cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αγλαός
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αρκάδες
Φιλιππιάδα
Η Φιλιππιάδα είναι κωμόπολη του νομού Πρέβεζας χτισμένη σε ένα κομβικό σημείο, βορειοανατολικά της Πρέβεζας, δυτικά της Άρτας, νοτιοανατολικά των Ιωαννίνων και βορειοδυτικά της Αμφιλοχίας. Ταυτίζεται με την αρχαία πόλη Χάραδρο, που άκμασε τον 7ο και 8ο αι. π.Χ. και ερείπια της οποίας βρίσκονται στη θέση Καστρί.
Το όνομα της το οφείλει στην αγάπη των κατοίκων της για τα άλογα. Επίσης είναι γνωστή και για τον μεγάλο αριθμό πελαργών που φιλοξενεί κάθε χρόνο. Οι κάτοικοι φρόντισαν να δημιουργήσουν ιδανικές συνθήκες για τους πελαργούς και έτσι αυτοί καταφθάνουν στη Φιλιππιάδα κάθε χρόνο και περνούν το καλοκαίρι στην πόλη. Οι πελαργοί είναι πια το σύμβολο της Φιλιππιάδας.
Η πόλη έχει στα πόδια της μια εύφορη πεδιάδα. Επόμενο ήταν λοιπόν οι κάτοικοι της να ασχοληθούν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια έχουν δημιουργηθεί στην περιοχή μεγάλες μονάδες μεταποίησης κτηνοτροφικών προϊόντων και εκτροφεία ζώων, δίνοντας ώθηση στην τοπική οικονομία και την ανάπτυξη στην ευρύτερη περιοχή.
Γεωγραφία, γεωλογία και κλίμα
Η Φιλιππιάδα βρίσκεται βόρεια του Αμβρακικού κόλπου, 10,5 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Άρτας και 32 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Πρέβεζας και ακριβώς νότια των δυτικών προπόδων της Πίνδου στη βόρεια πεδιάδα του Αμβρακικού κόλπου. Η περιοχή του δήμου διαρρέεται από τον βορρά προς νότο σε ένα τόξο από τον ποταμό Λούρο, η πόλη της Φιλιππιάδας βρίσκεται δυτικά του ποταμού. Αυτό σηματοδοτεί, επίσης, τα όρια του Δήμου Φιλιππιάδας προς ανατολάς με το νομό Άρτας. Η Φιλιππιάδα είναι ο πρώτος μεγάλος οικισμός νότια του περάσματος των Πέντε Πηγαδιών, το οποίο αντιπροσωπεύει το νοτιότερο σημείο του περάσματος από τον Αμβρακικό κόλπο στα Ιωάννινα μέσω της οροσειράς της Πίνδου. Η ίδια η Φιλιππιάδα δεν έχει ακτογραμμή του Αμβρακικού κόλπου. Η έκταση του δήμου βόρεια της Φιλιππιάδας είναι διαμορφωμένη από την Πίνδο και το φαράγγι του Λούρου. Το ψηλότερο σημείο του δήμου είναι το όρος Ξηροβούνι (υψόμετρο 1607 μ.), στα βορειοανατολικά του δήμου στα σύνορα με το νομό Άρτας και Ιωαννίνων. Δυτικά του βουνού βρίσκεται το πέρασμα των Πέντε Πηγαδιών με ένα φρούριο πάνω από το φαράγγι του Λούρου. Βόρεια της πόλης και δυτικά της κοιλάδας του Λούρου βρίσκεται η Λίμνη Ζηρού. Επίσης στο Δήμο Φιλιππιάδας, στο νότιο άκρο της κοιλάδας του Λούρου και κοντά στο χωριό του Αγίου Γεωργίου, βρίσκεται το φράγμα του Λούρου, το οποίο χρησιμοποιείται για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.
Η πόλη της Φιλιππιάδας χωρίζεται σε τρεις άτυπες συνοικίες: τη Νέα Φιλιππιάδα, την Παλιά Φιλιππιάδα και το Ελευθεροχώρι. Προς τα ανατολικά, νοτιοανατολικά και νότια ανοίγει από το σημείο της πόλης η πεδιάδα βόρεια του Αμβρακικού κόλπου ή αλλιώς η πεδιάδα της Άρτας.
Ιστορία
Στον Α' Βαλκανικό Πόλεμο το 1912, η Φιλιππιάδα έπαιζε έναν σημαντικό ρόλο. Η μικρή πόλη ήταν σημείο εκκίνησης της επίθεσης του ελληνικού δυτικού μετώπου με κατεύθυνση τα Ιωάννινα ενάντια των στρατευμάτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τα ελληνικά στρατεύματα κατέλαβαν στις 12 Οκτωβρίου του 1912 τη Φιλιππιάδα επιτιθέμενα από την Άρτα. Ιδιαίτερα στην περιοχή των Πέντε Πηγαδιών υπήρξαν, λόγω της στρατηγικής της θέσης στη νότια έξοδο της κοιλάδας του Λούρου, μεγάλες ένοπλες συγκρούσεις. Από τις 7 έως τις 9 Νοεμβρίου του 1912 τα ελληνικά στρατεύματα κατάφεραν να κατακτήσουν τα Πέντε Πηγάδια.
Το 1923 ιδρύθηκε το χωριό της Νέας Κερασούντας από Έλληνες πρόσφυγες της Μικράς Ασίας μετά τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1919-1922 και τη Συνθήκη της Λωζάννης, όπου καθορίζεται η ανταλλαγή πληθυσμών το 1923.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου και της Κατοχής στην Ελλάδα από τις δυνάμεις του Άξονα, από τον Απρίλιο του 1941 μέχρι τον Οκτώβριο του 1944, η Φιλιππιάδα ανήκε αρχικά στην ιταλική ζώνη κατοχής. Με την ένταξη της Ιταλίας στις συμμαχικές δυνάμεις το Σεπτέμβριο του 1943, η Φιλιππιάδα ανήκε στη γερμανική ζώνη κατοχής μέχρι την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων τον Οκτώβριο του 1944.
Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη του Γέιλ
Η Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη του Γέιλ αποτελείται από ένα σύνολο βιβλιοθηκών μέρος του Πανεπιστημίου του Γέιλ στο Νιου Χέιβεν του Κονέκτικατ. Η συλλογή της βιβλιοθήκης, προήλθε από μια δωρεά δεκάδων βιβλίων σε ένα νέο «κολλέγιο» που κατασκευάστηκε το 1701, περιέχει τώρα περίπου 15,2 εκατομμύρια τόμους που στεγάζονται σε δεκαπέντε πανεπιστημιακά κτίρια, καθιστώντας την τρίτη πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη στη Βόρεια Αμερική.
H επιβλητική Sterling Memorial Library γοτθικού στιλ που κατασκευάστηκε το 1931 είναι το κεντρικό κτίριο όπου περιλαμβάνονται τα γραφεία της βιβλιοθήκης, τα αρχεία του πανεπιστημίου, μία Μουσική βιβλιοθήκη και 3,5 εκατομμύρια τόμους. Η βιβλιοθήκη είναι επίσης γνωστή για τη μεγάλη συλλογή σπάνιων βιβλίων τα οποία φιλοξενούνται κυρίως στη Βιβλιοθήκη σπανίων βιβλίων και χειρογράφων Μπέινεκε, καθώς και την Ιατρική Βιβλιοθήκη Harvey Cushing / John Hay Whitney, τη Νομική Βιβλιοθήκη Lillian Goldman και τη Βιβλιοθήκη Lewis Walpole στο Farmington, Κονέκτικατ. Πολλές Σχολές και τμήματα του Γέιλ διατηρούν τις δικές τους συλλογές, συμπεριλαμβανομένων δώδεκα εγκαταστάσεων εντός της πανεπιστημιούπολης και μιας εγκατάστασης ραφιών εκτός πανεπιστημιούπολης.
Η βιβλιοθήκη έχει πρόσβαση σε εκατοντάδες ερευνητικές βάσεις δεδομένων. Μαζί με τη Βιβλιοθήκη του Χάρβαρντ και τις Βιβλιοθήκες του Πανεπιστημίου Κολούμπια, είναι ιδρυτικό μέλος της Κοινοπραξίας της Ομάδας Έρευνας. Η βιβλιοθήκη είναι επίσης μέλος του Borrow Direct, επιτρέποντας στους χρήστες την πρόσβαση σε αρχεία από μεγάλα ερευνητικά πανεπιστήμια των ΗΠΑ.
Ίδρυση (1650–1786)
Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο Elihu Yale, ο οποίος δώρισε βιβλία κατόπιν αιτήματος του Dummer έστειλε 300 βιβλία μαζί με άλλα αγαθά από την περιουσία του στην Ουαλία. Η Σχολή, που μετακόμισε στο Νέο Haven, πήρε το όνομα του Γέιλ σε αναγνώριση της δωρεάς. Μια τρίτη μεγάλη δωρεά έφτασε δεκαπέντε χρόνια αργότερα, όταν ο φιλόσοφος-επίσκοπος Τζορτζ Μπέρκλεϊ δώρισε 1.000 τόμους, μία μεγάλη βιβλιοθήκης κλασικών έργων. Μετά από αυτή τη δωρεά, ο πρόεδρος του Γέιλ Thomas Clap αποφάσισε να καταχωρήσει τη συλλογή για πρώτη φορά και στη συνέχεια να τη στεγάσει στο μοναδικό κτίριο του κολλεγίου, College House.
Ανάπτυξη και η πρώτη βιβλιοθήκη του Κολλεγίου (1790-1930)
Κατά τα πρώτα 150 χρόνια της ύπαρξής της, η βιβλιοθήκη μετακινούνταν συχνά. Από ένα ξύλινο σπίτι, μετακόμισε σε ένα πρώτο παρεκκλήσι (Athaneum) μετά την κατασκευή του το 1763, στη συνέχεια στο νέο κτίριο του Λυκείου το 1804 και σε ένα νέο παρεκκλήσι το 1824. Το πρώτο κτίριο αφιερωμένο στη συλλογή της βιβλιοθήκης του κολλεγίου, κτίστηκε μεταξύ 1842 και 1846 και διατήρησε τη συλλογή για σχεδόν ενενήντα χρόνια. Το βικτοριανό γοτθικό κτίριο, που σχεδιάστηκε από τον Henry Austin θεωρήθηκε υπερβολή στην εποχή του, ήταν εμπνευσμένο από τη Gore Hall  και τη βιβλιοθήκη του Harvard College. Δύο λογοτεχνικές εταιρείες που συνδέονται με το πανεπιστήμιο, η Linonian Society and Brothers in Unity, μπόρεσαν να χρησιμοποιήσουν αίθουσες της βιβλιοθήκης για τις συλλογές τους με 10.000 βιβλία, όπως και η συλλογή της Εταιρείας Αμερικανικής Ανατολικής. Καθώς η συλλογή ξεπέρασε τη χωρητικότητα του κτηρίου με 50.000 βιβλία, έπρεπε να προστεθούν παραρτήματα στη βιβλιοθήκη: Το Chittenden Hall ολοκληρώθηκε το 1890 και το Linsly Hall το 1906.
Sterling Library και ερευνητικές συλλογές (1920–)
Καθώς η συλλογή ξεπέρασε το ένα εκατομμύριο τόμους τον 20ό αιώνα, έγινε προφανές ότι η βιβλιοθήκη θα χρειαζόταν ένα νέο κτίριο. Το 1917, μια δωρεά 17 εκατομμυρίων δολαρίων παραχωρήθηκε από τον Τζον Γουίλιαμ Στέρλινγκ για τη χρηματοδότηση της κατασκευής στο Γέιλ ενός «ανθεκτικού, χρήσιμου και αρχιτεκτονικά όμορφο οικοδόμημα». Η συλλογή μεταφέρθηκε, το 1931, στο νέο κτίριο που φέρει το όνομα της Sterling Memorial Library, το οποίο τετραπλασίασε τη χωρητικότητα της βιβλιοθήκης και προσέφερε εξειδικευμένες αίθουσες για περιοδικά και έργα αναφοράς και εξειδικευμένες συλλογές.
Παρόλο που το νέο οικοδόμημα έλαβε πολλά σημαντικά βιβλία και χειρόγραφα σχετικά με τη σύγχρονη εξέλιξη της επιστήμης, τις αμερικανικές αποικίες και την εκκλησιαστική ιστορία, έλαβε μόνο αποσπασματικές ιστορικές συνεισφορές, όπως οι ασσυριακές ταμπλέτες που ελήφθησαν το 1855 και ίδρυσαν τη Βαβυλωνιακή Συλλογή από το Πανεπιστήμιο του Γέιλ. Από το 1924 με τον Andrew Keogh, η Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη του Γέιλ ανέλαβε ένα πρόγραμμα συλλογής σπάνιων βιβλίων, προσωπικών αρχείων  και αρχειακών έργων. Η καθηγήτρια αγγλικών Chauncey Brewster Tinker ξεκίνησε μια εκστρατεία μεταξύ των αποφοίτων του Γέιλ για την αγορά ή τη δωρεά πολύτιμων αντικειμένων, συμπεριλαμβανομένου ενός πλήρους αντιγράφου της Βίβλου του Γουτεμβέργιου, των ημερολογίων της Gertrude Stein και της Ezra Pound και των αρχείων του James Boswell. Αφού συγκέντρωσε μια μεγάλη συλλογή σπάνιων βιβλίων, το πανεπιστήμιο ίδρυσε τη Βιβλιοθήκη Beinecke το 1963 ως εξειδικευμένη εγκατάσταση αποθήκευσης και συντήρησης σπάνιων βιβλίων και άφησε την πρώην Αίθουσα Σπάνιων Βιβλίων της Στερλίνας Βιβλιοθήκης με μια συλλογή πιο λιτών αρχείων.
Ακολούθησαν πιο εξειδικευμένες εγκαταστάσεις: η Kline Science Library απορρόφησε τις επιστημονικές συλλογές της βιβλιοθήκης, η Βιβλιοθήκη Mudd έλαβε βιβλία κοινωνικών επιστημών και μικρότερες βιβλιοθήκες για τις συλλογές μηχανικής, φυσικής και γεωλογίας δημιουργήθηκαν από τα διάφορα ενδιαφερόμενα τμήματα. Μέχρι το 2000, η βιβλιοθήκη είχε επεκταθεί σε περισσότερες από δώδεκα εγκαταστάσεις στην πανεπιστημιούπολη και απαιτούσε περισσότερους από 500 υπαλλήλους. Το 2012, πολλές βιβλιοθήκες του Science Hill ενοποιήθηκαν με τη Βιβλιοθήκη Επιστημών Kline ως κέντρο επιστήμης και κοινωνικών πληροφοριών.
Sterling Memorial Library
Το μεγαλύτερο κτίριο της βιβλιοθήκης, η Sterling Memorial Library, περιέχει περίπου τέσσερα εκατομμύρια τόμους στους τομείς των ανθρωπιστικών επιστημών, των κοινωνικών επιστημών, της μελέτης περιοχών, καθώς και αρκετών ειδικών συλλογικών έργων και του Τμήματος Χειρογράφων και Αρχείων. Η Μουσική Βιβλιοθήκη Irving S. Gilmore βρίσκεται στη Sterling Library και το κτίριο συνδέεται με σήραγγα στη Βιβλιοθήκη Bass. μικρογραφία|Βιβλιοθήκη σπάνιων βιβλίων και χειρογράφων Beinecke
Βιβλιοθήκη σπάνιων βιβλίων και χειρογράφων Beinecke
Η Βιβλιοθήκη Σπάνιων Βιβλίων και Χειρογράφων Beinecke άνοιξε το 1963 και είναι η κύρια αποθήκη σπάνιων και ιστορικών βιβλίων και χειρογράφων της βιβλιοθήκης. Διαθέτει περίπου 800.000 τόμους, συμπεριλαμβανομένης της Βίβλου του Γκούτενμπεργκ, του χειρογράφου του Βόινιτς, του χάρτη του Βίνλαντ και των αρχείων και χειρογράφων μεγάλων συγγραφέων και καλλιτεχνών, με ιδιαίτερη έμφαση στην αμερικανική λογοτεχνία. μικρογραφία|Νομική βιβλιοθήκη Lillian Goldman
Νομική βιβλιοθήκη Lillian Goldman
Η Νομική Βιβλιοθήκη Lillian Goldman, που βρίσκεται στο Sterling Law Building της Νομικής Σχολής του Γέιλ, περιέχει σχεδόν 800.000 τόμους που σχετίζονται με το δίκαιο και τη νομολογία. Αυτές περιλαμβάνουν μία από τις σημαντικότερες συλλογές σπάνιων βιβλίων που σχετίζονται με τη νομική ιστορία, καθώς και την πληρέστερη συλλογή σχολίων του Γουίλιαμ Μπλάκστοουν. μικρογραφία|Αναγνωστήριο της ιατρικής βιβλιοθήκης Harvey Cushing / John Hay Whitney
Άλλες εγκαταστάσεις
Η ιατρική βιβλιοθήκη του Γέιλ, φιλοξενεί μία συλλογή ιστορικών ιατρικών έργων. Το Κέντρο Πληροφόρησης Science and Social Science, που βρίσκεται στον Πύργο Kline στο Science Hill, περιλαμβάνει επιστημονικές και κοινωνικές επιστημονικές εργασίες που έχουν ενοποιηθεί στις πρώην εγκαταστάσεις της Επιστημονικής Βιβλιοθήκης Kline. Η Βιβλιοθήκη Τεχνών Haas που στεγάζεται στο κτίριο του Rudolph Hall στεγάζει καλλιτεχνικό και αρχιτεκτονικό υλικό. Το Κέντρο Μελετών Κινηματογράφου του Γέιλ φιλοξενεί μια συλλογή ταινιών 35mm και 16mm και πρωτότυπα στοιχεία, καθώς και ταινίες σε Blu-ray, DVD και VHS.
Η βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Γέιλ περιλαμβάνει βιβλιοθήκες πέρα από τα όρια  της πανεπιστημιούπολης  του Νέου Haven. Η Βιβλιοθήκη Lewis Walpole στο Farmington του Κονέκτικατ είναι μια βιβλιοθήκη έρευνας για μελέτες του 18ου αι. και η κύρια πηγή για μελέτη στρέφεται στον Χόρας Γουάλπολ και στη Βίλλα  Strawberry Hill. Η Βιβλιοθήκη Shelving, είναι μια κλειστή και κλιματιζόμενη εγκατάσταση που φιλοξενεί 4 εκατομμύρια τόμους με πρόσβαση στο εύρη κοινό, βρίσκεται στο Hamden του Κονέκτικατ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες του Πανεπιστημίου Γέιλ Γ
Τρωίλος (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Τρωίλος είναι γνωστός ένας από τους 50 γιους του βασιλιά της Τροίας Πριάμου και της βασίλισσας Εκάβης. Μια προφητεία έλεγε πως αν έκλεινε τα 20, η Τροία θα σωζόταν. Όμως, ο Αχιλλέας τον σκότωσε όταν ήταν 19, στην αρχή του πολέμου. Ο Τρωίλος αναφέρεται στο τέλος της Ιλιάδας (ραψωδία Ω, στίχος 257).
Διάφοροι δυτικοί συγγραφείς του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης, μεταξύ των οποίων ο Τζέφρι Τσόσερ και ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, ασχολήθηκαν με τον Τρωίλο, βασισμένοι σε μια δημοφιλή ιστορία του 12ου αιώνα, κατά την οποία περιγράφεται ο έρωτάς του με την Χρυσηίδα.
Πηγές
Κατηγορία:Τρώες
Ρήνη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ρήνη είναι γνωστή μία Νύμφη που ζευγάρωσε με τον αγγελιοφόρο των θεών, τον θεό Ερμή, και απέκτησαν μαζί ένα γιο, τον Σάμωνα, ο οποίος μετανάστευσε από την Αρκαδία μαζί με τον Δάρδανο.
Πηγή
Κατηγορία:Νύμφες της ελληνικής μυθολογίας
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Αθηνών 1946-47
Λεπτομέρειες
Η ΑΕΚ ισοβάθμησε με τον Πανιώνιο αλλά κατέκτησε τον τίτλο με ελάχιστη διαφορά στο συντελεστή τερμάτων: 0,41 έναντι 0,42 του αντιπάλου της. Σην τελευταία αγωνιστική η ΑΕΚ ηττήθηκε από τον Παναθηναϊκό με 0-2 ενώ ο Πανιώνιος συνέτριψε την ουραγό Ένωση Παγκρατίου με 9-1. Ο Πανιώνιος θα αναδεικνυόταν πρωταθλητής αν δεν δεχόταν γκολ ή αν δεν του ακυρωνόταν ένα δέκατο γκολ που πέτυχε στο τελευταίο λεπτό. Υποβιβάστηκε η ΑΕ Παγκρατίου.
Διεξήχθη πρωτάθλημα ενός γύρου (18 αγώνες). Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Δάφνη Μεταξουργείου κερδίζοντας ταυτόχρονα την άνοδο στην Α΄ κατηγορία. Η Δάφνη πέτυχε ένα ανεπανάληπτο ρεκόρ με 18 νίκες (51-6 γκολ). Υποβιβάστηκαν οι τέσσερις τελευταίες ομάδες, από τις οποίες η Βικτώρια επειδή είχε χειρότερο συντελεστή τερμάτων από τις άλλες τρεις ομάδες που ισοβάθμησε.
Βαθμολογία
1 Ο Άρης Αθ. προήλθε από τη συγχώνευση των ομάδων: "Ολυμπιακός Αθηνών" και "Άτλας Θυμαρακίων".
2 Είναι ο σύλλογος "ΑΟ Δάφνη" και όχι ο Π.Α.Ο. Αγίου Δημητρίου που ιδρύθηκε επίσημα το 1959 (υπήρχε από το 1928 με άλλα ονόματα: Ηρακλής και Άρης Μπραχαμίου). Η ονομασία "ΑΕ Αγ. Δημητρίου" ή "Ένωσις" οφείλεται στο γεγονός πως τότε ο Δήμος Δάφνης ονομαζόταν ακόμα "Δήμος Αγ. Δημητρίου". Η απόσπαση του Μπραχαμίου από το Δήμο είχε ως αποτέλεσμα τη μετονομασία του σε "Δήμο Δάφνης" και κατ' επέκταση της ομάδας σε "ΑΕ Δάφνης" στα μέσα της δεκ. '50.
Γ΄ κατηγορία
1 Ουσιαστικά πρόκειται για τον Αιγάλεω Α.Ο., που προήλθε από τη συγχώνευση της Ένωσης Πυριτιδοποιείου με την Ιεράπολη, το Φοίνικα και την Α.Ε. Αγίου Σπυρίδωνα, στα τέλη του 1946.
Πρωτάθλημα Ανεξαρτήτων (ΟΠΑΣΑ)
Το πρωτάθλημα της Ομοσπονδίας Ανεξαρτήτων (ΟΠΑΣΑ) ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1947 και μετείχαν 23 σύλλογοι: Αστήρ Αγ. Γεωργίου Μεταξουργείου, Αστήρ Μουσείου, ΠΕΑΚΟ Μεταξουργείου, Γκυζιακός, Λευκός Αστήρ, ΑΕ Καισαριανής, Ένωσις Αγ. Νικολάου, Φωστήρ Κοπανά, Φωστήρ Καισαριανής, Ένωσις Ασυρμάτου, Άμυνα Αμπελοκήπων, Πανιώνιος Καισαριανής, Δικέφαλος Αετός, Προμηθεύς Γκύζη, Σεπολιακός, Άμυνα Καισαριανής, Ένωσις Βυζαντίου, Λαρισαϊκός, Καραμεραϊκός Αγ. Αναργύρων, Άφοβος Κολωνού, Βυζάντιον, Κεραμεικός, Άρης Κολωνού.
Αναφορές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αθηνών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1946-1947
NAD Electronics
Η NAD Electronics αποτελεί εταιρεία οικιακών ηλεκτρονικών προϊόντων hi-fi, ενισχυτών, κτλ. H ονομασία NAD αποτελεί σύντμηση του New Acoustic Dimension.
Η εταιρεία ιδρύθηκε στο Λονδίνο, το 1972 από τον Dr. Martin L. Borish (1927-2017), έναν ηλεκτρολόγο μηχανικό με διδακτορικό (PhD) στη φυσική. Το πιο γνωστό της προΪόν περί τα τέλη του 1970 ήταν ο ολοκληρωμένος ενισχυτής NAD 3020, σχεδιασμένος από το Nορβηγό Bjørn Erik Edvardsen (1945-2018), ο οποίος εθεωρείτο σπουδαίος από πολλά βρετανικά περιοδικά.
Η φιλοσοφία της NAD περιλαμβάνει προϊόντα με χρήσιμα, γνήσια χαρακτηριστικά, αισθητικά κατώτερης σχεδίασης, ως προς άλλους ανταγωνιστές. Η NAD ήταν από τις πρώτες εταιρείες audio που κατέφυγε σε outsource των κατασκευαστικών της διαδικασιών στην Άπω Ανατολή.
Η NAD αποκτήθηκε το 1991 από τη Δανέζικη φίρμα AudioNord και ακολούθως, το 1999, πουλήθηκε στο Lenbrook Group of Pickering, με έδρα το Οντάριο του Καναδά.
Σχεδίαση ηλεκτρικής τροφοδοσίας
Επιπρόσθετα οφέλη από τη συγκεκριμένη προσέγγιση περιλαμβάνουν το γεγονός ότι οι ενισχυτές που χρησιμοποιούν τη συγκεκριμένη τεχνολογία μπορούν επίσης να χειριστούν πολύπλοκα, πραγματικά, χαμηλής εμπέδησης ηχεία, καθώς επίσης ότι η κυκλωματική τους σχεδίαση απαιτεί λιγότερη ψύξη, διατηρώντας την ικανότητα χειρισμού πολύπλοκων χαμηλών φορτίων έως και 2 ohms.
«PowerDrive»
Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ενισχυτή ισχύος NAD 314 είναι η τεχνολογία Powerdrive (τάξης G), η οποία χρησιμοποιεί δύο διαφορετικές γραμμές τροφοδοσίας. Η υψηλότερης τάσης τροφοδοσία συνδέεται με το στάδιο εξόδου του ενισχυτή, μόνον όταν το ενισχυμένο σήμα φτάσει σε ένα ορισμένο επίπεδο κατωφλίου, βελτιώνοντας έτσι την απόδοση μέσω της μείωσης της ισχύος που χάνεται από τα τρανζίστορ εξόδου του ενισχυτή. Επιπρόσθετα πλεονεκτήματα της τεχνολογίας αυτής, είναι ότι ο ενισχυτής μπορεί να λειτουργήσει και με συστήματα ηχείων χαμηλότερης εμπέδησης.
«Soft-Clipping»
Δεδομένου ότι το επίπεδο εξόδου ενός ενισχυτή δεν μπορεί να υπερβεί την τάση τροφοδοσίας, το σήμα εισόδου σε υψηλά επίπεδα μπορεί να προκαλέσει ψαλιδισμό. Για να αποφευχθεί αυτό, ορισμένα μοντέλα χρησιμοποιούν το σχήμα " Soft-Clipping ", το οποίο διακόπτει "απαλά" την είσοδο του ενισχυτή ισχύος, όταν φτάσει σε τάση 1 volt, η οποία μειώνει τον κίνδυνο ζημιάς των ηχείων, καθώς επίσης βελτιώνει τις παραμέτρους του σήματος εξόδου, σε σύγκριση με το ψαλιδισμένο σήμα εξόδου του ενισχυτή.
«DirectDigital™»
Η πρώτη παγκοσμίως τεχνολογία ψηφιακών ενισχυτών κλειστού βρόχου, ουσιαστικά αποτελεί ένα μετατροπέα DAC που ελέγχεται από ηλεκτρονικό υπολογιστή, συγκρίνει την έξοδο με την είσοδο εκτελώντας διορθώσεις κάθε 10 nsec. Αυτό, μειώνει το πλήθος των μετατροπών του σήματος, με αντιληπτές επιπτώσεις στην τελική ηχητική ποιότητα.
«HybridDigital™»
Αναμιγνύει ψηφιακή και αναλογική τεχνολογία.
Eξωτερικοί δεσμοί
Κατηγορία:Επιχειρήσεις του Καναδά Κατηγορία:Επιχειρήσεις του Ηνωμένου Βασιλείου
Μαρακαΐμπο
Το Μαρακάιμπο έχει το παρατσούκλι La Tierra del Sol Amada ("Η Αγαπημένη Γη του Ήλιου").
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βενεζουέλας
Χασάν ιμπν Αλί
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσουλμάνοι Κατηγορία:Μωάμεθ Κατηγορία:Άραβες
Χρυσή Μπάλα του 1961
μικρογραφία| Ομάρ Σίβορι, νικητής το 1961 Η Χρυσή Μπάλα του 1961, δόθηκε στον καλύτερο ποδοσφαιριστή της Ευρώπης, όπως κρίθηκε από μια ομάδα αθλητικών δημοσιογράφων από χώρες μέλη της UEFA, Ομάρ Σίβορι στις 12 Δεκεμβρίου 1961.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1961
Γη
Η Γη είναι ο τρίτος πιο κοντινός πλανήτης στον Ήλιο, ο πιο πυκνός και ο πέμπτος μεγαλύτερος σε μάζα στο Ηλιακό Σύστημα και, ειδικότερα, ο μεγαλύτερος ανάμεσα στους γήινους πλανήτες, δηλαδή τους πλανήτες με στερεό φλοιό (οι άλλοι είναι ο Άρης, η Αφροδίτη και ο Ερμής). Είναι το μοναδικό γνωστό ουράνιο σώμα που φιλοξενεί ζωή.
Σύμφωνα με ενδείξεις μέσω ραδιομετρικής χρονολόγησης και άλλων πηγών, η Γη σχηματίστηκε πριν από 4,54 δισεκατομμύρια έτη. Αλληλεπιδρά με τα άλλα αντικείμενα του χώρου μέσω βαρυτικών δυνάμεων, ιδιαίτερα με τον Ήλιο και τη Σελήνη, η οποία αποτελεί τον μοναδικό μόνιμο φυσικό δορυφόρο της. Η αλληλεπίδραση της Γης με το βαρυτικό πεδίο της Σελήνης δημιουργεί την παλίρροια των ωκεανών, σταθεροποιεί την κατεύθυνση του άξονα περιστροφής της Γης και σταδιακά μειώνει τον ρυθμό περιστροφής του πλανήτη μας. Κατά τη διάρκεια μιας πλήρους περιστροφής γύρω από τον Ήλιο, η Γη περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της περίπου 365,26 φορές, δημιουργώντας 365,26 ηλιακές ημέρες ή ένα αστρικό έτος. Ο άξονας περιστροφής της Γης έχει κλίση 23,4° με τον κάθετο στο επίπεδο τροχιάς της άξονα, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται εποχικές διαφορές στην επιφάνεια της Γης με περίοδο ενός τροπικού έτους (365,24 ηλιακές μέρες).
Η λιθόσφαιρα της Γης διαιρείται σε αρκετές άκαμπτες τεκτονικές πλάκες που μετακινούνται πάνω στην επιφάνεια του πλανήτη, σε περιόδους που διαρκούν πολλά εκατομμύρια έτη. Το 71% της επιφάνειας της Γης καλύπτεται από νερό, με το υπόλοιπο να αποτελείται από διάφορες μορφές εδάφους όπως βουνά, έρημοι και πεδιάδες. Το θαλάσσιο σώμα της Γης, μαζί με το νερό των λιμνών και των ποταμών στις ηπείρους και το νερό της ατμόσφαιράς της, αποτελεί την υδρόσφαιρά της. Οι πολικές περιοχές της Γης καλύπτονται κατά κόρον με πάγο, συμπεριλαμβανομένου του στρώματος πάγου της Ανταρκτικής και του θαλάσσιου πάγου του Αρκτικού σώματος πάγου, η τροπική ζώνη γύρω από τον ισημερινό χαρακτηρίζεται από έντονες βροχοπτώσεις και πυκνή βλάστηση, ενώ στους παράλληλους κύκλους του τροπικού του Καρκίνου και του Αιγόκερω υπάρχουν αχανείς περιοχές ξηρών και άνυδρων περιοχών. Το εσωτερικό της Γης παραμένει ενεργό, με έναν στερεό εσωτερικό πυρήνα μετάλλου, έναν εξωτερικό πυρήνα σε υγρή κατάσταση που παράγει το μαγνητικό πεδίο της και τον μανδύα της που μετακινεί, σε περιόδους πολλών εκατομμυρίων χρόνων, τις τεκτονικές πλάκες της λιθόσφαιρας.
Κατά τη διάρκεια των πρώτων δισεκατομμυρίων ετών από τη δημιουργία της, στους ωκεανούς της Γης εμφανίστηκε ζωή, η οποία άρχισε να επηρεάζει και να μεταβάλει την ατμόσφαιρα και την επιφάνειά της, ενισχύοντας τον γρήγορο πολλαπλασιασμό τόσο αερόβιων, όσο και αναερόβιων οργανισμών. Από εκείνη την περίοδο μέχρι σήμερα, ο συνδυασμός της απόστασής της από τον Ήλιο, των φυσικών ιδιοτήτων της και της γεωλογικής της ιστορίας, επέτρεψε στη ζωή να ακμάσει και να εξελιχθεί. Χωρίς μεγάλη αμφισβήτηση, οι πρώτοι έμβιοι οργανισμοί εμφανίστηκαν στη Γη τουλάχιστον 3,5 δισεκατομμύρια χρόνια πριν. Φυσικές ενδείξεις για προγενέστερη ζωή συμπεριλαμβάνουν γραφίτη, μια ουσία παραγόμενη από ζωή, που βρέθηκε σε ιζηματογενή πετρώματα στη νοτιοδυτική Γροιλανδία, καθώς και «υπολείμματα βιοτικών υλικών» που βρέθηκαν σε βράχους ηλικίας 4,1 δισεκατομμυρίων ετών στη Δυτική Αυστραλία. Η βιοποικιλότητα της Γης έχει αυξηθεί με συνεχή ρυθμό, εκτός όταν διακόπτεται από γεγονότα μαζικού αφανισμού. Παρόλο που οι ακαδημαϊκοί υπολογίζουν ότι περισσότερα από το 99% των ειδών ζωής (πάνω από 5 δισεκατομμύρια) που έχουν υπάρξει στη Γη έχουν εξαφανιστεί, υπάρχουν ακόμα πιθανότατα 10–14 εκατομμύρια σωζόμενα είδη, εκ των οποίων περί τα 1,2 εκατομμύρια έχουν μελετηθεί από τον άνθρωπο, ενώ πάνω από το 86% δεν έχουν καν περιγραφεί. Στη Γη ζουν επίσης πάνω από 8 δισεκατομμύρια άνθρωποι, το κυρίαρχο είδος στον πλανήτη, οι οποίοι εξαρτιούνται από τη βιόσφαιρα και τα ορυκτά της για την επιβίωσή τους.
Ο αστρονομικός συμβολισμός της γης αποτελείται από έναν περικυκλωμένο σταυρό, αναπαριστώντας έναν μεσημβρινό και έναν παράλληλο· μία παραλλαγή, τοποθετεί τον σταυρό πάνω από τον κύκλο 16px|🜨 (Unicode: U+1F728 🜨).
Η ονομασία της Γης στην ελληνική γλώσσα προέρχεται από το όνομα της θεάς της ελληνικής μυθολογίας Γαίας.
Σχηματισμός
Το παλαιότερο υλικό που βρέθηκε στο Ηλιακό μας σύστημα χρονολογήθηκε στα 4,5672±0,0006 δισεκατομμύρια έτη πριν από σήμερα. Μέχρι τα 4,54±0,04 δισεκατομμύρια έτη πριν σχηματίστηκε η πρωταρχική Γη. Ο σχηματισμός και η εξέλιξη των σωμάτων του Ηλιακού μας Συστήματος συνέβη μαζί με το σχηματισμό και εξέλιξη του ήλιου μας. Θεωρητικά, τμήματα ενός ηλιακού νεφελώματος, ενός όγκου, ενός μοριακού νεφελώματος κατέρρευσε βαρυτικά, άρχισε να περιστρέφεται και να επιπεδοποιείται, μετατρεπόμενο σε περιαστρικό δίσκο και μετά οι πλανήτες άρχισαν να αναπτύσσονται, παράλληλα με τον Ήλιο. Ένα νεφέλωμα περιέχει αέρια, κόκκους πάγου και σκόνη (που περιλαμβάνει αρχέγονα νουκλίδια). Στη θεωρία νεφελωμάτων, σχηματίστηκαν πλανητοθραύσματα (planetesimals) με επικάθηση. Ο σχηματισμός της αρχέγονης Γης συνεχίστηκε για 10 - 20 εκατομμύρια χρόνια.
Η διεργασία που οδήγησε στον σχηματισμό της Σελήνης, περίπου πριν 4,53 δισεκατομμύρια έτη αποτελεί θέμα εξελισσόμενης έρευνας. Η υπόθεση εργασίας είναι ότι σχηματίστηκε με επικάθηση υλικών που διέφυγαν όταν η Θεία, ένα ουράνιο σώμα μεγέθους του Άρη συγκρούστηκε με τη Γη. Σύμφωνα με αυτό το σενάριο, η μάζα της Θείας ήταν περίπου ίση με το 10% αυτής της Γης, και συγκρούστηκε με τη Γη με ανακλώμενη κρούση, και κάποιο ποσοστό της μάζας της συνενώθηκε με αυτήν της Γης. Μεταξύ περίπου 4,1 και 3,8 δισεκατομμύρια έτη πριν, αρκετές συγκρούσεις με αστεροειδείς, κατά τη διάρκεια του Ύστερου Βαρέος Βομβαρδισμού, προκλήθηκαν σημαντικές αλλαγές στην ευρύτερη επιφάνεια της Σελήνης, λόγω της βαρυτικής επίδρασης της Γης.
Φυσικά Χαρακτηριστικά
μικρογραφία|350x350εσ|Σχηματική αναπαράσταση της δομής της Γης.
Δομή
Το εσωτερικό της Γης είναι διαχωρισμένο σε ένα πυριτικό εξωτερικό φλοιό, ο οποίος είναι συμπαγής, έναν ημίρρευστο μανδύα, έναν ρευστό εξωτερικό πυρήνα, ο οποίος είναι αρκετά πιο ιξώδης από τον μανδύα, καθώς και έναν στερεό εσωτερικό πυρήνα. Ο ρευστός εξωτερικός πυρήνας δημιουργεί ένα ασθενές μαγνητικό πεδίο λόγω της θερμικής μεταφοράς του ηλεκτρικά αγώγιμου υλικού του. Οι θερμοκρασίες στο εσωτερικό της Γης φθάνουν ως τους 5.650 ± 600 βαθμούς Κέλβιν. Η εσωτερική θέρμανση του πλανήτη είχε ως έναρξη τη διαδικασία της συσσωμάτωσής του, έπειτα συνεχίστηκε μέσω της διάσπασης των ραδιενεργών στοιχείων όπως του ουρανίου, θορίου και καλίου. Η ροή θερμότητας από το εσωτερικό του πλανήτη προς την επιφάνεια είναι μόνο το 1/20.000 (0,005%) της ενέργειας που λαμβάνεται από τον Ήλιο. Παρ'όλα αυτά, αυτή η εσωτερική θερμότητα είναι αρκετή ώστε να λιώσει το υλικό το οποίο αναβλύζει συνεχώς στην επιφάνεια της Γης από το εσωτερικό, με τη βοήθεια των ηφαιστείων και των ρωγμών στις μεσοωκεάνειες ράχες με τη μορφή μάγματος. Το μεγαλύτερο μέρος του γήινου φλοιού δεν είναι γηραιότερο από 100 εκατομμύρια (1·108) έτη· τα αρχαιότερα τμήματα του φλοιού είναι περί τα 4,4 δισεκατομμύρια (4,4·109) έτη.
Η δομή του πλανήτη στο εσωτερικό κατά βάθος είναι:
Πυρήνας
Ο πυρήνας χωρίζεται σε δύο μέρη, έναν στερεό εσωτερικό πυρήνα με μία ακτίνα γύρω στα 1.220 χλμ. και έναν ρευστό εξωτερικό πυρήνα με μία ακτίνα γύρω στα 3.500 χλμ. Ο εσωτερικός πυρήνας πιστεύεται πως είναι στερεός και πως αποτελείται κυρίως από σίδηρο και νικέλιο. Ορισμένοι συμφωνούν πως ο εσωτερικός πυρήνας είναι στη μορφή του μονοκρυσταλλικού σιδήρου. Ο εξωτερικός πυρήνας που περιβάλλει τον εσωτερικό και εκτιμάται πως αποτελείται από ρευστό σίδηρο αναμεμειγμένο με ρευστό νικέλιο και ίχνη ελαφρύτερων στοιχείων. Είναι γενικά παραδεκτό πως η θερμική μεταφορά στον εξωτερικό πυρήνα σε συνδυασμό με τη διέγερση από την περιστροφή της Γης (βλ. Δύναμη Coriolis), προκαλεί το γήινο μαγνητικό πεδίο μέσω μίας διεργασίας γνωστή ως Θεωρία του Δυναμό. Ο στερεός εσωτερικός πυρήνας είναι αρκετά θερμός ώστε να μη διατηρεί μόνιμο μαγνητικό πεδίο (βλ. Θερμοκρασία Curie), πιθανό είναι όμως να δρα ως σταθεροποιητής προς το μαγνητικό πεδίο που γεννάται από τον εξωτερικό πυρήνα.
Κατά μία άλλη θεωρία, ο γήινος πυρήνας αποτελείται από υδρογόνο και ήλιο, τα οποία βρίσκονται στην ίδια κατάσταση με αυτήν του Ηλίου. Στον πυρήνα συμβαίνουν παρόμοιες πυρηνικές αντιδράσεις, όπως στον Ήλιο, γι' αυτό και παραμένει σε ρευστή κατάσταση, χωρίς να έχει ψυχθεί.
Σύμφωνα με πρόσφατες ενδείξεις, εικάζεται πως ο εσωτερικός πυρήνας της Γης ίσως περιστρέφεται ελαφρώς ταχύτερα από τον υπόλοιπο πλανήτη, πιθανώς κατά 2° ανά έτος.
Είναι εμφανές ότι και οι δύο πιο πάνω θεωρίες προσπαθούν να εξηγήσουν τα φαινόμενα που παρατηρούνται στη γήινη επιφάνεια, ωστόσο παραμένουν στο επίπεδο της θεωρίας, χωρίς να έχει υπάρξει απτή απόδειξη για καμία από αυτές.
Μανδύας
Ο μανδύας της Γης εκτείνεται σε ένα βάθος 2.890 χλμ. Η πίεση στη βάση του μανδύα είναι ~ 1,4 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη της ατμοσφαιρικής πίεσης (~140 GPa). Αποτελείται κατά μεγάλο μέρος από υλικά πλούσια σε σίδηρο και μαγνήσιο. Το σημείο τήξεως ενός υλικού εξαρτάται από την πίεση. Εφόσον η πίεση αυξάνει αρκετά κατά βάθος του μανδύα, το χαμηλότερο τμήμα είναι σχεδόν στερεό, ενώ το ανώτερο τμήμα είναι πλαστικό (ημιτηγμένο). Το ιξώδες του ανώτερου μανδύα κυμαίνεται μεταξύ 1021 και 1024 Pa·s, ανάλογα με το βάθος. Έτσι ο ανώτερος μανδύας μπορεί να ρεύσει αρκετά αργά.
Η εξήγηση του γεγονότος πως ενώ ο εξωτερικός πυρήνας είναι ρευστός, ο κατώτερος μανδύας είναι στερεός/πλαστικός, βρίσκεται στο ανώτερο σημείο τήξεως των πλούσιων σε σίδηρο κραμάτων του μανδύα από τον σχεδόν καθαρό σίδηρο του πυρήνα. Ο δε εσωτερικός πυρήνας είναι στερεός λόγω της εξαιρετικά μεγάλης πίεσης κοντά στο κέντρο του πλανήτη. Ο μανδύας αντιπροσωπεύει το μεγαλύτερο μέρος του όγκου της Γης (83%). Αποτελείται από πολύ θερμά πυκνόρρευστα υλικά.
Φλοιός
Ο φλοιός κυμαίνεται μεταξύ 5 και 70 χλμ. σε βάθος. Τα λεπτά τμήματα του φλοιού είναι κάτω από τους ωκεανούς (ωκεάνιος φλοιός) και αποτελούνται από πυκνά πετρώματα μαγνησίου, σιδήρου και πυριτίου. Τα παχύτερα τμήματα του φλοιού είναι τα ηπειρωτικά τα οποία είναι λιγότερο πυκνά από τα ωκεάνια και αποτελούνται από πετρώματα πλούσια σε νάτριο, αλουμίνιο και πυρίτιο. Το όριο μεταξύ του φλοιού και του μανδύα παρουσιάζεται σε δύο διαφορετικές φάσεις: Αρχικά, μέσω μίας ασυνέχειας στην ταχύτητα των σεισμικών κυμάτων γνωστή ως ασυνέχεια του Mohorovicic ή απλά Moho. Η αιτία του Moho φαίνεται να οφείλεται στην αλλαγή της σύστασης των πετρωμάτων. Η δεύτερη φάση είναι μία χημική ασυνέχεια η οποία έχει παρατηρηθεί σε βαθιά τμήματα του ωκεάνιου φλοιού τα οποία έχουν εισχωρήσει στον ηπειρωτικό φλοιό και παρατηρούνται ως οφιολιθικές ακολουθίες.
Ο φλοιός της Γης είναι πλούσιος σε φυσικούς πόρους. Περιέχει μεγάλες ποσότητες καυσίμων (κοιτάσματα): (Άνθρακας, Πετρέλαιο, Φυσικό αέριο, Μεθάνιο). Αυτά τα κοιτάσματα χρησιμοποιούνται για την παραγωγή ενέργειας, καθώς και για τη δημιουργία συνθετικών υλικών. Κατά τις τεκτονικές διαδικασίες στον γήινο φλοιό, σχηματίστηκαν μεταλλευτικά κοιτάσματα. Τα κοιτάσματα αυτά μας παρέχουν μέταλλα, καθώς και άλλα χρήσιμα χημικά στοιχεία (όπως το ορυκτό αλάτι). Σε αυτά μπορεί να συνυπολογιστεί και η βιομάζα, η οποία παρέχει ξυλεία και τροφή.
Για κάποιους από τους παραπάνω πόρους, όπως τα καύσιμα, η διαδικασία αποδέσμευσής τους σε μικρή χρονική κλίμακα είναι δύσκολη, ονομάζονται δε μη ανανεώσιμοι πόροι. Η χρήση των μη ανανεώσιμων πόρων εν γένει (όπως οι μη ανανεώσιμες πηγές ενέργειας) αποτελεί ένα από τα μείζονα περιβαλλοντικά θέματα στο οποίο αναφέρονται όλες οι οικολογικές οργανώσεις.
Υδρόσφαιρα
μικρογραφία|300px|δεξιά|[[Ορθογωνική προβολή του Plate, μίας συνθετικής - δορυφορικής εικόνας της Γης.]]
Η Γη είναι ο μόνος πλανήτης του Ηλιακού μας Συστήματος όπου στην επιφάνειά της κυριαρχεί το υγρό στοιχείο. Το νερό καλύπτει το 71% της γήινης επιφάνειας (από το οποίο 97% είναι θαλάσσιο νερό και 3% γλυκό νερό (πιθανολογείται το 1,8%) και τη χωρίζει σε πέντε ωκεανούς και επτά ηπείρους. Η τροχιά της Γης, σε συνδυασμό με την ηφαιστειακή δραστηριότητα, τη βαρύτητα, το φαινόμενο του θερμοκηπίου, το μαγνητικό πεδίο και την ατμόσφαιρα πλούσια σε οξυγόνο, είναι οι βασικές αιτίες που κάνουν τη Γη τον πλανήτη του νερού.
Αν και η τροχιά της Γης είναι αρκετά απομακρυσμένη ώστε να διατηρεί υγρό νερό, το φαινόμενο του θερμοκηπίου αποτρέπει το νερό από το να παγώσει, διατηρώντας τη μέση θερμοκρασία της Γης στους 15 βαθμούς Κελσίου πάνω από το σημείο πήξης, αντί στους -18 βαθμούς Κελσίου που θα ήταν αν δεν υπήρχε το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Παλαιοντολογικές ενδείξεις δείχνουν πως κάποια στιγμή μετά την αποίκηση των ωκεανών από τα μπλε-πράσινα βακτήρια, πριν 700 - 600 εκατομμύρια χρόνια, το φαινόμενο του θερμοκηπίου κατέρρευσε, με αποτέλεσμα την ολική ψύξη της Γης και την κατάψυξη όλων των ηπείρων και των ωκεανών (ολική επικράτηση των παγετώνων σε ολόκληρη τη Γη) για μία περίοδο από 10 - 100 εκατομμύρια χρόνια, σε ένα γεγονός που καλείται «Χιονόμπαλα Γη» («Snowball Earth»).
Στην ατμόσφαιρα της Γης, ένα στρώμα όζοντος στη στρατόσφαιρα, απορροφά το μεγαλύτερο μέρος της ηλιακής υπεριώδους ακτινοβολίας, αποτρέποντας την αποσύνθεση του νερού. Επιπλέον, η μαγνητόσφαιρα, αποτρέπει την αλληλεπίδραση μεταξύ των στοιχείων της ατμόσφαιρας και του ηλιακού ανέμου.
Ατμόσφαιρα
Η Γη έχει μία σχετικά πυκνή ατμόσφαιρα η οποία αποτελείται από 78% άζωτο, 21% οξυγόνο και 1% αργό, με ίχνη από άλλα αέρια, συμπεριλαμβανομένων διοξείδιο του άνθρακα και υδρατμούς. Η ατμόσφαιρα δρα ως ένα παρέμβλημα μεταξύ της Γης και του Ηλίου. Η σύσταση της ατμόσφαιρας της Γης είναι ασταθής, η δε ισορροπία διατηρείται από τη βιόσφαιρα. Τα στρώματα της ατμόσφαιρας, δηλαδή η τροπόσφαιρα, η στρατόσφαιρα, η μεσόσφαιρα, η θερμόσφαιρα και η εξώσφαιρα, μεταβάλλονται από τόπο σε τόπο και εξαρτώνται και από τις εποχιακές μεταβολές.
Θεωρείται ότι η παρούσα σύσταση της ατμόσφαιρας είναι αποτέλεσμα της δράσης ζώντων οργανισμών. Ο εμπλουτισμός της ατμόσφαιρας της Γης με οξυγόνο άρχισε πριν 2,45 δις χρόνια. Μια μελέτη πετρωμάτων από τη Νότια Αφρική, ηλικίας 2,5 με 2,65 δις χρόνων έδειξε ότι ένα υπόστρωμα μικροοργανισμών παρήγαγε οξυγόνο. Τότε η σύσταση της ατμόσφαιρας δεν ήταν σταθερή και ανά περιόδους γινόταν πλούσια σε υδρογονάνθρακες, οι οποίοι έκαναν την ατμόσφαιρα ομιχλώδη, όπως είναι η σημερινή ατμόσφαιρα του δορυφόρου Τιτάνα. Η αιτία αυτών των αυξομειώσεων ήταν η βιοσύνθεση μεθανίου.
Κλίμα
Οι δύο μεγάλες περιοχές πολικών κλιμάτων, διαχωρίζονται με δύο, συχνά, στενές εύκρατες ζώνες από μία πλατιά ισημερινή ζώνη τροπικών προς υποτροπικών κλιμάτων. Ανάλογα την περιοχή, έντονες διακυμάνσεις παρατηρούνται στα μετεωρολογικά δεδομένα, όπως στην ετήσια βροχόπτωση η οποία μπορεί να κυμαίνεται από αρκετά μέτρα βροχής έως σχεδόν μηδενικές τιμές σε κάποιες ερήμους. Η μέση θερμοκρασία της Γης είναι 14,0 °C (μέση τιμή 1961-1990). Οι πλέον ακραίες θερμοκρασίες που έχουν καταγραφεί στον Πλανήτη είναι +56,7 °C (υπό σκιά) στην Κοιλάδα του Θανάτου και -89,2 °C στον Ρωσικό σταθμό Βοστόκ στην Ανταρκτική.
Σύσταση
Νέο υλικό αναβλύζει συνεχώς στην επιφάνεια της Γης από το εσωτερικό, με τη βοήθεια των ηφαιστείων και των ρωγμών στις μεσοωκεάνειες ράχες. Το μεγαλύτερο μέρος του γήινου φλοιού δεν είναι γηραιότερο από 100 εκατομμύρια (1·108) έτη· τα αρχαιότερα τμήματα του φλοιού είναι περί τα 4,4 δισεκατομμύρια (4,4•109) έτη.
Συνολικά, η σύσταση της Γης κατά όγκο είναι:
Το μέλλον της Γης
Το βιολογικό και γεωλογικό μέλλον της Γης μπορεί να προβλεφθεί με βάση τις εκτιμώμενες επιπτώσεις από διάφορες μακροπρόθεσμες επιδράσεις. Αυτές περιλαμβάνουν τη χημεία στην επιφάνεια της Γης, το ρυθμό της ψύξης του εσωτερικού του πλανήτη, τις βαρυτικές αλληλεπιδράσεις με άλλα αντικείμενα του Ηλιακού Συστήματος και μια σταθερή αύξηση στη φωτεινότητα του Ήλιου. Ένα αβέβαιο στοιχείο σε αυτή την πρόβλεψη είναι η συνεχιζόμενη επιρροή της τεχνολογίας που έχει εισαχθεί από τον άνθρωπο, όπως η γεωμηχανική, η οποία θα μπορούσε να προκαλέσει σημαντικές αλλαγές στον πλανήτη. Η τρέχουσα βιοτική κρίση, που προκαλείται από την τεχνολογία και τα αποτελέσματα μπορεί να διαρκέσει έως και πέντε εκατομμύρια χρόνια. Με τη σειρά της, η τεχνολογία μπορεί να οδηγήσει στην εξαφάνιση της ανθρωπότητας, αφήνοντας τον πλανήτη να επανέλθει σταδιακά σε έναν αργό ρυθμό εξέλιξης που εξαρτάται μόνο από μακροπρόθεσμες φυσικές διεργασίες.
Κατά διαστήματα εκατοντάδων εκατομμυρίων ετών, τυχαία ουράνια γεγονότα θέτουν ένα παγκόσμιο κίνδυνο για τη βιόσφαιρα, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε μαζικές εξαφανίσεις. Αυτά περιλαμβάνουν τις προσκρούσεις κομητών ή αστεροειδών με διάμετρο 5-10 χιλιόμετρα ή μεγαλύτερη, και τη δυνατότητα μιας μεγάλης αστρικής έκρηξης, που ονομάζεται υπερκαινοφανής (σουπερνόβα), μέσα σε μια ακτίνα 100 ετών φωτός. Άλλα μεγάλης κλίμακας γεωλογικά γεγονότα είναι πιο προβλέψιμα. Αν δεν ληφθούν υπόψη οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της υπερθέρμανσης του πλανήτη, η θεωρία Μιλάνκοβιτς προβλέπει ότι ο πλανήτης θα συνεχίσει να παρουσιάζει περιόδους παγετώνων, τουλάχιστον μέχρι η περίοδος των τεταρτογενών παγετώνων να φτάσει στο τέλος της. Αυτές οι περίοδοι που προκαλούνται από την εκκεντρότητα, την κλίση του άξονα περιστροφής και τη μετάπτωση της τροχιάς της Γης. Στα πλαίσια των κύκλων σχηματισμών υπερηπείρων, οι τεκτονικές πλάκες πιθανότατα θα οδηγήσουν σε μια υπερήπειρο σε 250 έως 350 εκατομμύρια χρόνια. Κάποια στιγμή στα επόμενα χρόνια 1,5 με 4,5 δις χρόνια, η ​​αξονική κλίση της Γης μπορεί να υποστεί χαοτικές παραλλαγές, με αλλαγές στην κλίση του άξονα περιστροφής έως και 90°.
Κατά τη διάρκεια των επόμενων τεσσάρων δισεκατομμυρίων χρόνων, η φωτεινότητα του Ήλιου θα αυξηθεί σταθερά, με αποτέλεσμα την αύξηση της ηλιακής ακτινοβολίας που φτάνει στη Γη. Αυτό θα προκαλούν υψηλότερο ποσοστό της διάβρωσης των πυριτικών ορυκτών, η οποία θα προκαλέσει μία μείωση στα επίπεδα του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Σε περίπου 600 εκατομμύρια χρόνια, το επίπεδο των εκπομπών CO2 θα πέσει κάτω από το επίπεδο που απαιτείται για τη διατήρηση της φωτοσύνθεσης C3 που χρησιμοποιείται από τα δέντρα. Μερικά φυτά χρησιμοποιούν τη μέθοδο C4 σταθεροποίησης του άνθρακα, που τους επιτρέπει να επιζούν σε συγκεντρώσεις CO2 τόσο χαμηλό όπως 10 μέρη ανά εκατομμύριο. Ωστόσο, η μακροπρόθεσμη τάση για την ύπαρξη των φυτών είναι να εξαφανιστούν εντελώς. Η επακόλουθη απώλεια του μηχανισμού αναπλήρωσης του οξυγόνου θα προκαλέσει την εξαφάνιση της πανίδας μερικά εκατομμύρια χρόνια αργότερα.
Ήδη σε 1,1 δισεκατομμύρια χρόνια, η ηλιακή φωτεινότητα θα είναι 10% υψηλότερη από ό,τι σήμερα. Αυτό θα προκαλέσει την ατμόσφαιρα να γίνει ένα «υγρό θερμοκήπιο», με αποτέλεσμα την εξάτμιση των ωκεανών. Ως πιθανή συνέπεια, η τεκτονική των πλακών θα σταματήσει. Μετά από αυτό το γεγονός, το μαγνητικό δυναμό του πλανήτη θα εξαφανιστεί, με αποτέλεσμα η φθορά της μαγνητόσφαιρας να οδηγήσει σε μια ταχεία απώλεια των πτητικών ουσιών από την εξωτερική ατμόσφαιρα. Σε τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια από τώρα, η αύξηση της θερμοκρασίας στην επιφάνεια της Γης θα προκαλέσει ένα ανεξέλεγκτο φαινόμενο του θερμοκηπίου. Από εκείνο το σημείο, οι περισσότεροι, αν όχι όλοι οι οργανισμοί στην επιφάνεια θα έχουν εξαφανιστεί. Η πιθανότερη τελική κατάληξη του πλανήτη είναι η απορρόφηση από τον Ήλιο σε 7,5 δισεκατομμύρια χρόνια, όταν το αστέρι έχει εισέλθει στη φάση του ερυθρού γίγαντα και επεκταθεί τόσο ώστε να «καταπιεί» την τροχιά του πλανήτη, μαζί με τον πλανήτη, με αποτέλεσμα την καταστροφή του.
Κινήσεις της Γης
Ο Πλανήτης Γη πραγματοποιεί τέσσερις κινήσεις:
Οι δύο πρώτες είναι και οι σημαντικότερες. Οι δύο τελευταίες, μειωμένου ενδιαφέροντος, παρουσιάζουν επιπρόσθετα εκτός των περιστροφών και τροχιακές περιφορές στον αστρικό χώρο που θα μπορούσαν έτσι να συναθροιστούν σε έξι (6).
Η Γη στο Ηλιακό Σύστημα
thumb|200x200px|Οι [[Πλανήτης|πλανήτες του Ηλιακού συστήματος κατά σειρά από τον Ήλιο, και με σήμανση των πλανητών νάνων. Οι αποστάσεις δεν είναι υπό κλίμακα.]]
Η περιφορά της Γης γύρω από τον Ήλιο διαρκεί 365,2564 μέσες ηλιακές ημέρες (ή ένα αστρικό έτος). Παρατηρώντας από τη Γη, είναι μία φαινόμενη κίνηση του Ήλιου ως προς τα αστέρια ~ 1°/ημέρα ή μία ηλιακή ή σεληνιακή διάμετρο κάθε 12 ώρες, σε αντίθετη διεύθυνση από την κύρια φαινόμενη κίνηση (λόγω περιστροφής).
Η Γη έχει έναν φυσικό δορυφόρο, τη Σελήνη, η οποία περιφέρεται γύρω από τη Γη κάθε 27,3 ημέρες, και η περίοδος αυτή ονομάζεται αστρικός μήνας. Παρατηρώντας από τη Γη την κίνηση, φαίνεται να κινείται με 12 °/ημέρα (μία σεληνιακή διάμετρο την ώρα), σε αντίθετη διεύθυνση από την κύρια φαινόμενη κίνηση. Λόγω της συνδυασμένης περιφοράς γύρω από τον ήλιο, ο χρόνος που μεσολαβεί μεταξύ δύο ίδιων φάσεων της σελήνης (π.χ. από πανσέληνο σε πανσέληνο) διαρκεί λίγο περισσότερο, για την ακρίβεια 29,54 ημέρες - η περίοδος αυτή ονομάζεται συνοδικός μήνας (χονδρικά 30 ημέρες ή έναν ημερολογιακό μήνα).
Με σημείο αναφοράς τον Βόρειο Πόλο της Γης, η κίνηση της Γης, της Σελήνης και της αξονικής περιστροφής, είναι όλες αντίθετα στη φορά των δεικτών του ρολογιού.
Τα τροχιακά και αξονικά επίπεδα δεν είναι ακριβώς ευθυγραμμισμένα: Το τροχιακό επίπεδο Γης-Ηλίου ή αλλιώς Εκλειπτική (σχεδόν 23,5° και η κλίση αυτή είναι η αιτία των εποχών του έτους) και το τροχιακό επίπεδο Γης-Σελήνης, σχηματίζουν γωνία ~ 5° (αν ήταν απόλυτα ευθυγραμμισμένα, θα είχαμε μία έκλειψη Ηλίου ή Σελήνης κάθε μήνα).
Η Σφαίρα του Hill της γης έχει μία ακτίνα 1,5 Gm, μέσα στην οποία ο μόνος φυσικός δορυφόρος μπορεί και περιφέρεται.
Η Σελήνη
thumb|200x200px|Σύγκριση μεγέθους της [[Γης με τους υπόλοιπους γήινους πλανήτες, τη Σελήνη και τους φυσικούς δορυφόρους άλλων πλανητών, και τους πλανήτες νάνους του Ηλιακού συστήματος.]]
Η Σελήνη, ή στην καθομιλουμένη «το Φεγγάρι», είναι ένας σχετικά μεγάλος δορυφόρος, με στερεό φλοιό και διάμετρο λίγο μεγαλύτερη από το 1/4 της Γης. Οι φυσικοί δορυφόροι των υπόλοιπων πλανητών του Ηλιακού Συστήματος ονομάζονται και Φεγγάρια.
Κατά την περιφορά γύρω από τη Γη, διαφορετικές όψεις φωτίζονται από τον Ήλιο, προκαλώντας τις Φάσεις της Σελήνης.
Εκτιμάται πως η Σελήνη συνέβαλε στη διατήρηση της ζωής μέσω της επίδρασής της στις κλιματολογικές συνθήκες. Παλαιοντολογικά στοιχεία καθώς και υπολογιστικές προσομοιώσεις δείχνουν πως η κλίση του άξονα περιστροφής της Γης σταθεροποιήθηκε από τις παλιρροϊκές αλληλεπιδράσεις με τη Σελήνη. Χωρίς αυτή τη σταθεροποιητική δύναμη ως προς τη ροπή που ασκούν ο Ήλιος και οι υπόλοιποι πλανήτες στην πεπλατυσμένη μορφή της Γης, κάποιοι πιστεύουν πως η κλίση του άξονα περιστροφής θα μεταβαλλόταν χαοτικά, όπως συμβαίνει στον Άρη. Εάν ο άξονας περιστροφής πλησίαζε το επίπεδο της εκλειπτικής, ακραίες κλιματικές συνθήκες θα επικρατούσαν, οι οποίες θα εξαφάνιζαν τις περισσότερες μορφές ζωής από τον πλανήτη.
Η Σελήνη απέχει τόσο από τη Γη, ώστε να έχει την ίδια φαινόμενη διάμετρο με τον Ήλιο, καθώς ο Ήλιος είναι 400 φορές μεγαλύτερος, ωστόσο, κατά μία απίστευτη αστρονομική σύμπτωση, είναι και 400 φορές μακρύτερα από τη Σελήνη. Το γεγονός αυτό επιτρέπει να λαμβάνουν χώρα ολικές εκλείψεις Ηλίου.
Η προέλευση της Σελήνης είναι άγνωστη, αν και η δημοφιλέστερη θεωρία υποστηρίζει τον σχηματισμό της από τη σύγκρουση της Γης με κάποιον πρωτοπλανήτη στο μέγεθος του Άρη, τη «Θεία». Αυτή η υπόθεση εξηγεί μεταξύ των άλλων και την παρόμοια σύσταση Γης και Σελήνης.
Η Γη βρίσκεται επιπλέον σε κοινή τροχιά με έναν αστεροειδή, τον 3753 Cruithne. Επίσης, αποτέλεσμα από το space.com, το οποίο ανέλυσε τροχιές 10 εκατομμυρίων σωμάτων που πλησιάζουν σε μικρή απόσταση από τη Γη, έδειξαν ότι περίπου 18.000 εντοπίζονται μέχρι στιγμής σε ασταθείς τροχιές γύρω από τη Γη. Σύμφωνα με τις μετρήσεις η Γη έχει κάθε στιγμή ένα μικρό αστεροειδή διαμέτρου 1 μέτρου ή μεγαλύτερο να περιφέρεται γύρω της. Οι αστεροειδείς αυτοί παραμένουν σε τροχιά γύρω από τη Γη κατά μέσο για 9 μήνες, αν και κάποιοι μπορεί περιφέρονται γύρω από τη Γη για δεκαετίες.
Γεωγραφία
Χρονικές Ζώνες, Συντεταγμένες.
Οι μεγαλύτερες γεωγραφικές κατατμήσεις
Επιφάνεια:
Ακρότατα υψόμετρα: (ως προς τη Μέση Στάθμη της Θάλασσας)
Θαλάσσιες διεκδικήσεις: Σύμβαση του Montego Bay - 1982 (Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας/United Nations Convention on the Law Of the Sea - UNCLOS).
Σύνορα: Τα σύνορα στη στεριά είναι συνολικά 251.480,24 χλμ. (χωρίς να μετράμε δύο φορές τα κοινά σύνορα)
Χρήσεις Γης
Αρδευόμενη γη: 2.481.250 τ.χλμ. (εκτίμηση του 1993)
Φυσικοί κίνδυνοι
Μείζονες περιοχές του πλανήτη είναι έκθετες σε ακραία καιρικά φαινόμενα, όπως οι τροπικοί κυκλώνες και τυφώνες, οι πλημμύρες, οι χιονοθύελλες και οι σίφωνες. Επιπρόσθετα, σεισμοί, ηφαιστειακές εκρήξεις, τσουνάμι και κατολισθήσεις πλήττουν συχνά πολλές περιοχές της Γης, ειδικά κοντά στα όρια των τεκτονικών πλακών
Περιβάλλον
Μεγάλες περιοχές του πλανήτη υποφέρουν από υπερπληθυσμό, περιβαλλοντική ρύπανση, όξινη βροχή και τοξικά απόβλητα, αποδάσωση, ερημοποίηση, εξαφάνιση βιολογικών ειδών, ξέπλυμα του εδάφους και επικράτηση παρασιτικών ειδών ή και γενετικά τροποποιημένων ειδών.
Βιόσφαιρα
Η Γη είναι το μόνο μέρος που γνωρίζουμε ότι υπάρχει ζωή. Συχνά λέμε πως η ζωή του πλανήτη, σχηματίζει τη «Βιόσφαιρα». Η βιόσφαιρα εκτιμάται πως άρχισε να εξελίσσεται πριν 3,5 δισεκατομμύρια (3,5·109) χρόνια. Η βιόσφαιρα μπορεί να ταξινομηθεί σύμφωνα με ζώνες γεωγραφικού πλάτους που περιέχουν σχετιζόμενη χλωρίδα και πανίδα. Οι πολικές ζώνες είναι αραιές σε ζωή, ενώ αντίθετα, τα περισσότερα γνωστά είδη ζωής βρίσκονται στον Ισημερινό και σε μια στενή ζώνη γύρω από αυτόν.
Ανθρώπινος πληθυσμός
Ο συνολικός ανθρώπινος πληθυσμός της Γης επί του παρόντος εκτιμάται σε: 8 δισεκατομμύρια κάτοικοι (εκτίμηση 1 Ιουλίου 2022).
Τρεις άνθρωποι είναι μόνιμα σε τροχιά γύρω από τη Γη, στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό· η παραμονή τους είναι συνήθως 6-μηνη, οπότε και αλλάζει το πλήρωμα. Μεταξύ των αλλαγών τους, υπάρχει ένας σημαντικός αριθμός ανθρώπων που κάνουν μικρότερα ταξίδια πάνω από την ατμόσφαιρα. Συνολικά, 400 άνθρωποι (αστροναύτες, κοσμοναύτες και ταϊκοναύτες) ταξίδεψαν στο διάστημα μέχρι το 2004.
Η βορειότερη εγκατάσταση στον κόσμο είναι το Alert, στο νησί Έλσμιρ στον Καναδά. Η νοτιότερη εγκατάσταση βρίσκεται στον Σταθμό του Νότιου Πόλου Amundsen-Scott, στην Ανταρκτική, σχεδόν στη θέση του Νότιου Πόλου.
Τα ακόλουθα δημογραφικά στατιστικά στοιχεία προέρχονται από το CIA World Factbook.
Ιερά Μητρόπολις Ηλείας και Ωλένης
Ιστορία
Τα προεπαναστατικά χρόνια η έδρα της Επισκοπής Ωλένης βρισκόταν στον Πύργο. Τελευταίος Μητροπολίτης ήταν ο εθνομάρτυρας Φιλάρετος, ο οποίος πέθανε στις 13 Σεπτεμβρίου 1821 στις φυλακές της Τρίπολης. Η επισκοπή έμεινε για λίγα χρόνια ακέφαλη, μέχρι να οριστεί ο διάδοχος του Φιλάρετου, ως τοποτηρητής, ο πρώην Λαρίσης Κύριλλος Βογάσαρης. Στη συνέχεια ακολούθησε ο Δαμαλών Ιωνάς. Τελικά με Βασιλικό διάταγμα η Επισκοπή Ωλένης συγχωνεύθηκε με την Μητρόπολη Πατρών και την Μητρόπολη Ηλείας.
Γη
Ανθρώπινος πληθυσμός
Κατανομή ηλικιών:
Ιερά Μητρόπολις Ηλείας και Ωλένης
Ιστορία
Το έτος 1899, η επισκοπή Ηλείας διαχωρίζεται, ενώ το 1922 παίρνει την τελική της μορφή ως Ιερά Μητρόπολη Ηλείας και Ωλένης με έδρα τον Πύργο.
Γη
Ανθρώπινος πληθυσμός
Ρυθμός Αύξησης του Πληθυσμού: 1,03% (εκτ. 2021)
Ιερά Μητρόπολις Ηλείας και Ωλένης
Ιστορία
Σημαντική μορφή που διετέλεσε επίσκοπος ήταν ο Μητροπολίτης Ηλείας Αντώνιος. Χειροτονήθηκε τον Δεκέμβριο του 1922 και ασχολήθηκε με την οργάνωση της Μητροπόλεως, και μάλιστα λόγω της καλλιέργειάς του και της γνώσης ξένων γλωσσών συνέγραψε πολλές ιστορικές, κοινωνικές και άλλες μελέτες. Μάλιστα το 1943 στη διάρκεια της κατοχής έφυγε από την έδρα του αρνούμενος να συνεργαστεί με τις κατοχικές αρχές και κατέφυγε στα βουνά συντασσόμενος με την παράταξη του ΕΑΜ. Οι αντιστασιακές οργανώσεις ανακήρυξαν τον Αντώνιο, Αρχηγό του ΕΑΜ Πελοποννήσου.
Γη
Ανθρώπινος πληθυσμός
Ρυθμός Γεννήσεων: 18,1 γεννήσεις/1.000 κατοίκους (εκτ. 2020)
Ιερά Μητρόπολις Ηλείας και Ωλένης
Επισκοπικός κατάλογος
Οι επίσκοποι που διετέλεσαν Μητροπολίτες Ηλείας είναι οι εξής:
Γη
Ανθρώπινος πληθυσμός
Ρυθμός Θανάτων: 7,7 θάνατοι/1.000 κατοίκους (εκτ. 2020)
Ιερά Μητρόπολις Ηλείας και Ωλένης
Κοινωνικό έργο
Η Μητρόπολη προσφέρει σημαντικό κοινωνικό έργο. Επί Μητροπολίτη Αντωνίου θεμελιώθηκε και λειτούργησε η αίθουσα ομιλιών της Ιεράς Μητροπόλεως Ηλείας, η οποία βοήθησε στην πνευματική ανάπτυξη του τόπου. Επίσης σημαντικό έργο θεωρείται ότι έχει προσφέρει το μαθητικό οικοτροφείο-ορφανοτροφείο «Η Αγία Φιλοθέη», το οποίο στεγάζεται σε τετραώροφο κτίριο στον Πύργο.
Γη
Ανθρώπινος πληθυσμός
Αναλογία Φύλων:
Ιερά Μητρόπολις Ηλείας και Ωλένης
Μητροπολιτικό μέγαρο
Στα πρώτα χρόνια της ίδρυσης της Επισκοπής Ηλείας το Μητροπολιτικό μέγαρο βρισκόταν επί της οδού Γερμανού, στο σπίτι του γιατρού Ιωάννου Σταθόπουλου. Αργότερα το Μητροπολιτικό Μέγαρο μετακόμισε δύο φορές μέχρι να βρει το οριστικό μέρος να εγκατασταθεί στο οποίο είναι ακόμα και σήμερα. Το σημερινό κτήριο αγοράστηκε το 1939 από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος.