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1843 τον Πέτρο Β΄ της Βραζιλίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Εκτελεστικό Ειδικών Επιχειρήσεων
Το Εκτελεστικό Ειδικών Επιχειρήσεων (αγγλικά: Special Operations Executive, SOE, ) ήταν βρετανική ειδική μυστική παραστρατιωτική υπηρεσία που έδρασε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με κύριους ρόλους σε κατασκοπεία, αναγνώριση εχθρικών θέσεων, καταδρομές και δολιοφθορές.
Γενικά
Η Υπηρεσία ιδρύθηκε και άρχισε να λειτουργεί τον Ιούλιο του 1940 κατόπιν εισήγησης του τότε πρωθυπουργού Τσώρτσιλ, μετά από συγχώνευση τριών υφισταμένων βρετανικών υπηρεσιών, α) του τμήματος προπαγάνδας (του υπουργείου Εξωτερικών), β) ενός τμήματος της Μυστικής Υπηρεσίας Πληροφοριών και γ) της υπηρεσίας ανταρτοπολέμου του γραφείου Πολέμου.
Η Υπηρεσία αυτή, που έλαβε πολύ γρήγορα μορφή αυτόνομου οργανισμού, ο οποίος τελούσε υπό την εποπτεία του υπουργείου Πολέμου, παρέμεινε σε δράση καθ' όλη την υπόλοιπη διάρκεια του πολέμου, μέχρι που τελικά διαλύθηκε στα μέσα του Ιανουαρίου του 1946. Πρώτος διευθυντής της ήταν ο Τσαρλς Χάμπρο, τον οποίο διαδέχθηκε το 1943 ο υποστράτηγος Κόλιν Μακβί Γκάμπινς, (Colin McVean Gubbins), βετεράνος καταδρομών και μυστικών αποστολών. Ένα χρόνο πριν διαλυθεί, το προσωπικό της αριθμούσε περίπου 13.000 μέλη, που αποκαλούνταν εκ του εισηγητού της δημιουργίας της και «μυστικός στρατός του Τσώρτσιλ».
Κατά τη δράση της, έχοντας αναπτύξει διευθύνσεις με μεγάλο αριθμό κλιμακίων - σταθμών σε διάφορες χώρες, επανδρωμένων με ανάλογο προσωπικό, (πράκτορες, τεχνικούς και πολλούς εμπειρογνώμονες), μέσα μεταφοράς και προπαγάνδας καθώς και αναγκαία εφόδια, (όπλα, ασυρμάτους, εκρηκτικές ύλες κ.λπ.), προκειμένου να πετυχαίνει τους αντικειμενικούς σκοπούς της, κατάφερνε τούτο, στις περισσότερες των περιπτώσεων, με πρόσθετες αποστολές – ομάδες της που συνεργάζονταν με τις τοπικές ενάντιες του Άξονα ανταρτικές ομάδες αντίστασης των διαφόρων κρατών, τις οποίες και συντόνιζαν ή και παρότρυναν την ανάπτυξή τους για την κάλυψη των συμμαχικών αναγκών.
Η SOE έδρασε σχεδόν σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένων και αυτών του Άξονα, των Βαλκανίων, σε χώρες της Β. Αφρικής και Μέσης Ανατολής καθώς και σε μερικές της Ασίας.
Δράση στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα, στη διάρκεια της Ιταλο-Γερμανο-Βουλγαρικής κατοχής με κλιμάκιο της υπηρεσίας αυτής, γνωστότερη ως "Βρετανική Στρατιωτική Αποστολή", (ΒΣΑ), συνεργάστηκαν πολλοί Έλληνες και ειδικά οι περισσότεροι των πρωταγωνιστών του κινήματος του 1935 που στο μεταξύ είχαν αμνηστευθεί από τον Βασιλέα Γεώργιο Β΄ το ίδιο έτος, καθώς και 2η φορά από την κυβέρηση Εμ. Τσουδερού από την Κρήτη (1941), οι οποίοι και αναδείχθηκαν στη συνέχεια κύρια πρόσωπα στην εθνική αντίσταση.
Σημαντικότερες δε επιχερήσεις της SOE στην Ελλάδα ήταν η επιχείρηση Χάρλιγκ που αφορούσε τελικά την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου και η απαγωγή του στρατηγού Κράιπε (26 Απριλίου του 1944) στην Κρήτη.
Γενικά όμως η δράση της στην Ελλάδα υπήρξε ιδιαίτερα σημαντική, περισσότερο με πολιτικό χαρακτήρα, κυρίως στην παρατεταμένη εγκατάσταση της ΒΣΑ στη χώρα με άμεση προτεραιότητα εξυπηρέτησης τους αγγλικούς πολιτικούς σχεδιασμούς στη περιοχή των Βαλκανίων, με ότι σήμαινε αυτό γενικότερα και σαφώς με πολύ λιγότερο στρατιωτικό χαρακτήρα δηλαδή σε κοινές στρατιωτικές επιχειρήσεις με τις ανταρτικές οργανώσεις που θα έβλαπταν σοβαρά τον Άξονα. Γνωστή είναι και η αντιπαλότητα της SOE με στελέχη του υπουργείου Εξωτερικών της Βρετανίας όπως και ο Ντέηβιντ Γουάλλας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Αντίσταση Κατηγορία:Υπηρεσίες πληροφοριών του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Κατασκοπεία κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Παραστρατιωτικές οργανώσεις
Κατάλογος πόλεων του Λουξεμβούργου
Ο κατάλογος των πόλεων του Λουξεμβούργου με άνω των 1.000 κατοίκων.
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν το Λουξεμβούργο Λουξεμβούργου
Smooth Dancer
thumb|230px|Οι στίχοι του "Smooth Dancer" αποτελούν μομφή του τραγουδιστή [[Ίαν Γκίλαν προς τον κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ. Στην φωτογραφία βρίσκονται μαζί στην σκηνή κατά την περιοδεία της επανένωσης των Deep Purple, το 1985]] Το Smooth Dancer είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, το τέταρτο του δίσκου "Who Do We Think We Are", ο οποίος κυκλοφόρησε στις 26 Ιανουαρίου του 1973, μέσω της "Warner" στην Αμερική και της "ΕΜΙ" στην Ευρώπη.
Οι στίχοι του τραγουδιού υποδεικνύουν την έντονη διαμάχη του τραγουδιστή Ίαν Γκίλαν με τον κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ, η οποία οδήγησε στην αποχώρηση του πρώτου, όπως και του μπασίστα Ρότζερ Γκλόβερ, στα τέλη Ιουνίου του 1973.
Η διαμάχη Γκίλαν / Μπλάκμορ
Τα προβλήματα στις σχέσεις των δύο μουσικών υπήρξαν εμπόδιο στην πορεία του συγκροτήματος από τις αρχές της δεκαετίας του '70 και έπειτα. Κατά καιρούς, υπήρξαν προσπάθειες συμφιλίωσης, με τον Μπλάκμορ να προτείνει την θέση του τραγουδιστή των Rainbow στον Ίαν Γκίλαν όταν αποχώρησε ο Ρόνι Τζέιμς Ντίο το 1978, κάτι που ο Γκίλαν αρνήθηκε λόγω υποχρεώσεων με το προσωπικό του συγκρότημα.
Το 1984 βρέθηκαν και πάλι στους Deep Purple με το ιδιαίτερα επιτυχημένο άλμπουμ "Perfect Strangers", αλλά μετά την περιοδεία για την προώθηση του "The House of Blue Light", το 1988, o Γκίλαν απολύθηκε λόγω μη επαγγελματικής συμπεριφοράς.
Το 1992, ο τραγουδιστής επέστρεψε στο συγκρότημα για τον εορτασμό των 25 χρόνων από την ίδρυση των Deep Purple, με τον Μπλάκμορ να μην συναινεί σε κάτι τέτοιο και να αποχωρεί κατά την διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του άλμπουμ "The Battle Rages On".
Σύνθεση
Οι Deep Purple ηχογράφησαν το "Who Do We Think We Are" από τον Αύγουστο μέχρι τον Οκτώβριο του 1972. Το "Smooth Dancer" δημιουργήθηκε στα μέσα Οκτωβρίου στο Γουόλντορφ, κοντά στην Φρανκφούρτη της Γερμανίας. Ο Γκίλαν απέφευγε να βρίσκεται στον χώρο ηχογραφήσεων ταυτόχρονα με τον Μπλακμορ και δούλευε μόνος του πάνω στους στίχους, μετά το τέλος των ηχογραφήσεων των υπόλοιπων μελών του συγκροτήματος.
Τα μέλη των Deep Purple
Το "Smooth Dancer" ηχογραφήθηκε από τη δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των Deep Purple Κατηγορία:Τραγούδια του 1973
Στάδιο Πάρκεν
Το Στάδιο Πάρκεν, επίσης γνωστό απλά ως Πάρκεν και Τέλια Πάρκεν (2014-2020), είναι στάδιοο ποδοσφαίρου στην Κοπεγχάγης της Δανίας, το οποίο χτίστηκε από το 1990 έως το 1992. Το γήπεδο, το οποίο διαθέτει αναδιπλούμενη οροφή, έχει χωρητικότητα 38.065 θεατών για ποδοσφαιρικούς αγώνες και είναι η έδρα της ΦΚ Κοπεγχάγης και της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Δανίας. Η χωρητικότητα για συναυλίες υπερβαίνει τη χωρητικότητα των αγώνων, καθώς το γήπεδο μπορεί να φιλοξενήσει από 50.000 έως 55.000.
Το Πάρκεν ανακοινώθηκε ως ένα από τα 12 γήπεδα φιλοξενίας του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2020 και φιλοξένησε τρεις αγώνες φάσης ομίλων, καθώς και έναν αγώνα του γύρου των 16.
Το Geranium, ένα εστιατόριο τριών αστέρων Michelin, βρίσκεται στον όγδοο όροφο του σταδίου.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Το Πάρκεν τον Αύγουστο του 2011 Το Πάρκεν χτίστηκε στη θέση του πρώην εθνικού σταδίου της Δανίας, Idrætsparken, από το 1990 έως το 1992. Ο τελευταίος αγώνας της εθνικής ομάδας στο Idrætsparken ήταν μια ήττα με 0-2 για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1992 από τη Γιουγκοσλαβία στις 14 Νοεμβρίου 1990 και στις 9 Σεπτεμβρίου 1992 το Πάρκεν άνοιξε με μια ήττα με 1-2 σε ένα φιλικό παιχνίδι εναντίον της Γερμανίας.
Το γήπεδο ξαναχτίστηκε από τους επενδυτές της Baltica Finans A/S, με την εγγύηση από τη Δανική Ποδοσφαιρική Ένωση, ότι όλοι οι εθνικοί αγώνες θα διεξαχθούν στο Πάρκεν για 15 χρόνια. Η ανακατασκευή, κατεδάφιση και ανοικοδόμηση τριών από τις αρχικές τέσσερις βάσεις, κόστισε 640 εκατομμύρια κορόνες Δανίας.
Το 1998, η Baltica Finans πούλησε το γήπεδο στην ΦΚ Κοπεγχάγης για 138 εκατομμύρια κορόνες και ο σύλλογος κατέχει τώρα τόσο το γήπεδο όσο και τα γειτονικά κτίρια γραφείων της εταιρείας Parken Sport & Entertainment.
Το Πάρκεν συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο σταδίων 4 αστέρων της UEFA το φθινόπωρο του 1993, καθιστώντας το Πάρκεν επιλέξιμο για τη διοργάνωση των τελικών του Europa League (τότε ονομαζόταν UEFA Cup), καθώς και το πλέον ανενεργό Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης. Όντας ένα γήπεδο 4 αστέρων, το Πάρκεν δεν μπορεί να υποβάλει αίτηση για τη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση, τον τελικό του UEFA Champions League, καθώς απαιτεί 50.000 θέσεις.
Στις 26 Αυγούστου 2020, ανακοινώθηκε ότι το όνομα του σταδίου θα επανέλθει στο αρχικό όνομα, Πάρκεν, πέντε ημέρες αργότερα, στις 31 Αυγούστου.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2020
Το Πάρκεν ήταν ένα από τα γήπεδα που φιλοξένησε αγώνες για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2020. Εκεί διεξήχθησαν τρεις αγώνες του Β΄ Ομίλου και ένας του Γύρου των 16.
Συναυλίες
Η μεγαλύτερη συναυλία που πραγματοποιήθηκε ποτέ στο Πάρκεν ήταν μια παράσταση του Μάικλ Τζάκσον στις 14 Αυγούστου 1997, κατά τη διάρκεια της περιοδείας του HIStory World Tour, όπου πωλήθηκαν 60.000 εισιτήρια. Μια δεύτερη παράσταση πραγματοποιήθηκε στις 29 του μήνα, στην οποία ο Μάικλ έλαβε ένα πάρτι γενεθλίων έκπληξη μετά την παράσταση του «You Are Not Alone».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Δανία Κατηγορία:ΦΚ Κοπεγχάγη Κατηγορία:Εθνική Δανίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Στάδια με αναδιπλούμενες οροφές στην Ευρώπη Κατηγορία:Στάδια με αναδιπλούμενες οροφές Κατηγορία:Εθνικά στάδια Κατηγορία:Στάδια Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2020
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών 1980-81
Το Κύπελλο Κυπελλούχων ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών της περιόδου 1980-81 ήταν η δέκατη πέμπτη κατά σειρά διασυλλογική διοργάνωση αυτού του θεσμού. Στον Τελικό της, που διεξήχθη στη Ρώμη, με την Ιταλία να τον φιλοξενεί για 4η συνεχή φορά και 5η τα τελευταία 6 χρόνια, αναμετρήθηκαν η Καντού (Squibb Cantu) στην 5η σερί παρουσία της, με την ισπανική Μπαρτσελόνα η οποία, επιτέλους (μετά από συνεχόμενες προσπάθειες) θα διεκδικούσε το τρόπαιο.
Στα ημιτελικά έφθασαν η πολύπειρη Βαρέζε (Turisanda Varese) και η Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ της τότε ενιαίας Γιουγκοσλαβίας.
Στους δυο προημιτελικούς ομίλους τη "μάχη" έχασαν η Ζαλγκίρις του Κάουνας της σημερινής Λιθουανίας, η τουρκική Εφές Πίλσεν, η γαλλική Λε Μαν CSM και η έκπληξη των τελευταίων ετών Πάρκερ Λέιντεν από την Ολλανδία.
Διαδικασία διεξαγωγής
Στη διοργάνωση πήραν μέρος 20 ομάδες, δυο λιγότερες από ότι την προηγούμενη περίοδο. Παίχθηκε μια προκριματική φάση και στη συνέχεια μια φάση των 10 (5 ζεύγη), από όπου με την προσθήκη και της κατόχου του τίτλου Βαρέζε, προέκυψαν οι 8 ομάδες των προημιτελικών. Οι νικήτριες των δυο ημιτελικών αποτέλεσαν το ζευγάρι του (απλού) Τελικού αγώνα.
1ος γύρος (Προκριματική φάση)
Έγιναν επτά διπλές αναμετρήσεις που οδήγησαν εκτός της συνέχειας τις εκπροσώπους της Φινλανδίας (Κότκα KTP), της Ουγγαρίας (MAFC), της Κύπρου (Απόλλων Λεμεσσού), της Ελλάδας Ολυμπιακό, της Ισλανδίας (Βάλουρ Ρέικιαβικ), της Αιγύπτου (Αλ Ιτιχάντ Αλεξάνδρεια) και τη Χαποέλ Ραμάτ Γκαν του Ισραήλ.
2ος γύρος (Φάση των 10)
Εδώ, το παιχνίδι έχασαν πέντε ακόμη σύλλογοι: Η Γουίλσον Πάνθερς του Ηνωμένου Βασιλείου, η Βερβιέ Σπιράλ από το Βέλγιο, η Λέφσκι Σόφιας, η αυστριακή Κλοστερνόιμπουργκ και η νορβηγική Άμερουντ IF.
Τελικός
Στον Τελικό η Καντού του Βαλέριο Μπιανκίνι, με τρεις τίτλους έως τότε, δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη, εκμεταλλευόμενη ότι αγωνιζόταν ουσιαστικά εντός έδρας. Επικράτησε της Μπαρτσελόνα (που έδινε το "παρών" στον πρώτο της Τελικό ευρωπαΐκής διοργάνωσης) του Άντονι Σέρα Ίλας, με σκορ 86-82 και δίκαια τετραπλασίασε τις επιτυχίες της.
Η ηττημένη χρησιμοποίησε τους Χουάν Αντόνιο Σαν Επιφάνιο (28), Φίλιπς (2) και Ρόουλαντ (17), ντε λα Κρούθ (17), Άνσα (9), Σιμπίλιο (3), Σολοθάμπαλ (2), Παχές ή Παζές, Φλόρες, Φερνάντεθ και Κρέους (4).
Πηγές
1980 1981 Κυπελλο Κυπελλουχων Ευρωπης Κυπελλο Κυπελλουχων Ευρωπης
Κηφήνες (μυθολογία)
Στην αρχαία Ελλάδα με την ονομασία Κηφήνες ήταν γνωστός ένας μυθικός λαός που αναφέρεται από διαφορετικές πηγές ότι κατοικούσε σε διαφορετικούς τόπους: Ο Ελλάνικος τους ταύτιζε με τους Χαλδαίους, ενώ ο Ηρόδοτος γράφει ότι Κηφήνες ονομάζονταν παλαιότερα οι Πέρσες. Στον μύθο του Περσέως οι Κηφήνες ταυτίζονται με τους Αιθίοπες.
Λι Ουίλιαμς
Ο Λι Ουίλιαμς (Lee Williams, γεννημένος στις 3 Απριλίου 1974) είναι Ουαλός ηθοποιός κα πρώην μοντέλο.
Νεανικά χρόνια
Ο Ουίλιαμς γεννήθηκε στην Ουαλία και μεγάλωσε με τη βοήθεια της μητέρας του αλλά και πολλών συγγενών. Στα έντεκα του χρόνια αυτός και η μητέρα του μετακόμισαν στο Shropshire και έπειτα στο Warrington, όπου και η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε και γέννησε τις ετεροθαλής αδερφές, Lucy and Kayleigh. Ο Λι συνάντησε μόνο μία φορά τον πατέρα του κατά τη διάρκεια τη ενήλικης ζωής του.
Άρχισε να σπουδάσει στο Central Saint Martin's College of Art and Fashion στο Λονδίνο ,αλλά τα παράτησε όταν ήταν δεκαεννέα χρονών και άρχισε να δουλεύει σε ένα κατάστημα με παπούτσια. Έπειτα, άρχισε να δουλεύει σε κατάστημα της σχεδιάστριας μόδας Vivienne Westwood από όπου και βοηθούσε σχεδιαστές με τις επιδείξεις τους στο Παρίσι. Σε μία από αυτές τις επιδείξεις μόδας ,τον ανακάλυψε ένας φωτογράφος και του πρότεινε να δουλέψει ως μοντέλο.
Πορεία ως μοντέλο
Ο Ουίλιαμς δούλεψε ως μοντέλο για δυόμισι χρόνια. Στις δουλειές του ως μοντέλο συμπεριλαμβάνονται διαφημίσεις για τον Calvin Klein, επιδείξεις μόδας για τους Calvin Klein, Versace, Dolce & Gabbana. Επίσης, χρησιμοποιήθηκε ως μοντέλο από περιοδικά όπως το The Face ,το I-D, το Arena , τη Vogue , το ELLE και το L'uomo. Παράλληλα, συνεργάστηκε με πολλούς διάσημους φωτογράφους όπως ο Mario Testino, ο Bruce Webber και ο David Bailey. Τέλος, κατά τη διάρκεια της πορείας του ως μοντέλο έζησε στο Παρίσι ,στη Νέα Υόρκη και στην Ιαπωνία.
Πορεία ως ηθοποιός
Ο Ουίλιαμς ενθαρρύνθηκε από την καθηγήτρια υποκριτικής του στο σχολείο να ασχοληθεί με την ηθοποιία, αλλά αυτός επέλεξε να ξεκινήσει σπουδές σε σχολή καλών τεχνών στο Λονδίνο ,βάζοντας την υποκριτική σε αναμονή. Κατά τη διάρκεια της δουλειάς του ως μοντέλο, κάποιοι φίλοι του πρότειναν να δοκιμάσει να συμμετάσχει σε μια χαμηλού κόστους ταινία με τίτλο The Wolves of Kromer. Προς έκπληξή του κατάφερε να πάρει τον ρόλο του Seth (ενός ομοφυλοφίλου λυκανθρώπου). Από αυτή την ταινία και μετά, ο Ουίλιαμς στράφηκε στην ηθοποιία. Το 2002, πέρασε από οντισιόν για τον ρόλο του Tom Riddle στην ταινία Ο Χάρι Πότερ και η Κάμαρα με τα Μυστικά ,αλλά την τελευταία στιγμή έχασε τον ρόλο από τον Christian Coulson.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φωτομοντέλα Κατηγορία:Ουαλοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Bugatti Veyron
Η Bugatti Veyron είναι ένα διθέσιο σπορ υπεραυτοκίνητο (supercar) υψηλών επιδόσεων, που κατασκευάστηκε από τη γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία Bugatti Automobiles S.A.S. από τον Σεπτέμβριο του 2005 έως τον Φεβρουάριο του 2015, σε μόλις 450 αντίτυπα. Το πλήρες όνομα του μοντέλου είναι Bugatti Veyron EB 16.4 και επί όλα τα έτη παραγωγής του ήταν το μοναδικό αυτοκίνητο της Bugatti (Μπουγκάττι). Επίσης, ήταν το πρώτο μοντέλο της εταιρείας μετά την εξαγορά της από τον Όμιλο Volkswagen, η οποία έλαβε χώρα τον Μάιο του 1998, καθώς και αυτό που τελικώς αντικατέστησε την Bugatti EB110 του 1991 - 1995. Η επίσημη διάδοχος της Veyron, η Bugatti Chiron, παρουσιάστηκε επίσημα στις 1 Μαρτίου 2016 και μπήκε σχεδόν ταυτόχρονα στην παραγωγή.
Κατά τα δύο πρώτα έτη της εμπορικής της πορείας, η αρχική Veyron έφερε τον άτυπο τίτλο του ταχύτερου μοντέλου παραγωγής, καθώς στις 19 Απριλίου 2005 η τελική της ταχύτητα μετρήθηκε επίσημα στα 408,47 Flow χιλιόμετρα ανά ώρα (253,81 μίλια ανά ώρα) και, παράλληλα, ήταν το πρώτο στην ιστορία αυτοκίνητο έκδοσης δρόμου που έσπασε το ψυχολογικό όριο των 400 χλμ/ω (248,6 μ/ω). Επίσης, με την ισχύ στους 1.001 ίππους, ξεπέρασε για πρώτη φορά στην ιστορία της αυτοκίνησης το ψυχολογικό όριο των 1.000 ίππων και μάλιστα σε μία εποχή που όλα τα άλλα σπορ υπεραυτοκίνητα κυμαίνονταν στους 600 - 700 ίππους. Μολονότι έχασε την πρωτιά στις 13 Σεπτεμβρίου 2007 από το αμερικανικό σπορ υπεραυτοκίνητο SSC Ultimate Aero TT που έφτασε στα 412,28 χλμ/ω (256,18 μ/ω), ωστόσο τον Σεπτέμβριο του 2010 κυκλοφόρησε η ακόμα ισχυρότερη έκδοση Veyron Super Sport, με αύξηση της ισχύος από 1.001 ίππους σε 1.200 ίππους και της τελικής ταχύτητας στα 431,07 χλμ/ω (267,86 μ/ω), όπως μετρήθηκε επίσημα, ξαναπαίρνοντας έτσι τον τίτλο του ταχύτερου μη αγωνιστικού μοντέλου. Για την ιστορία, το ρεκόρ αυτό καταρρίφθηκε στη συνέχεια από το σουηδικό Koenigsegg Agera Rs που έπιασε τελική ταχύτητα 457,05 χλμ/ω, σημειώνοντας νέο παγκόσμιο ρεκόρ ταχύτητας.
Επιπλέον, η εκδοχή που συνδυάζει την ισχύ των 1.200 ίππων με την ημι-ανοικτή οροφή targa, η Veyron Grand Sport Vitesse, εξακολουθεί να κατέχει το ρεκόρ του ταχύτερου ανοικτού αυτοκινήτου, καθώς στις 6 Απριλίου 2013 η τελική της ταχύτητα μετρήθηκε επίσημα στα 408,84 χλμ/ω (254,04 μ/ω).
Ονομασία
Το μοντέλο ονομάστηκε Veyron EB 16.4 προς τιμήν του Πιέρ Βεϊρόν (Pierre Veyron), ο οποίος ήταν μηχανικός εξέλιξης και οδηγός δοκιμών των αυτοκινήτων της Bugatti, καθώς και οδηγός αγώνων για την εταιρεία, το διάστημα 1933 έως 1953. Στο αποκορύφωμα της καριέρας του, είχε κερδίσει το ράλλυ 24 Ώρες Le Mans (Λε Μαν) του 1939, οδηγώντας μια Bugatti, με συνοδηγό τον Jean-Pierre Wimille. Το ακρωνύμιο EB σημαίνει τα αρχικά του Έττορε Μπουγκάτι, ιδρυτή της Bugatti, ενώ ο κωδικός 16.4 υποδηλώνει τον 16-κύλινδρο κινητήρα W16 και το τετραπλό turbo.