cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ζουράφα
Γεωγραφία και γεωγραφική σημασία
Ωστόσο η Ζουράφα έχει μεγάλη γεωστρατηγική σημασία μια και σημειοθετεί το απώτατο σημείο της ελληνικής θαλάσσιας επικράτειας στο βορειοανατολικό Αιγαίο, και παράλληλα είναι το βορειοανατολικότερο γεωγραφικό σημείο των Θρακικών Σποράδων, κάτι που αποτελεί συχνό σημείο εντάσεων μεταξύ της ελληνικής και τουρκικής ακτοφυλακής στα υδάτινα σύνορα. Στα ανατολικά της υπάρχει η νησίδα της Μποζτεπέ Μπουρνού (τουρκικά Boztepe Burnu, ελληνική ονομασία Άκρας Γκρέμια) εντός της τουρκικής επικρατείας, η οποία αποτελεί σημείο προσάραξης για όσα πλοία αποφεύγουν την είσοδο στην ελληνική επικράτεια. Το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού της Τουρκίας ξεκίνησε τη δεκαετία του '90 πολιτική σύμφωνα με την οποία θεωρεί τη νησίδα ως μια από τις 130 λεγόμενες γκρίζες ζώνες, της οποίας την κυριότητα αμφισβητεί, παρ' όλο που η ελληνική εμπεριστατωμενη θέση είναι ότι οι θέσεις αυτές είναι παντελώς ανυπόστατες, δεν ισχύουν, και επιβεβαιώνονται από την επικυριαρχία στην περιοχή.
Τέλεριγκ
Τιμή
Το Νουνάτακ Τέλεριγκ στην νήσο Γκρίνουιτς στις Νότιες Νήσους Σέτλαντ της Ανταρκτικής ονομάζεται προς τιμήν του Τέλεριγκ της Βουλγαρίας.
Ζουράφα
Γεωγραφία και γεωγραφική σημασία
Άλλες αποστάσεις που έχουν μετρηθεί, είναι 6 ναυτικά μίλια βορειοανατολικά από το ακρωτήριο Σκεπαστό της Σαμοθράκης, και 14 ναυτικά μίλια νοτιοδυτικά από το ακρωτήριο Γκρημνιά στη Θράκη.
Τέλεριγκ
Φαντασία
Ο Τέλεριχ είναι ένας μεγάλος χαρακτήρας στο βιβλίο του Χάρρι Τάρτλντοουβ  "Νησιά στη Θάλασσα" (1989), μια σύντομη ιστορία εναλλακτικής ιστορίας. Αρχικά εμφανίστηκε ως Εναλλακτικές λύσεις, επεξεργασμένο από τον Ρόμπερτ Άνταμς. Ανατυπώθηκε στις Αναχωρήσεις και στις Καλύτερες Ιστορίες Εναλλακτικής Ιστορίας του Εικοστού Αιώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Τσάροι της Βουλγαρίας Κατηγορία:Οίκος του Ντούλο
Ζουράφα
Γεωγραφία και γεωγραφική σημασία
Η περιοχή έχει κατά καιρούς αναφερθεί πως φιλοξενεί κοιτάσματα πετρελαίου.
Αναφορές ή απεικονίσεις ως Ζουράφα
Το 1521 ο Οθωμανός εξερευνητής Πίρι Ρέις περιγράφει τη νησίδα ως Ζουράτα Καγιά (Zurata Kaya, Βράχος της Καμηλοπάρδαλης) χωρίς να την απεικονίζει.
Ο Γερμανός αρχαιολόγος Αλεξάντερ Κόντζε την απεικονίζει με την ονομασία Βράχος Σγουράφα (Sgurafa Klippe) το 1860 . Η πρώτη υδρογράφηση φέρεται να έχει γίνει το 1880 από τον Βρετανό ναύαρχο Γουίλιαμ Ουάρτον.
Ο Νικόλαος Φαρδύς, λόγιος της Σαμοθράκης του 19ου αιώνα, αναφέρθηκε στη νησίδα ως τα Ζγόραφα σε άρθρο του με τίτλο Τα Ζγόραφα ως κέντρο των σεισμών της Σαμοθράκης και λείψανο τεσσάρων νήσων του Θρακικού Πελάγους προ αμνημονεύτων χρόνων καποντισθεισών, και περιέγραψε πως στη θαλάσσια περιοχή γύρω της διέκρινε μια ουσία που μύριζε έντονα σαν πετρέλαιο, κάτι που διαπίστωσε και ο ίδιος πως υπήρχε. Μεταξύ άλλων σημειώσεων, ανέφερε πως υπήρχαν πολλά ίχνη αρχαίων κτισμάτων στα βυθισμένα ρηχά μέρη της νησίδας, καθώς και πως η περιοχή ήταν διάσημη για την ποιότητα και αριθμό των φυσικών σπόγγων της.
Απεικονίσεις ως Αλόν(ν)ησος
Σε φλαμανδικό χάρτη του 1585 απεικονίζεται ως Αλόνησος (Halonesus) από τον Αβραάμ Ορτέλιους, ενώ σε χάρτη που χρονολογείται από τη δεκαετία του 1690 o Φραγκισκανός μοναχός και χαρτογράφος Βιντσέντζο Κορονέλλι από τη Βενετία, την αναφέρει ως Ολόνησο (Holonisus). Ο χάρτης στον οποίο εμφανίζεται ιδιαίτερα ευκρινώς η νησίδα είναι αυτός του Φραντσέσκο Πιατσένζα, έκδοσης 1688, στον οποίο απεικονίζονται και κτίσματα επί του εδάφους.
Οι συγκεκριμένες απεικονίσεις είναι πιθανό εν μέρει να στηρίζονται στις περιγραφές του γεωγράφου Πλίνιου του Πρεσβύτερου (1ος αιώνας) στη Φυσική Ιστορία ο οποίος ανέφερε πως ανάμεσα στη Σαμοθράκη και την χερσόνησο της Καλλίπολης βρίσκονταν τα νησιά της Αλοννήσου, Γηθώνης, Λαμπωνίας, και Αλωπεκοννήσου. Στην επιτομή του έργου Περί Πόλεων του γεωγράφου Στέφανου Βυζάντιου (5ος αιώνας) επίσης η Αλόννησος τοποθετείται στην ίδια τοποθεσία, ενώ οι αρχαίες αναφορές του ιστορικού Ηρόδοτου (4ος αιώνας π.Χ.) τοποθετούν την Αλόνησο κοντά στη σημερινή τοποθεσία του ομώνυμου νησιού (Αλόννησος) της σε Σκόπελο και Σκιάθο.
Είναι γνωστό πως το όνομα της σημερινής Αλόννησου αντιστοιχούσε σε διαφορετικό νησί κατά την αρχαιότητα, και έτσι οι παραπάνω ιστορικές αναφορές και χάρτες εμφανίζουν ένα ενδεχόμενο το νησί αυτό να ήταν η Ζουράφα κατά την εποχή όπου ήταν αρκετά μεγαλύτερη σε έκταση, ωστόσο είναι επίσης πιθανό η περιοχή να ήταν το πολύ κοντινότερο στη σημερινή Αλόννησο νησί της Κυρά-Παναγιάς όπως απεικονίζεται και σε ένα χάρτη του 1540 από τον Νικόλαο Σοφιανό.
Μια άλλη ιστορική αναφορά για νησί με την ονομασία Αλόννησο αποδίδεται στον ρήτορα Δημοσθένη (4ος αιώνας π.Χ.) στον Β´ Φιλιππικό του με το νησί να είναι ορμητήριο πειρατών αλλά να έχει καταληφθεί από τον Φίλιππο Β΄ της Μακεδονίας και να το προσφέρει στους Αθηναίους, όπου όμως δεν διευκρινίζει τη θέση του νησιού αλλά απλώς αντιπαραβάλει το θέμα που περιγράφει κάνοντας αναφορά σε άλλα μέρη ανάμεσα στα οποία και αυτά της Ίμβρου και της Σκύρου.
Άλλες ονομασίες και απεικονίσεις
Οι χαρτογράφοι του 17ου αιώνα Όλφερτ Ντάπερ, και ο Μάρκο Μποσκίνι την απεικονίζουν επίσης, όπως και ο Πίετερ βαν ντερ Άα στις αρχές του 18ου.
Ο περιηγητής Ωγκύστ ντε Σουαζέλ Γκουφιέ το 1809 την περιγράφει ως Rocher sur lequel il y a 3 pieds d' eau (Βράχος πάνω στον οποίο υπάρχουν 3 πόδια του νερού). Σημειώνεται επίσης χωρίς όνομα από τον Γκρέγκουαρ Μπενουά ντε Λοστάντ (Grégoire Benoist de Lostende) Γάλλο στρατιωτικό που συμμετείχε στην εκστρατεία του Μωριά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σαμοθράκη Κατηγορία:Βραχονησίδες του Αιγαίου
Ζέγια (Ρωσία)
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1879 ως Ζέϊσκι Σκλαντ (Зе́йский Склад σημαίνει. αποθήκη Ζέγια), και ήταν ένας οικισμός που βρίσκεται κοντά στα αποθέματα χρυσού στον ποταμό Ζέγια. Είχε πάνω από 5.000 κατοίκους το 1906 και δόθηκε καθεστώς πόλης με το όνομα Ζέγια-Πριστάν (Зе́я-При́стань σημαίνει λιμάνι της Ζέγια). Το 1913, το όνομα της απλοποιήθηκε σε Ζέγια.
Έγινε ένα από τα πιο σημαντικά κέντρα παραγωγής χρυσού στη Ρωσία, μέχρι το άνοιγμα της περιφέρειας Κολίμα τη δεκαετία του 1930.
Η κατασκευή του φράγματος Ζέγια, το 1964 έδωσε μια νέα περίοδο ανάπτυξης για την πόλη.
Κλίμα
Η πόλη έχει υγρό ηπειρωτικό κλίμα (κλιματική ταξινόμηση Köppen Dwb). Το κλίμα είναι πολικού ψύχους, με ζεστά και υγρά καλοκαίρια και κρύους, ξηρούς χειμώνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Όμπλαστ του Αμούρ
Συνθήκες της Ρώμης (1941)
Οι Συνθήκες της Ρώμης του Μαΐου του 1941 υπεγράφησαν μεταξύ της Φασιστικής Ιταλίας του Μουσσολίνι και του νεοϊδρυθέντος Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας του Άντε Πάβελιτς και χρησίμευσαν για την οριοθέτηση των συνόρων μεταξύ των δύο κρατών.
Πλαίσιο
Σύνορα του [[Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας|Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας και περιοχές οι οποίες προσαρτήθηκαν από την Ιταλία βάσει των συμφωνιών του Μαΐου του 1941.|μικρογραφία|upright=2]] Κατά την εισβολή στη Γιουγκοσλαβία, οι Γερμανοί και οι Ιταλοί επεχείρησαν να υποσκάψουν την γιουγκοσλαβική αντίσταση υποδαυλίζοντας τις εθνικιστικού χαρακτήρα διαφορές οι οποίες υφίσταντο εντός της χώρας. Στην Κροατία, οι Γερμανοί επεχείρησαν δίχως επιτυχία να λάβουν την υποστήριξη του σημαντικότερου πολιτικού παράγοντα του σημαντικότερου κόμματος της περιοχής, του Βλάντκο Μάτσεκ, ηγέτη του Κόμματος των Χωρικών της Κροατίας. Εμπρός στην άρνηση του τελευταίου να ηγηθεί κυβέρνησης μαριονέτας θετικά διακείμενης προς τον Άξονα, ο Χίτλερ ενέκρινε τον ορισμό στο συγκεκριμένο αξίωμα του εξόριστου Άντε Πάβελιτς, ο οποίος μερικές ημέρες μόνον προ της μεταφοράς του στην Κροατία με τη βοήθεια της Ιταλίας αριθμούσε πάρα μόνο διακόσιους τριάντα υποστηρικτές οι οποίοι ήσαν συγκεντρωμένοι στην Πιστόια. Η διακήρυξη της κροατικής ανεξαρτησίας πραγματοποιήθηκε από τον υπαρχηγό του Πάβελιτς, στο Ζάγκρεμπ, στις 10 Απριλίου 1941, ολίγο χρονικό διάστημα αφότου οι γιουγκοσλαβικές αρχές είχαν εγκαταλείψει την πόλη και οι Γερμανοί είχαν εισέλθει εντός αυτής. Ο [[Άντε Πάβελιτς, πόγκλαβνικ της Κροατίας, συνοδευόμενος από τον Υπουργό Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερμανίας, Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ, ο οποίος και τον υποστήριξε κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεών του με τους Ιταλούς με απώτερο σκοπό τον περιορισμό της ιταλικής επιρροής εντός του νέου κράτους.|μικρογραφία|αριστερά]] Οι Ιταλοί, έχοντας εδαφικές βλέψεις επί των δαλματικών ακτών, ήσαν αρχικώς θετικοί στην παραχώρηση φαινομενικών εξουσιών στον Πάβελιτς ως αντάλλαγμα για την συγκατάθεση του τελευταίου στην παραχώρηση της Δαλματίας στην Ιταλίας. Εμπρός στο συγκεκριμένο ενδεχόμενο, ο Πάβελιτς όχι μόνον αποδείχθηκε θετικά διακείμενος, αλλά, ταυτόχρονα, πρότεινε τη δυναστική ένωση μεταξύ των δύο κρατών, έχοντας ως απώτερο σκοπό την βελτίωση των ιταλοκροατικών σχέσεων.
Παρά το γεγονός πως η γερμανική υποστήριξη προς τον Πάβελιτς φαινόταν ως επιτυχία της διπλωματίας του Μουσσολίνι, ωστόσο, εξαρχής, οι Ούστασε του Πάβελιτς εμφανίζονταν εχθρικοί απέναντι στους πρώην προστάτες τους και στα σχέδια προσάρτησής τους στην περιοχή της Αδριατικής. Από την πλευρά τους, οι Γερμανοί ενεθάρρυναν την κροατική δυσαρέσκεια απέναντι στις ιταλικές εδαφικές διεκδικήσεις.
Στις 21 Απριλίου 1941, έχοντας προηγουμένως καθυστερήσει την επισημοποίηση της παραχώρησης της περιοχής της Δαλματίας, ο Υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερμανίας, Ρίμπεντροπ, εκδήλωσε την υποστήριξή του προς την ενσωμάτωση της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης εντός του νέου κροατικού κράτους, καθώς και «σημαντικών τμημάτων» της Δαλματίας. Οι διαπραγματεύσεις οι οποίες ακολούθησαν, κατά τη διάρκεια των οποίων η Κυβέρνηση του Πάβελιτς επανειλημμένα ζητούσε την γερμανική υποστήριξη με απώτερο σκοπό την αποτροπή της υλοποίησης των ιταλικών επιδιώξεων, αφορούσαν, μεταξύ άλλων, το κροατικό αίτημα σχετικά με την διατήρηση εντός των εδαφών της του συνόλου του Δαλματίας, του Σπλιτ (ιταλικά: Σπαλάτο), του Ντούμπροβνικ (ιταλικά: Ραγκούζα), καθώς και αριθμού νησιών της Αδριατικής Θάλασσας.
Συμφωνία
Έπειτα από μακράς χρονικής διάρκειας διαπραγματεύσεις, η Ιταλία πέτυχε να θέσει υπό τον έλεγχό της σημαντικό μέρος του εδάφους της Δαλματίας (εξαιρουμένου του Ντούμπροβνικ), ενσωματώνοντας, παράλληλα, δημογραφικό πληθυσμό αποτελούμενο από 280.000 Κροάτες, 90.000 Σέρβους, καθώς και 5.000 Ιταλούς. Η μεταξύ των δύο πλευρών συμφωνία υπεγράφη στη Ρώμη, στις 18 Μαΐου 1941.
Επακόλουθα
Παρά το γεγονός πως οι μεταξύ των δύο πλευρών συμφωνίες φαινόταν να θέτουν τέλος στις διενέξεις μεταξύ των ιταλικών και κροατικών κυβερνήσεων, ωστόσο, απέτυχαν να θέσουν τέλος στις εδαφικής φύσεως διενέξεις μεταξύ των δύο πλευρών. Οι διμερείς σχέσεις μεταξύ των δύο πλευρών εξακολούθησαν να είναι δυσχερείς, ενώ, παράλληλα, οι γερμανοϊταλικές σχέσεις επιδεινώθηκαν περαιτέρω, λόγω της γερμανικής υποστήριξης προς τις πολιτικές θέσεις του Πάβελιτς, εξαιτίας των γερμανικών συμφερόντων από την αποδυνάμωση της ιταλικής ισχύος στην περιοχή, καθώς και από την εκμετάλλευση των παραγόμενων πρώτων υλών από το νεοϊδρυθέν κράτος. Το νεοϊδρυθέν κροατικό κράτος απώλεσε τον έλεγχο του πλέον εύπορου τμήματος της ακτογραμμής της Αδριατικής Θάλασσας, το οποίο και τέθηκε υπό τον έλεγχο της 2ης Ιταλικής Στρατιάς.
Ενώσω οι Ιταλοί ανεπιτυχώς επιχειρούσαν να επιβάλουν μία νομισματική και τελωνειακή ένωση, την οποία απέρριπτε το Ζάγκρεμπ, ο Πάβελιτς, από την πλευρά του, επέβαλε εκ των πραγμάτων αποκλεισμό του Σπλιτ, ενθαρρύνοντας, παράλληλα, την συγκέντρωση Κροατών εθνικιστών στα εδάφη τα οποία είχαν τεθεί υπό τον έλεγχο της Ιταλίας. Η παραχώρηση σημαντικού τμήματος των εδαφών της Δαλματίας είχε ως αποτέλεσμα την άνθηση του παρτιζάνικου κινήματος στην περιοχή, εις βάρος των Ούστασε, το οποίο εμφανιζόταν ως ένα κίνημα απελευθέρωσης της περιοχής από την ιταλική κατοχή.
Έπειτα από την ιταλική συνθηκολόγηση κατά τη διάρκεια του Φθινοπώρου του 1943, ο Πάβελιτς προχώρησε επισήμως στην προσάρτηση των εδαφών τα οποία είχαν προηγουμένως παραχωρηθεί μέσω των συνθηκών του 1941, αν και επί της ουσίας τέθηκαν υπό γερμανικό έλεγχο.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Ιστορία της Γιουγκοσλαβίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Συνθήκες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Συνθήκες της Ιταλίας
Γιωρό
Το Γιωρό (γαλλικά: Llauro, καταλανικά: Llauró) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γιωρονέν (γαλλικά: Llauronencs).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
ΑΣΠΙΣ Πύλας
Η ΑΣΠΙΣ Πύλας (διαβάζεται «ασπίς») είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την Πύλα της επαρχίας Λάρνακας. Ιδρύθηκε το 1957. Χρώματα της ομάδας είναι το πράσινο και το άσπρο. Έδρα της ομάδας είναι το Κοινοτικό Γήπεδο Πύλας.
Περίοδο 2000-2009
Μέχρι το 2000 η ΑΣΠΙΣ συμμετείχε στις διοργανώσεις της Επαρχιακής Ποδοσφαιρικής Ένωσης Λάρνακας (ΕΠΕΛ), της οποίας υπήρξε ιδρυτικό μέλος. Το 2000 κατέκτησε το πρωτάθλημα ένταξης ΣΤΟΚ και εντάχθηκε στις τάξεις της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) ως ομάδα Δ΄ κατηγορίας. Την περίοδο 2000-01 τερμάτισε στην 9η θέση και παρέμεινε στη Δ΄ κατηγορία για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Την περίοδο 2001-02 τερμάτισε στη 14η θέση και διαγράφηκε από τη δύναμη της ΚΟΠ. Συνέχισε στις διοργανώσεις της ΕΠΕΛ μέχρι το 2007 που κέρδισε ξανά το πρωτάθλημα ένταξης ΣΤΟΚ, επιστρέφοντας στην ΚΟΠ και στη Δ΄ κατηγορία.
Την περίοδο 2007-08 τερμάτισε στην 7η θέση και την περίοδο 2008-09 στην έκτη θέση.
Δεκαετία 2010-2019
Την περίοδο 2009-10 τερμάτισε στην πέμπτη θέση ενώ έφτασε και στα ημιτελικά του κυπέλλου Κύπρου Γ΄-Δ΄ κατηγορίας. Την επόμενη περίοδο τερμάτισε στη 13η θέση και επέστρεψε στις διοργανώσεις της ΕΠΕΛ για την περίοδο 2011-12. Μέσα από το πρωτάθλημα ένταξης 2012 εξασφαλίζει την επιστροφή της στη Δ΄ κατηγορία. Την περίοδο 2012-13 τερματίζει στην 8η θέση. Την περίοδο 2013-14 τερματίζει στην τρίτη θέση, δύο βαθμούς πίσω από την πρώτη θέση και ένα βαθμό πίσω από τη δεύτερη θέση που οδηγούσαν στη Γ΄ κατηγορία.
Την περίοδο 2014-15 τερμάτισε στην ένατη θέση. Όπως είχε προαποφασιστεί, η περίοδος αυτή ήταν η τελευταία για τη Δ΄ κατηγορία. Οι ομάδες που τερμάτισαν στις θέσεις 6 έως 14 εντάχθηκαν στη νεοϊδρυθείσα Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ 2015-16.
Την περίοδο 2016-17 τερμάτισε στην ενδέκατη θέση του πρωταθλήματος και υποβιβάστηκε. Συνέχισε στις διοργανώσεις της ΕΠΕΛ. Το 2018 συμμετείχε στον Πρωτάθλημα Ένταξης μέσα από το οποίο προβιβάστηκε στην Επίλεκτη κατηγορία.
Συμμετοχές ανά κατηγορία
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τις συμμετοχές της ομάδας ανά εθνική κατηγορία του Συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Κύπρου έως την περίοδο 2019-20 καθώς και στις διοργανώσεις κυπέλλου έως και την περίοδο 2018-19.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λάρνακας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1957 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών)
Σκιαδαίικα
Με το όνομα Σκιαδαίικα αναφέρονται δύο οικισμοί:
Σημείωση
Η ίδια ονομασία απαντάει και για το σύνολο των πολιτιστικών εκδηλώσεων που διοργανώνονται κάθε καλοκαίρι τα τελευταία χρόνια στο χωριό Σκιαδά Αχαΐας.
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Αδόλφο Βαλένσια
Ο Αδόλφο Βαλένσια (Adolfo José Valencia Mosquera, γεννήθηκε 6 Φεβρουαρίου 1968) είναι Κολομβιανός πρώην ποδοσφαιριστής. Το παρατσούκλι του ήταν "Το τρένο" για το δυναμικό και γρήγορο στιλ παιχνιδιού του, θα μπορούσε όμως και να αφορά την καριέρα του καθώς έχει ταξιδέψει για να αγωνιστεί σε επτά διαφορετικές χώρες.
Καριέρα
Η πρώτη του ομάδα ήταν η κολομβιανή Ιντεπετιέντε του Σάντα Φε. Η Μπάγερν Μονάχου ήταν η επόμενη στάση του αλλά και ο πιο μεγάλος ομάδα που αγωνίστηκε. Συνέχισε την καριέρα του στην Ατλέτικο Μαδρίτης, στην Ιταλική Ρετζίνα. Στην Ελλάδα αγωνίστηκε με τα χρώματα του ΠΑΟΚ τις περιόδους 1998-1999 και 1999-2000 σε 27 αγώνες σκοράροντας 8 γκολ και αργότερα στις ΗΠΑ στους Μέτροσταρς της Νέας Υόρκης. Τελείωσε την καριέρα του στη Μαρακαΐμπο της Βενεζουέλας.
Εθνική Κολομβίας
Ο Αδόλφο Βαλένσια ήταν μέλος της εκπληκτικής εθνικής Κολομβίας που πρόωρα ο Πελέ την είχε παρομοιάσει με την Εθνική Βραζιλίας του 1970. Συμμετείχε στα μουντιάλ του 1994 και του 1998. Στο μουντιάλ του 1994 σκόραρε εναντίον της Ρουμανίας και των ΗΠΑ.
Κατηγορία:Κολομβιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Κολομβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μαδρίτης Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αμέρικα δε Κάλι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 1993 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κολομβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουνιόν Ατλέτικο Μαρακάιμπο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Ρετζιάνα 1919 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιου Γιορκ Ρεντ Μπουλς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιντεπεντιέντε Σάντα Φε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ιντεπεντιέντε Μεδεγίν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χανγκτσόου Γκριντάουν ΦΚ
Στρατονικό (όρος)
Στην νότια πλευρά του υπάρχει το Όρος Κάκαβος μαζί με το οποίο αποτελούν τις ανατολικές απολήξεις του Χολομώντα που δεσπόζει στο μέσο της Χαλκιδικής.
Μορφολογία
Η οροσειρά του Στρατονικού όρους χωρίζεται σε δύο συγκροτήματα το βόρειο και το νότιο, τα οποία διαχωρίζονται από τον νοητό άξονα Μόδι-Ολυμπιάδα μέσω ενός χαμηλού διάσελου περίπου στα 350 μ., από όπου ξεκινούν δυο μεγάλες κοιλάδες (Ντοκούς Ντερέ προς δυτικά και Μαυρόλακκος προς ανατολικά).
Στο βόρειο συγκρότημα, η κορυφή Σουγλιάνι (858 μ.) είναι η ψηλότερη κορυφή και βρίσκεται πάνω σε μια δασωμένη ράχη. Άλλες κορυφές του βόρειου συγκροτήματος είναι ο Προφήτης Ηλίας (665 μ.) στην βορειοανατολική πλευρά, το Σουγλιανούδι (735 μ.) και η Κολιάνη (716 μ.) στην βορειοδυτική πλευρά που βλέπουν προς τα στενά της Ρεντίνας.
Το νότιο συγκρότημα εκτείνεται στην κατεύθυνση Στρατώνι-Βαρβάρα με ψηλότερες κορυφές τις Στρεμπενίκος (865 μ.) και Κοντάρι ή Κατάρτι (915 μ.), που βρίσκονται πάνω σε μια μακριά κορυφογραμμή. Όλο το βουνό είναι δασωμένο, αλλά σε κάποιες περιοχές είναι εμφανής η επίδραση της υλοτομίας και των λατομείων.
Χλωρίδα - Πανίδα
Στο Στρατονικό υπάρχουν αιωνόβια δάση βελανιδιάς, παλιές πανύψηλες οξυές, καστανιές και πολλά ακόμη είδη πλούσιας χλωρίδας. Η περιοχή του Στρατονικού μαζί με το γειτονικό βουνό Κάκαβος που βρίσκεται νοτιότερα, περιλαμβάνει πάνω από 600 είδη φυτών, από τα οποία τα 38 χαρακτηρίζονται ως προστατευμένα είδη.
Η πανίδα της περιοχής περιλαμβάνει πάνω από 160 είδη πουλιών. Από αυτά, υπάρχουν πολλά σπάνια αρπακτικά ζώα, όπως ο Φιδαετός (Circaetus gallicus) και ο Χρυσαέτος (Aquila chrysaetos).
Δραστηριότητες
Από τον Άνω Σταύρο ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα να περπατήσει στα σηματοδοτημένα μονοπάτια, τα οποία συντηρεί ο Φυσιολατρικός Ορειβατικός Σύλλογος Σταυρού. Ο σύλλογος διοργανώνει κάθε χρόνο, αγώνες δρόμου που ονομάζονται Σουγλιάνι Trail (25km) και Σουγλιάνι Path (13km), οι οποίοι διενεργούνται τον Απρίλιο και προσελκύουν εκατοντάδες δρομείς.
Πηγές
Κατηγορία:Βουνά της Μακεδονίας
Κατασκευάσιμος αριθμός
Στη γεωμετρία και την άλγεβρα, ένας πραγματικός αριθμός r είναι κατασκευάσιμος αριθμός εάν και μόνον εάν, δεδομένου ενός ευθύγραμμου τμήματος μοναδιαίου μήκους, ένα ευθύγραμμο τμήμα μήκους |r| μπορεί να κατασκευαστεί με πυξίδα και χάρακα σε πεπερασμένο αριθμό βημάτων. Ισοδύναμα, ο r είναι κατασκευάσιμος αν και μόνο αν υπάρχει έκφραση κλειστού τύπου για τον r χρησιμοποιώντας μόνο ακέραιους αριθμούς και τις πράξεις της πρόσθεσης, της αφαίρεσης, του πολλαπλασιασμού, της διαίρεσης και της τετραγωνικής ρίζας.
Ο γεωμετρικός ορισμός των κατασκευάσιμων αριθμών οδηγεί σε αντίστοιχο ορισμό των κατασκευάσιμων σημείων, τα οποία μπορούν και πάλι να περιγραφούν είτε γεωμετρικά είτε αλγεβρικά. Ένα σημείο είναι κατασκευάσιμο εάν μπορεί να παραχθεί ως ένα από τα σημεία κατασκευής μιας πυξίδας και ενός χάρακα (τελικό σημείο ενός ευθύγραμμου τμήματος ή σημείο τομής δύο ευθειών ή κύκλων), από ένα τμήμα δεδομένου μοναδιαίου μήκους. Εναλλακτικά και ισοδύναμα, θεωρώντας τα δύο άκρα του δεδομένου τμήματος ως τα σημεία (0, 0) και (1, 0) ενός καρτεσιανού συστήματος συντεταγμένων, ένα σημείο είναι κατασκευάσιμο εάν και μόνο εάν οι καρτεσιανές συντεταγμένες του είναι και οι δύο κατασκευάσιμοι αριθμοί. Οι κατασκευάσιμοι αριθμοί και σημεία έχουν επίσης ονομαστεί αριθμοί με χάρακα και πυξίδα και σημεία με χάρακα και πυξίδα, για να διακριθούν από τους αριθμούς και τα σημεία που μπορούν να κατασκευαστούν με άλλες διαδικασίες.
Το σύνολο των κατασκευάσιμων αριθμών αποτελεί ένα πεδίο: εφαρμόζοντας μία από τις τέσσερις βασικές αριθμητικές πράξεις στα μέλη αυτού του συνόλου, λαμβάνουμε έναν άλλο κατασκευάσιμο αριθμό. Το πεδίο αυτό αποτελεί επέκταση των λογικών αριθμών και περιέχεται με τη σειρά του στο πεδίο των αλγεβρικών αριθμών. Είναι το Ευκλείδειο κλείσιμο των ορθολογικών αριθμών, η μικρότερη επέκταση των ορθολογικών αριθμών που περιλαμβάνει τις τετραγωνικές ρίζες όλων των θετικών αριθμών της.
Η απόδειξη της ισοδυναμίας μεταξύ αλγεβρικού και γεωμετρικού ορισμού των κατασκευάσιμων αριθμών είχε ως αποτέλεσμα να μετατραπούν γεωμετρικά ερωτήματα σχετικά με τις κατασκευές με πυξίδα και χάρακα σε αλγεβρικά, συμπεριλαμβανομένων πολλών διάσημων προβλημάτων από τα αρχαία ελληνικά μαθηματικά. Η αλγεβρική διατύπωση αυτών των ερωτημάτων απέδειξε ότι οι λύσεις τους δεν είναι κατασκευάσιμες, ενώ η γεωμετρική διατύπωση των ίδιων προβλημάτων είχε αψηφήσει τις επιθέσεις αιώνων.
Γεωμετρικά κατασκευάσιμα σημεία
Έστω O και A δύο διαφορετικά σημεία στο ευκλείδειο επίπεδο και ορίζουμε S ως το σύνολο των σημείων που μπορούν να κατασκευαστούν με πυξίδα και χάρακα, ξεκινώντας από το O και το A. Τα σημεία του S ονομάζονται τότε κατασκευάσιμα σημεία. Τα O και A είναι, εξ ορισμού, στοιχεία του S. Για να περιγράψουμε με μεγαλύτερη ακρίβεια τα άλλα στοιχεία του S, δίνουμε τους ακόλουθους δύο ορισμούς:
Τότε τα σημεία του S, εκτός από τα O και A είναι:
Παραδείγματος χάριν, το μέσο του κατασκευασμένου τμήματος OA είναι ένα κατασκευάσιμο σημείο. Μια κατασκευή για αυτό το σημείο είναι να κατασκευαστούν δύο κύκλοι με ακτίνα το OA και η ευθεία που διέρχεται από τα δύο σημεία τομής αυτών των δύο κύκλων. Το μέσο του τμήματος OA είναι τότε το σημείο όπου το τμήμα αυτό τέμνεται από την κατασκευασμένη ευθεία.
Γεωμετρικά κατασκευάσιμοι αριθμοί
Οι αρχικές πληροφορίες για τη γεωμετρική διατύπωση μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τον ορισμό ενός καρτεσιανού συστήματος συντεταγμένων στο οποίο το σημείο O συνδέεται με την αρχή που έχει τις συντεταγμένες  (0,0)  και στο οποίο το σημείο A συνδέεται με τις συντεταγμένες (1, 0). Τα σημεία του S μπορούν τώρα να χρησιμοποιηθούν για τη σύνδεση γεωμετρίας και άλγεβρας με τον ορισμό ενός κατασκευάσιμου αριθμού ως συντεταγμένη ενός κατασκευάσιμου σημείου.
Σύμφωνα με ισοδύναμους ορισμούς, ένας κατασκευάσιμος αριθμός είναι η συντεταγμένη x ενός κατασκευάσιμου σημείου (x,0) ή το μήκος ενός κατασκευάσιμου ευθύγραμμου τμήματος. Κατά μία έννοια αυτής της ισοδυναμίας, αν ένα κατασκευάσιμο σημείο έχει συντεταγμένες (x,y), τότε το σημείο (x,0) μπορεί να κατασκευαστεί ως η κάθετη προβολή του στον άξονα x, και το τμήμα από την αρχή μέχρι το σημείο αυτό έχει μήκος x. Αντίστροφα, αν x είναι το μήκος ενός κατασκευάσιμου ευθύγραμμου τμήματος, η τομή του άξονα x με έναν κύκλο με κέντρο το O ακτίνας x δίνει το σημείο (x,0). Από την ισοδυναμία αυτή προκύπτει ότι κάθε σημείο του οποίου οι καρτεσιανές συντεταγμένες είναι γεωμετρικά κατασκευάσιμοι αριθμοί είναι το ίδιο γεωμετρικά κατασκευάσιμο σημείο. Πράγματι, όταν x και y είναι γεωμετρικά κατασκευάσιμοι αριθμοί, το σημείο (x,y) μπορεί να κατασκευαστεί ως η τομή των ευθειών που διέρχονται από τις γραμμές (x,0) και (0,y), κάθετες στους άξονες συντεταγμένων.
Αλγεβρικά κατασκευάσιμα σημεία
Τα αλγεβρικά κατασκευάσιμα σημεία μπορούν να οριστούν ως σημεία των οποίων οι δύο πραγματικές καρτεσιανές συντεταγμένες είναι και οι δύο αλγεβρικά κατασκευάσιμοι πραγματικοί αριθμοί. Μπορούν επίσης να οριστούν ως σημεία στο μιγαδικό επίπεδο που δίνονται από αλγεβρικά κατασκευάσιμους μιγαδικούς αριθμούς. Λόγω της ισοδυναμίας μεταξύ των δύο ορισμών των αλγεβρικά κατασκευάσιμων μιγαδικών αριθμών, οι δύο αυτοί ορισμοί των αλγεβρικά κατασκευάσιμων σημείων είναι επίσης ισοδύναμοι.
Ισοδυναμία αλγεβρικών και γεωμετρικών ορισμών
Αν a και b είναι τα μη μηδενικά μήκη γεωμετρικά κατασκευασμένων τμημάτων, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε στοιχειώδεις κατασκευές με πυξίδα και ευθεία για να λάβουμε κατασκευασμένα τμήματα μήκους a+b, |a-b|, ab και a/b. Τα δύο τελευταία μπορούν να πραγματοποιηθούν χρησιμοποιώντας μια κατασκευή βασισμένη στο θεώρημα τομής. Μια ελαφρώς λιγότερο στοιχειώδης κατασκευή που χρησιμοποιεί αυτά τα εργαλεία βασίζεται στο θεώρημα του γεωμετρικού μέσου και θα κατασκευάσει ένα τμήμα μήκους \sqrt{a} από ένα κατασκευασμένο τμήμα μήκους a. Προκύπτει ότι οποιοσδήποτε αλγεβρικά κατασκευάσιμος αριθμός είναι γεωμετρικά κατασκευάσιμος, χρησιμοποιώντας αυτές τις τεχνικές για να μεταφράσουμε έναν τύπο για τον αριθμό σε μια κατασκευή για τον αριθμό. .
Κατά την άλλη έννοια, ένα σύνολο γεωμετρικών αντικειμένων μπορεί να προσδιοριστεί με αλγεβρικά κατασκευάσιμους πραγματικούς αριθμούς: συντεταγμένες για σημεία, κλίση και y-διακοπή για ευθείες γραμμές, κέντρο και ακτίνα για κύκλους. Είναι δυνατό (αλλά κουραστικό) να αναπτυχθούν τύποι ως προς αυτές τις τιμές, χρησιμοποιώντας μόνο αριθμητική και τετραγωνικές ρίζες, για κάθε πρόσθετο αντικείμενο που μπορεί να προστεθεί σε ένα μόνο βήμα κατασκευής με πυξίδα και ευθεία. Από αυτούς τους τύπους προκύπτει ότι κάθε γεωμετρικά κατασκευάσιμος αριθμός είναι αλγεβρικά κατασκευάσιμος.
Αλγεβρικές ιδιότητες
Είναι βολικό να θεωρήσουμε, αντί για ολόκληρο το πεδίο των κατασκευάσιμων αριθμών, το υποπεδίο που παράγεται από οποιονδήποτε δεδομένο κατασκευάσιμο αριθμό \gamma και να χρησιμοποιήσουμε την αλγεβρική κατασκευή του \gamma για να αποσυνθέσουμε αυτό το πεδίο. Εάν ο \gamma είναι ένας κατασκευάσιμος πραγματικός αριθμός, τότε οι τιμές που εμφανίζονται σε έναν τύπο που τον κατασκευάζει μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να παραχθεί μια πεπερασμένη ακολουθία πραγματικών αριθμών έτσι ώστε, για κάθε i, η  είναι μια επέκταση της  βαθμού 2. Χρησιμοποιώντας ελαφρώς διαφορετική ορολογία, ένας πραγματικός αριθμός είναι κατασκευάσιμος αν και μόνο αν βρίσκεται σε ένα πεδίο στην κορυφή ενός πεπερασμένου πύργου πραγματικών τετραγωνικών επεκτάσεων,
ξεκινώντας από το ορθολογικό πεδίο \mathbb{Q} όπου \gamma είναι στο K_n και για όλα τα 0< j\le n,. Από την αποσύνθεση αυτή προκύπτει ότι ο βαθμός επέκτασης πεδίου είναι 2^r, όπου r μετρά το πλήθος των τετραγωνικών βημάτων της επέκτασης.
Αντίστοιχα με την περίπτωση του πραγματικού αριθμού, ένας μιγαδικός αριθμός είναι κατασκευάσιμος αν και μόνο αν βρίσκεται σε ένα πεδίο στην κορυφή ενός πεπερασμένου πύργου μιγαδικών τετραγωνικών επεκτάσεων. Πιο συγκεκριμένα, \gamma είναι κατασκευάσιμος εάν και μόνο εάν υπάρχει ένας ιστός από πεδία.
όπου \gamma είναι στο F_n, και για όλα τα 0<j\le n,. Η διαφορά μεταξύ αυτού του χαρακτηρισμού και αυτού των πραγματικών κατασκευάσιμων αριθμών είναι μόνο ότι τα πεδία σε αυτόν τον πύργο δεν περιορίζονται στο να είναι πραγματικά. Συνεπώς, αν ένας μιγαδικός αριθμός \gamma είναι κατασκευάσιμος, τότε είναι δύναμη του δύο. Ωστόσο, αυτή η αναγκαία συνθήκη δεν είναι επαρκής: υπάρχουν επεκτάσεις πεδίου των οποίων ο βαθμός είναι δύναμη του δύο που δεν μπορούν να παραγοντοποιηθούν σε μια ακολουθία τετραγωνικών επεκτάσεων.
Τα πεδία που μπορούν να παραχθούν με αυτόν τον τρόπο από πύργους τετραγωνικών επεκτάσεων του \mathbb{Q} ονομάζονται επαναλαμβανόμενες τετραγωνικές επεκτάσεις του \mathbb{Q}. Τα πεδία των πραγματικών και μιγαδικών κατασκευάσιμων αριθμών είναι οι ενώσεις όλων των πραγματικών ή μιγαδικών επαναλαμβανόμενων τετραγωνικών επεκτάσεων του \mathbb{Q}.
Τριγωνομετρικοί αριθμοί
Οι τριγωνομετρικοί αριθμοί είναι τα συνημίτονα ή τα ημίτονα των γωνιών που είναι λογικά πολλαπλάσια του \pi. Αυτοί οι αριθμοί είναι πάντα αλγεβρικοί, αλλά μπορεί να μην είναι κατασκευάσιμοι. Το συνημίτονο ή το ημίτονο της γωνίας 2\pi/n είναι κατασκευάσιμο μόνο για ορισμένους ειδικούς αριθμούς n: Παραδείγματος χάριν, ο είναι κατασκευάσιμος επειδή το 15 είναι το γινόμενο δύο πρώτων αριθμών Φερμά, του 3 και του 5.
Αδύνατες κατασκευές
Αναλυτικότερα, η αλγεβρική διατύπωση των κατασκευάσιμων αριθμών οδηγεί στην απόδειξη της αδυναμίας των ακόλουθων προβλημάτων κατασκευής:
Διπλασιασμός του κύβου
Γωνιακή τριχοτόμηση
Τετραγωνισμός του κύκλου
Κατασκευάσιμο πολύγωνο
Το πρόβλημα του Αλχαζέν
Ιστορία
Η γέννηση της έννοιας των κατασκευάσιμων αριθμών είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία των τριών κατασκευών που ήταν αδύνατες με τη χρήση πυξίδας και χάρακα: ο διπλασιασμός ενός κύβου, η τριχοτόμηση της γωνίας και ο τετραγωνισμός του κύκλου. Ο περιορισμός της χρήσης της πυξίδας και του χάρακα στις γεωμετρικές κατασκευές αποδίδεται συχνά στον Πλάτωνα λόγω ενός χωρίου στον Πλούταρχο. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, ο Πλάτων ανέθεσε τον διπλασιασμό του προβλήματος του κύβου (Δελιανός) στους Εύδοξο, Αρχύτα και Μέναχο, οι οποίοι έλυσαν το πρόβλημα χρησιμοποιώντας μηχανικά μέσα, κερδίζοντας έτσι μια επίπληξη από τον Πλάτωνα επειδή δεν έλυσαν το πρόβλημα χρησιμοποιώντας καθαρή γεωμετρία. Ωστόσο, η απόδοση αυτή αμφισβητείται, εν μέρει λόγω της υπάρξεως μιας άλλης εκδοχής της ιστορίας (που αποδίδεται στον Ερατοσθένη από τον Ευτόκιο του Ασκαλώνου), η οποία αναφέρει ότι οι τρεις τους βρήκαν λύσεις αλλά ήταν πολύ αφηρημένες για να έχουν πρακτική αξία. Ο Πρόκλος, παραθέτοντας τον Ευδήμο της Ρόδου, αποδίδει δύο κατασκευές με χάρακα και πυξίδα στον Οινοπίδη (περ. 450 π.Χ.), γεγονός που έχει οδηγήσει ορισμένους συγγραφείς να υποθέσουν ότι ο Οινοπίδης ήταν ο εμπνευστής του περιορισμού. Ο περιορισμός σε πυξίδα και χάρακα είναι ουσιώδης για την αδυναμία αντιμετώπισης των κλασικών κατασκευαστικών προβλημάτων. Η τριχοτόμηση μιας γωνίας, για παράδειγμα, μπορεί να επιτευχθεί με πολλούς τρόπους, πολλοί από τους οποίους ήταν γνωστοί στους αρχαίους Έλληνες. Χρησιμοποιήθηκαν η Τετραγωνίζουσα του Ιππία της Ήλιδας, οι κωνικές του Μενέχμου και η κατασκευή του σημαδεμένου χάρακα του Αρχιμήδη ("νεύσις"), καθώς και μια πιο σύγχρονη προσέγγιση με τη χρήση αναδίπλωσης χαρτιού.
Αν και δεν είναι ένα από τα τρία κλασικά προβλήματα κατασκευής, το πρόβλημα της κατασκευής κανονικών πολυγώνων με τη χρήση χάρακα και πυξίδας αντιμετωπίζεται συχνά παράλληλα. Οι Έλληνες ήξεραν πώς να κατασκευάσουν n κανονικά n-gons με n=2^h (για κάθε ακέραιο h\ge 2), 3, 5, ή το γινόμενο δύο ή τριών από αυτούς τους αριθμούς, αλλά άλλα κανονικά n-gon τους διέφευγαν. Το 1796, ο Καρλ Φρίντριχ Γκάους, δεκαοκτάχρονος τότε φοιτητής, ανακοίνωσε σε μια εφημερίδα ότι είχε κατασκευάσει ένα κανονικό 17-γωνο χρησιμοποιώντας ένα χάρακα και μια πυξίδα Η αντιμετώπιση του Γκάους ήταν αλγεβρική παρά γεωμετρική- στην πραγματικότητα, δεν κατασκεύασε το πολύγωνο, αλλά έδειξε ότι το συνημίτονο μιας κεντρικής γωνίας ήταν ένας κατασκευάσιμος αριθμός. Το επιχείρημα γενικεύτηκε στο βιβλίο του Disquisitiones Arithmeticae του 1801, δίνοντας την ικανή συνθήκη για την κατασκευή ενός κανονικού n-γωνο. Ο Γκάους υποστήριξε, χωρίς να αποδείξει, ότι η συνθήκη αυτή ήταν επίσης αναγκαία και αρκετοί συγγραφείς, ιδίως ο Φέλιξ Κλάιν, του απέδωσαν και αυτό το μέρος της απόδειξης. Το πρόβλημα του Αλχαζέν δεν είναι επίσης ένα από τα τρία κλασικά προβλήματα, αλλά παρόλο που πήρε το όνομά του από τον Ibn al-Haytham ("Αλχαζέν"), έναν μεσαιωνικό ισλαμιστή μαθηματικό, εμφανίζεται ήδη στο έργο του Πτολεμαίου του δεύτερου αιώνα για την οπτική.
Ο Πιερ Γουάντσελ (1837) απέδειξε αλγεβρικά ότι τα προβλήματα του διπλασιασμού του κύβου και του τριγωνισμού της γωνίας είναι αδύνατο να λυθούν μόνο με την πυξίδα και τον χάρακα. Στο ίδιο άρθρο, έλυσε επίσης το πρόβλημα του προσδιορισμού των κανονικών πολυγώνων που μπορούν να κατασκευαστούν: ένα κανονικό πολύγωνο είναι κατασκευάσιμο εάν και μόνο εάν ο αριθμός των πλευρών του είναι το γινόμενο μιας δύναμης του δύο και οποιουδήποτε αριθμού διαφορετικών πρώτων αριθμών του Φερμά (δηλαδή οι ικανές συνθήκες που έδωσε ο Γκάους ισχύουν και για την κατασκευή ενός κανονικού πολυγώνου), Μια προσπάθεια απόδειξης της αδυναμίας τετραγωνισμού του κύκλου δόθηκε από τον Τζέιμς Γκρέγκορι στο Vera Circuli et Hyperbolae Quadratura (Ο αληθινός τετραγωνισμός του κύκλου και της υπερβολής) το 1667. Αν και η απόδειξή του ήταν λανθασμένη, αυτή ήταν η πρώτη εργασία που προσπάθησε να λύσει το πρόβλημα χρησιμοποιώντας τις αλγεβρικές ιδιότητες του π. Μόνο το 1882 ο Φερντινάντ φον Λίντεμαν απέδειξε αυστηρά την αδυναμία του, επεκτείνοντας το έργο του Σαρλ Ερμίτ και αποδεικνύοντας ότι το π είναι υπερβατικός αριθμός. Μόνο με το έργο του Έλκιν (1965) κατέστη αδύνατο να λυθεί το πρόβλημα του Αλχαζέν με τη χρήση πυξίδας και χάρακα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευκλείδεια επιπεδομετρία Κατηγορία:Περιοχές των μαθηματικών Κατηγορία:Φιλοσοφία των μαθηματικών
Σουίτα
Ο Estienne du Tertre θεωρείται ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον όρο σουίτα στη μουσική το 1577 (suyttes de bransles), αν και την εποχή εκείνη ο όρος αφορούσε σε ζεύγη χορών. Η πρώτη σουίτα με τη μορφή που πλέον αναγνωρίζουμε είναι το "Newe Padouan, Intrada, Dantz, & Galliarda" του Paul Peuerl (1611), μία συλλογή από δέκα σουίτες, στις οποίες οι τέσσερις χοροί του τίτλου επαναλαμβάνονται με την ίδια σειρά. Κατ' αντιστοιχία, το "Banchetto musicale" του Γιόχαν Σάιν (1617) περιέχει 20 "σουίτες", η καθεμία από τις οποίες αποτελείται από πέντε διαφορετικούς χορούς.
Η κλασική σουίτα καθιερώνεται μέσα από τα έργα του Γιόχαν Γιάκομπ Φρόμπεργκερ, τα οποία όμως οφείλουν τη σειρά διαδοχής των χορών στους διάφορους εκδότες παρά στον ίδιο· στα χειρόγραφά του οι χοροί δεν ακολουθούν κάποια συγκεκριμένη αλληλουχία και η ζίγκα μπορεί να προηγείται της σαραμπάντας. Εντούτοις, η καθιέρωση της σειράς αποτέλεσε σημαντική επιρροή, κυρίως στο έργο του Μπαχ. Στην περίπτωση του Φρανσουά Κουπρέν, οι σουίτες για τσέμπαλο αποτελούνται από χορούς-κομμάτια χαρακτήρα, τα οποία φέρουν ευφάνταστους τίτλους, όπως La visionnaire («Η οραματίστρια»), La misterieuse («Η μυστηριώδης») κλπ.
Με το τέλος της Μπαρόκ περιόδου, στην κλασική εποχή της μουσικής επικράτησαν άλλα είδη, όπως η συμφωνία και το κοντσέρτο καθώς η φόρμα της σουίτας θεωρήθηκε ξεπερασμένη. Ωστόσο, κατά τον 19ο αιώνα εκδηλώνεται μια επιστροφή στις σουίτες, αν και στην περισσότερο σύγχρονη εκδοχή τους αποτελούν απλά ένα σύνολο κομματιών με κοινό θέμα που μπορεί όμως να διαφέρουν σημαντικά μεταξύ τους μουσικά. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι σουίτες του 19ου αιώνα αποτελούν ενορχηστρώσεις από όπερες, μπαλέτα και άλλα είδη, με σκοπό την πιο άμεση διάδοσή τους στο κοινό. Από τα γνωστότερα παραδείγματα του είδους είναι και οι ορχηστρικές σουίτες "Πέερ Γκυντ" του Έντβαρντ Γκριγκ, καθεμία από τις οποίες αποτελείται από τέσσερις κινήσεις. Τέτοιου είδους σουίτες έχουν ως βάση τα εξής:
Με την άνοδο του ιμπρεσιονισμού, η σουίτα επανακαθιερώνεται τον 20ό αιώνα, κυρίως από Γάλλους συνθέτες που περιλαμβάνουν τον Κλωντ Ντεμπυσύ και τον Μωρίς Ραβέλ. Το γνωστότερο παράδειγμα του «νέου» είδους αποτελεί η "Suite bergamasque" του πρώτου, καθώς και τα "Le Tombeau de Couperin" και "Miroirs" του δεύτερου.
Μουσικολογικά στοιχεία
Στη μπαρόκ μουσική, η σουίτα αποτελείται κυρίως από μουσικούς χορούς και χαρακτηρίζεται από μια σχετικά αυστηρή δομή, η οποία συνήθως περιείχει, με τη σειρά, τα είδη:
Η μπαρόκ σουίτα διέπεται από μια ενιαία τονικότητα και απαντάται επίσης με τους όρους Suite de danses, Ordre (ελλ. τάξη -όρος που χρησιμοποίησε κατά κύριο λόγο ο Φρανσουά Κουπρέν) ή Παρτίτα. Τον 18ο αιώνα ο όρος ουβερτούρα μπορεί επίσης να περιγράφει μια σουίτα στο σύνολό της, όπως με τις Ορχηστρικές Σουίτες ή Ουβερτούρες του Μπαχ. Ο Γκέοργκ Φίλιπ Τέλεμαν έγραψε πάνω από 200 σουίτες-ουβερτούρες, ενώ λαμπρά παραδείγματα αποτελούν τα "Μουσική των νερών" και "Μουσική για τα βασιλικά πυροτεχνήματα" του Χαίντελ. Η σουίτα υπέστη διάφορες τροποποιήσεις από διάφορους συνθέτες, οι περισσότερο συνηθισμένες από τις οποίες περιλαμβάνουν:
Άλλοι χοροί που απαντώνται στη μπαρόκ σουίτα, με το συνεκτικό όρο galanteries, περιλαμβάνει τους εξής: εμβατήριο (marche), γκαγιάρντα (gagliarda), φορλάνα (forlane ή furlana), ριγκωντόν (rigaudon), μπαντινερί (badinerie), πασπιέ (passepied), καναρί (canarie), μουζέτ (musette), λουρέ (loure), παβάνα (pavane), σακόν (chaconne) κ.ά.
Κατηγορία:Μουσική μορφολογία
Η αγάπη το βάζει στα πόδια
Υπόθεση
Ο Αντουάν Ντουανέλ (Ζαν-Πιερ Λεό) φεύγει από το σπίτι της φίλης του Σαμπίν, για να συναντηθεί με την γυναίκα του Κριστίν (Κλοντ Ζαντ) με την οποία βρίσκονται σε διάσταση.
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1979 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Φρανσουά Τρυφώ Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Φρανσουά Τρυφώ
Γιο (Ανατολικά Πυρηναία)
Το Γιο (γαλλικά και καταλανικά: Llo) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γιοτουά (γαλλικά: Llotois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Γαλλική κουζίνα
Η Γαλλική κουζίνα αποτελείται από τις μαγειρικές παραδόσεις και πρακτικές της Γαλλίας. Αναπτύχθηκε τον 14ο αιώνα από τον Γκιγιόμ Τιρέλ, έναν αυλικό σεφ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η γαλλική κουζίνα επηρεάστηκε έντονα από την ιταλική κουζίνα.
Τον 17ο αιώνα, οι σεφ Φρανσουά Πιέρ Λα Βαρέν και Μαρί-Αντουάν Καρέμ τράβηξαν τη γαλλική κουζίνα μακριά από τις ξένες επιρροές της και ανέπτυξαν το δικό της ντόπιο στυλ της Γαλλίας. Το τυρί και το κρασί είναι από τα πιο σημαντικά στην γαλλική κουζίνα.
Η Γαλλική κουζίνα έχει θεωρηθεί ότι έχει τις πιο καλαίσθητες και ασυνήθιστες γεύσεις στον κόσμο. Είναι αυτή που αποτέλεσε το σημείο έμπνευσης και αναφοράς και επηρέασε όλες τις κουζίνες παγκοσμίως. Οι σεφ της δίνουν πιο πολύ έμφαση:
Το παραδοσιακό πιάτο της Γαλλίας είναι ο κρασάτος κόκορας. Η Γαλλία είναι γνωστή παγκοσμίως για τα καλύτερα κρασιά τα διάφορα είδη τυριών, τα γλυκά και το ψωμί της. Στα γαλλικά εστιατόρια υπάρχουν τα πιο περίπλοκα μενού.
Κρεμμυδόσουπα
Η κρεμμυδόσουπα είναι από τα πιο νόστιμα γαλλικά πιάτα και από τα πιο χαρακτηριστικά και η φήμη της έχει γίνει γνωστή σε όλη τη Γαλλία.Είναι η "βασίλισσα" όλων των σουπών λόγω της ωραίας της γεύσης. Τη σούπα τη σερβίρουν σε φλιτζάνια ή σε κούπες από πορσελάνη και από πάνω τοποθετείται μια μεγάλη ψητή μπαγκέτα ψωμιού και είναι σκεπασμένη με λιωμένο τυρί.
Κασουλέ
Το κασουλέ είναι ένα βαρύ φαγητό και φτιάχνεται κυρίως από κρέας πάπιας ή χοιρινά λουκάνικα και συνοδεύεται με άσπρα φασόλια. Είναι το κατάλληλο πιάτο για να σε ανακουφίσει από το κρύο αλλά και την πείνα. Το όνομά του το πήρε από το πήλινο σκεύος, όπου μαγειρευόταν έτσι από την αρχή.
Μπουγιαμπέσα
Η μπουγιαμπέσα είναι ένα είδος ψαρόσουπας και είναι ένα από τα πιο νόστιμα πιάτα για αυτούς που λατρεύουν τα θαλασσινά. Έχει αρκετό σαφράν και είναι το σήμα κατατεθέν της Μασσαλίας.
Περιλαμβάνει 4 διαφορετικά είδη ψαριού και θαλασσινών και ντομάτα. Τα αρωματικά και μπαχαρικά του όπως το σαφράν, το πράσο, η δάφνη και το σκόρδο δίνουν υπέροχη μυρωδιά. Συνήθως συμπεριλαμβάνει μπακαλιάρο, μύδια, γαρίδες, λυθρίνι, αχιβάδες, πεσκαντρίτσα και άλλα.
Ρατατούιγ
μικρογραφία|Γαλλικό Μπριάμ
Είναι το δικό μας αντίστοιχο μπριάμ και στη Γαλλία είναι ένα από τα δημοφιλέστερα πιάτα χάρη στην ταινία κινούμενων σχεδίων  Ο Ρατατούης .
Είναι ένα εύκολο και νόστιμο πιάτο το οποίο κυρίως φτιάχνεται στην Νότια Γαλλία. Για να φτιαχτεί αυτό το φαγητό χρειάζεται : ντομάτα, μελιτζάνα, κρεμμύδι, φρέσκα μυρωδικά, πιπεριά, κολοκύθι, αρκετό σκόρδο και ελαιόλαδο. Όλα πρέπει να είναι κομμένα σε μεγάλα κομμάτια και τοποθετημένα ανά στρώσεις.
Γαλλικά τυριά
Η Γαλλία έχει πάνω από 400 είδη τυριών και τα ακόλουθα είναι τα πιο γνωστά:
Γαλλικά γλυκά
Μερικά από τα πιο γνωστά γλυκά της γαλλικής κουζίνας είναι τα ακόλουθα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικές κουζίνες Κατηγορία:Γαλλική κουζίνα
Γλόμπος
thumb|right|Ο [[Κύρος Γρανάζης με τον Γλόμπο, Κύρος Κρανκενστάιν #166. Σχέδιο Καρλ Μπαρκς.]] Ο Γλόμπος είναι χαρακτήρας κινουμένων σχεδίων της Ντίσνεϋ. Αποτελεί τον πιστό βοηθό και τον καλύτερο φίλο του δημιουργού του, Κύρου Γρανάζη. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του Καρλ Μπάρκς Ενοχλητικό Νιαούρισμα, το Δεκέμβριο του 1956, χωρίς όμως να ξέρουμε πώς και γιατί δημιουργήθηκε. Από τότε θα εμφανιστεί σε πολλές άλλες ιστορίες, μεταξύ άλλων την ιστορία Η Πρώτη Εφεύρεση του Ντον Ρόσα, η οποία μας εξηγεί τη δημιουργία του Γλόμπου, σύμφωνα με τον συγγραφέα.
Ο Γλόμπος αποτελείται από ένα μεταλλικό σώμα, καθώς και δύο χέρια και δύο πόδια. Αρχικά, ο Γλόμπος είχε τροχούς για άκρα, όπως μαθαίνουμε στην ιστορία Η Πρώτη Εφεύρεση, οι οποίοι στη συνέχεια χρειάστηκε να αντικατασταθούν. Έχει επίσης έναν κίτρινο, φωτεινό γλόμπο ως κεφάλι (εξ ου και το όνομά του), που σε αρκετές ιστορίες σπάει και αλλάζεται. Η μυτερή του άκρη συχνά προκαλεί αντικείμενα να τρυπηθούν και, σε κάποιες περιπτώσεις, να δημιουργηθεί ένα νέο πρόβλημα.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Disney (χαρακτήρες κόμικς) Κατηγορία:Φανταστικά ρομπότ
Ραϊτσιχίνσκ
Το Ραϊτσιχίνσκ (Райчи́хинск) είναι πόλη στην περιφέρεια Αμούρ στη Ρωσία, κοντά στους ποταμούς Ζέγια και Μπερέγια, περίπου 40 χιλιόμετρα από το Αμούρ και 165 περίπου χιλιόμετρα ανατολικά του Μπλαγκοβεστσένσκ, διοικητικό κέντρο της περιφέρειας. Πληθυσμός: 20,534 (απογραφή 2010).
Ιστορία
Η πόλη είναι κοντά σε κοίτασμα λιγνίτη που είναι γνωστό από τα τέλη της δεκαετίας του 1800. Η εξόρυξη άρχισε το 1913, με την ίδρυση του μόνιμου οικισμού το 1932, με το όνομα Ραϊτσίχα (Райчиха). Σήμερα προσφέρει αρκετή συνεισφορά στην οικονομία της πόλης.Η μεγαλύτερη επιχείρηση της πόλης είναι η JSC Amursky Coal (ορυχεία ανοιχτής εκμετάλλευσης Severo-Vostochny και Yerkovetsky, περιοχή Kontaktovy).
Την περίοδο 1938-42 φιλοξενούσε ένα γκουλάγκ, όπου πάνω από 11.000 κρατούμενοι δούλευαν στην εξόρυξη λιγνίτη.
Το 1944 χορηγήθηκε το καθεστώς της πόλης με το σημερινό όνομα της πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Όμπλαστ του Αμούρ
Κατερίνα Μαριδάκη-Κασσωτάκη
Η Αικατερίνη Μαριδάκη-Κασσωτάκη (1956 - 6 Ιουλίου 2019), ήταν Ελληνίδα καθηγήτρια ψυχολογίας και συγγραφέας.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1956, στο χωριό Επάνω Αρχάνες του νομού Ηρακλείου Κρήτης. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Ψυχολογία στα Πανεπιστήμια Κρήτης, Reading και Lancaster της Αγγλίας, από όπου έλαβε και το διδακτορικό δίπλωμά της στην Ψυχολογία. Δίδαξε στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ενώ το 1997 εξελέγη επίκουρη καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο, όπου υπηρέτησε μέχρι το τέλος της ζωής της. Είχε, επίσης, διδάξει στα Πανεπιστήμια Κρήτης και Αθηνών. Από το 2005 μέχρι το 2011 διετέλεσε αντιπρύτανης ακαδημαϊκών υποθέσεων και εξετέλεσε χρέη πρύτανη του ίδιου ιδρύματος. Διετέλεσε, επίσης, εθνική συντονίστρια του Προγράμματος P.I.S.A. του Ο.Ο.Σ.Α. και γραμματέας της Ελληνικής Ψυχολογικής Εταιρείας. Συμμετείχε σε διάφορα διεθνή ερευνητικά προγράμματα και σε ποικίλες επιστημονικές δραστηριότητες.
Συγγραφικό έργο
Είχε πλούσιο επιστημονικό, συγγραφικό και ερευνητικό έργο, το οποίο έχει διεθνώς αναγνωρισθεί. Οι ξένες ετεροαναφορές στα συγγράμματά της υπερβαίνουν τις 700.
Ήταν συγγραφέας πολλών βιβλίων, άρθρων και ερευνών που σχετίζονται με τη μνήμη, τη σκέψη του παιδιού καθώς και άλλα θέματα της Παιδαγωγικής Ψυχολογίας. Από το έργο της ξεχωρίζουν οι έρευνες που έχει διεξαγάγει για τη θεωρία του νου, έννοια που επεξεργάστηκε από τους πρώτους επιστήμονες στη χώρα μας.
Προσωπική ζωή
Η Κατερίνα Μαριδάκη Κασσωτάκη γεννήθηκε και μεγάλωσε στις Αρχάνες, ενώ ήταν σύζυγος του Λασιθιώτη Καθηγητή Παιδαγωγικής και Πρώην Προέδρου του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου Μιχάλη Κασσωτάκη, με τον οποίον απέκτησαν 2 παιδιά, την Φρόσω και τον Γιάννη, καθώς και 2 εγγόνια, την Αναστασία και τον Μιχάλη.
Θάνατος
Η Αικατερίνη Μαριδάκη-Κασσωτάκη απεβίωσε στις 6 Ιουλίου 2019, σε ηλικία 62 ετών από καρκίνο. Κηδεύτηκε την Τρίτη 9 Ιουλίου 2019 στις 17:00 στο κοιμητήριο του Χαλανδρίου.
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες ψυχολόγοι
Τιμ Ουέλινγκτον ΦΚ
Η Τιμ Ουέλλινγκτον είναι ποδοσφαιρική ομάδα από τη Νέα Ζηλανδία. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Νέας Ζηλανδίας. Έδρα της ομάδας είναι το Dave Farrington Park στο Ουέλλινγκτον. Ιδρύθηκε το 2004.
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Νέας Ζηλανδίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2004
Οπς
Η Οπς (Λατινικά :Ops) ήταν θεά της γονιμότητας της ρωμαϊκής μυθολογίας.
Ήταν σύζυγος του Σατούρνους όπου στην Ελληνική μυθολογία ταυτίζεται με την Ρέα και θεωρούνταν η μητέρα των θεών. Σε νομίσματα απεικονίζεται να κρατά σκήπτρο ή καλαμπόκι. Στα λατινικά η λέξη Ops σημαίνει ""τα πλούτη, τα εμπορεύματα, την αφθονία, δώρα, αφθονία". Η λέξη σχετίζεται επίσης με την εργασία, ιδιαίτερα με την έννοια της εργασίας από την γη, όργωμα, σπορά".
Η λατρεία της Οπς καθιερώθηκε από τον Ρωμαίο βασιλιά Τίτο Τάτιο αφού μέχρι τότε λατρευόταν από τους Σαβίνους, κάθε χρόνο στις 10 Αυγούστου γινόταν γιορτή προς τιμήν της.
Παιδιά της Οπς ήταν ο Πλούτωνας, ο Γιούπιτερ και ο Ποσειδώνας.
Αναφορές
Κατηγορία:Θεοί της Ρωμαϊκής μυθολογίας
Δρουσίλλα (κόρη του Ηρώδη Αγρίππα Α΄)
Η Δρουσίλλα (γενν. 38 μ.Χ.) από την Ηρωδιανή Δυναστεία ήταν πριγκίπισσα της Ιουδαίας και με τον γάμο της έγινε σύζυγος του Ρωμαίου προκουράτορα της Ιουδαίας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Ηρώδη Αγρίππα Α΄ της Ιουδαίας και της Κύπρου. Αδέλφια της ήταν ο Ηρώδης Αγρίππας Β΄, η Βερενίκη και η Μαριάμνη.
Ο πατέρας της τη μνήστευσε με τον Γάιο Ιούλιο Αρχέλαο Αντίοχο Επιφανή, πρωτότοκο γιο του Αντιόχου Δ΄ της Κομμαγηνής, με τον όρο ότι ο Αρχέλαος Αντίοχος θα μεταστρεφόταν στην Ιουδαϊκή θρησκεία. Ωστόσο ως το 44 μ.Χ. που απεβίωσε ο πατέρας της στην Καισάρεια, ο γάμος δεν είχε γίνει. Σύμφωνα με τον Ιώσηπο, μετά το τέλος του Αγρίππα Α΄ ο λαός "έριξε τέτοιες κατακρίσεις στον τεθνεώτα. που δεν είναι σωστό να γραφτούν. Όσοι από αυτούς ήταν στρατιώτες -και ήταν αρκετοί- πήγαν στην κατοικία του και μετέφεραν γρήγορα τα αγάλματα των κορών του σε οίκους ανοχής. Τα έβαλαν στις στέγες και τις πρόσβαλαν όσο πιο δυνατά μπορούσαν. Έκαναν τόσο άσεμνα πράγματα."
Όταν ο αδελφός της Αγρίππας Β΄ έγινε τετράχης της Ιουδαίας (μαζί με τους Βατανέα, Τραχωνίτη και αμπίλα) περί το 49/50, ακύρωσε τον αρραβώνα και την πάντρεψε με τον Γάιο Ιούλιο Αζίζο, ιερέα-βασιλιά της Έμεσας, που είχε συγκατατεθεί να περιτμηθεί.