cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασιλάδες Καρδίτσας
Οι Βασιλάδες είναι οικισμός της Θεσσαλίας και της Περιφερειακής Ενότητας Καρδίτσας, ο οποίος βρίσκεται δυτικά από την κορυφή Βουτσινάκι (2.154 μ.) στη νότια Πίνδο σε υψόμετρο 1.100 μέτρα. Απέχει περίπου 61 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Καρδίτσα και 30 χλμ. ΒΔ. από το Ανθηρό (έδρα του δήμου). Αξιοθέατο του χωριού είναι ο ναός του Αγίου Παντελεήμονα με τέμπλο του 17ου αιώνα.
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Πετρίλου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τα Αργυραίικα, τα Λιβάδια, τον Ρώσση, το Χαλκιόπουλο και τη Χάρη αποτελούν την κοινότητα Πετρίλου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ανατολικής Αργιθέας του Δήμου Αργιθέας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 64 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας
Στρατάκης
Το ελληνικό επώνυμο Στρατάκης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Great Wall Wingle 3
Το Great Wall Wingle 3 ή Great Wall Steed 3 ήταν μεγάλο pick-up αυτοκίνητο που συναρμολογήθηκε στην φυσική έδρα της Great Wall Motors, στο Μπαοντίνγκ της Κίνας, αλλά και στην περιοχή Ισφαχάν, Ιράν, και στο χωριό Μπαχόβιτσα της Βουλγαρίας, από το 2006 έως το 2012. Θεωρείται αντικαταστάτης του Great Wall Sailor, καθώς ήταν το επόμενο όχημα που κυκλοφόρησε στο είδος του.
Στην Αυστραλία το μοντέλο είχε την ονομασία V240 από το 2009 έως και τη λήξη της παραγωγής του. Το 2008 κυκλοφόρησε μια ειδική έκδοση για ταξιδιωτικούς σκοπούς, η Motorhome, για περιορισμένο χρονικό διάστημα.
== Τεχνικά χαρακτηριστικά ==
Παραπομπές
Wingle 3 Κατηγορία:Κινέζικα αυτοκίνητα Κατηγορία:Επαγγελματικά αυτοκίνητα
Φίλιππος Ερνέστος του Χόενλοε-Λάνγκενμπουργκ
O Φίλιππος-Ερνέστος, γερμ. Philip Ernst (11 Αυγούστου 1584 - 29 Ιανουαρίου 1628) από τον Οίκο του Χόενλοε ήταν κόμης τού Χόενλοε-Λάνγκενσμπουργκ (1610-1628).
Βιογραφία
Ήταν ο 4ος γιος τού Βόλφγκανγκ κόμη τού Χόενλοε-Βάικερσχαϊμ και της Μαγδαληνής, κόρης τού Γουλιέλμου Α΄ κόμη τού Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ.
Υπηρέτησε στον Ολλανδικό στρατό, ώσπου κληρονόμησε την κυριότητα τού Λήσβελτ στην Ολλανδία από τον θείο του Φίλιππο του Χόενλοε-Νόιενσταϊν. Το 1604 απεβίωσε ο δευτερότοκος αδελφός του Λουδοβίκος-Καζιμίρ και το 1610 ο πατέρας του. Τότε ο Φίλιππος-Ερνέστος και οι δύο επιζώντες αδελφοί του μοίρασαν την κληρονομία: ο Γεώργιος-Φρειδερίκος έλαβε το Βάικερσχαϊμ, ο Κραφτ/Κράτο Ζ΄ έλαβε το Νόιενσταϊν και ο Φίλιππος-Ερνέστος την κυριότητα τού Λάνγκενσμπουργκ. Αμέσως άρχισε την κατασκευή τού κάστρου Λάνγκενσμπουργκ. Τον περισσότερο χρόνο του τον πέρασε στις Κάτω Χώρες, ώσπου ανακουφίστηκε από τα καθήκοντά του ως συνταγματάρχη, από τη Γενική Διοίκηση των Κάτω Χωρών.
Απεβίωσε σε ηλικία 44 ετών στο Βάικερσχαϊμ από λιθίαση. Τάφηκε μαζί με τη σύζυγό του στην κρύπτη τού ναού τού Λάνγκενμπουργκ. Ένα μνημείο σε ανάμνηση τού ζεύγους υπάρχει πίσω από τον βωμό.
Οικογένεια
Το 1609 νυμφεύτηκε την Άννα-Μαρία, κόρη τού Όθωνα κόμη τού Ζολμς-Ζόννεβαλντε και είχε τέκνα;
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Χοενλόε
Σκοτούσσα (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Σκοτούσσα είναι γνωστοί οι παρακάτω οικισμοί:
Αλλά και οι αρχαίες πόλεις
Αντουάν Βιέρτς
Ο Αντουάν Ζοζέφ Βιέρτς (Antoine Joseph Wiertz, 1806 – 1865) ήταν Βέλγος ζωγράφος, ο οποίος είχε στο Βέλγιο τη φήμη εθνικού ζωγράφου. Είναι ένας από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους του ρομαντικού κινήματος στο Βέλγιο.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βιέρτς γεννήθηκε στην πόλη Ντινάν (Dinant) του Βελγίου στις 22 Φεβρουαρίου 1806. Ξεκίνησε τις σπουδές του το 1820 στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Αμβέρσας. Από το Νοέμβριο του 1829 ως το Μάιο του 1832 διέμεινε στο Παρίσι, όπου μελέτησε τους μεγάλους ζωγράφους στο Λούβρο. Το 1832 κέρδισε το Βραβείο της Ρώμης (Prix de Rome), που του έδωσε την ευκαιρία να μείνει στη Ρώμη από το Μάιο 1834 ως το Φεβρουάριο 1837. Μετά την επιστροφή του στο Βέλγιο, εγκαταστάθηκε με τη μητέρα του στη Λιέγη. Ο θάνατος της μητέρας του το 1844 ήταν φοβερό πλήγμα για τον Βιέρτς. Αναχώρησε από τη Λιέγη, όπου ζούσε μέχρι τότε, και εγκαταστάθηκε οριστικά στις Βρυξέλλες. thumb|αριστερά|250px|"Οι Έλληνες και οι Τρώες μαχόμενοι για το σώμα του Πάτροκλου" (1836, Μουσείο Βαλωνικής Τέχνης - Λιέγη). Ο Βιέρτς ήταν χαρακτήρας εκκεντρικός, εκρηκτικός και οξύθυμος στη συμπεριφορά του, παθιασμένος, πνεύμα ανεξάρτητο. Είχε τάση προς την υπερβολή και προσπαθούσε να συναγωνιστεί και να μιμηθεί στο έργο του τον Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και τον Μιχαήλ Άγγελο. Πέθανε μέσα στο εργαστήριό του στις Βρυξέλλες στις 18 Ιουνίου 1865, σε ηλικία 59 ετών. Το σώμα του βαλσαμώθηκε σύμφωνα με τα αρχαία αιγυπτιακά ταφικά έθιμα και ενταφιάστηκε σε μια κρύπτη στο δημοτικό κοιμητήριο του Ιξέλ (Ixelles) στην ευρύτερη περιοχή των Βρυξελλών.
Καλλιτεχνική δραστηριότητα
Το έργο του Αντουάν Βιέρτς διακρίνεται για το πομπώδες ύφος του, με ένα μίγμα κλασικού ακαδημαϊσμού, ρομαντισμού και πρώιμου συμβολισμού. Βαθιά επηρεασμένος από τον Ρούμπενς και τον Μιχαήλ Άγγελο, ζωγράφιζε όσο πιο μεγάλους σε διαστάσεις πίνακες, απεικονίζοντας τόσο ιστορικά ή μυθολογικά θέματα με Έλληνες και Τρώες ήρωες και αρχαίους θεούς όσο και θρησκευτικούς πίνακες από τη ζωή του Χριστού.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Ρώμη, άρχισε να φιλοτεχνεί την πρώτη μεγάλη του ιστορική σύνθεση «Οι Έλληνες και οι Τρώες μαχόμενοι για το σώμα του Πατρόκλου», που ολοκληρώθηκε το 1836, με θέμα δανεισμένο από την Ιλιάδα του Ομήρου. Το έργο εκτέθηκε στην Αμβέρσα το 1837 και έτυχε θερμής υποδοχής. thumb|right|200px|"Δυο νεαρά κορίτσια ή Η Ωραία Ροζίν" (1847, Βρυξέλλες)
Στο Παρισινό Σαλόν του 1839. ο Βιέρτς εξέθεσε μαζί με τον «Πάτροκλο» και άλλα τρία έργα του: «Η Κυρία Λετίτσια Βοναπάρτη στο νεκροκρέβατό της», «Ο μύθος των τριών ευχών – Ανθρώπινη απληστία» και «Η Ταφή του Χριστού», τα οποία όμως συνάντησαν την αδιαφορία του κοινού και το σαρκασμό των κριτικών. Οργισμένος από την ταπείνωσή του αυτή, στράφηκε κατά των κριτικών της τέχνης και της πόλης του Παρισιού, δημοσιεύοντας το καυστικό κριτικό δοκίμιο «Οι Βρυξέλλες πρωτεύουσα, το Παρίσι επαρχία». Το 1844, ο Βιέρτς ζωγράφισε μια δεύτερη εκδοχή του «Πάτροκλου» σε μεγαλύτερη κλίμακα; ο πίνακας του 1836, που είχε φιλοτεχνήσει στη Ρώμη, ήταν διαστάσεων 3.85 μ. επί 7.03 μέτρα (Μουσείο Βαλωνικής Τέχνης, Λιέγη), ενώ ο πίνακας του 1844 έχει διαστάσεις 5.20 μ. επί 8.52 μέτρων (Μουσείο Βιέρτς, Βρυξέλλες). Κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής, ζωγράφισε μιαν αντιπαράθεση της Ομορφιάς με το Θάνατο στο έργο του «Δυο νερά κορίτσια ή Η Ωραία Ροζίν» (Deux jeunes filles – La Belle Rosine, 1847, Βασιλικά Μουσεία Καλών Τεχνών του Βελγίου, Βρυξέλλες), που θεωρείται ο πιο διάσημος πίνακάς του.
Από τη δεκαετία του 1850 και εφεξής, τα έργα του Βιέρτς εμπεριέχουν όλο και πιο πολύ κοινωνικά και φιλοσοφικά μηνύματα, όπως «Πείνα, Τρέλα και Έγκλημα» (1853), «Η Αναγνώστρια μυθιστορημάτων» (1853), «Η Αυτοκτονία» (1854), «Η πρόωρη ταφή» (1854), που απεικονίζει ένα θύμα χολέρας να σηκώνεται από το φέρετρό του, «Η Νεαρή Μάγισσα» (1857).
Ο Βιέρτς βρισκόταν καλλιτεχνικά πολύ πιο μπροστά από τον καιρό του και ο αναμφισβήτητος μοντερνισμός του αποκαλύφθηκε σε μεταγενέστερες εποχές, όταν κατά τον εικοστό αιώνα «Η Ωραία Ροζίν» εκτέθηκε μαζί με τα έργα των Βέλγων Συμβολιστών και Σουρεαλιστών στην έκθεση «Ζωγράφοι του φανταστικού» (Peintres de l’ imaginaire), που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι το 1972 και στη Νέα Υόρκη το 1974. Πολλά από τα έργα του Βιέρτς φυλάσσονται στο σπίτι του, το οποίο κληροδότησε στην πόλη των Βρυξελλών και το οποίο αποτελεί σήμερα το «Μουσείο Βιέρτς».
Πηγές
Κατηγορία:Βέλγοι ζωγράφοι
Ηλεκτρική σκούπα
thumb|Ηλεκτρική σκούπα για οικιακή χρήση Μια ηλεκτρική σκούπα είναι μια συσκευή που χρησιμοποιεί μια αντλία αέρα (έναν φυγοκεντρικό ανεμιστήρα σε όλα, αλλά μερικά από τα πολύ παλαιότερα μοντέλα), για να δημιουργήσει μερικό κενό για να απορροφήσει τη σκόνη και τη βρωμιά, συνήθως από τα δάπεδα, και από άλλες επιφάνειες όπως καναπέδες, ταπετσαρίες και κουρτίνες.
Η βρωμιά συλλέγεται είτε από σάκο σκόνης είτε από σύστημα συλλογής σκόνης κυκλώνων για μεταγενέστερη απόρριψη. Οι ηλεκτρικές σκούπες, που χρησιμοποιούνται τόσο σε σπίτια όσο και στη βιομηχανία, υπάρχουν σε διάφορα μεγέθη και μοντέλα - συσκευές χειρός με μπαταρίες μικρού μεγέθους, μοντέλα με τροχούς για οικιακή χρήση, οικιακές κεντρικές ηλεκτρικές σκούπες, τεράστιες σταθερές βιομηχανικές συσκευές που μπορούν να χειριστούν αρκετές εκατοντάδες λίτρα σκόνης πριν εκκενωθούν, και αυτοπροωθούμενα φορτηγά για την ανάκτηση μεγάλων διαρροών ή την απομάκρυνση μολυσμένου εδάφους. Εξειδικευμένες σκούπες καταστημάτων μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να απορροφούν τόσο τη σκόνη όσο και τα υγρά.
Κατηγορία:Οικιακές συσκευές Κατηγορία:Τεχνολογίες αερίων Κατηγορία:Εργαλεία καθαρισμού Κατηγορία:Αμερικανικές εφευρέσεις
Αρίστανδρος ο Αντισσαίος
Ο Αρίστανδρος ο Αντισσαίος (2ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από την Άντισσα της Λέσβου, ο οποίος αναφέρεται από τον Ευσέβιο της Καισαρείας στο σύγγραμμά του με τίτλο Παντοδαπή ιστορία πως στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 153ους (168 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Λέσβιοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (2ος αιώνας π.Χ.)
Persée
Η Πύλη Persée επιτρέπει τη δωρεάν διαβούλευση και αξιοποίηση ολοκληρωμένων συλλογών επιστημονικών δημοσιευμάτων. Δημιουργήθηκε από το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας, Ανώτατης Εκπαίδευσης και Έρευνας της Γαλλίας και τέθηκε σε λειτουργία το 2005.
Σήμερα, η Persée είναι μια υπηρεσία που υποστηρίζει την έρευνα και έχει ως αποστολή την ψηφιακή προώθηση της επιστημονικής κληρονομιάς, την έρευνα και την καινοτομία σε εργαλεία και μεθόδους για την ανάπτυξη ψηφιακών συλλογών, καθώς και τη διάδοση των δεξιοτήτων και της τεχνογνωσίας στον τομέα αυτό.
Η πύλη παρέχει ανοικτή πρόσβαση στη γνώση: ελεύθερη πρόσβαση στο περιεχόμενο, ανάπτυξη ανοικτού κώδικα, ανοικτά πρότυπα, διαλειτουργικότητα και διεπιστημονική χρήση των δεδομένων.
Η πύλη Persée δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία της ερευνητικής κοινότητας, η οποία επιθυμεί να βελτιώσει την προβολή της επιστημονικής της παραγωγής. Σκοπός της είναι να ψηφιοποιήσει και να διαθέσει στο διαδίκτυο τις αναδρομικές συλλογές αυτού του τεράστιου σώματος. Στόχος της ευρύτερης διάδοσης αυτής της πλούσιας επιστημονικής κληρονομιάς είναι να καταστεί δυνατή η καλύτερη προώθηση της γαλλικής έρευνας, στο πνεύμα της ανοικτής και ελεύθερης πρόσβασης. Μέρος του περιεχομένου διανέμεται με άδεια Creative Commons CC BY-NC-SA.
Ιστορικό
Η υλοποίησή του έργου ανατέθηκε στο Πανεπιστήμιο της Λυών ΙΙ, ενώ το Υπουργείο επέλεξε έναν δεύτερο χώρο ψηφιοποίησης και παραγωγής, ο οποίος λειτουργεί από το 2008: τη Βιβλιοθήκη Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών του Παρισιού Descartes-CNRS (UMS 3036). Η ανάπτυξή του σχεδίου έχει ανατεθεί στην εταιρεία πληροφορικής Linagora.
Στις 7 Φεβρουαρίου 2011, η διοίκηση της Λυών ΙΙ ακύρωσε τη συμφωνία-πλαίσιο μέσω της οποίας το πανεπιστήμιο συνδεόταν με το πρόγραμμα Persée. Η απόφαση αυτή τέθηκε σε ισχύ στις 10 Μαΐου 2011.2 Η σύσταση αυτή της AERES, η οποία θεωρήθηκε ως απειλή εξαφάνισης, είχε σκοπό τη δημιουργία μιας μονάδας μικτών υπηρεσιών του CNRS, η οποία θα υπαγόταν στο PRES-Πανεπιστήμιο της Λυών.
Από την 1η Ιανουαρίου 2013, δημιουργήθηκε το UMS Persée, στο οποίο συμμετέχουν το Πανεπιστήμιο PRES της Λυών, η Ανώτατη Σχολή Επιστημονικών Ερευνών της Λυών και το Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών (Centre national de la recherche scientifique). Στο πλαίσιο αυτό, η ομάδα και οι υποδομές της μεταφέρθηκαν και φιλοξενούνται πλέον στο ENS της Λυών.
Στη συνέχεια των εργασιών που διεξάγονται εδώ και αρκετά χρόνια, η τρέχουσα περίοδος ανοίγει νέες προοπτικές που τροφοδοτούνται από "τέσσερις βασικές ιδέες ":
Στις 28 Σεπτεμβρίου 2015, για τη δέκατη επέτειό της, η Perseus εγκαινίασε το νέο της δικτυακό τόπο, που έχει πλήρως επανασχεδιαστεί και εμπλουτιστεί.
Περιεχόμενο
Με περισσότερα από 700.000 διανεμημένα αρχεία και περισσότερες από 300 συλλογές, ελεύθερα προσβάσιμες στο διαδίκτυο, η συλλογή Persée αποτελεί τη μεγαλύτερη πηγή άρθρων και εγγράφων στις γαλλόφωνες ανθρωπιστικές και κοινωνικές επιστήμες.
Τομείς που καλύπτονται: ανθρωπολογία, αρχαιολογία, τέχνες, δημογραφία, δίκαιο, οικονομία, κλασικές σπουδές, σπουδές μεγάλων πολιτισμικών περιοχών, περιφερειακές σπουδές, γεωγραφία, ιστορία, ιστορία της επιστήμης και της τεχνολογίας, γλωσσολογία, λογοτεχνία, φιλοσοφία, ψυχολογία, θρησκεία και θεολογία, παιδαγωγική επιστήμη, περιβαλλοντική επιστήμη, πολιτική επιστήμη, επιστήμη της πληροφορίας και της επικοινωνίας, κοινωνιολογία.
Για ορισμένα από αυτά τα περιοδικά, το πιο πρόσφατο μέρος των συλλογών δημοσιεύεται στην πύλη OpenEdition Journals.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστότοπος-επέκταση Κατηγορία:Ψηφιακές βιβλιοθήκες
Ηλίας Λαγάκος
Ο Ηλίας Λαγάκος του Λεωνίδα (1899 - 11 Δεκεμβρίου 1958) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.
Βιογραφία
Καταγόταν από το Ξηροκάμπι Λακωνίας. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και διορίστηκε από το υπουργείο Δικαιοσύνης επιθεωρητής φυλακών. Άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου μέχρι την Κατοχή. Έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Εξελέγη βουλευτής Λακωνίας για πρώτη φορά το 1946 με το Δημοκρατικόν Σοσιαλιστικόν Κόμμα και επανεξελέγη το 1950 με το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου. Υπήρξε γενικός διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Γ. Παπανδρέου. Ανέλαβε υπουργός Δικαιοσύνης στις 13 Σεπτεμβρίου 1950 στην κυβέρνηση του Σοφοκλή Βενιζέλου έως την παραίτησή του στις 4 Ιουλίου 1951. Ήταν προσωρινά υπουργός Εργασίας στην επόμενη κυβέρνηση του Σοφοκλή Βενιζέλου από τις 3 Νοεμβρίου 1950 έως την 1η Φεβρουαρίου 1951. Πέθανε σε ηλικία 59 ετών το 1958. Ήταν παντρεμένος με την Όλγα Λαγάκου, το γένος Βορβή. Ο γιος του, Λεωνίδας Λαγάκος ήταν επίσης βουλευτής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Λακωνίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εργασίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου
Γκαομπεϊντιάν (Πεκίνο)
Το Γκαομπεϊντιάν (απλοποιημένα κινέζικα: 高碑店地区高碑店地區, πινγίν: Gāobēidiàn Dìqū, παραδοσιακά κινέζικα: 高碑店地区高碑店地區, πινγίν: Gāobēidiàn Dìqū) είναι μια πόλη της επαρχίας Τσαογιάνγκ, στο Πεκίνο της Κίνας, που βρίσκεται στα δυτικά της πόλης και στην διαδρομή της 5ης περιφερειακής Οδού. Από το 2011 έχει 19 κατοικημένες κοινότητες (社区) και τέσσερα χωριά που βρίσκονται υπό τη διαχείρισή της. Ο ταχυδρομικός κώδικας είναι ο 100025, και ο πληθυσμός είναι 105.000 κάτοικοι.
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Πόλεις της Κίνας
Μονή Αγίου Γεωργίου Σεληνάρι
Η Μονή Αγίου Γεωργίου Σεληνάρι ή Σελλινάρι είναι ορθόδοξο μοναστήρι το οποίο βρίσκεται στην Κοινότητα Βραχασίου του δήμου Αγίου Νικολάου, στην ανατολική Κρήτη, κοντά στο χωριό Βραχάσι, επί της εθνικής οδού, 42 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο.
Ιστορία
Στην περιοχή της μονής Σεληνάρι, με τις απότομες πλαγιές, στο παρελθόν ζούσαν ασκητές. Ο παλιός ναός της μονής χρονολογείται από τον 16ο αιώνα. Ήταν το καθολικό παλιάς μονής η οποία διαλύθηκε τον 19ο αιώνα και εγκαταλείφθηκε. Σύμφωνα με την παράδοση το 1522 κατέφυγαν τρία αδέλφια από τη Ρόδο. Ένα από αυτά, ο Νικόλαος, έγινε μοναχός και εγκαταστάθηκε στην περιοχή. Μια νύχτα είδε στην απέναντι πλαγιά ένα φως και μια φωνή να τον καλεί. Την επόμενη μέρα βρήκε εκεί μια εικόνα του Αγίου Γεωργίου και έτσι άρχιζε να κτίζει ένα ναό. Ο ίδιος συνέχισε να ζει στην περιοχή μέχρι το θάνατό του. Φαίνεται ότι εγκαταστάθηκαν σε κελιά και άλλοι μοναχοί μέχρι τον 19ο αιώνα.
Μετά τη διάνοιξη της εθνικής οδού το 1925, ο ναός του Αγίου Γεωργίου έγινε τόπος προσκυνήματος για τους διερχόμενους οδηγούς, καθώς ο στενός ανηφορικός δρόμος περνούσε δίπλα από γκρεμό. Η σύγχρονη μονή ιδρύθηκε το 1961. Το 1963 ιδρύθηκε στο χώρο κέντρο φροντίδας ηλικιωμένων, το έτος 1991 έπαυσε να λειτουργεί.
Περιγραφή
Το μοναστηριακό συγκρότημα της Μονής έχει δύο επίπεδα. Η είσοδος στη μονή γίνεται από πύλη με τριμερές αέτωμα και με ψηφιδωτά. Μετά την είσοδο βρίσκεται πέτρινη κρήνη με ανάγλυφη διακόσμηση, η οποία κτίστηκε το 1923. Δίπλα στην κρήνη, στο ανατολικό τμήμα της μονής βρίσκεται ο παλιός ναός του Αγίου Γεωργίου, πιθανόν της ενετικής εποχής. Έχει δύο θυρώματα, στη νότια και στη δυτική πρόσοψη, και ένα παράθυρο. Το αγιοθύριδο μεταφέρθηκε από άλλο ναό και φέρει τη χρονολογία 1813. Οι τοιχογραφίες στο εσωτερικό είναι σύγχρονες.
Δυτικότερα βρίσκονται οι νεότεροι ναοί των Θεοφανίων και της Αναστάσεως. Ο Ιερός Ναός των Θεοφανείων ανεγέρθηκε το 2000 και ο ναός της Αναστάσεως του Κυρίου το 1992. Δυτικά βρίσκεται το διώροφο συγκρότημα που στεγάζει την τράπεζα, τα γραφεία της μονής, κελιά μοναχών καθώς και το Εκκλησιαστικό Μουσείο. Σε υψηλότερο επίπεδο βρίσκεται το πυργώδες κωδωνοστάσιο και χώροι φιλοξενίας επισκεπτών. Στους αδερφούς της Μονής συγκαταλέγονται ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης Ευγένιος και ο Μητροπολίτης Πισιδίας Ιώβ.
Παραπομπές
Γεωργιου Λασιθιου Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Λέοπολντ Γκεγκενμπάουερ
Ο Λέοπολντ Μπέρνχαρντ Γκέγκενμπαουερ (γερμανικά: Leopold Bernhard Gegenbauer) (Ασπερχόφεν, 2 Φεβρουαρίου 1849 - Γκίσιχουλ, 3 Ιουνίου 1903) ήταν Αυστριακός μαθηματικός, γνωστός για το έργο του στην άλγεβρα.
Βιογραφία
Ήταν γιος του χειρουργού Βίκτοριν Γκεγκενμπάουερ και της Αμαλί Ζάιτζεμ. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης μεταξύ 1869 και 1873. Ἐπειτα συνέχισε τις σπουδές του στο Βερολίνο μεταξύ 1873 και 1875 υπό την καθοδήγηση των Καρλ Βάιερστρας και Λέοπολντ Κρόνεκερ.
Μετά την αποφοίτησή του στο Βερολίνο, ο Γκεγκενμπάουερ προτάθηκε για τη θέση του έκτακτου καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Τσερνόβιτς το 1875. Η πόλη, στην κορυφή του ποταμού Προυτ στους Καρπάθιους λόφους, ανήκε τότε στην επικράτεια της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, αλλά έγινε ρουμανική μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, προτού μετονομαστεί σε Τσερνίβτσι και γίνει ουκρανική πόλη το 1944. Το Πανεπιστήμιο του Τσέρνοβιτς ιδρύθηκε το 1875 και ο Γκεγκενμπάουερ ήταν ο πρώτος καθηγητής του στα μαθηματικά. Έμεινε εκεί για τρία χρόνια πριν φύγει για το Πανεπιστήμιο του Ίνσμπρουκ, όπου συνεργάστηκε με τον Ότο Στολτς στην ίδια θέση.
Εργασίες
Ο Γκεγκενμπάουερ ενδιαφερόταν για διάφορους τομείς των μαθηματικών, όπως η θεωρία αριθμών, η μιγαδική ανάλυση και η θεωρία ολοκλήρωσης, αλλά ο κύριος τομέας του ήταν η άλγεβρα. Είναι γνωστός για τα πολυώνυμα Γκεγκενμπάουερ, μια οικογένεια ορθογώνιων πολυωνύμων. Προκύπτουν από μια υπεργεωμετρική σειρά σε περιπτώσεις όπου η σειρά είναι πεπερασμένη. Τα πολυώνυμα Γκεγκενμπάουερ είναι λύσεις μιας διαφορικής εξίσωσης και αποτελούν γενίκευση των σχετικών πολυωνύμων Legendre.
Τα πολυώνυμα Γκεγκενμπάουερ που μελετήθηκαν από τον Λέοπολντ Γκεγκενμπάουερ στη διατριβή του το 1875, ορίζονται μέσω μιας συνάρτησης παραγώγου.
Μπορούν επίσης να αναπαρασταθούν ως εξής
όπου \Gamma(s) είναι η συνάρτηση γάμμα, και δηλώνει το ακέραιο μέρος του αριθμού n/2.
Ο Γκεγκενμπάουερ έδωσε επίσης το όνομά του σε αριθμητικές συναρτήσεις που μελετώνται στην αναλυτική θεωρία αριθμών. Οι συναρτήσεις Γκεγκενμπάουερ Ρ και ρ (σημειωμένες με το ελληνικό γράμμα rho) ορίζονται ως εξής :
Το 1973, ένας δρόμος στη συνοικία Φλόριντσντορφ της Βιέννης (21. Bezirk) ονομάστηκε Γκεγκενμπάουερ προς τιμήν του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βιέννης Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα
Ότακαρ Α΄ της Βοημίας
Βιογραφία
Ήταν γιος του Βλαδίσλαου Β΄, δούκα της Βοημίας από τη δεύτερη σύζυγό του Ιουδήθ της Βαυαρίας, κόρης του Λουδοβίκου Α΄, λαντγράβου της Θουριγγίας.
Οικογένεια
Πρώτα νυμφεύτηκε το 1178 την Αδελαΐδα των Βέττιν, κόρη του Όθωνα Β΄, μαργράβου του Μάισσεν και είχε τέκνα:
Το 1211 απεβίωσε η Αδελαΐδα και ο Ότακαρ Α΄ νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά την Κωνσταντία των Άρπαντ, κόρη του Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Πρεμυσλιδών Κατηγορία:Βασιλείς της Βοημίας Κατηγορία:Δούκες της Βοημίας
Συνθήκη του Σαιν-Κλαιρ-συρ-Επτ
Η συνθήκη του Σαιν-Κλαιρ-συρ-Επτ συνήφθη το φθινόπωρο του έτους 911 μεταξύ του βασιλιά της Δυτικής Φραγκίας Καρόλου Γ' του Απλού και του Ρόλλο, πολέμαρχου και αρχηγού των Βίκινγκ ς. Με τη συνθήκη επετράπη η εγκατάσταση των Νορμανδών στη Νευστρία υπό την προϋπόθεση ότι θα προστάτευαν το βασίλειο του Καρόλου Γ' από οποιαδήποτε νέα εισβολή των «ανδρών του Βορρά».
Ιστορικό
Από την εποχή της βασιλείας του Καρλομάγνου (774-814), τα χριστιανικά μοναστήρια και οι πόλεις της βόρειας περιοχής της σημερινής Γαλλίας αποτελούσαν το αντικείμενο επιδρομών και λεηλασίας των Βίκινγκς. Η ίδρυση στρατιωτικών διοικήσεων, όπως η μαρκιωνία της Νευστρίας, και η δημιουργία οχυρωμένων γεφυρών, όπως στο Πον-ντε-λ'Αρς στο Σηκουάνα, από τους Καρολίδες, βασιλείς των Φράγκων, δεν κατάφεραν να σταματήσουν αυτές τις επιδρομές.
Περίπου το 910-911, ένας Σκανδιναβός αρχηγός, ο Ρόλλο, έκανε μια επιδρομή μέσω της μαρκιωνίας της Νευστρίας, αλλά νικήθηκε κάτω από τα τείχη της Σαρτ από έναν συνασπισμό Φράγκων αριστοκρατών. Αυτή ήταν η στιγμή που επέλεξε ο Κάρολος ο Απλός να διαπραγματευτεί. Και επρόκειτο για μια διαπραγμάτευση επείγουσα, καθώς ο βασιλιάς ήθελε να καταλάβει το βασίλειο της Λοθαριγγίας χωρίς να απειλείται από τους Βίκινγκς.
Η συνθήκη υπεγράφη στο Σαιν-Κλαιρ-συρ-Επτ, ένα χωριό ανάμεσα στη Ρουέν και το Παρίσι.
Ρήτρες της Συνθήκης
μικρογραφία|380x380εσ|Το δουκάτο της Νορμανδίας από το 911 έως το 1050 Δεν έχουμε το κείμενο της συνθήκης, αλλά ένας ιστοριογράφος των αρχών του 11ου αιώνα, ο Ντυντόν του Σαιν-Κεντάν, παρέθεσε το περιεχόμενό του. Ωστόσο, υπάρχουν μερικές αμφιβολίες σχετικά με την ειλικρίνεια της ιστορίας του. Οι ρήτρες της συνθήκης είχαν ως εξής:
Η ύπαρξη της συνθήκης επιβεβαιώνεται από μία πράξη του Καρόλου Γ' του Απλού με ημερομηνία 14 Μαρτίου 918.
Επακόλουθα
Η συνθήκη ήταν πολύ σημαντική, δεδομένου ότι δημιούργησε το μελλοντικό δουκάτο της Νορμανδίας. Ο Ρόλλο και ο γιος του Γουλιέλμος Α΄ της Νορμανδίας, επέκτειναν τα αρχικά εδάφη τους, ιδιαίτερα στα δυτικά, στην Κάτω Νορμανδία και τη Βρετάνη.
Ο Ρόλλο σεβάστηκε τις ρήτρες της Συνθήκης και δεν εισέβαλε πλέον στα εδάφη του βασιλείου. Μετά όμως τη φυλάκιση του Καρόλου του Απλού το 923, έκανε επιδρομές στην Πικαρδία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βίκινγκς (ελληνικά)
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεσαιωνική Γαλλία Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Νορμανδία Σαιν Κλαιρ
Ειδική Μονάδα Αντιμετώπισης Καταστροφών
Η Ειδική Μονάδα Αντιμετώπισης Καταστροφών (Ε.Μ.Α.Κ.) υπάγεται στο Πυροσβεστικό Σώμα το οποίο υπάγεται στο Υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας. Η κύρια ευθύνη της είναι διάσωση σε ακραίες καταστάσεις ή όπου χρειάζεται εξειδικευμένη αντιμετώπιση όπως διάσωση από πλημμύρες, σεισμούς, ορεινή διάσωση, υποβρύχια έρευνα, ΧΒΡ συμβάντα, καθώς και συνδρομή στο λοιπό πυροσβεστικό έργο (πυρκαγιές, τροχαία και βιομηχανικά ατυχήματα κ.α.). Συστάθηκε στις 28 Απριλίου 1987 βάσει του ΠΔ 96 «Ίδρυση της Ειδικής Μονάδας Αντιμετώπισης Καταστροφών».
Η Ειδική Μονάδα Αντιμετώπισης Καταστροφών έχει πάρει μέρος σε διασώσεις εκτός της χώρας μας όπως τους σεισμούς στο Ιράν και οι καταστροφικές πυρκαγιές στην Ισπανία, στο Ισραήλ αλλά και στην Τουρκία.
Η ιεραρχία είναι η ίδια με το Πυροσβεστικό Σώμα.
Βάσει του Ν.4662/2020 η Ε.Μ.Α.Κ. υπάγεται απευθείας στον Αρχηγό του Πυροσβεστικού Σώματος.
Οργάνωση
Υπάρχουν 8 μονάδες σε κάθε έδρα μίας περιφέρειας
Παραπομπές
Κατηγορία:Πυροσβεστικό Σώμα
Λεωνίδας Λαγάκος
Ο Λεωνίδας Λαγάκος του Ηλία ( 1η Απριλίου 1936 - 14 Δεκεμβρίου 1989) ήταν Έλληνας οικονομολόγος και πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Παρίσι. Καταγόταν από το Ξηροκάμπι Λακωνίας και ο πατέρας του, Ηλίας Λαγάκος ήταν βουλευτής και υπουργός των κυβερνήσεων του Σοφοκλή Βενιζέλου. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες στις ΗΠΑ και τη Δυτική Γερμανία. Εξελέγη βουλευτής Λακωνίας για πρώτη φορά το 1963 και επανεξελέγη το 1964 με την Ένωση Κέντρου. Μεταδικτατορικά εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ, με το οποίο εξελέγη ευρωβουλευτής τον Οκτώβριο του 1981. Τον Ιανουάριο του 1985 αντικατέστησε στην έδρα του τον Γρηγόρη Βάρφη. Ως ευρωβουλευτής εργάστηκε στον τομέα των Μεταφορών της ΕΟΚ. Η θητεία του ως ευρωβουλευτή έληξε τον Ιούνιο του 1989. Απεβίωσε ξαφνικά στην οικία του στην Αθήνα, σε ηλικία 53 ετών στις 14 Δεκεμβρίου 1989 (την ημέρα αυτή βρέθηκε νεκρός ). Κηδεύτηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1989 στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λακωνίας Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1981-1984
Πολυχάρης ο Μεσσήνιος
Ο Πολυχάρης (8ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής από τη Μεσσήνη ο οποίος υπήρξε ολυμπιονίκης στο άθλημα του σταδίου το 764 π.Χ. στους 4ους αρχαίους ολυμπιακούς αγώνες.
Σύμφωνα με τον περιηγητή Παυσανία, ο Πολυχάρης σχετίζεται με την έναρξη του Α΄ Μεσσηνιακού Πολέμου, μια και ένας Σπαρτιάτης με το όνομα Εύαιφνος έκλεψε την περιουσία του και δολοφόνησε τον γιό του. Όταν οι αρχές της Σπάρτης αρνήθηκαν να τιμωρήσουν τον υπαίτιο, ο Πολυχάρης πήρε την εκδίκηση του μόνος του αποφασίζοντας να δολοφονεί όσους Σπαρτιάτες βρίσκει. Οι Σπαρτιάτες ζητήσαν από τις αρχές της Μεσσήνης να τους παραδώσουν τον Πολυχάρη για να τον τιμωρήσουν, ωστόσο οι Μεσσήνιοι αρνήθηκαν με το σκεπτικό ότι θα ήταν απάνθρωπο να τιμωρηθεί ο Πολυχάρης μπροστά στον Εύαιφνο. Έτσι τα γεγονότα αυτά, έγιναν ακόμα μια αιτία για την πυροδότηση του πολέμου ο οποίος ήταν για καιρό αναμενόμενος και από τις δύο πλευρές.
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Μακεδονίας 1930-31
Το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Μακεδονίας για την περίοδο 1930-31 διεξήχθη με τη συμμετοχή 30 συνολικά συλλόγων σε τρείς κατηγορίες. Το πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας διεκόπη το Δεκέμβρη του 1930 καθώς οι Άρης, ΠΑΟΚ , Ηρακλής θα συμμετείχαν στην Εθνική Κατηγορία. Το Δεκέμβριο, επίσης έγινε ο χωρισμός των ομίλων της Γ΄, η κλήρωση και οι πρώτοι αγώνες των Β΄ και Γ΄ Κατηγοριών.
Α΄ Κατηγορία
Το πρωτάθλημα της πρώτης κατηγορίας ξεκίνησε με τη συμμετοχή 6 συλλόγων, διεκόπη όμως το Δεκέμβριο του 1930 κι ενώ στη βαθμολογία προηγείτο ό Άρης με 5 νίκες σε ισάριθμους αγώνες. Τελευταίοι αγώνες που διεξήχθησαν ήταν στις 28 Δεκεμβρίου 1930 μια βδομάδα μετά την κλήρωση της Εθνικής κατηγορίας, όπου θα συμμετείχαν οι Άρης, ΠΑΟΚ και Ηρακλής.
Οι τρεις ομάδες που απέμειναν πάντως συνέχισαν σε ένα μίνι πρωτάθλημα στο οποίο επικράτησε ο Μέγας Αλέξανδρος. Το καλοκαίρι ηττήθηκε 2 φορες με 1-3 από τον Ηρακλή σε αγώνες διαβάθμισης και απέτυχε να προβιβαστεί στην Εθνική Κατηγορία της επόμενης περιόδου. Η Ένωση βέβαια από τη στιγμή την οποία οι τρείς πιο πάνω ομάδες αποχωρήσαν για το Εθνικό Πρωτάθλημα, θεώρησε ότι το πρωτάθλημα της ΕΠΣΜ για το 1930-31 το κατέκτησε ο Μέγας Αλέξανδρος όπως και βραβεύτηκε για αυτό την επόμενη χρονιά στην έναρξη του πρωταθλήματος.
Β΄ Κατηγορία
Συμμετείχαν οι εξής 8 σύλλογοι: Μελιτεύς, Αετός Θεσσαλονίκης, Άτλας, Β.Α.Ο.,  Ολυμπιακός, Νεολαία Τούμπας από την προηγούμενη περίοδο και οι Προσφυγική Ένωση και Όμιλος Ιπποδρομίου που προβιβάστηκαν από τη Γ΄ κατηγορία.
Πρωταθλήτρια ήταν η ομάδα του Μελιτέα η οποία κατέκτησε τον τίτλο αήττητη και σε αγώνες διαβάθμισης κέρδισε 2 φορές τον ουραγό της Α΄ Μακεδονικό (5-2 και 3-1 στις 10 και 24 Μαΐου αντίστοιχα ) και προβιβάστηκε στην Α΄, όπου πάντως αγωνίστηκε και ο Μακεδονικός. Επίσης η ομάδα του Όμιλου Ιπποδρομίου διαγράφηκε από την Ένωση λίγο πριν την λήξη του πρωταθλήματος.
Βαθμολογία Το σύστημα βαθμολογίας ήταν 2-1-0. Με πλάγια γράμματα/αριθμούς όσα αποτελέσματα δεν έχουν τεκμηριωθεί πλήρως από τις πηγές.
Αγώνες Οι ομάδες αγωνίστηκαν σε μονό γύρο παίζοντας μία φορά με κάθε ομάδα. Η Ένωση για πρώτη φορά θα αναφέρει τις νίκες άνευ αγώνα ως 1-0.
Γ΄ Κατηγορία
Στην τρίτη κατηγορία συμμετείχαν 16 σύλλογοι οι 15 που απέμειναν από την προηγούμενη περίοδο μετά την άνοδο της Προσφυγικής Ένωσης και του Ομίλου Ιπποδρομίου, με την προσθήκη της Ποντιακής Ένωσης που υποβιβάστηκε από τη Β΄. Οι 16 ομάδες χωρίστηκαν σε τρεις ομίλους. Οι Απόλλων Καλαμαριάς, Εθνικός Καμάρας από τον Α όμιλο και οι πρωταθλήτριες των Β και Γ ομίλων Παμμακεδονικός και Αετιδεύς Τούμπας αντίστοιχα, προβιβάστηκαν στη Β΄ κατηγορία της επόμενης περιόδου.
Στον πρώτο όμιλο η ομάδα του Εθνικού Καμάρας θα κερδίσει τον τίτλο (δίνοντας μάχη με τον Απόλλων Καλαμαριάς) και στην συνέχεια θα κερδίσει και τον τίτλο του (υπερ)πρωταθλητή Γ' Κατηγορίας κερδίζοντας τον Αετιδέα με 4-0 στις 5 Ιουλίου και με 3-1 τον Παμμακεδονικό στις 27 του ίδιου μήνα. Στο δεύτερο όμιλο ο Παμμακεδονικός θα κοντραριστεί με τη Νέα Γενεά Ασβεστοχωρίου με τον επίμαχο αγώνα μεταξύ τους να περνάει από ενστάσεις και επαναλήψεις. Το ίδιο σκηνικό υπήρξε και στον τρίτο όμιλο με τις δύο ομάδες του Αετιδέα και της Μακαμπή, όπου ο δικός τους αγώνας θα παιχτεί τουλάχιστον 4 φορές (0-1/1-0/0-2/2-1) μέχρι να κερδίσει τον τελέυταίο ο Αετιδεύς και κερδίσει τον τίτλο.
Πρωτάθλημα Ανεπίσημων
Στο Πρωτάθλημα Ανεπίσημων θα πάρουν μέρος αρκετές ομάδες όπως: Εθνικός Αγίου Φανουρίου, Δικέφαλος Αετός, Έβρος Αμπελοκήπων, Δέγκελ Σιών, Νέα Νίκη, Θρίαμβος, Δόξα Τσινάρ, Ζεύς Θεσσαλονίκης (Καλλιθέας), ΠΟΠΗ (ο μετέπειτα ΠΑΟΔ), Ομόνοια, Ολυμπιακός Τερψιθέας, Ατρόμητος, Λευκή Παπάφη, ΠΑΣ Σπάρτης Παρθενών Νέου Ρυσίου, Εθνικός Φ, Ατρόμητος Ν. Κουκλουτζά, Αγροτικός Αστέρας Ν. Κουκλουτζά, Ολυμπιακός Λαγκαδά, Απόλλων Ίγγλις, Ολυμπιακός Κουλέ Καφέ, ΠΑΟΝΕ, Αγροτικός Αστήρ Αγ.Τριάδος, Κανάρης Συντριβανίου, Ποσειδώνας Ακροπόλεως, Περσέας, Νέα Σιών, Απόλλων Χαριλάου, Ολυμπιακός Ζαγκλιβερίου μεταξύ άλλων.
Πρωτάθλημα Επαρχιών
Η ΕΠΣΜ εκτός από το τοπικό πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης διοργάνωσε και πρωτάθλημα επαρχιών με συμμετοχή τουλάχιστον 30 συλλόγων απο περιοχές της Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας μόνο, καθώς μετά τη διοργάνωση του πρωταθλήματος Θράκης το 1930 από την τοπική Ένωση ακολούθησε και η διοργάνωση του πρωταθλήματος Ανατολικής Μακεδονίας (Καβάλας-Δράμας) από τη νεοιδρυθείσα Ένωση. Τον Ιούλιο του 1931 ιδρύθηκε και Ενωση Κεντρικής Μακεδονίας που ανέλαβε το πρωτάθλημα της περιοχής Σερρών. Ήταν η πρώτη χρονιά που συμμετείχαν και σύλλογοι της Κατερίνης
Το πρωτάθλημα ξεκίνησε στις 16 Ιουνίου του 1931. Οι ομάδες φαίνεται να χωρίστηκαν ανα περιοχές που αντιστοιχούσαν στους τότε Νομούς και Επαρχίες και κάθε περιοχή σε ομίλους, οι νικητές των οποίων έδωσαν τελικούς αγώνες για τον τίτλο του πρωταθλητή της περιοχής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1930-1931 Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Μακεδονίας
UTC+05:30
Παραπομπές
Κατηγορία:Μετατοπίσεις UTC Κατηγορία:Ώρα στη Σρι Λάνκα Κατηγορία:Ώρα στην Ινδία
Αρχόσαργος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπαρίδες
UTC+10:00
μικρογραφία|300x300εσ|Χρήση της ζώνης ώρας UTC+10: Μπλε (Δεκέμβριος), Πορτοκαλί (Ιούνιος), Κίτρινο (χρήση όλο το χρόνο), ανοικτό μπλε: Θαλάσσιες περιοχές
Η UTC+10:00 είναι αναγνωριστικό μετατόπισης ώρας από το συγχρονισμένο παγκόσμιο χρόνο (UTC) κατά +10. Η συγκεκριμένη ζώνη ώρας χρησιμοποιείται στις ακόλουθες περιοχές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μετατοπίσεις UTC
Πάνω Γαλάρι - Καμπινάρι Μεσσηνίας
Το Πάνω Γαλάρι - Καμπινάρι Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 37 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Βέργας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Seize the Day (τραγούδι)
Το "Seize the Day" είναι ένα τραγούδι του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος Avenged Sevenfold, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον τρίτο τους δίσκο City of Evil (2005). To 2006, κυκλοφόρησε και ως single, το τελευταίο από τον παραπάνω δίσκο. Για την προώθηση του κομματιού κυκλοφόρησε και video clip, στο οποίο συμμετέχει η σύζυγος του M. Shadows, τραγουδιστή του σχήματος. Το 2007, το video clip, κέρδισε τον τίτλο του καλύτερου video clip από το Metal Hammer. Το 2010, το κομμάτι έγινε διαθέσιμο στο δημοφιλές βιντεοπαιχνίδι Rock Band 2.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 2005 Κατηγορία:Singles του 2006 Κατηγορία:Τραγούδια των Avenged Sevenfold Κατηγορία:Singles της Warner Bros. Records
Γενικές εκλογές της Αργεντινής (2019)
Οι γενικές εκλογές στην Αργεντινή για το 2019 πραγματοποιήθηκαν με σκοπό την ανάδειξη προέδρου, αντιπροέδρου, βουλευτών και γερουσιαστών. Νέος πρόεδρος της χώρας εκλέχτηκε ο κεντροαριστερός Αλμπέρτο Φερνάντες, στη θέση που προηγουμένως κατείχε ο Μαουρίσιο Μάκρι.
Τελική ψηφοφορία
Στις 27 Οκτωβρίου 2019 πραγματοποιήθηκαν οι κύριες εκλογές. Ο Αλμπέρτο Φερνάντες εξελέγη πρόεδρος με ποσοστό γύρω στο 46% έναντι 40,5 για τον Μαουρίσιο Μάκρι. Η ορκωμοσία του νέου προέδρου έγινε στις 10 Δεκεμβρίου.
Massa Fresca
Το Massa Fresca είναι Πορτογαλική εφηβική σειρά παραγωγής TVI. Η σειρά έκανε πρεμιέρα στην Πορτογαλία στις 22 Απριλίου του 2016 και στην Ελλάδα στις 22 Αυγούστου του 2016 από την ΕΡΤ2.
Πρωταγωνιστές της σειράς είναι η Μαφάλντα Μαραφούστα μαζί με τους Ντουάρτε Γκόμες, Μπεατρίς Μπαρόσα, Πέντρο Καρβάλιο, Σοφία Άλβες, Σάρα Μπαράντες, Ντίνα Φέλιξ Ντα Κώστα, Άρτουρ Ντίνις, Μπεατρίς Λεονάρντο, Καταρίνα Αβέλαρ και Τζοάνο Μπόνεβιλ.
Πλοκή
Η Μαρία Μιγκέλ είναι μια εικοσάχρονη κοπέλα, που έχει χάσει τη μητέρα της από καρκίνο. Όνειρό της ήταν να σπουδάσει τραγούδι στο Λονδίνο, αλλά οι ελπίδες της να το κάνει πραγματικότητα χάθηκαν, όταν όλες οι οικονομίες της ξοδεύτηκαν σε θεραπείες για την αρρώστια της μητέρας της. Όταν αρχίζει η ιστορία, βλέπουμε τη Μαρία να δουλεύει σε πιτσαρία και να ζει με μια εβδομηντάχρονη γυναίκα, την οποία αποκαλεί γιαγιά, αν και δεν είναι η πραγματική γιαγιά της.
Μία μέρα, οδηγώντας το μηχανάκι της για να παραδώσει μια πίτσα, βλέπει δύο παιδιά που κινδυνεύουν να τα πατήσει ένα αυτοκίνητο, τα σώζει, αλλά η ίδια τραυματίζεται. Οι γονείς των παιδιών, που αισθάνονται τεράστια ευγνωμοσύνη για τη Μαρία, την παίρνουν στο σπίτι τους για να την περιθάλψουν. Εκεί, η Μαρία γνωρίζεται με την οικογένεια των παιδιών κι ενώ όλα πηγαίνουν καλά, οι γονείς αποφασίζουν να φύγουν ταξίδι. Η μοίρα παίζει άσχημο παιχνίδι και το ζευγάρι σκοτώνεται σε αυτοκινητικό δυστύχημα. Τώρα, η Μαρία αναλαμβάνει τη φροντίδα των παιδιών με τη βοήθεια του θείου τους, ο οποίος φαίνεται να είναι ερωτευμένος μαζί της.
Παραγωγή
Η σειρά είναι παραγωγή της Plural Entertainment για λογαριασμό του τηλεοπτικού σταθμού TVI. Η σειρά αποτελείται από έναν κύκλο με 103 επεισόδια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεανικές σειρές
Κάστρο του Δοξαπατρή
Το Κάστρο του Δοξαπατρή ή Δοξαπατρί ή και Δόξα Πατρί είναι βυζαντινό κάστρο στην Αχαΐα κοντά στο χωριό Σκιαδάς. Βρίσκεται νοτιοδυτικά του Σκιαδά στα σύνορα των νομών Αχαΐας και Ηλείας στο νοτιοδυτικό άκρο του Ερυμάνθου, το Σκιαδοβούνι, όπως λέγεται. Σε πολύ κοντινή απόσταση και στον νομό Ηλείας βρίσκονται και τα κάστρα της Οχιάς και της Αγίας Τριάδας.
Η ονομασία πιστεύεται ότι προέρχεται από τον βυζαντινό στρατηγό Δοξαπατρή, όταν, όπως πιστεύεται, είχε περιέλθει στην κατοχή του, όταν αντιστάθηκε στους Φράγκους το 1204. Επίσης είναι γνωστό και με τις ονομασίες Σγάρτσικο, Γκάρτσικο, Κάστρο του Σκιαδά και Καλαπιτάρι.
Είναι χτισμένο στην κορυφή δασωμένου λόφου, που λέγεται Σγάρτσικο, δίπλα στον ποταμό Πηνειό. Είναι χτισμένο πάνω σε αρχαία ακρόπολη, όπου χρησιμοποιήθηκε και οχυρώθηκε εκ νέου από τους Βυζαντινούς και τους Φράγκους. Σε κοντινή τοποθεσία, στη θέση Αγριλίτσα, έχουν βρεθεί ερείπια αρχαίων κτιρίων.
Διασώζεται ερείπια του τείχους, οι υδατοδεξαμενές, ερείπια μονόκλιτου ναΐσκου κι έξω από τα τείχη ερείπια φραγκοκλησιάς. Η πρόσβαση γίνεται δύσκολα μόνο με τζιπ ή πεζοπορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα της Αχαΐας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αχαΐα Κατηγορία:Δήμος Τριταίας Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα στην Πελοπόννησο
Αζογυρές Παλαιοχώρας Χανίων
Ο Αζογυρές είναι οικισμός της κοινότητας Παλαιοχώρας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Πελεκάνου, του δήμου Καντάνου-Σελίνου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Σελίνου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Ο Αζογυρές είναι ημιορεινός οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή της αρχαίας Υρτάκινας, στις πηγές του μικρού ποταμού Αζογυριανού, πάνω στην επαρχιακή οδό Τεμενίων-Παλαιοχώρας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 360. Απέχει 73 χλμ. περίπου ΝΔ. των Χανίων (μέσω Καντάνου).
Ονομασία
Ο Αζογυρές πήρε την ονομασία του, πιθανότατα, από το φυτό Anagyris foetida που υπάρχει στην περιοχή και στην Κρήτη ονομάζεται αζόγυρος, αζόγερας, αζογυρές, αζώηρος κ.ο.κ.
Ιστορικά στοιχεία
Στην περιοχή του Αζογυρέ, πιθανόν, υπήρξε η αρχαία πόλη της Αχαΐας, που ονομάστηκε έτσι επειδή την είχαν ιδρύσει Αχαιοί. Ερείπια διακρίνονται κυρίως στη θέση «Ελληνικό σπηλιάρι», καθώς στον λόφο «Τσούνος».Οι κάτοικοι του οικισμού ήσαν Ενετοί, αρχικά, αλλά εξισλαμίστηκαν όταν ήρθαν οι Άραβες για να μη χάσουν τα προνόμιά τους. Στα πολλά σπήλαια της περιοχής του οικισμού (βλ. Αξιοθέατα) είχαν ασκητέψει μοναχοί που ήλθαν στην Κρήτη από την Αίγυπτο, την Κύπρο και την Αττάλεια, τον 14ο αιώνα, με επικεφαλής τον Κρητικό Άγιο Ιωάννη Ερημίτη ή Ξένο. Κήρυξαν τη χριστιανική πίστη στους κατοίκους, οι οποίοι είχαν εξισλαμιστεί κατά την περίοδο της αραβικής κατοχής. Προς τιμήν τους ιδρύθηκε η Μονή Αγίων Πατέρων. Ο οικισμός θεωρείται η δεύτερη πατρίδα της μεγάλης οικογένειας των Κριάρηδων. Επίσης, από εδώ κατάγονταν και οι Πολυθοδωράκηδες, Πωλιουδοβαρδήδες, Κουκούτσηδες, Αντωνοβαρδήδες, Παπαγιαννάκηδες και άλλοι πολέμαρχοι της εποχής τους. Τέλος ήταν ο τόπος καταγωγής τουρκοκρητών σκληροπυρηνικών, κυρίως του διαβόητου για την ωμότητά του, αρχηγού των γενιτσάρων του Σελίνου, Καούρη.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Παλαιοχώρας του νομού Χανίων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Παλαιοχώρας και προσαρτήθηκε στον δήμο Πελεκάνου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Πελεκάνου και προσαρτήθηκε στον δήμο Καντάνου-Σελίνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Καντάνου - Σελίνου Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων
Μπολέσλαφ του Τσέσυν (απεβ. 1356)
Ο Μπολέσλαφ, πολων. Bolesław cieszyński (π. 1331/32 - 23 Ιουλίου 1356) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν πρίγκιπας της Άνω Σιλεσίας, μέλος του Συλλόγου των καθεδρικών της Κρακοβίας και του Βρότσλαφ, κοσμήτορας του Συλλόγου του ναού των Αγ. Πάντων στο κάστρο της Πράγας.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καζιμίρ Α΄ δούκα του Τσέσυν, Σέβιες, Μπύτομ και της Ευφημίας των Πιαστ, κόρης του Τρόιντεν Α΄ δούκα της Μαζοβίας.
Από μικρός προοριζόταν για εκκλησιαστική σταδιοδρομία, μαζί με τις αδελφές του Γιολάντα-Ελένη και Ελισάβετ και τους μικρότερους αδελφούς του Ιωάννη και Σιεμόβιτ. Ο κύριος λόγος γι' αυτό ήταν ότι ο Καζιμίρ Α΄ δεν ήθηλε περαιτέρω διαιρέσεις του ήδη μικρού Τσέσυν, έτσι τρεις από τους πέντε γιους του τους εκπαίδευσε για να γίνουν κληρικοί. Ως υποτελής των βασιλέων της Βοημίας, ήλπιζε ότι αυτοί θα τον βοηθούσαν να πάρουν οι γιοί του αξιώματα στην Εκκλησία.
Το 1345 ο Μπολέσλαφ ήταν ακόμη ιερέας. Τότε ο Ιωάννης της Βοημίας προσπάθησε να τον κάνει μέλος των Συλλόγων (canon) και επίτροπο (prebendary) των καθεδρικών της Κρακοβίας και του Βρότσλαφ μαζί. Τελικά το 1349 ο Μπολέσλαφ έγινε μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού της Κρακοβίας. Ο γιος του Ιωάννη, ο Κάρολος Δ΄ της Γερμανίας τον έκανε μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού του Βρότσλαφ και το 1353 τον έκανε ιερέα τού παρεκκλησίου τού ανακτόρου του και μαζί με αυτό έλαβε τη θέση του κοσμήτορα του Συλλόγου του ναού των Αγ. Πάντων στο βασιλικό κάστρο της Πράγας.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Βεγκέσλαος Α΄ της Βοημίας
Ο Βεγκέσλαος Α΄ ο Mονόφθαλμος (λατιν.: Wenceslaus I, τσεχ.: Václav I Jednooký, 1205 - 23 Σεπτεμβρίου 1253) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν βασιλιάς της Βοημίας (1230-1253).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ότακαρ Α΄ βασιλιά της Βοημίας και της Κωνσταντίας των Άρπαντ, κόρη του Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1224 την Κουνιγούνδη των Χοενστάουφεν, κόρη του Φιλίππου δούκα της Σουαβίας & βασιλιά της Γερμανίας και της Ειρήνης Αγγελίνας. Είχε τέκνα:
Κατηγορία:Οίκος των Πρεμυσλιδών Κατηγορία:Βασιλείς της Βοημίας Κατηγορία:Δούκες της Βοημίας
Προμαχώνας των Ψαράδων
Ο Προμαχώνας των Ψαράδων (ουγγρικά: Halászbástya, [ˈhɒlaːzbaːʃcɒ]) είναι ένα από τα πιο γνωστά μνημεία στη Βουδαπέστη. Βρίσκεται κοντά στο Κάστρο της Βούδας, στην 1η συνοικία της Βουδαπέστης. Αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα τουριστικά αξιοθέατα της πόλης λόγω της μοναδικής θέας της Βουδαπέστης από τις νεορωμανικές βεράντες. Η κύρια πρόσοψη του προμαχώνα των Ψαράδων, παράλληλη με τον Δούναβη, έχει μήκος περίπου 140 μέτρα, εκ των οποίων το νότιο τμήμα έχει μήκος περίπου 40 μέτρα, το βόρειο μήκος 65 μέτρα και το περίτεχνο κεντρικό στηθαίο έχει μήκος 35 μέτρα. Οι επτά ψηλοί πέτρινοι πύργοι του συμβολίζουν τους επτά οπλαρχηγούς των Ούγγρων που ίδρυσαν την Ουγγαρία το 895.
Τα αρχικά τείχη χτίστηκαν περί το 1700, αποτελώντας μέρος των τειχών ενός κάστρου. Αρκετοί ιστορικοί λένε ότι κατά τον Μεσαίωνα αυτό το τμήμα των τειχών του κάστρου προστατεύονταν από τη συντεχνία των ψαράδων (halász), που ζούσαν κάτω από τα τείχη στη λεγόμενη ψαρόπολη. Η σημερινή κατασκευή χτίστηκε μεταξύ 1895 και 1902, σε νεορομανικό στυλ, στη βάση ενός τμήματος των τειχών του Κάστρου της Βούδας, από τον αρχιτέκτονα Φρίγκιες Σούλεκ, ο οποίος ήταν επίσης υπεύθυνος για την αποκατάσταση της εκκλησίας του Ματθία.
Απαρχές του Προμαχώνα
μικρογραφία|230x230εσ| Ο Προμαχώνας των Ψαράδων και η [[Εκκλησία του Ματθία (Χαλκογραφία János Binder, δεκαετία του 1790). Κάτω από τον προμαχώνα φαίνεται η Πόλη των Ψαράδων]] Ο λόφος του Κάστρου χρησίμευε ως κατάλυμα και οχύρωση για τους γύρω οικισμούς την εποχή των βασιλιάδων της δυναστείας Άρπαντ. Η κατοίκηση στο λόφο του Κάστρου για τον βασιλιά Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας έγινε εντονότερη ως αποτέλεσμα της αστικής ανάπτυξης, αλλά ως διοικητικό κέντρο της χώρας, έγινε κυρίαρχη στην εποχή του βασιλιά Ματθίας Κορβίνου. Οι οχυρώσεις ενισχύθηκαν κατά τον Μεσαίωνα και την Τουρκοκρατία, αλλά υπέστησαν επανειλημμένες ζημιές. Η ίδια η συνοικία του κάστρου της Βούδας έχει αλλάξει σημαντικά μορφή με την πάροδο του χρόνου. Άκμασε επί Ματθία, όταν ευημερούσε το Κάστρο της Βούδας, αλλά μετά τη Μάχη του Μοχάτς πολλά από τα κτίριά της καταστράφηκαν η τροποποιήθηκαν κατά την Τουρκοκρατία. Οι αυστριακές δυνάμεις ανακατέλαβαν την πόλη από τους Τούρκους το 1686. αριστερά|μικρογραφία|210x210εσ| Άποψη της [[Βουδαπέστη|Βουδαπέστης από τον Προμαχώνα των Ψαράδων. Στα δεξιά είναι τα ερείπια των αρχικών τειχών του Κάστρου της Βούδας. ]] Ο σημερινός προμαχώνας βασίζεται σε προϋπάρχουσες οχυρώσεις, από τον πρώην πύργο του τηλέγραφου (Híradás) έως τα σκαλοπάτια των Ιησουιτών (Jezsuita lépcső), ακολουθώντας την διάταξη του προϋπάρχοντα προμαχώνα. Οι προμαχώνες εξέχουν από το κάστρο, έτσι ώστε κάθε προμαχώνας να μπορεί να προστατεύει ο ένας τον άλλο από πλευρικά πυρά. Αυτό το τμήμα χτίστηκε μετά την καταστολή της επανάστασης του Ράκοζι από την Αυστριακή Διοίκηση. Ο βόρειος πύργος του σημερινού Προμαχώνα των Ψαράδων ανεγέρθηκε στη θέση του κυκλικού πύργου.
Η κατάσταση διατήρησης του προμαχώνας των Ψαράδων σταδιακά χειροτέρευσε παρά την μερική ανακαίνισή του και την ανοικοδόμηση οχυρώσεων από τους Αυστριακούς, οι οποίες αναγνωρίστηκαν από την αυστριακή στρατιωτική ηγεσία ως στρατιωτικό φρούριο. Ο Προμαχώνας των Ψαράδων δεν γλίτωσε ούτε από τη φύση ούτε από τους πολέμους. Η βροχή προκάλεσε κατολισθήσεις που παρέσυραν μερικά από τα θεμέλια του τείχους του κάστρου και του προμαχώνα. Ταυτόχρονα, εξαιτίας των πρόσφατων πολέμων είχε γίνει καλή ή κακή αποκατάστασης των βράχων από καταστροφές από τα πυροβόλα όπλα. Ταυτόχρονα, η περιοχή υψώνεται πολύ πάνω από την πόλη και είχε καθοριστική σημασία για το αστικό τοπίο. Ωστόσο, η αυστριακή στρατιωτική ηγεσία αρνήθηκε να δαπανήσει περισσότερα χρήματα για μια ισχυρότερη οχύρωση. Ο φρουριακός χαρακτήρας του Κάστρου της Βούδας καταργήθηκε το 1874 όταν το Υπουργείο Πολέμου δήλωσε ότι το Κάστρο ως φρούριο δεν πληρούσε τις απαιτήσεις που θεωρούνταν σύγχρονες εκείνη την εποχή. Από τότε και στο εξής ακυρώθηκαν και αυτές οι επισκευές. Όμως ήδη το 1871 η Εξωραϊστική Επιτροπή Πέστης έχει απευθύνει πρόσκληση για την ανάπτυξη ρυθμιστικών σχεδίων για τη πρωτεύουσα με την οποία είχε μόλις συγχωνευθεί. Και οι τρεις νικητές του διαγωνισμού ασχολήθηκαν με το θέμα του οικισμού του Λόφου του Κάστρου και δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση στον Προμαχώνα των Ψαράδων.
Ανακαίνιση
μικρογραφία| Ο Φρίγκες Σούλεκ Ο Προμαχώνας των Ψαράδων σχετίζεται με την αποκατάσταση της εκκλησίας του Ματθία. Μετά την ολοκλήρωση της ανακαίνισης του ναού του Ματθία, έγινε επείγον το ζήτημα της αποκατάστασης του περιβάλλοντος και της αξιοποίησης του ναού. Σύμφωνα με τις αρχικές ιδέες, αυτή η περιοχή θα έπρεπε να είχε οργανωθεί για τη χιλιετή επέτειο του ουγγρικού κράτους, όταν στέφθηκε ο πρώτος Ούγγρος βασιλιάς. Παρόλο που η προκαταρκτική μελέτη συντάχθηκε την εποχή του Σούλεκ και υποβλήθηκε στο Συμβούλιο Δημοσίων Έργων της Πρωτεύουσας, η διαβούλευση έγινε το 1894, και η κατασκευή τελικά ξεκίνησε το 1899. Το 1901 και το 1902 ολοκληρώθηκαν οι νότιες και βόρειες σκάλες, αλλά ολόκληρος ο Προμαχώνας των Ψαράδων ολοκληρώθηκε το 1905. Στις 9 Οκτωβρίου παραδόθηκε στο κοινό.
Στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά
μικρογραφία|273x273εσ| Ο προμαχώνας των ψαράδων το 2008 Ο Προμαχώνας των Ψαράδων υπέστη σοβαρές ζημιές κατά τη διάρκεια των πολιορκιών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά επειδή ήταν ένα από τα σημαντικά ορόσημα της Βουδαπέστης, τέθηκε σε γραμμή προτεραιότητας για την αποκατάσταση μετά τον πόλεμο. Οι εργασίες αποκατάστασης πραγματοποιήθηκαν από τον Λάζλο Μπορς, έναν διορισμένο από το κράτος αρχιτέκτονα. Η αποκατάσταση έγινε δυσκολότερη από το γεγονός ότι οι πυροσβέστες έπρεπε να επιθεωρήσουν σχολαστικά την περιοχή πριν ολοκληρωθούν η εκτίμηση των ζημιών και τα σχέδια αποκατάστασης. Η αποκατάσταση του προμαχώνα ολοκληρώθηκε το 1953.