cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Versace
Ιστορία
Το Φεβρουάριο του 2014, το 20% μητρικής εταιρείας GiVi (30% του Santo Versace, 20% της Donatella Versace και 50% της Αllegra Versace Beck), αγοράστηκε από τον αμερικανικό όμιλο Blackstone Group για 210 εκατομμύρια ευρώ, αποτιμώντας την εταιρεία 1 δισεκατομμύρια ευρώ. Το Σεπτέμβριο του 2018, η εταιρεία αγοράστηκε εξ' ολοκλήρου (80% της οικογένειας Versace και 20% της Βlackstone) από τον Αμερικάνο σχεδιαστή και επιχειρηματία Michael Kors για 1,83 εκατομμύρια ευρώ (2,12 εκατομμύρια δολάρια). Με την εξαγορά αυτή, ο όμιλος του Michael Kors, δηλαδή η εταιρεία Μichael Kors Limited, με μετοχές στην Wall Street, αλλάζει το όνομα στην Capri Holdings επειδή το νησί θεωρείται ως σύμβολο γοητείας και πολυτέλειας. Η Donatella Versace εξακολουθεί να είναι creative directore της εταιρείας. Επίσης, η ίδια, η κόρη της και ο αδερφός της λαμβάνουν 150 εκατομμύρια ευρώ σε μετοχές της Capri Holdings. Η απόφαση να πωληθεί η εταιρεία, θα πει η Donatella Versace, πάρθηκε με σκοπό να φτάσει η μάρκα στο απόγειό της. Ο Jonathan Akeroyd παραμένει στην ηγεσία της εταιρείας ως Διευθύνων Σύμβουλος.
Οικονομικά δεδομένα
Το 2016 η εταιρεία σημείωσε έσοδα που ανέρχονταν στα 668,7 εκατομμύρια ευρώ με μια αύξηση 3,7% σε σύγκριση με τα 645 εκατομμύρια του 2015. Εντούτοις, σημείωσε έξοδα 7,4 εκατομμυρίων ευρώ σε σύγκριση με το κέρδος των 15,3 εκατομμύρια σε έσοδα του 2015. Το 2017, ο τζίρος είναι σύμφωνα με τον προηγούμενο χρόνο (668 εκατομμύρια, -0,1%) ενώ τα κέρδη ανήλθαν στα 15 εκατομμύρια ευρώ έναντι της ζημίας των 7 εκατομμυρίων το 2016.
Μάρκες Versace
Κάτω από το εμπορικό σήμα Versace υπάρχουν διάφορες σειρές ρούχων και μάρκων, Atelier Versace, Versace Jeans, Versace Home Collection και Versace Collection. H σειρά ρούχων Versace, που έχει αναλάβει η Donatella Versace, συμμετέχει στην εβδομάδα μόδας στο Μιλάνο
Ατελιέ Versace
Η σειρά υψηλής ραπτικής παράγεται με το όνομα της Atelier Versace και έχει επιστρέψει δυναμικά στις πασαρέλες από το δεύτερο εξάμηνο το 2012.
Συλλογή Versace Home
Η Versace Home γεννήθηκε το 1992, αρχικά ως συλλογή οικιακών υφασμάτων, έπειτα ακολούθησαν πολύτιμες συλλογές από πορσελάνη για το τραπέζι, που δημιουργήθηκαν σε συνεργασία με τη Rosenthal, έπιπλα και αξεσουάρ και έργα για εσωτερική διακόσμηση. Επιπλέον, η Versace Home γίνεται έκφραση πολυτέλειας και αίγλης του Maison με τη σύγχρονη art de vivre, εκφράζοντάς την σε πολυτελή ξενοδοχεία και καταλύματα και σε διάσημες ιδιωτικές κατοικίες, ειδικά σχεδιασμένες από το στούντιο εσωτερικής διακόσμησης της εταιρείας Maison. Σχετικά με τα πλακάκια και τα έπιπλα μπάνιου, κάτοχος της άδειας δεν είναι η Rosenthal αλλά μια άλλη εταιρεία, η οποία εξαιτίας των κακών της πωλήσεων, έχει υποβάλλει αίτηση για σύσταση με πιστωτές στο δικαστήριο.
Versus
Η Versus είναι η σειρά ρούχων του οίκου Versace, που γεννήθηκε το 1989, της οποία άδεια κατέχει ο όμιλος Ittierre, και η παραγωγή της οποίας επικεντρώνεται κυρίως γύρω από μια πιο νεανική μόδα από αυτή του Gianni Versace. Από το 2009, η Versus έχει άδεια από τον όμιλο Facchini που παράγει και διανέμει τα ρούχα της. Παράγονται επίσης γυαλιά, αξεσουάρ και αρώματα. Η Versus από το 2009 μέχρι τη συλλογή άνοιξη/καλοκαίρι 2013 σχεδιαζόταν από τον Christopher Kane. Από το 2015 μέχρι και τον Μάρτιο του 2016, ο νέος creative director της Versus είναι ο Anthony Vaccarello, αφού συνεργάστηκε πρώτα με τη μάρκα τον Σεπτέμβρη του 2014. Σήμερα, η Versus έχει αντικατασταθεί από τη Versace Jeans Coutute.
Ρολόγια
Ο Gianni Versace και ο Frank Muller λάνσαραν την πρώτη τους σειρά ρολογιών Versace το1994, με το όνομα Atelier, η οποία είχε μεγάλη ανταπόκριση από το κοινό, σε σημείο που η σειρά ρολογιών επεκτάθηκε σε μια σειρά προϊόντων ακόμη και κοσμήματα. Τα ρολόγια Versace κατασκευάζονται με άδεια παραγωγής στην Ελβετία. Το 2005 η Timex ανέλαβε την άδεια των ρολογιών, αν και η παραγωγή εξακολουθούσε να γίνεται στην Ελβετία. Μια άλλη εταιρική μάρκα που ασχολήθηκε με ρολόγια ήταν και η Versus.
Ξενοδοχεία
Η εταιρεία δραστηριοποιείται και στον τομέα των ξενοδοχείων με τη μάρκα Palazzo Versace luxury hotel, με ξενοδοχεία στο Golden Coast στην Αυστραλία και στο Ντουμπάι όπου βρίσκεται κι ένα από τα ξενοδοχεία της μάρκας.
Καταστήματα
H εταιρεία διαθέτει 81 δικές της μπουτίκ σε όλον τον κόσμο. Συγκεκριμένα, στη Βόρεια Αμερική τα καταστήματα Versace βρίσκονται στα εξής σημεία: Atlanta, Bal Harbour, Beverly Hills, Dallas, Houston, Las Vegas, New York, South Coast Plaza, Tysons Galleria και Vancouver. Άλλα καταστήματα βρίσκονται στο Montréal, το San Francisco, τη Boston, το Orlando, το Chicago, το Chevy Chase, τη Filadelfia και το Maui, ενώ μεταξύ των άλλων, τα υπόλοιπα έχουν κλείσει. Υπάρχουν επίσης 123 καταστήματα της μάρκας σε μεγάλο πολυκαταστήματα όπως τα Neiman Marcus, Bergdorf Goodman και Saks Fifth Avenue.
Ωστόσο, η πλειοψηφία των καταστημάτων Versace επικεντρώνεται στην Ευρώπη και την Ασία. Πόλεις όπως το Λονδίνο, το Παρίσι, το Μουμπάι, το Χονγκ Κονγκ, το Τελ Αβίβ, το Σάο Πάολο, και το Τόκιο διαθέτουν περισσότερα από ένα μαγαζιά της μάρκας. Στην Ιταλία, οι μπουτίκ Versace βρίσκονται στο Κάπρι, στο Μιλάνο διαφορετικά μαγαζιά στη via Montenapoleone, στο Porto Cervo, στο Reggio Calabria, στη Ρώμη (2 καταστήματα), στη Βενετία και στη Βερόνα.
Αθλητισμός
Η Versace, από τη σεζόν 2009-2020 μέχρι τη σεζόν 2012-2013, έντυσε τους ποδοσφαιριστές και το προσωπικό της Inter, ποδοσφαιρική ομάδα της Ιταλίας, την οποία υποστηρίζει η οικογένεια Versace, όπως συχνά έχουν αναφέρει και ο Santo και η Donatella Versace.
Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Ιταλίας Κατηγορία:Κατασκευαστές αξεσουάρ μόδας Κατηγορία:Υψηλή ραπτική Κατηγορία:Ιταλικά εμπορικά σήματα
Μάια
Η λέξη Μάια μπορεί να αναφέρεται σε ένα από τα παρακάτω:
Λόφος (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Λόφος μπορεί να αναφέρονται τα εξής:
Γεωγραφία
Λόφος, έξαρμα της γήινης επιφάνειας το οποίο υψώνεται πάνω από την περιβάλλουσα έκταση.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Σαιντ-Αντρέ-ντε-Μπυέζ
Το Σαιντ-Αντρέ-ντε-Μπυέζ (γαλλικά: Saint-André-de-Buèges, οξιτανικά: Sant Andrieu de Buòja) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Πάρκο Μπόουν
thumb|right|Το Πάρκο Μπόουν στο Κουήνς Το Πάρκο Μπόουν (Bowne Park) είναι πάρκο εκτάσεως 47,7 στρεμμάτων στον Δήμο Κουήνς της Νέας Υόρκης. Βρίσκεται στην περιοχή Μπρόντγουεϊ-Φλάσινγκ, ανατολικά του κέντρου του Φλάσινγκ. Αποτελείται από παιδική χαρά, γήπεδα καλαθοσφαίρισης και μπότσε, καθώς και μία ωοειδούς σχήματος λιμνούλα με έκταση μερικών στρεμμάτων.
Το πάρκο πήρε το όνομά του προς τιμή του 59ου δημάρχου της Νέας Υόρκης Γουόλτερ Μπόουν (δήμαρχος από το 1829 έως το 1833), του οποίου η θερινή κατοικία βρισκόταν στη θέση του μετέπειτα πάρκου, μέχρι που μια πυρκαγιά την κατέστρεψε τον Μάρτιο του 1925. Η γη αγοράστηκε τότε από τον δήμο και χωροθετήθηκε ως πάρκο το 1927. Στο πάρκο έγιναν μεγάλες αναμορφώσεις το 1973-1974 και το 1994. Στην πρώτη από αυτές λέγεται ότι μερικά από τα ψάρια της λιμνούλας κατέληξαν στα ψυγεία των γειτονικών σπιτιών.
Παραπομπές
Παρκο Μποουν Παρκο Μποουν
1277
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1277 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Κυβέρνηση Ζηνοβίου Βάλβη 1864
Η Κυβέρνηση Ζηνοβίου Βάλβη 1864 (Απρίλιος - Ιούνιος 1864) (αποκαλούμενη την εποχή εκείνη Υπουργείον Βάλβη), αντικατέστησε την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Κανάρη, όταν αυτή έχασε την πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση.
Κυβερνητικό έργο
Στις 18 Απριλίου κατατέθηκε ο προϋπολογισμός των εσόδων και εξόδων για το 1864
έσοδα
Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της κυβέρνησης, το δημόσιο ταμείο θα εισέπραττε:
έξοδα
ενώ θα ξόδευε :
Στις 22 Ιουλίου του 1864 ορκίστηκαν οι πληρεξούσιοι από τα Ιόνια νησιά, και ενσωματώθηκαν στην Εθνοσυνέλευση.
Παραπομπές
1864 07 Κατηγορία:1864
Καρλόττα του Νάσσαου-Σάουμπουργκ
Η Καρλόττα, γερμ.: Charlotte von Nassau-Dillenburg-Schaumburg και μετά τον γάμο της von Anhalt-Bernburg-Hoym (25 Σεπτεμβρίου 1672 – 1700) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόρη του πρίγκιπα του Νάσσαου-Σάουμπουργκ και με τον γάμο της έγινε πριγκίπισσα του Άνχαλτ-Τσάιτς-Χόυμ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία και ήταν κληρονόμος της κομητείας του Χόλτσαπελ και της κυριότητας του Σάουμπουργκ. Ήταν η τρίτη κόρη του Aδόλφου πρίγκιπα του Nάσσαου-Σάουμπουργκ και της Ελισάβετ-Καρλόττας, κόρης του Πέτρου-Μέλαντερ κόμη του Χόλτσαπελ.
Η Καρλόττα ανακηρύχθηκε ο μοναδικός κληρονόμος της κομητείας του Χόλτσαπελ (η οποία περιλάμβανε τις πόλεις της Χόλτσαπελ και Σαρλότενμπεργκ) και της κυριότητας του Σάουμπουργκ.
Οικογένεια
Με συμβόλαιο, που συνήφθη την 1η Σεπτεμβρίου 1690 μεταξύ του Βίκτωρα-Αμεδαίου πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ και της Ελισάβετ-Καρλόττας κόμισσας του Χόλτσαπελ, η κόρη της, η Καρλόττα μνηστεύθηκε με τον γιο του, τον Λέμπρεχτ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσάιτς-Χόυμ. Ο γάμος πραγματοποιήθηκε στο Σάουμπουργκ στις 12 Απριλίου 1692. Είχαν παιδιά:
Πέθανε, σε ηλικία 27 ετών, στις 31 Ιανουαρίου 1700, και είναι εντεταλμένος στην εκκλησία του Αγίου Αιγιντέν στο Bernburg της Γερμανίας.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Εθνικό Μέτωπο
Με την ονομασία Εθνικό Μέτωπο μπορεί να αναφέρονται τα πολιτικά κόμματα:
Νταμάτ Φερίντ Πασάς
Ο Νταμάτ Φερίντ Πασάς (Damat Ferit Paşa, 1853 - 6 Οκτωβρίου 1923) ήταν επιφανής Οθωμανός διπλωμάτης και πολιτικός. Παντρεύτηκε μια από τις κόρες του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄. Υπήρξε μέλος του Ανωτάτου Συμβουλίου του Κράτους. Έγινε Πασάς το 1888, μέλος της Γερουσίας από το 1908, μέλος του Κόμματος Ελευθερίας και Συνεννόησης, και διετέλεσε δυο φορές Μεγάλος Βεζίρης. Ανήκε στους υποστηρικτές της Βρετανικής πολιτικής και ήταν αντίπαλος των εθνικιστών. Λόγω της φιλοβρετανικής πολιτικής τοποθέτησής του, ήρθε σε σύγκρουση με το Κομμιτάτο των Νεοτούρκων. Με την επικράτηση των Κεμαλικών το 1922 κατηγορήθηκε για προδοσία. Το 1923 διέφυγε από την Κωνσταντινούπολη, πριν αυτή παραδοθεί στους Κεμαλικούς και κατέφυγε στη Γαλλία. Πέθανε στη Νίκαια, στις 6 Οκτωβρίου του ιδίου έτους.
Δείτε επίσης
Φεριντ Φεριντ Κατηγορία:Μέλη της Γερουσίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Schiller (μουσικό συγκρότημα)
Το γερμανικό μουσικό συγκρότημα Schiller (ελλ. Σίλερ, φων. προφ. shĭl'ər) είναι το κυρίως εγχείρημα του Κρίστοφερ φον Ντέυλεν (Christopher von Deylen), ενός Γερμανού συνθέτη ηλεκτρονικής μουσικής. Ο φον Ντέυλεν συνθέτει μουσική που μπορεί να χαρακτηριστεί ως trance και ατμοσφαιρική. Εφόσον ο ίδιος δεν τραγουδάει στα κομμάτια του, συχνά συνεργάζεται με άλλους γνωστούς τραγουδιστές στο ηλεκτρονικό είδος, όπως τους Πίτερ Χέππνερ, Κιμ Σάντερς, Μάγια Σαμπάν, «miLú», Σάρα Μπράιτμαν, Μόγια Μπρένναν, Κέιτ Χάβνενικ ή Αλεξάντερ Βελιάνοφ, και μουσικούς όπως τον Μάικ Όλντφιλντ.
Ανάμεσα στις μόνιμες συνεργασίες του συγκροτήματος Schiller είναι και η συνεργασία τους με την Ελληνίδα σταρ Δέσποινα Βανδή. Η Δέσποινα Βανδή και οι Schiller συνεργάστηκαν για πρώτη φορά στο άλμπουμ "Sehnsucht" (2008) όπου η Δέσποινα ερμήνευσε το τραγούδι "Destiny", ενώ το καλοκαίρι του 2010 κυκλοφόρησε και το τραγούδι τους με τίτλο "Sunday". Το όνομα του συγκροτήματος προέρχεται από τον γνωστό Γερμανό ποιητή Φρήντριχ Σίλερ.
Η συλλογή Weltreise (γερμ. Διεθνές Ταξίδι) είναι εμπνευσμένη από ένα διμηνιαίο ταξίδι που ο φον Ντέυλεν έκανε με τον πατέρα του από το Λονδίνο στο Πεκίνο.
Η τέταρτη συλλογή του Schiller τιτλοφορείται Tag und Nacht (γερμ. Ημέρα και Νύχτα). Διανεμήθηκε στη Γερμανία από τη δισκογραφική εταιρεία Universal Music στα τέλη φθινοπώρου του 2005. Στην Ελλάδα ήταν πολύ δημοφιλής, καταλαμβάνοντας μέχρι και την 5η θέση κατά τη διάρκεια της κυκλοφορίας της, και υποχωρώντας στην 11 θέση μέχρι τα μέσα Μαΐου του 2006.
Δισκογραφία
Οι πρωτότυπες γερμανικές διανομές προέρχονται από διάφορες θυγατρικές της Universal Music, όπως η Polydor Γερμανίας.
Όλες οι διανομές που αναφέρονται παρακάτω είναι οι πρωτότυπες γερμανικές. Η ελληνική σημασία των τίτλων γράφεται με πλάγια γράμματα και σε παρενθέσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικά μουσικά συγκροτήματα Κατηγορία:Τρανς μουσικοί
Χαπόελ Χολόν Μ.Κ.
H Χαπόελ Χολόν Μπάσκετμπολ Κλαμπ (εβραϊκά: Hapoel Holon Basketball Club) είναι επαγγελματικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης που εδρεύει στη Χολόν του Ισραήλ. η Χαπόελ Χολόν συμμετέχει στο Πρωτάθλημα Ισραήλ, το οποίο είναι η κορυφαία κατηγορία της ισραηλινής επαγγελματικής καλαθοσφαίρισης. Ο σύλλογος κέρδισε το πρώτο πρωτάθλημα Ισραήλ το 2008, αφού νίκησε την πολυετή πρωταθλήτρια Μακάμπι Τελ Αβίβ, στο Φάιναλ Φορ της διοργάνωσης.
Ιστορία
Η ομάδα ιδρύθηκε το 1947 και ήταν ένας από τους ιδρυτικούς συλλόγους της κορυφαίας κατηγορίας το 1954, τερματίζοντας δεύτερη στην πρώτη της σεζόν.
Ο Χαπόελ Χολόν επέστρεψε στην πρώτη κατηγορία στο τέλος της σεζόν 2006–07, αφού είχε παίξει για 7 χρόνια στη δεύτερη και ακόμη και στην τρίτη κατηγορία και τελείωσε στην κανονική περίοδο της σεζόν 2007–08 στην κορυφή της βαθμολογίας. Έφτασε στον τελικό των πλέι οφ, όπου νίκησε τη Μακάμπι Τελ Αβίβ με 73-72 για να κατακτήσει το πρώτο της πρωτάθλημα, με τον Μάλικ Ντίξον να σημειώνει το νικητήριο σουτ δύο δευτερόλεπτα πριν το τέλος του παιχνιδιού. Ο Πι Τζέι Τάκερ κέρδισε τον τίτλο του Πολυτιμότερου Παίκτη. Ήταν η πρώτη φορά που η Μακάμπι Τελ Αβίβ απέτυχε να κερδίσει το πρωτάθλημα σε 14 χρόνια.
Στις 16 Ιανουαρίου 2010, η ομάδα γιόρτασε το 1000ο παιχνίδι της στο πρωτάθλημα Ισραήλ. Τη σεζόν 2009–10, η Χαπόελ Χολόν ήταν υπό διευρευνητικό έλεγχο αφού δεν κατάφερε να πληρώσει τους μισθούς του προσωπικού και των παικτών των τελευταίων ετών μέχρι το τέλος της σεζόν.
Το 2018, η Χαπόελ Χολόν κέρδισε το δεύτερο Κρατικό Κύπελλο, αφού νίκησε τη Μακάμπι Τελ Αβίβ στον τελικό, με Πολυτιμότερο Παίκτη τον Γκλεν Ράις Τζ..
Αργότερα το 2018, ο Χαπόελ Χολόν ηττήθηκε από την Μακάμπι Τελ Αβίβ στον τελικό του Πρωταθλήματος Ισραήλ.
Τη σεζόν 2021-22, κατέκτησε για δεύτερη φορά στην ιστορία της το Πρωτάθλημα, νικώντας στους τελικούς τη Μπνέι Χερτσλίγια 2-0.
Διακρίσεις
Σύνολο τίτλων: 4
Χρώματα και μασκότ
Τα χρώματα της ομάδας είναι το κίτρινο και το μωβ αφού ένας Εβραίος Αμερικανός οπαδός των Λος Άντζελες Λέικερς δώρισε στολές στα χρώματα της αγαπημένης του ομάδας. Πριν από αυτό, η ομάδα έπαιζε με κόκκινες και λευκές εμφανίσεις, όπως σχεδόν κάθε ομάδα «Χαπόελ».
Για πολλά χρόνια η μασκότ της Χαπόελ Χολόν ήταν τίγρης. Εμφανίστηκε στο λογότυπο της ομάδας για πολλά χρόνια και στη δεκαετία του 1990 το λογότυπο της ομάδας έγραφε «Hapoel Tigers Holon». Αφού η ομάδα κέρδισε το πρωτάθλημα της σεζόν 2007-08 της δεύτερης κατηγορίας και προβιβάστηκε στην πρώτη κατηγορία, το παλιό σύμβολο άλλαξε και επανασχεδιάστηκε, διατηρώντας το σύμβολο της Χολόν, την τίγρη.
Αξιοσημείωτοι παίκτες
δεξιά|μικρογραφία| Ένας εντός έδρας αγώνας της Χαπόελ Χολόν. Ο καλύτερος γηγενής παίκτης της Χολόν ήταν ο Οφέρ Εσέντ, ο οποίος έπαιξε για το σύλλογο μεταξύ του 1957 και του 1972 και είναι ο κορυφαίος όλων των εποχών σε πόντους για την ομάδα, με 7.495 πόντους. Ο Ισραέλ Ελιμέλεχ (ψευδώνυμο: Ο Βασιλιάς) θεωρείται ο σπουδαιότερος παίκτης-σύμβολο της ομάδας. Έπαιξε στο Χολόν κατά τη διάρκεια δύο δεκαετιών - και οδήγησε την ομάδα σε πολλές επιτυχημένες σεζόν στο πρωτάθλημα. Έπαιξε στη θρυλική εγχώρια ομάδα της Χολόν στη δεκαετία του 1980, με τους Νιβ Μπούγκιν (Doctor Boogin), Αβί Μαόρ και τον Ισραηλινό-Αμερικανό παίκτη Μάικλ Κάρτερ (The Crazy - Meshugah), ο οποίος ήταν γνωστός για την τρέλα που προκαλούσε στους οπαδούς. Άλλοι αξιόλογοι παίκτες ήταν οι: Τζαχί Πελέντ, Ντάνι Χάνταρ, Ραμί Ζέιγκ και από τα πρώτα χρόνια ο Αιγύπτιος Μαρσέλ Χεφέτζ.
Οι 2 τίτλοι της ομάδας κατακτήθηκαν από 2 νικητήρια καλάθια, που σημειώθηκαν από τον πόιντ γκαρντ Μάλικ Ντίξον τη σεζόν 2007-08 και τον σούτινγκ γκαρντ Μπράιαν Τόλμπερτ τη σεζόν 2008-09. Ο Ντίξον σημείωσε δίποντο 2 δευτερόλεπτα πριν το τέλος του αγώνα ενάντια στη Μακάμπι Τελ-Αβίβ, αφήνοντας στη Μακάμπι μια κατοχή 2 δευτερολέπτων στην οποία δεν κατάφερε να σκοράρει. Ο Τόλμπερτ σημείωσε buzzer beate τρίποντο στον τελικό του κυπέλλου, αφού πήρε τη μπάλα από εκτός ορίων πάσα του Ντέρον Ουάσιγκτον.
Με τα χρόνια ο σύλλογος υπέγραψε αρκετούς πρώην παίκτες του NBA, συμπεριλαμβανομένων των Πι Τζέι Τάκερ, Κεν Μπάνιστερ, Κλάρενς Κία και Ντόμινικ ΜακΓκουάιρ. Ο Τζον Τόμας, ο οποίος έχει παίξει στη σεζόν 2009–10, είναι επίσης πρώην παίκτης του ΝΒΑ, με ιστορία σε πέντε ομάδες, όπως οι Νιου Τζέρσεϊ Νετς, οι Ατλάντα Χοκς, κ.α..
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισραηλινοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1947
Σαιντ-Αντρέ-ντε-Σανγκονίς
Το Σαιντ-Αντρέ-ντε-Σανγκονίς (γαλλικά: Saint-André-de-Sangonis, οξιτανικά: Sant Andrieu de Sangònis) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαιντ-Αντρεέν (γαλλικά: Saint-Andréens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Κλιφ Ουίλιαμς
Ο Κλιφ Ουίλιαμς είναι Βρετανός μπασίστας της χαρντ ροκ μουσικής σκηνής, γνωστός ως μέλος του συγκροτήματος AC/DC από το 1977 μέχρι σήμερα.
Βιογραφία
Ο Ουίλιαμς γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1949 στο Ρόμφορντ, προάστιο του Λονδίνου. Η οικογένεια του μετακόμισε στο Λίβερπουλ όταν ήταν δώδεκα ετών και ο Ουίλιαμς γνώρισε από κοντά την συνεχώς αναπτυσσόμενη σκηνή του Merseybeat. Την επόμενη χρονιά ξεκίνησε να παίζει ημί-επαγγελματικά και στα 16 του χρόνια σταμάτησε την φοίτηση του στο σχολείο με σκοπό να επικεντρωθεί στην μουσική.
Το 1967 έγινε επαγγελματίας και επέστρεψε στο Λονδίνο. Μαζί με τον κιθαρίστα Λόρι Γουάιζφιλντ, τον τραγουδιστή Μικ Σταμπς, τον κιμπορντίστα Κλάιβ Τζον και το ντράμερ Μικ Κουκ σχημάτισαν τους Home. Μετά την υπογραφή συμβολαίου συνεργασίας με την "CBS", κυκλοφόρησαν τρεις δίσκους μέχρι το 1973, με μοναδική επιτυχία το σινγκλ "Dreamer" το οποίο ανέβηκε στο βρετανικό Top-50.
left|thumb|150px|Ο Ουίλιαμς σε συναυλία το 1981 Οι Home διαλύθηκαν το 1974 και Ουίλιαμς, μετά από μία αμερικάνικη περιοδεία με τον τραγουδιστή Αλ Στιούαρτ εντάχθηκε στους Bandit, με τους οποίους κυκλοφόρησε το ομώνυμο άλμπουμ το 1976. Σύντομα, το συγκρότημα διαλύθηκε και Ουίλιαμς βρέθηκε να αναζητάει συγκρότημα για να συνεργαστεί.
Το καλοκαίρι του 1977, οι AC/DC απέλυσαν τον Μαρκ Έβανς και βρέθηκαν στην αναζήτηση μπασίστα. Ο Τζέιμς Λίδερλαντ των Colosseum πρότεινε τον Ουίλιαμς για την θέση. Στις 27 Μαΐου 1977 και μετά από τέσσερις οντισιόν έγινε μέλος του συγκροτήματος και περιόδευσε μαζί τους για πρώτη φορά για την προώθηση του δίσκου "Let There Be Rock", ενώ πραγματοποίησε το δισκογραφικό του ντεμπούτο με το συγκρότημα στον δίσκο "Powerage" του 1978. Έχει παραμείνει με τους AC/DC από εκεί και έπειτα, με μία προσωρινή αποχώρηση το 1991 λόγω μόλυνσης στα νεφρά, όπου την θέση του πήρε ο Πολ Γκρεγκ για μερικές εμφανίσεις στην Βόρεια Αμερική. Μαζί τους ηχογράφησε ιδιαίτερα επιτυχημένους δίσκους όπως τα "Highway To Hell", "For Those About To Rock", "The Razor's Edge", "Black Ice" και το δεύτερο σε πωλήσεις άλμπουμ όλων των εποχών, το "Back In Black" του 1980.
Παράλληλα με την πορεία του στους AC/DC, ο Ουίλιαμς πραγματοποίησε ελάχιστες συνεργασίες με άλλους καλλιτέχνες όπως το σινγκλ "I Want My Heavy Metal" του Άνταμ Μπομπ το 1984 και το "San" των Emir & Frozen Camels το 2002.
Είναι παντρεμένος με την Τζορτζίν Ουίλιαμς από το 1980 και διαμένουν στις Ηνωμένες Πολιτείες έκτοτε, αρχικά στην Χαβάη και στην συνέχεια στο Φορτ Μάιερς της Φλόριντα. Έχουν δύο παιδιά, την Έριν και τον Λουκ.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Μπασίστες Κατηγορία:Βρετανοί μουσικοί Κατηγορία:Μέλη των AC/DC
Γιάννης Παπαδονικολάκης
Ο Γιάννης Παπαδονικολάκης (1928 - 20 Αυγούστου 2000) ήταν Έλληνας υποπτέραρχος της Πολεμικής Αεροπορίας και πολιτικός. Διακρίθηκε για την αντιστασιακή του δράση την περίοδο της χούντας, και μεταπολιτευτικά διετέλεσε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και υπουργός.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1928 στο Ηράκλειο Κρήτης. Αποφοίτησε από τη Σχολή Αεροπορίας (σημερινή Σχολή Ικάρων) και σταδιοδρόμησε ως Ιπτάμενος αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας οργανώθηκε στο ΠΑΚ, συνελήφθη, βασανίστηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ και αποτάχθηκε από την Αεροπορία, για να αποκατασταθεί μεταπολιτευτικά ως υποπτέραρχος.
Εκλέχθηκε βουλευτής Ηρακλείου με το ΠΑΣΟΚ το 1981 και το 1985, και διετέλεσε υπουργός Συγκοινωνιών από τον Σεπτέμβριο του 1984 μέχρι τον Ιούνιο του 1985.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Ηρακλείου Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Συγκοινωνιών Κατηγορία:Μέλη του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί
Σοσιαλιστική Διεθνής
thumb|250px|Χώρες στις οποίες κυβερνούσε κόμμα-μέλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς τον Ιανουάριο του 2015 Η Σοσιαλιστική Διεθνής είναι μια διεθνής οργάνωση στην οποία συμμετέχουν σοσιαλιστικά, εργατικά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα από ολόκληρο τον κόσμο. Ιδρύθηκε το 1951 ως συνέχεια της Διεθνούς των Εργατικών και Σοσιαλιστικών Κομμάτων, η οποία αποτελούσε μετεξέλιξη της Β΄ Διεθνούς που υπήρχε από το 1889 και είχε σημαντική διεθνή πολιτική δράση μέχρι τα χρόνια του μεσοπολέμου.
Η Σοσιαλιστική Διεθνής (Σ.Δ.) έχει 159 μέλη από τα οποία 102 είναι εθνικά κόμματα με καθεστώς πλήρους μέλους, 30 είναι εθνικά κόμματα με καθεστώς συμβουλευτικού μέλους, και 14 είναι εθνικά κόμματα με καθεστώς μέλους-παρατηρητή. Στη Σ.Δ. συμμετέχουν επίσης τρεις συνδεδεμένες οργανώσεις (Σοσιαλιστική Εκπαιδευτική Διεθνής, Σοσιαλιστική Διεθνής Νεολαία, Σοσιαλιστική Διεθνής Γυναικών) και 10 ανεξάρτητες διεθνείς οργανώσεις (όπως το Διεθνές Συνδικάτο Εκπαιδευτικών και το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα). 58 από τα εθνικά κόμματα μέλη της Σ.Δ μετέχουν στην κυβέρνηση, είτε αυτόνομα, είτε ως μέλη κυβερνητικών συνασπισμών. Θεωρείται ευρωσκεπτιστικό.
Μέλη της Σ.Δ. είναι εργατικά, σοσιαλιστικά, και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα. Ο ρόλος αυτών των κομμάτων είναι αισθητός σε όλες τις ηπείρους είτε σε κυβερνητική θέση, είτε σε ρόλο αξιωματικής αντιπολίτευσης. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση συγκεκριμένα, κόμματα μέλη της Σ.Δ. είναι στην κυβέρνηση σε 7 από τα 27 κράτη/μέλη: στην Ιταλία, το Βέλγιο, τη Φινλανδία, την Πορτογαλία, το Λουξεμβούργο, τη Βουλγαρία και την Ισπανία. Στα υπόλοιπα 15 κράτη/μέλη, τα κόμματα που μετέχουν στη Σ.Δ. είναι αξιωματική αντιπολίτευση. Στον ευρύτερο ευρωπαϊκό χώρο τα μέλη της Σ.Δ. έχουν αξιοσημείωτη παρουσία και συμμετέχουν σε κυβερνητικό σχηματισμό σε χώρες όπως η Νορβηγία και η Ελβετία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία του σοσιαλισμού
Οικογένεια σύγκρουσης
Στην αστρονομία, μια Οικογένεια σύγκρουσης είναι μια ομάδα αντικειμένων που θεωρούνται να έχουν κοινή προέλευση, από πρόσκρουση κάποιου αντικειμένου σε άλλο, η οποία προκάλεσε τη δημιουργία τους. Έχουν παρόμοιες συνθέσεις, και οι περισσότεροι μοιράζονται παρόμοια τροχιακά στοιχεία.
Γνωστή ή υποθετικές οικογένειες σύγκρουσης περιλαμβάνουν πολλές οικογένειες αστεροειδών, τους περισσότερους από τους ακανόνιστους δορυφόρους των εξωτερικών πλανητών, τη Γη και τη Σελήνη, τους πλανήτες νάνους Πλούτωνα, Έριδα, Χαουμέια και των δορυφόρων τους.
Κατηγορία:Αστεροειδείς Κύριας Ζώνης Κατηγορία:Δορυφόροι αστεροειδών Κατηγορία:Δορυφόροι μεταποσειδώνιων αντικειμένων Κατηγορία:Ηλιακό Σύστημα
Φερομόνη
thumb|right|Νυμφες εντόμων που προσελκύστηκαν πάνω σε ένα φύλλο από την έκκριση φερομονών. Η φερομόνη είναι χημική ουσία που απελευθερώνεται από ένα ζώο προκειμένου να προκαλέσει μια συγκεκριμένη αντίδραση, ή να μεταδώσει κάποιο μήνυμα σε ένα άλλο άτομο, πάντα όμως του ίδιου είδους. Υπάρχουν φερομόνες κινδύνου, εντοπισμού τροφής, σεξουαλικές και πολλές άλλες που επηρεάζουν τη συμπεριφορά και τη φυσιολογία των ατόμων συγκεκριμένων ειδών. Η ύπαρξη και χρήση τους στα έντομα, που εντοπίστηκαν κυρίως, έχει μελετηθεί ιδιαίτερα και αποδειχθεί. Πολλά σπονδυλόζωα και φυτά επίσης επικοινωνούν με τη χρήση φερομονών. Η ύπαρξη ανθρώπινων φερομονών είναι ακόμη θέμα προς συζήτηση.
Ο όρος «φερομόνη» προτάθηκε από τους Πέτερ Κάρλσον (Peter Karlson) και Άντολφ Μπούτεναντ (Adolf Butenandt) το 1959, και προέρχεται ετυμολογικά από τις Ελληνικές λέξεις «φέρω» (μεταφέρω) και «εμού» (εγώ, στην γενική του ενικού). Άρα, φερομόνη είναι η ουσία που μεταφέρει-οδηγεί εμένα προς ή από κάτι. Αυτή την ιδιότητα των φερομονών είναι που εκμεταλλεύονται οι φερομονικές παγίδες εντόμων, οι οποίες χρησιμοποιώντας φερομόνες θηλυκών ατόμων, προσελκύουν τα αρσενικά, με αποτέλεσμα να τα παγιδεύουν, μειώνοντας τον πληθυσμό του εντόμου αλλά και αποτρέποντας τη αναπαραγωγή του.
Κατηγορία:Βιοχημεία Κατηγορία:Ενδοκρινολογία *
Αλφά Ρεθύμνου
Η Αλφά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης σε υψόμετρο 192 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Αλφά και απέχει 24 χλμ. Α. από το Ρέθυμνο και 5 χλμ Δ.-ΝΔ. από το Πέραμα (έδρα του δήμου). Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 319 κατοίκους. Στην τοπική κοινότητα Αλφάς ανήκουν επίσης και οι οικισμοί Καλλέργος και Σκορδίλο (ή Σκορδίλω). Παλαιότερα αναφέρεται ότι αποτελούνταν από δύο οικισμούς, την Άνω και την Κάτω Αλφά, όπως αναγράφει και ο Φραντσέσκο Μπαρότσι (Francesco Barozzi, P27V), ενώ στον "Καστροφύλακα" (K173) αναφέρεται ως "Alfa" με 113 κατοίκους το 1583.
Oι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τις οικοδομικές εργασίες (κυρίως χτίσιμο πέτρας), την ελαιοκαλλιέργεια, την αμπελοκαλλιέργεια και την παραγωγή κρασιών. Στην Αλφά υπάρχουν 10 εκκλησίες, νηπιαγωγείο, βρεφονηπιακός σταθμός, διθέσιο δημοτικό σχολείο, παιδική χαρά, ενώ το 2013 εγκαινιάστηκαν το γήπεδο της τοπικής ομάδας ΠΑΟ Αλφάς «Γιάννης Δάνδολος» και το πνευματικό κέντρο του χωριού «Εμμανουήλ Ε. Παπαδάκης». right|thumb|250px|Καμάρα πόρτας από πέτρα Αλφάς. Πάνορμο Μυλοποτάμου, 2015
Η Αλφά είναι γνωστή για το χαρακτηριστικό πέτρωμα της περιοχής (μαργαϊκός ασβεστόλιθος), το οποίο χρησιμοποιείται σε ολόκληρη την επαρχία Μυλοποτάμου ως οικοδομικό υλικό, καθώς αρχικά είναι σχετικά μαλακό και υφίσταται εύκολη επεξεργασία, αλλά με την πάροδο του χρόνου σκληραίνει. Το οικοδομικό αυτό υλικό έχει λάβει την ονομασία του από το όνομα του χωριού και είναι γνωστό ως "αλφόπετρα" ή "πέτρα της Αλφάς". Πολλά από τα κτίσματα της περιοχής έχουν λιθοδομή κατασκευασμένη από αλφόπετρα, μεταξύ των οποίων και το δημοτικό σχολείο στο Σκορδίλω, κατασκευής 1884, το οποίο έχει εγκαταλειφθεί από τη δεκαετία του 1950 αλλά έχει κηρυχτεί διατηρητέο μνημείο.
Διοικητικά - Πληθυσμός
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925, με την παλιά του ονομασία Αλφάς, στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και το πρόγραμμα Κλεισθένης Ι μαζί με τους οικισμούς Καλλέργος και Σκορδίλο αποτελούν την κοινότητα Αλφά που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γεροποτάμου του δήμου Μυλοποτάμου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 319 κατοίκους.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Γκυγιώμ ντε Μπαγιού
Ο Γκυγιώμ ντε Μπαγιού ή Μπαγιόν (γαλλικά: Guillaume de Baillou, λατιν. Ballonius, 1538 - 1616) ήταν Γάλλος γιατρός, ιδρυτής της νεότερης επιδημιολογίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Παρίσι το 1538, από εύπορη οικογένεια. Ο πατέρας του, Νικόλας Μπαγιού, ήταν διάσημος μαθηματικός, αρχιτέκτονας και μηχανικός. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Παρισιού Λατινικά, Ελληνικά και Φιλοσοφία, από όπου πήρε το πτυχίο Bachelor of Arts το 1568. Συνέχισε τις σπουδές του στην ιατρική, από όπου έλαβε το δίπλωμα το 1570. Ήταν εκπαιδευτής στο Παρίσι για 46 χρόνια, και τελικά έγινε κοσμήτορας της Ιατρικής Σχολής το 1580. Για ένα χρονικό διάστημα ήταν προσωπικός γιατρός του Ερρίκου Δ' της Γαλλίας (1553-1610).
Θεωρείται ο πρώτος επιδημιολόγος από την εποχή του Ιπποκράτη και αναβιωτής της ξεχασμένης ιπποκρατικής ιατρικής πρακτικής στην Ευρώπη της Αναγέννησης. Γιαυτό του αποδίδεται η ίδρυση της σύγχρονης επιδημιολογίας. Έκανε εκτεταμένες μελέτες στις επιδημίες που μάστιζαν το Παρίσι (1570 - 1579), και παρουσίασε περιγραφές για την πανώλη, την ιλαρά και τη διφθερίτιδα και τον κοκκύτη (1578). Λόγω της μελέτης του στον κοκκύτη κατατάσσεται ανάμεσα σε αυτούς που συνέβαλαν στη ανάπτυξη της παιδιατρικής. Παρείχε επίσης τις πρώτες σύγχρονες περιγραφές για τους ρευματισμούς και την αρθρίτιδα, τις οποίες καθόρισε στην πραγματεία του «Liber de Rheumatismo et Pleuritide dorsali».
Έζησε όλη του ζωή στο Παρίσι, όπου και πέθανε το 1616, σε ηλικία 78 ετών.
Ήταν πρόγονος του φυσιοδίφη και συλλέκτη Γιόχαν Ρίττερ φον Μπαιγιού (γαλλικά Jean Chevallier de Baillou, γερμ. Johann Ritter von Baillou, Γαλλία 1684 - Βιέννη 1758), του οποίου η τεράστια συλλογή φυσικής ιστορίας και γεωλογίας (30.000 κομμάτια) υπήρξε η βάση για την ίδρυση αυτού που γνωρίζουμε σήμερα ως Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Βιέννης της Αυστρίας, του οποίου υπήρξε και ο πρώτος διευθυντής.
Έργα
Είχε πλούσιο συγγραφικό έργο, αλλά τίποτε από αυτό δεν εκδόθηκε όσο ζούσε. Κληροδότησε τα χειρόγραφά του στους οικογενειακούς φίλους και γιατρούς, Jacques Thevart και Simon le Letier, οι οποίοι και τα εξέδωσαν σε συλλογή το 1635.
Τα πιο σημαντικά :
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ιατροί Κατηγορία:Επιδημιολόγοι
Το Μαύρο Καζάνι
Το Μαύρο Καζάνι είναι Αμερικανική περιπετειώδης ταινία φαντασίας κινουμένων σχεδίων σε παραγωγή της Walt Disney Feature Animation σε συνεργασία με την Silver Screen Partners και διανομή της Walt Disney Pictures, η οποία κυκλοφόρησε το 1985. Αποτελεί την 25η ταινία κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους της Disney και η ιστορία της βασίζεται στα πρώτα δύο βιβλία από τη σειρά πέντε βιβλίων του Λόιντ Αλεξάντερ, Τα χρονικά της Πράιντεϊν (The Chronicles of Prydain), τα οποία με τη σειρά τους βασίζονται στην Ουαλική μυθολογία.
Τη σκηνοθεσία της ταινίας έκαναν οι Τεντ Μπέρμαν και Ρίτσαρντ Ριτς, οι οποίοι είχαν σκηνοθετήσει και στο παρελθόν μια ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney, την Αλεπού και το Κυνηγόσκυλο (1981). Τις φωνές τους στους ήρωες χαρίζουν οι Γκραντ Μπάρντσλεϊ, Σούσαν Σέρινταν, Φρέντι Τζόουνς, Νάιτζελ Χόθορν, Τζον Μπάινερ και Τζον Χερτ.
Ήταν η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney η οποία έλαβε σήμανση «απαραίτητης γονικής συναίνεσης» καθώς και η πρώτη ταινία που περιείχε εικόνες που δημιουργήθηκαν σε υπολογιστή. Η διανομή της ταινίας στις κινηματογραφικές αίθουσες έγινε μέσω της Buena Vista Distribution στις 24 Ιουλίου 1985. Με προϋπολογισμό $44 εκατομμυρίων, ήταν η πιο ακριβή ταινία κινουμένων σχεδίων που είχε φτιαχτεί μέχρι εκείνη τη στιγμή. Με εγχώρια έσοδα μόλις $21.3 εκατομμύρια, οδήγησε σε οικονομικές απώλειες για τα στούντιο φέρνοντας τη Walt Disney Feature Animation κοντά στη χρεοκοπία. Εξαιτίας της εμπορικής της αποτυχίας, η Disney δεν κυκλοφόρησε την ταινία σε home video μέχρι το 1998.
Πλοκή
Ακολουθώντας το δρόμο της Χεν Γουέν, οι τέσσερίς τους φτάνουν στο υπόγειο βασίλειο του Φέαρ Φολκ όπου ανακαλύπτουν πως η Χεν Γουέν βρίσκεται εκεί υπό την προστασία του. Όταν ο πρόσχαρος και ηλικιωμένος βασιλιάς Άιντιλιγκ αποκαλύπτει πως γνωρίζει πού βρίσκεται το καζάνι, ο Τάραν ανακοινώνει πως θα πάει ο ίδιος να το καταστρέψει. Η Αϊλόνη, ο Φλίουντουρ και ο Γκάργκι συμφωνούν να πάνε μαζί του και ο απεχθής βοηθός του Άιντιλιγκ, Ντόλι, αναλαμβάνει έπειτα από διαταγή του βασιλιά να τους οδηγήσει στη Μόρβα. Στο μεταξύ, ο Άιντιλιγκ συμφωνεί να συνοδεύσει την Χεν Γουέν πίσω στο Κάερ Ντάμπλεν όπου θα είναι ασφαλής. Στη Μόρβα, η παρέα μαθαίνει πως το καζάνι κρατείται από τρεις μάγισσες - τη φιλοκερδή Ορντού η οποία συμπεριφέρεται σαν η αρχηγός των τριών, την άπληστη Όργκοχ και την πιο καλοκάγαθη Όργουεν, η οποία ερωτεύεται τον Φλίουντουρ με την πρώτη ματιά - κάτι το οποίο οδηγεί τον Ντόλι να εγκαταλείψει την ομάδα. Η Ορντού συμφωνεί να ανταλλάξει το καζάνι με το μαγικό σπαθί του Τάραν, ο οποίος δέχεται απρόθυμα, παρόλο που ξέρει πως αν το κάνει θα του κοστίσει την ευκαιρία του να γίνει ήρωας. Πριν εξαφανιστούν, οι μάγισσες αποκαλύπτουν πως το καζάνι είναι άφθαρτο και πως η δύναμή του μπορεί να χαθεί μόνο αν κάποιος πέσει μέσα με τη θέλησή του, κάτι το οποίο θα τον σκοτώσει. Αν και ο Τάραν νιώθει ανόητος με τη φιλοδοξία του να καταστρέψει το καζάνι μόνος, οι φίλοι του του δείχνουν την πίστη τους σε εκείνον προκαλώντας ευθυμία σε όλη την ομάδα. Η χαρά τους διακόπτεται από τους στρατιώτες του Κερασφόρου Βασιλιά οι οποίοι καταφτάνουν. Τους συλλαμβάνουν όλους, πλην του Γκάργκι, και ο Κερασφόρος Βασιλιάς χρησιμοποιεί το καζάνι για να αναστήσει τους νεκρούς. Δημιουργώντας έτσι τον στρατό που πάντα ήθελε, ξεκινάει τα σχέδιά του για την κατάκτηση του κόσμου.
Ο Γκάργκι καταφέρνει να απελευθερώσει τους φίλους του και ο Τάραν αποφασίζει να πέσει μέσα στο καζάνι, αλλά ο Γκάργκι τον σταματάει και πέφτει εκείνος στη θέση του. Μετά από αυτό, οι απέθαντοι στρατιώτες αρχίζουν να καταρρέουν. Όταν ο Κερασφόρος Βασιλιάς καταλαβαίνει τι έγινε, λέει πως ο Τάραν παρενέβη για τελευταία φορά και τον πετάει προς το καζάνι. Η μαγεία του καζανιού, ωστόσο, είναι εκτός ελέγχου, με αποτέλεσμα να καταβροχθίσει τον Κερασφόρο Βασιλιά σε ένα τούνελ φωτιάς και αίματος, παγιδεύοντάς τον στο καζάνι και καταστρέφοντας το κάστρο, καταναλώνοντας όλη τη δύναμη που είχε. Ο Τάραν συνειδητοποιεί επιτέλους την πραγματική φιλία που είχε προς εκείνον ο Γκάργκι και πείθει τις μάγισσες να τον αναστήσουν, χάνοντας μια για πάντα το μαγικό σπαθί του. Ο Γκάργκι επανέρχεται στη ζωή και οι τέσσερις φίλοι παίρνουν τον δρόμο της επιστροφής προς το Κάερ Ντάλμπεν, όπου ο Ντάλμπεν και ο Ντόλι τους παρακολουθούν μέσω ενός οράματος που δημιούργησε η Χεν Γουέν, και ο Ντάλμπεν συγχαίρει τον Τάραν για τον ηρωισμό του, παρά το γεγονός πως προτιμά να είναι ένας χοιροτρόφος.
Ανάπτυξη
Η Walt Disney Productions επέλεξε τη σειρά των πέντε βιβλίων του Λόιντ Αλεξάντερ το 1971 και η δουλειά της προ-παραγωγής ξεκίνησε το 1973, όταν απέκτησαν τα δικαιώματα των βιβλίων. Σύμφωνα με τον Όλι Τζόνστον, ήταν εκείνος και ο Φρανκ Τόμας που έπεισαν τα στούντιο να κάνουν την ταινία και, αν γινόταν σωστά, θα μπορούσε να ήταν «τόσο καλή όσο και η Χιονάτη και οι επτά νάνοι». Εξαιτίας των πολλών ιστοριών και με περισσότερους από τριάντα χαρακτήρες στην αυθεντική σειρά, αρκετοί καλλιτέχνες ιστορίας και εικονογραφιστές δούλεψαν στην ανάπτυξη της ταινίας καθ'όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, ενώ ήταν αρχικά προγραμματισμένη να κυκλοφορήσει το 1980. Ο βετεράνος καλλιτέχνης Μελ Σόου δημιούργησε εμπνευσμένα εννοιολογικά σκίτσα από παστέλ, τα οποία ο τότε Γενικός Διευθυντής της Disney, Ρον Μίλερ, θεώρησε πολύ προχωρημένα για τους εικονογραφιστές. Ως εκ τούτου, τον Αύγουστο του 1978, τα στούντιο μετακίνησαν την κυκλοφορία για αργότερα, για τα Χριστούγεννα του 1984, εξαιτίας της ανικανότητας των εικονογραφιστών να φτιάχνουν ρεαλιστικούς ανθρώπινους χαρακτήρες. Την αρχική ημερομηνία κυκλοφορίας της ταινίας θα παραλάμβανε αργότερα η ταινία Η Αλεπού και το Κυνηγόσκυλο. Κατά τη διάρκεια του κενού διαστήματος στην ανάπτυξη, αυτός που επιλέχθηκε για να δημιουργήσει το εικονογραφημένο σενάριο το οποίο θα αποτελούσε το σχεδιάγραμμα της πλοκής, της δράσης και των τοποθεσιών, ήταν ο βετεράνος καλλιτέχνης εικονογράφος σεναρίου Βανς Γκέρι. Έχοντας σχεδιάσει τους τρεις βασικούς χαρακτήρες, ο Γκέρι υιοθέτησε τον Κερασφόρο Βασιλιά ως έναν μεγαλόσωμο Βίκινγκ, ο οποίος είχε κόκκινη γενειάδα, φλογερή ιδιοσυγκρασία και φορούσε ένα ατσαλένιο κράνος με δύο μεγάλα κέρατα. Επιθυμώντας έναν πεπειραμένο Βρετανό σεναριογράφο για να γράψει το σενάριο, τα στούντιο προσέλαβαν τη Ρόζμαρι Αν Σισσόν.
Ο πρώτος σκηνοθέτης που συνδέθηκε με το πρότζεκτ ήταν ο εικονογραφιστής Τζον Μάσκερ, όταν του προτάθηκε η δουλειά από τον επικεφαλής παραγωγής Τομ Γουίλχαϊτ. Ως σκηνοθέτης, ανατέθηκε στον Μάσκερ να επεκτείνει αρκετές σκηνές από την πρώτη πράξη της ταινίας, αλλά θεωρήθηκαν πολύ κωμικές. Όταν η παραγωγή της ταινίας Η Αλεπού και το Κυνηγόσκυλο ολοκληρώθηκε, αρκετοί σκηνοθέτες όπως οι Αρτ Στίβενς, Ρίτσαρντ Ριτς, Τεντ Μπέρμαν και Ντέιβ Μισένερ, ενεπλάκησαν στο Μαύρο Καζάνι. Όταν ο Μίλερ είδε πως ήταν αρκετοί αυτοί που συμμετείχαν στην ταινία, αποφάσισε πως ο Στίβενς δεν ήταν κατάλληλος στο να επιβλέπει το πρότζεκτ κι έτσι επικοινώνησε με τον Τζο Χέιλ, ο οποίος δούλευε πολλά χρόνια ως καλλιτέχνης στα Disney Studios, για να αναλάβει ως παραγωγός. Με τον Χέιλ στην παραγωγή, η παραγωγή του Μαύρου Καζανιού ξεκίνησε επίσημα το 1980. Πέταξε έξω την οπτική δουλειά χαρακτήρων που υποβλήθηκε από τον Τιμ Μπάρτον και μαζί με τους σκηνοθέτες της Αλεπούς και του Κυνηγόσκυλου, Ρίτσαρντ Ριτς και Τεντ Μπέρμαν, επιθυμούσαν να προσεγγίσουν ένα στυλ πιο κοντά σε αυτό της ταινίας Η Ωραία Κοιμωμένη. Έτσι, κάλεσαν τον Μιλτ Καλ να επιστρέψει από τη συνταξιοδότησή του για να δημιουργήσει τα σχέδια των χαρακτήρων για τους Τάραν, Αϊλόνη, Φλίουντουρ Φλαμ και άλλων βασικών χαρακτήρων. Ο Καλ μαζί με την ομάδα της ιστορίας (συμπεριλαμβανομένων δύο καλλιτεχνών ιστορίας, τους Ντέιβιντ Τζόνας και Αλ Γουίλσον, τους οποίους είχε φέρει στο πρότζεκτ ο Χέιλ) αναθεώρησαν την ταινία συμπυκνώνοντας την ιστορία των δύο πρώτων βιβλίων και κάνοντας μερικές σημαντικές αλλαγές, οι οποίες οδήγησαν στην αποχώρηση της Σισσόν εξαιτίας δημιουργικών διαφορών με τον Χέιλ και τους σκηνοθέτες. Οι εικονογραφιστές Τζον Μασκέρ και Ρον Κλέμεντς, αναφέροντας επίσης δημιουργικές διαφορές, απομακρύνθηκαν από το πρότζεκτ και ξεκίνησαν να δουλεύουν πάνω στην ανάπτυξη της ταινίας Ο μεγάλος Ποντικο-ντετέκτιβ. Δυσαρεστημένος από το θέμα του Βανς Γκέρι για τον Κερασφόρο Βασιλιά, ο Χέιλ μετέτρεψε τον Κερασφόρο Βασιλιά σε ένα λιγνό πλάσμα με κουκούλα, το οποίο κουβαλούσε μια φασματική παρουσία με σκιώδες πρόσωπο και λαμπερά κόκκινα μάτια. Ο ρόλος του επεκτάθηκε σε έναν σύνθετο κακό από αρκετούς χαρακτήρες των βιβλίων. Ο Τάραν και η Αϊλόνη απέκτησαν στοιχεία από σχέδια και κοστούμια παλαιότερων χαρακτήρων της Disney, ειδικά η Αϊλόνη, η οποία σχεδιάστηκε με τρόπο που να μοιάζει στην Πριγκίπισσα Ορόρα από την Ωραία Κοιμωμένη.
Εικονογράφηση
Επινοημένη από τον Ντέιβιντ Σπένσερ από το τμήμα φωτογραφίας των στούντιο, η διαδικασία μεταφοράς φωτογραφιών κινουμένων σχεδίων (Animation Photo Transfer - APT) χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στο Μαύρο Καζάνι. Η διαδικασία αυτή θα ενίσχυε την τεχνολογία με την οποία έγινε η επεξεργασία των ακατέργαστων κινούμενων σχεδίων. Αρχικά, η ακατέργαστη εικονογράφηση θα φωτογραφιζόταν σε υψηλής αντίθεσης φιλμ λιθίου και το παραγόμενο αρνητικό θα αντιγραφόταν σε πλαστικά φύλλα cel, στα οποία θα μεταφέρονταν οι γραμμές και τα χρώματα με τον τελικό αποκλεισμό της χειρόγραφης διαδικασίας προσθήκης μελανιού. Αλλά, καθώς το APT-μεταφερόμενο γραμμικό σχέδιο θα ξεθώριαζε με τον χρόνο, το μεγαλύτερο - σχεδόν ολόκληρο - μέρος της ταινίας έγινε με τη χρησιμοποίηση της διαδικασίας της ξηρογραφίας, η οποία χρησιμοποιόταν στη Disney από τα τέλη της δεκαετίας του 1950. Ο Σπένσερ θα κέρδιζε ένα τεχνικό βραβείο Όσκαρ για αυτή τη διαδικασία, αλλά η χρήση των υπολογιστών θα έκανε σύντομα τη διαδικασία της APT ξεπερασμένη.
Το Μαύρο Καζάνι ήταν η τελευταία ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney που ολοκληρώθηκε στο αρχικό κτίριο εικονογραφήσεων των Walt Disney Studios στο Μπέρμπανκ της Καλιφόρνια, αφού το τμήμα εικονογράφησης μεταφέρθηκε τον Δεκέμβριο του 1984 στις εγκαταστάσεις του Air Way στην πόλη Γκλέντεϊλ και, έπειτα από εταιρική αναδιάρθρωση, επέστρεψε στις νέες εγκαταστάσεις του Μπέρμπανκ στα μέσα της δεκαετίας του 1990.
Soundtrack
Το The Black Cauldron: Original Motion Picture Soundtrack αποτελεί το soundtrack της ταινίας. Ο Έλμερ Μπέρνσταϊν συνέθεσε τη μουσική και διεύθυνε την ηχογράφησή του. Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1985.
Σύνθεση
Ανόμοια με τις περισσότερες ταινίες κινουμένων σχεδίων της Disney, το Μαύρο Καζάνι δεν περιείχε τραγούδια. Εκείνη την περίοδο, ο Μπέρνσταϊν είχε μόλις βγει από την επιτυχία του να είναι υποψήφιος για Όσκαρ για τη μουσική που είχε συνθέσει για τις ταινίες Πολυθρόνα για Δύο (1983) και Ghostbusters (1984). Όπως και στη δεύτερη, για το Μαύρο Καζάνι χρησιμοποιήθηκαν πνευματικά μουσικά κύματα, έτσι ώστε να κτιστεί η σκοτεινή διάθεση της Πράιντεϊν.
Πρώτη κυκλοφορία
Εξαιτίας των αναθεωρήσεων της ταινίας την τελευταία στιγμή, αρκετά από τα κομμάτια που συνέθεσε ο Μπέρνσταϊν για την ταινία κόπηκαν ή δεν χρησιμοποιήθηκαν καθόλου. Στη μειονότητά της, η μουσική επένδυση της ταινίας επανηχογραφήθηκε για την επίσημη κυκλοφορία του άλμπουμ το 1985 από την Varèse Sarabande, με τον συνθέτη να διευθύνει την Συμφωνική Ορχήστρα της Γιούτα. Το άλμπουμ σύντομα σταμάτησε να αναπαράγεται και πολλά από τα κομμάτια της ταινίας δεν επανεμφανίστηκαν μέχρι τη στιγμή που ένα παράνομο αντίγραφο με τον τίτλο «Τάραν» παρεσχέθη σε εξειδικευμένα σημεία πώλησης το 1986.
Επανακυκλοφορία
Τα κομμάτια της ταινίας είχαν πρεμιέρα κυκλοφορίας το 2012 ως μέρος μιας συνεργασίας της Intrada Records με τη Walt Disney Records να εκδώσουν διάφορα soundtrack ταινιών της Disney.
Κριτικές
Η μουσική επένδυση της ταινίας έλαβε θετικές κριτικές από τους κριτικούς και σήμερα θεωρείται ως μία από τις καλύτερες δουλειές του Μπέρνσταϊν και από τις καλύτερες μουσικές σε ταινίες κινουμένων σχεδίων της Disney, παρά τη σκοτεινότητά της.
Ο Τζέισον Άνκενι από το AllMusic έδωσε στο soundtrack θετική κριτική λέγοντας: «Οι ζοφερές ρυθμίσεις του Μπέρνσταϊν και οι δυσοίωνες μελωδίες υπογραμμίζουν έντονα τον φανταστικό κόσμο που απεικονίζεται στην οθόνη και, λαμβάνοντας αποκλειστικά τους δικού της όρους, η μουσική επένδυση είναι μια αδιαμφισβήτητη επιτυχία». Η σελίδα κριτικής για μουσική ταινιών Filmtracks έγραψε: «Η μουσική του Μαύρου Καζανιού ήταν για τον Μπέρνσταϊν ό,τι ήταν η Μουλάν για τον Τζέρι Γκόλντσμιθ στην επόμενη δεκαετία• ένα συναρπαστικό ταξίδι σε ένα καινούριο βασίλειο στο οποίο η μουσική θα έπαιζε έναν πιο βαρυσήμαντο ρόλο στην ταινία».
thumb|right|Εξώφυλλο soundtrack κυκλοφορίας 2012
Κυκλοφορία
Για την αρχική της κυκλοφορία, η ταινία έγινε η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney η οποία έλαβε τη σήμανση «απαραίτητη η γονική συναίνεση». Η ταινία προβλήθηκε επίσης και σε μορφή Super Technirama 70 — η πρώτη από την Ωραία Κοιμωμένη.
Το Μαύρο Καζάνι επανακυκλοφόρησε το 1990 σε επιλεγμένες αγορές (συμπεριλαμβανομένου και του Πόρτλαντ, Όρεγκον) με τον τίτλο Ο Τάραν και το Μαγικό Καζάνι.
Box office
Το Μαύρο Καζάνι κυκλοφόρησε στη Βόρεια Αμερική στις 24 Ιουλίου 1985. Η ταινία προβλήθηκε και στο Radio City Music Hall της Νέας Υόρκης. Αν και επίσημα ειπώθηκε από τους παραγωγούς της ταινίας πως ο προϋπολογισμός ήταν $25 εκατομμύρια, ο διευθυντής παραγωγής της ταινίας, Ντον Χαν, είπε στο ντοκιμαντέρ του, Waking Sleeping Beauty, πως η ταινία κόστισε $44 εκατομμύρια. Ο προϋπολογισμός των $44 εκατομμυρίων την έκανε την πιο ακριβή ταινία κινουμένων σχεδίων που είχε φτιαχτεί μέχρι εκείνη τη στιγμή. Η ταινία είχε εγχώρια έσοδα μόλις $21.3 εκατομμύρια. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οικονομικές απώλειες για τα Walt Disney Studios, κάτι το οποίο έθεσε το μέλλον τους τμήματος κινουμένων σχεδίων σε κίνδυνο με την ταινία να κερδίζει το παρατσούκλι «η ταινία που σχεδόν σκότωσε τη Disney».
Είχε τόσο άσχημη αποδοχή που δεν κυκλοφόρησε σε home video για παραπάνω από δέκα χρόνια από την κυκλοφορία της στις αίθουσες. Προσθέτοντας αλάτι στην πληγή, η ταινία ξεπεράστηκε στο box office από την ταινία Τα αρκουδάκι της αγάπης, η οποία είχε εγχώρια έσοδα $22.9 εκατομμύρια και έχοντας κυκλοφορήσει αρκετούς μήνες νωρίτερα από τα πολύ μικρότερα στούντιο και ανταγωνιστές της Disney, Nelvana. Ωστόσο, η ταινία σημείωσε μεγαλύτερη επιτυχία εκτός Βορείου Αμερικής, ειδικά στη Γαλλία όπου έκοψε 3,074,481 εισιτήρια και ήταν η πέμπτη σε θέαση ταινία της χρονιάς.
Κριτικές
Στη σελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes, η ταινία συγκεντρώνει ποσοστό αποδοχής 57% με μέσο όρο 5.7/10, βασισμένο σε 30 κριτικές. Στο τμήμα ομοφωνίας διαβάζουμε: «Φιλόδοξο αλλά ελαττωματικό, το Μαύρο Καζάνι είναι τεχνικά εξαίσιο ως συνήθως, αλλά του λείπουν οι συναρπαστικοί χαρακτήρες των άλλων κλασικών ταινιών κινουμένων σχεδίων της Disney».
Ο Ρότζερ Ίμπερτ από την εφημερίδα The Chicago Sun-Times έδωσε θετική κριτική στην ταινία, ενώ ο Τσαρλς Σόλομον από την Los Angeles Times επαίνεσε τα «έξοχα οπτικά». Ο Γουόλτερ Γκούντμαν γράφοντας την κριτική του για την εφημερίδα The New York Times, επαίνεσε την εικονογράφηση και την ερμηνεία του Τζον Χερτ, αλλά ένιωσε πως «το Μαύρο Καζάνι δεν είναι σίγουρα η ταινία η οποία στοχεύει ανθρώπους αρκετά μεγάλους οι οποίοι θα θελήσουν να θυμηθούν την απόλαυση των παλαιότερων κινουμένων σχεδίων. Και προφανώς, δεν προορίζεται ούτε στα παιδιά που μεγάλωσαν με τα πιο εκλεπτυσμένα κινούμενα σχέδια των ταινιών Star Wars».
Ο Λόιντ Αλεξάντερ, ο συγγραφέας στου οποίου τα βιβλία ήταν βασισμένη η ταινία, είχε μια πιο περίπλοκη αντίδραση στην ταινία: "«Καταρχάς, πρέπει να πω πως δεν υπάρχει ομοιότητα ανάμεσα στην ταινία και στα βιβλία. Έχοντας όμως πει αυτό, την ταινία από μόνη της, καθαρά ως ταινία, τη βρήκα πολύ απολαυστική. Διασκέδασα βλέποντάς την. Αυτό το οποίο θα επιθυμούσα είναι όποιος θα δει την ταινία να την απολαύσει, αλλά θα επιθυμούσα και να είχαν διαβάσει τα βιβλία. Τα βιβλία είναι αρκετά διαφορετικά. Είναι πολύ δυνατά, με μια συγκινητική ιστορία και πιστεύω πως ο κόσμος θα έβρισκε περισσότερο βάθος σε αυτά.»"
Home media
Έπειτα από απαίτηση του κοινού, το Μαύρο Καζάνι κυκλοφόρησε το 1997 στο Ηνωμένο Βασίλειο σε VHS, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες κυκλοφόρησε στις 4 Αυγούστου 1998 ως μέρος της συλλογής «Τα Αριστουργήματα της Disney», δεκατρία χρόνια μετά την κυκλοφορία της ταινίας στις κινηματογραφικές αίθουσες. Κυκλοφόρησε σε DVD το 2000 ως μέρος της συλλογής «Τα Χρυσά Κλασικά της Disney», περιέχοντας μια γκαλερί, ένα καινούριο παιχνίδι με τον τίτλο «The Quest for the Black Cauldron» και την ταινία μικρού μήκους του 1952 με τον Ντόναλντ Ντακ, Trick or Treat.
Το 2008, η Disney ανακοίνωσε μια ειδική έκδοση της ταινίας σε DVD, η οποία θα κυκλοφορούσε το 2009, αλλά ματαιώθηκε. Διαφημίστηκε ξανά ως επετειακή έκδοση για τα 25 χρόνια, η οποία και κυκλοφόρησε στις 14 Σεπτεμβρίου 2010 σε Ηνωμένες Πολιτείες και Ηνωμένο Βασίλειο. Περιείχε το νέο παιχνίδι «Witch's Challenge» game, κομμένες σκηνές και όλα τα πρόσθετα που είχε και η κυκλοφορία σε DVD του 2000.
Θεματικά πάρκα
Χαρακτήρες από την ταινία έκαναν περιστασιακές εμφανίσεις στα θεματικά πάρκα της Disney.
Το 1986, το εστιατόριο «Lancer's Inn» στο Walt Disney World μετονομάστηκε σε «Gurgi's Munchies and Crunchies». Τελικά, το 1993 το συγκεκριμένο μέρος έκλεισε και μεταποιήθηκε αργότερα σε «Lumiere's Kitchen», «The Village Fry Shoppe» και «The Friar's Nook», το οποίο είναι και το σημερινό όνομά του.
Στις 11 Ιουλίου 1986, η Disneyland στο Τόκιο άνοιξε το «Cinderella Castle Mystery Tour», μια βόλτα ανάμεσα σε αξιοθέατα στα οποία ο Κερασφόρος Βασιλιάς κάνει μια εμφάνιση. Το αξιοθέατο ήταν σε λειτουργία μέχρι το 2006. Με το άνοιγμα του αξιοθέατου, μια ειδική εκδήλωση 14 ημερών κι μια παράσταση με το όνομα «The Mystery of Cinderella Castle» έλαβε χώρα στη κεντρική σκηνή του κάστρου, στην οποία συμμετείχαν οι Μίκυ Μάους, Ντόναλντ Ντακ και Γκούφυ, μαζί με την Πριγκίπισσα Ορόρα, τον Πρίγκιπα Φίλιπ και τη Μαλέφισεντ από την Ωραία Κοιμωμένη. Κατά τη διάρκεια της μάχης των Γκούφυ, Ντόναλντ, Φιλίπ και Ορόρα εναντίον των δυνάμεων της Μαλέφισεντ, ο Κόλακας κάνει μια κάμεο εμφάνιση μαζί με άλλους κακούς της Disney.