cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τίτος Ξηρέλλης
Βιογραφία
Πέθανε στις 27 Ιανουαρίου του 1985 στην Αθήνα.
Έργο
Έγραψε εκκλησιαστικές συνθέσεις π.χ. «Ο επιτάφιος» κ.ο.κ. και μελοποίησε ποιήματα του Μαβίλη, του Εφταλιώτη κ.α. Έγραψε τραγούδια διάφορα για παράδειγμα «Πεταλούδα», τραγούδια για χορωδία π.χ. «Παλιάτσος» και διασκευασμένα δημοτικά όπως, «Η Ξενιτιά με χαίρεται». Αφιερώσεις έγιναν προς τιμήν του όπως το ποίημα του Ασημάκη Βεϊνόγλου στην εφημερίδα «Ταχυδρόμος». Εφημερίδες έγραψαν γι’ αυτόν, όπως τα Αιολικά Νέα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 10/2012 Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Αραβοϊσραηλινή σύγκρουση
Η αραβοϊσραηλινή σύγκρουση αναφέρεται στην πολιτική ένταση και τις στρατιωτικές συγκρούσεις μεταξύ ορισμένων αραβικών χωρών και του Ισραήλ. Οι ρίζες της σύγχρονης αραβοϊσραηλινής σύγκρουσης βρίσκονται στην άνοδο του Σιωνισμού και του αραβικού εθνικισμού στο τέλος του 19ου αιώνα. Η Παλαιστίνη, η περιοχή που εκλαμβάνεται από τους Εβραίους ως η ιστορική πατρίδα τους, εκλαμβάνεται επίσης από το Παναραβικό κίνημα ότι ιστορικά και επί του παρόντος ανήκει στους Παλαιστίνιους Άραβες, και σε Πανισλαμικό πλαίσιο, ως μουσουλμανικοί τόποι. Η σεκταριστική σύγκρουση μεταξύ Παλαιστίνιων Εβραίων και Αράβων εμφανίστηκε στον πρώιμο 20ο αίωνα, κορυφώθηκε σε πλήρους κλίμακας εμφύλιο πόλεμο το 1947, μετετράπη στον πρώτο Αραβο-Ισραηλινό πόλεμο τον Μάιο του 1948, και επηρέασε την ευρύτερη περιοχή.
Η σύγκρουση έχει μετατοπιστεί κατά τη διάρκεια ετών από την μεγάλης κλίμακας περιφερειακή αραβο-ισραηλινή σύγκρουση σε μια περισσότερο τοπική ισραηλινο-παλαιστινιακή διένεξη, καθώς οι εχθροπραξίες μεγάλης κλίμακας έληξαν κυρίως με συμφωνίες κατάπαυσης του πυρός, μετά τον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ το 1973. Στη συνέχεια, συμφωνίες ειρήνης υπογράφτηκαν μεταξύ του Ισραήλ και της Αιγύπτου το 1979, και του Ισραήλ και της Ιορδανίας το 1994. Οι ενδιάμεσες Συμφωνίες του Όσλο οδήγησαν στη δημιουργία της Παλαιστινιακής Εθνικής Αρχής το 1994, αν και τελική ειρηνευτική συμφωνία δεν έχει ακόμη επιτευχθεί. Μία κατάπαυση πυρός ισχύει σήμερα μεταξύ του Ισραήλ και της Συρίας, καθώς και πιο πρόσφατα με τον Λίβανο (από το 2006). Η σύγκρουση μεταξύ του Ισραήλ και της, ελεγχόμενης από την Χαμάς, Γάζας η οποία είχε ως αποτέλεσμα την κατάπαυση του πυρός το 2009 (αν και μάχες συνεχίζονται έκτοτε), συνήθως συμπεριλαμβάνεται επίσης ως μέρος της ισραηλινο-παλαιστινιακής σύγκρουσης και ως εκ τούτου της αραβο-ισραηλινής σύγκρουσης. Παρά τις συμφωνίες ειρήνης με την Αίγυπτο και την Ιορδανία και την εν γένει υφιστάμενη κατάπαυση του πυρός, ο Αραβικός κόσμος και το Ισραήλ παραμένουν γενικά σε αντίθεση μεταξύ τους για τη συγκεκριμένη περιοχή, εκτός από άλλα ζητήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία του Ισραήλ Κατηγορία:Ιστορία της Παλαιστίνης
Μάχη της Δοϊράνης (1913)
Ιστορικό
Σημειώνεται ότι η εν λόγω περιοχή στη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου είχε καταληφθεί από τους Σέρβους και συγκεκριμένα από την επιλαρχία του σερβικού ιππικού που προκάλυπτε το αριστερό πλευρό της 1ης σερβικής Στρατιάς, κατά τις προς Περλεπέν επιχειρήσεις, (τέλη Οκτωβρίου του 1912) και μάλιστα αμαχητί, εκδιώκοντας την εκεί τουρκική φρουρά. Την ίδια δε εποχή ο ελληνικός στρατός εκινείτο πολύ νοτιότερα. Κατά δε τις πρώτες ημέρες του Β' Βαλκανικού Πολέμου, η αποτυχημένη βουλγαρική επίθεση μετατράπηκε σύντομα σε υποχώρηση που κορυφώθηκε με την νικηφόρα για τις ελληνικές δυνάμεις Μάχη Κιλκίς-Λαχανά στις 19-21 Ιουνίου 1913. Την αμέσως επόμενη μέρα της νικηφόρου μάχης του Κιλκίς, στις 22 Ιουνίου, έχοντας προηγουμένως το ελληνικό στρατηγείο εκτιμήσει τη στρατηγική σημασία της περιοχής της Δοϊράνης που δεσπόζει όλης της νότιας και δυτικής περιοχής του όρους Κερκίνη (Μπέλες) αλλά και έχοντας συλλέξει σχετικές πληροφορίες αφενός από το σερβικό μέτωπο, αφετέρου την κατάσταση του εχθρού στην εν λόγω περιοχή που είχε καταστήσει, ένεκα του υφιστάμενου σιδηροδρομικού δικτύου σπουδαίο κέντρο ανεφοδιασμού του βουλγαρικού στρατού, ο αρχιστράτηγος Βασιλεύς Κωνσταντίνος διέταξε την ταχεία επέλαση των ελληνικών στρατευμάτων και κατάληψη της περιοχής.
Σχέδιο επιχείρησης
Στρατηγικός αντικειμενικός σκοπός μετά τη μάχη του Κιλκίς διαγραφόταν πλέον για τις ελληνικές δυνάμεις η ταχεία προέλαση και κατάληψη του όρους Κερκίνη (Μπέλες) προκειμένου να τύχουν τον πλήρη έλεγχο της περιοχής. Βασικός παράγοντας επιτυχίας αυτού ήταν ο χρόνος προς αποτροπή της περαιτέρω ενίσχυσης της ήδη υπάρχουσας βουλγαρικής δύναμης στην περιοχή που την αποτελούσαν η 3η βουλγαρική μεραρχία ενισχυμένη με τμήματα της 6ης βουλγαρικής μετά 10 πεδινών πυροβολαρχιών και η οποία είχε αναπτυχθεί αμυντικά στα νότια παρά τη λίμνη Δοϊράνη υψώματα, με κέντρο το ύψωμα 420. Σκοπός της βουλγαρικής αυτής θέσης ήταν η προκάλυψη του υποχωρούντος από Κιλκίς βουλγαρικού στρατού αλλά και η παρεμπόδιση κάθε περαιτέρω βόρειας προέλασης των ελληνικών δυνάμεων. Για την επίτευξη του παραπάνω στρατηγικού σκοπού, το απόγευμα της ίδιας ημέρας, το ελληνικό στρατηγείο εκπόνησε ένα ευφυέστατο σχέδιο επιχειρήσεων που προέβλεπε δύο επιμέρους επιχειρησιακούς αντικειμενικούς σκοπούς, αφενός την κατά μέτωπο προσβολή των βουλγαρικών θέσεων, την προσβολή και κατάληψη του βουλγαρικού κέντρου ανεφοδιασμού, στο σιδηροδρομικό σταθμό, καθώς και παράλληλη ανατολική προέλαση προς Μπέλες. Αμέσως μετά ο αρχιστράτηγος Κωνσταντίνος διέταξε για την επομένη το πρωί την μεν 3η μεραρχία, ακολουθώντας τη σιδηροδρομική γραμμή, να προσβάλλει το κέντρο ανεφοδιασμού των Βουλγάρων, την εκ Μπαγιάλτσας και Καλινόβου προερχόμενη 10η μεραρχία να επιτεθεί από δυτικά των βουλγαρικών θέσεων παρά του υψώματος 420 και την 5η μεραρχία να προελάσει προς Ποτερές - Σούρλοβο, (προς Μπέλες), ακολουθώντας πορεία ανατολικότερα της 3ης, με δυνατότητα συνδρομής στην 3η σε περίπτωση ανάγκης.
Επίθεση
Οι Ελληνικές Μεραρχίες (3η και 10η) σύμφωνα με διαταγή του Γενικού Επιτελείου επιτέθηκαν το πρωί της 23ης Ιουνίου στα υψώματα της (Παλαιάς) Δοϊράνης (σήμερα Βόρεια Μακεδονία) που ευρίσκονταν οχυρωμένες βουλγαρικές δυνάμεις. Η 10η Μεραρχία επιτέθηκε κατά των υψωμάτων της διάβασης Περάσματα, στα νοτιοδυτικά της Δοϊράνης. Τα ελληνικά τμήματα σφοδρά δέχθηκαν πυρά πεζικού και πυροβολικού με αποτέλεσμα να καθηλωθούν. Σε αυτό συνέβαλλε και η καθυστέρηση της 3ης Μεραρχίας, που έδωσε την ευκαιρία στο σύνολο των βουλγαρικών δυνάμεων να συγκεντρώσουν το σύνολο των πυρών κατά της 10ης Μεραρχίας.
Στις 10.00 π.μ. ξεκίνησε να επιτίθεται και η 3η Μεραρχία. Ύστερα από σύντομο, αλλά και σφοδρό αγώνα, τα ελληνικά τμήματα κατάφεραν να απελευθερώσουν την πόλη της Δοϊράνης. Τα βουλγαρικά τμήματα συμπτύχθηκαν άτακτα προς βορρά, αφού απήγαγαν ως ομήρους τον Μητροπολίτη Πολυανής Φώτιο και 30 προκρίτους της πόλης. Αποτεφρώνουν επίσης, τη Μητρόπολη Πολυανής μαζί με τα αρχεία του Κώδικα, που αποτελούσαν τη σημαντικότερη καταγραφή της ιστορίας της περιοχής. Στο πέρασμά τους κατά την οπισθοχώρηση, οι Βούλγαροι δεν άφησαν τίποτα όρθιο, ούτε έμψυχο ούτε άψυχο υλικό. Επρόκειτο για μια ολοκληρωτική καταστροφή.
Η 3η Μεραρχίας συνέχισε την καταδίωξη και το ίδιο βράδυ κατέλαβε τα υψώματα βόρεια της πόλης.
Μετά τη χάραξη των συνόρων όμως, το βορειοδυτικό τμήμα του λεκανοπεδίου Δοϊράνης μαζί με την ομώνυμη πόλη, (Παλαιά) Δοϊράνη ή Πολυανή, πέρασε στη Βουλγαρική πλευρά και οι κάτοικοί της προσέφυγαν στη Δοϊράνη Κιλκίς και σε άλλα μέρη της Ελλάδας.
Απολογισμός
Μεγάλος υπήρξε ο αριθμός των Βουλγάρων αιχμαλώτων καθώς και αυτών που στην προσπάθειά τους να διαφύγουν τη σύλληψη πνίγηκαν στην ομώνυμη λίμνη.
Οι συνολικές απώλειες της ελληνικής πλευράς ανήλθαν για την 3η Μεραρχία σε 146 νεκρούς και τραυματίες και για την 10η Μεραρχία σε 106 νεκρούς και 755 τραυματίες.
Πηγές
Δοϊράνης Μάχη Δοϊράνης Μάχη Δοϊράνης Μάχη Δοϊράνης Μάχη
Μοριοσανίδα
Μοριοσανίδα (ή μοριοπλάκα) (MDF) (αγγλ. particleboard, chipboard) είναι ένα από τα συγκολλημένα προϊόντα του ξύλου.
Το κοινό και εμπορικό όνομα της μοριοσανίδας στη χώρα μας είναι νοβοπάν, λόγω του ότι η πρώτη εταιρεία που το εισήγαγε στην Ελλάδα έφερε μοριοσανίδες της φερώνυμης βιομηχανίας της Αυστρίας, Novopan Styria.
Προϊόν
Οι μοριοσανίδες είναι προϊόντα που έχουν τη μορφή πλάκας (panel) και προέρχονται από τη συγκόλληση μικρών σε διαστάσεις τεμαχιδίων ξύλου (συνήθως ελάτης, οξιάς, ερυθρελάτης, πεύκων, λεύκης κ.α.). Κατά κόρον χρησιμοποιούνται ρητίνες (κόλλες) ουρίας- (UF) ή μελαμίνης-ουρίας (MUF) φορμαλδεϋδης για την παραγωγή τους. Υπάρχουν και οι πράσινες μοριοσανίδες, οι οποίες είναι ανθυγρές, με με μεγάλη αντοχή στην υγρασία και οι οποίες συγκολλούνται με ειδικές ρητίνες MUF, υψηλής περιεκτικότητας σε μελαμίνη.
Πρόσθετα, η μοριοσανίδα επενδύεται, συνήθως με συνθετικά υλικά, όπως φύλλα χαρτιού (μελαμίνες) ή ξύλινους καπλαμάδες (φύλλα ξύλου) ή καπλαμάδες με απομίμηση ξύλου. Επιφάνειες μοριοσανίδων (panels) συνήθως επενδεδυμένες χρησιμοποιούνται στις περισσότερες των περιπτώσεων για ντουλάπες, γραφεία, βιβλιοθήκες, κουζίνες, τραπέζια και άλλες κατασκευές πρωτίστως εσωτερικού χώρου. Υπάρχουν και οι πυράντοχες μοριοσανίδες (FR-PB) που έχουν ελαφρύ κοκκινωπό χρωματισμό.
Εμπόριο
Το γεγονός ότι μπορεί να αξιοποιηθεί ξύλο μικρών διαστάσεων, καθώς και υπολείμματα άλλων κατεργασιών, μαζί με τη δυνατότητα αξιοποίησής του σε πολλές εφαρμογές, κυρίως στα έπιπλα, έδωσε σημαντική ώθηση στην εμπορική εξάπλωση του προϊόντος στην Ευρώπη και στον κόσμο. Περίπου 30 εκατ. κυβικά μέτρα μοριοσανίδων παρήχθησαν στην Ευρώπη το 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεχνολογία ξύλου Κατηγορία:Προϊόντα ξύλου
Στάδιο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα
Το Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα (πρώην Stadio San Paolo) είναι ένα αθλητικό γήπεδο πολλαπλών χρήσεων στο ευρισκόμενο δυτικά προάστιο της Φουοριγκρότα στη Νάπολη της Ιταλίας, ενώ είναι το τρίτο μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό γήπεδο στην Ιταλία πίσω από το Σαν Σίρο και το Στάδιο Ολίμπικο. Για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960 στη Ρώμη, φιλοξένησε τα προκριματικά του τουρνουά ποδοσφαίρου. Αυτό τον καιρό χρησιμοποιείται κυρίως για ποδοσφαιρική χρήση και αποτελεί έδρα της Νάπολι. Το γήπεδο κατασκευάστηκε το 1959, ενώ υπέστη σημαντικά έργα ανακαίνισης το 1989 ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1990. Η τωρινή χωρητικότητα του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα είναι της τάξεως των 60.240 θέσεων.
Τελευταία χρόνια
Ακόμα κι όταν η Νάπολι αγωνιζόταν στη Σέριε Γ1 στη διάρκεια της σεζόν 2005–06, η Νάπολι πέτυχε το επίτευγμα να έχει την 3η μεγαλύτερη εντός έδρας προσέλευση θεατών στην Ιταλία για τη σεζόν με μονάχα τις ομάδες της Σέριε Α, ΑΚ Μίλαν και Ιντερ να σημειώνουν μεγαλύτερη προσέλευση. Στην τελευταία αναμέτρηση της Νάπολι για τη σεζόν η προσέλευση του φίλαθλου κοινού της Νάπολι άγγιξε τις 51.000, αριθμός που παραμένει και ως ρεκόρ της Σέριε Γ μέχρι σήμερα.
Το Σαν Πάολο φιλοξένησε επίσης την αναμέτρηση της Ιταλίας με αντίπαλο τη Λιθουανία στα πλαίσια των Προκριματικών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2008, στις 2 Σεπτεμβρίου 2006, με, παράλληλα, να εξετάζεται το ενδεχόμενο διεξαγωγής και άλλων μελλοντικών αναμετρήσεων στο συγκεκριμένο γήπεδο.
Μετονομασία
Το Δημοτικό Συμβούλιο της Νάπολι έχει καταθέσει αίτημα στην Ιταλική Κυβέρνηση για άδεια μετονομασίας του γηπέδου σε Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Ο Αργεντινός μύθος του ποδοσφαίρου βοήθησε τη Νάπολι να κατακτήσει τον τίτλο της πρωταθλήτριας στη Σέριε Α το 1987, 1990 και το κύπελο UEFA το 1989, ενώ παραμένει, μέχρι σήμερα, μια εξαιρετικά δημοφιλής προσωπικότητα στην πόλη του ιταλικού νότου.
Το Δημοτικό Συμβούλιο υπερψήφισε την κατάθεση αιτήματος για τη μετονομασία του γηπέδου Σαν Πάολο στις 4 Δεκεμβρίου 2020, όμως σημαντικό πρόβλημα σε αυτή την προσπάθεια είναι η ύπαρξη ενός ιταλικού νόμου ο οποίος απαγορεύει σε δημόσια κτήρια να παίρνουν την ονομασία ατόμου, το οποίο δεν είναι νεκρό το λιγότερο 10 χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ιταλία Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Ιταλία Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1960 Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Νάπολη Κατηγορία:ΣΣΚ Νάπολι Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 1990
ΦΚ Μπάνικ Οστράβα
Η ΦΚ Μπάνικ Οστράβα είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Οστράβα της Τσεχίας, που ιδρύθηκε το 1922. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Μπάζαλι, χωρητικότητας 17372 θεατών. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Τσεχίας. Είναι μία από τις παραδοσιακές ομάδες της χώρας.
Νέμαν
Μεγαλύτεροι οικισμοί πάνω στον ποταμό
Από τα δυτικά προς τα ανατολικά, οι μεγαλύτεροι οικισμοί πάνω στον Νέμαν είναι το Σοβέτσκ (το Τιλσίτ της ιστορίας), το ομώνυμο Νέμαν, το Κάουνας, η Αλίτους, το Ντρούσκινινκαϊ, το Γκρόντνο και το Μάστι.
Αριθμητικά δεδομένα
thumb|left|Ο Νέμαν κοντά στο Γκρόντνο thumb|295px|Ο Νέμαν στην πεδιάδα απέναντι από την [[Περιφέρεια Καλίνινγκραντ]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Λευκορωσίας Κατηγορία:Ποταμοί της Λιθουανίας Κατηγορία:Ποταμοί της Ρωσίας Κατηγορία:Όμπλαστ του Καλίνινγκραντ Κατηγορία:Διεθνείς ποταμοί της Ευρώπης
Φάλλικα Άνδρου
Τα Φάλλικα είναι χωριό στην Άνδρο στις πλαγιές του βουνού Τσιροβλίδι, σε υψόμετρο 240 μέτρων και με πληθυσμό 57 κατοίκων.
Ανήκει στο δήμο Άνδρου της Περιφερειακής Ενότητας Άνδρου και βρίσκεται στην Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο “Καποδίστριας” μέχρι το 2010, τα Φάλλικα ανήκαν στο Τοπικό Διαμέρισμα Μεσαριάς Άνδρου του πρώην Δήμου Άνδρου του Νομού Κυκλάδων.
Τοποθεσία
Το χωριό απέχει από τη Χώρα 9 χιλιόμετρα και από το Γαύριο περίπου 25 χλμ. Σε απόσταση μόλις 1 χλμ. είναι η Μονή Παναχράντου, το παλαιότερο μοναστήρι του νησιού, που ιδρύθηκε τον 9ο αιώνα από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά. Το μοναστήρι είναι οχυρωμένο και διαθέτει αξιόλογα θρησκευτικά κειμήλια.
Στα ανατολικά του χωριού βρίσκεται η περιοχή Φράγκικα, όπου υπάρχουν ερείπια από εγκαταλελειμμένες κατοικίες και ακαλλιέργητα κτήματα. Από εκεί περνάει σηματοδοτημένο πεζοπορικό μονοπάτι.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Άνδρου
Λέον Νιλ Κούπερ
Ο Λέον Νιλ Κούπερ (αγγλ. Leon Cooper) είναι Αμερικανός φυσικός και νομπελίστας φυσικής ο οποίος μαζί με τους Τζον Μπαρντίν και Τζον Ρόμπερτ Σρίφερ ανέπτυξε την Θεωρία BCS της υπεραγωγιμότητας. Είναι επίσης γνωστός για τα ζεύγη Κούπερ. Ο Κούπερ αποφοίτησε από το λύκειο του Μπρονξ το 1947 και πήρε το πτυχίο του το 1951, το μάστερ το 1953 και το Ph. D το 1954 από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσικής
Σεβασμιώτατος
Ο όρος Σεβασμιώτατος ή Σεβασμιότατος αποτελεί προσφώνηση των μητροπολιτών και επισκόπων της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Στην Εκκλησία της Κύπρου αποδίδεται η προσφώνηση Πανιερώτατος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί Κατηγορία:Χριστιανικοί θρησκευτικοί τίτλοι και βαθμοί
Μεγαλόπολη
Η Μεγαλόπολη (παλαιά ονομασία: Σινάνο) είναι κωμόπολη του νομού Αρκαδίας, έδρα του ομώνυμου δήμου και πρωτεύουσα της τέως επαρχίας Μεγαλόπολης. Είναι χτισμένη στο ομώνυμο οροπέδιο σε υψόμετρο 430 μέτρων. Ο μόνιμος πληθυσμός της είναι 10.687 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011, περιλαμβάνοντας και το Ορέστειον, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2021 ο πληθυσμός της μειώθηκε στους 8.791 κατοίκους. Στην περιοχή βρίσκονται μεγάλα αποθέματα λιγνίτη, τα μεγαλύτερα στην Ελλάδα μετά της Πτολεμαΐδας.
Παλαιολιθική Εποχή
Σύμφωνα με τις ανακαλύψεις στους πρόποδες του Λύκαιου όρους και πιο συγκεκριμένα στο χωριό Ίσωμα Καρυών τα απολιθωμένα οστά ελεφάντων (με μήκος χαυλιοδόντων που έφταναν τα 2,5 μέτρα), οστά μαμούθ, ιπποπόταμων κι άλλων ζώων, δείχνουν πως η ζωή στην περιοχή ανάγεται κατά την Πλειστόκαινο περίοδο (2.000.000 - 10.000 χρόνια π.Χ.).
Αρχαία περίοδος
μικρογραφία|Λιγνιτωρυχείο στη Μεγαλόπολη Η Μεγαλόπολη χτίστηκε με προτροπή του Επαμεινώνδα το 370 π.Χ., με σκοπό να αποτελέσει ένα κέντρο για όλους τους Αρκάδες και έναν αντίπαλο πόλο δύναμης στη γειτονική της Σπάρτη. Για να κατοικηθεί η πόλη μετακινήθηκαν κάτοικοι από 40 αρκαδικά χωριά και αρκετοί είλωτες που είχαν δραπετεύσει, έτσι ώστε να διασφαλιστεί ότι ποτέ αυτή η πόλη δε θα φερόταν φιλικά στη Σπάρτη. Μετά το 337 π.Χ. η πόλη συντάχθηκε με τους Μακεδόνες. Το 331 π.Χ. πολιορκήθηκε χωρίς επιτυχία από τους Σπαρτιάτες και τους συμμάχους τους. Εκεί,τον ίδιο χρόνο, συγκρούστηκαν οι Σπαρτιάτες και οι σύμμαχοί τους με τους Μακεδόνες και τους δικούς τους συμμάχους, που είχαν φτάσει για να βοηθήσουν τη Μεγαλόπολη. Οι Μακεδόνες κατάφεραν να νικήσουν, σβήνοντας έτσι κάθε ελπίδα των Σπαρτιατών για ανασύσταση της ηγεμονίας τους. Στη μάχη σκοτώθηκε ο βασιλιάς της Σπάρτης, Άγης Γ΄. Τους Μακεδόνες διοικούσε ο Αντίπατρος.
Το 223 π.Χ. ο Σπαρτιάτης βασιλιάς Κλεομένης Γ΄ την κατέλαβε και την έκαψε, αλλά οι κάτοικοί της σώθηκαν ακολουθώντας τον Φιλοποίμενα στη Μεσσηνία όπου εγκαταστάθηκαν προσωρινά. Το 208 π.Χ., ο Φιλοποίμην ως στρατηγός της Αχαϊκής Συμπολιτείας την ανοικοδόμησε. Αργότερα, η πόλη καταστράφηκε οριστικά.
Νεότερα χρόνια
Στην Τουρκοκρατία κατοικείτο από Οθωμανούς και ονομαζόταν Σινάνο, το οποίο ήταν και το βυζαντινό της όνομα. Το σημερινό της όνομα δόθηκε μετά το σχηματισμό του ελληνικού κράτους, με βασιλικό διάταγμα του 1836. Από το 1834 υπήρξε έδρα του δήμου και της επαρχίας Μεγαλόπολης. Τη δεκαετία του 1960 η ΔΕΗ ξεκίνησε την εξόρυξη λιγνίτη στην περιοχή και κατασκευάστηκαν τα μεγάλα θερμοηλεκτρικά εργοστάσια που λειτουργούν έως σήμερα. Τις επόμενες δεκαετίες η πόλη γνώρισε σημαντική ανάπτυξη εξαιτίας αυτού.
Στις 5 Απριλίου του 1965 ισχυρότατος σεισμός χτύπησε την Πελοπόννησο. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Αστεροσκοπείου Αθηνών "Την 5.13'22" ανεγράφη υπό των σεισμογράφων ισχυρά σεισμική δόνησις, προερχομένη εξ αποστάσεως 165 χιλιομέτρων δυτικά-νοτιοδυτικά των Αθηνών". Ο σεισμός χτύπησε πριν από την ανατολή του ηλίου, με αποτέλεσμα πολλοί κάτοικοι να μην προλάβουν να βγουν από τα σπίτια τους. Απολογισμός: δεκαεπτά νεκροί, ανάμεσά τους πολλά παιδιά, και περισσότεροι από διακόσιοι τραυματίες. Η Μεγαλόπολη υπέστη και τις φοβερότερες ζημιές, με το 80% των σπιτιών να χαρακτηρίζονται ακατοίκητα καθώς ακόμα και εκείνα που δεν κατέρρευσαν αμέσως ήταν πλέον ετοιμόρροπα. Πολλά από τα χωριά της περιοχής κυριολεκτικά εξαλείφθηκαν. Από τους πρώτους που επισκέφτηκαν την περιοχή και περιόδευσαν στα πληγέντα χωριά ήταν η βασιλομήτωρ Φρειδερίκη.
Η σημερινή Μεγαλόπολη, κοντά στη θέση της αρχαίας πόλης, είναι πλέον μία σύγχρονη πόλη με 5.779 κατοίκους (απογραφή 2011). Έχει σιδηροδρομικό σταθμό, ο οποίος είναι ανενεργός πολλά χρόνια. Το κτήριο του σταθμού υπέστη σημαντικές ζημιές από πυρκαγιά πριν από μερικά χρόνια.
Οικονομία
Η Μεγαλόπολη είναι από τα σημαντικότερα ενεργειακά κέντρα της Ελλάδας. Την δεκαετία του 1970 άρχισε η συστηματική αξιοποίηση απο την ΔΕΗ των κοιτασμάτων λιγνίτη της περιοχής με την δημιουργία μεγάλων ανοικτών ορυγμάτων. Η εξόρυξη του λιγνίτη ωστόσο οδήγησε στην ερήμωση του οροπεδίου της Μεγαλόπολης εξαιτίας της καταστροφής πολλών οικισμών και της περιβαλλοντικής υποβάθμισης που οδήγησε την γεωργία και την κτηνοτροφία της περιοχής σε παρακμή. Σήμερα λειτουργούν στην περιοχή τέσσερις μεγάλες μονάδες παραγωγής ρεύματος με καύση λιγνίτη συνολικής ισχύος 850 MW και μία μονάδα φυσικού αερίου ισχύος 700 MW. Τα εργοστάσια και τα ορυχεία λιγνήτη προβλέπεται να κλείσουν στο εγγυής μέλλον και να αντικασταθούν απο καθαρότερες μορφές ενέργειας όπως είναι η αιολική ενέργεια και η ηλιακή. Είναι ήδη σε εξέλιξη στην περιοχή μεγάλο αναπτυξιακό έργο «μετα-λιγνιτικής» υποδομής για την τηλεθέρμανση της Μεγαλόπολης από τα κατάλοιπα της επεξεργασίας του λιγνίτη και από τοπικά παραγόμενη βιομάζα.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός της Μεγαλόπολης σημείωσε πολύ σημαντική αύξηση απο το 1861 μέχρι και το 1940. Το 1951 και το 1961 κατέγραψε μείωση ενώ απο το 1971 μέχρι το 2011 σημειώθηκε πολύ σημαντική αύξηση εξαιτίας της λειτουργίας των λιγνιτωρυχείων και των ηλεκτρικών σταθμών. Το 2011 κατέγραψε μία ελαφρά μείωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Μεγαλόπολης Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Αρκαδίας
Live...In the Raw
Live...In the Raw είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του αμερικανικού heavy metal συγκροτήματος W.A.S.P., το οποίο κυκλοφόρησε στις 27 Νοεμβρίου του 1987 μέσω της "Capitol Records". Το 1998, το άλμπουμ επανεκδόθηκε σε μορφή CD μέσω της σειράς "Original Masters", με τέσσερα επιπλέον κομμάτια, τα "Shoot From the Hip", "Widowmaker", "Sex Drive" και την ακουστική εκτέλεση του "Sleeping (In the Fire)".
Ο δίσκος έφθασε στο # 23 των βρετανικών τσαρτ και μπήκε στο Top-100 του Billboard. Θεωρείται ως ο επίλογος της πρώτης περιόδου των W.A.S.P., όπου η στιχουργική του συγκροτήματος είχε να κάνει με θέματα σεξουαλικής και χιουμοριστικής φύσεως. Ακολούθησε το άλμπουμ "The Headless Children" δύο χρόνια αργότερα, όπου το συγκρότημα παρουσίασε ένα πιο ώριμο πρόσωπο, με αποκορύφωμα της δημιουργικότητας τους το "The Crimson Idol" του 1992.
Τραγούδια του δίσκου
1. Inside the Electric Circus (Lawless) - 4:32
2. I Don't Need No Doctor (Armstead, Ashford, Simpson) - 3:35
3. L.O.V.E. Machine (Lawless) - 4:31
4. Wild Child (Lawless, Holmes) - 6:02
5. 9.5.-N.A.S.T.Y. (Lawless, Holmes) - 5:11
7. The Manimal (Lawless) - 4:43
8. I Wanna Be Somebody (Lawless) - 6:43
9. Harder Faster (Lawless) - 7:19
10. Blind in Texas (Lawless) - 5:40
11. Scream Until You Like It (Sabu, Esposito, Citron) - 3:26
Θέσεις τσαρτ
Live...In the Raw (άλμπουμ)
Τα μέλη των W.A.S.P.
Το "Live...In the Raw" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των W.A.S.P. Κατηγορία:Άλμπουμ του 1987
Δεοντολογία
Δεοντολογία ονομάζεται εκείνο το σύστημα ηθικής για το οποίο ηθικές πράξεις είναι οι πράξεις σύμφωνα με το καθήκον και ανεξάρτητα από το ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες (για αυτόν που εκτελεί το ηθικό καθήκον ή και συνολικά). Η δεοντολογική ηθική αντιπαρατίθεται συνήθως με τη συνεπειοκρατική ηθική, και συχνά θεωρείται ότι διορθώνει την τάση της συνεπειοκρατίας να μοιάζει με μια κατά περίπτωση ηθική ή να καταλήγει να αποδέχεται ότι "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα".
Η δεοντολογικού τύπου ηθική λαμβάνει συνήθως τη μορφή συγκεκριμένων/κωδικοποιημένων κανόνων για τις ποιες είναι οι ηθικά αποδεκτές πράξεις και συμπεριφορές. Παρά την αντιπαράθεση της με τη συνεπειοκρατία, ωστόσο, η δεοντολογία μπορεί να λάβει και τη μορφή μιας συνεπειοκρατίας των κανόνων. Δηλαδή το δέον ή το καθήκον μπορεί να προσδιοριστεί ως σύνολο από κανόνες που αν τους ακολουθούσαν όλοι θα είχαμε το βέλτιστο αποτέλεσμα.
Περιοριστικές προστακτικές
Η δεοντολογική ηθική, σε όλες τις εκδοχές της, θέτει περιορισμούς. Δεν πρέπει ποτέ να βλάπτουμε άλλους ανθρώπους, δεν πρέπει ποτέ να λέμε ψέματα και ούτω καθ εξής. Μεταξύ των ηθικολόγων υπάρχουν παραλλαγές ως προς το πόσο αυστηροί και άκαμπτοι είναι αυτοί οι περιορισμοί, τι γίνεται για παράδειγμα στην υποθετική περίπτωση όπου η παράκαμψη είναι ο μόνος τρόπος να αποφευχθούν καταστροφικές συνέπειες, αλλά το χαρακτηριστικό είναι ότι γενικά δεν πρέπει να παραβιάζονται ούτε ακόμα κι αν είναι προς αγαθό σκοπό.
Σχέσεις καθήκοντος
Υπάρχει μια κλάση καθηκόντων που προκύπτουν από ειδικές σχέσεις υποχρεώσεων που αναλαμβάνουμε προς κάποιους άλλους. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η πρακτική της υπόσχεσης, η φιλία και η σχέση προς συγγενείς. Είναι ένα είδος περιορισμού αλλά διαφέρει από τους γενικούς περιορισμούς. Το χαρακτηριστικό είναι ότι πρόκειται για περιορισμούς του τύπου π.χ.: υπόσχεση εμένα προς εσένα. Αυτό διαφέρει επίσης πολύ κι από την ιδέα της καθολικότητας, την ανεξαρτησία από το συγκεκριμένο πρόσωπο που έχει αντίθετα ο ωφελιμισμός. Για παράδειγμα, σύμφωνα με τη μεγιστοποίηση του συνολικού αγαθού μπορεί να θεωρείται ηθικό καθήκον να προσφέρω εθελοντική εργασία σε μια χώρα του λεγόμενου τρίτου κόσμου, ενώ σύμφωνα με τις ειδικές σχέσεις να θεωρείται καθήκον να προσφέρω στη δική μου χώρα.
Μεταηθική βάση δεοντολογίας
Από μεταηθικής σκοπιάς λέμε ότι οι πράξεις έχουν δεοντολογικές ιδιότητες. Αυτό σημαίνει ότι έχουν ιδιότητες όπως το να είναι υποχρεωτικές, επιτρεπτές ή απαγορευμένες. Τούτο από μόνο του είναι μια μορφή ηθικού ρεαλισμού. Υπάρχουν δηλαδή ηθικές θεωρίες που είναι αντι-ρεαλιστικές και, για παράδειγμα, αρνούνται ότι σε μια πράξη μπορεί να αποδοθεί κατά απόλυτο τρόπο η ιδιότητα να είναι ηθικά ορθή ή λανθασμένη, και θεωρίες που δέχονται την απόδοση τέτοιων ιδιοτήτων. Κάποιες θεωρίες αρνούνται την απόδοση δεοντολογικών ιδιοτήτων στις πράξεις καθαυτές, αποδίδοντας ηθικότητα ή ανηθικότητα κυρίως στις προθέσεις και όχι στις πράξεις, ενώ άλλες εξετάζουν κυρίως τα αποτελέσματα των πράξεων, και όχι τις ίδιες τις πράξεις ή τις καλές ή κακές προθέσεις. Οι ηθικές θεωρίες που αποδίδουν δεοντολογικές ιδιότητες στις πράξεις καλούνται ηθικός ρεαλισμός, και η δεοντολογικού τύπου ηθική είναι συνήθως μια μορφή ηθικού ρεαλισμού. Η πιο διαδεδομένη μορφή δεοντολογικού ρεαλισμού έχει θεολογική προέλευση.
Μία από τις σημαντικότερες δεοντολογικού τύπου θεωρίες, η καντιανή ηθική, έχει παραταύτα το χαρακτηριστικό ότι δεν είναι (μετα-ηθικά) ρεαλιστική. Τουλάχιστον όχι με τον τρόπο με τον οποίο είναι (μετα-ηθικά) ρεαλιστικές οι παραδοσιακού τύπου δεοντολογίες που αποτελούνται από κατάλογο προσταγών ή νόμων. Αυτό συμβαίνει διότι η καντιανή ηθική ξεκινά από διαφορετική μεταφυσική βάση, και όχι από την μεταφυσική της "αυθαίρετης" ύπαρξης του ηθικά ορθού. Η μεταφυσική βάση της καντιανής ηθικής έχει ως κύριο συστατικό της τη σύνδεση της ηθικότητας με τη λογική (τον ορθό Λόγο). Τούτο είναι ένα στοιχείο που μοιράζεται με την αριστοτελική ηθική. Ενώ οι περισσότερες άλλες φιλοσοφικές θεωρίες δεν έχουν αυτό το χαρακτηριστικό της καντιανής και της αριστοτελικής ηθικής, αλλά ανάγουν την ηθικότητα σε πεδία πιο μακρυά από τη λογική και πιο κοντά σε αυτόνομα πεδία "αίσθησης του ηθικού".
Πηγές
Κατηγορία:Ηθικές θεωρίες Κατηγορία:Κανονιστική ηθική
Κλάουδιο Κανίγια
Ο Κλάουδιο Πολ Κανίγια (Claudio Paul Caniggia, προφέρεται στα ισπανικά Κλάουδιο Κανίχια ή Κλάουδιο Κανίγια και στα ιταλικά Κλάουντιο Κανίτζια: ισπανική προφορά ΔΦΑ : [ˈklauðjo kaˈnixia]), είναι Αργεντινός πρώην ποδοσφαιριστής και έχει λάβει μέρος σε τρία Παγκόσμια Κύπελλα με την Εθνική Αργεντινής το 1990, το 1994 και το 2002 στο οποίο όμως δεν χρησιμοποιήθηκε.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 9 Ιανουαρίου του 1967 στο Μπουένος Άιρες και αγωνιζόταν στην επίθεση. Έκανε μεγάλη καριέρα φορώντας μεταξύ άλλων τις φανέλες της Ρίβερ Πλέιτ ,της ΑΣ Ρόμα, της Μπενφίκα , της Μπόκα Τζούνιορς και της σκωτσέζικης Ρέιντζερς Γλασκώβης. Κρέμασε τα παπούτσια του το 2004 σε ομάδα του Κατάρ. Με την Εθνική Αργεντινής αγωνίστηκε 50 φορές από το 1987 μέχρι το 2002 και σημείωσε 16 τέρματα.
Πηγές
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρέιντζερς Γλασκώβης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αταλάντα ΜΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ελλάς Βερόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1991 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1989 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1987 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 1992 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νταντί ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόκα Τζούνιορς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουέμπλεϊ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κατάρ ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρίβερ Πλέιτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Κατάρ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πορτογαλία Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κόπα Αμέρικα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Κατάρ Κατηγορία:Παίκτες νικητές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA Κατηγορία:Αργεντινοί ιταλικής καταγωγής
Ταραζέντ
Ο Ταραζέντ είναι το ιδιαίτερο όνομα του αστέρα γ (γάμμα) του αστερισμού Αετού (γ Aquilae, γ Aql). Ο Ταραζέντ, ως ο δεύτερος φωτεινότερος αστέρας του αστερισμού, είναι εύκολα ορατός με γυμνό μάτι. Το γεγονός ότι φαίνεται να λάμπει μόλις δύο περίπου μοίρες βόρεια-βορειοδυτικά του φωτεινότερου αστέρα του αστερισμού, του α, γνωστού και ως Αλτάιρ, αλλά και σχετικώς κοντά στον β Αετού, οδήγησε στη συσχέτισή του με αυτούς στις παραδόσεις των διάφορων πολιτισμών.
Ονομασίες και ιστορικά στοιχεία
Στην Κίνα, η ονομασία 河鼓 (Hé Gŭ), που σημαίνει «τύμπανο του ποταμού», αναφέρεται και πάλι σε σχέση με την ομάδα που σχηματίζουν οι αστέρες α, β και γ Αετού. Ο ίδιος ο γ Αετού είναι γνωστός ως 河鼓三 (Hé Gŭ sān, δηλαδή «ο τρίτος αστέρας του τυμπάνου του ποταμού). Κατά την κινεζική παράδοση της πριγκίπισσας και του γελαδάρη, ο γ και ο β Αετού ήταν παιδιά του Niulang (牛郎 = ο γελαδάρης, α Αετού) και της Zhinü (織女 = η πριγκίπισσα, ο αστέρας Βέγας).
Οι ιθαγενείς Koori της Βικτώριας έλεγαν ότι οι β και γ Αετού ήταν οι μαύροι κύκνοι-σύζυγοι του Bunjil (α Αετού), που και πάλι ήταν ένας αετός (του είδους Aquila audax).
Επίσης, στη νεότερη αστρονομία, ο αστέρας φέρει τα ονόματα 50 Αετού (αριθμός Φλάμστηντ), BD+10 4043, FK5 741, HD 186791, HIP 97278, HR 7525 και SAO 105223, που αντιστοιχούν στην αναφορά του σε διάφορους καταλόγους αστέρων.
Αστροφυσικά χαρακτηριστικά
Ο γ Αετού είναι ένας σχετικώς νεαρός αστέρας, με ηλικία της τάξεως των 100 εκατομμυρίων ετών. Παρά το γεγονός αυτό, είναι ένας εξελιγμένος αστέρας: έχει καταναλώσει σχεδόν όλο το υδρογόνο στον πυρήνα του, με αποτέλεσμα να διαστέλλεται σε ένα λαμπρό πορτοκαλί γίγαντα, με διάμετρο, στην εποχή μας, 95 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου και λαμπρότητα ίση με 2.540 φορές μεγαλύτερη από την ηλιακή (απόλυτο μέγεθος −3,4). Η θερμοκρασία στην επιφάνειά του είναι 4.210 K. Ο Ταραζέντ συντήκει πλέον ήλιο σε άνθρακα στον πυρήνα του, κάτι που σημαίνει ότι το τέλος του απέχει μόλις μερικά εκατομμύρια έτη. Η μάζα του εκτιμάται σε 5 ως 6 φορές μεγαλύτερη από την ηλιακή, και επομένως, αφού τα εξωτερικά του στρώματα διαφύγουν στο διάστημα, ο πυρήνας του θα συμπιεσθεί σε έναν λευκό νάνο.
Ο Ταραζέντ πλησιάζει το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα 2,79 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο (10 χιλιάδες χιλιόμετρα την ώρα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λαμπροί γίγαντες τύπου K Κατηγορία:Αετός (αστερισμός) Κατηγορία:Φασματοσκοπικώς διπλοί αστέρες Κατηγορία:Αντικείμενα Bayer
Καστέλλια Φωκίδας
Τα Καστέλλια είναι χωριό το οποίο ανήκει στον καλλικρατικό Δήμο Δελφών του Νομού Φωκίδας και έχει πληθυσμό 523 κατοίκους. Έως το 2010 ανήκε στην τέως επαρχία Παρνασσίδας. Βρίσκεται στον οδικό άξονα Λαμίας - Άμφισσας - Ναυπάκτου και απέχει 40 χλμ. περίπου από τη Λαμία και 35 χλμ. από την Άμφισσα. Είναι κτισμένα στις υπώρειες της Γκιώνας και της Οίτης και μπροστά του απλώνεται το λεκανοπέδιο του Βοιωτικού Κηφισού ή Δωρική κοιλάδα όπως συνηθίζεται να λέγεται από παλιά.
Ιστορία
Οι Δωριείς μερικές δεκαετίες μετά το τέλος του Τρωικού πολέμου δια της Θεσσαλίας ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στη Δωρίδα, την οποία χρησιμοποίησαν σαν ορμητήριο για να καταλάβουν και άλλες χώρες της Ελλάδας. Η Δωρίδα στην αρχαία εποχή ήταν η χώρα που εκτείνεται στην περιοχή του πρώην δήμου Δωριέων, της επαρχίας Παρνασσίδας του Νομού Φωκίδας, όπου σήμερα βρίσκονται τα χωριά Καστέλλια, Γραβιά και Οινοχώρι και περικλείεται από τα όρη του Παρνασσού προς Ν.Α., της Γκιώνας προς τα Ν.Δ., του Καλλίδρομου προς Β.Α., και της Οίτης προς Δυσμάς.
Η Δωρίδα στην αρχαία εποχή ονομαζόταν και Δρυοπίς. Πρόκειται για λέξεις που γίνονται από την ίδια ρίζα, δρυ, που σημαίνει χώρα δασώδης και κυρίως από δρυ. Πράγματι, το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής καλύπτεται από τις διάφορες ποικιλίες της δρυός (Δέντρο, πουρνάρι, ντούσκα). Ο ιστορικός Ηρόδοτος γράφει ότι το έθνος των Δωριέων έλαβε το όνομα Δωρικόν, όταν ήρθε στην Πελοπόννησο από τη Δρυόπιδα, ενώ στην αρχή, όταν κατοικούσε στην Πίνδο ονομαζόταν «Μακεδονικό έθνος» (1,56).
Οι πόλεις που ίδρυσαν και κατοίκησαν οι Δωριείς, ήταν στην αρχή τρεις, όπως μας λέει ο Θουκυδίδης: Το Βοιόν, το Κυτίνιον και ο Ερινεός. Ο Γεωγράφος Στράβων αναφέρει τέσσερις πόλεις: Ερινεόν, Βόϊον, Κυτίνιον και Πίνδον και μιλάει για Δωρική Τετράπολη. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης αναφέρει τρεις πόλεις: Το Κυτίνιον, το Βοιόν και την Ερινεόν, όπως και ο Θουκυδίδης. Ο Λατίνος περιηγητής και γεωγράφος, Πλίνιος, αναφέρει πέντε πόλεις: Σπερχειόν, Ερινεόν, Βοίον, Πίνδον και Κυτίνιον. Εδώ ο Πλίνιος λέει ότι ο Σπερχειός ανήκε στους Δωριείς, ενώ πρόκειται για πόλη των Μαλιέων ή Οιτιέων, η οποία βρισκόταν στην κοιλάδα του Σπερχειού ποταμού. Ο Βυζαντινός ιστορικός και ποιητής, Τζέτζης, καθώς και ο σχολιαστής του Πινδάρου αναφέρει τις έξι: Κυτίνιον, Βοίον, Λίλαιον, Κάρφαιον, Δρυόπην, και Ερινεόν.
Τα Καστέλλια μετά το 1800
Κατά το 1800 ο Γάλλος περιηγητής Πουκεβίλλ αναφέρει ότι ο Χλωμός έχει περίπου 80 - 100 οικογένειες και το Καστέλλι μόλις 60. Από το αρχείο Ζεΐνη επίσης συνάγεται ότι δεν υπάρχει εγκατάσταση Τούρκων στο χωριό (πλην του τοποτηρητή, ο οποίος όμως έχει εξομοιωθεί πλήρως με τους Καστελλιώτες), η αλληλογραφία, τα συμβόλαια κ.λ.π. γίνονται στα Ελληνικά και ότι είναι ανεπτυγμένη η σηροτροφία (υπήρχαν άφθονες μουριές στην τοποθεσία που βρισκόταν τότε το χωριό, στο Παλιοκαστέλλι). Είναι επίσης από τα πρώτα χωριά της Ελλάδας που καλλιέργησαν καπνό. Προκειμένου να καλλιεργήσουν περισσότερες εκτάσεις από την αποδοτική αυτή καλλιέργεια, τον καπνό, οι Καστελλιώτες αναγκάζονται να ξεστρεματήσουν εκτάσεις στην περιοχή που βρίσκεται σήμερα το χωριό και να χτίσουν καλύβια στα οποία έμεναν όταν καλλιεργούσαν τον καπνό. Γι' αυτό την εποχή εκείνη η περιοχή που είναι σήμερα το χωριό ονομαζόταν «Καλύβια». Οι πολλές απαιτήσεις όμως της καπνοκαλλιέργειας αναγκάζουν τους καλλιεργητές να αφήσουν σιγά-σιγά το Παλιοκαστέλλι και το 1864 να εγκατασταθούν οριστικά στη θέση που βρίσκεται σήμερα το χωριό.
Στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του 1821 πήραν μέρος πολλοί Καστελλιώτες. Στη μελέτη του Ε. Ν. Σταθόπουλου με τίτλο «Η Φωκίδα της Επανάστασης» υπάρχουν πολλά ονόματα Καστελλιωτών και Χλωμίσιων αγωνιστών με τη δράση τους στον αγώνα της ελευθερίας. Συγκεκριμένα περίπου 700 κάτοικοι των Καστελλίων και του Χλωμού, έλαβαν μέρος στον Αγώνα του 1821, δηλαδή όλοι οι δυνάμενοι να φέρουν όπλα. Οι διαπιστωμένοι νεκροί αγωνιστές ανέρχονται σε 11. Κυρίως αγωνίστηκαν με τα σώματα των οπλαρχηγών Πανουργιά, Διοβουνιώτη, κλπ. Έλαβαν μέρος στην πολιορκία των Σαλώνων, στο Μεσολόγγι και μάλιστα 6 από αυτούς κλείστηκαν στο Χάνι της Γραβιάς μαζί με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο.
Διοικητικά το χωριό, μετά την απελευθέρωση, σχηματίζεται ως εξής: Στην πρώτη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας, μετά την απελευθέρωση του 21, σχηματίστηκε ο Δήμος Ερινεού, με πρωτεύουσα το Καστέλλι, με το Β.Δ. της 8/20-4-1835 που δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (Γεν. Αρχεία του Κράτους Όθωνος, αρχ. Υπ. Εσωτ. Φ. 122 Αα Ν.23645) ως Δήμος της Επαρχίας Παρνασσίδος. Κατατάχτηκε στη β΄ τάξη με πληθυσμό 2.253 κατοίκους. Ο δημότης ονομάστηκε «Ερίνιος». Το όνομα ο Δήμος το πήρε από την αρχαία Δωρική ομώνυμη πόλη.
Με το Β.Δ. από 3 Ιουλίου 1872 γίνεται μετασχηματισμός των Δήμων Παρνασσίδος, χωρίς καμιά μεταβολή στη σύνθεση του Δήμου Δωριέων. Η αρχική σφραγίδα του Δήμου Δωριέων ήταν κυκλική με έμβλημα τον Βασιλικό Θυρεό, το δε Δημοτικό Συμβούλιο πρότεινε «παίδα εστεμμένο ή κυνηγόν κρατούντα περιστεράν με ανοικτάς τας πτέρυγας» ή «Αρην πολεμούντα με το τόξον εις τας χείρας». Τέλος με εισήγηση του αρχαιολόγου Π. Ευστρατιάδη επελέγησαν ως έμβλημα τρεις νέοι ένοπλοι χορευτές γύρωθεν δε οι λέξεις Δήμος Δωριέων.
Μετά την αλλαγή της διοικητικής διαίρεσης της Χώρας και την κατάργηση των Δήμων με τη δημοσίευση του Νόμου ΔΝΖ΄ (4057/1912), με το Β.Δ της 29.8.1912 συστήθηκε και αναγνωρίστηκε ως Κοινότητα Καστελλίου (μετά του συνοικισμού Χλωμός). Με το Π.Δ. 25/20.12.1978 (ΦΕΚ Α΄τεύχος 8/18.1.1979) μετονομάσθηκε από Κοινότητα «Καστελλίου» σε Κοινότητα «Καστελλίων» και το χωριό από «Καστέλλιον» σε «Καστέλλια, τα».
Τέλος με το Ν. 2539/4.12.1997 (ΦΕΚ Α΄αρ.244) έγινε η συνένωση των Δήμων και Κοινοτήτων σύμφωνα με το σχέδιο «Καπόδίστριας» με την πεποίθηση ότι θα αποτελέσει τροχοπέδη στη φθορά της υπαίθρου. Με τη νέα συνένωση των κοινοτήτων σε Δήμους, τα Καστέλλια υπάγονται στον Δήμο Γραβιάς.
Πολιτιστικά
Στην Αθήνα λειτουργεί ο Προοδευτικός Σύλλογος «Τα Καστέλλια». Με απόφαση του Πρωτοδικείου Άμφισσας (αριθμ. 297/87) εγκρίθηκε το καταστατικό ίδρυσης του Πολιτιστικού Συλλόγου Καστελλίων. Στους σκοπούς του περιλαμβάνονται, η μελέτη και προστασία του φυσικού περιβάλλοντος του τόπου, η αποκάλυψη και διάδοση της πολιτιστικής κληρονομιάς σε συνδυασμό με περαιτέρω ανάπτυξη του πολιτιστικού επιπέδου και την οργάνωση της ψυχαγωγίας και επιμόρφωσης του λαού και της νεολαίας του τόπου.
Τουρισμός - Αποδράσεις
Τα Καστέλλια βρίσκονται στην περιοχή της Β.Α Παρνασσίδος και περικλείονται από τα όρη Γκιώνα και Παρνασσός. Η περιοχή είναι καταπράσινη και καλύπτεται από πουρνάρια, έλατα και κέδρα. Τη διατρέχουν πολλά ρυάκια και ο Βοιωτικός Κηφισσός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φωκίδας Καστελλια
Καλκούτα
Στην πόλη κατοικούν 4,6 εκατομμύρια κατοίκων και έχει έκταση 185 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Η μητροπολιτική περιοχή της Καλκούτας έχει 14,6 εκατομμύρια κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και είναι η τρίτη μεγαλύτερη μετά από αυτή του Δελχί και του Μουμπάι (Βομβάη). Το μεγαλύτερο μέρος της πόλης βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Χούγκλι. Το 17ο αιώνα στην περιοχή της πόλης υπήρχαν τρία χωριά με την ονομασία Καλικάτα, Γκομπινταπούρ και Σουτανούτι. Το 1712 η Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών τα συνένωσε και έχτισε ένα οχυρό, το Φορτ Γουίλιαμ, που αποτέλεσε τον πυρήνα της σημερινής πόλης.
Στα τέλη του 17ου αιώνα, τα τρία χωριά που προηγήθηκαν της Καλκούτας κυβερνούνταν από τους Ναουάμπ της Βεγγάλης υπό την επικυριαρχία των Ναουάμπ. Αφού οι Ναουάμπ χορήγησε στην Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών άδεια εμπορίας το 1690, η περιοχή αναπτύχθηκε από την Εταιρεία σε μια ολοένα και ενισχυμένη εμπορική θέση. Ο Ναουάμπ Σιράτζ ουντ-Νταουλάχ κατέκτησε την Καλκούτα το 1756 και η Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών την ανέκτησε το επόμενο έτος. Το 1793 η Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών ήταν αρκετά ισχυρή ώστε να καταργήσει το Νιζαμάτ (τοπική κυριαρχία) και ανέλαβε την πλήρη κυριαρχία της περιοχής. Σύμφωνα με τη κυβέρνηση της εταιρείας και αργότερα κάτω από τις Βρετανικής Ινδίας η Καλκούτα χρησίμευσε ως πρωτεύουσα των βρετανικών εδαφών στην Ινδία μέχρι το 1911, όταν τα γεωγραφικά μειονεκτήματά της, σε συνδυασμό με τον αυξανόμενο εθνικισμό στη Βεγγάλη, οδήγησαν σε μετατόπιση της πρωτεύουσας στο Νέο Δελχί. Η Καλκούτα ήταν το κέντρο του ινδικού κινήματος ανεξαρτησίας. Σήμερα παραμένει μια εστία σύγχρονης κρατικής πολιτικής. Μετά την ανεξαρτησία της Ινδίας το 1947, η Καλκούτα, που κάποτε ήταν κέντρο της σύγχρονης ινδικής εκπαίδευσης, επιστήμης, πολιτισμού και πολιτικής, υπέστη πολλές δεκαετίες οικονομικής στασιμότητας.
Ως πυρήνας της Βεγγαλικής Αναγέννησης του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα και θρησκευτικά και εθνολογικά διαφορετικό πολιτιστικό κέντρο στη Βεγγάλη και την Ινδία, η Καλκούτα έχει τοπικές παραδόσεις στο δράμα, την τέχνη, το κινηματογράφο, το θέατρο και τη λογοτεχνία. Πολλοί άνθρωποι από την Καλκούτα - μεταξύ των οποίων αρκετοί βραβευθέντες με Νόμπελ - συνέβαλαν στις τέχνες, στις επιστήμες και σε άλλους τομείς. Ο πολιτισμός της Καλκούτας χαρακτηρίζει ιδιαιτερότητες που περιλαμβάνουν χαρακτηριστικές γειτονιές (πάρα) και ελεύθερες πνευματικές ανταλλαγές (άντα). Το μερίδιο της Δυτικής Βεγγάλης στην κινηματογραφική βιομηχανία της Βεγγαλικής γλώσσας βασίζεται στην πόλη, η οποία φιλοξενεί επίσης σεβαστά πολιτιστικά ιδρύματα εθνικής σημασίας, όπως η Ακαδημία Καλών Τεχνών, το Μνημείο Βικτώριας, η Ασιατική Εταιρεία, το Ινδικό Μουσείο και η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ινδίας. Μεταξύ των επαγγελματικών επιστημονικών ιδρυμάτων, η Καλκούτα φιλοξενεί την Αγροκηπευτική Εταιρεία της Ινδίας, τη Γεωλογική Έρευνα της Ινδίας, τη Βοτανική Έρευνα της Ινδίας, την Μαθηματική Εταιρεία της Καλκούτας, το Σύνδεσμο Ινδικού Επιστημονικού Κογκρέσου, τη Ζωολογική Έρευνα της Ινδίας, το Ινστιτούτο Μηχανικών, την Ανθρωπολογική Έρευνα της Ινδίας και της Ινδικής Ένωσης Δημόσιας Υγείας. Παρόλο που φιλοξενεί μεγάλους χώρους κρίκετ, η Καλκούτα διαφέρει από τις άλλες ινδικές πόλεις δίνοντας σημασία στο ποδόσφαιρο και σε άλλα αθλήματα.
Ετυμολογία
Το όνομα Κολκάτα προέρχεται από τον βεγγαλικό όρο Kôlikata (কলিকাতা, ˈkɔlikat̪a), το όνομα ενός από τα τρία χωριά που προηγήθηκαν της άφιξης των Βρετανών, στην περιοχή όπου τελικά θα εγκατασταθεί η πόλη. Τα άλλα δύο χωριά ήταν το Σουτανούτι και το Γκοβινταπούρ.
Υπάρχουν αρκετές εξηγήσεις για την ετυμολογία αυτού του ονόματος:
Αν και το όνομα της πόλης προφερόταν πάντα ως Κολκάτα [ˈkolkat̪a] (কলকাতা) ή Κολικάτα [ˈkɔlikat̪a] (কলিকাতা) στα βεγγαλικά, ο αγγλοποιημένος όρος Καλκούτα ήταν το επίσημο όνομα μέχρι το 2001, όταν άλλαξε σε Κολκάτα για να αντιστοιχιστεί με τη βεγγαλική προφορά. (πρέπει να σημειωθεί ότι το "Καλκούττ" είναι ένα ετυμολογικά άσχετο τοπωνύμιο που βρίσκεται σε αρκετές τοποθεσίες στην Αγγλία.)
Ιστορία
Η ανακάλυψη και η αρχαιολογική μελέτη του Τσαντρακετουγκάρ, 35 χιλιόμετρα βόρεια της Καλκούτας, αποδεικνύει ότι η περιοχή στην οποία βρίσκεται η πόλη έχει κατοικηθεί για περισσότερο από δύο χιλιετίες. Η καταγεγραμμένη ιστορία της Καλκούτας ξεκίνησε το 1690 με την άφιξη της Αγγλικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών, η οποία εδραίωσε τις εμπορικές της δραστηριότητες στη Βεγγάλη. Ο Τζομπ Τσάρνοκ, ένας διοικητής που εργάστηκε στην εταιρεία, είχε προηγουμένως πιστωθεί ως ιδρυτής της πόλης. Ως απάντηση σε μια δημόσια υπογραφή, το Ανώτατο Δικαστήριο της Καλκούτας αποφάνθηκε το 2003 ότι η πόλη δεν έχει ιδρυτή. Η περιοχή που καταλάμβανε η σημερινή πόλη αποτελούταν από τρία χωριά, τα Καλικάτα, Γκομπινταπούρ και Σουτανούτι. Το Καλικάτα ήταν χωριό ψαράδων ενώ το Σουτανούτι ήταν ποτάμιο χωριό υφαντών. Αποτελούσαν μέρος ενός κτήματος που άνηκε στον αυτοκράτορα της Μογγολικής Αυτοκρατορίας της Ινδίας, τους τζαγκιρντάρι (μια επιχορήγηση γης που δόθηκε από έναν βασιλιά στους ευγενείς του), τα φορολογικά δικαιώματα στα χωριά κατοχυρώθηκαν από την οικογένεια γαιοκτημόνων Σαμπάρνα Ρόι Τσουντχουρί, ή ζαμιντάρ. Αυτά τα δικαιώματα μεταφέρθηκαν στην Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών το 1698. Το 1712, οι Βρετανοί ολοκλήρωσαν την κατασκευή του Οχυρού Ουίλιαμ, που βρίσκεται στην ανατολική όχθη του ποταμού Χούγκλι για να προστατεύσει το εργοστάσιο συναλλαγών τους. Αντιμέτωποι με συχνές αψιμαχίες με τις γαλλικές δυνάμεις, οι Βρετανοί άρχισαν να αναβαθμίζουν τις οχυρώσεις τους το 1756. Ο Ναουάμπ της Βεγγάλης, Σιράτζ ουντ-Νταουλάχ, καταδίκασε τη στρατιωτικοποίηση και τη φοροδιαφυγή από την εταιρεία. Η προειδοποίησή του παρέμεινε αδρανή και ο Ναουάμπ επιτέθηκε. κατέλαβε το Οχυρό Γουίλιαμ που οδήγησε στη δολοφονία αρκετών αξιωματούχων της εταιρείας στην Ανατολική Ινδία στην Μαύρη τρύπα της Καλκούτας. Μια δύναμη στρατιωτών της εταιρείας (σεπόι) και βρετανικά στρατεύματα ηγούμενα από τον Ρόμπερτ Κλάιβ επανακατέλαβαν την πόλη το επόμενο έτος. Σύμφωνα με τη συνθήκη του Αλαχαμπάντ το 1765 μετά τη μάχη του Μπουξάρ, η εταιρεία της Ανατολικής Ινδίας διορίστηκε αυτοκρατορικός φοροσυλλέκτης του αυτοκράτορα της Μογγολικής αυτοκρατορίας της Ινδίας στην επαρχία της Βεγγάλης, του Μπιχάρ και την Ορίσσα, ενώ οι διορισμένοι από τους Μουγκάλ Ναουάμπ συνέχισαν να κυβερνούν την επαρχία. Ανακηρυγμένη ως μια πόλη προεδρίας, η Καλκούτα έγινε το αρχηγείο της Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών το 1773. Το 1793 καταργήθηκε η κυρίαρχη δύναμη των Ναουάμπ και η εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών ανέλαβε τον πλήρη έλεγχο της πόλης και της επαρχίας. Στις αρχές του 19ου αιώνα, τα έλη που περιβάλλουν την πόλη αποστραγγίστηκαν. Η περιοχή της κυβέρνησης εκτεινόταν κατά μήκος των όχθων του ποταμού Χούγκλι. Ο Ρίτσαρντ Γουελλέσλεϊ, Γενικός Κυβερνήτης της Προεδρίας του Οχυρού Γουίλλιαμ στις 1797-1805, ήταν υπεύθυνος για την ανάπτυξη της πόλης και της δημόσιας αρχιτεκτονικής της. Στα τέλη του 18ου και 19ου αιώνα, η πόλη αποτελούσε κέντρο εμπορίου οπίου της Ανατολικής Ινδίας.
Μέχρι τη δεκαετία του 1850, η Καλκούτα είχε δύο περιοχές: τη Λευκή Πόλη, η οποία ήταν κατά κύριο λόγο βρετανική και επικεντρώθηκε στο Τσοουρινγκχί και την πλατεία Νταλχάουζι, και η Μαύρη πόλη, κυρίως Ινδική και επικεντρωμένη στη Βόρεια Καλκούτα. Η πόλη υπέστη ταχεία βιομηχανική ανάπτυξη από τις αρχές της δεκαετίας του 1850, ιδιαίτερα στις βιομηχανίες κλωστοϋφαντουργίας και γιούτας. Αυτό ενθάρρυνε τις βρετανικές εταιρείες να επενδύσουν μαζικά σε έργα υποδομής, τα οποία περιελάμβαναν τηλεγραφικές συνδέσεις και τον σιδηροδρομικό σταθμό Χάουραχ. Η συνύπαρξη του βρετανικού και του ινδικού πολιτισμού είχε ως αποτέλεσμα την εμφάνιση μιας νέας τάξης μπάμπου αστικών Ινδών, των οποίων τα μέλη ήταν συχνά γραφειοκράτες, επαγγελματίες, αναγνώστες εφημερίδων και αγγλόφιλοι. Συνήθως ανήκαν σε κοινότητες ινδουιστών ανώτερης κάστας. Τον 19ο αιώνα, η Βεγγαλική Αναγέννηση προκάλεσε μια αυξημένη κοινωνικοπολιτισμική πολυπλοκότητα ανάμεσα στους κατοίκους των πόλεων. Το 1883, η Καλκούτα φιλοξένησε το πρώτο εθνικό συνέδριο της Ινδικής Εθνικής Ένωσης, της πρώτης αναγνωρισμένης εθνικιστικής οργάνωσης στην Ινδία.
Η διαίρεση της Βεγγάλης το 1905 με θρησκευτικές γραμμές οδήγησε σε μαζικές διαμαρτυρίες, καθιστώντας την Καλκούτα λιγότερο φιλόξενη για τους Βρετανούς. Η πρωτεύουσα μετακινήθηκε στο Νέο Δελχί το 1911. Η Καλκούτα συνέχισε να αποτελεί κέντρο επαναστατικών οργανώσεων που συνδέονται με το ινδικό κίνημα ανεξαρτησίας. Η πόλη και το λιμάνι βομβαρδίστηκαν αρκετές φορές από τους Ιάπωνες μεταξύ 1942 και 1944, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Συνεχίζοντας τον πόλεμο, εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν από το θάνατο κατά τη διάρκεια του λιμού της Βεγγάλης το 1943 λόγω ενός συνδυασμού στρατιωτικών, διοικητικών και φυσικών παραγόντων. Οι απαιτήσεις για τη δημιουργία ενός μουσουλμανικού κράτους οδήγησαν το 1946 σε ένα επεισόδιο κοινής βίας που σκότωσε πάνω από 4.000 άτομα. Η διαίρεση της Ινδίας οδήγησε σε περαιτέρω συγκρούσεις και σε μια δημογραφική αλλαγή - πολλοί μουσουλμάνοι έφυγαν για το ανατολικό Πακιστάν (σημερινό Μπαγκλαντές), ενώ εκατοντάδες χιλιάδες Ινδουιστές μετακινήθηκαν στην πόλη.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και της δεκαετίας του 1970, οι σοβαρές ελλείψεις στην εξουσία, οι απεργίες και το βίαιο μαρξιστικό-μαοϊκό κίνημα από ομάδες γνωστές ως Ναξαλίτες προκάλεσαν ζημιές σε μεγάλο μέρος της υποδομής της πόλης, με αποτέλεσμα την οικονομική στασιμότητα. Ο Απελευθερωτικός Πόλεμος του Μπαγκλαντές το 1971 οδήγησε σε μια μαζική εισροή χιλιάδων προσφύγων, πολλοί από τους οποίους ήταν απένταροι, που υπερέντειναν την υποδομή του Καλκούτα. Κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1980, η Βομβάη (στη συνέχεια μετονομάστηκε σε Μουμπάι) προσπέρασε την Καλκούτα ως την πιο πολυπληθέστερη πόλη της Ινδίας. Το 1985, ο πρωθυπουργός Ρατζίβ Γκάντι χαρακτήρισε την Καλκούτα ως "πόλη που πεθαίνει" υπό το πρίσμα των κοινωνικοπολιτικών προβλημάτων της. Την περίοδο 1977-2011, η Δυτική Βεγγάλη κυβερνήθηκε από την Κολκάτα από το Αριστερό Μέτωπο, στο οποίο κυριαρχούσε το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ινδίας. Ήταν η μακροβιότερη δημοκρατικά εκλεγμένη κομμουνιστική κυβέρνηση στον κόσμο, κατά τη διάρκεια της οποίας η Καλκούτα ήταν βασική βάση για τον Ινδικό κομμουνισμό. Στις εκλογές της νομοθετικής συνέλευσης της Δυτικής Βεγγάλης, το 2011, το αριστερό μέτωπο νικήθηκε από το συνέδριο Τριναμούλ. Η οικονομική ανάκαμψη της πόλης συγκέντρωσε δυναμική μετά τη δεκαετία του 1990, όταν η Ινδία άρχισε να εφαρμόζει μεταρρυθμίσεις υπέρ της αγοράς. Από το 2000, ο τομέας των υπηρεσιών πληροφορικής έχει αναζωογονήσει τη στάσιμη οικονομία της Καλκούτα. Η πόλη σημειώνει επίσης έντονη ανάπτυξη στην παραγωγική της βάση.