cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σίριλ Λάιονελ Ρόμπερτ Τζέιμς
Στις Η.Π.Α.
Ο Τζέιμς συνέχιζε να περιγράφει τον εαυτό του σαν λενινιστή, παρά την απόρριψή της βασικής σύλληψης του Λένιν σχετικά με τον πρωτοποριακό ρόλο του επαναστατικού κόμματος του Λένιν. Κάλεσε άλλους σοσιαλιστές να υποστηρίξουν τα αναδυόμενα μαύρα εθνικιστικά κινήματα. Το 1949, ο Τζέιμς απέρριψε ολοκληρωτικά την ιδέα του πρωτοποριακού κόμματος, γεγονός που οδήγησε την Τάση Τζόνσον-Φόρεστ να εγκαταλείψει το τροτσκιστικό κίνημα και να μετονομαστεί σε Επιτροπή Δημοσιοποίησης Αλληλογραφίας.
Το 1955 έπειτα από την αναχώρηση του Τζέιμς για την Αγγλία, περίπου τα μισά μέλη της Επιτροπής αποσύρθηκαν υπό την ηγεσία της Ντουναγιέβσκαγια για να σχηματίσουν μια νέα τάση Μαρξιστικού Ανθρωπισμού με το όνομα Επιτροπές των Ειδήσεων και των Γραμμάτων. Το αν η Τάση της Ντουναγιέβσκαγια ήταν πλειοψηφική ή μειονεκτική στην Επιτροπή Δημοσιοποίησης Αλληλογραφίας παραμένει θέμα διαφωνίας.
Η Επιτροπή χωρίστηκε και πάλι το 1962, όταν ο Τζέιμς Μπογκς και η Γκρέις Λι Μπογκς την εγκατέλειψαν για να ακολουθήσουν μια πιο Τρίτοκοσμική προσέγγιση. Οι υπόλοιποι Τζονσονικοί επανασυγκροτήθηκαν με το όνομα Αντιμετωπίζοντας την Πραγματικότητα. Ο Τζέιμς συνέχισε να συμβουλεύει την ομάδα από τη Μεγάλη Βρετανία μέχρι να τη διάλυσή της το 1970.
Τα κείμενα του Τζέιμς άσκησαν μεγάλη επιρροή στην ανάπτυξη του Αυτονομιακού Μαρξισμού σαν ρεύμα της μαρξιστικής σκέψης. Ο ίδιος είδε το έργο του σαν ανάπτυξη της θεωρίας και της πρακτικής του λενινισμού.
Δεύτερη Περίοδος στο Λονδίνο
Το 1953, μετά τη λήξη της βίζας του, ο Τζέιμς αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τις ΗΠΑ υπό την απειλή απέλασης. Στην προσπάθειά του να παραμείνει στην Αμερική και τελώντας υπό κράτηση στη νήσο Έλις, έγραψε μια μελέτη για τον Χέρμαν Μέλβιλ, Ναυτικοί, Αποστάτες και Ναυαγοί: Η Ιστορία του Χέρμαν Μέλβιλ και ο Κόσμος στον οποίο Ζούμε, αντίγραφα της οποίας εξέδωσε με δικά του έξοδα και απέστειλε σε όλα τα μέλη της Συγκλήτου. Σε μια επιστολή προς τον παλιό του φίλο Τζορτζ Πάντμορ, ο Τζέιμς έγραψε ότι στους Ναυτικούς χρησιμοποίησε το Μόμπι Ντικ σαν παραβολή για τον αντικομμουνισμό που σάρωνε τις Ηνωμένες Πολιτείες, συνέπεια, της άκριτης πίστης των Αμερικανών στον καπιταλισμό. Η Γκρέις Λι Μπόγκς ήρθε στο Λονδίνο το 1954 για να συνεργαστεί μαζί του, αλλά και αυτή βρήκε έναν άνθρωπο "αποπροσανατολισμένο, ο οποίος προσπαθούσε να βρει το δρόμο του μετά από δεκαπέντε χρόνια εκτός της χώρας."
Το 1957, ο Τζέιμς ταξίδεψε στην Γκάνα για τους εορτασμούς της ανεξαρτησίας της από τη βρετανική κυριαρχία. Είχε ήδη γνωριστεί με τον τότε πρωθυπουργό νέου κράτους Κουάμε Νκρούμα στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου ο Νκρούμα σπούδαζε και τον είχε στείλει να εργαστεί με τον Πάντμορ στο Λονδίνο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην Γκάνα ο Τζέιμς δέχτηκε πρόσκληση του Νκρούμα να γράψει ένα βιβλίο για το Συμβασιακό Λαϊκό Κόμμα (Convention People's Party), το οποίο υπό την ηγεσία Νκρούμα είχε φέρει στη χώρα την ανεξαρτησία. Σκοπός του βιβλίου ήταν να δείξει πώς οι στρατηγικές του κόμματος θα μπορούσαν να αποτελέσουν πρότυπο και για άλλες νέες χώρες της Αφρικής. Μολονότι ο Τζέιμς προσκάλεσε την Γκρέις Λι Μπογκς να συμμετάσχει στην συγγραφή,το Νκρούμα και η Γκανεϊκή Επανάσταση ήταν αποκλειστικά δικό του έργο. Δημοσιεύθηκε το 1977, μετά την ανατροπή, την εξορία και στη συνέχεια το θάνατο του Κουάμε Νκρούμα.
Στο Τρινιντάντ και Επιστροφή στη Βρετανία
Το 1958 ο Τζέιμς επέστρεψε στο Τρινιντάντ, όπου επιμελήθηκε την εφημερίδα Το Έθνος του Λαϊκού Εθνικού Κινήματος (PNM) υπέρ της ανεξαρτησίας. Επίσης, επανεργοποιήθηκε με το Παναφρικανικό κίνημα. Ήταν της γνώμης ότι η επανάσταση στη Γκάνα ενθάρρυνε σε μεγάλο βαθμό τον αντι-αποικιοκρατικό επαναστατικό αγώνα.
Ο Τζέιμς τάχθηκε υπέρ μιας Ομοσπονδίας των Δυτικών Ινδιών και γι αυτό το λόγο τα χάλασε με την ηγεσία του PNM. Επέστρεψε στη Μεγάλη Βρετανία. Το 1968 κλήθηκε στις ΗΠΑ, όπου δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Περιφέρειας της Κολούμπια.
Τελικά επέστρεψε και πάλι στη Βρετανία, όπου πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, στο Μπρίξτον του Λονδίνου. Στη δεκαετία του 1980, ανακηρύχθηκε σε Επίτιμο Διδάκτορα του Τεχνικού Κολεγίου της Σάουθ Μπανκ για το σύνολο του κοινωνικοπολιτικού έργου.
Πέθανε στο Λονδίνο στις 19 Μαΐου 1989.
Προσωπική Ζωή
Ο Τζέιμς παντρεύτηκε την πρώτη σύζυγό του, Χουανίτα Γιάνγκ, στο Τρινιντάντ το 1929, αλλά η μετακόμισή του στη Βρετανία τρία χρόνια αργότερα οδήγησε στην αποξένωσή τους. Συνάντησε τη δεύτερη σύζυγό του, Κονστάνς Γουέμπ (1918-2005), αμερικανίδα ηθοποιό, μοντέλο και συγγραφέα, αφότου μετακόμισε στις ΗΠΑ το 1938. Παντρεύτηκαν το 1946 και χώρισαν το 1953, όταν ο Τζέιμς απελάθηκε στη Βρετανία. Απέκτησαν ένα γιό, τον Τζέιμς Τζούνιορ. Το 1956 παντρεύτηκε την Τζέιμς Σέλμα Γουάινσταϊν, η οποία ήταν μέλος της Τάσης Τζόνσον-Φόρεστ. Παρέμειναν στενοί πολιτικοί συνεργάτες για περισσότερα από 25 χρόνια.
Τα Γραπτά του για το Κρίκετ
Τζέιμς είναι ευρέως γνωστός σαν συγγραφέας του κρίκετ και ειδικά για το αυτοβιογραφικό βιβλίο του Πέρα από το Όριο, του 1963, το οποίο θεωρείται ως το καλύτερο βιβλίο με θέμα το κρίκετ και κατά καιρούς το καλύτερο βιβλίο για οποιοδήποτε άθλημα που έχει γραφτεί ποτέ.
Σε αυτό ο Τζέιμς εξιστορεί το ρόλο που διαδραμάτισε το κρίκετ στην ιστορία της οικογένειάς του και τις συναντήσεις του με μεγάλους παίκτες των Δυτικών Ινδιών. Επικεντρώνεται όμως στη σημασία του παιχνιδιού και των παικτών στην κοινωνία του Τρινιντάντ, ειδικά την εποχή της αποικιοκρατίας. Ο Τζέιμς τονίζει τη σημασία του αθλητισμού στην ανθρώπινη ιστορία και τεκμηριώνει τη σημαντικότητά του κρίκετ και των αξίων που το χαρακτηρίζουν στην ανάπτυξη των πολιτισμών της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Ο Τζέιμς προσεγγίζει το κρίκετ σαν μορφή τέχνης και συζητά τις πολιτικές επιπτώσεις του, ιδιαίτερα τους ρόλους της ράτσας και της τάξης στις πρώιμα χρόνια του κρίκετ στην Καραϊβική. "Το κρίκετ", γράφει, "με βύθισε στην πολιτική πολύ πριν ενημερωθώ για αυτήν. Όταν μπήκα στην πολιτική, δεν είχαν απομείνει πάρα ελάχιστα πράγματα για να μάθω." Ο Τζέιμς διαπραγματεύεται το κρίκετ σα μέθοδος εξέτασης της διαμόρφωσης του εθνικού πολιτισμού και της κοινωνίας των Δυτικών Ινδιών, του Ηνωμένου Βασιλείου και του Τρινιντάντ. Εκπαίδευση, οικογένεια, εθνική κουλτούρα, τάξη, φυλή, αποικιοκρατία και αποαποικιοποίηση, όλα εξετάζονται μέσα από το πρίσμα τόσο της ιστορίας όσο και του σύγχρονου κρίκετ της Ινδίας και από τις εμπειρίες του ίδιου του Τζέιμς σαν παίκτη, σχολιαστή και συγγραφέα του κρίκετ.
Πολιτισμός Χουάρι
μικρογραφία|398x398εσ|Περιοχή δράσης του Χουάρι Ο Χουάρι (Ισπανικά: Huari) ήταν προκολομβιανός πολιτισμός που άκμασε στις νότιες-κεντρικές Άνδεις και στην παράκτια περιοχή του σύγχρονου Περού, από το 500 έως 1000 μ.Χ. Ο Χουάρι, όπως ονομάστηκε η πρωτεύουσα, βρίσκεται 11 χλμ. βορειοανατολικά της σύγχρονης πόλης Αγιακούχο, Περού. Αυτή η πόλη ήταν το κέντρο ενός πολιτισμού που κάλυπτε πολλά από τα υψίπεδα και τις ακτές του σύγχρονου Περού. Τα καλύτερα διατηρημένα υπολείμματα, εκτός από τα ερείπια του ομώνυμου αρχαιολογικού χώρου, είναι τα ερείπια στο Βόρειο Χουάρι κοντά στο και το Κέρο Μπάουλ στο Μοκέκα. Επίσης γνωστά είναι τα ερείπια της Πικιλάκτα, σε μικρή απόσταση νοτιοανατολικά του Κούσκο καθ 'οδόν προς τη λίμνη Τιτικάκα.
Σίριλ Λάιονελ Ρόμπερτ Τζέιμς
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαρξιστές θεωρητικοί Κατηγορία:Τρινιντιανοί τροτσκιστές Κατηγορία:Βρετανοί τροτσκιστές Κατηγορία:Τρινιντιανοί ιστορικοί Κατηγορία:Βρετανοί ιστορικοί Κατηγορία:Τρινιντιανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Βρετανοί θεατρικοί συγγραφείς
Turbulence (τραγούδι)
Το "Turbulence" είναι ένα τραγούδι από τους Laidback Luke και Steve Aoki, με φωνητικά από τον Αμερικανό ράπερ και μουσικό παραγωγό Lil Jon. Κυκλοφόρησε στις 14 Μαΐου 2011 για ηλεκτρονικό κατέβασμα στο Ηνωμένο Βασίλειο και κυκλοφόρησε στις 17 Ιουλίου 2011 ως τραγούδι εκτεταμένης διάρκειας.
Βίντεο κλιπ
Ένα βίντεο κλιπ κυκλοφόρησε πρώτα στο YouTube για να συνοδεύσει την κυκλοφορία του "Turbulence" στις 8 Μαρτίου του 2011 συνολικού μήκους τριών λεπτών και πενήντα-επτά δευτερολέπτων. Το βίντει δείχνει τους Aoki, Luke, & Jon σε μια συναυλία, με τους Aoki και Luke ντυμένους ως πιλότους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του Lil Jon Κατηγορία:Singles του 2011 Κατηγορία:Τραγούδια του 2011
Εθνική Ισραήλ (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών του Ισραήλ είναι το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα του Ισραήλ στις διεθνείς διοργανώσεις καλαθοσφαίρισης ανδρών και τελεί υπό τον έλεγχο της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης Ισραήλ (IBBA). Η ισραηλινή ομάδα έχει συμμετάσχει 30 φορές στο Ευρωμπάσκετ. Στις επιτυχίες της ομάδας συγκαταλέγονται ένα αργυρό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ 1979 και η 5η θέση το 1953 και το 1977.
Ιστορία
Το Ισραήλ μετείχε για πρώτη φορά σε ευρωπαϊκή διοργάνωση στο Ευρωμπάσκετ 1953 που διεξήχθη στη Μόσχα, φτάνοντας πολύ κοντά στην κατάκτηση του αργυρού μεταλλίου.
Στον προκριματικό γύρο, η ισραηλινή ομάδα κατέκτησε την πρώτη θέση του τετάρτου ομίλου, έχοντας συνολικά τρεις νίκες και μία ήττα. Ως εκ τούτου, προκρίθηκε στον τελικό γύρο στον οποίο μετείχαν οκτώ ομάδες σε έναν ενιαίο όμιλο. Η ομάδα κατέλαβε τελικά την πέμπτη θέση μεταξύ δεκαεπτά ομάδων που πήραν μέρος στη διοργάνωση, με επτά νίκες και τέσσερις ήττες, έπειτα από τριπλή ισοβαθμία πίσω από την αήττητη Σοβιετική Ένωση.
Στις επτά νίκες και τέσσερις ήττες περιλαμβάνονται τέσσερις νίκες άνευ αγώνος εναντίον του Λιβάνου στον προκριματικό γύρο και της Αιγύπτου στον τελικό γύρο, καθώς οι δύο ομάδες αρνήθηκαν να παίξουν αντιμέτωποι με την ομάδα του Ισραήλ.
Στατιστικά
Με βάση την κατάταξη της FIBA τον Φεβρουάριο του 2023, το Ισραήλ βρισκόταν στην 34, η θέση στον κόσμο και στην 19η στην Ευρώπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ισραήλ
Τουργκέν (περιφέρεια Αλμάτι)
Το Τουργκέν (ιδρύθηκε ως Μιχαηλόβσκογιε) είναι πόλη στην περιφέρεια Αλμάτι του Καζακστάν, στην επαρχία Ενμπεκσικαζάκ.
Γεωγραφική θέση
Η οροσειρά Τιεν Σαν βρίσκεται κοντά στην πόλη. Το Εσίκ, η επαρχιακή πρωτεύουσα απέχει 12 χιλιόμετρα από εδώ ενώ το Αλμάτι την πενταπλάσια απόσταση, δηλαδή 60 χιλιόμετρα.
Πληθυσμός
Το 1999, σύμφωνα με την απογραφή ο πληθυσμός ήταν 9.741 κάτοικοι, από τους οποίους 4.747 άνδρες και 4.994 γυναίκες, ενώ το 2009 αυξήθηκε, στους 12.116 κατοίκους, με 6.004 άνδρες και 6.112 γυναίκες.
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Πιπέρι Αλοννήσου
Το Πιπέρι είναι νησί των Βορείων Σποράδων. Βρίσκεται βορειοανατολικά της Αλοννήσου και εντός του Εθνικού Θαλάσσιου Πάρκου Αλοννήσου Βορείων Σποράδων. Έχει έκταση 4,228 τ.χλμ. και το ψηλότερο σημείο του είναι στα 352 μ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 6 κατοίκους. Αποτελεί ένα από τα καταφύγια της Μεσογειακής φώκιας (Monachus monachus).
Καθεστώς Προστασίας
Το Πιπέρι έχει χαρακτηριστεί Διατηρητέο Μνημείο της Φύσης. Βρίσκεται στη Ζώνη Α1 του Εθνικού Θαλάσσιου Πάρκου, είναι δηλαδή ο πυρήνας του. Ανήκει στον βιότοπο με Κωδικό Περιοχής GR1430005 και ονομασία «Κυρά Παναγιά, Πιπέρι, Ψαθούρα και γύρω νησίδες Άγιος Γεώργιος, Νήσοι Αδελφοί, Λεχούσα, Γαϊδουρονήσια», ο οποίος είναι "Ζώνη Ειδικής Προστασίας" για τη διατήρηση των άγριων πτηνών.
Ο συγκεκριμένος βιότοπος "Ζώνης Ειδικής Προστασίας" (ΖΕΠ) συγκαταλέγεται στους δεκαεπτά πιο σημαντικούς οικότοπους της Ελλάδας αναφορικά με δύο είδη απειλούμενης και προστατευόμενης ορνιθοπανίδας της Μεσογείου, τον Θαλασσοκόρακα (Phalacrocorax aristotelis desmarestii) και τον Αιγαιόγλαρο (Larus audouinii).
Για τους παραπάνω σημαντικούς λόγους, η πρόσβαση στο συγκεκριμένο νησί απαγορεύεται χωρίς ειδική άδεια. Ειδικότερα:
Στις επιτρεπόμενες δραστηριότητες περιλαμβάνονται:
Ορνιθοπανίδα
Σημαντική περιοχή για είδη που αναπαράγονται σε παράκτιους γκρεμούς, για διαβατικά παρυδάτια, αρπακτικά και στρουθιόμορφα.
Μονή Ζωοδόχου Πηγής
Στα μέσα του 18ου αιώνα, στο νησί προϋπήρχε η εκκλησία της Παναγίας, όπου εμόναζε ο ιερομόναχος Βάρδα Φόβος από την επαρχία Δημητριάδος. Η δεύτερη εκκλησία, της Ζωοδόχου Πηγής, κτίστηκε από τον ιερομόναχο Διονύσιο (που καταγόταν από την Πορταριά, χωριό της Δημητριάδος), όταν ήρθε στο Πιπέρι από το Άγιο Όρος. Γύρω από την εκκλησία έκτισε πέντε ή έξι μοναστικά κελιά και σύστησε σκήτη (μικρή μονή) για πέντε ή έξι πατέρες. Το 1751, ανήμερα του Αγίου Δημητρίου, πήγε στο νησί ο Σκοπελίτης Κωνσταντίνος Δαπόντε, ο οποίος εκάρη μοναχός από τον Διονύσιο και μετονομάστηκε Καισάριος.
Από τη μικρή μονή δεν σώζεται πλέον τίποτα, εκτός από το καθολικό, ενώ είναι ορατά ερείπια από παλαιά κτίσματα και προϋπάρχουσες κατασκευές.
Πληθυσμιακή εξέλιξη
Πηγή : Ελληνική Εταιρεία Τοπικής Ανάπτυξης & Αυτοδιοίκησης. «ΦΕΚ Απογραφών Πληθυσμού της Ελλάδας από το 1897»
Χρώμα μαλλιών
Το χρώμα των μαλλιών είναι η χρώση των τριχοθυλακίων που οφείλονται σε δύο τύπους μελανίνης : την ευμελανίνη και την φαιομελανίνη. Γενικά, αν υπάρχει μεγαλύτερη ποσότητα ευμελανίνης, το χρώμα των μαλλιών είναι πιο σκούρο. ενώ αν υπάρχει λιγότερη ευμελανίνη, πιο ανοικτό. Τα επίπεδα μελανίνης μπορεί να ποικίλλουν με την πάροδο του χρόνου προκαλώντας την αλλαγή του χρώματος των μαλλιών ενός ατόμου και είναι πιθανό να υπάρχουν θυλάκια τριχών με περισσότερα από ένα χρώματα στο ίδιο άτομο, προκαλώντας έτσι φυσική διχρωμία. Τα χρώματα των μαλλιών συσχετίζονται συχνά με εθνοτικές ομάδες, ενώ γκρίζα και τα άσπρα μαλλιά συνδέονται με την ηλικία, καθώς και με κληρονομικότητα. μικρογραφία|Δύο άνθρωποι- ένα παιδί με ξανθά μαλλιά και ένας ενήλικας με καφέ μαλλιά
Γενετική και βιοχημεία χρώματος μαλλιών
Δύο τύποι χρωστικών προσδίδουν στα μαλλιά το χρώμα τους: η ευμελανίνη και η φαιομελανίνη. Το χρώμα της φαιομελανίνης είναι πορτοκαλo-κόκκινο. Όλοι οι άνθρωποι έχουν μια ποσότητα φαιομελανίνης στα μαλλιά τους. Η ευμελανίνη έχει δύο τύπους: μαύρη και καφέ, και ρυθμίζει πόσο σκούρο είναι το χρώμα μαλλιών. Μια χαμηλή συγκέντρωση καφέ ευμελανίνης δίνει ως αποτέλεσμα ξανθά μαλλιά, ενώ υψηλότερη συγκέντρωση καφέ ευμελανίνης δίνει καστανά μαλλιά. Υψηλές ποσότητες μαύρης ευμελανίνης καθορίζει τα μαύρα μαλλιά, ενώ χαμηλές συγκεντρώσεις της έχουν σαν αποτέλεσμα άσπρα μαλλιά.
Η φαιομελανίνη είναι περισσότερο βιοχημικά σταθερή από τη μαύρη ευμελανίνη, αλλά λιγότερο βιοχημικά σταθερή από την καφέ ευμελανίνη, οπότε διασπάται πιο αργά όταν οξειδώνεται. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η βαφή των μαλλιών δίνει στα πιο σκούρα μαλλιά μια κοκκινωπή απόχρωση. Καθώς η φαιομελανίνη συνεχίζει να καταρρέει, τα μαλλιά σταδιακά θα γίνουν κόκκινα, κατόπιν πορτοκαλί, τότε κίτρινα και τελικά άσπρα.
Η γενετική των χρωμάτων των μαλλιών δεν έχει ακόμη εδραιωθεί. Σύμφωνα με μια θεωρία, τουλάχιστον δύο ζεύγη γονιδίων ελέγχουν το ανθρώπινο χρώμα των μαλλιών.
Κατανομή στον παγκόσμιο πληθυσμό
μικρογραφία|Κυρίαρχο χρώμα μαλλιών ανά περιοχή στον κόσμο πριν την ευρωπαϊκή επέκταση. Τα μαύρα μαλλιά είναι τα πιο διαδεδομένα στον κόσμο, με τα τα καφέ μαλλιά να ακολουθούν στη δεύτερη θέση. Τα φυσικά ξανθά και κόκκινα μαλλιά σπανίζουν στον ενήλικο πληθυσμό. Τα μαλλιά των ανθρώπων καταλήγουν γκρίζα ή άσπρα με την ηλικία. Τα γκρίζα και τα άσπρα μαλλιά που εμφανίζονται νωρίς μπορεί να είναι αποτέλεσμα μεταλλαγμένων γονιδίων του αλφισμού και άλλων.
Μωχάμετ
Το όνομα Μωχάμετ ή Μωχαμέτ (παλαιότερα και με δύο μ) είναι ένα από τα συνηθέστερα όνόματα των Μουσουλμάνων, προερχόμενο από τον ιδρυτή της Μουσουλμανικής θρησκείας τον Μωάμεθ.Από τους Έλληνες το όνομα αυτό αποδίδεται ως Μωάμεθ και από τους Τούρκους ως Μεχμέτ.
Χρώμα μαλλιών
Κατανομή στον παγκόσμιο πληθυσμό
Οι ιθαγενείς πληθυσμοί της Ασίας, της Αφρικής, της Αμερικής και της Ωκεανίας έχουν κατά κανόνα μαύρα μαλλιά. Μόνο στη Μέση Ανατολή και στη Βόρεια Αφρική παρατηρούνται καφέ μαλλιά σε συχνότητα. Φυσικά ξανθά και κόκκινα μαλλιά κάποιες φορές παρατηρούνται σε ορισμένες περιοχές της Ασίας, της Βόρειας Αφρικής και της Ωκεανίας.
Στην Ευρώπη, τα καφέ μαλλιά είναι το κυρίαρχο χρώμα μαλλιών. Τα σκούρα καφέ μαλλιά επικρατούν στη Νότια Ευρώπη, ενώ στην Κεντρική και στη Βόρεια είναι πιο συνηθισμένα τα ανοικτά καφέ. Τα μαύρα μαλλιά μπορούν επίσης να βρεθούν εδώ.
Μωχάμετ
Σημαντικοί Βασιλείς με το όνομα αυτό ήταν της Περσίας, της Γρανάδας, της Καρδούης και της Αιγύπτου.
Κατηγορία:Ισλαμικά ονόματα
Χρώμα μαλλιών
Κατανομή στον παγκόσμιο πληθυσμό
Το ίδιο ισχύει και τα τα γονίδια για κόκκινα μαλλιά- είναι υπολειπόμενα σε σχέση με τα γονίδια που ελέγχουν άλλα χρώματα μαλλιών. Το κόκκινο είναι μάλλον το πιο σπάνιο χρώμα μαλλιών.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Φυσική ανθρωπολογία Κατηγορία:Χρώμα Κατηγορία:Ανθρώπινη τριχοφυΐα Κατηγορία:Χαρακτηριστικά προσώπου
Κάκος
thumb|right|255px|Γλυπτό που παριστάνει τον Ηρακλή με τον Κάκο. Βρίσκεται έξω από Palazzo Vecchio της [[Φλωρεντία|Φλωρεντίας.]] Στην ελληνική μυθολογία ο Κάκος ήταν γιος του θεού Ηφαίστου, μεγάλος ληστής και κακούργος. Ο Κάκος ήταν μισός γιγάντιος άνθρωπος και μισός σάτυρος. Κατοικούσε πάνω στον Αβεντίνο ή τον Παλατίνο Λόφο, μέσα σε μια σπηλιά «στολισμένη» με τα ματωμένα μέλη των θυμάτων του και τα κεφάλια τους καρφωμένα στην είσοδο. Επιστρέφοντας ο Ηρακλής από την Ισπανία μετά τον άθλο με τα βόδια του Γηρυόνη, έφθασε στην κοιλάδα του Τίβερη και έπεσε να κοιμηθεί. Ο Κάκος τότε του άρπαξε 4 ταύρους και 4 δαμάλες, σέρνοντας τα ζώα από την ουρά, ώστε να μην αφήσουν ίχνη πίσω τους. Τα μουγκανίσματα όμως των ζώων οδήγησαν τον Ηρακλή στη σπηλιά. Ο Κάκος, φοβισμένος, έφραξε την είσοδο με ένα τεράστιο βράχο, υποχρεώνοντας τον Ηρακλή να σκάψει από πάνω. Ο Κάκος άρχισε να φτύνει φωτιά και καπνό, οπότε ο Ηρακλής άρχισε να του πετά κλαδιά και μεγάλες πέτρες. Στο τέλος ο ήρωας έπνιξε τον ληστή. Ολόκληρη η γύρω χώρα υποδέχθηκε τον Ηρακλή θριαμβευτικά για το κατόρθωμά του αυτό. Σε μία δευτερεύουσα εκδοχή, η αδελφή του Κάκου, η Κάκα, τον πρόδωσε στον Ηρακλή.
Ρομπέρτο Κάλβι
Ο Ρομπέρτο Κάλβι (Roberto Calvi, 13 Απριλίου 1920 - 17 Ιουνίου 1982) ήταν Ιταλός τραπεζίτης, επονομαζόμενος από τον Τύπο ως «Ο τραπεζίτης του Θεού» λόγω της στενής σχέσης του με την Αγία Έδρα. Γεννημένος στο Μιλάνο, ο Κάλβι ήταν πρόεδρος της Banco Ambrosiano, η οποία κατέρρευσε σε ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά σκάνδαλα της Ιταλίας. Πηγή συνεχούς αντιπαράθεσης,ο θάνατος του στο Λονδίνο τον Ιούνιο του 1982 ανακοινώθηκε ως δολοφονία μετά την εξέταση από δύο διαφορετικούς ιατροδικαστές και μια ανεξάρτητη έρευνα. Στη Ρώμη, το 2007, πέντε άτομα προσήχθησαν για την δολοφονία του.
Κάκος
Στη ρωμαϊκή μυθολογία ο Κάκος ήταν αρχικά θεότητα της φωτιάς και μετά «υποβιβάσθηκε» στην παραπάνω μορφή. Σύμφωνα με τους Ρωμαίους, αφού σκότωσε τον Κάκο ο Ηρακλής ίδρυσε βωμό στο μέρος εκείνο, τον Ara Maxima, όπου αργότερα λάβαινε χώρα η αγορά βοοειδών της Ρώμης, το Forum Boarium. Αργότερα ανεγέρθηκαν ναοί του Ηρακλή (Hercules) στην περιοχή, από τους οποίους σώζεται μέχρι σήμερα ένας, αυτός του «Ηρακλέους Νικητού» (Hercules Victor).
Ρομπέρτο Κάλβι
Υπάρχουν φήμες ότι παράγοντες στη δολοφονία του Κάλβι ήταν η Τράπεζα του Βατικανού η οποία ήταν ο κύριος μέτοχος της Banco Ambrosiano, η Μαφία η οποία ίσως χρησιμοποιούσε την Banco Ambrosiano για ξέπλυμα χρήματος και η μασονική στοά Propaganda Due.
Σκάνδαλο της Banco Ambrosiano
Ο Κάλβι υπήρξε πρόεδρος της δεύτερης μεγαλύτερης ιδιωτικής τράπεζας της Ιταλίας, της Banco Ambrosiano, όταν αυτή κήρυξε πτώχευση το 1982. Το 1978 η Τραπέζα της Ιταλίας εξέδωσε μια αναφορά σχετικά με την Banco Ambrosiano στην οποία ανέφερε ότι μερικά δισεκατομμύρια λίρες είχαν εξαχθεί παράνομα και κατά πάσα πιθανότητα σχετίζονται με εγκληματικές δραστηριότητες. Το 1981 ο Κάλβι δικάστηκε και καταδικάστηκε σε 4 χρόνια με αναστολή και πρόστιμο 19.8 εκατομμυρίων δολλαρίων για τη μεταφορά 27 εκατομμυρίων δολλαρίων εκτός Ιταλίας καθώς αυτό απαγορεύεται από την οικονομική νομοθεσία της χώρας. Ο Κάλβι πλήρωσε την εγγύηση και αφέθηκε ελεύθερος ενώ παράλληλα κράτησε και τη θέση του στην τράπεζα. Κατά τη διάρκεια της πολύ μικρής παραμονής του στη φυλακή, αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει. Η οικογένεια του Κάλβι πιστεύει ότι τον χειραγώγησαν και ότι ήταν αθώος από τις κατηγορίες που του αποδίδονταν.
Κάκος
Πηγές
Κατηγορία:Ηρακλής Κατηγορία:Ρωμαϊκή μυθολογία Κατηγορία:Παιδιά του Ηφαίστου Κατηγορία:Θεότητες της φωτιάς
Ρομπέρτο Κάλβι
Σκάνδαλο της Banco Ambrosiano
Η αντιπαράθεση που αφορούσε τις συναλλαγές του Κάλβι στην Banco Ambrosiano επανέφεραν στη δημοσιότητα ένα παλαιότερο σκάνδαλο του 1974 όταν η Αγία Έδρα έχασε περίπου 30 εκατομμύρια δολλάρια λόγω της κατάρρευσης της Franklin National Bank,η οποία ανήκε στον Σικελό τραπεζίτη Μικέλε Σιντόνα. Η κακή διαχείρηση των δανείων και οι δοσοληψίες συναλλάγματος οδήγησαν στην κατάρρευση της τράπεζας. Ο Σιντόνα πέθανε αργότερα στη φυλακή καθώς ήπιε καφέ που περιείχε κυανίδιο.
Το 1984 η Τράπεζα του Βατικανού συμφώνησε να πληρώσει 224 εκατομμύρια δολλάρια στους 120 πιστωτές της πτωχευμένης Banco Ambrosiano ως «αναγνώριση της ηθικής εμπλοκής» στην κατάρρευση της τράπεζας.
Θάνατος
Στις 10 Ιουνίου του 1982, ο Κάλβι εξαφανίστηκε από το διαμέρισμα του στη Ρώμη έχοντας διαφύγει από τη χώρα με ένα πλαστό διαβατήριο με τα στοιχεία Τζιάν Ρομπέρτο Καλβίνι. Ξύρισε το μουστάκι του και πέταξε αρχικά στη Βενετία. Από εκεί προφανώς με ιδιωτικό τζετ πέταξε στο Λονδίνο μέσω Ζυρίχης. Στις 7:30 π.μ. την Παρασκευή, 18 Ιουνίου του 1982, ένας ταχυδρομικός υπάλληλος διέσχιζε τη γέφυρα Blackfriars και παρατήρησε το πτώμα του Κάλβι να κρέμεται από σκαλωσιές κάτω από τη γέφυρα στα σύνορα του οικονομικού προαστίου του Λονδίνου. Στα ρούχα του Κάλβι είχαν τοποθετηθεί τούβλα και είχε πάνω του περίπου χρήματα αξίας 15.000 δολλαρίων σε 3 διαφορετικά συναλλάγματα.
Ο Κάλβι ήταν μέλος της παράνομης μασονικής στοάς P2 του Λίτσιο Τζέλι και τα μέλη αυτής της στοάς αποκαλούσαν τους εαυτούς τους "frati neri" ή "black friars". Αυτό οδήγησε στην εικασία ότι ο Κάλβι δολοφονήθηκε ως μασονική προειδοποίηση λόγω του συσχετισμού του ονόματος με τη γέφυρα Blackfriars.
Μια ημέρα πριν βρεθεί το πτώμα, ο Κάλβι απολύθηκε από τη θέση του στη Banco Ambrosiano από την Τράπεζα της Ιταλίας και η 55χρονη γραμματέας του, Γκρατσιέλα Κορότσερ, αυτοκτόνησε πέφτοντας από ένα παράθυρο του 5ου ορόφου της Banco Ambrosiano. Η Κορότσερ άφησε ένα σημείωμα σε πολύ έντονο ύφος στο οποίο καταδίκαζε τη ζημιά που έκανε ο Κάλβι στην τράπεζα και τους εργαζομένους της. Ο θάνατος της απεδόθη σε αυτοκτονία παρόλο που, όπως και στο θάνατο του Κάλβι, υπάρχουν ενδείξεις ότι δεν ήταν.
Ο θάνατος του Κάλβι αποτέλεσε αντικείμενο μελέτης 2 ιατροδικαστών στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ο πρώτος κατέληξε ότι πρόκειται για αυτοκτονία τον Ιούλιο του 1982. Η οικογένεια του Κάλβι τότε προσέλαβε τον Τζορτζ Κάρμαν, σύμβουλου της Βασίλισσας και διακεκριμένου ερευνητή υποθέσεων θανάτων. Στη δεύτερη μελέτη, τον Ιούλιο του 1983, η ετυμηγορία δεν κατέληξε κάπου δείχνοντας ότι το δικαστήριο δεν κατάφερε να διαπιστώσει την ακριβή αίτια θανάτου. Η οικογένεια του Κάλβι επέμενε ότι επρόκειτο για δολοφονία.
Το 1991 η οικογένεια του Κάλβι ανέθεσε στην εταιρεία Kroll Associates της Νέας Υόρκης τη διερεύνηση των συνθηκών θανάτου του Κάλβι. Η υπόθεση ανατέθηκε στον Τζεφ Κατζ, ο οποίος ήταν τότε προϊστάμενος της εταιρείας στο παράρτημα του Λονδίνου. Ως μέρος της διετούς έρευνας του, ο Κατζ καθοδήγησε μια ομάδα επιστημόνων σήμανσης η οποία περιελάμβανε την Άντζελα Γκάλοπ, να κάνουν διάφορα τεστ. Ως αποτέλεσμα, βρέθηκε ότι ο Κάλβι δε θα μπορούσε να κρεμαστεί μόνος του από τις σκαλωσιές καθώς δεν υπήρχαν καθόλου κομμάτια μπογιάς ή σκουριάς στα παππούτσια του. Έτσι αποδείχθηκε ότι δεν είχε περπατήσει πάνω στη σκαλωσιά. Τον Οκτώβριο του 1992, η αναφορά της σήμανσης παραδόθηκε στον Υπουργό Δημοσίας Τάξης και στην Αστυνομία του Λονδίνου η οποία την απέρριψε εκείνη την περίοδο.
Μετά την εκταφή του πτώματος του Κάλβι το Δεκέμβριο του 1998, ένα ιταλικό δικαστήριο ανέθεσε σε έναν Γερμανό ιατροδικαστή να επαναλάβει τις ενέργειες που έκανε ο Κατζ και η ομάδα του. Η μελέτη δημοσιεύτηκε τον Οκτώβριο του 2002, 10 χρόνια μετά την αρχική και επιβεβαίωσε την πρώτη. Επιπλέον, ανέφερε ότι τα σημάδια στο λαιμό του Κάλβι δε συμβάδιζαν με απαγχονισμό και ότι δεν είχε αγγίξει τα τούβλα που υπήρχαν στις τσέπες του. Όταν βρέθηκε το πτώμα του Κάλβι, τα επίπεδα του Τάμεση είχαν υποχωρήσει μετά την παλίρροια δίνοντας την αίσθηση της αυτοκτονίας δι' απαγχονισμού αλλά την ώρα του θανάτου του, το σημείο στη σκαλωσιά όπου είχε δεθεί το σχοινί που κρεμάστηκε ο Κάλβι θα μπορούσε να το φτάσει και κάποιος ο οποίος βρισκόταν μέσα σε κάποια βάρκα. Αυτό ήταν επίσης το συμπέρασμα από μια ανεξάρτητη μελέτη που έκανε ο Κατζ για λογαριασμό της οικογένειας Κάλβι το 1992,η οποία περιείχε και μια λεπτομερή αναπαράσταση με βάση τις τελευταίες γνωστές κινήσεις του Κάλβι στο Λονδίνο και εικάστηκε ότι ο Κάλβι μεταφέρθηκε με βάρκα από ένα σημείο πρόσβασης στον Τάμεση στο δυτικό Λονδίνο.
Αυτή η εικασία για το θάνατο του Κάλβι ήταν το επίκεντρο της θεωρίας της δολοφονίας του. Είναι η εκδοχή γεγονότων η οποία απεικονίζεται στην ταινία του Τζιουζέπε Φερράρα σχετικά με τα γεγονότα. Το Σεπτέμβριο του 2003, η Αστυνομία του Λονδίνου ξανάνοιξε την υπόθεση ως υπόθεση δολοφονίας.
Ο Ρομπέρτο Κάλβι είχε ασφάλεια ζωής αξίας 10 εκατομμυρίων δολλαρίων στην Unione Italiana. Προσπάθειες από την οικογένεια του να διεκδικήσουν τα χρήματα κατέληξαν σε δικαστική αγωγή (Fisher v Unione Italiana [1998] CLC 682). Μετά την ιατροδικαστική έκθεση του 2002 η οποία επιβεβαίωσε ότι ο Κάλβι δολοφονήθηκε, η αποζημίωση δόθηκε παρόλο που περίπου το μισό ποσό πληρώθηκε στα πολλά άτομα τα οποία επιστρατεύθηκαν για να αποδειχτεί η δολοφονία.
Δίκη των Τζιουζέπε Κάλο και Λίτσιο Τζέλι
Τον Ιούλιο του 1991, ένας "πεντίτο" (μαφιόζος που έγινε πληροφοριοδότης) της Ιταλικής Μαφίας, ο Φρανσίσκο Μαρίνο Μανόια ισχυρίστηκε ότι ο Ρομπέρτο Κάλβι δολοφονήθηκε επειδή έχασε λεφτά της Μαφίας όταν κατέρρευσε η τράπεζα Banco Ambrosiano. Σύμφωνα με τον Μανόια, ο δολοφόνος του ήταν ο Φρανσίσκο Ντι Κάρλο, ένας μαφιόζος που διέμενε στο Λονδίνο εκείνη την περίοδο. Η εντολή να δολοφονηθεί ο Κάλβι είχε δοθεί από το αφεντικό της Μαφίας Τζιουζέπε Κάλο και της μασονικής στοάς P2 Λίτσο Τζέλι. Όταν ο Ντι Κάρλο έγινε πληροφοριοδότης τον Ιούνιο του 1996, αρνήθηκε ότι ήταν αυτός ο δολοφόνος αλλά παραδέχτηκε ότι τον είχε προσεγγίσει ο Κάλο για να του αναθέσει τη δολοφονία. Όμως, δεν ήταν εφικτό να επικοινωνήσουν με τον Ντι Κάρλο εκείνη την περίοδο. Όταν αργότερα όταν κάλεσε τον Κάλο, εκείνος είπε ότι είχε τακτοποιηθεί το ζήτημα. Σύμφωνα με τον Ντι Κάρλο, οι δολοφόνοι του Κάλβι ήταν οι Βιτζέντζο Κασίλο και Σέρτζιο Βακάρι οι οποίοι άνηκαν στην Καμόρα από τη Νάπολι και αργότερα δολοφονήθηκαν.
Το 1997, Ιταλοί κατήγοροι στη Ρώμη ενέπλεξαν το μέλος της σικελικής μαφίας, Τζιουζέπε Κάλο, στη δολοφονία του Κάλβι, μαζί με τον Φλάβιο Καρμπόνι, έναν Σαρδηνό επιχειρηματία με μεγάλο εύρος ενδιαφερόντων. Δύο άλλοι άντρες, ο Ερνέστο Ντιοταλέβι (σύμφωνα με τις αναφορές αρχηγός της Banda della Magliana, μιας οργάνωσης τύπου μαφίας από τη Ρώμη) και το πρώην μέλος της Μαφίας, Φρανσίσκο Ντι Κάρλο, λέγεται ότι ενεπλάκησαν επίσης στη δολοφονία.
Το 2003, οι Ιταλοί κατήγοροι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η Μαφία ενέργησε όχι μόνο για δικό της συμφέρον αλλά και για να διασφαλίσει ότι ο Κάλβι δε θα μπορούσε να εκβιάσει «πολιτικές και θεσμικές προσωπικότητες του ελευθεροτεκτονισμού, της στοάς P2 και του Ινστιτούτου Θρησκευτικών Έργων με τα οποία είχε επενδύσει μεγάλα χρηματικά ποσά μερικά από τα οποία άνηκαν στην Κόζα Νόστρα και σε ιταλικούς δημόσιους οργανισμούς».
Στις 19 Ιουλίου του 2005,ο Λίτσιο Τζέλι, ο αρχιμάγιστρος της μασονικής στοάς Ρ2 έλαβε μια ειδοποίηση - απαιτούμενη από την Ιταλική νομοθεσία - η οποία τον πληροφορούσε ότι ήταν επισήμως υπό έρευνα για κατηγορίες σχετικά με το φόνο του Κάλβι με σύνεργο τους Τζιουζέπε Κάλο, Ερνέστο Ντιοταλέβι, Φλάβιο Καρμπόνι και τον πρώην σύντροφο του Καρμπόνι, την αυστριακή Μανουέλα Κλάινσιτζ. Οι υπόλοιποι 4 κατηγορούμενοι είχαν ήδη προσαχθεί με κατηγορίες φόνου τον Απρίλιο σε διαφορετική δίκη. Σύμφωνα με την ετυμηγορία, αυτοί οι 5 ζήτησαν τη δολοφονία του Κάλβι.
Ο Τζέλι κατηγορήθηκε ότι προκάλεσε το θάνατο του Κάλβι για να τον τιμωρήσει για υπεξαίρεση χρημάτων από την Banco Ambrosiano τα οποία η τράπεζα χρωστούσε σε αυτόν και τη μαφία. Υποτίθεται ότι η Μαφία ήθελε να εμποδίσει τον Κάλβι από το να αποκαλύψει ότι η Banco Ambrosiano χρησιμοποιούνταν για ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Ο Τζέλι αρνήθηκε οποιαδήποτε ανάμειξη αλλά γνώριζε ότι ο Κάλβι δολοφονήθηκε. Στην κατάθεση του στο δικαστήριο, δήλωσε ότι η δολοφονία διατάχθηκε στην Πολωνία. Αυτό θεωρείται να είναι μια αναφορά στην υποτιθέμενη ανάμειξη του Κάλβι στη χρηματοδότηση της Solidarity (μιας πολωνικής εμπορικής ένωσης) μετά από εντολή του Πάπα Ιωάννη Παύλου του 2ου η οποία φημολογείται ότι προήρθε από το Βατικανό. Παρόλα αυτά, το όνομα του Τζέλι δεν συμπεριλήφθηκε στο τελικό κατηγορητήριο στη δίκη που ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2005.
Δίκες στην Ιταλία
Το 2005 οι Ιταλοί εισαγγελείς που ερευνούσαν το θάνατο του Κάλβι ταξίδεψαν στο Λονδίνο ώστε να ανακρίνουν μάρτυρες. Διατηρούσαν συνεργασία με τον επικεφαλής Τρέβορ Σμιθ ο οποίος "έχτισε" την υπόθεση του βασισμένος εν μέρει σε στοιχεία που το έδωσε ο Τζεφ Κατζ. Ο Σμιθ κατάφερε να κάνει την πρώτη σύλληψη Βρετανού μάρτυρα ο οποίος είχε διαπράξει ψευδομαρτυρία κατά τη δίκη του Κάλβι.
Στις 5 Οκτωβρίου του 2005, η δίκη των 5 κατηγορουμένων για τη δολοφονία του Κάλβι ξεκίνησε στη Ρώμη. Οι κατηγορούμενοι ήταν οι Τζιουζέπε Κάλο, Φλάβιο Καρμπόνι, Μανουέλα Κλάινσιτζ, Ερνέστο Ντιοταλέβι και ο πρώην οδηγός και σωματοφύλακας του Κάλβι, ο Σιλβάνο Βίτορ. Η δίκη έλαβε μέρος σε ένα ειδικά διαμορφωμένο χώρο στις φυλακές Rebibbia της Ρώμης.
Στις 6 Ιουνίου του 2007, και οι 5 κατηγορούμενοι αθωώθηκαν από το δικαστήριο για τη δολοφονία του Κάλβι. Ο πρόεδρος του δικαστηρίου στη δίκη, απέρριψε τις κατηγορίες κάνοντας λόγο για «ανεπαρκή στοιχεία» μετά από έρευνες 20 μηνών. Η ετυμηγορία αποτέλεσε έκπληξη για τα άτομα που βρίσκονταν στη δικαστική αίθουσα. Το δικαστήριο απεφάνθη πως ο θάνατος του Κάλβι ήταν δολοφονία και όχι αυτοκτονία. Η υπεράσπιση δήλωσε πως υπήρχαν πολλοί άνθρωποι με κίνητρο δολοφονίας του Κάλβι, συμπεριλαμβανομένων αξιωματούχων του Βατικανού και προσωπικοτήτων της Μαφίας, όλοι από τους οποίους ήθελαν να διασφαλίσουν τη σιωπή του Κάλβι. Δικηγόροι οι οποίοι παρακολουθούσαν τη δίκη δήλωσαν ότι οι κατήγοροι συνάντησαν δυσκολίες στο να παρουσιάσουν πειστικά επιχειρήματα καθώς είχαν περάσει περίπου 25 χρόνια από το θάνατο του Κάλβι. Επίσης, βασικοί μάρτυρες είτε δεν ήθελαν να καταθέσουν, είτε ήταν αδύνατο να εντοπιστούν είτε δεν ζούσαν πλέον. Οι κατήγοροι ζήτησαν να απαλλαχθεί από τις κατηγορίες η Μανουέλα Κλάινσιτζ, λέγοντας πως υπήρχαν ανεπαρκή στοιχεία εναντίον της, αλλά επιδίωξαν ισόβια καταδίκη για τα άλλα 4 άτομα.
Ο ιδιωτικός ερευνητής Τζεφ Κατζ, τον οποίο προσέλαβε η οικογένεια του Κάλβι το 1991 να διερευνήσει το θάνατο του, υποστήριξε ότι είναι πιθανό να διέφυγαν της δίκης άτομα που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην υπόθεση. «Το πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι που μάλλον διέταξαν τη δολοφονία του Κάλβι δεν έχουν κληθεί στο δικαστήριο - καθώς το να κληθούν αυτοί οι άνθρωποι είναι μάλλον ιδιαίτερα δύσκολο» δήλωσε σε μια συνέντευξη. Ο Κατζ είπε πως ήταν «προφανώς αληθές» το ότι η Μαφία εκτέλεσε τη δολοφονία αλλά τα μέλη της Μαφίας που ήταν ύποπτοι είτε ήταν νεκροί είτε αγνοούνταν. Η ετυμηγορία στη δίκη δεν ήταν το τέλος της υπόθεσης, καθώς από τον Ιούνιο του 2007 το γραφείο των κατήγορων στη Ρώμη είχε ξεκινήσει μια δεύτερη έρευνα η οποία ενέπλεκε μεταξύ άλλων και τον Τζέλι.
Ταινίες για το θάνατο του Κάλβι
Οι συνθήκες που αφορούν το θάνατο του Κάλβι έγιναν ταινία με τίτλο "I Banchieri di Dio - Il Caso Calvi" (Ο Τραπεζίτης του Θεού - Η υπόθεση Κάλβι), το 2001. Μετά την κυκλοφορία της ταινίας, ο Φλάβιο Καρμπόνι έκανε μήνυση στον σκηνοθέτη Τζιουζέπε Φερράρα για συκοφαντική δυσφήμιση αλλά την έχασε. Η μήνυση προκάλεσε την απόσυρση της ταινίας από τους ιταλικούς κινηματογράφους αλλά κυκλοφόρησε στα video club όταν έληξαν οι νομικές ενέργειες.
Μια ιδιαίτερα ευφάνταστη έκδοση του Κάλβι εμφανίζεται στην ταινία "Ο Νονός 3" στο χαρακτήρα του Frederick Keinszig.
Το 1990,η σειρά The Comic Strip Presents του Channel 4 η οποία είχε μεταφερθεί στο BBC2 εκείνο το έτος, παρήγαγε μια παρωδία της ιστορίας του Κάλβι με τον τίτλο "Spaghetti Hoops" με τον Νάιτζελ Πλάνερ στον πρωταγωνιστικό ρόλο και σκηνοθεσία του Πίτερ Ρίτσαρντσον. Με τον ίδιο σκηνοθέτη και σεναριογράφους, η κωμωδία "Ο Πάπας πρέπει να πεθάνει" (1991) στην οποία ένας αφελής ιερέας τον οποίο υποδύεται ο Ρόμπι Κόλτρειν γίνεται ξαφνικά Πάπας και αναλαμβάνει το Βατικανό το οποίο «κυβερνά» η ιταλική Μαφία, έχει περιγραφεί από το περιοδικό Variety ως «ελαφρώς βασισμένη στο τραπεζικό σκάνδαλο Ρομπέρτο Κάλβι».
Στην ταινία το 2009 "Ο φανταστικός κόσμος του Δόκτωρ Παρνάσους" ο χαρακτήρας του Τόνι, τον οποίο υποδύθηκε ο Χιθ Λέτζερ βρίσκεται κρεμασμένος (ζωντανός) κάτω από τη γέφυρα Blackfriars, κάτι το οποίο περιγράφηκε από τον σκηνοθέτη Τέρι Τζίλιαμ ως «φόρος τιμής στον Ρομπέρτο Κάλβι».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί τραπεζίτες
Άρι Φερμίρ
Ο Άρι Φερμίρ (ολλανδικά: Arie Vermeer, πλήρες όνομα Αντριάνους Φερμίρ) ήταν Ολλανδός ποδοσφαιριστής, γεννημένος στις 17 Ιουλίου 1922 στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας. Αγωνιζόταν από το 1942 ως το 1956 στην Εξέλσιορ, ενώ είχε μία συμμετοχή στην Εθνική Ολλανδίας το 1946. Απεβίωσε στις 16 Δεκεμβρίου 2013.
Καριέρα
Ο Φερμίρ έκανε το ντεμπούτο του στην Εξέλσιορ στις 4 Οκτωβρίου 1942, ενάντια στη Νέπτουνους. Συνολικά αγωνίστηκε σε 278 αγώνες με τη φανέλα της Εξέλσιορ, ενώ άγνωστος είναι ο αριθμός των γκολ που πέτυχε.
Εθνική Ομάδα
Ο Φέρμιρ είχε μία συμμετοχή με την εθνική ομάδα της χώρας του. Αγωνίστηκε σε ένα φιλικό με αντίπαλο την Εθνική Αγγλίας. Ήταν ένας από τους 4 ποδοσφαιριστές της Εξέλσιορ που αγωνίστηκαν στην Εθνική Ολλανδίας.
Απόσυρση και θάνατος
Μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση άνοιξε κρεοπωλείο στο δυτικό Ρότερνταμ. Πέθανε στις 16 Δεκεμβρίου 2013 μετά από σύντομη αρρώστια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΜΦ Εξέλσιορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές
Φρανκ Τίπλερ
Ο '''Φρανκ Τζ. (Τζένινγκς) Τίπλερ' (Frank Jennings Tipler'', γενν. 1 Φεβρουαρίου 1947) είναι Αμερικανός θεωρητικός φυσικός και κοσμολόγος, που δίδασκε στα Τμήματα Μαθηματικών και Φυσικής στο Πανεπιστήμιο Τουλέιν. Επιπλέον έχει συγγράψει βιβλία και άρθρα με θέμα το «Σημείο Ωμέγα», μια θεωρία βασισμένη σε κοσμολογικές-θεολογικές ιδέες. Επίσης είναι γνωστός για τη θεωρία του «κυλίνδρου Τίπλερ», που είναι μια μηχανή για ταξίδι στον χρόνο. Το έργο του έχει προκαλέσει πολλές επικρίσεις, με πιο αξιοσημείωτες εκείνες του Νοτιοαφρικανού μαθηματικού Τζωρτζ Έλις, ο οποίος, αν και επίσης είναι πιστός Χριστιανός, έχει γράψει ότι οι θεωρίες του Τίπλερ είναι σε μεγάλο βαθμό ψευδοεπιστημονικές.
Οικογένεια, σπουδές και σταδιοδρομία
Ο μελλοντικός κοσμολόγος γεννήθηκε στην κωμόπολη Ανταλούζια της Αλαμπάμα. Ο πατέρας του ήταν δικηγόρος και η μητέρα του νοικοκυρά. Ο Τίπλερ σπούδασε φυσική στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης, από όπου πήρε πτυχίο το 1969. Το 1976 ολοκλήρωσε και το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ. Κατόπιν εργάσθηκε σε μία σειρά θέσεων μεταδιδάκτορα ερευνητή σε τρία πανεπιστήμια, με την τελευταία να είναι στο Πανεπιστήμιο του Τέξας, όπου εργάσθηκε με προϊστάμενους προσωπικότητες όπως οι Τζων Άρτσιμπαλντ Χουήλερ και Ντένις Σιάμα. Το 1981 ο Τίπλερ έγινε αναπληρωτής καθηγητής της μαθηματικής φυσικής στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο Τουλέιν, στη Νέα Ορλεάνη, όπου και έφθασε στη θέση του καθηγητή α΄ βαθμίδας το 1987, οπότε παρέμεινε εκεί μέχρι το τέλος της σταδιοδρομίας του.
Η κοσμολογία του Σημείου Ωμέγα
Το ότι το Σημείο Ωμέγα απατείται από τους νόμους της φυσικής είναι μια πιο πρόσφατη ανακάλυψη του Τίπλερ, που έγινε μετά την κυκλοφορία του βιβλίου του The Physics of Immortality (= «Η φυσική της αθανασίας») το 1994. Σε αυτό και σε προηγηθείσες δημοσιεύσεις σε ερευνητικά περιοδικά ο Τίπλερ είχε δώσει την κοσμολογία του Σημείου Ωμέγα ως μία επιστημονική υπόθεση.
Μαζί με τον φυσικό Τζων Ντ. Μπάροου, ο Τίπλερ όρισε την «τελική ανθρωπική αρχή» (FAP) στο βιβλίο τους The Anthropic Cosmological Principle το 1986 ως μία γενίκευση της ανθρωπικής αρχής:
"«Η ευφυής επεξεργασία πληροφοριών πρέπει να εμφανισθεί στο Σύμπαν και, άπαξ και υπάρξει, δεν θα σβήσει ποτέ πια.»"
Μια παράφραση του βασικού επιχειρήματος του Τίπλερ για τη FAP έχει ως εξής: Προκειμένου να υπάρξει φυσικώς το Σύμπαν, πρέπει να περιέχει ζώντες παρατηρητές. Το Σύμπαν μας προφανώς υπάρχει. Πρέπει λοιπόν να υπάρχει ένα «Σημείο Ωμέγα» που να διατηρεί τη ζωή για πάντα.
Δημήτριος Σαρρής
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1946 στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε μηχανολόγος και ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Συμμετείχε ενεργά στο φοιτητικό συνδικαλιστικό κίνημα την περίοδο του Β΄ Ανένδοτου Αγώνα (1965-67) με τις ιδιότητες του μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου της Σχολής του, μέλους της Ελληνικής Δημοκρατικής Νεολαίας (ΕΔΗΝ) και του ειδικού γραμματέα του Συλλόγου Κρητών Σπουδαστών. Το 1974 υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, και στη συνέχεια διατέλεσε γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής Ηρακλείου, ενώ από το 1982 έως το 1985 ήταν αντιδήμαρχος της πόλης του Ηρακλείου, όπου εισηγήθηκε και εφάρμοσε το πρόγραμμα του Μαζικού Λαϊκού Αθλητισμού (ΜΛΑ).
Φρανκ Τίπλερ
Αποδοχή
Η θεωρία του Τίπλερ για το Σημείο Ωμέγα υπήρξε ιδιαιτέρως αμφιλεγόμενη. Ο φυσικός Ντέιβιντ Ντόιτς υπερασπίσθηκε το 1997 τη φυσική της κοσμολογίας της θεωρίας, αν και επέκρινε τα θεολογικά συμπεράσματα του Τίπλερ. Ωστόσο, μετά από δεκαετίες ο Ντόιτς απέρριψε συνολικά τη θεωρία, δηλώνοντας ότι «καταρρίφθηκε από τις παρατηρήσεις». Υπάρχει επίσης σκεπτικισμός ως προς την άποψη του Τίπλερ ότι, εάν μια αθάνατη οντότητα με προηγμένη τεχνολογία υπάρχει στο μέλλον, αυτή θα προσομοίαζε αναγκαστικά με τον Θεό της ιουδαιοχριστιανικής παραδόσεως. Ο ερευνητής Άντερς Σάντμπεργκ παρατηρεί ότι η θεωρία του Τίπλερ έχει πολλές αδυναμίες, ιδίως την έλλειψη αποδείξεων για τους ισχυρισμούς της.
Δημήτριος Σαρρής
Βιογραφικά στοιχεία
Από τον Αύγουστο του 1985 μέχρι το Δεκέμβριο του 1988 διετέλεσε γενικός γραμματέας Αθλητισμού (διαδεχόμενος τον Κίμωνα Κουλούρη) με κύρια προσφορά την οργάνωση μεγάλων διεθνών διοργανώσεων (π.χ. Ευρωμπάσκετ 1987), διεθνών συνεδρίων, προγραμμάτων ανίχνευσης αθλητικών ταλέντων, δημιουργία ειδικών αθλητικών σχολείων, καθώς και την προετοιμασία της Ελλάδας για τη διεξαγωγή των Μεσογειακών Αγώνων του 1991 και για την ανάληψη της Χρυσής Ολυμπιάδας 1996, τόσο σε επίπεδο διεθνούς προβολής όσο και σε επίπεδο θεμελίωσης και έναρξης κατασκευής των μεγάλων ολυμπιακών έργων.
Φρανκ Τίπλερ
Αποδοχή
Τα επιχειρήματα του Τίπλερ για το Σημείο Ωμέγα έχουν δεχθεί έντονες επικρίσεις από φυσικούς και σκεπτικιστές. Μερικοί επικριτές υποστηρίζουν ότι παραβιάζουν την Κοπερνίκεια αρχή, ότι εφαρμόζουν λανθασμένα τους νόμους των πιθανοτήτων και ότι πρόκειται στην πραγματικότητα για μια θεολογική ή μεταφυσική αρχή, που κατορθώνει να ακούγεται επιστημονικά αληθοφανής στον μέσο άνθρωπο δια της χρήσεως της εξειδικευμένης γλώσσας της φυσικής. Ο φιλόσοφος της Οξφόρδης Νικ Μπόστρομ γράφει ότι η «τελική ανθρωπική αρχή» είναι «καθαρή εικασία», χωρίς κάποια ειδική μεθοδολογική κατάσταση, παρά τις προσπάθειες να αποκτήσει κύρος με την επονομασία της ως «αρχής». Θεωρεί ωστόσο ότι το Σημείο Ωμέγα ως υποθεση είναι μια ενδιαφέρουσα φιλοσοφική άποψη από μόνη της.
Δημήτριος Σαρρής
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1996, στην διαδοχή του Ανδρέα Παπανδρέου, στήριξε τον Γεράσιμο Αρσένη. Από το 2002 έως το 2006 διατέλεσε νομάρχης Ηρακλείου με την υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ.
Φρανκ Τίπλερ
Αποδοχή
Ο Νοτιοαφρικανός μαθηματικός Τζωρτζ Έλις, χαρακτήρισε στο κορυφαίο επιστημονικό περιοδικό Nature το βιβλίο του Τίπλερ για το Σημείο Ωμέγα «ένα αριστούργημα ψευδοεπιστήμης… το προϊόν μιας γόνιμης και δημιουργικής φαντασίας που δεν παρεμποδίζεται από τους συνήθεις περιορισμούς του επιστημονικού και φιλοσοφικού κόσμου» και τον ίδιο τον Τίπλερ ως τον «υπέρτατο αναγωγιστή», αναφέροντας και το σχόλιο του Τίπλερ ότι «η θρησκεία είναι πλέον ένα μέρος της επιστήμης». Ο Μάικλ Σέρμερ αφιέρωσε ένα κεφάλαιο του βιβλίου του Why People Believe Weird Things (= «Γιατί οι άνθρωποι πιστεύουν παράξενα πράγματα») στο να απαριθμήσει όλα τα κατά τη γνώμη του ελαττώματα της θεωρίας του Τίπλερ. Σε μια κριτική του βιβλίου του Τίπλερ The Physics of Christianity (= «Η φυσική του Χριστιανισμού») ο Λώρενς Κράους το περιέγραψε ως το πλέον «ακραίο παράδειγμα αστήρικτων επιχειρημάτων που τυπώθηκαν ποτέ από έναν ευφυή επαγγελματία επιστήμονα».
Ο Χριστιανός φυσικός Τζων Πόλκινγκχορν περιέγραψε τον Τίπλερ ως έχοντα έναν «ακραίο αναγωγισμό» και ως οικοδόμο ενός «κοσμικού Πύργου της Βαβέλ». Επίσης ανέφερε ότι το βιβλίο του Τίπλερ «διαβάζεται ως η υψηλότερη ποιότητα επιστημονικής φαντασίας». Κατά τον ίδιο τον Πόλκινγκχορν η ελπίδα της αναστάσεως «δεν βρίσκεται στην παραδοξότητα των υπολογισμών ενός κοσμικού υπολογιστή, αλλά στον προσωπικό Θεό που νοιάζεται ξεχωριστά για το καθένα από τα ανθρώπινα δημιουργήματά Του».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοσμολόγοι Κατηγορία:Θεωρητικοί της σχετικότητας Κατηγορία:Χριστιανοί συγγραφείς Κατηγορία:Απόφοιτοι του MIT
Λίπαξος
Η Λίπαξος ήταν αρχαία ελληνική πόλις (πόλη-κράτος) στην Χαλκιδική, στην αρχαία Μακεδονία. Αναφέρεται από τον Ηρόδοτο ως μία από τις πόλεις —μαζί με τις Κώμβρεια, Λίσαια, Γίγωνο, Κάμψα, Σμίλα, Αίνεια— που βρίσκονταν στην περιοχή του Θερμαϊκού Κόλπου, εντός περιοχής γνωστής ως Κρουσίδα, κοντά στην χερσόνησο της Παλλήνης, όπου ο Ξέρξης συγκέντρωσε στρατεύματα κατά την εκστρατεία του έτους 480 π.Χ.
Η ακριβής τοποθεσία της δεν έχει ακόμη ταυτοποιηθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές πόλεις-κράτη Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μακεδονίας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα Κατηγορία:Χαμένες αρχαίες πόλεις
985 Ροζίνα
Η Ροζίνα (Rosina) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,528. Ανακαλύφθηκε το 1922 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την Αγία Ροζίνα. Το περιήλιο της Ροζίνας βρίσκεται στο εσώτατο όριο της Κύριας Ζώνης (προς την τροχιά του Άρη).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ροζίνας είναι άγνωστη, όπως και το άλβεδό της. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης). Η Ροζίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 3 ώρες και 1 λεπτό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ροζινα
Κάλαβρος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κάλαβρος αναφέρεται ένας από τους πολλούς γιους του θεού Δία. Ο συγκεκριμένος ήταν ομοθαλής μεγάλος αδελφός του Γεραίστου και του Ταινάρου (που έδωσε το όνομά του στο ακρωτήριο Ταίναρο), αλλά από άγνωστη μητέρα.
Πηγές
Κατηγορία:Παιδιά του Δία
Σούνγκα
250px|thumb|Δύο εραστές, [[Κατσουσίκα Χοκουσάι, περίπου 1815]]
Σούνγκα (春画) είναι ένας Ιαπωνικός όρος για τις εικόνες ερωτικών περιπτύξεων. Η τέχνη αυτή έχει τις ρίζες της στην Κίνα. Οι περισσότερες εικόνες σούνγκα είναι τύπου ουκίγιο-ε, σχεδιασμένες σε ξυλογραφία. Παρότι είναι εξαιρετικά σπάνιες υπάρχουν εικόνες σούνγκα που προηγούνται του κινήματος τέχνης ουκίγιο-ε. Η λέξη σούνγκα σημαίνει στα Ιαπωνικά Εικόνα της Άνοιξης. Η Άνοιξη είναι ένας κοινός ευφημισμός για τον έρωτα στην Ιαπωνική κουλτούρα. Το καλλιτεχνικό ρεύμα ουκίγιο-ε επιδίωκε να ιδανικοποιήσει την καθημερινή σύγχρονη Γιαπωνέζική ζωή. Οι εικόνες σούνγκα της περιόδου Έντο επιδίωκαν να εκφράσουν τις σεξουαλικές ανάγκες των αστών σε όλες τις πιθανές μορφές. Απεικόνιζαν ετεροφυλοφιλικό και ομοφυλοφιλικό έρωτα, νεόυς και ηλικιωμένους εραστές, όπως επίσης και κάθε μορφή φετίχ. Την περίοδο Έντο οι σούνγκα επολαμβάνονταν από πλούσιους και φτωχούς, ιδιαίτερα από τη μεσαία τάξη τσόνιν και παρότι δεν είχαν την ευμένεια των κυβερνώντων σογκούν δεν θεωρούταν ταμπού και δεν στιγματιζαν τους κατόχους των. Σχεδόν όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες ουκίγιο-ε σε κάποια φάση της καριέρας τους δημιούργησαν αφίσες σούνγκα, γεγονός που δεν κηλίδωσε καθόλου την φήμη τους.
Ταξινόμηση του είδους ζωγραφικής σούνγκα
Υπάρχει μια χρόνια διαμάχη μεταξύ των αναλυτών τέχνης, γύρω από την καλλιτεχνική ταξινόμηση του είδους Σούνγκα. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι η ερωτική φύση των παραστάσεων κατατάσσει το είδος αυτό ζωγραφικής στην πορνογραφία ενώ άλλοι ισχυρίζονται ότι αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του καλλιτεχνικού ρεύματος ουκίγιο-ε και ότι δημιουργούταν από τους ίδιους καλλιτέχνες. Σε αντιδιαστολή με τις σούνγα, οι εικόνες Μπιτζίνγκα περιείχαν εικόνες γυναικών ενδεδυμένες σε παραδοσιακές Ιαπωνικές ενδυμασίες, σε μη ερωτικής φύσεως στάσεις και δεν θα πρέπει να συγχύζονται με τις εικόνες σούνγκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τέχνες στην Ιαπωνία Κατηγορία:Καλλιτεχνικά ρεύματα
Σωπική
Η Σωπική (Αλβανικά: Sopik) είναι χωριό του νομού Αργυροκάστρου στην νότια Αλβανία που κατοικείται από ελληνική κοινότητα και το πρώτο χωριό που συναντάται μετά τη διέλευση Δρυμάδων Πωγωνίου. Ανήκει στα λεγόμενα χωριά της ελληνικής μειονότητας στη Ν. Αλβανία. Ιστορικά ανήκει στην περιοχή Πωγωνίου της Βορείου Ηπείρου. Το 2015 έγινε μέρος του δήμου Δρόπολης αφού η Αλβανική κυβέρνηση κατάργησε τον δήμο Πωγωνίου. Λόγω της κοντινής απόστασης της Σωπικής με την Ελλάδα, νοτιοανατολικά του οικισμού βρίσκεται ένα δευτερεύον σημείο διέλευσης συνόρων με την Ελλάδα.
Το χωριό είναι κτισμένο στους πρόποδες του όρους Μερόπη (Νεμέρτσικα), επάνω σε μικρούς λοφίσκους κατάφυτους από αμπέλια και περιβόλια φυλλοβόλων φρουτόδεντρων. Οι κάτοικοι παραδοσιακά επιδίδονταν στη τέχνη του βαρελά, φτιάχνοντας φημισμένα κρασοβάρελα, μπούντενες για τυριά, αρμεχτούρες, βεδούρες και τρουμπέκια (αγγεία της γαλακτοπαραγωγής).
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργυροκάστρου Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος Κατηγορία:Χωριά της Αλβανίας Κατηγορία:Συνοριακές διελεύσεις Ελλάδας-Αλβανίας
Προς την Νίκην (χριστιανικό περιοδικό)
Το «Προς την Νίκην» είναι ελληνικό μηνιαίο χριστιανικό ορθόδοξο νεανικό περιοδικό με τόπο έκδοσης την Αθήνα και το οποίο κυκλοφορεί πανελλαδικά, καθώς και εκτός συνόρων της Ελλάδας.
Ιδιοκτήτης του περιοδικού είναι η Αδελφότης Θεολόγων «Ο Σωτήρ», που εδρεύει στην Αθήνα.
Άρχισε να κυκλοφορεί το 1960 και το Μάιο του 2009 συμπλήρωσε το 710ο τεύχος του. Έμβλημα του περιοδικού αποτελεί η σημαιοφόρος σάλπιγγα (με ελληνική σημαία τετράγωνη - φρουρίων) περιβαλλόμενη από δάφνη. Κάθε τεύχος είναι 36σέλιδο γραμμένο σε πολυτονικό. Περιέχει θέματα νεανικού και θρησκευτικού περιεχομένου και εικονογράφηση. Τα γραφεία του περιοδικού στεγάζονται εντός κτιρίου το οποίο και αποτελεί έδρα της αδελφότητας, επί της Οδού Ισαύρων, στα Εξάρχεια. Η συντακτική ομάδα του αποτελείται από, περίπου, δώδεκα εκπαιδευτικούς, μέλη είτε της ίδιας της αδελφότητας είτε συνεργαζόμενων γυναικείων αδελφοτήτων. Παρά το γεγονός πως, αρχικώς, το περιοδικό διέθετε δικό του τυπογραφείο εντός του κτιρίου της αδελφότητας, ωστόσο, στην πορεία, οικονομικές δυσχέρειες το υποχρέωσαν στην παύση των αυτόνομων εκτυπώσεων και στη συνεργασία με ιδιωτικά τυπογραφεία της ευρύτερης περιοχής.
Με την απόφαση Γ2/2745/1991 του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, ανανεώθηκε η άδεια διανομής του περιοδικού στα σχολεία Στοιχειώδους και Μέσης εκπαίδευσης. Η ΟΛΜΕ (Ομοσπονδία Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης) κατήγγειλε τις περιπτώσεις διαμοίρασης του περιοδικού σε σχολεία. .