cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λεονάρντο Σάσα
Η επιστροφή στο μυθιστόρημα
Η ιστορία που διηγείται αφορά έναν καθηγητή λυκείου, τον Πάολο Λαουράνα, που από περιέργεια αρχίζει τις έρευνες για τον θάνατο του φαρμακοποιού του χωριού, αλλά βρίσκεται αντιμέτωπος με τη σιωπή όλων των συγχωριανών. Η σιωπή αυτή οφείλεται στον φόβο και στη διαφθορά τους. Η τελευταία πρόταση του βιβλίου μένει ως περιεκτικό σχόλιο για το πείσμα του καθηγητή στην έρευνα και το δικό του τραγικό τέλος "Ήταν ένας ηλίθιος" είπε ο Ντον Λουίτζι
Σε αυτό το μυθιστόρημα βασίζεται η ταινία του 1967 με ομώνυμο τίτλο του σκηνοθέτη Έλιο Πέτρι.
Στο Παλέρμο
Το 1969 ο Σάσα ξεκίνησε τη συνεργασία με την εφημερίδα Corriere della Sera και εξέδωσε το θεατρικό έργο "Αφήγηση της φιλονικίας του νησιού Λίπαρι αφιερωμένη στον Α.Ντ.": σε αυτό το έργο, στις αρχές του αιώνα ΙΖ' ο επίσκοπος του νησιού Λίπαρι, αρνείται να πληρώσει τον φόρο για τα ρεβίθια στους φοροεισπράκτορες του βασιλιά. Ο αληθινός σκοπός του έργου όμως ήταν η καταγγελία των σχέσεων της πρώην Σοβιετικής Ένωσης με τα κράτη δορυφόρους. Τα αρχικά Α.Ντ. αναφέρονται στον Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ, που το 1968 υπήρξε πρωταγωνιστής της Άνοιξης της Πράγας.
Η σύνταξη
Το 1970 ο Σάσα βγήκε σε σύνταξη και δημοσίευσε τη συλλογή δοκιμιών με γενικό τίτλο "Το τρελό ελατήριο", στην οποία ο συγγραφέας ανέπτυψε τη δική του ιδέα για τη "sicilitudine" (σικελικότητα) αποδεικνύοντας μέσω των δοκιμίων του μία σπάνια καλλιτεχνική ευαισθησία. Αυτό το βιβλίο, από τον τίτλο κι'όλας, θυμίζει τον Λουίτζι Πιραντέλλο που στο βιβλίο του Ο Σκούφος Με Τα Κουδούνια υποστηρίζει ότι ο κάθε άνθρωπος είναι σαν να έχει στο κεφάλι του τρία κουρδιστήρια, το "σοβαρό", το "πολιτικό" και το "τρελό".
Η προσοχή του Σάσα, με το βιβλίο αυτό, παρέμεινε στο "τρελό κουρδιστήρι" που, κατά τον ίδιο, εξηγεί τις αντιφάσεις και τις αμφιλογίες καθώς και την ορθολογιστική δύναμη της Σικελίας που είναι κεντρικό θέμα της μελέτης του.
Η επιστροφή στο αστυνομικό βιβλίο
Το 1971 είναι η χρονιά του βιβλίου "Πολιτικές δολοφονίες" και με αυτό ο Σάσα επέστρεψε στο αστυνομικό είδος. Η πλοκή εξελίσσεται γύρω από τον επιθεωρητή Ρόγκας που καλείται να εξιχνιάσει μια περίπλοκη υπόθεση συνεπεία ενός δικαστικού λάθους και μια σειρά δολοφονιών δικαστών. Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται σε μια φανταστική χώρα, ωστόσο ο αναγνώστης εύκολα αναγνωρίζει τη σύγχρονη Ιταλία. Εξ αιτίας του βιβλίου δημιουργήθηκαν πολλές πολιτικές συγκρούσεις τόσο που ο Σάσα για να μη εμπλακεί σε αυτές απέσυρε το βιβλίο του από την υποψηφιότητα για το γνωστό λογοτεχνικό βραβείο premio Campiello.
Σε αυτό το μυθιστόρημα βασίζεται η ταινία του Φραντσέσκο Ρόζι, που βγήκε το 1976 με τίτλο Δολοφονίες διακεκριμένων.
Με το βιβλίο "Atti relativi alla morte di Raymond Roussel" (Έγγραφα σχετικά με το θάνατο του Ρέιμοντ Ράσελ) του 1971, είναι εμφανές ότι γίνεται πιο έντονη στον Σάσα η τάση να ενσωματώνει την κοινωνική καταγγελία όταν αφηγείται αληθινά εγκληματικά επεισόδια. Και αυτά τα κριτήρια ακολουθούν και τα επόμενα έργα του "I pugnalatori" (Οι μαχαιροβγάλτες) του 1976 και "Η υπόθεση Μόρο" του 1978.
Το 1973 δημοσίευσε το βιβλίο "Il mare colore del vino" (Η θάλασσα με το χρώμα του κρασιού) και έγραψε την εισαγωγή για μια καινούρια έκδοση του ιστορικού βιβλίου του Αλεσάντρο Μαντσόνι "Storia della colonna infame".
Εν τω μεταξύ δημοσιεύτηκε Προσευχή και έγκλημα, ένα βιβλίο αφιερωμένο στους "καθολικούς που εμπλέκονται με την πολιτική", βιβλίο που κατακρίνεται αυστηρά από τις εκκλησιαστικές ιεραρχίες. Το διήγημα, που ανήκει στο αστυνομικό είδος, διαδραματίζεται μέσα σε ένα έρημο ξενοδοχείο, καταφύγιο για πνευματικές ασκήσεις. Εδώ, κατά τη διάρκεια της ετήσιας συγκέντρωσης μιας ομάδας "ισχυρών", μεταξύ των οποίων καρδινάλιοι, πολιτικοί και βιομήχανοι, γίνεται μια σειρά τρομερών εγκλημάτων.
Αυτό το βιβλίο επίσης διασκευάστηκε σε ταινία το 1976 με τίτλο Todo modo σε σκηνοθεσία του Ιταλού σκηνοθέτη Έλιο Πέτρι.
Η πολιτική καριέρα
Στις δημοτικές εκλογές του Παλέρμο το Ιούνιο του 1975, ο συγγραφέας έβαλε την υποψηφιότητά του ως ανεξάρτητος στις λίστες του PCI. Εκλέχτηκε με μεγάλο αριθμό ψήφων, δεύτερος μετά από τον Ακίλε Οτσέτο, και πριν από άλλον διακεκριμένο υποψήφιο, τον ζωγράφο Ρενάτο Γκουτούσο.
Κατά την ίδια χρονιά δημοσίευσε το "Η εξαφάνιση του Μαγιοράνα", μια έρευνα για την εξαφάνιση του φυσικού Έττορε Μαγιοράνα που έγινε το 1938.
Το 1976 δημοσιεύτηκε μια επανέκδοση των θεατρικών κωμωδιών "Ο βουλευτής" και "Αφήγηση για τη φιλονικία στο νησί του Λίπαρι" όπου προστέθηκε "Οι μαφιόζοι". Την ίδια χρονιά εκδόθηκε το βιβλίο "Οι μαχαιροβγάλτες", βιβλίο έρευνα για ένα περιστατικό που έγινε στο Παλέρμο το 1862 όπου μαχαιρώθηκαν 13 άτομα.
Στην αρχή του 1977 ο Σάσα παραιτήθηκε από σύμβουλος του PCI. Η διαφωνία του για το ιστορικό συμβιβασμό και η καταγγελία του για μερικές θέσεις εξτρεμισμού τον οδήγησαν σε δυνατές συγκρούσεις με την ηγεσία του κόμματος.
Η έρευνα για τη σφαγή της οδού Φάνι: υπόθεση Άλντο Μόρο
Το Ιούνιο του 1979 δέχτηκε την πρόταση του Ιταλικού Ριζοσπαστικού Κόμματος και κατέβηκε ως υποψήφιος και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στη Βουλή. Εκλέχτηκε και στις δυο θεσμικές θέσεις, αλλά διάλεξε το Παλάτσο Μοντετσιτόριο. Στη θέση αυτή έμεινε μέχρι το 1983 και ασχολήθηκε σχεδόν αποκλειστικά με τις εργασίες της Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής που ερευνούσε για τη σφαγή της οδού Φάνι, δηλαδή την Υπόθεση Μόρο, την απαγωγή και τη δολοφονία του Άλντο Μόρο και για την τρομοκρατία στην Ιταλία.
Επαφή με τη γαλλική κουλτούρα
Αυτά τα χρόνια ταξιδεύει συχνά στο Παρίσι και επομένως εντείνονται οι επαφές του με το γαλλικό πολιτισμό. Το 1978 δημοσίεψε το βιβλίο "Η υπόθεση Μόρο" για την απαγωγή και τη δίκη που η τρομοκρατική οργάνωση των Brigate Rosse οργάνωσαν στη λεγόμενη "φυλακή του λαού" κατά του Μόρο.
Το 1979 εκδόθηκε "Candido ovvero un sogno fatto in Sicilia", (Καντίντ ή ένα όνειρο στη Σικελία) όπου είναι ξεκάθαρη η αναφορά στο "Καντίντ ή η αισιοδοξία" του Βολταίρου.
Την ίδια χρονιά δημοσιεύτηκε "Nero su Nero" (Μαύρο στο μαύρο), μια συλλογή σχολίων για την προηγούμενη δεκαετία, "La Sicilia come metafora" (Η Σικελία ως μεταφορά) μια συνέντευξη της Marcelle Padovani και "Dalle parti degli infedeli" (Στο πλευρό των άπιστων), επιστολές πολιτικής καταδίωξης που η εκκλησιαστική ηγεσία έστειλε στον επίσκοπο Πάτι τα χρόνια του 1950.
Το 1980 ο Σάσα εξέδωσε "Il volto sulla maschera" (Το πρόσωπο της μάσκας) και την ιταλική μετάφραση ενός έργου του Ανατόλ Φρανς, "Le procurateur de Judée".
Το 1982 εκδόθηκαν "Kermesse" (Κερμές) και "La sentenza memorabile" (Η αξιομνημόνευτη δικαστική απόφαση), και το 1983 "Cruciverba" (Σταυρόλξο), μια συλλογή κειμένων που είχαν δημοσιευτεί ήδη σε εφημερίδες, περιοδικά και προλόγους βιβλίων.
Το 1984 εκδόθηκε το "Stendhal e la Sicilia" (Ο Σταντάλ και η Σικελία), ένα δοκίμιο για την επέτειο της γέννησης του Γάλλου συγγραφέα.
Τα τελευταία χρόνια
Την ίδια περίοδο, ο Σάσα ανακάλυψε ότι είχε καρκίνο στο μυελό των οστών. Όλο πιο συχνά αναγκαζόταν να αφήνει τη Σικελία για να πάει στο Μιλάνο για τις θεραπείες αλλά παρόλο αυτό συνέχισε τη δραστηριότητά του ως συγγραφέας.
Το 1985 δημοσίεψε "Cronachette" (Ασήμαντες ανασκοπήσεις) και "Occhio di capra" (Το μάτι της κατσίκας), μια συλλογή παροιμιών και λαϊκών αποφθεγμάτων της Σικελίας και το 1986 δημοσίευσε το βιβλιο "La strega e il capitano" (Η στρίγκλα και ο καπετάνιος) ένα δοκίμιο για την επέτειο της γέννησης του Αλασάντρο Μαντσόνι.
Τα μυθιστορήματα που ακολούθησαν είναι γεμάτα από στενάχωρα αυτοβιογραφικά στοιχεία "Ανοιχτές πόρτες" του 1987, "Il cavaliere e la morte" (Ο ιππότης και ο θάνατος) του 1988 και "Una storia semplice" (Μια απλή ιστορία) εμπνευσμένο από την κλοπή του πίνακα του Καραβάτζιο Natività con i santi Lorenzo e Francesco d'Assisi. Το βιβλίο αυτό βγήκε στα βιβλιοπωλεία την ίδια ημέρα του θανάτου του συγγραφέα.
Το 1986 ο Σάσα έγραψε στον Μπετίνο Κράξι, και του ανακοίνωσε ότι είχε δώσει την ψήφο του στο PSI στις τοπικές εκλογές εκείνης της χρονιάς και παρακαλούσε τον σοσιαλιστή ηγέτη να ευνοήσει την ανανέωση της τοπικής ηγεσίας του κόμματος.
Ο θάνατος
Ο Λεονάρντο Σάσα πέθανε στο Παλέρμο στις 20 Νοεμβρίου 1989 και ζήτησε να του γίνει θρησκευτική κηδεία. Μαζί του στον τάφο, πήρε και έναν ασημένιο σταυρό, σύμφωνα με την επιθυμία του. Στην κηδεία του όλοι εξέρφασαν μεγάλη εκτίμηση, μεταξύ των ομιλητών υπήρχε και ο καλός του φίλος και συγγραφέας Τζεζουάλντο Μπουφαλίνο.
Ετάφη στο νεκροταφείο του Ρακαλμούτο, όπου είχε γεννηθεί. Στην άσπρη ταφόπετρα μόνο μια πρόταση, ένα απόσπασμα από τον Γάλλο συγγραφέα Auguste de Villiers de L'Isle-Adam: "Θα το θυμόμαστε αυτό τον πλανήτη"
Κινηματογράφος
Πολυάριθμες είναι οι ταινίες που έχουν γίνει για τις όπερες του Λεονάρντο Σάσα :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ιταλίας
Αντίοχος Α΄ Σωτήρ
Ο Αντίοχος Α' ο Σωτήρ (324 - 261 π.Χ.) ήταν βασιλιάς της Δυναστείας των Σελευκιδών κατά την ελληνιστική περίοδο. Η βασιλεία του διήρκεσε από το 281 έως το 261 π.Χ. Πατέρας του ήταν ο Σέλευκος Α' ο Νικάτωρ, πρώην αξιωματικός και επίγονος του Αλεξάνδρου του Μεγάλου, και μητέρα του η Απάμα από τη Σύγδιανη, κόρη του Σπιταμένη. Ήταν μια από τις πριγκίπισσες της Ανατολής τις οποίες ο Αλέξανδρος χάρισε στους στρατηγούς του για συζύγους.
Νεανικά Χρόνια
Το 301 π.Χ. έλαβε μέρος στη μάχη της Ιψού, όπου και οι συνδυασμένες δυνάμεις του πατέρα του και του Λυσίμαχου κατατρόπωσαν τον Αντίγονο τον Μονόφθαλμο και το γιο του Δημήτριο τον Πολιορκητή. Μετά τη μάχη αυτή ο Σέλευκος κράτησε τα ασιατικά εδάφη του Αντίγονου, εδραιώνοντας την κυριαρχία του στην περιοχή.
Το 294 π.Χ. παντρεύτηκε τη μητριά του, τη Στρατονίκη, κόρη του Δημητρίου του Πολιορκητή, με τον οποίο είχαν πλέον αλλάξει διπλωματικές σχέσεις. Όπως αφηγείται ο Πλούταρχος, ο νεαρός Αντίοχος, έπεσε σε κάποια περίοδο σε βαριά κατατονία, αρνούμενος να φάει ή να κινηθεί. Ο γιατρός που τον παρακολουθούσε, ο Ερασίστρατος απέδωσε τα σημάδια σε κάποια βαθιά ερωτική απογοήτευση. Καθώς όμως δεν θα μπορούσε να ρωτήσει απευθείας τον ασθενή του, πέρασε ώρες πλάι του παρατηρώντας τις αντιδράσεις του κατά τις επισκέψεις των όμορφων γυναικών τις αυλής. Κι ενώ τις αντιμετώπιζε όλες με τη συνηθισμένη του αδιαφορία, όταν τον επισκεπτόταν ο πατέρας του με τη νεότατη και ξακουστή για την ομορφιά της σύζυγό του, τη Στρατονίκη, ο Αντίοχος εμφάνιζε συμπτώματα χτυπημένου από τον έρωτα άνδρα. Ο Ερασίστρατος λοιπόν, συμπέρανε πως ο νεαρός προσπάθησε στην αρχή να καταπολεμήσει μάταια το πάθος του, κι όταν απέτυχε, νιώθοντας πως η επιθυμία του θα έμενε πάντα ανικανοποίητη, έπεσε σε ατονία.
Ο Ερασίστρατος τότε, πήγε και αποκάλυψε με μεγάλη διπλωματία την κατάσταση στο βασιλιά, παρουσιάζοντας το πρόβλημα δήθεν σαν δικό του. Όταν ο ηλικιωμένος Σέλευκος έμαθε πως τελικά η υπόθεση αυτή εξελισσόταν στη δική του οικογένεια δεν δίστασε να δώσει τη συγκατάθεσή του για την ένωση αυτή καθώς υπεραγαπούσε το γιο του. Έτσι τελέστηκε ο γάμος.
Το 293 π.Χ. έλαβε από τον πατέρα του τον τίτλο του συμβασιλέως και έγινε σατράπης των Άνω Σατραπειών με έδρα την πόλη Σελεύκεια, δίπλα στον ποταμό Τίγρη. Για ένα διάστημα έμεινε στη Βαβυλώνα όπου έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον την ανοικοδόμηση πόλεων.
Άνοδος στην Εξουσία
Το 281 π.Χ. ο πατέρας του ενεπλάκη σε πόλεμο με το Λυσίμαχο, τον άλλο εναπομείναντα στη ζωή στρατηγό του Αλεξάνδρου, που τότε ήταν βασιλιάς της Θράκης και κατακτητής της Μακεδονίας. Ανάμεσα στους συμμάχους του ήταν κι ο γιος του Πτολεμαίου του Σωτήρος, ο Πτολεμαίος Κεραυνός, η αδερφή του οποίου, η Λυσάνδρα έδωσε την αφορμή να αναζητήσει ο Σέλευκος νέες κατακτήσεις. Μετά τη Μάχη του Κουροπεδίου, οι δύο σύμμαχοι εξουδετέρωσαν τον Λυσίμαχο και πέρασαν τον Ελλήσποντο. Επειδή όμως είχαν αντικρουόμενα συμφέροντα και βλέψεις για τα ίδια εδάφη, ο Κεραυνός δολοφόνησε το Σέλευκο στη Θράκη το καλοκαίρι του 281 π.Χ. Χάρις στην προνοητικότητα του πατέρα του, ο Αντίοχος έγινε ο μόνος βασιλιάς. Το σώμα του νεκρού βασιλιά εξαγόρασε πίσω ο Φιλέταιρος της Περγάμου.
Βασιλεία και πολεμικές συγκρούσεις
μικρογραφία|[[Τετράδραχμο του Αντίοχου Α´]] Τα πρώτα έτη της βασιλείας του αγωνίσθηκε πολύ για να εξασφαλίσει την ακεραιότητα του κράτους του. Αξίωσε τα εδάφη που του ανήκαν από τον Κεραυνό υποστηρίζοντας πως εφόσον τα κατάκτησε ο πατέρας του το δικαίωμα της βασιλείας περνούσε στον ίδιο. Από την πλευρά του ο Πτολεμαίος Κεραυνός είχε νόμιμες αξιώσεις καθώς ήταν εγγονός του παλαιού βασιλιά της Μακεδονίας του Αντίπατρου από τη μεριά της μητέρας του Ευριδίκης. Βλέποντας πως ο Κεραυνός κατανίκησε έναν άλλο διεκδικητή του θρόνου, τον Αντίγονο Β' Γονατά, ο Αντίοχος συμφιλιώθηκε μαζί του και αναγνώρισε την εξουσία του στη Μακεδονία με συνθήκη` ο Κεραυνός δε την εξουσία του Αντιόχου στη Μικρά Ασία.
Το 280 – 279 π.Χ. είχε μια αμφίρροπη πολεμική διαμάχη με τον Πτολεμαίο τον Β' για τον έλεγχο της Συρίας, ωστόσο υπέγραψε ειρήνη μαζί του, με την οποία ο Αντίοχος κράτησε τη Δαμασκό. Εκείνη την εποχή η Καππαδοκία κήρυξε την ανεξαρτησία της όταν ο ηγεμόνας της Αριαράθης Β’ και ο σύμμαχός του Ορόντης Γ' της Αρμενίας νίκησαν το στρατηγό των Σελευκιδών, τον Αμύντα. Το 277 π.Χ. είχε μια νικηφόρα μάχη με ελέφαντες ενάντια σε μια φυλή Γαλατών εισβολέων, οι οποίοι τελικά προσλήφθηκαν ως μισθοφόροι στο δικό του στρατό. Μετά από αυτή τη νίκη του κατά των Γαλατών ο Αντίοχος επονομάστηκε «Σωτήρ».
Ακολούθησε το 274 π.Χ. – 271 π.Χ. νέα πολεμική σύρραξη με τον Πτολεμαίο Β', γνωστή σαν Πρώτος Συριακός Πόλεμος, όπου ο Αντίοχος νικήθηκε. Αρχικά ο Αντίοχος είχε καταφέρει να κατακτήσει ορισμένα εδάφη των Πτολεμαίων, ωστόσο τα έχασε και οι Πτολεμαίοι επεκτάθηκαν μέχρι την Καρία και το μεγαλύτερο μέρος της Κιλικίας. Κατόπιν ο Αντίοχος πολέμησε τον βασιλιά της Περγάμου Ευμένη Α' γύρω στο 263 - 261 π.Χ., ηττήθηκε όμως κοντά στις Σάρδεις και αναγκάσθηκε να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία της Περγάμου. Φονεύθηκε σε μάχη από έναν Γαλάτη στις 2 Ιουνίου 261 π.Χ.
Η Διαδοχή
Σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, ο Αντίοχος Α' ο Σωτήρ, επέδειξε θάρρος και ασυνήθιστη δραστηριότητα στην εξάπλωση του ελληνικού πολιτισμού στην ασιατική γη διαμέσου της σωστής διοικήσεως και της ιδρύσεως πόλεων οι οποίες αποτελούσαν κέντρα πολιτισμού. Σχεδόν σε όλο το μήκος της αυτοκρατορίας ιδρύθηκαν πολλές πόλεις τόσο στη Μικρά Ασία (Απάμεια, Αντιόχεια), στη Συρία (Αντιόχεια), στη Μεσοποταμία (Αντιόχεια), καθώς και στις άνω σατραπείες (Σώτειρα) και πολλές άλλες. Κάποια χρονιά μετά το 268 π.Χ. είχε διατάξει το θάνατο του μεγαλύτερου γιου του, του Σέλευκου, με την κατηγορία της προετοιμασίας επανάστασης. Τον διαδέχθηκε το 261 π.Χ. ο δεύτερος γιος του, ο Αντίοχος Β' ο Θεός. Άλλα παιδιά του εκτός από τον Αντίοχο και το Σέλευκο ήταν η Λαοδίκη, η Απάμα, σύζυγος του Μάγα της Κυρήνης και η Στρατονίκη, σύζυγος του Δημητρίου Β’ της Μακεδονίας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ηγεμόνες των Σελευκιδών Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος Κατηγορία:Βασιλείς του Σύμπαντος
Κόλπος της Σμύρνης
right|thumb|200px|Ο κόλπος της Σμύρνης Ο Κόλπος της Σμύρνης ή Ερμαϊκός κόλπος είναι μεγάλος κόλπος της δυτικής Τουρκίας που σχηματίζεται στις ακτές του Αιγαίου. Βρίσκεται στα βόρεια της χερσονήσου της Ερυθραίας, δυτικά της Σμύρνης. Οι ακτές του αποικίστηκαν κυρίως από Ίωνες και Αιολείς, κατά τον πρώτο ελληνικό αποικισμό. Σημαντικές αρχαίες πόλεις στις ακτές του ήταν η Σμύρνη, η Φώκαια και οι Κλαζομενές. Στο εσωτερικό του κόλπου βρίσκεται το νησί Εγγλεζονήσι και η ομώνυμη συστάδα νησιών.
Παραπομπές
Σμυρνη
Βαλεντέν ντε Μπουλόνι
μικρογραφία|350x350εσ| Στρατιώτες παίζουν χαρτιά και ζάρια (The Cheats), γ. 1618–1620, του Βαλεντέν ντε Μπουλόνι Ο Βαλεντέν ντε Μπουλόνι (Valentin de Boulogne, πριν από τις 3 Ιανουαρίου 1591 - 19 Αυγούστου 1632, μερικές φορές αναφέρεται ως Le Valentin), ήταν Γάλλος ζωγράφος στο ύφος του τενεμπρισμού.
Καταγωγή
Ο Βαλεντέν γεννήθηκε στο Κουλομμιέ (Coulommiers) της Γαλλίας και βαπτίσθηκε στην ενορία του Σαιν-Ντενί (Saint-Denys) στις 3 Ιανουαρίου 1591, κάνοντας το 1590 πιθανό έτος γέννησής του. Το οικογενειακό όνομα, που γράφεται επίσης Boullogne και Boulongne, φαίνεται να προέρχεται από το Βουλώνη, πόλη στη βόρεια Γαλλία στην περιοχή του Πα-ντε-Καλαί, αν και η οικογένεια είχε κατοικήσει στο Κουλομμιέ τουλάχιστον από το 1489. Ο πατέρας του, που ονομαζόταν επίσης Βαλεντέν, και ο θείος του, Ζαν, ήταν και οι δύο ζωγράφοι.
Στην Ιταλία
μικρογραφία| Μάντισσα με στρατιώτες Μπορεί να υποτεθεί ότι ο Βαλεντέν θα είχε αρχίσει να ζωγραφίζει στο εργαστήριο του πατέρα του πριν μετακομίσει στο Παρίσι ή στο Φονταινεμπλώ και πριν φύγει για την Ιταλία. Ο Βαλεντέν καταγράφεται στην Ιταλία στο stati d'anime για το 1620, όταν ζούσε στην ενορία της Σάντα Μαρία ντελ Πόπολο.
Ενώ οι Καραβάτζο και Μανφρέντι μπορεί να έχουν επηρεάσει το στυλ και τα θέματα που έγιναν κοινά στο έργο του Βαλεντέν, ο Βαλεντέν σπούδασε επίσης υπό τον Σιμόν Βουέ, που θεωρήθηκε κορυφαίος Γάλλος ζωγράφος από τους συγχρόνους του. Τα πρώτα έργα του Βουέ δείχνουν την επιρροή του Καραβάτζο και αναπτύσσουν δραματικές αντιθέσεις φωτός με περιορισμένη παλέτα μαύρων, καφέ και λευκών αποχρώσεων.
Ο Βαλεντέν είχε επιτυχία σε έναν συγκεκριμένο τύπο σύνθεσης που εφευρέθηκε από τον Καραβάτζο, όπου οι μάντισσες, οι πότες ή οι παίκτες ομαδοποιούνται γύρω από ένα τραπέζι. Ο ίδιος ο Βαλεντέν λάτρευε το μεθοκόπι και το καλό κρασί. Περίπου 75 από τα έργα του διασώζονται. Η ιδιοφυΐα του Βαλεντέν δείχνει την λεπτότητα της ψυχολογικής έκφρασης και την αλληλεπίδραση μεταξύ των χαρακτήρων του, καθώς και την εκλεπτυσμένη φινέτσα της ζωγραφικής του τεχνικής.
Ο πίνακας του Βαλεντέν Η μάντισσα με στρατιώτες απεικονίζει μια ομάδα νεαρών στρατιωτών, ένας από τους οποίους γοητεύεται από την μάντισσα που διαβάζει την παλάμη του. Πίσω από την τσιγγάνα μια σκιερή φιγούρα κοιτάζει τον θεατή με το δάχτυλό του στα χείλη του με μια συνωμοτική χειρονομία καθώς κλέβει το πορτοφόλι της μάντισσας από την τσέπη της. Ταυτόχρονα, ο κλέφτης υφίσταται το ίδιο με τη σειρά του από ένα μικρό παιδί. Ενώ λέγεται η τύχη ενός ατόμου, το άλλο γίνεται αντικείμενο κλοπής. και ο ένας κλέφτης πέφτει θύμα άλλου.
Οι μαθητές του Valentin περιελάμβαναν τον Πιέρ ντε Φρανκβίλ (Pierre de Francqueville) και τον Νικολά Τουρνιέ (Nicolas Tournier).
Θάνατος
Ο Βαλεντέν λέγεται ότι πέθανε μετά το μπάνιο του στα παγωμένα, κρύα νερά της Κρήνης του Τρίτωνα στην Πιάτσα Μπαρμπερίνι, αφού είχε πιει πάρα πολύ.
Αδριανός
Ο Πόπλιος Αίλιος Τραϊανός Αδριανός (Publius Aelius Traianus Hadrianus, 24 Ιανουαρίου 76 - 10 Ιουλίου 138) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας κατά τα έτη 117–138, καθώς επίσης στωικός και επικούρειος φιλόσοφος. Αποτελεί τον τρίτο από τους λεγόμενους "Πέντε Καλούς Αυτοκράτορες". Η βασιλεία του είχε ένα διστακτικό ξεκίνημα, μια ένδοξη περίοδο ακμής και ένα τραγικό επίλογο.
Νεανική Ηλικία
Παρόλο που σύμφωνα με μεταγενέστερη παράδοση ο Αδριανός γεννήθηκε στην Ιτάλικα, μια πόλη στην επαρχία με το όνομα Hispania Baetica (η νοτιότερη ρωμαϊκή επαρχία στην Ιβηρική Χερσόνησο, που περιλαμβάνει τη σύγχρονη Ισπανία και Πορτογαλία), ο ίδιος αναφέρει στη σήμερα χαμένη αυτοβιογραφία του πως γεννήθηκε στη Ρώμη στις 24 Ιανουαρίου 76, από μια οικογένεια με ιταλικές ρίζες, η οποία διέμενε στην Ισπανία για πολλές γενεές. Ωστόσο, ίσως αυτό να ήταν κάποιος πολιτικός ελιγμός εκ μέρους του, ώστε να αποδείξει πως ήταν Ρωμαίος από κάθε άποψη. Πατέρας του ήταν ο Ρωμαίος από την Ισπανία, Πόπλιος Αίλιος Αδριανός Άφερ, ο οποίος ως συγκλητικός της πραιτωρικής βαθμίδας περνούσε πολύ από τον καιρό του στη Ρώμη. Οι πρόγονοί του κατάγονταν από την Αδρία, το σύγχρονο Άτρι, μία αρχαία πόλη στο Πικηνόν της Ιταλίας. Ωστόσο η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην Ιτάλικα λίγο μετά την ίδρυσή της από το Σκιπίωνα τον Αφρικανό. Ο Άφερ ήταν εξάδελφος από την πλευρά του πατέρα του με το μέλλοντα αυτοκράτορα Τραϊανό. Μητέρα του ήταν η Δομίτια Παυλίνα από τις Γάδες (το Κάδιξ). Η Παυλίνα ήταν κόρη διακεκριμένης οικογένειας Ρωμαίων από την Ισπανία. Μοναδική αδερφή του Αδριανού ήταν η Αιλία Δομίτια Παυλίνα. Οι γονείς τους πέθαναν το 85/86 όταν ο Αδριανός ήταν μόλις εννέα ετών, και έτσι ο τελευταίος πέρασε στην κηδεμονία του Τραϊανού και του Πόπλιου Ακιλίου Αττιανού. Ο Αδριανός έλαβε μόρφωση σε διάφορα πεδία, όπως όλοι οι νεαροί αριστοκράτες της εποχής του. Μάλιστα του άρεσε τόσο πολύ να μελετά την ελληνική λογοτεχνία που τον αποκαλούσαν Graeculus ("Μικρό Έλληνα").
Ο Αδριανός επισκέφτηκε και πάλι την Ιτάλικα όταν ήταν 14 ετών και κατετάγη στον στρατό, αλλά ανακλήθηκε από τον Τραϊανό ο οποίος από εκεί και έπειτα ανέλαβε τη διαπαιδαγώγησή του. Δεν επέστρεψε ποτέ πια εκεί αν και αργότερα η πόλη ανακηρύχθηκε colonia προς τιμήν του. Η πρώτη του στρατιωτική θέση ήταν αυτή του χιλιάρχου (tribunus militum) στη λεγεώνα Legio II Adiutrix. Αργότερα, πήρε μετάθεση για τη Legio I Minervia στη Γερμανία. Όταν ο Νέρβας πέθανε το 98, έσπευσε να ενημερώσει προσωπικά τον Τραϊανό. Αργότερα έγινε λεγάτος μιας λεγεώνας στην Άνω Παννονία και κατόπιν κυβερνήτης της επαρχίας αυτής. Υπήρξε επίσης άρχων της Αθήνας για κάποιο σύντομο διάστημα, όπου και ονομάστηκε Αθηναίος πολίτης.Ο Αδριανός συμμετείχε ενεργά στους πολέμους εναντίον των Δακών (ως λεγάτος της Legio V Macedonica) και πιθανολογείται πως ο Τραϊανός τον αντάμειψε για τις επιτυχίες του.
Ο Αδριανός συνόδεψε τον Τραϊανό στην εκστρατεία του ενάντια στην Παρθία ως μέλος τους επιτελείου του. Ούτε κατά τη διάρκεια της αρχικής νικηφόρου φάσης, ούτε κατά τη διάρκεια της δεύτερης φάσης του πολέμου, όταν η επανάσταση εξαπλώθηκε στη Μεσοποταμία, ο Αδριανός έκανε κάτι αξιοσημείωτο. Εν τούτοις, όταν ο κυβερνήτης της Συρίας έπρεπε να αποσταλεί στη Δακία όπου είχαν ξεσπάσει νέες φασαρίες, ο Αδριανός ονομάστηκε αντικαταστάτης του, λαμβάνοντας αυτόνομη διοικητική εξουσία. Ο Τραϊανός, σοβαρά άρρωστος τη στιγμή εκείνη, αποφάσισε να επιστρέψει στη Ρώμη, ενώ ο Αδριανός έμεινε στη Συρία για να προστατεύσει τις ρωμαϊκές κατακτήσεις. Ο Τραϊανός έφτασε μέχρι τον Σελινούντα πριν αρρωστήσει τόσο ώστε να μην μπορεί να συνεχίσει το ταξίδι του. Αν και ο Αδριανός ίσως ήταν η προφανής επιλογή για τη διαδοχή, δεν είχε ποτέ υιοθετηθεί από τον αυτοκράτορα. Η επίσημη εκδοχή ήταν ότι, ενώ ο Τραϊανός κειτόταν ετοιμοθάνατος, με τη σύζυγό του Πομπηία Πλωτίνα να τον φροντίζει, κατονόμασε διάδοχό του τον Αδριανό. Οι φήμες της εποχής θέλουν την Πλωτίνα θερμή υποστηρίκτρια του Αδριανού και εκείνον να της χρωστά την άνοδό του στον θρόνο. Ωστόσο το θέμα παραμένει σκοτεινό μέχρι σήμερα.
Εξασφαλίζοντας την εξουσία
thumb|250px|Προτομή του αυτοκράτορα της Ρώμης Αδριανού (76 - 138), Αρχαιολογικό Μουσείο, Βενετία. Ο Αδριανός γρήγορα εξασφάλισε την υποστήριξη των λεγεώνων – ένας πιθανός ανταγωνιστής, ο Λεύκιος Κιέτος, αποπέμφθηκε άμεσα. Η αποδοχή της Συγκλήτου ακολούθησε όταν παρουσιάστηκαν πιθανώς πλαστά έγγραφα υιοθεσίας από τον Τραϊανό (αν και ήταν υπό την κηδεμονία του). Η φήμη για πλαστογράφηση εγγράφου ήταν ελάσσονος σημασίας – η νομιμότητα του Αδριανού προέκυψε από την έγκριση της Συγκλήτου και των στρατευμάτων της Συρίας.
Ο Αδριανός δεν πήγε αμέσως στη Ρώμη – ήταν απασχολημένος με την αποκατάσταση της τάξης στην Ανατολή και με την κατάπνιξη της επανάστασης των Ιουδαίων που ξέσπασε κατά τη διάρκεια της θητείας του Τραϊανού. Κατόπιν πήγε να εξασφαλίσει τα σύνορα στο Δούναβη. Ο Αττιανός, ο πρώην προστάτης του Αδριανού, ορίστηκε τοποτηρητής του θρόνου και «ανακάλυψε» μια σκευωρία στην οποία εμπλέκονταν τέσσερις σημαντικοί συγκλητικοί, ανάμεσα στους οποίους και ο Λεύκιος Κιέτος, και ζήτησε από τη Σύγκλητο τον θάνατό τους. Δεν τέθηκε θέμα δίκης – συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν. Επειδή ο Αδριανός απουσίαζε εκείνη την εποχή, μπόρεσε να υποστηρίξει ότι ο Αττιανός έδρασε με δική του πρωτοβουλία.
Στρατιωτική καριέρα
Παρά τις ικανότητές του στη στρατιωτική διοίκηση, η βασιλεία του Αδριανού χαρακτηρίστηκε από την απουσία μεγάλων πολεμικών συγκρούσεων, με εξαίρεση τον δεύτερο πόλεμο ανάμεσα στους Ιουδαίους και τους Ρωμαίους. Εγκατέλειψε τις κατακτήσεις του Τραϊανού στη Μεσοποταμία, αποφασίζοντας πως ήταν αδύνατο να διαφυλαχθούν. Παραλίγο να ξεσπάσει πόλεμος με την Παρθία, γύρω στο 121, αλλά η απειλή αποφεύχθηκε όταν ο Αδριανός διαπραγματεύτηκε με επιτυχία συνθήκη ειρήνης.
Η ειρηνιστική πολιτική ενδυναμώθηκε με την ανέγερση μόνιμων αμυντικών έργων στα σύνορα της αυτοκρατορίας. Το πιο γνωστό είναι το ογκώδες Τείχος του Αδριανού στη Μεγάλη Βρετανία. Τα σύνορα στον Δούναβη και τον Ρήνο ενδυναμώθηκαν με μια σειρά ξύλινων κυρίως οχυρώσεων, οχυρών και παρατηρητηρίων, με τα τελευταία να διευκολύνουν ιδιαιτέρως την επικοινωνία και την τοπική ασφάλεια. Παρόμοια τείχη, πλίθινα αυτή τη φορά, έκτισε κατά μήκος κρίσιμων διαβάσεων στη Βόρεια Αφρική (Μαυριτανία), τα οποία είχα μήκος πολλών δεκάδων χιλιομέτρων το καθένα. Για να κρατά ψηλά το ηθικό των στρατιωτών και να μη μένουν αδρανείς, ο Αδριανός όρισε να γίνονται συχνά γυμνάσια, και μάλιστα επέβλεπε ο ίδιος τις διάφορες στρατιές. Παρόλο που τα νομίσματα που έκοψε απεικονίζουν τόσο πολεμικές όσο και ειρηνικές σκηνές, η πολιτική του Αδριανού ήταν η επιβολή της ειρήνης με τη δύναμη, ακόμη και την απειλή.
Ο Τρίτος Ρωμαιο-Ιουδαϊκός πόλεμος
Η στάση αυτή του Αδριανού πυροδότησε μια νέα μεγάλη επανάσταση (132 – 135), υπό τον Μπαρ Κόκχμπα και τον Ακίμπα μπεν Τζόζεφ. Κατόπιν του γεγονότος αυτού, ο Αδριανός κάλεσε τον στρατηγό του Σέξτο Ιούλιο Σεβήρο από τη Βρετανία, και σώματα στρατού κατέφθασαν ακόμη και από τον Δούναβη. Οι απώλειες των Ρωμαίων ήταν βαρύτατες, και πιστεύεται ότι μια ολόκληρη λεγεώνα, η XXII Deiotariana καταστράφηκε. Οι απώλειες ήταν τόσο μεγάλες ώστε ο Αδριανός στην αναφορά του προς τη Σύγκλητο παρέλειψε την καθιερωμένη φράση «Εγώ και οι λεγεώνες είμαστε καλά». Εντούτοις οι δυνάμεις του Αδριανού τελικά κατέπνιξαν την επανάσταση. Σύμφωνα με τον Δίωνα Κάσσιο, κατά τη διάρκεια του πολέμου 580.000 Ιουδαίοι έχασαν τη ζωή τους, 50 οχυρωμένες πόλεις και 985 χωριά καταστράφηκαν ολοσχερώς.
Μετά τη λήξη του πολέμου, ο Αδριανός συνέχισε τις θρησκευτικές διώξεις κατά των Ιουδαίων, σύμφωνα με το Βαβυλωνιακό Ταλμούδ. Αποπειράθηκε να ξεριζώσει τον Ιουδαϊσμό, τον οποίο και έβλεπε ως την αιτία συνεχών επαναστάσεων, κήρυξε εκτός νόμου την Τορά, το εβραϊκό ημερολόγιο και εκτέλεσε Ιουδαίους λόγιους. Ο ιερός πάπυρος κάηκε τελετουργικά στο Όρος του Ναού. Στο πρώην σκευοφυλάκιο του Ναού εγκατέστησε δύο αγάλματα, ένα του Γιούπιτερ και ένα δικό του. Σε μια προσπάθεια να διαγράψει κάθε ανάμνηση της Ιουδαίας, αφαίρεσε το όνομά της από το χάρτη και το αντικατέστησε με το Συρία Παλαιστίνα, από τους Φιλισταίους, αρχέγονους εχθρούς των Ιουδαίων. Επανίδρυσε την Ιερουσαλήμ υπό τη μορφή ρωμαϊκής παγανιστικής πόλης, με το όνομα Αιλία Καπιτωλίνα (Aelia Capitolina) και απαγόρευσε στους Εβραίους να εισέρχονται σε αυτήν.
Προστάτης των Τεχνών και των Γραμμάτων
thumb|300px|Το Πάνθεον της Ρώμης, χτισμένο αρχικά από τον Αγρίππα, στο οποίο ο Αδριανός έδωσε τη μορφή που γνωρίζουμε σήμερα. Ο Αδριανός περιγράφεται συχνά ως ο πιο πολύπλευρος από τους Ρωμαίους αυτοκράτορες. Του άρεσε να επιδεικνύει τις γνώσεις του σε όλα τα πνευματικά και καλλιτεχνικά πεδία. Πάνω από όλα, ο Αδριανός υπήρξε προστάτης των τεχνών: η Βίλλα του Αδριανού στο Τίβολι ήταν το εξοχότερο ρωμαϊκό παράδειγμα αλεξανδρινού κήπου, που αναβίωνε ένα ιερό τοπίο, χαμένο σήμερα σε μεγάλο μέρος εξαιτίας της καταστροφής των ερειπίων από τον Καρδινάλιο ντ’ Έστε που αφαίρεσε μεγάλο μέρος των μαρμάρων για να χτίσει τη Βίλλα ντ' Έστε. Στη Ρώμη, το Πάνθεον, αρχικά χτισμένο από τον Αγρίππα και κατεστραμμένο από φωτιά το 80, χτίστηκε εκ νέου από τον Αδριανό με τη θολωτή μορφή που βλέπουμε μέχρι σήμερα. Είναι ένα από τα πλέον διατηρημένα αρχαία ρωμαϊκά κτίρια και επηρέασε σημαντικά πολλούς από τους μεγάλους αρχιτέκτονες της Ιταλικής Αναγέννησης και του Μπαρόκ.
Πριν καν αρχίσει η περίοδος της βασιλείας του, ο Αδριανός έδειχνε μεγάλο ενδιαφέρον για την αρχιτεκτονική αλλά, από ό,τι φαίνεται, οι ενθουσιώδεις του προσπάθειες δεν τύγχαναν πάντα της καλύτερης κριτικής. Για παράδειγμα, ο Απολλόδωρος της Δαμασκού, διάσημος αρχιτέκτων του Φόρουμ του Τραϊανού, απέρριψε τα σχέδιά του. Όταν ο Τραϊανός, προκάτοχος του Αδριανού, συμβουλεύτηκε τον Απολλόδωρο για κάποιο πρόβλημα σχετικό με την αρχιτεκτονική, ο Αδριανός διέκοψε για να συμβουλέψει κάτι, πράγμα που έκανε τον Απολλόδωρο να απαντήσει: «Ξεκουμπίσου και ζωγράφιζε τις κολοκύθες σου. Δεν έχεις ιδέα γι’ αυτά τα θέματα». Με τον όρο «κολοκύθες» αναφέρθηκε στους θόλους που είχε σχεδιάσει ο Αδριανός, όπως το Σεραπείο στη βίλλα του. Φημολογείται ότι μόλις ο Αδριανός διαδέχτηκε τον Τραϊανό στον αυτοκρατορικό θρόνο, εξόρισε τον Απολλόδωρο και τελικά τον θανάτωσε. Είναι πολύ πιθανόν η ιστορία αυτή να κατασκευάστηκε αργότερα για να δυσφημίσει τον χαρακτήρα του, καθώς ο Αδριανός, παρόλο που ήταν πολύ δημοφιλής στην αυτοκρατορία, δεν θαυμαζόταν ανεξαιρέτως από όλους, ούτε κατά τη διάρκεια της ζωής του ούτε αργότερα.
Ο Αδριανός έγραψε ποίηση τόσο στα λατινικά όσο και στα ελληνικά. Θεωρείται ότι συνέθεσε τρία ή τέσσερα επιγράμματα της Παλατινής Ανθολογίας. Σώζεται το ποίημα που έγραψε στα λατινικά την ώρα του θανάτου του. Επίσης συνέγραψε την αυτοβιογραφία του, μια εργασία όχι και τόσο μεγάλη σε έκταση ή αποκαλυπτικότητα, αλλά με στόχο να ξεκαθαρίσει διάφορες φήμες και να εξηγήσει διάφορες πράξεις του. Το έργο αυτό δεν έχει διασωθεί αλλά από ό,τι φαίνεται χρησιμοποιήθηκε από ένα συγγραφέα – είτε τον Μάριο Μάξιμο είτε κάποιον άλλο – ως βάση για τον βίο του Αδριανού στο έργο Historia Augusta.
Μια άλλη προσφορά του Αδριανού στην τέχνη ήταν η γενειάδα. Τα πορτραίτα των αυτοκρατόρων μέχρι τότε τους παρουσίαζαν ξυρισμένους, ιδεατές απεικονίσεις Ελλήνων αθλητών. Ο Αδριανός είχε γενειάδα όπως δείχνουν όλα του τα πορτρέτα. Οι διάδοχοί του αυτοκράτορες θα απεικονίζονταν με γενειάδες για πάνω από ενάμιση αιώνα.
Βαλεντέν ντε Μπουλόνι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Ανεξάρτητο πλατφόρμας (λογισμικό)
Στην πληροφορική η ορολογία ανεξάρτητο πλατφόρμας (Αγγλικά: cross-platform ή multi-platform) αναφέρεται στο λογισμικό το οποίο έχει σχεδιαστεί για να τρέχει σε διαφορετικά λειτουργικά συστήματα ή πλατφόρμες υλικού. Τα λογισμικά τα οποία χαρακτηρίζονται ως ανεξάρτητα πλατφόρμας μπορούν να χωριστούν σε δύο είδη :
Για παράδειγμα μια εφαρμογή η οποία είναι ανεξάρτητη πλατφόρμας μπορεί να εκτελεστεί κάτω από Microsoft Windows, Linux ή Mac OS X, είτε σε υπολογιστή αρχιτεκτονικής υλικού PowerPC είτε σε x86.
Αδριανός
Προστάτης των Τεχνών και των Γραμμάτων
Ο Αδριανός ήταν ουμανιστής και βαθύτατα φιλέλληνας σε όλα του τα γούστα. Αγαπούσε τις διδαχές των φιλοσόφων Επικτήτου, Ηλιοδώρου και Φαβωρίνου και γενικά θεωρείται επικούρειος, όπως και ορισμένοι από τους φίλους του. Φρόντισε για τις κοινωνικές ανάγκες του ρωμαϊκού λαού. Μείωσε αν και δεν κατάργησε τη δουλεία, εξανθρώπισε τον νομικό κώδικα και απαγόρευσε τα βασανιστήρια. Έκτισε βιβλιοθήκες, υδραγωγεία, λουτρά και θέατρα. Ο Αδριανός θεωρείται από πολλούς ιστορικούς σοφός και δίκαιος: ο Σίλλερ τον αποκαλεί «πρώτο υπηρέτη της Αυτοκρατορίας», ενώ ο Έντουαρντ Γκίμπον θαύμαζε την «ευρεία και ενεργή του ευφυΐα», καθώς και τη «δικαιοσύνη και μετριοπάθεια» που τον χαρακτήριζαν.
Ανεξάρτητο πλατφόρμας (λογισμικό)
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπολογιστική Κατηγορία:Ορολογία Κατηγορία:Μηχανική λογισμικού
Αδριανός
Προστάτης των Τεχνών και των Γραμμάτων
Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην Ελλάδα το 125, προσπάθησε να δημιουργήσει ένα είδος περιφερειακής βουλής για να ενώσει όλες τις ημιαυτόνομες πρώην πόλεις–κράτη σε όλη την Ελλάδα και την Ιωνία. Η βουλή αυτή, γνωστή ως Πανελλήνιον, απέτυχε παρά τις έντονες προσπάθειες να υπάρξει συνεργασία ανάμεσα στους Έλληνες. Ο Αδριανός ανέπτυξε μια πολυσυζητημένη ερωτική σχέση με έναν νέο Έλληνα που ονομαζόταν Αντίνοoς. Ενώ ο αυτοκράτορας περιόδευε στην Αίγυπτο, ο Αντίνοος πνίγηκε μυστηριωδώς στον Νείλο το 130. Βαθύτατα λυπημένος, ο Αδριανός ίδρυσε στην Αίγυπτο μια πόλη με το όνομα Αντινοόπολις. Ο Αδριανός ζήτησε τη συμμετοχή όλης της Αυτοκρατορίας στο πένθος του, ανακηρύσσοντας τον νέο νέα θεότητα.
Ο Αδριανός πέθανε στη βίλλα του. Κηδεύτηκε σε ένα μαυσωλείο στη δυτική όχθη του Τίβερη στη Ρώμη, κτίριο που αργότερα μετατράπηκε σε παπικό οχυρό, το Καστέλ Σαντ' Άντζελο. Οι διαστάσεις του μαυσωλείου αυτού, στην αρχική του μορφή, σχεδιάστηκαν επίτηδες ώστε να υπερβαίνουν αυτές του προγενέστερου Μαυσωλείου του Αυγούστου.
Σκοπός
Ο αυτοκράτορας Αδριανός έκανε μεγάλα ταξίδια, επιθεωρώντας και βελτιώνοντας την πολεμική ετοιμότητα των λεγεώνων που στρατοπέδευαν σε κάθε επαρχία. Ακόμη και πριν την άνοδό του στον θρόνο, είχε ταξιδέψει στο εξωτερικό με τον ρωμαϊκό στρατό, αποκτώντας μεγάλη πείρα. Πέρασε κάτι παραπάνω από το μισό της βασιλείας του εκτός της Ιταλικής Χερσονήσου. Άλλοι αυτοκράτορες άφηναν τη Ρώμη μόνο για να πραγματοποιήσουν πολεμικές εκστρατείες, επιστρέφοντας μόλις οι πόλεμοι τελείωναν. Ένας προγενέστερος αυτοκράτορας, ο Νέρων, κάποτε ταξίδεψε στην Ελλάδα και επικρίθηκε για τρυφηλότητα. Ο Αδριανός, αντίθετα, ταξίδευε θεωρώντας το σημαντικό κομμάτι των διοικητικών του καθηκόντων, επιδιώκοντας να αισθανθούν οι υπήκοοί του μέλη μιας συμπολιτείας πολιτισμένων λαών που θα απολάμβαναν έναν κοινό ελληνικό πολιτισμό. Αυτό το ξεκαθάρισε στη Σύγκλητο και στον ρωμαϊκό λαό. Στάθηκε εφικτό να το κάνει επειδή στη Ρώμη είχε έναν πιστό υποστηρικτή ανάμεσα στα υψηλότερα κλιμάκια της ρωμαϊκής κοινωνίας, έναν βετεράνο στρατιωτικό που ονομαζόταν Μάρκιος Τούρβος. Επίσης, υπάρχουν ενδείξεις σε κάποιες ιστορικές πηγές πως στρατολόγησε μυστική αστυνομία, τους frumentarii, για να ασκεί έλεγχο και επιρροή σε περίπτωση που κάτι δεν πήγαινε καλά ενώ απουσίαζε στα ταξίδια του.
Οι επισκέψεις του Αδριανού σε διάφορες περιοχές συνοδεύτηκαν από δωρεές οι οποίες περιελάμβαναν οδηγίες για την ανέγερση δημόσιων κτιρίων. Ο Αδριανός ήταν γεμάτος θέληση να ενδυναμώσει την αυτοκρατορία εκ των έσω βελτιώνοντας τις υποδομές, αντί να κατακτά και να εκμηδενίζει εξωτερικούς εχθρούς. Η προσήλωσή του στα ελληνικά ιδεώδη ενδυνάμωναν τις απόψεις του: όπως πολλοί αυτοκράτορες πριν από αυτόν, οι επιθυμίες του γίνονταν αποδεκτές σχεδόν πάντα. Στα ταξίδια του τον συνόδευε πλήθος αυλικών, ανάμεσα στους οποίους διοικητικοί υπάλληλοι και κατά πάσα πιθανότητα αρχιτέκτονες και οικοδόμοι. Ως αποτέλεσμα η επίσκεψή του σε μία χώρα σήμαινε μεγάλο οικονομικό βάρος για τον τόπο. Αν και η άφιξή του είχε ως επακόλουθο την παροχή διάφορων ευεργεσιών είναι πιθανό αυτοί που επωμίζονταν τα έξοδα συντήρησης της αποστολής να ήταν διαφορετικής τάξης από αυτούς που καρπώνονταν τα οφέλη. Για παράδειγμα, όταν επισκέφτηκε την Αίγυπτο ζητήθηκαν μεγάλες ποσότητες προμηθειών, βάρος που επωμίστηκαν οι απλοί αγρότες και που έφερε σε κάποιο βαθμό πείνα και δυσκολίες.
Η πρώτη περιοδεία του Αδριανού ξεκίνησε το 121 και στόχευε αρχικά στο να καλύψει τα νώτα του ώστε να αποκτήσει την ελευθερία να ασχοληθεί με τους πολιτιστικούς του στόχους. Ταξίδεψε βόρεια, με κατεύθυνση τη Γερμανία και επόπτευσε τα σύνορα Δούναβη και Ρήνου, καταβάλλοντας χρήματα για την ενίσχυση των αμυντικών έργων. Ωστόσο ήταν ένα ταξίδι στα όρια της Αυτοκρατορίας που αποτέλεσε ίσως την πιο χαρακτηριστική του επίσκεψη. Μαθαίνοντας για μια πρόσφατη επανάσταση, διέσχισε τη θάλασσα με προορισμό τη Βρετανία.
Βρετανία
thumb|300px|Το [[Τείχος του Αδριανού, οχυρωματικό έργο στα σύνορα της αυτοκρατορίας, στη Μεγάλη Βρετανία]] Πριν από την άφιξη του Αδριανού στη Μεγάλη Βρετανία είχε λάβει χώρα μια μεγάλη επανάσταση που κράτησε περίπου δύο χρόνια ( 119 – 121 ). To 122 ξεκίνησε η ανέγερση του περίφημου Τείχους του Αδριανού. Κατασκευάστηκε πρωτίστως για να προστατέψει την επαρχία της Βρετανίας, εμποδίζοντας μελλοντικές επιδρομές μικρής κλίμακας και ανεπιθύμητη μετανάστευση από τη βόρεια χώρα της Καληδονίας (η σημερινή Σκωτία). Την Καληδονία κατοικούσαν φυλές γνωστές στους Ρωμαίους ως Καληδόνιοι. Ο Αδριανός συνειδητοποίησε πως οι τελευταίοι θα αρνούνταν να συνυπάρξουν με τους Ρωμαίους. Επίσης γνώριζε ότι παρόλο που η Καληδονία ήταν πολύτιμη, το δύσκολο έδαφος και τα υψίπεδα θα έκαναν πολυδάπανη την κατάκτησή της. Έτσι αποφάσισε να κτίσει ένα τείχος. Αντίθετα με τις οχυρώσεις στη Γερμανία, που χτίστηκαν από ξύλινους πασσάλους, η έλλειψη ξύλου στην περιοχή είχε ως αποτέλεσμα μια πέτρινη κατασκευή. Τα ερείπια αυτού του τείχους μέχρι σήμερα εκτείνονται σε πολλά χιλιόμετρα και φέρουν ακόμη το όνομά του. Από πολλές απόψεις αντανακλούν την αποφασιστικότητα του Αδριανού να βελτιώσει και να αναδομήσει την Αυτοκρατορία στο εσωτερικό της και να μην προχωρήσει σε νέους πολέμους και κατακτήσεις.
Υπό τις οδηγίες του ανηγέρθη στην Υόρκη ένα ιερό προς τιμήν της Βρετανίας, τιμώντας την ως θεότητα, και κόπηκαν νομίσματα που παρουσίαζαν μια γυναικεία μορφή ως προσωποποίηση της Βρετανίας, με την επιγραφή BRITANNIA. Μέχρι το τέλος του 122 ο Αδριανός ολοκλήρωσε την περιοδεία του στη Βρετανία και έφυγε από εκεί χωρίς να επιστρέψει ποτέ. Δεν είδε συνεπώς ποτέ τελειωμένο το τείχος που φέρει το όνομά του.
Παρθία και Ανατολία
Το 123, κατέφθασε στη Μαυριτανία όπου οδήγησε προσωπικά μια εκστρατεία εναντίον τοπικών επαναστατών. Ωστόσο αυτή η επίσκεψη έμελλε να είναι σύντομη, καθώς έφτασαν αναφορές πως η Παρθία προετοιμαζόταν και πάλι για πόλεμο. Έτσι ο Αδριανός κινήθηκε γρήγορα στα ανατολικά. Ταξιδεύοντας είναι γνωστό πως κάποια στιγμή έκανε στάση στην Κυρήνη κατά τη διάρκεια της οποίας προσέφερε χρήματα για τη στρατιωτική εκπαίδευση νέων αριστοκρατικής καταγωγής. Η Κυρήνη είχε ήδη επωφεληθεί από τη γενναιοδωρία του αυτοκράτορα το 119, όταν είχε παραχωρήσει πόρους για την ανοικοδόμηση των δημόσιων κτιρίων που είχαν καταστραφεί κατά τη διάρκεια της πρόσφατης ιουδαϊκής επανάστασης.
876 Σκοτ
Ο 876 Σκοτ (876 Scott) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,789. Ανακαλύφθηκε το 1917 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη.
Αδριανός
Παρθία και Ανατολία
Όταν ο Αδριανός αφίχθη στον Ευφράτη, έλυσε το πρόβλημα μέσω διακανονισμού με τον βασιλιά των Πάρθων, Χοσρόη Α'. Κατόπιν έσπευσε να ελέγξει τη ρωμαϊκή άμυνα προτού αναχωρήσει για τη Δύση κατά μήκος της ακτής του Ευξείνου Πόντου. Ο Αδριανός θεωρείται επίσης ιδρυτής της Αδριανούπολης. Πιθανώς πέρασε το χειμώνα στη Νικομήδεια, την πρωτεύουσα της Βιθυνίας. Καθώς η Νικομήδεια είχε χτυπηθεί από σεισμό μόλις λίγο καιρό πριν την επίσκεψή του, ο Αδριανός στάθηκε γενναιόδωρος παρέχοντας ποσά για έργα ανοικοδόμησης. Είναι κάτι παραπάνω από πιθανό ο Αδριανός να επισκέφτηκε την Κλαυδιούπολη, όπου και γνώρισε τον όμορφο Αντίνοο, ένα νεαρό αγόρι που έμελλε να γίνει εραστής του. Οι πηγές δεν αναφέρουν τίποτα για τον χρόνο της συνάντησής τους, αλλά υπάρχουν απεικονίσεις του Αντινόου που τον παρουσιάζουν ως νέο άνδρα περίπου είκοσι ετών. Καθώς αυτές χρονολογούνται λίγο καιρό πριν τον θάνατο του Αντίνοου από πνιγμό το 130, είναι πιθανότερο να ήταν τότε 13 ή 14 ετών Είναι επίσης πιθανό ο Αντίνοος να εστάλη στη Ρώμη για να εκπαιδευτεί ως ακόλουθος του αυτοκράτορα και σταδιακά να έγινε ο ευνοούμενός του.
876 Σκοτ
Το όνομά του (Σκοτ), λανθασμένα, θεωρείται πως προέρχεται από τον Βρετανό εξερευνητή της Ανταρκτικής Ρόμπερτ Φάλκον Σκοτ. Στην πραγματικότητα, όμως, ονομάστηκε έτσι από την "...E. Scott...", για τη βοήθειά της στα μέλη των αυστριακών πανεπιστημίων, μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως αποκαλύπτεται σε αναφορά στην Astronomischer Kalender του 1923 (Βιέννη).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σκοτ
Αδριανός
Παρθία και Ανατολία
Μετά τη γνωριμία του με τον Αντίνοο, ο Αδριανός ταξίδεψε κατά μήκος της Ανατολίας. Η διαδρομή που ακολούθησε δεν είναι εξακριβωμένη. Διάφορα περιστατικά περιγράφονται από τις πηγές, όπως η ίδρυση μιας πόλης στη Μυσία, μετά από το επιτυχές κυνήγι ενός κάπρου. Κάποιοι ιστορικοί αμφισβητούν το γεγονός αυτό. Την εποχή αυτή, γίνονται σχέδια για την ανοικοδόμηση ενός ναού στη Μικρά Ασία, που θα αφιερωνόταν στον Τραϊανό και τον Αδριανό και θα κατασκευαζόταν από εκθαμβωτικό λευκό μάρμαρο.
Ελλάδα
thumb|300px|Ο Ναός του Ολυμπίου Διός στην Αθήνα, τον οποίο ολοκλήρωσε ο Αδριανός σκοπεύοντας να τον κάνει έδρα του Πανελληνίου. Το απόγειο της περιοδείας αυτής ήταν ο προορισμός που ο φιλέλληνας Αδριανός πρέπει να είχε από την αρχή στο μυαλό του, η Ελλάδα. Έφτασε το φθινόπωρο του 124 εγκαίρως για τη συμμετοχή του στα Ελευσίνια Μυστήρια. Κατά παράδοση, σε κάποιο στάδιο της τελετής οι νεοφώτιστοι έπρεπε να φέρουν όπλα, αλλά αυτό αποφεύχθηκε, για την ασφάλεια του αυτοκράτορα που βρισκόταν ανάμεσά τους. Μετά από αίτηση των Αθηναίων πραγματοποίησε αναθεώρηση του συντάγματός τους. Επιπροσθέτως, δημιουργήθηκε μια νέα φυλή που έλαβε το όνομά του.
Κατά τη διάρκεια του χειμώνα περιόδευσε στην Πελοπόννησο. Η ακριβής διαδρομή παραμένει ασαφής, ωστόσο ο Παυσανίας αναφέρει διάφορα σημάδια, όπως οι ναοί που έχτισε ο αυτοκράτορας και το άγαλμά του που κατασκεύασαν οι ευγνώμονες κάτοικοι της Επιδαύρου ευχαριστώντας τον για ευεργεσίες. Ήταν ιδιαίτερα γενναιόδωρος με τη Μαντίνεια, γεγονός που ενισχύει την άποψη πως ο Αντίνοος ήταν ήδη εραστής του Αδριανού, καθώς υπήρχε ισχυρός δεσμός ανάμεσα στη Μαντίνεια και την πατρίδα του Αντινόου, τη Βιθυνία.
Μέχρι τον Μάρτιο του 125, ο Αδριανός είχε φθάσει στην Αθήνα όπου και πρωτοστάτησε στα Διονύσια. Τα οικοδομικά έργα του Αδριανού στην Αθήνα ήταν αξιοσημείωτα. Φρόντισε για την αποπεράτωση του Ναού του Ολυμπίου Διός, που κτιζόταν επί πέντε αιώνες και ξεκίνησε την ανοικοδόμηση πολλών δημόσιων κτιρίων, ανάμεσα στα οποία και ένα υδραγωγείο. Η Πύλη του Αδριανού και η Βιβλιοθήκη του Αδριανού σώζονται ακόμη σήμερα.
Επιστροφή στην Ιταλία
thumb|150px|right|Κεφαλή του Αδριανού, [[Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο|Αθήνα, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο]] Επιστρέφοντας στην Ιταλία, ο Αδριανός έκανε μια στάση στη Σικελία. Νομίσματα τον τιμούν ως ανορθωτή του νησιού, αν και δεν υπάρχουν στοιχεία του τί έκανε για να κερδίσει αυτόν τον τίτλο.
Πίσω στη Ρώμη στάθηκε εφικτό να δει ο ίδιος ολοκληρωμένες τις εργασίες στο Πάνθεον. Επίσης είχε ολοκληρωθεί και η βίλλα του Αδριανού στο Tibur (σήμ.Τίβολι), ένα ευχάριστο θέρετρο στους Λόφους της Σαβίνας, για όταν δεν θα άντεχε τη διαμονή στην πόλη. Στις αρχές του Μάρτη 127 ο Αδριανός ξεκίνησε νέα περιοδεία κατά μήκος της Ιταλίας. Και πάλι οι ιστορικοί είναι σε θέση να συνθέσουν τη διαδρομή που ακολούθησε περισσότερο από τις δωρεές που έκανε σε διάφορα μέρη παρά από τις ιστορικές πηγές. Για παράδειγμα, εκείνη την χρονιά επανέφερε τη λατρεία της θεότητας της γης Κούπρα στην πόλη Κούπρα Μαρίτιμα. Κάποια στιγμή που δεν είναι προσδιορίσιμη, συνέβαλε στα έργα αποξήρανσης της λίμνης Φουτσίνο. Λιγότερο ευπρόσδεκτη στάθηκε η ιδέα του να διαιρέσει την Ιταλία σε 4 περιοχές υπό αυτοκρατορικούς λεγάτους. Η πρωτοβουλία αυτή δεν έτυχε αποδοχής και δεν επιβίωσε για πολύ καιρό μετά τον θάνατο του Αδριανού.
Αυτή περίπου την εποχή ο Αδριανός αρρώστησε. Η φύση της ασθένειάς του δεν είναι γνωστή, δεν εμπόδισε πάντως την αναχώρησή του την άνοιξη του 128 με προορισμό την Αφρική. Η άφιξή του συνοδεύτηκε με τον καλό οιωνό του τερματισμού μιας περιόδου ξηρασίας. Μαζί με τις συνηθισμένες του ευεργεσίες και δωρεές βρήκε χρόνο να επιθεωρήσει τα στρατεύματα, ενώ ο λόγος που εκφώνησε επιβιώνει μέχρι τις μέρες μας. Ο Αδριανός επέστρεψε στην Ιταλία το καλοκαίρι του 128, αλλά η παραμονή του ήταν σύντομη προτού ξεκινήσει μια νέα τριετή περιοδεία.
Ελλάδα και Ασία
thumb|150px|right|Προτομή του Αντίνοου, [[Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο|Αθήνα, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο]] Τον Σεπτέμβριο του 128 ο Αδριανός παρέστη και πάλι στα Ελευσίνια Μυστήρια. Αυτήν τη φορά η περιοδεία του στην Ελλάδα πρέπει να επικεντρώθηκε στην Αθήνα και την Σπάρτη. Ό Αδριανός είχε στον νου του μία ελληνική αναβίωση μέσω Δελφικής Αμφικτυονίας, αλλά αποφάσισε πλέον κάτι πολύ πιο μεγαλεπήβολο. Το νέο του Πανελλήνιον  επρόκειτο να είναι ένα συμβούλιο που θα έφερνε κοντά τις ελληνικές πόλεις όπου και να βρίσκονταν γεωγραφικά. Το μέρος συνάντησης θα ήταν ο νέος ναός του Διός στην Αθήνα. Έχοντας θέσει σε κίνηση τις προετοιμασίες – το να αποφασιστεί ποιας πόλης το αίτημα να αναγνωριστεί ως ελληνική θα έπαιρνε από μόνο του πολύ χρόνο – αναχώρησε για την πόλη της Εφέσου.
Τον Οκτώβριο του 130, και ενώ ο Αδριανός και ο περίγυρός του έπλεαν στο Νείλο, ο Αντίνοος πνίγηκε για άγνωστους λόγους, αν και προτάθηκαν όλες οι εκδοχές: ατύχημα, αυτοκτονία, φόνος ή θρησκευτική θυσία. Ο αυτοκράτορας πόνεσε βαθύτατα. Διέταξε να θεοποιηθεί ο Αντίνοος, έδωσε σε πόλεις το όνομά του, έκοψε μετάλλια με τη μορφή του και αγάλματά του κατασκευάστηκαν σε όλα τα μέρη της αυτοκρατορίας. Προς τιμήν του ανεγέρθηκαν ναοί στη Βιθυνία, τη Μαντίνεια στην Αρκαδία, και στην Αθήνα, ενώ οργανώθηκαν και εορτές για να τον τιμήσουν. Η πόλη της Αντινοοπόλεως ή Αντινόη ιδρύθηκε στα ερείπια της Μπέσα, όπου και πέθανε
Ελλάδα, Παλαιστίνη και Ιλλυρικό
Οι κινήσεις του Αδριανού μετά από την ίδρυση της Αντινοοπόλεως στις 30 Οκτωβρίου 130 είναι ασαφείς. Είτε επέστρεψε στη Ρώμη, είτε όχι, πέρασε τον χειμώνα του 131 – 132 στην Αθήνα και πιθανώς παρέμεινε στην Ελλάδα ή και ανατολικότερα εξαιτίας νέας επανάστασης των Ιουδαίων που ξέσπασε το 132. Επιγραφές καθιστούν σαφές πως τέθηκε ο ίδιος επίκεφαλής του στρατού στο πεδίο της μάχης το 133, κατόπιν επέστρεψε στη Ρώμη, ίσως την ίδια χρονιά και σχεδόν σίγουρα (κρίνοντας και πάλι από επιγραφές) περνώντας από το Ιλλυρικό.
Διαδοχή
Περίπου αυτή την εποχή, και υποφέροντας από προβλήματα υγείας, άρχισε να τον απασχολεί το ζήτημα της διαδοχής. Το 136 υιοθέτησε έναν από τους υπάτους αυτού του έτους, τον Λεύκιο Κεϊόνιο Κόμμοδο, που έλαβε το όνομα Λεύκιος Αίλιος Καίσαρ. Ήταν ταυτόχρονα προγονός και γαμπρός του Γάιου Αβίδιου Νιγρίνου, ενός από τους τέσσερις άντρες που εκτελέστηκαν στα 118, ωστόσο και ο ίδιος είχε εύθραυστη υγεία. Λαμβάνοντας το αξίωμα του χιλιάρχου και τη διοίκηση της Παννονίας, ο Αίλιος Καίσαρ εξελέγη ξανά ύπατος για το έτος 137, αλλά πέθανε την 1η Ιανουαρίου 138.
Μετά τον θάνατο του Αελίου, ο Αδριανός υιοθέτησε τον Τίτο Αυρήλιο Φούλβο Βοϊόνιο Άρριο Αντωνίνο (μέλλοντα αυτοκράτορα Αντωνίνο Πίο), που είχε υπηρετήσει ως ένας από του τέσσερις αυτοκρατορικούς λεγάτους της Ιταλίας και σε άλλες διοικητικές θέσεις στην Ασία. Στις 25 Φεβρουαρίου 139 ο Αντωνίνος έλαβε το αξίωμα και την εξουσία του χιλιάρχου. Επίσης, για να εξασφαλίσει το μέλλον της δυναστείας, ο Αδριανός απαίτησε από τον Αντωνίνο να υιοθετήσει τόσο τον Λεύκιο Κεϊόνιο Κόμμοδο (γιο του αποθανόντος Αίλιου Καίσαρα), όσο και τον Μάρκο Άννιο Βέρο (τον μελλοντικό αυτοκράτορα Μάρκο Αυρήλιο), εγγονό του ισχυρού συγκλητικού που έφερε το ίδιο όνομα και που υπήρξε στενός φίλος του Αδριανού. Ο Άννιος είχε ήδη αρραβωνιαστεί την κόρη του Αίλιου Καίσαρα, την Κεϊονία Φαβία.
Οι αρχαίες πηγές παρουσιάζουν τα τελευταία χρόνια του Αδριανού ως μια περίοδο διαμάχης και δυστυχίας. Η υιοθεσία του Αίλιου Καίσαρα αποδείχτηκε μη δημοφιλής. Ο γαμπρός του Αδριανού, Λεύκιος Ιούλιος Ούρσος Σερβιανός, αν και πολύ ηλικιωμένος, ήταν από την αρχή της βασιλείας του αυτοκράτορα υποψήφιος για τον θρόνο. Ο εγγονός του, Φούσκος, πιστεύεται πως συνωμότησε να πάρει ο ίδιος τον θρόνο και είναι πιθανό το 137 να αποπειράθηκε πραξικόπημα στο οποίο συμμετείχε και ο παππούς του. Όποια και να είναι η αλήθεια, ο Αδριανός τους καταδίκασε σε θάνατο. Σύμφωνα με διηγήσεις, ο Σερβιανός πριν από το θάνατό του καταράστηκε τον Αδριανό «να αποζητά τον θάνατο αλλά να μη μπορεί να πεθάνει» Η προσευχή εκπληρώθηκε. Ο Αδριανός υπέφερε από την τελευταία παρατεταμένη του ασθένεια και απετράπη πολλές φορές από την αυτοκτονία.
Ποιήματα του Αδριανού
Τα αποδιδόμενα στον Αδριανό επιγράμματα της Παλατινής Ανθολογίας είναι τα VI 332, VΙΙ 674, ΙΧ 387 (αποδιδόμενο και στον Γερμανικό) και το ΙΧ 402. Δύο από αυτά βρίσκονται και στην Ανθολογία του Πλανούδη.