cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δαιμονισμένος Εκδικητής
Πλοκή
Μια παρέα εφήβων με μηχανές πάνε στην εξοχή για διακοπές μέχρι που ένας από αυτούς έχει συμμετοχή σε ένα ατύχημα που κοστίζει την ζωή ενός παιδιού τού οποίου ο πατέρας του έχει ένα μικρό μαγαζί. Ο Εντ Χάρλευ πατέρας του παιδιού αναζητά εκδίκηση και πηγαίνει σε μια μάγισσα που υπηρετεί το κακό και της ζητάει να κάνει κάτι. Η μάγισσα τον στέλνει σε μια αποστολή να βρει τα απομεινάρια ενός θαμμένου δαίμονα του Pumpkinhead και αυτός θα αναλάβει να σκοτώσει όλους όσους είναι υπεύθυνοι για τον θάνατο του παιδιού του. Ο Εντ βρίσκει που είναι θαμμένος ο δαίμονας και αναμιγνύοντας το αίμα του μαζί με ένα ξόρκι καταφέρνει την ανάσταση του Pumpkinhead.
Βιντεοπαιχνίδι
Το 1995 η εταιρία Electronic Arts κυκλοφόρησε ένα παιχνίδι για υπολογιστή με τίτλο Bloodwings: Pumpkinhead's Revenge.
Συνέχειες
Μια συνέχεια με τίτλο Pumpkinhead II: Blood Wings βγήκε κατευθείαν σε βίντεο το 1994. Την ταινία επίσης ακολούθησαν άλλες δύο συνέχειες, το Pumpkinhead: Η Αναγέννηση το 2006 και το Επίκληση Στο Δαίμονα το 2007.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1988 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες σκοτεινής φαντασίας
Κλοντ Ζοζέφ Ρουζέ ντε Λιλ
Ο Κλοντ Ζοζέφ Ρουζέ ντε Λιλ (Claude Joseph Rouget de Lisle, 10 Μαΐου 1760 - 26 Ιουνίου 1836) ήταν αξιωματικός του γαλλικού στρατού, ο οποίος έγραψε τους στίχους και τη μουσική της Μασσαλιώτιδας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 10 Μαΐου του 1760 στο Λονς-λε-Σωνιέ. Η οικογένεια Ρουζέ ήταν γνωστή στην περιοχή της Φρανς-Κοντέ από τον 14ο αιώνα. Ο πατέρας του ήταν δικηγόρος στο Λονς-λε-Σωνιέ. Ο μικρός Κλοντ Ζοζέφ πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Μοντεγκί, ένα χωριό σκαρφαλωμένο σε ένα λόφο που κυριαρχεί στο Λονς-λε-Σωνιέ.
Έχοντας τελειώσει το σχολείο στο Μεζιέρ, καθώς υπηρετούσε τη θητεία του στο Στρασβούργο, έγραψε το Εμβατήριο για το στρατό του Ρήνου στις 25 Απριλίου 1792, μετά από αίτημα του Δημάρχου του Στρασβούργου, Φιλίπ-Φρεντερίκ ντε Ντιτρίχ. Οταν οι στρατιώτες του τάγματος των Μασσαλιωτών το τραγούδησαν στην πορεία τους προς το Παρίσι τον Ιούλιο του 1792, το εμβατήριο μετονομάστηκε γρήγορα σε Μασσαλιώτιδα. Εγινε εθνικός ύμνος της Γαλλίας στις 14 Μαρτίου 1879.
Τον Αύγουστο του 1792, ο Ρουζέ ντε Λιλ έχασε το βαθμό του λοχαγού από τον Λαζάρ Καρνό, επειδή διαμαρτυρήθηκε όταν ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ τέθηκε υπό περιορισμό μετά την εισβολή στον Ανάκτορο του Κεραμεικού. Φυλακίστηκε στη διάρκεια της Τρομοκρατίας, γλίτωσε την γκιλοτίνα και αργότερα πολέμησε στη Βαντέ. Παραιτήθηκε το 1796 και έζησε με δυσκολίες στο Λον-λε-Σονιέ. Ο Λουδοβίκος Φίλιππος του έδωσε μια μικρή σύνταξη της Λεγεώνας της Τιμής.
Ο Ρουζέ ντε Λιλ συνέθεσε και άλλα τραγούδια παρόμοια με τη Μασσαλιώτιδα και το 1825 δημοσίευσε το έργο Chants français (Γαλλικά τραγούδια).
Πέθανε στις 26 Ιουνίου του 1836 στο Σουαζί-λε-Ρουά. Η τέφρα του μεταφέρθηκε στο Μέγαρο των Απομάχων το 1915. Ομως μπορεί κανείς να δει τον τάφο του στο νεκροταφείο του Σουαζί-λε-Ρουά.
Παραπομπές
Ρουζέ ντε Λιλ Κλοντ Ζοζέφ Ρουζέ ντε Λιλ Κλοντ Ζοζέφ Ρουζέ ντε Λιλ Κλοντ Ζοζέφ
Φλάβιος Βαλέριος Σεβήρος
Ο Σεβήρος ήταν στρατιώτης προερχόμενος από ταπεινή οικογένεια των ιλλυρικών επαρχιών πριν ο Γαλέριος κάνει έκκληση στον Μαξιμιανό να τον διορίσει καίσαρα της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 305. Υπηρέτησε ως κατώτερος συνεργάτης-αξιωματικός του Κωνστάντιου Χλωρού, τότε Αυγούστου του δυτικού τμήματος της Αυτοκρατορίας.
Μετά τον θάνατο του Κωνστάντιου Χλωρού, ο Σεβήρος προβιβάστηκε από τον Γαλέριο και έγινε Αύγουστος, ενώ παράλληλα ο Κωνσταντίνος είχε ανακηρυχθεί αυτοκράτορας από τα στρατεύματά του στη Βρετανία. Όταν ο Μαξέντιος εξεγέρθηκε στη Ρώμη, ο Γαλέριος έστειλε τον Σεβήρο να καταπνίξει την εξέγερση. Ο Σεβήρος μετακινήθηκε από την πρωτεύουσά του, το Μεδιόλανο προς τη Ρώμη. Φοβούμενος την άφιξη του Σεβήρου, ο Μαξέντιος προσέφερε συμμαχία με τον πατέρα του, τον Μαξιμιανό. Ο Μαξιμιανός δέχτηκε και μόλις ο Σεβήρος και τα στρατεύματά του κατέφτασαν προ των πυλών της Ρώμης, οι άντρες του λιποτάκτησαν και πήραν το μέρος του παλιού τους αρχηγού, του Μαξιμιανού.
Ο Σεβήρος προσέφυγε στη Ραβέννα όπου βρήκε προστασία. Ο Μαξιμιανός του πρότεινε να παραδοθεί ειρηνικά για να τον αφήσει να ζήσει και να του φέρεται αξιοπρεπώς, πράγμα που ο Σεβήρος δέχτηκε την άνοιξη του 307. Παρά την υπόσχεση του, ο Μαξιμιανός τον μεταχειρίστηκε σαν αιχμάλωτο και αργότερα τον φυλάκισε στις Τρεις Ταβέρνες επί της Αππίας οδού. Όταν ο Γαλέριος ξεκίνησε την εκστρατεία του για την κατάκτηση της Ιταλίας για να καταπνίξει τον Μαξιμιανό και τον Μαξέντιο, ο Μαξέντιος διέταξε το θάνατο του Σεβήρου. Εκτελέστηκε -ή αναγκάστηκε να αυτοκτονήσει- στις 16 Σεπτεμβρίου του 307.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
2537 Γκίλμορ
Ο Γκίλμορ (Gilmore) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,7. Ανακαλύφθηκε το 1951 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή των Νεοζηλανδών αστρονόμων Άλαν Τσαρλς Γκίλμορ και Πάμελα Κιλμάρτιν-Γκίλμορ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Γκίλμορ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Γκιλμορ
Πατριαρχία
Πατριαρχία (από τα αρχαία ελληνικά: πατήρ και αρχή, δηλαδή εξουσία) ονομάζεται το κοινωνικό σύστημα στο οποίο οι άνδρες κρατούν κατά κύριο λόγο την εξουσία και κυριαρχούν στην πολιτική, αποτελούν ηθικές και ιδεολογικές αυθεντίες και διαθέτουν κοινωνικά προνόμια ενώ συνήθως διαθέτουν τον έλεγχο της περιουσίας. Οι πατριαρχικές κοινωνίες είναι συνήθως ανδρογραμμικές, δηλαδή η περιουσία και το οικογενειακό όνομα κληρονομούνται από άντρα σε άντρα. Πατριάρχης είναι η αρσενική κεφαλή μιας εκτεταμένης οικογένειας που ασκεί δεσποτική και απόλυτη εξουσία, ή, κατέπέκταση, ένα μέλος της άρχουσας τάξης ή κυβέρνησης μιας κοινωνίας που ελέγχεται από γηραιούς άντρες. Ο όρος πατριάρχης δηλώνει και διάφορους υψηλόβαθμους επισκόπους σε μερικές ιεραρχικές εκκλησίες, ενώ ο όρος πατριαρχείο δηλώνει στη θέση και τον τομέα του.
Η πατριαρχία στηριζεται σε ένα σύστημα ιδεών που εξηγεί και δικαιολογεί την αντρική κυριαρχία και συνήθως την αποδίδει σε εγγενείς φυσικές διαφορές ανάμεσα στους άντρες και τις γυναίκες. Οι κοινωνιολόγοι όμως τείνουν να θεωρούν την πατριαρχία ως κοινωνικό προϊόν και όχι ως προϊόν εγγενών διαφορών ανάμεσα στα φύλα και μελετούν τους τρόπους με τους οποίους οι ρόλοι των φύλων επηρεάζουν τη δυναμική ανάμεσα στις γυναίκες και τους άντρες.
Στην ανθρωπολογία
Οι ανθρωπολόγοι ορίζουν την πατριαρχία σχετικά στενά, ως μία κοινωνία στην οποία οι άντρες είναι το “κυρίαρχο στοιχείο” στις δημόσιες πολιτικές υποθέσεις. Αυτό είναι γνωστό και ως “ανδραρχία” ή “ανδροκρατία”. Σύμφωνα με αυτό τον ορισμό, ο ανθρωπολόγος Donald Brown θεωρεί πως η πατριαρχία είναι ένα “ανθρώπινο παγκόσμιο” (Brown 1991, σελ.137).
Στην πολιτική φύλων
Στην πολιτική φύλων ο όρος πατριαρχία συχνά αναφέρεται σε μια κοινωνική οργάνωση που σημαδεύεται από την ανωτερότητα της αρσενικής μορφής, μιας ομάδας αρσενικών μορφών, ή των αντρών γενικά. Επίσης συχνά σηματοδοτείται από την υποταγή των γυναικών, των παιδιών και αυτών των οποίων τα φύλα ή τα σώματα αψηφούν την κατηγοριοποίηση άντρας/γυναίκα.
Φεμινιστική Προοπτική
Πολλοί φεμινιστές συγγραφείς θεωρούν την πατριαρχία ως τη βάση επί της οποίας οι περισσότερες σύγχρονες κοινωνίες έχουν σχηματιστεί. Υποστηρίζουν πως είναι αναγκαίο και επιθυμητό να ξεφύγουμε από αυτό το μοντέλο για να επιτευχθεί η ισότητα των φύλων.
Η φεμινίστρια συγγραφέας Marilyn French, στη δουλειά της Πέρα από τη Δύναμη (Beyond Power), ορίζει την πατριαρχία ως ένα σύστημα που δίνει αξία στη δύναμη έναντι της ζωής, στον έλεγχο έναντι της ευχαρίστησης, και στην κυριαρχία έναντι της ευτυχίας. Υποστηρίζει πως “Είναι επομένως εξαιρετικά ειρωνικό πως η πατριαρχία έχει υπερασπίσει τη δύναμη ως ένα καλό που είναι μόνιμο και έγκυρο, αντιπαραβάλοντάς το με τα ρευστά, παροδικά καλά του μητροκεντρισμού. Η δύναμη έχει αναχθεί ως προπύργιο ενάντιο του πόνου, ενάντιο στην παροδικότητα της ευχαρίστησης, αλλά δεν είναι προπύργιο, και είναι τόσο παροδικό όσο οποιοδήποτε άλλο μέρος της ζωής. Ο εξαναγκασμός φαντάζει μια απλούστερη, και λιγότερο χρονοβόρα μέθοδος δημιουργίας τάξης από οποιαδήποτε άλλη. Κι όμως είναι όσο χρονοβόρα και βαρετή και πολύ περισσότερο ακριβή απ’ότι η προσωπική επαφή, η πειθώ, η προσοχή στον άλλο, και η συμμετοχή στην εναρμόνιση μιας ομάδας. Κανένα από αυτά δεν είναι άγνωστο, ανοίκειο, μη αντιληπτό. Ωστόσο είναι τόσο δυνατή η μυθολογία της δύναμης που συνεχίζουμε να πιστεύουμε, παρόλες τις αποδείξεις για το αντίθετο, ότι είναι σημαντική, πως αν κατέχουμε αρκετή από αυτή θα μπορούσαμε να είμαστε ευτυχισμένοι, πως αν ένας “μεγάλος άντρας” κατείχε αρκετή, θα μπορούσε να κάνει τον κόσμο ορθό”.
Σύμφωνα με τη French, “ούτε είναι αρκετό να επινοήσουμε μια ηθικότητα που θα επιτρέψει στην ανθρωπότητα απλά να επιβιωσει. Η επιβίωση είναι κακό όταν απαιτεί να υπάρχεις σε μια κατάσταση κακομοιριάς. Αυτό που είναι πραγματικό έναντι της επιβίωσης και της συνέχισης είναι η ευτυχία και η ευχαρίστηση. Η ευχαρίστηση έχει πολύ κακολογηθεί, μειωθεί από φιλοσόφους και κατακτητές ως μια αξία για τους δειλούς, τους στενόμυαλους, τους μαλθακούς. Η “αρετή” εμπεριέχει την αποκήρυξη της ευχαρίστησης στο όνομα κάποιου υψηλότερου σκοπού, ενός σκοπού που εμπεριέχει δύναμη (για τους άντρες) ή θυσία (για τις γυναίκες). Η ευχαρίστηση περιγράφεται ως επιφανειακή και ασήμαντη σε έναν κόσμο υψηλοφρόνων, σοβαρών σκοπών. Αλλά η ευχαρίστηση δεν αποκλείει σοβαρές επιδιώξεις ή στόχους, στην πραγματικότητα, θεμελιώνεται σ’αυτά, και είναι ο μόνος πραγματικός λόγος για να παραμείνεις ζωντανός”.
Αυτή η φιλοσοφία είναι ό, τι προσφέρει η French ως αντικατάσταση στην ισχύουσα δομή όπου η δύναμη έχει την υψηλότερη αξία.
Προφεμινιστική Ανάλυση της Πατριαρχίας
Ο προφεμινισμός αναφέρεται σε μια σχολή σκέψης που αναπτύχθηκε από άντρες που υποστηρίζουν τη φεμινιστική ανάλυση της πατριαρχίας ως ένα σύστημα που πριμοδοτεί τους άντρες έναντι των γυναικών, και επίσης τους άντρες έναντι άλλων αντρών. Μια προφεμινιστική ανάλυση της πατριαρχίας αναγνωρίζει πως το φύλο αλληλεπιδρά με άλλες διαστάσεις όπως η εθνικότητα, η δύναμη και η κοινωνική τάξη. Η πατριαρχία θεωρείται ως μία ηγεμονική τάξη φύλων επιβαλλόμενη μέσα από ατομικές, συλλογικές και θεσμικές συμπεριφορές.
Η πατριαρχία ως μία ενσωματωμένη ομάδα αντιλήψεων για τη “φυσική” τάξη των φύλων (συχνά υποστηριζόμενη από ιδέες βιολογικού ή αποθεωτικού ντετερμινισμού) συχνά λειτουργεί μέσω μιας συλλογικής προθυμίας για “εθελοτυφλία των φύλων”, μιας άρνησης να παρατηρηθούν και να μελετηθούν τα αποτελέσματα του φύλου στις κοινωνικές σχέσεις και την εξουσία/δύναμη. Μια φανερή συνέπεια αυτού ήταν μέχρι πρόσφατα (και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη) μια άρνηση να αναγνωριστεί η αληθινή έκταση της σωματικής και σεξουαλικής βίας που ασκείται σε γυναίκες από άντρες.
Πηγές
Κατηγορία:Μορφές διακυβέρνησης Κατηγορία:Κοινωνική ανθρωπολογία Κατηγορία:Φεμινισμός και κοινωνία Κατηγορία:Βιολογία του φύλου Κατηγορία:Κοινωνιοβιολογία
Ιστορία της Λέρου
To ύψος του ετήσιου αυτού φόρου (maktu) καθοριζόταν ανάλογα με τους πόρους κάθε νησιού. Σύμφωνα με το φιρμάνι του Σουλτάνου Οσμάν Γ΄ (Μάιος 1755), π.χ. για τη Λέρο ήταν 32.000 άσπρα και για την Κάλυμνο 30.000 άσπρα. (120 άσπρα= 1 γρόσι, 120 γρόσια=1 χρυσή λίρα). Αυτό το προνομιακό καθεστώς, επικυρωνόταν και τους επόμενους αιώνες με νέα φιρμάνια, παγιώνοντας το καθεστώς της αυτονομίας και διατήρησης του θεσμού των δημογεροντιών.
Οι Βενετοί στο Αιγαίο
Για έναν περίπου αιώνα, από τα μέσα του 16ου έως και τα μέσα του 17ου, η κυριαρχία των Οθωμανών στο Αιγαίο, αμφισβητήθηκε έντονα από τους Βενετούς, που έλεγχαν πολλά νησιά, στα οποία διατηρούσαν κάστρα. Και η Λέρος δέχτηκε μια τέτοια επίθεση, το 1648, από το Βενετό Leonardo Foscolo, ο οποίος βομβάρδισε το Κάστρο, γκρεμίζοντας τον ΒΔ οχυρωματικό πύργο του, τα θεμέλια του οποίου διακρίνονται μέχρι σήμερα. Ο Λέριος μεσαιωνολόγος και χρονογράφος της Πατριαρχικής Βιβλιοθήκης Κωνσταντινοπόλεως, Μανουήλ Γεδεών, αναφέρει, ότι λίγοι Τούρκοι πρέπει να κατοικούσαν μόνιμα στη Λέρο, μέχρι τα χρόνια της Επανάστασης, όπως φαίνεται και από καταγραφές ονομάτων σε δικαιοπρακτικά έγγραφα του 17ου αιώνα. Αυτοί πάντως ήταν ελάχιστοι, μερικές οικογένειες. Όσον αφορά στην οθωμανική εξουσία, αυτή μάλλον περιοριζόταν σε λίγους στρατιώτες ή σε έναν μόνον αγά. Όλα τα νησιά κατοικούνταν και από λίγους Τούρκους. Μάλιστα επισημαίνει, ότι όλοι οι περιηγητές που τα επισκέφτηκαν δεν είδαν σε κανένα περισσότερους Τούρκους από τους Έλληνες κατοίκους τους. Αλλά, όπως γράφει, "είτε περισσότεροι είτε ολιγώτεροι ήσαν, αυτοί κατείχαν την εξουσίαν, οι δε Έλληνες ήσαν δούλοι. Καθώς εις πολλά χωρία μεσογειότατα, τοιουτοτρόπως και εις τας εν Αιγαίω Πελάγη νήσους, υπήρχον είς ή πλείονες τυραννίσκοι, πράττοντες ει τι αν ήθελον αναφερόμενον εις την καταπίεσιν των “γκιαβούρ”. Η Λέρος ηξιώθη να έχη πριν το 1800 έναν μικρόν τύραννον του οποίου το επώνυμον ήτο Σαχίνογλους" Στη Λέρο αναφέρει, ότι υπήρχε και τζαμί για τις θρησκευτικές ανάγκες των Τούρκων που κατοικούσαν στο νησί. Το τζαμί αυτό επί Καποδίστρια το κατεδάφισαν και στα θεμέλιά του χόρευαν τη γιορτή του Πάσχα
Ένας Ρώσος περιηγητής στη Λέρο του 18ου αι.
Όταν ο Ρώσος περιηγητής Βασίλειος Γρηγόροβιτς Βάρσκυ επισκέπτεται τη Λέρο το 1731, διαπιστώνει ότι οι ελάχιστοι « Αγαρηνοί» που βρίσκονταν στο νησί κατοικούσαν σε ένα μέρος ψηλά κοντά στο κάστρο και ζούσαν σε αρμονία με τους ντόπιους Χριστιανούς. Ο Βάρσκυ, μας άφησε και άλλες σημαντικές πληροφορίες για τη Λέρο του 18ου αιώνα και τους κατοίκους της, όπως και για τη Σχολή του μοναχού Δαμασκηνού, που λειτουργούσε στην Παναγιά του Κάστρου.
Το νησί Λέρος δεν είναι μεγάλο. Υπάρχει ένα μεγάλο χωριό, που βρίσκεται σε περιοχή νεκρή και τραχειά, στους πρόποδες ενός ψηλού πέτρινου βουνού, στην κορυφή του οποίου υπάρχει λιθόκτιστο φρούριο που χωρίζεται εσωτερικά με άλλα τρία τείχη. Σήμερα διαθέτει πέντε κινητά τηλεβόλα και αρκετά μεγάλο αριθμό βλημάτων. Άλλοτε διέθετε αρκετά τέτοια όπλα. Στο χωριό της Λέρου οι χριστιανοί είναι αγαθοί, φιλόξενοι και ταπεινοί. Σ’ αυτόν τον τόπο όλος ο λαός μιλά καθαρά Ελληνικά, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις Την εποχή αυτή υπήρχε στη Λέρο ένας μόνο δάσκαλος, ο οποίος γνώριζε στην εντέλεια τη φιλοσοφία και τη θεολογία. Ήταν μοναχός και ονομαζόταν Δαμασκηνός, άνθρωπος καλών ηθών, ενάρετος, ταπεινόφρων, γλυκύς, καλός και φιλόξενος.
Η Σχολή του Μοναχού Δαμασκηνού
Ο Δαμασκηνός, κατά κόσμον Δημήτριος, ίδρυσε το 1726 μέσα στο Κάστρο Σχολή, στην οποία φοιτούσαν τότε πάνω από 20 μαθητές και διδάσκονταν από τον ίδιο το Δαμασκηνό Γραμματική, Φιλοσοφία και Θεολογία. Σε μια επιστολή του προς το θείο του, Γεράσιμο Ηρακλείας, έγραφε: και της πατρίδος το παχύ σκότος της βαρβαρότητος να αποτινάξω καθ’ όσον δύναμαι.
Η Σχολή αυτή εξυπηρέτησε σε ικανοποιητικό βαθμό τις ανάγκες του νησιού, για πολλά χρόνια. Δημιούργημα της Σχολής ήταν και η περίφημη βιβλιοθήκη της Παναγιάς του Κάστρου, η οποία εμπλουτίστηκε με συνεχείς δωρεές, με ευάριθμα έργα, χειρόγραφα και έντυπα, από την αρχαία ελληνική γραμματεία αλλά και σημαντικά εκκλησιαστικά συγγράμματα. Είναι βέβαιο ότι πολλά από τα βιβλία αυτά χρησιμοποιούνταν ως εγχειρίδια και βοηθήματα διδασκαλίας στα χέρια των δασκάλων και των μαθητών της Σχολής. Η παλαιογραφική και ιστορική αξία κυρίως των χειρογράφων αλλά και των έντυπων βιβλίων είναι μεγάλη, πολλά από τα οποία κυριολεκτικά είναι γεμάτα από ερμηνευτικές σημειώσεις και ποικίλους σχολιασμούς.
Σε ένα από τα σωζόμενα χειρόγραφα υπάρχει η ενδιαφέρουσα σημείωση του μοναχού Γρηγορίου του Λέριου, η οποία δηλώνει τον πόθο των υποδούλων για αποτίναξη του τουρκικού ζυγού:
"1770 Ιουνίου 24 έκαυσαν, την αρμάδαν του τούρκου η μόσκοβη, εις τον Τσεσιμέ, ημέραν Σάββατο"
Συμμετοχή των Λερίων στην Επανάσταση του 1821
Η συμμετοχή της Λέρου στον απελευθερωτικό αγώνα του 1821 είναι ελάχιστα γνωστή. Εξετάζοντας όμως το διασωθέν αρχειακό υλικό, μπορεί να διαπιστώσει κανείς σημαντικές ενέργειες των ελληνικών αρχών και των κατοίκων του νησιού της εποχής.
Καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα η Λέρος στάθηκε σημαντική βάση ανεφοδιασμού του στόλου μας, αλλά και δέχτηκε συχνά επισκέψεις από αυστριακά και τουρκικά πολεμικά πλοία, πράγμα που καταδεικνύει τη στρατηγική σπουδαιότητα των λιμανιών της.
Επιστολή των Προκρίτων της Λέρου προς τους Υδραίους
Ιδιαίτερα σημαντική είναι η επιστολή που έστειλαν οι Λέριοι στην επαναστατική κυβέρνηση, στην οποία δήλωναν απερίφραστα το σύνθημα του απελευθερωτικού αγώνα "Ελευθερία ή Θάνατος" Προς τους άρχοντας και ηγεμόνας του γένους, και της των ορθοδόξων Ελλήνων κοινής ελευθερίας Μεγίστην αγαλλίασιν και ανεκλάλητον χαράν επροξένησεν ημίν τοις εν τη νήσω Λέρω ταπεινοίς χριστιανοίς αυτή η αγαθή αγγελία της εκ του βαρβαρικού ζυγού ελευθερίας, την οποίαν πληροφορηθέντες δια των εκλάμπρων γραμμάτων του ευσεβεστάτου μπεϊζαντέ κυρίου Αλεξάνδρου Υψηλάντη, ευχαριστήριον ύμνον από ψυχής ανεπέμψαμεν τω ούτως ευδοκίσαντι αγίω Θεώ γενέσθαι
Στη συνέχεια εκφράζουν τη συμπαράταξή τους στον κοινό της ελευθερίας αγώνα, γι’ αυτό στέλνουν δυο εκπροσώπους τους Λεριούς, δηλώνοντας με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την προθυμία τους ή να ελευθερωθούν ή να πεθάνουν. Δια τούτο και ημείς, ως όντες μέρος της των λοιπών χριστιανών ομηγύρεως, εξεπίτηδες επέμψαμεν καΐκιον εδικόν μας και ανθρώπους δύο, από μέρους του κοινού μας, τον τε κυρ Μανώλην Ρεπαπή και τον κυρ Μανώλην Χρήστου, δια να έλθωσιν εις προσκύνησιν υμετέραν και να σας ειδοποιήσωσι δια ζώσης φωνής, ότι και ημείς άπαντες είμεθα πρόθυμοι δια την του γένους ελευθερίαν και απαλλαγήν να αποθάνωμεν .
Μέσα από την επιστολή αυτή, παρουσιάζεται ανάγλυφα η μεγάλη αναστάτωση που επικρατεί στην περιοχή. Έχουν ήδη φτάσει στη Λέρο οι πρώτοι πρόσφυγες από την ανατολή, δηλαδή τις απέναντι μικρασιατικές ακτές, 20 οικογένειες, κυνηγημένοι από τους Τούρκους. Οι Λεριοί και γενικά οι γύρω νησιώτες είναι αποκλεισμένοι και εγκλωβισμένοι στα λιμάνια τους, με αποτέλεσμα να βιώνουν δυστυχία και πείνα, τα αποτελέσματα κάθε πολέμου.
Πιο κάτω αναφέρονται στην πενιχρή ναυτική δύναμη του νησιού, μερικά μόνο καΐκια, απ’ τα οποία μόνο δύο είναι μεγαλύτερα και πιθανόν αξιόμαχα. Υπογραμμίζουν όμως την παντελή έλλειψη πολεμοφοδίων και δηλώνουν απερίφραστα ότι είναι παντελώς φτωχοί και άρα δεν είναι σε θέση μόνοι τους να τα εξοπλίσουν. να μας βοηθήσητε όσον εν τάχει ει τα χρειώδη και αναγκαία .να ξεκινήσωμεν καν αυτά τα δύο καΐκια από το νησίον μας προς διαφέντευσιν του γένους, και εις παντελή αφανισμόν των απίστων Αγαρηνών.
Έτσι, μπορούμε να πούμε, ότι οι Λέριοι τους πρώτους μήνες της Επανάστασης συμμετείχαν στον κατά θάλασσα αγώνα, με τα δύο αυτά μικρά πλοία, «λεύκες», των καπεταναίων Χ. Μποναπάρτη και Γεωργίου Παπαμανώλη.
Μύηση των Προκρίτων της Λέρου στη Φιλική Εταιρεία
Το ίδιο έγγραφο αναφέρει, πως η μύηση των Δημογερόντων της Λέρου στη Φιλική Εταιρεία έγινε από το Φιλικό Αντώνιο Πελοπίδα. τη επιστασία δε και του κυρίου φιλογενούς και ευπάτριδος Αντωνίου Πελοπίδου όπου ως άλλος Παύλος μας εδίδαξε και μας εκατήχησε εκείνα όσα μας ήτον ελλειπή ωρκίσθημεν δε άπαντες εις την πίστιν της ελευθερίας υποσχόμενοι φυλάξαι αυτόν τον θείον νόμον
Το 1823, μετά από σχετικές ενέργειες του Εμμανουήλ Ξάνθου στο Ναύπλιο, τα τέσσερα νησιά Πάτμος, Λέρος Κάλυμνος και η Ικαρία αποτέλεσαν την Επαρχία της Τετρανήσου, με έδρα την Πάτμο και έπαρχο τον Μιχαήλ Ρεΐση.
Ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόφιλος Β΄
Οφείλομεν να υπογραμμίσωμεν ότι ο Θεόφιλος υπήρξεν εκ των μοχλών της Ελληνικής Επαναστάσεως. Δεν είχεν ευκαμψίαν οσφύος. Επόνει τον πόνον του σκλαβωμένου Έθνους. Προσεμαρτυρούν τούτο οι φλογεροί λόγοι του, αι πράξεις του, η αυτοθυσία του Ότε μεν εκάλυπτε την Αγίαν Τράπεζαν δια της Σημαίας του Σταυρού, ότε δε δια των ευχών του μετέτρεπε τα καλύμματα της Αγίας Τραπέζης εις Εθνικά Λάβαρα. Πρώτος αυτός από την Πάτμο έστειλε ενθουσιώδεις επιστολές προς τους Δωδεκανησίους, προτρέποντάς τους να εξεγερθούν. Στις 27 Απριλίου 1821, με επιστολή του από το νησί της Αποκάλυψης προς τον επίσκοπο Λέρνης Ιερεμία και τους προύχοντες των νησιών Λέρου και Καλύμνου, τους προτρέπει να πολεμήσουν «περί πίστεως και πατρίδος, περί γυναικών και τέκνων.
Ας μην αμελήσωμεν τοιούτον επιτήδιον καιρόν δια να μη μείνωμεν αιώνιοι σκλάβοι και δούλοι του απάνθρωπου και άγριου τυράννου, Οι νέοι με τα όπλα, οι γέροντες με τας ευχάς και παραινέσεις, οι ιερείς με τας ευλογίας και προς τον Θεόν δεήσεις, όλοι ομού ηνωμένοι του Ελληνικού ονόματος κληρονόμοι, πολεμήσατε γενναίως περί πίστεως, περί πατρίδος, περί γυναικών και τέκνων, περί πάσης γενεάς Φανήτε υπερασπισταί της ιεράς ημών θρησκείας και Πατρίδος. Τον Αύγουστο του 1924, θα παραστεί στα γεγονότα της εκστρατείας υπέρ της Σάμου, που κατέληξε στη Ναυμαχία του Γέροντα. Από το ένα πλοίο στο άλλο, με το άγιο ποτήριο στο χέρι θα μεταλάβει τα ελληνικά πληρώματα και μάλιστα με υποτρέμουσα χείρα έρριψε την πρώτην βολήν κατά της ναυαρχίδος, ής επέκοψεν η οβίς τον φέροντα το σήμα του Τούρκου ναυάρχου ιστόν, τουθ’ όπερ εθεωρήθη ευοίωνον γεγονός, εμψυχώσαν έτι περισσότερον τους μαχομένους
Ο Επίσκοπος Λέρνης Ιερεμίας
Το Μάιο του 1821, ο Ευάγγελος Μαντζαράκης συνάντησε στην Κάλυμνο τον Επίσκοπο Λέρνης Ιερεμία Πατελλάκη και συμφώνησαν στην ίδρυση της ¨Εφορείας του Γένους», με σκοπό την οργάνωση της Επανάστασης στην περιοχή. Πρόεδρος της Εφορείας οριζόταν ο Επίσκοπος Ιερεμίας. Ο ρόλος του Ιερεμία, στην εξέγερση των Καλυμνίων και των Λερίων υπήρξε καθοριστικός, όπως φαίνεται και από δύο επιστολές που σώζονται στο αρχείο της Μονής Πάτμου Με έγγραφο του Ιερεμία, από την Κάλυμνο, προς τους εφόρους της Πάτμου (8 Μαΐου 1821), επιβεβαιώνεται ο ξεσηκωμός των νησιών. Στην επιστολή αυτή παρακαλεί τους Πατμίους να στείλουν πολεμοφόδια, για να μπορούν οι κάτοικοι της Καλύμνου να αποκρούουν επιθέσεις που δέχονταν από τους Τούρκους των γειτονικών περιοχών. Γράφει ανάμεσα σε άλλα.
Είδαμεν δε να μας γράφετε προσέτι εις το να είμεθα προσεκτικοί και να ανδριωθώμεν κατά των τυράννων μας. Και κατά τούτο να μην αμφιβάλλετε ότι τα παλληκάρια της πατρίδος μας τα έχομεν τόσον ενθουσιασμένα όπου βέβαια αν είχον δύναμιν, έπρεπε να εκτελέσουν θαύματα. Η αδυναμία όμως άλλη δεν είναι ειμή πλοίων και ζαχιρέδων πολέμου (πολεμοφοδίων)
Ελληνικά πολεμικά βρίσκουν καταφύγιο στη Λέρο
Καθ’ όλη τη διάρκεια της Επανάστασης, πολεμικά του στόλου ελλιμενίζονταν και ανεφοδιάζονταν στα φιλόξενα λιμάνια της Λέρου. Ο υπολιμενάρχης Λέρου, Νικόλαος Τράκας, στις 7 Μαρτίου 1823, υποδέχτηκε θερμά το πλοίο «Θεμιστοκλής» του ναυάρχου Δημ. Σαχτούρη, όπως φαίνεται από σχετική αναφορά του στο ημερολόγιο του πλοίου.
Κατά την εις τα τέλη του παρελθόντος εκστρατείαν & περιήγησιν με το πλοίον μου επονομαζόμενον Θεμιστοκλής εξ ύδρας εις την Ασιατικήν του Αρχιπελάγους Οθωμανικήν επικράτειαν έφθασα ελιμενισθής περί τας 7 του τρέχοντος ενταύθα ένθα η φιλογένεια και ο πατριωτισμός του Κυρίου Νικολάου Τράκα λιμενάρχου της αυτής νήσου με υποχρέωσε τα μέγιστα. Εις ένδειξιν δίδομι το παρόν. Εν λέρω εκ του πλοίου Θεμιστοκλέους τη 7 Μαρτίου 1823 καπιτάν δημήτρης σαχτούρης Η Προσωρινή Διοίκησις της Ελλάδος, στις 5 Αυγούστου 1823, διορίζει τον Νικόλαο Τράκα Επίτροπο και Ταμία των «εθνικών δοσιμάτων», με αποστολή να συνεργαστεί με τους προεστούς για τη συγκέντρωση της «δεκάτης» και των λοιπών εισφορών της Λέρου προς το ελληνικό ταμείο του αγώνα.
Ψαριανοί πυρπολητές στη Λέρο
Μετά την καταστροφή των Ψαρών και την πυρπόληση της τουρκικής φρεγάτας στη Σάμο από τον Κανάρη Κωνσταντίνος Κανάρης(Ιούλιος 1824), ο ελληνικός στόλος συγκεντρώθηκε στην Πάτμο, όπου αποφασίστηκε να σταλούν έξι πυρπολητές, δύο από κάθε νησί (Ύδρα, Σπέτσες και Ψαρά), για να προσβάλουν μερικά πλοία τουρκικά που κινούνταν απέναντι από το φρούριο της Κω.
Στο ημερολόγιο του Γ. Σαχτούρη διαβάζουμε: "Τρίτη 19 Αυγούστου. Εις την άγγυραν εν Πάτμω. Κοινή συνελεύσει απεφασίσθη να σταλώσι τρία πολεμικά και τρία πυρπολικά εις Λέρω δια να δοκιμάσουν ίσως επιτύχουν να τα ρίψουν κατά του εχθρού, ρίψαντες δε λαχνούς έπεσε του καπετάν Δοκού."
Οι πυρπολητές έφτασαν με τα πυρπολικά τους στη Λέρο και ανέβηκαν στο Κάστρο από όπου παρακολουθούσαν τις κινήσεις του εχθρού, με σκοπό να τους αιφνιδιάσουν. Πριν προλάβουν όμως να κινηθούν, τα εχθρικά πλοία έφυγαν από την Κω, προς την απέναντι Αλικαρνασσό, όπου ναυλοχούσαν πολλά δικά τους πολεμικά. Επειδή η φυγή τους ήταν κάπως εσπευσμένη, αποδόθηκε σε προδοσία κάποιων Λεριών, οι οποίοι πήγαν τάχα κρυφά και ειδοποίησαν τον εχθρό, με αποτέλεσμα να αποτύχει το σχέδιο των πυρπολητών. Η βαριά αυτή κατηγορία της προδοσίας δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ, όπως ισχυρίζεται ο Οικονομόπουλος. Ερευνήσαντες επισταμένως περί της προσαπτομένης ταύτης βαρείας μομφής εις τους Λερίους, εβεβαιώθημεν, ότι ουδαμώς αύτη στηρίζεται εις θετικάς αποδείξεις, αλλ’ είναι πόρισμα απλής υπονοίας, ήν ήγειρον εις τον νουν των γενναίων ναυμάχων μας η τυχαία ίσως, όσον και έγκαιρος, του τουρκικού στολίσκου μεταστάθμευσις από την Κω εις Αλικαρνασσόν.
Οι Λεριοί πληροφορούν το στόλο για τις κινήσεις των Τούρκων
Δεν πρέπει να ευσταθεί αυτή η κατηγορία και για τον εξής λόγο. Οι Λέριοι εκείνες ακριβώς τις ημέρες έστελναν πληροφορίες για τις κινήσεις των τουρκικών πλοίων στην περιοχή. Στα Ιστορικά Ημερολόγια του Ναυτικού Αγώνος του 1821, ο αντιναύαρχος Γεώργιος Σαχτούρης, δυο βδομάδες πριν τη Ναυμαχία του Γέροντα, σημειώνει ότι οι Λεριοί, με επιστολή τους, πληροφορούν τον ελληνικό στόλο για τις κινήσεις του εχθρού.
"Αυγούστου 14. Πέμπτη. Εις την Άγκυραν. Με εξεπίτηδες ευκαιρίαν αποσταλμένην από Λέρω μανθάνομεν με βεβαιότητα την ένωσιν των δύο εχθρικών στόλων. Το εσπέρας εξαποστείλαμεν τον κπ. Ν. Βώκον δια κάβο κολλόναις και Ύδραν στέλλοντες προς τον Ναύαρχον το ίδιον γράμμα των Λερίων δια να ίδη και να στείλλη εις τους εις Ύδραν προς οδηγίαν των."
Αναφορές για τη Ναυμαχία του Γέροντα
Κατά τη Ναυμαχία του Γέροντα (29 Αυγούστου 1824, ημέρα Παρασκευή), ο ενωμένος Τουρκο-Αιγυπτιακός στόλος, υπό τον Χοσρέφ και τον Ιμπραήμ Ιμπραήμ Πασάς, διαλύεται από τις συντονισμένες ενέργειες των ελληνικών πολεμικών, που διοικούσε ο τον Ανδρέας Μιαούλης. Άλλα πλοία του κατέφυγαν στην Αλικαρνασσό και άλλα κατευθύνθηκαν προς Λέρο. Λίγα μίλια ανατολικά του νησιού, πυρπολήθηκε, από τον Υδραίο πυρπολητή Βατικιώτη, μια Τυνισιακή φρεγάτα, 38 πυροβόλων και αιχμαλωτίστηκε ο μπέης πλοίαρχός της. Ο Διονύσιος Οικονομόπουλος, όταν επισκέφτηκε τη Λέρο, το 1885, γνώρισε γέροντες, οι οποίοι ήταν αυτόπτες μάρτυρες της περίφημης ναυμαχίας:
Της ναυμαχίας ταύτης εγένοντο θεαταί οι κατά την εποχήν εκείνην νεαροί Λέριοι, εφ’ όλην την ημέραν μετά παλμών καρδίας θεώμενοι, ως διηγήθησαν ημίν επιζώντες γέροντες, από των υψωμάτων της νήσου το προ των ποδών των ανελιχθέν φοβερόν δράμα της ανίσου εκείνης του μύρμηκος προς τον λέοντα πάλης, και την μακράν και ισχυράν από του Γέροντα μέχρι της Λέρου και της Ληψού παράταξιν των τουρκικών δικρότων και φρεγατών, διασπωμένην υπό των μικρών και ευαρίθμων των Ελλήνων πλοίων, και διασκορπιζομένην κακώς υπό των φοβερών αυτών πυρπολικών.
Προσάρτηση στην Ελεύθερη Ελλάδα
Για μια δεκαετία, λοιπόν, από το 1821 έως το 1831, η Λέρος είχε συμπεριληφθεί στην ελεύθερη ελληνική επικράτεια. Το 1829, διορίστηκε ο Πάνος Μοναστηριώτης διοικητής της Τετρανήσου, με έδρα την Πάτμο ενώ ο Δήμαρχος, Μάρκος Ρεΐσης, ύψωσε επίσημα την ελληνική σημαία στο νησί. Τότε στη Λέρο διορίστηκε ο Χαραμής ως οικονομικός Έφορος της Ελληνικής Πολιτείας. Εκείνη την περίοδο έγγραφα και συμβόλαια συντάσσονταν «εν ονόματι της Ελληνικής Πολιτείας και του Κυβερνήτου, φέροντα την Ελληνικήν σφραγίδα με την ένοπλον Αθηνάν εν τω μέσω.
Μια ευχαριστήρια επιστολή της Δημογεροντίας Λέρου προς τον Έκτακτο Επίτροπο των Ανατολικών Σποράδων, Ιωάννη Κωλέττη Ιωάννης Κωλέττης, το 1829, φανερώνει τα αισθήματα των Λερίων προς την Κυβέρνηση του Καποδίστρια, για τους εύστοχους χειρισμούς σε θέματα διοίκησης:
"ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ: Προς τον Έκτακτον Επίτροπον των Ανατολικών Σποράδων κ. Ιωάννη Κωλέττη, Η Δημογεροντία της νήσου Λέρου: Απολαβόντες καθ’ όλην την έκτασιν οι κάτοικοι της Νήσου μας τα αγαθά, όσα δύναται να ελπίσει λαός εις μίαν ελευθέραν Πολιτείαν, διευθυνόμενοι από διοίκησιν πατρικήν, επιφόρτησαν ημάς να εκφράσωμε τα ζωηρά αισθήματα της ευγνωμοσύνης του προς την Α.Σ. τον Σεβαστόν ημών Κυβερνήτην, δια τας αξιολόγους εκλογάς τας οποίας η φιλοστοργική αυτού κηδεμονία κάμνει εις τους Διοικητάς τους οποίους διορίζει. Ο δυστυχής λαός της νήσου ταύτης δεν δύναται αμη να ευγνωμονεί τόσον δια την προλαβούσαν της εκλαμπρότητός σας εκλογήν, όσον και δια την δευτέραν του ήδη θαυμασίως διοικούντος αυτάς κυρίου Π. Μοναστηριώτου Όθεν η Δημογεροντία αυτή σύμφωνος κατά πάντα αναφέρει αυτά προς την εκλαμπρότητά σας και παρακαλεί να τα κοινοποιήσετε εις την Σεβαστήν Κυβέρνησιν προς σημείον ευγνωμοσύνης και ευχαριστήσεώς μας. Υποσημειούμεθα με βαθύτατο σέβας. Εν Λέρω τη 6 Οκτωβρίου 1829, Οι Δημογέροντες Μιχαήλ Ιωάννου, Ιωάννης Κανδιόγλους, Νικήτας Μαράδος, Μανόλης Ρεπαπής."
Παραχώρηση και πάλι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία
Με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου, 3 Φεβρουαρίου 1830, οι Μεγάλες Δυνάμεις απεφάσισαν τα νησιά των Νοτίων Σποράδων να παραχωρηθούν και πάλι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, με αντάλλαγμα την Εύβοια. Δύο χρόνια μετά, με τη συνθήκη του Λονδίνου, 7 Μαΐου 1832, την οποία υπέγραψε η κυβέρνηση του Όθωνα, το γεγονός οριστικοποιήθηκε και η Τετράνησος (Λέρος, Κάλυμνος, Ικαρία και Πάτμος) έπαψε να υπάγεται στη Διοίκηση της Σάμου, η οποία ανακηρύχθηκε αυτόνομη Ηγεμονία και η ελληνική διοίκηση αποσύρθηκε από τη Λέρο. Στο νησί όμως εξακολούθησε να παραμένει ανεπίσημα ο Χαραμής, ο εκπρόσωπος της Ελληνικής Κυβέρνησης.
Ο Ιωάννης Καποδίστριας αναφέρει σε επίστολή του προς τους Λεριούς: "Μεγάλη θα ήτο η χαρά μου, εάν και η νήσος σας απετέλει μέρος του Ελληνικού Κράτους. Δυστυχώς αι Σύμμαχοι Δυνάμεις, άλλως απεφάσισαν και η Πατρίς σας από τούδε συμπεριλαμβάνεται μεταξύ των νήσων αίτινες επιστρέφονται εις την Τουρκίαν"
Οι κάτοικοι, όμως, αντέδρασαν και έστειλαν αντιπροσώπους τους στην ελληνική κυβέρνηση ζητώντας απελπισμένα να συμπεριληφθούν τα νησιά τους στην ελληνική επικράτεια του νεοσύστατου κράτους. Μάταια όμως!
Διεκδίκηση αυτονομίας
Βλέποντας, ότι η ένωση με την Ελλάδα, στις παρούσες συνθήκες ήταν αδύνατη, οι νησιώτες αποφάσισαν να στείλουν το 1833 αντιπροσώπους τους στην Κωνσταντινούπολη, διεκδικώντας αυτονομία. Αντιπρόσωποι της Λέρου ήταν ο Διαμαντής Ρεΐσης και Νικόλαος Μιχαήλ. Το σχετικό υπόμνημα που υπέβαλαν στο Μεγάλο Βεζίρη Χασάν Μπέη, αλλά και τους πρεσβευτές των Μεγάλων Δυνάμεων, για διατήρηση των καθεστώτων του maktu και της αυτοδιοίκησης, ικανοποιήθηκε εν μέρει.
Αναγνώριση του προνομιακού καθεστώτος
Δύο χρόνια μετά, το 1835, αναγνωρίστηκε με φιρμάνι το προνομιακό καθεστώς της Τετρανήσου, με ετήσιο κατ’ αποκοπή φόρο 80.000 γροσίων, που θα κατέβαλλαν στο Διοικητή Ρόδου. Τη διοίκηση εξακολουθούσε να ασκεί η Δημαρχία με το δημαρχοσυμβούλιο, θεσμός που εκπροσωπούσε τη Λέρο. Ήταν υπεύθυνη για την καταβολή του φόρου και δημοπρατούσε τη Δεκάτη, το Δικαίωμα της Κοινής Σχολής και του Λιμένος. Επιπλέον ασκούσε δικαστικά καθήκοντα, που επικυρώνονταν από την οθωμανική αρχή. Μοναδικός εκπρόσωπος της Πύλης στο νησί ήταν ένας σούμπασης που η Λέρος τον μοιραζόταν και τον μισθοδοτούσε μαζί με την Πάτμο και την Ικαρία
Βιβλιογραφία
»
Ιππασία
Η Ιππασία είναι ένα από τα αρχαιότερα αθλήματα. Η εφαρμογή ίδιων κανόνων αξιολόγησης και βαθμολόγησης ανδρών και γυναικών, καθώς επίσης και η επιβράβευση όχι μόνο του ιππέα ή της αμαζόνας αλλά και του αλόγου, καθιστούν την Ιππασία μοναδική ως άθλημα.right|200pxright|200px
Ο ιππέας ή η αμαζόνα και το άλογο θεωρούνται μια ομάδα. Απαιτούνται χρόνια συστηματικής προσπάθειας προκειμένου να μπορούν να εκτελούν ασκήσεις δεξιοτεχνίας, ταχύτητας, αντοχής και υπερπήδησης εμποδίων. Η ιππασία είναι ολυμπιακό άθλημα από το 1900.
Περιγραφή
Τα αναγνωρισμένα από τη Διεθνή Ομοσπονδία Ιππασίας (Federation Equestre Internationale – FEI) αγωνίσματα είναι τα ακόλουθα: Υπερπήδηση εμποδίων, Dressage, Ιππικό τρίαθλο, Reining, Γυμνιππευτική (vaulting), Μαραθώνιος και Αμαξοδήγηση (driving). Τα επτά αυτά αγωνίσματα συμπεριλαμβάνονται στο αγωνιστικό πρόγραμμα των Παγκόσμιων Πρωταθλημάτων Ιππικών Αγώνων (World Equestrian Games), τα οποία διεξάγονται ανά τέσσερα χρόνια, στο ζυγό έτος μεταξύ δύο θερινών Ολυμπιάδων. Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα διεξήχθη το Σεπτέμβριο του 2002 στην Jerez της Ισπανίας, ενώ το επόμενο έλαβε χώρα στο 'Ααχεν (Aachen) της Γερμανίας το 2006.
Εξοπλισμός Ιππέα
Ο βασικός εξοπλισμός του ιππέα ή της αμαζόνας για τα αγωνίσματα Υπερπήδησης εμποδίων και το Cross Country αποτελείται από το προστατευτικό καπέλο ιππασίας, παντελόνι ιππασίας, μπότες ιππασίας και σακάκι. Οι ιππείς φορούν πουκάμισο και γραβάτα ενώ οι αμαζόνες φορούν πουκάμισο με κολαρίνα.
Εξοπλισμός Ίππου
Σέλα: η σέλα σχεδιάστηκε για να βοηθά τον ιππέα να διατηρεί την ισορροπία και το κάθισμά του στον ίππο. Η σέλα είναι σχεδιασμένη έτσι ώστε να ταιριάζει στον ίππο και να συμβάλλει στη δουλειά για την οποία αποσκοπεί. Γι αυτό το λόγο υπάρχουν διαφορετικοί τύποι σέλας για τα διαφορετικά ιππικά αθλήματα.
Φωτογραφία από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 στο Σύδνεϋ, Αυστραλία. Ο Rodrigo Pessoa από τη Βραζιλία στο αγώνισμα της Υπερπήδησης Εμποδίων © Hamish Blair/ALLSPORTΗ βάση της σέλας είναι ο κορμός, ο οποίος είναι φτιαγμένος από ατσάλι, ίνες γυαλιού ή ξύλο. Κατά κύριο λόγο, το εξωτερικό της σέλας είναι φτιαγμένο από δέρμα.
Η πιο κοινή σέλα είναι η σέλα εμποδίων η οποία χρησιμοποιείται τόσο στο Ιππικό τρίαθλο όσο και στην Υπερπήδηση εμποδίων. Η σέλα αυτή είναι σχεδιασμένη έτσι ώστε το βάρος του ιππέα να είναι προς τα εμπρός ενώ ο κορμός είναι σχεδιασμένος για πιο βαθύ κάθισμα.
Η σέλα της Ιππικής δεξιοτεχνίας είναι φτιαγμένη έτσι ώστε να δίνει κάθισμα πιο πίσω από το συνηθισμένο, βοηθώντας τον ιππέα να χρησιμοποιεί το βάρος του.
Υπάρχουν τέσσερα βασικά εξαρτήματα της σέλας:
Ηνία: Είναι σχεδιασμένα έτσι ώστε να κρατάνε τη στομίδα στο στόμα του ίππου. Υπάρχουν διαφόρων ειδών ηνία για να ταιριάζουν σε κάθε τύπο ίππου καθώς επίσης και διαφορετικών ειδών στομίδες.
Οι στομίδες: Αποτελούν το συνδετικό κρίκο της επαφής του ίππου με του ιππέα. Ο τύπος της στομίδας ανταποκρίνεται και στον έλεγχο που επιθυμεί να έχει ο ιππέας επί του ίππου του.
Ριτήρες: Είναι αυτό που κρατάει ο ιππέας για να ελέγχει το άλογο.
Γκέτες, bandage: Οι γκέτες αποτελούν προστατευτικά των ποδιών των ίππων. Χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια της προπόνησης ή του αγώνα και αποτελούν βασικό εξάρτημα για την καλύτερη προστασία και αποφυγή τραυμάτων στο βασικότερο και ουσιαστικότερο μέρος του ίππου που είναι ο τένοντας. Τα bandage, τα οποία είναι φτιαγμένα συνήθως από ελαστικό ή μάλλινο ύφασμα, χρησιμοποιούνται τόσο στην προπόνηση όσο και στο στάβλο και συμβάλλουν στην ανακούφιση των ποδιών του ίππου.
Καμπάνες: Προστατεύουν τις οπλές των αλόγων όταν χτυπάνε τα πίσω πόδια με τα μπροστινά.
Pad ή γουνάκι: Μπαίνει κάτω από την σέλα και πάνω από το υπόσαγμα. Είναι για να απορροφά τους κραδασμούς της πλάτης του αλόγου.
Επίσης σχετικά με το τροτ είναι όταν το άλογο τρέχει
Πευκέτιοι
Οι Πευκέτιοι (Peucetii) ήταν αρχαίος λαός της Ιταλίας που ζούσε στην περιοχή της σημερινής Απουλίας.
Σύμφωνα με τον Διονύσιο τον Αλικαρνασσέα ήταν Έλληνες, επώνυμος και γενάρχης τους ήταν ο Πευκέτιος, γιος του Λυκάονα. Μαζί με τον αδελφό του Οίνωτρο ήρθαν στην Ιταλία και ίδρυσαν αποικίες.
Ο Ηρόδοτος έχει αντίθετη γνώμη και λέει ότι κατάγονταν από Κρητικούς που συνόδευαν τον Μίνωα και, κατά την επιστροφή τους στην Κρήτη, μια τρικυμία τους έριξε στην ακτή. Εκεί, μην έχοντας τρόπο να επιστρέψουν, ίδρυσαν αποικία και της έδωσαν το όνομα Ιαπυγία. Απόγονοι αυτών των Ιαπύγων ήταν οι Πευκέτιοι.
Αναφορές
Κατηγορία:Ιλλυρικές φυλές Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Ιταλίας Κατηγορία:Μεγάλη Ελλάδα Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Κρήτης Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Αρκαδίας Κατηγορία:Απουλία
Ελευρωπαΐνη
Η ελευρωπαΐνη είναι φυσική φαινολική ουσία που απαντάται στην ελιά, το παρθένο ελαιόλαδο και τα φύλλα της ελιάς, σημαντική για την (πικρή) γεύση, το άρωμα και τις επιδράσεις του ελαιολάδου στην υγεία. Από χημικής άποψης ανήκει στην κατηγορία των γλυκοζιτών και των πολυφαινολικών ουσιών του ελαιολάδου.
Ανακάλυψη
Ανακαλύφθηκε το 1908 στο ελαιόλαδο και πήρε το όνομά της από το βοτανικό (επιστημονικό) όνομα της ελιάς (Olea europea). Tο 1960 βρέθηκε ότι το μόριό της αποτελείται από γλυκόζη, μια φαινολική ουσία, την υδροξυτυροσόλη, και ένα οξύ που είναι γνωστό ως ελενολικό οξύ. Το οξύ αυτό ήταν ήδη γνωστό (λαμβανόταν από ελιές με μέθοδο που είχε πατενταριστεί στις ΗΠΑ) και είχε προταθεί από το 1962 ως φάρμακο κατά της υπέρτασης.
Μελέτες
Από το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα σταδιακά έχουν γίνει πολλές ιατρικές μελέτες για τη βιολογική δράση της ελευρωπαΐνης (όπως και άλλων πολυφαινολών του ελαιολάδου) και την επίδρασή της στην ανθρώπινη υγεία. Ειδικότερα μελετάται η αντιοξειδωτική, βακτηριοκτόνος και βακτηριοστατική δράση, η μείωση της "συγκόλλησης" των αιμοπεταλίων κ.ά. Η ίδια ουσία παίζει σημαντικό ρόλο στην ελιά στα φυτά, γιατί με την προστατευτική τους δράση (κυρίως αντιοξειδωτική, αλλά και λόγω της πικρής γεύσης) υπερασπίζουν με διάφορους μηχανισμούς τις ελιές από παθογόνους μύκητες και έντομα.
Κατά την παραγωγή του ελαιολάδου, μέρος της ελευρωπαΐνης υδρολύεται (δηλ. διασπάται σε άλλα μόρια) και έτσι παράγονται ενώσεις που προσδίδουν στο ελαιόλαδο την πικρή του γεύση και ορισμένες άλλες χαρακτηριστικές γεύσεις και αρώματα. Επίσης οι παραγόμενες αντιοξειδωτικές ουσίες παίζουν σημαντικό ρόλο στον περιορισμό της οξείδωσης των λιπαρών του ελαιολάδου (τάγγισμα). Λειτουργεί συνεργιστικά με άλλα αντιοξειδωτικά του ελαιολάδου, όπως η τυροσόλη, η υδροξυτυροσόλη, το σκουαλένιο, η α-τοκοφερόλη (βιταμίνη Ε) και το ελαϊκό οξύ μειώνοντας τις οξειδωτικές βλάβες και το οξειδωτικό stress των οργανισμών που εκτίθενται στο οξυγόνο.
Σύγχρονη βιβλιογραφία
Στη σύγχρονη ιατρική βιβλιογραφία υπάρχει μεγάλος αριθμός δημοσιεύσεων μελετών γύρω από την ελευρωπαΐνη και την ευεργετική ή πιθανώς ευεργετική δράση της στον οργανισμό ως προστατευτική έναντι διαφόρων ασθενειών όπως: Ασθένεια Alzheimer καρδιαγγειακές παθήσεις, συσσώρευση λίπους στο ήπαρ και άλλες περιπτώσεις
Οι έρευνες αυτές έχουν γίνει άλλες σε πειραματόζωα, άλλες in vitro και άλλες είναι κλινικές ή επιδημιολογικές σε ανθρώπους.
Χημικά όπλα στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
thumb|250px|Επίθεση με τοξικό αέριο αποθηκευμένο σε κυλίνδρους Τα χημικά όπλα στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο χρησιμοποιήθηκαν κατά κύριο λόγο για να σπάσουν το ηθικό, να τραυματίσουν και να σκοτώσουν παγιωμένους υπερασπιστές, κατά των οποίων η αδιάκριτη και γενικά αργή κίνηση ή στατική φύση των νεφών αερίου θα ήταν πιο αποτελεσματική. Οι τύποι των όπλων που χρησιμοποιήθηκαν κυμαίνονταν από χημικές ουσίες που έκαναν του στρατιώτες ανίκανους να πολεμήσουν, όπως δακρυγόνα και το καυστικό αέριο μουστάρδας, σε θανατηφόρους παράγοντες όπως το φωσγένιο και το χλώριο. Αυτός ο χημικός πόλεμος ήταν ένα σημαντικό συστατικό του πρώτου παγκόσμιου πολέμου και του πρώτου ολοκληρωτικό πόλεμο του 20ού αιώνα. Η δολοφονική ικανότητα των αερίων, ωστόσο, ήταν περιορισμένη - μόνο τέσσερα τοις εκατό των θανάτων σε μάχες προκλήθηκαν από αέρια - επειδή υπήρχε η δυνατότητα να αναπτυχθούν αποτελεσματικά αντίμετρα κατά των χημικών επιθέσεων, όπως μάσκες αερίου, σε αντίθεση με τα περισσότερα άλλα όπλα της εποχής. Στα τελευταία στάδια του πολέμου, καθώς η χρήση του αερίου αυξανόταν, η συνολική αποτελεσματικότητά του μειωνόταν. Η ευρεία χρήση αυτών των παραγόντων χημικού πολέμου και η εν καιρώ πολέμου πρόοδος στη σύνθεση έντονα εκρηκτικών υλών, οδήγησε κατά καιρούς να εκφραστεί η άποψη ότι ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ο «πόλεμος των χημικών».
Ιστορία
Το 1915 εμφανίστηκαν και άλλα αέρια. Το φωσγένιο ήταν πιο αποτελεσματικό από το χλώριο γιατί ήταν άχρωμο και μύριζε σαν «μουχλιασμένο άχυρο» και έτσι ήταν πολύ δύσκολο να αναγνωριστεί. Λιγότερο σπάνια χρησιμοποιούταν το διφωσγένιο. Αυτά τα δύο αέρια προκάλεσαν το 80% των θανάτων που συνολικά προήλθαν από ασφυξιογόνα αέρια. Το φωσγένιο χρησιμοποιήθηκε πρώτα από τους Γερμανούς, στις 19 Δεκεμβρίου του 1915 και έξι μήνες αργότερα από τους Βρετανούς, των οποίων υπήρξε το κύριο χημικό όπλο (χρησιμοποίησαν 1.500 τόνους σε 15 επιθέσεις).
Ένα άλλο είδος χημικού όπλου που χρησιμοποιήθηκε ήταν το καυστικό αέριο μουστάρδας. Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ως χημικό όπλο στις 12 Ιουλίου 1917, εναντίον των βρετανικών στρατευμάτων στην Υπρ σε οβίδες. Οι Γάλλοι το ονόμασαν υπερίτη, από το όνομα της πόλης Υπρ, ενώ οι Γερμανοί LOST, από τα αρχικά των Γερμανών χημικών Λόμμελ και Στάινκοφ, που είχαν την έμπνευση να χρησιμοποιηθεί ως πολεμικό χημικό όπλο. Στη συνέχεια, οι Σύμμαχοι το χρησιμοποίησαν εναντίον των Γερμανών και σε μία από αυτές τις επιθέσεις, στις 14 Οκτωβρίου 1918, ένα από τα θύματα ήταν ο νεαρός δεκανέας Αδόλφος Χίτλερ ο οποίος πέρασε μήνες στο νοσοκομείο στο Πάσεβαλκ, κοντά στο Βερολίνο, με φριχτούς πόνους στα μάτια.
Προστασία
thumb|200px|[[Αντισφυξιογόνος μάσκα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου]] Κανένας από τους αντιμαχόμενους του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου δεν ήταν προετοιμασμένος για την χρήση δηλητηριωδών αερίων ως όπλου. Μόλις το αέριο εμφανίστηκε, άρχισε και η ανάπτυξη της προστασίας έναντι του αερίου και η διαδικασία συνεχίστηκε για μεγάλο μέρος του πολέμου με την παραγωγή μιας σειράς από ολοένα και πιο αποτελεσματικές αντιασφυξιογόνες μάσκες.
Ακόμη και στη δεύτερη μάχη της Υπρ, οι Γερμανοί δεν ήταν ακόμα σίγουροι για την αποτελεσματικότητα του όπλου, χρησιμοποιώντας μόνο μάσκες αναπνοής στους μηχανικούς που ασχολούνταν με το χειρισμό του αερίου. Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, στο Υπρ ένας Καναδός χημικός εντόπισε γρήγορα το αέριο και συνέστησε στους στρατιώτες να ουρήσουν σε ένα πανί και να το κρατήσουν πάνω στο στόμα και στη μύτη τους. Ο πρώτος επίσημος εξοπλισμός που παράχθηκε ήταν εξίσου χονδροειδής: ένα μαξιλάρι υλικού, συνήθως εμποτισμένο με ένα χημικό, δεμένο μπροστά στο πρόσωπο. Για να προστατεύουν τα μάτια από τα δακρυγόνα, οι στρατιώτες χρησιμοποίησαν γυαλιά αερίου. Η συνέχεια ήταν το αντιασφυξιογόνο κράνος, το οποίο ουσιαστικά ήταν μια σακούλα η οποία φοριόταν στο κεφάλι εμποτισμένη με ένα χημικό που αδρανοποιούσε το αέριο, π.χ. γλυκερίνη, σόδα ή νερό. Η κορωνίδα της προστασίας έναντι των αερίων στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν η μάσκα με μικρό αναπνευστήρα που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τους Άγγλους τον Απρίλιο του 1916. Ήταν μια μάσκα με λάστιχο και γυαλιά στα μάτια και ένα φίλτρο το οποίο βρισκόταν στο λαιμό. Αυτή η μάσκα έχει πολλά κοινά με τις μάσκες που χρησιμοποιούνται σήμερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χημικά όπλα Κατηγορία:Α' Παγκόσμιος Πόλεμος
Σάκης Γιαννακόπουλος
Ο Διονύσιος "Σάκης" Γιαννακόπουλος (εναλλακτική ορθογραφία: Διονύσης) (γεννήθηκε στις 24 Οκτωβρίου 1982 στην Καλαμάτα ) είναι πρώην Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και νυν βοηθός προπονητή για το Λαύριο της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας, όπου πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της αγωνιστικής του σταδιοδρομίας. Έχει ύψος 1,95 μέτρων και ήταν σούτινγκ γκαρντ / σμολ φόργουορντ.
Επαγγελματική πορεία
Ο Γιαννακόπουλος έπαιξε συλλογικό μπάσκετ στις μικρότερες ηλικίες με τον Πανελευσινιακό (2000–2001), τον Ποσειδώνα Καλαμάτας (2001–2004) και το Λαύριο (2004–2010). Ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία με το Λαύριο, στην Α2 Κατηγορία, την περίοδο 2010–11. Την ίδια χρονιά ψηφίστηκε MVP της Α2 Εθνικής.
Με το Λαύριο, έπαιξε στην κορυφαία Α1 Εθνική, για πρώτη φορά, τη χρονιά 2015–16. Ήταν ο επί χρόνια αρχηγός της ομάδας του Λαυρίου. Ο Γιαννακόπουλος έπαιξε σε πάνω από 150 παιχνίδια με το Λαύριο και είναι ο κάτοχος της επίδοσης των περισσοτέρων συμμετοχών στο σύλλογο.
Αφού έπαιξε 3 χρονιές με το Λαύριο στο κορυφαίο πρωτάθλημα της Ελλάδας, αποσύρθηκε από το επαγγελματικό μπάσκετ το 2018.
Σταδιοδρομία στην Εθνική ομάδα
Ο Γιαννακόπουλος ήταν μέλος των μικρών εθνικών ομάδων της Ελλάδας. Με την εθνική ομάδα εφήβων της Ελλάδας, έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κάτω των 18 της FIBA του 2000, όπου κέρδισε ένα χάλκινο μετάλλιο.
Προπονητική πορεία
Στις 7 Αυγούστου 2018, το Λαύριο ανακοίνωσε επίσημα ότι ο Γιαννακόπουλος αποσύρεται από το επαγγελματικό μπάσκετ και εντάσσεται στο προπονητικό επιτελείο της ομάδας, ως βοηθός προπονητή.
Εμπρόσνερος Χανίων
Ο Εμπρόσνερος (ή Μπρόσνερος) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Αποκορώνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Την περίοδο 1999-2010 υπαγόταν στον δήμο Κρυονερίδος.
Γεωγραφικά στοιχεία και παρουσίαση
Ο Εμπρόσνερος βρίσκεται 38 χλμ νοτιοανατολικά των Χανίων στους πρόποδες των Λευκών Ορέων σε υψόμετρο 260 μέτρων στην είσοδο των στενών της Κράπης και του Κατρέ, που οδηγούν στην περιοχή των Σφακίων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, έχει πληθυσμό 268 κατοίκων που ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία, την ελαιοκαλλιέργεια, την αμπελοκαλλιέργεια και την καλλιέργεια χαρουπιών. Η περιοχή είναι πλούσια σε υδάτινους πόρους και σε αυτούς οφείλεται κατά πολλές εκδοχές, η ονομασία του χωριού αλλά και της ευρύτερης περιοχής η οποία πριν την διοικητική αναδιάρθρωση του 2010 ονομαζόταν Δήμος Κρυονερίδος, με πρωτεύουσα τις Βρύσες.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό έχει αρχαιολογικό και τουριστικό ενδιαφέρον. Σε ανασκαφές που έχουν γίνει βρέθηκαν πήλινα αγγεία, τάφοι και πέτρινα τοιχώματα, που ίσως ανήκουν σε αγωγούς ύδρευσης αρχαίας πόλης. Η παλαιότερη μνεία του χωριού γίνεται το 1355 όπου αναφέρεται ως Brusnero. Ο Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 αναφέρει το χωριό ως Obrosnero, ενώ στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583 (Κ237) αναφέρεται ως Brosnero με 389 κατοίκους και στο Κ223 ως Ombros nero. Στον Εμπρόσνερο είχε την κατοικία του ο περιώνυμος Τουρκοκρητικός γενίτσαρος, Αληδάκης αγάς. Το 1774, Έλληνες από τα Σφακιά επιτέθηκαν στον Εμπρόσνερο επιτυγχάνοντας ύστερα από φονική μάχη να εξοντώσουν τον Αληδάκη καθώς και αρκετούς Τουρκοκρητικούς. Η προσωρινή διοίκηση της Κρήτης το 1822 είχε την έδρα της στο χωριό. Στο χωριό γεννήθηκε το 1873 ο αγιορείτης μοναχός Αβιμέλεχ, κατά κόσμον Γεράσιμος Μπονάκης. Επίσης από τον Εμπρόσνερο κατάγεται η οικογένεια Μεγαλακάκη και η ηθοποιός Ελπίδα Μπραουδάκη.
Δείτε επίσης
Κοινότητα Εμπροσνέρου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Νίκολας Λατίφι
Ο Νίκολας Ντάνιελ Λατίφι (Γεν. 29 Ιουνίου 1995) είναι Ιρανο - Καναδός οδηγός της Φόρμουλα 1 και αγωνίζεται για λογαριασμό της Williams. Έκανε το ντεμπούτο του στη Φόρμουλα 1 στο Γκραν Πρι Αυστρίας 2020