cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ριχάρδος της Υόρκης
Οι πρώτοι ρόλοι στις δημόσιες υποθέσεις
thumb|right|250px|Τα σύμβολα του Ριχάρδου, 3ου δούκα της Υόρκης Ο Οίκος της Υόρκης είχε ανάγκη να επιλέξει έναν σταθερό τόπο κατοικίας, ο ίδιος και η σύζυγος του πέρασαν τον περισσότερο χρόνο στα αναρίθμητα αρχοντικά τους σε ολόκληρη την Αγγλία με πιο διάσημο το κάστρο του Φοθερινγκώ στο Νορθχαμπτονσάιρ. Το κάστρο του Φοθερινγκώ έγινε ο αγαπημένος τόπος κατοικίας του βασιλιά και εκεί γεννήθηκε το μεγαλύτερο παιδί του Άννα (1439), στο Λονδίνο χρησιμοποιούσε σαν κατοικία το κάστρο του Μπάιναρντ. Τα κύρια προβλήματα που επικρατούσαν στην Αγγλία ήταν η κηδεμονία του ανήλικου Ερρίκου και η συνέχεια του Εκατονταετούς Πολέμου. Την αντιβασιλεία ασκούσαν δυο ισχυροί άντρες που βρέθηκαν πολλές φορές σε σύγκρουση : ο θείος του βασιλιά Χάμφρεϊ, δούκας του Γκλόστερ και ο ηλικιωμένος καρδινάλιος Ερρίκος Μπωφόρ. Οι γνώμες για τη συνέχεια του πολέμου με τη Γαλλία ή την ειρήνη ήταν μοιρασμένες, ο Ριχάρδος δεν συμμετείχε τον πρώτο καιρό σε αυτές τις διαμάχες. Την άνοιξη του 1434 συγκλήθηκε το βασιλικό συμβούλιο αμέσως μετά με το ερώτημα σχετικά με έναν νέο Γαλλικό πόλεμο. Ο αντιβασιλιάς και θείος του βασιλιά Ιωάννης του Λάνκαστερ πέθανε αμέσως μετά (1435) αφήνοντας μεγάλο χάος στην αντιβασιλεία, ο δούκας της Υόρκης το εκμεταλλεύτηκε για να γίνει αρχηγός του πολέμου με τη Γαλλία, παρέμεινε εκεί το 1436 - 1437 και το 1441 - 1445.
Πέρα από τις δραστηριότητες αυτές ο Ριχάρδος φαίνεται ότι κρατούσε χαμηλούς τόνους μέχρι την οριστική του επιστροφή από τη Γαλλία (1445). Ο Ερρίκος ΣΤ΄ δεν φαινόταν σε καμιά περίπτωση πρόθυμος να χρησιμοποιήσει τον Ριχάρδο στην αντιβασιλεία, παρέμεινε εκτός του βασιλικού συμβουλίου μέχρι τον Νοέμβριο του 1437. Ο δούκας του Γκλόστερ είχε πάντα ακραίες απόψεις υπέρ του πολέμου με τη Γαλλία σε βαθμό γραφικότητας αλλά ο δούκας της Υόρκης εξακολουθούσε να έχει ουδέτερη στάση. Σε κάποια στιγμή φάνηκε ότι ο Ριχάρδος έγινε οπαδός του πολέμου τότε έγινε σύμμαχος του Γκλόστερ που παραπονέθηκε στον νεαρό ανιψιό του επειδή τον είχε αποκλείσει από το συμβούλιο (1440). Την πρώτη δεκαετία μετά την ενηλικίωση του δέχτηκε κάποια δώρα από το στέμμα, στάλθηκε στην Ουαλία για να ενισχύσει την άμυνα της περιοχής (1437 - 1438) και έγινε στις 22 Απριλίου 1433 μέλος του Τάγματος της Περικνημίδας. Οι βασιλικές επιστολές που βρέθηκαν στις 18 Ιανουαρίου 1440 δείχνουν ότι του είχε ανατεθεί η κομητεία του Γουόρικ. Πέρασε πολύ χρόνο με περιοδείες στις κομητείες του, ο μεγαλύτερος γιος του Ερρίκος γεννήθηκε στο Χάτφιλντ (1441) αλλά πέθανε αμέσως μετά, μέχρι το 1445 οι Γαλλικές δραστηριότητες δεν υπήρχαν στα ενδιαφέροντα του.
Διοικητής των Αγγλικών δυνάμεων στη Γαλλία
thumb|right|250px|Η εκτέλεση του δούκα του Σάφοκ Οι Αγγλικές κατακτήσεις στη Γαλλία δεν διατηρήθηκαν μετά τον θάνατο του Ερρίκου Ε΄, έπρεπε να δεχτούν μια προσωρινή υποταγή στη Γαλλία ή να κλείσουν ειρήνη. Όταν ο Ερρίκος ΣΤ΄ ήταν ανήλικος το βασιλικό συμβούλιο εκμεταλλεύτηκε τις Γαλλικές αδυναμίες και τη συμμαχία με τη Βουργουνδία για να πιέσουν τη Γαλλία αλλά με τη Συνθήκη του Άρρας η Βουργουνδία δεν αναγνώρισε τα δικαιώματα του Άγγλου βασιλιά στον Γαλλικό θρόνο. Ο θάνατος του Ιωάννη του Λάνκαστερ στέρησε από τους Άγγλους το ισχυρότερο προτέρημα τους, ο δούκας της Υόρκης με την ουδέτερη στάση του και τους δεσμούς του με τον Ερρίκο Μπωφόρ έγινε το πιο αποδεκτό πρόσωπο από όλες τις πλευρές. Σε λίγους μήνες μετά τον θάνατο του Ιωάννη του Λάνκαστερ, στις 8 Μαΐου 1436 ο δούκας της Υόρκης διορίστηκε αρχηγός των Αγγλικών δυνάμεων στη Γαλλία, θα παραμείνει ένα χρόνο μέχρι να λήξει η αντιβασιλεία του Ερρίκου ΣΤ΄ (1437).
Γαλλία (1436 - 1437)
Ο διορισμός του δούκα της Υόρκης έγινε με στόχο να διατηρήσει τις Αγγλικές κτήσεις στη Γαλλία από τον θάνατο του Ιωάννη του Λάνκαστερ μέχρι την ενηλικίωση του νέου βασιλιά. Το Αγγλικό συμβούλιο στάθηκε απρόθυμο να του δώσει τόσες εξουσίες όσες είχε ο Ιωάννης, οι διαφωνίες καθυστέρησαν την αναχώρηση του αλλά στο τέλος οι δυνάμεις του ήταν αρκετά περιορισμένες. Ο Ριχάρδος της Υόρκης σε αντίθεση με τον προκάτοχο του Ιωάννη του Λάνκαστερ που είχε τον τίτλο του "αντιβασιλιά" ο ίδιος ορίστηκε "υπολοχαγός" και "κυβερνήτης". Ο δούκας της Υόρκης συνοδεύτηκε από τους κόμητες του Σάφοκ και του Μορτέν και τους κουνιάδους του Νέβιλ τον κόμη του Σόλσμπερι και τον βαρόνο Φόκονμπεργκ. Οι δυνάμεις που έλαβε ήταν οι μισές από τις 11.000 που του είχαν υποσχεθεί ότι θα του στείλουν οι Άγγλοι και το σώμα δεσμεύτηκε για μικρότερο χρονικό διάστημα. Η κατάσταση που βρήκε όταν έφτασε ήταν τραγική και τα περισσότερα τμήματα της Νορμανδίας είχαν αποστατήσει μετά τη Γάλλο - Βουργουνδιακή συμφιλίωση (1435). Οι απώλειες πολλών μεγάλων λιμανιών ανάγκασαν τον Ριχάρδο να στρατοπεδεύσει στη Χόνφλερ στις 7 Ιουνίου 1436 το πιο κοντινό λιμάνι της Ρουέν που είχε παραμείνει σε συμμαχικά χέρια, η πτώση των Παρισίων τον ανάγκασε να μετέβη στη Νορμανδία.
Ο Ριχάρδος της Υόρκης σε ηλικία 24 ετών δεν είχε αρκετή στρατιωτική εμπειρία περιγράφεται σαν δυναμικός, ενεργητικός, φιλόδοξος αλλά και αναποφάσιστος. Παρά τις μεγάλες δυσκολίες συγκέντρωσε ικανό στρατιωτικό σώμα με τον περίφημο Άγγλο Τζων Τάλμποτ και τους σπουδαιότερους διοικητές του Ιωάννη του Λάνκαστερ, ανακατέλαβε το Φεκάμπ, το Σαιν Τζερμαίν και πολλές άλλες πόλεις της Νορμανδίας. Σε σύντομο χρόνο δημιούργησε ικανή διοίκηση και δικαστικό σύστημα σε ολόκληρη τη Νορμανδία. Ο δούκας της Υόρκης σε μια μεγάλη εκστρατεία το φθινόπωρο του 1436 με τον περίφημο στρατηγό Τάλμποτ ανακατέλαβε το μεγαλύτερο τμήμα της ανατολικής Νορμανδίας. Την άμυνα είχαν αναλάβει οι στρατιωτικοί του, ο ίδιος βρισκόταν τον περισσότερο χρόνο στη Ρουέν και ασχολήθηκε με διοικητικές υποθέσεις. Ο Τόμας Σκαλες άλλος ένας ικανός στρατιωτικός αρχηγός και ο κόμης του Σάφοκ υπερασπίστηκαν τη Νορμανδία από απειλές όπως οι δούκες της Βρετάνης, του Αλανσόν και η Γαλλική φρουρά του Σαιν - Μισέλ, ο Εδμόνδος Μποφώρ κόμης του Μορτέν έμενε στο Μαιν. Ο λόρδος Ταλμπότ και ο Φόκονμπεργκ διέμεναν στα νότια σύνορα, από κει ξεκίνησαν την επιτυχημένη εκστρατεία το φθινόπωρο του 1436.
Οι Αγγλικές επιτυχίες συνεχίστηκαν τον βαρύ χειμώνα του 1436 - 1437, ο δούκας της Υόρκης συγκάλεσε πολεμικό συμβούλιο και αποφάσισε να ανακαταλάβει την Ποντουάζ που είχε χαθεί στις 20 Φεβρουαρίου 1436 μια στρατηγική θέση ανάμεσα στη Ρουέν και στο Παρίσι. Κατέλαβε την Ποντουάζ με μια αιφνίδια επίθεση, τον υπόλοιπο χειμώνα κατάφερε να επεκτείνει τις Αγγλικές περιοχές σημαντικά, έφτασε μέχρι την Πικαρδία, οι επιτυχίες έγιναν μεγαλύτερες τους επόμενους μήνες. Το βασιλικό συμβούλιο της Αγγλίας ενθουσιασμένο με τις επιτυχίες του Ριχάρδου αποφάσισε να παρατείνει την παραμονή του στη Γαλλία. Δυσαρεστήθηκε έντονα με τους όρους διαβίωσης του και ζήτησε περισσότερα χρήματα για να μπορέσει να διοικήσει τον στρατό του. Η θητεία του επεκτάθηκε περισσότερο από 12 μήνες και δεν επέστρεψε στην Αγγλία παρά μόνο τον Νοέμβριο του 1437. Η αντιβασιλεία του Ερρίκου ΣΤ΄ έληξε την ίδια περίοδο και ανέλαβε πλήρως την εξουσία, αρνήθηκε στον Ριχάρδο της Υόρκης την είσοδο στο βασιλικό συμβούλιο παρά τις τεράστιες επιτυχίες και τη δημοφιλία του.
Γαλλία (1440 - 1445)
thumb|right|250px|Η συνάντηση ανάμεσα στον Ερρίκο ΣΤ΄, τον Ριχάρδο της Υόρκης και του δούκα του Σόμερσετ - 19ος αιώνας Ο Ερρίκος ΣΤ΄ επέστρεψε ξανά στην Υόρκη (1440) όταν απέτυχαν οι ειρηνικές διαπραγματεύσεις, διορίστηκε ξανά στις 2 Ιουλίου υπολοχαγός της Αγγλίας με τις ίδιες εξουσίες με τον Ιωάννη του Λάνκαστερ. Ο δούκας της Υόρκης είχε από το 1437 την υποστήριξη των οπαδών του Ιωάννη του Λάνκαστερ όπως ο Σερ Τζον Φάστολφ (1380 - 1459) και ο Σερ Γουίλιαμ Όλντχολ, η δούκισσα Σεσίλλη τον συνόδευσε στη Νορμανδία και τα παιδιά του Εδουάρδος, Εδμόνδος και Ελισάβετ γεννήθηκαν στη Ρουέν. Ο δούκας της Υόρκης έφτασε στη Γαλλία τον Ιούνιο του 1441 με 3600 άντρες περίπου έναν χρόνο μετά τον διορισμό του. Την περίοδο της απουσίας του οι προσπάθειες στη Γαλλία συνεχίστηκαν από άλλους Άγγλους στρατηγούς αλλά ο δούκας της Υόρκης έφτασε στη Ρουέν όταν η αμέλεια της περιοχής από το Αγγλικό στέμμα την είχε οδηγήσει στην απελπισία. Οι Γάλλοι πολιόρκησαν την Ποντουάζ και όταν έφτασαν στις 25 Ιουνίου στη Ρουέν ο δούκας της Υόρκης βάδισε γρήγορα να την υπερασπιστεί.
Ο δούκας της Υόρκης και ο στρατός του ξεκίνησαν την πολιορκία τον Ιούλιο προκαλώντας τους Γάλλους στις γύρω περιοχές σε ανοιχτή μάχη αφού ήθελε να αποφύγει τις πολιορκίες που ήταν εξαιρετικά δαπανηρές, ήταν μια εκστρατεία καλά οργανωμένη περνώντας από πολλές διαβάσεις ποταμών. Μια προσπάθεια να συλλάβουν τον ίδιο τον Γάλλο βασιλιά Κάρολο Ζ΄ έφτασε πολύ κοντά στην επιτυχία. Μετά πολλές αψιμαχίες και αφού εξαντλήθηκαν τα τρόφιμα ο δούκας της Υόρκης οπισθοχώρησε για την υπεράσπιση του Ποντουάζ που είχε επεκταθεί και εξοπλιστεί στους στρατηγούς του, εξασφάλισε την κατοχή της πόλης μερικούς μήνες αλλά κατόπιν οι Γάλλοι το κατέλαβαν με έφοδο. Η απώλεια του τελευταίου λιμανιού στην Ιλ-ντε-Φρανς ήταν βαρύ πλήγμα για τους Άγγλους που είδαν όλες τις προσπάθειες τους χαμένες. Οι στρατιωτικές δραστηριότητες των Άγγλων στη Νορμανδία και με την προσοχή των Γάλλων στραμμένη στη Γασκώνη πέρασαν σε κρίση (1442), το Ποντουάζ ήταν η μόνη στρατιωτική του δραστηριότητα στη δεύτερη υπολοχαγεία του και από τότε θα έπρεπε να ασχοληθεί μονάχα με θέματα πολιτικής και διπλωματίας. Ο δούκας της Υόρκης προσπάθησε να κλείσει ειρήνη με τους Γάλλους αλλά οι διαπραγματεύσεις απέτυχαν. Το μόνο που κατάφερε ήταν να κλείσει συνθήκη με τη Βουργουνδία που υπέγραψε στις 23 Απριλίου 1443 στην Ντιζόν με την Ισαβέλλα της Πορτογαλίας, δούκισσα της Βουργουνδίας, οι οικονομικοί όροι δεν ήταν καθόλου καλοί αφού οι Άγγλοι ακολουθώντας την τακτική της πρώτης υπολοχαγείας του καθυστερούσαν ή ακύρωναν τις πληρωμές. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ την ίδια εποχή δημιούργησε το δουκάτο του Σόμερσετ (1443), το έδωσε στον Ιωάννη Μπωφόρ και τον έστειλε με 8.000 άντρες να υπερασπιστεί τη Γασκώνη κάτι που είχε αρνηθεί στον δούκα της Υόρκης όταν αγωνιζόταν να διατηρήσει τη Νορμανδία, ο ρόλος του υποβαθμίστηκε από αντιβασιλιάς της Γαλλίας σε διοικητή της Νορμανδίας.
Η εκστρατεία προχώρησε σε μεγαλύτερες προστριβές αφού ο δούκας του Σόμερσετ πήρε εντολή να κηρύξει τον πόλεμο στους δούκες της Βρετάνης και του Αλανσόν με τους οποίους ο Ριχάρδος προσπαθούσε να κλείσει ειρήνη. Ο Σόμερσετ δεν πέτυχε τίποτα σημαντικό, επέστρεψε στη Νορμανδία όπου και πέθανε (1444), η στάση αυτή θα είναι η αρχή του μίσους του Ριχάρδου με την οικογένεια Μπωφόρ που θα καταλήξει σε εμφύλιο πόλεμο. Η Αγγλική πολιτική στράφηκε στη συνέχεια σε σύναψη ειρήνης με τους Γάλλους, ο δούκας της Υόρκης πέρασε το υπόλοιπο διάστημα στη Γαλλία απασχολημένος σε διοικητικές υποθέσεις. Η καταστροφική εκστρατεία του Σόμερσετ ανάγκασε το Αγγλικό στέμμα να πληρώσει στον Ριχάρδο μερικές από τις οφειλές του, είχε μια συνάντηση μαζί του στη Νορμανδία τον Φεβρουάριο του 144 αλλά με τη Συνθήκη της Τουρ που ακολούθησε έκλεισαν ειρήνη με τους Γάλλους και δεν υπήρχε κανένας λόγος για μεγαλύτερες στρατιωτικές δαπάνες. Η Συνθήκη όριζε επιπλέον τον γάμο του Ερρίκου ΣΤ΄ με την ανιψιά του Καρόλου Ζ΄ Μαργαρίτα του Ανζού την οποία συνάντησε ο Ριχάρδος στην Ποντουάζ στις 18 Μαρτίου 1445. Ο δούκας της Υόρκης συνέχισε τις διαπραγματεύσεις με τον Κάρολο Ζ΄ για τον γάμο του γιου του Εδουάρδου με μια από τις κόρες του. Είχε την υποστήριξη της Μαργαρίτας του Ανζού και των Άγγλων που ήθελαν ειρήνη με τη Γαλλία αλλά δεν κατάφερε τίποτα.
Αγγλία και Ιρλανδία
thumb|right|250px|Τα ερείπια του κάστρου του Σαντάλ Ο δούκας της Υόρκης επέστρεψε στην Αγγλία στις 20 Οκτωβρίου 1445 όταν τελείωσε ο πενταετής διορισμός του στη Γαλλία. Είχε πολλούς λόγους να περιμένει νέο διορισμό αλλά είχε συνδεθεί με τους αντιπάλους του Ερρίκου ΣΤ΄ στη Γαλλική πολιτική πολλοί από αυτούς τον ακολούθησαν στην Αγγλία. Η Υπολοχαγεία μεταφέρθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1446 στον Εδμόνδο Μπωφόρ 2ο κόμη του Σόμερσετ που διαδέχθηκε τον αδελφό του Ιωάννη, ο Ριχάρδος είχε παραστεί τη διετία 1446 - 1447 στα βασιλικά συμβούλια του Ερρίκου ΣΤ΄ αλλά πέρασε τον περισσότερο χρόνο στα κτήματα του στα Ουαλικά σύνορα. Ο δούκας της Υόρκης ήταν παρόν στο Κοινοβούλιο του Μπέρι (1447) στο οποίο ο Χάμφρεϊ του Γκλόστερ θείος του βασιλιά κατηγορήθηκε για προδοσία και πέθανε μυστηριωδώς στις 23 Φεβρουαρίου. Ο Χάμφρεϊ ήταν τότε διάδοχος του Αγγλικού θρόνου και το θέμα της διαδοχής έμεινε ανοιχτό αφού ο Ερρίκος ΣΤ΄ δεν είχε ακόμα γιο, ο δούκας της Υόρκης σαν αρρένας απόγονος του Εδουάρδου Γ΄ θα ήταν μια καλή λύση να τον διαδεχτεί. Η οικογένεια Μπωφόρ που ήταν συνδεδεμένη με δεσμούς αίματος με τον βασιλιά φάνηκαν τότε σαν οι πιθανότεροι διάδοχοι. Ο αρραβώνας του Τζων ντα λα Πολ γιου του δούκα του Σάφοκ με τη Μαργαρίτα διάδοχο των Μπωφόρ και η θέση του δουκάτου του Σόμερσετ τοποθετούσε τον ντε λα Πολ και τους Μπωφόρ σαν πιθανότερους διαδόχους.
Η στάση του δούκα της Υόρκης στο βασιλικό συμβούλιο που πρότεινε την παράδοση της Γαλλικής επαρχίας του Μαιν με αντάλλαγμα την παράταση της ειρήνης με τη Γαλλία και μια Γαλλίδα νύφη για τον Ερρίκο συνέβαλαν στον διορισμό του στη θέση του Υπολοχαγού της Ιρλανδίας στις 30 Ιουλίου 1447. Με πρώτη ματιά φαινόταν ευνοϊκός διορισμός αλλά ο Ριχάρδος σαν κόμης του Ούλστερ είχε πολλές εκτάσεις στην Ιρλανδία, ο διορισμός έδωσε επιπλέον τη μεγάλη ευκαιρία στον Άγγλο βασιλιά να τον απομακρύνει τόσο από την Αγγλία όσο και από τη Γαλλία. Οι όροι του διορισμού του ήταν με δεκαετή σύμβαση, το διάστημα αυτό αποκλείστηκε από οποιοδήποτε άλλο υψηλό αξίωμα στη Γαλλία. Οι εσωτερικές υποθέσεις τον ανάγκασαν να παραμείνει στην Αγγλία μέχρι τον Ιούνιο του 1449, στη συνέχεια αναχώρησε για την Ιρλανδία με την έγκυο σύζυγο του Σεσίλη και 600 άντρες κάτι που δείχνει ότι είχε στόχο να παραμείνει για περιορισμένο χρόνο. Η αδυναμία του να υπερασπιστεί τις Αγγλικές επαρχίες λόγω έλλειψης χρημάτων τον ανάγκασαν να επιστρέψει στην Αγγλία, τα οικονομικά του ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση το Αγγλικό στέμμα του χρωστούσε 38.666 λίρες και δεν είχε καθόλου έσοδα από τα εδάφη. Παρέμεινε στην Ιρλανδία περίπου έναν χρόνο (1449 - 1450), με την άφιξη του πολλοί Ιρλανδοί ευγενείς τον υποδέχτηκαν με τον ίδιο τρόπο που είχαν κάνει στον Ριχάρδο Β΄ τον 14ο αιώνα. Ο Ριχάρδος προσπάθησε να συμφιλιώσει τις αντιμαχόμενες ομάδες στην Ιρλανδία όταν η πολιτική κατάσταση ήταν τεταμένη, η θητεία του στη θέση του Υπολοχαγού της Ιρλανδίας είχε σημαντική συμβολή στη δημοφιλία που απέκτησε αργότερα ο Οίκος της Υόρκης.
Αρχηγός της Αντίστασης
Οι ήττες και οι αποτυχίες της Αγγλικής βασιλικής κυβέρνησης την τελευταία δεκαετία έφεραν μια σειρά αναταραχές (1450), τον Ιανουάριο με την επανάσταση του Ζακ Κέιντ ο Αδάμ Μολείν επίσκοπος του Τσίτσεστερ εκτελέστηκε και ο βασιλικός σύμβουλος Γουίλιαμ ντε λα Πολ 1ος κόμης του Σάφοκ δολοφονήθηκε τον Μάιο στην εξορία. Η Βουλή των Κοινοτήτων μπροστά σε αυτό το κλίμα έντασης ζήτησε από τον βασιλιά να πάρει πίσω τα εδάφη και το χρήμα που είχε δώσει στους οπαδούς του. Τον Ιούνιο το Κεντ και το Σάσσεξ επαναστάτησαν, ο Ζακ Κέιντ που πήρε το προσωνύμιο "Μόρτιμερ" κατέλαβε το Λονδίνο και εκτέλεσε τον Ιάκωβο Φάινς, 1ο βαρόνο του Σέϊ και υψηλό θησαυροφύλακα της Αγγλίας. Οι τελευταίες πόλεις της Νορμανδίας έπεσαν τον Αύγουστο στους Γάλλους και η Αγγλία πλημμύρισε με πρόσφυγες. Ο δούκας της Υόρκης στρατοπέδευσε στο Μπωμαρί και το Άνγκλεσι στις 7 Σεπτεμβρίου εμποδίζοντας τις προσπάθειες του Ερρίκου να συγκεντρώσει τους οπαδούς του έφτασε στην Υόρκη στις 27 Σεπτεμβρίου, μετά από μια συνάντηση με τον βασιλιά συνέχισε να επεκτείνεται σε ολόκληρη την Αγγλία. Η βιαιότητα στο Λονδίνο ήταν τόσο μεγάλη που όταν επέστρεψε ο δούκας του Σόμερσετ μετά την κατάρρευση της Αγγλικής Νορμανδίας τοποθετήθηκε στον Πύργο του Λονδίνου για ασφάλεια, τον Δεκέμβριο το Κοινοβούλιο όρισε τον Γουίλιαμ Όλντχωλ ομιλητή.
Ο δούκας της Υόρκης σαν μεταρρυθμιστής ζήτησε την τιμωρία όλων όσων ήταν υπεύθυνοι για την απώλεια της Αγγλικής Νορμανδίας αλλά είχε ελάχιστη στήριξη πέρα από τους οπαδούς του στο Κοινοβούλιο. Ο δούκας του Σόμερσετ ελευθερώθηκε τον Απρίλιο του 1451 από τον Πύργο του Λονδίνου και διορίστηκε καπετάνιος του Καλαί, ένας σύμβουλος του δούκα της Υόρκης ο Τόμας Γιάνγκ που πρότεινε να οριστεί ο Ριχάρδος διάδοχος μεταφέρθηκε στον Πύργο και το Κοινοβούλιο διαλύθηκε. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ έκανε καθυστερημένες μεταρρυθμίσεις για να βελτιώσει τα οικονομικά του κράτους και τη δημόσια εικόνα του, ο δούκας της Υόρκης απογοητευμένος όταν είδε ότι δεν είχε στήριξη αποσύρθηκε στο Λάντλοου. Ο δούκας της Υόρκης έκανε νέες προσπάθειες για να εδραιώσει την εξουσία του (1452), δήλωσε πίστη στον Ερρίκο ΣΤ΄ αλλά υπό την προϋπόθεση να είναι ο ίδιος διάδοχος του θρόνου αντί για τον Σόμερσετ ο οποίος καταγόταν από τους Μπωφόρ που είχαν αποκλειστεί από τον θρόνο. Βάδισε με τον στρατό του από το Λάντλοου για το Λονδίνο αλλά βρήκε τις πύλες της πόλης κλειστές από τον Ερρίκο, χωρίς στρατό και με μονάχα δυο ευγενείς να τον υποστηρίζουν προχώρησε σε συμφωνία με τον Άγγλο βασιλιά. Ο Ερρίκος του επέτρεψε να παρουσιάσει τα παράπονα του για τον Σόμερσετ αλλά συνελήφθη αιχμάλωτος για δυο βδομάδες και ελευθερώθηκε μόνο όταν έδωσε όρκο υποταγής στον Άγγλο βασιλιά στον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου.
Προστάτης του βασιλείου
thumb|right|250px|Η μάχη του Ποντουάζ Το καλοκαίρι του 1453 ο δούκας της Υόρκης φαίνεται να είχε χάσει τη δύναμη του, ο Ερρίκος ΣΤ΄ ξεκίνησε την τιμωρία των οπαδών του ειδικά όσων βρέθηκαν μαζί του στο Ντάρτφορντ. Η βασίλισσα Μαργαρίτα του Ανζού ήταν έγκυος αλλά ακόμα και στην περίπτωση που δεν έκανε γιο ο γάμος του Εδμόνδου του Ρίτσμοντ με τη Μαργαρίτα Μπωφόρ θα μπορούσε να είναι εναλλακτική λύση για τον θρόνο. Τον Ιούλιο ο δούκας της Υόρκης είχε χάσει όλα τα αξιώματα του όπως του Υπολοχαγού της Ιρλανδίας και του Δικαστή των δασών νότια του Τρεντ. Τον Αύγουστο του 1453 όταν ο Ερρίκος ΣΤ΄ έμαθε τα νέα για τη συντριβή του στρατού του στη μάχη του Καστιλλόν στη Γασκώνη έπαθε διανοητικές διαταραχές, δεν μπορούσε να μιλήσει και περιφερόταν από δωμάτιο σε δωμάτιο. Το βασιλικό συμβούλιο αν και επίσημα δήλωνε ότι η αρρώστια του βασιλιά είναι προσωρινή ήταν υποχρεωμένο να βρει λύση στην κατάσταση. Τον Οκτώβριο συγκλήθηκε το βασιλικό συμβούλιο, ο Σόμερσετ αν και προσπάθησε να αποκλείσει τον δούκα της Υόρκης εκείνος παραβρέθηκε.
Ο καρδινάλιος Τζον Κεμπ (1380 - 1454) πέθανε στις 22 Μαρτίου 1454 και η κυβέρνηση στο όνομα του βασιλιά έγινε συνταγματικά αδύνατη, ο Ερρίκος δεν μπορούσε να απαντήσει σε τίποτα σχετικά με την αντικατάσταση του. Ο Ριχάρδος της Υόρκης διορίστηκε στις 27 Μαρτίου 1454 παρά την αντίθεση της Μαργαρίτας του Ανζού κηδεμόνας του βασιλείου, ο διορισμός του κουνιάδου του Ριχάρδου Νέβιλ, 5ου κόμη του Σόλσμπερι στη θέση του καγκελάριου ήταν σημαντική. Η πρώτη δραστηριότητα του Ερρίκου ΣΤ΄ όταν επανήλθε ήταν να λύσει τις διαφορές ανάμεσα στις οικογένειες όπως τους Νέβιλ και Πέρσι, ο Σόμερσετ υποστήριξε τους Πέρσι με αποτέλεσμα οι Νέβιλ να οδηγηθούν στον Ριχάρδο της Υόρκης που είχε για πρώτη φορά την υποστήριξη της αριστοκρατίας.
Σύγκρουση με τον βασιλιά και νίκη
Σύμφωνα με τον ιστορικό Ρόμπιν Στόρι "αν η ασθένεια του Ερρίκου ΣΤ΄ ήταν τραγωδία η ανάκαμψη του ήταν καταστροφή". Μετά την ανάκαμψη του ο Ερρίκος ακύρωσε όλες τις δραστηριότητες του Οίκου της Υόρκης, ο Σόμερσετ ελευθερώθηκε και αποκαταστάθηκε και ο Ριχάρδος στερήθηκε όλους τους τίτλους του όπως την ηγεσία του Καλαί που παραχωρήθηκε στον Σόμερσετ. Ο Σόλσμπερι παραιτήθηκε από καγκελάριος, οι δούκες της Υόρκης και του Σόλσμπερι και ο μεγαλύτερος γιος του Σόλσμππερι Ριχάρδος Νέβιλ, 16ος κόμης του Γουόρικ απειλήθηκαν από το μεγάλο συμβούλιο που συνεκλήθη στις 21 Μαΐου στο Λέστερ. Ο δούκας της Υόρκης και ο Νέβιλ πήγαν βόρεια και ο Σόμερσετ δεν είχε τον χρόνο να συγκροτήσει τον μεγάλο βασιλικό στρατό που χρειαζόταν. Ο δούκας της Υόρκης και ο βασιλιάς ετοιμάστηκαν για δυναμική σύγκρουση, ο Ερρίκος και ο Σόμερσετ έφτασαν στο Σαιν Άλμπαν με έναν μικρό και άπειρο στρατό 2000 ανδρών. Οι δούκες της Υόρκης, του Γουόρικ και του Σόλσμπερι είχαν μεγαλύτερες δυνάμεις πιο εκπαιδευμένες και με μεγαλύτερη εμπειρία. Η πρώτη μάχη του Σαιν Άλμπαν δεν έδειξε κάτι σημαντικό, σκοτώθηκαν μόνο 50 άντρες αλλά ανάμεσα στους νεκρούς ήταν μέλη της ψηλής αριστοκρατίας του Οίκου του Λάνκαστερ όπως ο Χένρι Πέρσι, 2ος Κόμης του Νορθάμπερλαντ και ο Τόμας Κλίφορντ, 8ος βαρόνος του Κλίφορντ. Ο δούκας της Υόρκης και οι σύμμαχοι του εξόντωσαν τους μεγαλύτερους εχθρούς τους ακολούθησε και η σύλληψη του ίδιου του βασιλιά, ο Ριχάρδος αποφάσισε να μην τον σκοτώσει για να μην γίνει αρχηγός του Οίκου ο 2χρονος γιος του Εδουάρδος του Ουεστμίνστερ. Ο Ριχάρδος αν και είχε ελάχιστη υποστήριξη στην αριστοκρατία κυριάρχησε στο βασιλικό συμβούλιο που συνεκλήθη υπό την προεδρία της Μαργαρίτας του Ανζού.
Ο βασιλιάς επέστρεψε στο Λονδίνο με τη συνοδεία των δουκών της Υόρκης και του Σόλσμπερι ενώ ο Γουόρικ μπροστά κρατούσε το βασιλικό σπαθί. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ δέχτηκε το βασιλικό στέμμα στις 25 Μαΐου από τον ίδιο τον δούκα της Υόρκης σαν εκδήλωση της υποταγής του, ο Ριχάρδος έγινε Κοντόσταυλος της Αγγλίας και ο Γουόρικ καπετάνιος του Καλαί. Η θέση του δούκα της Υόρκης ενισχύθηκε και πολλά μέλη της αριστοκρατίας μπήκαν στην κυβέρνηση του όπως ο αδελφός του Σόλσμπερι Γουίλιαμ Νέβιλ, λόρδος του Φώκονμπεργκ που είχε υπηρετήσει τον Ριχάρδο στη Γαλλία. Ο δούκας της Υόρκης κρατούσε τον βασιλιά αιχμάλωτο στο κάστρο του Χέρτφορντ ή στο Λονδίνο, όταν το κοινοβούλιο συνεκλήθη τον Νοέμβριο η θέση του θρόνου ήταν πάλι κενή, η δήλωση ήταν ότι ο βασιλιάς ήταν πάλι άρρωστος. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ ανάρρωσε ξανά και αυτή τη φορά αναγκάστηκε να δεχτεί την ψηλή θέση του δούκα της Υόρκης και των οπαδών του στο βασιλικό συμβούλιο. Ο Σόλσμπερι και ο Γουόρικ εξακολουθούσαν να κατέχουν τη θέση του σύμβουλου και ο Γουόρικ διορίστηκε καπετάνιος του Καλαί, τον Ιούνιο ο Ριχάρδος πήγε βόρεια για να υποστηρίξει τα σύνορα από τον Ιάκωβο Β΄ της Σκωτίας. Ο βασιλιάς την ίδια εποχή βρέθηκε κάτω από νέα ισχυρή επίδραση αντί για τους κόμητες του Σάφοκ και του Σόμερσετ, τη βασίλισσα Μαργαρίτα του Ανζού.
Εμφύλιος πόλεμος
Τον Ιούνιο του 1459 συνεκλήθη το βασιλικό συμβούλιο στην Κόβεντρι, ο δούκας της Υόρκης και οι Νέβιλ αρνήθηκαν να εμφανιστούν επειδή φοβήθηκαν τη σύλληψη. Οι δούκες της Υόρκης και του Σόλσμπερι συναντήθηκαν με τον Γουόρικ που έφερε στρατεύματα από το Καλαί, μετά την απουσία τους από το κοινοβούλιο κατηγορήθηκαν για προδοσία. Ο Ριχάρδος της Υόρκης και οι οπαδοί του συγκρότησαν στρατό και διασκορπίστηκαν σε όλη τη χώρα, ο Σόλσμπερι έπεσε σε μια παγίδα των Λάνκαστερ στη μάχη του Μπλόρ Χιθ στις 23 Σεπτεμβρίου 1459, ο γιος του Γουόρικ ακολούθησε τον Σόμερσετ και οι δυνάμεις τους συναντήθηκαν με τον Ριχάρδο. Ο δούκας της Υόρκης προσπάθησε να μετακινηθεί νότια αλλά αναγκάστηκε να πάει στο Λάντλοου. Στη μάχη του Λούντφορντ Μπρίτζ στις 12 Οκτωβρίου ο Ριχάρδος αντιμετώπισε τον Ερρίκο όπως έκανε στο Ντάρτφορντ πριν από επτά χρόνια, ο Γουόρικ αρνήθηκε να πολεμήσει και οι επαναστάτες δραπέτευσαν για την Ιρλανδία και το Καλαί. Η σύζυγος του Ριχάρδου Σεσίλυ μαζί με τους δυο μικρούς γιους της Γεώργιο και Ριχάρδο φυλακίστηκαν στο κάστρο του Λάντλοου και από κει μεταφέρθηκαν στο Κόβεντρι.
Υποψήφιος βασιλιάς
Το Κοινοβούλιο που συνεκλήθη στην Κόβεντρι στις 7 Οκτωβρίου ακύρωσε τη νομιμότητα του κοινοβουλίου του Κόβεντρι του προηγούμενου έτους. Ο δούκας της Υόρκης έφτασε στο Λονδίνο στις 10 Οκτωβρίου με το σπαθί σηκωμένο ψηλά τοποθέτησε το χέρι του στον άδειο θρόνο, περίμενε από τους ευγενείς να τον αναγνωρίσουν βασιλιά όπως έγινε με τον Ερρίκο Δ΄ το 1399 αλλά αντίθετα βρήκε σιωπή. Ο Τόμας Μπικυρτσιερ αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι ρωτήθηκε πότε θα συναντήσει τον νέο βασιλιά, ο Ριχάρδος απάντησε "Δεν ξέρω κανέναν σε αυτό το βασίλειο να θέλει να έρθει να με βρει παρά μόνο τον εαυτό μου". Η υψηλού επιπέδου απάντηση του Ριχάρδου εντυπωσίασε τους λόρδους. Την επόμενη μέρα ο Ριχάρδος διεκδίκησε κληρονομικά το στέμμα για τον ίδιο και τους απογόνους του αλλά η ελάχιστη υποστήριξη που είχε από την αριστοκρατία τον οδήγησαν για άλλη μια φορά στην αποτυχία. Μετά εβδομάδες διαπραγματεύσεων με την Πράξη του Άκορντ αναγνωρίστηκε διάδοχος του Ερρίκου ΣΤ΄ στον θρόνο, στις 31 Οκτωβρίου 1460 πήρε τους τίτλους του πρίγκιπα της Ουαλίας και του Λόρδου προστάτη της Αγγλίας. Με τον βασιλιά Ερρίκο ΣΤ΄ αιχμάλωτο ο Ριχάρδος της Υόρκης και ο Γουόρικ ήταν οι πραγματικοί κυβερνήτες της χώρας.
Θάνατος σε μάχη
Οι οπαδοί του Οίκου του Λάνκαστερ εξοπλίστηκαν και συγκεντρώθηκαν στα βόρεια της Αγγλίας. Οι κόμητες της Υόρκης, του Σόλσμπερι και ο δεύτερος γιος του Ριχάρδου Εδμόνδος, κόμης του Ράτλαντ προχώρησαν βόρεια στις 2 Δεκεμβρίου με απειλή να τους επιτεθούν οι Πέρσι και τη Μαργαρίτα του Ανζού να προσπαθεί να κερδίσει την υποστήριξη του Ιακώβου Γ΄ της Σκωτίας. Όταν ο Ριχάρδος έφτασε στην Υόρκη στις 21 Δεκεμβρίου βρήκε πολύ άσχημη την κατάσταση, το κάστρο του Σάνταλ ήταν κατεστραμμένο και το κάστρο του Πόντεφρακτ βρισκόταν σε εχθρικά χέρια. Ο στρατός του Λάνκαστερ είχε στη διοίκηση του τους πιο μισητούς εχθρούς του Ριχάρδου ανάμεσα τους ήταν οι γιοι όσων σκοτώθηκαν στη μάχη του Σαιν Άλμπαν όπως ο Ερρίκος Μπωφόρ δούκας του Σόμερσετ, ο Ερρίκος Πέρσι κόμης της Νορθουμβρίας και ο Τζων Κλίφορντ και πολλοί άλλοι που ζήλευαν έντονα τα πλούτη και την περιουσία του.
Οι δυνάμεις του δούκα της Υόρκης έφτασαν στις 30 Δεκεμβρίου στο κάστρο του Σαντάλ οι λόγοι για την επιλογή αυτής της θέσης είναι αψυχολόγητοι πιθανώς οφείλεται σε προδοσία ή έπεσε σε παγίδα των εχθρών του. Ο στρατός του Λάνκαστερ ήταν πολύ περισσότερο υπεράριθμος, εξοπλισμένος και έτοιμος, στην καταστροφική μάχη του Γουέικφιλντ που ακολούθησε ο στρατός της Υόρκης γνώρισε τη συντριβή, ο Ριχάρδος δούκας της Υόρκης έπεσε στη μάχη. Η ακριβής αιτία του θανάτου του δεν είναι γνωστή σύμφωνα με τις περισσότερες πηγές πολεμούσε χωρίς το άλογο του, τραυματίστηκε και πέθανε, άλλες πηγές λένε ότι συνελήφθη του φόρεσαν ένα περιπαικτικό στέμμα και τον αποκεφάλισαν. Ο δεύτερος γιος του Εδμόνδος του Ράτλαντ προσπάθησε να δραπετεύσει αλλά συνελήφθη από τον Τζων Κλίφορντ και τον εκτέλεσε για να τον εκδικηθεί για τον θάνατο του πατέρα του στη μάχη του Σαιν Άλμπαν. Ο κόμης του Σόλσμπερι δραπέτευσε προσωρινά αλλά συνελήφθη και εκτελέστηκε την επόμενη νύχτα. Ο δούκας της Υόρκης τάφηκε στο Πόντεκραφτ το κεφάλι του κόπηκε τοποθετήθηκε σε ένα λουκέτο και παρουσιάστηκε δημόσια με ένα χάρτινο στέμμα, τα υπολοίματα του μεταφέρθηκαν στην εκκλησία της Αγίας Μαρίας και των Αγίων Πάντων στο Φοθερινγκώ.
Οικογένεια
Με τη σύζυγο του Σεσίλ Νέβιλ, δούκισσα της Υόρκης απέκτησε :
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Υόρκης Κατηγορία:Δούκες της Υόρκης Κατηγορία:Πόλεμος των Ρόδων Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Πρόσωπα του Εκατονταετούς Πολέμου Κατηγορία:Κόμητες του Μαρς (1328) Κατηγορία:Κόμητες του Άλστερ (1264)
Shadowrun (βιντεοπαιχνίδι, 1993)
Το Shadowrun είναι κυβερνοπάνκ βιντεοπαιχνίδι φαντασίας δράσης ρόλων για το Super Nintendo Entertainment System, που μεταφέρθηκε από το επιτραπέζιο παιχνίδι Shadowrun της FASA. Αναπτύχθηκε από την αυστραλιανή εταιρεία Beam Software και κυκλοφόρησε πρώτη φορά Data East το 1993.
Το παιχνίδι βασίζεται αόριστα στο μυθιστόρημα Never Deal with a Dragon του συνδημιουργού του Shadowrun του Ρόμπερτ Ν. Σαρέτ και τοποθετείται στη χρονιά 2050. Ο παίκτης αναλαμβάνει το ρόλο του Jake Armitage, ενός άντρα που υποφέρει από αμνησία αφού έχει χτυπηθεί σοβαρά από δολοφόνους. Το σενάριο ακολουθεί την προσπάθεια του Jake καθώς προσπαθεί να ανακαλύψει τη δική του ταυτότητα και την ταυτότητα μιας μυστηριώδους φιγούρας που τον θέλει νεκρό, και τελικά ολοκληρώνει την αποστολή του. Το βιντεοπαιχνίδι του 2013 Shadowrun Returns της Harebrained Schemes συνδέει τις ιστορίες του παιχνιδιού και του Shadowrun για το Sega Genesis.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Shadowrun Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1993 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης ρόλων Κατηγορία:Αποκλειστικότητες του SNES Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο Σιάτλ Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στα 2050s‎ Κατηγορία:Επαυξημένη πραγματικότητα στη μυθοπλασία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με ισομετρικά γραφικά Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια βασισμένα σε μυθιστορήματα
Νγκο Μπάο Τσάου
Ο Νγκο Μπάο Τσάου (βιετναμέζικα: ŋo ɓa᷉ːw cəw, γεννήθηκε στις 28 Ιουνίου 1972) είναι Γάλλοβιετναμέζος μαθηματικός, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο περισσότερο γνωστός για την απόδειξη του Προγράμματος Langlands.
Παιδικά χρόνια
Ο Νγκο Μπάο Τσάου γεννήθηκε το 1972, είναι γιος μιας διανοούμενης οικογένειας στο Ανόι στο Βόρειο Βιετνάμ. Ο πατέρας του, ο καθηγητής Νγκο Χούι Τσάου, είναι τακτικός καθηγητής φυσικής στο Εθνικό Ινστιτούτο Μηχανικής του Βιετνάμ. Η μητέρα του, Trần Lưu Vân Hiền, είναι γιατρός και αναπληρώτρια καθηγήτρια σε νοσοκομείο φυτικής ιατρικής του Ανόι.
Η αρχή της σχολικής εκπαίδευσης του Τσάου έγινε σε ένα πειραματικό δημοτικό σχολείο που είχε ιδρύσει ο επαναστάτης παιδαγωγός Hồ Ngọc Đại, αλλά όταν ο πατέρας του επέστρεψε από τη Σοβιετική Ένωση με το διδακτορικό του δίπλωμα, αποφάσισε ότι ο Τσάου θα μάθαινε περισσότερα στα παραδοσιακά σχολεία και τον έγραψε στο "chuyên toán" (ειδικές τάξεις για χαρισματικούς μαθητές στα μαθηματικά) στο Trưng Vương Middle School. Σε ηλικία 15 ετών, ο Τσάου μπήκε στην ειδική τάξη μαθηματικών στο Λύκειο για χαρισματικούς μαθητές του Πανεπιστημίου Επιστημών του Ανόι (Khối chuyên Tổng Hợp - Đại học Khoa Học Tự Nhiên Hà Nội ), παλαιότερα γνωστή ως τάξη Α0. Στις τάξεις 11 και 12, ο Τσάου συμμετείχε στην 29η και 30η Διεθνή Μαθηματική Ολυμπιάδα (IMO) και έγινε ο πρώτος Βιετναμέζος μαθητής που κέρδισε δύο χρυσά μετάλλια στον IMO, εκ των οποίων το πρώτο κέρδισε με άριστη βαθμολογία (42/42).
Σταδιοδρομία
Ο Τσάου έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Paris-Sud 11 το 2005. Το 2005, σε ηλικία 33 ετών, ο Τσάου έλαβε τον τίτλο του καθηγητή στο Βιετνάμ, και έγινε ο νεότερος καθηγητής της χώρας. Από το 2007, ο Τσάου εργάζεται στο Ινστιτούτο Προηγμένων Σπουδών στο Πρίνστον του Νιου Τζέρσεϊ, καθώς και στο Ινστιτούτο Μαθηματικών του Ανόι. Από την 1η Σεπτεμβρίου 2010 είναι μέλος της μαθηματικής σχολής του Πανεπιστημίου του Σικάγο. Επιπλέον, από το 2011 είναι επιστημονικός διευθυντής του νεοσύστατου Ινστιτούτου Μαθηματικών για προηγμένες σπουδές στο Βιετνάμ (VIASM). Το 2016 ο Τσάου ήταν συν-γενικός πρόεδρος του Asiacrypt την πρώτη φορά που το ασιατικό συνέδριο κρυπτογραφίας πραγματοποιήθηκε στο Βιετνάμ.
Εργασίες
Ο Τσάου έγινε αρχικά γνωστός αποδεικνύοντας, σε μια κοινή εργασία με τον Ζεράρ Λαουμόν, το θεμελιώδες λήμμα των μοναδιαίων ομάδων. Η γενική στρατηγική τους ήταν να κατανοήσουν τα τοπικά τροχιακά ολοκληρώματα που εμφανίζονται στο θεμελιώδες λήμμα με όρους των affine ινών Springer που προκύπτουν από την ίνα Hitchin. Αυτό τους επέτρεψε να χρησιμοποιήσουν τα εργαλεία της γεωμετρικής θεωρίας απεικόνισης, δηλαδή τη θεωρία των διαστρεβλωμένων φύλλων, για να μελετήσουν αυτό που αρχικά ήταν ένα συνδυαστικό πρόβλημα αριθμητικής φύσης. Ο Τσάου κατάφερε τελικά να διατυπώσει την απόδειξη του θεμελιώδους λήμματος για τις άλγεβρες Lie το 2008. Μαζί με τα αποτελέσματα του Ζαν-Λουπ Βάλντσπουργκερ, ο οποίος είχε προηγουμένως συμπεράνει ισχυρότερες μορφές του θεμελιώδους λήμματος από αυτό το αποτέλεσμα, αυτό ολοκλήρωσε την απόδειξη του θεμελιώδους λήμματος σε όλες τις περιπτώσεις. Ως αποτέλεσμα, ο Τσάου τιμήθηκε με το μετάλλιο Φιλντς το 2010.
Ο Νγκο Μπάο Τσάου είναι ο συν-συγγραφέας του βιετναμέζικου παιδικού βιβλίου Ai και Ky στη χώρα των αόρατων αριθμών.
Βραβεία
Το 2004, ο Τσάου και ο Λαουμόν τιμήθηκαν με το Βραβείο Έρευνας Clay για το επίτευγμά τους στην επίλυση του θεμελιώδους λήμματος για την περίπτωση των μοναδιαίων ομάδων. Η απόδειξη του Τσάου για τη γενική περίπτωση επιλέχθηκε από το Time ως μία από τις δέκα κορυφαίες επιστημονικές ανακαλύψεις του 2009. Το 2010, έλαβε το Μετάλλιο Φιλντς. Με διάταγμα της 22ας Απριλίου 2011, του απονεμήθηκε ο τίτλος του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής της Γαλλίας ]. Το 2012, έγινε μέλος της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας. Το 2021, έγινε επίτιμο μέλος της Μαθηματικής Εταιρείας του Λονδίνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Βιετναμέζοι μαθηματικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Μετάλλιο Φιλντς
Άουγκουστ Βάισμαν
Ο Φρήντριχ Λέοπολντ Άουγκουστ Βάισμαν (Friedrich Leopold August Weismann, 17 Ιανουαρίου 1834 – 5 Νοεμβρίου 1914) ήταν Γερμανός εξελικτικός βιολόγος. Ο Ερνστ Μάυρ τον κατέταξε ως τον δεύτερο πιο αξιόλογο θεωρητικό εξελικτικό του 19ου αιώνα μετά τον ίδιο τον Κάρολο Δαρβίνο και ως έναν «από τους μεγαλύτερους βιολόγους όλων των εποχών».
Η συνεισφορά του στη βιολογία
Η βασική συνεισφορά του ήταν η θεωρία της συνεχίσεως του βλαστοπλάσματος ή πλάσματος των γαμετών (Germ plasm theory), γνωστή κάποτε και ως «βαϊσμανισμός», κατά την οποία σε έναν πολυκύτταρο οργανισμό η κληρονομικότητα μεταδίδεται μόνο δια των ωαρίων και των σπερματοζωαρίων (που από κοινού ονομάζονται γαμέτες): Τα άλλα κύτταρα του σώματος, τα λεγόμενα «σωματικά κύτταρα», δεν λειτουργούν ως φορείς κληρονομικότητας. Η γενετική πληροφορία δεν μπορεί να περάσει από το σώμα στο βλαστόπλασμα και από εκεί στην επόμενη γενεά. Αυτός ο φραγμός αναφέρεται ως φραγμός Βάισμαν. Ο φραγμός αυτός αποκλείει την κληρονόμηση των επίκτητων χαρακτηριστικών, κάτι που είχε υποστηρίξει ο Ζαν Μπατίστ Λαμάρκ («Λαμαρκισμός»).
Ο Βάισμαν έκανε και πειράματα για να ελέγξει τη θεωρία του: Αφαίρεσε τις ουρές 68 λευκών ποντικών και των απογόνων τους, επανειλημμένα επί 5 γενεές και ανέφερε ότι κανένας ποντικός δεν γεννήθηκε ως συνέπεια χωρίς ουρά, ούτε καν με βραχύτερη ουρά: «901 ποντικάκια παράχθηκαν από 5 γενεές τεχνητώς ακρωτηριασθέντων γονέων και όμως δεν υπήρξε ούτε ένα παράδειγμα μικρής ουράς ή οποιασδήποτε άλλης ανωμαλίας της».
Η ιδέα του φραγμού Βάισμαν κατέχει κεντρική θέση στη σύγχρονη εξελικτική βιολογία, παρότι δεν εκφράζεται πλέον με τους ίδιους όρους. Για τον Βάισμαν, η κυρίως τυχαία διαδικασία των μεταλλάξεων, που πρέπει να συμβαίνουν στους γαμέτες (ή στα βλαστοκύτταρα από τα οποία αυτοί προέρχονται), είναι η μοναδική πηγή αλλαγών, ώστε να επενεργήσει η φυσική επιλογή. Οι ιδέες του Βάισμαν προηγήθηκαν της επανανακαλύψεως των ερευνών του Γκρέγκορ Μέντελ και, παρά το ότι ο Βάισμαν ήταν επιφυλακτικός ως προς την αποδοχή του «μενδελισμού», οι νεότεροι ερευνητές δεν άργησαν να πραγματοποιήσουν τη σύνδεση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί βιολόγοι Κατηγορία:Γενετιστές
Απαρέμφατο στην ελληνική γλώσσα
To απαρέμφατο της ελληνικής γλώσσας θεωρείται ονοματικός τύπος του ρήματος και μία από τις εγκλίσεις του, αλλά ξεκίνησε τη ζωή του ως ουσιαστικό. Απέκτησε σταδιακά μια δεύτερη χροιά, τη ρηματική, και οι βασικές του διαφορές από τους υπόλοιπους ρηματικούς τύπους (τόσο στην αρχαία ελληνική όσο και στη νέα) ήταν και παραμένουν οι εξής: δεν φανερώνει πρόσωπο ή αριθμό και δεν κλίνεται. Απαρέμφατο στα αρχαία ελληνικά είχαν συνήθως όλοι οι χρόνοι του ρήματος (και σε όλες τις φωνές) εκτός του παρατατικού και του υπερσυντέλικου. Στη νέα ελληνική λειτουργικό ρόλο απαρεμφάτου παίζουν μόνον δύο τύποι, το απαρέμφατο ενεργητικού αορίστου (σε –ει) και του παθητικού (σε –θει), που με το βοηθητικό ρήμα «έχω» σχηματίζουν περιφραστικά πολλούς συντελεσμένους χρόνους των ρημάτων. Το αρχαίο απαρέμφατο βάφτισε έμμεσα τα απαρέμφατα πολλών άλλων γλωσσών, αφού οι Λατίνοι απέδωσαν τον αντίστοιχο γραμματικό τους τύπο ως infinitivus modus μεταφράζοντας την ελληνική γραμματική.
Ετυμολογία
Η λέξη πλάστηκε από τους γραμματικούς των Ελληνιστικών και Ρωμαϊκών χρόνων που μελετώντας τους κλασικούς συγγραφείς της αρχαιότητας  διέκριναν στους ρηματικούς τύπους που εκείνοι χρησιμοποιούσαν δύο στοιχεία: τα  «παρεμφατικά» (από το ρήμα παρεμφαίνω < «παρά» και «ἐμφαίνω») που κλίνονταν και φανέρωναν σημαντικά στοιχεία (το  πρόσωπο ή τον αριθμό των προσώπων) και τα ἀπαρέμφατα που εξέφραζαν απλώς την ουσία του ρήματος χωρίς να διαφωτίζουν για άλλα στοιχεία. Από αυτούς τους μη δηλωτικούς τύπους γεννήθηκε η φράση ἀπαρέμφατος έγκλισις και μετά ἀπαρέμφατον ρήμα, για να καταλήξουμε  στο ουδέτερο απαρέμφατο της νεοελληνικής. Οι Αλεξανδρινοί γραμματικοί συνέταξαν γραπτή Γραμματική για πολλούς λόγους αλλά και κατά παραγγελία των Ρωμαίων που ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα για την ελληνική γραμματολογία καθώς και τη συστηματοποίηση της δικής τους γλώσσας. Ο όρος "απαρέμφατος έγκλιση" αποδόθηκε infinitvus modus ώστε να εκφράζεται η ίδια αοριστία στη συγκεκριμένη έγκλιση του ρήματος -όπως το έθεταν εκείνοι.
Εξέλιξη
Εικάζεται ότι το απαρέμφατο άρχισε να σχηματίζεται προτού διαχωριστούν οι ινδοευρωπαϊκές γλώσσες και ότι σε κάθε μία από αυτές εξελίχθηκε διαφορετικά ίσως  επειδή αυτές αποκόπηκαν από τον κοινό κορμό προτού το απαρέμφατο ολοκληρώσει την εξέλιξή του σαν μέρος του λόγου. Στην ελληνική γλώσσα ανευρίσκεται στον Όμηρο, όχι όμως έναρθρο (πλην μιας περίπτωσης που θεωρείται από πολλούς μη γνήσια). Εικάζεται ότι πήγασε από πλάγια πτώση (μάλλον τη δοτική) αφηρημένων ουσιαστικών που δήλωναν ενέργεια (π.χ. φυγή, λύση, πόλεμος). Με τη δοτική συνάδει και η κατάληξη των περισσότερων απαρεμφατικών τύπων. Στη συνέχεια το απαρέμφατο προσαρμόστηκε πολύ ευέλικτα στο νέο ρηματικό ρόλο του αποκτώντας και πολλούς χρόνους, χωρίς όμως ποτέ να χάσει την αρχική του ταυτότητα ως ουσιαστικού. Ο έναρθρος τύπος του, εκείνος που παρέπεμπε και περισσότερο στην χρήση του ουσιαστικού, επιβίωσε εξάλλου και περισσότερο από τον άναρθρο.
Η χρήση του στην αρχαιότητα
Στα κλασικά κείμενα τα απαρέμφατα διακρίνονται σε ειδικά και σε τελικά, με τα πρώτα να αναλύονται σε ειδικές προτάσεις και τα δεύτερα σε τελικές ή επιθυμίας. Επίσης διακρίνονται σε άναρθρα και έναρθρα. Το απαρέμφατο λειτουργούσε ως υποκείμενο κατά κανόνα με απρόσωπα ρήματα και σε αντίστοιχες εκφράσεις (π.χ. "ἀναγκαῖόν ἐστι") αλλά και ως κατηγορούμενο. Επίσης λειτουργούσε και ως επεξήγηση (π.χ. «εἷς οἰωνὸς ἄριστος, ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης»), αλλά και ως ή αντικείμενο ειδικά με ρήματα που εξέφραζαν προβληματισμό και συλλογισμό (π.χ. «τὸν μὲν καλὸν κἀγαθὸν ἄνδρα εὐδαίμονα εἶναί φημι»). Επίσης μπορούσε να παίζει το ρόλο αυτού καθαυτού του  ρήματος στην προστακτική έγκλιση (π.χ. «ὦ ξεῖν', ἀγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ὅτι τῇδε κείμεθα τοῖς κείνων ῥήμασι πειθόμενοι»), συνήθως στο δεύτερο πρόσωπο και σπανιότερα στο τρίτο. Επίσης χρησίμευε και για  επιφωνηματικές εκφράσεις (π.χ. «Ἐμὲ τάδε παθεῖν; Φεῦ!»).
Το απαρέμφατο μπορούσε να είναι και απόλυτα ανεξάρτητο σε μια πρόταση και σε αυτή την περίπτωση τροποποιούσε την υπόλοιπη φράση ή απλώς την εισήγαγε (π.χ. «ἐμοὶ δοκεῖν», «ἑκὼν εἶναι»).
Ο τελικός ή του σκοπού χαρακτήρας του απαρεμφάτου ήταν από τους αρχαιότερους. Καθώς, όμως, στην καθομιλουμένη, ακόμα και μεταξύ των λογίων, σταδιακά ξεχάστηκε και εξασθένισε η αίσθηση ότι είχε τελικό χαρακτήρα, χρειάστηκε να επιστρατευτεί επί τούτου κάποιος σύνδεσμος, το «ὥστε» και άλλοι, που να δώσουν ξανά με σαφήνεια στο απαρέμφατο την χροιά του σκοπού.
Εξαφάνιση
Το απαρέμφατο χρησιμοποιήθηκε εντατικά για πολλούς αιώνες, όμως η πορεία του έγινε φθίνουσα κατά τους ελληνιστικούς χρόνους και ειδικά κατά τους ρωμαϊκούς και βυζαντινούς, το άναρθρο απαρέμφατο σχεδόν καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε από περιφράσεις, δηλαδή ειδικές και τελικές προτάσεις. Δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία για το Μεσαίωνα, όμως γνωρίζουμε ότι κατά τον 14ο αιώνα σημειώθηκε μια τάση να αποδοθούν σε λιγότερο λόγια γλώσσα τα κείμενα που ήταν γραμμένα σε αττικίζουσα μορφή, όπως η Αλεξιάδα και έργα του Νικήτα Χωνιάτη. Στις μεταφράσεις αυτές είχε γίνει προσπάθεια εκλαϊκευσης με χρήση και πάλι απαρεμφάτων, αλλά σε πιο απλή σύνταξη. Ομως το αναγνωστικό κοινό δεν ήταν ο μέσος Βυζαντινός, αλλά ο εγγράματος πολίτης και κατά συνέπεια, αν χρειάστηκε απλούστευση των απαρεμφάτων για τους μορφωμένους, τεκμαίρεται πόσο ακατανόητα αυτά πρέπει να ήταν για τους μη εγγράμματους. Σε πολλά σημεία αυτών των αναγνωσμάτων, τα απαρέμφατα αντικαθίστανται από ξεκάθαρα ρηματικούς τύπους (π.χ. η φράση «όσους έφθασαν κατασχείν», αποδίδεται «όσους εις τον πόλεμον επίασαν» και η φράση «μή μόνον αυτόν αδούλωτον διαπεφυλάχθαι» αποδίδεται «ίνα ου μόνον αυτός υπάρχει αδούλωτος»). Σε γενικές γραμμές το απαρέμφατο φαίνεται να είναι ζωντανό στον γραπτό λόγο της εποχής εκείνης, αλλά και να προβληματίζει, γεγονός που δείχνει ότι δεν υπήρξε κάποια απότομη μεταβολή αλλά σταδιακός αφανισμός του συγκεκριμένου ονοματικού τύπου.
Κατά τον 16ο αιώνα, όπως φαίνεται από την μετάφραση της Αγίας Γραφής στη δημοτική γλώσσα της εποχής, επιβιώνουν κάποιες υπεραπλουστευμένες μορφές του έναρθρου απαρεμφάτου όπως «τοῦ χωρίσει», «τοῦ φαγεί», «τοῦ κάμει», «τοῦ φυλάξει», «τοῦ γεννήσει», «τοῦ δώσει», «τοῦ πράξει».
Τελικά το έναρθο απαρέμφατο ακολούθησε τη μοίρα του άναρθρου και αντικαταστάθηκε ολοκληρωτικά από αναλυτικές δευτερεύουσες προτάσεις, με αποτέλεσμα στις αρχές του 20ου αιώνα να χρησιμοποιείται μόνον ένας μικρός αριθμός έναρθρων απαρεμφάτων, όπως «τό φαγεῖ», «τό πιεῖ», "τό φιλεῖ", "τό ἔχει", "τό ἰδεῖ", "τό φεύγει". Σε απαρέμφατα επέμεναν πλέον μόνον οι λόγιοι καθώς και το επίσημο κράτος με πινακίδες όπου η πολιτεία ανέγραφε «ἀπαγορεύεται τό καπνίζειν», «τό πτύειν», «τό ἀνέρχεσθαι», «ο κατέρχεσθαι» κ.λπ. Σήμερα το αρχαίο απαρέμφατο χρησιμοποιείται μόνον σε λιγοστές φράσεις όπως «το ζῆν επικινδύνως», «για το θεαθήναι», «το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν», και «το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού».
Το απαρέμφατο της νέας ελληνικής
Το απαρέμφατο στη νέα ελληνική δεν χρησιμοποιείται μόνο του, παρά μόνο μαζί με το βοηθητικό ρήμα «έχω» για τον σχηματισμό των συντελεσμένων ρηματικών χρόνων: έχει λύσει, έχει γράψει, έχει ποιήσει, έχει λυθεί, έχει γραφτεί/γραφεί, έχει ποιηθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γραμματική
Χρίστος Μέσης
Βιογραφικά στοιχεία
Είναι νυμφευμένος με τη Λίζα Φλωρίδου και έχει ένα υιό και μία κόρη.
Πολιτική διαδρομή
Από το 1987 έως το 1991 διετέλεσε πρόεδρος της ΠΟΦΝΕ. Την περίοδο 1994-2000 διετέλεσε αντιπρόεδρος του Οργανισμού Νεολαίας Κύπρου (ΟΝΕΚ). Την περίοδο 1998-2008 ήταν μέλος του εκτελεστικού γραφείου του ΔΗΚΟ. Με δική του απόφαση τερμάτισε την παρουσία του στο εκτελεστικό γραφείο του κόμματος και αποστασιοποιήθηκε.
Στις Δημοτικές εκλογές του 2001 εκλέχθηκε Δήμαρχος Μέσα Γειτονιάς, θέση στην οποία επανεκλέχθηκε στις Δημοτικές εκλογές του 2006. Διετέλεσε αντιπρόεδρος της Ένωσης Δήμων Κύπρου την περίοδο 2002-2011 και αντιπρόεδρος της Επιτροπής των Περιφερειών της Ευρωπαϊκής Ένωσης την περίοδο 2004-2011.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2011 εκλέχτηκε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με το ΑΚΕΛ για την Ι΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2016 αλλά δεν εκλέχτηκε.
Ως βουλευτής, διετέλεσε μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εμπορίου και Βιομηχανίας, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εσωτερικών. Επιπλέον, ήταν μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Διάσκεψη των Επιτροπών Ευρωπαϊκών Υποθέσεων των Κοινοβουλίων των Χωρών Μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Τον Αύγουστο του 2021 διορίστηκε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Αρχής Λιμένων Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Λεμεσού Κατηγορία:Κύπριοι μηχανολόγοι μηχανικοί Κατηγορία:Δήμαρχοι Μέσα Γειτονιάς Κατηγορία:Βουλευτές Ι΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Χόφγκαρτεν (Μόναχο)
Το Χόφγκαρτεν (Hofgarten) είναι κήπος στο κέντρο του Μόναχου, στη Γερμανία, που βρίσκεται μεταξύ του Ρέζιντεντς και του Αγγλικού Κήπου.
Ο κήπος χτίστηκε το 1613-1617 από τον Μαξιμιλιανό Α΄, εκλέκτορα της Βαυαρίας σε ιταλικό αναγεννησιακό ρυθμό. Στο κέντρο του κήπου είναι ένα περίπτερο για τη θεά Ντιάνα, που χτίστηκε το 1615 από τον Χάινριχ Σχεν τον πρεσβύτερο. Ένα μονοπάτι οδηγεί σε καθένα από τα οκτώ τόξα. Στην οροφή του περιπτέρου βρίσκεται το αντίγραφο ενός γλυπτού της Βαυαρίας από τον Χούμπερτ Γκέρχαρντ, που φιλοτεχνήθηκε το 1623. Το πρωτότυπο είναι στην Κάιζερσααλ του Ρέζιντεντς.
Κατηγορία:Μόναχο Κατηγορία:Πάρκα στη Γερμανία
Βιθέντε Ροδρίγκεθ
Ο Βιθέντε Ροδρίγκεθ (Vicente Rodríguez Guillén, 16 Ιουλίου 1981) είναι Ισπανός πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε για τελευταία φορά στην Μπράιτον & Χόουβ Άλμπιον, στην Αγγλία.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στη Βαλένθια στις 16 Ιουλίου του 1981. Πραγματοποίησε το επαγγελματικό ντεμπούτο του στην Λεβάντε το 1997 όπου και δεν άργησε να προσελκύσει το ενδιαφέρον μεγάλων συλλόγων όπως η Άρσεναλ και η Ρεάλ Μαδρίτης. Τελικά το 2000 υπέγραψε με την Βαλένθια, ομάδα που υποστήριζε από μικρό παιδί.
Θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές στην ιστορία της Βαλένθια, αλλά και ένας από τους καλύτερους αριστερούς μέσους που αγωνίστηκαν ποτέ στο ισπανκό ποδόσφαιρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπράιτον και Χόουβ Άλμπιον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβάντε ΟΝ
Όρος Έλγκον
Το Όρος Έλγκον αγγλ. Mount Elgon) είναι ηφαίστειο στα σύνορα Ουγκάντας - Κένυας πού σήμερα είναι ανενεργό. Ο κρατήρας του έχει συνολική διάμετρο 8 χιλιόμετρα με ψηλότερη κορυφή τη Γουαγκαγκάι (4.321 μέτρα). Καλύπτει συνολική έκταση 3.200 τετραγωνικών χιλιομέτρων και αποτελείται από κομμάτια βράχου και ένα μικρό στρώμα λάβας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Κένυας Κατηγορία:Ηφαίστεια της Ουγκάντας Κατηγορία:Βουνά της Αφρικής
Χουάν Σεμπαστιάν Ελκάνο
Ο Χουάν Σεμπαστιάν Ελκάνο (Juan Sebastián Elcano, 1476 - 4 Αυγούστου 1526) ήταν Ισπανός εξερευνητής βάσκικης καταγωγής που ολοκλήρωσε τον πρώτο περίπλου της γης. Ως δεύτερος καπετάνιος ανέλαβε την ευθύνη της αποστολής μετά τον θάνατο του Μαγγελάνου στις Φιλιππίνες.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Ελκάνο πολέμησε υπό τις διαταγές του Γκονθάλο Φερνάντεθ ντε Κόρδομπα στην Ιταλία, και το 1509 συμμετείχε στην ισπανική εκστρατεία του Καρδινάλιου Φρανθίσκο Χιμένεθ ντε Θισνέρος εναντίον της Αλγερίας. Αργότερα εγκαταστάθηκε στη Σεβίλη και έγινε καπετάνιος εμπορικού πλοίου. Όταν παραβίασε το ισπανικό δίκαιο παραδίδοντας ένα πλοίο σε Γενοβέζους τραπεζίτες ώστε να ξεχρεώσει ένα δάνειο, έλαβε συγχώρεση από τον Βασιλιά Κάρολο Α' αναλαμβάνοντας την υποχρέωση να συμμετάσχει ως αξιωματικός στην αποστολή του Μαγγελάνου στις Ανατολικές Ινδίες. Απομονώθηκε από τον Μαγγελάνο όταν έλαβε μέρος σε μια αποτυχημένη ανταρσία στην Παταγονία. Αφού παρέμεινε αλυσοδεμένος για 5 μήνες εκτελώντας σκληρή εργασία, έγινε καπετάνιος σε γαλιόνι.
Περίπλους της Γης
Για το συγκεκριμένο ταξίδι, βλ εδώ.
Αποστολή Λοαίσα
Το 1525 ο Ελκάνο επέστρεψε στη θάλασσα και έλαβε μέρος στην αποστολή Λοαίσα. Ανακυρύχθηκε αρχηγός μαζί με τον Γκαρσία Τζόφρε ντε Λοαίσα και είχαν στην διάθεσή τους 7 καράβια με σκοπό να προσαρτήσουν τις Ανατολικές Ινδίες για λογαριασμό του Ισπανού βασιλιά Κάρολου Α'. Ένα μεγάλο τμήμα του πληρώματος, ανάμεσα τους και οι Ελκάνο και Λοαίσα, απεβίωσε λόγω κακής διατροφής στον Ειρηνικό Ωκεανό. Οι επιζώντες τελικά έφτασαν στον προορισμό τους και μερικοί από αυτούς κατάφεραν να επιστρέψουν στην Ισπανία, ολοκληρώνοντας έτσι τον δεύτερο περίπλου της γης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί εξερευνητές Κατηγορία:Εποχή των Ανακαλύψεων
Κύπελλο Ελλάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών 2012-2013
To Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης ανδρών 2012-13 που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης ξεκίνησε στις 15 Σεπτεμβρίου 2012 με τους αγώνες της πρώτης φάσης. Η διοργάνωση ολοκληρώθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 2013 με τον τελικό, ο οποίος έγινε στο Κλειστό Γυμναστήριο Ελληνικού της Αθήνας, με αντιπάλους τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό. Το κύπελλο Ελλάδος κατέκτησε ο Παναθηναϊκός για 14η φορά στην ιστορία της διοργάνωσης. Σε όλους τους γύρους γηπεδούχος ομάδα ήταν η προερχόμενη από την χαμηλότερη κατηγορία.