cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χώνος Ρεθύμνης
Σημεία ενδιαφέροντος
Το τοπίο του γύρω από το χωριό έχει σχηματιστεί λόγω της καρστικής αποσάθρωσης των ασβεστολιθικών πετρωμάτων του Ψηλορείτη. Νότια του χωριού έχει σχηματιστεί με αυτό τον τρόπο πλάτωμα το οποίο παροχετεύεται από δύο φυσικές δολίνες ή χώνους. Ακόμη νοτιότερα, στην περιοχή Κουρτσά έχει καρστική αποσάθρωση έχει δημιουργήσει φυσικά γλυπτά στους βράχους, σχηματίζοντας κοφτερές άκρες. Η Κουρτσά είναι η μεγαλύτερη σε έκταση τέτοια περιοχή στην Κρήτη.
Δείτε επίσης
Κοινότητα Χώνου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Βαλαμπουλιέρ
Το Βαλαμπουλιέρ (γαλλικά: Valempoulières) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μεμπεγιό (γαλλικά: Meusbeyos).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Όρος Ρεθύμνου
Το Όρος είναι χωριό του δήμου Ρεθύμνης, της περιφερειακής ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 54 κατοίκους. Απέχει 20 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο, και είναι κτισμένο σε υψόμετρο 490 μ., στους πρόποδες του όρους Βρύσινας. Η οικονομία του χωριού είναι γεωργοκτηνοτροφική.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Oros στην επαρχία Ρεθύμνου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Oros με 141 κατοίκους και 308 οφειλόμενες αγγαρείες και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 ως Oros. Στην τουρκική απογραφή του 1659 αναφέρεται ως Horoz με 52 σπίτια. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στο δήμο Χρωμοναστηρίου ως Όρος και είχε 83 Χριστιανούς και 16 Τούρκους κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 116 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα αγροτικού δήμου. Το 1925, το Όρος ορίστηκε έδρα κοινότητας, η οποία παρέμεινε την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Ρεθύμνης.
Δείτε: Κοινότητα Όρους
Στις 28 Αυγούστου 1941, στην αρχή της Γερμανικής Κατοχής της Κρήτης, ο Φριτς Σούμπερτ και οι στρατιώτες του δολοφόνησαν τον κοινοτάρχη του Όρους Παντελή Παπαδάκη με την κατηγορία ότι υποσάλπτει και κρύβει Βρετανούς στρατιώτες και αμοίβεται για τις υπηρεσίες του με χρυσές λίρες. Aπό το Όρος κατάγεται ο αντιπρόεδρος του ΤΕΕ και αρχιμηχανικός του ΟΣΕ Αντώνιος Κοτζαμπασάκης.
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Αξιοθέατα
Στο Όρος βρίσκεται ο ναός της Αγίας Μαρίνας. Ο ναός είναι αναγεννησιακού ρυθμού και στο εσωτερικού βρίσκονται εικόνες του 1862 και του 1871 από τους Βυβιλάκη και Σταθάκη. Ο κοιμητηριακός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Αντώνιο. Άλλοι ναοί του χωριού είναι του Αγίου Bασιλείου και Αγίου Γεωργίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Η δούκισσα του Παλιάνο
Η δούκισσα του Παλιάνο (γαλλικός τίτλος:La Duchesse de Palliano) είναι διήγημα του Γάλλου συγγραφέα Σταντάλ, που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό Revue des Deux Mondes το 1838 και περιλαμβάνεται στα Ιταλικά χρονικά.
Συγγραφή
Στην εισαγωγή της ιστορίας, με ημερομηνία «Παλέρμο, 22 Ιουλίου 1838», ο Σταντάλ αναφέρει ότι το έργο του είναι η μετάφραση στα γαλλικά ενός παλιού ιταλικού χειρογράφου που γράφτηκε γύρω στο 1566. Η ιστορία που διηγείται συνέβη στην πραγματικότητα. Ο Τζιοβάνι Καράφα, που ονομάστηκε δούκας του Παλιάνο από τον θείο του Τζαν-Πέτρο Καράφα, ο οποίος ανέβηκε στον παπικό θρόνο το 1555 με το όνομα του Πάπας Παύλος Δ', κατηγορήθηκε ότι σκότωσε τη σύζυγό του και τον εραστή της με τη συνενοχή συγγενών του. Οι ένοχοι συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν.
Υπόθεση
Η ιστορία διαδραματίζεται στη Ρώμη την περίοδο 1559 - 1561. Αμέσως μετά την εκλογή του Πάπα Παύλου Δ' (Τζαν-Πέτρο Καράφα) το 1555, πολλά μέλη της οικογένειάς του έφτασαν στη Ρώμη. Ο πάπας ευνόησε ιδιαίτερα τους γιους του αδελφού του κόμη του Μοντόριο: ο ντον Τζιοβάνι έγινε δούκας του Παλιάνο, ο ντον Κάρλο έγινε καρδινάλιος, ο ντον Αντόνιο έγινε μαρκήσιος του Μοντεμπέλο. Ο πάπας τους εμπιστεύτηκε τη διαχείριση του κράτους αλλά τα τρία αδέρφια συμπεριφέρθηκαν σαν άπληστοι και ανήθικοι δυνάστες διαπράττοντας διάφορες θηριωδίες στη Ρώμη. Άρχισαν οικειοποιούμενοι τις περιουσίες όσων ήταν αντίθετοι στην κυβέρνησή τους. Οι άρχοντες δεν ήξεραν σε ποιον να απευθυνθούν για να δικαιωθούν. Όχι μόνο φοβούνταν για την περιουσία τους, αλλά και για την τιμή των συζύγων και των θυγατέρων τους. Ο δούκας του Παλιάνο και τα αδέρφια του απήγαγαν τις πιο όμορφες γυναίκες, ακόμη και από μοναστήρια.
Στο περιβάλλον του δούκα του Παλιάνο βρίσκεται ο κόμης του Άλιφε, αδελφός της Βιολάντε, της όμορφης συζύγου του, και ο νεαρός ευγενής Μαρτσέλο Καπέτσε, κρυφά ερωτευμένος με τη Βιολάντε. Επίσης, η φίλη της δούκισσας, η Ντιάνα Μπρανκάτσιο, συγγενής της μαρκησίας του Μοντεμπέλο. Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 1559, ο γραμματέας του δούκα του Παλιάνο οργανώνει ένα γεύμα προς τιμήν του καρδινάλιου Κάρλο Καράφα, στο οποίο προσκαλείται και η εταίρα Μαρτούτσια, ερωμένη του Μαρτσέλο Καπέτσε, ο οποίος όταν το μαθαίνει, πηγαίνει στη γιορτή για να σώσει τη Μαρτούτσια από τη λαγνεία του καρδινάλιου. Ο τελευταίος αντιδρά: δημιουργείται ένα σκάνδαλο που μαθαίνει ο πάπας, ο οποίος, γνωρίζοντας ήδη για την ανήθικη συμπεριφορά των ανιψιών του, αποφασίζει να τους στερήσει τα αξιώματα, τους εξορίζει από τη Ρώμη και τους στέλνει σε απομακρυσμένα χωριά του Λάτιο.
Ο δούκας του Παλιάνο στέλνεται στην επαρχία του Βιτέρμπο, η δούκισσα και η συνοδεία της σε γειτονικό χωριό. Ο Μαρτσέλο Καπέτσε βρίσκει το θάρρος να δηλώσει τον έρωτά του στην παραμελημένη από τον σύζυγό της δούκισσα, η οποία αρχικά τον απορρίπτει αλλά στη συνέχεια, με την ύπουλη καθοδήγηση της Ντιάνας, υποκύπτει. Η Ντιάνα, που τρέφει δυσαρέσκεια προς τη δούκισσα, αποφασίζει να εκδικηθεί και αναφέρει τη μοιχεία στον δούκα. Ο δούκας βρίσκει μαζί τους εραστές και ο Καπέτσε φυλακίζεται. Ο καρδινάλιος υποκινεί τον δούκα να εκδικηθεί την οικογενειακή τιμή τιμωρώντας τη δούκισσα με θάνατο. Ο Καπέτσε και η Ντιάνα Μπρανκάτσιο μαχαιρώνονται μέχρι θανάτου από τον δούκα, ενώ η δούκισσα στραγγαλίζεται από τον ίδιο της τον αδελφό, τον κόμη του Άλιφε και από τον Λεονάρντο ντι Κάρντινε. Οι ένοχοι συλλαμβάνονται και εκτελούνται.
Βαρόνος ναρκωτικών
300px|thumb|Ο [[Πάμπλο Εσκομπάρ υπήρξε από τους γνωστούς βαρόνους ναρκωτικών.]] Ο Βαρόνος ναρκωτικών (Drug lord), ή εναλλακτικά ναρκέμπορας ή βασιλιάς των ναρκωτικών, είναι ένα υψηλόβαθμο στέλεχος, κατά κανόνα o αρχηγός, εγκληματικής οργάνωσης που ελέγχει ένα μεγάλο δίκτυο ατόμων οι οποίοι εμπλέκονται στο παράνομο εμπόριο ναρκωτικών.
Συνήθως, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία που να συνδέουν τέτοια άτομα με το εμπόριο ναρκωτικών ενώ συχνά εμφανίζονται ως ιδιοκτήτες νόμιμων επιχειρήσεων που, εκτός από νόμιμες πηγές εσόδων, χρησιμεύουν και ως «βιτρίνα» για την παράνομη διακίνηση ναρκωτικών και το ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Ως επί το πλείστων, οι διωκτικές αρχές δυσκολεύονται να βρουν αποδείξεις που να συνδέουν τον αρχηγό και τα μέλη αυτών των ομάδων με παράνομες δραστηριότητες καθώς η παρακολούθηση τους είναι χρονοβόρα και πολύ δαπανηρή. Επιπλέον, αυτές οι οργανώσεις έχουν στενές σχέσεις με πολιτικά πρόσωπα ενώ διαφθείρουν και δωροδοκούν κρατικούς αξιωματούχους προκειμένου να αποφευχθεί η δίωξή τους.
Το πλέγμα των σχέσεων μεταξύ οργανωμένων εγκληματικών ομάδων και κρατικών αρχών χαρακτηρίζεται από κίνητρα σχετιζόμενα με τη δύναμη και τα κέρδη που αποφέρουν παράνομες δραστηριότητες όπως συνάγεται από τις αμέτρητες και αμοιβαία επωφελείς σχέσεις ανταλλαγής μεταξύ του οργανωμένου εγκλήματος, πολιτικών, κρατικών υπαλλήλων και αστυνομικών. Το παράνομο εμπόριο ναρκωτικών, όπως και άλλες δραστηριότητες συνυφασμένες με τον οργανωμένο έγκλημα, στηρίζεται στη ζήτηση που υπάρχει για χρήση ναρκωτικών ουσιών από μεγάλο αριθμό χρηστών κυρίως στις δυτικές κοινωνίες. Το γεγονός ότι το εμπόριο ναρκωτικών υπόκειται στις δυνάμεις προσφοράς και ζήτησης καθιστά ακόμη πιο δύσκολη την αντιμετώπισή του.
Οργανωτικός Ρόλος
Από τη δεκαετία του 1970, η έρευνα για την ηγεσία του οργανωμένου εγκλήματος (και κατ' επέκταση, τους βαρόνους ναρκωτικών) έχει εξελιχθεί, όπου από τη στιγμή που οι μελέτες τόνιζαν τη σημασία του ανθρώπινου κεφαλαίου της ηγεσίας (π.χ. ατομικά χαρακτηριστικά), έχει πλέον αναπτυχθεί ώστε να επικεντρώνεται στο κοινωνικό κεφάλαιο του ηγέτη (π. μεσάζοντες πληροφοριών και πόρων, κοινωνική θέση και πρόσβαση σε πληροφορίες).
Σύγχρονοι βαρόνοι ναρκωτικών
Μετά τον θάνατο του Πάμπλο Εσκομπάρ το 1993, σημειώθηκαν σημαντικές αλλαγές στη δομή του εμπορίου ναρκωτικών, αποχωρώντας από τεράστια καρτέλ όπως το Καρτέλ Μεντεγίν του Χουάν Νταβίντ Οτσόα. Οι σημερινοί βαρόνοι έχουν αρχίσει να διασπούν τα μεγάλα καρτέλ σε πολύ μικρότερες οργανώσεις. Με αυτόν τον τρόπο, μείωσαν τον αριθμό των ατόμων που εμπλέκονται και συρρίκνωσαν τον ρόλο τους, πιθανότατα σε μια προσπάθεια να αποφύγουν τη μοίρα των προκατόχων τους. Με τη νεότερη τεχνολογία, οι βαρόνοι των ναρκωτικών είναι σε θέση να διαχειρίζονται τις επιχειρήσεις τους πιο αποτελεσματικά από τα παρασκήνια, κρατώντας τους εαυτούς τους μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και μακριά από τις λίστες καταζητούμενων του FBI και της DEA. Αυτά τα μικρότερα καρτέλ αποδεικνύονται σιγά σιγά ασφαλέστερα και πιο κερδοφόρα για τους εμπλεκόμενους.
Αξιοσημείωτοι βαρόνοι
Ο Πάμπλο Εμίλιο Εσκομπάρ (1 Δεκεμβρίου 1949 – 2 Δεκεμβρίου 1993) ήταν Κολομβιανός βαρόνος ναρκωτικών. Ο Εσκομπάρ ήταν ίσως ο πιο μεγαλύτερος διακινητής κοκαΐνης που υπήρξε ποτέ. Θεωρείται ο «Βασιλιάς της Κοκαΐνης» και είναι γνωστός ως το αφεντικό όλων των βαρόνων ναρκωτικών. Το 1989 το περιοδικό Forbes τον ανακήρυξε ως τον έβδομο πλουσιότερο άνθρωπο στον κόσμο, με εκτιμώμενη προσωπική περιουσία 30 δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ.
240px|thumb|Ο [[Χοακίν Γκουσμάν|Χοακίν "Ελ Τσάπο" Γκουσμάν.]] Ο Χοακίν Γκουσμάν είναι ο πιο διαβόητος βαρόνος των ναρκωτικών όλων των εποχών, σύμφωνα με την Αμερικανική Υπηρεσία Δίωξης Ναρκωτικών (DEA). Τη δεκαετία του 1980 ήταν μέλος του Καρτέλ της Γκουανταλαχάρα και μετά την σύλληψη του αφεντικού του Μιγκέλ Άνχελ Φέλιξ Γκαλιάρντο, δημιούργησε το Καρτέλ Σιναλόα. Ο Γκουσμάν είναι γνωστός για τη χρήση εξελιγμένων σηράγγων - παρόμοιων με αυτή που βρίσκεται στο Ντάγκλας της Αριζόνα - για τη παράνομη μεταφορά κοκαΐνης από το Μεξικό προς τις Ηνωμένες Πολιτείες στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όπως για παράδειγμα ενός φορτίου 7,3 τόνων κοκαΐνης, που ήταν κρυμμένο σε κουτιά με πιπεριές τσίλι και προοριζόταν για τις Ηνωμένες Πολιτείες, κατασχέθηκε σε περιοχή κοντά στην Μπάχα της Καλιφόρνια.
Στη λαΐκή κουλτούρα
Το οργανωμένο έγκλημα παρουσιάζεται με μία ρομαντική διάσταση σε μυθιστορήματα και κινηματογραφικές ταινίες ενώ οι οργανωμένοι εγκληματίες εμφανίζονται ως άτομα συμπαθή και κατά βάθος καλοσυνάτα. Ο Νονός (αγγλ.The Godfather) του Μάριο Πούζο που εκδόθηκε το 1969 είναι ένα από τα πιο δημοφιλή και με τις μεγαλύτερες πωλήσεις μυθιστορήματα στην ιστορία. Επίσης, η σειρά Narcos (2015-2017) υπήρξε μια από τις πιο δημοφιλείς σειρές μεταξύ των συνδρομητών του Netflix.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγκληματίες
Κοινότητα Φυλακής Χανίων
Η Κοινότητα Φυλακής είναι κοινότητα του Δήμου Αποκορώνου στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης. Συστάθηκε το 1949 με το ΦΕΚ 145Α - 04/07/1949 με την απόσπαση του οικισμού Φυλακή από την κοινότητα Καστέλλου και τον ορισμό του ως έδρα της. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει και τον οικισμό Δράμια. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 302 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Ιωάννη Ντουροπολάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Ηλιακή έκλειψη της 21ης Απριλίου 2088
Ολική έκλειψη ηλίου θα σημειωθεί στις 21 Απριλίου 2088.
Η ολική έκλειψη ηλίου θα γίνει ορατή αρχικά από τον Ατλαντικό Ωκεανό, στη συνέχεια από τη Βορειοδυτική Αφρική, θα διασχίσει τη Μεσόγειο περνώντας πάνω από τη Μάλτα (όπου η ολικότητα εκεί θα φτάσει στη μέγιστη διάρκεια της, 3 λεπτά και 58 δευτερόλεπτα), αλλά και από τα νότια τμήματα της Σικελίας, καθώς και από την Ελλάδα. Στην συνέχεια θα εισέλθει στην Ασία και θα γίνει ορατή από την Κωνσταντινούπολη και την Προύσα, στη συνέχεια από τη νότια Μαύρη Θάλασσα, τη Γεωργία, τη νότια Ρωσία, την Κασπία Θάλασσα, το Καζακστάν, το Ουζμπεκιστάν, την Κιργιζία και θα ολοκληρωθεί κατά το ηλιοβασίλεμα στο εσωτερικό της Κίνας.
Θα είναι η δεύτερη ολική έκλειψη ηλίου που θα σημειωθεί στον Κωνσταντινούπολη μέσα σε μία επταετία, καθώς αναμένεται να βρεθεί στο μονοπάτι της ολικότητας και στην έκλειψη της 3ης Σεπτεμβρίου 2081. Άλλες μεγάλες πόλεις που θα γίνει ορατή η ολική έκλειψη θα είναι: Η Σφαξ στην Τυνησία, η Πάτρα στην Ελλάδα, το Βλαντικαφκάς και η Μαχτσκαλά στη Ρωσία, ενώ για λίγα χιλιόμετρα θα χάσουν την ολική έκλειψη, η Αθήνα και το Μπισκέκ.
Στην Ελλάδα
Η συγκεκριμένη ολική έκλειψη θα είναι η πρώτη στην Ελλάδα, από τις 29 Μαρτίου 2006, αλλά και η τελευταία σε βάθος περίπου 150 ετών, αφού δεν προβλέπεται άλλη σε ελληνικό έδαφος μέχρι τις 21 Δεκεμβρίου 2234. Η μέγιστη διάρκεια της ολικής έκλειψης στον Ελλαδικό χώρο, θα σημειωθεί στη δυτική Κεφαλονιά (3 λεπτά και 57 δευτερόλεπτα), ενώ η ολική φάση θα γίνει ορατή επίσης από τους νομούς Λευκάδας, Ζακύνθου, Άρτας, Πρέβεζας, απ'όλη τη Στερεά Ελλάδα πλην της Αττικής, από την Ηλεία, την Αχαΐα και ένα τμήμα της Κορινθίας, από το μεγαλύτερο μέρος της Θεσσαλίας, την κεντρική και βόρεια Εύβοια, τις Σποράδες, τον Άγιο Ευστράτιο, τη Λήμνο, τη Σαμοθράκη, την Ίμβρο,την Τένεδο, τη βόρεια Λέσβο και τα ακρωτήρια των "ποδιών" της Χαλκιδικής.
Στην υπόλοιπη Ελλάδα, η έκλειψη θα γίνει ορατή ως μερική.
Παρακάτω οι μεγάλες πόλεις όπου θα συμβεί η ολική έκλειψη, καθώς και η ώρα(σε τοπική) και η διάρκεια της ολικότητας.
Δείτε επίσης
Κατάλογος ηλιακών εκλείψεων ορατών από την Ελλάδα
20880421
Βαλ-Σονέτ
Το Βαλ-Σονέτ (γαλλικά: Val-Sonnette) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βενσελουά (γαλλικά: Vincellois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Μαντόν-Σαιν-Μπερνάρ
Το Μαντόν-Σαιν-Μπερνάρ (γαλλικά: Menthon-Saint-Bernard) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μαντοναί (γαλλικά: Menthonnais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Κατάλογος αστέρων των Διδύμων
Ο παρών κατάλογος αστέρων των Διδύμων παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό των Διδύμων κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Φλάμστηντ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Δ *
Μαντονέ-αν-Μπορν
Το Μαντονέ-αν-Μπορν (γαλλικά: Menthonnex-en-Bornes) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μαντεναλίς (γαλλικά: Menthenalis).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Στρατσιατέλα
thumb|Στρατσιατέλα πάνω από παγωτό σοκολάτα. Η Στρατσιατέλα (Stracciatella) είναι γεύση παγωτού που φτιάχνεται με γάλα, κρέμα γάλακτος και κομμάτια μαύρης  σοκολάτας. Αρχικά δημιουργήθηκε στο Μπέργκαμο της Βόρειας Ιταλίας στο «Ristorante La Marianna» (Εστιατόριο Λα Μαριάννα) το 1961 και είναι εμπνευσμένο από την ομώνυμη σούπα που παρασκευάζεται από αυγό και ζωμό, έδεσμα δημοφιλές στη Ρώμη. Είναι μια από τις πιο γνωστές γεύσεις ιταλικών παγωτών.
Περιγραφή
Οι παραγωγοί παράγουν το αποτέλεσμα με το ψήσιμο της λιωμένης σοκολάτας σε παγωτό απλού γάλακτος προς το τέλος της διαδικασίας της θραύσης σε μικρά κομμάτια. Η σοκολάτα στερεοποιείται αμέσως καθώς έρχεται σε επαφή με το κρύο παγωτό και στη συνέχεια διαλύεται και ενσωματώνεται στο παγωτό με μια σπάτουλα. Αυτή η διαδικασία δημιουργεί τα κομμάτια της σοκολάτας που δίνουν στην στρατσιατέλα το όνομά της. (Straciatella στα ιταλικά σημαίνει "μικρά κομμάτια". ) Ενώ το παγωτό straciatella παραδοσιακά περιλαμβάνει παγωτό γάλακτος και σοκολάτα γάλακτος, σύγχρονες παραλλαγές μπορούν επίσης να γίνουν με βανίλια και μαύρη σοκολάτα.
Προέλευση
Ο Ενρίκο Πανατόνι, ιδιοκτήτης της La Marianna, ενός παγωτατζίδικου στο Μπέργκαμο της βόρειας Ιταλίας, εφηύρε την στρατσιατέλα το 1961. Σύμφωνα με τον Πανατόνι, η ιδέα τού προέκυψε αφού είχε κουραστεί να ανακατεύει τα αυγά σε ζωμό για να ικανοποιηθούν οι πελάτες του εστιατορίου του που συνέχιζαν να ζητούν σούπα στρατσιατέλα.
Μαντονέ-σου-Κλερμόν
Το Μαντονέ-σου-Κλερμόν (γαλλικά: Menthonnex-sous-Clermont) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μαντονεξουά (γαλλικά: Menthonnexois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Κοινότητα Βαφέ
Η Κοινότητα Βαφέ είναι κοινότητα του Δήμου Αποκορώνου στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Βαφές. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει και τους οικισμούς Αρεβίτης και Αχατζηκιά. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 238 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Γεώργιο Σαρτζετάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Μεζινί
Το Μεζινί (γαλλικά: Mésigny) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μεζινιέν ή Μεζινιουά (γαλλικά: Mésigniens ή Mésignois).
Γκοντομάρ Β΄
Ο Γκοντομάρ Β΄, Godomar IΙ, (απεβ. το 476) ήταν γιος τού Βουργουνδού βασιλιά Γκουντέριχου και αδελφός τού Γοδεγίσελου, τού Χιλπέριχου Β΄ και τού Γκουντομπάντ.
Μετά το τέλος τού Γκουντέριχου και τού αδελφού του Χιλπέριχου Α΄, οι τέσσερις γιοι του Γουντέριχου λέγεται ότι κυβέρνησαν μαζί τη Βουργουνδία από διαφορετικά μέρη του βασιλείου. Αυτό αμφισβητείται από τους σύγχρονους μελετητές, λόγω έλλειψης στοιχείων. Τώρα πιστεύεται ότι τόσο ο Γκοντομάρ Β΄ όσο και ο Χιλπέριχος Α΄ είχαν αποβιώσει πριν από το 476/477 και ότι μόνο ο Γοδεγίσελος και ο Γκουντομπάντ μοιράστηκαν την εξουσία.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς των Βουργουνδών
Βαλ-ντ'Επί
Το Βαλ-ντ'Επί (γαλλικά: Val-d'Épy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Sukhoi Su-25
Το Sukhoi Su-25 Grach (Όνομα αναφοράς του ΝΑΤΟ: Frogfoot) είναι μονοθέσιο αεροσκάφος, διπλού κινητήρα που αναπτύχθηκε στη Σοβιετική Ένωση από την Σουχόι. Σχεδιάστηκε για να παρέχει στενή αεροπορική υποστήριξη στις σοβιετικές επίγειες δυνάμεις. Το πρώτο πρωτότυπο έκανε την πρώτη του πτήση στις 22 Φεβρουαρίου 1975. Μετά το τεστ, το αεροσκάφος μπήκε σε σειρά παραγωγής το 1978 στην Τιφλίδα στη Γεωργιανή Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία.
Στις πρώτες παραλλαγές συμπεριλαμβάνονταν το εκπαιδευτικό δύο θέσεων Su-25UB, το Su-25BM για ρυμούλκηση στόχων και το Su-25K για τους πελάτες εξαγωγών. Ορισμένα αεροσκάφη αναβαθμίστηκαν στο πρότυπο Su-25SM το 2012. Τα Su-25T και Su-25TM (επίσης γνωστά ως Su-39) ήταν περαιτέρω εξελίξεις, που δεν παράγονται σε σημαντικό αριθμό. Τα Su-25 και Su-34 ήταν τα μόνα τεθωρακισμένα αεροσκάφη σταθερής πτέρυγας στην παραγωγή το 2007. Τα Su-25 βρίσκονται σε υπηρεσία με τη Ρωσία, με άλλα μέλη της CIS και με χώρες εξαγωγών.
μικρογραφία Το αεροσκάφος έχει δει πολλούς πολέμους κατά τη διάρκεια των περισσότερων από 30 ετών λειτουργίας του. Είχε έντονη εμπλοκή στον σοβιετικό-αφγανικό πόλεμο, πετώντας αντι-εξεγερτικές αποστολές εναντίον των Μουτζαχεντίν. Η ιρακινή Πολεμική Αεροπορία χρησιμοποίησε το Su-25 κατά του Ιράν κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ του 1980-88. Τα περισσότερα καταστράφηκαν αργότερα ή πετάχτηκαν στο Ιράν κατά τον πόλεμο του Περσικού Κόλπου το 1991. Η πολεμική αεροπορία της Γεωργίας χρησιμοποίησε το Su-25 κατά τη διάρκεια του πολέμου της Αμπχαζίας από το 1992 έως το 1993. Η πολεμική αεροπορία της Βόρειας Μακεδονίας χρησιμοποίησε το Su-25 εναντίον Αλβανών αντάρτων στη σύγκρουση του 2001 στην Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας και το 2008 η Γεωργία και η Ρωσία χρησιμοποίησαν το Su- 25 στον Γεωργιανό πόλεμο. Τα αφρικανικά κράτη, συμπεριλαμβανομένης της Ακτής του Ελεφαντοστού, του Τσαντ και του Σουδάν, χρησιμοποίησαν το Su-25 για τοπικές εξεγέρσεις και εμφύλιους πολέμους. Πρόσφατα, το Su-25 έχει χρησιμοποιηθεί στη ρωσική παρέμβαση στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Su-25 Κατηγορία:Αεροσκάφη εγγύς υποστήριξης Κατηγορία:Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη
Μίτσελ Σαλγάδο
Ο Μιγκέλ Άνχελ «Μίτσελ» Σαλγάδο Φερνάντεθ (ισπανικά: Miguel Ángel "Míchel" Salgado Fernández) (γενν. 22 Οκτωβρίου 1975) είναι Ισπανός πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως δεξιός πλάγιος αμυντικός.
Είχε το παρατσούκλι Il Due («δύο» στα ιταλικά) και ήταν γνωστός για το μαχητικό τάκλιν και το επιθετικό του παιχνίδι. Μετά από εξαιρετικές εμφανίσεις με τη Θέλτα Βίγο, πέρασε μια ολόκληρη δεκαετία στη Ρεάλ Μαδρίτης, όπου ο πρώην συμπαίκτης του, Στιβ ΜακΜάναμαν, επιβεβαίωσε το επιθετικό του στυλ περιγράφοντάς τον ως «το πιο σκληρό άτομο στον κόσμο... έναν γνήσιο ψυχοπαθή, ακόμη και στην προπόνηση». Έπαιξε επίσης τρεις σεζόν στην Αγγλία με τη Μπλάκμπερν Ρόβερς.
Ο Σαλγάδο, ο οποίος έπαιξε 341 αγώνες στην Πριμέρα Ντιβισιόν και σημείωσε 7 γκολ, εκπροσώπησε την Εθνική Ισπανίας για οκτώ χρόνια, με την οποία έκανε 53 συμμετοχές και αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000.
Θέλτα Βίγο
Ο Σαλγάδο γεννήθηκε στο Ας Νέβες, στην Επαρχία της Ποντεβέδρα της Γαλικίας και ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία με τη Θέλτα Βίγο, κάνοντας το ντεμπούτο του στη Πριμέρα Ντιβισιόν στις 22 Ιανουαρίου 1995, σε μια εκτός έδρας ήττα με 0–4 εναντίον της Ρεάλ Μαδρίτης. Δόθηκε δανεικός για μια σεζόν στην ΟΝ Σαλαμάνκα στη Σεγούντα Ντιβισιόν και μετά την επιστροφή του έγινε η πρώτη επιλογή στη θέση του.
Ενώ ήταν στη Θέλτα, ο Σαλγάδο ενεπλάκη σε ένα επεισόδιο με τον Ζουνίνιο Παουλίστα της Ατλέτικο Μαδρίτης τον Φεβρουάριο του 1998, όπου μετά από μια επικίνδυνη διεκδίκηση, ο Βραζιλιάνος έμεινε εκτός δράσης για έξι μήνες και έχασε το Παγκόσμιο Κύπελλο εκείνης της χρονιάς.
Ο Σαλγάδο σημείωσε 3 γκολ τη σεζόν 1998–99,  βοηθώντας την ομάδα του να τερματίσει πέμπτη και να προκριθεί στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1999-2000.
Ρεάλ Μαδρίτης
Το 1999, ο Σαλγάδο αγοράστηκε από τη Ρεάλ Μαδρίτης για 11.000.000 ευρώ, παίζοντας σε 29 αγώνες πρωταθλήματος στην πρώτη του σεζόν, ενώ βοήθησε επίσης τον σύλλογο να κερδίσει το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 1999-00. Ήταν βασικός παίκτης κατά τα πρώτα 7 του χρόνια, αλλά υποβιβάστηκε σε αναπληρωματικό από τον πρώην νεαρό της Σεβίλλη ΦΚ, Σέρχιο Ράμος τη σεζόν 2006–07. αριστερά|μικρογραφία| Οι οπαδοί της Ρεάλ Μαδρίτης δείχνουν την εκτίμησή τους για τη δεκαετή υπηρεσία του Σαλγάδο στον σύλλογο Ο Σαλγάδο μπόρεσε ακόμα να συνεισφέρει σε 16 αγώνες στον 30ο εθνικό τίτλο των Μερένγκες, κυρίως λόγω τραυματισμών του Πέπε, με τον Ράμος να μεταφέρεται στη θέση του κεντρικού αμυντικού. Στις δύο επόμενες σεζόν αγωνίστηκε πολύ σπάνια (μόνο 17 εμφανίσεις), αποβλήθηκε στον τελευταίο αγώνα της σεζόν 2008-09, μια ήττα με 1-2 από την Οσασούνα στις 31 Μαΐου 2009, καθώς η Μαδρίτη υπέστη την πέμπτη συνεχόμενη ήττα στο πρωτάθλημα.
Ο Σαλγάδο αποδεσμεύθηκε στις αρχές Αυγούστου του 2009, με την ομάδα να βρίσκεται ήδη στα μέσα της προετοιμασίας της σεζόν.
Μπλάκμπερν Ρόβερς
Σε ηλικία σχεδόν 34 ετών, ο Σαλγάδο μετακόμισε στη Μπλάκμπερν Ρόβερς της Πρέμιερ Λιγκ στις 19 Αυγούστου 2009, υπογράφοντας διετές συμβόλαιο, αφού εντυπωσίασε τον προπονητή Σαμ Άλαρνταϊς σε δοκιμαστικά. Συνέχισε λέγοντας ότι ήταν χαρούμενος που θα έπαιζε για τη νέα του ομάδα, σκοπεύοντας να αποσυρθεί στο Ίγουντ Παρκ.
Ο Σαλγάδο έκανε το επίσημο ντεμπούτο του στις 12 Σεπτεμβρίου 2009, ως αλλαγή στην εντός έδρας νίκη με 3-1 εναντίον της Γουλβερχάμπτον Γουόντερερς. Στις 27 Οκτωβρίου σημείωσε το πρώτο του γκολ για τη νέα του ομάδα, σε μια με νίκη 5–2 επί της Πίτερμπορο Γιουνάιτεντ για το Λιγκ Καπ Αγγλίας.
Στις 27 Ιανουαρίου 2011, ο 35χρονος Σαλγάδο συμφώνησε σε επέκταση συμβολαίου. Ήταν η πρώτη επιλογή στα πρώτα παιχνίδια της σεζόν 2011–12, μέχρι να τραυματιστεί.
Ο προπονητής της Μπλάκμπερν, Στιβ Κιν, αποκάλυψε τον Δεκέμβριο του 2011 ότι ο Σαλγάδο παραλείπεται από την ομάδα, καθώς το συμβόλαιό του έλεγε ότι ο παίκτης δικαιούταν νέο συμβόλαιο εάν έπαιζε εννέα ακόμη αγώνες στη σεζόν, με το σύλλογο να μην μπορεί να ανταπεξέλθει σε νέου συμβόλαιο.
Σάλας και μετέπειτα χρόνια
μικρογραφία| Ο Σαλγάδο σε φιλανθρωπικό αγώνα στην [[Τεχεράνη το 2015]] Σε ηλικία 40 ετών, ο Σαλγάδο επανήλθε στο ποδόσφαιρο για να ενταχθεί στην ομάδα Kochi 5s στο πρωτάθλημα σάλας της Ινδίας. Αργότερα ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Heritage Sports Holdings, στην οποία ανήκαν οι ποδοσφαιρικοί σύλλογοι Γιβραλτάρ Γιουνάιτεντ ΦΚ και ΟΝ Λος Μπάριος.
Ο Σαλγάδο αποσύρθηκε ξανά τον Απρίλιο του 2018, παίζοντα για την Ιντεπεντιέντε ντε Λα Τσορέρε σε μια ισοπαλία με 1–1 εναντίον της ΚΝ Πλάζα Αμαντόρ στα προημιτελικά του Πρωταθλήματος Παναμά. Στις 5 Φεβρουαρίου 2021, διορίστηκε τεχνικός διευθυντής της κυπριακής Πάφου ΦΚ.
Εθνική ομάδα
Ο Σαλγάδο έκανε την πρώτη συμμετοχή του για την Ισπανία στις 5 Σεπτεμβρίου 1998, σε μια περιβόητη ήττα με 3–2 από την Κύπρο για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2000. Ήταν μέλος της ομάδας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006, όπου ήταν βασικός στην πρώτη διοργάνωση και αναπληρωματικός στη δεύτερη, πίσω από το συμπαίκτη του στη Ρεάλ Μαδρίτης, Σέρχιο Ράμος.
Λόγω τραυματισμών της τελευταίας στιγμής, ο Σαλγάδο έχασε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2004. Εκπροσώπησε επίσης την Εθνική Γαλικίας, στην οποία ήταν αργότερα προπονητής, μαζί με τον Φραν της Ντεπορτίβο δε Λα Κορούνια.
Στις 4 Σεπτεμβρίου 2018, ο Σαλγάδο διορίστηκε βοηθός προπονητή του Χαβιέρ Αγκίρε στην Εθνική Αιγύπτου.
Προσωπική ζωή
Ο Σαλγάδο είναι παντρεμένος με την Μαλούλα Σανθ, κόρη του πρώην προέδρου της Ρεάλ Μαδρίτης, Λορένθο Σανθ. Είναι φανατικός λάτρης του σκακιού.
Διακρίσεις
Ρεάλ Μαδρίτης
Ισπανία Κ21
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γαλικιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισπανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Θέλτα Βίγο Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τερθέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Θέλτα Βίγο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΝ Σαλαμάνκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπλάκμπερν Ρόβερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ισπανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Γαλικίας
Ζίρο Μόστελ
μικρογραφία|Ο Μόστελ στον ρόλο του Τέβγε από το θεατρικό έργο Ο βιολιστής στη στέγη (1964) Ο Σάμιουελ Τζόελ (Ζίρο) Μόστελ (αγγλικά: Zero Mostel, 28 Φεβρουαρίου 1915 – 8 Σεπτεμβρίου 1977) ήταν Αμερικανός ηθοποιός, κωμικός και τραγουδιστής. Είναι περισσότερο γνωστός για την ερμηνεία του σε κωμικούς χαρακτήρες όπως ο Τέβγε στο θεατρικό έργο Ο βιολιστής στη στέγη, ο Ψεύδολος στη θεατρική και κινηματογραφική εκδοχή του Βίβα Ρόμα (A Funny Thing Happened on the Way to the Forum) και ο Μαξ Μπιάλιστοκ στην αρχική κινηματογραφική έκδοση της ταινίας Αυτοί οι τρελοί τρελοί παραγωγοί (1967) του Μελ Μπρουκς. Ο Μόστελ ήταν μαθητής του Ντον Ρίτσαρντσον και χρησιμοποίησε μια τεχνική υποκριτικής βασισμένη στη μυϊκή μνήμη. Μπήκε στη μαύρη λίστα τη δεκαετία του 1950. Η μαρτυρία του ενώπιον της Επιτροπής Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων της Βουλής έλαβε μεγάλη δημοσιότητα. Ο Μόστελ αργότερα πρωταγωνίστησε στη δραματική ταινία της μαύρης λίστας του Χόλιγουντ Η βιτρίνα (The Front, 1976) μαζί με τον Γούντι Άλεν, για την οποία ο Μόστελ ήταν υποψήφιος για Βραβείο Β' Ρόλου της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Ο Μόστελ έχει αποσπάσει ένα βραβείο Obie και τρία Βραβεία Τόνυ. Είναι επίσης μέλος του αμερικανικού θεατρικού Hall of Fame, όπου εισήχθη μετά θάνατον, το 1979.
Τα πρώτα χρόνια
μικρογραφία|Ο Μόστελ με άλλα μέλη του καστ στην ταινία The Model and the Marriage Broker (1951) Ο Μόστελ γεννήθηκε στο Μπρούκλιν, από τον Ίσραελ Μόστελ, ο οποίος ήταν Ανατολικοευρωπαίος εβραϊκής καταγωγής, και την Σίνα (Σίλια) Ντρακς, μια Πολωνοεβραία που μεγάλωσε στη Βιέννη. Οι δυο τους μετανάστευσαν χωριστά στις Ηνωμένες Πολιτείες – ο Ίσραελ το 1898 και η Σίνα το 1908 – όπου γνωρίστηκαν και παντρεύτηκαν. Ο Ίσραελ είχε ήδη τέσσερα παιδιά από την πρώτη του σύζυγο και απέκτησε άλλα τέσσερα παιδιά με την Σίνα. Ο Σάμιουελ, αργότερα γνωστός ως Ζίρο, ήταν το έβδομο παιδί του Ίσραελ. μικρογραφία|Από το τρέιλερ της ταινίας Η Ντου Μπάρι ήταν κυρία (1943). Από αριστερά προς τα δεξιά: Ραγκς Ράγκλαντ, Ζίρο Μόστελ (καθιστός), [[Τζιν Κέλι, Λουσίλ Μπολ, Ρεντ Σκέλτον, Βιρτζίνια Ομπράιαν, Τόμι Ντόρσεϊ.]] Σύμφωνα με τον αδερφό του, Μπιλ Μόστελ, η μητέρα τους επινόησε το παρατσούκλι «Ζίρο», λέγοντας ότι αν συνέχιζε να τα πηγαίνει άσχημα στο σχολείο, θα έφτανε στο μηδέν.
Λοχριά Ρεθύμνου
Η Λοχριά είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχει 61 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και 56 από το Ηράκλειο. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 580 μέτρα μέσα σε κοιλάδα. Βρίσκεται κοντά στα σύνορα των νομών Ρεθύμνης και Ηρακλείου. Η οικονομία του χωριού είναι κυρίως αγροκτηνοτροφική, ενώ λειτουργούν επίσης στο χωριό πρατήριο καυσίμων, δύο φούρνοι και εμπορικό κατάστημα.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Loghrea. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Oghrea με 68 κατοίκους και στην απογραφή του Βασιλικάτα του 1630 αναφέρεται ως Locrea. Αν και το χωριό ανήκει στα χωριά της Αμπαδιάς, σε αυτό δεν κατοίκησαν μουσουλμάνοι. Στην απογραφή του 1834 η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους καταγράφηκαν 6 χριστιανικές οικογένειες. Στην απογραφή του 1881 είχε 80 χριστιανούς κατοίκους και υπαγόταν στο δήμο Αποδούλου. Στην απογραφή του 1900 είχε 160 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ότι ανήκε στην κοινότητα Πλατάνου. Το 1927 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Κουρητών.
Ζίρο Μόστελ
Τα πρώτα χρόνια
Ο Μόστελ φοίτησε στο Δημόσιο Σχολείο 188. Έλαβε επίσης επαγγελματική κατάρτιση ως ζωγράφος. Τελείωσε το γυμνάσιο στο Seward Park High School.
Λοχριά Ρεθύμνου
Ιστορικά στοιχεία
Δείτε: Κοινότητα Λοχριάς
Ζίρο Μόστελ
Τα πρώτα χρόνια
Ο Μόστελ παρακολούθησε το City College της Νέας Υόρκης, ένα δημόσιο κολέγιο που επέτρεπε σε πολλούς φτωχούς φοιτητές να συνεχίσουν την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αργότερα ισχυρίστηκε ότι ήταν στην ομάδα κολύμβησης και στο Σώμα Εκπαίδευσης Εφέδρων Αξιωματικών, αν και ο ισχυρισμός είναι αμφίβολος. Ο Μόστελ παρακολοήθησε μαθήματα ζωγραφικής. Εκείνο το διάστημα έκανε διάφορες δουλειές. Αποφοίτησε το 1935 με πτυχίο. Συνέχισε τις σπουδές του για μεταπτυχιακό στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, το οποίο εγκατέλειψε έναν χρόνο αργότερα για να βρει δουλειά. Στη συνέχεια, εντάχθηκε στο Public Works of Art Project (PWAP), το οποίο του χορηγούσε επίδομα για να διδάσκει ζωγραφική.
Λοχριά Ρεθύμνου
Ιστορικά στοιχεία
Τις 4 Μαΐου 1944, τα γερμανικά στρατεύματα εισέβαλαν στο χωριό απομάκρυναν τους κατοίκους και έπειτα χώρισαν άντρες και γυναίκες. Από τους άντρες εκτέλεσαν τρεις στο χωριό και τους υπόλοιπους τους μετέφεραν στις Μοίρες, όπου τους φυλάκισαν. Στη συνέχεια μετέφεραν οχτώ από αυτούς στις φυλακές Αγιάς, όπου πιστεύεται ότι τουφεκίστηκαν. Έπειτα κατέστρεψαν και τα 215 σπίτια του χωριού, αφού προηγουμένος τα είχαν λεηλατήσει.
Ζίρο Μόστελ
Τα πρώτα χρόνια
Το 1939, παντρεύτηκε την Κλάρα Σβερντ και το ζευγάρι μετακόμισε σε ένα διαμέρισμα στο Μπρούκλιν. Ο γάμος όμως δεν κράτησε, αφού η Κλάρα δεν μπορούσε να δεχτεί τις πολλές ώρες που περνούσε ο Μοστέλ στο ατελιέ του με συναδέλφους του καλλιτέχνες και εκείνος δεν φαινόταν να μπορεί να της προσφέρει τη ζωή που είχε συνηθίσει. Πήραν διαζύγιο το 1944, στο οποίο η Κλάρα συμφώνησε να παίρνει μόνο ένα ποσοστό των κερδών του Μόστελ για το υπόλοιπο της ζωής του. Η συμφωνία κράτησε μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1950.
Λοχριά Ρεθύμνου
Ιστορικά στοιχεία
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Ζίρο Μόστελ
Τα πρώτα κωμικά νούμερα
Μέρος των καθηκόντων του Mostel στο Public Works of Art Project (PWAP) ήταν να δίνει ομιλίες σε μουσεία της Νέας Υόρκης. Καθοδηγώντας ομάδες μαθητών μέσα από τους πίνακες, ο Μόστελ δεν μπορούσε να καταστείλει την κωμική του φύση και οι διαλέξεις του ξεχώριζαν λιγότερο για το καλλιτεχνικό τους περιεχόμενο και περισσότερο για την αίσθηση του χιούμορ του. Καθώς η φήμη του μεγάλωνε, τον προσκαλούσαν ως διασκεδαστή σε πάρτι και άλλες κοινωνικές εκδηλώσεις, με τρία έως πέντε δολάρια ανά παράσταση. Ακολούθησαν διάφοροι σύλλογοι εργατικών συνδικάτων, όπου ο Μόστελ συνδύαζε το κωμικό του νούμερο με κοινωνικά σχόλια. Αυτές οι παραστάσεις έπαιξαν μεγάλο ρόλο στην είσοδό του στη μαύρη λίστα την επόμενη δεκαετία.
Λοχριά Ρεθύμνου
Σημεία ενδιαφέροντος
Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται ο κατάγραφος βυζαντινός ναός του Αγίου Νικολάου, ο οποίος χρονολογείται από τον 11ο-12ο αιώνα μ.Χ. Η παρουσία της εκκλησίας αποτελεί ένδειξη ότι το χωριό κατοικούταν από τους βυζαντινούς χρόνους. Άλλοι ναοί στο χωριό είναι ο ναός του Άη Γιάννη του Ριγολόγου και η εκκλησία της Θεοτόκου, στο κοιμητήριο. Το 1974 ολοκληρώθηκε ο νέος ενοριακός ναός του χωριού, αφιερωμένος στους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη.
Ζίρο Μόστελ
Άνοδος
Η επαγγελματική άνοδος του Μόστελ ήταν ραγδαία. Το 1942, ο μισθός του στο Café Society αυξήθηκε από 40 σε 450 δολάρια την εβδομάδα. Εμφανίστηκε σε ραδιοφωνικές εκπομπές, συμμετείχε σε δύο παραστάσεις στο Μπρόντγουεϊ (στα έργα Keep Them Laughing και Top-Notchers), έπαιξε στο Paramount Theatre, εμφανίστηκε σε μια ταινία της MGM (Ο Ντου Μπάρι ήταν κυρία, Du Barry Was a Lady) και προσελήφθη στο κλαμπ La Martinique με 4.000 δολάρια την εβδομάδα. Έκανε επίσης καμέο εμφανίσεις στο εβραϊκό θέατρο, κάτι που επηρέασε το ερμηνευτικό του ύφος. Το 1943 το περιοδικό Life τον περιέγραψε ως «τον πιο αστείο Αμερικανό που ζει τώρα».
Λοχριά Ρεθύμνου
Σημεία ενδιαφέροντος
Στη Λοχριά άρχισε να λειτουργεί δημοτικό σχολείο το 1924. Νωρίτερα οι μαθητές του χωριού πήγαιναν στον Πλάτανο. Τη χρονιά 1941-1942 στο σχολείο φοιτούσαν 74 μαθητές, ο μέγιστος αριθμός που καταγράφηκε. Το πρώτο κτίριο του σχολείου κάηκε από τους Γερμανούς το 1944 μαζί με το υπόλοιπο χωριό και έτσι το 1945 κτίστηκε νέο, το οποίο το 1958 αντικαταστάθηκε από άλλο κτίριο. Το δημοτικό σχολείο στη Λοχριά συνέχισε να λειτουργεί μέχρι το 2001, οπότε και συγχωνεύθηκε με το δημοτικό σχολείο Πλατάνου.
Ζίρο Μόστελ
Άνοδος
Τον Μάρτιο του 1943, ο Μόστελ επιστρατεύτηκε στον αμερικανικό στρατό. Παρόλο που ο Μόστελ έχει δώσει αντικρουόμενες αναφορές για τη στρατιωτική του θητεία, τα αρχεία δείχνουν ότι απολύθηκε τιμητικά τον Αύγουστο του 1943 λόγω μιας απροσδιόριστης σωματικής αναπηρίας. Στη συνέχεια διασκέδαζε στρατευμένους μέσω του USO μέχρι το 1945.
Λοχριά Ρεθύμνου
Μεταφορές
Το χωριό διασχίζει η Επαρχιακή Οδός 13, γνωστή και ως Αμαριώτικος Δρόμος, που το ενώνει με το Ρέθυμνο (Περιβόλια, Πρασιές) και το υπόλοιπο Αμάρι (Απόστολοι, Γεωργική Σχολή, Βιζάρι, Φουρφουράς, Κουρούτες, Νίθαυρις, Αποδούλου, Βαθιακό, Πλάτανος, Άρδακτος, Λοχριά). Η αναβάθμιση του δρόμου αυτού είναι υπό μελέτη.
Ζίρο Μόστελ
Άνοδος
Ο Μόστελ παντρεύτηκε την Κάθριν (Κέιτ) Σεσίλια Χάρκιν, ηθοποιό και χορεύτρια, στις 2 Ιουλίου 1944, μετά από δύο χρόνια σχέσης. Το ζευγάρι γνωρίστηκε στο Radio City Music Hall όπου εκείνη χόρευε. Ο γάμος προκάλεσε προβλήματα στη σχέση του με τους Ορθόδοξους Εβραίους γονείς του, καθώς η νέα του σύζυγος ήταν άθρησκη. Η μητέρα του δεν γνώρισε ποτέ την Κέιτ ούτε τα εγγόνια της. Ο γάμος είχε προβλήματα κατά καιρούς, και πάλι κυρίως λόγω του ότι ο Μόστελ περνούσε τον περισσότερο χρόνο του στο καλλιτεχνικό του ατελιέ. Η σχέση τους χαρακτηριζόταν από οικογενειακούς φίλους ως περίπλοκη, με πολλούς καβγάδες αλλά με αμοιβαία λατρεία. Το ζευγάρι έμεινε μαζί μέχρι το θάνατο του Μόστελ και απέκτησε δύο παιδιά: τον κινηματογραφικό ηθοποιό Τζος Μόστελ το 1946 και τον Τομπάιας το 1948.
Μετά την αποστράτευση του Μόστελ, η καριέρα του ξανάρχισε. Εμφανίστηκε σε μια σειρά από θεατρικά έργα, μιούζικαλ, όπερες και ταινίες. Το 1946 έκανε ακόμη και μια απόπειρα σοβαρής όπερας στην Όπερα του ζητιάνου, αλλά έλαβε χλιαρές κριτικές. Οι κριτικοί τον περιέγραψαν ως πολύπλευρο ερμηνευτή.
Λοχριά Ρεθύμνου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αμαρίου
Ζίρο Μόστελ
Άνοδος
Ο Μόστελ έκανε αξιοσημείωτες εμφανίσεις στην τηλεόραση της Νέας Υόρκης στα τέλη της δεκαετίας του 1940. Είχε δική του εκπομπή το 1948 με το όνομα Off The Record στο WABD μαζί με τον κωμικό Τζόι Φέι. Ταυτόχρονα, ο Μόστελ είχε ζωντανή τηλεοπτική εκπομπή στο WPIX, με τον τίτλο Channel Zero.
Η μαύρη λίστα
Από το κολέγιο, ο Μόστελ ήταν αριστερός και τα νούμερά του στα νυχτερινά κέντρα περιελάμβαναν πολιτικές επιθέσεις σε δεξιούς. Το συμβόλαιό του με τη MGM λύθηκε και ο ρόλος του στο Ο Ντου Μπάρι ήταν κυρία περικόπηκε, επειδή τα στελέχη του στούντιο ανησυχούσαν για τη συμμετοχή του Μόστελ σε διαμαρτυρίες εναντίον μιας άλλης ταινίας MGM, του Tennessee Johnson, η οποία θεωρούνταν ότι υποβάθμιζε τον ρατσισμό του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Άντριου Τζόνσον. Σύμφωνα με τον βιογράφο Άρθουρ Σάινερ, «η MGM έβαλε στη μαύρη λίστα τον Ζίρο Μόστελ πριν από την εποχή της μαύρης λίστας».
Κατά τη διάρκεια της θητείας του στον στρατό ήταν υπό έρευνα για φερόμενη συμμετοχή στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Ο αξιωματικός της υπηρεσίας πληροφοριών στο στρατόπεδο Κροφτ, όπου υπηρετούσε ο Μοστέλ, πίστευε ότι ο Μοστέλ ήταν «σίγουρα κομμουνιστής». Ως αποτέλεσμα, η αίτησή του να γίνει διευθυντής ψυχαγωγίας στη μονάδα Ειδικών Υπηρεσιών του Στρατού των ΗΠΑ απορρίφθηκε.
Μόλις το 1950 ο Μόστελ κατάφερε να παίξει ξανά σε ταινίες, σε έναν ρόλο στη βραβευμένη με Όσκαρ ταινία Πανικός στους δρόμους (Panic in the Streets), μετά από αίτημα του σκηνοθέτη της, Ελία Καζάν. Ο Καζάν περιγράφει τη στάση και τα συναισθήματά του εκείνη την περίοδο:
Ο Μόστελ έπαιξε δεύτερους ρόλους σε πέντε ταινίες της Twentieth Century Fox το 1950, που κυκλοφόρησαν όλες το 1951. Η Φοξ τότε ακύρωσε ξαφνικά το συμβόλαιό του. Ο Μόστελ το έμαθε αυτό αφού δόθηκε δανεικός στην Columbia για έναν κινηματογραφικό ρόλο, αλλά δεν τον άφησαν να μπει στο στούντιο. Το στούντιο μπορεί να είχε ειδοποιηθεί ότι επρόκειτο να ονομαστεί "κομμουνιστής" σε μαρτυρία του Κογκρέσου.
Στις 29 Ιανουαρίου 1952, ο Μάρτιν Μπέρκλεϊ αναγνώρισε τον Μόστελ στην Επιτροπή Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων της Βουλής (HUAC) ως μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος. Μετά τη μαρτυρία, ο Μόστελ μπήκε ουσιαστικά στη μαύρη λίστα. Κλήθηκε να εμφανιστεί ενώπιον της HUAC στις 14 Αυγούστου 1955. Ο Μόστελ αρνήθηκε να κατονομάσει ονόματα και επικαλέστηκε την Πέμπτη Τροποποίηση, ενώ υπερασπίστηκε το δικαίωμά του στην ιδιωτικότητα των προσωπικών του πολιτικών πεποιθήσεων.
Ωστόσο, ο θαυμασμός που κέρδισε για την κατάθεσή του δεν τον έβγαλε από τη μαύρη λίστα και η οικογένεια δεινοπάθησε όλη τη δεκαετία του 1950 έχοντας λίγα εισοδήματα. Ο Μόστελ χρησιμοποίησε αυτόν τον χρόνο για να δουλέψει στο ατελιέ του. Αργότερα είπε ότι αγαπούσε εκείνα τα χρόνια για τον χρόνο που είχε να κάνει αυτό που αγαπούσε περισσότερο. Η εμφάνιση του Μόστελ (καθώς και άλλων) ενώπιον της HUAC ενσωματώθηκε το 1972 στο θεατρικό έργο του Έρικ Μπέντλεϊ Are You Now or Have You Ever Been. . . ? Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου εμφανίστηκε επίσης σε πολλές τοπικές εκπομπές όπως Peter Pan και ο Kismet, με το όνομά του να φαίνεται περίοπτα στα διαφημιστικά.
Αναβίωση καριέρας
Το 1957, ο Τόμπι Κόουλ, ένας θεατρικός ατζέντης της Νέας Υόρκης που αντιτάχθηκε σθεναρά στη μαύρη λίστα, επικοινώνησε με τον Μόστελ και ζήτησε να τον εκπροσωπήσει. Ο Μόστελ συμφώνησε και η συνεργασία οδήγησε στην αναβίωση της καριέρας του και τον έκανε γνωστό. Ο Μόστελ αποδέχτηκε τον ρόλο του Λίοπολντ Μπλουμ στο Ulysses in Nighttown, ένα έργο βασισμένο στο μυθιστόρημα Οδυσσέας, το οποίο είχε θαυμάσει πολύ στα νιάτα του. Ήταν ένα έργο που ανέβηκε σε ένα μικρό θέατρο της οδού Χιούστον, αλλά οι κριτικές που έλαβε ο Οδυσσέας ευνοϊκότατες. Πιο συγκεκριμένα, το περιοδικό Newsweek τον σύγκρινε με τον Λόρενς Ολίβιε, αναφέροντας: «Κάτι απίστευτο συνέβη. Ένας χοντρός κωμικός ονόματι Ζίρο Μόστελ έδωσε μια παράσταση που ήταν ακόμα πιο εκπληκτική από αυτή του Ολίβιε». Ο Μόστελ έλαβε βραβείο Obie καλύτερης ερμηνείας εκτός Μπρόντγουεϊ για τη σεζόν 1958–59.
Μετά την επιτυχία του Ulysses, ο Μόστελ έλαβε πολλές προτάσεις για να εμφανιστεί σε κλασικούς ρόλους, ειδικά στο εξωτερικό. Ωστόσο, αρνήθηκε τις προσφορές λόγω καλλιτεχνικών διαφορών με τους σκηνοθέτες και χαμηλών αποδοχών. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, οι επιπτώσεις της μαύρης λίστας είχαν μειωθεί, και το 1959 και το 1961 εμφανίστηκε σε δύο επεισόδια της τηλεοπτικής σειράς The Play of the Week.
Δεκαετία του 1960
αριστερά|μικρογραφία| Ο Μόστελ γύρω στο 1960 Στις 13 Ιανουαρίου 1960, ενώ έβγαινε από ένα ταξί μετά την πρόβα για το έργο The Good Soup, ο Μόστελ χτυπήθηκε από λεωφορείο και καταπλακώθηκε το πόδι του. Οι γιατροί ήθελαν να ακρωτηριάσουν το πόδι, κάτι που ουσιαστικά θα είχε τερματίσει τη σκηνική του καριέρα. Ο Μόστελ αρνήθηκε, αποδεχόμενος τον κίνδυνο γάγγραινας, και παρέμεινε στο νοσοκομείο τέσσερις μήνες. Ο τραυματισμός είχε τεράστιο αντίκτυπο για την υπόλοιπη ζωή του, καθώς το πόδι απέκτησε μεγάλες ουλές του πονούσαν και χρειαζόταν συχνά ξεκούραση και μπάνια. Ζήτησε αποζημίωση για τον τραυματισμό προσλαμβάνοντας τον διάσημο Χάρι Λίπσιγκ ως δικηγόρο του. Η υπόθεση έληξε σε συμβιβασμό με αδιευκρίνιστο ποσό. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, όποτε παρακολουθούσε παραστάσεις στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης, ο Μόστελ κρατούσε μπαστούνι το οποίο συνδύαζε με μια κάπα.
Την ίδια χρονιά, ο Μόστελ ανέλαβε το ρόλο του Εστραγκόν σε μια τηλεοπτική μεταφορά του Περιμένοντας τον Γκοντό. Το 1961 έπαιξε τον Ζαν στον Ρινόκερος με πολύ ευνοϊκές κριτικές.
Το 1962 ο Μόστελ άρχισε να δουλεύει για τον ρόλο του Ψεύδολου στο μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ A Funny Thing Happened on the Way to the Forum, που έμελλε να γίνει ένας από τους πιο αξέχαστους ρόλους του. Ο ρόλος του Ψεύδολου προσφέρθηκε αρχικά στον Φιλ Σίλβερς, ο οποίος τον αρνήθηκε, λέγοντας ότι ήταν παρωχημένος. Αρχικά, ούτε ο Μόστελ ήθελε να κάνει τον ρόλο, τον οποίο θεωρούσε υποβάθμιση, αλλά τον έπεισαν η γυναίκα και ο ατζέντης του. Οι κριτικές ήταν εξαιρετικές και το έργο έκανε μεγάλη εμπορική επιτυχία, πραγματοποιώντας 964 παραστάσεις και αποδίδοντας την ιδιότητα του αστεριού στον Μόστελ (ο οποίος κέρδισε βραβείο Τόνι καλύτερου ηθοποιού σε μιούζικαλ για αυτόν τον ρόλο). Μια κινηματογραφική εκδοχή του έργου κυκλοφόρησε το 1966, με πρωταγωνιστές επίσης τους Μόστελ και Σίλβερς.
Ο Μόστελ το 1968 εμφανίστηκε ως Ποτέμκιν στην ταινία Μεγάλη Αικατερίνη (Great Catherine) και την επόμενη χρονιά πήρε το ρόλο του Μαξ Μπιάλιστοκ στην ταινία Αυτοί οι τρελοί τρελοί παραγωγοί . Ο Μόστελ στην αρχή αρνήθηκε να δεχτεί τον ρόλο του Μαξ, αλλά ο σκηνοθέτης Μελ Μπρουκς τον έπεισε να δείξει το σενάριο στη σύζυγό του, η οποία στη συνέχεια ζήτησε από τον Μόστελ να το κάνει. Η ερμηνεία του έλαβε αρχικά μεικτές κριτικές και η ταινία συνολικά δεν είχε μεγάλη επιτυχία την εποχή της κυκλοφορίας της. Η κωμωδία, ωστόσο, έκτοτε έχει γίνει κλασική τις δεκαετίες που μεσολάβησαν μετά την πρεμιέρα της. Αναλογιζόμενος αυτή την αυξανόμενη δημοτικότητα, ο Ρότζερ Ίμπερτ, κριτικός της εφημερίδας Chicago Sun-Times, έγραψε το 2000: «Αυτή είναι μια από τις πιο αστείες ταινίες που έγιναν ποτέ».
Τα τελευταία χρόνια
δεξιά|μικρογραφία| Ο Ζίρο Μόστελ το 1973 στα γυρίσματα της ταινίας Fore Play Την τελευταία του δεκαετία, το αστέρι του Μόστελ άρχισε να φθίνει, καθώς εμφανιζόταν σε ταινίες που έγιναν δεκτές με αδιαφορία τόσο από τους κριτικούς όσο και από το ευρύ κοινό, όπως είναι Η μεγάλη ληστεία της τραπέζης (The Great Bank Robbery) και Μια φορά... ένας παλιάνθρωπος (Once Upon a Scoundrel). Στη δεκαετία του 1970, έπαιζε συχνά δεύτερους και όχι πρωταγωνιστικούς ρόλους.
Οι πιο αξιοσημείωτες ταινίες του Μόστελ αυτά τα χρόνια περιλαμβάνουν την κινηματογραφική εκδοχή του Ρινόκερου (εμφανίζεται με τον συμπρωταγωνιστή των Παραγωγών Τζιν Γουάιλντερ), Καυτή πέτρα (The Hot Rock) και Η βιτρίνα (όπου έπαιξε τον Χέκι Μπράουν, έναν ερμηνευτή στη μαύρη λίστα του οποίου η ιστορία μοιάζει με τη δική του, και για το οποίο προτάθηκε για βραβείο BAFTA β' ανδρικού ρόλου). Ο σεναριογράφος Γουόλτερ Μπέρνσταϊν βάσισε χαλαρά στον χαρακτήρα του Χέκι Μπράουν στον τηλεοπτικό ηθοποιό Φίλιπ Λεμπ, ο οποίος ήταν φίλος του Μόστελ. Στο Μπρόντγουεϊ, πρωταγωνίστησε στις αναβιώσεις των έργων Ulysses in Nighttown (έχοντας υποψηφιότητα για Tony Καλύτερου Ηθοποιού) και Ο βιολιστής στη στέγη. Έκανε επίσης αξέχαστες εμφανίσεις σε παιδικές εκπομπές όπως Sesame Street και The Electric Company. Εμφανίστηκε επίσης ως γκεστ σταρ στον δεύτερο κύκλο του 'Muppet Show', στα μέσα του 1977. Ο Μόστελ ήταν ο μόνος καλεσμένος στην ιστορία της εκπομπής που πέθανε πριν μεταδοθεί η εμφάνισή του.
Θάνατος
Τους τελευταίους τέσσερις μήνες της ζωής του, ο Μόστελ ακολουθούσε διατροφικά ακατάλληλη δίαιτα (που αργότερα περιγράφεται από τους φίλους του ως δίαιτα λιμοκτονίας) που μείωσε το βάρος του από 137 σε 97 κιλά. Στις πρόβες για το έργο The Merchant (στο οποίο ο Μόστελ έπαιζε μια διασκευή του σεξπιρικού Σάιλοκ) στη Φιλαδέλφεια, σωριάστηκε στο καμαρίνι του και μεταφέρθηκε στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Thomas Jefferson. Διαγνώστηκε με αναπνευστική διαταραχή και θεωρήθηκε ότι δεν διέτρεχε κίνδυνο και επρόκειτο να βγει σύντομα. Ωστόσο, στις 8 Σεπτεμβρίου 1977, ο Μόστελ παραπονέθηκε ότι ζαλιζόταν και έχασε τις αισθήσεις του. Οι θεράποντες γιατροί δεν κατάφεραν να τον επαναφέρουν στη ζωή και το ίδιο βράδυ διαπιστώθηκε ο θάνατός του. Πιστεύεται ότι έπαθε ανεύρυσμα αορτής.
Σύμφωνα με την τελευταία του επιθυμία, η οικογένειά του δεν έκανε κηδεία ούτε μνημόσυνο. Ο Μόστελ αποτεφρώθηκε μετά τον θάνατό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Ιωάννης Βούλτζος
Ο Ιωάννης Βούλτζος (1890 - 1945) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Κωνσταντίνου Βούλτζου και της Ελένης Πάϊκου και καταγόταν από παλιά οικογένεια της Ζακύνθου Υπήρξε βουλευτής Ζακύνθου. στην Κ' Περίοδο, από τις 31 Μαΐου ως 29 Οκτωβρίου 1915 και από τις 12 Ιουλίου 1917 ως 10 Σεπτεμβρίου 1920.
Ήταν παντρεμένος με την Ασπασία Αλεξάνδρου Ρώμα και είχε έναν γιο, τον Αλέξανδρο - Κωνσταντίνου Βούλτζο.
Αναφορές
Κατηγορία:Βουλευτές Ζακύνθου
Φαουστίνα Μπενίτες
H Μαρία Φαουστίνα Μπενίτες Άβιλα (María Faustina Benítez Ávila, 15 Φεβρουαρίου 1793 - 12 Αυγούστου 1870) ήταν η σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Χουάν Άλβαρες.