cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πραξαγόρας ο Κώος
Ιστορία
Ο Γαληνός (μ.Χ. 129–216), ένας γνωστός Έλληνας γιατρός, έγραψε ότι ο Πραξαγόρας ήταν επιδραστική προσωπικότητα στην ελληνική ιατρική και μέλος της δογματικής σχολής. Ο Γαληνός πιθανότατα γνώριζε για τα έργα του Πραξαγόρα. Ο Πραξαγόρας είχε γράψει βιβλία για τις φυσικές επιστήμες, την ανατομία, τα αίτια και τη θεραπεία των ασθενειών και τις οξείες ασθένειες.
Ο Πραξαγόρας υιοθέτησε μια παραλλαγή της χυμικής θεωρίας, αλλά επέμεινε ότι δεν υπήρχαν τέσσερις χυμοί (αίμα, φλέγμα, κίτρινη χολή και μαύρη χολή) όπως πίστευαν οι περισσότεροι γιατροί, αλλά έντεκα. Όπως και οι άλλοι Έλληνες γιατροί, πίστευε ότι η υγεία και η ασθένεια ελέγχονταν από την ισορροπία ή την ανισορροπία αυτών των χυμών. Για παράδειγμα, εάν υπάρχει η κατάλληλη ποσότητα θερμότητας στον οργανισμό, η διαδικασία της πέψης είναι φυσική. Εάν υπάρχει πολύ λίγη ή πάρα πολύ θερμότητα σε ένα άτομο τότε η παρουσία των άλλων χυμών θα αυξηθεί, η οποία στη συνέχεια προκαλεί ορισμένες ασθένειες. Ο Πραξαγόρας πίστευε ότι η πέψη είναι ένα είδος σήψης ή αποσύνθεσης, άποψη την οποία πίστευε γενικότερα η ιατρική κοινότητα ως τον 19ο αιώνα.
Ο Πραξαγόρας άσκησε επιρροή στην διαμόρφωση της αλεξανδρινής σχολής της ιατρικής. Μετά το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου (356–323 π.Χ.), η Αίγυπτος έπεσε στα χέρια του στρατηγού Πτολεμαίου, ο οποίος ίδρυσε ένα σύγχρονο πανεπιστήμιο το οποίο είχε την πρώτη μεγάλη σχολή ιατρικής της αρχαιότητας. Ο Ηρόφιλος και ο Ερασίστρατος ήταν οι πρωτεργάτες της μελέτης της ανατομίας στη σχολή αυτή. Ο Πραξαγόρας ήταν δάσκαλος του Ηρόφιλου. Αν και το πανεπιστήμιο στην Αλεξάνδρεια με την τεράστια βιβλιοθήκη του καταστράφηκαν από ομάδες κατακτητών, αργότερα οι Άραβες γιατροί κατέβαλαν προσπάθειες να διατηρήσουν μερικά από τα γραπτά. Μετά την πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, οι Έλληνες λόγιοι επανέφεραν την διδασκαλία της ελληνικής ιατρικής στις ιατρικές σχολές της Δυτικής Αναγέννησης.
Θεωρία της κυκλοφορίας του Πραξαγόρα
Ο Πραξαγόρας μελέτησε τα βιβλία ανατομίας του Αριστοτέλη (384–322 π.Χ.) και τα βελτίωσε προσθέτοντας την διάκριση μεταξύ της αρτηρίας και των φλεβών. Θεωρούσε ότι οι αρτηρίες πρόκεινται για σωλήνες αέρα, οι οποίες είναι παρόμοιες με την τραχεία και τους βρόγχους. Οι αρτηρίες κατά τον Πραξαγόρα είχαν μέσα τους το πνεύμα, την μυστική δύναμη της ζωής. Οι αρτηρίες λάμβαναν την ανάσα της ζωής από τους πνεύμονες στην αριστερή πλευρά της καρδιάς μέσω της αορτής στις αρτηρίες του σώματος. Πίστευε ότι οι αρτηρίες προέρχονταν από την καρδιά, αλλά οι φλέβες προέρχονταν από το συκώτι. Οι φλέβες αποτελούσαν το όργανο το οποίο μετέφερε το αίμα, το οποίο δημιουργήθηκε από την πέψη των τροφίμων, στο υπόλοιπο σώμα. Ο συνδυασμός αίματος και πνεύματος παρήγαγε θερμότητα. Καθώς ένας από τους 11 χυμούς, το κρύο φλέγμα συγκεντρωνόταν στις αρτηρίες, θα υπήρχε παράλυση. Επίσης, πίστευε ότι οι αρτηρίες ήταν τα κανάλια μέσω των οποίων δινόταν εκούσια κίνηση στο σώμα και ότι η αιτία της επιληψίας ήταν η απόφραξη της αορτής από αυτή την ίδια συσσώρευση φλέγματος.
Ο Αριστοτέλης, ο Διοκλής και ο Πραξαγόρας επέμεναν ότι η καρδιά ήταν το κεντρικό όργανο της νοημοσύνης και της σκέψης. Ο Πραξαγόρας διέφερε με τους άλλους στο γεγονός ότι πίστευε ότι ο σκοπός της αναπνοής ήταν να παρέχει τροφή για το ψυχικό πνεύμα, παρά να ψύχει την εσωτερική θερμότητα.
Αρτηρίες και σφυγμός
Οι απόψεις του Πραξαγόρα για τις αρτηρίες είχαν μεγάλη επιρροή στην ανάπτυξη της φυσιολογίας. Δεδομένου ότι η έννοια των νεύρων δεν υπήρχε, ο Πραξαγόρας εξήγησε την κίνηση των αρτηριών στο γεγονός ότι οι αρτηρίες αρχικά συρρικνώνονται και μετά εξαφανίζονται. Αυτή η εξαφάνιση προκάλεσε κίνηση, γεγονός που αποδίδεται πλέον στα νεύρα. Ωστόσο, έκανε εικασίες για τον ρόλο της κίνησης στον άνθρωπο και ήταν ικανοποιημένος με το γεγονός ότι είχε βρει την απάντηση για το που είναι το κέντρο της ζωτικότητας και της ενέργειας. Ο μαθητής του Ηρόφιλος, ανακάλυψε στην πραγματικότητα τόσο αισθητήρια όσο και κινητικά νεύρα.
Ο Πραξαγόρας ενδιαφέρθηκε για τη μελέτη του φαινομένου του καρδιακού παλμού και ήταν ο πρώτος που έδωσε άμεση προσοχή στην σημασία του αρτηριακού παλμού στη διάγνωση. Επέμεινε ότι οι αρτηρίες πάλλονταν από μόνες τους και ήταν ανεξάρτητες από την καρδιά. Ο Ηρόφιλος αντέκρουσε αυτό το δόγμα γράφοντας ένα έργο, το οποίο λεγόταν «Περί παλμών». Σε έναν άλλο κείμενο, ο Γαληνός επέκρινε τον Πραξαγόρα επειδή έδειξε πολύ λίγη προσοχή στο θέμα της ανατομίας.
Οι πεποιθήσεις του Πραξαγόρα επικράτησαν στην ιατρική κοινότητα της περιοχής για αιώνες. Για παράδειγμα, για σχεδόν 500 χρόνια μετά το θάνατό του, πολλοί εξακολουθούσαν να πίστευαν ότι οι αρτηρίες δεν μετέφεραν αίμα αλλά πνεύμα. Ο πιο διάσημος μαθητής του, ο Ηρόφιλος, συνέβαλε καθοριστικά στην ίδρυση της σχολής ιατρικής στην Αλεξάνδρεια.
Μεχμέτ Σεϊφεντίν Εφέντι
Ο Ηγεμόνας Μεχμέτ Σεϊφεντίν Εφέντι (Οθ. τούρκικα:محمد سيف الدين أفندي) (Τούρκικα: Şehzade Mehmed Seyfeddin Efendi, 21 Σεπτεμβρίου 1874 - 19 Οκτωβρίου 1927) ήταν γιος του σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Πραξαγόρας ο Κώος
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Κώοι
Μεχμέτ Σεϊφεντίν Εφέντι
Βιογραφία
Ο Μεχμέτ Σεϊφεντίν γεννήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1874 στο Παλάτι Ντολμαμπαχτσέ στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν γιος του σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ και της πέμπτης συζύγου του Γκεβχερί Καντινεφέντι.
Ενδιαφερόταν πολύ για την τουρκική μουσική, σύνθεση ύμνων και την ποίηση, και έπαιζε τύμπανο. Στην οθωμανική δυναστεία ήταν ο μοναδικός πρίγκιπας που ασχολήθηκε με τη μουσική σε επαγγελματικό επίπεδο. Εγκαταστάθηκε στη Νίκαια της Γαλλίας, όταν έφυγε από την Τουρκία.
Ο Μεχμέτ Σεϊφεντίν παντρεύτηκε δύο φορές:
Πέθανε από εντερική δυσφορία στις 19 Οκτωβρίου 1927 στη Νίκαια της Γαλλίας σε ηλικία 53 ετών. Είναι θαμμένος στο Σουλεϊμανιγιέ Τζαμί στην Κωνσταντινούπολη.
Πηγές
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
The Vampire Diaries (5ος κύκλος)
Το The Vampire Diaries, Αμερικανική τηλεοπτική υπερφυσική δραματική σειρά, ανανεώθηκε για πέμπτο κύκλο επεισοδίων από το κανάλι The CW στις 11 Φεβρουαρίου 2013. Ο πέμπτος κύκλος έκανε πρεμιέρα στις 3 Οκτωβρίου 2013, ακολουθούμενη από την πρεμιέρα της spin-off σειράς The Originals και ολοκληρώθηκε στις 15 Μαΐου 2014 έπειτα από 22 επεισόδια.
Πλοκή
Μετά το καλοκαίρι, η Ελένα και η Κάρολαϊν πηγαίνουν στο κολέγιο Γουίτμορ για να ξεκινήσουν την επόμενη φάση της ζωής τους. Κανείς τους δεν γνωρίζει πως η Μπόνι είναι νεκρή - πλην του Τζέρεμι - και πως ο Σάιλας είναι ακόμα ζωντανός και ο Στέφαν παγιδευμένος σε ένα χρηματοκιβώτιο στον πάτο της λίμνης. Όταν το καταλαβαίνουν, ο Ντέιμον και η Ελένα τον ψάχνουν για να τον απελευθερώσουν. Στο κολέγιο, η συγκάτοικος των κοριτσιών, Μέγκαν, δολοφονείται από έναν βρικόλακα, και η Ελένα με την Κάρολαϊν προσπαθούν να ανακαλύψουν τι συμβαίνει. Η έρευνα τους οδηγεί στον Καθηγητή Γουές, ο οποίος όπως αποκαλύπτεται στη συνέχεια, κάνει πειράματα πάνω σε βρικόλακες θέλοντας να δημιουργήσει έναν ορό που θα τους κάνει να επιθυμούν αίμα βρικολάκων αντί ανθρώπων.
Η οργάνωση στην οποία ανήκει ο Γουές, Όγκαστιν, υπάρχει χρόνια και σε αυτήν ήταν μέλος και ο πατέρας της Ελένα, ενώ για κάποιο διάστημα είχαν αιχμάλωτο και τον Ντέιμον, ο οποίος βασανίστηκε στα χέρια του καθηγητή Γουίτμορ. Εκεί, ο Ντέιμον γνώρισε έναν άλλο κρατούμενο βρικόλακα, τον Ένζο, με τον οποίο είχαν σχεδιάσει να αποδράσουν. Όταν έβαλαν σε εφαρμογή το σχέδιο, ο Ντέιμον δεν μπορούσε να βγάλει τον Ένζο από το κελί με αποτέλεσμα να τον αφήσει πίσω έτσι ώστε να μην τον ξαναπιάσουν αιχμάλωτο. Ο Ένζο βρίσκεται ακόμα στα χέρια της Όγκαστιν, και ο Γουές τον ελευθερώνει για να σκοτώσει τον Ντέιμον, χωρίς όμως επιτυχία. Οι δυο τους τελικά τα ξαναβρίσκουν και μαζί αποφασίζουν να εκδικηθούν όλα τα μέλη της οργάνωσης σκοτώνοντάς τα.
Στο μεταξύ, ο Σάιλας ψάχνει για την Κάθριν ώστε να μπορέσει να πάρει τη θεραπεία (η οποία βρίσκεται πλέον στο αίμα της), ενώ η Νάντια, μια κοπέλα από τη Τσεχία, φτάνει στο Μύστικ Φολς ψάχνοντας επίσης την Κάθριν. Όσο ο Σάιλας ψάχνει την Κάθριν και προσπαθεί να ολοκληρώσει τα σχέδιά του με τη βοήθεια της Μπόνι, η Κετσία επανέρχεται μετά από 2000 χρόνια από την Άλλη Πλευρά για να τον σκοτώσει ολοκληρώνοντας την εκδίκησή της. Ο Σάιλας καταφέρνει να πάρει τη θεραπεία και να ξαναγίνει θνητός, αλλά δεν καταφέρνει να καταστρέψει την Άλλη Πλευρά μιας και η Άγκυρα είναι η ίδια η Αμάρα, την οποία δεν μπορεί να σκοτώσει. Η Αμάρα μη αντέχοντας άλλο να είναι η Άγκυρα, παίρνει κι αυτή τη θεραπεία και θέλει να πεθάνει, ενώ η παρέα ζητάει από την Κετσία να κάνει τη Μπόνι Άγκυρα, έτσι ώστε να μπορεί να ζει και στους δύο κόσμους. Η Κετσία το αποδέχεται και κάνει τη Μπόνι Άγκυρα, ενώ ο Στέφαν σκοτώνει τον Σάιλας παγιδεύοντάς τον στην Άλλη Πλευρά και οι Αμάρα και Κετσία αυτοκτονούν.
Επιπρόσθετα, μια ομάδα ανθρώπων, οι Ταξιδευτές, έρχονται στο Μύστικ Φολς και μπαίνουν στα σώματα των κατοίκων ως ξενιστές, ψάχνοντας για τους σωσίες και θέλοντας να επαναφέρουν τον αρχηγό τους, Μάρκος, από την Άλλη Πλευρά, με απώτερο σκοπό να κάνουν ένα ξόρκι για να εξαφανίσουν τη μαγεία των Πνευμάτων, ώστε να λυθεί η κατάρα που έβαλαν πάνω τους πριν από 2000 χρόνια. Στην πορεία αποκαλύπτεται πως η οικογένεια της Κάθριν ήταν Ταξιδευτές και πως η Νάντια είναι η κόρη της, την οποία της πήραν μόλις είχε γεννήσει πριν πολλά χρόνια. Όταν η Κάθριν αρχίζει να πεθαίνει, η Νάντια την πείθει να μπει σε ένα σώμα ώστε να συνεχίσει να ζει και η Κάθριν μπαίνει στο σώμα της Ελένα. Αν και για αρκετό διάστημα καταφέρνει να ξεγελάσει τους πάντες πως είναι η Ελένα, τελικά την καταλαβαίνουν και ο Στέφαν τη σκοτώνει, αμέσως μετά το θάνατο της Νάντια. Η Ελένα επιστρέφει ενώ η Κάθριν δεν μπορεί να περάσει μέσω της Άγκυρας στην Άλλη Πλευρά όπως όλα τα υπερφυσικά όντα. Αντίθετα, πάει κατευθείαν στην Κόλαση.
Στο μεταξύ, οι Ταξιδευτές επαναφέρουν τον Μάρκος στη ζωή με αποτέλεσμα η Άλλη Πλευρά να αρχίσει να καταρρέει. Όταν έχουν ό,τι χρειάζονται, οι Ταξιδευτές αρχίζουν το ξόρκι για να εξαφανιστεί η μαγεία των Πνευμάτων τελείως από τη Γη. Το ξόρκι πετυχαίνει και αρχίζει να εξαπλώνεται σιγά σιγά από το Μύστικ Φολς προς τα έξω. Όταν ο Τζούλιαν, ένας Ταξιδευτής που βρίσκεται στο σώμα του Τάιλερ, σκοτώνει τον Στέφαν, το ξόρκι σταματά λίγο έξω από τα σύνορα του Μύστικ Φολς. Λίγο αργότερα, ο Τζούλιαν σκοτώνεται από τον Μάρκος όταν εκείνος τον τοποθετεί εντός των συνόρων και καθώς η μαγεία από το σώμα του Τάιλερ φεύγει, τελικά πεθαίνει ως θνητός που έσπασε τον λαιμό του.
Ο Ντέιμον, η Ελένα και όλη η παρέα προσπαθεί να βρει έναν τρόπο να φέρει τον Στέφαν αλλά και όλους τους αγαπημένους τους πίσω στη ζωή γιατί η Άλλη Πλευρά καταρρέει. Ο μόνος τρόπος να το κάνουν είναι μέσω της Άγκυρας, όπως ήρθε ο Μάρκος. Όταν όλα είναι έτοιμα βάζουν το σχέδιο σε εφαρμογή. Σκοτώνουν τον Μάρκος και αρκετούς Ταξιδευτές και με τη βοήθεια της Λιβ η οποία κάνει το ξόρκι, οι Στέφαν, Ελένα, Τάιλερ, Ένζο, Λουκ και Αλάρικ επανέρχονται στη ζωή. Ο Λουκ όμως διακόπτει το ξόρκι για να σώσει τη ζωή της Λιβ, με αποτέλεσμα ο Ντέιμον να μην προλάβει να περάσει από την Άγκυρα. Έτσι, Ντέιμον και Μπόνι απομένουν μόνοι στην Άλλη Πλευρά και κρατώντας χέρια χάνονται όταν αυτή καταρρέει ολοκληρωτικά.
Ανάπτυξη
Η σειρά ανανεώθηκε για πέμπτο κύκλο στις 11 Φεβρουαρίου 2013. Η πρώτη συνάντηση των σεναριογράφων έγινε στις 15 Απριλίου 2013. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις 10 Ιουλίου 2013, και ολοκληρώθηκαν στις 10 Απριλίου 2014.
Κάστινγκ
Το βασικό καστ αυτού του κύκλου αποτελούν οι Νίνα Ντόμπρεβ στο ρόλο των Ελένα Γκίλμπερτ, Κάθριν Πιρς και Αμάρα, Πολ Γουέσλι στο ρόλο των Στέφαν Σάλβατορ, Σάιλας και Τομ Έιβερι, Ίαν Σομερχάλντερ στο ρόλο του Ντέιμον Σάλβατορ, Στίβεν Ρ. Μακουίν στο ρόλο του Τζέρεμι Γκίλμπερτ, Κατ Γκράχαμ στο ρόλο της Μπόνι Μπένετ, Κάντις Ακόλα στο ρόλο της Κάρολαϊν Φορμπς, Ζακ Ρόεριγκ στο ρόλο του Ματ Ντόνοβαν και Μάικλ Τρεβίνο στο ρόλο του Τάιλερ Λόκγουντ.
Μέσα στα τρία πρώτα επεισόδια, τέσσερις νέοι χαρακτήρες εμφανίστηκαν. Ανάμεσά τους η Νάντια, ένα κορίτσι με μια αποστολή εκδίκησης και η οποία ταξίδευε σε όλο τον κόσμο για να την πετύχει και ο Τζέσι, ένας συμφοιτητής των Ελένα και Κάρολαϊν στο κολέγιο του Γούτμορ, τους οποίους υποδύονται οι Όλγα Φόντα και ο Κέντρικ Σάμπσον αντίστοιχα. Στις 2 Αυγούστου 2013, ανακοινώθηκε πως η Τζαβίνα Γκάβανκαρ θα υποδυόταν την Κετσία.
Παραπομπές
V
Βίκτωρ Β΄ του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ
Ο Βίκτωρ Β΄, γερμ. Victor II. (2 Νοεμβρίου 1767 - 22 Απριλίου 1812) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν πρίγκιπας του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ (1806-1812).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Καρόλου Λουδοβίκου, πρίγκιπα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ και της Αμαλίας Ελεονόρας, κόρης του Φρειδερίκου Γουλιέλμου, πρίγκιπα του Ζολμς-Μπράουνφελς.
Το 1812 απεβίωσε στο Σάουμμπουργκ σε ηλικία 45 ετών. Δεν είχε άρρενες απογόνους και τον διαδέχθηκε ο θείος του Φρειδερίκος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1793 την Αμαλία, κόρη του Καρόλου Χριστιανού, πρίγκιπα του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Μονφερμέιγ
Το Μονφερμέιγ (γαλλικά: Montfermeil) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-Σαιν-Ντενί, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μονφερμεϊουά (γαλλικά: Montfermeillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-Σαιν-Ντενί
ΙΦ Όντ
Η ΙΦ Όντ (νορβηγικά: IF Odd) είναι νορβηγικό αθλητικό σωματείο από το Σκίεν. Ιδρύθηκε στις 29 του Μαρτίου του 1885. Ο σύλλογος είναι περισσότερο γνωστός για το ποδοσφαιρικό τμήμα, ενώ διαθέτει επίσης τμήματα γυμναστικής και σκι. Έως και τις 31 Δεκεμβρίου του 2012 ο σύλλογος αριθμούσε 1131 μέλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Νορβηγίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1885
Νέα Σάντα Ροδόπης
Η Νέα Σάντα είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Νέα Σάντα βρίσκεται προς τα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Έβρου, στην βορειοανατολική άκρη του κάμπου της Κομοτηνής και τους νότιους πρόποδες της οροσειράς της Ανατολικής Ροδόπης σε υψόμετρο 170 μέτρα. Απέχει 14 χλμ. ΒΑ. από τις Σάπες (έδρα του δήμου), 37 χλμ. Α. από την Κομοτηνή και 53 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Αλεξανδρούπολη (μέσω Μεστής). Σε απόσταση 5 χλμ. νότια του χωριού, σε σχετικά ψηλό λόφο, βρίσκονται τα λείψανα της οχύρωσης Kales, η οποία έχει σχεδόν ορθογώνια κάτοψη και διέθετε στις γωνίες της κυκλικούς πύργους. Στο ύψωμα Kirneba, 3 χλμ. Δ.-ΒΑ., υπάρχουν τα κατεστραμμένα λείψανα περιβόλου με μήκος 410 μέτρα ενώ στο ψηλότερο σημείο τα ερείπια ενός πύργου που πιθανολογείται ότι είναι βυζαντινής εποχής. Το χωριό δημιουργήθηκε εξ αρχής με χορηγία του κράτους μετά το 1925-26, από πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή οι οποίοι ήταν Πόντιοι από την Σάντα της Τραπεζούντας και Σαρακατσάνοι την Ανατολική Ρωμυλία (Θράκη). Σύμφωνα με τους κατοίκους ο σαρακατσάνικος συνοικισμός (βόρεια) κτίστηκε μέσω εργολάβων ενώ αυτός (νότια) των Ποντίων από τους ίδιους με αλληλοβοήθεια μεταξύ τους.
Διοικητικά
Αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1928 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Αρριανών. Το 1932 με το ΦΕΚ 307Α - 07/09/1932 αποσπάσθηκε από την κοινότητα Αρριανών και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Νέας Σάντας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σαπών του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 188 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Μεταθέατρο
Το μεταθέατρο εστιάζει «στο ίδιο το θέατρο, που «μιλά» κατά συνέπεια για τον εαυτό του κι «αυτοπαρουσιάζεται»»,[ref> Patrice Pavis, «μεταθέατρο» (λήμμα), μτφ. Αγνή Στρουμπούλη, Λεξικό του Θεάτρου, Gutenberg, Αθήνα 2006, σ. 306. κάτι που γίνεται πολύ καθαρό και άμεσο με την τεχνική του «θέατρο εν θεάτρω». Χαρακτηριστικό παράδειγμα της τεχνικής αυτής συναντάμε στο κείμενο του Σαίξπηρ "Άμλετ", όπου ένας θίασος ηθοποιών πηγαίνει στο παλάτι για να παίξει μια παράσταση. Όμως, μεταθεατρικά στοιχεία μπορούμε να συναντήσουμε και με πιο έμμεσους τρόπους. Πολύ χαρακτηριστικά αναφέρει ο Patrice Pavis για το μεταθέατρο:
Αν το θέατρο είναι όντως μια μεταεπικοινωνία (ΟΣΟΛΣΟΜΠ, 1981) (επικοινωνία με το κοινό μιας επικοινωνίας μεταξύ των ηθοποιών), θα πρέπει να αναζητήσουμε στις δύο αυτές επικοινωνίες (την εξωτερική και την εσωτερική) μια κοινή θεώρηση: το δραματικό πρόσωπο είναι κατ’ ανάγκη φτιαγμένο από την ίδια επικοινωνιακή ύλη που έχει ο δραματουργός κατά νου (ακόμη και ασαφώς). Ο τύπος για κάθε πράξη ομιλίας του δραματικού κειμένου πράγματι είναι: «Εγώ (1) λέγω ότι εγώ (2) λέγω…». Το πρώτο εγώ είναι θεωρητικά ένα αντικείμενο αυτός, του συγγραφέα, αλλά είναι επίσης αυτός που αφηγείται με το δικό του τρόπο αυτό που εμφανίζεται δεικνυόμενο μόνο μιμητικά. Το δεύτερο εγώ, αυτό του δραματικού προσώπου, υποτίθεται ότι είναι το υποκείμενο των ρημάτων δράσης και δεν στοχάζεται πάνω στην κατάστασή του ως ομιλητή∙ εντούτοις, το δραματικό πρόσωπο μπορεί να αποκαλυφθεί ως παραγωγός της ομιλίας, ως εκφέρων χωρίς άλλο εκφερόμενο, πέραν του ότι είναι ένα «ομιλούν είναι» (Μαριβώ, Μπρεχτ, Πινζέ). Ανάμεσα σε αυτά τα δυο εγώ, με τα ασαφή περιγράμματα, στήνεται ένα παιχνίδι ταύτισης και ανταλλαγής. Η μεταθεατρικότητα είναι θεμελιακή ιδιότητα κάθε θεατρικής επικοινωνίας. Το «εγχείρημα μετά» του θεάτρου συνίσταται στο να εκληφθούν η σκηνή και ό,τι την αποτελεί –ηθοποιός, σκηνικό, κείμενο- ως αντικείμενα εγκαλυπτόμενα από ένα καταδεικτικό κι αρνητικό σημείο («δεν είναι ένα αντικείμενο, αλλά η σημασία του αντικειμένου»). Κατά τον ίδιο τρόπο, που ο ποιητικός λόγος ορίζεται ως καλλιτεχνική μέθοδο, το θέατρο ορίζεται ως κόσμος κυριευμένος ήδη από τη ψευδαίσθηση και τη θεατρικότητα.
Σύμφωνα με τα παραπάνω, μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι κάθε θεατρικό δρώμενο ενέχει το στοιχείο της μεταθεατρικότητας, ακόμα κι αν αυτό δεν γίνεται πάντα φανερό. Όπως υποστηρίζει και ο Richard Hornby, ένα θεατρικό έργο δεν αντικατοπτρίζει την ζωή, αλλά τον ίδιο του τον εαυτό. Εξετάζοντας την έννοια «metadrama», ο ίδιος υποστηρίζει ότι δεν είναι ένα φαινόμενο που περιορίζεται σε μερικούς συγγραφείς ή σε συγκεκριμένες περιόδους, αλλά ότι το συναντούμε παντού στην ιστορία του θεάτρου. Με αυτό προσπαθεί να ξεκαθαρίσει ότι κανένα έργο δεν μπορεί να αντικατοπτρίζει πιστά την πραγματικότητα και ότι κάθε έργο είναι ένας έντεχνος στοχασμός πάνω στη ζωή και στο ίδιο το θέατρο. Ο συγγραφέας γνωρίζει πολύ καλά ότι το έργο του προορίζεται για τη σκηνή ενός θεάτρου και ότι με αυτό καταθέτει την άποψή του για το θέατρο. Όταν μάλιστα, ο καλλιτέχνης χρησιμοποιήσει το μεταθεατρικό στοιχείο στην πιο ακραία του μορφή, τότε εμφανίζεται και ο όρος της «αποστασιοποίησης» ή αλλιώς του «παραξενίσματος», που έχει πλέον ταυτιστεί με τον Μπρεχτ. Στην περίπτωση του έργου Η όπερα της πεντάρας, ο Μπρεχτ κάνει ένα σχόλιο ουσιαστικά στην Όπερα του ζητιάνου του Τζων Γκαίυ. Βλέπουμε εδώ δηλαδή ένα θεατρικό έργο να σχολιάζει ένα άλλο θεατρικό έργο και τελικά το ίδιο το θέατρο να μιλάει για τον εαυτό του. Σε αυτό το έργο, όπως λέει και ο Μπερναρ Ντορτ, η κριτική που ασκεί ο Μπρεχτ είναι ταυτόχρονα θεατρική αλλά και κοινωνική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογοτεχνικές ιδέες Κατηγορία:Θέατρο
Μοντρέιγ (Σεν-Σαιν-Ντενί)
Το Μοντρέιγ (γαλλικά: Montreuil) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-Σαιν-Ντενί, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μοντρεϊουά (γαλλικά: Montreuillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-Σαιν-Ντενί
1186 Τερνέρα
Η Τερνέρα (Turnera) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,63. Ανακαλύφθηκε το 1929 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Σύριλ Τζάκσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά της προς τιμή του Βρετανού αστρονόμου και σεισμολόγου Χέρμπερτ Χωλ Τέρνερ (1861-1930).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τερνερα
Ντάμπο (αποσαφήνιση)
Ο όρος Ντάμπο μπορεί να αναφέρεται σε:
Νεγί-Πλαιζάνς
Το Νεγί-Πλαιζάνς (γαλλικά: Neuilly-Plaisance) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-Σαιν-Ντενί, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Νοσεέν (γαλλικά: Nocéens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-Σαιν-Ντενί
Νεγί-συρ-Μαρν
Το Νεγί-συρ-Μαρν (γαλλικά: Neuilly-sur-Marne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-Σαιν-Ντενί, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Νοσεέν (γαλλικά: Nocéens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-Σαιν-Ντενί
Φρούριο του Κουότσκο
δεξιά|μικρογραφία| Φρούριο του Κουότσκο, με φόντο την πόλη δεξιά|μικρογραφία| Άποψη των προμαχώνων δεξιά|μικρογραφία| Κρύπτη πύργου Το Φρούριο του Κουότσκο (Twierdza Kłodzko, Festung Glatz) είναι ένα μοναδικό οχυρωματικό συγκρότημα στο Βοεβοδάτο Κάτω Σιλεσίας της νοτιοδυτικής Πολωνίας. Το φρούριο ήταν κάποτε ένα από τα μεγαλύτερα οχυρά στην Πρωσική Σιλεσία, ωστόσο, σε ολόκληρη τη Γερμανική Αυτοκρατορία, θεωρούνταν μικρό. Τώρα, μαζί με ένα εκτεταμένο δίκτυο σηράγγων, είναι ένα από τα μεγαλύτερα αξιοθέατα της πόλης Κουότσκο, με τον υπόγειο λαβύρινθο και μια αποθήκη διαφορετικών αντικειμένων, από παλιά πυροσβεστικά οχήματα μέχρι τοπικά γυαλικά.
Ιστορία
Ένα οχυρό στον λόφο του Κάστρου του Κουότσκο αναφέρθηκε για πρώτη φορά στο Χρονικό των Βοημίων, γραμμένο από τον Κοσμά της Πράγας. Πιθανότατα ήταν ένα συγκρότημα από ξύλινα κτίρια, προστατευμένα με ξύλινη περίφραξη. Το ίδιο το Κουότσκο βρίσκεται κατά μήκος της στρατηγικής διαδρομής μεταξύ Βρότσουαφ και Πράγας και ο ρόλος του ως σημείου εμπορίου πρέπει να ήταν σημαντικός από τον πρώιμο Μεσαίωνα. Το 1114, το οχυρό καταλήφθηκε και καταστράφηκε από τα στρατεύματα της Βοημίας υπό τον Πρίγκιπα Σομπιέσλαφ Α΄, ο οποίος την ίδια στιγμή ανακατέλαβε ολόκληρη την περιοχή.
Το 1129, ο Σομπιέσλαφ ξαναέχτισε την πόλη και τοποθέτησε εκεί ένα καστελάνο. Κάποια στιγμή γύρω στο 1300, ένα ευρύχωρο κάστρο χτίστηκε στο λόφο, το οποίο έγινε έδρα της Κομητείας Κουότσκο. Σταδιακά, το κάστρο μεγάλωσε, μια εκκλησία και ένα παρεκκλήσι προστέθηκαν και το 1557, ο Λόρεντς Κρίσκε, αρχιτέκτονας στην αυλή του πρίγκιπα Ερνέστου της Βαυαρίας, έχτισε το Κάτω Κάστρο. Τον 16ο αιώνα, υπήρχαν πέντε πηγάδια στο κάστρο με το παλαιότερο από το 1393.
Το 1742, κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Αυστριακής Διαδοχής, η πόλη μαζί με το προπύργιο της κατακτήθηκε από την Πρωσία υπό τον Φρειδερίκο Β΄. Η ίδια η πόλη παραδόθηκε στις 14 Ιανουαρίου, αλλά το φρούριο, με 2.000 στρατιώτες, άντεξε μέχρι τις 25 Απριλίου, όταν η πείνα κατέστησε αδύνατη την περαιτέρω αντίσταση. Από την αρχική αυστριακή φρουρά των 2.000 ατόμων, επέζησαν μόνο 200, «χλωμοί σαν σκιές». Οι Πρώσοι επέκτειναν το φρούριο, καθιστώντας το αμυντικό. Τα μεγάλα έργα συνεχίστηκαν κατά τη διάρκεια των Σιλεσιανών Πολέμων, μέχρι το 1770, ωστόσο, το φρούριο δεν ολοκληρώθηκε πλήρως 200 χρόνια αφότου οι Αυστριακοί άρχισαν να το εκσυγχρονίζουν.
Το 1745, με εντολή του Φρειδερίκου Β,΄ στο Γκλατς φυλακίστηκε ο Πρώσος αξιωματικός Φρίντριχ φον ντερ Τρενκ. Τον επόμενο χρόνο δραπέτευσε από το φρούριο.
Τον 19ο αιώνα, το οχυρό, το οποίο το 1807 κατελήφθη από τον Γαλλικό Στρατό με την υποστήριξη των βαυαρικών στρατευμάτων έγινε φυλακή. Στις αρχές του 19ου αιώνα, λόγω της οικονομικής ύφεσης, οι αποδοχές των κρατουμένων στο Γκλατς ήταν τόσο χαμηλές που η διοίκηση έστελνε έναν κρατούμενο κάθε Σάββατο να εκλιπαρεί για βοήθεια στην πόλη. Μεταξύ των κρατουμένων εκεί, ήταν ένας λοχαγός του Βρετανικού Στρατού, ο Μπέρτραντ Στιούαρτ, ο οποίος το 1911 κατηγορήθηκε για κατασκοπεία και αφέθηκε ελεύθερος το 1913. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το οχυρό δεν ήταν μόνο ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου, αλλά ένα υποστρατόπεδο του στρατοπέδου συγκέντρωσης Γκρος-Ρόζεν.
Επί του παρόντος
Το 1945, το φρούριο μαζί με την πόλη έγιναν μέρος της Πολωνίας. Το Φρούριο του Κουότσκο, το σημερινό του όνομα, μοιάζει με 200 χρόνια πριν με μικρές αλλαγές και είναι ένα από τα κύρια τουριστικά αξιοθέατα της πόλης. Μεταξύ Μαΐου και Οκτωβρίου, είναι ανοιχτό από τις 9:00 έως τις 19:00 και το χειμώνα, είναι ανοιχτό από τις 9:00 έως τις 16:00. Από την κορυφή του, υπάρχει θέα στην Κοιλάδα Κουότσκο. Είναι επίσης δυνατό να επισκεφθείτε τα κελάρια, με έναν λαβύρινθο από υπόγειους διαδρόμους, που ανασκάφηκαν τον 19ο αιώνα από αιχμαλώτους πολέμου.
Το συγκρότημα του φρουρίου καλύπτει έκταση 17 εκταρίων. Οι κάτω τοίχοι του έχουν πάχος 11 μέτρα και οι επάνω τοίχοι είναι περίπου 4 μέτρα. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, είναι το μεγαλύτερο και το καλύτερα διατηρημένο φρούριο του είδους του στην Πολωνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κουοτσκο Φρουριο Κατηγορία:Πόβιατ Κουότσκο Κουοτσκο Φρουριο
Νύμφις
Εκτός από αξιοσημείωτος ιστορικός συγγραφέας, ο Νύμφις υπήρξε διακεκριμένη προσωπικότητα στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Αυτό υποδεικνύει το γεγονός ότι στάλθηκε ως πρέσβυς στους Γαλάτες προκειμένου να τους εξευμενίσει, επειδή η Ηράκλεια τους είχε προσβάλει υποστηρίζοντας τον Μιθριδάτη Β΄ του Πόντου, γιο του Αριοβαρζάνη, με τον οποίο οι Γαλάτες βρίσκονταν σε πόλεμο. Καθώς ο Μιθριδάτης Β΄ διαδέχθηκε τον Αριοβαρζάνη περί το 240 π.Χ., μπορούμε να τοποθετήσουμε αυτή τη διπλωματική αποστολή σε αυτό το έτος. Ο Μέμνων αναφέρει (κεφ. 11) κάποιον Νύμφι ως έναν από τους πρόσφυγες του 281 π.Χ., όταν ο Σέλευκος Α΄ Νικάτωρ, μετά τον θάνατο του Λυσιμάχου, απείλησε την Ηράκλεια. Ωστόσο, το χρονικό διάστημα των 41 ετών ανάμεσα στα δύο προαναφερθέντα ιστορικά γεγονότα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο Νύμφις αυτός ήταν διαφορετικό πρόσωπο από τον ιστορικό, ιδίως καθώς ο Μέμνων στην αναφορά της διπλωματικής αποστολής διακρίνει καθαρά τον Νύμφι με το επίθετο «ὁ ἱστορικός». Ο Νύμφις συνέγραψε τρία χαμένα σήμερα έργα που αναφέρονται στις αρχαίες πηγές, τα εξής:
Πηγές
Νυμφις
Η Τριλογία της Νέας Υόρκης
Γυάλινη πόλη
Το πρώτο μυθιστόρημα παρουσιάζει έναν συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων, τον Ντάνιελ Κουίν, που αποφασίζει να παραστήσει τον ιδιωτικό ερευνητή και πέφτει στην τρέλα καθώς εμπλέκεται στην έρευνα μιας υπόθεσης. Τα αρχικά του Ντάνιελ Κουίν είναι ίδια με εκείνα του Δον Κιχώτη (D. Q.: Daniel Quinn και Don Quixote).
Φαντάσματα
Το δεύτερο μυθιστόρημα είναι για έναν ιδιωτικό ντετέκτιβ που ονομάζεται Μπλε, εκπαιδευμένο από τον Καφέ, ο οποίος ερευνά έναν άνδρα που ονομάζεται Μαύρος για έναν πελάτη που ονομάζεται Λευκός. Ο Μπλε παραδίδει γραπτές αναφορές στον Λευκό που με τη σειρά του τον πληρώνει για τη δουλειά του. Ο Μπλε απογοητεύεται και χάνει τον εαυτό του καθώς βυθίζεται στη ζωή του Μαύρου.
Ελληνικές εκδόσεις
Τα τρία μυθιστορήματα αρχικά κυκλοφόρησαν ξεχωριστά το 1991 σε μετάφραση της Σάρα Μπενβενίστε από τις εκδόσεις Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος. Και τα τρία μαζί κυκλοφορούν σε έναν τόμο από τις εκδόσεις Μεταίχμιο σε μετάφραση της Σταυρούλας Αργυροπούλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Σειρές βιβλίων
Νουαζί-λε-Γκραν
Το Νουαζί-λε-Γκραν (γαλλικά: Noisy-le-Grand) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-Σαιν-Ντενί, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Νουαζεέν (γαλλικά: Noiséens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-Σαιν-Ντενί
Νουαζί-λε-Σεκ
Το Νουαζί-λε-Σεκ (γαλλικά: Noisy-le-Sec) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-Σαιν-Ντενί, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Νουαζεέν (γαλλικά: Noiséens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-Σαιν-Ντενί
Μπαχάσα
Η Μπαχάσα, μπάσα, μπασά, ή φάσα είναι η λέξη που σημαίνει γλώσσα σε πολλές Ασιατικές γλώσσες, η οποία προέρχεται από την Σανσκριτική λέξη भाषा (bhāṣā) "ομιλία, ομιλούμενη γλώσσα". Σε πολλές σύγχρονες γλώσσες στη Νότια Ασία και Νοτιοανατολική Ασία που έχουν επηρεαστεί από τα Σανσκριτικά ή Πάλι, ο μπαχάσα και ταυτόσημοι όροι χρησιμοποιούνται με την έννοια "γλώσσα" σε γενικές γραμμές.
Μερικές φορές ο όρος μπαχάσα χρησιμοποιείται λανθασμένα για αναφορά των Ινδονησιακών και Μαλαισιακών ποικιλιών της Μαλαϊκής γλώσσας.
Χρήση
Όταν οι ομιλητές των μαλαισιακών και των ινδονησιακών αναφέρονται σε άλλες γλώσσες, χρησιμοποιείται η μη-κεφαλαία λέξη "bahasa" ("γλώσσα"). Για παράδειγμα οι λέξεις για τα αγγλικά, ελληνικά και ιταλικά ονομάζονται bahasa Inggris, bahasa Yunani και bahasa Italia αντίστοιχα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες
Σπυρίδων Βλαχάκης
Ο Σπυρίδων Βλαχάκης (1922 - 1999) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν απόφοιτος της Βαρβακείου Προτύπου Σχολής. Αποφοίτησε από την Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (Τάξη 1942). Ήταν πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στην Διοίκηση Επιχειρήσεων από την Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών (ΑΣΟΕΕ). Κατά την διάρκεια του Β Παγκοσμίου πολέμου συμμετείχε στο βορειοηπειρωτικό μέτωπο (1940) στην ΧΙΙ Μεραρχία Βεράτιον- Αλβανία. Μετέβη στην Μέση Ανατολή με την ΙΙ Ελληνική Ταξιαρχία - Ιερός Λόχος υπό τον Χριστόδουλο Τσιταντέ και συμμετείχε στις επιχειρήσεις Αιγαίου και Δωδεκανήσου (1942-1945). Συμμετείχε σε επιχειρήσεις κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου (1947-1950). Του απονεμήθηκαν το παράσημο του Τάγματος Γεωργίου του Α, καθώς και σειρά 12 μεταλλίων (Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας, Πολεμικός Σταυρός Γ Τάξεως, Μετάλλιον Εξαιρέτων Πράξεων, Πτερά Επιχειρήσεων Αλεξιπτωτιστού).
Ασχολήθηκε με την πολιτική το 1973 συμμετέχοντας ως υφυπουργός εμπορίου στην κυβέρνηση Σπύρου Μαρκεζίνη. Διετέλεσε Πρόεδρος της ΕΚΟ Επαγγελματιών Ν. Αττικής (1982-1985) της Νέας Δημοκρατίας ενώ υπήρξε εκ των οργανωτικών στελεχών των Α και Β Πανελληνίων Συνεδρίων Επαγγελματιών - Βιοτεχνών - Εμπόρων της Νέας Δημοκρατίας και προήδρευσε σε αμφότερα τα πάνελ αυτών. Την τελευταία δεκαπενταετία της ζωής του ασχολήθηκε με ναυτιλιακές επιχειρήσεις ως Πρόεδρος της εταιρείας Halkidon Shipping.
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εμπορίου
Παντέν
Το Παντέν (γαλλικά: Pantin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-Σαιν-Ντενί, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Παντινουά (γαλλικά: Pantinois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-Σαιν-Ντενί
Γιόχαν Ερνστ Μπαχ
Με το όνομα Γιόχαν Ερνστ Μπαχ αναφέρονται δύο μέλη της οικογένειας Μπαχ:
Γιαν Κάρσκι
Ο Γιαν Κάρσκι (πολωνικά: Jan Karski) (24 Ιουνίου 1914 – 13 Ιουλίου 2000) ήταν Πολωνός στρατιώτης, αντιστασιακός και διπλωμάτης κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Είναι γνωστός για το ότι ενήργησε ως αγγελιαφόρος το 1940–1943 στην πολωνική εξόριστη κυβέρνηση και στους Δυτικούς Συμμάχους της Πολωνίας σχετικά με την κατάσταση στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Πολωνία. Ανέφερε για το κράτος της Πολωνίας, τις πολλές ανταγωνιστικές φατρίες της αντίστασης, καθώς και για την καταστροφή του Γκέτο της Βαρσοβίας από τη Γερμανία και τη λειτουργία στρατοπέδων εξόντωσης στο πολωνικό έδαφος που δολοφονούσαν Εβραίους, Πολωνούς και άλλους.
Μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά τον πόλεμο, ολοκλήρωσε το διδακτορικό του και δίδαξε για δεκαετίες στο Πανεπιστήμιο Τζώρτζταουν στις διεθνείς σχέσεις και την πολωνική ιστορία. Έζησε στην Ουάσιγκτον μέχρι το τέλος της ζωής του. Δεν μίλησε δημόσια για τις αποστολές του εν καιρώ πολέμου μέχρι το 1981, όταν προσκλήθηκε ως ομιλητής σε ένα συνέδριο για την απελευθέρωση των στρατοπέδων. Ο Κάρσκι εμφανίστηκε στην εννιάωρη ταινία του Κλοντ Λανζμάν, Shoah (1985), για το Ολοκαύτωμα, βασισμένη σε προφορικές συνεντεύξεις με Εβραίους και Πολωνούς επιζώντες. Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, ο Κάρσκι τιμήθηκε από τη νέα πολωνική κυβέρνηση, καθώς και τιμήθηκε από τις ΗΠΑ και τα ευρωπαϊκά έθνη για τον ρόλο του εν καιρώ πολέμου. Το 2010, ο Λανζμάν κυκλοφόρησε ένα σύντομο ντοκιμαντέρ, Η Έκθεση Κάρσκι, το οποίο περιείχε περισσότερα για τις συναντήσεις του Κάρσκι με τον Πρόεδρο Φραγκλίνος Ρούζβελτ και άλλους ηγέτες των ΗΠΑ το 1943.
Ο Κάρσκι δήλωσε αργότερα: «Ήθελα να σώσω εκατομμύρια και δεν μπόρεσα να σώσω ούτε έναν άνθρωπο».
Πρώιμη ζωή
Ο Γιαν Κάρσκι γεννήθηκε στις 24 Ιουνίου 1914 στο Λοτζ της Πολωνίας. Το αρχικό του όνομα ήταν Για Κοζιελέφσκι (Jan Kozielewski). Ο Κάρσκι γεννήθηκε την Ημέρα του Αγίου Ιωάννη και ονομάστηκε Γιαν (το πολωνικό αντίστοιχο του Ιωάννη), ακολουθώντας το πολωνικό έθιμο να ονομάζουν τα παιδιά από τους αγίους των γενεθλίων τους. Το αρχείο της βάπτισής του —κατά λάθος— ανέφερε την 24η Απριλίου ως ημερομηνία γέννησής του, όπως εξήγησε ο Κάρσκι αργότερα σε συνεντεύξεις του σε πολλές περιπτώσεις. μικρογραφία| Το χειρόγραφο έγγραφο του Για Κοζιελέφσκι πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο που δείχνει την ημερομηνία γέννησης από τα αρχεία του [[Λβιβ]] Ο Κάρσκι είχε αρκετά αδέρφια και μια αδερφή. Τα παιδιά μεγάλωσαν ως Καθολικοί και ο Κάρσκι παρέμεινε Καθολικός σε όλη του τη ζωή. Ο πατέρας του πέθανε όταν ήταν μικρός και η οικογένεια δυσκολευόταν οικονομικά. Ο Κάρσκι μεγάλωσε σε μια πολυπολιτισμική γειτονιά, όπου η πλειοψηφία του πληθυσμού ήταν Εβραίοι.
Μετά από στρατιωτική εκπαίδευση στη σχολή για αξιωματικούς έφιππου πυροβολικού στο Βουοντζίμιες Βοουίνσκι, αποφοίτησε με Πρωτία στην Τάξη του 1936 και διατάχθηκε στο 5ο Σύνταγμα Έφιππου Πυροβολικού, την ίδια μονάδα όπου υπηρέτησε ο Συνταγματάρχης Γιούζεφ Μπεκ, αργότερα Υπουργός Εξωτερικών της Πολωνίας.
Ο Κάρσκι ολοκλήρωσε τη διπλωματική του μαθητεία μεταξύ 1935 και 1938 σε διάφορες θέσεις στη Ρουμανία (δύο φορές), τη Γερμανία, την Ελβετία και το Ηνωμένο Βασίλειο και ακολούθως εντάχθηκε στη διπλωματική υπηρεσία. Αφού ολοκλήρωσε και απέκτησε Πρωτία στη Μεγάλη Διπλωματική Πρακτική, την 1η Ιανουαρίου 1939 άρχισε να εργάζεται στο Πολωνικό Υπουργείο Εξωτερικών.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία, το 5ο Σύνταγμα του Κοζιελέφσκι ήταν μέρος της Ταξιαρχίας Ιππικού της Κρακοβίας, υπό τον Στρατηγό Ζίγκμουντ Πιασέτσκι, μια μονάδα του Στρατού της Κρακοβίας που υπερασπιζόταν την περιοχή μεταξύ Ζαμπκοβίτσε και Τσενστοχόβα. Μετά τη Μάχη του Τομάσουφ Λουμπέλσκι στις 10 Σεπτεμβρίου 1939, ορισμένες μονάδες, συμπεριλαμβανομένης της 1ης Μεραρχίας του Κοζιελέφσκι του 5ου Συντάγματος, προσπάθησαν να φτάσουν στην Ουγγαρία, αλλά αιχμαλωτίστηκαν από τον Κόκκινο Στρατό μεταξύ 17 και 20 Σεπτεμβρίου. Ο Κοζιελέφσκι κρατήθηκε αιχμάλωτος στο στρατόπεδο Κοζιελστσίνα (σήμερα στη Ρωσία). Έκρυψε επιτυχώς τον πραγματικό του βαθμό του ανθυπολοχαγού και, μετά από ανταλλαγή στολών, αναγνωρίστηκε από τον διοικητή του ΛΚΕΥ ως στρατιώτης. Μεταφέρθηκε στους Γερμανούς ως άτομο που γεννήθηκε στο Λοτζ, το οποίο ενσωματώθηκε στο Τρίτο Ράιχ, και έτσι γλίτωσε τη σφαγή των Πολωνών αξιωματικών στο Κάτιν από τους Σοβιετικούς.
Αντίσταση
μικρογραφία|Οι αποστολές του Γιαν Κάρσκι Τον Νοέμβριο του 1939, ο Κάρσκι ήταν μεταξύ των αιχμαλώτων σε ένα τρένο με προορισμό ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου στη ζώνη του Γενικού Κυβερνείου, ένα τμήμα της Πολωνίας που δεν είχε ενσωματωθεί πλήρως στο Τρίτο Ράιχ. Διέφυγε και πήρε το δρόμο για τη Βαρσοβία. Εκεί εντάχθηκε στην Υπηρεσία για τη Νίκη της Πολωνίας (Służba Zwycięstwu Polski)—το πρώτο κίνημα αντίστασης στην κατεχόμενη Ευρώπη, που οργανώθηκε από τον Στρατηγό Μίχαου Καρασέβιτς-Τοκαζέφσκι, τον προκάτοχο της Ένωσης Ενόπλων Μάχης, αργότερα του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού.
Περίπου εκείνη την εποχή, ο Κοζιελέφσκι υιοθέτησε το ψευδώνυμο Γιαν Κάρσκι, το οποίο αργότερα έκανε το νόμιμο όνομά του. Άλλα ονόματα που χρησιμοποίησε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν οι Πιασέτσκι, Κφασνιέφσκι, Ζναμιερόφσκι, Κρουσέφσκι, Κουχάρσκι και Βίτολντ. Τον Ιανουάριο του 1940, ο Κάρσκι άρχισε να οργανώνει αποστολές ταχυμεταφορών για τη μεταφορά αποστολών από το πολωνικό υπόγειο στην πολωνική εξόριστη κυβέρνηση, που τότε είχε έδρα στο Παρίσι. Ως αγγελιαφόρος, ο Κάρσκι έκανε πολλά μυστικά ταξίδια μεταξύ Γαλλίας, Βρετανίας και Πολωνίας. Κατά τη διάρκεια μιας τέτοιας αποστολής τον Ιούλιο του 1940, συνελήφθη από την Γκεστάπο στα Όρη Τάτρα στη Σλοβακία. Ύστερα από βασανιστήρια, μεταφέρθηκε σε ένα νοσοκομείο στο Νόβι Σοντς, από το οποίο βγήκε λαθραία με τη βοήθεια του Γιούζεφ Τσιρανκιέβιτς. Μετά από μια σύντομη περίοδο αποκατάστασης, επέστρεψε στην ενεργό υπηρεσία στο Γραφείο Πληροφοριών και Προπαγάνδας του αρχηγείου του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού.
Αναφορά των ναζιστικών θηριωδιών στους Δυτικούς Συμμάχους
μικρογραφία| [[Η Μαζική Εξόντωση των Εβραίων στην υπό Γερμανική Κατοχή Πολωνία, από την πολωνική εξόριστη κυβέρνηση, δημοσίευσε το Σημείωμα του Ρατσίνσκι, το οποίο απευθυνόταν στους Συμμάχους των τότε Ηνωμένων Εθνών εν καιρώ πολέμου στις 10 Δεκεμβρίου 1942]] Ξεκινώντας το 1940, ο Κάρσκι ανέφερε στις κυβερνήσεις της Πολωνίας, της Βρετανίας και των ΗΠΑ για την κατάσταση στην Πολωνία, ειδικά για την καταστροφή του Γκέτο της Βαρσοβίας και τη ναζιστική εξόντωση των Πολωνοεβραίων. Έβγαλε λαθραία από την Πολωνία μικροφίλμ με περαιτέρω πληροφορίες από το κίνημα της παρανομίας για την εξόντωση των Ευρωπαίων Εβραίων στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Πολωνία. Οι εκθέσεις του μεταγράφηκαν και μεταφράστηκαν από τη Βαλεντίνα Γιάντα-Ποουτσίνσκα, την προσωπική γραμματέα και διερμηνέα του Σικόρσκι. Βασισμένο στο μικροφίλμ του Κάρσκι, ο Πολωνός υπουργός Εξωτερικών, Κόμης Έντβαρντ Μπέρναρντ Ρατσίνσκι, παρείχε στους Συμμάχους μια από τις πρώτες και πιο ακριβείς αναφορές για το Ολοκαύτωμα των Ναζί. Το Σημείωμα του Ρατσίνσκι, που απευθύνθηκε στις κυβερνήσεις των Ηνωμένων Εθνών στις 10 Δεκεμβρίου 1942, δημοσιεύτηκε αργότερα μαζί με άλλα έγγραφα σε ένα ευρέως διανεμημένο φυλλάδιο με τίτλο Η Μαζική Εξόντωση των Εβραίων στην υπό Γερμανική Κατοχή Πολωνία.
Ο Κάρσκι συναντήθηκε με Πολωνούς πολιτικούς στην εξορία, συμπεριλαμβανομένου του πρωθυπουργού, καθώς και με μέλη πολιτικών κομμάτων όπως το Σοσιαλιστικό Κόμμα, το Εθνικό Κόμμα, το Εργατικό Κόμμα, το Λαϊκό Κόμμα, το Εβραϊκό Μπουντ και το Ποάλε Ζίον. Μίλησε επίσης με τον Βρετανό υπουργό Εξωτερικών Άντονι Ήντεν, δίνοντας λεπτομερή περιγραφή των όσων είχε δει στη Βαρσοβία και στο Μπέλζεκ.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Άνταμ Πουουάφσκι, η κύρια αποστολή του Κάρσκι ως αγγελιαφόρος ήταν να ειδοποιήσει την εξόριστη κυβέρνηση για τις συγκρούσεις εντός των πολωνικών υπόγειων κινημάτων. Συζήτησε την εκκαθάριση του Γκέτο της Βαρσοβίας ως μέρος αυτής της αναφοράς, σχεδόν παρεμπιπτόντως. Χωρίς να μειώνει τις συνεισφορές του Κάρσκι, ο Πουουάφσκι σημειώνει ότι τα στοιχεία για το Ολοκαύτωμα ήταν διαθέσιμα στους Συμμάχους για τουλάχιστον ενάμιση χρόνο πριν ο Κάρσκι συναντηθεί με τον Ρούζβελτ, λέγοντας έτσι ότι η αποστολή του ήταν κυρίως να αναφέρει το Ολοκαύτωμα είναι λάθος.
Ζωή στις Ηνωμένες Πολιτείες
Στο τέλος του πολέμου, ο Κάρσκι παρέμεινε στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Ουάσιγκτον. Ξεκίνησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Τζώρτζταουν, λαμβάνοντας το διδακτορικό του το 1952. Το 1954, έγινε πολιτογραφημένος πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο Κάρσκι δίδαξε θέματα Ανατολικής Ευρώπης, συγκριτική κυβέρνηση και διεθνείς υποθέσεις στο Πανεπιστήμιο Τζώρτζταουν για 40 χρόνια. Μεταξύ των μαθητών του ήταν ο Μπιλ Κλίντον (Τάξη του 1968). Το 1985, δημοσίευσε την ακαδημαϊκή μελέτη Οι Μεγάλες Δυνάμεις και η Πολωνία, βασισμένη σε έρευνα κατά τη διάρκεια μιας υποτροφίας Φουλμπράιτ το 1974 στην πατρίδα του την Πολωνία. δεξιά|μικρογραφία| Ο Γιαν Κάρσκι με τον Στρατηγό [[Κόλιν Πάουελ στα εγκαίνια του Μουσείου Μνήμης του Ολοκαυτώματος των Ηνωμένων Πολιτειών το 1993.]] Η έκθεση του Κάρσκι το 1942 για το Ολοκαύτωμα και η έκκληση της πολωνικής κυβέρνησης του Λονδίνου στα Ηνωμένα Έθνη αναφέρθηκαν εν συντομία από τον Ουόλτερ Λακέρ στην ιστορία του The Terrible Secret: Suppression of the Truth about Hitler's Final Solution (1980).
Προσωπική ζωή
Ο Κάρσκι είχε πολλά αδέρφια, κυρίως άντρες: τον Μάριαν, τον Μπογκούσουαφ, τον Τσίριαν, τον Έντμουντ, τον Στέφαν και τον Ούζεφ και μια αδερφή, τη Λάουρα.
Ο μεγαλύτερος αδερφός του Κάρσκι, Μάριαν Κοζιελέφσκι (γενν. 1898), έφτασε στο βαθμό του συνταγματάρχη στο στρατό και θεωρήθηκε επίσης ήρωας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Είχε συλληφθεί από τους Γερμανούς στη Βαρσοβία το 1940 και ήταν μεταξύ των Καθολικών Πολωνών που επέζησαν από τη φυλακή ως πολιτικοί κρατούμενοι στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Αφού αποφυλακίστηκε το 1941, επέστρεψε στη Βαρσοβία και εντάχθηκε στην αντίσταση. Οι αδερφοί Κοζιελέφσκι θαύμαζαν τον Γιούζεφ Πιουσούτσκι και τα μέλη του «ξεχασμένου στρατού», που είχαν υποστεί πολλές βαθιά προσωπικές πληγές. Μετά τον πόλεμο ο Μάριαν μετανάστευσε αρχικά στον Καναδά, όπου παντρεύτηκε. Αγωνίστηκε ως πρόσφυγας, έχοντας θέσεις χαμηλού επιπέδου αφού εγκαταστάθηκε στην Ουάσιγκτον το 1960 κοντά στον αδελφό του Γιαν. Ο Μάριαν Κοζιελέφσκι αυτοκτόνησε εκεί το 1964 και θάφτηκε στο Κοιμητήριο Όρους Όλιβετ.
Το 1965, ο Κάρσκι παντρεύτηκε την Πόλα Νιρένσκα, μια 54χρονη Πολωνοεβραία που ήταν χορεύτρια και χορογράφος. (Με εξαίρεση τους γονείς της, οι οποίοι είχαν μεταναστεύσει στο Ισραήλ το 1939, λίγο πριν από τη ναζιστική εισβολή στην Πολωνία, όλη η οικογένειά της είχε δολοφονηθεί στο Ολοκαύτωμα). Αυτοκτόνησε το 1992.
Ο Κάρσκι πέθανε από απροσδιόριστη καρδιακή και νεφρική νόσο στην Ουάσιγκτον το 2000. Πέθανε στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Τζορτζτάουν. Ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Όρους Όλιβετ στην Ουάσιγκτον, δίπλα στους τάφους της συζύγου του, Πόλα Νιρένσκα, και του αδελφού του, Μάριαν. Αυτός και η Πόλα δεν είχαν παιδιά. μικρογραφία| Άγαλμα του Γιαν Κάρσκι στο [[Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί στρατιώτες Κατηγορία:Πολωνοί διπλωμάτες Κατηγορία:Πολωνοί αντιστασιακοί στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Πολωνικό στρατιωτικό προσωπικό του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Γκέτο της Βαρσοβίας Κατηγορία:Πολωνοί μετανάστες στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Καθολικοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού Κατηγορία:Αποδέκτες του Αργυρού Σταυρού του Τάγματος Στρατιωτικής Αξίας της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Προεδρικού Μεταλλίου της Ελευθερίας Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Βασίλης Μουλόπουλος
Ο Βασίλης Μουλόπουλος (1946-2018) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και βουλευτής εκλεγμένος με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Βιογραφία
Κατα τη διάρκεια της δικτατορίας ανέπτυξε αντιδικτατορική δράση και του αφαιρέθηκε το διαβατήριο. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1981 και εργάστηκε στην εφημερίδα «Εξόρμηση» έως το 1985. Στη συνέχεια, εργάστηκε στο «Βήμα», όπου έγινε αρχισυντάκτης. Από το 2008 ως το 2009 ήταν πρόεδρος της ΠΟΕΣΥ.
Από το 2013 έως το 2017 ήταν πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Αυγής, ενώ είχε διατελέσει και πρόεδρος του ΔΣ της Left Media στο Κόκκινο.
Απεβίωσε στις 8 Μαρτίου του 2018 σε ηλικία 71 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές επικρατείας
Άγιος Πέτρος Αλοννήσου
Ο Άγιος Πέτρος είναι οικισμός του δήμου Αλοννήσου, της περιφερειακής ενότητας Σποράδων, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σκοπέλου του νομού Μαγνησίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Πέτρος είναι παράλιος οικισμός της Αλοννήσου. Βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα του νησιού, απέναντι από το ακρωτήρι Σπασμένη της Περιστέρας, λίγο νοτιότερα της Στενής Βάλας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 25. Απέχει 9,5 χλμ. περίπου ΒΑ. από το Πατητήρι.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αλοννήσου
Πεζοπορία
Από τον οικισμό ξεκινάει μονοπάτι που οδηγεί βόρεια στη Στενή Βάλα και νοτιοδυτικά στο ύψωμα της «Βίγλας» και στη θέση «Ισώματα».
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας
Εύα Γκάλπεριν
Η Εύα Γκάλπεριν (Αγγλ: Eva Galperin) είναι η Διευθύντρια της Κυβερνοασφάλειας του Ιδρύματος Electronic Frontier Foundation (EFF) και τεχνικός σύμβουλος του Ιδρύματος Ελευθερίας του Τύπου. Είναι γνωστή για το εκτεταμένο έργο της για την παγκόσμια προστασία της ιδιωτικής ζωής και της ελευθερίας του λόγου και για την έρευνά της σχετικά με το κακόβουλο λογισμικό και το κρατικό-πολιτειακό λογισμικό κατασκοπείας (spyware).
Σαμπρίνα Κάρπεντερ
Η Σαμπρίνα Άννλινν Κάρπεντερ (11 Μαΐου 1999, Sabrina Annlynn Carpenter) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός. Έχει παίξει την Κλόη Γκούντγουιν σε νεαρή ηλικία, στη σειρά Τα παιχνίδια των Γκούντγουιν (αγγ.: The Goodwin Games) και έχει πρωταγωνιστήσει ως Μάγια Χάρτ στη σειρά του καναλιού Disney Channel Ένα κορίτσι γνωρίζει τον κόσμο (αγγ.: Girl Meets World). Επίσης, είχε πρωταγωνιστικό ρόλο, στο ίδιο κανάλι, στην ταινία Οι απίθανες ιστορίες των μπέιμπι σίτερ (αγγ.: Adventures in Babysitting) του 2016 ως Τζέννι Πάρκερ. Έπειτα υπογράφει με την δισκογραφική εταιρεία Hollywood Records. Το EP ντεμπούτο της Can't Blame a Girl for Trying κυκλοφόρησε το 2014 και από τότε κυκλοφόρησε τέσσερα ολοκληρωμένα άλμπουμ, τα: Eyes Wide Open (2015), Evolution (2016) και Singular: Act I (2018). Το τέταρτο άλμπουμ, Singular: Act ΙI, κυκλοφόρησε στις 19 Ιουλίου του 2019.
Εύα Γκάλπεριν
Βιογραφία
Η Γκάλπεριν άρχισε να ενδιαφέρεται για τους υπολογιστές σε νεαρή ηλικία μέσω του πατέρα της, ο οποίος ήταν ειδικός ασφάλειας υπολογιστών. Όταν ήταν 12 ετών, ο πατέρας της της έφτιαξε μια επιφάνεια εργασίας στον Unix/Solaris υπολογιστή του και η Γκάλπεριν δραστηριοποιήθηκε στους χώρους συζήτησης του Usenet σε θέματα μυθιστορημάτων επιστημονικής φαντασίας και αλληλεπιδραστικών παιχνιδιών κειμένου και αργότερα άρχισε να ασχολείται με την ανάπτυξη κώδικα ιστοσελίδων. Φοίτησε στο κρατικό πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο στον τομέα των πολιτικών επιστημών και διεθών σχέσεων, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως διαχειριστής συστημάτων Unix σε διάφορες εταιρείες στο Silicon Valley.
Η Γκάλπεριν προσχώρησε στο EFF το 2007. Πριν από το EFF, εργάστηκε στο Κέντρο σπουδών για τις πολιτικές ΗΠΑ-Κίνας, όπου βοήθησε να διοργανώνονται συνέδρια και διερεύνησε την κινεζική ενεργειακή πολιτική. Στο EFF, ηγήθηκε του προγράμματος Threat Lab πριν να προαχθεί σε Διευθύντρια της Κυβερνοασφάλειας του EFF το 2017. Από το 2018 επικέντρωσε το ενδιαφέρον της στην εξάλειψη της βιομηχανίας του "stalkerware" – spyware που χρησιμοποιείται για οικιακές κακοποιήσεις – συνεργαζόμενη με θύματα stalkerware. Αυτές οι κακόβουλες εφαρμογές, οι οποίες απευθύνονται στην αγορά σε καταχρηστικούς συζύγους, σε αυταρχικούς γονείς και σε ανθρώπους που καταδιώκουν κρυφά άλλους ανθρώπους, μπορούν να εγκατασταθούν κρυφά σε φορητές συσκευές, επιτρέποντας στους ιδιοκτήτες των εφαρμογών να παρακολουθούν τις δραστηριότητες των στόχων τους.
Σαμπρίνα Κάρπεντερ
Πρώτα χρόνια
Η Σαμπρίνα γεννήθηκε στις 11 Μαΐου του 1999 στο Λεχάι Βάλεϊ της Πενσυλβάνια. Είναι κόρη των Ντέιβιντ και Ελίζαμπεθ Κάρπεντερ. Η Σαμπρίνα έκανε κατ' οίκον μαθήματα και άρχισε να δημοσιεύει τραγούδια της στο YouTube από την ηλικία των 10 ετών. Ο πατέρας της δημιούργησε ένα πορφυρό στούντιο ηχογράφησης για να τροφοδοτήσει το πάθος της για μουσική. Είχε πάρει την τρίτη θέση σε έναν διαγωνισμό τραγουδιού που παρουσίαζε η Μάιλι Σάιρους με τίτλο The Next Miley Cyrus Project.