cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έθελγουλφ του Ουέσσεξ
Διαδοχή
Ο Έθελγουλφ πέθανε στις 13 Ιανουαρίου 858, σύμφωνα με τα Χρονικά του Αγίου Νεότ τάφηκε στο Στέινινγκ στο Σάσσεξ αλλά το σώμα του μεταφέρθηκε στο Γουίντσεστερ με πρωτοβουλία του γιου του Αλφρέδου. Διάδοχοι του ήταν ο Έθελμπαλντ στο Ουέσσεξ και ο Έθελμπερτ στο Κεντ. Η αύξηση της δημοτικότητας που έδωσε στον Έθελγουλφ ο δεύτερος γάμος του με την Ιουδήθ οδήγησαν τον Έθελμπαλντ σε γάμο με την ίδια τη χήρα του πατέρα του Ιουδήθ γεγονός το οποίο έφερε σφοδρές αντιδράσεις από την εκκλησία. Ο Άσσερ περιγράφει τον γάμο ως "μεγάλη ντροπή, εναντίον του νόμου του θεού και της χριστιανικής αξιοπρέπειας". Όταν ο Έθελμπαλντ πέθανε μόλις δυο χρόνια αργότερα ο Έθελμπερτ τον κληρονόμησε τόσο στο Ουέσσεξ όσο και στο Κεντ παρά το γεγονός ότι στη διαθήκη του πατέρα τους αναφέρεται η διανομή του βασιλείου του, πιθανότατα επειδή οι δυο μικρότεροι αδελφοί ήταν ανήλικοι και ακατάλληλοι. Ο Κίρμπι και ο Νέλσον αναφέρουν ότι ο Έθελμπερτ έγινε ο διαχειριστής στις μερίδες των μικρότερων αδελφών του στη βιβλιοθήκη. Μετά τον θάνατο και του Έθελμπαλντ η Ιουδήθ με την περιουσία της κατέφυγε στη Φλάνδρα και παντρεύτηκε στον τρίτο της γάμο τον Βαλδουίνο Α΄ της Φλάνδρας γενάρχη του Οίκου της Φλάνδρας, ο γιος τους Βαλδουίνος Β΄ της Φλάνδρας παντρεύτηκε την εγγονή του Έθελγουλφ Έλφθριθ της Φλάνδρας.
Αναφορές
Η φήμη του Έθελγουλφ τον 20ο αιώνα ήταν πολύ φτωχή μεταξύ των ιστορικών. Ο συγγραφέας Ρομπέρ Χάουαρντ Χόντγκκίν (1877 - 1951) αναφέρει (1935) ότι ο Έθελγουλφ "πραγματοποίησε το ταξίδι του στη Ρώμη λόγω της μεγάλης του ευσέβειας αφήνοντας σε μεγάλο κίνδυνο του βασίλειο του" περιγράφοντας τον γάμο του με την Ιουδήθ ως "παράνοια".[121] Ο Στέντον τη δεκαετία του 1960 τον περιγράφει σαν "θρησκευόμενο και φιλόδοξο άντρα, η εμπλοκή του στον πόλεμο ήταν αναπόφευκτη". Ο Φίνμπεργκ αντίστοιχα (1963) αναφέρει "ένας φιλόδοξος άντρας που οι πολεμικοί του χειρισμοί θύμιζαν ηρωική εποχή". Ο Ένρινγκ (1979) σημειώνει : "φαίνεται ότι πάνω από όλα ήταν ένας ερασιτέχνης θρησκευτικός ενθουσιαστής". Οι πρώτοι μεσαιωνικοί βασιλείς παρουσιάζουν τον Έθελγουλφ σαν εξαιρετικά θρησκευόμενο και συναινετικό γι'αυτό έκανε μεγάλες παραχωρήσεις στον γιο του για να αποφύγει τον εμφύλιο πόλεμο όταν επέστρεψε από τη Ρώμη.
Οι πρώτοι μεσαιωνικοί συγγραφείς ιδιαίτερα ο Ασσέρ τονίζουν τόσο την έντονη θρησκευτική του πίστη όσο και τις επιθυμίες του για συναίνεση ο οποίες φάνηκαν στις πρωτοβουλίες του για να αποφύγει την έκρηξη εμφυλίου πολέμου όταν επέστρεψε από τη Ρώμη. Ο Στόρρι αναφέρει "ο θρύλος ότι ο Έθελγουλφ ενοχλήθηκε έντονα για τις κατηγορίες που δέχτηκε σχετικά με την έντονη θρησκευτική του πίστη έρχονται σε αντίθεση με τις ανάγκες που είχε να αντιμετωπίσει τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του". Το 839 ένας ανώνυμος Άγγλο-Σάξονας βασιλιάς έγραψε στον Ρωμαίο αυτοκράτορα Λουδοβίκο τον Ευσεβή από τον οποίο ζητάει την άδεια να ταξιδέψει στη Ρώμη περνώντας από τα εδάφη του, του ανέφερε ένα όνειρο Άγγλου ιερέα ο οποίος είχε προβλέψει την καταστροφή της χώρας λόγω των αμαρτιών των κατοίκων της. Πιθανότατα ήταν το σχέδιο του πατέρα του Εγβέρτου τα τελευταία χρόνια της ζωής του που δεν πρόλαβε να πραγματοποιήσει κι ανατέθηκε στη συνέχεια στον Έθελγουλφ. Οι ιστορικοί βλέπουν το θέμα αυτό τον 20ο αιώνα από διαφορετική σκοπιά. Ο Έθελγουλφ δεν αναφέρεται στον κατάλογο του Πέτερ Χάντερ των βασιλέων στην "Εισαγωγή στην Άγγλο-Σαξονική Αγγλία". Στην έκδοση του ίδιου έργου το 2003 ο Κέινς αναφέρει : "ανήκει στους βασιλείς που δεν του δόθηκε η προσοχή που του άξιζε ... ήταν ο εγγυητής της τύχης του βασιλείου του τον 9ο αιώνα αφού άνοιξε τους διαύλους επικοινωνίας του βασιλείου τόσο με τους Φράγκους όσο και με τη Ρώμη". Ο Στόρρι αναφέρει: "ο Έθελγουλφ εγγυήθηκε τη φήμη του βασιλείου του τόσο στους Φράγκους όσο και στη Ρώμη σε μεγάλο βαθμό ο οποίος δεν συγκρίνεται με κανέναν τρόπο με προηγούμενους βασιλείς όπως ο Όφα της Μερκίας και ο Κόενγουλφ στις αρχές του 9ου αιώνα". Ο Νέλσον διαμαρτύρεται για το γεγονός ότι αν και υπήρξε ένας από τους κορυφαίους Άγγλους βασιλείς έχουν γραφεί γι'αυτόν μονάχα 2.500 λέξεις στο "Λεξικό της Οξφόρδης" σε σύγκριση με τις 15.000 λέξεις που έχουν γραφτεί για τον Εδουάρδο Β΄ και για της 35.000 λέξεις που έχουν γραφτεί για την Ελισάβετ Α΄. Αναλυτικά γράφει : ''"Η βασιλεία του Έθελγουλφ περιέχει πολύ λίγες υποτροφίες, παρόλα αυτά εκείνος άνοιξε τον δρόμο στη δόξα αργότερα του γιου του Αλφρέδου. Είχε τεράστιες επιτυχίες τόσο στην αντιμετώπιση των εσωτερικών εχθρών όσο και στις εμφύλιες συγκρούσεις στην οικογένεια του, επέκτεινε το βασίλειο του στο Ντεβόν στην Κορνουάλη και στο Κεντ. Πήγε στη Ρώμη με προορισμό όχι να πεθάνει όπως ο προκάτοχος του Ίνε αλλά να επιστρέψει με πολιτικά στηρίγματα όπως ο Καρλομάγνος, κατάφερε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικότερα τις Σκανδιναβικές επιθέσεις σε σχέση με τους νεώτερους βασιλείς".
Ταμίλα Κουλίεβα
Η Ταμίλλα Φαχραντίνοβνα Κουλίεβα (Тамилла Фахраддиновна Кулиева, γενν. 16 Φεβρουαρίου 1967, Μπακού, Αζερική ΣΣΔ, ΕΣΣΔ) είναι Ρωσίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου  και της τηλεόρασης.
Βιογραφικό
Σπούδασε σκηνοθεσία στο Πανεπιστήμιο Πολιτισμού της Μόσχας και υποκριτική στο Kρατικό Πανεπιστήμιο Κινηματογράφου της Μόσχας (VGIK), όπου έλαβε μεταπτυχιακό τίτλο στις Καλές Τέχνες. Όσο δίδασκε τεχνικές αυτοσχεδιασμού στο ίδιο Πανεπιστήμιο, ήταν ενεργό μέλος της θεατρικής ομάδας “Ουζάτσοφκα” στη Μόσχα και συμμετείχε σε τέσσερις ρωσικές ταινίες.
Ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης (με πρόεδρο τον Οταρ Ιοσελιάνι) αλλά και στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας “Νύχτες πρεμιέρας” (με πρόεδρο τον Μαξ φον Σίντοφ).
Έχει λάβει το χρυσό μετάλλιο της UNESCO για τις Τέχνες, τον Λόγο και τις Επιστήμες.
Είναι επίτιμο μέλος του Σλάβικου Πανεπιστημίου του Μπακού (BSU). Έχει τιμηθεί ως ευεργέτης, για τη συνεχή προσφορά της από το Χατζηκυριάκειο Ίδρυμα Παιδικής Προστασίας.
Ήταν παρουσιάστρια της σειράς ντοκιμαντέρ «Αθήνα καλεί Μόσχα », η οποία ήταν δικιά της ιδέα, στην ΕΡΤ, το δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα της Ελλάδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοβιετικοί ηθοποιοί
Τζόρτζιο ντε Κίρικο
Ο Τζόρτζιο ντε Κίρικο, ορθότερα Τζόρτζο ντε Κίρικο (ιταλικά: Giorgio de Chirico, 10 Ιουλίου 1888 - 20 Νοεμβρίου 1978) ήταν Ιταλός ζωγράφος, συγγραφέας και γλύπτης, γνωστός ως ένας από τους καλλιτέχνες που διαμόρφωσαν το ιδίωμα της Μεταφυσικής Ζωγραφικής (Pittura metafisica) αλλά και για την επιρροή που άσκησε σε καλλιτεχνικά ρεύματα του 20ού αιώνα, όπως ο υπερρεαλισμός και η Νέα Αντικειμενικότητα (Neue Sachlichkeit).
Οι πίνακες του διέπονται από οραματικά και ποιητικά στοιχεία, ενώ χαρακτηρίζονται από την ιδιαίτερη έμφαση τού ντε Κίρικο σε αινιγματικές συνθέσεις και στην αμφισημία των αντικειμένων. Το νεοκλασικό ύφος που υιοθέτησε μετά το 1919, όπως και σχεδόν το σύνολο των έργων του μετά την περίοδο της Μεταφυσικής Ζωγραφικής του, θεωρήθηκε από πολλούς κριτικούς υποδεέστερο, ωστόσο η παραγωγή του κατά την περίοδο 1911-19 αναγνωρίζεται από την πλειοψηφία τους ως σημαντική και ξεχωριστή στην ιστορία της μοντέρνας τέχνης.
Βιογραφία
Ο ντε Κίρικο γεννήθηκε στο Βόλο και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Εβαρίστο και της Τζέμα ντε Κίρικο. Οι πρόγονοί του ήταν ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκαν και κατοικούσαν στην ανατολική Μεσόγειο αρκετές γενιές πριν. Ο πατέρας του εργαζόταν ως μηχανικός και επέβλεπε την κατασκευή του θεσσαλικού σιδηροδρομικού δικτύου το 1881, ενώ η μητέρα του ήταν πρώην τραγουδίστρια της όπερας. Η οικογένειά του εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελλάδα το 1897, εννέα χρόνια μετά τη γέννηση του. Ο αδελφός του, Αντρέα Αλμπέρτο, ακολούθησε επίσης σταδιοδρομία στη ζωγραφική και τη λογοτεχνία, χρησιμοποιώντας από το 1914 το ψευδώνυμο Αλμπέρτο Σαβίνιο. Το ελληνικό περιβάλλον και ο ελληνικός πολιτισμός, μέσα στον οποίο μεγάλωσε ο ντε Κίρικο, υπήρξε πηγή έμπνευσης για εκείνον. Σε ένα αυτοβιογραφικό του κείμενο, περιέγραψε τα παιδικά του χρόνια με αναφορά στην αρχαία ελληνική μυθολογία και ειδικότερα στο μύθο της Αργοναυτικής εκστρατείας με αφετηρία το Βόλο, γράφοντας: «[...] πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του στη γη του Κλασικισμού, έπαιξε στις ακτές που είδαν την Αργώ να ξεκινάει το ταξίδι της, στους πρόποδες του βουνού που ήταν μάρτυρας στη γέννηση του γοργοπόδαρου Αχιλλέα και στις σοφές νουθεσίες τού δασκάλου του, του κένταυρου». Ο Εβαρίστο ντε Κίρικο επιθυμούσε να ακολουθήσει ο γιος του το επάγγελμα του μηχανικού, ωστόσο ενθάρρυνε τελικά τα καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα των παιδιών του και ανέθεσε σε ιδιωτικούς δασκάλους τη μόρφωσή τους. Πρώτος δάσκαλος του ντε Κίρικο υπήρξε ένας νέος Έλληνας ζωγράφος από την Τεργέστη, ονόματι Μαυρουδής. Αργότερα, την περίοδο 1903-5, φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, με δασκάλους τους Γεώργιο Ροϊλό, Κωνσταντίνο Βολονάκη και Γιώργο Ιακωβίδη. Το Μάιο του 1905 σημειώθηκε ο θάνατος τού πατέρα του, γεγονός που πιθανώς συνδέεται με την αποτυχία του, την ίδια χρονιά, στις τελικές εξετάσεις της σχολής.
Το φθινόπωρο του 1906, εγκαταστάθηκε μαζί με τη μητέρα και τον αδελφό του στο Μόναχο, όπου ξεκίνησε σπουδές στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών, παρακολουθώντας μαθήματα σχεδίου και ζωγραφικής. Αποχώρησε από την Ακαδημία πριν ολοκληρώσει τις σπουδές του και το καλοκαίρι του 1909 εγκαταστάθηκε στο Μιλάνο. Την ίδια περίπου περίοδο ήρθε σε στενή επαφή με το έργο του Φρήντριχ Νίτσε, το οποίο επέδρασε καταλυτικά στην εξέλιξή του και στη διαμόρφωση της τεχνοτροπίας του. Το 1910 φιλοτέχνησε Το αίνιγμα ενός φθινοπωρινού απογεύματος (π. 1910, Ιδιωτική συλλογή), πίνακας που συχνά χαρακτηρίζεται ως το πρώτο δείγμα τής Μεταφυσικής Ζωγραφικής. Διακρίνεται για την έντονα αινιγματική ατμόσφαιρά του, ενσωματώνοντας παράλληλα ποιητικά στοιχεία και μεταφέροντας αναγνωρίσιμα αντικείμενα ή καθημερινές σκηνές, στη σφαίρα του ανεξήγητου.
Στα τέλη του 1918, εγκατέλειψε τη Φεράρα και εγκαταστάθηκε μαζί με τη μητέρα του στη Ρώμη. Λίγους μήνες αργότερα οργανώθηκε η πρώτη μεγάλη ατομική του έκθεση, στη γκαλερί Bragaglia (Casa d'Arte Bragaglia), η οποία όμως δε στέφθηκε με επιτυχία. Πωλήθηκε μόνο ένας πίνακάς του, ενώ ο κριτικός τέχνης Ρομπέρτο Λόνγκι – με σημαντική επιρροή στην ιταλική καλλιτεχνική σκηνή εκείνης της εποχής – σχολίασε αρνητικά την Μεταφυσική Ζωγραφική του. Την περίοδο αυτή, ο ντε Κίρικο συνέχισε να δημοσιεύει δοκίμια, κυρίως στο ιταλικό περιοδικό Valori Plastici, το οποίο φιλοξένησε πληθώρα θεωρητικών κειμένων για τη Μεταφυσική Ζωγραφική. Ο εκδότης του, Μάριο Μπρόλιο (1891-1948), υπήρξε επίσης ο κυριότερος έμπορος έργων του ντε Κίρικο στην Ιταλία, καθώς και ο πρώτος που εξέδωσε μία μονογραφία αφιερωμένη σε εκείνον (Giorgio de Chirico. 12 tavole in fototipia precedute da giudizi critici), η οποία περιλάμβανε μία σειρά δοκιμίων, μεταξύ άλλων των Απολλιναίρ, Σοφίτσι, Παπίνι, Καρά και Λουί Βοσέλ. Στη Ρώμη, ο ντε Κίρικο υπήρξε μέλος του θεατρικού κύκλου με επίκεντρο τον Ιταλό συνθέτη Αλφρέντο Καζέλα και το συγγραφέα Λουίτζι Πιραντέλο.
Τον Ιούνιο του 1919, ο ντε Κίρικο βίωσε μία «αποκάλυψη», όπως ο ίδιος την αποκάλεσε αργότερα, πιθανότατα στη θέα ενός έργου του Τιτσιάνο στην Πινακοθήκη Μποργκέζε της Ρώμης, σηματοδοτώντας μία μεταβατική φάση στις αρχές της δεκαετίας τού 1920. Στα πλαίσια μίας βαθιάς αλλαγής, ξεκίνησε να αντιγράφει έργα των Δασκάλων της Ιταλικής Αναγέννησης, μιμούμενος το ύφος τους και αναπτύσσοντας ένα νεοκλασικό ύφος, σημαντικά διαφοροποιημένο από τις προγενέστερες δημιουργίες του. Την ίδια περίπου εποχή, τα «μεταφυσικά» έργα του ήταν αντικείμενα θαυμασμού από τους υπερρεαλιστές, οι οποίοι όμως αργότερα τον αποκήρυξαν εξαιτίας της στροφής του στο νεοκλασικό και νεορομαντικό ύφος. Το Μάιο του 1925 πραγματοποιήθηκε μία μεγάλη ατομική έκθεση στη Galerie de l' Effort Moderne του Λεόνς Ρόζενμπεργκ, και στα τέλη του ίδιου έτους εγκαταστάθηκε εκ νέου στο Παρίσι, όπου ακολούθησε μία ιδιαίτερα παραγωγική περίοδος κατά την οποία απέκτησε σημαντική φήμη, τόσο στη γαλλική πρωτεύουσα όσο και σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Η δεύτερη παραμονή του στο Παρίσι διήρκεσε μέχρι το 1929, χρονιά κατά την οποία ολοκλήρωσε μία παραγγελία για τη διακόσμηση του σπιτιού τού Λεόνς Ρόζενμπεργκ, με σκηνές μάχης μεταξύ Ρωμαίων μονομάχων. Την ίδια περίοδο εκδόθηκε το μυθιστόρημά του, με τίτλο Εβδόμερος (Hebdomeros), ενώ φιλοτέχνησε επίσης μία σειρά λιθογραφιών για μία επανέκδοση της ποιητικής συλλογής Caligrammes του Απολλιναίρ. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 μετακόμισε αρκετές φορές, αναζητώντας κατάλληλες συνθήκες για την έκθεση των έργων του. Έζησε για ένα διάστημα στην Ιταλία, συμμετέχοντας στη Μπιενάλε της Βενετίας και επέστρεψε στο Παρίσι το 1934, όπου ξεκίνησε να φιλοτεχνεί μία νέα σειρά έργων, γνωστά ως Τα μυστηριώδη λουτρά (Bagni misteriosi), τα οποία προορίζονταν για την εικονογράφηση του ποιήματος Μυθολογία (Mythologie) του Ζαν Κοκτώ. Τον Αύγουστο του 1935 εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη, όπου έζησε για τα επόμενα δύο χρόνια και οργάνωσε συνολικά πέντε εκθέσεις έργων του. Παρά την επιτυχία τους, επέστρεψε στην Ιταλία, τον Ιανουάριο του 1938.
Για ένα σύντομο διάστημα, πριν το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, έζησε στο Παρίσι πριν επιστρέψει και πάλι στο Μιλάνο. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940, το έργο του παρουσιαζόταν τακτικά στην Ιταλία, ενώ ο ίδιος συνέχισε να αναλαμβάνει δημόσιες παραγγελίες, έχοντας υιοθετήσει ένα νέο ύφος, με στοιχεία νεομπαρόκ, αλλά και μία πολεμική ενάντια στη μοντέρνα τέχνη. Το 1942 συμμετείχε στην 23η Μπιενάλε της Βενετίας, παρουσιάζοντας τα έργα του σε δική του αίθουσα, χωρίς ωστόσο να δεχθεί θετικές κριτικές. To ύστερο έργο του αντιμετωπίστηκε με έντονη διάθεση αμφισβήτησης από τους κριτικούς, ενώ από την πλευρά του ο ντε Κίρικο θεωρούσε τον εαυτό του αδικημένο, με βάση την συνολική προσφορά του στο μοντερνισμό. Μέσα από μία πληθώρα δοκιμίων, εξέφρασε την αντίθεσή του σε αυτό που ο ίδιος αντιλαμβανόταν ως «δικτατορία» του μοντερνισμού, ενώ την περίοδο 1950-3 οργάνωσε «αντι-Μπιενάλε», παρουσιάζοντας έργα «αντι-μοντέρνων» καλλιτεχνών. Τα επόμενα χρόνια σημειώθηκε μία σειρά από σκάνδαλα και δίκες που σχετίζονταν με πλαστογραφήσεις έργων του. Ο ίδιος ο ντε Κίρικο συνήθιζε να πραγματοποιεί αντίγραφα ή πολλαπλές εκδοχές των πιο γνωστών πινάκων του, γεγονός που ευνόησε σε ένα βαθμό τέτοιου είδους φαινόμενα πλαστογράφησής τους σε μεγάλη κλίμακα. Συνέχισε να εργάζεται μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Ασχολήθηκε συστηματικά με το θέατρο, ενώ ξεχωρίζουν επίσης τα «νεομεταφυσικά» έργα του, που εκτέθηκαν για πρώτη φορά στο Μιλάνο, το 1968. Το 1974 τιμήθηκε από την Ακαδημία Καλών Τεχνών, ενώ τον επόμενο χρόνο διορίστηκε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας. Ο ντε Κίρικο πέθανε στις 20 Νοεμβρίου του 1978 στη Ρώμη, σε ηλικία 90 ετών. Το 1986 ιδρύθηκε το Ίδρυμα Τζόρτζιο και Ίζα ντε Κίρικο με σκοπό τη διαφύλαξη του έργου του.
Έργο
right|thumb|280px|Το αίνιγμα ενός φθινοπωρινού απογεύματος, λάδι σε μουσαμά, 45 x 60 εκ., Ιδιωτική συλλογή. Αποτελεί το πρώτο μεταφυσικό έργο του ντε Κίρικο και χαρακτηριστικό δείγμα της μεταφυσικής εικονογραφίας του. Στα πρώιμα έργα του ντε Κίρικο συναντώνται η χαρακτηριστική τεχνική της Μεταφυσικής Ζωγραφικής, καθώς και οι επιδράσεις των Μπαίκλιν και Κλίνγκερ, εμφανείς ειδικότερα στα πρώιμα έργα του, όπως ο Ετοιμοθάνατος κένταυρος (1909, Συλλογή Assitalia, Ρώμη). Ο ντε Κίρικο έτρεφε ιδιαίτερο θαυμασμό στα μυθικά και συμβολικά τοπία τού Μπαίκλιν καθώς και στα αινιγματικά ή άλλοτε «υπερφυσικά» χαρακτικά του Κλίνγκερ. Από νωρίς, ενσωμάτωσε στους πίνακές του μυθολογικά στοιχεία, άρρηκτα συνδεδεμένα με αυτοβιογραφικές αναφορές. Η μεταφυσική εικονογραφία του συνδέθηκε με το έργο του Νίτσε και ειδικότερα με ορισμένα από τα σημαντικότερα φιλοσοφικά κείμενά του, όπως τα Ιδού ο άνθρωπος και Τάδε έφη Ζαρατούστρας. Ο πίνακας Το αίνιγμα του χρησμού (π. 1910, Ιδιωτική συλλογή) αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της κατεύθυνσης που επρόκειτο να ακολουθήσει ο ντε Κίρικο. Στο ίδιο έργο, η μορφή που απεικονίζεται αποτελεί πιστό αντίγραφο από τον πίνακα Οδυσσέας και Καλυψώ (1882) του Άρνολντ Μπαίκλιν. Ως πρώτος «μεταφυσικός» πίνακας του ντε Κίρικο θεωρείται το Αίνιγμα ενός φθινοπωρινού απογεύματος (1910, Ιδιωτική συλλογή), έργο εμπνευσμένο από την Πλατεία Σάντα Κρότσε στη Φλωρεντία, στο οποίο για πρώτη φορά αποποιήθηκε στοιχεία αφήγησης, βασιζόμενος αποκλειστικά στα ποιητικά χαρακτηριστικά του έργου, ενώ παράλληλα επιχείρησε να αποδώσει την έννοια του αινίγματος που κρύβεται πίσω από την καθημερινή εμπειρία. Αν και εμπνευσμένο από την πλατεία Σάντα Κρότσε της Φλωρεντίας, ο ντε Κίρικο μεταμόρφωσε τα αρχιτεκτονικά στοιχεία της, μετατρέποντας το αέτωμα της εκκλησίας αναγεννησιακού ρυθμού σε αρχαίο ελληνικό ναό, ή αντικαθιστώντας το μνημείο του Δάντη με αρχαίο άγαλμα. Η αποκάλυψη μίας παράλληλης πραγματικότητας, υπήρξε ένα από τα κεντρικά θέματα της Μεταφυσικής Ζωγραφικής του.
Μετά τη σύντομη παραμονή του στο Τορίνο και κατά την περίοδο 1912-5, ο ντε Κίρικο φιλοτέχνησε μία σειρά έργων με τίτλο Πλατείες της Ιταλίας. Χαρακτηριστικό γνώρισμά τους είναι η κοινή θεματολογία των ερημικών πλατειών που κοσμούνται συνήθως με λιγοστές μορφές ή γλυπτά, η πολλαπλή προοπτική, καθώς και η διάχυτη ατμόσφαιρα μελαγχολίας. Σε αρκετά από τα έργα της σειράς αυτής, ο ντε Κίρικο απεικόνισε τη μορφή της μυθολογικής Αριάδνης, όπως στα έργα Μελαγχολία (1912, Ίδρυμα Eric & Salome Estorick), Αριάδνη (1913, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης Νέας Υόρκης), Το δειλινό της Αριάδνης (1913, Ιδιωτική συλλογή) και Η ανταμοιβή του μάντη (1913, Μουσείο Καλών Τεχνών Φιλαδέλφειας ΗΠΑ). Η πόλη του Τορίνου αποτέλεσε επίσης θέμα σε αρκετούς πίνακες του και ειδικότερα ο πύργος της Μόλε Αντονελιάνα (Mole Antonelianna), ένα από τα υψηλότερα κτίσματα της Ιταλίας, που αποτέλεσε πιθανότατα πηγή έμπνευσης για τα έργα Η Νοσταλγία του Απείρου (1912, MoMA) και Ο μεγάλος πύργος (1913, Πινακοθήκη Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας).
left|thumb|250px|Ο μάντης, 1914/15, λάδι σε μουσαμά, 89 x 70 εκ., [[Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (Νέα Υόρκη)|ΜοΜΑ, κληροδότημα James Thrall Soby. Τυπικό δείγμα ανδρείκελου. Ο ντε Κίρικο ανέπτυξε αυτό το στοιχείο απρόσωπου και άφωνου ανθρώπινου υποκατάστατου με τον Απολιναίρ και τον Σαβίνιο και εξελίχθηκε σε alter ego του ζωγράφου.]] Η παρουσία του στο Παρίσι τού εξασφάλισε την επαφή με τους ισχυρούς καλλιτεχνικούς κύκλους της πόλης και ειδικότερα με τον Απολλιναίρ, τον Πάμπλο Πικάσο και την ομάδα των υπερρεαλιστών. Ο Απολλιναίρ υπήρξε από τους πρώτους που εκτίμησε τους πίνακες του, οι οποίοι έγιναν αντικείμενα θαυμασμού για τους καλλιτέχνες της πρωτοπορίας, ενώ ο ίδιος εξελίχθηκε σε έναν από τους «ήρωες» του υπερρεαλιστικού κινήματος. Τον Οκτώβριο του 1913, ο Απολλιναίρ έγραψε στο περιοδικό L' Intransigeant μία από τις πρώτες κριτικές για το έργο του ντε Κίρικο αναφέροντας χαρακτηριστικά: «Η τέχνη αυτού του νεαρού ζωγράφου είναι εσωτερική και εγκεφαλική, χωρίς να συνδέεται με εκείνη άλλων ζωγράφων που έχουν ανακαλυφθεί τα τελευταία χρόνια. Δεν πηγάζει από τον Ματίς ή από τον Πικάσο, δεν πηγάζει ούτε από τους Ιμπρεσιονιστές. Αυτή η πρωτοτυπία είναι αρκετή για να εξασφαλίσει την προσοχή μας». Στην ίδια κριτική, ο Απολλιναίρ χαρακτήρισε τους πίνακες του ντε Κίρικο ως «παράξενα μεταφυσικούς». Πολυάριθμα χειρόγραφα του ντε Κίρικο μαρτυρούν πως ο ίδιος χρησιμοποιούσε τον ίδιο όρο, ήδη από το 1911, για να περιγράψει το έργο του. Η φιλία του με τον Απολλιναίρ αποτυπώθηκε σε μία σειρά προσωπογραφιών που φιλοτέχνησε ο ντε Κίρικο, ενώ με τη σειρά του ο Απολλιναίρ τού αφιέρωσε το ποίημα Océan de terre και κατείχε αρκετούς πίνακές του.
Το 1914 θεωρείται έτος αποκορύφωμα για την «μεταφυσική» ζωγραφική του, καθώς τότε ολοκλήρωσε ορισμένα από τα σημαντικότερα έργα του. Ανάμεσα τους ξεχωρίζουν το Παιδικό μυαλό (1914, Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης Στοκχόλμης), ένας από τους διασημότερους πίνακές του, που ανήκε στον Αντρέ Μπρετόν, η Προσωπογραφία του Γκυγιώμ Απολιναίρ (1914, Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού) και το Ερωτικό τραγούδι (1914, MoMA). Την περίοδο της παραμονής του στη Φεράρα, το έργο του χαρακτηρίστηκε από διαφοροποιήσεις, υιοθετώντας νέα μοτίβα και θέματα. Σε μία σειρά πινάκων απεικόνισε εσωτερικούς χώρους με παράξενα και ετερόκλητα αντικείμενα όπως γεωμετρικά όργανα, χάρτες ή γλυκίσματα σε διάφορα σχήματα, εμπνευσμένος σε ένα βαθμό από τις βιτρίνες των καταστημάτων της πόλης, που του είχαν προξενήσει μεγάλη εντύπωση. Η Φεράρα αποτέλεσε επίσης το ιδανικό περιβάλλον για μία σειρά συνθέσεων που κοσμούνταν με ανδρείκελα (απρόσωπες κούκλες), μία συμβολική κατασκευή του ντε Κίρικο που είχε ξεκινήσει να χρησιμοποιεί κατά την παραμονή του στο Παρίσι, εμπνευσμένη από ένα χαρακτήρα στο δραματικό ποίημα του Σαβίνιο Les Chants de la mi-mort (Άσματα του ημιθανάτου). Τα ανδρείκελα του ντε Κίρικο, τυπικό χαρακτηριστικό της σχολής της Μεταφυσικής Ζωγραφικής, εκφράζουν κατά μία ερμηνεία τη σύγχρονη μορφή του τυφλού μάντη της αρχαιότητας και απεικονίστηκαν συχνά στα έργα του, όπως στους πίνακες Ο μάντης (1914/15, MoMA) και Οι ανησυχητικές μούσες (1918, Ιδιωτική συλλογή). Την ίδια περίοδο, ενέτεινε τις προσπάθειες διάδοσης της Μεταφυσικής Ζωγραφικής, μέσα από μία πληθώρα θεωρητικών κειμένων και άρθρων, αλλά και μέσα από τη συνεργασία του με τον Κάρλο Καρά. Στα σημαντικότερα έργα που φιλοτέχνησε την περίοδο αυτή, ανήκει Το όνειρο του Τωβία (1917/22, Ιδιωτική συλλογή), θεματολογικά εμπνευσμένο από το Βιβλίο του Τωβίτ, καθώς και τα Έκτορας και Ανδρομάχη (1917, Ιδιωτική συλλογή), Ο μεγάλος μεταφυσικός (1917, Ιδιωτική συλλογή) και η Ευαγγελική νεκρή φύση (1916, Μουσείο Καλών Τεχνών, Οζάκα).
Το 1919, σημειώθηκε μία νέα σημαντική αλλαγή στην καλλιτεχνική του πορεία, καθώς ο ντε Κίρικο στράφηκε επίμονα στη μελέτη των Ιταλών κλασικών Δασκάλων. Σε ένα δοκίμιο που δημοσίευσε το Νοέμβριο του 1919 στο περιοδικό Valori Plastici, με τίτλο Επιστροφή στη δεξιότητα (ιταλ. Il ritorno al mestiere), κήρυξε με σαφήνεια την επιστροφή του στην παραδοσιακή εικονογραφία, δηλώνοντας την επιθυμία του να αποτελέσει ένα «κλασικό ζωγράφο». Στο δοκίμιο του, ο ντε Κίρικο εξέφρασε αναλυτικά τις νέες ιδέες που διαμόρφωνε καταλήγοντας πως ο ίδιος επιθυμούσε να σφραγίζεται όλο το έργο του με τις τρεις λέξεις Pictor classicus sum. Στα επόμενα έργα του διαμόρφωσε ένα νεοκλασικό ύφος, προσπαθώντας να μιμηθεί τους δασκάλους της ιταλικής αναγέννησης, με χαρακτηριστικό δείγμα γραφής τον πίνακα Αποχαιρετισμός στους Αργοναύτες (π. 1920, Ιδιωτική συλλογή). Η δεκαετία του 1920, υπήρξε για τον ντε Κίρικο περίοδος συνεχών αλλαγών και έντονων αναζητήσεων. Στο διάστημα αυτό, οι «μεταφυσικοί» πίνακες που είχε φιλοτεχνήσει νωρίτερα, ανακαλύπτονταν από την ομάδα των Γάλλων υπερρεαλιστών. Αρκετοί καλλιτέχνες που ανήκαν στο υπερρεαλιστικό κίνημα αναγνώρισαν την επίδραση του ντε Κίρικο στο έργο τους, όπως ο Ρενέ Μαγκρίτ, ο Υβ Τανγκύ και ο Μαξ Ερνστ. Ο Αντρέ Μπρετόν, στο δοκίμιο με τίτλο Giorgio de Chirico που δημοσίευσε το 1920, αναγνώριζε στο πρόσωπο του μία ηγετική φυσιογνωμία στη διαμόρφωση μίας νέας μυθολογίας. Η ομάδα των υπερρεαλιστών αναγνώρισε την αξία των έργων της περιόδου 1910-19, όταν σύμφωνα με τον Ζοζέ Πιερ ο ντε Κίρικο αποτελούσε «ιδανικό πρότυπο του υπερρεαλιστή καλλιτέχνη», ωστόσο απέρριψαν τα μεταγενέστερα έργα του, με εξαίρεση το μυθιστόρημα Εβδόμερος. Η διάσταση των απόψεων του ντε Κίρικο με τους υπερρεαλιστές επισημοποιήθηκε το 1926, όταν στο έβδομο τεύχος τής περιοδικής έκδοσης της ομάδας La Révolution Surréaliste, ο Μπρετόν τον χαρακτήρισε ως μία «μεγαλοφυΐα που χάθηκε».
Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, ο ντε Κίρικο φιλοτέχνησε μία σειρά πινάκων στο ύφος του Ρενουάρ, σε μία χρονική περίοδο που γενικά η τέχνη του γνώρισε αρκετές αλλαγές, υιοθετώντας επίσης ένα είδος ακαδημαϊκού ρεαλισμού. Ξεχωριστή θέση κατέχουν οι πίνακες της σειράς των Μυστηριωδών λουτρών που ξεκίνησε να φιλοτεχνεί από το 1934 και παρουσιάστηκε δύο χρόνια αργότερα στη Νέα Υόρκη. Χαρακτηρίζονται από την επαναλαμβανόμενη απεικόνιση υδάτινων επιφανειών, με παρουσία γυμνών κολυμβητών και ανδρών με κοστούμια. Ο ντε Κίρικο εμπνεύστηκε τα Μυστηριώδη λουτρά από τον Μαξ Κλίνγκερ και αποτέλεσαν το καταληκτικό σημείο στην πορεία του προς ανανέωση της φόρμας και την αναζήτηση νέων μοτίβων. Το 1929, εκδόθηκε το σημαντικότερο λογοτεχνικό έργο του, το μυθιστόρημα Εβδόμερος. Οι κριτικοί διαφωνούν ως προς το λογοτεχνικό είδος που πραγματικά αντιπροσωπεύει, ενώ χαρακτηριστικά ο λογοτέχνης και κριτικός Τζόρτζιο Μανγκανέλι το όρισε ως «μία αποθήκη εικόνων» θεωρώντας ότι δεν αποτελεί αφηγηματικό μυθιστόρημα. Η υπερρεαλιστική ομάδα το υποδέχθηκε θερμά, παρά το γεγονός πως είχε διακοπεί η επαφή της με τον ντε Κίρικο.
Μετά την επιστροφή του στο Μιλάνο, στα τέλη του 1939, καταπιάστηκε με έργα νεομπαρόκ ύφους, εμπνευσμένα από αντίστοιχα του Ρούμπενς ή του Βελάσκεθ, τα οποία και παρουσίασε το 1942 στη Μπιενάλε της Βενετίας. Χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της τεχνοτροπίας που ακολούθησε τα επόμενα χρόνια αποτελεί ο πίνακας Λουόμενες (1945, Ίδρυμα Τζόρτζιο και Ίζα ντε Κίρικο). Το 1971 ξεκίνησε η καταγραφή του έργου του από τον Claudio Bruni Sakraischik, ενώ δύο χρόνια αργότερα, εκδόθηκε η πρώτη ανθολογία κειμένων του από τον Wienland Schmied.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ιταλοί γλύπτες Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς Κατηγορία:Υπερρεαλισμός
Ερβέ Λε Τελιέ
Ο Ερβέ Λε Τελιέ (Hervé Le Tellier ; 21 Απριλίου 1957) είναι Γάλλος συγγραφέας και γλωσσολόγος, μέλος της διεθνούς λογοτεχνικής ομάδας OULiPo (OUvroir de Litterature Potentielle, μεταφράζεται περίπου ως «εργαστήριο δυνητικής λογοτεχνίας»). Άλλα αξιοσημείωτα μέλη της είναι οι Ρεϊμόν Κενώ, Ζωρζ Περέκ, Ίταλο Καλβίνο, Ζακ Ρουμπώ, Ζαν Λεσκούρ και Χάρι Μάθιους.
Βιογραφία
Το 2002 έγινε καθημερινός αρθρογράφος στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Le Monde με μια μικρή σατιρική στήλη που είχε τον τίτλο Papier de verre (glass paper). Ίδρυσε, με τον Frederic Pages και άλλους, την "Association of Friends of Jean-Baptiste Botul" για να προωθήσει αυτόν τον φανταστικό φιλόσοφο και τη σχολή του, τού "Botulism".
Μια από τις πιο πρόσφατες δημοσιεύσεις του είναι η Esthétique de l’Oulipo (The Aesthetics of Oulipo), μια πολύ προσωπική αντίληψη πάνω στη λογοτεχνία.
Πέντε από τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, από το Enough about love (εκδόσεις Other Press) μέχρι το The Sextine Chapel (εκδόσεις Dalkey Archive).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι δοκιμιογράφοι
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1993
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1993 ήταν ο 38ος Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision και πραγματοποιήθηκε στις 15 Μαΐου 1993 στο Green Glens Arena στο Μίλστριτ, της Κομητείας Κορκ της Ιρλανδίας. Η παρουσιάστρια ήταν η Φιονούλα Σουίνι. Η Νίαμ Κάβανα ήταν η νικήτρια αυτής της Eurovision για την Ιρλανδία με το τραγούδι "In Your Eyes". Αυτή ήταν η πέμπτη νίκη της Ιρλανδίας και ισοδυναμούσε με τον αριθμό των πέντε νικών της Eurovision που πέτυχε η Γαλλία το 1977 και το Λουξεμβούργο το 1983. Η Ιρλανδία έγινε η τέταρτη χώρα που κέρδισε δύο συνεχόμενα χρόνια, οι τρεις προηγούμενες χώρες που το έκαναν ήταν η Ισπανία το 1968 και το 1969, το Λουξεμβούργο το 1972 και 1973, και το Ισραήλ το 1978 και το 1979.
Οι δύο κορυφαίες χώρες αυτού του διαγωνισμού ήταν οι ίδιες με τις δύο πρώτες χώρες του διαγωνισμού του προηγούμενου έτους, η Ιρλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Θεοτόκος εν τω Σίγματι
Ο ναός της Θεοτόκου εν τω Σίγματι υπήρξε ελληνική χριστιανική εκκλησία στην Κωνσταντινούπολη.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1993
Τοποθεσία
Ο ιδιοκτήτης της Green Glens Arena, Noel C. Duggan, έγραψε στο RTÉ την ίδια νύχτα της ιρλανδικής νίκης στην έκδοση του 1992, προτείνοντας τη δωρεάν χρήση του χώρου για τη διοργάνωση του διαγωνισμού. Ο χώρος, ένα μεγάλο εσωτερικό καλά εξοπλισμένο κέντρο ιππασίας θεωρήθηκε περισσότερο από κατάλληλο ως τοποθεσία από τον τηλεοπτικό οργανισμό RTÉ. Με τεράστια υποστήριξη από τις τοπικές και εθνικές αρχές, καθώς και από πολλές επιχειρήσεις στην περιοχή, η υποδομή της πόλης βελτιώθηκε σημαντικά για να φιλοξενήσει ένα γεγονός αυτής της κλίμακας. Ήταν επίσης η μεγαλύτερη εξωτερική εκπομπή που προσπάθησε ποτέ ο κρατικός ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός RTÉ και θεωρήθηκε τεχνικός θρίαμβος για όλους τους εμπλεκόμενους.
Θεοτόκος εν τω Σίγματι
Η τοποθεσία του ναού
Στο Βυζάντιο υπήρχαν δύο συνοικίες με το όνομα Σίγμα, διότι εκεί είχαν ανεγερθεί περίστηλα κτίρια που είχαν το σχήμα του αρχαίου Ελληνικού γράμματος σίγμα ( C ). Ο Κεδρηνός αναφέρει: «εν τω ημικυκλίω ό νύν λέγεται Σίγμα». Ο Ζώσιμος περιγράφει τον χώρο του λιμανιού λέγοντας ότι από το σχήμα της στοάς ο τόπος που περιέβαλε το λιμάνι λεγόταν «σίγμα». Εκτός αυτού συχνά μνημονεύεται και μια άλλη, δεύτερη περιοχή με το ίδιο όνομα, η οποία πιθανόν να είχε ένα κτήριο του σχήματος αυτού. Η συνοικία αυτή, στην οποία αναφέρονταν μια εκκλησία με το όνομα «η Θεοτόκος εν τω Σίγματι» ευρίσκονταν κοντά στο εξακιόνιο, την λεγόμενη συνοικία των «Έξι μαρμάρων», όπως μας αναφέρει ο Πορφυρογέννητος, εξιστορούμενος την επάνοδο του παππού του, Μιχαήλ από την Τεφρική και την Γερμανίκεια.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1993
Τοποθεσία
Η σκηνή δημιουργήθηκε από τον Alan Farquharson, ο οποίος ήταν επίσης επικεφαλής σχεδιαστής παραγωγής δύο χρόνια αργότερα στο Δουβλίνο.
Θεοτόκος εν τω Σίγματι
Περιγραφή του ναού
Ο ναός βρίσκεται μέσα σε κήπο. Το κτίριο είναι Βυζαντινό, επίμηκες, ύψους τεσσάρων μέτρων. Το υπόγειο εσωτερικό του ναού έχει διπλό θόλο, ο οποίος υποκρατείται από πέντε μαρμάρινες στήλες, διαμέτρου 0,45 μέτρων και απόστασης τριών μέτρων η μία από την άλλη. Τα κιονόκρανα είναι απλούστατα χωρίς τα συνηθισμένα κοσμήματα και σταυρούς. Οι εξωτερικοί τοίχοι έχουν πάχος 1,25 μέτρα, και πλάτος έξι μέτρα. Οι έξοδοι σήμερα είναι φραγμένοι με πέτρες. Το κονίαμα ολοσχερώς σώζεται σε πολλά διαστήματα. Ο θόλος έχει στρογγυλές οπές. Προς την δυτική μεριά υπάρχει ένα μεγάλο τετράγωνο παράθυρο, από το οποίο μπαίνει άπλετο φως. Οι εξωτερικοί του τοίχοι είναι χτισμένοι από λίθους λαξευτούς και πλίνθους. Από την διακόσμηση του ναού λείπουν μερικοί μαρμάρινοι κίονες, πλάκες και επικήδειες επιγραφές, τις οποίες λένε ότι τις αφαίρεσε ένας πρώην ιδιοκτήτης του κτηρίου. Τις πούλησε, και εκτός αυτού έψαχνε, ή κατά άλλους βρήκε έναν θησαυρό.
Γκράχαμ Μπονέτ
Ο Γκράχαμ Μπονέτ (αγγλ. Graham Bonnet, 23 Δεκεμβρίου 1947) είναι Άγγλος τραγουδιστής της ροκ μουσικής, γνωστός για τη συνεργασία του με τα συγκροτήματα των Rainbow, Alcatrazz και των Michael Schenker Group.
Βιογραφία
Ο Μπονέτ γεννήθηκε στο Σκέγκνες του Λίνκολνσαϊρ της Αγγλίας το 1947. Κύρια μουσική του επιρροή ήταν οι Beatles και αμερικάνοι μπλουζ και ροκ εντ ρολ μουσικοί όπως ο Τσακ Μπέρι, ο Buddy Holly, κ.α..
Θεοτόκος εν τω Σίγματι
Ιστορία του ναού
Ο Κωδινός ιστορεί, ότι την εκκλησία αυτή, πρώτα ο Μέγας Κωνσταντίνος έκτισε, και μετά ο Ιουστινιανός ο Μέγας την ανέκτησε. Όπως μας λένε ο Κωδινός, ο Κεδρηνός και ο Συμεών ο Μάγιστρος, την εκκλησία αυτή ανοικοδόμησε εκ βάθρων ο αυτοκράτορας Μακεδόνας αφού είχε καταστραφεί από σεισμό, στον οποίο μάλιστα σκοτώθηκαν όλοι οι εκεί ψάλοντες. Στον σεισμό αυτό μάλιστα παρευρέθη και ο Λέων ο Σοφός ο οποίος εκεί συνεκκλησιάζονταν, και μόνο από ευτυχή σύμπτωση διέφυγε τον θάνατο.
Γκράχαμ Μπονέτ
Βιογραφία
Το 1968 έγινε μέλος του ντουέτου The Marbles μαζί με τον Τρέβορ Γκόρντον. Στα δύο χρόνια ύπαρξης τους, κυκλοφόρησαν δύο επιτυχημένα σινγκλ, το "Only One Woman" (# 5 στην Αγγλία) και "The Walls Fell Down" (# 28). Το 1970 εκδόθηκε ο ομώνυμος δίσκος τους και το συγκρότημα διαλύθηκε λίγο αργότερα, με τον Μπονέτ να δοκιμάζει την τύχη του με την ηθοποιία και τη δημιουργία διαφημιστικών σποτ.
Θεοτόκος εν τω Σίγματι
Κειμήλια του ναού
Στον κήπο του ναού βρίσκεται χριστιανικό νεκροταφείο. Αυτό συνηθιζόταν σε όλες τις χριστιανικές εκκλησίες και μονές της Κωνσταντινούπολης. Οι πτωχοί και μη δυνάμενοι να ενταφιάζονται εντός των ευαγών οίκων, μετακομίζονταν στα προάστια μνήματα, εξ ου και του ιστορικού Θεοφάνους «τα ενάστεια και προάστια μνήματα».
Γκράχαμ Μπονέτ
Βιογραφία
left|thumb|200px|Ο Γκράχαμ Μπονέτ σε συναυλία το 2007 Το 1977, ηχογράφησε το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ με τίτλο "Graham Bonnet", το οποίο έγινε χρυσό στην Αυστραλία και γνώρισε επιτυχία στην Ευρώπη και την Ιαπωνία.
Θεοτόκος εν τω Σίγματι
Πηγές
Θεοτοκος Θεοτοκος Κατηγορία:Βυζαντινοί ναοί
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1993
Τοποθεσία
Ο παρουσιαστής ειδήσεων του BBC Νίκολας Γουίτσελ προκάλεσε αντιδράσεις καθώς προέβη σε σχόλια στον αέρα, προτού ξεκινήσει ο διαγωνισμός, λέγοντας ότι θα διεξαχθεί "σε έναν στάβλο με αγελάδες στην Ιρλανδία." Στη συνέχεια ζήτησε συγνώμη.
Γκράχαμ Μπονέτ
Βιογραφία
Το 1979, ο Ρίτσι Μπλάκμορ του πρότεινε να κάνει οντισιόν για τη θέση του αντικαταστάτη του Ρόνι Τζέιμς Ντίο στο μικρόφωνο των Rainbow. Αφού έπαιξαν το κομμάτι "Mistreated" των Deep Purple, ο Μπονέτ έγινε ο δεύτερος τραγουδιστής του συγκροτήματος. Λίγους μήνες αργότερα, κυκλοφόρησε ο δίσκος "Down to Earth" σκαρφαλώνοντας στο # 6 των βρετανικών τσαρτ, συνοδευόμενος από τις επιτυχίες "Since You've Been Gone" και "All Night Long" που ανέβηκαν στο Top-10. Κατά την περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ, οι Rainbow εμφανίστηκαν σαν πρώτο όνομα στο πρώτο φεστιβάλ "Monsters of Rock" στο Ντόνινγκτον της Αγγλίας.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1993
Δομή ψηφοφορίας
Κάθε χώρα είχε μια κριτική επιτροπή που απένειμε 12, 10, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1 πόντους για τα δέκα κορυφαία τραγούδια τους.
Γκράχαμ Μπονέτ
Βιογραφία
Το 1980, αποχώρησε για να συνεχίσει την προσωπική του καριέρα δίνοντας τη θέση του στον Τζο Λιν Τέρνερ. Το Νοέμβριο του 1981 κυκλοφόρησε το άλμπουμ "Line-Up" με την Top-10 επιτυχία "Night Games". Στο άλμπουμ συμμετείχαν διάσημοι μουσικοί της χαρντ ροκ σκηνής όπως ο κιμπορντίστας Τζον Λορντ, ο ντράμερ Κόζι Πάουελ, οι κιθαρίστες Μίκι Μούντι, Φράνσις Ρόσι και Ρικ Πάρφιτ.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1993
Δομή ψηφοφορίας
Ο διαγωνισμός του 1993 ήταν η τελευταία φορά που οι κριτικές επιτροπές θα έδιναν τις ψήφους τους μέσω τηλεφωνικών γραμμών, με δορυφορικούς συνδέσμους βίντεο να παρουσιάζονται τον επόμενο χρόνο.
Γκράχαμ Μπονέτ
Βιογραφία
Στη συνέχεια, εντάχθηκε στους Michael Schenker Group για το δίσκο "Assault Attack" του 1982, σχηματίζοντας τους Alcatrazz το 1983, μαζί με τον κιθαρίστα Yngwie Malmsteen, τον μπασίστα Γκάρι Σι, τον κιμπορντίστα Τζίμι Γουάλντο και το ντράμερ Τζαν Γιουβένα. Ο δίσκος "No Parole from Rock N' Roll" γνώρισε επιτυχία κυρίως, στην Ιαπωνία. Ακολούθησε το "Disturbing the Peace" με τον Στηβ Βάι στην κιθάρα και το "Dangerous Games" με τον Ντένι Τζόνσον.
Μετά τη διάλυση των Alcatrazz, ο Μπονέτ ΄συνεργάστηκε για μικρά χρονικά διαστήματα με τους Impellitteri, τους Forcefield και τους Blackthorne πριν επιστρέψει στην προσωπική του καριέρα. Το 1997, κυκλοφόρησε το "Underground" γνωρίζοντας επιτυχία στην Ιαπωνία. Ακολούθησε, δύο χρόνια αργότερα, το "The Day I Went Mad" με τη συμμετοχή των Slash, Βίβιαν Κάμπελ, Μπρους Κούλικ, κ.α..
Το 2000, συμμετείχε στην επανένωση του ιαπωνικού συγκροτήματος Anthem, συμμετέχοντας στο δίσκο "Heavy Metal Anthem" και περιοδεύοντας μαζί τους. Το 2001, ηχογράφησε το άλμπουμ "System X" των Impellitteri και περιόδευσε στη Μεγάλη Βρετανία και την Ισπανία με τον Ντον Έρεϊ. Στη συνέχεια. περιόδευσε στην Ευρώπη μαζί με τον Ντάριο Μόλο και το πρότζεκτ Elektric Zoo.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1993
Διευθυντές ορχηστρών
Για κάθε ερμηνεία υπήρχε ένας μαέστρος, ο οποίος διηύθυνε την ορχήστρα.
Αποτελέσματα
Στις χώρες με έντονους χαρακτήρες επετράπη η συμμετοχή στον .
Γκράχαμ Μπονέτ
Βιογραφία
Το 2006, τραγούδησε στο άλμπουμ "Welcome to America" των Taz Taylor Band και περιόδευσε μαζί τους για τα δύο επόμενα χρόνια. Το 2010, συμμετείχε στις δύο εκδόσεις της ροκ όπερα "Lyraka", ενώ ένα χρόνο νωρίτερα είχε σχηματίσει και πάλι τους Alcatrazz με τρεις νέους μουσικούς, αφού οι παλιοί συνάδελφοι του αρνήθηκαν να συμμετάσχουν.
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1993
12 βαθμοί
Ακολουθεί μια περίληψη όλων των 12 πόντων στον τελικό:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1993
Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος
Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος (Αθήνα, 3 Φεβρουαρίου 1979) είναι Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης. Έχει πρωταγωνιστήσει σε πλήθος ελληνικών ταινιών και σειρών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα, στην περιοχή της πλατείας Βικτωρίας. Φοίτησε στην Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης (1996-1998) και ένα χρόνο στην Δραματική Σχολή Θεμέλιο (1998-1999). Έχει υπάρξει 2 φορές υποψήφιος για το Βραβείο Δημήτρης Χορν. Έχει τιμηθεί ως καλύτερος νέος δημιουργός για την ερμηνεία του στην παράσταση "Τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός", ενώ έχει πάρει τρεις φορές το βραβείο καλύτερης ερμηνείας στα βραβεία Κοινού του Αθηνοράματος. Το 2003	πήρε μέρος στη σειρά Μυστικά και λάθη του Alpha και την ίδια χρονιά πρωταγωνίστησε μαζί με το Γιώργο Χωραφά στην ταινία του Τάσου Μπουλμέτη Πολίτικη Κουζίνα￼￼. Τη σεζόν (2004-2005) έπαιξε το ρόλο του "Αρθούρου" στον πρώτο κύκλο της σειράς του Mega Channel Singles. Το 2015 πρωταγωνίστησε στην ταινία του Χριστόφορου Παπακαλιάτη Ένας άλλος κόσμος￼￼. Έχει ερμηνεύσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Καζαντζάκης του Γιάννη Σμαραγδή το 2017, η οποία βραβεύτηκε σε πολλά φεστιβάλ παγκοσμίως. Ο ίδιος πήρε το βραβείο καλύτερης ερμηνείας στο διεθνές φεστιβάλ του Χιούστον Το 2020 έπαιξε στο θέατρο "αμφι-θεατρο" τον ρόλο του Άμλετ στην παράσταση Άμλετ.Στην ιδιωτική τηλεόραση έχει εμφανιστεί στις σειρές 10η εντολή και Κόκκινος Κύκλος και 4 και Επτά Θανάσιμες Πεθερές και S1ngles και Safe sex: Λίλα και Έτερος Εγώ: Χαμένες Ψυχές και Εργαζόμενη γυναίκα: Οικιακή βοηθός και Εσύ αποφασίζεις και Λούφα και παραλλαγή (2006) και Λόγω τιμής, 20 χρόνια μετά και Μυστικά & Λάθη και Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα και Ου Φονεύσεις: Νύφη και Σε είδα...: Πασχαλίτσα και Άγριες Μέλισσες Τη σεζόν 2023 σειρά Ψυχοκόρες του ΑΝΤ1+
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Πρόσωπα από την Αθήνα
Λεοπόλδος Α΄ της Βάδης
Ο Λεοπόλδος (γερμ. Leopold, 29 Αυγούστου 1790 - 24 Απριλίου 1852) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν μέγας δούκας του Μπάντεν (1830 - 1852).
Βιογραφία
Ο Κάρολος Λεοπόλδος Φρειδερίκος ήταν ο τέταρτος γιος του Καρόλου Φρειδερίκου του Μπάντεν και της Λουίζας Καρολίνας, κόρης του Λούντβιχ Χάινριχ Φίλιπ Γκάγιερ, Βαρόνου φον Γκέγιερσμπερκ, αντισυνταγματάρχη.
Το 1801 απεβίωσε ο πρωτότοκος Κάρολος Λουδοβίκος και το 1811 ο πατέρας τους. Τον διαδέχθηκε ο γιος του πρωτότοκου Κάρολος, που δεν είχε άρρενες απογόνους. Το 1817 απεβίωσε ο δευτερότοκος και το επόμενο έτος ο Κάρολος, που τον διαδέχθηκε ο τρίτος αδελφός Λουδοβίκος Α΄, που ήταν άγαμος. Έτσι το 1830 τον διαδέχθηκε ο Λεοπόλδος.
Το 1852 απεβίωσε στην Καρλσρούη και τον διαδέχθηκαν οι δύο μεγαλύτεροι γιοί του, πρώτα ο Λουδοβίκος Β΄ και μετά ο Φρειδερίκος Α΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1819 με τη Σοφία των Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ. κόρη του Γουσταύου Δ΄ Αδόλφου της Σουηδίας, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν
Γιαν Κόσσιερς
thumb|240px|Ευγενής σκηνή Ο Γιαν Κόσσιερς (φλαμανδικά: Jan Cossiers, Αμβέρσα, 15 Ιουλίου 1600 - Αμβέρσα, 4 Ιουλίου 1671) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος και σχεδιαστής. Οι πρώιμοι πίνακες του Κόσσιερς ήταν κατά τα πρότυπα των οπαδών του Καραβάτζο και θεματικά ήταν ρωπογραφίες. Καθώς η σταδιοδρομία του εξελισσόταν, θεματολογικά ζωγράφιζε πίνακες με ιστορικά και θρησκευτικά θέματα, καθώς και προσωπογραφίες. Ο Κόσσιερς ήταν ένας από τους κορυφαίους ζωγράφους της Αμβέρσας μετά τον θάνατο του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς το 1640 και ένας από τους πλέον αρχετυπικούς ζωγράφους της Φλάνδρας του 17ου αιώνα.
Βιογραφία
Ο Γιαν Κόσσιερς ήταν γιος του Αντόον, ζωγράφου υδροχρωμάτων, και της Μαρία φαν Κλέεφ. Βαπτίστηκε στον Καθεδρικό ναό της Αμβέρσας στις 15 Ιουλίου 1600. Έλαβε την πρώτη του εκπαίδευση από τον πατέρα του και στη συνέχεια πήγε στο εργαστήριο του επιφανούς προσωπογράφου Κορνέλις ντε Φος]. Το 1623 ταξίδευσε στο Αιξ-αν-Προβάνς της Γαλλίας, όπου παρέμεινε και σπούδασε υπό τον Ολλανδό ζωγράφο Άμπραχαμ ντε Φρις. Επισκέφθηκε τη Ρώμη, όπου καταγράφεται τον Οκτώβριο του 1624. Εκεί ήταν που μάλλον είδε έργα του Καραβάτζο, ο οποίος είχε σημαντική επιρροή στο έργο του.
Επέστρεψε στο Αιξ-αν-Προβάνς το 1626. Εκεί συνάντησε τον Νικολά-Κλωντ Φαμπρί ντε Πεϊρέσκ (Nicolas-Claude Fabri de Peiresc), διάσημο ουμανιστή και στενό φίλο του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς. Ο Πεϊρέσκ σύστησε τον Κόσσιερς στον Ρούμπενς. Συναντήθηκε, επίσης με άλλους Φλαμανδούς και Ολλανδούς καλλιτέχνες, όπως ο Σίμον ντε Φος και Γιόχαν Χέερλοφ, όπως φαίνεται από το ομαδικό πορτρέτο που δημιούργησε ο ντε Φος, με τίτλο Συνάντηση καπνιστών και ποτών. Το πορτρέτο αυτό πιστεύεται ότι δείχνει τους τρεις φίλους καλλιτέχνες να απολαμβάνουν μαζί ένα ποτό καπνίζοντας κατά τη διαμονή τους στο Αιξ-αν-Προβάνς.
Ο Γιαν Κόσσιερς επέστρεψε στην Αμβέρσα το 1627. Το επόμενο έτος έγινε δεκτός ως "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της πόλης. Είναι πιθανόν για μικρό χρονικό διάστημα να σχετίστηκε με το εργαστήριο του Ρούμπενς. Προφανώς ο Ρούμπενς είχε επιλέξει τον Κόσσιερς να τον συνοδεύσει στη Μαδρίτη το 1628, αλλά οι γονείς του Κόσσιερς αντιτάχθηκαν στην ιδέα αυτή. Το 1630 ο Γιαν νυμφεύτηκε την Γιοάννα Νταρραγκόν στην εκκλησία του Αγίου Ιακώβου της Αμβέρσας. Έγινε "πρύτανις" της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά το 1640. Στις 26 Ιουλίου του ίδιου έτους νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά με την Μαρία φαν ντερ Βίλλινγκεν. Εκλέχτηκε αρκετές φορές ως "σύμβουλος" στην Sodaliteit der getrouwden, μια αδελφότητα για νυμφευμένους άνδρες που δημιουργήθηκε από το Τάγμα των Ιησουιτών. Τη δεκαετία του 1630 ο Κόσσιερς έλαβε μερικές μεγάλες παραγγελίες, χάρη στη μεσολάβηση του Ρούμπενς. Βοήθησε τον Ρούμπενς το 1635 στις διακοσμήσεις για τη "θριαμβευτική είσοδο" του Καδριναλίου - Ινφάντη Φερδινάνδου. Ο Ρούμπενς είχε τη γενική επιστασία του προγράμματος. Επιπλέον, βοήθησε στην παραγγελία του Ρούμπενς για τη διακόσμηση του "Torre de la Parada", κυνηγετικού περιπτέρου του Φιλίππου Β΄ της Ισπανίας κοντά στη Μαδρίτη. Ο Κόσσιερς ζωγράφισε σκηνές από τη μυθολογία σε σχέδια του Ρούμπενς. Άλλοι ζωγράφοι από την Αμβέρσα, όπως οι αδελφοί Κορνέλις ντε Φος και Πάουλ ντε Φος εργάστηκαν επίσης για τη μεγάλη αυτή παραγγελία.
Ο Κόσσιερς είχε την υποστήριξη των κυβερνητών της Νότιας Ολλανδίας, όπως οι Καρδινάλιος - Ινφάντης Φερδινάνδος και ο Αρχιδούκας Λέοπολντ Βίλχελμ της Αυστρίας. Μετά τον θάνατο του Ρούμπενς το 1640 αναγνωρίστηκε ως ένας από τους κορυφαίους ζωγράφους ιστορικών θεμάτων στη Φλάνδρα και έλαβε πολλές παραγγελίες για εικόνες Αγίας Τράπεζας της Αντιμεταρρύθμισης. Ήταν, επίσης, προσωπογράφος της πλούσιας αριστοκρατίας.
Είχε πολλούς μαθητές, όπως οι Γιαν Κάρελ φαν Μπρεμπ, Χρέε Μέλσεν, Γιάκομπ ντε Λανγκε, Κάρελ φαν Σαβόγεν και Φρανσίσκους φαν Φέρμπιστ.
Γενικά
Ο Γιαν Κόσσιερς ήταν πολύ ευέλικτος καλλιτέχνης, ο οποίος ζωγράφιζε ποικιλία θεμάτων, όπως προσωπογραφίες, ρωπογραφίες και έργα με ιστορικά θέματα. Υπάρχει σαφής εξέλιξη στη σταδιοδρομία του, όπως συνέβη και με άλλους καλλιτέχνες από την Αμβέρσα, π.χ. με τους Σίμον ντε Φος και Τέοντοορ Ρομπάουτς.
Ο Κόσσιερς ξεκίνησε ζωγραφίζοντας ρωπογραφίες με ύφος του Καραβάτζο. Αργότερα ενεπλάκη στην εκτέλεση θρησκευτικών και μυθολογικών συνθέσεων, που αποτελούσαν τμήματα μεγάλων παραγγελιών στο εργαστήριο του Ρούμπενς κατά τη δεκαετία του 1630. Μετά τον θάνατο του Ρούμπενς έγινε ένας από τους κορυφαίους ζωγράφους εικόνων για Αγία Τράπεζα στη Φλάνδρα.
Ρωπογραφίες σε ύφος Καραβάτζο
Τα πρώτα έργα του Κόσσιερς ήταν απεικονίσεις καθημερινότητας, όπως η παραβολή του ασώτου σε μια ταβέρνα, χαρούμενες συντροφιές, καπνιστές, πότες, χαρτοπαίκτες, παίκτες ταβλιού, μάντεις κτλ. Μερικές από αυτές τις συνθέσεις επανήλθαν στο δημοφιλές, τότε, στην τέχνη της ρωπογραφίας στη Φλάνδρα, των πέντε αισθήσεων. Οι πρώτες αυτές συνθέσεις του χρησιμοποιούν την τεχνική του κιαροσκούρο του Καραβάτζο, με δραματικούς φωτισμούς από μια μόνον πηγή φωτός, ώστε να επιτυγχάνονται τόσο η αίσθηση της δραματικότητας όσο και το βάθος. Παράδειγμα έργου του αυτής της περιόδου είναι ο πίνακας Η μάντις (Μουσείο Καλών Τεχνών, Βαλανσιέν), στον οποίο απεικονίζεται ένας άνδρας με πολύ κομψή φορεσιά να ακούει την τύχη του από μια γυναίκα αθίγγανο. Ο άνδρας δεν αντιλαμβάνεται ότι η τσέπη του αδειάζει από νεαρό άνδρα. Το φως προσπίπτει στον άνδρα, δημιουργώντας το δραματικό αποτέλεσμα. Ο Κόσσιερς δημιούργησε πολλές παραλλαγές με το ίδιο θέμα.
Ένα άλλο θέμα, το οποίο αναπαρήγαγε πολλές φορές ο Κόσσιερς είναι αυτό του ασώτου υιού. Μια παραλλαγή του θέματος έγινε αντικείμενο πλειστηριασμού από τον οίκο "Sotheby's" στις 3 Δεκεμβρίου 2014 στη Νέα Υόρκη. Παρουσιάζει τον άσωτο υιό που γλεντά και πίνει σε μια ταβέρνα, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι του αδειάζουν την τσέπη. Στο παρασκήνιο, ο υιός εκδιώκεται από το πανδοχείο, έχοντας κατασπαταλήσει την κληρονομιά του.
Ιστορικά θέματα
Κατά τη δεκαετία του 1630 ο Κόσσιερς συνδέθηκε με τον Ρούμπενς και άρχισε να ζωγραφίζει έργα με ιστορικά θέματα. Παραδείγματα τέτοιων έργων είναι οι μυθολογικές σκηνές που ζωγράφισε σε σχέδια του Ρούμπενς για τον "Torre de la Parada" όπως Ο Προμηθέας φέρνει τη φωτιά, ο Νάρκισσος και Ο Δίας με τον Λυκάονα (Μουσείο Πράδο). Κατά την περίοδο αυτή το έργο του υφίσταται την μνημειακή επίδραση καθώς και την υιοθέτηση της παλέτας του Ρούμπενς, τον οποίο βοήθησε σε πολλές μεγάλες παραγγελίες του. Μετά τον θάνατο του Ρούμπενς ήταν σε θέση να καλύψει το κενό που άφησε το τεράστιο εργαστήριο του θανόντος και δημιούργησε πολλές εικόνες για Αγία Τράπεζα για λογαριασμό ναών της Αντιμεταρρυθμιστικής Καθολικής Φλάνδρας, αλλά και για την ελεύθερη αγορά.
Τα έργα του των δεκαετιών 1630 και 1640 ήταν ιδιαίτερα πολύχρωμα, κάτι που μπορεί ν' αποδοθεί στην επιρροή του Ρούμπενς. Στα όψιμα έργα του η παλέτα του γίνεται πιο απαλή και οι πινελιές του είναι πιο ελεύθερες. Οι συνθέσεις της τελευταίας του περιόδου δίνουν έμφαση στο πάθος των μορφών μέσω των υπερβολικών εκφράσεων και των ζωντανών χειρονομιών τους. Παράδειγμα αποτελεί Η μαστίγωση του Χριστού (Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών Αμβέρσας). Μεταξύ των τελευταίων του έργων είναι επίσης ο μεγάλος πίνακας με το Πάθος του Χριστού (1655–6 στην εκκλησία "Beguines" του Μέχελεν.
Ο Κόσσιερς δεν εγκατέλειψε ολοσχερώς τις ρωπογραφίες κατά την τελευταία περίοδο της σταδιοδρομίας του, όπως μαρτυρείται από τον πίνακα Χαρούμενη συντροφιά (Σε πλειστηριασμό από τον οίκο "Sotheby's" στις 9 Ιουλίου 2011, Νέα Υόρκη), πίνακας που έχει ελευθερία στις πινελιές του και την πιο απαλή παλέτα του καλλιτέχνη κατά την τελευταία περίοδο της σταδιοδρομίας του.
Προσωπογραφίες
Ο Κόσσιερς εκπαιδεύτηκε από κκορυφαίους προσωπογράφους, όπως οι Κορνέλις ντε Φος και Άμπραχαμ ντε Φρις. Είχε,, συνεπώς, αποκτήσει τις απαραίτητες δεξιότητες για να αντεπεξέλθει στη ζήτηση της ευκατάστατης αριστοκρατίας για ατομικά και ομαδικά πορτρέτα.
Τα πορτρέτα του χαρακτηρίζονται από τις ευαίσθητες ομοιότητες, την ψυχολογική ενσυναίσθηση και την περιστασιακή κομψότητα. Στο πορτρέτο ενός κυρίου (δημοπρατήθηκε από τον οίκο "Christie's" στις 19 Απριλίου 2007 στη Νέα Υόρκη), ο Κόσσιερς μπόρεσε να αποτυπώσει την αυτοπεποίθηση και την αξιοπρέπεια του μοντέλου του χάρη σε λεπτομέρειες όπως η θέση του αριστερού του χεριού, που αναπαύεται με ασφάλεια στη μέση του.
Ο Κόσσιερς άρχισε να συμμετέχει στον κύκλο του διάσημου Φλαμανδού ζωγράφου Άντριεν Μπράουβερ, ο οποίος ήταν γνωστός, μεταξύ άλλων για τα tronie (δηλ. σπουδές σε κεφαλές ή πρόσωπα που διερευνούν παραλλαγές εκφράσεων. Ο Μπράουβερ ζωγράφισε μια σκηνή, την επιλεγόμενη Οι καπνιστές, στην οποία περιέλαβε πορτρέτα του Κόσσιερς και των ζωγράφων Γιαν Λίφενς, Γιόος φαν Κρέσμπεϊκ, Γιαν Ντάβιντ ντε Χέιμ και του ίδιου του Μπράουβερ (περ.1636, Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη). Ο Κόσσιερς είναι η δεύτερη μορφή από δεξιά και παρουσιάζεται να έχει καπνό στο στόμα του, σαν να τον γεύεται πριν τον εκπνεύσει. Αυτός ο τύπος ομαδικού πορτρέτου αναπαράχθηκε ως μια από τις πέντε αισθήσεις (ο συγκεκριμένος πίνακας αφορά στη γεύση). Ο Κόσσιερς ζωγράφισε, επίσης, μερικά πορτρέται, που μπορούν να θεωρηθούν tronies. Παραδείγματα αποτελούν τα πορτρέτα Άνδρας κοιτάζει την άδεια κούπα του (πωλήθηκε από τον οίκο "Hampel" του Μονάχου στις 25 Μαρτίου 2011) και Πορτρέτο άνδρα που λέγεται ότι είναι ο Άντριεν Μπράουβερ (πωλήθηκε από τον οίκο "Bonhams" στο Λονδίνο στις 5 Ιουλίου 2006), που πιθανόν είναι πορτρέτα του Μπράουβερ αλλά και αναπαραστάσεις της αίσθησης της γεύσης. Οι πίνακες πιστεύεται ότι αποτελούν τμήματα μιας σειράς επί των πέντε αισθήσεων .