cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δήμος Μόβρης
Τοποθεσία
Εκτεινόταν στην περιοχή της δυτικής Αχαΐας, με το συντριπτικό του μέρος να είναι πεδινό. Συνόρευε με τους πρώην δήμους Λαρισσού και Δύμης, ενώ βόρεια, στην περιοχή του Καλαμακίου (Βίδοβα), βρεχόταν από τον Πατραϊκό κόλπο.
Ονομασία
Η ονομασία του δήμου προέρχεται από το όρος Μόβρη που βρίσκεται στα νότια όριά του.
Οικονομία
Οι κάτοικοί του ασχολούνται επί το πλείστον με τον πρωτογενή τομέα παραγωγής, δηλαδή με τη γεωργία και την κτηνοτροφία.
Δημοτικά διαμερίσματα
Ο «καποδιστριακός» δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς :
Αθλητισμός
Στην περιφέρεια του πρώην δήμου δραστηριοποιούνται τα ποδοσφαιρικά σωματεία Α.Ε. Λιμνοχωρίου, Α.Ο. Κρίνου και Α.Π.Σ. Εθνικός Σαγέικων. Ο τελευταίος έχει αγωνιστεί 3 φορές στην Δ΄ Εθνική. Υπάρχουν δυο γήπεδα με χορτάρι: στο Λιμνοχώρι και στα Σαγαίικα, καθώς και ένα ξερό: στον Κρίνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μόβρης * Δ
Κατάλογος προέδρων των Ηνωμένων Πολιτειών
Ο κατάλογος Προέδρων των Ηνωμένων Πολιτειών, περιλαμβάνει τους 46 (κατά το 2023) αρχηγούς κράτους και κυβερνήσης, στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο κατάλογος περιλαμβάνει μόνο αυτά τα άτομα που ορκίστηκαν ως Πρόεδροι των Ηνωμένων Πολιτειών μετά την επικύρωση του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία έλαβε χώρα το 1789. Για τους Αμερικανούς ηγέτες πριν από την επικύρωση του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών, βλέπε τους Προέδρους του Ηπειρωτικού Κογκρέσσου. Ο κατάλογος δεν περιλαμβάνει κανέναν εκτελέσαντα χρέη Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών υπό την 25η Τροποποίηση του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών.
Η αρίθμηση ακολουθεί τη σειρά μη διακεκομμένων θητειών κάθε ατόμου. Για παράδειγμα, ο Τζορτζ Ουάσινγκτον υπηρέτησε δύο συνεχόμενες θητείες και μετρά ως ο πρώτος πρόεδρος (όχι ως πρώτος και δεύτερος). Ο Τζέραλντ Φορντ, ανέλαβε την προεδρία μετά την παραίτηση του Ρίτσαρντ Νίξον, υπηρετώντας το υπόλοιπο της δεύτερης θητείας του τελευταίου. Το γεγονός ότι ο Φορντ δεν εξελέγη στο αξίωμα δεν επηρεάζει την αρίθμηση, που τον κατατάσσει ως 38ο πρόεδρο. Ο Γκρόβερ Κλίβελαντ υπηρέτησε δύο μη συνεχόμενες θητείες και μετρά ως 22ος και 24ος Πρόεδρος των Η.Π.Α. Ως εκ τούτου, ο κατωτέρω κατάλογος περιλαμβάνει 46 προεδρίες, αλλά μόνο 45 άτομα.
*Τα χρώματα δείχνουν την κομματική τοποθέτηση κάθε Προέδρου.
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτική ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών * προεδρων των ηνωμενων πολιτειων
נשיא ארצות הברית
Φαιλόνιο
Το φαιλόνιο είναι άμφιο του ιερέα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Είναι χαρακτηριστικό άμφιο του δεύτερου βαθμού της ιεροσύνης. Στην αρχαία Εκκλησία ήταν άμφιο και του επισκόπου και λεγόταν πολυσταύριο, διότι παντού επάνω του εικονίζονταν σταυροί. Στις αγιογραφίες εικονίζονται πάντοτε οι Πατέρες της Εκκλησίας με πολυσταύριο (φαιλόνιο). Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453), ο Οικουμενικός Πατριάρχης αντικατέστησε το φαιλόνιο με τον αρχιερατικό σάκκο και κατόπιν αυτός καθιερώθηκε για όλους τους επισκόπους.
Συμβολισμός
Το φαιλόνιο συμβολίζει τον άρραφο χιτώνα του Χριστού και την επίγεια Εκκλησία. Όπως ο χιτώνας είναι ένα τεμάχιο, έτσι πρέπει και η Εκκλησία να είναι μία. Όταν είναι λευκό, συμβολίζει τη φωτεινότητα της Θείας Χάριτος. Όταν είναι κόκκινο, συμβολίζει την κόκκινη χλαμύδα που οι Ρωμαίοι στρατιώτες φόρεσαν στον Χριστό πριν τη Σταύρωση για να τον εμπαίξουν.
Είναι το άμφιο που φορά τελευταίο ο ιερέας. Φορώντας το λέει: «Οι Ιερείς σου, Κύριε, ενδύονται δικαιοσύνην, και οι όσιοί σου αγαλλιάσει αγαλλιάσονται. Πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».
Κατηγορία:Άμφια Κατηγορία:Ιστορία της ένδυσης
Εγίκα
Ο Εγίκα, Egica, Ergica ή Egicca (π. 610 – 701/703), ήταν ο Βησιγότθος βασιλιάς της Ισπανίας και της Σεπτιμανίας από το 687 μέχρι το τέλος του. Ήταν γιος του Aριβέργα και ανιψιός του Βάμπα.
Ανάρρηση
Νυμφεύτηκε (περί το 670) την Σιξίλο (επίσης γνωστή ως Cixilo, Cixilona, Cioxillo ή Cixila), κόρη του βασιλικού προκατόχου του Έρβιγ και της συζύγου Λιουβιγότο. Στην επιθανάτιο κλίνη του στις 14 Νοεμβρίου 687, ο Έρβιγ επιβεβαίωσε τον Eγίκα ως κληρονόμο του και τον έστειλε με τη βασιλική αυλή στο Τάληδο για να στεφθεί. Χρίσθηκε στις 24 Νοεμβρίου. Μετά το γάμο του Eγίκα με τον Σιξίλο, ο Έρβιγ τον είχε υποχρεώσει να ορκιστεί ότι θα προστατεύσει τα παιδιά τού Έρβιγ. Πριν από το τέλος του, ο Έρβιγ ζήτησε έναν δεύτερο όρκο, ορκιζόμενος να μην αρνηθεί τη δικαιοσύνη στους ανθρώπους. Λίγο μετά την ανάληψη του θρόνου, ο Εγίκα κάλεσε τη ΙΕ΄ Σύνοδο του Τολέδο στις 11 Μαΐου 688, στην οποία ισχυρίστηκε ότι οι δύο όρκοι ήταν αντιφατικοί (επειδή για να αποδοθεί δικαιοσύνη στον λαό απαιτούσε «βλάβη» τα παιδιά του Έρβιγ) και ζήτησε από το συμβούλιο των επισκόπων να τον απελευθερώσει από τον ένα όρκο ή τον άλλο. Ωστόσο ο Εγίκα συνάντησε την αντίθεση του Ιουλιανού του Τολέδου. Η Σύνοδος επέτρεψε στον Eγίκα να εγκαταλείψει τη σύζυγό του, αλλά μόνο εν μέρει ακύρωσε τον όρκο να προστατεύσει τα παιδιά του Έρβιγ. Ο Εγίκα περίμενε μέχρι το τέλος τού Ιουλιανού το 690, για να συγκαλέσει μία δεύτερη επαρχιακή Σύνοδο στην Ταρακωνησία, η οποία είχε ως αποτέλεσμα η χήρα τού Έρβιγ, Λιουβιγότο, να σταλεί σε ένα μοναστήρι.
Αξιοσημείωτα γεγονότα
Το 693 ο μητροπολίτης τού Τολέδου, Σίσεβερτ, οδήγησε μία εξέγερση κατά του Eγίκα υπέρ της ανύψωσης ενός άνδρα, που ονομαζόταν Σούνηφρεδ στον θρόνο. Οι εξεγερμένοι έλεγχαν το Τολέδο για ένα διάστημα, επειδή μπορούσαν να κόψουν νομίσματα στο όνομα του πιθανού σφετεριστή. Το σχέδιο δολοφονίας τού Εγίκα, της χήρας βασίλισσας Λιουβιγότo, και αρκετών κύριων συμβούλων απέτυχε, και ο Σίσεβερτ καθαιρέθηκε, αφορίστηκε και οι απόγονοί του αποκλείστηκαν από την άσκηση αξιωμάτων. Οι άλλοι επαναστάτες και οι απόγονοί τους πωλήθηκαν ως σκλάβοι.
Νομοθεσία
Το 693 ο Eγίκα θέσπισε αυστηρούς αντι-εβραϊκούς νόμους. Περιγράφονται ως οι πιο σημαντικοί τέτοιοι νόμοι από έναν Βησιγότθο βασιλιά. Αυτό ήταν ως απάντηση, έτσι ισχυρίστηκε ο Εγίκα στη ΙΖ΄ Σύνοδο τού Τολέδου, σε μία συνωμοσία εγχώριων και ξένων Εβραίων για την ανατροπή χριστιανών ηγετών. Ο Εγίκα κήρυξε όλη τη γη που κατείχαν οι Εβραίοι κατασχεμένη, όλους τους Εβραίους να υποδουλωθούν στους Χριστιανούς και όλα τα εβραϊκά παιδιά ηλικίας άνω των επτά ετών να τα πάρουν από τα σπίτια τους και να μεγαλώσουν ως Χριστιανοί. Οι χριστιανοί σκλάβοι των Εβραίων επρόκειτο να λάβουν την περιουσία των Εβραίων και να είναι υπεύθυνοι για την πληρωμή των φόρων επί των Εβραίων. Αυτός ο νόμος δεν εφαρμόστηκε σε πόλεις, όπου οι Εβραίοι θεωρούνταν απαραίτητοι για την οικονομία. Πράγματι, ως αποτέλεσμα της αποσύνθεσης της βησιγοτθικής εξουσίας, δεν επιβλήθηκε σχεδόν καθόλου, πέρα από την ίδια την πρωτεύουσα.
Λίγο πριν αποβιώσει, ο Eγίκα τροποποίησε έναν νόμο, που όριζε ότι οποιοσδήποτε κατηγορείτο για κλοπή αγαθών αξίας 300 σολίδων έπρεπε να υποβληθεί σε δίκη με βραστό νερό. Σύμφωνα με τις αλλαγές τού Εγίκα, όποιος κατηγορείτο για κλοπή για οποιοδήποτε ποσό, θα έπρεπε να υποβληθεί σε αυτή τη δοκιμασία. Ταυτόχρονα, ο Εγίκα δημοσίευσε αρκετούς νόμους, που αντιμετώπιζαν σκληρά το θέμα των φυγόπονων δούλων, ενώ ταυτόχρονα ακύρωσε νόμους, που επέτρεπαν στους ιδιοκτήτες δούλων να ακρωτηριάζουν τους δούλους τους ως τιμωρία. Ο Eγίκα διέγραψε επίσης φόρους, αλλά αυτό δεν φαίνεται να ενίσχυσε τη δημοτικότητά του. Έβαλε τους επισκόπους να διατάξουν να λέγονται προσευχές στο όνομα το δικό του και της οικογένειάς του σε κάθε καθεδρικό ναό στην Ισπανία.
Το τέλος και η διαδοχή
Ήδη από το 694 συγκυβέρνησε με τον Βιτίζα, τον γιο του από την Σιξίλο, παρόλο που ο Βιτίζα ήταν ανήλικος. Σε μία από τις τελευταίες του πράξεις έχρισε τον Βιτίζα το 700. Ο Εγίκα απεβίωσε στο κρεβάτι του, με εξασφαλισμένη τη διαδοχή του, κάπου μεταξύ 701 και 703.
Οι άλλοι δύο γιοι του ήταν ο δον Όππας και ο Σισεβούτο. Ο δον Όππας, ο οποίος ήταν πιθανότατα νόθος γιος, έγινε αρχιεπίσκοπος ή επίσκοπος της Σεβίλλης και ενώθηκε με τον Μούσα ιμπν Νουσάιρ και τον Ταρίκ ιμπν Ζιγιάντ εναντίον τού Ροδέριχ κατά τη διάρκεια της κατάκτησης της Hispania από τους Ομεϋάδες. Ο Σισεμβούτο έγινε ο κόμης (comes) των Χριστιανών της Κοΐμπρα, όπως και ο γιος του Aταούλφo, ο εγγονός του Aτανάρικo και ο δισέγγονός του Tεύδo το 770, το 801/802 και το 805.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντισημιτισμός στην Ευρώπη Κατηγορία:Βασιλείς των Βησιγότθων
Ελαιόφυτο Μεσσηνίας
Το Ελαιόφυτο αναφερόμενο παλαιότερα ως ο Γουβαλοβοράς ή ο Γουβαλοβαρός ή το Βουβαλοβορό ή η Σγράπα και επίσημα ως το Ελαιόφυτον, είναι οικισμός κοντά στην Πύλο και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Το Ελαιόφυτο βρίσκεται περίπου 13 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά της Πύλου και περίπου 13,5 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από την Χώρα. Έχει υψόμετρο 170 μέτρα και απέχει 5,5 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του κόλπου της Πύλου. Κοντά στο Ελαιόφυτο, προς τα βορειοανατολικά του βρίσκεται η Ίκλαινα σε απόσταση 4 περίπου χιλιομέτρων, προς τα βορειοδυτικά του το Κορυφάσιο σε απόσταση 6 περίπου χιλιομέτρων και προς τα νοτιοδυτικά του η Γιάλοβα σε απόσταση 5,5 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.
Ιστορία
Το χωριό έχει ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας, της Πύλου και της ευρύτερης περιοχής της Πυλίας. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Το χωριό αναφέρεται με αρχική επίσημη ονομασία, από το 1835 ως το 1908, ως ο Γουβαλοβοράς ή Γουβαλοβαρός και κατόπιν ως το Βουβαλοβορό, αναφερόμενο σε άλλες πηγές και ως ο Βουβαλοβορός ή το Βουβαλοβορόν, ευρισκόμενο σε άλλη αρχική τοποθεσία, πιο κοντά στον ναό της Παναγίας της Σγράπας και περίπου 3 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την σημερινή τοποθεσία του χωριού και στη συνέχεια το χωριό αναφερόταν ως η Σγράπα ή Σγράππα, τόσο στην παλαιότερη, όσο και στην νεότερη τοποθεσία του.
Διοικητική ιστορία
Ο αρχικός οικισμός, ο Γουβαλοβοράς ή Γουβαλοβαρός προσαρτήθηκε αρχικά στον παλαιό Δήμο Κορυφασίου το 1835,  με έδρα την Ίκλενα (σήμερα η Ίκλαινα). Μόλις 5 χρόνια αργότερα, το 1840, αποσπάται από τον Δήμο Κορυφασίου, ο οποίος καταργήθηκε τότε και προσαρτάται στον παλαιό Δήμο Πύλου ή Δήμο Πυλίων, όπως αναφερόταν τότε, όπου και παρέμεινε ως το 1908, που ο οικισμός αυτός καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε από το νεότερο οικισμό της Σγράπας, σε νεότερη τοποθεσία, κοντινή της αρχικής. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Γουβαλοβαρός στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως οικισμός του Δήμου Πύλου της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 113 κατοίκους, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Πύλου τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν η κωμόπολη της Πύλου, (Νεόκαστρον) και Καλύβια. Το χωριό αναφερόταν επίσημα ως ο Γουβαλοβοράς και στη συνέχεια ως ο Γουβαλοβοράς ως και το 1879. Από το 1879 ως και το 1908 που καταργήθηκε ως οικισμός αναφερόταν επίσημα ως το Βουβαλοβορό. Την ίδια χρονιά αναγνωρίσθηκε ο νεότερος οικισμός σε νέα κοντινή τοποθεσία, σε μια απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων βορειοανατολικά από την προηγούμενη, με την ονομασία Σγράπα. Η Σγράπα αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά στην απογραφή του 1907 ως οικισμός του παλαιού Δήμου Πύλου, ο οποίος είχε 148 κατοίκους, ενώ προσαρτήθηκε επίσημα, το 1908, στον παλαιό Δήμο Πύλου, ή Δήμο Πυλίων, όπου και παρέμεινε ως το 1912 που ο δήμος καταργήθηκε. Το 1912 η Σγράπα προσαρτάται αρχικά στην Κοινότητα Ικλένης, με έδρα την Ίκλενα (σήμερα η Ίκλαινα), ενώ μόλις 7 χρόνια μετά, το 1919, αποσπάται εκ νέου από την Κοινότητα Ικλένης και προσαρτάται στην Κοινότητα Πύλου. Το 1956 η Σγράπα μετονομάζεται σε Ελαιόφυτον, ονομασία με την οποία αναφέρεται επίσημα ως σήμερα. Το χωριό παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Πύλου, από το 1919 ως το 1946, που η κοινότητα αυτή αναγνωρίζεται ως ο Δήμος Πύλου (1946-2010) και ακολούθως, μετά το 1997, όταν τότε στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το Ελαιόφυτον συνέχισε να είναι ενταγμένο στον κατηργημένο Δήμο Πύλου, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Ελαιόφυτον ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Το Ελαιόφυτον σήμερα είναι οικισμός της Δημοτικής Κοινότητας της Πύλου του Δήμου Πύλου-Νέστορος, με έδρα την Πύλο. Στη δημοτική κοινότητα αυτήν υπάγονται επίσης η Γιάλοβα, το Παλαιόνερον, η Σχινόλακκα και η νησίδα Σφακτηρία.
Κάτοικοι
Επισήμανση: Ο πληθυσμός όπως αναφέρεται στο παραπάνω διάγραμμα για το χωριό Ελαιόφυτον, περιλαμβάνει τις απογραφές των κατοίκων του χωριού, από την απογραφή του 1844 ως και την απογραφή του 1896 του οικισμού γνωστού ως Γουβαλοβοράς ή Γουβαλοβαρός ή Βουβαλοβορό, από την απογραφή του 1907 ως και την απογραφή του 1951 του οικισμού γνωστού ως Σγράπα και από την απογραφή του 1961 ως σήμερα του οικισμού γνωστού ως Ελαιόφυτον.
Κτίρια-αξιοθέατα
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια υπάρχει το παλαιό Δημοτικό Σχολείο και οι εκκλησίες του χωριού, ο Ιερός Ναός του Αγίου Αθανασίου και ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου (κοιμητηριακός ναός), οι οποίοι υπάγονται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας. Εκτός από την έξοχη θέα του χωριού προς τον κόλπο της Πύλου, τη Γιάλοβα, τη λιμνοθάλασσα του Ντιβαριού, τη νήσο Σφακτηρία και το Παλαιόκαστρο του Ναυαρίνου, ανάμεσα στα σημαντικά αξιοθέατα του χωριού είναι και το Μοναστήρι της Παναγιάς της Σγράπας ή Μοναστήρι της Ζωοδόχου Πηγής της Σγράπας. Χάρη σε αυτό, το χωριό έχει σημαντικό ρόλο στη θρησκευτική ιστορία της ευρύτερης περιοχής της Πυλίας, για την οποία μάλιστα η Μονή επιλέγεται τακτικά ως τόπος τέλεσης γάμων, βαπτίσεων και άλλων θρησκευτικών δραστηριοτήτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Τομ και Τζέρι
Το Τομ και Τζέρι είναι αμερικανικό franchise και σειρά κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους που δημιουργήθηκε για το σινεμά από τους Γουίλιαμ Χάνα (αγγλ. William Hanna) και Τζόζεφ Μπάρμπερα (αγγλ. Joseph Barbera). Θέμα της είναι η αντιπαλότητα μεταξύ του γάτου Τομ και του ποντικιού Τζέρι, των οποίων οι καταδιώξεις και μάχες συχνά εμπλέκουν κωμική βία. Οι Χάννα και Μπάρμπερα έγραψαν και σκηνοθέτησαν εκατόν δεκατέσσερα επεισόδια μεταξύ 1940 και 1958 στο στούντιο Metro-Goldwyn-Mayer στην Καλιφόρνια. Η αρχική σειρά έχει κερδίσει επτά φορές το Όσκαρ Καλύτερου Φιλμ Μικρής διάρκειας (κινούμενα σχέδια), έχοντας μαζί με τα Silly Symphonies της εταιρίας παραγωγής Ουώλτ Ντίσνεϋ, τα περισσότερα Όσκαρ για ταινία κινουμένων σχεδίων. Οι Τομ και Τζέρι έχουν ένα παγκόσμιο κοινό που αποτελείται από μικρούς και μεγάλους, και θεωρείται ως μία από τις πιο διάσημες και μακροβιότερες αντιπαλότητες στον αμερικάνικο κινηματογράφο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τομ και Τζέρι Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της Warner Bros. Television Κατηγορία:Κωμικές σειρές ταινιών Κατηγορία:Σειρές ταινιών κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer
Τίργκου Μούρες
Το Τίργκου Μούρες (ρουμανικά Târgu Mureș, ουγγρικά: Marosvásárhely) είναι πόλη της Ρουμανίας στο κεντρικό τμήμα της χώρας, στη γεωγραφική περιοχή της Τρανσυλβανίας, 340 χιλιόμετρα βορείως του Βουκουρεστίου. Είναι πρωτεύουσα της επαρχίας Μούρες και ο πληθυσμός του είναι 134.290.
Ονόματα και ετυμολογία
thumb|left|150px|Τρίγλωσση πινακίδα στο Τίργκου Μούρες. Marosvásárhely είναι το Ουγγρικό όνομα και Neumarkt am Mieresch το Γερμανικό. Το σημερινό Ρουμανικό όνομα της πόλης, Târgu Mureș, είναι ταυτόσημο με το Ουγγρικό Marosvásárhely, που και τα δύο σημαίνουν "αγορά στον Μούρες (Μάρος) [Ποταμό]". Târg σημαίνει "αγορά" στα Ρουμανικά, όπως και το vásárhely στα Ουγγρικά. Το ουγγρικό Marosvásárhely μερικές φορές συντομεύεται σε Vásárhely στην τοπικά ομιλούμενη ουγγρική γλώσσα.
Η πρώτη γραπτή αναφορά της πόλης ήταν στα Παπικά αρχεία στα Λατινικά ως Novum Φόρουμ Siculorum το 1332 και αργότερα ως Sekulvasarhel  (σύγχρονη ουγγρική: Székelyvásárhely), που σημαίνει "νέα αγορά των Székelys (υποομάδα Ούγγρων της Τρανσυλβανίας)", στο 1349. Άλλες Λατινικές ονομασίες της πόλης ήταν Agropolis και Areopolis.
Το 1616, ο Γκάμπριελ Μπέτλεν έδωσε το όνομα Marosvásárhely στην πρόσφατα αναβαθμισμένη βασιλική ελεύθερη πόλη. Το ρουμανικό όνομα για την πόλη Oşorhei προήλθε φωνητικά από το Vásárhely ενώ το γερμανικό όνομα για την πόλη Neumarkt am Mieresch (συντομευμένο επίσης σε Neumarkt ή Marktstadt, στη διάλεκτο των Σαξόνων της Τρανσυλβανίας Nai Mark ή Nai Muark), μπορεί να μεταφραστεί ως Νέα Αγορά.
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το Marosvásárhely έγινε τμήμα της Ρουμανίας και μετονομάστηκε Oşorheiu. Το όνομα Târgu Mures έγινε σύνηθες την περίοδο του μεσοπολέμου. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμο η ορθογραφία του ονόματος της πόλης άλλαξε σε Tîrgu Mureș μετά από μια μεταρρύθμιση ορθογραφίας 1953 που αντικατέστησε το γράμμα  â με î  σε όλες τις λέξεις. Μια άλλη μεταρρύθμιση ορθογραφίας το 1993 αντικατέστησε το γράμμα î με â σε πολλές λέξεις και το όνομα της πόλης έκτοτε έχει επίσημη γραφή Târgu Mures.
Ιστορία
Η πόλη Maros Vásárhely το 1735|180px|left|thumb 180px|thumb|right|Marus-Vasarhely στο Χάρτη του [[Ιωσήφ Β΄ των Αψβούργων|Ιωσήφ Β΄]] left|thumb|240x240px|Εκκλησία των [[Τάγμα των Φραγκισκανών|Φραγκισκανών]] 180px|thumb|right|To κέντρο με τη [[Μεταρρύθμιση|Μεταρρύθμιστική και την Καθολική εκκλησία το 19ο αιώνα]] Η πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά της πόλης χρονολογείται από το 1332. Μνημονεύεται στα παπικά αρχεία με το λατινικό όνομα Novum Φόρουμ Siculorum, που σημαίνει Νέα Αγορά των Σέκλερ και με την ουγγρική ονομασία Sekulvasarhel (Székelyvásárhely), που σημαίνει Αγορά των Σέκλερ το 1349.
Στη θέση της Εκκλησίας του Κάστρου της η εκκλησία των Δομινικανών της Δομινικανής διατηρήθηκε μέχρι την εισβολή των Μογγόλων, οπότε καταστράφηκε. Στη θέση της, οι Φραγκισκανοί άρχισαν την ανέγερση μιας νέας γοτθικής εκκλησίας το 1260, που ολοκληρώθηκε το 1446. Από το 1439 στην πόλη έγινε η σύνοδος του κοινοβουλίου (δίαιτας) της Τρανσυλβανίας 36 φορές. Το 1405 ο Βασιλιάς της Ουγγαρίας Σιγισμούνδος του Λουξεμβούργου παραχώρησε στην πόλη το δικαίωμα να οργανώσει εμποροπανηγύρεις. Το 1470 ο Βασιλιάς Ματθίας Κορβίνος εκχώρησε στην πόλη τα πρώτα δικαστικά προνόμια και το 1482 κήρυξε την πόλη βασιλικό οικισμό. Το 1492 ο βοεβόδας (πρίγκιπας) Ιστβαν Μπάτορι ενίσχυσε το μοναστήρι της με οχυρώσεις. Το 1506, τα στρατεύματα του Παλ Τόμορι νικήήθηκαν από τους Σέκελι, που εξεγέρθηκαν κατά της πληρωμής ενός έκτακτου "Φόρου σε βόδια", που τους επιβλήθηκε με την ευκαιρία της γέννησης του Λουδοβίκου Β΄ της Ουγγαρίας. Το 1557 ιδρύθηκε η Μεταρρυθμιστική (Πρεσβυτεριανή Σχολή, ως το παλαιότερο ουγγρική σχολείο της Τρανσυλβανίας. Το 1571, η σύνοδος του κοινοβουλίου της Τρανσυλβανίας υπό τον πρίγκιπα Ιωάννη Β΄ Σιγισμούνδο Ζαπόλιααποδέχθηκε την ελεύθερη κήρυγμα του λόγου του Θεού, μεταξύ άλλων και από την Ουνιταριανική Εκκλησία. Το 1600-1601, μετά την πολιορκία από το Τζόρτζο Μπάστα, το φρούριο μετατράπηκε σε ερείπια. Το 1602, τα στρατεύματα του Γκέργκελι Νέμεθ έκαψαν τα υπόλοιπα σπίτια της πόλης και στη συνέχεια ξεκίνησε η ανοικοδόμηση του φρουρίου με τις οδηγίες του δημάρχου Tάμας Μπόρσος, αλλά στην πραγματικότητα αυτό έγινε μεταξύ 1614 και 1653. Ο Μόζες Σέκελι, ο μόνος πρίγκιπας καταγωγής από τους Σέκελι, επισκέφθηκε την πόλη το 1603, όταν απελευθέρωσε την Τρανσυλβανία από την ξένη κυριαρχία.
Το 1616 χορηγήθηκε το καθεστώς της ελεύθερης βασιλικής πόλης με το όνομα του Maros-Vásárhely από τον πρίγκιπα (fejedelem) Γκάμπορ Μπέτλεμ. Το 1658 Τουρκικά και Ταταρικά στρατεύματα εισέβαλαν στην πόλη και την έκαψαν, μεταφέροντας 3000 άτομα σε αιχμαλωσία. Το 1661, καθώς κανείς δεν έδειξε προθυμία να δεχτεί το αξίωμα του πρίγκιπα, υπό τουρκική πίεση εξελέγη εδώ πρίγκιπας της Τρανσυλβανίας ο Μιχάλι Απάφι. Το 1662, από την αδιαφορία όπως φαίνεται του τουρκικού στρατού που έδρευε εδώ, η πόλη κάηκε σχεδόν ολοσχερώς. Το 1687 καταστράφηκε από τα Γερμανικά αυτοκρατορικά στρατεύματα. Το 1704, τα στρατεύματα των (Ούγγρων εξεγερμένων) κουρούτς του Παλ Κάζας κατέλαβαν το φρούριο, που ανακαταλήφθηκε από Αυστριακά στρατεύματα με επικεφαλής το Λέριντς Πέκρι το 1706. Στις 5 Απριλίου 1707 ο Φραγκίσκος Β΄ Ράκοτσι αναρρήθηκε στην έδρα των πριγκίπων εδώ. Στο 1707 η πόλη χτυπήθηκε από πανώλη με περισσότερους από 3500 θανάτους. Η μαύρη πανώλη ξαναχτύπησε το 1709, το 1719 και το 1738 - 1739.
Η πόλη έλαβε σημαντική ώθηση στην κοινωνική και οικονομική ζωή της όταν έγινε η έδρα του Ανώτατου Δικαστηρίου του Πριγκιπάτου της Τρανσυλβανίας το 1754. Το 1802 άνοιξε για το κοινό με 40.000 τόμους η Βιβλιοθήκη Τέλεκι, που ιδρύθηκε από τον κόμη Σάμουελ Τέλεκι.
Ο Αβραμ Ιάντσου, ο ηγέτης της Ρουμανικής επανάστασης 1848 στην Τρανσυλβανία, ήταν νεαρός δικηγόρος στην πόλη Marosvásárhely πριν τη συμμετοχή του στον αγώνα για τα δικαιώματα των Ρουμάνων που ζουσαν στην Τρανσυλβανία. Στις 4 Νοεμβρίου 1848, τα στρατεύματα των Σέκελι χτυπήθηκαν από τα Αυστριακά αυτοκρατορικά στρατεύματα κάτω από τα τείχη της και η πόλη επίσης καταλήφθηκε. Στις 13 Ιανουαρίου του 1849 την ανακατέλαβαν τα στρατεύματα του ταγματάρχη Τόλναϊ και στις 30 Ιουλίου 1849 ξεκίνησαν από εδώ οι Σάντορ Πέτεφι και Γιούζεφ Μπεμ για τη Μάχη του Σέγκεσβαρ.
Το 1854 οι Σέκελι μάρτυρες Κάρολι Χόρβατ, Γιάνος Τέρεκ και Μίχαλι Γκάλφι εκτελέστηκαν στο Πόσταρετ για συνωμοσία εναντίον του Αυστριακού κράτους. Από το 1874 ένα μνημείο τοπθετήθηκε εκεί. Το 1861 το Marosvásárhely έγινε η έδρα της Mάροσζεκ και το 1876 της Επαρχίας Μάρος-Τόρντα. Το 1880 έγιναν στην Πλατεία των Ρόδων, στην κεντρική περιοχή της πόλης, τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος του Μπεμ και το 1893 του αγάλματος του Κόσουτ και τέλος του Ράκοτσι το 1907. Και τα τρία κατεδαφίστηκαν μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μεταξύ 1919 στο 1923, όταν η Τρανσυλβανία έγινε τμήμα της Ρουμανίας.
Η επαρχιακή εμφάνιση της πόλης άλλαξε σε μεγάλο βαθμό στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Το 1913 εγκαινιάσθηκαν τα ρυθμού ουγγρικού αρ νουβό Δημαρχιακό συγκρότημα και Πολιτιστικό Μέγαρο, στο πλαίσιο της αστικής ανανέωσης του δημάρχου Μπερνάντι Γκέργκι. Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, μαζί με το υπόλοιπο της Τρανσυλβανίας, το Marosvásáshely έγινε μέρος της Ρουμανίας και μετονομάστηκε Oşorheiu. Ενώ ήταν πόλη κατά 89% κατοικούμενη από Ούγγρους (1910), ο Ρουμανικός πληθυσμός αυξήθηκε σε όλο το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα.
Από 1940 έως 1944, ως συνέπεια της Δεύτερης Συμφωνίας της Βιέννης, η πόλη επιστράφηκε στην Ουγγαρία. Μετά την κατάληψη της Ουγγαρίας από τη Γερμανία το 1944, ιδρύθηκε στην πόλη ένα εβραϊκό γκέτο. Το Oşorheiu επανήλθε στη ρουμανική διοίκηση στο τέλος του πολέμου τον Οκτώβριο του 1944. Ωστόσο στις 12 Νοεμβρίου 1944 ο Στρατηγός Βλάντισλαβ Πέτροβιτς Βινογκράντοφ του Σοβιετικού Κόκκινου Στρατού εκδίωξε τις επιστρέφουσες από τη Βόρεια Τρανσυλβανία ρουμανικές αρχές, λόγω των σφαγών που είχαν διαπραχθεί από μέλη της λεγόμενης Φρουράς Μάνιου του Ιούλιου Μάνιου, και δεν τους επετράπη να επιστρέψουν μέχρι το σχηματισμό της κυβέρνησης του Πέτρου Γκρόζα στις 6 Μαρτίου 1945.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η κομμουνιστική διοίκηση της Ρουμανίας υλοποίησε μια πολιτική μαζικής εκβιομηχάνισης που ανασχημάτισε εντελώς την κοινότητα. Μεταξύ 1950-1968, ήταν το κέντρο της Ουγγρικής Αυτόνομης Επαρχίας, που αργότερα μετονομάστηκε Ουγγρική-Μούρες Αυτόνομη Περιφέρεια. Στις 7 Σεπτεμβρίου 1959 ο Γκέοργκε Γκεοργκίου Ντεζ, Γενικός Γραμματέας του Ρουμανικού Εργατικού Κόμματος, και ο πρωθυπουργός Κίβου Στόικα επισκέφθηκαν την πόλη. Στη συνέχεια αποφάσισαν πού θα κατασκευασθεί το εργοστάσιο παραγωγής λιπασμάτων, και οι νέες συνοικίες κατοικιών της πόλης, που αποφασίστηκε να μην κατασκευαστούν στην κοιλάδα του Μούρες, αλλά στους γύρω λόφους.
Το Μάρτιο του 1990, λίγο μετά την Ρουμανική Επανάσταση του 1989 που ανέτρεψε το κομμουνιστικό καθεστώς, η πόλη ήταν το θέατρο βίαιων εθνοτικών συγκρούσεων μεταξύ Ούγγρων και των Ρουμάνων.
Η τοπική οικονομία έχει αρχίσει να ενδυναμώνεται μετά την εγκατάσταση πολλών επενδυτών στην περιοχή.
Γεωγραφία
Η πόλη βρίσκεται στο κέντρο της ιστορικής περιοχής της Τρανσυλβανίας, στην κοιλάδα του ποταμού Μούρες. Απλώνεται από την Εκκλησία του Φρουρίου στο κέντρο της, που χτίστηκε τον 14ο αιώνα, καταλαμβάνοντας έκταση 49,3 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Βρίσκεται στη συμβολή των τριών γεωγραφικών περιοχών της Τρανσυλβανίας (Τρανσυλβανική Πεδιάδα, Κοιλάδα του Μούρες και Κοιλάδα του Νίραζ σε υψόμετρο 330 μέτρων. Η πόλη εκτείνεται και στις δύο όχθες του ποταμού Μούρες, ωστόσο το κέντρο της πόλης και οι περισσότερες συνοικίες βρίσκονται στην αριστερή όχθη. Το οροπέδιο Κορνέστι (Ουγγρικά: Σόμος) είναι το υψηλότερο σημείο της πόλης (465 μέτρα ).
Αποστάσεις μεταξύ της πόλης και μερικών μεγάλων πόλεων της Ρουμανίας :
Κλίμα
To Τίργκου Μούρες έχει ηπειρωτικό κλίμα που χαρακτηρίζεται από θερμά ξηρά καλοκαίρια και σχετικά ψυχρούς χειμώνες. Οι χειμερινές θερμοκρασίες είναι συχνά κάτω από 0 °C. Καθ 'όλη τη χρονιά υπάρχουν 38 ημέρες με χιόνι και περισσότερο από 60 ημέρες που το χιόνι καλύπτει το έδαφος. Το καλοκαίρι, η μέση θερμοκρασία είναι μεταξύ 18 °C και 19 °C  (από το μέσο όρο για τους μήνες Ιούνιο, Ιούλιο και Αύγουστο), έστω και αν οι θερμοκρασίες φθάνουν μερικές φορές τους 36 °C αυτή την περίοδο. Κατά μέσο όρο, υπάρχουν 143 ημέρες με βροχόπτωση κατά τη διάρκεια του έτους, πιο συχνά το Δεκέμβριο με 16 ημέρες και το λιγότερο τον Αύγουστο, Σεπτέμβριο και Οκτώβριο με 8 βροχερές ημέρες. Η μέση ετήσια θερμοκρασία για το Τίργκου Μούρες είναι 8,6 °C. Η χαμηλότερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί στην πόλη είναι -32,8 °C κατά τα έτη 1942 και 1963. Η υψηλότερη θερμοκρασία των 39 °C καταγράφηκε το 1936.
Δημογραφικά
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 το Τίργκου Μούρες είχε πληθυσμό 134.290, μειωμένο από την απογραφή του 2002.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2002 η πόλη είχε πληθυσμό 149.577. Από αυτούς 69.825 είναι Ούγγροι που αποτελούν τη μεγαλύτερη αστική ουγγρική κοινότητα στη Ρουμανία, ξεπερνώντας εκείνη του Κλούζ-Ναπόκα. Η απογραφή του 2002 ήταν η πρώτη που δείχνει τους Ούγγρους ως τοπική μειονότητα. Η πόλη είναι επισήμως δίγλωσση και τόσο η Ρουμανική όσο και η Ουγγρική γλώσσα αναγνωρίζονται ως επίσημες και χρησιμοποιούνται σε δημόσια σήμανση, την εκπαίδευση, τη δικαιοσύνη και την πρόσβαση στη δημόσια διοίκηση, ωστόσο στην περίπτωση των εμπορικών σημάτων και των διαφημίσεων η δίγλωσση σήμανση χρησιμοποιείται συνήθως μόνο από εταιρείες, εφόσον ανήκουν σε Ούγγρους. Οι Ρομά αποτελούν το 2,51% του πληθυσμού της πόλης, που είναι σημαντικά χαμηλότερο από το ποσοστό τους 6,96% στην Επαρχία Μούρες.
Εθνικές κοινότητες
Η εξέλιξη της εθνικής σύνθεσης από το 1850 ως το 2011.
Θρησκευτικές κοινότητες
Η μεγαλύτερη θρησκευτική κοινότητα στο Τίργκου Μούρες είναι οι Ρουμάνοι Ορθόδοξοι, που αριθμεί 46,74% του πληθυσμού. Οι πιο σημαντικές άλλες θρησκευτικές κοινότητες είναι Μεταρρυθμιστικοί (30,06%), Ρωμαιοκαθολικοί (13,50%), Ανατολικοί Καθολικοί (Ουνίτες) (2,60%), και Ουνιταριανοί (2,58%).
Χώροι λατρείας
Η Μεταρρυθμιστική Εκκλησία του Φρουρίου είναι η παλιότερη εκκλησία της πόλης. Σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες οι Φραγκισκανοί μοναχοί έφτασαν στο Vásárhely λιγότερο από έναν αιώνα μετά την πρώτη εμφάνιση του τάγματος των Φραγκισκανών στην Τρανσυλβανία του Ουγγρικού Βασιλείου. Η κατασκευή του ναού κράτησε ένα ολόκληρο αιώνα, από τα μέσα του 14ου μέχρι τα μέσα του 15ου και αποτελείτο από ένα μοναστήρι, ένα παλαιότερο εκκλησάκι, την εκκλησία και το καμπαναριό. Ο ναός ολοκληρώθηκε μεταξύ 1400 και 1450. Η εκκλησία πρέπει να ήταν αρχικά διακοσμημένη με τοιχογραφίες, αφού ίχνη τους βρέθηκαν στο εσωτερικό της. Η σχεδόν πλήρης εξαφάνιση αυτών των έργων ζωγραφικής οφείλεται στο γεγονός ότι η εκκλησία έγινε ιδιοκτησία των Προτεσταντών πιστών το 1557. Η θρησκευτική μεταρρύθμιση απαιτούσε οι εκκλησίες να μην έχεουν πίνακες ζωγραφικής, αγάλματα ή θρησκευτικές τοιχογραφίες.
Η ύπαρξη του τάγματος των Φραγκισκανών στο Vásárhely επηρεάστηκε άμεσα από τη θρησκευτική μεταρρύθμιση, που είχε σε μεγάλο βαθμό εξαπλωθεί στην Τρανσυλβανία κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα. Το 1557, η επίδραση της Μεταρρύθμιστικής Εκκλησίας επί των Ούγγρων της πόλη ήταν τόσο ισχυρή που τελικά οδήγησε στην κατάσχεση των περιουσιών των Καθολικών μοναστικών ταγμάτων. Οι Φραγκισκανοί μοναχοί, που μέχρι εκείνη τη στιγμή λειτουργούσαν την εκκλησία στο φρούριο, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη. Επέστρεψαν μετά από σχεδόν δύο αιώνες, όταν το πολιτικό κλίμα είχε γίνει ευνοϊκό για τον Καθολικισμό, λόγω της εγκαθίδρυσης των Αψβούργων στην Τρανσυλβανία. Αγόρασαν τη γη στο κέντρο της πόλης, όπου έχτισαν μια νέα εκκλησία και μοναστήρι από το 1777. Ο πύργος, το μοναδικό τμήμα της που στέκεται ακόμα, προστέθηκε στην πρόσοψη της εκκλησίας το 1802 από τον αρχιτέκτονα Γιάνος Τόπλερ. Το 1971 ο δήμος αποφάσισε να κατεδαφίσει το μοναστήρι για να δημιουργήσει τον απαραίτητο χώρο για την κατασκευή του Εθνικού Θεάτρου και πλατείας μπροστά από αυτό. Μια νέα εκκλησία χτίστηκε για τους Φραγκισκανούς στην οδό Λιμπερτάτιι.
Στις αρχές του 18ου αιώνα χτίστηκε στην πόλη έμια από τα πιο αντιπροσωπευτικές μπαρόκ εκκλησίες της Τρανσυλβανίας. Η Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή ανεγέρθηκε στο βόρειο-ανατολικό τμήμα του κέντρου της πόλης και ανήκει στη Ρωμαιοκαθολική κοινότητα. Το εσωτερικό της εκκλησίας είναι πολυτελές, με λειτουργικά αντικείμενα που είναι πραγματικά έργα τέχνης. Η αγία τράπεζα, κατασκευασμένη το 1755 από τους Αντον Σουχμπάουερ και Γιοχάνες Νάχτιγκαλ είναι μνημειακών διαστάσεων και έχει μια ψευδο-αρχιτεκτονική δομή. Οι πίνακες στα πλευρικά παρεκκλήσια του Αγίου Λαδίσλαου Α΄ της Ουγγαρίας, του Αγίου Ιωσήφ, του Αγίου Ιωάννη του Νέπομουκ και του Τιμίου Σταυρού ανήκουν όλοι στο Μικελάντζελο Ουντερμπέργκερ. Τα βιτρό παράθυρα, κατασκευασμένα από την Εταιρεία Turke του Γκροτάου, εγκαταστάθηκαν το 1898.
Η Μεγάλη Συναγωγή χτίστηκε μεταξύ 1899 και 1900 με πρωτοβουλία της εβραϊκής κοινότητας "Status Quo" και θεωρήθηκε μία από τις πιο όμορφες συναγωγές της Αυστρο-Ουγγρικής Αυτοκρατορίας. Ο σχεδιασμός του κτιρίου έγινε από το Γιάκομπ Γκάρτνερ από τη Βιέννη από τη Βιέννη και οι κατασκευαστικές εργασίες συντονίσθηκαν από τον Ούγγρο Παλ Σόος. Στο σύνολο του οικοδομήματος δεσπόζει ο κεντρικός τρούλος. Κάθε πλευρά του κεντρικού κωδωνοστασίου είναι διακοσμημένο με μια ροζέτα με άνθη παρόμοια με αυτές στην πρόσοψη. Αυτός ο τύπος παραθύρου χρησιμοποιείται επίσης αρκετές φορές στις πλάγιες όψεις. Το τεράστιο εσωτερικό είναι πλούσια διακοσμημένο, τόσο με σχήματα όσο και με χρώματα. Η συναγωγή έχει 314 θέσεις στο ισόγειο και 238 στον επάνω όροφο. Η πιο πρόσφατη μεγάλης κλίμακας ανάπλαση του κτηρίου έλαβε χώρα το 2000, όταν οι τοίχοι ενισχύθηκαν και ανακαινίστηκε η εσωτερική διακόσμηση.
Αλλα αξιοθέατα
Το παλιό Δημαρχείο χτίστηκε το 1906-1907 με σχέδια των Kόμορ Mάρτσελ και Γιάκαμπ Ντέζσε. Η είσοδος, συμπεριλαμβανομένου του διαδρόμου και της σκάλα που οδηγεί στον πρώτο όροφο, είναι το πιο αντιπροσωπευτικό στοιχείο του. Οι ραβδωτοί ουράνιοι θόλοι που καλύπτουν αυτό το τμήμα είναι εμπνευσμένοι από τη γοτθική αρχιτεκτονική. Οι θόλοι υποστηρίζονται από κίονες με πολυσύνθετα κιονόκρανα και ο στυλοβάτης είναι μια μεγάλη ανθοειδής μορφή που περιλαμβάνει τη συσκευή φωτισμού. Οι θόλοι είναι ζωγραφισμένοι με σπειροειδή φυτικά μοτίβα. Στοιχεία της μπροστινής αίθουσα περιλαμβάνουν τον πέτρινη πάγκο με τα πόδια του διαμορφωμένα όπως αυτά ζώου και με λαβές σε σχήμα φτερών. Η σχήματος κελύφους χρυσή πίσω πλευρά της έχει μια ασπίδα που πλαισιώνεται από δύο έλικες στην άνω πλευρά της. Χαρακτηριστική της μνημειακής σκάλας που οδηγεί στον πρώτο όροφο είναι η άνω πλευρά του κιγκλιδώματος που μοιάζει με ζώο ή κύμα που γλιστρά. Η εξωτερική διακόσμηση είναι απλούστερη και βασίζεται στά λαϊκά μοτίβα των Ούγγρων Σέκελι από πολύχρωμα κεραμικά. Το ισόγειο χαρακτηρίζεται από ένα στερεό, ανάγλυφα βάθρο. Παράθυρα με μεγάλα ανοίγματα τείνουν να κυριαρχούν στην πρόσοψη. Τα τρία ημικυκλικά παράθυρα στο μεσαίο τμήμα της πρόσοψης είναι εκείνα της αίθουσας των τιμών, που έχει διπλή ανύψωση σε σχέση με τα άλλα δωμάτια. Τα βιτρώ, που απεικόνιζαν τους Γκάμπορ Μπέτλεν, Φραγκίσκο Β΄ Ράκοτσι, Λάγιος Κόσουτ, Φέρεντς Ντέακ και Φραγκίσκο Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας έχουν αφαιρεθεί από τις αίθουσες.
Το Πολιτιστικό Μέγαρο είναι μια αξιόλογη κατασκευή στο κέντρο της πόλης. Χτίστηκε με πρωτοβουλία του δημάρχου της πόλης Γκέργκι Μπερνάντι. Οι οικοδομικές εργασίες άρχισαν την άνοιξη του 1911. Συνέβαλαν στη δημιουργία της χαρακτηριστικού γούστου ουγγρικής σχολής αρ νουβό στην Τρανσυλβανία με τα έργα της στη Ντέβα και στην Οράντεα. Το σχέδιο είναι ένα ακανόνιστο ορθογώνιο, με προεξοχές στις πλευρές και στα άκρα. Το κτίριο έχει πέντε ορόφους: ένα ψηλό ισόγειο, ένα ημιόροφο και τρεις ορόφους που διαφοροποιούνται με τη χρήση διαφορετικών οικοδομικών υλικών. Οι όψεις χαρακτηρίζονται από δισδιάστατο και από γραμμικό-ορθογώνιο στυλ, με λίγα μόνο καμπυλόγραμμα στοιχεία: τα έξι τοξωτά παράθυρα, που καλύπτονται από ημικάλυπτρα πάνω από την κεντρική πύλη και τα κυκλικά μπαλκόνια στις άκρες. Η κύρια είσοδος βρίσκεται στη μέση της πρόσοψης επί της οδού Ενέσκου και αποτελείται από τέσσερις ογκώδεις πόρτες, που προστατεύονται από ένα αρχιτεκτονικό στοιχείο από γυαλί και ένα σιδερένιο πλαίσιο. Το στοιχείο αυτό, καθώς και οι πόρτες οι διακοσμημένες με σιδερένια φυτικά μοτίβα είναι χαρακτηριστικές του πρώιμου στιλ του 20ου αιώνα. Ο εξωτερικός χώρος είναι πλούσια διακοσμημένος, με πολύχρωμους πίνακες ψηφιδωτών, με ανάγλυφες σκηνές και προτομές Ούγγρων. Τα ψηφιδωτά στην κύρια πρόσοψη είναι μια αλληγορική σκηνή, εμπνευσμένη από την ουγγρική λαϊκή παράδοση, έργο του Νάγκυ Σάντορ, Nagy Sándor, Ούγγρου καλλιτέχνη, που ίδρυσε με τον Κέρεσφι Κρις Αλάνταρ τη Σχολή του Γκέντελε. Η τέχνη τους χαρακτηρίζεται από δισδιάστατη και κάθετη ρυθμικότητα. Τα περισσότερα από τα ψηφιδωτά και βιτρό παράθυρα έχουν γίνει από το Ροτ Μικάσα, ιδίως εκείνα της πλευράς που βλέπει προς την πλατεία.
Εκπαίδευση
Σημαντικά πανεπιστήμια όπως το Πανεπιστήμιο Ιατρικής και Φαρμακευτικής, το Πανεπιστήμιο Πέτρου Μαγιόρ και το Πανεπιστήμιο Σαπιέντια έχουν πάνω από 10.000 φοιτητές. Το Σαπιέντια-Ουγγρικό Πανεπιστήμιο της Τρανσυλβανίας είναι ίδρυμα της Ουγγρικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Τρανσυλβανία. Άλλα πανεπιστήμια είναι το Πανεπιστήμιο Θεάτρου και το Πανεπιστήμιο "Ντιμίτριε Καντεμίρ".
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ρουμανίας
Παναγής Α. Βουρλούμης
Ο Παναγής Βουρλούμης (30 Απριλίου 1937) ήταν πρόεδρος του ΟΤΕ από το 2004 μέχρι το 2010.
Γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι γιος του ζωγράφου Ανδρέα Βουρλούμη. Κατάγεται από παλιά πατρινή οικογένεια και είναι εγγονός του σταφιδέμπορου και πολιτικού Παναγή Βουρλούμη καθώς και συγγενής του ιατρού και βουλευτή Χρήστου Κορύλλου. Σπούδασε στο London School of Economics και στο Ινστιτούτο Ανάπτυξης της Διεθνούς Τραπέζης. Την περίοδο 1966 - 1973 διετέλεσε επικεφαλής του Τμήματος Νοτιοανατολικής Ασίας του Διεθνούς Χρηματοδοτικού Οργανισμού και έξι χρόνια αργότερα τοποθετήθηκε διευθυντής στον Όμιλο της Εμπορικής Τράπεζας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1981. Από το 1988 έως το 2000 εργάστηκε στην Alpha Bank ως πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Alpha Finance, της Alpha Αμοιβαίων και της Alpha Bank Romania και εντεταλμένος σύμβουλος της τράπεζας Alpha. Από το 2000 έως το 2004 διετέλεσε πρόεδρος της Frigoglass και της Aegean Baltic Bank.
Το 2004 ανέλαβε την θέση του προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου του ΟΤΕ. Στις 24 Ιουνίου 2010 επανεξελέγη στην προεδρία του δ.σ. του ΟΤΕ. Τον Ιούνιο του 2010 με βουλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών ο Βουρλούμης, μαζί με τον τέως Διευθυντή Τεχνικών Υπηρεσιών του ΟΤΕ Γιώργο Ιωαννίδη, παραπέμφθηκαν στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων με την κατηγορία της απιστίας και της άμεσης συνέργειας σε αυτήν που αφορούσε υπερτιμολογημένες συμβάσεις τις οποίες είχε υπογράψει ο Οργανισμός το διάστημα 2003 - 2007 με εταιρίες Intracom, Siemens και ANKO. Ο ΟΤΕ τότε είχε κάνει λόγο για έωλη κατηγορία και είχε ταχθεί υπέρ των στελεχών του. Τον ίδιο μήνα κλήθηκε να καταθέσει και ως μάρτυρας στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής για την υπόθεση Siemens.
Τον Σεπτέμβριο του 2011 με το υπ’ αριθμόν 2902/11 βούλευμά του το Συμβούλιο Εφετών Αθηνών, έκανε δεκτές τις εφέσεις των Βουρλούμη και Ιωαννίδη και τους απήλλαξε από τις κατηγορίες, κρίνοντας ότι δεν ζημίωσαν τον ΟΤΕ.
Τον Ιούλιο του 2008 ασκήθηκε εναντίον του Βουρλούμη ποινική δίωξη σε βαθμό κακουργήματος για απιστία στην υπηρεσία από την εισαγγελέα Εφετών Ευσταθία Σπυροπούλου, για την υπόθεση της εξαγοράς της αλυσίδας καταστημάτων «ΓΕΡΜΑΝΟΣ» από τον ΟΤΕ, η οποία έγινε το 2006. Η υπόθεση έφτασε στην Δικαιοσύνη όταν βουλευτές του ΠΑΣΟΚ κατέθεσαν μηνυτήρια αναφορά καταγγέλλοντας χειραγώγηση μετοχής και διαδικασίες που ζημίωναν το Δημόσιο. Μετά την άσκηση της κακουργηματικής ποινικής δίωξης, η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Βάσω Παπανδρέου δήλωσε: «Πρόκειται για καραμπινάτη περίπτωση για την οποία και είχαμε καταθέσει μηνυτήρια αναφορά. Ελπίζω αυτή τη φορά η Δικαιοσύνη να φτάσει μέχρι τέλους, γιατί η ζημιά για τον ΟΤΕ και κατ' επέκταση για το κοινωνικό σύνολο είναι τεράστια».
Όμως τον Ιούνιο 2011 με το υπ’ αριθμ. 2134/2011 βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Αθηνών κρίθηκε αμετάκλητα ότι δεν προέκυψαν επαρκείς ενδείξεις ώστε να στηριχθεί δημόσια στο ακροατήριο κατηγορία εναντίον του Παναγή Βουρλούμη για κακουργηματική απιστία στην  εξαγορά της αλυσίδας καταστημάτων «ΓΕΡΜΑΝΟΣ» και ότι δεν έπρεπε να γίνει κατηγορία εναντίον του για τις αποδιδόμενες πράξεις.
Έχει διατελέσει μέλος του Δ.Σ. του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων καθώς και της Εταιρείας Προστασίας Σπαστικών. Το 2009 συμμετείχε στην ετήσια συνάντηση της λέσχης Μπίλντερμπεργκ. Έχει συγγράψει το Το ασφαλιστικό με απλά λόγια (2005), Reinventing the Public Sector (Συλλογικό έργο, 2007), Οι ρυθμιστές του ανταγωνισμού (Συλλογικό έργο, 2008) και Γιάννης Τσαρούχης 1910 - 1989 (Συλλογικό έργο, 2009). Κατοικεί στην Κηφισιά. Είναι παντρεμένος και έχει τρία παιδιά.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες τραπεζίτες
Γιαν Ζελέζνι
Ο Γιαν Ζελέζνι (τσεχικά: Jan Železný, γεννήθηκε 16 Ιουνίου 1966) είναι Τσέχος ακοντιστής και κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ με 98,48 μέτρα. Θεωρείται ως ο κορυφαίος του αγωνίσματος όλων των εποχών και είναι τρεις φορές χρυσός Ολυμπιονίκης και ισάριθμες φορές παγκόσμιος πρωταθλητής.
Βιογραφία
Ο Γιαν Ζελέζνι γεννήθηκε στις 16 Ιουνίου του 1966 στη Βοημική πόλη Μλάντα Μπόλεσλαβ (Mladá Boleslav), της πρώην Τσεχοσλοβακίας (τώρα Τσεχία). Στην παιδική του ηλικία, ήταν επιρρεπής σε διάφορους τραυματισμός καθώς γεννήθηκε πρόωρα με προβλήματα στο ένα του πόδι, συχνά άρρωστος και δύσκολο να τα βγάλει πέρα ​​με τον μεγαλύτερο αδελφό του Πέτρο. Έμαθε έτσι να ξεπερνά τα περίπλοκα εμπόδια. Και οι δύο γονείς του ήταν εξαιρετικοί αθλητές (η μητέρα και ο πατέρας έριχναν ακόντιο), αλλά ο δεύτερος γιος τους γράφτηκε στο "κανονικό" σχολείο και άφησε πίσω του μια επιλογή αθλημάτων: έπαιξε χάντμπολ, χόκεϊ και πέταξε επίσης μία μπάλα κρίκετ - εκείνη την εποχή είπε ότι είχε επίδοση 78 μέτρων.
Καριέρα
Το Μάιο του 1987 κατέρριψε το πρώτο του παγκόσμιο ρεκόρ στη Νίτρα της Τσεχοσλοβακίας (τώρα Σλοβακία) με το νέου τύπου ακόντιο με βολή στα 87,66 μέτρα. Ως κάτοχος του παγκοσμίου ρεκόρ στο ακόντιο ήταν και το φαβορί για το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Αγώνες της Σεούλ το 1988. Έκανε Ολυμπιακό ρεκόρ στον προκριματικό γύρο και προηγήθηκε σε όλο τον τελικό. Ωστόσο, ο Φινλανδός Τάπιο Κόριους τον κέρδισε για μόλις 16 εκατοστά για να κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο με την τελευταία βολή στον αγώνα. Η μεγαλύτερη επιτυχία του με τη σημαία της Τσεχοσλοβακίας ήταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης το 1992, στους οποίους κέρδισε το χρυσό μετάλλιο με βολή στα 89 μ. και 66 εκ. καταρρίπτοντας το ρεκόρ δικό του ρεκόρ κατά 3,76 μέτρα. Προηγουμένως είχε κερδίσει το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ρώμης το 1987 με ρίψη 82,20 μέτρων.
Μετά τη διάλυση της Τσεχοσλοβακίας ο Ζελέζνι συμμετείχε στους αγώνες με την ομάδα της Τσεχίας. Στις 6 Απριλίου 1993 στο Πολοκουάνε της Νότιας Αφρικής πέτυχε βολή 95,44 μέτρα, παγκόσμιο ρεκόρ και ο πρώτος που ξεπέρασε τα 95 μέτρα.
Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Ατλάντα το 1996 (88,16 μέτρα) και στο Σίδνεϊ το 2000 (90,17 μέτρα). Μεταξύ των δύο Ολυμπάδων, στις 27 Απριλίου 1998 στο Νίμπουρκ κατά τη διάρκεια προπόνησης που περιλάμβανε σπριντ σε έναν λόφο τραβώντας ένα πολύ βαρύ φορτίο, μια απροσδόκητη πτώση με κάκωση στον έναν ώμο και μία απαραίτητη επέμβαση που εκτελείται αμέσα στην Πράγα έδειχναν το πιθανό τέλος της καριέρας του. Στον τελικό των Αγώνων του 2000 έκανε νέο ολυμπιακό ρεκόρ και βγήκε θριαμβευτής μετά από μάχη με τους αντιπάλους του, επτά από τους οποίους έριξαν πάνω από 85 μέτρα, ενώ ο ίδιος ήταν ο πρώτος που έριξε πάνω από 90 μέτρα. Αυτό τον έκανε τον μοναδικό ακοντιστή στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων που κέρδισε τρία χρυσά μετάλλια και τέσσερα συνολικά μετάλλια. Την ίδια χρονιά ψηφίστηκε Καλύτερος αθλητής του κόσμου της IAAF και της Ευρώπης (για δεύτερη φορά στην καριέρα του, η πρώτη το 1996 ). Ο τραυματισμός του στα πλευρά το 2002 (για τον οποίο χρειάστηκε να χειρουργηθεί ) επηρέασε την μετέπειτα πορεία του και δεν μπόρεσε να βρεθεί σε ανάλογο υψηλό επίπεδο, μη έχοντας βολές πάνω από 90 μέτρα έως το τέλος της καριέρας του. Το 2004 στην Αθήνα κατετάγη ένατος, αποτυγχάνοντας να γίνει ο πρώτος αθλητής με πέντε μετάλλια σε ένα αγώνισμα και ο τρίτος με τέσσερα χρυσά μετά τους Αλ Έρτερ στη δισκοβολία και τον Καρλ Λιούις στο άλμα εις μήκος. Μετά την Ολυμπιάδα της Αθήνας έθεσε υποψηφιότητα για την προεδρία της Τσεχικής Ολυμπιακής Επιτροπής χωρίς επιτυχία, χρειάστηκε να χειρουργηθεί στον Αχίλλειο τένοντα προκειμένου να συνεχίσει τον αθλητισμό, αλλά παρά τα 39 του χρόνια επανήλθε στην ενεργό δράση.
Στις 25 Μαΐου 1996, στην Ιένα της Γερμανίας πέτυχε βολή 98,48 μέτρων, που ήταν νέο παγκόσμιο ρεκόρ. Ένα ενθουσιώδες πλήθος είχε έρθει για να δει αυτό που ήταν τότε ένα από τις κορυφαίες συναντήσεις στίβου της χώρας σε ένα ζεστό αλλά δροσερό βράδυ στις αρχές του καλοκαιριού, παρά το γεγονός ότι μεταδόθηκε ζωντανά στη γερμανική τηλεόραση. Στην πρώτη του βολή σημείωσε 87,76 μ. με το βελτίωσε στα 92,88 στη δεύτερη. Η ιστορική επίδοση επετεύχθη με την τρίτη βολή με τον ίδιο χαρακτηριστικά να χάνει την ισορροπία του άμεσα μετά τη ρίψη. Με γυμνό μάτι φαινόταν πως το παγκόσμιο ρεκόρ είχε μόλις καταρριφθεί, αλλά κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί την επίδοση που θα έβλεπε στον χειροκίνητο πίνακα πίσω από τον Τσέχο. Είχε κάνει τέσσερα προηγούμενα παγκόσμια ρεκόρ και κατείχε την επίδοση των 95,66 μ. που είχε πετύχει το 1993. Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι το παγκόσμιο ρεκόρ του Ζελέζνι ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του, άξια σύγκρισης με άλλα διάσημα ρεκόρ αγώνων εξαιρετικής μακροζωίας, όπως το άλμα εις μήκος των 8,90 μέτρων του Μπομπ Μπίμον στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 που διήρκεσε «μόνο» 23 χρόνια. Το ακόντιο που χρησιμοποίησε ο Τσέχος για να πετύχει το παγκόσμιο ρεκόρ του δωρήθηκε στη Συλλογή Παγκόσμιας Κληρονομιάς του Στίβου το 2018 στα εκθέματα του Μουσείου Παγκόσμιου Αθλητισμού (MOWA).
Ήταν τρεις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής, περισσότερες από οποιοδήποτε άλλο αθλητή: το 1993 στη Στουτγκάρδη με βολή στα 85μ. και 98εκ., το 1995 στο Γκέτεμποργκ με βολή στα 89μ. και 58 εκ. και το 2001 στο Έντμοντον με βολή στα 92μ. και 80 εκ. Επίσης ήταν μία φορά τρίτος, το 1999, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που διεξήχθη στη Σεβίλλη, ενώ το 2003 στο Παρίσι ήταν τέταρτος. Με συμμετοχές στα 8 πρώτα Παγκόσμια Πρωταθλήματα κατέχει το ρεκόρ της διοργάνωσης.
Σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα κέρδισε δύο φορές το χάλκινο μετάλλιο: το 1994 στο Ελσίνκι και το 2006 στο Γκέτεμποργκ με βολή 85,92 μέτρων, που ήταν και η μόνη έγκυρη του αγώνα. Η επίδοση αυτή αποτελεί και παγκόσμιο ρεκόρ στην κατηγορία βετεράνων άνω των 40 ετών. Τελείωσε την αθλητική του καριέρα σε μια συνάντηση στη Μλάντα Μπόλεσλαβ στις 19 Οκτωβρίου 2006. Από το 1996 μέχρι και σήμερα είναι ο κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ στον ακοντισμό των ανδρών με την επίδοση των 98 μ. και 48 εκ. Από την εισαγωγή του νέου ακόντιου, περισσότερα από 90 μέτρα έχουν ρίξει αθλητές συνολικά 84 φορές. Από αυτές τις 84 βολές, οι 52 ανήκουν στον Ζελέζνι. Ο μέσος όρος των 100 καλύτερων βολών του είναι πάνω από 90 μέτρα και έχει δημιουργήσει συνολικά πέντε παγκόσμια ρεκόρ, ενώ επτά από τις δέκα καλύτερες βολές όλων των εποχών με το νέο ακόντιο είναι δικές του. Εξελέγη αθλητής της χρονιάς στην Τσεχία τέσσερις φορές (1993, 1995, 2000, 2001).
Μετά την αποχώρηση
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ξεκίνησε καριέρα προπονητή αναλαμβάνοντας μεταξύ άλλων το Φινλανδό Τέρο Πιτκαμάκι. Σήμερα είναι προπονητής στον ακοντισμό και μεταξύ άλλων προπονεί την κάτοχο του παγκόσμιου ρεκόρ στις γυναίκες, συμπατριώτισά του Μπάρμπορα Σποτάκοβα και τον επίσης Τσέχο ακοντιστή Βίτεζλαβ Βέσελι. Το 2011, 2012 και 2014 αναδείχθηκε προπονητής της χρονιάς στην Τσεχία. Τα χρονικά διαστήματα 1999–2001 και 2004–2012 ήταν εκπρόσωπος των αθλητών στη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή.
Ο αστεροειδής 9224 που αναγνωρίστηκε το 1996 πήρε το όνομά του από τον Τσέχο Ολυμπιονίκη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσέχοι αθλητές Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1992 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Ακοντιστές Κατηγορία:Τσέχοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Μέλη Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής
Αντιοχίς
Με το όνομα Αντιοχίς ή Αντιοχίδα μπορεί να εννοούνται τα παρακάτω:
Αρτακάμα
Η Αρτακάμα (άκμασε το 324 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Φαρνακιδών ήταν κόρη του Αρτάβαζου Β΄, εγγονού του Πέρση βασιλιά Αρταξέρξη Β΄, σατράπη της Φρυγίας (με έδρα το Δασκύλειο) υπό τους Αρταξέρξη Γ΄ και Δαρείο Γ΄ και σατράπη της Βακτρίας υπό τον Αλέξανδρο Γ΄ τον Μεγάλο.
Βιογραφία
Η μητέρα της δεν είναι γνωστή, μα πιθανώς να είναι η μοναδική σύζυγος του Αρτάβαζου Β΄ που γνωρίζουμε, μία ανώνυμη αδερφή δύο στρατηγών από τη Ρόδο: του Μέμνονα και του Μέντορα. Η Αρτακάμα υπήρξε η δεύτερη σύζυγος του βασιλιά της Αιγύπτου, Πτολεμαίου Α΄, ιδρυτή της δυναστείας των Πτολεμαίων, τον οποίο και παντρεύτηκε τον Απρίλιο του 324 π.Χ. Δεν γνωρίζουμε τίποτε περισσότερο για εκείνη, ούτε για τυχόν παιδιά που απέκτησε από τον Πτολεμαίο Α΄. Ο Πτολεμαίος Α΄ είχε συνολικά τέσσερις συζύγους και αν η Αρτακάμα ποτέ εκδιώχθηκε, αυτό είναι πιθανόν να συνέβη μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου Γ΄. Το όνομα της Αρτακάμας σημαίνει «αυτή που αγαπά την αλήθεια».
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Πτολεμαίο Α΄ Σωτήρα της Αιγύπτου. Δεν γνωρίζουμε αν απέκτησαν απογόνους.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου Κατηγορία:Δυναστεία των Πτολεμαίων Κατηγορία:Πέρσες Κατηγορία:Δυναστεία των Φαρνακιδών