cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νίκολας Χρηστάκης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί επιστήμονες
Εμβόλιο κοκκύτη
To εμβόλιο κοκκύτη είναι ένα εμβόλιο που προστατεύει από τον κοκκύτη. Υπάρχουν δύο κύριοι τύποι, τα ολοκυτταρικά και ακυτταρικά εμβόλια κοκκύτη. Τα ολοκυτταρικά εμβόλια είναι περίπου 78% αποτελεσματικά, ενώ τα ακυτταρικά εμβόλια 71-85%. Η αποτελεσματικότητα των εμβολίων φαίνεται να μειώνεται κατά 2-10% ανά έτος, με την ταχύτερη μείωση της αποτελεσματικότητας να σημειώνεται στα ακυτταρικά εμβόλια. Ο εμβολιασμός κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μπορεί να προστατεύσει το βρέφος. Εκτιμάται ότι με τον εμβολιασμό είχαν σωθεί πάνω από μισό εκατομμύριο ζωές το 2012.
Συστάσεις
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας και το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων συστήνουν όλα τα παδιά να εμβολιάζονται κατά του κοκκύτη και ότι ο εμβολιασμός θα πρέπει να περιλαμβάνεται στους εμβολιασμούς ρουτίνας. Το εμβόλιο μπορεί να χορηγηθεί σε άτομα με HIV/AIDS. Στα μικρά παιδιά συνήθως συστήνονται τρεις δόσεις, με την πρώτη να δίνεται σε ηλικία έξι εβδομάδων. Επιπλέον δόσεις είναι δυνατόν να χορηγούνται σε μεγαλύτερης ηλικίας παιδιά και στους ενήλικες. Το εμβόλιο είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδυασμό με άλλα εμβόλια.
Ασφάλεια
Τα ακυτταρικά εμβόλια συνήθως χρησιμοποιούνται στον ανεπτυγμένο κόσμο λόγω των λιγότερων παρενεργειών τους. Το 10-50% των ατόμων που λαμβάνουν το ολοκυτταρικό εμβόλιο αναπτύσσουν κοκκίνισμα στο σημείο της έγχυσης και πυρετό. Πυρετικοί σπασμοί και μακρά χρονικά διαστήματα κλάματος σημειώνονται σε λιγότερο από 1%. Με τη χορήγηση του ακυτταρικού εμβολίου είναι δυνατόν να προκύψει ένα μη σοβαρό οίδημα στον βραχίονα για ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Και οι δύο τύποι εμβολίου έχουν παρενέργειες, αλλά ιδιαίτερα τα ολοκυτταρικά εμβόλια έχουν λιγότερες όσο μικρότερα είναι τα παιδιά. Τα ολοκυτταρικά εμβόλια δεν θα πρέπει να χορηγούνται σε άτομα ηλικίας μεγαλύτερης των 6 ετών. Σοβαρά μακροχρόνια νευρολογικά προβλήματα δεν σχετίζονται με κανένα από τους δύο τύπους.
Ιστορία, κοινωνία και πολιτισμός
Το εμβόλιο του κοκκύτη αναπτύχθηκε το 1926. Περιλαμβάνεται στον Πρότυπο Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, έναν κατάλογο των σημαντικότερων φαρμακευτικών ουσιών που χρειάζονται σε ένα βασικό σύστημα υγείας. Μια μορφή του που περιλαμβάνει το αντιτετανικό εμβόλιο, το εμβόλιο διφθερίτιδας, το εμβόλιο πολιομυελίτιδας και το εμβόλιο αιμόφιλου ινφλουέντζας τύπου Β κοστίζει 15,41 δολάρια ανά δόση από το 2014.
Παραπομπές
Κοκκυτη
Άνθιμος Β΄
Ο Άνθιμος Β΄ (... - 1628) διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως για τρεις μήνες το 1623.
Αν και είχε λάβει ιησουιτική παιδεία και υποστηρίχθηκε από καθολικές κυβερνήσεις, εντούτοις ο Άνθιμος παρέμεινε πιστός στην Ορθοδοξία. Παραιτήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους και αποσύρθηκε στη Μονή Μεγίστης Λαύρας, την οποία ευεργέτησε πολύ. Πέθανε εκεί το 1628.
Πηγές
Ανθιμος Β Ανθιμος Β Κατηγορία:Επίσκοποι του 17ου αιώνα
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου γυναικών 2009-10
Το Κύπελλο Κύπρου 2009-10 ήταν η 6η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Νικήτρια ήταν η Apollon Ladies για 2η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο κύπελλο Κύπρου 2009-10 συμμετείχαν οι 10 ομάδες του πρωταθλήματος Παγκυπρίου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου γυναικών.
Διεξήχθη σε 4 γύρους. Στους πρώτους 3 γύρους έγιναν μονοί αγώνες στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση που ένας αγώνας έληγε ισόπαλος, ακολουθούσε ημίωρη παράταση. Αν και μετά τη λήξη της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, τότε εκτελούνταν πέναλτι.
Ο τελικός ήταν μονός και διεξήχθη σε ουδέτερο στάδιο.
Α΄ γύρος
Οι αγώνες του Α΄ γύρου διεξήχθησαν στις 19 και 20 Μαρτίου 2011. Συμμετείχαν μόνο οι 4 από τις 10 ομάδες. Οι υπόλοιπες έξι πέρασαν στην επόμενη φάση χωρίς αγώνα.
1 Η Βάμος δήλωσε αδυναμία να αγωνιστεί και έτσι η Λευκοθέα προκρίθηκε χωρίς αγώνα.
Προημιτελικά
Οι αγώνες της προημιτελικής φάσης έγιναν στις 11 Απριλίου 2010.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η Apollon Ladies και η Λευκοθέα Λατσιών. Ο τελικός διεξήχθη στις 25 Απριλίου 2010 στο Στάδιο Αντώνης Παπαδόπουλος στη Λάρνακα. Νικήτρια ήταν η Apollon Ladies με σκορ 4-0.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2009-2010 Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο γυναικών)
Εξωπεπτιδάση
Η εξωπεπτιδάση (exopeptidase) είναι τύπος ενζύμου, είδος της πεπτιδάσης, που διασπά τη πρωτεΐνη. Συγκεκριμένα το ένζυμο αυτό υδρολύει περισσότερο τους τερματικούς, (ακραίους), πεπτιδικούς δεσμούς, παρά τους δεσμούς εκείνους που βρίσκονται ενδιάμεσα της αλυσίδας πολυπεπτιδίων. Εξ ου και η ονομασία σε αντιδιαστολή της ενδοπεπτιδάσης.
Απαντώνται τρεις κυρίως τύποι εξωπεπτιδάσης, στο έντερο των θηλαστικών που καθένας τύπος εξ αυτών προσβάλλει και μια συγκεκριμένη περιοχή της πρωτεΐνης, από την οποία λαμβάνει και την ονομασία της. Αυτές είναι:
Τα ένζυμα αυτά ολοκληρώνουν την πέψη της πρωτεΐνης πριν από την απορρόφησή της από την κυκλοφορία του αίματος.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ένζυμα
Κοινότητα της Μαδρίτης
thumb|273px|Η [[Real Casa de Correos στην πλατεία Πουέρτα ντελ Σολ της Μαδρίτης, είναι η έδρα της Προεδρίας της Κοινότητας της Μαδρίτης.]] Η Κοινότητα της Μαδρίτης (ισπανικά: Comunidad de Madrid) είναι μια από τις δεκαεπτά αυτόνομες κοινότητες (περιφέρειες) της Ισπανίας. Βρίσκεται στο κέντρο της χώρας, στην Ιβηρική Χερσόνησο και συγκεκριμένα στο κεντρικό οροπέδιο της Καστίλης (Meseta Central). Γειτνιάζει μαζί με την επαρχία της Μαδρίτης και αυτό την καθιστά κοινότητα με μόνο μία επαρχία. Πρωτεύουσά της είναι η πόλη της Μαδρίτης, η οποία είναι επίσης η εθνική πρωτεύουσα της Ισπανίας. Οριοθετείται στα νότια και ανατολικά από την Καστίλλη-Λα Μάντσα και προς τα βόρεια και δυτικά από την Καστίλλη και Λεόν. Έχει πληθυσμό 6.369.167 (2011), ο οποίος συγκεντρώνεται κυρίως στη μητροπολιτική περιοχή της.
Διοίκηση
Πρόεδρος της περιφερειακής κυβέρνησης είναι η Ισαμπέλ Ντίαθ Αγιούσο από τις 19 Αυγούστου 2019. Οι τελευταίες εκλογές για την εκλογή του κοινοβουλίου της αυτόνομης κοινότητας διεξήχθησαν στις 4 Μαΐου 2021.
Γεώργιος Ρήγας
Ο Γεώργιος Ρήγας ήταν δημοδιδάσκαλος και ιερέας, ενώ ασχολήθηκε με τη λαογραφία, τη βυζαντινή μουσική και την υμνογραφία. Γεννήθηκε στη Σκιάθο στις 20 Νοεμβρίου 1884 και πέθανε στην Αθήνα στις 11 Ιουλίου 1960. Φοίτησε δυο χρόνια στο Βαρβάκειο λύκειο στο οποίο δίδασκε ο συμπατριώτης του Αλέξανδρος Μωραϊτίδης Ήταν δημοδιδάσκαλος και ιερέας. Ως ιερέας είχε στενή επαφή με το λαό και προέβη σε προσεκτική παρατήρηση των εκδηλώσεων της ζωής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες λαογράφοι Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί Κατηγορία:Κολλυβάδες
Λουίζ Φλέτσερ
Η Εστέλ Λουίζ Φλέτσερ (1934-2022) (αγγλικά: Estelle Louise Fletcher) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Είναι περισσότερο γνωστή για τον ρόλο της στην ταινία Στη φωλιά του κούκου, για τον οποίον βραβεύτηκε κιόλας με Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου, BAFTA και Χρυσή Σφαίρα.
Βιογραφία
Η Λουίζ Φλέτσερ γεννήθηκε στις 22 Ιουλίου 1934, στο Μπέρμιγχαμ της Αλαμπάμας. Ήταν το δεύτερο από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειάς της, επίσης και οι δύο γονείς της ήταν κωφοί. Ο πατέρας της ίδρυσε πάνω από 40 εκκλησίες για κωφούς στην Αλαμπάμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελένειος Σχολή
Η Ελένειος Σχολή ή Ελένειον Ελληνικόν Εκπαιδευτήριον υπήρξε πρότυπο σχολείο αρρένων στους Επιβάτες, κτισμένο από την σύζυγο του Εθνικού Ευεργέτη Σαράντη Αρχιγένη, Ελένη, η οποία για τον σκοπό αυτό πούλησε όλα της τα κοσμήματα.
Σε κοντινή απόσταση από τα Αρχιγένεια Εκπαιδευτήρια, εντός περιφραγμένου οικοπέδου 40 στρεμμάτων, εκτεινόταν σύμπλεγμα μεγαλόπρεπων νεοκλασσικών κτιρίων, το οποίο αποτελούσε μέρος των Αρχιγενείων Εκπαιδευτηρίων. Eκεί λειτουργούσαν Αστική Σχολή, Γυμνάσιο και Οικοτροφείο ενώ υπήρχε και ξεχωριστό κτίριο για την στέγαση των καθηγητών και των δασκάλων.
Στη Σχολή αυτή, η οποία παρείχε Ανώτερη μόρφωση, φοιτούσαν δωρεάν αποκλειστικά ορφανά ή άπορα παιδιά. Τα έξοδα της φοίτησης τα είχε αναλάβει η Ελένη και ένα μέρος τους ο συζυγός της.
Η Ελένειος Σχολή λειτούργησε μέχρι το 1894, οπότε και έκλεισε λόγω οικονομικών προβλημάτων. Κατά το 1910 εκεί ετοιμαζόταν η εγκαθίδρυση των Ζαριφείων Διδασκαλείων αλλά τα σχέδια αναχαιτίστηκαν λόγω των Βαλκανικών Πολέμων, οπότε και τα κτίρια χρησιμοποιήθηκαν ως στρατώνες των Συμμαχικών στρατευμάτων. Όλα κατεδαφίστηκαν μετά το 1922.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σχολεία στην επαρχία Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Επιβάτες Θράκης
Νεκρόπολη της αρχαίας Ερμιόνης
Η Νεκρόπολη της αρχαίας Ερμιόνης είναι αρχαίο νεκροταφείο που χρονολογείται από τον 10ο αι. π.Χ.
Ανακάλυψη
Η Νεκρόπολη της αρχαίας Ερμιόνης αποκαλύφθηκε κατά τις εκσκαφές θεμελίωσης του Γυμνασίου και Λυκείου Ερμιόνης το 1992.
Χρονολόγηση
Οι περίβολοι ανήκουν στην Κλασική και την Ελληνιστική Εποχή και χωρίζονται από ταφική οδό.
Χαρακτηριστικά
Οι τάφοι ήταν οικογενειακοί, 19 συνολικά, και ήταν τοποθετημένοι κατά συστάδες.
Επίσης, είναι πολύ σημαντικό ότι βρέθηκε τάφος κάτω από άλλον τάφο ενός ταφικού  περιβόλου της Κλασικήςεποχής, που χρονολογήθηκε στην Υπομυκηναϊκή εποχή (10ος αι. π. Χ.). Μέσα στον τάφο υπήρχε λήκυθος και τριφυλλόσχημος οινοχόη. [ [ Η ΤΩΝ ΕΡΜΙΟΝΕΩΝ ΠΟΛΙΣ, Βασίλειος Γκάτσος ] ]
Άλλες σημαντικές ανακαλύψεις
1) Ασύλητος τάφος. Ανασκάφθηκε στις 25 Μαρτίου 1993. Βρέθηκαν μπρούτζινο κράνος κοριθιακού τύπου και κτερίσματα. Τα κτερίσματα ήταν ένα κάτοπτρο, τέσσερα μπρούτζινα αγγεία, τρεις περόνες και δώδεκα ακέραιες μελανόμορφες λήκυθοι αττικήςπροελεύσεως.
2) Τάφος του πρώτου μισού του 5ου αι. π.Χ. Ανήκε μάλλον σε Ερμιονέα που πήρε μέρος στη ναυμαχία της Σαλαμίνας (27 Σεπτεμβρίου 480 π.Χ).
Επάνω από τον τάφο βρέθηκαν αγγεία πουχρησιμοποιήθηκαν για σπονδές. Οι παραστάσεις που απεικόνιζαν ήταν του Ηρακλή με δικέφαλο Κέρβερο, της Αθηνάς με τον Ερμή και του Σίσυφου. Ο νεκρός ανήκε στην ανώτερη τάξη.
Τα ευρήματα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ναυπλίου
Τα ευρήματα των ανασκαφών που έγιναν σε ένα τμήμα του αρχαίου νεκροταφείου, είναι πολύ σημαντικά. Βρίσκονται στο αρχαιολογικό Μουσείο του Ναυπλίου και ορισμένα εξ αυτών εκτίθενται.
Εκθέματα
Κατηγορία:Νομός Αργολίδας
Αβίζιο
Ο Αβίζιο (ιταλικά: Avisio) είναι ποταμός της βόρειας Ιταλίας στην περιφέρεια Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε στην επαρχία του Τρέντο.
Έχει τις πηγές του στις Δολομιτικές Άλπεις στο όρος Μαρμολάδα, στο πέρασμα Fedaia σε υψόμετρο 2.054 μέτρων. Τα νερά προέρχονται από τον παγετώνα του Μαρμολάδα και την τεχνική λίμνη της Fedaia. Έχει μήκος 89,4 χλμ. και εκβάλλει στον Αδίγη, του οποίου αποτελεί παραπόταμο. Στην πορεία του σχηματίζει κοιλάδες, με πρώτη την κοιλάδα της Πένια, καθώς και την ομώνυμη κοιλάδα Αβίζιο, την κοιλάδα της Σέμπρα και την κοιλάδα του Φιέμμε, πριν χυθεί στον Αδίγη. Η κοίτη του χρησιμοποιείται για ράφτιγκ και άλλες αθλητικές δραστηριότητες.
Παραπομπές
Αβίζιο
Ουέστ Μπούρα
Το Ουέστ Μπούρα ή Δυτική Μπούρα, (αγγλικά West Burra) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα το ένδεκατο μεγαλύτερο νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των νησιών Σέτλαντ, μετά το Μέινλαντ, το Γελλ, το Ουνστ, το Φέτλαρ, το Μπρέσεϊ, το Γουέλσεϊ, το Μακλ Ρόου, το Φούλα, το Παπά Στάουερ και το Φερ. Έχει έκταση 7,4 τ.χλμ. και 776 κατοίκους (2011).
Γεωγραφία
Η κοντινή αμμώδη παραλία στο Meal, με νότιο προσανατολισμό, είναι ένα δημοφιλές μέρος τις ζεστές ημέρες ενώ στο νότιο άκρο της Ουέστ Μπούρα βρίσκεται το Kettla Ness, ένα εντυπωσιακό γκρεμώδες σκηνικό. Επίσης στο Duncansclett έχει ανακαινιστεί πρόσφατα για χρήση, ένα παραδοσιακό εξοχικό σπίτι, από την τοπική ομάδα ιστορίας. Το Ουέστ Μπούρα συνδέεται με το κεντρικό νησί, Μέινλαντ των Σέτλαντ, με μια σειρά από γέφυρες μέσω του μικρού νησιού Τρόντρα.
Οικισμοί
Το Hamnavoe, (μία εξαιρετικά κοινή ονομασία των νησιών Σέτλαντ) είναι ο κύριος οικισμός, και υπάρχει επίσης και το Bridge End, που ονομάζεται έτσι επειδή βρίσκεται κοντά στη γέφυρα προς το Ιστ Μπούρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέτλαντ
Θέμα Ασμοσάτου
Το Θέμα Ασμοσάτου (θέμα ᾿Ασμοσάτου) ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, μικρό συνοριακό Θέμα, στην Μικρά Ασία κατά τον 10ο αιώνα, έπαψε να υπάρχει μετά την κατάληψη της περιοχής από τους Τουρκομάνους.
Τα Ασμόσατα, οχυρωμένη πόλη, βρισκόταν στην περιοχή της Βαλαβιτινής στα Αρμενικά εδάφη και κοντά στον ποταμό Αρσανία. Αρχικά ήταν κλεισούρα του Θέματος Μεσοποταμίας για γίνει τον 10ο αιώνα ξεχωριστό θέμα.
Ενδοπεπτιδάση
Η ενδοπεπτιδάση ή πρωτεϊνάση* (endopeptidase ή proteinase) είναι τύπος ενζύμου, είδος της πεπτιδάσης, που διασπά την πρωτεΐνη, δημιουργώντας έτσι πεπτίδια. Συγκεκριμένα το ένζυμο αυτό υδρολύει περισσότερο τους πεπτιδικούς δεσμούς, μεταξύ συγκεκριμένων αμινοξέων, που βρίσκονται ενδιάμεσα της αλυσίδας πολυπεπτιδίων, και όχι στά άκρα της. Εξ ου και η ονομασία της, σε αντιδιαστολή με την εξωπεπτιδάση.
Απαντώνται τρεις κυρίως τύποι ενδοπεπτιδάσης, στο πεπτικό σύστημα των θηλαστικών. Αυτές είναι:
Τα ένζυμα αυτά ευθύνονται για το πρώτο στάδιο της πέψης της πρωτεΐνης. Στη συνέχεια άλλες πεπτιδάσες, οι λεγόμενες εξωπεπτιδάσες ολοκληρώνουν τη πέψη της πρωτεΐνης στον ειλεό, βεβαίως πριν από την απορρόφησή τους από την κυκλοφορία του αίματος.
Βρετανικά Υπερπόντια Εδάφη
Εκτός από το Βρετανικό Έδαφος Ανταρκτικής, το οποίο περιέχει μόνο ερευνητικούς σταθμούς, και οι Περιοχές των Κυρίαρχων Βάσεων στη Κύπρο (Ακρωτήρι και Δεκέλεια και το Βρετανικό Έδαφος Ινδικού Ωκεανού, οι οποίες είναι στρατιωτικές βάσεις, τα υπερπόντια εδάφη έχουν όλα μόνιμο πληθυσμό. Συλλογικά, συμπεριλαμβάνουν κατά προσέγγιση έκταση 1.727.570 τ.χλμ. (εκ των οποίων η συντριπτική πλειοψηφία, είναι το Βρετανικό Έδαφος της Ανταρκτικής) και πληθυσμό περίπου 260.000 άτομα. Το Βρετανικό έδαφος της Ανταρκτικής είναι μέρος μιας συμφωνίας αμοιβαίας αναγνώρισης με 4 άλλα κυρίαρχα έθνη και τα Ανταρκτικά εδάφη τους. Το Ηνωμένο Βασίλειο δεν συμμετέχει στο Σύστημα Ανταρκτικής Συνθήκης.
Τα εδάφη Τζέρσεϊ, Γκέρνσεϊ, και Νήσος του Μαν, αν και είναι επίσης υπό την κυριαρχία του Βρετανικού Στέμματος, έχουν μια διαφορετική σχέση συνταγματικού τύπου με το Ηνωμένο Βασίλειο, και έχουν χαρακτηριστεί ως Εξαρτήσεις του Στέμματος. Τα Βρετανικά Υπερπόντια Εδάφη και οι Εξαρτήσεις του Στέμματος είναι διαφορετικά από την Κοινοπολιτεία των Εθνών, μια εθελοντική ένωση των χωρών οι οποίες έχουν ως επί το πλείστον ιστορικούς δεσμούς με την Βρετανική Αυτοκρατορία.
Τα 14 Βρετανικά υπερπόντια εδάφη είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπερπόντια εδάφη του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Αποικιοκρατία Κατηγορία:Εξαρτώμενα εδάφη
Στρατής Ανδρεάδης
Ο Στρατής (Ευστράτιος) Ανδρεάδης (1905 - 14 Φεβρουαρίου 1989) ήταν Έλληνας εφοπλιστής, τραπεζίτης και επιχειρηματίας, από τους ισχυρότερους οικονομικούς παράγοντες του 20ού αιώνα στην Ελλάδα, απασχολώντας δεκάδες χιλιάδες εργαζομένους. Πέραν της ναυτιλίας και της τραπεζικής διατέλεσε, μεταξύ άλλων, πρόεδρος ασφαλιστικών εταιρειών, ξενοδοχειακών επιχειρήσεων, βιομηχανιών, εταιρειών αστικών συγκοινωνιών και νοσοκομείων. Μαζί με τον μεγάλο αντίπαλό του Πρόδρομο Μποδοσάκη Αθανασιάδη αποτέλεσαν τους σημαντικότερους και πλέον εμβληματικούς επιχειρηματίες που είχαν έδρα των επιχειρήσεών τους την Ελλάδα κατά την τριακονταετία από την Απελευθέρωση (1944) έως τη Μεταπολίτευση (1974).
Τον Δεκέμβριο του 1975 το μεγαλύτερο μέρος των επιχειρήσεων Ανδρεάδη κρατικοποιήθηκε επιθετικά από την κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή, με ενέργειες του υπουργού Συντονισμού Παναγή Παπαληγούρα και του υποδιοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Νίκου Κυριαζίδη. Μετά τον θάνατο του Ανδρεάδη, τα παιδιά του εξασφάλισαν μεγάλη χρηματική αποζημίωση από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Στρατής Ανδρεάδης γεννήθηκε το 1905 στον Βροντάδο της Χίου -στην «καρδιά του ελληνικού εφοπλισμού»- και ήταν γόνος οικογένειας με παράδοση στη ναυτιλία. Πατέρας του ήταν ο εφοπλιστής και ευεργέτης του νησιού Γεώργιος Ανδρεάδης, και μητέρα του η Πολυτίμη Κάκκαρη, επίσης από εφοπλιστική οικογένεια.
Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στη Γαλλία, όπου αναγορεύθηκε διδάκτωρ Πολιτικής Οικονομίας και Δημοσίου Δικαίου του Πανεπιστημίου του Παρισιού το 1932. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα ασχολήθηκε με τις οικογενειακές ναυτιλιακές επιχειρήσεις ενώ παράλληλα ακολούθησε και ακαδημαϊκή σταδιοδρομία, καθώς εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής του Διοικητικού Δικαίου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) και στην Ανώτατη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών (ΑΣΟΕΕ - σήμερα Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών). Αργότερα υπήρξε και εκλεγμένος πρύτανης της ΑΣΟΕΕ, σε επτά περιόδους μεταξύ 1943 και 1968.
Το 1935 εκλέχθηκε βουλευτής Χίου με το Εθνικό Ριζοσπαστικό Κόμμα του στρατηγού Γεωργίου Κονδύλη και συμμετείχε ως πληρεξούσιος στην Ε΄ Εθνοσυνέλευση, αλλά η καριέρα του στην πολιτική δεν είχε συνέχεια.
Βάρδας ο Πλατυπόδης
Ο Βάρδας ο Πλατυπόδης ήταν βυζαντινός αξιωματούχος στρατηγός και διοικητής του Θέματος Πελοποννήσου, ηγέτης στάσης (εξέγερσης). Αναφέρεται άρχοντας και πρωτοσπαθάριος, και αντικατέστησε στην διοίκηση τον Κρηνίτη Αροτρά.
Στρατής Ανδρεάδης
Βιογραφικά στοιχεία
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1940 έως τον θάνατό του ο Ανδρεάδης παρήγγειλε και παρέλαβε δεκάδες πλοία. Μέχρι το 1952 εκπροσωπούνταν στο Λονδίνο από τον οίκο του Σταύρου Λιβανού. Στη συνέχεια ίδρυσε την Andreadis (UK) Ltd. Η εταιρεία αυτή ανέλαβε την πρακτόρευση ενός μεγάλου στόλου πολλών πλοίων, ο οποίος δημιουργήθηκε μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα χάρη στις διαδοχικές ναυπηγήσεις πλοίων για λογαριασμό του ομίλου Ανδρεάδη αρχικά στο Ηνωμένο Βασίλειο και στη συνέχεια στην Ιαπωνία, από τα Ναυπηγεία Mitsubishi. Το 1962 ο Ανδρεάδης ίδρυσε τα Ναυπηγεία Ελευσίνας, τα οποία γνώρισαν σημαντική ανάπτυξη στην πορεία επιτυγχάνοντας τελικά τη ναυπήγηση ποντοπόρων πλοίων στις αρχές της δεκαετίας του 1970.
Βάρδας ο Πλατυπόδης
Ο Βάρδας αναφέρεται ότι ξεκίνησε εξέγερση στην Πελοπόννησο κατά του αυτοκράτορα Ρωμανού Β´ με την υποστήριξη του ντόπιου πληθυσμού. Η εξέγερση κατεστάλη.
Στρατής Ανδρεάδης
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1950 έγινε αντιπρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών (ΕΕΕ) και το 1960 πρόεδρος, θέση που κατείχε μέχρι το 1975, ενώ ανακηρύχθηκε «ισόβιος επίτιμος πρόεδρος» της Ένωσης μετά την αποχώρησή του από την προεδρία της, για τις «πολύτιμες υπηρεσίες που είχε προσφέρει στο σωματείο και τον εφοπλισμό γενικότερα».
Βάρδας ο Πλατυπόδης
Πηγές
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Πελοποννήσου Κατηγορία:Βυζαντινοί επαναστάτες Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Πρωτοσπαθάριοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Στρατής Ανδρεάδης
Βιογραφικά στοιχεία
Οι επιχειρηματικές πρωτοβουλίες του Ανδρεάδη επεκτάθηκαν στην ίδρυση σημαντικών βιομηχανικών μονάδων, όπως το εργοστάσιο χημικών λιπασμάτων στη Νέα Καρβάλη Καβάλας το 1962, η Ελληνική Βιομηχανία Χυμών και Κονσερβών στο Βέλο Κορινθίας και τα Διυλιστήρια Πετρελαίου στα Μέγαρα, η λειτουργία των οποίων τελικά εμποδίστηκε. Επίσης ανέλαβε πρόεδρος των ασφαλιστικών εταιρειών «Φοίνιξ», «Ιονική» και «Γενικαί Ασφάλειαι της Ελλάδος» που λειτούργησαν υπό τον έλεγχο του ομίλου του. Το 1963 ο Ανδρεάδης ολοκλήρωσε και εγκαινίασε το ξενοδοχείο Χίλτον, το οποίο μέχρι σήμερα αποτελεί σημείο αναφοράς της Αθήνας. Τέλος, διατέλεσε πρόεδρος του Δ.Σ. του Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός» στο Κολωνάκι.
Τιμήθηκε με διάφορα παράσημα (Ανώτερος Ταξιάρχης του Γεωργίου Α΄, Ανώτερος Ταξιάρχης του Φοίνικος κλπ.). Επίσης υπήρξε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών.
Η κρατικοποίηση του Ομίλου Ανδρεάδη από την κυβέρνηση Καραμανλή
Τον Δεκέμβριο του 1975, ολόκληρη η επιχειρηματική αυτοκρατορία του Στρατή Ανδρεάδη -πλην της ναυτιλίας- «κυριεύθηκε εξ εφόδου εν μια νυκτί από την κυβέρνηση». Ο Ανδρεάδης κηρύχθηκε έκπτωτος από τη διοίκηση της Εμπορικής και της Ιονικής-Λαϊκής (από τις οποίες εξαρτιόνταν μετοχικά όλες οι άλλες τράπεζες, βιομηχανίες και επιχειρήσεις του Ομίλου) και η κυβέρνηση διόρισε επιτρόπους τους διευθυντές της Τράπεζας της Ελλάδος Εμμ. Κηπουρίδη και Δ. Καλοδούκα. Πολλοί δημοσιογράφοι στιγμάτισαν την ενέργεια αυτή ως «παράνομη δήμευση της περιουσίας του Ανδρεάδη», ενώ άλλοι, όπως ο Νίκος Νικολάου, έγραψαν για μια κρατικοποίηση που «κατέστη αναγκαία» γιατί ο Ανδρεάδης χρηματοδοτούσε τις επιχειρήσεις του με χρήματα των καταθετών, κατά παράβαση των κανόνων της Νομισματικής Επιτροπής.
Ειδικότερα, ο υποδιοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Νίκος Κυριαζίδης (πολιτικά κεντροαριστερός και μετέπειτα υφυπουργός Οικονομικών και πρέσβης στο Λονδίνο επί κυβερνήσεων Ανδρέα Παπανδρέου) υπέβαλε έκθεση στη Νομισματική Επιτροπή που κατήγγειλε παρανομίες του Ανδρεάδη. Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε έλεγχος από τους ειδικούς ελεγκτές της ΤτΕ Κηπουρίδη και Καλοδούκα, οι οποίοι, πράγματι, κατέγραψαν παρανομίες στη διοίκηση των τραπεζών. Αμέσως μόλις έλαβε τον έλεγχο ο Παπαληγούρας (αργά τη νύχτα της 5ης Δεκεμβρίου), τον πήρε και πήγε στην Βουλή, στο γραφείο του πρωθυπουργού. Ο Καραμανλής μέσα σε δύο ώρες συγκάλεσε το Υπουργικό Συμβούλιο στο οποίο -αφού εξέθεσε τα γεγονότα στους υπουργούς- χαρακτήρισε την συμπεριφορά Ανδρεάδη σαν «επεισόδιο που εμπίπτει στο άρθρο 44 του Συντάγματος» το οποίο αναφερόταν σε «έκτακτες περιπτώσεις επειγούσης και απροβλέπτου ανάγκης». Κανένας υπουργός δεν αποτόλμησε αντίρρηση και βάσει του άρθρου αυτού συντάχθηκε Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ), την οποία υπέγραψε αμέσως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Τσάτσος, και δημοσιεύθηκε τα ξημερώματα στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.
Η επίθεση στον Ανδρεάδη προκάλεσε δυσφήμηση της χώρας στο εξωτερικό, δυσπιστία των Ελλήνων επιχειρηματιών προς τον Καραμανλή (τον οποίον άρχισαν να κατηγορούν για «σοσιαλμανία») και άπνοια ιδιωτικών επενδύσεων, ενώ ακόμα και κεντροδεξιοί δημοσιογράφοι υποστήριξαν ότι «δεν θα είχε συμβεί η ζημιά αν αντί της δήμευσης είχε επιβληθεί ένα βαρύ πρόστιμο στον Ανδρεάδη για τις ταχυδακτυλουργίες του».
Ο Στρατής Ανδρεάδης σε συνέντευξή του το 1985 είπε ότι «''η ενέργεια που έγινε το 1975 είχε κίνητρα προσωπικά. Ας μου επιτραπεί να πω κίνητρα ταπεινά των τότε κυβερνώντων''». Ο Ανδρεάδης επί χούντας είχε διώξει την οικογένεια του Καραμανλή από το διαμέρισμα στο Κολωνάκι όπου ο Καραμανλής διέμενε ως πρωθυπουργός την οκταετία 1955-63 (στην οδό Καρνεάδου 24) και μάλιστα είχε πετάξει τα πράγματα του Καραμανλή στον δρόμο (η πολυκατοικία και το διαμέρισμα ήταν ιδιοκτησία του Ομίλου Ανδρεάδη) ενώ η Ιονική είχε κατασχέσει την περιουσία του αδελφού του Παναγή Παπαληγούρα λόγω χρεών. Επιπλέον, ο ίδιος ο Ανδρεάδης διαφήμιζε στο εσωτερικό και προπαντός στο εξωτερικό την οικονομική πολιτική του χουντικού καθεστώτος, καλώντας τους ξένους να επενδύσουν στην Ελλάδα όπου υπήρχε «σταθερότητα», και ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος συνδέθηκε φιλικά μαζί του -διάσημο ήταν το τάβλι που έπαιζαν δύο φορές την εβδομάδα.
Η μεγαλύτερη εύνοια που έδειξε η χούντα στον Ανδρεάδη είχε να κάνει με τη θεσμοθέτηση ειδικών προνομίων για τους εφοπλιστές, κυρίως στην αποφυγή φορολογίας. Ο ίδιος ο Ανδρεάδης υποστήριζε ότι αυτά που η χούντα θεσμοθέτησε το 1968 ήταν, ουσιαστικά, προτάσεις και μέτρα που είχαν διατυπωθεί και υιοθετηθεί επί κυβερνήσεως Γεωργίου Παπανδρέου το 1964 με οικονομικό εγκέφαλο τον Ανδρέα Παπανδρέου. Επίσης η εταιρεία «Στραν» του Ανδρεάδη είχε απαλλοτριώσει, με τη βοήθεια της χούντας, 25000 φιστικιές και ελιές για να χτίσει ένα από τα μεγαλύτερα διυλιστήρια της χώρας στην Πάχη Μεγάρων, επένδυση που τελικά δε πραγματοποιήθηκε.
Ο Ανδρεάδης πέθανε στις 14 Φεβρουαρίου 1989, σε ηλικία 84 ετών. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ζούσε στο Παρίσι, στη λεωφόρο Φος (Avenue Foch). Στην Αθήνα το σπίτι του ήταν στην περιοχή Ανακτόρων, στην οδό Στησιχόρου 8. Μετά τις επιθετικές κρατικοποιήσεις του Καραμανλή, ο Ανδρεάδης είχε χάσει όλες τις χερσαίες επιχειρήσεις του, αλλά του είχαν μείνει τα πλοία του. Με τη διεθνή κρίση της ναυτιλίας στα μέσα της δεκαετίας του 1980, υπέστη σημαντικές απώλειες, αλλά όταν πέθανε, ο στόλος του ήταν ακόμα σημαντικός και υπολογίσιμος (περίπου 15 πλοία).
Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, μετά τον θάνατο του Ανδρεάδη, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καταδίκασε το ελληνικό δημόσιο στην καταβολή μεγάλης χρηματικής αποζημίωσης στους κληρονόμους του.
Χώρα των Βάσκων (αυτόνομη κοινότητα)
Η Χώρα των Βάσκων έχει μεγάλη ιστορία της οποίας οι ρίζες είναι ασαφείς. Αυτό το γεγονός, σε συνδυασμό με την ύπαρξη των βασκικών, μια απομονωμένη γλώσσα που δεν διατηρεί σχέση με καμία από τις υπόλοιπες γνωστές γλώσσες του κόσμου, προσέλκυσαν από νωρίς το ενδιαφέρον ιστορικών και γλωσσολόγων. Μετά τη ρωμαϊκή και βησιγοτθική κατάκτηση, απέφυγε τον μουσουλμανικό έλεγχο και τέθηκε μεταξύ των δύο σημαντικότερων κρατικών οντοτήτων της βόρειας Ιβηρικής, των βασιλείων της Ναβάρας και της Καστίλης, καταλήγοντας εν τέλει να ενσωματωθούν στη δεύτερη. Οι σχέσεις μεταξύ των κατοίκων της Βασκονίας και των ηγεμόνων τους ορίστηκαν βάσει των ιστορικών βασκικών νόμων οι οποίοι σε μεγάλο βαθμό καθορίζουν τη βασκική ιδιαιτερότητα που αναγνωρίζεται και από το ισχύον ισπανικό σύνταγμα που χαρακτηρίζει τη Χώρα των Βάσκων ως ιστορική εθνότητα της Ισπανίας. Κατά τον 19ο και 20ό αιώνα, αποτέλεσε μαζί με την Καταλονία τις μοναδικές περιοχές του Ισπανικού κράτους που εκβιομηχανοποιήθηκαν, λόγω κυρίως της υψηλής ποιότητας του τοπικού σιδήρου. Η επεξεργασία σιδήρου και η αλιεία στον Ατλαντικό ωκεανό (με τους Βάσκους να φτάνουν μέχρι την Τερανόβα στον σημερινό Καναδά) αποτέλεσαν διαχρονικά τις πιο αποδοτικές ασχολίες των κατοίκων της. Την ίδια εποχή ο βασκικός εθνικισμός αναδείχθηκε σε κυρίαρχη πολιτική δύναμη και το 1936 πέτυχε το πρώτο καθεστώς αυτοδιοίκησης που ακυρώθηκε μετά την επικράτηση των εθνικιστών στον Ισπανικό Εμφύλιο. Μετά το πέρας της δικτατορίας του στρατηγού Φράνκο και την επαναφορά της δημοκρατίας στην Ισπανία, το Εουσκάδι απέκτησε ένα νέο καθεστώς αυτονομίας το 1979. Την ίδια εποχή γνώρισε μια μαζική αποβιομηχάνιση που προκάλεσε πολλά κοινωνικά προβλήματα, τα οποία όμως με την πάροδο του χρόνου ξεπεράστηκαν και σήμερα η περιφέρεια αποτελεί μία από τις πιο πλούσιες της Ισπανίας, με μέσο μισθό τα 1950€, τον υψηλότερο της χώρας.
Το καθεστώς αυτονομίας αναγνωρίζει δύο επίσημες γλώσσες, τα βασκικά και τα ισπανικά. Οι βασικοί θεσμοί της περιφέρειας είναι το βασκικό Κοινοβούλιο και η Κυβέρνηση, αμφότερες με έδρα τη Βιτόρια-Γκαστέις που λειτουργεί ως εκ των πραγμάτων πρωτεύουσα. Σε ένα παρόμοιο επίπεδο με αυτό της Ναβάρας, η Χώρα των Βάσκων διαθέτει ένα ιδιαίτερο φορολογικό καθεστώς που το επιτρέπει να δρα με μεγαλύτερη αυτονομία σε τέτοια θέματα στις σχέσεις του με το Ισπανικό κράτος.
Γεωγραφία
Η Αυτόνομη Κοινότητα της Χώρας των Βάσκων περιτριγυρίζεται από την Κανταβρική Θάλασσα (τον Βισκαϊκό κόλπο, στα βασκικά Bizkaiko golkoa), τη Γαλλία (Ακουιτανία), την Καστίλλη και Λεόν, τη Ναβάρρα, τη Λα Ριόχα και την Κανταβρία. Πρόκειται για μια κυρίως ορεινή περιοχή της οποίας τα όρη θεωρούνται γεωμορφολογική μετάβαση μεταξύ της οροσειρά των Πυρηναίων και των Κανταβρικών ορέων. Το ήπιο ωκεάνιο κλίμα της και ταυτόχρονα εξαιρετικά υγρό (περισσότερα από 1000 mm βροχοπτώσεων ετησίως) και τα πράσινα τοπία της, έρχονται σε αντιπαράθεση με ένα μεγάλο τμήμα της Ιβηρικής Χερσονήσου.
Ιστορία
Με την πτώση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, φαίνεται πως λαμβάνει χώρα μια ρήξη στα οικιστικά πρότυπα της περιοχής και σύμφωνα με τη θεωρία της ύστερης βασκοποίησης, μόλις τον 3ο-4ο αιώνα μ.Χ. τα βασκικά αναδεικνύονται σε κυρίαρχη γλώσσα χάρη στην εισβολή βασκόφωνων από την τέως ρωμαϊκή Ακουιτανία βόρεια των Πυρηναίων. Πέραν τούτου, κατά την ύστερη αρχαιότητα, δεν φαίνεται να εγκαταστάθηκαν στο σημερινό Εουσκάδι ούτε οι Βησιγότθοι ούτε και οι μουσουλμάνοι μετά την κατάκτηση της Ιβηρικής μεταξύ 711 και 714. Το Βασίλειο των Βησιγότθων, κατά της διάρκεια των τριών αιώνων ύπαρξής του, έφερε εις πέρας διάφορες εκστρατείες εναντίον των Βάσκων δίχως ωστόσο να κυριαρχήσει ποτέ ολοκληρωτικά. Από την άλλη πλευρά, μοναδική περιοχή που υπήρξε μουσουλμανική επικράτεια κατά τον 8ο αιώνα και μόνο ήταν η Άλαβα. Θεωρείται ακόμη ότι οι μικροί λιμένες της περιοχής έπεσαν θύματα σποραδικών επιδρομών των Βίκινγκς κατά τον 8ο αιώνα και ότι Νορμανδοί εγκαταστάθηκαν εκεί λόγω της ενσωμάτωσης της ακτής στο ευρύτερο σύστημα πλεύσης, πειρατείας και εμπορίου της βορειοδυτικής Ευρώπης. Από την πλευρά τους, ήδη από το 600 οργανώθηκε στα βόρεια το Δουκάτο της Βασκωνίας, αρχικά από τους βάρβαρους εισβολείς και στη συνέχεια υπό της μεροβίγγειας Φραγκίας.
Από τις τρεις σημερινές επαρχίες, τόσο η Άλαβα όσο και η Βισκαΐα εξαρχής φαίνεται να ενσωματώθηκαν στη σφαίρα επιρροής του βασιλείου των Αστουριών και των διαδόχων του, βασίλειο του Λεόν και βασίλειο της Καστίλης από το 900 κι έπειτα. Αντίθετα, η Γκιπούθκοα υπήρξε μέχρι το 1200 μέρος του βασιλείου της Ναβάρρας αποτελώντας τη φυσική του έξοδο στη θάλασσα. Από τον 12ο αιώνα κατοχυρώνονται τα δικαιώματα των αστικών πυρήνων και καθορίζονται οι νομικές υποχρεώσεις τους έναντι του βασιλείου της Καστίλης. Για τη Βισκαΐα (μεγάλο μέρος της οποίας είχε οργανωθεί ως Κυριότητα της Βισκαΐας) τόπος σύγκλισης της γενικής συνέλευσης αποτέλεσε η Γκερνίκα ενώ οι έτερες επαρχίες υιοθέτησαν σε μεγάλο βαθμό τους νόμους της Καστίλης.
Κατά την ευρύτερη κρίση του 14ου αιώνα στη δυτική Ευρώπη, τα βασκικά εδάφη είδαν να αναπτύσσεται το φαινόμενο των πολέμου των φατριών που επηρέασε και τη γειτονική Ναβάρα. Η έλλειψη τροφίμων και η αύξηση της θνησιμότητας λόγω και της μαύρης πανώλης επέφεραν μείωση του πληθυσμού των υποτελών των φεουδαρχικών κυρίων οι οποίοι, στην προσπάθειά τους να βρουν νέους τρόπους αύξησης των εσόδων τους, επιδόθηκαν σε συγκυριακές επιδρομές στις κτήσεις των γειτόνων τους. Το φαινόμενο αυτό διατηρήθηκε μέχρι τον 15ο αιώνα και οι παράγοντες που συνέβαλαν στην εκρίζωσή του υπήρξαν η αύξηση του ελέγχου της καστιλιανικής μοναρχίας στις βασκικές πόλεις και η παραχώρηση της ευγενικής ιδιότητας στο σύνολο των κατοίκων της Βισκαΐας και της Γκιπούθκοα.
Η Χώρα των Βάσκων υπήρξε μαζί με τη γειτονική Κανταβρία η περιοχή που τροφοδότησε το ναυτικό της Καστίλης με έμπειρους ναυτικούς. Οι κύριοι λιμένες του Κανταβρικού πελάγους ήταν οργανωμένοι στη Ναυτική Αδελφότητα που συγκέντρωνε το βασκικά λιμάνια Μπερμέο, Γκετάρια, Σαν Σεμπαστιάν, Ονταρίμπια και τη Βιτόρια μαζί με τα κανταβρικά Λαρέδο, Κάστρο Ουρδιάλες και Σανταντέρ (Hermandad de las Villas de la Marina de Castilla con Vitoria o Hermandad de las Marismas). Βάσκοι ναυτικοί συμμετείχαν έκτοτε τόσο στην κατάκτηση της Ανδαλουσίας κατά τον 13ο και 15ο αιώνα και στην επάνδρωση των καστιλιανικών στόλων για την Αμερική από τον 1492 κι έπειτα.
Νεότερη εποχή
Μετά το πέρας του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής το 1714, οι βασκικές επαρχίες υπήρξαν οι μοναδικές από το σύνολο των ιστορικών βασιλείων της Ισπανίας που διατήρησαν τα μεσαιωνικά τους προνόμια. Σε αντίθεση με το τέως Στέμμα της Αραγωνία ς, οι τέσσερις επαρχίες συνέχισαν να απολαμβάνουν το ίδιο καθεστώς μέχρι τον 19ο αιώνα, εποχή κατά την οποία το σύστημα υπέφερε μια σημαντική κρίση. Πριν από αυτήν, είναι σημειωτέον ότι οι νέες ιδέες περί προόδου προερχόμενες από τη Γαλλία, είδαν τους Βάσκους να οργανώνουν τη Βασιλική Βασκική Εταιρεία Φίλων της Χώρας που πρότεινε μέτρα για τη βελτίωση της οικονομίας των επαρχιών και για πρώτη φορά προώθησε τη στενή συνεργασία τους. Ο Ιβηρικός πόλεμος κατά των ναπολεόντειων δυνάμεων είχε στη μάχη της Βιτόρια ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα του αλλά ήταν οι Καρλικοί πόλεμοι αυτοί που αδιαμφισβήτητα αποτέλεσαν το κύριο πολεμικό γεγονός στη Χώρα των Βάσκων από το 1830 μέχρι και την επιβολή του Ισπανικού κράτους οριστικά τη δεκαετία του 1870. Οι υποστηρικτές των καρλιστών διεκδικητών του ισπανικού θρόνου προκάλεσαν στο σύνολό τους τρεις πολέμους και βρήκαν στην παραδοσιαρχική μη αστική βασκική κοινωνία τη σημαντικότερη πηγή στρατιωτών και ανώτατων αξιωματούχων όπως τον στρατηγό Τομάς ντε Σουμαλακάρεγι. Οι παράγοντες που συνέβαλαν στην απόρριψη των ιδεών του φιλελευθερισμού που προωθούσε το Ισπανικό κράτος από τους Βάσκους έξω από τα αστικά κέντρα ήταν το έντονο θρησκευτικό συναίσθημα και η προσκόλληση στους παραδοσιακούς νόμους των επαρχιών που απειλούντο από την επιβολή κοινών νόμων στο σύνολο της Ισπανίας από τους φιλελεύθερους.
Η αποτυχία των Καρλιστών επέφερε τη μετατροπή των παραδοσιακών νόμων σε μια οικονομική συμφωνία που όρισε ότι οι βασκικές επαρχίες υποχρεούντο να πληρώνουν μόνο ένα συγκεκριμένο ποσό στο Ισπανικό κράτος (η αξία του οποίου καθοριζόταν ανάλογα με βάση διάφορες μεταβλητές όπως η οικονομική ανάπτυξη) και από εκεί και πέρα ήταν ελεύθερες να διαχειρίζονται τα υπολειπόμενα κεφάλαια κατά το δοκούν. Μια τέτοια φορολογική αυτονομία προώθησε την ανάπτυξη στην περιοχή και διατηρείται μέχρι σήμερα. Στα τέλη του 19ου αιώνα η περιοχή του Μπιλμπάο εκβιομηχανίστηκε μαζικά και προσέλκυσε μεγάλο αριθμό μεταναστών από τις πτωχότερες περιφέρειες της Ισπανίας. Η προσέλευση των ισπανικού προλεταριάτου συνέβαλε στην άνθηση δύο πολιτικών κινημάτων, του σοσιαλισμού και του βασκικού εθνικισμού, ο μεν ως μέσο πολιτικοποίησης των προλετάριων και ο δεν ως πολιτική έκφραση της αναδυόμενης μέσης τάξης που διατηρούσε στενές επαφές με την παραδοσιακή ταυτότητα της χώρας. Με πρωταγωνιστικό κόμμα το Βασκικό Εθνικιστικό Κόμμα το 1936 επετεύχθη η ψήφιση από τη Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία του πρώτου βασκικού καθεστώτος αυτοδιοίκησης που εντούτοις δεν πρόλαβε να τεθεί σε ισχύ για μεγάλο διάστημα λόγω της κατάκτησης της Χώρας των Βάσκων από τα στρατεύματα του στρατηγού Φράνκο κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο. Η επακόλουθη ήττα των δημοκρατικών και η επιβολή της δικτατορίας επέφερε την καταδίκη των επαρχιών της Βισκαΐας και της Γκιπούθκοα και τον χαρακτηρισμό τους ως «προδοτικές επαρχίες» από το νέο καθεστώς λόγω ακριβώς της αντίστασής τους στις δυνάμεις του Φράνκο και είχε ως αποτέλεσμα την παύση των φορολογικών προνομίων τους, σε αντίθεση με την Άλαβα και τη Ναβάρα που τα διατήρησαν. Η μαζική καταπίεση της βασκικής ιδιαιτερότητας κατά τη διάρκεια της δικτατορίας είδε την άνθηση διαφόρων αντιστασιακών οργανώσεων, η γνωστότερη των οποίων υπήρξε η ΕΤΑ που επέφερε σημαντικό πλήγμα στο καθεστώς με τη δολοφονία του υπουργού και στενού συνεργάτη του δικτάτορα, Καρέρο Μπλάνκο.
Εντούτοις, παρά την κανονικοποίηση και θεσμοποίηση της αυτοδιοίκησης της Χώρας των Βάσκων με την ισπανική μεταπολίτευση από το 1975 και τη θέσπιση ενός νέου καθεστώτος αυτοδιοίκησης το 1979, η ΕΤΑ συνέχισε την τρομοκρατική της δράσης αποτελώντας ένα από τα κύρια προβλήματα της περιφέρειας (που επεκτάθηκε και στο υπόλοιπο κράτος) μέχρι τη διάλυσή της το 2011. Το έτερο πρόβλημα ήταν η αποβιομηχάνιση που προκάλεσε ιδιαίτερα υψηλούς δείκτες ανεργίας και κοινωνικά προβλήματα όπως την εξάπλωση των ναρκωτικών. Παρά ταύτα, σταδιακά, με το πέρας των δεκαετιών του 1980 και 1990, η περιοχή αναδείχθηκε εκ νέου σε μία από τις πλουσιότερες του Ισπανικού κράτους, μειώνοντας την ανεργία και επικεντρώνοντας την οικονομία είτε σε σύγχρονες βιομηχανίες είτε στον τουρισμό. Επίκεντρο της τουριστικής δραστηριότητας της Χώρας των Βάσκων είναι το Μπιλμπάο (που από το 1997 διαθέτει ένα μουσείο Guggenheim) και το Σαν Σεμπαστιάν.
Διοίκηση
Πρόεδρος της περιφερειακής κυβέρνησης είναι ο Ινίγο Ουρκούλου από τις 15 Δεκεμβρίου 2012. Οι τελευταίες εκλογές για την εκλογή του κοινοβουλίου της αυτόνομης κοινότητας διεξήχθησαν στις 12 Ιουλίου 2020.
Λογοτεχνία
Στη λογοτεχνία η Χώρα των Βάσκων έχει αναδείξει σημαντικούς συγγραφείς τόσο στα ισπανικά όσο και στα βασκικά. Πολλοί Βάσκοι πρωταγωνίστησαν στη σύγχρονη ισπανική λογοτεχνία αποτελώντας τον κύριο πυρήνα της γενιάς του 1898 (Μιγέλ ντε Ουναμούνο, Πίο Μπαρόχα, ως πεζογράφοι), του δοκιμίου (ο ίδιος ο Ουναμούνο και ο Ραμίρο ντε Μαέθτου μέχρι τον Εμφύλιο και ο φιλόσοφος Φερνάντο Σαβατέρ σήμερα) και της μεταπολεμικής ποίησης (Μπλας ντε Οτέρο). Στη σύγχρονη βασκική πεζογραφία κύριες αναφορές αποτελούν οι Κίρμεν Ουρίμπε, Ουνάι Ελοριάγα και Μπερνάρδο Ατσάγα ενώ πατέρας της σύγχρονη βασκικής ποίησης θεωρείται ο Γκαμπριέλ Αρέστι.
Τέχνες
Αναφορικά με την τέχνη, η Χώρα των Βάσκων παρουσίασε μια αξιόλογη σχολή στα τέλη του 19ου αιώνα γύρω από τον ζωγράφο Ιγνάθιο Θουλοάγα ενώ στον 20ό τα κυρίαρχα ονόματα είναι ο Χόρχε Οτέιθα και Εδουάρδο Τσιγίδα.
Σχετικά με την αρχιτεκτονική, στο σύνολο της ιστορικής Χώρας των Βάσκων κυριαρχεί η παραδοσιακή μορφή παραδοσιακού οίκου της επαρχίας γνωστή ως baserri (βασκικά, στα ισπανικά: caserío), κατασκευές ιδιαίτερα μεγάλες όπου συγκεντρώνονταν το σύνολο της οικογένειας μαζί με τα ζώα.
Δείτε επίσης
*
Κυβέρνηση Μπενιζέλου Ρούφου 1863
Η κυβέρνηση Μπενιζέλου Ρούφου ή «Υπουργείον Ρούφου» (Απρίλιος - Οκτώβριος 1863), της οποίας η διακυβέρνηση μπορεί να χωριστεί σε δυο περιόδους, από 29 Απριλίου έως 19 Ιουνίου και από 21 Ιουνίου έως 18 Οκτωβρίου 1863 ήταν η τελευταία κυβέρνηση της Εθνοσυνέλευσης, με το σύστημα της «κυβερνώσας Βουλής», καθώς στις 18 Οκτωβρίου του 1863 τελειώνει το διάστημα της Μεσοβασιλείας, με την ανάληψη της ηγεσίας της χώρας από τον βασιλιά Γεώργιο Α'.
Α' περίοδος (29 Απριλίου - 19 Ιουνίου)
Μετά την παραίτηση της κυβέρνησης Κυριακού στην Εθνοσυνέλευση τέθηκε ζήτημα αλλαγής της μορφής της διακυβερνήσεως. Αρκετοί βουλευτές θεώρησαν ανίσχυρη την κυβέρνηση έτσι όπως σχηματιζόταν από πληρεξούσιους και των τριών παρατάξεων («ορεινών»,  «πεδινών», και «εκλεκτικών» ) να παραγάγει έργο, καθώς την έλειπε η ομοιογένεια στόχων και η σύμπνοια των μελών της, και έτσι τέθηκε ζήτημα αλλαγής της μορφής του κυβερνητικού σχήματος. Όταν η πρόταση αυτή τέθηκε σε ψηφοφορία, καταψηφίστηκε από την πλειοψηφία των μελών και έτσι έγινε ακόμα μια αλλαγή προσώπων.
Στις 29 Απριλίου σχηματίστηκε το παρακάτω υπουργικό συμβούλιο:
Στις 19 Ιουνίου όταν ξέσπασαν οι ταραχές που έμειναν γνωστές με το όνομα Ιουνιανά, η Εθνοσυνέλευση θεώρησε απαραίτητο να διαλύσει την κυβέρνηση Ρούφου και να δώσει την αρμοδιότητα στον πρόεδρο της Εθνοσυνέλευσης (εκείνη την περίοδο ήταν ο Διομήδης Κυριακός).
Β' περίοδος (21 Ιουνίου - 18 Οκτωβρίου) «Κυβέρνηση Οροπεδίου»
Στις 21 Ιουνίου, σε συνεδρίαση που πραγματοποιήθηκε στις 11 το βράδυ, η Εθνοσυνέλευση για να εκτονώσει την κατάσταση, απομάκρυνε τον στρατό από την Αθήνα, στέλνοντάς τον στη Λακωνία, όπου είχαν ξεσπάσει ταραχές, ενώ έδωσε στην Εθνοφυλακή την αρμοδιότητα να φρουρεί την πρωτεύουσα, αφού την υπήγαγε όμως στην δικαιοδοσία του υπουργείου Εσωτερικών. Με αυτήν την αλλαγή, αρχηγοί της Εθνοφυλακής διορίστηκαν οι δήμαρχοι Αθήνας και Πειραιώς αντίστοιχα, ενώ καταργήθηκε το αρχηγείο της Χωροφυλακής καθώς και το στρατιωτικό διοικητήριο των Αθηνών. Τέλος, σχημάτισε το παρακάτω υπουργικό συμβούλιο :
Πηγές
1863 04 Κατηγορία:1863 18
Γρηγόριος Δ΄ Στραβοαμασείας
Ο Γρηγόριος Δ΄ διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως για δύο μήνες το 1623.
βίος
Εξελέγη αρχικά Μητροπολίτης Αμασείας και ήταν τυφλός από το ένα μάτι, εξού και το παρατσούκλι του «Στραβοαμασείας». Εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης στις 17 Απριλίου 1623 με την υποστήριξη δύο καθαιρεθέντων επισκόπων, των Ιησουιτών και του πρεσβευτή της Γαλλίας. Όμως ο Γάλλος πρέσβης Cesy υποστήριξε τον Γρηγόριο πιο πολύ συμπτωματικά και χωρίς ιδιαίτερο προσωπικό ενδιαφέρον και ίσως επειδή ήταν γνωστός ως αντίπαλος του Κύριλλου Λούκαρι ή επειδή τον εκτιμούσαν οι Ιησουίτες.
Τάχθηκε υπέρ της ένωσης με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Η Πατριαρχία του συνάντησε τη γενική περιφρόνηση κλήρου και λαού, καθώς θεωρήθηκε «ληστρική», δηλαδή αντικανονική. Έτσι η Σύνοδος εξέλεξε για διάδοχό του τον Αδριανουπόλεως Άνθιμο, καθαιρώντας το Γρηγόριο και εξορίζοντάς τον στη Ρόδο. Κατηγορήθηκε για κακοδοξίες και συνεννοήσεις με ετερόδοξους. Στις 12 Μαρτίου 1623 ο Λούκαρις αφόρισε παρουσία τεσσάρων μητροπολιτών τον Γρηγόριο και ενημέρωσε το ποίμνιο σε κήρυγμά του για τη δράση του. Η πληροφορία πως ο Λούκαρις επιχείρησε να σχεδιάσει τον στραγγαλισμό του Γρηγορίου στην εξορία, είναι αναξιόπιστη, γιατί ο Cesy αναφέρει ότι έπεισε τον σουλτάνο να τον αφήσει ελεύθερο.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Μητροπολίτες Αμασείας Κατηγορία:Επίσκοποι του 17ου αιώνα
ΑΜΑΝ
ΑΜΑΝ (ή Α.Μ.Α.Ν.) είναι ο τίτλος μιας κωμικής σατιρικής τηλεοπτικής εκπομπής που προβλήθηκε αρχικά από τους τηλεοπτικούς δείκτες του Mega Channel το 1997 και έπειτα από τη συχνότητα του ΑΝΤ1 για 3 σεζόν μέχρι το 2000. Παρουσιαστές ήταν ο Αντώνης Κανάκης και ο Σωτήρης Καλυβάτσης. Θεωρείται μια από τις πετυχημένες σατιρικές εκπομπές της εποχής, με ευρεία αποδοχή από το κοινό.
Η εκπομπή ήταν προγραμματισμένη να ξεκινήσει το φθινόπωρο του 1996 στο Mega, με παρουσιαστές τους κολλητούς φίλους Αντώνη Κανάκη, Σωτήρη Καλυβάτση και Αντώνη Παραρά. Όμως μετά από τον ξαφνικό θάνατο του τελευταίου, η εκπομπή αναβλήθηκε μέχρι την άνοιξη, όπου ξεκίνησε με παρουσιαστές μόνο τον Αντώνη Κανάκη και τον Σωτήρη Καλυβάτση. Τον Παραρά δεν τον αναπλήρωσε κανείς, μετά από κοινή απόφαση των δύο φίλων. Εικάζεται από τους οπαδούς ότι Α.Μ.Α.Ν. σημαίνει "Αντώνη Μας Άφησες Νωρίς" και αναφέρεται στον Αντώνη Παραρά, αν και οι δημιουργοί της εκπομπής έχουν αναφέρει πως δεν ήταν αυτή η πρόθεσή τους.
Η εκπομπή έκανε πρεμιέρα τη Τετάρτη 14 Μαΐου του 1997 και ολοκληρώθηκε τη Τρίτη 8 Ιουλίου του 1997. Η επιτυχία της εκπομπής οδήγησε σε δεύτερο κύκλο επεισοδίων, όμως το φθινόπωρο του 1997 ο ΑΝΤ1 κερδίζει με μεταγραφή τους ΑΜΑΝ και τους εντάσσει στο δυναμικό του γνωρίζοντας τεράστια επιτυχία για ακόμα 3 σεζόν μέχρι το καλοκαίρι του 2000. Έπειτα, οι Κανάκης-Καλυβάτσης μαζί με τον Γιάννη Σερβετά αποφάσισαν να ανανεώσουν το ραντεβού τους τη νέα σεζόν με την εκπομπή Τα Καθάρματα, η οποία αργότερα μετονομάστηκε ΑΜΑΝ Τα Καθάρματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές σατιρικές εκπομπές
Σάο Λουίς
Το Σάο Λουίς (πορτογαλικά: São Luís, προφορά ΔΦΑ: [sɐ̃w luˈis]) είναι πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας της Βραζιλίας Μαρανιάο, στα βορειοανατολικά της χώρας. Η πόλη σύμφωνα με υπολογισμούς του 2013 έχει 1.053.919 κατοίκους και είναι η 15η μεγαλύτερη στη Βραζιλία. Το Σάο Λουίς βρίσκεται στο νησί Σάο Λουίς, το οποίο βρίσκεται στο κόλπο Σάο Μάρκος, ο οποίος σχηματίζεται από τις εκβολές των ποταμών Πινταρέ, Μεαρίμ και Ιταπεκούρου και άλλων ποταμών. Είναι μία από τις τρεις πρωτεύουσες πολιτειών της Βραζιλίας που είναι κτισμένες σε νησιά· οι άλλες είναι η Βιτόρια και η Φλοριανόπολις. Το ιστορικό κέντρο του Σάο Λουίς έχει χαρακτηριστεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την Ουνέσκο το 1997.
Το Σάο Λουίς είναι η μόνη πρωτεύουσα πολιτείας της Βραζιλίας η οποία ιδρύθηκε από τους Γάλλους το 1612, ώστε να γίνει το κέντρο της Ισημερινής Γαλλίας. Κατασκεύασαν ένα οχυρό το οποίο ονομάστηκε Σαιν-Λουί. Η πόλη κατακτήθηκε το 1615 από τους Πορτογάλους με τον Ζερόνιμο ντε Αλμπουκέρκι και άλλαξε το όνομα σε Σάο Λουίς. Ο Φρανσίσκο Φρίας ντε Μεσκίτα σχεδίασε εκ νέου τα τείχη της πόλης και σχεδίασε ένα γεωμετρικό δίκτυο δρόμων για την πολεοδομία της πόλης. Η πόλη κατακτήθηκε για λίγο από τους Ολλανδούς, από το 1641 μέχρι το 1643, όταν μετά από μια εξέγερση η πόλη κατελήφθη ξανά από τους Πορτογάλους. Η πόλη στο τέλους του 17ου αιώνα είχε περίπου 10.000 κατοίκους και στο τέλους του επόμενου περίπου 17.000. Το Σάο Λουίς είχε εξελιχθεί σε σημαντικό εξαγωγικό λιμάνι και σκλαβοπάζαρο και τα πλούτη από το εμπόριο οδήγησαν στην πολιτιστική ακμή της πόλης. Στην πόλη έγιναν στις αρχές του 20ού αιώνα αλλαγές για να βελτιωθούν οι συνθήκες ζωής, όπως φωταγώγηση, σιδηρόδρομος τραμ και αποχέτευση. Όμως, μετά τη δεκαετία του 1920, η πόλη βρέθηκε σε οικονομικό τέλμα και αυτό είχε ως αποτέλεσμα μεγάλος αριθμός από τα κτίρια στο ιστορικό κέντρο να σωθούν μέχρι σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βραζιλίας Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Βραζιλία
Pixel 7
Τα Pixel 7 και Pixel 7 Pro είναι ένα ζευγάρι smartphones Android που σχεδιάστηκαν, αναπτύχθηκαν και διατίθενται στην αγορά από την Google ως μέρος της σειράς προϊόντων Google Pixel. Λειτουργούν ως διάδοχοι των Pixel 6 και Pixel 6 Pro, αντίστοιχα.
Τροφοδοτούνται από τη δεύτερης γενιάς επεξεργαστή Google Tensor και διαθέτουν σχεδιασμό παρόμοιο με αυτόν της σειράς Pixel 6, ενώ ως αρχικό τους λειτουργικό σύστημα τρέχουν το Android 13.
Ιστορία
Η προεπισκόπηση των Pixel 7 και Pixel 7 Pro έγινε από την Google στις 11 Μαΐου 2022, κατά τη διάρκεια της κεντρικής ομιλίας Google I/O 2022. Κατά τη διάρκεια της κεντρικής ομιλίας, η εταιρεία επιβεβαίωσε ότι τα τηλέφωνα θα διαθέτουν τη δεύτερη γενιά Google Tensor system-on-chip (SoC), το οποίο αναπτυσσόταν από τον Οκτώβριο του 2021. Τα τηλέφωνα εγκρίθηκαν από την Ομοσπονδιακή Επιτροπή Επικοινωνιών (FCC) τον Αύγουστο 2022.
Η Google ανακοίνωσε επίσημα τα τηλέφωνα στις 6 Οκτωβρίου 2022, στην ετήσια εκδήλωση Made by Google και έγινε διαθέσιμη σε 17 χώρες στις 13 Οκτωβρίου. Τα τηλέφωνα κατασκευάστηκαν από την Foxconn στο Βιετνάμ, μεταφέροντας την παραγωγή από τη νότια Κίνα. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης κυκλοφορίας, η Google ανακοίνωσε επίσης τις επίσημες θήκες των τηλεφώνων, οι οποίες έγιναν διαθέσιμες για προπαραγγελία την ίδια ημέρα με τρεις επιλογές χρωμάτων για κάθε τηλέφωνο. Οι προπαραγγελίες για τα τηλέφωνα ξεκίνησαν την ίδια ημέρα με την ανακοίνωση.
Hardware
Τα Pixel 7 και Pixel 7 Pro διαθέτουν και τα δύο το δίχρωμο πίσω χρωματικό σχέδιο και τη μεγάλη μπάρα κάμερας που παρουσιάστηκε στα Pixel 6 και Pixel 6 Pro, με τη μπάρα κάμερας πλέον από αλουμίνιο. Το μπροστινό μέρος των τηλεφώνων διατηρεί επίσης την κεντραρισμένη εγκοπή οθόνης της σειράς Pixel 6. Το Pixel 7 έχει οθόνη AMOLED 6,3 ιντσών (160 mm) FHD+ 1080p στα 416 ppi με ανάλυση 1080 × 2400 pixel και αναλογία 20:9, ενώ το Pixel 7 Pro έχει οθόνη 6,7 ιντσών στα 512 ppi με ανάλυση 1440 × 3120 pixel και αναλογία 19,5:9. Το Pixel 7 έχει ρυθμό ανανέωσης 90 Hz ενώ το Pixel 7 Pro έχει μεταβλητό ρυθμό ανανέωσης 120 Hz. Και τα δύο τηλέφωνα διαθέτουν μια πίσω κάμερα ευρείας 50 megapixel και μια πίσω κάμερα υπερευρείας 12 megapixel, με το Pixel 7 Pro να διαθέτει μια επιπλέον πίσω κάμερα τηλεφακού 48 megapixel. Η μπροστινή κάμερα και στα δύο τηλέφωνα περιέχει έναν υπερευρυγώνιο φακό 10,8 megapixel. Τα τηλέφωνα επαναφέρουν το σύστημα αναγνώρισης προσώπου του Pixel 4 και του Pixel 4 XL με το Face Unlock, εκτός από το ότι η λειτουργία τροφοδοτείται πλέον αποκλειστικά από την μπροστινή κάμερα και όχι από την τεχνολογία ραντάρ Project Soli.