cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Björk: Biophilia Live
Το Biophilia Live είναι μια ταινία συναυλίας της Ισλανδής μουσικού Μπιορκ. Σκηνοθετήθηκε από τους Peter Strickland και Nick Fenton. Στην ταινία περιλαμβάνονται τα τραγούδια από το έβδομο στούντιο άλμπουμ της Μπιορκ Biophilia (2011), ζωντανά στην ομώνυμη περιοδεία της για την προώθηση του άλμπουμ. Γυρίστηκε στις 3 Σεπτεμβρίου 2013, στο Alexandra Palace του Λονδίνου. Έκανε κινηματογραφική πρεμιέρα στο Tribeca Film Festival στις 26 Απριλίου 2014 και ακολούθησαν διεθνείς προβολές.
Ιστορικό
Αυτό το στρογγυλό σχήμα ήταν και η μεγαλύτερη πρόκληση των σκηνοθετών Nick Fenton και Peter Strickland, όταν προσπαθούσαν να τοποθετήσουν τις 16 HD κάμερες.«Ο Brett Turnbull ήταν ο κύριος κινηματογραφιστής και ήταν δύσκολη δουλειά για εκείνον να σιγουρευτεί ότι δε θα ενοχλούσαμε τους μουσικούς ή το κοινό με την παρουσία μας» είπε ο Strickland.
«Κατά τη γνώμη μου ήμασταν σαφώς εκεί για να εξυπηρετήσουμε το όραμα της Μπιορκ», συνέχισε ο Strickland. Αρχικά αυτός ήθελε να χρησιμοποιήσει φωτογραφίες της φύσης από τη δεκαετία του '70, αλλά αποκάλυψε ότι η Μπιορκ «πρόσεχε ώστε να μην ακολουθήσει ένα ρετρό μονοπάτι. Δεν ήθελε να έχει μια ρομαντική άποψη της φύσης. Θέλησε κάτι σύγχρονο και κλινικό... Για μένα, πρόκειται για το θαύμα του σύμπαντος σε ένα άπειρο και μικροσκοπικό επίπεδο και την εξεύρεση αυτών των συνδέσεων. Προσπαθήσαμε να το παρουσιάσουμε αυτό με την ύπαρξη πολύ μεγεθυμένων κυτταρικών ιστών, συνδέοντάς τους με γενικά πλάνα των δασών και των αμμοθινών. Οπτικά σχεδόν φαίνονται όμοια.»
Ο Nick Fenton αποκάλυψε ότι δεν πήραν ιδέες από παλιότερες συναυλιακές ταινίες, όπως το Monterey Pop του D. A. Pennebaker ή το Gimme Shelter των αδελφών Maysles. Αντιθέτως, επέλεξαν να κάνουν "κάτι που ήταν αληθινό σε αυτό που η δουλειά της Μπιορκ πρεσβεύει."
Κατά τη διάρκεια της βραδιάς στα γυρίσματα της συναυλίας κάποια τραγούδια επαναλήφθηκαν ώστε να τελειοποιηθούν για το γύρισμα, όπως το "Sonnets/Unrealities XI" και το "Sacrifice", το μόνο τραγούδι για το οποίο χρησιμοποιείται το Sharpsichord στην περιοδεία (όργανο που κατασκευάστηκε από την ίδια για το άλμπουμ). Η Μπιορκ εξήγησε ότι απλώς εξοικειώνονταν με το μουσικό όργανο, καθώς το μέγεθος και το βάρος του δεν ευνοούσαν τη μετακίνησή του σε μακρινές αποστάσεις. Παρά τις δυσκολίες, ο Strickland είπε πως είναι το αγαπημένο του από τα όργανα που δημιουργήθηκαν για το Biophilia Tour.
Πρεμιέρα και κυκλοφορία
Στις 25 Νοεμβρίου 2014, το Biophilia Live κυκλοφόρησε σε τρεις φυσικές εκδοχές. Η πρώτη είχε το DVD και δύο CD με τα τραγούδια της συναυλίας ζωντανά, η δεύτερη είχε το DVD και τα τραγούδια σε τρεις δίσκους βινυλίου και η τρίτη είχε την ταινία σε Blu-ray και τα δύο CD. Η κυκλοφορία αυτή δεν είναι το πρώτο ζωντανό υλικό από το Biophilia. Οι Manual και Ultimate Art εκδοχές του άλμπουμ περιελάμβαναν έναν μπόνους δίσκο με 15 τραγούδια ζωντανά στο διεθνές φεστιβάλ του Μάντσεστερ τον Ιούνιο και Ιούλιο του 2011. Ωστόσο, τα φωνητικά της Μπιορκ σε αυτή την κυκλοφορία, μετα την χειρουργική επέμβασή της το 2012 βελτιώθηκαν σημαντικά και είναι περισσότερο δυναμικά, κάτι που οδήγησε σε θετικές κριτικές της ταινίας.
Λίστα τραγουδιών
Björk: Biophilia Live – DVD/Blu-ray
1. "Oskasteinn" 2:50
2. "Thunderbolt" 5:22
3. "Moon" 6:05
4. "Crystalline" 5:12
5. "Hollow" 6:00
6. "Dark Matter" 3:05
7. "Hidden Place" 5:48
8. "Virus" 5:36
9. "Possibly Maybe" 5:07
10. "Mouth's Cradle" 4:17
11. "Isobel" 6:12
12. "Sonnets/Unrealities XI" 2:03
13. "Mutual Core" 5:18
15. "Solstice" 5:44
16. "One Day" 7:10
17. "Náttúra" 3:32
18. "Declare Independence" 4:55
19. "Sacrifice" 5:18
20. "Bat Sounds" 1:39
21. "Biophilia at Miraikan" 8:10
Συνολική διάρκεια: 104:34
Björk: Biophilia Live – CD (Δίσκος 1) Björk: Biophilia Live – CD (Δίσκος 2)
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2014 Κατηγορία:Μπιορκ Κατηγορία:Ταινίες του 2014 Κατηγορία:Άλμπουμ της Μπιορκ
Μίλος Σιμόνοβιτς
Ο Μίλος Σιμόνοβιτς (Σερβικά: Милош Симоновић, γεννηθείς στις 28 Μαΐου 1990 στο Ζάγετσαρ) είναι Σέρβος αμυντικός που παίζει για την Νάπρεντακ Κρούσεβατς.
Καριέρα
Ο Σιμόνοβιτς ξεκίνησε την καριέρα του στην ΦΚ Μπέογκραντ, όπου πέρασε 3 σεζόν, και σκόραρε 4 γκολ σε 68 αγώνες. Στην σεζόν 2011-12, ο Σιμόνοβιτς έπαιξε για την Μπαλκάν Μιρίγιεβο, ενώ στην επόμενη σεζόν έπαιξε στην ΦΚ Ραντνίτσκι Ομπρένοβατς. Στις αρχές του 2014 μπήκε στην ΦΚ Ιντσίγια, που έπαιζε στο Πρώτο Πρωτάθλημα της Σερβίας. Στην σεζόν 2015-16, ο Σιμόνοβιτς έπαιξε στην Νάπρεντακ Κρούσεβατς. Λόγω της έλλειψης αμυντικών, ο Σιμόνοβιτς μετακινήθηκε στην Ράντνικ Σουρντούλιτσα,  με δάνειο έξι μηνών από την Νάπρεντακ Κρούσεβατς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νάπρεντακ Κρούσεβατς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ραντνίτσκι Ομπρένοβατς Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Σερβίας
Ορίνο
Το Ορίνο (ιταλικά: Orino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βαρέζε, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βαρέζε
Μπακού- Το Μουσείο Με Τα Βιβλία Μινιατούρες
Το Μουσείο με τα Βιβλία Μινιατούρες του Μπακού είναι το μοναδικό μουσείο με βιβλία μινιατούρες στον κόσμο και βρίσκεται στην Παλιά Πόλη του Μπακού, στο Αζερμπαϊτζάν. Το μουσείο άρχισε να λειτουργεί στις 2 Απριλίου 2002. Το 2015 το Μουσείο Βιβλίων Μινιατούρας συμπεριλήφθηκε στο βιβλίο με τα ρεκόρ Guinness  ως το μεγαλύτερο ιδιωτικό μουσείο με βιβλία μινιατούρες.
Ιδρυτής
Τα εκθέματα στο μουσείο συλλέχθηκαν από τη Ζαριφά Σαλάχοβα (την αδερφή του Ταχίρ Σαλάχοβ ) τα οποία συγκέντρωνε για περισσότερο από 30 χρόνια. Η συλλογή της αποτελείται από περισσότερα από 6500 βιβλία από 64 διαφορετικές χώρες.
Χαρακτηριστικά του Μουσείου
Η συλλογή περιέχει μικροσκοπικά βιβλία που εκδόθηκαν στη μεταπαναστατική Ρωσία και στη σοβιετική περίοδο.
Υπάρχουν βιβλία στην έκθεση από διάφορες χώρες, όπως τη Μολδαβία, τη Γεωργία, την Ουκρανία, τη Λευκορωσία και από τις χώρες της Μέσης Ανατολής και της Ευρώπης. Υπάρχουν πολλές σπάνιες εκδόσεις, όπως αυτές των Κορνέι Τσουκόφσκυ, Άγνια Μπαρτό, Γκόγκολ, Ντοστογιέφσκι και έργων του Πούσκιν. Βιβλία Μινιατούρες διάσημων  Αζέρων κλασσικών: Βαγκίφ, Ναταβάν Χουρσιντμπανού, Νιζαμί, Νασιμί, Φουζουλί, Σαμάντ Βουργούν , Μιρζά Φαταλί Αχούντοβ και άλλων εκτίθενται στο μουσείο.
Άλλες αξιοσημείωτες μινιατούρες σε αυτήν τη συλλογή περιλαμβάνουν ένα αντίγραφο του Κορανίου του 17ου αιώνα, και ένα βιβλίο του 13ου αιώνα που εκδόθηκε από τον Peter Schöffer (διάδοχο του Γουτεμβέργιου).
Οι επισκέπτες μπορούν επίσης να δουν σπάνια αρχαία θρησκευτικά βιβλία στο μουσείο. Το αρχαιότερο βιβλίο είναι το Κοράνι που εκδόθηκε στη Σαουδική Αραβία το 1672. Επιπλέον, υπάρχει ένα  βιβλίο που αποτελείται από τα τραγούδια του μουσικού συγκροτήματος «Beatles». Νέες εκδόσεις προστίθενται τακτικά στη συλλογή του μουσείου.
Το μουσείο αποτελείται από 15 ενότητες όπως «Διεθνείς», «Βαλτικές χώρες», «Μικρότερες», «Συγγραφείς του Αζερμπαϊτζάν », «Σοβιετική εποχή» «Παλαιότερη», «Παιδικά», «Πούσκιν», «Κεντρική Ασία» κλπ, και υπάρχουν 25 βιτρίνες.
Η κατηγορία του Πούσκιν, ένας από τους διακεκριμένους Ρώσους ποιητές που έζησε τον 19ο αιώνα, περιλαμβάνει 320 βιβλία για αυτόν και τα έργα του. Τα πιο διάσημα από αυτά είναι τα Ευγένιος Ονέγκιν (1837), Η Ντάμα Πίκα, Οι ιστορίες του μακαρίτη Ιβάν Πέτροβιτς Μπελκίν, καθώς και ένα πολύ μικρό βιβλίο ποιημάτων του Πούσκιν αφιερωμένο στη Μόσχα.
Το μέγεθος των βιβλίων
Το μουσείο έχει αρκετές χιλιάδες βιβλία μικρού μεγέθους.
Στο Μουσείο εκτίθενται τα τρία μικρότερα βιβλία στον κόσμο (2 χιλιοστά x 2 χιλιοστά το καθένα) που μπορούν να διαβαστούν μόνο με τη χρήση ενός μεγεθυντικού φακού και εκδόθηκαν από το "Toppan Publishing House" : "Η γλώσσα των λουλουδιών ", " Γενέθλιες Πέτρες" και "Τα σημάδια των Ζωδίων". Τα βιβλία αυτά εκδόθηκαν το 1978 στο Τόκιο.
«Το πιο θαυμαστό πράγμα», ο μικρότερος τόμος (6 χιλιοστά x 9 χιλιοστά), που περιέχει τα έργα των Μαξίμ Γκόρκι και Πούσκιν, δημοσιεύτηκε στη Μόσχα το 1985 και έχει μεταφραστεί σε 4 γλώσσες: Ιταλικά, Γερμανικά, Γαλλικά και Αγγλικά.
Εκθέσεις
Τα βιβλία μινιατούρες του μουσείου εκτέθηκαν στην Καμπούλ (1988), στην Κωνσταντινούπολη (1991), στη Χάιφα (1994), στην Κίνα (1995), στη Μόσχα (1997 και 2003), στο Κίεβο και το Σίδνεϊ (2000), στο Μάιντς ( 2003), στην Άγκυρα (2005), στο Παρίσι (1999 και 2006), στη Σαουδική Αραβία (2007), στο Λονδίνο και στο Μινσκ (2009), στη Σαγκάη (2010), και στο Πεκίνο και την Αβάνα (2011).
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τέχνες στο Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Λογοτεχνικά μουσεία στο Αζερμπαϊτζάν
Τζέραλντ Ρόμπινσον (καλαθοσφαιριστής, γενν. το 1989)
Ο Τζέραλντ Άντονι Ρόμπινσον Τζ. (Gerald Anthony Robinson Jr., γενν. 10 Φεβρουαρίου 1989) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ/σούτινγκ γκαρντ για τον Προμηθέα Πατρών.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Μετά την ολοκλήρωση της κολεγιακής σταδιοδρομίας του στους Τζόρτζια Μπούλντογκς το 2012, ο Ρόμπινσον ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία στο Βέλγιο με τη Λέουβεν Μπέαρς.
Τον Ιούλιο του 2013, ο Ρόμπινσον εντάχθηκε στους Μέμφις Γκρίζλις για το Σάμερ Λιγκ 2013 στο Λας Βέγκας. Τον Αύγουστο του 2013, υπέγραψε μονοετή συμβόλαιο με την Χάποελ Γκιλμπόα Γκαλίλ από το Ισραήλ.
Την 1η Ιουλίου 2015, υπέγραψε με τη γαλλική Ναντέρ.
Στις 30 Μαρτίου 2017, εντάχθηκε στην Άλμπα Βερολίνου του Πρωταθλήματος Γερμανίας.
Στις 6 Ιουλίου 2017, υπέγραψε με τη Μονακό.
Στις 24 Οκτωβρίου 2019, υπέγραψε με τον Προμηθέα Πατρών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέουβεν Μπέαρς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές βελγικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Χάποελ Γκιλμπόα Γκαλίλ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισραηλινών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΜΚ ΒΕΦ Ρίγκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές λετονικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ναντέρ 92 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γαλλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιρανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άλμπα Βερολίνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γερμανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Προμηθέα Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
Βουλγαρικό πραξικόπημα του 1886
Το Βουλγαρικό πραξικόπημα του 1886, επίσης γνωστό ως πραξικόπημα της 9ης Αυγούστου, (βουλγάρικα : Деветоавгустовски преврат, Devetoavgustovski prevrat) ήταν μια απόπειρα εκθρόνισης του Αλέξανδρου Μπάτενμπεργκ στο Πριγκηπάτο της Βουλγαρίας, η οποία έλαβε χώρα στις 9 Αυγούστου 1886. Αν και επιτυχής, αυτό το γεγονός οδήγησε στην παραίτηση του Αλέξανδρου Μπάτενμπεργκ.
Υπόβαθρο
Οι σχέσεις Βουλγαρίας και Ρωσίας δεν ήταν ειρηνικές μετά την ενοποίηση της Βουλγαρίας με την Ανατολική Ρωμυλία το 1885, η οποία δεν έλαβε την έγκριση της Ρωσίας. Πριν τον επακόλουθο σερβοβουλγαρικό πόλεμο, η Ρωσία απέσυρε αξιωματικούς του Αυτοκρατορικού Ρωσικού Στρατού, οι οποίοι διοικούσαν μέχρι τότε όλες τις μεγαλύτερες μονάδες του νεαρού στρατού της Βουλγαρίας.
Πραξικόπημα
Τα ξημερώματα της 8ης προς 9 Αυγούστου 1886, ο Αλέξανδρος Μπάτενμπεργκ συνελήφθη στο παλάτι του στη Σόφια, εξαναγκάστηκε να υπογράψει το διάταγμα της παραίτησής του και απελάθηκε στην Ρωσία με πλοίο από την Βουλγαρία. Σχηματίστηκε μια προσωρινή κυβέρνηση με επικεφαλής τον Κλίμεντ του Τάρνοβο. Ωστόσο το πραξικόπημα δεν υποστηρίχθηκε από πολλούς Βούλγαρους αξιωματικούς και πολιτικούς, συμπεριλαμβανομένου του επικεφαλής της Εθνοσυνέλευσης, Στέφαν Σταμπόλοφ. Ένα αντιπραξικόπημα, με επικεφαλής τον Σάβα Μουτκούροφ, οργανώθηκε στο Πλοβντίβ και τα μέλη του αρχικού πραξικοπήματος απομονώθηκαν γρήγορα. Στις 17 Αυγούστου 1886, ο Αλέξανδρος Μπάτενμπεργκ επέστρεψε στη Βουλγαρία αλλά η βασιλεία του διήρκεσε μόνο μέχρι τις 26 Αυγούστου 1886 όταν παραιτήθηκε αυτοβούλως σε μια προσπάθεια να κατευνάσει την κρίση στις σχέσεις της χώρας με την Ρωσία.
Συνέπειες
Οι σχέσεις της Βουλγαρίας και της Ρωσίας συνέχισαν να είναι εχθρικές κατά τα χρόνια μετά το πραξικόπημα. Στις 7 Ιουλίου 1887 η Βουλγαρία εξέλεξε νέο αυτοκράτορα, τον Φερδινάνδο Α', του Οίκου των Σαξ-Κόμπουργκ, ανιψιό του Αυστριακού αυτοκράτορα και αξιωματικό του αυστριακού στρατού. Στην εσωτερική πολιτική ζωή της Βουλγαρίας, κατά τα πρώτα χρόνια της κυριαρχίας του Φερδινάνδου, κυριάρχησε ο ηγέτης του φιλελεύθερου κόμματος Στέφαν Σταμπόλοφ. Στην εξωτερική πολιτική του τελευταίου παρατηρήθηκε μια σημαντική ψυχρότητα στις σχέσεις με την Ρωσία, η οποία μέχρι τότε θεωρούνταν προστάτιδα της Βουλγαρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Βουλγαρίας
Γαλοπούλα (φαγητό)
Το κρέας της γαλοπούλας
thumb|Κοψίδια ψητής γαλοπούλας Στα κρεοπωλεία και τα σούπερ μάρκετ πωλούνται ολόκληρες σφαγμένες γαλοπούλες, ή πόδια γαλοπούλας και φέτες κρέατος γαλοπούλας από άλλα τμήματα, ή ακόμα και κιμάς γαλοπούλας. Η ολόκληρη γαλοπούλα (αν και πάντα της έχει αφαιρεθεί το κεφάλι) παραμένει δημοφιλής, ακόμα και κατεψυγμένη, ωστόσο, ως πολύ μεγαλύτερη και βαρύτερη από το κοτόπουλο, είναι υπερβολικά μεγάλη για πολλές σύγχρονες οικογένειες του Δυτικού κόσμου, όντας καταλληλότερη για εορταστικά τραπέζια με καλεσμένους. Φέτες γαλοπούλας τρώγονται συχνά σε σάντουιτς ή σερβίρονται ως αλλαντικό. Σε κάποιες συνταγές για κοτόπουλο, η γαλοπούλα μπορεί να το αντικαταστήσει. Ο κιμάς γαλοπούλας πωλείται ως «υγιεινή» εναλλακτική λύση αντί του μοσχαρίσιου κιμά. Χωρίς προσεκτική προετοιμασία και μαγείρεμα, η γαλοπούλα θεωρείται συνήθως ότι καταλήγει να είναι πιο ξηρή από όσο άλλα κρέατα πουλερικών, όπως το κοτόπουλο και η πάπια.
Οι άγριες γαλοπούλες, ενώ ανήκουν στο ίδιο είδος με τις οικόσιτες, έχουν διαφορετική γεύση από αυτές: σχεδόν όλο το κρέας τους είναι σκουρόχρωμο, ακόμα και το στήθος, με εντονότερη γεύση. Η γεύση τους μπορεί επίσης να ποικίλλει επίσης από εποχή σε εποχή, εξαιτίας των μεταβολών στη διαθέσιμη τροφή της στην άγρια φύση.
Μεγάλο μέρος της παραγωγής κρέατος γαλοπούλας υφίσταται επεξεργασία και πωλείται ως καπνιστό ζαμπόν ή μπέικον, που θεωρούνται ωστόσο πολύ πιο υγιεινά από ό,τι το χοιρινό μπέικον.
Πολιτιστικές παραδόσεις και ιστορία
thumb|Αμερικανοί στρατιώτες τρώνε γαλοπούλα την Ημέρα των Ευχαριστιών μετά το τέλος του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου (1918). Η γαλοπούλα τρώγεται παραδοσιακά τα Χριστούγεννα στον Δυτικό και γενικότερα στον χριστιανικό κόσμο, συχνά με γέμιση, είτε ως το κυρίως πιάτο, είτε ως ένα από δύο κύρια πιάτα. Ειδικότερα στις ΗΠΑ και στον Καναδά, αποτελεί επιπλέον το κυρίως πιάτο στο δείπνο της Ημέρας των Ευχαριστιών.
Το κρέας της γαλοπούλας τρώγεται από την αρχαιότητα από τους Ινδιάνους του Μεξικού, της Κεντρικής Αμερικής και του νότιου μέρους των ΗΠΑ. Τον 15ο αιώνα, Ισπανοί κονκισταδόρες μετέφεραν γαλοπούλες των Αζτέκων στην Ευρώπη, από όπου και η ελληνική ονομασία «Ινδιάνος» ή «Διάνος» για το πτηνό. Στην Αγγλία άρχισαν να τρώνε γαλοπούλες ήδη από τον 16ο αιώνα. Παρά το ότι η παράδοση της χριστουγεννιάτικης γαλοπούλας εξαπλώθηκε σε όλη τη Βρετανία τον 17ο αιώνα, στις οικογένειες της εργατικής τάξης έγινε συνήθεια να σερβίρεται χήνα αυτή την ημέρα, συνήθεια που κράτησε μέχρι τη Βικτωριανή εποχή.
Η γαλοπούλα με παραδοσιακή σάλτσα μόλε θεωρείται ως το «εθνικό πιάτο» του Μεξικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστουγεννιάτικα εδέσματα Κατηγορία:Αμερικανική κουζίνα Κατηγορία:Καναδική κουζίνα Κατηγορία:Κρέας
Άννα Σρσεν
Η Άννα Σρσεν (κροατικά: Ana Sršen), η οποία γεννήθηκε το 1973 στο Ντουμπρόβνικ της Γιουγκοσλαβία ς και ζει στο Ζάγκρεμπ, είναι η πρώτη εξέχουσα παραολυμπιακή κολυμβήτρια της σύγχρονης Κροατίας, που αργότερα έγινε προπονήτρια και ιδρύτρια της λέσχης κολύμβησης Natator. Η Σρσεν έχει καταρρίψει αρκετά ευρωπαϊκά ρεκόρ κατά τη διάρκεια των αγωνιστικών της χρόνων στην κολύμβηση και παρέμεινε ακτιβίστρια και υποστηρίκτρια τόσο της κολύμβησης όσο και άλλων αθλημάτων και αθλητών.
Βιογραφία
Παρά τον ακρωτηριασμό των κάτω άκρων ο οποίος επήλθε ως αποτέλεσμα όγκου στην ηλικία των δεκατριών ετών, η Άννα δεν εγκατέλειψε τη σωματική δραστηριότητα. Μετακόμισε στο Λονδίνο για να σπουδάσει και για να προπονηθεί με πιο επαγγελματικό τρόπο. Το 1998, έγινε κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ στα 100 μέτρα πρόσθιο. Το 2002, σημείωσε δύο παγκόσμια ρεκόρ στους Παγκόσμιους Αγώνες στο Ζάγκρεμπ: το ένα στα 200 μέτρα και το άλλο στα 800 μέτρα ελεύθερο. Πήρε μέρος σε τέσσερις Παραολυμπιακούς Αγώνες από το 1996 έως το 2008, οπότε συμμετείχε στους Θερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες του 2008. Αυτός υπήρξε και ο τελευταίος μεγάλος αγώνας της, λιγότερο από τέσσερις μήνες μετά τη γέννηση του γιου της. αριστερά|μικρογραφία| Η Άννα Σρσεν μετά τον αγώνα το 2004 Η Άννα Σρσεν διευθύνει τον Κολυμβητικό Όμιλο Natator, ο οποίος είναι ένας από τους καλύτερους συλλόγους για τις νέες γενιές διεθνών παραολυμπιακών κολυμβητών.
Το 2006, ήταν ιδρυτική διευθύντρια της Κροατικής Παραολυμπιακής Ομοσπονδίας Κολύμβησης (Hrvatski plivački savez osoba s validitetom), όπου έμεινε για 12 χρόνια και επί του παρόντος είναι αντιπρόεδρος της Κροατικής Παραολυμπιακής Επιτροπής.
Συχνά παίρνει μέρος σε παρουσιάσεις και ομιλίες υπέρ ενός πιο προσβάσιμου, κοινωνικά δίκαιου και δημοκρατικού αθλητικού συστήματος στο οποίο να μπορούν να συμμετάσχουν όλοι. Μεταξύ των δράσεών της περιλαμβάνονται εμφανίσεων σε τηλεοπτικά κανάλια, σε έντυπα και σε διαδικτυακά μέσα που αυξάνουν τη δημοσιότητα των αθλητών με προσθετικά μέλη, καθώς και της διαθέσιμης υποστήριξης για παιδιά.
Η Άννα Σρσεν είναι παντρεμένη με τον Μπόρις Σουσκόβιτς, ιδρυτή της αλυσίδας καταστημάτων WULF Sport και ShoeBeDo, με τον οποίο έχει δύο παιδιά. Το 2007, έχασε τον μικρότερο αδερφό της όταν αυτός ήταν ακόμη έφηβος ως αποτέλεσμα τροχαίου ατυχήματος στο νησί Μλιετ (στο οποίο κατοικεί η οικογένειά της) και λόγω δυσκολιών στις μεταφορές έκτακτης ανάγκης. Προς τιμήν του αδελφού της, ίδρυσε ένα ίδρυμα, αλλά και υποστήριξε την ενίσχυση των έργων υποδομής για αυτό το απομακρυσμένο νησί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες αθλητές
Λυκόστομο Πέλλας
Το Λυκόστομο (μέχρι το 1926 Στρούπινο ) είναι η έδρα της ομώνυμης δημοτικής κοινότητας του δήμου Αλμωπίας, της περιφερειακής ενότητας (πρώην νομού) Πέλλας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας στην Ελλάδα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το χωριό έχει πληθυσμό 403 κατοίκων. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο. Βρίσκεται σε υψόμετρο 200 μέτρων.
Αρχικά ένα χωριό μικτού μουσουλμανικού και εξαρχικού χριστιανικού πληθυσμού, με την Συνθήκη της Λωζάνης και τη σχετική ανταλλαγή πληθυσμών το 1923 οι μουσουλμάνοι αντικαταστάθηκαν από πρόσφυγες της Μικράς Ασίας (συνολικά 24 οικογένειες).
Ιστορία
Το χωριό είχε μικτό μουσουλμανικό και εξαρχικό χριστιανικό πληθυσμό στις αρχές του 20ού αιώνα, με πλειοψηφία χριστιανών (370 έναντι 280 χριστιανών, οι οποίοι προσέκειντο στην Εξαρχία). Στο χωριό λειτουργούσε εξαρχικό σχολείο. Στην απαρίθμηση του 1913, το Λυκόστομο είχε 670 κατοίκους και στην απογραφή του 1920 είχε 460 κατοίκους. Με την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923, οι μουσουλμάνοι αναγκάστηκαν να μετοικήσουν στην Τουρκία και στο χωριό εγκαταστάθηκαν 24 προσφυγικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1928 είχε 684 κατοίκους και στην απογραφή του 1940 ο πληθυσμός του είχε αυξηθεί σε 984. Μετά το τέλος του εμφυλίου, πολλοί κάτοικοι μετοίκησαν στην Γιουγκοσλαβία. Το 1951, το Λυκόστομο είχε 355 κατοίκους. Η πορεία του πληθυσμού στις επόμενες απογραφές είναι η εξής:
Οι Επτά Σαμουράι
Το Οι Επτά Σαμουράι (ή Οι 7 Σαμουράι ) (πρωτότυπος τίτλος: 七人の侍, Χέπμπορν: Shichinin no Samurai, διεθνής τίτλος: Seven Samurai) είναι μία ιαπωνική δραματική επική ιστορική περιπετειώδης ταινία, του 1954, σε σκηνοθεσία Ακίρα Κουροσάβα. Το σενάριο γράφτηκε από τον ίδιο τον σκηνοθέτη, σε συνεργασία με τους Σινόμπου Χασιμότο και Χίντεο Ογκούνι. Πρωταγωνιστούν οι Τοσίρο Μιφούνε, Τακάσι Σιμούρα, Κο Κιμούρα, Γιοσίο Ινάμπα και Νταϊζούκε Κάτο.
Η πλοκή της ταινίας τοποθετείται στην αγροτική Ιαπωνία του 16ου αιώνα, κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου της Ιαπωνίας και επικεντρώνεται σε ένα ρημαγμένο χωριό, το οποίο θα ζητήσει προστασία από επτά σαμουράι (που βρισκόντουσαν σε ανάγκη), στην επικείμενη επίθεση των ληστών, οι οποίοι λεηλατούν τις σοδειές τους.
Κυκλοφορία και υποδοχή
Η ταινία κυκλοφόρησε στις 26 Απριλίου του 1954.
Από τη στιγμή, κιόλας, της κυκλοφορίας της, η ταινία έλαβε εξαιρετικές κριτικές και, εκτός του ότι θεωρείται μίας από τις καλύτερες ταινίες του εξαιρετικού Ιάπωνα σκηνοθέτη Κουροσάβα, πλέον συγκαταλέγεται ως μία από τις σπουδαιότερες ταινίες στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου. Έως και σήμερα, αυτό το αριστούργημα, συνεχίζει και επηρεάζει τους δημιουργούς του κινηματογράφου.
Πλοκή
Η ταινία επικεντρώνεται στην Ιαπωνία του 16ου αιώνα, όταν ένα χωριό ρημάζεται από τις λεηλασίες ληστών, το οποίο μετά από ένα συμβούλιο με τον γέροντα του χωριού, αρχίζουν και ψάχνουν να βρουν σαμουράι για να τους προστατεύσουν από την επικείμενη επίθεση. Μία αποστολή πάει στην πόλη, ώστε να βρει τους σαμουράι. Τελικά, μετά από κόπο βρίσκουν επτά σαμουράι. Δεν τους ήταν εύκολο, γιατί δεν είχαν λεφτά να τους πληρώσουν, παρά μόνο τρεις φορές τη μέρα ένα πιάτο φαγητό. Αρκετοί σαμουράι ήταν εξαθλιωμένοι, οπότε δέχτηκαν αυτήν την προσφορά.
Όταν οι σαμουράι πάνε στο χωριό, οι χωρικοί αρχικά τους φοβούνται, αλλά μετά από ένα σκηνικό που έστησε ένας σαμουράι, άρχισαν να τους εμπιστεύονται. Κατόπιν, οι σαμουράι αρχίζουν και ετοιμάζουν τη μάχη: καταστρώνουν σχέδιο και οχυρώνουν το μέρος. Ωστόσο, προετοίμαζαν και τους χωρικούς για επίθεση. Πριν αρχίσει η επίθεση, αποστολή φεύγει ώστε να σκοτώσει ληστές, πιάνοντας τους στον ύπνο, η οποία χαρακτηρίζεται εν μέρει επιτυχημένη, καθώς εκεί πεθαίνει ο πρώτος σαμουράι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1954 Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές επικές ταινίες Κατηγορία:Ιστορικές επικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ακίρα Κουροσάβα Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ακίρα Κουροσάβα Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Σινόμπου Χασιμότο Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Φουμίο Χαγιασάκα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Toho Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ιαπωνία
Καραμούζα
Η καραμούζα είναι ελληνικό μουσικό το οποίο προφανώς κατάγεται από τον αυλό, δημοφιλές μουσικό όργανο της αρχαίας Ελλάδας και Ρώμης. Είναι κατασκευασμένο από ξύλο, με τυπικό μήκος περίπου 60 εκατοστών. Η καραμούζα ήταν δημοφιλέστατη πολύ πριν την εισαγωγή του κλαρίνου, ενώ η χρήση της είναι πανταχού παρούσα στην ελληνική λαϊκή μουσική, ιδιαίτερα στη Θεσσαλία, την Πελοπόννησο και τη Μακεδονία.
Ερρίκος του Χοενλόε
Ο Ερρίκος, γερμ. Heinrich (απεβ. 15 Ιουλίου 1249) από τον Οίκο του Χοενλόε ήταν ο 7ος μεγάλος μάγιστρος του Τευτονικού Τάγματος (1244-49).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ερρίκου, κόμη του Χοενλόε, ενός από τους πιο πλούσιους φεουδάρχες της Βυρτεμβέργης (γιου του Κορράδου του Πφίτσινγκεν και της Σοφίας των Χοενστάουφεν, νόθας κόρης του Κορράδου Γ΄ της Γερμανίας) και της Αδελαΐδας, μάλλον κόρης του Γοδεφρείδου του Γκούντελφινγκεν.
Έγινε μέλος του Συλλόγου του καθεδρικού ναού (canon) στην επισκοπή του Βύρτσμπουργκ (1218-19). Το 1220 μαζί με τους αδελφούς του Γοδεφρείδο και Πόππο εισήλθε στο Τευτονικό Τάγμα, δωρίζοντας ταυτόχρονα το μερίδιό του από την πατρική περιουσία στο Τάγμα. Αναδείχθηκε σε έναν από τους πιο ισχυρούς ιππότες-διοικητές (Κomtur) στα γερμανικά εδάφη, αναλαμβάνοντας τη διοίκηση του Μέργκεντχαϊμ στον ποταμό Τάουμπερ. Το 1221 ο Ερρίκος πήγε για προσκύνημα στους Αγίους Τόπους και όταν επέστρεψε ανέλαβε τη διοίκηση στην ίδια πόλη.
Με διαταγή του 4ου μεγ. μαγίστρου Χέρμαν φον Ζάλτσα το 1225, ο Ερρίκος συνόδευσε την Ισαβέλλα Β΄ της Ιερουσαλήμ, δεύτερη σύζυγο του Φρειδερίκου Β΄ της Γερμανίας στο βασίλειο της Ιταλίας. Από τότε ο Ερρίκος περνούσε τον περισσότερο καιρό του κοντά στον μεγ. μάγιστρο, αναλαμβάνοντας σημαντικές θέσεις στη Γερμανία και διαμένοντας στο Μέργκεντχαϊμ.
Όταν σύμφωνα με το καταστατικό του Τάγματος απομακρύνθηκε ο Γκέρχαρντ φον Μάλμπεργκ από τη θέση του 6ου μεγ. μαγίστρου, ο Ερρίκος επελέγη ως διάδοχός του. Εθεωρείτο ότι υποστήριζε τον Φρειδερίκο Β΄ και στη διένεξη εκείνου με τον Πάπα Ιννοκέντιο Δ΄ ο Ερρίκος αντιπροσώπευσε τα συμφέροντα του βασιλιά, πράγμα που δημιούργησε αναταραχή μεταξύ των περισσοτέρων αδελφών του Τάγματος, η οποία καθοδηγήθηκε από τον Ντίτριχ του Γκρύνινγκεν, μάγιστρο του Λιβονιανού Τάγματος.
Ο μικρανιψιός του Γοδεφρείδος του Χοενλόε έγινε ο 14ος μέγας μάγιστρος των Τευτόνων ιπποτών.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Χοενλόε
Μάχη της Αθήνας (1821)
Γεγονότα πριν την απελευθέρωση
Μετά την πρώτη εξέγερση στην περιοχή της Πάρνηθας από τον Μελέτη Βασιλείου, ο οπλαρχηγός αυτός έστειλε μήνυμα στην Λειβαδιά ζητώντας τους έναν ικανό αρχηγό που να αντιπροσωπεύει την Φιλική Εταιρεία. Οι άρχοντες της Λειβαδιάς όρισαν τον Δήμο Αντωνιάδη, τον οποίο υποδέχτηκαν οι Αττικοί με μεγάλο ενθουσιασμό και αφοσίωση.
Οι κάτοικοι Τούρκοι της Αθήνας τότε ήταν περίπου 400 οικογένειες. Βρίσκονταν και 60 Αλβανοί για την ασφάλειά τους. Οι Τούρκοι και Αλβανοί βλέποντας την εξέγερση των Ελλήνων ανέβαιναν στην ακρόπολη και κλείνονταν μέσα κάθε βράδυ. Στις 11 Απριλίου συνέλαβαν τους προεστούς μαζί με άλλους δέκα τυχαίους πολίτες και τους φυλάκισαν στην ακρόπολη για ομήρους.
Η απελευθέρωση της Αθήνας
Τη νύχτα της 25ης Απριλίου, οι Έλληνες που είχαν μαζευτεί στο στρατόπεδο στις Αχαρνές, οπλισμένοι άλλοι με όπλα, άλλοι με λόγχες, και άλλοι με ρόπαλα ξεκίνησαν για την Αθήνα. Τα χαράματα έφθασαν ήσυχα μεταξύ των πυλών των αγίων Αποστόλων και της πύλης της Μπουμπουνίστρας, και μπήκαν μέσα στην πόλη τουφεκίζοντας και αλαλάζοντας. Λίγοι Τούρκοι που δεν είχαν ανέβει στην ακρόπολη σκοτώθηκαν, ενώ 36 άνδρες, γυναίκες και παιδιά κατέφυγαν στα προξενεία και διασώθηκαν. Οι χριστιανοί κυρίευσαν την πόλη και ύψωσαν την σημαία στις 28 Απριλίου.
Μετά την απελευθέρωση της Αθήνας, άρχισαν να λειτουργούν πυριτόμυλοι, φτιάχτηκαν βόλια, ενώ σε διάφορα σημεία της Πνύκας, του Μουσείου και προς το ναό του Ολυμπίου Διός στήθηκαν επτά κανόνια. Ένα άλλο πλοίο από την Ύδρα έφερε στον Πειραιά άλλα 11 κανόνια που έστειλαν οι αδελφοί Κουντουριώτες και ο Γεώργης Νέγκας.
Στην Αθήνα μαζεύτηκε γρήγορα μεγάλος αριθμός οπλισμένων μαχητών από την Αίγινα, Κέα, Ύδρα και αλλού, γύρω στις τρεις χιλιάδες. Οι Τούρκοι που είχαν κλειστεί στην Ακρόπολη πολιορκήθηκαν για καιρό χωρίς σημαντικές αψιμαχίες. Πολιορκητές και πολιορκημένοι έριχναν επεισοδιακά κανονιές και βόλια χωρίς να βλάπτουν ή να βλάπτονται. Η πολιορκία αυτή συνεχίστηκε μέχρι τις 10 Ιουνίου, οπότε διαλύθηκε από τον Ομέρ Βρυώνη.
Πηγές
Αθηνας Μαχη Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Αθήνας
Ιταλικό οικονομικό θαύμα
300px|thumb|Το κέντρο του Μιλάνου τη δεκαετία του 1960. Το ιταλικό οικονομικό θαύμα ή ιταλική οικονομική έκρηξη (il boom economico) είναι όρος που χρησιμοποιείται από ιστορικούς, οικονομολόγους και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για να προσδιορίσει την παρατεταμένη περίοδο ισχυρής οικονομικής ανάπτυξης στην Ιταλία μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έως τα τέλη της δεκαετίας του 1960, και συγκεκριμένα τα χρόνια από το 1958 έως το 1963. Αυτή η φάση της ιταλικής ιστορίας αντιπροσώπευε όχι μόνο έναν ακρογωνιαίο λίθο στην οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη της χώρας — η οποία μετατράπηκε από ένα φτωχό, κυρίως αγροτικό, έθνος σε παγκόσμιο βιομηχανικό γίγαντα—αλλά και μια περίοδο βαρυσήμαντης αλλαγής στην ιταλική κοινωνία και κουλτούρα. Όπως συνοψίζεται από έναν ιστορικό, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970, «η κάλυψη της κοινωνικής ασφάλισης είχε γίνει ολοκληρωμένη και σχετικά γενναιόδωρη. Το υλικό βιοτικό επίπεδο είχε βελτιωθεί πολύ για τη μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού».
Ιστορία
thumb|left|200px|Μία από τις πολλές αφίσες που δημιουργήθηκαν για την προώθηση του [[Σχέδιο Μάρσαλ|Σχεδίου Μάρσαλ στην Ευρώπη.]] Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Ιταλία ήταν ερειπωμένη και καταλήφθηκε από ξένες δυνάμεις, μια κατάσταση που επιδείνωσε το χρόνιο χάσμα ανάπτυξης προς τις πιο προηγμένες ευρωπαϊκές οικονομίες. Ωστόσο, η νέα γεωπολιτική λογική του Ψυχρού Πολέμου κατέστησε δυνατή την πρώην φασιστική Ιταλία, μια χώρα σύνδεσμο ανάμεσα στη Δυτική Ευρώπη και τη Μεσόγειο, και μια νέα, εύθραυστη δημοκρατία που απειλείται από την εγγύτητα του Σιδηρούν Παραπετάσματος και την παρουσία ενός ισχυρού Κομμουνιστικού Κόμματος. Η Ιταλία θεωρήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες ως σημαντικός σύμμαχος για τον Ελεύθερο Κόσμο και ως εκ τούτου αποδέκτης της γενναιόδωρης βοήθειας που παρείχε το Σχέδιο Μάρσαλ, καθώς έλαβε 1,5 δισεκατομμύρια δολάρια από το 1948 έως το 1952. Το τέλος του Σχεδίου, που θα μπορούσε να σταματήσει την ανάκαμψη, συνέπεσε με το κρίσιμο σημείο του Πολέμου της Κορέας (1950–1953), του οποίου η ζήτηση για μέταλλα και άλλα βιομηχανικά προϊόντα ήταν ένα επιπλέον κίνητρο για την ανάπτυξη κάθε είδους βιομηχανίας στην Ιταλία. Επιπλέον, η δημιουργία το 1957 της Ευρωπαϊκής Κοινής Αγοράς, της οποίας η Ιταλία ήταν μεταξύ των ιδρυτικών μελών, παρείχε περισσότερες επενδύσεις και διευκόλυνε τις εξαγωγές.
thumb|Μια γραφομηχανή Lettera 22 της Olivetti. Το προαναφερθέν ιδιαίτερα ευνοϊκό ιστορικό υπόβαθρο, σε συνδυασμό με την παρουσία μεγάλου και φθηνού εργατικού δυναμικού, έθεσαν τα θεμέλια μιας θεαματικής οικονομικής ανάπτυξης. Η έκρηξη διήρκεσε σχεδόν αδιάκοπα έως ότου οι μαζικές απεργίες του «Καυτού Φθινοπώρου» και οι κοινωνικές αναταραχές του 1969–1970, που σε συνδυασμό με την τελευταία πετρελαϊκή κρίση του 1973, πάγωσαν σταδιακά την οικονομία, η οποία δεν επέστρεψε ποτέ στους εντατικούς ρυθμούς ανάπτυξής της μετά τον πόλεμο. Η ιταλική οικονομία γνώρισε μέσο ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ 5,8% ετησίως μεταξύ 1951 και 1963 και 5,0% ετησίως μεταξύ 1964 και 1973. Οι ιταλικοί ρυθμοί ανάπτυξης ήταν δεύτεροι, αλλά πολύ κοντά, στους γερμανικούς ρυθμούς, στην Ευρώπη και μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ όπου μόνο η Ιαπωνία τα πήγαινε καλύτερα. Το 1963, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζον Φ. Κένεντι επαίνεσε προσωπικά την εξαιρετική οικονομική ανάπτυξη της Ιταλίας σε ένα επίσημο δείπνο με τον Ιταλό Πρόεδρο Antonio Segni στη Ρώμη, δηλώνοντας ότι «η ανάπτυξη της οικονομίας, της βιομηχανίας και του βιοτικού επιπέδου κατά τα μεταπολεμικά χρόνια ήταν πραγματικά εκπληκτικά. Ένα έθνος κάποτε κυριολεκτικά σε ερείπια, κατακλυσμένο από μεγάλη ανεργία και πληθωρισμό, επέκτεινε την παραγωγή και τα περιουσιακά του στοιχεία, σταθεροποίησε το κόστος και το νόμισμά του και δημιούργησε νέες θέσεις εργασίας και νέες βιομηχανίες με ρυθμό που δεν συγκρίνεται με τον δυτικό κόσμο».
Κοινωνία και πολιτισμός
thumbnail|Το [[Fiat 500, που κυκλοφόρησε το 1957, θεωρείται σύμβολο του οικονομικού θαύματος της Ιταλίας. ]] Ο αντίκτυπος του οικονομικού θαύματος στην ιταλική κοινωνία ήταν τεράστιος. Η γρήγορη οικονομική επέκταση προκάλεσε μαζικές εισροές μεταναστών από την αγροτική Νότια Ιταλία στις βιομηχανικές πόλεις του Βορρά. Η μετανάστευση κατευθύνθηκε ιδιαίτερα στα εργοστάσια του λεγόμενου «βιομηχανικού τριγώνου», της περιοχής που βρίσκεται ανάμεσα στα μεγάλα βιομηχανικά κέντρα του Μιλάνου και του Τορίνο και του θαλάσσιου λιμανιού της Γένοβας. Μεταξύ 1955 και 1971, περίπου 9 εκατομμύρια άνθρωποι υπολογίζεται ότι συμμετείχαν σε διαπεριφερειακές μεταναστεύσεις στην Ιταλία, ξεριζώνοντας ολόκληρες κοινότητες και δημιουργώντας μεγάλες μητροπολιτικές περιοχές.
Οι ανάγκες μιας εκσυγχρονιζόμενης οικονομίας και κοινωνίας δημιούργησαν μεγάλη ζήτηση για νέες υποδομές μεταφορών και ενέργειας. Χιλιάδες μίλια σιδηροδρόμων και αυτοκινητοδρόμων ολοκληρώθηκαν σε χρόνους ρεκόρ για να συνδέσουν τις κύριες αστικές περιοχές, ενώ φράγματα και σταθμοί παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας κατασκευάστηκαν σε όλη την Ιταλία, συχνά χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι γεωλογικές και περιβαλλοντικές συνθήκες. Μια παράλληλη έκρηξη της αγοράς ακινήτων, ολοένα και περισσότερο υπό την πίεση από την έντονη δημογραφική ανάπτυξη και τις εσωτερικές μεταναστεύσεις, οδήγησε στην έκρηξη των αστικών περιοχών. Τεράστιες γειτονιές με κατοίκους χαμηλού εισοδήματος και κοινωνικές κατοικίες χτίστηκαν στα περίχωρα πολλών πόλεων, οδηγώντας με την πάροδο των ετών σε σοβαρά προβλήματα κυκλοφοριακής συμφόρησης, αστικής παρακμής και βίας στους δρόμους. Το φυσικό περιβάλλον ήταν συνεχώς υπό πίεση από την ανεξέλεγκτη βιομηχανική επέκταση, που οδήγησε σε εκτεταμένη ρύπανση του αέρα και των υδάτων και οικολογικές καταστροφές όπως η καταστροφή του φράγματος Vajont και το χημικό ατύχημα του Σεβέζο, μέχρι που αναπτύχθηκε μια οικολογική συνείδηση ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1980.
Ταυτόχρονα, ο διπλασιασμός του ιταλικού ΑΕΠ μεταξύ 1950 και 1962 είχε τεράστιο αντίκτυπο στην κοινωνία και τον πολιτισμό. Η ιταλική κοινωνία, σε μεγάλο βαθμό αγροτική και αποκλεισμένη από τα οφέλη της σύγχρονης οικονομίας κατά το πρώτο μισό του αιώνα, πλημμύρισε ξαφνικά από μια τεράστια ποικιλία φθηνών καταναλωτικών αγαθών, όπως αυτοκίνητα, τηλεοράσεις και πλυντήρια ρούχων. Από το 1951 έως το 1971, το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα σε πραγματικούς όρους τριπλασιάστηκε, μια τάση που συνοδεύεται από σημαντικές βελτιώσεις στα καταναλωτικά πρότυπα και τις συνθήκες διαβίωσης. Το 1955, για παράδειγμα, μόνο το 3% των νοικοκυριών διέθετε ψυγεία και το 1% πλυντήρια ρούχων, ενώ μέχρι το 1975 τα αντίστοιχα ποσοστά ήταν 94% και 76%. Επιπλέον, το 66% όλων των σπιτιών κατείχαν αυτοκίνητα.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Οικονομική ιστορία της Ιταλίας
Γουλίσματα Μεσσηνίας
Τα Γουλίσματα Καλαμάτας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, με πληθυσμό 28 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Διοικητικά ανήκουν στην Κοινότητα Αντικαλάμου και υπάγονται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμάτας, του Δήμου Καλαμάτας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Καλαμάτας
Αρλίν Φόστερ
Η Αρλίν Φόστερ (Arlene Isabel Foster PC (née Κέλι, γεννηθείσα στις 3 Ιουλίου 1970) είναι πολιτικός της Βόρειας Ιρλανδίας. Ως αρχηγός του Δημοκρατικού Ενωτικού Κόμματος (από το 2015), εκείνη και η Μικέλε Ο' Νιλ εξελέγησαν ως Πρώτη Υπουργός και Αναπληρώτρια Πρώτη Υπουργός της Βόρειας Ιρλανδίας, υπηρετώντας έως το 2020. Ήταν ξανά Πρώτη Υπουργός από το 2016 ως το 2017. Εκλέγεται βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Φέρμαναου και Νότιο Τάιρον (Fermanagh and South Tyrone) από το 2003.
Υπηρέτησε στην Κυβέρνηση της Βόρειας Ιρλανδίας ως υπουργός Περιβάλλοντος από το 2007 ως το 2008, Βιομηχανίας, Εμπορίου και Επενδύσεων από το 2008 ως το 2015 και Οικονομικών και Προσωπικού από το 2015 ως το 2016. Τον Ιανουάριο του 2016 η Φόστερ έγινε Πρώτη Υπουργός, μαζί με τον Μάρτιν Μακγκίνες.
Μετά την παραίτηση του Μακγκίνες από το αξίωμα του αναπληρωτή Πρώτου Υπουργού τον Ιανουάριο του 2017 εν μέσω σκανδάλου, η ίδια η Φόστερ αρνήθηκε να παραιτηθεί και έκανε λόγο για "μισογυνισμό". Καθώς οι όροι της Συμφωνίας της Μεγάλης Παρασκευής, ο Πρώτος Υπουργός και ο αναπληρωτής Πρώτος Υπουργός έχουν ισότιμη θέση, εξ ου και η Φόστερ δεν μπορούσε να παραμείνει στη θέση της ως Πρώτης Υπουργού. Μετά την παραίτηση του Μακγκίνες διενεργήθηκαν πρόωρες εκλογές Συνέλευσης το 2017, κατά τις οποίες το Δημοκρατικό Ενωτικό Κόμμα έχασε 10 έδρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βορειοϊρλανδοί πολιτικοί Κατηγορία:Πρώτοι Υπουργοί της Βόρειας Ιρλανδίας
Βόωψ
Ο Βόωψ (Boops), είναι γένος ψαριού, της οικογένειας των σπαριδών της τάξης των περκόμορφων.
Είδη
Το γένος Βόωψ περιλαμβάνει μόνο δύο είδη: Η γόπα εμφανίζεται στα ανατολικά ύδατα του Ατλαντικού Ωκεανού, της Μεσογείου και τη Μαύρη Θάλασσα, ενώ ο Βoops lineatus στο δυτικό Ινδικό Ωκεανό.
Ετυμολογία
Η λέξη βόωψ προέρχεται από τα αρχαία ελληνικά: βους και ωψ (μάτια σαν του βοδιού, δηλαδή μεγάλα μάτια). Η λέξη προτάθηκε από τον Αθήναιο το Ναυκρατίτη, ο οποίος εξηγούσε ότι κακώς ο Αριστοφάνης ο Βυζάντιος αναφέρει το ψάρι ως βώκα, ενώ έπρεπε να το λέει βόωπα, γιατί αν και μικρό έχει μεγάλα μάτια, δηλαδή βόωψ, αυτός που έχει μάτια σαν του βοδιού.
Αναφορές
Βοωψ
Σταυρός Κουμπουριανών Καρδίτσας
Ο Σταυρός Κουμπουριανών ή Αργιθέας είναι πολύ μικρός οικισμός των Κουμπουριανών και του Δήμου Αργιθέας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας ο οποίος βρίσκεται στους πρόποδες του βουνού Κουκουρέλος των Βόρειων Αγράφων σε υψόμετρο 935 μέτρα. Απέχει περίπου 78 χλμ Δ.-ΝΔ. από την Καρδίτσα, 18 χλμ. Ν.-ΝΑ. από το Ανθηρό (έδρα του δήμου) και 2 χλμ. Ν. από τα Κουμπουριανά. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στην κοινότητα Κουμπουριανών. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τα Κουμπουριανά, την Κρανιά και τη Μονή Σπηλιάς αποτελούν την ομώνυμη κοινότητα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ανατολικής Αργιθέας του δήμου Αργιθέας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 6 κάτοικοι.
Δείτε επίσης
Στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας και τον Δήμο Καρδίτσας υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Σταυρός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας
Γοδεφρείδος του Χοενλόε
Ο Γοδεφρείδος, γερμ. Gottfried (1265 - 19 Οκτωβρίου 1310) από τον Οίκο του Χοενλόε ήταν ο 14ος μεγάλος μάγιστρος του Τευτονικού Τάγματος (1297-1303).
Βιογραφία
Ο Γοδεφρείδος εισήλθε στο Τευτονικό Τάγμα το 1279 και έγινε ιππότης-διοικητής (Komtur) στη Φραγκονία το 1290. Το 1294 προήχθη σε μεγάλο μάγιστρο του Τάγματος (Deutschmeister), που ήταν η θέση του μαγίστρου στον κλάδο του Τάγματος μέσα στη Γερμανία. Καθώς ήταν σε στενή σχέση με τον μάγιστρο Κορράδο του Φόιχτβανγκεν, εκλέχθηκε διάδοχός του από το ανώτατο συμβούλιο του Τάγματος (Capitulum) στη Βενετία το 1297.
Εθεωρείτο ως αδρανής σε σχέση με την εξάπλωση του Τευτονικού Τάγματος στην Πρωσία και τη Λιβονία, καθώς και ότι δεν εισάκουσε τα αιτήματα που έγιναν από τις περιοχές αυτές. Έτσι ο Σύλλογος του Τάγματος συγκεντρώθηκε στο Μέμελ και ζήτησε την παραίτησή του, η οποία υπεγράφη στο Έλμπινγκ στις 18 Οκτωβρίου 1303.
Ο Γοδεφρείδος άφησε την Πρωσία και εγκαταστάθηκε στη Γερμανία, όπου έλαβε τη διοίκηση της Φραγκονίας (Deutschordensballei Franken). Προσπάθησε να επανεγκατασταθεί ως μεγ. μάγιστρος, αλλά η διεκδίκησή του απορρίφθηκε από τους συντρόφους του ιππότες-αδελφούς, που είχαν εκλέξει τον Ζίγκφριντ του Φόιχτβανγκεν. Ο Γοδεφρείδος εγκαταστάθηκε στο Ουλμ ως το 1307, οπότε μετακόμισε στο Μέργκεντχαϊμ, όπου και απεβίωσε τρία έτη μετά. Τάφηκε στο Μάρμπουργκ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Χοενλόε
Πάρτυ φαντασμάτων
Το Πάρτυ φαντασμάτων (αγγλ. τίτλος Scrooged) είναι αμερικανική κινηματογραφική ταινία του 1988. Είναι χριστουγεννιάτικη κωμωδία φαντασίας σκηνοθετημένη από τον Ρίτσαρντ Ντόνερ και γραμμένη από τους Μιτς Γκλέιζερ και Μάικλ Ο' Ντόνογκιου. Είναι βασισμένη στη νουβέλα Χριστουγεννιάτικη ιστορία (1843) του Καρόλου Ντίκενς, δηλαδή την ιστορία του Εμπενέζερ Σκρουτζ, την οποία μεταφέρει στη σύγχρονη εποχή, με στοιχεία μαύρης κωμωδίας και σουρεαλισμού. Ο αντίστοιχος Σκρουτζ είναι ο Φρανκ Κρος (ρόλος που παίζεται από τον Μπιλ Μάρεϊ), ένας κυνικός και εγωιστής τηλεοπτικός παραγωγός, τον οποίο επισκέπτονται διαδοχικά τρία φαντάσματα τη νύχτα της παραμονής των Χριστουγέννων με την πρόθεση να τον βοηθήσουν να ξανακερδίσει τη χαμένη του ενσυναίσθηση. Στην ταινία παίζουν επίσης οι Κάρεν Άλεν, Τζον Φορσάιθ, Μπόμπκατ Γκόλντθγουέιτ, Κάρολ Κέιν, Ρόμπερτ Μίτσαμ, Μάικλ Τζ. Πόλαρντ και Έλφρη Γούνταρντ.
Το Πάρτυ φαντασμάτων «γυρίστηκε» σε ένα διάστημα τριών μηνών στη Νέα Υόρκη και στο Χόλιγουντ, με προϋπολογισμό 32 εκατομμυρίων δολαρίων. Ο Μπιλ Μάρεϊ επέστρεψε στις κινηματογραφικές ερμηνείες μετά από 4 χρόνια και τη μεγάλη επιτυχία των Ghostbusters. Ο Μάρεϊ συνεργάσθηκε με τους Γκλέιζερ και Ο' Ντόνογκιου στο να τροποποιήσουν το σενάριο προτού συμφωνήσει να συμμετάσχει. Η παραγωγή της ταινίας είχε αναταράξεις, καθώς ο Μάρεϊ διαφωνούσε και με τον σκηνοθέτη Ντόνερ ως προς. Ο Μάρεϊ χαρακτήρισε τις ώρες των γυρισμάτων ως «δυστυχία», ενώ ο Ντόνερ είπε για τον ηθοποιό ότι ήταν «υπέρ-δημιουργικό, αλλά κατά περίπτωση δύσκολο». Σύντομα «περάσματα» (cameos) από την ταινία κάνουν οι τρεις ηθοποιοί αδελφοί του Μάρεϊ (ο Μπράιαν, ο Τζων και ο Τζόελ), καθώς και πολλές διασημότητες.
Στα μετέπειτα χρόνια, το Πάρτυ φαντασμάτων έγινε μια από τις τακτικές τηλεοπτικές προβολές της περιόδου των Χριστουγέννων, με κάποιους κριτικούς να την αποκαλούν «εναλλακτική» ως προς τις παραδοσιακές χριστουγεννιάτικες ταινίες. Ορισμένοι άλλοι θεωρούν ότι ήταν «μπροστά από την εποχή της» και ότι αφορά περισσότερο τη σημερινή εποχή. Κατά καιρούς έχει εμφανισθεί σε διάφορους καταλόγους με τις «καλύτερες χριστουγεννιάτικες ταινίες».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1988 Κατηγορία:Αμερικανικές χριστουγεννιάτικες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ντάνι Έλφμαν Κατηγορία:Αμερικανικές υπερφυσικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures
Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου (Μάζα Αποκορώνου)
Ο Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου (Μάζα Αποκορώνου). Ο ναός του Αγίου Νικολάου στη Μάζα Αποκορώνου είναι μονόχωρος και καμαροσκέπαστος. Είναι κατάγραφος από παραστάσεις αγίων και σκηνών από τον ευαγγελικό κύκλο και τον βίο του Αγίου Νικολάου, που αποδίδονται στον Ιωάννη Παγωμένο. Σύμφωνα με την παράδοση, εντός του ναού βρίσκεται ο τάφος του γνωστού αυτού ζωγράφου. Επίσης, σωζόμενη επιγραφή του 1324 καταγράφει ονομαστικά τους αφιερωτές του ναού.
Άλεξ Παντίγια
Ο Αλεχάντρο Παντίγια (αγγλ. Alejandro "Alex" Padilla, 22 Μαρτίου 1973), είναι Αμερικανός πολιτικός και μηχανικός, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την Καλιφόρνια από το 2021. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος. Προηγουμένως είχε υπηρετήσει ως 32ος Υπουργός Εσωτερικών της Καλιφόρνιας από το 2015 έως το 2021.
Επίσης, έχει υπηρετήσει και ως Μέλος της Γερουσίας της Καλιφόρνιας για την 20η περιφέρεια (2006-2014), ως Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου του Λος Άντζελες (2001-2006) και ως Μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου του Λος Άντζελες (1999-2006).
Στις 22 Δεκεμβρίου 2020, διορίστηκε στην Γερουσία των ΗΠΑ, από τον Κυβερνήτη Γκάβιν Νιούσομ, για να διαδεχθεί την θέση και να καλύψει το υπόλοιπο της θητείας της (νυν) Αντιπροέδρου Κάμαλα Χάρις, ως Γερουσιαστής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Καλιφόρνια Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί μηχανικοί Κατηγορία:Λατινοαμερικανοί __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Ιερός Ναός Παναγίας (Βάμος Αποκορώνου)
Ο Ιερός Ναός Παναγίας (Βάμος Αποκορώνου). Νότια του χωριού Βάμος Αποκορώνου, στη θέση του βενετσιάνικου οικισμού Καρύδι Καρτσομάδω, σώζονται τα ερείπια της μονής της Παναγίας στο Κατωμέρι. Το καθολικό της μονής, μονόχωρο και καμαροσκέπαστο, τοιχογραφήθηκε το 1290 με παραστάσεις αγίων και σκηνών από τον ευαγγελικό κύκλο.
Πηγές
παναγιας
Λέσεκ του Ρατσίμπους
Ο Λέσεκ , πολων. Leszek raciborski (π.1292 - 1336) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Ρατσίμπους (από το 1306) και του Κάζλε (από το 1334).
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Πσεμύσλαφ δούκα του Ρατσίμπους και της Άννας των Πιαστ, κόρης του Κορράδου Β΄ δούκα της Μαζοβίας.
Διαδέχθηκε το 1306 τον πατέρα του στο δουκάτο του Ρατσίμπους, επειδή όμως ήταν ανήλικος, τέθηκε υπό την επιτροπεία του θείου του Μιέσκο Α΄ δούκα του Τσέσυν ως το 1308. Το διάστημα αυτό δόθηκε στο Τάγμα των Δομινικανών η άδεια να ολοκληρώσουν την οικοδομή του μοναστηριού στο Βοντίσλαφ· στα εγκαίνια τα μέλη του Συλλόγου ευχήθηκαν στον δούκα, ευχαριστώντας τον για όλες τις διευκολύνσεις που είχε δώσει στους Δομινικανούς. Το 1327, μαζί με άλλους πρίγκιπες της Σιλεσίας, δήλωσε υποτέλεια (homage) στον Ιωάννη της Βοημίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1332 την Αγνή των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ (π.1321-1362), κόρη του Ερρίκου Δ΄ του Πιστού, δούκα του Ζάγκαν, Γκλόγκουφ. Δεν απέκτησε απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Ζαμπουλιστάν
Το Ζαμπουλιστάν (περσικά: زابلستان), αρχικώς γνωστό ως Ζαβολιστάν, είναι ιστορική περιοχή του Αφγανιστάν, που αντιστοιχεί περίπου στη σημερινή επαρχία Ζαμπούλ στο νότιο τμήμα της χώρας. Η ονομασία Ζαμπουλιστάν μεταφράζεται ως "Γη των Ζαμπούλ", που πιθανόν αποτελεί παραφθορά των Ζουνμπίλ, μιας ινδικής παγανιστικής (ηλιολατρικής) δυναστείας που κυβέρνησε την περιοχή από τον 6ο αιώνα μ.Χ. μέχρι την ισλαμική κατάκτηση του Αφγανιστάν το 870.
Ο Μπαμπούρ, ιδρυτής της Αυτοκρατορίας των Μουγκάλ τον 16ο αιώνα, καταγράφει στην ιστορία του, τη Μπαμπουρνάμα, ότι η περιοχή νότια του Ινδοκούς μεταξύ της Κανταχάρ και της Γκάζνας, είναι γενικώς γνωστή ως Ζαμπουλιστάν. Σύμφωνα με την περσική μυθολογία, η πόλη Ζαμπόλ στο ανατολικό Ιράν υπήρξε η γενέτειρα του μυθικού Ιρανού ήρωα Ροστάμ.
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές του Αφγανιστάν
Αλανσόν
Η Αλανσόν (γαλλικά:  Alençon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό Ορν στην περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοι ονομάζονται Αλανσοναί(ζ).
Γεωγραφική θέση
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ|Η Αλανσόν και τα περίχωρα Η Αλανσόν βρίσκεται στα νότια του νομού Ορν, στα σύνορα με το νομό Σαρτ, στην ύπαιθρο της Αλανσόν, φυσική περιοχή της Νορμανδίας. Η πόλη είναι κτισμένη στη συμβολή του ποταμού Σαρτ και του ποταμού Μπριάντ που κατεβαίνει από το δάσος Εκούβ.
Είναι πρωτεύουσα του νομού Ορν και έχει πληθυσμό 26.129 κατοίκους (το 2016), η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στο νομό. Είναι το κέντρο ευρύτερης περιοχής με 67.801 κατοίκους.
Η έκταση είναι 10,68 τετραγωνικά χιλιόμετρα και είναι χτισμένη σε υψόμετρο 127 έως 152 μέτρα.
Η πόλη απέχει 173 χιλιόμετρα (οδικώς 190) κατ'ευθεία γραμμή από το Παρίσι.