cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χάραλντ Γκίλλε
Ο Χάραλντ Δ΄ Γκίλλε (Haraldr Gilli, Ιρλανδία περί το 1102 - 14 Δεκεμβρίου 1136) βασιλιάς της Νορβηγίας (1130 - 1136) θεωρείται νόθος γιος του Μάγκνους Γ΄ της Νορβηγίας· το προσωνύμιο Γκίλλε προέρχεται από την αρχαία Ιρλανδική λέξη "Γκιλ" η οποία μεταφράζεται "υπηρέτης του Χριστού". Ο Χάραλντ γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ιρλανδία, σύμφωνα με τα έπη (sagas) μπήκε στη Νορβηγική βασιλική οικογένεια μέσω Νορβηγών εμπόρων, ανάμεσα στους οποίους βρισκόταν και ο Ρόγκβαλλ Κάλι Κόλσον, ο οποίος έγινε αργότερα κόμης του Όρκνει. Γύρω στο 1127 ο Χάραλντ Γκίλλε πήγε στη Νορβηγία και διακήρυξε ότι είναι νόθος γιος του πρώην βασιλιά Μάγκνους, ο οποίος είχε επισκεφθεί την Ιρλανδία πριν το τέλος του (1103). Ο ισχυρισμός αυτός δεν είναι καθόλου απίθανος, διότι όπως αναφέρουν οι Ιρλανδικές πηγές, ο Μάγκνους ο Γυμνόπους έκανε συχνές επισκέψεις στην Ιρλανδία, επειδή είχε μία ερωμένη.
Έκρηξη του εμφυλίου πολέμου με τον Μάγκνους
Ο Χάραλντ διεκδίκησε τον θρόνο στη συνέχεια ως ετεροθαλής αδελφός του Σίγκουρντ του Σταυροφόρου· δέχτηκε να υποβληθεί με μεγάλη επιτυχία στο πείραμα της δοκιμασίας με τη φωτιά και αυτό νομιμοποίησε τη διαδοχή του στον θρόνο. Η συμφωνία ανάμεσα στα αδέλφια ήταν να μην διεκδικήσει τον θρόνο της Νορβηγίας όσο ζούσε ο Σίγκουρντ και ο γιος του Μάγκνους Δ΄ της Νορβηγίας, αλλά να γίνει ο διάδοχος μετά το τέλος του Μάγκνους αν αποβιώσει χωρίς απογόνους· μέχρι το τέλος του Σίγκουρντ (1130) έμεινε πιστός στη συμφωνία. Ο Χάραλντ Γκίλλε βρισκόταν στο Τένσμπεργκ όταν έμαθε ότι πέθανε ο Σίγκουρντ αμέσως συντάχθηκε με πρωτοβουλία του συμβούλιο ευγενών που τον ανακήρυξε νέο βασιλιά της Νορβηγίας, ο Μάγκνους έντονα ενοχλημένος αποφάσισε να μοιράσει το βασίλειο στα δύο. Το βασίλειο της Νορβηγίας χωρίστηκε σε δυο ανεξάρτητα βασίλεια με βασιλείς τον Χάραλντ και τον Μάγκνους για κάποια χρόνια στην αρχή ζούσαν ειρηνικά στη συνέχεια ο Μάγκνους κήρυξε τον πόλεμο στον Χάραλντ. Στην αποφασιστική μάχη του Φάρλεβ στις 7 Ιανουαρίου 1135 ο Χάραλντ Γκίλλε ηττήθηκε και δραπέτευσε στη Δανία στην οποία πέρασε τον χειμώνα και αποφάσισε να ανασυνταχθεί. Ο Χάραλντ εκστράτευε στη Νορβηγία και έφτασε στο Μπέργκεν λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, με ελάχιστη αντίσταση από τον Μάγκνους η πόλη έπεσε στις 7 Ιανουαρίου 1135, ο Μάγκνους τυφλώθηκε και ρίχτηκε στη φυλακή. Ο Χάραλντ κυβέρνησε πλέον σαν μοναδικός βασιλιάς της Νορβηγίας μέχρι τον θάνατο του (1136), δολοφονήθηκε από έναν άλλον ευγενή τον Σίγκουρντ Σλέμπε που ισχυριζόταν επίσης ότι ήταν ένας άλλος νόθος γιος του Μάγκνους του Γυμνοπόδη.
Διαδοχή
Ο Χάραλντ παντρεύτηκε την Ίνγκριντ Ράγκνβαλντσντοτερ κόρη του Ράγκβαλντ Ίνγκεσον γιου και διαδόχου του Ίνγκε Α΄ της Σουηδίας με την οποία απέκτησε έναν γιο τον Ίνγκε Α΄ της Νορβηγίας. Είχε αποκτήσει και άλλους γιους με προηγούμενο γάμο του τον Άισταϊν Β΄ της Νορβηγίας και με την ερωμένη του Τόρα Γκούττορμ τον Σίγκουρντ Β΄ της Νορβηγίας, είχε επιπλέον άλλον έναν γιο τον Μάγκνους Χάραλντσον που πέθανε σε ηλικία 10 ετών (1145), και οι τέσσερις γιοι του έγιναν βασιλείς της Νορβηγίας. Η περίοδος του εμφύλιου πολέμου στη Νορβηγία κράτησε από το 1130 ως το 1217. Στη διάρκεια του πολέμου αυτού έγιναν πολλές συγκρούσεις σε διαφορετική κλίμακα, το υπόβαθρο των συγκρούσεων αυτών ήταν πάντοτε οι Σουηδικοί νόμοι διαδοχής, οι κοινωνικοί κανόνες και η εχθρότητα ανάμεσα στον βασιλιά και την εκκλησία. Η τελική κατάληξη ήταν να δημιουργηθούν στην τελική φάση του εμφυλίου δυο αντιμαχόμενες κοινωνικές ομάδες οι Μπάγκλερ και οι Μπίκεμπεινερ στις οποίες κάποιος πρίγκιπας διεκδικούσε τον θρόνο από τον νόμιμο βασιλιά.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Μπγιάδοκ και είχε τέκνο:
Από μία άγνωστη ερωμένη, είχε παιδί:
Από την ερωμένη του Θόρα Γκούτορμσντοτερ, κόρη του Γκούτορμ Γκρόμπαρντε, απέκτησε τέκνο:
Από μία άγνωστη ερωμένη, έκανε παιδί:
Έπειτα ο Χάραλντ Δ΄ Γκίλλε έκανε δεύτερο γάμο, με την Ίνγκριντ των Στένκιλ, κόρη του Ράγκβαλντ Ίνγκεσον (γιου του Ίνγκε Α΄ της Σουηδίας) και είχε παιδί:
Perfect Blue
Το Perfect Blue (ιαπωνικά: パーフェクトブルー, Χέπμπορν: Pāfekuto Burū) είναι ιαπωνικό ψυχολογικό θρίλερ anime του 1997 που σκηνοθετήθηκε από τον Σατόσι Κον και γράφτηκε από τον Σανταγιούκι Μουράι. Βασίζεται στην νουβέλα Perfect Blue: Complete Metamorphosis (パーフェクト・ブルー　完全変態, Pāfekuto Burū: Kanzen Hentai) του Γιοσικάζου Τακεούτσι. Η ταινία εστιάζει στη Mima Kirigoe, μέλος ενός J-pop συγκροτήματος, που αποσύρεται από τη μουσική βιομηχανία γιατί αποφασίζει ότι θέλει να κάνει καριέρα στην ηθοποιία. Καθώς γίνεται θύμα ενός εμμονικού ατόμου με την παλιά περσόνα της και η ίδια εμβαθύνει υπερβολικά στον πρώτο της ρόλο, επηρεάζεται η ψυχική της υγεία σε σημείο τέτοιο ώστε αρχίζει να αμφισβητεί τη λογική της.
Κληρονομιά
Η Μαντόνα έχει δανειστεί κομμάτια της ταινίας σε ένα remix του τραγουδιού της What It Feels Like for a Girl, το οποίο έπαιξε ως ιντερλούδιο στην περιοδεία της Drowned World Tour το 2001.
Το 2010, ο Ντάρεν Αρονόφσκι αναγνώρισε ότι υπάρχουν ομοιότητες μεταξύ του Perfect Blue και των ταινιών του Requiem for a Dream και Black Swan. Επιπλέον, ο Κον έγραψε σε blog για τη συνάντησή του με τον Αρονόφσκι το 2001.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Anime και manga τρόμου Κατηγορία:Ταινίες anime Κατηγορία:Ταινίες του 1997 Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε μυθιστορήματα Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Madhouse Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη σχιζοφρένεια
Χανς Γκαλ
Ο Χανς Γκαλ (Hans Gál, Μπρουν αμ Γκέμπιργκε 5 Αυγούστου 1890 – Εδιμβούργο 3 Οκτωβρίου 1987) ήταν Αυστριακός συνθέτης, διευθυντής ορχήστρας, μουσικογράφος και μουσικοπαιδαγωγός του 20ού αιώνα. Μετά την κήρυξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατέφυγε στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, συνθέτοντας και διδάσκοντας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γκαλ γεννήθηκε στο μικρό χωριό Μπρουν αμ Γκέμπιργκε της Α. Αυστρίας, λίγο έξω από τη Βιέννη, το 1890. Το επώνυμο, Γκαλ, είναι ουγγρικής προέλευσης και οι δύο γονείς του είχαν εβραϊκή καταγωγή, από το ουγγρικό τμήμα της αυστρο-ουγγρικής αυτοκρατορίας. Το 1909, ο δάσκαλός του στο πιάνο, Ρ. Ρόμπερτ (Richard Robert ), ο οποίος δίδαξε και τους Ρ. Σέρκιν (Rudolf Serkin) και Κ. Χάσκιλ (Clara Haskil), διόρισε τον Γκαλ ως δάσκαλο, όταν έγινε διευθυντής του «Νέου Ωδείου της Βιέννης». Από το 1909 έως το 1913, ο Γκαλ σπούδασε μουσική ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης με τον μουσικολόγο Γ. Άντλερ (Guido Adler) και, από το 1909 έως το 1911, σύνθεση -σε δύο χρόνια εντατικών ιδιωτικών μαθημάτων- με τον Ε. Μαντιτσέβσκι (Eusebius Mandyczewski), ο οποίος ήταν στενός φίλος του Μπραμς και με τον οποίο, αργότερα, επεξεργάστηκε δέκα τόμους της πλήρους έκδοσης των έργων του γερμανού συνθέτη που δημοσίευσε η «Breitkopf & Härtel», το 1926. Ο Μαντιτσέβσκι υπήρξε «πνευματικός πατέρας» για τον Γκαλ.
Το 1915 ο Γκαλ ήταν ο πρώτος που κέρδισε το νεοσυσταθέν Αυστριακό Κρατικό Βραβείο Σύνθεσης για την πρώτη του συμφωνία, αν και αργότερα απέρριψε αυτό το έργο, καθώς και ένα μεγάλο αριθμό έργων που είχε συνθέσει μέχρι εκείνη την εποχή. Κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στη Σερβία, στα Καρπάθια και στην Ιταλία. Επέστρεψε από τον πόλεμο με μια ολοκληρωμένη όπερα, Ο Γιατρός του Σομπάιντε, η οποία παρουσιάστηκε στο Μπρέσλαου (σημερινό Βρότσλαβ), το 1919. Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πολιτική κατάσταση στην Αυστρία ήταν εξαιρετικά δύσκολη, επιδεινούμενη από τον πληθωρισμό. Ο Γκαλ διορίστηκε λέκτορας θεωρίας της μουσικής στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, θέση που, κάποτε, κατείχε ο Μπρούκνερ. Παρά τις οικονομικές δυσκολίες νυμφεύτηκε την Χ. Σικ (Hanna Schick), συγγενή του φιλόσοφου και ψυχολόγου Β. Γιερούσαλεμ (Wilhelm Jerusalem). Η δεύτερη όπερα του Γκαλ, Η Ιερή Πάπια, έκανε πρεμιέρα στο Ντίσελντορφ τον Απρίλιο του 1923, με τον περίφημο μαέστρο Γ. Σελ (George Szell) και εκτελέστηκε με συνεχή επιτυχία σε είκοσι θέατρα, περίπου. Με την τρίτη του όπερα, Το τραγούδι της νύχτας καθιέρωσε την ευρύτερη φήμη του. Το 1928, βραβεύτηκε το έργο του Συμφωνιέτα που, αργότερα, μετονομάστηκε σε Πρώτη Συμφωνία. Το επόμενο έτος, με την υποστήριξη σημαντικών μουσικών, όπως οι Βίλχελμ Φούρτβενγκλερ, Φ. Μπους (Fritz Busch) και Ρίχαρντ Στράους, διορίστηκε διευθυντής του «Ωδείου του Μάιντς». Τα επόμενα τρία χρόνια ήσαν από τα πιο ευτυχισμένα και παραγωγικά της ζωής του.
Αμέσως μετά την προσάρτηση της Αυστρίας, το 1938, ο Γκαλ διέφυγε στο Λονδίνο, με σκοπό να μεταναστεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ωστόσο, παρέμεινε στη Βρετανία, όπου συνάντησε τον μουσικό και λόγιο Ν. Τόβεϊ (Donald Tovey), ο οποίος τον προσκάλεσε στο Εδιμβούργο, όπου δίδασκε στο πανεπιστήμιο της πόλης. Δεν υπήρχαν μόνιμες θέσεις για καθηγητές, αλλά ο Τόβεϊ τού βρήκε κάποια εργασία στα τέλη του 1938 και, όταν ξέσπασε ο πόλεμος το 1939, ο Γκαλ εγκαταστάθηκε μόνιμα εκεί. Όμως, επειδή σύμφωνα με το νόμο, ο Γκαλ ήταν «εχθρός αλλοδαπός» (enemy allien), έπρεπε να εγκλειστεί στο στρατόπεδο Huyton κοντά στο Λίβερπουλ και στο κεντρικό στρατόπεδο στο Ντάγκλας της Νήσου Μαν, από το Μάιο έως τον Σεπτέμβριο. Μετά την απελευθέρωσή του επέστρεψε στο Εδιμβούργο, όπου παρέμεινε για το υπόλοιπο της ζωής του. Εξακολουθούσε να συνθέτει αυτή την εποχή, δημοσιεύοντας τη Δεύτερη Συμφωνία του, το 1942. Τελικά έγινε λέκτορας μουσικής εκπαίδευσης στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, το 1945, όπου δίδαξε μέχρι τη συνταξιοδότησή του, το 1960.
Στο Εδιμβούργο υπήρξε σεβαστό μέλος της τοπικής μουσικής σκηνής και ένας από τους ιδρυτές του Διεθνούς Φεστιβάλ του Εδιμβούργου, το 1947. Οι μεταγενέστερες διακρίσεις του περιλαμβάνουν το Μεγάλο Κρατικό Αυστριακό Βραβείο για τη Μουσική (1957), τη διάκριση του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (ΟΒΕ) και τον Αυστριακό Σταυρό Τιμής για την Επιστήμη και την Τέχνη, 1ης τάξης (1971). Ο Γκαλ πέθανε στο Εδιμβούργο τον Οκτώβριο του 1987, σε ηλικία 97 ετών.
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Το ύφος του Γκαλ έχει τις ρίζες του στην αυστρο-γερμανική μουσική παράδοση, αλλά μετά τις αρχές της δεκαετίας του 1920, εξέλιξε τη δική του «γλώσσα», στην οποία παρέμεινε πιστός κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης καριέρας του. Ποτέ δεν ακολούθησε επικρατούσες «μόδες», ούτε εγκατέλειψε τις ιδέες του για τη σημασία της τονικότητας. Παρόλο που το στυλ του δεν μπορεί να αναχθεί σε μία και μοναδική επιρροή, μπορεί κανείς να αναγνωρίσει ιδιαίτερες συγγένειες, ειδικά με τους Βιεννέζους συνθέτες του 18ου αιώνα, των οποίων η σαφήνεια, η πλαστικότητα και το «παιχνιδιάρικο» χιούμορ είναι βασικά συστατικά. Τα έργα του συνδυάζουν τη ρομαντική ένταση με τη συναισθηματική «αυτοσυγκράτηση», και τις χρωματικές αρμονίες και την επεκταμένη τονικότητα των προ-σειραϊκών μοντερνιστών, με την αγάπη προς την μελωδία που «φέρνει» στον Σούμπερτ, ενσωματωμένη σε μια πολυφωνική υφή, η οποία προέρχεται από την, διά βίου εμπλοκή του Γκαλ, με τα έργα του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Το έργο του είναι σημαντικό: πάνω από 150 δημοσιευμένες συνθέσεις σε, σχεδόν, όλα τα είδη, συμπεριλαμβανομένων, εκτός των οπερών του, τεσσάρων συμφωνιών, τεσσάρων κουαρτέτων εγχόρδων, δύο μεγάλης κλίμακας καντατών με ορχήστρα, μουσικής δωματίου και φωνητικών έργων διαφόρων ειδών.
Βιβλία
Εκτός από συνθέτης, ο Γκαλ ήταν ο συγγραφέας πολλών βιβλίων, τα κυριότερα των οποίων είναι:
Σημειώσεις
i. Η μακρόχρονη παραμονή του Γκαλ στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι ο λόγος που, σε πολλές πηγές, αναφέρεται ως αυστρο-βρετανικής καταγωγής, ωστόσο, δεν είχε πάρει τη βρετανική υπηκοότητα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αυστριακοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Αυστριακοί συνθέτες κλασικής μουσικής Κατηγορία:Γερμανοεβραίοι Κατηγορία:Κλασικοί συνθέτες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού Κατηγορία:Συνθέτες όπερας
Μοϊανές
Η Μοϊανές (καταλανικά: Moianès) είναι μια κομάρκα  στο κέντρο της Καταλονίας στην Ισπανία. Έγινε κομάρκα τον Μάιο του 2015, μετά την έγκριση από ένα τοπικό δημοψήφισμα και από το Κοινοβούλιο της Καταλονίας. Οι 10 δήμοι στην νέα κομάρκα άνηκαν στις κομάρκες Μπαζές, Οσόνα και Βαγιές Οριεντάλ. Έχει προηγουμένως προταθεί το 2000, στην "Έκθεση σχετικά με την αναθεώρηση του προτύπου εδαφικής οργάνωσης της Καταλονίας", γνωστή ως "Έκθεση Ρόκα", που ανατέθηκε από την Κυβέρνηση της Καταλονίας.
Ακόμη και πριν από την απόκτηση νομικού καθεστώτος, η Μοϊανές θεωρούταν ως "φυσική κομάρκα"—μια διακριτή γεωγραφική περιοχή που περιλαμβάνει το ομώνυμο οροπέδιο Μοϊανές.
Ισικάρι (ποταμός)
Ο ποταμός πηγάζει από το ομώνυμο βουνό των ορέων Νταϊσέτσου και διασχίζει τις δύο μεγαλύτερες πόλεις του Χοκκάιντο, την Ασαχικάβα και το Σαππόρο. Οι μεγαλύτεροι παραπόταμοι του Ισικάρι είναι οι Τσουμπέτσου, Ουρίου, Σοράτσι και Τογιοχίρα. Μέχρι πριν από 40.000 χρόνια, ο Ισικάρι χυνόταν στον Ειρηνικό Ωκεανό κοντά στο Τομακομάι. Τότε λάβα από το ηφαίστειο Σικότσου έφραξε τον ρου του ποταμού και τον άλλαξε, κάνοντάς τον να εκβάλλει στη Θάλασσα της Ιαπωνίας, συγκεκριμένα στον κόλπο Οτάρου, κοντά στην πόλη Ισικάρι.
Το όνομα του ποταμού προέρχεται από τη γλώσσα Αϊνού και σημαίνει «στριφογυριστός», καθώς κάποτε ο ποταμός σχημάτιζε πολλούς μαιάνδρους στην πεδιάδα του. Τότε είχε μήκος σχεδόν όσο και ο Σινάνο, ο μακρύτερος ποταμός της Ιαπωνίας. Μεγάλα έργα μείωσαν το συνολικό μήκος του Ισικάρι κατά 95 χιλιόμετρα περίπου, αφήνοντας πολλές λιμνούλες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ισικαρι
Τζον Ουίλλιαμ Γκόντουαρντ
Ο Τζον Ουίλιαμ Γκόντουαρντ (αγγλικά: John William Godward, 9 Αυγούστου 1861, Λονδίνο – 13 Δεκεμβρίου 1922, Λονδίνο) ήταν Άγγλος ζωγράφος της νεοκλασικής περιόδου, και αποτελούσε προστατευόμενο καλλιτέχνη του Λώρενς Άλμα Ταντέμα με τον οποίο είχαν παρόμοια στυλιστική τεχνοτροπία καθώς και θεματολογία από την κλασική αρχαιότητα. Η τεχνοτροπία των αναπαραστάσεων του έχασε σταδιακά την δημοφιλία της με την άνοδο της σύγχρονης τέχνης.
Σταδιοδρομία
Η πρώτη του έκθεση στην βασιλική ακαδημία καλών τεχνών ήταν το 1887. Κατά τα παρόμοια θεματολογικά πρότυπα του Λώρενς Άλμα Ταντέμα, ή και του Φρέντερικ Λέιτον, η μεγάλη πλειοψηφία των έργων του Γκόντουαρντ αποτελείται από αναπαραστάσεις γυναικών της κλασικής αρχαιότητας, της ρωμαϊκής ή της ελληνικής ιστορίας και μυθολογίας, με υπόβαθρο φυσικές τοποθεσίες ή αρχαίους ναούς και επαύλεις. Υπάρχουν επίσης αρκετές γυμνές και ημίγυμνες αναπαραστάσεις. Η προτίμηση του στην συγκεκριμένη θεματολογία, φαίνεται πως ήταν προϊόν της εποχής του, με την νεοκλασική αναβίωση να διαρκεί από το 1860 και για τις επόμενες 3 δεκαετίες. Το αντικείμενο των πινάκων του ήταν συνήθως στιγμές ξεγνοιασιάς, ή ανέμελης περισυλλογής.
Απέκτησε φήμη για την ικανότητα στο να απεικονίζει ρεαλιστικά υφές όπως το μάρμαρο, επιδερμίδα, τρίχωμα, και υφάσματα. Συνήθιζε συχνά να ζωγραφίζει διαφορετικές εκδοχές των έργων του. Ένας από τους πιο γνωστούς πίνακες του είναι ο Dolce far Niente (γλυκιά απραξία, γνωστός και ως Sweet idleness στα αγγλικά) (1904), για τον οποίο υπάρχουν εκδοχές του 1897 και του 1906.
μικρογραφία|150px|Ο πίνακας Waiting for an answer (1889) πιθανώς απεικονίζει τον Γκόντουαρντ στα δεξιά Η οικογένεια του ήταν πάντα έντονα αντίθετη προς την επιλογή του να γίνει ζωγράφος. Όταν ταξίδεψε στην Ιταλία το 1912 μαζί με ένα από τα μοντέλα του, τον αποκλήρωσαν και κατέστρεψαν τις φωτογραφίες του από τα οικογενειακά άλμπουμ.
Ο Γκόντουαρντ επέστρεψε στην Αγγλία το 1921. Η τεχνοτροπία του δεν ήταν πλέον τόσο δημοφιλής όσο στο παρελθόν, καθώς η εμφάνιση της σύγχρονης τέχνης έφερε μαζί της τα νέα κινήματα του ντανταϊσμού και του σουρεαλισμού, τα οποία διέφεραν σημαντικά από τον νεοκλασικισμό. Το επόμενο έτος εκτιμάται πως ανέπτυξε κάποια ψυχολογική διαταραχή, και αυτοκτόνησε στην ηλικία των 61 ετών. Στο σημείωμα της αυτοκτονίας του έγραψε ο κόσμος δεν είναι αρκετά μεγάλος για εμένα και τον Πικάσο. Η οικογένεια του ντρεπόταν για το γεγονός ότι αυτοκτόνησε και έκαψε όλα του τα έγγραφα και αλληλογραφία.
Δεν υπάρχουν γνωστές φωτογραφίες του που διασώζονται, εκτός από μια αναπαράσταση σε έργο του 1889 με τίτλο Waiting for an answer (περιμένοντας μια απάντηση) όπου θεωρείται πως αποτελεί αυτοπροσωπογραφία του. Θάφτηκε στο κοιμητήριο του Μπρόμπτον στο δυτικό Λονδίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Νεοκλασικοί ζωγράφοι
Μπρέστεν
Το Μπρέστεν (βουλγαρικά: Бръщен, ελληνικά: Βρισθένη) είναι χωριό στη νοτιοδυτική Βουλγαρία. Βρίσκεται στο δήμο Ντοσπάτ, στην επαρχία Σμόλιαν. Η περιοχή ήταν κατά την αρχαιότητα η περιοχή που ζούσαν οι Δίοι, πανάρχαιο ελληνο-πελασγικό φύλο που αργότερα ταξινομήθηκε ως θρακικό. Το χωριό βρίσκεται στα βουνά της Δυτικής Ροδόπης στην ιστορική και γεωγραφική περιοχή Τσετς.
Σύμφωνα με τον Βασίλ Καντσόφ, το 1900 το Μπρέστεν κατοικήθηκε από 220 βούλγαρους μουσουλμάνους, που ζούσαν σε 50 σπίτια.
Θρησκείες
thumb|Το τζαμί στο χωριό. Ο πληθυσμός του χωριού είναι Πομάκικος και είναι στραμμένος στο Ισλάμ, αλλά έχει επίσης και μικτούς γάμους.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Χωριά της Επαρχίας Σμόλιαν
Παπαδόπουλος Α.Ε.
Η '''βιομηχανία μπισκότων και ειδών διατροφής Ευάγγελος Ι. Παπαδόπουλος''' είναι ελληνική ανώνυμη εταιρεία τροφίμων που ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1922 από την οικογένεια Παπαδοπούλου. Είναι ευρύτερα γνωστή για τα μπισκότα της (με γνωστότερα στην ελληνική αγορά τα Πτι-μπερ, Μιράντα, Γεμιστά, Caprice και Digestive), αλλά και για τα είδη διατροφής της (Ψωμί, φρυγανιές, κριτσίνια και μπάρες δημητριακών).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Εταιρείες τροφίμων και ποτών στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Softex
Η Softex μονοπρόσωπη ΙΚΕ είναι μια ελληνική βιομηχανία χαρτιού, με έδρα την βιομηχανική περιοχή Μεταμόρφωσης στην Αττική (οδός Μεσογίτη 3). Ιδρύθηκε το 1936 από την οικογένεια Κεφάλα και παράγει κάθε είδους χαρτί. Πλέον αποτελεί θυγατρική της Ιntertrade Hellas.
Ιστορικό
Η εταιρεία ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1937 ως Αθηναϊκή Χαρτοποιία από την οικογένεια Κεφάλα (ιδιοκτήτρια μέχρι το 1984) και ήταν ηγέτης της αγοράς στην Ελλάδα. Στην ακμή της απασχολούσε πάνω από 1.000 εργαζόμενους και παρήγαγε δεκάδες χιλιάδες τόνους χαρτί. Ωστόσο, τη δεκαετία του 1970 άρχισαν να συσσωρεύονται ζημιές, με την εταιρία να στρέφεται στον δανεισμό. Λόγω χρεών δισεκατομμυρίων δραχμών σε τράπεζες, το 1984 η εταιρία εντάσσεται στον Οργανισμό Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων (Ο.Α.Ε.) που ανήκε στο δημόσιο. Τον Αύγουστο του 1994 το εργοστάσιο υπέστη πυρκαγιά, η οποία κατέστρεψε τις μηχανές της και το εργοστάσιο.
Το 1999 η Softex βρέθηκε σε αδιέξοδο και, στο πλαίσιο ιδιωτικοποίησης εταιριών ενταγμένων στον Ο.Α.Ε., πουλήθηκε στην κοινοπραξία New Co. Η κοινοπραξία αποτελούνταν από τον ιταλικό όμιλο Bolton, την αμερικάνικη επενδυτική εταιρία Goldman Sachs, τις αμερικανικές συμβουλευτικές εταιρίες Lochridge και Bain αλλά και τον κ. Paolo Forlin, ο οποίος ήταν για χρόνια πρόεδρος της αμερικάνικης χαρτοβιομηχανίας Scott Paper. Οι προσδοκίες για μεγάλα κέρδη στα οποία στόχευαν οι επενδυτές κατέρρευσαν γρήγορα, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι να αποχωρήσουν. Το 2002 η Bolton ξεκινά ένα πρόγραμμα εξυγίανσης, αποκτά τον πλήρη έλεγχο των μετοχών, διορίζει νέο διευθύνοντα σύμβουλο και βάζει λουκέτο στο ζημιογόνο εργοστάσιο της Δράμας. Όμως μια νέα μεγάλη πυρκαγιά στο εργοστάσιο του Βοτανικού το 2015 αλλά και οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα από το 2009, οδήγησαν τη Softex σε κλείσιμο, με αποτέλεσμα 130 άνθρωποι να μείνουν άνεργοι.
Τον Οκτώβριο του 2016, η ελληνική βιομηχανία χαρτιού Intertrade Hellas εξαγόρασε το εμπορικό σήμα της Softex από τον όμιλο Bolton και, διατηρώντας 110 απο τις 130 θέσεις εργαζομένων, ίδρυσε την εταιρια Softex μονοπρόσωπη ΙΚΕ με αρχική διάρκεια 30 χρόνων.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
MISKO
Η Barilla Ελλάς Α.Ε., γνωστή με την εγχώρια εμπορική της ονομασία MISKO, είναι ελληνική εταιρεία που ανήκει στον Ιταλικό όμιλο ζυμαρικών Barilla. Η εταιρεία παράγει και πωλεί ζυμαρικά στην Ελλάδα, τόσο για εγχώρια κατανάλωση όσο και εξαγωγή.
Κατηγορία:Εταιρείες τροφίμων και ποτών στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
Βάλεραν Γ΄ του Λίμπουργκ
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ερρίκου Γ΄ δούκα του Λίμπουργκ και κόμη του Αρλόν και της Σοφίας του Σααρμπρύκεν.
Ως ο νεότερος γιος, δεν περίμενε να κληρονομήσει τον πατέρα του και έκανε περιπετειώδη ζωή: έλαβε μέρος στην Γ΄ Σταυροφορία το 1192. Υποστήριζε τον Φίλιππο Χοενστάουφεν δούκα της Σουαβίας για βασιλιά της Γερμανίας, αλλά όταν το 1208 απεβίωσε ο Φίλιππος, ο Βάλεραν Γ΄ υποστήριξε τον άλλο υποψήφιο Όθωνα Δ΄ Γουέλφων. Το 1212 ακολούθησε τον εξάδελφό του Ερρίκο Α΄ δούκα της Βραβάντης, στη Λιέγη, η οποία ήταν σε πόλεμο με το Γκέλντερς.
Το 1214 απεβίωσε η σύζυγός του Κουνιγούντα της Λωρραίνης και νυμφεύτηκε την Ερμεζίνντα κόμισσα του Λουξεμβούργου. Ήταν κόρη του κόμη του Λουξεμβούργου & Ναμύρ και διεκδικήτρια του Ναμύρ. Ο Βάλεραν Γ΄ στον θυρεό του, τον ερυθρό λέοντα του Λουξεμβούργου, πρόσθεσε ένα στέμμα ως διεκδικητής του Ναμύρ. Το 1221 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε στο Λίμπουργκ & Αρλόν. Στον θυρεό του πρόσθεσε δεύτερη ουρά στον λέοντα του Λουξεμβούργου, ως κόμης του Λίμπουργκ. Προσπάθησε να πάρει το Ναμύρ από τον μαρκήσιό του Φίλιππο Β΄ Καπετιδών-Κουρτεναί, αλλά πάλι απέτυχε· τελικά υπέγραψε συμφωνία ειρήνης στο Ντινάν.
Έπειτα έλαβε μέρος σε διάφορες Συνελεύσεις (Diets) του βασιλείου της Γερμανίας και ακολούθησε τον Φρειδερίκο Β΄ Χοενστάουφεν της Γερμανίας στην εκστρατεία του στην Ιταλία. Όταν επέστρεψε, απεβίωσε το 1226 σε ηλικία 61 ετών στο Ρόλντουκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Κουνιγκούντα, κόρη του Φρειδερίκου Α΄ δούκα της Λωρραίνης και είχε τέκνα:
Το 1214 απεβίωσε η Κουνιγκούντα και το ίδιο έτος έκανε τον δεύτερο γάμο του με την Ερμεσίνδη των Ναμύρ, κόρη και κληρονόμο του Ερρίκου Δ΄ κόμη του Λουξεμβούργου & Ναμύρ και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Λίμπουργκ
Βερόνικα Κάστρο
H Βερόνικα Κάστρο ((προφορά: [beˈɾonika ˈkastɾo]) Verónica Judith Sáenz-Castro Alba, γενν. 19 Οκτωβρίου 1952) είναι Μεξικανή ηθοποιός, τραγουδίστρια, παραγωγός, μοντέλο και παρουσιάστρια.
Μεταξύ 1966 και 1968 σπούδασε στην Ακαδημία Αντρές Σολέρ και ξεκίνησε την καριέρα της ως νεαρή ηθοποιός του εθνικού κινηματογράφου.
Το 1969 συμμετείχε στην τηλενουβέλα No creo en los hombres.
Το 1973 κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ με τον τίτλο Βερόνικα Κάστρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Μεξικανοί μοντέλα Κατηγορία:Μεξικανοί παρουσιαστές Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης
Μαίρη Άνινγκ
Η Μαίρυ Άννινγκ (1799 - 1847) ήταν Βρετανή συλλέκτης απολιθωμάτων, παλαιοντολόγος και έμπορος απολιθωμάτων. Μερικές από τις ανακαλύψεις της ήταν ο πρώτος πτερόσαυρος εκτός Γερμανίας, ο πρώτος πλήρης σκελετός ιχθυοσαύρου και ο πρώτος επίσης πλήρης πλεισιόσαυρος. Θεωρείται ως μια από τις σημαντικότερες γυναίκες επιστήμονες της Αγγλίας.
Βίος και σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στις 21η Μαΐου 1799 στο Λάυμ Ρήτζις του Ντόρσετ της Αγγλίας. Ο πατέρας της ήταν μαραγκός και έμπορος απολιθωμάτων. Πηγές της εποχής αναφέρουν ότι η Άννινγκ και ο αδελφός της Τζόσεφ συνόδευαν τον πατέρα τους στα συχνά ταξίδια του στην παραλία του Ντόρσετ για περισυλλογή απολιθωμάτων. Φοίτησε σε εκκλησιαστικό σχολείο στο οποίο έμαθε γραφή και ανάγνωση.
Ο πατέρας της πέθανε από φυματίωση το 1810 αφήνοντας την οικογένεια του σε δεινή οικονομική κατάσταση. Η Άννινγκ μαζί με τον αδελφό της Τζόσεφ συνέχισαν την συλλογή και το εμπόριο απολιθωμάτων μετά τον θάνατο του πατέρα τους και το 1810 ο Τζόσεφ βρήκε ένα κρανίο ιχθυόσαυρου το οποίο θεώρησε ότι ήταν κρανίο κροκόδειλου. Λόγω ιδιάζουσας θέσης του απολιθώματος ήταν αδύνατη η περαιτέρω εκσκαφή για ένα έτος, μέχρι το 1811 όταν η Άννινγκ ολοκλήρωσε την αποκάλυψη του σκελετού. Ο εν λόγω σκελετός ήταν ο πρώτος πλήρης ιχθυόσαυρου και επωλήθη για 23 λίρες στον Λόρδο Χένλεϋ. Παρόλο ότι η πώληση του ιχθυόσαυρου έφερε μια οικονομική ανακούφιση στην Άννινγκ και στην οικογένεια της, οι οικονομικές δυσκολίες συνεχίστηκαν σε την διάρκεια της ζωής της. Η επόμενη μεγάλη ανακάλυψη της Άννινγκ ήταν ένας σχεδόν πλήρης σκελετός πλειοσιόσαυρου το 1824, τον οποίο πούλησε για 100 λίρες στον Δούκα του Μπάκιγχαμ. Ο πλειοσιόσαυρος ήταν τότε νέο είδος στην Επιστήμη και η αυθεντικότητα του αμφισβητήθηκε από μέρος της επιστημονικής κοινότητας, με μεγαλύτερο αρχικό επικριτή τον Ζώρζ Κυβιέ. Ο Κυβιέ αμφισβήτησε την αυθεντικότητα του απολιθώματος αρχικά, με βάση τα σχεδιαγράμματα του σκελετού που δημιούργησε η Άννινγκ. Αργότερα παραδέχτηκε την αυθεντικότητα του απολιθώματος και η φήμη της Άννινγκ εξαπλώθηκε στην επιστημονική κοινότητα της εποχής.
Το 1847 η Άννινγκ απεβίωσε από καρκίνο του στήθους. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της, παρά την ταπεινή καταγωγή της και το φύλο της, η Άννινγκ αναγνωρίστηκε ως αυθεντία στην συλλογή και κατηγοριοποίηση απολιθωμάτων. Το 2010 η Βρετανική Βασιλική Εταιρεία την αναγνώρισε ως μια από τις δέκα Βρετανές γυναίκες με την μεγαλύτερη επίδραση στην προώθηση της επιστήμης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλαιοντολόγοι
Σίγκουρντ ο Σταυροφόρος
thumb|right|250px|Νόμισμα του Σίγκουρντ του Σταυροφόρου και του αδελφού του Έιστεϊν Α΄ κομμένο πριν το 1115.
O Σίγκουρντ Α΄ της Νορβηγίας ή Σίγκουρντ Μάγκνουσον ή Σίγκουρντ ο Σταυροφόρος (Sigur?r Jorsalafari, περί το 1090 - 26 Μαρτίου 1130), βασιλιάς της Νορβηγίας (1103 - 1130) ήταν ένας από τους τρεις νόθους γιους του Μάγκνους Γ΄ της Νορβηγίας με άγνωστες μητέρες, οι άλλοι δυο ετεροθαλείς αδελφοί του ήταν ο Έιστεϊν Α΄ της Νορβηγίας και ο Όλαφ Μάγκνουσσον της Νορβηγίας. Η εποχή του χαρακτηρίζεται ως η χρυσή εποχή της Νορβηγικής μεσαιωνικής ιστορίας, κέρδισε το προσωνύμιο Σταυροφόρος επειδή ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος βασιλιάς ο οποίος συμμετείχε προσωπικά σε Σταυροφορία. Τα τρία ετεροθαλή αδέλφια για να αποφύγουν τους μεταξύ τους εμφύλιους πολέμους συμβασίλευσαν μεταξύ τους, ο Σίγκουρντ παρέμεινε ο μοναδικός βασιλιάς μετά τον πρόωρο θάνατο του Όλαφ (1115) και του Έιστειν (1123). Πριν ανακηρυχτεί ο Σίγκουρντ βασιλιάς της Νορβηγίας ήταν βασιλιάς των νήσων και κόμης των Ορκάδων, παρέδωσε τον τίτλο του κόμη των Ορκάδων στον Χάακον Πόλσον γιο του Πόλ Θόρφινσον.
Άνοδος στον θρόνο της Νορβηγίας
Οι περισσότεροι ιστορικοί βλέπουν τις περιόδους τις οποίες βασίλευσαν ο Σίγκουρντ και ο Έιστεϊν σαν τη χρυσή εποχή της Νορβηγικής ιστορίας, η χώρα είχε αποκτήσει τεράστια πλούτη και είχε επεκταθεί στο μέγιστο σημείο της. Η προσωπική συμμετοχή του Σίγκουρντ στις Σταυροφορίες στάθηκε αιτία να αποκτήσει μεγάλη αναγνώριση και κύρος. Ο Σίγκουρντ συνόδευσε τον πατέρα του Μάγκνους τον Γυμνοπόδη στην εκστρατεία του στις νήσους, στις Ορκάδες, στις Εβρίδες και στην Ιρλανδική θάλασσα, έγινε κόμης των Ορκάδων την ίδια χρονιά μετά την καθαίρεση των κομήτων των Ορκάδων Πολ και Έρλεντ Θόρφινσον. Την ίδια χρονιά ορκίστηκε βασιλέας των νήσων μετά την ανατροπή των προηγούμενων βασιλέων από τον πατέρα του Μάγκνους ο οποίος τα κατάκτησε μετά τον θάνατο τους, ήταν η πρώτη φορά που διοικήθηκαν από Νορβηγό βασιλιά. Δεν είναι βέβαιο αν ο Σίγκουρντ επέστρεψε μαζί με τον πατέρα του στην εκστρατεία του 1098 αλλά είναι βέβαιο ότι ο Σίγκουρντ βρισκόταν στις Ορκάδες όταν ο Μάγκνους επέστρεψε από τη νέα του εκστρατεία (1102). Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε γαμήλια συμμαχία ανάμεσα στον πατέρα του Μάγκνους και στον Μουιρτσερτάχ να παντρευτεί ο Σίγκουρντ την Ιρλανδή πριγκίπισσα Μπζαντμουνζό κόρη του Μουιρτσερτάχ. Όταν ο βασιλιάς Μάγκνους έπεσε σε παγίδα και σκοτώθηκε στο Ουλαίντ από τον Ιρλανδικό στρατό (1103) ο Σίγκουρντ με τα υπολείμματα του Νορβηγικού στρατού επέστρεψε στη Δανία αφήνοντας πίσω τη σύζυγο του. Μετά την επιστροφή του στη Νορβηγία ο ίδιος και οι δυο ετεροθαλείς αδελφοί του Έιστεϊν και Όλαφ ανακηρύχτηκαν βασιλείς της Νορβηγίας, συμβασίλευσαν στη Νορβηγία μαζί την ίδια περίοδο. Οι εκστρατείες του Μάγκνους μαζί με τους γιους του έφεραν μεγάλα κέρδη στο βασίλειο της Νορβηγίας από πλούτη και στρατιωτικές προμήθειες αλλά μετά τον θάνατο του βασιλιά Μάγκνους οι Εβρίδες και η νήσος του Μάν απαίτησαν την ανεξαρτησία τους.
Αρχηγός Σταυροφορίας
thumb|right|250px|Ο Σίγκουρντ ο Σταυροφόρος ιππεύει στην Κωνσταντινούπολη - μικρογραφία των Σάγκα του Στόρρε Στούρλεστον Το 1107 ο Σίγκουρντ ήταν αρχηγός της Νορβηγικής Σταυροφορίας για την υποστήριξη του νεοιδρυθέντος βασιλείου της Ιερουσαλήμ μετά την Α΄ Σταυροφορία, ήταν η πρώτη φορά που Ευρωπαίος βασιλιάς ήταν αρχηγός Σταυροφορίας γι'αυτό πήρε το προσωνύμιο Σταυροφόρος. Τα Σάγκας περιγράφουν ότι ο Σίγκουρντ συγκέντρωσε μια μεγάλη δύναμη από 5000 άντρες και 60 πλοία. Ο Σίγκουρντ και ο αδελφός του Έισταν είχαν διαφωνίες στην αρχή σχετικά με την ηγεσία της Σταυροφορίας και τη διοίκηση του βασιλείου αλλά τελικά επελέγη ο Σίγκουρντ επειδή είχε μεγαλύτερη εμπειρίες λόγω της συμμετοχής του σε διάφορες εκστρατείες στη Σκωτία και στην Ιρλανδία στο πλευρό του πατέρα του.[1]
Ο Σίγκουρντ ο Σταυροφόρος μαζί με τους πιστούς άντρες του πολέμησε σε πολλές μάχες στη Λισαβόνα, στα νησιά της Μεσογείου και την Παλαιστίνη οι οποίες ήταν όλες νικηφόρες, τα λάφυρα από τις λεηλασίες του ήταν αμέτρητα αλλά δεν μετέφερε τίποτα πίσω στη Νορβηγία τα άφησε όλα στην Κωνσταντινούπολη. Στον δρόμο του για τα Ιεροσόλυμα επισκέφτηκε τον Ρογήρο Β΄ της Σικελίας στο κάστρο του στο Παλέρμο. Με την άφιξη του στους Αγίους Τόπους χαιρέτησε τον Βαλδουίνο Α΄ της Ιερουσαλήμ ο οποίος τον καλωσόρισε, οι δυο βασιλείς πήγαν στον ποταμό Ιορδάνη όπου ο Σίγκουρντ βαπτίστηκε. Ο Βαλδουίνος Α΄ ζήτησε από τον Σίγκουρντ και τον Δόγη της Βενετίας Ορντέλαφο Φαλιέρο να τον στηρίξουν στην ανακατάληψη της Σιδώνας η οποία είχε κατελήφθη από το Χαλιφάτο των Φατιμιδών (1098). Η πολιορκία της Σιδώνας ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία για τους Σταυροφόρους, η ανακατάληψη της έγινε στις 5 Δεκεμβρίου 1110, η διοίκηση της πόλης δόθηκε στον Ευστάθιο Γκρενιέ. Με εντολή του Βαλδουίνου Α΄ και του πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης Γιβελίν του Αρλ δόθηκε στον Σίγκουρντ ένα κομμάτι του Τιμίου Σταυρού σαν δώρο για τη συμμετοχή του στις Σταυροφορίες και για τις τεράστιες υπηρεσίες του. Ο Σίγκουρντ ετοιμάστηκε να αναχωρήσει για τη Νορβηγία, πρώτη του στάση στον δρόμο της επιστροφής του ήταν η Κύπρος όπου πέρασε κάποιον χρόνο. Στη συνέχεια μετέβη στην Κωνσταντινούπολη, μπήκε στην πόλη από τη χρυσή πύλη με τον ίδιο πάνω στο άλογο μπροστά από τον στρατό του, στην Κωνσταντινούπολη πέρασε πολύ χρόνο μαζί με τον αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνός.
Θάνατος και διαδοχή
Ο Σίγκουρντ πέθανε (1130) και τάφηκε στον Καθεδρικό ναό του Χάλβαρντ στο Όσλο. Ο Σίγκουρντ ο Σταυροφόρος και η σύζυγος του Μάλμφρεντ κόρη του Μστισλάβ Α΄ του Κιέβου και εγγονή του Ίνγκε Α΄ της Σουηδίας απέκτησαν μια κόρη τη Χριστίνα Σίγκουρντσνταττερ χωρίς να αποκτήσουν νόμιμους γιους, ο νόθος γιος του Μάγκνους Δ΄ της Νορβηγίας έγινε βασιλιάς της Νορβηγίας. Ο Μάγκνους μοίρασε τον θρόνο με τον άλλο διεκδικητή του θρόνου Χάραλντ Γκίλλε, αυτό έφερε εμφύλιες διαμάχες για την κατοχή του θρόνου και καταστροφικούς εμφυλίους πολέμους που κράτησαν τον 12ο και στις αρχές του 13ου αιώνα. Στη διάρκεια του πολέμου αυτού έγιναν πολλές συγκρούσεις σε διαφορετική κλίμακα, το υπόβαθρο των συγκρούσεων αυτών ήταν πάντοτε οι Σουηδικοί νόμοι διαδοχής, οι κοινωνικοί κανόνες και η εχθρότητα ανάμεσα στον βασιλιά και την εκκλησία. Η τελική κατάληξη ήταν να δημιουργηθούν στην τελική φάση του εμφυλίου δυο αντιμαχόμενες κοινωνικές ομάδες οι Μπάγκλερ και οι Μπίκεμπεινερ στις οποίες κάποιος πρίγκιπας διεκδικούσε τον θρόνο από τον νόμιμο βασιλιά.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Νορβηγίας Κατηγορία:Οίκος του Χορφάγκρε
Κάτω Αμπελόκηποι Μεσσηνίας
Οι Κάτω Αμπελόκηποι, αναφερόμενοι παλαιότερα και ως τα Κάτω Μινάγια, είναι ημιορεινός οικισμός κοντά στην Πύλο και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Οι Κάτω Αμπελόκηποι βρίσκονται περίπου 18,5 χιλιόμετρα προς τα ανατολικά της Πύλου, περίπου 20 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από την Μεθώνη και περίπου 26,5 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την Κορώνη. Έχουν υψόμετρο 333 μέτρα και απέχουν 19 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους και 17 περίπου χιλιόμετρα από τον Μεσσηνιακό κόλπο. Κοντά στους Κάτω Αμπελοκήπους, προς τα βορειοανατολικά τους, βρίσκονται οι Αμπελόκηποι (ή Άνω Αμπελόκηποι, παλαιότερη ονομασία Άνω Μινάγια) σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων, ενώ προς τα νοτιοδυτικά των Κάτω Αμπελοκήπων βρίσκεται η Καλλιθέα σε απόσταση 5,5 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.
Ιστορία
Το χωριό, το οποίο βρίσκεται κοντά στο όρος Λυκόδημος έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας, της Μεθώνης και της ευρύτερης περιοχής της Πυλίας. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου.
Β΄ Ενετοκρατία
Την εποχή της Β΄ Ενετοκρατίας αναφερόταν ως Κάτω Μενέγγια (Meneggia Basso) ή Κάτω Μανάγγια (Managgia Basso) ή Κάτω Μινάγια (Cato Menagia). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Το χωριό Κάτω Μινάγια ή Κάτω Μενάγια (Cato Menagia), ανήκε, το 1689, στην επαρχία της Μεθώνης (Territorio di Modon), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Με βάση την ενετική απογραφή Corner του 1689, το χωριό είχε 19 κατοίκους. Τα χωριά Άνω Μινάγια και Κάτω Μινάγια αναφέρονταν κατά καιρούς και σε διάφορες πηγές-αναφορές και με τις ονομασίες Μινάγια ή Μηνάγια.
Διοικητική ιστορία
Τα Κάτω Μινάγια προσαρτήθηκαν αρχικά στον παλαιό Δήμο Πηδάσσου το 1835. Μόλις 5 χρόνια αργότερα, το 1840, ο οικισμός αποσπάται από τον Δήμο Πηδάσσου και προσαρτάται στον παλαιό Δήμο Μεθώνης, όπου και παρέμεινε ως το 1912 που ο δήμος καταργήθηκε. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Κάτω Μινάγια στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Μεθώνης της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 99 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Μεθώνης τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν η κωμόπολη Μεθώνη. Το 1912 τα Άνω Μινάγια προσαρτώνται στην Κοινότητα Μηλίτσης,  με έδρα την Μηλίτσα. Στην κοινότητα Μηλίτσης προσαρτήθηκαν επίσης οι οικισμοί Βλασέϊκα (σήμερα τα Βλασαίικα) και Πάνω Μινάγια (σήμερα οι Αμπελόκηποι ή Πάνω Αμπελόκηποι). Το 1927 το χωριό αποσπάται από την Κοινότητα Μηλίτσης και προσαρτάται στην Κοινότητα Μιναγίων, με έδρα τα Άνω Μινάγια. Το 1940 μετονομάζονται τα Άνω Μινάγια ως Αμπελόκηποι, τα Κάτω Μινάγια ως Κάτω Αμπελόκηποι και η Κοινότητα Μιναγίων ως Κοινότητα Αμπελοκήπων αντίστοιχα. Το χωριό παρέμεινε ως οικισμός της ομώνυμης κοινότητας, με τις αλλαγές στην ονομασία, από το 1927 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», οι Κάτω Αμπελόκηποι υπήχθησαν στον κατηργημένο Δήμο Πύλου, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» οι Κάτω Αμπελόκηποι ανήκουν πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Οι Κάτω Αμπελόκηποι σήμερα είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας των Αμπελοκήπων του Δήμου Πύλου-Νέστορος, με έδρα τον οικισμό των Αμπελοκήπων.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 64 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Επισήμανση: Από τις πρώτες απογραφές ως και την Απογραφή του 1907 τα δυο χωριά Άνω Μινάγια και Κάτω Μινάγια απογράφονταν ξεχωριστά. Στις Απογραφές του 1920 και του 1928 τα δυο χωριά απογράφηκαν ενιαία ως Μινάγια, με 275 και 288 κατοίκους αντίστοιχα, ενώ από την Απογραφή του 1940 και στη συνέχεια ως σήμερα, οι Αμπελόκηποι (τα Μινάγια) και οι Κάτω Αμπελόκηποι (τα Κάτω Μινάγια) απογράφονται και πάλι ξεχωριστά.
Κτίρια - αξιοθέατα
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια υπάρχει και το ερειπωμένο κτίριο του παλαιού Δημοτικού Σχολείου, το οποίο λειτούργησε για πρώτη φορά το 1935 και αποτέλεσε επίσης αρχηγείο της Εθνικής Αντίστασης της νότιας Μεσσηνίας, μεταξύ των ετών 1941-44. Η εκκλησία του χωριού είναι ο Ιερός Ναός του Αγιου Κωνσταντίνου και  Αγιας Ελένης, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας.
«Λοφίσκος Μπούρτζι» ή «Πύργος της Βγένας» ή οχυρό «Molendini»
Κοντά στο χωριό, βρίσκεται επίσης και ο Βράχος της "Βγένας" ή Βγενόβραχος. Το 2003, σύμφωνα με σχετική έρευνα των αρχαιολόγων της τότε αρμόδιας Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, η οποία διενέργησε αυτοψία στον «Λοφίσκο Μπούρτζι» προέκυψε, με βάση τα στοιχεία της έρευνας αυτής, ότι στον συγκεκριμένο λόφο υπήρχε μικρό οχυρό συγκρότημα, αυτό που οι κάτοικοι της περιοχής αναφέρουν ως ο Πύργος της Βγένας και για το οποίο σύγχρονοι ερευνητές πιθανολογούν ότι πρόκειται για το ενετικό μεσαιωνικό οχυρό «Molendini» (Μύλοι). Στην κορυφή του λόφου υπάρχουν ερείπια ορθογώνιου κτηρίου (πιθανώς πύργου), ενώ η περιοχή περικλειόταν από τείχος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Πανσερραϊκός (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Ο Πανσερραϊκός Μουσικός Γυμναστικός Σύλλογος είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην πόλη των Σερρών, στην ομώνυμη περιφερειακή ενότητα. Ιδρύθηκε επισήμως στις 31 Μαΐου 1964 αρχικά ως ποδοσφαιρικό σωματειο. Στο έμβλημά του απεικονίζεται ο Λέων της Αμφίπολης, περίφημο επιτύμβιο μνημείο του 4ου αιώνα π.Χ.
Το τμήμα γυναικείας καλαθοσφαίρισης του συλλόγου, το οποίο ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1983, διαθέτει νομική μορφή ερασιτεχνικού σωματείου. Έδρα του είναι το Κλειστό Γυμναστήριο του Δ.Α.Κ. Σερρών (γνωστό και ως Κλειστό Κοιλάδας Αγίων Αναργύρων), χωρητικότητας 1.000 θεατών. Διαθέτει τόσο τμήμα ενηλίκων, όσο και τμήματα υποδομής νεαρότερων ηλικιακά αθλητριών. Οι αθλήτριές του αγωνίζονται με χρώματα το κόκκινο και το λευκό.
Τα πρώτα χρόνια (1983-1997)
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης γυναικών του Πανσερραϊκού δημιουργήθηκε το 1983. Αποτελεί μέλος της Ένωσης Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Τόσο την περίοδο 1995-96, όσο και το 1996-97, έλαβε μέρος στις δύο πρώτες διοργανώσεις του Κυπέλλου Ελλάδος, χωρίς να καταφέρει να ξεπεράσει την πρεμιέρα.
Τριετία στην Α2 Εθνική (1997-2000)
Την αγωνιστική περίοδο 1997-98, οπότε και διοργανώθηκε για πρώτη φορά Πρωτάθλημα Α2 Εθνικής Κατηγορίας, ο Πανσερραϊκός ήταν η μία από τις 12 ομάδες που συνέθεσαν τον ένα και μοναδικό Όμιλό του. Ο τελικός απολογισμός του συλλόγου ήταν 10 νίκες και 12 ήττες, όσες και η Αγία Παρασκευή. Στην μεταξύ τους ισοβαθμία ο Πανσερραϊκός υπερίσχυσε, κλείνοντας τη χρονιά στην 7η θέση της κατάταξης. Στη διοργάνωση του Κυπέλλου Ελλάδος αγωνίστηκε σε ένα μόλις παιχνίδι, στα πλαίσια της 1ης Αγωνιστικής της Β' Φάσης, όπου και ηττήθηκε εντός έδρας από το Δ.Α.Σ. Άνω Λιοσίων με σκορ 60-62.
Την επόμενη χρονιά, 1998-99, ο Πανσερραϊκός έχασε στις λεπτομέρειες την άνοδο εφόσον ισοβάθμισε στη 2η θέση της τελικής βαθμολογίας με το Δ.Α.Σ. Άνω Λιοσίων, αλλά τερμάτισε 3ος με βάση τα μεταξύ τους αποτελέσματα. Αναλυτικότερα σημείωσε 15 νίκες και 7 ήττες, ενώ στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής συμμετείχαν και πάλι 12 ομάδες. Στο θεσμό του Κυπέλλου, ο Πανσερραϊκός συμμετείχε και στις 3 αγωνιστικές της Β' Φάσης. Στην πρώτη νίκησε εντός έδρας τη Δόξα Ρετζικιού με σκορ 87-54, ενώ στη 2η επικράτησε, ξανά στις Σέρρες, απέναντι στη Γλυφάδα με σκορ 65-57. Τελικά αποκλείστηκε κατόπιν εκτός έδρας ήττα από τον Οίακα Ναυπλίου με σκορ 69-66.
Την περίοδο 1999-00 η σερραϊκή ομάδα επέστρεψε στα γήπεδα της Α2 Εθνικής, όπου και συγκέντρωσε 20 νίκες σε 22 αγωνιστικές. Ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στην κορυφή του τελικού βαθμολογικού πίνακα, συνδυάζοντας τον τίτλο της Πρωταθλήτριας με την άνοδο στην κορυφαία εθνική κατηγορία. Άξια αναφοράς ήταν και η πορεία της ομάδας στο Κύπελλο, στο οποίο κατάφερε να τερματίσει στην 3η θέση. Συγκεκριμένα στην Α' Φάση απέκλεισε τον Πρωτέα Ελευθερίου-Κορδελιού εντός έδρας με σκορ 62-56. Στη Β' Φάση νίκησε διαδοχικά εκτός έδρας την Προποντίδα (46-53) και την Αγία Παρασκευή (43-67). Τη χρονιά αυτή διεξήχθη για πρώτη φορά Final-4, του οποίου η ομάδα ήταν ο άτυπος οικοδεσπότης στις Σέρρες στις 22 και 23 Απριλίου 2000. Στους Ημιτελικούς ηττήθηκε από τον μετέπειτα τροπαιούχο Παναθηναϊκό με σκορ 62-53, αλλά παρηγορήθηκε στο Μικρό Τελικό όπου νίκησε τη Μ.Ε.Ν. Τούμπας με σκορ 80-77.
Χρονικό διάστημα μέγιστης ακμής (2000-2005)
Την επόμενη χρονιά, 2000-01, ο Πανσερραϊκός πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην Α1 Εθνική Κατηγορία, εξασφαλίζοντας όχι απλώς την παραμονή του, αλλά και θέση στην κορυφαία πεντάδα. Αναλυτικότερα συγκέντρωσε 11 νίκες και 11 ήττες, χωρίς να παρατηρηθεί ισοβαθμία με άλλη ομάδα, ενώ βρέθηκε στην 5η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα. Στη διοργάνωση του Κυπέλλου Ελλάδος, ο Πανσερραϊκός ξεκίνησε από τη «Φάση των 16», όπου και κέρδισε εκτός έδρας την Ηλιούπολη με σκορ 67-70. Στη «Φάση των 8» ξεπέρασε και το εμπόδιο του Απόλλωνα Πτολεμαΐδας, εντός έδρας, με τελικό σκορ 66-64. Στη συνέχεια συμμετείχε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στο Final-4, το οποίο έλαβε χώρα στη Νέα Ιωνία Μαγνησίας στις 24 και 25 Μαρτίου 2001. Στους Ημιτελικούς υπέκυψε στην πίεση του μετέπειτα τροπαιούχου Δ.Α.Σ. Άνω Λιοσίων (71-53). Τελικά κατέλαβε την 3η θέση, παίρνοντας τη νίκη στο Μικρό Τελικό με σκορ 69-66, κατά σύμπτωση και πάλι σε βάρος της Μ.Ε.Ν. Τούμπας.
Την αγωνιστική περίοδο 2001-02 η ομάδα των Σερρών αποτέλεσε εκ νέου τη μία από τις 12 που συνέθεσαν το δυναμικό της Α1 Εθνικής. Ο τελικός απολογισμός της χρονιάς ήταν 11 νίκες και 9 ήττες (μία ομάδα αποχώρησε στην πορεία), ίδιος με εκείνον του Απόλλωνα Πτολεμαΐδας. Ο Πανσερραϊκός μειονεκτούσε στα μεταξύ τους αποτελέσματα και τερμάτισε χαμηλότερα από τους δύο, στην 6η θέση της τελικής κατάταξης. Σε ό,τι αφορά το Κύπελλο, η παρουσία του ήταν μετριοπαθέστερη εκείνης των προηγούμενων ετών, εφόσον αποκλείστηκε στο πρώτο του παιχνίδι για τη «Φάση των 16» από το Δ.Α.Σ. Άνω Λιοσίων με σκορ 64-68. Καθήκοντα πρώτου προπονητή την περίοδο αυτή διατήρησε ο Νίκος Ιλανίδης.
Το επόμενο φθινόπωρο ο Πανσερραϊκός επέστρεψε στα γήπεδα της Α1 Εθνικής για την περίοδο 2002-03. Η συγκομιδή του ήταν ανάλογη της προηγούμενης χρονιάς, 10 νίκες και 12 ήττες, εξαιτίας όμως μιας τετραπλής ισοβαθμίας στο δεύτερο μισό του τελικού βαθμολογικού πίνακα «βύθισε» την ομάδα στη 10η θέση (σε σύνολο 12 πάντα). Οι άλλες εμπλεκόμενες ομάδες ήταν οι Εσπερίδες Καλλιθέας, Μέγας Αλέξανδρος Θεσσαλονίκης και Ακαδημία Ηλιούπολης και όλες βρέθηκαν σε υψηλότερες θέσεις. Στο Κύπελλο Ελλάδος ο Πανσερραϊκός ξεκίνησε από τη «Φάση των 16» γνωρίζοντας άμεσα τον αποκλεισμό από το Σπόρτιγκ με σκορ 63-59. Προπονητής της ομάδας την περίοδο αυτή ήταν ο Στέργιος Ποργιόπουλος.
Ο κύκλος του Πανσερραϊκού στην Α1 Εθνική ολοκληρώθηκε μετά την λήξη της περιόδου 2004-05 στη διάρκεια της οποίας παρουσίασε κακό αγωνιστικό πρόσωπο. Το αποτέλεσμα της προσπάθειάς του ήταν καμία νίκη σε 26 αγωνιστικές, η κατάληψη της 14ης και τελευταίας θέσης στη βαθμολογική κατάταξη και, κατ' επέκταση, ο υποβιβασμός στην Α2 Εθνική. Σύντομη ήταν και η πορεία της ομάδας στο Κύπελλο, η οποία ξεκίνησε και τελείωσε στη «Φάση των 16», όπου ηττήθηκε εκτός έδρας από τον Απόλλωνα Πτολεμαΐδας με σκορ 76-58.
Περίοδος αδράνειας (2005-2012)
Την επόμενη χρονιά, 2005-06, η ομάδα δηλώθηκε κανονικά τόσο στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας όσο και στο Κύπελλο Ελλάδος. Ωστόσο, αποσύρθηκε πριν την έναρξη της αγωνιστικής δράσης και τελικά περιέπεσε σε αδράνεια.
Μέχρι το καλοκαίρι του 2012 ο Πανσερραϊκός δεν συμμετείχε σε κανένα Πρωτάθλημα με γυναικεία ομάδα, παρά μόνο στα τοπικά Πρωταθλήματα νεαρότερων σε ηλικία κοριτσιών.
Επάνοδος στα τοπικά Πρωταθλήματα (2012-2016)
Την αγωνιστική περίοδο 2012-13 η ομάδα του Πανσερραϊκού έκανε την επιστροφή της στο τοπικό Πρωτάθλημα της Ε.ΚΑ.Σ. Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Το Πρωτάθλημα αυτό τα τελευταία χρόνια φιλοξενεί ελάχιστες ομάδες, με αποτέλεσμα να μην είναι ιδιαίτερα ανταγωνιστικό. Τη συγκεκριμένη περίοδο διαγωνίστηκαν 4 ομάδες, με τον Πανσερραϊκό να τερματίζει 2ος στην κατάταξη με 4 νίκες και 2 ήττες.
Την περίοδο 2014-15 ο Πανσερραϊκός ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στη 2η θέση της βαθμολογίας, σε σύνολο 4 ομάδων. Αυτή πρόεκυψε πετυχαίνοντας 4 νίκες, 1 ήττα και 1 μηδενισμό.
Την επόμενη χρονιά, 2015-16, συμμετοχή στο Πρωτάθλημα δήλωσαν 8 ομάδες, οι οποίες μοιράστηκαν σε δύο Ομίλους. Ο Πανσερραϊκός τερμάτισε στην κορυφή του Α' Ομίλου, αήττητος σε 6 αγώνες. Μετά την ολοκλήρωση της Β' Φάσης, όπου συμμετείχαν 6 ομάδες, ο Πανσερραϊκός τερμάτισε οριστικά στη 2η θέση, επιλέγοντας να απέχει από τον τελευταίο του αγώνα.
Επιστροφή στις εθνικές κατηγορίες (2017-σήμερα)
Την αγωνιστική περίοδο 2016-17 στο Πρωτάθλημα Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης έλαβαν μέρος 7 ομάδες. Παραμένοντας αήττητος σε 10 παιχνίδια (4 στην Α' και 6 στη Β' Φάση), ο Πανσερραϊκός αναδείχθηκε Πρωταθλητής, 25 χρόνια μετά την πρώτη του φορά. Τον Ιούνιο έλαβε μέρος στο Ειδικό Πρωτάθλημα Ανόδου στην Α2 Εθνική Κατηγορία, το οποίο διεξάγεται μεταξύ των πρωταθλητριών ομάδων όλων των Ενώσεων της Βόρειας Ελλάδας. Εκεί αντιμετώπισε τον Απόλλωνα Καρδίτσας, την Α.Γ.Ε. Πιερίας, τον Απόλλωνα Πτολεμαΐδας, τα Νέα Μουδανιά και τη Σχερία Κέρκυρας. Διευρύνοντας το αήττητο σερί του, ο σύλλογος των Σερρών τερμάτισε πρώτος στο τουρνουά, λαμβάνοντας το δικαίωμα επιστροφής στις εθνικές κατηγορίες μετά από 12 χρόνια απουσίας.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2017-18, ο Πανσερραϊκός Μ.Γ.Σ. λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας Γυναικών που διοργανώνει η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και ειδικότερα στον Όμιλο Βορρά.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο του Δ.Α.Κ. Σερρών (γνωστό και ως Κλειστό Κοιλάδας Αγίων Αναργύρων), χωρητικότητας 1.000 θεατών. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Βασίλης Χατζημιχαηλίδης, έφορος ο Νίκος Τατιτζικίδης, γενικός αρχηγός ο Χρήστος Παπαδόπουλος και Υπεύθυνη Τμήμοτος η Χρύσα Αγγελάκη. Την πεντάδα της επιτροπής κλείνουν οι Ηλίας Βλαχβέης και Δημήτρης Γιαννάκης. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί από τον Αύγουστο του 2017 ο Κώτσας Δώδος. Το ρόστερ του Πανσερραϊκού για την αγωνιστική περίοδο 2016-2017 για την αγωνιστική περίοδο συνθέτουν οι παρακάτω αθλήτριες:
Ιωάννης της Βοημίας
Ο Ιωάννης o τυφλός (γερμ.: Johann von Böhmen, 10 Αυγούστου 1296 - 26 Αυγούστου 1346) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν κόμης του Λουξεμβούργου από το 1309 και βασιλιάς της Βοημίας από το 1310 και τιτουλάριος βασιλιάς της Πολωνίας. Τα δέκα τελευταία έτη της ζωής του ήταν τυφλός.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ερρίκου ΣΤ΄ της Γερμανίας και (ως Ερρίκος ΣΤ΄) κόμη του Λουξεμβούργου και της Μαργαρίτας των Ρέγκιναρ, κόρης του Ιωάννη Α΄ δούκα της Βραβάντης.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1310 την Ελισάβετ των Πρεμυσλιδών, κόρη του Βεγκέσλαου Β΄ της Βοημίας και είχε τέκνα:
Το 1330 απεβίωσε η Ελισάβετ και ο Ιωάννης έκανε δεύτερο γάμο με την Βεατρίκη των Καπετιδών, κόρη του Λουδοβίκου Α΄ δούκα του Μπουρμπόν και είχε τέκνο:
Από μία μη νόμιμη σχέση είχε ένα φυσικό τέκνο, τον:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Λουξεμβούργου