cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη του Κοσσυφοπεδίου
Μάχη
Τα ιστορικά δεδομένα λένε ότι ο Βουκ Μπράνκοβιτς είδε ότι δεν υπήρχε ελπίδα για νίκη και διέφυγε για να σώσει όσο περισσότερους άντρες μπορούσε μετά τη σύλληψη του Λαζάρου. Στα παραδοσιακά τραγούδια, όμως, λέγεται ότι πρόδωσε τον Λάζαρο και τον άφησε να πεθάνει εν μέσω της μάχης, και δεν έφυγε μετά σύλληψη του Λαζάρου και τις μεγάλες απώλειες στο κέντρο.
Λίγο μετά την αποχώρηση του Μπράνκοβιτς από τη μάχη, οι υπόλοιπες βοσνιακές και σερβικές δυνάμεις εγκατέλειψαν το πεδίο της μάχης, πιστεύοντας ότι η νίκη δεν ήταν πλέον δυνατή.
Καθώς η μάχη έγερνε εις βάρος των Σέρβων, λέγεται ότι ένας από τους ιππότες τους, που αργότερα αναγνωρίστηκε ως Μίλος Όμπιλιτς, προσποιήθηκε ότι είχε λιποτακτήσει στις οθωμανικές δυνάμεις. Όταν τον έφεραν μπροστά στον Μουράτ, ο Όμπιλιτς έβγαλε ένα κρυμμένο στιλέτο και σκότωσε τον σουλτάνο μαχαιρώνοντάς τον, ενώ τον σκότωσαν αμέσως οι σωματοφύλακες του Σουλτάνου.
Η παλαιότερη σωζόμενη πηγή, μια επιστολή της γερουσίας της Φλωρεντίας προς τον βασιλιά Τρβτκο Α΄ της Βοσνίας της 20ής Οκτωβρίου 1389, λέει ότι ο Μουράτ σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της μάχης. Ο δολοφόνος δεν κατονομάζεται, αλλά ήταν ένας από τους 12 Σέρβους ευγενείς που κατάφεραν να διασπάσουν τις οθωμανικές γραμμές:
"Τυχερά, τα πιο τυχερά είναι εκείνα τα χέρια των δώδεκα πιστών αρχόντων που, έχοντας ανοίξει τον δρόμο τους με το σπαθί και έχοντας διεισδύσει στις εχθρικές γραμμές και στον κύκλο των αλυσοδεμένων καμηλών, έφτασαν ηρωικά στη σκηνή του ίδιου του Μουράτ. Πιο τυχερός από όλους είναι εκείνος που με τόση δύναμη σκότωσε ένα τόσο ισχυρό ηγεμόνα, μαχαιρώνοντάς τον με ένα σπαθί στον λαιμό και την κοιλιά. Και ευλογημένοι είναι όλοι εκείνοι που έδωσαν τη ζωή και το αίμα τους με τον ένδοξο τρόπο του μαρτυρίου σαν θύματα του νεκρού ηγέτη πάνω από το απαίσιο πτώμα του.
Άλλη ιταλική περιγραφή, το έργο του Mινιανέλι του 1416, υποστηρίζει ότι τον Οθωμανό σουλτάνο σκότωσε ο Λάζαρος.
Συνέπειες
Και οι δύο στρατοί εκμηδενίστηκαν στη μάχη. Και ο Λάζαρος και ο Μουράτ έχασαν τη ζωή τους και τα απομεινάρια των στρατευμάτων τους τελικά υποχώρησαν από το πεδίο της μάχης. Ο γιος του Μουράτ Βαγιαζήτ Α΄ στραγγάλισε τον μικρότερο αδελφό του Γιάκουμπ Τσελέμπι, όταν άκουσε ότι ο πατέρας του είχε πεθάνει και έτσι έγινε ο μοναδικός κληρονόμος του Οθωμανικού θρόνου. Οι Σέρβοι έμειναν με λίγους άνδρες, που δεν αρκούσαν για να υπερασπιστούν αποτελεσματικά τα εδάφη τους, ενώ οι Τούρκοι είχαν πολλά περισσότερα στρατεύματα στην Ανατολή. Κατά συνέπεια τα Σερβικά πριγκιπάτα, που δεν ήταν ήδη, έγιναν υποτελή στους Οθωμανούς, έγιναν έτσι τα επόμενα χρόνια, ενδίδοντας το ένα μετά το άλλο. Επιπλέον, για να αντιμετωπίσουν την οθωμανική πίεση, μερικοί Σέρβοι ευγενείς πρόσφεραν ως νύφες τις κόρες τους, συμπεριλαμβανομένης της κόρης του πρίγκιπα Λαζάρου, στον Βαγιαζήτ. Μετά από αυτούς τους γάμους ο Στέφανος Λαζάρεβιτς έγινε πιστός σύμμαχος του Βαγιαζήτ, συνεισφέροντας σημαντικές δυνάμεις σε πολλές από τις μελλοντικές στρατιωτικές επιχειρήσεις του, συμπεριλαμβανομένης της Μάχης της Νικόπολης. Τελικά το Δεσποτάτο της Σερβίας θα προσπαθούσε επανειλημμένα να νικήσει τους Οθωμανούς συνεργαζόμενο με τους Ούγγρους μέχρι την τελική του ήττα το 1459.
Κληρονομιά
Η Μάχη του Κοσσυφοπεδίου είναι ιδιαίτερα σημαντική για τη σερβική ιστορία, παράδοση και εθνική ταυτότητα.
Η ημέρα της μάχης, γνωστή στη Σερβία ως Βίντοβνταν (Ημέρα του Αγίου Βίτου), είναι σημαντικό κομμάτι της σερβικής εθνοτικής και εθνικής ταυτότητας με σημαντικά γεγονότα της σερβικής ιστορίας που συνέπεσαν εκείνη την ημέρα: το 1876 η Σερβία κήρυξε τον πόλεμο την Οθωμανική Αυτοκρατορία (Σερβοτουρκικοί πόλεμοι 1876-1878. Το 1881 η Αυστρουγγαρία και το Πριγκιπάτο της Σερβίας υπέγραψαν μια μυστική συμμαχία. Το 1914 έγινε η δολοφονία του Αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου της Αυστρίας από τον Σέρβο Γκαβρίλο Πρίντσιπ (αν και συμπτωματικά η επίσκεψή του συνέπεσε εκείνη την ημέρα, το Βίντοβνταν πρόσθεσε εθνικιστικό συμβολισμό στο γεγονός). το 1921 ο Σέρβος Βασιλιάς Αλέξανδρος Α' ενέκρινε το Σύνταγμα του Βίντοβνταν. Το 1989, για την 600η επέτειο της μάχης, ο Σέρβος πολιτικός ηγέτης Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς εκφώνησε την ομιλία του Γκαζίμεσταν στον τόπο της ιστορικής μάχης κλπ.
Ο Τάφος του Σουλτάνου Μουράτ, στο Κόσοβο Πόλιε, όπου έχουν ταφεί τα εσωτερικά όργανα του Μουράτ Α΄, έχει αποκτήσει θρησκευτική σημασία για τους τοπικούς Μουσουλμάνους. Ένα μνημείο χτίστηκε από τον γιο του Μουράτ Α΄, Βαγιαζήτ Α΄, στον τάφο και έγινε το πρώτο παράδειγμα Οθωμανικής αρχιτεκτονικής στην περιοχή του Κοσσυφοπεδίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεσαιωνική Σερβία Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Μάχες Σερβικού στρατού
Ελένη Λαδιά
Η Ελένη Λαδιά είναι Ελληνίδα πεζογράφος. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1945.
Βιογραφικό
Σπούδασε αρχαιολογία στη Φιλοσοφική Σχολή και Θεολογία στη Θεολογική Σχολή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ασχολείται αποκλειστικά με την λογοτεχνία από την εφηβική ηλικία ως σήμερα αφού έχει γράψει μυθιστορήματα, διηγήματα, δοκίμια και μεταφράσεις έργων, ενώ άρθρα της έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και σε εφημερίδες. Έχει τιμηθεί με Β' Κρατικό Βραβείο (1981) για τον «Χάλκινο ύπνο» και με το Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών (1991) για την «Ωρογραφία», βιβλίο που ήταν υποψήφιο για το Ευρωπαϊκό βραβείο του 1993, καθώς και με το Κρατικό Βραβείο 2007 για το βιβλίο «Η γυναίκα με το πλοίο στο κεφάλι».
Η Ελένη Λαδιά το 1975 είχε την επιστημονική επιμέλεια της δωδεκάτομης σειράς που εκδόθηκε με την συνεργασία του Γεωργίου Φέξη και του Γεωργίου Λαδιά με τον τίτλο Graecolatina, δηλαδή κείμενα αρχαιοελληνικά με λατινική μετάφραση και αντιστρόφως. Η σειρά εκδόθηκε με το σύστημα της φωτογραφικής αναπαραγωγής από αρχέτυπα του 16ου και 17ου αιώνα. Το 1989 επιμελήθηκε την έκδοση του βιβλίου του Γιώργου Βαλταδώρου, Η Βιρβιρίτσα και άλλα διηγήματα.
Διηγήματά της έχουν μεταφρασθεί στα σλοβένικα, γαλλικά, αγγλικά, ιταλικά, γεωργιανά, εβραϊκά. Το μυθιστόρημά της Χι ο Λεοντόμορφος μεταφράστηκε στα σερβικά, τα Η Χάρις, Η γυναίκα με το πλοίο στο κεφάλι και η Αποσπασματική σχέση στα ρουμανικά. Οι Ομηρικοί Ύμνοι, σε απόδοση Δ.Π. Παπαδίτσα - Ελένης Λαδιά έχουν μεταφραστεί στα φινλανδικά. Απόσπασμα από το βιβλίο της Η γυναίκα με το πλοίο στο κεφάλι έχει μεταφραστεί σε 10 γλώσσες από το ΕΚΕΜΕΛ.
Είναι Μέλος της Εθνικής Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών και επίτιμο μέλος της Εταιρίας Συγγραφέων.
Λοιπά
Άρθρα και μελετήματά της έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς
Σεγόβια
thumb|right|250px|Το ρωμαϊκό υδραγωγείο Η Σεγόβια (ισπανική προφορά ΔΦΑ : [seˈɣoβja]), είναι πόλη στην Αυτόνομη Περιοχή Καστίλλη και Λεόν της Ισπανίας και πρωτεύουσα της επαρχίας Σεγόβια με 56.660 κατοίκους και έκταση 350 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Ετυμολογία
Το όνομά της Σεγόβια είναι Κελτιβεριανής προέλευσης. Οι πρώτοι κάτοικοι ονόμασαν την πόλη Σεγομπρίγκα (Segobriga). Αυτό το όνομα προέρχεται από δύο όρους της Κελτιβεριανής γλώσσας του Κέλτικου παρακλαδιού της Ινδοευρωπαϊκής γλώσσας.Ο όρος sego σημαίνει "νίκη" ενώ η κατάληξη -briga θα μπορούσε να σημαίνει "πόλη" ή "δύναμη". Έτσι το όνομα μπορεί να μεταφραστεί ως "Πόλη της νίκης" ή "Νικηφόρος πόλη".
Κάτω από το ζυγό των Ρωμαίων και των Αράβων, η πόλη ονομάζονταν Σεγουβία (Πτολεμαίος ii. 6. § 56) και Σικούμπια, λατ. Šiqūbiyyah (Αράβικα شقوبية) αντίστοιχα.
Τοποθεσία
Η Σεγόβια βρίσκεται στην Ιβηρική χερσόνησο, κοντά στην πόλη Βαγιαδολίδ και την πρωτεύουσα Μαδρίτη.
Η Σεγόβια είναι μία από τις εννιά επαρχίες που αποτελούν την αυτόνομη περιοχή Καστίλλη και Λεόν. Γειτνιάζει με τις πόλεις Μπούργος και Βαγιαδολίδ στα βόρεια, με την πόλη Άβιλα στα δυτικά, με τη Μαδρίτη και τη Γουαδαλαχάρα στα νότια και με την πόλη Σόρια στα ανατολικά. Το υψόμετρο της επαρχίας ξεκινά από τα 750 μέτρα και φτάνει στα βορειοδυτικά μέχρι και 2.430 μέτρα στην κορυφή Πενιαλάρα.
Η πόλη βρίσκεται πάνω στον κύριο δρόμο της διαδρομής του Αγίου Ιακώβου της Κομποστέλα.
Κλίμα
Το κλίμα είναι ηπειρωτικό μεσογειακό,κρύο και ξερό, το οποίο προέρχεται από το υψηλό υψόμετρο και τη μεγάλη απόσταση από την ακτή. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 11,5 βαθμοί Κελσίου με τη χαμηλότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί να είναι οι -14 βαθμοί Κελσίου και η υψηλότερη οι 39 βαθμοί Κελσίου. Η ετήσια βροχόπτωση είναι 520 χιλιοστόμετρα το χρόνο, κάνοντας την επαρχία μία υγρή γωνία στην ξηρότητα της περιοχής.
Άλκης Γιαννακάς
Ο Άλκης (Χρήστος) Γιαννακάς (Αθήνα, 28 Μαρτίου 1941) είναι Έλληνας ηθοποιός, γνωστός κυρίως από τις συμμετοχές του στις ταινίες Ένας ντελικανής (1963) και Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη (1965). Στα τέλη της δεκαετίας του '80 εγκατέλειψε οριστικά τo θέατρο. Ζει στην Αθήνα μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας μαζί με τη σύζυγό του.
Σεγόβια
Ιστορία
thumb|right|260px|Σεγόβια, το ρωμαϊκό υδραγωγείο Η Σεγόβια αρχικά καταγράφεται ως Κέλτικη κτήση, με τον έλεγχο της πόλης να πέφτει τελικά στα χέρια των Ρωμαίων. Η πόλη είναι πιθανό να ήταν τοποθεσία μάχης το 75 π.Χ. όπου ο Μέτελος νίκησε τον στρατηγό του Σερτόριου, Χερτούλιο.
Άλκης Γιαννακάς
Ο Άλκης Γιαννακάς έπαιξε ρόλους του «καλού παιδιού» στην κλασική εποχή του ελληνικού κινηματογράφου. Ως «ρεμάλι» της Φωκίωνος Νέγρη έγινε ευρύτερα γνωστός ως «ο ωραίος κακός του σινεμά».
Σεγόβια
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής περιόδου η αποικία ανήκε σε ένα από τα πολλά μοναστήρια των Λατίνων. Πιστεύεται πως η πόλη εγκαταλείφθηκε μετά την Ισλαμική εισβολή στην Ισπανία αιώνες αργότερα. Μετά την κατάκτηση του Τολέδο από τον Αλφόνσο ΣΤ' της Καστίλλης και Λεόν, τον γιο του Αλφόνσου ΣΤ', η Σεγόβια ξεκίνησε να ξαναγεμίζει με Χριστιανούς από τα βόρεια της χερσονήσου και πέρα από τα Πυρηναία Όρη, παρέχοντας τη με μια πολύ σημαντική σφαίρα επιρροής που τα όρια της διέσχιζαν τη Σιέρα ντε Γκουανταράμα και τον Τάγο.
Η θέση της Σεγόβια στους δρόμους του εμπορίου την έκανε ένα σημαντικό κέντρο εμπορίου μαλλιού και κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων. Το τέλος του Μεσαίωνα βρήκε την πόλη στην απόλυτη ακμή της, με τον εβραϊκό πληθυσμό σταδιακά να αυξάνεται και τη δημιουργία μιας πανίσχυρης βιομηχανίας υφασμάτων. Μερικά εκπληκτικά έργα της Γοτθικής αρχιτεκτονικής ολοκληρώθηκαν εκείνη την περίοδο. Αξιοσημείωτο το γεγονός πως η Ισαβέλλα Α' ανακηρύχθηκε βασίλισσα της Καστίλης στην εκκλησία του Σαν Μιγκέλ της Σεγόβια στις 13 Δεκεμβρίου 1474.
Άλκης Γιαννακάς
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Σεγόβια
Ιστορία
Όπως τα περισσότερα κλωστοϋφαντουργικά κέντρα της Καστίλλης, έτσι και η Σεγόβια συμμετείχε στην Επανάσταση των Κομουνέρος κάτω από τις διαταγές του Χουάν Μπράβο. Παρά την ήττα των Κομουνέρος, η οικονομική άνθιση της πόλης συνεχίστηκε και τον 16ο αιώνα. Ο πληθυσμός της αυξήθηκε σε 27.000 κατοίκους το 1594. Έπειτα, όπως όλες οι πόλεις της Καστίλλης, έτσι και η Σεγόβια μπήκε σε περίοδο παρακμής. Μόνο έναν αιώνα αργότερα,το 1694, ο πληθυσμός της είχε μειωθεί σε 8.000 κάτοικους. Στις αρχές του 18ου αιώνα, η πόλη προσπάθησε να αναζωογονήσει τη βιομηχανία υφασμάτων της, με μικρή επιτυχία ωστόσο. Στο δεύτερο μισό του αιώνα, ο Κάρολος Γ' της Ισπανίας έκανε ακόμη μία προσπάθεια να αναγεννήσει το εμπόριο της περιοχής. Πήρε τη μορφή της βασιλικής Σεγοβιανής εταιρείας κατασκευής μαλλιού. Παρ' όλα αυτά, η έλλειψη ανταγωνιστικότητας στην παραγωγή προκάλεσε τη βασιλική οικογένεια να αποσύρει τη χορηγία της το 1779. Το 1764 άνοιξε η βασιλική σχολή πυροβολικού, η πρώτη στρατιωτική ακαδημία στην Ισπανία. Η ακαδημία υπάρχει ακόμη και σήμερα στην πόλη. Το 1808, η πόλη λεηλατήθηκε από Γαλλικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ανεξαρτησίας. Κατά τη διάρκεια του πρώτου Καρολικού πολέμου, στρατεύματα κάτω από τις διαταγές του Δον Κάρλος επιτέθηκαν στην πόλη ανεπιτυχώς. Κατά τη διάρκεια του 19ου και του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, η Σεγόβια βίωσε μια δημογραφική ανόρθωση που ήταν το αποτέλεσμα μιας σχετικής οικονομικής σταθερότητας.
Δημογραφικά στοιχεία
Η αύξηση του πληθυσμού άρχισε να επιταχύνεται σταθερά από το 1920, που η πόλη αριθμούσε 16.013 κάτοικους. Το 1960 οι κάτοικοι ανέρχονταν σε 33.360, σε 53.237 το 1981. Μετά το 1980 ο ρυθμός αύξησης μειώθηκε σημαντικά: 55.586 κάτοικοι το 2004 και 56.047 το 2007.
Κληρονομιά
Πόλη Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Το 1985 η παλαιά πόλη της Σεγόβια και το υδραγωγείο της ανακηρύχθηκαν παγκόσμια κληρονομιά από την UNESCO. Μέσα στο περιβάλλον της παλαιάς πόλης στέκονται κτήρια διαφόρων πολιτισμών και θρησκειών,όχι μόνο καθολικών αλλά και Εβραίων στις συνοικίες που έμενε αυτή η μειονότητα. Ένα από τα καλύτερα παραδείγματα αυτής της πολιτισμικής ποικιλίας είναι η πρώην συναγωγή,πλέον εκκλησία του Κόρπους (corpus) και το εβραϊκό κοιμητήριο που βρίσκεται στο Ελ Πιναρίγιο, συνοικία στης οποίας το κέντρο ακόμα εορτάζονται κάποιες επέτειοι.Μνημεία που βρίσκονται στην πόλη είναι τα παρακάτω:
Το υδραγωγείο της Σεγόβια, το οποίο βρίσκεται στην πολυεπισκεπτόμενη Πλάθα δελ Αθογκέχο (Plaza del Azoguejo), είναι το μνημείο που ορίζει τα ιστορικά χαρακτηριστικά της πόλης. Η κατασκευή του χρονολογείται από τα τέλη του 1ου αιώνα μ.Χ. μέχρι τις αρχές του 2ου αιώνα μ.Χ.. Είναι αναγνωρισμένο ως το πιο σπουδαίο έργο της Ρωμαϊκής μηχανικής στην πόλη. Αποτελείται από 25.000 γρανιτένια τούβλα που κρατιούνται σε αυτή τη θέση χωρίς λάσπη. Επεκτείνεται σε μήκος 818 μέτρων με πάνω από 170 κάμαρες και το υψηλότερο του σημείο βρίσκεται σε απόσταση 29 μέτρων από το έδαφος.
Το Αλκαζάρ της Σεγόβια, το βασιλικό παλάτι που βρίσκεται στην κορυφή ενός βράχου ανάμεσα στους ποταμούς Ερέσμα και Κλαμόρες, καταγράφεται για πρώτη φορά το 1122, ωστόσο μπορεί να είχε κτιστεί νωρίτερα. Ήταν μία από τις αγαπημένες κατοικίες όλων των βασιλέων της Καστίλης. Το κτίσμα είναι δομημένο γύρω από δύο αυλές και έχει και δυο πύργους. Ήταν η αγαπημένη κατοικία του βασιλιά Αλφόνσου Ι΄ του Σοφού και του Ερρίκου Δ'. Καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1862 αλλά αργότερα ξαναχτίστηκε. Πλέον φιλοξενεί τα στρατιωτικά αρχεία της Σεγόβια και το μουσείο της βασιλικής σχολής πυροβολικού.
Ο Καθεδρικός της Σεγόβια είναι ο τελευταίος ναός Γοτθικής αρχιτεκτονικής που κτίστηκε στην Ισπανία.Θεωρείται το αριστούργημα της Βασκοκαστιλιανής Γοτθικής και είναι γνωστός ως "η κυρία των καθεδρικών". Είναι ο τρίτος μεγαλύτερος καθεδρικός ναός στην πόλη και διατηρεί το μοναστήρι του δευτέρου, που βρίσκεται απέναντι από το κάστρο και καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της εξέγερσης των Κομουνέρος το 1520. Εργάστηκαν για αυτόν ο Χουάν και ο Ροντρίγκο Τζιλ ντε Χοντανιόν, και άλλοι δάσκαλοι της Ισπανικής αρχιτεκτονικής. Εγκαινιάστηκε το 1768 και έχει 105 μέτρα μήκος, 50 μέτρα πλάτος και 33 μέτρα ύψος, έχουν κτιστεί 18 παρεκκλήσια γύρω του ενώ έχει τρεις πόρτες: Την Ελ Πέρντον, τη Σαν Φρούτος και τη Σαν Γκερότεο.
Θρησκευτική αρχιτεκτονική μικρογραφία|left|Η παλαιά συναγωγή της Σεγόβια Η πόλη διατηρεί αρκετές Ρωμαϊκές εκκλησίες χτισμένες με πέτρες και τούβλα.Σε αυτές τις εκκλησίες συμπεριλαμβάνονται οι ναοί του Σαν Εστεμπάν, του Σαν Μιγιάν, του Σαν Μαρτίν, του Σαν Αντρές, του Σαν Κλεμέντε και του Σαν Σαλβαδόρ. Επίσης διατηρούνται πολλά μοναστήρια όπως αυτά του Σαν Αντόνιο ελ Ρεάλ και του Σαν Βισέντε ελ Ρεάλ.
Αστική αρχιτεκτονική μικρογραφία|Η εκκλησία του Σαν Εστεμπάν Αστική γλυπτική μικρογραφία|Η Λόμπα Καπιτολίνα ακριβώς μπροστά από το υδραγωγείο. Είναι η λύκαινα που ανέθρεψε τους ιδρυτές της Ρώμης, τον Ρωμύλο και τον Ρέμο Τα έργα της αστικής γλυπτικής στη Σεγόβια απεικονίζουν επιφανή άτομα στενά συνδεδεμένα με την πόλη,που τιμήθηκαν μέσω αυτών. Μπορούμε να βρούμε όμως και μερικά έργα θρησκευτικού χαρακτήρα.Ένα από τα πιο εικονικά γλυπτά είναι αυτό της Λόμπα Καπιτολίνα που βρίσκεται μπροστά από το υδραγωγείο. Ένα αντίγραφο του λύκου του Καπιτωλίου διατηρείται στο μουσείο του καπιτωλίου και είναι ένα δώρο που έδωσε η Ρώμη στην πόλη το 1974 κατά τη διάρκεια των εορτασμών της επετείου των 2.000 χρόνων του υδραγωγείου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ισπανία Κατηγορία:Καστίλη και Λεόν
Φρανσουά Μποζιζέ
Πρώτα χρόνια και στρατιωτική καριέρα
Γεννήθηκε στη Μουιλά της Γκαμπόν στις 14 Οκτωβρίου 1946. Ανήκει στη φυλή των Γκμπαγιά. Έκανε στρατιωτική καριέρα (το 1975 ήταν ήδη λοχαγός και το 1978 διορίστηκε Ταξίαρχος από τον Ζαν Μπεντέλ Μποκασά. Το 1979, στην κυβέρνηση του Νταβίντ Ντακό, έγινε Υπουργός Αμύνης και επί Αντρέ Κολινγκμπά (1981-93) Υπουργός τηλεπικοινωνιών. Κατηγορήθηκε για συνωμοσία με σκοπό την ανατροπή του Κολινγκμπά σε αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος στις 3 Μαρτίου του 1982. Κατέφυγε στη Γαλλία. Συνελήφθη στο Κοτονού του Μπενίν, τον Ιούλιο του 1989, φυλακίστηκε και βασανίστηκε, αλλά τελικά απαλλάχθηκε από τις κατηγορίες στις 24 Σεπτεμβρίου του 1991 και απελευθερώθηκε την 1η Δεκεμβρίου. Έπειτα, πήγε ξανά στη Γαλλία, όπου παρέμεινε σχεδόν επί δύο έτη.
Στο μεταξύ, έπειτα από πιέσεις ο δικτάτορας Κολινγκμπά κινήθηκε προς τη διεξαγωγή εκλογών. Το 1993, ο Μποζιζέ ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές ως ανεξάρτητος, έχασε όμως από τον Ανζ Φελίξ Πατασέ. Συγκεκριμένα, ο Μποζιζέ πήρε 12.159 ψήφους, που αντιστοιχούν σε ποσοστό 1.5%. Οι Πατασέ, Αμπέλ Γκουμπά και Κολινγκμπά πήραν 37,32%, 21,68% και 12,10% των ψήφων, αντίστοιχα. Ωστόσο, καθώς κανείς από τους υποψηφίους δεν κατάφερε να συγκεντρώσει πλειοψηφία που απαιτούνταν, διεξήχθη δεύτερος γύρος ανάμεσα στον Πατασέ και στον Γκουμπά. Νικητής αναδείχθηκε ο Πατασέ, με 53,49% έναντι 46,51% για τον αντίπαλό του.
Αργότερα, ο Μποζιζέ έγινε υποστηρικτής του Πατασέ και τον βοήθησε να συντρίψει τις εξεγέρσεις του στρατού το 1996 και 1997. Έτσι, έφτασε στο αξίωμα του Αρχηγού του Στρατού.
Στις 28 Μαΐου του 2001, σημειώθηκε και νέα αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος κατά του Πατασέ. Λίβυοι μισθοφόροι και αντάρτες του Κονγκό βοήθησαν στη συντριβή του πραξικοπήματος. Λίγο μετά, η πίστη του Μποζιζέ στην κυβέρνηση τέθηκε υπό αμφισβήτηση και τον Οκτώβριο του 2001 απολύθηκε από αρχηγός του Στρατού. Όταν η κυβέρνηση αποπειράθηκε να τον συλλάβει, στις 3 Νοεμβρίου ξέσπασαν συγκρούσεις. Έπειτα από πέντε ημέρες, κυβερνητικές δυνάμεις, υποβοηθούμενες από στρατεύματα της Λιβύης, κατέλαβαν το στρατόπεδο όπου είχε την έδρα του ο Μποζιζέ, και ο τελευταίος κατέφυγε με 300 άνδρες του στο Τσαντ. Οι κυβερνητικές δυνάμεις και οι αντάρτες του Μποζιζέ συνέχισαν τον πόλεμο όλο το 2002. Την περίοδο από 25 ως 31 Οκτωβρίου, οι δυνάμεις του Μποζιζέ προσπάθησαν χωρίς επιτυχία να επιτεθούν στην πρωτεύουσα Μπανγκί. Οι αντάρτες του MLC του Κονγκό βοήθησαν ξανά τον Πατασέ, αλλά κατηγορήθηκαν για βιασμούς και λεηλασίες.
Την περίοδο εκείνη, η κυβέρνηση του Πατασέ κατηγόρησε τον πρόεδρο του Τσαντ, Ιντρίς Ντεμπί, για αποσταθεροποίηση της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας με το να προσφέρει υποστήριξη στον Μποζιζέ σε άνδρες και σε όπλα.
Πραξικόπημα 2003 και άνοδος στην εξουσία
Το Μάιο του 2005, κέρδισε το β΄ γύρο των προεδρικών εκλογών και στερεώθηκε στην εξουσία. Με περίπου 43% των ψήφων, ο Μποζιζέ κέρδισε τον α΄ γύρο των προεδρικών εκλογών (13 Μαρτίου του 2005), με δεύτερο τον Μαρτέν Ζιγκελέ. Στις 8 Μαΐου του 2005, εξελέγη Πρόεδρος, νικώντας στο β΄ γύρο τον αντίπαλό του, με 64,6%. Ορκίστηκε στις 11 Ιουνίου.
Το 2004, ο Μποζιζέ επέτρεψε στον ανατραπέντα πρόεδρο της Αϊτής Ζαν-Μπερτράν Αριστίντ να παραμείνει εξόριστος στη χώρα.
Η Εθνοσυνέλευση εξουσιοδότησε τον Μποζιζέ να κυβερνά με διατάγματα επί τρεις μήνες, από την 1η Ιανουαρίου ως τις 31 Μαρτίου του 2006. Ο πρωθυπουργός του, Ελί Ντοτέ, χαρακτήρισε επιτυχημένη την περίοδο αυτή. Το Σεπτέμβριο του 2006 πραγματοποιήθηκε ανασχηματισμός της κυβέρνησης και παρέμεινε πρωθυπουργός ο Ντοτέ.
Τον Ιανουάριο του 2008, η κυβέρνηση ήρθε αντιμέτωπη με την απεργία των δημοσίων υπαλλήλων, οι οποίοι διεκδικούσαν αυξήσεις στους μισθούς τους. Ο Μποζιζέ διόρισε νέα κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Φοστέν-Αρσάνζ Τουαντερά. Στη νέα κυβέρνηση παρέμεινε υπουργός Άμυνας και διόρισε το γιο του, Φρανσίς, υφυπουργό Άμυνας. Η αδερφή του, που ήταν υπουργός Τουρισμού, διορίστηκε στο υπουργείο Περιβάλλοντος και Υδάτινων Πόρων.
Επανεκλογή 2011
Ο Μποζιζέ εξελέγη για μία ακόμα θητεία στο ύπατο αξίωμα της χώρας του, στις προεδρικές εκλογές που έγιναν στις 23 Ιανουαρίου 2011, με ποσοστό 66% των ψήφων.
Βιβλιογραφία
Μποζιζε Φρανσουα Μποζιζε Φρανσουα Κατηγορία:Πρόεδροι της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας
Μαρίνος του Αμάλφι
Ο Μαρίνος (Marinus), ήταν βυζαντινός κυβερνήτης του Δουκάτου του Αμάλφι με το αξίωμα του έπαρχου (prefect).
Ήταν γιος του Λουκιανού και άγνωστης γυναίκας και εγγονός του Πουλχάριου. Το Χρονικό του Αμάλφι (Chronicon Amalphitani) αναφέρει ότι κυβέρνησε 14 χρόνια με το αξίωμα του έπαρχου αλλά έχασε τη θέση του το 866, τυφλώθηκε και στάλθηκε στη Νάπολη. Επέστρεψε στο Αμάλφι και στη θέση του και κυβέρνησε για άλλα επτά χρόνια.
Παιδιά του ήταν οι :
Νεοχώριο
Το όνομα Νεοχώριο ή Νεοχώριον (Νέο Χωριό) είναι πολύ συνηθισμένο τοπωνύμιο στην Ελλάδα:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: Ο Άνθρωπος με το Χρυσό Πιστόλι
Το Τζέιμς Μποντ, Πράκτωρ 007: Ο Άνθρωπος με το Χρυσό Πιστόλι (πρωτότυπος τίτλος:The Man with the Golden Gun) είναι μια βρετανική κατασκοπευτική ταινία του 1974 και αποτελεί την ένατη ταινία της σειράς ταινιών Τζέιμς Μποντ σε παραγωγή της Eon Productions. Η ταινία γυρίστηκε για την United Artists. Σε σκηνοθεσία του Γκαί Χάμιλτον και σε σενάριο των Ρίτσαρντ Μαϊμπάουμ, και Τομ Μανκιένγουιτσζ, πρωταγωνιστεί ο Ρότζερ Μουρ στον ρόλο του Τζέιμς Μποντ για δεύτερη φορά σε ταινία της Eon Productions, μαζί με τους Κρίστοφερ Λι, Μπριτ Έκλαντ, Ερβέ Βιλεσέζ και Μπέρναρντ Λι. Στην ταινία αυτήν, ο Τζέιμς Μποντ, ενώ αναλαμβάνει μια αποστολή απο την MI6, καταλήγει να συγκρουστεί με τον Φρανσίσκο Σκαραμαγκά, γνωστός κι ως "Ο Άνθρωπος με το Χρυσό Πιστόλι", έναν πλούσιο επιχειρηματία και επαγγελματία δολοφόνο, ο οποίος έχει σατανικές προθέσεις.
Η συγκεκριμένη ταινία είναι η τέταρτη και η τελευταία ταινία του Τζειμς Μποντ σε σκηνοθεσία του Γκαί Χάμιλτον. Η ταινία είναι χαλαρά βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Ίαν Φλέμινγκ του 1965. Τα κύρια γυρίσματα έγιναν σε μέρη όπως την Ταϊλάνδη, το Χονκ Κονγκ και το Μακάου.
Η πρεμιέρα της ταινίας έγινε στο Λονδίνο στις 19 Δεκεμβρίου 1974, και κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους του Ηνωμένου Βασίλειου, όπως και στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών, την επόμενη μέρα. Η ταινία έλαβε μικτές κριτικές, ενώ απέφερε 97 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Η ταινία αυτή είναι η τελευταία ταινία του Τζειμς Μποντ που είναι σε συμπαραγωγή του Άλμπερτ Μπρόκολι και του Χάρι Σάλτσμαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1974 Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γκάι Χάμιλτον Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Τζον Μπάρι Κατηγορία:Ταινίες Τζέιμς Μποντ Κατηγορία:Βρετανικές κατασκοπικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Άλμπερτ Μπρόκολι Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Χάρι Σάλτσμαν Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Χονγκ Κονγκ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ταϊλάνδη Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Αγγλία Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists
Δήμος Οιχαλίας (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Δήμος Οιχαλίας έχουν υπάρξει οι εξής δήμοιτης Ελλάδας:
Καρδιαγγειακές παθήσεις
Οι καρδιαγγειακές παθήσεις (ή καρδιαγγειακά νοσήματα) είναι μια κατηγορία ασθενειών, η οποία αφορά τη καρδιά και τα αιμοφόρα αγγεία. Οι καρδιαγγειακές παθήσεις περιλαμβάνουν τις στεφανιαίες καρδιακές νόσους (π.χ. στηθάγχη και έμφραγμα του μυοκαρδίου). Άλλες καρδιαγγειακές παθήσεις είναι οι ακόλουθες: εγκεφαλικό επεισόδιο, καρδιακή ανεπάρκεια, υπερτασική καρδιοπάθεια, ρευματική καρδιοπάθεια, μυοκαρδιοπάθεια, αρρυθμίες, συγγενής καρδιακή νόσος, βαλβιδική καρδιακή νόσος, καρδίτιδα, ανεύρυσμα της αορτής, περιφερική αρτηριοπάθεια, θρόμβωση και φλεβική θρόμβωση.
Τα καρδιαγγειακά νοσήματα αποτελούν την κύρια αιτία θανάτου σε όλες της ηπείρους, εξαιρουμένης της Αφρικής. Τα καρδιαγγειακά νοσήματα προκάλεσαν 17.9 εκατομμύρια θανάτους (32.1%) το 2015, εκπροσωπώντας μια σημαντική αύξηση από τους 12.3 εκατομμύρια θανάτους (25.8%) το 1990. Οι θάνατοι από καρδιαγγειακά νοσήματα έχουν αυξηθεί στο μεγαλύτερο μέρος του αναπτυσσόμενου κόσμου, ενώ ξεκινώντας από την δεκαετία του 1970 οι θάνατοι από καρδιαγγειακά νοσήματα έχουν μειωθεί στις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες. Η στεφανιαία καρδιακή νόσος και το εγκεφαλικό επεισόδιο προκαλούν το 80% των θανάτων από καρδιαγγειακά νοσήματα στους άνδρες και το 75% των θανάτων από καρδιαγγειακά νοσήματα στις γυναίκες. Οι περισσότερες καρδιαγγειακές παθήσεις προσβάλλουν ενήλικες μεγαλύτερης ηλικίας. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το 11% των ατόμων μεταξύ 20 και 40 ετών νοσούν από καρδιαγγειακά νοσήματα. Το ποσοστό των ατόμων που νοσούν από καρδιαγγειακά νοσήματα αυξάνεται με την ηλικία: στις ηλικίες 40-60 ετών νοσεί από καρδιαγγειακά νοσήματα το 37%, στις ηλικίες 60-80 ετών νοσεί το 71% και, και στις ηλικίες άνω των 80 νοσεί το 85%. Η μέση ηλικία θανάτου από στεφανιαία καρδιακή νόσο στον αναπτυγμένο κόσμο είναι γύρω στα 80, ενώ είναι περίπου 68 στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Η καρδιαγγειακή πάθηση διαγνώσκεται επτά με δέκα χρόνια νωρίτερα στους άνδρες απ'ότι στις γυναίκες..
Παραπομπές
Κατηγορία:Παθήσεις της καρδιάς
Πωλ-Λουί Μπουσάρ
Ο Πωλ-Λουί Μπουσάρ (Paul-Louis Bouchard, Παρίσι 1853 – 1937) ήταν Γάλλος ζωγράφος. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού με καθηγητές τον Γκυστάβ Μπουλανζέ (Gustave Boulanger, 1824 - 1888) και τον Ζυλ Ζοζέφ Λεφέβρ (Jules Joseph Lefebvre, 1836 - 1912). Μεταξύ των ετών 1880 και 1930 παρουσίαζε τακτικά τα έργα του στα Σαλόν του Παρισιού και κυρίως στο Σαλόν των Γάλλων Καλλιτεχνών. Ο Μπουσάρ άρχισε την καλλιτεχνική του σταδιοδρομία με ιστορικές συνθέσεις εμπνευσμένες από τη μεσαιωνική ιστορία. Πολύ σύντομα όμως στράφηκε και υιοθέτησε το πνεύμα της κυρίαρχης την εποχή εκείνη τάσης του Οριενταλισμού, αντλώντας την έμπνευσή του από τις χώρες της Ανατολής και φιλοτεχνώντας πίνακες με αισθησιακές σκηνές γυμνών γυναικών σε ανατολίτικο περιβάλλον.
Τα πιο γνωστά έργα
Ανάμεσα στα «οριενταλιστικής» φύσης έργα του, τα περισσότερο γνωστά και πιο αξιόλογα είναι: «Μετά το μπάνιο» (1889), «Γυναίκα στο Χαρέμι», «Η Ευνοούμενη», «Στο Χαρέμι», «Ο Σουλειμάν ΙΙ και η Ροξελάνη» και κυρίως το εκπληκτικό «Αιγυπτιοπούλες χορεύτριες» (1893, Μουσείο Ορσαί, Παρίσι). Ο Μπουσάρ, εκτός από τα «ανατολίτικα» έργα του, ασχολήθηκε και με την τοπιογραφία και κυρίως με τη φύση και τα τοπία της Ρωσίας, όπως στους πίνακές του «Ο ποταμός Μόσκβας», «Χειμώνας στη Μόσχα» και «Η Κόκκινη Πλατεία με Χιόνι».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Βάβελ Κρακοβίας
Η Βαβέλ Κρακοβίας είναι μια πολωνική, ποδοσφαιρική ομάδα από την Κρακοβία, Πολωνία. Ιδρύθηκε το 1919. Έδρα της ομάδας είναι το ul. Bronowicka 5, χωρητικότητας 4000 θεατών. Είναι η πρώτη ομάδα που κέρδισε το Ekstraklasa Cup, το 1952. Στον τελικό κέρδισαν την Cracovia Kraków με 5-1.
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1919 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Πολωνίας  Κατηγορία:Στρατιωτικά αθλητικά σωματεία
Βαρθολομαίος φον Έσσλιν
300px|right|thumb|Η έδρα της εταιρίας Rad und Hößlin στο Άουγκσμπουργκ Ο Βαρθολομαίος φον Έσσλιν (γερμ. Bartholomäus von Hößlin), 1659-1704, ήταν ανώτερο μέλος του αυτοκρατορικού συμβουλίου της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και χρυσοτέχνης του παλατιού.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 24 Ιουλίου του 1659 στο Λίνταου και έζησε στο Άουγκσμπουργκ. Σπούδασε την τέχνη του αργυροχρυσοχόου και μαζί με τον πεθερό του, Κριστόφ φον Ράντ, συνέστησαν το 1680 την εταιρία "Rad und Hößlin". Κατασκεύαζαν χρυσά, ασημένια και χαλύβδινα είδη, τεχνοτροπίας Μπαρόκ και Ροκοκό, κυρίως για τη διακόσμηση ναών, παλατιών και εξωτερικών χώρων, καθώς και είδη καθημερινής χρήσης. Απέσπασαν πολλά διεθνή βραβεία και μέσα σε μόλις λίγα χρόνια υποσκέλισαν τις μεγαλύτερες Ευρωπαϊκές ανταγωνίστριες εταιρίες της εποχής, προμηθεύοντας σχεδόν όλη την Ευρώπη και μέσω Βενετίας τον υπόλοιπο κόσμο. Η διακίνηση αλλά και οι χρηματικοί διακανονισμοί αυτών των πολύτιμων αλλά και μεγάλων διαστάσεων έργων τέχνης, έβαλαν δυναμικά την εταιρία στον χώρο των μεταφορών, της ναυτιλίας και των τραπεζικών εργασιών, ενισχύοντας καθοριστικά την οικονομία του Άουγκσμπουργκ. Στις 8 Ιουλίου του 1697, ο Βαρθολαμαίος, τιμάται από τον Αυτοκράτορα Λεοπόλδο Α' της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας για την μακρά και επιτυχημένη υπηρεσία του και κατατάσεται στους ευγενείς. Του απονέμεται ο βαθμός του Ιππότου "Ritter" και το οικόσημο. Αμέσως μετά περιλαμβάνεται στις πατρίκιες οικογένειες του Άουγκσμουργκ. Απεβίωσε την 1η Δεκεμβρίου του 1704. Οι απόγονοι του Βαρθολομαίου και της Μαρίας Ιακωβίνας φον Ράντ, ο Φίλιππος Άλμπρεχτ και ο εγγονός Κριστόφ, ανέπτυξαν περαιτέρω τις δραστηριότητες της εταιρίας, έγιναν προμηθευτές του στρατού και σταδιακά ίδρυσαν αντιπροσωπείες εμπορίας πρώτων υλών στην Βενετία και αργότερα στην Τεργέστη. Οι ναυτιλιακές και τραπεζικές επιχειρήσεις ενισχύθηκαν περαιτέρω από το γιο του Κριστόφ, τον Μάρκο, πατέρα του Έλληνα τραπεζίτη-μεγαλέμπορου Ιούλιου φον Έσσλιν.
Πηγές
Βαρθολομαίος
Ευρωλίγκα ανδρών 2014-15
Η Ευρωλίγκα Ανδρών 2014-15 ήταν η 15η διοργάνωση της Ευρωλίγκα. Το Final 4 διεξήχθη στη Μαδρίτη της Ισπανίας το τριήμερο 15-17 Μαΐου 2015 και το κατέκτησε η Ρεάλ Μαδρίτης μέσα στην ίδια πόλη.
Βαθμολόγηση
Το σύστημα βαθμολόγησης των ομάδων.
Ομάδες κανονικής περιόδου
Οι ομάδες που θα λάμβαναν μέρος στην Ευρωλίγκα για τη σεζόν 2014–15 γνωστοποιήθηκαν στις 25 Ιουνίου.
Ομάδες προκριματικού γύρου
* WC = Ομάδες που κέρδισαν τη θέση μέσω Wild Card.
Κλήρωση
Αυτή είναι η μέχρι στιγμής κατανομή των ομάδων στα γκρουπ:
Οι ομάδες χωρίστηκαν σε έξι γκρουπ δυναμικότητας των τεσσάρων ομάδων με βάση την κατάταξή τους στη βαθμολογία των συλλόγων, που βασίζεται στις επιδόσεις των ομάδων στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις σε διάστημα τριών περιόδων. Δύο ομάδες από την ίδια χώρα δεν μπορούν να κληρωθούν στον ίδιο όμιλο της κανονικής περιόδου.
Κανονική περίοδος
Οι κανόνες στην ισοβαθμία έχουν ως εξής:
1. Τα μεταξύ τους αποτελέσματα <br/ > 2. Οι διαφορά πόντων στα μεταξύ τους παιχνίδια <br/ > 3. Διαφορά πόντων στον όμιλο <br/ > 4. Περισσότεροι πόντοι στον όμιλο <br/ >
Top 16
Υπομνήματα χρωμάτων στους πίνακες Ομάδες που συνεχίζουν στα προημιτελικά(green) Ομάδες που αποκλείονται από την Euroleague(red)
Με πλάγιους χαρακτήρες είναι οι αγώνες που οδηγήθηκαν στην παράταση.
Οι κανόνες στην ισοβαθμία έχουν ως εξής:
1. Τα μεταξύ τους αποτελέσματα <br/ > 2. Οι διαφορά πόντων στα μεταξύ τους παιχνίδια <br/ > 3. Διαφορά πόντων στον όμιλο <br/ > 4. Περισσότεροι πόντοι στον όμιλο <br/ >
Final Four
Οι αγώνες διεξήχθησαν στο στάδιο «Παλάθιο ντε Ντεπόρτες ντε λα Κομουνιδάδ ντε Μαντρίντ» στη Μαδρίτη της Ισπανίας, το τριήμερο 15-17 Μαΐου 2015.
Οι ομάδες που συμμετείχαν ήταν: Ολυμπιακός, Ρεάλ Μαδρίτης, ΤΣΣΚΑ Μόσχας και Φενερμπαχτσέ.
Δήμος Λάμπειας
Ο Δήμος Λάμπειας ή και Δήμος Λαμπείας ήταν δήμος του νομού Ηλείας που συστάθηκε δύο φορές σε διαφορετικές χρονικές περιόδους με διαφορετική σύσταση. Λειτούργησε τις περιόδους 1835-1912 και 1997-2010, με πρωτεύουσα και τις δύο φορές την Λάμπεια.
Δήμος Λάμπειας (1835-1912)
Ο Δήμος συστάθηκε με τον "νόμο περί συστάσεως των Δήμων" και το βασιλικά διατάγματα του 1835 και του 1836. Από το 1835 ανήκε στην Επαρχία Διποταμίας και περιελάμβανε τα χωριά Δίβρη, Πορετσό (Πορετζού), Γερμοτσάνι (Γερμοτζάνι), Δερβινή (Βερβενή), Τσιπιανά, Κέρτιζα, Νουσά και Μοσθενίτσα (Μποστενίτσα).
Το 1840 προσαρτήθηκαν στο Δήμο τα χωριά του καταργηθέντος Δήμου Φολόης, δηλ. το Κούμανι, η Αγία Άννα, το Μπεντένι, η Κλεινδιά, η Γιάρμενα, το Ανδρώνι, το Κακοτάρι καθώς και η Μονή Νότενας.
Ο Δήμος καταργήθηκε το 1912.
Δήμος Λάμπειας (1997-2010)
Ο Δήμος Λάμπειας ήταν δήμος του νομού Ηλείας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1997-2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Αρχαίας Ολυμπίας. Βρισκόταν στα βορειοανατολικα του νομού στις πλαγιές του όρους Ερύμανθου. Ο δήμος αποτελούταν από 3 δημοτικά διαμερίσματα και είχε μόνιμο πληθυσμό 1.013 κατοίκους.
Έδρα του ήταν το χωρίο Λάμπεια (Δίβρη), που αποτελεί και τον δεύτερο χαρακτηρισμένο παραδοσιακό οικισμό του νομού Ηλείας μετά την Ανδρίτσαινα.
Δημοτικά διαμερίσματα (1997-2010)
Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λ Δ *
Τριμερής Επιτροπή για την Αποκατάσταση του Νομισματικού Χρυσού
Η Τριμερής Επιτροπή για την Αποκατάσταση του νομισματικού χρυσού (αγγλ.: Tripartite Commission for the Restitution of Monetary Gold), επίσης γνωστή ως Τριμερής Επιτροπή Χρυσού, ιδρύθηκε το Σεπτέμβριο του 1946 από το Ηνωμένο Βασίλειο, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Γαλλία. Το έργο της Επιτροπής ήταν η ανάκτηση του χρυσού που είχε κλαπεί από τη ναζιστική Γερμανία από άλλα έθνη και τελικά να το επιστρέψει στους νόμιμους ιδιοκτήτες. Η Επιτροπή είχε την έδρα της στις Βρυξέλλες.
Η Γέννηση της Επιτροπής
Η Τριμερούς Επιτροπής είχε τις ρίζες της στη Διάσκεψη του Παρισιού για την Αποκατάσταση του 1945, και συμμετείχαν οι αντιπρόσωποι των κυβερνήσεων της Αλβανίας, των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, της Αυστραλίας, του Βελγίου, του  Καναδά, της Δανίας, της Αιγύπτου, της Γαλλίας, της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας, της Ελλάδας, της Ινδίας, του Λουξεμβούργου, της Νορβηγίας, της Νέας Ζηλανδίας, της Ολλανδίας, της Τσεχοσλοβακίας, της Νότιας Αφρικής και της Γιουγκοσλαβίας. Η συμφωνία για την Αποκατάσταση υπεγράφη στις 14 Ιανουαρίου 1946. Με την Αυστρία (4 Νοεμβρίου 1947), με την Ιταλία (16  Δεκεμβρίου 1947) και την Πολωνία (6 Ιουλίου 1949).
Το μέρος της συμφωνίας, με τίτλο « Αποκατάσταση του Νομισματικού χρυσού» είχε την προϋπόθεση, ότι όλος ο νομισματικός χρυσός που βρέθηκε στη Γερμανία από τις Συμμαχικές Δυνάμεις, καθώς και κάθε νομισματικός χρυσός που ανακτάται από τρίτες χώρες στις οποίες μεταφέρθηκε από τη Γερμανία θα πρέπει να συνενωθεί για να διανεμηθεί ως αποκατάσταση, σε αιτούσα χώρα κατ 'αναλογία των αντίστοιχων απωλειών του χρυσού μέσω λεηλασίας ή παράνομης μετακινήσεως στη Γερμανία. Οι κυβερνήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο επρόκειτο να αναλάβουν και να διανέμουν το χρυσό. Για την εφαρμογή του τρίτου μέρους της συμφωνίας, οι τρεις κυβερνήσεις ίδρυσαν, στις 27 Σεπτεμβρίου 1946 την Τριμερή Επιτροπή για την Αποκατάσταση του νομισματικού χρυσού. Η ίδρυσή της ανακοινώθηκε στα Υπουργεία Εξωτερικών του Παρισιού και του Λονδίνου αντίστοιχα.
Η πρώην Σοβιετική Ένωση δεν έπαιξε κανένα ρόλο στη Διάσκεψη των Παρισίων ή στις επόμενες δραστηριότητες της Τριμερούς Επιτροπής, έχοντας στη Διάσκεψη του Πότσδαμ τον Ιούλιο του 1945 παραιτηθεί από κάθε αξίωση σε χρυσό που θα ανακτηθεί από τις Συμμαχικές Δυνάμεις στις δυτικές περιοχές της Γερμανίας. Από την πλευρά τους, οι δυτικοί σύμμαχοι δεν φαίνεται να επιδίωξαν να ανακαλύψουν κατά πόσο νομισματικό χρυσό ανακτήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση στη ζώνη της κατοχής στη Γερμανία ή αλλού.
Η ανάκτηση του χρυσού
Σε μια εντυπωσιακά σύντομη χρονική περίοδο, ελήφθη μια σημαντική ποσότητα του λεηλατημένου χρυσού από τις Συμμαχικές Δυνάμεις ή αναγνωρίστηκε ότι έχει κατατεθεί σε τρίτες χώρες. Μέχρι τον Ιούλιο του 1948, συνολικά 9.849.169 ουγγιές χρυσού σε ράβδους, κέρματα ή σε κομμάτια είχαν  κατατεθεί στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα της Νέας Υόρκης ή της Τράπεζας της Αγγλίας ή ακόμη από πραγματοποιήμενες συναλλαγές στο Αποθετήριο συναλλάγματος στη Φρανκφούρτη από τις στρατιωτικές αρχές των ΗΠΑ. Το γενικό σύνολο του χρυσού αυξήθηκε περαιτέρω, σε 10,816,223. 863 ουγγιές μέχρι το Δεκέμβριο του 1974 και το 1996 προστέθηκαν άλλοι δύο ράβδοι χρυσού, με 797,539 ουγγιές καθαρό χρυσό, καθιστώντας το  συνολικό ποσό  για την Τριμερή Επιτροπή, της τάξεως των 10,817,021.402 ουγγιών. Ωστόσο, το ποσοστό των χρυσών νομισμάτων που έλαβε από την Αλβανία στις 29 Οκτωβρίου 1996 αποδείχθηκε ότι περιείχαν ελάχιστη ποσότητα καθαρού χρυσού επί των πλαστών χρυσών νομισμάτων. Το τελικό σύνολο για την Επιτροπή σε χρυσό έπρεπε επομένως να ρυθμίζεται σε 10,817,021. 139 ουγγιές, που ισοδυναμεί με 336,446.0667 χιλιόγραμμα (32,1507465 ουγγιά = 1 κιλό). Η Τριμερής Επιτροπή Χρυσού τελείωσε επισήμως τις δραστηριότητες της με απόφαση και των τριών κυβερνήσεων, στις 13 Ιουλίου 1998.
Αξιώσεις χωρών
Μετά την ανάκτηση του χρυσού που βρέθηκε και τις αξιώσεις που προέβαλαν αρκετές χώρες, η Τριμερής Επιτροπή διαπίστωσε ότι δεν είχε επαρκείς πόρους για να εξοφλήσει όλες τις χώρες στο σύνολό τους. Έτσι, κάθε χώρα έλαβε περίπου το 65% των αιτημάτων της από τα αποθέματα χρυσού που είχαν ανακτηθεί από την Επιτροπή. Οι παρακάτω χώρες είναι και αυτές που έλαβαν τον ανακτημένο χρυσό :
Παραπομπές
Κατηγορία:Επακόλουθα Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Ερρίκος Α΄ του Μέντλινγκ
Ο Ερρίκος Α΄ ο πρεσβύτερος, γερμ. Heinrich I der Ältere (1158 - 1223) από τον Οίκο των Μπάμπενμπεργκ ήταν δούκας τού Μέντλινγκ (Mödling) το διάστημα 1177-1223. Οι εκτάσεις του εκτεινόταν από το Λίζινγκ ως το Πίστινγκ και το Μπρουκ αν ντερ Λάιτα. Η πρώτη γνωστή χρήση του τίτλου "δούκας τού Μέντλινγκ" ήταν το 1205.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ερρίκου Β΄, δούκα της Αυστρίας και της Θεοδώρας Κομνηνής, κόρης του Ανδρόνικου, σεβαστοκράτορα (γιου του Ιωάννη Β΄).
Είναι γνωστό ότι έλαβε μέρος στη Γερμανική Σταυροφορία τού 1197 μαζί με τον ανιψιό του Φρειδερίκο Α΄, δούκα της Αυστρίας και τον Βόλφγκερ, επίσκοπο του Πάσσαου. Το 1197 ήταν στην Αυλή του βασιλιά, που κατασκήνωσε στο κάστρο Σαν Τζοβάννι και λίγες ημέρες μετά ήταν με τον δούκα στη Λινάρια. Όταν άφησαν την Απουλία και έφθασαν στη Σικελία, δύο πλοία βυθίστηκαν, τους ενθάρρυναν όμως οι ηγούμενοι του Βερτ και του Μπόιερν. Τώρα ο βασιλιάς ανέλαβε τον πλήρη έλεγχο και έδωσε εντολή στον Κορράδο των Βίττεσλμπαχ, αρχιεπίσκοπο του Μάιντς και καγκελάριο της Γερμανίας να οδηγήσει τον στόλο στη Μεσόγειο. Απέπλευσαν στις αρχές τού 1197 και έφθασαν στην Άκρα μερικές εβδομάδες μετά.
Οι Μπάμπενμπεργκ δεν επικεντρώθηκαν στον πόλεμο, αλλά έδειξαν πολύ ενδιαφέρον για τις τέχνες. Ο τίτλος του "δούκα" είναι παραπλανητικός, μια και το Μέντλινγκ δεν ήταν ανεξάρτητο, αλλά υποτελές στους δούκες των Μπάμπενμπεργκ στη Βιέννη. Η περιοχή του κατά τη διακυβέρνησή του απέκτησε ακραία ευημερία. Έκτισε τον 12ο αι. το κάστρο Μέντλινγκ, του οποίου ο πιο εξέχων καλεσμένος ήταν ο ποιητής μενεστρέλος Βάλτερ φον ντερ Φόγκελβαϊντε το 1219.
Τάφηκε με τον αδελφό του Λεοπόλδο Ε΄ και τον γιο εκείνου Φρειδερίκο Α΄ στο κιστερκιανό αββαείο του Τιμίου Σταυρού (Stift Heiligenkreuz).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Μπάμπενμπεργκ
Φρανθίσκο Πιθάρρο
Ο Πιθάρρο γεννήθηκε στο Τρουχίγιο της περιοχής Εξτρεμαδούρα στην Ισπανία, ενώ οι πηγές της εποχής διαφωνούν ως προς την ακριβή χρονολογία γέννησης και αναφέρουν χρονολογίες από το 1471 ως το 1478. Υπήρξε νόθος γιος ενός Ισπανού συνταγματάρχη και δεύτερος εξάδελφος του Ερνάν Κορτές, από την πλευρά του πατέρα του, του κατακτητή της Αυτοκρατορίας των Αζτέκων.
Στις 13 Φεβρουαρίου 1502, απέπλευσε με στόλο τριάντα πλοίων και συνολικά 2.500 αποίκους και στράτευμα προς την Ισπανιόλα, ισπανική αποικία και λιμάνι στην Καραϊβική. Στην συνέχεια εξερεύνησε περιοχές κοντά στον σημερινό Παναμά και σταδιακά προχώρησε, μαζί με τους δύο αδελφούς του, Χουάν και Γκονθάλο, σε εξερευνητικές αποστολές νότια της Διώρυγας του Παναμά στην Νότια Αμερική. Εκεί πληροφορήθηκε το 1522, από τοπικούς φύλαρχους, ότι νοτιότερα υπάρχουν μυθικές πολιτείες που διαθέτουν αστρονομικές ποσότητες χρυσού, εννοώντας τις πόλεις των Ίνκας στο σημερινό Περού.
Το 1532 μετά από δύο εξερευνητικές αποστολές στην βορειοδυτική Νότια Αμερική, εξεστράτευσε για την κατάκτηση του Περού. Εκείνο το χρονικό διάστημα η Αυτοκρατορία των Ίνκα βρίσκονταν σε εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των δύο αδελφών, Ουάσκαρ και Αταουάλπα, διεκδικητών για την εξουσία της Αυτοκρατορίας. Ο Πιθάρρο, ενώ διέθετε πενιχρή αριθμητικά δύναμη, συνολικά 180 άτομα, ένα πυροβόλο και 27 άλογα, αποφάσισε να επιτεθεί. Με τολμηρή στρατιωτική επίθεση στην Καχαμάρκα, κατάφερε να συλλάβει τον Αταουάλπα. Οι Ισπανοί στην πορεία εκμεταλλεύθηκαν τις διάφορες φατρίες μέσα στο κράτος των Ίνκας. Ήταν σε θέση να ενισχύσουν τις διάφορες συμμαχίες τους μεταξύ των ντόπιων πληθυσμών και προώθησαν τελικά επιτυχή επίθεση στην πρωτεύουσα Κούσκο.
Ο Φρανθίσκο Πιθάρρο ήρθε σε ευθεία ρήξη με τον σύντροφό του Ντιέγο ντε Αλμάγρο, ο οποίος θεωρούσε ότι ο διαμοιρασμός της λείας καθώς και των διοικητικών αρμοδιοτήτων στις κατακτηθείσες περιοχές δεν ήταν δίκαιος και απαιτούσε επιπλέον πλούτη και αξιώματα. Το 1528 ο Πιθάρρο διέταξε την εκτέλεσή του. Τελικά, ο ίδιος δολοφονήθηκε το 1541 από τον γιο του Αλμάγρο, Ντιέγο "ελ Μόθο", που ήθελε να εκδικηθεί για τον θάνατο του πατέρα του.
Πηγές
Κατηγορία:Θαλασσοπόροι εξερευνητές Κατηγορία:Ισπανοί εξερευνητές Κατηγορία:Εξερευνητές της Νότιας Αμερικής Κατηγορία:Ισπανοί κονκισταδόρες Κατηγορία:Ιστορία του Περού Κατηγορία:Ιστορία της Ισπανίας
Χρυσό τσακάλι
Το χρυσό τσακάλι (Canis aureus - Κύων ο χρυσός), ένα από τα τρία είδη τσακαλιού που απαντώνται, είναι ένα μεσαίο θηλαστικό που ανήκει στην οικογένεια των κυνιδών. Απαντάται στη νοτιοανατολική και κεντρική Ευρώπη (μέχρι την Αυστρία και την Ουγγαρία), τη Μικρά Ασία και τη Μέση Ανατολή. Στην Ελλάδα το βρίσκουμε στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, στις Σέρρες, τη Χαλικιδική, την Αττική, τη Φωκίδα, την Πελοπόννησο και τη Σάμο, ενώ υπάρχουν καταγραφές σε Μαγνησία, Θεσπρωτία, Πρέβεζα και Αιτωλοακαρνανία. Μέχρι το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1990 επιβίωνε ακόμα στην Κέρκυρα. Τα παλαιότερα ευρήματα τσακαλιού στην Ευρώπη βρέθηκαν στους Δελφούς και στον Κίτσο και χρονολογούνται από το 5000-4500 π.Χ.. Είναι παμφάγο και οπορτουνιστικό ζώο, με αποτέλεσμα η διατροφή να διαφέρει ανάλογα με τις εποχές του έτους. Τρέφεται με σκουπίδια, φρούτα, φυτά και μικρά ζώα, όπως αμφίβια, τρωκτικά και έντομα, ενώ μπορεί να φάει και αιγοπρόβατα. Συγγενεύει περισσότερο με το λύκο και με το κογιότ παρά με άλλα ζώα που αποκαλούνται τσακάλια. Έχουν αναγνωριστεί 6 υποείδη. Μέχρι πρόσφατα τα ζώα που έμοιαζαν με τσακάλια στη βόρεια και ανατολική Αφρική κατατάσσονταν στο είδος αυτό, αλλά γονιδιακές έρευνες απέδειξαν ότι αποτελούν ένα νέο είδος λύκου, τον αφρικάνικο χρυσό λύκο Canis anthus.
Περιγραφή
Το χρυσό τσακάλι μοιάζει πολύ στο λύκο, αλλά είναι μικρότερο σε μέγεθος και ελαφρύτερο, με πιο κοντά πόδια, επιμηκυμένο κορμό και κοντύτερη ουρά. Είναι μεγαλύτερο από την κόκκινη αλεπού. Τα αρσενικά είναι γενικώς μεγαλύτερα από τα θηλυκά. Συνήθως έχει μήκος 69 με 85 εκατοστά. Το ύψος του στο ακρώμιο είναι 44 με 50 εκατοστά. Το βάρος των θηλυκών τσακαλιών είναι 7–11 κιλά και των αρσενικών 6–14 κιλά.
Το κρανίο του τσακαλιού μοιάζει με αυτό του λύκου, αλλά είναι ελαφρύτερο και λιγότερο ογκώδες. Η ρινική περιοχή είναι χαμηλότερη. Η οβελιαία και ινιακή ακρολοφία είναι αρκετά ανεπτυγμένες, όμως όχι στο βαθμό που είναι στο λύκο. Έχει μακριούς και μεγάλους κυνόδοντες, οι οποίοι είναι λεπτότεροι από αυτοί του λύκου και οι κοπτήρες είναι λιγότερο ισχυροί. Η μουσούδα του είναι πιο στενή από αυτή του λύκου.
Η γούνα του το χειμώνα είναι είτε κόκκινη-γκρι με μαύρους τόνους που οφείλονται σε μαύρες τρίχες, είτε ένα φωτεινότερο κόκκινο της σκουριάς. Το πρόσθιο μέρος της μουσούδας, της περιοχής γύρω από τα μάτια και το μέτωπο είναι κόκκινα της σκουριάς και ωχρά. Το πάνω μέρος του μετώπου και η ινιακή περιοχή είναι ωχρά. Πάνω από κάθε μάτι υπάρχει μια μαύρη λωρίδα. Το κάτω μέρος του σαγονιού είναι «ακάθαρτο» λευκό, Το εσωτερικό του αυτιού καλύπτεται με λευκές τρίχες. Η κοιλιά κατά μήκος της μέσης γραμμής είναι λευκή, ενώ πιο μακριά έχει όλο και περισσότερους κόκκινους τόνους. Τα άκρα είναι ωχρά κόκκινα και εσωτερικά έχουν πιο ανοιχτόχρωμες αποχρώσεις. Η ουρά είναι γκρι. Η καλοκαιρινή γούνα είναι αραιότερη, με κοντύτερες τρίχες. Οι αποχρώσεις της γούνας διαφέρουν ανάλογα με την περιοχή που ζουν τα τσακάλια. Ο οδοντικός τύπος του χρυσού τσακαλιού είναι 3/3 1/1 4/4 2/3 = 21x2 = 42
Κύκλος ζωής
Το ζευγάρωμα λαμβάνει χώρα από τον Ιανουάριο μέχρι το Μάρτιο. Κατά τη διάρκεια των ερωτοτροπιών, που διαρκούν 26 με 28 μέρες, το ζευγάρι είναι μαζί. Η σπερματογένεση στα αρσενικά αρχίζει 10 με 12 μέρες πριν τον οίστρο των θηλυκών. Πριν την αναπαραγωγή, το ζευγάρι περιπολεί και μαρκάρει τη περιοχή του.
Τα μικρά γεννιούνται ύστερα από 63 μέρες κύησης, συνήθως τον Απρίλιο και το Μάιο. Σε κάθε τοκετό γεννώνται 1-9 νεογνά (συνήθως 2-4) και έχουν βάρος 200 με 250 γραμμάρια. Ο θηλασμός διαρκεί 50 με 90 μέρες. Τα μικρά παραμένουν με τους γονείς τους μέχρι να ωριμάσουν σεξουαλικά σε ηλικία 11 μηνών και μετά διασπείρονται, πρώτα τα αρσενικά και μετά τα θηλυκά. Μέχρι τότε, το ζευγάρι μαζί με τους απογόνους του αποτελούν μια αγέλη. Πολύ σπάνια καταφέρνουν να φτάσουν όλοι οι απόγονοι σε ηλικία αναπαραγωγής και το ποσοστό επιτυχούς κυοφορίας παραμένει σχετικά μικρό. Τα θηλυκά παραμένουν σεξουαλικώς ενεργά συνήθως για 8 χρόνια. Τα τσακάλια στη φύση ζουν συνήθως 7 με 9 χρόνια, όμως έχουν καταγραφεί περιπτώσεις τσακαλιών που έζησαν μέχρι και 16 χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυνίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Ασίας Κατηγορία:Θηλαστικά της Ευρώπης Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής Κατηγορία:Θηλαστικά της Ελλάδας
Χάρισον Φορντ
Ο Xάρισον Φορντ (Harrison Ford), (13 Ιουλίου 1942) είναι Αμερικανός ηθοποιός. Είναι κυρίως γνωστός για τους ρόλους του ως Χαν Σόλο στην σειρά ταινιών Ο Πόλεμος των άστρων και ως Ιντιάνα Τζόουνς στην ομότιτλη σειρά ταινιών. Η καριέρα του εδώ και τέσσερις δεκαετίες περιλαμβάνει ρόλους σε αρκετές εισπρακτικές επιτυχίες όπως Εργαζόμενο κορίτσι (Working Girl, 1988), Αθώος Μέχρι Αποδείξεως του Εναντίου (Presumed Innocent, 1990), Ο φυγάς (The Fugitive, 1993), Air Force One (1997) και Ένοχο Μυστικό (What Lies Beneath, 2000).
Έχει λάβει μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου το 1995 για την ταινία Μάρτυρας εγκλήματος (Witness) και τέσσερις υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα. Το 2002 στην απονομή των Χρυσών Σφαιρών βραβεύτηκε με το βραβείο συνολικής προσφοράς Cecil B. DeMille. Οι συνολικές εισπράξεις των ταινιών του στο αμερικανικό box office αγγίζουν τα 4,9 δισεκατομμύρια δολάρια, τοποθετώντας τον στην 2η θέση.
Πρώτα επαγγελματικά βήματα
Το 1964, ο Φορντ ταξίδεψε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια για να υποβάλει αίτηση για μια θέση εργασίας στο ραδιόφωνο. Δεν πήρε τη δουλειά αλλά παρέμεινε στην Καλιφόρνια και τελικά υπέγραψε συμβόλαιο με το πρόγραμμα νέων ταλέντων της Columbia Pictures, παίζοντας μικρούς ρόλους σε ταινίες. Μία από τις πρώτες του εμφανίσεις ήταν στην ταινία Όλες Οι Γυναίκες Αγαπούν Τον Κλέφτη (Dead Heat on a Merry-Go-Round, 1966). Το 1967 εμφανίστηκε στην ταινία Δοκίμασε και με τη Γυναίκα μου (Luv), όπου μπορεί ο ρόλος του να είχε ατάκες αλλά ακόμα το όνομά του δεν έμπαινε στους τίτλους. Τελικά, το κατάφερε με την ταινία Ήρθε η Ώρα να Πεθάνεις (A Time for Killing, 1967).