cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής
Η Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας
Σημαντικό έργο του, ως προς την ιστορική του αξία, είναι η Ιστορία της νεοελληνικής φιλολογίας, πρώτη ως τότε συστηματική απόπειρα καταγραφής της ελληνικής λογοτεχνίας, στην οποία υπερασπίζεται τη λόγια γλώσσα και τη φαναριώτικη ποίηση. Θεωρεί ότι μόνο αυτή είναι άξια συνέχεια της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας. Απορρίπτει τη δημοτική γλώσσα ως ακατάλληλη για να εκφράσει υψηλά ποιητικά νοήματα και το δημοτικό τραγούδι ως προϊόν της αμάθειας του λαού, που επιβίωσε μόνο επειδή κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας δεν υπήρχε άλλη, αξιολογότερη παραγωγή. Απορρίπτει επίσης και την κρητική λογοτεχνία, ως μίμηση ξένων προτύπων και μη γνήσια γλώσσα, γεμάτη ιταλισμούς. Για την Επτανησιακή Σχολή γράφει ότι υπάρχουν βέβαια ποιητές με ταλέντο, αλλά δεν αποδέχεται τη δημοτική γλώσσα που χρησιμοποιούσαν. Όπως είναι φυσικό, καταλήγει σε έπαινο της Α' Αθηναϊκής Σχολής και ιδιαιτέρως των δύο εξαδέρφων του, Αλέξανδρου και Παναγιώτη Σούτσου στους οποίους αφιερώνει περισσότερες σελίδες απ' ό,τι στον Κάλβο και τον Σολωμό! Απάντηση στην Ιστορία του Ραγκαβή έδωσε ο Ιούλιος Τυπάλδος με επιστολή προς τον Σπυρίδωνα δε Βιάζη, στην οποία ανασκευάζει όλες τις απόψεις του.
Ποίηση
(Στα Άπαντά του, τ.Α 1874 Λυρική ποίηση, Β 1874 Δραματική και διηγηματική ποίηση, Γ-Δ 1871 Δραματική ποίηση)
Θεατρικά έργα
Έγραψε επίσης τα ακόλουθα δραματικά έργα: τα ρομάντζα:
Πεζογραφία
(Στα Άπαντά του, τ.Η, Ι, ΙΑ Διηγήματα)
Άλλα έργα
Μια πλήρης έκδοση των φιλολογικών του έργων σε δεκαεννέα τόμους δημοσιεύθηκε στην Αθήνα (1874-1890) και τα απομνημονεύματά του εμφανίστηκαν μεταθανάτια το 1894-1895.
Οικογένεια
Ο Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής παντρεύτηκε στις 13 Οκτωβρίου 1840 την Καρολάιν, κόρη του Τζέιμς Σκην του Ράμπισλοου, κοντά στο Αμπερντίν. Με την Καρολίνα Σκην έκαναν δώδεκα παιδιά :
Αναφορές
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Α' Αθηναϊκή Σχολή Κατηγορία:Βουλευτές Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών
Λεζ Ιβετώ
Το Λεζ Ιβετώ (γαλλικά: Les Yveteaux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Βιτραί-σου-Λαιγκλ
Το Βιτραί-σου-Λαιγκλ (γαλλικά: Vitrai-sous-Laigle) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ορν, στη διοικητική περιοχή της Νορμανδίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βικτοριέν (γαλλικά: Victoriens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ορν
Προσδόκιμο ζωής της γάτας
Το προσδόκιμο ζωής μιας γάτας είναι συνήθως 12-15 χρόνια. Ωστόσο, μερικές γάτες μπορεί να φτάσουν την ηλικία των 21 ετών ή και περισσότερο. Συγκριτικά, ο μέσος όρος του προσδόκιμου ζωής των ανθρώπων στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2014 ήταν 79,56 χρόνια. Ένας χρόνος μιας γάτας είναι περίπου συγκρίσιμος, από αναπτυξιακής άποψης, με 15 ανθρωπινά χρόνια. Τα επόμενα έτη της ζωής μιας γάτας προσθέτουν προοδευτικά λιγότερα χρόνια σε ισοδύναμο της ανθρώπινης ηλικίας, έτσι ώστε μια γάτα 15 ετών είναι περίπου συγκρίσιμη, αναπτυξιακά, με έναν άνθρωπο 76 ετών. Η μεγαλύτερη ηλικία επίσημα καταγεγραμένη από κτηνιάτρους στην Ελλάδα είναι από μια αρσενική στειρωμένη 28 ετών, η οποία ήταν και αιμοδότης στο Νοσοκομείο Ζώων Άγιος Μόδεστος στην Εκάλη.
Ο παρακάτω πίνακας παρουσιάζει την αντιστοιχία μεταξύ της χρονολογικής ηλικίας της γάτας και την ηλικία ενός ανθρώπου σε συγκρίσιμο στάδιο ανάπτυξης.
Η γηραιότερη γάτα που έχει καταγραφεί ποτέ ήταν η Creme Puff, η οποία πέθανε το 2005, έχοντας συμπληρώσει την ηλικία των 38 χρόνων και 3 μερών(που ισοδυναμεί με την ανθρώπινη ηλικία των 168 χρόνων). centre|thumb|526x526px
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάτες Κατηγορία:Γήρανση
Εθνική Κύπρου (κρίκετ ανδρών)
Η εθνική ομάδα κρίκετ ανδρών της Κύπρου είναι το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Κύπρου σε διεθνείς διοργανώσεις κρίκετ. Την ομάδα οργανώνει ο Σύνδεσμος Κρίκετ Κύπρου (CCA).
Ιστορία
Ο CCA έγινε συνδεδεμένο μέλος του Διεθνούς Συμβουλίου Κρίκετ (ICC) το 1999, παρόλο που τον Αύγουστο του 2006 αγωνίστηκε στο πρώτο της διεθνές παιχνίδι, τερματίζοντας στη δεύτερη θέση στην 4η Κατηγορία του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Το 2007, η ομάδα αγωνίστηκε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 3ης Κατηγορίας, όπου τερμάτησε στην 7η θέση από τις 8.
Το 2009 η Κύπρος φιλοξένησε το πρωτάθλημα της 4ης Κατηγορίας του ICC στην Κύπρο, το οποίο αποδείχθηκε μεγάλη επιτυχία για την ομάδα που κέρδισε το πρωτάθλημα. Το 2011, η ομάδα αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της 2ης Κατηγορίας του Τ2 που διεξήχθη στο Βέλγιο, όπου κατέλαβε την 10η θέση στο τουρνουά, κερδίζοντας τη Σουηδία στο πλέι-οφ για 10η/11η θέση. Η ιομάδα βρισκόταν στην 24η θέση στην κατάταξη της Ευρωπαϊκής Τουέντι20 (στις 29 Δεκεμβρίου 2012).
Στάδιο
Το γήπεδο κρίκετ του CCA βρίσκεται στο χωριό Τόχνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Κύπρου Κατηγορία:Κρίκετ
Κλίμα τροπικών μουσώνων
δεξιά|μικρογραφία|400x400εσ|Σε όλο τον κόσμο ζώνες των τροπικών μουσώνων για το κλίμα (Am). Ένα κλίμα τροπικών μουσώνων (μερικές φορές γνωστό ως τροπικό υγρό κλίμα ή παράκτιο κλίμα τροπικών μουσώνων και αληγών ανέμων) είναι τύπος κλίματος που αντιστοιχεί στον τύπο Am της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν. Τα κλίματα τροπικών μουσώνων έχουν μέσες μηνιαίες θερμοκρασίες πάνω από 18 °C για κάθε μήνα του έτους και διαθέτουν υγρές και ξηρές εποχές, σαν τα κλίματα τροπικής σαβάνας.
Σε ένα κλίμα τροπικών μουσώνων, ο ξηρότερος μήνας έχει βροχόπτωση κάτω από 60 χιλιοστά, αλλά περισσότερο από 4% της συνολικής ετήσιας βροχόπτωσης. Αυτό το γεγονός είναι σε άμεση αντίθεση με το τροπικό κλίμα σαβάνας, του οποίου ο ξηρότερος μήνας έχει λιγότερο από 60 χιλιοστά βροχής και επίσης λιγότερο από 100 χιλιοστά βροχόπτωσης. Στην ουσία, ένα κλίμα τροπικών μουσώνων τείνει είτε να έχει περισσότερες βροχοπτώσεις από κλίμα τροπικής σαβάνας ή λιγότερο έντονες ξηρές εποχές. Επιπλέον, ένα κλίμα τροπικών μουσώνων τείνει να έχει λιγότερη διακύμανση θερμοκρασίας κατά τη διάρκεια του έτους από ένα κλίμα τροπικής σαβάνας. Αυτό το κλίμα έχει ένα ξηρότερο μήνα που σχεδόν πάντα εμφανίζεται κατά ή αμέσως μετά το "χειμερινό" ηλιοστάσιο για αυτή την πλευρά του ισημερινού.
Εκδόσεις
Γενικά, υπάρχουν δύο εκδόσεις του κλίματος τροπικών μουσώνων:
Παράγοντες
Ο κύριος παράγοντας ελέγχου πάνω από ένα κλίμα τροπικών μουσώνων είναι η σχέση του με τη κυκλοφορία των μουσώνων. Οι μουσώνες είναι η εποχική αλλαγή στην κατεύθυνση του ανέμου. Στην Ασία, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού (ή εποχή υψηλού ηλίου) υπάρχει μια χερσαία ροή αέρα (αέρας που κινείται από τον ωκεανό προς τη γη). Στο "χειμώνα" (ή εποχή χαμηλού ηλίου) η υπεράκτια ροή αέρα (αέρας που κινείται από τη γη προς το νερό) είναι διαδεδομένη. Η αλλαγή στην κατεύθυνση συμβαίνει λόγω της διαφοράς στον τρόπο του νερού και της θερμότητας της γης. Ο Οκτώβριος είναι ο πιο ζεστός μήνας, χωρίς να έχει σημασία αν είναι στο νότιο ή βόρειο ημισφαίριο. Αυτό συμβαίνει επειδή ο Οκτώβριος είναι η εποχή ώμου του έτους, εάν είναι το τέλος της εποχής των βροχών και του χειμωνιάτικων ανέμους (βορειοανατολικός μουσώνας).
Οι συνθήκες αλλαγής πίεσης που επηρεάζουν την εποχικότητα της αναμένεται επίσης να παρουσιαστούν στην Αφρική, αν και γενικά διαφέρει από τον τρόπο που λειτουργεί στην Ασία. Κατά τη διάρκεια της εποχής υψηλού ηλίου, η Διατροπική ζώνη σύγκλισης προκαλεί τη βροχή. Κατά τη διάρκεια της εποχής χαμηλού ηλίου, το υποτροπικό υψηλό δημιουργεί συνθήκες ξηρασίας. Τα κλίματα μουσώνων της Αφρικής και της Αμερικής για το θέμα αυτό, βρίσκονται συνήθως κατά μήκος των ακτών αληγών ανέμων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κλίμα Κατηγορία:Τροπικοί
Χάινριχ Λίνστεντ
μικρογραφία| Κατάλογος συμμετοχής στο Φεστιβάλ του Βάρτμπουργκ, στη μέση οι βουλευτές της Λειψίας Linstedt και Seyffert, οι μόνοι με το ειδικό σήμα «Zirkel» Ο Χάινριχ Λίνστεντ (Heinrich Linstedt - Ερρίκος Λίνστεντ) (περίπου 1795, Δρέσδη - 1821, Ελλάδα ) ήταν Γερμανός φιλέλληνας.
Βιογραφία
Ο Λίνστεντ σπούδασε προτεσταντική θεολογία στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας. Το 1814 έγινε αποδεκτός με τον Eduard von Rabenau στο Σώμα Lusatia Leipzig. Ως ένας από τους εννέα εκπροσώπους του Πανεπιστημίου της Λειψίας, συμμετείχε στο Φεστιβάλ του Βάρτμπουργκ το 1817. Στο Άιζεναχ ήταν μέλος της προπαρασκευαστικής επιτροπής.
Τον Αύγουστο του 1821, ο Πρύτανης της Λειψίας Βίλχελμ Τραγκό Κρουγκ (Wilhelm Traugott Krug) δημοσίευσε έκκληση για την υποστήριξη του ελληνικού αγώνα για την ελευθερία κατά των Τούρκων. Ο Λίνστεντ ήλθε ως εθελοντής στην Ελλάδα και πέθανε τον ίδιο χρόνο στην ηλικία των 26 ετών. Στο Ναύπλιο, στην εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Χριστού, αναφέρεται στην Αψίδα του Τουρέ όπου αναγράφεται κατάλογος πεσόντων φιλελλήνων.
Ο Ερρίκος Φορνέζης, στον κατάλογό του των φιλελλήνων, αναφέρει ότι καταγόταν από το Όλστέιν και ότι πέθανε στον Όλυμπο το 1822.
Αναφορές
Κατηγορία:Γερμανοί Κατηγορία:Φιλέλληνες
Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών 1997
Το Κύπελλο Ελλάδος πόλο ανδρών της περιόδου 1997 ήταν το 19ο στην ιστορία του θεσμού. Κυπελλούχος αναδείχθηκε για τρίτη φορά ο Ολυμπιακός επικρατώντας του Ν.Ο. Πατρών στο κολυμβητήριο του ΟΑΚΑ. Αυτός υπήρξε ο έκτος τελικός για την ομάδα του Πειραιά ενώ για τον Ν.Ο. Πατρών ήταν ο τρίτος συνεχόμενος και πέμπτος συνολικά.
Προημιτελικοί
Πηγή:
2ος αγώνας
Πηγή:
Τελικός
Πηγή: Εννιάλεπτα: 1–2, 2–4, 3–2, 3–0
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Ελλάδος υδατοσφαίρισης ανδρών
Προοδευτική Νεολαία (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης γυναικών του '''Α.Ο. Προοδευτική Νεολαία''' είναι ελληνικό ερασιτεχνικό σωματείο καλαθοσφαίρισης. Δημιουργήθηκε το 1992 ως τμήμα του ιδρυτικού συλλόγου «Αθλητικός Όμιλος Προοδευτική Νεολαία» και αποτελεί νομικά ένα από τα ερασιτεχνικά τμήματα του συλλόγου. Η ομάδα μετέχει στις ερασιτεχνικές τοπικές κατηγορίες της Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. και επίσημη έδρα της είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Κορυδαλλού «Θεόδωρος Πούτος», όπου διεξάγονται οι εντός έδρας αγώνες της.
Ιστορική αναδρομή
Την αγωνιστική περίοδο 2006-07 η Προοδευτική συμμετείχε στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας που διοργάνωσε η Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Νότιας Αττικής. Στον τελικό βαθμολογικό πίνακα, τον οποίο συνέθεσαν 16 ομάδες (μοιρασμένες σε δύο Ομίλους), η ομάδα κατέλαβε τη 15η και προτελευταία θέση. Σημειώνεται πως δεν υπάρχει χαμηλότερο γυναικείο πρωτάθλημα από την Ένωση και κατά συνέπεια η ομάδα δεν γνώρισε τον υποβιβασμό. Προπονητής της ομάδας τη χρονιά αυτή, αλλά και την επόμενη δεκαετία ήταν ο Βαγγέλης Κλαδούχος.
Την επόμενη χρονιά, 2007-08, η δυναμική της ομάδας δεν βελτιώθηκε σημαντικά κάτι που καταδεικνύει και η 14η θέση που κατέλαβε στο Πρωτάθλημα (σε σύνολο 16 ομάδων). Ανάλογα ήταν και τα αποτελέσματα της περιόδου 2008-09, οπότε και στο Πρωτάθλημα συμμετείχαν 15 ομάδες. Στο πλαίσιο αυτό η Προοδευτική δεν τερμάτισε υψηλότερα από τη 13η θέση. Όπως και την προηγούμενες χρονιές, η κακή αυτή θέση δεν συνοδεύτηκε από υποβιβασμό.
Την αγωνιστική περίοδο 2009-10 το αγωνιστικό τοπίο είχε ιδιομορφίες, καθώς έλαβαν μέρος στο Πρωτάθλημα 17 ομάδες στο σύνολο. Στην τελική κατάταξη του Απριλίου η κορυδαλλιώτικη ομάδα βρέθηκε στην 11η θέση, ανανεώνοντας την παρουσία της στην ίδια κατηγορία και το επόμενο φθινόπωρο. Ομοίως τη χρονιά 2010-11 συμμετείχαν στο Πρωτάθλημα αρκετές ομάδες, 18 στον αριθμό, οι οποίες χωρίστηκαν σε 3 Ομίλους που ανακατατάχθηκαν στα μέσα της χρονιάς. Στον τελικό βαθμολογικό πίνακα η Προοδευτική, πάντα με προπονητή τον Κλαδούχο, τοποθετήθηκε στη 14η θέση.
Την περίοδο 2011-12 οι ομάδες του Πρωταθλήματος μειώθηκαν σε 16, οπότε χωρίστηκαν σε δύο Ομίλους (πάλι με αναδιανομή στα μέσα της χρονιάς). Η Προοδευτική ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις τον Απρίλιο στην 11η θέση της βαθμολογικής κατάταξης. Την επόμενη χρονιά, 2012-13, δεν υπήρξε αλλαγή ούτε στον προπονητή ούτε στον τρόπο διεξαγωγής του Πρωταθλήματος. Σε σύνολο 15 ομάδων, οι «βυσσινί» τερμάτισαν στη 13η θέση της τελικής κατάταξης. Ο απολογισμός της χρονιάς ήταν 8 νίκες και 20 ήττες.
Για την αγωνιστική περίοδο 2013-14 δήλωσαν συμμετοχή στο Πρωτάθλημα της Νότιας Αττικής 17 ομάδες, ωστόσο μετά από δύο αποχωρήσεις η χρονιά ολοκληρώθηκε με 15. Ούτε αυτή τη χρονιά η ομάδα της Προοδευτικής κατάφερε να διακριθεί, ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στη 14η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα κι έχοντας συγκεντρώσει 8 νίκες και 22 ήττες. Η επόμενη χρονιά, 2014-15, ολοκληρώθηκε με 14 συλλόγους ανάμεσα στις οποίες η Προοδευτική με 9 νίκες και 12 ήττες κατέλαβε την 11η θέση.
Την αγωνιστική περίοδο 2015-16 το Πρωτάθλημα της Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. ολοκληρώθηκε μετά από αποχωρήσεις με 13 ομάδες, αυτή τη φορά χωρίς να δημιουργηθούν όμιλοι. Στον τελικό βαθμολογικό πίνακα η Προοδευτική τερμάτισε στη 10η θέση, έχοντας συγκεντρώσει 8 νίκες και 16 ήττες. Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, 2016-17, ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στην 6η θέση της βαθμολογικής κατάταξης, σε σύνολο 14 συλλόγων, έχοντας συγκεντρώσει 15 νίκες και 11 ήττες. Η θέση αυτή δεν επέτρεψε στην ομάδα να διεκδικήσει την άνοδό της στις εθνικές κατηγορίες μέσω των Play-offs.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΚΑ.Ν.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1992
Σεισμός στην Κωνσταντινούπολη (1509)
Ο σεισμός στην Κωνσταντινούπολη του 1509 έλαβε χώρα στη θάλασσα του Μαρμαρά στις 10 Σεπτεμβρίου 1509 περίπου στις 10 το βράδυ. Η ένταση του σεισμού εκτιμάται στους 7.3 βαθμούς της κλίμακας Ρίχτερ. Τον σεισμό ακολούθησε τσουνάμι και 45 μέρες μετασεισμών. Ο ακριβής αριθμός θανάτων από τον σεισμό ποικιλεί ανάλογα με την εκτίμηση, με διάφορες εκτιμήσεις να ορίζουν τις ανθρώπινες απώλειες από 1.000 έως 13.000 θύματα. δεξιά|μικρογραφία|250px|Γκραβούρα του 1529 δείχνει την ζημιά στο Τέμενος Φατίχ
Ζημιές
Η περιοχή που υπέστη σημαντικές ζημιές εκτίνεται από το Τσορλού στα δυτικά μέχρι τη Νικομήδεια στα ανατολικά. Ο Γαλατάς και το Μπουγιουκτσέκμετζε υπέστησαν σοβαρές ζημιές. Στην Κωνσταντινούπολη κατέρρευσαν πολλά σπίτια και άλλα κτήρια. Το νεόκτιστο τζαμί Βεγιαζήτ Β΄ έπαθε σοβαρές ζημιές. Η κύρια δομή και ένας μιναρές κατέρρευσαν. Το Τέμενος Φατίχ υπέστη σημαντικές ζημιές, ενώ η Αγία Σοφία επιβίωσε χωρίς ιδιαίτερη ζημιά (κατέρρευσε ένας μιναρές). Εντός της Αγίας Σοφίας, το υλικό που έκρυβε τις χριστιανικές εικόνες κατέρρευσε, αποκαλύπτοντας τες.
Ο αριθμός των νεκρών και τραυματισμένων είναι δύσκολο να εκτιμηθεί, με τις πηγές να θέτουν τον αριθμό τους από 1.000 έως 13.000. Πιστεύεται ότι μεταξύ των θυμάτων συμπεριλαμβάνονται μέλη της Οθωμανικής δυναστείας. Μετασεισμοί συνέχισαν για 45 μέρες και οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να επιστρέψουν στις οικίες τους για 2 μήνες.
Παραπομπές
Κωνσταντινουπολη 1509 Κατηγορία:Ιστορία της Κωνσταντινούπολης
Οικονομική περιοχή Άπω Ανατολής
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Θέση της Οικονομικής Περιοχής Άπω Ανατολής στον χάρτη της Ρωσίας Η Οικονομική περιοχή Άπω Ανατολής (Дальневосто́чный экономи́ческий райо́н, μεταγραφή: Dalnevostochny ekonomichesky rayon) είναι μια από τις δώδεκα οικονομικής περιοχές της Ρωσίας, και ουσιαστικά καλύπτει την ίδια περιοχή όπως το ομοσπονδιακό διαμέρισμα Άπω Ανατολής Αυτή η περιοχή αντιπροσώπευε το 4% του εθνικού ΑΕΠ το 2008. Βρέχεται από τον Ειρηνικό Ωκεανό και οι κύριες πόλεις είναι το Κομσομόλσκ επί του Αμούρ, το Χαμπάροφσκ, το Γιακούτσκ, και το Βλαδιβοστόκ. Παράγει μηχανήματα, υλοτομικά υλικά, αλιεία, κυνήγι και παγίδες γούνας. Ο Υπερσιβηρικός σιδηρόδρομος ακολουθεί το Αμούρ και το ποταμό Ουσούρι και τερματίζει στο λιμάνι του Βλαδιβοστόκ.
Παραπομπές
Απω Ανατολη
Γκουάς
Γκουάς (από το γαλλικό Gouache και το ιταλικό Guazzo), ή αδιαφανής υδατογραφία, είναι ένας τύπος χρώματος που αποτελείται από φυσική χρωστική, νερό, ένα συνδετικό μέσο (συνήθως αραβικό κόμμι ή δεξτρίνη) και μερικές φορές από κάποιο αδρανές υλικό (όπως το ανθρακικό ασβέστιο, CaCO3). Τα χρώματα γκουάς είναι σχεδιασμένα να είναι αδιαφανή.
Επιπλέον, ο όρος γκουάς, πέρα από το υλικό (χρώμα), αναφέρεται και στην τεχνική όπου γίνεται χρήση του συγκεκριμένου είδους χρωμάτων.
Περιγραφή
Τα χρώματα γκουάς είναι παρόμοια με αυτά της υδατογραφίας, καθώς μπορούν να αναμιχθούν με νερό, όταν στεγνώσουν δίνουν ματ αποτέλεσμα και επιπλέον εμποτίζουν το χαρτί που εφαρμόζονται. Σε αντίθεση με τα διαφανή χρώματα της υδατογραφίας, τα γκουάς είναι πιο παχύρρευστα και αδιαφανή, με μεγαλύτερες αντανακλαστικές ιδιότητες. Στην τεχνική γκουάς οι ανοιχτοί τόνοι δημιουργούνται με ανάμιξη λευκού χρώματος, ενώ στην υδατογραφία αυτό επιτυγχάνεται αραιώνοντας το χρώμα με μεγαλύτερη ποσότητα νερού. Επιπλέον τα χρώματα γκουάς προσφέρουν καλυπτικότητα και τη δυνατότητα διορθώσεων κάτι που δεν είναι δυνατό στην υδατογραφία. Η τεχνική γκουάς μπορεί να εφαρμοστεί σε συνδυασμό με την υδατογραφία προκειμένου να ενισχυθούν η απαλοί τόνοι της. Ο Άλμπρεχτ Ντύρερ συχνά εφάρμοσε υδατογραφία και γκουάς στο ίδιο έργο, όπως για παράδειγμα στο «Λαγό» και τη «Νεκρή Φύση» («Χλόη»).
Γενικά τα χρώματα γκουάς αποκτούν διαφορετικό τόνο όταν στεγνώσουν συγκριτικά με την υγρή τους μορφή (οι πιο ανοιχτοί τόνοι γίνονται πιο σκούροι και οι πιο σκούροι τείνουν να γίνουν πιο ανοιχτοί).
Ιστορία
Ο ιταλικός όρος guazzo πρωτοεμφανίστηκε στις αρχές του 16ου αιώνα για να περιγράψει την εφαρμογή λαδομπογιάς σε μια βάση τέμπερας, η οποία μπορούσε να δώσει ένα ματ αποτέλεσμα. Τον 18ο αιώνα στη Γαλλία, ο όρος γκουάς εφαρμόστηκε σε αδιαφανή υδατοδιαλυτά χρώματα, αν και η τεχνοτροπία αυτή είναι αρκετά παλαιότερη και είχε ήδη εφαρμοστεί από τον 9ο αιώνα στην Περσία ενώ από τον 14ο αιώνα είχε διαδοθεί στην Ευρώπη.
Κατά τον 18ο αιώνα, λοιπόν, η τεχνική αυτή γνωρίζει μεγάλη αποδοχή στην Ευρώπη και κυρίως στη Γαλλία με τον Φρανσουά Μπουσέ. Την ίδια εποχή η γκουάς χρησιμοποιήθηκε συχνά σε μια μικτή τεχνική, για την προσθήκη λεπτομερειών σε παστέλ πίνακες ζωγραφικής. Σε πίνακες του 19ου αιώνα η γκουάς εφαρμόστηκε σε συνδυασμό με την υδατογραφία, καθώς και σε έργα με μελάνι ή μολύβι. Την περίοδο 1820-1840 ο Ουίλλιαμ Τέρνερ εφάρμοσε χρώματα γκουάς σε μπλε χαρτί, ενώ το έγχρωμο υπόστρωμα χρησιμοποιήθηκε αργότερα από τον Καμίλ Πισαρό, τον Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ και τον Ανρί Ματίς (στις αρχές του 20ου αιώνα).
Σήμερα η τεχνική γκουάς χρησιμοποιείται κυρίως για τη δημιουργία αφισών, κόμικς και σε εικονογραφήσεις. Στα περισσότερα κινούμενα σχέδια του 20ου αιώνα χρησιμοποιείται η τεχνική γκουάς για την εφαρμογή αδιαφανούς χρώματος σε διαφανή φύλλα (cel) ενώ στο φόντο εφαρμόζεται η τεχνική της υδατογραφίας.
Ακρυλικό γκουάς
Μια σχετικά νέα παραλλαγή είναι η ακρυλική γκουάς. Η εξαιρετικά συμπυκνωμένη χρωστική ουσία είναι παρόμοια με την παραδοσιακή γκουάς, αλλά αναμειγνύεται με συνδετικό υλικό με βάση το ακρυλικό, σε αντίθεση με το παραδοσιακό γκουάς, το οποίο αναμιγνύεται με αραβικό κόμμι. Είναι υδατοδιαλυτό όταν είναι υγρό, ενώ όταν στεγνώσει δίνει ένα ματ και αδιαφανές αποτέλεσμα και ανθεκτικό στο νερό. Η ακρυλική γκουάς διαφέρει από το ακρυλικό χρώμα επειδή περιέχει πρόσθετα που εξασφαλίζουν το ματ φινίρισμα, ενώ και ο χρόνος επεξεργασίας είναι ελαφρώς μεγαλύτερος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεχνικές ζωγραφικής
Προεδρικές εκλογές στη Ρουάντα (2017)
Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στη Ρουάντα στις 4 Αυγούστου 2017. Ο απερχόμενος πρόεδρος, Πολ Καγκάμε, επανεξελέγη για τρίτη επταετή θητεία με το 98,79% των ψήφων.
Πλαίσιο
Ένα δημοψήφισμα το 2015 ενέκρινε τις συνταγματικές τροποποιήσεις που επιτρέπουν στον σημερινό πρόεδρο Πολ Καγκάμε να είναι υποψήφιος για μια τρίτη θητεία το 2017, καθώς και τη μείωση της διάρκειας στην προεδρική θητεία, από τα επτά στα πέντε χρόνια, αν και η τελευταία αλλαγή δεν θα τεθεί σε ισχύ μέχρι το 2024.
Υποψήφιοι
Ο Καγκάμε ανακοίνωσε ότι θα διεκδικήσει και τρίτη θητεία σε ένα τηλεοπτικό διάγγελμα για την έναρξη του 2016, λέγοντας "Μου ζητήσατε να κυβερνήσω τη χώρα ξανά μετά το 2017. Με δεδομένη τη σημασία και την θεώρηση που μπορείτε να δώσετε σε αυτό, μπορώ μόνο να το δεχτώ. Αλλά δεν νομίζω ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένας αιώνιος ηγέτης."
Τον Φεβρουάριο του 2017 ο Φιλίπ Εμπαγιμανά ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του ως ανεξάρτητος υποψήφιος. Πρώην δημοσιογράφος και συγγραφέας, ζει εκτός της Ρουάντα από το 1994 και εργάστηκε με ανθρωπιστικές οργανώσεις.
Ο αρχηγός του Δημοκρατικού Κόμματος των Πρασίνων της Ρουάντα, Φρανκ Αμπινεζά ανακοίνωσε επίσης την υποψηφιότητά του.
Αναφορές
2017 Ρουαντα
Ιωάννης Κορνάρος
Ο Ιωάννης Κορνάρος (1745-1821) ήταν Κρητικός ζωγράφος.
Βίος
Ο Ιωάννης Κορνάρος γεννήθηκε στην Κρήτη το 1745. Δεν υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με τη ζωή και την οικογεινειακή κατάστασή του. Ίσως εγκαταβίωσε ως μοναχός στη μονή Σαββαθιανών. Στα 1775 μετέβη στη Ιερά Μονή Όρους ΣινάΜονή της Αγίας Αικατερίνης του Σινά. Εκεί επενέβη σε μεγάλο αριθμό εικόνων, προσθέτωντας, αλλάζοντας ή παραποιώντας την υπογραφή των καλλιτεχνών που τις δημιούργησαν ή την χρονολογία δημιουργίας τους. Επίσης διακόσμησε την οροφή του καθολικού της μονής. Μεταξύ 1787 καί 1789 πρέπει νά έφθασε στην Κύπρο. Τό χρονικό διάστημα της παραμονής του εκεί, καθώς και ό τόπος καί τό έτος θανάτου του είναι άγνωστα. Σύμφωνα μέ έγγραφο τού 19ου αιώνα, τό 1821 βρισκόταν στην Κύπρο ενώ τά τελευταία γνωστά υπογραμμένα έργα του στό νησί χρονολογούνται στά 1812. Κατά τή διάρκεια τής παραμονής του στην Κύπρο φιλοτέχνησε μεγάλο αριθμό εικόνων, σχέδια γιά χαλκογραφίες, πού άλλες τυπώθηκαν σέ χαρτί καί χρησίμευσαν καί γιά εκτυπώσεις άντιμηνσίων σέ ύφασμα, καθώς και σχέδια γιά άργυροεπίχρυσα καλύμματα εικόνων, κυρίως τής Παναγίας. Στην Κύπρο απέκτησε πολλούς μαθητές καί μιμητές τής τέχνης του, όπως επιβεβαιώνεται και άπό τήν υπογραφή εικόνας τής αγίας Παρασκευής τού 1806, στον ομώνυμο ναό τής Αευκωσίας: ή ζωγράφου χείρ τών μαθητών Κορνάρου.
Εικόνες
Αθήνα: 1) Εικόνα δίζωνη μέ Κοίμηση Θεοτόκου,Δημήτριο καί Παντελεήμονα, 1790 καί 2) 'Αρχάγγελος Μιχαήλ, 1795 (τ. ιδιοκτησία οίκ. Ζανέτου), Βυζαντινό Μουσείο10 3) 'Ανάσταση, στό εμπόριο" Αίγυπτος : 4) Νικόλαος, 1725 καί 5) 'Αθανάσιος, 1786, μονή 'Αγίου Σάββα, 'Αλεξάνδρεια12 6) Βάτος, συλλογή Μιχαηλίδη, Κάιρο 7) 'Αθανάσιος, 1786 και 8)Νικόλαος, ν. 'Αγίου Νικολάου, Ραχήτιο Θήρα: 9)Εικόνα, ν. 'Αγίου Πέτρου, Φοινικιά, Οία Κρήτη:10) 'Αναστασία φαρμακολύτρια μέ σκηνές βίου, 1765 καί 11) Μέγας εί Κύριε, 1770, μονή Τοπλου 12) Χαράλαμπος μέ σκηνές βίου, 1773 13) Τίτος, 1773 καί 14) "Αγιοι Δέκα, ν. 'Αγίου Ματθαίου, 'Ηράκλειο
Μνείες εικόνων
15) Μέγας εί Κύριε, μονή Σαββαθιανών, 'Ηράκλειο 16) Νικόλαος και 17) Τρεις παίδες έν καμίνω, Ρέθυμνο21 Κύπρος: 18) ΘΚ Ελεούσα του Κύκκου, 1789, κυκκότικο μετόχι Άγιου Προκοπίου, Λευκωσία 19) Ίω Πρόδρομος, 1791 καί 20)Σπυρίδων, ν. Τιμίου Προδρόμου, χ. Κέδαρες, Πάφος 21) ΘΚ Ελεούσα του Κύκκου καί οίκοι του Ακάθιστου, 1791, ν. Χρυσοπολιτίσσης, Λάρνακα 22) Γέννηση XC, 1792 καί 23) 'Αποκεφαλισμός Προδρόμου, 1792, ν. Παναγίας, χ. Πάνω Πλάτρες, Τρόοδος 24)Ό απόστολος Λουκάς ζωγραφίζει την Παναγία, 1792 καί 25) Ό απόστολος Λουκάς παρουσιάζει τήν εικόνα στην Παναγία, καθολικό μονής Κύκκου 26) Ιησούς Χριστός με άποστόλους Ανδρέα καί Πέτρο, 1792, μουσείο μονής Κύκκου 27) Σέργιος καί Βάκχος, 1793, καθολικό μονής Κύκκου 28) Θεοτόκος του Σίντη, 1793, συνοδικό μονής Κύκκου (άπό μετόχι Σίντη) 29) Θεοτόκος, 1801, καθολικό μονής Κύκκου 30) Έπί σοί Χαίρει, 1804, μονή Κύκκου (άπό μετόχι 'Αγίου Προκοπίου) 31) 'Αρχάγγελος Μιχαήλ, 1793, μετόχι 'Αγίου Προκοπίου, Λευκωσία 32) XC Παντοκράτωρ, 1793, ν. Ζωοδόχου Πηγής, χ. Άμαργέτη, Πάφος 33) XC Παντοκράτωρ, 1793, μονή Χρυσορρωγιάτισσας 34-39) XC, 1795, Θεοτόκος, 1796, Νικόλαος, 1797, Θεοτόκος, Ίωάννης Πρόδρομος, 1797, καί 'Αρχάγγελος Μιχαήλ, 1798, ν. 'Αγίου 'Ιωάννου, Λευκωσία 40) Νεόφυτος, 1806, καθολικό μονής 'Αγίου Νεοφύτου 41) Θεοτόκος, 1812, ν. 'Αγίας Μαρίνας (άπό μονή Σίντη), χ. 'Αγία Μαρίνα Καλοκεδάρων 42) 'Επίσκοπος Κυθραίας Δημητριανός, 1812, ν.Παναγίας Χαρδιακιωτίσσης (μετά τό 1974 στίς τουρκοκρατούμενες περιοχές) Λιβόρνο : 43) Αικατερίνη Αλεξανδρείας, ενθρονη, Museo Civico Σινά, μονή 'Αγίας Αικατερίνης: 44) Παρθένιος, 1777, παρεκκλήσιο Βάτου 45) Τοπίο Σινά στό δεσποτικό θρόνο τοϋ αρχιεπισκόπου Σινά Κυρίλλου του Κρητός, 1778, καθολικό 46) Κορωνίδα τέμπλου (Θεοτόκος μέ Αικατερίνη, Μωυσή καί XC "Ιδε ό Άνθρωπος, 1778, παρεκκλήσιο Ιωάννου τοϋ Θεολόγου 47) Αυτοπροσωπογραφία, αίθουσα συνοδικού Ζάγκρεμπ: 48)Γέννηση XC, 1796, συλλογή Γεωργίου Συμεών (εως τό I960)
Μικρογραφίες
1) Κώδικας άρ. 136, του 1783, μονή Αγίου Παύλου, "Αθως 2) Κώδικας σιναϊτικός, άρ. 454, τοΰ 1784, μονή Αγίας Αικατερίνης, Σινά
Τοιχογραφίες
1) Θεοτόκος Μακεδονίτισσα, αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος, άγιοι καί ό Παλαιός των Ήμερων, 1796, καθολικό μονής Μακεδονιτίσσης, Κύπρος 2) Θεοτόκος Πλατυτέρα (άποδ.), αψίδα καθολικού, μονή Κύκκου,Κύπρος.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αγιογράφοι
Α.Ο. Κύμης
Ο Αθλητικός Όμιλος Κύμης είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα την Κύμη στην Εύβοια.
Δράση
Δραστηριοποιείται στο ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, το βόλεϊ καθώς και σε άλλους αθλητικές τομείς και με αντίστοιχες ακαδημίες.
Συμμετείχε ενεργά, επί σειρά ετών, στη διοργάνωση από τον δήμο Κύμης, των Πανελληνίων Πρωταθλημάτων Καλαθοσφαίρισης νέων, νεανίδων, κορασίδων, εφήβων κ.ά.
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1957. Τη σεζόν 2014-15 ο Α.Ο. Κύμης ως ελληνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος, συμμετείχε για 2η σεζόν στη Γ΄ Εθνική. Πλέον, συμμετέχει στις τοπικές κατηγορίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Εύβοιας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1957 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1957 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος Κατηγορία:Κύμη
Αλβανικά γένη
Τα αλβανικά γένη (fiset shqiptare) αποτελούν έναν ιστορικό τρόπο κοινωνικής οργάνωσης (farefisní) στην Αλβανία και τα νοτιοδυτικά Βαλκάνια, που χαρακτηρίζεται από μία κοινή κουλτούρα, από πατρογονικούς συγγενικούς δεσμούς που ανατρέχουν σε έναν κοινό πρόγονο και από κοινωνικούς δεσμούς μεταξύ των μελών τους. Η fis (οριστική μορφή: fisi) βρίσκεται στο κέντρο της αλβανικής οργάνωσης που βασίζεται σε σχέσεις συγγένειας, έννοια που μπορεί να εντοπιστεί επίσης μεταξύ των νοτίων Αλβανών με τον όρο farë (οριστική μορφή: fara).
Κληρονομιά των αρχαίων ιλλυρικών κοινωνικών δομών, η αλβανική κοινωνία των φύλων αναδύθηκε στον πρώιμο Μεσαίωνα ως η κυρίαρχη μορφή κοινωνικής οργάνωσης μεταξύ των Αλβανών. Η ανάπτυξη της φεουδαρχίας αρχικά την απείλησε, αλλά σταδιακά ενσωμάτωσε όψεις της στην αλβανική φεουδαρχική κοινωνία, καθώς οι περισσότερες ευγενικές οικογένειες προέρχονταν από αυτά τα φύλα και εξαρτιόνταν από την υποστήριξή τους. Αυτή η διαδικασία σταμάτησε μετά την οθωμανική κατάκτηση της Αλβανίας και των Βαλκανίων τον ύστερο 15ο αιώνα και ακολουθήθηκε από μία διαδικασία ενίσχυσης της φυλής (fis) ως μέσου οργάνωσης εναντίον του οθωμανικού συγκεντρωτισμού, ιδίως στα βουνά της βόρειας Αλβανίας και στις παρακείμενες περιοχές του Μαυροβουνίου.
Μέχρι τα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα, η αλβανική κοινωνία των γενών παρέμεινε εν πολλοίς άθικτη, μέχρι την εγκαθίδρυση του κομμουνιστικού καθεστώτος το 1944, και θεωρείται ως το μόνο παράδειγμα φυλετικού κοινωνικού συστήματος που δομείται με αρχηγούς και συμβούλια γενών βεντέτες αίματος και προφορικό εθιμικό δίκαιο, που επιζεί στην Ευρώπη μέχρι το τέλος του 20ου αιώνα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αλβανικές φυλές
Χαμηλό Σαπών Ροδόπης
Το Χαμηλό Σαπών είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Χαμηλό βρίσκεται στα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Έβρου, στην ανατολική άκρη του κάμπου της Κομοτηνής σε υψόμετρο 94 μέτρα. Απέχει περίπου 9 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τις Σάπες (έδρα του δήμου), 33 χλμ. ΝΑ. από την Κομοτηνή και 35 χλμ. ΒΔ. από την Αλεξανδρούπολη. Δυτικά είναι το Βέλκιο και περνάει η ΕΟ Κομοτηνής - Αλεξανδρούπολης, βόρεια είναι το Αρσάκειο, ανατολικά η Συκορράχη, νότια περνάει η Σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Αλεξανδρούπολης και η Εγνατία Οδός (κόμβος Μάστης).
Πριν την απελευθέρωση στο χωριό κατοικούσαν Βούλγαροι και μουσουλμάνοι γηγενείς και μετά το 1922, εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από την Ανατολική Ρωμυλία (Θράκη) που οι περισσότεροι κατάγονταν από την περιοχή των Σαράντα Εκκλησιών (Πέτρα και τη Σκόπελο). Αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σαπών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στη δημοτική κοινότητα Σαπών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σαπών του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 179 κατοίκους.
Σημείωση
Στην Ροδόπη και το Δήμο Αρριανών υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Χαμηλό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Φορόραχος
Ο Φορόραχος (Phorusrhacos longissimus) ήταν ένα μεγάλο αρπακτικό πουλί που έζησε κατά την Μειόκαινη εποχή στη Παταγονία. Συγγενεύει στενά με τα μικρότερα σε μέγεθος καριάμας. Ο Φορόραχος πιθανότατα να ζούσε σε δασότοπους και ανοιχτά λιβάδια.
Ονοματολογία
Ανάμεσα στα οστά που βρέθηκαν στο στρώμα του Σχηματισμού στο Σάντα Κρουζ (που σήμερα θεωρείται κατά κύριο λόγο πως χρονολογείται από την μέση Μειόκαινη) ήταν το κομμάτι της κάτω γνάθου που ο Φλορεντίνο Αμέτζινο (Florendino Ameghino) ανακάλυψε στις αρχές του 1887 και την ίδια χρονιά πρώτα περιγράφηκε ως ένα νωδό θηλαστικό που ονομάστηκε Phorusrhacos longissimus . Το γενικό του όνομα προέρχεται από την ελληνική λέξη ~ φόρος, ή αλλιώς φορέας, και το άλλο ελληνικό ~ ράκος, που στα νέα ελληνικά σημαίνει "κουρέλι", πιθανώς σε σχέση με την "τσαλακωμένη" επιφάνεια της σιαγόνας. Η δεύτερη λέξη της επιστημονικής ονομασίας, longissimus, σημαίνει "πολύ μακρύς" στα Λατινικά, πάλι σε σχέση με τις κάτω σιαγόνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εξαφανισμένα είδη Κατηγορία:Πανίδα της Νότιας Αμερικής
Ανάκτορο Σαρλότενμπουργκ
Το ανάκτορο κτίστηκε στα τέλη του 17ου αι. και επεκτάθηκε πολύ κατά τον 18ο αι. Περιλαμβάνει πολύ πλούσια εσωτερική διακόσμηση σε στυλ μπαρόκ και ροκοκό. Ένας μεγάλος επίσημος κήπος που περιβάλλεται από δάση, προστέθηκε πίσω από το ανάκτορο, που περιελαμβάνει ένα πανόραμα (belvedere), ένα μαυσωλείο, ένα θέατρο και ένα περίπτερο. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το ανάκτορο υπέστη σοβαρές ζημιές, αλλά έκτοτε έχει ανακατασκευαστεί. Το ανάκτορο με τους κήπους του είναι ένα σημαντικό τουριστικό αξιοθέατο.
Το ανάκτορο
μικρογραφία| Άγαλμα του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου του μεγάλου εκλέκτορα (der große kurfürst) του Βρανδεμβούργου στην Αυλή των Τιμών (cour d'honneur) του ανακτόρου. μικρογραφία| Η ιστορία των κτιρίων του ανακτόρου Σαρλότενμπουργκ. Το αρχικό ανάκτορο παραγγέλθηκε από τη Σοφία-Σαρλότα του Ανοβέρου, σύζυγο του Φρειδερίκου Α΄, εκλέκτορα του Βραδεμβούργου στο τότε χωριό Λήτσοβ (Lietzow). Με το όνομα Λήτσενμπουργκ (Lietzenburg), το ανάλτορο σχεδιάστηκε από τον Γιόχαν-Άρνολντ Νέρινγκ σε στυλ μπαρόκ. Αποτελείτο από μια πτέρυγα και είχε 2 1⁄2 ορόφους με κεντρικό τρούλο. Η πρόσοψη ήταν διακοσμημένη με κορινθιακούς ψευδοκίονες (pilasters). Στην κορυφή υπήρχε ένα γείσο, στο οποίο υπήρχαν αγάλματα. Στο πίσω μέρος στο κέντρο του ανακτόρου υπήρχαν δύο οβάλ αίθουσες: η επάνω ήταν αίθουσα τελετών και η κάτω έδινε πρόσβαση στους κήπους. Ο Νέρινγκ απεβίωσε κατά την κατασκευή του ανακτόρου και το έργο ολοκληρώθηκε από τον Μάρτιν Γκρύνμπεργκ και τον Αντρέα Σλύτερ. Τα εγκαίνια του ανακτ΄ρου εορτάστηκαν στις 11 Ιουλίου 1699, τα 42α γενέθλια του Φρειδερίκου Α΄.
Ο Φρειδερίκος Α΄ στέφθηκε ως βασιλιάς στην Πρωσία το 1701 (ο Φρειδερίκος Β', γνωστός ως Φρειδερίκος ο Μέγας, θα αποκτούσε αργότερα τον τίτλο βασιλιάς της Πρωσίας). Δύο χρόνια νωρίτερα, είχε διορίσει τον Γιόχαν-Φρήντριχ φον Εοζάντερ (επίσης γνωστό ως Eosander von Göthe) ως βασιλικό αρχιτέκτονα και τον έστειλε να μελετήσει τις αρχιτεκτονικές εξελίξεις στην Ιταλία και τη Γαλλία, ιδιαίτερα το Ανάκτορο των Βερσαλλιών. Κατά την επιστροφή του το 1702, ο Εοζάντερ άρχισε να επεκτείνει το ανάκτορο, ξεκινώντας με δύο πλευρικές πτέρυγες που να περικλείουν μια μεγάλη αυλή, και το κύριο ανάκτορο επεκτάθηκε και στις δύο πλευρές. Η Σοφία-Σαρλότα απεβίωσε το 1705 και ο Φρειδερίκος Α΄ ονόμασε το ανάκτορο και το κτήμα του Σαρλότενμπουργκ στη μνήμη της. Τα επόμενα χρόνια κτίστηκε ο Πορτοκαλεώνας στα δυτικά του ανακτόρου και ο κεντρικός χώρος επεκτάθηκε με μεγάλο πύργο με τρούλο και μεγαλύτερο προθάλαμο. Στην κορυφή του τρούλου υπάρχει ένας ανεμοδείκτης, με τη μορφή ενός επιχρυσωμένου αγάλματος που αντιπροσωπεύει την Τύχη (Fortuna), που σχεδιάστηκε από τον Aντρέα Χάιτ. Ο Πορτοκαλεώνας χρησιμοποιήθηκε αρχικά για να ξεχειμωνιάζουν σπάνια φυτά. Κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών, όταν περισσότερες από 500 πορτοκαλιές, νεραντζιές και άλλα εσπεριδοειδή διακοσμούσαν τον μπαρόκ κήπο, ο Πορτοκαλεώνας ήταν τακτικά το υπέροχο σκηνικό των αυλικών εορτασμών. μικρογραφία|280x280εσ| Αλληγορία των πράξεων ειρήνης του Φρειδερίκου Α' από τον [[Γιαν Αντόνι Κόξι|Γιαν-Άντονυ Κόξη στην γκαλερί Γκομπελέν.]] δεξιά|μικρογραφία| Τεϊοποτείο σε τύπο "Belvedere" στον κήπο του ανακτόρου. Διάφοροι καλλιτέχνες κλήθηκαν να διακοσμήσουν το εσωτερικό του ανακτόρου. Ως ζωγράφος της αυλής του Φρειδερίκου Α΄, ο Φλαμανδός καλλιτέχνης Γιάν-Άντονυ Κόξη ανέλαβε να ζωγραφίσει τους τοίχους και τις οροφές σε διάφορα δωμάτια του ανακτόρου. Ο Κόξη ζωγράφισε μεταξύ 1701 και 1713 τοιχογραφίες και έναν πίνακα βωμού στο παρεκκλήσιο του ανακτόρου και τοιχογραφίες στη στοά Γκομπλέν (Gobelin) και στην αίθουσα πορσελάνης. Οι τοιχογραφίες στο δωμάτιο από πορσελάνη ήταν κραυγαλέα προπαγάνδα για την ένδοξη διακυβέρνηση του Φριεδερίκου Α΄. Αντιπροσωπεύουν τη θεά της Αυγής (Aurora) στο άρμα της με επτά άλογα να διώχνει τη Νύkτα και να ανοίγει τοn δρόμο για τον θεό Ήλιο-Απόλλωνα, ο οποίος πλησιάζει με το άρμα του, μέσα σε μια λάμψη φωτός. Πετώντας από επάνω, ο Ερμής προαναγγέλλει την άφιξη του ζωογόνου θεού και ο Κρόνος εγκαινιάζει τη Χρυσή Εποχή με το δρεπάνι του. Ο Κόξη περιελάμβανε επίσης εικόνες των Τεσσάρων Ηπείρων, καθώς και των Τεσσάρων Εποχών, οι οποίες είναι γνωστές νύξεις για την πολιτική εξουσία και έτσι επιβεβαιώνουν το μεγαλείο του Φρειδερίκου Α΄.
Μέσα στο ανάκτορο υπήρχε ένα δωμάτιο, που περιγράφεται ως «το όγδοο θαύμα του κόσμου», το κεχριμπαρένιο Δωμάτιο (Bernsteinzimmer), ένα δωμάτιο με τους τοίχους του να επικαλύπτονται από διακοσμητικό κεχριμπάρι. Σχεδιάστηκε από τον Aντρέα Σλύτερ και η κατασκευή του, από τον Δανό τεχνίτη κεχριμπαριού Γκότφρηντ Βόλφραμ, ξεκίνησε το 1701. Ο Φρειδερίκος-Γουλιέλμος Α' έκανε δώρο το κεχριμπαρένιο Δωμάτιο στον τσάρο Πέτρο Α΄ τον Μεγάλο το 1716. μικρογραφία| Ανάκτορο Σαρλότενμπουργκ, Πορτοκαλεώνας. Όταν ο Φρειδερίκος Α΄ απεβίωσε το 1713, τον διαδέχθηκε ο γιος του Φρειδερίκος-Γουλιέλμος Α΄, του οποίου τα οικοδομικά σχέδια ήταν λιγότερο φιλόδοξα, αν και εξασφάλισε ότι το κτίριο συντηρήθηκε σωστά. Το κτήριο συνεχίστηκε μετά την άνοδο του γιου του Φρειδερίκου Β΄ του Μεγάλου στον θρόνο το 1740. Κατά τη διάρκεια εκείνης της χρονιάς, ολοκληρώθηκαν οι στάβλοι για το προσωπικό του σύνταγμα φρουράς στα νότια της πτέρυγας του Πορτοκαλεώνα και ξεκίνησαν οι εργασίες στην ανατολική πτέρυγα. Το κτίριο της νέας πτέρυγας επιβλέπονταν από τον Γκέοργκ-Βέντσεσλαους φον Κνόμπελσντορφ, τον επιθεωρητή όλων των Βασιλικών Ανακτόρων, ο οποίος ακολούθησε σε μεγάλο βαθμό το σχέδιο του Eοζάντερ. Η διακόσμηση του εξωτερικού ήταν σχετικά απλή, αλλά η εσωτερική επίπλωση ήταν πλούσια με ζωγραφική και γλυπτική, υφάσματα και καθρέπτες. Το ισόγειο προοριζόταν για τη σύζυγο του Φρειδερίκου Β΄, Ελισάβετ-Χριστίνα, η οποία, ωστόσο, προτιμούσε το ανάκτορο Σόνχαουζεν, και ήταν μόνο περιστασιακή επισκέπτης. Η ιδιαίτερα υπέροχη διακόσμηση του επάνω ορόφου, που περιελάμβανε τη Λευκή Αίθουσα, την Αίθουσα Δεξιώσεων, την Αίθουσα του Θρόνου και τη Χρυσή Στοά, σχεδιάστηκε κυρίως από τον Γιόχαν-Άουγκουστ Ναλ. Το 1747 ετοιμάστηκε ένα δεύτερο διαμέρισμα για τον βασιλιά στο μακρινό ανατολικό τμήμα της πτέρυγας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το Σανσουσί κατασκευαζόταν στο Πότσνταμ και μόλις αυτό ολοκληρώθηκε, ο Φρειδερίκος Β΄ έγινε μόνο περιστασιακός επισκέπτης του Σαρλότενμπουργκ.
Το 1786, τον Φρειδερίκο Β΄ διαδέχθηκε ο ανιψιός του Φρειδερίκος-Γουκιέλμος Β΄, ο οποίος μετέτρεψε πέντε δωμάτια στο ισόγειο της ανατολικής πτέρυγας στα καλοκαιρινά του δωμάτια και μέρος του επάνω ορόφου σε Χειμερινά Δωμάτια, αν και δεν έζησε αρκετά για να τα χρησιμοποιήσει. Ο γιος του, Φρειδερίκος-Γουλιέλμος Γ΄, ανέβηκε στον θρόνο το 1797 και βασίλευσε με τη σύζυγό του, βασίλισσα Λουίζα, για 43 χρόνια. Πέρασαν μεγάλο μέρος αυτού του χρόνου ζώντας στην ανατολική πτέρυγα του Σαρλότενμπουργκ. Το 1804, μετά την ήττα της Πρωσίας στην Ιένα-Άουερσετ, ο Ναπολέων Α΄ βάδισε στο Βερολίνο και εγκαταστάθηκε στο ανάκτορο, το οποίο έγινε η έδρα του. Ο μεγαλύτερος γιος τους, ο Φρειδερίκος-Γουλιέλμος Δ', ο οποίος βασίλευσε από το 1840 έως το 1861, ζούσε στον επάνω όροφο του κτιρίου του κεντρικού ανακτόρου. Μετά το τέλος του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου Δ΄, ο μόνος άλλος βασιλικός κάτοικος του ανακτόρου ήταν ο Φρειδερίκος Γ΄, ο οποίος βασίλευσε για 99 ημέρες το 1888.
Το ανάκτορο υπέστη σοβαρές ζημιές το 1943 κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1951, το κατεστραμμένο από τον πόλεμο Στάτσλος στο Ανατολικό Βερολίνο κατεδαφίστηκε και, καθώς οι ζημιές στο Σαρλότενμπουργκ ήταν τουλάχιστον εξίσου σοβαρές, υπήρχε φόβος ότι θα κατεδαφιστεί και αυτό. Ωστόσο, μετά από τις προσπάθειες της Mαργκαρέτε Κυν, της διευθύντριας των Κρατικών Ανακτόρων και Κήπων, ξανακτίστηκε στην προηγούμενη κατάστασή του, με γιγάντιες σύγχρονες οροφογραφίες από τον Χαν Τρηρ. Από το 2004 έως τις αρχές του 2006, το παλάτι Σαρλότενμπουργκ ήταν η έδρα του προέδρου της Γερμανίας, ενώ το Κάστρο Μπελεβύ ανακαινιζόταν.
Οι γύρω χώροι
δεξιά|μικρογραφία|400x400εσ| Κήποι του ανακτόρου Σαρλότενμπουργκ. Ο κήπος σχεδιάστηκε το 1697 σε στυλ μπαρόκ από τον Σίμεον Γκόντεαου, ο οποίος είχε επηρεαστεί από τον Aντρέ Λε Νοτρ, σχεδιαστή των κήπων στις Βερσαλλίες. Το σχέδιο του Godeau αποτελούνταν από γεωμετρικά μοτίβα, με δρόμους και τάφρους, που χώριζαν τον κήπο από το φυσικό του περιβάλλον. Πέρα από τους επίσημους κήπους ήταν η Λίμνη με τους Κυπρίνους (Carp Pond). Προς τα τέλη του 18ου αι., ένας λιγότερο επίσημος, πιο φυσικός σχεδιασμός κήπου έγινε της μόδας. Το 1787, ο βασιλικός κηπουρός Γκέοργκ Στάινερ επανασχεδίασε τον κήπο σε αγγλικό στυλ τοπίου για τον Φρειδερίκο-Γουλιέλμο Β΄, με τη σκηνοθεσία του Πέτερ-Γιόζεφ Λενέ. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το κέντρο του κήπου αποκαταστάθηκε στο προηγούμενο μπαρόκ στυλ του.
Το 1788, ο Φρειδερίκος-Γουλιέλμος Β΄ έκανε το κτίριο του Πανοράματος (Belvedere), σχεδιασμένο από τον Καρλ-Γκόταρντ Λάνγκανς, στους χώρους πέρα από τη λίμνη των Κυπρίνων. Το κτίριο χρησιμοποιήθηκε ως τεϊοποτείο και ως πύργος θέασης. Ο Λάνγκανς σχεδίασε επίσης το Ανακτορικό Θέατρο, το οποίο κτίστηκε μεταξύ 1788 και 1791 στα δυτικά της πτέρυγας του Πορτοκαλεώνα. Το μαυσωλείο κτίστηκε ως τάφος για τη βασίλισσα Λουίζα μεταξύ 1810 και 1812 σε νεοκλασικό στυλ σε σχέδιο του Χάινριχ Γκεντς. Μετά το τέλος του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου Γ΄, επεκτάθηκε. Αυτό το σχέδιο είναι του Kαρλ-Φρήντριχ Σίνκελ. Επεκτάθηκε ξανά το 1890–91 από τον Άλμπερτ Γκάγιερ για να φιλοξενήσει τους τάφους του Γουλιέλμου Α΄ και της συζύγου του Aυγούστας. Το 1825, ο Φρειδερίκος-Γουλιέλμος Γ΄ πρόσθεσε το Νέο Περίπτερο (Neuer Pavilion), μια ιταλική βίλα σχεδιασμένη από τον Σίνκελ, στα βόρεια του ανακτόρου. Αυτό υπέστη ζημιές στον πόλεμο το 1943 και ανακατασκευάστηκε μεταξύ 1957 και 1970.
Σήμερα
δεξιά|μικρογραφία| Η είσοδος του ανακτόρου Σαρλότενμπουργκ τη νύχτα Το ανάκτορο και οι χώροι αποτελούν σημαντικό πόλο έλξης επισκεπτών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στο Βερολίνο
Αρδέννες
thumb|250px|Τοπίο των Αρδεννών Οι Αρδέννες (Ardenne, Ardennen, Ardennen, βαλλωνικά: Årdene, λουξεμβουργιανά: Ardennen), επίσης γνωστές ως Δάσος των Αρδεννών, είναι λοφώδης περιοχή με εκτεταμένα δάση, ανώμαλο έδαφος και κορυφογραμμές κυρίως στο Βέλγιο και το Λουξεμβούργο, που εκτείνεται στη Γερμανία και τη Γαλλία. Γεωλογικά, η περιοχή είναι μια δυτική επέκταση του Άιφελ. Και οι δύο αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια της Δεβόνιου περιόδου (382,7 έως 387,7 εκατομμύρια χρόνια πριν), όπως και πολλές άλλες περιοχές της ίδιας ευρύτερης περιοχής.
Οι Αρδέννες εκτείνονται στη Γερμανία και τη Γαλλία (δανείζοντας το όνομά τους στο διαμέρισμα των Αρδεννών και στην πρώην περιοχή Καμπανία-Αρδέννες) και γεωλογικά στο Άιφελ (την ανατολική επέκταση του δάσους των Αρδεννών στο Μπίτμπουργκ-Πρυμ, Γερμανία). Το μεγαλύτερο μέρος τους βρίσκεται στη νοτιοανατολική Βαλλονία, το νότιο και πιο αγροτικό τμήμα του Βελγίου (μακριά από την παράκτια πεδιάδα αλλά καλύπτει περισσότερο από το ήμισυ της συνολικής έκτασης της χώρας). Το ανατολικό τμήμα των Αρδεννών αποτελεί το βορειότερο τρίτο του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου, που ονομάζεται επίσης «Έσλινγκ» (λουξεμβουργιανά: Éislek). Στα νοτιοανατολικά η περιοχή του Άιφελ συνεχίζει στο γερμανικό κρατίδιο της Ρηνανίας-Παλατινάτου.
Τα δέντρα και τα ποτάμια των Αρδεννών παρείχαν ευνοϊκές συνθήκες για τη βιομηχανία ξυλάνθρακα και επέτρεψαν τη μεγάλη βιομηχανική ανάπτυξη της Βαλλονίας τον 18ο και τον 19ο αιώνα, όταν ήταν αναμφισβήτητα η δεύτερη μεγάλη βιομηχανική περιοχή του κόσμου. Η ευρύτερη περιοχή διατήρησε τη βιομηχανική υπεροχή της μέχρι τον 20ό αιώνα, αφού ο γαιάνθρακας αντικατέστησε το κάρβουνο στη μεταλλουργία.
Γεωγραφία
μικρογραφία| Το κέντρο των διασυνοριακών υψιπέδων των Αρδεννών και του Άιφελ Μεγάλο μέρος των Αρδεννών καλύπτεται από πυκνά δάση, με τους λόφους να έχουν κατά μέσο όρο ύψος περίπου 350 με 400 μέτρα αλλά φτάνει σε μέγιστο υψόμετρο τα 694 m στο νοτιοανατολικό Βέλγιο. Η περιοχή χαρακτηρίζεται από κοιλάδες με απότομες πλευρές λαξευμένες από ορμητικά ρέοντα ποτάμια, το πιο σημαντικό από τα οποία είναι ο Μεύσης. Οι πολυπληθέστερες πόλεις της είναι το Βερβιέ στο Βέλγιο και το Σαρβίλ-Μεζιέρ στη Γαλλία, με πληθυσμό και οι δύο που ξεπερνούν τους 50.000 κατοίκους. Οι Αρδέννες είναι κατά τα άλλα σχετικά αραιοκατοικημένες, με λίγες από τις πόλεις να ξεπερνούν τους 10.000 κατοίκους. (Εξαιρέσεις περιλαμβάνουν το Όιπεν και το Μπαστόν του Βελγίου).
Η οροσειρά του Άιφελ στη Γερμανία γειτνιάζει με τις Αρδέννες και αποτελεί μέρος του ίδιου γεωλογικού σχηματισμού, αν και συμβατικά θεωρούνται ως δύο διακριτές περιοχές.
Γεωλογία
Οι Αρδέννες είναι τα απομεινάρια μιας οροσειράς που σχηματίστηκε κατά την Ερκύνια ορογένεση. Στη Γαλλία παρόμοιοι σχηματισμοί είναι το Αρμορικανικό Υψίπεδο, το Μασίφ Σαντράλ και τα Βόσγια. Αυτά τα υψίπεδα περιέχουν συχνά άνθρακα, συν σίδηρο, ψευδάργυρο και άλλα μέταλλα στο υπέδαφος. Αυτό το γεωλογικό γεγονός εξηγεί το μεγαλύτερο μέρος της γεωγραφίας της Βαλλονίας και της ιστορίας της. Στα βόρεια και δυτικά των Αρδεννών βρίσκονται οι κοιλάδες των ποταμών Σαμπρ και Μεύση, σχηματίζοντας ένα τόξο που διασχίζει τις πιο βιομηχανικές επαρχίες της Βαλονίας, για παράδειγμα την επαρχία Αινώ, κατά μήκος του ποταμού Αιν, το Μπορινάζ, το Κέντρο και το Σαρλερουά κατά μήκος του ποταμού Σάμπρ και την επαρχία Λιέγης κατά μήκος του ποταμού Μεύση.
Η περιοχή ανυψώθηκε από μια διείσδυση μάγματος κατά τη διάρκεια των τελευταίων εκατοντάδων χιλιάδων ετών, όπως μετρήθηκε από το σημερινό υψόμετρο των παλιών αναβαθμίδων των ποταμιών.
Αυτή η γεωλογική περιοχή είναι σημαντική στην ιστορία της Βαλλονίας, επειδή αυτό το πρώην βουνό βρίσκεται στην βάση της οικονομίας, της ιστορίας και της γεωγραφίας της Βαλλονίας. «Η Βαλλονία παρουσιάζει μια μεγάλη γκάμα πετρωμάτων διαφόρων ηλικιών. Ορισμένα γεωλογικά στάδια διεθνώς αναγνωρισμένα ορίστηκαν από τοποθεσίες βράχων που βρίσκονται στη Βαλλονία».
Οικονομία
Οι Αρδέννες περιλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος της επαρχίας του Λουξεμβούργου του Βελγίου (αριθμός 4· δεν πρέπει να συγχέεται με το γειτονικό Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου), το νότιο τμήμα της επαρχίας Ναμούρ (αριθμός 5) και της επαρχίας της Λιέγης (αριθμός 3), συν ένα πολύ μικρό μέρος της επαρχίας Αινώ (αριθμός 2), καθώς και το βορειότερο τρίτο του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου, που ονομάζεται Αίσλινγκ και το κύριο τμήμα του γαλλικού διαμερίσματος Αρδέννες.
Πριν από την εκβιομηχάνιση του 19ου αιώνα, οι πρώτοι φούρνοι σε αυτές τις τέσσερις βελγικές επαρχίες (όλες στην περιοχή της Βαλλονίας) και στις γαλλικές Αρδέννες χρησιμοποιούσαν κάρβουνο για καύσιμο, που παρασκευαζόταν από την υλοτομία του δάσους των Αρδεννών. Αυτή η βιομηχανία βρισκόταν επίσης στον ακραίο νότο της σημερινής επαρχίας του Λουξεμβούργου (η οποία μέχρι το 1839 ήταν μέρος του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου), στην περιοχή που ονομάζεται Γκωμ. Το πιο σημαντικό μέρος της βιομηχανίας χάλυβα της Βαλλονίας, χρησιμοποιώντας άνθρακα, χτίστηκε γύρω από τα ανθρακωρυχεία, κυρίως στην περιοχή γύρω από τις πόλεις Λιέγη, Σαρλερουά, Λα Λουβιέρ, Μπορινάζ και περαιτέρω στη Βαλλωνική Βραβάντη (στο Τυμπίζ). Η Βαλλονία έγινε η δεύτερη βιομηχανική περιοχή από πλευράς ισχύος στον κόσμο (μετά τη Μεγάλη Βρετανία) σε αναλογία με την επικράτειά της και τον πληθυσμό της.
Ετυμολογία
Η περιοχή πήρε το όνομά της από το απέραντο αρχαίο δάσος γνωστό ως Arduenna Silva στη Ρωμαϊκή περίοδο. Το Arduenna πιθανότατα προέρχεται από μια γαλατική συγγενή λέξη που προέρχεται από τη βρυθωνική λέξη ardu- («υψηλό») και το λατινικό arduus («υψηλό», «απότομο»). Το δεύτερο στοιχείο είναι λιγότερο βέβαιο, αλλά μπορεί να σχετίζεται με το κελτικό στοιχείο *windo- όπως στα ουαλικά wyn/wen ("δίκαιο", "ευλογημένο"), το οποίο υποδηλώνει διστακτικά μια πρωτότυπη έννοια του "Το δάσος των ευλογημένων/ευλογημένων υψών" ".
Ιστορία
Η σύγχρονη περιοχή των Αρδεννών καλύπτεται ακόμη από δάσος, όμως σε πολύ μικρότερη έκταση από το δάσος που καταγράφηκε στη ρωμαϊκή εποχή.
Η στρατηγική θέση των Αρδεννών τις έχει κάνει πεδίο μάχης για τις ευρωπαϊκές δυνάμεις εδώ και αιώνες. Μεγάλο μέρος των Αρδεννών αποτελούσε τμήμα του Δουκάτου (από το 1815, το Μεγάλο Δουκάτο) του Λουξεμβούργου, ενός κράτους μέλους της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, το οποίο άλλαξε χέρια πολλές φορές μεταξύ των ισχυρών δυναστείων της Ευρώπης. Το 1793 η επαναστατική Γαλλία προσάρτησε ολόκληρη την περιοχή, μαζί με όλα τα άλλα εδάφη δυτικά του ποταμού Ρήνου. Το 1815, το Συνέδριο της Βιέννης, το οποίο ασχολήθηκε με τις πολιτικές συνέπειες των Ναπολεόντειων Πολέμων, αποκατέστησε την προηγούμενη γεωγραφική κατάσταση, με τις περισσότερες από τις Αρδέννες να αποτελούν μέρος του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου. Μετά την επανάσταση του 1830, που οδήγησε στην ίδρυση του Βασιλείου του Βελγίου, το πολιτικό μέλλον των Αρδεννών έγινε αντικείμενο πολλών διαφωνιών μεταξύ του Βελγίου, του Λουξεμβούργου και της Ολλανδίας, καθώς και των σύγχρονων μεγάλων δυνάμεων της Γαλλίας, της Πρωσίας και τη Μεγάλη Βρετανία. Ως αποτέλεσμα, το 1839, το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου παραχώρησε το δυτικότερο 63% της επικράτειάς του (που είναι επίσης το κύριο τμήμα των Αρδεννών) στο νέο Βασίλειο του Βελγίου, το οποίο είναι τώρα η επαρχία του Λουξεμβούργου.