cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
766 Μογουντία
Η Μογουντία (Moguntia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,567. Ανακαλύφθηκε το 1913 από τον Γερμανό αστρονόμο Φραντς Κάιζερ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τη λατινική ονομασία (Mogontiacum) για τη γερμανική πόλη Μάιντς, την πρωτεύουσα της Ρηνανίας-Παλατινάτου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μογουντίας εκτιμάται σε 31,28 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι MU, ενώ το άλβεδό της είναι 0,1572. Η Μογουντία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες και 27 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μογουντια
Address Resolution Protocol
thumb|381px|Παράδειγμα χρήσης του πρωτόκολλου ARP: 2 ξένοι υπολογιστές, 2 δρομολογητές
Το Address Resolution Protocol (ARP) (πρωτόκολλο επίλυσης διευθύνσεων) ορίστηκε στο RFC 826 το 1982 και χρησιμοποιείται για να βρεθεί μια διεύθυνση του επιπέδου συνδέσμου (link layer) ή διεύθυνση υλικού (hardware address) ενός ξένου υπολογιστή με βάση μια διεύθυνση του επιπέδου επικοινωνίας (network layer). Αν και το συναντάμε κυρίως με τα πρωτόκολλα IPv4 και Ethernet (το RFC 826 το ονομάζει πρωτόκολλο επίλυσης διευθύνσεων Ethernet (Ethernet Address Resolution Protocol)), το ARP μπορεί να χρησιμοποιηθεί με το IP πάνω στο ATM ή το FDDI.
Η λειτουργία του ARP μπορεί να χωριστεί σε 4 κατηγορίες: Η πρώτη περίπτωση ισχύει όταν δυο host βρίσκονται στο ίδιο φυσικό δίκτυο (physical network, π.χ. συνδεδεμένοι με ένα καλώδιο Ethernet), κατά συνέπεια επικοινωνούν απευθείας, χωρίς την μεσολάβηση δρομολογητή. Οι υπόλοιπες τρεις είναι οι πιο κοινές στο Διαδίκτυο εφ'όσον δυο ξένοι υπολογιστές χωρίζονται σχεδόν πάντα από πάνω από τρεις κόμβους.
Λειτουργία
thumb|442px|left|Τύπωση του κατάλογου ARP σε Linux με την εντολή arp Κάθε ξένος υπολογιστής που είναι συνδεδεμένος σ'ένα δίκτυο που βασίζεται στο ARP κρατάει έναν κατάλογο (ARP table) ζευγών του τύπου Διεύθυνση πρωτοκόλλου → Αντίστοιχη διεύθυνση υλικού (π.χ. ο δρομολογητής μπορεί να έχει το ζεύγος 192.168.0.30 → 30:30:30:30:30:30 για τον host C). Στην περίπτωση που, για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, δεν υπάρχει επικοινωνία με έναν ξένο υπολογιστή που βρίσκεται στον κατάλογο, το ζεύγος που τον αναφέρει αφαιρείται.
Τα ερωτήματα ARP στέλνονται με broadcast, που σημαίνει πως διάφοροι ξένοι υπολογιστές τα λαμβάνουν. Παρακάτω δίνεται η λίστα των βημάτων που ακολουθεί ένας ξένος υπολογιστής όταν λάβει ένα ερώτημα ARP:
Παράδειγμα
thumb|434px|Παράδειγμα απλού δικτύου
Στο εξής παράδειγμα, υποθέτουμε πως κανένα πακέτο δεν έχει σταλθεί ακόμα, οπότε κανένας υπολογιστής δεν έχει γνώση των γειτόνων του. Ο Α θέλει να στείλει ένα μήνυμα στο Β ˙ ορίστε τα πακέτα που κυκλοφορούν στο δίκτυο (υποθέτουμε πως δεν υπάρχει καμία άλλη δραστηριότητα). Για να βρει την διεύθυνση υλικού του Β, ο Α κάνει broadcast ένα ερώτημα ARP.
Πρώτη αποστολή δεδομένων από τον Α στον Β
Ο Α μπορεί τώρα να επικοινωνήσει με τον Β. Στέλνει λοιπόν το πρώτο πακέτο δεδομένων με διεύθυνση πρωτοκόλλου 192.168.0.20 αλλά διεύθυνση υλικού DD:DD:DD:DD:DD:DD. Ο δρομολογητής διαβάζει το πακέτο (αφού του προορίζεται με βάση την διεύθυνση MAC) αλλά συνειδητοποιεί πως δεν είναι ο τελικός αποδέκτης (με βάση την διεύθυνση IP).
Εφόσον, υποθέτουμε ότι δεν έχει γίνει ακόμα καμία ανταλλαγή δεδομένων (πλην των δυο παραπάνω πακέτων), ο δρομολογητής δεν ξέρει την διεύθυνση υλικού του υπολογιστή με διεύθυνση IP 192.168.0.20, γι'αυτόν τον λόγο στέλνει μέσω της διεπαφής δικτύου (network interface) που τον συνδέει με το υποδίκτυο όπου βρίσκεται ο Β, ένα ερώτημα ARP όπως το παραπάνω αλλάζοντας μόνο τα πεδία ΔΥΑ, ΔΠΑ (με τα στοιχεία του δρομολογητή, 0xDDDDDDDDDDDD και 0xC0A800FE αντίστοιχα).
Απάντηση του Β
Το ερώτημα φτάνει στον Β που διαβάζοντας το πεδίο ΔΠΠ ξέρει πως το μήνυμα τον αφορά και πρέπει να απαντήσει. Στέλνει λοιπόν το εξής πακέτο, με αποδέκτη τον δρομολογητή:
Ο δρομολογητής μπορεί πλέον τώρα να προωθήσει τα δεδομένα του Α στον Β. Αν ο Β χρειαστεί να απαντήσει στον Α, πρέπει να βρει την διεύθυνση υλικού του. Στέλνει λοιπόν ερώτημα και λαμβάνει απάντηση από τον δρομολογητή (ο οποίος έχει τα αναγκαία στοιχεία στον κατάλογο ARP του) που συμπεριλαμβάνει την διεύθυνση MAC DD:DD:DD:DD:DD:DD.
InARP και RARP
To InARP (Inverse ARP) χρησιμοποιείται για να βρεθεί μια διεύθυνση πρωτοκόλλου με βάση μια διεύθυνση υλικού. Ορίστηκε στο RFC 2390 και λειτουργεί ως επέκταση του ARP εφ' όσον βασίζεται στην ίδια δομή πακέτων (μόνο ο κωδικός λειτουργίας αλλάζει).
Το RARP (Reverse ARP) προτείνει την ίδια υπηρεσία, αλλά για να βρεθεί η διεύθυνση υλικού του ίδιου του αποστολέα. Ορίστηκε στο RFC 903 και δεν είναι μέρος της στοίβας TCP/IP διότι δεν είναι ένα πρωτόκολλο IP. Το πρωτόκολλο αυτό είναι πια ξεπερασμένο και αντικαθίσταται με το BOOTP.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρότυπα διαδικτύου
Γλώσσες του Μπουτάν
Στο Μπουτάν ομιλούνται πάνω από 20 γλώσσες. Όλες είναι μέλη της θιβετοβιρμανικής γλωσσικής οικογένειας εκτός από τη Νεπαλική γλώσσα, η οποία είναι μια Ινδοάρια γλώσσα και τη Μπουτανική Νοηματική Γλώσσα. Η Τζόνγκα, μόνη επίσημη γλώσσα του Μπουτάν, είναι η μόνη γλώσσα με φυσική λογοτεχνική παράδοση στο Μπουτάν, αν και η Λέπτσα και τα Νεπαλικά είναι λογοτεχνικές γλώσσες και σε άλλες χώρες. Άλλες μη μπουτανικές μειονοτικές γλώσσες ομιλούνται κατά μήκος του συνόρων του Μπουτάν και μεταξύ της κυρίως νεπαλόφωνης κοινότητας Λοτσάμπα στο Νότιο και Ανατολικό Μπουτάν.
Τζόνγκα και άλλες θιβετιανές γλώσσες
Οι Κεντρικές Μποντισικές γλώσσες είναι μια ομάδα σχετικών θιβετιανών γλωσσών καταγόμενες από τα Παλιά Θιβετιανά (Τσοκέ). Οι περισσότερες μπουτανέζικες ποικιλίες των κεντρικών μποντισικών γλωσσών ανήκουν στη νότια υποομάδα. Τουλάχιστον έξι από τις δεκαεννέα γλώσσες και διαλέκτους του Μπουτάν είναι οι κεντρικές Μποντισικές γλώσσες.
Η Τζόνγκα είναι κεντρική Μποντισική γλώσσα με περίπου 160.000 ομιλητές το 2006. Είναι η κυρίαρχη γλώσσα στο Δυτικό Μπουτάν και γλώσσα της κυβέρνησης και της εκπαίδευσης στο Μπουτάν από το 1971. Η γλώσσα Τσοκανγκάτσα, μια "αδελφή γλώσσα", ομιλείται στην Κοιλάδα Κουρίτσχου του ανατολικού Μπουτάν από περίπου 20.000 άτομα.
Η διάλεκτος Λάγια, που σχετίζεται στενά με τη Τζόνγκα, ομιλείται κοντά στα βορειοδυτικά σύνορα με το Θιβέτ από 1.100 Λαγιάπ. Οι Λαγιάπ είναι αυτόχθονος νομαδικός και ημι-νομαδικός λαός που παραδοσιακά εκτρέφει γιακ και τζο (διασταύρωση βοδιού με γιακ). Οι ομιλητές της Τζόνγκα έχουν περιορισμένες δυνατότητες διαγλωσσικής επικοινωνίας με ετερόγλωσσους ομιλητές, που περιορίζονται κυρίως σε βασικό λεξιλόγιο και γραμματική.
Τα Θιβετιανά Χαμς ομιλούνται από περίπου 1.000 άτομα σε δύο θύλακες στο Ανατολικό Μπουτάν. Είναι επίσης απόγονοι της ποιμαντικής κοινότητας εκτροφής γιακ. Αν και αυτή επίσης είναι μια θιβετιανή γλώσσα, η ακριβής υποομάδα είναι αβέβαιη.
Ανατολικές Μποντισικές γλώσσες
Η γλώσσα Μπουμτάνγκ ή Μπουμτάνγκχα είναι η κυρίαρχη γλώσσα στο κεντρικό Μπουτάν. Έχει περίπου 30.000 ομιλητές. Οι γλώσσες Χενγκ και Κουρτόπ είναι στενά συνδεδεμένες με τη Μπουμτάνγκ και έχουν 40.000 και 10.000 ομιλητές αντίστοιχα.
Η γλώσσα Τζάλα ή Τζαλάκα έχει περίπου 15.000 ομιλητές. Η γλώσσα Νιέν, που ονομάζεται επίσης Χένκα ή Μαγκντεμπίκα και η γλώσσα 'Όλε (επίσης γνωστή ως "γλώσσα του Μαύρου Βουνού" ή "Μόνκα") ομιλούνται στα Μαύρα Βουνά του Κεντρικού Μπουτάν από περίπου 10.000 και 1.000 ομιλητές αντίστοιχα. Ο φαν Ντριμ (1993) περιγράφει την 'Όλε ως κατάλοιπο του αρχέγονου πληθυσμού των Μαύρων Βουνών πριν την προς νότο επέκταση των αρχαίων ανατολικών Μποντισικών φυλών.
Οι γλώσσες Ντάκπα (Ντακπάκα) και Τσάλι (Τσαλίκα) ομιλούνται από περίπου 1.000 άτομα στο ανατολικό Μπουτάν η καθεμία.
Άλλες θιβετοβιρμανικές γλώσσες
Κι άλλες θιβετοβιρμανικές γλώσσες ομιλούνται στο Μπουτάν. Οι γλώσσες αυτές σχετίζονται λιγότερο άμεσα με τις Μποντισικές γλώσσες, και δεν είναι κατ' ανάγκην μέλη της κάθε κοινής υποομάδας.
Η γλώσσα Τσάνγκλα, μια ξεχωριστή υποοικογένεια των Μποντισικών γλωσσών, έχει περίπου 138.000 ομιλητές. Είναι η μητρική γλώσσα των Σάρτσοπ και είναι η κυρίαρχη γλώσσα στο Ανατολικό Μπουτάν, όπου προηγουμένως ομιλούνταν ως lingua franca.
Η γλώσσα Γκονγκντούκ είναι απειλούμενη γλώσσα, που έχει περίπου 1.000 ομιλητές σε απομονωμένα χωριά κατά μήκος του ποταμού Κούρι Τσου στο Ανατολικό Μπουτάν. Φαίνεται να είναι ο αποκλειστικός εκπρόσωπος ενός διακριτού κλάδου της θιβετοβιρμανικής οικογένειας γλωσσών, διατηρώντας το περίπλοκο σύστημα του ομοιόπτωτου προσδιορισμού της πρωτοθιβετοβιρμανικής γλώσσας. Ο φαν Ντριμ (1993) περιγράφει τους ομιλητές ως απομεινάρι του αρχαίου πληθυσμού του Κεντρικού Μπουτάν πριν από την προς τα νότια επέκταση των Ανατολικών Μποντισικών φυλών.
Η γλώσσα Λέπτσα έχει περίπου 2.000 εθνοτικούς Λέπτσα στο Μπουτάν. Έχει το δικό της εξαιρετικά στυλιζαρισμένο αλφάβητο Λέπτσα.
Η γλώσσα Λόκπου έχει περίπου 2.500 ομιλητές. Είναι μία από τις αυτόχθονες γλώσσες του Μπουτάν και είναι ακόμη αταξινόμητη εντός των θιβετοβιρμανικών γλωσσών. Ο φαν Ντριμ την περιγράφει ως απομεινάρι "του αρχέγονου πληθυσμού του Δυτικού Μπουτάν" και σχολιάζει ότι η Λόκπου ή κάποιος στενός συγγενής φαίνεται να είναι η γλώσσα-υπόστρωμα για τα Τζόνγκα, εξηγώντας τους τρόπους με τους οποίους η Τζόνγκα απεξέκλινε από τα θιβετιανά. Η Λόκπου ομιλείται από τους Λοπ.
Ινδοάριες γλώσσες
Η Νεπαλική γλώσσα είναι η μόνη Ινδοάρια γλώσσα, που ομιλείται από τους αυτόχθονες του Μπουτάν. Στο Μπουτάν ομιλείται κυρίως στα νότια από τους περίπου 265.000 κατοίκους της Λοτσάμπα το 2006. Ενώ οι κάτοικοι της Λοτσάμπα θεωρούνται γενικά Νεπαλικοί ομιλητές, η περιοχή περιλαμβάνει πολλές μικρότερες μη ινδοάριες ομάδες όπως οι Ταμάνγκ και Γκουρούνγκ στο Νότιο Μπουτάν και τις ομάδες Κιράντι (συμπεριλαμβανομένων των λαών Ράι και Λίμπου) που βρίσκονται στο Ανατολικό Μπουτάν. Μεταξύ αυτών υπάρχουν ομιλητές των Τσαμλίνγκ, Λίμπου και Νεπάλ Μπάσα.
Διασυνοριακές γλώσσες
Η Σικκιμεζική γλώσσα και η γλώσσα Γκρόμα, θιβετιανές γλώσσες, ομιλούνται κατά μήκος των συνόρων του Σικκίμ και του Θιβέτ με το Μπουτάν στο Δυτικό Μπουτάν.
Η γλώσσα Τότο ταξινομείται στον υπο-ιμαλαϊκό κλάδο της θιβετοβιρμανικής γλωσσικής οικογένειας, που ομιλείται από την απομονωμένη φυλή Τότο στη Τοτοπάρα και κατά μήκος των συνόρων της Δυτικής Βεγγάλης με το Μπουτάν στο νότιο Μπουτάν. Ο συνολικός πληθυσμός τους ήταν περίπου 1.300 άτομα το 2006, κυρίως στην Ινδική πλευρά των συνόρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες του Μπουτάν
Βιβλιοθήκη της Περγάμου
Η Βιβλιοθήκη της Περγάμου, που κτίστηκε περί το 200 π.Χ., περιείχε περίπου 200.000 τόμους βιβλίων στην τότε συνηθισμένη κυλινδρική βιβλιοδεσία. Μαζί με την άλλη περίφημη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας συγκαταλέγεται στις δύο σημαντικότερες βιβλιοθήκες της αρχαιότητας, ορόσημα για την εξέλιξη της ιστορίας των κλασικών γραμμάτων.
Ιστορική αναδρομή
Πότε ακριβώς χτίστηκε δεν είναι γνωστό. Πιστεύεται ότι ήταν έργο του βασιλιά Άτταλου Α' της Περγάμου. Το 133 π.Χ. το βασίλειο της Περγάμου έγινε Ρωμαϊκή επαρχία και η βιβλιοθήκη πέρασε στην κατοχή των Ρωμαίων. Επίσης δεν είναι γνωστό πότε η βιβλιοθήκη έπαψε να λειτουργεί. Στο δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα Γερμανοί αρχαιολόγοι έκαναν ανασκαφές και ανακάλυψαν το ιερό της Αθηνάς, στο οποίο πιστεύεται ότι υπήρχαν και άλλα ράφια και χώροι για την αποθήκευση των βιβλίων. Σε άλλες αρχαιολογικές ανασκαφές που έγιναν τον 20ό αιώνα στο Γυμνάσιο της Περγάμου ανακαλύφθηκαν και επιγραφές που αναφέρουν την βιβλιοθήκη.
Πλήθος των εκθεμάτων
Ένα από τα μυστικά της βιβλιοθήκης είναι ο ακριβής αριθμός των βιβλίων που στέγαζε, διότι δεν σώζεται ακριβής κατάλογος. Ένας τέτοιος κατάλογος λένε ότι υπήρχε και ονομάζονταν «Πίνακες» κατά το πρότυπο της Βιβλιοθήκης της Αλεξανδρείας. Λένε επίσης ότι ο Μάρκος Αντώνιος είχε χαρίσει στην Κλεοπάτρα διακόσιες χιλιάδες βιβλία από την Βιβλιοθήκη της Περγάμου, αριθμό τον οποίο σημερινοί επιστήμονες θεωρούν υπερβολικό.
Βιβλιοθηκάριοι
Ίσως πρώτος βιβλιοθηκάριος να ήταν ο φιλόσοφος και γραμματικός Κράτης Μαλλώτης, ο οποίος φρόντισε για την πρώτη κατάρτιση της βιβλιοθήκης. Γραπτή μαρτυρία έχουμε για τον Αθηνόδωρο τον Σάνδωνος ή Κανανίτη, ο οποίος διετέλεσε βιβλιοθηκάριος στις αρχές του 1ου αιώνα π.Χ..
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία Πέργαμος Κατηγορία:Ιστορικές βιβλιοθήκες Βιβλιοθηκη Περγαμου
Εφεντιλέρ (Τζαμπραγίλ)
Το Εφεντιλέρ (επίσης, Εφεντιλγιάρ) είναι ένα χωριό της επαρχίας Τζαμπραγίλ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Τζαμπραγίλ
Σταγόνες του Πρίγκιπα Rupert
μικρογραφία|300x300εσ|Σταγόνες Rupert Οι Σταγόνες του Πρίγκιπα Rupert (επίσης γνωστές και ως ολλανδικά δάκρυα) είναι χάντρες από σκληρυμένο γυαλί, που δημιουργούνται όταν λιωμένο γυαλί στάζει μέσα σε κρύο νερό. Το κρύο νερό προκαλεί στο γυαλί στερεοποίηση σε μια σταγόνα με σχήμα σαν δάκρυ με μακριά και λεπτή ουρά. Οι πολύ υψηλές παραμένουσες τάσεις μέσα στη σταγόνα προκαλούν αντιδιαισθητικές ιδιότητες, όπως την ικανότητα να αντέχουν ένα χτύπημα από σφυρί ή μια σφαίρα στη βολβώδη άκρη χωρίς να σπάζουν, ενώ παρουσιάζουν εκρηκτική αποσύνθεση ακόμη και αν η άκρη στην ουρά είναι ελαφρώς κατεστραμμένη. Παρόμοιες δομές παράγονται επίσης υπό ορισμένες προϋποθέσεις σε ηφαιστειακή λάβα.
Οι σταγόνες πήραν το όνομά τους από τον Πρίγκιπα Ρούπερτ του Ρήνου, που τις έφερε στην Αγγλία το 1660, αν και λέγεται ότι για πρώτη φορά παράχθηκαν στην Ολλανδία πριν από τον 17ο αιώνα και ήταν γνωστές στους υαλουργούς για πολύ περισσότερο. Είχαν μελετηθεί ως επιστημονικές παραδοξότητες από τη Royal Society και η ανακάλυψη των ασυνήθιστων ιδιοτήτων τους πιθανότατα οδήγησε στην ανάπτυξη της διαδικασίας για την παραγωγή σκληρυμένου γυαλιού, κατοχυρωμένου με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1874.
Περιγραφή
Οι  σταγόνες παράγονται από λιωμένο γυαλί που στάζει μέσα σε κρύο νερό. Το νερό ψύχει γρήγορα και στερεοποιεί το γυαλί στο εξωτερικό της σταγόνας, ενώ ο εσωτερικός πυρήνας παραμένει λιωμένος. Όταν το γυαλί στο εσωτερικό τελικά ψύχεται συστέλλεται προς τα μέσα, προκαλώντας σημαντικές θλιπτικές τάσεις στην επιφάνεια της σταγόνας, ενώ ο πυρήνας στερεοποιείται σε μία κατάσταση εφελκυσμού. Το σχεδόν σφαιρικό σχήμα από της στρογγυλής κεφαλής δίνει μεγάλη αντοχή, τέτοια που να μπορεί να χτυπηθεί από ένα σφυρί ή μια σφαίρα χωρίς να σπάσει, ενώ το ημικυλινδρικό σχήμα της ουράς το καθιστά εύθραυστο. Όταν οποιοδήποτε τμήμα της ουράς καταστραφεί, απελευθερώνεται η μεγάλη ποσότητα δυναμικής ενέργειας που είναι αποθηκευμένη στην εσωτερική δομή. Προκαλείται διάδοση ρηγματώσεων μέσα στο γυαλί προς την κεφαλή σε πολύ υψηλές ταχύτητες, θρυμματίζοντας το σύνολο της δομής σε νιφάδες και σκόνη. (Το γυαλί δεν έχει κρυσταλλική δομή, αλλά είναι άμορφο στερεό).
Μια εξέταση από τα θραύσματα σε τέτοιες σταγόνες με τη χρήση βίντεο υψηλής ταχύτητας, αποκάλυψε ότι το "μέτωπο θραύσης" το οποίο ξεκινά στην ουρά διαδίδεται στην αποσυντιθέμενη σταγόνα μέσα στην εφελκυστική ζώνη προς την την κεφαλή σε μια πολύ υψηλή ταχύτητα (1.45 μέχρι 1.9 km/s [0.9–1.2 mi/s]).
Λόγω της διαφάνειας του γυαλιού, η εσωτερική πίεση μέσα σε αυτά τα αντικείμενα μπορεί να δειχθεί από την προβολή τους μέσα από πολωτικά φίλτρα, μια τεχνική που χρησιμοποιείται στη μελέτη της φωτοελαστικότητας.
Ιστορία
Μια ακαδημαϊκή περιγραφή της πρώιμης ιστορίας του των Σταγόνων δίνεται στις Σημειώσεις και τα Αρχεία της Royal Society του Λονδίνου. Οι περισσότερες από τις πρώτες επιστημονικές μελέτες των σταγόνων πραγματοποιήθηκε στη Royal Society.
Οι σταγόνες έχουν αναφερθεί αξιόπιστα να έχουν παραχθεί στο Mecklenburg στη Βόρεια Γερμανία, τουλάχιστον από το 1625. Ωστόσο, έχει υποστηριχθεί ότι έχουν εφευρεθεί στην Ολλανδία (αν και έχει προταθεί ότι είχαν γίνει γνωστές στους υαλουργούς από την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας), ως εκ τούτου, κοινά ονόματα για αυτούς κατά τον 17ο αιώνα ήταν lacrymae Borussicae (πρωσικά δάκρυα) ή lacrymae Batavicae (ολλανδικά δάκρυα). Το μυστικό του πώς να φτιαχτούν παρέμεινε στην περιοχή του Mecklenburg για κάποιο χρονικό διάστημα, αν και οι σταγόνες είχαν εξαπλωθεί σε όλη την Ευρώπη από εκεί, προς πώληση ως παιχνίδια ή θεάματα.
Ο Ολλανδός επιστήμονας Constantijn Huygens ζήτησε από την Margaret Cavendish, Δούκισσα του Newcastle να διερευνήσουν τις ιδιότητες των σταγόνων. Η γνώμη της μετά από την εκτέλεση πειραμάτων ήταν ότι μια μικρή ποσότητα πτητικού υγρού ήταν παγιδευμένη μέσα.
Είναι σαφές ότι ο Πρίγκιπας Ρούπερτ δεν ανακάλυψε τις σταγόνες, αλλά έπαιξε ρόλο στην ιστορία τους με το να είναι η πρώτος για να τις φέρει τους στη Βρετανία, το 1660. Τις έδωσε στον Βασιλιά Κάρολο Β', ο οποίος με τη σειρά του παρέδωσε το 1661 στη Royal Society (η οποία είχε δημιουργηθεί το προηγούμενο έτος) για επιστημονική μελέτη. Αρκετά πρώιμες δημοσιεύσεις από τη Royal Society δίνουν αναφορά των σταγόνων και να περιγράφουν τα πειράματα που εκτελούνται. Ανάμεσα σε αυτές τις εκδόσεις ήταν η Micrographia 1665 από τον Ρόμπερτ Χουκ, ο οποίος αργότερα θα ανακάλυπτε το Νόμο του Hooke. Η δημοσίευση του ορίζει σωστά τα περισσότερα από ό,τι μπορεί να ειπωθεί για τις Σταγόνες χωρίς μια πληρέστερη κατανόηση της ελαστικότητας (ο ίδιος ο Hooke αργότερα συνέβαλε) και της αστοχίας των εύθραυστων υλικών από τη διάδοση των ρωγμών. Μια πληρέστερη κατανόηση της διάδοσης ρωγμών έπρεπε να περιμένει μέχρι το έργο του Α. A. Griffith το 1920.
Επιστημονικές χρήσεις
Η διαδικασία για την παραγωγή γυαλιού με το "σβήσιμο", ήταν μάλλον εμπνευσμένη από τη μελέτη των σταγόνων, όπως ήταν κατοχυρωμένη με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στην Αγγλία από τον Γάλλο Francois Barthelemy Alfred Royer de la Bastie, το 1874, μόλις ένα χρόνο αφού  ο V. de Luynes είχε δημοσιεύσει αναφορές των πειραμάτων του με αυτές.
Είναι γνωστό τουλάχιστον από το 19ο αιώνα ότι σχηματισμοί παρόμοιοι με τις Σταγόνες παράγονται υπό ορισμένες συνθήκες σε ηφαιστειακή λάβα. Πιο πρόσφατα, ερευνητές στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ και το Πανεπιστήμιο της Ισλανδίας έχουν μελετήσει τα σωματίδια γυαλιού που παράγονται από τον εκρηκτικό κατακερματισμό των σταγόνων στο εργαστήριο, για να κατανοήσουν καλύτερα τον κατακερματισμό του μάγματος και τον σχηματισμό της τέφρας που προκαλείται από αποθηκευμένες θερμικές τάσεις σε ενεργά ηφαίστεια.
Ψυχές Πε και Νεκχέν
Οι Ψυχές Πε και Νεκχέν, που πρώτη φορά αναφέρονται στα Κείμενα των Πυραμίδων, αναφέρονται στους προγόνους των αρχαίων Αιγυπτίων βασιλέων. Η Νεκχέν (Ιερακόπολις) ήταν το κέντρο λατρείας της Άνω Αιγύπτου του θεού Ώρου, του οποίου οι Φαραώ θεωρούνταν διάδοχοι. Η Πε (Βουτώ) ήταν πόλη της Κάτω Αιγύπτου, όχι γνωστή για τη λατρεία του Ώρου, ο Ρα έδωσε την πόλη στον Ώρο μετά που το Μάτι του τραυματίστηκε στη διαμάχη του με το Σεθ για το θρόνο της Αιγύπτου.
Η αναγνώριση των προκατόχων τους, έστω και ως μυθολογικές και ανώνυμες Ψυχές Πε και Νεκχέν, ήταν σημαντική για τους Αιγύπτιους βασιλείς, οι οποίοι τις αναφέραν σε πολλές επιγραφές. Ακόμα και οι Κουσίτες βασιλείς θεωρούσαν τους εαυτούς τους ως απόγονους των Ψυχών Πε και Νεκχέν
Φαίνεται ότι οι Ψυχές της Ηλιουπόλεως αποτελούσαν επίσης τις Ψυχές Πε και Νεκχέν.
Δήμος Κυπαρισσίας
Ο Δήμος Κυπαρισσίας ήταν δήμος του νομού Μεσσηνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Τριφυλίας. Βρισκόταν στα βορειοδυτικά του νομού στις ακτές του Ιονίου. Ο δήμος αποτελούταν από 11 δημοτικά διαμερίσματα καταλάμβανε έκταση 101 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 8.648 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν η Κυπαρισσία.
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κ
Καρατσαλλί (Τζαμπραγίλ)
Το Καρατσαλλί (επίσης, Καραντζαλή, Καραντζανλί, και Καρατζαλί) είναι ένα χωριό της επαρχίας Τζαμπραγίλ του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας.
767 Μπόντια
Η Μπόντια (Bondia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,08. Ανακαλύφθηκε το 1913 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τζόελ Χάστινγκς Μέτκαλφ, που παρατηρούσε από το Γουίντσεστερ της Μασαχουσέτης, και πήρε το όνομά του από το επώνυμο των Αμερικανών αστρονόμων Γουίλιαμ Κραντς Μποντ και Τζωρτζ Φίλιπς Μποντ (πατέρας και γιος).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μπόντιας εκτιμάται σε 41,54 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,1024.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μποντια
Ανπούτ
Η Ανπούτ ήταν θεά της αρχαίας αιγυπτιακής θρησκείας. Το όνομά της αποδίδεται επίσης ως Ανουπέτ, Ινπούτ, Ινπεουάτ και Γινεπούτ. Το όνομά της στα ιερογλυφικά γράφεται inpwt. Το όνομα είναι το θηλυκό αντίστοιχο του συζύγου της, Άνουβι, του οποίου είναι το θηλυκό ζευγάρι. Συχνά απεικονιζόταν ως έγκυος τσακάλι ή τσακάλι που θηλάζει, ή τσακάλι που κρατάει μαχαίρια. Επίσης απεικονιζόταν ως γυναίκα, με τσακάλι στο διάκοσμο της κεφαλής που ξαπλώνει με ένα φτερό δίπλα. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ίσως είναι εκείνο της τριάδας μαζί με το Μυκερίνο και την Αθώρ. Ενίοτε απεικονιζόταν επίσης με κεφάλι τσακαλιού, αλλά πολύ σπάνια.
Είναι η θεά των κηδειών και της μουμιοποίησης, όπως και μητέρα του Κεμπετσέρ και ίσως και της Αμμούτ. Επίσης, ήταν η θεά του 17ου νομού της Άνω Αιγύπτου, ενώ θεωρούταν και προστάτιδα του σώματος του Όσιρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας
Grameen Bank
Η τράπεζα Γκράμιν (Grameen Bank) (βεγγαλικά: গ্রামীণ বাংক) είναι ένας βραβευμένος με Νόμπελ Ειρήνης οργανισμός μικροχρηματοδότησης και μια τράπεζα κοινοτικής ανάπτυξης, που ιδρύθηκε στο Μπανγκλαντές. Χορηγεί μικρά δάνεια (γνωστά ως μικροπιστώσεις ή "πιστώσεις Grameen") στους φτωχούς χωρίς να απαιτεί εγγυήσεις. Η ονομασία Γκράμιν προέρχεται από τη λέξη γκραμ, που σημαίνει "αγροτικός" ή "χωριό" στα σανσκριτικά.
Οι μικροπιστώσεις βασίζονται στην ιδέα ότι οι φτωχοί διαθέτουν ικανότητες που είναι αναξιοποίητες και, αν παρακινηθούν, μπορούν να κερδίσουν περισσότερα χρήματα. Τα δάνεια χορηγούνται σε ομάδες δανειοληπτών, ώστε η κοινωνική πίεση μεταξύ των μελών της ομάδας να χρησιμεύσει ως κίνητρο για τους δανειολήπτες για να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους και να χειρίζονται τα οικονομικά τους με πειθαρχία. Έτσι, εξασφαλίζεται η αποπληρωμή των δανείων και οι οφειλέτες αποκτούν πιστοληπτική ικανότητα. Η τράπεζα δέχεται επίσης καταθέσεις, παρέχει άλλες υπηρεσίες και διατηρεί αρκετές επιχειρήσεις με αναπτυξιακούς στόχους, μεταξύ των οποίων κατασκευαστικές, εταιρείες τηλεφωνίας και ενέργειας. Η πολιτική της τράπεζας να υποστηρίζει ευάλωτους πληθυσμούς έχει ως αποτέλεσμα η μεγάλη πλειοψηφία (96%) των δανειοληπτών της να είναι γυναίκες.
Fokker G.I
Το Fokker G.I ήταν ολλανδικό δικινητήριο βαρύ μαχητικό που σχεδιάστηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1930. Παρόλο που η παραγωγή του ξεκίνησε πριν το ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, τα G.I ήταν επιχειρησιακά μόλις την άνοιξη του 1940, λίγο πριν οι Γερμανοί καταλάβουν τη χώρα. Τα λιγοστά διαθέσιμα G.I πέτυχαν κάποιες νίκες ενάντια στη Luftwaffe, που είχε αναμφισβήτητα την αεροπορική κυριαρχία, χωρίς όμως να είναι δυνατόν να αναστρέψουν τις δυσμενέστατες για τους Ολλανδούς -και τους Συμμάχους γενικότερα- συνθήκες. Όσα αεροσκάφη απέμειναν μετά την κατάκτηση της χώρας από τις γερμανικές δυνάμεις πέρασαν στα χέρια της Luftwaffe και αξιοποιήθηκαν σαν εκπαιδευτικά.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Η δημιουργία του G.I, που ήταν σχεδίαση του Dr. Schatzki, χρηματοδοτήθηκε από ιδίους πόρους της κατασκευάστριας το 1936. Το νέο μαχητικό προορίζονταν να καλύψει τους ρόλους του ιπτάμενου καταδρομικού (ολλανδικά: jachtkruiser) -δηλαδή του βαρέως μαχητικού- και του καταστροφέα βομβαρδιστικών. Σύμφωνα με τους θεωρητικούς της αεροπορικής ισχύος της περιόδου του Μεσοπολέμου, που εν πολλοίς ήταν επηρεασμένοι από της απόψεις του Giulio Douhet, επρόκειτο για ιδιαίτερα σημαντικούς ρόλους στη δομή των αεροπορικών δυνάμεων μιας χώρας. Το G.I ήταν ένα δικινητήριο αεροσκάφος, με twin boom, διμελές ή τριμελές πλήρωμα (πιλότος, ασυρματιστής/πλοηγός/οπίσθιος πολυβολητής και βομβαρδιστής) και ισχυρότατο οπλισμό αποτελούμενο από δύο πυροβόλα Madsen των 23 mm και δύο πολυβόλα των 7,9 mm (αργότερα αυξήθηκαν σε οκτώ) στο ρύγχος και ένα ακόμα πολυβόλο ίδιου διαμετρήματος στο πίσω μέρος. Το G.I μπορούσε δευτερευόντως να επιτελέσει τον ρόλο του ελαφρού βομβαρδιστικού καθώς και του αεροσκάφους εγγύς υποστήριξης. Είχε δυνατότητα μεταφοράς μιας βόμβας των 400 kg ή δύο των 200 kg ή μέχρι δέκα των 26 kg.
Μέσα σε μόλις επτά μήνες ολοκληρώθηκε ο σχεδιασμός και η κατασκευή του πρωτοτύπου. Το αεροσκάφος παρουσιάστηκε στο Αεροπορικό Σαλόνι στο Παρίσι τον Νοέμβριο του 1936 -πριν ακόμα πραγματοποιήσει την παρθενική του πτήση- και προκάλεσε αίσθηση. Ήταν βαμμένο με μωβ και κίτρινο χρώμα, που θύμιζε τα χρώματα της Δημοκρατικής Ισπανίας, στην οποία η Fokker ήλπιζε να το εξάγει.
Όπως και όλα τα άλλα αεροσκάφη που κατασκεύασε η Fokker εκείνη την περίοδο, το G.I ήταν μικτής κατασκευής. Πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 16 Μαρτίου 1937, από το αεροδρόμιο του Αϊντχόφεν, με χειριστή τον Karel Toman-Mares. Προωθούνταν από δύο κινητήρες Hispano-Suiza 14AB-02/03 ισχύος 650 hp. Αργότερα μεγάλο μέρος των πτητικών δοκιμών ανέλαβε ο Emil Meinecke. Η πρώτη πτήση εξελίχθηκε ομαλά, όμως σε άλλη δοκιμαστική πτήση τον Σεπτέμβριο του 1937 εξερράγη ο υπερσυμπιεστής και παραλίγο να χαθεί το πρωτότυπο. Το ατύχημα οδήγησε στην απόφαση αντικατάστασης των κινητήρων από τους Pratt & Whitney SB4-G Twin Wasp Junior των 750 hp.
Επιχειρησιακή ιστορία
Ενώ διεξάγονταν οι πτητικές δοκιμές, η Fokker πήρε παραγγελία από την κυβέρνηση της Δημοκρατικής Ισπανίας για προμήθεια 26 μαχητικών της εξαγωγικής έκδοσης με κινητήρες Pratt & Whitney. Παρόλο που πληρώθηκε, η Fokker δεν υλοποίησε τελικά το συμβόλαιο διότι η ολλανδική κυβέρνηση επέβαλε εμπάργκο στην πώληση στρατιωτικού εξοπλισμού στην Ισπανία. Η Fokker συνέχισε όμως την κατασκευή των αεροσκαφών ενώ δημοσιεύθηκε στον τύπο αναληθής είδηση ότι τα αεροσκάφη προορίζονταν για τη Φινλανδία.
Εκτός από την Ολλανδική Βασιλική Αεροπορία (Luchtvaartafdeeling) πολλές ξένες αεροπορίες έδειξαν ενδιαφέρον να προμηθευτούν το G.I σαν μαχητικό ή σαν βομβαρδιστικό κάθετης εφόρμησης. Προκειμένου να εξεταστεί το κατά πόσον το αεροσκάφος ήταν κατάλληλο να επιτελέσει τον δεύτερο ρόλο, τοποθετήθηκαν φρένα βύθισης. Οι δοκιμές έδειξαν ότι το αεροσκάφος μπορούσε να πραγματοποιήσει βύθιση με ταχύτητες άνω των 644 km/h και ακόμα ότι είχε δυνατότητες πραγματοποίησης ακροβατικών ελιγμών. Ο σμηναγός της Σουηδικής Αεροπορίας Björn Bjuggren πραγματοποίησε πάνω από 20 βυθίσεις με το G.I και έκανε πολύ θετικά σχόλια για τις ικανότητες του σε αυτόν τον ρόλο. Εκτός από την προαναφερθείσα ισπανική παραγγελία για 26 G.Ib και η Σουηδία παρήγγειλε 18 αεροσκάφη αυτής της έκδοσης. Η Δανία παρήγγειλε 12 αεροσκάφη της έκδοσης G.Ia, με κινητήρες Bristol Mercury VIII καθώς και άδεια εγχώριας παραγωγής που τελικά δεν αξιοποίησε και η Σουηδία άλλα 72 της ίδιας έκδοσης. Ενδιαφέρον εξέφρασαν πολλές ακόμα χώρες, όπως το Βέλγιο, η Τουρκία, η Ουγγαρία και η Ελβετία, χωρίς όμως να θέσουν συγκεκριμένες παραγγελίες.
Γερμανική επίθεση
Στις 10 Μαΐου 1940 η Ναζιστική Γερμανία επιτέθηκε στη Γαλλία και τις Κάτω Χώρες. Ήταν διαθέσιμα για επιχειρήσεις 23 G.Ia και είχε επίσης ολοκληρωθεί η παραγωγή των G.Ib για την Ισπανία, στα οποία δεν είχε τοποθετηθεί ακόμα ο οπλισμός.
Η γερμανική εισβολή ξεκίνησε στις 3:50 με επίθεση της Luftwaffe που σάρωσε τα ολλανδικά αεροδρόμια. Όλα πλην ενός τα αεροσκάφη της 4ης JaVA καταστράφηκαν. Τρία G.I της 3ης JaVA πρόλαβαν να απογειωθούν εγκαίρως και να καταρρίψουν τρία βομβαρδιστικά Heinkel He 111. Τα εναπομείναντα G.I συνέχισαν να πετούν και υπέστησαν ακόμα περισσότερες απώλειες, με αποτέλεσμα μετά από μια ημέρα επιχειρήσεων να έχουν απομείνει μόνο τρία αξιόμαχα αεροσκάφη. Τα G.Ib που προορίζονταν για την Ισπανία κατασχέθηκαν. Σε κανένα δεν είχε τοποθετηθεί ακόμα οπλισμός, όμως τρία εξοπλίστηκαν άμεσα με τέσσερα πολυβόλα στο ρύγχος. Τις επόμενες μέρες όσα G.I ήταν διαθέσιμα πραγματοποίησαν κυρίως αποστολές εγγύς υποστήριξης, πλήττοντας του προελαύνοντες Γερμανούς. Επίσης επιτέθηκαν σε μεταγωγικά Junkers Ju 52/3m. Εξ αιτίας του χάους που επικρατούσε οι πηγές είναι συγκεχυμένες, όμως τα G.I πρέπει να κατέρριψαν 14 εχθρικά αεροσκάφη, επιχειρώντας πάνω από το Ρότερνταμ και τη Χάγη.
Σωζόμενα αεροσκάφη
Σήμερα δεν υπάρχει κανένα G.I. Στο μουσείο της Ολλανδικής Βασιλικής Αεροπορίας στο Soesterberg εκτίθεται ρεπλίκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη G.I Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη
Εκλογές στο Γκέρνζι
Στο Γκέρνζι εκλέγεται το Κοινοβούλιο (States of Guernsey) σε εθνικό επίπεδο. Το Κοινοβούλιο αριθμεί 45 εκλεγμένα μέλη (Deputies) και 2 αντιπροσώπους του Όλντερνεϊ, με τον βάιλο (Bailiff) ή τον αναπληρωτή του να έχουν προσωρινή θέση (Presiding Officer ) χωρίς να έχουν δικαίωμα να ψηφίσουν ή να είναι υποψήφιοι. Τα πολιτικά κόμματα δεν διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο. Οι τελευταίες εκλογές για κοινοβούλιο (States of Deliberation) διεξήχθησαν το 2020. Το 2020 εισήχθη ένα νέο σύστημα ψηφοφορίας σε παννησιωτικό επίπεδο, ενώ πριν εφαρμοστεί αυτό λειτουργούσαν 7 εκλογικές περιφέρειες από το 2004. Σύμφωνα με το σημερινό εκλογικό σύστημα, οι αντιπρόσωποι εκλέγονται σε μία μονοεδρική εκλογική περιφέρεια με πλειοψηφικό σύστημα, με βάση το οποίο οι ψηφοφόροι μπορούν να ψηφίσουν ως και 38 υποψήφιους.
Το Σαρκ εκλέγει το δικό του κοινοβούλιο, όπως και το Όλντερνεϊ. Το τελευταίο εκλέγει και 2 αντιπροσώπους στη συνέλευση του βαϊλάτου.Η θητεία των βουλευτών είναι τετραετής. Ο πρόεδρος του κοινοβουλίου εκλέγεται για 4ετή θητεία.
Πρόσφατες εκλογές (2020)
right|thumb|Η σύνθεση του κοινοβουλίου έπειτα από τις εκλογές του 2020. Εκλογές διενεργήθηκαν στις 7 Οκτωβρίου 2020 για την εκλογή 38 αντιπροσώπων από τις συνολικά 40 έδρες της βουλής.
2016
Εκλογές διεξήχθησαν στις 27 Απριλίου 2016. Εξελέγησαν 38 ανεξάρτητοι (οι έδρες μειώθηκαν κατά 7 σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές του 2012). Ο αριθμός των υποψηφίων ανήλθε στους 81.
2000 και 2004
Στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 12 Απριλίου 2000 και στις 21 Απριλίου 2004 εξελέγησαν 45 ανεξάρτητοι. Όλα τα μέλη του κοινοβουλίου ήταν ανεξάρτητα.
2008
Στις βουλευτικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 23 Απριλίου 2008 εξελέγησαν μόνο ανεξάρτητοι. 18.576 ψηφοφόροι ή το 40,58% του εγγεγραμμένου πληθυσμού προσήλθαν στις κάλπες και συνολικά καταμετρήθηκαν 89.239 ψηφοδέλτια, εκ των οποίων 10 λευκά και 35 άκυρα. Επί συνόλου 28 υποψηφίων, οι 26 επανεξελέγησαν στη Βουλή. Οι 19 από τους εκλεγμένους βουλευτές εισήλθαν για πρώτη φορά στη Βουλή. Οι πέντε εκ των 12 υποψηφίων που είχαν κατέλθει ανεπιτυχώς στις εκλογές του 2004 κατάφεραν να εκλεγούν το 2008.
Τις περισσότερες ψήφους έλαβε ο υποψήφιος που κατήλθε για πρώτη φορά, Ματ Φαλάιζε στην περιφέρεια the Vale, ο οποίος συγκέντρωσε 2.322 ψήφους και σε ηλικία 26 ετών έγινε το νεότερο σε ηλικία μέλος της Βουλής.
2012
Εκλογές διεξήχθησαν στις 18 Απριλίου 2012. Εξελέγησαν 45 βουλευτές, η θητεία των οποίων ξεκίνησε την 1η Μαΐου 2012. Οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι ήταν συνολικά 29.745 άτομα και οι υποψήφιοι 78.
Δήμος Μελιγαλά
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μ
Λεβιάθαν (Παλαιά Διαθήκη)
μικρογραφία|Φαίνεται το θυληκό Λεβιάθαν στην θάλασσα και ο θεός να πηγαίνει να το σκοτώσει για να μην καταλάβουν οι απόγονοι τους τον κόσμο Το λεβιάθαν είναι ένα θαλάσσιο τέρας που αναφέρεται έξι φορές στην Παλαιά Διαθήκη. Πρόκειται για ένα είδος γιγάντιου φιδιού ή κροκοδείλου. Ο μύθος λέει ότι ο θεός έφτιαξε ένα αρσενικό και ένα θηλυκό λεβιάθαν αλλά σκότωσε το θηλυκό γιατί οι απόγονοί τους θα κυρίευαν τον κόσμο. Σύμφωνα με τον μύθο, μόνο το στόμα του είναι όσο ένα γήπεδο ποδοσφαίρου (αφού μπορεί να καταπιεί ένα καράβι σαράντα μέτρων).
Κατηγορία:Τέρατα Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Αντρές Ινιέστα
Ο Αντρές Ινιέστα Λουχάν (ισπανικά: Andrés Iniesta Luján, γεννήθηκε 11 Μαΐου 1984) είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στη Βίσελ Κόμπε ως μέσος.
Ξεκίνησε την καριέρα του μέσω της Λα Μασία, εντυπωσιάζοντας με τις ικανότητές του και έτσι έκανε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα της Μπαρτσελόνα το 2002, σε ηλικία 18 ετών. Ξεκίνησε να παίζει τακτικά από τη σεζόν 2004-05 και παρέμεινε από τότε. Ήταν βασικό στέλεχος της Μπαρτσελόνα που κέρδισε δύο ιστορικά τρέμπλ το 2009 και το 2015. Επιπρόσθετα, έχει στη συλλογή του 35 τρόπαια, που τον καθιστούν τον πιο επιτυχημένο Ισπανό ποδοσφαιριστή όλων των εποχών.
Σε εθνικό επίπεδο, βοήθησε την ομάδα του να κερδίσει το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2008, παίζοντας σε κάθε παιχνίδι. Ο Ινιέστα ήταν επίσης βασικό μέλος της εθνικής στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010, σημειώνοντας το νικηφόρο γκολ στην παράταση εναντίον της Ολλανδίας και ονομάστηκε παράλληλα παίκτης του αγώνα. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2012, οδήγησε ξανά την ομάδα του στην κατάκτηση του δεύτερου συνεχόμενου Ευρωπαϊκού τίτλου.
Ο Ινιέστα θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους Ισπανούς παίκτες όλων των εποχών, και ένας από τους καλύτερους στη θέση του στην ποδοσφαιρική ιστορία. Κέρδισε το βραβείο του καλύτερου παίκτη στην Ευρώπη το 2012 και ονομάστηκε καλύτερος παίκτης της IFFHS παγκοσμίως το 2012 και το 2013.
Πρώτα βήματα
Γεννήθηκε στις 11 Μαΐου του 1984 στο χωριό Φουεντεαλμπίγια της επαρχίας Αλμπαθέτε. Ξεκίνησε από τις ακαδημίες της Αλμπαθέτε και στα δώδεκά του εντοπίστηκε από το δίκτυο «σκάουτινγκ» της Μπαρτσελόνα. Προσκλήθηκε στη Μασία, την ακαδημία νέων της ποδοσφαιρικής καταλονικής ομάδας. Αν και ο συνεσταλμένος του χαρακτήρας εμπόδιζε τον αποχωρισμό από τους γονείς του, ο γνωστός των γονέων του προπονητής της ομάδας νέων, έπεισε την οικογένεια να ταξιδέψει στις εγκαταστάσεις της Μασία. Η κρίσιμη απόφαση ελήφθη και ο Αντρές, μακριά από τους γονείς του, εγκαταστάθηκε στη Βαρκελώνη. Σύντομα ξεδίπλωνε και καλλιεργούσε το ταλέντο του, ενώ επέλεξε για πρότυπο τον μετέπειτα προπονητή του, Πεπ Γκουαρντιόλα.
Εθνική Ισπανίας
Σε διεθνές επίπεδο, ο Ινέιστα άρχισε να παίζει για την Ισπανία ως νέος, συλλέγοντας μετάλλια UEFA U16 και U19, και στις 27 Μαΐου 2006, μπήκε ως αλλαγή εναντίον της Ρωσίας. Λειτουργώντας παίκτης ομάδας, δημιουργώντας ευκαιρίες για γκολ για άλλους. Παρ' όλα αυτά, ο Ινέιστα σημείωσε το νικητήριο γκολ για την Ισπανία στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010 στον τελικό εναντίον της Ολλανδίας στο 116ο λεπτό, κερδίζοντας τον τίτλο του παίκτη του αγώνα. Στη συνέχεια, ο Ινέιστα ψηφίστηκε με τον ίδιο τίτλο στο Τουρνουά στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2012, όπου η Ισπανία θριάμβευσε εναντίον της Ιταλίας. Η Ισπανία έγινε η πρώτη χώρα που κέρδισε δύο συνεχόμενους τίτλους. Οι διακρίσεις συνεχίστηκαν όταν ο Ινέιστα αναδείχθηκε ο καλύτερος παίκτης της ΟΥΕΦΑ στην Ευρώπη για το 2011–12. Αυτά έχουν ως αποτέλεσμα να θεωρείται ένας από τους καλύτερους ισπανούς ποδοσφαιριστές όλων των εποχών. Το καταπληκτικό σερί της Ισπανίας έληξε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014, όπου η ομάδα έχασε εύκολα τα δύο πρώτα παιχνίδια της και αποκλείστηκε από το τουρνουά. Μετά από απογοητευτικούς αποκλεισμούς για την Ισπανία στο 16ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2016 και το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018, ο Ινέιστα αποσύρθηκε από το διεθνές ποδόσφαιρο με ανακοίνωση την 1 Ιουλίου του 2018 ανακοίνωση πως αποσύρεται απο την εθνική ομάδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Καταλονίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ15 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2013 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βίσελ Κόμπε Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου
Εθνική Τσεχίας U21 (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών U21 της Τσεχίας είναι το συγκρότημα που αντιπροσωπεύει τη χώρα της Τσεχίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης για αθλήτριες που δεν ξεπερνούν την ηλικία των 21 ετών. Είναι επίσης γνωστή ως Εθνική Τσεχίας Νέων Γυναικών. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Τσεχικής Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (Česká Basketbalová Federace, ČBF).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων U21
768 Στρουβεανή
Η Στρουβεανή (Struveana) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,057. Ανακαλύφθηκε το 1913 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της προς τιμή των Γερμανορώσων αστρονόμων Φρίντριχ Γκέοργκ Βίλχελμ φον Στρούβε, Όττο Βιλχελμ φον Στρούβε και Καρλ Χέρμαν Στρούβε.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος της Στρουβεανής είναι X. Τα υπόλοιπα φυσικά χαρακτηριστικά της είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στρουβεανη
Δήμος Θουρίας
Ο Δήμος Θουρίας ήταν δήμος του Νομού Μεσσηνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας, με τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που απετέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010, οπότε καταργήθηκε με την εφαρμογή του Προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο Δήμο Καλαμάτας. Βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νομού, βόρεια της πόλης της Καλαμάτας. Αποτελείτο από 6 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 4.106 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου είχε οριστεί η Θουρία.
Διαίρεση
Ο δήμος περιελάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Τσεφεραμπάντ
Το Τσεφεραμπάντ (επίσης, Ντζαφαραμπάντ) είναι ένα χωριό στην επαρχία Τζαμπραγίλ στο Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Τζαμπραγίλ
Τοιχοσφαίριση στην Ελλάδα
Το άθλημα της τοιχοσφαίρισης (αγγλικά :Squash Rackets) εμφανίστηκε στην Ελλάδα στις αρχές του 20ού αιώνα, κυρίως από αντισφαιριστές που έρχονταν από άλλες χώρες για το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ή Έλληνες του εξωτερικού ή μέλη διπλωματικών αποστολών και πληρώματα πλοίων.
Αναφέρεται το 1927 αίτηση του Βρετανού αρχηγού ναυτικής δύναμης που ναυτολογούσε στον Πειραιά προς τον Όμιλο αντισφαίρισης Αθηνών να δημιουργήσει ανάλογο γήπεδο, ο σύλλογος απάντησε ότι τα οικονομικά του δεν το επέτρεπαν. Το 1938 ιδιόκτητο γήπεδο τοιχοσφαίρισης διατηρούσε ο Γουίλιαμ Ρίζ, στο ιπποδρόμιο του Φαλήρου όπου διέθετε και προπονητή για όσους ήθελαν να ασχοληθούν με το νέο άθλημα.
Το 1940 ο Όμιλος αντισφαίρισης Αθηνών κατασκεύασε γήπεδο στις εγκαταστάσεις του, ουσιαστικά το πρώτο γήπεδο τοιχοσφαίρισης στην Ελλάδα. Το 1947 κατασκευάστηκε και δεύτερο γήπεδο, και το 1967 το πρώτο για αγώνες διπλών, ενώ έφορος στο ανάλογο τμήμα διατέλεσε για πολλά χρόνια ο Παντελής Μ. Παπαδόπουλος, ενώ ταυτόχρονα διοργανώθηκε το Πανελλήνιο πρωτάθλημα τοιχοσφαίρισης Ανδρών και Γυναικών. Το πανελλήνιο πρωτάθλημα μάλιστα διοργανώνονταν από τον Όμιλο έως το 1967, όταν το άθλημα επίσημα αναγνωρίστηκε από τον ΣΕΓΑΣ και υπάχθηκε στην Ελληνική Φίλαθλη Ομοσπονδία Αντισφαίρισης όπου ανέλαβε και την διοργάνωση των πρωταθλημάτων.
Η πρώτη επίσημη διοργάνωση τοιχοσφαίρισης στην Ελλάδα, η οποία διοργανώνεται έως σήμερα, είναι το Ανοιχτό πρωτάθλημα Ελλάδος τοιχοσφαίρισης από το 1945, αρχικά με την συμμετοχή Ελλήνων αθλητών και ξένων που είχαν σχέση με την Ελλάδα, μέλη διπλωματικών αποστολών, πληρώματα πλοίων κ.τ.λ. Από το 1969 η συμμετοχή είναι ελεύθερη, την ίδια χρονιά το άθλημα πήρε και επίσημα την ονομασία τοιχοσφαίριση.
Το 1994 έγινε προσπάθεια δημιουργίας ανεξάρτητης ομοσπονδίας, έτσι με απόφαση του πρωτοδικείου Αθηνών αναγνωρίστηκε η "Ελληνική Ομοσπονδία Τοιχοσφαίρισης", με πρόεδρο τον Γεώργιο Μπαρλέτη, η οποία όμως δεν έγινε ανεξάρτητη, αλλά εντάχθηκε στην Ομοσπονδία αντισφαίρισης και σταδιακά αδράνησε.
Το 1996 έγινε ένα δοκιμαστικό διασυλλογικό πρωτάθλημα με οκτώ συλλόγους, τον ΟΑΑ, Ο.Τ. Αθηνών, ΟΑ Βούλας, ΟΦΤΑ, Αγία Βαρβάρα, Πειραιά, Allsport, και Βριλήσσια.
769 Τατιάνα
Η Τατιάνα (Tatjana) είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,866. Ανακαλύφθηκε το 1913 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της είτε από μία συνάδελφο του Νεουγμίν, είτε από το πρόσωπο Tatyana Larina (Tanya) του έργου Ευγένιος Ονιέγκιν του Πούσκιν.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Τατιάνας εκτιμάται σε 106,44 χιλιόμετρα. Το άλβεδό της είναι 0,0429. Η Τατιάνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 35 ώρες και 5 λεπτά, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τατιανα
Νίκος Χουρμουζιάδης
Ο Νίκος Χουρμουζιάδης (1930-19 Οκτωβρίου 2013) ήταν σκηνοθέτης και καθηγητής του τμήματος Κλασικών Σπουδών της Φιλοσοφικής, ειδικευμένος σε ζητήματα αρχαίου δράματος.
Βίος
Γεννήθηκε το 1930 στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε φιλολογία στο Αριστοτέλειο πανεπιστήμιο. Κατόπιν ειδικεύτηκε στο αρχαιοελληνικό δράμα στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη. Το 1963 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ στο πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Κατόπιν επέστρεψε στην Ελλάδα, για να εργαστεί στη μέση εκπαίδευση. Στην περίοδο 1971-1988 διετέλεσε καθηγητής στη Φιλοσοφική σχολή του ΑΠΘ. Για μια δεκαετία περίπου (1990-1999) δίδαξε στα τμήματα θεάτρου των πανεπιστημίων Αθηνών και Θεσσαλονίκης. Διετέλεσε επίσης πρόεδρος του Κρατικού Θεάτρου Βόρειας Ελλάδας και πρόεδρος της καλλιτεχνικής επιτροπής του. Αποβίωσε σε ηλικία 83 ετών,τρεις μέρες μετά τον θάνατο του μικρότερου αδελφού του Γιώργου Χουρμουζιάδη
Θεατρικές παραστάσεις
Κατάλογος θεατρικών παραστάσεων που σκηνοθέτησε ο Χουρμουζιάδης
Παραπομπές-σημειώσεις
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου
Υπουργείο Δικαίου, Δικαιοσύνης και Κοινοβουλευτικών Υποθέσεων (Νεπάλ)
Το Υπουργείο Δικαίου, Δικαιοσύνης και Κοινοβουλευτικών Υποθέσεων είναι κυβερνητικός οργανισμός του Νεπάλ που ασχολείται με τη διαχείριση της δικαστικής διοίκησης, των νομικών υποθέσεων και των νομοθετικών δραστηριοτήτων.
Ιστορία
Το Τμήμα Δικαίου (कानून विभाग) ιδρύθηκε το 1950 πριν αναπτυχθεί σε υπουργείο το 1956. Δύο χρόνια αργότερα το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου αναπροσαρμόστηκε για πρώτη φορά μετονομάζοντάς το Υπουργείο Κυβέρνησης και Νομοθεσίας (कानून तथा संसदीय प्रबन्ध मन्त्रालय). Το 1961, μετονομάστηκε ξανά σε Υπουργείο Δικαίου και Δικαιοσύνης (कानून तथा न्याय मन्त्रालय). Ο όρος Κοινοβουλευτικών Υποθέσεων προστέθηκε και αφαιρέθηκε αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της ιστορίας του υπουργείου.
Υπουργοί Δικαίου, Δικαιοσύνης και Κοινοβουλευτικών Υποθέσεων
Ορισμένα άτομα ήταν γνωστά ως Υπουργός Δικαίου, Ηλεκτρικής Ενέργειας και Άρδευσης, Υπουργός Εσωτερικών και Δικαίου, Υπουργός Δικαίου και Δικαιοσύνης ή Υπουργός Γεωργίας, Δικαίου και Δικαιοσύνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπουργεία του Νεπάλ Κατηγορία:Υπουργεία Δικαιοσύνης
Μολδαβική κουζίνα
μικρογραφία|283x283εσ|Ένα δημοφιλές μολδαβικό πιάτο με σάρμα (λαχανοντολμάδες), [[ξινό λάχανο και μαμαλίγκα.]] μικρογραφία|Mămăligă Η μολδαβική κουζίνα είναι τα αντιπροσωπευτικά πιάτα και οι τρόποι μαγειρέματος του λαού της Μολδαβίας. Στα συστατικά της περιλαμβάνονται τα παραδοσιακά ευρωπαϊκά τρόφιμα, όπως το βόειο κρέας, το χοιρινό, οι πατάτες, το λάχανο, και μια ποικιλία από δημητριακά και σιτηρά.
Ιστορία
Το γόνιμο έδαφος της Μολδαβίας παράγει άφθονα σταφύλια, φρούτα, λαχανικά, δημητριακά, κρέατα και γαλακτοκομικά προϊόντα, που όλα χρησιμοποιούνται στην εθνική κουζίνα. Η εύφορη μαύρη γη σε συνδυασμό με τη χρήση των παραδοσιακών γεωργικών μεθόδων επιτρέπει την ανάπτυξη ενός ευρέος φάσματος προϊόντων τροφίμων στη Μολδαβία.
Η τοπική κουζίνα είναι πολύ παρόμοια με τη ρουμανική, και μπορεί να χαρακτηριστεί ως αντλούσα έμπνευση και στοιχεία από τις άλλες κουζίνες της περιοχής, συμπεριλαμβανομένων της ελληνικής, της πολωνικής, της ουκρανικής και της ρωσικής, και με μεγάλη επιρροή από την οθωμανική κουζίνα.
Πιάτα φαγητών
Το πιο γνωστό πιάτο της Μολδαβίας ίσως είναι το ρουμανικής προέλευσης μαμαλίγκα (πουρές από αραβοσιτάλευρο). Πρόκειται για βασική τροφή στο μολδαβικό τραπέζι που μοιάζει με την πολέντα (γεύμα από σιμιγδάλι καλαμποκιού) και σερβίρεται ως συνοδευτικό σε πιάτα μαγειρευτά και κρεατικών ή με γαρνίρισμα από τυρί κότατζ, ξινή κρέμα ή χοιρινές τσιγαρίδες. Στα τοπικά εδέσματα περιλαμβάνονται το μπράνζα, ένα τυρί άλμης και το τζιβέτσι (αρνί ή κατσίκι στιφάδο). Τα περισσότερα γεύματα συνοδεύονται με τοπικά κρασιά.
Παραδοσιακά στα πιάτα της μολδαβικής κουζίνας συνδυάζονται άφθονα διάφορα λαχανικά, όπως ντομάτες, πιπεριές, μελιτζάνες, λάχανο, φασόλια, κρεμμύδια, σκόρδα και πράσα. Τα λαχανικά είναι τυπικά συστατικά σε σαλάτες και σάλτσες, και ψήνονται, μαγειρεύονται στον ατμό, γίνονται τουρσιά (μαρατούρι), αλατίζονται ή μαρινάρονται.
Τα τσιόρμπα (ρουμανικά: ciorbă) είναι μία μεγάλη κατηγορία που περιλαμβάνει σούπες με μια χαρακτηριστική ξινή γεύση. Πρόκειται για σούπες κρεατικών και λαχανικών, ή ψαρόσουπες, που ξινίζονται με μπορς (ρουμανικά: borș), ένα υγρό συστατικό από πίτουρα σίτου ή κριθαριού, ή με χυμό λεμονιού. Πολύ δημοφιλής είναι και η ζάμα (μολδαβικά: zeamă), μία κοτόσουπα με κρεατικά.
Τα κρεατικά κατέχουν μια ξεχωριστή θέση στην παραδοσιακή μολδαβική κουζίνα, ειδικά ως ορεκτικά ή πρώτα πιάτα. Χοιρινό ψητό και σχάρας, κεφτεδάκια από κιμά (παρτζοάλε και τσιφτέλε) και αρνάκι μαγειρεμένο στον ατμό συνηθίζονται. Το κρέας και τα ψάρια μερικές φορές μαρινάρονται και μετά ψήνονται στη σχάρα.
Στα εορταστικά πιάτα συμπεριλαμβάνονται τα σάρμα, που είναι λαχανοντολμάδες γεμιστοί με κιμά, το πιλάφι, το χοιρινό ζελέ, τα νουντλς, το κοτόπουλο κ.ά. Το εορταστικό τραπέζι διακοσμείται με αρτοσκευάσματα και γλυκίσματα, όπως σφολιατοειδή, κέικ και ψωμάκια γεμιστά με τυριά, φρούτα, λαχανικά ή καρύδια. Επίσης, το κοζονάκ που είναι στόλεν με φρούτα και ξηρούς καρπούς, το πάσκ (ρουμανικά: Pască) που είναι πασχαλινό αρτοσκεύασμα, και τα σφιντσισόρι (ρουμανικά: Sfințișori) που είναι χριστουγεννιάτικα γλυκίσματα σαν τα μελομακάρονα και το όνομά τους σημαίνει «μικροί άγιοι».