cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εξάντας
Σφάλματα εξάντα
Όπως όλα τα όργανα ακριβείας και ο εξάντας υπόκειται σε σφάλματα που προσδιορίζονται σε επτά, από τα οποία τα μεν πρώτα τέσσερα ρυθμίζονται, (διορθώνονται), μόνο από ειδικά επιστημονικά εργαστήρια, ενώ τα άλλα τρία μπορούν να ρυθμιστούν και από τους ναυτιλλόμενους αξιωματικούς. Τα σφάλματα που μπορεί να παρουσιάσει ένας εξάντας είναι:
Ο συνδυασμός όλων, ή μερικών, των παραπάνω συνιστά το εργαλειακό σφάλμα του εξάντα που θεωρείται ανεκτό μέχρι 3΄ (πρώτα της μοίρας).
Χρήση σύγχρονη
Η χρήση του εξάντα στη σύγχρονη ναυτιλία γίνεται εναλλακτικά, καθώς σήμερα χρησιμοποιούνται ηλεκτρονικά μέσα προσδιορισμού του στίγματος, δηλαδή δέκτες σημάτων από δορυφορικά δίκτυα εντοπισμού θέσης.
Εζέκιελ Αλεμπούα
Ο Εζέκιελ Αλεμπούα (Ezekiel Alebua, 1947-2022) ήταν πολιτικός από τα Νησιά του Σολομώντα, που χρημάτισε πρωθυπουργός του κράτους από το 1986 έως το 1989. Διατέλεσε υπουργός Εξωτερικών από το 1981 έως το 1982. Ήταν μέλος του Ενωμένου Συντηρητικού Κόμματος των Νήσων του Σολομώντα.
Καριέρα
Γεννήθηκε το 1947. Σταθμό για την πολιτική του καριέρα αποτέλεσε ο διορισμός του στο υπουργείο Εξωτερικών, το 1981. Η θητεία του εκεί τερματίστηκε τον επόμενο χρόνο (1982). Την 1η Δεκεμβρίου 1986 ανέλαβε πρωθυπουργός, διαδεχόμενος στο αξίωμα τον Άλαν Κεμακέζα. Παρέμεινε πρωθυπουργός ως τις 28 Μαρτίου 1989. Αργότερα έγινε πρωθυπουργός της επαρχίας Γκουανταλκανάλ, από το 1998 ως το 2003. Ήταν αντίθετος με πολλά άτομα που δεν υποστήριζαν το κίνημα ανεξαρτησίας στην επαρχία. Τραυματίστηκε σε δολοφονική απόπειρα από την ομάδα του Χάρολντ Κέκε την 1η Ιουνίου 2001. Τον Αύγουστο του 2005 του απαγγέλθηκαν κατηγορίες για κατάχρηση δημοσίου χρήματος, το οποίο προοριζόταν για την αποζημίωση των πληγέντων από τις εθνοτικές συγκρούσεις. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Σόλομον Μαμαλόνι.
Επιπλέον βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί των Νήσων Σολομώντα
Ίντουλφ της Σκωτίας
Ο Ίντουλφ της Σκωτίας (γαελικά: Ildulb mac Causantín, γνωστός στις σύγχρονες αγγλοποιημένες βασιλικές λίστες ως Indulf, ; – 962), γνωστός και με το παρατσούκλι ο Επιτιθέμενος (γαελικά: An Ionsaighthigh, διεθνώς: the Aggressor), ήταν βασιλιάς των Σκώτων από το 954 μέχρι το θάνατό του το 962.
Βιογραφικά στοιχεία
Η ημερομηνία γέννησης του Ίντουλφ δεν είναι γνωστή, ήταν γιος του βασιλιά των Αλπινιδών Κωνσταντίνου Β΄ (Causantín mac Áeda). Η μητέρα του μπορεί να ήταν κόρη του κόμη Έντουλφ Α΄ της Μπερνικίας, ο οποίος ήταν εξόριστος στη Σκωτία.
Ο John of Fordun και άλλοι υποθέτουν ότι ο Ίντουλφ ήταν βασιλιάς της νοτιοδυτικής Σκωτίας (Strathclyde) κατά τη βασιλεία του προκατόχου του, με βάση την κατανόησή τους ότι το βασίλειο της νοτιοδυτικής Σκωτίας (Strathclyde) είχε γίνει μέρος του βασιλείου της Άλμπα στη δεκαετία του 940. Αυτό, ωστόσο, δεν είναι πλέον αποδεκτό.
Το Χρονικό των Βασιλέων της Άλμπα λέει: "Στην εποχή του το οππιδυν Έντεν", που συνήθως χαρακτηρίζεται ως Εδιμβούργο, "εκκενώθηκε και εγκαταλείφθηκε στους Σκωτσέζους μέχρι και τις σημερινές ημέρες". Αυτό έχει σημειωθεί πως υποδεικνύει ότι η Λοδαίννη ή κάποιο μεγάλο μέρος από αυτή, πέρασε στον Ίντουλφ τη στιγμή εκείνη. Ωστόσο, η κατάκτηση της Λοδαίννης είναι πιθανό να έγινε με μια επιχείρηση και όχι με ένα μεμονωμένο γεγονός, και τα σύνορα μεταξύ των εδαφών των βασιλέων της Άλμπα και της Μπερνικίας μπορεί να είχαν εξαπλωθεί στα νότια και ανατολικά του Εδιμβούργου πολλά χρόνια πριν από τη βασιλεία του Ίντουλφ.
Ο θάνατος του Ίντουλφ αναφέρεται από το χρονικό Scotorum το 962. Το Χρονικό των Βασιλέων της Άλμπα, προσθέτει ότι σκοτώθηκε πολεμώντας τους Βίκινγκ κοντά στο Κάλεν, κατά τη μάχη των Μπάουντς. Η προφητεία του Berchán, ωστόσο, ισχυρίζεται ότι πέθανε "στον οίκο του ιδίου Αποστόλου, όπου [πέθανε] και ο πατέρας του", υπονοώντας την Ιερά Μονή του Αγίου Ανδρέα. Ο Ίντουλφ είναι θαμμένος στην Ιόνα.
Τον Ίντουλφ διαδέχθηκε στο θρόνο ο Ντάφ της Σκωτίας (Dub mac Maíl Coluim), που ήταν γιος του προκατόχου του Μάλκολμ Α΄. Οι γιοι του Κούλεν της Σκωτίας και Αμλάιμπ της Σκωτίας έγιναν αργότερα βασιλιάδες. Ο τρίτος γιος του, ο Έοχεντ, σκοτώθηκε μαζί με τον Κούλεν από άνδρες του βασιλείου της νοτιοδυτικής Σκωτίας (Strathclyde) το 971.
Κοινωνικοποίηση
Η κοινωνικοποίηση είναι ένας κοινωνιολογικός όρος ο οποίος χρησιμοποιείται από κοινωνιολόγους, κοινωνιοψυχολόγους, ανθρωπολόγους, πολιτικούς και παιδαγωγούς, εννοώντας τη διαδικασία μετάδοσης ηθών, εθίμων, κανόνων και ιδεολογιών. Μέσω της κοινωνικοποίησης, μεταδίδονται στο άτομο οι δεξιότητες και συνήθειες οι οποίες είναι απαραίτητες για τη συμμετοχή του στην κοινωνία στην οποία ανήκει. Κοινωνικοποίηση επίσης είναι η εσωτερίκευση των κοινωνικών κανόνων και αξιών, η αφομοίωση δηλαδή από το άτομο, των προτύπων συμπεριφοράς που κάθε κοινωνία ή κοινωνική ομάδα θεωρεί αποδεκτά.
Η κοινωνία σχηματίζεται από ποικιλία κοινών κανόνων, συμπεριφορών, αξιών, κινήτρων, κοινωνικών ρόλων, συμβόλων και γλωσσών. Κατ' αυτό τον τρόπο, η κοινωνικοποίηση μπορεί να οριστεί ως το «μέσο με το οποίο επιτυγχάνεται κοινωνική και πολιτισμική συνέχεια».
Εμφάνιση όρου «κοινωνικοποίηση»
Η λέξη κοινωνικοποίηση εμφανίζεται στις αρχές του 20ου αιώνα από τον Εμίλ Ντιρκέμ (1858-1917), θεμελιωτή της σύγχρονης κοινωνιολογίας, και περιγράφει τη διαδικασία μέσω της οποίας ο άνθρωπος γίνεται κοινωνικό ον. Μέχρι τώρα δεν έχει δημιουργηθεί μια ευρέως αποδεκτή θεωρία για την κοινωνικοποίηση. Υπάρχουν απλώς θεωρητικά μοντέλα που προσπαθούν να εξηγήσουν το φαινόμενο, με επικρατέστερα της εξελικτικής ψυχολογίας, της θεωρίας της μάθησης, της ψυχανάλυσης, της θεωρίας της αλληλεπίδρασης και της θεωρίας των ρόλων. Μερικά μοντέλα ανάλυσης θεωρούν τον άνθρωπο ως φυσικό (βιολογικό) ον, άλλα ως εξαρτημένο (κοινωνικό) ον, ενώ άλλα ότι είναι συνδυασμός και των δύο.
Πρωτογενής κοινωνικοποίηση
Ο πρώτος χώρος κοινωνικοποίησης του ατόμου είναι η οικογένεια, γιατί αναλαμβάνει το άτομο από τη γέννηση του και έχει σημαντικό ρόλο σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Ρόλος της είναι να διαμορφώσει την προσωπικότητα και το χαρακτήρα του παιδιού, μεταδίδοντας τους κανόνες, τις αξίες και τους τρόπους συμπεριφοράς που αφορούν την κοινωνία που ζει, αλλά και το ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο που είναι μέλος. Σε αυτό το σημείο έχουν μεγάλη σημασία οι σχέσεις των γονέων και των παιδιών και η επιρροή που ασκούν στην παιδική προσωπικότητα μέσα από τους κοινωνικούς ρόλους και τις συγκρούσεις. Κατά τον Ουίλιαμ Γκουντ (William Goode), η οικογένεια είναι ο διαμεσολαβητής μεταξύ ατόμου και κοινωνίας, δηλαδή προσπαθεί να εντάξει ομαλά το παιδί στην κοινωνία.
Η οικογένεια αποτελεί μια μικρογραφία της κοινωνίας. Το άτομο καλείται να παίξει ρόλους, να προσφέρει για να πάρει, να τηρεί κανόνες και να σέβεται κάποιες αξίες. Επίσης μέσα σε αυτό το πλαίσιο μαθαίνει την γλώσσα και αναπτύσσει την προσωπικότητά του, για να μπορέσει αργότερα να ανταποκριθεί στα κοινωνικά τεκταινόμενα.
Δευτερογενής κοινωνικοποίηση
Το πλαίσιο στο οποίο λαμβάνει χώρα η δευτερογενής κοινωνικοποίηση του ατόμου είναι το σχολείο. Το παιδί μεταβαίνει από τον οικογενειακό στον σχολικό χώρο, όπου πρέπει να αναπτύξει καινούριες συμπεριφορές και ικανότητες, για να μπορέσει να συναναστραφεί με τα άλλα άτομα. Το νέο περιβάλλον διαφέρει στο γεγονός ότι είναι πιο απρόσωπο, πιο ουδέτερο και δεν μπορεί να επικεντρώνεται στις ξεχωριστές ανάγκες του παιδιού και να του δίνει πολλές ευκαιρίες, όπως λογικά έκανε η οικογένεια του. Στο σχολείο το άτομο διευρύνει την ικανότητα του να συνεργάζεται με τους άλλους, να πειθαρχεί σε κανόνες, να ανταποκρίνεται στις επιταγές του δασκάλου και να μαθαίνει. Το σχολείο είναι φορέας των κοινωνικών θεσμών και αξιών. Ακόμα πιο έντονα από την οικογένεια προσπαθεί να κάνει το άτομο κοινωνικό υποκείμενο και να το προετοιμάσει για τους ρόλους που επρόκειτο να παίξει στην κοινωνία. Από την άλλη μεριά, δίνει στην κοινωνία ένα ανθρώπινο δυναμικό σχεδόν έτοιμο να το χρησιμοποιήσει για τις ανάγκες της.
Τριτογενείς φορείς κοινωνικοποίησης
Οι παρέες των συνομηλίκων, η γειτονιά και οι διάφορες ομάδες που εντάσσεται κατά τη διάρκεια της ζωής του το άτομο αποτελούν άτυπους, αλλά πολύ σημαντικούς για την κοινωνικοποίηση του, φορείς. Το παιδί ξεφεύγει λίγο από τους αυστηρούς κανόνες που επιβάλλει η οικογένεια και το σχολείο, διαλέγεται ελεύθερα με άλλα άτομα, επηρεάζει και επηρεάζεται. Ουσιαστική σημασία έχει το γεγονός ότι έτσι το άτομο μπορεί να αναπτύξει μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα, εφόσον μπορεί να κρίνει ποια στοιχεία από αυτά που διδάχθηκε ως τώρα του χρησιμεύουν και να εγκαταλείψει όσα δεν τον αντιπροσωπεύουν. Σε αυτόν τον φορέα, όπως και στην θρησκεία, υπάρχουν κάποιοι κανόνες ενδυμασίας, διατροφής, διασκέδασης, ακόμα και επικοινωνίας, όμως με μεγαλύτερα περιθώρια επιλογής και λιγότερη αυστηρότητα.
Τέλος, τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας (Τύπος, βιβλίο, ραδιόφωνο, τηλεόραση, κινηματογράφος, διαδίκτυο) αποτελούν σημαντικούς φορείς κοινωνικοποίησης για τις νέες γενιές. Μπορεί να μην είναι αυτός ο άμεσος ρόλος τους, ωστόσο ασκούν μεγάλη επιρροή στο άτομο, διαμορφώνοντας την προσωπικότητα, τις επιλογές, τις αξίες και τα «πιστεύω» του. Επιπλέον, προβάλλουν πρότυπα, ρόλους και πολλές φορές συμβάλλουν στην διατήρηση των στερεοτύπων και των προκαταλήψεων της κοινωνίας. Η οικογένεια και το σχολείο οφείλουν να μάθουν τα άτομα να χρησιμοποιούν με κριτική σκέψη και σύνεση τα ΜΜΕ, αλλιώς είναι εύκολο να χειραγωγηθούν και να παραπληροφορηθούν από αυτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινωνιολογία Κατηγορία:Κοινωνική ψυχολογία
Α.Ο. Μυκόνου
Ο παλαιός σύλλογος
Ποδοσφαιρική ομάδα από τη Μύκονο αναφέρεται και παλιότερα με το παραπλήσιο όνομα «'''Α.Ο. Μύκονος'''», και είχε μετάσχει στη Γ΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πειραιώς το 1970-71. Πρωτοαναφέρεται στις 27 Σεπτεμβρίου του 1970 όταν υποδέχτηκε σε φιλικό αγώνα την ομάδα "Α.Σ. Πρωτεύς Χαλκηδόνος Νικαίας", με την οποία ήρθε ισόπαλος 2-2: "Ο Πρωτεύς ισόπαλος του ΑΟ Μυκόνου 2-2... Ο Πρωτεύς ευχαριστεί το Δ.Σ. του Α.Ο. Μυκόνου δια την υποδοχήν και την φιλοξενίαν".
Εν συνεχεία έγινε μέλος της Ε.Π.Σ. Πειραιώς το Νοέμβριο του 1970: "Ειδοποιούνται τα κάτωθι σωματεία όπως εντός δεκαημέρου υποβάλλουν εις την ΕΠΣΠ τα δικαιολογητικά τους, προς εγγραφήν: Αετός Κορυδαλλού, Α.Ο. Μύκονος, ..." Αρχικά, είχε αναφερθεί ως υποψήφιος ένταξης στη Γ΄ ΕΠΣΠ ο "Απόλλων Μυκόνου", "εφόσον νομιμοποιηθή υπό της Γ.Γ.Α. και επισκευασθή το γήπεδο που διαθέτει" αλλά τελικά εντάχθηκε ο Α.Ο. Μύκονος.
Ο σύλλογος δεν είχε κατάλληλο γήπεδο αλλά προκειμένου να μετάσχει στο πρωτάθλημα δέχτηκε κατά τον α΄ γύρο να δώσει όλους τους αγώνες του εκτός έδρας: "Η διοίκησις του σωματείου "Μύκονος" γνωρίζει ότι αποδέχεται να δώση όλες τις συναντήσεις του α΄ γύρου, του πρωταθλήματος γ΄ ερασιτεχνικής, εκτός έδρας και εφόσονο το γήπεδον Μυκόνου ετοιμασθή εγκαίρως, αγωνισθή στην έδρα της καθ' όλον τον β΄ γύρον."
Τελικά, ως γηπεδούχος αγωνίστηκε στη Σύρο και τερμάτισε στην 9η και τελευταία θέση του Α΄ ομίλου με 20 β. (15-30) και τρεις μηδενισμούς. Στην πρώτη αυτή ομάδα αγωνίζονταν μεταξύ άλλων οι: Γρυπάρης, Γρηγοριάδης, Κατσαμόρας, Καρυδόπουλος, Μαρογιάννης, Γανωτής, Παπουτσάς, Ζουγανέλλης Ι και ΙΙ, Τσόγκος, Καρύδας. Την επόμενη σεζόν 1971-72 δεν κατέβηκε στο πρωτάθλημα και μηδενίστηκε σε όλα τα ματς. Μοιραία, τον Ιούλιο του 1972 διαγράφηκε από την ΕΠΣΠ. Τα επόμενα χρόνια δεν αναφέρεται κάποια επίσημη δραστηριότητα του συλλόγου.
Ο νέος σύλλογος
Ο νέος '''Α.Ο. Μυκόνου (ποδοσφαιρικό τμήμα) επανιδρύθηκε το 1981''' και από τη σεζόν 1981-82 συμμετέχει στις διοργανώσεις της νεοϊδρυθείσας τότε Ε.Π.Σ. Κυκλάδων έχοντας πρωταγωνιστικό ρόλο. Έχει κατακτήσει έξι φορές το πρωτάθλημα και οκτώ φορές το κύπελλο Κυκλάδων, τις πέντε συνεχόμενες. Έχει αγωνιστεί πολλές σεζόν στη Δ΄ Εθνική, από την οποία υποβιβάστηκε το 2011-12. Το 2013 κέρδισε το πρωτάθλημα Κυκλάδων ξανά και στη συνέχεια την άνοδο στη Γ' Εθνική μέσω του ειδικού πρωταθλήματος. Έτσι το 2013-14 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην 3η κατηγορία απ'όπου υποβιβάστηκε ξανά στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Κυκλάδων.
Το καλοκαίρι του 2020, οι διοικούντες της Άνω Μεράς και του Α.Ο. Μυκόνου αποφάσισαν τη συγχώνευση των δύο σωματείων, με σκοπό τη δημιουργία μίας πιο ανταγωνιστικής ομάδας στο νησί που θα διατηρηθεί στις ανώτερες κατηγορίες της χώρας. Η Α.Ε. Μυκόνου, όπως ονομάστηκε ο νέος σύλλογος, πήρε τη θέση της Άνω Μεράς στη Γ' Εθνική, ενώ δημιουργήθηκε και μία δεύτερη ομάδα (Α.Ε. Μυκόνου Β') που πήρε τη θέση του Α.Ο. Μυκόνου στο τοπικό πρωτάθλημα.
Καλαθοσφαίριση
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης του Α.Ο. Μυκόνου ιδρύθηκε το 1969 και διατηρεί τμήμα ανδρών που αγωνίζεται στην Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Κυκλάδων.
Επίσης, λειτουργούν τμήματα υποδομών: παίδων και κορασίδων.
Στίβος
Ο Α.Ο. Μυκόνου ανήκει στην "ΕΑΣ ΣΕΓΑΣ Κυκλάδων", έχει πάρει μέρος στους Αιγαιοπελαγίτικους Αγώνες Στίβου, ενώ διοργανώνει την ετήσια αθλητική εκδήλωση "Δήλεια", για εφήβους-παίδες αθλητές/αθλήτριες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Κ. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1981 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1989 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1981
Αβράμι Αχαΐας
Το Αβράμι (ή και Αβράμη), γνωστότερο ωστόσο ως Διάσελο, είναι χωριό της Αχαΐας με 68 κατοίκους και σήμερα ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Τριταίας του Δήμου Ερυμάνθου. Έχει ελάχιστους μόνιμους κατοίκους και ο οικισμός ανήκει διοικητικά κατά το ήμισυ στην Κοινότητα Καλετζίου, όπου αποκαλείται η καθαυτή συνοικία του χωριού ως Αβράμι Καλετζέικων, και στην Ερυμάνθεια, όπου αποκαλείται ο εκεί συνοικισμός ως Διάσελο. Στην πραγματικότητα ήταν δύο οικισμοί, το Αβράμι και το Διάσελο, που ενώθηκαν οικιστικά. Βρίσκεται πάνω στην Ε.Ο. 111 και συγκεκριμένα στην διασταύρωση για Ερυμάνθεια και Καλέντζι. Βρίσκεται σε υψόμετρο 352 μέτρων και απέχει 4 χιλιόμετρα από την Ερυμάνθεια και 13 χιλιόμετρα από το Καλέτζι.
Συνορεύει με τα χωριά Χιόνα, Μαστραντώνη, Μάνεσι, Μικρουλαίικα, Γολέμι, Άγιο Γεώργιο και τον οικισμό Κακαφωναίικα.
Ιστορικά στοιχεία
Ο οικισμός αναφέρεται σε Οθωμανικούς φορολογικούς καταλόγους (κατάστιχο τιμαρίων 1461/63) σαν ανεξάρτητο χωριό με την ονομασία Αβράμη και κατοίκους αλβανικής καταγωγής. Έκτοτε δεν εμφανίζεται ξανά. Αναγνωρίστηκε επίσημα ως οικισμός στις 16/05/1928 και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Ερυμανθείας ενώ στις 31/12/1960 υπήχθη στην τότε Κοινότητα Καλεντζίου. Στο Αβράμι λειτουργούσε δημοτικό σχολείο από το 1962 μέχρι το 1986 που έκλεισε.
Η ονομασία Αβράμι είναι ανθρωπωνυμικό και οφείλεται στην οικογένεια Αβραμόπουλου από το Καλέντζι, τους πρώτους οικιστές της περιοχής. Αργότερα ήρθαν και εγκαταστάθηκαν μόνιμα ποιμένες από την Δερβινή, η οικογένεια Αντωνόπουλου, που δημιούργησαν τον οικισμό Διάσελο, αλλά και από το Καλέντζι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Κοινότητα Καλεντζίου Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου
Έρχαρντ Μιλχ
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μιλχ γεννήθηκε στο Βιλχελμσχάφεν (Wilhelmshaven) στις 30 Μαρτίου 1892. Ήταν γιος του Άντον Μιλχ, προϊσταμένου της Φαρμακαποθήκης του Γερμανικού Ναυτικού, γεννημένου στο Μπρέσλαου, και της Κλάρα Φέττερ (Klara Auguste Wlilhelmine Vetter). Από τον Απρίλιο του 1898 μέχρι τον Ιανουάριο του 1910 φοίτησε σε σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο Βιλχελμσχάφεν, στο Γκελζενκίρχεν και στο Βερολίνο. Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές του, με τις τελικές εξετάσεις, κατατάχθηκε στο Γερμανικό Πυροβολικό και τοποθετήθηκε ως δόκιμος αξιωματικός στο 1ο Σύνταγμα στο Κένιξμπεργκ. Ονομάσθηκε αξιωματικός στις 18 Αυγούστου 1911 και, με το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου τον Αύγουστο του 1914, στάλθηκε με τη μονάδα του στο Ανατολικό μέτωπο, όπου υπηρέτησε ως υπασπιστής του Τάγματός του. Στις 18 Αυγούστου 1915 προάχθηκε σε Υπολοχαγό και μετατέθηκε στη Γερμανική Αυτοκρατορική Αεροπορία, όπου εκπαιδεύθηκε ως από αέρος παρατηρητής και φωτογράφος. Τοποθετήθηκε σε μονάδα του Δυτικού μετώπου όταν, προς το τέλος του Πολέμου, προάχθηκε σε Λοχαγό και του ανατέθηκε η διοίκηση της ομάδας αναγνώρισης του 6ου Σμήνους. Παραιτήθηκε από τις Ένοπλες Δυνάμεις στις 31 Ιανουαρίου 1920.
Ύστερα από σύντομη θητεία σε μια αεροπορική αστυνομική μονάδα της Ανατολικής Πρωσίας, αποφάσισε να δραστηριοποιηθεί στο χώρο της πολιτικής αεροπορίας. Προσελήφθη στον γερμανικό κλάδο της εταιρείας Lloyd Eastern Flying Co. (Lloyd Ostflug Gesellschaft), το 1921 έγινε διευθυντής της "Danzig Air Mail Service" και δύο χρόνια αργότερα προσελήφθη από την αεροπορική εταιρεία Γιούνκερς (Junkers Airways), στην οποία είχε ταχεία ανέλιξη, φθάνοντας να γίνει ο επικεφαλής της κεντρικής διοίκησης. Αυτό του έδωσε την ευκαιρία να ταξιδέψει σε πολλά μέρη του
Κόσμου, κυρίως στη Βόρεια και Νότια Αμερική. Στις 6 Ιανουαρίου 1926 οι "Aero-Lloyd Airways" και "Junkers Airways" συγχωνεύθηκαν, σχηματίζοντας την (κρατική) αεροπορική εταιρεία "Deutsche Lufthansa AG". Τρεις άνδρες ορίστηκαν επικεφαλής της εταιρείας: Ο Μιλχ, ο Όττο Μέρκελ (Otto Merkel) και ο Μάρτιν Βρόνσκι (Martin Wronsky). Η εμπειρία και οι γνώσεις τους στον αεροπορικό τομέα σύντομα έκαναν τη Λουφτχάνσα αερομεταφορέα με διεθνή φήμη τόσο στον τομέα της αξιοπιστίας όσο και των παρεχόμενων υπηρεσιών. Ο Μιλχ παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι το 1933.
Στην υπηρεσία του Γ΄ Ράιχ
Η νέα Κυβέρνηση του Χίτλερ δημιούργησε την Επιμελητεία της Αεροπορίας του Ράιχ στις 3 Φεβρουαρίου 1933. Ο Γκέρινγκ κάλεσε τον Μιλχ στη θέση του Βοηθού Επιτρόπου (δηλαδή, ουσιαστικά, να γίνει ο υπ' αριθμόν δύο, ύστερα από τον ίδιο, στον νέο φορέα. Με την ίδρυση του Υπουργείου Αεροπορίας (Reichsluftfahrtministerium), λίγες ημέρες αργότερα, ο Μιλχ έγινε ο Γενικός Γραμματέας του, με την πλήρη έγκριση του Χίτλερ. Η αρμοδιότητά του ήταν η διαχείριση αεροπορικού εξοπλισμού, σε συνεργασία με τον άσσο πιλότο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Ερνστ Ούντετ (Ernst Udet). Ο Μιλχ άρχισε αμέσως να οργανώνει (μυστικά προς το παρόν) τη Λουφτβάφφε Luftwaffe, την Πολεμική Αεροπορία του Ράιχ.
Η σταδιοδρομία του απειλήθηκε σοβαρά το 1935, όταν άρχισαν να διαδίδονται φήμες ότι ο πατέρας του, Άντον, ήταν Εβραίος. Η Γκεστάπο άρχισε να διεξαγάγει έρευνες, οι οποίες κατέληξαν στη διαπίστωση ότι πράγματι ο πατέρας του ήταν εβραϊκής καταγωγής. Ο Γκέρινγκ, ωστόσο, ο οποίος εγνώριζε το γεγονός από παλαιότερα, φρόντισε να τον διασώσει: Έβαλε τη μητέρα του, Κλάρα, να υπογράψει επίσημη δήλωση ότι, στην πραγματικότητα, ο Έρχαρντ δεν ήταν παιδί του Άντον, αλλά του θείου της οικογένειας Καρλ Μπρόιερ (Carl Bräuer), ο οποίος κατοικούσε στο Βερολίνο και επισκεπτόταν τακτικά την οικογένεια, ιδιαίτερα όταν ο Άντον, λόγω των επαγγελματικών του υποχρεώσεων, απουσίαζε για αρκετό χρονικό διάστημα από την οικογενειακή κατοικία. Το πιστοποιητικό γεννήσεως του Μιλχ αποσύρθηκε από το Ληξιαρχείο και εκδόθηκε νέο στη θέση του. Παράλληλα, εκδόθηκε και "πιστοποιητικό γερμανικού αίματος" για τον Μιλχ. Η υπόθεση αυτή προκάλεσε το περίφημο, εκ μέρους του Γκέρινγκ, "απόφθεγμα" "εγώ αποφασίζω ποιος είναι Εβραίος! (Wer Jude ist, bestimme ich)".
Ο Μιλχ κατηγόρησε για προδοσία, όταν η εταιρεία του πώλησε στη Ρουμανία δύο τύπους αεροσκαφών, τον άλλο μεγιστάνα των αεροπορικών κατασκευών της χώρας, τον Βίλι Μέσσερσμιτ (Willy Messerschmitt), τον οποίο υποβίβασε σε κατώτερη θέση, αναλαμβάνοντας τον έλεγχο του εργοστασίου του, μέχρι το 1938, οπότε ο Μέσσερσμιτ επανήλθε στη θέση του, καθώς τα αεροσκάφη Messerschmitt Bf 109 και Messerschmitt Bf 110, που είχε σχεδιάσει και κατασκευάσει πρώτευσαν στις σχετικές δοκιμές και επελέγησαν ως αεροσκάφη της Λουφτβάφφε. Η εταιρεία που κατείχε, η "Bayerische Flugzeugwerke" (Βαυαρικές αεροπορικές κατασκευές), απ' όπου και το επίθεμα "Bf" στα αεροσκάφη της, μετονομάστηκε σε Messerschmitt AG.
Η δραστηριότητα που επέδειξε ο Μιλχ στην ανασυγκρότηση των αεροπορικών δυνάμεων της Γερμανίας είχαν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία της ως τότε ισχυρότερης Πολεμικής Αεροπορίας στον Κόσμο.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Ο Μιλχ, που είχε, εν τω μεταξύ, ενταχθεί και πάλι στις τάξεις της Βέρμαχτ και είχε λάβει τον βαθμό του Αρχιπτεράρχου, ανέλαβε τη διοίκηση ενός Σμήνους στην εκστρατεία κατά της Νορβηγίας. Ύστερα από την ήττα της Γαλλίας, το καλοκαίρι του 1940, ο Μιλχ προάχθηκε σε Αιθεράρχη και έλαβε τον τίτλο του Γενικού Επιθεωρητή της Αεροπορίας. Επιφορτίστηκε με την παραγωγή αεροσκαφών, αλλά στο σημείο αυτό άρχισε να διαπράττει πολλά σφάλματα. Ο Γκέρινγκ είχε άλλες ασχολίες (ήταν χρόνια μορφινομανής και μέγας γλεντζές), ενώ ο Χίτλερ, έχοντας άλλες σκέψεις στο νου του παρενέβαινε συνέχεια με ερασιτεχνικές υποδείξεις και απαιτήσεις. Ως συνέπεια, οι συνεχείς μεταβολές στη σχεδίαση αεροσκαφών, που υπεδείκνυε στους κατασκευαστές, τους αποσυντόνιζαν από τη σωστή σχεδίαση και, κυρίως, τη σωστή παραγωγή. Έτσι, το 1942 η γερμανική παραγωγή αεροσκαφών ήταν μόνο 5000 αεροσκάφη, ενώ η αντίστοιχη Σοβιετική ανήλθε σε 40.000 σκάφη. Η Λουφτβάφφε απώλεσε, έτσι, τύποις και ουσία, την πρωτοκαθεδρία των αιθέρων στο Ανατολικό μέτωπο. Η αποτυχία αυτή έγινε προσπάθεια να αποδοθεί στον Γκέρινγκ, τόσο από τον Γιόζεφ Γκέμπελς όσο και από τον Χάινριχ Χίμλερ. Ο Μιλχ συντάχθηκε μαζί τους και από κοινού δοκίμασαν να πείσουν τον Χίτλερ να τον αποπέμψει. Ο Χίτλερ δεν πείσθηκε και, μη θέλοντας να βλάψει τους άλλους δύο, υποβίβασε τον Μιλχ από τη θέση του, κάνοντάς τον υφιστάμενο του Άλμπερτ Σπέερ, Υπουργού Εξοπλισμών. Ο Σπέερ κατάφερε, πράγματι, το ακατόρθωτο: Το 1944, όταν τα γερμανικά εργοστάσια βομβαρδίζονταν, η παραγωγή αεροσκαφών έφθασε τον εκπληκτικό αριθμό των 44.000 αεροσκαφών. Μεταξύ αυτών ήταν και το πρώτο αεροσκάφος με προώθηση δι' αντιδράσεως (τζετ) στην ιστορία, το Messerschmitt Me262. Για τη Γερμανία, όμως, ήταν ήδη πάρα πολύ αργά: Η Αεροπορία, περισσότερο από σκάφη, απαιτεί ικανούς χειριστές και οργανωμένο υπόβαθρο συντήρησης και εγκαταστάσεων, και στις συνθήκες του 1944 αυτά ήσαν ανέφικτα. Το βαρύ αυτό σφάλμα της μη ορθολογικής εξέλιξης και ανάπτυξης - ή, έστω, διατήρησης - της Λουτβάφφε οφειλόταν κατά μεγάλο μέρος στον Μιλχ.
Δίκη και καταδίκη
Το 1947 ο Μιλχ παραπέμφθηκε σε δίκη (συνακόλουθη της Δίκης της Νυρεμβέργης, η οποία έγινε γνωστή ως Δίκη του Μιλχ.
Κατηγορήθηκε για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας. Βρέθηκε ένοχος και για τα δύο αδικήματα, καταδικάσθηκε σε ισόβια κάθειρξη και κλείσθηκε στη φυλακή του Λάντσμπεργκ (Landsberg). Το 1951 η ποινή του μετατράπηκε σε δεκαπενταετή κάθειρξη, αλλά με τη μεσολάβηση του τότε επικεφαλής της Γερμανίας αφέθηκε ελεύθερος τον Ιούνιο του 1954. Στο διάστημα της φυλάκισής του έγραψε το έργο "Η άνοδος και η πτώση της Λουφτβάφφε". Μετά την αποφυλάκισή του εγκαταστάθηκε στο Ντίσελντορφ, όπου και απεβίωσε στις 25 Ιανουαρίου 1972.
Όθων Ρουσόπουλος
Ο Όθων Ρουσόπουλος (1856 - 28 Μαΐου 1922) ήταν Έλληνας χημικός του 20ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε στις 28 Μαΐου 1922.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες χημικοί Κατηγορία:Βουλευτές Φλώρινας - Καστοριάς
Μπιλάι
Το Μπιλάι, επίσημα ονομάζεται Μπιλάι Ναγκάρ, είναι μια πόλη στην επαρχία Ντουργκ στο Τσατίσγκαρ, στην κεντροανατολική Ινδία.
Η πόλη είναι γνωστή για την βιομηχανία χάλυβα και χημικών, ιδίως το Εργοστάσιο Ατσαλιού Μπιλάι.
Ετυμολογία
Πιστεύεται ότι το όνομα "Μπιλάι" προέρχεται από τη φυλή Μπιλ η οποία αρχικά κατοικούσε στην περιοχή αυτή και συνεχίζει να κατοικεί στα κοντινά δάση μέχρι σήμερα.
Δημογραφικά στοιχεία
Κατά την απογραφή του 2011, το Πολεοδομικό συγκρότημα Ντουργκ-Μπιλάι Ναγκάρ είχε πληθυσμό 1.064.077 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας
Κατάλογος μοναρχών της Δανίας
Ακολουθεί κατάλογος των μοναρχών της Δανίας που περιλαμβάνει:
Δυναστεία του Μούνσε
Η δυναστεία αυτή αποτελεί τους προγόνους του Οίκου των Κνύτλινγκα της επίσημα πρώτης μεγάλης βασιλικής δυναστείας της Δανίας.
Ο βαρυποινίτης του Αλκατράζ
Ο Βαρυποινίτης του Αλκατράζ (αγγλ.Birdman Of Alcatraz) είναι δραματική κινηματογραφική ταινία του 1962 σε σκηνοθεσία Τζον Φράνκενχαϊμερ με πρωταγωνιστές τους Μπαρτ Λάνκαστερ, Καρλ Μάλντεν, Θέλμα Ρίττερ και Τέλι Σαβάλας. Η ταινία βασίζεται στη βιογραφία του κρατούμενου Ρόμπερτ Στράουντ, ο οποίος είναι γνωστός κι ως Βαρυποινίτης του Αλκατράζ και περιέχει στοιχεία μυθοπλασίας. Η βιογραφία του ανθρώπου που μίσησε τους ανθρώπους και λάτρεψε τα πτηνά γράφτηκε από τον Τόμας Ε. Γκάντις. Μεγαλύτερο μέρος των γεγονότων της ταινίας εκτυλίσσεται στις φυλακές Λίβενγουορθ, παρά τον τίτλο. Ο Στράουντ μετακινήθηκε στο Αλκατράζ προς το τέλος της ποινής του και δεν του επετράπη να έχει μαζί του πτηνά.
Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα (Ταϊβάν)
Το Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα (ΔΠΚ) είναι ένα εθνικιστικό και φιλελεύθερο πολιτικό κόμμα της Ταϊβάν. Είναι το κυβερνών κόμμα της πλειοψηφίας και ελέγχει τόσο την προεδρία όσο και τη μονοθάλαμη Γιουάν.
Κατάλογος μοναρχών της Δανίας
Οίκος του Όλαφ
Η δυναστεία βασίλευσε στη Δανία στα τέλη του 9ου και στις αρχές του 10ου αιώνα, αναφέρεται σε δύο Ρουνικές λίθους στο Σλέσβιχ που χρονολογούνται λίγο μετά το 934. Οι επιγραφές επιβεβαιώνουν ότι η δυναστεία κυριαρχούσε την περίοδο αυτή σε μεγάλο τμήμα της Δανίας μέχρι την ανατροπή τους από τον Αρθακανούτο Α΄ τον γενάρχη του Οίκου των Κνύτινγκα.
Ο βαρυποινίτης του Αλκατράζ
Υπόθεση
Ο Ρόμπερτ Στράουντ (Μπαρτ Λάνκαστερ) είναι 72 ετών και εκτίει ποινή φυλάκισης 43 ετών, για δύο φόνους που διέπραξε στο παρελθόν. Είναι περιορισμένος στο απομονωτήριο της φυλακής και έχει περάσει ουσιαστικά 43 χρόνια μοναξιάς. Στα χρόνια που πέρασε στα κάτεργα, άρχισε έναν κύκλο σπουδών και σταδιακά έγινε αυθεντία στα πουλιά και στις αρρώστιες τους. Αφετηρία γι'αυτές του τις σπουδές αποτέλεσε ένα άρρωστο σπουργιτάκι που βρήκε στην αυλή της φυλακής και κατάφερε να θεραπεύσει, δίνοντας καινούριο νόημα στη μοναχική του ζωή. Με τη δύναμη της θέλησης και του μυαλού, ο Στράουντ, έπλασε μια καινούρια ζωή κι έναν γοητευτικό κόσμο μέσα στο στενό κελί της φυλακής.
Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα (Ταϊβάν)
Ιδρύθηκε το 1986 και είναι ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα της Ταϊβάν, μαζί με το ιστορικά κυρίαρχο Κουομιντάνγκ. Παραδοσιακά έχει συνδεθεί με τα ανθρώπινα δικαιώματα, τον αντικομμουνισμό και την ταϊβανέζικη ταυτότητα. Η κάτοχος της προεδρίας και πρώην αρχηγός του ΔΠΚ, Τσάι Ινγκ Γουέν, είναι το δεύτερο μέλος του ΔΠΚ που κατέχει τη θέση.
Κατάλογος μοναρχών της Δανίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δανιας
Ο βαρυποινίτης του Αλκατράζ
Παραλειπόμενα
Η ταινία βασίζεται στη βιογραφία του Ρόμπερτ Στράουντ με τίτλο Birdman Of Alcatraz, την οποία έγραψε ο Τόμας Γκάντις και προκάλεσε τις διαμαρτυρίες της κοινής γνώμης για το γεγονός ότι το αμερικάνικο κράτος, αρνούνταν επι χρόνια να δώσει αναστολή στην ισόβια κάθειρξη του Στράουντ, ο οποίος όχι μόνο έδειξε άψογη διαγωγή στη φυλακή, αλλά μελέτησε σκληρά κι απέκτησε ακαδημαϊκές γνώσεις πάνω στη φυσιοπαθολογία των ασθενειών των πτηνών. Ο Στράουντ ανακάλυψε φάρμακα για πολλές ασθένειες των πτηνών κι έγραψε ένα εγχειρίδιο για τον τρόπο αντιμετώπισής τους. Ο κρατούμενος πέθανε τελικά στη φυλακή κι η ταινία προβλήθηκε ένα χρόνο πριν από το θάνατό του, αλλά δεν του επετράπη να την παρακολουθήσει.
Ο Μπαρτ Λάνκαστερ ενσαρκώνει, ένα σκληροτράχηλο άνδρα, ο οποίος κρύβει πολλές ευαισθησίες μέσα του κι αυτό φαίνεται από τη φροντίδα και την αγάπη που δείχνει στα πτηνά, μέσα απ'τη ζωή και τις ανάγκες των οποίων μαθαίνει να ζει και να χαίρεται κι η ενασχόλησή του μ'αυτά του δίνει μια διέξοδο μες τη φυλακή. Ο Στράουντ τα παρατηρεί τα ν'αναπαράγονται και να πετούν ελεύθερα και ζει μαζί τους καθώς ο ίδιος έχει χάσει κάθε ελευθερία. Η ταινία παρουσιάζει το χαρακτήρα του Στράουντ να μαλακώνει με την πάροδο των χρόνων, αν κι ο πραγματικός Στράουντ, σε αντίθεση με την ταινία (απ'ότι λένε διάφορες πηγές) δε μαλάκωσε ποτέ.
Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα (Ταϊβάν)
Το ΔΠΚ είναι επί μακρόν μέλος της Διεθνούς των Φιλελευθέρων και ιδρυτικό μέλος του Συμβουλίου των Ασιατών Φιλελευθέρων και Δημοκρατών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα στην Ταϊβάν
Ο βαρυποινίτης του Αλκατράζ
Παραλειπόμενα
Το φιλμ εστιάζεται εκτός από την προσωπικότητα του Stroud και στη ζωή μέσα στα κάτεργα, στην παθολογική αγάπη μάνας και γιου, η οποία οδηγεί σε προστριβές και στον τρόπο με τον οποίο προσπαθεί το σύστημα να επιβάλει την αναμόρφωση στους εγκληματίες ή σε εκείνους που διαφέρουν ή δεν αποτελούν μέρος του συνόλου.
Βραβεύσεις
Το φιλμ προτάθηκε για 4 βραβεία όσκαρ, χωρίς να κερδίσει κάποιο, ο Λάνκαστερ είχε κερδίσει ήδη ένα δύο χρόνια πριν για το Είμαστε Διεφθαρμένοι; (Elmer Gantry, 1960) κι είχε να αντιμετωπίσει επίσης τους Πήτερ Ο' Τουλ για το Λόρενς της Αραβίας (Lawrence Of Arabia, 1962) και Γκρέγκορι Πεκ, ο οποίος ακόμα δεν είχε κερδίσει μέχρι τότε και βραβεύτηκε εκείνη τη χρονιά για το ρόλο του θρυλικού Άτικους Φιντς στο Σκιές στη σιωπή (To Kill A Mockingbird, 1962). Παρόλα αυτά ο Λάνκαστερ κέρδισε BAFTA και βραβείο ερμηνείας στο φεστιβάλ της Βενετίας. Η Θέλμα Ρίτερ στο ρόλο μιας μάνας που τρέφει παθολογική αγάπη για το γιο της, έλαβε την 6η της υποψηφιότητα για όσκαρ Β' γυναικείου ρόλου κι έχασε από την Πάτι Ντιουκ για την ταινία Το θαύμα της Ανν Σάλιβαν (The Miracle Worker). Η Ρίττερ μοιράζεται μαζί με τη Ντέμπορα Κερ το ρεκόρ των 6 υποψηφιοτήτων χωρίς νίκη, στις γυναίκες ηθοποιούς. Ο Τέλι Σαβάλας επίσης υποψήφιος έχασε από τον Εντ Μπέγκλεϊ για το Γλυκό πουλί της νιότης (Sweet Bird Of Youth).
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1962 Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βιογραφίες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες σε φυλακές Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου
Δημήτριος Γαλανόπουλος
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι
Πάπας Λάνδων
Ο Λάνδων υπήρξε Πάπας Ρώμης για βραχύβια θητεία, από το 913 ως το θάνατό του, το 914. Διαδέχθηκε τον πάπα Αναστάσιο Γ΄. Δεν είχε αλλάξει το όνομά του όταν έγινε Πάπας. Η περίοδος της παποσύνης του ήταν κατά την πορνοκρατία.
Παποσύνη
Ελάχιστα είναι γνωστά για τη ζωή του. Γεννήθηκε στη Σαβίνα. Ο πατέρας του ονομαζόταν Τάινο. Ο ίδιος εξελέγη πάπας τον Ιούλιο ή τον Αύγουστο του 913. Η εκλογή του έγινε με τη βοήθεια φίλων του, οι οποίοι ήταν ισχυροί άνδρες της εποχής. Υπήρξε ο τελευταίος πάπας που χρησιμοποίησε παπικό όνομα το οποίο δεν είχε χρησιμοποιηθεί προηγούμενα, ως τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Α΄, το 1978.
Ακροναυπλία
Η Ακροναυπλία είναι βραχώδης χερσονησίδα που αποτελούσε στην αρχαιότητα την ακρόπολη του Ναυπλίου. Βρίσκεται απέναντι από το Μπούρτζι και δεξιά του Ναυπλίου κατά την είσοδο στο μυχό του Αργολικού κόλπου. Είναι προσιτή μόνο από Βορρά δια μιας τεχνητής ιστορικής χαράδρας τη λεγόμενη Αρβανιτιά. Η χερσονησίδα αυτή έχει μέσο ύψος από επιφάνεια θαλάσσης 45 μ., μέγιστο μήκος από ανατολάς προς δυσμάς 900 μ. και πλάτος περίπου 400 μ. Κάποια μέρη των τειχών της Ακροναυπλίας είναι κυκλώπεια που αποτέλεσαν τις βάσεις των μετέπειτα οχυρώσεων, τα οποία τμήματα σώζονται μέχρι και σήμερα.
Οι Ενετοί
thumb|250px|Φραγκικά οχυρωματικά έργα στην Ακροναυπλία Η ιστορία της Ακροναυπλίας ακολουθεί την ιστορική τύχη του Ναυπλίου που περιήλθε στους Ρωμαίους, τους Βυζαντινούς, τους Φράγκους, τους Ενετούς και τους Τούρκους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μέχρι την απελευθέρωση της Ελλάδας. Συγκεκριμένα οι Ενετοί είχαν προβεί σε συστηματική νέα οχύρωση σύμφωνα με το νέο οχυρωματικό καθεστώς που είχε επιβάλει η ανακάλυψη της πυρίτιδας και η παράλληλη χρήση των πυροβόλων όπλων. Έτσι το 1502 επαύξησαν την οχύρωση με την κατασκευή του βορειοανατολικού πύργου που βλέπει προς το Παλαμήδι καθώς και τον αυτοτελή προμαχώνα στη δυτική πλευρά  προς τον κόλπο στον οποίο και τοποθέτησαν πέντε μεγάλα ισομεγέθη πυροβόλα (κανόνια) τα λεγόμενα τότε «πέντε αδέλφια», εξ ου και η τότε ονομασία «κάστρο πέντε αδέλφια».
Η κατάληψη από τους Τούρκους
Το 1540 το Ναύπλιο καταλήφθηκε από τους Τούρκους οι οποίοι ενίσχυσαν περισσότερο την οχύρωση της Ακροναυπλίας με μεγαλύτερα κανόνια ονομάζοντάς την Ιτς-Καλέ (= εσωτερικό κάστρο). Το 1686 ακολουθεί δεύτερη ενετική κυριαρχία του Ναυπλίου και αυτής το 1715 δεύτερη τουρκική κυριαρχία. Σ' αυτή την περίοδο οι Τούρκοι ενισχύουν το Ιτς-Καλέ και το Παλαμήδι με 400 κανόνια, εκ των οποίων τα 84 ήταν των 64 λιβρών έκαστο. Τις παραμονές της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 οι Τούρκοι συνέχιζαν τις επισκευές και νέες κατασκευές του κάστρου.
Ο ξεσηκωμός
Τη νύχτα της 30ης Νοεμβρίου του 1822 οι Έλληνες υπό τον Στάικο Σταϊκόπουλο καταλαμβάνουν το Παλαμήδι και με τα κανόνια αυτού άρχισαν να κανονιοβολούν την Ακροναυπλία. Στις 3 Δεκεμβρίου (μόλις 3 ημέρες μετά) οι Τούρκοι αναγκάσθηκαν και παρέδωσαν το κάστρο στον τότε αρχιστράτηγο Θεόδωρο Κολοκοτρώνη ο οποίος υψώνει στις επάλξεις τη σημαία της ελευθερίας και τοποθετεί πρώτο φρούραρχο του κάστρου τον Σπετσιώτη Αναστάσιο Κουτρουμπή. Δυστυχώς όμως η ελληνική φαγωμάρα που ξέσπασε το 1824 συνέπεια της οποίας ήταν η σύλληψη του Κολοκοτρώνη και η φυλάκισή του στην Ύδρα οδήγησε την τότε κυβέρνηση στην αλλαγή του φρουράρχου τοποθετώντας τον έμπιστο αυτής Νάσο Φωτομάρα. Το 1828 όταν έγινε κυβερνήτης ο Ιωάννης Καποδίστριας αρχιφρούραρχος των Φρουρίων του Ναυπλίου ανέλαβε ο συνταγματάρχης Καρλ Βίλχελμ φον Χάιντεκ ο οποίος με τη σειρά του παραχώρησε τη φρουραρχία της Ακροναυπλίας σε 50 Σπετσιώτες υπό τον Καπετάν Νικόλαο Γουδή.
Την εποχή εκείνη ο Κυβερνήτης αντιλαμβανόμενος την αξία του φρουρίου φρόντισε για τον καθαρισμό του από τους σωρούς των ερειπίων και ανοικοδόμησε όλα τα τμήματα που είχαν υποστεί φθορές όπως και του κανονιοστασίου που είχε ολοσχερώς γκρεμιστεί. Επίσης ίδρυσε εντός του χώρου στρατιωτικό νοσοκομείο καθώς και ένα μικρό ναό πλησίον αυτού.
Τον 19ο αιώνα
Κατά την βασιλεία του Όθωνα ο βαυαρικός στρατός που ανέλαβε τη φρούρηση του Ναυπλίου συμπλήρωσε τις επισκευές των οχυρωμάτων, την ανέγερση στρατιωτικών αποθηκών και τελειοποίησε τις εγκαταστάσεις του στρατιωτικού νοσοκομείου. Μετά την μεταφορά της πρωτεύουσας από το Ναύπλιο στην Αθήνα ο Όθωνας διέταξε τον Ιούλιο του 1835 την γενική επισκευή όλων των οχυρωματικών έργων και των προμαχώνων της Ακροναυπλίας (Ιτς-Καλέ), καθώς και τον εξοπλισμό με νέα πυροβόλα.
Κατά τη βασιλεία του Γεωργίου του Α΄ μέσα στο φρούριο αυτό κτίσθηκαν μεγάλοι στρατώνες πεζικού, στρατιωτικές φυλακές καθώς και μεγάλες υπόγειες δεξαμενές συλλογής ομβρίων υδάτων. Την εποχή εκείνη η Ακροναυπλία αποτελούσε το κέντρο στρατωνισμού όλων των στρατιωτών της Πελοποννήσου.
Τον 20ο αιώνα
Επί βασιλείας των Κωνσταντίνου του Α΄ και Αλεξάνδρου του Α΄ οι στρατιωτικές πλέον φυλακές της Ακροναυπλίας άρχισαν σιγά σιγά να ευπρεπίζονται σύμφωνα με τα νεότερα σωφρονιστικά συστήματα και με απασχόληση των καταδίκων σε επαγγελματικές δραστηριότητες συγκροτώντας διάφορα συνεργεία π.χ. ξυλουργών, υποδηματοποιών κ.λπ.
Τα τμήματα του κάστρου
Το δυτικό τμήμα είναι το Ρωμέικο κάστρο. Ένα διαχωριστικό τείχος με πύργο το χωρίζει από το κεντρικό τμήμα, το Φράγκικο κάστρο, όπου στο βόρειο άκρο του βρίσκεται το Ρολόι του Ναυπλίου. Αυτό χωρίζεται σε δύο μέρη από το φραγκικό διατείχισμα Cambello. Στο ανατολικό μέρος ο Ι. Καποδίστριας έκτισε το στρατιωτικό νοσοκομείο και τον ναό των Αγ. Αναργύρων. Το Φράγκικο κάστρο τελειώνει στο Ανατολικό τείχος. Aνατολικά είναι το κάστρο Tορόν, στο νοτιοανατολικό άκρο του οποίου βρίσκεται η Πύλη της Θάλασσας. Πιο ανατολικά από το κάστρο Τορόν είναι ο προμαχώνας Grimani.
Τόπος εξορίας
Τη νύχτα της 30ης Αυγούστου 1937 έγινε οργανωμένη ένοπλη δολοφονική επίθεση από τη μεταξική φρουρά της Ακροναυπλίας με επικεφαλής τον ανθυπασπιστή Μπουγά. Απόσπασμα χωροφυλάκων έβαλε με πολυβόλα από το προαύλιο των φυλακών κατά των θαλάμων των κρατουμένων με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ο δάσκαλος Παύλος Σταυρίδης.
Στη διάρκεια της Κατοχής οι συνθήκες κράτησης των πολιτικών κρατουμένων ήταν δραματικές και πολλοί πέθαναν από πείνα (Θόδωρος Μάγγος, Ευριπίδης Ωρολογάς κ.α) ενώ αρκετοί μεταφέρθηκαν σε άλλα στρατόπεδα. Η απελευθέρωση της Ελλάδας απο τους Γερμανούς βρήκε στην Ακροναυπλία κρατούμενους κομμουνιστές που απελευθερώθηκαν.
Η Ακροναυπλία έγινε και πάλι τόπος εκτόπισης πολιτικών κρατουμένων μετά τον πόλεμο, όταν ο Αντιβασιλέας Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός επανέφερε σε ισχύ τα διαρκή στρατοδικεία.
Τέλος επί βασιλείας Παύλου του Α΄ διατάχθηκε το οριστικό κλείσιμο των φυλακών της Ακροναυπλίας όπου ακολούθησε το γκρέμισμα αυτών και στη θέση του ανοικοδομήθηκε μεγάλη ξενοδοχειακή μονάδα.
Πηγές
Κατηγορία:Ναύπλιο Κατηγορία:Κάστρα της Αργολίδας Κατηγορία:Φυλακές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας
Καζάς
Ο καζάς (αραβικά: قضاء, qaḍāʾ, πληθυντικός: أقضية, aqḍiyah, οθωμανικά τουρκικά: kazâ, τουρκικά: kaza) ή το καϊμακαμλίκι (τουρκικά Kaymakamlığı) αποτελεί μια διοικητική διαίρεση που χρησιμοποιήθηκε αρχικά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και έπειτα από τα διάδοχα κράτη της αυτοκρατορίας. Η λέξη προέρχεται από οθωμανική τουρκική γλώσσα και σημαίνει "διοίκηση" και συχνά μεταφράζεται ως "επαρχία", "υπο-επαρχία" (επίσης αναφέρεται έτσι και ο "ναχιγές") ή "δικαστική περιφέρεια". Στην ελληνική ιστοριογραφία μεταφράζεται και ως "νομός" μιμούμενος την μεταγενέστερη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας. Σήμερα ο "καζάς" ή "καδάς" αποτελεί την δεύτερου επιπέδου διοικητική διαίρεση του Ιράκ και του Λιβάνου, ενώ αποτελεί την τρίτου επιπέδου διοικητική διαίρεση της Ιορδανίας.
Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο καζάς ήταν «μια γεωγραφική περιοχή που υπόκειται σε νομική και διοικητική δικαιοδοσία ενός δικαστή, του καδή». Με τις πρώτες μεταρρυθμίσεις, που είναι γνωστές ως τανζιμάτ, του 1839 οι διοικητικές αρμοδιότητες του καδή μεταφέρθηκαν σε έναν διοικητή, τον καϊμακάμη, με τον καδή να περιορίζεται στην άσκηση των δικαστικών του αρμοδιοτήτων στα πλαίσια του ισλαμικού νόμου. Αργότερα την εποχή των τανζιμάτ, ο καζάς γίνεται διοικητική διαίρεση με το «Σχέδιο Επαρχιακής Μεταρρύθμισης» του 1864, το οποίο υλοποιήθηκε κατά την επόμενη δεκαετία. Ο καζάς ενοποιούσε τις αρμοδιότητες του διοικητή (καϊμακάμη) που διοριζόταν από το Υπουργείο Εσωτερικών της αυτοκρατορίας, του ταμία (διευθύνοντα συμβούλου των χρηματοδοτήσεων) και του δικαστή (καδή) σε μία ενιαία διοικητική μονάδα. Η διοικητική μεταρρύθμιση αποτελούσε μέρος των προσπαθειών της Υψηλής Πύλης για τη δημιουργία ενιαίας ορθολογικής διαχείρισης σε όλη την αυτοκρατορία.
Ο καζάς αποτελούσε υποδιαίρεση μιας διοικητικής περιφέρειας, του σαντζακίου, που αυτό αποτελούσε διαίρεση του βιλαετίου, και αντιστοιχούσε περίπου σε μια πόλη με τα γύρω χωριά της. Με την σειρά τους, ο καζάς διαιρούνταν σε άλλες υπο-επαρχίες, τον ναχιγέ, που διοικούνταν από έναν διοικητικό τοποτηρητή, τον "μουντούρη", και την κοινότητα, το "καριέ", που διοικούνταν από τον "μουχτάρη". Σύμφωνα με την αναθεώρηση του διοικητικού δικαίου το 1871, ο ναχιγές, που συνέχιζε να διοικείται από τον μουντούρη, αποτελούσε το ενδιάμεσο επίπεδο μεταξύ του καζά και του χωριού, που διοικείται από τον "κιόι μουχτάρ".
Ο καζάς αποτελούσε κατά το παρελθόν το δεύτερο επίπεδο διοικητικής διαίρεσης της Συρίας, που έχει αντικατασταθεί με την επαρχία, που ονομάζεται "μιντακάχ". Τα πρώτα χρόνια μετά την ίδρυση του τουρκικού κράτους, εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ο όρος καζάς μέχρι την αντικατάστασή με τον "ίλσε" την δεκαετία του 1920.
Νικόλαος Χατζίσκος
Ο Νικόλαος Χατζίσκος ήταν Έλληνας πολιτικός. Γεννήθηκε στη Λαμία το 1850, καταγόμενος από σημαντική οικογένεια της περιοχής. Ο πατέρας του, Δημήτριος Χατζίσκος, ήταν αγωνιστής κατά την Επανάσταση και στη συνέχεια πολιτικός που διετέλεσε βουλευτής και γερουσιαστής. Η μητέρα του ήταν ανιψιά του Ιωάννη Κωλέττη και συμπεριλαμβανόταν στις κυρίες επί των τιμών της βασιλικής αυλής. Και τα δύο αδέλφια του, ο Ιωάννης που ήταν δικηγόρος και ο Κωνσταντίνος που ήταν γιατρός, συμμετείχαν στην ενεργό πολιτική ζωή και είχαν εκλεγεί βουλευτές.
Ο Νικόλαος σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Παρίσι. Επέστρεψε στην Ελλάδα και ασχολήθηκε με τη δικηγορία. Σύντομα, ακολουθώντας την οικογενειακή παράδοση, ασχολήθηκε με την πολιτική. Έθεσε υποψηφιότητα για βουλευτής στην επαρχία Καλαμπάκας, όμως, και όχι στη Φθιώτιδα όπου εκλεγόταν ο αδελφός του. Το 1881 και το 1885 δεν κατάφερε να εκλεγεί, γι' αυτό και για ένα διάστημα εντάχθηκε στο διπλωματικό σώμα και ανέλαβε καθήκοντα γενικού πρόξενου στη Μασσαλία.
Επανήλθε στην πολιτική λίγα χρόνια αργότερα, όταν ο αδελφός του αποσύρθηκε. Εκπροσώπησε την εκλογική του περιφέρεια στην εθνική αντιπροσωπεία για μεγάλο διάστημα από το 1890 έως το 1910, ενώ υπήρξε πληρεξούσιος και κατά τη διπλή Αναθεωρητική Βουλή του 1910.
Πρόεδρος της Βουλής αναδείχθηκε κατά τη δεύτερη εκλογική θητεία του στη συνεδρίαση της 15ης Δεκεμβρίου 1903. Εκλέχθηκε και πάλι πρόεδρος της Βουλής κατά τη συνεδρίαση της 5ης Μαΐου 1904.
Πέραν της πολιτικής ασχολήθηκε με την ποίηση και την πεζογραφία, ακόμα και τη μετάφραση. Διετέλεσε γενικός γραμματέας του φιλολογικού συλλόγου «Παρνασσός», ενώ για μικρό διάστημα εξέδιδε το περιοδικό Χελιδών.
Πέθανε στην Αθήνα τον Μάρτιο του 1917.
Εκκλησία Σαν Κατάλντο (Παλέρμο)
Η εκκλησία του Σαν Κατάλντο με τους τρεις κόκκινους τρούλους (Ιταλ.: San Cataldo) που βρίσκεται στην πλατεία Μπελίνι (piazza Bellini), αποτελεί ένα από τα πιο σαγηνευτικά σημεία του Παλέρμο.
Η εκκλησία ιδρύθηκε από τον Maione di Bari, την εποχή που ήταν ναύαρχος του Γουλιέλμου Α΄, δηλαδή μεταξύ 1154 και 1160, ενώ στη συνέχεια το κτίριο ανατέθηκε στους Βενεδικτίνους του Μονρεάλε, οι οποίοι το διαφύλαξαν ως το 1787.
Το εξωτερικό, φτιαγμένο από ψαμμίτη, είναι συμπαγές και μετριάζεται από την παρουσία των τόξων. Ψηλά κυριαρχούν οι τρεις επιβλητικοί τρούλοι, οι οποίοι με το κόκκινο χρώμα τους δημιουργούν μία ευχάριστη χρωματική αντίθεση με τη μονοχρωμία των τοίχων. Το εσωτερικό διαμορφώνεται από τα τρία κλίτη, εκ των οποίων το κεντρικό αρθρώνεται ρυθμικά από τους τρεις τρούλους, χωρισμένα από κολώνες.
Φωτογραφίες
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Ιταλία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Σικελία Κατηγορία:Παλέρμο
Πινερόλο
Η Πινερόλο ή Πινιερόλ, (ιταλικά: Pinerolo, γαλλικά: Pignerol) είναι ιστορική παραποτάμια πόλη πρωτεύουσα ομώνυμης επαρχίας, στο νομό του Τορίνου, της ευρύτερης περιοχής του Πεδεμοντίου, της ΒΔ. Ιταλίας, κοντά στα σύνορα με τη Γαλλία.
Γενικά
Η Πινερόλο βρίσκεται 40 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Τορίνο, σε υψόμετρο 376 μ. (1234 πόδια) παρά τις όχθες του ποταμού Chisone. Διακρίνεται στην Πάνω Πινερόλο (παλαιά) και στη Κάτω Πινερόλο που είναι η σύγχρονη πόλη. Αποτελεί λόγω και της θέσης της σημαντικό εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο. Υφίστανται βιομηχανίες υφαντουργίας, παραγωγής μηχανών και μεταλλουργίας. Το 1960 ο πληθυσμός της αριθμούσε περίπου τους 21.000 κατοίκους, ενώ σήμερα υπολογίζεται στους 35.700 (έτος 2009).
Ιστορία
Στην ιστορία είναι γνωστή από τον Μεσαίωνα όπου υπήρξε ένα από τα οχυρά του Οίκου των Δουκών της Σαβοΐας από εποχής Αμεδαίου Δ΄ (1243). Περισσότερο όμως γνωστή φέρεται στους στρατιωτικούς από την περίφημη Σχολή Αξιωματικών Ιππικού που υφίσταται ακόμα και σήμερα. Το 1536, όταν τα γαλλικά στρατεύματα εισέβαλαν στη περιοχή του Πεδεμοντίου κατελήφθη μεταξύ των άλλων και η Πινιερόλ όπου και παρέμεινε στη κατοχή τους μέχρι το 1574. Το 1631 περιήλθε και πάλι στους Γάλλους μέχρι το 1696 όταν υπογράφηκε η Συνθήκη του Τορίνο όπου και επανήλθε στον Οίκο της Σαβοΐας, ακολουθώντας την τύχη του Οίκου και την ενσωμάτωση στο Βασίλειο της Ιταλίας. Στη πόλη αυτή, το 1680, πέθανε κρατούμενος επί 15 χρόνια, ο επί βασιλείας Λουδοβίκου ΙΔ΄, Γάλλος υπουργός οικονομικών Νικολά Φουκέ.
Σημείωση
Την ονομασία της πόλης αυτής φέρει η ιταλική 24η Μηχανοκίνητη Μεραρχία Πεζικού που έδρασε στην Ελλάδα, στην περιοχή της Θεσσαλίας, όπου και προκάλεσε το ολοκαύτωμα του Δομενίκου, και της Ηπείρου, στον Β' Π.Π. που αποτελούσε τότε επιμέρους διοικητική μονάδα της 11ης Ιταλικής Στρατιάς. Όταν γνωστοποιήθηκε η ανακωχή, που υπέγραψαν οι σύμμαχοι της Ελλάδος με την κυβέρνηση του στρατάρχη Πιέτρο Μπαντόλιο, ο οποίος είχε καταλάβει την εξουσία και είχε καθαιρέσει τον Μουσολίνι, η Μεραρχία Πινερόλο στις 12 Σεπτεμβρίου του 1943 παραδόθηκε, σε συνεργασία με τη Βρετανική Στρατιωτική Αποστολή, στην αντιστασιακή οργάνωση του ΕΛΑΣ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Κανταχάρ
thumb|right|280px|Το Διεθνές Αεροδρόμιο της Κανταχάρ Η Κανταχάρ (γενέθλιος πόλη της φυλής Γιουσαφζάι των Παστούν), είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Αφγανιστάν, με πληθυσμό περίπου 512.200 κατοίκων (2011). Είναι πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, ευρισκόμενη στα νότια της χώρας σε υψόμετρο 1.010 μ. πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Ο ποταμός Αργκαντάμπ ρέει στα δυτικά της πόλης.
Η Κανταχάρ είναι μία από τις πιο σημαντικές πολιτισμικά πόλεις των Παστούν και αποτελεί την παραδοσιακή τους έδρα για πάνω από 200 χρόνια. Αποτελεί μεγάλο εμπορικό κέντρο όπου διακινούνται μαλλί, βαμβάκι, μετάξι, υφάσματα, σπόροι, φρέσκα και αποξηραμένα φρούτα και τομπάκο. Η περιοχή παράγει εξαιρετικής ποικιλίας φρούτα και είναι διάσημη για τις ροδιές και τους αμπελώνες της. Η Κανταχάρ έχει διεθνές αεροδρόμιο και εκτεταμένο οδικό δίκτυο, που την ενώνει με τη Λασκάρ Γκαχ και τη Χεράτ στα δυτικά, τη Γκαζνί και την Καμπούλ στα βορειοανατολικά, την Ταρινκότ στα βόρεια και την Κέττα στο γειτονικό Βαλουχιστάν στα νότια.
Η περιοχή γύρω από την πόλη αποτελεί έναν από τους παλαιότερους γνωστούς ανθρώπινους οικισμούς. Ο Μέγας Αλέξανδρος είχε ιδρύσει την Παλαιά Κανταχάρ τον 4ο αιώνα π.Χ. με το όνομα Αλεξάνδρεια Aραχωσίας. Από το Ισκαντέρ (Αλέξανδρος) και Αραχωσία προέκυψε με παραφθορά το Κανταχάρ (Ισ-καντέρ και Αράχ-Αχάρ). Πολλές αυτοκρατορίες πολέμησαν επί μακρόν για τον έλεγχο της πόλης λόγω της στρατηγικής της θέσης κατά μήκος των εμπορικών αρτηριών της Νότιας, Κεντρικής και Δυτικής Ασίας. Το 1709, ο Μιρουαΐς Χοτάκ έκανε την περιοχή ανεξάρτητο βασίλειο και μετέτρεψε την Κανταχάρ σε πρωτεύουσα της δυναστείας των Χοτακί, φατρίας της φυλής Γκιλζάι των Παστούν. Το 1747, ο Αχμάντ Σαχ Ντουρράνι, από τη φυλή Σαντοζάι των Παστούν και ιδρυτής της τελευταίας Αφγανικής Αυτοκρατορίας (Αυτοκρατορία των Ντουρράνι), την όρισε ως πρωτεύουσα του Αφγανιστάν, αλλά αργότερα τη διαδέχθηκε η Καμπούλ.
Από τα τέλη του 1994 μέχρι το 2001, υπήρξε πρωτεύουσα της κυβέρνησης των Ταλιμπάν μέχρι την ανατροπή των τελευταίων από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ στα τέλη του 2001, οπότε και η έδρα της νέας αφγανικής κυβέρνησης επανήλθε στην Καμπούλ.
Χρίστος Σενέκης
Ο Χρίστος Σενέκης (6 Οκτωβρίου 1977) είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Από το 2021 είναι βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου εκλεγμένος με το ΔΗΚΟ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χρίστος Σενέκης απέκτησε πτυχίο νομικής από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Επιπλέον, είναι διεθνολογός, απόφοιτος του Τμήματος Διεθνών, Ευρωπαϊκών και Περιφερειακών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου. Ακόμη, είναι απόφοιτος του Τμήματος Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Επιπρόσθετα, απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο στη διοίκηση επιχειρήσεων (MBA) από το Πανεπιστήμιο Κύπρου.
Διευθύνει το δικό του δικηγορικό γραφείο.
Είναι νυμφευμένος με τη Φωτεινή Χατζηττοφή.
Πολιτική διαδρομή
Στα φοιτητικά του χρόνια διετέλεσε πρόεδρος της φοιτητικής παράταξης Αναγέννηση Αθήνας. Επιπλέον, διετέλεσε πρόεδρος της ΠΟΦΕΝ. Ακόμη, υπήρξε μέλος της επαρχιακής επιτροπής ΝΕΔΗΚ Αμμοχώστου και της επαρχιακής επιτροπής ΔΗΚΟ Αμμοχώστου.
Διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΔΗΚΟ. Διετέλεσε μέλος της ομάδας κυπριακού του κόμματος. Είναι μέλος του εκτελεστικού γραφείου του ΔΗΚΟ.
Εξελέγη βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 2021 στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου με το ΔΗΚΟ για την ΙΒ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Αμμοχώστου Κατηγορία:Βουλευτές ΙΒ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι