cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νέα Ακουιτανία
Ιστορία
Τον 9ο αιώνα οι τοπικοί άρχοντες διαχωρίστηκαν από το Φραγκικό στέμμα, και έτσι γεννήθηκε σταδιακά το δουκάτο της Ακουιτανίας με μεγάλη αυτονομία των δουκών από την κεντρική εξουσία. Το 1137, το δουκάτο περιήλθε στην κόρη του τελευταίου δούκα, την Ελεονώρα της Ακουιτανίας, η οποία παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο Ζ' και σε δεύτερο, τον βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκο Β'. Από τον δεύτερο γάμο της Ελεονώρας η περιοχή της Ακουιτανίας περιήλθε στην κατοχή των βασιλέων της Αγγλίας της δυναστείας των Πλανταγενετών. Αργότερα, η επιδίωξη της Γαλλίας ν΄ απομακρύνει τους Άγγλους από την περιοχή, ήταν μία από τις αιτίες που οδήγησαν στον Εκατονταετή Πόλεμο (1337 - 1453), κατά τη διάρκεια του οποίου η περιοχή, και όχι μόνο, αποτέλεσε το μήλο της έριδος ανάμεσα στις δύο χώρες. Η ανακατάληψη της Ακουιτανίας, όπως και της Γασκώνης, από τους Γάλλους έγινε το 1453. Από τότε και μέχρι σήμερα, η περιοχή ενσωματώθηκε με το βασίλειο της Γαλλίας.
Ιστορική κληρονομιά
μικρογραφία|Μεσαιωνικό κάστρο στο νομό [[Λοτ-ε-Γκαρόν|εναλλ.=]] Η περιοχή είναι πλούσια, με πολιτιστική κληρονομιά που εκτείνεται σε χιλιάδες χρόνια, από τις πρώτες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις του προϊστορικού ανθρώπου, με αποκορύφωμα το σπήλαιο Λασκώ στην κοιλάδα του ποταμού Βεζέρ, στο νομό Δορδόνη. Γύρω από την περιοχή του χωριού Λεζ Εϊζί ντε Ταγιάκ υπάρχει μια σειρά από προϊστορικές «κατοικίες», κυρίως σπήλαια, τα οποία περιλαμβάνουν ορισμένα από τα πλέον σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα της Μέσης και Ανώτερης Παλαιολιθικής περιόδου.
Η ρωμαϊκή κατάκτηση άφησε επίσης ίχνη στην περιοχή, ειδικά στην πόλη Σαιντ, παλιά πρωτεύουσα της γαλατικής φυλής των Σαντώνων και σημαντική πόλη κατά τη ρωμαϊκή εποχή, με την αψίδα του Γερμανικού, την αρένα, τις θέρμες και το υδραγωγείο της πόλης. Πολλά ερείπια ρωμαϊκών μνημείων βρίσκονται διάσπαρτα στην ύπαιθρο και στις πόλεις, όπως το ρωμαϊκό αμφιθέατρο στο Μπορντώ.
Στην περιοχή της Νέας Ακουιτανίας υπάρχουν επίσης πολλά μεσαιωνικά και αναγεννησιακά κάστρα και πύργοι. Η ανάγκη να προστατευθούν από επιθέσεις, και αργότερα να απολαύσουν άνετο περιβάλλον, εξηγεί τον μεγάλο αριθμό τους σε όλη την περιοχή.
Άλλο χαρακτηριστικό της περιοχής είναι τα μεσαιωνικά χωριά. Δημιουργήθηκαν μεταξύ του 13ου και 14ου αιώνα, οπότε και είχαν ονομαστεί «νέες-πόλεις», και χτίστηκαν σύμφωνα με συγκεκριμένους πολεοδομικούς κανόνες. Βρίσκονται στο νότιο τμήμα της περιοχής, από το νομό Σαράντ-Μαριτίμ έως τα Ατλαντικά Πυρηναία. Κάποια έχουν παραμείνει πολύ μικρά χωριά, όπως το Μπωμόν-ντυ-Περιγκόρ, το Λαλίντ, το Σαιντ-Φουά-λα-Γκραντ ή το Λαμπαστίντ-ντ'Αρμανιάκ. Άλλα έχουν εξελιχθεί στην πορεία του χρόνου και έγιναν πραγματικές πόλεις, όπως οι κοινότητες Λιμπούρν και Βιλνέβ-συρ-Λοτ.
Κάλχας
Στην ελληνική μυθολογία ο Κάλχας (γεν. τοῠ Κάλχαντος), ήταν μάντης, προφήτης από τις Μυκήνες ή και από τα Μέγαρα, που ανήκε στο γένος των Αμυθαονιδών. Ο Κάλχας ήταν ο κορυφαίος της εποχής του στην ερμηνεία των οιωνών. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ήταν ότι γνώριζε εξίσου καλά τα πράγματα του παρελθόντος, του παρόντος, και του μέλλοντος.
Η προφητική του αυτή δύναμη ήταν δώρο από τον Απόλλωνα, του οποίου ήταν απόγονος ως γιος του Θέστορα, κατοίκου των Μεγάρων, (εξ ου αποκαλείτο και Κάλχας ο Θεστορίδης).
Ετυμολογία
Το όνομα Κάλχας είναι ελληνικής προέλευσης, οι πιο πιθανές ελληνικές ετυμολογίες θα μπορούσαν να είναι από την  κάλχη (πορφυρή βαφή), δηλαδή "ο πορφυρός, ο πένθιμος", είτε από μια μετάθεση του 'χ' με το 'κ' στο Χάλκας -> Κάλχας, δηλαδή "ο χάλκινος άνδρας".
Μυθολογία
Ο Κάλχας είναι γνωστός ως ο βασικός μάντης της εκστρατείας των Αχαιών στην Τροία και τον Τρωικό Πόλεμο. Τα κυριότερα θέματα της προπαρασκευής και της διεξαγωγής του πολέμου συνδέονται με προφητείες του Κάλχα. Χαρακτηριστικά αναφέρονται:
Μετά την άλωση της Τροίας ο Κάλχας είπε στους αρχηγούς των Ελλήνων ότι τους περίμεναν περιπέτειες, τόσο στη θάλασσα όσο και στον τόπο της επιστροφής του καθένα. Η αιτία ήταν ότι η θεά Αθηνά ήταν οργισμένη με την αχαριστία όλων, καθώς αδίκησαν τον Αίαντα τον Τελαμώνιο, τον προστατευόμενο ήρωά της. Για τον λόγο αυτό ο Κάλχας δεν θέλησε να αναχωρήσει με κάποιον από αυτούς, αλλά με τη συντροφιά μόνο ενός άλλου μάντη, του Αμφιλόχου (γιου του Αμφιάραου), και τριών άλλων ηρώων: του Λεοντέα, του Ποδαλείριου και του Πολυποίτη.
Παρόλα αυτά, το πλοίο τους εξόκειλε από την τρικυμία στις ακτές της Κολοφώνας. Σύμφωνα με μία παράδοση, ο Κάλχας και οι σύντροφοί του πήγαν με τα πόδια ως την πόλη αυτή. Εκεί ο Κάλχας συνάντησε τον Μόψο, γνωστό μάντη. Κοντά στο σπίτι του Μόψου υπήρχε μια συκιά. Ο Κάλχας ρώτησε τον Μόψο πόσα σύκα κάνει και ο Μόψος απάντησε: «Δέκα χιλιάδες και ένα καλάθι και ένα ακόμα σύκο». Επαληθεύθηκε ότι ο Μόψος είχε δίκιο. Τότε ο Μόψος ρώτησε τον Κάλχα: «Η γουρούνα που βλέπεις εδώ πόσα γουρουνάκια έχει στην κοιλιά της και πότε θα τα γεννήσει;» Ο Κάλχας απάντησε «8». Ο Μόψος τον πληροφόρησε τότε ότι έκανε λάθος: τα μικρά ήταν εννέα, όλα αρσενικά, και η γουρούνα θα τα γεννούσε στις 6 η ώρα της επόμενης ημέρας. Και πάλι ο Μόψος αποδείχθηκε σωστός. Τότε ο Κάλχας λυπήθηκε τόσο πολύ που ηττήθηκε σε αυτό τον ανεπίσημο διαγωνισμό, ώστε πέθανε από τη λύπη του ή αυτοκτόνησε. Ενταφιάσθηκε στο Νότιον της Κολοφώνας. Ο Κόνωνας διηγείται μία άλλη εκδοχή για τον αγώνα Μόψου-Κάλχα: Ο βασιλιάς της Λυκίας ετοίμαζε μια εκστρατεία. Ο Μόψος του είπε να μη διανοηθεί να την επιχειρήσει. Ο Κάλχας του είπε ότι θα νικούσε. Τελικά ο βασιλιάς ηττήθηκε και ο Κάλχας ύστερα από αυτό πέθανε ή αυτοκτόνησε.
Για τον θάνατο του Κάλχαντα υπάρχει και ο εξής μύθος: Ο Κάλχας είχε φυτέψει ένα αμπέλι στο ιερό άλσος του Απόλλωνα, σε δάσος του Γρυνίου, στη Μυσία. Κάποιος ντόπιος προφήτης του είπε πως δεν θα προλάβαινε να πιει το κρασί του αμπελιού του. Ο Κάλχας τον ειρωνεύτηκε. Το αμπέλι πρόκοψε, έδωσε σταφύλια και κρασί. Τη μέρα που θα δοκίμαζαν το νέο κρασί, ο Κάλχας είχε προσκαλέσει όλους τους γείτονες. Την ώρα που σήκωνε το κύπελλό του για να πιει το κρασί, ο ντόπιος προφήτης του υπενθύμισε ότι δεν θα δοκίμαζε τελικά το κρασί του. Ο Κάλχας άρχισε να γελάει τόσο δυνατά, ώστε σε λίγο έσκασε (από τα γέλια), χωρίς να έχει ακόμα αγγίξει με τα χείλη του το ποτήρι.
Ο Κάλχας εμφανίζεται και στους μύθους της νότιας Ιταλίας. Στη Σύρι, στον Κόλπο του Τάραντα, έδειχναν τον «τάφο» του. Στις ακτές της Αδριατικής, στο όρος Γάργανο, έδειχναν επίσης ένα ιερό του Κάλχαντα, όπου πήγαιναν να κοιμηθούν όσοι ήθελαν να ονειρευθούν το μέλλον.
Πηγές
Κατηγορία:Μάντεις, ονειροκρίτες και οιωνοσκόποι της ελληνικής μυθολογίας
Αντίπαπας Κάλλιστος Γ΄
Ο αντίπαπας Κάλλιστος Γ΄ (πέθανε πριν τις 19 Οκτωβρίου 1183 ) ήταν αντίπαπας από τον Σεπτέμβριο του 1168 έως τις 29 Αυγούστου 1178.
Το κατά κόσμον όνομά του ήταν Τζιοβάννι ντι Σρούμι, και ήταν ηγούμενος στην ομώνυμη μονή. Υπήρξε ένας από τους πρώτους και ισχυρότερους υποστηρικτές του Φρειδερίκου Βαρβαρόσσα, και επίσης υποστήριξε τον αντίπαπα Βίκτωρα Δ΄, που τον έκανε καρδινάλιο-επίσκοπο του Αλμπάνο.
Ορίσθηκε διάδοχος του αντίπαπα Πασχάλη Γ΄ από έναν μικρό αριθμό σχισματικών καρδιναλίων. Χρησιμοποιήθηκε από τον Φρειδερίκο προκειμένου ν' ασκηθεί πίεση στον πάπα Αλέξανδρο Γ΄, και είχε περιορισμένη μόνο υποστήριξη. Διέμενε στο Βιτέρμπο.
Μετά την ήττα στο Λενιάνο, ο Φρειδερίκος απέσυρε την υποστήριξή του από τον Κάλλιστο, στην Ειρήνη της Βενετίας του 1177. Ο Κάλλιστος τελικά δέχθηκε την κατάσταση, υποτασσόμενος στον Αλέξανδρο τον Αύγουστο του 1178. Μετά από αυτό ονομάστηκε προϊστάμενος κληρικός του Μπενεβέντο, όπου πέθανε μερικά χρόνια μετά.
Υπάρχει επίσης ένας πάπας με αυτό το όνομα, ο Κάλλιστος Γ'.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Αντίπαπες Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα Κατηγορία:Ιταλοί Επίσκοποι
Άννα Πάκουιν
Η Άννα Πάκουιν (Anna Helene Paquin, 24 Ιουλίου 1982) είναι Καναδο/Νεοζηλανδή ηθοποιός. Έγινε γνωστή με τη συμμετοχή της στην ταινία Μαθήματα Πιάνου (The Piano, 1993), για την οποία και κατέκτησε στην πολύ μικρή ηλικία των 11 ετών το Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου και έγινε η 2η νεότερη ηθοποιός που έλαβε τη συγκεκριμένη διάκριση στην ιστορία του θεσμού. Από το 2008 πρωταγωνιστεί στην επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά του ΗΒΟ True Blood, στο ρόλο της Σούκι Στάκχαουζ. Η σειρά ολοκλήρωσε το Σεπτέμβριο του 2010 τον 3ο κύκλο της. Για την ερμηνεία της βραβεύτηκε το 2008 με Χρυσή Σφαίρα α' γυναικείου ρόλου σε δραματική σειρά, ενώ ήταν υποψήφια στην ίδια κατηγορία και το 2009. Ανάμεσα σε άλλες ταινίες ξεχωρίζει η συμμετοχή της στην σειρά ταινιών X-Men στο ρόλο της Ρογκ. Την περίοδο 2001-2002 κέρδισε το Theatre World Award για την συμμετοχή της το 2001 στο ανέβασμα του "The Glory of Living" στο θέατρο MCC Theater της Νέας Υόρκης.
Τον Απρίλιο 2011 έκανε μια κάμεο εμφάνιση στην ταινία τρόμου Scream 4.
Πρώτα χρόνια
Η Πάκουιν γεννήθηκε στο Γουίνιπεγκ της Μανιτόμπα στον Καναδά από τους Μέρι και Μπράιαν Πάκουιν. Είναι η μικρότερη των τριών παιδιών της οικογένειας. Ο μεγάλος της αδερφός, Μπράιαν, είναι σκηνοθέτης και γεννήθηκε το 1977 ενώ η αδερφή της, Κάτια, το 1980. Όταν ήταν τεσσάρων ετών μετακόμισαν στη Νέα Ζηλανδία. Το 1995 οι γονείς της χώρισαν και μετακόμισε μαζί με τη μητέρα της στο Λος Άντζελες.
Πρώτα βήματα
Το 1991 στη Νέα Ζηλανδία, η Πάκουιν έγινε ηθοποιός από τύχη. Η σκηνοθέτης Τζέιν Κάμπιον έψαχνε ένα νέο κορίτσι να υποδυθεί ένα πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Μαθήματα Πιάνου (The Piano), τα γυρίσματα της οποίας θα πραγματοποιούνταν στη Νέα Ζηλανδία. Μέσω μιας αγγελίας σε τοπική εφημερίδα έγινε ανοιχτή ακρόαση. Η αδερφή της Πάκουιν, διάβασε την αγγελία και μαζί με μια φίλη της έκαναν δοκιμαστικό. Η Πάκουιν πήγε μαζί τους. Όταν συναντήθηκε με την Κάμπιον, η σκηνοθέτης εντυπωσιάστηκε με την 9χρονη Πάκουιν και της έδωσε το ρόλο ανάμεσα σε 5.000 υποψήφιες. Η ταινία κυκλοφόρησε το 1993 και επαινέθηκε από τους κριτικούς και κέρδισε αρκετά βραβεία σε διάφορα κινηματογραφικά φεστιβάλ. Το κινηματογραφικό ντεμπούτο της Πάκουιν, της χάρισε το Όσκαρ β' γυναικείου ρόλου και έγινε η 2η νεότερη ηθοποιός που έλαβε τη συγκεκριμένη διάκριση στην ιστορία των βραβείων.
Το 1996, εμφανίστηκε σε δύο ταινίες. Υποδύθηκε τη Τζέιν Έιρ σε μικρή ηλικία στην ομώνυμη ταινία και πρωταγωνίστησε στο φιλμ Τα Φτερουγίσματα (Fly Away). Ως έφηβη, εμφανίστηκε σε αρκετές ταινίες όπως A Walk on the Moon (1999), Το Κορίτσι των Ονείρων σας (She's All That, 1999) και Σχεδόν Διάσημοι (Almost Famous, 2000).
X-Men και True Blood
Η Πάκουιν έγινε παγκοσμίως γνωστή με το ρόλο της Ρογκ στη σειρά ταινιών σειρά ταινιών X-Men, βασισμένη στο ομώνυμο κόμικ.
Το 2008, υποδύθηκε τη Σούκι Στακχάουζ στην τηλεοπτική σειρά True Blood που προβάλλεται από το κανάλι HBO. Η σειρά βασίζεται στη σειρά βιβλίων "The Southern Vampire Mysteries" της Σαρλίν Χάρις. Για την ερμηνεία της, κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα α' γυναικείου ρόλου σε δραματική σειρά και ήταν υποψήφια στην ίδια κατηγορία και την επόμενη χρονιά. Ο δεύτερος κύκλος της σειράς έκανε πρεμιέρα τον Ιούνιο του 2009, ο τρίτος τον Ιούνιο του 2010, ο τέταρτος τον Ιούνιο του 2011, ο πέμπτος τον Ιούνιο του 2012, ο έκτος τον Ιούνιο του 2013 και ο έβδομος και τελευταίος κύκλος τον Ιούνιο του 2014.
Άλλα πρότζεκτ
Το 2009, υποδύθηκε την Ιρίνα Σέντλερ, μια Πολωνέζα γυναίκα, ηρωίδα του Ολοκαυτώματος στην τηλεταινία The Courageous Heart of Irena Sendler. Για την ερμηνεία της έλαβε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα α' γυναικείου ρόλου σε τηλεταινία. Το 2010 πρωταγωνίστησε μαζί με τους Τζος Ντουχάμελ και Κέιτι Χολμς στην αισθηματική κομεντί The Romantics
Το 2010 παντρεύτηκε τον Stephen Moyer συμπρωταγωνιστή της στο ΤRUE BLOOD και έκαναν δίδυμα. Το 2011 έκανε μια εμφάνιση στο Scream 4.
Αλκίμαχος (γιος του Αλκίμαχου της Απολλωνίας)
Βιογραφία
Ήταν γιος του Αλκιμάχου, που είχε ιδιοκτησίες στην Απολλωνία της Χαλκιδικής και μίας Ελληνίδας. Αδελφός του ήταν ο Φίλιππος. Ήταν συνονόματος με τον πατέρα του.
Ο Αλκίμαχος της Απολλωνίας υπηρέτησε ως αξιωματούχος. Ήταν διπλωμάτης: εστάλη ως πρόξενος στην Αθήνα από τον Φίλιππο Β΄ (βασ. 359-336) και ήταν διοικητής στρατού: ο Αλέξανδρος Γ΄ (βασ. 336-323) τον έστειλε να ελευθερώσει την Ιωνία και την Αιολίδα.
Ο Αλκίμαχος ο νεότερος φαίνεται να γεννήθηκε και να μεγάλωσε στην Απολλωνία και είναι γνωστός από επιγραφές. Από μία στήλη του 319 αναφέρει τιμές, που του αποδόθηκαν από την πολιτεία, όμοιες με εκείνες του πατέρα του. Μάλλον αυτό έγινε λόγω παραχώρησης από μέρους του ιδιοκτησιών στην πολιτεία.
Οικογένεια
Γιος του ήταν ο:
Γιάννης Γκούμας
Σε συλλογικό επίπεδο
Γεννημένος στον Αμπελώνα Λάρισας, ξεκίνησε το ποδόσφαιρο σε νεαρή ηλικία από την ομάδα της γενέτειρας του, τον Αμπελωνιακό και ξεχώρισε ιδιαιτέρως για τις επιδόσεις του στην επιθετική γραμμή της ομάδας. Οι πολύ καλές εμφανίσεις του προσέλκυσαν τον Παναθηναϊκό, από τον οποίο και αποκτήθηκε το καλοκαίρι του 1992. Αρχικά αγωνίστηκε στις ομάδες εφήβων και ερασιτεχνών των πρασίνων και στις 15 Απριλίου 1995 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του σαν επαγγελματίας κόντρα στον Λεβαδειακό.
Στον Παναθηναϊκό καθιερώθηκε στη θέση του κεντρικού αμυντικού, από τον προπονητή Βασίλη Δανιήλ. Ωστόσο συχνά έδινε λύσεις και στο σκοράρισμα, λόγω της προηγούμενης εμπειρίας του ως επιθετικός. Στον Παναθηναϊκό συνολικά σκόραρε 38 φορές.
Τα κύρια χαρακτηριστικά του ως ποδοσφαιριστής ήταν το γεμάτο φιλότιμο παιχνίδι του, η μαχητικότητά του, η συχνή επαφή του με τα αντίπαλα δίχτυα, αλλά και το γεγονός ότι σε όλη του την επαγγελματική καριέρα, παρέμεινε στον Παναθηναϊκό. Το καλοκαίρι του 2009 λύθηκε το συμβόλαιό του με τον Παναθηναϊκό, καθώς δεν συμπεριλαμβανόταν στο σχεδιασμό του προπονητή Χενκ Τεν Κάτε. Από τη λύση του συμβολαίου του εισέπραξε 250.000 ευρώ, ως αποζημίωση.
Ζαν Κουζέν ο Νεότερος
Ο Ζαν Κουζέν (γαλλικά: Jean Cousin le Jeune) (περίπου 1522–1595) ήταν Γάλλος ζωγράφος κατά την εποχή της Γαλλικής Αναγέννησης. Διακρίθηκε για τους πίνακες ζωγραφικής, τα χαρακτικά, τις υαλογραφίες και τις εικονογραφήσεις βιβλίων, όπως και ο πατέρας του Ζαν Κουζέν.
Γιάννης Γκούμας
Στις εθνικές ομάδες
Το ντεμπούτο του με την Ελλάδα πραγματοποιήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 1999 στον φιλικό αγώνα εναντίον της Φινλανδίας (2-1), που διεξήχθη στην Κύπρο.
Ζαν Κουζέν ο Νεότερος
Είναι γνωστός ως Ζαν Κουζέν ο Νεότερος για να διακρίνεται από τον πατέρα του.
Γιάννης Γκούμας
Στις εθνικές ομάδες
Σημαντικότερη στιγμή του με την Ελλάδα ήταν η συμμετοχή του στην αποστολή της ομάδας για την τελική φάση της διοργάνωσης του Euro 2004, όπου αναδείχθηκε πρωταθλητής Ευρώπης. Ήταν στην αποστολή της Ελλάδας και στο Euro 2008.
Ζαν Κουζέν ο Νεότερος
Βιογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|262x262εσ|Η Δευτέρα Παρουσία, [[Μουσείο του Λούβρου|Λούβρο]] Ο Ζαν Κουζέν γεννήθηκε στη Σανς της Γαλλίας γύρω στο 1522 και ήταν γιος του διάσημου ζωγράφου και γλύπτη Ζαν Κουζέν (περ. 1490 – περ. 1560). Ακολούθησε τον πατέρα του στο Παρίσι και φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Εκπαιδεύτηκε στο εργαστήριο του πατέρα του, το οποίο και ανέλαβε μετά το θάνατό του. Κατά διαστήματα απομακρύνθηκε από το Παρίσι και εργάστηκε σε άλλες πόλεις. Το 1563 ταξίδεψε στη Σανς και συμμετείχε στις προετοιμασίες εισόδου στην πόλη του Καρόλου Θ'. Την ίδια περίοδο δημιούργησε μια σειρά πορτρέτων προσώπων της οικογενείας του. Από το 1565 έως το 1572 εργάστηκε με τον πατέρα του για το επιτάφιο μνημείο του ναυάρχου Σαμπό, όπου πραγματοποίησε τη διακοσμητική παρυφή. Η τεχνοτροπία του είναι κοινή με του πατέρα του, και έτσι οι δημιουργίες τους είναι δύσκολο να διακριθούν ακόμη και από τους ειδικούς, καθώς είναι αχρονολόγητες.
Γιάννης Γκούμας
Στις εθνικές ομάδες
Με τη γαλανόλευκη φανέλα αγωνίστηκε επί μία δεκαετία (1999-2008) έχοντας συνολικά 45 συμμετοχές.
Ζαν Κουζέν ο Νεότερος
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1560, ο πατέρας του δημοσίευσε το έργο του Πραγματεία περί προοπτικής, στο οποίο σημείωσε ότι ο γιος του σύντομα θα δημοσίευε ένα επόμενο με τίτλο, Βιβλίο για τη ζωγραφική προσωπογραφιών. Αυτό τυπώθηκε για πρώτη φορά το 1571 και ξανά το 1589, δεν φαίνεται όμως να υπάρχουν αντίγραφα. Η πιο πιθανή πρώτη εκτύπωση του έργου ήταν το 1595 στο Παρίσι, λίγο μετά το θάνατο του καλλιτέχνη. Το βιβλίο είναι ένα από τα πιο διάσημα στο θέμα της καλλιτεχνικής ανατομίας και τυπώθηκε επανειλημμένα στα τέλη του 17ου αιώνα.
Γιάννης Γκούμας
Προπονητική καριέρα
Τον Μάιο του 2012 ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα αναλαμβάνοντας την τεχνική ηγεσία της Γλυφάδας. Τον Σεπτέμβριο του 2013 ανέλαβε πρώτος προπονητής στην Πεύκη. Τον Οκτώβριο του 2013 συμφώνησε να συνεχίσει ως βοηθός προπονητή στη Skoda Ξάνθη, θέση από την οποία αποχώρησε τον Ιούνιο του 2014.
Ζαν Κουζέν ο Νεότερος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Γιάννης Γκούμας
Προπονητική καριέρα
Τον Δεκέμβριο του 2014 ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της εθνικής Νέων (Κ-19).
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2005 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ο. Πεύκης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ελλάδας ανδρών U19 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου
Αμυθαονίδες
Στην ελληνική μυθολογία οι Αμυθαονίδες ήταν το γένος που καταγόταν από τον Αμυθάονα και τους γιους του, Μελάμποδα και Βίαντα, που κατέφυγαν στην αργολική πεδιάδα και ίδρυσαν κατά μία εκδοχή τα βασίλεια του Άργους και των Μυκηνών.
Οι Αμυθαονίδες γνώριζαν τη μαντική τέχνη και θαυμάζονταν για την ευφυία τους. Απόγονός τους ήταν και ο γνωστός από τον Τρωικό Πόλεμο μάντης Κάλχας. Ο Ησίοδος (225) γράφει ότι ξεκίνησαν από την Πισάτιδα χώρα και την Τριφυλλία, και έφθασαν στο Άργος, όπου ήρθαν σε επιμιξία με τους απογόνους του Δαναού. Τα δύο βασίλεια που ίδρυσαν είχαν κοινό ιερό το Ηραίον στον μεταξύ τους δρόμο, στο εσωτερικό του οποίου είχαν τοποθετήσει τα ξόανα του Πολυκλείτου.
Με την πάροδο του χρόνου, οι Αμυθαονίδες άρχισαν ανταγωνισμό με τους απογόνους του Περσέως (Περσείδες), ο οποίος εξελίχθηκε λίγο μετά σε πόλεμο, που είχε ως αποτέλεσμα την ήττα των δεύτερων. Από τους Αμυθαονίδες του Άργους είναι γνωστότερος ο Αμφιάραος, απόγονος του Μελάμποδα, ενώ στη Σικυώνα περίφημος ήταν ο Άδραστος, απόγονος του Βίαντα.
Πηγές
Αμυθαονι
Σνίτσελ
Σνίτσελ (γερμ. Schnitzel) αποκαλείται παραδοσιακό φαγητό της αυστριακής και γερμανικής κουζίνας, διαδεδομένο και δημοφιλές διεθνώς. Γίνεται από κομμάτια κρέατος που, αφού χτυπηθούν με ειδικό ξύλινο σφυρί, πανάρονται και τηγανίζονται σε λάδι. Το κρέας προέρχεται συνήθως από μοσχάρι, χοιρινό, κοτόπουλο κ.α.
Ετυμολογία
εναλλ.=|μικρογραφία|Βιεννέζικο σνίτσελ, παραδοσιακό αυστριακό πιάτο Η λέξη προέρχεται από το υποκοριστικό snitzel της λέξης sniz (κομμάτι, φλούδι) στη μέση υψηλή γερμανική γλώσσα για την περιγραφή κομμένου κρέατος. Σήμερα η λέξη χρησιμοποιείται με την Αυστριακή σημασία του 19ου αιώνα, δηλώνοντας γενικότερα λεπτή φέτα κρέατος ή το μαγειρεμένο αποτέλεσμα συνοδεία ορεκτικών.
Βιεννέζικο σνίτσελ
Το βιεννέζικο σνίτσελ είναι δημοφιλές πιάτο της βιεννέζικης κουζίνας. Παράγεται από μοσχαρίσιο κρέας και γαρνίρεται παραδοσιακά με λεμόνι, ή πατατοσαλάτα (ή και πατάτες) με μαϊντανό και βούτυρο.
Ο όρος βιενέζικο σνίτσελ είναι προστατευόμενη γεωγραφική ένδειξη στη Γερμανία και την Αυστρία, και μπορεί να παραχθεί μόνο από μοσχάρι. Όταν χρησιμοποιηθεί άλλος τύπος κρέατος, το πιάτο πρέπει να ονομαστεί Wiener Schnitzel vom Schwein/Pute/Huhn ("Βιενέζικο σνίτσελ γουρουνιού/γαλοπούλας/κοτόπουλο") ή Schnitzel nach Wiener Art ("Σνίτσελ βιεννέζικου σνίτσελ") για να το διαφοροποιήσει από την αρχική έκδοση με μοσχάρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακή κουζίνα Κατηγορία:Γερμανική κουζίνα Κατηγορία:Τρόφιμα με βάση το κρέας Κατηγορία:Παγκόσμια κουζίνα
Ατρόμητος Γεροσκήπου
Ο Ατρόμητος Γεροσκήπου ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τη Γεροσκήπου της επαρχίας Πάφου. Ιδρύθηκε το 1956. Έδρα της ομάδας ήταν το Δημοτικό Στάδιο Γεροσκήπου. Το σωματείο ήταν εκ των ιδρυτών της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Σωματείων Πάφου, στα πρωταθλήματα της οποίας αγωνιζόταν μέχρι το 2004. Τη χρονιά εκείνη προβιβάστηκε στη Δ΄ κατηγορία, στη συνέχεια στη Γ΄ κατηγορία, έπειτα στη Β΄ κατηγορία και ακολούθως αγωνίστηκε στην Α΄ κατηγορία για μία περίοδο. Το 2013 η ποδοσφαιρική ομάδα του σωματείου αποσύρθηκε απο την δύναμη της ΚΟΠ, λόγω οικονομικών προβλημάτων και στη συνέχεια διαλύθηκε.
Ιστορία
Μέχρι το 2004 συμμετείχε στις διοργανώσεις της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Σωματείων Πάφου (ΠΟΑΣΠ). Το 2004 κατέκτησε το πρωτάθλημα ένταξης ΣΤΟΚ κερδίζοντας την ένταξη της στην Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) ως ομάδα Δ΄ κατηγορίας.
Από την πρώτη συμμετοχή του, την περίοδο 2004-05, κέρδισε την άνοδο του στη Γ΄ κατηγορία τερματίζοντας στην τρίτη θέση. Δύο χρόνια αργότερα, την περίοδο 2006-07, τερμάτισε στη δεύτερη θέση και προβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία. Στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2007-08 τερμάτισε στην τρίτη θέση και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία.
Μοναδική παρουσία στην Α΄ κατηγορία
Την περίοδο 2008-09 αγωνίστηκε για πρώτη φορά και μοναδική φορά στην Α΄ κατηγορία. Την περίοδο εκείνη χρησιμοποίησε ως έδρα το Παφιακό Στάδιο καθώς το Δημοτικό Στάδιο Γεροσκήπου δεν πληρούσε τις προδιαγραφές για διεξαγωγή αγώνων Α΄ κατηγορίας. Σε 26 αγώνες κατάφερε να κερδίσει μία φορά, να φέρει και 4 ισοπαλίες και να δεχθεί 21 ήττες, με αποτέλεσμα να τερματίσει στη 14η και τελευταία θέση και να διαβαθμιστεί. Η μοναδική νίκη της ομάδας στην ανώτατη κατηγορία της Κύπρου ήλθε στις 15 Νοεμβρίου 2008, όταν κέρδισε στην έδρα του την ΑΕΚ Λάρνακας (η οποία επίσης υποβιβάστηκε εκείνη την περίοδο) με 1-0 (με γκολ του Ζόρζε Αβελίνο Τεϊξέιρα). Πρώτος βαθμός που κατέκτησε ήταν στην εντός έδρας ισοπαλία με την ΑΕΠ Πάφου (2-2, 3η αγωνιστική), ακολούθησε η εντός έδρας ισοπαλία με την Αλκή Λάρνακας (1-1, 7η αγωνιστική), ακολούθησε η νίκη επί της ΑΕΚ (9η αγωνιστική), η εντός έδρας ισοπαλία με την Ένωσις Νέων Παραλιμνίου (1-1, 19η αγωνιστική) και η εκτός έδρας ισοπαλία με την Αλκή (2-2, 20 αγωνιστική). Συνολικά η ομάδα κατέκτησε 7 βαθμούς (1 εκτός έδρας), πετυχαίνοντας 19 τέρματα και δεχόμενη 69.
Από τη Β΄ στη Δ΄ κατηγορία
Τις επόμενες 3 περιόδους αγωνίστηκε στη Β΄ κατηγορία. Την περίοδο 2009-2010 τερμάτισε στην 5η θέση, 2 βαθμούς μακριά από την τετράδα που διεκδίκησε την άνοδο στην Α΄ κατηγορία στη δεύτερη φάση του πρωταθλήματος. Την περίοδο 2010-2011 τερμάτισε στην 6η θέση, πάλι 2 βαθμούς μακριά από την τετράδα που διεκδίκησε την άνοδο στην Α΄ κατηγορία στη δεύτερη φάση του πρωταθλήματος. Την περιόδο 2011-2012 η ομάδα αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα, με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί στην Γ΄ κατηγορία, τερματίζοντας στην 14η και τελευταία θέση του πρωταθλήματος. Την περίοδο 2012-2013, έχοντας τιμωρηθεί και με αφαίρεση 6 βαθμών λόγω οικονομικών οφειλών κατά τη διάρκεια του πρωταθλήματος και με 3 βαθμούς μετά τη λήξη του λόγω οικονομικών οφειλών, τερμάτισε στη 14η και τελευταία θέση με αποτελέσμα να υποβιβαστεί στη Δ΄ κατηγορία.
Διαγραφή από την ΚΟΠ και διάλυση
Στις 12 Ιουνίου 2013, με επιστολή της FIFA, αφαιρέθηκαν από την ομάδα 12 βαθμοί από το νέο πρωτάθλημα λόγω μη συμμόρφωσης του Ατρόμητου σε προηγούμενες αποφάσεις του αρμόδιου οργάνου της ΦΙΦΑ για παλαιούς ποδοσφαιριστές της ομάδας. Στις 21 Ιουνίου του 2013 η ΚΟΠ ανακοίνωσε ότι ο Ατρόμητος δεν δήλωσε συμμετοχή μέσα στα συγκεκριμένα χρονικά πλαίσια που καθορίζει ο κανονισμός στο πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2013-14. Παρόλο που δόθηκε παράταση στην ομάδα, απεχώρησε οριστικά από το πρωτάθλημα με αποτέλεσμα να διαγραφεί από την ΚΟΠ. Ακόμα και μετά την αποχώρηση της, στις 24 Ιουλίου 2013, η ΦΙΦΑ ενημέρωσε την ΚΟΠ για αφαίρεση ακόμη 3 βαθμών από την ομάδα. Ακολούθως, η ομάδα διαλύθηκε.
Πορεία στο χρόνο
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει την πορεία της ομάδας στις διοργανώσεις της ΚΟΠ.
1: Ο Ατρόμητος κέρδισε συνολικά 7 βαθμούς, αλλά τιμωρήθηκε με αφαίρεση 3 βαθμών μετά από απόφαση της FIFA και έτσι στην τελική βαθμολογία αναγράφονται 4 βαθμοί. 2: Ο Ατρόμητος κέρδισε συνολικά 20 βαθμούς, αλλά τιμωρήθηκε με αφαίρεση 9 βαθμών και έτσι στην τελική βαθμολογία αναγράφονται 11 βαθμοί: Ξεκίνησε το πρωτάθλημα με -3 βαθμούς μετά από απόφαση της Πρωτοβάθμιας Επιτροπής Κριτηρίων ΟΥΕΦΑ (ΚΟΠ) στις 06 Ιουνίου 2012. Με απόφαση της ΦΙΦΑ, ημερομηνίας 17 Οκτωβρίου 2012, αφαιρέθηκαν άλλοι 3 βαθμοί. Στις 13 Μαΐου 2013 και ενώ είχαν ολοκληρωθεί οι αγωνιστικές υποχρεώσεις της ομάδα, μετά από εντολή της ΦΙΦΑ αφαιρέθηκαν άλλοι 3 βαθμοί.
Συμμετοχές ανά κατηγορία
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετοχές της ομάδας ανά εθνική κατηγορία του Συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου καθώς και στις διοργανώσεις κυπέλλου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Πάφου Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1956  Κατηγορία:Γεροσκήπου
Κρίστοφερ Πλάμερ
μικρογραφία|260x260εσ|Με την [[Τζούλι Άντριους στην ταινία Η μελωδία της ευτυχίας (1964)]] Ο Κρίστοφερ Πλάμερ (αγγλ. Christopher Plummer, 13 Δεκεμβρίου 1929 - 5 Φεβρουαρίου 2021) ήταν Καναδός θεατρικός, κινηματογραφικός και τηλεοπτικός ηθοποιός.
Βιογραφία
Ο Άρθουρ Κρίστοφερ Όρμε Πλάμερ (Arthur Christopher Orme Plummer) γεννήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1929 στο Τορόντο, Οντάριο του Καναδά. Ήταν γιος του Όρμε Πλάμερ, ο οποίος πωλούσε κάλτσες και έκανε ασφαλίσεις και της συζύγου του Ιζαμπέλας Μαίρης (πατρικό επώνυμο Άμποτ (Abbott)), η οποία εργαζόταν ως γραμματέας στο Πανεπιστήμιο ΜακΓκιλ, και ήταν εγγονή του πρώην πρωθυπουργού του Καναδά σερ Τζον Άμποτ.
Οι γονείς του χώρισαν σύντομα μετά τη γέννησή του και ο Κρίστοφερ ανατράφηκε κυρίως από τη μητέρα του, η οποία επέστρεψε στην οικογένεια Άμποτ στο Σένβιλ (Senneville) του Κεμπέκ, λίγο έξω από το Μόντρεαλ. Μιλούσε, έτσι, άπταιστα τόσο Αγγλικά όσο και Γαλλικά.
Ως μαθητής στο σχολείο άρχισε να μελετά για να γίνει πιανίστας κονσέρτων, αλλά σε νεαρή ηλικία επέδειξε μεγάλη αγάπη για το θέατρο και άρχισε να υποδύεται ρόλους όσο φοιτούσε στο Γυμνάσιο του Μόντρεαλ. Η αγάπη του για την ηθοποιία εκδηλώθηκε όταν παρακολούθησε την ταινία Ερρίκος Ε΄ του 1944, στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Λόρενς Ολίβιε. Τη βασική του εκπαίδευση ως ηθοποιός έκανε στο Montréal Repertory Theatre του Μόντρεαλ, όπου φοιτούσε και ο συμπατριώτης του από το Μόντρεαλ Γουίλιαμ Σάτνερ.
Σταδιοδρομία
Οι πιο πρόσφατες ταινίες του ήταν: Ψηλά στον ουρανό (Up, 2009), Ο τελευταίος σταθμός (The Last Station, 2009), Ο φανταστικός κόσμος του δρος Παρνάσους (The Imaginarium of Doctor Parnassus, 2009), Οι πρωτάρηδες (Beginners, 2010), Το κορίτσι με το τατουάζ (The Girl with the Dragon Tattoo, 2011), Ο παραχαράκτης (The Forger, 2014), Γράμμα από το παρελθόν (Remember, 2015), Όλα τα λεφτά του κόσμου (All the Money in the World, 2017) και Στα μαχαίρια (Knives Out, 2019).
Ο Πλάμερ έχει βραβευτεί με δυο Έμμυ, δύο Τόνυ, μια Χρυσή Σφαίρα Β' Ανδρικού Ρόλου, ένα BAFTA και ένα Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου. Η νίκη του στα Όσκαρ για την ταινία Οι πρωτάρηδες (Beginners), σε ηλικία 82 ετών, τον κατέστησε τον γηραιότερο ηθοποιό που κέρδισε ποτέ το βραβείο.
Υπόσταση
Η υπόσταση (Ελληνικά: ὑπόστασις) είναι η υποκείμενη κατάσταση ή η υποκείμενη ουσία και είναι η θεμελιώδης πραγματικότητα που υποστηρίζει όλα τα άλλα. Στον Νεοπλατωνισμό την υπόσταση της ψυχής, του νου και του «ενός» εξέτασε ο Πλωτίνος. Πριν τον Χριστιανισμό και την θεολογία των Καππαδόκων Πατέρων η έννοια της ουσίας δεν διαφοροποιούνταν από την έννοια της υπόστασης. Στη χριστιανική θεολογία η υπόσταση είναι διάφορη αλλά αναπόσπαστη της ουσίας και η Αγία Τριάδα αποτελείται από τρεις υποστάσεις αλλά από μία ουσία: Υπόσταση του Πατρός, Υπόσταση του Υιού και Υπόσταση του Αγίου Πνεύματος, η οποία υπόσταση είναι συνώνυμο του προσώπου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χριστιανική θεολογία Κατηγορία:Μεταφυσική Κατηγορία:Ελληνιστική φιλοσοφία
Μουσείο Βαν Γκογκ
thumb|right|250px|Οι Πατατοφάγοι, ένας από τους πίνακες του μουσείου, έργο του [[Βίνσεντ βαν Γκογκ|βαν Γκογκ.]] Το Μουσείο Βαν Γκογκ είναι μουσείο τέχνης του Άμστερνταμ, το οποίο περιλαμβάνει κυρίως έργα του Ολλανδού ζωγράφου Βίνσεντ βαν Γκογκ αλλά και άλλων σύγχρονών του καλλιτεχνών. Περιέχει τη μεγαλύτερη συλλογή πινάκων του βαν Γκογκ σε όλο τον κόσμο. Το 2017 ήταν το μουσείο με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα στην Ολλανδία, με 2,26 εκατομμύρια επισκέπτες.
Έκθεση
Η μόνιμη έκθεση του μουσείου περιλαμβάνει έργα του βαν Γκογκ, χρονολογικά, από την περίοδο της εφηβείας του μέχρι το τέλος της ζωής του. Ανάμεσα στους πίνακες που ξεχωρίζουν ανήκει και μία εκδοχή από τα Ηλιοτρόπια. Το μουσείο διαθέτει ακόμα βιβλιοθήκη με υλικό που αφορά στη ζωή και το έργο του βαν Γκογκ.
Παράλληλα φιλοξενούνται και έργα άλλων σημαντικών καλλιτεχνών, όπως του Εντουάρ Μανέ, του Πωλ Γκωγκέν, καθώς και ένα γλυπτό του Ωγκύστ Ροντέν.
Κατασκευή
thumb|250px|Τα δύο κτίρια του μουσείου Το Μουσείο Βαν Γκογκ αποτελείται από δύο κύρια κτίρια. Το κύριο κτίσμα σχεδιάστηκε απ' τον Γκέριτ Τόμας Ρίτβελντ αλλά μετά τον θάνατό του το 1964 το έργο του ολοκληρώθηκε τελικά από τους συνεργάτες του J. van Dillen και J. van Tricht, το 1973. Το εσωτερικό του κτίσματος υπέστη μία μεγάλη ανακαίνιση την περίοδο 1988-1999 από τον Martien van Goor. Μια δεύτερη πτέρυγα εκθέσεων (Exhibition Wing), επέκταση του μουσείου, ολοκληρώθηκε το 1999 από τον Ιάπωνα αρχιτέκτονα Κίσο Κουροκάβα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βαν Γκογκ Μουσειο Βαν Γκογκ Βαν Γκογκ
Χέρμαν Βάινγκερτνερ
Ο Χέρμαν Βάινγκερτνερ (Hermann Weingärtner) (Φραγκφούρτη (Όντερ), 27 Αυγούστου 1864 - Φραγκφούρτη (Όντερ), 22 Δεκεμβρίου 1919) ήταν Γερμανός αθλητής της γυμναστικής, Ολυμπιονίκης του 1896 και από τους πλέον επιτυχημένους αθλητές των αγώνων, όπου κατέκτησε 6 μετάλλια.
Ξεκίνησε τον αθλητισμό στον Frankfurter Turnverein 1860 της Φρανκφούρτης (Όντερ), αργότερα μετακόμισε στο Βερολίνο και γράφτηκε στον σύλλογο Deutsche Turnerschaft αλλά μετά του Ολυμπιακούς αγώνες επέστρεψε στην Φρανκφούρτη (Όντερ). Στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες το 1896 στην Αθήνα κατέκτησε 6 μετάλλια: 3 χρυσά 2 αργυρά κι ένα χάλκινο, όλα σε αγωνίσματα της γυμναστικής. Αναδείχθηκε νικητής στο μονόζυγο καθώς και στο ομαδικό του μονόζυγου και του δίζυγου με την γερμανική ομάδα, δεύτερος Ολυμπιονίκης στον ίππο και στους κρίκους, ενώ ήταν τρίτος Ολυμπιονίκης στο γυμναστικό άλμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί αθλητές της γυμναστικής Κατηγορία:Γερμανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές της γυμναστικής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Κτιριοδομικός Κανονισμός
Ο Κτιριοδομικός Κανονισμός είναι νομοθετικός κανονισμός του ελληνικού κράτους (ΦΕΚ B’ 3985/22.06.2023), που ρυθμίζει τα σχετικά με την κατασκευή των δομικών έργων. Ο κανονισμός αυτός μαζί με το Νέο Οικοδομικό Κανονισμό (Ν.Ο.Κ) που αντικατέστησε τον Γενικό Οικοδομικό Κανονισμό (Γ.Ο.Κ.), είναι η βασική νομοθεσία που διέπει την κατασκευή κτιρίων στην Ελλάδα.
Σκοπός
Σύμφωνα με το πρώτο άρθρο του, σκοπός του κανονισμού είναι η ρύθμιση της κατασκευ­ής των δομικών έργων στο σύνολό τους και στα επί μέ­ρους στοιχεία τους, έτσι ώστε να εξυπηρετούν τη χρήση για την οποία προορίζονται και σε κανονικές συνθήκες συντήρησης του έργου, για μια οικονομικώς αποδεκτή διάρκεια ζωής, να ικανοποιούν τις παρακάτω απαιτήσεις:.
Περιεχόμενο
Ο κτιριοδομικός κανονισμός περιλαμβάνει άρθρα που αφορούν την ταξινόμηση των κτιρίων, την ασφάλεια και αντοχή των κατασκευών, διάφορα δομικά στοιχεία των κατασκευών (τοίχοι, ανοίγματα, κουφώματα κλπ.), τα πεζοδρόμια και τέλος γενικές περιγραφές κάποιων βασικών εγκαταστάσεων (υδραυλικών, θέρμανσης, ανελκυστήρων κλπ.)
Κατηγορία:Δόμηση
Κλωντιό Μπωβύ
Ο Κλαούντιο Μπωβύ (γεννημένος στις 16 Απριλίου 1988 στο Σαιν-Κλοντ της Γουαδελούπης) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για λογαριασμό της ΑΑ Γκανγκάμπ.
Ξεκινήματα
Καταγόμενος από το Σαιν-Κλοντ της Γουαδελούπης, ο Κλαούντιο Μπωβύ ξεκίνησε την ενασχόληση με το ποδόσφαιρο από την τοπική ομάδα της Φυμερόλ Σαιν-Κλοντ. Στην ηλικία των 13 ετών, αποχώρησε από την Γουαδελούπη για να ενταχθεί στην ηλικιακή ομάδα των Κ-14 ετών της τοπικής ένωσης, η οποία βρισκόταν στο Καρκεφού. Πέρασε, στη συνέχεια, μεταξύ 15 και 18 ετών από τα τμήματα υποδομής της ΦΚ Ναντ. Μετά το πέρας της εκπαίδευσής του, ήρθε σε συμφωνία με την ΕΣ Τρουά ΑΚ, όπου και υπέγραψε, τελικώς, το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο στη διάρκεια του καλοκαιριού του 2008.
Μετά από την πρώτη του σεζόν ως επαγγελματίας κι ενώ η ΕΣΤΑΚ υποβιβάστηκε στη Νασιονάλ, ο Κλαούντιο αποφάσισε να αποχωρίσει από τον σύλλογο. Αρκετές ομάδες της Λιγκ 2 επιθυμούσαν την απόκτησή του, ενώ πραγματοποίησε και μια περίοδο δοκιμών διάρκειας μιας εβδομάδας με την Γουότφορντ (Τσάμπιονσιπ), όμως η ομάδα της Τρουά αρνείτο να τον αφήσει να φύγει.
Στις 23 Μαΐου 2011, ο Κλαούντιο παραχωρήθηκε ως δανεικός (με οψιόν αγοράς) για την σεζόν 2011/12 στην Σατορού αφού πρώτα υπέγραψε ανανέωση του υπάρχοντος συμβολαίου του. Ο Μπωβύ πέτυχε συνολικά 10 τέρματα σε 37 αναμετρήσεις για την Λιγκ 2 με την La Berri. Με το πέρας της σεζόν, ο ομάδα του Σατορού έκανε χρήση της οψιόν αγοράς και ο Μπωβύ έγινε οριστικά παίκτης του συλλόγου.
Στις 19 Οκτωβρίου 2012, στα πλαίσια της 11ης αγωνιστικής του πρωταθλήματος της Λιγκ 2, ο Μπωβύ πέτυχε τρία τέρματα απέναντι στην ομάδα της Γκαζελέκ Αζαξιό.
Στις 29 Ιανουαρίου 2013, ο Κλαούντιο Μπωβύ παραχωρήθηκε ως δανεικός με οψιόν αγοράς μέχρι το τέλος της σεζόν στην ΣΚ Μπαστιά. Στις 30 Ιουνίου 2013, μεταγράφηκε κι επισήμως στην Αν Αβάν ντε Γκανγκάμπ.
Εθνική
Μη έχοντας κληθεί ποτέ σε επίπεδο νέων από τις ανάλογες ηλικιακές κατηγορίες της Εθνικής Γαλλίας, εντάχθηκε στην Εθνική Γουαδελούπης το 2008.
Συμμετείχε στον πρώτο του διεθνή αγώνα με την Γουαδελούπη στις 29 Φεβρουαρίου 2008, με την ευκαιρία μιας φιλικής αναμέτρησης απέναντι στον Άγιο Βικέντιο και Γρεναδίνες (ήττα με σκορ 2-1).
Ενώ, κανονικά, θα λάμβανε μέρος στο Gold Cup 2009, οι αγωνιστικές δυσκολίες που, ωστόσο, αντιμετώπιζε η ομάδα του τον υποχρέωσαν να παραμείνει στην μητροπολιτική Γαλλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από τη Γουαδελούπη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΕΣ Τρουά ΑΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΛΜ Σατορού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Μπαστιά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αν Αβάν ντε Γκανγκάμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γουαδελούπης Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Άρμιν Μίλερ-Σταλ
Ο Άρμιν Μίλερ-Σταλ (Armin Mueller-Stahl ή Armin Müller-Stahl, 17 Δεκεμβρίου 1930) είναι Γερμανός ηθοποιός, ζωγράφος και συγγραφέας.
Καλλιτεχνική πορεία
Η καριέρα του ξεκίνησε τη δεκαετία του '50 και έπαιξε σε πλήθος ταινιών και τηλεοπτικών σειρών.
Το 1992 κέρδισε την Αργυρή Άρκτο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου για την ταινία Utz. Το 1996 έπαιξε στην ταινία Ο σολίστας και κέρδισε το βραβείο Satellite Β' Ανδρικού Ρόλου, ενώ προτάθηκε για το Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου και για το Βραβείο Σωματείου Ηθοποιών μαζί με όλο το καστ.
Το 2007 έλαβε το τιμητικό βραβείο από τα Γερμανικά Κινηματογραφικά Βραβεία και το 2011 την τιμητική Χρυσή Άρκτο και τη Χρυσή Κάμερα για τη συνολική του προσφορά.
To 2010 απέκτησε το δικό του αστέρι στη Λεωφόρο των Αστέρων στο Βερολίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γερμανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Γερμανοί συγγραφείς Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Γερμανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Σαλέρνο
Το Σαλέρνο (ιταλικά: Salerno, ναπολ.: Salierno, ) είναι πόλη και δήμος της Ιταλίας, στην περιφέρεια της Καμπανίας, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Βρίσκεται στο μυχό του ομώνυμου κόλπου της Τυρρηνικής θάλασσας.
Η πόλη είναι κυρίως γνωστή ως το μέρος όπου κατέφυγε ο Ιταλός βασιλιάς το 1944 μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας με τους Συμμάχους κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Στο Σαλέρνο έγιναν αρκετές επιχειρήσεις των Συμμάχων κατά την εισβολή τους στην Ιταλία ενώ η πόλη βομβαρδίστηκε επανειλημμένα. Υπήρξε και έδρα της προσωρινής "Κυβέρνησης του Νότου" μετά την απελευθέρωσή της από τους Γερμανούς και τους φασίστες του Μουσολίνι.
Ιατρική Σχολή του Σαλέρνο
Το Σαλέρνο είναι περισσότερο γνωστό για τη Μεσαιωνική Ιατρική Σχολή του. Η πόλη, υπό τους Λομβαρδούς δούκες (646–1077) γνώρισε τη λαμπρότερη περίοδο της ιστορίας της. Προϊόν αυτής της ευημερίας, ήταν και η Σκουόλα Μέντικα Σαλερνιτάνα (Ιατρική Σχολή του Σαλέρνο), η πρώτη Ιατρική Πανεπιστημιακή Σχολή στον κόσμο. Η μεσαιωνική αυτή σχολή στην κοσμοπολίτικη παραλιακή νοτιοιταλική πόλη του Σαλέρνο αποτέλεσε εκείνη την εποχή τη σημαντικότερη πηγή ιατρικής γνώσης στη Δυτική Ευρώπη. Αραβικές ιατρικές πραγματείες, τόσο εκείνες που ήταν μεταφράσεις Ελληνικών κειμένων όσο και αυτές που ήταν εξ αρχής γραμμένες στα Αραβικά, είχαν συσσωρευθεί στη βιβλιοθήκη του Μοντεκασίνο, όπου μεταφράστηκαν στα Λατινικά, έτσι, η υφιστάμενη παράδοση του Ιπποκράτη, του Γαληνού και του Διοσκουρίδη συμπληρώθηκε και αναζωογονήθηκε από την Αραβική ιατρική  πρακτική, γνωστή από επαφές με τη Σικελία και τη Βόρεια  Αφρική. Το αποτέλεσμα αυτής της ιδιαίτερης "μίξης" ήταν οι γιατροί του Σαλέρνο, τόσο άντρες όσο και γυναίκες (mulieres salernitanae), ήταν ασυναγώνιστοι στον τομέα τους στη μεσαιωνική Δυτική Μεσόγειο.
Η σχολή, που ξεκίνησε ως φαρμακείο ενός μοναστηριού ιδρυμένου τον 9ο αιώνα, έφτασε στο αποκορύφωμα της ακμής της μεταξύ του 10ου και του 13ου αιώνα, από τις τελευταίες δεκαετίες της Λομβαρδικής εξουσίας μέχρι την πτώση των Χοενστάουφεν. Η άφιξη το 1077 στο Σαλέρνο του Κωνσταντίνου του Αφρικανού (Τυνήσιου καθηγητή ιατρικής) σημείωσε την αρχή της κλασικής περιόδου του Σαλέρνο. Με την ενθάρρυνση του Αλφάνο Α΄, Αρχιεπισκόπου του Σαλέρνο, και τις μεταφράσεις του Κωνσταντίνου του Αφρικανού, το Σαλέρνο κέρδισε τον τίτλο της "Πόλης του Ιπποκράτη".
Άνθρωποι από όλο τον κόσμο συνέρρεαν στη "Σχολή του Σαλέρνο", τόσο οι άρρωστοι, με την ελπίδα της θεραπείας όσο και φοιτητές για να μάθουν την τέχνη της ιατρικής. Η φήμη της διάσχισε τα σύνορα, όπως αποδεικνύεται από τα Σαλερνιτάνικα χειρόγραφα που σώζονται σε πολλές Ευρωπαϊκές βιβλιοθήκες και από ιστορικές μαρτυρίες. Ο συγγραφέας του δωδέκατου ή δέκατου τρίτου αιώνα του ποιήματος "Regimen sanitatis  Salernitanum" (Ο Κανόνας Υγείας του Σαλέρνο) έδωσε Σαλερνιτάνικη προέλευση στο ποίημά του για να διαφημίσει το έργο του και να του προσδώσει κύρος.
Η σχολή διατήρησε το δρόμο της Ελληνικής-Λατινικής ιατρικής παράδοσης, συγχωνεύοντάς την με τις Αραβικές και Εβραϊκές ιατρικές παραδόσεις. Η σύγκλιση διαφορετικών πολιτισμών οδήγησε στη σύνθεση και τη σύγκριση διαφορετικών ιατρικών γνώσεων, όπως μαρτυρεί ένας  θρύλος  που  αποδίδει  την  ίδρυση  της  σχολής  σε  τέσσερις  καθηγητές: τον Εβραίο Ελίνο, τον Έλληνα Πόντο, τον Άραβα Αδέλα και το Λατίνο Σαλέρνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Καμπανίας
Mataroa
thumb|Το Mataroa στο λιμάνι της [[Χάιφα, στις 15 Ιουλίου 1945.]] Το Mataroa ήταν νεοζηλανδέζικο πλοίο, το οποίο έγινε γνωστό, μεταξύ άλλων, για δύο ταξίδια που πραγματοποίησε το 1945, το ένα μεταφέροντας Εβραίους προς την Παλαιστίνη, το άλλο Έλληνες καλλιτέχνες και επιστήμονες με προορισμό τη Γαλλία.
Ναυτική σταδιοδρομία
thumb|Το Aotea, άλλο πλοίο το οποίο εξυπηρετούσε την γραμμή μεταξύ [[Ηνωμένο Βασίλειο|Ηνωμένου Βασιλείου, Αυστραλίας και Νέα Ζηλανδίας για λογαριασμό της ναυτιλιακής Aberdeen Line (υπό την ονομασία Themistocles) και στη συνέχεια της Shaw, Savill & Albion Line.]] Το πλοίο καθελκύστηκε στις 2 Μαρτίου 1922 στα ναυπηγεία Harland and Wolff στο Μπέλφαστ υπό την ονομασία Diogenes για λογαριασμό της Aberdeen Line. Μπορούσε, τότε, να χωρέσει 130 επιβάτες Α΄ θέσης και 422 Γ΄ θέσης. Μεταπωλήθηκε τον Ιούνιο του 1926 στην Shaw, Savill & Albion Line και έλαβε την ονομασία Mataroa, τον ίδιο καιρό με το αδελφό πλοίο του, το Sophocles που μετονομάστηκε σε Tamaroa. Τα καύσιμά του άλλαξαν τότε, περνώντας από το κάρβουνο στο πετρέλαιο, κάτι που του επέτρεπε να φτάνει ταχύτητα 15 κόμβων.
Ταξίδι των Εβραίων προσφύγων
Τον Αύγουστο του 1945 το Mataroa ναυλώθηκε για να πραγματοποιήσει το δρομολόγιο από Μασσαλία ως την Χάιφα για την μεταφορά 173 Εβραίων παιδικής ηλικίας για λογαριασμό της γαλλικής ανθρωπιστικής οργάνωσης Œuvre de secours aux enfants (OSE), τα οποία είχαν γλιτώσει από το Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ, που είχαν μέλη των οικογενειών τους στην Παλαιστίνη. Μετέφερε αργότερα 1.200 φυγάδες από το Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλζεν.
Καλλιτέχνες και επιστήμονες που είχαν επιβιβαστεί
thumb|Σάκος ταξιδιού της [[Shaw, Savill & Albion Line.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μ Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Ελληνοϊσραηλινές σχέσεις Κατηγορία:Ελληνογαλλικές σχέσεις Κατηγορία:1945
Χορωδιακό Φεστιβάλ Αταλάντης
Το Χορωδιακό Φεστιβάλ Ατάλαντης ξεκίνησε το 1981 και συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Έως το 1996 γινόταν στη κεντρική πλατεία της πόλης, αλλά από το 1997 και μέχρι σήμερα διοργανώνεται στο Αιάντειο Δημοτικό Θέατρο της Ατάλαντης. Δίκαια θεωρείται κορυφαίο πολιτιστικό γεγονός του Δήμου Λοκρών και της ευρύτερης περιοχής.
Ένας από τους λόγους που το κάνει τόσο σημαντικό γεγονός είναι ότι στη μακρόχρονη πορεία του έχουν εμφανισθεί στο κοινό της Αταλάντης, εκτός από τις τοπικές χορωδίες «Αρμονία», «Πρόοδος» και «Χορωδία Ατάλαντης», οι καλύτερες χορωδίες που έχουν διακριθεί κατά καιρούς από όλη την Ελλάδα, υπό τη διεύθυνση κορυφαίων μαέστρων της χώρας.
Το Χορωδιακό Φεστιβάλ Αταλάντης ουδέποτε είχε διαγωνιστικό χαρακτήρα με κριτικές επιτροπές, βραβεία κ.λ.π. Είχε όμως και έχει το χαρακτήρα της γιορτής και αναδεικνύει την αγάπη των κατοίκων για τη μουσική και ειδικά για το χορωδιακό τραγούδι, το οποίο στην Αταλάντη έχει μεγάλη παράδοση.
Ως πολιτιστική εκδήλωση εντάσσεται στις εκδηλώσεις του «Πολιτιστικού Ιουνίου».
Η διάρκειά του είναι συνήθως διήμερη ή τριήμερη ανάλογα με τον αριθμό των συμμετοχών και την ημέρα έναρξης του Φεστιβάλ απονέμεται το βραβείο «Εις μνήμην Θανάση Ζεκεντέ» (αείμνηστο Αταλαντινό χορωδό) ως ετήσια υποτροφία στον αριστούχο μαθητή του Δημοτικού Ωδείου Αταλάντης.
Πηγές
Κατηγορία:Αταλάντη Κατηγορία:Μουσικές διοργανώσεις στην Ελλάδα Κατηγορία:Χορωδιακή μουσική
Παπανικολής Ι (υποβρύχιο)
Το Παπανικολής Ι (Υ2) ήταν υποβρύχιο τύπου Schneider-Leubeut (τύπου Κατσώνης) του πολεμικού ναυτικού της Ελλάδας, το πρώτο στη σειρά, από τα συνολικά τρία έως τώρα. Θεωρείται το ενδοξότερο Ελληνικό υποβρύχιο που έδρασε κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Έλαβε το όνομά του προς τιμήν του Ψαριανού πυρπολητή του 1821 Δημήτριου Παπανικολή. Κατά τη διάρκεια του πολέμου εκτέλεσε 14 πολεμικές περιπολίες στην Αδριατική και στο Αιγαίο, βυθίζοντας αντίπαλα σκάφη συνολικού εκτοπίσματος 13.000 τόνων. Πρώτος κυβερνήτης υπήρξε ο πλωτάρχης Μιλτιάδης Ιατρίδης.
Γενικά στοιχεία
Ναυπηγήθηκε από τη Γαλλική ναυπηγική εταιρεία Ateliers et Chantiers de la Loire, με έδρα τη Ναντ. Ήταν ένα από τα δυο ομοίου τύπου αδελφά σκάφη που παραγγέλθηκαν στη Γαλλία από την Ελληνική κυβέρνηση το 1925. Το άλλο ήταν το Κατσώνης ΙΙ. Η καθέλκυση έγινε στις 21 Δεκεμβρίου 1927, οπότε υψώθηκε και η Ελληνική σημαία στη Τουλώνη. Παρελήφθη από τον αντιπλοίαρχο Π. Βανδώρο.
Δράση
thumb|left|300px|Απόσπασμα αναφοράς του κυβερνήτη του Παπανικολής (Υ2) (© Ελλ. Πολεμικό Ναυτικό. πηγή: hellenicnavy.gr)
Κατά τη πρώτη φάση της εισόδου της Ελλάδας στο πόλεμο (Οκτώβριος 1940-Απρίλιος 1941), το Παπανικολής εκτέλεσε 5 περιπολίες στην Αδριατική και βύθισε το Ιταλικό οπλιταγωγό Firenze (3952 ΤΝ), το Ιταλικό ιστιοφόρο Antonietta (22 Δεκεμβρίου 1940) και ενδεχομένως ένα ακόμη πετρελαιοκίνητο σκάφος (23 Ιανουαρίου 1941).
Στη δεύτερη φάση του πολέμου, μετά την κατάληψη της Ελλάδας, το υποβρύχιο κατέφυγε στην Αλεξάνδρεια και εκτέλεσε 9 πολεμικές περιπολίες, εξορμώντας από ναυτικές βάσεις της Μέσης Ανατολής (Μάιος 1941 - Οκτώβριος 1944). Βύθισε διάφορα επιταγμένα από τους Γερμανούς και τους Ιταλούς ιστιοφόρα στο Αιγαίο (κυρίως στο Δυτικό), στην περιοχή της Κρήτης και των Δωδεκανήσων. Επιπλέον, ένα φορτηγό 8.000 τόνων κοντά στη Ρόδο (27 Απριλίου 1941) και άλλο ένα 6.000 τόνων πέριξ της Κρήτης (τέλη 1942). Παράληλλα, έφερε σε πέρας ειδικές αποστολές, όπως αποβιβάσεις και παραλαβές πρακτόρων ή καταδρομέων.
Διενήργησε, επίσης, στη Μέση Ανατολή συνολικά 10 ακόμα πολεμικές περιπολίες. Επέστρεψε στην Ελλάδα μετά την Απελευθέρωση και το 1945 παροπλίσθηκε.
Λοιπές πληροφορίες
Ο πυργίσκος του Υ/Β Παπανικολής διατηρήθηκε στη βάση υποβρυχίων του Πολεμικού Ναυτικού και στη συνέχεια τοποθετήθηκε ως έκθεμα στο Ναυτικό Μουσείο Ελλάδος, στον Πειραιά. Το Παπανικολής απεικονίστηκε σε γραμματόσημο των Ελληνικών Ταχυδρομείων, στην αναμνηστική σειρά «Ελληνικό ναυτικό», που κυκλοφόρησε στις 15 Δεκεμβρίου 1978.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ελληνικά υποβρύχια
Ασπασία Απέργη
Η Ασπασία Απέργη (Αθήνα 1910 - Αθήνα 1988) ήταν πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης και της επιτραπέζιας αντισφαίρισης. Σε λίστες νικητών αναφέρεται και σαν Ασπασία Καλογεροπούλου ή Ασπασία Κυριακού με τα επώνυμα των συζύγων της.
Ήταν κόρη του Ιπποκράτη και της Αικατερίνης Απέργη, παντρεύτηκε το 1936 τον Ανατόλιο Καλογερόπουλο και το 1943 τον Ιωάννη Κυριακό, και οι δύο μέλη του Ομίλου αντισφαίρισης Αθηνών του οποίου ήταν μέλος και η ίδια. Αγωνίστηκε για 32 έτη από το 1924 έως το 1958 που αποσύρθηκε από τα κορτς.
Στην καριέρα της και στο πανελλήνιο πρωτάθλημα ήταν πρώτη το 1946 το 1947 και το 1951, δεύτερη το 1935 και το 1939. Στο διπλό γυναικών πρώτη με συμπαίκτρια την Ίντζι Λενού ήταν το 1946, 1947 , 1948 , και το 1949 , το 1951 πάλι πρώτη με συμπαίκτρια την Λένα Βούλτσου-Ράλλη , δεύτερη ήταν το 1929 , 1935 , 1939 και το 1953. Στο διπλό μεικτό ήταν δεύτερη το 1933 με συμπαίκτη τον Κίμων Ζάχο, το 1946 με συμπαίκτη τον Αλέξανδρο Οράτη , το 1950 , 1951 με συμπαίκτη τον Ελευθέριο Ζαφειρίου, και με συμπαίκτη τον Γρηγοράκη το 1954.
Στο Εαρινό πρωτάθλημα του Πανελλήνιου ήταν πρώτη στο διπλό μεικτό το 1934, 1936 και το 1951 και δεύτερη το 1946, 1950 και το 1954. Στο πρωτάθλημα Αθηνών ήταν πρώτη στο απλό το 1946 και στο διπλό το 1946 και 1950, δεύτερη το στο μονό το 1947 και στο μεικτό το 1951. Στο πρωτάθλημα του ΟΑ Κηφισιάς ήταν πρώτη το 1948 στο μόνο και στο διπλό γυναικών.
Το 1948 συμμετείχε στους διεθνείς αγώνες της Κωνσταντινούπολης όπου ήταν πρώτη στο μεικτό διπλό με συμπαίκτη τον Λάζαρο Στάλιο και στο τουρνουά της Άγκυρας όπου ήταν πρώτη στο διπλό με συμπαίκτρια την Βούλτσου και δεύτερη στο μεικτό με συμπαίκτη τον Φαμέν.
Στην επιτραπέζιας αντισφαίριση είχε επιτυχίες στο εσωτερικό πρωτάθλημα του ΟΑΑ. Τιμήθηκε με το βραβείο "συμμετοχής στην Γ΄ Βαλκανιάδα'' το 1970.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές του ΟΑΑ Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της επιτραπέζιας αντισφαίρισης
Μπουμπάνεσβαρ
Μαζί με την παλιά πόλη, η περιοχή συχνά απεικονίζεται ιστορικά ως Εκάμρα Χέτρα (Πόλη του Ναού). Με τις ποικίλες πηγές πολιτιστικής κληρονομιάς παρουσιάζει σημαντικά στοιχεία ιερών πολιτιστικών τοπίων που έχουν εξελιχθεί με την υποστήριξη των διαθέσιμων φυσικών πόρων και πολιτιστικής ώθησης.