cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συστηματική ανασκόπηση
μικρογραφία|[[Επιστημονική έρευνα.|280x280εσ]] μικρογραφία|362x362εσ|Διάγραμμα ροής PRISMA 2009 για συστηματικές ανασκοπήσεις και μεταναλύσεις. H συστηματική ανασκόπηση (αγγλικά: systematic review) είναι ένας τύπος βιβλιογραφικής ανασκόπησης όπου χρησιμοποιούνται επαληθεύσιμες αναλυτικές μεθόδοι για τη συλλογή δευτερογενών δεδομένων και η ποιοτική ή ποσοτική ανάλυσή τους. Στην ανασκόπηση επιλέγονται διάφορες μελέτες και γίνεται η αναγνώριση, εκτίμηση και επιλογή των καλύτερα μεθοδολογικά σχεδιασμένων μελετών. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η συστηματική ανασκόπηση και η μετανάλυση χρησιμοποιούνται λανθασμένα ως ταυτόσημες έννοιες. Η μετανάλυση είναι μια μαθηματική διαδικασία που συνδυάζει στατιστικά τα αποτελέσματα των μελετών που επιλέχθηκαν έπειτα από τη συστηματική ανασκόπηση.
Η συστηματική ανασκόπηση συχνά σχεδιάζεται για να παρέχει μια διεξοδική περίληψη των πρόσφατων ερευνητικών δεδομένων. Για παράδειγμα, στην ιατρική, μπορεί να πραγματοποιηθεί η συστηματική ανασκόπηση των τυχαιοποιημένων ελεγχόμενων δοκιμών κι έτσι το κοινό να ενημερωθεί σφαιρικά για τις σύγχρονες τάσεις με βάση τα αποδεικτικά στοιχεία. Συχνά, είναι ένας ταχύτερος και φθηνότερος τρόπος πραγματοποίησης έρευνας αντί της έναρξης μια νέας μελέτης.
Χρησιμοποιείται κυρίως στους τομείς της βιοϊατρικής ή της υγειονομικής περίθαλψης, μπορεί όμως να χρησιμοποιηθεί και σε άλλους τομείς όπου θα ήταν χρήσιμη η επιστημονική αξιολόγηση ενός επακριβώς καθορισμένου θέματος. Κάποια από τα βασικά θέματα που αναλύονται με τη χρήση της συστηματικής ανασκόπησης είναι οι κλινικές δοκιμές, οι παρεμβάσεις στη δημόσια υγεία, οι περιβαλλοντικές παρεμβάσεις, οι κοινωνικές παρεμβάσεις, οι ανεπιθύμητες ενέργειες, η ποιοτική σύνθεση των αποδεικτικών στοιχείων των μελετών, η μεθοδολογική ανασκόπηση, η κριτική δημόσιων πολιτικών και παρεμβάσεων, και οι οικονομικές αξιολογήσεις.
Χαρακτηριστικά στοιχεία
Στην συστηματική ανασκόπηση χρησιμοποιείται μια αυστηρά καθορισμένη και διαφανής προσέγγιση για τη σύνθεση της έρευνας (πρωτόκολλο ανασκόπησης) με σκοπό την αξιολόγηση και, όπου είναι δυνατόν, την ελαχιστοποίηση της προκατάληψης στα ευρήματα. Ενώ πολλές συστηματικές ανασκοπήσεις χρησιμοποιούν την ποσοτική μετανάλυση των διαθέσιμων δεδομένων, υπάρχουν επίσης και οι ποιοτικοί έλεγχοι. Ορισμένες φορές χρησιμοποιούνται επίπεδα βαθμολογίας για να εκτιμηθεί η ποιότητα των στοιχείων ανάλογα με τη μεθοδολογία που χρησιμοποιείται. Επειδή η εκτίμηση αυτή μπορεί να είναι υποκειμενική, μπορεί να ζητηθεί η γνώμη πολλών ατόμων για την επίλυση τυχόν διαφορών βαθμολογίας στην αξιολόγηση των αποδεκτικών στοιχείων.
Τα κέντρα EPPI, Cochrane και Joanna Briggs Institute έχουν δημοσιεύσει οδηγίες για τη σωστή διεξαγωγή της ανασκόπησης. Εντούτοις, το πιο γνωστό πρωτόκολλο για τη διεξαγωγή της συστηματικής ανασκόπησης είναι το λεγόμενο PRISMA, το οποίο προτείνει έναν τυποποιημένο τρόπο για να εξασφαλιστεί μια διαφανής και ολοκληρωμένη διαδικασία ανασκόπησης. Το πρωτόκολλο αυτό είναι υποχρεωτικό να ακολουθείται από τους συγγραφείς σε περισσότερα από 170 ιατρικά περιοδικά παγκοσμίως. Μέχρι σήμερα έχουν αναπτυχθεί αρκετές εξειδικευμένες επεκτάσεις του πρωτοκόλλου αυτού, όπως το PRISMA-P και το PRISMA-ScR.
Τύποι
Υπάρχουν περισσότερα από 30 διαφορετικοί τύποι συστηματικών ανασκοπήσεων, και δεν υπάρχει πάντα συναίνεση στα όρια και στις διακρίσεις μεταξύ των προσεγγίσεων αυτών.
Βήματα
μικρογραφία|285x285εσ|Συστηματική ανασκόπηση και μετανάλυση των επιδράσεων της [[Βιταμίνη Α|Βιταμίνης Α και των ρετινοειδών στον καρκίνο του πνεύμονα.]] Υπάρχουν πέντε βασικά βήματα στη διεξαγωγή της συστηματικής ανασκόπησης :
Βήμα 1: Προσδιορισμός των ερωτήσεων
Τo πρόβλημα υπό εξέταση θα πρέπει να προσδιοριστεί με τη μορφή σαφών και δομημένων ερωτήσεων πριν από την έναρξη της ανασκόπησης. Μόλις καθοριστούν οι ερωτήσεις, οι τροποποιήσεις στο πρωτόκολλο θα πρέπει να επιτρέπονται μόνο εάν γίνουν εμφανείς εναλλακτικοί τρόποι προσδιορισμού του πληθυσμού, των παρεμβάσεων, των αποτελεσμάτων ή του σχεδιασμού των μελετών.
Βήμα 2: Προσδιορισμός των σχετικών μελετών
Η αναζήτηση των μελετών πρέπει να είναι εκτεταμένη. Θα πρέπει να αναζητηθούν πολλές πηγές (τόσο ηλεκτρονικά όσο και σε έντυπη μορφή) χωρίς περιορισμούς γλώσσας. Τα κριτήρια επιλογής των μελετών πρέπει να προέρχονται από τις ερωτήσεις και να καθορίζονται εκ των προτέρων. Επίσης, είναι σημαντικό να καταγράφονται οι λόγοι για την ένταξη και τον αποκλεισμό των μελετών.
Βήμα 3: Αξιολόγηση της ποιότητας των μελετών
Η ποιοτική αξιολόγηση είναι σημαντική σε κάθε βήμα της ανασκόπησης. Η διατύπωση των ερωτήσεων και τα κριτήρια επιλογής των μελετών θα πρέπει να αποτελούν τα ελάχιστα στοιχεία του σχεδιασμού της ανασκόπησης. Οι επιλεγμένες μελέτες πρέπει να υποβάλλονται σε μια πιο ενδελεχή αξιολόγηση ποιότητας με τη χρήση βασικών εργαλείων αξιολόγησης. Αυτές οι λεπτομερείς εκτιμήσεις ποιότητας θα χρησιμοποιηθούν για τη διερεύνηση της ετερογένειας και την ενημέρωση των αποφάσεων σχετικά με την καταλληλότητα της μετανάλυσης. Επίσης, θα βοηθήσουν στον προσδιορισμό των συμπερασμάτων και στη διατύπωση των συστάσεων για τη μελλοντική έρευνα.
Βήμα 4: Σύνοψη των ερευνητικών στοιχείων
Η σύνθεση των στοιχείων αποτελείται από την αποτύπωση σε πίνακα των χαρακτηριστικών των μελετών, της ποιότητας και των επιδράσεων, όπως επίσης η χρήση των στατιστικών μεθόδων για τη διερεύνηση των διαφορών μεταξύ των μελετών και του συνδυασμού των αποτελεσμάτων τους (μετανάλυση). Η εξερεύνηση της ετερογένειας και των πηγών της θα πρέπει να προγραμματιστεί εκ των προτέρων. Εάν μια συνολική μετανάλυση δεν μπορεί να γίνει, τότε μπορεί να είναι εφικτή η μετανάλυση των υποομάδων.
Βήμα 5: Ερμηνεία των ευρημάτων
Ο κίνδυνος της μεροληψίας της έρευνας και οι προκαταλήψεις των επιλεγμένων ερευνών θα πρέπει να αναφερθούν. Η εξερεύνηση της ετερογένειας θα βοηθήσει στον προσδιορισμό του κατά πόσο είναι αξιόπιστη η συνολική περίληψη. Σε αντίθετη περίπτωση, τα αποτελέσματα των μελετών υψηλής ποιότητας θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν για τη δημιουργία των συμπερασμάτων. Εάν γίνουν συστάσεις, θα πρέπει να βαθμολογούνται με βάση τα πλεονεκτήματα και τις αδυναμίες των αποδεικτικών στοιχείων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έρευνα Κατηγορία:Επιστημονική έρευνα Κατηγορία:Βιβλιογραφική ανασκόπηση
Σιδηροδρομικός Σταθμός Κερπινής
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Κερπινής είναι προαιρετικός σιδηροδρομικός σταθμός του Οδοντωτού στην ορεινή Αχαΐα, ευρισκόμενος μετά το φαράγγι του Βουραϊκού ερχόμενος προς Καλάβρυτα και σε απόσταση 4 χιλιομέτρων από τα αυτά.
Ιστορία
Ονομάστηκε από το παρακείμενο χωριό της Κερπινής, στα βορειοδυτικά αυτού, το οποίο εξυπηρετούσε. Εξυπηρετούσε επίσης την κοινότητα Ρωγών και τους οικισμούς Σουβάρδο και Βραχνί. Ο σταθμός άνοιξε το 1896 ως σταθμός του Σιδηρόδρομου που συνδέει το Διακοπτό με τα Καλάβρυτα. Σήμερα ο σταθμός δεν λειτουργεί. Διαθέτει ράγες για διασταύρωση.
Παραπομπές
Κερπινή Κερπινή Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Πρώτος Ιερός Πόλεμος
Ο Πρώτος Ιερός Πόλεμος ήταν ο πρώτος από μία σειρά πολέμων που έγιναν κατά την αρχαιότητα με σκοπό τον έλεγχο του ιερού και του μαντείου των Δελφών. Επικρατέστερη χρονική περίοδος διεξαγωγής του πολέμου θεωρείται το χρονικό διάστημα από το 595 έως το 585 π.Χ. Ο πόλεμος διεξήχθη από τη συμμαχία που αποτελούσαν οι Θεσσαλοί, οι Σικυώνιοι και οι Αθηναίοι, ενάντια στη φωκική πόλη Κίρρα. Αφορμή για το ξέσπασμα του πολέμου αποτέλεσε το γεγονός πως οι κάτοικοι της Κίρρας παρενοχλούσαν τους προσκυνητές του μαντείου των Δελφών. Τα βαθύτερα αίτια του πολέμου όμως βρίσκονταν στις φιλοδοξίες των Θεσσαλών να επικρατήσουν οριστικά στη Φωκίδα και να ελέγξουν το μαντείο των Δελφών, ενώ οι Σικυώνιοι είχαν στόχο να απαλλαγούν οριστικά από τους Κιρραίους πειρατές που δρούσαν στον Κορινθιακό κόλπο και είχαν εξελιχθεί σε απειλή γι’ αυτούς.
Ιστορικό
Η Κίρρα ήταν το κοντινότερο λιμάνι στους Δελφούς και επομένως οι προσκυνητές που κατευθύνονταν στους Δελφούς μέσω τη θάλασσας αποβιβάζονταν στο λιμάνι της πόλης και ανέβαιναν οδικώς προς το ιερό. Φαίνεται πως την περίοδο αυτή οι Κιρραίοι αποσπούσαν χρήματα από τους προσκυνητές που διέρχονταν από την πόλη τους με σκοπό να πάνε στο μαντείο των Δελφών. Το γεγονός αυτό αποτέλεσε αφορμή για να κηρύξει η Δελφική Αμφικτυονία τον πόλεμο στους Κιρραίους. Με τους Θεσσαλούς συμμάχησαν οι Σικυώνιοι, οι οποίοι στόχευαν να απαλλαγούν από τους Κιρραίους πειρατές που δρούσαν στα ανοιχτά του Κορινθιακού. Στη συμμαχία αυτή προστέθηκαν και οι Αθηναίοι.
Τα γεγονότα του πολέμου
Για τα γεγονότα του πολέμου υπάρχουν λίγες αρχαίες πηγές, οι οποίες επιπλέον δεν συμφωνούν απόλυτα μεταξύ τους. Σημαντικότερες πηγές είναι η αναφορά του Παυσανία για τον πόλεμο, οι αναφορές που γίνονται στον Στράβωνα, στον Διόδωρο τον Σικελιώτη αλλά και σε ένα έργο του ρήτορα Αισχίνη. Από τις περιγραφές φαίνεται πως ο πόλεμος διήρκεσε δέκα έτη. Αρχηγός των Θεσσαλών ήταν ο Ευρύλοχος από τη δυναστεία των Αλευάδων της Λάρισας, των Σικυώνιων ο τύραννος Κλεισθένης της δυναστείας των Ορθαγοριδών και της Αθήνας ο Αλκμαίων ή ο ίδιος ο Σόλων. Η Κίρρα πολιορκήθηκε και από τη στεριά και από τη θάλασσα και τελικά υπέκυψε όταν οι πολιορκητές δηλητηρίασαν τις πηγές που τροφοδοτούσαν με νερό την πόλη με δηλητήριο από το φυτό ελλέβορο. Ο ελλέβορος προκάλεσε ακατάσχετη διάρροια στους υπερασπιστές της πόλης, οι οποίοι εγκατέλειψαν τις θέσεις τους. Οργανωτής αυτού του σχεδίου φαίνεται πως ήταν ο Κλεισθένης της Σικυώνας αλλά κατά τον Παυσανία ήταν ο Αθηναίος Σόλων. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή η Κίρρα πολιορκήθηκε κατά τα έτη 592-590 π.Χ. Ο αποκλεισμός από τη θάλασσα που επέβαλε ο στόλος των Σικυωνίων στους Κιρραίους τους ανάγκασε να εγκαταλείψουν την πόλη και να οχυρωθούν στο όρος Κίρφη πάνω από την Κίρρα, κοντά στη θέση της Φωκικής πόλης Εχεδάμειας. Μετά από αντίσταση μερικών χρόνων τελικά υπέκυψαν.
Οι συνέπειες του πολέμου
Οι συνέπειες του πολέμου ήταν να καταστραφεί η πόλη Κίρρα, πιθανόν και η Κρίσα. Η πόλη των Δελφών έγινε ανεξάρτητη και παραχωρήθηκε σε αυτήν το Κρισαίο πεδίο, το οποίο χαρακτηρίστηκε ιερό. Οι Θεσσαλοί κυριάρχησαν στη Φωκίδα και παρέμειναν κύριοι της περιοχής για είκοσι ακόμα χρόνια μέχρι να ηττηθούν από τους Βοιωτούς και να αποσυρθούν τελικά και από τη Φωκίδα. Παράλληλα οι δεσμοί μεταξύ των φωκικών πόλεων ενισχύθηκαν περισσότερο τα επόμενα χρόνια, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίσουν από κοινού τους Θεσσαλούς στη μάχη της Υάμπολης το 510 π.Χ. όπου επικράτησαν και απαλλάχτηκαν από την απειλή των Θεσσαλών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιεροί πόλεμοι
577 Ρέα
Η Ρέα (Rhea), που δεν πρέπει να συγχέεται με τον ομώνυμο δορυφόρο του πλανήτη Κρόνου, είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,226. Ανακαλύφθηκε το 1905 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη Τιτανίδα της ελληνικής μυθολογίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ρέας εκτιμάται σε 39,52 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το άλβεδό της είναι 0,1792. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Ρέα γύρω από τον εαυτό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρεα
Σοφία Τσεκαρέλο
Η Σοφία Τσεκαρέλο (γεννημένη στις 2 Δεκεμβρίου 2002) είναι Ιταλίδα αθλήτρια της σκοποβολής.
Το 2019 κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στα 50 μέτρα τουφέκι τριών στάσεων και στα 50 μέτρα τουφέκι πρηνηδόν στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα σκοποβολής νέων της Μπολόνια. Το 2021 στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα σκοποβολής του Όσιγιεκ κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 50 μέτρα τουφέκι τριών στάσεων και το χάλκινο στα 10 μέτρα αεροβόλο τουφέκι και ταυτόχρονα εξασφάλισε τη συμμετοχή της στους Ολυμπιακούς αγώνες του Τόκιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλίδες αθλήτριες της σκοποβολής Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Σκοποβολής
Ίρμγκαρντ Μέλερ
Η Ίρμγκαρντ Μέλερ (Irmgard Maria Elisabeth Möller, γεννήθηκε στις 13 Μαΐου 1947 στο Μπίλεφελντ) είναι μία Γερμανίδα πρώην τρομοκράτης και μέλος της λεγόμενης «πρώτης γενιάς» της τρομοκρατικής οργάνωσης Φράξια Κόκκινος Στρατός (RAF).
Ζωή
Η κόρη ανωτέρου δημοσίου υπαλλήλου σπούδασε γερμανική φιλολογία. Το 1971 έγινε μέλος της RAF, όπου μάλλον οργάνωνε τις δράσεις της ομάδας στον χώρο της Στουτγάρδης. Συλλήφθηκε από την αστυνομία τον Ιούλιο του 1972. Το 1976 κρίθηκε ένοχη για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση. Μετά το θάνατο της Ουλρίκε Μάινχοφ (Ulrike Meinhof) το 1976 μεταφέρθηκε στις φυλακές του Σταμχάιμ της Στουτγάρδης, όπου κρατούνταν και άλλα μέλη της RAF.
Η Μέλερ είναι το μόνο μέλος της RAF που επέζησε στη «νύχτα θανάτου» (Todesnacht von Stammheim). Στις 18 Οκτωβρίου 1977 βρέθηκαν στις φυλακές υψίστης ασφαλείας στο Σταμχάιμ νεκροί στα κελιά τους οι κρατούμενοι Αντρέας Μπάαντερ (Andreas Baader), Γκούντρουν Ένσλιν (Gudrun Ensslin) και Γιαν-Καρλ Ράσπε (Jan-Carl Raspe). Η Ίρμγκαρντ Μέλερ γλίτωσε με βαριά τραύματα, τα οποία -κατά την επίσημη άποψη- επέφερε η ίδια στον εαυτό της με ένα μαχαίρι. Μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο όπου υποβλήθηκε σε εγχείρηση.
Μέχρι σήμερα επιμένει ότι κρατικές δυνάμεις δολοφόνησαν τους συντρόφους της και ότι αποπειράθηκαν να δολοφονήσουν και την ίδια. Η επίσημη άποψη είναι ότι πρόκειται για μαζική αυτοκτονία των κρατουμένων. Ανεξάρτητες έρευνες δεν μπόρεσαν να επικυρώσουν της κατηγορίες της Μέλερ, ούτε όμως να τις διαψεύσουν.
Κατόπιν μεταφέρθηκε σε φυλακή του Λίμπεκ, όπου επικοινωνούσε κάθε μέρα με το επίσης εκεί κρατούμενο μέλος της RAF, Χάνα Κράμπε (Hanna Krabbe). Στη συνέχεια διάφορες φεμινιστικές ομάδες δημιούργησαν ομάδα αλληλεγγύης για τη Μέλερ. Η Μέλερ κρατήθηκε 23 χρόνια στην φυλακή και αποφυλακίστηκε το 1995 από την φυλακή του Λίμπεκ. Από το 2006 ζει στο Αμβούργο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μέλη της οργάνωσης Φράξια Κόκκινος Στρατός
Τζέρο Μπράνκο
Το Τζέρο Μπράνκο (ιταλικά: Zero Branco, βενετικά: Xero Branco ή Xero) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
Γεώργιος Μπλάνης
Ο Γεώργιος Μπλάνης (1813-;) ήταν λήσταρχoς καταγόμενος από την Ευρυτανία
Βίος
Ο Γεώργιος Μπλάνης γεννήθηκε γύρω στα 1813 στο χωριό Βράχα του δήμου Κτημενίων (Φουρνά) της Ευρυτανίας. Μέχρι τα 1852 ασκούσε το επάγγελμα του μυλωνά. Μετά από παρότρυνση συγγενών του ληστών επιδόθηκε στη ληστεία. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, το 1852 οι τουρκικές αρχές εξανάγκασαν σε υποταγή τον ίδιο και την ομάδα του. Το 1854 του δόθηκε αμνηστία από την ελληνική κυβέρνηση. Τότε επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του και στις παλιές του επαγγελματικές ενασχολήσεις. Τον Φεβρουάριο του 1855 ξανάρχισε πάλι τη ληστρική δράση έχοντας τώρα πια μαζί του και το γιο του. Στα τέλη του 1855 η συμμορία του προσήλθε στις Τουρκικές αρχές, κάτι που οφειλόταν και στις συντονισμένες κινήσεις των Ελληνικών αρχών. Συγκεκριμένα ο δερβέναγάς των Αγράφων, Ασήμ μπέης Ζαβαλιάνης στα πλαίσια της συνεργασίας που είχε με τις Ελληνικές καταδιωκτικές αρχές για την καταπολέμηση του ληστρικού φαινομένου, ανέφερε πως «...σήμερον ήλθαν εις Ρεντίνα[...]Μπλάνης [...] ελπίζω φίλε εις το εξής θέλει διατηρηθεί η ησυχία διότι ησύχασαν»
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες εγκληματίες Κατηγορία:Ληστές
Επαρχία Νιονό
Η Επαρχία Νιονό είναι μια επαρχία της Περιφέρειας Σεγκού, Μαλί. Έχει έκταση 23.063 τ.χλμ. και πληθυσμό 365.443 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι η Νιονό.
Γεωγραφία
Η Επαρχία Νιονό βρίσκεται κεντρικά του Μαλί και βόρεια της Περιφέρειας Σεγκού. Συνορεύει στα νοτιοδυτικά με την Επαρχία Σεγκού, στα νοτιοανατολικά με την Επαρχία Μακινά, στα βορειοδυτικά με την Περιφέρεια Κουλικορό, στα βορειοανατολικά με την Περιφέρεια Μοπτί, στα βόρεια-κεντρικά με την Περιφέρεια Τομπουκτού και στα βόρεια με τη Μαυριτανία.
Διαμερίσματα
Η Επαρχία Νιονό διαιρείται σε 12 διαμερίσματα:
Δείτε επίσης
ε ν
Παναχαϊκή Γ.Ε. (πετοσφαίριση ανδρών)
Το τμήμα πετοσφαίρισης της Παναχαϊκής Γ.Ε. είναι από τα παλιότερα ανάλογα τμήματα αθλητικών συλλόγων στην Ελλάδα. Ιδρύθηκε το 1928 και είναι από τα πιο ιστορικά τμήματα του συλλόγου της Παναχαϊκής με εκτενή παρουσία στις εθνικές κατηγορίες. Έχει αγωνιστεί πέντε φορές στην Α΄ Εθνική, το 1937-38 και το 1961-62 κερδίζοντας την άνοδο από το τοπικό πρωτάθλημα, καθώς και τις πιο πρόσφατες περιόδους 2013-14, 2015-16 και 2016-17.
Το 2012 τα ηνία της ομάδας τα ανέλαβε η οικογένεια Ρουμελιώτη και στην πορεία αποσπάστηκε από την Ερασιτεχνική Παναχαϊκή Γ.Ε. Έκτοτε η ομάδα ανέβηκε στην Α1 Volley League για την περίοδο 2013-14 όπου κατέλαβε τη 11η θέση και έπεσε κατηγορία για μόλις ένα σετ διαφορά από την Άρη Θεσσαλονίκης. Την αμέσως επόμενη περίοδο (2014-15) η ομάδα κέρδισε την άνοδο στην Α1 Volley League στην οποία μετέχει με την επίσημη επωνυμία '''Τ.Α.Α. Παναχαϊκή Πετοσφαίριση 2013'''.
Ιστορία
Το τμήμα ανδρών από το 1928 που ιδρύθηκε αγωνιζόταν στα τοπικά πρωταθλήματα Πατρών. Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1937-38 έδωσε έναν αγώνα όπου έχασε σε αγώνα νοκ άουτ από το Πανεπιστήμιο Αθηνών με 2-1 κι αποκλείστηκε από την συνέχεια. Την ομάδα αποτελούσαν οι : Χρήστος Σβολόπουλος (προπονητής), Κούρτιος, Καπουράλος, Παπαχριστόπουλος, Παπασπύρου, Γιαννακόπουλος, Δημητρόπουλος, και Χάσκαρης, σημείωση ότι ο μεγαλύτερος ηλικιακά παίκτης ήταν 16 ετών. Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα του 1962 πήρε μέρος σαν πρωταθλήτρια Πατρών. Συμμετείχε στον Α΄όμιλο όπου κατέλαβε την 4η και τελευταία θέση με 3 ήττες και 0-9 σετ.
Το 1974-75 ανέβηκε στην Β΄ Εθνική για πρώτη φορά, παραμένοντας δύο χρονιές, το 1976 και το 1977, για να υποβιβαστεί ξανά στο τοπικό. Στην Β΄ Εθνική ανέβηκε ξανά το 1983 αλλά δεν καταφέρνει να παραμείνει κι έπεσε αμέσως. Το 1993 επιστρέφει στις εθνικές κατηγορίες με συμμετοχή στην Γ΄ Εθνική όπου αγωνίστηκε συνεχόμενα μέχρι το 2007 όποτε και κέρδισε την άνοδο στην Β΄ Εθνική. Το 2008 απορρόφησε το τμήμα πετοσφαίρισης του Α.Ο. Παγκρατίου παίρνοντας και την θέση του στην Α2 Εθνική κατηγορία για την αγωνιστική περίοδο 2008-09. Την αγωνιστική περίοδο 2009-2010 διεκδίκησε την άνοδο στην Α1 χάνοντας την στην διαδικασία των playoffs.
Την αγωνιστική περίοδο 2012-13 στην Α2 εθνική κέρδισε την πρώτη θέση του Β΄ Ομίλου αήττητη και στο τουρνουά ανόδου κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α2 αλλά και την άνοδο στην Α1 Volley League. Στην πρώτη παρουσία της στην Α1 υποβιβάστηκε για να επιστρέψει ξανά στην Α1 την περίοδο 2015-2016 όπου κατέκτησε την 8η θέση. Την αγωνιστική περίοδο 2016-17 η Παναχαϊκή ήρθε 10η και αγωνίστηκε μετά το πέρας της κανονικής περιόδου στα play-out όπου πήρε την 2η θέση και παρέμεινε στην κατηγορία. Η περίοδος 2017-18 ήταν κακή για την ομάδα καθώς τερμάτισε τελευταία (12η) στο Πρωτάθλημα της Α1 και υποβιβάστηκε, δίχως ούτε μια νίκη.
Αρχοντικό Γάσπαρη
Το Αρχοντικό Γάσπαρη, κτίσμα της Τουρκοκρατίας, βρίσκεται στη συμβολή των οδών Κυρρήστου 19 και Φλέσσα 4 στην Πλάκα. Υπήρξε η κατοικία του Δημητρίου Γάσπαρη, πρόξενου της Γαλλίας στην Αθήνα, καταγόμενου από παλαιότατη επιφανή οικογένεια της Κορσικής.
Όπως αναφέρει ο Ιωάννης Μπενιζέλος (1735 - 1807), συγγραφέας της Ιστορίας των Αθηνών, "ο δε Δημήτριος Γάσπαρης είχε το κονσουλάτον (προξενείο) της Γαλλίας... Ούτος γέννημα μεν και θρέμμα των Αθηνών και από προγόνων Αθηναίων και ευπατριδών έλκων το γένος, πρό χρόνων δε πλείστων ευρίσκετο η αυτού γενεά υπό την προτετζιόνε (προστασία) της γαλλικής βασιλείας..., ο δε πάππος αυτού και ομώνυμος Δημήτριος είχε το αυτό κονσουλάτον της Γαλλίας...Ο άνθρωπος ήτον αληθινός, φιλήσυχος και αγαθής υπολήψεως, διήγε δε τον βίον αυτού εξ εμπορίας".
Το αρχοντικό του Γάσπαρη αποτελείται από δύο κτίσματα: το πιο παλαιό στην οδό Κυρρήστου, ένα διώροφο κτίσμα της εποχής της Τουρκοκρατίας, είναι κτισμένο στις αρχές του 18ου αιώνα, με μια μαρμάρινη σκάλα στην εσωτερική αυλή του, γνωστή ως "η σκάλα του Γάσπαρη". Το δεύτερο κτίσμα επί της οδού Φλέσσα χρονολογείται από τα μέσα του 19ου αιώνα.
left|thumb|250px|Αρχοντικό Γάσπαρη: Η νέα πτέρυγα
Στο αρχοντικό αυτό, όταν στην Αθήνα είχε ενσκήψει στα 1788-1789 επιδημία πανώλους, ο Γάσπαρης, "κόνσολος Φραντζέζος", όπως περιγράφει και πάλι ο Ιωάννης Μπενιζέλος στην Ιστορία του, "εις το περιβόλι του όντας, διεμοίραζεν ο ίδιος εις τους ερχόμενους πτωχούς τας αναγκαίας τροφάς και χρήματα. Τον είδα πολλάκις ώρα μεσημβρίας, εις τον καύσωνα του ηλίου, να στέκει εις την πόρταν του περιβολίου του... δια να μην ήθελε τον λανθάσει κανένας από τους πτωχούς και αναχωρήσει, χωρίς να λάβει τα αναγκαία".
Στο αρχοντικό του Γάσπαρη είχε φιλοξενηθεί ο Γάλλος ποιητής Λαμαρτίνος, όταν είχε επισκεφθεί την Ελλάδα το 1832. Ο ίδιος περιγράφει την άφιξη και φιλοξενία του στο σπίτι του Γάσπαρη, ως εξής: "Αφού περπατήσαμε κανένα τέταρτο ανάμεσα σε σκηνές ερήμωσης και σωρούς από γκρεμισμένους τοίχους και στέγες, φτάσαμε στην ταπεινή κατοικία του κ. Γάσπαρη, υπαλλήλου στο ελληνικό προξενείο της Αθήνας. Του είχα στείλει το πρωί μία συστατική επιστολή που με έθετε υπό την ευγενική του προστασία... Ο κ. Γάσπαρης μας δέχτηκε... μία από τις θυγατέρες του, όμορφη και χαριτωμένη Αθηναία, πρότυπο της κληρονομικής ομορφιάς των γυναικών του τόπου της, μας σέρβιρε, πρόθυμη και καταδεχτική, δροσερή πορτοκαλάδα μέσα σε πήλινα κανάτια με αρχαία σχήματα".
Σήμερα βρίσκεται ακόμα στην ιδιοκτησία της οικογένειας και συγκεκριμένα στον εξ αγχιστείας απόγονο αυτής, Στρατή Στρατήγη, πρώην βουλευτή και δικηγόρο.
Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου (26 Απριλίου 1959) είναι Έλληνας τραγουδοποιός και ποιητής. Η μουσική του συνδυάζει στοιχεία ροκ, λαϊκής και ελληνικής παραδοσιακής μουσικής.
Βιογραφία
Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου γεννήθηκε το 1959 στην Ελασσόνα και μεγάλωσε στον Τύρναβο. Σπούδασε Μηχανολόγος Μηχανικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Στον στρατό άρχισε να μορφοποιεί τα πρώτα του τραγούδια.
Η πρώτη συμμετοχή στη δισκογραφία ήταν με τα τραγούδια Λεγεωνάριος και Μαύρος Γάτος στον δίσκο Διαίρεση του Βασίλη Παπακωνσταντίνου (πρόκειται για απλή συνωνυμία). Πριν ασχοληθεί επαγγελματικά με τη μουσική εργαζόταν ως εργολάβος δημοσίων έργων. Ζει στη Λάρισα, είναι παντρεμένος και έχει δίδυμους ενήλικους γιους, ένας εκ των οποίων, ο Κωνσταντής, ασχολείται επίσης με την μουσική και έχει γράψει και ο ίδιος μουσικές για ταινία μεγάλου μήκους.
Ο Παπακωνσταντίνου έχει συνεργαστεί με μερικούς από τους σημαντικότερους Έλληνες μουσικούς. Στις ηχογραφήσεις, στις παραγωγές και στις συναυλίες του έχουν συμμετάσχει μεταξύ άλλων οι Γιάννης Αγγελάκας (φωνή), Σωκράτης Μάλαμας (φωνή), Μελίνα Κανά (φωνή), Μάρθα Φριντζήλα (φωνή), Γιώργος Μιχαήλ (φωνή), Γιάννης Χαρούλης (φωνή), Μπάμπης Παπαδόπουλος (κιθάρες), Γιώργος (Μπαντούκ) Αποστολάκης (κιθάρες, πλήκτρα, φυσαρμόνικα), Αλέξης Αποστολάκης (τύμπανα), Δημήτρης Μπασλάμ (κοντραμπάσσο), Δημήτρης Μυστακίδης (κιθάρα, λαούτο, τζουράς), Φώτης Σιώτας (φωνή, βιολί, πλήκτρα), Παντελής Στόικος (τρομπέτα, καβάλ), Φλώρος Φλωρίδης (πνευστά), Κώστας Παρίσης (κιθάρες), Τάσος Μισυρλής (τσέλο), Μιχάλης Χανιώτης (μπουζούκι), Florian Micuta (πλήκτρα), Κώστας Θεοδώρου-Dine Doneff (κόντρα μπάσο, κρουστά). Ματούλα Ζαμανη(φωνή), Μελίνα Κανά (φωνή).
Πρανάμπ Μουχέρτζι
Ο Πρανάμπ Μουχέρτζι (βεγγαλικά: প্রণব মুখোপাধ্যায় Προνάμπ Μουχοπαντιάι, χίντι: प्रणब मुखर्जी Πρανάμπ Μουχάρτζι, 11 Δεκεμβρίου 1935 - 31 Αυγούστου 2020) ήταν Ινδός πολιτικός και ο 13ος πρόεδρος της Ινδίας. Έγινε πρόεδρος στις 25 Ιουλίου 2012. Πριν, είχε διατελέσει Υπουργός Εξωτερικών, Άμυνας, Εμπορίου και Οικονομικών σε διαφορετικές χρονικές στιγμές.
Καταγωγή και σπουδές
Γεννήθηκε στο χωριό Μιράτι στην Περιφέρεια Δυτικής Βεγγάλης. Η οικογένειά του καταγόταν από τη Βεγγάλη. Ο πατέρας του είχε υπηρετήσει ως βουλευτής στη Δυτική Βεγγάλη.
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Καλκούτας. Στη συνέχεια απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο στις Πολιτικές Επιστήμες και στην Ιστορία και πτυχίο LL.B. από το Πανεπιστήμιο της Καλκούτας.
Πολιτική σταδιοδρομία
Το ταλέντο του αναγνωρίστηκε από την πρωθυπουργό Ίντιρα Γκάντι, η οποία τον στρατολόγησε στο κόμμα της, το Ινδικό Εθνικό Κογκρέσο. Έγινε μέλος της Ράτζια Σάμπα (της Άνω Βουλής της Ινδίας) τον Ιούλιο του 1969. Ο Μουχέρτζι επανεξελέγη βουλευτής το 1975, 1981, 1993 και το 1999. Υπηρέτησε ως υπουργός Οικονομικών από το 1982 ως το 1984.
Το 1986 ίδρυσε ένα άλλο κόμμα, το Κογκρέσο Ράστριγια Σαματζβαντί (RSC), στην Δυτική Βεγγάλη. Από το 1995 ως το 1996 ήταν υπουργός Εξωτερικών. Το 2004 ανέλαβε υπουργός Άμυνας ως το 2006 και μετά, από το 2006 ως το 2009 διετέλεσε ξανά υπουργός Εξωτερικών. Από το 2009 ως το 2012 ήταν ξανά υπουργός Οικονομικών.
Με την εκλογή του στην προεδρία της χώρας τερμάτισε την πολιτική του σταδιοδρομία και σταμάτησε να είναι μέλος του Ινδικού Εθνικού Κογκρέσου.
Από τον Ιούλιο του 2012 ως τον Ιούλιο του 2017 υπηρέτησε ως Πρόεδρος της Ινδίας.
Πέθανε στις 31 Αυγούστου 2020 σε ηλικία 84 ετών στο Νέο Δελχί από θρόμβωση και επιπλοκές της COVID-19
.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ινδίας Κατηγορία:Ινδοί αυτοβιογράφοι
Γαλλοπρωσικός Πόλεμος
Οι Γάλλοι ηττήθηκαν στη μάχη του Σεντάν στη Βορειοανατολική Γαλλία την 1η Σεπτεμβρίου 1870. Την επομένη, 2 Σεπτεμβρίου 1870, ο Ναπολέων Γ΄ μαζί με 100.000 στρατιώτες αιχμαλωτίστηκαν και η αυτοκρατορία κατέρρευσε. Ωστόσο η Γαλλία συνέχισε τον πόλεμο μέχρι τη μάχη του Μετς στη Βορειοανατολική Γαλλία όπου 180.000 Γάλλοι αιχμαλωτίστηκαν και υπογράφηκε η συνθηκολόγηση τον Φεβρουάριο του 1871 μεταξύ του Γάλλου πρωθυπουργού Αντόλφ Τιέρ (1797–1877) και του πρωθυπουργού της Πρωσίας και αργότερα καγκελαρίου Όττο φον Μπίσμαρκ (1815–1895). Η Συνθήκη επέβαλε στη Γαλλία την καταβολή ενός ή δύο δισεκατομμυρίων φράγκων ως πολεμική αποζημίωση καθώς και την προσάρτηση της Αλσατίας και της Λωρραίνης στη Γερμανία.
Ωστόσο η εθνοφρουρά και οι εργάτες του Παρισιού αντέδρασαν, παρά το γεγονός ότι ήταν υπό πολιορκία από τους Γερμανούς από τον Σεπτέμβριο του 1870 έως τον Ιανουάριο του 1871, και τον Μάρτιο του 1871 κατέλαβαν το Παρίσι δημιουργώντας την Παρισινή Κομμούνα, η οποία κατεστάλη βίαια από τα γαλλικά στρατεύματα, που παρέμειναν πιστά στον Τιέρ, με την υποστήριξη των Πρώσων.
Αιτίες
Οι αιτίες του γαλλοπρωσικού πολέμου είναι βαθιά ριζωμένες στα γεγονότα γύρω από τη βαθμιαία πρόοδο της διαδικασίας ένωσης των γερμανικών κρατιδίων υπό τον Όττο φον Μπίσμαρκ. Στα μέσα του Αυστροπρωσικού πολέμου του 1866, η Ευγενία, Αυτοκράτειρα της Γαλλίας, ο υπουργός Εξωτερικών Ντρουίν ντε Λυί και ο υπουργός Πολέμου Ζακ Λουί Ραντόν, ανησυχούσαν ότι μια πρωσική νίκη ίσως έθετε σε κίνδυνο τη θέση της Γαλλίας ως κυρίαρχης δύναμης στην Ευρώπη, που είχε κερδίσει μετά το Γαλλοαυστριακό πόλεμο του 1859. Ως εκ τούτου, πίεσαν, ανεπιτυχώς όμως, τον Ναπολέοντα Γ΄ να μεσολαβήσει με επιστράτευση και κινητοποίηση του γαλλικού στρατού στα ανατολικά σύνορα της Γαλλίας, ενώ ο κύριος όγκος των πρωσικών στρατιών είχε εμπλακεί στη Βοημία, ως προειδοποίηση ότι καμία εδαφική αλλαγή θα ελάμβανε χώρα στα γερμανικά εδάφη χωρίς την πρότερη συμβουλή και γνώμη της Γαλλίας.
Ως αποτέλεσμα της προσάρτησης από τους Πρώσους αρκετών γερμανικών κρατιδίων που είχαν συνταχθεί με την Αυστρία κατά τον πόλεμο του 1866 και το σχηματισμό της Βόρειας Γερμανικής Συνομοσπονδίας υπό την αιγίδα της Πρωσίας, η γαλλική κοινή γνώμη δυσαρεστήθηκε και απαιτούσε πλέον πιο σκληρή στάση καθώς και εδαφικές παραχωρήσεις ως αποζημίωση. Έτσι, ο Ναπολέων Γ΄ απαίτησε από την Πρωσία την επιστροφή της χώρας του στα σύνορα του 1814, με την προσάρτηση του Λουξεμβούργου, του μεγαλύτερου τμήματος της περιοχής του Σάαρ, καθώς και του βαυαρικού Παλατινάτου. Ο Μπίσμαρκ αρνήθηκε στεγνά σε αυτό που αποκαλούσε περιφρονητικά ως γαλλική "πολιτική των πουρμπουάρ" και κατόπιν μετέφερε τις έγγραφες εδαφικές απαιτήσεις του Ναπολέοντος Γ΄ στο Βασίλειο της Βαυαρίας και τα άλλα νότια γερμανικά κρατίδια της Βυρτεμβέργης, Βάδης και Έσσης-Ντάρμστατ, γεγονός που οδήγησε στην επίσπευση της σύναψης αμυντικών συμμαχιών με αυτά. Η Γαλλία είχε στιβαρά αντιταχθεί σε οποιαδήποτε περαιτέρω συμμαχία γερμανικών κρατιδίων, που θα είχε ως αποτέλεσμα τη σημαντική στρατιωτική ενίσχυση της Πρωσίας.
Γάλλοι
Ο Γαλλικός Στρατός αποτελούνταν σε καιρό ειρήνης από 426.000 στρατιώτες, κάποιοι από αυτούς επαγγελματίες, και άλλοι στρατεύσιμοι, που έως το Μάρτιο 1869 επιλέγονταν με κλήρο και υπηρετούσαν για περίοδο επτά ετών. Κάποιοι από αυτούς ήταν βετεράνοι προηγούμενων γαλλικών εκστρατειών, όπως στον Κριμαϊκό Πόλεμο, τον αποικιοκρατικό πόλεμο στην Αλγερία, το Γαλλοαυστριακό Πόλεμο στην Ιταλία, και την εκστρατεία στο Μεξικό.
Παρόλα αυτά, μετά τον Αυστροπρωσικό Πόλεμο τέσσερα χρόνια πριν, είχε υπολογιστεί ότι, με τις δεσμεύσεις στην Αλγερία και αλλού, ο Γαλλικός Στρατός μπορούσε να αντιπαρατάξει μόλις 288.000 άνδρες απέναντι στον Πρωσικό Στρατό, τη στιγμή που απαιτούνταν για μια τέτοια σύγκρουση αριθμός 1.000.000 ανδρών. Υπό τον στρατάρχη Αντόλφ Νιελ, έγιναν επείγουσες μεταρρυθμίσεις. Εισήχθη η καθολική υποχρεωτική στρατολόγηση, η οποία, σε συνδυασμό με μια μικρότερη περίοδο υπηρεσίας απέδωσε αυξημένους αριθμούς εφέδρων, που σε περίοδο επιστράτευσης θα επάνδρωναν το στρατό στο σχεδιασμένο αριθμό των 800.000 ανδρών. Αυτοί που για οποιονδήποτε λόγο δεν στρατολογούνταν, εντάσσονταν στη δύναμη της Κινητής Φρουράς, μιας πολιτοφυλακής με ονομαστική δύναμη 400.000 ανδρών. Παρόλα αυτά, ο Γαλλοπρωσικός Πόλεμος ξέσπασε προτού οι μεταρρυθμίσεις αυτές τεθούν ολότελα σ' εφαρμογή. Η επιστράτευση των εφέδρων ήταν χαοτική και είχε ως αποτέλεσμα μεγάλους αριθμούς περιπλανώμενων ανδρών, ενώ οι άνδρες της Κινητής Φρουράς ήταν γενικώς ανεκπαίδευτοι και επιρρεπείς σε ανταρσίες.
Το γαλλικό πεζικό ήταν εφοδιασμένο με το οπισθογεμές γαλλικό τυφέκιο Σασσπό (Chassepot), ένα από τα πιο σύγχρονα μαζικής παραγωγής πυροβόλα όπλα στον κόσμο την εποχή εκείνη, με απόθεμα 1.037.555 τυφεκίων στις γαλλικές αποθήκες. Με μικρότερου διαμετρήματος σφαίρες, είχε μέγιστο αποτελεσματικό βεληνεκές περίπου 1.500 μέτρων, με μικρό χρόνο επανόπλισης. Οι γαλλικές τακτικές μάχης έδιναν έμφαση στην αμυντική χρήση του τυφεκίου Chassepot σε μάχες χαρακωμάτων. Το πυροβολικό ηταν εφοδιασμένο με ραβδωτής κάννης εμπροσθογεμή πυροβόλα Λα Ιτ (La Hitte), γαλλικής κατασκευής. Ο στρατός κατείχε επίσης ένα όπλο πρόδρομο του πολυβόλου, το μυδραλιοβόλο, που μπορούσε να εξαπολύσει σημαντική συγκεντρωτική δύναμη πυρός, αλλά υπολειπόταν σε βεληνεκές και ήταν σχετικά στατικό, δυσκίνητο, οπότε μπορούσε εύκολα και γρήγορα να υπερκεραστεί από τον εχθρό. Τα μυδραλιοβόλα φέρονταν επί κιλλίβαντα πυροβόλου και ήταν οργανωμένα σε πυροβολαρχίες, όπως τα πυροβόλα (κανόνια).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεότερη ιστορία Πρωσικος Κατηγορία:Πόλεμοι της Πρωσίας
Βασίλειος Μαρκεζίνης
Ο Βασίλειος Μαρκεζίνης (Αθήνα 10 Ιουλίου 1944 - Οξφόρδη 24 Απριλίου 2023) ήταν Έλληνας νομικός και πανεπιστημιακός, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Τέξας.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 10 Ιουλίου 1944 και ήταν γιος του πολιτικού Σπύρου Μαρκεζίνη. Έλαβε το πτυχίο του από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών με βαθμό 10 και το πρώτο του διδακτορικό με άριστα. Ήταν τακτικός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Τέξας και ιδρυτής και διευθυντής του Ινστιτούτου Διεθνικού Δικαίου του Πανεπιστημίου του Τέξας στο Ώστιν. Διετέλεσε τακτικός Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, όπου ίδρυσε και διηύθυνε από το 2001 έως το 2007 το Ινστιτούτο Παγκοσμίου Δικαίου, όπως επίσης και του Πανεπιστήμιου του Λάιντεν (Ολλανδίας) και του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, όπου ίδρυσε και διηύθυνε από το 1995 ως το 2001 το Ινστιτούτο Ευρωπαϊκού και Συγκριτικού Δικαίου. Επιπλέον, έχει διδάξει σε είκοσι πέντε πανεπιστήμια ανά τον κόσμο, έχει συγγράψει τριάντα τρία βιβλία και πάνω από εκατόν τριάντα νομικά άρθρα, τα οποία έχουν δημοσιευθεί σε νομικά περιοδικά σε ολόκληρο τον κόσμο.
Τα έργα του έχουν μεταφραστεί στα γερμανικά, γαλλικά, ιταλικά, πορτογαλικά και κινεζικά. Είναι Μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας, αντεπιστέλλον Μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας και της Ακαδημίας Αθηνών, ξένος Εταίρος της Βελγικής, της Ολλανδικής και της Ιταλικής Ακαδημίας (Academia dei Lincei), όπως επίσης και του Αμερικανικού Ινστιτούτου Δικαίου. Από το 1997 φέρει τον τίτλο του Επίτιμου Συμβούλου της Βασίλισσας της Μεγάλης Βρετανίας (Queen's Counsel), ενώ από το 2000 είναι Ειδικός Επιστημονικός Σύμβουλος του Πρώτου Προέδρου του Γαλλικού Ακυρωτικού (Cour de Cassation). Από το 2007 είναι Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Κοινωφελούς Ιδρύματος «Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης».
Έχει τιμηθεί με υψηλότατες διακρίσεις, όπως είναι ο Ταξιάρχης του Τάγματος της Τιμής από την ελληνική πολιτεία (2000), ο Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Τιμής από την Ιταλία (2002), Ταξιάρχης της Λεγεώνας της Τιμής της Γαλλίας (2004), ο Μεγαλόσταυρος του Εθνικού Τάγματος της Αξίας από τη Γαλλία (2006), καθώς και ο Ανώτερος Ταξιάρχης μετά Ταινίας και Αστέρος από τη Γερμανία (2005). Το 2005 έλαβε τον τίτλο του Ιππότη από τη Βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ για τις εξαίρετες υπηρεσίες που έχει προσφέρει στις διεθνείς νομικές σχέσεις, έτσι λοιπόν στη Βρετανία φέρει τον τίτλο Sir.
Απεβίωσε στις 24 Απριλίου 2023.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Οικογένεια Μαρκεζίνη
Πασχαλινά αβγά
thumb|225px|Πασχαλινά αβγά Τα πασχαλινά αβγά είναι μέρος των Πασχαλινών εθίμων, είτε βαμμένα κόκκινα αβγά, είτε σοκολατένια αβγά.
Παραδοσιακά αβγά
Στην Ελλάδα τα αβγά αυτά βάφονται κατά κύριο λόγο κόκκινα (αν και δεν είναι ασυνήθιστη ποικιλία χρωμάτων ή και σχεδίων), ενώ σε άλλες χώρες τα αβγά βάφονται σε περισσότερα χρώματα, αρκετές φορές με περίτεχνα σχήματα.
Τα αβγά βάφονται παραδοσιακά τη Μεγάλη Πέμπτη και αρχίζουν να καταναλώνονται την Κυριακή του Πάσχα.
Τσούγκρισμα των αβγών
Μέρος του εθίμου των πασχαλινών αβγών είναι και το τσούγκρισμα. Πριν από την κατανάλωσή τους, ιδιαίτερα στο πασχαλινό τραπέζι, ο καθένας διαλέγει το δικό του αβγό και το τσουγκρίζει με αυτό άλλου. Όποιος έχει το αβγό που δεν έσπασε, το τσουγκρίζει στη συνέχεια με το αβγό τρίτου και ούτω καθεξής μέχρι να αναδειχθεί αυτός που έχει το πιο ισχυρό αβγό.
Χαρακτηριστική στιγμή του εθίμου στην πασχαλινή επικαιρότητα είναι το τσούγκρισμα των αβγών των πολιτικών αρχηγών οι οποίοι περνούν την ημέρα του Πάσχα σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Σε αυτή την περίπτωση (η οποία συνήθως απαθανατίζεται με τηλεοπτική κάλυψη), ο πολιτικός αρχηγός τσουγκρίζει αβγά με όλο το στρατιωτικό προσωπικό.
Σοκολατένια αβγά
right|thumb|225px|Σοκολατένια πασχαλινά αβγά με περιτύλιγμα Μέρος των σύγχρονων πασχαλινών εθίμων είναι και τα σοκολατένια πασχαλινά αβγά, τα οποία συνήθως προσφέρονται σε παιδιά και περιέχουν μικρά παιχνίδια.
Βαφή των αβγών
Σήμερα κυκλοφορούν ειδικές βαφές που δίνουν έντονα ομοιόμορφα χρώματα. Εκτός από τις βαφές αυτές υπάρχουν και παραδοσιακοί τρόποι βαψίματος όπως με ξερά φύλλα κρεμμυδιού με τα οποία τα αβγά παίρνουν ένα ελαφρύ κεραμιδί χρώμα. Εναλλακτικά, μπορεί να καλυφθεί με φύλλα κρεμμυδιού το αβγό, να το τυλίξει και να το δέσει σφιχτά μέσα σε ένα μικρό δίχτυ ή σε μία κάλτσα και να το βάλει στη βαφή με αποτέλεσμα να βγαίνουν διάφορα σχέδια στα μέρη που εφάπτεται το φύλλο και δεν πηγαίνει η βαφή.
Στόλισμα πασχαλινών αβγών
Υπάρχουν πλέον πολλοί τρόποι διακοσμήσεως των πασχαλινών αβγών. Εκτός από την πολυχρωμία που μπορεί να δημιουργηθεί (εκτός του κόκκινου χρώματος), ένας τρόπος είναι τα αυτοκόλλητα που υπάρχουν στις συσκευασίες των χρωμάτων που χρησιμοποιούνται από τον περισσότερο κόσμο.
Πασχαλινά αβ Αβγά
Λεχούρι Αχαΐας
260px|thumb|Το Λεχούρι χιονισμένο. 260px|thumb|Άποψη του χωριού. Το Λεχούρι είναι χωριό και Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Αροανίας του Δήμου Καλαβρύτων στο ορεινό τμήμα του Νομού Αχαΐας.
Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» ήταν αυτοτελής κοινότητα ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε Δημοτικό Διαμέρισμα του «Καποδιστριακού» Δήμου Αροανίας. Στην ίδια Τοπική Κοινότητα ανήκουν επίσης οι οικισμοί Σέλλι και Κερασιά. Στην Απογραφή του 2011 ο ομώνυμος οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 209 μόνιμους κατοίκους και συνολικά όλη η πρώην ομώνυμη κοινότητα 288 κατοίκους.
Τοποθεσία
Είναι ένα ορεινό χωριό ευρισκόμενο σε υψόμετρο 970 μέτρων στο οποίο η αμφιθεατρική του όψη προσδίδει ιδιαίτερη ομορφιά. Είναι χτισμένο σε μια από τις ελατόφυτες πλαγιές του Καλλιφωνίου όρους, παραφυάδας του Ερύμανθου, στο δυτικό τμήμα αυτού. Περιβάλλεται από βουνά κατάφυτα με δάση και έχει άφθονα νερά. Από τη θέση "Λειβαρτζινό" του κεντρικού δρόμου Τριπόταμα – Καλάβρυτα απέχει 7 χιλιόμετρα.
Η απόσταση μέσω του οδικού άξονα με τα Καλάβρυτα είναι περί τα 41 χιλιόμετρα, ενώ απέχει επίσης από την Πάτρα 103 χιλιόμετρα, από την Τρίπολη Αρκαδίας 89 χιλιόμετρα και 80 χιλιόμετρα από τον Πύργο Ηλείας.
Ονομασία
Για την ονομασία του υπάρχουν κατά τον ιστορικό - λαογράφο Γ. Πορετσάνο δυο εκδοχές: α) Η πρώτη ότι προέρχεται από την ομηρική λέξη "ουρέα" που σημαίνει κορφοβούνια και β) η δεύτερη από την κρητική λέξη "λέσκες" που σημαίνει κορυφογραμμές.
Ιστορία
Στην ευρύτερη περιοχή έχουν βρεθεί ίχνη κατοικιών και τάφων της ρωμαϊκής μάλλον εποχής. Το Λεχούρι αναφέρεται και στην απογραφή «Γριμάνι» που έγινε το 1700 από τους Ενετούς κατά την διάρκεια της παραμονής τους στην Πελοπόννησο.
Το Λεχούρι το 1821
Από το Λεχούρι κατάγονταν η οικογένεια αγωνιστών της Επανάστασης του 1821 Λεχουρίτες: Γεώργιος Λεχουρίτης, Αναγνώστης Λεχουρίτης, όπως επίσης και οι αγωνιστές Γ. Γαλάνης, Αγγελής Πορετσάνος, Αυγουστής Λαδάς, Β. Πέπας, Δήμος Λάγιος, Χρύσανθος Κουρόγιαννος, Σπηλιώτης Φασουλάρας, Γ. Σωτήρης, Αν. Οικονόμου, Κ. Λέγουρας, Β. Πατητήρας Ν. Καραχούσος, Απόστολος Περσάνης, Δήμ. Ρέμπος, Ηλίας Τσεκλένης, Δ. Πορετσάνος κ.ά.
Το Λεχούρι έχει να παρουσιάσει ένα ένδοξο ιστορικό παρελθόν. Στον απελευθερωτικό αγώνα του 1821 αποτελούσε το κέντρο οργάνωσης των πολεμικών επιχειρήσεων για διάφορες μάχες, με αρχηγό τον οπλαρχηγό Καπετάν Γιώργη (Παπαδόπουλο) Λεχουρίτη. Στο χωριό διασώζεται και ο πύργος του, στον οποίο έμεινε έγκλειστος (ως αιχμάλωτος) ο Τούρκος διοικητής των Καλαβρύτων Ιμπραήμ Αρναούτογλου μετά την απελευθέρωση της πόλης στις 21 Μαρτίου 1821. Σήμερα ο ιστορικός αυτός πύργος έχει μετατραπεί σε μουσείο από την ιδιοκτήτρια του κα Ελένη Πορετσάνου και τον αείμνηστο πατέρα της Γιώργη Πορετσάνο, λογοτέχνη και συγγραφέα. Το Λεχούρι επίσης, κατά τους παλαιότερους χρόνους, αποτελούσε το σταυροδρόμι στο ορεινό μονοπάτι που οδηγούσε στην Πάτρα μέσω Βλασίας – Χαλανδρίτσας.
Αξιοθέατα
Εκτός από τον ιστορικό πύργο του Λεχουρίτη, σημαντικό μνημείο του Λεχουρίου είναι και ο "Αϊ Γιώργης", μικρομονάστηρο του 16ου αιώνα. Στην όμορφη πλατεία του χωριού δεσπόζει η προτομή του Καπετάν Γιώργη Λεχουρίτη. Κάτω απ’ τη σκιά του στις παραπλήσιες ταβέρνες και τα καφενεία ο επισκέπτης μπορεί να γευτεί παραδοσιακές νοστιμιές και τσίπουρο της περιοχής.
Λοιπά στοιχεία
Πλησίον του Λεχουρίου, προς τη μεριά της μυθικής "Καπρίβαινας" των Καμενιάνων, βρίσκεται ο μικρός οικισμός της Κερασιάς. Το Λεχούρι σήμερα κρατιέται ζωντανό με πλούσιες εκδηλώσεις του Συλλόγου Λεχουριτών και Κερασοβινών Πάτρας "Τα Εισόδια της Θεοτόκου"
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Αροανίας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Σαμπάνια
Η σαμπάνια (γαλλ. champagne) είναι εκλεκτός αφρώδης οίνος που παράγεται από σταφύλια που καλλιεργούνται στη Γαλλία και πιο συγκεκριμένα στην περιοχή της Καμπανίας (γαλλ. Champagne) απ' όπου πήρε και το όνομα της. Ο όρος "σαμπάνια" χρησιμοποιείται ως γενικός όρος για τον αφρώδη οίνο, αλλά πολλές χώρες τον χρησιμοποιούν αποκλειστικά για αφρώδεις οίνους που προέρχονται απ' την Καμπανία και παράγονται σύμφωνα με τους κανόνες της διπλής ζύμωσης και παλαίωσης.
Τα κύρια σταφύλια που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή σαμπάνιας είναι "Pinot Noir", " Chardonnay" και "Pinot Meunier". Σύμφωνα με το νόμο της Σαμπάνιας επιτρέπονται μόνο σταφύλια που καλλιεργούνται σύμφωνα με τους κανόνες ονομασίας σε ειδικά καθορισμένα οικόπεδα εντός της ονομασίας που θα χρησιμοποιείται για την παραγωγή της σαμπάνιας. Ορισμένοι αφρώδης οίνοι που παράγονται σε άλλες περιοχές του κόσμου χρησιμοποιούν άλλα σταφύλια.
Η σαμπάνια απέκτησε παγκόσμια φήμη λόγω της σύνδεσής της με τους Γάλλους βασιλείς. Οι βασιλείς από όλη την Ευρώπη διέδωσαν το μήνυμα της μοναδικότητας του αφρώδους οίνου από την Καμπανία και τη σύνδεσή του με την πολυτέλεια και την εξουσία στα μέσα του 17ου, 18ου και 19ου αιώνα. Οι κορυφαίοι κατασκευαστές κατέβαλαν μεγάλη προσπάθεια για τη δημιουργία μιας ιστορίας και ταυτότητας για το κρασί τους, συνδέοντάς τους και με την αρχοντιά. Μέσα από τη διαφήμιση και τη συσκευασία του επεδίωξαν να συνδεθεί η σαμπάνια με την υψηλή πολυτέλεια, τις κοινωνικές εκδηλώσεις και τελετουργίες. Οι προσπάθειές τους συνέπεσαν με την ανάδυση μιας μεσαίας τάξης που αναζητούσε τρόπους να δαπανήσει τα χρήματα της σε σύμβολα αναβάθμισης της κοινωνικής της τάξης.
Προέλευση
Τα κρασιά από την περιοχή της Καμπανίας ήταν γνωστά από τη μεσαιωνική εποχή. Οι Ρωμαίοι ήταν οι πρώτοι που είχαν φυτέψει αμπέλια στην περιοχή της βορειοανατολικής Γαλλίας, με την περιοχή να καλλιεργείται από τουλάχιστον τον 5ο αιώνα, ενδεχομένως και νωρίτερα. Αργότερα, στις εκκλησίες που κατείχαν αμπελώνες, οι μοναχοί παράγουν κρασί για χρήση στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Στη Γαλλία, η πρώτη αφρώδης σαμπάνια δημιουργήθηκε τυχαία. Η πίεση οδήγησε το κρασί να ονομάζεται «κρασί του διαβόλου» (γαλλ. le Vin du Diable), οι φιάλες εξερράγησαν και οι φελλοί πετάχτηκαν μακριά. Το 1844 ο Αδόλφος Jaquesson εφηύρε ένα ειδικό πώμα (γαλλ. muselet) για να αποτρέψει τα πώματα να εκτοξεύονται. Οι αρχικές εκδόσεις ήταν δύσκολο να εφαρμοστούν και άβολο να αφαιρεθούν. Τον 19ο αιώνα η σαμπάνια ήταν αισθητά πιο γλυκιά από τη σαμπάνια του σήμερα. Η τάση προς ξηρότερη σαμπάνια άρχισε όταν η "Perrier-Jouet" αποφάσισε να μην γλυκάνει τους οίνους εποχής του 1846 πριν από την εξαγωγή τους στο Λονδίνο.
Το μεγαλύτερο μέρος της σαμπάνιας που παράγεται σήμερα είναι "μη-vintage", που σημαίνει ότι είναι μια μίξη σταφυλιών από πολλαπλές σοδειές. Το μεγαλύτερο μέρος της βάσης θα είναι από ενός μόνο έτους του τρύγου με τους παραγωγούς να αναμειγνύουν ποσοστό από 10-15% (ακόμη και σε ποσοστό 40%) του οίνου από ώριμα σταφύλια. Εάν οι συνθήκες μιας συγκεκριμένης εποχής είναι ευνοϊκές, ορισμένοι παραγωγοί θα κάνουν ένα "vintage" κρασί που πρέπει να αποτελείται τουλάχιστον κατά 85% των σταφυλιών από το έτος συγκομιδής. Σύμφωνα με κανονισμούς των σαμπανιζέ κρασιών, τα σπίτια που κάνουν τόσο "vintage" και μη εκλεκτής ποιότητας κρασιά επιτρέπεται να χρησιμοποιούν περισσότερο από το 80% της συγκομιδής του συνολικής εσοδείας για την παραγωγή σαμπάνιας. Σε λιγότερο ιδανικές χρονιές, ορισμένοι παραγωγοί θα παράγουν ένα κρασί από μόνο αυτό το μοναδικό "vintage" και θα εξακολουθεί να ονομάζεται ως μη συγκομιδής και όχι ως "vintage", δεδομένου ότι το κρασί θα είναι κατώτερης ποιότητας και οι παραγωγοί έχουν περιορισμένη επιθυμία να διατηρούν το κρασί για μελλοντική ανάμειξη.
Prestige cuvée
Οι οίνοι τύπου Prestige cuvée είναι ένα ιδιόκτητο μείγμα οίνων (σαμπάνια συνήθως) που θεωρείται η κορυφή της γκάμας του παραγωγού. Διάσημα παραδείγματα περιλαμβάνουν τα "Cristal" του Louis Roederer, "Grand Laurent-Perrier" της Siècle, "Moet & Chandon" Dom Perignon, "Femme Cuvée" Duval-Leroy και "Cuvée Sir Winston Churchill" Pol Roger's. Γνωστότερο προϊόν βάσης γόητρου είναι η Moet & Chandon Dom Perignon, που ξεκίνησε το 1936 με τον τρύγο του 1921.
Blanc de Noirs
Ο γαλλικός όρος (κυριολεκτικά "λευκό των μαύρων") για ένα λευκό κρασί που παράγεται εξ'ολοκλήρου από μαύρα σταφύλια. Μαύρα, κόκκινα, ή σταφύλια που έχουν άσπρη σάρκα και ο χυμός σταφυλιών που λαμβάνεται μετά την ελάχιστη δυνατή επαφή με το φλοιό παράγει κρασί λευκό, το χρώμα του οποίου αντισταθμίστηκε από την μικρή ποσότητα κόκκινων χρωστικών ουσιών του φλοιού και μετατρέπεται σε πιο ανοιχτές αποχρώσεις του κίτρινου, που συχνά περιγράφεται ως λευκό-κίτρινο, λευκό-γκρι, ή ασημί χρώμα. Πιο συχνά απαντώνται στην πόλη της Καμπανίας, όπου μια σειρά από σπίτια έχουν ακολουθήσει το παράδειγμα του "Bollinger Françaises cuvée Vieilles Vignes" στην εισαγωγή ενός προϊόντος βάσης που προέρχεται είτε από "Pinot Noir", "Pinot Meunier", ή ένα μίγμα και των δύο. Το κρασί "Bollinger" φημίζεται για την έντονη πλούσια φύση του και για το γεμάτο σώμα του, το οποίο έχει να κάνει περισσότερο με τον τρόπο που έχουν φυτευτεί τα σταφύλια και τη συγκομιδή σε κάποια ενδογενή ιδιότητα των blanc de Noirs σαμπανιών, η οποία συχνά είναι λίγο διαφορετική από τα προϊόντα βάσης, συμπεριλαμβανομένων ένα ποσοστό του "Chardonnay".
Blanc de Blancs
Ο γαλλικός όρος που σημαίνει «λευκό των λευκών», και χρησιμοποιείται για να ορίσει σαμπάνιες που προέρχονται αποκλειστικά από σταφύλια "Chardonnay". Το πιο διάσημο παράδειγμα αποτελεί η "Ruinart". Ο όρος χρησιμοποιείται περιστασιακά και σε άλλους αφρώδης οίνους περιφερειών παραγωγής, συνήθως για να υποδηλώσει "Chardonnay" μόνο κρασιά και όχι κάθε αφρώδη οίνο που προέρχεται από άλλες λευκές ποικιλίες σταφυλιών.
Ροζέ Σαμπάνια
Τα κρασιά ροζέ σαμπάνιας (επίσης γνωστή ως ροζ σαμπάνια) που παράγονται είτε αφήνοντας το χυμό των σταφυλιών σε μαύρο διαλυτοποιητή φλοιού για ένα σύντομο χρονικό διάστημα (γνωστό ως saigneé μέθοδος) ή, συχνότερα, με την προσθήκη μιας μικρής ποσότητας πινό νουάρ, κόκκινο κρασί από τον αφρώδη οίνο Cuvee. Η σαμπάνια είναι συνήθως φωτεινή στο χρώμα, ακόμη και αν παράγεται με κόκκινα σταφύλια, επειδή ο χυμός εξάγεται από τα σταφύλια χρησιμοποιώντας μια απαλή, διαδικασία που ελαχιστοποιεί το χρόνο που ξοδεύει ο χυμός σε επαφή με τα φλοιό, το οποίο είναι αυτό που δίνει κόκκινο κρασί το χρώμα του. Η Ροζέ σαμπάνια είναι ένα από τα λίγα κρασιά που επιτρέπει την παραγωγή του ροζέ, με την προσθήκη μικρής ποσότητας κόκκινου κρασιού κατά τη διάρκεια της ανάμειξης. Αυτό διασφαλίζει ένα προβλέψιμο και αναπαραγώσιμο χρώμα, επιτρέποντας ένα σταθερό χρώμα ροζέ από έτος σε έτος.
Λόγω του υψηλού κινδύνου και το κόστος από τη χρήση του, είναι πολύ λίγοι οι παραγωγοί οι οποίοι συνήθως δεν προσθέτουν κανένα επιπλέον κόκκινο κρασί. Αυτές περιλαμβάνουν "Laurent Perrier", "Louis Roederer", και "Guy Charbaut".
Πηγές
Κατηγορία:Γαλλικό κρασί
Αντώνιος και Κλεοπάτρα (Σαίξπηρ)
Αντώνιος και η Κλεοπάτρα (αγγλικός τίτλος: Antony and Cleopatra) είναι τραγωδία του Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Αναφέρεται στον έρωτα και την τραγική μοίρα του Ρωμαίου στρατηγού Μάρκου Αντώνιου και της Αιγύπτιας βασίλισσας Κλεοπάτρας. Το έργο, που ανήκει στα λεγόμενα ρωμαϊκά δράματα, ολοκληρώθηκε πιθανώς από τον Σαίξπηρ γύρω στο 1606/1607, παρουσιάσθηκε για πρώτη φορά το 1607 ή 1608 και δημοσιεύτηκε το 1623. Μπορεί να θεωρηθεί ως συνέχεια του Ιουλίου Καίσαρα. Διαδραματίζεται με γρήγορες πανοραμικές αλλαγές στη Ρώμη, την Αίγυπτο, την Ελλάδα και τη Βόρεια Αφρική και εκτείνεται σε περίπου 10 χρόνια ιστορικής αφήγησης, από τον γάμο του Αντώνιου με την Οκταβία το 40 π.Χ. έως τον θάνατο της Κλεοπάτρας και του Αντώνιου το 30 π.Χ.
Πορνογραφία για πάντα
Ο περιγραφικός όρος πορνογραφία για πάντα αναφέρεται γενικά σε ταινίες όπου μαγνητοσκοπείται η σεξουαλική συνεύρεση ανάμεσα σε γιγαντιαία πάντα, με την κινηματογράφηση και τη μετέπειτα προβολή της να αποσκοπεί στην δημιουργία και ενθάρρυνση της σεξουαλικής επιθυμίας και ζευγαρώματος στα πάντα που παρακολουθούν την ταινία, ως ένα από τα μέτρα ενάντια στον κίνδυνο εξαφάνισης του είδους.
Αντώνιος και Κλεοπάτρα (Σαίξπηρ)
Το εκτενές και πολύπλοκο έργο, με 3000 στίχους και πάνω από 40 σκηνές, ήταν γνωστό στο θεατρικό κοινό της εποχής με τη μορφή πολύ συνοπτικών διασκευών. Το έργο παίζεται μέχρι σήμερα και έχει διασκευαστεί για την όπερα, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση αρκετές φορές.