cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παράγραφος
μικρογραφία|Ο σημερινός τρόπος εισαγωγής παραγράφου, Σύνταγμα των ΗΠΑ Η παράγραφος είναι η αυτόνομη μονάδα του γραπτού λόγου που ασχολείται με ένα θέμα. Μια παράγραφος αποτελείται από μία ή περισσότερες προτάσεις. Στην αρχαιότητα δεν υπήρχε η έννοια της παραγράφου και ο χωρισμός γινόταν με το ομώνυμο σύμβολο.
Ιστορία
Τα παλαιότερα αρχαία ελληνικά και λατινικά συγγράμματα είχαν μικρά ή καθόλου κενά μεταξύ των λέξεων, ενώ γράφονταν και με την κατεύθυνση βουστροφηδόν. Με τον χρόνο, η κατεύθυνση του κειμένου (αριστερά προς δεξιά) επικράτησε και η στίξη έγινε συνηθισμένη. Ο πρώτος τρόπος χωρισμού της πρότασης σε ομάδες ήταν η αρχική παράγραφος.
Σε αρχαία χειρόγραφα, ένα άλλο μέσο χωρισμού προτάσεων σε παραγράφους ήταν το σπάσιμο γραμμής. Ύστερα υπήρχε ένα αρχικό γράμμα στην αρχή της επόμενης παραγράφου, το οποίο ήταν κεφαλαίο και με μεγαλύτερο μέγεθος.
Σήμερα, ο τρόπος εισαγωγής μιας παραγράφου είναι η εισαγωγή της πρότασης λίγο μετά την αρχή της σειράς.
Στη νομική ορολογία, η παράγραφος χρησιμοποιείται για να δείξει συγκεκριμένο μέρος της νομοθεσίας αριθμώντας την κάθε παράγραφο για την ευκολότερη κατηγοριοποίηση του νόμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλωσσολογία
Αργυράσπιδες
Οι Αργυράσπιδες αποτελούσαν μία μοίρα του Μακεδονικού στρατού του Αλεξάνδρου Γ¨ του Μεγάλου, που καλούνταν έτσι, διότι έφεραν αργυρές ασπίδες. Ήταν εκλεκτοί άνδρες, που τους διοικούσε ο Νικάνωρ, γιος του Παρμενίωνα, και διατηρήθηκαν σε μεγάλη τιμή από τον Αλέξανδρο. Ήταν Υπασπιστές, που άλλαξαν το όνομά τους σε Αργυράσπιδες, όταν ήταν στην Ινδία υπό τον Αλέξανδρο Γ΄. Έπειτα από το τέλος του Αλεξάνδρου Γ΄ (το 323 π.Χ.) ακολούθησαν τον Ευμένη. Ήταν βετεράνοι και, αν και οι περισσότεροι ήταν πάνω από 60, ήταν φοβεροί και αξιοσέβαστοι, λόγω της επιδεξιότητάς τους και της εμπειρίας τους.
Στη μάχη της Γαβιηνής το 316 π.Χ. εγκαταστάθηκαν με τον Αντίγονο Α΄ τον Μονόφθαλμο, όταν αυτός κατάφερε να καταλάβει τις άμαξες με τις αποσκευές τους. Αυτές είχαν τις οικογένειές τους και τη λεία 40 ετών. Ένας από τους διοικητές τους, ο Τεύταμος, διαπραγματεύτηκε με τον Αντίγονο για να κερδίσει την επιστροφή των πραγμάτων τους, αλλά ως αντάλλαγμα παρέδωσαν τον στρατηγό τους Ευμένη σε αυτόν.
Ο Αντίγονος σύντομα διέσπασε το σώμα, καθώς το βρήκε πολύ ταραχώδες για να το διαχειριστεί και εκτέλεσε έναν άλλον διοικητή τους, τον Αντιγένη. Κατά τη διάρκεια των Πολέμων των Διαδόχων ο Αντίγονος είχε αναπτύξει έντονο μίσος για τη μοίρα αυτή των βετεράνων, λόγω του ότι κόντεψαν να σκοτωθούν σε μία ανταρσία που προκλήθηκε από αυτούς και επίσης είχαν συντριβεί στη μάχη πολλές φορές από τους Διαδόχους. Τους έστειλε στον Σιβύρτιο, τον Μακεδόνα σατράπη της Αραχωσίας, με εντολή να τους στέλνει σε μικρές ομάδες 2-3 ατόμων σε επικίνδυνες αποστολές, ώστε ο αριθμός τους να μειωθεί σύντομα. Ωστόσο άλλοι ίσως να είχαν αποσυρθεί σε Μακεδονικές εγκαταστάσεις στην Ασία.
Οι Σελευκίδες της Συρίας χρησιμοποίησαν ένα σώμα φάλαγγας πεζικού με το ίδιο όνομα. Στη μάχη της Ράφιας (Γάζας) το 217 π.Χ. η δύναμη των 10.000 Αργυράσπιδων ανδρών έλαβε θέση απέναντι στη φάλαγγα των Πτολεμαίων. Ήταν άνδρες επιλεγμένοι από όλο το βασίλειο και εξοπλισμένοι με τον Μακεδονικό τρόπο. Η θέση τους δίπλα στον βασιλιά στη μάχη της Μαγνησίας το 190 π.Χ. δηλώνει, ότι ήταν η πρώτη μονάδα φρουράς πεζικού στον στρατό των Σελευκιδών. Στην παρέλαση της Δάφνης που έγινε για τον Αντίοχο Δ΄ Επιφανή το 166 π.Χ., οι Αργυράσπιδες ήταν μία δύναμη 5.000 ανδρών. Ωστόσο το σώμα των ανδρών, που περιγράφεται από τον Πολύβιο ότι είχε εξοπλιστεί και ντυθεί με τον Ρωμαϊκό τρόπο, αριθμούσε 5.000 και ο Μπαρ-Κόχβα προτείνει ότι αυτοί οι άνδρες, που περιγράφονται πρώτοι σε θέση, ίσως είναι μία διαίρεση των Αργυράσπιδων, ώστε το σύνολό τους να είναι πάλι δύναμη 10.000 ανδρών. Ο Λίβιος αναφέρει ένα σώμα ιππικού, που λεγόταν αργυράσπιδες, ως ένα βασιλικό σύνταγμα στον στρατό του Αντιόχου Γ΄ του Μεγάλου στη Μαγνησία.
Ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Αλέξανδρος Σεβήρος, ανάμεσα σε άλλους τρόπους που μιμήθηκε τον Αλέξανδρο τον Μεγάλο, είχε στον στρατό του μοίρα ανδρών, που καλούνταν αργυράσπιδες και χρυσάσπιδες.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαιοελληνική στρατιωτική ορολογία Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της αρχαίας Ελλάδας Κατηγορία:Μακεδονικός στρατός
Heaven and Hell (συγκρότημα)
Οι Heaven and Hell ήταν άγγλο-αμερικάνικο heavy metal συγκρότημα το οποίο ιδρύθηκε το 2006 από τη σύνθεση των Black Sabbath η οποία ηχογράφησε το δίσκο του 1981, "Mob Rules". Τα μέλη της ήταν ο τραγουδιστής Ρόνι Τζέιμς Ντίο, ο κιθαρίστας Τόνι Αϊόμι, ο μπασίστας Γκίζερ Μπάτλερ και ο ντράμερ Βίνι Άπις, ενώ κατά τον δεύτερο χρόνο ύπαρξης τους προστέθηκε ο κιμπορντίστας Σκοτ Γουόρεν για τις ζωντανές τους εμφανίσεις. Το συγκρότημα διαλύθηκε το 2010 μετά το θάνατο του Ντίο από καρκίνο του στομάχου.
Βιογραφία
Τον Οκτώβριο του 2005 δημοσιεύθηκε η δήλωση του Ρόνι Τζέιμς Ντίο ότι θα συνεργαστεί με τον κιθαρίστα των Black Sabbath, Τόνι Αϊόμι για δύο νέα κομμάτια τα οποία εκδόθηκαν στη συλλογή "Black Sabbath: The Dio Years", με τους Γκίζερ Μπάτλερ και Μπιλ Γουόρντ να προστίθενται λίγο αργότερα. Στα τέλη του 2006, ανακοινώθηκε η δημιουργία των Heaven and Hell από τη σύνθεση που είχε ηχογραφήσει τον ομώνυμο δίσκο των Black Sabbath, το 1980. Τελικά, το Νοέμβριο εκείνης της χρονιάς ανακοινώθηκε ότι ο Γουόρντ δεν θα συμμετάσχει, και ότι τη θέση του θα έπαιρνε ο Βίνι Άπις, ανασυνθέτοντας τη γραμμή μελών των Black Sabbath που ηχογράφησε το "Mob Rules", το 1981.
left|thumb|200px|Ο Ντίο και ο Άπις το 2007 στην Πολωνία Το νεοσύστατο συγκρότημα πραγματοποίησε την πρώτη του περιοδεία στη Βόρεια Αμερική, ξεκινώντας με έντεκα συναυλίες στον Καναδά, τον Μάρτιο του 2007, για να συνεχίσουν στις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι τις 19 Μαΐου, έχοντας σαν support συγκροτήματα τους Down και τους Megadeth. Στις 2 Ιουνίου ξεκίνησε το ευρωπαϊκό μέρος της περιοδείας τους από το Βίντερτουρ της Ελβετίας, με το συγκρότημα να δίνει 19 συναυλίες σε διάστημα ενός μήνα, συμπεριλαμβανομένης και μίας εμφάνισης στο "Rockwave Festival" μαζί με τους Dream Theater, τους Iced Earth, και άλλους. Τον Αύγουστο του 2007, πραγματοποίησαν οκτώ εμφανίσεις στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία για να συνεχίσουν με 23 συναυλίες σε Μεξικό, Ηνωμένες Πολιτείες και Καναδά μέχρι τις 6 Οκτωβρίου με τον Alice Cooper και τους Queensrÿche να ανοίγουν τις εμφανίσεις τους. Μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου, ολοκλήρωσαν την περιοδεία με εμφανίσεις στην Ιαπωνία και τη Μεγάλη Βρετανία.
Στις 28 Αυγούστου 2007, είχε κυκλοφορήσει το διπλό, ζωντανά ηχογραφημένο στη Νέα Υόρκη, άλμπουμ "Live from Radio City Music Hall". Αυτή ήταν η πρώτη κυκλοφορία της συγκεκριμένης σύνθεσης από το "Dehumanizer" του 1992, με τους μουσικούς να έχουν αρχικά δηλώσει ότι αυτή θα ήταν η μοναδική τους περιοδεία, αλλά τελικά αποφάσισαν να συνεχίσουν ηχογραφώντας και ένα νέο στούντιο άλμπουμ.
Τον Αύγουστο του 2008, έλαβαν μέρος στην αμερικάνικη περιοδεία "Metal Masters" μαζί με τους Judas Priest, Motörhead και Testament και το ίδιο διάστημα πραγματοποιούσαν τις ηχογραφήσεις του πρώτου τους άλμπουμ στα "Rockfield Studios" της Ουαλίας. Τον Απρίλιο του 2009, κυκλοφόρησε ο δίσκος με τίτλο "The Devil You Know" μέσω της "Roadrunner Records", σκαρφαλώνοντας στο Top-10 των αμερικάνικων, σουηδικών και φινλανδικών τσαρτ.
Η περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ ξεκίνησε από την Μπογκοτά της Κολομβίας στις 5 Μαΐου 2009, με τους Heaven and Hell να συνεχίζουν με οκτώ συναυλίες στη Λατινική Αμερική για να επιστρέψουν στην Ευρώπη στα τέλη του μήνα πραγματοποιώντας είκοσι εμφανίσεις μέχρι τις 30 Ιουλίου. Στην τελευταία αυτή εμφάνιση, στο φεστιβάλ "Wacken Open Air" της Γερμανίας, ηχογραφήθηκε ο δίσκος "Neon Nights: 30 Years of Heaven & Hell", ο οποίος κυκλοφόρησε και σε μορφή DVD το Νοέμβριο του 2010. Το αμερικάνικο μέρος της περιοδείας ολοκλήρωσε την προώθηση του δίσκου, με το συγκρότημα να εμφανίζεται μαζί με τους Coheed And Cambria.
Το Νοέμβριο του 2009, ο Ντίο διαγνώστηκε με καρκίνο του στομάχου, αλλά συνέχισε να πραγματοποιεί μελλοντικά σχέδια με το συγκρότημα, κλείνοντας μία ευρωπαϊκή περιοδεία μαζί με τους Iron Maiden για το καλοκαίρι του 2010. Στις 4 Μαΐου 2010, ανακοινώθηκε η ακύρωση της περιοδείας λόγω της επιδείνωσης της υγείας του τραγουδιστή, ο οποίος απεβίωσε από τη νόσο στις 16 Μαΐου 2010.
Τα εναπομείναντα μέλη πραγματοποίησαν μία τελευταία εμφάνιση με τον πρώην τραγουδιστή και μπασίστα των Deep Purple και των Black Sabbath, Γκλεν Χιουζ, τον τραγουδιστή των Masterplan, Γιορν Λαντε και τον τραγουδιστή των Pantera και Down, Φιλ Άνσελμο να αντικαθιστούν τον Ντίο, στις 24 Ιουλίου 2010 για το "High Voltage Festival". Η συναυλία ήταν αφιερωμένη στη μνήμη του αποθανόντα τραγουδιστή και τα έσοδα της πήγαν στην καταπολέμηση του καρκίνου.
Πηγές
Κατηγορία:Αγγλικά heavy metal συγκροτήματα Κατηγορία:Αμερικανικά heavy metal συγκροτήματα Κατηγορία:Black Sabbath
Killing Ground
Killing Ground είναι ο τίτλος του 15ου στούντιο δίσκου του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Saxon, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2001 μέσω της εταιρείας "Steamhammer". Επίσης, κυκλοφόρησε και μία έκδοση διπλού CD, με το δεύτερο μέρος της συγκεκριμένης κυκλοφορίας να περιέχει επανεκτελέσεις κομματιών των Saxon της περιόδου 1980-1984.
Το άλμπουμ έλαβε μέτριες κριτικές, αν και ο ήχος του είναι παρόμοιος με αυτόν που είχε το συγκρότημα στις αρχές της δεκαετίας του '80. Οι πωλήσεις του ήταν και πάλι χαμηλές, με εξαίρεση τα γερμανικά τσαρτ, όπου κατάφερε να μπει στο Top-30.
Θέσεις τσαρτ
Killing Ground (άλμπουμ)
Τα μέλη των Saxon
Το Killing Ground ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Saxon Κατηγορία:Άλμπουμ του 2001
Φρόυντενσταντ
Το Φρόυντενσταντ (γερμ. Freudenstadt, σουαβ. Fraidestadt) είναι πόλη της Βάδης-Βυρτεμβέργης στη νοτιοδυτική Γερμανία, πρωτεύουσα ομώνυμου διαμερίσματος (νομού, Landkreis). Τα πλησιέστερα πληθυσμιακά κέντρα είναι το Όφενμπουργκ, περίπου 36 χιλιόμετρα δυτικά), και το Τύμπινγκεν (εξελληνισμένα Τυβίγγη), περ. 47 χιλιόμετρα ανατολικά. Το 2021 είχε πληθυσμό 23.704 κατοίκους.
Η πόλη είναι κτισμένη σε οροπέδιο στο ανατολικό άκρο του βόρειου μέρους του Μέλανος Δρυμού, σε υψόμετρο 732 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, και είναι γνωστή για τον καθαρό αέρα της. Το κέντρο της είναι περίφημο ως η μεγαλύτερο κέντρο-αγορά της Γερμανίας. Απετέλεσε από τον 19ο αιώνα και ύστερα διεθνώς γνωστό κέντρο υγιεινών διακοπών με αξιοσημείωτους επισκέπτες, όπως τον βασιλέα Γεώργιο Ε΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, τη βασίλισσα της Σουηδίας, τον Τζον Ντ. Ροκφέλερ, αλλά και τον γνωστό αντισυμβατικό Αμερικανό συγγραφέα Μαρκ Τουαίην. Με τα πολλά ξενοδοχεία και ξενώνες του, καθώς και την υψηλής ποιότητας τοπική κουζίνα του, το Φρόυντενσταντ παραμένει δημοφιλής προορισμός διακοπών για Γερμανούς από όλα τα μέρη της χώρας. Μερικοί το έκαναν κυριολεκτικά «δεύτερο σπίτι» τους, όπως ο δικαστικός και συγγραφέας Φρήντριχ Κέλνερ.
Ιστορία
Από το 1535 φαίνεται ότι υπήρχε μοναστήρι στο γειτονικό βουνό Κνήμπις (Kniebis). Ωστόσο η δημιουργία της πόλεως του Φρόυντενσταντ διατάχθηκε μόλις το 1599 από τον δούκα Φρειδερίκο Α΄ της Βυρτεμβέργης. Ο αρχικός πληθυσμός της ήταν κυρίως πολλοί από τους 11.000 Προτεστάντες που εκδιώχθηκαν ή αυτοεξορίσθηκαν από τις επαρχίες της Έσω Αυστρίας από το 1598 και μετά. Το 1799 το μοναστήρι στο Κνήμπις πυρπολήθηκε από τους Γάλλους. Το Φρόυντενσταντ παρέμεινε σχεδόν αποκλειστικά προτεσταντικό για πολλές δεκαετίες, με τους κατοίκους να υπάγονται στην «Ευαγγελική-Λουθηρανική Εκκλησία της Βυρτεμβέργης». Ο σιδηρόδρομος έφθασε στην πόλη το 1879, με τη γραμμή που συνέδεε με το Όυτινγκεν ιμ Γκόυ, μήκους 55 χιλιομέτρων.
Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Στις αρχές του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, στο παρακείμενο όρος Κνήμπις, κοντά στην ορεινή διάβαση Αλεξάντερσάντσε, δημιουργήθηκε ένα κέντρο διοικήσεως του γερμανικού στρατού για την άμυνα του Δυτικού Μετώπου, με βαρέα αντιαεροπορικά πυροβόλα. Η επίσκεψη του Χίτλερ επί μία εβδομάδα στο Φρόυντενσταντ το 1940 (μετά την κατάληψη της Γαλλίας) για τα εγκαίνια του αρχηγείου προπαγανδίσθηκε και έλαβε ευρεία διεθνή δημοσιότητα στα κινηματογραφημένα «επίκαιρα» της εποχής. Κατά κάποιο τρόπο η πόλη και η περιοχή της έγιναν έτσι ένα σύμβολο του ναζιστικού καθεστώτος και της ήττας της Γαλλίας, γεγονός που θα έπαιζε τον ρόλο του στα όσα συνέβησαν στο τέλος του πολέμου:
Στις 16 Απριλίου 1945, μόλις τρεις εβδομάδες πριν τη λήξη του πολέμου στην Ευρώπη, η πόλη δέχθηκε απροσδόκητα την επίθεση δυνάμεων της 1ης γαλλικής στρατιάς υπό τον στρατηγό Ζαν ντε Λατρ ντε Τασινύ, με πυρά πυροβολικού επί 16 περίπου ώρες, οπότε ουδείς ξεμύτισε να συναντήσει τους Γάλλους ώστε να παραδώσει την πόλη, ενώ από την άλλη οι επιτιθέμενοι ανέμεναν σημαντική στρατιωτική αντίσταση.
Καθώς ο βασικός αγωγός υδροδοτήσεως είχε καταστραφεί από προηγούμενες, αμερικανικές αεροπορικές επιδρομές και τα οχήματα της πυροσβεστικής καταστράφηκαν από τον γαλλικό βομβαρδισμό, πυρκαγιές εξαπλώθηκαν εύκολα. Η παράδοση της πόλεως έγινε μόνο όταν γαλλικό απόσπασμα έφθασε μέχρι το δημαρχείο. Μέχρι τότε σχεδόν εκατό άμαχοι είχαν σκοτωθεί και το 95% του Φρόυντενσταντ, ή περί τα 600 κτήρια, είχαν καταστραφεί μέσα στη νύκτα της 16ης προς τη 17η Απριλίου, αφήνοντας 1.400 οικογένειες άστεγες. Το σημερινό Φρόυντενσταντ είναι επομένως μια ουσιαστικά νέα πόλη, κτισμένη μετά το 1945.
Αξιοθέατα
thumb|225px|Η κεντρική πλατεία του Φρόυντενσταντ με τον κεντρικό ναό thumb|225px|Η κεντρική πλατεία με το Δημαρχείο Αξιοθέατα στο Φρόυντενσταντ είναι η κεντρική πλατεία-αγορά περιστοιχισμένη από κτήρια με κιονοστοιχίες, με το εκεί ευρισκόμενο Δημαρχείο, που στεγάζει μουσείο της τοπικής ιστορίας. Στη νότια πλευρά της πλατείας βρίσκεται ο κεντρικός ναός, της Ευαγγελικής-Λουθηρανικής Εκκλησίας, ο οποίος κτίσθηκε μεταξύ του 1601 και του 1608 σε γοτθικό-αναγεννησιακό αρχιτεκτονικό ρυθμό και θεωρείται το σημαντικότερο κτήριο της πόλεως.
Ο «Πύργος του Φρειδερίκου» (Friedrichsturm) είναι πύργος από ερυθρό ψαμμίτη ύψους 25 μέτρων, σε υψόμετρο 799 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στο όρος Κήνμπεργκ, με ωραία θέα. Κτίσθηκε το 1899 για την επέτειο των 300 ετών από την ίδρυση του Φρόυντενσταντ.
Οικονομία και συγκοινωνίες
Η προστιθέμενη αξία σύμφωνα με δεδομένα του 2006 προέρχεται κατά 54,2% από τον τομέα των υπηρεσιών (κυρίως τον τουρισμό), κατά 45,0% από τη βιομηχανία και μεταποίηση και κατά μόλις 0,8% από τον γεωργικό τομέα. Το 2007 υπήρχαν στην πόλη 2.832 κλίνες για τους επισκέπτες, σε ξενοδοχεία και άλλα καταλύματα, με τον αριθμό των διανυκτερεύσεων να ανέρχεται σε 339.292 εκείνο το έτος. Υπάρχει και μικρή βιομηχανική ζώνη.
Η πόλη αποτελεί συγκοινωνιακό κόμβο στον Μέλανα Δρυμό, με 4 ομοσπονδιακές οδούς να διέρχονται από αυτή: οι B 28, B 462, η πιο τοπική B 500 που συνδέει την πόλη με το Μπάντεν-Μπάντεν και η νεότερη οδός (από το 1985) B 294. Ο κεντρικός σταθμός υπεραστικών λεωφορείων Επίσης η πόλη είναι η αφετηρία τριών σιδηροδρομικών γραμμών. Σήμερα η γραμμή του Όυτινγκεν ιμ Γκόυ (η παλαιότερη) συνδέει με τη Στουτγκάρδη, ενώ μία άλλη με την Καρλσρούη.
Αξιοσημείωτοι άνθρωποι
Μεταξύ των προσωπικοτήτων που σχετίζονται με κάποιο τρόπο με το Φρόυντενσταντ είναι και οι εξής :
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βάδης-Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Βυρτεμβέργη
Λάζαρ Ντόκιτς
Ο Λάζαρ Ντόκιτς (σερβικά : Лазар Докић), (Βελιγράδι, 27 Σεπτεμβρίου 1845 - Opatija, 1 ή 13 του Δεκεμβρίου 1893) ήταν Σέρβος γιατρός, πολιτικός και πρωθυπουργός το 1893.
Βιογραφία
Τελείωσε το σχολείο πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο Βελιγράδι. Σπούδασε ιατρική στη Βιέννη και την Πράγα. Εργάστηκε ως γιατρός περιοχή στο Ούζιτσε για δεκαπέντε χρόνια. Στο πόλεμο με την Τουρκία το 1877-1888 ήταν στρατιωτικός γιατρός του σώματος της Σουμανδίας. Διορίστηκε καθηγητής ανατομίας, φυσιολογίας και ζωολογίας σε σχολείο στο Βελιγράδι το 1878. Έπειτα έγινε για οκτώ χρόνια δάσκαλος ου πρίγκιπα Αλέξανδρος Ομπρένοβιτς το 1883. έτος.
Ήταν μέλος του Ριζοσπαστικού κόμματος στην πιο μετριοπαθή πτέρυγα του. Το 1888 έγινε μέλος του Συμβουλίου της Επικρατείας και στη συνέχεια ο πρόεδρος του.
Όταν ο πρίγκιπας Αλέξανδρος επιλύει μικρή αντιπαράθεση μεταξύ των φιλελευθέρων και των ριζοσπαστικών μετά τις εκλογές του Φεβρουαρίου 1893 έγινε πρωθυπουργός την 1 Απριλίου.
Έγραψε βιβλία σχετικά με βιολογία, ζωολογία και τα είδη των ζώων στη Σερβία.
Γιοι του ήταν ο στρατηγός Ντούρο Λ. Ντόκιτς, και ο ταξίαρχος ιππικού Γιόβαν Λ. Ντόκιτς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σερβίας Κατηγορία:Μέλη της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών Κατηγορία:Σέρβοι συγγραφείς Κατηγορία:Σέρβοι ιατροί
Στιβ Μπεσίρ
Ο Στίβεν Λυν "Στιβ" Μπεσίρ (αγγλικά:Steven Lynn "Steve" Beshear (γεννημένος 21 Σεπτεμβρίου 1944) είναι Αμερικανός δικηγόρος και πολιτικός. Είναι ο 61ος Κυβερνήτης της Κοινοπολιτείας του Κεντάκι. Ο Μπεσίρ πρωτύτερα χρημάτισε στη Βουλή των Αντιπροσώπων του Κεντάκι από το 1974 μέχρι το 1979, ήταν ο Γενικός Εισαγγελέας της πολιτείας από το 1980 μέχρι το 1983, και ήταν ο 49ος Αναπληρωτής Κυβερνήτης από το 1983 μέχρι το 1987. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος. Ο Μπεσίρ δεν μπορεί να διεκδικήσει τρίτη θητεία στις εκλογές του 2015 λόγω ορίων θητείας που υπάρχουν στο Σύνταγμα του Κεντάκι.
Αφότου αποφοίτησε από το University of Kentucky College of Law το 1968, ο Μπεσίρ για λίγο εξάσκησε την δικηγορία στη Νέα Υόρκη προτού επιστρέψει στο Κεντάκι και εκλεγεί στο πολιτειακό νομοθετικό σώμα, όπου απέκτησε τη φήμη του υπερασπιστή των καταναλωτών. Χρησιμοποίησε αυτή τη φήμη για να εκλεγεί γενικός εισαγγελέας για μια θητεία, υπηρετώντας υπό τον Κυβερνήτη Τζον Γ. Μπράουν τον νεότερο. Ως γενικός εισαγγελέας, ο Μπεσίρ εξέδωσε μια ανακοίνωση ότι τα αντίγραφα των Δέκα Εντολών θα έπρεπε να αφαιρεθούν από τους τοίχους των σχολικών τάξεων της πολιτείας στον απόηχο της Ανωτάτου Δικαστηρίου των Ηνωμένων Πολιτειών γνωστή ως Στόουν εναντίον Γκράχαμ. Επίσης συγκρούστηκε με την πρώτη κυρία Φύλλις Τζορτζ Μπράουν όταν εκείνος αντιτέθηκε στην πρακτική να χρεώνεται εισιτήριο για τους επισκέπτες της ανακαινισμένης κατοικίας του κυβερνήτη. Το 1983 ο Μπεσίρ εκλέχθηκε αναπληρωτής κυβερνήτης στην κυβέρνηση της Κυβερνήτριας Μάρθα Λέιν Κόλινς.
Γεώργιος Ι. Μουρέλος
Ο '''Γεώργιος Ι. Μουρέλος''' (1912-1994) ήταν Έλληνας καθηγητής φιλοσοφίας με επίκεντρο των ερευνητικών του ενδιαφερόντων τη Φιλοσοφία της Τέχνης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1912. Μετοίκησε στην Αθήνα το 1927 και σπούδασε Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης κατά τα έτη 1934-1938. Κατά τη διάρκεια του Β΄ παγκόσμιου πολέμου επέστρεψε στην Ελλάδα και από το 1945 άρχισε να διδάσκει Φιλοσοφία στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών. Ανακηρύχθηκε διδάκτορας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 1946 και υφηγητής (με doctorat d’ état) του Πανεπιστημίου της Σορβόννης το 1962. Μετά από ένα διάστημα, κατά το οποίο έζησε στη Γαλλία ως ερευνητής του Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών, εκλέχτηκε καθηγητής Συστηματικής Φιλοσοφίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου και δίδαξε από το 1966 έως το 1980. Απεβίωσε σε ηλικία 82 ετών το 1994.
Βιβλία
1.    Gounaro. Collection de l’ Institut d’ Athènes, Αθήνα 1957.
2.    Παραγωγή και επαγωγή: δοκίμιο μεθοδολογίας. (Διδακτορική διατριβή, 1946), Αθήνα 1959, 94 σελ. (2η έκδοση, 1968).
3.    ''Η πόλις μάς περιμένει. Μυθιστόρημα.'' «Ίκαρος», Αθήνα 1959. (2η έκδοση: «Εταιρεία Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης», Θεσσαλονίκη 1999), 147 σελ.
4.    L’ épistémologie positive et la critique meyersonienne. “P.U.F.”, Paris 1962.
5. Capralos, Sculteur Grec. Βενετία, 1962.
6.     Μαθήματα γνωσιολογίας. Θεσσαλονίκη χ.χ., 72 σελ.
8.    Bergson et les niveaux de réalité. “P.U.F.”, Paris 1964.
9.    Η Μεγάλη Σύρτις, [λογοτέχνημα], Θεσσαλονίκη 1970.
10. Μεταμορφώσεις του χρόνου. «Κωνσταντινίδης», Θεσσαλονίκη 1971. (Α΄ Κρατικό βραβείο δοκιμίου).
11. Δέκα λαϊκά κεντήματα, [λογοτέχνημα], Θεσσαλονίκη 1972.
12. Θέματα αισθητικής και φιλοσοφίας της τέχνης. Τόμος Α΄: Οι βιολογικές, οι ψυχολογικές και οι κοινωνικές βάσεις των καλών τεχνών. «Νέα Πορεία», Θεσσαλονίκη 1970, 154 σελ. (2η έκδοση: «Νεφέλη», Αθήνα 1985).
13. Τraces errantes, Θεσσαλονίκη 1973.
15. ''Γ. Γουναρόπουλος, Οι Έλληνες ζωγράφοι''. Αθήνα 1975.
Εθνική Αλβανίας Κ-21 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Αποτελεί την ανώτατη ηλικιακά ομάδα του ποδοσφαίρου νέων της χώρας, στην οποία συμμετέχουν οι καλύτεροι νέοι, επαγγελματίες ποδοσφαιριστές που έχουν γεννηθεί στην Αλβανία ή έχουν Αλβανούς γονείς και παππούδες. Οι ποδοσφαιριστές της ομάδας έχουν τη δυνατότητα, εφόσον κριθούν επιτυχημένοι, να κληθούν στην Εθνική Αλβανίας.
Γεώργιος Ι. Μουρέλος
Βιβλία
16. Θεμελιώδεις έννοιες της σύγχρονης φιλοσοφίας και επιστημολογίας. «Εγνατία», Θεσσαλονίκη 1976 (19912), 338 σελ.
Εθνική Αλβανίας Κ-21 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Δείτε ακόμη
Κατηγορία:Εθνική Αλβανίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Ποδόσφαιρο νέων ανά χώρα Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-21 Ευρώπης
Γεώργιος Ι. Μουρέλος
Βιβλία
17. Morts et crystaux, Θεσσαλονίκη 1984.
18. Η Παράξενη Βεντάγια, Θεσσαλονίκη 1984.
19. Bouzianis ou à la recherché de l’ humain. Ed. Néféli, Les Amis de Bouzianis, Athènes 1985, 125 σελ.
20. Θέματα αισθητικής και φιλοσοφίας της τέχνης. Τόμος Β΄: Οι κοινωνικές βάσεις των Καλών Τεχνών. «Νεφέλη», Αθήνα 1985, 214 σελ.
21. Αισθητικό τρίπτυχο: ο χώρος της τέχνης και η αισθητική της φαντασίας. «Βάνιας», Θεσσαλονίκη 19881 (19962), 119 σελ.
22. Αισθητικό τρίπτυχο: τοπολογία του βάθους. «Βάνιας», Θεσσαλονίκη 19891 (19962), 119 σελ.
23. Φιλοσοφικά και αισθητικά μελετήματα. Επιμ. Λίνος Μπενάκης, Εισαγωγή Τερέζα Πεντζοπούλου-Βαλαλά. «Ελληνική Εταιρεία Αισθητικής», Αθήνα 1992, 416 σελ.
24. Εισαγωγή σε μια φαινομενολογία του δυνατού. «Νεφέλη», Αθήνα 1994, 117 σελ.
25. Μουρέλος, Γιώργος – Παυλόπουλος, Δημήτρης – Φιάδα, Αλεξάνδρα: Ο γλύπτης Αθανάσιος Λημναίος 1908-1977. «Κέρκυρα – Economia Publishing», Αθήνα 2002, 131 σελ.
26. Γιώργος Γουναρόπουλος. Επιμέλεια Ρούλα Φραγκούλη, ζωγραφική Γιώργος Γουναρόπουλος. «Ελληνικά Γράμματα», Αθήνα 2006, 141 σελ.
27. Γιώργος Μπουζιάνης. Επιμέλεια Ρούλα Φραγκούλη. «Ελληνικά Γράμματα», Αθήνα 2006, 140 σελ.
Άρθρα
1.    “Sur la signification du determinisme esthétique”. Actes du XI Congres International de Philosophie, Bruxelles-Louvain 1953.
3.    «Η πολλαπλότητα της χρωματικής λειτουργίας». Ζυγός 36-37 (1958), 15-16 + 49.
4.    «Η εθνική μας ιδεολογία». Γνώσεις 21-22 (1959), 75-77.
5.    «Η αισθητική κρίση». Νέα Εστία 65, 762 (1959), 477-478.
6.    “Vers une esthétique en profondeur”. In: Atti del Congresso Internazionale di Filosofia (XII), Congresso Internazionale di Filosofia (Venezia, 1958), Firenze 1961, 335-342.
8.     «Πραγματικό και δυνατό στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία: Schuhl Pierre-Maxime, “Le dominateur et les possible”, Paris, Presses Universitaires de France, 1960”. Εποχές 6 (1963), 71-73.
10. «Οι διαστάσεις του χρόνου». Εποχές 7 (1963), 29-34.
12. «Αφιέρωμα στον Gaston Bachelard». Εποχές 4 (1963), 41-46.
13. “Expérience des Substances et expérience des relations en art”. Revue de synthèse 29-31 (1963), 301-303.
14. «Η αναβίωση των μπερξονικών μελετών: Gouhier Henri, “Bergson et le Christ des Evangiles”, Paris, Librairie Arthème Fayard, 1961”. Εποχές 9 (1964), 64-66.
15. «Η μορφή του μηδενισμού». Εποχές 12 (1964), 55-58.
16. «Η περιπέτεια της ανθρώπινης συνείδησης: Vladimir Jankélévitch, “L’ aventure, l’ ennui, le sérieux”, Aubier, Paris, Editions Montaigne 1963». Εποχές 13 (1964), 69-72.
17. «Ιστορία και τοπογραφία των Αθηνών: Matton Lya et Raymond, “Athènes et ses monuments du XVIIe siècle à nos jours”, Collection de l’ Institut Français d’ Athènes 1963». Εποχές 14 (1964), 68-70.
18. «Η κριτική άποψη και ο σύγχρονος στοχασμός: Ε. Π. Παπανούτσου, ‘Φιλοσοφικά προβλήματα’». Εποχές 16 (1964), 73-76.
19. «Θεωρητική σκέψη και Χριστιανισμός: Nédoncelle Maurice, ‘Υπάρχει μια χριστιανική φιλοσοφία;’, Μετάφρ. Κωνσταντίνος Παπαδάκης, Ηράκλειον Κρήτης 1963». Εποχές 17 (1964), 68-69.
20. «Αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν: Oikonomakos Gregoire, “Le fanatisme”, Athènes 1961». Εποχές 18 (1964), 68-70.
21. «Η φιλοσοφική σκέψη. Δύο ξένα συνέδρια». Εποχές 19 (1964), 71-72.
22. «Προβλήματα της θρησκείας». Εποχές 19 (1964), 72-74.
23. «Η μορφή του μηδενισμού. Στη μνήμη του Προέδρου Κέννεντυ». Εποχές 11 (1964), 56-58.
24. «Αλήθεια και πραγματικότητα στην τέχνη». Χρονικά Αισθητικής – Annales d’ esthétique 3-4 (1964-65), 62-65.
25. «Η αισθητική αναγωγή και το κριτήριο του βάθους». Χρονικά Αισθητικής – Annales d’ esthétique 3-4 (1964-65), 102-114.
26. «Το Ε΄ Διεθνές Συνέδριο Αισθητικής». Χρονικά Αισθητικής – Annales d’ esthétique 3-4 (1964-65), 143-144.
27. «Η εκλαϊκευτική προσπάθεια: Κλάρας Μπάμπης, ‘Ομιλίες με τα παιδιά μου’, Αθήνα, Φέξης 1963». Εποχές 21 (1965), 70-71.
28. Βιβλιοκρισία: «Πλατής Ελευθέριος Ν., ‘Το ερωτικό στοιχείο στο μυστικισμό’, Αθήνα 1964». Εποχές 24 (1965), 74-75.
29. «Το πρόβλημα της σαφήνειας: Guitton Jean, “Le clair et l’ obscure”, Paris, Aubier 1964”. Εποχές 25 (1965), 66-69.
30. «Η λογοτεχνία και ο στοχασμός: Δεσποτόπουλος Κ.Ι., ‘Φιλολογικά’, Αθήναι, Εκδ. Φέξη, 1964». Εποχές 26 (1965), 74-75.
31. «Σύγχρονος πυθαγορισμός: Lamouche André, “D’ une morale de l’ amour à une sociologie de la raison”, Tome I, 1963, Tome II, Paris, Dumod 1964». Εποχές 27 (1965), 70-71.
32. «Ιωάννα Μπερξόν». Εποχές 30 (1965), 64-66.
33. «Henri Bergson. Η ενότητα της φιλοσοφίας του». Εποχές 30 (1965), 84-100.
34. «Νέα ερμηνευτική της ψυχολογίας του Φρόιντ: Ricoeur Paul, “De l’ interprétation”. Essai sur Freud. Paris, Ed. Seuil 1965». Εποχές 32 (1965), 69-71.
35. «Η έννοια του προτύπου στη φιλοσοφία και στην επιστήμη». Χρονικά του Πειραματικού Σχολείου του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης 79-80 (1966), 115-137.
36. «Η αμφιβολική σκέψη στο θέατρο του Πιραντέλλο». Χρονικά Αισθητικής – Annales d’ esthétique 6-7 (1967-1968), 92-105.
37. «Η πορεία της τεχνικής και η εξέλιξη του ανθρώπινου πνεύματος». Χρονικά Αισθητικής – Annales d’ esthétique 8 (1969), 119-136.
38. «Η έννοια του ανθρωπισμού». Δελτίον Βασιλικού Εθνικού Ιδρύματος 59 (1969), 174-175.
39. «Η έννοια της δομής στη σύγχρονη φιλοσοφία». Χρονικά Αισθητικής – Annales d’ esthétique 9-10 (1970-1971), 126-144.
40. “Sur le concept d’ antinature”. Στο: ''Εις μνήμην Παναγιώτου Α. Μιχελή.'' «Ελληνική Εταιρεία Αισθητικής», Αθήναι 1972, 450-456.
41. «Δομή και διάσπαση των χωροχρονικών πλαισίων στη σύγχρονη τέχνη». Χρονικά Αισθητικής – Annales d’ esthétique 11-12 (1972-1973), 97-108.
42. «Η έννοια της κλίμακος για τη μελέτη και ερμηνεία των φαινομένων». Φιλοσοφία 4 (1974), 27-49.
43. «Η διπλή αιτιότητα στην τέχνη». Εποπτεία 3 (1976), 53-57.
44. «Εκ βαθέων». Χρονικά Αισθητικής – Annales d’ esthétique 15-16 (1976-1977), 1-5.
45. «Η ολοκλήρωση στην τέχνη στο επίπεδο του κοινωνικού και του ατομικού». Χρονικά Αισθητικής – Annales d’ esthétique 15-16 (1976-1977), 154-163.
46. «Η ποιητική του Πωλ Βαλερύ». Δευκαλίων 18 (1977), 162-187.
47. «Ėtienne Souriau (1892-1979)». Χρονικά Αισθητικής – Annales d’ esthétique 16-17 (1978-1979), 147-148.
48. «Γιώργος Σπυριδάκης (1908-1980)». Χρονικά Αισθητικής – Annales d’ esthétique 16-17 (1978-1979), 152-153.
49. «Το ηθικό νόημα της τέχνης». Στο: Αφιέρωμα στον Ευάγγελο Παπανούτσο. Τόμος Α΄, Αθήνα 1980, 309-325.
50. «Τέχνη και γνώση». Στο: Αφιέρωμα στον Κωνσταντίνο Τσάτσο. «Νομικαί Εκδόσεις Α. Ν. Σάκκουλα», Αθήνα 1980, 201-213.
51. «Η έννοια της παραμέτρου και η φιλοσοφική σημασία της». Φιλοσοφία 10-11 (1980-81), 106-129.
52. «Οι βασικές έννοιες της Μεταφυσικής του Αριστοτέλη». Αριστοτελικά, «Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης», Θεσσαλονίκη 1980, 67-86.
53. «Φύση και δημιουργικότητα». Χρονικά Αισθητικής 19-20 (1980-81).
54. «Το αιτιακό πεδίο». Φιλοσοφία 12 (1982), 71-99.
55. «Η Φιλοσοφία στην Ελλάδα». Στο: Ιστορία και Πολιτισμός. Τόμος 9ος, Α΄: Ο Πολιτισμός. «Μάλλιαρης», Αθήνα-Θεσσαλονίκη 1982, 88-100.
56.«Η στρατηγική του φανταστικού και ο εικαστικός χώρος». Χρονικά Αισθητικής – Annales d’ esthétique 21-22 (1982-83), 23-36.
57. «Δομή». Εποπτεία 80 (1983), 567-568.
58. «Η στρατηγική του φανταστικού και το θέμα των μεταμορφώσεων». Νέα Πορεία 335-337 (1983), 2-22.
59. «Τώνης Σπητέρης (1910-1986)». Χρονικά Αισθητικής – Annales d’ esthétique 23-24 (1984-1985), 161-162.
60. «Το βάθος της ύπαρξης και ο θάνατος». Χρονικά Αισθητικής – Annales d’ esthétique 25-26 (1986-1987), 35-42.
61. «Πεντζοπούλου-Βαλαλά Τερέζα, ‘Θέματα σύγχρονης Γερμανικής φιλοσοφίας: Εισαγωγή στον Husserl’, Θεσσαλονίκη, Εκδοτικός Οίκος Αδελφών Κυριακίδη, 1985, 266 σ.». Ελληνική Φιλοσοφική Επιθεώρηση 4, 11 (1987), 217-220.
62. Βιβλιοκρισία: «Χάιντεγκερ Μ., ‘Η προέλευση του έργου τέχνης’, Εισαγ., Μετάφρ., Σχόλ. Γιάννης Τζαβάρας, Αθήνα-Γιάννινα, Εκδ. Δωδώνη 1986, 153 σ.». Ελληνική Φιλοσοφική Επιθεώρηση 4, 2 (1987), 220-223.
63. «Βώκος Γ., ‘Φιλοσοφία και Εκπαιδευτική Πολιτική. Ο Καρτεσιανισμός στη Γαλλική Παιδεία τον 19ο αιώνα», Αθήνα, Εκδ. ‘Λωτός», 1987, 130 σ.». Ελληνική Φιλοσοφική Επιθεώρηση 5 (1988), 216-219.
65. «Οι έννοιες της ουσίας και του συμβεβηκότος στην Οντολογία του Αριστοτέλη». Στο: Ανδριόπουλος, Δ. Ζ. (Επιμ.): ''Αριστοτέλης. Οντολογία – Γνωσιοθεωρία – Ηθική – Πολιτική Φιλοσοφία. Τριάντα δύο ομόκεντρες μελέτες.'' Β΄ έκδοση επαυξημένη, Αφιέρωμα στον J. P. Anton. «Τ. Πιτσιλός», Αθήνα 1996, 295-309.
66. «Η τεχνική του Μπουζιάνη. Ο ζωγραφικός χώρος, το σχέδιο, το χρώμα και το φως παίζουν κύριο ρόλο στην τέχνη του». ''Η Καθημερινή. Επτά Ημέρες'' 27/10/1996, 28-31.
67. «Τεχνίτης και ποιητής. Μια έκθεση χαρακτικής του Τάσσου στο ‘Ζυγό’, επίτευγμα αρμονίας και μορφής». ''Η Καθημερινή. Επτά Ημέρες'' 20/09/1998, 11-14.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Γουλιέλμος του Λουξεμβούργου (1963)
Ο Γουλιέλμος, γαλλ. Guillaume de Luxambourg (γενν. 1 Μαΐου 1963) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Πάρμας είναι πρίγκιπας του Λουξεμβούργου, ως γιος του μεγάλου δούκα του Λουξεμβούργου.
Βιογραφία
Είναι ο τρίτος γιος του Ιωάννη μεγάλου δούκα του Λουξεμβούργου και της Ιωσηφίνας-Καρλόττας των Βέττιν - Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, κόρης του Λεοπόλδου Γ΄ του Βελγίου. Ο Ιωάννης είχε διαδεχθεί τη μητέρα του Καρλόττα των Νασσάου-Βάιλμπουργκ μεγάλη δούκισσα του Λουξεμβούργου. Άλλαξε το όνομα του Οίκου από Βουρβόνων-Πάρμας σε Νασσάου-Βάιλμπουργκ.
Ο Γουλιέλμος παντρεύτηκε τη Σιβύλλα-Σάντρα, κόρη του Πωλ-Αννίκ Βηλέρ (Weiler), Γάλλου με αλσατική καταγωγή (Weiler, γερμ. Βάιλερ) και της Ολίμπια Τορλόνια ντι Τσιβιτέλλα-Τσέζι, ιταλίδας. Ο Πωλ-Αννίκ ήταν γιος του Πωλ Λουί Βηλέρ εργοστασιάρχη & φιλανθρώπου και της Αλίκης Διπλαράκου, μις Ελλάδας και μετά μις Ευρώπης το 1930, Αθηναίας με καταγωγή από τη Μάνη (παντρεύτηκαν το 1932, διαζεύχθηκαν το 1945). Η Ολίμπια ήταν κόρη της Βεατρίκης των Βουρβόνων-Ισπανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Πάρμας
Μαρίνος Καλλιγάς
Ο Μαρίνος Καλλιγάς (1906 - 28 Μαρτίου 1985) ήταν Έλληνας βυζαντινολόγος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1906 και μεγάλωσε στην οικία Καλλιγά επί της πλατείας Συντάγματος. Ήταν γιος του Γεώργιου Καλλιγά, δικηγόρου, γιου του Παύλου Καλλιγά και γόνου της οικογένειας Καλλιγά. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αποφοιτώντας το 1928 από τη Νομική Σχολή. Στη συνέχεια σπούδασε ιστορία της Βυζαντινής τέχνης στη Γερμανία, από το 1930 έως το 1933. Ήταν διδάκτωρ Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Βύρτσμπουργκ με διατριβή "Die Hagia Sofia von Thessalonike". Διετέλεσε επιμελητής της έδρας της Ιστορίας της Τέχνης του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου το 1941, έφορος αρχαιοτήτων το 1942, διευθυντής της Εθνικής Πινακοθήκης από το 1949 μέχρι το 1969 (Έπειτα από υπόδειξη του Χρήστου Καρούζου στον τότε Υπουργό Παιδείας Κωνσταντίνο Τσάτσο), υφηγητής της Βυζαντινής αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης το 1946, Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας το 1951 και το 1957-1958. Διετέλεσε μέλος της Διεθνούς Ένωσης Βυζαντινών Μελετών, μέλος της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Τέχνης, της Αρχαιολογικής Εταιρείας, της Επιτροπής Εκθέσεων Εξωτερικού, της Επιτροπής για την Μπιενάλε της Βενετίας, της Επιτροπής Τεχνοκριτικών του Υπουργείου Παιδείας, πρόεδρος του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Επιτροπής Μουσείων (ICOM) και μέλος της διοικητικής επιτροπής του Μουσείου Μπενάκη. Έκανε ανασκαφές στον Ναό της Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη και δημοσίευσε μελέτη για τα ευρήματα. Από το 1941 δημοσιεύει τεχνοκριτικές στο «Ελεύθερον Βήμα» και στο περιοδικό «Ζυγός».
Στον Μαρίνο Καλλιγά οφείλεται η αγορά εκ μέρους της Εθνικής Πινακοθήκης 200 χαρακτικών του Φρανθίσκο Γκόγια. Πρόκειται για τις σειρές «Ταυρομαχία», «Disparates - Τρέλες», «Τα δεινά του Πολέμου» και «Capricios».
Κοινωνική και ιδεολογική ταυτότητα του Καλλιγά
Επρόκειτο, σύμφωνα με τον Ευγένιο Ματθιόπουλο, για έναν αστό, διανούμενο επηρεασμένο από το κλίμα του δημοτικισμού και του βενιζελικού εκσυγχρονισμού, αλλά και του νεορομαντισμού των πρώτων παιδικών του χρόνων.
Βραβεύσεις
Τιμήθηκε με τον Ταξιάρχη του Φοίνικα από την Προεδρία της Δημοκρατίας.
Θάνατος
Πέθανε στις 28 Μαρτίου 1985 και κηδεύτηκε την επομένη από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες βυζαντινολόγοι Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί της τέχνης Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες έφοροι αρχαιοτήτων Κατηγορία:Έλληνες έφοροι μουσείων Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Μαρινος Καλλιγας
Γ΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1988-1989
Το πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής ποδοσφαίρου ανδρών της περιόδου 1988-89 διεξήχθη σε έναν όμιλο με τη συμμετοχή 18 ομάδων.
Με την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος την άνοδο στην Β΄Εθνική εξασφάλισαν ο Εδεσσαϊκός, ο Α.Ο. Σπάρτης και ο Εορδαϊκός.
Στη Δ΄Εθνική δεν υποβιβάστηκε καμία ομάδα.
Αγώνες Διαβάθμισης
Στους αγώνες μετείχαν έξι ομάδες: τρεις από την Β΄ Εθνική (οι τρεις τελευταίες) και τρεις από τη Γ΄ (4η ως 6η). Διεξήχθη ένα μίνι πρωτάθλημα ενός γύρου (5 αγώνες), σε ουδέτερα γήπεδα. Οι δύο πρώτες ομάδες εντάχθηκαν στην Β΄ και οι τέσσερις υπόλοιπες στη Γ΄ Εθνική. Ουσιαστικά σώθηκαν οι δυο από τις τρεις ομάδες της Β΄ εθνικής που θα υποβιβάζονταν και έπεσε μόνο η Καβάλα, ενώ καμιά από τις τρεις ομάδες της Γ΄ Εθνικής δεν ανέβηκε κατηγορία.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γ΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1988-1989
Caress of Steel
Το Caress of Steel είναι το τρίτο άλμπουμ του καναδικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Rush, το οποίο κυκλοφόρησε στις 24 Σεπτεμβρίου του 1975 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Anthem Records".
Ιστορία του δίσκου
Μετά την κυκλοφορία του "Fly by Night", το οποίο ανέβηκε στο καναδικό Top-10, οι Rush επιδίωξαν την γρήγορη κυκλοφορία ενός ακόμη άλμπουμ. Το "Caress of Steel" ηχογραφήθηκε το καλοκαίρι του 1975 και περιείχε πέντε κομμάτια, τα δύο εκ των οποίων με τίτλους "The Necromancer" και "The Fountain of Lamneth", αποτελούνταν από τρία και έξι μέρη αντίστοιχα, ενώ η διάρκεια τους ξεπερνούσε τα δέκα λεπτά έκαστος. Το γεγονός ότι τα δύο αυτά κομμάτια διαδέχονταν το ένα το άλλο στο άλμπουμ κατακρίθηκε από μουσικοκριτικούς, όπως και το ότι ο ήχος του έδινε περισσότερη σημασία στην αφήγηση και την ατμόσφαιρα, κάτι που αποτελούσε μεγάλη απόκλιση από το "Fly by Night".
Ανάλυση τραγουδιών
Ο δίσκος ανοίγει με το "Bastille Day", μία από τις τελευταίες συνθέσεις των Rush με έντονες επιρροές από τους Led Zeppelin. Ακολουθεί το "I Think I'm Going Bald", μία σύνθεση του Κιμ Μίτσελ, επηρεασμένη από το "I Think I'm Goin' Blind" των Kiss, με τους οποίους οι Rush περιόδευαν συχνά κατά την πρώτη τους περίοδο. Το "Lakeside Park" αναφέρεται σε ένα πάρκο κοντά στην λίμνη Οντάριο στην πόλη που μεγάλωσε ο Νιλ Πιρτ. Οι στίχοι του αναφέρονται στις 24 Μαΐου, γνωστή ως "ημέρα της Βικτώριας", εθνική εορτή του Καναδά.
Ο δίσκος κλείνει με το "The Fountain of Lamneth", ένα κομμάτι αποτελούμενο από έξι μέρη με τίτλους "In the Valley", "Didacts and Narpets", "No One At the Bridge", "Panacea", "Bacchus Plateau" και "The Fountain". Οι στίχοι του αναφέρονται στην αναζήτηση ενός άνδρα για την πηγή του Lamneth και τα περιστατικά που συνέβησαν κατ' αυτήν.
Λίστα Τραγουδιών
1. Bastille Day (Lee, Lifeson, Peart) - 4:39
2. I Think I'm Going Bald (Lee, Lifeson, Peart) - 3:41
3. Lakeside Park (Lee, Lifeson, Peart) - 4:10
4. The Necromancer (Lee, Lifeson, Peart) - 12:33 5. The Fountain of Lamneth (Lee, Lifeson, Peart) - 19:57
Θέσεις τσαρτ
Caress of Steel (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 24 Σεπτεμβρίου 1975
Βραβεία
Caress of Steel (άλμπουμ)
Καναδάς (CRIA Certification): Χρυσός
Μέλη των Rush
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Caress of Steel" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Rush Κατηγορία:Άλμπουμ του 1975
Κουρούνα
Η κουρούνα, γνωστή και ως σταχτοκουρούνα (επιστ. ονομ.: Corvus cornix) ή εσφαλμένα κοράκι (πρόκειται για διαφορετικά είδη) είναι ένα ξηροβατικό πουλί, ενδημικό στη βόρεια, ανατολική και νοτιοανατολική Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή της οικογένειας των κορακοειδών. Έχει το χρώμα της στάχτης, ενώ το κεφάλι, ο λαιμός, το στήθος, τα φτερά και η ουρά είναι μαύρα και τα μάτια, τα πόδια και το ράμφος είναι επίσης μαύρα. Όπως και τα υπόλοιπα κορακοειδή είναι παμφάγο και οπορτουνιστικό πτηνό.αριστερά|μικρογραφία|Χάρτης της [[Ευρώπης που δείχνει την κατανομή της μαυροκουρούνας και της κουρούνας εκατέρωθεν της ζώνης επαφής (λευκή γραμμή) που χωρίζει τα δύο είδη]]
Συστηματική ταξινόμηση
Είναι τόσο όμοια από άποψη συμπεριφοράς και εμφάνισης με τη μαυροκουρούνα, που θεωρούνταν ότι αυτά τα δύο είδη αποτελούν δύο διαφορετικούς γεωγραφικούς πληθυσμούς ενός είδους και η κουρούνα ήταν γνωστή ως Corvus corone cornix. Η θεωρία αυτή ενισχύθηκε από το γεγονός ότι όταν αυτοί οι δύο διαφορετικοί πληθυσμοί ήρθαν σε επαφή διασταυρώθηκαν. Όμως καλύτερες παρατηρήσεις και το γεγονός ότι τα υβρίδια, δηλαδή τα πουλιά που ήταν αποτέλεσμα της διασταύρωσης των δύο πληθυσμών ήταν πιο αδύναμα από τα άλλα, οδήγησε τους ειδικούς το 2002 να θεωρήσουν την κουρούνα ένα ξεχωριστό είδος.
Υποείδη
Υπάρχουν τέσσερα γνωστά υποείδη του είδους. (σημ: με έντονα γράμματα τα υποείδη που απαντούν στην Ελλάδα)
Περιγραφή
Η κουρούνα έχει σταχτί χρώμα, ενώ το κεφάλι, ο λαιμός, τα φτερά, η ουρά, το ράμφος και τα πόδια είναι μαύρα και τα μάτια έχουν σκούρο καφέ χρώμα. Το αρσενικό είναι μεγαλύτερο από το θηλυκό, αλλά κατά τα άλλα τα δύο φύλα είναι πανομοιότυπα. Η πτήση είναι αργή, βαριά και ασυνήθιστα ίσια. Προς στιγμήν όταν πετάει μπορεί να μπερδευτεί με αρπακτικό. Το μήκος της κουρούνας ποικίλει μεταξύ 48 και 52 εκατοστών, το άνοιγμα φτερών του είναι σχεδόν ένα μέτρο και έχει κατά μέσο όρο βάρος 510 γραμμάρια.
Συμπεριφορά
thumb|left|Μια κουρούνα ψάχνει για τροφή στα σκουπίδια Η κουρούνα είναι παμφάγα και ψάχνει συνεχώς στα σκουπίδια για τροφή. Για να ανοίξει τα όστρακα καβουριών και μαλάκιων τα πετάει από μεγάλο ύψος. Επίσης κλέβει αφύλακτα αυγά και τα τρώει. Τέλος τρώει μικρά θηλαστικά, απορρίματα και μικρότερα πουλιά.
Οι κουρούνες, επειδή σχεδόν παντού βρίσκονται "εκτός νόμου", είναι πουλιά προσεκτικά και καχύποπτα. Είναι ευφυές πτηνό, καθώς είναι ικανή να κλέψει το δόλωμα από αφύλαχτη πετονιά.
thumb|Φωλιά κουρούνας με αυγά Οι κουρούνες φτιάχνουν τη φωλιά τους από τα τέλη Φεβρουαρίου μέχρι τα μέσα Ιουνίου, ανάλογα με την περιοχή. Η ογκώδης φωλιά τους φτιαγμένη με κλαδιά φτιάχνεται ψηλά στα δέντρα, όπως και της συγγενικής καρακάξας, αλλά επίσης γκρεμοί, παλιά κτήρια και πυλώνες μπορεί να χρησιμοποιηθούν, ενώ μέσα στη φωλιά μπορούν να ενσωματωθούν κόκκαλα και καλώδια. Γεννάει τέσσερα με έξι μπλε αυγά με καφέ κηλίδες. Η θηλυκή κουρούνα κλώσσαει τα αυγά για 17 με 19 ημέρες, ενώ το αρσενικό φέρνει την τροφή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κορακίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας
Βάκων
Με το όνομα Βάκων απαντώνται:
Κατηγορία:Επώνυμα
Καγκαδαίοι Εύβοιας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
Παναγιώτης Καλούδης
Ο Παναγιώτης Καλούδης ήταν Έλληνας τεχνίτης του 19ου αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1840. Μαθήτευσε κοντά στον Μαρτινέλλι. Το 1882 διορίστηκε από την αρχαιολογική υπηρεσία ως αρχιτεχνίτης των μουσείων και του εργαστηρίου των εκμαγείων του Κράτους. Εργάστηκε για πάρα πολλά χρόνια με μεγάλη δεξιοτεχνία στην συγκόλληση και τοποθέτηση των γλυπτών έργων στο Εθνικό Μουσείο, στο Μουσείο της Ακροπόλεως, στο Μουσείο της Ολυμπίας, των Δελφών και αλλού. Πήρε μέρος στις εργασίες αναστηλώσεως του Ναού της Φιγαλείας και στο Σούνιο, στην συγκόλληση και αναστήλωση του Λέοντα της Χαιρώνειας και αλλού. Η ποιότητα της εργασίας του αναγνωρίστηκε διεθνώς.
Απεβίωσε το 1917.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες συντηρητές έργων τέχνης
Τρίτο Πρόγραμμα στα Βραχέα
Το Τρίτο Πρόγραμμα στα Βραχέα ήταν το τρίτο ραδιόφωνο της ΕΡΤ3. Ιδρύθηκε το 1994 και εξέπεμπε από την Θεσσαλονίκη, όπως και τα υπόλοιπα 2 ραδιοφωνικά προγράμματα της ΕΡΤ3.
Ήταν ένα από τα τρία διεθνή προγράμματα της ΕΡΤ, μαζί με τα δύο της ΕΡΑ (Η Φωνή της Ελλάδας, Φιλία 106.7), που εξέπεμπαν στα βραχέα κύματα. Το πρόγραμμά του ήταν κυρίως πολιτιστικό ενώ περιλάμβανε και δελτία ειδήσεων.
Στις 11 Ιουνίου 2013 μετά το κλείσιμο της ΕΡΤ το ραδιόφωνο σταμάτησε την λειτουργία του. Μετά από την επαναλειτουργία της ΕΡΤ το ραδιόφωνο δεν έχει επανέλθει ενώ στις συχνότητες του εκπέμπει ο 102 FM καθημερινά για ορισμένες ώρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική Ραδιοφωνία Κατηγορία:Ελληνικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί
Βερενίκη Β΄ της Αιγύπτου
Η Βερενίκη Β’ της Αιγύπτου (267 ή 266 – 221 π.Χ. ), ήταν κόρη του Μάγα της Κυρήνης και της Βασίλισσας Απάμας (κόρης του Αντίοχου Α’ Σωτήρος). Παντρεύτηκε το φαραώ της Αιγύπτου, Πτολεμαίο Γ' τον Ευεργέτη, τρίτου μονάρχη της ελληνιστικής δυναστείας των Πτολεμαίων.
Βιογραφία
Για πολιτικούς λόγους το χέρι της προσφέρθηκε στον Πτολεμαίο Γ' τον οποίο και αρραβωνιάστηκε το 250 π.Χ. Ωστόσο, τον επόμενο χρόνο η Βερενίκη παντρεύτηκε το Δημήτριο τον Καλό, έναν Μακεδόνα πρίγκιπα, λίγο μετά το θάνατο του πατέρα της, με τη συναίνεση της μητέρας της. Ο Δημήτριος ήταν γιος του Δημητρίου του Πολιορκητή και ετεροθαλής αδελφός του βασιλιά της Μακεδονίας Αντίγονου Β' Γονατά. Ωστόσο λίγο μετά την άφιξή του στην Κυρήνη, έγινε εραστής της μητέρας της Απάμας. Τελικά η Βερενίκη τον δολοφόνησε στη κρεββατοκάμαρα τής Απάμας, η οποία εντούτοις επέζησε. Το γεγονός αυτό έλαβε χώρα μεταξύ του 255 – 250 π.Χ. Με το Δημήτριο δεν είχε αποκτήσει παιδιά. Η Κυρήνη προσαρτήθηκε εκ νέου στην Αίγυπτο.
Κόμη της Βερενίκης
Λίγο μετά το γάμο τους, ο σύζυγός της αναχώρησε από την Αίγυπτο για να υποστηρίξει την αδελφή του, που ονομαζόταν επίσης Βερενίκη, στον Τρίτο Συριακό Πόλεμο. Ο Καλλίμαχος συγκεκριμένα αναφέρει πως την άφησε στο νυφικό της κρεβάτι. Ο θρύλος λέει πως η Βερενίκη αφιέρωσε στη θεά Αφροδίτη, και συγκεκριμένα στο ναό της στο Ζεφύριο, τα πλόυσια και πανέμορφα μαλλιά της, προκειμένου ο Πτολεμαίος να επιστρέψει ασφαλής. Ο φαραώ επέστρεψε πράγματι έχοντας συλλέξει μια σειρά από νίκες το 245 π.Χ., και η Βερενίκη εκπλήρωσε το τάμα της. Την άλλη μέρα όμως τα μαλλιά της είχαν εξαφανιστεί από το ναό. Ο Κόνων από τη Σάμο, ένας μαθηματικός και αστρονόμος που ζούσε στην αυλή του φαραώ, υποστήριξε πως οι θεοί τοποθέτησαν τη χαμένη κόμη ανάμεσα στα αστέρια. Ο αστερισμός αυτός φέρει ακόμη και σήμερα το όνομα "Coma Berenice" (Κόμη της Βερενίκης). Το γεγονός μετέτρεψε σε ποίημα ο Καλλίμαχος από το οποίο σώζωνται μικρά αποσπάσματα. Ωστόσο διασώζεται μια ρωμαϊκή μετάφραση του από τον Κάτουλλο.
Μετέπειτα ζωή
Η αρχαία πόλη που βρισκόταν στη θέση της Βεγγάζης, πόλης της σημερινής Λιβύης, επανιδρύθηκε από την ίδια τη βασίλισσα και έλαβε το όνομά της: Βερενίκη. Επίσης περίπου το 243 π.Χ. νίκησε σε αρματοδρομίες στα Νέμεα και συμμετείχε και στους ολυμπιακούς αγώνες. Απεικονίζεται σε διάφορα νομίσματα της εποχής.
Το 238 έχασε την κόρη της, τη Βερενίκη που ήταν μόλις ενός έτους. Η ίδια δολοφονήθηκε από το γιο της Πτολεμαίο Δ' το 221 π.Χ., πιθανώς από δηλητήριο, λίγο μετά την αναγόρευσή του σε φαραώ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Κυρηναϊκής Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου Κατηγορία:Δυναστεία των Πτολεμαίων
Φαίδων Κουκουλές
Ο Φαίδων Κουκουλές (1881 – 15 Ιανουαρίου 1956 ) ήταν Έλληνας βυζαντινολόγος και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου και καταγόταν από την Έξω Μάνη. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο Αθηνών στη Φιλοσοφική Σχολή (1900-1904),της οποίας αναγορεύθηκε διδάκτορας το 1907 με τη διατριβή του ΄΄Βασιλείου του Μεγάλου δόξαι παιδαγωγικαί΄΄. Ακολούθως υπηρέτησε ως σχολάρχης στην Κωνσταντινούπολη και στη Βαμβακού της Λακωνίας (1904-1907), για να αναχωρήσει για το Μόναχο και την Ιένα όπου ειδικεύτηκε στη γλωσσολογία τη βυζαντινολογία, παπυρολογία και κλασική φιλολογία, (1907-1911). Μεταξύ των καθηγητών του ήταν οι Wenzel, Diels, Wilamovitz, Krumbacher. Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα προσλήφθηκε στο Ιστορικό Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας (1911-31), του οποίου αναδείχθηκε διευθυντής (1926-1931). Τα έτη 1913, 1915, 1918 θα υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία. Το 1914 θα επισκεφθεί για δεύτερη φορά το Μόναχο με ενίσχυση της Ακαδημίας του Μονάχου προκειμένου να συνεχίσει την έρευνά του για τον Ευστάθιο Θεσσαλονίκης. Το 1926 διορίστηκε καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, όπου όμως δεν δίδαξε. Το 1931 διορίστηκε καθηγητής δημοσίου και ιδιωτικού βίου των Βυζαντινών στο πανεπιστήμιο Αθηνών, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1951. Το ίδιο έτος με την συνταξιοδότησή του εξελέγη και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.