cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χρήστος Παπουτσής
Βιογραφικό
Στις δημοτικές εκλογές του 2002 ήταν υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων και παρέμεινε δημοτικός σύμβουλος, ως επικεφαλής της Δημοτικής Παράταξης «Όμορφη Πόλη» έως το 2006. Το Σεπτέμβριο του 2010 διορίστηκε Υπουργός Προστασίας του Πολίτη στην Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 2009, θέση που ανέλαβε εκ νέου στην κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου το Νοέμβριο του 2011, έως τον Μάρτιο του 2012. Από τη θέση του αυτή ίδρυσε το Αρχηγείο Λιμενικού Σώματος-Ελληνικής Ακτοφυλακής στο κτήριο της Ακτής Βασιλειάδη που παραχωρήθηκε για το σκοπό αυτό, ενώ εκσυγχρονίστηκε το θεσμικό πλαίσιο της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ), διαλύθηκε το κύκλωμα των στημένων αγώνων στο ποδόσφαιρο με συλλήψεις γνωστών παραγόντων όπως ο Μάκης Ψωμιάδης, εξαρθρώθηκαν κυκλώματα εκβιαστών και τοκογλύφων σε Θεσσαλονίκη, Λάρισα και Αθήνα, συγκροτήθηκαν μεικτές δυνάμεις της Ελληνικής Αστυνομίας, Λιμενικού Σώματος – Ελληνικής Ακτοφυλακής και FRONTEX για την επιτήρηση των χερσαίων και θαλασσίων συνόρων της χώρας και δημιουργήθηκε το Εθνικό Συντονιστικό Κέντρο Διαχείρισης Συνόρων στο πλαίσιο του Σένγκεν. Μερικούς μήνες αργότερα, στις εκλογές της 6 Μαΐου 2012, ήταν ένα από τα πολλά κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ που απέτυχαν να εκλεγούν.
Στις 15 Σεπτεμβρίου 2013, ανέλαβε καθήκοντα εκπροσώπου της Ελλάδος στην Παγκόσμια Τράπεζα. Η τοποθέτηση αυτή, έγινε στα πλαίσια της βελτίωσης της συνεργασίας της Ελληνικής Κυβέρνησης με τον οργανισμό, για την αναβάθμιση της ανταγωνιστικότητας και την διευκόλυνση του επιχειρείν στην χώρα.
Είναι παντρεμένος με τη Λία Ταλιούρη και έχουν μία κόρη. Έχει εκδόσει 3 βιβλία :
Είναι υποστηρικτής του Παναθηναϊκού.
Πηγές
Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες επίτροποι της ΕΕ Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Προστασίας του Πολίτη Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1994-1999 Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1989-1994 Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1984-1989 Κατηγορία:Ευρωπαίοι επίτροποι Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 21ου αιώνα
Άρης (Γκρατς)
Το Ιστιοφόρο Εκπαιδευτικό Άρης (γνωστό και ως Γκρατς μετά την αιχμαλωσία του από τους Ναζί) ήταν γαλλικής κατασκευής πολεμικό πλοίο του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού που είχε τρεις ιστούς και ιστιοφορία ημιολικού δρόμωνος.
Ιστορία
Ναυπηγήθηκε το 1926 στη Γαλλία, στα ναυπηγεία «Forges et Chantiers de la Méditerranée, La Seyne», ειδικά για την εκπαίδευση των Ναυτικών Δοκίμων. Καθελκύθηκε στις 28 Ιανουαρίου 1927. Η δαπάνη κατασκευής του αναλήφθηκε στο μεγαλύτερο ποσό από τα χρήματα της δωρεάς του εξ Αιγύπτου ομογενούς αείμνηστου Γεωργίου Μηντάκη. Κατέπλευσε στην Ελλάδα τον Μάιο του 1928 ενώ ο πρώτος εκπαιδευτικός πλους άρχισε στις 26 Ιουνίου 1928.
Σχολή Ναυτικών Δοκίμων
Το πλοίο «Άρης» ήταν ημιολικός ατμομυοδρόμωνας, του οποίου ο ακάτιος ιστός με κοίλο ύψος 7,52 μέτρα έφερε τετράγωνα ιστία, ενώ οι λοιποί δύο ιστοί έφεραν ημιόλια. Η ολική επιφάνεια των ιστίων του ήταν 1600 τ.μ. και η εσωτερική διαρύθμιση του πλοίου διέθετε εγκαταστάσεις για επιτελείο 17 αξιωματικών, 110 δοκίμους (πέντε τάξεις), 140 ναυτόπαιδες, 40 υπαξιωματικούς και 80 ναύτες. Η πρόωση του γινόταν με παλινδρομικό κινητήρα, τριπλής εκτονώσεως, δυνάμεως 100 ίππων. Είχε δύο υδραυλωτούς πετρελαιολέβητες τύπου «Babcock & Wilcox» με 160 τόννους χωρητικότητα καυσίμου ύλης. Η ταχύτητά του δια της μηχανής ήταν 11 κόμβων. Επιπλέον, είχε τεχνητό αερισμό, κεντρική θέρμανση, φυκτική εγκατάσταση, βαστήρες, παρασκευή πόσιου ύδατος, πλυντήρια και λουτήρες, ευρύχωρο νοσοκομείο, εργοστάσιο για τους δοκίμους, βιβλιοθήκη, εργαστήρια φυσικής και ναυτικών οργάνων.
Χρησιμοποιήθηκε εντατικά για τον σκοπό που είχε αγοραστεί και περήφανα περιέφερε την Ελληνική Σημαία στη Μεσόγειο και πολλές φορές πέρα από αυτή.
Πλωτό νοσοκομείο
Στις 5 Δεκεμβρίου 1942 6:15 π.μ., με το όνομα «Γκρατς» και υπό την Σημαία της Γερμανίας, προσέκρουσε σε νάρκη ανοικτά της νήσου Κανι 10 ν.μ. βορειοανατολικά από το λιμάνι Μπιζέρτα της Τυνησίας και βυθίστηκε. Από τους Έλληνες του πληρώματος απωλέσθησαν 50 και διεσώθησαν 11.
Πλοία με το όνομα «Άρης»
Το Ιστιοφόρο Εκπαιδευτικό «Άρης» είναι το τέταρτo κατα σειρά από τα πέντε πλοία συνολικά που φέρουν το όνομα αυτό. Τα πλοία είναι τα εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά εκπαιδευτικά πλοία Κατηγορία:Ελληνικά πλωτά νοσοκομεία Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Γλώσσα Σακ
Η Σακ (επίσης γνωστή ως Τσακ) είναι Σινοθιβετιανή γλώσσα του κλάδου Σαλ που ομιλείται στο Μπανγκλαντές και Μιανμάρ.
Γεωγραφική κατανομή
Η Τσακ ομιλείται στο Μπανγκλαντές από περίπου 3.000 άτομα και στη πολιτεία Ραχίν στη Μιανμάρ από περίπου 1.000 άτομα, σύμφωνα με τον Εθνολόγο. Στο Μπανγκλαντές, η Τσακ ομιλείται στο Μπαϊσάρι, το Ναϊχιονγκτσάρι και Ντοτσάρι (Χουζιουάρα 2018). Στη πολιτεία Ραχίν της Μιανμάρ, η Σακ ομιλείται στους δήμους Μαουνγκντάου, Μπουθιντάουνγκ, Ραθεντάουνγκ και Μράουκ Ου (Χουζιουάρα 2018). Η διάλεκτος Μπαϊσάρι είναι η πιο συντηρητική (Χουζιουάρα 2018).
Σύμφωνα με τον Εθνολόγο, στο Μπανγκλαντές, η Τσακ ομιλείται σε 14 χωριά:
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Γλώσσες της Μιανμάρ
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1914
thumb|right|200px|[[Στάδιο Καραϊσκάκη|Ποδηλατοδρόμιο]] Στις 15 Σεπτεμβρίου του 1913, μετά το πέρας των Βαλκανικών Πολέμων ο ΣΕΑΓΣ κήρυξε την επάνοδο στην ομαλότητα ανακοινώνοντας παράλληλα και την τέλεση των Πανελληνιων Αγώνων της ερχόμενης χρονιάς. Τους Πανελλήνιους Αγώνες διοργάνωσε η Επιτροπή των Ολυμπιακών Αγώνων. Το πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου της περιόδου 1913-1914 διεξήχθη τον Απρίλιο του 1914 με νικητή τον Αθηναϊκό Σύλλογο Ποδοσφαιρίσεως, γνωστότερο ως Γουδί.
Πρωτάθλημα α΄ ομάδων
Τον Απρίλιο του 1914 η Επιτροπή των Ολυμπιακών Αγώνων διοργάνωσε τους Πανελλήνιους Αγώνες ποδοσφαίρισης. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της συγκεκριμένης περιόδου οι δυο ισχυρότεροι σύλλογοι της εποχής υπήρξαν ο Αθηναϊκός Σύλλογος Ποδοσφαιρίσεως και η Πειραϊκή Ένωση που αγωνιζόταν συνεχώς στο Ποδηλατοδρόμιο. Ο Αθηναϊκός Σύλλογος Ποδοσφαιρίσεως ήταν η ομάδα που προέκυψε από τη συγχώνευση των συλλόγου ΠΟΑ (μετά την αποχώρηση του Καλαφάτη) με το συλλόγο Π.Σ. Γουδί το 1912, αργότερα όμως ο νέος σύλλογος εμφανίζεται με την ονομασία Γουδί. Στο πρωτάθλημα συμμετείχε και ο Κόροιβος. Ο Πανελλήνιος Ποδοσφαιρικός Όμιλος διεκδίκησε τη συμμετοχή του και κατήγγειλε στη συνέχεια την Επιτροπή των Ολυμπιακών Αγώνων που δεν την ενέκρινε. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Αθηναϊκός Σύλλογος Ποδοσφαιρίσεως. Ο τελευταίος αγώνας ανακοινώθηκε από την εφημερίδα Εμπρός. «Επίσης αύριον 3 1)2 μ.μ. εν τω Ποδηλατοδρόμιο Ν. Φαλήρου θα διεξαχθή ο τελικός αγών μεταξύ των νικητριών πρώτων ομάδων του Αθηναϊκού Συλλόγου Ποδοσφαιρίσεως και της Πειραϊκής Ποδοσφαιρικής Ένωσης. Τιμή εισόδου δια τους ποδοσφαιρικούς αγώνας η αυτή λεπτών 50 και 25.»
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1913-1914 Κατηγορία:Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου
Έτος Εγίρας
thumb|Allah στα αραβικά Έτος Εγίρας ή Εγείρας, συντομογραφικά ε.Ε. ή Ε.Ε. (Λατιν. Anno Hegirae, συντομογραφικά A.H.) είναι το χρονολογικό έτος σύμφωνα με το ισλαμικό ημερολόγιο και σημαίνει «έτος της φυγής» (στην αραβική, χίτζρα). Στην περίοδο της οθωμανικής αυτοκρατορίας ο όρος αποδόθηκε στα Ελληνικά ως «χιτζρέ».
Η αρίθμηση των ετών Εγίρας ξεκινά από το έτος 1, όταν ο Μωάμεθ εξορίστηκε από την Μέκκα και κατέφυγε στην Μεδίνα, όπου απέκτησε έναν πρώτο πυρήνα πιστών. Αυτό αντιστοιχεί στο έτος 622 μ.Χ. του γρηγοριανού ημερολογίου.
Για την ακριβή αντιστοίχιση των ετών ανάμεσα στο ισλαμικό (ι) και το γρηγοριανό (γ) ημερολόγιο, χρησιμοποιείται ο τύπος:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισλαμικό ημερολόγιο Κατηγορία:Ισλαμική ορολογία Κατηγορία:7ος αιώνας
Ελ Γκρέκο (ταινία)
Το El Greco (στα ελληνικά: Ελ Γκρέκο), είναι ιστορική βιογραφική ταινία διεθνούς παραγωγής, του 2007, σε σκηνοθεσία Γιάννη Σμαραγδή, και σενάριο Τζάκι Παβλένκο και Γιάννη Σμαραγδή, με πρωταγωνιστές τους Νικ Άσντον, Χουάν Ντιέγκο Μπότο, Λάκη Λαζόπουλο, Δήμητρα Ματσούκα, Λάγια Μαρούλ και Σωτήρη Μουστάκα.
Υπόθεση
Η ταινία μας μεταφέρει στον 16ο αιώνα με αφετηρία την Κρήτη, στη Βενετία ως το Τολέδο της Ισπανίας, ακολουθώντας την περιπετειώδη αναζήτηση του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου ή Ελ Γκρέκο για ελευθερία και έρωτα.
Εκείνη την εποχή η Κρήτη, η ιδιαίτερη πατρίδα του ζωγράφου, βρίσκεται υπό την κατοχή των Ενετών. Ο πατέρας του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου είναι αντάρτης και μάχεται τους κατακτητές, ενώ ο νεαρός καλλιτέχνης απολαμβάνει ήδη μεγάλη φήμη και επιτυχία. Μαζί με το στενό του φίλο Νικολό, που τον συνοδεύει παντού και τον προστατεύει, ο Γκρέκο θα βρεθεί στη Βενετία, ακολουθώντας την πανέμορφη Φραντζέσκα ντα Ρίμι. Εκεί θα θητεύσει στο εργαστήριο του μεγάλου ζωγράφου της Αναγέννησης Τιτσιάνο, ενώ θα γνωρίσει τον Ισπανό ιδεαλιστή ιερωμένο Νίνο ντε Γκεβάρα, που θα επηρεάσει καθοριστικά τη ζωή του. Ο Γκεβάρα γοητεύεται από το ταλέντο του Έλληνα ζωγράφου και τον θαυμάζει, αν και διαφωνεί με την ιδιότυπη στάση του σε ό,τι αφορά την τέχνη και τον Θεό. Οι δυο τους αναπτύσσουν μια ξεχωριστή φιλία.
Φθάνοντας στην Ισπανία, ο Θεοτοκόπουλος κατακτά παγκόσμια φήμη ως καλλιτέχνης, ενώ βρίσκει τον μεγάλο έρωτα της ζωής του στο πρόσωπο της Χερόνιμα. Αποκτά ισχυρούς φίλους και είναι ευτυχισμένος που εργάζεται στην Ισπανία, ως τη στιγμή που θα δεχτεί το πρώτο χτύπημα της μοίρας. Μέσα στη δυστυχία του, θα ξανασυναντηθεί με ένα αγαπημένο πρόσωπο από το παρελθόν: τον Νίνο ντε Γκεβάρα, ο οποίος τώρα πια είναι Μέγας Ιεροεξεταστής και στέλνει τους «αιρετικούς» στην πυρά. Η μετάλλαξη του φίλου του σοκάρει τον Γκρέκο, ενώ το συγκλονιστικό θέαμα των ανθρώπων στην πυρά τον ωθεί να απεικονίσει με σχεδόν υπερφυσικό τρόπο την ψυχή των αθώων, κάνοντάς τους να φαίνονται άγιοι. Αυτό εξοργίζει τον Γκεβάρα.
Στη μάχη που θα διεξαχθεί ανάμεσά τους, το φως πολεμά το σκοτάδι. Τα όπλα του Γκεβάρα είναι η εξουσία και ο θάνατος, ενώ ο Γκρέκο προτάσσει τους πίνακές του, το φως και τις αξίες του ανυπότακτου κρητικού πολιτισμού που τον γέννησε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2007 Κατηγορία:Ελληνικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ισπανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελ Γκρέκο Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ισπανία Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Βαγγέλη Παπαθανασίου
Γυποϊέραξ
Ο γυποϊέραξ είναι ημερόβιο αρπακτικό πτηνό της οικογενείας των Αετιδών, ένας από τους γύπες του Παλαιού Κόσμου. Απαντά αποκλειστικά στην αφρικανική ήπειρο, η επιστημονική του ονομασία είναι Gypohierax angolensis και δεν περιλαμβάνει υποείδη.
Ο γυποϊέραξ είναι περισσότερο γνωστός για τις διατροφικές συνήθειές του, σπάνιες για αρπακτικό της κατηγορίας του, να καταναλώνει τους καρπούς του δένδρου Ααβόρα (Elaeis guineensis), χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν τρέφεται και με ζωική ύλη (βλ. Διατροφή).
Ονοματολογία
Η λατινική ονομασία του γένους, Gypohierax, έχει ελληνική προέλευση και προέρχεται από τη σύνθεση των επί μέρους λέξεων gyps «γύπας» + hierax «γεράκι», με προφανή σημασία, αλλά άγνωστη αιτιολογία, πιθανόν λόγω του -σχετικά- μικρού του μεγέθους.
Η (νεο-)λατινική ονομασία του είδους, angolensis παραπέμπει σε μία από τις χώρες (Ανγκόλα) της γεωγραφικής κατανομής του πτηνού.
Η αγγλική λαϊκή του ονομασία είναι Palm-nut Vulture, που σημαίνει «γύπας των καρπών του κοκκοφοίνικα» και, προφανώς, σχετίζεται με τις διατροφικές του συνήθειες.
Συστηματική Ταξινομική
Ο γυποϊέραξ αποτελεί μονοτυπικό γένος (Gypohierax) και είδος (angolensis), εντός της οικογενείας των Αετιδών (Accipitridae), δηλαδή δεν περιλαμβάνει περαιτέρω είδη και υποείδη, σε κάθε αντίστοιχη ταξινομική μονάδα.
Εν τούτοις, η συστηματική του θέση εντός της οικογενείας είναι ασαφής. Πρόσφατες μοριακές γενετικές μελέτες μιτοχονδριακού και πυρηνικού DNA δείχνουν ότι πρέπει να ταξινομηθεί στην υποοικογένεια Γυπαετίνες (Gypaetinae) που περιλαμβάνει αποκλειστικά τους γύπες του Παλαιού Κόσμου. Φαίνεται να συνδέεται φυλογενετικά με τρία άλλα είδη τα Eutriorchis astur, Gypaetus barbatus (γυπαετός) και Neophron percnopterus (ασπροπάρης). Ωστόσο, η κατά Howard & Moore συστηματική ταξινομική καθώς και η ITIS, δεν έχουν αποδεχθεί –τουλάχιστον ακόμη- τη συγκεκριμένη υποοικογένεια και εξακολουθούν να τοποθετούν το γένος στην υποοικογένεια Accipitrinae
Γεωγραφική κατανομή
Ο γυποϊέραξ απαντά αποκλειστικά στην Αφρική, ως επιδημητικό των περιοχών όπου κατανέμεται. Η εξάπλωσή του περιλαμβάνει όλες σχεδόν τις τροπικές και υποτροπικές περιοχές πάνω και κάτω από τον Ισημερινό, (Μάλι, Νιγηρία, Νότιο Σουδάν), περίπου μεταξύ των γεωγραφικών πλατών 15°Β και 29°Ν. Βόρεια εκτείνεται μέχρι τις υποσαχαρινές χώρες και νότια μέχρι την Ανγκόλα, τη Β. Ναμίμπια και την Α. ΝΑ. Νότια Αφρική. Στα δυτικά η κατανομή φθάνει στις ατλαντικές ακτές της Σενεγάλης και της Γκάμπια, ενώ στα ανατολικά μέχρι τις ακτές του Ινδικού Ωκεανού στην Κένυα, την Τανζανία και τη Μοζαμβίκη. Η συνολική επικράτεια του είδους καλύπτει επιφάνεια 11,3 χμ², περίπου. Στα βόρεια και κεντρικά γεωγραφικά πλάτη του εύρους του, είναι κοινό πτηνό -μερικές φορές σε αφθονία-, αλλά γίνεται πιο σπάνιο στα νότια και ανατολικά.
Μεταναστευτικές οδοί
thumb|right|300px|Ενήλικο άτομο φωτογραφημένο στη Σενεγάλη Το είδος απαρτίζεται από επιδημητικούς πληθυσμούς, δηλαδή τα -ενήλικα- άτομα της κάθε επί μέρους περιοχής είναι καθιστικά, ζουν και αναπαράγονται εντός, σχετικά, στενού γεωγραφικού πλαισίου και μετακινούνται μόνον τοπικά. Γενικά, δεν μετακινείται περισσότερο από μερικά χιλιόμετρα, αλλά τα νεαρά και ανώριμα άτομα καλύπτουν πολύ μεγαλύτερες αποστάσεις, έως και 400 χιλιόμετρα μέσα στην περιοχή του Σαχέλ και μέχρι 1.300 χιλιόμετρα πιο νότια από τις νοτιότερες θέσεις αναπαραγωγής.
Βιότοπος
Ο γυποϊέραξ είναι είδος άρρηκτα συνδεδεμένο με τις θέσεις διατροφής του, γι’ αυτό και συχνάζει στα δάση που περιλαμβάνουν φοίνικες με ελαιοπαραγωγούς καρπούς (βλ Διατροφή). Επίσης, φωλιάζει κοντά στο νερό, ιδιαίτερα στις καλλιεργημένες περιοχές, όπου σχηματίζει αποικίες, ή σε υγρές σαβάνες. Πολύ συχνά απαντά σε κατοικημένες, αστικές ή περιαστικές περιοχές, επειδή ανέχεται την παρουσία του ανθρώπου. Μπορεί να παρατηρηθεί από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι και στα 1800 μέτρα, σε κάποιες ορεινές θέσεις.
Μορφολογία
Ο γυποϊέραξ είναι μεσαίου μεγέθους γύπας, με πλατιές αλλά σχετικά κοντές πτέρυγες, μικρή στρογγυλή ουρά, μικρό κεφάλι και ογκώδες ράμφος. Το πρόσωπό του -διαγνωστικό στοιχείο στους γύπες- είναι σε μεγάλο βαθμό άπτερο, ενώ μία ακόμη άπτερη ζώνη εκτείνεται από τη βάση της γναθοθήκης προς τα πίσω, έως περίπου κάτω από τα ωτικά καλυπτήρια. Τα θηλυκά είναι ελαφρώς μεγαλύτερα και βαρύτερα από τα αρσενικά, κατά τα άλλα, τα φύλα δεν διαφέρουν σημαντικά.
Τα ενήλικα πουλιά έχουν ιδιαίτερο πτέρωμα σε χρωματιστούς. Τα φτερά της ωμοπλάτης (scapulars), τα μεγάλα άνω στέγαστρα, οι άκρες των πρωτευόντων ερετικών και οι βάσεις των πηδαλιωδών της ουράς είναι μαύρα. Το σύνολο του υπολοίπου πτερώματος έρχεται σε μεγάλη αντίθεση, έχοντας λευκό χρώμα. Η άπτερη περιοχή του προσώπου είναι κόκκινη ή πορτοκαλοκόκκινη και η ίριδα κίτρινη. Το ράμφος είναι κίτρινο και το κήρωμα του ράμφους μπλε-γκρι. Οι ταρσοί και τα πόδια έχουν ανοικτό πορτοκαλί προς καφετί-κίτρινο χρώμα.
Τα νεαρά άτομα, όμως, έχουν εντελώς διαφορετικά χρώματα, με το απαλό μπεζ-καφέ να κυριαρχεί στο πτέρωμά τους. Το πάνω μέρος της ράχης και τα φτερά της ωμοπλάτης είναι σκούρα καφέ, οι πτέρυγες και η ουρά ακόμα πιο σκούρες, μαυριδερές-καφέ. Το άπτερο δέρμα στο κεφάλι είναι κιτρινόγκριζο ή καφεκίτρινο και η ίριδα σκούρα καφέ. Το ράμφος και το κήρωμα είναι κιτρινωπά-γκρι, οι ταρσοί και τα πόδια «βρώμικο» λευκό προς γκρι-καφέ. Η τελική έκδυση στο πτέρωμα των ενηλίκων επιτυγχάνεται σε ηλικία 4 ετών. thumb|right|300px| Ενήλικος γυποϊέραξ σε ζωολογικό κήπο
Βιομετρικά στοιχεία
Πηγές: (http://www.oiseaux-birds.com/card-palm-nut-vulture.html, Kenneth Newman, Ferguson-Lees &Christie)
Τροφή
Ο γυποϊέραξ θεωρείται «παράδοξος» γύπας, από διατροφική άποψη, διότι το διαιτολόγιό του αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από καρπούς και, μάλιστα, συγκεκριμένους. Το φυτικό υλικό μπορεί να απαρτίζει το 58% έως 65% της διατροφής των ενήλικων πτηνών, ενώ στα νεαρά πουλιά φθάνει μέχρι και το 92%. Η κύρια τροφή στα περισσότερα μέρη της επικρατείας του είδους είναι οι καρποί των φοινίκων Ράφια (Raffia sp.) και Ααβόρα (Elaeis guineensis), που καλλιεργούνται ευρύτατα, ιδίως το δεύτερο, για το μεγάλης οικονομικής σημασίας φοινικέλαιο (palm oil) των καρπών τους.
Ωστόσο, στο διαιτολόγιο του γύπα περιλαμβάνονται, επίσης, ψάρια και μικρά σπονδυλωτά όλων των ειδών, αλλά και ασπόνδυλα όπως σαλιγκάρια, καβούρια κ.α., και θνησιμαία όλων των μεγεθών. . Επομένως, από γενική άποψη, το διαιτολόγιό του είναι όπως εκείνο των άλλων γυπών (παμφάγο), εάν εξαιρέσει κανείς τους καρπούς.
Το κυνήγι της λείας γίνεται από κρυψώνα ή με εναέρια αναζήτηση, σε μαγκρόβια οικοσυστήματα και στις όχθες των ποταμών, ή ακόμη και με απλό περπάτημα, σε απογυμνωμένες εκτάσεις -λόγω δασικών πυρκαγιών. Τα ψάρια συλλαμβάνονται με χαμηλές πτήσεις πάνω από την επιφάνεια του νερού. Όσο για τους καρπούς, αυτοί συλλέγονται με «αναρρίχηση» στα δένδρα και καταναλώνονται με τρόπο ανάλογο του τύπου και του μεγέθους τους, άλλοι ολόκληροι και άλλοι σε κομμάτια, αφού πρώτα τεμαχισθούν με το ισχυρό ράμφος.
Πτήση
thumb|right|300px|Γυποϊέραξ εν πτήσει Ο γυποϊέραξ έχει στρογγυλεμένες πτέρυγες και κοντή ουρά. Τα φτεροκοπήματά του είναι δυνατά και συνεχή. Μερικές φορές γυροπετάει (soaring) με την ουρά ανοιγμένη σε σχήμα βεντάλιας, δείχνοντας τα χαρακτηριστικά σχέδια στο πτέρωμα και στην ουρά του. Αν και «στρουμπουλός» στο παρουσιαστικό, πετάει ψηλά, χωρίς να εξαρτάται από τα θερμικά ρεύματα. Για το λόγο αυτό, δραστηριοποιείται συχνά νωρίς το πρωί.
Αναπαραγωγή
Η φωλιά έχει διαστάσεις 60 έως 90 εκ. πλάτος και 30 έως 60 εκ. ύψος, κατασκευάζεται δε σε 6-60 μ. ύψος από το έδαφος στην κορυφή φοινίκων, μπαομπάμπ, καπόκ (Bombax sp.) και άλλων μεγάλων δένδρων. Δομείται από μεγάλα κλαδιά και επιστρώνεται με μεγάλα φύλλα, σιζάλ (Agave sp. ), ταξιανθίες από φοίνικες, αλλά και περιττώματα. thumb|right|300px|Νεαρό άτομο σε ζωολογικό κήπο Η γέννα αποτελείται από ένα (1) μόνον αβγό, το οποίο επωάζεται και από τους δύο γονείς, για περίπου 35-50 ημέρες. Το νεαρό πουλί αφήνει τη φωλιά σε 85 με 90 ημέρες.
Απειλές
Το είδος δεν διώκεται, γενικά, αλλά επηρεάζεται από την απώλεια των ενδιαιτημάτων του, ιδίως στη Δ. Αφρική. Αυτό, εν μέρει αντισταθμίζεται από την επέκταση των φυτειών φοίνικα που αποτελούν πηγή τροφής, αλλά έχουν περιορισμένες ευκαιρίες ωοτοκίας, πιθανώς ως αποτέλεσμα της όχλησης από τις διαδικασίες συγκομιδής των καρπών. Οι επεκτάσεις των πληθυσμών του στην Ανγκόλα και τη Νότια Αφρική αποδίδεται ακριβώς στην επέκταση των φυτειών φοίνικα σε αυτές τις περιοχές. Υπάρχει κάποιος ανταγωνισμός στις θέσεις φωλιάσματος με το γεράκι Falco cuvierii. Το είδος δεν είναι πιθανό να είναι ευάλωτo στα φυτοφάρμακα.
Κατάσταση πληθυσμού
Στις αρχές του 1990, ο παγκόσμιος πληθυσμός του είδους εκτιμάται ότι ήταν περίπου 240.000 άτομα, ενώ πιο πρόσφατα στοιχεία δεν είναι διαθέσιμα. Είναι αρκετά κοινό, τουλάχιστον σε κάποια τμήματα της περιοχής του, ενώ σε πολλές δασικές περιοχές στα πεδινά της Δ. και Κ. Αφρική, είναι το πιο κοινό από τα μεγάλα αρπακτικά. Οι πληθυσμοί του παραμένουν σταθεροί, ως εκ τούτου έχει ταξινομηθεί ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC), από την IUCN.
Σημειώσεις
i. Κάποιοι ερευνητές θεωρούν ότι το γένος Aegypius, ανήκει στην ξεχωριστή υποοικογένεια Γυπίνες (Aegypiinae), που περιλαμβάνει τους γύπες του Παλαιού Κόσμου. Όμως, δεν υπάρχουν ακόμη επαρκή στοιχεία για την τεκμηρίωση αυτής της ταξινόμησης, γι’αυτό ακολουθείται η κατά Howard & Moore και ITIS άποψη, που αποτελούν τις εγκυρότερες επιστημονικές πηγές.
Πηγές
Κατηγορία:Αετίδες
Εκτελεστικό του 1824
Το Εκτελεστικό του 1824 (Οκτώβριος 1824 - Απρίλιος 1826) ήταν η τρίτη κυβέρνηση της «Προσωρινής Διοίκησης της Ελλάδας» με πρόεδρο  τον Γεώργιο Κουντουριώτη.
Υπουργεία
Διονύσιος Τρουπάκης (Μούρτζινος) - Αλεξάκης Βλαχόπουλος - Αναγνώστης Παπαγεωργίου Φραντζέσκος Βούλγαρης (από Νοέμβριο 1824) - Ιωάννης Ν. Λαζάρου (από 11 Μαρτίου 1825) - Ανδρέας Χατζηαναργύρου (από 11 Μαρτίου 1825)
Έργο
Στις 29 Σεπτεμβρίου 1825, το Εκτελεστικό θέσπισε τη Γενική Εφημερίδα της Ελλάδος για τη δημοσίευση των αποφάσεων και «των πρακτικών της διοικήσεως», ορίζοντας τον Θεόκλητο Φαρμακίδη εφημεριδογράφο της Διοικήσεως.
Αναφορές
Κατηγορία:Πολιτειακοί Θεσμοί της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 1824
Άρης Α-74 (εκπαιδευτικό)
Το Εκπαιδευτικό Άρης Α-74 ήταν ελληνικής κατασκευής πολεμικό πλοίο του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού που διέθετε υπόστεγο για ελαφρύ ελικόπτερο.
Ιστορία
Ναυπηγήθηκε στο "Ναυπηγείο Σαλαμίνας AE" (Αμπελάκια) για το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, με σκοπό την χρήση του ως εκπαιδευτικό σκάφος της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων, με ενδιαιτήσεις για 370 δοκίμους. Καθελκύστηκε στις 4 Οκτωβρίου 1978. Η συμβατική ημερομηνία παραλαβής του ήταν στις 2 Ιανουαρίου 1979, η παραλαβή του έγινε το τελευταίο τρίμηνο του 1979 και εντάχθηκε στον Ελληνικό Στόλο στις 10 Ιανουαρίου 1980. Σε πολεμικές και έκτακτες επιχειρήσεις μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως οπλιταγωγό και πλωτό νοσοκομείο. Επίσης, χρησιμοποιήθηκε συστηματικά για τα θερινά εκπαιδευτικά ταξίδια των Ναυτικών Δοκιμων, τόσο σε μεσογειακούς όσο και υπερατλαντικούς πλόες.
Ο παροπλισμός του, με την επίσημη τελετή υποστολής της Σημαίας του πλοίου, έγινε την Παρασκευή 1 Ιουλίου 2004 στον όρμο της Αμφιάλης.
Πλοία με το όνομα «Άρης»
Το πλοίο «Άρης» Α-74 είναι το τελευταίo κατά σειρά από τα πέντε πλοία συνολικά που φέρουν το όνομα αυτό. Τα πλοία είναι τα εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά εκπαιδευτικά πλοία
Σάμος ΙΙΙ (αντιτορπιλικό)
Το αντιτορπιλικό τύπου Μ Σάμος III ήταν το τρίτο πλοίο του ελληνικού πολεμικού ναυτικού που έφερε αυτό το όνομα. Ήταν ένα από τα 4 παραγγελθέντα πλοία της Ελληνικής Κυβέρνησης το 1914 στο Ηνωμένο Βασίλειο, τα οποία δεν παραδόθηκαν ποτέ λόγω της έναρξης του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και κρατήθηκαν από τους Βρετανούς μαζί με τις προκαταβολές που είχε αποδώσει το ελληνικό κράτος (445.435 δραχμές για το Κρήτη ΙΙΙ, 445.337 δραχμές για το Λέσβος ΙΙ, 519.561 δραχμές για το Χίος ΙΙΙ, και 408.191 δραχμές για το Σάμος ΙΙΙ). Η κλάση του αποτελούταν από τα πλοία Χίος ΙΙΙ, Κρήτη ΙΙΙ, Λέσβος ΙΙ, και Σάμος ΙΙΙ.
Τα πλοία αυτά έδρασαν στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο ως βρετανικά και ένα από αυτά βυθίστηκε στην διάρκεια πολεμικών επιχειρήσεων. Το Κρήτη ΙΙΙ μετονομάστηκε σε HMS Medea (Μήδεια), το Λέσβος ΙΙ, σε HMS Medusa (Μέδουσα), το Χίος ΙΙΙ σε HMS Melampus (Μελάμπους) και το Σάμος ΙΙΙ σε HMS Melpomene (Μελπομένη).
Κατηγορία:Ελληνικά αντιτορπιλικά Κατηγορία:Βρετανικά πολεμικά πλοία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Κουλέμπρα (νησί)
Η Κουλέμπρα (ισπανικά και αγγλικά: Culebra, «νησί φίδι») είναι ένα νησί στην Καραϊβική, το οποίο ανήκει στο Πουέρτο Ρίκο. Έχει έκταση 30 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.818 κατοίκους (2010). Το Βιέκες και η Κουλέμπρα, μαζί με διάφορα μικρά νησάκια, αποτελούν τις Ισπανικές Παρθένους Νήσους. Βρίσκεται περίπου 27 χλμ. ανατολικά της ηπειρωτικής χώρας του Πουέρτο Ρίκο, 19 χλμ. δυτικά του Αγίου Θωμά και 14 χλμ. βόρεια του Βιέκες. Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Ντιούι. Η Κουλέμπρα είναι επίσης γνωστή ως Isla Chiquita («Μικρό Νησί»), Cuna del Sol Borincano («Λίκνο του ήλιου του Πουέρτο Ρίκο») και Última Virgen («Τελευταία Παρθένος», λόγω της θέσης της στο τέλος του αρχιπελάγους των Παρθένων Νήσων).
Ιστορία
Ορισμένες πηγές ισχυρίζονται ότι ο Χριστόφορος Κολόμβος ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που έφτασε στο νησί κατά τη διάρκεια του δεύτερου ταξιδιού του στις 19 Νοεμβρίου του 1493. Πιστεύεται ότι το νησί κατοικούνταν από Καραΐβους κατά τον Αποικισμό της Αμερικής. Αφού ο Agüeybaná και ο Agüeybaná II ηγήθηκαν της εξέγερσης των Ταΐνο του 1511, οι Ταΐνο από το κύριο νησί αναζήτησαν καταφύγιο στην Κουλέμπρα και συμμάχησαν με τους Καραΐβους για να ξεκινήσουν τυχαίες επιθέσεις στο νησί.
Μετά από αυτό, το νησί αφέθηκε εγκαταλελειμμένο για αιώνες. Κατά την εποχή του ισπανικού εμπορίου στην Αμερική, χρησιμοποιήθηκε ως καταφύγιο από πειρατές, καθώς και από τοπικούς ψαράδες και ναυτικούς. Ορισμένες πηγές αναφέρουν έναν μαύρο επιτηρητή από τη Βρετανοκρατούμενη Τορτόλα που ονομαζόταν Τζον Στίβενς, στον οποίο δόθηκε ο έλεγχος της Κουλέμπρα το 1850 από τον κυβερνήτη του Βιέκες υπό του ισπανικού στέμματος για να προστατεύσει το νησί από ξένους οι οποίοι, χωρίς κατάλληλες άδειες ή καταβολή τελών εκμεταλλεύονταν την Κουλέμπρα, έπαιρναν ψάρια, έκοβαν δέντρα για ξυλεία και μετέτρεπαν τα παρασυρόμενα ξύλα σε κάρβουνο για μελλοντική πώληση αλλού. Κατέχοντας τον αδικαιολόγητο τίτλο του «Κάπτεν», ξεκίνησε μια μακρόχρονη προσωρινή διαμονή στην Κουλέμπρα για την επιβολή των ισπανικών συμφερόντων. Τον Οκτώβριο του 1871, ωστόσο, ο Στίβενς βρέθηκε νεκρός έξω από την καλύβα του, το σώμα του είχε χτυπηθεί άγρια. Η καρδιά του και τα εντόσθια του είχαν τοποθετηθεί σε πήλινα αγγεία, σε μια προφανή θρησκευτική τελετή για να καταραστούν την ψυχή του. Η ισπανική αστυνομία από το Βιέκες εντόπισε Τορτολανούς κτηνοτρόφους στην Κουλέμπρα που ήταν ύποπτοι για τον άγριο φόνο. Τελικά 21 από αυτούς καταδικάστηκαν σε καταναγκαστική εργασία σε φυτείες ζάχαρης στο Βιέκες ως τιμωρία. Η υπόθεση προκάλεσε διεθνές συμβάν και, για να ικανοποιήσει τα αιτήματα του Βρετανού πρέσβη στη Μαδρίτη, οι Τορτολανοί απελευθερώθηκαν τελικά από τον Ισπανό Κυβερνήτη του Πουέρτο Ρίκο τον Ιούλιο του 1874. Αυτά τα γεγονότα ανάγκασαν την κυβέρνηση της Ελβετίας τον Ιούνιο του 1876 να ανακαλέσει μια αποστολή που προοριζόταν για την Κουλέμπρα για να ιδρύσει ένα σανατόριο. Φοβούμενοι περαιτέρω καταπατήσεις από το εξωτερικό, η ισπανική κυβέρνηση αποφάσισε να κατοικήσει την Κουλέμπρα με δικούς της υπηκόους.
Αυτός ο πρώτος οικισμός ονομάστηκε Σαν Ιντελφόνσο, προς τιμήν του Επισκόπου του Τολέδο, Σαν Ιντελφόνσο ντε λα Κουλέμπρα. Δύο χρόνια αργότερα, στις 25 Σεπτεμβρίου του 1882, άρχισε η κατασκευή του Φάρου Κουλεμπρίτα. Ολοκληρώθηκε στις 25 Φεβρουαρίου του 1886, καθιστώντας τον τον παλαιότερο εν ενεργεία φάρο στην Καραϊβική μέχρι το 1975, όταν το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ και η ακτοφυλακή έκλεισαν τελικά την εγκατάσταση.
Το Πουέρτο Ρίκο παραχωρήθηκε από την Ισπανία μετά τον Ισπανοαμερικανικό πόλεμο, σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης των Παρισίων (1898) και έγινε έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Το 1899, οι Ηνωμένες Πολιτείες διεξήγαγαν την πρώτη απογραφή του Πουέρτο Ρίκο, διαπιστώνοντας ότι ο πληθυσμός της Κουλέμπρα ήταν 704 κάτοικοι.
Το 1902, η Κουλέμπρα ενσωματώθηκε ως τμήμα του Βιέκες. Ένα χρόνο αργότερα, στις 26 Ιουνίου, ο Πρόεδρος Θεόδωρος Ρούζβελτ ίδρυσε το Θαλάσσιο Καταφύγιο της Κουλέμπρα. Ένα καταφύγιο πουλιών ιδρύθηκε στις 27 Φεβρουαρίου του 1909.
Το Πολεμικό Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών χρησιμοποίησε το νόμο Φόρακερ του 1900 για την απαλλοτρίωση της γης που περιβάλλει το φυσικό λιμάνι και το 1902 διέταξε την απομάκρυνση όλων των κατοίκων έτσι ώστε να μπορέσει να δημιουργηθεί μια βάση για το στόλο του Νοτίου Ατλαντικού. Ο Antonio Lugo Suarez, ένας Πουερτορικανός που είχε κάνει την περιουσία του στον Άγιο Θωμά που τότε ήταν μέρος των Δανικών Δυτικών Ινδιών και ο Pedro Márquez Morales, ένας Ισπανός που είχε παντρευτεί μια γυναίκα από το Βιέκες του Πουέρτο Ρίκο, ήταν επιτυχημένοι κτηνοτρόφοι στην Κουλέμπρα. Καθένας προσέφερε μία εναλλακτική περιοχή για τους εκτοπισμένους κατοίκους της Κουλέμπρα, έτσι ώστε να αποφευχθεί η πλήρης εγκατάλειψη του νησιού. Η τοποθεσία που προσδιορίστηκε από τον Márquez στην Playa Sardinas έγινε η πόλη Ντιούι. Κάποια στιγμή, η πόλη ή το κέντρο της πόλης και η έδρα του δήμου Κουλέμπρα αναφέρεται ως Ντιούι.
Μια νέα εκκλησία χτίστηκε με υλικά που ελήφθησαν από το Σαν Ιντελφόνσο και κατασκευάστηκε ένα τελωνείο. Ο Pedro Márquez (1850-1920) διορίστηκε ο πρώτος δήμαρχος σύμφωνα με τον κανόνα των ΗΠΑ το 1905, αντικαθιστώντας τον Leopoldo Padrón, τον Ειδικό Αντιπρόσωπο που διορίστηκε για τη μετάβαση από την ισπανική κυριαρχία. Τον Pedro Márquez διαδέχθηκε στη δημαρχία το 1912 ο γιος του, Alejandro Márquez Laureano (1912-1914), ο οποίος κατασκεύασε τις πρώτες αποβάθρες της νέας πόλης και εγκατέστησε ηλεκτρικό φωτισμό στους δρόμους της πόλης. Τον διαδέχθηκε ως δήμαρχος το 1914 ο Claro C. Feliciano, ο πρώτος δήμαρχος που γεννήθηκε στην Κουλέμπρα.
Με τη συμφωνία που επιτεύχθηκε με μια νέα κουβανική κυβέρνηση να εκμισθώσει τον κόλπο του Γκουαντάναμο ως ναυτική βάση, το 1911 οι ΗΠΑ μείωσαν το μέγεθος των δυνάμεών τους στην Κουλέμπρα και μετέτρεψαν την εγκατάσταση για εκπαιδευτικούς σκοπούς. Το 1924, το Πολεμικό Ναυτικό των Η.Π.Α. ξεκίνησε ετήσιες ασκήσεις στην Κουλέμπρα εκμεταλλευόμενο τα βαθιά ύδατα της για να εξασκήσει τον συντονισμό των αμφιβίων αποβάσεων στις παραλίες του.
Το 1939, το Πολεμικό Ναυτικό των Η.Π.Α. άρχισε να χρησιμοποιεί την Κουλέμπρα ως πεδίο βολών και δοκιμαστικό έδαφος για πυρομαχικά. Αυτό έγινε στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τη συμμετοχή των Ηνωμένων Πολιτειών στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1971 οι κάτοικοι της Κουλέμπρα ξεκίνησαν διαμαρτυρίες, γνωστές ως διαμαρτυρίες Πολεμικό Ναυτικό-Κουλέμπρα, για την απομάκρυνση του αμερικανικού ναυτικού από την Κουλέμπρα. Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1975, η χρήση της Κουλέμπρα ως πεδίο βολών σταμάτησε και όλες οι επιχειρήσεις μεταφέρθηκαν στο Βιέκες.
Η Κουλέμπρα ανακηρύχθηκε ανεξάρτητος νησιωτικός δήμος το 1917. Η πρώτη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση εκλέχτηκε το 1960. Πριν από αυτό, η κυβέρνηση του Πουέρτο Ρίκο διόριζε αντιπροσώπους για τη διαχείριση του νησιού.
Παραπομπές
Κουλεμπρα
Διαπολιτισμική εκπαίδευση
Η έννοια της διαπολιτισμικότητας χρησιμοποιείται διεθνώς και ευρέως στην εκπαίδευση στις μέρες μας.
Βασικές Αρχές
Οι βασικές αρχές που διέπουν τη Διαπολιτισμική Εκπαίδευση είναι οι εξής:
Η Διαπολιτισμική Διδακτική
Αν και τα εννοιολογικά όρια των όρων «πολυπολιτισμικός» (multicultural) και «διαπολιτισμικός» δεν είναι πάντοτε ευδιάκριτα, ο πρώτος όρος χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια συγκεκριμένη κοινωνική πραγματικότητα και τη διαδικασία εξέλιξής της και ο δεύτερος για να δηλώσει μια διαλεκτική σχέση, μια δυναμική διαδικασία αλληλεπίδρασης και αμοιβαίας αναγνώρισης και συνεργασίας ανάμεσα σε άτομα διάφορων εθνικών/ μεταναστευτικών ομάδων. Τη διαφοροποίηση αυτή έχουν υιοθετήσει το Συμβούλιο της Ευρώπης και η Ευρωπαϊκή Ένωση στα σχετικά με την προβληματική της πολιτισμικής ετερότητας κείμενά τους. Στην τελική Έκθεση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την εκπαίδευση και την πολιτισμική ανάπτυξη των μεταναστών (Project No. 7) η διαπολιτισμική προσέγγιση ορίζεται με βάση τα παρακάτω τέσσερα βασικά στοιχεία:
Σύμφωνα με την έκθεση η διαπολιτισμικότητα δεν αποτελεί αυτοσκοπό, αλλά βασικό μέσο για την προώθηση της ισότητας ευκαιριών στην εκπαίδευση και την κοινωνία. Η διαπολιτισμική προσέγγιση κατανοείται ως αρχή και ως στόχος που πρέπει και μπορεί να επιτευχθεί μέσα από την επιστημονική ανάλυση και τη δράση.
Βασικά Χαρακτηριστικά
Ως βασικά χαρακτηριστικά της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης αναφέρονται στην έκθεση ότι:
Κριτική εναντίον της πολυπολιτισμικής προσέγγισης
Η κριτική που ασκείται στην πολυπολιτισμική εκπαίδευση αφορά τόσο στο επίπεδο της θεωρητικής θέσης και τεκμηρίωσης όσο και στο επίπεδο της εκπαιδευτικής πολιτικής και πρακτικής και προέρχεται τόσο από συντηρητικό όσο και από το ριζοσπαστικό παράδειγμα.
Η ριζοσπαστική κριτική
Οι ριζοσπάστες κριτικοί θεωρούν ότι η πολυπολιτισμική εκπαίδευση εστιάζεται στο πολιτισμικό επίπεδο και παραβλέπει τις συνέπειες της κοινωνικής διαστρωμάτωσης και του ρατσισμού. Δεν ασχολείται με τα πραγματικά αίτια των διακρίσεων σε βάρος των εθνικών / μεταναστευτικών ομάδων και δεν προωθεί την ανάλυση των θεσμικών δομών που αποκλείουν τα μέλη των εθνικών / μεταναστευτικών ομάδων από την πρόσβαση στους μηχανισμούς της εξουσίας ανάμεσα στις διάφορες κοινωνικές ομάδες και αποφεύγει αναλύσεις της ταξικής διάρθρωσης, του θεσμικού ρατσισμού, των μηχανισμών καταπίεσης και άλλων συστημάτων που χρησιμοποιούνται για να περιορίσουν τις δυνατότητες των μειονοτικών ομάδων να έχουν μερίδιο στην εξουσία. Δεν ενδιαφέρεται για τις μορφές αντίστασης των μειονοτικών στην εξουσία της κυρίαρχης ομάδας, αποφεύγει να ασχοληθεί με τα πραγματικά προβλήματα και εστιάζει την προσοχή της στα χαρακτηριστικά των χωρίς εξουσία εθνικών / μεταναστευτικών ομάδων που υποτίθεται ότι δημιουργούν προβλήματα όπως χαμηλό επίπεδο αυτοαντίληψης, γλωσσικό / πολιτισμικό «έλλειμμα», διχασμένη προσωπικότητα κτλ. Όπως χαρακτηριστικά επισημαίνουν το να μαθαίνει κανείς απλά για τον πολιτισμό άλλων δεν είναι το ίδιο να μαθαίνει για το ρατσισμό του.
Η Διαπολιτισμική Εκπαίδευση στην Ελλάδα
Από την πρώτη εφαρμογή προγραμμάτων διαπολιτισμικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα μέχρι σήμερα, υποστηρίζεται από τους ερευνητές, ότι αποκτήθηκε μια πλούσια εμπειρία που μπορεί να συμβάλλει στην περαιτέρω ανάπτυξή τους και να τους δώσει μια νέα διάσταση. Τα πρώτα μέτρα, με βάση την σχετική νομοθεσία, που έχει λάβει το ελληνικό κράτος, για την εκπαίδευση των παλιννοστούντων και αλλοδαπών μαθητών/τριών, μπορούν να διακριθούν σε τρεις περιόδους :
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Ελλάδα
Καρχαρίας τροφός
Ο καρχαρίας τροφός (επιστημονική ονομασία Ginglymostoma cirratum - Γιγγλυμόστομα το σγουρό ) είναι το μόνο μέλος του γένους Γιγγλυμόστομα (Ginglymostoma), το οποίο ανήκει στους καρχαρίες τροφούς (οικογένεια Γιγγλυμοστοματίδες). Απατάνται σε τροπικά και υποτροπικά νερά πάνω από την ηπειρωτική και νησιωτική υφαλοκρηπίδα, σε βάθος από ένα έως 75 μέτρα. Φτάνει σε μήκος τα 4,3 μέτρα. Είναι συγγενικός με το φαλαινοκαρχαρία και το καρχαρία ζέβρα.
Ο καρχαρίας τροφός είναι νυκτόβιο ζώο, σχηματίζοντας την ημέρα ομάδες 40 ατόμων. Ο καρχαρίας τροφός κρύβεται σε κοιλότητες βράχων την ημέρα, με τον κάθε καρχαρία να φαίνεται να προτιμά κάποιες, στις οποίες γυρίζει κάθε βράδυ μετά το κυνήγι. Τρέφεται κυρίως με καρκινοειδή, μαλάκια, ουροχορδωτά, θαλάσσια φίδια και άλλα ψάρια, και ιδίος τους αετούς. Αναπαράγωγονται ως ωοζωοτόκα, με το θηλυκό να γεννά 21 με 29 μικρά ύστερα από εξάμηνη κύηση. Ο κύκλος αναπαραγωγής διαρκεί δύο χρόνια.
Οι καρχαρίες αυτοί δεν θεωρούνται επικίνδυνοι, αν και έχουν επιτεθεί σε ανθρώπους. Αν και δεν αλιεύεται τακτικά, αποτελεί ένα εύκολο στόχο για τους αλιείς. Το δέρμα τους είναι πολύ τραχύ και γι'αυτό το λόγο είναι περιζήτητο, ενώ επίσης χρησιμοποίείται το λάδι από το συκώτι τους και το κρέας τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ορεκτολοβόμορφα Κατηγορία:Καρχαρίες
Τζον Χριστοφόρου
Ο Τζον Χριστοφόρου (Λονδίνο 1921 - Παρίσι 2014) ήταν Έλληνας ζωγράφος που έζησε το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του στη Γαλλία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1921 στο Λονδίνο από γονείς που κατάγονταν από τη Σμύρνη. Λίγους μήνες μετά τη γέννηση του Χριστοφόρου, η μητέρα του πέθανε και ο ίδιος εγκαταστάθηκε το 1930 στην Αθήνα μαζί με το πατέρα του, ο οποίος πέθανε και αυτός δύο χρόνια αργότερα. Το 1935 φοίτησε για μικρό χρονικό διάστημα στην ΑΣΚΤ και το 1938 επέστρεψε στην Βρετανία. Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε στην RAF. Μετά το 1946 αφοσιώθηκε στη ζωγραφική μελετώντας εκθέματα σημαντικών πινακοθηκών της Βρετανίας και το 1949 πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση στο Λονδίνο. Τα επόμενα χρόνια έζησε μεταξύ Λονδίνου-Παρισιού μέχρι το 1956 όταν εγκαταστάθηκε μόνιμα στη γαλλική πρωτεύουσα, αποκτώντας από το 1990 την γαλλική υπηκοότητα. Πραγματοποίησε αρκετές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις σε χώρες όπως η Γαλλία, η Βρετανία,η Δανία και η Ελλάδα. Απέκτησε αναγνωρισιμότητα από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, συνεργάστηκε επί σειρά ετών με την γκαλερί Rive Gauche και το 1965 τιμήθηκε με το βραβείο AICA. Πέθανε στις αρχές Φεβρουαρίου του 2014 στο Παρίσι.
Τεχνοτροπία
Ο Χριστοφόρου θεωρείται ως πρόδρομος του καλλιτεχνικού κινήματος της Νέας Παραστατικότητας (Nouvelle Figuration) των αρχών της δεκαετίας του ΄60. Στο έργο του κυριαρχεί ο εξπρεσιονισμός με ζωηρά χρώματα, έντονα μαύρα περιγράμματα και βίαιες εκφάνσεις όπου πρωταγωνιστικό ρόλο έχει το δράμα της ανθρώπινης ύπαρξης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Βρετανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Αμυγδαλίνη
thumb|250px|Η χημική δομή της αμυγδαλίνης thumb|250px|Η χημική δομή της λεατρίλης (βιταμίνη Β17) Η αμυγδαλίνη, C20H27NO11, είναι γλυκοζίτης το οποίο απομονώθηκε αρχικά από την πικραμυγδαλιά από τους Πιερ-Ζαν Ρομπικέ και Αντουάν Μπουτρό-Τσαρλάρ το 1830, ενώ υπάρχει επίσης στα βερίκοκα και τα μαύρα κεράσια.
Η αμυγδαλίνη μαζί με μια τροποποιημένη μορφή της, η οποία ονομάζεται νιτριλοσίδη, Λεατρίλη (laetrile) ή Βιταμίνη Β17, έχουν προταθεί ως φάρμακα για τη θεραπεία του καρκίνου, αλλά κλινικές δοκιμές έδειξαν. ότι δεν είναι αποτελεσματικά. Αν και ονομάζονται βιταμίνες, στην πραγματικότητα δεν είναι Η λεατρίλη είναι ημισυνθετική ουσία. Συνήθως τα ονόματα λεατρίλη και αμυγδαλίνη χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν την ίδια ουσία, αν και αποτελούν διαφορετικές χημικές ενώσεις. Αυτές οι ενώσεις ανήκουν σε μια οικογένεια που ονομάζεται βητα-κυανοφορικοί γλυκοζίτες. Οι ενώσεις αυτές είναι τοξικές επειδή, όταν καταναλωθούν από το στόμα, κάποια ειδικά ένζυμα, οι γλυκοσιδάσες, τα διασπούν με αποτέλεσμα να παράγεται κυάνιο.
Έχει καταγραφεί σε αρχαίους πολιτισμούς όπως στην αρχαία Αίγυπτο, την Ελλάδα και την Κίνα η χρήση πικραμύγδαλων ως φαρμάκου για την θεραπεία διαφόρων παθήσεων.
Χημική σύνθεση
Η χημική της ονομασία είναι κυανογενετικό διγλυκοσίδιο και ο χημικός της τύπος είναι C20H27NO11, με μοριακό βάρος 457,42 g moll-1. Αποτελείται από μόρια γλυκόζης, κυανίου, υδρογόνου και ένα δακτύλιο βενζολίου ή ακετόνης.
Πού συναντάται
Ο όρος νιτριλοσίδια περιγράφει όλες τις κυανοφορικούς γλυκοζίτες. Ένα από τα πιο κοινά νιτριλοσίδια είναι η αμυγδαλίνη. Η αμυγδαλίνη εμφανίζεται στους πυρήνες (κουκούτσια) σχεδόν όλων των φρούτων σε ποσότητες περίπου 2-3%. Εμφανίζεται στα κουκούτσια των μήλων, των βερίκοκων, ροδάκινων, κερασιών, δαμάσκηνων, νεκταρινιών.
Στην περίπτωση που τα κουκούτσια είναι βρώσιμα, θεωρούνται κατάλληλα να υποκαταστήσουν μη τοξικό υδροδιαλυμένο παράγοντα τροφίμων που περιέχουν τη βιταμίνη Β17.
Η αμυγδαλίνη βρίσκεται στις εξής τροφές:
Παραπομπές
Κατηγορία:Νιτρίλια Κατηγορία:Γλυκοζίτες
Βρίμπιτσα Στεφάνοφ
Ο Βρίμπιτσα Στεφάνοφ (Καβάνταρτσι, 19 Δεκεμβρίου 1973) είναι Βορειομακεδόνας παλαίμαχος διεθνής καλαθοσφαιριστής και πρώην προπονητής. Έχει ύψος 1.88 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του πλέι μέικερ.
Σταδιοδρομία
Ο Βρίμπιτσα Στεφάνοφ ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στην ΜΖΤ Σκοπίων, τοπική ομάδα της Βόρειας Μακεδονίας στην οποία αγωνίστηκε από το 1992 έως το 1998. Ενδιάμεσα και συγκεκριμένα το 1995, ο Στεφάνοφ έκανε το μεγάλο βήμα και συμμετείχε στα Ντραφτ του ΝΒΑ εκείνου του έτους στην προσπάθειά του να εξασφαλίσει επαγγελματικό συμβόλαιο με κάποια ομάδα του καλύτερου πρωταθλήματος μπάσκετ του κόσμου. Ωστόσο, δεν κατάφερε να διακριθεί με αποτέλεσμα να μην επιλεγεί από καμία ομάδα του ΝΒΑ.
Την περίοδο 1998-99 αγωνίστηκε με την ΚΚ Ραμποτνίσκι Σκοπίων με την οποία κατάφερε να κατακτήσει το εγχώριο Πρωτάθλημα Σκοπίων του 1999.
Το καλοκαίρι του 1999 άφησε την ΠΓΔΜ και ταξίδεψε στην Τουρκία για λογαριασμό της Πινάρ Καρσίγιακα, στην οποία παρέμεινε για μόλις ένα χρόνο.
Το 2000 άφησε την Τουρκία και ταξίδεψε στη γειτονική Ελλάδα με προορισμό την ΑΕΚ Αθηνών, στην οποία παρέμεινε για μία σεζόν, κατακτώντας στο τέλος της χρονιάς ένα κύπελλο Ελλάδας (2001).
Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2004-05, ο Στεφάνοφ επέστρεψε στην Τουρκία καθώς μετεγγράφη στην Ούλκερ - Σπορ, με την οποία κατέκτησε το Τουρκικό Πρωτάθλημα του 2006.
Το 2006, ο Στεφάνοφ είχε αποφασίσει να αποσυρθεί από την ενεργό δράση λόγω προσωπικών προβλημάτων, ωστόσο κάτι τέτοιο τελικά δεν έγινε.
Τη διετία 2006-2008, ο Βρίμπιτσα Στεφάνοφ πέρασε από τον Ερυθρό Αστέρα, τον Ολυμπιακό Πειραιώς, τη Μοντεπάσι Σιένα (κατέκτησε το πρωτάθλημα Ιταλίας του 2007) και τη Μερσίν Μπελεντιγιέσι.
Τελευταίος σταθμός στην πολυετή καριέρα του Στεφάνοφ ήταν η Μενόρκα Μπάσκετ, ομάδα που βρίσκεται στις Βαλεαρίδες Νήσους στην οποία αγωνίστηκε μέχρι τις αρχές του 2009.
Εθνική ομάδα
Ο Βρίμπιτσα Στεφάνοφ έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την εθνική ομάδα μπάσκετ της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας.
Πηγές
Κατηγορία:Βορειομακεδόνες αθλητές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μενς Σάνα Μπάσκετ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μινόρκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ούλκερσπορ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Βελιγραδίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μέρσιν Μπουγιουκσεχίρ Μπελεντιγέσι Σ.Κ. Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Καρσίγιακα
Ανν Φόρρεστ
Η Ανν Φόρρεστ (δανικά: Ann Forrest, 14 Απριλίου 1895 - 25 Οκτωβρίου 1985) ήταν Δανέζα ηθοποιός, που έκανε καριέρα κατά την περίοδο του βουβού κινηματογράφου στο Χόλυγουντ. Γεννήθηκε σε ένα νησί της Δανίας, το Φάνο, ως Άννα Κρόμαν (Anna Kromann) και ξεκίνησε την υποκριτική της καριέρα το 1915. Μέσα σε μία δεκαετία είχε εμφανιστεί σε 33 ταινίες. Βάσει του συγγραφέα Ρουθ Γουίγκ, της άρεσε να είναι ηθοποιός ρόλων, αλλά λόγω της ομορφιάς της, οι παραγωγοί αργότερα την έβαζαν να παίζει σε πολλά κοινωνικά δράματα. Απεβίωσε στο Σαν Ντιέγκο, της Καλιφόρνιας, σε ηλικία 90 ετών, έχοντας σταματήσει για πολλές δεκαετίες την καριέρα της.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δανέζες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Δανέζες ηθοποιοί βωβών ταινιών
Α.Ο. Ελευθερία Μοσχάτου
Ο Αθλητικός Όμιλος Ελευθερία Μοσχάτου είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην περιοχή του Μοσχάτου στην Αθήνα. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1973 και οι αθλητές του αγωνίζονται με χρώματα το μπλε, το λευκό και συμπληρωματικά το μαύρο. Διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης για αθλητές και αθλήτριες όλων των ηλικιακών ομάδων, ενώ μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2010 διατηρούσε και τμήμα ποδοσφαίρου. Έδρα του είναι το Δημοτικό Κλειστό Γυμναστήριο του Μοσχάτου, χωρητικότητας 330 καθήμενων θεατών.
Τμήμα ποδοσφαίρου
Από την ίδρυσή της το 1973 η Ελευθερία Μοσχάτου αγωνιζόταν στο τοπικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Πειραιώς, αναρριχόμενη τις κατηγορίες μέχρι την άφιξη στην Α' Κατηγορία στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Κατά τη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας άλλαξε σε διάφορες περιστάσεις κατηγορία στο τοπικό πρωτάθλημα.
Την αγωνιστική περίοδο 2008-09 η Ελευθερία συμμετείχε στην Α' Κατηγορία Πειραιώς και ειδικότερα στον Α' Όμιλο, τον οποίο συγκρότησαν 15 ομάδες. Στον τελικό βαθμολογικό πίνακα βρέθηκε στην 3η θέση με 18 νίκες, 6 ισοπαλίες και 4 ήττες. Την επόμενη χρονιά, 2009-10, η πτώση στις επιδόσεις της ομάδας ήταν κατακόρυφη. Πάντα στα πλαίσια του ίδιου Ομίλου, συγκέντρωσε 6 νίκες, 5 ισοπαλίες και 17 ήττες. Σαν συνέπεια ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στη 15η και τελευταία θέση της βαθμολογίας, γνωρίζοντας τον υποβιβασμό.
Λίγο αργότερα το ποδοσφαιρικό τμήμα της Ελευθερίας Μοσχάτου συγχωνεύτηκε με αυτό του Α.Ο. Μοσχάτου, λαμβάνοντας τη νέα ονομασία «Α.Ε. Μοσχάτου».
Ιστορική αναδρομή
Την αγωνιστική περίοδο 2006-07 η Ελευθερία ανήλθε στην Α' Κατηγορία Ανδρών της Ε.Σ.ΚΑ. Νότιας Αττικής, χωρίς ωστόσο να μπορέσει να εξασφαλίσει τη σταθεροποίησή της σε αυτή. Ειδικότερα, σε κοινό Όμιλο των 14 ομάδων, συγκέντρωσε 8 νίκες και 18 ήττες με αποτέλεσμα να καταταγεί στη 12η θέση και να υποβιβαστεί στη Β' Κατηγορία. Παρ' όλα αυτά η Ελευθερία ήταν η μία από τις τέσσερις ομάδες που εξασφάλισαν την άνοδο στην Α' Κατηγορία μετά το πέρας της σαιζόν 2007-08.
Τη χρονιά 2008-09 η ομάδα έδειξε καλό αγωνιστικό πρόσωπο ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις για την Α' Κατηγορία στην 4η θέση του βαθμολογικού πίνακα, σε σύνολο 14 ομάδων.
Την επόμενη περίοδο, 2009-10, οπότε και το Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας διεξήχθη και πάλι μεταξύ 14 ομάδων, ο σύλλογος του Μοσχάτου τερμάτισε στην 6η θέση, έχοντας συλλέξει 15 νίκες και 11 ήττες. Σημειώνεται πως παρατηρήθηκε πενταπλή ισοβαθμία για τις θέσεις 5 έως 9 ανάμεσα στις ομάδες Α.Ε. Ρέντη, Ελευθερία Μοσχάτου, Προοδευτική Νεολαία, Πέρα και Φιλαθλητικό Μεγάρων, με την τελική κατάταξη να διαμορφώνεται από τα μεταξύ τους στατιστικά.
Την επόμενη χρονιά, 2010-11, συνεχίστηκαν οι προσπάθειες ανόδου της Ελευθερίας στη Γ' Εθνική, ωστόσο και πάλι δεν πέτυχε το στόχο της. Στην τελική βαθμολογία βρέθηκε στην 8η θέση σε σύνολο 14 συλλόγων, με ασφάλεια πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού. Ο απολογισμός της χρονιάς ήταν 12 νίκες και 14 ήττες, όσες συνέλεξαν και οι ομάδες Πρωτέας Βούλας και Φοίνικας Πειραιά.
Την αγωνιστική περίοδο 2011-12 η απόδοση του συλλόγου παρουσίασε κάμψη με αποτέλεσμα να μην μπορέσει να αποφύγει τον υποβιβασμό στη Β' Κατηγορία. Ειδικότερα ο απολογισμός του ήταν 7 νίκες και 19 ήττες και συνεπώς έκλεισε τη χρονιά στη 12η θέση της τελικής κατάταξης. Έτσι ακολούθησε το Φοίνικα Πειραιά και το Παλαιό Φάληρο στην αμέσως χαμηλότερη Κατηγορία.
Η έναρξη της περιόδου 2012-13 βρήκε την ομάδα του Μοσχάτου στη Β' Κατηγορία μετά από τέσσερα χρόνια. Το Πρωτάθλημα οργανώθηκε σε κοινό Όμιλο των 15 ομάδων. Στο πλαίσιο αυτό η Ελευθερία συγκέντρωσε 18 νίκες και 10 ήττες, ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στην 4η θέση της βαθμολογικής κατάταξης, φτάνοντας κοντά στην άνοδο. Τελικά ανακατατάξεις που έλαβαν χώρα στις Εθνικές Κατηγορίες στα μέσα Ιουλίου οδήγησαν την Ελευθερία στην Α' Κατηγορία, όπου κάλυψε τη θέση του Ικάρου Νέας Σμύρνης που ανήλθε στη Γ' Εθνική.
Εντούτοις, η ομάδα δεν προσαρμόστηκε εγκαίρως στις απαιτήσεις του επιπέδου αυτού, με συνέπεια μια πολύ κακή αγωνιστικά χρονιά. Έχοντας συγκεντρώσει μόλις 3 νίκες σε 26 αγώνες τερμάτισε στην τελευταία θέση του βαθμολογικού πίνακα της Α' Κατηγορίας της περιόδου 2013-14 με αποτέλεσμα να επιστρέψει ξανά στη Β' Κατηγορία.
Ωστόσο οι διαδοχικές αλλαγές κατηγορίας συνεχίστηκαν για την Ελευθερία και τη χρονιά 2014-15. Στο μεταξύ οι ομάδες της Β' Κατηγορίας είχαν μειωθεί από 16 σε 14, με αποτέλεσμα να διεξαχθούν 26 αγωνιστικές. Σε αυτές η ομάδα σημείωσε 16 νίκες και 10 ήττες, κλείνοντας την περίοδο αυτή στην 4η θέση. Η εξέλιξη αυτή επέτρεψε στην ομάδα να προβιβαστεί και πάλι στην Α' Κατηγορία.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2015-16, ο Α.Ο. Ελευθερία Μοσχάτου λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Νότιας Αττικής.
Στα πλαίσια του θεσμού του Κυπέλλου Ανδρών της Ένωσης, ο σύλλογος συμμετείχε σε δύο αγώνες στα πλαίσια της 3ης και 4ης αγωνιστικής. Στον πρώτο νίκησε την Ακαδημία Ελευσίς με σκορ 62-69, ενώ στο δεύτερο ηττήθηκε με σκορ 78-64 από την Α.Ε. Καλλιθέας με αποτέλεσμα να αποκλειστεί από τη συνέχεια της διοργάνωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Δήμος Μοσχάτου - Ταύρου Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1973 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1973