cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημογραφία της Γερμανίας
1990–σήμερα
Το 2013 παρατηρήθηκαν οι ακόλουθες πιο πρόσφατες εξελίξεις: Στα νέα ομόσπονδα κράτη το ποσοστό των γεννήσεων από μορφωμένες γυναίκες είναι τώρα υψηλότερο από αυτό των ατόμων χωρίς πτυχία πανεπιστημίου. Διαφορές στις προτεραιότητες αξιών και καλύτερη διαθεσιμότητα φροντίδας των παιδιών στα ανατολική κρατίδια συζητείται ως πιθανή αιτία.
Γεωγραφία
Με ένα εκτιμώμενο περισσότερο από 81,8 εκατομμύρια κατοίκους στα τέλη του 2011, η Γερμανία είναι η πολυπληθέστερη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και κατατάσσεται ως η 16η μεγαλύτερη χώρα στον κόσμο όσον αφορά τον πληθυσμό. Η πυκνότητα του πληθυσμού ανέρχεται σε 229,4 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Κρατίδια
Η Γερμανία αποτελείται από δεκαέξι πολιτείες, που συλλογικά αναφέρονται ως Κρατίδια (Länder). Λόγω διαφορών στο μέγεθος και τον πληθυσμό, η υποδιαίρεση των κρατιδίων αυτών ποικίλλει, ιδίως μεταξύ πόλεων-κρατών (Stadtstaaten) και τα κρατίδια με μεγαλύτερα εδάφη (Flächenländer). Για την περιφερειακούς διοικητικούς λόγους πέντε κρατίδια, ήτοι η Βάδη-Βυρτεμβέργη, η Βαυαρία, η Έσση, η Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία και η Σαξονία, αποτελούν ένα σύνολο 22 Διοικητικών Περιφερειών (Regierungsbezirke). Από το 2009, η Γερμανία διαιρείται σε 403 επαρχίες (Kreise) σε δημοτικό επίπεδο, αυτές αποτελούνται από 301 αγροτικές περιοχές και 102 αστικές περιοχές.
Πληθυσμός
δεξιά|μικρογραφία|Χάρτης της πυκνότητας του πληθυσμού στη Γερμανία το 2019. Δημογραφικά στατιστικά στοιχεία, σύμφωνα με το CIA World Factbook, εκτός αν αναφέρεται διαφορετικά. 82.175.700 (εκτίμηση 2015) δεξιά|μικρογραφία|Η [[Πυραμίδα ηλικιών|πυραμίδα του πληθυσμού της Γερμανίας το 2005]] 4,09 θάνατοι ανά 1.000 γεννήσεις ζώντων (2007)
συνολικά: 3,99 θάνατοι/1.000 γεννήσεις ζώντων (2010) συνολικός πληθυσμός: 81 χρόνια (2015)
Αλλοδαποί στη Γερμανία
Ως προς το 2014, οι αριθμοί επιλεγμένων ομάδων αλλοδαπών κατοίκων (μη πολιτογραφημένοι μόνιμοι κάτοικοι) στη Γερμανία έχουν ως εξής:
Αυτή η λίστα δεν περιλαμβάνει αλλοδαπούς με γερμανική υπηκοότητα και αλλοδαπούς χωρίς ιδιότητα μόνιμου κατοίκου.
As Aventuras de Gui & Estopa
As Aventuras de Gui & Estopa είναι βραζιλιάνική τηλεοπτική σειρά κινούμενων σχεδίων που δημιουργήθηκε από τον Μαριάνα Καλταμπιάνο. Αρχικά προβλήθηκε στον Cartoon Network για τρεις κύκλους, κάνοντας πρεμιέρα στις 2009 έως 2017, ενώ η προβολή του στην Λατινική Αμερική γινόταν επίσης καθημερινά το 2 Δεκεμβρίου 2013 από τον Tooncast και Boomerang.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων
Υφυπουργείο Πολιτισμού (Κύπρος)
Το Υφυπουργείο Πολιτισμού της Κύπρου δημιουργήθηκε στις 4 Ιουλίου 2022. Η έδρα του βρίσκεται στη Λευκωσία.
Η ίδρυση του υφυπουργείου από το υπουργικό συμβούλιο έγινε στις 11 Μαρτίου 2021, ενώ η έγκριση του σχετικού νομοσχεδίου από τη Βουλή των Αντιπροσώπων έγινε στις 31 Μαρτίου. Στις 22 Ιουνίου ανακοινώθηκε ο πρώτος Υφυπουργός Πολιτισμού, Γιάννης Τουμαζής, ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα στις 4 Ιουλίου.
Στο υφυπουργείο εντάχθηκαν οι Πολιτιστικές Υπηρεσίες, η Υπηρεσία Κυπριακής Χειροτεχνίας, το Τμήμα Αρχαιοτήτων (από 1η Ιουλίου 2023) και μέρος των δραστηριοτήτων του ΘΟΚ.
Διατελέσαντες υφυπουργοί
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει όλους τους Υφυπουργούς Πολιτισμού από την ίδρυση του υπουργείο έως σήμερα.
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1993-1994
Το πρωτάθλημα Α1΄ Εθνικής κατηγορίας χάντμπολ ανδρών της περιόδου 1993–94 ήταν το 5ο από την καθιέρωση της Α1 και συνολικά το 17ο πρωτάθλημα Ελλάδος στην ιστορία του χάντμπολ (μαζί με τα δυο πρωταθλήματα που είχε διοργανώσει ο ΣΕΓΑΣ). Πρωταθλητής αναδείχθηκε για έβδομη φορά στην ιστορία του θεσμού ο Α.Σ. Φίλιππος Βέροιας, ο οποίος επικράτησε στον τελικό των πλέι-οφ του Γ.Α.Σ. Κιλκίς.
Υφυπουργείο Πολιτισμού (Κύπρος)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολιτισμου Κατηγορία:Υπουργεία Πολιτισμού Κατηγορία:Υφυπουργείο Πολιτισμού (Κύπρος)
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1993-1994
Πηγές
1993 1994 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 1993 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 1994
Κάστρο της Άγκυρας
Το Κάστρο της Άγκυρας (Ankara Kalesi) είναι μια ιστορική οχύρωση στην πόλη της Άγκυρας στην Τουρκία. Ιδρύθηκε τον 8ο αιώνα π.Χ. από τους Φρύγες και ξαναχτίστηκε το 278 π.Χ. από τους Γαλάτες. Το κάστρο υπέστη πολλές ανακαινίσεις κατά τη διάρκεια των ρωμαϊκών, βυζαντινών, Σελτζούκ και οθωμανικών εποχών.
Σουρέν Μελικιάν
Καταγωγή
Γεννημένος στις 5 Δεκεμβρίου 1936, στο Παρίσι της Γαλλίας, ήταν υιός Αρμένιου πατέρα, του Κεβόρκ Μελικιάν ή Γκεόργκι Μελίκοφ, και Αζέρας μητέρας, της Καουσάρ Ασαντουλάγιεβα. Ο πατέρας του κατηγορήθηκε για τη φερόμενη συμμετοχή του στα Γεγονότα του Μαρτίου, ωστόσο, η ενοχή του δεν απεδείχθη καθώς προέκυψε πως ήταν παρώνη προκειμένου να υπερασπιστεί μουσουλμανικού θρησκεύματος φίλο του. Ο πατρικός πάππος του Μελικιάν, Αμπαρτσούμ Μελίκοφ, ήταν δισεκατομμυριούχος στον τομέα των πετρελαιοειδών και ιδιοκτήτης της εταιρείας Α.Σ.Μελίκοφ & Σία, με έδρα το Μπακού. Μητρικός πάππος του ήταν ο Μιρζά Ασαντουλάγιεφ, γεγονός το οποίο τον καθιστούσε ανιψιό της Μπανίν. Έπειτα από τον θάνατο του πατέρα του, το 1945, ο ίδιος μεγάλωσε στο πλευρό της μητέρας του.
Κάστρο της Άγκυρας
Ιστορία και αρχιτεκτονική
Το κάστρο αποτελείται από μια εσωτερική γραμμή τοίχων με στενούς πύργους, που περικλείει μια έκταση περίπου 350m έως 150m, και μια εξωτερική γραμμή τοίχων με πύργους περίπου 40m. Και τα δύο σετ τοίχων κατασκευάστηκαν χρησιμοποιώντας μεγάλες ποσότητες επαναχρησιμοποιημένης τοιχοποιίας. Η ακριβής ημερομηνία κατασκευής τους είναι αβέβαιη, αλλά και τα δύο έπονται μετά την κατάληψη και την καταστροφή της Άγκυρας από τους Πέρσες κατά πάσα πιθανότητα το 622. Ο Φος θεωρεί ότι τα εσωτερικά τείχη μπορεί να χρονολογούνται από τη βασιλεία του Κώνστα Β'. Οι εξωτερικοί τοίχοι πιστεύεται γενικά ότι έχουν κατασκευαστεί λίγο αργότερα. Το υψηλότερο σημείο του κάστρου ονομάζεται Ακκαλέ (Akkale ) ή Αλιτάσι (Alitaşı) και βρίσκεται στη νοτιοανατολική πλευρά του κάστρου. Η μία απο τις δύο εισόδους του κάστρου έχει μία επιγραφή, που ανήκει στο Ιλχανάτο της Μογγολικής Αυτοκρατορίας. Στο πέρασμα των αιώνων έγιναν πολλές επιδρομές στην Άγκυρα και το κάστρο υπέστη πολλές φθορές, οι οποίες αποκαταστάθηκαν. Έτσι, π.χ. το 217 μ.Χ. ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Καρακάλλας επισκεύασε τα τείχη του κάστρου. Το κάστρο σχεδόν καταστράφηκε μεταξύ των ετών 222 και 260 μετά την νίκη των Περσών εναντίον του Αυτοκράτορα Σεβήρου Αλέξανδρου. Ο Κωνσταντίνος ο Μέγας έχτισε τα εξωτερικά τείχη της πόλης για καλύτερη προστασία. Οι Σελτζούκοι κατέλαβαν το κάστρο το 1073 και κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το κάστρο επισκευάστηκε ξανά.
Σουρέν Μελικιάν
Εκπαίδευση και σταδιοδρομία
Έπειτα από την αποφοίτησή του από το Λύκειο Κοντορσέ, ο Μελικιάν πραγματοποίησε σπουδές στη Σορβόννη, καθώς και στο Εθνικό Ινστιτούτο Ανατολίτικων Γλωσσών και Πολιτισμών (γαλλικά: Institut national des langues et civilisations orientales ή INALCO). Με σημείο εκκίνησης το 2005, αποτελεί υπεύθυνο καθηγητή της Έδρας Μεσανατολικής Ιστορίας στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Έρευνας (γαλλικά: Centre national de la recherche scientifique ή CNRS). Το 2007, έλαβε τον τίτλο του ομότιμου διευθυντή ερευνών. Με σημείο εκκίνησης το 1969, συνέγραφε εβδομαδιαίες στήλες αρθρογραφίας με αντικείμενο την ιστορία της τέχνης και τις αγορές τέχνης για λογαριασμό της International Herald Tribune. Μεταξύ 2011 και 2013 συνέγραφε στήλες αρθρογραφίας για λογαριασμό της The New York Times. Έχει εργαστεί ως Ανώτερος Σύμβουλος Συλλογών για λογαριασμό του Μουσείου Αγά Χαν.
Κάστρο της Άγκυρας
Ιστορία και αρχιτεκτονική
Το εσωτερικό κάστρο καλύπτει μια έκταση 43000 τετραγωνικών μέτρων με ήσυχους δρόμους. Το εσωτερικό κάστρο έχει 600 κατοικίες, που είναι κατασκευασμένες με ξύλο, πλίνθους και τούβλα. Συνήθως έχουν δύο ή τρεις ορόφους. Στο κάστρο επίσης υπάρχουν μικρές πλατείες (π.χ. Ατπαζάρι, Σαμανπαζάρι, Κογιουνπαζάρι), που χρησιμοποιούνται ως μικρά παζάρια. Το μουσείο του κάστρου, που ονομάζεται Έτι Μουσείο, ιδρύθηκε με την υποστήριξη του Κεμάλ Ατατούρκ το 1921 και κατασκευάστηκε στον υψηλότερο πύργο του κάστρου. Λειτούργησε ως το πρώτο μουσείο της Τουρκίας έως το 1948.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλτιντάγ (Άγκυρα) Κατηγορία:Βυζαντινές οχυρώσεις στην Τουρκία Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Άγκυρα Κατηγορία:Φρούρια στην Τουρκία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Άγκυρα Κατηγορία:Κάστρα στην Τουρκία
Σουρέν Μελικιάν
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιρανοί κριτικοί της τέχνης Κατηγορία:Γάλλοι κριτικοί της τέχνης Κατηγορία:Ιρανοί ιστορικοί της τέχνης
Καρκίνωμα NUT
Το καρκίνωμα NUT, επίσης γνωστό και ως καρκίνωμα μέσης γραμμής ΝΟΥΤ, είναι εξαιρετικά σπάνιος τύπος καρκίνου που μπορεί να αναπτυχθεί οπουδήποτε στο σώμα, συνήθως εντοπίζεται στον εγκέφαλο, τον λαιμό και τους πνεύμονες. Αναπτύσσεται από τα πλακώδη κύτταρα του σώματος, τα οποία είναι κύτταρα που αποτελούν το δέρμα και την επένδυση ορισμένων οργάνων, λ.χ. τους πνεύμονες και το στομάχι. Αναπτύσσεται πολύ γρήγορα και μπορεί να εξαπλωθεί με μεταστάσεις και στα υπόλοιπα ζωτικά όργανα του σώματος.
Το καρκίνωμα αυτό είναι τόσο σπάνιο που σήμερα υπάρχουν ελάχιστα στατιστικά δεδομένα σχετικά με το πόσοι άνθρωποι έχουν νοσήσει από αυτό. Τα γενικά συμπτώματα του είναι ο πόνος, η ακούσια απώλεια βάρους, η κόπωση, ο βήχας και η δύσπνοια.
Η θεραπεία για κάθε ασθενή είναι μοναδική. Λόγω της σπανιότητας δεν υπάρχει τυπική θεραπεία για αυτό. Είναι επίσης δύσκολο να αντιμετωπιστεί, επειδή αναπτύσσεται ταχύτατα και μπορεί να γίνει ανθεκτικό στη θεραπεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καρκίνος
Μάχη του Λόφου Σαλαΐτα
Η Μάχη του Λόφου Σαλαΐτα ή Μάχη του Λόφου Ολντορόμπο (αγγλικά Battle of Salaita Hill ή Battle of Oldorobo Hill), ήταν η πρώτη ευρείας κλίμακας συμπλοκή στην Εκστρατεία της Ανατολικής Αφρικής κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία περιελάμβανε Βρετανικά, Ινδικά, Ροδεσιανά και Νοτιοαφρικανικά στρατεύματα.
Ετυμολογία
Η αρχική ονομασία του λόφου ήταν Ελντορόμπο (Eldorobo), αμέσως μετά, λόγω της ήττας των Βρετανών στη μάχη, μετονομάστηκε σε Slaughter (κυριολ. σφαγή, προφέρεται Σλώτε ρ ) και το οποίο Σλώτε ρ, παραφράστηκε σε Σλάτε − Σλάτα, για να καταλήξει Σαλαΐτα (Salaita).
Ιστορικό
Η Σαλαΐτα ήταν μια στρατηγική θέση παρακολούθησης πλησίον της συνοριακής πόλης Ταβέτα, στη σημερινή Κένυα. Η εγγύτητά της στα σύνορα της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής και η πεποίθηση ότι υπερασπιζόταν μόνο από ένα μικρό απόσπασμα μόλις 300 ανδρών χωρίς πυροβολικό, το έκανε έναν ελκυστικό αρχικό στόχο, για την επίθεση του Σματς.
Η προέλαση στη Γερμανική Ανατολική Αφρική, διεξήχθη από τη 2η Νοτιοαφρικανική Μεραρχία, διοικούμενη από τον Ταξίαρχο Wilfrid Malleson. Ο Malleson είχε μικρή εμπειρία μάχης, έχοντας υπηρετήσει στο προσωπικό του Βρετανού Στρατάρχη Κίτσενερ και ως μέρος της Βρετανικής στρατιωτικής αποστολής στο Αφγανιστάν, πριν από το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Η 2η Νοτιοαφρικανική Πεδινή Ταξιαρχία και η Πρώτη Ταξιαρχία Ανατολικής Αφρικής είχαν επιλεγεί να επιτεθούν στη Σαλαΐτα. Συμπεριλαμβανομένης μιας συναπτόμενης ταξιαρχίας Ινδικού πυροβολικού, η δύναμη αριθμούσε συνολικά 6.000 άνδρες. Παρά τη Βρετανική υπηρεσία πληροφοριών, η οποία εισηγείτο το αντίθετο, μολαταύτα, τη Σαλαΐτα υπερασπίζονταν σθεναρά 1.300 περίπου άνδρες υπό τον τοπικό διοικητή Ταγματάρχη Georg Kraut. Επιπλέον, άγνωστες στον Malleson, υπήρχαν έξι πεδινοί λόχοι Schutztruppe (αποικιακή δύναμη),—οι οποίοι αριθμούσαν 1.000 περίπου άνδρες,—στη γύρω περιοχή.
Η μάχη
Οι Βρετανικές μυστικές υπηρεσίες, έδειχναν ότι υπερασπίζονταν από μια μικρή δύναμη 300 ανδρών χωρίς πυροβολικό, ένα λάθος που θα τους κόστιζε ακριβά. Η επίθεση των συμμάχων, ξεκίνησε την πρωία της 12ης Φεβρουαρίου, με έναν προκαταρκτικό βομβαρδισμό των Γερμανικών θέσεων από πυροβόλα 4 in (101,6 mm) τα οποία είχαν διασωθεί από το βυθισμένο καταδρομικό HMS Pegasus. Ωστόσο, λόγω ελαττωματικής πληροφόρησης, η πυκνοί πυροβολισμοί στόχευαν, Γερμανικούς δευτερεύοντες τάφρους στην κορυφή του λόφου Σαλαΐτα, αντί της πρώτης γραμμής, η οποία ήταν λίγο χαμηλότερα στην πλαγιά. Επομένως, προειδοποίησε τους υπερασπιστές για την επερχόμενη επίθεση, χωρίς να διαταράξει την ικανότητά τους να αντιταχθούν. Δύο ώρες στην επίθεση, όταν οι άνδρες του Malleson απείχαν 2.000 m (6.600 ft) από τη Σαλαΐτα, το Γερμανικό πυροβολικό άρχισε να τους βάλει σποραδικά.
Ο Νοτιοαφρικανός Ταξίαρχος Gordon Beves ανέπτυξε την ταξιαρχία του με το 7ο Νοτιοαφρικανικό Σύνταγμα (Αντισυνταγματάρχης J.C. Freeth) να ηγείται της επίθεσης, με το 5ο (Αντισυνταγματάρχης επί τιμή J.J. Byron) και το 6ο (Αντισυνταγματάρχης G.M.J. Molyneux) Συντάγματα να κρατούν την αριστερή και δεξιά πλευρά του λόφου αντιστοίχως. Οι άνδρες αναπτύχθηκαν σε ένα χαλαρό σχηματισμό ακροβολισμού. Τα Νοτιοαφρικανικά συντάγματα κατόρθωσαν να διασπάσουν τη Γερμανική γραμμή, αλλά σταμάτησαν και εν συνεχεία αναγκάστηκαν να αποσυρθούν μετά από τις απώλειες που υπέστησαν από τα οπλοπολυβόλα. Καθώς υποχωρούσαν προς τις αρχικές τους θέσεις, υπερφαλαγγίστηκαν και δέχθηκαν επίθεση από μια Γερμανική στήλη ενίσχυσης, της οποίας ηγείτο ο Hauptmann (Λοχαγός) Schultz, από την κοντινή πόλη της Ταβέτα. Μετά από αυτή τη συμπλοκή, η δύναμη κινήθηκε βορειότερα προς το Σερενγκέτι, έχοντας υποστεί 172 θύματα, εκ των οποίων οι 138 ήσαν Νοτιοαφρικανοί.
Επακόλουθο
Η φυλετική ένταση μεταξύ του 6ου Νοτιοαφρικανικού Συντάγματος Πεζικού και του 130ού Baluchis ήταν πηγή μιας κάποιας ανησυχίας. Η Νοτιοαφρικανική μονάδα ήταν απρόθυμη να υπηρετήσει παράλληλα με τους Ινδούς συναδέλφους της, καλώντας τους "coolies" (ελλ. μεταφρ. "χαμάλης" (μειωτικά)). Όταν οι Νοτιοαφρικανοί ετράπησαν σε φυγή από τους Γερμανούς Askari, οι Baluchis κράτησαν σθεναρά. Αργότερα, επέστρεψαν ένα οπλοπολυβόλο που είχε εγκαταλειφθεί από τα στρατεύματα των λευκών, με ένα σημείωμα που έλεγε: «Με τις ευχές του 130ού Baluchis. Θα μπορούσαμε να σας ζητήσουμε, να μην αναφέρετε πλέον τους άνδρες μας ως "coolies"».
Ως αποτέλεσμα της μάχης, ο Πάουλ φον Λέτοβ-Φόρμπεκ —διοικητής των Γερμανικών δυνάμεων στην Ανατολική Αφρική— ενίσχυσε τις μονάδες του στην περιοχή του Κιλιμαντζάρο. Σχεδόν οι μισές δυνάμεις του Λέτοβ-Φόρμπεκ ανασυντάχθηκαν τελικά στην περιοχή (800 Γερμανοί και 5.200 ασκάρι).
Η συνέχεια μετά τη μάχη
Στις 8 Μαρτίου 1916, δυο Ταξιαρχίες της Νοτίου Αφρικής (μία ιππικού και μία πεζικού), οι οποίες ήσαν τμήμα της δύναμης του Σματς και διοικούμενες από τον Ταξίαρχο Louis Jacob van Deventer, καταλαμβάνουν τα υψώματα Τσάλα (Chala) και Σαλαΐτα, που είχαν προηγουμένως εγκαταλειφθεί από τους Γερμανούς, οι οποίοι κατευθύνθηκαν προς την Ταβέτα.
Δείτε επίσης
• 2
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Παραπομπές σημειώσεων
<references group="Παρ. Σημ." />
Υποσημειώσεις
<references group="Υποσημ." />
Παραπομπές Υποσημειώσεων
<references group="Παρ. Υποσημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Τανζανίας Σαλαιτα
Δημοτικό διαμέρισμα Καμενιάνων Αχαΐας
Το Δημοτικό Διαμέρισμα Καμενιάνων είναι ένα από τα 12 Δημοτικά Διαμερίσματα του πρώην Δήμου Αροανίας, που πλέον αποτελεί Τοπική κοινότητα του «Καλλικρατικού» Δήμου Καλαβρύτων.
Οι οικισμοί που το συγκροτούν είναι :
Το Δημοτικό Διαμέρισμα Καμενιάνων καλύπτει έκταση 11.300 στρεμμάτων και έχει πληθυσμό 116 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Αροανίας
Γουίλ Πούλτερ
Ο Γουίλιαμ Τζακ Πούλτερ (William Jack Poulter, γεννημένος στις 28 Ιανουαρίου του 1993) είναι ένας Άγγλος ηθοποιός. Έλαβε την πρώτη του αναγνώριση για τον ρόλο του στο Το Χρονικό της Νάρνια: Ο Ταξιδιώτης της Αυγής (2010). Αργότερα, για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στην κωμωδία Οικογένεια Μίλερ (2013), κέρδισε Κινηματογραφικό Βραβείο BAFTA Ανερχόμενου Αστέρα.
Ο Πούλτερ αργότερα πρωταγωνίστησε στις ταινίες Ο Λαβύρινθος (2014) και την συνέχεια του, Ο Λαβύρινθος: Η Τελική Δοκιμασία (2018), Η Επιστροφή (2015), Detroit: Μια Οργισμένη Πόλη (2017), Μαύρος Καθρέφτης: Bandersnatch (2018), Μεσοκαλόκαιρο (2019), και Φύλακες του Γαλαξία 3 (2023).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Windows 3.1x
Τα Windows 3.1x (με κωδικό όνομα Janus) είναι μια σειρά λειτουργικών συστημάτων 16-bit που δημιουργήθηκε από την Microsoft για χρήση σε προσωπικούς υπολογιστές. Η σειρά ξεκίνησε με τα Windows 3.1 τον Απρίλιο του 1992 ως ο διάδοχος των Windows 3.0. Άλλες μεταγενέστερες εκδόσεις κυκλοφόρησαν μεταξύ του 1992 και 1994, όταν και αντικαταστάθηκαν από τα Windows 95. Κατά τη διάρκεια ζωής τους, τα Windows 3.1 παρείχαν βελτιώσεις προς την πλατφόρμα που ακόμα βασιζόταν στο MS-DOS, όπως βελτιωμένη σταθερότητα συστήματος, φόντα TrueType, μεγαλύτερη υποστήριξη για multimedia και workgroup networking.
Η υποστήριξη των Windows 3.1 έληξε στις 31 Δεκεμβρίου του 2001.
Windows 3.1
Τα Windows 3.1 κυκλοφόρησαν αρχικά στις 6 Απριλίου του 1992 και παρουσίασαν φόντα TrueType, καθώς και άλλα ευανάγνωστα φόντα, το οποίο έκανε τα Windows μια βιώσιμη πλατφόρμα δημοσίευσης για πρώτη φορά. Παρόμοιο μπορούσε να γίνει και για τα Windows 3.0 μέσω του Adobe Type Manager της Adobe. Τα Windows 3.1 σχεδιάστηκαν να είναι συμβατά με παλιότερες εκδόσεις των Windows. Όπως με τα Windows 3.0, η έκδοση 3.1 είχε διαχειριστή αρχείων και διαχειριστή προγράμματος, αλλά δεν μπορούσε να εκτελεστεί σε πραγματική λειτουργία. Τα Windows 3.1 παρουσίασαν τον Ναρκαλιευτή, αντικαθιστώντας το Reversi. Τα Windows 3.1 διέθεταν έναν υπολογιστή 286 με RAM 1 MB, ως μια προσπάθεια να αυξηθεί η σταθερότητα συστήματος, σε αντίθεση με τα Windows 3.0 που προκαλούσαν συχνά διακοπές.
Windows 3.1 for Central and Eastern Europe
Τα Windows 3.1 for Central and Eastern Europe ήταν μια σπέσιαλ έκδοση που επέτρεπε την χρήση κυριλλικών και φόντα με διακριτικά σήματα, χαρακτηριστικό γλώσσας της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Η Microsoft επίσης έκδωσε τα Windows 3.1J με την υποστήριξη Ιαπωνικών, και πώλησε 1.46 εκατομμύρια αντίγραφα την πρώτη χρονιά στην αγορά στην Ιαπωνία.
Windows 3.11
Τα Windows 3.11 κυκλοφόρησαν στις 8 Νοεμβρίου του 1993. Δεν περιείχε κάποιες βελτιώσεις από τα Windows 3.1, παρά μόνο διόρθωση προβλημάτων. Η Microsoft αντικατέστησε όλες τις εκδόσεις retail των Windows 3.1 με τα Windows 3.11 και παρείχε μια δωρεάν αναβάθμιση σε αυτούς που είχαν ήδη τα Windows 3.1.
Windows for Workgroups
Το Windows for Workgroups είναι μια επέκταση που επιτρέπει στους χρήστες να μοιράζονται τους πόρους τους και να ζητήσουν εκείνα των άλλων χωρίς έναν κεντρικό διακομιστή ελέγχου ταυτότητας. Χρησιμοποίησε το πρωτόκολλο SMB επί του NetBIOS.
Windows for Workgroups 3.1
Τα Windows for Workgroups 3.1 (με κωδικό όνομα Winball και αργότερα Sparta) κυκλοφόρησαν τον Οκτώβριο του 1992 και είναι μια εκτεταμένη έκδοση των Windows 3.1 που περιέχει υποστήριξη μητρικής δικτύωσης. Διατίθεται με SMB υποστήριξη κοινής χρήσης αρχείων μέσω NetBIOS-βασισμένου πρωτοκόλλου NBF ή IPX μεταφοράς δικτύου και παρουσιάζει το παιχνίδι Κούπες και VSHARE.386.
Windows for Workgroups 3.11
Τα Windows for Workgroups 3.11 (με κωδικό όνομα Snowball) κυκλοφόρησαν στις 11 Αυγούστου του 1993, και φορτώθηκαν τον Νοέμβριο του 1993. Υποστηρίζει 32-bit πρόσβαση αρχείων και κρυφή μνήμη VCACHE.386. Τα WFW 3.11 διαθέτουν υπολογιστή 386 για να εκτελεστούν.
Εφαρμογές
Τα Windows 3.1x παρουσίασαν νέες δυνατότητες για εφαρμογές, πιο πολύ εφαρμογές multimedia. Εν τω μεταξύ, η Microsoft έκανε μια ποικιλία λογισμικών εφαρμοσμένα σε αυτό το περιβάλλον, με το όνομα Microsoft Home. Ένα από τα προγράμματα είναι το Microsoft Bob.
Διαχειριστής προγράμματος
Ο Διαχειριστής προγράμματος (αγγλ. Program Manager) περιεχόταν σε όλες τις εκδόσεις των Windows, από τα Windows 3.0 μέχρι τα Windows XP Service Pack 1. Μια μη λειτουργική βιβλιοθήκη με όνομα "progman.exe" περιλαμβανόταν στα Windows XP Service Pack 2, το οποίο αποσύρθηκε στα Windows Vista.
Internet Explorer
Οι εκδόσεις Internet Explorer 2 έως και Internet Explorer 5 είχαν κυκλοφορήσει για τα Windows 3.1.
Παραπομπές
Κατηγορία:Microsoft Windows
Γλώσσες της Ελβετίας
μικρογραφία|Χάρτης της [[Ελβετία|Ελβετίας με στοιχεία του 2022 χωρισμένη σε ομιλούμενες περιοχές (γερμανικά, γαλλικά, ιταλικά, ρομανσικά)]] Οι τέσσερις επίσημες γλώσσες της Ελβετίας είναι τα γερμανικά, τα γαλλικά, τα ιταλικά και τα ρομανσικά. Τα γερμανικά, τα γαλλικά και τα ιταλικά διατηρούν την ισότητα ως επίσημες γλώσσες σε εθνικό επίπεδο στην Ομοσπονδιακή Διοίκηση της Ελβετικής Συνομοσπονδίας, ενώ τα ρομανσικά χρησιμοποιούνται σε συναλλαγές με άτομα που τα ομιλούν. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα λατινικά χρησιμοποιούνται, ιδιαίτερα ως ενιαία γλώσσα για να δηλώσει τη χώρα.
Το 2017, το 62,6% του πληθυσμού της Ελβετίας ήταν φυσικοί ομιλητές της γερμανικής γλώσσας, 22,9% της γαλλικής, 8,2% της ιταλικής (κυρίως ελβετο-ιταλικά, συμπεριλαμβάνονται και οι λομβαρδικές διαλέκτοι) και 0,5% της ρομανσικής γλώσσας. Το γερμανόφωνο τμήμα της χώρας (Deutschschweiz) βρίσκεται περίπου στα κεντρικά και βορειοανατολικά, το γαλλικό τμήμα (la Romandie) στα δυτικά και η ιταλική περιοχή (Svizzera italiana) στα νότια. Παραμένει ένας μικρός ντόπιος πληθυσμός που μιλάει ρομανσικά στο καντόνι του Γκριζούν στα ανατολικά. Τα καντόνια Φριμπούρ, Βέρνης και Βαλαί είναι επίσημα δίγλωσσα. Το καντόνι του Γκριζούν είναι επίσημα τρίγλωσσο.
Ιστορία
Οι κύριες γλώσσες των κατοίκων της Ελβετίας από το 1950 έως το 2015, σε ποσοστά, ήταν οι εξής:
Άλλες γλώσσες
Εκτός από τις επίσημες γλώσσες και τις πολλές και ποικίλες διαλέκτους της ελβετο-γερμανικής γλώσσας, στην Ελβετία ομιλούνται εγγενώς αρκετές τοπικές ρομανικές γλώσσες: η γαλλοπροβηγκιανή και η λομβαρδική.
Νεο-λατινικά
μικρογραφία|181x181εσ| Ελβετικό νόμισμα πέντε [[Ελβετικό φράγκο|φράγκων με τη λατινική επιγραφή Confoederatio Helvetica.]] μικρογραφία| Το [[Ομοσπονδιακό Παλάτι της Ελβετίας, με τη λατινική επιγραφή  .]] Για να μην χρειάζεται να μεταφραστεί η ονομασία της Ελβετίας στις τέσσερις επίσημες γλώσσες, τα λατινικά χρησιμοποιούνται στα νομίσματα του ελβετικού φράγκου (Helvetia ή Confoederatio Helvetica) και στα ελβετικά γραμματόσημα (Helvetia). Ο top-level domain κωδικός για την Ελβετία στο διαδίκτυο είναι ο .ch, η συντομογραφία του λατινικού ονόματος, Confoederatio Helvetica (Ελβετική Συνομοσπονδία). Ομοίως, ο διεθνής κωδικός οχήματος για ελβετικά αυτοκίνητα είναι "CH". Το Ομοσπονδιακό Παλάτι της Ελβετίας φέρει την επιγραφή .
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ελβετίας Κατηγορία:Γλώσσες της Ελβετίας Κατηγορία:Γερμανική γλώσσα Κατηγορία:Γαλλική γλώσσα Κατηγορία:Ιταλική γλώσσα
Ίασμος
Με την ονομασία Ίασμος είναι γνωστά τα:
Φοίβος Παναγιωτίδης
Στα ερευνητικά του ενδιαφέροντα περιλαμβάνονται τα γραμματικά χαρακτηριστικά, οι λεξικές κατηγορίες, τα επίθετα, οι ρίζες, οι αντωνυμίες, το ονοματικό σύνολο, οι μεικτές κατηγορίες (γερούνδια κτλ.) και η σύνταξη της ελληνικής και των βαλκανικών γλωσσών. Από τη διαδικτυακή πλατφόρμα Mathesis προσφέρεται το ανοιχτό μάθημά του Τι είναι γλώσσα; Από τη νόηση στη φωνή. Η προσωπική του ιστοσελίδα βρίσκεται εδώ, ενώ η σελίδα του στο Google Scholar είναι αυτή.
Ζηλωτός
Ο Ζηλωτός (1ος αιώνας μ.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας επιγραμματοποιός του οποίου διασώζεται ένα επίγραμμα στην Ελληνική Ανθολογία με τον τίτλο Ζηλωτού, οι δε Βασσού και το οποίο είχε αρχικά συμπεριληφθεί στον Στέφανο του Μελέαγρου. Είναι αβέβαιο το κατά πόσο ο ίδιος ονομάζεται και Βασσός ή πρόκειται για διαφορετικά άτομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επιγραμματοποιοί Κατηγορία:Στέφανος του Μελεάγρου
Τζον Γουάις (αεροναυτικός)
Πρώτα χρόνια
Ο Τζον Γουάις γεννήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1808 στο Λανκάστερ της Πενσυλβάνια των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, από τους Ουίλλιαμ και Μαίρη Τρέι Βάις οι οποίοι αγγλικοποίησαν το όνομά τους σε Γουάις. Ήταν το τέταρτο από οκτώ παιδιά. Εργάστηκε ως μαθητευόμενος επιπλοποιός από την ηλικία των 16 ετών ενώ μετά τα 21 έγινε κατασκευαστής πιάνων. Έδειξε ενδιαφέρον για τα αερόστατα όταν διάβασε άρθρο σε εφημερίδα στην ηλικία των 14 ετών, και το 1835, όταν ήταν 27, αποφάσισε να κατασκευάσει το δικό του αερόστατο.
Ο Γουάις πραγματοποίησε την πρώτη του πτήση στην Φιλαδέλφεια στις 2 Μαΐου 1835. Η κατασκευή χρηματοδοτήθηκε από τον ίδιο και τα υλικά του αεροστάτου δεν ήταν της καλύτερης ποιότητας. Χρησιμοποίησε πανί μουσελίνας επικαλυμμένο με μείγμα ιξού και λινελαίου ώστε αυτό να γίνει αδιάβροχο. Εν αντιθέσει με τους περισσότερους αεροστατιστές της εποχής, ο Γουάις δεν χρησιμοποιούσε τα αερόστατα για εμπορικό σκοπό, αλλά για προσωπικούς του λόγους και επιστημονική έρευνα. Η πτήση του ήταν σύντομη και χωρίς κάτι συνταρακτικό.
Πραγματοποίησε πτήση από την Φιλαδέλφεια στις 18 Σεπτεμβρίου 1837, πραγματοποιώντας προσυδάτωση στον ποταμό Ντέλαγουερ, όπου και διασώθηκε. Στην πτήση του αυτή τοποθέτησε δυο αλεξίπτωτα ώστε να επιδείξει την υπεροχή του αντεστραμμένου αλεξιπτώτου. Τον Οκτώβριο του 1837, απογειώθηκε και πάλι από τη Φιλαδέλφεια, και προσθαλασσώθηκε στο Νιου Τζέρσεϊ, 64 χιλιόμετρα (40 μίλια) από το σημείο εκκίνησής του.
Στις πρώτες πτήσεις του στην Φιλαδέλφεια πραγματοποίησε διάφορα πειράματα σχετικά με την ατμοσφαιρική πίεση, την πνευματική και την υδροστατική, και ενώ το κύριο ενδιαφέρον του ήταν επιστημονικό, εισήχθη στις τάξεις των εμπορικών αεροστατιστών πραγματοποιώντας πτήσεις σε εκδηλώσεις και γιορτές.
Έργα και καινοτομίες
Μετά τον θάνατο του Ρόμπερτ Κόκινγκ στο πρώτο ατύχημα του σύγχρονου αλεξιπτωτισμού, δημιουργήθηκαν ερωτήματα σχετικά με το ποιο από τα δύο μοντέλα αλεξιπτώτων ήταν καλύτερο: το αλεξίπτωτο σχήματος κώνου που πρότεινε ο Σερ Τζορτζ Κέιλι και χρησιμοποιήθηκε από το τον Κόκινγκ, ή το αλεξίπτωτο σχήματος ομπρέλας που χρησιμοποίησε ο Αντρέ-Ζακ Γκαρνερέν στα επιτυχημένα άλματά του το 1797. Ο Γουάις πραγματοποίησε πολυάριθμα πειράματα στα οποία έκανε σύγκριση των δύο μοντέλων και κατέληξε στο συμπέρασμα πως το μοντέλο του Κέιλι ήταν πιο σταθερό στην κάθοδο. Η αποτυχία του Κόκινγκ αποδόθηκε σε κακούς υπολογισμούς και την κακή κατασκευή. (Το πρόβλημα με τις ταλαντώσεις που υπήρχε στο αλεξίπτωτο του Γκαρνερέν λύθηκε αργότερα με την προσθήκη οπής στην κορυφή του κουβουκλίου).
Μια ακόμη από τις καινοτομίες του Γουάις ήταν το πλαίσιο σχισίματος για ελεγχόμενο ξεφούσκωμα κατά την προσγείωση. Πριν την παρουσίαση αυτού του πλαισίου, τα αερόστατα αντιμετώπιζαν δυνάμεις αντίστασης κατά την προσγείωση και χρησιμοποιούσαν άγκυρες και σπάγγους. Οι κυβερνήτες που ήθελαν να ξεφουσκώσουν τα αερόστατα τους σκαρφάλωναν από το καλάθι στο δίχτυ γύρω από το αερόστατο, για να φτάσουν στην κορυφή του και να ανοίξουν την βαλβίδα αποδέσμευσης αερίου. Το βάρος του αεροστατιστή μπορούσε να προκαλέσει την κατάρρευση του αεροστάτου προς τα μέσα, ενώ συνέβησαν πολλά ατυχήματα με αεροστατιστές να σκοτώνονται έχοντας μπλεχτεί στο δίχτυ. Ο Γουάις αναγνώρισε επίσης πως η θερμότητα του ήλιου είχε σημαντικό ρόλο στην θέρμανση του αερίου στο αερόστατο, και έτσι κατασκεύασε ένα μαύρο αερόστατο για να εκμεταλλευτεί το γεγονός. Έγινε ο πρώτος που παρακολούθησε τον αεροχείμαρρο, σημειώνοντας πως υπάρχει ένας «μεγάλος χείμαρρος αέρα ο οποίος ρέει συνεχώς από τα δυτικά προς τα ανατολικά». Στις 17 Αυγούστου 1859 πραγματοποίησε την πρώτη πτήση τοπικού αεροταχυδρομείου στις Ηνωμένες Πολιτείες από το Λαφαγιέτ της Ιντιάνα στο Κρόουφορντσβιλ της Ιντιάνα με αερόστατο που είχε το όνομα Jupiter, μεταφέροντας 123 επιστολές και 23 εγκυκλίους. Η πτήση του ολοκληρώθηκε μετά από 40 χιλιόμετρα (25 μίλια) λόγω έλλειψης σταθερότητας.
Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος
Ο Γουάις ήταν ένας από τους κορυφαίους Αμερικανούς αεροστατιστές που προσφέρθηκε να αναλάβει την θέση του επικεφαλής Αεροναυτικού του νεοϊδρυθέντος αεροστατικού σώματος του Ενωτικού Στρατού κατά τους πρώτους μήνες του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου. Έχοντας ως αντιπάλους τον Θαντέους Λόου και Τζον ΛαΜάουντεν, είχε έλλειψη τόσο σε γνώση των επιστημονικών θεωριών όσο και της ύπουλης προπαγάνδας, που διέθεταν οι άλλοι δύο. Ωστόσο, προσέλκυσε το ενδιαφέρον τοπογράφων μηχανικών για την κατασκευή αεροστάτου που θα χρησιμοποιούνταν για την εναέρια παρακολούθηση ή την χαρτογράφηση.
Στις 19 Ιουλίου 1861, ο στρατός του Στρατηγού Έρβιν ΜακΝτόουελ προετοιμαζόταν να συμμετάσχει στην Πρώτη Μάχη του Μπουλ Ραν. Ο ΜακΝτόουελ ζήτησε ένα αερόστατο για το μέτωπο, αλλά οι Μηχανικοί ανέμεναν την άφιξη του Τζον Γουάις. Ο Θαντέους Λόου ήταν έτοιμος και διέταξε το φούσκωμα του δικού του αεροστάτου αντί αυτού του Γουάις. Την τελευταία στιγμή ο Γουάις εμφανίστηκε με χαρτιά ανά χείρας με τα οποία ζητούσε από τον Λόου να εγκαταλείψει και να του επιτρέψει να φουσκώσει το αερόστατό του. Ο Ταγματάρχης Άλμπερτ Τζ. Μάιερ μαζί με 20 άνδρες από το 26ο Σώμα Εθελοντών της Πενσυλβάνια περιφρουρούσαν το αερόστατο κατά την διάρκεια του φουσκώματος του από ένα βαγόνι και κατευθύνθηκαν προς το πεδίο της μάχης στο Σέντερβιλ της Βιρτζίνια. Πάνω στη βιασύνη του να προχωρήσει, ο Μάιερ έμπλεξε το αερόστατο σε δέντρα, τα οποία κατέστρεψαν το σκάφος και οδήγησαν στη μόνιμη απομάκρυνση του Γουάις από τον Εμφύλιο Πόλεμο.
Τον Ιανουάριο του 1918, κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Στρατός των ΗΠΑ δημιούργησε τον Αεροσταθμό Τζον Γουάις, στο σημερινό Όλμος Παρκ του Τέξας, ως κέντρο εκπαίδευσης αεροστάτων.
Εξαφάνιση
Στις 28 Σεπτεμβρίου 1879, σε ηλικία 71 ετών, ο Γουάις εξαφανίστηκε μαζί με έναν επιβάτη ονόματι Τζορτζ Μπουρ σε πτήση τους εν μέσω ισχυρών ανέμων από το Ιστ Σεντ Λιούις του Ιλλινόις προς τη Λίμνη Μίσιγκαν. Λέγεται πως το αερόστατο πέρασε πάνω από το Κάρλινβιλ του Ιλλινόις ή εθεάθη περίπου 56 χιλιόμετρα (35 μίλια) από το Σικάγο παρασυρόμενο βορειοανατολικά προς τη Λίμνη Μίσιγκαν. Δεν έχουν βρεθεί ίχνη του Γουάις ή του αεροστάτου "Pathfinder". Το σώμα του Τζορτζ Μπουρ βρέθηκε στη Λίμνη Μίσιγκαν, υποδεικνύοντας έτσι τη μοίρα του Τζον Γουάις.
Σε 44 χρόνια, ο Γουάις πραγματοποίησε 463 πτήσεις. Ο Γουάις δημοσίευσε τα System of Aeronautics (Philadelphia, 1850), και Through the Air: A Narrative of Forty Years' Experience as an Aeronaut (Philadelphia, 1873).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αμερικανοί εφευρέτες Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας
Δημοτικό διαμέρισμα Λεχουρίου Αχαΐας
Το Δημοτικό Διαμέρισμα Λεχουρίου ήταν ένα από τα 12 Δημοτικά Διαμερίσματα του πρώην «Καποδιστριακού» Δήμου Αροανίας, που πλέον αποτελεί Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Αροανίας του ευρύτερου «Καλλικρατικού» Δήμου Καλαβρύτων. Παλιότερα αποτελούσε την άλλοτε ανεξάρτητη Κοινότητα Λεχουρίου (1912-1997).
Οι οικισμοί που το συγκροτούν είναι :
Το Δημοτικό Διαμέρισμα Λεχουρίου καλύπτει έκταση 22.949 στρεμμάτων, ευρισκόμενο στο δυτικό τμήμα του Ερυμάνθου και έχει συνολικό πληθυσμό 288 κατοίκους σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Αροανίας
Μπσαρί
thumb|right|300px|Μπσαρί: Προτομή του Λιβανέζου ποιητή Χαλίλ Γκιμπράν μπροστά στο σπίτι που γεννήθηκε. Το Μπσαρί (Αραβικά: بْشَرِّيْ, αγγλικά: Bsarri ή Bcharre) είναι πόλη του βορείου Λιβάνου, δίπλα στην εκπληκτικής ομορφιάς «Ιερή Κοιλάδα» (Ουάντι Καντίσα, Wadi Qadisha) και σε υψόμετρο 1.950 μέτρων. Είναι παραθεριστικό κέντρο, πολύ κοντά στους περίφημους κέδρους του Λιβάνου στο Δάσος των Κέδρων του Θεού.
Ιστορικά στοιχεία
Κατά την εποχή των Φοινίκων, το Μπσαρί ήταν γνωστό ως «Beit Chari», ενώ κατά τα χρόνια των Σταυροφοριών έφερε το όνομα «Buissera» και ήταν ένα από τα φέουδα της Κομητείας της Τρίπολης. Στο Μπσαρί υπάρχουν τρεις εκκλησίες, από τις οποίες η Εκκλησία του Αγίου Σάβα (Mar Saba) βρίσκεται στην κεντρική πλατεία της πόλης. Διασώζεται ακόμη μέχρι σήμερα το ταπεινό σπίτι που γεννήθηκε ο Χαλίλ Γκιμπράν, μπροστά στο μικρό προαύλιο του οποίου έχει στηθεί μια ορειχάλκινη προτομή του ποιητή.
Μουσείο Χαλίλ Γκιμπράν
Το Μουσείο Χαλίλ Γκιμπράν βρίσκεται σε ένα αναπαλαιωμένο μοναστήρι Καρμελιτών μοναχών στην άκρη της πόλης, όπου σε μια συνεχόμενη με αυτό αίθουσα είναι και ο τάφος του ποιητή. Ένα επίγραμμα στα αραβικά έξω από τον τάφο του ποιητή αναφέρει: «Είμαι ζωντανός όπως κι εσύ και βρίσκομαι δίπλα σου. Κλείσε τα μάτια σου, κοίτα γύρω σου και θα με δεις μπροστά σου».
Το μουσείο περιέχει πολλά πρωτότυπα χειρόγραφα του Χαλίλ Γκιμπράν, την προσωπική βιβλιοθήκη του και μια εντυπωσιακή συλλογή από εκατοντάδες ζωγραφικούς πίνακες και σχέδιά του, δεδομένου ότι ήταν έξοχος ζωγράφος και γλύπτης, που είχε μαθητεύσει κοντά στον Ογκίστ Ροντέν, κατά την παραμονή του στο Παρίσι το 1909. Μια αίθουσα του μουσείου έχει διαμορφωθεί στο υπνοδωμάτιο του ποιητή, όπου υπάρχουν τρεις τριμμένες κουβέρτες πάνω στο κρεβάτι του, ένας εσταυρωμένος και άλλα προσωπικά αντικείμενά του, που είχαν σταλεί από την Αμερική μετά τον θάνατό του.
Παναγιώτης (όνομα)
Το "Παναγιώτης" είναι ένα συνηθισμένο Ελληνικό Χριστιανικό όνομα που προέρχεται από το Παναγία, ένα από τα επίθετα της Παρθένου Μαρίας, της Μητέρας του Χριστού. Το αντίστοιχο θηλυκό όνομα είναι Παναγιώτα.
Άλλες παραλλαγές του ονόματος είναι Πάνος, Γιώτης, Παναγής, Τάκης. Η ονομαστική εορτή του Παναγιώτη είναι συνήθως στις 15 Αυγούστου, την ίδια μέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, αλλά σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να οριστεί και σε άλλες γιορτές της Παναγίας.
Ουίνζα
Η Ουίνζα (αγγλικά / σουαχίλι: Winza), είναι ένα μικρό χωριό, γνωστό κυρίως ως περιοχή εξόρυξης ρουμπινιών, στην Περιοχή Μπουάπουα, Περιφέρεια Ντοντόμα της Τανζανίας.
Ιστορικό
Το Δεκέμβριο του 2007, υπήρχαν μόλις 71 επισκέπτες, τον Ιανουάριο του 2008, οι επισκέπτες είχαν ανέλθει σε 700, ενώ το Μάιο του ιδίου έτους, οι επισκέπτες εκτινάχθηκαν στους πέντε με έξη χιλιάδες, όλοι τους, αναζητώντας μια καλύτερη τύχη.
Περιγραφή των ρουμπινιών
Χρωματισμός: Πρόκειται για μεγάλο ποσοστό λίθων με υπέροχο γνήσιο ερυθρό χρώμα, που δύσκολα απαντάται σε άλλα ορυχεία. Επιπρόσθετα, τα ρουμπίνια της Ουίνζα δεν απαιτούν καμία μορφή θερμικής επεξεργασίας για την ανάπτυξη του χρώματος σε πλήρη ομορφιά.
Καθαρότητα: Φυσικά στην Ουίνζα, όπως και με άλλα ρουμπίνια, που εξορύσσονται, άφθονες ακατέργαστες ποσότητες, οι οποίες είναι στην καλύτερη περίπτωση κατάλληλες για καμποσόν, αλλά η απόδοση των καθαρών λίθων σε ποιότητα πολύτιμων λίθων, είναι αξεπέραστη από άλλες περιοχές.
Μέγεθος: Στο πρώτο έτος λειτουργίας, η Ουίνζα πιθανότατα παρήγαγε περισσότερους λίθους 10 καρατίων και άνω, από ό, τι όλες οι άλλες περιοχές ρουμπινιών μαζί.
Δείτε επίσης
• 3
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιφέρεια Ντοντόμα Κατηγορία:Περιοχή Μπουάπουα
Ναμακούρα
Η Ναμακούρα (αγγλικά: Namacurra) είναι μια μικρή πόλη στην Επαρχία Ζαμπέζια (província da Zambézia) στην κεντρική Μοζαμβίκη. Είναι επίσης και η πρωτεύουσα της ομώνυμης περιφέρειας.
Σύμφωνα με την απογραφή του 1997, η πόλη Ναμακούρα αριθμούσε 2.873 κατοίκους και το 2007, η διοικητική περιοχή αριθμούσε 306.905 κατοίκους.
Η πόλη Ναμακούρα βρίσκεται σε υψόμετρο 17 m.
Ιστορία
Το 1918, στην Εκστρατεία της Ανατολικής Αφρικής κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, διαδραματίστηκε στην ευρύτερη περιοχή η Μάχη της Ναμακούρα.
Μεταφορές
Βρίσκεται μεταξύ των πρώην σιδηροδρομικών γραμμών Quelimane και Mocuba.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικισμοί στη Μοζαμβίκη Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Ζαμπέζια
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών 1993-1994
Το Πρωτάθλημα Α2΄ Εθνικής κατηγορίας χάντμπολ ανδρών της περιόδου 1993–94 ήταν το 5ο από την καθιέρωση της Α2 και συνολικά το 12ο πρωτάθλημα δεύτερης κατηγορίας χάντμπολ. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Πανελλήνιος Γ.Σ., ο οποίος ανέβηκε στην Α1΄ μαζί με τον δευτεραθλητή  Άρη Νίκαιας .
Πηγές
1993 1994 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 1993 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 1994
Δημοτικό διαμέρισμα Λιβαρτζίου Αχαΐας
Το Δημοτικό Διαμέρισμα Λιβαρτζίου είναι ένα από τα 12 Δημοτικά Διαμερίσματα του πρώην Δήμου Αροανίας που πλέον αποτελεί Τοπική  κοινότητα  του "Καλλικρατικού" Δήμου Καλαβρύτων.
Οι οικισμοί που το συγκροτούν είναι :
Το Δημοτικό Διαμέρισμα Λιβαρτζίου καλύπτει έκταση 25.649 στρεμμάτων και έχει πληθυσμό 211 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Αροανίας
Φέρντιναντ φον Μύλερ
Ο βαρόνος σερ Φέρντιναντ Γιάκομπ Χάινριχ φον Μύλερ (αγγλ. Ferdinand Jacob Heinrich von Mueller, γερμ. Müller, 30 Ιουνίου 1825 – 10 Οκτωβρίου 1896) ήταν Γερμανός βοτανολόγος που σταδιοδρόμησε στην τότε αποικία Βικτώρια της Αυστραλίας. Υπήρξε επίσης ικανός γεωγράφος και διευθυντής των Βασιλικών Βοτανικών Κήπων της Μελβούρνης. Οι επιστημονικές ονομασίες πολλών φυτών της αυστραλιανής ηπείρου αποτελούν δικές του επινοήσεις.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Μύλερ γεννήθηκε στο Ρόστοκ, που τότε υπαγόταν στο Μεγάλο Δουκάτο του Μέκλενμπουργκ-Σβερίν. Μετά τον πρόωρο θάνατο των γονέων του, του Φρέντερικ και της Λουίζα, οι παππούδες τού Μύλερ φρόντισαν να λάβει καλή εκπαίδευση στο Τένινγκ του Δουκάτου του Σλέσβιχ. Σε ηλικία 15 ετών, ο Φέρντιναντ μαθήτευσε σε έναν φαρμακοποιό-χημικό, πέρασε τις εξετάσεις για το επάγγελμα του φαρμακοποιού και κατόπιν σπούδασε βοτανική στο Πανεπιστήμιο του Κιέλου, όπου είχε καθηγητή και μέντορα τον Ερνστ Φέρντιναντ Νόλτε (1791-1875). Το 1847 ο Μύλερ πήρε το διδακτορικό του από εκεί, με θέμα της διατριβής του τα φυτά των νότιων περιοχών του Σλέσβιχ.
Η αδελφή του Μύλερ, η Μπέρτα, είχε δεχθεί ιατρικές συμβουλές να αναζητήσει ένα θερμότερο κλίμα για την υγεία της, και ο σπουδαίος βοτανολόγος Λούντβιχ Πράις (Ludwig Preiss, 1811-1883), ο οποίος είχε προσφάτως επιστρέψει από το Πέρθ, της συνέστησε την Αυστραλία. Με βάση αυτό, το 1847 ο Μύλερ, η Μπέρτα και η άλλη επιζώσα αδελφή απέπλευσαν από τη Βρέμη για τη νέα ήπειρο.
Στην Αυστραλία
Ο φον Μύλερ υπήρξε ένας από αρκετούς επιδραστικούς γερμανόφωνους κατοίκους — όπως οι Λούντβιχ Μπέκερ, Χέρμαν Μπέκλερ, Γιόχαν Βίλχελμ Μπλαντόφσκι, Αμαλίε Ντήτριχ, Βίλχελμ Χάακε, Γκέραρντ Κρεφτ, Γιόχαν Μένγκε, Λούντβιχ Πράις, Καρλ Λούντβιχ Κρίστιαν Ρύμκερ, Μόριτς Ρίχαρντ Σόμπουργκ, Ρίχαρντ Ζέμον, Γκέοργκ Ούλριχ, Εουγκένε φον Γκέραρντ, Ρόμπερτ φον Λέντενφελντ, Γκέοργκ φον Νέουμάγιερ και Καρλ Βιλχέλμι — που εμβολίασαν με τη γερμανική επιστημονική παράδοση την αποικιακή Αυστραλία και όχι απλώς «συνδέθηκαν βαθιά με το εγχείρημα της αναπτύξεως της αυστραλιανής αποικίας», αλλά και «αναμίχθηκαν πολύπλευρα στην απεικόνιση, τη γνώση και τη διαμόρφωση της αποικιακής Αυστραλίας».
Οι Μύλερ έφθασαν στην Αδελαΐδα στις 18 Δεκεμβρίου 1847 και ο Φέρντιναντ βρήκε εργασία ως χημικός. Από έφηβος ωστόσο είχε το πάθος της εξερευνήσεως και ήδη από το πρώτο έτος του εκεί άρχισε να οδοιπορεί μόνος στα γειτονικά βουνά Άρντεν και Μπράουν. Λίγο αργότερα απέκτησε 81 στρέμματα γης στην περιοχή, όπου έκτισε σπίτι. Εγκαταστάθηκε εκεί με την αδελφή του Κλάρα και επεχείρησε να ζήσει ως αγροκτηματίας, αλλά μετά από λίγους μήνες επέστρεψε στην προηγούμενη εργασία του.
Κρατικός βοτανολόγος
frameless|left Το επόμενο έτος από τη δημοσίευση της παραπάνω εργασίας, ο Μύλερ διορίσθηκε ως ο «κρατικός βοτανολόγος» της Βικτώριας από τον κυβερνήτη της αποικίας Τσαρλς Λα Τρομπ, μία νέα θέση που δημιουργήθηκε ειδικά για αυτόν. Στα πλαίσια αυτής, ο Μύλερ μελέτησε τη χλωρίδα της Βικτώριας, ιδίως την αλπική, που έως τότε ήταν άγνωστη. Εξερεύνησε τα όρη Μπάφαλο, ενώ αργότερα τον άνω ρου του ποταμού Γκόουλμπερν και την Γκίπσλαντ μέχρι την ακτή. Επίσης εξερευνήθηκε η περιοχή του Ακρωτήριο Γουίλσονς, με το όλο ταξίδι, περίπου 2.400 χιλιόμετρα, να καταλήγει παραλιακώς στη Μελβούρνη.
Το 1853 ο Μύλερ ίδρυσε και το Εθνικό Φυτολόγιο της Βικτώριας, που είναι ακόμα επισκέψιμο, με πολλά δείγματα φυτών από την Αυστραλία και άλλες χώρες, μεγάλο μέρος των οποίων είχε συλλέξει ο ίδιος ο Μύλερ. Επιπλέον, η μεγάλη ιδιωτική του βιβλιοθήκη μεταφέρθηκε στην κυβέρνηση της Βικτώριας το 1865 και σήμερα είναι ενσωματωμένη στη βιβλιοθήκη του Φυτολογίου, στη Μελβούρνη.
Μπουβεράν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Φέρντιναντ φον Μύλερ
Κρατικός βοτανολόγος
Στη συνέχεια ο Μύλερ ορίσθηκε ως ο βοτανολόγος της Εξερευνητικής Αποστολής Βόρειας Αυστραλίας (1855-1856) υπό την αρχηγία του Ώγκαστους Γκρέγκορυ. Τότε ο Μύλερ εξερεύνησε τον Ποταμό Βικτώρια και άλλα μέρη της βόρειας Αυστραλίας, ήταν ο ένας από τους 4 που έφθασαν μέχρι τη Λίμνη Τερμινέισιον το 1856, ενώ συνόδευσε την αποστολή μέχρι τον Κόλπο Μόρετον. Ο Μύλερ ανεκάλυψε σχεδόν 800 είδη νέα για την επιστήμη, όπως τη Macadamia ternifolia (την οποία ονόμασε έτσι προς τιμή του πρόωρα χαμένου φίλου και συναδέλφου Τζων Μακάνταμ). Δημοσίευσε με την επιστροφή του το Definitions of Rare or Hitherto Undescribed Australian Plants (= «Ορισμοί σπάνιων ή έως σήμερα μη περιγραφέντων αυστραλιανών φυτών»).
Από το 1854 έως το 1872 ο Μύλερ ήταν μέλος του «Βικτωριανού Ινστιτούτου για την Προαγωγή της Επιστήμης», που αργότερα έγινε το Φιλοσοφικό Ινστιτούτο της Βικτώριας. Διετέλεσε και πρόεδρος του Ινστιτούτου το 1859, όταν μετονομάσθηκε σε Βασιλική Εταιρεία της Βικτώριας. Ως δραστήριο μέλος της «Επιτροπής εξερευνήσεων» της Εταιρείας, ο Μύλερ βοήθησε στη διοργάνωση την Εξερευνητική αποστολή Μπερκ και Γουίλς του 1860. Προώθησε γενικότερα την εξερεύνηση της Αυστραλίας και, ως ένας από τα δύο μόνο μέλη της επιτροπής με κάποια εξερευνητική εμπειρία, έδωσε αρκετές διαλέξεις στην Εταιρεία πάνω στο θέμα.
thumb|Προτομή του Μύλερ στους Βασιλικούς Βοτανικούς Κήπους στη Μελβούρνη Από το 1857 μέχρι το 1873 ο Μύλερ ήταν διευθυντής των Βασιλικών Βοτανικών Κήπων στη Μελβούρνη και όχι μόνο εισήγαγε πολλά φυτά στη Βικτώρια, αλλά και κατέστησε παγκοσμίως γνωστά τα προϊόντα του Eucalyptus globulus και πέτυχε να τον εισαγάγει στη νότια Ευρώπη (στην Ελλάδα με τη βοήθεια του βοτανολόγου και λόγιου Θεόδωρου Ορφανίδη το 1862), στη Βόρεια και νότια Αφρική, την Καλιφόρνια και τις εύκρατες περιοχές της Νότιας Αμερικής.
Οιβώτας ο Δυμαίος
Ο Οιβώτας ο Δυμαίος (Οἰβώτας σημαίνει «βοσκός προβάτων») ήταν αρχαίος ολυμπιονίκης.
Φέρντιναντ φον Μύλερ
Κρατικός βοτανολόγος
Κατόπιν αυτών ο Μύλερ παρασημοφορήθηκε από πολλες ξένες χώρες, όπως τη Γαλλία, την Ισπανία, τη Δανία και την Πορτογαλία. Έγινε εταίρος της Βασιλικής Εταιρείας το 1861. Πολλές από τις τιμές που τού αποδόθηκαν οφείλονται στο ότι προμήθευε ζωολογικά δείγματα σε βασιλικά μουσεία.
Οιβώτας ο Δυμαίος
Γιος του Οινία από την Αρχαία Δύμη της Αχαΐας, νίκησε στην 6η Ολυμπιάδα το 756 π.Χ. και σύμφωνα με τον μύθο στην πατρίδα του για να τον τιμήσουν έστησαν άγαλμά του. Ο Οίβωτας όμως δεν έμεινε ικανοποιημένος από τα βραβεία που πήρε αλλά και από τις τιμές που του απέδωσαν οι συμπολίτες του και καταράστηκε όλους τους Αχαιούς να μην ξανακερδίσουν σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Η κατάρα του έπιασε και κράτησε τριακόσια χρόνια, μέχρι που οι Αχαιοί ζήτησαν χρησμό από το Μαντείο των Δελφών. Έτσι οι Αχαιοί επιπλέον έστησαν άγαλμά του στην Άλτι της Ολυμπίας το 456 π.Χ.. Τότε ήταν, πάντα σύμφωνα με τον μύθο, που κέρδισε ο Σώστρατος ο Πελληνεύς στο στάδιο παίδων. Στο εξής, όσοι Αχαιοί αγωνίζονταν στην Ολυμπία θυσίαζαν πρώτα στο άγαλμα του Οίβωτα και, αν νικούσαν, στεφάνωναν το άγαλμά του.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Αχαιοί ολυμπιονίκες Κατηγορία:Δύμη Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (8ος αιώνας π.Χ.)
Φέρντιναντ φον Μύλερ
Κρατικός βοτανολόγος
Ο Φέρντιναντ φον Μύλερ δημοσίευσε 11 τόμους με εργασίες του υπό τον γενικό τίτλο Fragmenta phytographiae Australiae (1862-1881), το δίτομο έργο Plants of Victoria (1860-1865) και ξεχωριστά βιβλία με θέματα τον ευκάλυπτο, την οικογένεια φυτών μυοποροειδή, την ακακία και την οικογένεια Salsolaceae, όλα πλουσιοπάροχα εικονογραφημένα. Επίσης συνεργάσθηκε στην παραγωγή του επτάτομου έργου αναφοράς του Τζωρτζ Μπένθαμ Flora Australiensis. Ο φον Μύλερ περιέγραψε για πρώτη φορά πολλά άγνωστα είδη φυτών, δείγματα των οποίων στάλθηκαν από βοτανολόγους από άλλα μέρη της Αυστραλίας, όπως από τον επίσης γερμανικής καταγωγής Μωρίς Γουίλιαμ Χόλτσε (Holtze, 1840-1923) από τη Βόρεια Επικράτεια. Επίσης, ενεθάρρυνε τους εποίκους να του αποστέλλουν δείγματα φυτών. Οι γυναίκες ήταν σημαντικές συνεισφέρουσες στις συλλογές του: 225 γυναίκες και κορίτσια, το μικρότερο ηλικίας μόλις 6 ετών, συνέλεξαν δείγματα φυτών και τα ταχυδρόμησαν στον φον Μύλερ.
Ο Φέρντιναντ φον Μύλερ απεβίωσε στη Μελβούρνη και η σορός του έχει ταφεί στο Κοιμητήριο της Αγίας Κίλντα. Άφησε πίσω του την αδελφή του, την Κλάρα Βελ, ενώ η Μπέρτα είχε πεθάνει πριν από εκείνον. Αντίθετα με τις αδελφές του, ο Φέρντιναντ παρέμεινε άγαμος σε όλη του τη ζωή.
Ο Μύλερ ήταν θεϊστής και απέρριπτε τον δαρβινισμό, αν και λέγεται από ιστορικούς της επιστήμης ότι δεν είχε κατανοήσει σωστά σημαντικές έννοιες της εξελικτικής θεωρίας. Παρά τις διαφορές στις απόψεις, παρέμεινε ένας άνθρωπος που διατηρούσε καλές σχέσεις με τον Δαρβίνο.
Ζώα
Η αυστραλιανή σαύρα Lerista muelleri, καθώς και μερικά ψάρια και ασπόνδυλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί βοτανολόγοι Κατηγορία:Αυστραλοί βοτανολόγοι Κατηγορία:Βοτανολόγοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Επιστημών (Γαλλία)
Ξινονέρι Καρδίτσας
Το Ξινονέρι είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Ξινονέρι βρίσκεται στον κάμπο της Καρδίτσας σε απόσταση περίπου 8 χλμ. ΝΔ. από το κέντρο της πόλης και έχει υψόμετρο 150 μέτρα. Δίπλα και βορειοανατολικά του είναι η Κρύα Βρύση, νοτιοδυτικά ο Άγιος Γεώργιος και βόρεια το Γεωργικό. Δημιουργήθηκε την περίοδο της τουρκοκρατίας και η παλιά ονομασία του ήταν Ζουλευκάρι. Πρόκειται για χωριό με καλή ρυμοτομία ενώ στη δυτική άκρη του υπάρχει δασύλλιο με αιωνόβια δέντρα. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Στα βόρεια και προς την κατεύθυνση του Γεωργικού, στην τοθεσία "Κούφια Ράχη", έχει ανασκαφεί θολωτός μυκηναϊκός τάφος του 13ου με 12ου αιώνα π.Χ. (ύστερη εποχή χαλκού), ο οποίος θεωρείται από τα σπουδαιότερα αρχαιολογικά μνημεία της περιοχής αλλά και από τα καλύτερα διατηρημένα ταφικά κτίσματα ολόκληρης της Θεσσαλίας. Ο κυκλικός θάλαμος και η θόλος του διατηρούνται ακέραιοι (μετά την αποκατάσταση).
Διοικητικά - Πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα, μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, ως Ζουλευκάρι το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον δήμο Καρδίτσης. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1927 με το ΦΕΚ 306Α - 22/12/1927 μετονομάστηκε σε Ξυνονέρι. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτη και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Ξυνονερίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μητρόπολης του δήμου Καρδίτσας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 451 κάτοικοι
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Καρδίτσας
Κεμεραλτί
Το Κεμεραλτί (πληρέστερα, το Κεμεραλτί Τσάρσισι) είναι μια ιστορική περιοχή (παζάρι) της περιοχής της Σμύρνης, στην Τουρκία. Παραμένει ένα από τα πιο ζωντανά μέρη της Σμύρνης.
Τοποθεσία
Η περιοχή καλύπτει μια τεράστια περιοχή, που εκτείνεται από το επίπεδο της Αγοράς της Σμύρνης (οι συνοικίες Ναμάζγκαχ, Μεζαρλικμπασί και Ικιστεσμελίκ), μέχρι την παραλία κατά μήκος της πλατείας Κονάκ.