cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πλάτανος Καρλοβασίων Σάμου
Γενικά στοιχεία
Ο Πλάτανος βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα του νησιού σε υψόμετρο 520 μέτρων στους δυτικούς πρόποδες του βουνού Καρβούνης. Απέχει περίπου 10 χλμ. Ν.-ΝΑ. από το Νέο Καρλόβασι. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και μελισσοκομία και λιγότερο με τον τουρισμό ενώ είναι γνωστό για τους αμπελώνες και τα κρασιά του που ανήκουν στη ζώνη του ΠΟΠ Σάμος - PDO Samos. Ενοριακός ναός είναι η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου ενώ αξιοθέατα θεωρούνται η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου (του 17ου αιώνα) και η δημόσια βρύση του στην πλατεία (κτίστηκε τον 17ο αιώνα - ανοικοδομήθηκε το 1837).
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Σάμου Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Σάμου
Λοντοβίκο ντε Φερράρι
Ο Λοντοβίκο ντε Φερράρι (ιταλικά: Lodovico de Ferrari, 2 Φεβρουαρίου 1522 – 5 Οκτωβρίου 1565) ήταν Ιταλός μαθηματικός γνωστός για την εργασία του στις τεταρτοβάθμιες εξισώσεις.
Περιγραφή
Γεννήθηκε στην Μπολόνια στην βόρεια Ιταλία, και η οικογένεια του είχε καταγωγή από το Μιλάνο. Σε ηλικία 14 ετών άρχισε να εργάζεαι ως υπηρέτης του πολυμαθή Τζερόλαμο Καρντάνο, και επέδειξε ενδιαφέρον και ικανότητα για τα μαθηματικά έτσι ο Καρντάνο άρχισε να τον διδάσκει. Με τον καιρό, ο Φεράρρι βοήθησε τον Καρντάνο στην επίλυση των τετραγωνικών και κυβικών εξισώσεων, ενώ υπήρξε ο κύριος μαθηματικός ως προς την επίλυση των τεταρτοβάθμιων εξισώσεων οι οποίες δημοσιεύτηκαν υπό τον Καρντάνο στο Ars Magna. Ο Φερράρι συνδέθηκε και με την έντονη ακαδημαϊκή αντιπαλότητα που υπήρχε μεταξύ του Καρντάνο και του Νικολό Φοντάνα Ταρτάλια, σε βαθμό όπου μετά από ένα έτος συνεχούς αντιπαράθεσης μέσω αλληλογραφίας, συναντήθηκαν ώστε να διαγωνιστούν για το ποιος καταλάβαινε καλύτερα τις κυβικές και τις τεταρτοβάθμιες εξισώσεις, διαγωνισμό τον οποίο ο Ταρτάλια έχασε από τον Φερράρι. Κατόπιν ο Φερράρι κατάφερε να αποκτήσει εργασία ως καθηγητής στην Ρώμη αντικαθιστώντας τον Καρντάνο μετά την αποχώρηση του και ο οποίος τον είχε συστήσει. Ο Φερράρι συνταξιοδοτήθηκε σε νεαρή ηλικία μόλις 42 ετών, έχοντας όμως αποκτήσει αρκετά χρήματα. Επέστρεψε στην Μπολόνια και έζησε εκεί με την αρδερφή του, ενώ παράλληλα έγινε καθηγητής μαθηματικών στο πανεπιστήμιο της Μπολόνια το 1565. Μετά από λίγο καιρό, πέθανε από δηλητηρίαση αρσενικού, και υπήρξε φημολογία πως τον δηλητηρίασε η αδερφή του έτσι ώστε να αποκτήσει την περιουσία του.
Τελμισαρτάνη
Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος, διάρροια και πόνο στην πλάτη. Σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν νεφρικά προβλήματα, χαμηλή αρτηριακή πίεση και αγγειοοίδημα. Η χρήση κατά την εγκυμοσύνη μπορεί να βλάψει το μωρό και δεν συνιστάται η χρήση της κατά τον θηλασμό. Είναι ανταγωνιστής του υποδοχέα της αγγειοτενσίνης II και δρα αναστέλλοντας τις επιδράσεις της αγγειοτενσίνης II.
Η τελμισαρτάνη κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1991 και τέθηκε σε ιατρική χρήση το 1999. Διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο. Το 2017, ήταν το 249ο πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από ένα εκατομμύριο συνταγές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρωματικές ενώσεις Κατηγορία:Αζόλες Κατηγορία:Καρβονικά οξέα Κατηγορία:Αντιυπερτασικοί παράγοντες
Γκιουλέρ Ντουμάν
Η Γκιουλέρ Ντουμάν (γεν. 30 Ιουνίου 1967) είναι τουρκάλα τραγουδίστρια, τραγουδοποιός, συνθέτις, τηλεπαρουσιάστρια και δασκάλα μουσικής. Είναι κατά κύριο λόγο καλλιτέχνης λαϊκής μουσικής.
Βιογραφία
Η Γκιουλέρ Ντουμάν γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 30 Ιουνίου 1967. Κατάγεται από το Ερζερούμ. Άρχισε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Όταν ήταν παιδί, άρχισε να παίζει μπαγλαμά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι τραγουδιστές
Σίντι (Ρομά)
thumb|right|330px|Σίντι και [[Ρομά, 1941]] Οι Σίντι είναι μια φυλή των Ρομά στην Κεντρική Ευρώπη. Ήταν παραδοσιακά νομάδες, αλλά σήμερα μόνο ένα μικρό ποσοστό τους δεν έχει εγκατασταθεί κάπου. Παλαιότερα ζούσαν συχνά στα περίχωρα των αστικών κέντρων. Οι Σίντι της Κεντρικής Ευρώπης συνδέονται στενά με την ομάδα που είναι στη Γαλλία γνωστή ως Manouche. Μιλούν Σίντι-Μανούς, μια διάλεκτο των ρομανί με ισχυρή γερμανική επιρροή.
Όνομα
Η προέλευση του ονόματος Σίντι αμφισβητείται.
Μερικοί, συμπεριλαμβανομένων πολλών από τους ίδιους τους Σίντι, πιστεύουν ότι προέρχεται από το Sindhi, το όνομα μια φυλής από την περιοχή Σιντ του Πακιστάν, με βάση τις ενδείξεις ότι τα φύλα των Ρομά προέρχονται από την ινδική υποήπειρο. Εκτός από τις τεκμηριωμένες γλωσσικές συνδέσεις μεταξύ των ρομανί και των σανσκριτικών, μια πρόσφατη μελέτη Εσθονών και Ινδών ερευνητών διαπίστωσε γενετικές ομοιότητες μεταξύ Ευρωπαίων Ρομά και Ινδών ανδρών.
Άλλοι, συμπεριλαμβανομένου του μελετητή Yaron Matras, υποστηρίζουν ότι το "Sinti" είναι ένας μεταγενέστερος όρος που χρησιμοποιήθηκε από αυτό το φύλο από τον 18ο αιώνα και πρόκειται πιθανότατα για ευρωπαϊκό αντιδάνειο.
Ιστορία
Οι Σίντι έφτασαν στην Αυστρία και τη Γερμανία στα τέλη του Μεσαίωνα ως μέρος της μετανάστευσης των Ρομά από την Ινδική υποήπειρο και τελικά διασπάστηκαν σε δύο ομάδες: τους Eftavagarja («τα επτά καραβάνια») και τους Estraxarja («από την Αυστρία» ). Έφτασαν στη Γερμανία πριν από το 1540. Οι δύο ομάδες εξαπλώθηκαν, οι Eftavagarja στη Γαλλία, την Πορτογαλία και τη Βραζιλία, όπου ονομάζονται "Manouches", και οι Estraxarja στην Ιταλία και την Κεντρική Ευρώπη, κυρίως στη σημερινή Κροατία, Σλοβενία, Ουγγαρία, Ρουμανία, Τσεχία και Σλοβακία, υιοθετώντας τελικά διάφορες κατά τόπους ονομασίες. Στην Ιταλία απαντώνται κυρίως στην περιοχή του Πεδεμοντίου (όπου λέγονται Σίντο, αν και η λέξη για τους Ρομά είναι sìngher, δηλαδή αθίγγανοι στα ιταλικά), με ορισμένες κοινότητες στο Βένετο και την Εμίλια-Ρομάνια.
Το Ολοκαύτωμα
Ο Άντολφ Άιχμαν συνέστησε στο Τρίτο Ράιχ να λύσει το «Ζήτημα των Τσιγγάνων» ταυτόχρονα με αυτό των Εβραίων, με αποτέλεσμα την απέλαση των Σίντι για να δημιουργηθεί χώρος για την κατασκευή σπιτιών για Γερμανούς. Κάποιοι εκτοπίστηκαν στην Πολωνία ή αλλού (συμπεριλαμβανομένων μερικών που απελάθηκαν στη Γιουγκοσλαβία από την Αστυνομία του Αμβούργου το 1939 ) άλλοι περιορίστηκαν σε καθορισμένους χώρους, και πολλοί τελικά δολοφονήθηκαν σε θαλάμους αερίων. Πολλοί Σίντι και Ρομά μεταφέρθηκαν στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου, όπου τέθηκαν σε ειδικό τμήμα, το ονομαζόμενο «στρατόπεδο τσιγγάνων». Ο Γιόζεφ Μένγκελε εκτελούσε συχνά μερικά από τα διαβόητα πειράματά του σε Σίντι και Ρομά. Στις 2 Αυγούστου 1944, το «στρατόπεδο τσιγγάνων» έκλεισε, και περίπου 4.000 Σίντι και Ρομά οδηγήθηκαν στους θαλάμους αερίων κατά τη διάρκεια της νύχτας της 2ας-3ης Αυγούστου και κάηκαν στα κρεματόρια. Η 2α Αυγούστου εορτάζεται πλέον ως Ημέρα μνήμης των Ρομά και του Ολοκαυτώματος των Σίντι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρομά στην Ευρώπη Κατηγορία:Ρομά πληθυσμιακές ομάδες
Φίλιππος Β΄ του Πεδεμοντίου
Ο Φίλιππος Β'  (1340 - 20 Ιανουαρίου 1368) ήταν κόμης του Πεδεμοντίου (1367-1368). Ήταν πρωτότοκος υιός του Ιακώβου κόμη του Πεδεμοντίου και της δεύτερης συζύγου του Σίβυλλας, κόρης του Ραϋμόνδου Β' του Μπω.
Βιογραφία
Ο πατέρας του είχε δυσαρεστηθεί μαζί του και ήθελε να τον αποκηρύξει από κληρονόμο του, αφήνοντας διάδοχο τον δευτερότοκο υιό του. Τελικά διαδέχθηκε τον πατέρα του το 1368 που απεβίωσε. Έπειτα από ένα έτος απεβίωσε και ο ίδιος. Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Αμεδαίος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1362 την Αλίκη ντε Θουάρ ντε Βιγιάρ, αλλά χωρίς απογόνους.
Μάλλον είναι πατέρας της Φιλιππίνας ντε Στόργκι.
Πρόγονοι
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Λεωνίδας Παπάγος
Ο Λεωνίδας Παπάγος (2 Ιανουαρίου 1912 - 26 Απριλίου 2008) ήταν Έλληνας πρέσβης που διετέλεσε αυλάρχης του βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα κι ήταν γιος του Αλέξανδρου Παπάγου και της Μαρίας Καλλίνσκυ. Από την πλευρά του πατέρα του κατάγεται από την οικογένεια Αβέρωφ και ήταν απόγονος του Αυγερινού Αβέρωφ. Ακολούθησε σταδιοδρομία στο διπλωματικό σώμα φτάνοντας μέχρι τον βαθμό του πρέσβη. Εντάχθηκε στο διπλωματικό σώμα λίγο πριν από τον πόλεμο μαζί με τον Άγγελο Βλάχο και τον Σπυρίδωνα Τετενέ, και με την κατάληψη της Ελλαδας από τους Γερμανούς διέφυγε στην Αίγυπτο, όπου έδρευε το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών. Υπηρέτησε στο Μπουένος Άιρες, στη Βέρνη και το Λονδίνο. Το 1966 διορίστηκε πρέσβης της Ελλάδας στο Κάϊρο, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και τον Απρίλιο του 1967, οπότε κλήθηκε από τον βασιλιά Κωνσταντίνο για να αναλάβει αυλάρχης του, θέση την οποία διατήρησε μέχρι το 1977. Μετά το αποτυχημένο αντικίνημα της 13ης Δεκεμβρίου 1967 εγκατέλειψε μαζί με τον βασιλιά Κωνσταντίνο την Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν στη Ρώμη και στη συνέχεια στο Λονδίνο. Από τη θέση αυτή συμμετείχε σε όλες τις παρασκηνιακές διεργασίες μεταξύ παλατιού και Χούντας.
Το 1999 εξέδωσε ημερολόγιο αναμνήσεων υπό τον τίτλο "Σημειώσεις 1967 - 1977".
Απεβίωσε στις 26 Απριλίου 2008. Ήταν παντρεμένος με την Άννα Γουλανδρή, με την οποία χώρισε το Μάρτιο του 1967 και με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Αλέξανδρο Παπάγο. Μετά το χωρισμό τους, η Γουλανδρή παντρεύτηκε σχεδόν αμέσως τον ηθοποιό Δημήτρη Χορν με τον οποίο έζησε μέχρι τις 16 Οκτωβρίου του 1988, οπότε και πέθανε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Οικογένεια Γουλανδρή Κατηγορία:Οικογένεια Αβέρωφ
Ταλντισάι
Το Ταλντισάι είναι μικρή πόλη στην επαρχία Κόμπντα στην περιοχή Ακτόμπε του δυτικού Καζακστάν. Βρίσκεται κατά μήκος του δρόμου R-76 δυτικά της Κομσομόλσκογιε.
Δύο χιλιόμετρα νότια της πόλης βρίσκεται διατηρημένο μαυσωλείο, από καμένα τούβλα με κωνικό τρούλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καζακστάν γεωγραφία-επέκταση Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Γεώργιος Γαλίτης
Ο Γεώργιος Γαλίτης (1926 – 28 Ιουλίου 2022) ήταν Έλληνας θεολόγος, καθηγητής πανεπιστημίου και συγγραφέας θεολογικών βιβλίων.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1926 στη Σούρπη του Βόλου. Οι γονείς του είχαν τέσσερα παιδιά εκ των οποίων αυτός ήταν ο πρωτότοκος. Ο πατέρας του Αντώνιος Γαλίτης ήταν δικαστικός.
Το 1943 εισάχθηκε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ παρακολούθησε μαθήματα και της Φιλοσοφικής Σχολής. Απέκτησε πτυχίο Θεολογίας από το πανεπιστήμιο Αθηνών στις 25 Μαΐου 1950 και μετά πήγε με υποτροφία στο Ίνσμπουρκ της Αυστρίας το 1952, για να παρακολουθήσει μαθήματα ψυχοδιαγνωστικής. Για ένα μικρό διάστημα το 1953 εργάστηκε ως αναπληρωτής καθηγητής στο Β' Γυμνάσιο Αρρένων στα Χανιά.
Στη συνέχεια πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στα Πανεπιστήμια του Μάρμπουργκ, της Βόννης και του Μάιντς. Το 1959 αναγορεύθηκε διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ την περίοδο 1964-1969 διετέλεσε υφηγητής και εντεταλμένος υφηγητής στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Αμέσως μετά, το 1969, εξελέγη τακτικός καθηγητής στην έδρα της Ερμηνείας της Καινής Διαθήκης στη Θεολογική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Έμεινε εκεί μέχρι το 1979, και στο διάστημα αυτό διετέλεσε κοσμήτορας και συγκλητικός. Το 1979 μετακλήθηκε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, διδάσκοντας Εισαγωγή και Ερμηνεία της Καινής Διαθήκης. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών μέχρι το 1994, όταν αφυπηρέτησε και ονομάστηκε ομότιμος καθηγητής.
Δίδαξε ακόμη μεταξύ άλλων ως επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, στη Ράλλειο Παιδαγωγική Ακαδημία, στο Μαράσλειο Διδασκαλείο και την Ανωτέρα Εκκλησιαστική Ακαδημία. Ο Γεώργιος Γαλίτης απεβίωσε σε ηλικία 96 ετών και η κηδεία του έγινε στις 30 Ιουλίου 2022 στην Ανθούσα Αττικής.
Προσωπική ζωή
Ο Γεώργιος Γαλίτης ήταν νυμφευμένος με την Ζαφειρία Σταυρακάκη από το 1957 και είχε αποκτήσει τρεις κόρες: τη Γεωργία, την Καλλιόπη και την Λυδία.
Έργο
Ο Γαλίτης ήταν μέλος επιτροπών διαλόγου μεταξύ ορθόδοξων και μη εκκλησιών, ενώ συμμετείχε σε πολλά διεθνή συνέδρια και συνελεύσεις. Για το θεολογικό έργο του τιμήθηκε από τα Πατριαρχεία Κωνσταντινουπόλεως και Ιεροσολύμων. Υπήρξε διευθυντής του περιοδικού Ανάπλαση, ενώ έγραψε πολλά θεολογικά βιβλία. Μεταξύ αυτών :
Το 2006 το Πανεπιστήμιο Αθηνών του επέδωσε τιμητικό τόμο προς αναγνώριση του έργου του.
Ίων Περδικάρης
Ο Ίων Χάνφορντ Περδικάρης (1840-1925) ήταν ένας εύπορος Ελληνοαμερικανός, η απαγωγή του οποίου, το 1904, παραλίγο να προκαλέσει πολεμική σύρραξη ανάμεσα στις Η.Π.Α. και το Μαρόκο.
Βιογραφία
Ο πατέρας του Ίωνα Περδικάρη, ο Γρηγόρης Περδικάρης από τη Βέροια, μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1826 μέσω Σμύρνης. Παντρεύτηκε με μία απόγονο πλούσιας οικογένειας της Νότιας Καρολίνας και πήρε την αμερικάνικη υπηκοότητα. Αργότερα επέστρεψε στην Ελλάδα ως πρόξενος των Η.Π.Α.. Το 1846 η οικογένεια μετακόμισε στο Τρέντον, την πρωτεύουσα του Νιού Τζέρσεϊ, όπου ο Γρηγόρης Περδικάρης πλούτισε από την εκμετάλλευση της εταιρείας γκαζιού του Τρέντον. Ο γιος του Ίων ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με τις καλές τέχνες. Το 1862, εξαιτίας του Αμερικανικού Εμφύλιου, ο Ίων Περδικάρης ταξίδεψε στην Ελλάδα για να αποποιηθεί την αμερικανική υπηκοότητα και να αποκτήσει την ελληνική, ώστε να αποφύγει τη δήμευση της οικογενειακής περιουσίας στη Νότια Καρολίνα από τις Συνομόσπονδες Πολιτείες της Αμερικής.
Ο Ίων Περδικάρης εγκαταστάθηκε αργότερα στην Ταγγέρη, όπου έχτισε ένα σπίτι γνωστό ως η «Βίλα των αηδονιών», την οποία γέμισε με εξωτικά ζώα. Γοητευμένος από τον πολιτισμό του Μαρόκου, ο Περδικάρης έγραψε αρκετά βιβλία για το Μαρόκο και έγινε ο ανεπίσημος αρχηγός της κοινότητας των αλλοδαπών της Ταγγέρης. Διατήρησε εμπορικές επαφές με την Αγγλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες και επισκεπτόταν συχνά τη Νέα Υόρκη. Το 1871 ο Περδικάρης γνώρισε στο Μάλβερν της Αγγλίας την Έλεν Βάρλει, σύζυγο του σπουδαίου μηχανικού τηλεγράφων Κ.Φ. Βάρλει. Η Έλεν εγκατέλειψε το σύζυγό της για χάρη του Περδικάρη και πήρε διαζύγιο το 1873. Εγκαταστάθηκε στην Ταγγέρη με τον Περδικάρη, τους δυο γιους της και τις δυο της κόρες από τον πρώτο της γάμο.
Το Περιστατικό Περδικάρης
μικρογραφία|Αύγουστος 1904, Γελοιογραφία από τον τύπο της εποχής, «Οι Η.Π.Α. απειλούν το Μαρόκο για την απελευθέρωση των απαχθέντων».
Η ανάμειξη των Η.Π.Α.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Θεόδωρος Ρούσβελτ εξοργίστηκε με την απαγωγή και ένοιωσε υποχρεωμένος να αντιδράσει. Ο υπουργός εξωτερικών John Hay χαρακτήρισε τα αιτήματα «παράλογα». Υπό την πίεση του Hay και του γενικού πρόξενου στην Ταγγέρη, του Samuel R. Gummere, ο Ρούσβελτ έστειλε επτά πολεμικά πλοία υπό τις διαταγές του ναύαρχου French Ensor Chadwick και αρκετές μοίρες πεζοναυτών, υπό τις διαταγές του ταγματάρχη John Twiggs Myers, μη έχοντας ωστόσο την παραμικρή ιδέα για το τι θα μπορούσαν να πετύχουν οι αμερικανικές δυνάμεις σε ένα τόσο εχθρικό ξένο έδαφος. Δεν έπρεπε να επιτεθούν χωρίς τη ρητή διαταγή της Ουάσιγκτον. Το μόνο σχέδιο ήταν να καταλάβουν τα τελωνεία του Μαρόκου αν η κυβέρνηση δεν ικανοποιούσε τις απαιτήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών, οι οποίες ήταν να γίνουν οι απαραίτητες παραχωρήσεις, ώστε να πειστεί ο Ραϊσούλι να απελευθερώσει τον Περδικάρη, ή να επιτεθούν στον Ραϊσούλι αν προχωρούσε στην εκτέλεση του Περδικάρη. Οι μόνοι πεζοναύτες πάντως που αποβιβάστηκαν ήταν ένα μικρό απόσπασμα από μια ντουζίνα άντρες, οι οποίοι βάλθηκαν να φρουρούν το Αμερικανικό Προξενείο και την κα Έλεν Περδικάρη.
Η αποφασιστικότητα του Ρούσβελτ μειώθηκε ακόμη περισσότερο όταν ενημερώθηκε την 1 Ιουνίου ότι ο Περδικάρης δεν ήταν Αμερικανός πολίτης και ότι, 40 χρόνια πριν την απαγωγή, είχε ανταλλάξει το αμερικάνικο διαβατήριό του με ελληνικό. Αλλά ο Ρούσβελτ θεώρησε ότι το σημαντικό δεδομένο ήταν ότι ο Ραϊσούλι πίστευε ότι ο Περδικάρης ήταν Αμερικανός πολίτης. Ο Ρούσβελτ προσπάθησε να πείσει τη Βρετανία και τη Γαλλία να ενωθούν με την Αμερική σε μια στρατιωτική επέμβαση για τη διάσωση του Περδικάρη αλλά οι δυο χώρες αρνήθηκαν, μάλιστα η Γαλλία ενίσχυσε τη φρουρά της σε περίπτωση αμερικανικής επίθεσης. Ο Hay μιλώντας στο Συνέδριο των Ρεπουμπλικανών: «Αυτή η κυβέρνηση θέλει τον Περδικάρη ζωντανό ή τον Ραϊσούλι νεκρό». Σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες, το Συνέδριο, το οποίο δεν έκλεινε ιδιαίτερα προς τη μεριά του Ρούσβελτ μέχρι εκείνη τη στιγμή, ενθουσιάστηκε με το τελεσίγραφο του Hay. Ένας εκπρόσωπος του Κάνσας αναφώνησε: «Ο Ρούσβελτ και ο Hay ξέρουν τι κάνουν. Στο λαό μας αρέσει το θάρρος. Θα σταθούμε δίπλα σε ό,τι και να κάνουν αυτοί οι δυο». Αυτό το διάσημο σλόγκαν είχε μεγάλη πέραση και βοήθησε τον Ρούσβελτ να εξασφαλίσει την επανεκλογή του.
Τελική έκβαση
Τελικά οι δυο χώρες, Βρετανία και Γαλλία, άσκησαν πίεση κρυφά στον σουλτάνο για να δεχτεί τις απαιτήσεις του Ραϊσούλι κι έτσι επιτεύχθηκε η συμφωνία στις 21 Ιουνίου. Ο Περδικάρης και ο Κρόμβελ Βάρλεϊ συναντήθηκαν με τους Gummere και Chadwick, οι οποίοι είχαν περάσει όλο αυτό το διάστημα της ομηρίας με τη σύζυγο του Περδικάρη. Όταν η Έλεν ζήτησε από το ναύαρχο έναν γιατρό για το σύζυγό της, κάθε γιατρός του αμερικανικού στόλου θέλησε να προσφέρει τις υπηρεσίες του εθελοντικά. Τα λεπτομερή γεγονότα του περιστατικού (ειδικά το γεγονός ότι ο Περδικάρης δεν ήταν Αμερικανός) έμειναν μυστικά μέχρι το 1933, όταν ο ιστορικός Tyler Dennett τα ανέφερε στη βιογραφία του John Hay.
Τα τελευταία χρόνια
Ο Περδικάρης και η οικογένειά του μετακόμισαν στην Αγγλία λίγο μετά το περιστατικό. Κατά καιρούς επισκεπτόταν το Τρέντον, όπου είχε διατηρήσει οικονομικά συμφέροντα. Στο Τρέντον έχουν μάλιστα δώσει το όνομα Περδικάρης (Perdicaris place) σε έναν δρόμο, αφιερωμένο σ’ αυτόν και τον πατέρα του, ως εξέχοντα μέλη της κοινότητας. Ο Περδικάρης πέθανε στο Λονδίνο το 1925, σε ηλικία 85 ετών.
Κινηματογραφική μεταφορά
Η ιστορία της απαγωγής του Περδικάρη απετέλεσε τη βάση της ταινίας «Ο άνεμος και το λιοντάρι». Στην ταινία πρωταγωνίστησε ο Σον Κόνερι, στον ρόλο του Ραϊσούλι, αλλά για να γίνει πιο ελκυστική η ιστορία, θύμα της απαγωγής δεν ήταν πλέον ο εξηντατετράχρονος Ελληνοαμερικανός αλλά η νέα και γοητευτική «Έλεν Περδικάρης».
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί
Νιρουπάμα Μάνκαντ
Η Νιρουπάμα Μάνκαντ (λατινικό αλφάβητο : Nirupama Mankad, Χίντι : निरुपमा मांकड़), γεννημένη στις 17 Ιανουαρίου 1947 στο Καράτσι, τότε Ινδία τώρα στο Πακιστάν, ήταν Ινδή πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης.
Ήταν Νο 1 στην Ινδία την δεκαετία 1965-1975. Πρωταθλήτρια Ινδίας στο απλό το 1971, 1975, 1976, 1977, 1978 και φιναλίστ το 1965, 1972 και το 1974. Είχε παίξει στο Γουίμπλεντον στο τουρνουά των Τζούνιορς στο απλό το 1965 και στο μεικτό το 1971 με συμπαίκτη τον Ανάντ Αμριτράζ. Πρωταθλήτρια νεανίδων Ασίας το 1965
Τιμήθηκε από την Ινδική κυβέρνηση με το Βραβείο Αρτζούνα για την προσφορά της στην αντισφαίριση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδές αθλήτριες της αντισφαίρισης
Ραμ Εμάνουελ
Ο Ραμ Εμάνουελ (Rahm Israel Emanuel, 29 Νοεμβρίου 1959) είναι Αμερικανός πολιτικός που υπηρέτησε ως δήμαρχος του Σικάγο από το 2011 μέχρι το 2019.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Σικάγο και κατάγεται από εβραϊκή οικογένεια. Την περίοδο 1993 - 1998 διετέλεσε σύμβουλος του προέδρου των ΗΠΑ, Μπιλ Κλίντον. Το 2003 εξελέγη βουλευτής στο Κογκρέσο, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2009. Το ίδιο έτος διορίστηκε προσωπάρχης του Λευκού Οίκου, θέση από την οποία παραιτήθηκε δύο χρόνια αργότερα για να θέσει υποψηφιότητα για δήμαρχος του Σικάγο, όπου και εξελέγη. Επανεξελέγη το 2015.
Είναι παντρεμένος και έχει 3 παιδιά.
Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Σικάγο
Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Θεσπρωτίας
Η Περιφερειακή Ενότητα Θεσπρωτίας διαιρείται σε 3 Δήμους, που δημιουργήθηκαν το 2010, με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και οι οποίοι λειτουργούν από την 01-01-2011. Έχει πληθυσμό 44.483 κατοίκων και έδρα της είναι η Ηγουμενίτσα. Ακολουθεί η Διοικητική διαίρεση Περιφερειακής Ενότητας Θεσπρωτίας.
Χάρτης
<mapframe latitude="39.50616" longitude="20.665283" zoom="9" width="1000" height="350" align="center" /> Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση Περιφέρειας Ηπείρου
Μάρκος Μέσκος
Ο Μάρκος Μέσκος (Έδεσσα, 7 Σεπτεμβρίου 1935 - 1 Ιανουαρίου 2019) ήταν Έλληνας ποιητής Μακεδονικής καταγωγής. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους ποιητές της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς. Ασχολήθηκε με διάφορα είδη λόγου, όπως την πεζογραφία και το δοκίμιο, αλλά εστίασε κυρίως στην ποίηση.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μάρκος Μέσκος γεννήθηκε και πέρασε τα μαθητικά του χρόνια στην Έδεσσα. Αρχικά εργάστηκε στο εμπορικό κατάστημα του πατέρα του. Το 1965 πήγε στην Αθήνα και σπούδασε στο Τμήμα γραφικών τεχνών και διακόσμησης του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Σχολής Δοξιάδη Αθηνών, από όπου και αποφοίτησε το 1968. Από το 1965 εργάστηκε ως γραφίστας και καλλιτεχνικός διευθυντής σε διαφημιστικά γραφεία της Αθήνας αλλά και ως επιμελητής εκδόσεων (π.χ. στη θεατρική σειρά των εκδόσεων "Δωδώνη") και, ενδιαμέσως, σε αρκετές πρόσκαιρες δουλειές του ποδαριού. Πολύ πριν την εγκατάστασή του στην Αθήνα (από το 1957), είχε συνδεθεί με τη συντακτική ομάδα του περιοδικού Μαρτυρίες. Άρχισε να γράφει ποιήματα σε εφηβική ηλικία και πρωτοεμφανίστηκε στη λογοτεχνία το 1955 με (μετέπειτα αποκηρυγμένο) ποίημα στην Ηπειρωτική Εστία. Από το 1981 είχε εγκατασταθεί στη Θεσσαλονίκη, όπου και υπήρξε συνιδρυτής της εκδοτικής ομάδας των Χειρογράφων, ενώ το 1987-1993 εργάστηκε ως υπεύθυνος των εκδόσεων της Α.Σ.Ε.. Σε συνεργασία με τον τ. διευθυντή της Α.Σ.Ε. και καρδιακό φίλο του Θανάση Καρακατσάνη επιμελήθηκε, ως καλλιτεχνικός διευθυντής, τον τόμο Οι θησαυροί του Αγίου Όρους που συνόδευε τη σημαντική ομώνυμη έκθεση στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού (1997 - Θεσσαλονίκη πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης). Η ποιητική του αναγνώριση επισφραγίζεται τις τελευταίες δεκαετίες με πλήθος σημαντικών βραβείων που του έχουν απονεμηθεί. Το 1996 τιμήθηκε με το βραβείο ποίησης του περιοδικού Διαβάζω (πρόκειται μάλιστα για την πρώτη φορά που απονεμήθηκε το βραβείο) για τη συλλογή του Χαιρετισμοί (1995), το 2005 με το βραβείο Καβάφη, το 2006 με το βραβείο του Ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για το σύνολο του ποιητικού του έργου, και το 2013 με Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή του Τα λύτρα (2012). Τα τελευταία χρόνια της ζωής του επιδόθηκε με πάθος στο "μπογιάτισμα" (όπως έλεγε ο ίδιος) ζωγραφικών έργων με θέματα από τη φύση. Μέρος του ζωγραφικού του έργου δωρίστηκε στο MOMus Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης. Το 2008 πραγματοποίησε την πρώτη του έκθεση στον χώρο του Gingel Oil (Θεσσαλονίκη) με τίτλο "Χρώματα στο χαρτί". Εικονογράφησε διάφορες ποιητικές συλλογές, τόσο δικές του όσο και άλλων ποιητών, όπως του Ηλία Κεφάλα και του Γιάννη Χρυσανθόπουλου. Πέθανε στη Θεσσαλονίκη την 1η Ιανουαρίου 2019.
Έργο
Η πρώτη του επίσημη εμφάνιση στα νεοελληνικά γράμματα ήταν το 1956 με το ποίημα "Ειρήνη" στο περιοδικό Επιθεώρηση Τέχνης (τχ. 13, Ιανουάριος 1956, σ. 46), όπου χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο Κούλης Αυγερινός. Έχει χρησιμοποιήσει επίσης κατά καιρούς τα ψευδώνυμα Δημήτρης Γραμματικός και Πέτρος Μηλιώνης. Ποιήματά του μεταφράστηκαν σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες. Συνεργάστηκε με ποιήματα και μελέτες του στα περιοδικά Επιθεώρηση Τέχνης, Εφημερίδα των ποιητών, Καινούργια Εποχή, Νέα Εστία, Νέα Πορεία, Ο Λογοτέχνης, Μαρτυρίες, Σημειώσεις, Δεκαπενθήμερος Πολίτης, Αντί, Ελίτροχος, Το Δέντρο, Γράμματα και Τέχνες κ.ά. Το ποιητικό και πεζογραφικό έργο του Μέσκου έχει μια ιδιότυπη θέση στη μεταπολεμική λογοτεχνία, κυρίως λόγω της ταυτόχρονης διασύνδεσής του με την παράδοση και τη νεοτερικότητα.
Η πρώτη φάση της ποιητικής του δημιουργίας σχετίζεται με τραυματικά ιστορικά βιώματα της δεκαετίας του 1940 και εμφορείται από την αίσθηση ενότητας ποιητή και γενέθλιου τόπου, ανθρώπινου υποκειμένου και φύσης. Κεντρική θέση στην ποίηση του Μέσκου αυτήν την περίοδο κατέχουν τόσο στοιχεία του φυσικού κόσμου όσο και εξαγνισμένες από την αγάπη ανθρώπινες μορφές. Στη δεύτερη φάση, αφού ο ίδιος ο Μέσκος έχει πλέον εγκατασταθεί στο κλεινόν άστυ, ο δεσμός με τη μητέρα πατρίδα και τη μητέρα φύση διασπάται και το αίσθημα της νοσταλγίας έρχεται στο προσκήνιο. Η παιδική ηλικία, η φύση και η δημοτική παράδοση αποτελούν τους κεντρικούς άξονες της ποίησης του Μέσκου, άξονες που συχνά διαπλέκονται και αλληλοτροφοδοτούνται. Η έννοια της αντίστασης διατρέχει την ποίησή του και, ενώ στις αρχικές του συλλογές αποκρυσταλλώνεται σε μορφές της ελληνικής παράδοσης, όπως αυτές του Διγενή ή των κλεφτών, σταδιακά κατατείνει όλο και περισσότερο στην αφαίρεση. Άλλα χαρακτηριστικά της ποίησής του αποτελούν η εισβολή του ιστορικού χρόνου στον ατομικό χώρο και η οργανική συμπλοκή προσωπικού και συλλογικού.
Πολιτικές απόψεις
Ο Μέσκος ήταν πολιτικοποιημένος και αυτό φαίνεται και στις συνεντεύξεις του, στις οποίες είχε αναφερθεί στις πληγές του ελληνικού εμφυλίου πολέμου, την Αριστερά, τη Δεξιά και τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Έδειξε συμπάθεια στην Αριστερά και είχε αυτοχαρακτηριστεί ως «ουμανιστής κομμουνιστής χωρίς κομματική ταυτότητα». Στις βουλευτικές εκλογές του 2015 ο Μέσκος τοποθετήθηκε στη δωδέκατη τιμητική θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ.
Θάνατος
Ο Μάρκος Μέσκος πέθανε την 1 Ιανουαρίου 2019 σε ηλικία 84 ετών μετά από μάχη με τον καρκίνο. Παρά την πολιτική βούληση του Υπουργείου Πολιτισμού, επί υπουργίας Μυρσίνης Ζορμπά, να κηδευτεί δημοσία δαπάνη ως αναγνώριση του σημαντικού του έργου, αυτό δεν κατέστη δυνατό για γραφειοκρατικούς λόγους. Η τελετή έγινε μέσα σε χιονισμένο ατμοσφαιρικό ποιητικό σκηνικό με παρουσία αγαπημένων φίλων και πλήθους κόσμου στο Κάτω Γραμματικό (Γραμματίκοβο) Πέλλας, χωριό καταγωγής του πατέρα του. Ως ύστατο χαίρε οι φίλοι του τον αποχαιρέτησαν τραγουδώντας το μελοποιημένο ποίημά του "Έδεσσα και Βοδενά μου", συνοδεία φλογέρας, από τον δίσκο "Νοσταλγία" (η μελοποίηση έγινε από τον επιστήθιο φίλο του και μουσικό Χρήστο Βέσκα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες
Αθλήματα επίδειξης στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Αθλήματα επίδειξης (αγγλ.: demonstration sports) θεωρούνται όσα σπορ διεξάγονται παράλληλα με άλλα αθλητικά γεγονότα με στόχο να γίνουν γνωστά στο ευρύ κοινό. Η ονομασία αυτή έχει καθιερωθεί κυρίως για τα σπορ που εμφανίζονται στους Ολυμπιακούς Αγώνες, χωρίς να ανήκουν στο επίσημο πρόγραμμα.
Συχνά η εμφάνιση ενός αθλήματος σε ολυμπιάδα αποτελεί το πρώτο βήμα για την ένταξή του στα ολυμπιακά αθλήματα σε κάποια επόμενη ολυμπιάδα. Άλλες φορές προς τιμήν της διοργανώτριας χώρας διεξάγεται ως άθλημα επίδειξης κάποιο δημοφιλές τοπικό άθλημα που δεν είναι στο ολυμπιακό πρόγραμμα.
Στους νικητές των αθλημάτων επίδειξης απονέμονται μετάλλια αλλά δεν υπολογίζονται ως επίσημα ολυμπιακά μετάλλια.
Ιστορικές αναφορές
Η ονομασία «άθλημα επίδειξης» υιοθετήθηκε επίσημα το 1912 στην Ολυμπιάδα της Στοκχόλμης, όταν οι Σουηδοί αποφάσισαν να συμπεριλάβουν στο πρόγραμμα των αγώνων την γκλίμα (glima), ένα είδος σκανδιναβικής παραδοσιακής πάλης.
Αθλήματα εκτός προγράμματος υπήρξαν και σε προηγούμενες ολυμπιάδες, χωρίς να φέρουν το χαρακτήρα του αθλήματος επίδειξης. Τόσο το 1900 στο Παρίσι όσο και το 1904 στο Σεντ Λούις των ΗΠΑ, οι αγώνες έγιναν παράλληλα με τη διοργάνωση εμπορικών εκθέσεων, φεστιβάλ και άλλων εκδηλώσεων, πολλές από τις οποίες είχαν αθλητικό χαρακτήρα και οι διοργανωτές θεωρούσαν ότι ανήκουν στο επίσημο ολυμπιακό πρόγραμμα. Μεταγενέστερα έγινε ένα ξεκαθάρισμα των επίσημων από τα ανεπίσημα αθλήματα των δύο αυτών Ολυμπιάδων. Όμως, γενικά είναι δυσχερές να ξεκαθαριστεί ποιες από αυτές τις εκδηλώσεις ήταν σπορ και ποιες απλές επιδείξεις ικανοτήτων.
Η τελευταία φορά που τελέστηκαν αθλήματα επίδειξης ήταν το 1992 στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης και στους Χειμερινούς του Αλμπερβίλ. Μετά το 1992 η ΔΟΕ αποφάσισε να σταματήσει τη διεξαγωγή αθλημάτων επίδειξης, διότι το πρόγραμμα των αγώνων έχει διογκωθεί υπερβολικά.
Από το 1984 στο Λος Άντζελες καθιερώθηκε να διεξάγονται ορισμένα αγωνίσματα στίβου των Παραολυμπιακών αγώνων, για να προωθηθεί η ιδέα των αγώνων αυτών.
Θερινές Ολυμπιάδες
Ακολουθεί ένας κατάλογος αθλημάτων επίδειξης στις διάφορες Θερινές Ολυμπιάδες. Οπωσδήποτε, ο κατάλογος δεν είναι πλήρης, ειδικά για τις Ολυμπιάδες του 1900 και του 1904.
Δες επίσης
Ολυμπιακά Αθλήματα
Κατηγορία:Αθλήματα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Ολυμπιακά αθλήματα
Αλκαλική σύντηξη
Στη Χημεία με τον όρο αλκαλική σύντηξη που αφορά ειδική χημική αντίδραση, χαρακτηρίζεται η επίδραση τηγμένου καυστικού αλκαλίου, όπως για παράδειγμα το υδροξείδιο του νατρίου (NaOH), επί ενός υλικού.
Η αλκαλική σύντηξη είναι από τις πλέον συνήθεις σε χρήση διεργασίες χημικών συνθέσεων και αναλύσεων.
Κατηγορία:Αλκάλια Κατηγορία:Χημικές αντιδράσεις
Θέμα Καππαδοκίας
thumb|right|250px|Χάρτης της διοικητικής διαίρεσης του Βυζαντίου (έτος 950) Το Θέμα Καππαδοκίας ήταν διοικητική διαίρεση του Βυζαντίου. Η γεωγραφική του έκταση κάλυπτε τα νότια της ιστορικής περιοχής της Καππαδοκίας. Ιδρύθηκε στις αρχές του 9ου αιώνα και συνέχισε να υπάρχει μέχρι τα τέλη του 11ου αιώνα.
Γεωγραφική θέση
Το θέμα Καππαδοκίας κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος της ρωμαϊκής επαρχίας της Καππαδοκίας. Στις αρχές του 10ου αιώνα συνόρευε προς βορειοδυτικά με το θέμα Βουκελλαρίων κατά μήκος της αλμυρής λίμνης Τουζ, και του Κιρσεχίρ. Προς βορά συνόρευε με το θέμα Αρμενιακών και αργότερα με το Χαρσιανόν, κατά μήκος του ποταμού Άλυ. Στα βορειανατολικά συνόρευε με την Καισάρεια και το φρούριο του Ροδεντού. Στα νότια σύνορα υψώνονταν η οροσειρά του Ταύρου και τα σύνορα του Χαλιφάτου των Μωαμεθανών της Κιλικίας. Προς ανατολάς συνόρευε με το θέμα Ανατολικών κατά μήκος της Λυκαονίας, από την περιοχή της Ηράκλειας μέχρι τη λίμνη Τουζ.
Ιστορία
Η γεωγραφική θέση του θέματος της Καππαδοκίας βρίσκονταν ακριβώς επάνω στη διαδρομή των Αράβων που μέσα από τις Κιλίκιες πύλες εισέβαλαν στη Μικρά Ασία. Η περιοχή της Καππαδοκίας υπέφερε από τις αλλεπάλληλες επιδρομές των ξένων. Οι πόλεις και τα φρούρια καταλήφθηκαν πολλές φορές, ενώ η ύπαιθρος καταστράφηκε και ο πληθυσμός εξολοθρεύτηκε. Τα Τύανα, η Ηράκλεια, και η Φαουστινόπολη είχαν ήδη ισοπεδωθεί από τους Άραβες τον 9ο αιώνα. Η Ηράκλεια επανιδρύθηκε, αλλά ο πληθυσμός των δύο άλλων πόλεων κατέφυγε στα φρούρια της Νίγδης και του Λουλόν αντίστοιχα.
Αρχικά το θέμα ανήκε στο θέμα Ανατολικών, αποσπάσθηκε όμως και έγινε αυτόνομο θέμα για την αντιμετώπιση του αραβικού κινδύνου. Αναφέρεται επίσημα το έτος 830. Σύμφωνα με τους μουσουλμάνους γεωγράφους Ιμπν Κορδαβδέ και Ιμπν αλ-Φακί, το θέμα Καππαδοκίας ήταν οχυρωμένο με περισσότερα από είκοσι πόλεις και φρούρια, και διέθετε φρουρά δύναμης 4.000 ανδρών τον 9ο αιώνα. Στην επικράτειά του βρίσκονταν τουλάχιστον τρία αυτοκρατορικά άπληκτα, μεγάλα στρατόπεδα για την συγκρότηση του θεματικού στρατού κατά τις επιστρατεύσεις. Αυτά ήταν η Κολωνεία (το σημερινό Ακσαράι), η Καισάρεια και ο Βαθύς Ρύαξ. Ο στρατηγός του είχε το αρχηγείο του μάλλον στο φρούριο της Κορώνης και αργότερα ίσως στα Τύανα, έπαιρνε ετήσιο μισθό είκοσι λίβρες χρυσό, και συνήθως είχε τον βαθμό του πρωτοσπαθάριου, ή και του πατρικίου.
Πηγές
Καππαδοκίας Κατηγορία:Καππαδοκία
Τετράγωνο (άλγεβρα)
Στα μαθηματικά, τετράγωνο ενός αριθμού x ονομάζουμε το γινόμενο με τον εαυτό του, δηλαδή x \cdot x, και συμβολίζεται ως x^2.
Για παράδειγμα, στους φυσικούς αριθμούς το τετράγωνο του αριθμού 4 (δηλαδή το γινόμενο με τον εαυτό του) είναι 16. Αυτό γράφεται ως ή ως 4^2 = 16.
Για κάθε σύνολο S και δυαδική πράξη (δηλαδή για το μάγμα (S, \cdot)), το τετράγωνο του στοιχείου x \in S είναι το x \cdot x.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στοιχειώδη μαθηματικά
Γιώργος Σταϊνχάουερ
Ο Γεώργιος Σταϊνχάουερ (αγγλικά: Georgios Steinhauer ή Giōrgos Stainchaouer ), είναι Έλληνας, αρχαιολόγος και επίτιμος Έφορος Αρχαιοτήτων της Β΄ Εφορείας Προϊστορικών - Κλασικών Αρχαιοτήτων.
Ισοδαίτης
Στην ελληνική μυθολογία ο Ισοδαίτης είναι δαίμονας, ο οποίος διανέμει τα δώρα του εξίσου σε όλους, εμφανίζεται ως επίθετο του Διονύσου Ζαγρέα. Τον αναφέρει ο Αρποκρατίων. Τον λάτρευαν οι γυναίκες ελευθερίων ηθών στην αρχαία Ελλάδα. Ο Ησύχιος τον ταυτίζει με τον Πλούτωνα, ενώ αργότερα ταυτίσθηκε με τον θεό Διόνυσο. Δηλαδή ουσιαστικά ο Διόνυσος απαντάται σε 4 διαδοχικές προσωποποιήσεις: Διόνυσος - Ζαγρεύς - Νυκτέλιος - Ισοδαίτης.
Γιώργος Σταϊνχάουερ
Βίος - σπουδές
Ο Γιώργος Σταϊνχάουερ γεννήθηκε στον Πειραιά. Μετά την ολοκλήρωση των υποχρεωτικών του σπουδών, σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Η διδακτορική διατριβή του είχε ως θέμα τη ρωμαϊκή Σπάρτη.
Ισοδαίτης
Πηγές
Ισοδαιτη
Γιώργος Σταϊνχάουερ
Σταδιοδρομία - δραστηριότητες
Το 1970 διορίσθηκε ως αρχαιολόγος, στην Εφορεία Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων Λακωνίας - Αρκαδίας στην οποία και ανέλαβε τη διεύθυνση, από το 1971 έως το 1979. Στη συνέχεια υπηρέτησε στην Εφορεία Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων Αττικής, από το 1980 έως το 2003, ενώ από το 1994 έως το 2003 ήταν και έφορος. Το 2003 ανέλαβε την οργάνωση της, τότε νεοσυσταθείσας, Εφορείας Αρχαιοτήτων Πειραιώς. Για μια περίπου τριετία, από το 1991 ως το 1994, δίδαξε επίσης Αρχαία Ιστορία και Επιγραφική στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Είναι εταίρος της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας και αντεπιστέλλον μέλος του Γερμανικού και του Αυστριακού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου. Ο Γεώργιος Σταϊνχάουερ, είναι επίτιμος Έφορος Αρχαιοτήτων της Β΄ Εφορείας Προϊστορικών - Κλασικών Αρχαιοτήτων, ενώ θεωρείται από τους πιο έγκυρους σύγχρονους ειδικούς για τον Μαραθώνα.
Αρχαιολογικές έρευνες
Στα πλαίσια της ειδικότητάς του, έχει πραγματοποιήσει πολλές έρευνες σε αρχαιολογικές θέσεις στην Ελλάδα:
1978: Ανασκαφή Έπαυλης του Ηρώδη του Αττικού (Αρκαδία)
Το 1978 ο Γεώργιος Σταϊνχάουερ και ο Παναγιώτης Φάκλαρης, μαζί με την Ε΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων (Ε΄ ΕΠΚΑ), ξεκίνησαν τις ανασκαφές για την Έπαυλη του Ηρώδη του Αττικού στην Αρκαδία.
Σωστικές ανασκαφές
Πραγματοποίησε τις σωστικές ανασκαφές του Αεροδρομίου των Σπάτων, της Αττικής Οδού και των Ολυμπιακών Εγκαταστάσεων, καθώς και στην αναστήλωση της Ηετιωνείας Πύλης του Πειραιά.
Προσφορά σε Αρχαιολογικά Μουσεία και ανάδειξη αρχαιολογικών χώρων
Ο Γεώργιος Σταϊνχάουερ έχει συνδράμει στην οργάνωση διαφόρων αρχαιολογικών μουσείων και διηύθυνε προσωπικά στην επανέκθεση των Αρχαιολογικών Μουσείων Πειραιά, Αίγινας, Μαραθώνα, Λαυρίου, Αεροδρομίου Σπάτων, στη διαμόρφωση του Αρχαιολογικού Πάρκου των Αστικών Πυλών του Πειραιά και ως πρόεδρος της Επιτροπής του Υπουργείου Πολιτισμού στο έργο της ανάδειξης και ενοποίησης των Αρχαιολογικών Χώρων του Μαραθώνα.
Εργογραφία
Στην εργογραφία του περιλαμβάνονται πρωτότυπες έρευνες και πολλά άρθρα σε ελληνικά και διεθνή επιστημονικά περιοδικά, αρχαιολογικού, επιγραφικού, ιστορικού και τοπογραφικού ενδιαφέροντος, για τη τοπογραφία της αρχαίας Σπάρτης, τη πολεοδομία του αρχαίου Πειραιά, την οικιστική των Αττικών δήμων και τους αρχαίους δρόμους της Αττικής. Έχει δημοσιεύσει επίσης αρκετά ατομικά βιβλία και έχει συμμετάσχει σε διάφορα συλλογικά έργα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες έφοροι αρχαιοτήτων
Δίκταμο
right|thumb|Δίκταμος σε γλάστρα. Το δίκταμο (η έρωντας) (επιστημονική ονομασία: Origanum dictamnus, Ορίγανον το δίκταμνον ) είναι ένα ενδημικό φυτό που συναντάται στην Κρήτη και χρησιμοποιείται ως ρόφημα. Το όνομα προέρχεται από το όρος Δίκτη (Λασιθιώτικα) όπου παλαιότερα αφθονούσε. Ειδικότερα καλλιεργείται εδώ και 70 χρόνια στην Έμπαρο,. Τα φύλλα του είναι χνουδωτά και έχουν χρώμα γκριζοπράσινο. Το δίκταμο λέγεται και δίκταμνο(ς).
Στη Μινωική Κρήτη και την Αρχαία Ελλάδα ήταν ένα από τα σπουδαιότερα φαρμακευτικά φυτά. Ο Ιπποκράτης το χρησιμοποιούσε κατά των παθήσεων του στομάχου και του πεπτικού συστήματος, στους ρευματισμούς, τα αρθριτικά, ως επουλωτικό, εμμηναγωγό, τονωτικό και αντισπασμωδικό.
Περιγραφή
Ο Δίκταμος (Origanum dictamnus) είναι ενδημικό φρύγανο της Κρήτης και αυτοφύεται πρακτικά σε όλα τα βουνά του νησιού κι όχι μόνο στη Δίκτη όπως το θέλει το όνομά του. Εξαπλώνεται από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι τα 1.600 μ. αποκλειστικά σε γκρεμνό και φαράγγια (υποχρεωτικό χασμόφυτο). Είναι ένα μικρό φυτό με μήκος 30 έως 40 εκ., πολύ δυνατής οσμής και γεύσης, τα φύλλα του είναι σχετικά μικρά αλλά παχουλά, και καλύπτονται από χνούδι, τα άνθη του έχουν βιολετί χρώμα.
Χρήση
Χρησιμοποιείται ως φάρμακο με τη μορφή συνήθως του αφεψήματος, αντικαθιστώντας το τσάι με αναλογία 1 γρ δίκταμο με 100 γρ νερό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βότανα Κατηγορία:Χειλανθή Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Ιωάννης Δημησιάνος
Ο Ιωάννης Δημησιάνος (... - 1614) ήταν Έλληνας επιστήμονας από την Κεφαλληνία, ο οποίος γεννήθηκε στα τέλη του 16ου αιώνα και πέθανε το 1614. Υπήρξε μαθηματικός, χημικός, θεολόγος και άριστος γνώστης της ελληνικής και λατινικής γλώσσας. Ήταν επίσης μέλος της Ακαδημίας των Λυγκών ( ιτ: Accademia dei Lincei), η οποία ιδρύθηκε το 1603 και ήταν η πρώτη και μετέπειτα πρωτοπόρα Ακαδημία επιστημών στην Ιταλία. Ο Δημησιάνος είναι γνωστός κυρίως για την επινόηση του ονόματος «τηλεσκόπιο» από τις ελληνικές λέξεις «τηλέ» και «σκοπείν». Σύμφωνα με τον Άλαν Χίρσφελντ το όνομα αυτό δόθηκε κατά τη διάρκεια συμποσίου της Ακαδημίας έξω από τη Ρώμη, τον Απρίλιο του 1611, προς τιμήν του Γαλιλαίου, ο οποίος είχε γίνει μέλος της την ίδια χρονιά. Μετά το δείπνο, ο Γαλιλαίος ενθουσίασε τους συνέδρους εστιάζοντας με τη «διόπτρα» του στους δορυφόρους του Δία και τα αστέρια του Γαλαξία μας. Τότε ο οικοδεσπότης και ιδρυτής της Ακαδημίας, Φεντερίκο Τσέζι, ανακοίνωσε ότι ο Δημησιάνος είχε επινοήσει το όνομα «τηλεσκόπιο» για τη διόπτρα του Γαλιλαίου, όνομα που περιέγραφε εύστοχα τις δυνατότητες του οργάνου και το διαφοροποιούσε από τα υπόλοιπα όργανα χαμηλής μεγέθυνσης που υπήρχαν εκείνη την εποχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μαθηματικοί
Σαντζάκι
Το σαντζάκι (οθωμανικά τουρκικά: سنجاق), αναφερόμενο και ως σαντζάκιο, ήταν διοικητική διαίρεση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η λέξη είναι εξελληνισμένη μορφή της τουρκικής λέξεως sancak, δηλ. στρατιωτικό λάβαρο στην αρχική της κυριολεκτική σημασία, που αρχικά έδωσε την ονομασία της σε μια στρατιωτική μονάδα (της οποίας ηγείτο ο σαντζάκ-μπέης) και στη συνέχεια στην περιφέρεια από όπου η μονάδα αυτή στρατολογούνταν.
Ονομασίες
Εναλλακτικά χρησιμοποιούνταν και ο όρος λιβάς (αραβικά: لواء), από την αντίστοιχη αραβική λέξη liwa, που έχει την ίδια σημασία. Μετά την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο όρος χρησιμοποιήθηκε στις αραβικές χώρες που ήταν προηγουμένως υπό την οθωμανική κυριαρχία. Σταδιακά αντικαταστάθηκε από άλλους όρους όπως καντά και μίντακα και έχει πλέον καταργηθεί. Χρησιμοποιείται περιστασιακά στη Συρία όπου αναφέρεται στην επαρχία Χατάι, που παραχωρήθηκε από τη γαλλική εντολή της Συρίας στην Τουρκία το 1939, όταν ήταν γνωστή ως λιβάς Ισκεντερούμ.
Ιστορική εξέλιξη
Με τον σχηματισμό νέων πρωτοβάθμιων διοικητικών μονάδων, των μπεϊλέρ-μπεϊλίκ, (τα μπεηλερμπεηλίκια, αργότερα γνωστά ως εγιαλέτια), ήδη από τα τέλη του 14ου αιώνα, τα σαντζάκια ήταν τα περισσότερα δευτεροβάθμιες διοικητικές υποδιαιρέσεις, που κατέληξαν και τα τελευταία από περιφέρειες σε αντίστοιχους ελληνικούς νομούς. Τα σαντζάκια διαιρούνταν περαιτέρω σε καζάδες και ναχιγιέδες. Ο αριθμός των σαντζακίων στην Αυτοκρατορία γνώρισε μεγάλες διακυμάνσεις. Συνήθως ήταν γύρω στα 150, αλλά με τις μεταρρυθμίσεις (Τανζιμάτ) του 19ου αιώνα ο αριθμός τους αυξήθηκε σε πάνω από 400.
Δεν ήταν όλα τα σαντζάκια τμήμα ανώτερου διοικητικού διαμερίσματος: κάποια βρίσκονταν σε μόλις προσαρτημένες περιοχές που δεν είχαν ακόμα υπαχθεί σε κάποιο εγιαλέτι, ενώ άλλα, όπως της Βεγγάζης και της Τσατάλτζας, παρέμειναν ανεξάρτητα, με τους ηγέτες τους να υπάγονται απευθείας στην Υψηλή Πύλη. Επισήμως τα σαντζάκια καταργήθηκαν το 1924 με τις μεταρρυθμίσεις του Κεμάλ Ατατούρκ.
Γνωστό στην Ιστορία του εικοστού αιώνα είναι το Σαντζάκι της Αλεξανδρέττας, σημαντικού λιμένα ακριβώς στη βορειοανατολική εσχατιά της Μεσογείου, το έδαφος του οποίου η σύγχρονη Τουρκία κατόρθωσε να διατηρήσει και μετά τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, παρά το ότι ο πληθυσμός του ήταν στην πλειονότητά του αραβικός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση Οθωμανικής Αυτοκρατορίας  Κατηγορία:Τουρκικές λέξεις και φράσεις
Ροτάνεβ
Με το ιδιαίτερο όνομα Ροτάνεβ είναι γνωστός ο φωτεινότερος (όπως φαίνεται από τη Γη) αστέρας στον αστερισμό Δελφίνα, ο β (βήτα) Δελφίνος (Beta Delphini, συντομογραφικά β Del). Είναι επίσης γνωστός ως 6 Δελφίνος (ονομασία κατά Φλάμστηντ). Ο β Δελφίνος είναι διπλός αστέρας που αποτελεί και διπλό σύστημα, δηλαδή πρόκειται για δύο αστέρες που περιφέρονται γύρω από το κοινό κέντρο μάζας τους. Ανακαλύφθηκε ως οπτικά διπλός το έτος 1873 από τον Αμερικανό αστρονόμο Σ.Γ. Μπέρναμ.
Ονομασίες και ιστορία
Οι α και β Δελφίνος δεν είχαν δικό τους όνομα, ώσπου τα μυστηριώδη ονόματα «Sualocin» και «Rotanev» αντιστοίχως εμφανίσθηκαν αιφνιδίως στον «Κατάλογο του Παλέρμο» το 1814. Ο Βρετανός αστρονόμος Τζέιμς Γουέμπ ερμήνευσε την προέλευσή τους το 1859, διαβάζοντάς τα ανάποδα ως Nicolaus Venator, που είναι η λατινική μετάφραση του ονόματος του Ιταλού αστρονόμου Νικκολό Κατσιατόρε (Niccolo Cacciatore), βοηθού και διαδόχου του Τζουζέπε Πιάτσι στο Αστεροσκοπείο του Παλέρμο (η ιταλική λέξη cacciatore και η λατινική venator σημαίνουν στα ελληνικά «κυνηγός»). Κι όμως, αυτή η εντελώς προσωπική ονοματοδοσία επεκράτησε και στις 12 Σεπτεμβρίου 2016 η ομάδα εργασίας επί των ονομάτων αστέρων της Διεθνούς Αστρονομικής Ενώσεως ενέκρινε επισήμως το όνομα «Ροτάνεβ» (Rotanev) για το κύριο μέλος του συστήματος, τον αστέρα β Δελφίνος A.
Αστροφυσικά δεδομένα
Το σύστημα του β Δελφίνος αποτελείται από ζεύγος γαλανόλευκων γιγάντων αστέρων, που περιφέρονται περί το κοινό κέντρο μάζας τους μία φορά κάθε 26,66 γήινα έτη, σε τροχιές με εκκεντρότητα 0,36. Το επίπεδο των τροχιών αυτών σχηματίζει γωνία 61° με την ευθεία που τα ενώνει με τη Γη. Η μέση γωνιακή απόσταση μεταξύ των δύο όπως μετρείται από τη Γη είναι μόλις 0,44 δευτερόλεπτο της μοίρας περίπου, κάτι που καθιστά δύσκολο τον διαχωρισμό τους ακόμα και με τα ισχυρότερα ερασιτεχνικά τηλεσκόπια.
Ο β Del A
Ο κύριος αστέρας του συστήματος, ο β Δελφίνος A, έχει μάζα 1,75 φορά μεγαλύτερη από τη μάζα του Ήλιου και απόλυτη λαμπρότητα 24πλάσια της ηλιακής, κάτι που αντιστοιχεί σε απόλυτο μέγεθος +1,58. Η επιφανειακή θερμοκρασία του είναι 6.587 K και έχει δείκτη χρώματος (B−V) = +0,43.
Ο β Del B
Ο συνοδός, ο β Δελφίνος B, έχει μάζα 1,47 φορά μεγαλύτερη από τη μάζα του Ήλιου και απόλυτη λαμπρότητα περίπου οκταπλάσια της ηλιακής, κάτι που αντιστοιχεί σε απόλυτο μέγεθος +2,79. Ο δείκτης χρώματος του αστέρα είναι (B−V) = +0,56. Η ηλικία του συστήματος έχει εκτιμηθεί από 1,1 έως σχεδόν 2 δισεκατομμύρια έτη, με πιθανότερη τιμή το 1,79 δισεκατομμύριο έτη περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γίγαντες αστέρες τύπου F Κατηγορία:Δελφίν (αστερισμός)
Άραβες Χριστιανοί
Οι Άραβες Χριστιανοί (ﺍﻟﻤﺴﻴﺤﻴﻮﻥ ﺍﻟﻌﺮﺏ al-Masīḥiyyūn al-ʿArab) είναι άνθρωποι που ανήκουν στον Αραβικό λαό και έχουν χριστιανική πίστη.
Μερικοί κατάγονται από αρχαίες αραβικές χριστιανικές φυλές, που δεν μεταστράφηκαν στο Ισλάμ, όπως οι Σαβαίοι της Υεμένης (δηλαδή Γασσανίδες, Μπανού Τζουντάμ) και οι Ναβαταίοι, που εγκαταστάθηκαν στην Υπεριορδανία και τη Συρία, καθώς και άλλους, που κατάγονται από εξαραβισμένους χριστιανούς, όπως οι Μελχίτες και οι Έλληνες Χριστιανοί της Αντιόχειας.
Οι Άραβες Χριστιανοί υπολογίζονται σε 520.000-1.650.000 εντός της Συρίας, 1.050.000-1.650.000 (συμπεριλαμβανομένων των Μαρωνιτών) στο Λίβανο, 221.000 στην Ιορδανία, 8-9.000.000 (συμπεριλαμβανομένων των Κοπτών) στην Αίγυπτο , 134.130 στο Ισραήλ και 50.000 στην Παλαιστίνη. Υπάρχουν επίσης σημαντικές κοινότητες στο Ιράκ και την Τουρκία.
Οι μετανάστες από αραβικές και εξαραβισμένες χριστιανικές κοινότητες αποτελούν ένα σημαντικό ποσοστό της μεσανατολίτικης διασποράς, με σημαντικές συγκεντρώσεις πληθυσμού σε ολόκληρη την Αμερική, κυρίως στην Αργεντινή, τη Βραζιλία, τη Χιλή, το Μεξικό, τη Βενεζουέλα, την Κολομβία και τις ΗΠΑ, ωστόσο αυτοί οι μετανάστες στην αμερικανική ήπειρο, ειδικά από το πρώτο κύμα της μετανάστευσης, δεν έχουν μεταλαμπαδεύσει την αραβική γλώσσα ούτε την αραβική ταυτότητα στους απογόνους τους.
Οι πρώτες αραβικές φυλές, που υιοθέτησαν τον Χριστιανισμό, ήταν πιθανότατα οι Ναβαταίοι και οι Γασσανίδες. Κατά τη διάρκεια του πέμπτου και του έκτου αιώνα, οι Γασσανίδες, οι οποίοι αρχικά υιοθέτησαν το μονοφυσιτισμό, σχημάτισαν μία από τις πιο ισχυρές συνομοσπονδίες, που ήταν σύμμαχες με το χριστιανικό Βυζάντιο, αποτελώντας ένα «προστατευτικό τείχος» ενάντια στις ειδωλολατρικές φυλές της Αραβίας. Ο τελευταίος βασιλιάς των Λαχμιδών, ο αλ Νουμάν Γ' ιμπν αλ Μουντίρ, εξαρτημένος της Αυτοκρατορίας των Σασσανιδών στα τέλη του έκτου αιώνα, επίσης μεταστράφηκε στο χριστιανισμό, συγκεκριμένα στον Νεστοριανισμό.
Οι Άραβες Χριστιανοί έπαιξαν σημαντικούς ρόλους στο κίνημα της Νάχντα στη σύγχρονη εποχή και, επειδή αυτοί σχημάτιζαν την μορφωμένη ανώτερη τάξη και την αστική τάξη, είχαν σημαντικό αντίκτυπο στην πολιτική, στις επιχειρήσεις και τον πολιτισμό του Αραβικού Κόσμου. Σήμερα, οι Άραβες Χριστιανοί εξακολουθούν να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στον αραβικό κόσμο και οι Χριστιανοί γενικά είναι σχετικά πλούσιοι, μορφωμένοι και πολιτικά μετριοπαθείς.
Οι Άραβες Χριστιανοί δεν είναι η μόνη χριστιανική ομάδα στη Μέση Ανατολή, με δεδομένο τις σημαντικές μη αραβικές αυτόχθονες χριστιανικές κοινότητες Ασσυρίων, Αρμενίων και άλλων. Αν και μερικές φορές ταξινομούνται ως Άραβες Χριστιανοί, οι μεγαλύτερες χριστιανικές ομάδες της Μέσης Ανατολής των Μαρωνιτών και των Κοπτών ισχυρίζονται συχνά μη αραβική εθνικότητα: ένα σημαντικό ποσοστό των Μαρωνιτών ισχυρίζονται ότι κατάγονται από τους αρχαίους Φοίνικες, ενώ ένα σημαντικό ποσοστό των Κοπτών αποφεύγει επίσης αραβική ταυτότητα, προτιμώντας αρχαίο αιγυπτιακή.
Κλασική αρχαιότητα
εναλλ.=|μικρογραφία| Η [[εκκλησία της Άκαμπα στην Ιορδανία τον τέταρτο αιώνα μ.Χ.]] εναλλ.=|μικρογραφία| Η [[εκκλησία της Τζουμπαΐλ είναι κτήριο του 4ου αιώνα κοντά στην Τζουμπαΐλ στη Σαουδική Αραβία. Ανήκε στην Εκκλησία της Ανατολής, έναν αρχαίο νεστοριανό κλάδο του Χριστιανισμού στη Μέση Ανατολή. Είναι μια από τις παλαιότερες εκκλησίες στον κόσμο. ]] Οι Άραβες Χριστιανοί είναι αυτόχθονες λαοί της Δυτικής Ασίας, με παρουσία εκεί πριν από τις πρώτες μουσουλμανικές κατακτήσεις του έβδομου αιώνα στην Εύφορη Ημισέληνο. Υπήρχαν πολλές αραβικές φυλές, που προσχώρησαν στο χριστιανισμό, ξεκινώντας από τον 1ο αιώνα, συμπεριλαμβανομένων των Ναβαταίων και των Γασσανιδών.
Οι Ναβαταίοι ήταν πιθανώς μεταξύ των πρώτων αραβικών φυλών, που έφτασαν στο Νότιο Λεβάντε στα τέλη της πρώτης χιλιετίας π.Χ. Οι Ναβαταίοι αρχικά υιοθέτησαν ειδωλολατρικές πεποιθήσεις, αλλά έγιναν Χριστιανοί την εποχή της Βυζαντινής περιόδου γύρω στον 4ο αιώνα. Οι νέοι Άραβες εισβολείς βρήκαν τα απομεινάρια των Ναβαταίων, πλέον αγρότες. Τα εδάφη τους χωρίστηκαν μεταξύ των νέων αραβικών βασιλείων των Καχτανιτών των βυζαντινών υποτελών, των Γασσανίδων και του Χιμιαριτικού Βασιλείου, του Kindah στη Βόρεια Αραβία.
Οι φυλές Ταΐ, Μπάνου Αμπντούλ Καΐς και Ταγλίμπ είναι επίσης γνωστό ότι περιλάμβαναν πολλούς χριστιανούς στην προϊσλαμική περίοδο. Η πόλη Νατζράν (Νεγράς) της νότιας Αραβίας ήταν κέντρο του αραβικού χριστιανισμού, το οποίο έγινε διάσημο λόγω της δίωξης από έναν από τους βασιλιάδες της Υεμένης, του Ντου Ναουάς (Δουναάν), ο οποίος είχε ασπαστεί ενθουσιωδώς τον Ιουδαϊσμό. Ο ηγέτης των Αράβων της Νατζράν κατά την περίοδο των διωγμών, ο αλ Χαρίθ, αγιοποιήθηκε από την Καθολική Εκκλησία ως Άγιος Αρέθας. Μερικοί σύγχρονοι μελετητές υποστηρίζουν ότι ο Φίλιππος ο Άραβας (από την Σάχμπα) ήταν ο πρώτος χριστιανός αυτοκράτορας της Ρώμης. Μέχρι τον τέταρτο αιώνα, σημαντικός αριθμός χριστιανών υπήρχαν στη χερσόνησο του Σινά, τη Μεσοποταμία και την Αραβική Χερσόνησο.
Η Καινή Διαθήκη έχει μια βιβλική περιγραφή της αραβικής μεταστροφής στο χριστιανισμό, που καταγράφεται στις Πράξεις των Αποστόλων. Οι Άραβες Χριστιανοί είναι επομένως μία από τις παλαιότερες χριστιανικές κοινότητες.