cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άλπιν Α΄ των Πίκτων
Ο Άλπιν Α΄ των Πίκτων ήταν βασιλιάς των Πίκτων (726 - 728) μαζί με τον Ντρεστ Ζ΄ των Πίκτων, τα Χρονικά των Πίκτων δίνουν στον Άλπιν και στον Ντρεστ πενταετή συμβασιλεία. Ο Νέχταν μακ Ντερ-Ίλει παραιτήθηκε υπέρ του ανιψιού του Ντρεστ και εισήλθε σε μοναστήρι (724). Ο Άλπιν που σχετίζεται με τον Ντρεστ στα Χρονικά των βασιλέων των Πίκτων δεν αναφέρεται εκείνη την χρονιά, τα Χρονικά του Τίγκερναχ (726) σημειώνουν : "ο Ντρεστ ανατράπηκε από τον θρόνο και ο Άλπιν βασίλευσε στην θέση του". Την διετία 728 - 729 το βασίλειο των Πίκτων βρέθηκε σε εμφύλιες συγκρούσεις ανάμεσα στον Άλπιν, τον Ντρεστ, τον Νέχταν και τον Όνγκους Α΄ των Πίκτων όπως φαίνεται από πολλές πηγές, ο Άλπιν ήταν αντίπαλος του Νέχταν και του Όνγκους. Ακολούθησαν δυο ήττες από τον Όνγκους η πρώτη κοντά στο Περθ που σκοτώθηκε ο γιος του, μετά την δεύτερη ήττα ο Άλπιν αναγκάστηκε να δραπετεύσει με αποτέλεσμα να επανέλθει στον θρόνο ο Νέχταν. Ο Ντρεστ σκοτώθηκε την επομενη χρονιά ενώ η τύχη του Άλπιν είναι άγνωστη.
Δεν είναι γνωστό αν ο Άλπιν συνδέεται με τον "Έλφιν γιο του Κραπ" για τον οποίο γράφουν τα Χρονικά του Ούλστερ ότι πολιορκήθηκε (742) χωρίς να περιγράφουν την συνέχεια. Δεν έχει επίσης καμιά σχέση με τον Άλπιν μακ Έχνταχ που βασίλευσε στην Νταλ Ριάτα την δεκαετία του 730. Ο συγγραφέας Άλαν Ορ Άντερσον (1879 - 1958) σημειώνει ότι η σύλληψη του "Έλεν γιου του Κορπ και του Κόναμειλ γιου του Κάνο" καταγράφεται στα Χρονικά του Ούλστερ ότι έγινε γύρω στο 673, ο Κόναμειλ γιος του Κάνο δολοφονήθηκε το 705. Μια αναφορά του 742 ονομάζει τον πατέρα του Άλπιν Κραπ, οι βασιλικοί κατάλογοι του Χρονικού των Πίκτων περιέχουν έναν βασιλιά με το όνομα Άλπιν γιο του Φερεντάχ αλλά πιθανότατα είναι ο Άλπιν Β΄ των Πίκτων. Ο μικρός αριθμός από πηγές για τον Άλπιν γιο του Όνγκους παραπέμπουν ξανά στον Άλπιν Β΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Λα Μανταλένα (πόλη)
Η Λα Μανταλένα είναι Δήμος της Ιταλικής επαρχίας του Σάσσαρι στην Περιφέρεια Σαρδηνία στην βόρειο Ιταλία. Την περίοδο 2005 - 2016 η Λα Μανταλένα ανήκε στην Επαρχία της Όλμπια-Τέμπιο που δημιουργήθηκε με κυβερνητικό διάταγμα (2005). Η Λα Μανταλένα είναι η πρωτεύουσα στο ομώνυμο νησί Λα Μανταλένα και κυριαρχεί σε όλα τα νησάκια στο ομώνυμο Αρχιπέλαγος Λα Μανταλένα. Το νησί έχει πολλές παραλίες, χαρακτηρίζεται από το βραχώδες έδαφος από Γρανίτη και υπάρχουν αρχαίες οχυρώσεις. Συνδέεται μέσω αυτοκινητόδρομου με το γειτονικό νησάκι Καπρέρα γνωστό σαν κατοικία του Τζουζέπε Γκαριμπάλντι.
Ιστορία
Το νησί πήρε πολλά ονόματα μέχρι τον 16ο αιώνα που πήρε το τελικό όνομα της Αγίας Μαρίας Μανταλένας, από τότε έγινε γνωστό σαν Λα Μανταλένα. Το Αρχιπέλαγος της Μανταλένα κατοικείται από τους ιστορικούς χρόνους αλλά η γραπτή του ιστορία ξεκινά στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Όταν έπεσε η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τα νησιά ερημώθηκαν αλλά τον 12ο αιώνα Βενεδικτίνοι μοναχοί δημιούργησαν μικρές κοινότητες. Η Δημοκρατία της Γένοβας και η Πίζα ήρθαν σε σύγκρουση τον 12ο αιώνα για την αναγνώριση τους. Όλα τα μοναστήρια των νησιών καταστράφηκαν από Οθωμανικές επιδρομές, τον 17ο αιώνα οι βοσκοί μετέφεραν τους χειμερινούς μήνες στο νησί τα κοπάδια τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σαρδηνίας Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Σάσσαρι
Αιλία η οξυκόρυφος
Η αιλία η οξυκόρυφος (Aelia acuminata) είναι είδος εντόμων που ανήκει στην τάξη ημίπτερα και στην οικογένεια της βρομούσας, τις πεντατομίδες.
Κατανομή
Το είδος απαντάται στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, στη Βόρεια Αφρική και στη Βόρεια Ασία, με την εξαίρεση της Κίνας.
Ενδιαίτημα
Το έντομο αυτό ζει κυρίως σε ξηρούς λειμώνες και αγρούς με δημητριακά. Βρίσκεται και στις Άλπεις σε υψόμετρα μέχρι και 1.300 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας.
Περιγραφή και βιολογία
Η Aelia acuminata μπορεί να φθάσει σε μήκος τα 5 έως 9 χιλιοστόμετρα. Το σώμα της είναι επίμηκες, με μυτερή κεφαλή (από όπου και το όνομα του είδους οξυκόρυφος). Το βασικό χρώμα είναι ανοικτό καφέ. Οι νύμφες είναι μάλλον παρόμοιες με τα ώριμα έντομα, αν και δεν φέρουν ακόμα πτέρυγες.
Βιβλιογραφία
Αιλια οξυκορυφος
Great Wall Peri
Το Great Wall Peri ήταν αυτοκίνητο πόλης, που έκανε την πρώτη του παρουσίαση το 2007, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Σαγκάης. Κατασκευαστής του ήταν η κινεζική αυτοκινητοβιομηχανία Great Wall Motors, η οποία παρήγαγε το μοντέλο αυτό από το 2008 έως το 2010 και ειδικά την SUV εκδοχή του μέχρι το 2011.
Μαζί με την στάνταρ έκδοση, κυκλοφόρησε το ίδιο έτος το μοντέλο Peri Haval M1 υπό την μορφή ενός μικρού SUV / Crossover και το 2008 η ηλεκτροκίνητη έκδοση στο Σαλόνι Αυτοκινήτου στο Πεκίνο.
Σχεδίαση
Την σχεδίαση και ανάπτυξη του μοντέλου όπως σε όλα, ανέλαβε το τεχνικό τμήμα της αυτοκινητοβιομηχανίας (γνωστό ως GWM Technology Center), με εμφανή ομοιότητα όμως με τα μοντέλα Nissan Note πρώτης γενιάς και Fiat Panda δεύτερης γενιάς, έχοντας μάλιστα ακόμα μεγαλύτερη ομοιότητα με το δεύτερο.
Κινητήρας και κιβώτιο
Η Great Wall τοποθέτησε έναν σύγχρονο κινητήρα για την εποχή εκείνη, έναν κυβισμού 1.3 λίτρων (1.342 cm³) εφοδιασμένο με σύγχρονο σύστημα ψεκασμού πολλαπλών σημείων, κάτι που έχει κάνει σε όλα της τα μοντέλα. Για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, καθώς το μοντέλο αρχικά ήταν στα πλάνα για παραγωγή και στην Ευρώπη, πληρούσε τις προδιαγραφές καυσαερίων Euro 4. Η μετάδοση της κίνησης γινόταν μπροστά, χάρη στην διαμήκη θέση του κινητήρα συνοδευόμενο με ένα κιβώτιο χειροκίνητης (μηχανικής) μεθόδου 5 σχέσεων και η μέγιστη ιπποδύναμη που θα παρήγαγε ήταν 88 ίπποι στις 6.000 στροφές το λεπτό. Η κατανάλωση καυσίμου καθοριζόταν από τα modes (επιλογές) που παρείχε το μοντέλο. Στην επιλογή Urban ήταν δυνατό να καταναλωθούν 7 λίτρα στα 100 χιλιόμετρα, στην Extra Urban μόλις 6 λίτρα στα 100 χιλιόμετρα και στην Combined 6.5 λίτρα στα 100 χιλιόμετρα.
Η φραγή του μοντέλου στην Ευρώπη
Το Peri ήταν προορισμένο για τις αγορές της Κίνας, της Αφρικής, της Ευρώπης και από το 2009 στην Αυστραλία, αν και ειδικά για τις εξαγωγικές αγορές αυτό τελικά δεν συνέβη. Ο λόγος ήταν ότι η ιταλική Fiat κινήθηκε δικαστικά ενάντια στην κίνηση της Great Wall, λόγω της τεράστιας ομοιότητας με το δημοφιλές ιταλικό μοντέλο Fiat Panda δεύτερης γενιάς. Το αποτέλεσμα ήταν τον Ιούλιο του 2008 να εκδοθεί εντολή για πληρωμή πρόστιμου 15.000 ευρώ για κάθε ένα μοντέλο που θα εισαγόταν στην Ευρώπη, ενώ σε τυχόν αδιαφορία προς την κύρωση, τότε σε κάθε μοντέλο θα χρεωνόταν στην κινεζική φίρμα το ποσό των 50.000 ευρώ.
Όσον αφορά τη δίκη στη χώρα της Κίνας, η απόφαση δεν βγήκε ποτέ, με αποτέλεσμα το Fiat Panda να μην παραχθεί στην Κίνα και το Peri να συνεχίζει να πωλείται στις τοπικές επιχειρήσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Peri Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης Κατηγορία:Κινέζικα αυτοκίνητα
Μπάγερ Τζάιαντς Λεβερκούζεν
Η Μπάγερ Τζάιαντς Λεβερκούζεν (γερμανικά: Bayer Giants Leverkusen) είναι επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης, μέρος του αθλητικού συλλόγου ΤΣΦ Μπάγερ Λεβερκούζεν που εδρεύει στο Λεβερκούζεν της Γερμανίας. Μετέχει στην ΠροΑ, τη δεύτερη κατηγορία της Γερμανίας.
Ονομασίες
Η ονομασία της ομάδας όπως έχει διαμορφωθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1961 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1961
Λουδοβίκος των Αλμπρέ
Ο Λουδοβίκος, γαλλ. Louis (1422 - 1465) από τον Οίκο του Αλμπρέ ήταν καρδινάλιος από τη Γαλλία. Έγινε επίσκοπος των Αιρ, ΚΑόρ, Ταμπ και θησαυροφύλακας του Συλλόγου των καρδιναλίων.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου Β΄ κυρίου του Αλμπρέ & κόμη του Ντρε και της Άννας, κόρης του Βερνάρδου Ζ΄ κόμη του Αρμανιάκ.
Το 1445 έγινε επίσκοπος του Αιρ & Νταξ και το 1460 επίσκοπος του Καόρ, ενώ το 1461 έγινε καρδινάλιος. Έγινε το 1465 επίσκοπος του Ταρμπ και θησαυροφύλακας ("καμεράριος") του Ιερού Συλλόγου των Καρδιναλίων.
Όταν απεβίωσε το 1461, τάφηκε στη Σάντα Μαρία ιν Αρακοέλι στη Ρώμη· το επιτύμβιο μνημείο του φιλοτέχνησε ο Αντρέα Μπρένο. Ο μικρανιψιός του Αρμανιέ έγινε επίσης καρδινάλιος.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Αλμπρέ
Τα παραμύθια του Άντερσεν (άνιμε)
Η Τα παραμύθια του Άντερσεν (ιαπωνικά: アンデルセン物語, Χέπμπορν: Anderusen Monogatari) είναι ιαπωνική σειρά anime παραγωγής 1971, βασισμένη στα παραμύθια του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, παρουσιάζονται από τις μαγικές νεράιδες Κάντυ και Μπίνγκο.
Στην αρχική προβολή της σειράς, η ΕΡΤ πρόβαλλε τα πρώτα 26 επεισόδια της σειράς από την Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου 1982 μέχρι την Πέμπτη 13 Μαΐου 1982. Έπειτα η μετάδοση της σειράς διακόπηκε για σχεδόν 1 χρόνο, μέχρι την Παρασκευή 1 Απριλίου 1983, όπου η προβολή της σειράς συνεχίστηκε με την προβολή του 27ου επεισοδίου. Η πρώτη μετάδοση της σειράς ολοκληρώθηκε την Τετάρτη 16 Νοεμβρίου 1983, με την προβολή του 52ου και τελευταίου επεισοδίου από την ΕΡΤ. Η σειρά προβλήθηκε μία φορά σε επανάληψη από την ΕΤ3 το 1989. Συγκεκριμένα, η επανάληψη ξεκίνησε την Πέμπτη 4 Μαίου 1989 και ολοκληρώθηκε το Σάββατο 27 Ιανουαρίου 1990. Σημειώνεται ότι κατά την επανάληψη της σειράς, τα επεισόδια προβλήθηκαν με την εξής σειρά: 27-52 και μετά 1-26.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σειρές anime Κατηγορία:Δραματικά anime και manga Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές βασισμένες σε βιβλία
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2018-2019
Το Πρωτάθλημα Α2 Εθνικής Κατηγορίας Γυναικών της περιόδου 2018-19 αποτελεί την 22η διοργάνωση από τη δημιουργία της Α2 Εθνικής Κατηγορίας. Διοργανώτρια αρχή είναι η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και οι ομάδες που διαγωνίζονται σε αυτό έχουν τη νομική μορφή ερασιτεχνικών σωματείων.
Στη διοργάνωση λαμβάνουν μέρος 24 σύλλογοι, οι οποίοι μοιράστηκαν για πρακτικούς και οικονομικούς λόγους σε δύο Ομίλους με γεωγραφικά κριτήρια.
Προκριματική Φάση
Βάσει προκήρυξης στο Ειδικό Πρωτάθλημα Ανόδου στην Α2 Εθνική Κατηγορία δικαιούνταν να πάρουν μέρος οι Πρωταθλητές για το έτος 2017-18 όλων των Ενώσεων και Τοπικών Επιτροπών της Ομοσπονδίας, πλην εκείνων της Αττικής, της Νότιας Αττικής και της Θεσσαλονίκης που πέρασαν απευθείας στο επίπεδο των εθνικών πρωταθλημάτων.
Απαραίτητη προϋπόθεση για τη συμμετοχή των ομάδων στη διαδικασία ήταν η κατάκτηση Πρωταθλήματος στο οποίο πήραν μέρος τουλάχιστον τέσσερα (4) σωματεία. Οι Πρωταθλητές μοιράστηκαν βάσει γεωγραφικών κριτηρίων σε δύο Ομίλους, έναν για το Βορρά (5 ομάδες) και έναν για το Νότο (9 ομάδες). Σημειώνεται πως τη χρονιά αυτή δεν έλαβε χώρα γυναικείο Πρωτάθλημα στην Ένωση Κυκλάδων, ενώ η ομάδα που κατέκτησε το Πρωτάθλημα Χαλκιδικής απειχε με δική της απόφαση από τη διαδικασία.
Οι αγώνες του Ομίλου Βορρά διεξήχθησαν από τις 20 έως τις 24 Ιουνίου 2018 στη Θεσσαλονίκη, ενώ οι αγώνες του Ομίλου Νότου στις ίδιες ημερομηνίες στην Αθήνα.
Νότος
Τον Όμιλο Νότου συνέθεσαν εννέα ομάδες και συγκεκριμένα οι Πρωταθλητές των Ενώσεων Χίου, Σάμου, Λέσβου, Δωδεκανήσου, Ανατολικής Στερεάς & Εύβοιας, Αργολίδας & Κορινθίας, Κρήτης, Αχαΐας-Ηλείας και Κεντρικής & Νότιας Πελοποννήσου. Αυτοί χωρίστηκαν σε δύο Ομίλους και αγωνίστηκαν ο καθένας με όλους σε ένα γύρο (σύστημα πουλ). Οι πρωτοπόροι των δύο Ομίλων κέρδισαν την άνοδο στην Α2 Εθνική, ενώ προγραμματίστηκε και αγώνας κατάταξης μεταξύ των δεύτερων προκειμένου να καθοριστεί σειρά προτεραιότητας ανόδου για κάλυψη κενών θέσεων που τυχόν θα προέκυπταν μες το καλοκαίρι. Το πρόγραμμα και τα αποτελέσματα διαμορφώθηκαν ως εξής:
Συμμετέχοντες
Βάσει της προκήρυξης της διοργάνωσης, στη διεκδίκηση του Πρωταθλήματος της Α2 Εθνικής Κατηγορίας μπήκαν 24 σύλλογοι καλαθοσφαίρισης, οι οποίοι μοιράστηκαν βάσει γεωγραφικών κριτηρίων σε δύο ομίλους των 12 συλλόγων.
Την προηγούμενη άνοιξη είχαν υποβιβαστεί από την Α1 Εθνική Κατηγορία οι σύλλογοι Παναθλητικός Συκεών και Α.Σ. Ολυμπιακός Βόλου 1937. Αξιοσημείωτος ήταν επίσης ο υποβιβασμός του Παναθηναϊκού Α.Ο., που μέχρι την άνοιξη του 2018 ήταν η μοναδική ομάδα με αδιάλειπτη παρουσία στην κορυφαία Κατηγορία επί 34 χρόνια. Εθελοντικά δήλωσε συμμετοχή στην Α2 Εθνική και ο Δευτεραθλητής Ελλάδος, Φάρος Κερατσινίου για οικονομικούς λόγους. Στη θέση του προωθήθηκε ο Α.Ο. Ελευθερία Μοσχάτου.
Οι ομάδες που αγωνίζονται στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής για την περίοδο 2018-19 είναι οι ακόλουθες:
Βορράς
Η Κανονική Περίοδος του Πρωταθλήματος του Ομίλου Βορρά, η οποία αποτελεί και τη μοναδική φάση διεξαγωγής του εφόσον δεν προβλέπεται διαδικασία Play-offs ή Play-outs, θα λάβει χώρα από τις 27 Οκτωβρίου 2018 μέχρι τις 21 Απριλίου 2019. Τα σωματεία που συμμετέχουν θα αναμετρηθούν μεταξύ τους δύο φορές. Η κλήρωση για την κατάρτιση του προγράμματος του Ομίλου Βορρά έλαβε χώρα στις 30 Ιουλίου 2018 στη Θεσσαλονίκη (περίπου ένα μήνα νωρίτερα από παλαιότερα έτη). Το πρόγραμμα και τα αποτελέσματα των αναμετρήσεων είναι τα ακόλουθα:
Νότος
Η Κανονική Περίοδος του Πρωταθλήματος του Ομίλου Νότου, η οποία αποτελεί και τη μοναδική φάση διεξαγωγής του εφόσον δεν προβλέπεται διαδικασία Play-offs ή Play-outs, θα λάβει χώρα από τις 27 Οκτωβρίου 2018 μέχρι τις 21 Απριλίου 2019. Τα σωματεία που συμμετέχουν θα αναμετρηθούν μεταξύ τους δύο φορές. Η κλήρωση για την κατάρτιση του προγράμματος του Ομίλου Νότου έλαβε χώρα στις 27 Ιουλίου 2018 στην Αθήνα (περίπου ένα μήνα νωρίτερα από παλαιότερα έτη). Το πρόγραμμα και τα αποτελέσματα των αναμετρήσεων είναι τα ακόλουθα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α2 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης γυναικών Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Γυναικών 2018 2019 Πρωταθλημα Ελλαδος Α2 Γυναικών 2018 2019
Ιερά Μητρόπολις Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης
Η Ιερά Μητρόπολις Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης είναι μια από τις Μητροπόλεις των λεγομένων «Νέων Χωρών». Έδρα της είναι το χωριό Δελβινάκι, ιστορική έδρα του Δήμου Πωγωνίου στην Ήπειρο, ενώ μεγαλύτερος πληθυσμιακά οικισμός, εντός της Ιεράς Μητρόπολις Δρυϊνουπόλεως, είναι η πόλη της Κόνιτσας. Μητροπολίτης της από το 1995 είναι ο Ανδρέας (Τρεμπέλας).
Ιστορία
Η μητρόπολη αναφέρεται πριν από τον 5ο αιώνα ως μία από τις οκτώ επισκοπές της Παλαιάς Ηπείρου. Κέντρο της ήταν η Δρυνούπολη, αρχαία και μεσαιωνική πόλη, επίσης γνωστή ως Δρυϊνούπολη, Αδριανούπολη και Ανδριανούπολη. Βρισκόταν στην περιοχή της σημερινής Δρόπολης. Η πόλη χτίστηκε στις αρχές του 2ου αιώνα από τον αυτοκράτορα Αδριανό και οχυρώθηκε στα μέσα του 6ου αιώνα από τον Ιουστινιανό Α΄. Ο Χριστιανισμός ήρθε στην περιοχή από τη Νικόπολη, και σίγουρα πριν τα μέσα του 5ου αιώνα υπήρχε επισκοπή στην πόλη, καθώς ο Αδριανουπόλεως Ευτύχιος αναφέρεται ως συμμετέχων στην Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο το 451. Η πόλη αναφέρεται στα μέσα του 6ου αιώνα ως μία από τις δώδεκα πόλεις της Ηπείρου στον Συνέκδημο του Ιεροκλή.
Μετά την καταστροφή της πόλης από τους Γότθους του Τωτίλα, η έδρα της επισκοπής μεταφέρθηκε στην οχυρωμένη πόλη της Επισκοπής (558 - 1185) Μετά την άλωση της πόλης από Σταυροφόρους, μεταφέρθηκε στο Γαρδίκι και τη Μονή Τσέπου (1185 - 1318 ή 1395). Από το 1318 έως το 1924 η έδρα της ήταν στο Αργυρόκαστρο. Η επισκοπή αρχικά υπαγόταν στην Μητρόπολη Νικοπόλεως μέχρι την καταστροφή της από τους Βούλγαρους, και στη συνέχεια στη Μητρόπολη Ναυπάκτου έως το 1020, οπότε υπήχθη στην Αρχιεπισκοπή Οχρίδας. Από το 1285 έως το 1835 ήταν επισκοπή υπαγόμενη στη Μητρόπολη Ιωαννίνων. Αναφέρεται στα τακτικά του Λέοντα Στ΄ του Σοφού (866 - 912), του Κωνσταντίνου Ζ΄ του Πορφυρογέννητου (913 - 959) και του Ιωάννη Τσιμισκή (969 - 976), ως επισκοπή της Μητρόπολης Ναυπάκτου και στον Δεύτερο Χάρτη του Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου (976 - 1025) ως επισκοπή της Αρχιεπισκοπής της Οχρίδας. Στις αρχές του 10ου αιώνα, ο Κώδικας του Παρισιού 1555Α ανέφερε τη Μητρόπολη της Αδριανούπολης ως την πρώτη από τις έξι επισκοπές της Μητρόπολης Νικοπόλεως στην Παλαιά Ήπειρο.
Μεταξύ 1813 και 1821 και ξανά από τον Ιούλιο του 1831 ενώθηκε με την Επισκοπή Χειμάρρας και Δελβίνου στην Επισκοπή Δρυϊνουπόλεως, Δελβίνου και Χειμάρρας. Ο Δελβινιανός Κώδικας αποδίδει αυτήν τη συγχώνευση σε ευγενική κίνηση του Μητροπολίτη Ιωαννίνων και του Αλή Πασά στον Επίσκοπο Γαβριήλ, αλλά πιθανότερα αυτό οφείλεται στην οικονομική παρακμή της Χειμάρας και του Δέλβινου και στην επιταχυνόμενη μείωση του χριστιανικού πληθυσμού κατά τον 16ο αιώνα. Η οικονομική καταστροφή της Επισκοπής Χειμάρας αναφέρεται σε επιστολή του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Διονυσίου Γ΄ από το 1664. Αυτός είναι ο λόγος που επικαλείται ο Πατριαρχικός Τόμος για την ενοποίηση: «Η επισκοπή βρίσκεται μακριά από τα Ιωάννινα και πολύ αδύναμη... δεν μπορεί να υποστηρίξει τον εαυτό της και να φροντίσει τον επίσκοπό της». Η δε Επισκοπή Δρυινουπόλεως βρίσκεται σε σοβαρή οικονομική κρίση από τις αρχές του 17ου έως τα μέσα του 18ου αιώνα και πολλοί από τους επισκόπους της δεν μπορούν να πληρώσουν τα χρέη τους στο Πατριαρχείο. Το 1835 η επισκοπή προήχθη σε Επισκοπή Δρυϊνουπόλεως, Δελβίνου και Χειμάρρας και στον επικεφαλής της αποδίδεται ο τίτλος του «υπερτίμου και εξάρχου πάσης Χαονίας». Η επισκοπή κατατάσσεται 64η στον κατάλογο επισκοπών του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Τον Νοέμβριο του 1924, μετά την ήττα της Ελλάδας στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο, το Οικουμενικό Πατριαρχείο δημιούργησε νέες επισκοπές για τους επισκόπους που είχαν εγκαταλείψει τη Μικρά Ασία και τη Θράκη. Έτσι, στην Ήπειρο δημιουργήθηκαν οι μητροπόλεις Μετσόβου, Φιλιατών και Δρϋινουπόλεως και Πωγωνιανής. Η τελευταία, με έδρα στο Δελβινάκι, περιέλαβε την περιοχή Πωγωνιανής, η οποία συνέπιπτε σε μεγάλο βαθμό με τα όρια της αρχιεπισκοπής Πωγωνιανής, η οποία διαλύθηκε το 1863. Μητροπολίτης έγινε ο Βασίλειος, ο οποίος είχε απελαθεί από τους Ιταλούς το 1916. Στον τίτλο του προστέθηκε το «υπέρτιμος και έξαρχος Βορείου Ηπείρου».
Το 1928 οι Μητροπόλεις «Δρυϊνουπόλεως και Πωγωνιανής» και «Βελλάς και Κονίτσης», μαζί με όλες τις επισκοπές των λεγόμενων Νέων Χωρών, παραδόθηκαν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο επιτροπικώς στην Εκκλησία της Ελλάδος, με το Οικουμενικό Πατριαρχείο να διατηρεί την πνευματική του δικαιοδοσία επ'αυτών.
Επισκοπικός κατάλογος
thumb|right|Ο Δρυϊνουπόλεως, Δελβίνου και Χειμάρρας Κωνστάντιος (1892-1894) thumb|right|Ο Δρυϊνουπόλεως και Πωγωνιανής Βασίλειος (1909-1936)
Φέρντιναντ φαν Κέσσελ
Βιογραφία
Απεβίωσε το 1696 στη Μπρέντα.
Έργο
Σύμφωνα με τον Βέγιερμαν, ο πατέρας του Φέρντιναντ ήταν πολύ γνωστός κατά την εποχή του για τα έργα του και ελάχιστα υπολειπόταν του Γιαν Μπρίγκελ του πρεσβύτερου, ο οποίος είχε χαρακτηριστεί ως "ο Φοίνιξ των τοπίων με ζώα και πουλιά". Αν και ο Φέρντιναντ ποτέ δεν έφθασε στο επίπεδο του πατέρα του, έμεινε πιστός στην παράδοση του οικογενειακού ονόματος των Κέσσελ - Μπρίγκελ και, όταν πέθανε ο Γιαν Μπρίγκελ ο νεότερος ήταν ο μόνος ζωγράφος στην Αμβέρσα που συνέχιζε την οικογενειακή παράδοση. Τον ανακάλυψε ο κ. Μόλο, αντιπρόσωπος του Πολωνού βασιλέα Γιαν Σομπιέσκι, ο οποίος απέστειλε ορισμένα μικρού μεγέθους έργα του στην Πολωνία. Όταν αυτά έτυχαν καλής υποδοχής, προσκάλεσε τον φαν Κέσσελ να έλθει στη Μπρέντα για να δημιουργήσει αρκετούς πίνακες, ώστε να διακοσμηθεί μια ολόκληρη αίθουσα του ανακτόρου Wilanów. Ο φαν Κέσσερ μετοίκησε στη Μπρέντα για να εκπληρώσει την παραγγγελία, σύμφωνα με τις προτιμήσεις του Πολωνού βασιλέα. Ξεκίνησε ζωγραφίζοντας σκηνές με τα τέσσερα στοιχεία σε φύλλο χαλκού διαστάσεων 3 x 4,5 ποδών. Καθένα από τα τέσσερα στοιχεία αναπαριστώνταν από χερουβείμ και ο πρώτος πίνακας απεικόνιζε ένα αγόρι καθισμένο πάνω σε αετό, που αντιπροσώπευε τον "Αέρα", περιστοιχισμένο από πουλιά. Η "Γη" αναπαριστώνταν από αγόρι που ακουμπούσε τον βραχίονά του στην πλάτη ενός λιονταριού και περιβαλλόταν από βότανα, φορύτα και άνθη. Το "πυρ" αντιπροσωπευόταν από ένα αγόρι που επιθεωρεί πολεμικά μέσα, με ιπποσκευή με χρυσές και ασημένιες διακοσμήσεις, τύμπανα, κεντημένα μεταξωτά πανώ και δόρατα με δαμασκηνά καλύμματα και ένα μικρό πίθηκο να καπνίζει πίπα και να πίνει ένα ποτήρι ροσόλι. Το "νερό" ήταν ένα αγόρι που σκύβει προς μια στάμνα που συμβολίζει την πηγή νερού του Θεού στην άκρη ενός ποταμού που περιβάλλεται από θάλασσα και ποταμίσια ψάρια στο νερό, καθώς και μαργαριτάρια, κοράλια και κοχύλια στην ακτή. Το σύνολο είχε πλαίσιο από έβενο με χρυσές άκρες και περιβαλλόταν από δεκατέσσερα ή δεκαπέντε σύμβολα των στοιχείων. Το έργο αυτό έτυχε τόσο καλής υποδοχής, ώστε ο φαν Κέσσελ έφτιαξε μια άλλη σειρά των τεσσάρων ηπείρων για τον βασιλέα της Πολωνίας και συνέχισε να δημιουργεί πίνακες γι' αυτόν από την κατοικία του στη Μπρέντα, αρνούμενος την πρόσκληση στην πολωνική Αυλή. Όταν μια πυρκαγιά κατέστρεψε τους πίνακές του στην Πολωνία, αμέσως προσφέρθηκε να ξαναζωγραφίσει τους κατεστραμμένους πίνακες από σχέδια που είχε φτιάξει. Συνέχισε να εκτελεί παραγγελίες από την Πολωνία, τόσο ο ίδιος όσο και αναθέτοντας υπεργολαβικά ορισμένα τμήματα σε άλλους ζωγράφους της Αμβέρσας: Για τις ιστορικές αλληγορίες τον Φρανς Άικενς, Κασπάρ Γιάκομπ φαν Όπσταλ, Σαρλ Εμμανυέλ Μπιζέ, για τα τοπία: Πίτερ Σπίρινκς, Πίτερ φαν ντε Φέλντε, Άμπραχαμ Χενούλς, για τα άνθη: Γκασπάρ Πέιτερ Φερμπρούγκεν, Γιαν Μπάπτιστ Μπόσχερτ, Σιμόν Χαρντιμέ και Γιαν Πάουβελ Χίλλεμανς τον νεότερο. Αυτό διήρκεσε ως τον θάνατο του βασιλέα το 1696, όταν ο πάτρονάς του κ. Μόλο αρνήθηκε να πληρώσει κάποια παραγγελία.
Δημιούργησε, επίσης, μια τοιχογραφία οροφής για το ανάκτορο του Γουλιέλμου της Οράγγης στη Μπρέντα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Μπαρόκ
Άγιος Νικόλαος (συνοικία Αμμοχώστου)
Ο Άγιος Νικόλαος είναι συνοικία του Δήμου Αμμοχώστου. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η διοικητική έκταση της συνοικίας και γενικότερα του Δήμου Αμμοχώστου δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τα εδάφη αυτά ανήκουν εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκουν στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου. Από το 1974, η συνοικία Αγίου Νικολάου, όπως και άλλες συνοικίες του Δήμου Αμμοχώστου, παραμένει περίκλειστη από τον τουρκικό στρατό και απαγορεύεται η είσοδος σε αυτήν.
Τοποθεσία
Ο Άγιος Νικόλαος αποτελεί μέρος των Βαρωσίων, δηλαδή της νέας Αμμοχώστου. Στα νότια συνορεύει με τη Χρυσή Ακτή, στα νοτιοδυτικά με την Αγία Ζώνη, στα δυτικά με την Χρυσοσπηλιώτισσα και στα βόρεια με τον Άγιο Ιωάννη. Το ανατολικό μέρος της διοικητικής του έκτασης είναι παραθαλάσσιο.
Εκκλησία Αγίου Νικολάου
Ο ναός της συνοικίας είναι αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο. Ήταν ο καθεδρικός ναός της Αμμοχώστου. Ναός του Αγίου Νικολάου υπάρχει και στη μεσαιωνική πόλη της Αμμοχώστου (Παλαιά Αμμόχωστος), κτίσμα του 14ου αιώνα. Πιθανόν να μεταφέρθηκε η τιμή και λατρευτικά αντικείμενα από τον παλιό ναό στον μεταγενέστερο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Αμμοχώστου
Αντρέι Ρουμπλιόφ (ταινία)
Το Αντρέι Ρουμπλιόφ (Андрей Рублёв) είναι σοβιετική βιογραφική ιστορική δραματική ταινία του 1966 σε σκηνοθεσία Αντρέι Ταρκόφσκι και σενάριο του ίδιου το οποίο συνέγραψε μαζί με τον Αντρέι Κοντσαλόφσκι. Η ταινία επαναμονταρίστηκε από την ταινία του 1966, η οποία είχε τον τίτλο Το πάθος σύμφωνα με τον Αντρέι του Ταρκόφσκι, η οποία λογοκρίθηκε κατά την πρώτη δεκαετία της εποχής του Λεονίντ Μπρέζνιεφ στη Σοβιετική Ένωση. Η ταινία βασίζεται χαλαρά στη ζωή του Αντρέι Ρουμπλιόφ, του Ρώσου αγιογράφου του 15ου αιώνα. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Ανατόλι Σολονίτζιν, Ιβάν Λαπίκοφ, Νικολάι Σεργκέγιεφ, Νικολάι Γκρίνκο και Στέφαν Κρίλοφ, καθώς και η σύζυγος του Ταρκόφσκι, Ίρμα Ράους. Ο Σάββα Γιαμσσίκοφ, διάσημος Ρώσος συντηρητής και ιστορικός τέχνης, διατέλεσε επιστημονικός σύμβουλος της ταινίας.
Το Αντρέι Ρουμπλιόφ διαδραματίζεται με φόντο τη Ρωσία των αρχών του 15ου αιώνα. Αν και η ταινία βασίζεται χαλαρά στη ζωή του Αντρέι Ρούμπλεφ, επιδιώκει να απεικονίσει ένα ρεαλιστικό πορτρέτο της μεσαιωνικής Ρωσίας. Ο Ταρκόφσκι προσπάθησε να δημιουργήσει μια ταινία που δείχνει τον καλλιτέχνη ως μια κοσμοϊστορική φιγούρα και τον «Χριστιανισμό ως αξίωμα της ιστορικής ταυτότητας της Ρωσίας'' κατά τη διάρκεια μιας ταραγμένης περιόδου της ρωσικής ιστορίας που τελικά κατέληξε στον Τσαρισμό της Ρωσίας.
Τα θέματα της ταινίας περιλαμβάνουν την καλλιτεχνική ελευθερία, τη θρησκεία, την πολιτική ασάφεια, τον αυτοδιδακτισμό και τη δημιουργία τέχνης κατώ υπό ένα κατασταλτικό καθεστώς. Εξαιτίας αυτού, δεν κυκλοφόρησε εγχώρια στην επίσημα αθεϊστική Σοβιετική Ένωση για χρόνια μετά την ολοκλήρωσή της, εκτός από μία προβολή του 1966 στη Μόσχα. Μια εκδοχή της ταινίας παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ των Καννών το 1969, όπου κέρδισε το βραβείο FIPRESCI. Το 1971, μια λογοκριμένη έκδοση της ταινίας κυκλοφόρησε στη Σοβιετική Ένωση. Η ταινία κόπηκε περαιτέρω για εμπορικούς λόγους μετά την κυκλοφορία της στις ΗΠΑ μέσω της Columbia Pictures το 1973. Ως αποτέλεσμα, υπάρχουν πολλές εκδοχές της ταινίας.
Πλοκή
Το Αντρέι Ρουμπλιόφ χωρίζεται σε οκτώ επεισόδια, με έναν πρόλογο και έναν επίλογο που σχετίζονται με την κύρια ταινία. Η κύρια πλοκή περιγράφει τη ζωή του μεγάλου αγιογράφου μέσα από επτά επεισόδια που είτε παραλληλίζουν τη ζωή του είτε αντιπροσωπεύουν επεισοδιακές μεταβάσεις στη ζωή του. Το φόντο είναι ηΡωσία του 15ου αιώνα, μια ταραγμένη περίοδος που χαρακτηρίζεται από μάχες μεταξύ αντιπάλων πρίγκιπες και τις εισβολές των Τατάρων.
Παραγωγή
Σύμφωνα με τον Ταρκόφσκι, η αρχική ιδέα για μια ταινία για τη ζωή του Αντρέι Ρουμπλιόφ οφειλόταν στον κινηματογραφικό ηθοποιό Βασίλι Λιβάνοφ, ο οποίος πρότεινε να γράψουν ένα σενάριο μαζί με τον Ταρκόφσκι και τον Κοντσαλόφσκι ενώ έκαναν βόλτες σε ένα δάσος στα περίχωρα της Μόσχας. Ανέφερε επίσης ότι θα ήθελε πολύ να παίξει τον Αντρέι Ρουμπλιόφ. Ο Ταρκόφσκι δεν σκόπευε η ταινία να είναι μια ιστορική ή βιογραφική ταινία για τον Ρουμπλιόφ. Αντίθετα, παρακινήθηκε από την ιδέα να δείξει τη σύνδεση μεταξύ της προσωπικότητας ενός δημιουργικού χαρακτήρα και των εποχών που ζει. Ήθελε να δείξει την ωρίμανση ενός καλλιτέχνη και την ανάπτυξη του ταλέντου του. Επέλεξε τον Ρουμπλιόφ για τη σημασία του στην ιστορία του ρωσικού πολιτισμού.
Επιλογή ηθοποιών
Ο Ταρκόφσκι επέλεξε τον Ανατόλι Σολονίτσιν για τον ρόλο του Αντρέι Ρουμπλιόφ. Εκείνη την εποχή ο Σολονίτσιν ήταν ένας άγνωστος ηθοποιός σε ένα θέατρο στο Γεκατερινμπούργκ. Σύμφωνα με τον Ταρκόφσκι, ο καθένας είχε διαφορετική εικόνα για την ιστορική φιγούρα του Αντρέι Ρουμπλιόφ, επομένως η προσέγγισή του ήταν η επιλογή ενός άγνωστου ηθοποιού που δεν θύμιζε στους θεατές άλλους ρόλους. Ο Σολονίτσιν, ο οποίος είχε διαβάσει το σενάριο της ταινίας στο κινηματογραφικό περιοδικό Iskusstvo Kino, ήταν πολύ ενθουσιασμένος με τον ρόλο, ταξίδεψε στη Μόσχα με δικά του έξοδα για να συναντήσει τον Ταρκόφσκι και μάλιστα δήλωσε ότι κανείς δεν θα μπορούσε να παίξει αυτόν τον ρόλο καλύτερα από αυτόν. Το ίδιο ένιωσε και ο Ταρκόφσκι, λέγοντας ότι με τον Σολονίτσιν απλά στάθηκα τυχερός. Για τον ρόλο του Αντρέι Ρουμπλιόφ απαιτούσε ένα πρόσωπο με μεγάλη εκφραστική δύναμη στο οποίο θα μπορούσε κανείς να δει μια δαιμονική μοναξιά. Στον Ταρκόφσκι, ο Σολόνιτσιν παρείχε τη σωστή φυσική εμφάνιση και το ταλέντο που έδειχνε περίπλοκες ψυχολογικές διεργασίες. Ο Σολονίτσιν θα συνέχιζε να συνεργάζεται με τον σκηνοθέτη, εμφανιζόμενος στις ταινίες Σολάρις, Mirror και Στάλκερ, και στον ομώνυμο ρόλο της θεατρικής παραγωγής του 1976 του Ταρκόφσκι του Άμλετ στο Lenkom Theatre της Μόσχας. Πριν πεθάνει από καρκίνο το 1982, ο Σολονίτσιν προοριζόταν επίσης να παίξει τον πρωταγωνιστή Αντρέι Γκορτσάκοφ στην ιταλο-ρωσική συμπαραγωγή του Ταρκόφσκι το 1983 Νοσταλγία και να πρωταγωνιστήσει σε ένα έργο με τίτλο The Witch το οποίο ο Ταρκόφσκι θα άλλαζε σημαντικά στην τελική του παραγωγή.
Γυρίσματα
Σύμφωνα με τον Τζόνσον, τα γυρίσματα ξεκίνησαν μόλις τον Απρίλιο του 1965, ένα χρόνο μετά την έγκριση του σεναρίου, με τον Τζέι Χόμπερμαν να αναφέρει μια ελαφρώς νωρίτερη ημερομηνία, τον Σεπτέμβριο του 1964, για την έναρξη των γυρισμάτων στο κινηματογραφικό του δοκίμιο για την κυκλοφορία της ταινία στο συλλογής Criterion Collection. Ο αρχικός προϋπολογισμός ήταν 1,6 εκατομμύριο ρούβλια, αλλά μειώθηκε πολλές φορές σε ένα εκατομμύριο ρούβλια (σε σύγκριση, με το πόλεμος και ειρήνη του Σεργκέι Μπονταρτσούκ το οποίο είχε προϋπολογισμό οκτώμισι εκατομμυρίων ρούβλια). Ως αποτέλεσμα των περιορισμών του προϋπολογισμού, κόπηκαν αρκετές σκηνές από το σενάριο, συμπεριλαμβανομένης μιας εναρκτήριας σκηνής που δείχνει τη Μάχη του Κουλίκοβο. Άλλες σκηνές που κόπηκαν από το σενάριο είναι μια σκηνή κυνηγιού, όπου ο μικρότερος αδερφός του Μεγάλου Δούκα κυνηγά κύκνους, και μια σκηνή που δείχνει χωρικούς να βοηθούν την Durochka να γεννήσει το παιδί της. Τελικά η ταινία κόστισε 1,3 εκατομμύριο ρούβλια, με την υπέρβαση του κόστους λόγω της έντονης χιονόπτωσης, η οποία διέκοψε τα γυρίσματα από τον Νοέμβριο του 1965 έως τον Απρίλιο του 1966. Η ταινία γυρίστηκε στην τοποθεσία, στον ποταμό Νερλ και στα ιστορικά μέρη Βλαντίμιρ / Σούζνταλ, Πσκοφ, Ιζμπόρσκ και Πετσόρι.
Ο Ταρκόφσκι επέλεξε να γυρίσει την κύρια ταινία σε ασπρόμαυρο χρώμα και τον επίλογο, που δείχνει μερικά από τους πίνακες του Αντρέι Ρουμπλιόφ, σε έγχρωμο. Σε μια συνέντευξή του ισχυρίστηκε πως η επιλογή του αυτή αφορούσε την καθημερινότητα καθώς δεν παρατηρεί κανείς συνειδητά τα χρώματα. Κατά συνέπεια, η ζωή του Ρουμπλιόφ είναι ασπρόμαυρη, ενώ η τέχνη του έγχρωμη. Η ταινία μπόρεσε έτσι να εκφράσει τη εξάρτηση της τέχνης ενός καλλιτέχνη και της προσωπικής του ζωής. Σε μια συνέντευξη του 1969, ο Ταρκόφσκι δήλωσε ότι ο ιπτάμενος άνθρωπος στον πρόλογο είναι ''το σύμβολο της τόλμης, με την έννοια ότι η δημιουργία απαιτεί από τον άνθρωπο την πλήρη προσφορά της ύπαρξής του. Είτε θέλει κανείς να πετάξει πριν γίνει αυτό δυνατό, είτε να ρίξει ένα κουδούνι χωρίς να μάθει πώς να το κάνει, είτε να ζωγραφίσει μια εικόνα – όλες αυτές οι πράξεις απαιτούν, για το τίμημα της δημιουργίας του, ο άνθρωπος να πεθάνει, να διαλυθεί στο έργο του, καθώς δίνεται ολοκληρωτικά στον εαυτό του Η χρωματική ακολουθία των αγιογραφιών του Ρουμπλιόφ ξεκινά με την εμφάνιση μόνο επιλεγμένων λεπτομερειών, κορυφώνοντας στην πιο διάσημη αγιογραφία του Ρουμπλιόφ, Η Τριάδα''. Ένας λόγος για να συμπεριληφθεί αυτό το χρωματικό φινάλε ήταν, σύμφωνα με τον Ταρκόφσκι, για να ξεκουραστεί ο θεατής και να του επιτραπεί να αποσπαστεί από τη ζωή του Ρούμπλεφ και να προβληματιστεί. Η ταινία τελειώνει τελικά με την εικόνα των αλόγων στο ποτάμι μέσα στη βροχή. Για τον Ταρκόφσκι τα άλογα συμβόλιζαν τη ζωή και το να συμπεριλάβει άλογα στην τελευταία σκηνή (και σε πολλές άλλες σκηνές της ταινίας) σήμαινε ότι η ζωή ήταν η πηγή όλης της τέχνης του Ρουμπλιόφ.
Μοντάζ
Το πρώτο κομμάτι της ταινίας ήταν γνωστό ως "Το πάθος σύμφωνα με τον Αντρέι", αν και αυτός ο τίτλος δεν χρησιμοποιήθηκε για την έκδοση της ταινίας που κυκλοφόρησε. Το πρώτο κομμάτι της ταινίας είχε διάρκεια πάνω από 195 λεπτά προτού ολοκληρωθεί η διάρκεια της ταινίας. Η πρώτη περικοπή ολοκληρώθηκε τον Ιούλιο του 1966. Ο Γκοσίνο ζήτησε περικοπές στην ταινία, αναφέροντας τη διάρκεια, την αρνητικότητα, τη βία και το γυμνό. Όταν ο Ταρκόφσκι ολοκλήρωσε αυτή την πρώτη εκδοχή, θα περνούσαν πέντε χρόνια μέχρι να κυκλοφορήσει ευρέως η ταινία στη Σοβιετική Ένωση. Τα αιτήματα του υπουργείου για περικοπές κατέληξαν αρχικά σε μια έκδοση 190 λεπτών. Παρά τις αντιρρήσεις του Ταρκόφσκι που εκφράστηκαν σε μία επιστολή προς τον Αλεξέι Ρομάνοφ, τον πρόεδρο του Γκοσίνο, το υπουργείο ζήτησε περαιτέρω περικοπές και ο Ταρκόφσκι μείωσε τη διάρκεια σε 186 λεπτά.
Ο Ρόμπερτ Μπερντ στην ανάλυσή του για τη σύγκριση του πρώτου μοντάζ της ταινίας με την τελική περικοπή του Ταρκόφσκι συνόψισε τη διαδικασία του μοντάζ δηλώνοντας: "Τα πιο εμφανή κοψίματα ήταν οι πιο γραφικές λήψεις με τα ξεβαμμένα μάτια των λιθοξόων, τη φλεγόμενη αγελάδα και το άλογο που δέχτηκε μία λόγχη (αν και η φρικτή πτώση του παρέμεινε). Τέσσερις ενσωματωμένες σκηνές αναδρομών ή φαντασιώσεων κόπηκαν εντελώς: η φαντασίωση πτήσης του Φόμα στο δεύτερο επεισόδιο, η ανάμνηση του Αντρέι των τριών μοναχών κάτω από μια βρεγμένη βελανιδιά στο τέταρτο επεισόδιο, η φαντασίωση του νεότερου πρίγκιπα να ταπεινώσει τον Μεγάλο Δούκα στο πέμπτο επεισόδιο, και η ανάμνηση του Boriska από την ίδρυση της καμπάνας στο έβδομο επεισόδιο. Συνολικά, έχω μετρήσει τριάντα έξι πλάνα που διαγράφηκαν εντελώς στην έκδοση των 185 λεπτών του Αντρέι Ρουμπλιόφ, και περίπου ογδόντα πέντε που ήταν σημαντικά συντομευμένα, συμπεριλαμβανομένων εννέα πολύ μακρινών λήψεων που χωρίζονταν το καθένα σε δύο ή περισσότερα μέρη. Ο συνολικός αριθμός των πλάνων έφτασε από 403 σε 390, με το μέσο μήκος να πέφτει από 31' σε 28'. Η μόνη σειρά που έμεινε απαραβίαστη ήταν ο έγχρωμος Επίλογος"
Απεικόνιση βίας
Αρκετές σκηνές μέσα στην ταινία απεικονίζουν βία, βασανιστήρια και σκληρότητα προς τα ζώα, που πυροδότησε διαμάχη τη στιγμή της κυκλοφορίας. Οι περισσότερες από αυτές τις σκηνές έλαβαν χώρα κατά την επιδρομή του Βλαντιμίρ, συμπεριλαμβανομένης μιας που δείχνει την τύφλωση και το βασανιστήριο ενός μοναχού. Οι σκηνές που αφορούσαν τη σκληρότητα προς τα ζώα προσομοιώθηκαν σε μεγάλο βαθμό. Για παράδειγμα, κατά την επιδρομή των Τατάρων του Βλαντιμίρ, μια αγελάδα πυρπολείται. Στην πραγματικότητα, η αγελάδα είχε ένα παλτό καλυμμένο με αμίαντο και δεν υπέστη σωματική βλάβη. Ωστόσο, μια σκηνή απεικονίζει τον πραγματικό θάνατο ενός αλόγου. Το άλογο πέφτει από μια σκάλα και στη συνέχεια μαχαιρώνεται από ένα δόρυ. Για να δημιουργήσει αυτή την εικόνα, ο Ταρκόφσκι τραυμάτισε το άλογο πυροβολώντας το στο λαιμό και στη συνέχεια το έσπρωξε από τις σκάλες, με αποτέλεσμα το ζώο να παραπαίει και να πέσει κάτω από τη σκάλα. Από εκεί, η κάμερα περνάει από το άλογο πάνω σε μερικούς στρατιώτες στα αριστερά και μετά περνάει πίσω δεξιά πάνω στο άλογο, και βλέπουμε το άλογο να παλεύει να σταθεί στα πόδια του έχοντας πέσει ανάσκελα πριν μαχαιρωθεί από το δόρυ. Στη συνέχεια, το ζώο πυροβολήθηκε στο κεφάλι. Αυτό έγινε για να αποφευχθεί η πιθανότητα να βλάψει αυτό που θεωρούνταν λιγότερο αναλώσιμο, το πολύτιμο άλογο. Το άλογο μεταφέρθηκε από ένα σφαγείο, σκοτώθηκε στο γύρισμα και στη συνέχεια επέστρεψε στο σφαγείο για εμπορική κατανάλωση. Σε μια συνέντευξη του 1967 για τη Literaturnoe obozrenie, ο δημοσιογράφος Αλεξάντερ Λίπκοφ πρότεινε στον Ταρκόφσκι ότι ''η σκληρότητα στην ταινία φαίνεται ακριβώς για να σοκάρει και να ζαλίζει τους θεατές. Και αυτό μπορεί ακόμη και να τους απωθήσει''. Σε μια προσπάθεια να υποβαθμίσει τη σκληρότητα ο Ταρκόφσκι απάντησε: ''Όχι, δεν συμφωνώ. Αυτό δεν εμποδίζει την αντίληψη του θεατή. Επιπλέον, τα κάναμε όλα αυτά με μεγάλη ευαισθησία. Μπορώ να ονομάσω ταινίες που δείχνουν πολύ πιο σκληρά πράγματα, σε σύγκριση με τα οποία η δική μας φαίνεται αρκετά σεμνή''
Κυκολοφορία και λογοκρισία
Η ταινία έκανε πρεμιέρα με μία μόνο προβολή στο Dom Kino της Μόσχας το 1966. Η αντίδραση του κοινού ήταν ενθουσιώδης, παρά την κριτική για τη νατουραλιστική απεικόνιση της βίας στην ταινία. Αλλά η ταινία απέτυχε να κερδίσει την έγκριση για κυκλοφορία από τους σοβιετικούς λογοκριτές, καθώς η Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος έγραψε στην κριτική της ότι το ιδεολογικό λάθος της ταινίας δεν επιδέχεται αμφιβολίας. Το Αντρέι Ρουμπλιόφ κατηγορήθηκε ότι ήταν «αντιιστορικό» στην αποτυχία του να απεικονίσει το πλαίσιο της ζωής του ήρωά του: την ταχεία ανάπτυξη των μεγάλων πόλεων και τον αγώνα κατά των Μογγόλων. Τον Φεβρουάριο του 1967, ο Ταρκόφσκι και ο Αλεξέι Ρομάνοφ παραπονέθηκαν ότι η ταινία δεν είχε ακόμη εγκριθεί για ευρεία κυκλοφορία, αλλά αρνήθηκαν να κόψουν άλλες σκηνές από την ταινία.
Το Αντρέι Ρουμπλιόφ προβλήθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών το 1967 ως μέρος μιας προγραμματισμένης αναδρομικής έκθεσης σε σοβιετικές ταινίες με αφορμή την 50ή επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης. Η επίσημη απάντηση ήταν ότι η ταινία δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί και δεν μπορούσε να προβληθεί στο φεστιβάλ κινηματογράφου. Μια δεύτερη πρόσκληση έγινε από τους διοργανωτές του Φεστιβάλ των Καννών το 1969. Σοβιετικοί αξιωματούχοι αποδέχθηκαν αυτή την πρόσκληση, αλλά επέτρεψαν στην ταινία να προβληθεί στο φεστιβάλ μόνο εκτός συναγωνισμού και προβλήθηκε μόνο μία φορά στις 4 π.μ. την τελευταία ημέρα του φεστιβάλ. Ωστόσο, η ανταπόκριση του κοινού ήταν ενθουσιώδης και η ταινία κέρδισε το βραβείο FIPRESCI. Σοβιετικοί αξιωματούχοι προσπάθησαν να αποτρέψουν την επίσημη κυκλοφορία της ταινίας στη Γαλλία και σε άλλες χώρες, αλλά δεν τα κατάφεραν καθώς ο Γάλλος διανομέας είχε αποκτήσει νόμιμα τα δικαιώματα το 1969.
Παρά την άρνηση του Ταρκόφσκι να κάνει περαιτέρω περικοπές, ο Αντρέι Ρουμπλιόφ τελικά κυκλοφόρησε στις 24 Δεκεμβρίου 1971, στην έκδοση του 1966 διάρκειας 186 λεπτών και πούλησε 2,98 εκατομμύρια εισιτήρια. Όταν κυκλοφόρησε η ταινία, ο Ταρκόφσκι παρατήρησε στο ημερολόγιό του ότι σε ολόκληρη την πόλη δεν μπορούσε να δει κανείς ούτε μια αφίσα για την ταινία, αλλά ότι όλες οι αίθουσες ήταν sold out.
Κυκλοφορία της πρώτης έκδοσης
Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, η Criterion Collection κυκλοφόρησε την πρώτη κομμένη έκδοση 205 λεπτών του Αντρέι Ρουμπλιόφ στο LaserDisc, την οποία η Criterion επανέκδοσε σε DVD το 1999. Σύμφωνα με την αδερφή του Ταρκόφσκι, Μαρίνα Ταρκόφσκαγια, μία από τις μοντέρ της ταινίας, η Λιουντμίλα Φεϊγκίνοβα, κράτησε κρυφά ένα φιλμ 205 λεπτών κάτω από το κρεβάτι της. Ο παραγωγός του έργου από το Criterion δήλωσε ότι η μεταφορά βίντεο προήλθε από μια ταινία που είχε αποκτήσει ο κινηματογραφιστής Μάρτιν Σκορσέζε κατά την επίσκεψή του στη Ρωσία. Το 2016, μια έκδοση σε Blu-ray της ταινίας κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο χρησιμοποιώντας την έκδοση 186 λεπτών που προτιμούσε ο Ταρκόφσκι. Το Criterion κυκλοφόρησε τόσο το πρώτο όσο και το τελευταίο κομμάτι της ταινίας σε DVD και Blu-ray τον Σεπτέμβριο του 2018.
Βραβεία
Ο Αντρέι Ρουμπλιόφ κέρδισε πολλά βραβεία. Το 1969, η ταινία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών. Λόγω της πίεσης των σοβιετικών αξιωματούχων, η ταινία μπορούσε να προβληθεί μόνο εκτός συναγωνισμού και, ως εκ τούτου, δεν ήταν επιλέξιμη για τον Χρυσό Φοίνικα ή το Μεγάλο Βραβείο. Ωστόσο, κέρδισε το βραβείο των διεθνών κριτικών κινηματογράφου, FIPRESCI. Το 1971 η ταινία κέρδισε το Βραβείο Κριτικών του Γαλλικού Συνδικάτου Κριτικών Κινηματογράφου και το 1973 το Βραβείο Καλύτερης Ξένης Ταινίας.
Κριτικές
Ο Αντρέι Ρουμπλιόφ έχει βαθμολογία έγκρισης 95% στον ιστότοπο κριτικών Rotten Tomatoes, με βάση 42 κριτικές και μέση βαθμολογία 8,92/10. Η κριτική συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: "Ο Αντρέι Ρουμπλιόφ'' είναι ένα εγκεφαλικό έπος που φιλτράρει τις δύσκολες ιδέες μέσα από ένα μεγάλο πεδίο - διαμορφώνοντας μια συγκινητική θέση για την τέχνη και την πίστη".
Ο Τζέι Χόμπερμαν, κριτικός κινηματογράφου για το The Village Voice, συνόψισε την πρώιμη υποδοχή της ταινίας στις κινηματογραφικές σημειώσεις που περιλαμβάνονται στην κυκλοφορία του Criterion DVD της ταινίας δηλώνοντας: Δύο χρόνια αργότερα (το 1973), ο Ρουμπλιόφ'' εμφανίστηκε στο φεστιβάλ της Νέας Υόρκης, η οποία ήταν 20 λεπτά μικρότερη, την Columbia Pictures. Το Time συνέκρινε την ταινία δυσμενώς με τον Δρ. Ζιβάγκο, ενώ άλλοι κριτικοί της Νέας Υόρκης ζήτησαν εξηγήσεις, αναφέροντας την προφανή περικοπή του Ρουμπλιόφ''.
Κληρονομιά
Η ταινία κατατάχθηκε στην 87η θέση στο περιοδικό Empire με τις 100 καλύτερες ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου το 2010.
Το 1995, το Βατικανό τοποθέτησε τον Αντρέι Ρουμπλιόφ στη λίστα με τις 45 «εξαιρετικές ταινίες». Το Village Voice κατέταξε την ταινία στην 112η θέση στη λίστα των "250 Καλύτερων Ταινιών του Αιώνα" το 1999, βάσει μίας δημοσκόπησης κριτικών.
Η ταινία ψηφίστηκε στην 77η θέση στη λίστα με τις «100 καλύτερες ταινίες» από το γαλλικό περιοδικό Cahiers du cinéma το 2008. Το 2010, η ταινία ισοφάρισε τη δεύτερη θέση του Ηνωμένου Βασιλείου με τις «Μεγαλύτερες ταινίες όλων των εποχών», όπως ψηφίστηκε από κριτικούς των The Guardian και The Observer. Επίσης το 2010, η ταινία βρέθηκε στην κορυφή της λίστας με τις 25 καλύτερες ταινίες τέχνης όλων των εποχών του Guardian.
Το 2010, το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο κυκλοφόρησε τη λίστα των 100 σημαντικών ταινιών στην οποία ο Αντρέι Ρουμπλιόφ βρίσκεται στην 87η θέση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1966 Κατηγορία:Ρωσόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Σοβιετικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Mosfilm Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αντρέι Ταρκόφσκι Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τον Χριστιανισμό
Ντρεστ Ζ΄ των Πίκτων
Ο Ντρεστ Ζ΄ των Πίκτων (Drest VII, πέθανε το 729) βασιλιάς των Πίκτων (724 - 726) διαδέχθηκε στον θρόνο τον θείο του Νέχταν μακ Ντερ-Ίλει όταν παραιτήθηκε για να μπει σε μοναστήρι. Τα Χρονικά του Ούλστερ και τα Χρονικά του Τίγκερναχ δεν λένε το όνομα του πατέρα του. Οι νεώτερες εκδόσεις των βασιλικών καταλόγων στα Χρονικά των Πίκτων αναφέρουν απλά ότι οι "Ντρεστ και Έλπιν" έγιναν βασιλείς μετά τον Νέχταν. Μια νεώτερη έκδοση που περιλαμβάνει την δεύτερη βασιλεία του Νέχταν (728 - 729) καταγράφει τον πατέρα του με το όνομα Τάλοργκαν. Η έκδοση αυτή που περιλαμβάνει και διάφορους άλλους αγνώστους όπως ο Όνγκους γιος του Μπρίντει δεν θεωρείται αξιόπιστη. Την εποχή που παραιτήθηκε ο Νέχταν οι γιοι του είχαν πεθάνει και ο Ντρεστ τον διαδέχθηκε σαν ο πιο στενός του αρσενικός συγγενής. Το πιο πιθανό ήταν γιος του Τάλοργκαν του γιου του Ντρόσταν που ήταν ετεροθαλής ή θετός αδελφός του Νέχταν και αιχμάλωτος από το 713.
Η βασιλεία του Ντρεστ πολύ γρήγορα αμφισβητήθηκε, ο συγγενής του Σίμουλ γιος του Ντρεστ φυλακίστηκε (725) αλλά είναι άγνωστο απο ποιον. O Νέχταν αιχμαλωτίστηκε από τον Ντρεστ (726) αλλά αμέσως μετά ο Άλπιν Α΄ των Πίκτων ή "Έλπιν" σύμφωνα με τους βασιλικούς καταλόγους τον εκθρόνισε. Την διετία 728 - 729 το βασίλειο των Πίκτων βρέθηκε σε εμφύλιες συγκρούσεις ανάμεσα στον Άλπιν, τον Ντρεστ, τον Νέχταν και τον Όνγκους Α΄ των Πίκτων, ο Ντρεστ σκοτώθηκε σε μάχη εναντίον του Όνγκους (729). Δεν υπάρχει καμιά σχέση ανάμεσα στον Ντρεστ και στον Τάλοργκαν γιο του Ντρεστ που δολοφονήθηκε από πνιγμό (739), τα ονόματα Ντρεστ και Τάλοργκαν ήταν πολύ συνηθισμένα στους Πίκτες εκείνη την εποχή και οποιαδήποτε σύνδεση είχε στόχο μόνο την κερδοσκοπία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Redmi K40
Σχεδιασμός
Το μπροστινό και το πίσω μέρος είναι φτιαγμένο απο Gorilla Glass 5. Το πλαίσιο είναι κατασκευασμένο από πολυανθρακικό.
Στην κάτω πλευρά υπάρχει μία θύρα USB-C, ηχείο, μικρόφωνο και dual SIM tray. Στην πάνω πλευρά υπάρχουν δύο επιπλέον μικρόφωνα, IR blaster και το δεύτερο ηχείο. Στη δεξιά πλευρά υπάρχουν κουμπιά έντασης ήχου και ενεργοποίησης με τοποθετημένο σαρωτή δακτυλικών αποτυπωμάτων.
Το Redmi K40 διαθέσιμο σε 3 χρώματα: μαύρο,ασημένιο και λευκό).
Το Redmi K40 Pro και το K40 Pro+ διατίθεται σε 3 χρώματα: μαύρο ασημένιο λευκό.
Το POCO F3 είναι διαθέσιμο σε 3 χρώματα: Night black, Arctic White και Deep Ocean Blue.
Το Xiaomi Mi 11i είναι διαθέσιμο σε 3 χρώματα: Cosmic Black, Celestial Silver και Frosty White.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έξυπνα τηλέφωνα
Τσάμπιονς Χόκεϊ Λιγκ
Το Τσάμπιονς Χόκεϊ Λιγκ (αγγλικά: Champions Hockey League, CHL) είναι μια ετήσια ηπειρωτική διασυλλογική διοργάνωση χόκεϊ επί πάγου που διοργανώνεται από την Διεθνή Ομοσπονδία Χόκεϊ επί Πάγου (IIHF) και διεκδικείται από τους κορυφαίους ευρωπαϊκούς συλλόγους των δεκατριών καλύτερων πρωταθλημάτων της Ευρώπης.
Χορηγία
Το Τσάμπιονς Χόκεϊ Λιγκ χρηματοδοτείται από τέσσερις χορηγούς και έξι επίσημους συνεργάτες. Οι σημερινοί χορηγοί και συνεργάτες του τουρνουά είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωταθλήματα Χόκεϊ επί Πάγου της Ευρώπης
Ολλανδικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2019-20
Το  είναι η 64η σεζόν της κορυφαίας ποδοσφαιρικής κατηγορίας ανδρών της Ολλανδίας από το 1955. Η σεζόν ξεκίνησε στις 3 Αυγούστου 2019 και αναμενόταν να ολοκληρωθεί στις 24 Μαΐου 2020. Διακόπηκε οριστικά στις 14 Απριλίου 2020 λόγω της πανδημίας κορονοϊού, χωρίς να αναδειχτεί πρωταθλητής.
Ο Άγιαξ κατέκτησε το περυσινό πρωτάθλημα. Από την 2η κατηγορία προβιβάστηκαν οι: ΦΚ Τβέντε, ΡΚΣ Βάαλβαϊκ και Σπάρτα Ρότερνταμ οι οποίες θα αντικαταστήσουν τις: ΝΑΚ Μπρέντα, ΣΜΦ Εξέλσιορ και Ντε Χράαφσχαπ.
Ομάδες
Συνολικά 18 ομάδες θα αγωνιστούν στη σεζόν: οι πρώτες 15 ομάδες της περσινής σεζόν, 2 νικητές των Play Offs ανόδου/υποβιβασμού και η πρωταθλήτρια της Εέρστε Ντιβίζιε 2018-19.
Πηγές
Κατηγορία:Έρεντιβιζι Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2019–2020
Καθεδρικός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Βάρνα)
Ο Καθεδρικός Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου της Βάρνας (βουλγαρικά: Катедрален храм Успение Пресвятия Богородици ή Катедрален храм Успение Богородично) είναι ο μεγαλύτερος χριστιανικός ναός στην πόλη Βάρνα της Βουλγαρίας και ο τρίτος μεγαλύτερος σε όλη τη χώρα (μετά τον Καθεδρικό του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι στη Σόφια και τον Καθεδρικό του Αγίου Δημητρίου στο Βιδίνιο). Τα θυρανοίξιά του έγιναν στις 30 Αυγούστου 1886. Αποτελεί την έδρα της Ορθόδοξης Επισκοπής Βάρνας και Πρέσλαβ, και ένα από τα τοπόσημα της Βάρνας.
Ετοιμασίες και θεμελίωση
Κατά την επίσκεψή του στη Βάρνα, ο Ρώσος Κνιάζ Ντοντούκοφ-Κόρσακοφ σχολίασε την έλλειψη ενός καθεδρικού ναού που θα ταίριαζε στις ανάγκες του αυξανόμενου ορθόδοξου χριστιανικού πληθυσμού της πόλεως. Ο μητροπολίτης Συμεών συγκάλεσε τότε την κοινότητα για την εκλογή μιας επιτροπής με σκοπό την προετοιμασία για την ανέγερση ενός τέτοιου ναού: επιλογή της τοποθεσίας, εξεύρεση των χρημάτων και των υλικών κατασκευής. Η ανέγερση κοστολογήθηκε στις 300 έως 400 χιλιάδες γαλλικά φράγκα της εποχής, και τα περισσότερα αναμενόταν να συγκεντρωθούν από εθελοντικές ιδιωτικές προσφορές και δωρέες. 15.000 φράγκα συγκεντρώθηκαν αρχικώς με αυτό τον τρόπο, αλλά η βουλγαρική κυβέρνηση δώρισε 100 χιλιάδες λεβ, ενώ έγινε και λοταρία με 150 χιλιάδες λαχνούς των 2 λεβ.
Για την κατασκευή συγκεντρώθηκαν πρώτες ύλες από τη γύρω περιοχή: πέτρες από τα κατεστραμμένα τείχη της Βάρνας και για τους εσωτερικούς στύλους τοπικοί λίθοι. Οι πλάκες χαλκού για την οροφή και οι γερανοί για την ανέγερση μεταφέρθηκαν πάντως από την Αγγλία.
right|thumb|Η οροφή του κυρίως ναού Ο θεμέλιος λίθος τέθηκε από τον Πρίγκιπα και μονάρχη της Βουλγαρίας Αλέξανδρο στις 22 Αυγούστου 1880 με τελετή και προσευχή μπροστά σε ένα συγκεντρωμένο πλήθος Βουλγάρων και Αρμενίων. Εκείνη την ημέρα ο πρίγκιπας έδωσε αμνηστία σε όλους τους φυλακισμένους στη Βάρνα που είχαν λιγότερους από τρεις μήνες ποινής να εκτίσουν ακόμα.
Η αφιέρωση του ναού στην Κοίμηση της Θεοτόκου έγινε στην μνήμη της συζύγου του Ρώσου Τσάρου Μαρίας Αλεξάντροβνα, ευεργέτιδας της Βουλγαρίας και θείας του Βούλγαρου Πρίγκιπα Αλεξάνδρου, η οποία είχε προσφάτως αποβιώσει.
Κατασκευή
Σύμφωνα με το αρχιτεκτονικό σχέδιο, ο καθεδρικός είναι τρίκλιτη βασιλική μετά τρούλου, η οποία έχει διαστάσεις 35 επί 35 μέτρα, με παράπλευρα κλίτη αφιερωμένα το μεν βόρειο στον Άγιο Αλέξανδρο Νιέφσκι, το δε νότιο στον Άγιο Νικόλαο.