cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επιβατικό λιμάνι του Τάλιν
Γενικά στοιχεία
δεξιά|μικρογραφία| Αφού φτάσουν στο επιβατικό λιμάνι του [[Τάλιν, οι περισσότεροι τουρίστες περπατούν συχνά κατά μήκος της οδού Sadama στην Παλιά Πόλη.]] Το παλιό λιμάνι είναι ένα από τα πέντε λιμάνια τα οποία ανήκουν στην κρατική εταιρεία Λιμάνι του Τάλιν. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα και πιο πολυσύχναστα επιβατικά λιμάνια στον κόσμο και επίσης το μεγαλύτερο επιβατικό λιμάνι στην Εσθονία. Το λιμάνι λειτουργεί με τρεις τερματικούς επιβατικούς σταθμούς (Α, Β και Δ), ενώ το συνολικό μήκος ελλιμενισμού του είναι 4,2 χιλιόμετρα. Σκάφη με μέγιστο μήκος 340 μέτρα, πλάτος 42 μέτρα και βύθισμα 10,7 μ. μπορούν να εισέλθουν στο λιμάνι. Το 2019, το λιμάνι εξυπηρέτησε 10,64 εκ. επιβάτες. δεξιά|μικρογραφία| Τα [[Κρουαζιερόπλοιο|κρουαζιερόπλοια ελλιμενίζονται στον τερματικό σταθμό για κρουαζιέρες]] Στο λιμάνι του Τάλιν λειτουργεί αποβάθρα μήκους 339 μέτρων που προορίζεται για κρουαζιερόπλοια. Η συγκεκριμένη αποβάθρα ολοκληρώθηκε την άνοιξη του 2004 και το κόστος της ήταν πάνω από 80 εκ. κορώνες. Ο αριθμός των επιβατών των κρουαζιερόπλοιων αυξάνεται σταθερά, καθώς υπάρχιε και συγκοινωνιακή σύνδεση με το αεροδρόμιο του Τάλιν. Προκειμένου να αντιμετωπίσει αυτούς τους αριθμούς και το αυξανόμενο μέγεθος των κρουαζιερόπλοιων που φτάνουν στο Τάλιν, το λιμάνι του Ταλίν ξεκίνησε τον Μάιο του 2013 την κατασκευή της νέας προκυμαίας δίπλα στην υπάρχουσα αποβάθρα κρουαζιερόπλοιων στο λιμάνι της Παλιάς Πόλης. Το συνολικό μήκος της αποβάθρας που χτίστηκε από την εσθονικό υποκατάστημα της BMGS είναι 421 μέτρα. Με τη νέα αποβάθρα, το λιμάνι του Ταλίν μπορεί να φιλοξενήσει κρουαζιερόπλοια μήκους έως και 340 μέτρων, πλάτους έως 42 μέτρων και με βύθισμα έως και εννέα μέτρα. Το συνολικό κόστος του έργου ήταν 9,34 εκατομμύρια ευρώ.
Επίσης, η παλιά μαρίνα της πόλης - μια νέα μαρίνα για σκάφη αναψυχής που εγκαινιάστηκε το 2010 - είναι μέρος του παλιού λιμανιύ της πόλης του Τάλιν.
Στις 29 Σεπτεμβρίου του 2017, στην Ευρωπαϊκή Ψηφιακή Σύνοδο Κορυφής στο Τάλιν, μια εταιρική κοινοπραξία της Ericsson, της Intel και της Telia Estonia ανακοίνωσε ότι είχε υλοποιήσει το πρώτο δημόσιο δίκτυο 5G στην Ευρώπη στο επιβατικό λιμάνι του Τάλιν, έτσι ώστε να συνδέονται τα κρουαζιερόπλοια Tallink με το λιμάνι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Τάλιν
Ιστορία της ΕΡΤ
Η ιστορία της ΕΡΤ (Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση) αρχίζει στα τέλη του 1970. Πρόκειται για την ιστορία του δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού φορέα της Ελλάδας.
ΕΙΡ
μικρογραφία|upright|Τα γραφεία και πρώην έδρα του ΕΙΡ και της ΕΡΤ στην οδό Μουρούζη και Ρηγίλλης. Στις 16 Ιουλίου 1945 ιδρύεται το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ). Το 1947 ξεκίνησε η λειτουργία ψυχαγωγικού σταθμού στη Θεσσαλονίκη, ενώ στις 12 Φεβρουαρίου 1950 δημιουργείται η EBU, της οποίας το ΕΙΡ ήταν ιδρυτικό μέλος και το οποίο το ίδιο έτος ξεκινάει αρκετούς ραδιοφωνικούς σταθμούς στην περιφέρεια, ακολουθώντας το μοντέλο των στρατιωτικών ραδιοφωνικών σταθμών της εποχής.
Το 1952 δημιουργείται το Δεύτερο Πρόγραμμα με τον κύριο ραδιοφωνικό σταθμό του ΕΙΡ (γνωστό τότε ως Εθνικόν Πρόγραμμα) να μετονομάζεται σε Πρώτο Πρόγραμμα. Το ίδιο έτος πραγματοποιείται στην Ελλάδα ο πρώτος διεθνής διαγωνισμός για την εγκατάσταση τηλεόρασης που κηρύχτηκε άγονος αλλά η συζήτηση για την ανάγκη ύπαρξης τηλεόρασης στην Ελλάδα συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια. Το 1954 δημιουργείται το Τρίτο Πρόγραμμα ενώ λόγω των γραφειοκρατικών διαδικασιών, η ραδιοφωνία δεν αναπτύχθηκε ιδιαίτερα κατά τα μεταπολεμικά έτη.
Η έλευση της τηλεόρασης
Το φθινόπωρο του 1965 (και συγκεκριμένα στις 21 Σεπτεμβρίου) ξεκινούν δοκιμαστικές εκπομπές τηλεοπτικών σημάτων, αλλά η πρώτη επίσημη τηλεοπτική εκπομπή του ΕΙΡ πραγματοποιήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου του επόμενου έτους από το τότε νεόδμητο υπεραστικό μέγαρο του ΟΤΕ. Η Ελένη Κυπραίου ήταν η πρώτη παρουσιάστρια του ΕΙΡ και της ελληνικής τηλεόρασης γενικότερα. Μετά από τέσσερις μέρες ξεκίνησε η επίσημη τηλεοπτική εκπομπή του στρατιωτικού σταθμού.
Παρά την προσπάθεια των υπευθύνων δεν μεταδίδονταν ελληνικές ταινίες, λόγω της άρνησης των παραγωγών, όπως του Φιλοποίμενα Φίνου, να δώσουν άδεια μετάδοσης.
Η Χούντα των Συνταγματαρχών και η καθιέρωση της τηλεόρασης
Τις πρώτες ημέρες του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου του 1967 δεν μεταδόθηκε πρόγραμμα. Το 1968 ξεκινά η εκπομπή πλήρους προγράμματος, το οποίο, πλέον, διαρκούσε 6-8 ώρες τη μέρα, ξεκινώντας το μεσημέρι και συνεχίζοντας, μετά από ένα απογευματινό διάλειμμα, το βράδυ.
Ο Χιου Γκριν, η ίδρυση της ΕΡΤ και τα πρώτα χρόνια
Η ΕΡΤ ιδρύθηκε την Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου 1975 με το νόμο 230/1975 ως ανώνυμη εταιρεία με μοναδικό μέτοχο το ελληνικό δημόσιο, αντικαθιστώντας το ΕΙΡΤ. Προκάτοχος της ήταν το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας, το οποίο είχε ιδρυθεί το 1938 και διαχειριζόταν τους ραδιοφωνικούς σταθμούς και τον δημόσιο τηλεοπτικό σταθμό από το 1966 έως το 1970.
Η έκθεση που συνέταξε το 1975 ο επί πολλά χρόνια διευθυντής του BBC, Χιου Γκριν, έκανε προτάσεις αναδιοργάνωσης, όπως μετατροπή του φορέα σε Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου, αποστρατιωτικοποίηση της ΥΕΝΕΔ και συγχώνευσή της με την ΕΡΤ, ενώ ζητούσε αλλαγή νοοτροπίας και καλύτερη χρηματοδότηση. Οι προτάσεις αυτές για διάφορους λόγους δεν ελήφθησαν όλες υπόψη κατά τη σύνταξη του νόμου.
Μια ιδιαίτερη προσπάθεια για ένα διαφορετικό μοντέλο ραδιοφώνου έγινε στα τέλη της δεκαετίας του 1970 από τον Μάνο Χατζιδάκι όταν του ανατέθηκε η διεύθυνση της ραδιοφωνίας και αργότερα του Τρίτου Προγράμματος, το οποίο απέκτησε ευρύτερη πολιτιστική διάσταση παράγοντας ποιοτικό πρόγραμμα με μεγάλη απήχηση στο κοινό. Ωστόσο οι συγκρούσεις του Χατζηδάκη με την γραφειοκρατία του ΕΙΡΤ οδήγησαν το εγχείρημα σε σύντομο τέλος το 1980. Στις 9 Ιανουαρίου 1979 πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες έγχρωμες μεταδόσεις με το γαλλικό σύστημα SECAM και την αγορά έγχρωμων βίντεο 1 και 2 ιντσών.
Σημαντικές αλλαγές στο νομικό καθεστώς και την λειτουργία της ΕΡΤ έγιναν την επόμενη δεκαετία, η διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ χαρακτηρίζεται, όμως, από έντονη παρεμβατικότητα στη λειτουργία και συχνές αλλαγές διευθυντών στην τηλεόραση. Την 1η Οκτωβρίου 1982, η ΕΡΤ πήρε υπό τον έλεγχό της την ΥΕΝΕΔ, την οποία μέχρι τότε διαχειρίζονταν οι Ένοπλες Δυνάμεις.
1987-2013
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, αυξήθηκε η πίεση στην κυβέρνηση να επιτρέψει τη λειτουργία ιδιωτικών ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών. Το 1987, μετά από πιέσεις της αντιπολίτευσης και άλλων φορέων, επιτράπηκε η ίδρυση ραδιοφωνικών σταθμών από ιδιώτες και την τοπική αυτοδιοίκηση, οι οποίοι σταδιακά περιόρισαν την ακροαματικότητα των κρατικών σταθμών. Στις 24 Οκτωβρίου 1988 η ΕΡΤ για πρώτη φορά ξεκίνησε την αναμετάδοση έξι δορυφορικών καναλιών: CNN International των ΗΠΑ, Πρώτο Πρόγραμμα της Σοβιετικής Ένωσης μέσω του δορυφόρου Χοριζόντ, Super Channel του Ηνωμένου Βασιλείου, Rai 2 της Ιταλίας, Sat1 της Γερμανίας και TV5 Monde της Γαλλίας.
Το μερίδιο τηλεθέασης των τριών σταθμών της ΕΡΤ συρρικνώθηκε αμέσως μετά την λειτουργία των πρώτων ιδιωτικών δικτύων, τα διαφημιστικά της έσοδα μειώθηκαν και έμπειρο τεχνικό προσωπικό μετακινήθηκε στους νέους σταθμούς. Στις 15 Οκτωβρίου του 1994, άρχισε να εκπέμπει το πρώτο συνδρομητικό δίκτυο (Filmnet) σε συχνότητες που ενοικίασε από την ΕΡΤ, με πρόγραμμα που επικεντρώνονταν στις ταινίες πρώτης προβολής και τα αθλητικά.
Στις 27 Απριλίου 2011 η ΕΡΤ εγκαινιάζει το πρώτο κανάλι υψηλής ευκρίνειας στην Ελλάδα ονόματι ΕΡΤ HD. Ένα νέο σχέδιο αναδιάρθρωσης παρουσιάστηκε τέσσερις μήνες αργότερα (11 Αυγούστου) στο οποίο τα κύρια κανάλια της ΕΡΤ θα γίνονταν η ΝΕΤ και η ΕΤ3, ενώ η ΕΤ1 θα έκλεινε για να περιοριστεί το κόστος λειτουργίας, και τα προγράμματά της θα ενσωματώνονταν στους άλλους δύο σταθμούς, κάτι που δεν έγινε με απόφαση του διοικητικού συμβουλίου στις 30 Ιανουαρίου 2012. Επιπλέον, τα ψηφιακά κανάλια της ΕΡΤ θα διέκοπταν τη λειτουργία τους (κάτι που έγινε τον Μάρτιο του 2012) και θα ενσωματώνονταν στα προγράμματα της ΝΕΤ και της ΕΤ3. Τον Δεκέμβριο του 2012 προκηρύσσονται απεργίες με αποτέλεσμα το πρώτο εξάμηνο του 2013 να οργιάζουν φήμες για το κλείσιμο της ΕΡΤ κάτι το οποίο πραγματοποιήθηκε στις 11 Ιουνίου του ίδιου έτους.
Κλείσιμο της ΕΡΤ
μικρογραφία|250x250εσ|Διαδηλώσεις για το κλείσιμο της ΕΡΤ έξω από το Ραδιομέγαρο. Στις 11 Ιουνίου του 2013, ο αρμόδιος Υπουργός Τύπου και Μέσων Ενημέρωσης, και κυβερνητικός εκπρόσωπος Σίμος Κεδίκογλου, ανακοίνωσε πως τα μεσάνυχτα της ιδίας μέρας η ΕΡΤ θα έκλεινε οριστικά και οι 2.656 εργαζόμενοι της θα απολύονταν. Γύρω στα μεσάνυχτα διακόπηκε η εκπομπή σήματος σταδιακά σε όλη την Ελλάδα, με την επέμβαση των ΜΑΤ στους πομπούς που διέθετε η ΕΡΤ.
Το κλείσιμο της ΕΡΤ πυροδότησε κύμα διαμαρτυριών και αντιδράσεων σε όλη την Ελλάδα, ενώ κύμα αντιδράσεων προκλήθηκε και στο εξωτερικό με την απαρχή της τηλεοπτικής κάλυψης των γεγονότων στο Ραδιομέγαρο από ξένα τηλεοπτικά δίκτυα.
Στις 17 Ιουνίου (έξι μέρες μετά το ξαφνικό κλείσιμο του φορέα), μετά από έφεση των υπαλλήλων της ΕΡΤ στο Συμβούλιο της Επικρατείας, το Συμβούλιο ανέστειλε την απόφαση της κυβέρνησης να διακόψει τις εκπομπές και να κλείσει τις συχνότητες της ΕΡΤ και διέταξε τον υπουργό Οικονομικών και τον αρμόδιο για τα μέσα ενημέρωσης υπουργό να υπογράψει την απόφαση να λάβουν «όλα τα απαραίτητα οργανωτικά μέτρα για τη συνέχιση της μετάδοσης ραδιοτηλεοπτικών υπηρεσιών και τη λειτουργία των διαδικτυακών ιστοτόπων από δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα». Στις 10 Ιουλίου, ύστερα από την απαίτηση του Συμβουλίου της Επικρατείας, η κυβέρνηση δημιούργησε έναν προσωρινό φορέα, τη Δημόσια Τηλεόραση, ενώ νομοθέτησε και έναν μόνιμο διάδοχο της ΕΡΤ, τη Νέα Ελληνική Ραδιοφωνία, Ίντερνετ και Τηλεόραση (ΝΕΡΙΤ). Η επιλογή αυτή δεν ικανοποίησε τη Δημοκρατική Αριστερά, τον τότε τρίτο κυβερνητικό εταίρο, η οποία στις 21 Ιουνίου αποχώρησε από τη συγκυβέρνηση.
Επαναλειτουργία της ΕΡΤ
Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, τα δύο κόμματα που σχημάτισαν την κυβέρνηση συνεργασίας η οποία προέκυψε από τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015, περιελάμβαναν στο πρόγραμμά τους την επαναλειτουργία της ΕΡΤ. Στις 28 Απριλίου 2015, υπερψηφίστηκε κατά πλειοψηφία το σχετικό νομοσχέδιο, σύμφωνα με το οποίο η ΝΕΡΙΤ μετονομαζόταν σε ΕΡΤ, και το οποίο περιελάμβανε αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας του οργανισμού και προέβλεπε την επαναπρόσληψη όλων των απολυμένων. Η ΕΡΤ επαναλειτούργησε την Πέμπτη 11 Ιουνίου 2015, δύο χρόνια ακριβώς μετά το κλείσιμο.
Επανήλθαν στον αέρα οι τηλεοπτικοί σταθμοί ΕΤ1, ΝΕΤ, που επανήλθαν στις ονομασίες που διατηρούσαν την περίοδο 1982-1987 σε ΕΡΤ1 και ΕΡΤ2, ΕΡΤ HD και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί, Πρώτο, Δεύτερο και Τρίτο Πρόγραμμα, ΕΡΑ Σπορ, η Φωνή της Ελλάδας, Kosmos 93.6, ο 102 FM και ο 95.8 FM της ΕΤ3 και οι 19 περιφερειακοί σταθμοί. Μετά από δύο εβδομάδες και τέσσερις μέρες (29 Ιουνίου) επαναλειτούργησε και ο τηλεοπτικός σταθμός της ΕΤ3, μετονομασμένος σε ΕΡΤ3, στη Θεσσαλονίκη, μέσω πλέον της ΕΡΤ, ενώ προηγουμένως λειτουργούσε ανεπίσημα από το εγχείρημα της ΕΡΤ Open. Στις 3 Μαΐου του επόμενου χρόνου, έγινε και η επαναλειτουργία της ERT World.
2020-σήμερα
Στις 28 Σεπτεμβρίου 2020 όλη η ΕΡΤ άλλαξε το λογότυπο και το χαρακτήρα της, καθώς και των τεσσάρων κύριων τηλεοπτικών σταθμών της. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και μαζικής ενημέρωσης, χαρακτηρίστηκαν ως αντιγραφή των λογότυπων των αντίστοιχων σταθμών του Ιταλικού δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού φορέα Rai, κυρίως λόγω της ίδιας χρωματικής παλέτας. Με την επικείμενη αλλαγή, αφαιρέθηκε από το λογότυπο του αθλητικού καναλιού το HD, μετατρέποντάς το στην ΕΡΤ Sports.
Από τη Δευτέρα 12 Οκτωβρίου η ΕΡΤ ξαναμπαίνει δυναμικά στη μυθοπλασία με τρεις νέες κωμικές σειρές (Χαιρέτα μου τον πλάτανο, Τα Καλύτερά μας Χρόνια και Η τούρτα της μαμάς), οι οποίες είχαν μεγάλη ανταπόκριση από τους τηλεθεατές και αποθεώθηκαν στο Twitter.
Από την Τρίτη 1η Δεκεμβρίου της ίδιας χρονιάς ξεκίνησε η εκπομπή και των τριών καναλιών της ΕΡΤ (ΕΡΤ1, ΕΡΤ2, ΕΡΤ3) σε HD ποιότητα, παράλληλα με την επίγεια διακοπή του ΕΡΤ Sports και τη μεταφορά του στην πλατφόρμα του ERTFLIX.
Στις 22 Φεβρουαρίου του 2021 αναβαθμίστηκε η διαδικτυακή πλατφόρμα στο www.ert.gr, ενώ εγκαινιάστηκε και η ειδησεογραφική ιστοσελίδα www.ertnews.gr, η οποία περιέχει αποκλειστικά όλες τις ειδήσεις από τη δημόσια ραδιοτηλεόραση. Στις 3 Μαρτίου 2022 εξέπεμψε επίγεια ψηφιακά ο ομότιτλος σταθμός με αποκλειστικά ενημερωτικό πρόγραμμα.
Τον Μάιο του 2022 αρχίζουν την εκπομπή τους οι πρώτοι εξολοκλήρου διαδικτυακοί θεματικοί σταθμοί του κρατικού φορέα, το Δεύτερο Λαϊκά από τις 11 Μαΐου, αδελφός σταθμός του Δευτέρου Προγράμματος και το Kosmos Jazz από τις 20 Μαΐου, αδερφός σταθμός του Kosmos 93.6, ενώ από τις 16 Ιουνίου ξεκινάει και η λειτουργία της ραδιοφωνικής πλατφόρμας ERT Echo.
Τον Μάρτιο του 2022 ξεκίνησε να μεταδίδεται το ΕΡΤ News. Αρχικά στις 2 Μαρτίου, μέσω της πλατφόρμας του ERTFLIX και της ομότιτλης ιστοσελίδας στο www.ertnews.gr και την επόμενη μέρα, επίγεια ελεύθερα στον δεύτερο ψηφιακό πολυπλέκτη της ΕΡΤ, στη θέση της Deutsche Welle.
Στις 5 Σεπτεμβρίου 2022 ξεκίνησε η επίσημη πρεμιέρα του ΕΡΤ News, ενώ από 19 Σεπτεμβρίου η μετάδοση του καναλιού σε HD σε όλη την Ελλάδα με τη μετακίνησή του στην πρώτη συχνότητα του πρώτου πολυπλέκτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της ΕΡΤ Κατηγορία:Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση
Έλενα Κανταρέ
Η Έλενα Κανταρέ (Helena Kadare· γενν. Φιέρι 1943), το γένος Γκούσι (Gushi) είναι Αλβανή συγγραφέας διηγημάτων και μυθιστορημάτων, σεναριογράφος και μεταφράστρια.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Φιέρι, στην κεντρική Αλβανία. Σπούδασε λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο των Τιράνων και στη συνέχεια εργάστηκε ως δημοσιογράφος και ως εκδότρια στον εκδοτικό κλάδο. Έχει γράψει πολλά μικρά διηγήματα. Έγραψε επίσης το πρώτο πλήρες μυθιστόρημα που έχει εκδοθεί στα αλβανικά από μία γυναίκα: Një lindje e vështirë, Τίρανα1970 (Μία δύσκολη γέννα). Το μυθιστόρημά της Një grua nga Tirana, Τίρανα 1994 (Μία γυναίκα από τα Τίρανα) έχει εκδοθεί στη γαλλική και γερμανική μετάφραση.
Η Κανταρέ ζει στο Παρίσι με τον σύζυγό της συγγραφέα Ισμαήλ Κανταρέ από το 1990. Η κόρη τους Μπεσιάνα Κανταρέ είναι η αλβανή πρέσβειρα στα Ηνωμένα Έθνη, αντιπρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών για την 75η σύνοδό της και Πρέσβης της Αλβανίας στην Κούβα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστοριογράφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αλβανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Υστερη εποχή του χαλκού
Υστεροκυκλαδική Περίοδος
1600-1100 π.Χ
Η ύστερη εποχή του χαλκού είναι εποχή ακμής κατά την οποία η ακτινοβολία του Μινωικού Πολιτισμού θα αφήσει έντονα τα χνάρια της στους πολιτισμούς του Αιγαίου. Στην Κρήτη έχουν κτιστεί νέα ανάκτορα, ενώ κάνει την εμφάνιση του ένας νέος τύπος κατοικίας-έπαυλης που μιμείται την ανακτορική αρχιτεκτονική.
Η έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας γύρω στο 1500 π.Χ και οι καταστροφές που είχε ως απότοκο επηρέασαν τις εξελίξεις τόσο στις Κυκλάδες όσο και στο Αιγαίο. Στην Υστεροκυκλαδική Περίοδο χρονολογούνται και τα ερείπια της προϊστορικής πόλης του Ακρωτηρίου της Θήρας. Το παχύ στρώμα τέφρας που κάλυψε τα ερείπια του οικισμού είχε ως αποτέλεσμα να διατηρηθούν σχεδόν αλώβητα κτίρια με όλη την οικοσκευή άθικτη και με θαυμάσιες τοιχογραφίες. Παρά τις καταστροφές και την περίοδο αδράνειας που ακολούθησε, η κατοίκηση στους οικισμούς συνεχίστηκε. Ο οικισμός της Φυλακωπής που είχε καταστραφεί ξανακτίστηκε πάνω στα ερείπια της προηγούμενης πόλης. Η νέα πόλη [Φυλακωπή] χαρακτηρίζεται από άψογη ρυμοτομία και κατοικίες ορθογώνιες, διώροφες και με πολλά δωμάτια που διακοσμούνται με τοιχογραφίες, όπως στην Κρήτη και στη Θήρα, απεικονίζοντας θέματα από τον κόσμο της θάλασσας.
Λαοί που προέρχονταν από την κυρίως Ελλάδα αφού κατέκτησαν την Κρήτη και λίγα χρόνια αργότερα εισέβαλαν στις Κυκλάδες. Οι οικισμοί όπως της Αγίας Ειρήνης στην Κέα, πυρπολήθηκαν και η παλαιά κρητική αποικία στα Κύθηρα εγκαταλείφθηκε. Η αποκαλούμενη τρίτη πόλη της Φυλακωπής στη Μήλο υπέστη καταστροφές. Αμέσως μετά στην επόμενη περίοδο 1400-1100 π.Χ η οχύρωση ενισχύθηκε και κτίστηκε μια <<μεγαρόσχημη>> κατοικία του άρχοντα που φανερώνει τη Μυκηναϊκή επιρροή στην πόλη. Το κέντρο βάρους εντοπίζεται πλέον στην ηπειρωτική Ελλάδα, ενώ η Κρήτη αρχίζει να παρακμάζει, η Κυκλαδίτες φαίνεται πως βρήκαν στους Μυκηναίους καλύτερους πελάτες για τις ναυτιλιακές και εμπορικές τους δραστηριότητες.Αλλά και οι Μυκηναίοι είχαν πολλά να πάρουν από τους Κυκλαδίτες. Η βεβαιωμένη ανάπτυξη του Μυκηναϊκού εμπορίου με τις περιοχές της ανατολικής Μεσογείου δεν θα ήταν δυνατή χωρίς την πείρα των Κυκλαδιτών στη ναυπηγική τέχνη και τη ναυσιπλοΐα. Οι Κυκλάδες λόγο της γεωγραφικής θέσης έγιναν η γέφυρα για τις δραστηριότητες αυτές με την ανατολική Μεσόγειο,εξακολουθώντας να διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο και κατά την πρώτη χιλιετία π.Χ., με αποτέλεσμα τη συνέχιση της ακμής της Ύστερης εποχής του χαλκού στα σπουδαιότερα νησιά, όπως φαίνεται από την πλούσια κεραμική παραγωγή τους.
Κατηγορία:Κυκλαδικός πολιτισμός
Άγιος Γεώργιος Λουτροπόλεως Θερμής Λέσβου
Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της Λέσβου. Υπάγεται στην δημοτική κοινότητα και δημοτική ενότητα Λουτροπόλεως Θερμής, του δήμου Μυτιλήνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λέσβου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Γεώργιος είναι παράλιος οικισμός στην ανατολική Λέσβο, στο στενό Μυτιλήνης που βλέπει στο νησάκι Θερμή και στις απέναντι τουρκικές ακτές. Βρίσκεται πάνω στην επαρχιακή οδό Θερμής-Μήθυμνας, βόρεια της Μόριας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 5. Απέχει 13 χλμ. περίπου ΒΔ. της Μυτιλήνης.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο Άγιος Γεώργιος αναγνωρίστηκε το 2001 και προσαρτήθηκε στο τοπικό διαμέρισμα Λουτροπόλεως Θερμής του δήμου Λουτροπόλεως Θερμής. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010, αποσπάστηκε από τον δήμο Λουτροπόλεως Θερμής και προσαρτήθηκε στο δήμο Λέσβου. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019, αποσπάστηκε από τον δήμο Λέσβου και προσαρτήθηκε στο δήμο Μυτιλήνης.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Μυτιλήνης Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου
Τζον Τ. Ντάνλαπ
Ο Αδερφός Τζον Τίμοθι Ντάνλαπ (John Timothy Dunlap, γεννημένος το 1957) είναι ο αναπληρωτής του Μεγάλου Μαγίστρου και επικεφαλής του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Τάγματος της Μάλτας από τις 13 Ιουνίου 2022.
Εκπαίδευση και καριέρα
Ο Ντάνλαπ γεννήθηκε στην Οττάβα του Οντάριο του Καναδά. Έλαβε πτυχίο Bachelor of Arts από το Πανεπιστήμιο της Οτάβα και πτυχίο Juris Doctor από το Πανεπιστήμιο του Δυτικού Οντάριο. Σπούδασε επίσης στο Πανεπιστήμιο της Νίκαιας.
Έγινε δεκτός στον Δικηγορικό Σύλλογο της Πολιτείας της Νέας Υόρκης και στον Δικηγορικό Σύλλογο του Οντάριο. Το 1986 εντάχθηκε στη νομική εταιρεία της Νέας Υόρκης Dunnington, Bartholow & Miller. Έγινε συνεργάτης το 1993. Ειδικεύεται στο εταιρικό και μεταναστευτικό δίκαιο. Είναι νομικός σύμβουλος του Μόνιμου Παρατηρητή της Αγίας Έδρας στα Ηνωμένα Έθνη.
Τάγμα της Μάλτας
Ο Ντάνλαπ έγινε δεκτός ως Ιππότης της Μαγίστριας Χάριτος του Τάγματος της Μάλτας το 1996. Δήλωσε προσωρινούς όρκους ως Ιππότης της Δικαιοσύνης το 2004. Στις 7 Ιουνίου 2008 διακήρυξε αιώνιους όρκους ως Ιππότης της Δικαιοσύνης στην Εκκλησία του Αγίου Ιωσήφ στο Γκρίνουιτς Βίλατζ. Το 2006 εξελέγη ο πρώτος αντιβασιλέας, ή θρησκευτικός ανώτερος, του αναπληρωτή προϊσταμένου της Παναγίας της Λούρδης, που αποτελείται από ιππότες πρώτης και δεύτερης τάξης που είναι μέλη της Αμερικανικής Ένωσης και της Ομοσπονδιακής Ένωσης.
Τον Μάιο του 2014 ο Ντάνλαπ εξελέγη για πενταετή θητεία ως μέλος του Κυρίαρχου Συμβουλίου. Υπηρετεί επίσης ως πρόεδρος της Επιτροπής για τα Τάγματα του Αγίου Ιωάννη, που έχει συσταθεί ως συνεργατικό όργανο μεταξύ του Τάγματος της Μάλτας και των τεσσάρων μη Καθολικών ταγμάτων του Αγίου Ιωάννη.
Στις 13 Ιουνίου 2022 ο Πάπας Φραγκίσκος διόρισε τον Ντάνλαπ αναπληρωτή του Μεγάλου Μαγίστρου του Τάγματος.
Φιλανθρωπικές δραστηριότητες
Ο Ντάνλαπ είναι ομότιμος πρόεδρος της Καναδικής Λέσχης της Νέας Υόρκης, αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Βασιλικού Ωδείου (Τορόντο), διαχειριστής του Πανεπιστημίου Τζον Κάμποτ (Ρώμη) και πρόεδρος των Φίλων της Certosa di Capri (Ιταλία).
Παραπομπές
Ντανλαπ Ντανλαπ
Βασίλης Μαλούχος
Ο Βασίλης Μαλούχος (14 Ιανουαρίου 1934-15 Ιουνίου 2022) ήταν Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης. Γεννήθηκε στη Δημητσάνα. Αδερφός του είναι ο επίσης ηθοποιός Γιάννης Μαλούχος. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Δημήτρη Ροντήρη, στο Ωδείο Αθηνών. Πήρε άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος από την επιτροπή εξαιρετικών ταλέντων. Ο Βασίλης Μαλούχος απεβίωσε στις 15 Ιουνίου 2022 σε ηλικία 88 ετών.
Προσωπική ζωή
Από τον πρώτο γάμο του, είχε μια κόρη, Ζωή Μαλούχου ενώ από το δεύτερο δύο γιους, που τους έχασε με τραγικό τρόπο με εννέα χρόνια διαφορά. Μάριος Κλείτος Μαλούχος (1973-2000) που ήταν επίσης ηθοποιός, έφυγε από αυτοκτονία ενώ Θεόδωρος Αλέξανδρος Μαλούχος (1976-2009) σε τροχαίο στη συμβολή της Λεωφόρου Αλεξάνδρας με την Πατησίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Handley Page Hermes
Το Handley Page HP.81 Hermes ήταν βρετανικό τετρακινητήριο ελικοφόρο επιβατηγό αεροσκάφος το οποίο παρήχθη σε μικρούς αριθμούς στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1940. Ήταν παρόμοιο σχεδιαστικά με το μεταγωγικό Hastings. Κατασκευάστηκαν μονάχα 29 αεροσκάφη, τα οποία αξιοποίησε για σύντομο χρονικό διάστημα η BOAC ενώ αρκετά πέρασαν στην κατοχή διάφορων περιφερειακών αεροπορικών εταιρειών.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το Hermes δημιουργήθηκε προκειμένου να καλυφθεί Απαίτηση που εξέδωσε το 1944 το Υπουργείο Αεροπορίας και αφορούσε στην ανάπτυξη ενός επιβατηγού αεροσκάφους με συμπιεσμένη καμπίνα, το οποίο θα είχε δυνατότητα μεταφοράς 34 ανθρώπων στην πρώτη θέση ή μέχρι 50 σε διάταξη τουριστικής κλάσης. Εκείνη την περίοδο η RAF είχε ζητήσει την ανάπτυξη νέου μεταγωγικού προς αντικατάσταση των Handley Page Halifax, ανάγκη που καλύφθηκε με τον σχεδιασμό του παρόμοιου με το Hermes μεταγωγικού Handley Page Hastings. Εν αντιθέσει με το τελευταίο, το Hermes διέθετε τρίκυκλο σύστημα προσγείωσης, το οποίο όμως δεν ενσωματώθηκε στα πρώτα δύο πρωτότυπα. Υπήρξαν καθυστερήσεις στο πρόγραμμα ανάπτυξης διότι το αρχικό πρωτότυπο συνετρίβη όταν πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 2 Δεκεμβρίου 1945. Το δυστύχημα επέφερε βαρύτατες απώλειες και όσον αφορά το ανθρώπινο δυναμικό: ο επικεφαλής δοκιμαστής πιλότος καθώς και ο επικεφαλής παρατηρητής της εταιρείας έχασαν την ζωή τους. Το δεύτερο πρωτότυπο, το HP 74 Hermes II (G-AGUB), ήταν μεγαλύτερου μήκους ενώ ενσωματώθηκαν σε αυτό αλλαγές προκειμένου να επιλυθούν τα προβλήματα ευστάθειας στα οποία οφείλονταν η καταστροφή του αρχικού αεροσκάφους. Το G-AGUB πέταξε για πρώτη φορά στις 2 Σεπτεμβρίου 1947, ενώ ήδη από τις 4 Φεβρουαρίου 1947 είχε προηγηθεί η παραγγελία 25 Hermes IV για την BOAC, τα οποία θα είχαν τρίκυκλο ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης και θα προωθούνταν από τέσσερις κινητήρες Bristol Hercules 763 των 2.100 hp. Επίσης παραγγέλθηκαν δύο Hermes V με τους turboprop κινητήρες Bristol Theseus.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το πρώτο αεροσκάφος παραγωγής (G-AKFP) πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 5 Σεπτεμβρίου 1948, ενώ ταχύτατα οργανώθηκε και ξεκίνησε η παραγωγή του τύπου. Παρόλα αυτά τα πρώιμα Hermes ήταν υπέρβαρα και η BOAC δεν δέχτηκε να τα παραλάβει.
Τα Hermes IV ξεκίνησαν τελικά να πετούν με την BOAC στις 6 Αυγούστου 1950, αντικαθιστώντας τα Avro York στην διαδρομή Λονδίνο-Άκκρα μέσω Τρίπολης, Κάνο και Λάγος, ενώ εντός του ίδιου έτους ξεκίνησαν και οι τακτικές συνδέσεις με Κένυα και Νότια Αφρική. Ήδη από το 1952 ξεκίνησε όμως η αντικατάσταση των Handley Page από τα πιο αξιόπιστα Canadair Argonaut και παρόλο που κάποια Hermes πραγματοποίησαν ξανά πτήσεις τον Ιούλιο του 1954 (μετά από την καθήλωση των de Havilland Comet), αποσύρθηκαν ξανά τον Δεκέμβριο.
Αυτό δεν ήταν το τέλος της επιχειρησιακής ζωής του αεροσκάφους. Αρκετά πλεονάζοντα Hermes πέρασαν στην κατοχή περιφερειακών εταιριών και αξιοποιήθηκαν σε πτήσεις charter. Η Airwork Services αγόρασε τέσσερα το 1952 και στην συνέχεια ακολούθησαν άλλες εταιρίες όπως η Britavia και η Skyways. Σε αρκετά Hermes εγκαταστάθηκαν κινητήρες Hercules 773 που μπορούσαν να λειτουργήσουν με καύσιμα χαμηλότερα σε οκτάνια από τους αρχικούς Hercules 763. Η Air Links Limited ήταν η τελευταία εταιρία που χρησιμοποιούσε Hermes σε εμπορικές πτήσεις, συγκεκριμένα μέχρι τον Δεκέμβριο του 1964.
Τα δύο Hermes V που είχαν turboprop κινητήρες άνηκαν στο Υπουργείο Προμηθειών. Χρησιμοποιήθηκαν στο πρόγραμμα ανάπτυξης του κινητήρα Bristol Theseus. Το πρώτο αεροσκάφος καταστράφηκε σε ατύχημα κατά την προσγείωση στις 10 Απριλίου 1951 όμως το δεύτερο παρέμεινε στο πρόγραμμα δοκιμών μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1953. Το Hermes II πέρασε στην κατοχή της RAF τον Οκτώβριο του 1953 και χρησιμοποιήθηκε σε διάφορα προγράμματα έρευνας και ανάπτυξης μέχρι την απόσυρσή του το 1969. Ήταν το τελευταίο Hermes.
Βιβλιογραφία
Hermes Κατηγορία:Πολιτικά αεροσκάφη
Γκοΐτσι Σούντα
Ο Γκοΐτσι Σούντα (ιαπωνικά: 須田 剛一, Χέπμπορν: Suda Gōichi, 2 Ιανουαρίου 1968), ευρύτερα γνωστός με το ψευδώνυμο Suda51, είναι Ιάπωνας σκηνοθέτης, σεναριογράφος και σχεδιαστής βιντεοπαιχνιδιών. Είναι ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Grasshopper Manufacture, με την οποία έχει αναπτύξει τα περισσότερα από τα παιχνίδια του, συμπεριλαμβανομένων των The Silver Case, Flower, Sun, and Rain, killer7, Killer Is Dead και τη σειρά No More Heroes.
Βιογραφία
Μεταξύ των έργων του, και ο ίδιος και η εταιρεία του ανέπτυξαν βιντεοπαιχνίδια σε συνεργασία με άλλα στούντιο, όπως τα Guild01 και Fatal Frame: Mask of the Lunar Eclipse, ενώ επίσης και πρότζεκτ σχετικά με σειρές anime, όπως τα Blood+, Samurai Champloo και Short Peace. Μετά από την κυκλοφορία του No More Heroes, ο Σούντα ανέλαβε έναν πιο διοικητικό ρόλο στην εταιρεία του, ωστόσο συνεχίζει να συνεισφέρει σε διάφορα πρότζεκτ, συμπεριλαμβανομένου του Killer Is Dead.
Επιρροές και ύφος
Ο τρόπος γραφής και σκηνοθεσίας του Σούντα έχει συγκριθεί με τα έργα του Κουέντιν Ταραντίνο. Ένα σημαντικό στοιχείο του πρωτότυπου έργου του Σούντα είναι η ισορροπία του χιούμορ, των σκοτεινών και ώριμων θεμάτων, της βίας και της σεξουαλικότητας. Εστιάζει στο κόνσεπτ του θανάτου επειδή νιώθει πως χρειάζεται μία λογική από πίσω του, αλλά και στους ασασίνους, που είναι στενά συνδεδεμένοι με αυτόν. Στα παιχνίδια δράσης που έχει δημιουργήσει, σκέφτεται σοβαρά τους λόγους πίσω από την επιθυμία κάθε χαρακτήρα να πολεμά και το λόγο των θανάτων τους. Ο τρόπος που απεικονίζει τον θάνατο στα παιχνίδια του έχει επηρεαστεί από την εργασία του ως εργολάβος κηδειών.
Η σεξουαλικότητα, ενώ παίζει σημαντικό ρόλο σε πολλά από τα παιχνίδια του, δεν είναι σημαντικό στοιχείο γι' αυτόν, και όταν την χρησιμοποιεί είναι για να εκφράσει ένα σημαντικό κομμάτι της συνολικής ιστορίας και του θέματος του εκάστοτε παιχνιδιού.
Άλλο ένα θέμα που επαναλαμβάνεται στα παιχνίδια του από το The Silver Case και έπειτα, είναι η εστίαση στην εγκληματικότητα της κοινωνίας, αλλά και η αντιπαράθεση ατόμων με εξίσου εύλογα οράματα μεταξύ τους. Σε αντίθεση με τον σοβαρό τόνο του The Silver Case, το Flower, Sun, and Rain διαθέτει μια στυλιστική αλλαγή προς ένα πιο χαλαρό και απλό ύφος. Αυτή η εναλλαγή στυλ για κάθε πρωτότυπο έργο του Σούντα επαναλαμβάνεται στην καριέρα του. Όταν ρωτήθηκε για αυτή την αντίθεση ανάμεσα στα Lollipop Chainsaw και Killer is Dead, την περιέγραψε ως φαινόμενο γιν-γιανγκ.
Μαρία Άννα Μότσαρτ
Η Μαρία Άννα Βαλμπούργκα Ιγκνάτια Μότσαρτ (30 Ιουλίου 1751 – 29 Οκτωβρίου 1829), γνωστή με το όνομα "Μαριάν" και παρατσούκλι Ναννέρλ, ήταν μουσικός, η μεγαλύτερη αδερφή του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ (1756-1791) και η κόρη του Λεοπόλδου (1719-1787) και της Άννα Μαρία Μότσαρτ (1720–1778).
Παιδική ηλικία
μικρογραφία| Μαρία Άννα Μότσαρτ ως παιδί (1763) (πορτραίτο του [[Pietro Antonio Lorenzoni|Λορεντσόνι)]] Η Μαρία Άννα (Μαριάν) Μότσαρτ γεννήθηκε στο Σάλτσμπουργκ. Όταν ήταν επτά χρονών, ο πατέρας της Λεοπόλδος Μότσαρτ άρχισε να τη διδάσκει να παίζει τσέμπαλο. Ο Λεοπόλδος πήρε τη Μαριάν και τον Βόλφγκανγκ σε περιοδείες πολλών πόλεων, όπως η Βιέννη και το Παρίσι, για να δείξουν τα ταλέντα τους. Τις πρώτες μέρες, μερικές φορές η Μαρία Άννα ήταν το πρώτο όνομα και σημειώθηκε ως εξαιρετική παίκτρια τσέμπαλου και φόρτεπιάνο.
Ωστόσο, με δεδομένες τις απόψεις των γονέων της, οι οποίες επικρατούσαν γενικότερα τότε στην κοινωνία, στάθηκε αδύνατο καθώς μεγάλωνε να συνεχίσει την καριέρα της. Σύμφωνα με το Νιου Γκρόουβ, "από το 1769 και μετά δεν της επιτρεπόταν να δείχνει το καλλιτεχνικό της ταλέντο σε ταξίδια με τον αδερφό της, καθώς είχε φτάσει σε ηλικία γάμου." Ο Βόλφγκανγκ συνέχισε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1770 σε πολλούς καλλιτεχνικούς θριάμβους ενώ ταξίδευε στην Ιταλία με τον Λεοπόλδο, αλλά η Μαριάν έμενε στο σπίτι στο Σάλτσμπουργκ με τη μητέρα της. Παρέμεινε επίσης σπίτι με τον Λεοπόλδο, όταν ο Βόλφγκανγκ επισκέφτηκε το Παρίσι και άλλες πόλεις (1777–1779) συνοδευόμενος από τη μητέρα του.
Υπάρχουν ενδείξεις ότι η Μαριάν έγραψε μουσικές συνθέσεις, καθώς υπάρχουν γράμματα από τον Βόλφγκανγκ που επαινούν το έργο της, αλλά η ογκώδης αλληλογραφία του πατέρα της δεν αναφέρει ποτέ καμία από τις συνθέσεις της και καμία δεν έχει επιβιώσει.
Γάμος και παιδιά
Σε αντίθεση με τον αδερφό της, ο οποίος διαφώνησε με τον πατέρα τους και τελικά παρέκκλινε από τις επιθυμίες του σχετικά με την πορεία της σταδιοδρομίας και την επιλογή της συζύγου, η Μαριάν παρέμεινε εντελώς υποταγμένη στον πατέρα της. Ερωτεύτηκε τον Φραντς ντ' Ιππόλντ, ο οποίος ήταν καπετάνιος και κατ' ιδίαν δάσκαλος, αλλά αναγκάστηκε από τον πατέρα της να απορρίψει την πρόταση γάμου του. Ο Βόλφγκανγκ προσπάθησε, μάταια, να κάνει τη Μαριάν να υπερασπιστεί τη δική της προτίμηση.
Τελικά, η Μαριάν παντρεύτηκε έναν δικαστή, τον Γιόχαν Μπαπτίστ Φραντς φον Μπέρχτολντ τσου Ζόννενμπουργκ (23 Αυγούστου 1783) και εγκαταστάθηκε μαζί του στο St. Gilgen, ένα χωριό στην Αυστρία περίπου 29 km ανατολικά της οικογένειας Μότσαρτ στο Σάλτσμπουργκ. Ο Μπερχτόλντ ήταν δύο φορές χήρος και είχε αποκτήσεο πέντε παιδιά από τους δύο προηγούμενους γάμους του, τα οποία η Μαριάν βοήθησε να μεγαλώσει. Γέννησε επίσης τρία παιδιά της: Λεοπόλδο Αλοΐς Πανταλέον (1785–1840), Ζανέτ (1789–1805) και Μαρία Μπαμπέτ (1790–1791).
Ο Λεοπόλδος μεγαλώνει τον γιο της
Ένα ασυνήθιστο επεισόδιο συνέβη στη ζωή της Μαριάν όταν γέννησε (27 Ιουλίου 1785) στο πρώτο της παιδί, έναν γιο που πήρε το όνομά του από τον παππού του. Η Μαριάν είχε ταξιδέψει από το σπίτι της στο Σαιντ Γκίλγκεν στο Σάλτσμπουργκ για τη γέννηση. Όταν επέστρεψε στο Σαιντ Γκίλγκεν, άφησε το βρέφος της στη φροντίδα του πατέρα της και των υπηρετών του. Ο πρεσβύτερος Λεοπόλδος δήλωσε (με επιστολή που προηγήθηκε της επιστροφής της Μαριάν στο Σαιντ Γκίλγκεν) ότι θα προτιμούσε να μεγαλώσει ο ίδιος το παιδί για τους πρώτους μήνες. Το 1786, επέκτεινε τη συμφωνία για αόριστο χρόνο. Ο Λεοπόλδος συνέχισε να φροντίζει τον εγγονό του, χαιρόμενος με την πρόοδό του (εκπαίδευση τουαλέτας, ομιλία κ.ο.κ.) και ξεκινώντας την μουσική του εκπαίδευση. Η Μαριάν έβλεπε τον γιο της σε περιστασιακές επισκέψεις, αλλά γενικά δεν συμμετείχε στη φροντίδα του. Η συμφωνία συνεχίστηκε μέχρι το θάνατο του πατέρα της, στις 28 Μαΐου 1787.
Οι βιογράφοι διαφωνούν ως προς τους λόγους αυτής της ρύθμισης. Ο μικρός Λεοπόλδος ήταν άρρωστος στα βρεφικά του χρόνια και ίσως χρειαζόταν να μείνει στο Σάλτσμπουργκ για αυτόν τον λόγο, αλλά αυτό δεν εξηγεί γιατί έμεινε εκεί και μετά την ανάρρωσή του. Μία άλλη πιθανότητα αποδίδει τη ρύθμιση στην ευαίσθητη υγεία της Μαριάν ή στην ανάγκη της να φροντίσει τα παιδιά του άντρα της. Ο βιογράφος Μέιναρντ Σόλομον αποδίδει τη ρύθμιση στην επιθυμία του Λεοπόλδου να αναβιώσει τις δεξιότητές του στην εκπαίδευση μίας μουσικής ιδιοφυΐας, όπως είχε κάνει με τον Βόλφγκανγκ. Υποστηρίζει επίσης ότι η παράδοση του γιου της ήταν ενδεικτική της συνολικής υποταγής της Μαριάν στις επιθυμίες του πατέρα της.
Σχέση με τον Βόλφγκανγκ
Ο Βόλφγκανγκ έγραψε μία σειρά έργων για να εκτελέσει η Μαριάν, συμπεριλαμβανομένων των Prelude και Fugue στο C, K. 394 (1782). Μέχρι το 1785, της έστελνε αντίγραφα των συναυλιών για πιάνο (μέχρι το νούμερο 21) στο Στ. Τζιλτζέν.
Όσον αφορά τη σχέση μεταξύ Βόλφγανγκ και Μαριάν στην ενηλικίωση, οι απόψεις διαφέρουν. Σύμφωνα με το Νιου Γκρόουβ, ο Βόλφγκανγκ «παρέμεινε στενά συνδεδεμένος μαζί της». Αντιθέτως, ο Σόλομον ισχυρίζεται ότι στη μεταγενέστερη ζωή ο Βόλφγκανγκ και η Μαριάν απομακρύνθηκαν εντελώς. Σημειώνει, για παράδειγμα, ότι μετά την επίσκεψη του Βόλφγκανγκ στο Σάλτσμπουργκ το 1783 (με τη νέα του σύζυγο Κωνστάντζε), ο Βόλφγκανγκ και η Μαριάν δεν επισκέφτηκαν ποτέ ο ένας τον άλλο, ότι δεν είδαν ποτέ τα παιδιά του άλλου και ότι η αλληλογραφία τους μειώθηκε στο ελάχιστο, σταματώντας εντελώς το 1788.
Ο Βόλφγκανγκ πέθανε στις 5 Δεκεμβρίου 1791. Περίπου το 1800, η Μαριάν βρήκε με τη βιογραφία του Βόλφγκανγκ του 1798 που είχε γράψει ο Φραντς Χαβιέρ Νίμετσεκ. Δεδομένου ότι αυτή η βιογραφία είχε γραφτεί από τη σκοπιά της Βιέννης και της Κωνστάντζα, μεγάλο μέρος του περιεχομένου της ήταν νέο για τη Μαριάν. Σε μια επιστολή του 1800, έγραψε:"Η βιογραφία του κυρίου καθηγητή Νίμετσεκ αναζωογονεί τόσο πλήρως τα αδελφικά μου συναισθήματα προς τον τόσο έντονα αγαπημένο αδερφό μου που συχνά λυνόμουν στα δάκρυα, καθώς μόλις τώρα εξοικειωθήκα με τη θλιβερή κατάσταση στην οποία βρέθηκε ο αδερφός μου."
Μετέπειτα χρόνια
μικρογραφία| Κρύπτη 54 ( [[Petersfriedhof|Νεκροταφείο του Αγίου Πέτρου, Σάλτσμπουργκ): κοινόχρηστος τάφος στον οποίο έχουν θαφτεί η αδερφή του Μότσαρτ, Μαρία Άννα και ο Μίκαελ Χάιντν ]] Ο σύζυγος της Μαριάν πέθανε το 1801. Επέστρεψε στο Σάλτσμπουργκ, συνοδευόμενη από τα δύο ζωντανά της παιδιά και τέσσερα θετά και εργάστηκε ως δασκάλα μουσικής.
Το 1821, η Μαριάν απόλαυσε μια επίσκεψη από τον γιο του Βόλφγκανγκ, τον Φραντς Χαβιέρ Μότσαρτ, τον οποίο δεν είχε γνωρίσει ποτέ κατά τη διάρκεια της ζωής του αδερφού της. Ο γιος είχε έρθει από το σπίτι του στο Λβιβ για να πραγματοποιήσει μια παράσταση του Ρεκβιέμ του πατέρα του σε ανάμνηση του πρόσφατα νεκρού Νίσεν.
Τα τελευταία χρόνια, η υγεία της Μαριάν επιβαρύνθηκε και τυφλώθηκε το 1825. Η Μαίρη Νοβέλλο, που την επισκέφτηκε το 1829, κατέγραψε την εντύπωση ότι η κυρία Μπερχτόλντ ήταν «τυφλή, αδύναμη, εξαντλημένη και σχεδόν άφωνη», καθώς και μόνη. Πέρασε λανθασμένα τη Μαριάν για φτωχή, αν και στην πραγματικότητα ήταν λιτή και άφησε μία μεγάλη περιουσία (7837 γκούλντεν).
Η Μαριάν πέθανε στις 29 Οκτωβρίου 1829, σε ηλικία 78 ετών και θάφτηκε στο νεκροταφείο του Αγίου Πέτρου στο Σάλτσμπουργκ.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Έργα βιογραφίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί μουσικοί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Γκόουαντς
Το Γκόουαντς (πολωνικά: Gołańcz, Gollantsch) είναι πόλη του Πόβιατ Βονγκρόβιετς, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 3.144 κάτοικοι (2020).
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Εκκλησία του Αγίου Λαυρεντίου Το Γκόουαντς αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε ένα έγγραφο του 1222. Του παραχωρήθηκαν προνόμια πόλης τον 14ο αιώνα. Ήταν μια ιδιωτική πόλη Πολωνών ευγενών, διοικητικά τοποθετημένη στο Πόβιατ Κτσίνια στο Βοεβοδάτο Κάλις (1314-1793) στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Η οικογένεια των ευγενών Γκοουαντσέφσκι καταγόταν από την πόλη, συμπεριλαμβανομένου του Μάτσεϊ Γκοουαντσέφσκι, επισκόπου της Κουγιαβίας από το 1324 έως το 1364. Το 1656, η πόλη υπερασπίστηκε σθεναρά από τους Πολωνούς κατά τη διάρκεια της σουηδικής εισβολής στην Πολωνία (Κατακλυσμός), αλλά τελικά καταλήφθηκε από τους Σουηδούς, οι οποίοι στη συνέχεια κατέσφαξαν τους επιζώντες υπερασπιστές.
Κατά τη διάρκεια του πρώτου διαμελισμού της Πολωνίας το 1772, η πόλη έγινε μέρος του Βασιλείου της Πρωσίας. Ανήκε για λίγο στο πολωνικό Δουκάτο της Βαρσοβίας από το 1807, αλλά έγινε και πάλι μέρος της Πρωσίας μετά το Συνέδριο της Βιέννης το 1815, και από το 1871 ήταν μέρος της Γερμανίας. Το όνομά του γερμανοποιήθηκε ελαφρώς σε Gollantsch και Gollanz εκείνη την εποχή. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία και η πόλη έγινε μέρος της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας το 1919 μετά την Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919).
Προσαρτήθηκε και πάλι από τη Γερμανία ως αποτέλεσμα της κοινής γερμανοσοβιετικής εισβολής στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τον Σεπτέμβριο του 1939. Οι κάτοικοι του Γκόουαντς ήταν μεταξύ των 107 Πολωνών που δολοφονήθηκαν από τους Γερμανούς στις 8 Δεκεμβρίου 1939 στο κοντινό Μπουκόβιετς κατά τη διάρκεια του Ιντελιγκέντσακτιον. Το 1944, οι Γερμανοί έκαψαν τα πτώματα των θυμάτων προσπαθώντας να συγκαλύψουν το έγκλημα. Επίσης τον Δεκέμβριο του 1939, οι Γερμανοί πραγματοποίησαν απελάσεις Πολωνών, κυρίως ιδιοκτητών καλύτερων σπιτιών, καταστημάτων και εργαστηρίων, τα οποία στη συνέχεια παραδόθηκαν σε Γερμανούς αποίκους ως μέρος της πολιτικής Lebensraum (Ζωτικός χώρος). Το 1941, οι Γερμανοί μετονόμασαν την πόλη σε Schwertburg (Σφέρτμπουργκ) για να σβήσουν τα ίχνη της πολωνικής προέλευσης. Το Γκόουαντς αποκαταστάθηκε στην πολωνική κυριαρχία το 1945, αν και υπό σοβιετική κατοχή κατά τη διάρκεια της ύπαρξης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας.
Το 2016, πραγματοποιήθηκε επίσημη κηδεία των υπερασπιστών της πόλης από το 1656, αφού ανακαλύφθηκαν τα λείψανά τους κατά τη διάρκεια αρχαιολογικών εργασιών.
Η εξέχουσα βρετανική εβραϊκή οικογένεια Γκόλαντς (Gollancz) κατάγεται από αυτή την πόλη. Μέσω του Βίκτορ Γκόλαντς, η πόλη έδωσε έμμεσα το όνομά της σε πολλούς δρόμους στη Γερμανία, συμπεριλαμβανομένης της Gollanczstraße στο Βερολίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας
Ρεζά Χοσεϊνί Νασάμπ
Ο Ρεζά Χοσεϊνί Νασάμπ ((Περσικά: سيد رضا حسيني نسب ), (επίσημη προσφώνηση: Μέγας Αγιατολάχ ) - ένας από τους 7 Αγιατολάχ σε όλο τον κόσμο σήμερα - είναι Ιρανός μουσουλμάνος σιίτης δωδεκατιστής θεολόγος, από τους επιφανέστερους ιμάμηδες της Δύσης. Ζει μόνιμα στο Τορόντο, όπου διευθύνει το ίδρυμα «Ισλαμικό Κέντρο Καναδά».
Έχει υπάρξει καθηγητής στο Ισλαμικό Πανεπιστήμιο της Κομ (Qom Seminary), στην Ισλαμική Ακαδημία της Γερμανίας και έχει συμβάλλει στην ίδρυση πολλών ευρωπαϊκών ισλαμικών πολιτιστικών κέντρων. Έχει γράψει και εκδόσει πάμπολλα θεολογικά και φιλοσοφικά βιβλία.
Παραπομπές
Νασαμπ
Ευδόκιμος (πτηνό)
Ο ευδόκιμος (επιστημονική-λατινική ονομασία Eudocimus) είναι γένος πουλιών που ανήκουν στην οικογένεια της ιερής ίβιδας, τις θρησκειορνιθίδες. Οι ευδόκιμοι ζουν στις θερμότερες περιοχές της αμερικανικής ηπείρου και στις Δυτικές Ινδίες.
Περιγραφή
Τα πουλιά αυτά έχουν ως ενδιαίτημα ελώδεις υγροβιότοπους, συχνά παράκτιους. Κτίζουν φωλιές σε δέντρα ή και θάμνους πάνω από νερά. Είναι μονογαμικά και ζουν σε αποικίες, όπου συχνά συμβιώνουν με άλλα υδρόφιλα πτηνά. Συνήθως γεννούν κάθε φορά από δύο μέχρι πέντε αβγά.
Οι ενήλικες ευδόκιμοι έχουν μήκος σώματος 56 έως 61 εκατοστά και άνοιγμα πτερύγων 85 έως 95 εκατοστά. Διαθέτουν μακρά καμπυλόγραμμα ράμφη, ρόδινα πόδια και γυμνό ρόδινο πρόσωπο. Το πτέρωμα είναι μονόχρωμο: ολόλευκο στο είδος albus και πορφυρό στο είδος ruber, εκτός από τα μαύρα άκρα των πτερύγων, τα οποία διακρίνονται όταν ο ευδόκιμος πετάει. Οι νεοσσοί είναι κυρίως φαιοί με λευκό κάτω μέρος σώματος.
Ταξινομική και συστηματική
Το γένος Eudocimus φαίνεται ότι συγγενεύει στενότερα με το γένος Plegadis, με το δεύτερο να είναι περισσότερο εξελιγμένο και να διαφέρει στο ταρσομετατάρσιο. Λίγα απολιθώματα έχουν βρεθεί, πάντως το απολιθωμένο είδος Plegadis paganus ή Gerandibis pagana ή Eudocimus paganus από την κατώτερη Μειόκαινο εποχή παρουσιάζει κάποια ενδιάμεσα χαρακτηριστικά : διαθέτει δύο τρήματα στην αύλακα του ταρσομετατάρσιου, όπως το Plegadis και αντίθετα με το μοναδικό τρήμα του Eudocimus και πολλών άλλων ειδών πτηνών. Η φύση αυτού του εξαφανισμένου είδους υποδεικνύει ότι το γένος Eudocimus είχε ήδη δημιουργηθεί εκείνη την εποχή.
Μελέτη του μιτοχονδριακού DNA πτηνών του γένους πλατελέα το 2010 από τον Chesser και συνεργάτες, η οποία περιελάμβανε και τα είδη Eudocimus ruber, Nipponia nippon και Threskiornis aethiopicus, υποδεικνύει ότι το είδος E. ruber είχε ξεχωρίσει ενωρίς και δεν συγγενεύει στενά με τον κλάδο που περιέχει τις πλατελέες και τις ίβιδες του Παλαιού κόσμου.
Υπολείμματα παρόμοια με εκείνα του είδους Eudocimus albus έχουν ανακαλυφθεί σε αποθέσεις του μέσου Πλειόκαινου στη λεγόμενη «Κοιλάδα των οστών» (Bone Valley) στην κεντρική Φλόριντα των ΗΠΑ. Επίσης αποθέσεις του Σχηματισμού Γιόρκταουν στη Βόρεια Καρολίνα, ενώ δύο είδη, το ένα υπάρχον και το άλλο εξαφανισμένο, έχουν ανακτηθεί από το ασφαλτικό πεδίο Ταλάρα στην ακτή του βόρειου Περού: το Eudocimus peruvianus περιγράφηκε από ένα ταρσομετατάρσιο οστό που διέφερε ελαφρώς από εκείνο ενός Eudocimus albus, του οποίου υπολείμματα ανακαλύφθηκαν στην ίδια τοποθεσία. Το πεδίο έχει ηλικία χρονολογηθείσα σε 13.900 έτη. Το είδος Eudocimus albus ζει και σήμερα στο Περού.
Είδη
Σήμερα υπάρχουν μόνο δύο είδη στο γένος ευδόκιμος, τα εξής:
Πηγές
Ευδοκιμος
Βίκτορ Τσερικόβερ
Ο Βίκτορ (Αβιγκντόρ) Τσερικόβερ (אביגדור צ'ריקובר, Victor A. Tcherikover ή Victor Avigdor Tcherikover), (Αγία Πετρούπολη 15 Σεπτεμβρίου 1894–16 Ιανουαρίου 1958 Ιερουσαλήμ), ήταν Ρώσος και Ισραηλινός ιστορικός και σημαντικός ερευνητής της χρονικής περιόδου του δεύτερου Ναού της Ιερουσαλήμ.
Βιογραφικό–εκπαίδευση
Ο Βίκτορ Τσερικόβερ γεννήθηκε το 1894 στην Αγία Πετρούπολη, τότε πρωτεύουσα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Η μητέρα του, Χάννα Χαϊκίν (κόρη του Ελιέζερ Χαϊκίν), ήταν μέλος οικογένειας οπαδών του ορθόδοξου εβραϊκού χασιδικού κινήματος Χαμπάντ. Ο πατέρας του Μιχάλ Τσερικόβερ (Michal Tcherikover) από την Πολτάβα, ήταν από τους διανοουμένους του εβραϊκού διαφωτισμού (Haskalah) και του περιοδικού «Αυγή» (Haschachar). Ο παππούς του, Χαΐμ Τσερικόβερ (Chaim Tcherikover), ήταν ραββίνος στην Πολτάβα και ένας από τους λάτρεις της Σιών και τους συμμετέχοντες στη Διάσκεψη του Ντρουσκιενίκι (Ιούνιος–Ιούλιος 1887). Ο αδελφός του πατέρα του και θείος του, Ελιέζερ Τσερικόβερ (Eliezer Tcherikover, 1868–1928), ήταν πολιτικός του σιωνιστικού κινήματος και ηγέτης της Παγκόσμιας Σιωνιστικής Οργάνωσης στη Ρωσία. Ο μικρότερος αδελφός του Βίκτορ, Ηλίας Τσερικόβερ (Elias M. Tcherikover, 1881–1943), ήταν ιστορικός και μελετητής της ιστορίας των Εβραίων της Ανατολικής Ευρώπης. Συγγένεια με την οικογένεια των Τσερικόβερ είχε μέσω της μητέρας του και ο αρχιτέκτονας Μπέντζαμιν Χαϊκίν (Benjamin Chaikin, 1883–1950), ο οποίος έκανε τα αρχιτεκτονικά σχέδια του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ, καθώς και πολλών άλλων κτιρίων στην Ιερουσαλήμ και το Τελ Αβίβ.
Ο Βίκτορ στα 16 του ξεκίνησε τις σπουδές του στο γυμνάσιο και μετά την αποφοίτησή του με άριστα σπούδασε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας. Μετά την αποφοίτησή του, σπούδασε για τρία χρόνια ιστορία της αρχαιότητας (μεταξύ του 1918–1921). Το 1921 σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου με καθηγητές τον ιστορικό Έντουαρντ Μέγιερ (Eduard Meyer, 1855–1930) και τον ιστορικό και παπυρολόγο Ούλριχ Βίλκεν (Ulrich Wilcken, 1862–1944). Το 1925 έλαβε το διδακτορικό του για την έρευνά του σχετικά με τη δημιουργία των ελληνιστικών οικισμών και πόλεων και την ίδια χρονιά μετακόμισε στο Ισραήλ, όπου άρχισε να διδάσκει στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ. Από το 1920 ήταν παντρεμένος με την Αμπιγκέιλ Λορίχ (κόρη του Btzlal Lorih) και είχε δύο παιδιά: Τη Λεία (Λίαχ) Ραμπίνοβιτς και τον Μπεζαλέλ Τσερικόβερ (Bezalel Tcherikover), ο οποίος παντρεύτηκε τη Λίντα, κόρη του εκδότη Μορντεχάι Νιούμαν (1896-1980) και ήταν εκδότης ο ίδιος.
Ο Τσερικόβερ πέθανε τον Ιανουάριο του 1958 σε ηλικία 63 ετών και θάφτηκε στο Όρος της Ηρεμίας, όπου συνήθως θάβονται πολλοί διανοούμενοι και δημόσια πρόσωπα. Το 1959, ένα χρόνο μετά τον θάνατό του, η χήρα του δώρισε τη βιβλιοθήκη του, που περιέχει 1.500 βιβλία σχετικά με την αρχαία ιστορία, την εβραϊκή ιστορία, τον ελληνισμό και την κλασική φιλολογία, στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο.
Εργογραφία
Ο Βίκτορ Τσερικόβερ εξέδωσε αρκετά ιστορικά συγγράμματα, ενώ είναι σημαντική η εργασία του σχετικά με την ελληνιστική, τη ρωμαϊκή και την εβραϊκή ιστορία, καθώς και τους ελληνιστικούς οικισμούς. Από τα πιο γνωστά έργα του είναι τα εξής:
Ένγκελμπερτ Β΄ της Γκορίτσια
Ο Ένγκελμπερτ Α΄, γερμ. Engelbert I (απεβ. 1 Απριλίου 1191) από τον Οίκο της Γκορίτσια ήταν κόμης της Γκορίτσια (1150-1191), μάργραβος της Ίστρια, παλατινός κόμης της Καρινθίας και επίτροπος (vogt, reeve) του Πατριαρχείου της Ακουιλέιας.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μάινχαρτ Α΄ κόμη της Γκορίτσια και της Ελισάβετ, κόρης του Μπότο κόμη του Σβάρτσενμπουρκ στο Νόρντγκαου της Βαυαρίας.
Το 1150 κληρονόμησε την κομητεία της Γκορίτσια από τον άτεκνο, μεγαλύτερο αδελφό του Ερρίκο Β΄. Όπως ο πατέρας του, υπηρέτησε και εκείνος ως επίτροπος (reeve) της Ακουιλέια και του αββαείου του Αγ. Πέτρου στην Ίστρια. Έγινε σφοδρός υπέρμαχος των Χοενστάουφεν και -όπως και ο νεότερος αδελφός του Μάινχαρτ- ήταν προσωρινά μάργραβος της Ίστρια.
Ανταγωνιζόταν τον Οίκο των Άντεχς, δουκών της Μερανίας. Οι απόγονοί του κέρδισαν περισσότερη έκταση στην έσω Ίστρια, περί το Πάζιν (γερμ. Μίττερμπουρκ).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αδελαΐδα των Βίττελσμπαχ, κόρη του Όθωνα Α΄ κόμη του Σάγιερν-Ντάχαου-Βάλλεϋ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Γκορίτσια
Μαρία της Έσσης-Κάσσελ
Η Μαρία (Marie von Hessen-Kassel, 21 Ιανουαρίου 1796 - 30 Δεκεμβρίου 1880) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του λανδγράβου της Έσσης-Κάσσελ και με τον γάμο της έγινε μεγάλη δούκισσα του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς.
Βιογραφία
Η Μαρία Βιλελμίνη Φρειδερίκη ήταν η δεύτερη κόρη του Φρειδερίκου της Έσσης-Κάσσελ και της Καρολίνας, κόρης του Καρόλου Γουλιέλμου του Νάσσαου-Ούζινγκεν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1817 τον Γεώργιο του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Εθνική Σουηδίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Σουηδίας (σουηδικά: Sveriges kvinnors nationella basketlag) είναι το συγκρότημα αθλητριών που αντιπροσωπεύουν τη χώρα της Σουηδίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Σουηδικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Svenska Basketbollförbundet).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων Σουηδια
Γκρόντζισκ Βιελκοπόλσκι
Το Γκρόντζισκ Βιελκοπόλσκι (πολωνικά: Grodzisk Wielkopolski, Grätz) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Γκρόντζισκ Βιελκοπόλσκι, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της δυτικής Πολωνίας. Ο πληθυσμός του είναι 14.700 κάτοικοι (2020). Βρίσκεται 43 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Πόζναν, της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου. Το επίθημα «Βιελκοπόλσκι» το διακρίνει από την πόλη Γκρόντζισκ Μαζοβιέτσκι στην ανατολική-κεντρική Πολωνία.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|215x215εσ| Εκκλησία του Αγίου [[Χέντβιχ της Σιλεσίας|Χέντβιχ, σύζυγος της Ύπατης Δούκισσας της Πολωνίας]] Ο οικισμός αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1257 με το όνομα Grodisze σε ένα έγγραφο του Πσέμισλ Α΄ της Μείζονος Πολωνίας. Αναφερόταν ως χωριό που ανήκε στους Κιστερκιανούς.