cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θαλάσσιος δρόμος του μεταξιού
Ιστορία
Μετά από μια σύντομη παύση του κινεζικού εμπορίου τον 14ο αιώνα λόγω εσωτερικών λιμών και ξηρασιών στην Κίνα, η δυναστεία Μινγκ επανακαθιέρωσε τις εμπορικές οδούς με τη Νοτιοανατολική Ασία από τον 15ο έως τον 17ο αιώνα. Ξεκίνησαν τις αποστολές του Τζενκ Χι, με στόχο να αναγκάσουν τους «βάρβαρους βασιλιάδες» της Νοτιοανατολικής Ασίας να ξαναρχίσουν να στέλνουν «φόρο τιμής» στη δυναστεία Μινγκ. Αυτό ήταν χαρακτηριστικό των σινοκεντρικών απόψεων την εποχή που θεωρούσαν το «εμπόριο ως φόρο τιμής», αν και τελικά οι αποστολές του Τζενκ Χι ήταν επιτυχημένες στον στόχο τους να δημιουργήσουν εμπορικά δίκτυα με τη Μαλάκκα, τον περιφερειακό διάδοχο της Σριβιτζάγια. δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Βιετναμέζικα κεραμικά του 16ου αιώνα στο Αΐτσι της Ιαπωνίας. Τον 16ο αιώνα, η Εποχή των Ανακαλύψεων είχε αρχίσει. Η κατάληψη της Μαλάκκας από την Πορτογαλική Αυτοκρατορία οδήγησε στη μεταφορά των κέντρων εμπορίου στα σουλτανάτα του Ασέ και του Τζοχόρ. Η νέα ζήτηση για μπαχαρικά από τη Νοτιοανατολική Ασία και τα κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα από την Ινδία και την Κίνα από την ευρωπαϊκή αγορά, οδήγησε σε μια ακόμη οικονομική άνθηση στον θαλάσσιο δρόμο του μεταξιού. Η εισροή αργύρου από τις ευρωπαϊκές αποικιακές δυνάμεις, ωστόσο, ενδέχεται τελικά να υπονόμευε τα νομίσματα χαλκού της Κίνας, οδηγώντας στην κατάρρευση της δυναστείας Μινγκ.
Η δυναστεία Τσινγκ συνέχισε αρχικά τη φιλοσοφία της δυναστείας Μινγκ όπου έβλεπε το εμπόριο ως «φόρος τιμής» στο δικαστήριο. Ωστόσο, η αυξανόμενη οικονομική πίεση ανάγκασε τελικά τον αυτοκράτορα Κανγκσί να άρει την απαγόρευση του ιδιωτικού εμπορίου το 1684, επιτρέποντας στους αλλοδαπούς να εισέρχονται σε κινεζικά λιμάνια εμπορίου και επιτρέποντας στους Κινέζους εμπόρους να ταξιδεύουν στο εξωτερικό. Παράλληλα με το επίσημο αυτοκρατορικό εμπόριο, υπήρχε επίσης αξιοσημείωτο εμπόριο από ιδιωτικούς ομίλους, κυρίως από τους Χοκλό.
Αρχαιολογία
Οι αποδείξεις των ναυτικών εμπορικών δραστηριοτήτων ήταν τα ναυάγια που ανακαλύφθηκαν στη Θάλασσα της Ιάβας – το ναυάγιο του Μπελιτούνγκ του αραβικού ντάου, που χρονολογείται από το 826, το ναυάγιο του Ιντάν του 10ου αιώνα και το ναυάγιο της Τσιρεμπόν της Δυτικής Αυστρονησίας, που χρονολογείται στα τέλη του 10ου αιώνα.
Έκταση
Η εμπορική διαδρομή περιελάμβανε αριθμό θαλασσών και ωκεανών, συμπεριλαμβανομένων της Θάλασσας της Νότιας Κίνας, του Πορθμού της Μαλάκκας, του Ινδικού Ωκεανού, του Κόλπου της Βεγγάλης, της Αραβικής Θάλασσας, του Περσικού Κόλπου και της Ερυθράς Θάλασσας. Η θαλάσσια διαδρομή αλληλεπικαλύπτεται με το ιστορικό θαλάσσιο εμπόριο της Νοτιοανατολικής Ασίας, το εμπόριο μπαχαρικών, το εμπόριο Ινδικού Ωκεανού και μετά τον 8ο αιώνα - το αραβικό ναυτικό εμπορικό δίκτυο. Το δίκτυο εκτείνεται επίσης ανατολικά προς τη Θάλασσα της Ανατολικής Κίνας και την Κίτρινη Θάλασσα για τη σύνδεση της Κίνας με την Κορεατική Χερσόνησο και το αρχιπέλαγος της Ιαπωνίας.
Πρόταση για Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Τον Μάιο του 2017, εμπειρογνώμονες από διάφορους τομείς πραγματοποίησαν μια συνάντηση στο Λονδίνο για να συζητήσουν την πρόταση για το ορισμό του «Θαλάσσιου δρόμου του μεταξιού» ως νέου μνημείου παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δρόμος του Μεταξιού Κατηγορία:Αρχαίοι δρόμοι και μονοπάτια Κατηγορία:Μεσαιωνική Ασία Κατηγορία:Εμπορικοί δρόμοι Κατηγορία:Ιστορία της Ευρασίας Κατηγορία:Ιστορία της Νοτιοανατολικής Ασίας Κατηγορία:Ιστορία του ξένου εμπορίου στην Κίνα Κατηγορία:Ιστορία των διεθνών σχέσεων Κατηγορία:Αρχαίες διεθνείς σχέσεις Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας Κατηγορία:Ιστορία της Ινδίας Κατηγορία:Ιστορία της Ινδονησίας Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις της Αρχαίας Ρώμης
Ουρικό μονονάτριο
Το ουρικό μονονάτριο (αγγλ. monosodium urate) είναι μεταβολίτης του ουρικού οξέος.
Πολ Τόμσεν
Ο '''Πολ Μ. Τόμσεν' (δανέζικα: Poul Mathias Thomsen'') είναι Δανός οικονομολόγος και αναπληρωτής διευθυντής του Ευρωπαϊκού Τμήματος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Στο ΔΝΤ προσχώρησε το 1982.
Ουρικό μονονάτριο
Όταν για κάποιο λόγο (λ.χ. κακή δίαιτα, κληρονομικότητα, άλλοι παράγοντες), μέσα στις αρθρώσεις του ανθρωπίνου σώματος σχηματιστούν κρύσταλλοι του ουρικού οξέος, δηλ. σχηματιστεί το ουρικό μονονάτριο, τότε έχουμε μια συχνή πάθηση που ονομάζεται ουρική αρθρίτιδα.
Πολ Τόμσεν
Είναι επικεφαλής των αποστολών του Ταμείου που διαπραγματεύτηκαν τις συμφωνίες με την Ισλανδία και την Ελλάδα. Διευθύνει τις αποστολές στην Ελλάδα και επιβλέπει το έργο των άλλων ομάδων της χώρας, ιδίως για τις χώρες που χρησιμοποιούν τους οικονομικούς πόρους του Ταμείου στο πλαίσιο συμφωνιών, συμπεριλαμβανομένης της Ισλανδίας, της Πορτογαλίας, της Ρουμανίας και πιθανά της Ουκρανίας.
Ουρικό μονονάτριο
Στο αίμα, το ουρικό οξύ κυκλοφορεί με τη μορφή του ανιόντος ουρικού μονονατρίου συνδεδεμένο ελάχιστα με πρωτεΐνες του αίματος. Σε pH >7,4, υπερτερεί το ουρικό ανιόν έναντι του ουρικού οξέος και έτσι το ουρικό ανιόν µετατρέπεται σε ουρικό µονονάτριο. Οι σχηματισμοί αυτών των κρυστάλλων μέσα στο αίμα προκαλεί και την υπερουριχαιμία.
Κάστρο Φεράκλου
Ιστορία
Το φρούριο χτίστηκε αρχικά στη βυζαντινή εποχή. Καταλήφθηκε από τους Οσπιτάλιους Ιππότες στις 20 Σεπτεμβρίου 1306, αποτελώντας την πρώτη τους κτήση στο νησί που θα γινόταν η βάση τους. Μέχρι το 1408 είχε ερειπωθεί και επισκευάστηκε υπό τους Μεγάλους Μαγίστρους Τζοβάνι Μπατίστα Ορσίνι (1467-76) και Πιερ ντ' Ομπισόν (1476-1503) ως προπύργιο για την προστασία της περιοχής, και ιδιαίτερα για των αγκυροβολίων στις παραλίες στο Χαράκι και την Αγία Αγάθη. Μετά το 1470, οι Οσπιτάλιοι εγκατέλειψαν όλες τις άλλες οχυρώσεις στο νησί, εκτός από τον Φεράκλο, την κοντινή Λίνδο και την πόλη της Ρόδου, οι οποίες με τη σειρά τους ενισχύθηκαν περαιτέρω. Ένα διάταγμα του 1474 όριζε ότι το κάστρο του Φεράκλου ήταν το καταφύγιο των κατοίκων των χωριών Μαλώνα, Σαλία, Καταγρός, Ζηνοδότου και Καμινάρι, όταν υπήρχε κίνδυνος.
Ουρικό μονονάτριο
Παραπομπές
Κατηγορία:Πουρίνες
Πολ Τόμσεν
Πριν τις τρέχουσες αρμοδιότητες, ο Τόμσεν απέκτησε εκτεταμένη γνώση των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι πρώην σοσιαλιστικές χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης.
Κάστρο Φεράκλου
Ιστορία
Το φρούριο καταλήφθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1523 μετά από μακρά πολιορκία, λίγους μήνες μετά την κατάληψη της Ρόδου. Οι Οθωμανοί δεν χρησιμοποίησαν το κάστρο και έκτοτε εγκαταλείφθηκε.
Πολ Τόμσεν
Έχει διατελέσει:
Κάστρο Φεράκλου
Περίγραμμα
Το φρούριο έχει ακανόνιστη πολυγωνική διάταξη, με περίμετρο τοίχου 680 μέτρα που περιβάλλει έκταση 1.700 τετραγωνικών μέτρων. Το βόρειο και το δυτικό τμήμα χρονολογούνται στους Βυζαντινούς χρόνους, αλλά τα υπόλοιπα είναι προσθήκες ή τροποποιήσεις των Οσπιτάλιων. Μία πύλη και δύο κυλινδρικοί πύργοι σώζονται στο νότιο τμήμα των τειχών, μαζί με μια δεξαμενή στο εσωτερικό.
Πολ Τόμσεν
Κατηγορία:Δανοί οικονομολόγοι
Κάστρο Φεράκλου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φερακλου Κατηγορία:Ιπποτοκρατία στη Ρόδο Φερακλου
Σατσίλε
Το Σατσίλε (ιταλικά: Sacile) είναι δήμος της Ιταλίας, στην περιφέρεια του Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια, στην επαρχία του Πορντενόνε.
Γεωγραφία
Το Σατσίλε είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας, μετά το Πορντενόνε, και η έκτη ολόκληρης της περιφέρειας. Το κέντρο της πόλης βρίσκεται πάνω σε δύο νησιά στον ποταμό Λιβέντσα, στις όχθες του οποίου βρίσκονται πολυάριθμα κτίρια από την εποχή της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας.
Ιστορία
Το Σατσίλε αναπτύχθηκε κατά τον 7ο αιώνα. Στο μεγαλύτερο από τα δύο νησιά που είναι χτισμένο, βρισκόταν ο καθεδρικός ναός και ένα κάστρο, ενώ στο μικρότερο η αγορά και το λιμάνι. Η πόλη έγινε μέρος της Πατριαρχείου της Αχιλληίας (Patriarcato di Aquileia) κατά τη δημιουργία του το 1077 ενώ το 1190 ο Πατριάρχης απένειμε στην πόλη δικαιώματα. Πολιορκήθηκε συχνά από τη Βενετία και το Τρεβίζο. Το 1420, μαζί με όλη την περιοχή του Φριούλι περιήλθε στη Δημοκρατία της Βενετίας. Κατά από την ενετική κυριαρχία αναπτύχθηκε το εμπόριο και πολλές οικογένειες ευγενών έχτισαν παλάτια στις όχθες του ποταμού Λιβέντσα.
Η πτώση της Δημοκρατίας το 1797 προκάλεσε οικονομικό μαρασμό στην πόλη. Στις 16 Απριλίου 1809 γαλλικά στρατεύματα νικήθηκαν από τους Αυστριακούς στη μάχη του Σατσίλε. Το 1815, σύμφωνα με τους όρους του Συνεδρίου της Βιέννης, η πόλη περιήλθε στην κατοχή του Βασιλείου της Λομβαρδίας-Βενετίας. Το 1866 ενώθηκε με το Βασίλειο της Ιταλίας, οπότε και άρχισε να αναπτύσσεται βιομηχανικά, λόγω και της ύπαρξης σιδηροδρόμου.
Τάμι Λιν Σιτς
Η Ταμάρα "Τάμι" Λιν Σιτς (Tamara "Tammy" Lynn Sytch, 7 Δεκεμβρίου 1972) είναι Αμερικανίδα παλαίστρια και μάνατζερ άλλων παλαιστών.
Καριέρα
Η Τάμι ξεκίνησε την καριέρα της, το 1993. Εμφανίστηκε στα ρινγκ με το όνομα Σάνι. Εργάστηκε για τις εταιρείες Smoky Mountain Wrestling, World Wrestling Federation, Extreme Championship Wrestling, World Championship Wrestling και αργότερα σε μικρότερες εταιρείες, όπως το Ring of Honor. Ήταν μια από τις πρώτες Divas, γυναίκες παλαιστές - μοντέλα. Έχει κατακτήσει μόλις έναν γυναικείο τίτλο. Το 2011 εισήχθη στο τιμητικό WWE Hall of Fame για την προσφορά της στον χώρο της επαγγελματικής πάλης.
Προσωπική ζωή
Η Λιν Σιτς είχε εννέα μήνες σχέση με τον παλαιστή Σον Μάικλς. Το 1997, χώρισαν επειδή ο Μάικλς την κατηγόρησε πως είχε σχέση με τον Μπρετ Χαρτ, κάτι που οδήγησε σε πραγματική διαμάχη των δύο αντρών. Ποτέ δεν αποδείχτηκε πως ήταν αλήθεια όσα ισχυρίστηκε ο Μάικλς, αφού η Σιτς ήταν φίλη του Χαρτ και απλά τον βοηθούσε με τα παιδιά του. Έχει φωτογραφηθεί γυμνή για ιστοσελίδα, κάτι που όπως έχει δηλώσει, έχει μετανιώσει.
Αλίκη Διπλαράκου
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1912 και καταγόταν από την Κρήνη της Μάνης. Ήταν κόρη τού Γεωργίου Διπλαράκου και της Ελένης Νικολέση. Ο πατέρας της είχε το επώνυμο Βαβούλης, αλλά το άλλαξε και έλαβε το επώνυμο της μητέρας του Διπλαράκου· η οικογένεια ζούσε στην Αθήνα. Αδέλφια της Αλίκης ήταν η Νάντα (1912-1966) σύζυγος Ανδρέα Ροδοκανάκη Γάλλου διπλωμάτη, η Χριστίνα (1918-1999) σύζυγος Ανρί Κλωντέλ (γιου του Πωλ και ανιψιού της γλύπτριας Καμίλ Κλοντέλ) και η Εντμέ σύζυγος Σπυρίδωνος Βασιλοπούλου.
Αναδείχτηκε στον τίτλο της ομορφότερης γυναίκας στην Ελλάδα και μετά στην Ευρώπη σε ηλικία 18 ετών, στο Παρίσι το 1930. Όταν ρωτήθηκε πώς ξεκίνησε η συμμετοχή της, είπε: "Ήμουν με τη μητέρα μου στο τσάι της Βρετανικής πρεσβείας, όταν κάποιος πρότεινε να πάμε να δούμε τον διαγωνισμό ομορφιάς σε ένα θέατρο. Κάποια στιγμή οι κριτές φώναξαν το όνομά μου· νόμισα ότι ήταν αστείο. Προσπάθησα να αρνηθώ, αλλά ο Πρόεδρος της Ελλάδας μου είπε, ότι αυτό θα πρόβαλλε την Ελλάδα και να δεχθώ. Τρεις ημέρες μετά βρέθηκα στο Παρίσι, όπου κέρδισα στον Ευρωπαϊκό διαγωνισμό και έπρεπε να συνεχίσω στο Ρίο". Ήλθε 2η στον διαγωνισμό μις Κόσμος τού Ρίο ντε Ζανέιρο το ίδιο έτος. Περιόδευσε στις ΗΠΑ, δίνοντας διαλέξεις για τον αρχαίο και νέο ελληνικό πολιτισμό. Μιλούσε με ευχέρεια αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά.
Το 1930 ντύθηκε με ανδρικά ρούχα και παραβίασε το άβατο του Αγίου Όρους, πράγμα που ήταν η τρίτη παραβίαση από γυναίκα και το συμβάν έγινε πρωτοσέλιδη είδηση. Το περιοδικό Time αναφέρθηκε σε αυτήν και στον ρόλο των γυναικών στην ιστορία, στο τεύχος 13-7-1953. Προσπάθησε να δοκιμάσει το ταλέντο της στο θέατρο και έπαιξε στο έργο "Προμηθεύς". Έγινε γνωστή διεθνώς εξαιτίας του δεύτερου γάμου της με τον Άγγλο ευπατρίδη Σερ Τζον Ράσελ (1914-1984). Απεβίωσε στις 30 Οκτωβρίου του 2002.
Προσωπική ζωή
Η Διπλαράκου παντρεύτηκε πρώτα το 1932 τον Πωλ-Λουί Βάιλερ, αεροπόρο και διευθυντή της Gnome et Rhône, βιομήχανο και φιλάνθρωπο, γιο του Λαζάρ Βάιλερ, μηχανικού, βιομήχανου και πολιτικού και της Αλίκης Ζαβάλ. Μαζί απέκτησαν τον Πωλ-Αννίκ Βάιλερ (1933-1998), ο οποίος νυμφεύτηκε την ντόνα Ολυμπία-Εμμανουέλα Τορλόνια ντι Τσιβιτέλα-Τσέζι και απέκτησαν τη Σιβύλλα Βάιλερ, μετέπειτα σύζυγο του Γουλιέλμου των Καπετιδών-Βουρβόνων-Πάρμας πρίγκιπα τού Λουξεμβούργου. Το ζευγάρι χώρισε και το 1945 η Διπλαράκου παντρεύτηκε με τον Βρετανό διπλωμάτη και πρέσβη Τζον Ράσελ, με τον οποίο απέκτησαν άλλα δύο παιδιά: τη Γεωργιάνα-Αλεξάνδρα (1947) και τον Αλέξανδρο-Κάρολο-Θωμά Ράσελ (1950).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες μοντέλα Κατηγορία:Νικήτριες Σταρ Ελλάς
Κωνσταντίνος Δασκαλάκης
Ο Κωνσταντίνος (Κωστής) Δασκαλάκης (γεν. 29 Απριλίου 1981, Αθήνα) είναι Έλληνας καθηγητής του Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Επιστήμης Υπολογιστών του ΜΙΤ και μέλος του Εργαστηρίου Πληροφορικής και Τεχνητής Νοημοσύνης του MIT. Το 2018 διακρίθηκε με το περίβλητο Βραβείο Νεβάνλινα από την διεθνή ένωση μαθηματικών.
Καταγωγή και Σπουδές
Ο Κωνσταντίνος Δασκαλάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, έχει, όμως, κρητικές ρίζες, καθώς ο πατέρας του είναι από τις Βουκολιές Χανίων, ενώ η μητέρα του από την Ιεράπετρα. Έχει έναν μικρότερο αδερφό Νίκο o όποιος ασχολείται με την Ψυχιατρική.
Τελείωσε το Λύκειο στη Βαρβάκειο Σχολή και τις προπτυχιακές του σπουδές στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Επιβλέπων της διπλωματικής εργασίας του με τίτλο «Ύπαρξη Αμιγούς Ισορροπίας Nash σε Παιχνίδια Γραφημάτων με Συνοπτική Περιγραφή» ήταν ο καθηγητής Στάθης Ζάχος. Ως προπτυχιακός φοιτητής, τελείωσε όλα τα μαθήματα, εκτός από ένα, με τον ανώτατο βαθμό, κάτι που δεν είχε συμβεί μέχρι τότε στην ιστορία του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.
Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϋ, όπου παρέλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα (PhD) από το τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Πληροφορικής, κάτω από την επίβλεψη του καθηγητή Χρήστου Παπαδημητρίου.
Ερευνητική εργασία και Σταδιοδρομία
Ο Κωνσταντίνος Δασκαλάκης ασχολείται ερευνητικά με τη θεωρία υπολογισμού και τον τρόπο που συνδέεται με τη Θεωρία παιγνίων, τα οικονομικά, τη στατιστική και τη μηχανική μάθηση.
Έχει συμβάλει στη λύση αρκετών ανοικτών προβλημάτων που αφορούν την υπολογιστική πολυπλοκότητα της ισορροπίας Νας, της μαθηματικής δομής και υπολογιστικής περιγραφής των βέλτιστων δημοπρασιών, και της ανάλυσης γνωστών μεθόδων μηχανικής μάθησης όπως ο αλγόριθμος expectation-maximization (EM). Έχει επίσης συμβάλει στην ανακάλυψη αποδοτικών, υπολογιστικά και στατιστικά, αλγορίθμων για στατιστικό έλεγχο υποθέσεων και μάθηση κατανομών σε πολλές διαστάσεις.
Έγινε ευρύτερα γνωστός για τη διδακτορική διατριβή του με τίτλο «The Complexity of Computing a Nash Equilibrium» όταν μαζί με τον Χρίστο Παπαδημητρίου και τον Paul Goldberg καταφέρανε να χαρακτηρίσουν την υπολογιστική δυσκολία της εύρεσης μιας μικτής ισορροπίας Νας. Πιο συγκεκριμένα, το 1951 ο γνωστός μαθηματικός Τζων Φορμπς Νας απέδειξε ότι σε κάθε πεπερασμένο παιχνίδι υπάρχει τουλάχιστον μία μικτή ισορροπία Νας, χωρίς ωστόσο να βρει και έναν αποδοτικό αλγόριθμο για τον υπολογισμό της. Με απλά λόγια, ο Νας είχε δημιουργήσει ένα απλοποιημένο σύστημα των σχέσεων και των ενεργειών κάποιων ανθρώπων που βρίσκονταν σε καταστάσεις με διαφορετικά συμφέροντα, όπως το να είναι αντίπαλοι σε ένα παιχνίδι. Απέδειξε ότι σε κάθε τέτοιο παιχνίδι, ακόμη και όταν υπάρχουν αντικρουόμενα συμφέροντα, υπάρχει πάντα μια κατάσταση που αντιστοιχεί σε ισορροπία. Η εργασία αυτή του Τζων Φορμπς Νας αποτέλεσε μια από τις εργασίες που θεμελίωσαν τη σύγχρονη οικονομική θεωρία και για τη συνεισφορά αυτή ο Νας τιμήθηκε το 1994 με το βραβείο Νόμπελ για τις οικονομικές επιστήμες. Παρ' όλα αυτά το πρόβλημα του σχεδιασμού ενός αποδοτικού αλγορίθμου για την ισορροπία Νας παρέμενε ανοιχτό. Ο Κωνσταντίνος Δασκαλάκης μαζί με τους Χρίστο Παπαδημητρίου και Paul Goldberg απέδειξαν ότι υπάρχουν περιπτώσεις που δεν υπάρχει κανένας αποδοτικός αλγόριθμος για τον υπολογισμό μιας ισορροπίας Νας κλονίζοντας σε κάποιο βαθμό ένα από τα θεμέλια των σύγχρονων οικονομικών.
Για τη διδακτορική διατριβή του βραβεύθηκε από τον διεθνή οργανισμό ΑCΜ ( Αssociation for Computing Μachinery ) το 2008 με το βραβείο «ACM Doctoral Dissertation Award». Εκλέχτηκε επίκουρος καθηγητής του ΜΙΤ το 2009 και προάχθηκε σε μόνιμο καθηγητή τον Μάιο του 2015.
Βραβεύσεις
Ο Κωνσταντίνος Δασκαλάκης έχει διακριθεί με το βραβείο «ACM Doctoral Dissertation Award» το 2008 από τον διεθνή οργανισμό ΑCΜ Αssociation for Computing Μachinery για τη διδακτορική του διατριβή. Έχει επίσης διακριθεί με το βραβείο Kalai το 2008, όπως επίσης και με την περίβλητη υποτροφία Sloan Fellowship το 2010.
Το 2018 ο Κωνσταντίνος Δασκαλάκης βραβεύτηκε με το Βραβείο Νεβάνλινα για «τη συνεισφορά του στην κατανόηση της υπολογιστικής πολυπλοκότητας θεμελιωδών προβλημάτων σχετικά με αγορές, δημοπρασίες, ισορροπίες και άλλες οικονομικές δομές». Το 2018 επίσης διακρίθηκε και με το βραβείο Simons Foundation Investigator award που δίνεται σε «κορυφαίους επιστήμονες στα πιο παραγωγικά τους χρόνια».
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες επιστήμονες υπολογιστών Κατηγορία:Έλληνες ηλεκτρολόγοι μηχανικοί Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Κιγχόνη
Η κιγχόνη είναι γένος φυτών, ιθαγενών της Νότιας Αμερικής, που ανήκει στην οικογένεια Ερυθροδανοειδή (Rubiaceae). Το γένος κιγχόνη (Cinchona) περιλαμβάνει περί τα 35 περίπου είδη των τροπικών περιοχών. Τα σημαντικότερα από αυτά είναι φαρμακευτικά και από το φλοιό τους εξάγεται το αλκαλοειδές κινίνη. Στο εμπόριο οι φλοιοί της κιγχόνης έρχονται σε επίπεδα κομμάτια ή τυλιγμένα σαν σωλήνες.
Περιγραφή
Τα είδη της κιγχόνης είναι δέντρα ύψους συνήθως 15-20 μέτρων, με στρογγυλή ή πυραμιδοειδή κόμη και πλούσιο φύλλωμα. Έχουν μικρά άνθη, με ωραία οσμή, λευκά ή ρόδινα, που σχηματίζουν ταξιανθίες φόβες. Ο καρπός είναι κάψα και έχει πολλά μικρά σπέρματα.
Ο φλοιός του δέντρου φέρει εξωτερικά εγκάρσιες και κατά μήκος ρωγμές, ενώ η εσωτερική του επιφάνεια είναι ραβδωτή. Το χρώμα του κυμαίνεται από ερυθροκαστανό ως καστανοκίτρινο.Έχει ελαφρώς αρωματική οσμή και γεύση πικρή- στυφή.
Θεραπευτική χρήση
Οι φλοιοί της κιγχόνης χρησιμοποιούνται με τη μορφή διαφόρων σκευασμάτων (εκχυλίσματα, βάμματα, οίνος), ως αντιπυρετικά και ανθελονοσιακά, ως τονωτικά και ερεθιστικά της πέψης, κυρίως όμως για την απομόνωση των αλκαλοειδών κινίνης και κινιδίνης. Η κινίνη χρησιμοποιείται προληπτικά και θεραπευτικά κατά της ελονοσίας, ως αντιπυρετικό και ελαφρύ αναλγητικό σε μυαλγίες. Η κινιδίνη χορηγείται σε ταχυκαρδίες και αρρυθμίες της καρδιάς. Η παγκόσμια κατανάλωση κινίνης ανέρχεται σε 400-500 τόνους ετησίως.
Ιστορικά στοιχεία
Στη συνέχεια η χρήση των φλοιών του φυτού αυτού μεταφέρθηκε στην Ευρώπη από τους Ισπανούς εξερευνητές. Στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα απομονώθηκαν δύο δραστικά συστατικά της κιγχόνης, η κινίνη και η κινιδίνη. Αυτό έγινε το 1820 από τους Γάλλους επιστήμονες Πελετιέ και Καβεντίρ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βότανα Κατηγορία:Ερυθροδανοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Νότιας Αμερικής Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Τροπική χλωρίδα
Διφθοροδιχλωρομεθάνιο
thumb|right|155px|Διδιφθοροχλωρομεθάνιο Το διφθοροδιχλωρομεθάνιο (αγγλ. Dichlorodifluoromethane) είναι οργανική χημική ένωση με χημικό τύπο CCl2F2, γνωστή και με τον κωδικό R-12. Είναι ένας φθοροχλωράνθρακας, που κυκλοφορούσε με την εμπορική ονομασία Φρέον-12 και χρησιμοποιούταν ως ψυκτικό υγρό και προωθητικό αέριο σε εμφυαλωμένα αερολύματα (αεροζόλ). Η κυκλοφορία του διακόπηκε το 1994 για οικολογικούς λόγους, αφού θεωρείται καταστρεπτικό για τη στοιβάδα του όζοντος, που προφυλάσσει τη Γη από την επικίνδυνη υπεριώδη ακτινοβολία. Είναι ευδιάλυτο σε πολλούς οργανικούς διαλύτες. Αποτελείται από δύο άτομα χλωρίου, δύο άτομα φθορίου και ένα άτομο άνθρακα στο κέντρο.
2016
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 2016 κατά το Γρηγοριανό Ημερολόγιο.
Το έτος 2016 ήταν δίσεκτο έτος και άρχισε την ημέρα της Παρασκευής. Αποτελεί την 16η χρονιά της 3ης χιλιετίας και την 7η χρονιά της δεκαετίας του 2010. Τέλος, είναι το 2016ο έτος της Χριστιανικής Χρονολογίας.
Το 2016 έχει κηρυχθεί Διεθνές Έτος Οσπρίων από τα Ηνωμένα Έθνη.
Θάνατοι
Αναλυτικά ανά μήνα:
Άνω Ζοχάρ
Το Άνω Ζοχάρ (εβραϊκά : זהר עילית ) είναι ένα βυζαντινό οχυρό κοντά στη σύγχρονη ισραηλινή πόλη του Αράντ. Ο ακριβής ρόλος του παραμένει ακόμα θέμα συζήτησης, πιστεύεται ότι είναι μέρος της Βυζαντινής γραμμής άμυνας κατά των επιδρομέων της ερήμου, πρόσφατη έρευνα προτείνει ότι κατασκευάστηκε για οικονομικούς και όχι στρατιωτικούς λόγους.
Περιγραφή
Το φρούριο της Άνω Ζοχάρ βρίσκεται σε μια επίπεδη επιφάνεια μίας επικλινής ράχης στη βόρεια πλευρά του λόφου, γνωστή ως "Ρος Ζοχάρ", νοτιοανατολικά της Αράντ Από τις αρχαίες πηγές, το αρχαίο του όνομα είναι άγνωστο. Αναφέρεται σε χάρτες της Βρετανικής εντολής για την Παλαιστίνη από τη δεκαετία του 1930. Ανασκάφηκε μεταξύ 1985 και 1986 από την αγγλική αρχαιολογική σχολή στην Ιερουσαλήμ με επικεφαλής τον Ρίτσαρντ Π. Χάρπερ. Η τελική έκθεση της ανασκαφής δημοσιεύθηκε το 1997.
Η περιοχή της Άνω Ζοχάρ καταλαμβάνει περίπου 26 τετραγωνικά μέτρα με προεξέχοντες πύργους σε κάθε γωνία. Κατασκευάστηκε με πυριτόλιθο που εξορύσσεται σε κοντινή απόσταση, αν και ο ασβεστόλιθος χρησιμοποιήθηκε για πόρτες και ορισμένες εξωτερικές γωνίες των πύργων. Οι τοίχοι κυμαίνονται μεταξύ 1 και 1,5 μέτρων πλάτος. Κάθε πύργος είχε δύο επίπεδα εσωτερικά του, οι τοίχοι τους διατηρήθηκαν μέχρι το ύψος των 3 μέτρων. Η πρόσβαση στην κορυφή των τειχών που γίνεται από ένα ζευγάρι σκάλες στις βόρειες και νότιες πλευρές τους. Στη μέση της αυλής, η οποία είναι περίπου 17 τετραγωνικά μέτρα υπάρχει μια δεξαμενή βυθισμένη στο φυσικό βράχο. Η δεξαμενή ήταν κυκλική, 3,75 μέτρα σε διάμετρο και 5 μέτρα βάθος. Στην ανατολική πλευρά της αυλής ήταν τρεις αίθουσες όπου η μία φαίνεται να λειτούργησε ως παρεκκλήσι. Η πύλη του οχυρού είναι περίπου 2 μέτρα πλάτος στη μέση του δυτικού τείχους.
Μόνο μια μικρή ποσότητα αναγνωρίσιμα νομίσματα ανακτήθηκαν στο χώρο από την εποχή του Διοκλητιανού, τρυπημένα που φαίνεται ότι φοριόνταν ως γούρι, τα νομισματικά στοιχεία που προτείνει η περιοχή ανήκουν από το πρώτο μισό του πέμπτου αιώνα. Ο μεγαλύτερος αριθμός των κερμάτων που χρονολογούνται από τον 6ο αιώνα, ιδιαίτερα στην αρχή της βασιλείας του βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστινιανού, τα νομίσματα χρονολογούνται το αργότερο μέχρι το 550. Πάνω από 43.000 όστρακα ξεθάφτηκαν στην Άνω Ζοχάρ, 55% των οποίων ήταν τοπικά σκεύη μαγειρικής και ένα άλλο 42% άλλα χρηστικά κεραμικά, αν και το 3% ήταν εκλεκτά υλικά, συμπεριλαμβανομένων της Αφρικής, Φώκαιας και κυπριακών. Η χρονολογήσιμη κεραμική χρονολογείται από τον 6ο έως τον 7ο αιώνα. Από τα τέλη του 5ου αιώνα βρέθηκαν ένα άκρο αιχμής δόρατος και άλλα στρατιωτικά αντικείμενα. Βρέθηκαν επίσης οστά από ψάρια και θηλαστικά πιθανότατα αυτά που έτρωγαν η φρουρά του Άνω Ζοχάρ.
Ρόλος
Η Άνω Ζοχάρ βρίσκεται κατά μήκος ενός αρχαίου δρόμου που οδηγεί από την Αραβία προς την παλαιστινιακή ενδοχώρα και των μεσογειακών λιμένων. Ξεκινώντας από την Χερτζλίγια στην Νεκρά Θάλασσα, όπου βρίσκεται ένα άλλο παρόμοιο οχυρό, η διαδρομή περνά από άλλο οχυρό στο Χατρουρίμ πριν πλησιάσουν στο Άνω Ζοχάρ. Εδώ ο δρόμος ενώνεται με έναν άλλο που έρχεται από τη Νεκρά Θάλασσα και το φρούριο στο Μεζάντ Ζοχάρ. Όπως αυτά και άλλα παρόμοια οχυρά, που βρίσκεται σε ένα σημείο όπου ο καθένας, χρησιμοποιώντας το δρόμο είναι υποχρεωμένος από την τοπογραφία για να περάσει κοντά τους.
Ο Χάρπερ είχε επιλέξει να ανασκάψει το Άνω Ζοχάρ, λόγω της δυνατότητάς του να συμβάλει στη συζήτηση σχετικά με τη φύση και την ημερομηνία της Βυζαντινής εγκατάστασης στην Παλαιστίνη. Ο Μορντεχάι Γκιχόν είχε γράψει εκτενώς για τη εγκατάσταση του βυζαντινού στρατού στην Παλαιστίνη, προτείνοντας την ύπαρξη αμυντικής ζώνης οχυρώσεων στο βόρειο Νεγκέβ κατά των επιδρομών από Σαρακηνούς. Με βάση ακόμη και νωρίτερα τις οχυρώσεις της Ιουδαίας, αυτή η γραμμή άμυνας υποτίθεται ότι ιδρύθηκε από τους Φλαβίους αυτοκράτορες και ανακαινίστηκε και επεκτάθηκε από τον Διοκλητιανό<. Ο Γκιχόν, ως εκ τούτου, θεωρεί την Άνω Ζοχάρ δημιουργία των Φλαβίων μέρος της γραμμής άμυνάς τους στην προστασία της ενδοχώρας από τους επιδρομείς της ερήμου.
Με βάση τα νομισματικά και τα κεραμικά ευρήματα ο Χάρπερ ορίζει την κατασκευή της Άνω Ζοχάρ μόνο στα τέλη του 5ου αιώνα, ενώ έπεσε σε αχρηστία από τις αρχές του 7ου αιώνα, όταν τελικά εγκαταλείφθηκε. Η απουσία ενός στρώματος καταστροφής και η ανακάλυψη του σκελετού ενός παιδιού κάτω από τα ερείπια ενός από τους πύργους δείχνει η αιτία της εγκατάλειψης του να ήταν ένας σεισμός.
Ο αρχαιολόγος Τόμας Σ. Πάρκερ έχει προτείνει ότι η διακοπή της στρατιωτικής δραστηριότητας στην περιοχή τον 6ο αιώνα μπορεί να έχει προκύψει από την εγκατάλειψη των οχυρών της περιοχής που αποδίδεται στον αυτοκράτορα Ιουστινιανό από τον Προκόπιο. Το οχυρό πρέπει να είχε αρχικά φρουρά με ένα απόσπασμα από μία από τις μονάδες που αναφέρονται στο Notitia Dignitatum, που αστυνόμευε τον δρόμο. Αργότερα πιστεύεται αντικαταστάθηκαν από κάποια τοπική δύναμη που τελικά οδήγησε σε παραμέληση και ενδεχόμενη εγκατάλειψη.
Οι Τζόντι Μάγκνες και Μπένζαμιν Ισαάκ διαφωνούν με τον Πάρκερ, σημειώνοντας ότι στη βασιλεία του Ιουστινιανού παρατηρείται μια αύξηση της στρατιωτικής οικοδομικής δραστηριότητας στην περιοχή. Σύμφωνα με τον Ισαάκ, όμως, τίποτα δεν δικαιολογεί στην περιγραφή της Άνω Ζοχάρ ως τμήμα ενός συστήματος άμυνας. Αν και η δομή αυτού του τύπου υποτίθεται ότι είχαν στρατιωτικό ρόλο, αυτό δεν είναι απαραιτήτως σίγουρο σε αυτή την περίπτωση, όπως είναι εμφανές από την ανεπάρκεια σε στρατιωτικά ευρήματα. Δεν θα μπορούσε να είναι μέρος οποιουδήποτε συστήματος άμυνας, συχνά αποδίδεται σε στρατιωτικές και διοικητικές μεταρρυθμίσεις του Διοκλητιανού. Όπως και άλλα οχυρά της περιοχής η Άνω Ζοχάρ είναι πολύ μικρή για να υποστηρίξει οποιαδήποτε σημαντική φρουρά, από αυτό προφανώς δεν προορίζονταν για να παρέχει άμυνα. Μάλλον, ήταν θέσεις αστυνόμευσης και προστασίας για τους ταξιδιώτες, προσκυνητές και το εμπόριο κατά μήκος του δρόμου. Αυτά τα φρούρια είναι ενδείξεις για μια συγκεντρωμένη προσπάθεια από την πλευρά της κυβέρνησης για να αστυνομεύσει το τοπικό οδικό δίκτυο. Η Άνω Ζοχάρ και άλλα τέτοια οχυρά μπορεί να έχουν κατασκευαστεί με τοπική και όχι με αυτοκρατορική πρωτοβουλία, με σκοπό τη διασφάλιση του δρόμου. Είχαν πιθανότατα κατασκευαστεί για οικονομικούς και όχι στρατιωτικούς λόγους.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα Κατηγορία:Κάστρα στο Ισραήλ
DVD
200px|right 150px|right|thumb|Οδηγός DVD φορητού υπολογιστή
Το DVD (ακρωνύμιο των Digital Video Disc ή Digital Versatile Disc, σε μετάφραση αντίστοιχα Ψηφιακός Δίσκος Βίντεο ή Ψηφιακός Πολυμορφικός Δίσκος) είναι οπτικό μέσο αποθήκευσης μέτριας ή μεγάλης χωρητικότητας. Συνήθως χρησιμοποιείται για την αποθήκευση βίντεο, αλλά και εικόνων, ήχου και δεδομένων. Τα DVD είναι ολόιδια με τα CD καθώς έχουν το ίδιο σχήμα (με διάμετρο 120 ή σπανιότερα 80 χιλιοστά) αλλά έχουν μορφοποιηθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να περιέχουν πολύ περισσότερα δεδομένα από ένα CD ή DVD και είναι αυτονόητο ότι χωράνε περισσότερα GB(Giga Byte) η συνδυαζόμενη χωρητικότητα κυμαίνεται στα 4.7 GB.
Ιστορία
Το DVD είναι μια συγχώνευση του Super Disc (SD) που αναπτύχθηκε από τις εταιρείες Matsushita Electric, Toshiba και του Multimedia CD (MMCD) από τις εταιρείες Sony, Philips. Το 1995 αποφασίστηκε κατόπιν πιέσεων των Microsoft, Intel, Apple και IBM να καταλήξουν σε μία μορφή, αυτή του γνωστού μας DVD. Το 2001 εμφανίζονται τα πρώτα DVD-Video με κύριο χαρακτηριστικό τους την αντιαντιγραφική τεχνολογία Content Scrambling System (CSS), η οποία αποδείχθηκε λίγο αργότερα αρκετά αδύναμη, καθώς παραβιάστηκε δίνοντας τη δυνατότητα στον οποιονδήποτε να δημιουργεί εύκολα αντίγραφα κλειδωμένων dvd.
Φυσικές ιδιότητες και χαρακτηριστικά
Το DVD δεν διαφέρει εμφανισιακά από το CD, έχει και αυτό πάχος 1,2 χιλιοστά και διάμετρο 12 εκατοστά. Έχει υιοθετηθεί από τις κονσόλες παιχνιδιών Playstation2, XBOX με αρκετές ιδιαιτερότητες όσο αφορά την προστασία κατά τις αντιγραφής. Η απόσταση μεταξύ της σπειροειδούς διαδρομής που είναι γραμμένα τα δεδομένα είναι 0.74 μικρόμετρα στο DVD, 1.6 μικρόμετρα στο CD και 0,32 στο Blu-ray. (1000 μικρόμετρα είναι ένα χιλιοστό του μέτρου). Η απόσταση μεταξύ των bits στο DVD είναι 0,4 μικρόμετρα, 0.834 στο CD και 0,14 στο Blu-ray. Το μήκος κύματος τις κόκκινης ακτίνας λέιζερ που διαβάζει το DVD είναι 640 nm. Το αντίστοιχο στο Blu-ray το μήκος της μπλε ακτίνας λέιζερ είναι 405 nm και στο κοινό CD 780 nm. Το μήκος που έχει το σπειροειδές αυλάκι που γράφονται τα δεδομένα έχει μήκος 17,5 χιλιόμετρα DVD-5 (4,7 Gbyte) και 25 στο DVD-9 (8,5 Gbyte). Αντίστοιχα στο CD είναι από 6 έως 7,5 χιλιόμετρα και στο blu-ray 27 στα 25 Gbyte και 54 χιλιόμετρα στα 50 Gbyte.
Στην πρώτη στρώση του DVD δεδομένα γράφονται από το κέντρο προς την περιφέρεια του, ενώ στην δεύτερη στρώση -όταν αυτή υπάρχει- με τον αντίστροφο τρόπο για να αποφεύγεται η καθυστέρηση στην ταχύτητα μεταφοράς δεδομένων. Ο κώδικας ελέγχου αποφυγής σφαλμάτων error correction code (ECC) είναι ανώτερος από αυτών των CD, έτσι τα DVD θεωρούνται αρκετά πιο ανθεκτικά στην κακομεταχείριση.
Η παγκόσμια ζήτηση για DVD-Recordable σύμφωνα με την Japan Recording-Media Industries Association αναμένεται να είναι για το 2007 5,7 δισεκατομμύρια μονάδες, για DVD re-writable 500 εκατομμύρια μονάδες, για DVD 8cm 110 εκατομμύρια μονάδες ενώ για τα CD-Recordable θα πέσει στις 6,5 δισεκατομμύρια μονάδες.
DVD-Βίντεο
150px|right|thumb|Ψηφιακός ευέλικτος δίσκος 150px|right|thumb| Η δομή τών αρχείων ενός DVD video 150px|right|thumb| Το εσωτερικό ενός DVD-Player Οι δίσκοι DVD-Video είναι δίσκοι DVD που αποθηκεύουν βίντεο. Για να λειτουργήσουν χρειάζονται έναν αναγνώστη DVD (γνωστό ως DVD-player, για τηλεόραση ή DVD-drive, για υπολογιστή) με αποκωδικοποιητή MPEG-2. Οι ταινίες DVD του εμπορίου χρησιμοποιούν μια σύνθεση της κωδικοποίησης MPEG-2 συμπίεσης βίντεο, ώστε οι ταινίες αυτές να χωράνε στο DVD και να μην χάνεται η απαράμιλλη ποιότητα της εικόνας, χάρη στην οποία το DVD έχει γίνει ευρέως διαδεδομένο. Παρά την μεγάλη του χωρητικότητα (8,5 GB) οι περισσότερες ταινίες πρέπει να συμπιεστούν για να χωρέσουν σε ένα DVD. Ο συνολικός ρυθμός μεταφοράς δεδομένων και όχι μόνο του βίντεο, είναι συνήθως μεταβαλλόμενος και κυμαίνεται από 2 έως 10 Mbit/s. Η μεγαλύτερη ποιότητα εικόνας που μπορεί να αναπαράγει ένα DVD αγγίζει τα 10 MBit/s ανά δευτερόλεπτο, το οποίο απλά σημαίνει εξαιρετική ποιότητα εικόνας χωρίς κανένα ψεγάδι. Τις περισσότερες φορές όμως η συμπίεση κάνει τις ταινίες να αναπαράγονται μέχρι και στα 2 MBits ανά δευτερόλεπτο, ωστόσο και πάλι χάρη στην κωδικοποίηση σπανίως η εικόνα ενός DVD φαίνεται να έχει κακή ποιότητα στον θεατή.
Υποστηρίζονται:
DVD Audio
Το DVD Audio προσφέρει πολυκάναλο ήχο με ρυθμό δειγματοληψίας που φτάνει τα 192 kHz 24bit ανά κανάλι και ρυθμό μεταφοράς δεδομένων που αγγίζει τα 9.6 Mbits. Ο ήχος δεν είναι πάντα συμπιεσμένος επειδή το DVD έχει έως 12 φορές μεγαλύτερη χωρητικότητα από το CD. Τα DVD Audio players εξακολουθούν να είναι αρκετά ακριβά. Μία πιο οικονομική λύση είναι η χρήση του υπολογιστή εφόσον η κάρτα ήχου ανταποκρίνεται στις δυνατότητες του DVD Audio.
DualDisc
150px|right|thumb|Η λειτουργία του DualDisc
ISO9660 - Universal Disk Format
Τα περισσότερα DVD είναι γραμμένα με το πρότυπο ISO9660. Αυτό επιφέρει περιορισμούς στο μήκος του ονόματος των αρχείων και στο μέγεθος τους. Τα αρχεία πρέπει να έχουν μέγεθος μέχρι 2 Gbyte, επιτρέπονται μέχρι 8 υποκατάλογοι. Τα αρχεία πρέπει να έχουν μέχρι 8 χαρακτήρες (ISO9660 Level 1) ή μέχρι 180, (ISO9660 Level 2) και ο συνολικός αριθμός των καταλόγων και των υποκαταλόγων δεν πρέπει να ξεπερνά τους 65535.
Ένα DVD που πληροί τις προδιαγραφές ISO9660 είναι συμβατό με όλα τα λειτουργικά συστήματα και όλες τις συσκευές. Γι'αυτό και η προεπιλογή στα προγράμματα εγγραφής είναι DVD-ISO.
Στο UDF τα αρχεία μπορούν να φτάσουν τα 2 Tbyte (2.000 Gbyte) και δεν υπάρχει περιορισμός στο μέγεθος του ονόματος των αρχείων. Αν και υπάρχουν πολλές εκδόσεις, η UDF 1.02 είναι η πλέον διαδεδομένη και ασφαλής. Τα Blu-ray και HD-DVD ακολουθούν το UDF 2.60.
Περιοχές DVD
Τα DVD video χωρίζονται σε 6 περιοχές (regions) λόγω διαφορετικής τιμολογιακής πολιτικής και χρόνου εμφάνισης των ταινιών. Στο εμπόριο κυκλοφορούσαν παλαιότερα multi-region συσκευές. Σήμερα όμως με μια αλλαγή του firmware της συσκευής ο περιορισμός αυτός παρακάμπτεται.
Κατασκευή
250px|right|thumb|Διατομή DVD μονής στρώσης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψηφιακή τεχνολογία Κατηγορία:Μέσα αποθήκευσης Κατηγορία:DVD Κατηγορία:Αποθηκευτικός χώρος ήχου
Μέλισσα Φρυγίας
Η Μέλισσα ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Φρυγίας της Μικράς Ασίας.
Βρισκόταν στο νοτιοδυτικό μέρος της τεράστιας επαρχίας, περίπου μεταξύ Συννάδων και Ευμενείας, Ευκαρπίας και Μητροπόλεως. Η πόλη έμεινε γνωστή στην αρχαία ιστορία, ως το μέρος όπου δολοφονήθηκε ο Αθηναίος Αλκιβιάδης, το 404 π.Χ. Αργότερα ο φιλλέλην αυτοκράτωρ Αδριανός τίμησε τον Αθηναίο πολιτικό στήνοντάς στον τάφο του, στην Μέλισσα, έναν ανδριάντα του από πάριο μάρμαρο. Από την φρυγική πόλη περνούσε η βασιλική οδός που ένωνε τα Σούσα με τις Σάρδεις της Λυδίας.
Πρόκειται μάλλον για την σημερινή Μπαλζίκ Χισάρ που βρίσκεται δύο ώρες νότια των Συννάδων. Εξ' άλλου Bal τα τουρκικά σημαίνει μέλισσα και jik μικροσκοπική απόληξη, εννοώντας τα άκρα του εντόμου.
Παραπομπέ
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Φρυγίας
Άννα Ώτσεργιελμ
Η Άννα Ώτσεργιελμ (Anna Åkerhielm ή Åkerhjelm), γεννημένη ως Άννα Αγρικονία (Anna Agriconia, 1642 – 11 Φεβρουαρίου 1698 ), ήταν Σουηδή συγγραφέας και περιηγήτρια, αναφερόμενη και ως φιλόλογος. Υπήρξε η πρώτη γυναίκα στην ιστορία της Σουηδίας στην οποία απονεμήθηκε τίτλος ευγενείας εξαιτίας των δικών της πεπραγμένων (1691). Οι αναμνήσεις της από την καταστροφή του Παρθενώνα από τον Μοροζίνη περιλαμβάνονται στο ημερολόγιό της.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Άννα γεννήθηκε στο Νύτσοπινγκ της Σουηδίας και ήταν κόρη του ιερέα Μάγκνους Γιόνα Αγρικόνιους, ορφάνεψε όμως σε μικρή ηλικία. Ο αδελφός της Σάμουελ ήταν γραμματέας στις σουηδικές πρεσβείες στο Λονδίνο και στο Παρίσι, οπότε απέκτησε τίτλο ευγενείας το 1679. Η Άννα προσλήφθηκε το 1671 στην αυλή της πριγκίπισσας Μαρίας Ευφροσύνης, θείας του (τότε ανήλικου) Βασιλιά της Σουηδίας Καρόλου ΙΑ΄, όπου η Άννα διακρίθηκε με τη μεγάλη της μόρφωση και το ενδιαφέρον της για τις επιστήμες. Κατέστη η προσωπική συνοδός της θυγατέρας της Μαρίας Ευφροσύνης, της Καρλότας ντε λα Γκαρντί, με την οποία απέκτησε βαθιά φιλία. Η Καρλότα παντρεύτηκε τον αξιωματικό Ότο Βίλχελμ φον Κένιξμαρκ το 1682 και τον ακολούθησε στις εκστρατείες του ανά την Ευρώπη, συνοδευόμενη από την Άννα.
Το 1686-1689 ο φον Κένιξμαρκ υπηρέτησε στον στρατό της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας στον Πόλεμο του Μοριά κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ελλάδα, όπου τον συνόδευσαν οι δύο γυναίκες. Στο ημερολόγιό της η Ώτσεργιελμ περιγράφει το πώς ασχολήθηκαν με επιστημονικές έρευνες στην Αθήνα κατά την πολιορκία της Ακροπόλεως από τους Βενετούς. Περιγράφει επίσης το πώς συνομίλησαν με μορφωμένους Έλληνες περί επιστήμης και φιλοσοφίας. Μετά την ανατίναξη του Παρθενώνα από τους πολιορκούντες το 1687, η Άννα περισυνέλεξε από τα ερείπια ένα αραβικό χειρόγραφο, το οποίο μετά την επιστροφή της στη Σουηδία δώρησε στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλας. Μεγάλο μέρος του ημερολογίου της ωστόσο έχει χαθεί. Ο αδελφός της Σάμουελ δημοσίευσε τα σωζόμενα μέρη στη «Σουηδική Γκαζέτα», κάτι που κατέστησε την Άννα τον πρώτο Σουηδό πολεμικό ανταποκριτή στην ιστορία. Επίσης έχουν διασωθεί επιστολές της προς τον Σάμουελ, όπου υπάρχουν και άλλα στοιχεία για την εκστρατεία του Μοροζίνη στην Ελλάδα.
Μετά τον θάνατο του φον Κένιξμαρκ το 1688, η Καρλότα πήρε την Άννα και έζησαν στην πόλη Στάντε της Γερμανίας, στην τότε σουηδική κτήση της Βρέμης-Φέρντεν. Το 1691 η Άννα πήρε τίτλο ευγενείας από τον βασιλιά Κάρολο ΙΑ΄ της Σουηδίας, οπότε και άλλαξε το επώνυμό της από Αγρικονία σε Ώτσεργιελμ. Και σε άλλες γυναίκες είχε απονεμηθεί τίτλος ευγενείας προγενέστερα στη Σουηδία, αλλά η Ώτσεργιελμ ήταν μάλλον η πρώτη στην οποία αυτό έγινε εξαιτίας των δικών της πεπραγμένων, αντί των πεπραγμένων κάποιου άρρενα συγγενούς της. Η Άννα Ώτσεργιελμ πέθανε στο Στάντε σε ηλικία 56 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Σουηδές συγγραφείς Κατηγορία:Γυναίκες συγγραφείς
Χάλκινο έλασμα από επένδυση (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρ. 6444)
Το Έκθεμα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου με αριθμό 6444 είναι χάλκινο έλασμα με έκτυπες παραστάσεις. Αποτελούσε ίσως την επένδυση κάποιου αντικειμένου. Πιθανώς να επένδυε μεγάλο ξύλινο τρίποδα στον ναό του Δία στην Ολυμπία. Χωρίζεται από επάνω προς τα κάτω σε τέσσερεις θεματικές ενότητες, οι οποίες παρουσιάζουν πουλιά, Γρύπες, τον Ηρακλή που κυνηγάει κένταυρο και πτερωτή θεά πότνια Θηρών.
Ιστορία του ευρήματος
Βρέθηκε στις ανασκαφές στην Αρχαία Ολυμπία στις 12 Νοεμβρίου 1877, 18 μέτρα δυτικά-βορειοδυτικά της νότιας γωνίας του ναού του Διός.
Περιγραφή
Το έλασμα ήταν πιθανώς προσαρμοσμένο μέσα σε ξύλινο πλαίσιο που ήταν κινητό, ίσως τροχήλατο. Από το γεωμετρικό σχήμα συμπεραίνουμε ότι διακοσμούσε κάποια εγκυθήκη, δηλαδή βάση, ίσως θυμιατηρίου, στην οποία ήταν τοποθετημένη μια λεκάνη ή κάποιο άλλο σκεύος για ιερή τελετουργική χρήση. Η διακόσμηση του ελάσματος είναι έκτυπη και εν συνεχεία σφυρηλατημένη. Χωρίζεται σε τέσσερεις ζωφόρους.
Αετοί
Οι τρεις αετοί συμβολίζουν το ιερό σύμβολο του Δία, στον οποίο ήταν αφιερωμένο το αντικείμενο που ήταν διακοσμημένο με το έλασμα.
Γρύπες
Δύο ανατολίζοντες Γρύπες στέκουν συμμετρικά αντικριστά.
Κυνήγι κενταύρου
Το τμήμα αυτό εικονίζει τον Ηρακλή γονατιστό ή μάλλον τρέχοντας προς τα δεξιά να στοχεύει με το βέλος του έναν Κένταυρο που έχει τρέψει σε φυγή προς τα δεξιά. Ο Κένταυρος στρέφει το κεφάλι του προς αριστερά και τείνει το δεξί χέρι προς τον Ηρακλή εκλιπαρώντας τον. Ο Ηρακλής φοράει κοντό χιτώνα που είναι διακοσμημένος με στιγμορόδακες. Φέρει φαρέτρα με βέλη και θήκη με σπαθί στην πλάτη. Τα λουριά είναι περασμένα χιαστί μπροστά στο στήθος. Ο δισώματος Κένταυρος έχει ολόκληρο ανθρώπινο σώμα και μισό αλογίσιο κορμί. Δύο βέλη τον έχουν τρυπήσει και το αίμα τρέχει από το σώμα του. Μια χονδρή βελανιδιά συμβολίζει τη φύση της Φολόης, όπου διαδραματίζεται η μυθική σκηνή. Η σκηνή αυτή ομοιάζει με την περιγραφή της λάρνακας του Κύψελου που μας δίνει ο Παυσανίας.
Πότνια θηρών
Το μεγαλύτερο από τα τμήματα του ελάσματος εικονίζει τη θεά Άρτεμη με τέσσερεις μεγάλες φτερούγες, δύο προς τα επάνω και δύο προς τα κάτω. Η θεά εικονίζεται σε εμπρόσθια όψη με το κεφάλι και τα πόδια στραμμένα προς αριστερά. Στα χέρια κρατάει θηρία σηκώνοντάς τα στον αέρα ως δείγμα της υπεροχής της. Στο δεξί κρατάει ένα λιοντάρι από το πόδι, όπως επίσης και στο αριστερό. Φοράει μακρύ χιτώνα ιωνικού ρυθμού με κοντά μανίκια και δεμένο με ζώνη στη μέση.
Πηγές
Κατηγορία:Έργα γλυπτικής Κατηγορία:Μυκηναϊκή τέχνη Κατηγορία:Ναός του Δία στην Ολυμπία Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Ηλεία
Σαιν-Ζοζέφ (Ρεϋνιόν)
Το Σαιν-Ζοζέφ (γαλλικά: Saint-Joseph) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Ρεϋνιόν.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιν-Ζοζεφουά (γαλλικά: Saint-Joséphois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ρεϋνιόν
HMS Hood (51)
Παρά την εμφάνιση νεότερων και πιο σύγχρονων πλοίων, το Hood παρέμεινε το μεγαλύτερο πολεμικό πλοίο στον κόσμο για 20 χρόνια μετά την έναρξη των καθηκόντων του ενώ το κύρος του αποτυπώθηκε στο παρατσούκλι, "The Mighty Hood" (Το Πανίσχυρο Hood).
Ήταν ήδη υπό κατασκευή, όταν έγινε η Μάχη της Γιούτλανδης στα μέσα του 1916, και σε αυτή η μάχη αποκαλύφθηκαν σοβαρά ελαττώματα στο σχεδιασμό, παρά τις δραστικές αλλαγές στην σχεδίαση που έγιναν τέσσερα χρόνια πριν την ολοκλήρωση της κατασκευής του. Για το λόγο αυτό ήταν το μόνο πλοίο της κατηγορίας του που ολοκληρώθηκε, καθώς το Βρετανικό Ναυαρχείο αποφάσισε ότι θα ήταν προτιμότερο να ξεκινήσει με ένα νέο σχέδιο πάνω σε επιτυχημένα καταδρομικά, έχοντας ως αποτέλεσμα την κατηγορία πλοίων G-3 τα οποία δεν κατασκευάστηκαν ποτέ.
To Hood συμμετείχε σε αρκετές ασκήσεις επίδειξης σημαίας από την ανάληψη των καθηκόντων του το 1920 ως την έναρξης του πολέμου το 1939, συμπεριλαμβανομένων ασκήσεων εκπαίδευσης στη Μεσόγειο Θάλασσα και του περίπλου της Γης με τη Μοίρα Ειδικών Υπηρεσιών το 1923 και το 1924. Επίσης ήταν αποσπασμένο στον Μεσογειακό Στόλο κατά το ξέσπασμα του Δεύτερου Ιταλο-Αιθιοπικού Πολέμου. Όταν ξέσπασε ο Ισπανικός εμφύλιος πόλεμος, το Hood ανατέθηκε επίσημα στον Μεσογειακό Στόλο μέχρι το 1939 όπου επέστρεψε στη Βρετανία για μια γενική επισκευή. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, η τεχνολογική πρόοδος στο ναυτικό πυροβολικό είχε μειώσει τη αποτελεσματικότητά του. Έτσι, προγραμματίστηκε σημαντική ανακατασκευή το 1941 για να διορθωθούν αυτά τα ζητήματα, όμως, το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου τον Σεπτέμβριο του 1939 ανάγκασε το πλοίο να επιστρέψει στις πολεμικές επιχειρήσεις χωρίς να υλοποιηθούν οι αναβαθμίσεις.
Όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος με τη Γερμανία, το Hood δρούσε στην περιοχή γύρω από την Ισλανδία και πέρασε τους επόμενους μήνες κυνηγώντας γερμανικά σκάφη που εμπόδιζαν τις θαλάσσιες μεταφορές μεταξύ Ισλανδίας και Νορβηγικής Θάλασσας. Μετά από μια σύντομη επισκευή του συστήματος πρόωσης, απέπλευσε ως ναυαρχίδα της Δύναμης H και συμμετείχε στην καταστροφή του γαλλικού στόλου στο Mers-el-Kebir. Όταν έπαψε να είναι ναυαρχίδα της Δύναμης H, το Hood εστάλη στο Scapa Flow και έδρασε στην περιοχή ως συνοδός σε κονβόι πλοίων ενώ αργότερα ως άμυνα ενάντια σε πιθανό Γερμανικό στόλο εισβολής.
Τον Μάιο του 1941, το Hood και το θωρηκτό Prince of Wales διατάχθηκαν να αναχαιτίσουν το γερμανικό καταδρομικό Μπίσμαρκ και το βαρύ καταδρομικό Prinz Eugen, που ταξίδευαν προς τον Ατλαντικό όπου επρόκειτο να επιτεθούν σε νηοπομπές. Στις 24 Μαΐου 1941, στη Μάχη του Στενού της Δανίας, το Hood χτυπήθηκε νωρίς από πολλά γερμανικά βλήματα, εξερράγη και βυθίστηκε μέσα σε 3 λεπτά, έχοντας ως αποτέλεσμα την διάσωση μόνο τριών μελών του πληρώματος από τα 1418 σε σύνολο. Λόγω του ότι το πλοίο ήταν "αήττητο" στα μάτια του κόσμου, η απώλειά του επηρέασε το ηθικό των Βρετανών.
Το Βασιλικό Ναυτικό διεξήγαγε δύο έρευνες για τους λόγους της γρήγορης βύθισης του πλοίου. Η πρώτη, πραγματοποιήθηκε αμέσως μετά την απώλεια και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι εξεράγει μια αποθήκη πυρομαχικών προς την πρύμνη του πλοίου όταν μία οβίδα του Μπίσμαρκ διαπέρασε την θωράκισή του. Μια δεύτερη έρευνα πραγματοποιήθηκε μετά από καταγγελίες ότι η πρώτη έρευνα δεν κατάφερε να εξετάσει εναλλακτικές εξηγήσεις, όπως η έκρηξη των τορπιλών του πλοίου. Η δεύτερη έρευνα ήταν πιο πλήρης από την πρώτη και κατέληξε στο ίδιο πόρισμα. Παρά την επίσημη εξήγηση, ορισμένοι ιστορικοί συνέχισαν να πιστεύουν ότι οι τορπίλες προκάλεσαν την απώλεια του πλοίου, ενώ άλλοι πρότειναν μια τυχαία έκρηξη μέσα σε έναν από τους πυργίσκους πυροβόλων όπλων του πλοίου που έφτασε μέχρι την αποθήκη. Άλλοι ιστορικοί έχουν επικεντρωθεί στο ότι αιτία της έκρηξης ήταν η αποθήκη. Η ανακάλυψη του ναυαγίου του πλοίου το 2001 επιβεβαίωσε το συμπέρασμα και των δύο ερευνών, αν και ο ακριβής λόγος έκρηξης των αποθηκών είναι πιθανό να παραμείνει άγνωστος καθώς το συγκεκριμένο σημείο του πλοίου καταστράφηκε από την έκρηξη.
Σχεδιασμός και περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία| Σχέδιο προφίλ του Hood όπως ήταν το 1921, με χρωματισμό Atlantic Fleet dark grey Τα καταδρομικά κλάσης Admiral σχεδιάστηκαν για την αντιμετώπιση των Γερμανικών καταδρομικών κλάσης Mackensen τα οποία αναφέρθηκε ότι είναι βαρύτερα οπλισμένα και πιο θωρακισμένα από τα τελευταία βρετανικά καταδρομικά των κλάσεων Renown και Courageous. Ο σχεδιασμός αναθεωρήθηκε μετά τη μάχη του Γιουτλάνδη για να ενσωματώσει βαρύτερη πανοπλία και τα τέσσερα πλοία παραδόθηκαν. Μόνο το Hood ολοκληρώθηκε, επειδή τα πλοία ήταν πολύ ακριβά και απαιτούσαν εργασία και υλικό που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί καλύτερα για την κατασκευή εμπορικών πλοίων που χρειάζονταν για να αντικαταστήσουν εκείνα που χάθηκαν στη γερμανική εκστρατεία των υποβρυχίων (U-boat).
Το Hood ήταν σημαντικά μεγαλύτερο από τους προκατόχους του της κλάσης Renown. Όταν ολοκληρώθηκε, είχε συνολικό μήκος 860 πόδια και 7 ίντσες (262,3 μ), μέγιστo πλάτος 104 πόδια και 2 ίντσες (31,8 μ), και βύθισμα 32 πόδια (9,8 μ) σε πλήρες φορτίο. Το πλοίο ήταν 110 πόδια (33,5 μ) μακρύτερο και 14 πόδια (4,3 μ) πλατύτερο από τα παλαιότερα πλοία. Το εκτοπίσμα ήταν 42.670 αυτοκρατορικούς τόνους (43,350 t) έμφορτο και 46,680 αυτοκρατορικούς τόνους (47,430 t) σε πλήρη εκτόπισμα, πάνω από 13,100 αυτοκρατορικούς τόνους (13,210 t) βαρύτερο από τα παλαιότερα πλοία. Το πλοίο είχε πλήρη διπλό πάτο. Ο Hood είχε μετακεντρικό ύψος 4,2 πόδια (1,3 μ) σε πλήρη εκτόπισμα, που ελαχιστοποιούσε την απώλεια κάντρου βάρους το έκανε μία σταθερή πλατφόρμα όπλων.
Η πρόσθετη θωράκιση που προστέθηκε κατά την κατασκευή αύξησε το βύθισμά του κατά περίπου 4 πόδια (1,2 μ) σε πλήρη φορτίο, και μείωσε το ύψος της πλευράς του πλοίου μεταξύ της γραμμής νερού και του καταστρώματος με αποτέλεσμα σε πλήρη ταχύτητα, ή σε ταραγμένη θάλασσα, το νερό να περνάει πάνω από το κατάστρωμα της πρύμης και συχνά να μπαίνει μπήκε στην αίθουσα αξιωματικών μέσω των θυρίδων εξαερισμού. Αυτό το χαρακτηριστικό του χάρισε το παρατσούκλι "το μεγαλύτερο υποβρύχιο στο Ναυτικό". Η επίμονη υγρασία, σε συνδυασμό με τον κακό αερισμό του πλοίου, ενοχοποιήθηκε για την υψηλή συχνότητα φυματίωσης στο πλήρωμα του πλοίου. Ο αριθμός του πληρώματος διέφερε αρκετά κατά την διαρκεια της καριέρα του. Το 1919, είχε 1433 άνδρες ως ναυαρχίδα μοίρας. Το 1934, είχε 81 αξιωματικούς και 1244 άνδρες.
Το σύστημα πρόωσης αποτελείται από 24 λέβητες Yarrow, συνδεδεμένους με ατμοστρόβιλους με κινητήρα Brown-Curtis που οδηγούν τέσσερις προπέλες. Οι στρόβιλοι του καταδρομικού σχεδιάστηκαν για να παράγουν 144,000 ίππους (107,000 kW), το οποίο θα κινούσε το πλοίο με 31 κόμβους (57 χλμ/ω, 36 μ.α.ο.) αλλά κατά τη διάρκεια των θαλασσίων δοκιμές το 1920,οι μηχανές του Hood απέδωσαν 151,280 ίππους (112,810 kW), που του επέτρεψε να φτάσει τους 32,07 κόμβους (59,39 χλμ/ω, 36,91 μ.α.ο.). Μετέφερε περίπου 3,895 αυτοκρατορικούς τόνους (3,958 t) μαζούτ, οι οποίοι του έδιναν ακτίνα δράσης 7,500 ναυτικά μίλια (13,900 χλμ, 8,600 mi) με ταχύτητα 14 κόμβους (26 χλμ/ω, 16 μ.α.ο.
Οπλισμός
μικρογραφία| Ένα κοντινό πλάνο των πίσω πυροβόλα των 15 ιντσών του Hood το 1926, Η βολή σε αυτή τη θέση θα μπορούσε να προκαλέσει βλάβη από έκρηξη στις ράγες του καταστρώματος και την υπερκατασκευή Το Hood ήταν οπλισμένο με οκτώ πυροβόλα 15 ιντσών (381 mm) 42 διαμέτρημάτων BL Mk I σε υδραυλικά κινούμενους δίδυμους πυργίσκους. Τα πυροβόλα είχαν ανύψωση από −5 ° ως και  +30 °. Στην μέγιστη ανύψωση μπορούσαν να εκτοξεύσουν βλήμα 1.920 λιβρών (870 kg) σε απόσταση 30,180 γιάρδες (27,600 μ).Οι πυργίσκοι αυτοί ονομάστηκαν «Α», «Β», «Χ» και «Υ» από εμπρός προς τα πίσω, και μεταφέρθηκαν 120 βλήματα για κάθε πυροβόλο.
Παραπομπές
Hood Κατηγορία:Βρετανικά πολεμικά πλοία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Γρύπες (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρ. 6159)
Το Έκθεμα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου με αριθμό 6159 βρέθηκε στην Ολυμπία. Παριστάνει δύο προτομές γρύπα. Αποτελούσε διακοσμητικό στοιχείο κει ήταν προσαρμοσμένο στον ώμο αφιερωματικού λέβητα.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Ηλεία
Μερισμός
Γενικά με τον όρο μερισμός χαρακτηρίζεται η πράξη και το αποτέλεσμα του διαχωρισμού, το μοίρασμα, η διανομή. Στη γραμματική χαρακτηρίζει τον αποχωρισμό της σύνθετης λέξης στα μέρη που τη συναποτελούν, ενώ στο συντακτικό με τον όρο μερισμός χαρακτηρίζεται η ανάλυση της πρότασης στους όρους από τους οποίου και συναποτελείται.
Σουίτα Αβάνα
Το Σουίτα Αβάνα (Suite Habana) είναι ένα κουβανικό ντοκιμαντέρ σε σκηνοθεσία Φερνάντο Πέρεζ γυρισμένο το 2003.
Το ντοκιμαντέρ απεικονίζει μια μέρα από τη ζωή δέκα υπαρκτών προσώπων, από ένα δεκάχρονο αγόρι, που πάσχει από το σύνδρομο Ντάουν, μέχρι μια 79χρονη Κουβανή που πουλάει φιστίκια στο δρόμο.
Η ταινία δεν έχει διαλόγους, και προσπαθεί να προκαλέσει τα συναισθήματα του θεατή μόνο με τη χρήση εικόνας και ήχου.