cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θεός
Στην αρχαιότητα, στην βοιωτική διάλεκτο, σύμφωνα με το λεξικό Liddell-Scott, η λέξη απαντούσε ως θιός ή σιός, στην Λακωνική σιός, στη Δωρική θεύς, στη μετάφραση των Εβδομήκοντα και στην Καινή Διαθήκη, ως Θεός. Η έκταση της δικαιοδοσίας της έννοιας του θεού ή των Θεών στην Ελληνική Μυθολογία ποικίλλει από μυθολογία σε μυθολογία. Ως Θέαινα ή Θεά απαντάται η θηλυκή θεότητα, παρούσα κυρίως στις πολυθεϊστικές θρησκείες. Οι περισσότεροι θεοί εμφανίζουν ανθρωπομορφικό χαρακτήρα, κίνητρα και συμπεριφορά.
Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη 2013
Αλλαγές 2013
Στις 2 Απριλίου ο Υπουργός Οικονομικών Μιχάλης Σαρρής παραιτήθηκε λόγω των γεγονότων του Μαρτίου 2013 σχετικά με την Κυπριακή οικονομική κρίση 2012-2013. Στη θέση του διορίστηκε ο Χάρης Γεωργιάδης. Στη θέση της Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων διορίστηκε η Ζέτα Αιμιλιανίδου.
Άλις Γουόκερ
Το 1986 κέρδισε το O. Henry Award για την μικρή ιστορία της “Συγγενικά Πνεύματα” (Kindred Spirits), που εκδόθηκε στο περιοδικό Esquire τον Αύγουστο του 1985.
Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη 2013
Αλλαγές 2014
Στις 27 Φεβρουαρίου 2014 το ΔΗΚΟ αποχώρησε από την κυβέρνηση. Οι τέσσερις υπουργοί που προέρχονταν από το κόμμα (Γιώργος Λακκοτρύπης, Φώτης Φωτίου, Κυριάκος Κενεβέζος και Πέτρος Πετρίδης) διαφώνησαν με την απόφαση αυτή και παραιτήθηκαν από το κόμμα. Ωστόσο, υπέβαλλαν και τις παραιτήσεις τους από τη θέση του υπουργού. Ο Νίκος Αναστασιάδης προέβη σε ανασχηματισμό της κυβέρνησης στην οποία αντικατέστησε τους τρεις από τους τέσσερις. Οι νέοι υπουργοί ήταν:
Άλις Γουόκερ
Πολιτική ακτιβίστρια (εν μέρει εξαιτίας της επίδρασης του Howard Zinn), είναι δραστήρια σε θέματα περιβαλλοντικά, φεμινιστικά και ατομικών δικαιωμάτων. Επίσης έχει συνηγορήσει υπέρ της κατάργησης του εμπάργκο εναντίον της Κούβας. Η κόρη της, Ρεμπέκα Γουόκερ, είναι επίσης διαπρεπής ακτιβίστρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Ακτιβιστές κατά του ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων Κατηγορία:Αμερικανοί φεμινιστές Κατηγορία:Αφροαμερικανοί φεμινιστές
Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη 2013
Αλλαγές 2014
Στις 22 Μαρτίου 2014 ο Υπουργός Άμυνας Τάσος Μητσόπουλος απεβίωσε. Στη θέση του ανέλαβε προσωρινά ο Υπουργός Εσωτερικών Σωκράτης Χάσικος για δύο εβδομάδες. Στις 7 Απριλίου 2014 διορίστηκε Υπουργός Άμυνας ο Χριστόφορος Φωκαΐδης.
Στις 14 Απριλίου 2014 ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος Χρήστος Στυλιανίδης παραιτήθηκε για να συμμετάσχει στις Ευρωεκλογές του 2014. Στη θέση του διορίστηκε ο Νίκος Χριστοδουλίδης.
Στις 15 Απριλίου 2014 το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων αντικαταστάθηκε από το Υπουργείο Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων.
Αλλαγές 2015
Στις 5 Ιανουαρίου 2015 το Υπουργείο Γεωργίας, Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος αντικαταστάθηκε από το Υπουργείο Γεωργίας, Αγροτικής Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος.
Στις 10 Απριλίου 2015 το Υπουργείο Συγκοινωνιών και Έργων αντικαταστάθηκε από το Υπουργείο Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων.
Αλλαγές 2017
Στις 10 Μαΐου 2017 ο Σωκράτης Χάσικος υπέβαλλε την παραίτηση του. Στη θέση του διορίστηκε ο Κωνσταντίνος Πετρίδης. Υφυπουργός Παρά τω Πρόεδρω διορίστηκε ο Βασίλης Πάλμας.
Το έργο της Κυβέρνησης
μικρογραφία|233x233px|Ο Νίκος Αναστασιάδης, κατά τη σύνοδο του [[Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα|Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος τον Οκτώβριο του 2013.]] Τον Μάρτιο του 2013, λίγες μέρες μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Νίκο Αναστασιάδη, κλήθηκε τόσο ο ίδιος, όσο και η κυβέρνηση, να διαχειριστούν την οικονομική κρίση που αντιμετώπισε η Κύπρος την περίοδο 2012-2013. Λόγω των αρνητικών εξελίξεων στην οικονομία και λόγω του ότι η χώρα είχε βρεθεί σε στρατηγικό αδιέξοδο κατά τις διαπραγματεύσεις με την Τρόικα, ο Νίκος Αναστασιάδης αναγκάστηκε να αθετήσει προεκλογικές δεσμεύσεις περί μη αποδοχής μνημονίου ή πακέτου διάσωσης που εμπεριείχε κούρεμα καταθέσεων και η κυπριακή οικονομία οδηγήθηκε σε διάσωση εκ των έσω (bail-in).
Επί διακυβέρνησης Νίκου Αναστασιάδη, αποφασίστηκε η μείωση της στρατιωτικής θητείας από 24 σε 14 μήνες.
Με τον Νίκο Αναστασιάδη στην προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας και αφού το Μάρτιο του 2016 ολοκληρώθηκε και επίσημα το τριετές πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής, έγιναν προσπάθειες για επίλυση του κυπριακού προβλήματος. Σημαντικότερη προσπάθεια ήταν οι συνομιλίες σε Μον Πελεράν και Κρανς Μοντάνα, που ωστόσο οδήγησαν σε αδιέξοδο.
Παραπομπές
Αναστασιαδη Νικου 2013
Θεός
Η δημιουργία της έννοιας του θεού και η λατρεία των θεών
Η έννοια του θεού για τον άνθρωπο, είναι απόλυτα συνδεδεμένη και συνυφασμένη με το υπερφυσικό, το μεταφυσικό, το υπέρτατο και το υπερβάλλον. Οι άνθρωποι που πίστευαν ή πιστεύουν σε θεό, ουσιαστικά ομολογούν την πίστη τους για την ύπαρξη ενός υπέρτατου ή υπερφυσικού ή ανώτερου όντος.
Αρχικά η έννοια δημιουργήθηκε σχεδόν από την εμφάνιση του ανθρώπου και αποδιδόταν κυρίως σε φυσικά φαινόμενα τα οποία δεν μπορούσε να κατανοήσει ο άνθρωπος π.χ. τον κεραυνό και την βροντή, θεωρώντας ότι αυτά προέρχονται ή δημιουργούνται από μία υπέρτατη οντότητα, τον οποίο ονόμασε θεό. Όσο η ανθρωπότητα εξελισσόταν και δημιουργήθηκαν οι πρώτες κοινωνίες, οι οικισμοί και κατόπιν οι πόλεις-κράτη στην αρχαιότητα, οι θεοί και κατ επέκταση οι θρησκείες, αποτελούσαν βασικό στοιχείο της ζωής του ανθρώπου. Στη διάρκεια των χρόνων ο άνθρωπος θεοποίησε και λάτρευε διάφορα είδωλα (ειδωλολατρία), αλλά και η τάση θεοποίησης διάφορων αντικειμένων (φετιχισμός).
Από την αρχαιότητα ως και σήμερα οι άνθρωποι είτε για λόγους λατρείας, είτε για καλλιτεχνικές εκφράσεις, δημιούργησαν ομοιώματα των θεών που λάτρευαν, όπως τα αγάλματα θεών σε τόπους λατρείας, αλλά και πίνακες ζωγραφικής για εικαστικούς λόγους. Οι άνθρωποι λάτρευαν και λατρεύουν μέχρι σήμερα, θεούς όπως ιερά ζώα, ανθρώπους, βασιλείς, καλά ή κακά πνεύματα κ.λ.π., στα οποία αποδίδονταν υπερφυσικές ιδιότητες.
Αρχαιότερα μονοθεϊστικά φύλα: Άριοι και Σημίτες
200px|εναλλ.=Απεικόνιση της θεότητας του Ινδουισμού Ασίντια.|μικρογραφία|Απεικόνιση της θεότητας του [[Ινδουισμός|Ινδουισμού Ασίντια.]] Ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος αναφέρει σχετικά με την θρησκευτικότητα των αρχαιότερων κατ' αυτόν φύλων: «Η ''συγκριτική θεολογία απέδειξεν ότι αι θρησκευτικαί δοξασίαι των Σημιτών και των Αρίων, εν αρχή απεκορυφούντο εις θεόν έναν. Ο θεός ούτος ήτο εις κατ' ουσίαν, αλλά αι πολλαπλαί αυτού ενέργειαι, αντί να υποτάσσωνται αείποτε εις την υπερτάτην αυτού βούλησιν, έλαβον βαθμηδόν την τάξιν και το αξίωμα ιδίας βουλήσεως. ... Εκάστη αυτού δύναμις και έκαστον προσόν έλαβε κατά μικρόν ιδίαν υπόστασιν. Εν μόνον των εθνών εκείνων», το έθνος Ισραήλ, «σαφέστερον αντιληφθέν της του Υπερτάτου Όντος εννοίας, διέσωσε την ενότητα της θείας δυνάμεως. ... Ενώ όμως βραδύτερον αι ελληνικαί πόλεις έβριθον ναών και αγαλμάτων αυτού, πολλά είναι τα τεκμήρια ότι κατά χρόνους παναρχαίους ούτος»'', ο Ζευς, «ελατρεύετο ως θεός ανείδεος επί της κορυφής των ορέων, όπως και ο Θεός τού Ισραήλ».
Ινδουισμός
Αν και ο Ινδουισμός είναι κατ' ουσίαν πολυθεϊστική θρησκεία, εντούτοις διακατέχεται από έναν ιδιότυπο μονισμό. Σύμφωνα με τη Βεδάντα (το τέλος των Βεδών) ο Βράχμα είναι ο απρόσωπος Θεός, η Υπέρτατη Ύπαρξη και η Απόλυτη Αλήθεια. Η φιλοσοφία της Αντβάιτα Βεδάντα (μονισμός ή μάλλον μη δυισμός) εκφράζει την ιδέα του Μπράχμαν με τρεις σύντομες προτάσεις:
Σύμφωνα με τις παραπάνω προτάσεις υπάρχει μόνον μία υπέρτατη πραγματικότητα, αυτή που αποκαλείται Μπράχμαν. ο Μπράχμαν είναι άπειρος και πανταχού παρών και συνεπώς τίποτα δεν μπορεί να προστεθεί σε αυτόν. Μη δυαδικός στη φύση του εμπεριέχει κάθε δημιούργημα που είναι αποτέλεσμα του προδημιουργικού του ονείρου. Τούτη η υπέρτατη ύπαρξη υπερβαίνει όλα τα ζεύγη των αντιθέτων και κάθε είδους περιγραφή για τη φύση του. Η πραγματικότητα του κόσμου είναι συνεπώς σχετική, συγκρινόμενη με την απόλυτη φύση του Μπράχμαν. Ο κόσμος είναι μη πραγματικός, κάτι που στον Ινδουϊσμό σημαίνει ψευδαισθητικός, ονειρικός. Είναι πραγματικός μέσα στο πλαίσιο της υποκειμενικής του πραγματικότητας, αλλά ψευδαισθητικός, αν συγκριθεί με την αφυπνισμένη κατάσταση της φώτισης.
Ιουδαϊσμός
εναλλ.=Ο Θεός ευλογεί την έβδομη ημέρα, ζωγραφική με υδατογραφία του 1805 από τον Ουίλιαμ Μπλέικ.|μικρογραφία|Ο Θεός ευλογεί την έβδομη ημέρα, ζωγραφική με [[υδατογραφία του 1805 από τον Ουίλιαμ Μπλέικ.]] Ο Ιουδαϊσμός σε όλες τις παραλλαγές του παρέμεινε προσδεδεμένος σε έναν αριθμό θρησκευτικών αρχών, η σημαντικότερη εκ των οποίων είναι η πίστη ότι υπάρχει ένας μοναδικός, παντογνώστης, παντοδύναμος, πανάγαθος, υπερβατικός Θεός, יהוה (ΓΧΒΧ), που αποδίδεται στα ελληνικά ως Ιεχωβά ή Γιαχβέ, ο οποίος δημιούργησε το σύμπαν και συνεχίζει να το κυβερνά.
Σύμφωνα με την παραδοσιακή εβραϊκή πίστη, ο Θεός που δημιούργησε τον κόσμο, εγκαθίδρυσε μια διαθήκη με τον εβραϊκό λαό, και τού αποκάλυψε τους νόμους του και τις εντολές του με τη μορφή της Τορά (συνήθως αναφέρεται και ως «Μωσαϊκός Νόμος»).
Αρχαία Ελλάδα
Κατά την κλασική εποχή της Αρχαίας Ελλάδας, οι μυστηριακές λατρείες και ορισμένες φιλοσοφικές σχολές, όπως ο πυθαγορισμός και ο πλατωνισμός, προσφέρουν ένα πλήρες μεταφυσικό και ηθικό σύστημα καλυμμένο με τους κατάλληλα προσαρμοσμένους μύθους της αρχαϊκής εποχής. Αυτά τα συστήματα ήταν αντιληπτά ως προαιρετικά, ιδιωτικά συμπληρώματα της κρατικής, κοινοτικής αστικής λατρείας και επομένως, όσον αφορά τους πολίτες που ήταν μυημένοι σε αυτά, θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για μία πλήρη θρησκεία. Συνέχιζαν όμως να βρίσκονται στο περιθώριο και να αφορούν περιορισμένες ομάδες του πληθυσμού, προερχόμενες περισσότερο από τις ανώτερες κοινωνικές τάξεις.
Ελληνική Εθνική Θρησκεία
Κατά την Ελληνική Εθνική Θρησκεία, οι Θεοί είναι εσωκοσμικά μη προσωπικά όντα που εγγυώνται την "παλίντονο αρμονία" του Κόσμου, ο οποίος αποτελεί το αιώνιο και αδημιούργητο Όντως Ον. Αυτονόητο είναι ότι κανείς Θεός ή Θεά του Ελληνικού Πανθέου δεν υπήρξε δημιουργός του Σύμπαντος, εν αντιθέσει με την έννοια του εξωκοσμικού και προϋπάρξαντος του Κόσμου Θεού των μονοθεϊστικών θρησκειών. Στο περιοδικό "Scroll Of Oplontis" είχε δοθεί το έτος 1991 μία περιγραφή των Θεών: "Ο όρος "Πολυθεϊσμός" προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις "πολύς" και "Θεός" και σημαίνει λατρεία πολλών θεοτήτων. Ως "Πολυθεϊσμός" λοιπόν ορίζεται η αντίληψη περί υπάρξεως περισσοτέρων του ενός Θεών. Είναι η αντίληψη μίας πολλαπλότητος των θείων δυνάμεων. Είναι επίσης η αντίληψη ότι το Θείον ενυπάρχει σε πολλές και διαφορετικές οντότητες και υπάρξεις".
"Το Θείον είναι πολύμορφο και πολύτροπο, τόσο από πλευράς εμφανίσεως όσο και από πλευράς πραγματικότητος. Κανένας μοναδικός Θεός ή Θεά δεν κρύβεται πίσω από την πολλαπλότητα των θείων μορφών. Οι Θεοί και οι Θεές είναι αντικειμενικά υπαρκτές οντότητες των οποίων η ύπαρξη δεν εξαρτάται από τις πεποιθήσεις ή τις πράξεις κατωτέρων όντων. Δεν είναι αρχέτυπα. Δεν είναι φανταστικά σύμβολα των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων ή της ανθρωπίνης διανοίας. Ούτε είναι αλληγορικές αναπαραστάσεις φυσικών συμβάντων και διαδικασιών".
"Οι Θεοί και οι Θεές είναι πραγματικοί. Υπάρχουν. Η σοφία και η δύναμή τους δίνουν μορφή σε αυτό το Σύμπαν, σε αυτή την συγκεκριμένη μορφή του Κόσμου. Η ομορφιά και η χάρις τους θα διαρκέσουν αιώνια. Οι Θεοί και οι Θεές είναι ελεύθερες και ανεξάρτητες υπάρξεις. Είναι όλοι τους εξίσου θείοι. Δεν εξουσιάζονται από καμία άλλη οντότητα ή δύναμη. Οι παντοδύναμοι Θεοί και Θεές δεν χρειάζονται τίποτε. Απλώς σχηματίζουν ό,τι επιθυμούν".
Χριστιανισμός
Η δογματική χριστιανική θεολογία αποδίδει σε αυτό το Ον συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Ο Θεός βρίσκεται πέρα από τον χώρο και τον χρόνο, είναι άπειρος και αιώνιος. Βρίσκεται πέρα και πάνω από τα δημιουργημένα όντα, παντοδύναμος και αναλλοίωτος, πανάγαθος και τέλειος». Βεβαίως, επειδή η σχέση Θεού και κόσμου είναι ενεργειακή και όχι ηθική, τα ονόματα αυτά έχουν σχέση προς τις φανερώσεις του Θεού στην ιστορία και αυτή η κάθοδος των θείων ενεργειών, κατά τα πατερικά κείμενα, είναι πηγή ονοματοδοσίας.
Κανενός είδους άνοδος οποιασδήποτε νοούσας ψυχής ή ύπαρξης δεν είναι δυνατό να παράγει θεωνυμίες σύμφωνα με τους Πατέρες της εκκλησίας και για το λόγο αυτό ο Θεός παραμένει "άλεκτος και ανωνόμαστος" (Ευσεβίου, Εις Κωνσταντίνον βασιλέα τριακονταετηρικός 12, PG 20, 1385Β). Στην Αγία Γραφή, ο αληθινός Θεός αυτοπροσδιορίζεται με το τετραγράμματο όνομά του, ΓΧΒΧ, το οποίο αποδίδεται συνήθως Γιαχβέ ή Ιεχωβά.
Ο Θεός στην συντριπτική πλειοψηφία των χριστιανικών δογμάτων περιγράφεται ως η τρισυπόστατη μονάδα, ο τρισυπόστατος, τριαδικός Θεός ή Αγία Τριάδα. Η δογματική αυτή αντίληψη του τριαδικού θεού διαμορφώθηκε στο αρχαιό χριστιανικό δόγμα κατά το χρονικό διάστημα από την Α' οικουμενική σύνοδο (325 μχ) έως την Β' οικουμενική σύνοδο (381 μ.Χ.).
Κατά τον κλασικό δογματικό πατέρα της ορθοδοξίας Ιωάννη Δαμασκηνό, ο Θεός είναι "ακατάληπτος και μόνο ένα μπορούμε να καταλάβουμε γι' αυτόν, την ακαταληψία του".
Στην ορθόδοξη θεολογία, η ενανθρώπηση του Θεανθρώπου Χριστού με τη Γέννησή του στη γη, προκαλείται από τον άπειρο έρωτα του Θεού Λόγου προς  τον εκπεσόντα άνθρωπο, που ο Ίδιος έπλασε, για  να τον λυτρώσει .Σχετικός είναι και ο "ορισμός" του τι είναι ο Θεός από τον Ευαγγελιστή Ιωάννη: "Ο Θεός αγάπη εστἰ" (Α Ιω, 4.8). Στο ερώτημα αν ο Θεός χαίρεται ή όχι, η ορθόδοξη θεολογία δίνει καταφατική απάντηση (Ησ. ΞΒ´, 5).
Ισλάμ
εναλλ.=Η λέξη "Αλλάχ" σε καλλιγραφία στα Αραβικά.|μικρογραφία|Η λέξη "[[Αλλάχ" σε καλλιγραφία στα Αραβικά.]] Το Ισλάμ εν γένει βασίζεται στον μονοθεϊσμό. Η Ταουχίντ (Tawhid), η μοναδικότητα του Αλλάχ, είναι θεμελιώδης πίστη στον Ισλαμισμό. Ο Αλλάχ, ο ένας θεός, κατέχει 99 ιδιότητες. Αν και μπορούμε να κατανοήσουμε ορισμένες από τις ιδιότητές του, η ουσία του δεν είναι κατανοήσιμη από την περιορισμένη αντιληπτική ικανότητα του ανθρώπινου νου. Ο Αλλάχ δημιούργησε αρχικά το ανθρώπινο γένος, έτσι ώστε οι άνθρωποι να γνωρίσουν τα δημιουργήματά του. Η συνειδητοποίηση της υπέρτατης δύναμης του Αλλάχ είναι αναγκαία για την ζωή στο επέκεινα, αν και δεν επιβάλλεται στον άνθρωπο, ο οποίος δρα σύμφωνα με την ελεύθερη θέλησή του. Ωστόσο, η ελεύθερη θέληση του ανθρώπου στην ισλαμική θεολογία είναι περιορισμένη, καθώς δεν μπορεί να αλλάξει τμήματα του πεπρωμένου του, εκείνα που έχει προκαθορίσει ο Αλλάχ.
Η μοναδικότητα του Αλλάχ είναι η σημαντικότερη θεολογική αρχή του Ισλάμ. Η πρώτη από τις πέντε στήλες της μουσουλμανικής θρησκείας, η ομολογία της πίστης είναι η πρώτη πράξη, προκειμένου να ασπαστεί κανείς τον Μωαμεθανισμό. Εκεί ακριβώς επιδεικνύεται η ανάγκη της πίστης στην μοναδικότητα του Αλλάχ:
Το Κοράνιο, το ιερό βιβλίο του Μωαμεθανισμού είναι γεμάτο αναφορές στην ουσιαστική πίστη στον ένα θεό:
Στην πραγματικότητα, ο Αλλάχ του Κορανίου είναι πρακτικά ο ίδιος με τον Ιεχωβά της Παλαιάς Διαθήκης.
Κάτα τον ισλαμισμό, είναι αδύνατον να μάθει κανείς την μορφή και τη φύση του Αλλάχ καθώς αυτά ξεπερνάνε κάθε φαντασία. Γι' αυτόν τον λόγο απαγορεύεται η απεικόνιση του, η οποία θα μπορούσε να δημιουργήσει ψευδαισθήσεις ως πρός τη φύση του.
Θρησκειολογία
Σύμφωνα με τον Π. Χρήστου (Το Μυστήριο του Θεού) οι φιλόσοφοι παριστάνουν τον Θεό ως αφηρημένη δύναμη που κατανοείται μόνον ως ασυνείδητο και χωρίς ζωή κινούν ακίνητο. Ακόμη θεωρείται η παρουσίαση του Θεού ως υπερκόσμιας κατάστασης αδιαμόρφωτης, πριν έλθη ο Δημιουργός του Πλάτωνα να τη διαμορφώση, ή με το χάος, πριν έλθει να το οργανώσει ο Νους του Αναξαγόρα.
Πάντα σύμφωνα με τον ίδιο συγγραφέα αντιλήψεις τέτοιου είδους αποκαλύπτουν ότι ο Θεός ασκεί τέτοια επιρροή στον κόσμο μας και προβάλλει τέτοια συγκεκριμένη βούληση, ώστε η ανθρωπίνη βούληση να μη μπορεί να την υπερκεράσει ή να την παραβλέψει με οποιονδήποτε τρόπο. Για αυτό η ανθρώπινη σκέψη ασχολείται με αυτόν ακόμη και αρνητικά. Καθίσταται, λοιπόν, σαφές ότι ο Θεός είναι το Ον.
Φιλοσοφία
Πρόσφατα, δύο επιστήμονες της Πληροφορικής, ο Christoph Benzmüller του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου και ο Bruno Woltzenlogel Paleo του Τεχνικού Πανεπιστημίου της Βιέννης, απέδειξαν με τη χρήση προηγμένης τροπικής λογικής ένα θεώρημα σχετικά με την ύπαρξη του Θεού. Το θεώρημα είχε αρχικά προταθεί από τον μαθηματικό Kurt Gödel, και η απόδειξη βασίζεται στο επιχείρημα ότι, εξ ορισμού, ο ο ανθρώπινος νους δε μπορεί να συλλάβει κάτι μεγαλύτερο του Θεού. Και εφόσον ο Θεός υπάρχει εννοιολογικά, το ίδιο ανώτερο Όν θα τον θεωρούσαμε αν υπήρχε και στη πραγματικότητα. Γι αυτό και πρέπει να υπάρχει.
Το επιχείρημα αυτό δεν ήταν και δεν είναι κάτι νέο. Πολλοί είναι εκείνοι που έχουν προσπαθήσει ανά τους αιώνες να αποδείξουν πιθανολογικά ή ντετερμινιστικά την ύπαρξη του Θεού βασιζόμενοι σ αυτού του είδους την αφηρημένη συλλογιστική. Η διαφορά με τον Kurt Gödel είναι ότι πρότεινε επιπλέον μια μαθηματικά απόδειξη της ιδέας. Οι ορισμοί και τα αξιώματα - οι αρχικές αναπόδεικτες παραδοχές της θεωρίας - και άρα και τα θεωρήματα που έπονται αυτών μπορεί να εκφραστούν ως μαθηματικές σχέσεις. Και αυτό σημαίνει ότι μπορούν να αποδειχθούν, όπως και έγινε με το άρθρο «Αυτοματοποίηση της Οντολογικής Απόδειξης του Gödel για την Ύπαρξη του Θεού με Υψηλής Τάξης Αυτοματοποιημένο Πρόγραμμα Απόδειξης Θεωρημάτων» στην 21η European Conference on Artificial Intelligence.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεός Κατηγορία:Θρησκεία Κατηγορία:Θρησκευτικές οντότητες Κατηγορία:Φιλοσοφία της θρησκείας
Βρωμοδιφθορομεθάνιο
Ονοματολογία
Η ονομασία «βρωμοδιφθορομεθάνιο» προέρχεται από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το πρόθεμα «μεθ-» δηλώνει την παρουσία ενός (1) ατόμου άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την παρουσία μόνο απλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες που έχουν χαρακτηριστικές καταλήξεις. Το αρχικό πρόθεμα «βρωμο» δηλώνει την παρουσία ενός ατόμου βρωμίου ανά μόριο της ένωσης κ το ακολουθούμενο «διφθορο-» δηλώνει την παρουσία δύο (2) ατόμων φθορίου ανά μόριο της ένωσης. Το «διφθορο-» μπαίνει δεύτερο, γιατί τα προθέματα υποκαταστατών ή διακλαδώσεων μπαίνουν κατά αλφαβητική σειρά και β < δ.
Μοριακή δομή
Η μοριακή δομή του είναι τετραεδρική, με το άτομο του άνθρακα στο κέντρο κσι τα υπόλοιπα στις κορυφές.
Υποκατάσταση από υδροξύλιο
Υδρολύεται με υδροξείδιο του νατρίου προς διφθορομεθανόλη που μετατρέπεται τελικά σε μονοξείδιο του άνθρακα και υδροφθόριο :
Υποκατάσταση από αλκοξύλιο
Με RONa αρχικά προς αλκοξυδιφθορομεθάνιο και στη συνέχεια, με περίσσεια RONa, προς διαλκοξυφθορομεθάνιο και τελικά τριαλκοξυμεθάνιο :
Υποκατάσταση από αλκινύλιο
Με RC≡CNa αρχικά προς 1,1-διφθοροαλκίνιο-2, στη συνέχεια, με περίσσεια RC≡CNa, προς 1,5-διαλκυλο-3-φθοροπενταδιίνιο και τελικά προς 3-αλκινυλο-1,5-διαλκυλοπενταδιίνιο :
Υποκατάσταση από ακύλιο
Με RCOONa αρχικά προς αλκανικό διφθορομεθυλεστέρα, στη συνέχεια, με περίσσεια RCOONa, προς διαλκανικό φθορομεθυλοδιεστέρα και τελικά προς τριαλκανικό μεθυλοτριεστέρα :
Υποκατάσταση από κυάνιο
Με NaCN αρχικά προς διφθοραιθανονιτρίλιο, στη συνέχεια, με περίσσεια NaCN, προς φθοροπροπανοδινιτρίλιο και τελικά κυανοπροπανοδινιτρίλιο :
Υποκατάσταση από αλκύλιο
Με RNa αρχικά προς (διφθορομεθυλ)αλκάνιο, στη συνέχεια, με περίσσεια RNa, προς διαλκυλοφθορομεθάνιο και τελικά προς τριαλκυλομεθάνιο :
Υποκατάσταση από σουλφαλκύλιο
Με αρχικά RSNa προς (αλκυλοθειο)διφθορομεθάνιο, στη συνέχεια, με περίσσεια RSNa, προς δι(αλκυλοθειο)φθορομεθάνιο και τελικά προς τρι(αλκυλοθειο)μεθάνιο :
Υποκατάσταση από ιώδιο
Με αρχικά KI προς διφθοριωδομεθάνιο, στη συνέχεια, με περίσσεια KI, προς διιωδοφθορομεθάνιο και τελικά προς τριιωδομεθάνιο :
Υποκατάσταση από αμινομάδα
Με αμμωνία (NH3) αρχικά προς διφθορομεθαναμίνη, στη συνέχεια, με περίσσεια αμμωνίας, προς φθορομεθανοδιαμίνη και τελικά μεθανοτριαμίνη :
Υποκατάσταση από φωσφύλιο
Με φωσφίνη (PH3) αρχικά προς διφθορομεθανοφωσφαμίνη, στη συνέχεια, με περίσσεια φωσφίνης, προς φθορομεθανοδιφωσφαμίνη και τελικά προς μεθανοτριφωσφαμίνη :
Υποκατάσταση από νιτροομάδα
Με NaNO2 αρχικά προς διφθορονιτρομεθάνιο, στη συνέχεια, με περίσσεια νιτρώδους νατρίου, προς δινιτροφθορομεθάνιο, και τελικά προς τρινιτρομεθάνιο :
Αναγωγή
1. Με LiAlH4, παράγεται μεθάνιο :
2. Με «υδρογόνο εν τω γενάσθαι», δηλαδή μέταλλο + οξύ, παράγεται αρχικά διφθορομεθάνιο, στη συνέχεια φθορομεθάνιο και τελικά μεθάνιο :
3. Με σιλάνιο, παρουσία τριφθοριούχου βορίου, παράγεται μεθάνιο :
Αντιδράσεις προσθήκης
1. Σε αλκένια. Π.χ. με αιθένιο (CH2=CH2) παράγει 1,1-διφθορο-3-βρωμοπροπάνιο:
2. Σε αλκίνια. Π.χ. με αιθίνιο (HC≡CH) παράγει 3,3-διφθορο-1-βρωμοπροπένιο
3. Σε κυκλοαλκάνια που έχουν τριμελή ή τετραμελή δακτύλιο. Π.χ. με κυκλοπροπάνιο παράγει 1,1-διφθορο-4-βρωμοβουτάνιο: 40px|κυκλοπροπάνιο 4. Σε αλκαδιένια. Π.χ. με βουταδιένιο-1,3 παράγει 5,5-διφθορο-1-βρωμοπεντένιο-2.
5. Σε ετεροκυκλικές ενώσεις που έχουν τριμελή ή τετραμελή δακτύλιο. Π.χ. με εποξυαιθάνιο παράγει διφθορο(2-βρωμαιθοξυ)μεθάνιο : 30 px
Παραγωγή και παρεμβολή διφθορομεθυλενίου
Με επίδραση πυκνού διαλύματος υδροξείδιου του καλίου αποσπάται υδροχλώριο παράγοντας διφθορομεθυλένιο :
1. Παρεμβολή στον εαυτό του. Παράγεται 1,1,2,2-τετρααφθοροβρωμαιθάνιο:
2. Παρεμβολή και προσθήκη στο αιθένιο. Παράγεται μίγμα από 3,3-διφθοροπροπένιο και διφθοροκυκλοπροπάνιο:
3. Παρεμβολή και προσθήκη στο αιθίνιο. Παράγεται μίγμα από 3,3-διφθοροπροπίνιο και 3,3-διφθοροκυκλοπροπένιο:
4. Παρεμβολή και προσθήκη στο βενζόλιο. Παράγεται μίγμα από (διφθορομεθυλο)βενζόλιο και 7,7-διφθοροκυκλοεπτατριένιο:
5. Παρεμβολή και προσθήκη στη μεθανάλη. Παράγεται μίγμα από διφθοραιθανάλη και 2,2-διφθορεποξυαιθάνιο (2,2-διφθοροξιράνιο):
Παραγωγή και παρεμβολή φθορομεθυλενίου
1. Παρεμβολή στον εαυτό του. Παράγεται 1,1,2-τριφθορο-1-βρωμαιθάνιο:
2. Παρεμβολή και προσθήκη στο αιθένιο. Παράγεται σε μεγάλο ποσοστό φθοροκυκλοπροπάνιο: 20 px
3. Παρεμβολή και προσθήκη στο αιθίνιο. Παράγεται σε μεγάλο ποσοστό 3-φθοροκυκλοπροπένιο:
4. Παρεμβολή και προσθήκη στο βενζόλιο. Παράγεται σε μεγάλο ποσοστό 7-φθοροκυκλoεπτατριένιο:
5. Παρεμβολή και προσθήκη στη μεθανάλη. Παράγεται σε μεγάλο ποσοστό εποξυφθοραιθάνιο: 50 px
Επιπτώσεις στο περιβάλλον
Το βρωμοδιφθορομεθάνιο έχει δυναμικό καταστροφής όζοντος 0,74.
Πηγές
Κατηγορία:Τριαλαλκάνια Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις βρωμίου Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις φθορίου
Ζερόμ Λαλάντ
Ο Ζοζέφ Ζερόμ Λεφρανσουά ντε Λαλάντ (Joseph Jérôme Lefrançois de Lalande, 11 Ιουλίου 1732 – 4 Απριλίου 1807) ήταν Γάλλος αστρονόμος και συγγραφέας.
Βιογραφία
Ο Λαλάντ γεννήθηκε στο Μπουργκ-αν-Μπρες (Bourg-en-Bresse) (σήμερα στον νομό Αιν). Οι γονείς του τον έστειλαν στο Παρίσι να σπουδάσει νομική, αλλά καθώς κατέλυσε στο Hôtel Cluny, όπου ο Ντελίλ είχε το αστεροσκοπείο του, προσελκύσθηκε στην Αστρονομία και έγινε ο πιο ένθερμος μαθητής των Ντελίλ και Πιερ Λεμονιέ. Ολοκλήρωσε όμως και τις σπουδές του στη νομική, οπότε θα επέστρεφε στη γενέτειρά του ως δικηγόρος, όταν ο Λεμονιέ πήρε άδεια να τον στείλει στο Βερολίνο για παρατηρήσεις της σεληνιακής παραλλάξεως σε συγχρονισμό με εκείνες του Νικολά Λουί ντε Λακάιγ στο Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας.
Η επιτυχής επιτέλεση αυτών των παρατηρήσεων προκάλεσε την εκλογή του σε ηλικία 21 ετών στην Ακαδημία του Βερολίνου και στη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών. Τότε αφοσιώθηκε στη βελτίωση της πλανητικής θεωρίας, δημοσιεύοντας το 1759 διορθωμένη έκδοση των πινάκων του Χάλεϊ με μια ιστορία των εμφανίσεων του ομώνυμου κομήτη. Το 1762 ο Ντελίλ παραιτήθηκε από την έδρα της Αστρονομίας στο Collège de France για να την αναλάβει ο Λαλάντ. Το σπίτι του Λαλάντ ήταν ένα είδος σεμιναρίου Αστρονομίας και ανάμεσα στους μαθητές του ήταν και οι Ντελάμπρ, Τζιουζέπε Πιάτσι, Πιερ Μεσαίν και ο ίδιος ο ανεψιός του, ο Μισέλ Λαλάντ (Michel Lalande). Κέρδισε μεγάλη φήμη με τις δημοσιεύσεις του για τη διάβαση της Αφροδίτης το 1769.
Ως καλός ομιλητής και συγγραφέας, ο Λαλάντ βοήθησε στην εκλαΐκευση της Αστρονομίας. Οι πλανητικοί του πίνακες, στους οποίους ενσωμάτωνε διορθώσεις για τις βαρυτικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ των πλανητών, ήταν οι καλύτεροι που υπήρχαν ως το 1800, ενώ το ετήσιο Βραβείο Λαλάντ που θέσπισε το 1802 για αστρονομικές μελέτες αποτελεί μια απόδειξη του ενθουσιασμού του για την αγαπημένη του ενασχόληση.
Ο κατάλογος αστέρων που συνέταξε το 1801 (ίσως και ο ίδιος ο αστρονόμος) είναι σήμερα γνωστός κυρίως για ένα μέλος του, τον αστέρα Λαλάντ 21185, από τους κοντινότερους στη Γη.
Μερική εργογραφία
Ο Λαλάντ έκανε πάνω από 150 ανακοινώσεις στη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών, ενώ συνέγραψε και τους δύο τελευταίους τόμους της 2ης εκδόσεως της «Ιστορίας των Μαθηματικών» του Montucla (1802).
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστρονόμοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι άθεοι Κατηγορία:Γάλλοι αστρονόμοι Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς
2533 Φέχτιχ
Ο Φέχτιχ (Fechtig) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,802. Ανακαλύφθηκε το 1905 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του συμπατριώτη του αστροφυσικού Χούγκο Φέχτιχ (Hugo Fechtig).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Φέχτιχ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Φεχτιχ
Πλατεία Γουλιέλμου του Κατακτητή
Περιγραφή
Επί της πλατείας ευρίσκεται το Άγαλμα του Γουλιέλμου του Κατακτητή το οποίο είναι αφιερωμένο στον Γουλιέλμο τον Κατακτητή, ενώ, σε κοντινή απόσταση, βρίσκονται το δημαρχείο της πόλεως, η Εκκλησία της Αγίας Τριάδας και το Κάστρο της Φαλαίζ.
thumb|left|Άποψη της Πλατείας Γουλιέλμου του Κατακτητή.
Παραπομπές
Γουλιελμος ο Κατακτητης Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία στη Φαλαίζ Κατηγορία:Ιστορικά μνημεία κατηγοριοποιημένα το 1935 Γουλιελμος Κατακτητης
Αγραπιδιά Ηλείας
Η Αγραπιδιά είναι ημιορεινός οικισμός του δήμου Ζαχάρως στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας της Πελοποννήσου (Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας). Σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 12 κατοίκων.
Γενικά στοιχεία
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τις Παναγιές, τον Δράκο, τον Σκουπά, τα Ρεβελαίικα και το Λέπρεο αποτελούν την τοπική κοινότητα Λεπρέου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ζαχάρως του Δήμου Ζαχάρως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ζαχάρως
Αρραβωνίτσα Αχαΐας
Η Αρραβωνίτσα είναι πρώην αυτοδιοίκητη κοινότητα του Νομού Αχαΐας και σήμερα η μεγαλύτερη σε έκταση δημοτική κοινότητα του Δήμου Αιγιαλείας Στην Αρραβωνίτσα υπάγονται επίσης ο οικισμός Συνανιά και οι συνοικισοί Άγιοι Θεόδωροι, Λιδωρίκι και Μαγαζιά. Πολιούχος του χωριού είναι η Αγία Άννα. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 166 κατοίκους. Ο πληθυσμός είναι αγροτικός.
Ιστορία
Στην περιοχή έχουν βρεθεί ευρήματα που χρονολογούνται από τη Μεσοελλαδική περίοδο (2000-1.600 π.Χ.).
Orange (λογισμικό)
Το Orange είναι ένα ανοιχτού κώδικα και δωρεάν λογισμικό (γραμμένο σε Python). Χρησιμοποιείται στο τομέα της  μηχανικής μάθησης και εξόρυξης δεδομένων. Διαθέτει ένα γραφικό περιβάλλον προγραμματισ μού με σκοπό την ανάλυση και την απεικόνιση δεδομένων, επίσης μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως μία βιβλιοθήκη της Python. Το πρόγραμμα διατηρείται και αναπτύσσεται από το Εργαστήριο Βιοπληροφορικής του τμήματος Υπολογιστών και Πληροφορικής στο Πανεπιστήμιο της Λιουμπλιάνα. μικρογραφία|Υποδειγματική ροή εργασίας σε Orange 3.0.
Αρραβωνίτσα Αχαΐας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ερινεού Κατηγορία:Δήμος Αιγιαλείας
Orange (λογισμικό)
Περιγραφή
Το Orange στηρίζεται στον οπτικό προγραμματισμ ό για την εξόρυξη δεδομένων, τη μηχανική μάθηση και την ανάλυση δεδομένων.
Τα εργαλεία του λογισμικού ονομάζονται widgets και η χρήση τους ποικίλει από την απλή απεικόνιση στοιχείων, την επιλογή υποσυνόλων και την προ-επεξεργασία, μέχρι την εμπειρική αξιολόγηση αλγορίθμ ων μάθησης και την προγνωστική μοντελοποίηση.
Ο οπτικός προγραμματισμός υλοποιείται μέσα από ένα γραφικό περιβάλλον στον οποίο οι ροές εργασίας δημιουργούνται από τη σύνδεση προκαθορισμένων ή σχεδιασμένων από το χρήστη widgets, ενώ οι προχωρημένοι χρήστες μπορούν να χρησιμοποιούν το Orange, ως μία βιβλιοθήκη της Python για το χειρισμό των δεδομένων, και τη τροποποίηση των widget.
Λογισμικό
Το Orange είναι ένα ανοιχτού κώδικα λογισμικό που διατίθεται υπό την άδεια GPL και είναι διαθέσιμο για χρήση στο github. Εκδόσεις πάνω από τη 3.0 περιλαμβάνουν τα βασικά στοιχεία σε C++ με wrappers σε Python. Από την έκδοση 3.0 και μετά, το Orange χρησιμοποιεί βασικές Python βιβλιοθήκες ανοιχτού κώδικα για επιστημονικούς υπολογισμούς, όπως numpy, scipy και scikit-learn, ενώ η γραφική διεπαφή του χρήστη λειτουργεί στο πλαίσιο του cross- platform Qt framework.
Η προεπιλεγμένη εγκατάσταση περιλαμβάνει μια σειρά αλγορίθμων για μηχανική μάθηση, προ-επεξεργασία και οπτικοποίηση δεδομένων σε σετ των 6 widget (data, visualize, classify, regression, evaluate and unsupervised). Πρόσθετες λειτουργίες είναι διαθέσιμα ως add-ons (bioinformatics, data fusion and text-mining).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαλειτουργικό λογισμικό Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό προγραμματισμένο σε Python Κατηγορία:Μηχανική μάθηση Κατηγορία:Επιστημονικό λογισμικό
Βερντόνι
Βιογραφικά στοιχεία
Το βιβλίο The Oxford Companion to Chess αναφέρει ότι ο Ιταλός Βερντόνι έμαθε σκάκι κατά τη μέση ηλικία και έγινε μαιτρ (αν και αυτό είναι ασυνήθιστο). Μετά το θάνατο του Φρανσουά-Αντρέ Φιλιντόρ το 1795, ο Βερντόνι θεωρήθηκε (κυρίως στην Αγγλία) ως ένας από τους ισχυρότερους παίκτες στον κόσμο και πήρε τη θέση του Φιλιντόρ ως επαγγελματίας παίκτης. Έγινε ο μέντορας του Τζάκομπ Χένρυ Σάρατ μέχρι το θάνατό του το 1804. Ο Βερντόνι κλήθηκε από τον Λόουενταλ, που ήταν "ο άμεσος διάδοχος του Φιλιντόρ για τον αγγλικό θρόνο στο σκάκι". Ο Φιλιντόρ ήταν σαφώς ανώτερος του Βερντόνι και συνήθιζε να του δίνει ένα πιόνι σαν χάντικαπ, σύμφωνα με κάποια άλλη άποψη, που γράφτηκε στην εφημερίδα The Life of Philidor, ο Φιλιντόρ έδωσε πράγματι το πλεονέκτημα πιονιού στον Βερντόνι, αλλά έλαβε την πρώτη κίνηση σε αντάλλαγμα.
Ο Βερντόνι περιγράφεται ως ο ισχυρότερος παίκτης στον κόσμο στο διάστημα μεταξύ θανάτου του Φιλιντόρ το 1795 και του δικού του θανάτου το 1804. Ένα επιχείρημα που παρατίθεται για την υποστήριξη αυτής της επιλογής είναι ότι ο Φιλιντόρ (όπως αναφέρθηκε από τον Λιούις) είπε:
Ο Βερντόνι, όπως και ο Φιλιντόρ, μετακόμισε στην Αγγλία κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του εκεί.
Άγιος Νεκτάριος Αιγίνης
Ο Άγιος Νεκτάριος ή Νεκτάριος Πενταπόλεως ή Νεκτάριος Αιγίνης, κατά κόσμον Αναστάσιος Κεφαλάς (Σηλυβρία Ανατολικής Θράκης, 1 Οκτωβρίου 1846 – Αθήνα, 8 Νοεμβρίου 1920), ήταν Έλληνας Θρακιώτης επίσκοπος και θεολόγος, σύγχρονος θαυματουργός άγιος της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Υπήρξε λαοφιλής ιεράρχης, ποιμενάρχης και παιδαγωγός στα τέλη του 19ου με αρχές του 20ού αιώνα. .
Παιδική ηλικία
Ο Αναστάσιος Κεφαλάς γεννήθηκε την 1η Οκτωβρίου 1846 στη Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης. Γονείς του ήταν ο Δήμος (Δημοσθένης) και η Μπαλού (Βασιλική) Κεφαλά, και ήταν το πέμπτο από τα έξι παιδιά της φτωχής οικογένειας. Σύντομα ήρθε αντιμέτωπος με τη δύσκολη πραγματικότητα της εποχής, καθώς η οικογένειά του αδυνατούσε να συντηρηθεί, ενώ στη γενέτειρά του δεν υπήρχε σχολείο μέσης εκπαίδευσης, με αποτέλεσμα να μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία 13 ετών.
Στην Κωνσταντινούπολη
Η ζωή στην Κωνσταντινούπολη για τον Αναστάσιο ήταν σκληρή και δύσκολη τα πρώτα χρόνια της παραμονής του. Αρχικά εργάζεται σε συσκευαστήριο καπνού, όπου ο ιδιοκτήτης τού φερόταν βάναυσα. Εργάζεται πολλές ώρες ημερησίως, δεν αμείβεται και πολλές φορές ξυλοκοπείται. Ο Αναστάσιος τα υπέμενε όλα αυτά, ωστόσο θλιβόταν, καθώς αδυνατούσε να ενισχύσει οικονομικά την οικογένειά του, ενώ παράλληλα δεν μπορούσε να παρακολουθήσει μαθήματα στο σχολείο. Την κλίση όμως προς τον Θεό και το Ευαγγέλιο την έδειχνε από μικρός. Έτσι στο συσκευαστήριο, μαζί με τον καπνό που πουλούσε, κάθε φορά έδινε και ένα μικρό χαρτάκι, το οποίο έγραφε κάποια ευαγγελική ρήση.
Η κατάσταση άλλαξε όταν ένας έμπορος που είχε μαγαζί παραπλεύρως από το συσκευαστήριο, είδε κάποια μέρα τον ξυλοδαρμό από το αφεντικό του και τον πήρε στη δούλεψή του. Άρχισε να εργάζεται στο επιπλοποιείο του εμπόρου, έχοντας πλέον χρόνο για εκκλησιασμό και για να πηγαίνει σχολείο, ενώ σύντομα και η οικογένεια του τον ακολούθησε στην Κωνσταντινούπολη. Στην Πόλη παρέμεινε συνολικά επτά έτη και σε ηλικία 20 ετών την εγκατέλειψε, παρότι δεν ολοκλήρωσε τη μόρφωσή του, για να εργαστεί ως δάσκαλος στο Λιθί της Χίου.
Στη Χίο
Στα 20 του χρόνια έφτασε στη Χίο. Έχοντας πλέον γραμματική και θεολογική γνώση, έλαβε τη θέση του δασκάλου, παραμένοντας στο νησί για 10 χρόνια, μέχρι το 1877. Εκεί αρχικά θα γνωρίσει τον μεγάλο ευεργέτη του Ιωάννη Χωρέμη, έναν εύπορο τοπικό άρχοντα, ο οποίος, εξαιτίας ενός περιστατικού που είχε συμβεί κατά τη μεταφορά του Αγίου από τη Σηλυβρία προς την Κωνσταντινούπολη (ένας ανιψιός του Χωρέμη τον βοήθησε να επιβιβαστεί στο πλοίο γιατί δεν είχε χρήματα), τον έθεσε υπό την προστασία του. Ο Άγιος Νεκτάριος όμως είχε αποφασίσει πλέον να αφιερωθεί στον μοναχικό βίο. Το 1876 εκάρη μοναχός με το όνομα Λάζαρος και έναν χρόνο αργότερα χειροτονήθηκε διάκονος, λαμβάνοντας το όνομα Νεκτάριος. Ο Άγιος Νεκτάριος είχε κλίση προς τον μοναχισμό, τον οποίο επιθυμούσε να υπηρετήσει. Ωστόσο οι πιέσεις που του ασκήθηκαν λόγω των χαρισμάτων του λόγου και της μορφώσεώς του τελικά τον έστρεψαν προς τον κοσμικό κλήρο, χωρίς όμως ποτέ να λησμονήσει τον μοναχισμό.
Ανώτερες θεολογικές σπουδές
Το 1877 ο Νεκτάριος, μετά από παρότρυνση του Ιωάννη Χωρέμη, πήγε στην Αθήνα προκειμένου να ολοκληρώσει τις γυμνασιακές σπουδές. Μετά την ολοκλήρωσή τους στη Βαρβάκειο, εστάλη μέσω γνωριμίας που είχε με τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Σωφρόνιο στην Αλεξάνδρεια. Ο Σωφρόνιος εντυπωσιάστηκε από τον Νεκτάριο και με βάση τις πολύ καλές συστάσεις που είχε τον έστειλε ξανά στην Αθήνα, να φοιτήσει στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Ο Νεκτάριος εκεί διέπρεψε, και μάλιστα πρώτευσε στον διαγωνισμό σχολικής κοσμητείας στο Παπαδάκειο Κληροδότημα, με αποτέλεσμα να κερδίσει υποτροφία σπουδών στη Θεολογική Σχολή, κάτι που τον ανακούφισε πολύ, καθότι ο ευεργέτης του Ιωάννης Χωρέμης είχε φύγει από τη ζωή, με αποτέλεσμα να βρίσκεται σε δεινή οικονομική κατάσταση. Αφού έλαβε το πτυχίο του (1885), ανεχώρησε πάλι για την Αλεξάνδρεια.
Στην Αλεξάνδρεια
Με την επιστροφή του στην Αλεξάνδρεια χειροτονείται Ιερέας και πέντε μήνες αργότερα τοποθετείται γραμματέας του Πατριαρχείου. Μέσα σε δύο μήνες, αξιοποιώντας τη ρητορική του δεινότητα, προήχθη σε ιεροκήρυκα, λαμβάνοντας και θέση πατριαρχικού επιτρόπου στο Κάιρο. Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, ο Νεκτάριος ανήλθε στην ιεραρχία του Πατριαρχείου, όντας ένας πολύ έμπιστος άνθρωπος στο πλευρό του Πατριάρχη. Στις 15 Ιανουαρίου 1889 ανακηρύχθηκε Μητροπολίτης Πενταπόλεως Λιβύης, μετά την κοίμηση του επισκόπου της περιοχής Νείλου. Το πρακτικό της χειροτονίας του διασώζεται μέχρι και σήμερα (Πρακτικό εκλογής κωδ. 66, σελ. 394).
Η ραγδαία ανέλιξη του Νεκταρίου δεν πέρασε απαρατήρητη από τους υπολοίπους επισκόπους. Ο Σωφρόνιος πλησίαζε τα 90 χρόνια ζωής και είχαν ξεκινήσει οι διαδικασίες διαδοχής του. Ο λαός, που είχε ευεργετηθεί από το πολυποίκιλο έργο του Νεκταρίου (κυρίως φιλανθρωπικό αλλά και ποιμαντικό και αντιαιρετικό), επιθυμούσε την άνοδο του στον πατριαρχικό θρόνο, και σε συνδυασμό με την εύνοια του Σωφρονίου ο Νεκτάριος καθίστατο η πρώτη επιλογή. Οι αντίπαλοί του, γνωρίζοντας όλα αυτά, αποφάσισαν να τον παραμερίσουν, κατηγορώντας τον για υποκίνηση ανατροπής του Πατριάρχη Σωφρονίου, αλλά και με αόριστες ηθικές κατηγορίες. Επίσης, μερίδα κληρικών πίστευαν ότι η τακτική λιτότητας και πενίας της Εκκλησίας που ακολουθούσε ο Νεκτάριος ως επίσκοπος θα επηρέαζε την οικονομική κατάσταση του Πατριαρχείου, το οποίο χωρίς οικονομική ευρωστία θα γινόταν έρμαιο πολιτικών ή εθνικών σκοπιμοτήτων.
Η δίωξη και η επιστροφή στην Αθήνα
Ο Σωφρόνιος, που πληροφορήθηκε τις κατηγορίες, πείσθηκε για την αλήθεια των ισχυρισμών, με αποτέλεσμα την άμεση παύση της ιερατικής ιδιότητας του Νεκταρίου. Κάτι που ήταν εκκλησιαστικά παράνομο, καθότι σύμφωνα με το εκκλησιαστικό δίκαιο ο Νεκτάριος έπρεπε να παρουσιαστεί ενώπιον Συνόδου, η οποία θα εξέταζε κατόπιν ακροάσεως τις εις βάρος του κατηγορίες. Ο Νεκτάριος δεν θέλησε να τραβήξει το σχοινί στα άκρα και αναχώρησε από την Αλεξάνδρεια, εν αντιθέσει με τους αντιπάλους του, οι οποίοι θέλησαν την οικονομική και ηθική του βλάβη, φροντίζοντας να σπιλώσουν το όνομα του στην Αθήνα και την Κωνσταντινούπολη και παρακρατώντας τον μισθό του. Ως αποτέλεσμα, ο Νεκτάριος αδυνατούσε να εργαστεί οπουδήποτε.
Ο Νεκτάριος βρέθηκε ενώπιον ακόμα μιας πολύ δύσκολης κατάστασης, όπως από μικρή ηλικία πολλές φορές είχε βρεθεί. Ο ίδιος ενοικίασε ένα μικρό δωμάτιο στα περίχωρα των Αθηνών, αλλά αδυνατούσε να πληρώσει το ενοίκιο, ενώ δεν είχε χρήματα να τραφεί. Η παράλληλη διαπόμπευσή του, ακόμα και σε κυβερνητικά κλιμάκια, δυσχέραινε τη δυνατότητα εύρεσης εργασίας. Προσπαθούσε μέσω του Αρχιεπισκόπου Γερμανού να βρει μια θέση ιεροκήρυκα. Αυτός, παρά τη συμπάθεια που έτρεφε προς το πρόσωπό του, αδυνατούσε να τον βοηθήσει, λόγω πιέσεων από τη Σύνοδο. Έφτασε μέχρι τον υπουργό Παιδείας και Εκκλησιαστικών, που όμως του διεμήνυσε ότι λόγω του νόμου (ο Νεκτάριος δεν είχε ελληνική υπηκοότητα) αδυνατούσε να βοηθήσει.
Η αποκατάσταση της αλήθειας
Το 1891, δύο έτη μετά τις κατηγορίες που του απαγγέλθηκαν και την απομάκρυνσή του από την Αλεξάνδρεια, στην κυβέρνηση ακόμα γίνονταν προσπάθειες για την αποπομπή του από τη θέση που κατείχε. Τότε αποκαλύφθηκε πλήρως το σχέδιο και η πλεκτάνη που είχε στηθεί σε βάρος του. Όλα ξεκίνησαν από την αποκάλυψη ότι δεν έπαιρνε τα χρήματα που του οφείλονταν και εργαζόταν αμισθί επί εποχής της επισκοπείας του. Επίσης, παρότι παρέμενε δικαιωματικά επίσκοπος Πενταπόλεως, αφού είχε παράνομα εκδιωχθεί δεν ελάμβανε χρήματα. Εν συνεχεία καθαρίστηκε το όνομά του από κάθε είδους ανάμιξη σε σκάνδαλο ηθικού χαρακτήρος και από παντός είδους ραδιούργες προσπάθειες σε βάρος του Πατριάρχη. Αυτό, ειδικά μετά τη σκληρή συμπεριφορά του ποιμνίου, τον έκανε συμπαθή ενώπιον του λαού στη Χαλκίδα. Άρχισε τότε με περισσή άνεση να κηρύττει. Γρήγορα η φήμη του εξαπλώθηκε μακρύτερα από τη Χαλκίδα, ενώ ο λαός έδειξε μεγάλη συμπάθεια στο πρόσωπό του, όταν χήρεψε η θέση του τοπικού επισκόπου, σχεδόν απαιτώντας την άνοδό του στον θρόνο.
Στη Ριζάρειο Σχολή
Το 1892 και 1893 διορίστηκε ιεροκήρυκας στον νομό Λακωνίας και Φθιωτοβοιωτίας (Νομός Φθιώτιδας, Νομός Βοιωτίας) αντίστοιχα. Ο Νεκτάριος πραγματοποιούσε διαρκώς περιοδείες σε χωριά και πόλεις κηρύττοντας, την ώρα που φίλοι του προσπαθούσαν να τον μεταθέσουν στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών. Όταν έγινε αντιληπτό, άρχισαν πάλι κάποιοι ψίθυροι, οι οποίοι τελικά δεν κατάφεραν να αποτρέψουν τον Νεκτάριο από το να γίνει διευθυντής της αθηναϊκής θεολογικής σχολής της εποχής, που επί των ημερών του γνώρισε μεγάλη αίγλη.
Την άνοιξη του 1894 διορίστηκε διευθυντής της Ριζαρείου Σχολής. Οι αμφιβολίες που υπήρχαν πλέον περί του Νεκταρίου δεν ήταν τόσο για τις κατηγορίες του παρελθόντος, χωρίς όμως και να εκλείψουν, αλλά κατά πόσον αυτός ο λεγόμενος και «δεσποτοκαλόγερος» θα ήταν δυνατόν, με τις παλαιές και θρησκευτικές αντιλήψεις του, να μπορέσει να πετύχει στο έργο που του ανατέθηκε, καθώς η Ριζάρειος Σχολή ήταν μεν θεολογική, αλλά ήταν σχολή όπου φοιτούσαν και πολλά παιδιά ευκατάστατων Αθηναίων και άλλων αρχόντων και πολιτικών της εποχής, που δεν θα γίνονταν απαραίτητα ιερείς ή θεολόγοι, αλλά επιστήμονες. Σύντομα όμως κάμφθηκαν όλες οι αντιρρήσεις από τον ρηξικέλευθο τρόπο διαπαιδαγώγησης του Νεκταρίου.
Το έργο του στη Ριζάρειο
Η φτώχεια την εποχή που διετέλεσε ο Νεκτάριος διευθυντής της Ριζαρείου ήταν κανόνας και ταυτόχρονα το ηθικό των Ελλήνων, ειδικά μετά την αποτυχία, το 1897 με τον ελληνοτουρκικό πόλεμο, βρισκόταν στο ναδίρ. Ο ίδιος όμως με την ελεημοσύνη ως όπλο και το λόγο του Ευαγγελίου τόνωνε την τότε αθηναϊκή κοινωνία, η οποία προσέτρεχε συχνά στα κηρύγματά του για να πάρει τη συμβουλή του. Ο ίδιος διετέλεσε διευθυντής της Ριζαρείου Σχολής 14 συναπτά έτη ως και το 1908, οπότε και για λόγους υγείας εγκατέλειψε τη θέση του.
Στην Αίγινα
Το 1908 εγκαταστάθηκε στην Αίγινα. Ο Νεκτάριος ποτέ στη ζωή του δεν απέβαλε την έντονη επιθυμία του για το μοναχικό βίο. Αυτή η επιθυμία ενισχύθηκε ακόμα περισσότερο κατά την επίσκεψη του στο Άγιον Όρος και τη σύνδεσή του με τον Γέροντα Δανιήλ τον Σμυρναίο (Γέροντα της Αδελφότητας Δανιηλαίων) το 1898 με τον οποίο διατηρούσε και αλληλογραφία. Έκτοτε έψαχνε ένα τόπο να στεγάσει ένα μοναστήρι για το τέλος της ζωής του, έναν «Εκκλησιαστικό Παρθενώνα», όπως έλεγε. Πιο έντονη και ίσως επιτακτική έγινε αυτή η ανάγκη, όταν 4 γυναίκες που ήσαν μόνες και συνδέονταν μαζί του, με σχέση πνευματικής καθοδήγησης, θέλησαν να μονάσουν υπό την εποπτεία του. Έτσι τελικά βρήκε ένα παλαιό εγκαταλελειμμένο μοναστήρι στην Αίγινα στη θέση Ξάντος στο οποίο και αποφάσισε να στεγάσει τις 4 μοναχές και άλλες 3 που ήδη μόναζαν στο νησί. Το μοναστήρι άρχισε να επαναλειτουργεί το 1904 υπό την καθοδήγησή του, παρότι αυτός ακόμα βρισκόταν στη Ριζάρειο Σχολή.
Η παρουσία του στην Αίγινα, συνδέθηκε με δύο γεγονότα, που τον κατέστησαν άμεσα λαοφιλή. Ο Νεκτάριος αρχικά θεράπευσε έναν δαιμονισμένο νέο κάτι που γρήγορα μαθεύτηκε. Οι χωρικοί τότε τον επισκέφτηκαν ζητώντας του να λειτουργήσει και να δεηθεί στον Θεό, διότι είχε 3 χρόνια να βρέξει στο νησί με αποτέλεσμα να έχει προκληθεί εκτεταμένη ανομβρία και οικονομική ζημία. Ο ίδιος με σύσσωμη την παρουσία των νησιωτών, λειτούργησε και την ίδια μέρα άρχισε να βρέχει, γεγονότα που εκλήφθησαν ως θεϊκά σημάδια από τους Αιγινίτες.
Το 1908 παραιτήθηκε από τη σχολή για λόγους υγείας αλλά και γήρατος και αφοσιώθηκε στο μοναστήρι. Η χάρη του και η φήμη διαρκώς μεγάλωναν, με αποτέλεσμα μεγάλο μέρος δωρεών να κατευθύνεται στο μοναστήρι και μέσα σε 4 χρόνια να μεγαλώσει τόσο, φτάνοντας να έχει 15 μοναχές, χάρη στους προσκυνητές που είχαν αρχίσει να συρρέουν από όλη την Ελλάδα, ενισχύοντας με τις δωρεές τους την ανέγερση της μονής και του φιλανθρωπικού της έργου.
Το έργο του στην Αίγινα
Παρότι ήταν μεγάλος σε ηλικία όταν αποσύρθηκε στην Αίγινα, δεν έπαψε ποτέ να εργάζεται είτε πνευματικά υπέρ της εκκλησίας, είτε και χειρωνακτικά για τη διεύρυνση του μοναστηριού. Το έργο πλέον είχε χαρακτήρα ποιμαντικό, λειτουργικό, λατρευτικό, εξομολογητικό, παρηγορητικό. Στάθηκε στους ανθρώπους του νησιού σαν αδελφός, βοηθός, συμπαραστάτης, οδηγός και συνοδοιπόρος της ζωής. Τα χρόνια μέχρι το τέλος της ζωής του έμελλε να είναι πολύ ταραγμένα. Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους, που έφεραν ηθική ανάταση και κάποια οικονομική και πνευματική ευφορία, ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ήρθε να σκιάσει την Ελλάδα. Ο ίδιος όμως πάντα βοηθός, παρηγορητής, γνωρίζοντας από μικρός τις δυσκολίες του κόσμου κήρυττε την ελπίδα και τον Θεό για ένα καλύτερο μέλλον. Γι' αυτό και ο Άγιος Νεκτάριος υπήρξε για τους Αιγινίτες κάτι παραπάνω από ένας μοναχός που εγκαταστάθηκε στο νησί τους.
Η ποιμαντική αγωγή του ποιμνίου, μακρύτερα από τα στενά όρια του νησιού, ήταν πάντα μέλημά του. Έτσι συνέχισε το συγγραφικό του έργο, που πλέον αναγνωριζόταν τόσο από τον τύπο της εποχής για την επιστημονική εγκυρότητά του, όσο και από μεγάλα πνευματικά ιδρύματα της εποχής. Επίσης, διέθετε περισσότερο χρόνο για προσευχή, κάτι που αγαπούσε, ιδιαίτερα προς την Παναγία, που θεωρούσε μητέρα του, όπως έλεγε. Ποτέ παρά τον κλονισμό της υγείας του δεν έπαψε όμως να προσφέρει ακόμα και χειρωνακτικά. Μάλιστα συνεισέφερε στην ανέγερση νέων κοιτώνων της μονής, στη διάνοιξη δρόμων προς το μοναστήρι, ασχολούνταν με την κηπουρική και άλλες χειρωνακτικές εργασίες που πάντα τις θεωρούσε τιμή. Πάντα ανέφερε πως καμία εργασία δεν είναι ντροπή, αντιθέτως είναι ευλογία Θεού.
Οι δυσκολίες και οι πίκρες ποτέ δεν έλειψαν. Παρότι είχαν περάσει πάνω από 10 χρόνια από την επαναλειτουργία της μονής, ο Μητροπολίτης Αθηνών Θεόκλητος αρνείτο να την αναγνωρίσει, παρά την αρχική συγκατάθεσή του. Το πρόβλημα αυτό μεγάλωνε, διότι η μονή δεν αποκτούσε νομική προσωπικότητα με αποτέλεσμα να αδυνατεί να κρατήσει τις κληρονομιές και όποια άλλα οικονομικά ωφελήματα είχε από πιστούς, γεγονός που δυσχέραινε το φιλανθρωπικό έργο. Κάποιοι δηλαδή άφηναν κληρονομιές υπέρ του μοναστηριού, που το μοναστήρι αδυνατούσε να αποδεχτεί λόγω της νομικής ανυπαρξίας του. Ο Μητροπολίτης είχε δυσαρεστηθεί από την τροπή που έλαβε η εξέλιξη του μοναστηριού, με αποτέλεσμα να είναι ανένδοτος. Ο Νεκτάριος προσπάθησε με διάφορους τρόπους να τον μεταπείσει, όμως μέχρι τέλους της ζωής του, δεν είδε το αίτημά του να πραγματοποιείται.
Τα τελευταία χρόνια
Ο Νεκτάριος αρχικά, αφού τελείωσε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, και ο Θεόκλητος αποπέμφθηκε λόγω του αναθέματος στον Ελευθέριο Βενιζέλο μαζί με τους υπολοίπους επισκόπους, πίστεψε πως τα πράγματα ίσως εξομαλυνθούν. Η αρχική αισιοδοξία όμως διεκόπη όταν το 1918 κατηγορήθηκε από μητέρα μοναχής για ανηθικότητα. Γρήγορα όμως εξετάσεις και έρευνες του εισαγγελέα Αθηνών κατέδειξαν το ψεύδος της μητέρας της κόρης, η οποία οικειοθελώς είχε προσχωρήσει στο μοναστήρι. Εξ αιτίας αυτού του λόγου, αλλά και κληρικών στο νησί οι οποίοι τον φθονούσαν πιστεύοντας ότι τους παίρνει όλη την «πελατεία» και τον κατηγορούσαν πισώπλατα, ουσιαστικά δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει το όνειρό του, την αναγνώριση του Μοναστηριού. Πάντα όμως πιστός στο Ευαγγέλιο, το παράδειγμα του Χριστού, τα γραφέντα του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη, πίστευε απόλυτα στη δικαιοσύνη του Θεού. Ήταν πράος, ήρεμος, υπομονετικός σε όλες αυτές τις κατηγορίες και τους εξευτελισμούς στους οποίους κατά καιρούς τον υπέβαλλαν.
Το τέλος της ζωής του ήταν επίπονο. Η χρόνια ασθένεια του προστάτη, μαζί με τα περασμένα χρόνια της ηλικίας του και κακοπάθειες της ζωής τον ταλαιπωρούσαν. Ακόμα και τότε είχε σχέδια. Ήθελε να δημιουργήσει ένα εκπαιδευτήριο. Τελικά, δεν πρόλαβε. Το 1920 εισήχθη στο Αρεταίειο νοσοκομείο Αθηνών όπου διεγνώσθη καρκίνος του προστάτη. Στις 9 Νοεμβρίου του ιδίου έτους ο Άγιος Νεκτάριος εκοιμήθη σε ηλικία 74 ετών. Το δωμάτιο στο οποίο εκοιμήθη, έχει σήμερα μετατραπεί σε μικρό ναό στον δεύτερο όροφο του Αρεταιείου νοσοκομείου, που κοσμείται από εικόνες του Αγίου και τάματα πιστών για ανάρρωση των συγγενών τους που νοσηλεύονται στην κλινική.