cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νίκος Γκάνος
Ο Νίκος Γκάνος (22 Ιουλίου 1983), γνωστός με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Nicko, είναι Έλληνας τραγουδιστής.
Πρώιμα χρόνια
Γεννήθηκε στις 22 Ιουλίου 1983 στην Αθήνα αν και η καταγωγή του, είναι από την Καλαμάτα. Τα παιδικά του χρόνια ήταν δύσκολα, καθώς σε ηλικία μόλις 14 ετών έχασε την αδερφή του από τροχαίο ενώ στα επόμενα 2 χρόνια έχασε τον αδερφό του αλλά και τον πατέρα του. Πρωταγωνίστησε σε τηλεοπτική διαφήμιση γιαουρτιού.
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του στο χώρο του θεάματος όταν ήταν ακόμη στην εφηβεία, μέσω διαφημιστικών σποτ ενώ το 2004, σε ηλικία 21 ετών, συμμετείχε στην ελληνική εκδοχή του talent show Super Idol κερδίζοντας την 3η θέση. Πριν ξεκινήσει τη δισκογραφική του πορεία, είχε ήδη συνεργαστεί με καλλιτέχνες όπως η Μαρινέλλα, ο Γιάννης Πάριος, ο Γιώργος Μαζωνάκης και η Καίτη Γαρμπή. Το πρώτο ψηφιακό σινγκλ που κυκλοφόρησε από την Heaven είχε τον τίτλο "Έφυγα". Τον Απρίλιο του 2010 κυκλοφόρησε το CD single «Μπροστά», με 5 τραγούδια που έγιναν επιτυχίες. Η καθολική αποδοχή ήρθε το καλοκαίρι της ίδιας χρόνιας, όταν κυκλοφόρησε το «Last Summer», το πρώτο αγγλόφωνο single που εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο επιτυχημένα τραγούδια της χρονιάς. Τις δύο επόμενες χρονιές ακολούθησαν οι αγγλόφωνες επιτυχίες του, «Break me» και «This love is Killing Me» και το «Say me name». Το 2013 κυκλοφορεί το νέο του dance hit με τίτλο «I’m in Love». Επιπλέον συμμετείχε στο show Your Face Sounds Familiar. Το 2014 κυκλοφόρησαν τα τραγούδια "Μόνος", "Walking Alone" και "Χαμένη Ατλαντίδα" το οποίο είναι συνεργασία με τον dj και παραγωγό James Sky. Το 2015 κυκλοφόρησε το τραγούδι "Στα βαθιά" το οποίο το έχει γράψει η Βίκυ Γεροθόδωρου. Το video clip γυρίστηκε στη Λευκάδα και σε αυτό πρωταγωνιστεί το μοντέλο Στεφανία Νεβίγκοβα. Από τον Οκτώβριο του 2015 έως τον Ιούλιο του 2016, βρισκόταν στο πάνελ της ψυχαγωγικής εκπομπής της Ναταλίας Γερμανού στο Epsilon, με τίτλο NaMaSte δίπλα στους Χριστίνα Μουστάκα, Έλενα Ασημακοπούλου και Παναγιώτης Ραφαηλίδης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες τραγουδιστές ποπ
Προβατάς Σερρών
Ο Προβατάς είναι μεγάλος οικισμός του Δήμου Σερρών, στο Νομό Σερρών. Ο Προβατάς ήταν η έδρα του πρώην Δήμου Μητρουσίου. Στο χωριό λειτουργεί νηπιαγωγείο καθώς και δημοτικό σχολείο, ενώ σήμερα εδρεύει μόνο το Λύκειο, μετά την συγχώνευση του Γυμνασίου με αυτό του Στρυμονικού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, αριθμεί 1.099 κατοίκους. Η έκταση της κοινότητας είναι 18.800 στρέμματα.
Για το όνομα του χωριού υπάρχουν δύο εκδοχές. Η πρώτη που είναι και η επικρατέστερη, λέει πως κατά την διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων ο Ελληνικός Στρατός μετά τις νικηφόρες μάχες του Λαχανά και κατά το πέρασμα του προς στις Σέρρες, σκοτώθηκε στην περιοχή που βρίσκεται σήμερα το χωριό ένας αξιωματικός ονόματι "Γεώργιος Προβατάς" καταγόμενος από τους Αγραφούς Κέρκυρας και η ονομασία προήλθε προς τιμήν του. Η δέυτερη εκδοχή υποστηρίζει πως στην περιοχή, μετά την εγκατάσταση των προσφύγων, κατά το 1930 μια επιτροπή που τους είχε ανατεθεί η μετονομασία χωριών που είχαν ξενικά ονόματα διέκριναν πως στην περιοχή υπήρχαν πολλά πρόβατα, 5000 τον αριθμό, και για αυτό τον λόγο έδωσαν στο χωριό το σημερινό του όνομα.
Η οικονομία της περιοχής στηρίζεται κατά κύριο λόγο στην γεωργία σε καλλιέργιες όπως ρύζι (οι ορυζώνες των Σερρών όπως και αυτοί της Θεσσαλονίκης αποτελούν το 80% της παραγωγής ρυζιού της Ελλάδας), καλαμπόκι, βαμβάκι, ντομάτα, ζαχαρότευτλα κ.α, και σε μικρότερο ποσοστό στην κτηνοτροφία.
Βικτόρια Μπέκαμ
Παράλληλα, η Βικτόρια Μπέκαμ άρχισε να ασχολείται με το χώρο της μόδας. Μετά από συνεργασίες με γνωστούς σχεδιαστές το 2008 δημιούργησε τη δική της εταιρία ρούχων και το 2011 μια ετικέτα χαμηλότερου κόστους. Η μάρκα Victoria Beckham χαρακτηρίστηκε ως η επωνυμία μόδας της χρονιάς για το Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ το 2012 χαρακτηρίστηκε ως η ναυαρχίδα των επιχειρήσεων της οικογένειας Μπέκαμ. Επίσης έχει συμμετάσχει σε πέντε επίσημα ντοκιμαντέρ και ριάλιτι για την ίδια, όπως τα Victoria's Secrets, Being Victoria Beckham και The Real Beckhams.
Προβατάς Σερρών
Το χωριό γνώρισε μεγάλη οικονομική άνθηση τις περασμένες δεκαετίες και ενας σημαντικός λόγος ήταν ότι τμήμα της εθνικής οδού Θεσσαλονίκης- Σερρών διέσχιζε τον οικισμό με ο,τι αυτό συνεπάγεται. Έπειτα στο χωριό υπήρχε υποκατάστημα τράπεζας Πειραιώς, κατάστημα αστυνομίας, κέντρο καταπολέμησης κουνουπιών, εργοστάσιο επεξεργασίας ντομάτας κ.α τα οποία έκλεισαν ακολουθώντας το γενικότερο κλίμα μαράζωσης της επαρχίας.
Βικτόρια Μπέκαμ
Είναι παντρεμένη με τον Ντέιβιντ Μπέκαμ, και έχουν τέσσερα παιδιά. Όσον αφορά τον Μάιο του 2019, ο συνολικός πλούτος του ζεύγους αποτιμάται σε 355 εκατομμύρια λίρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Βρετανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Ποπ μουσικοί Κατηγορία:Βρετανοί σχεδιαστές μόδας
Προβατάς Σερρών
Απογραφή πληθυσμού:
2011:1099
2001:1344
1991:1550
1981:1510
1971:1507
1961:1665
1940:2208
1928:964
1920:203
Προεδρικές εκλογές στο Τζιμπουτί 2016
Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στο Τζιμπουτί στις 8 Απριλίου 2016. Ο πρόεδρος Ισμαήλ Ομάρ Γκουέλεχ επανεξελέγη για 4η θητεία με ποσοστό 87% των ψήφων στον πρώτο γύρο.
Υποψήφιοι
Ο Γκουέλεχ, πρόεδρος από το 1999, διεκδίκησε 4η θητελθα και θεωρείτο ως ο επικρατέστερος νικητής επί των έξι αντιπάλων του. Η Ένωση για την Προεδρική Πλειοψηφία εξέφρασε την πεποίθηση ότι ο Γκουέλεχ θα κέρδιζε σαρωτική νίκη και δεν θα χρειαζόταν να διεξαχθεί και δεύτερος γύρος.
Η Ένωση για την Εθνική Σωτηρία (USN), ένας συνασπισμός αποτελούμενος από επτά κόμματα της αντιπολίτευσης, ισχυρίστηκε ότι από τις εκλογές απουσίαζε η διαφάνεια. Τρία από τα 7 κόμματα αποφάσισαν να μην συμμετάσχουν στις εκλογές, ενώ άλλα δύο έλαβαν μέρος με δικούς τους υποψηφίους, με τον Μοχάμεντ Νταούντ Σεχέμ και τον Ομάρ Ελμί Χαϊρέ να είναι αντίπαλοι. Στις εκλογές ήταν υποψήφιοι και τρεις ανεξάρτητοι.
Εκδίωξη των δημοσιογράφων
Μία δημοσιογραφική ομάδα του BBC που είχε πάρει συνέντευξη από τον υπουργό Εξωτερικών και από έναν υποψήφιο της αντιπολίτευσης τέθηκαν υπό κράτηση από την αστυνομία. Τα μέλη της ομάδας ισχυρίστηκαν ότι διέθεταν όλα τα απαραίτητα έγγραφα για να εργαστούν στη χώρα, όμως απελάθηκαν έπειτα από οκτάωρη ανάκριση από τις αστυνομικές αρχές. Η κυβέρνηση του Τζιμπουτί δεν έστειλε επίσημη απάντηση στο BBC. Η χώρα κατατάσσεται στην 170η θέση επί συνόλου 180 χωρών στον Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου.
Παραπομπές
2016
Αγία Παρασκευή Κόνιτσας Ιωαννίνων
Η Αγία Παρασκευή  ή μέχρι το 1954 Κεράσοβο είναι ορεινό κεφαλοχώρι του Δήμου Κόνιτσας στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων της Ηπείρου.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Αγία Παρασκευή είναι κτισμένη στην κοιλάδα του Σαρανταπόρου και τις βορειοδυτικές πλαγιές του Σμόλικα, σε υψόμετρο 960 μέτρων. Η περιοχή γύρω από το χωριό έχει χαρακτηριστεί ως Άλλο Τοπίο. Απέχει από την Κόνιτσα 27 χλμ. και είναι το πιο ζωντανό χωριό στην περιοχή. Είναι ένα αυθεντικό μαστοροχώρι με πλούσια πολιτιστική παράδοση την οποία οι Σύλλογοι του χωριού την αναβιώνουν με τις εκδηλώσεις που διοργανώνουν όλο το χρόνο και κυρίως το καλοκαίρι με τον τίτλο ‘Κερασοβίτικα’. Η κοινοτική έκταση ανέρχεται στα 66.097 στρέμματα και ο μόνιμος πληθυσμός της -σύμφωνα με την απογραφή του 2011- είναι 220 κάτοικοι. Η κεντρική εκκλησία του οικισμού είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και είναι κτίσμα των αρχών του 19ου αιώνα.
Σημείωση
Στην Ήπειρο και το δήμο Δωδώνης υπάρχει ο οικισμός Κερασιά που παλιά ονομαζόταν και αυτός Κεράσοβο.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Κόνιτσας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Περεστρόικα
Εξωτερικό πλαίσιο
Στη διεθνή σκηνή, στις αρχές της δεκαετίας του 1980 η ΕΣΣΔ είχε να αντιμετωπίσει μια νέα γεωπολιτική κατάσταση:
Χωρίς να είναι πλέον σε θέση να στηρίξει οικονομικά τον φρενήρη ρυθμό του ανταγωνισμού των εξοπλισμών, σε ένα πλαίσιο οικονομικής στασιμότητας και μείωσης των τιμών του πετρελαίου, η Σοβιετική Ένωση δεν έχει άλλη επιλογή από το να εξετάσει την πρόταση του αφοπλισμού.
Κυρίως σχέδιο
Έχοντας επίγνωση του κινδύνου, η γηραιά ηγεσία του ΚΚΣΕ, φέρνει στο προσκήνιο στις 11 Μαρτίου 1985, έναν εκπρόσωπο της νέας γενιάς, τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, ο οποίος ήταν τότε μόνο 54 χρονών, αλλά επίσης και "προϊόν" του σοβιετικού συστήματος. Ο νέος Γενικός Γραμματέας του ΚΚΣΕ θα προσπαθήσει να σώσει το σύστημα με τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που είναι αρκετά διαφορετικές σε σύγκριση με τις συμβατικές λενινιστικές αρχές:
Ο Γκορμπατσόφ είχε στόχο τη μετατροπή της στάσιμης και αναποτελεσματικής σοβιετικής οικονομίας, στην κατεύθυνση της οικονομία της αγοράς, αλλά υπό την αιγίδα του Κομμουνιστικού Κόμματος. Ωστόσο, αυτή η πολιτική των κοινωνικο-οικονομικών μεταρρυθμίσεων, σε συνδυασμό με την γκλάσνοστ (διαφάνεια, ελευθερία του λόγου) στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, δεν έδιναν τη δυνατότητα αμφισβήτησης του κομμουνιστικού δόγματος. Σκοπός ήταν πράγματι η ενίσχυση του κομμουνιστικού καθεστώτος ώστε να αποδεσμευθεί από τη στασιμότητα των μεγάλων σε ηλικία ηγετών του, τις τελευταίες δεκαετίες (Μπρέζνιεφ, Αντρόποβ, Τσερνένκο) βασιζόμενο στην ανάπτυξη και την αύξηση της παραγωγικότητας. Για τον Γκορμπατσόφ, αυτή η πολιτική θα έδινε μια ώθηση στο σοβιετικό σοσιαλισμό και παράλληλα προσαρμοσμένου στις αλλαγές που ζητούσε η κοινωνία.
Αίτια αποτυχίας
Οι μεταρρυθμίσεις αυτές, ούσες πρόχειρα οργανωμένες, δεν συνεπάγονται τη δημιουργία ενός πραγματικού κράτους δικαίου. Η αυθαιρεσία παραμένει διάχυτη και τα ανώτερα κλιμάκια των συντηρητικών κύκλων του ΚΚΣΕ δεν κάνουν τίποτα για να την εμποδίσουν, έχοντας χάσει τα προνόμια και τις εξουσίες τους. Η πολιτική της εδραίωσης μιας ατμόσφαιρας εμπιστοσύνης, που θα διασφαλίζεται από ειδική νομοθεσία και θα εκτελείται από το ίδιο το κράτος, προϋποθέσεις απαραίτητες για την επιτυχία των μεταρρυθμίσεων, αποτυγχάνει. Το πολιτικό εμπόδιο, η δύναμη του κάθε μονοκομματικού καθεστώτος, παραμένει. Η δομή του ΚΚΣΕ υπονομεύεται από τη στασιμότητα και τη διαφθορά, ιδίως σε μουσουλμανικές δημοκρατίες. Ο Γκορμπατσόφ έρχεται σε σύγκρουση με τον Μπορίς Γιέλτσιν, πρώην γραμματέα του κόμματος στην περιοχή της Μόσχας, ο οποίος απαιτεί πολυφωνία και πολυκομματικές εκλογές. Δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν πως ανεξάρτητα από τις όποιες αρχικές προθέσεις του Γκορμπατσόφ και της ηγεσίας του ΚΚΣΕ, κάτω από τα σωστά και αναγκαία συνθήματα της "διαφάνειας", της "σοσιαλιστικής ανασσυγκρότησης", της "εμβάθυνσης της σοσιαλιστικής δημοκρατίας" καλύφθηκε η επιδίωξη του ΚΚΣΕ να επαναφέρει τον καθαρόαιμο κομμουνισμό στην ΕΣΣΔ.
Από την άλλη πλευρά, το σύστημα του κεντρικού σχεδιασμού βρίσκεται υπό διάλυση χωρίς να υπάρχει μια νέα αποτελεσματική δομή της οικονομίας της αγοράς για να την αντικαταστήσει. Σε αντίθεση με την Κίνα, και την άσκηση καπιταλιστικής πολιτικής (δίκαιο επιχειρήσεων, το πτωχευτικό δίκαιο, το δίκαιο των συμβάσεων, τραπεζικό δίκαιο, την ιδιοκτησία της γης, το εργατικό δίκαιο, κλπ.) αυτή δεν γίνεται αποδεκτή από το καθεστώς του Γκορμπατσόφ, ο οποίος δεσμεύεται στις αξίες του κομμουνισμού, κάτι που τον κάνει να μοιάζει διστακτικό. Οι νέοι "επιχειρηματίες" εκμεταλλευόμενοι κενά στη νομοθεσία των επιχειρήσεων μονοπολούν τον πλούτο της χώρας, ενώ ο πληθωρισμός αφανίζει τις αποταμιεύσεις των απλών πολιτών. Το αποτέλεσμα είναι η κατάρρευση του συνόλου της σοβιετικής οικονομίας με την κατάσταση να επιδεινώνεται συνεχώς. Αυτό το γεγονός προκαλεί τη ρήξη μεταξύ Γκορμπατσόφ και κοινής γνώμης. Ο νέος Πρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης πρέπει να αντιμετωπίσει τους συντηρητικούς, με επικεφαλής τον Λίγκατσεφ, γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής και μέλος του Πολιτικού Γραφείου καθώς και τους υποστηρικτές του σχεδίου εκκαθάρισης του καθεστώτος, με επικεφαλής τον Μπόρις Γιέλτσιν.
Τέλος, από τις αρχές του 1990, οι φυγόκεντρες δυνάμεις εναντίον της κεντρικής κυβέρνησης έχουν επιπτώσεις πρώτα στο πεδίο της Βαλτικής και στη συνέχεια στην Ουκρανία. Στις μουσουλμανικές δημοκρατίες, ωστόσο, οι τοπικοί άρχοντες κατά κύριο λόγο ήταν σύμφωνοι με τη διατήρηση των επιδοτήσεων από το Κέντρο με σκοπό να αποκρυφεί η κατάχρηση εξουσίας και τα προνομίων που λάμβαναν στο πλαίσιο του παλαιού καθεστώτος. Υποστηρίζουν τη νέα ομοσπονδία που προωθείται από τον Γκορμπατσόφ, αλλά στο παρόν στάδιο, η διάλυση της ΕΣΣΔ, δεν μπορεί να σταματήσει.
Οι λαοί της ΕΣΣΔ στην καλύτερη περίπτωση έμειναν απαθείς, στη χειρότερη επεδίωξαν τη διάλυση της ΕΣΣΔ (Βαλτικές Δημοκρατίες, Ασιατικές Δημοκρατίες). Η εξήγηση που δίνουν αρκετοί ιστορικοί είναι πως το καθεστώς της ΕΣΣΔ ήταν κατ' όνομα "σοσιαλιστικό".
Στις 31 Δεκεμβρίου του 1991 η κόκκινη σημαία της ΕΣΣΔ κατέβηκε από το Κρεμλίνο και στη θέση της υψώθηκε η τρίχρωμη σημαία της Ρωσίας. Είναι η μέρα που η ΕΣΣΔ έπαψε και τυπικά πια, να υπάρχει.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Μεταρρυθμίσεις στη Σοβιετική Ένωση
Κρόνος (μυθολογία)
Ο Κρόνος ήταν ο ηγέτης και ο νεότερος της πρώτης γενεάς των τιτάνων, θεοτήτων απόγονων της Γαίας και του Ουρανού. Νίκησε τον πατέρα του, τον Ουρανό, και κυβέρνησε κατά τη διάρκεια της μυθικής «χρυσής εποχής», έως ότου νικήθηκε από το υιό του, Δία.
Ετυμολογία
Η ετυμολογία του ονόματος δεν είναι εξακριβωμένη. Ο Σωκράτης στον Κρατύλο του Πλάτωνος, ετυμολογεί το όνομα Κρόνος ως Κορόνους (κόρος+νούς= καθαρός νούς, από το "κόρη" ή "κόρα" (δωρικά και αιολικά)= καθαρότις ουσίας-γνησιότητα, και το δεύτερο συνθετικό "νους") ως απόδειξη πως ο Δίας θεωρείται έκγονος μεγάλης και τέλειας διανοίας. Μπορεί να σημαίνει «κερασφόρος», αλλά πολλοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι το όνομα προέρχεται από τον αρχαίο ινδικό δαίμονα Kroni. Στην Αλεξανδρινή περίοδο αλλά και την εποχή της Αναγέννησης, στη λατινική γλώσσα υπήρξε κάποια σύγχυση της λέξης Κρόνος (Cronos) με αυτή του χρόνου (Chronos).
Σύμφωνα με τη Μυθολογία
Ήταν ο μικρότερος σε ηλικία και δύναμη από τους Τιτάνες, αλλά ο πιο πανούργος και φιλόδοξος. Ανέτρεψε τον πατέρα του με τη βοήθεια της Γαίας, αλλά φοβούμενος μια ίδια μοίρα κατάπιε τα παιδιά του. Η γυναίκα του και αδελφή του, Ρέα, έκρυψε το τελευταίο τους παιδί, τον Δία, και έδωσε στον Κρόνο μια φασκιωμένη πέτρα για να καταπιεί, αντί για το βρέφος.Ο Δίας, όταν μεγάλωσε, ελευθέρωσε και τα υπόλοιπα αδέλφια του, δίνοντας στον Κρόνο να πιει δηλητήριο. Στον πόλεμο που ακολούθησε μεταξύ των Τιτάνων και των Ολύμπιων, την Τιτανομαχία, που κράτησε δέκα χρόνια, ο Κρόνος και οι Τιτάνες σύμμαχοί του νικήθηκαν και φυλακίστηκαν στα Τάρταρα.
Κατά τη διάρκεια της «χρυσής εποχής», ο Κρόνος λατρεύονταν ως θεότητα της εσοδείας και της συγκομιδής, ενώ επιτηρούσε και την πρόοδο των ανθρώπων. Απεικονιζόταν συνήθως με ένα κρυστάλλινο δρεπάνι, το οποίο χρησιμοποιούσε για να συγκομίσει τις σοδειές και ήταν, επίσης, το όπλο που χρησιμοποίησε για να ευνουχίσει και να καθαιρέσει τον Ουρανό. Μια εορτή, που ονομαζόταν Κρόνια, ετελείτο προς τιμή του Κρόνου στην Αθήνα τη δωδέκατη ημέρα του μήνα Εκατομβαιώνα, αλλά και στην αρχαία Ολυμπία.
Σύμφωνα με την αρχαία γραμματεία
Απολλόδωρος (ψεύδo) - Βιβλιοθήκη Α 1,4
"'''Α 1,4 ἀγανακτοῦσα δὲ Γῆ ἐπὶ τῇ ἀπωλείᾳ τῶν εἰς Τάρταρον ῥιφέντων παίδων πείθει τοὺς Τιτᾶνας ἐπιθέσθαι τῷ πατρί, καὶ δίδωσιν ἀδαμαντίνην ἅρπην Κρόνῳ. οἱ δὲ Ὠκεανοῦ χωρὶς ἐπιτίθενται, καὶ Κρόνος ἀποτεμὼν τὰ αἰδοῖα τοῦ πατρὸς εἰς τὴν θάλασσαν ἀφίησεν. ἐκ δὲ τῶν σταλαγμῶν τοῦ ῥέοντος αἵματος ἐρινύες ἐγένοντο, Ἀληκτὼ Τισιφόνη Μέγαιρα. τῆς δὲ ἀρχῆς ἐκβαλόντες τούς τε καταταρταρωθέντας ἀνήγαγον ἀδελφοὺς καὶ τὴν ἀρχὴν Κρόνῳ παρέδοσαν."
"''4. αγανακτισμένη για το χαμό των παιδιών της που πετάχτηκαν στον Τάρταρο η Γη έπεισε τους Τιτάνες να επιτεθούν εναντίον του πατέρα τους και όπλισε μάλιστα τον Κρόνο με ένα ατσάλινο σπαθί. Και εκείνοι με εξαίρεση μόνο τον Ωκεανό κάνουν έφοδο. Ο Κρόνος, μάλιστα, απέκοψε τα γεννητικά όργανα του πατέρα και τα έριξε στη θάλασσα. Και από τις σταλαγματιὲς του αίματος που έτρεχε γεννήθηκαν οι Ερινύες, η Αληκτώ, η Τισιφόνη και η Μέγαιρα. Και αφού τέλος τον γκρέμισαν από το θρόνο επανέφεραν τα αδέρφια τους από τον Τάρταρο και παρέδωσαν την εξουσία, στον Κρόνο."
Σύμφωνα με τoν Διόδωρο Σικελιώτη
Διόδωρος Σικελιώτης -Βίβλος 5,65 Όπως μας πληροφορεί ο Διόδωρος Σικελιώτης, οι Κουρήτες με τον θόρυβο των πολεμικών τους χορών σκέπαζαν τα κλάματα του (Διός όταν ήταν μωρό) και με αυτό το τέχνασμα ο Κρόνος δεν μπορούσε να τον βρει.
"'''[5,65] Μετὰ δὲ τοὺς Ἰδαίους Δακτύλους ἱστοροῦσι γενέσθαι Κούρητας ἐννέα. τούτους δ´ οἱ μὲν μυθολογοῦσι γεγονέναι γηγενεῖς, οἱ δ´ ἀπογόνους τῶν Ἰδαίων Δακτύλων. κατοικεῖν δ´ αὐτοὺς τῶν ὀρῶν τοὺς συνδένδρους καὶ φαραγγώδεις τόπους καὶ τὸ σύνολον τοὺς ἔχοντας σκέπην καὶ ὑπόδυσιν φυσικήν, διὰ τὸ μήπω κατασκευὰς οἰκιῶν εὑρῆσθαι. διενεγκόντας δ´ αὐτοὺς συνέσει πολλὰ τῶν κοινῇ χρησίμων καταδεῖξαι· τάς τε γὰρ ποίμνας τῶν προβάτων τούτους ἀθροῖσαι πρώτους καὶ τὰ γένη τῶν ἄλλων βοσκημάτων ἐξημερῶσαι καὶ τὰ περὶ τὰς μελιττουργίας καταδεῖξαι. ὁμοίως δὲ καὶ τὰ περὶ τὴν τοξικὴν καὶ τὰς κυνηγίας εἰσηγήσασθαι, καὶ τῆς πρὸς ἀλλήλους κοινῆς ὁμιλίας καὶ συμβιώσεως, ἔτι δ´ ὁμονοίας καί τινος εὐταξίας ἀρχηγοὺς γενέσθαι. εὑρεῖν δὲ καὶ ξίφη καὶ κράνη καὶ τὰς ἐνοπλίους ὀρχήσεις, δι´ ὧν ποιοῦντας μεγάλους ψόφους ἀπατᾶν τὸν Κρόνον. φασὶ δ´ αὐτοὺς τὸν Δία, λάθρᾳ τοῦ πατρὸς Κρόνου παραδούσης Ῥέας τῆς μητρός, ὑποδέξασθαι καὶ θρέψαι· ...."
''65. Μετά τους Ιδαίους Δακτύλους, συνεχίζει ο μύθος, γεννήθηκαν εννέα Κουρήτες. Μερικοί μυθογράφοι μας πληροφορούν ότι γεννήθηκαν από τη γη, άλλοι ότι ήταν απόγονοι των Ιδαίων Δακτύλων και κατοικούσαν στα δασώδη μέρη των βουνών και στα φαράγγια και γενικώς είχαν φυσική στέγη και προστασία, διότι δεν είχαν μάθει ακόμα να κτίζουν σπίτια. 2. Και, καθώς διακρίνονται για την ευφυΐα τους, έκαναν πολλές χρήσιμες ανακαλύψεις. Αυτοί πρώτοι, επί παραδείγματι, συγκέντρωσαν τα πρόβατα σε κοπάδια και εξημέρωσαν τα περισσότερα άλλα είδη των ζώων και ανακάλυψαν τη μελισσοκομία. 3. Επίσης αυτοί εισήγαγαν την τέχνη του τόξου και τα κυνήγια των ζώων, και έμαθαν τους ανθρώπους να ζουν σε κοινωνίες, και ήσαν οι πρώτοι που δίδαξαν την ομόνοια και την ευταξία μέσα στην κοινότητα. 4. Αυτοί εφεύραν και τα ξίφη και τα κράνη και τους πολεμικούς χορούς, με τους οποίους προκαλούσαν μεγάλο θόρυβο και εξαπατούσαν τον Κρόνο. Διότι, λέγεται ότι αυτοί παρέλαβαν τον Δία από τη μητέρα του Ρέα, κρυφά από τον πατέρα του Κρόνο, και τον ανέθρεψαν.
Σύμφωνα με τoν Όμηρο
Όμηρος -Ἰλιάς, ραψ Ο' -185
'''«ὢ πόποι, ἦ ῥ᾽ ἀγαθός περ ἐὼν ὑπέροπλον ἔειπεν, '''εἴ μ᾽ ὁμότιμον ἐόντα βίῃ ἀέκοντα καθέξει. '''τρεῖς γάρ τ᾽ ἐκ Κρόνου εἰμὲν ἀδελφεοί, οὓς τέκετο ῾Ρέα, '''Ζεὺς καὶ ἐγώ, τρίτατος δ᾽ Ἀΐδης, ἐνέροισιν ἀνάσσων. '''τριχθὰ δὲ πάντα δέδασται, ἕκαστος δ᾽ ἔμμορε τιμῆς· '''190 ἤτοι ἐγὼν ἔλαχον πολιὴν ἅλα ναιέμεν αἰεὶ '''παλλομένων, Ἀΐδης δ᾽ ἔλαχε ζόφον ἠερόεντα, '''Ζεὺς δ᾽ ἔλαχ᾽ οὐρανὸν εὐρὺν ἐν αἰθέρι καὶ νεφέλῃσι· '''γαῖα δ᾽ ἔτι ξυνὴ πάντων καὶ μακρὸς Ὄλυμπος.
''«Ω, λόγον υπερήφανον που είπε, αν κι είναι ανδρείος, ''αν τον ομότιμον εμέ με βίαν θα εμποδίσει. ''Τρεις γεννηθήκαμεν υιοί, του Κρόνου και της Ρέας, ''ο Ζευς, εγώ και ο βασιλεύς των πεθαμένων Άδης. ''Και απ᾽ όλα τρία κάμαμεν ισόμοιρα βασίλεια. ''190Να ᾽χω την λευκήν θάλασσαν πέφτει ο λαχνός σ᾽ εμένα, ''στον Άδην το ανήλιο σκοτάδι, και στον Δία ''ο πλατύς έλαχε ουρανός στα νέφη στον αιθέρα ''κι έμειν᾽ η γη κοινή στους τρεις και ο Όλυμπος ο μέγας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τιτάνες
Διονύσης Τσάμης
Ο Διονύσης Τσάμης (Αγρίνιο, 21 Μαΐου 1951) είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως μέσος.
Σε συλλογικό επίπεδο
Τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα τα έκανε στην ομάδα της ιδιαίτερης πατρίδας του, τον Παναιτωλικό, όπου αγωνίσθηκε μέχρι το 1972. Στη συνέχεια διακρίθηκε με τα χρώματα της ΑΕΚ, στην οποία μεταγράφηκε το 1972 αγωνίστηκε όμως από την επόμενη χρονιά (λόγω μη έκδοσης δελτίου) και συνολικά επί μία επταετία (1973-1980). Κορυφαία στιγμή στην πολύχρονη καριέρα του με τη φανέλα των κιτρινόμαυρων, ήταν η συμμετοχή του στα ημιτελικά του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ της περιόδου 1976-77 όταν έφτασε μέχρι τα ημιτελικά της διοργάνωσης, καθώς και η κατάκτηση δύο πρωταθλημάτων (1977-78, 1978-79) και ενός κυπέλλου (1977-78).
Την περίοδο 1980-81 αγωνίσθηκε στην ομάδα της Κορίνθου όπου και έκλεισε την καριέρα του στην Α΄ Εθνική, έναν χρόνο αργότερα. Σε χαμηλότερο επίπεδο, έπαιξε στην Αναγέννηση Άρτας το 1983-84.
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιτωλικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Κορίνθου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Ευάγγελος Μπασιάκος
Ο Ευάγγελος Μπασιάκος (Θήβα, 12 Φεβρουαρίου 1954 - Αθήνα, 17 Φεβρουαρίου 2017) ήταν Έλληνας πολιτικός και δικηγόρος, ο οποίος διετέλεσε βουλευτής Βοιωτίας (1989-1993, 1996-2009 και 2012-2017), υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων (2004-2007), υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων (2004) και υφυπουργός Γεωργίας (1992-1993). Υπήρξε ο μακροβιότερος υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων μετά την μεταπολίτευση.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1954 στη Θήβα. Ο θείος του, Αριστείδης Μπασιάκος, ήταν βουλευτής Βοιωτίας με το Λαϊκό Κόμμα και την Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση (ΕΡΕ). Σπούδασε Νομική και Πολιτικές Επιστήμες στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του για αρκετά χρόνια στο Χάρβαρντ, το Λονδίνο (UCL) και το Στρασβούργο. Η αδερφή του, Μαρία Μπασιάκου, ήταν διευθύντρια του πολιτικού γραφείου του Μιλτιάδη Έβερτ. Ήταν παντρεμένος με τη Βικεντία Συροπούλου, με την οποία απέκτησε ένα παιδί, τον Αθάνασιο-Αριστείδη, ο οποίος πήρε τιμητικά και το όνομα του Αριστείδη Μπασιάκου. Κουμπάρος είναι ο Κώστας Καραμανλής. Έφυγε ξαφνικά από τη ζωή στις 17 Φεβρουαρίου 2017 και η κηδεία του τελέστηκε δημοσία δαπάνη στην Θήβα.
Σπουδές
Πήρε τα πτυχία DIPLOMA και MASTERS του Πανεπιστημίου του Λονδίνου (UCL). Μεταπτυχιακοί κύκλοι πουδών στην Ακαδημία Διεθνούς Δικαίου της Χάγης, στη Διοίκηση του ΝΑΤΟ και ΕΟΚ, στο Διεθνές Ινστιτούτο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στο Στρασβούργο, στο Σεμινάριο Αποφοίτων του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και σε Τμήμα του Πανεπιστημίου Ειρηνικού.
Κυβερνητική δράση
Αρμόδιος για τα Δάση και το Φυσικό Περιβάλλον (Δεκ. 1992-Μάιος 1993), και αρμόδιος για τη διαχείριση των Αγροτικών Προϊόντων, τις Επιδοτήσεις της ΕΟΚ, την Κτηνοτροφία και τη Γεωργική Έρευνα και Εφαρμογές (Ιούν. – Οκτ. ‘93).
Κριτική
Ενεπλάκη στην υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου, στην οποία όλοι οι εμπλεκόμενοι αθωώθηκαν έπειτα από απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων της Αθήνας. Επίσης, είχε κατηγορηθεί για φακέλωμα και κομματικές προαγωγές στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων. Κατακρίθηκε επίσης όταν επιχείρησε να περάσει τροπολογία, με αναστολή κατεδαφίσεων αυθαιρέτων σε δασικές εκτάσεις.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Λονδίνου Κατηγορία:Βουλευτές Βοιωτίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Ιάσων Ζηργάνος
Ο Ιάσων Ζηργάνος (30 Σεπτεμβρίου 1909 – 27 ή 28 Σεπτεμβρίου 1959) ήταν μόνιμος αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού και κολυμβητής μεγάλων αποστάσεων. Υπήρξε ο δεύτερος στην ιστορία και πρώτος επίσημα καταγεγραμμένος –από τους αρμόδιους φορείς– Έλληνας που διήλθε το στενό της Μάγχης κολυμπώντας, ο δε μοναδικός έως σήμερα που το έχει πετύχει τέσσερις φορές (στο διάστημα 1949-1954). Πραγματοποίησε την έκτη και τελευταία του προσπάθεια μερικές εβδομάδες πριν αποβιώσει εκτός χώρας, εντός όμως του αγαπητού του θαλάσσιου στοιχείου.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Ο Ιάσων Ζηργάνος γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου του 1909 στο Βόλο. Το 1929 εισάχθηκε στη Σχολή Ευελπίδων, από όπου το 1933 αποφοίτησε ως ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού. Έλαβε μέρος στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940-41 με το βαθμό του λοχαγού στο Γ΄ σύνταγμα Βαρέος Πυροβολικού. Κατά τις μάχες του Εμφυλίου στο Γράμμο τραυματίστηκε ελαφρά. Στις αρχές του 1950 παραιτήθηκε από το Στρατό, για να αφοσιωθεί στην κολυμβητική ενασχόληση.
Κολυμβητής
Γεννήθηκε στο Βόλο το 1909 και άρχισε το άθλημα στον τοπικό Γυμναστικό Σύλλογο από ηλικία 6 ετών. Στη διάρκεια της στρατιωτικής του υπηρεσίας, έκανε προπονήσεις στην Κόνιτσα και τον Αώο ώστε να λάβει μέρος σε αθλητικούς αγώνες των Ενόπλων Δυνάμεων. Το Σεπτέμβριο του 1946 διήνυσε την απόσταση Αίγινα–Παλαιό Φάληρο σε 11½ ώρες. Το χειμώνα του 1948 προπονούταν υπό συνθήκες δριμύτατου ψύχους σε Αώο και Λίμνη των Ιωαννίνων. Την Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου 1949, ξεκίνησε μόνος (όχι μέλος ομάδας) από το ακρωτήρι Γκρι Νε της Γαλλίας και έφτασε σε 18½ ώρες την αγγλική ακτή του Φαν Μπέι κοντά στο Ντόβερ, πετυχαίνοντας τον διάπλου της Μάγχης για δεύτερη φορά από Έλληνα κολυμβητή, έπειτα τον πρόσκοπο Εμμανουήλ Βελισσάριο το 1930. Τα ξένα μέσα ενημέρωσης χαιρέτισαν με ιδιαίτερα εγκωμιαστικό τρόπο το γεγονός, καθώς αντίθετα με τους περισσότερους επιχειρήσαντες δεν προηγήθηκε επί τόπου προπόνηση και αποτέλεσε την πρώτη απόπειρα του Ζηργάνου. Στις 22 Αυγούστου του ερχόμενου έτους, το επανέλαβε κατά τον διεθνή κολυμβητικό μαραθώνιο που είχε προκηρύξει η βρετανική εφημερίδα «Daily Mail», όταν και κατέλαβε την 7η θέση με χρόνο 16 ώρες και 19 λεπτά. Διέπλευσε το στενό άλλες δύο φορές τα έτη 1951 και 1954, ενώ δεν ολοκλήρωσε την προσπάθεια τα 1952 και 1959, στη δε τελευταία "εγκαταλείψας λόγω σφοδράς θαλασσοταραχής" και κάποιες εβδομάδες προ του θανάτου του. Εκτός από την κολύμβηση, ασχολήθηκε επιπλέον με τα ακοντισμό, μονόζυγο, πυγμαχία, ξιφασκία, αναρρίχηση, ιππασία, ελληνορωμαϊκή πάλη και δρόμο των 1500 μέτρων.
Στη θάλασσα μέχρις εσχάτων
Στις 27 Σεπτεμβρίου 1959 και παρότι είχε ήδη επιχειρήσει πρόσφατα να διασχίσει εκ νέου τη Μάγχη μετά πενταετία, αποπειράθηκε το ίδιο στο Βόρειο Κανάλι μεταξύ Ιρλανδίας και Σκοτίας. Κατόπιν 17 ωρών και διάνυση 27 χιλιομέτρων περίπου (τα ¾ της απόστασης), έχασε τις αισθήσεις του στα παγωμένα νερά της παλίρροιας και γρήγορα απεβίωσε, παρά την ιατρική επέμβαση για καρδιακές μαλάξεις με τη χρήση απλώς ενός σουγιά.
Κολυμβητικά επιτεύγματα
Ο Ζηργάνος υπήρξε το 1949 ο δεύτερος Έλληνας που διέπλευσε τη θάλασσα της Μάγχης, ακολουθώντας τον κολυμβητή του 1930 Εμμανουήλ Βελισσάριο. Επίσης, ο μόνος έως σήμερα που το έχει κατορθώσει 4 φορές, ο πρώτος που κολύμβησε το γύρο του Μανχάταν και με επιτυχία τον διάπλου του Βοσπόρου.
Συγγραφικό έργο
Το βιβλίο από τον Σ.Ζ –πιθανώς ο αδελφός του Στάθης– "Πώς πέρασα τη Μάγχη • Αφηγείται ο Ταγματάρχης Ιάσων Ζηργάνος" (Εκδόσεις Λαγούση-Χρυσοχόου, Αθήνα 1950) αφορά στην "εξιστόρηση της περιόδου που προηγήθηκε του πρώτου διάπλου" του. Τη μοιραία χρονιά, εξέδωσε εφημερίδα με θέμα το θαλάσσιο αθλητισμό και τον Ιούνιο είχε ολοκληρώσει μελέτη για το κολύμπι ελεύθερου στυλ (κρόουλ). Προγραμμάτιζε την κυκλοφορία μίας σειράς που "θα περιληφθούν τα υπόλοιπα είδη κολυμβήσεως, ήτοι πρόσθιο, ύπτιο, πεταλούδα, συστήματα προπονήσεως κολυμβητών, διατροφή, μασσάζ, Ναυαγωσωστική κλπ", με στόχο
ώστε να παρέχει υπό μορφή εγχειριδίων "ευθηνό και πρόχειρο βοήθημα δια την προπαγάνδαν της κολυμβήσεως εις τας μεγάλας μάζας των Ελλήνων φιλάθλων." Απόσπασμα από το κύριο τμήμα του πονήματος περί κρόουλ, καταδεικνύει χαρακτηριστικά το όραμα του Ζηργάνου:
Για το παραπάνω έργο και τελικά το 1961, "η χήρα του και η κόρη του ανέλαβον την έκδοσι".
Τζον Γουίλιαμ Γουότερχαουζ
Ο Τζον Γουίλιαμ Γουότερχαουζ (John William Waterhouse, 6 Απριλίου 1849 – 10 Φεβρουαρίου 1917) ήταν Βρετανός ζωγράφος, που δραστηριοποιήθηκε στα τέλη της Βικτωριανής εποχής. Ήταν οπαδός των Προραφαηλιτών καλλιτεχνών και συνεχιστής του έργου τους.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γουότερχαουζ γεννήθηκε στη Ρώμη της Ιταλίας από Βρετανούς γονείς, που ήταν και οι δυο ζωγράφοι. Το 1854, ο νεαρός Γουότερχαουζ εγκαταστάθηκε μαζί με την οικογένειά του στο Λονδίνο, σ’ ένα νεόκτιστο σπίτι στο Νότιο Κένσινγκτον (South Kensington), πολύ κοντά στο Μουσείο Βικτωρίας και Αλβέρτου. Το 1871 εγγράφεται και φοιτά στη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών του Λονδίνου. Το 1883 νυμφεύτηκε την Έστερ Κένγουορδι (1857 – 1944), κόρη ενός δάσκαλου τέχνης από το Ήλινγκ (Ealing), με την οποία όμως δεν απέκτησε παιδιά.
Το 1895, ο Γουότερχαουζ εκλέχτηκε ακαδημαϊκός, ως πλήρες μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας. Πέθανε στις 10 Φεβρουαρίου 1917 σε ηλικία 67 ετών, βαριά άρρωστος από καρκίνο, και ετάφη στο Κοιμητήριο Κένσαλ Γκριν του Λονδίνου.
Καλλιτεχνική πορεία
Ο Γουότερχαουζ ξεκίνησε την καλλιτεχνική του σταδιοδρομία με κλασικά θέματα και έντονες επιρροές από το κλασικιστικό πνεύμα των Άλμα – Ταντέμα και Φρέντερικ Λέιτον και για κάποιο διάστημα ειδικεύτηκε σε ρωμαϊκά θέματα. Στην πιο ώριμη όμως περίοδο της καριέρας του ανεξαρτητοποιείται από τα δεσμά της ακαδημαϊκής τεχνοτροπίας και δέχεται επιρροές από τους Προραφαηλίτες ζωγράφους, κυρίως από τον Έντουαρντ Μπερν – Τζόουνς, αλλά και από τους συγχρόνους του καλλιτέχνες του Ιμπρεσιονισμού.
Η θεματολογία των έργων του επικεντρώνεται σε σκηνές από τη μυθολογία της αρχαίας Ελλάδας, αλλά και τη ρωμαϊκή ιστορία. Το 1874, εκθέτοντας το έργο του «Ο Ύπνος και ο ετεροθαλής αδελφός του ο Θάνατος» (Sleep and His Half-Brother Death) στη Βασιλική Ακαδημία, σημειώνει μεγάλη επιτυχία και παίρνει διθυραμβικές κριτικές. Παρόμοια επιτυχία σημειώνει και με τους πίνακές του «Μετά τον χορό» (1876) και «Η επίσκεψη ενός άρρωστου παιδιού στο Ναό του Ασκληπιού» (1877). Ένα άλλο προσφιλές έργο του Γουότερχαουζ ήταν η «Οφηλία» (1888), με κάποιες φανερές επιρροές από τους πίνακες της Οφηλίας, που φιλοτέχνησαν οι Προραφαηλίτες ζωγράφοι Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι και ο Τζων Έβερετ Μίλαι.
Ένα από τα πιο διάσημα έργα του Γουότερχαουζ είναι «Η Δεσποσύνη του Σαλότ» (The Lady of Shallot, 1888 - Πινακοθήκη Τέιτ, Λονδίνο), που το ζωγράφισε δυο ακόμη φορές στα 1894 και 1909 ή 1910, που προέρχεται από ένα ποίημα του Άλφρεντ Τένισον και είναι εμπνευσμένο από το μεσαιωνικό κύκλο των ιστοριών του Αρθούρου. Διηγείται την τραγική ιστορία ενός απογοητευμένου κοριτσιού από τον αποτυχημένο έρωτά του με τον ιππότη Λάνσελοτ, ξεκινώντας για το τελευταίο ταξίδι της ζωής του. Το έργο αυτό αποτελεί μια εξαίρετη σπουδή στην τοπιογραφία – κάθε φύλλο και καλάμι έχουν σχεδιαστεί με καλλιτεχνική μαεστρία και η ίδια προσοχή έχει δοθεί και στις αντανακλάσεις του νερού.
Ύλας και οι Νύμφες
Στη Βικτωριανή Αγγλία, ο συντηρητισμός και τα ήθη της κοινωνίας δεν επέτρεπαν τη δημόσια έκθεση του γυναικείου γυμνού, αν και είναι γνωστές οι πορνογραφικές φωτογραφήσεις της εποχής και στα σαλόνια ακόμη της υψηλής κοινωνίας. Οι καλλιτέχνες για να παρακάμψουν τα κοινωνικά αυτά ταμπού, βρήκαν ως πρόσχημα τη ρεαλιστική απεικόνιση μυθολογικών κυρίως σκηνών, με προκλητικές παρά ταύτα παραστάσεις του γυναικείου γυμνού, που η συντηρητική αγγλική κοινωνία άρχισε βαθμιαία να κάνει αποδεκτές.
Ο Γουότερχαουζ δεν αποτελούσε εξαίρεση στις προκλήσεις της εποχής του και το 1896, κάτω από την επίδραση του Μπερν – Τζόουνς, ζωγράφισε τον αριστουργηματικό πίνακα «Ύλας και Νύμφες» (Πινακοθήκη Τέχνης, Μάντσεστερ), υιοθετώντας τα λαμπερά χρώματα και το γυναικείο τύπο των «φαμ φατάλ» της προραφαηλιτικής τεχνοτροπίας του Ροσέτι και του Μπερν – Τζόουνς.
Ο Γουότερχαουζ στον πίνακά του, όπου οι νύμφες με τα μακριά ξέπλεκτα μαλλιά να πέφτουν στους γυμνούς ώμους, τα προκλητικά γυμνά στήθη και τα αισθησιακά πρόσωπά τους προσκαλούν τον πανέμορφο Ύλα στο βασίλειο των ερωτικών απολαύσεων, εκθειάζει τις αχαλίνωτες δυνάμεις της φύσης, ενώ αναδύεται συγχρόνως ένας συγκαλυμμένος ερωτισμός και ένας έντονος αισθησιασμός.
Το γυναικείο γυμνό το παρουσιάζει ο Γουότερχαουζ και σε άλλα έργα του, που έχει φιλοτεχνήσει σε διάφορες περιόδους της καλλιτεχνικής του πορείας, όπως είναι, μεταξύ άλλων: «Ναϊάς ή Ύλας με μια Νύμφη» (1893), «Η Σειρήνα» (περ. 1900), «Η Γοργόνα» (1901), «Ηχώ και Νάρκισσος» (1903), «Λάμια ΙΙ» (1909) κ. ά
Πηγές
Κατηγορία:Άγγλοι ζωγράφοι Κατηγορία:Προραφαηλίτες ζωγράφοι
Κυβερνείο Μπένι Σουέφ
To Κυβερνείο του Μπένι Σουέφ (αραβικά : محافظة بني سويف Muhāfazat Banī Suwaif) είναι διοικητική διαίρεση (Κυβερνείο) της Αιγύπτου. Έχει πληθυσμό 2.290.527 κατοίκους, έκταση 1.322 τ.χλμ. και πρωτεύουσα την πόλη Μπένι Σουέφ.
Συνορεύει στα βόρεια με το Κυβερνείο Γκίζας, στα βόρειο ανατολικά με το Κυβερνείο Σουέζ, στα ανατολικά με το Κυβερνείο Ερυθράς Θάλασσας, στα δυτικά με το Κυβερνείο Φαγιούμ και στα νότια με το Κυβερνείο Μίνια. Σε παλιότερη διοικητική διαίρεση συνόρευε και με το Κυβερνείο 6ης Οκτωβρίου που σήμερα έχει καταργηθεί. Το 1913 είχε 372.412 κατοίκους κι έκταση 1,062 τ.χλμ. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνεία της Αιγύπτου
Αλ Μαζμά'α Σπορτς Σίτι
Το Αλ Μαζμά'α Σπορτς Σίτι (παλαιότερα γνωστό ως Στάδιο Κινγκ Σαλμάν Μπιν Αμπντουλαζίζ  Σπορτ Σίτι) είναι ένα στάδιο πολλαπλών χρήσεων στην Αλ Μαζμά'α της Σαουδικής Αραβίας. Προς το παρόν χρησιμοποιείται κυρίως για ποδοσφαιρικούς αγώνες και είναι η έδρα των Αλ Φαϊσαλί, Αλ Φαϊχά και Αλ Μουζαζάλ. Το στάδιο έχει χωρητικότητα 7.000 θεατών.
Το γήπεδο ήταν προηγουμένως γνωστό ως Στάδιο Κινγκ Σαλμάν Μπιν Αμπντουλαζίζ Σπορτ Σίτι και πήρε το όνομά του από τον Βασιλιά Σαλμάν της Σαουδικής Αραβίας. Στις 29 Μαΐου 2019, το όνομα του σταδίου άλλαξε σε Αλ Μαζμά'α Σπορτς Σίτι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Σαουδική Αραβία Κατηγορία:Στάδια πολλαπλών χρήσεων στη Σαουδική Αραβία Κατηγορία:Αλ-Φαϊχά ΦΚ
Ρωμαϊκή Μαρτυρολογία
Ιστορία
Το 1582, ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄ αποφάσισε την αναθεώρηση του Ιουλιανού ημερολογίου, δημιουργώντας ένα νέο σύστημα, που τώρα ονομάζεται, μετά από αυτόν, Γρηγοριανό ημερολόγιο. Η Ρωμαϊκή Μαρτυρολογία δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1583. Μια δεύτερη έκδοση δημοσιεύθηκε τον ίδιο χρόνο ενώ η τρίτη έκδοση, του 1584, έγινε υποχρεωτική οπουδήποτε χρησιμοποιούταν η Ρωμαϊκή Τελετή.
Η κύρια πηγή της ήταν η Μαρτυρολογία του Ασουάρντ, που ολοκληρώθηκε από τους «Διαλόγους» του Πάπα Γρηγόριου Α´ και τα έργα ορισμένων Πατέρων, και για τους Έλληνες αγίους από τον κατάλογο που είναι γνωστός ως Μηνολόγιο του Σίρλετ. Η προέλευσή του μπορεί να εντοπιστεί στο Ιερονυμιανό Μαρτυρολόγιο (Martyrologium Hieronymianum), το οποίο αρχικά βασίστηκε σε ημερολόγια ρωμαϊκής, αφρικανικής και συριακής προέλευσης, αλλά στα οποίο προστέθηκαν σταδιακά ονόματα πολλών αγίων από άλλες περιοχές, με αποτέλεσμα μια σειρά διπλών ονομάτων, συντήξεων διαφορετικών αγίων ως ένα και σε άλλα λάθη.
Πολύ σύντομα, το 1586 και πάλι το 1589, δημοσιεύθηκαν αναθεωρημένες εκδόσεις με διορθώσεις από τον Καίσαρα Βαρόνιο μαζί με ενδείξεις για τις πηγές στις οποίες σχεδίασε, και το 1630 ο Πάπας Ουρβανός Η΄ εξέδωσε μια νέα έκδοση. Το 1748 εμφανίστηκε μια ακόμα αναθεωρημένη έκδοση από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΔ΄, ο οποίος προσωπικά εργάστηκε για τις διορθώσεις: κατέστειλε ορισμένα ονόματα, όπως αυτά του Κλήμη της Αλεξάνδρειας και του Σαλπίκιου Σεβέρου, αλλά κράτησε άλλα που είχαν αντιταχθεί, όπως αυτό του Πάπα Σιρίκιου. Οι μεταγενέστερες αλλαγές μέχρι την έκδοση του 2001 ήταν μικρές, η οποία περιελάμβανε κάποιες διορθώσεις, αλλά κυρίως την προσθήκη των ονομάτων των πρόσφατα προστιθέμενων αγίων.
Πρόσφατες εξελίξεις
Η Δεύτερη Σύνοδος του Βατικανού αποφάσισε: «Οι αποδείξεις του μαρτυρίου ή της ζωής των αγίων πρέπει να ανταποκρίνονται στα γεγονότα της ιστορίας». Αυτό απαιτούσε χρόνια μελέτης, μετά τα οποία εκδόθηκε μια πλήρως αναθεωρημένη έκδοση της Ρωμαϊκής Μαρτυρολογίας στα Λατινικά (με τίτλο Martyrologium Romanum) το 2001, ακολουθούμενο από μία αναθεώρηση του 2004 που διόρθωσε ορισμένα τυπογραφικά λάθη της έκδοσης του 2001 και πρόσθεσε 117 άτομα που έγιναν κανονικοποιημένα ή αμφιλεγόμενα μεταξύ 2001 και 2004, καθώς επίσης προστέθηκε και σημαντικός αριθμός αρχαίων αγίων που δεν συμπεριλήφθηκαν στην προηγούμενη έκδοση. "Η ανανεωμένη Μαρτυρολογία περιέχει 7.000 αγίους και ευλογίες που σήμερα τιμούνται από την Εκκλησία, και των οποίων η λατρεία αναγνωρίζεται επίσημα και προτείνεται στους πιστούς ως μοντέλα ζωών που αξίζει να μιμηθούν.".
Χρήση της Μαρτυρολογίας στη Ρωμαϊκή Τελετή
Ως επίσημος κατάλογος αναγνωρισμένων αγίων και ευλογιών, η συμπερίληψη στη Ρωμαϊκή Μαρτυρολογία επιτρέπει την αναγνώριση των αγίων με τους εξής τρόπους:
Τέτοιες εορταστικές εκδηλώσεις προς τιμή ενός προσώπου που έχει δολοφονηθεί επιτρέπεται μόνο στην επισκοπή ή τη θρησκευτική τάξη όπου επιτρέπεται η λατρεία αυτού του ατόμου, εκτός εάν ληφθεί ειδική άδεια από την Αγία Έδρα.
Τελετή γύρω από τη Μαρτυρολογία
Η καταχώρηση για κάθε ημερομηνία στη Μαρτυρολογία πρέπει να διαβαστεί την προηγούμενη ημέρα. Συνιστάται η ανάγνωση από την χορωδία, αλλά η ανάγνωση μπορεί επίσης να γίνει διαφορετικά. Σε σεμινάρια και παρόμοια ιδρύματα, ήταν παραδοσιακό να διαβάζεται μετά το κύριο γεύμα της ημέρας.
Πριν από τη Δεύτερη Σύνοδο του Βατικανού, και όπου τα λειτουργικά βιβλία του 1962 χρησιμοποιούνται σύμφωνα με την εξουσιοδότηση του Summorum Pontificum (Των Ανώτατων Ποντίφων), η Μαρτυρολογία διαβάζεται κατά την κανονική Λειτουργεία της Πρώτης Ώρας. Εάν η Μαρτυρολογία διαβάζεται στη μορφή που έλαβε μετά τη 2η Σύνοδο του Βατικανού, αυτό γίνεται συνήθως μετά την τελική προσευχή του Λάουντς (προσευχή που λαμβάνει χώρα τις πρωινές ώρες), κατά την λειτουργεία που προηγείται της Λειτουργείας της Πρώτης Ώρας.
Εάν η Μαρτυρολογία διαβάζεται εντός της Λειτουργίας των Ωρών, χρησιμοποιείται η ίδια μορφή αλλά χωρίς την προαιρετική ανάγνωση της Γραφής.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Καθολική Εκκλησία Κατηγορία:Θρησκευτικές εορτές και τελετές
Αχαιός (στρατηγός)
Ο Αχαιός ο Νεότερος (αρχαία ελληνικά: Ἀχαιός (απεβ. 213 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Σελευκιδών ήταν στρατηγός, ο οποίος αργότερα αποσχίστηκε και έγινε ηγεμόνας μέρους της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών. Ήταν γιος του Ανδρόμαχου, του οποίου η αδελφή Λαοδίκη Β΄ ήταν παντρεμένη με τον Σέλευκο Β΄ Καλλίνικο, τον πατέρα του Αντίοχου Γ΄ του Μεγάλου. Ο ίδιος ο Αχαιός ήταν παντρεμένος με την Λαοδίκη, μία από τις κόρες της Λαοδίκης του Πόντου και του  Μιθριδάτης Β΄ . Συνόδευσε τον Σέλευκο Γ΄ Κεραυνό στην εκστρατεία στον Ταύρο εναντίον του  Άτταλου Α΄ και μετά την δολοφονία του Σέλευκου Γ΄ εκδικήθηκε το θάνατό του. Αν και θα μπορούσε να καταλάβει εύκολα την εξουσία, παρέμεινε πιστός στον Οίκο των Σελευκιδών.
Το 223 π.Χ. ο Αντίοχος Γ΄, ο διάδοχος του Σέλευκου Γ΄, τον διόρισε διοικητή όλης της Μικράς Ασίας δυτικά του Ταύρου. Ο Αχαιός ανακατέλαβε όλες τις περιοχές τις οποίες είχε κερδίσει ο Άτταλος για τους Σελευκίδες. Όμως κατηγορήθηκε ψευδώς από τον Ερμεία, τον υπουργό του Αντίοχου Γ΄, ότι είχε πρόθεση να επαναστατήσει, κάτι που ο Αχαιός τελικά έκανε σε αυτοάμυνα: πήρε τον τίτλο του βασιλιά και βασίλευσε σε όλη την περιοχή της Ασίας δυτικά του όρους του Ταύρου. Όσο ο Αντίοχος Γ΄ ήταν σε πόλεμο με τον Πτολεμαίο Δ΄, δεν μπορούσε να βαδίσει εναντίου του Αχαιού. Όμως με την ολοκλήρωση της συνθήκης ειρήνης με τον Πτολεμαίο Δ΄, διέσχισε τον Ταύρο, και ενώνοντας τις δυνάμεις του με αυτές του Αττάλου, απέσπασε από τον Αχαιό όλα τα εδάφη του και κατέλαβε τις Σάρδεις εκτός από την ακρόπολη. Η τελευταία έπεσε στα χέρια του Αντίοχου Γ΄ το 213 π.Χ. μετά από πολιορκία δύο χρόνων, με προδοσία του Βόλη (ο οποίος ήταν στην υπηρεσία του Σωσίβιου, υπουργού του Πτολεμαίου Δ΄). Ο Βόλης υποσχέθηκε στον Αχαιό ότι θα τον διασώσει, αλλά τον παρέδωσε στον Αντίοχο Γ΄, ο οποίος τον θανάτωσε αμέσως.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί
Δέρρωνες
thumb|right|350px|Οι [[Παίονες και τα γειτονικά τους φύλα, πριν την κατάκτησή τους από τους Έλληνες.]] Οι Δέρρωνες ήταν λαός της αρχαίας Μακεδονίας που αναφέρεται από τον Ηρόδοτο ως Δερσαίοι.
Ιστορία
Κατά τον Ηρόδοτο, οι Δερσαίοι είχαν στρατολογηθεί από τον Πέρση βασιλιά Ξέρξη, κατά την εκστρατεία του εναντίον της Ελλάδας. Από τον Θουκυδίδη αναφέρονται ως αυτόνομος λαός που, κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου (431-404 π.Χ.), κατίσχυσε επί των γειτόνων τους Σιθωνών. Αναφέρονται επίσης και από μεταγενέστερους συγγραφείς, όπως ο Φιλοστέφανος και ο Διονύσιος ο Περιηγητής. Η αυτοτέλειά τους σήμερα πιστοποιείται και από τη διαπίστωση ότι έκοβαν νομίσματα, όπως το σωζόμενο αργυρό δωδεκάδραχμο με την επιγραφή ΔΕΡΟΝΙΚΟΝ (500-480 π.Χ.).
Οι παραστάσεις κορινθιακών κρανών υποδηλώνουν είτε την κορινθιακή καταγωγή τους είτε τη διατήρηση και ανάπτυξη εμπορικών σχέσεων με τους Κορινθίους.
Το όνομα των Δερρώνων φαίνεται να προέρχεται από τον θεό Δάρρωνα, ο οποίος ήταν γνωστός και στους Μακεδόνες. Νόμισμα του βασιλιά των Παιόνων, Λύκκειου, στο οποίο αναγράφεται η λέξη «Δερρωναίος» επιβεβαιώνει ότι Δέρρωνες και Παίονες λάτρευαν τον ίδιο θεό, επομένως ήταν γειτονικοί και συγγενικοί λαοί. Το ότι τα νομίσματά τους ακολουθούσαν το χαλκιδικό ή ευβοϊκό πρότυπο δείχνει πως οι Δέρρωνες ενεργούσαν ως ενδιάμεσοι στο εμπόριο μεταξύ των πόλεων της Χαλκιδικής και των περιοχών του Παγγαίου και της Βισαλτίας όπου υπήρχαν χρυσοφόρα κοιτάσματα.
Η περιοχή εξάπλωσής τους τοποθετείται, κατά μια σύγχρονη θεωρία, στην περιοχή της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας ενώ, κατά άλλη άποψη, κατοικούσαν πέρα από τον ποταμό Στρυμόνα.
Ιδιαίτερες αναφορές
''"
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δερρωνες
Νάουσα Πάρου
Η Νάουσα είναι μια κωμόπολη της Πάρου. Αποτελεί τη δεύτερη σε πληθυσμό κωμόπολη της νήσου Πάρου μετά την Παροικιά, από την οποία και απέχει 10 χλμ.. Είναι παράλια πόλη, με μικρό ασφαλή λιμένα στον ανατολικό μυχό του ομώνυμου γραφικού όρμου, Όρμου Νάουσας, στο βόρειο άκρο του νησιού. Ο πληθυσμός της το 1928 ήταν 959 κάτοικοι, ενώ στην απογραφή του 2001 έφθανε τους 2.316 κατοίκους. Από το 1926 διέθετε δημοτικό σχολείο, αστυνομικό σταθμό και τηλεγραφείο.
Σήμερα η Νάουσα αποτελεί έδρα ενός των επτά δημοτικών διαμερισμάτων του Δήμου Πάρου στο οποίο και υπάγονται όλα τα βόρεια χωριά, μεταξύ των οποίων ο Αμπελάς, οι Καμάρες, οι Κολυμπήθρες, η Λάγκερη, τα Λιβάδια,  η Ξιφάρα, τα Πρωτόργια καθώς και κάποια μοναστήρια. Ο συνολικός πληθυσμός του Δημοτικού διαμερίσματος της Νάουσας φθάνει τους 3027 κατοίκους (2001).
Παλαιότερα αποτελούσε Δήμο, "τέως Δήμος Ναούσης", της Επαρχίας Νάξου, στον οποίο συμπεριλαμβάνονταν όλα τα χωριά της Β. Πάρου όπως και το χωριό Κώστος Πάρου με συνολικό πληθυσμό 1750 κατοίκους.
Ως οικισμός η Νάουσα φέρεται να διαμορφώθηκε γύρω από το ομώνυμο λιμάνι κατά τη βυζαντινή περίοδο. Έφερε οχυρωμένο τείχος τμήμα του οποίου διασώζεται μέχρι σήμερα το οποίο κατέληγε σε καστέλλιον που υπήρξε ενετικός προμαχώνας του οποίου επίσης ένα τμήμα του σώζεται. Τέλος σημειώνεται ότι τόσο η βυζαντινή όσο και η μεταβυζαντινή εποχή είναι αποτυπωμένες στα παλιά σπίτια και τις μικρές μεν αλλά ιστορικές εκκλησίες της ευρύτερης περιοχής. Η κύρια εκκλησία της Νάουσας είναι αφιερωμένη στη Κοίμηση της Θεοτόκου.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|κέντρο|upright=3|Πανόραμα
Αρχαιολογικά
Από τα σημαντικότερα αρχαιολογικά αξιοθέατα της περιοχής είναι η θέση «Κουκουναριές» πάνω από την περιοχή του οικισμού Κολυμπήθρες στο νότιο-δυτικό μυχό του όρμου Νάουσας. Στη θέση αυτή ο αρχαιολόγος Δ. Σκιλάρντι ανακάλυψε μυκηναϊκό ανάκτορο του 1200 π.Χ. που κρίθηκε το σπουδαιότερο του Νομού Κυκλάδων. Το ανάκτορο αυτό φέρεται να καταστράφηκε από φωτιά. Αρχαιολογικά ευρήματα από το χώρο αυτό εκτίθενται στο αρχαιολογικό μουσείο της Παροικιάς.
Επίσης στην αρχαιολογική θέση Πλαστήρας, στο νότιο μέρος του μυχού του όρμου, βρέθηκαν πολλά ειδώλια και τάφοι με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που ανάγονται στη πρωτο-κυκλαδική εποχή. Αρχαιολογικό επίσης ενδιαφέρον παρουσιάζει η περιοχή Σάντα Μαρία που βρίσκεται στην ΒΑ. παραλία της Πάρου, στον ομώνυμο όρμο καθώς και στην έναντι αυτού βραχονησίδα Φιλίζι.
Ιστορικά
Στα ιστορικά αξιοθέατα περιλαμβάνονται το αρχαίο τείχος και το τμήμα του Καστελλίου που διασώζονται καθώς και η εντός του όρμου νησίδα Αγία Καλή επί της οποίας είχαν στήσει το στρατηγείο τους οι Ρώσοι όταν κατέλαβαν τις Κυκλάδες το 1770 με αρχηγούς τους Ορλώφ. Ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζει η ιστορική Μονή Αγίου Αθανασίου στα Πρωτόρια Νάουσας, της οποίας τα κελιά μετά από ανακαίνιση έχουν μετατραπεί σε βυζαντινό μουσειακό χώρο όπου εκτίθενται ξυλόγλυπτα, γλυπτά βυζαντινής και ενετικής περιόδου, πολλά λατρευτικά σκεύη, εικόνες Παριανών και Κρητικών αγιογράφων του 12ου και 13ου αιώνα από τις οποίες σπουδαιότερες είναι η «Δέηση» (15ου αι.), η «Αποκαθήλωση» (16ου αι.) και η «Παναγία η βρεφοκρατούσα» (επίσης 16ου αι.), καθώς και το μοναδικό τμήμα αγιογραφίας που σώθηκε από τον βυζαντινό ναό. Σημειώνεται ότι το μοναστήρι αυτό επί τουρκοκρατίας ήταν σχολείο των Καθολικών.
Λαογραφικά
Στο Λαογραφικό Μουσείου Νάουσας Πάρου εκτίθενται μεταξύ άλλων παραδοσιακές φορεσιές (ανδρικές και γυναικείες) όχι μόνο από τις Κυκλάδες αλλά και από διάφορες άλλες περιοχές του Ελληνισμού που δημιούργησε το χορευτικό φολκλορικό συγκρότημα «Νάουσα Πάρος», καθώς και η λαογραφική συλλογή του ιατρού Όθωνα Κάπαρη που κληροδότησε στη κοινότητα η οποία περιλαμβάνει βιβλιοθήκη, πλούσιο φωτογραφικό αρχείο και κάποια αρχαιολογικά ευρήματα. Τέλος το λαογραφικό ενδιαφέρον για την περιοχή συμπληρώνει το «Μουσείο οίνου» που αποτελεί ειδικό διαμορφωμένο χώρο του οινοποιείου της οικογένειας Μωραΐτη, με αίθουσα γευσιγνωσίας και προβολής πολυθεάματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Πάρου Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Κυκλάδων
Μαργαρίτα Κλημεντίνη της Αυστρίας
Η Μαργαρίτα Κλημεντίνη (γερμ. Margarethe Klementine von Habsburg-Lothringen-Ungrarn, 6 Ιουλίου 1870 - 2 Μαΐου 1955) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας-Ουγγαρίας και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα του Τουρν & Τάξις.
Βιογραφία
Η Μαργαρίτα Κλημεντίνη Μαρία ήταν η δεύτερη κόρη του Ιωσήφ Καρόλου, Αρχιδούκα της Αυστρίας-Ουγγαρίας, και της Κλοτίλδης, κόρης του Αυγούστου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1890 τον Αλβέρτο, 8ο Πρίγκιπα του Τουρν & Τάξις, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Τουρν και Τάξις Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Ιουερνική Τοπογραφία
thumb|right|Ένα τελετουργικό της ιρλανδικής βασιλείας, από τη Βρετανική Βιβλιοθήκη Royal MS 13 B VIII, περί 1220 thumb|right|Αλκυόνες και ένας πελαργός, από τη Βρετανική Βιβλιοθήκη Royal MS 13 B VIII, περί 1220 Η Ιουερνική Τοπογραφία (λατινικά: Topographia Hibernica ή Topographia Hiberniae) είναι περιγραφή του τοπίου και του λαού της Ιρλανδίας που γράφτηκε από τον Γεράλδο της Ουαλίας γύρω στο 1188, λίγο μετά τη νορμανδική εισβολή στην Ιρλανδία. Ήταν το μεγαλύτερο και σημαντικότερο έργο για την Ιρλανδία που κυκλοφορούσε στο Μεσαίωνα και η άμεση επιρροή του διήρκεσε εντός της πρώιμης νεότερης περιόδου.
Υπόβαθρο
Ο συγγραφέας γεννήθηκε γύρω στο 1146 μέσα στην αριστοκρατική οικογένεια ΦιτσΖεράλντ/ντε Μπαρρί στο κάστρο Μάνορμπιρ στην Ουαλία με το όνομα γεννήσεως Ζεράλντ ντε Μπαρρί. Ο Γεράλδος πραγματοποίησε την πρώτη του επίσκεψη στην Ιρλανδία το 1183 και επέστρεψε το 1185. Η πρώτη του επίσκεψη, για να δει τα μέλη της οικογένειάς του που είχαν διαδραματίσει εξέχοντα ρόλο στην εισβολή των Ανδεγαυών στη χώρα το 1169, δεν κράτησε περισσότερο από ένα χρόνο. Η δεύτερη επίσκεψή του πραγματοποιήθηκε υπό την εντολή του βασιλιά Ερρίκου Β΄, με τη συνοδεία του νεώτερου γιου του βασιλιά, Πρίγκιπα Ιωάννη, και διήρκεσε από τις 25 Απριλίου 1185 έως το Πάσχα του 1186.