Πελάγρα
Ιστορία
Η πελλάγρα περιγράφηκε για πρώτη φορά για τη δερματολογική του επίδραση στην Ισπανία το 1735 από τον Γασπάρ Κασάλ. Εξήγησε ότι η ασθένεια προκαλεί δερματίτιδα σε εκτεθειμένες περιοχές του δέρματος όπως τα χέρια, τα πόδια και το λαιμό και ότι η προέλευση της νόσου είναι η κακή διατροφή και οι ατμοσφαιρικές επιδράσεις. Το έργο του που δημοσιεύθηκε το 1762 από τον φίλο του Χουάν Σεβιλιάνο με τίτλο «Historia Natural y Medicina del Principado de Asturias» ή Φυσικό και Ιατρικό Ιστορικό του Πριγκιπάτου των Αστουριών (1762). Αυτό οδήγησε στην ασθένεια να είναι γνωστή ως "Αστουριανή λέπρα" και αναγνωρίζεται ως η πρώτη σύγχρονη παθολογική περιγραφή ενός συνδρόμου. Ήταν μια ενδημική ασθένεια στην βόρεια Ιταλία, όπου ονομάστηκε, από τα λομβαρδικά, ως «Pell Agra» (Agra = σαν-αρκουδοπουρνάρι ή σαν-ορός και Pell = δέρμα) του Φραντσέσκο Φραπόλι του Μιλάνου. Με την πελάγρα να επηρεάζει πάνω από 100.000 άτομα στην Ιταλία μέχρι το 1880, οι συζητήσεις εντάθηκαν ως προς τον τρόπο ταξινόμησης της νόσου (ως μορφή σκορβούτου, ελεφάντιασης ή ως κάτι καινούργιου) και για την αιτία της. Τον 19ο αιώνα, ο Ρουσέλ ξεκίνησε μια εκστρατεία στη Γαλλία για τον περιορισμό της κατανάλωσης αραβοσίτου και την εξάλειψη της νόσου στη Γαλλία, αλλά παρέμεινε ενδημική σε πολλές αγροτικές περιοχές της Ευρώπης. Επειδή τα κρούσματα πελλάγρας εμφανίστηκαν σε περιοχές όπου ο αραβόσιτος ήταν κυρίαρχη τροφή, η πιο πειστική υπόθεση στα τέλη του 19ου αιώνα, όπως υποστηρίζει ο Τσέζαρε Λομπρόζο, ήταν ότι ο αραβόσιτος είτε είχε μια τοξική ουσία είτε ήταν φορέας ασθένειας. Ο Λούις Σάμπον, ένας Αγγλο-ιταλός γιατρός που εργαζόταν στη Σχολή Τροπικής Ιατρικής του Λονδίνου, ήταν πεπεισμένος ότι η πελλάγρα μεταφέρθηκε από ένα έντομο, σαν την ελονοσία. Αργότερα, η έλλειψη εστιών πελλάγρας στη Μεσοαμερική, όπου ο αραβόσιτος είναι μια σημαντική καλλιέργεια τροφίμων, οδήγησε τους ερευνητές να ερευνήσουν τεχνικές επεξεργασίας σε αυτήν την περιοχή. δεξιά|μικρογραφία|226x226εσ| [[Τζόζεφ Γκόλντμπεργκερ|Δρ Τζόζεφ Γκόλντμπεργκερ]] Η πελλάγρα μελετήθηκε κυρίως στην Ευρώπη μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν έγινε επιδημία, ιδίως στις νότιες Ηνωμένες Πολιτείες. Στις αρχές του 1900, η πελλάγρα έφτασε σε επιδημικές αναλογίες στον Αμερικανικό Νότο. Μεταξύ 1906 και 1940 περισσότεροι από 3 εκατομμύρια Αμερικανοί επηρεάστηκαν από πελλάγρα με περισσότερους από 100.000 θανάτους, ωστόσο η επιδημία επιλύθηκε αμέσως μετά τη διατροφική ενίσχυση της νιασίνης. Οι θάνατοι από πελλάγρα στη Νότια Καρολίνα ανήλθαν σε 1.306 τους πρώτους δέκα μήνες του 1915. 100.000 Νότιοι επηρεάστηκαν το 1916. Αυτή τη στιγμή, η επιστημονική κοινότητα έκρινε ότι το πελλάγρα πιθανότατα προκλήθηκε από μικρόβιο ή κάποια άγνωστη τοξίνη στο καλαμπόκι. Το νοσοκομείο Σπάρτανμπουργκ Πελλάγρα στο Σπάρτανμπουργκ της Νότιας Καρολίνας, ήταν η πρώτη εγκατάσταση στις ΗΠΑ αφιερωμένη στην ανακάλυψη της αιτίας της πελλάγρα. Ιδρύθηκε το 1914 με ειδική πίστωση του Κογκρέσου στην Υπηρεσία Δημόσιας Υγείας των ΗΠΑ (PHS) και ιδρύθηκε κυρίως για έρευνα. Το 1915, ο Τζόζεφ Γκόλντμπεργκερ, ο οποίος ανέλαβε να μελετήσει την Πέλαγκρα από τον Επικεφαλής Στρατιωτικό Χειρουργό των Ηνωμένων Πολιτειών, έδειξε ότι συνδέεται με τη διατροφή παρατηρώντας τα κρούσματα της πελλάγρας σε ορφανοτροφεία και ψυχιατρεία. Ο Γκόλντμπεργκερ σημείωσε ότι παιδιά ηλικίας μεταξύ 6 και 12 ετών (αλλά όχι μεγαλύτερα ή μικρότερα παιδιά στα ορφανοτροφεία) και ασθενείς στα ψυχιατρικά νοσοκομεία (αλλά όχι γιατροί ή νοσηλευτές) ήταν αυτοί που φαινόταν πιο ευαίσθητοι στην πελλάγρα. Ο Γκόλντμπεργκερ θεωρούσε ότι η έλλειψη κρέατος, γάλακτος, αυγών και οσπρίων έκανε αυτούς τους συγκεκριμένους πληθυσμούς ευαίσθητους στην πελλάγρα. Τροποποιώντας τη διατροφή που σερβιρόταν σε αυτά τα ιδρύματα με «σημαντική αύξηση στα φρέσκα ζωικά και τα όσπρια», ο Γκόλντμπεργκερ μπόρεσε να δείξει ότι η πελλάγρα θα μπορούσε να προληφθεί. Μέχρι το 1926, ο Γκόλντμπεργκερ διαπίστωσε ότι μια δίαιτα που περιλάμβανε αυτά τα τρόφιμα, ή μια μικρή ποσότητα ζύμης μπύρας, απέτρεψε την πελάγρα.