cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φουέντε Οβεχούνα
To Φουέντε Οβεχούνα (ισπανικά: Fuenteovejuna ή Fuente Ovejuna) είναι θεατρικό έργο του Ισπανού Λόπε δε Βέγα. Γράφτηκε το 1614. Πραγματεύεται την ιστορία του χωριού Φουεντεοβεχούνα (που σημαίνει Προβατοπηγή). Η ιστορία διαδραματίζεται το έτος 1476 και βασίζεται σε πραγματικό γεγονός. Η Φουεντεοβεχούνα είχε τότε 985 κατοίκους. Ήταν ένα ειρηνικό χωριό, μέχρι που εμφανίσθηκε ένας άρπαγας, βίαιος Διοικητής που με κάθε τρόπο ποδοπατούσε την τιμή και την υπόληψη των κατοίκων. Βιασμοί, προσβολές, βασανισμοί ήταν μέρος της καθημερινής του συμπεριφοράς απέναντι στους κατοίκους του χωριού. Ο γενναίος όμως λαός της Φουεντεοβεχούνα δεν άντεξε για πολύ την απάνθρωπη και τυραννική συμπεριφορά του Διοικητή. Άνδρες και γυναίκες, αγανακτισμένοι, ξεσηκώθηκαν και τον σκότωσαν. Όταν ο βασιλιάς Φερδινάνδος έστειλε στο χωριό έναν δικαστή-ανακριτή για να μάθει ποιος είχε διαπράξει το έγκλημα, οι κάτοικοι, παρά τα βασανιστήρια που υφίσταντο κατά την ανάκριση, απαντούσαν σταθερά και αποφασιστικά: "Η Φουεντεοβεχούνα το έκανε!". Στο τέλος ο δικαστής, μην έχοντας καταφέρει να βγάλει κάποιο συμπέρασμα, εμφανίστηκε μαζί με κατοίκους του χωριού στον Βασιλιά. Οι κάτοικοι εξήγησαν τις αιτίες της πράξης τους και ο Βασιλιάς σταμάτησε την έρευνα για τον ένοχο και τους συγχώρεσε, δίνοντας στο έργο ευτυχές τέλος.
Το έργο μεταφράστηκε στα Ελληνικά από την Καίτη Κάστρο (εκδόσεις "Δωδώνη") και παρουσιάστηκε από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (πρώτη παράσταση 20-1-1977. Το έργο μεταφράστηκε έμμετρο με ρίμα για πρώτη φορά το 2021 από τη Μαρία Χατζηεμμανουήλ και ανέβηκε στις 28/10/2021 στην κεντρική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου. Η μετάφραση έχει εκδοθεί από το Εθνικό θέατρο στο πρόγραμμα της παράστασης.
Κατηγορία:Ισπανικά θεατρικά έργα
Αγωνιστική επιγραφή εκ Χαλκίδος
thumb|right|450px|Η αγωνιστική επιγραφή της Χαλκίδας thumb|350px|Η επιγραφή σήμερα εκτίθεται στο αρχαιολογικό μουσείο της Χαλκίδας. Η αγωνιστική επιγραφή της Χαλκίδας είναι ανάγλυφη επιγραφή και αξιόλογο επιγραφικό μνημείο που βρέθηκε τον Ιούλιο του 1897 στην θέση Τρύπα στην Χαλκίδα και κατατέθηκε στο Εθνικό Μουσείο. Σήμερα εκτίθεται στο αρχαιολογικό μουσείο της Χαλκίδας.
Περιγραφή
Η πλάκα έχει ύψος 80 εκατοστά, μήκος 1,69 μέτρα και πάχος 13 εκατοστά. Στο άνω άκρο υπάρχουν δύο τόρμοι που χρησίμευαν προς σύνδεση του λίθου. Εικονίζει τριάντα τρία στεφάνια που είναι αραδιασμένα σε τρεις οριζόντιες σειρές από ένδεκα στεφάνια η κάθε μία. Τα ένδεκα στεφάνια της επάνω σειράς είναι δάφνινα, τα ένδεκα στεφάνια της ενδιάμεσης σειράς είναι από κλαδιά βελανιδιάς, και τελικά τα ένδεκα στεφάνια της κάτω σειράς είναι πλεγμένα με κλαδιά ελιάς. Στο εσωτερικό των στεφανιών αναγράφονται τα ονόματα νικητών.
Περιεχόμενο της επιγραφής
Οι αγώνες είναι καταταγμένοι σύμφωνα με την τάξη και τις ηλικίες των αγωνισμένων αθλητών: παίδες πάνπαιδες, παίδες, έφηβοι, αγένειοι και άνδρες. Οι δε αγώνες είναι οι εξής: δόλιχος στάδιον, δίαυλος, πάλη, πυγμή, πανκράτιον, ίππιος, πένταθλον, οπλίτης, ίππω δίαυλος.
Τα ονόματα των νικητών είναι τα εξής:
Ιστορική τοποθέτηση
Στην Χαλκίδα είχαν ιδρυθεί τα «Ηράκλεια». Η αγωνιστική αυτή γιορτή,κατά την οποία διεξάγονταν τα αναφερόμενα αθλήματα, είχε καθιερωθεί μαζί με την ίδρυση του τοπικού γυμνασίου από τον Τίτο Φλαμίνιο, προς τιμή του εαυτού του και του Ηρακλή. Το στεφάνι υπ΄ αριθμόν 32 αναφέρει ως νικητή τον Ρωμαίο Πόπλιο Κοίγκτιο Τίτο, ίσως γιου του Τίτου Κοιντίου Φλαμινίου.
Στην ίδια τοποθεσία βρέθηκαν αργότερα τρεις κορμοί αγαλμάτων, και θεμέλια μεγάλου οικοδομήματος. Επίσης κοντά στο σημείο που βρέθηκε η επιγραφή, φαίνονται οκτώ σειρές εδωλίων που είναι λαξευμένες στον βράχο. Φαίνεται λοιπόν ότι στο σημείο αυτό ήταν το στάδιο της αρχαίας πόλης, στο οποίο διοργανώθηκαν οι εν λόγω αγώνες. Την δαπάνη προς κατασκευή και ανίδρυση του μνημείου κατέβαλε ο αγωνοθέτης Δημήτριος Ανδρομάχου. Την επιγραφή λάξευσε ο Τιμαρχίδης, που πιθανώς να ταυτίζεται με τον Χαλκιδέα Τιμαρχίδη του Λυσιστράτου που τιμήθηκε με το υπ΄ αριθμό 14 στεφάνι στο άθλημα της σταδιοδρομίας.
Πηγές
Κατηγορία:Ανάγλυφα Κατηγορία:Αρχαία Χαλκίδα Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Εύβοια
Mark I
Το Mark I (Τύπος Ι) ήταν ένα άρμα μάχης του Ηνωμένου Βασιλείου που έλαβε μέρος στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι το πρώτο άρμα μάχης που χρησιμοποιήθηκε σε πόλεμο.
Η πρώτη κατασκευή
Πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο δεν υπήρχε κανένα αξιοσημείωτο ενδιαφέρον για άρματα μάχης. Η συνθήκες όμως άλλαξαν όταν άρχισαν να εφαρμόζονται τα πολεμικά χαρακώματα σαν τέχνη άμυνας στα μέτωπα που τότε διέσχιζαν την Ευρώπη. Τότε ένας Βρετανός αξιωματικός, ο Ernest Dunlop Swinton έκανε μια συγκεκριμένη πρόταση, η οποία όμως απορρίφτηκε αμέσως από τον Υπουργό Πολέμου, τον Λόρδο Κίτσενερ. Ο Swinton που είχε πολιτικό μέσο κατόρθωσε να πάρει την εντολή κατασκευής ενός οχήματος, το οποίο όμως απέτυχε. Ο τότε Υπουργός Ναυτικού και πολύ αργότερα Πρωθυπουργός Τσώρστιλ συνειδητοποίησε αμέσως την αξία της νέας ιδέας και χωρίς να διστάσει καθόλου ονόμασε την κατασκευή «πλοίο της ξηράς», έθεσε το θέμα υπό την αιγίδα του και ίδρυσε την μικτή «επιτροπή περί πλοίων ξηράς» που αποτελείτο από αξιωματικούς του ναυτικού και από πολίτες. Ο Ανθυπολοχαγός Walter Gordon Wilson άρχισε στις 17 Σεπτεμβρίου του 1915 την κατασκευή του πρώτου δοκιμαστικού τύπου που έφερε το όνομα Mother. Η επιτροπή μετονομάστηκε στο συνθηματικό της όνομα «επιτροπή κατασκευής δεξαμενών» (αγγλ. tank, δεξαμενή, tanks, δεξαμενές), από όπου και προέρχεται ο μέχρι σήμερα διεθνώς γνωστός όρος.
Οι συνθήκες χειρισμού του
thumb|left|Μια μάσκα που προστάτευε το πρόσωπο από τραυματισμούς. Μέσα στο άρμα ήταν απαραίτητο ένα οκταμελές πλήρωμα για να το κουμαντάρει. Το όχημα ήταν τόσο βαρύ και η οδήγηση τόσο δύσκολη που το πλήρωμα εξουθενωνόταν κυριολεκτικά. Αρχικά είχε φρένα που τα πατούσαν όλοι μαζί με δύναμη για να του αλλάξουν την κατεύθυνση εν πορεία. Αργότερα απλώς αποδέσμευαν την μία από τις δύο ερπύστριες. Η συνεννόηση ήταν δύσκολη και γινότανε με νοήματα (κυριολεκτικά με γδούπους) που έδινε ο οδηγός κοπανώντας ένα βαρύ σφυρί στο μέταλλο, αφού ο θόρυβος των μηχανών αλλά και οι γύρω εκρήξεις από τους βομβαρδισμούς και τα πολυβόλα στο πεδίο της μάχης ήταν τόσο εκκωφαντικός που η φωνή δεν ακούγονταν. Συνήθως η θερμοκρασία στο εσωτερικό του τεθωρακισμένου έφτανε και ξεπερνούσε τους 50 °C κάνοντας την βαριά εργασία ακόμα πιο αφόρητη και τα πυρομαχικά πολλές φορές να εκρήγνυνται. Ο αέρας ήταν γεμάτος βαριά καυσαέρια αναμεμιγμένα με σκόνη. Τα πυρομαχικά ήταν αραδιασμένα εδώ και κει επειδή δεν είχε ντουλάπια ή ράφια, και γι' αυτό γλιστρούσαν πέρα δώθε με κάθε ταρακούνημα αυξάνοντας τον κίνδυνο από τραυματισμούς.
Παραλλαγές
Τα άρματα μάχης κατασκευάστηκαν σε δυο διαφορετικούς τύπους. Τα «Male» ήταν εξοπλισμένα με δύο κανόνια και τέσσερα πολυβόλα και είχαν ως εκ τούτου στόχο τους τα οχυρώματα του εχθρού. Τα «Female» είχαν έξι πολυβόλα και χτυπούσαν το πεζικό και ιππικό. Αρχικά είχαν πίσω ένα ζευγάρι ρόδες, με το σκεπτικό, ότι στρίβοντάς τες θα έστριβε και ολόκληρο το τανκς, πράγμα που δεν επιβεβαιώθηκε και γι' αυτό οι ρόδες καταργήθηκαν.
Οι Γερμανοί δεν άργησαν να εντοπίσουν τα αδύναμα σημεία της νέας αυτής εφεύρεσης που τους έκανε επίθεση. Ανακάλυψαν ότι τα άρματα μάχης ήταν ευάλωτα σε δύο σημεία. Αφενός, τα πολυβόλα του γερμανικού πυροβολικού στόχευαν στην ανοικτή θυρίδα σκόπευσης και σκότωναν το πλήρωμα του άρματος, αφετέρου, σημάδευαν για ώρα το ίδιο σημείο και τρυπούσαν την θωράκιση του άρματος, που λόγω της μικρής ταχύτητας δεν μπορούσε να ξεφύγει. Η πολύ μικρή ταχύτητα που μπορούσε να αναπτύξει (6 χιλμ. ανα ώρα) και η μικρή αυτονομία ήταν επίσης μειονεκτικές για το άρμα και το πλήρωμα, γιατί στις κάποιες διακοπές του πυρός οι στρατιώτες του εχθρού κατόρθωναν να το πλησιάσουν και να σκοτώσουν το πλήρωμα από την ανοιχτή θυρίδα με όπλα ή χειροβομβίδες.
Η απάντηση των Άγγλων ήταν ο συνεχής βομβαρδισμός των θέσεων του γερμανικού πυροβολικού για να τους αποδυναμώσουν.
Η πρώτη μάχη - Flers 1916
Ο νέος τύπος πολεμικής μηχανής τέθηκε αμέσως σε χρήση. Πρώτη μάχη που έλαβαν μέρος ήταν στην Φλέρ, μια περιοχή στην Σομμ στις 15 Σεπτεμβρίου του 1916. Από τα συνολικά 49 τεθωρακισμένα που είχαν κατασκευαστεί, τα περισσότερα έπαθαν αμέσως βλάβη γιατί ακόμα δεν ήταν αρκετά εξελιγμένα. Μερικά όμως πέρασαν τις Γερμανικές γραμμές και έκαναν πανωλεθρία, ήταν όμως πολύ λίγα για να μπορέσουν να επηρεάσουν την εξέλιξη της μάχης, και έτσι οι δυνάμεις της Αντάντ έχασαν το προτέρημα του αιφνιδιασμού. Μέχρι να κατασκευαστούν καινούργια τανκς, οι Γερμανοί είχαν χρόνο για να προσαρμοστούν και να αναπτύξουν ανάλογες αμυντικές και αντιπερισπασμικές τακτικές.
Σήμερα
Ένα τεθωρακισμένο τύπου Mark I βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο Αρμάτων του Bovington, το οποίο έχει διασωθεί επειδή χρησιμοποιούταν προφανώς για εκπαίδευση.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βρετανικά άρματα μάχης
Τουγκέλα
Ο Τουγκέλα (αγγλ. Tugela River, ζουλού Thukela, αφρικάανς Tugelarivier) είναι ένας από τους σημαντικότερους ποταμούς στη Νότια Αφρική και ο μεγαλύτερος ποταμός στην επαρχία Κουαζούλου-Νατάλ, με μήκος 502 χιλιόμετρα.
Γενικά
Ο Τουγκέλα πηγάζει στο Μοντ-ω-Σουρς των Ορέων των Δρακόντων (Ντράκενσμπεργ) και πέφτει κατά 947 μέτρα στους Καταρράκτες Τουγκέλα. Από το Μοντ-ω-Σουρς πηγάζουν επίσης παραπόταμοι των δύο μεγαλύτερων ποταμών της Νότιας Αφρικής, του Οράγγη και του Βάαλ. Σε όλο τον ρου του, μήκους 502 χιλιομέτρων, ο Τουγκέλα κατευθύνεται γενικώς προς τα δυτικά-νοτιοδυτικά και εκβάλλει στον Ινδικό Ωκεανό, σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 29°13΄31΄΄ Νότιο και μήκος 31°29΄54΄΄ Ανατολικό. Η λεκάνη απορροής του Τουγκέλα έχει έκταση περί τα 29.100 τ.χλμ.. Τρία φράγματα έχουν ανεγερθεί στον ποταμό, τα εξής (κατά σειρά στον ρου του):
Οικισμοί κτισμένοι στις όχθες του ποταμού είναι η κωμόπολη Κολένσο και το χωριό Μπεργκβίλ.
Παραπόταμοι
thumb|left|Βρετανικά στρατεύματα διασχίζουν τον Τουγκέλα κατά τον Β΄ Πόλεμο των Μπόερς. Ο μεγαλύτερος παραπόταμος του Τουγκέλα είναι ο Ποταμός του Βουβαλιού (Buffalo River / Mzinyathi / Buffelsrivie), που πηγάζει επίσης από τα Όρη των Δρακόντων, κοντά στον λόφο Ματζούμπα. Υπάρχουν επίσης ο Μικρός Τουγκέλα, ο Κλιπ, ο Μοόι, ο Μπλαντ Ρίβερ (παραπόταμος του Ποταμού του Βουβαλιού), ο Σάντεϊς (Sundays River), ο Ινγκαγκάνι και ο Ποταμός του Βουσμάνου (Bushman River).
Η μάχη του Μπλαντ Ρίβερ, κατά την οποία οι Μπόερς υπό τον Αντρίς Πρετόριους νίκησαν τον βασιλιά των Ζουλού Ντινγκάν στις 16 Δεκεμβρίου 1838, έδωσε στον ποταμό αυτόν το όνομά του, που σημαίνει «ποταμός του αίματος», επειδή οι Μπόερς είπαν ότι είχε κοκκινίσει από το αίμα των πολεμιστών των Ζουλού. Λίγο παρακάτω, στο πέρασμα Ρορκς Ντριφτ, έγινε σαράντα χρόνια αργότερα η ομώνυμη μάχη του πολέμου των Βρετανών με τους Ζουλού.
Πανίδα
Στο σύστημα του ποταμού Τουγκέλα ζει το κιτρινόψαρο του Νατάλ (Labeobarbus natalensis), ψάρι της οικογένειας των κυπρινιδών ενδημικό της επαρχίας Κουαζούλου-Νατάλ. Αυτό απαντάται σε ποικίλα ενδιαιτήματα, από τους πρόποδες των Ορέων των Δρακόντων μέχρι την παραλιακή πεδινή περιοχή.
Παραπομπές
Τουγκελα
Γεώργιος Δημήτριος Ρώμας
Ο Γεώργιος Δημήτριος Ρώμας (1836 - 1910) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Αναφορές
Κατηγορία:Βουλευτές Ζακύνθου Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων Γεωργιος Δημητριος
Αντώνιος ο Χαλκιδεύς
Ο αδελφός Αντώνιος ο Χαλκιδεύς (ιταλ. Fra Antonio da Negroponte, λατ. Frater Antonius de Negreponte, 15ος αιώνας) ήταν Ιταλός ζωγράφος της πρώιμης αναγεννησιακής περιόδου, πιθανότατα Βενετός πάροικος της ενετοκρατούμενης την εποχή εκείνη Εύβοιας, όπου και γεννήθηκε.
Ο Αντώνιος εργάσθηκε κυρίως στην Πάδουα και στη Βενετία. Το στιλ της ζωγραφικής του μοιάζει με εκείνο του Μπαρτολομέο Βιβαρίνι. Από τα έργα του ξεχωρίζει η «Ένθρονος Παναγία με το Θείο Βρέφος», που βρισκόταν σε παρεκκλήσιο του ναού του Αγίου Φραγκίσκου της Αμπέλου στο Καστέλο της Βενετίας.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι της Αναγέννησης
Μπίλι Γκίλμπερτ
Ο Μπίλι Γκίλμπερτ (William "Billy" Gilbert, 12 Σεπτεμβρίου 1894 - 23 Σεπτεμβρίου 1971) ήταν Αμερικανός κωμικός και ηθοποιός, γνωστός για τον τρόπου φτερνιζόταν σε ταινίες κινουμένων σχεδίων. Συνολικά εμφανίσθηκε σε πάνω από 200 ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους, αλλά και σε τηλεοπτικά σόου, ξεκινώντας από το 1929. Γεννημένος στο Κεντάκι, γιος τραγουδιστή του Metropolitan Opera, γεννήθηκε μέσα σε ένα καμαρίνι του Hopkins Opera House. Από την ηλικία, ακόμα, των 12 ετών, ξεκίνησε να δίνει παραστάσεις βοντβίλ. Σε ηλικία 35 ετών, συμμετείχε στην πρώτη του κινηματογραφική ταινία, παραγωγής Fox Film, το 1929. Κατόπιν, εξ αιτίας των εκφράσεων του προσώπου και του τρόπου του να φτερνίζεται, ο Ουώλτ Ντίσνεϋ, τον σκέφτηκε αμέσως για τον ρόλου του Σιναχομένου (Sneezy) νάνου στο Η Χιονάτη και οι επτά νάνοι. To 1940 βρέθηκε στο πλευρό του Τσάρλι Τσάπλιν, στην ταινία Ο μεγάλος Δικτάτωρ. Κατά τη δεκαετία του 1950 εμφανίστηκε και στην τηλεόραση. Πέθανε στην Καλιφόρνια, σε ηλικία 77 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί κωμικοί Κατηγορία:Ερμηνευτές βοντβίλ Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Ανώτατο Συμβούλιο Αθλητισμού Ενόπλων Δυνάμεων
Το Ανώτατο Συμβούλιο Αθλητισμού Ενόπλων Δυνάμεων (ΑΣΑΕΔ) είναι επιφωρτισμένο με θέματα που αφορούν τον αθλητισμό στις Ένοπλες Δυνάμεις και στα Σώματα Ασφαλείας της Ελλάδας. Το ΑΣΑΕΔ είναι μέλος του Διεθνούς Συμβουλίου Στρατιωτικού Αθλητισμού. Είναι υπεύθυνο για την εκπροσώπηση των αντίστοιχων ομάδων και μεμονομένων αθλητών σε διεθνείς διοργανώσεις. Το 1947 ο τότε επισμηναγός Ν.Γρηγοριάδης εισηγήθηκε στο Βασιλέα Πάυλο ως αρχηγού των ΕΔ, την ίδρυση του Ανώτατου Συμβουλίου Αθλητισμού ΕΔ(ΑΣΑΕΔ) για το συντονισμό της Φυσικής Αγωγής και του Αθλητισμού των κλάδων των ΕΔ. Η εισήγηση Γρηγοριάδη υλοποιείται το 1948 από το ΓΕΕΘΑ,το οποίο με απόφαση του συγκροτεί το ΑΣΑΕΔ, του οποίου επίτιμος πρόεδρος και ιδρυτής ήταν ο Βασιλέας Πάυλος, Πρόεδρος ο εκάστοτε ΥΕΘΑ και μέλη οι Αρχηγοί των ΕΔ Στρατού, Ναυτικού. Αεροπορίας, των ΣΑ με Γεν Γραμματέα τον Δ/ντή ΑΣΑΕΔ. Πρώτος Γεν. Γραμματέας αναλαμβάνει ο επισμηναγός Ν.Γρηγοριάδης.
Συγκρότηση
Το ΑΣΑΕΔ σήμερα απαρτίζουν η πολιτεία, οι ένοπλες δυνάμεις και τα σώματα ασφαλείας εκπροσωπούμενα ως ακολούθως:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις Κατηγορία:Ελληνικά σώματα ασφαλείας
Κάτω Λουσοί Αχαΐας
thumb|right|260px|"Επάνω Κάμπος", κάτω από χωριό. Καρστικό [[Οροπέδιο (κλειστή γεωλογική λεκάνη).]] Οι Κάτω Λουσοί (παλαιότερη ονομασία: Σουδενά) είναι ορεινό χωριό του Νομού Αχαΐας. Είναι χτισμένοι σε υψόμετρο 1.070 μέτρων στις πλαγιές των Αροανίων και αποτελούν έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Αχαΐας. Οι Κάτω Λουσοί ανήκουν στον Δήμο Καλαβρύτων και ο πληθυσμός τους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 54 κάτοικοι. Πολύ κοντά στον οικισμό βρίσκονται τα Σπήλαια Λιμνών που είναι από τα πιο επισκέψιμα σπήλαια στην Ελλάδα.
Ιστορία
Το χωριό μέχρι το 1928 ονομαζόταν Σουδενά Αγίου Βασιλείου οπότε και μετονομάστηκε σε Κάτω Λουσοί. Η παλιά ονομασία Σουδενά Αγίου Βασιλείου προέρχεται από τον ενοριακό ναό του χωριού, τον Άγιο Βασίλειο, για να γίνεται διάκριση από τους Άνω Λουσούς που παλιά ονομάζονταν Σουδενά Θεοτόκου από τον ομώνυμο εκεί ενοριακό ναό. Την ονομασία Σουδενά το χωριό την οφείλει στην ιστορική οικογένεια των Πετιμεζαίων, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν εκεί  τον 17ο αιώνα προερχόμενοι από τα Σουδενά της Ηπείρου. Μάλιστα ο πύργος που έκτισε η οικογένεια ως κατοικία της διατηρείται μέχρι σήμερα σε περίοπτη θέση εντός του χωριού. Από κατοίκους των Λουσών οικίστηκαν τα σημερινά χωριά Άνω Σουδεναίικα και Κάτω Σουδεναίικα.
Σήμερα άτυπα τα χωριά συνεχίζουν ακόμα να αποκαλούνται από τους ντόπιους Σουδενά.
Η οικονομία των χωριών στηριζόταν στην κτηνοτροφία. Σε εποχές πριν τον πόλεμο είχαν αναπτυχθεί βιοτεχνικές δραστηριότητες για να καλύψουν τις ανάγκες σε κεραμίδια. Υπάρχουν ακόμη και σήμερα οι γούβες που έβγαζαν τον πηλό και οι τρύπες από τα καμίνια. Επίσης είχε αναπτυχθεί και η εκτροφή μεταξοσκώληκα.
Τοπική Κοινότητα Κάτω Λουσών
Η Τοπική Κοινότητα Κάτω Λουσών συμπεριλαμβάνει, εκτός από τον ομώνυμο οικισμό, και το μικρό χωριό Λουσικό. Ο πληθυσμός της Τοπικής Κοινότητας σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 59 κάτοικοι.
Οικισμός Λουσικό
Το Λουσικό βρίσκεται λίγο ψηλότερα από τους Κάτω Λουσούς σε υψόμετρο 1.127 μέτρων. Το παλαιότερο όνομα του χωριού ήταν Χαμάκον. Είναι σχεδόν έρημος οικισμός. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 5 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Λεξικό Μπαμπινιώτη (υπόθεση)
Η υπόθεση του λεξικού Μπαμπινιώτη είναι μια υπόθεση που απασχόλησε τα δικαστήρια και την κοινή γνώμη και αφορούσε την απαγόρευση κυκλοφορίας του ομώνυμου λεξικού. thumb|right|290px|Οπαδοί του [[ΠΑΕ Παναθηναϊκός|Παναθηναϊκού αποκαλούν «Βούλγαρους» τους ποδοσφαιριστές του Άρη μετά την αναβολή μεταξύ τους αγώνα και αυτό αναπαράγεται στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας Αθλητική Ηχώ (7 Σεπτεμβρίου 1986).]]
Τα πραγματικά περιστατικά
Ο Γεώργιος Μπαμπινιώτης, καθηγητής Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, επιμελήθηκε την έκδοση ενός λεξικού το 1998 με τον τίτλο Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, γνωστού και ως "λεξικού Μπαμπινιώτη". Το λεξικό εξέδωσε το "Κέντρο Λεξικολογίας".
Το λεξικό στο λήμμα «Βούλγαρος» έδινε τον ορισμό: Η δεύτερη ερμηνεία ενόχλησε κατοίκους της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι θεώρησαν ότι η ερμηνεία αυτή τούς προσβάλλει. Ένας από αυτούς προσέφυγε στα δικαστήρια ζητώντας με αίτησή του στις 23 Μαΐου 1998 τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων κατά του Γ. Μπαμπινιώτη και του Κέντρου Λεξικολογίας και την απάλειψη της δεύτερης ερμηνείας από το λεξικό.
Η απόφαση του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης
Το Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης, δικάζοντας κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων, έκανε την αίτηση δεκτή και διέταξε με την υπ' αριθμόν 18134/1998 την απάλειψη του όρου από κάθε αντίτυπο του λεξικού που δεν έχει ακόμη διατεθεί στο κοινό και βρίσκεται ακόμη στα χέρια του εκδότη (του Κέντρου Λεξικολογίας). Ως αιτιολογία ανέφερε:
"Ένα καλό λεξικό δε μεταγράφει μόνο τη γλωσσική πραγματικότητα, αλλά έχει σαν αποστολή και να διδάσκει. Προσφεύγουμε σ’ αυτό για να μάθουμε. [...] Η συγκεκριμένη λέξη Βούλγαρος με την υβριστική έννοια [...] δεν αποτελεί λήμμα που θα μπρούσε να έχει καταχωρηθεί σε λεξικό, αφού η χρήση της λέξης αυτής είναι σποραδική και μεμονωμένη και στερείται κάποιας διάρκειας. [...] Επίσης η παράθεση της λέξεως αυτής με το συγκεκριμένο περιεχόμενο αναμφίβολα προσβάλλει την προσωπικότητα του αιτούντος [...], αλλά περαιτέρω δημιουργεί σύγχυση για την εθνική καταγωγή των παικτών και των οπαδών της ομάδας του ΠΑΟΚ και γενικότερα των Μακεδόνων."
Η απόφαση δέχθηκε σφοδρή κριτική από πολλούς νομικούς ως άστοχη και αντισυνταγματική. Σε μια σπάνια στιγμή ομογνωμίας πολλοί καθηγητές Νομικής έβαλαν ομαδόν εναντίον της με άρθρα τους στον ημερήσιο και στον νομικό τύπο. Θεωρήθηκε ότι αποτελεί κατασταλτική λογοκρισία, επειδή απαγορεύει την κυκλοφορία ενός εντύπου με το περιεχόμενο που επιθυμεί ο εκδότης χωρίς να πληροί τις αυστηρές προϋποθέσεις που θέτει το Σύνταγμα για την απαγόρευση κυκλοφορίας εντύπων. Η απόφαση δεν εξέτασε επίσης καθόλου αν η έκδοση και κυκλοφορία του λεξικού εκ μέρους του Γ. Μπαμπινιώτη εμπίπτει στις ατομικές ελευθερίες που κατοχυρώνει το Σύνταγμα και ως εκ τούτου τυγχάνει ιδιαίτερης προστασίας, πράγμα που απεκλήθη από τους σχολιαστές άγνοια ή περιφρόνηση του Συντάγματος και σχιζοφρενική πρόκληση περιφρόνησης προς τη συνταγματική νομιμότητα. Επίσης κατακρίθηκε γιατί ο δικαστής εξέφερε κρίση επί του ζητήματος ποιες λέξεις πρέπει να περιλαμβάνονται σε ένα λεξικό, υπέδειξε δηλαδή ουσιαστικά στον λεξικογράφο πώς να κάνει τη δουλειά του, υπερβαίνοντας τα όρια της δικαιοδοτικής εξουσίας του. Για αυτούς τους δύο λόγους θεωρήθηκε ακόμη και κακοδικία. Προβλήθηκε ότι η κρίση για την επιστημονική ορθότητα μιας άποψης γίνεται στο πλαίσιο της οικείας επιστήμης και όχι στις αίθουσες των δικαστηρίων. Επίσης η αιτιολογία κρίθηκε ως αντιφατική, διότι απ’ τη μια δεχόταν ως σποραδική και μεμονωμένη τη χρήση της λέξης "Βούλγαρος" με υβριστική σημασία, από την άλλη όμως ικανή να προκαλέσει σύγχυση για την εθνική καταγωγή των Μακεδόνων. Επισημάνθηκε ο κίνδυνος να απαγορεύεται η κυκλοφορία βιβλίων που θα διατυπώνουν απόψεις για την εθνική καταγωγή των Ελλήνων που δε θα συμφωνούν με τις απόψεις του εκάστοτε δικαστή (π.χ. Φαλμεράυερ) και να αναχθεί το "εθνικό συμφέρον", έτσι όπως το αντιλαμβάνεται ο εκάστοτε δικαστής, σε μέτρο κρίσης.
Η απόφαση του Αρείου Πάγου
Λόγω της δημοσιότητας του θέματος και του βαρέος σφάλματος της απόφασης, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου άσκησε αναίρεση υπέρ του νόμου στις 22 Ιουλίου 1998 και έφερε την υπόθεση ενώπιον της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου.
Η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου με την υπ. αριθμ. 13/1999 απόφασή της της 22ας Απριλίου 1999 αναίρεσε την απόφαση του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης (χωρίς όμως συνέπειες για το κύρος της απόφασης των ασφαλιστικών μέτρων, βλ. αναίρεση υπέρ του νόμου). Μάλιστα ανέτρεψε και προηγούμενη απόφασή της, σύμφωνα με την οποία αποφάσεις ασφαλιστικών μέτρων δεν επιδέχονται αναίρεση υπέρ του νόμου (ΟλΑΠ 47/1990). Ως προς την ουσία δέχθηκε ότι: το άρθρο 16 παρ. 1 του Συντάγματος καθιερώνει την ελευθερία της επιστήμης και της έρευνας, ενώ οι διατάξεις του άρθρου 14 παρ. 1,2 και 3 αυτού προστατεύουν την ελευθερία εκφράσεως και διαδόσεως των στοχασμών και απαγορεύουν την κατάσχεση, τη λογοκρισία ή κάθε άλλο ισοδύναμο προληπτικό μέτρο σε βάρος του τύπου που και ρητώς ανακηρύσσεται ελεύθερος. Η προστασία των ως άνω ελευθεριών, επειδή αποσκοπεί στη διαφύλαξη ύψιστων κοινωνικών αγαθών, καλύπτει (νομιμοποιεί) και προσβολές του δικαιώματος της προσωπικότητας που τυχόν ενυπάρχουν στην ενάσκησή τους, οι οποίες έτσι, εφόσον δεν προσβάλλεται η αξία του ανθρώπου, δεν είναι παράνομες διότι η προσωπικότητα, και αν θίγεται, έχει στη συγκεκριμένη περίπτωση υποδεέστερη σημασία σε σχέση με το αγαθό των ως άνω ελευθεριών. Αυτό συμβαίνει και όταν κατά τη σύνταξη γλωσσικού λεξικού, που είναι συγχρόνως επιστημονικό έργο, ο λεξικογράφος αναζητώντας συστηματικά και μεθοδικά την αλήθεια, καταγράφει τις ποικίλες σημασίες ή χρήσεις ορισμένων λέξεων ή φράσεων που θεωρούνται μειωτικές ή εξυβριστικές για ορισμένα πρόσωπα ή μέλη ευρύτερων κοινωνικών ομάδων, εφόσον ο ίδιος δεν υιοθετεί ούτε αποδέχεται τη σημασία αυτή.
[...] η απλή αναφορά-καταγραφή στο λεξικό ότι η λέξη "Βούλγαρος" χρησιμοποιείται καταχρηστικώς ως εξυβριστική ονομασία κατηγορίας φιλάθλων και αθλητών (παικτών) δεν ενέχει αποδοχή του χαρακτηρισμού αυτού από το συντάκτη, έγινε δε στα πλαίσια της συνταγματικώς κατοχυρωμένης και αξιολογικώς υπέρτερης ελευθερίας του τύπου και της επιστήμης. Πράγματι η ως άνω καταχώριση έγινε με την επιστημονική πεποίθηση του συντάκτη, ότι η ως άνω σημασία της λέξης "Βούλγαρος", έστω και αν αυτή χρησιμοποιείται μεμονωμένα, σποραδικά, παροδικά και από ασήμαντη μερίδα φιλάθλων του νότου, αποτελούσε "έννοια" της άνω λέξης και έπρεπε να καταγραφεί ως τέτοια, με τη διευκρίνιση μάλιστα, ότι η έννοια αυτή ήταν "καταχρηστική-υβριστική", η προσβολή δε, υπό τις προαναφερόμενες περιστάσεις της προσωπικότητας των ανωτέρω, δεν θίγει κατ’ αντικειμενική κρίση, την ανθρώπινη "αξία" τους. Δεκαέξι μέλη του δικαστηρίου υποστήριξαν μάλιστα και την κρατούσα στη θεωρία άποψη ότι δεν υπήρχε καν προσβολή της προσωπικότητας του αιτούντος τα ασφαλιστικά μέτρα και ως εκ τούτου δεν ετίθετο θέμα στάθμισης αντικρουόμενων συνταγματικών δικαιωμάτων, διότι η απλή καταγραφή ενός λήμματος σε ένα λεξικό δεν μπορεί να προσβάλει την προσωπικότητα κάποιου:
"[...] ο λεξικογράφος δεν προσδίδει νόημα στις λέξεις ούτε τις χρησιμοποιεί με το όποιο νόημα έχουν προσλάβει από τη χρήση τους. Απλώς καταγράφει τις λέξεις με το γνωστό και δεδομένο νόημά τους, άσχετα αν η χρήση τους είναι συνήθης ή σπάνια, ανεξαρτήτως δε αν πρόκειται για κυριολεκτική ή καταχρηστική χρήση. Η καταγραφή, ενόψει τούτου, της λέξης 'Βούλγαρος' υπό την επίμαχη έννοια στο προαναφερόμενο λεξικό, δεν ενέχει χρησιμοποίησή της ούτε υιοθέτησή της ούτε διάδοσή της ή οποιαδήποτε χρήση της, αλλ' αποτελεί απλή, ουδέτερη καταγραφή, η οποία μπορεί να είναι επιστημονικά ορθή ή μη, πάντως όμως είναι αξιολογικά άχρωμη. Επομένως δεν μπορεί να συνιστά προσβολή υπό την έννοια του άρθρου 57 [Αστικού Κώδικα], πολύ δε περισσότερο όταν στην καταχώριση η χρήση της λέξης χαρακτηρίζεται ως 'καταχρηστική- υβριστική'."
Έντεκα από τους 50 δικαστές που έλαβαν μέρος στη διάσκεψη μειοψήφησαν. Θεώρησαν την απόφαση του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης ορθή και εξέφεραν κρίση για το τι επιτρέπεται να περιέχει ένα λεξικό, με το σκεπτικό ότι:
"[...] δεν ανταποκρινόταν η καταχώριση στην επιδίωξη του λεξικογράφου Γεωργίου Μπαμπινιώτη να παρουσιάσει στο κοινό την κοινή γλώσσα των Ελλήνων. Αντιθέτως με την καταχώριση αυτή επισημοποιείτο και μονιμοποιείτο μια κατάσταση 'περιθωριακή' πράγματι, για την οποία όμως παρεχόταν με την καταχώριση η πεπλανημένη εντύπωση, ότι νομίμως χρησιμοποιείτο η προσβλητική λέξη. Συνεπώς η ως άνω καταχώριση αποτελεί προσβολή και δεν συγχωρείται βάσει δικαιώματος του Γεωργίου Μπαμπινιώτη παρεχόμενου σ’ αυτόν στα πλαίσια της ελευθερίας της επιστήμης (άρθρο 16 παρ. 1 Συντάγματος) και της ελευθερίας εκφράσεως (άρθρο 14 παρ. 1 Συντάγματος)."
Η σκοπιά της πνευματικής ιδιοκτησίας
Ο καθηγητής Γ. Μπαμπινιώτης και το Κέντρο Λεξικολογίας στράφηκαν επίσης κατά του αιτούντος την απαγόρευση με αίτημα να αναγνωρίσει το δικαστήριο ότι η αίτησή του προσέβαλε τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας που είχαν αυτοί στο λεξικό (ο πρώτος για το ηθικό του δικαίωμα ως δημιουργός, το δεύτερο για το περιουσιακό δικαίωμα που είχε κατόπιν μεταβίβασής του από τον πρώτο σε αυτό). Το Εφετείο Αθηνών τελικά έκανε τις αγωγές τους δεκτές με το αιτιολογικό ότι ο αιτών τα ασφαλιστικά μέτρα αμφισβήτησε με την αίτησή του το δικαίωμά τους να τεθεί το έργο στην κυκλοφορία και να παρουσιαστεί στο κοινό ακέραιο και όπως ήθελαν αυτοί.
Άρθρα καθηγητών Νομικής
Κατηγορία:Δικαστικές υποθέσεις Κατηγορία:Λεξικογραφία Κατηγορία:Λογοκρισία στην Ελλάδα
Τριαντάφυλλος Σιαπέρας
Ο Τριαντάφυλλος Σιαπέρας (1 Αυγούστου 1931 – 25 Φεβρουαρίου 1994) ήταν Έλληνας σκακιστής. Ασχολήθηκε όλη τη ζωή του με το σκάκι, ως παίκτης παρτίδων, ως συνθέτης προβλημάτων, ως δημοσιογράφος και ως συγγραφέας βιβλίων.
Ήταν ένα σεμνό πρόσωπο, με εξαιρετική μνήμη και ευρύτητα γνώσεων. Αποτελούσε ίσως τη σημαντικότερη μορφή του σκακιού στην Ελλάδα.
Κατείχε το ρεκόρ στο τυφλό παιγνίδι (blind, μπλάιντ) στην Ελλάδα, με 6 σκακιέρες.
Βιογραφικά στοιχεία
Ακόμη μερικά στοιχεία
Ο παίκτης Σιαπέρας
Ο Σιαπέρας, δυο φορές πρωταθλητής Ελλάδας, ήταν πολύ καταρτισμένος θεωρητικά και το παιγνίδι του ήταν ποζισιονέλ (παιγνίδι θέσεων και στρατηγικής). Ακολουθεί μια παρτίδα του από την 18η Ολυμπιάδα του Λουγκάνο:
Ο προβληματιστής Σιαπέρας
Τα προβλήματα και οι σπουδές που έφτιαξε ήσαν υψηλής ποιότητας. Από τις σελίδες των περιοδικών που εξέδιδε και των εφημερίδων που δημοσιογραφούσε, πάντοτε φρόντιζε να προωθεί το Καλλιτεχνικό σκάκι και να δίνει περιγραφές και παραδείγματα για τα διάφορα θέματα των προβλημάτων. Τα δημοσιευόμενα προβλήματα ελλήνων και ξένων συνθετών, συνήθως συμμετείχαν σε διαγωνισμούς λύσης.
Στο διάγραμμα δεξιά υπάρχει ένα βραβευμένο πρόβλημα του Τριαντάφυλλου Σιαπέρα, στο οποίο τα μαύρα, προσπαθώντας να αποφύγουν το ματ, αυτομπλοκάρουν τα τετράγωνα διαφυγής (δες την ορολογία) του μαύρου βασιλιά με έξι τρόπους. Ακολουθεί η λύση:
Πηγές
Κατηγορία:Σκακιστικά προβλήματα Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς αθλητές Κατηγορία:Έλληνες σκακιστές
Βαρυτομαγνητισμός
Σύμφωνα με τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν, ο χώρος και ο χρόνος παραμορφώνονται και συστρέφονται κοντά σε ένα περιστρεφόμενο σώμα, ένα φαινόμενο το οποίο είναι γνωστό με την ονομασία frame-dragging. Το φαινόμενο προβλέφθηκε για πρώτη φορά ως συνέπεια της γενικής σχετικότητας το 1918 από τους Αυστριακούς φυσικούς Γιόζεφ Λένζε (Josef Lense) και Χανς Tίρρινγκ (Hans Thirring). Αναφέρεται επίσης και με τα ονόματα βαρυτομαγνητισμός ή φαινόμενο Λένζε-Tίρρινγκ. Ο βαρυτοηλεκτρομαγνητισμός (ΒΗΜ) αναφέρεται σε ένα σύνολο αναλογιών μεταξύ των εξισώσεων του ηλεκτρομαγνητισμού και της σχετικιστικής βαρύτητας και συγκεκριμένα μεταξύ των εξισώσεων του Μάξγουελ και μιας υπό όρους προσέγγισης των εξισώσεων πεδίου του Αϊνστάιν για την γενική σχετικότητα. Ειδικότερα, με τον όρο βαρυτομαγνητισμό τονίζεται η αναλογία των κινηματικών φαινομένων της βαρύτητας με τα μαγνητικά φαινόμενα επί των κινουμένων ηλεκτρικών φορτίων. Η πιο διαδεδομένη μορφή BHM είναι έγκυρη μόνο μακράν των απομονωμένων πηγών και για αργά κινούμενα δοκιμαστικά σωματίδια. Η αναλογία και οι εξισώσεις διαφέρουν μόνο σε μερικούς μόνο παράγοντες, που δημοσιεύθηκαν πρώτα από τον Όλιβερ Χέβισάιντ (Oliver Heaviside) το 1893, πριν την διατύπωση της θεωρίας της γενικής σχετικότητας, ως μια μεμονωμένη επέκταση του νόμου του Νεύτωνα.
Οι Λένζε και Tίρρινγκ πρόβλεψαν ότι η περιστροφή ενός αντικειμένου θα επηρέαζε το χώρο και το χρόνο, παρασέρνοντας τα κοντινά αντικείμενα εκτός πορείας, συγκριτικά με τις προβλέψεις της Νευτώνειας φυσικής. Αυτό είναι το φαινόμενο του frame-dragging. Η προβλεπόμενη απόκλιση είναι εξαιρετικά μικρή - ένα μέρος σε μερικά τρισεκατομμύρια - το οποίο σημαίνει ότι για να γίνει αντιληπτή απαιτείται είτε ένα αντικείμενο με εξαιρετικά μεγάλη μάζα είτε η κατασκευή ενός υπέρμετρα ευαίσθητου οργάνου.
Το frame-dragging είναι μια από τις τελευταίες προβλέψεις της γενικής σχετικότητας που απομένουν να ελεγχθούν πειραματικά. Περισσότερο οικεία και ήδη αποδεδειγμένα φαινόμενα της ειδικής σχετικότητας περιλαμβάνουν τη μετατροπή της μάζας σε ενέργεια (που εκδηλώνεται π.χ. στους αστέρες και στις πυρηνικές βόμβες) και αντιστρόφως, καθώς και τους μετασχηματισμούς Λόρεντζ (Lorentz), οι οποίοι οδηγούν στη συστολή του μήκους και στην αύξηση της αδρανειακής μάζας, σε σχέση με ακίνητο παρατηρητή, αντικειμένων που κινούνται με ταχύτητες που πλησιάζουν την ταχύτητα του φωτός. Πρόσφατες μετρήσεις από δορυφόρους σε τροχιά γύρω από τη Γη φαίνεται να δείχνουν επιδράσεις frame-dragging και, αν επιβεβαιωθούν, θα αποτελέσουν μια ακόμη επιτυχημένη πρόβλεψη της Γενικής Σχετικότητας.
Ιστορική αναδρομή και πειραματικές προσπάθειες
Έμμεσες επιβεβαιώσεις των βαρυτομαγνητικών φαινομένων προκύπτουν από την ανάλυση των αστρονομικών/σχετικιστικών χειμάρρων. Ο Ρότζερ Πενρόουζ (Roger Penrose) είχε προτείνει έναν μηχανισμό, που βασίζεται στα φαινόμενα, που αφορούν το frame-dragging, προκειμένου να εξάγεται ενέργεια και ορμή από περιστρεφόμενες μελανές οπές. Η Ρέβα Κέι Ουίλιαμς Reva Kay Williams -από το Πανεπιστήμιο της Φλόριδα- ανέπτυξε μια αυστηρή απόδειξη, όπου επιβεβαίωθηκε ο μηχανισμός, που πρότεινε ο Πενρόουζ. Penrose's mechanism. Το μοντέλο της Ουίλιαμς έδειξε πως το φαινόμενο Lense–Thirring θα μπορούσε να συμβάλει στις παρατηρούμενες υψηλές ενέργειες και φωτεινότητες των κβάζαρς και των ενεργών γαλαξιακών πυρήνων, στους ευθυγραμμισμένους (ως προς τους πολικούς τους άξονες) χειμάρρους, καθώς και στους ασύμμετρους χειμάρρους (ως προς το τροχιακό επίπεδο). All of those observed properties could be explained in terms of gravitomagnetic effects. Η εφαρμογή του μηχανισμού του Πενρόουζ από την Ουίλιαμ μπορεί να εφαρμοστεί σε οποιουδήποτε μεγέθους μελανές οπές. Οι σχετικιστικοί χείμαρροι μπορούν να χρησιμεύσουν ως οι μεγαλύτερες και λαμπρότερες μορφές επιβεβαίωσης του βαρυτομαγνητισμού.
Τα τελευταία χρόνια, μια ομάδα του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ αναλύει δεδομένα από από την πρώτη άμεση δοκιμή του βαρυτοηλεκτρομαγνητισμού, το πείραμα του δορυφόρου [Gravity Probe B]], προκειμένου να διαπιστώσουν εάν τα δεδομένα αυτά είναι συνεπή με τη θεωρία του βαρυτομαγνητισμού. , ενώ υπάρχουν σχέδια παρατήρησης βαρυτομαγνητικών φαινομένων από το πρόγραμμα APOLLO (Apache Point Observatory Lunar Laser-ranging Operation) του Αστεροσκοπείου Απάτσι Πόιντ, στο Νέο Μεξικό.
Εξισώσεις
Σύμφωνα με τη γενική σχετικότητα, το βαρυτικό πεδίο, που παράγεται από ένα περιστρεφόμενο αντικείμενο (ή μια περιστρεφόμενη μάζα-ενέργεια), μπορεί να περιγραφεί -σε μια οριακή περίπτωση- από εξισώσεις, που έχουν παρόμοια μορφή με εκείνες του κλασικού ηλεκτρομαγνητισμού. Ξεκινώντας από τη βασική εξίσωση της γενικής σχετικότητας, την εξίσωση πεδίου Αϊνστάιν, και υποθέτοντας ένα αποδεκτά επίπεδο χωρόχρονο ή ένα ασθενές βαρυτικό πεδίο, παράγονται οι Βαρυτοηλεκτρομαγνητικές (ΒΗΜ) εξισώσεις κατ' αντιστοιχία προς τις εξισώσεις Μάξγουελ του ηλεκτρομαγνητισμού:
Φίλιππος Λουδοβίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Βίζενμπουργκ
Ο Φίλιππος Λουδοβίκος, δανικά Philipp Ludwig (27 Οκτωβρίου 1620 - 10 Μαρτίου 1689) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ ήταν δούκας του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Βίζενμπουργκ (1663-1689).
Βαρυτομαγνητισμός
Βαρυτοηλεκτρομαγνητική δύναμη και διάνυσμα Poynting
Η ολική δύναμη, που θα ασκηθεί πάνω σε ένα δοκιμαστικό σωματίδιο "μικρής" μάζας σε ένα στατικό σύστημα, εξ αιτίας ενός ενός ΒΗΜ πεδίου, δίνεται κατ' αναλογίαν της δύναμης Λόρεντζ στον ηλεκτρομαγνητισμό:
Φίλιππος Λουδοβίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Βίζενμπουργκ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μπεκ και ήταν ο τρίτος γιος του Αλεξάνδρου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ και της Δωροθέας, κόρης του Ιωάννη Γκύντερ Α΄, κόμη του Σβάρτσμπουργκ-Σοντερσχάουζεν.
Το 1627 διαδέχθηκαν τον πατέρα του οι μεγαλύτεροι αδελφοί του: ο Ερνέστος Γκύντερ έλαβε το Αουγκούστενμπουργκ και ο Αύγουστος Φίλιππος έλαβε το Μπεκ. Ο Φίλιππος Λουδοβίκος ήταν τότε 7 ετών. Αργότερα για την εκπαίδευσή του επισκέφθηκε διάφορες Αυλές στην Έσση. Το 1663 απέκτησε την περιοχή του Βίζενμπουργκ με το ομώνυμο κάστρο, την πόλη Κίρχμπεργκ και 20 κώμες από τον Ιωάννη Γεώργιο Β΄ των Βέττιν, εκλέκτορα της Σαξονίας, με τον οποίο είχε πολύ καλές σχέσεις. Εγκαταστάθηκε στο κάστρο Βίζενμπουργκ.
Το 1668 όρισε τον Ιωάννη Βίνκλερ εκπαιδευτή των γιων του. Έκανε επενδύσεις στην μεταλλευτική βιομηχανία στο Σνέμπεργκ και το Νόιστετελ. Αρχικά δεν είχε επιτυχία, αλλά μετά το 1670 έκανε πολλά κέρδη και έγινε ένας πλούσιος επιχειρηματίας ορυχείων. Ανακαίνισε το κάστρο του εξ' ολοκλήρου.
Ως το 1672 ήταν στρατάρχης της Αυστρίας και υποδιοικητής σε ένα Σύνταγμα θωρακοφόρων. Το 1675 πώλησε το κάστρο του και τη γύρω περιοχή αντί 100.000 ταλήρων στον πρωτότοκο γιο του Φρειδερίκο. Το 1686 αγόρασε το Ομπερκότσαου. Έζησε τα τελευταία έτη του στο Σνέμπεργκ με τον παλαιό φίλο του Φάιτ Χανς Σνορ του Κάρολσφελντ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1643 την Αικατερίνη, κόρη του Χριστιανού, κόμη του Βάλντεκ-Βίλντουνγκεν και είχε τέκνα:
Το 1686 απεβίωσε η Άννα Μαργαρίτα και το 1688 ο Φίλιππος Λουδοβίκος έκανε τρίτο γάμο, με τη Χριστίνα Μαγδαληνή, κόρη του Ερρίκου Α΄, κόμη του Ρόις· δεν απέκτησε τέκνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ
Βαρυτομαγνητισμός
Βαρυτοηλεκτρομαγνητική δύναμη και διάνυσμα Poynting
Ακόμη, η εξίσωση για το ΒΗΜ διάνυσμα Poynting, εν συγκρίσει με το ΗΜ διάνυσμα Poynting, δίνεται αντίστοιχα:
Στάθμιση των πεδίων
Η βιβλιογραφία δεν υιοθετεί μια συνεπή στάθμιση μεταξύ του βαρυτοηλεκτρικού και του βαρυτομαγνητικού πεδίου, κάνοντας δυσχερή τη σύγκρισή τους. Για παράδειγμα, για να επιτευχθεί συμφωνία με τα γραπτά του Mashhoon, θα πρέπει όλες οι ποσότητες στις BHM εξισώσεις να πολλαπλασιαστούν με τον παράγοντα −1⁄2c, ενώ οι ποσότητες  να πολλαπλασιαστούν με -1. Αυτοί οι παράγοντες τροποποιούν ποικιλοτρόπως τις αναλογίες των εξισώσεων για τη δύναμη Lorentz. Δεν υπάρχει κάποια επιλογή στάθμισης, που να επιτρέπει όλες τις εξισώσεις του ΒΗΜ να είναι απολύτως ανάλογες με τις αντίστοιχες του ΗΜ. Η απόκλιση στους παράγοντες προκύπτει, επειδή η πηγή του βαρυτικού πεδίου είναι ο δεύτερης τάξης τανυστής τάσης-ενέργειας (stress–energy tensor), σε αντίθεση με την πηγή του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου που είναι ο πρώτης τάξης τανυστής τετρα-ρευμάτων (four-current tensor). Αυτή η διαφορά γίνεται σαφέστερη, όταν κάποιος συγκρίνει τη μη-μεταβλητότητα της σχετικιστικής μάζας με τη μη-μεταβλητότητα του ηλεκτρικού φορτίου. Αυτό μπορεί να αναχθεί στον "spin-2" χαρακτήρα του βαρυτικού πεδίου, σε αντίθεση με τον ηλεκτρομαγνητισμό, που είναι ένα "spin-1" πεδίο.
Τα βαρυτικά κύματα έχουν ίσες βαρυτομαγνητικές και βαρυτοηλεκτρικές συνιστώσες.
Βαρυτομαγνητικά πεδία αστρονομικών αντικειμένων
Η εξίσωση του βαρυτομαγνητικού πεδίου \mathbb{B}\ κοντά σε ένα περιστρεφόμενο σώμα μπορεί να παραχθεί από τις ΒΗΜ εξισώσεις και είναι ακριβώς το ήμισυ του ρυθμού μετάπτωσης Λένζε-Tίρρινγκ:
όπου L είναι η στροφορμή του σώματος και r το διάνυσμα θέσης του παρατηρητή του πεδίου.
Επειδή ,
όπου:
η παραπάνω εξίσωση ξαναγράφεται ως:
ή
όπου είναι η γωνία που σχηματίζει το διάνυσμα θέσης παρατήρησης με το επίπεδο του Ισημερινού.
Στο ισημερινό επίπεδο, τα διανύσματα r και L είναι κάθετα, οπότε το εσωτερικό γινόμενό τους εξαφανίζεται, απλοποιώντας την εξίσωση:
Το μέτρο της στροφορμής ενός ομογενούς, σφαιρικού σώματος είναι:
ενώ ακριβώς στον ισημερινό κύκλο του σώματος θα είναι:
Όσον αφορά την κατεύθυνση του βαρυτομαγνητικού πεδίου επί του ισημερινού επιπέδου, αυτή ταυτίζεται με την κατεύθυνση της στροφορμής ή, ισοδύναμα, της γωνιακής ταχύτητας περιστροφής του σώματος.
Βαρυτομαγνητικό πεδίο της Γης
Θεωρώντας ότι η βαρύτητα στον Ισημερινό της Γης είναι, τότε το μέτρο του γήινου βαρυτομαγνητικού πεδίου στον Ισημερινό θα δίνεται ως:
Η κατεύθυνση του πεδίο συμπίπτει με την κατεύθυνση της στροφορμής, δηλ. από τον νότιο προς το βόρειο πόλο. Όπως προκύπτει από τους υπολογισμούς, η ένταση του γήινου ισημερινού βαρυτομαγνητικού πεδίου είναι περίπου ίσο με 1.012 Hz, ή, εναλλακτικά, 3.1 g/c. Αντίστοιχα, η ένταση του βαρυτομαγνητικού πεδίου στη γεωστατική τροχιά (που βρίσκεται 35.786 km πάνω από τον Ισημερινό, δηλ r=42.164 km) είναι περίπου ίση με 3.5 Hz. Τέτοιας έντασης πεδία είναι εξαιρετικά ασθενή και απαιτούν πολύ ευαίσθητα όργανα, για να ανιχνευθούν. Ένα πείραμα μέτρησης τέτοιων πεδίων ήταν η αποστολή του δορυφόρου Gravity Probe B. <!--
Βαρυτομαγνητικό πεδίο ενός πάλσαρ
Εάν ο προηγούμενος τύπος χρησιμοποιηθεί για τον πάλσαρ (pulsar) PSR J1748-2446ad, ο οποίος περιστρέφεται 716 φορές το δευτερόλεπτο, και θεωρώντας ότι έχει ακτίνα 16 km και μάζα ίση με δύο ηλιακές μάζες, τότε το βαρυτομαγνητικό πεδίο στον Ισημερινό του πάλσαρ θα είναι ίσο με 166 Hz. Αυτό θα μπορούσε να παρατηρηθεί εύκολα, ωστόσο ο Ισημερινός του πάλσαρ περιστρέφεται με το ένα τέταρτο της ταχύτητας του φωτός και η ακτίνα του είναι μολις τρεις φορές μεγαλύτερη από την ακτίνα Σβάρτσιλντ, που του αντιστοιχεί. Όταν υπάρχουν τόσο γρήγορες κινήσεις και τόσο ισχυρά βαρυτικά πεδία σε ένα σύστημα, τότε η απλοποιημένη προσέγγιση των διακριτών βαρυτοηλεκτρικών και βαρυτομαγνητικών δυνάμεων δεν υφίσταται, παρά μόνο ως μια πολύ αδρή προσέγγιση.
Βαρυτομαγνητικές δυνάμεις από την περιστροφή της Γης
Η βαρυτομαγνητική δύναμη, που ασκεί η Γη σε ένα γεωστατικό δορυφόρο μάζας π.χ. 2 τόνων είναι:
όπου
Οπότε, η βαρυτομαγνητική δύναμη, που δέχεται ο δορυφόρος από τη Γη, έχει μέτρο περίπου 8.59 N και κατεύθυνση έξω από το κέντρο της Γης, άρα μειώνεται ελαφρώς το βάρος του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γενική σχετικότητα Κατηγορία:Βαρύτητα
Lense-Thirring-Effekt Увлечение инерциальных систем отсчёта 参考系拖拽
Νοέμβριος
Ιανουάριος | Φεβρουάριος | Μάρτιος | Απρίλιος | Μάιος | Ιούνιος | Ιούλιος | Αύγουστος | Σεπτέμβριος | Οκτώβριος | Νοέμβριος | Δεκέμβριος
1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 |
left|thumb|220px|Το Καλαντάρι του Νοεμβρίου από το Très riches heures du duc de Berry Ο Νοέμβριος, ή Νοέμβρης είναι ο ενδέκατος μήνας του έτους ανήκει στην εποχή του Φθινοπώρου  κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο και έχει 30 ημέρες. Ο Νοέμβριος ξεκινά κάθε χρόνο την ίδια ημέρα που αρχίζουν ο Φεβρουάριος και ο Μάρτιος, με εξαίρεση τα δίσεκτα έτη. Το λουλούδι του μήνα είναι το χρυσάνθεμο και η τυχερή πέτρα του μήνα το τοπάζι.
Λαογραφία και Εορτές
Εκτός από την δύση της Πούλιας, όμως, την μεταβολή του καιρού προς το χειρότερο «μηνάει» στο λαό η γιορτή του αγίου Μηνά, στις 11 Νοεμβρίου, ενώ στη γιορτή του αγίου Αντρέα, στις 30 Νοεμβρίου, το κρύο «αντριεύει». Οι ακατάστατες αυτές καιρικές συνθήκες που επικρατούν έδωσαν στον Νοέμβριο το όνομα «Ανακατωμένος», αν και είναι γνωστός στον λαό μας και ως Σποριάς ή Μεσοσπορίτης γιατί τότε γίνεται η σπορά των δημητριακών.
thumb|left|Συγκομιδή ελιάς με περιστροφική βέργα και χτένι.
Στις άλλες γεωργικές ασχολίες περιλαμβάνεται επίσης και το λιομάζωμα. Σύμφωνα με τον Νίκο Ψιλάκη: «Στα ελληνικά λιόφυτα αρχίζει κάθε Νοέμβρη το πανηγύρι της ελιάς. Παλιότερα οι γυναίκες με τα καλάθια μάζευαν μία-μία τις πεσμένες ελιές. Αλλού οι μαζωχτάδες χτυπούσαν τα κλαδιά με ράβδους και μάζευαν τον καρπό από τα στρωμένα ελαιόπανα. Τελευταία η τεχνολογία αντικατέστησε την αρχαία ξύλινη ράβδο με μεταλλική περιστρεφόμενη». Αλλά το λιομάζωμα μπορεί να διαρκέσει μέχρι και τον Γενάρη ή ακόμη και τον Μάρτη.
thumb|right|230px|Ο αρχάγγελος Μιχαήλ (12ος αιώνας, Ιερά Μονή Όρους Σινά)
Ανάμεσα στις γιορτές του μήνα περιλαμβάνεται και η εορτή των Ταξιαρχών Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ στις 8 Νοεμβρίου, γι’ αυτό ο Νοέμβριος ονομάζεται σε ορισμένες περιοχές της χώρας μας και Αϊ-Ταξιάρχης και Αρχαγγελίτης. Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ θεωρείται και ως «ο κατ’ εξοχήν ψυχοπομπός άγγελος» γι αυτό και σε ορισμένες περιοχές την παραμονή της εορτής του έφερναν τα παπούτσια τους μέσα στο σπίτι για να μην τα δει ο Μιχαήλ και έλθει να τους πάρει πριν την ώρα τους.
Στις 14 Νοεμβρίου εορτάζεται η μνήμη του αγίου Φιλίππου που σύμφωνα με τον Γεώργιο Ν. Αικατερινίδη:
Γι' αυτό η περίοδος αυτή μέχρι τα Χριστούγεννα ονομάζεται Σαρανταήμερο ή Σαραντάμερο. Την ίδια ημέρα τιμάται επίσης και η μνήμη του Γρηγόριου Παλαμά αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης που ήταν διαπρεπής θεολόγος και εκφραστής του Ησυχασμού.
Στις 25 Νοεμβρίου τιμάται η μνήμη της αγίας Αικατερίνης η οποία, σύμφωνα με την Μάρω Κ. Παπαθανασίου:
Η μεγαλύτερη, όμως, γιορτή του μήνα είναι τα Εισόδια της Θεοτόκου στις 21 Νοεμβρίου. Σύμφωνα με τον Σάββα Αγουρίδη η καθιέρωση της εορτής έγινε τον 8ο αι. μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη, ενώ την αναφορά των «…Εισοδίων της Θεοτόκου στα Άγια των Αγίων [του Ιερού των Ιεροσολύμων] και παραμονής της εκεί βρίσκουμε στο απόκρυφο λαϊκό κείμενο που [ονομάστηκε] ‘Πρωτοευαγγέλιον Ιακώβου’...». Η παράδοση της Θεοτόκου στο Ιερό έγινε από τους γονείς της, τον Ιωακείμ και την Άννα, «…όταν ήταν τριών ετών, και έτσι την αφιέρωσαν στον Θεό, αφού η Μαρία παρέμεινε εντός του Ιερού, όπου την υποδέχτηκε ο Ζαχαρίας (προφανώς ο ιερέας πατέρας του Ιωάννη του Προδρόμου) και την εισήγαγε στο Ιερό, όπου έμεινε μέχρι της ηλικίας των 14 ή 15 ετών».
Βροχή "Λεοντιδών"
230px|thumb|right|Οι "Λεοντίδες" φαίνονται ότι προέρχονται από τον Αστερισμό του Λέοντα
Ένα ιδιαίτερα θεαματικό, πολλές φορές, ουράνιο φαινόμενο συμβαίνει γύρω στις 17 Νοεμβρίου κάθε χρόνου οπότε μια ετήσια «βροχή διαττόντων» στολίζει με δεκάδες φωτεινά πεφταστέρια τον ουρανό μας όταν μια ροή σωματιδίων μερικών δεκάδων διαττόντων την ώρα σχηματίζουν την «βροχή των Λεοντιδών». Η βροχή αυτή ονομάζεται έτσι επειδή τα μετέωρα αυτά φαίνονται ότι προέρχονται από την κατεύθυνση του αστερισμού του Λέοντα, και οφείλονται στα σωματίδια που αφήνει πίσω του ο κομήτης Τεμπλ-Τατλ. Αυτό που συμβαίνει είναι το εξής: καθώς η Γη μας περιφέρεται στην τροχιά της γύρω από τον Ήλιο, συναντάει κάθε Νοέμβριο το σύννεφο των σωματιδίων του κομήτη Τεμπλ-Τατλ που είναι σχετικά μαζεμένα μαζί σε ομάδες και τέμνουν την τροχιά της Γης. Έτσι καθώς η Γη μας τρέχει με 108.000 χιλιόμετρα την ώρα, πέφτει ακάθεκτη πάνω στο σύννεφο των σωματιδίων. Τα μικροσκοπικά αυτά σωματίδια, με βάρος ενός γραμμαρίου, χτυπάνε τα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιράς μας σε ύψος 100 περίπου χιλιομέτρων και αναφλέγονται. Η ανάφλεξη αυτή ιονίζει τα γύρω στρώματα της ατμόσφαιρας, σχηματίζοντας έτσι μια φωτεινή σφαίρα 2 έως 3 μέτρων που κινείται με ταχύτητα 30 έως 60 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο. Αυτή τη φωτεινή σφαίρα, λοιπόν, βλέπουμε από τη Γη, και ονομάζουμε διάττοντα, μετέωρο, ή «πεφταστέρι».
Σε εξαιρετικές περιπτώσεις και ιδιαίτερα μετά από κάποια πρόσφατη διέλευση ενός κομήτη ο ρυθμός αυτός μπορεί και να ξεπεράσει ακόμη και τα χίλια μετέωρα την ώρα. Σ’ αυτή την περίπτωση η «Βροχή» μετατρέπεται σε «Καταιγίδα». Η μεγαλύτερη «Καταιγίδα Διαττόντων» που παρατηρήθηκε ποτέ ήταν η «Καταιγίδα των Λεοντιδών» στις 12 προς 13 Νοεμβρίου του 1833 όταν τα μετέωρα έμοιαζαν με πυροτεχνήματα από μια ροή δεκάδων μετεώρων κάθε δευτερόλεπτο που διήρκεσε επί ώρες. Ένας ιστορικός μάλιστα το 1878 την θεώρησε ως ένα από τα 100 πιο σημαντικά γεγονότα του αιώνα. Πολλές ξυλογραφίες έχουν απεικονίσει το γεγονός με μεγάλη επιτυχία. Αρκετοί μάλιστα κοινωνιολόγοι αποδίδουν στο ουράνιο αυτό φαινόμενο την εξάπλωση της θρησκομανίας που επηρέασε τα επόμενα χρόνια την όλη κοινωνική εξέλιξη και τον σύγχρονο χαρακτήρα των ΗΠΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μήνες
Τζον Τζέιμς Οντιμπόν
Ο Τζον Τζέιμς Οντιμπόν (John James Audubon, Jean-Jacques Audubon, 26 Απριλίου 1785 – 27 Ιανουαρίου 1851) ήταν Γαλλο-Αμερικανός ορνιθολόγος, φυσιοδίφης και ζωγράφος. Ήταν αξιοσημείωτος εξαιτίας των εκτεταμένων μελετών του, με οποίες επεδίωξε να καταγράψει όλα τα είδη πουλιών της Αμερικής, καθώς και για τις λεπτομερείς απεικονίσεις που φιλοτέχνησε απεικονίζοντας τα πουλιά στο φυσικό τους περιβάλλον. Το κύριο έργο του, ένα έγχρωμο βιβλίο με τίτλο «Τα Πουλιά της Αμερικής» (The Birds of America) (1827–1839) θεωρείται ένα από τα καλύτερα ορνιθολογικά έργα που ολοκληρώθηκαν. Αναγνώρισε 25 νέα είδη.