cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hymne Cherifien
Μετάφραση στα ελληνικά
με υπέρτατο τίτλο
γεμίζοντας κάθε καρδιά
Ο υπέρμαχός σου ανήλθε
και απάντησε στο κάλεσμά σου.
Για το σώμα και την ψυχή σου
η νίκη που κατακτήσανε.
και στο αίμα μου
η αύρα σου έσμιξε μαζί
το φως και τη φωτιά.
Σηκωθείτε, αδέρφια μου,
μοχθήστε για το ανώτερο.
Φωνάζουμε στον κόσμο
πως είμαστε έτοιμοι εδώ.
Χαιρετίζουμε ως έμβλημά μας
Τον Θεό, την Πατρίδα και τον Βασιλιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Μαρόκου
Ερβαντασάτ (Αρμαβίρ)
Το Ερβαντασάτ ή Γιερβαντασάτ (αρμενικά: Երվանդաշատ, παλαιότερα γνωστό ως Χεϊρί-Μπεγκλί ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 824 κατοίκους.
Ο αρχαιολογικός τόπος του Ερβαντασάτ, πρώην αρμενικής πρωτεύουσας, βρίσκεται εντός του εδάφους της σημερινής αγροτικής κοινότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
1373
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1373 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Θωρ
Ο Θωρ (Thor ή στα γερμανικά Donar/Donner, στα αρχαία σκανδιναβικά Þórr, Θορρ) είναι ο κοκκινομάλλης και γενειοφόρος θεός του κεραυνού και της αστραπής στη Γερμανική και Σκανδιναβική μυθολογία. Είναι γιος του Οντίν και της Γιορντ. Ενώ ο Οντιν είναι θεός των ισχυρών και αριστοκρατικός, ο Θωρ είναι περισσότερο ένας κοινός άντρας, που συχνά συνασπίζεται με τους ανθρώπους εναντίον άλλων θεών.
Κατά τη διάρκεια του Ράγκναροκ ο Θωρ θα σκοτώσει τον Γιόρμουνγκαντ (Jormungand) αλλά θα πεθάνει από το δηλητήριο του.
Η οικογένεια του Θωρ
Σύζυγος του Θωρ ήταν η Σιφ, για την οποία δεν ξέρουμε πολλά πέρα από το ότι είχε χρυσά μαλλιά κατασκευασμένα από νάνους, αφού ο Λόκι είχε κόψει τα δικά της χρυσά μαλλιά. Είχε τρία παιδιά: τον Μάγκνι, την Θρουντρ και τον Μόντι (θεός) και έναν θετό γιο, τον Ουλλρ.
Το όνομα Θωρ
Η ημέρα του Θωρ ή Τορ (Tor's Day ή Thor's Day) έδωσε το Thursday (δηλ. Πέμπτη) στα αγγλικά, το Donnerstag (που σημαίνει η ημέρα του κεραυνού) στα Γερμανικά, το Donderdag στα Ολλανδικά και το Torsdag στα Σουηδικά, Δανέζικα και Νορβηγικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία Κατηγορία:Θεότητες του κεραυνού Κατηγορία:Γερμανικός παγανισμός
Εμπροσθοφυλακή
Εμπροσθοφυλακή ονομάζεται η στρατιωτική δύναμη που βαδίζει μπροστά από άλλες στρατιωτικές μονάδες για να τις προστατεύσει από εχθρικές επιθέσεις και να επισημάνει την παρουσία του εχθρού.
Προχωρά σε τρία τμήματα:
Αποτελείται από μονάδες αρμάτων μάχης, πυροβολητών, πυροβολικού κλπ.
Κατηγορία:Στρατιωτική τακτική
Φθαλικές ενώσεις
Οι φθαλικές ενώσεις, ή φθαλικοί εστέρες, είναι μία κατηγορία χημικών ενώσεων που χρησιμοποιούνται κυρίως ως πλαστικοποιητές (ουσίες που προστίθενται στα πλαστικά για την αύξηση της ευλυγισίας τους). Χρησιμοποιούνται προτίστως για την μετατροπή του πολυχλωριούχου βινυλίου (PVC) από σκληρό σε ευλύγιστο πλαστικό.
Οι φθαλικοί εστέρες είναι δι-εστέρες ή αλλυλικοί εστέρες του 1,2-βενζοδικαρβοξυλικού οξέος. Ο όρος "φθαλικοί" προέρχεται από το φθαλικό οξύ. Όταν προστίθενται σε πλαστικά, οι φθαλικές ενώσεις επιτρέπουν στα μακρομόρια πολυβινυλίου να γλυστρούν μεταξύ τους. Οι φθαλικές ενώσεις εμφανίζουν μικρή διαλυτότητα στο νερό, υψηλή διαλυτότητα σε έλαια και χαμηλή πτητικότητα. Οι πολικές καρβοξυλομάδες συνεισφέρουν λίγο στις φυσικοχημικές ιδιότητες των φθαλικών ενώσεων, εκτός όταν οι R και R' ομάδες είναι πολύ μικρές (για παράδειγμα μεθυλ- ή αιθυλομάδες). Είναι άχρωμα, άοσμα υγρά που παράγονται από την αντίδραση ενός φθαλικού ανυδρίτη με μία κατάλληλη αλκοόλη (με συνήθως 6 ως 13 άνθρακες).
Από το 2004, οι παρασκευαστικές εταιρίες παράγουν περίπου 400.000 τόνους (800 εκατομμύρια βρετανικές λίβρες ή 363 εκατομμύρια κιλά) φθαλικών ενώσεων τον χρόνο. Παράχθηκαν για πρώτη φορά κατά την δεκαετία '20, και παρασκευάζονται σε μεγάλη κλίμακα από την δεκαετία του '50, μετά την εισαγωγή του PVC. Οι πιο ευρέως χρησιμοποιούμενες φθαλικές ενώσεις είναι οι di-2-ethyl hexyl phthalate (DEHP), diisodecyl phthalate (DIDP) και diisononyl phthalate (DINP). Ο DEHP είναι ο κύριος πλαστικοποιητής που χρησιμοποιείται στο PVC, εξαιτίας του χαμηλού κόστους του. Ο φθαλικός βενζοβουτυλεστέρας (BBzP) χρησιμοποιείται στην παραγωγή του διογκωμένου PVC, το οποίο χρησιμοποιείται κυρίως ως επίστρωση δαπέδων. Οι φθαλικές ενώσεις με μικρή αλκυλομάδα χρησιμοποιούνται ως διαλύτες σε αρώματα και εντομοαπωθητικά.
Οι φθαλικές ενώσεις χρησιμοποιούνται συχνά σε βερνίκια νυχιών, δολώματα αλιείας, κόλλες, λούστρα, χρωστικές ουσίες βαφών, και σε σεξουαλικά βοηθήματα, που φτιάχνονται από το επονομαζόμενο "jelly rubber". Μερικοί πωλητές τέτοιων βοηθημάτων συνιστούν την κάλυψή τους με προφυλακτικά κατά την εσωτερική χρήση, εξαιτίας των πιθανών κινδύνων για την υγεία. Ο Ολλανδός αντιπρόσωπος της Greenpeace Αγγλίας συνέστησε στην Ευρωπαϊκή Ένωση την απαγόρευση βοηθημάτων που περιέχουν φθαλικές ενώσεις.
Κατηγορία:Καρβοξυλικοί εστέρες
Ουδέν νεώτερον από το δυτικό μέτωπο (ταινία 1930)
Το Ουδέν νεότερον από το δυτικό μέτωπο (αγγλ. All Quiet on the Western Front) είναι κινηματογραφικό αντιπολεμικό έργο του 1930 βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Έριχ Μαρία Ρεμάρκ. Βραβεύτηκε με το Όσκαρ για την καλύτερη ταινία το 1930 και είναι μια από τις πιο γνωστές αντιπολεμικές κινηματογραφικές ταινίες.
Επειδή εκείνη την εποχή πολλές κινηματογραφικές αίθουσες ακόμα δεν είχαν εξοπλιστεί με την τότε καινούργια τεχνολογία, το έργο κυκλοφόρησε σε δύο εκδόσεις. Μία με ήχο και μία ως βουβή ταινία. Το 1991 η ταινία χαρακτηρίστηκε από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Πλοκή
Βρισκόμαστε στη Γερμανία στις αρχές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Γίνεται επιστράτευση και ο κόσμος είναι κατενθουσιασμένος. Στους δρόμους επικρατεί πανηγυρικός ενθουσιασμός. Οι στρατιώτες φεύγουν εθελοντές για το μέτωπο συνοδευόμενοι από τους ήχους των στρατιωτικών εμβατηρίων που παίζουν οι μπάντες, ενώ πλήθος άνδρες γυναίκες και παιδιά τους χειροκροτεί, τους ρίχνει λουλούδια και τους κουνάει καπέλα και μαντήλια. Ο ταχυδρόμος Χίμμελστος μοιράζει τα γράμματα βιαστικά για να πάει και αυτός να παρουσιαστεί, αφού είναι αξιωματικός. Μόνο σε μια αίθουσα του Γυμνασίου ο καθηγητής Κάντορεκ διδάσκει με στόμφο τους μαθητές του, αλλά η φωνή του δεν ακούγεται από τα εμβατήρια. Έχουν αρχαία Ελληνικά και στον πίνακα είναι γραμμένοι οι στίχοι του Ομήρου:
Καθώς οι παρελάσεις έξω από το ανοιχτό παράθυρο για μια στιγμή λιγοστεύουν και οι ήχοι των εμβατηρίων κάπως απομακρύνονται, η φωνή του καθηγητή ακούγεται ξανά. Αντί για το μάθημα βγάζει έναν φλογερό πατριωτικό λόγο και παροτρύνει τους νέους να κάνουν το πατριωτικό τους καθήκον. Τελικά καταφέρνει να παρασύρει όλη την τάξη και να τους κάνει να πάνε όλοι σύσσωμοι εθελοντές.
Στον στρατώνα ο ενθουσιασμός είναι ακόμα μεγαλύτερος. Οι νεαροί στρατιώτες νοιώθουν σαν σε εκδρομή. Συναντάν τον ταχυδρόμο Χίμμελστος με στολή αξιωματικού. Ο Χίμμελστος που τώρα είναι ο διοικητής τους όμως είναι αυστηρός εκπαιδευτής και τους ταράζει στην εκπαίδευση. Τελικά παίρνουν διαταγή να πάν στο μέτωπο. Εκεί, στο Δυτικό Μέτωπο τους περιμένει μια άλλη πραγματικότητα, φρικτή και απάνθρωπη.
Πολλοί από τους στρατιώτες πληγώνονται βαριά ή βρίσκουν φρικτό θάνατο. Ο Μπόυμερ στη διάρκεια μιας επίθεσης εμπλέκεται σε μια σωματική πάλη με έναν Γάλλο στρατιώτη, και αφού τον πληγώσει θανάσιμα με την ξιφολόγχη εγκλωβίζεται στον κρατήρα μιας βόμβας μαζί με τον πληγωμένο Γάλλο. Έξω από τον κρατήρα η μάχη και οι βομβαρδισμοί μαίνονται, και ο Μπόυμερ είναι αδύνατο να εγκαταλείψει τον κρατήρα για μερόνυχτα. Ο Γάλλος που είναι βαριά τραυματισμένος αλλά δεν έχει πεθάνει ακόμα συνέρχεται. Ο Μπόυμερ τον βλέπει σαν άνθρωπο και τραυματία στρατιώτη και του δίνει να πιει τις τελευταίες σταγόνες νερό από το παγούρι του. Ο Γάλλος βασανίζεται και δεν μπορεί να πεθάνει. Βογκάει. Ο Μπόυμερ βασανίζεται από τις τύψεις επειδή τον τραυμάτισε θανάσιμα, αλλά ακόμα περισσότερες τύψεις τον πιάνουν όταν ο Γάλλος πεθαίνει και μένει ακίνητος και μισοκαθισμένος να τον κοιτάει με ανοιχτά τα μάτια.
Ο Μπόυμερ ξαναγυρνάει στο μέτωπο. Όλοι έχουν σκοτωθεί. Μόνο δυο γνωστοί του έχουν μείνει ακόμα. Τη στιγμή της συνάντησης όμως μια βόμβα που θα σκάσει μακρυά θα εκτινάξει ένα μικρό θραύσμα που θα σκοτώσει τον ένα από αυτούς. Ο Μπόυμερ βλέπει μια πεταλούδα και προσπαθεί να την πιάσει με το χέρι, όταν μια αδέσποτη σφαίρα θα τον σκοτώσει και αυτόν...
Επανέκδοση
Το 1979 κυκλοφόρησε μια καινούργια έκδοση του έργου υπό τη σκηνοθεσία του Delbert Mann. Η επανέκδοση ήταν περίπου 15 λεπτά μεγαλύτερης διάρκειας και προορίστηκε για την τηλεόραση. Το έργο ήταν καλύτερα γυρισμένο και είχε καλύτερα εφέ. Βραβεύτηκε και με Golden Globe του 1980 ως καλύτερη παραγωγή. Παρόλα αυτά δεν γνώρισε ούτε την ίδια επιτυχία, ούτε και έγινε τόσο πολύ γνωστό όσο η πρώτη έκδοση του 1930.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Ταινίες του 1930 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Αντιπολεμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Λούις Μάιλστοουν Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ταινίες Δυτικού Μετώπου (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος) Κατηγορία:Αμερικανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
2821 Σλάβκα
Η Σλάβκα (Slávka) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,4. Ανακαλύφθηκε το 1978 από την Τσέχα αστρονόμο Ζντένκα Βάβροβα, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο Κλετ της Τσεχίας, και του έδωσε το όνομα της μητέρας της, Σλάβα Βάβροβα, στην υποκοριστική του μορφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Σλαβκα
1374
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1374 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μας-ντε-Λοντρ
Το Μας-ντε-Λοντρ (γαλλικά: Mas-de-Londres, οξιτανικά: Lo Castèl) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καστελαίν (γαλλικά: Castelains).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Χουσακέρτ
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
Η Αγνή του λιμανιού
Η Αγνή του λιμανιού είναι ελληνική δραματική κινηματογραφική ταινία του 1952, σε παραγωγή Φίνος Φιλμ και σε σκηνοθεσία - σενάριο, Γιώργου Τζαβέλλα. Πρωταγωνιστούν οι: Ελένη Χατζηαργύρη, Γεώργιος Γληνός και Αλέκος Αλεξανδράκης.
Η ταινία αναφέρεται σε μία πόρνη της Τρούμπας που προσπαθεί να εκδικηθεί τον πατέρα της με τον πιο άσχημο τρόπο: καταστρέφοντας τον θετό του γιο επειδή εκείνος την είχε εγκαταλείψει -τον έβαλε μάλιστα μέχρι και στη φυλακή. Παρ' όλα αυτά, στην πορεία η Αγνή, η πόρνη του λιμανιού, ερωτεύεται τον θετό γιο του πατέρα της.
Πλοκή
Ο καπετάν Γιακουμής αποφασίζει να πάψει να ταξιδεύει για να ζήσει ήσυχα κοντά στη γυναίκα του και στο θετό γιο του, τον Ανδρέα, ο οποίος ετοιμάζεται να δώσει εξετάσεις για υποπλοίαρχος. Ο Γιακουμής, τη μέρα της γιορτής του, καλεί φίλους να το γιορτάσουν αλλά μία επίσκεψη του αλλάζει τη ζωή. Έρχονται και του λένε ότι πεθαίνει η Μαρία, μία κοπέλα της Τρούμπας, με την οποία ήταν μαζί μερικά χρόνια. Ο Γιακουμής, αν και στην αρχή δεν ήθελε πάει να τη βρει, τελικά πηγαίνει κι εκείνη του λέει πως είχε μία κόρη μαζί του, την Αγνή. Εκείνος όμως δεν τη πίστεψε. 250px|thumb|left|Χαρακτηριστική σκηνή της ταινίας, όπου ο καπετάν Γιακουμής φιλά την Αγνή, την κόρη του, που μέχρι πρότινος δεν είχε πειστεί ακόμα ότι είναι κόρη του. Η Αγνή λέει στον πατέρα της: Φίλησέ με για πρώτη φόρα... Είναι το πρώτο αγνό φιλί που παίρνω από άντρα. Το φιλί του πατέρα μου. (Απεικονίζονται η [[Ελένη Χατζηαργύρη και ο Γεώργιος Γληνός)]] Παρ' όλα αυτά, ο Γιακουμής θα πάει να βρει την Αγνή, να της δώσει μερικά λεφτά, πιο πολύ από λύπηση παρά επειδή ήταν κόρη του. Η Αγνή θα αρνηθεί αυτή την προσφορά και του λέει ότι θα τον εκδικηθεί καταστρέφοντας τον γιο του. Έτσι, η Αγνή πάει στο καραβάκι που δούλευε τα πρωινά ο Ανδρέας και σιγά σιγά εκείνος την αγαπάει. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αφήσει τις εξετάσεις του, να χρεωθεί στο καμπαρέ όπου εργάζεται η Αγνή, μέχρι και να βάλει λεφτά στο ταμείο της δουλειάς. Το αποκορύφωμα της καταστροφής έρχεται όταν η Αγνή τον πείθει ότι για να ξεχρεώσει πρέπει να παίξει ζάρια. Καθώς παίζανε "μπαρμπούτι" τους πιάνει η αστυνομία και ο Ανδρέας μπαίνει φυλακή για 3 μήνες, ενώ όλα του χρωστούμενα τα πληρώνει ο Γιακουμής.
Βγαίνοντας από τη φυλακή ο Ανδρέας εκμυστηρεύεται στον παιδικό του φίλο Ατσίδα ότι θα φύγει, θα μπαρκάρει, χωρίς να δει κανέναν, από ντροπή. Παράλληλα, όμως, η Αγνή όντως τον είχε ερωτευθεί. Ο Μαθαρίκος, όμως, που είχε σαν κόρες του όλα τα κορίτσια του λιμανιού, και με τον οποίον θα βρισκόντουσαν στο ίδιο καράβι, του λέει όλη την αλήθεια: ότι η Αγνή είναι κόρη του Γιακουμή κι εκείνος θετός γιος του κι ότι εκείνη τον αγαπά αληθινά. Τότε πάει στο σπίτι να βρει τον πατέρα του, ο οποίος το παραδέχεται, χωρίς όμως ακόμα να έχει πειστεί ότι η Αγνή είναι κόρη του, κι αμέσως μετά πάει και βρίσκει την Αγνή. Της λέει ότι κι αυτός την αγαπά κι ότι τα ξέρει όλα. Κανονίζοντας, όμως, να φύγουν κι δυο από το λιμάνι και να πάνε να ζήσουν σε μία άλλη χώρα τους ακούει ο Γιακουμής κρυφά και τους αποτρέπει. Τότε ο Ανδρέας δείχνει στον Γιακουμή μία ελιά που είχε στην πλάτη η Αγνή ως απόδειξη ότι είναι κόρη του. Εκείνος όμως ακόμα δεν πείθεται στα σίγουρα.
Την επομένη που θα φεύγανε η Αγνή και ο Ανδρέας εκείνη δεν εμφανίστηκε γιατί είχε πάει η μητέρα του Ανδρέα και την έπεισε να μείνει στον Πειραιά, για να φτιάξει ο Ανδρέας ξανά τη ζωή του αφού δε θα μπορούσε σε μια ξένη χώρα να ζήσει και αυτόν και τη γυναίκα του. Παράλληλα, όμως, ο Γιακουμής είχε πειστεί ότι η Αγνή είναι κόρη του γιατί ο πνευματικός της Μαρίας του αποκάλυψε την αλήθεια, λέγοντάς του ότι δεν μπορεί ένας άνθρωπος να πει ψέματα στον Θεό λίγο πριν πεθάνει. Τότε, αφού πρώτα πάει στο σπίτι του, με τη γυναίκα του να του λέει να φέρει την Αγνή στο σπίτι τους, παίρνει τον δρόμο για την Τρούμπα να βρει την Αγνή. Εκείνη, όμως, που επέστρεψε πάλι στο καμπαρέ για να κρατά συντροφιά στους ναύτες του στόλου που μόλις είχε έρθει, δεν το αντέχει. Παίρνει ένα πιστόλι και προσπαθεί να αυτοκτονήσει, φωνάζοντας: θέλω να δω ένα καράβι να φεύγει. Ο Γιακουμής βλέπει την κόρη του στο χώμα και φωνάζει: η κόρη μου!
Η ταινία τελειώνει στο νοσοκομείο με την Αγνή να βλέπει πάνω από το προσκεφάλι της τον πατέρας της. Παραδέχονται και οι δύο να τα αφήσουν όλα πίσω. Όταν έρχεται και ο Ανδρέας, ο πατέρας τους καλεί αμφότερους στο σπίτι και τους δίνει την ευχή του.
Διανομή
260px|thumb|right| Σπάνια κινηματογραφική σκηνή, καθώς στην οποία εμφανίζεται ο Έλληνας μουσικός [[Μάνος Χατζιδάκις, για πρώτη και για τελευταία φορά, σε ταινία μεγάλου μήκους. Δίπλα του στέκεται η τραγουδίστρια Μαίρη Πορτοκάλλη.]]
Παραγωγή
Η παραγωγή ανήκει στην κινηματογραφική εταιρεία Φίνος Φιλμ και την σκηνοθεσία της υπέγραψε ο Γιώργος Τζαβέλλας. Διευθυντής παραγωγής ήταν ο Φιλοποίμην Φίνος, ενώ οπερατέρ ο Αριστείδης Καρύδης-Φουκς, που μετά από αυτήν την ταινία καθιερώθηκε ως διευθυντής φωτογραφίας της εταιρείας. Σκηνογράφος ήταν ο Φαίδων Μολφέσης, ενώ το μακιγιάζ το επιμελήθηκε ο Σταύρος Κελεσίδης, ο οποίος συμμετείχε σε 70 ταινίες της εταιρείας. Το σενάριο ανήκει στον σκηνοθέτη Γιώργο Τζαβέλλα. 260px|thumb|right| Ιστορική στιγμή για την εξέλιξη του ελληνικού κινηματογράφου και καινοτομία της ταινίας, καθώς εφαρμόζεται για πρώτη σε ελληνική ταινία, η μέθοδος της διπλοτυπίας, αφού στη σκηνή εμφανίζεται ταυτόχρονα, ερμηνεύοντας 2 ρόλους, η [[Ελένη Χατζηαργύρη.]] Μία καινοτομία της ταινίας ήταν ότι για πρώτη φορά στον ελληνικό κινηματογράφο εφαρμόζεται η μέθοδος της διπλοτυπίας, όταν η Ελένη Χατζηαργύρη εμφανίζεται στην ίδια σκηνή ως Αγνή αλλά και ως Μαρία.
Κάστινγκ
Για τον ρόλο που υποδυόταν ο Γεώργιος Γληνός αρχικά προοριζόταν ο Αιμίλιος Βεάκης αλλά στο μεταξύ ο Βεάκης πέθανε. Ενώ για τον ρόλο της Αγνής, προοριζόταν η Μελίνα Μερκούρη, ο Φιλοποίμην Φίνος το αρνήθηκε για άγνωστο λόγο. Επίσης, στην ταινία αυτή, έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο ο ηθοποιός Γιώργος Μούτσιος υποδυόμενος έναν Άγγλο ναύτη.
Κατά τ' άλλα συμμετείχαν η Ελένη Ζαφειρίου, στο ρόλο της Μάρθας, ο Νίκος Ρίζος στη δεύτερη μόλις κινηματογραφική του εμφάνιση στο ρόλο του Ατσίδα, μετά την ταινία ο Μεθύστακας, η Άννα Κυριακού, που κι αυτή είχε εμφανιστει στον Μεθύστακα, και ο Αλέκος Αλεξανδράκης. Στην ταινία επίσης, εμφανίζεται και ο Μάνος Χατζιδάκις, ερμηνεύοντας τον πιανίστα του καμπαρέ. Αυτή είναι η πρώτη και μοναδική κινηματογραφική εμφάνιση του Έλληνα μουσικού σε ταινία μεγάλου μήκους.
Μουσική
Τη μουσική της ταινίας ανέλαβε ο Μάνος Χατζιδάκις. Σε αυτήν την ταινία πρωτοσυνεργάζεται με τον Γιώργο Τζαβέλλα. Κατόπιν, θα συνεργαστούν και στη σπουδαία ελληνική ταινία Η κάλπικη λίρα. Η μουσική που ακούγεται είναι από το «Χάρτινο το φεγγαράκι», μία σύνθεση που είχε χρησιμοποιηθεί για τη θεατρική παράσταση Λεωφορείον ο Πόθος του Θεάτρου Τέχνης. Ακούγεται και το τραγούδι του Είναι καημός, που ερμηνεύει η Μαίρη Πορτοκάλλη σε στίχους του συνθέτη.
Εισπράξεις
Η ταινία είχε μεγάλη εμπορική επιτυχία και ήταν μία από τις πιο εμπορικές εκείνη τη χρονιά. Εκείνη τη σεζόν είχε κόψει 165.475 εισιτήρια.
Κριτικές
Η ταινία, παρά την τολμηρή θεματολογία της, απέσπασε και θετικές κριτικές, αλλά και εκθειάστηκε, ιδιαίτερα, ο σκηνοθέτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1952 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιώργου Τζαβέλλα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μάνου Χατζιδάκι Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιώργου Τζαβέλλα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με την πορνεία Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ιερά Μητρόπολις Ιταλίας
Η Ιερά Μητρόπολις Ιταλίας είναι μία από τις Επαρχίες του Οικουμενικού Θρόνου, του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, η οποία δημιουργήθηκε το 1991. Η έδρα της βρίσκεται στην Βενετία και σημερινός Ποιμενάρχης της είναι ο Μητροπολίτης Πολύκαρπος (Σταυρόπουλος).
Ιστορικά στοιχεία
Η παρουσία της Ορθοδοξίας στη Σικελία και την Ιταλία ασκεί την επιρροή της από την ελληνική αποίκηση και διασπορά, όπου πόλεις όπως οι Συρακούσες και η Μεσσήνη είχαν ιδρυθεί από Έλληνες αποίκους και ήταν μέρος της Μεγάλης Ελλάδας πριν την κατάκτησή τους από τους Ρωμαίους.
Η Μητρόπολη ιδρύθηκε με Πατριαρχικό και Συνοδικό Τόμο στις 5 Νοεμβρίου 1991, με απόσπαση περιοχών από τη Ιερά Μητρόπολη Αυστρίας. Έδρα του Μητροπολίτη της ορίστηκε ο ιστορικός ναός του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων στη Βενετία.
Στις 28 Νοεμβρίου 2022 η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου εξέλεξε τρεις Βοηθούς Επισκόπους για την Ιερά Μητρόπολη Ιταλίας, τον Επίσκοπο Κρατείας Γεώργιο (Αντωνόπουλο), τον Επίσκοπο Κωτυαίου Διονύσιο (Παπαβασιλείου) και τον Επίσκοπο Θερμών Αθηναγόρα (Fasiolo).
Επισκοπικός κατάλογος
thumb|right|250px|Ο [[Άγιος Γεώργιος των Ελλήνων της Βενετίας]]
Δικαιοδοσία
Σήμερα περιλαμβάνει στην δικαιοδοσία της την Ιταλία και τον Άγιο Μαρίνο.
Υπάρχουν περίπου 70 Ενορίες - Ιεροί Ναοί, περίπου 42 Κληρικοί, ενώ οι Μοναχοί και οι Μοναχές της Ιεράς Μητροπόλεως δεν ξεπερνούν τους 20.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιταλια Κατηγορία:Ανατολική Ορθοδοξία στην Ιταλία
Θρασύβουλος Παλαιολόγος
Ο Θρασύβουλος Παλαιολόγος ήταν Έλληνας πρωταθλητής του στίβου από την Πάτρα, ήταν αθλητής της Γ.Ε. Πατρών και ανήκε στην δεύτερη γενιά αθλητών του συλλόγου.
Εμφανίστηκε πρώτη φορά σε αγώνες το 1900 στους εσωτερικούς αγώνες της Γυμναστικής εταιρίας όπου ήταν πρώτος στην δισκοβολία και δεύτερος στην πάλη. Ο Παλαιολόγος είχε δηλωθεί από την ΓΕΠ για να συμμετάσχει στους "Β' δοκιμαστικούς αγώνες" όπου θα αποτελούσαν αγώνες πρόκρισης για την ολυμπιάδα του 1900, τελικά οι αγώνες δεν έγιναν αλλά στάλθηκε ολιγομελής αποστολή.
Στους πανελλήνιους αγώνες του 1904 κατέκτησε δύο μετάλλια, ήταν δεύτερος στην πάλη χάνοντας από τον Χρηστόπουλο σε πέντε λεπτά. Επίσης ήταν δεύτερος στην Διελκυστίνδα με την ομάδα της Γ.Ε. Πατρών με συμπαίκτες τους Διακίδη, Τουρνά, Τόφαλο και Χρηστόπουλο έχασαν από την ομάδα του Πανελληνίου, δύσκολα όπως αναφέρεται στην τρίτη προσπάθεια.
Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα του 1906 ήταν δεύτερος στην πάλη και στην κατηγορία των μεσαίων βαρών. Στην διελκυστίνδα με αντίπαλο τον Πειραϊκό ήταν πρώτος με συμπαίκτες τους Διακίδη, Β. Ψάχο, Γ. Ψάχο, Παρνασσά, Λάζαρο, Χρηστόπουλο, Τόφαλο και τον Π. Πρίφτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της δισκοβολίας Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της διελκυστίνδας Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ελληνορωμαϊκής πάλης Κατηγορία:Αθλητές στίβου της Παναχαϊκής Κατηγορία:Αθλητές γυμναστικής της Παναχαϊκής Κατηγορία:Παλαιστές της Παναχαϊκής
Κρατικός Αερολιμένας Βόλου/Νέας Ιωνίας
<table style="border: 1px solid rgb(170, 170, 170); margin: 0pt 0pt 1em 1em; background: rgb(249, 249, 249) none repeat scroll 0%; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" align="right" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0" width="220"> <th colspan="4" align="center" bgcolor="lightyellow">Κρατικός Αερολιμένας Βόλου/Νέας Ιωνίας <th colspan="4" align="center" bgcolor="lightyellow">Γενικά
IATA: ---  ICAO: LGVO <th colspan="2" align="left" bgcolor="lightyellow" valign="top"> Τύπος Αεροδρομίου <td colspan="2" valign="top"> Πολιτικό / Στρατιωτικό
<th colspan="2" align="left" bgcolor="lightyellow" valign="top"bgcolor="lightgrey"> Χειριστής <td colspan="2" valign="top"> Κατεστραμμένο
<th colspan="2" align="left" bgcolor="lightyellow" valign="top"> Εξυπηρετούσε <td colspan="2" valign="top"> Βόλος <th colspan="2" align="left" bgcolor="lightyellow" valign="top"> Υψόμετρο <td colspan="2" valign="top"> 38 μέτρα <th colspan="2" align="left" bgcolor="lightyellow" valign="top"> Γεωγραφικές Συντεταγμένες <td colspan="2" valign="top"> 39° 23' 0.06" Βόρεια 22° 55' 02.84" Ανατολικά
<th colspan="4" bgcolor="lightyellow">Διάδρομος
<th rowspan="2" bgcolor="lightgrey"> Κατεύθυνση <th colspan="2" bgcolor="lightgrey"> Μήκος <th rowspan="2" bgcolor="lightgrey"> Επιφάνεια
<th align="left" valign="top"> 14 / 32 3.947 1.200  Άσφαλτος
Ο Κρατικός Αερολιμένας Βόλου/Νέας Ιωνίας (συντομογραφία ICAO: LGVO) ήταν μικτό πολιτικό και στρατιωτικό αεροδρόμιο, στη Νέα Ιωνία του Βόλου, στο νομό Μαγνησίας. Εγκαινιάστηκε το 1948 με έναν διάδρομο μήκους 970 μέτρων (3.190 πόδια). Το 1954 το μήκος του διαδρόμου μειώθηκε στα 650 μέτρα (2.138 πόδια) και από εκείνη τη στιγμή το αεροδρόμιο χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά από τον Ελληνικό Στρατό Ξηράς. Το αεροδρόμιο εν τέλει έκλεισε το 1981, και οι εγκαταστάσεις του εγκαταλείφθηκαν και διαλύθηκαν. Ο διάδρομος ήταν εκεί που σήμερα βρίσκεται η νέα περιφερειακή οδός του Βόλου.
Το αεροδρόμιο αντικαταστάθηκε από τον Κρατικό Αερολιμένα Νέας Αγχιάλου, ο οποίος ξεκίνησε να λειτουργεί το 1991 και κάλυψε το κενό που δημιουργήθηκε στην Κεντρική Ελλάδα, από την κατάργηση του παλαιού αεροδρομίου Βόλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βόλος Κατηγορία:Αεροδρόμια στην Ελλάδα Κατηγορία:Νομός Μαγνησίας
Ένας ξένοιαστος παλαβιάρης
Το Ένας ξένοιαστος παλαβιάρης (εναλλακτικός τίτλος: Ξένοιαστος παλαβιάρης) είναι ελληνική έγχρωμη κινηματογραφική κωμωδία του 1971.
Πλοκή
Ο Θανάσης προσπαθεί για χρόνια να φύγει παράνομα για τις Ηνωμένες Πολιτείες προκειμένου να φτιάξει τη ζωή του, γιατί λόγω οικονομικών δεν μπορεί να πληρώσει τα ναύλα, αλλά πάντα κάτι πήγαινε στραβά και έμενε πίσω. Ο φίλος του, ο Νικηφόρος, με τον οποίο ο Θανάσης συγκατοικεί, τον προτρέπει να μείνει στην Ελλάδα, να δουλέψει και να ψάξει να βρει τον συνονόματό του Θανάση, ο οποίος βοηθάει όλον τον κόσμο.
Μπλέκεται με το μεροκάματο και αλλάζει ένα σωρό δουλειές μήπως τελικά και τον συναντήσει, όπως συνοδός σε κηδείες, μεταφορέας και οδοκαθαριστής. Παρόλο όμως που τον ψάχνει καιρό δεν τον βρίσκει. Αντιθέτως βρίσκει έτοιμη να πέσει στις γραμμές του τρένου μια κοπέλα, την Ελπίδα, που τη σώζει από την αυτοκτονία, την ερωτεύεται και την παίρνει να μείνει μαζί του. Για χάρη της αποφασίζει να μείνει τελικά στην Ελλάδα και να εγκαταλείψει το όνειρό του που ήταν πάντα μια άνετη και μεγάλη ζωή στην Αμερική. Όταν όμως μαθαίνει ότι η Ελπίδα έχει πρόβλημα με την καρδιά της και πως πρέπει να εγχειριστεί άμεσα για να τα καταφέρει, δεν θα διαστάσει να κάνει ληστεία σε ένα εργοστάσιο λιπασμάτων προκειμένου να βρει τα χρήματα για την επέμβαση.
Ως από μηχανής θεός έρχεται από την Αμερική ο φίλος του, ο Βαγγελάκης, ο οποίος την ερωτεύεται και με ό,τι οικονομίες έχει, τη βοηθάει και τελικά τη σώζει όσο διάστημα ο Θανάσης είναι στη φυλακή για τη ληστεία. Αποφασίζουν οι δυο τους να παντρευτούν και λένε τα νέα στον Θανάση μόλις αποφυλακίζεται, όμως η ίδια τελικά το μετανιώνει και επιστρέφει πίσω μαζί του.
Παραγωγή και παραλειπόμενα
Τo φινάλε της ταινίας είχε γραφτεί διαφορετικά από τον σεναριογράφο Γιώργο Λαζαρίδη. Το πρωτότυπο σενάριο ήθελε τον Θανάση αφού αποφυλακίζεται και συναντάει την Ελπίδα έξω από τη φυλακή μαζί με τους άλλους, αυτή στο τέλος να του δίνει ένα φιλί στο μάγουλο πριν φύγει οριστικά με τον Βαγγέλη και τότε αυτός να τους παρατάει και να φεύγει τρέχοντας. Η τελευταία σκηνή δείχνει τον Θανάση να φτάνει λαχανιασμένος στη γέφυρα του τρένου, εκεί που έσωσε και γνώρισε την Ελπίδα και να δίνει τέλος στη ζωή του πέφτοντας στο κενό. (Προοικονομία του φινάλε γίνεται και στο όνειρο της Ελπίδας που βλέπει τον Θανάση να πέφτει από την γέφυρα του τρένου). Η σκηνή όμως κρίθηκε "προχωρημένη" και "αντιεμπορική" με αποτέλεσμα ο παραγωγός, για να μη δυσαρεστήσει το κοινό, να την ξαναγυρίσει για να δώσει το "ιδανικό" για τους πρωταγωνιστές της τέλος.
Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 22 Νοεμβρίου 1971. Έκοψε 357.684 εισιτήρια και κατατάχθηκε στην 5η θέση ανάμεσα σε 90 ελληνικές ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 15 Μαρτίου 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1971 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίμη Πλέσσα Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιώργου Λαζαρίδη Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ερρίκου Θαλασσινού
Λε Ματέλ
Το Λε Ματέλ (γαλλικά: Les Matelles, οξιτανικά: Las Matèlas) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ματελουά (γαλλικά: Matellois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Καρακέρτ
Το Καρακέρτ (αρμενικά: Քարակերտ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 4,319 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
Ριόν
Η Ριόν (γαλλικά: Riom) είναι κοινότητα στο νομό Πουί-ντε-Ντομ, στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ, στην κεντρική Γαλλία. Έχει τη δική της αστική περιοχή, η οποία είναι ενσωματωμένη στην αστική περιοχή του Κλερμόν-Φεράν.
Είναι μία από τους τέσσερις υπονομαρχίες του νομού και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 19.180 κατοίκους (2017). Με την ιστορία και την αρχιτεκτονική κληρονομιά της, η πόλη κατατάσσεται ως Περιοχή Τέχνης και Ιστορίας.
Οι κάτοικοι αποκαλούνται Ριομουά (ζ).
Γεωγραφικά στοιχεία
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|267x267εσ|Παλιά σπίτια στο ιστορικό κέντρο μικρογραφία|357x357εσ|Χάρτης της [[Ωβέρνη|Ωβέρνης, θέση της κοινότητας Ριόν στο νομό Πουί-ντε-Ντομ]] Η κοινότητα Ριόν βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νομού Πουί-ντε-Ντομ, στη διοικητική περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ. Έως το 2015 αποτελούσε τμήμα της πρώην διοικητικής περιοχής της Ωβέρνης.
Είναι μία από τις τρεις υπονομαρχίες του νομού, οι άλλες είναι οι Ισουάρ, Αμπέρ και Τιέρ, και το κεντρικό γραφείο ενός  καντονίου μετά τις εκλογές του 2015.
Έχει πληθυσμό 19.180 κατοίκους (2017) και είναι το κέντρο ευρύτερης περιοχής που συγκεντρώνει 66.264 κατοίκους (2015). Βρίσκεται ανάμεσα στην οροσειρά Σαιν ντε Πουί και την πεδιάδα της Λιμάνι.
Βρίσκεται 15 χιλιόμετρα οδικώς βόρεια του Κλερμόν-Φεράν, πρωτεύουσας του νομού.
Τοπωνυμία
Το όνομα της πόλης Ριόν προέρχεται από τη γαλατική ονομασία (κελτική γλώσσα) Ricomagos που σημαίνει Αγορά του βασιλιά. Τον 6ο αιώνα, ο Γρηγόριος της Τουρ την ανέφερε ως Vicus Ricomagensis.
Στην περιοχή της κοινότητας Ριόν η παραδοσιακή γλώσσα είναι η οξιτανική. Στα οξιτανικά-ωβερνιά, την τοπική διάλεκτο, η πόλη αναφέρεται ως Riam.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|450x450εσ|Η πόλη Ριόν, σχέδιο γύρω στο 1450 Η πόλη ιδρύθηκε ως Ricomagus πριν τη ρωμαϊκή κατάκτηση. Από τη μεσαιωνική εποχή βρίσκονταν σε ανταγωνισμό με το κοντινό Κλερμόν-Φεράν, την ιστορική και πολιτιστική πρωτεύουσα της Ωβέρνης. Η Ριόν υπήρξε, ωστόσο, πρωτεύουσα του δουκάτου της Ωβέρνης.
1375
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1375 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Ριόν
Ιστορία
Μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση, η Ριόν ήταν η πρωτεύουσα της παλαιάς επαρχίας Ωβέρνη και η έδρα των δουκών της Ωβέρνης. Στην έντονα φεουδαρχική Ωβέρνη του 10ου αιώνα, η πόλη αναπτύχθηκε γύρω από την κολεγιακή εκκλησία του Αγίου Αμάμπλ, τοπικός άγιος, τα λείψανα του οποίου ήταν αντικείμενο προσκυνήματος που ευνόησε την πόλη.
Η πόλη ήταν η πρωτεύουσα των δουκών της Ωβέρνης. Τον 14ο αιώνα η πόλη επωφελήθηκε από την προστασία του δούκα Ιωάννη του Μπερί, ο οποίος ξαναέκτισε το Παλάτι των Δουκών και το παρεκκλήσι Σαιντ-Σαπέλ. Το 1531, η Ριόν και όλη η Ωβέρνη ενσωματώθηκαν στις βασιλικές κτήσεις της Γαλλίας.
1375
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ριόν
Ιστορία
Το 1942 διεξήχθη η δίκη της Ριόν στην οποία η κυβέρνηση του Βισύ κατηγόρησε αρκετούς πολιτικούς του Λαϊκού Μετώπου ότι ήταν υπεύθυνοι για την ήττα, έχοντας εμποδίσει τον επανεξοπλισμό της Γαλλίας. Εδώ διεξήχθη επίσης η δίκη και ερήμην καταδίκη του στρατηγού Σαρλ ντε Γκωλ για την αντίθεσή του στο καθεστώς του Βισύ κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής.
Αξιοθέατα
Πρώην πρωτεύουσα του δουκάτου της Ωβέρνης, η κοινότητα Ριόν έλαβε τη γαλλική ταξινόμηση ως Πόλη Τέχνης και Ιστορίας από το 1985. Η πόλη έχει διατηρήσει πολυάριθμες αρχιτεκτονικές μαρτυρίες του περίφημου παρελθόντος. Στους δρόμους του ιστορικού κέντρου βρίσκονται το δημαρχείο του 16ου αιώνα και η υπέροχη εσωτερική του αυλή, η πολυποίκιλτη σε φλογόμορφο γοτθικό ρυθμό Σαιντ-Σαπέλ με τις τοιχογραφίες του 15ου αιώνα, το μέγαρο Γκιμονώ με τη σκάλα του διακοσμημένη με ωραίες σκαλιστές λεπτομέρειες, ο Πύργος του Ρολογιού με θέα στις στέγες της πόλης και τη γύρω περιοχή, η εκκλησία Νοτρ-Νταμ-ντυ-Μαρτυρέ με το αξιοσημείωτο άγαλμα της Παναγίας με το πουλί, κ.α.
Επίσης, το μουσείο Μαντέ, με συλλογές ζωγραφικής, γλυπτικής, διακοσμητικής τέχνης, χρυσοχοΐας και κεραμικής, καθώς και το περιφερειακό μουσείο της Ωβέρνης, αφιερωμένο στις λαϊκές τέχνες και τις παραδόσεις της Ωβέρνης του 19ου αιώνα.
Αρκετά ιδιωτικά σπίτια του 17ου και του 18ου αιώνα (hôtels particuliers) είναι ανοικτά στο κοινό με συλλογές ενδυμάτων και έργων διακοσμητικής τέχνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Πόλεις της Ωβέρνης
Βέρα Κρούσκα
Η Βέρα Κρούσκα (Αθήνα, 1947) είναι Ελληνίδα ηθοποιός. Ξεκίνησε την καριέρα της ως χορεύτρια στο μπαλέτο του Φώτη Μεταξόπουλου, ενώ άρχισε να εμφανίζεται στον κινηματογράφο σε υποστηρικτικούς μικρούς ρόλους στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Μερικοί από τους πιο σημαντικούς ρόλους της είναι στις ταινίες: Κατηγορώ το κορμί μου (1969), Άγιος Νεκτάριος (1969), Ο Τελευταίος των Κομιτατζήδων (1970), Οι τελευταίοι του Ρούπελ (1971) και Δώστε τα χέρια (1971).
Πρώτα χρόνια
Η Βέρα Κρούσκα με καταγωγή από τη Σπάρτη γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στον Άγιο Λουκά στα Πατήσια. Σε ηλικία 15 ετών πήρε άδεια από την τότε επιτροπή «Εξαιρετικών ταλέντων» για να φοιτήσει στη Δραματική Σχολή του Μουσικού θεάτρου του Ωδείου Αθηνών, ενώ παράλληλα άρχισε να κάνει μαθήματα κλασικού και μοντέρνου χορού με δασκάλες τη Σόνια Μοριάνοβα, τη Μύριαμ Σουάζι και την Κέι Χόλντεν.
Καριέρα
Ξεκίνησε την επαγγελματική της σταδιοδρομία στην αρχή ως χορεύτρια ενώ παράλληλα έκανε το ντεμπούτο της στην κινηματογράφο με έναν μικρό ρόλο στην ταινία Ο ταξιτζής (1962). Τον πρώτο της πρωταγωνιστικό ρόλο τον πήρε το 1967 με την ταινία Έρωτες στη Λέσβο του παραγωγού Τζέιμς Πάρις, με τον οποίο η Κρούσκα υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο συνεργασίας.
Η πρώτη εμφάνιση της στο θέατρο έγινε το 1968 με το έργο «Σαράντα καράτια» δίπλα στην Έλλη Λαμπέτη. Επίσης έλαβε μέρος ως πρωταγωνίστρια στα έργα: «Το άνθος του κάκτου» με τον θίασο της Έλλης Λαμπέτη και «Ταβάριτς», «Πικ νικ», «Όσκαρ», με το θίασο του Κώστα Μουσούρη. Στη συνέχεια ακολούθησε η συνεργασία της με το Εθνικό Θέατρο και με τα έργα «Ο κατά φαντασίαν ασθενής» (1991), «Οι εγκληματίες» (1992), «Ο έμπορος της Βενετίας» (1995), «Βίρα τις άγκυρες» (1997) και «Άμλετ» (2003).
Το 2019 στο πλαίσιο του 5ου Πανοράματος του Ελληνικού Κινηματογράφου «Θόδωρος Αγγελόπουλος» που διεξήχθη στη Λάρισα η Αντιδημαρχία Πολιτισμού και η Κινηματογραφική Λέσχη Λάρισας βράβευσαν την ηθοποιό για τη συνολική πορεία στη καριέρα της αλλά και γενικότερα για τη στάση ζωής της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Νικομήδης Γ΄ Ευεργέτης
Ο Νικομήδης Γ' ο Ευεργέτης από τη Δυναστεία των Νικομηδιδών ήταν βασιλιάς του ελληνιστικού κράτους της Βιθυνίας, στην Ανατολία, περίπου κατά την περίοδο 127 έως 94 π.Χ. Ήταν γιος και διάδοχος του βασιλιά Νικομήδη Β' του Επιφανούς.
Παφλαγονία
Αφού σύναψε συμμαχία με το Νικομήδη, ο βασιλιάς του Πόντου Μιθριδάτης ο Ευπάτωρ, εισέβαλε στα εδάφη της Παφλαγονίας και τη μοιράστηκε με τους συμμάχους του. Μόλις πληροφορήθηκε το ζήτημα, η Ρώμη απέστειλε και στους δύο βασιλείς αντιπροσώπους, ζητώντας την αποκατάσταση της εδαφικής ακεραίοτητας της χώρας. Ο Μιθριδάτης αψήφησε τους Ρωμαίους προβάλλοντας σαν επιχείρημα πως ο πατέρας του κατείχε στο παρελθόν τα εδάφη αυτά κι άρα του άνηκαν δικαιωματικά. Όσο για το Νικομήδη, ο οποίος δεν διέθετε ανάλογο επιχείρημα, συμφώνησε να εγκαθιδρυθεί στη χώρα βασιλιάς με νόμιμα δικαιώματα. Αυτό όμως δεν ήταν παρά ένα τέχνασμα: άλλαξε το όνομα του γιου του σε Πυλαιμένης, δηλαδή στο σύνηθες όνομα των βασιλέων της χώρας, και του την ανέθεσε, συνεχίζοντας στην ουσία να διοικεί ο ίδιος.
Καππαδοκία
Οι κάτοικοι της Καππαδοκίας, αποπειράθηκαν τότε χωρίς αποτέλεσμα να τοποθετήσουν έναν από τους γιους της Λαοδίκης στο θρόνο. Βλέποντας τα γεγονότα αυτά και φοβούμενος πως η Βιθυνία θα γίνει ο επόμενος στόχος του Μιθριδάτη, ο Νικομήδης έστειλε στη Ρώμη έναν όμορφο νέο να διεκδικήσει το θρόνο της Καππαδοκίας, ισχυριζόμενος πως ήταν γιος του βασιλιά Αριαράθη, συμμάχου των Ρωμαίων. Τον συνόδεψε και η Λαοδίκη ώστε να υποστηρίξει ότι από τον Αριαράθη απέκτησε τρία παιδιά αντί για δύο. Τελικά η Σύγκλητος διαβλέποντας τις δολοπλοκίες των δύο βασιλέων απέσπασε την Καππαδοκία από το Μιθριδάτη και την Παφλαγονία από το Νικομήδη, προσφέροντας μάλιστα στους δύο λαούς την ελευθερία τους.
Διαδοχή
Ο βασιλιάς Νικομήδης Γ' ο Ευεργέτης, που ονομάστηκε έτσι γιατί έφερε ευημερία στους κατοίκους της χώρας του, απέκτησε από τη σύζυγό του, Αριστονίκη, έναν νόμιμο γιο, το Νικομήδη. Διέθετε δε και μια παλλακίδα, την Αγνή από την Κύζικο, με την οποία απέκτησε επίσης γιο, που ονομαζόταν Σωκράτης. Η Αγνή και ο Σωκράτης στάλθηκαν στην Κύζικο με πεντακόσια τάλαντα. Μετά το θάνατο του βασιλιά σε μεγάλη ηλικία (κατά μια εκδοχή από δηλητήριο), τον διαδέχτηκε το 94 π.Χ. ο νόμιμος γιος του, Νικομήδης ο Φιλοπάτωρ.
Μωγκιό
Το Μωγκιό (γαλλικά: Mauguio, οξιτανικά: Mauguiò) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μελγκοριέν (γαλλικά: Melgoriens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Σερένα Γκράντι
Η Σερένα Γκράντι (Ιταλικά: Serena Grandi) (23 Μαρτίου 1958) είναι Ιταλίδα ηθοποιός, γνωστή ως ένα από τα σύμβολα του σεξ του ιταλικού κινηματογράφου των δεκαετίων του '80 και του '90. Σε μερικές ταινίες χρησιμοποιείσε το ψευδώνυμο Βανέσσα Στέιγκερ. Οι φανατικοί οπαδοί των ταινίων τρόμου τη γνωρίζουν για τους δυο ρόλους της στον Ανθρωποφάγους (1980) και Ντελιρίουμ (1987).
Πρώτα χρόνια και καριέρα
Η Σερένα Φατζιόλι, όπως είναι το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στη Μπολόνια. Μετά τις σπουδές της στον προγραμματισμό υπολογιστών, εργάστηκε για πρώτη φορά σε εργαστήριο επιστημονικής ανάλυσης.
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της στον κινηματογράφο το 1980 παίζοντας έναν υποστηρικτικό ρόλο στην κωμωδία La Compagna di viaggio του Φερντινάντο Μπάλντι.
Προσωπική ζωή
Το 1991 παντρεύτηκε το είκοσι ετών μεγαλύτερο της, Πέπε Ερκόλε, με τον οποίο απέκτησε το γιο της Εντουάρντο. Το ζευγάρι πήρε διαζύγιο το 1998.
Στη δεκαετία του 1990, άρχισε να απομακρύνεται από το προσκήνιο, όπου κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου εστίασε την καριέρα της σε τηλεοπτικές σειρές.Το διάστημα 2003-2004 η Γκράντι πέρασε 157 ημέρες υπό κατ 'οίκον περιορισμό κατηγορούμενη ότι είχε πουλήσει λίγα γραμμάρια κοκαΐνης. Η υπόθεση αργότερα μπήκε στο αρχείο.
Το 2006, ήταν υποψήφια του Azione Sociale, ενός πολιτικού κόμματος που ίδρυσε η Αλεσάντρα Μουσολίνι, αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί.
Την ίδια χρονιά δημοσίευσε το πρώτο της μυθιστόρημα, με τίτλο L'amante del federale. Το 2008, μετά από ένα διάλειμμα δέκα ετών, επέστρεψε στον κινηματογράφο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αγιωργίτικα Αρκαδίας
Τα Αγιωργίτικα (Τοπική Κοινότητα Αγιωργιτίκων- Δημοτική Ενότητα Κορυθίου), ανήκει στον δήμο Τρίπολης της Περιφερειακής Ενότητας Αρκαδίας που βρίσκεται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”. Η επίσημη ονομασία ειναι τα Αγιωργίτικα. Έδρα του δήμου είναι η Τρίπολη και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου. Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, τα Αγιωργίτικα ανήκαν στο Τοπικό Διαμέρισμα Αγιωργιτίκων, του πρώην Δήμου Κορυθίου του Νομού Αρκαδίας. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 17,601 χμ² (2011).
Ο οικισμός
Τα Αγιωργίτικα είναι ένα όμορφο και πράσινο χωριό της Μαντινείας, 9 χιλ. από την Τρίπολη. Είναι χτισμένο στους πρόποδες του όρους Κτενιάς στην είσοδο του λεκανοπέδιου της Μαντινείας. Είναι το πρώτο χωριό που συναντάμε ερχόμενοι από το Άργος. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία και κτηνοτροφία.
Γενικά στοιχεία
Τα Αγιωργίτικα είναι ένας από τους τόπους των Δρόμων του Κρασιού. Ξεχωρίζουν η εκκλησία του Αγ. Γεωργίου και το πετρόκτιστο Συρεγγέλιο Σχολείο, με ονομασία προς τιμή του Γεωργίου Συρεγγέλα
Κάθε χρόνο την παραμονή της γιορτής της Αγίας Κυριακής, πραγματοποιείται το καθιερωμένο πανηγύρι στα Αγιωργίτικα Αρκαδίας προς τιμήν της Αγίας. Τελείται Εσπερινός στην αυλή στο ομώνυμο εξωκλήσι που συμμετέχει πλήθος κόσμου από το χωριό και τις γύρω περιοχές. Έπειτα ακολουθεί παραδοσιακό γλέντι υπό τη διοργάνωση του πολιτιστικού συλλόγου της περιοχής.
Αρχαιότητες
Την δεκαετία του 1980 έγιναν ανασκαφές του Εφόρου Αρχαιοτήτων Δρ. Θ. Σπυρόπουλου, που αποκάλυψαν ένα μεγάλο κλίβανο και οι εγκαταστάσεις πλυντηρίων. Προορίζονταν για καμίνευση και επεξεργασία χαλκούχου μεταλλεύματος που εξωρυσσόταν στην περιοχή. Χρονολογούνται στους πρωτοελλαδικούς και μεσοελλαδικούς χρόνους.
Νεώτερη ιστορία
Στην γύρω περιοχή υπάρχουν τα ερείπια του κάστρου Μουχλίου (4 χιλιόμετρα προς Αργολίδα) και η Μονή Βαρσών, παλαιό βυζαντινό μοναστήρι.
Πρόσωπα
Κωνσταντίνος Διαμαντόπουλος (αγωνιστής του αγώνα του 1821). Κωνσταντίνος Θ. Μπακόπουλος (1889-1950), στρατηγός του Ελληνικού Στρατού. Έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-13).
Gods of War
Το Gods of War είναι το δέκατο άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Manowar, το οποίο κυκλοφόρησε στις 23 Φεβρουαρίου του 2007 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Magic Circle Music.
Τα τραγούδια του άλμπουμ παρουσίασαν κοινό στιχουργικό περιεχόμενο, αναφερόμενα σε Θεούς του πολέμου από διάφορες μυθολογίες. Αυτός ήταν ο τελευταίος στούντιο δίσκος του συγκροτήματος με το ντράμερ Σκοτ Κολούμπους στη σύνθεση του, ο οποίος πέθανε το 2011.
Το συγκρότημα είχε επιστρέψει στις ζωντανές εμφανίσεις δύο χρόνια πριν την κυκλοφορία του δίσκου, όταν περιόδευσε μαζί με τους Rhapsody of Fire και τους HolyHell στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η περιοδεία συνεχίστηκε στην Ευρώπη την άνοιξη του 2006 με την ονομασία "Demons, Dragons And Warriors Tour", συνοδευόμενη από την κυκλοφορία του σινγκλ "The Sons Of Odin" που μπήκε στο φινλανδικό Top-20 και έφθασε ως την τρίτη θέση των καταλόγων επιτυχιών της Δανίας και της Ουγγαρίας.
Το άλμπουμ σκαρφάλωσε στη δεύτερη θέση των γερμανικών τσαρτ και το Top-10 στην Αυστρία, ενώ επιτυχία γνώρισε στα σκανδιναβικά κράτη, την Ελβετία και την Ιταλία και βραβεύθηκε ως χρυσός δίσκος στη Ρωσία.
Για την προώθηση του, οι Manowar περιόδευσαν και πάλι με τους Rhapsody of Fire και τους HolyHell, ενώ κατά την περιοδεία αυτή ηχογραφήθηκε το άλμπουμ "Gods of War Live", το οποίο κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά.
Βραβεία
Gods of War (άλμπουμ)
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "Gods of War" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Manowar Κατηγορία:Άλμπουμ του 2007
Μπόγκντινατς
Το Μπόγκντινατς (σερβικά κυριλλικά: Богдинац) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του Δήμου της Σόκομπανια, ο οποίος ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος του Ζάγιετσαρ. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 146 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί της Σόκομπανια
Μγιόλνιρ
thumb|125px|right|Κύριοι τύποι σφυρόσχημων κοσμημάτων που έφεραν οι άνθρωποι για να έχουν προστασία από τον θεό του κεραυνού.Α=Φινλανδικός τύπος,Β=Σουηδικός τύπος,Γ=Ισλανδικός τύπος thumb|125px|right|Σύγχρονο Μγιόλνιρ
Στην Σκανδιναβική μυθολογία το Μγιόλνιρ (Mjolnir ή Mjollnir) είναι το Σφυρί του Θωρ, του θεού της αστραπής και του κεραυνού. Αυτό το πολεμικό σφυρί (κατασκευασμένο από τους νάνους Σίντρι και Μπροκκ) έχει τεράστιες καταστροφικές ικανότητες και συνδέθηκε με την αστραπή. Όταν ριχνόταν σε ένα στόχο, επέστρεφε στο χέρι του κατόχου του, αφού έβρισκε το στόχο του. Μόνο ο Θωρ και ο γιος του, ο Μάνι μπορούσαν να το σηκώσουν.
To 2005, μια τάση γλωσσικής υπερκαθαρότητας ονόματι υψηλά ισλανδικά (hafrónska) οδήγησε στη διαμόρφωση ενός κινήματος, που χρησιμοποιούσε ως έμβλημα ένα ανάποδο μγιόλνιρ με σταυρό (Þórsfrónvé).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκανδιναβική μυθολογία Κατηγορία:Γερμανικός παγανισμός
Dimmu Borgir
Οι Dimmu Borgir είναι νορβηγικό συγκρότημα από το Όσλο, που δημιουργήθηκε το 1993. Η λέξη Dimmu borgir σημαίνει "σκοτεινές πόλεις" ή "σκοτεινά κάστρα/φρούρια" στα ισλανδικά, στα φεροϊκά και στα Αρχαία νορβηγικά. Το όνομα προέρχεται από έναν ηφαιστειακό σχηματισμό στην Ισλανδία, το Dimmuborgir. Το συγκρότημα έχει αλλάξει πολλά μέλη κατά την πολυετή του καριέρα, με τον κιθαρίστα Silenoz και τον τραγουδιστή Shagrath να είναι τα μόνα ιδρυτικά μέλη που παραμένουν, ενώ ο επίσης κιθαρίστας Galder παίζει μαζί τους από το 2000.
Βιογραφία
Οι Dimmu Borgir ιδρύθηκαν το 1993 από τον κιθαρίστα Silenoz, τον τραγουδιστή Shagrath και τον ντράμερ Tjodalv, κάνοντας αισθητή την παρουσία τους στον underground κύκλο με τα πρώτα τους ντέμο. Η μουσική τους ήταν επηρεασμένη από το black metal της δεκαετίας του '80 και του '90, όπως και από κλασικούς συνθέτες όπως ο Βάγκνερ και ο Ντβόρζακ.
Στα τέλη του 1994, ηχογράφησαν τον πρώτο τους δίσκο με τίτλο For all tid, ο οποίος έλαβε ιδιαίτερα θετικές κριτικές. Το συγκρότημα επικεντρώθηκε στην ηχογράφηση του δεύτερου του άλμπουμ, με το Stormblåst να φθάνει στα ράφια των δισκοπωλείων στις 25 Ιανουαρίου 1996. Παρότι τα φωνητικά του δίσκου είναι στη νορβηγική γλώσσα, το συγκρότημα γνώρισε επιτυχία σε όλη την Ευρώπη.
Ακολούθησε το ΕΡ Devil’s Path, η επιτυχία του οποίου τους βοήθησε να υπογράψουν στη δισκογραφική εταιρεία Nuclear Blast. Τον Μάιο του 1997, κυκλοφόρησαν το Enthrone Darkness Triumphant σε παραγωγή του Πέτερ Τέγκτρεν, μπαίνοντας στα γερμανικά και τα φινλανδικά τσαρτ και πουλώντας περισσότερα από 150.000 αντίτυπα παγκοσμίως. Κατά την περιοδεία του άλμπουμ, το συγκρότημα εμφανίστηκε σε μεγάλα φεστιβάλ όπως το Dynamo στην Ολλανδία και τα With Full Force και Wacken Open Air της Γερμανίας.
Το φθινόπωρο του 2000, επέστρεψαν στο Fredman Studio για να ηχογραφήσουν το Puritanical Euphoric Misanthropia, το οποίο μπήκε στο Top-20 στη Νορβηγία, τη Φινλανδία και τη Γερμανία. Ακολούθησε το Death Cult Armageddon δύο χρόνια αργότερα, που έφθασε ως το # 2 στην πατρίδα τους και μπήκε στους καταλόγους του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι συνθέσεις Progenies Of The Great Apocalypse και Eradication Instincts Defined, συμπεριλήφθηκαν στο σάουντρακ της ταινίας Hellboy του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο, ενώ τα ίδια κομμάτια αποτέλεσαν μέρος του σάουντρακ της ταινίας Αστερόσκονη με τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο.
Το 2004, συμμετείχαν στο Ozzfest μαζί με ονόματα όπως οι Slayer, Judas Priest και Black Sabbath και επανηχογράφησαν το Stormblåst με το ντράμερ Hellhammer.
Τον Απρίλιο του 2007, κυκλοφόρησε ο δίσκος In Sorte Diaboli, ο οποίος σκαρφάλωσε στην κορυφή των νορβηγικών τσαρτ και έγινε χρυσός, ενώ έφθασε ως το # 43 σε Βρετανία και Ηνωμένες Πολιτείες, πουλώντας περισσότερα από 75.000 αντίτυπα στις ΗΠΑ. Κατά την περιοδεία του άλμπουμ, το συγκρότημα έπαιξε στη συναυλία για τα είκοσι χρόνια της Nuclear Blast στη Στουτγάρδη, στα φεστιβάλ Rock Am Ring, Rock Im Park και Wacken Open Air της Γερμανίας, περιόδευσε στην Ευρώπη με τους Amon Amarth και στη Βόρεια Αμερική με Devildriver, Behemoth και Keep Of Kalessin.
Το 2013, οι Dimmu Borgir έκαναν γνωστό ότι δουλεύουν πάνω στον επόμενο τους δίσκο, αλλά η παραγωγή του άλμπουμ γνώρισε πολυάριθμες καθυστερήσεις.
Τον Μάιο του 2018, επιστρέφουν με τον δίσκο Eonian μετά από 8 χρόνια απουσίας. Έφτασε στο #2 των Νορβηγικών τσαρτ και στο #4 των Γερμανικών, την υψηλότερη θέση στη χώρα μέχρι στιγμής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νορβηγικά black metal συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά τρίο