cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
RedTube
Θεατές
Από το 2009, τρεις από τις μεγαλύτερες ιστοσελίδες πορνό "RedTube, το YouPorn και το Pornhub — συλλογικά έχουν μόνο 100 εκατομμύρια μοναδικούς επισκέπτες".
Απόκτηση
Η Manwin κατατεθεί συγχώνευση για την απόκτηση RedTube.com από Bright Imperial Ltd στις 31 ιουλίου 2013.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ερωτικοί και πορνογραφικοί ιστότοποι
Χέρεφορντ
Το Χέρεφορντ (αγγλικά: Hereford) είναι πόλη με καθεδρικό, πολιτική ενορία και η κομητεία του Χέρεφορντσαϊρ της Αγγλίας. Βρίσκεται στον ποταμό Γιάι, περίπου 25 χιλιόμετρα ανατολικά των συνόρων με την Ουαλία, 40 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Γούστερ και 37 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από το Γκλόστερ. Με πληθυσμό 60.800 κατοίκους, είναι μακράν ο μεγαλύτερος οικισμός στο Χέρεφορντσάιρ.
Ένα πρώιμο συμβούλιο της πόλης χρονολογούμενο από το 1189 χορηγήθηκε από τον Ριχάρδο Α΄ της Αγγλίας, όπου αναφέρεται ως «Χέρεφορντ στην Ουαλία». Το Χέρεφορντ έχει αναγνωριστεί ως πόλη από αμνημονεύτων χρόνων, με το καθεστώς να επιβεβαιώνεται τον Οκτώβριο του 2000.
Τώρα είναι γνωστό κυρίως ως εμπορικό κέντρο για την ευρύτερη γεωργική και αγροτική περιοχή. Τα προϊόντα από το Χέρεφορντ περιλαμβάνουν: μηλίτη, μπύρα, δερμάτινα είδη, κράματα νικελίου, πουλερικά, χημικά και βοοειδή, συμπεριλαμβανομένης της περίφημης φυλής Χέρεφορντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας
Πανφόρτε
Το πανφόρτε (panforte) είναι παραδοσιακό ιταλικό επιδόρπιο που περιέχει φρούτα και ξηρούς καρπούς και μοιάζει με κέικ φρούτων. Χρονολογείται τον 13ο αιώνα στην πόλη Σιένα στην περιοχή Τοσκάνη της Ιταλίας. Έγγραφα από το 1205 δείχνουν ότι το πανφόρτε καταβλήθηκε στους μοναχούς και τις μοναχές της τοπικής μονής ως δασμός ή φόρος της δεκάτης που οφειλόταν την έβδομη Φεβρουαρίου του ίδιου έτους. Κυριολεκτικά, πανφόρτε σημαίνει «ισχυρό ψωμί», το οποίο αναφέρεται στην πικάντικη γεύση του. Το αρχικό όνομα του πανφόρτε ήταν «panpepato» (πιπεράτο ψωμί), λόγω του έντονου πιπεριού που χρησιμοποιείται. Υπάρχουν αναφορές από τους Σταυροφόρους που μετέφεραν πανφόρτε μαζί τους στις αναζητήσεις τους και τη χρήση των πανφόρτε στις πολιορκίες.
Η διαδικασία της παρασκευής πανφόρτε είναι αρκετά απλή. Διαλύεται ζάχαρη σε μέλι και διάφοροι ξηροί καρποί, φρούτα και μπαχαρικά αναμειγνύονται μαζί με το αλεύρι. Ολόκληρο το μείγμα ψήνεται σε ένα ρηχό ταψί. Το τελικό κέικ πασπαλίζεται με ζάχαρη άχνη. Τα εμπορικά παρασκευασμένα πανφόρτε τυλίγονται συχνά με μια λωρίδα ρυζόχαρτου.
Επί του παρόντος υπάρχουν πολλά καταστήματα στην Ιταλία που παράγουν πανφόρτε, κάθε συνταγή διατηρεί με ζήλο την ερμηνεία του πρωτότυπου παρασκευάσματος και συσκευάζεται με ένα χαρακτηριστικό περιτύλιγμα. Συνήθως ένα μικρό κομμάτι σερβίρεται με καφέ ή με κάποιο γλυκό κρασί που συνοδεύει επιδόρπιο μετά από ένα γεύμα, αν και μερικοί το απολαμβάνουν με τον καφέ τους για πρωινό.
Στη Σιένα, η οποία θεωρείται από πολλούς, αν όχι από τους περισσότερους κατοίκους της, ως η πρωτεύουσα του πανφόρτε στην Ιταλία, μερικές φορές λέγεται ότι το πανφόρτε θα πρέπει κανονικά να περιλαμβάνει δεκαεπτά διαφορετικά συστατικά. Δεκαεπτά είναι ο αριθμός των «Contrade» (contrada: μια περιοχή) εντός των τειχών της πόλης.
Κατηγορία:Χριστουγεννιάτικα εδέσματα Κατηγορία:Ιταλικά επιδόρπια
Βυζαντινή ανακατάληψη της Κιλικίας
Η Ρωμαϊκή (Βυζαντινή) ανακατάληψη της Κιλικίας είναι μία σειρά συγκρούσεων και εμπλοκών μεταξύ των δυνάμεων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας υπό τον Νικηφόρο Β΄ Φωκά και τον Χαμδανίδη ηγεμόνα του Χαλεπίου Σαΐφ αλ-Ντάουλα (Sayf al-Dawla), για τον έλεγχο της περιοχής της Κιλικίας στη νοτιοανατολική Μ. Ασία. Μετά τις μουσουλμανικές κατακτήσεις του 7ου αι., η Κιλικία είχε γίνει μία μεθοριακή επαρχία του μουσουλμανικού κόσμου και μία βάση για τακτικές επιδρομές εναντίον των ρωμαϊκών επαρχιών στη Μ. Ασία. Όμως στα μέσα του 10ου αι. ο κατακερματισμός του χαλιφάτου των Αββασιδών και η ενίσχυση της Ρωμανίας υπό τη δυναστεία των Μακεδόνων επέτρεψαν στους Ρωμαίους να προχωρήσουν σταδιακά στην επίθεση. Υπό τον στρατιωτικό Αυτοκράτορα Νικηφόρο Β΄ Φωκά (κυβ. 963–969) και με τη βοήθεια του στρατηγού (και μελλοντικού Αυτοκράτορα) Ιωάννη Τσιμισκή, οι Ρωμαίοι ξεπέρασαν την αντίσταση του Σαΐφ αλ-Ντάουλα, ο οποίος είχε αναλάβει τον έλεγχο των πρώην αββασιδικών συνόρων στη βόρεια Συρία· ξεκίνησαν μία σειρά επιθετικών εκστρατειών και το 964–965 ανακατέλαβαν την Κιλικία. Η επιτυχημένη ανάκτηση άνοιξε τον δρόμο για την ανακατάληψη της Κύπρου και της Αντιόχειας τα επόμενα χρόνια και την εξάλειψη των Χαμδανιδών ως ανεξάρτητης δύναμης στην περιοχή.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Χάρτης των Χαμδανιδών στη μεγαλύτερη εξάπλωσή τους υπό τον αλ-Ντάουλα, π. 955.
Από τα μέσα του 10ου αι. η Ρωμανία βρισκόταν εν μέσω ανόρθωσης. Το 961 είχαν ανακτήσει την Κρήτη από τους μουσουλμάνους και, μετά την κατάκτηση, ήταν προετοιμασμένοι να κάνουν εκστρατείες εναντίον των Αράβων στη Μ. Ασία. Ο εμίρης του Χαλεπίου και ηγεμόνας της δυναστείας των Χαμδανιδών εκείνη την εποχή ήταν ο Σαΐφ αλ-Ντάουλα (κυβ. 945–967). Αξιόπιστος και επιθετικός διοικητής, πραγματοποίησε πολυάριθμες επιδρομές στην ελληνική ενδοχώρα, μέχρι το Ικόνιο. Αφού ο αλ-Ντάουλα επιβεβαίωσε την κυριαρχία του στο Χαλέπι ο το 944, συνέχισε την αραβική πρακτική να κάνει επιδρομές στο ρωμαϊκό έδαφος, ξαναρχίζοντας επίσημα τον πόλεμο το 945/46. Παρά τη συχνότητα και την αποτελεσματικότητα των επιδρομών του στο να διαταράξει το ρωμαϊκό εμπόριο και γενικά να δημιουργήσει χάος στο ανατολικό μέτωπο της Ρωμανίας, οι τακτικές του αλ-Ντάουλα είχαν αμυντικό χαρακτήρα και οι στρατοί του δεν αποτελούσαν ποτέ σοβαρή απειλή για τη Ρωμαϊκή κυριαρχία στη Μ. Ασία. Οι σύγχρονες αραβικές πηγές ισχυρίζονται (ίσως υπερβολικά) ότι οι στρατοί της Ρωμανίας πιθανότατα ξεπερνούσαν τους στρατιώτες του Ντάουλα κατά περίπου 70.000.
Το εμιράτο του αλ-Ντάουλα ήταν εγγενώς αδύναμο. Έλειπε κάθε είδους ναυτική παρουσία, καθώς ο αλ-Ντάουλα προσπάθησε ενεργά να αποφύγει κάθε είδους πίεση στην κυριαρχία της Ρωμανίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Εν τω μεταξύ, το σύστημα Thughur διοίκησης των Χαμδανιδών ήταν αναποτελεσματικό και ανεπαρκές. Η υιοθέτηση από αυτούς του ρωμαϊκού συστήματος Θεμάτων, από το οποίο προέρχεται το όνομα, σε συνδυασμό με τις καταστροφικές επιπτώσεις των τακτικών (καμμένης γης) της Ρωμανίας στο έδαφός τους, το σύστημα Thugur άφησε τις επαρχίες των Χαμδανιδών σε καταστροφή και ένδεια. Η χειμερινή επιδρομή του αλ-Ντάουλα (945-6) είχε μικρό αποτέλεσμα και οι μάχες μεταξύ των δύο δυνάμεων έπαυσαν για λίγα χρόνια.
Το 948 και το 949 οι Ρωμαίοι επιβλήθηκαν σε δύο επιτυχείς εισβολές των Χαμδανιδών και λεηλάτησαν τον Χαντάθ στην πρώτη αποστολή εκείνων και το Μαράς στη δεύτερη, ακόμη έκαναν έφοδο μέχρι την Αντιόχεια. Το 950 ο αλ-Ντάουλα επιχείρησε να επιτεθεί στο Ρωμαϊκό έδαφος και συντρίφθηκε από τον Λέοντα Φωκά, χάνοντας 8.000 άνδρες στην "καταστροφική αποστολή". Αργότερα τον ίδιο χρόνο ο αλ-Ντάουλα προσπάθησε ξανά να επιτεθεί στο Ρωμαϊκό έδαφος, απορρίπτοντας τις προσφορές για ειρήνη, αλλά σύντομα αναγκάστηκε να αποσυρθεί από τον ερχόμενο χειμώνα. Τον επόμενο χρόνο ο Βάρδας Φωκάς ξεκίνησε μία ανεπιτυχή αποστολή στην Κιλικία σε μία προσπάθεια να αποτρέψει τους Άραβες από την επισκευή ορισμένων στρατηγικών φρουρίων. Δύο χρόνια αργότερα ο Βάρδας προσπάθησε για άλλη μία φορά, αλλά δεν κατάφερε να εισβάλει στην Κιλικία του αλ-Ντάουλα. Οι Χαμδανίδες θα αντισταθούν σε δύο ακόμη Ρωμαϊκές επιθέσεις, το 954 και το 955.
Οι πιο σοβαρές συγκρούσεις ξεκίνησαν την άνοιξη του 956, όταν ο αλ-Ντάουλα ξεκίνησε μία νέα εισβολή στο Ρωμαϊκό έδαφος. Ο Ιωάννης Τσιμισκής, διοικητής του Ρωμαϊκού στρατού, κατάφερε να αντεπιτεθεί με μία δική του εισβολή στην Κιλικία, κατορθώνοντας να εξασφαλίσει ένα πέρασμα στα μετόπισθεν του αλ-Ντάουλα. Ωστόσο, όταν οι δύο συγκρούστηκαν, ο αλ-Ντάουλα κέρδισε αποφασιστικά, σκοτώνοντας 4.000 άνδρες του Τσιμισκή. Ταυτόχρονα, ο Λέων Φωκάς εισέβαλε στη Συρία, ενεπλάκη σε μάχη και νίκησε τον εξάδερφο του αλ-Ντάουλα, τον Αμπούλ Ασαΐρ. Το 957 ο Νικηφόρος κατάφερε να καταλάβει και στη συνέχεια να λεηλατήσει τον Χαντάθ, και ο Αλ Ντάουλα δεν μπόρεσε να απαντήσει λόγω της ανακάλυψης ενός σχεδίου εναντίον του. Από εκεί η φορά των εξελίξεων συνέχισε να στρέφεται εναντίον της αλ-Ντάουλα. Το 958 οι Τσιμισκής εισέβαλε για άλλη μία φορά στα αραβικά εδάφη, καταλαμβάνοντας τη Ντάρα και νικώντας έναν στρατό 10.000 ανδρών υπό τον Νάντζα, υπαρχηγό του Αλ Ντάουλα. Τον επόμενο χρόνο ο Λέων Φωκάς επέφερε μία επιδρομή, που επεκτάθηκε μέχρι τον Κύρρο.
Κλήση για τζιχάντ
Οι εντάσεις έφτασαν στο αποκορύφωμά τους το 960 όταν ο αλ-Ντάουλα κήρυξε τζιχάντ. Αυτή η έκκληση για ιερό πόλεμο, και η συνακόλουθη στρατολόγηση και συγκέντρωση των δυνάμεών του, ήταν η προσπάθεια του αλ-Ντάουλα να εκμεταλλευτεί μία αντιληπτή αδυναμία στις άμυνες της Ρωμανίας μετά την αναχώρηση του Νικηφόρου στην Κρήτη. Εν τω μεταξύ ο Λέων πέρασε σε μουσουλμανικό έδαφος, αποφεύγοντας το κύριο βάρος των δυνάμεων του αλ-Ντάουλα, λεηλατώντας καθώς προχωρούσε. Όταν ένας αραβικός στρατός υπό τον στρατηγό Αί ιμπν Χαμντάν επέστρεψε πίσω μετά από επιδρομές στο ρωμαϊκό έδαφος, ο Λέων έστησε ενέδρα και το κατέστρεψε, σφάζοντας τους στρατιώτες και ανακτώντας λάφυρα ρωμαϊκής και αραβικής προέλευσης. Το συσωρευτικό αποτέλεσμα των ηττών του αλ-Ντάουλα ήταν εξωτερικό αλλά και εσωτερικό, καθώς η δική του κυβέρνηση άρχισε να χάνει την πίστη του σε αυτόν. Δυστυχώς για τον αλ-Ντάουλα, ο Νικηφόρος επέστρεψε τώρα νικητής από την Κρήτη με την πλειοψηφία του Ρωμαϊκού στρατού. Από το 961 έως το 962, ο Νικηφόρος οδήγησε τα στρατεύματά του στην Κιλικία, παίρνοντας γρήγορα τον Ανάζαρβο. Ο Αυτοκράτορας αποσύρθηκε στο Ρωμαϊκό έδαφος για το Πάσχα του 962 και επέστρεψε το φθινόπωρο, προκειμένου να εκδιώξει τον αλ-Ντάουλα, ο οποίος βρισκόταν ο ίδιος την Κιλικία, έξω από την επαρχία. Εισέβαλε στα αραβικά εδάφη με στρατό 70.000 ατόμων, καταλαμβάνοντας το Μαράς, το Σίσιο ν, το Ντουλούκ και το Μανμπίτζ. Ο Νικηφόρος αγνόησε την προέλαση του αλ-Ντάουλα και έφερε τον στρατό του στο Χαλέπιο στα μέσα Δεκεμβρίου, τον οποίο κατάφερε να καταλάβει και να λεηλατήσει.
Το 963, ο πόλεμος έληξε μεταξύ των δύο δυνάμεων, καθώς ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας, ο Ρωμανός Β΄ είχε αποβιώσει πρόσφατα, και επρόκειτο να ακολουθήσει μία σύντομη κρίση διαδοχής, κατά την οποία ο Νικηφόρος θα ανέβαινε στον θρόνο ως Νικηφόρος Β΄ (κυβ. 963–969 ). Ωστόσο για το τέλος των Χαμδανιδών, τα πράγματα ήταν λιγότερο ειρηνικά. Ο αλ-Ντάουλα αντιμετώπισε τη μία εξέγερση μετά από την άλλη, πρώτα το 961, που πραγματοποιήθηκε από τον Ιμπν αζ-Ζαγιάτ, στη συνέχεια το 963 από τον Χιμπάτ Αλλάχ και τέλος το 963-64 από τον Νάντζα. Μία σύντομη αραβική επιδρομή αντιμετωπίστηκε από τον Ιωάννη Τσιμισκή, ο οποίος διορίστηκε διάδοχος του Νικηφόρου Β΄ κατά την ενθρόνισή του. Αυτός σύντομα εισέβαλε στην Κιλικία, νίκησε έναν αραβικό στρατό και προσπάθησε να πολιορκήσει το σημαντικό φρούριο της Μόψουεστίας ανεπιτυχώς.
Τελική κατάκτηση της Κιλικίας
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Τα ρωμαϊκά θέματα της Ασίας πριν από την κατάκτηση της Κιλικίας Μέχρι τη στιγμή που ο Νικηφόρος Β΄ έγινε Αυτοκράτορας, μετά την επιτυχή κατάληψη της Κρήτης, είχε αποφασίσει για ένα μεγαλύτερο σχέδιο επέκτασης του Ρωμαϊκού εδάφους, αντί να λεηλατήσει απλώς τις αραβικές πόλεις και να αποσυρθεί. Ξεκίνησε την εισβολή του το φθινόπωρο του 964 και ξεκίνησε με στρατό 40.000 ανδρών. Άρχισε απλώνοντας το ελαφρύτερο πεζικό του σε όλη την επαρχία της Κιλικίας και τους διέταξε να λεηλατήσουν και να λαφυραγωγήσουν τα χωριά, για να εξασφαλίσουν μία γενική ατμόσφαιρα σύγχυσης και αταξίας μεταξύ της διοίκησης του αλ-Ντάουλα. Ο Νικηφόρος Β΄ στη συνέχεια βάδισε με το κύριο τμήμα των δυνάμεών του, τον Αυτοκρατορικό Στρατό συν τις δυνάμεις των θεμάτων της Μ. Ασίας, μέσω αραβικού εδάφους και άρχισε να καταλαμβάνει μεγάλα φρούρια και πόλεις. Πήρε τα Άδανα, το Aνάζαρβο και άλλες είκοσι οχυρωμένες πόλεις. Στη συνέχεια προχώρησε στη Μοψουεστία. Η Ταρσός και η Μοψουεστία ήταν τα δύο μεγαλύτερα φρούρια που παρέμειναν στην περιοχή. Ο Νικηφόρος Β΄ συνειδητοποίησε γρήγορα, αφού έριξε βλήματα με καταπέλτες στην πόλη, ότι μόνο μία παρατεταμένη πολιορκία θα καταφέρει να αναγκάσει τη Mοψουεστία να συνθηκολογήσει. Σύντομα, με τον ερχομό του χειμώνα, ο Νικηφόρος Β΄ υποχώρησε στην περιφέρεια του, την Καισάρεια, όπου πέρασε το διάστημα προετοιμάζοντας την εκστρατευτική περίοδο του επόμενου έτους για τις πολιορκίες της Μοψουεστίας και της Ταρσού.
Ήταν περίπου εκείνη την εποχή, που στην Κύπρο ο Ρωμαίος στρατηγός Νικήτας Χαλκούτσης έκανε εξέγερση. Η φύση των συνθηκών αυτής της στάσης είναι αμφίβολη λόγω έλλειψης πηγών, αλλά είναι σαφές ότι οι αρχές των Αββασιδών δεν είχαν συμμετοχή σε αυτό, και ήταν επιτυχημένο. Τελικά το νησί επιστράφηκε στους Ρωμαίους και επανεντάχθηκε στο Σύστημα Θεμάτων.
Συνέπεια
Μετά την κατάρρευση μίας αναταραχής στην Πόλη την άνοιξη του 966, ο Νικηφόρος Β΄ ξεκίνησε για άλλη μία φορά προς τα ανατολικά. Η στρατηγική του Αυτοκράτορα δεν ήταν παραδοσιακής ρωμαϊκής προέλευσης, αλλά συνδύαζε τις τακτικές που χρησιμοποιούσαν οι Άραβες με τη δική του στρατηγική. Απέφυγε σε μεγάλο βαθμό την ανοιχτή αντιπαράθεση, τη λεηλασία, την επιδρομή και την κατάληψη πόλεων όπου μπορούσε. Προχώρησε ανατολικά με τον στρατό του από την Κωνσταντινούπολη, ενώθηκε με τις νέες του δυνάμεις, καθώς πέρασε από τη Ρωμαϊκή Κιλικία και προχώρησε στη Συρία. Ο Νικηφόρος Β΄ οδήγησε σύντομα τον στρατό του στην Αντιόχεια, όπου έστησε μία ελαφριά πολιορκία και άρχισε να κάνει επιδρομές στην ύπαιθρο.
Το φθινόπωρο του 967, ο Αυτοκράτορας κατέλαβε πολλά οχυρά στη νότια Συρία και τελικά ήρθε στην Τρίπολη. Heθελε να συναντηθεί με το ναυτικό του εκεί, αλλά οι άνεμοι και οι παλίρροιες δεν συνεργάστηκαν και δεν μπόρεσε να πολιορκήσει την πόλη. Αντίθετα βάδισε βόρεια προς το φρούριο της Άρκα, το οποίο σύντομα κατέλαβε και λεηλάτησε. Ήταν περίπου εκείνη την εποχή το 967, που ο Αλ Ντάουλα απεβίωσε. Ο διάδοχός του, Σαντ αλ-Ντάουλα (Sa'd al-Dawla), ήταν ένας αδύναμος και αναποτελεσματικός ηγεμόνας, και μέχρι να ανέβει στον θρόνο, το έδαφος των Χαμδανιδών είχε γίνει ένα απλό πεδίο μάχης, στο οποίο οι Ρωμαίοι και οι Φατιμίδες μπορούσαν να λύσουν τις διαφορές τους. Ο Νικηφόρος Β΄ δεν σταμάτησε τη λεηλασία της Συρίας μέχρι την άνοιξη του 969, οπότε επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. Ωστόσο, άφησε μία μεγάλη φρουρά σε μία ακρόπολη δικής του κατασκευής έξω από την Αντιόχεια, προκειμένου να διατηρήσει την πολιορκία. Περίπου έναν χρόνο αργότερα, οι ρωμαϊκές δυνάμεις ανακατέλαβαν την Αντιόχεια και καθιέρωσαν τον ρωμαϊκό έλεγχο της περιοχής.
Μετά την απώλεια της Κιλικίας και της Αντιόχειας, το κράτος των Χαμδανιδών άρχισε να αποσυντίθεται γρήγορα. Μία σειρά από εξεγέρσεις θα διασπάσουν και θα συντρίψουν την εξουσία της δυναστείας, και το κράτος θα αντέξει μόλις ως το τέλος του αιώνα, πριν υποβληθεί σε υποταγή και στη συνέχεια διαλυθεί από τη δυναστεία των Φατιμιδών της Αιγύπτου, η οποία με τη σειρά της θα ανέλθει για να κυριαρχήσει στο Λεβάντε και την εγγύς Ανατολή για αιώνες. Η Ρωμανία, από την άλλη πλευρά, θα συνέχιζε να επεκτείνεται διαδοχικά υπό τους Αυτοκράτορες Νικηφόρο Β΄, Ιωάννη Β΄ Τσιμισκή και Βασίλειο Β΄. Στην πραγματικότητα, οι Ρωμαίοι θα έβλεπαν σχεδόν ανεξέλεγκτη επέκταση για περισσότερο από έναν αιώνα από τις κατακτήσεις της Κιλικίας και της Αντιόχειας, αλλά τελικά υποχώρησαν στη Σελτζουκική εξάπλωση με τη μάχη του Μαντζικέρτ το 1071.
Πηγές
Κατηγορία:Μεσαιωνική Κιλικία Κατηγορία:Αραβοβυζαντινοί Πόλεμοι Κατηγορία:Βυζαντινή Μικρά Ασία Κατηγορία:Δεκαετία 960 στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Πόλεμοι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Συγκρούσεις της δεκαετίας 960
Μπρτσκο
Το Μπρτσκο (σερβικά: Брчко ή Brčko) είναι πόλη και διοικητική έδρα της περιφέρειας Μπρτσκο, στη βόρεια Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Σάβα απέναντι από την Κροατία. Από το 2013 έχει πληθυσμό 39.893 κατοίκους.
Το Μπρτσκο είναι η μόνη πλήρως αυτοδιοικούμενη ελεύθερη πόλη που υπάρχει αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη.
Ονομασία
Το όνομα της πόλης είναι πολύ πιθανό να συνδέεται με τους Βρεύκους, μια υποφυλή των Παννονικών φυλών των Ιλλυριών που μετανάστευσαν στην περιοχή γύρω από το σημερινό Μπρτσκο από τα εδάφη του πολιτισμού Γιάμναγια την 3η χιλιετία π.Χ. Οι Βρεύκοι αντιστάθηκαν πολύ στους Ρωμαίους, αλλά κατακτήθηκαν τον 1ο αιώνα π.Χ. και πολλοί πουλήθηκαν ως σκλάβοι μετά την ήττα τους. Άρχισαν να λαμβάνουν τη ρωμαϊκή υπηκοότητα επί Τραϊανού.
Αρκετοί Βρεύκοι μετανάστευσαν και εγκαταστάθηκαν στη Δακία, όπου μια πόλη ονόματι Μπέρετσκ ή Μπρέτσκου, ένας ποταμός ονόματι Μπρέτσκου, και ένα βουνό ονόματι Μπρετσκουλούι στη σημερινή Ρουμανία πήραν τα ονόματά τους από αυτούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαμέρισμα του Μπρτσκο Κατηγορία:Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση
Το Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση (World Wide Fund for Nature ή World Wildlife Fund), ή WWF όπως είναι γνωστό, είναι διεθνής μη κυβερνητικός οργανισμός για τη διατήρηση,την έρευνα και την αποκατάσταση του περιβάλλοντος. Είναι ο μεγαλύτερος οργανισμός προστασίας και αποκατάστασης του περιβάλλοντος, με περισσότερα από 5 εκατομμύρια μέλη παγκοσμίως, με παρουσία σε περισσότερες από 90 χώρες ενώ υποστηρίζει 100 προγράμματα διατήρησης και αποκατάστασης του περιβάλλοντος σε ολόκληρο τον κόσμο. Αποτελεί επίσης φιλανθρωπία, με περίπου το 9% της χρηματοδότησής του να προέρχεται από εθελοντικές δωρεές από ιδιώτες και επιχειρήσεις.
Αποστολή του οργανισμού είναι «να σταματήσει και να αντιστρέψει την καταστροφή του περιβάλλοντός μας». Σήμερα, μεγάλο μέρος από την προσπάθειά του επικεντρώνεται στην διατήρηση των τριών βιωμάτων που περιλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας βιοποικιλότητας, τα δάση, τα οικοσυστήματα γλυκού νερού, τους ωκεανούς και τις ακτές. Παράλληλα ασχολείται με την προστασία των απειλούμενων ειδών, τη μόλυνση του περιβάλλοντος και την κλιματική αλλαγή.
Ιστορία
Ο οργανισμός ιδρύθηκε ως φιλανθρωπικό ταμείο στις 11 Σεπτεμβρίου 1961, στην πόλη Μορζ (Morges) της Ελβετίας, με το όνομα Παγκόσμιο Ταμείο Άγριας Φύσης (World Wildlife Fund). Αποτέλεσε πρωτοβουλία των Τζούλιαν Χάξλεϊ (Julian Huxley) και Μαξ Νίκολσον (Max Nicholson), οι οποίοι είχαν τριακονταετή εμπειρία στο να φέρνουν σε επαφή προοδευτικούς διανοούμενους με μεγάλες επιχειρήσεις δια μέσω της δεξαμενής σκέψης Πολιτικού και Οικονομικού Σχεδιασμού (Political and Economic Planning think tank).
Στο ιδρυτικό καταστατικό του, ο οργανισμός ανέφερε ότι η αρχική αποστολή του ήταν η «διατήρηση της παγκόσμιας χλωρίδας, πανίδας, των δασών, του τοπίου, του νερού, του εδάφους και άλλων φυσικών πόρων μέσω της διαχείρισης της γης, της έρευνας και τη δημοσιότητας, του συντονισμού των προσπαθειών, της συνεργασίας με κάθε ενδιαφερόμενο μέλος και με όλους τους άλλους κατάλληλους τρόπους».
Τα χρόνια που ακολούθησαν ο οργανισμός άνοιξε γραφεία και ξεκίνησε δράσεις ανά τον κόσμο. Ο αρχικός στόχος των δραστηριοτήτων του ήταν η προστασία των απειλούμενων ειδών. Καθώς περισσότεροι πόροι γίνονταν διαθέσιμοι, οι δράσεις του επεκτάθηκαν και σε άλλους τομείς όπως η διατήρηση της βιολογικής ποικιλότητας, της βιώσιμης χρήσης των φυσικών πόρων, της μείωσης της μόλυνσης και της αλόγιστης κατανάλωσης.
Το 1986 ο οργανισμός άλλαξε την ονομασία του σε Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση (World Wide Fund for Nature), διατηρώντας τα αρχικά WWF, ώστε να απεικονίζει καλύτερα τον σκοπό των δράσεών του. Παρόλα αυτά, συνεχίζει να λειτουργεί με το αρχικό του όνομα στις ΗΠΑ και τον Καναδά.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 τέλος, ο Πρίγκιπας Μπερνάρντ της Ολλανδίας και ο Πρίγκιπας Φίλιππος, μαζί με μερικούς συνεργάτες, δημιούργησαν το Ταμείο για τη Φύση 1001 (1001 Nature Trust), με σκοπό την κάλυψη των διοικητικών πτυχών του WWF. Η λέσχη αποτελείται από 1001 μέλη που ο καθένας συνείσφερε 10.000 δολάρια στο ταμείο .
Η διαφωνία για τα αρχικά
Το 200 το Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση μήνυσε την Παγκόσμια Ομοσπονδία Πάλης (World Wrestling Federation, όπου σήμερα ονομάζεται World Wrestling Entertainment) για μη νόμιμες εμπορικές πρακτικές. Οι δύο πλευρές μοιράζονταν τα αρχικά WWF από το φθινόπωρο του 1979 και η περιβαλλοντική οργάνωση ισχυρίστηκε ότι η εταιρία είχε παραβιάσει μία συμφωνία του 1994 σχετικά με τη διεθνή χρήση των αρχικών.
Στις 10 Αυγούστου 2001, ένα Βρετανικό δικαστήριο έκρινε υπέρ του Παγκόσμιου Ταμείου για τη Φύση. Η Παγκόσμια Ομοσπονδία Πάλης άσκησε έφεση τον Οκτώβριο του 2001. Όμως, στις 5 Μαΐου 2002 η ομοσπονδία άλλαξε τη διεύθυνση της ιστοσελίδας της από wwf.com σε wwe.com και αντικατέστησε κάθε αναφορά WWF στην ιστοσελίδα με το WWE, ως προοίμιο της αλλαγής του ονόματος της εταιρίας σε World Wrestling Entertainment. Ο κωδικός της μετοχής της επίσης άλλαξε από WWF σε WWE.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μη κυβερνητικές οργανώσεις Κατηγορία:Οικολογικές οργανώσεις
Λίτσφιλντ
Το Λίτσφιλντ (αγγλικά: Lichfield) είναι πόλη με καθεδρικό και αστική κοινότητα στο Σταφορντσάιρ, Αγγλία. Το Λίτσφιλντ βρίσκεται περίπου 25 χιλιόμετρα βόρεια από το Μπέρμιγχαμ, 13 χιλιόμετρα από το Ρούτζλι και 14 χιλιόμετρα από το Γουόλσολ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του εκτιμήθηκε σε 32.219 κατοίκους και της ευρύτερης περιοχής του Λίτσφιλντ σε 100.700.
Αξιοσημείωτο για τον μεσαιωνικό καθεδρικό ναό με τους τρεις οβελούς, το Λίτσφιλντ ήταν η γενέτειρα του Σάμουελ Τζόνσον, συγγραφέα του πρώτου έγκυρου Λεξικού της αγγλικής γλώσσας. Η καταγεγραμμένη ιστορία της πόλης ξεκίνησε όταν ο Τσαντ της Μερκίας έφτασε για να ιδρύσει την επισκοπή του το 669 μ.Χ. και ο οικισμός αναπτύχθηκε ως το εκκλησιαστικό κέντρο της Μερκίας. Το 2009, βρέθηκε ο θησαυρός του Στάφορντσιρ, ο μεγαλύτερος θησαυρός αποτελούμενος από αγγλοσαξονικά χρυσά και αργυρά τέχνεργα, 6 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Λίτσφιλντ.
Σήμερα, η πόλη διατηρεί την παλιά της σημασία ως εκκλησιαστικό κέντρο και η βιομηχανική και εμπορική της ανάπτυξη είναι περιορισμένη. Το κέντρο της πόλης έχει πάνω από 230 διατηρητέα κτίρια (συμπεριλαμβανομένων πολλών παραδειγμάτων της γεωργιανής αρχιτεκτονικής) και διατηρεί μεγάλο μέρος του ιστορικού της χαρακτήρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας
Προοδευτική δαμαλίτιδα
Επιπλοκές
Οι μυκητιασικές, πρωτοζωικές ή βακτηριακές λοιμώξεις και ο ίδιος ο ιός της δαμαλίτιδας ενδέχεται να καταλήξουν σε σηπτικό σοκ και ενδοαγγειακή πήξη, πέρα από νέκρωση και έλκος στους ιστούς του δέρματος. Μερικοί από αυτούς τους ιστούς μπορεί να επεκταθούν, με αποτέλεσμα να απαιτηθεί όχι μόνο δερματικό μόσχευμα αλλά και χειρουργική αφαίρεση του κατεστραμμένου ιστού προκειμένου να αποφευχθεί η εισαγωγή ενός ξενιστή μοσχεύματος σε ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε μεταμόσχευση οργάνων, στους οποίους η ανοσοκατασταλτική θεραπεία δεν θα επέτρεπε την επούλωση της πληγής.
Θεραπεία
Παράλληλα με ένα δερματικό μόσχευμα, ορισμένα φάρμακα λειτουργούν με θετικό τρόπο. Μεταξύ των φαρμάκων, το cidofovir είχε κάποια επίδραση κατά τις προκαταρκτικές μελέτες. Εκτός από την θεραπεία των λοιμώξεων με αντιιικά και αντιβιωτικά φάρμακα, στα άτομα με HIV ή ανοσοκατασταλτικές νόσους άμεσα ενεργή ήταν και η αντιρετροϊκή θεραπεία. Απαιτείται εντατική φροντίδα και υποστηρικτική θεραπεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σπάνιες ασθένειες
Μοιρολόγια
μικρογραφία | Νικηφόρος Λύτρας, Ψαριανό Μοιρολόι (1888)|263x263εσΜοιρολόγια (από τις αρχαίες ελληνικές λέξεις μοῖρα + λέγω) ονομάζονται τα λυρικά τραγούδια με θρηνητικό, επαινετικό και εγκωμιαστικό χαρακτήρα, τα οποία εκφράζουν θλίψη και πόνο για το θάνατο ενός προσφιλούς προσώπου, και τραγουδιούνται κατά την πρόθεση ή την κηδεία του. Περιγράφεται η ανθρώπινη μοίρα, ο αποχωρισμός από την οικογένεια και οι αρετές του νεκρού. Το μοιρολόι αποτελεί στην Ελλάδα μία από τις σημαντικότερες κατηγορίες δημοτικού τραγουδιού. μικρογραφία | δεξιά | Η Μάρω κι ο Γιάννος, Μοιρολόι Δράμας
Ιστορία
Τα μοιρολόγια έχουν πανάρχαιη καταγωγή και συνεχίζονται αδιακόπως από την αρχαιότητα μέχρι τη σημερινή εποχή.
Στην Αρχαία Ελλάδα κάνουν την εμφάνιση τους ήδη από την εποχή του Ομήρου. Στην Ιλιάδα υπάρχουν τρία μοιρολόγια στις ραψωδίες Ψ και Ω, όπου στο πρώτο ο Αχιλλέας θρηνεί τον Πάτροκλο, ενώ στο δεύτερο και στο τρίτο θρηνούν η Ανδρομάχη και η Εκάβη τον Έκτορα αντίστοιχα. Μάλιστα στο μοιρολόι στο νεκρό Έκτορα, οι γυναίκες που ακολουθούν τα θρηνητικά τραγούδια των αοιδών, αποτελούν έναν προπομπό των σημερινών Μοιρολογήστρων.
Στα νεώτερα χρόνια τα μοιρολόγια βρίσκονται στο απόγειο της καλλιέργειας τους, αλλά και στη σημερινή τους μορφή, κυρίως κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, όπου αποκτούν και χαρακτηριστικά κλέφτικων τραγουδιών. Έχουν υμνητικό και επαινετικό χαρακτήρα, εγκωμιάζοντας το νεκρό και εκφράζοντας το πόνο της απώλειας.
Κατηγορίες μοιρολογιών
Τα μοιρολόγια σύμφωνα με το περιεχόμενο και το χαρακτήρα τους μπορούν να υπαχθούν στις εξής κατηγορίες:
Ακολουθεί ενδεικτικό αλληγορικό μοιρολόι.
Είχα μηλιά στην πόρτα μου και δέντρο στην αυλή μου, και τέντα κατακόκκινη το σπίτι σκεπασμένο, και κυπαρίσσι ολόχρυσο κι ήμουν ακουμπισμένη, είχα κι ασημομάντηλο στο σπίτι κρεμασμένο. Τώρα η μηλιά μαράθηκε, το δέντρο ξεριζώθη, κι η τέντα κατακόκκινη, κι εκείνη μαύρη εγίνη, το κυπαρίσσι το χρυσό, έπεσε και τσακίστη, τ' ασημομάντηλο έσβησε, το σπίτι δε φωτάει.
Μάνη
Τα μοιρολόγια καλλιεργήθηκαν ιδιαίτερα στη Μάνη. Σε εκείνη την περιοχή το μοιρολόι αποτελεί επάγγελμα, που το ασκούν γυναίκες, χωρίς αυτό να είναι απόλυτο.
Τα μανιάτικα μοιρολόγια έχουν ένα ιδιαίτερο καταθλιπτικό χαρακτήρα και εκφράζουν περισσότερο τον πόνο για το χαμένο, παρά τη λυτρωτική κάθαρση του.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Παραδόσεις Κατηγορία:Ταφικά έθιμα Κατηγορία:Κοινωνική φιλοσοφία Κατηγορία:Προφορική επικοινωνία Κατηγορία:Συμπεριφορά Κατηγορία:Επιτάφιοι λόγοι
Λεωνίδας Βρεττάκος
Ο Λεωνίδας Βρεττάκος (1905 - 13 Μαΐου 1985) του Δημητρίου, ήταν Έλληνας γεωπόνος, διοικητής ταγμάτων ασφαλείας επί Κατοχής και μετέπειτα πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1905 και εργάστηκε ως γεωπόνος.
Ο αδερφός του ήταν ο ίλαρχος Τηλέμαχος Βρεττάκος, μέλος της οργάνωσης Ε.Σ. (Ελληνικός Στρατός) που εκτελέστηκε από τον ΕΛΑΣ μετά την διάλυση της αντάρτικης ομάδας του κατά τα τέλη του 1943. Έπειτα από την εκτέλεση του αδερφού του, ο Λεωνίδας Βρεττάκος έγινε ο ιδρυτής και διοικητής του Τάγματος Ασφαλείας της Λακωνίας, που ονομάστηκε "Λεωνίδας" και απαρτιζόταν από 5 Λόχους. Επί των ημερών της διοίκησής του Βρεττάκου στα Τάγματα Ασφαλείας στη Λακωνία πραγματοποιήθηκαν και οι εκτελέσεις Ελλήνων πολιτών στο Μονοδένδρι Λακωνίας. Μετά την απελευθέρωση δε διώχθηκε, αλλά εξελέγη βουλευτής Λακωνίας με το Κόμμα Ελευθεροφρόνων το 1946 και με το Λαϊκό Κόμμα το 1950.
Απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών τον Μάιο του 1985 στην Αθήνα και κηδεύτηκε από τον ιερό ναό των Αγίων Θεοδώρων, στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν παντρεμένος με τη Βαρβάρα και απέκτησε παιδιά. Γιος του ήταν ο μετέπειτα βουλευτής, Δημήτριος Βρεττάκος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Λακωνίας Κατηγορία:Έλληνες γεωπόνοι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Τάγματα ασφαλείας Β Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα των Εθνικοφρόνων
Μάχη του Φιλομήλιου
Η μάχη του Φιλομηλίου (λατινικοποιήθηκε ως Philomelium, σύγχρονο Akşehir) του 1116 είναι σειρά συγκρούσεων μεταξύ ενός Βυζαντινού εκστρατευτικού στρατού υπό τον Αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό και των δυνάμεων του σουλτανάτου του Ρουμ υπό τον σουλτάνο Μαλίκ Σαχ. Συνέβη κατά τη διάρκεια των Βυζαντινο-Σελτζουκικών πολέμων. Οι Σελτζουκικές δυνάμεις επιτέθηκαν στον βυζαντινό στρατό πολλές φορές χωρίς αποτέλεσμα. Έχοντας υποστεί απώλειες στον στρατό του o Μαλίκ Σαχ κατά τη διάρκεια αυτών των επιθέσεων, ζήτησε ειρήνη.
Ιστορικό
Μετά την επιτυχία της Α΄ Σταυροφορίας, οι Ρωμαϊκές ένοπλες δυνάμεις, με επικεφαλής τον Ιωάννη Δούκα τον μεγάλο δούκα (ναύαρχο), ανακατέλαβαν την ακτογραμμή του Αιγαίου και μεγάλο μέρος του εσωτερικού της δυτικής Μ. Ασίας. Ωστόσο, μετά την αποτυχία της Σταυροφορίας του 1101, οι Σελτζούκοι Τούρκοι και οι Δανισμενδίδες Τούρκοι ξανάρχισαν τις επιθετικές τους επιχειρήσεις εναντίον των Ρωμαίων. Μετά τις ήττες τους, οι Σελτζούκοι υπό τον Μαλίκ Σαχ είχαν ανακτήσει τον έλεγχο της κεντρικής Μ. Ασίας, παγιώνοντας εκ νέου ένα βιώσιμο κράτος γύρω από την πόλη του Ικονίου. Ο Αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός, ηλικιωμένος και πάσχων από μία ασθένεια που αποδείχτηκε μοιραία, δεν μπόρεσε να αποτρέψει τις τουρκικές επιδρομές στις ανακτημένες περιοχές της Ρωμαϊκής Μ. Ασίας, αν και η προσπάθεια κατάληψης της Νίκαιας το 1113 ματαιώθηκε από τους Ρωμαίους. Το 1116 ο Αλέξιος Α΄ μπόρεσε να έρθει προσωπικά στο πεδίο και συμμετείχε σε αμυντικές επιχειρήσεις στη βορειοδυτική Μ. Ασία. Με τη βάση του στρατού του στο Λοπάδιον και αργότερα τη Νικομήδεια, επέτυχε να νικήσει τους Τούρκους που εισέβαλαν σε μία μικρή μάχη στο Ποιμανηνόν. Αφού έλαβε ενισχύσεις στον στρατό του, ο Αλέξιος Α΄ αποφάσισε να προχωρήσει στην επίθεση.
Βυζαντινή προέλαση στο Φιλομήλιο
δεξιά|μικρογραφία|226x226εσ|Ο Αυτοκράτορας Αλέξιος Α΄ Κομνηνός.
Στην εκστρατεία του Φιλομήλιου ο Αλέξιος Α΄ οδήγησε το στρατό βαθιά στο εσωτερικό της Μ. Ασίας. Η Άννα Κομνηνή, η πρωταρχική πηγή της εκστρατείας, υπονοεί ότι η πρωτεύουσα των Σελτζούκων Ικόνιο ήταν ο στόχος της αποστολής, αλλά προφανώς ο Αλέξιος Α΄ εγκατέλειψε αυτό το σχέδιο. Αρκέστηκε να οργανώσει μία εμφανή επίδειξη δύναμης και να εκκενώσει από τον ιθαγενή χριστιανικό πληθυσμό τις τουρκοκρατούμενες περιοχές, από τις οποίες περνούσε ο στρατός του. Οι Ρωμαίοι επρόκειτο να χρησιμοποιήσουν έναν νέο σχηματισμό μάχης που σχεδίασε ο Αλέξιος, την παράταξη. Η περιγραφή αυτού του σχηματισμού από την Άννα Κομνηνή είναι τόσο ανακριβής, που είναι άχρηστη. Ωστόσο από την αφήγησή της για τον στρατό εν δράσει αποκαλύπτεται η φύση της παράταξης: ήταν ένας αμυντικός σχηματισμός, ένα κοίλο τετράγωνο με τις αποσκευές στο κέντρο, το πεζικό εξωτερικά και το ιππικό ενδιάμεσα, από όπου μπορούσαν να πραγματοποιήσουν επιθέσεις. Ιδανικός σχηματισμός για την αντιμετώπιση των ρευστών τακτικών μάχης της Τουρκίας, βασισμένων σε επιθέσεις ομάδων από ιπποτοξότες. Ένας παρόμοιος σχηματισμός χρησιμοποιήθηκε αργότερα από τον Ριχάρδο Α΄ της Αγγλίας στη μάχη του Aρσούφ.
Η μάχη
Ο Αλέξιος Α΄ αντιλήφθηκε ότι ένας σημαντικός στρατός των Σελτζούκων πλησίαζε από τα βόρεια και άρχισε την υποχώρησή του στη δική του επικράτεια. Ο στρατός του ξανάρχισε τον αμυντικό σχηματισμό του με τους πολίτες να συνοδεύουν τις αποσκευές στο κέντρο. Οι Τούρκοι, υπό τον αξιωματικό που ονομαζόταν Mαναλούγκ, μπερδεύτηκαν αρχικά από τον Ρωμαϊκό σχηματισμό και δεν επιτέθηκαν με σθένος. Ωστόσο την επόμενη ημέρα έφθασε ο σουλτάνος Μαλίκ Σάχ και οι Ρωμαίοι δέχτηκαν σοβαρή επίθεση. Οι Τούρκοι πραγματοποίησαν ταυτόχρονη επίθεση στην εμπροσθοφυλακή και στην οπισθοφυλακή του Ρωμαϊκού στρατού. Το Ρωμαϊκό ιππικό έκανε δύο αντεπιθέσεις, η πρώτη φαίνεται να ήταν ανεπιτυχής. Μία άλλη αντεπίθεση ήταν πιο τυχερή, με επικεφαλής τον Νικηφόρο Βρυέννιο τον Νεότερο (σύζυγο της Άννας Κομνηνής και γαμπρό του Αλεξίου Α΄), αρχηγό της Ρωμαϊκής δεξιάς πτέρυγας: έσπασε εκείνο το τμήμα της τουρκικής δύναμης με επικεφαλής τον σουλτάνο, το οποίο μετά τράπηκε σε φυγή. Ο Mαλίκ Σαχ γλίτωσε ελάχιστα τη σύλληψη. Οι Σελτζούκοι έκαναν τότε νυχτερινή επίθεση, αλλά οι Ρωμαϊκές διαθέσεις τούς απογοήτευσαν και πάλι. Την επόμενη ημέρα ο Μαλίκ Σαχ επιτέθηκε ξανά, και τα στρατεύματά του περικύκλωσαν πλήρως τον Ρωμαϊκό στρατό από όλες τις πλευρές. Οι Τούρκοι αποκρούστηκαν για άλλη μία φορά με απώλειες, χωρίς να έχουν καταφέρει τίποτε. Την επόμενη ημέρα ο Μαλίκ Σαχ έστειλε στον Αλέξιο Α΄ προτάσεις για ειρήνη.
Συνέπειες
Ο Αλέξιος και ο Μαλίκ Σάχ συναντήθηκαν, και ο Αλέξιος Α΄ έριξε τον δικό του ακριβό μανδύα στους ώμους του σουλτάνου. Σύναψαν ειρήνη, που περιλάμβανε δέσμευση του Mαλίκ Σαχ να σταματήσει τις τουρκικές επιδρομές και έγινε αποδεκτή από τον σουλτάνο σε κάποιο μέτρο, σε μεγάλο βαθμό θεωρητικά, η εξάρτηση (υποτέλεια) από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα. Η Άννα Κομνηνή καταγράφει ότι η συνθήκη ειρήνης περιελάμβανε τη δέσμευση του Μαλίκ Σαχ να εκκενώσει τη Μ. Ασία, αλλά αυτό είναι πολύ απίθανο και πρέπει να αντιπροσωπεύει υπερβολή από την πλευρά της. Η εκστρατεία ήταν αξιοσημείωτη για το υψηλό επίπεδο πειθαρχίας, που έδειξε ο Ρωμαϊκός στρατός. Ο Αλέξιος Α΄ είχε αποδείξει ότι μπορούσε να περάσει ατιμώρητα τον στρατό του μέσω τουρκοκρατούμενου εδάφους. Το αντίστροφο που έπαθε ο Mαλίκ Σαχ στο Φιλομήλιον και η επακόλουθη απώλεια κύρους, πιθανότατα συνέβαλαν στο τέλος του καθώς σύντομα καθαιρέθηκε, τυφλώθηκε και τελικά δολοφονήθηκε από τον αδελφό του Mασούντ. Το τέλος του Αλεξίου Α΄ το 1118 σήμαινε ότι η φιλοδοξία να ανακαταλάβει όλη τη Μ. Ασία είχε αφεθεί στον 31χρονο γιο του, Ιωάννη Β΄ Κομνηνό.
Μαρία Γεωργίεβνα (Μαρία της Ελλάδας και της Δανίας)
Η Πριγκίπισσα Μαρία της Ελλάδας και της Δανίας (3 Μαρτίου 1876 - 14 Δεκεμβρίου 1940) ήταν το πέμπτο παιδί και η δεύτερη κόρη του Γεωργίου Α΄ των Ελλήνων και της Βασίλισσας Όλγας.
Γέννηση
Γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1876. Ήταν η μικρότερη αδελφή του Κωνσταντίνου, του Γεωργίου, της Αλεξάνδρας και του Νικολάου, ενώ ήταν μεγαλύτερη αδελφή του Ανδρέα και του Χριστοφόρου καθώς επίσης και της Όλγας, την οποία έζησε για λίγο καιρό. Η οικογένειά της την αποκαλούσε "Μίννι", όπως την θεία της, αυτοκράτειρα Μαρία Φιόντοροβνα, σύζυγο του Αλεξάνδρου Γ΄ αυτοκράτορα της Ρωσίας.
Οικογένεια
Στις 30 Απριλίου 1900 η Μαρία παντρεύτηκε τον Μεγάλο Δούκα Γεώργιο Μιχαήλοβιτς της Ρωσίας (1863-1919), πρώτο εξάδελφο της μητέρας της και γιο του Μεγάλου Δούκα Μιχαήλ Νικολάγιεβιτς της Ρωσίας (γιού του Νικολάου Α΄ της Ρωσίας) στην Κέρκυρα και μαζί απέκτησαν δυο παιδιά:
Η Μαρία παντρεύτηκε για δεύτερη φορά τον Ναύαρχο Περικλή Ιωαννίδη (1881-1965). Ο γάμος έγινε στις 16 Δεκεμβρίου 1922 στο Βισμπάντεν της Γερμανίας· δεν απέκτησαν παιδιά.
Το τέλος
150px|thumb|left|Ο τάφος της Πριγκίπισσας Μαρίας. Η Μαρία απεβίωσε στην Αθήνα, στις 14 Δεκεμβρίου 1940, κατά τη διάρκεια του Ελληνο-Ιταλικού πολέμου και ετάφη στο βασιλικό κοιμητήριο του Τατοΐου.
Τίτλοι
Ο πλήρης τίτλος της ήταν: ''Η Αυτής Αυτοκρατορική και Βασιλική Υψηλότητα Πριγκίπισσα Μαρία της Ελλάδας και της Δανίας, Μεγάλη Δούκισσα της Ρωσίας, Κα. Ιωαννίδη''
Παραπομπές
Μαρία της Ελλάδας και της Δανίας Μαρία της Ελλάδας και της Δανίας Κατηγορία:Ελληνική Βασιλική Δυναστεία Κατηγορία:Έλληνες ευγενείς Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Ρωσίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας
Βινς Χάντερ
Ο Βίνσεντ Σάμαρ Χάντερ (αγγλικά: Vincent Shamar Hunter) (Ντιτρόιτ, 5 Αυγούστου 1994) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2,03 μέτρα αγωνίζεται ως σέντερ στην Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης της VTB Λίγκα.
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Αφού αποφοίτησε από το λύκειο, εντάχθηκε στους UTEP Μάινερς, όπου έπαιξε σε 67 αγώνες, ξεκινώντας σε 58 από αυτούς και είχε κατά μέσο όρο 13,6 πόντους, 7,9 ριμπάουντ, 1,4 ασίστ και 1,0 κλέψιμο ανά αγώνα, σε διάρκεια δύο σεζόν. Μεταξύ των διαφόρων κολεγιακών διακρίσεων, ονομάστηκε στον κατάλογο παρακολούθησης του βραβείου Τζούλιους Έρβινγκ, στην τελευταία του σεζόν με τους Μάινερς, μια διάκριση που καθορίζει το κορυφαίο σμολ φόργουορντ στο κολεγιακό επίπεδο. Τον Απρίλιο του 2015, δηλώθηκε για το NBA ντράφτ, μετά την δευτεροετή σεζόν του στο UTEP.
Πρώτα χρόνια
Τον Ιούλιο του 2016, προσχώρησε στους Λος Άντζελες Κλίπερς, για το Orlando Summer League και στους Μέμφις Γκρίζλις για το Las Vegas Summer League. Στις 26 Σεπτεμβρίου 2016, υπέγραψε στους Σικάγο Μπουλς αλλά αποδεσμεύτηκε στις 4 Οκτωβρίου. Πέντε μέρες αργότερα, υπέγραψε με τους Γκρίζλις, αλλά αποδεσμεύτηκε και πάλι στις 20 Οκτωβρίου, αφού συμμετείχε σε 4 αγώνες προετοιμασίας. Στις 26 Νοεμβρίου, υπέγραψε με τη ρωσική Άβτοντορ Σαράτοβ της VTB Λίγκα.
Στις 23 Αυγούστου 2017, επελέγη από τους Ουισκόνσιν Χερντ, στο ντραφτ επέκτασης της NBA G League. Ωστόσο, στις 11 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, ο Χάντερ υπέγραψε συμβόλαιο two-way με τους Γκρίζλις, που σημαίνει ότι θα μπορούσε να μοιράσει το χρόνο κατά τη διάρκεια της σεζόν, μεταξύ των Γκρίζλις και της θυγατρικής της στη G League, των Μέμφις Χαστλ. Στις 13 Ιανουαρίου 2018, αποδεσμεύτηκε από τους Γκρίζλις.
Βίρτους Μπολόνια
Στις 22 Ιουλίου 2019, ανακοινώθηκε επίσημα η μεταγραφή του στην ιταλική Βίρτους Μπολόνια. Το 2021, αναδείχτηκε MVP του Γιούροκαπ για το Top 16, έχοντας 13,3 πόντους (69,2% δίποντα), 7.2 ριμπάουντ, 1.5 ασίστ, 1.2 κλεψίματα και 1.2 τάπες σε 6 ματς της φάσης. Τη σεζόν 2020-21, μέτρησε 9.8 πόντους και 4.6 ριμπάουντ σε 21 αγώνες του Γιούροακπ. Στις 11 Ιουνίου 2021, κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ιταλίας, αφού η Βίρτους νίκησε στη σειρά των τελικών την Αρμάνι Μιλάνο με 4-0. Στις 16 Ιουλίου τιμωρήθηκε με τρίμηνο αποκλεισμό από το μπάσκετ, λόγω χρήσης απαγορευμένων ουσιών. Η ποινή του ξεκίνησε από τις 11 Ιουνίου και ολοκληρώνεται στις 10 Σεπτεμβρίου. Στις 21 Ιουλίου, ανακοινώθηκε η λύση της συνεργασίας του με την ιταλική ομάδα.
Λεβαλουά Μετροπολιτάν
Στις 14 Αυγούστου 2021, ανακοινώθηκε από την γαλλική Μετροπολιτάν. Με την Μετροπολιτάν πραγματοποίησε μία πολύ καλή σεζόν στο γαλλικό πρωτάθλημα, έχοντας 12.4 πόντους και 6.6 ριμπάουντ και 1.9 ασίστ μέσο όρο σε 26 λεπτά.
Ούνικς Καζάν
Στις 16 Ιουλίου 2022, ανακοινώθηκε από την Ούνικς Καζάν για 1+1 χρόνια. Στις 16 Μαΐου 2023, κατέκτησε την VTB Λίγκα αφού η Ούνιξ νίκησε στη σειρά των τελικών 4-1 την Λοκομοτίβ Κουμπάν. Συνολικά μέτρησε 10.2 πόντους, 4.1 ριμπάουντ και 1.4 κλεψίματα σε 47 ματς με τη φανέλα της Ούνικς.
Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης
Στις 27 Ιουνίου 2023, υπέγραψε διετές συμβόλαιο συνεργασίας με την Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης.
Προσωπική ζωή
Έχει δύο αδελφούς και μία αδελφή. Ένας από τους αδελφούς του, ο Ματ, έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ στο Central Connecticut State.
Παραπομπές
<references group="" responsive="0">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρίνο Μπιγκχορνς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αβτοντόρ Σαράτοφ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μέμφις Γκρίζλις Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βίρτους Μπολόνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ούνικς Καζάν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ρωσικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές VTB Λίγκα
Εξέγερση των Πετσενέγκων
Η εξέγερση των Πετσενέγκων ήταν μία ανταρσία των Πετσενέγκων κατά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η οποία διήρκεσε από το 1049 έως το 1053. Αν και η σύγκρουση ολοκληρώθηκε με διαπραγμάτευση ευνοϊκών όρων για τους αντάρτες, κατέδειξε επίσης την κακή κατάσταση του Βυζαντινού στρατού. Η αδυναμία του να νικήσει τους εξεγερθέντες προμήνυε τις μελλοντικές απώλειες κατά των Σελτζούκων Τούρκων στα ανατολικά και των Νορμανδών στα δυτικά.
Ιστορικό
Στις αρχές του 1049 ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Θ΄ Μονομάχος αποφάσισε να μεταφέρει 15.000 πολεμιστές Πετσενέγκους από τις θέσεις τους στα Βαλκάνια στο ανατολικό μέτωπο. Πλησιάζοντας όμως αυτοί στον Βόσπορο, αποφάσισαν να γυρίσουν πίσω και πορεύτηκαν αργά μέσω της Βουλγαρίας, μέχρι να φτάσουν στη Βυζαντινή πόλη Σερδική. Σύντομα ενώθηκαν με τους οπαδούς του Πετσενέγκου πολέμαρχου Τύραχ, ο οποίος ήταν φυλακισμένος στην Κωνσταντινούπολη, και του πρώην φυλάρχου των Πετσενέγκ Κέγκεν, και ύψωσαν το λάβαρο της εξέγερσης.
Επανάσταση
Ο στρατός αυτός των Πετσενέγκων άρχισε σύντομα να λεηλατεί την περιοχή γύρω από την Αδριανούπολη. Ο τοπικός δούκας (στρατιωτικός διοικητής) συνεπλάκη με τους Πετσενέγκους σε μάχη, αλλά ηττήθηκε σοβαρά. Σύντομα ο Κωνσταντίνος Θ΄ αποφάσισε να βγάλει τον Τύραχ από τη φυλακή, με την προϋπόθεση ότι θα ειρηνεύσει τους οπαδούς του. Όπως ήταν αναμενόμενο, ενώθηκε μαζί τους. Ο Αυτοκράτορας σύντομα έφερε τα ανατολικά στρατεύματά του στη δύση, αλλά αυτά, υπό τη διοίκηση του Κεκαυμένου και του Ερβέ Φρανκοπούλου, ηττήθηκαν σοβαρά. Εκείνη τη χρονική στιγμή οι Πετσενέγοι μπορούσαν να λεηλατούν όλη τη Μακεδονία και τη Θράκη ατιμώρητα.
Τον Ιούνιο του 1050 ένας άλλος Βυζαντινός στρατός υπό τον Σαμουήλ Βούρτση καταστράφηκε από τους Πετσενέγκους. Σε αυτή τη μάχη ο στρατηγός Δαβίδ Αριανίτης σκοτώθηκε και ένας βετεράνος διοικητής από την Ιταλία, ο Μιχαήλ Δοκειανός, αιχμαλωτίστηκε και επίσης σύντομα σκοτώθηκε. Σε αυτό το σημείο ο Κωνσταντίνος Θ΄ συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να αλλάξει τακτική, για να νικήσει τους Πετσενέγκους. Οργάνωσε τον σχηματισμό πολλών μονάδων, που αποτελούντο σε μεγάλο βαθμό από Βαράγγους, Φράγκους και άλλους Δυτικούς, προκειμένου να αντιμετωπίσει τους Πετσενέγκους με τη δική τους τακτική των ανταρτών. Για τρία χρόνια οι μονάδες αυτές πολέμησαν εναντίον των Πετσενέγων, έως ότου το 1053 ο Κωνσταντίνος Θ΄ μπόρεσε να οργανώσει έναν άλλο τακτικό στρατό. Αυτός ο στρατός, υπό τη διοίκηση του δούκα της Βουλγαρίας Βασιλείου Αποκάπη εξοντώθηκε επίσης στην Πρέσλαβ.
Τότε οι Πετσενέγοι κουράστηκαν από τον πόλεμο και προσπάθησαν να συνάψουν ειρήνη με τον Κωνσταντίνο Θ΄. Υπογράφηκε συνθήκη ειρήνης, η οποία διήρκεσε τριάντα χρόνια. Οι Πετσενέγοι αναγκάστηκαν να παραχωρήσουν όλες τις κατακτήσεις τους στους Βυζαντινούς, πιθανώς με αντάλλαγμα κάποια μορφή αυτονομίας.
Πηγές
Κατηγορία:Μεσαιωνική Θράκη Κατηγορία:Πετσενέγοι Κατηγορία:Εξεγέρσεις στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Μαρία Φραγκίσκη της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα
Η Μαρία-Φραγκίσκη, πορτογαλ. Maria-Francisca de Orleans-Bragança (8 Σεπτεμβρίου 1914 - 15 Ιανουαρίου 1968) από τον Οίκο της Ορλεάνης-Μπραγκάνσα ήταν κόρη του πρίγκιπα του Γκράο-Παρά και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Μπραγκάνσα & τιτουλά;ρια βασίλισσα της Πορτογαλίας.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Πέτρου ντε Αλκάνταρα πρίγκιπα του Γκράο-Παρά και της Ελισάβετ, κόρης του Γιόχαν-Βέντσελ Β΄ κόμη του Ντομπζένσκυ ντε Ντομπζένιτς.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1942 τον Ντουάρτε-Νούνο δούκα της Μπραγκάνσα & τιτουλάριο βασιλιά της Πορτογαλίας και είχε τέκνα:
Τσέλμσφορντ
Το Τσέλμσφορντ (αγγλικά: Chelmsford) είναι πόλη και έδρα της κομητείας του Έσσεξ, στην Ανατολική Αγγλία. Βρίσκεται στη ζώνη μετακίνησης του Λονδίνου, περίπου 50 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του κέντρου του Λονδίνου στο Charing Cross και περίπου 35 χιλιόμετρα από το Κόλτσεστερ. Η αστική περιοχή της πόλης έχει πληθυσμό περίπου 122.000 κατοίκους, ενώ η επαρχία έχει πληθυσμό 182.000.
Στην περιοχή κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους υπήρχε ο οικισμός Caesaromagus. Στο Domesday Book το 1086 ο οικισμός αναφέρεται ως Celmeresfort. Το 1199, μετά την ανάθεση κατασκευής γέφυρας επί του ποταμού Καν δόθηκε στον οικισμό η βασιλική εντολή να διαθέτει αγοράς, σημαίνοντας έτσι την δημιουργία της σημερινής πόλης. Το 1218 η πόλη ορίστηκε έδρα της κομητείας του Έσσεξ. Το 1381, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης των Χωρικών, ο βασιλιάς Ριχάρδος Β΄ κατέφυγε στο Τσέλμσφορντ, από όπου εξέδιδε διατάγματα για λίγες ημέρες.
Στις 14 Μαρτίου 2012, ο Λόρδος Πρόεδρος του Συμβουλίου και ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, Νικ Κλέγκ, ανακοίνωσαν ότι στο Τσέλμσφορντ θα χορηγηθεί καθεστώς πόλης για να σηματοδοτήσει το αδαμάντινο ιωβηλαίο της Ελισάβετ Β΄. Το έγγραφο που χορήγησε επίσημα το καθεστώς πόλης στο Τσέλμσφορντ ελήφθη στις 6 Ιουνίου 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην εθνικές πρωτεύουσες κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας
Λεονόρα Ντόρι
Η Λεονόρα Ντόρι Γκαλιγκάι (ιταλικά: Leonora Dori Galigaï)(1568 - 1617) ήταν Ιταλίδα προστατευόμενη και σύμβουλος της Μαρίας των Μεδίκων, μητέρας του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΓ΄ της Γαλλίας, στην οποία άσκησε μεγάλη επιρροή. Ήταν σύζυγος του Κοντσίνο Κοντσίνι, μαρκήσιου του Ανκρ και στη συνέχεια στρατάρχη της Γαλλίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Λεονόρα Ντόρι γεννήθηκε στις 19 Μαΐου 1568 στη Φλωρεντία. Ήταν ταπεινής καταγωγής, κόρη ξυλουργού και μεγάλωσε στο παλάτσο Πίτι, όπου η μητέρα της ήταν τροφός της Μαρίας των Μεδίκων και η ίδια μεγάλωσε μαζί με την πριγκίπισσα της Τοσκάνης και στη συνέχεια βασίλισσα της Γαλλίας ως νεαρή συνοδός της. Κατόρθωσε να αγοράσει τίτλο ευγενείας από μια παλιά οικογένεια της Φλωρεντίας, τους Γκαλιγκάι: «Εδώ και μερικά χρόνια την αποκαλούν Γκαλιγκάι, που είναι το όνομα μιας λαμπρής οικογένειας στη Φλωρεντία, έχοντας άδεια από τον Μεγάλο Δούκα να πάρει τον τίτλο και το οικόσημο αυτής της οικογένειας, από την οποία έμεινε μόνο ένας ηλικιωμένος...»
Στη Γαλλία
αριστερά|μικρογραφία|Η Λεονόρα Ντόρι, [[Μουσείο Κοντέ, 16ος αιώνας]] Το 1600, ακολούθησε την κυρία της στη Γαλλία όπου αυτή παντρεύτηκε τον βασιλιά Ερρίκο Δ΄ της Γαλλίας. Ο βασιλιάς αρχικά ήταν αντίθετος στον γάμο της Ντόρι με τον φιλόδοξο Φλωρεντινό ευγενή Κοντσίνο Κοντσίνι, επίσης μέλος της ακολουθίας της βασίλισσας. Τελικά, τον Απρίλιο του 1601 ο βασιλιάς έδωσε τη συγκατάθεσή του για την ένωσή τους και την ονόμασε κυρία των τιμών της βασίλισσας Μαρίας.
Έχοντας γίνει μία από τις πιο ισχυρές γυναίκες στη Γαλλία, η Λεονόρα απέκτησε προνόμια από τη βασίλισσα: ο σύζυγός της έλαβε το αξίωμα του στρατάρχη της Γαλλίας, αν και ουδέποτε έλαβε μέρος σε πόλεμο της Γαλλίας και τον τίτλο του μαρκήσιου, η ίδια απέκτησε τον τίτλο μαρκησία ντ'Ανκρ.
Ιδιότροπη και άπληστη, σύμφωνα με τους επικριτές της, είναι βέβαιο ότι έδειξε μεγάλη ευφυΐα και, σε αντίθεση με τον σύζυγό της, δεν αναμείχθηκε ιδιαίτερα στις αυλικές πολιτικές ίντριγκες. Λόγω της κακοδιαχείρισης, το ζευγάρι προκάλεσε τη βαθιά αντιπάθεια τόσο των ευγενών όσο και του λαού.
Παρά τη μέτρια καταγωγή της, κατάφερε να συγκεντρώσει μια κολοσσιαία περιουσία, το 1617 ένας Βενετός πρέσβης την εκτίμησε σε δεκαπέντε εκατομμύρια λίρες, που ισοδυναμούσε με τα τρία τέταρτα του ετήσιου προϋπολογισμού του βασιλείου της Γαλλίας. Την περιουσία της επένδυσε σε τράπεζες και ακίνητα στη Γαλλία και την Ιταλία.
Η κατάσταση της υγείας της
Η Ντόρι υπέφερε από σοβαρές νευρικές διαταραχές που την έκαναν να υποφέρει από υστερίες και σπασμούς, τα οποία μπορεί να ήταν συμπτώματα επιληψίας. Αλλά ενώ αυτές οι ασθένειες έκαναν την εμφάνισή τους το χειμώνα του 1602, η ιατρική αποδείχθηκε ανίκανη να τις λύσει. Η βασίλισσα και οι αυλικοί της πίστεψαν τότε ότι οφείλονταν σε δαιμονισμό, μια εξήγηση που φαινόταν λογική στα πολιτιστικά πλαίσια της εποχής, αλλά παρ' όλους τους εξορκισμούς, λειτουργίες, προσευχές, πομπές και προσκυνήματα, η κατάσταση της υγείας της δεν βελτιώνονταν. Θεραπεύτηκε τελικά από τον Πορτογάλο Εβραίο αυλικό γιατρό της Μαρίας και του Λουδοβίκου ΙΓ ' Ελίας Μοντάλτο.
Εκείνη την εποχή που οι άνθρωποι πίστευαν στη μαγεία και τη δαιμονική κατοχή, μερικοί μοναχοί και Εβραίοι γιατροί ασκούσαν τις γνώσεις τους με αποκρυφιστικό τρόπο. Οι συνεδρίες εξορκισμού της γρήγορα θεωρήθηκαν ότι δεν είναι τίποτα περισσότερο από κακόβουλες μαγικές τελετουργίες. Ομοίως, οι θεραπείες που συνταγογραφούνταν από τον Μοντάλτο φάνηκαν επίσης ύποπτες. Από εκεί και πέρα, οι κατηγορίες για μαγεία δεν άργησαν να έρθουν: Έχοντας απομακρυνθεί από τις παραδοσιακές θεραπείες που προσέφερε ο Χριστιανισμός, η Λεονόρα σύντομα διώχθηκε για προσφυγή σε ιουδαϊκές και μαγικές πρακτικές.
Η ίδια επίσης έκανε εξορκισμούς και λευκή μαγεία για να αντιμετωπίσει τη μαύρη μαγεία και τις κατάρες. Κέρδισε τεράστια χρηματικά ποσά από αυτές τις πρακτικές, καθώς και από δωροδοκίες από ανθρώπους που επιζητούσαν πρόσβαση στη βασίλισσα.