cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καζακική αναταραχή 2022
Στις 10 Ιανουαρίου, η κυβέρνηση κήρυξε ημέρα πένθους για τα θύματα των διαδηλώσεων. Στις 11 Ιανουαρίου, ο Τοκάγιεφ είπε ότι η τάξη είχε αποκατασταθεί στο Καζακστάν και οι διαδηλώσεις τελείωσαν. Ανήγγειλε ότι τα στρατεύματα του CSTO θα άρχιζαν να αποχωρούν από τη χώρα στις 13 Ιανουαρίου, και αποσύρθηκαν πλήρως ως τις 19 Ιανουαρίου. Σε μια ομιλία στο κοινοβούλιο στις 11 Ιανουαρίου σχετικά με τις προηγούμενες ημέρες, υποσχέθηκε μεταρρύθμιση και αναγνώρισε τη δημόσια δυσαρέσκεια για την εισοδηματική ανισότητα και επέκρινε τον Ναζαρμπάγιεφ και τους συνεργάτες του για τον πλούτο τους. Διόρισε επίσης νέο πρωθυπουργό, τον Αλιχάν Σμαΐλοφ, στις 11 Ιανουαρίου, και απέλυσε τον υπουργό Άμυνας Μουράτ Μπεκτάνοφ στις 18 Ιανουαρίου. Στις 11 Ιανουαρίου, οι διεθνείς πτήσεις ξεκίνησαν ξανά από και προς την Νουρ-Σουλτάν, την πρωτεύουσα της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες του 2022
Αλεμάνο Αντιμάρι
Ο Αλεμάνο Αντιμάρι (Alamanno Adimari) (Φλωρεντία, 1362 - Τίβολι, 17 Σεπτεμβρίου 1422) ήταν Ιταλός καθολικός αρχιεπίσκοπος και ψευδοκαρδινάλιος που διορίστηκε από τον αντίπαπα Ιωάννη XXIII.
Βιογραφία
Γεννημένος στη Φλωρεντία, ανήκε στην ευγενή οικογένεια Αντιμάρι, ήταν ιερέας της ενορίας του Αγίου Στεφάνου στη Μοντιγκλιάνα. Το 1400 διορίστηκε επίσκοπος Φλωρεντίας από τον Πάπα Βονιφάτιο Θ΄, αλλά αποτυγχάνοντας να καταλάβει την επισκοπή, τον επόμενο χρόνο μετατέθηκε στην αρχιεπισκοπική εκκλησία του Τάραντα. Το 1406 στάλθηκε ως αρχιεπίσκοπος στην Πίζα. Θα παραμείνει στο τιμόνι αυτής της αρχιεπισκοπής μέχρι το 1411. Την περίοδο αυτή, το 1409, έγινε η Σύνοδος της Πίζας.
Έγινε καρδινάλιος ("ψευδοκαρδινάλιος") από τον αντίπαπα Ιωάννη ΚΓ΄ στις 6 Ιουνίου 1411. Ο Πάπας τον έστειλε πρεσβεία στη Γαλατία με το προνόμιο να παραχωρήσει τη γιορτή του Αγίου Ιωσήφ σε όλες τις πόλεις και τις επαρχίες που υπάγονται στην πρεσβεία του.
Στη συνέχεια πήγε στην Ισπανία, για να αποκαταστήσει στο βασίλειο την ενότητα της Ρωμαϊκής Εεκκλησίας, από την οποία είχε χωριστεί υπακούοντας στον αντίπαπα Βενέδικτο ΙΓ'. Ο Πάπας Μαρτίνος Ε΄ τον έκανε αρχιερέα της βασιλικής του Βατικανού και του ανέθεσε ένα νέο ταξίδι στην Αραγονία, για να συναντήσει τον αντίπαπα Βενέδικτο ΙΓ'. Το 1422, στο ταξίδι της επιστροφής του, αρρώστησε από την πανώλη και πέθανε στο Τιβολι Κηδεύτηκε στην εκκλησία της Σάντα Μαρία Νουόβα στη Ρώμη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Φλωρεντίας Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Τάραντα Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Πίζας Κατηγορία:Ιταλοί καρδινάλιοι Κατηγορία:Επίσκοποι του 15ου αιώνα
Μιγκέλ Βίτορ
Ο Μιγκέλ Άντζελο Λεονάρντο Βίτορ (πορτογαλικά: Miguel Ângelo Leonardo Vítor, מיגל ויטור) (γενν. 30 Ιουνίου 1989) είναι Πορτογάλος-Ισραηλινός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για την Χάποελ Μπερ Σεβά. Γεννήθηκε στην Πορτογαλία, πολιτογραφήθηκε Ισραηλινός και αγωνίζεται για την Εθνική Ισραήλ.
Μπενφίκα
Ο Βίτορ έχοντας προβιβαστεί από την ομάδα νέων της Μπενφίκα για τη σεζόν 2007–08, έκανε το ντεμπούτο του για την πρώτη ομάδα τον Αύγουστο του 2007, εμφανιζόμενος τόσο στην Πριμέιρα Λίγα, ενάντια στη Βιτόρια Γκιμαράες, όσο και στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ ενάντια στην ΦΚ Κοπεγχάγη στον τρίτο προκριματικό γύρο. Αυτό συνέβη επειδή οι συνήθεις βασικοί Λουιζάο και Νταβίντ Λουίζ έμειναν εκτός λόγω τραυματισμών.
Ο Βίτορ δόθηκε δανεικός μέχρι το τέλος της σεζόν στην ομάδα της Σεγούντα Λίγα, ΚΝ Άβες,τον Ιανουάριο του 2008. Στη συνέχεια, επέστρεψε στην Μπενφίκα, όπου χρησιμοποιήθηκε αρκετά στην πρώτη του πλήρη σεζόν.
Στις αρχές Ιουλίου 2010, ο Βίτορ εντάχθηκε στην αγγλική Λέστερ Σίτι της Τσάμπιονσιπ ως δανεικός για μια σεζόν, συνεργαζόμενος με τους συμπατριώτες του Μορένο και τον προπονητή Πάολο Σόουζα. Έκανε το ντεμπούτο του στις 21 Σεπτεμβρίου, σε μια νίκη με 2–1 επί της Πόρτσμουθ στον τρίτο γύρο του Λιγκ Καπ. Στις 6 Νοεμβρίου σημείωσε το πρώτο του επαγγελματικό γκολ, με κεφαλιά ύστερα από ένα ελεύθερο λάκτισμα έπειτα από 18 λεπτά, σε μια τελική νίκη με 2–0 εναντίον της Μπάρνσλι.
Στις 19 Δεκεμβρίου 2010, ο Βίτορ υπέστη ένα τράβηγμα των οπίσθιων μηριαίων σε μια εκτός έδρας ήττα με 3–0 από την Ίπσουιτς Τάουν, μένοντας εκτός δράσης για τρεις μήνες. Σκόραρε δύο φορές στην επιστροφή του, στη νίκη με 3–0 επί της Σκάνθορπ Γιουνάιτεντ στις 12 Μαρτίου 2011.
Στη συνέχεια, ο Βίτορ επέστρεψε στην Μπενφίκα, όπου δεν ήταν στα σχέδια του προπονητή Ζόρζε Ζεσούς – όπως σχεδόν όλοι οι Πορτογάλοι παίκτες – και υποβιβάστηκε ακόμη και στην Β ομάδα. Αφού αρνήθηκε να ανανεώσει το συμβόλαιό του, αποχώρησε στα τέλη Μαΐου 2013.
ΠΑΟΚ
Στις 24 Ιουνίου 2013, ο Βίτορ υπέγραψε συμβόλαιο με τον ΠΑΟΚ. Σκόραρε το πρώτο του γκολ για τη νέα του ομάδα –και το πρώτο της ομάδας τη νέα σεζόν– στις 17 Αυγούστου, σκοράροντας με κεφαλιά σε μια εντός έδρας νίκη με 3–0 εναντίον της Α.Ο. Ξάνθη.
Ο Βίτορ ήταν η πρώτη επιλογή κατά τη διάρκεια της θητείας του στη Θεσσαλονίκη, σκοράροντας δύο φορές σε 33 αγώνες την περίοδο 2014–15, για να βοηθήσει την ομάδα του να τερματίσει στην 3η θέση. Στις 10 Ιουνίου 2016, ανακοινώθηκε ότι θα αφεθεί ελεύθερος, καθώς το συμβόλαιό του δεν θα ανανεωνόταν.
Χάποελ Μπερ Σεβά
Την 1η Ιουλίου 2016, Βίτορ συμφώνησε σε τριετές συμβόλαιο με την πρωταθλήτρια Ισραήλ, Χάποελ Μπερ Σεβά, έναντι άγνωστης αμοιβής. Κέρδισε το εθνικό πρωτάθλημα στις δύο πρώτες σεζόν του, σημειώνοντας συνολικά τρία γκολ στη διαδικασία.
Ο Βίτορ παρέτεινε το συμβόλαιό του το Νοέμβριο του 2017, για να διαρκέσει μέχρι το 2021. Έγινε αρχηγός και συνοδευόμενος από τους συμπατριώτες του Νταβίντ Σιμάο και Ζοσουέ Πεσκέιρα, κέρδισε το Κύπελλο Ισραήλ στις 13 Ιουλίου 2020, με τη νίκη με 2–0 στον τελικό επί της Χάποελ Πετάχ Τίκβα.
Τον Φεβρουάριο του 2022, το συμβόλαιο του Βίτορ με τον σύλλογό επεκτάθηκε για έναν ακόμη χρόνο, έως τον Ιούνιο του 2023.
Πορτογαλία
Ο Βίτορ κέρδισε 33 συμμετοχές για την Πορτογαλία σε επίπεδο νέων, ξεκινώντας με μια νίκη με 2–1 για την Πορτογαλία Κ18 εναντίον της Ουκρανίας στις 30 Νοεμβρίου 2006, όπου σημείωσε το πρώτο γκολ. Η τελευταία του εμφάνιση ήταν ο μοναδικός του αγώνας για την Πορτογαλία Κ23 στις 23 Μαρτίου 2011, μια νίκη με 3–2 επί μιας ιταλικής 11άδας της Σέριε Γ στο Τράπανι.
Ισραήλ
Τον Οκτώβριο του 2021, ο Βίτορ δήλωσε την επιθυμία του να πολιτογραφηθεί Ισραηλινός πολίτης και να παίξει για την εθνική ομάδα, μια απόφαση που υποστήριξε ο Αυστριακός προπονητής Βίλιμπαλντ Ρούτενσταϊνερ. Ο πρόεδρος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Ισραήλ, Ορέν Χάσον, έστειλε την επίσημη αίτηση του παίκτη στην κυβέρνηση – ο Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού Χίλι Τρόπερ το έστειλε στην Υπουργό Εσωτερικών Αγιελέτ Σακέντ, η οποία δέχθηκε την αίτηση του Βίτορ να γίνει πολίτης την 1η Μαΐου 2022. Έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ισραήλ σε μια ισοπαλία με 2–2 εναντίον της Ισλανδίας για το Πρωτάθλημα Εθνών ΟΥΕΦΑ 2022-23 στις 2 Ιουνίου 2022.
Διακρίσεις
Μπενφίκα
ΠΑΟΚ
Χάποελ Μπερ Σεβά
Ατομικές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ισραηλινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες του Ισραήλ Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πορτογαλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Πορτογαλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισραήλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπενφίκα Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Άβες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγκούντα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάποελ Μπερ Σεβά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ισραήλ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Ισραήλ
Κίνημα για την ανεξαρτησία της Ινδίας
Το κίνημα της Ινδικής Ανεξαρτησίας ήταν μια σειρά δραστηριοτήτων με απώτερο σκοπό να τερματιστεί η βρετανική κυριαρχία στην Ινδία. Το κίνημα αυτό κράτησε συνολικά 90 χρόνια (1857-1947).
Το πρώτο εθνικιστικό επαναστατικό κίνημα εμφανίστηκε στη Βεγγάλη (σημερινή Δυτική Βεγγάλη και Μπανγκλαντές), αλλά αργότερα επεκτάθηκε μέσω του νεοσυσταθέντος τότε Ινδικού Εθνικού Κογκρέσου, με εξέχοντες μετριοπαθείς ηγέτες που επιζητούσαν μόνο το θεμελιώδες δικαίωμά τους στη συμμετοχή των εξετάσεων για τις δημόσιες υπηρεσίες των Βρετανικών Ινδιών, καθώς και περισσότερα, οικονομικής φύσης, δικαιώματα για τους γηγενείς πληθυσμούς. Στις αρχές του 20ού αιώνα παρουσιάστηκε μια πιο ριζοσπαστική προσέγγιση υπέρ της πολιτικής αυτονομίας που αναπτύχθηκε από ηγέτες όπως οι Λαλ, Μπαλ και Παλ, και ο Αουρίμπινtο Γκος και ο Β.Ο. Τσινταμπαράμ Πιλάι. Κατά τα τελευταία στάδια του αγώνα για την αυτονόμηση της Ινδίας, από τη δεκαετία του 1920 και μετά, το Κογκρέσο υιοθέτησε την πολιτική της μη βίας και της πολιτικής ανυπακοής του Μοχάντας Καραμτσάντ (Μαχάτμα) Γκάντι, καθώς και αρκετές άλλες πολιτικές εκστρατείες. Οι εθνικιστές όπως ο Σουμπάς Τσάντρα Μπόσε, ο Μπαγκάτ Σινγκ, ο Μπάγκα Τζατίν, κήρυξαν ένοπλη επανάσταση για να επιτύχουν την ανεξαρτησία. Ποιητές και συγγραφείς όπως οι Σουμπραμάνια Μπαράτι, Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ, Μοχάμεντ Ικμπάλ, Τζος Μαλιχαμπάντι, Μοχάμαντ Αλί Τζουχάρ, Μπανκίμ Τσάντρα Τσαντοπάντι και Κάζι Ναζρούλ Ισλάμ χρησιμοποίησαν τη λογοτεχνία, την ποίηση και την ομιλία ως εργαλείο για την πολιτική συνειδητοποίηση. Φεμινίστριες όπως η Σαροτζίνι Ναϊντού και η Μπεκούμ Ροκέγια προώθησαν τη χειραφέτηση των Ινδών γυναικών και τη συμμετοχή τους στην εθνική πολιτική. Ο Μ. Ρ. Αμπεντκάρ υπερασπίστηκε το αίτημα των πιο αδύναμων τμημάτων της ινδικής κοινωνίας στο πλαίσιο του ευρύτερου κινήματος για αυτοδιάθεση. Η περίοδος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου χαρακτηρίστηκε από την κορύφωση των εκστρατειών του Κινήματος "Εγκαταλείψτε την Ινδία του Ινδικού Εθνικού Στρατού με επικεφαλής τον Σουμπάς Τσάντρα Μπόσε, υπό την υποστήριξη της Ιαπωνίας.
Το Ινδικό κίνημα αυτοδιάθεσης ήταν ένα μαζικό κίνημα που περιλάμβανε διάφορα τμήματα της κοινωνίας. Το κίνημα υποβλήθηκε επίσης σε μια διαδικασία διαρκούς ιδεολογικής εξέλιξης. Αν και η βασική ιδεολογία του κινήματος ήταν αντιαποικιακή, υποστηρίχθηκε από ένα όραμα για ανεξάρτητη καπιταλιστική οικονομική ανάπτυξη σε συνδυασμό με μια κοσμική, δημοκρατική, και φιλελεύθερη πολιτική δομή. Μετά τη δεκαετία του 1930, το κίνημα υιοθέτησε έναν έντονα σοσιαλιστικό προσανατολισμό. Η δράση αυτών των διαφόρων κινημάτων οδήγησε τελικά στον Ινδικό Νόμο Ανεξαρτησίας του 1947, ο οποίος τερμάτισε τη βρετανική επικυριαρχία στην Ινδία και οδήγησε στη διχοτόμηση της χώρας και τη δημιουργία του Πακιστάν. Η Ινδία παρέμεινε υποτελής του Βρετανικού Στέμματος μέχρι τις 26 Ιανουαρίου 1950, όταν τέθηκε σε ισχύ το Σύνταγμα της Ινδίας, ιδρύοντας τη Δημοκρατία της Ινδίας. Το Πακιστάν παρέμεινε υπό την εξουσία του Ηνωμένου Βασιλείου μέχρι το 1956, όταν υιοθέτησε το πρώτο του δημοκρατικό σύνταγμα. Το 1971, το Ανατολικό Πακιστάν κήρυξε ανεξαρτησία ως Λαϊκή Δημοκρατία του Μπαγκλαντές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποαποικιοποίηση Κατηγορία:Ιστορία του Μπανγκλαντές Κατηγορία:Ιστορία του Πακιστάν Κατηγορία:Ιστορία της Ινδίας Κατηγορία:Ιστορία των κοινωνικών κινημάτων
Χαντάς-Τα'άλ
To Χαντάς-Τα'άλ είναι μια Ισραηλινή πολιτική συμμαχία, αραβο-ισραηλινής ταυτότητος, με συμμετέχοντες το κόμμα Τα'άλ και τον πολιτικό συνασπισμό Χαντάς. Πολιτικά, πρόκεται για μια κοσμικιστική συμμαχία που στο πολιτικό φάσμα ανήκει στον χώρο της αριστεράς, ενώ προτείνει λύση-δύο-κρατών στο ισραηλινο-παλαιστινιακό. Οι πρόεδροι των επί μέρους παρατάξεων της Χαντάς (Αϋμάν Οντέχ) και της Τα'άλ (Αχμάντ Τιμπί), έχουν αναλάβει ηγέτης και δεύτερος ηγέτης αντίστοιχα.
Η συμμαχία, εμφανίσθηκε στην πολιτική σκηνή της χώρας σε τρία στάδια, το πρώτο το 2003, το 2019 και υπό την σημερινή του μορφή, το 2022.
Ιστορία
Η συμμαχία συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 2003 και κέρδισε τρεις έδρες. Στις βουλευτικές εκλογές του 2006, κατέβηκαν ανεξάρτητα.
Στην 20η Κνεσσέτ, τα κόμματα ήταν μέρος της κοινής παράταξης των Αραβο-ισραηλινών. Πριν από τις βουλευτικές εκλογές του Απριλίου 2019, το Τα'άλ αποσχίσθηκε από την συμμαχία, αλλά εν τέλει υπήρξε επανένωση. Επικεφαλής τέθηκε ο πρόεδρος της Χαντάς Αϋμάν Οντέχ και δεύτερος επικεφαλής ο πρόεδρος της Τα'άλ Αχμάντ Τιμπί. Η ηγεσία της συμμαχίας επρόκειτο να μοιραστεί. Στις 6 Μαρτίου 2019, η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή για την 21η Κνεσέτ αποφάσισε να ακυρώσει τον υποψήφιο της λίστας Όφερ Κασίφ, σε αντίθεση με τη θέση του Γενικού Εισαγγελέα. Το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσε την έκπτωση.
Στις βουλευτικές εκλογές του Απριλίου 2019, η συμμαχία κέρδισε 193442 ψήφους, δηλαδή έξι έδρες στην Κνεσσέτ. Για τις επόμενες εκλογές τα δύο κόμματα επέστρεψαν στην κοινή λίστα. Πριν από τις βουλευτικές εκλογές του 2022, η κοινή λίστα διαλύθηκε ξανά, όταν το κόμμα Μπαλάντ αποφάσισε να υποβάλει ξεχωριστή υποψηφιότητα από τα άλλα κόμματα που ήταν μέλη της κοινής λίστας, και ως εκ τούτου Χαντάς και Τα'άλ κατέληξαν σε συμφωνία να είναι υποψήφιοι από κοινού.
Μουλάν 2
Η Μουλάν 2 (πρωτότυπος τίτλος: Mulan II - γνωστό κι ως Μουλάν 2: Ο θρύλος συνεχίζεται) είναι Αμερικανική ταινία κινουμένων σχεδίων της Walt Disney Pictures που κυκλοφόρησε απευθείας σε βίντεο το 2004. Την ταινία σκηνοθέτησαν οι Ντάρελ Ρούνεϊ και Λιν Σάουθερλαντ και αποτελεί συνέχεια της ταινίας κινουμένων σχεδίων του 1998, Μουλάν. Το μεγαλύτερο μέρος του καστ της πρώτης ταινίας επέστρεψε για τους ρόλους του, εκτός των Έντι Μέρφι (Μούσου), Μίριαμ Μάργκελιζ (Προξενήτρα), Κρις Σάντερς (Σκύλος Μουλάν) και Μάθιου Γουάιλντερ (ερμήνευσε τα τραγούδια του Λινγκ). Ο Μέρφι και η Μάργκελιζ αντικαταστάθηκαν από τους Μαρκ Μόουσλι και Έιπριλ Γουίντσελ αντίστοιχα. Τα φωνητικά για το σκύλο έκανε ο Φρανκ Γουέλκερ, ενώ ο Γκέντε Γουατανάμπι σε αυτή την ταινία ερμηνεύει αυτός τα τραγούδια του χαρακτήρα του.
Η Μουλάν 2 επικεντρώνεται στην ειδική αποστολή που έχουν η Μουλάν και ο αρραβωνιαστικός της, Λι Σανγκ, να διασχίσουν τη χώρα συνοδεύοντας τις τρεις κόρες του Αυτοκράτορα, για να συναντήσουν τους μέλλοντες αρραβωνιαστικούς τους. Η ταινία καταπιάνεται με τους γάμους από συνοικέσιο, την αφοσίωση, τις διαπροσωπικές σχέσεις, το να παίρνεις αποφάσεις, την εμπιστοσύνη και το να βρίσκεις την αληθινή αγάπη. Σε αντίθεση με την προκάτοχό της η οποία έλαβε θετικές κριτικές, η Μουλάν 2 είχε φτωχή ανταπόκριση από τους κριτικούς.
Πλοκή
Ένα μήνα μετά τα γεγονότα της πρώτης ταινίας, ο Στρατηγός Σανγκ ζητά το χέρι της Μουλάν σε γάμο, πρόταση την οποία η Μουλάν αποδέχεται με χαρά. Ακούγοντας για τον αρραβώνα τους, ο Μούσου είναι ενθουσιασμένος μέχρι τη στιγμή που ο Πρώτος Πρόγονος τον πληροφορεί πως αν η Μουλάν παντρευτεί, τότε θα χάσει τη δουλειά του ως δράκος φύλακας και θα πρέπει να αφήσει τη Μουλάν και το βάθρο του, το οποίο είναι ο τόπος τιμής του ως φύλακας. Οι πρόγονοι είναι χαρούμενοι με αυτή την εξέλιξη επειδή αν η Μουλάν παντρευτεί τον Σανγκ, τότε θα είναι μέλος της δικής του οικογένειας και οι πρόγονοί του και φύλακες θα προστάτευαν κι εκείνη. Θέλοντας να κρατήσει τη δουλειά του και τη φίλη του, ο Μούσου επιχειρεί να χωρίσει το ζευγάρι αφού προσέχει πως οι δυο τους δεν βρίσκονται και πολύ σε αρμονία. Ο Γρύλος από την άλλη προσπαθεί να εμποδίσει τις προσπάθειες του Μούσου και να κρατήσει το ζευγάρι μαζί. Στο μεταξύ, ο Αυτοκράτορας καλεί τη Μουλάν και τον Σανγκ να συνοδέψουν τις τρεις κόρες του, Πριγκίπισσες Τινγκ-Τινγκ, Μέι και Σου, διαμέσου της Κίνας για να αρραβωνιαστούν τρεις Πρίγκιπες, κάτι το οποίο θα συνάψει συμμαχία με το βασίλειο του Κούι Γκονγκ. Αν αυτό δεν γίνει σε τρεις μέρες, τότε η συμμαχία θα ακυρωθεί και οι Μογγόλοι θα καταστρέψουν τη χώρα.
Η Μουλάν και Σανγκ ξεκινούν μαζί με τους Γιάο, Λινγκ και Τσιεν-Πο για να συνοδέψουν με ασφάλεια τις Πριγκίπισσες στο νέο τους βασίλειο. Στην διαδρομή, οι Τινγκ-Τινγκ, Μέι και Σου ερωτεύονται τους Λινγκ, Γιάο και Τσιεν-Πο αντίστοιχα. Η Μουλάν, που για καιρό πιστεύει πως οι γάμοι από συνοικέσιο είναι λάθος, αποφασίζει να πάει ενάντια στις διαταγές που έχει από τον Αυτοκράτορα και στις ευχές του Σανγκ, σταματώντας την ένωση των δύο βασιλείων. Στο μεταξύ, ο Μούσου επιχειρεί να προκαλέσει προβλήματα στη Μουλάν και στον Σανγκ, αλλά αποτυγχάνει αρκετές φορές. Απελπισμένος, θέτει άθελά του την άμαξα σε κίνηση και αυτή αρχίζει να κυλάει ανεξέλεγκτα. Οι Πριγκίπισσες βρίσκονται μέσα στην άμαξα, ενώ στην πορεία παρασύρουν και τους Γιάο, Λινγκ και Τσιεν-Πο. Βλέποντας την άμαξα να κατευθύνεται προς τον γκρεμό, η Μουλάν και ο Σανγκ τρέχουν να τους σώσουν αλλά αποτυγχάνουν, με αποτέλεσμα να πέσουν όλοι μέσα στο ποτάμι χωρίς να τραυματιστούν με την άμαξα όμως να καταστρέφεται.
Το βράδυ της καταστροφής της άμαξας, οι Τσιεν-Πο, Λινγκ και Γιάο παίρνουν τις Πριγκίπισσες στο χωριό και τους εξομολογούνται την αγάπη τους. Στο μεταξύ, ο Μούσου ξεγελάει τον Σανγκ στο να πιστεύει πως η Μουλάν τον εκμεταλλεύεται. Ο Σανγκ διατάζει όλους να επιστρέψουν στην αποστολή τους και απαγορεύει στους τρεις άντρες να μιλάνε στις Πριγκίπισσες. Έπειτα από έναν πολύ έντονο καυγά, η Μουλάν και ο Σανγκ συνειδητοποιούν πως είναι πολύ διαφορετικοί ο ένας από τον άλλο και τερματίζουν τη σχέση τους. Ενώ ταξιδεύουν μέσω της χώρας των ληστών, ο Μούσου πνιγμένος από ενοχές εξομολογείται στη Μουλάν τι έχει κάνει. Αν και η Μουλάν είναι θυμωμένη με το τι προσπάθησε να κάνει ο Μούσου, την ίδια στιγμή είναι χαρούμενη με τα νέα και προσπαθεί να συμφιλιωθεί με τον Σανγκ. Η προσπάθειά της όμως διακόπτεται όταν τους επιτίθενται ληστές. Ενώ σώζουν τις Πριγκίπισσες, η γέφυρα που στέκονται η Μουλάν και ο Σανγκ σπάει, αφήνοντας τους δυο τους να κρέμονται από ένα χαλαρό σχοινί. Συνειδητοποιώντας πως το σχοινί μπορεί να κρατήσει το βάρος ενός μόνο ατόμου, ο Σανγκ θυσιάζεται για να σώσει τη Μουλάν πέφτοντας στο ποτάμι που βρίσκεται κάτω από τη γέφυρα.
Λυπημένη από τον θάνατο του Σανγκ, η Μουλάν συνεχίζει το ταξίδι προς το βασίλειο του Κούι Γκονγκ μόνη. Μη θέλοντας να αναγκαστούν οι Πριγκίπισσες να κάνουν ένα γάμο χωρίς αγάπη, προσφέρεται η ίδια να παντρευτεί έναν από τους Πρίγκιπες. Ο Σανγκ, ο οποίος επιβίωσε της πρώτης, ακούει τα νέα και τρέχει για να σταματήσει τον γάμο. Όταν φτάνει εκεί, ο Κούι Γκονγκ αρνείται να ακυρώσει τον γάμο του γιου του με τη Μουλάν. Τότε, ο Μούσου αποφασίζει να βοηθήσει και προσποιείται πως είναι ο Μεγάλος Χρυσός Δράκος της Ενότητας αναγκάζοντας τον Κούι Γκονγκ να σταματήσει τον γάμο. Συνεχίζοντας να προσποιείται τον Μεγάλο Χρυσό Δράκο, ο Μούσου παντρεύει τη Μουλάν και τον Σανγκ, κάνοντας τον δικό τους γάμο αυτόν που θα ενώσει τα δύο βασίλεια, ενώ απελευθερώνει τις Πριγκίπισσες από τους όρκους τους.
Λίγο καιρό αργότερα, η Μουλάν και ο Σανγκ παντρεύονται επίσημα πίσω στο σπίτι τους και μετά τον γάμο, ο Σανγκ ενώνει τους ναούς των δύο οικογενειών, μια πράξη που σημαίνει πως ο Μούσου θα κρατήσει τη δουλειά του προς μεγάλη απογοήτευση των Προγόνων. Μέσα στην ευτυχία του, ο Μούσου αποκαλύπτεται στον Σανγκ, αλλά η Μουλάν του έχει ήδη μιλήσει για εκείνον αφού «δεν έχει μυστικά από τον άντρα της».
Ελληνική μεταγλώττιση
Συμμετέχουν: Μαρίνα Γρηγοροπούλου, Ηλίας Πλακίδης, Λευτέρης Σμύρης, Κάρολος Χρηστίδης, Μαρία Ξενουδάκη, Ελένη Σμύρη, Αγγελική Χατζόγλου
Soundtrack
Το soundtrack της ταινίας περιλαμβάνει τραγούδια από την ταινία σε ερμηνεία διαφόρων καλλιτεχνών, καθώς και τμήματα της μουσικής επένδυσης που συνέθεσε ο Τζόελ ΜακΝίλι. Κυκλοφόρησε από την Walt Disney Records στις 25 Ιανουαρίου 2005. 250px|thumb|right|Εξώφυλλο soundtrack
Υποδοχή
Σύμφωνα με τον Σκοτ Γκουίν του CinemaBlend, η «Μουλάν 2 είναι μια ταινία ντροπή που παίρνει μακριά ό,τι ήταν εξαιρετικό στην ταινία που προηγήθηκε, τη σχίζει σε κομμάτια και τη χρησιμοποιεί ως επένδυση». Η ιστοσελίδα συλλογής κριτικών Rotten Tomatoes δίνει στην ταινία ποσοστό 0% με μέσο όρο 3.9/10, βασισμένο σε 5 κριτικές. Ο κριτικός Ρόμπερτ Πάρντι από το TV Guide έδωσε στην ταινία 2/5 λέγοντας: «Η πρώτη ταινία Μουλάν αναδείχθηκε για την προσθήκη μιας θαρραλέας ηρωίδας στο βιβλίο των δυστυχισμένων Πριγκιπισσών της Disney αλλά, παρά το εξαιρετικά ταλαντούχο καστ της, η συνέχεια απλά μιμείται την επιτυχία των live-action ταινιών με πολεμικές τέχνες».
Ακυρωμένη συνέχεια
Στις αρχές του 2002, γράφτηκε πως η Disney δούλευε πάνω σε μια τρίτη ταινία που θα είχε τον τίτλο Μουλάν 3. Ο Ρέιμοντ Σίνγκερ και η Ευγενία Μπόστγουϊκ-Σίνγκερ, σεναριογράφοι της πρώτης ταινίας, υπέβαλαν δύο ιστορίες στη Disney όπου πρότειναν ένα νέο χαρακτήρα με το όνομα Άνα Μινγκ. Όπως και αυτή η ταινία, η δεύτερη συνέχεια θα κυκλοφορούσε και πάλι απευθείας σε βίντεο αλλά ακυρώθηκε πριν την κυκλοφορία της Μουλάν 2.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2004 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Μουσικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής DisneyToon Studios Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Μουλάν της Disney Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2004
Άμε Νο Ουζούμε
μικρογραφία| Άγαλμα της Ουζούμε Η Άμε Νο Ουζούμε νο μικότο ( 天宇受売命, 天鈿女命) είναι η θεά της αυγής, της αγάπης και της διασκέδασης στον ιαπωνικό σιντοϊσμό και σύζυγος του θεού Οκάμι.
Σχετίζεται με την ιστορία της εκλιπούσας θεάς του ήλιου, Αματεράσου. Είναι επίσης γνωστή ως Ομιγιανόμε-νο-οκάμι, ένα ινάρι κάμι πιθανώς λόγω της σχέσης της με τον σύζυγό της.
Ο αδελφός της Αματεράσου, ο θεός της καταιγίδας Σουσάνο, είχε καταστρέψει τους ορυζώνες και τον αργαλειό της και δολοφόνησε μια από τις ακόλουθές της λόγω μιας διαμάχης μεταξύ τους. Με τη σειρά της, η Αματεράσου εξοργίστηκε, αποσύρθηκε σε ένα σπήλαιο και έκλεισε την είσοδό του με ένα τεράστιο βράχο. Η εξαφάνισή της όμως είχε σαν συνέπεια να βυθιστεί ο κόσμος στο σκοτάδι και στην απουσία ζωής. Οι υπόλοιποι θεοί έκαναν τα πάντα για να τη δελεάσουν να βγει έξω, απέτυχαν όμως όλοι εκτός από την Ουζούμε.
Η έξυπνη Ουζούμε κοντά στην είσοδο του σπηλαίου άρχισε να χορεύει σκίζοντας τα ρούχα της μπροστά στις άλλες θεότητες, που το θεώρησαν τόσο κωμικό που άρχισαν να γελάνε.
Το γέλιο των θεών για τις γκριμάτσες της προκάλεσε την περιέργεια της Αματεράσου, η οποία μόλις ξεπρόβαλε για λίγο από το σπήλαιο άφησε να φανεί και μια λαμπρή ακτίδα φωτός, το φως της αυγής. Η θεά είδε την ίδια της την αντανάκλαση σε ένα καθρέφτη, που είχε κρεμάσει η Ουζούμε σε ένα δέντρο, κι όταν πλησίασε περισσότερο, οι θεοί την τράβηξαν έξω από το σπήλαιο κι έτσι ξαναγύρισε πίσω στον ουρανό, φωτίζοντας και πάλι τον κόσμο.
Η Ουζούμε εξακολουθεί να λατρεύεται σήμερα ως κάμι στον σιντοϊσμό. Είναι επίσης γνωστή ως Άμε νο Ουζούμε νο Μικότο. Είναι απεικονίζεται στο κιόγκεν ως Οκάμε, μια γυναίκα που γλεντά με τον αισθησιασμό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά Κατηγορία:Ιαπωνική μυθολογία Κατηγορία:Θεότητες της απάτης και της πονηριάς
Αηδονοχώρι Ιωαννίνων
''Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Αηδονοχώρι
Το Αηδονοχώρι (επίσημα Αηδονοχώριον) είναι ορεινό χωριό στη περιοχή της Κόνιτσας στην Ήπειρο σε υψόμετρο 560 μέτρα.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Το Αηδονοχώρι βρίσκεται στο νομό Ιωαννίνων, προς τα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία, νότια του Αώου ποταμού. Το χωριό είναι κτισμένο σε δασωμένη πλαγιά του όρους Δούσκο (Νεμέρτσικα) με θέα προς τον Αώο και τη κοιλάδα του Μπουραζανίου. Απέχει 61 χλμ. Β.-ΒΔ. από τα Ιωάννινα και 18 χλμ. Δ. από τη Κόνιτσα. Αξιοθέατα της περιοχής θεωρούνται το εργαστήρι ιδιότυπης ξυλογλυπτικής τέχνης "Δημήτρη Χρηστίδη". καθώς και ο νερόμυλος με το μαντάνι (βλ. Βικιλεξικό) του προς το Μπουραζάνι που έχουν χαρακτηριστεί από το 1994 ως νεότερο μνημείο.
Χαρακτηριστικό του χωριού είναι οι πολλές εκκλησίες και τα εξωκλήσιά του. Σημαντικότερη θεωρείται η εκκλησία των Αγίων Αποστόλων, η οποία είναι τρίκλιτη θολωτή βασιλική ηπειρωτικού τύπου χρονολογούμενη στα 1856 με περίτεχνο τέμπλο και ξύλινα κιονόκρανα. Στους θόλους του μεσαίου κλίτους, στον τοίχο της νότιας πλευράς και στην κόγχη του Ιερού διασώζονται αξιόλογες τοιχογραφίες. Από το 1997 έχει κηρυχθεί "ως μνημείο, που χρήζει ειδικής κρατικής προστασίας". Προς τα δυτικά του Αηδονοχωρίου, σε απόσταση περίπου 2 χλμ., βρίσκεται η Μονή Ταξιαρχών Γκούρας. Έχει κτιστεί τον 16ο αιώνα, επάνω σε βραχώδη και οχυρή τοποθεσία με θέα προς τα βόρεια και το σημείο που ενώνονται ο Αώος με τον Σαραντάπορο καθώς και την γύρω περιοχή.
Ιστορία
Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Οστανίτσα. Την περίοδο της κατοχής, στις 8 Ιουλίου 1943 έγινε επιδρομή γερμανικών στρατευμάτων στο χωριό και την επόμενη ημέρα επακολούθησαν εκτελέσεις αμάχων και πυρπόλυση των περισσοτέρων κατοικιών. Από το 2017 με προεδρικό διάταγμα έχει χαρακτηριστεί "μαρτυρική πόλη".
Διοικητικά
Ως κοινότητα Οστανίτσης συστάθηκε επίσημα, μετά την ενσωμάτωση στην Ελλάδα, το 1919 με το ΦΕΚ 184Α-19/08/1919 με έδρα τον οικισμό που μετονομάστηκε σε Αηδονοχώρι το 1929. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί τη τοπική κοινότητα Αηδονοχωρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κόνιτσας του Δήμου Κόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 45 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 13,294 χμ² (2011).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Κόνιτσας
Στοιχείο Περιόδου 5
Ένα στοιχείο περιόδου 5 είναι στοιχείο στη πέμπτη περίοδο (σειρά) του περιοδικού πίνακα. Έχει 18 στοιχεία, ξεκινώντας με το ρουβίδιο και τελειώνοντας με το ξένο.
Φυσικές ιδιότητες
Το ζιρκόνιο είναι ένα από τα κύρια συστατικά των κρυστάλλων ζιρκονίου, τα οποία σήμερα είναι τα παλαιότερα γνωστά μέταλλα στο φλοιό της γης. Πολλά μεταγενέστερα μεταβατικά μέταλλα, όπως το ρόδιο, χρησιμοποιούνται πολύ συχνά στη παραγωγή κοσμημάτων λόγω του ότι είναι απίστευτα λαμπερά.
Αυτή η περίοδος είναι γνωστή για το ότι περιέχει μεγάλο αριθμό εξαιρέσεων του κανόνα Μάντελουνγκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιοδικός πίνακας
Κοίμηση της Θεοτόκου (Θεοτοκόπουλος)
Η αγιογραφία με θέμα την Κοίμηση της Θεοτόκου στον ομώνυμο Ιερό Ναό στην Ερμούπολη της Σύρου, είναι έργο του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου το οποίο δημιούργησε κοντά στο τέλος της περιόδου όπου ζούσε ακόμα στην Κρήτη, πιθανώς πριν το 1567.
Ταυτοποιήθηκε ως έργο του Θεοτοκόπουλου το 1983, όταν ο αρχαιολόγος Γεώργιος Μαστορόπουλος κατά τη διάρκεια των διακοπών του πήγε να προσκυνήσει στο ναό. Ο πίνακας αυτός, που ανακαλύφθηκε θαμμένος στον προαύλιο χώρο, του τράβηξε την προσοχή. Καθώς το όνομα του ζωγράφου ήταν καλυμμένο από τη βρωμιά επιδίωξε να το καθαρίσει εμφανίζοντας (στο κάτω μέσο της εικόνας) την υπογραφή του ζωγραφου, ΔΟΜΗΝΙΚΟC ΘΕΟΤΟΚΟΠΟΥΛΟC Ο ΔΕΙΞΑC. Εξακολουθεί να βρίσκεται στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Ερμούπολη, και κατά την επικρατέστερη άποψη μετακινήθηκε εκεί κατά την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης από κατοίκους των Ψαρών οι οποίοι μετά την καταστροφή των Ψαρών κατέφυγαν στη Σύρο, έκτισαν τον ναό την περίοδο 1826-1829, κι έτσι ο ναός έγινε γνωστός και ως των Ψαριανών. Καθώς τα αρχεία της εκκλησίας δεν διασώζονται πλέον, η παλαιότερα γνωστή καταγραφή αναφέρει πως η εικόνα βρισκόταν στον ναό από το 1850.
Η ανακάλυψη ήταν σημαντική για την καλύτερη κατανόηση της εξέλιξης του Ελ Γκρέκο και την πρώιμη σταδιοδρομία του. Το έργο συνδυάζει στοιχεία της κρητικής σχολής της βυζαντινής αγιογραφίας, και του ιταλικού μανιερισμού, και η σύνδεση της με τον Θεοτοκόπουλο οδήγησε στην ταυτοποίηση τριών άλλων έργων (τρίπτυχο της Μόντενα, Ο Άγιος Λουκάς ζωγραφίζει την Παναγία και το Βρέφος, και η Προσκύνηση των Μάγων), και μετέπειτα και στην ταυτοποίηση κάποιων ανυπόγραφων έργων όπως τα Πάθη του Χριστού. Επίσης, το μετέπειτα έργο του Θεοτοκόπουλου με τίτλο Η ταφή του κόμη του Οργκάθ το οποίο δημιούργησε κατά τη σταδιοδρομία του στην Ισπανία, έχει υποστηριχτεί πως διαθέτει επιρροές από τη συγκεκριμένη εικόνα της Κοίμησης της Θεοτόκου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου
Μωρίς ντε Βλαμένκ
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μωρίς ντε Βλαμένκ γεννήθηκε στις 4 Απριλίου 1876 στο Παρίσι. Ο πατέρας του ήταν Φλαμανδός και δίδασκε βιολί και η μητέρα του καταγόταν από τη Λωρραίνη και δίδασκε πιάνο. Από τον πατέρα του έμαθε να παίζει βιολί. Πέρασε πολλά χρόνια στο Σατού, από το 1893 έως το 1905, όπου δημιούργησε τους πρώτους πίνακες στα τέλη της εφηβείας του γύρω στο 1893, αλλά αρχικά έβγαζε τα προς το ζην ως βιολονίστας και, μερικές φορές, ως επαγγελματίας ποδηλάτης. Παντρεύτηκε το 1896 με τη Σουζάν Μπερλί, με την οποία απέκτησαν τρεις κόρες. Αν και μαθήτευσε κοντά σε ζωγράφο στο Σατού, ουσιαστικά ήταν αυτοδίδακτος και αρνήθηκε να ακολουθήσει ακαδημαϊκές σπουδές ή να αντιγράψει σε μουσεία για να μην χάσει ή αποδυναμώσει την έμπνευσή του. αριστερά|μικρογραφία|Το οίκημα όπου στεγάζονταν το εργαστήριο στο [[Σατού]]
Το σημείο καμπής στη ζωή του ήταν μια τυχαία συνάντηση στο τρένο για το Παρίσι προς το τέλος της θητείας του στο στρατό. Ο Βλαμένκ, τότε 23 ετών και ήδη ενεργός σε αναρχικούς κύκλους στο Παρίσι, συνάντησε έναν επίδοξο καλλιτέχνη, τον Αντρέ Ντεραίν, με τον οποίο σύναψε μια δια βίου φιλία. Όταν ο Βλαμένκ ολοκλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία το 1900, οι δυο τους νοίκιασαν ένα εργαστήριο μαζί στο Σατού, για ένα χρόνο πριν ο Ντεραίν φύγει για να κάνει τη δική του στρατιωτική θητεία. Το 1902 και το 1903, περνώντας δύσκολη οικονομικά περίοδο, έγραψε αρκετά πορνογραφικά μυθιστορήματα εικονογραφημένα από τον Ντεραίν. Ζωγράφιζε την ημέρα και κέρδιζε τα προς το ζην παραδίνοντας μαθήματα βιολιού και παίζοντας μουσική σε κέντρα τη νύχτα.
Το 1905 συμμετείχε στο Σαλόνι των Ανεξάρτητων και στην έκθεση του Φθινοπωρινού Σαλόν. Όταν ο κριτικός τέχνης Λουί Βωξέλ είδε τους τολμηρούς πίνακες των Βλαμένκ, Ανρί Ματίς, Αντρέ Ντεραίν, Αλμπέρ Μαρκέ, Κέες φαν Ντόνγκεν, Σαρλ Καμουέν και Ζαν Πουί, απαξίωσε τους ζωγράφους αποκαλώντας τους «fauves» (άγρια ​​θηρία), δίνοντας έτσι στην τεχνοτροπία τους το όνομα με το οποίο έγινε γνωστή, Φωβισμός.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, τον Νοέμβριο του 1941, ο Βλαμένκ επισκέφθηκε τη Γερμανία σε ταξίδι που οργανώθηκε από το Γραφείο Προπαγάνδας. Κατά την επιστροφή του, τον Ιούνιο του 1942, δημοσίευσε άρθρο με τίτλο «Ελεύθερες απόψεις… για τη ζωγραφική» όπου κατηγόρησε τον Πάμπλο Πικάσο ότι από το 1900 έως το 1930 έσυρε τη γαλλική ζωγραφική «σε ένα θανατηφόρο αδιέξοδο, σε μια απερίγραπτη σύγχυση».
Ο Βλαμένκ πέθανε στο Ρυέιγ-λα-Γκαντελιέρ στις 11 Οκτωβρίου 1958.
Τεχνοτροπία - Έργο
Οι πρώιμες συνθέσεις του Βλαμένκ δείχνουν εξοικείωση με τους ιμπρεσιονιστές, αρκετοί από τους οποίους είχαν ζωγραφίσει στην ίδια περιοχή τις δεκαετίες του 1870 και του 1880. Υπήρξε μεγάλος θαυμαστής του Βαν Γκογκ και εμπνεύστηκε συχνά από τους πίνακές του. Από τον ιμπρεσιονισμό μετακινήθηκε στον φωβισμό, μια έκφραση τέχνης πιο επαναστατική, πιο αχαλίνωτη. Από το 1907, αντιλήφθηκε τα όρια του Φωβισμού και η κυρίαρχη επιρροή του ήταν ο Πωλ Σεζάν. Στράφηκε σε πιο ήπια ζωγραφική και οι συνθέσεις έγιναν όλο και πιο γεωμετρικές, χωρίς όμως να φθάσει στον κυβισμό, που τον έβρισκε πολύ εγκεφαλικό.
Από τις αρχές του 1915 η παλέτα του έγινε πιο σκοτεινή, προσεγγίζοντας τον εξπρεσιονιστικό ρεαλισμό. Το μεταγενέστερο έργο του παρουσιάζει πολλές τοπιογραφίες με θυελλώδεις ουρανούς χαρακωμένους από απειλητικά σύννεφα, χιονισμένους δρόμους με χαμόσπιτα, ή δέντρα που ταρακουνιούνται από τη θύελλα, μακριά όμως από τα εκθαμβωτικά χρώματα των αρχών του.
Ο Βλαμένκ παραμένει μια σημαντική προσωπικότητα του Φωβισμού και ένας από τους προδρόμους του εξπρεσιονισμού.
Σήμερα, τα έργα του βρίσκονται στις συλλογές του μουσείου Ορσέ στο Παρίσι, της πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης Τέιτ στο Λονδίνο, του Μουσείου Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη και του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη, μεταξύ άλλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Φωβισμός Κατηγορία:Γάλλοι χαράκτες
Διεθνείς σχέσεις του Κοσσυφοπεδίου
Οι εξωτερικές σχέσεις του Κοσσυφοπεδίου υλοποιούνται μέσω του Υπουργείου Εξωτερικών του Κοσσυφοπεδίου. Το Κοσσυφοπέδιο διαθέτει 24 πρεσβείες στο εξωτερικό και φιλοξενεί 21 Πρεσβείες στην Πρίστινα. Συμμετέχει, επίσης, σε διάφορους διεθνείς οργανισμούς.
Στις 17 Φεβρουαρίου 2008 οι βουλευτές του Κοινοβουλίου του Κοσσυφοπεδίου κήρυξαν την ανεξαρτησία της περιοχής από τη Σερβία. Η κίνηση αυτή χαρακτηρίστηκε αμφιλεγόμενη μεταξύ της διεθνούς κοινότητας, η οποία αντέδρασε με ανάμικτες δηλώσεις. Η διεθνής εποπτεία του Κοσόβου ολοκληρώθηκε τον Σεπτέμβριο του 2012, με τη χώρα να γίνεται υπεύθυνη για τη δική της διακυβέρνηση. Η Δημοκρατία του Κοσσυφοπεδίου έχει αναγνωριστεί από 113 κράτη μέλη του ΟΗΕ, τη Δημοκρατία της Κίνας (Ταϊβάν), τις Νήσους Κουκ και το Νιούε. Επιπλέον, ορισμένες χώρες που δεν αναγνωρίζουν επισήμως τη Δημοκρατία του Κοσσυφοπεδίου (Κίνα, Ρωσία, Ρουμανία, Σλοβακία, Ελλάδα) διατηρούν μη διπλωματικά γραφεία συνδέσμων στο Κοσσυφοπέδιο, όπως και η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ο σημερινός υπουργός εξωτερικών του Κοσόβου είναι ο Μπεντζέτ Πατσόλι.
Καθεστώς των διπλωματικών σχέσεων
Το Υπουργείο Εξωτερικών της Δημοκρατίας του Κοσσυφοπεδίου έχει ξεκινήσει τη διαδικασία σύναψης διπλωματικών σχέσεων με όλα τα κράτη που έχουν αναγνωρίσει τη Δημοκρατία του Κοσσυφοπεδίου, είτε εγκαθιδρύοντας νέες διπλωματικές αποστολές είτε με διαπίστευση πρεσβευτών μη μόνιμων κατοίκων στις χώρες αυτές.
Η Δημοκρατία του Κοσσυφοπεδίου έχει καθιερώσει διπλωματικές σχέσεις με «89» χώρες:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική του Κοσσυφοπεδίου Κοσσυφοπεδιο
Doom (σειρά)
Το Doom είναι σειρά βιντεοπαιχνιδιών βολών πρώτου προσώπου από την id Software. Η σειρά επικεντρώνεται στα εκμεταλλεύματα ενός ανώνυμου πεζοναύτη που λειτουργεί υπό την αιγίδα της Union Aerospace Corporation (UAC), ο οποίος πολεμά ορδές δαιμόνων και νεκρών για να επιβιώσει.
Το Doom θεωρείται ένα από τα πρωτοποριακά παιχνίδια shooter πρώτου προσώπου, παρουσιάζοντας σε υπολογιστές συμβατούς με IBM PC χαρακτηριστικά όπως τρισδιάστατα γραφικά, διαδικτυακό gameplay για πολλούς παίκτες και υποστήριξη για τροποποιήσεις που έχουν δημιουργηθεί από τον παίκτη με τη μορφή Doom WAD. Από την κυκλοφορία του Doom το 1993, η σειρά έχει δημιουργήσει πολυάριθμες συνέχειες, πακέτα επέκτασης και μια ταινία. Πολλοί πιστεύουν ότι η σειρά ξεκίνησε το είδος FPS.
Από το ντεμπούτο του, έχουν πουληθεί πάνω από 10 εκατομμύρια αντίτυπα παιχνιδιών στη σειρά Doom.
Κοινά στοιχεία
Τα βιντεοπαιχνίδια Doom αποτελούνται από παιχνίδια βολών πρώτου προσώπου όπου ο παίκτης χειρίζεται έναν ανώνυμο πεζοναύτη γνωστός και ως Doomguy. Ο παίκτης πρέπει να πολεμήσει τις δυνάμεις της κόλασης που αποτελούνται από δαίμονες και νεκρούς. Στο Doom II: Hell on Earth, ο παίκτης για άλλη μια φορά αναλαμβάνει το ρόλο του ανώνυμου θαλάσσιου χώρου. Μετά την επιστροφή από την κόλαση, ο παίκτης διαπιστώνει ότι οι δαίμονες έχουν επίσης εισβάλει στη Γη όπου έχουν σκοτώσει δισεκατομμύρια ανθρώπους.
Υποδοχή
Το Next Generation το 1996 κατέταξε τη σειρά ως το 19ο κορυφαίο παιχνίδι όλων των εποχών, γιατί "παρά τους εκατοντάδες τίτλους copycat, κανένα δεν κατάφερε ποτέ να ισοσταθμίσει το πρωτότυπο, παλλόμενο κλασικό της id."
Ο πρωταγωνιστής της σειράς, ένας πεζοναύτης, δέχτηκε θετική υποδοχή. Το GameDaily το 2009 τον περιλάμβανε στον κατάλογο των "δέκα ηρώων παιχνιδιών που αποτυγχάνουν σε απλά πράγματα", για την ανικανότητά του να κοιτάζει πάνω και κάτω στην αρχική σειρά. Η UGO Networks τον κατέταξε τέταρτο στον κατάλογο των καλύτερων σιωπηλών πρωταγωνιστών του 2012 στα βιντεοπαιχνίδια, σημειώνοντας το θάρρος του να συνεχίσει στη σιωπή ακόμα και όταν αντιμετωπίζει τον στρατό της κόλασης. Το περιοδικό Complex κατέταξε τον Doomguy ως τον 16ο στον κατάλογο των μεγαλύτερων στρατιωτών στα βιντεοπαιχνίδια καθώς είναι "ο αρχικός πεζοναύτης στα βιντεοπαιχνίδια" και "ένας από τους κλασικούς ήσυχους πρωταγωνιστές".
Παραπομπές
Κατηγορία:Σειρές βιντεοπαιχνιδιών Κατηγορία:Εμπορικά σήματα οπτικοακουστικών μέσων
Γκραν Πρι Γερμανίας 2019 (Φόρμουλα 1)
Το Γκραν Πρι Γερμανίας 2019 ήταν ο 11ος αγώνας στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2019) και διεξήχθη στην πίστα Hockenheim στο Χόκενχαϊμ της Γερμανίας το τριήμερο 26-28 Ιουλίου 2019.
Ελαστικά
Η Pirelli από το 2019 εφαρμόζει αλλαγές όσον αφορά τα ελαστικά. Συγκεκριμένα αποφασίστηκε να απλοποιηθεί η ποικιλία των ελαστικών και πλέον σε όλους τους αγώνες η άσπρη γόμα θα είναι η σκληρή, η κίτρινη θα είναι η μεσαία και η κόκκινη θα είναι η μαλακή. Παρότι τα χρώματα θα είναι πάντα 3 συγκεκριμένα (στεγνά), τα ελαστικά που έχει η Pirelli διαθέσιμα είναι 5 και σε κάθε αγώνα θα επιλέγονται 3 από αυτά ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε πίστας. Οι ονομασίες των ελαστικών είναι: C1, C2, C3, C4, C5, με την C1 να είναι η πιο σκληρή και την C5 η πιο μαλακή.
Συμμετέχοντες και επιλεγμένα ελαστικά
Εδώ βλέπετε ποιοι οδηγοί θα συμμετάσχουν στον αγώνα και ποια ελαστικά έχουν διαλέξει για το τριήμερο.
Free Practice 2 (FP2)
Στα δεύτερα δοκιμαστικά της Παρασκευής, στις 26 Ιουλίου 2019, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli.
Free Practice 3 (FP3)
Στα τρίτα δοκιμαστικά του Σαββάτου, στις 27 Ιουλίου 2019, ο καιρός ήταν καθαρός. Όλοι οι οδηγοί χρησιμοποίησαν τη μαλακή γόμα (Soft), την μεσαία γόμα (Medium) ή την σκληρή γόμα (Hard) της Pirelli.
Κατατακτήριες δοκιμές
Οι κατατακτήριες δοκιμές έλαβαν μέρος το Σάββατο 27 Ιουλίου 2019 λίγες ώρες μετά το FP3. Την Pole Position κέρδισε ο Λιούις Χάμιλτον με τον Μαξ Φερστάπεν να συμπληρώνει την 1η σειρά της εκκίνησης.
Έντονοι χαρακτήρες - Pole position Πλάγιοι χαρακτήρες - Ταχύτερος γύρος κάθε Q
Αγώνας
Ο αγώνας διεξήχθη την Κυριακή 28 Ιουλίου 2019.
Ποινές
Εδω παρουσιάζονται οι ποινές που δέχθηκαν οι οδηγοί πριν την έναρξη των αγώνων.
Τελική κατάταξη
– Συμπεριλαμβάνεται και 1 πόντος για τον ταχύτερο γύρο του αγώνα.<br/ > – Ο Κίμι Ράικονεν δέχθηκε ποινή 30 δευτερολέπτων μετά το τέλος του αγώνα για χρήση οδηγικών βοηθημάτων στην εκκίνηση.<br/ > – Ο Αντόνιο Τζιοβινάτσι δέχθηκε ποινή 30 δευτερολέπτων μετά το τέλος του αγώνα για χρήση οδηγικών βοηθημάτων στην εκκίνηση.<br/ > † - Εγκατέλειψε αλλά κατατάχθηκε καθώς είχε συμπληρώσει το 90% της διαδρομής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 το 2019 Κατηγορία:Αθλητισμός στη Γερμανία
Ζίγκμουντ Φουκς
μικρογραφία|O S.H.Foulkes Ο Ζίγκμουντ Χάινριχ Φουκς (S.H. Foulkes, γεννημένος ως Siegmund Heinrich Fuchs, 3 Σεπτεμβρίου 1898 – 8 Ιουλίου 1976) ήταν Γερμανός ιατρός, ψυχίατρος, ψυχαναλυτής και θεμελιωτής της Ομαδικής Ανάλυσης. Ίδρυσε μαζί με άλλους το 1952 την Group Analytic Society International και στα 1971 το Ινστιτούτο Ομαδικής Ανάλυσης (Institute of Group Analysis/IGA).
Όνομα
Ο Ζίγκμουντ Χάινριχ Φουκς γεννήθηκε ως Siegmund Heinrich Fuchs. Όταν ήταν παιδί τον φώναζαν Siegmund. Σαν ενήλικας στη Φρανκφούρτη και στη Βιέννη ήταν γνωστός ως Dr Heinz Fuchs. To 1939 πήρε την Αγγλική υπηκοότητα και άλλαξε το επώνυμο του σε Foulkes. Από τότε για επαγγελματικούς λόγους χρησιμοποιούσε το S.H. Foulkes. Τέλος, για τους φίλους και την οικογένεια του ήταν ο Michael.
Οικογένεια
Ο Siegmund Heinrich Fuchs γεννήθηκε στη Καρλσρούη πού τότε ήταν πρωτεύουσα του κρατιδίου της Βάδης. Ήταν εβραϊκής καταγωγής και ήταν ο νεώτερος γιος (είχε τέσσερα αδέλφια) μιας οικονομικά εύρωστης οικογένειας.Όπως αναφέρει ο συνεργάτης του James Anthony o Φουκς ήταν το πέμπτο και τελευταίο παιδί, ένα παιδί που δεν το περίμεναν οι γονείς του και που η μητέρα του αρνήθηκε να τον θηλάσει παραδίδοντάς τον σε σε μια παραμάνα. Ο πατέρας του, Gustav Fuchs ήταν το τρίτο από 15 παιδιά ( 13 από τα οποία ήταν αγόρια) συνεταίρος στην οικογενειακή εταιρία που δραστηριοποιούνταν στο εμπόριο ξυλείας και που είχαν εγκατασταθεί στην Καρλσρούη το 1870. Η μητέρα του, Sarah (Claire) Durlacher, προερχόταν από οικογένεια εμπόρων κρασιού και ήταν καλλονή στα νιάτα της. Ο πατέρας του Ζ.Χ. Φουκς, Gustav Fuchs ήταν ένας χαρούμενος άνθρωπος με μεγάλη αγάπη στη μουσική και ειδικά στην όπερα. Η αδυναμία του στον Βάγκνερ φαίνεται οτι ένα από τα παιδιά του το ονόμασε Richard και τα υπόλοιπα πήραν ονόματα από Βαγνεριανούς ήρωες- Senta, Gottfried, Walther και Siegmund.
Ο αδελφός του Richard Fuchs (1887-1947) ήταν συνθέτης και αρχιτέκτονας.Τον Νοέμβριο του 1938 μαζί με τον αδελφό του Walther συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου όπου και έμειναν για δύο μήνες. Στις 26 Δεκεμβρίου 1938 έχοντας γίνει δεκτή η αίτηση τους για μετανάστευση στη Νέα Ζηλανδία εγκατέλειψαν τη Γερμανία. Πέθανε στην Ουέλλινγκτον που είναι πρωτεύουσα της Νέας Ζηλανδίας.
Ο άλλος αδελφός του ονομαζόταν Gottfried Fuchs (1889-1972) και ήταν επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Έμεινε στην ιστορία για ένα ρεκόρ που έμεινε ανέπαφο για 90 χρόνια. Στους Ολυμπιακούς του 1912 σημείωσε 10 γκολ στον αγώνα με τη Ρωσία. Και αυτός πρόλαβε και εγκατέλειψε τη Γερμανία πριν τον συλλάβουν οι Ναζί. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα έζησε στον Καναδά.
Νεανικά χρόνια
Ο Σ.Χ. Φουκς ακολουθώντας την επιθυμία του πατέρα του πήγε σε σύγχρονο Γυμνάσιο και όχι σε παραδοσιακό. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μην ξέρει Ελληνικά όπως ήταν συνηθισμένο αλλά Αγγλικά. Όταν πήρε το γερμανικό απολυτήριο Abitur επειδή ήταν πολύ μικρός για να πάει στον στρατό, παρακολούθησε ένα σύντομο σεμινάριο στην αρχιτεκτονική στην Πολυτεχνική σχολή της Καρλσρούης.
Το 1917 κατετάγη στο στρατό και υπηρέτησε μέχρι και το τέλος του πολέμου στη Γαλλία με την ειδικότητα του τηλεγραφητή.
Χαϊδελβέργη 1919-21
μικρογραφία|Sigmund Freud Στα 1919 όταν απολύθηκε από τον στρατό πήρε την άδεια από τον πατέρα του να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο. Ο μόνος όρος που του τέθηκε είναι να διαλέξει ένα επάγγελμα που θα του εξασφαλίζει τα προς το ζην. Αποφάσισε να σπουδάσει Ιατρική στη γειτονική Χαϊδελβέργη. Στο περίφημο πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης σπούδασε δύο χρόνια όπου μελέτησε εκτός άλλων Καρλ Γιάσπερς, Hans Walter Gruhle καθώς και άλλους συγγραφείς ψυχοπαθολογίας. Σε μια υποσημείωση του Gruhle αναφέρεται το όνομα του Φρόυντ. Ο νεαρός Foulkes ενδιαφέρθηκε αμέσως και εντυπωσιάστηκε από ότι είχε γράψει μέχρι εκείνη τη στιγμή ο Φρόιντ. Όπως σημειώνει o ίδιος " Από το 1919 και μετά ο Φρόιντ και το έργο του ήταν η μεγαλύτερη επιρροή στην επαγγελματική μου ζωή. Από τότε ήξερα ακριβώς τι ήθελα να γίνω. Ήθελα να γίνω Ψυχαναλυτής "
Φρανκφούρτη 1922-23 & 1925-28
Στη συνέχεια ο Foulkes πήγε στη Φρανκφούρτη όπου και πήρε το πτυχία της Ιατρικής το 1923. Έφυγε μόνο για ένα εξάμηνο και πήγε στο Βερολίνο όπου έκανε την κλινική πρακτική του στο Charité II. Το 1924 και εξαιτίας της πολύ δύσκολης οικονομικής κατάστασης (εκτόξευση πληθωρισμού) γύρισε στο πατρικό του
Το 1925 γύρισε στη Φρανκφούρτη για μεταπτυχιακές σπουδές στην ιατρική και πιο συγκεκριμένα στη νευρολογία. Το πρώτο ενάμισι χρόνο ήταν υπό την εποπτεία του καθηγητή Strassburger. Στη συνέχεια ήταν υπο τον Καθηγητή Kurt Goldstein στο Νευρολογικό Ινστιτούτο του Πανεπιστημίου της Φρανκφούρτης. Ο Goldstein ασχολήθηκε εκτός άλλων με τα εγκεφαλικά τραύματα. Οι παρατηρήσεις του προήλθαν από την περίθαλψη των τραυματιών στρατιωτών κατά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Το βασικό του συμπέρασμα, ήταν ότι οι τότε ιατρικές απόψεις, περί του εντοπισμού των βλαβών και των συμπτωμάτων δεν μπορούσαν να εξηγήσουν, ούτε την πραγματική επίδραση αυτών των εγκεφαλικών τραυμάτων, ούτε την πολλές φορές εκπληκτική προσαρμογή των τραυματιών στρατιωτών σε αυτές. Ο Γκολντστάϊν αντελήφθη, ότι ο εγκέφαλος και ο οργανισμός, πρέπει, να εξετάζονται και να αναλύονται με όρους της ολότητας των εκδηλώσεών τους και της αλληλεπίδρασής τους με το περιβάλλον. Με άλλα λόγια τα ευρήματά δεν μπορούσαν να κατανοηθούν χωρίς αναφορά στον οργανισμό «ως όλον» και στην κατάσταση «ως ολότητα».
Την ίδια περίοδο δέχεται και την επιρροή της Gestalt Ψυχολογίας αφού παρακολουθεί σεμινάρια του στενού συνεργάτη του Goldstein του Adhémar Gelb αλλά συνεργάζεται και ο ίδιος με τον Fritz Perls κεντρική μορφή της Gestalt Ψυχολογίας.
Βιέννη (1928-30) - Ανάλυση
Έχοντας αποφασίσει να λάβει ψυχαναλυτική εκπαίδευση και έπειτα από συζήτηση με τον μοναδικό ψυχαναλυτή στη Φρανκφούρτη εκείνη την εποχή τον Karl Landauer μεταβαίνει στη Βιέννη. Η Helene Deutsch γίνεται η αναλύτρια του Φουκς και της γυναίκας του. Η εκπαιδευτική του αυτή ανάλυση θα κρατήσει δύο χρόνια. Όσο είναι στη Βιέννη έχει επόπτες τον Edward Hitschmann και τον Herman Nunberg.
Όσο βρίσκεται στη Βιέννη ο Φουκς γίνεται δεκτός και από την Ψυχιατρική Πανεπιστημιακή κλινική για να κάνει εκεί την πρακτική του. Η κλινική είχε σαν διευθυντή αρχικά τον Julius Wagner-Jauregg και μετά τον Otto Potzl
Φρανκφούρτη- Ψυχαναλυτικό Ινστιτούτο Φρανκφούρτης
Το 1930 ο Φουκς γυρίζει στη Φρανκφούρτη όπου γίνεται και ο πρώτος διευθυντής της Ψυχαναλυτικής κλινικής του Ψυχαναλυτικού Ινστιτούτου της Φρανκφούρτης. Το Ινστιτούτο αυτό άνοιξε το 1929, αποτέλεσε το πρώτο Φροϋδικής κατεύθυνσης οργανισμό που συνδέθηκε έστω και έμμεσα με ένα γερμανικό Πανεπιστήμιο και στεγαζόταν στο ίδιο κτήριο με το Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών του πανεπιστημίου (Σχολή της Φρανκφούρτης). To Ψυχαναλυτικό Ινστιτούτο Φρανκφούρτης δημιουργήθηκε μετά από πρόσκληση του Μαξ Χορκχάιμερ στον αναλυτή του Karl Landauer. Οι Ιδρυτές του Ινστιτούτου ήταν ο Karl Landauer και ο Heinrich Meng που σύντομα πλαισιωθήκανε από τους Έριχ Φρόμ και τη γυναίκα του Frieda Fromm-Reichmann.
Στα τρία χρόνια που ο Φουκς παρέμεινε στο Ινστιτούτο είχε την τύχη να συναναστραφεί με τον Καρλ Μαινχάιμ, τον Νομπερτ Ελίας, τον Georg Groddeck και άλλους σημαντικούς επιστήμονες και διανοητές. Καθοριστική ήταν η γνωριμία με το Ελίας με τον οποίον ανέπτυξε βαθιά φιλία η οποία συνεχίστηκε και στη Μεγάλη Βρετανία.
Εξορία
Τον Απρίλιο του 1933 ο Φουκς μαζί με τη γυναίκα του και τα τρία τους παιδιά εγκαταλείπουν τη Γερμανία πριν τους κατασχέσουν τα διαβατήρια. Όπως αναφέρει και Juan Campos Avillar ο Φουκς έφυγε όχι μόνο γιατι ήταν Εβραίος αλλά και επειδή ήταν δημοκράτης. Πηγαίνουν πρώτα στην Ελβετία όπου συναντούν τον Χορκχάιμερ και τους συνεργάτες του. Στη συνέχεια πήγανε στο Παρίσι και στο τέλος κατέληξαν στο Λονδίνο μετά απο πρόσκληση του Ernest Jones. Στο Λονδίνο έφτασε τον Μάιο του 1933. Ο Φουκς ακολούθησε τις συμβουλές του Jones και ξεκίνησε σπουδές στο Westminster Hospital προκειμένου να πάρει την άδεια ασκήσεως ιατρικού επαγγέλματος στην Αγγλία. Παράλληλα συμμετείχε σε συνεδρίες του Jones και είχε την ευκαιρία να συζητάει τα περιστατικά. Το 1937 με την εργασία του με θέμα την "Ενδοβολή" ( On introjection γίνεται δεκτός ως πλήρες μέλος στη Βρετανική Ψυχαναλυτική Εταιρία.
Έξετερ - Πρώτες "ομάδες"
Το 1939 ο Φουκς έπιασε δουλειά ως ψυχοθεραπευτής στο Έξετερ. Για πρώτη φορά εξασκεί εκτός από ατομικές ψυχοθεραπείες και ομαδικές ψυχοθεραπείες. Η εμπειρία του αυτή τον οδηγεί και σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε το 1944 και το συνέγραψε με την Eve Lewis, ψυχολόγο η οποία ήταν συν-θεραπεύτρια σε κάποιες από τις ομάδες. Το άρθρο βασίστηκε σε κλινικό υλικό δύο χρόνων (1940-42) με 50 ασθενείς.