cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λευκορωσικές προεδρικές εκλογές 2006
Υποψήφιοι
Στις 27 Δεκεμβρίου, η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή ανακοίνωσε ότι θα δεχτεί τις αιτήσεις 8 υποψηφίων, οι οποίοι για να προκριθούν στις εκλογές έπρεπε να συλλέξουν τουλάχιστον 100.000 υπογραφές ψηφοφόρων. Την ίδια ημέρα, έγιναν οι εγγραφές των ομάδων πρωτοβουλίας που ανέλαβαν να συλλέξουν τις υπογραφές για λογαριασμό των υποψηφίων.
Στις 9 Ιανουαρίου 2006 ο Βόιτοβιτς απέσυρε την υποψηφιότητά του. Στις 16 Ιανουαρίου ο Μιλίνκιεβιτς άρχισε διαπραγματεύσεις για το ενδεχόμενο να αποσυρθεί και να μεταβιβάσει την υποστήριξή του στον Καζούλιν. Στις 23 Ιανουαρίου ανακοινώθηκε ότι ο Φρόλοφ θα αποσύρει την υποψηφιότητά του. Στις 26 Ιανουαρίου αποσύρθηκε ο Πόζνιακ. Στα τέλη του Ιανουαρίου αποσύρθηκε ο Σκρέμπετς. Την 1η Φεβρουαρίου ο Φρόλοφ αποσύρθηκε επίσημα, και υποστήριξε τον Καζούλιν. Στις 6 Φεβρουαρίου ο Βόιτοβιτς ανακοίνωσε ότι δεν υποστηρίξει τον Καζούλιν. Τελικά, στις εκλογές προκρίθηκαν 4 υποψήφιοι: οι Λουκασένκο, Μιλίνκιεβιτς, Γκαϊντούγκεβιτς και Καζούλιν. Στις 17 Φεβρουαρίου, κατά τη διάρκεια μιας τελετής στο Παλάτι της Δημοκρατίας στο Μινσκ, εγκρίθηκε η συμμετοχή των 4 υποψηφίων στις εκλογές.
Προεκλογική περίοδος
μικρογραφία|Διαφημιστικά της προεκλογικής περιόδου. Στις 17 Φεβρουαρίου, λίγες ώρες μετά την εγγραφή των υποψηφίων, η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή όρισε το χρονοδιάγραμμα για την προβολή τους στα μέσα ενημέρωσης. Σύμφωνα με τον εκλογικό νόμο, σε κάθε υποψήφιο δόθηκαν 2 μισάωρα στην τηλεόραση και άλλα τόσα στο ραδιόφωνο.
Η προεδρική εκστρατεία του Γκαϊντούγκεβιτς είχε τίτλο «Νέα Λευκορωσία – Ενότητα». Στο προεκλογικό του πρόγραμμα υποστήριξε τη μείωση της φορολογίας, διευκολύνσεις στην αγορά οικίας, πάταξη της διαφθοράς, «ασφαλείς συνθήκες διαβίωσης», πολιτικό και οικονομικό διάλογο με τις ΗΠΑ και τις άλλες ξένες χώρες. μικρογραφία|Η προσέλευση των ψηφοφόρων στις κάλπες Το προεκλογικό πρόγραμμα του Καζούλιν μεταφράστηκε στα Λευκορωσικά και δημοσιεύθηκε στις εφημερίδες. Στις τηλεοπτικές του ομιλίες αναφέρθηκε στην προσωπική ζωή του Λουκασένκο, και αυτές οι σκηνές (7 και 9 λεπτά) περικόπηκαν. Ο Λουκασένκο σχολίασε τις επιλογές του Καζούλιν.
Η εκστρατεία του Λουκασένκο είχε θέμα «Το Κράτος για τον Λαό». Επικεντρώθηκε στη διασφάλιση υψηλής ποιότητας ζωής στη χώρα, που θα φτάσει τα επίπεδα των Δυτικοευρωπαίων. Υποσχέθηκε ότι θα κάνει τη ζωή στις επαρχίες «εξίσου άνετη με των πόλεων». Επίσης, διευκολύνσεις στην αγορά οικίας, περισσότερη άνεση, οικονομική ανάπτυξη και ευημερία για τον λαό. Υποστήριξε τη Ρωσία ως πιο σημαντικό συνεργάτη της Λευκορωσίας. Δεν αποδέχθηκε το χρόνο τηλεοπτικής και ραδιοφωνικής προβολής που του χορηγήθηκε. μικρογραφία|Στις εκλογικές επιτροπές περιλαμβάνονταν διεθνείς παρατηρητές που ανέλαβαν την εποπτεία της διοργάνωσης. Το πρόγραμμα του Μιλίνκιεβιτς «''χτίστηκε πάνω σε 3 θεμελιώδεις αξίες: ελευθερία, αλήθεια, δικαιοσύνη. [Το πρόγραμμα] Είναι ένα καθαρό και χειροπιαστό μήνυμα για το λαό της Λευκορωσίας, που δείχνει πως θα γίνει η χώρα αν νικήσουν οι Ενωμένες Δημοκρατικές Δυνάμεις''», είπε. «Είναι ένα σχέδιο για ατάραχη, αλλά σίγουρη και δυναμική ανάπτυξη της Λευκορωσίας». Το πρόγραμμά του προσδιορίζει 7 προτεραιότητες: οικογένεια και υγεία, σεβασμό για την εργασία και ικανοποιητικές αποδοχές, δίκαιοι νόμοι και υπεύθυνο κράτος, οικονομική ελευθερία, ανοιχτή χώρα – ανοιχτός κόσμος, επιστήμη και πρόοδος, εθνική αναγέννηση. Υποσχέθηκε πολιτικές μεταρρυθμίσεις και διάκριση των εξουσιών, αυξημένες αποδοχές για τους εργαζόμενους, υποστήριξη στις νέες οικογένειες, μέτρα για την ενίσχυση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, νέες θέσεις εργασίας και νέες επενδύσεις.
Δημοσκοπήσεις
Την ημέρα των εκλογών, οι δημοσκοπήσεις εξόδου, που έγιναν από φιλοκυβερνητικές εταιρείες, πρόβλεψαν ότι το 84,2% των εκλογέων θα ψηφίσει τον Λουκασένκο. Τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων ανακοινώθηκαν από το μεσημέρι, μολονότι οι κάλπες έκλεισαν στις 8 μ.μ. των εκλογών.
Αποτελέσματα
Το 31% των εκλογέων ψήφισαν πρόωρα, κατά τις 4 ημέρες πριν την επίσημη ημερομηνία των εκλογών (14 - 18 Μαρτίου).
Αποτελέσματα ανά όμπλαστ
μικρογραφία|Διαμαρτυρίες της αντιπολίτευσης μετά τις εκλογές.
Επανάσταση των τζην Denim ribbon.png
Οι Λευκορωσικές αρχές βρίσκονταν σε ετοιμότητα για να καταστείλουν τις διαδηλώσεις μετά τις εκλογές. Χιλιάδες οπαδοί της αντιπολίτευσης έκαναν πορεία στο Μινσκ, κρατώντας λουλούδια, μπαλόνια και πανό. Την επόμενη ημέρα, σε μία συνέντευξη Τύπου, ο Λουκασένκο είπε ότι δεν θέλει να δει τον Μιλίνκιεβιτς και τον Κοζούλιν φυλακισμένους. Στις 23 Μαρτίου, το αποτέλεσμα της προεδρικής εκλογής επικυρώθηκε για νόμιμο, και προγραμματίστηκε η ορκωμοσία του επανεκλεγμένου Προέδρου. Η αντιπολίτευση συνέχισε τις διαμαρτυρίες για τις αντισυνταγματικές εκλογές. Η σύγκρουση χαρακτηρίστηκε ως «επανάσταση των τζην». Οι ταραχές και οι συλλήψεις των διαδηλωτών συνεχίστηκαν μέχρι τις 25 Μαρτίου. Ο Κοζούλιν συνελήφθη για ανάρμοστη συμπεριφορά και διοργάνωση διαδηλώσεων, και κινδύνευσε να φυλακιστεί για 6 χρόνια. Η Ρωσία θεώρησε αποδεκτά τα εκλογικά αποτελέσματα. Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν έδωσε τα συγχαρητήριά του στον Λουκασένκο, λέγοντας ότι: «Τα αποτελέσματα των εκλογών έδειξαν την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων στις πολιτικές σας και στην περαιτέρω ανάπτυξη της ευημερίας του Λευκορωσικού λαού».
Μαρσέλο Μάρτινς Μορένο
Ο Μαρσέλο Μάρτινς Μορένο (Marcelo Martins Moreno, γεννήθηκε 18 Ιουνίου 1987) είναι Βολιβιανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός. Ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές στην ιστορία της χώρας του, είναι κάτοχος του ρεκόρ διεθνών τερμάτων της Εθνική Βολιβίας.
Καριέρα
Ο Μορένο έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο με την Οριέντε Πετρολέρο της Βολιβίας το 2003 στα 16 του χρόνια. Γεννημένος από πατέρα Βραζιλιάνο και μητέρα Βολιβιανή, μεταπηδήσε στη Βραζιλία και αγωνίστηκε με τη Βιτόρια, όπου είχε την ευκαιρία να αναδείξει το επιθετικό του ταλέντο σημειώνοντας 12 σε 30 αγώνες σε δύο σεζόν. Έκανε και το ντεμπούτο του με τη Βραζιλία Κ-18 και στη συνέχεια με τη Βραζιλία Κ-20. Παράλληλα, ήρθε και η σπουδαία μεταγραφή στην Κρουζέιρο το 2007. Το 2008, ο επιθετικός μετακόμισε στη Σαχτάρ Ντόνετσκ ως δανεικός, με την οποία γνώρισε συλλογική επιτυχία (κατάκτηση Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ το 2009 και του πρωταθλήματος Ουκρανίας το 2011) και η ευρωπαϊκή του διαδρομή περιλάμβανε τη Βέρντερ Βρέμης της Γερμανίας και τη Γουίγκαν Αθλέτικ της Αγγλίας.
Στα τέσσερα αυτά χρόνια δεν γνώρισε καταξίωση στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, και το 2012 επανήλθε στη Βραζιλία και τη Γκρέμιο. Το 2014 δόθηκε δανεικός στην Κρουζέιρο, η οποία έγινε πρωταθλήτρια εκείνη τη χρονιά. Ακολούθησε πενταετία παραμονής στην Κίνα και σε τρεις συλλόγους και το 2020 γύρισε πίσω στη Βραζιλία και την Κρουζέιρο, που βρισκόμενη σε κρίση είχε υποβιβαστεί στη δεύτερη κατηγορία.
Το 2007 αποφάσισε να ενταχθεί στην εθνική ομάδα της Βολιβίας. Έκανε το ντεμπούτο του στις 12 Σεπτεμβρίου 2007 στην εκτός έδρας νίκη στη Λίμα επί του Περού (0–2). Σκόραρε το εναρκτήριο γκολ στην ιστορική νίκη με 6–1 επί της Αργεντινής στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010. Στο συγκεκριμένο αγώνα σημείωσε δύο γκολ. Στις 12 Νοεμβρίου 2020, ισοφάρισε το ρεκόρ του Χοακίν Μποτέρο με το 20ό διεθνές του τέρμα στην ήττα με 3–2 από τον Εκουαδόρ στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2022.
Τίτλοι και διακρίσεις
Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βολιβιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βολιβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εσπόρτε Κλούμπε Βιτόρια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κρουζέιρο Εσπόρτε Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλούμπε ντε Ρεγκάτας ντο Φλαμένγκο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βέρντερ Βρέμης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γουίγκαν Αθλέτικ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκρέμιο Φουτεμπόλ Πόρτο Αλεγκρένσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσανγκτσούν Γιατάι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κουανγκτσόου Έβεργκραντ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2011 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2015 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2019 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2021 Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Γ
Προπονητές που έχουν κερδίσει το Τσάμπιονς Λιγκ
Ο Βέλγος Ρέιμοντ Γκέταλς έγινε ο πρώτος προπονητής που κατέκτησε την διοργάνωση με την Μαρσέιγ μετά την μετονομασία της σε ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ το 1992.
Ο Κάρλο Αντσελότι είναι ο μοναδικός που έχει κερδίσει το τρόπαιο τέσσερις φορές. Οι Μπομπ Πέισλι και Ζινεντίν Ζιντάν έχουν κερδίσει την διοργάνωση τρεις φορές. Ο Αντσελότι κέρδισε τέσσερα κύπελλα και έφτασε σε πέντε τελικούς με την Μίλαν και την Ρεάλ Μαδρίτης, ο Πέισλι οδήγησε την Λίβερπουλ στην κατάκτηση τριών κυπέλλων κατά την διάρκεια πέντε ετών, και ο Ζιντάν κατέκτησε τρεις συνεχόμενες φορές το κύπελλο με την Ρεάλ Μαδρίτης. Δεκαεφτά προπονητές έχουν κερδίσει το τρόπαιο δύο φορές. Μόνο πέντε έχουν κερδίσει το τρόπαιο με δύο διαφορετικές ομάδες: ο Κάρλο Αντσελότι με την Μίλαν το 2003 και 2007 και με την Ρεάλ Μαδρίτης το 2014 και το 2022, ο Ερνστ Χάπελ με την Φέγενορντ το 1970 και με το Αμβούργο το 1983, ο Ότμαρ Χίτσφελντ με την Μπορούσια Ντόρτμουντ το 1997 και με την Μπάγερν Μονάχου το 2001, ο Ζοζέ Μουρίνιο με την Πόρτο το 2004 και με την Ίντερ το 2010 και ο Γιουπ Χάινκες με την Ρεάλ Μαδρίτης το 1998 και την Μπάγερν Μονάχου το 2013. Εφτά ποδοσφαιριστές έχουν κερδίσει την διοργάνωση ως παίκτες και ως προπονητές. Αυτοί είναι οι Μιγκέλ Μουνιόθ, Τζιοβάνι Τραπατόνι, Γιόχαν Κρόιφ, Κάρλο Αντσελότι, Φρανκ Ράικαρτ, Πεπ Γκουαρδιόλα και ο Ζινεντίν Ζιντάν.
Χρονολογικά
δεξιά|μικρογραφία|Ο [[Κάρλο Αντσελότι έγινε ο πρώτος προπονητής που κέρδισε τέσσερις φορές το τρόπαιο όταν οδήγησε την Ρεάλ Μαδρίτης στον δέκατο τέταρτο τίτλο τους το 2022. Έχει φτάσει συνολικά σε πέντε τελικούς του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ.]] δεξιά|μικρογραφία|Ο [[Ζινεντίν Ζιντάν είναι ο μόνος προπονητής που έχει καταφέρει να κερδίσει τρεις συνεχόμενους τίτλους, όλους με την Ρεάλ Μαδρίτης.]] δεξιά|μικρογραφία|Ο [[Μπομπ Πέισλι ήταν ο πρώτος προπονητής που κέρδισε το τρόπαιο τρεις φορές, όλες με την Λίβερπουλ.]] δεξιά|μικρογραφία|Ο [[Ερνστ Χάπελ είναι ο πρώτος προπονητής που κατέκτησε το τρόπαιο με δύο διαφορετικές ομάδες και ο μοναδικός που έχει φτάσει στον τελικό με τρεις.]] δεξιά|μικρογραφία|Ο [[Άλεξ Φέργκιουσον κατέχει το ρεκόρ των περισσότερων νικών στην διοργάνωση με 114.]] δεξιά|μικρογραφία|Ο [[Ρέιμοντ Γκέταλς είναι ο γηραιότερος προπονητής που έχει κατακτήσει το τρόπαιο σε ηλικία 71 ετών και 232 ημερών.]] δεξιά|μικρογραφία|Ο [[Βιθέντε ντελ Μπόσκε, κέρδισε την διοργάνωση το 2000 και 2002.]] δεξιά|μικρογραφία|Ο [[Ζοζέ Μουρίνιο, κέρδισε την διοργάνωση το 2004 και 2010.]]
Προπονητές με πολλαπλές κατακτήσεις Κυπέλλων Πρωταθλητριών και Τσάμπιονς Λιγκ
Έντονα = Εν ενεργεία προπονητές
Με την εθνικότητα
Αυτός ο πίνακας περιέχει τον συνολικό αριθμό τροπαίων που έχουν κερδηθεί από προπονητές σύμφωνα με την εθνικότητά τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης
Ελεύθερη Επικράτεια της Τεργέστης
Η Ελεύθερη Επικράτεια της Τεργέστης ήταν μια ανεξάρτητη επικράτεια στη Νότια Ευρώπη μεταξύ της βόρειας Ιταλίας και της Γιουγκοσλαβίας, βλέποντας στο βόρειο τμήμα της Αδριατικής Θάλασσας, υπό την άμεση προστασία του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών στον απόηχο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Για μια περίοδο επτά ετών ουσιαστικά λειτουργούσε ως ανεξάρτητη πόλη.
Η επικράτεια δημιουργήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1947 με πρωτόκολλο της Συνθήκης Ειρήνης του Παρισιού προκειμένου να φιλοξενήσει έναν εθνοτικά και πολιτισμικά μικτό πληθυσμό σε μια ουδέτερη ανεξάρτητη χώρα. Η πρόθεση της συνθήκης ήταν επίσης να μετριαστούν οι εδαφικές διεκδικήσεις μεταξύ της Ιταλίας και της Γιουγκοσλαβίας, λόγω της στρατηγικής σημασίας της στο εμπόριο με την Κεντρική Ευρώπη. Δημιουργήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1947. Η διοίκησή του ήταν χωρισμένη σε δύο περιοχές: Η μία ήταν στο λιμάνι της Τεργέστης με μια στενή παράκτια λωρίδα στα ΒΔ (Ζώνη Α). Η άλλη (Ζώνη Β) σχηματίστηκε σε ένα μικρό τμήμα του βορειοδυτικού τμήματος της Ιστρίας Χερσονήσου.
Η ανεξάρτητη επικράτεια αυτή διαλύθηκε de facto και μοιράστηκε στην Ιταλία και τη Γιουγκοσλαβία το 1954. Αυτό επισημοποιήθηκε πολύ αργότερα από τη διμερή Συνθήκη του Όζιμο του 1975, η οποία επικυρώθηκε το 1977
Γεωγραφία
Η Ελεύθερη Επικράτεια της Τεργέστης περιλάμβανε μια έκταση 738 τετρ. χλμ. (285 τετρ. μίλια) γύρω από τον κόλπο της Τεργέστης από το Ντουίνο στα βόρεια έως το Νόβιγκραντ στα νότια και είχε περίπου 330.000 κατοίκους. Συνόρευε με τη νέα Ιταλική Δημοκρατία στα βόρεια και με τη Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας στα νότια και στα ανατολικά. Οι ποταμοί της επικράτειας περιλάμβαναν τον Ριζάνο, τον Δραγώνα, τον Τιμάβο, τον Βαλ Ροσάντρα και τον Μίρνα. Το υψηλότερο σημείο της Επικράτειας ήταν στο Μόντε Κοκούσσο (668 μέτρα (2,192 πόδια)). Τα πιο ακραία σημεία του ήταν κοντά στη Μεντεάζα στους 45° 48' στα βόρεια, στο Πόρτο Κουιέτο στις 45° 18' στα νότια, στη Σαβουντρίγα στις 13° 29' στα δυτικά και στη Γκροζάνα στις 13° 55' στα ανατολικά.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|230x230εσ| Ανεπίσημο εθνόσημο της Ελεύθερης Επικράτειας της Τεργέστης όπως χρησιμοποιήθηκε στη Ζώνη Β από το 1947 έως το 1954 Από το 1382, η Τεργέστη ήταν μέρος της μοναρχίας των Αψβούργων, ενώ η Χερσόνησος της Ίστριας ήταν χωρισμένη για αιώνες μεταξύ της μοναρχίας των Αψβούργων (το κεντρικό, βόρειο και ανατολικό τμήμα) και η Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας (το δυτικό και το νότιο τμήμα). Ο πληθυσμός της επικράτειας ήταν ποικίλος και μεικτός, με διαφορετικές και συχνά μεταβαλλόμενες εθνοτικές πλειοψηφίες στα διάφορα μέρη. Ο ιταλόφωνος πληθυσμός κυριαρχούσε στους περισσότερους αστικούς οικισμούς και στις ακτές, με ισχυρές τις μειονότητες των Σλοβένων, των Σέρβων και των Κροατών, ειδικά στην περιοχή της Τεργέστης, όπου οι Σλοβένοι αντιπροσώπευαν το 1/3 του πληθυσμού της περιοχής ως το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (Τα περισσότερα από αυτά ήταν πρόσφατες αφίξεις, μετά το 1880, από εσωτερικές σλοβενικές περιοχές). Η εξοχή της επικρατείας κατοικούνταν κυρίως από Σλοβένους ή Κροάτες στο νοτιότερο τμήμα της περιοχής. Υπήρχε επίσης μικρότερος αριθμός Ρουμάνων της Ίστριας, Ελλήνων, Αλβανών και μια ισχυρή εβραϊκή κοινότητα της Τεργέστης.
Η διάλεκτος της Τεργέστης αντικατοπτρίζει αυτό το εθνικό μείγμα. Η βάση του προέρχεται από την βενετσιάνικη γλώσσα, επηρεασμένο από ένα αρχαίο υπόστρωμα της Ραετορομαντικής γλώσσας, κυρίως λόγω της ύπαρξης της Τεργενίστικης διαλέκτου που δεν λειτουργεί πλέον. Μερικές από τις λέξεις της Τεργνίστικης διαλέκτου είναι γερμανικής και σλοβενικής προέλευσης και προέρχονται επίσης από άλλες γλώσσες, όπως η ελληνική.
Οι παραλλαγές της ομιλούμενης Σλοβενικής και Σερβο-Κροατικής γλώσσας στην επικράτεια ήταν επίσης σε μεγάλο βαθμό διαλεκτικές, μοιραζόμενες λέξεις με τις διαλέκτους της Τεργέστης και της Ίστριας. Στο νοτιότερο τμήμα της επικράτειας, οι διάλεκτοι με βάση την κροατική γλώσσα είναι Τσακαβιανού τύπου, ενώ συνήθως χρησιμοποιείται και η Βενετσιάνικη διάλεκτος της Ίστριας. μικρογραφία|205x205εσ| Μια αφίσα του 1950 για το [[Σχέδιο Μάρσαλ που εμφανίζει εθνικές σημαίες ευρωπαϊκών χωρών, συμπεριλαμβανομένης μιας για την Τεργέστη με μπλε φόντο (το επίσημο χρώμα των Ηνωμένων Εθνών)]] Στο τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η Ιταλία προσάρτησε την Τεργέστη, την Ίστρια και μέρος της σύγχρονης δυτικής Σλοβενίας από την Αυστροουγγαρία, δημιουργώντας τη συνοριακή περιοχή γνωστή ως Ιουλιανή Βενετία. Το 1924, η Ιταλία προσάρτησε το Ελεύθερο Κράτος της Φιούμε, την σημερινή πόλη Ριέκα στην Κροατία.
Κατά την διάρκεια της δεκαετίας του '20 και του '30, ο Σλαβικός πληθυσμός υποβλήθηκε σε αναγκαστική ιταλοποίηση και στις διακρίσεις από το Ιταλικό Φασιστικό καθεστώς. Εκτέθηκαν επίσης σε κρατική βία από τους φασιστικούς κομματικούς όχλους, με πράξεις συμπεριλαμβανομένης της πυρπόλησης του Σλοβενικού Πολιτισμικού Κέντρου στις 13 Ιουλίου 1920, καθώς και σε άλλες πόλεις και χωριά. Κατά συνέπεια, λίγοι Σλοβένοι και Κροάτες μετανάστευσαν στη Γιουγκοσλαβία, ενώ κάποιοι εντάχθηκαν στην αντιφασιστική οργάνωση TIGR, οι μέθοδοι της οποίας περιλάμβαναν παραπάνω από 100 τρομοκρατικές ενέργειες, κυρίως εναντίον των εκπροσώπων των ιταλικών αρχών στην περιοχή (ιδιαίτερα στις επαρχίες της Τεργέστης και της Γκορίτσια).
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
μικρογραφία|250x250εσ| Σύνορα μεταξύ της Ελεύθερης Επικράτειας της Τεργέστης (Ντουινό-Αουρισίνα / Ντεβίν-Ναμπρεζίνα) και Ιταλία (Μολφακόνε) Η Ιταλία πολέμησε με τη Ναζιστική Γερμανία ως δύναμη του Άξονα στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο από το 1940. Όταν το Φασιστικό καθεστώς κατέρρευσε το 1943 και η Ιταλία συνθηκολόγησε, το έδαφος καταλήφθηκε από τις γερμανικές δυνάμεις της Βέρμαχτ που δημιούργησαν την Επιχειρησιακή Ζώνη της Αδριατικής Παράκτιας Γραμμής, πρωτεύουσα της οποίας ήταν η Τεργέστη. Η Γιουγκοσλαβική 4η Στρατιά και το Σλοβενικό 9ο Σώμα εισήλθαν στην Τεργέστη την 1η Μαΐου 1945, μετά από μάχη στην πόλη Οπιτσίνα. Η 2η Μεραρχία της Νέας Ζηλανδίας έφτασε την επόμενη μέρα και ανάγκασε τα 2.000 γερμανικά στρατεύματα που κρατούσαν την Τεργέστη, να προχωρήσουν σε παράδοση, τα οποία, όμως αρνήθηκαν επιφυλακτικά να συνθηκολογήσουν με τα γιουγκοσλαβικά στρατεύματα, με τον φόβο της εκτέλεσης. Αναπτύχθηκε μια δυσάρεστη ανακωχή μεταξύ των στρατευμάτων της Νέας Ζηλανδίας και της Γιουγκοσλαβίας που κατείχαν την περιοχή ως ότου ο Βρετανός στρατηγός Σερ Γουίλιαμ Μόργκαν πρότεινε τη διχοτόμηση του εδάφους και την αποχώρηση των γιουγκοσλαβικών στρατευμάτων από την περιοχή που ήταν υπό Συμμαχική κατοχή. Ο ηγέτης της Γιουγκοσλαβίας Γιόσιπ Μπροζ Τίτο συμφώνησε κατ' αρχήν στις 23 Μαΐου, καθώς το Βρετανικό 13ο Σώμα Στρατού προχωρούσε προς την προτεινόμενη γραμμή οριοθέτησης. Μια συμφωνία υπογράφηκε στο Ντουίνο την 10η Ιουνίου, δημιουργώντας τη γραμμή Μόργκαν. Τα γιουγκοσλαβικά στρατεύματα ολοκλήρωσαν την αποχώρησή τους στις 12 Ιουνίου 1945.
Ίδρυση της επικράτειας και της προσωρινής κυβέρνησης
μικρογραφία|197x197εσ| Ένα γραμματόσημο για της Ζώνης Β της Ελεύθερης Επικράτειας της Τεργέστης, 1948 Τον Ιανουάριο του 1947, το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών ενέκρινε το ψήφισμα υπ' αριθμόν 16 σύμφωνα με το άρθρο 24 του καταστατικού του, το οποίο ζητούσε τη δημιουργία ενός ελεύθερου κράτους στην Τεργέστη και στην περιοχή γύρω από αυτήν. Ένα μόνιμο καταστατικό που κωδικοποιεί τις διατάξεις του επρόκειτο να αναγνωριστεί βάσει του διεθνούς δικαίου με τον διορισμό ενός διεθνούς κυβερνήτη που έχει εγκριθεί από τις Τέσσερις Δυνάμεις. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1947, επικυρώθηκε η συνθήκη ειρήνης μεταξύ των Ηνωμένων Εθνών και της Ιταλίας, με την οποία ιδρύθηκε η Ελεύθερη Επικράτεια της Τεργέστης. Επίσημες γλώσσες της επικρατείας ήταν η Ιταλική και η Σλοβενική, πιθανώς με τη χρήση της Σερβο-Κροατικής γλώσσας στο τμήμα της Ζώνης Β νότια του ποταμού Δραγώνα. Ωστόσο, η περιοχή δεν έλαβε ποτέ την προγραμματισμένη αυτοδιοίκησή της και διατηρήθηκε η στρατιωτική κατοχή χωρίζοντας τη διοικητική διαίρεση σε δύο ζώνες όπως αποφασίστηκε από τη γραμμή Μόργκαν: Η Ζώνη Α, η οποία είχε μήκος 222,5 τετρ. χλμ. (85.9 τετρ. μίλια) και είχε 262.406 κατοίκους, συμπεριλαμβανομένης της Τεργέστης, διοικούνταν από βρετανικές και αμερικανικές δυνάμεις, και η Ζώνη Β, η οποία είχε μήκος 515.5 τετρ. χλμ. (199.0 τετρ. μίλια) με πληθυσμό 71.000 κατοίκων, συμπεριλαμβανομένης της βορειοδυτικής Ίστριας, η οποία ήταν υπό την διοίκηση του Γιουγκοσλαβικού Λαϊκού Στρατού. μικρογραφία|250x250εσ| Ποδηλάτες από την Ελεύθερη Επικράτεια της Τεργέστης κατά τη διάρκεια του Αγώνα Ειρήνης του 1950 στην [[Πολωνία]] Μεταξύ Οκτωβρίου του 1947 και Μαρτίου του 1948, η ΕΣΣΔ απέρριψε την υποψηφιότητα 12 υποψηφιοτήτων για κυβερνήτη, οπότε οι Τρεις Δυνάμεις ( Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο και Γαλλία ) εξέδωσαν ένα σημείωμα προς τη Σοβιετική και τη Γιουγκοσλαβική Κυβέρνηση στις 20 Μαρτίου 1948 συνιστώντας ότι το έδαφος να επιστραφεί στην ιταλική κυριαρχία. Κανένας κυβερνήτης δεν διορίστηκε ποτέ σύμφωνα με τους όρους του ψηφίσματος υπ' αριθμόν 16. Επομένως, η Ελεύθερη Επικράτεια της Τεργέστης δεν λειτούργησε ποτέ ως πραγματικά ανεξάρτητο κράτος, αν και το επίσημο καθεστώς της ήταν γενικά σεβαστό και συμμετείχε στο Σχέδιο Μάρσαλ και στον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης. Η Γιουγκοσλαβο-Σοβιετική διαίρεση μετξύ Τίτο και Στάλιν στα μέσα του 1948 είχε αποτέλεσμα την πρόταση για επιστροφή του εδάφους στην Ιταλία να ανασταλεί μέχρι το 1954.
Η Συμμαχική Στρατιωτική Κυβέρνηση διοικούσε τη Ζώνη Α, η οποία χωριζόταν σε τομείς διατήρησης της ειρήνης και επιβολής του νόμου που προστατεύονταν από μια διοίκηση 5.000 Αμερικανών (τα στρατεύματα των Ηνωμένων Πολιτειών της Τεργέστης) και 5.000 Βρετανών στη Βρετανική Δύναμη της Τεργέστης, που περιλαμβάνει μια δύναμη πεζικού μεγέθους ταξιαρχίας και πλήρεις μονάδες υποστήριξης (σήματα, μηχανικοί, στρατιωτική αστυνομία κ.λπ. )
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις που δημοσίευσε η Συμμαχική Στρατιωτική Κυβέρνηση, από το 1949 στη Ζώνη Α υπήρχαν σχεδόν 310.000 κάτοικοι, μεταξύ των οποίων 239.200 Ιταλοί και 63.000 Σλοβένοι. Σύμφωνα με τις σύγχρονες ιταλικές πηγές, στη Ζώνη Β υπήρχαν από 36.000 έως 55.000 Ιταλοί και από 12.000 έως 17.000 Σλοβένοι και Κροάτες. Σύμφωνα με τη γιουγκοσλαβική απογραφή του 1945, η οποία θεωρήθηκε παραποιημένη από την Τετραμερή Επιτροπή Ελέγχου Εξαγωγών Όπλων που συστάθηκε από τον ΟΗΕ, στο τμήμα της Ίστριας που επρόκειτο να γίνει η Ζώνη Β, υπήρχαν 67.461 κάτοικοι, συμπεριλαμβανομένων 30.789 Σλοβένων, Σέρβων και Κροατών, 29.672 Ιταλών και 7.000 ακόμα άτομα αγνώστων εθνοτήτων. Εκλογές στην Επικράτεια έγιναν δύο φορές, μία το 1949 και μία το 1952, αλλά μόνο δημοτικού τύπου, και ποτέ για τη Λαϊκή Συνέλευση της Ελεύθερης Επικρατείας της Τεργέστης, η οποία ήταν το νομοθετικό σώμα της Ελεύθερης Επικρατείας της Τεργέστης.
Διάλυση
Στις 5 Οκτωβρίου 1954, το Υπόμνημα του Λονδίνου υπογράφηκε στη βρετανική πρωτεύουσα από υπουργούς των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ιταλίας και της Γιουγκοσλαβίας. Έδωσε την πρώην Ζώνη Α με την Τεργέστη στην Ιταλία για τη συνήθη πολιτική διοίκηση και τη Ζώνη Β, που είχε ήδη κομμουνιστική κυβέρνηση από το 1947, στη Γιουγκοσλαβία. Επιπλέον, δόθηκε στη Γιουγκοσλαβία η περιοχή που περιείχε την πόλη Κόπερ στη Ζώνη Α, καθώς και πολλά χωριά του δήμου Μουγκία που ήταν μέρος της Ζώνης Α: Πλάβζε, Σπόντια Σκοφίγιε, Ελερζί, Χρβατίνι, Κολομπάν, Σερέζ, Πρεμαντσάν και Μπαριζόνι. Το κάστρο και το χωριό Σότσερμπ πάνω από το Σαν Ντορλίγκο ντε λα Βάλε παραχωρήθηκαν επίσης στη γιουγκοσλαβική διοίκηση, σύμφωνα με τη γραμμή οριοθέτησης που ορίζεται στο παράρτημα I του μνημονίου του Λονδίνου.
Το 1975, η διμερής Συνθήκη του Όζιμο υπογράφηκε και επικυρώθηκε δύο χρόνια αργότερα, σταματώντας οριστικά τις αντίστοιχες διεκδικήσεις επί της πρώην Ελεύθερης Επικράτειας της Τεργέστης από την Ιταλία και τη Γιουγκοσλαβία, καθώς το Υπόμνημα του Λονδίνου διέλυσε μόνο το έδαφος δια πράξης, όχι δια νόμου.
Οικονομικά
Η οικονομία της επικράτειας βασιζόταν στα λιμάνια της, δηλαδή στο Ελεύθερο Λιμάνι της Τεργέστης και στο Λιμάνι του Κόπερ. Η πρώτη είχε ένα ιδιόμορφο ελεύθερο λιμάνι (σήμερα και υπεράκτια) που προήλθε το 1719 και επιβεβαιώθηκε από τη Συνθήκη του Παρισιού το 1947, η οποία επιτρέπει τη μεταφορά εμπορευμάτων εντός της περιοχής. Αυτό το καθεστώς αναγνωρίζεται από τη διεθνή κοινότητα και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Απόσπασμα από την απάντηση που έδωσε ο Αλγκίρντας Σεμέτα στις 7 Αυγούστου 2012, εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αναφερόμενος στο Ελεύθερο Λιμάνι της Τεργέστης: "Στο παράρτημα 7 της Συνθήκης Ειρήνης με την Ιταλία της 10ης Φεβρουαρίου 1947 ορίζεται στο άρθρο 1 ότι ο λιμένας της Τεργέστης είναι λιμάνι χωρίς τελωνεία. Στο άρθρο 5 παράγραφος 2 του παραρτήματος 7 ορίζεται ότι σε σχέση με την εισαγωγή ή την εξαγωγή από ή τη εξαγωγή μέσω του Ελεύθερου Λιμανιού, οι αρχές της Ελεύθερης Επικράτειας δεν επιβάλλουν σε αυτά τα εμπορεύματα τελωνειακούς δασμούς ή άλλες επιβαρύνσεις εκτός από εκείνες που επιβάλλονται για τις παρεχόμενες υπηρεσίες."
Δημογραφικά στοιχεία
Στα τέλη της δεκαετίας του '40 και στα χρόνια που ακολούθησαν τη διαίρεση της επικράτειας, έως και 40.000 άτομα (κυρίως Ιταλοί) επέλεξαν να εγκαταλείψουν τη Γιουγκοσλαβική Ζώνη Β και να μετακομίσουν στην Ιταλική Ζώνη Α για διάφορους λόγους: ορισμένοι εκφοβίστηκαν να φύγουν και άλλοι απλώς προτιμούσαν να μην ζήσουν στη Γιουγκοσλαβία. Στο εσωτερικό της Γιουγκοσλαβίας, οι άνθρωποι που έφυγαν αναφέρονταν ως  εκλεκτοί , ενώ αυτοαποκαλούνταν  εξόριστοι . Περίπου 14.000 Ιταλοί επέλεξαν να παραμείνουν στη γιουγκοσλαβική ζώνη. Ο πληθυσμός της Ελεύθερης Επικράτειας της Τεργέστης έφτανε περίπου 370.000 άτομα το 1949.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εδάφη υπό στρατιωτική κατοχή Κατηγορία:Επακόλουθα Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Τεργέστη Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιταλικά Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα κροάτικα Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα σλοβένικα
Ούρος Ντούβνιακ
Ο Ούρος Ντούβνιακ (γεννήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 1986) είναι Σέρβος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής με την Κολουμπάρα της 1ης Σερβίας. Είναι ένας κόμπο γκαρντ ύψους 1,90 μέτρων.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Στην επαγγελματική σταδιοδρομία του, ο Ντούβνιακ έχει παίξει με τους ακόλουθους συλλόγους: Παρτιζάν, Σλόγκα Κράλιεβο, Άτλας Βελιγραδίου, Βοϊβοντίνα Σρμπίγιαγκας, ΦΜΠ Ζελέζνικ, Ράντνιτσκι ΚΓ 06, ΠΜΓ Πόζναν Μπάσκετ, Νιου Γιορκερ Φάντομς Βίστα, Μέγκα Βιζούρα, Ρέθυμνο, Πανιώνιος, και Νέα Κηφισιά.
Το 2015, ο Ντούβνιακ υπέγραψε στον ΠΑΟΚ. Στις 14 Νοεμβρίου 2016, ο Ντούβνιακ υπέγραψε στον Απόλλωνα Πατρών.
Στις 12 Νοεμβρίου 2020, υπέγραψε στη Νάπρεντακ Αλέξινατς.
Πορεία στην Εθνική Ομάδα
Ο Ντούβνιακ ήταν μέλος των μικρών εθνικών ομάδων της Σερβίας. Έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων της FIBA το 2004 και στους Παγκόσμιους Πανεπιστημιακούς Αγώνες του 2007.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σοπρόνι ΚΚ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Σέρβοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεθύμνου Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νέας Κηφισιάς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παρτιζάν Βελιγραδίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μέγκα Βιζούρα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέβεν Μπράουνσβαϊγκ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αδριατικής Λίγκας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αριστοτέλης Ζερβούδης
Ο Αριστοτέλης Ζερβούδης (Αθήνα, 1964) είναι Έλληνας επαγγελματίας δύτης.
Είναι απόφοιτος του Αμερικανικού Κολλεγίου Ελλάδος, σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων (Bsc Business Administration with a Major in Marketing Management) και ταυτόχρονα ασχολήθηκε με την αυτόνομη κατάδυση και την ιστορική έρευνα. Είναι επαγγελματίας δύτης από το 2002.
Ο Ζερβούδης έχει ανακαλύψει και ταυτοποιήσει το ναυάγιο του ατμοπλοίου Όρια που βυθίστηκε το 1944. Ήταν η τέταρτη μεγαλύτερη ναυτική τραγωδία στα παγκόσμια χρονικά και η μεγαλύτερη στη Μεσόγειο, με περισσότερους από 4.000 νεκρούς. Συμμετείχε, επίσης, με τους Βασίλη Λάμπρου, Κώστα Θωκταρίδη και Αντώνη Γράφα, στην καταδυτική ομάδα που εντόπισε το ναυάγιο του Ε/Γ Χειμάρα, που βυθίστηκε το 1947, τη μεγαλύτερη ναυτική τραγωδία στην Ελλάδα σε καιρό ειρήνης, με 389 νεκρούς. Ακόμη έχει ταυτοποιήσει το ναυάγιο του γερμανικού υποβρυχίου U-133 που βυθίστηκε αύτανδρο το 1942.
Για τη συνεισφορά του στη διερεύνηση του ναυαγίου του Όρια, ο Ζερβούδης ανακηρύχθηκε στα τέλη του 2017 Cavaliere dell’Ordine della Stella d’Italia (Ιππότης του Τάγματος του Αστέρος της Ιταλίας) από τον Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας. Η απονομή έγινε από τον πρέσβη της Ιταλίας στην Ελλάδα Λουίτζι Μάρρας σε ειδική τελετή τον Ιούνιο του 2018.
Τον Αύγουστο του 2023 του απονεμήθηκε στην Σικελία της Ιταλίας το 23ο International Maritime Award (Trofeo del Mare) για την συνεισφορά του στην ανάδειξη της ιστορίας και της αλληλεγγύης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δύτες
Πούλιος Δράκος
Ο Πούλιος Δράκος θεωρείται ο Γενάρχης της ηρωικής Δράκας (οικογένειας) των Δρακαίων του Σουλίου. Αρματωλός της Ηπείρου με καταγωγή από το χωριό Μάρτανη της Επαρχίας Λάμαρη. Στον απόηχο της Ναυμαχίας της Ναυπάκτου (1571), το 1581 οι Ενετοί υποκίνησαν τους Έλληνες να επαναστατήσουν. Απεσταλμένοι τους ήρθαν στην Ελλάδα και έδωσαν πολλές υποσχέσεις. Οι Έλληνες απάντησαν με επιστολή προς τον Πάπα Γρηγόριο ΙΓ', στην οποία τον παρακαλούσαν να παρακινήσει τον βασιλέα Φίλιππο να τους βοηθήσει. Στην Ήπειρο και Ακαρνανία οι υπόδουλοι Έλληνες προετοιμάστηκαν, και σίγουροι ότι έρχεται βοήθεια, ξεκίνησαν πόλεμο.
Ο Θεόδωρος Μπούας - Γρίβας με τους άνδρες του μια νύχτα έσφαξε τους Τούρκους στο Ξηρόμερο και τη Βόνιτσα. Ακολούθησαν εξεγέρσεις και σε άλλα μέρη, ο Πούλιος Δράκος και ο Μαλάμος στην Άρτα κατέλαβαν την πόλη και από εκεί πήγαν στα Γιάννενα. Καθ' οδόν έσφαξαν και κατέστρεψαν τα πάντα. Οι Τούρκοι αντέδρασαν. Ο πασάς των Τρικάλων χτύπησε τους αντάρτες στην Ήπειρο προστατεύοντας τα Γιάννενα. Και στην Ναύπακτο ξεκίνησαν οι Τούρκοι για την Ακαρνανία.
Τελικά η επανάσταση καταπνίγηκε. Ο Μπούας - Γρίβας πέθανε στην Ιθάκη όπου κατέφυγε πληγωμένος, ενώ ο αδερφός του, Γκίνος Μπούας δεν κατάφερε να τον προστατεύσει και σκοτώθηκε από τους Τούρκους ενώ υποχωρούσε. Ο Πούλιος Δράκος με τους επιζώντες της οικογένειάς του κατέληξε στα βουνά, που τα επόμενα χρόνια θα γίνονταν γνωστά ως Σούλι και έγινε έτσι από τους πρώτους γνωστούς αποικιστές του Σουλίου.
Το ελεύθερο Σούλι δημιουργήθηκε, σύμφωνα με τα ιστορικά στοιχεία, μετά την αποτυχία του επαναστατικού κινήματος των Ηπειρωτών οπλαρχηγών Πούλιου Δράκου και Μαλάμου το 1585.
Οι επαναστατημένοι που κατέλαβαν την Άρτα κι έφτασαν μέχρι τα Γιάννενα, νικήθηκαν μετά τις ενισχύσεις των Οθωμανών, που έφτασαν από τη Θεσσαλία. Μετά την αποτυχία της εξέγερσης, οι ένοπλοι Ηπειρώτες κατέφυγαν στα βουνά. Στο Σούλι ζούσαν δυό μεγάλες φάρες. Οι Δρακαίοι και οι Μαλαμαίοι, με γνωστούς καπετάνιους. Τα τοπωνύμια η Ράχη του Δράκου, μέσα στο Σούλι και η Λάκκα του Μαλάμου στο βουνό είναι συνυφασμένα με την παρουσία αυτών των οπλαρχηγών.
Οι πρώτοι κάτοικοι που κατέφυγαν στην ορεινή και δυσπρόσιτη περιοχή του Σουλίου ήταν από τις "Παρα-θυάμηδες" κοντινές πεδινές περιοχές και κυρίως από την εύφορη πεδιάδα του Φαναρίου. Αργότερα κατέφυγαν στην περιοχή του Σουλίου και άλλοι κυνηγημένοι Έλληνες από άλλες περιοχές της τουρκοκρατούμενης Ελλάδος και συγκεκριμένα από τις περιοχές των Αγράφων και του Τυμφρηστού, που ήταν από τις πρώτες περιοχές που οι κάτοικοι τους έλαβαν μέρος σε επαναστατικά κινήματα εναντίον των Τούρκων. Στην περιοχή των Αγράφων και του Τυμφρηστού ιδρύθηκε το πρώτο αρματολίκι και οι κάτοικοι των περιοχών αυτών κατόρθωσαν και πέτυχαν το 1525, με την συνθήκη του Ταμασίου, "Ειδικό καθεστώς αυτονομίας". Όμως ακολούθησαν άγριοι διωγμοί και απάνθρωπα δεινά για όλους όσους έλαβαν μέρος σε επαναστατικά κινήματα όπως: Ο Πούλιος Δράκος και ο Μαλάμος το 1583 στην Άρτα και τα Ιωάννινα, ο Θεόδωρος Μπούας-Γρίβας με τον αδελφό του Γκίνο το 1585 στα Άγραφα, ο Εθνομάρτυρας και διαφωτιστής Μητροπολίτης Λαρίσης - Τρίκκης, Διονύσιος ο Φιλόσοφος (Σκυλόσοφος), με τα δύο κινήματα που έκανε, το 1600 στα Άγραφα και το 1611 στην περιοχή της Παραμυθιάς, κ.ά. Μετά το δεύτερο κίνημα του πρώην Μητροπολίτου Λαρίσης - Τρίκκης, Διονυσίου του Φιλοσόφου (Σκυλοσόφου), το 1611, στην περιοχή της Παραμυθιάς (με ηγετικά στελέχη τον Ζώτο Τσίριπα τον Γεώργιο Ντελή και άλλους χωρικούς Χριστιανούς), ακολούθησαν άγριοι διωγμοί των κατοίκων και αναγκαστική αλλαγή θρησκεύματος, στην περιοχή της Παραμυθιάς, οι οποίοι συνέβαλαν στην ίδρυση της "Σουλιώτικης Συμπολιτείας". (Παραμυθιά σημαίνει "Παρά τον Θύαμι" = "Παρα-θυμιά" και σε παράφραση Παρα-μυθιά). Διότι πράγματι την περίοδο αυτή αρκετές οικογένειες που κατάγονταν από την περιοχή της Παραμυθιάς κατέφυγαν στην ορεινή και δυσπρόσιτη περιοχή του Σουλίου για να αποφύγουν τις άγριες διώξεις και τον εξισλαμισμό όπως ο Λάμπρος Τζαβέλας από το Δραγάνι της Παραμυθιάς, ο Ζέρβας από το χωριό Ζερβό Άρτας, ο Δαγκλής από την πεδιάδα του Φαναρίου, ο Δράκος από το χωριό Μάρτανη της επαρχίας Λάμαρη (όπου μιλούσαν μόνο την Ελληνική Γλώσσα), ο Μπούσμας από την Κορίτιανη κ.ά.
Κύπελλο ΕΠΕΛ
Το Κύπελλο ΕΠΕΛ αποτελεί ποδοσφαιρική τοπική διοργάνωση κυπέλλου στην επαρχία Λάρνακας της Κύπρου. Διοργανώνεται από την ΕΠΕΛ απο το 1963. Στη διοργάνωση συμμετέχουν οι ομάδες του πρωταθλήματος της ΕΠΕΛ. Πολυνίκης ομάδα του θεσμού είναι η Δάφνη Τρούλλων με 7 κατακτήσεις.
Η κυπελλούχος ομάδα αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο ΣΤΟΚ.
Δομή
Στο κύπελλο συμμετέχουν οι ομάδες της ΕΠΕΛ, οι οποίες αγωνίζονται σε μόνους νοκ άουτ αγώνες μεταξύ τους. Ο τελικός διεξάγεται σε ουδέτερο στάδιο.
Οι κυπελλούχες ομάδες
Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι κυπελλούχες ομάδες απο την περίοδο 1970-71 μέχρι σήμερα. Το κύπελλο της περιόδου 2019-20 διακόπηκε λόγω της πανδημίας του κορωνοιού. Δεν έχουν βρεθεί στοιχεία για τις περιόδους 1963-1970.
Δείτε επίσης
Πρωτάθλημα ΕΠΕΛ
Πορφύρα Χένοχ-Σενλάιν
thumb|250px|Πορφυρικό εξάνθημα, τυπικό της νόσου Η πορφύρα Χένοχ-Σενλάιν (Henoch–Schönlein, HSP), επίσης γνωστή ως αγγειίτιδα IgA, είναι ασθένεια του δέρματος, των βλεννογόνων και μερικές φορές άλλων οργάνων που επηρεάζει συχνότερα τα παιδιά. Στο δέρμα, η ασθένεια προκαλεί ψηλαφητή πορφύρα (μικρές, ανυψωμένες περιοχές αιμορραγίας κάτω από το δέρμα), συχνά με πόνο στις αρθρώσεις και κοιλιακό άλγος. Με τη συμμετοχή των νεφρών, μπορεί να υπάρξει απώλεια μικρών ποσοτήτων αίματος και πρωτεΐνης στα ούρα ( αιματουρία και πρωτεϊνουρία ), αλλά αυτό συνήθως περνά απαρατήρητο. Σε ένα μικρό ποσοστό των περιπτώσεων, η προσβολή των νεφρών προχωρά σε χρόνια νεφρική νόσο. Της HSP συχνά προηγείται μια λοίμωξη, όπως μια φαρυγγίτιδα.
Η HSP είναι μια συστηματική αγγειίτιδα ( φλεγμονή των αιμοφόρων αγγείων ) και χαρακτηρίζεται από εναπόθεση ανοσοσυμπλεγμάτων που περιέχουν το αντίσωμα ανοσοσφαιρίνη Α (IgA). Η ακριβής αιτία αυτού του φαινομένου είναι άγνωστη. Στα παιδιά, συνήθως υποχωρεί μετά από αρκετές εβδομάδες και δεν απαιτεί θεραπεία εκτός από τον έλεγχο των συμπτωμάτων, αλλά μπορεί να υποτροπιάσει στο ένα τρίτο των περιπτώσεων και να προκαλέσει μη αναστρέψιμη νεφρική βλάβη σε περίπου μία στις εκατό περιπτώσεις. Στους ενήλικες, η πρόγνωση είναι διαφορετική από αυτή των παιδιών. Η μέση διάρκεια των δερματικών βλαβών είναι 27,9 μήνες. Για πολλούς, τείνει να είναι υποτροπιάζουσα-διαλείπουσα για μεγάλο χρονικό διάστημα, αντί να αυτοπεριορίζεται και τείνει να υπάρχουν περισσότερες επιπλοκές.
Σημάδια και συμπτώματα
μικρογραφία| Τυπική πορφύρα στο κάτω πόδι μικρογραφία| Πιο σοβαρή περίπτωση HSP στο πόδι και το χέρι του παιδιού Η πορφύρα, η αρθρίτιδα και ο κοιλιακός πόνος είναι γνωστές ως η «κλασική τριάδα» της πορφύρας Χένοχ-Σενλάιν. Η πορφύρα εμφανίζεται σε όλες τις περιπτώσεις, πόνοι στις αρθρώσεις και αρθρίτιδα στο 80%, και κοιλιακό άλγος στο 62%. Ορισμένοι περιλαμβάνουν γαστρεντερική αιμορραγία ως τέταρτο κριτήριο. Αυτό συμβαίνει στο 33% των περιπτώσεων, μερικές φορές, αλλά όχι απαραίτητα πάντα, λόγω εγκολεασμού. Η πορφύρα εμφανίζεται συνήθως στα πόδια και τους γλουτούς, αλλά μπορεί επίσης να παρατηρηθεί στα χέρια, το πρόσωπο και τον κορμό. Ο κοιλιακός πόνος είναι κολικός και μπορεί να συνοδεύεται από ναυτία, έμετο, δυσκοιλιότητα ή διάρροια. Μπορεί να υπάρχει αίμα ή βλέννα στα κόπρανα. Οι αρθρώσεις που εμπλέκονται τείνουν να είναι οι αστραγάλοι, τα γόνατα και οι αγκώνες, αλλά η αρθρίτιδα στα χέρια και τα πόδια είναι πιθανή. H αρθρίτιδα δεν είναι διαβρωτική και ως εκ τούτου δεν προκαλεί μόνιμη παραμόρφωση. Το σαράντα τοις εκατό έχει ενδείξεις νεφρικής προσβολής, κυρίως με τη μορφή αιματουρίας (αίμα στα ούρα), αλλά μόνο το ένα τέταρτο θα το έχει σε επαρκείς ποσότητες ώστε να είναι αισθητό χωρίς εργαστηριακές εξετάσεις. Μπορεί να εμφανιστούν προβλήματα σε άλλα όργανα, όπως το κεντρικό νευρικό σύστημα (εγκέφαλος και νωτιαίος μυελός) και οι πνεύμονες, αλλά είναι πολύ λιγότερο συχνά από ό,τι στο δέρμα, το έντερο και τα νεφρά.
Από το 40% των ασθενών που αναπτύσσουν προσβολή των νεφρών, σχεδόν όλοι έχουν ενδείξεις (ορατές ή σε ανάλυση ούρων) αίματος στα ούρα. Περισσότεροι από τους μισούς έχουν επίσης πρωτεϊνουρία (πρωτεΐνη στα ούρα), η οποία στο ένα όγδοο είναι αρκετά σοβαρή ώστε να προκαλέσει νεφρωσικό σύνδρομο (γενικευμένο οίδημα λόγω χαμηλής περιεκτικότητας πρωτεϊνών στο αίμα). Ενώ οι ανωμαλίες στην ανάλυση ούρων μπορεί να συνεχιστούν για μεγάλο χρονικό διάστημα, μόνο το 1% όλων των ασθενών με HSP αναπτύσσουν χρόνια νεφρική νόσο. Μπορεί να εμφανιστεί υπέρταση (υψηλή αρτηριακή πίεση). Η απώλεια πρωτεϊνών και η υψηλή αρτηριακή πίεση, καθώς και τα χαρακτηριστικά της βιοψίας νεφρού εάν πραγματοποιηθεί, μπορεί να προβλέψουν την εξέλιξη σε προχωρημένη νεφρική νόσο. Οι ενήλικες είναι πιο πιθανό από τα παιδιά να αναπτύξουν προχωρημένη νεφρική νόσο.
Παθοφυσιολογία
Η πορφύρα Χένοχ-Σενλάιν είναι μια αγγειίτιδα μικρών αγγείων στην οποία συμπλέγματα ανοσοσφαιρίνης Α (IgA) και συστατικού 3 του συμπληρώματος (C3) εναποτίθενται σε αρτηρίδια, τριχοειδή αγγεία και φλεβίδια (επομένως πρόκειται για αντίδραση υπερευαισθησίας τύπου III). Όπως και με τη νεφροπάθεια IgA, τα επίπεδα της IgA στον ορό είναι υψηλά στην HSP και υπάρχουν πανομοιότυπα ευρήματα στη νεφρική βιοψία. Ωστόσο, η IgA νεφροπάθεια έχει προδιάθεση για τους νεαρούς ενήλικες, ενώ η HSP είναι πιο κυρίαρχη στα παιδιά. Επιπλέον, η νεφροπάθεια IgA συνήθως επηρεάζει μόνο τους νεφρούς ενώ η HSP είναι συστηματική νόσος. Το HSP περιλαμβάνει το δέρμα και τους συνδετικούς ιστούς, το όσχεο, τις αρθρώσεις, τη γαστρεντερική οδό και τους νεφρούς. Η γενετική βάση παραμένει ασαφής εκτός από τη συμμετοχή της περιοχής του ανθρώπινου λευκοκυττάρου αντιγόνου του γονιδιώματος.
Διάγνωση
μικρογραφία| [[Ιστοχημεία|Ανοσοχρώση που δείχνει IgA στο σπείραμα ασθενούς με νεφρίτιδα Χένοχ-Σενλάιν]] Η διάγνωση βασίζεται στον συνδυασμό των συμπτωμάτων, καθώς πολύ λίγες άλλες ασθένειες προκαλούν τα ίδια συμπτώματα μαζί. Οιεξετάσεις αίματος μπορεί να δείξουν αυξημένα επίπεδα κρεατινίνης και ουρίας (σε προσβολή των νεφρών), αυξημένα επίπεδα IgA (σε περίπου 50% ) και αυξημένα αποτελέσματα της C-αντιδρώσας πρωτεΐνης (CRP) ή της ταχύτητας καθίζησης ερυθροκυττάρων (ESR). κανένα δεν είναι ειδικό για την πορφύρα Χένοχ-Σενλάιν. Ο αριθμός των αιμοπεταλίων μπορεί να αυξηθεί και να τον διακρίνει από ασθένειες όπου τα χαμηλά αιμοπετάλια είναι η αιτία της πορφύρας, όπως η ιδιοπαθής θρομβοπενική πορφύρα και η θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα.
Εάν υπάρχει αμφιβολία για την αιτία των δερματικών βλαβών, μπορεί να πραγματοποιηθεί βιοψία του δέρματος για να διακριθεί η πορφύρα από άλλες ασθένειες που την προκαλούν, όπως η αγγειίτιδα λόγω κρυοσφαιριναιμίας. Στο μικροσκόπιο, έχει εμφάνισει αγγειίτιδας υπερευαισθησίας και ο ανοσοφθορισμός δείχνει τη παρουσία IgA και C3 (μια πρωτεΐνη του συστήματος συμπληρώματος) στο τοίχωμα των αιμοφόρων αγγείων. Ωστόσο, τα συνολικά επίπεδα συμπληρώματος ορού είναι φυσιολογικά.
Με βάση τα συμπτώματα, είναι δυνατό να γίνει διάκριση της HSP από την αγγειίτιδα υπερευαισθησίας (HV). Σε μια σειρά που συνέκρινε 85 ασθενείς με HSP με 93 ασθενείς με HV, πέντε συμπτώματα βρέθηκαν να είναι ενδεικτικά της HSP: ψηλαφητή πορφύρα, κοιλιακή στηθάγχη, αιμορραγία του πεπτικού σωλήνα (όχι λόγω εγκολεασμού), αιματουρία και ηλικία μικρότερη των 20 ετών. Η παρουσία τριών ή περισσότερων από αυτούς τους δείκτες έχει 87% ευαισθησία για την πρόβλεψη HSP.
Η βιοψία του νεφρού μπορεί να πραγματοποιηθεί τόσο για να τεθεί η διάγνωση όσο και για να εκτιμηθεί η σοβαρότητα της ήδη πιθανής νεφρικής νόσου. Τα κύρια ευρήματα στη βιοψία νεφρού είναι τα αυξημένα κύτταρα και η εναπόθεση Ig στο μεσάγγιο (μέρος του σπειράματος, όπου φιλτράρεται το αίμα), τα λευκά αιμοσφαίρια και η ανάπτυξη ημισελήνων. Οι αλλαγές δεν διακρίνονται από αυτές που παρατηρούνται στη νεφροπάθεια IgA. δεξιά|μικρογραφία| Μικροφωτογραφία ενός [[Ιστολογία|ιστολογικού τμήματος ανθρώπινου δέρματος που έχει προετοιμαστεί για άμεσο ανοσοφθορισμό χρησιμοποιώντας ένα αντίσωμα αντι-IgA. Το δέρμα προς βιοψία είναι ενός ασθενούς με πορφύρα Χένοχ-Σενλάιν. Οι εναποθέσεις IgA βρίσκονται στα τοιχώματα των μικρών επιφανειακών τριχοειδών αγγείων (κίτρινα βέλη). Η ανοιχτόχρωμη κυματιστή πράσινη περιοχή στην κορυφή είναι η επιδερμίδα και η κάτω ινώδης περιοχή είναι το χόριο.]] Η πορφύρα ΧΣ μπορεί να αναπτυχθεί μετά λοιμώξεις από στρεπτόκοκκους ( β-αιμολυτικούς, ομάδα Α ), ηπατίτιδα Β, ιό απλού έρπη, παρβοϊό Β19, ιό Coxsackie, αδενοϊό, Helicobacter pylori, ιλαρά, παρωτίτιδα, ερυθρά, Mycoplasma και πολλές άλλες. Τα φάρμακα που συνδέονται με την HSP, συνήθως ως ιδιοσυγκρατική αντίδραση, περιλαμβάνουν τα αντιβιοτικά βανκομυκίνη και κεφουροξίμη, τους αναστολείς ΜΕΑ εναλαπρίλη και καπτοπρίλη, τον αντιφλεγμονώδη παράγοντα δικλοφαινάκη, καθώς και τη ρανιτιδίνη και στρεπτοκινάση. Αρκετές ασθένειες έχουν αναφερθεί ότι σχετίζονται με τη HSP, συχνά χωρίς αιτιολογική σύνδεση. Μόνο στο 35% περίπου των περιπτώσεων μπορεί να εντοπιστεί οποιαδήποτε από αυτές τις αιτίες.
Η ακριβής αιτία της HSP είναι άγνωστη, αλλά τα περισσότερα από τα χαρακτηριστικά της οφείλονται στην εναπόθεση μη φυσιολογικών αντισωμάτων στο τοίχωμα των αιμοφόρων αγγείων, που οδηγεί σε αγγειίτιδα. Αυτά τα αντισώματα είναι της υποκατηγορίας IgA1 σε πολυμερή. Δεν είναι βέβαιο εάν η κύρια αιτία είναι η υπερπαραγωγή (στο πεπτικό σωλήνα ή το μυελό των οστών ) ή η μειωμένη απομάκρυνση της μη φυσιολογικής IgA από την κυκλοφορία. Υπάρχει η υποψία ότι οι ανωμαλίες στο μόριο IGA1 μπορεί να αποτελούν εξήγηση για την ανώμαλη συμπεριφορά του τόσο στη HSP όσο και στη σχετική πάθηση IgA νεφροπάθεια. Ένα από τα χαρακτηριστικά του IgA1 (και του IgD) είναι η παρουσία μιας «περιοχής άρθρωσης» μήκους 18 αμινοξέων μεταξύ των περιοχών στερέωσης του συμπληρώματος 1 και 2. Από τα αμινοξέα, τα μισά είναι προλίνη, ενώ τα άλλα είναι κυρίως σερίνη και θρεονίνη. Η πλειοψηφία των σερινών και των θρεονινών έχουν περίτεχνες αλυσίδες σακχάρων, συνδεδεμένες μέσω ατόμων οξυγόνου (Ο-γλυκοζυλίωση ). Αυτή η διαδικασία πιστεύεται ότι σταθεροποιεί το μόριο IgA και το καθιστά λιγότερο επιρρεπές σε πρωτεόλυση. Το πρώτο σάκχαρο είναι πάντα η Ν-ακετυλο-γαλακτοζαμίνη (GalNAc), ακολουθούμενη από άλλες γαλακτόζες και το σιαλικό οξύ. Στο HSP και το IgAN, αυτές οι αλυσίδες σακχάρου φαίνεται να είναι ανεπαρκείς. Ο ακριβής λόγος για αυτές τις ανωμαλίες δεν είναι γνωστός.
Ταξινόμηση
Υπάρχουν πολλά πρότυπα για τον ορισμό της πορφύρας Χένοχ-Σενλάιν, συμπεριλαμβανομένης της ταξινόμησης του Αμερικανικού Κολλεγίου Ρευματολογίας (ACR) και της Συναίνεσης του Σαπέλ Χίλ του 1994 (CHCC). Ορισμένοι ανέφερουν ότι τα κριτήρια ACR είναι πιο ευαίσθητα από αυτά του CHCC.
Πιο πρόσφατες ταξινομήσεις, η ταξινόμηση του 2006 από την Ευρωπαϊκή Ένωση Ενάντια στους Ρευματισμούς (EULAR) και της Παιδιατρική Ρευματολογική Εταιρεία (PReS), περιλαμβάνουν την ψηλαφητή πορφύρα ως υποχρεωτικό κριτήριο, μαζί με τουλάχιστον ένα από τα ακόλουθα ευρήματα: διάχυτος κοιλιακός πόνος, κυρίαρχη εναπόθεση IgA κατά την βιοψία δέρματος, οξεία αρθρίτιδα σε οποιαδήποτε άρθρωση και νεφρική προσβολή (όπως αποδεικνύεται από την παρουσία αίματος ή/και πρωτεΐνης στα ούρα).
Διαφορική διάγνωση
Η πορφύρα Χένοχ-Σενλάιν μπορεί να εμφανιστεί με μια άτυπη εκδήλωση, η οποία μπορεί να συγχέεται με τη βλατιδώδη κνίδωση, τον συστηματικό ερυθηματώδη λύκο, τη μηνιγγιτιδοκοκκαιμία, την ερπητοειδή δερματίτιδα και το οξύ αιμορραγικό οίδημα της βρεφικής ηλικίας.
Θεραπεία
Από το 2017, η βέλτιστη αγωγή για τη θεραπεία της πορφύρας Χένοχ-Σενλάιν παραμένει αμφιλεγόμενος. Μπορεί να χρειαστούν αναλγητικά για τους πόνους της κοιλιάς και των αρθρώσεων. Η φροντίδα του τραύματος είναι δικαιολογημένη εάν επέλθει θάνατος του δέρματος και έλκη. Δεν είναι βέβαιο εάν η HSP χρειάζεται θεραπεία πέρα από τον έλεγχο των συμπτωμάτων. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν λαμβάνουν θεραπεία λόγω του υψηλού ποσοστού αυτόματης ανάρρωσης. Οι ειδικοί διαφωνούν για το αν πρέπει να χρησιμοποιούνται τακτικά κορτικοστεροειδή ως θεραπεία για την HSP. Ωστόσο, εάν χορηγηθούν νωρίς στο επεισόδιο της νόσου, η διάρκεια των συμπτωμάτων μπορεί να μικρύνει και ο κοιλιακός πόνος να βελτιωθεί σημαντικά. Επιπλέον, η πιθανότητα σοβαρών νεφρικών προβλημάτων μπορεί να μειωθεί. Μια συστηματική ανασκόπηση δεν βρήκε στοιχεία ότι η θεραπεία με στεροειδή (πρεδνιζόνη) είναι αποτελεσματική στη μείωση της πιθανότητας ανάπτυξης μακροχρόνιας νεφρικής νόσου.
Ενδείξεις επιδείνωσης της νεφρικής βλάβης είναι ένδειξη για βιοψία νεφρού. Η θεραπεία μπορεί να ενδείκνυται με βάση την εμφάνιση του δείγματος βιοψίας. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν διάφορες θεραπείες, που κυμαίνονται από στεροειδή από το στόμα έως συνδυασμό ενδοφλέβιας μεθυλπρεδνιζολόνης (στεροειδούς), κυκλοφωσφαμίδης και διπυριδαμόλης ακολουθούμενης από πρεδνιζόνη. Άλλα σχήματα περιλαμβάνουν στεροειδή/ αζαθειοπρίνη και στεροειδή/κυκλοφωσφαμίδη (με ή χωρίς ηπαρίνη και βαρφαρίνη ). Περιστασιακά χρησιμοποιείται ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη (IVIG).
Δεν υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις ότι η θεραπεία παιδιών που έχουν HSP με αντιαιμοπεταλιακό παράγοντα αποτρέπει την επίμονη νεφρική νόσο. Δεν υπάρχουν επίσης στοιχεία ότι η θεραπεία παιδιών ή ενηλίκων με κυκλοφωσφαμίδη αποτρέπει τη σοβαρή νεφρική νόσο. Η θεραπεία με ηπαρίνη δεν δικαιολογείται.
Πρόγνωση
Η συνολική πρόγνωση είναι καλή στους περισσότερους ασθενείς, με μια μελέτη να δείχνει ότι η ανάκαμψη εμφανίζεται στο 94% και στο 89% των παιδιών και των ενηλίκων, αντίστοιχα (μερικοί χρειάστηκαν θεραπεία). Σε παιδιά κάτω των δέκα ετών, η πάθηση υποτροπιάζει περίπου στο ένα τρίτο όλων των περιπτώσεων, συνήθως εντός των τεσσάρων μηνών από την αρχική εκδήλωση. Η υποτροπή είναι πιο συχνή σε μεγαλύτερα παιδιά και ενήλικες.
Εμπλοκή των νεφρών
Τα ευρήματα στη νεφρική βιοψία συσχετίζονται με τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων: όσοι έχουν ασυμπτωματική αιματουρία μπορεί να έχουν μόνο εστιακό μεσαγγειακό πολλαπλασιασμό ενώ αυτοί με πρωτεϊνουρία μπορεί να έχουν έντονο κυτταρικό πολλαπλασιασμό ή ακόμη και σχηματισμό ημισελήνων. Ο αριθμός των ημισελήνων των σπειραμάτων είναι σημαντικός προγνωστικός παράγοντας για τον καθορισμό του εάν ο ασθενής θα αναπτύξει χρόνια νεφρική νόσο.
Στην ESKD, ορισμένοι ασθενείς χρειάζονται τελικά αιμοκάθαρση ή ισοδύναμη θεραπεία νεφρικής υποκατάστασης (RRT). Εάν βρεθεί νεφρικό μόσχευμα για έναν ασθενή σε RRT, η νόσος θα υποτροπιάσει στο μόσχευμα (μεταμοσχευμένος νεφρός) σε περίπου 35% των περιπτώσεων και στο 11%, το μόσχευμα θα αποτύχει εντελώς (απαιτεί επανάληψη του RRT και περαιτέρω μεταμόσχευση ).
Επιδημιολογία
Η HSP εμφανίζεται συχνότερα σε παιδιά παρά σε ενήλικες, και συνήθως ακολουθεί λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος. Οι μισοί ασθενείς είναι κάτω των έξι ετών και το 90% είναι κάτω των δέκα ετών. Εμφανίζεται περίπου δύο φορές πιο συχνά στα αγόρια από ότι στα κορίτσια. Η συχνότητα εμφάνισης HSP στα παιδιά είναι περίπου 20 ανά 100.000 παιδιά ετησίως, γεγονός που την καθιστά την πιο συχνή αγγειίτιδα στα παιδιά.
Περιπτώσεις HSP μπορεί να εμφανιστούν οποιαδήποτε στιγμή κατά τη διάρκεια του έτους, αλλά ορισμένες μελέτες έχουν βρει ότι λιγότερα κρούσματα εμφανίζονται κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.