cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία της ατμομηχανής
"Ατμοσφαιρικός" κινητήρας Newcomen
Ο John Smeaton πραγματοποίησε πολλές βελτιώσεις στον κινητήρα Newcomen, ιδίως στις τσιμούχες, και βελτιώνοντας αυτές κατάφερε να τριπλασιάσει σχεδόν την απόδοσή του. Προτίμησε επίσης να χρησιμοποιεί τροχούς αντί για δοκούς για τη μεταφορά της ισχύος από τον κύλινδρο, γεγονός που έκανε τους κινητήρες του πιο συμπαγείς. Ο Smeaton ήταν ο πρώτος που ανέπτυξε μια αυστηρή θεωρία του σχεδιασμού της λειτουργίας των ατμομηχανών. Εργάστηκε προς τα πίσω από τον προβλεπόμενο ρόλο για να υπολογίσει την ποσότητα ισχύος που θα χρειαζόταν για το έργο, το μέγεθος και την ταχύτητα ενός κυλίνδρου που θα την παρείχε, το μέγεθος του λέβητα που χρειαζόταν για την τροφοδοσία του και την ποσότητα καυσίμου που θα κατανάλωνε. Αυτά αναπτύχθηκαν εμπειρικά, αφού μελέτησε δεκάδες μηχανές του Newcomen στην Κορνουάλη και το Νιούκαστλ και κατασκεύασε μια δική του πειραματική μηχανή στο σπίτι του στο Austhorpe το 1770. Μέχρι να παρουσιαστεί ο κινητήρας Watt λίγα χρόνια αργότερα, ο Smeaton είχε κατασκευάσει δεκάδες ολοένα και μεγαλύτερες μηχανές της τάξης των 100 ίππων.
Ο ξεχωριστός συμπυκνωτής του Watt
Ενώ εργαζόταν στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης ως κατασκευαστής και επισκευαστής οργάνων το 1759, ο Τζέιμς Βατ γνώρισε τη δύναμη του ατμού από τον καθηγητή Τζον Ρόμπισον. Γοητευμένος, ο Βατ άρχισε να διαβάζει ό,τι μπορούσε σχετικά με το θέμα και ανέπτυξε ανεξάρτητα την έννοια της λανθάνουσας θερμότητας, η οποία μόλις πρόσφατα είχε δημοσιευθεί από τον Τζόζεφ Μπλακ στο ίδιο πανεπιστήμιο. Όταν ο Βατ έμαθε ότι το Πανεπιστήμιο είχε στην κατοχή του ένα μικρό λειτουργικό μοντέλο μιας μηχανής Newcomen, πίεσε να του επιστραφεί από το Λονδίνο όπου επισκευαζόταν ανεπιτυχώς. Ο Βατ επισκεύασε τη μηχανή, αλλά διαπίστωσε ότι ήταν ελάχιστα λειτουργική ακόμη και όταν είχε επισκευαστεί πλήρως.
Αφού δούλεψε με το σχέδιο, ο Βατ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το 80% του ατμού που χρησιμοποιούσε η μηχανή σπαταλιόταν. Αντί να παρέχει κινητήρια δύναμη, χρησιμοποιούνταν για τη θέρμανση του κυλίνδρου. Στον σχεδιασμό του Newcomen, κάθε κτύπημα ισχύος ξεκινούσε με έναν ψεκασμό κρύου νερού, ο οποίος όχι μόνο συμπύκνωνε τον ατμό, αλλά και ψύχραινε τα τοιχώματα του κυλίνδρου. Αυτή η θερμότητα έπρεπε να αντικατασταθεί προτού ο κύλινδρος δεχτεί ξανά ατμό. Στον κινητήρα Newcomen η θερμότητα παρεχόταν μόνο από τον ατμό, οπότε όταν άνοιγε ξανά η βαλβίδα ατμού, η συντριπτική πλειονότητα συμπυκνωνόταν στα κρύα τοιχώματα αμέσως μόλις γινόταν δεκτή στον κύλινδρο. Χρειάστηκε αρκετός χρόνος και αρκετός ατμός προτού ο κύλινδρος θερμανθεί ξανά και ο ατμός αρχίσει να τον γεμίζει.
Ο Watt έλυσε το πρόβλημα του ψεκασμού του νερού μεταφέροντας το κρύο νερό σε έναν διαφορετικό κύλινδρο, τοποθετημένο δίπλα στον κύλινδρο ισχύος. Μόλις ολοκληρωνόταν η διαδρομή επαγωγής, άνοιγε μια βαλβίδα μεταξύ των δύο και οποιοσδήποτε ατμός εισερχόταν στον κύλινδρο συμπυκνωνόταν μέσα σε αυτόν τον κρύο κύλινδρο. Αυτό θα δημιουργούσε ένα κενό που θα τραβούσε περισσότερο ατμό μέσα στον κύλινδρο, και ούτω καθεξής, έως ότου ο ατμός συμπυκνωνόταν ως επί το πλείστον. Στη συνέχεια, η βαλβίδα έκλεινε και η λειτουργία του κύριου κυλίνδρου συνεχιζόταν όπως θα συνέβαινε σε έναν συμβατικό κινητήρα Newcomen. Καθώς ο κύλινδρος ισχύος παρέμενε σε θερμοκρασία λειτουργίας καθ' όλη τη διάρκεια, το σύστημα ήταν έτοιμο για άλλη μια διαδρομή μόλις το έμβολο τραβήχτηκε πίσω στην κορυφή. Η διατήρηση της θερμοκρασίας γινόταν με ένα μανδύα γύρω από τον κύλινδρο, όπου εισερχόταν ατμός. Ο Watt παρήγαγε ένα λειτουργικό μοντέλο το 1765.
Επιχείρηση Άνταμ
Η παραγωγή της ταινίας ξεκίνησε για πρώτη φορά το 2012 με πρωταγωνιστή τον Τομ Κρουζ. Στη συνέχεια, η ταινία έπεσε στην κόλαση ανάπτυξης έως ότου το Netflix απέκτησε τα δικαιώματα διανομής. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Νοέμβριο του 2020 και ολοκληρώθηκαν τον Μάρτιο του 2021. Το Επιχείρηση Άνταμ ξεκίνησε μια περιορισμένη κυκλοφορία στους κινηματογράφους στις 9 Μαρτίου του 2022 και ακολούθησε η ψηφιακή του κυκλοφορία στο Netflix στις 11 Μαρτίου. Η ταινία απέσπασε μικτές κριτικές.
Ιστορία της ατμομηχανής
Ο ξεχωριστός συμπυκνωτής του Watt
Πεπεισμένος ότι επρόκειτο για μια μεγάλη πρόοδο, ο Βατ σύναψε συνεργασίες για την παροχή επιχειρηματικού κεφαλαίου ενώ εργαζόταν πάνω στο σχέδιο. Δεν αρκέστηκε σε αυτή τη μοναδική βελτίωση, ο Βατ εργάστηκε ακούραστα σε μια σειρά άλλων βελτιώσεων σε σχεδόν κάθε μέρος του κινητήρα. Ο Βατ βελτίωσε περαιτέρω το σύστημα προσθέτοντας μια μικρή αντλία κενού για να τραβήξει τον ατμό από τον κύλινδρο στον συμπυκνωτή, βελτιώνοντας περαιτέρω τους χρόνους του κύκλου. Μια πιο ριζική αλλαγή σε σχέση με τον σχεδιασμό του Newcomen ήταν το κλείσιμο της κορυφής του κυλίνδρου και η εισαγωγή ατμού χαμηλής πίεσης πάνω από το έμβολο. Τώρα η ισχύς δεν οφειλόταν στη διαφορά της ατμοσφαιρικής πίεσης και του κενού, αλλά στην πίεση του ατμού και του κενού, μια κάπως υψηλότερη τιμή. Κατά την ανοδική διαδρομή επιστροφής, ο ατμός που βρισκόταν στην κορυφή μεταφερόταν μέσω ενός σωλήνα στην κάτω πλευρά του εμβόλου, έτοιμος να συμπυκνωθεί για την καθοδική διαδρομή. Η στεγανοποίηση του εμβόλου σε έναν κινητήρα Newcomen είχε επιτευχθεί με τη διατήρηση μιας μικρής ποσότητας νερού στην επάνω πλευρά του. Αυτό δεν ήταν πλέον δυνατό στον κινητήρα του Watt λόγω της παρουσίας του ατμού. Ο Watt κατέβαλε σημαντικές προσπάθειες για να βρει μια στεγανοποίηση που να λειτουργεί, η οποία τελικά επιτεύχθηκε με τη χρήση μείγματος ταλιού και λαδιού. Η ράβδος του εμβόλου περνούσε επίσης μέσα από έναν στυπιοθλίπτη στο επάνω κάλυμμα του κυλίνδρου που σφραγίζονταν με παρόμοιο τρόπο.
Ακαδημία των Λυγκέων
Η Ακαδημία των Λυγκέων
Μετά τον θάνατο του Τσέζι η Ακαδημία παρήκμασε και έκλεισε το 1651.
Ιστορία της ατμομηχανής
Ο ξεχωριστός συμπυκνωτής του Watt
Το πρόβλημα της στεγανοποίησης του εμβόλου οφειλόταν στο ότι δεν υπήρχε τρόπος να παραχθεί ένας αρκετά στρογγυλός κύλινδρος. Ο Βατ προσπάθησε να βάλει κύλινδρο από χυτοσίδηρο, αλλά ήταν πολύ άκυρος. Ο Watt αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει έναν σφυρήλατο σιδερένιο κύλινδρο. Το ακόλουθο απόσπασμα προέρχεται από τον Roe (1916):
"Όταν [ο John] Smeaton είδε για πρώτη φορά τη μηχανή ανέφερε στην Εταιρεία Μηχανικών ότι "δεν υπήρχαν ούτε τα εργαλεία ούτε οι εργάτες που θα μπορούσαν να κατασκευάσουν μια τόσο πολύπλοκη μηχανή με επαρκή ακρίβεια" "
Ο Βατ έκρινε τελικά ότι ο σχεδιασμός ήταν αρκετά καλός ώστε να κυκλοφορήσει το 1774, και ο κινητήρας Βατ κυκλοφόρησε στην αγορά. Καθώς τμήματα του σχεδίου μπορούσαν εύκολα να προσαρμοστούν στις υπάρχουσες μηχανές του Newcomen, δεν υπήρχε ανάγκη να κατασκευαστεί μια εντελώς νέα μηχανή στα ορυχεία. Αντ' αυτού, ο Watt και ο συνέταιρός του Matthew Boulton παραχώρησαν άδεια χρήσης των βελτιώσεων στους χειριστές μηχανών, χρεώνοντάς τους ένα μέρος των χρημάτων που θα εξοικονομούσαν από το μειωμένο κόστος καυσίμων. Ο σχεδιασμός ήταν εξαιρετικά επιτυχημένος, και η εταιρεία Boulton and Watt ιδρύθηκε για να παραχωρήσει άδεια χρήσης του σχεδιασμού και να βοηθήσει νέους κατασκευαστές να κατασκευάσουν τις μηχανές. Αργότερα οι δύο τους θα άνοιγαν το χυτήριο Soho για να παράγουν τους δικούς τους κινητήρες.
Το 1774 ο John Wilkinson εφηύρε μια μηχανή διάτρησης με τον άξονα που συγκρατούσε το εργαλείο διάτρησης να στηρίζεται και στα δύο άκρα, προεκτεινόμενος μέσα από τον κύλινδρο, σε αντίθεση με τα χρησιμοποιούμενα τότε ακροβατικά διατρητικά. Με αυτό το μηχάνημα μπόρεσε να διανοίξει με επιτυχία τον κύλινδρο για την πρώτη εμπορική μηχανή των Boulton και Watt το 1776.
Ο Watt δεν έπαψε ποτέ να βελτιώνει τα σχέδιά του. Έτσι βελτίωσε περαιτέρω την ταχύτητα του κύκλου λειτουργίας, εισήγαγε ρυθμιστές, αυτόματες βαλβίδες, έμβολα διπλής ενέργειας, μια ποικιλία περιστροφικών απολήψεων ισχύος και πολλές άλλες βελτιώσεις. Η τεχνολογία του Watt επέτρεψε την ευρεία εμπορική χρήση των σταθερών ατμομηχανών.
Ο Humphrey Gainsborough κατασκεύασε ένα μοντέλο ατμομηχανής συμπύκνωσης στη δεκαετία του 1760, το οποίο έδειξε στον Richard Lovell Edgeworth, μέλος της Σεληνιακής Εταιρείας. Ο Γκέινσμπορο πίστευε ότι ο Βατ είχε χρησιμοποιήσει τις ιδέες του για την εφεύρεση- ωστόσο ο Τζέιμς Βατ δεν ήταν μέλος της Σεληνιακής Εταιρείας εκείνη την περίοδο και οι πολλές αναφορές του που εξηγούν τη διαδοχή των διαδικασιών σκέψης που οδήγησαν στην τελική σχεδίαση τείνουν να διαψεύδουν αυτή την ιστορία.
Η ισχύς εξακολουθούσε να περιορίζεται από τη χαμηλή πίεση, τον κυβισμό του κυλίνδρου, τους ρυθμούς καύσης και εξάτμισης και τη χωρητικότητα του συμπυκνωτή. Η μέγιστη θεωρητική απόδοση περιοριζόταν από τη σχετικά χαμηλή διαφορά θερμοκρασίας εκατέρωθεν του εμβόλου- αυτό σήμαινε ότι για να παρέχει ένας κινητήρας Watt ένα αξιοποιήσιμο ποσό ισχύος, οι πρώτοι κινητήρες παραγωγής έπρεπε να είναι πολύ μεγάλοι και, συνεπώς, ήταν ακριβοί στην κατασκευή και την εγκατάσταση.
Μηχανές διπλής ενέργειας και περιστροφικές μηχανές Watt
Ο Βατ ανέπτυξε έναν κινητήρα διπλής ενέργειας στον οποίο ο ατμός κινούσε το έμβολο και προς τις δύο κατευθύνσεις, αυξάνοντας έτσι την ταχύτητα και την απόδοση του κινητήρα. Η αρχή της διπλής ενέργειας αύξησε επίσης σημαντικά την απόδοση μιας μηχανής με δεδομένο φυσικό μέγεθος.
Οι Boulton & Watt ανέπτυξαν τον παλινδρομικό κινητήρα στον περιστροφικό τύπο. Σε αντίθεση με τον κινητήρα Newcomen, ο κινητήρας Watt μπορούσε να λειτουργεί αρκετά ομαλά ώστε να συνδέεται με έναν άξονα κίνησης - μέσω ηλιακών και πλανητικών γραναζιών - για να παρέχει περιστροφική ισχύ μαζί με κυλίνδρους συμπύκνωσης διπλής δράσης. Το πρώτο δείγμα κατασκευάστηκε ως επιδεικτικό και εγκαταστάθηκε στο εργοστάσιο του Boulton για να λειτουργήσει μηχανές για τη λείανση (στίλβωση) κουμπιών ή κάτι παρόμοιο. Για το λόγο αυτό ήταν πάντα γνωστός ως Lap Engine. Στις πρώιμες ατμομηχανές το έμβολο συνδέεται συνήθως με μια ράβδο σε μια ισορροπημένη δοκό και όχι απευθείας σε έναν σφόνδυλο, και γι' αυτό οι μηχανές αυτές είναι γνωστές ως μηχανές δοκού.
Οι πρώιμες ατμομηχανές δεν παρείχαν αρκετά σταθερή ταχύτητα για κρίσιμες εργασίες, όπως το κλώσιμο του βαμβακιού. Για τον έλεγχο της ταχύτητας η μηχανή χρησιμοποιούνταν για την άντληση νερού για έναν υδροτροχό, ο οποίος τροφοδοτούσε τα μηχανήματα.
Μηχανές υψηλής πίεσης
Καθώς προχωρούσε ο 18ος αιώνας, η απαίτηση ήταν για υψηλότερες πιέσεις- σε αυτό αντιστάθηκε σθεναρά ο Βατ, ο οποίος χρησιμοποίησε το μονοπώλιο που του έδινε η πατέντα του για να εμποδίσει άλλους να κατασκευάσουν μηχανές υψηλής πίεσης και να τις χρησιμοποιήσουν σε οχήματα. Δεν εμπιστευόταν την τεχνολογία των λεβήτων της εποχής, τον τρόπο κατασκευής τους και την αντοχή των υλικών που χρησιμοποιούνταν.
Τα σημαντικά πλεονεκτήματα των κινητήρων υψηλής πίεσης ήταν:
Τα μειονεκτήματα ήταν:
Η κύρια διαφορά μεταξύ του τρόπου λειτουργίας των ατμομηχανών υψηλής και χαμηλής πίεσης είναι η πηγή της δύναμης που κινεί το έμβολο. Στις μηχανές του Newcomen και του Watt, η συμπύκνωση του ατμού είναι αυτή που δημιουργεί το μεγαλύτερο μέρος της διαφοράς πίεσης, προκαλώντας ατμοσφαιρική πίεση (Newcomen) και ατμός χαμηλής πίεσης, σπάνια πάνω από 7 psi πίεση λέβητα, συν το κενό του συμπυκνωτή (Watt), για να κινήσει το έμβολο. Σε μια μηχανή υψηλής πίεσης, το μεγαλύτερο μέρος της διαφοράς πίεσης παρέχεται από τον ατμό υψηλής πίεσης από τον λέβητα- η πλευρά χαμηλής πίεσης του εμβόλου μπορεί να βρίσκεται σε ατμοσφαιρική πίεση ή να συνδέεται με την πίεση του συμπυκνωτή. Το ενδεικτικό διάγραμμα του Newcomen, σχεδόν όλο κάτω από την ατμοσφαιρική γραμμή, θα αναβιώσει σχεδόν 200 χρόνια αργότερα με τον κύλινδρο χαμηλής πίεσης των μηχανών τριπλής διαστολής να συνεισφέρει περίπου το 20% της ισχύος του κινητήρα, και πάλι σχεδόν εντελώς κάτω από την ατμοσφαιρική γραμμή.
Ο πρώτος γνωστός υποστηρικτής του "ισχυρού ατμού" ήταν ο Jacob Leupold στο σχέδιό του για μια μηχανή που εμφανίστηκε σε εγκυκλοπαιδικά έργα γύρω στο 1725. Διάφορα σχέδια για ατμοκίνητα σκάφη και οχήματα εμφανίστηκαν επίσης καθ' όλη τη διάρκεια του αιώνα, ένα από τα πιο ελπιδοφόρα ήταν αυτό του Nicolas-Joseph Cugnot, ο οποίος παρουσίασε το "fardier" (ατμοκίνητο βαγόνι), το 1769. Αν και η πίεση λειτουργίας που χρησιμοποιήθηκε για το όχημα αυτό είναι άγνωστη, το μικρό μέγεθος του λέβητα έδωσε ανεπαρκή ρυθμό παραγωγής ατμού για να επιτρέψει στο fardier να προχωρήσει περισσότερο από μερικές εκατοντάδες μέτρα κάθε φορά πριν σταματήσει για να ανεβάσει τον ατμό. Προτάθηκαν και άλλα σχέδια και μοντέλα, αλλά όπως και με το μοντέλο του William Murdoch το 1784, πολλά από αυτά μπλοκαρίστηκαν από τους Boulton και Watt.
Ακαδημία των Λυγκέων
Η ανασύσταση της Ακαδημίας
Το 1801 ο αββάς Φελιτσιάνο Σκαρπελλίνι και ο Τζοακκίνο Πεσσούτι, με τη χορηγία του Φραντσέσκο Καετάνι, 8ου δούκα της Σερμονέτα, ίδρυσαν την Accademia Caetani, η οποία πήρε την ονομασία Accademia dei Lincei. Το διάστημα από το 1801 ως το 1840 έχει αποκληθεί «Δεύτερη Αναγέννηση» της Ακαδημίας των Λυγκέων. Συγκρουόμενες στοχεύσεις και γεωπολιτικές εξελίξεις οδήγησαν ωστόσο το εγχείρημα αυτό σε κατάσταση αδράνειας, που τελικώς οδήγησε στην κατάρρευσή της τη δεκαετία του 1840. Κατά τη γαλλική (Ναπολεόντεια) κυριαρχία, το ίδρυμα μετατράπηκε από ιδιωτική ένωση σε δημοτικό ίδρυμα. Το 1847 ο Πάπας Πίος Θ΄ την επανίδρυσε με την επωνυμία Ποντιφήκεια Ακαδημία των Νέων Λυγκέων (Pontificia Accademia dei Nuovi Lincei).
Ιστορία της ατμομηχανής
Μηχανές υψηλής πίεσης
Ο Όλιβερ Έβανς με τη σειρά του τάχθηκε υπέρ του "ισχυρού ατμού", τον οποίο εφάρμοσε σε μηχανές σκαφών και σε σταθερές χρήσεις. Υπήρξε πρωτοπόρος των κυλινδρικών λεβήτων- ωστόσο οι λέβητες του Έβανς υπέστησαν αρκετές σοβαρές εκρήξεις λεβήτων, οι οποίες έτειναν να δώσουν βάρος στους ενδοιασμούς του Βατ. Ίδρυσε την εταιρεία ατμομηχανών του Πίτσμπουργκ το 1811 στο Πίτσμπουργκ της Πενσυλβάνια. Η εταιρεία εισήγαγε ατμομηχανές υψηλής πίεσης στο εμπόριο ποταμόπλοιων στη λεκάνη απορροής του Μισισιπή.
Η πρώτη ατμομηχανή υψηλής πίεσης εφευρέθηκε το 1800 από τον Richard Trevithick.
Ακαδημία των Λυγκέων
Η Βασιλική Ακαδημία των Λυγκέων
Το 1874 ο Κουιντίνο Σέλλα μετέτρεψε την προηγούμενη στην Εθνική Βασιλική Ακαδημία των Λυγκέων (Accademia Nazionale Reale dei Lincei), που συμπεριελάμβανε τις επιστήμες του ανθρώπου σε ξεχωριστή «τάξη», και επανέκτησε το κύρος της αρχικής Ακαδημίας. Μετά την ενοποίηση της Ιταλίας, ο Σέλλα εμφύσησε νέα ζωή στην Ακαδημία.
Ιστορία της ατμομηχανής
Μηχανές υψηλής πίεσης
Η σημασία της ανύψωσης του ατμού υπό πίεση (από θερμοδυναμική άποψη) είναι ότι επιτυγχάνεται υψηλότερη θερμοκρασία. Έτσι, κάθε μηχανή που χρησιμοποιεί ατμό υψηλής πίεσης λειτουργεί σε υψηλότερη θερμοκρασία και διαφορά πίεσης από ό,τι είναι δυνατό με μια μηχανή κενού χαμηλής πίεσης. Ο κινητήρας υψηλής πίεσης αποτέλεσε έτσι τη βάση για την περαιτέρω ανάπτυξη της τεχνολογίας του παλινδρομικού ατμού. Ακόμα κι έτσι, γύρω στο 1800, η "υψηλή πίεση" αντιστοιχούσε σε αυτό που σήμερα θα θεωρούσαμε πολύ χαμηλή πίεση, δηλαδή 40-50 psi (276-345 kPa), με την ουσία να είναι ότι ο εν λόγω κινητήρας υψηλής πίεσης δεν ήταν συμπυκνωμένος, κινούμενος αποκλειστικά από την εκτατική δύναμη του ατμού, και όταν ο ατμός αυτός είχε επιτελέσει έργο, συνήθως εξαντλούνταν σε πίεση υψηλότερη από την ατμοσφαιρική. Η έκρηξη του ατμού που εξέρχεται στην καμινάδα μπορούσε να αξιοποιηθεί για τη δημιουργία επαγόμενου ρεύματος μέσω της σχάρας της φωτιάς και έτσι να αυξηθεί ο ρυθμός καύσης, άρα να δημιουργηθεί περισσότερη θερμότητα σε μικρότερο κλίβανο, σε βάρος της δημιουργίας αντίθλιψης στην πλευρά εξαγωγής του εμβόλου.
Στις 21 Φεβρουαρίου 1804, στο σιδηρουργείο Penydarren στο Merthyr Tydfil της Νότιας Ουαλίας, παρουσιάστηκε η πρώτη αυτοκινούμενη σιδηροδρομική ατμομηχανή ή ατμομηχανή, κατασκευασμένη από τον Richard Trevithick.
Μηχανή της Κορνουάλης και σύνθετη μηχανή
Γύρω στο 1811 ο Ρίτσαρντ Τρέβιθικ χρειάστηκε να αναβαθμίσει μια μηχανή άντλησης του Γουάτ, προκειμένου να την προσαρμόσει σε έναν από τους νέους μεγάλους κυλινδρικούς λέβητες του Κορνουάλη. Όταν ο Trevithick έφυγε για τη Νότια Αμερική το 1816, οι βελτιώσεις του συνεχίστηκαν από τον William Sims. Παράλληλα, ο Άρθουρ Γουλφ ανέπτυξε μια σύνθετη μηχανή με δύο κυλίνδρους, έτσι ώστε ο ατμός να διαστέλλεται σε έναν κύλινδρο υψηλής πίεσης προτού απελευθερωθεί σε έναν χαμηλής πίεσης. Η αποδοτικότητα βελτιώθηκε περαιτέρω από τον Σάμιουελ Γκρόουζ, ο οποίος μόνωσε τον λέβητα, τον κινητήρα και τους σωλήνες.
Η πίεση του ατμού πάνω από το έμβολο αυξήθηκε φτάνοντας τελικά τα 40 psi (0,28 MPa) ή ακόμη και τα 50 psi (0,34 MPa) και παρείχε πλέον μεγάλο μέρος της ισχύος για την καθοδική διαδρομή- ταυτόχρονα βελτιώθηκε η συμπύκνωση. Αυτό αύξησε σημαντικά την απόδοση και περαιτέρω μηχανές άντλησης με το σύστημα Cornish (συχνά γνωστές ως μηχανές Cornish) συνέχισαν να κατασκευάζονται νέες καθ' όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Οι παλαιότερες μηχανές Watt αναβαθμίστηκαν για να συμμορφωθούν.
Ακαδημία των Λυγκέων
Επιφανή μέλη
(με ελληνική αλφαβητική σειρά)
Η Ακαδημία της Ιταλίας και η Εθνική Ακαδημία των Λυγκέων
Υπό το φασιστικό καθεστώς η Ακαδημία των Λυγκέων αντικαταστάθηκε στην ουσία από τη νέα Accademia d'Italia (Ιταλική Ακαδημία), απορροφώμενη τελικώς από αυτό το ίδρυμα το 1939. Το 1949, μετά την πτώση του φασιστικού καθεστώτος και μετά από πρόταση του Μπενεντέτο Κρότσε, η Ακαδημία των Λυγκέων επανέκτησε την ανεξαρτησία της, ως Εθνική Ακαδημία των Λυγκέων (Accademia Nazionale dei Lincei)
Επιχείρηση Άνταμ
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες με ταξίδι στον χρόνο Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες του 2022 Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Ράιαν Ρέινολντς Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Ταινίες της Skydance Media
Ιστορία της ατμομηχανής
Μηχανή της Κορνουάλης και σύνθετη μηχανή
Η υιοθέτηση αυτών των βελτιώσεων του Cornish ήταν αργή στις περιοχές παραγωγής κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων όπου ο άνθρακας ήταν φθηνός, λόγω του υψηλότερου κόστους κεφαλαίου των κινητήρων και της μεγαλύτερης φθοράς που υπέστησαν. Η αλλαγή άρχισε μόλις στη δεκαετία του 1830, συνήθως με επιπλοκή μέσω της προσθήκης ενός ακόμη κυλίνδρου (υψηλής πίεσης).
Ένας άλλος περιορισμός των πρώτων ατμομηχανών ήταν η μεταβλητότητα της ταχύτητας, η οποία τις καθιστούσε ακατάλληλες για πολλές εφαρμογές κλωστοϋφαντουργίας, ιδίως για την κλωστική. Προκειμένου να επιτυγχάνονται σταθερές ταχύτητες, τα πρώιμα ατμοκίνητα υφαντουργεία χρησιμοποιούσαν την ατμομηχανή για την άντληση νερού σε έναν υδραυλικό τροχό, ο οποίος κινούσε τα μηχανήματα.
Πολλές από αυτές τις μηχανές παραδόθηκαν σε όλο τον κόσμο και προσέφεραν αξιόπιστες και αποδοτικές υπηρεσίες για πολλά χρόνια με σημαντικά μειωμένη κατανάλωση άνθρακα. Ορισμένες από αυτές ήταν πολύ μεγάλες και ο τύπος συνέχισε να κατασκευάζεται μέχρι και τη δεκαετία του 1890.
Κινητήρας Corliss
Η ατμομηχανή Corliss (κατοχυρωμένη με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1849) ονομάστηκε η μεγαλύτερη βελτίωση μετά τον James Watt. Η μηχανή Corliss είχε σημαντικά βελτιωμένο έλεγχο της ταχύτητας και καλύτερη απόδοση, καθιστώντας την κατάλληλη για όλα τα είδη των βιομηχανικών εφαρμογών, συμπεριλαμβανομένης της κλώσης.
Ο Corliss χρησιμοποιούσε ξεχωριστές θύρες για την παροχή και την εξάτμιση του ατμού, γεγονός που εμπόδιζε την εξάτμιση να ψύξει το πέρασμα που χρησιμοποιούσε ο θερμός ατμός. Ο Corliss χρησιμοποίησε επίσης μερικώς περιστρεφόμενες βαλβίδες που παρείχαν γρήγορη δράση, συμβάλλοντας στη μείωση των απωλειών πίεσης. Οι ίδιες οι βαλβίδες αποτελούσαν επίσης πηγή μειωμένης τριβής, ειδικά σε σύγκριση με τη βαλβίδα ολίσθησης, η οποία χρησιμοποιούσε συνήθως το 10% της ισχύος ενός κινητήρα.
Ο Corliss χρησιμοποιούσε αυτόματη μεταβλητή διακοπή. Ο μηχανισμός βαλβίδων έλεγχε την ταχύτητα του κινητήρα χρησιμοποιώντας τον ρυθμιστή για να μεταβάλλει τον χρονισμό της διακοπής. Αυτό ήταν εν μέρει υπεύθυνο για τη βελτίωση της απόδοσης εκτός από τον καλύτερο έλεγχο των στροφών.
Ατμομηχανή υψηλής ταχύτητας Porter-Allen
Ο κινητήρας Porter-Allen, που παρουσιάστηκε το 1862, χρησιμοποίησε έναν προηγμένο μηχανισμό γραναζιών βαλβίδων που αναπτύχθηκε για τον Porter από τον Allen, έναν μηχανικό με εξαιρετικές ικανότητες, και αρχικά ήταν γενικά γνωστός ως κινητήρας Allen. Ο κινητήρας υψηλών ταχυτήτων ήταν μια μηχανή ακριβείας που ήταν καλά ισορροπημένη, επιτεύγματα που κατέστησαν δυνατή η εξέλιξη των εργαλειομηχανών και της τεχνολογίας κατασκευής.
Ο κινητήρας υψηλών ταχυτήτων έτρεχε με ταχύτητες εμβόλου τρεις έως πέντε φορές μεγαλύτερες από τις ταχύτητες των συνηθισμένων κινητήρων. Είχε επίσης μεταβλητότητα χαμηλών στροφών. Ο κινητήρας υψηλών στροφών χρησιμοποιήθηκε ευρέως σε πριονιστήρια για την κίνηση δισκοπρίονων. Αργότερα χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.
Ο κινητήρας είχε πολλά πλεονεκτήματα. Θα μπορούσε, σε ορισμένες περιπτώσεις, να συνδεθεί άμεσα. Εάν χρησιμοποιούνταν γρανάζια ή ιμάντες και τύμπανα, μπορούσαν να είναι πολύ μικρότερα μεγέθη. Ο ίδιος ο κινητήρας ήταν επίσης μικρός για την ποσότητα ισχύος που ανέπτυσσε.
Ο Porter βελτίωσε σημαντικά τον ρυθμιστή με ιπτάμενη σφαίρα μειώνοντας το περιστρεφόμενο βάρος και προσθέτοντας ένα βάρος γύρω από τον άξονα. Αυτό βελτίωσε σημαντικά τον έλεγχο της ταχύτητας. Ο ρυθμιστής του Porter έγινε ο κορυφαίος τύπος μέχρι το 1880.
Η απόδοση του κινητήρα Porter-Allen ήταν καλή, αλλά όχι ίση με αυτή του κινητήρα Corliss.
Κινητήρας μονής ροής (ή χωρίς ροή)
Ο κινητήρας uniflow ήταν ο πιο αποδοτικός τύπος κινητήρα υψηλής πίεσης. Εφευρέθηκε το 1911 και χρησιμοποιήθηκε σε πλοία, αλλά εκτοπίστηκε από τους ατμοστρόβιλους και αργότερα από τους ναυτικούς κινητήρες ντίζελ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ατμομηχανές
Ακαδημία των Λυγκέων
Η Ακαδημία της Ιταλίας και η Εθνική Ακαδημία των Λυγκέων
Το 1986 η Ακαδημία υιοθέτησε καταστατικό που υπαγορεύει ότι θα έχει πάντοτε 540 μέλη, εκ των οποίων 180 τακτικά ιταλικής ιθαγένειας, 180 αλλοδαποί και 180 αντεπιστέλλοντα μέλη ιταλικής ιθαγένειας (Ιταλοί του εξωτερικού). Τα μέλη αυτά διακρίνονται σε δύο τάξεις: μία για τις μαθηματικές και φυσικές επιστήμες, και μία για τις ηθικές, ιστορικές και φιλολογικές επιστήμες.
Το 2001 οι μαθηματικές και φυσικές επιστήμες της Ακαδημίας υποδιαιρέθηκαν περαιτέρω σε 5 κατηγορίες:
Ταυτοχρόνως, οι ηθικές, ιστορικές και φιλολογικές επιστήμες της Ακαδημίας υποδιαιρέθηκαν σε επτά κατηγορίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λυγκεων Ακαδημια Λυγκεων
Microsoft Paint
Το Microsoft Paint είναι ένα πρόγραμμα επεξεργασίας γραφικών ράστερ που έχει συμπεριληφθεί σε όλες τις εκδόσεις των Microsoft Windows. Το πρόγραμμα ανοίγει και αποθηκεύει αρχεία εικόνας σε μορφές bitmap των Windows (BMP), JPEG, GIF, PNG και TIFF μιας σελίδας. Το πρόγραμμα μπορεί να είναι σε λειτουργία χρώματος ή δίχρωμο ασπρόμαυρο, αλλά δεν υπάρχει λειτουργία κλίμακας του γκρι. Λόγω της απλότητάς του καθώς και του ότι περιλαμβάνεται στα Windows, έγινε γρήγορα μια από τις πιο χρησιμοποιούμενες εφαρμογές στις πρώτες εκδόσεις των Windows, εισάγοντας πολλούς στη ζωγραφική σε υπολογιστή για πρώτη φορά. Εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ευρέως για απλές εργασίες επεξεργασίαςεικόνας.
Τον Ιούλιο του 2017, η Microsoft πρόσθεσε το Paint στη λίστα με τα καταργημένα χαρακτηριστικά των Windows 10 και ανακοίνωσε ότι θα γίνει μια δωρεάν αυτόνομη εφαρμογή στο Microsoft Store. Η Microsoft είχε οραματιστεί το Paint 3D ως αντικατάσταση. Ωστόσο, το Paint συνέχισε να περιλαμβάνεται στα Windows 10. Η Microsoft τελικά ανέστρεψε την πορεία και ανακοίνωσε μια ενημερωμένη έκδοση του Paint στα Windows 11. Αντίθετα, η Microsoft κατάργησε το Paint 3D.
Ιστορία
Η πρώτη έκδοση της Ζωγραφικής εισήχθη με την πρώτη έκδοση των Windows, τα Windows 1.0. Ήταν μια εξουσιοδοτημένη έκδοση του ZSoft Corporation, και υποστήριζε μόνο μονόχρωμα γραφικά 1-bit κάτω από τη μορφή "MSP". Η ζωγραφική αργότερα αντικαταστάθηκε στα Windows 3.0 με ένα επανασχεδιασμένο περιβάλλον εργασίας χρήστη, υποστήριξη χρώματος και μορφές αρχείων BMP και PCX.
Στα Windows 95 η Microsoft εισήγαγε μια νέα έκδοση της ζωγραφικής. Τα ίδια εικονίδια η παλέτα χρωμάτων συνέχισαν να χρησιμοποιούνται από τα Windows XP. Η έκδοση της ζωγραφικής που περιλαμβάνονταν στα Windows 95 και Windows NT 4.0 επέτρεψε την αποθήκευση και τη φόρτωση προσαρμοσμένων συνόλων χρώματος με αρχεία παλετών (.pal). Αυτή η λειτουργία λειτουργούσε σωστά μόνο αν το βάθος χρώματος των εικόνων ήταν 16-bit ανά pixel (BPP) ή μεγαλύτερο (65.536 (64k) χρώματα High Color).
Στα Windows 98, Windows 2000 και Windows Me οι εκδόσεις της ζωγραφικής μπορούσαν να αποθηκεύσουν εικόνες σε μορφή JPEG ή GIF και PNG, εάν έχουν εγκατασταθεί τα απαραίτητα φίλτρα των γραφικών Microsoft, συνήθως με μια άλλη εφαρμογή της Microsoft, όπως το Microsoft Office ή το Microsoft PhotoDraw. Από τα Windows Me και μετά (εκτός από τα Windows 2000), το μέγεθος του καμβά επεκτείνεται αυτόματα όταν μεγαλύτερες εικόνες ανοίξουν ή επικολληθούν.
Στα Windows XP και σε νεότερες εκδόσεις, η ζωγραφική (mspaint.exe) χρησιμοποιεί το GDI+, συνεπώς μπορεί να αποθηκεύσει εικόνες σε μορφή JPEG, GIF, TIFF και PNG (εκτός από BMP), χωρίς να απαιτούνται επιπλέον φίλτρα γραφικών. Επίσης προστέθηκε η υποστήριξη για την απόκτηση εικόνων από σαρωτή ή ψηφιακή κάμερα.
Στα Windows Vista, τα εικονίδια της γραμμής εργαλείων και η προεπιλεγμένη παλέτα χρωμάτων άλλαξαν. Η ζωγραφική στα Windows Vista μπορεί να αναιρέσει μια αλλαγή μέχρι και 10 φορές, σε σύγκριση με τις 3 σε προηγούμενες εκδόσεις. Η ζωγραφική περιλαμβάνει επίσης μία ρύθμιση για μεγέθυνση εικόνας και λειτουργία των καλλιεργειών.
Windows 7 και Windows 8
thumb|Η Ζωγραφική στα Windows 7 Η έκδοση της ζωγραφικής στα Windows 7 και Windows 8 χρησιμοποιεί το Ribbon GUI. Διαθέτει επίσης "καλλιτεχνική" βούρτσα που αποτελείται από διάφορες αποχρώσεις του γκρι και σε κάποιο βαθμό της διαφάνειας που δίνουν ένα πιο ρεαλιστικό αποτέλεσμα. Η εφαρμογή της ζωγραφικής μπορεί τώρα να αναιρέσει μέχρι 50 επακόλουθες αλλαγές. Έχει επίσης ομαλοποιημένα σχήματα, στα οποία μπορεί να αλλάξει το μέγεθός τους ελεύθερα. Υπάρχει ακόμα μια επιλογή που κάνει οποιοδήποτε σχήμα μεγαλύτερο ή μικρότερο. Το κείμενο μπορεί τώρα να επικολληθεί σε πλαίσια κειμένου που δεν έχουν αρκετό χώρο για να εμφανιστεί το κείμενο. Ένα πλαίσιο κειμένου μπορεί στη συνέχεια να διευρυνθεί ή να αναμορφωθεί κατάλληλα για να χωρέσει το κείμενο. Οι προηγούμενες εκδόσεις της ζωγραφικής θα εμφάνιζαν ένα μήνυμα λάθους, εάν ένας χρήστης προσπαθούσε να επικολλήσει περισσότερο κείμενο από το χώρο που υπήρχε.
Στα Windows 8 η ζωγραφική διορθώνει ως επί το πλείστον τα μικρά ελαττώματα των προηγούμενων εκδόσεων που αφορούν την ανικανότητα μετακίνησης από το παράθυρο κατά την επεξεργασία έχοντας κάνει μεγέθυνση πάνω από 100%.
Windows 10
μικρογραφία|250x250εσ|Η Ζωγραφική 3D για [[Windows 10.]] Το 2017 με την ενημέρωση δημιουργικότητας (Creators Update) των Windows 10 κυκλοφόρησε μία νέα έκδοση της ζωγραφικής, η Ζωγραφική 3D. Είναι η πρώτη έκδοση των Windows στην οποία μπορούν να σχεδιαστούν 3D σχέδια και σχήματα. Η έκδοση αυτήν συνδυάζει τα χαρακτηριστικά του Microsoft Paint για Windows 7 και Windows 8 και του 3D Builder με σκοπό να υπάρχει ένα λογισμικό στο οποίο να υπάρχει η δυνατότητα να δημιουργούνται και να επεξεργάζονται σχήματα 2D και 3D.
Μέχρι το 2017 στα Windows 10 υπήρχε η εφαρμογή του Microsoft Paint που υπήρχε στα Windows 7 και Windows 8, η οποία είναι ακόμα διαθέσιμη για χρήση.
Windows 11
Τον Αύγουστο του 2021, η Microsoft παρουσίασε μια ενημερωμένη έκδοση της Ζωγραφικής για Windows 11, με ανανεωμένη διεπαφή χρήστη, βελτιωμένο εργαλείο επιλογής γραμματοσειρών και σκοτεινό θέμα.
Προ-Windows 7
Το πρόγραμμα έρχεται με τις ακόλουθες επιλογές στην εργαλειοθήκη του:
♦ Επιλογή Φόρμας ♦ Επιλέξτε ♦ Γόμα / Χρώμα Γόμας ♦ Γεμίστε με χρώμα ♦ Διαλέξτε χρώμα ♦ Μεγεθυντικός φακός ♦ Μολύβι ♦ Βουρτσα ♦ Κείμενο ♦ Γραμμή ♦ Καμπύλη ♦ Ορθογώνιο παραλληλόγραμμο ♦ Πολύγωνο ♦ Έλλειψη ♦ Στρογγυλεμένο ορθογώνιο
Το μενού εικόνας παρέχει τις ακόλουθες επιλογές: Αναστροφή / περιστροφή, μεγέθους / Παραμόρφωση, Αντιστροφή χρώματα, χαρακτηριστικά της εικόνας, καθαρή εικόνα. Το μενού με τα χρώματα επιτρέπει στο χρήστη να επεξεργαστεί τα χρώματα. Η επεξεργασία χρωμάτων εμφανίζει τον πρότυπο επιλογέα χρωμάτων των Windows που περιλαμβάνει μία 48-παλέτα χρωμάτων και 12 custom χρώμα που μπορεί να επεξεργαστεί.
Μία μεγέθυνση 10x είναι διαθέσιμη κάνοντας κλικ ακριβώς κάτω από τον επιλογέα 8x. Τα χρώματα στην εικόνα μπορούν να αναστραφούν.
Windows 7
Στα Windows 7 και Windows 8, η έκδοση έρχεται με τις ακόλουθες επιλογές στο σπίτι:
♦ Σπίτι ♦ Πρόχειρο ♦ Επικόλληση: ♦ Επικόλληση από ♦ Αποκοπή ♦ Αντιγραφή ♦ Εικόνα ♦ Επιλογή ♦ Σχήματα: ♦ Ορθογώνια επιλογή ♦ Επιλογή έντυπου ♦ Επιλογή: ♦ Επιλογή όλων ♦ Αντιστροφή επιλογής ♦ Διαγραφή ♦ Διαφανή επιλογή ♦ Καλλιέργεια ♦ Αλλαγή μεγέθους ♦ Περιστροφή: ♦ Περιστροφή δεξιά 90° ♦ Περιστροφή αριστερά 90° ♦ Περιστροφή 180° ♦ Κατακόρυφη αναστροφή ♦ Οριζόντια αναστροφή ♦ Εργαλεία ♦ Μολύβι ♦ Γέμιση με χρώμα ♦ Κείμενο ♦ Γόμα ♦ Επιλογέας χρώματος ♦ Μεγεθυντικός φακός ♦ Πινέλα ♦ Βούρτσα ♦ Πινέλο καλλιγραφίας 1 ♦ Πινέλο καλλιγραφίας 2 ♦ Βούρτσα Λαδιού ♦ Παστέλ ♦ Μαρκαδόρος ♦ Μολύβι ♦ Βούρτσα Ακουαρέλα ♦ Σχήματα ♦ Σχήμα: ♦ Γραμμή ♦ Καμπύλη ♦ Ωοειδής ♦ Ορθογώνιο παραλληλόγραμμο ♦ Στρογγυλεμένο ορθογώνιο ♦ Πολύγωνο ♦ Τρίγωνο ♦ Ορθογώνιο τρίγωνο ♦ Διαμάντι ♦ Πεντάγωνο ♦ Εξάγωνο ♦ Δεξί βέλος ♦ Αριστερό βέλος ♦ Πάνω βέλος ♦ Κάτω βέλος ♦ Στρογγυλεμένο ορθογώνιο επεξήγησης ♦ Οβάλ επεξήγησης ♦ Συννεφάκι επεξήγησης ♦ Καρδιά ♦ Αστραπή ♦ Περίγραμμα: ♦ Χωρίς περίγραμμα ♦ Συμπαγές χρώμα ♦ Παστέλ ♦ Μαρκαδόρος ♦ Πετρέλαιο ♦ Φυσικό μολύβι ♦ Ακουαρέλα ♦ Γεμίστε: ♦ Χωρίς γέμισμα ♦ Συμπαγές χρώμα ♦ Παστέλ ♦ Μαρκαδόρος ♦ Πετρέλαιο ♦ Φυσικό μολύβι ♦ Ακουαρέλα ♦ Μέγεθος ♦ Χρώματα ♦ Παλέτα χρωμάτων ♦ Επεξεργασία χρωμάτων ♦ Θέα ♦ Μεγέθυνση ♦ Μεγέθυνση ♦ Σμίκρυνση ♦ 100%       ♦ Εμφάνιση ή απόκρυψη ♦ Χάρακες ♦ Γραμμές πλέγματος ♦ Γραμμή κατάστασης ♦ Επίδειξη ♦ Πλήρης οθόνη ♦ Μικρογραφία ♦ Κείμενο ♦ Πρόχειρο ♦ Επικόλληση ♦ Αποκοπή ♦ Αντιγραφή ♦ Γραμματοσειρά ♦ Οικογένεια γραμματοσειρών ♦ Μέγεθος γραμματοσειράς (π.χ. 10) ♦ Πλάγια ♦ Υπογραμμίζω ♦ Διαγράμμιση ♦ Φόντο ♦ Αδιαφανής ♦ Διαφανής ♦ Χρώματα ♦ Παλέτα χρωμάτων ♦ Επεξεργασία χρωμάτων
Υπάρχουν 20 χρώματα στο χώρο εργασίας. Τα προεπιλεγμένα χρώματα στην καρτέλα Home στο τμήμα χρώμα, είναι τα ακόλουθα, προς τα δεξιά: μαύρο, γκρι-50%, σκούρο κόκκινο, κόκκινο, πορτοκαλί, κίτρινο, πράσινο, τιρκουάζ, λουλακί, μοβ, λεβάντα, μπλε-γκρι, ανοιχτό τιρκουάζ, ασβέστης, ανοιχτό κίτρινο, χρυσό, ροζ, καφέ, γκρι-25%, και το λευκό. Μια παλέτα χρωμάτων είναι επίσης διαθέσιμες, όπου αν πατήστε enter, τα τελευταία 10 χρώματα που έχει επιλεγεί στην παλέτα θα εμφανιστεί κάτω από τα 20 χρώματα.
Η ζωγραφική έχει επίσης μερικές κρυφές λειτουργίες που δεν αναφέρονται στο αρχείο βοήθειας. Μια λειτουργία σφραγίδα, μία λειτουργία μονοπάτι, κανονικά σχήματα, και κινούμενες εικόνες. Για την λειτουργία σφραγίδα, ο χρήστης μπορεί να επιλέξει μέρος της εικόνας, κρατήστε πατημένο το πλήκτρο ελέγχου, και να μετακινηθεί σε άλλο τμήμα του καμβά. Αυτό, αντί να κοπεί το κομμάτι έξω, δημιουργεί ένα αντίγραφο από αυτό. Η διαδικασία μπορεί να επαναληφθεί όσες φορές είναι επιθυμητό, ​​εφ 'όσον το πλήκτρο ελέγχου συγκρατείται κάτω. Η λειτουργία μονοπάτι λειτουργεί ακριβώς με τον ίδιο, αλλά χρησιμοποιεί το πλήκτρο Shift αντί του πλήκτρου ελέγχου.
Παλαιότερες εκδόσεις της ζωγραφικής, όπως ένα πακέτο με τα Windows 3.1x, επέτρεψαν τον έλεγχο της σχεδίασης δρομέα με τη χρήση βελών. Σε νεότερες εκδόσεις των χρωμάτων, η βούρτσα μπορεί να διαγράψει το χρώμα, μπορεί να προσομοιωθεί με την επιλογή του χρώματος για να αντικατασταθεί ως κύριο χρώμα. Ο δείκτης μπορεί επίσης να ελέγχεται με τα βελάκια σε τρέχουσες εκδόσεις της ζωγραφικής. Αν τα πλήκτρα στο ποντίκι με τις επιλογές προσβασιμότητας είναι ενεργοποιημένα και έχουν ρυθμιστεί κατάλληλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ζωγραφική Κατηγορία:Στοιχεία των Windows Κατηγορία:Λογισμικό Microsoft
Δημητριάδα Μαγνησίας
Η Δημητριάδα είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας και υπάγεται διοικητικά στη Δημοτική Κοινότητα Νέας Αγχιάλου του Δήμου Βόλου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Δημητριαδα Μαγνησιας Κατηγορία:Νέα Αγχίαλος
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904 – Μονόζυγο ανδρών
Το μονόζυγο ανδρών ήταν ένα από τα έντεκα αγωνίσματα γυμναστικής στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1904 στο Σαιντ Λούις.
Σύνοψη αγωνίσματος
Το αγώνισμα διεξήχθη στις 28 Οκτωβρίου στο Φράνσις Φιλντ. Κάθε αθλητής είχε δικαίωμα για τρεις προσπάθειες, όλες με ελεύθερο στυλ. Για κάθε προσπάθεια, τρεις κριτές έδιναν βαθμολογία από το 0 έως το 5. Έτσι, κάθε αθλητής μπορούσε να πάρει έως 15 βαθμούς ανά προσπάθεια και έως 45 στο σύνολο.
Ο συνολικός αριθμός των αθλητών που έλαβαν μέρος στον αγώνα δεν έχει διασωθεί. Γνωρίζουμε μόνο τα ονόματα των πέντε πρώτων, οι οποίοι ήταν όλοι Αμερικανοί. Στην πρώτη θέση ισοβάθμησαν οι Άντον Χέιντα και Έντουαρντ Χένιγκ με 40 βαθμούς και μοιράστηκαν το χρυσό μετάλλιο, ενώ το χάλκινο πήρε ο Τζορτζ Άιζερ με 39 βαθμούς.
Πηγές
Μονόζυγο
Φρανκ Κίπινγκ
Ο Φρέντερικ "Φρανκ" Κίπινγκ (αγγλικά :Frederick-Frank Keeping) (1867 - ? ), ήταν Βρετανός ποδηλάτης και ολυμπιονίκης.
Ο Κίπινγκ πήρε μέρος στους Α΄Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα στην ποδηλασία. Συμμετείχε στους αγώνες των 333 μέτρων και 12 ωρών που έγινε στο ποδηλατοδρόμιο του Φαλήρου. Στον αγώνα 12 ωρών κάλυψε 314,664 χιλιόμετρα τερμάτισε δεύτερος έναν γύρω πίσω από τον Άντολφ Σμαλ, στα 333 μέτρα ήταν 5ος. Στον αγώνα των 12 ωρών τερμάτισαν μόλις δύο αθλητές ενώ ξεκίνησαν τον αγώνα άλλοι τέσσερις Έλληνες ποδηλάτες.
Εργαζόταν στην βρετανική πρεσβεία της Αθήνας και υπήρξε ένσταση για την συμμετοχή του στους αγώνες αφού κάποιοι θεώρησαν ότι ήταν επαγγελματίας κάτι που απαγόρευε την συμμετοχή στους αγώνες τότε. Τελικά του επετράπη η συμμετοχή αφού αποδείχτηκε ότι ήταν ερασιτέχνης.
Αναφορές
Κατηγορία:Βρετανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Βρετανοί αθλητές της ποδηλασίας Κατηγορία:Ποδηλάτες στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Βιβλιοδεσία
Βιβλιοδεσία ή βιβλιοδέτηση είναι η συρραφή των φύλλων ενός χειρογράφου ή εντύπου και η ένωσή τους με προστατευτικό κάλυμμα (εξώφυλλο), ώστε να πάρουν μορφή που να διευκολύνει την ανάγνωση και να προστατεύονται από τη φθορά. Το αποτέλεσμα λέγεται βιβλίο, περιοδικό, κατάλογος, κλπ. ανάλογα με τη χρήση και τον τρόπο διάθεσής του στην κυκλοφορία. Η βιβλιοδεσία είναι πιο παλιά από την τυπογραφία. Αρχικά, στην Ελλάδα, λεγόταν στάχωσις. Ακόμα και σήμερα, σε αρκετά μέρη της Ελλάδας, ονομάζουν στάχωμα τη βιβλιοδεσία. Η βιβλιοδεσία εκτελείται σε μεγάλα τυπογραφεία ή σε μικρές βιοτεχνίες. Η διαδικασία συμπεριλαμβάνει και το κόψιμο του χαρτιού κατά την κατασκευή του βιβλίου. Τα απαραίτητα εργαλεία είναι: μηχανήματα κοπής, πρέσες, ψαλίδια, κόλλες, αυτόματα μηχανήματα, γραμμές παραγωγής και επιδέξια χέρια του βιβλιοδέτη. Παραδοσιακοί βιβλιοδέτες κάνουν και επισκευή βιβλίων. thumb|200px|Βιβλιοδέτης
Ιστορία της βιβλιοδεσίας
thumb|Δέσιμο Κινέζικου βιβλίου από μπαμπού ([[Σουν Τσου Η Τέχνη του Πολέμου)]]
Στην Κίνα, τα πρώτα βιβλία, αποτελούνταν από κατακόρυφες φλούδες ξύλου που συνδέονταν και στηρίζονταν από άλλες οριζόντιες. Μετά χρησιμοποιήθηκαν και άλλα φυτικά υλικά (φύλλα από φοίνικες, μπαμπού και λοιπά). Αργότερα εμφανίζεται η περγαμηνή. Με την εμφάνιση των υπόλοιπων υλικών η βιβλιοδεσία γίνονταν με τη μορφή κυλίνδρου.
Η βιβλιοδεσία εμφανίζεται όταν η γραφή εγκαταλείπει τη μορφή του παπύρου και αρχίζουν να εμφανίζονται σώματα χειρογράφων με τη σημερινή μορφή (σελίδες ενωμένες σε μία πλευρά). Η εμφάνιση του σημερινού τύπου βιβλίου τοποθετείται κάπου ανάμεσα στον β' και ε' αιώνα μ.Χ., το πιο παλιό, όμως, δείγμα που υπάρχει χρονολογείται γύρω στον δ' μ.Χ. αιώνα. Η βιβλιοδεσία εκείνης της περιόδου ήταν κυρίως το "ντύσιμο" του βιβλίου με λεπτό σανίδι το οποίο, με τη σειρά του, καλύπτονταν από υλικά όπως δέρμα, μετάξι, βελούδο και διάφορα διακοσμητικά από πολύτιμα πετράδια και πολύτιμα μέταλλα.
Γύρω στο ιε' αιώνα, μετά την εμφάνιση της Τυπογραφίας στην Ευρώπη, το βιβλίο αρχίζει να παίρνει το σημερινό του σχήμα (ορθογώνιο σχήμα σε αναλογίες της χρυσής τομής).
Σύγχρονη βιβλιοδεσία
Η βιβλιοδεσία διαφοροποιείται τόσο από των αριθμό των αντιτύπων και των σελίδων, όσο και από την τελική χρήση. Διαχωρίζεται επίσης και σε βιβλιοδεσία γραφείου λόγω της χρήσης ειδικών μηχανημάτων που επιτρέπουν τη εύκολη βιβλιοδέτηση σε χώρους γραφείου.
Κάλυμμα
Με τον όρο κάλυμμα ονομάζεται η βιβλιοδετική τεχνική του δεσίματος του βιβλίου με χοντρό εξώφυλλο. Παλαιότερα αλλά σήμερα, αρκετά συχνά ονομάζεται επίσης δέσιμο και τα βιβλία με κάλυμμα ονομάζονται δεμένα σε αντίθεση με τα βιβλία που έχουν απλό εξώφυλλο τα οποία ονομάζονται άδετα.
Γενικά ακολουθούνται τα εξής στάδια:
Παραλλαγές
Υπάρχουν αρκετές παραλλαγές που αφορούν:
Πρεσούρα (κουβερτουριστά)
Γενικά ακολουθούνται τα ίδια πρώτα στάδια της βιβλιοδεσίας καλύμματος: και ακολουθεί:
Στην πρεσούρα δεν υπάρχει στρογγυλό βιβλίο. Το εξώφυλλο είναι συνήθως τυπωμένο χαρτόνι.
Παραλλαγές
Διευκρίνηση: Τον όρο κουβερτούρα τον χρησιμοποιούν, οι βιβλιοδέτες, για το χάρτινο εξώφυλλο είτε αυτό αποτελεί το μοναδικό εξώφυλλο του βιβλίου είτε αποτελεί επικάλυμμα του χοντρού, κανονικού καλύμματος.
Καλλιτεχνική βιβλιοδεσία
Με τον όρο καλλιτεχνική βιβλιοδεσία αναφέρεται η βιβλιοδεσία μεμονωμένων βιβλίων (ή μικρών ποσοτήτων), με χοντρό εξώφυλλο (κάλυμμα), που γίνεται ως χειροτέχνημα. Με τον ίδιο όρο αναφέρεται και η βιβλιοδεσία φθαρμένων βιβλίων ή η μεμονωμένη μετατροπή βιβλίων (άλλης μορφής) σε κάλυμμα.
Στην καλλιτεχνική βιβλιοδεσία ακολουθούνται τεχνικές που αντανακλούν την εμπειρία και την προσωπικότητα του βιβλιοδέτη. Εν γένει ακολουθούνται τα στάδια της βιβλιοδεσίας καλύμματος. Επιπρόσθετα υπάρχει το πολύ σημαντικό στάδιο του χωρισμού των τυπογραφικών του βιβλίου.
Καρφίτσα
Σύγχρονη μορφή βιβλιοδεσίας όπου τα διπλωμένα φύλλα καλύπτονται με το εξώφυλλο, και συρράπτονται πάνω στη δίπλωση. Ακολουθεί τη διαδικασία δίπλωμα-σύνθεση αλλά αντί να συνθέτονται τα φύλλα το ένα μετά το άλλο γίνεται ένθεση του ενός μέσα στο άλλο.
Αυτή η μορφή βιβλιοδεσίας, παρ’ ότι είναι αρκετά γερή, δεν επιτρέπει μεγάλο αριθμό σελίδων ή μεγάλα πάχη χαρτιού. Το ανώτερο που μπορεί να βιβλιοδετηθεί είναι χαρτί 85 γραμμαρίων και μέχρι 128 σελίδες. Στη συνέχεια τα έντυπα ξακρίζονται στις τρεις (3) πλευρές του εντύπου.
Σπιράλ
Με τα σύγχρονα μηχανήματα έγινε δυνατή η βιβλιοδεσία αυτού του τύπου και σε χώρους γραφείου με λίγο διαφορετικό τρόπο όμως αφού το σύστημα που συγκρατεί τα φύλλα δεν αποτελείται από μία συνεχόμενη σπείρα και έτσι είναι δυνατή η εύκολη απομάκρυνση τμημάτων του βιβλίου.
Χρύσωμα
Σαν χρύσωμα στη βιβλιοδεσία εννοείται η διακόσμηση των καλυμμάτων των βιβλίων που δένονται με χοντρό εξώφυλλο είτε αυτή γίνεται με την επικόλληση φύλλων χρυσού είτε με την επικόλληση άλλου υλικού είτε απλά με θερμοτυπία ώστε να δημιουργηθεί το σχέδιο που θέλουμε.
Αν και εν γένει στην καλλιτεχνική βιβλιοδεσία η εργασία αυτή γίνεται από τον βιβλιοδέτη, στην πράξη υπάρχουν ειδικά εργαστήρια (χρυσοτυπεία) που ασχολούνται αποκλειστικά με την χρυσοτυπία καλυμμάτων βιβλίων παραγωγής.
Μεταξοτυπία
Μία άλλη τεχνική που χρησιμοποιείται για τη διακόσμηση του καλύμματος είναι και η μεταξοτυπία. Συνήθως τη μεταξοτυπία των καλυμμάτων αναλαμβάνουν τα μεταξοτυπεία που ασχολούνται και με άλλες δουλειές.
Πηγές
Κατηγορία:Κατασκευή βιβλίων Κατηγορία:Χειροτεχνία
Τηλεγράφημα Γκέρινγκ
Το Τηλεγράφημα Γκέρινγκ (γερμανικά: Göring Telegram) ήταν ένα μήνυμα που έστειλε ο Χέρμαν Γκέρινγκ, ο διορισμένος διάδοχος του Αδόλφου Χίτλερ, στις 23 Απριλίου 1945 με το οποίο ζήτησε άδεια να αναλάβει την ηγεσία του Τρίτου Ράιχ. Το τηλεγράφημα ανάγκασε τον Χίτλερ να αποπέμψει τον διάδοχο της εξουσίας του και να διορίσει νέους πολιτικούς διαδόχους, τον Γιόζεφ Γκέμπελς και τον Καρλ Ντένιτς.
Ο Γκέρινγκ ως πολιτικός διάδοχος του Χίτλερ
Ο Χέρμαν Γκέρινγκ ήταν ο δεύτερος ισχυρότερος άνθρωπος στο Ναζιστικό Κόμμα για κάποιο διάστημα πριν ο Χίτλερ ανέλαβε την εξουσία το 1933. Το πρώτο του αξίωμα στην κυβέρνηση ήταν αυτό του «Υπουργού άνευ Χαρτοφυλακίου», χάρη στο οποίο ίδρυσε την Γκεστάπο, ενώ αργότερα ως «Υπουργός Αεροπορίας» τέθηκε επικεφαλής της επανιδρυθείσας γερμανικής αεροπορίας, της Λουφτβάφε, ενώ το ανώτατο πολιτικό αξίωμα που έλαβε ήταν αυτό του «Αντικαγκελάριου του Γερμανικού Ράιχ», από το 1941 και ως το τέλος του πολέμου το 1945.
Την 1η Σεπτεμβρίου 1939, όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος με την εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία, ο Χίτλερ έκανε μια ομιλία δηλώνοντας ότι ο Γκέρινγκ θα τον διαδεχτεί «αν κάτι έπρεπε να με πλησιάσει», όπου στη συνέχεια σε ένα διάταγμα του 1940, όρισε τον Γκέρινγκ ως Στρατάρχη/αιθεράρχη του μεγάλου γερμανικού Ράιχ (Reichsmarschall des Grossdeutschen Reiches), μια ειδικά δημιουργημένη θέση που ήταν δεύτερη μετά τη θέση του Ανώτατου Διοικητή του Χίτλερ.
Στις 29 Ιουνίου 1941, μία εβδομάδα μετά την έναρξη της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα, ο Χίτλερ εξέδωσε ένα μυστικό διάταγμα που έχριζε επίσημα ως διάδοχο του τον Γκέρινγκ σε περίπτωση θανάτου του. Το διάταγμα ανέφερε ότι εάν ο Χίτλερ έχανε ποτέ την ελευθερία δράσης του, λόγω ανικανότητας, εξαφάνισης ή απαγωγής, ο Γκέρινγκ έπρεπε να ενεργήσει ως αναπληρωτής του Χίτλερ, με πλήρη εξουσία να ενεργεί για λογαριασμό του Χίτλερ.
Το "καθήκον" του Γκέρινγκ
Μετά την επέλαση του Κόκκινου Στρατού στο Βερολίνο στις 21 Απριλίου 1945, ο Χίτλερ, ο προσωπικός του γραμματέας, Μάρτιν Μπόρμαν, και ο Γιόζεφ Γκέμπελς παρέμειναν στο καταφύγιο του Χίτλερ για να ηγηθούν της υπεράσπισης της πρωτεύουσας ενάντια στους Σοβιετικούς. Ο Γκέρινγκ έφυγε από το Βερολίνο και μετακόμισε στο νότο, φτάνοντας στο κτήμα του στο Ομπερζάλτσμπεργκ (Obersalzberg) στις 22 Απριλίου. Την ίδια μέρα, ο Χίτλερ ξεκίνησε μακρά διαμάχη εναντίον των στρατηγών του, και παραδέχτηκε δημόσια, για πρώτη φορά, ότι ο πόλεμος χάθηκε. Ο Χίτλερ ανακοίνωσε ότι σκοπεύει να παραμείνει στο Βερολίνο μέχρι το τέλος και μετά να αυτοκτονήσει. Δήλωσε επίσης ότι ο Γκέρινγκ ήταν σε καλύτερη θέση να διαπραγματευτεί μια ειρηνευτική διευθέτηση.
Όταν ο επικεφαλής του επιτελείου της Λουφτβάβε, Καρλ Κόλερ, άκουσε τη δήλωση του Χίτλερ από τον επικεφαλής των επιχειρήσεων, Άλφρεντ Γιοντλ, αμέσως πέταξε στο Ομπερζάλτσμπεργκ για να κοινοποιήσει στον Γκέρινγκ τα νέα. Αν ο Γκέρινγκ ορίζοταν ως επικεφαλής των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων, ο Κόλερ θεώρησε ότι δεν υπήρχε χρόνος για χάσιμο. Επιπλέον, ήθελε να αποτρέψει τους Συμμάχους από το να παρεμποδίσουν ένα ραδιοφωνικό μήνυμα.
Αν και ο Γκέρινγκ ανυπομονούσε για αρκετό καιρό την ημέρα που θα διαδεχτεί τον Χίτλερ, ήταν έκπληκτος για αυτήν την εξέλιξη. Ο Γκέρινγκ φοβόταν να χαρακτηριστεί προδότης αν προσπαθούσε να πάρει την εξουσία, αλλά φοβόταν επίσης ότι θα κατηγορούνταν για εγκατάλειψη καθήκοντος εάν δεν έκανε τίποτα. Ο Γκέρινγκ εξέτασε το αντίγραφο του διατάγματος του 1941. Όχι μόνο τον όριζε ως διάδοχο του Χίτλερ, αλλά και του έδινε την πλήρη εξουσία να ενεργεί για λογαριασμό του Χίτλερ, εάν ο Χίτλερ έχανε ποτέ την ελευθερία δράσης του. Μετά από συνεννόηση με τον Κόλερ και τον Χανς Λάμερς, υπουργό Εξωτερικών της Καγκελαρίας του Ράιχ, ο Γκέρινγκ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, παραμένοντας στο Βερολίνο για να αντιμετωπίσει τον θάνατο, ο Χίτλερ είχε ανικανότητα να κυβερνήσει. Όλοι συμφώνησαν ότι, σύμφωνα με τους όρους του διατάγματος, εάν ο Χίτλερ είχε πράγματι χάσει την ελευθερία δράσης του, θα εναπόκειτο στον Γκέρινγκ να πάρει την εξουσία αντί του Χίτλερ.
Η αντίδραση του Χίτλερ
Κατά την άφιξη του τηλεγραφήματος από το Obersalzberg στις 23 Απριλίου 1945 στις 00:56, ο Μάρτιν Μπόρμαν, ο οποίος ήλεγχε την πρόσβαση στον Χίτλερ, το αντιλήφθηκε ως απόδειξη «προδοσίας» και της απόπειρας του Γκέρινγκ να ξεκινήσει πραξικόπημα. Ο Μπόρμαν ισχυρίστηκε ότι το τηλεγράφημα δεν ήταν αίτημα για άδεια για ανάληψη εξουσίας σύμφωνα με το διάταγμα, αλλά απαίτηση παραίτησης ή ανατροπής. Ενώ ο Βάλτερ Χέβελ, σύνδεσμος του Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ και προσωπικός φίλος του Χίτλερ, επιχείρησε να δικαιολογήσει τη δράση του Γκέρινγκ λέγοντας ότι το σύστημα επικοινωνιών του καταφυγίου του Χίτλερ θα μπορούσε να αποτύχει ανά πάσα στιγμή και συνεπώς να διακόψει τη δομή των εντολών, ο Γκέμπελς ενίσχυσε το επιχείρημα του Μπόρμαν συμφωνώντας μαζί του ότι "μυρίζει πραξικόπημα".
Σύμφωνα με τον Άλμπερτ Σπέερ, το τηλεγράφημα Γκέρινγκ ξεκίνησε μια κρίση με τη μορφή της ψυχολογικής κατάρρευσης του Χίτλερ, η οποία προκάλεσε την πολιτική αποσύνθεση της στρατιωτικής διοίκησης και ελέγχου στο τελικό στάδιο της καταστροφής της ναζιστικής Γερμανίας. Ορισμένα τηλεγραφήματα του Γκέρινγκ προς διάφορους αξιωματικούς που αναφέρονταν στην επίκληση της μυστικής διαθήκης του Χίτλερ είχαν σαν αποτέλεσμα την οργισμένη αντίδραση του Χίτλερ. Ο Σπέερ σημείωσε ένα συγκεκριμένο τηλεγράφημα στο οποίο ο Γκέρινγκ έδινε εντολή στον Ρίμπεντροπ να του υποβάλει αναφορά, εάν ούτε αυτός ούτε ο Χίτλερ έστειλαν περαιτέρω επικοινωνία πριν από τα μεσάνυχτα.
Στις 25 Απριλίου, ο Χίτλερ έστειλε ένα τηλεγράφημα στον Γκέρινγκ που του έλεγε ότι είχε διαπράξει «εσχάτη προδοσία» και του έδινε την επιλογή να παραιτηθεί από όλα τα αξιώματα του «για λόγους υγείας», σε αντάλλαγμα την ζωή του, με τον Γκέρινγκ να παραιτείται στη συνέχεια.
Ωστόσο, ο Μπόρμαν διέταξε σύντομα τα SS στο Ομπερζάλτσμπεργκ να συλλάβουν τον Γκέρινγκ. Στις 28 Απριλίου, όταν ο Χίτλερ ανακάλυψε ότι ο Χάινριχ Χίμλερ προσπαθούσε επίσης να συζητήσει τους όρους παράδοσης με τους Δυτικούς Συμμάχους, διέταξε επίσης την σύλληψη του.
Η τελευταία διαθήκη του Αδόλφου Χίτλερ γράφτηκε στις 29 Απριλίου, έχοντας ωθηθεί σε αυτήν από το τηλεγράφημα που του έστειλε ο Γκέρινγκ, τα νέα για τις απόπειρες διαπραγμάτευσης του Χίμλερ για τους όρους παράδοσης με τους Δυτικούς Συμμάχους και την αναφορά ότι τα στρατεύματα του Κόκκινου Στρατού βρίσκονταν ένα ή δύο τετράγωνα μακριά από το Καγκελαρία του Ράιχ. Στη διαθήκη, ο Χίτλερ απέλυε τον Γκέρινγκ από όλα τα αξιώματα του, ακύρωνε τα κληρονομικά του δικαιώματα και τον απομάκρυνε από το ναζιστικό κόμμα. Αυτό υπαγορεύτηκε από τον Χίτλερ στην γραμματέα του, Τράουντλ Γιουνγκ, στο καταφύγιο του Χίτλερ του Βερολίνου την ημέρα που νυμφεύτηκε την Εύα Μπράουν Οι νεόνυμφοι αυτοκτόνησαν την επόμενη μέρα.