cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κιρισιτάν
Στρατηγική διάδοσης
Τα χριστιανικά βιβλία εκδόθηκαν στα ιαπωνικά από τη δεκαετία του 1590 και μετά, μερικά με περισσότερα από χίλια αντίτυπα, και από το 1601 ιδρύθηκε ένα τυπογραφείο υπό την επίβλεψη του Σόιν Γκότο Τόμας, ενός πολίτη του Ναγκασάκι, με τριάντα Ιάπωνες να εργάζονται με πλήρη απασχόληση στον Τύπο. Λειτουργικά ημερολόγια τυπώθηκαν επίσης μετά το 1592 έως τουλάχιστον το 1634. Η χριστιανική αλληλεγγύη κατέστησε δυνατή την αποστολή της αλληλογραφίας των ιεραποστόλων σε όλη τη χώρα μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1620.
Πρώιμη Χριστιανική κοινότητα
Διαφορετικές ομάδες λαϊκών υποστήριζαν τη χριστιανική ζωή στην ιαπωνική ιεραποστολή, π.χ. dōjuku, kanbō και jihiyakusha βοήθησαν τους κληρικούς σε δραστηριότητες όπως τον εορτασμό της κυριακάτικης Λειτουργίας λόγω απουσίας χειροτονημένων κληρικών, τη θρησκευτική εκπαίδευση, την προετοιμασία εξομολογήσεων και την πνευματική υποστήριξη των αρρώστων. Στα τέλη του 16ου αιώνα οι kanbō και οι jihiyakusha είχαν παρόμοιες ευθύνες και επίσης οργάνωναν κηδείες και βάφτιζαν παιδιά έχοντας άδεια να βαφτίζουν από τη Ρώμη. Οι kanbō ήταν εκείνοι, που είχαν εγκαταλείψει την κοσμική ζωή αλλά δεν είχαν χειροτονηθεί κληρικοί με επίσημους όρκους, ενώ οι jihiyakusha ήταν παντρεμένοι και είχαν ένα επάγγελμα.
Αυτές οι ομάδες ήταν θεμελιώδεις για την ιεραποστολή και οι ίδιες εξαρτιόνταν τόσο από την εκκλησιαστική ιεραρχία όσο και από τους πολέμαρχους, που έλεγχαν τα εδάφη όπου ζούσαν. Επομένως, η επιτυχία της ιαπωνικής ιεραποστολής δεν μπορεί να εξηγηθεί μόνο ως το αποτέλεσμα της δράσης μιας λαμπρής ομάδας ιεραπόστολων ή των εμπορικών και πολιτικών συμφερόντων λίγων νταϊμιό και εμπόρων.
Την ίδια στιγμή οι ιεραπόστολοι αντιμετώπισαν την εχθρότητα πολλών άλλων νταϊμιό. Ο Χριστιανισμός αμφισβήτησε τον ιαπωνικό πολιτισμό. Μια μαχητική λαϊκή κοινότητα, ο κύριος λόγος για την ιεραποστολική επιτυχία στην Ιαπωνία, ήταν επίσης ο κύριος λόγος για την αντιχριστιανική πολιτική του Σογκονάτου του Τοκουγκάβα.
Οικονομικές δραστηριότητες
Οι Ιησουίτες στην Ιαπωνία έπρεπε να διατηρήσουν οικονομική αυτάρκεια, επειδή δεν μπορούσαν να περιμένουν σταθερή και επαρκή πληρωμή από τον προστάτη τους, τον βασιλιά της Πορτογαλίας, αλλά ο βασιλιάς επέτρεψε στους Ιησουίτες να συμμετέχουν σε εμπόριο με την Ιαπωνία. Μια τέτοια οικονομική δραστηριότητα μπορεί να βρεθεί στο έργο του Φράνσις Ξαβιέ, του πρωτοπόρου των Καθολικών ιεραποστολών στην Ιαπωνία, ο οποίος κάλυψε το κόστος της ιεραποστολικής εργασίας μέσω του εμπορίου. Από τη δεκαετία του 1550 έως τη δεκαετία του 1570, οι Ιησουίτες κάλυψαν όλα τα απαραίτητα έξοδα με εμπορικά κέρδη και αγόρασαν γη στην Ινδία.
Η επίσημα αναγνωρισμένη εμπορική τους δραστηριότητα ήταν μια συμμετοχή με σταθερό ποσό στο πορτογαλικό εμπόριο μεταξιού μεταξύ Μακάο και Ναγκασάκι. Χρηματοδότησαν έως ένα ορισμένο ποσό την εμπορική ένωση στο Μακάο, η οποία αγόραζε ακατέργαστο μετάξι στην Καντόνα και το πουλούσε στο Ναγκασάκι. Δεν περιόρισαν την εμπορική τους δραστηριότητα στην επίσημη αγορά μεταξιού αλλά επεκτάθηκαν και σε μη εξουσιοδοτημένες αγορές. Για το εμπόριο μεταξύ Μακάο-Ναγκασάκι, ασχολούνταν με μεταξωτά υφάσματα, χρυσό, μόσχο και άλλα αγαθά, συμπεριλαμβανομένων στρατιωτικών προμηθειών και δουλείας. Μερικές φορές, αναμείχθηκαν ακόμη και στο ισπανικό εμπόριο, που απαγορευόταν από τους βασιλείς της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, και ανταγωνίζονταν τους Πορτογάλους εμπόρους.
Ήταν κυρίως αντιπρόσωποι, που διαμεσολαβούσαν στο πορτογαλικό εμπόριο. Διέμεναν στο Μακάο και στο Ναγκασάκι και αποδέχτηκαν δεσμεύσεις αγοράς από Ιάπωνες πελάτες όπως οι σόγκουν νταϊμιό και πλούσιοι έμποροι. Ως μεσίτες, οι Ιησουίτες μπορούσαν να περιμένουν όχι μόνο εκπτώσεις αλλά και ευνοϊκή μεταχείριση από τις αρχές. Για το λόγο αυτό, το γραφείο του αντιπροσώπου έγινε μια σημαντική θέση μεταξύ των Ιησουιτών στην Ιαπωνία. Μολονότι οι εμπορικές δραστηριότητες των Ιησουιτών έπληξαν τα πορτογαλικά εμπορικά συμφέροντα, οι αντιπρόσωποι συνέχισαν τη μεσιτεία τους χρησιμοποιώντας την εξουσία της Καθολικής Εκκλησίας. Ταυτόχρονα, οι Πορτογάλοι έμποροι χρειάζονταν τη βοήθεια αντιπροσώπων, που ήταν εξοικειωμένοι με τα ιαπωνικά έθιμα, καθώς δεν ίδρυσαν κανένα μόνιμο εμπορικό σταθμό στην Ιαπωνία. Πιθανώς ο πιο αξιοσημείωτος αντιπρόσωπος ήταν ο Ζοάο Ροντρίγκες, ο οποίος προσέγγισε τον Τογιοτόμι Χιντεγιόσι και τον Τοκουγκάβα Ιεγιάσου και μάλιστα συμμετείχε στη διοίκηση του Ναγκασάκι.
Τέτοιες εμπορικές δραστηριότητες ήταν αντίθετες με την ιδέα της έντιμης φτώχειας, που είχαν οι ιερείς. Αλλά ορισμένοι Ιησουίτες αυτή την εποχή έθεσαν την επέκταση της επιρροής της κοινωνίας πριν από αυτό το ιδανικό. Τα τάγματα επαιτείας κατηγορούσαν σκληρά τους Ιησουίτες ως διεφθαρμένους και θεωρούσαν ακόμη και τη δραστηριότητά τους ως τον κύριο λόγο για την απαγόρευση του καθολικισμού από την Ιαπωνία. Τα ίδια τα τάγματα επαιτείας δεν εμπλέκονταν απαραίτητα σε εμπορικές δραστηριότητες.
Χρίστος Πελεκάνος
Ο Χρίστος Πελεκάνος είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Υγείας και βουλευτής εκλεγμένος με το ΔΗΚΟ στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου.
Κιρισιτάν
Στρατιωτικές δραστηριότητες
Οι Ιησουίτες παρείχαν διάφορα είδη υποστήριξης, συμπεριλαμβανομένης της στρατιωτικής υποστήριξης στους Κιρισιτάν νταϊμιό, όταν απειλούνταν από μη Κιρισιτάν νταϊμιό. Πιο αξιοσημείωτη ήταν η υποστήριξή τους προς τους Ομούρα Σουμιτάντα και Αρίμα Χαρουνόμπου, οι οποίοι πολέμησαν ενάντια στην φυλή Ριουζότζι, που ήταν αντίθετη προς τους Καθολικούς. Στη δεκαετία του 1580, ο Βαλινιάνο πίστεψε στην αποτελεσματικότητα της στρατιωτικής δράσης και οχύρωσε το Ναγκασάκι και το Μόγκι. Το 1585, ο Γκασπάρ Κοέλιο ζήτησε από τις ισπανικές Φιλιππίνες να στείλουν στόλο αλλά το σχέδιο απορρίφθηκε λόγω της μικρής στρατιωτικής τους ικανότητας. Οι Χριστιανοί Αρίμα Χαρουνόμπου και Πάουλο Οκαμότο ορίστηκαν ως αρχηγοί σε μια συνωμοσία δολοφονίας για τη δολοφονία του δικαστή, που ήταν υπεύθυνος για τη σημαντικότερη πόλη-λιμάνι του Σογκουνάτου, το Ναγκασάκι.
Χρίστος Πελεκάνος
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χρίστος Πελεκάνος γεννήθηκε στο Παραλίμνι το 1935. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Φοίτησε στο Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου. Ειδικεύτηκε στην παθολογία και στην καρδιολογία. Το 1965 ξεκίνησε να εργάζεται ως ιατρός στην Αμμόχωστο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 και την κατάληψη της Αμμοχώστου, εγκαταστάθηκε στη Λάρνακα.
Κιρισιτάν
Πρώιμη πολιτική απέναντι στον Καθολικισμό
μικρογραφία| Η ιαπωνική πρεσβεία του Ιτό Μάντσιο, με [[Πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄|τον Πάπα Γρηγόριο ΙΓ' το 1585]] Όταν έφτασε ο Ιησουίτης ιερέας Φράνσις Ξαβιέ, η Ιαπωνία βίωνε έναν εθνικό εμφύλιο πόλεμο. Ούτε ο αυτοκράτορας ούτε ο Ασικάγκα σογκούν μπορούσαν να ασκήσουν εξουσία πάνω στο έθνος. Στην αρχή, ο Ξαβιέ σχεδίαζε να πάρει άδεια για την δημιουργία μιας αποστολής από τον αυτοκράτορα, αλλά απογοητεύτηκε από την καταστροφή της αυτοκρατορικής κατοικίας. Οι Ιησουίτες προσέγγισαν τους νταϊμιό στη νοτιοδυτική Ιαπωνία και κατάφεραν να μεταστρέψουν μερικούς από αυτούς τους νταϊμιό. Ένας λόγος για τη μεταστροφή τους μπορεί να ήταν το πορτογαλικό εμπόριο στο οποίο οι Ιησουίτες ενεργούσαν ως μεσίτες. Οι Ιησουίτες το αναγνώρισαν αυτό και προσέγγισαν τους τοπικούς ηγεμόνες με εμπορικές προσφορές και εξωτικά δώρα.
Οι Ιησουίτες προσπάθησαν να επεκτείνουν τη δραστηριότητά τους στο Κιότο και στις γύρω περιοχές. Το 1559, ο Γκασπάρ Βιλέλα έλαβε άδεια από τον Ασικάγκα Γιοσιτέρου, για να διδάξει τον Χριστιανισμό. Αυτή η άδεια ήταν η ίδια με αυτές, που δόθηκε στους βουδιστικούς ναούς, επομένως δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί ειδική μεταχείριση σχετικά με τους Ιησουίτες. Από την άλλη πλευρά, ο αυτοκράτορας Ογκιμάτσι εξέδωσε διατάγματα για την απαγόρευση του Καθολικισμού το 1565 και το 1568. Τα διατάγματα του Αυτοκράτορα και του Σογκούν είχαν μικρή επίπτωση.
Χρίστος Πελεκάνος
Βιογραφικά στοιχεία
Είναι νυμφευμένος με τη Χλόη Πελεκάνου και έχει μία κόρη και ένα υιό.
Πολιτική διαδρομή
Εξελέγη βουλευτής στις Βουλευτικές εκλογές 1976 στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με τη Δημοκρατική Παράταξη (μετέπειτα ΔΗΚΟ) για την Γ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Ως βουλευτής διετέλεσε πρόεδρος της Επιτροπής Υγείας και μέλος της Επιτροπής Προσφύγων και της Επιτροπής Παιδείας. Στις 23 Οκτωβρίου 1980 παραιτήθηκε από τη θέση του βουλευτή.
Στις 20 Απριλίου 1982 διορίστηκε Υπουργός Υγείας στην κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978, θέση στην οποία παρέμεινε και στην Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1983, έως τη λήξη της θητείας της κυβέρνησης στις 27 Φεβρουαρίου 1988.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κόμμα Κατηγορία:Βουλευτές Αμμοχώστου Κατηγορία:Κύπριοι ιατροί Κατηγορία:Υπουργοί Υγείας (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1983 Κατηγορία:Κυβέρνηση Σπύρου Κυπριανού 1978 Κατηγορία:Βουλευτές Γ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Κιρισιτάν
Πρώιμη πολιτική απέναντι στον Καθολικισμό
Οι Χριστιανοί αναφέρονται θετικά στον Όντα Νομπουνάγκα, ο οποίος πέθανε κατά τη διάρκεια της ενοποίησης της Ιαπωνίας. Ευνοούσε τον Ιησουίτη ιεραπόστολο Λούις Φρόις και γενικά ανεχόταν τον Χριστιανισμό. Αλλά συνολικά, δεν ανέλαβε σημαντικές πολιτικές δράσεις απέναντι στον Καθολικισμό. Στην πραγματικότητα, η εξουσία των Καθολικών στην επικράτειά του ήταν ασήμαντη, επειδή δεν κατέκτησε τη δυτική Ιαπωνία, όπου είχαν τη βάση τους οι Ιησουίτες. Μέχρι το 1579, στο απόγειο της ιεραποστολικής δραστηριότητας, υπήρχαν περίπου 130.000 προσήλυτοι.
Ο Τογιοτόμι Χιντεγιόσι και οι χριστιανοί νταϊμιό
μικρογραφία| Βουδιστικό άγαλμα με κρυμμένο σταυρό στην πλάτη, που χρησιμοποιούσαν οι Χριστιανοί στην Ιαπωνία, για να κρύψουν τις πραγματικές τους πεποιθήσεις μικρογραφία| Η [[Παναγία μεταμφιεσμένη σε Κάννον, που τη χρησιμοποιούσαν στη λατρεία οι Κιρισιτάν, Ιαπωνία 17ου αιώνα. Salle des Martyrs, Εταιρεία Ξένων Αποστολών του Παρισιού .]] Η κατάσταση άλλαξε, όταν ο Τογιοτόμι Χιντεγιόσι επανένωσε την Ιαπωνία. Μόλις έγινε ηγεμόνας της Ιαπωνίας, ο Χιντεγιόσι άρχισε να δίνει προσοχή στις εξωτερικές απειλές, ιδιαίτερα στην επέκταση της ευρωπαϊκής ισχύος στην Ανατολική Ασία. Το σημείο καμπής για τις Καθολικές ιεραποστολές ήταν το περιστατικό του Σαν Φελίπε, όπου σε μια προσπάθεια να ανακτήσει το φορτίο του, ο Ισπανός καπετάνιος ενός ναυαγισμένου εμπορικού πλοίου ισχυρίστηκε ότι οι ιεραπόστολοι ήταν εκεί, για να προετοιμάσουν την Ιαπωνία για κατάκτηση. Αυτοί οι ισχυρισμοί έκαναν τον Χιντεγιόσι να υποψιάζεται την ξένη θρησκεία. Προσπάθησε να ελέγξει τον Καθολικισμό διατηρώντας παράλληλα καλές εμπορικές σχέσεις με την Πορτογαλία και την Ισπανία, οι οποίες μπορεί να παρείχαν στρατιωτική υποστήριξη στον Ντομ Τζούστο Τακαγιάμα, έναν χριστιανό νταϊμιό στη δυτική Ιαπωνία. Πολλοί νταϊμιό ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό, για να αποκτήσουν πιο ευνοϊκή πρόσβαση στο νιτρικό κάλιο, που χρησιμοποιείται για την παρασκευή πυρίτιδας. Μεταξύ 1553 και 1620, ογδόντα έξι νταϊμιό βαφτίστηκαν επίσημα και πολλοί άλλοι συμπαθούσαν τους Χριστιανούς.
Μέχρι το 1587, ο Χιντεγιόσι είχε θορυβηθεί από αναφορές ότι χριστιανοί άρχοντες επέβλεπαν τις αναγκαστικές μεταστροφές των υπηκόων και των κοινών πολιτών, ότι είχαν φρουρήσει την πόλη του Ναγκασάκι, ότι συμμετείχαν στο εμπόριο σκλάβων άλλων Ιαπώνων και, προφανώς προσβάλλοντας τα βουδιστικά αισθήματα του Χιντεγιόσι, που επέτρεπαν τη σφαγή αλόγων και βοδιών για φαγητό. Μετά την εισβολή του στο Κιούσου, ο Χιντεγιόσι Τογιοτόμι εξέδωσε την Διαταγή εκκαθάρισης των Ιησουιτών (バテレン追放令, bateren tsuihō rei) στις 24 Ιουλίου 1587. Αποτελείται από 11 άρθρα: «Αριθ. 10. Μην πουλάτε Ιάπωνες στους Νανμπάν (Πορτογάλους)». Μεταξύ των περιεχομένων ήταν η απαγόρευση των ιεραποστόλων. Οι Ιησουΐτες στο Ναγκασάκι εξέτασαν το ενδεχόμενο της ένοπλης αντίστασης, αλλά τα σχέδια δεν ευοδώθηκαν. Με επικεφαλής τον Κοέλιο, ζήτησαν βοήθεια από τους Κιρισιτάν νταϊμιό, αλλά οι νταϊμιό αρνήθηκαν. Στη συνέχεια ζήτησαν την ανάπτυξη ενισχύσεων από την πατρίδα τους και τις αποικίες της, αλλά αυτό το σχέδιο καταργήθηκε από τον Βαλινιάνο. Όπως οι Κιρισιτάν νταϊμιό, συνειδητοποίησε ότι μια στρατιωτική εκστρατεία εναντίον του ισχυρού ηγεμόνα της Ιαπωνίας θα έφερνε καταστροφή στον Καθολικισμό στην Ιαπωνία. Ο Βαλινιάνο επέζησε της κρίσης ρίχνοντας όλη την ευθύνη στον Κοέλιο και το 1590, οι Ιησουίτες αποφάσισαν να σταματήσουν να παρεμβαίνουν στις διαμάχες μεταξύ των νταϊμιό και να αφοπλίστηκαν. Έδωσαν μόνο μυστικές αποστολές τροφίμων και οικονομική βοήθεια στους Κιρισιτάν νταϊμιό.
Ωστόσο, το διάταγμα του 1587 δεν εφαρμόστηκε ιδιαίτερα. Σε αντίθεση με τους Ιησουίτες, οι Δομινικανοί, οι Φραγκισκανοί και οι Αυγουστινιανοί κήρυτταν ανοιχτά στους απλούς πολίτες. Αυτό οδήγησε τον Χιντεγιόσι στο να ανησυχήσει ότι οι απλοί άνθρωποι με διχασμένες πίστες θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε επικίνδυνους επαναστάτες όπως η αίρεση Ikkō-ikki των προηγούμενων ετών. Αυτό οδήγησε τον Χιντεγιόσι να θανατώσει τους 26 Μάρτυρες της Ιαπωνίας το 1597 κατόπιν εντολής του. Μετά τον θάνατο του Χιντεγιόσι το 1598, μέσα στο χάος της διαδοχής, δόθηκε λιγότερη εστίαση στη δίωξη των Χριστιανών.
Επέκταση
αριστερά|μικρογραφία| Ένας ιαπωνικός αναθηματικός βωμός, στυλ Νανμπάν. Τέλη 16ου αιώνα. [[Εθνικό Μουσείο Ασιατικών Τεχνών - Γκιμέ|Μουσείο Ασιατικών Τεχνών Γκιμέ.]] Μέχρι το τέλος του 16ου αιώνα, η ιαπωνική ιεραποστολή είχε γίνει η μεγαλύτερη υπερπόντια χριστιανική κοινότητα, που δεν βρισκόταν υπό την κυριαρχία μιας ευρωπαϊκής δύναμης. Η μοναδικότητά της τονίστηκε από τον Αλεσάντρο Βαλινιάνο από το 1582, ο οποίος προώθησε μια βαθύτερη προσαρμογή του ιαπωνικού πολιτισμού. Η Ιαπωνία ήταν τότε η μόνη υπερπόντια χώρα στην οποία όλα τα μέλη αυτών των αδελφοτήτων ήταν ντόπιοι, όπως συνέβη με τις χριστιανικές αποστολές στο Μεξικό, το Περού, τη Βραζιλία, τις Φιλιππίνες ή την Ινδία, παρά την παρουσία μιας αποικιακής ελίτ.
Οι περισσότεροι Ιάπωνες Χριστιανοί ζούσαν στο Κιούσου, αλλά ο εκχριστιανισμός δεν ήταν ένα περιφερειακό φαινόμενο και είχε εθνικό αντίκτυπο. Μέχρι τα τέλη του 16ου αιώνα ήταν δυνατό να βρεθούν βαφτισμένοι άνθρωποι σχεδόν σε κάθε επαρχία της Ιαπωνίας, πολλοί από αυτούς οργανωμένους σε κοινότητες. Την παραμονή της μάχης της Σεκιγκαχάρα, βαφτίστηκαν δεκαπέντε νταϊμιό και οι περιοχές τους εκτείνονταν από το Χιούγκα στο νοτιοανατολικό Κιούσου μέχρι το Ντέβα στο Βόρειο Χόνσου. Εκατοντάδες εκκλησίες είχαν χτιστεί σε όλη την Ιαπωνία.
Όντας αποδεκτός σε εθνική κλίμακα, ο Χριστιανισμός ήταν επίσης επιτυχημένος μεταξύ διαφορετικών κοινωνικών ομάδων από τους φτωχούς έως τους πλούσιους, τους αγρότες, τους εμπόρους, τους ναυτικούς, τους πολεμιστές ή τις εταίρες. Οι περισσότερες καθημερινές δραστηριότητες της Εκκλησίας γίνονταν από Ιάπωνες από την αρχή, δίνοντας στην Ιαπωνική Εκκλησία ένα γηγενή χαρακτήρα, και αυτός ήταν ένας από τους λόγους της επιτυχίας της. Μέχρι το 1590, υπήρχαν εβδομήντα γηγενείς αδελφοί στην Ιαπωνία, οι μισοί Ιησουίτες στην Ιαπωνία και το δεκαπέντε τοις εκατό όλων των Ιησουιτών, που εργάζονταν στην Ασία.
Ο πόλεμος του 1592 μεταξύ Ιαπωνίας και Κορέας παρείχε επίσης στους Δυτικούς μια σπάνια ευκαιρία να επισκεφθούν την Κορέα. Υπό τις διαταγές του Γκομάζ, ο Ιησουίτης Γκρεγκόριους ντε Σέσπεδες έφτασε στην Κορέα με έναν Ιάπωνα μοναχό με σκοπό τη διοίκηση των ιαπωνικών στρατευμάτων. Έμεινε εκεί για περίπου 18 μήνες, μέχρι τον Απρίλιο ή τον Μάιο του 1595, άρα ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος ιεραπόστολος, που επισκέφτηκε την κορεατική χερσόνησο, αλλά δεν μπόρεσε να εισχωρήσει βαθύτερα. Οι Ετήσιες Επιστολές της Ιαπωνίας συνέβαλαν ουσιαστικά στην εισαγωγή της Κορέας στην Ευρώπη, καθώς ο Φράνσις Ξαβιέ είχε διασταυρωθεί με Κορεάτες απεσταλμένους, που είχαν σταλεί στην Ιαπωνία το 1550 και το 1551.
Οι ιαπωνικές αποστολές ήταν οικονομικά αυτάρκεις. Οι ελεημοσύνες (misericórdias) του Ναγκασάκι έγιναν πλούσια και ισχυρά ιδρύματα, που κάθε χρόνο λάμβαναν μεγάλες δωρεές. Η αδελφότητα αυξήθηκε σε αριθμούς σε πάνω από 100 το 1585 και 150 το 1609. Ελεγχόμενη από την ελίτ του Ναγκασάκι, και όχι από Πορτογάλους, είχε δύο νοσοκομεία (ένα για λεπρούς) και μια μεγάλη εκκλησία. Μέχρι το 1606, υπήρχε ήδη ένα γυναικείο θρησκευτικό τάγμα, που ονομαζόταν Μιγιάκο νο Μπικούνι (Miyako no Bikuni) ("μοναχές του Κιότο") το οποίο δεχόταν Κορεάτες προσήλυτους όπως η Μαρίνα Πακ, βαπτισμένη στο Ναγκασάκι. Το Ναγκασάκι ονομαζόταν «η Ρώμη της Ιαπωνίας» και οι περισσότεροι κάτοικοί του ήταν χριστιανοί. Μέχρι το 1611, είχε δέκα εκκλησίες και είχε διαιρεθεί σε οκτώ ενορίες, συμπεριλαμβανομένου ενός ειδικά κορεατικού τάγματος.
Απάντηση Τοκουγκάβα
μικρογραφία| [[Χασεκούρα Τσουνενάγκα|Ο Χασεκούρα Τσουνενάγκα ασπάστηκε τον καθολικισμό στη Μαδρίτη το 1615.]] Μετά το θάνατο του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι το 1598, ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου ανέλαβε την εξουσία στην Ιαπωνία το 1600. Όπως ο Τογιοτόμι Χιντεγιόσι, αντιπαθούσε τις χριστιανικές δραστηριότητες στην Ιαπωνία, αλλά έδωσε προτεραιότητα στο εμπόριο με την Πορτογαλία και την Ισπανία. Εξασφάλισε το πορτογαλικό εμπόριο το 1600. Διαπραγματεύτηκε με τη Μανίλα, για να δημιουργήσει εμπορικές σχέσεις με τις Φιλιππίνες. Η προώθηση του εμπορίου έκανε τις πολιτικές του απέναντι στον Καθολικισμό μη συνεπείς. Ταυτόχρονα, σε μια προσπάθεια να αποσπάσουν τον έλεγχο του εμπορίου της Ιαπωνίας από τις Καθολικές χώρες, Ολλανδοί και Βρετανοί έμποροι συμβούλεψαν το Σογκουνάτο ότι η Ισπανία είχε πράγματι εδαφικές φιλοδοξίες και ότι ο Καθολικισμός ήταν το κύριο μέσο της Ισπανίας. Οι Ολλανδοί και οι Βρετανοί υποσχέθηκαν, κατά διάκριση, ότι θα περιοριστούν στο εμπόριο και δεν θα διεξάγουν ιεραποστολικές δραστηριότητες στην Ιαπωνία.
Φαίνεται ότι οι Ιησουίτες συνειδητοποίησαν ότι το σογκουνάτο του Τοκουγκάβα ήταν πολύ πιο ισχυρό και πιο σταθερό από τη διοίκηση του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι, ωστόσο τα επαιτικά τάγματα συζητούσαν σχετικά ανοιχτά τις στρατιωτικές επιλογές. Το 1615, ένας Φραγκισκανός απεσταλμένος του Αντιβασιλέα της Νέας Ισπανίας ζήτησε από τον σογκούν γη, για να χτίσει ένα ισπανικό φρούριο και αυτό βάθυνε την καχυποψία της Ιαπωνίας ενάντια στον καθολικισμό και τις ιβηρικές αποικιακές δυνάμεις πίσω από αυτό. Οι Ιησουίτες και τα επαιτικά τάγματα διατήρησαν έναν διαρκή ανταγωνισμό για την ιαπωνική ιεραποστολή και προσκολλήθηκαν σε διαφορετικές αυτοκρατορικές στρατηγικές.
Πρώιμος διωγμός
Το σογκουνάτο Τοκουγκάβα αποφάσισε τελικά να απαγορεύσει τον Καθολικισμό. Η δήλωση σχετικά με την «Απέλαση όλων των ιεραποστόλων από την Ιαπωνία», που συντάχθηκε από τον μοναχό Ζεν Κοντσίιν Σούντεν (1563–1633) και εκδόθηκε το 1614 με το όνομα του δεύτερου σόγκουν Χιντετάντα (κυβέρνησε τα έτη 1605–1623), θεωρήθηκε ως η πρώτη επίσημη δήλωση ενός ολοκληρωμένου ελέγχου των Κιρισιτάν. Ισχυρίστηκε ότι οι Χριστιανοί έφερναν αναταραχή στην ιαπωνική κοινωνία και ότι οι οπαδοί τους «παραβαίνουν τους κυβερνητικούς κανονισμούς, δυσφημίζουν τον Σιντοϊσμό, συκοφαντούν τον Αληθινό Νόμο, καταστρέφουν τους κανονισμούς και καταστρέφουν την καλοσύνη». Εφαρμόστηκε πλήρως και καθιερώθηκε ως ένας από τους θεμελιώδεις νόμους του Τοκουγκάβα. Την ίδια χρονιά, το σογκουνάτο απαιτούσε από όλα τα άτομα όλων των επαρχιών να εγγραφούν στον τοπικό βουδιστικό ναό τους. Αυτό θα γινόταν ετήσια απαίτηση το 1666, καθιστώντας τους βουδιστικούς ναούς ως όργανο κρατικού ελέγχου.
Η άμεση αιτία της απαγόρευσης ήταν το περιστατικό Οκαμότο Νταϊχάτσι, μια υπόθεση απάτης, που αφορούσε τον Καθολικό υποτελή του Ιεγιάσου, αλλά υπήρχαν και άλλοι λόγοι πίσω από αυτό. Το σογκουνάτο ανησυχούσε για μια πιθανή εισβολή από τις αποικιακές δυνάμεις της Ιβηρικής, η οποία είχε προηγουμένως συμβεί στον Νέο Κόσμο και τις Φιλιππίνες. Στο εσωτερικό, η απαγόρευση σχετιζόταν στενά με μέτρα κατά της φυλής Τογιοτόμι. Το βουδιστικό εκκλησιαστικό κατεστημένο ήταν υπεύθυνο για την επαλήθευση ότι ένα άτομο δεν ήταν χριστιανός μέσω αυτού, που έγινε γνωστό ως «σύστημα εγγύησης του ναού» (terauke seido). Μέχρι τη δεκαετία του 1630, οι άνθρωποι έπρεπε να προσκομίσουν πιστοποιητικό υπαγωγής σε βουδιστικό ναό ως απόδειξη της θρησκευτικής ορθοδοξίας, της κοινωνικής αποδοχής και της πίστης στο καθεστώς.
Στα μέσα του 17ου αιώνα, το σογκουνάτο απαίτησε την εκδίωξη όλων των Ευρωπαίων ιεραπόστολων και την εκτέλεση όλων των προσήλυτων. Αυτό σήμανε το τέλος του ανοιχτού Χριστιανισμού στην Ιαπωνία. Το σογκουνάτο έβαλε πίνακες ανακοινώσεων σε εθνικό επίπεδο σε σταυροδρόμια και γέφυρες. Μεταξύ των πολλών απαγορεύσεων, που αναφέρονταν σε αυτούς τους πίνακες ήταν αυστηρές προειδοποιήσεις κατά του Χριστιανισμού.
Ο συστηματικός διωγμός, που ξεκίνησε το 1614 αντιμετώπισε σκληρή αντίσταση από τους Χριστιανούς, παρά την αποχώρηση του μισού και πλέον κλήρου. Για άλλη μια φορά, ο κύριος λόγος αυτής της αντίστασης δεν ήταν η παρουσία λίγων ιερέων αλλά μάλλον η αυτοοργάνωση πολλών κοινοτήτων. Αναγκασμένη στη μυστικότητα και έχοντας έναν μικρό αριθμό κληρικών, που εργάζονταν παράνομα, η ιαπωνική Εκκλησία μπόρεσε να στρατολογήσει ηγεσία μεταξύ λαϊκών μελών. Τα παιδιά της Ιαπωνίας προκάλεσαν θαυμασμό στους Πορτογάλους και φαίνεται ότι συμμετείχαν ενεργά στην αντίσταση. Το Ναγκασάκι παρέμεινε χριστιανική πόλη τις πρώτες δεκαετίες του 17ου αιώνα και κατά τη διάρκεια των γενικών διωγμών ιδρύθηκαν άλλες αδελφότητες στη Σιμαμπάρα, στο Κινάι και Φραγκισκανοί στο Έντο. μικρογραφία| Οι χριστιανοί μάρτυρες του [[Ναγκασάκι. Ιαπωνική ζωγραφική του 17ου αιώνα.]] Ο αριθμός των ενεργών Χριστιανών υπολογίζεται ότι ήταν περίπου 200.000 το 1582. Υπήρχαν πιθανώς περίπου 1.000 γνωστοί μάρτυρες κατά τη διάρκεια της ιεραποστολικής περιόδου. Αντίθετα, οι Χριστιανοί αποδίδουν μεγάλη σημασία στο μαρτύριο και τον διωγμό, σημειώνοντας ότι αμέτρητοι περισσότεροι άνθρωποι στερήθηκαν τη γη και την περιουσία τους, οδηγούμενοι στη συνέχεια στο θάνατο μέσα στη φτώχεια. μικρογραφία| Fumi-e, μια εικόνα του Χριστού που χρησιμοποιήθηκε για να αποκαλύψει τους ενεργούς Χριστιανούς Η ιαπωνική κυβέρνηση χρησιμοποίησε το φούμι-ε (fumi-e), για να αποκαλύψει Καθολικούς και αυτούς, που συμπαθούσαν τους Χριστιανούς. Οι φούμι-ε ήταν εικόνες της Παναγίας ή του Χριστού. Οι άνθρωποι, που δίσταζαν να πατήσουν τις φωτογραφίες αναγνωρίζονταν ως χριστιανοί και μεταφέρονταν στο Ναγκασάκι. Αν αρνιούνταν να απαρνηθούν τη θρησκεία τους, βασανίζονταν. Όσοι συνέχιζαν να αρνιούνται εκτελούνταν.
Όψιμος διωγμός
Η εξέγερση της Σιμαμπάρα, με επικεφαλής έναν νεαρό Χριστιανό ονόματι Αμακούσα Σίρο Τοκισάντα, πραγματοποιήθηκε ενάντια στο σογκουνάτο το 1637. Η εξέγερση ξέσπασε λόγω οικονομικής απόγνωσης και κυβερνητικής καταπίεσης, αλλά αργότερα πήρε θρησκευτικό τόνο. Περίπου 27.000 άνθρωποι συμμετείχαν στην εξέγερση, αλλά η εξέγερση συνετρίβη από το σογκουνάτο μετά από μια διαρκή εκστρατεία. Ο βασιλεύων σογκούν, Τοκουγκάβα Ιεμίτσου, ο οποίος είχε εκδώσει το Διάταγμα Σακόκου, περιορίζοντας το εμπόριο και απομονώνοντας ουσιαστικά την Ιαπωνία, δύο χρόνια νωρίτερα, στράφηκε με σφοδρότητα εναντίον των Χριστιανών. Πολλοί Ιάπωνες εκτοπίστηκαν στο Μακάο ή στις ισπανικές Φιλιππίνες. Πολλοί Μακανέζοι και Ιαπωνο-Φιλιππινέζοι Μεστίζο είναι οι απόγονοι με επιμειξίες των εκτοπισθέντων Ιαπώνων Καθολικών. Περίπου 400 απελάθηκαν επίσημα από την κυβέρνηση στο Μακάο και τη Μανίλα, αλλά χιλιάδες Ιάπωνες πιέστηκαν να μετακινηθούν οικειοθελώς. Περίπου 10.000 Μακανέζοι και 3.000 Ιάπωνες μεταφέρθηκαν στη Μανίλα.
Οι εναπομείναντες Καθολικοί στην Ιαπωνία οδηγήθηκαν στην παρανομία και τα μέλη τους έγιναν γνωστά ως «Κρυμμένοι Χριστιανοί». Μερικοί ιερείς παρέμειναν στην Ιαπωνία παράνομα, μεταξύ των οποίων 18 Ιησουίτες, επτά Φραγκισκανοί, επτά Δομινικανοί, ένας Αυγουστινιανός, πέντε κοσμικοί και ένας άγνωστος αριθμός Ιησουιτών ιρμάο (irmao) και ντοτζούκου (dojuku). Δεδομένου ότι αυτός ο χρόνος αντιστοιχεί στον Τριακονταετή Πόλεμο μεταξύ Καθολικών και Προτεσταντών στη Γερμανία, είναι πιθανό ότι ο έλεγχος της Καθολικής εξουσίας στην Ευρώπη μείωσε τη ροή κεφαλαίων προς τις καθολικές ιεραποστολές στην Ιαπωνία, γι' αυτό και απέτυχαν αυτή την περίοδο και όχι πριν. Κατά την περίοδο Έντο, οι Κακούρε Κιρισιτάν (Kakure Kirishitan, Κρυμμένοι Χριστιανοί) διατήρησαν την πίστη τους. Βιβλικές φράσεις ή προσευχές μεταφέρονταν προφορικά από γονέα σε παιδί και ανατέθηκαν μυστικές θέσεις (mizukata) στην παράνομη κοινότητά τους, για να βαφτίζουν τα παιδιά τους, ενώ οι περιφερειακές κυβερνήσεις χρησιμοποιούσαν συνεχώς το φούμι-ε, για να αποκαλύψουν τους Χριστιανούς.
Ανακάλυψη ξανά και επιστροφή
δεξιά|μικρογραφία| Μνημείο των 26 Χριστιανών μαρτύρων στο [[Ναγκασάκι]] Η Ιαπωνία αναγκάστηκε να ανοιχτεί σε ξένες αλληλεπιδράσεις από τον Μάθιου Πέρι το 1853. Κατέστη δυνατό για ξένους να ζήσουν στην Ιαπωνία με τη Συνθήκη Φιλίας και Εμπορίου (Η.Π.Α. - Ιαπωνίας) το 1858. Πολλοί χριστιανοί κληρικοί στάλθηκαν από Καθολικές, Προτεσταντικές και Ορθόδοξες εκκλησίες, αν και ο προσηλυτισμός εξακολουθούσε να απαγορεύεται. Το 1865, μερικοί από τους Ιάπωνες, που ζούσαν στο χωριό Ουρακάμι κοντά στο Ναγκασάκι επισκέφτηκαν τη νέα Εκκλησία Όουρα, που είχε χτιστεί από την Εταιρεία Ξένων Αποστολών του Παρισιού (Misions étrangères de Paris) μόλις ένα μήνα πριν. Μια γυναίκα μέλος της ομάδας μίλησε σε έναν Γάλλο ιερέα, τον Μπερνάρ Πετιτζέν, και ομολόγησε ότι οι οικογένειές τους είχαν διατηρήσει την πίστη των Κιρισιτάν. Αυτοί οι Κιρισιτάν ήθελαν να δουν το άγαλμα της Αγίας Μαρίας με τα μάτια τους και να επιβεβαιώσουν ότι ο ιερέας ήταν άγαμος και πραγματικά προερχόταν από τον Πάπα στη Ρώμη. Μετά από αυτή τη συνέντευξη, πολλοί Κιρισιτάν συνωστίστηκαν προς τον Πετιτζέν. Ερεύνησε τις παράνομες οργανώσεις τους και ανακάλυψε ότι είχαν κρατήσει την ιεροτελεστία του βαπτίσματος και τα λειτουργικά χρόνια χωρίς Ευρωπαίους ιερείς για σχεδόν 250 χρόνια. Η έκθεση του Πετιτζέν εξέπληξε τον χριστιανικό κόσμο. Ο Πάπας Πίος Θ΄ το αποκάλεσε θαύμα.
Ωστόσο, τα διατάγματα του Σογκουνάτου Έντο, που απαγόρευαν τον Χριστιανισμό ήταν ακόμα σε ισχύ, και έτσι η θρησκεία συνέχισε να διώκεται μέχρι το 1867, το τελευταίο έτος της κυριαρχίας του. Ο Ρόμπερτ Μπρους Βαν Βάλκενμπουργκ, ο Αμερικανός υπουργός, που κατοικούσε στην Ιαπωνία, παραπονέθηκε ιδιωτικά για αυτή τη δίωξη στους δικαστές του Ναγκασάκι, αν και ελήφθησαν ελάχιστα μέτρα, για να σταματήσει. Η διαδοχική κυβέρνηση υπό τον αυτοκράτορα Μέιτζι, ο οποίος ανέλαβε από το σογκουνάτο Τοκουγκάβα το 1868, συνέχισε αρχικά σε αυτό το πνεύμα και αρκετές χιλιάδες άνθρωποι εξορίστηκαν (Urakami Yoban Kuzure). Αφού η Ευρώπη και οι ΗΠΑ άρχισαν να επικρίνουν έντονα τη δίωξη, η ιαπωνική κυβέρνηση συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να άρει την απαγόρευση, για να εκπληρώσει τα συμφέροντά της. Το 1873 η απαγόρευση άρθηκε. Πολλοί εξόριστοι επέστρεψαν και ξεκίνησαν την κατασκευή του καθεδρικού ναού Ουρακάμι, ο οποίος ολοκληρώθηκε το 1895.
Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι δεκάδες χιλιάδες Κιρισιτάν εξακολουθούσαν να επιβιώνουν σε ορισμένες περιοχές κοντά στο Ναγκασάκι. Κάποιοι επέστρεψαν επίσημα στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Άλλοι παρέμειναν εκτός της Καθολικής Εκκλησίας και παρέμειναν ως Kakure Kirishitan, διατηρώντας τις δικές τους παραδοσιακές πεποιθήσεις και οι απόγονοί τους ισχυρίζονται ότι διατηρούν τη θρησκεία των προγόνων τους. Ωστόσο, έγινε δύσκολο για αυτούς να διατηρήσουν την κοινότητά τους και τις τελετουργίες τους, με αποτέλεσμα να ασπαστούν τελικά τον Βουδισμό ή τον Σιντοϊσμό. Όταν ο Ιωάννης Παύλος Β' επισκέφτηκε το Ναγκασάκι το 1981, βάφτισε μερικούς νέους από οικογένειες Κακούρε Κιρισιτάν, κάτι σπάνιο.
Χριστιανικές απόψεις για τους Κιρισιτάν
Όσοι συμμετείχαν στην Εξέγερση της Σιμαμπάρα δεν θεωρούνται μάρτυρες από την Καθολική Εκκλησία, αφού πήραν τα όπλα για υλιστικούς λόγους.
Βασισμένο από τις προφορικές ιστορίες των ιαπωνικών Καθολικών κοινοτήτων, το μυθιστόρημα του Σουσάκου Εντό "Σιωπή" παρέχει λεπτομερείς αναφορές για τον διωγμό των χριστιανικών κοινοτήτων και την καταστολή της Εκκλησίας.
Περαιτέρω ανάγνωση
Ιαπωνια Κατηγορία:Θρησκεία στην Ασία Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Ιαπωνία Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Θειικό βάριο
Το θειικό βάριο είναι ανόργανη χημική ένωση του βαρίου με μοριακό χημικό τύπο BaSO4. Ως υλικό είναι λευκό κρυσταλλικό στερεό, άοσμο και σχεδόν αδιάλυτο στο νερό. Υπάρχει στη φύση ως ορυκτό με την ονομασία βαρύτης, το πλέον συνηθισμένο ορυκτό του βαρίου και η κυριότερη εμπορική πηγή βαρίου και των υλικών που παράγονται από αυτό.
Ιστορικές πληροφορίες
Το θειικό βάριο ανάγεται σε θειούχο βάριο από άνθρακα και η τυχαία ανακάλυψη αυτής της μετατροπής πριν από πολλούς αιώνες οδήγησε στην ανακάλυψη του πρώτου συνθετικού υλικού που εμφανίζει φωταύγεια.
Στα χρόνια του Μεσοπολέμου ο λεγόμενος «χοκουτόλιθος» (hokutolite) βρέθηκε στην περιοχή των θερμών πηγών Πεϊτού, κοντά στην Ταϊπέι της Ταϊβάν. Ο χοκουτόλιθος είναι ραδιενεργό ορυκτό, που αποτελείται κυρίως από θειικό μολυβδο (PbSO4) και θειικό βάριο, αλλά περιέχει και ίχνη ουρανίου, θορίου και ραδίου. Οι Ιάπωνες κατακτητές εξήγαν τα στοιχεία του χοκουτόλιθου για βιομηχανικές χρήσεις και επίσης ανέπτυξαν δεκάδες «ιαματικά ραδιενεργά λουτρά» στο Πεϊτού.
Παραγωγή
Σχεδόν όλο το βάριο που καταναλώνεται από τον άνθρωπο προέρχεται από το ορυκτό βαρύτη, που συχνά περιέχει πολλές προσμίξεις. Με θερμοχημική αναγωγή θειικών (TSR), μια διεργασία γνωστή και ως ανθρακοθερμική αναγωγή (θέρμανση μαζί με κωκ), δίνει θειούχο βάριο:
Το θειούχο βάριο, αντίθετα από το θειικό, είναι ευδιάλυτο στο νερό και μετατρέπεται έτσι εύκολα στο οξείδιό του, ανθρακικό βάριο και ενώσεις του με αλογόνα. Για την απόκτηση θειικού βαρίου υψηλής καθαρότητας, το θειούχο ή χλωριούχο βάριο δέχεται κατεργασία με θειικό οξύ ή με θειικά άλατα:
Το θειικό βάριο που παράγεται με τον τρόπο αυτόν αποκαλείται συχνά blanc fixe, όρος που στα γαλλικά σημαίνει «μόνιμο λευκό». Το Blanc fixe είναι η μορφή του βαρίου που ενυπάρχει στα καταναλωτικά προϊόντα, όπως στα χρώματα.
Στο εργαστήριο το θειικό βάριο παρασκευάζεται με ανάμιξη διαλυμάτων ιόντων βαρίου και θειικών αλάτων. Επειδή το θειικό βάριο είναι το λιγότερο τοξικό άλας του βαρίου εξαιτίας της αδιαλυτότητάς του στο νερό, απόβλητα που περιέχουν άλατα του βαρίου δέχονται κάποιες φορές κατεργασία με θειικό νάτριο προκειμένου να «αδρανοποιηθεί» το βάριο ως θειικό βάριο. Η πολύ μικρή διαλυτότητα του BaSO4 χρησιμεύει στην ποιοτική ανόργανη ανάλυση ως «τεστ» για την ύπαρξη ιόντων του δισθενούς βαρίου, καθώς και για θειικού βαρίου.
Οι πρώτες ύλες, όπως ο φυσικός βαρύτης που σχηματίζεται υπό υδροθερμικές συνθήκες, μπορεί να περιέχουν πολλές προσμίξεις, ακόμα και χαλαζία ή και άμορφο διοξείδιο του πυριτίου.
Εκπλύσεις γεωτρήσεων
Περί το 80% της παγκόσμιας παραγωγής θειικού βαρίου, κυρίως κονιορτοποιημένος βαρύτης, καταναλώνεται ως μέρος πολτών εκπλύσεως γεωτρήσεων πετρελαίου (ή και αερίων), καθώς αυξάνει το ειδικό βάρος του ρευστού, αυξάνοντας έτσι την υδροστατική πίεση στο πηγάδι και μειώνοντας την πιθανότητα εκτινάξεων.
Στην ιατρική απεικόνιση
Το εναιώρημα θειικού βαρίου χρησιμοποιείται συχνά στη διαγνωστική ιατρική ως μέσο απορροφήσεως ακτίνων Χ στις ακτινογραφίες και άλλες διαγνωστικές εξετάσεις. Χρησιμεύει συχνότερα στην απεικόνιση του γαστρεντερικού σωλήνα, με αυτό που είναι γνωστό κοινώς ως «γεύμα βαρίου». Χορηγείται από το στόμα ή με υποκλυσμό, ως εναιώρημα μικροσκοπικών σωματίων σε πυκνόρρευστο διάλυμα που μοιάζει με γάλα (συχνά με προσθήκη γλυκαντικών και αρωματικών μέσων). Παρά το ότι το βάριο είναι ένα από τα βαρέα μέταλλα και οι υδατοδιαλυτές ενώσεις του είναι συχνά πολύ τοξικές, η πολύ μικρή υδατοδιαλυτότητα του θειικού βαρίου προστατεύει τον λήπτη του γεύματος βαρίου από το να απορροφήσει βλαβερές ποσότητες του μετάλλου. Το θειικό βάριο απομακρύνεται γρήγορα από το σώμα, αντίθετα με το Thorotrast, το οποίο και αντικατέστησε. Εξαιτίας του μεγάλου σχετικώς ατομικού αριθμού (Z = 56) του βαρίου, όλες οι ενώσεις του απορροφούν τις ακτίνες Χ ισχυρότερα από όσο όλες σχεδόν οι ουσίες του ανθρώπινου σώματος.
Λευκαντικό του χαρτιού
Μια λεπτή επίστρωση θειικού βαρίου επενδύει την επιφάνεια των περισσότερων φωτογραφικών χαρτιών προκειμένου να αυξηθεί η ανακλαστικότητα. Το πρώτο τέτοιο χαρτί έγινε διαθέσιμο στη Γερμανία το 1884. Κατόπιν το στρώμα αυτό επικαλύπτεται με το φωτοευαίσθητο μείγμα αλογονούχου άλατος του αργύρου. Το στρώμα θειικού βαρίου περιορίζει τη διείσδυση του υγρού φωτοευαίσθητου μείγματος στις ίνες του χαρτιού και ισοκατανέμει το μείγμα, με αποτέλεσμα πιο ομοιόμορφη απόδοση του μαύρου. Το θειικό βάριο έχει χρησιμοποιηθεί και στην αύξηση της ανακλαστικότητας χαρτιών εκτυπώσεως με ink-jet.
Πρόσθετο πλαστικών
Το θειικό βάριο χρησιμοποιείται ως πρόσθετο (filler) σε πλαστικά προκειμένου να αυξήσει την πυκνότητα του πολυμερούς σε εφαρμογές αποσβέσεως κραδασμών. Στα πλαστικά πολυπροπυλενίου και πολυστυρενίου αναμειγνύεται σε αναλογίες μέχρι και 70%. Αυξάνει την αντοχή σε όξινο και σε αλκαλικό περιβάλλον. Τέτοια σύνθετα χρησιμεύουν επίσης ως υλικά θωρακίσεως έναντι των ακτίνων Χ, εξαιτίας της αυξημένης αδιαφάνειάς τους στις ακτίνες αυτές. Για κάποιες εξειδικευμένες εφαρμογές προτιμώνται σύνθετα υλικά με περιεκτικότητα κατά μάζα 70 έως 80% σε θειικό βάριο από τις συνήθως χρησιμοποιούμενες χαλύβδινες θωρακίσεις.
Ασφάλεια
Τα υδατοδιαλυτά άλατα του βαρίου είναι τοξικά για τον ανθρώπινο οργανισμό, αλλά το θειικό βάριο αποτελεί εξαίρεση, επειδή ακριβώς είναι πολύ δυσδιάλυτο στο νερό. Οι περισσότερες περιπτώσεις τυχαίας δηλητηριάσεως με βάριο προκύπτουν από λήψη ευδιάλυτων αλάτων του που πιστεύεται (από λάθος ετικέτα, παρασκευαστικά λάθη κλπ.) ότι είναι BaSO4. Στη φαρμακευτικό «περιστατικό του Celobar» (Βραζιλία 2003), 9 έως 20 ασθενείς πέθαναν από κακώς παρασκευασμένο μέσο ιατρικής απεικονίσεως. Ως προς την περιβαλλοντική έκθεση σε χώρους εργασίες, έχουν τεθεί στις ΗΠΑ «όριο επιτρεπτής εκθέσεως» 15 mg/m3 (χιλιοστά του γραμμαρίου ανά κυβικό μέτρο) και «συνιστώμενο όριο εκθέσεως» 10 mg/m3. Ως όριο στον εισπνεόμενο αέρα υπάρχει ένα ενιαίο όριο 5 mg/m3 σε χώρους εργασίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ενώσεις βαρίου Βαριο Κατηγορία:Χρωστικές Κατηγορία:Ιατρική απεικόνιση
Σχέσεις Αργεντινής-Πολωνίας
Οι σχέσεις Αργεντινής-Πολωνίας αναφέρονται στις διμερείς διπλωματικές σχέσεις μεταξύ της Αργεντινής και της Πολωνίας. Πάνω από 500.000 Αργεντινοί είναι πολωνικής καταγωγής, καθιστώντας την Αργεντινή τη δεύτερη λατινικοαμερικάνικη χώρα με τη μεγαλύτερη πολωνική κοινότητα του εξωτερικού (μετά τη Βραζιλία).
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία| Πολωνοί μετανάστες στην Αργεντινή, 1890. δεξιά|μικρογραφία| Ο Πρόεδρος της Αργεντινής [[Μαουρίσιο Μάκρι λαμβάνει τα διαπιστευτήρια του Πρέσβη της Πολωνίας, Μάρεκ Πέρναλ, 2016.]] Η πρώτη σημαντική άφιξη Πολωνών μεταναστών στην Αργεντινή έγινε στα τέλη του 1800, όταν οι Πολωνοί που έφυγαν λόγω της φτώχειας και του πολέμου έφτασαν στην Αργεντινή για να κάνουν ένα νέο ξεκίνημα με πολλούς να εγκαθίστανται στην Επαρχία Μισιόνες, στη βόρεια Αργεντινή. Η πρώτη επίσημη επαφή μεταξύ της Αργεντινής και της Πολωνίας πραγματοποιήθηκε στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1918 όταν εμφανίστηκε μια πρόσφατα ανεξάρτητη Πολωνία. Το 1920 και οι δύο χώρες έκαναν επίσημα διπλωματικές σχέσεις. Οι διπλωματικές σχέσεις, ωστόσο, διακόπηκαν όταν η Γερμανία εισέβαλε στην Πολωνία τον Σεπτέμβριο του 1939. Στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο εθνών αποκαταστάθηκαν στις 20 Ιουνίου 1946, όταν και τα δύο έθνη άνοιξαν διπλωματικές αποστολές στις πρωτεύουσες του άλλου, αντίστοιχα. Το 1964, και τα δύο έθνη αναβάθμισαν τις διπλωματικές τους αποστολές σε πρεσβείες.
Ενώ η Πολωνία βρισκόταν υπό κομμουνισμό και η Αργεντινή υπό δικτατορία, οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών ήταν περιορισμένες. Το 1986, ο Αντιπρόεδρος της Αργεντινής, Βίκτορ Χιπόλιτο Μαρτίνες, επισκέφθηκε την Πολωνία. Τον Οκτώβριο του 1990, ο Πρόεδρος Κάρλος Μένεμ έγινε ο πρώτος αρχηγός κράτους της Αργεντινής που επισκέφθηκε την Πολωνία. Τον Φεβρουάριο του 1995, ο Πρόεδρος της Πολωνίας, Λεχ Βαλέσα, πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στην Αργεντινή.
Διμερείς σχέσεις
Καθ΄ όλη τη διάρκεια των ετών, και τα δύο έθνη έχουν υπογράψει πολλές διμερείς συμφωνίες, όπως τη συμφωνία για την ανταλλαγή διπλωματικών σάκων (1931), τη συμφωνία οικονομικής και τεχνικής συνεργασίας (1974), τη συμφωνία για τη θαλάσσια αλιευτική συνεργασία (1974), τη συμφωνία για μια κοινή επιχείρηση για την εξαγωγή και εμπορία αλιευτικών πόρων και ασπόνδυλων πόρων (1974), τη συμφωνία επιστημονικής και τεχνολογικής συνεργασίας (1979), τη συμφωνία για την εξορυκτική συνεργασία (1982), τη συμφωνία επιστημονικής και πολιτιστικής συνεργασίας (1984), τη συμφωνία για την εξάλειψη των απαιτήσεων θεώρησης για τα κοινά, επίσημα και διπλωματικά διαβατήρια (1990), τη συμφωνία για την προώθηση και προστασία των επενδύσεων (1992) και τη συμφωνία για την αποφυγή της διπλής φορολογίας (2003).
Παραπομπές
Πολωνια Αργεντινη
Λίμνη Χελώνα
Η Λίμνη Χελώνα είναι η ελληνική μετάφραση της ονομασίας Kus Tba (კუს ტბა), μιας μικρής λίμνης στα περίχωρα της Τιφλίδας, της πρωτεύουσας της Γεωργίας. Το άλλο, λιγότερο συχνά χρησιμοποιούμενο όνομα αυτής της λίμνης είναι Κορκ (ქორქის ტბა).
Γενικά στοιχεία
Η λίμνη χελώνα ή λίμνη Κορκ βρίσκεται νοτιοδυτικά του κέντρου της πόλης της Τιφλίδας, στη βόρεια πλαγιά της κορυφογραμμής Mtatsminda, σε υψόμετρο 686,7 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η λίμνη εκτείνεται σε επιφάνεια 0,034 χλμ., έχει λεκάνη 0,4 χλμ., μέγιστο βάθος 2,6 μ., ενώ το μέσο βάθος της είναι 1,7 μ. Το μήκος της λίμνης είναι 180 μ. και το πλάτος της είναι 50 μ. Η λίμνη σχηματίστηκε από εξωτεκτονικούς βράχους - κυρίως ως αποτέλεσμα κατολισθήσεων.
Το νερό του ποταμού Varaziskhevi χύνεται στη λίμνη. Επιπλέον, η λίμνη Χελώνα τροφοδοτείται από βροχοπτώσεις και υπόγεια ύδατα. Είναι φτωχή σε ψάρια. Το Vake Park ενώνεται με τον πράσινο ορεινό όγκο της Χελώνας και, λίγο παρακάτω, η πράσινη περιοχή της λίμνης συγχωνεύεται με το πάρκο Mtatsminda σχηματίζοντας έναν πράσινο ορεινό όγκο.
Η λίμνη Χελώνα είναι ένα από τα πιο δημοφιλή μέρη για αναψυχή και ψυχαγωγία για τους κατοίκους της Τιφλίδας. Με αξιοσημείωτα ήπιο, ηπειρωτικό, μέτρια ξηρό κλίμα, έχει ήπιους χειμώνες, οπότε χιονίζει ελαφρά. Στο βόρειο τμήμα της πλαγιάς της Χελώνας υπάρχει ένα υπαίθριο εθνογραφικό μουσείο, στο οποίο υπάρχει μικροσκοπικά μακέτα της Γεωργίας.
Το τελεφερίκ που συνέδεε τη λίμνη Χελώνα με το κέντρο της πόλης χτίστηκε το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα και λειτουργούσε μέχρι το 2009. Η λίμνη Χελώνα είναι προσβάσιμη από τη λεωφόρο Ilia Chavchavadze μέσα σε 6 λεπτά από την Τιφλίδα. Τα καταλύματα και οι εγκαταστάσεις είναι προσαρμοσμένα για χρήση από άτομα με ειδικές ανάγκες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λίμνες
Κούβα λίμπρε
thumb|Ένα ποτήρι Κούβα λίμπρε Το Κούβα Λίμπρε (Cuba libre, ; κυριολεκτικά «Ελεύθερη Κούβα»), είναι κοκτέιλ που αποτελείται από κόλα, ρούμι και σε πολλές συνταγές χυμό λάιμ σε πάγο. Παραδοσιακά, η κόλα είναι Coca-Cola και το αλκοόλ είναι ένα ελαφρύ ρούμι όπως το Bacardi. Ωστόσο, το ποτό μπορεί να παρασκευαστεί με διάφορους τύπους ρούμι και μάρκες κόλα, και μπορεί να περιλαμβάνεται και ο χυμός λάιμ.
Το κοκτέιλ εμφανίστηκε στις αρχές του 20ου αιώνα στην Κούβα, μετά την ανεξαρτησία της στον Ισπανοαμερικανικό Πόλεμο. Στη συνέχεια έγινε δημοφιλές σε όλη την Κούβα, τις Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες χώρες. Η απλή συνταγή και τα φθηνά, πανταχού παρόντα συστατικά του το έχουν κάνει ένα από τα πιο δημοφιλή αλκοολούχα ποτά στον κόσμο. Οι κριτικοί ποτών συχνά θεωρούν το ποτό μέτριο, αλλά σημειώνεται για την ιστορική του σημασία.
Ιστορία
Το ποτό δημιουργήθηκε στην Κούβα στις αρχές του 1900, αλλά η ακριβής προέλευσή του δεν είναι σαφής. Έγινε δημοφιλές λίγο μετά το 1900, όταν η εμφιαλωμένη Coca-Cola εισήχθη για πρώτη φορά στην Κούβα από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η προέλευσή του συνδέεται με την έντονη παρουσία των ΗΠΑ στην Κούβα μετά τον Ισπανοαμερικανικό Πόλεμο του 1898. Η παραδοσιακή ονομασία του ποτού, «Cuba libre» (Ελεύθερη Κούβα), ήταν το σύνθημα του κινήματος ανεξαρτησίας της Κούβας. Το Κούβα λίμπρε μερικές φορές λέγεται ότι δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του Ισπανοαμερικανικού Πολέμου. Ωστόσο, αυτό προηγείται χρονικά της πρώτης διανομής της Coca-Cola στην Κούβα το 1900. Ένα ποτό με την ονομασία «Κούβα λίμπρε» ήταν πράγματι γνωστό το 1898, αλλά αυτό ήταν ένα μείγμα νερού και μαύρης ζάχαρης.
Το ποτό επεκτάθηκε γρήγορα στην Κούβα χάρης στην εύκολη πρόσβαση στα συστατικά του. Η Αβάνα ήταν ήδη γνωστή για τα παγωμένα ποτά της τον 19ο αιώνα, καθώς ήταν μια από τις λίγες πόλεις με ζεστό καιρό που είχε άφθονα αποθέματα πάγου που αποστέλλονταν από ψυχρότερες περιοχές. Το Bacardi και άλλα κουβανικά ρούμια άνθησαν επίσης μετά την ανεξαρτησία που έφερε μεγάλο αριθμό ξένων τουριστών και επενδυτών, καθώς και νέες ευκαιρίες για εξαγωγή αλκοόλ. Τα ελαφριά ρούμια όπως το Bacardi προτιμήθηκαν για κοκτέιλ καθώς θεωρήθηκε ότι αναμειγνύονταν καλά. Η Coca-Cola έγινε ένα πανταχού παρόν ποτό σε πολλές χώρες αφού εξήχθη για πρώτη φορά το 1900.
Το ρούμι και η κόκα κόλα εξαπλώθηκαν γρήγορα από την Κούβα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στις αρχές του 20ου αιώνα το κοκτέιλ, όπως και η ίδια η Coca-Cola, ήταν πιο δημοφιλές στις νότιες Ηνωμένες Πολιτείες. Κατά την περίοδο της ποτοαπαγόρευσης από το 1922 έως το 1933, η Coca-Cola έγινε αγαπημένο μίξερ για να συγκαλύψει τη γεύση των χαμηλής ποιότητας ρούμι, καθώς και άλλων ποτών. Μετά την Ποτοαπαγόρευση, το ρούμι και η κόκα κόλα επικράτησαν επίσης στις βόρειες και δυτικές Η.Π.Α..
Το ρούμι και η κόκα κόλα απέκτησαν νέο επίπεδο δημοτικότητας κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ξεκινώντας το 1940, οι Ηνωμένες Πολιτείες δημιούργησαν μια σειρά από φυλάκια στις Βρετανικές Δυτικές Ινδίες για να αμυνθούν ενάντια στο γερμανικό ναυτικό. Η αμερικανική παρουσία δημιούργησε διαπολιτισμική ώσμωση, με τους Αμερικανούς στρατιώτες και τους ντόπιους να δοκιμάζουν και να αναζητούν ο ένας για τα προϊόντα του άλλου. Συγκεκριμένα, το αμερικανικό στρατιωτικό προσωπικό το ρούμι της Καραϊβικής λόγω του χαμηλού κόστους του, ενώ η Coca-Cola έγινε ιδιαίτερα διαδεδομένη στα νησιά χάρη στην εταιρεία που το έστελνε μαζί με τον στρατό. Εντός των Ηνωμένων Πολιτειών, το εισαγόμενο ρούμι έγινε ολοένα και πιο δημοφιλές, καθώς οι κυβερνητικές ποσοστώσεις για τη βιομηχανική αλκοόλη μείωσαν την παραγωγή των αμερικανικών οινοπνευματοποιών εγχώριων ποτών.
Το 1943, το Καλύψο τραγούδι του Lord Invader «Rum and Coca-Cola» έστρεψε την προσοχή στο ποτό στο Τρινιντάντ. Το τραγούδι ήταν μια διασκευή της σύνθεσης του Λιονέλ Μπελάσκο L'Année Passée του 1904 με νέους στίχους για Αμερικανούς στρατιώτες στο Τρινιντάντ που κερνούσαν ντόπια κορίτσια και έπιναν ρούμι και κόκα κόλα. Ο κωμικός Μόρεϊ Άμστερνταμ υπέκλεωε το "Rum and Coca-Cola" και το έδωσε με άδεια στις Andrews Sisters ως δικό του έργο. Η έκδοση των Andrews Sisters ήταν μεγάλη επιτυχία το 1945 και ενίσχυσε περαιτέρω τη δημοτικότητα του Κούβα λίμπρε, ειδικά στον στρατό. Ο Lord Invader και οι ιδιοκτήτες της σύνθεσης του Μπελάσκο μήνυσαν επιτυχώς τον Άμστερνταμ για τα δικαιώματα του τραγουδιού.
Κατά τη διάρκεια της Κουβανικής Επανάστασης το 1959, ο Bacardi κατέφυγε στο Πουέρτο Ρίκο. Το επόμενο έτος, οι ΗΠΑ έθεσαν εμπάργκο κατά της Κούβας που απαγόρευε την εισαγωγή κουβανικών προϊόντων, ενώ η Κούβα απαγόρευσε επίσης την εισαγωγή αμερικανικών προϊόντων. Καθώς το ρούμι κουβανικής προέλευσης δεν είναι διαθέσιμο στις ΗΠΑ και η Coca-Cola σε μεγάλο βαθμό δεν διατίθεται στην Κούβα, έγινε δύσκολο να παρασκευαστεί το κοκτέιλ με τα παραδοσιακά συστατικά του και στις δύο χώρες.
Δημοτικότητα και υποδοχή
δεξιά|μικρογραφία| Δύο Κούβα λίμπρε με γαρνιτούρα [[Λεμόνι|λεμονιού]] Το Κούβα λίμπρε είναι πολύ δημοφιλές. Η Bacardi λέει ότι είναι το δεύτερο πιο δημοφιλές αλκοολούχο ποτό στον κόσμο. Η δημοτικότητά του οφείλεται στην πανταχού παρουσία και στο χαμηλό κόστος των κύριων συστατικών και στο γεγονός ότι είναι πολύ εύκολο να παρασκευαστεί. Καθώς μπορεί να γίνει με οποιαδήποτε ποσότητα ή στυλ ρούμι, είναι απλό στην προετοιμασία και δύσκολο να φτιαχτεί λάθος.
Οι επικριτές του ποτού τρέφουν συχνά χαμηλή εκτίμηση για το κοκτέιλ. Ο συγγραφέας Γουέιν Κέρτις το αποκάλεσε «ένα ποτό εμπνευσμένης μειλίχιας», ενώ ο Τζέισον Γουίλσον της The Washington Post το αποκάλεσε «ποτό ενός τεμπέλη». Ο Τρόι Πάτερσον του Slate το ονόμασε «το κλασικό μέτριο καραϊβικό-αμερικανικό χάιμπολ», το οποίο «έγινε κλασικό παρόλο που δεν ήταν ιδιαίτερα καλό».
Ο Τσαρλς Κουλόμπ θεωρεί το Κούβα λίμπρε ένα ιστορικά σημαντικό ποτό, γράφοντας ότι είναι «ένα ισχυρό σύμβολο μιας μεταβαλλόμενης παγκόσμιας τάξης – το πάντρεμα του ρουμιού, λιπαντικό των παλιών αποικιακών αυτοκρατοριών, και της Coca-Cola, το σύμβολο του σύγχρονου αμερικανικού παγκόσμιου καπιταλισμού». Επιπλέον, τόσο το ρούμι όσο και η Coca-Cola παρασκευάζονται από συστατικά της Καραϊβικής και έγιναν παγκόσμια προϊόντα μέσω του ευρωπαϊκού και αμερικανικού εμπορίου. Σύμφωνα με τον Κουλόμπ, το ποτό «φαίνεται να αντικατοπτρίζει τέλεια τα ιστορικά στοιχεία του σύγχρονου κόσμου».
Συνταγή και παραλλαγές
Η Coca-Cola είναι η συμβατική κόλα στο ποτό, σε σημείο που οι πελάτες σπάνια παραγγέλνουν οτιδήποτε άλλο. Αυτό ανάγεται στην προέλευση του ποτού στην Κούβα και παγιώθηκε τη δεκαετία του 1920, όταν η Coca-Cola αναδείχθηκε ως η κύρια μάρκα κόλα μετά την πτώχευση της Pepsi και της Chero-Cola, και ως εκ τούτου είναι η προτιμώμενη στα αλκοολούχα ποτά. Οι μετέπειτα προσπάθειες της Pepsi να εισέλθει στην αγορά των κοκτέιλ ήταν ανεπιτυχείς, ειδικά αφού το τραγούδι «Rum and Coca-Cola» εδραίωσε τη σύνδεση στη συνείδηση του κοινού.
Ωστόσο, μερικές φορές χρησιμοποιούνται διαφορετικές κόλα. Στην Κούβα, καθώς η Coca-Cola δεν έχει εισαχθεί μετά το εμπάργκο των ΗΠΑ το 1960, χρησιμοποιείται η εγχώρια TuKola. Άλλες κοινές παραλλαγές χρησιμοποιούν μεξικάνικη κόλα (η οποία χρησιμοποιεί ζάχαρη από ζαχαροκάλαμο αντί για σιρόπι καλαμποκιού υψηλής περιεκτικότητας σε φρουκτόζη), Moxie, Diet Coke και Dr. Pepper.
Το μοσχολέμονο περιλαμβάνεται παραδοσιακά στο ποτό, αν και συχνά παραλείπεται, ειδικά όταν η παραγγελία είναι μόνο «ρούμι και κόκα κόλα». Μερικές από τις πρώτες συνταγές απαιτούσαν την ανάμειξη χυμού λάιμ ενώ άλλες περιελάμβαναν λάιμ μόνο ως γαρνιτούρα. Άλλες συνταγές απαιτούσαν πρόσθετα συστατικά όπως τζιν και μπίτερ. Ορισμένες πηγές θεωρούν ότι το λάιμ είναι απαραίτητο για ένα ποτό ως αληθινό Κούβα λίμπρε, το οποίο διακρίνουν από ένα απλό ρούμι και κόκα κόλα. Ωστόσο, το μοσχολέμονο περιλαμβάνεται συχνά ακόμη και στις παραγγελίες για «ρούμι και κόκα κόλα».
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κοκτέιλ Κατηγορία:Πολιτισμός της Κούβας
Άχμιτσι
Το Άχμιτσι (κυριλλικά: Ахмићи) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου του Βίτεζ, ο οποίος ευρίσκεται εντός του Καντονιού της Κεντρικής Βοσνίας, το οποίο ευρίσκεται εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της βοσνιακής απογραφής του 2013, αριθμούσε 533 κατοίκους.
Ιστορία
Τον Απρίλιο του 1993, κατά την διάρκεια της εθνοκάθαρσης της Κοιλάδας της Λάσβα, οι δυνάμεις του Κροατικού Συμβουλίου Άμυνας (HVO) επιτέθηκαν στο χωριό και έσφαξαν περίπου 120 κατοίκους. Το γεγονός αυτό είναι γνωστό με την ονομασία σφαγή του Άχμιτσι.
Τοπική κοινότητα
Το 1991, η τοπική κοινότητα του Άχμιτσι αριθμούσε 1,203 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι :
Ιωάννης Πελτέκης
Ο Ιωάννης Πελτέκης (1904 - 1969) ήταν Έλληνας πολιτικός και υπουργός.
Βιογραφία
Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση (αρχηγός της οργάνωσης "Απόλλων" κατά την περίοδο της Κατοχής. Ως πολιτικός, ανήκε στο Κέντρο.
Κατά την περίοδο πριν την υπουργοποίησή του ήταν ο επιφανέστερος Έλληνας πράκτορας των βρετανικών αρχών.
Στην κυβέρνηση του Θεμ. Σοφούλη υπηρέτησε ως υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας από τις 26 Νοεμβρίου 1945 ως τις 4 Απριλίου 1946.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εμπορικής Ναυτιλίας Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί
Αντώνης Σρόιτερ
Ο Αντώνης Σρόιτερ (Αθήνα, 11 Σεπτεμβρίου 1974) είναι Έλληνας δημοσιογράφος.
Βιογραφία
Είναι απόφοιτος της Σχολής Αναβρύτων και του τμήματος Ελληνικού Πολιτισμού του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου.