cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οργανωτική δομή των Μαρτύρων του Ιεχωβά
Αβάφτιστοι ευαγγελιζόμενοι
Αβάφτιστοι ευαγγελιζόμενοι μπορεί να είναι παιδιά ή άλλα άτομα που κάνουν πρόοδο με σκοπό το βάφτισμα. Ένα άτομο έχει τα προσόντα για να γίνει αβάφτιστος ευαγγελιζόμενος όταν ήδη εφαρμόζει στη ζωή του τις ηθικές αρχές της Βίβλου, όταν κατανοεί και αποδέχεται τις διδασκαλίες των Μαρτύρων του Ιεχωβά, ώστε να είναι σε θέση να δώσει ειλικρινή μαρτυρία για την πίστη του. Το άτομο που διεξάγει μαζί του τη Γραφική μελέτη πλησιάζει την Επιτροπή Υπηρεσίας της εκκλησίας του ώστε να κάνει γνωστή την επιθυμία του σπουδαστή. Η επιτροπή κανονίζει ώστε δύο πρεσβύτεροι να έχουν μία συνάντηση με τον σπουδαστή ώστε να εξετάσουν τη δυνατότητα του σπουδαστή να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις ως εκπροσώπου του αγγέλματος της Βασιλείας του Θεού. Αν πράγματι έχει τα προσόντα, τότε ο σπουδαστής (ή η σπουδάστρια) μπορεί να αρχίσει να συμμετέχει επίσημα στη δημόσια διακονία. Συνήθως το άτομο που μελετάει την Αγία Γραφή με κάποιον Μάρτυρα του Ιεχωβά έχει ήδη αρχίσει να μοιράζεται με φίλους και συγγενείς του τις πληροφορίες που μαθαίνει στη μελέτη του.
Άλλες μορφές ευαγγελιζόμενων
Υπάρχουν διάφορες μορφές υπηρεσίας οι οποίες είναι διαθέσιμες για τους ευαγγελιζόμενους μέσα στη Χριστιανική εκκλησία των Μαρτύρων του Ιεχωβά και οι οποίες περιλαμβάνουν αυξημένη δραστηριότητα στη διακονία κηρύγματος.
Εκκλησίες
Ο όρος εκκλησία χρησιμοποιείται από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά με κυριολεκτικό τρόπο και αναφέρεται σε μια "σύναξη ατόμων". Καθεμιά από τις οργανωμένες εκκλησίες των Μαρτύρων του Ιεχωβά αποτελείται από περίπου 80 ως 120 ευαγελιζομένους οι οποίοι κατοικούν στην ίδια περιοχή. Σύμφωνα με την άποψή τους, το σύνολο αυτών των κατά τόπους εκκλησιών παγκόσμια αποτελεί την Χριστιανική εκκλησία του Θεού.
Η Εκκλησιαστική Γραφική Μελέτη
Οι συναθροίσεις διεξάγονται στις Αίθουσες Βασιλείας σε εβδομαδιαία βάση. Σε κάθε όμιλο υπάρχει ένας επίσκοπος, ο οποίος είναι συνήθως πρεσβύτερος της εκκλησίας και ο οποίος είναι υπεύθυνος για τον όμιλο. Ο επίσκοπος φροντίζει για τη δράση του ομίλου όσον αφορά το έργο κηρύγματος και την πνευματική κατάσταση του κάθε μέλους του ομίλου. Η δημόσια διακονία οργανώνεται συνήθως από αυτούς τους ομίλους.
Συναθροίσεις της Εκκλησίας
Η κάθε συνάθροιση διαρκεί από 45 ως 60 λεπτά. Όλες οι συναθροίζεις αρχίζουν και τελειώνουν με προσευχή, συνήθως περιλαμβάνουν τη συμμετοχή σε Ύμνους της Βασιλείας και είναι ανοιχτές ώστε να τις παρακολουθήσει οποιοσδήποτε, χωρίς να περιφέρεται δίσκος.
Βλέπε επίσης: Πρακτικές των Μαρτύρων του Ιεχωβά
Περιοχές, Περιφέρειες και Ζώνες και οι αντίστοιχοι Επίσκοποι
Η κάθε εκκλησία ανήκει σε μία Περιοχή, για την οποία φροντίζει ο Επίσκοπος Περιοχής. Η κάθε περιοχή εκκλησιών ανήκει σε μια Περιφέρεια, για την οποία φροντίζει ο Επίσκοπος Περιφερείας. Οι περιφέρειες είναι με τη σειρά τους κάτω από την επίβλεψη του τοπικού Γραφείου Τμήματος. Το Γραφείο Τμήματος βρίσκεται κάτω από την άμεση επίβλεψη του Κυβερνώντος Σώματος των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Όλα τα Γραφεία Τμήματος ανήκουν σε μια Ζώνη και ο κάθε Επίσκοπος Ζώνης διορίζεται από το Κυβερνών Σώμα.
Περιοχές
Οι εκκλησίες συγκεντρώνονται σε συνελεύσεις ανά Περιοχή δύο φορές το χρόνο και επίσης δέχονται δύο φορές το χρόνο τις επισκέψεις του Επισκόπου Περιοχής, ενός έμπειρου και κατάλληλα εκπαιδευμένου πρεσβυτέρου ο οποίος εκπροσωπεί το τοπικό Γραφείο Τμήματος. Αυτές οι επισκέψεις διαρκούν μία εβδομάδα, στη διάρκεια της οποίας ο επίσκοπος περιοχής εκφωνεί ομιλίες που αφορούν την εκκλησία αλλά και γενικότερα το κοινό, έχει συναντήσεις με τους πρεσβυτέρους, τους διακονικούς υπηρέτες και τους σκαπανείς της εκκλησίας και συμμετέχει στο ευαγγελιστικό έργο από σπίτι σε σπίτι.
Περιφέρειες
thumb|250px|Συνέλευση περιφερείας, Θεσσαλονίκη, Ιούλιος 2006. Η Περιφέρεια αποτελείται από ένα σύνολο Περιοχών και την υπηρετεί ένας Επίσκοπος Περιφερείας. Οι αρμοδιότητές του περιλαμβάνουν την επίσκεψη στις εκκλησίες για μία εβδομάδα μαζί με τον επίσκοπο περιοχής και την συμμετοχή στη διεξαγωγή της ετήσιας διήμερης συνέλευσης περιοχής. Κάθε χρόνο, συνήθως το καλοκαίρι, διεξάγεται μια τριήμερη (ή τετραήμερη) Συνέλευση Περιφερείας. Παρά την ονομασία της, μπορεί να περιλαμβάνεται σε μια τέτοια συνέλευση είτε μέρος της περιφέρειας είτε ένας αριθμός περιφερειών μαζί. Τέτοιες συνελεύσεις διεξάγονται σε κατάλληλες εγκαταστάσεις, οι οποίες έχουν συνήθως χωρητικότητα χιλιάδων ακροατών.
Ζώνες
Η Ζώνη αποτελείται από μερικά Γραφεία Τμήματος και την υπηρετεί ένας Επίσκοπος Ζώνης ο οποίος διορίζεται από το Κυβερνών Σώμα. Το κύριο έργο τους είναι η παροχή βοήθειας στις Επιτροπές Τμήματος για προβλήματα και ζητήματα που αφορούν τη διακονία.
Υπηρέτες
Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά δεν διαχωρίζονται σε κληρικούς και λαϊκούς, κάτι που είναι συνηθισμένο σε πολλές άλλες θρησκευτικές ομάδες. Μάλλον πιστεύουν ότι, σύμφωνα με την Αγία Γραφή, όλοι οι λάτρεις του Ιεχωβά είναι διάκονοι. Εντούτοις, αποτελεί πρακτική ανάγκη να υπάρχουν επίσκοποι που είναι διορισμένοι να αναλαμβάνουν την ηγεσία στη διακονία και στη διδασκαλία στις κατά τόπους εκκλησίες.
Οι Πρεσβύτεροι
Σε κάθε εκκλησία υπάρχει ένα σώμα Πρεσβυτέρων, ή αλλιώς Επισκόπων, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για τη φροντίδα των ζητημάτων που αφορούν τις δραστηριότητες και την ευημερία της τοπικής εκκλησίας. Ανάμεσα στις ευθύνες που έχουν οι πρεσβύτεροι περιλαμβάνεται η διδασκαλία της εκκλησίας από το βήμα, οι ποιμαντικές επισκέψεις στα μέλη της εκκλησίας και η ανάληψη της ηγεσίας στο ευαγγελιστικό έργο. Ο πρεσβύτερος που ηγείται στις συναθροίσεις του πρεσβυτερίου ονομάζεται Συντονιστής του Πρεσβυτερίου, ενώ ο Επίσκοπος Υπηρεσίας χειρίζεται τα ζητήματα που αφορούν το έργο της διακονίας της εκκλησίας και ο Γραμματέας χειρίζεται την απαιτούμενη αλληλογραφία. Επιπρόσθετα, ένας πρεσβύτερος μπορεί ταυτόχρονα να διοριστεί και ως Επίσκοπος Ομίλου Υπηρεσίας Αγρού.
Οι Διακονικοί Υπηρέτες
Οι Διακονικοί Υπηρέτες διορίζονται για να βοηθούν τους πρεσβυτέρους σε διάφορες συνήθεις εργασίες, όπως η φροντίδα της Αίθουσας Βασιλείας, οι ηχητικές εγκαταστάσεις, η διάθεση των εντύπων, οι λογαριασμοί της εκκλησίας, κ.α. Σε μερικές περιπτώσεις λαβαίνουν μέρος και στη διδασκαλία της εκκλησίας.
Διορισμοί των Πρεσβυτέρων και των Διακονικών Υπηρετών
Οι καινούριοι πρεσβύτεροι και διακονικοί υπηρέτες διορίζονται από τα τοπικά Γραφεία Τμήματος των Μαρτύρων του Ιεχωβά, τα οποία εξουσιοδοτούνται να αντιπροσωπεύουν το Κυβερνών Σώμα σε αυτό το θέμα. Οι διορισμοί γίνονται συνήθως έπειτα από σύσταση του τοπικού πρεσβυτερίου που γίνεται κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του επισκόπου περιοχής. Μόνο άντρες μπορούν να διοριστούν πρεσβύτεροι και διακονικοί υπηρέτες, αν και οι γυναίκες μπορούν να αναλαμβάνουν τα περισσότερα καθήκοντα των διακονικών υπηρετών που αναφέρονται παραπάνω, εκτός από τη διδασκαλία στην εκκλησία. (Αυτό γίνεται ως επί το πλείστον σε μικρές εκκλησίες και σε αυτές που για κάποιο λόγο δεν έχουν αρκετούς άντρες με τα κατάλληλα προσόντα.)
Γραφεία Τμήματος
Γραφεία Τμήματος των Μαρτύρων του Ιεχωβά υπάρχουν σε περίπου 110 χώρες, περιλαμβανομένης και της Ελλάδας. Το Γραφείο Τμήματος μπορεί να περιλαμβάνει μεταφραστικό τμήμα, νομικό τμήμα, τμήμα πληροφοριών για νοσοκομεία, όπως επίσης και εκτυπωτικές εγκαταστάσεις στα μεγαλύτερα τμήματα. Το κάθε τμήμα έχει μια Επιτροπή Υπηρεσίας η οποία βρίσκεται σε επαφή με τις εκκλησίες και επιβλέπει το έργο των επισκόπων περιοχής και περιφερείας. Επίσης, σε κάθε τμήμα, μια επιτροπή τριών ή περισσοτέρων ατόμων υπηρετεί ως Επιτροπή Τμήματος, η οποία διορίζεται απο το Κυβερνών Σώμα.
Το Κυβερνών Σώμα των Μαρτύρων του Ιεχωβά
Το Κυβερνών Σώμα των Μαρτύρων του Ιεχωβά, το οποίο βρίσκεται στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, λαβαίνει αποφάσεις σε ζητήματα που αφορούν τους Μάρτυρες του Ιεχωβά παγκόσμια. Μέχρι τα μέσα περίπου της δεκαετίας του 1970, αυτό το σώμα ήταν συνώνυμο με το διοικητικό συμβούλιο της Βιβλικής και Φυλλαδικής Εταιρίας Σκοπιά της Πενσυλβανίας. Από το 1976 το Κυβερνών Σώμα άρχισε να λειτουργεί με έξι επιτροπές, η καθεμιά από τις οποίες διορίστηκε να φροντίζει για συγκεκριμένες πλευρές του παγκόσμιου έργου των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Από το 2000, ο διορισμός των υπευθύνων για τα διάφορα νομικά σωματεία γίνεται από τα ίδια τα μέλη των σωματείων, έτσι ώστε το Κυβερνών Σώμα να έχει τη δυνατότητα να δαπανάει περισσότερο χρόνο για την προετοιμασία και τη φροντίδα των αναγκών των Μαρτύρων του Ιεχωβά παγκόσμια. Έτσι, ο σημερινός πρόεδρος της Εταιρίας Σκοπιά Ντον Άνταμς δεν είναι μέλος του Κυβερνώντος Σώματος. Από τον Μάρτιο του 2014, τα ακόλουθα άτομα είναι μέλη του Κυβερνώντος Σώματος των Μαρτύρων του Ιεχωβά.
Το Κυβερνών Σώμα επιβλέπει όλες τις δραστηριότητες των Μαρτύρων του Ιεχωβά σε όλο το πρόσωπο της γης. Αυτό περιλαμβάνει τη συγγραφή, τη μετάφραση και την έκδοση εντύπων, τον σχεδιασμό του προγράμματος των συναθροίσεων των εκκλησιών, τις διευθετήσεις για τις συνελεύσεις περιοχής και περιφερείας, την αποστολή ιεραποστόλων, το διορισμό πρεσβυτέρων, διακονικών υπηρετών και επισκόπων περιοχής και περιφερείας και την οργάνωση της παροχής βοήθειας σε περιπτώσεις καταστροφών.
Το έργο του Κυβερνώντος Σώματος εκπληρώνεται μέσω έξι επιτροπών:
Μερικοί ακόμη πρεσβύτεροι, που δεν είναι μέλη του Κυβερνώντος Σώματος, υπηρετούν ως βοηθοί σε κάποιες από αυτές τις επιτροπές.
Νομικά Όργανα
Η Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά της Πενσυλβανίας είναι ένα από τα νομικά σωματεία που χρησιμοποιούνται για την εκπροσώπηση αυτής της θρησκευτική ομάδας. Άλλα σωματεία που χρησιμοποιούνται παρόμοια είναι η Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρία Σκοπιά της Νέας Υόρκης, η Χριστιανική Εκκλησία των Μαρτύρων του Ιεχωβά και ο Διεθνής Σύλλογος Σπουδαστών της Γραφής, με έδρα το Λονδίνο. Στην πλειονότητα των χωρών παγκόσμια, έχουν σχηματιστεί κατά τόπους σωματεία για να προωθήσουν το έργο της οργάνωσης. Στην Ελλάδα, ένα από τα σωματεία που χρησιμοποιούνται για αυτόν το σκοπό είναι το σωματείο Χριστιανοί Μάρτυρες του Ιεχωβά Ελλάδας.
Βλέπε Νομικά όργανα των Μαρτύρων του Ιεχωβά για επιπρόσθετες πληροφορίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μάρτυρες του Ιεχωβά
Μπέρμιγχαμ
Το Μπέρμιγχαμ (αγγλικά: Birmingham) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Αγγλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου, και βρίσκεται στην κομητεία των Δυτικών Μίντλαντς.
Ο πληθυσμός της πόλης, ανέρχεται σε 1.420.000 κατοίκους (σύμφωνα με στοιχεία για το 2022 ), η αστική περιοχή σε 2.645.598 κατοίκους, ενώ η ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή του Μπέρμιγχαμ, έχει πληθυσμό 4.300.000 κατοίκους.
Οι κάτοικοι του Μπέρμιγχαμ αποκαλούνται "Brummies", καθώς συχνά η ίδια η πόλη αποκαλείται με το λαϊκό προσωνύμιο "Brum". Η πόλη έγινε γνωστή ως «θερμοκήπιο» της Βιομηχανικής Επανάστασης στη Μεγάλη Βρετανία.
Το Μπέρμιγχαμ, βρίσκεται 186 χιλιόμετρα (116 μίλια), βορειοδυτικά του Λονδίνου.
Ιστορία
Το Μπέρμιγχαμ έχει ιστορία μιας χιλιετίας. Αρχικά, η περιοχή του Μπέρμιγχαμ υπήρξε ρωμαϊκή επαρχία με στρατιωτικές οδούς κι ένα μεγάλο φρούριο. Στις αρχές του Μεσαίωνα, το Μπέρμιγχαμ ήταν ένα μικρό αγγλοσαξονικό αγροτικό χωριό, ενώ τον 12ο αιώνα της δόθηκε άδεια για τη δημιουργία κεντρικής αγοράς, στην περιοχή που με τον καιρό έγινε γνωστή ως Bull Ring, κι έτσι σύντομα εξελίχθηκε σε μια μικρή αλλά ανθηρή εμπορική πόλη.
Το 16ο αιώνα, το Μπέρμιγχαμ αξιοποίησε τις πηγές σιδήρου και γαιάνθρακα με την ίδρυση μεταλλευτικών βιομηχανιών. Τον 17ο αιώνα, η πόλη απέκτησε φήμη για την κατασκευή όπλων, με τα οποία εφοδίαζε τον στρατό του Όλιβερ Κρόμγουελ κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο.
Κατά τη Βιομηχανική Επανάσταση, από τα μέσα του 18ου αιώνα και μετά, το Μπέρμιγχαμ εξελίχτηκε σε σημαντικό βιομηχανικό κέντρο. Αντίθετα με άλλες βιομηχανικές πόλεις της Αγγλίας, όπως το Μάντσεστερ, η βιομηχανία του Μπέρμιγχαμ στηριζόταν σε μικρά εργαστήρια παρά σε μεγάλες βιομηχανικές μονάδες. Επίσης, το 1837 η πόλη απέκτησε σιδηροδρομική γραμμή, που διευκόλυνε τις συγκοινωνίες με κάθε περιοχή της Μεγάλης Βρετανίας.
Κατά τη βικτωριανή εποχή, ο πληθυσμός του Μπέρμιγχαμ αυξήθηκε σημαντικά και ξεπέρασε τους 500.000 κατοίκους : έτσι έγινε η δεύτερη σε πληθυσμό πόλη της Αγγλίας κι η τρίτη στη Βρετανία μετά τη Γλασκώβη και το Λονδίνο. Η σημασία του Μπέρμιγχαμ οδήγησε τη Βασίλισσα Βικτωρία να του απονείμει τον τίτλο της "πόλης" το 1889. Το 1900 ιδρύθηκε και το Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ.
Το Μπέρμιγχαμ λέγεται ότι υπήρξε η γενέθλιος πόλη των πυρηνικών όπλων, καθώς μεγάλο τμήμα της έρευνας για πυρηνικό εξοπλισμό διεξήχθη στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ κατά τη δεκαετία του '40. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη υπέστη μεγάλες καταστροφές από τους βομβαρδισμούς. Το κέντρο της πόλης επανοικοδομήθηκε στις δεκαετίες του '50 και του '60 με πολλά κτίρια, που στέγαζαν γραφεία, οδικές δακτυλίους και υπόγειους δρόμους, με αποτέλεσμα το Μπέρμιγχαμ να αποκτήσει τη φήμη της "άσχημης πόλης" και να περιγράφεται συχνά ως "ζούγκλα του μπετόν".
Ωστόσο, στις τελευταίες δεκαετίες το Μπέρμιγχαμ άλλαξε πρόσωπο, καθώς στο κέντρο της πόλης αποκαταστάθηκαν κι αναπαλαιώθηκαν δρόμοι, κτίρια και κανάλια, ενώ κατεδαφίστηκε και επανασχεδιάστηκε η περιοχή γύρω από το εμπορικό κέντρο Bull Ring.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Μπέρμιγχαμ έχει αδελφοποιηθεί με άλλες πόλεις, όπως:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αγγλίας
Μετάλλιο Εφόδου του Πεζικού
Το Μετάλλιο Εφόδου του Πεζικού (γερμανικά: Infanterie-Sturmabzeichen) ήταν ένα μετάλλιο της Ναζιστικής Γερμανίας το οποίο απονεμόταν σε στρατιώτες και αξιωματικούς της Βέρμαχτ και των Waffen-SS για συμμετοχή τους σε επιθέσεις του πεζικού και εμπλοκή τους σε μάχες σώμα με σώμα. Απονεμόταν, ανάλογα με τον κλάδο, σε δύο είδη: αργυρό για απλούς στρατιώτες και μπρούντζινο για στρατιώτες μηχανοκίνητων σχηματισμών και άλλων βαρέων όπλων.
Αργυρό
Το Αργυρό Μετάλλιο Εφόδου του Πεζικού καθιερώθηκε με βάση το Διάταγμα Καθιέρωσης της 20ής Δεκεμβρίου 1939 (Stiftungsverordnung vom 20. Dezember 1939) του Αρχιστράτηγου Βάλτερ φον Μπράουχιτς, Ανώτατου Αρχηγού του Στρατού (Heer), με ισχύ από την 1η Ιανουαρίου 1940:
Με αυτό το διάταγμα, καθιερώθηκε το αργυρό μετάλλιο. Τα κριτήρια απονομής διευκρινίστηκαν επίσης στο ίδιο διάταγμα:
Μπρούντζινο
Το Αργυρό Μετάλλιο Εφόδου του Πεζικού διευκρινίστηκε πως θα απονεμόταν αποκλειστικά σε άντρες του πεζικού, μη μηχανοκίνητου. Για τους άνδρες των μηχανοκίνητων (motorisierte) μεραρχιών, όπως και των λόχων πολυβόλων, Πυροβόλων του Πεζικού και Αντιαρματικών, καθιερώθηκε το μπρούντζινο Μετάλλιο Εφόδου του Πεζικού την 1η Ιουνίου 1940.
Από τις 1 Ιανουαρίου 1940 και την 1η Ιουνίου 1940, το εύρος των αποδεκτών Αργυρού και Μπρούτζινου αντίστοιχα επεκτάθηκε στους άνδρες των Waffen-SS (μάχιμων SS), από τις 26 Φεβρουαρίου 1941 (Αργυρό) στους άνδρες των λόχων Αντιαεροπορικής Άμυνας και στην τακτική Αστυνομία (Ordnungspolizei) το αργυρό από τις 12 Νοεμβρίου 1942.
Κριτήρια απονομής
350px|thumb|right|Μετάλλιο Εφόδου του Πεζικού σε Άργυρο (9) και Μπρούντζο (8) Το αργυρό και μπρούντζινο Μετάλλιο Εφόδου του Πεζικού αποτελούσαν πρακτικά το ίδιο μετάλλιο. Το αργυρό δεν απονεμόταν για ανδραγαθίες ανώτερες απ' ό,τι το μπρούντζινο. Η διαφοροποίηση γινόταν στον κλάδο στον οποίο υπηρετούσε ο αποδέκτης. Το Μετάλλιο Εφόδου του Πεζικού σε Άργυρο προοριζόταν για το απλό πεζικό, ενώ αυτό σε Μπρούντζο για μηχανοκίνητες μονάδες και μονάδες βαρέων όπλων.
1. Να έχει λάβει μέρος σε τρεις το λιγότερο επιθέσεις του πεζικού
2. Να έχει λάβει μέρος σε τρεις το λιγότερο αντεπιθέσεις του πεζικού
3. Να έχει λάβει μέρος σε τρεις το λιγότερο ένοπλες επιθέσεις υποστήριξης και να έχει εμπλακεί σε μάχη σώμα με σώμα.
4. Να έχει εμπλακεί σε μάχη σώμα με σώμα σε μία θέση επίθεσης.
5. Να έχει συμμετάσχει σε τρεις ξεχωριστές ημέρες στην ανάκτηση θέσεων μάχης.
1. Τρεις το λιγότερο επιθέσεις του μηχανοκίνητου πεζικού
2. Τρεις το λιγότερο αντεπιθέσεις του μηχανοκίνητου πεζικού
3. Τρεις το λιγότερο ένοπλες μηχανοκίνητες επιθέσεις υποστήριξης και να έχει εμπλακεί σε μάχη σώμα με σώμα.
5. Τρεις ξεχωριστές ημέρες στην μηχανοκίνητη ανάκτηση θέσεων μάχης.
Οι άνδρες των Αντιαεροπορικών (Flakabwehr) μονάδων δεν είχαν τη δυνατότητα - καθώς η θέση τους ήταν στατική - να λάβουν μέρος σε μηχανοκίνητες επιθέσεις. Αντ' αυτού, ένας στρατιώτης των αντιαεροπορικών μονάδων μπορούσε να λάβει το Μετάλλιο Εφόδου του Πεζικού σε Μπρούντζο όταν η χρήση των όπλων τους στο μέτωπο «επέφερε ρήγμα στη γραμμή του εχθρού».
Ο αποδέκτης του Μεταλλίου Εφόδου του Πεζικού λάμβανε ένα επίσημο Πιστοποιητικό Απονομής (Besitzzeugnis) και αυτή καταγραφόταν, όπως όλες, στο στρατιωτικό του βιβλιάριο. Σε ένα τυπικό Πιστοποιητικό Απονομής αναγραφόταν ο βαθμός του αποδέκτη, το ονοματεπώνυμό του και η μονάδα στην οποία ανήκε. Στο κάτω μέρος υπέγραφε ο απονέμων το μετάλλιο (διοικητής Συντάγματος ή ανώτερος), δινόταν ο βαθμός και η θέση του και το έγγραφο σφραγιζόταν.
Αποδέκτες
Η πρώτη απονομή του Μεταλλίου Εφόδου του Πεζικού έγινε στις 28 Μαΐου 1941. Αποδέκτες ήταν ένας υποδεκανέας και ένας ανθυπολοχαγός, οι οποίοι μάλιστα το έλαβαν από τον ίδιο τον Αρχιστράτηγο φον Μπράουχιτς.
Από την de facto καθιέρωση του μεταλλίου στις 28 Μαΐου 1940 και την de jure την 1η Ιουνίου 1940, ως την άνευ όρων συνθηκολόγηση της Γερμανίας στις 8 Μαΐου 1945 και την παύση οποιασδήποτε προαγωγής και παρασημοφόρησης με το "διάταγμα του Ντένιτς" στις 11 Μαΐου, έγιναν χονδρικά περίπου 941.000 απονομές του Μεταλλίου Εφόδου του Πεζικού και των δύο κατηγοριών (αργυρό και μπρούντζινο) στα μέλη της Βέρμαχτ. 200px|thumb|left|Πεζικάριος της [[Βέρμαχτ που φέρει το Μετάλλιο Εφόδου του Πεζικού σε Άργυρο. Σοβιετική Ένωση στα περίχωρα του Στάλινγκραντ, καλοκαίρι του 1942]] Μεταπολεμικά, στην Δυτική Γερμανία, απαγορεύτηκε η επίδειξη συμβόλων που σχετίζονταν με το ναζιστικό παρελθόν της χώρας. Έτσι, οι κάτοχοι τόσο του Μεταλλίου Εφόδου του Πεζικού όσο και των υπολλοίπων διακρίσεων της Βέρμαχτ δεν είχαν την δυνατότητα να φέρουν δημόσια τα παράσημά τους, τα οποία στο σύνολό τους περιείχαν τη σβάστικα. Στις 26 Ιουλίου 1957 ωστόσο, εφαρμόστηκε ο λεγόμενος «Νόμος περί Τίτλων, Ταγμάτων και Τιμητικών Εμβλημάτων» (Gesetz über Titel, Orden und Ehrenzeichen) (BGBl. I S. 334). Με αυτόν οι σβάστικες στα υπάρχοντα μετάλλια αντικαταστάθηκαν με σιδηρούντες σταυρούς, φύλλα δρυός και άλλα μη-ναζιστικά σύμβολα. Μόνο αυτή την «αποναζιστικοποιημένη» εκδοχή, χωρίς τον αετό και τη σβάστικα, είχαν τη δυνατότητα να φέρουν οι κάτοχοι του Μεταλλίου Εφόδου του Πεζικού.
Περιγραφή-Παραγωγή
200px|thumb|right|Η οπίσθια πλευρά ενός Μεταλλίου Εφόδου του Πεζικού σε Μπρούντζο. Διακρίνεται η βελόνα και η άρθρωσή της Όπως είχε καθοριστεί, το Μετάλλιο Εφόδου του Πεζικού απεικόνιζε ένα στεφάνι φύλλων δρυός, παραδοσιακού συμβόλου των Γερμανικών Ενόπλων Δυνάμεων, το οποίο στην κορυφή του είχε το έμβλημα της Βέρμαχτ - έναν αετό με απλωμένα τα φτερά να πατάει σε μία σβάστικα. Το στεφάνι ήταν "δεμένο" με μία κορδέλα οιυ βρισκόταν στο κάτω μέρος, στη μέση της οποίας βρίσκονταν κάθετα πέντε διακοσμητικά σφαιρίδια. Διαγώνια και με κατεύθυνση προς τα αριστερά παραβαλλόταν το κλασικό τυφέκιο του Γερμανικού Στρατού, ένα Mauser Kar98k με ιμάντα και ξιφολόγχη. Η οπίσθια πλευρά ήταν επίπεδη και στο πάνω μέρος της υπήρχε μία άρθρωση, στην οποια εφαρμοζόταν επιμήκης καρφίτσα, η οποία επέτρεπε στον κάτοχο του μεταλλίου να το φέρει καρφιτσώνοντάς το στη στολή του, στο κάτω αριστερό μέρος του στήθους. Δεν υπήρχε ανάλογη κορδέλα που τοποθετούνταν στη στολή του αποδέκτη για να δηλώσει πως αυτός ήταν κάτοχος του μεταλλίου. Το όλο μετάλλιο είχε διαστάσεις περίπου 47x63 mm.
Τα πρώτα πρωτότυπα κατασκευάστηκαν από την εταιρεία C. E. Juncker του Βερολίνου. 16 εταιρείες (συμπεριλαμβαομένης της Junker) είχαν πιστωθεί με την κατασκευή αυθεντικών μεταλλίων, κυρίως στη Γερμανία και την Αυστρία.
Το πλήθος των κατασκευαστών οδηγούσε ορισμένες φορές, όπως είναι εύλογο, σε μικρές κατασκευαστικές διαφορές που αφορούσαν παραδείγματος χάριν τον τρόπο εφαρμογής της οπίσθιας καρφίτσας, την κοιλότητα του μεταλλίου, την αναγραφή ή όχι των διακριτικών του κατασκευαστή, την ευτέλεια των υλικών (όσο τα μέταλλα σπάνιζαν στη ναζιστική Γερμανία) και άλλα.
Αρχικά, το Μετάλλιο Εφόδου του Πεζικού κατασκευαζόταν από το λεγόμενο "Πολύχρωμο Μέταλλο" (Buntmetall). Ωστόσο, καθώς οι τύχες του πολέμου άρχιζαν να αλλάζουν και το Γ' Ράιχ περνούσε πλέον στην άμυνα, προτεραιότητα δόθηκε στους πολεμικούς εξοπλισμούς, έτσι οι κατασκευαστές των μεταλλίων έπρεπε ν βασιστούν σε ευτελέστερα μέταλλα. Τελικώς επικράτησε ο ψευδάργυρος. Επιπλέον, ορισμένες φορές χρησιμοποιούνταν μία βαφή στο χρώμα του μπρούντζου ή του άργυρου, ανάλογα την περίπτωση, η οποία σταδιακά φθειρόταν και έπεφτε από το μέταλλο.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Πηγές
Κατηγορία:Μετάλλια, παράσημα και διακρίσεις της Ναζιστικής Γερμανίας
Caretta caretta
Η χελώνα Caretta, Καρέττα η καρέττα (Caretta caretta) (Linnaeus, 1758) είναι είδος θαλάσσιας χελώνας με παγκόσμια κατανομή. Ανήκει στην οικογένεια των Χελωνιίδων (Cheloniidae). Οι χελώνες αυτές έχουν, κατά μέσο όρο, τελικό μήκος χελύου 90 cm, αν και έχουν καταγραφεί άτομα με μήκος έως και 280 cm. Μια ενήλικη χελώνα ζυγίζει περίπου 135 kg, ενώ υπάρχουν καταγραφές που ξεπερνούν τα 450 kg. Το χρώμα του δέρματος κυμαίνεται από κίτρινο έως καστανό και το χέλυο είναι συνήθως κοκκινωπό-καφέ. Μέχρι να ενηλικιωθεί η χελώνα δεν είναι ορατές φυλετικές διαφορές.
Η θαλάσσια χελώνα απαντά στον Ατλαντικό, τον Ειρηνικό και τον Ινδικό Ωκεανό, καθώς επίσης και στη Μεσόγειο Θάλασσα. Η Ελλάδα (ιδίως οι ακτές της Ζακύνθου - Εθνικό Θαλάσσιο Πάρκο Ζακύνθου και της Κυπαρισσίας) είναι η πιο δημοφιλής περιοχή φωλιάσματος κατά μήκος της Μεσογείου, με περισσότερες από 3.000 φωλιές ετησίως. Η χελώνα Caretta περνάει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στη θάλασσα και σε εκβολές ποταμών, με τα θηλυκά να βγαίνουν για λίγο στην ξηρά για να γεννήσουν τα αυγά. Έχει χαμηλό ρυθμό αναπαραγωγής: τα θηλυκά γεννούν κατά μέσο όρο τέσσερις ομάδες αυγών και στη συνέχεια μένουν ανενεργές και δεν ξανά-ωοτοκούν για δύο έως τρία έτη. Φθάνει στη σεξουαλική ωριμότητα σε ηλικία 17-33 ετών και έχει διάρκεια ζωής 47-67 χρόνια.
Είναι παμφάγο ζώο και τρέφεται κυρίως με ασπόνδυλα του βένθους. Τα μεγάλα και ισχυρά σαγόνια της χρησιμεύουν ως ένα αποτελεσματικό εργαλείο για να κομματιάσει το θήραμά του. Τα αυγά είναι ιδιαίτερα ευάλωτα σε χερσαίους θηρευτές. Μόλις οι χελώνες ενηλικιωθούν, το μεγάλο μέγεθός τους προσφέρει προστασία από τους περισσότερους θηρευτές, με εξαίρεση ορισμένους καρχαρίες.
Οι θαλάσσιες χελώνες θεωρούνται είδος υπό εξαφάνιση και προστατεύονται από τη Διεθνή Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης. Ο παρατημένος και εν χρήσει αλιευτικός εξοπλισμός είναι υπεύθυνος για πολλούς θανάτους χελωνών. Ειδικές συσκευές έχουν τοποθετηθεί στα δίχτυα στο πλαίσιο προσπαθειών για τη μείωση της θνησιμότητας, παρέχοντας μια οδό διαφυγής για τις χελώνες. Η απώλεια των κατάλληλων παραλιών ωοτοκίας και η εισαγωγή νέων αρπακτικών έχουν επίσης επηρεάσει τον πληθυσμό των χελωνών. Οι προσπάθειες για την αποκατάσταση του αριθμού τους απαιτούν γενικότερη συνεργασία, δεδομένου ότι οι χελώνες περιφέρονται σε τεράστιες εκτάσεις του ωκεανού και οι παραλίες ωοτοκίας είναι διασκορπισμένες σε διάφορες χώρες. Σε αυτά τα πλαίσια, το 1983 συστάθηκε ο Σύλλογος για την Προστασία της Θαλάσσιας Χελώνας «Αρχελών» ένα μη-κερδοσκοπικό σωματείο με αντικείμενο τη μελέτη, την προστασία και την περίθαλψη των χελωνών Caretta, καθώς και τη διαχείριση των οικοσυστημάτων στις σημαντικότερες ελληνικές παραλίες ωοτοκίας τους.
Σημείωση: Προσοχή στην απόδοση των λατινικών όρων στην ελληνική γλώσσα. Η οικογένεια Testudinidae στα ελληνικά αποδίδεται ως Χελωνίδες, αφού το βασικό γένος Testudo αποδίδεται ως Χελώνα (η). Η οικογένεια Cheloniidae αποδίδεται ως Χελωνιίδες (δύο γιώτα), αφού το βασικό γένος Chelonia αποδίδεται ως Χελωνία (η). Η τάξη Testudines αποδίδεται ως Χελώνια (τα Χελώνια) και δεν πρέπει να συγχέεται με το γένος Χελωνία (η Χελωνία) (προσοχή και στον διαφορετικό τονισμό).
Περιγραφή
Η C. caretta είναι η 2η μεγαλύτερη χελώνα με σκληρό κέλυφος στον κόσμο. Οι ενήλικες έχουν μέσο βάρος από 100 έως 150 kg και μήκος χελύου (καβουκιού) μέχρι και 120 cm. Το μέγιστο βάρος που έχει καταμετρηθεί είναι 545 kg και το μέγιστο μήκος κελύφους είναι 213 cm. Το κεφάλι και το καβούκι κυμαίνονται από κίτρινο-πορτοκαλί προς κοκκινωπό-καφέ, ενώ το πλάστρο (κάτω) είναι συνήθως ωχρό κίτρινο. Ο λαιμός και οι πλευρές της χελώνας είναι καφέ πάνω και κίτρινες στο πλάι και στο κάτω μέρος.
Ο φυλετικός διμορφισμός είναι ορατός μόνο σε ενήλικες χελώνες. Τα ενήλικα αρσενικά έχουν μακρύτερες ουρές και νύχια από τα θηλυκά. Το πλάστρο των αρσενικών είναι μικρότερο από ότι των θηλυκών, προφανώς για να χωρέσει τις μεγαλύτερες ουρές των αρσενικών. Τα κελύφη των αρσενικών είναι ευρύτερα και λιγότερο θολωτά σε σχέση με αυτά των θηλυκών και τα αρσενικά έχουν συνήθως ευρύτερα κεφάλια απ' ό,τι τα θηλυκά. Το φύλο των μικρών και ανήλικων ατόμων δεν μπορεί να προσδιοριστεί μέσω της εξωτερικής ανατομίας, αλλά μπορεί να παρατηρηθεί με την ανατομή, τη λαπαροσκόπηση (μια εγχείρηση που εκτελείται στην κοιλιά ), ιστολογική εξέταση (κυτταρική ανατομία) και ραδιοανοσολογικές δοκιμασίες (ανοσολογική μελέτη ασχολείται με τη χρήση ράδιο-επισήμανσης).
Οι δακρυϊκοί αδένες που βρίσκονται πίσω από κάθε μάτι επιτρέπει στη χελώνα να διατηρεί την ωσμωτική ισορροπία με την αποβολή της περίσσειας αλατιού που προέρχεται από την κατάποση θαλασσινού νερού. Στην ξηρά, η απέκκριση του άλατος δίνει την εσφαλμένη εντύπωση ότι η χελώνα κλαίει.
Ενδιαίτημα
Οι μικρές χελώνες μοιράζονται τον οικότοπο του χιζικιού με μια ποικιλία από άλλους οργανισμούς. Τα επιπλέοντα στρώματα χιζικιού φιλοξενούν μέχρι και 100 διαφορετικά είδη ζώων με τα οποία τρέφονται τα νεαρά. Μερικά από τα θηράματα, όπως τα μυρμήγκια, οι μύγες, οι αφίδες, τα τζιτζίκια και τα σκαθάρια, μεταφέρονται από τον άνεμο σε αυτές τις περιοχές. Ενδημικά θηράματα αποτελούν οι πεταλίδες, οι μικρές προνύμφες καβουριών, τα αυγά ψαριών και οι αποικίες υδροζώων. Τα θαλάσσια θηλαστικά και εμπορικά ψάρια, όπως ο τόνος, ο κυνηγός και το μαγιάτικο, κατοικούν επίσης σε αυτά τα στρώματα φυκιών.
Οικολογία και συμπεριφορά
thumb|250px|left|Μια θαλάσσια χελώνα που αναπαύεται Σε αιχμαλωσία, η ημέρα των χελωνών μοιράζεται ανάμεσα σε κολύμβηση και ξεκούραση στο πυθμένα. Όσο αναπαύονται, απλώνουν τα πρόσθια πτερύγιά τους περίπου στο μέσο της απόστασης από τη θέση κολύμβησης. Παραμένουν ακίνητες με τα μάτια ανοιχτά ή μισάνοιχτα και κατά τη διάρκεια αυτής της κατάστασης μπορούν εύκολα να βρεθούν σε κατάσταση εγρήγορσης. Τη νύχτα, οι χελώνες σε αιχμαλωσία κοιμούνται στην ίδια θέση με τα μάτια τους ερμητικά κλειστά και αργούν να αντιδράσουν. Περνούν μέχρι και το 85 % της ημέρας τους κάτω από το νερό, με τα αρσενικά να είναι πιο δραστήριοι δύτες από τα θηλυκά. Η μέση διάρκεια των καταδύσεων είναι 15-30 λεπτά, αλλά μπορούν να παραμείνουν κάτω από το νερό για έως και τέσσερις ώρες. Οι νεαρές χελώνες διαφέρουν από τις ενήλικες στο τρόπο κολύμβησης. Ένα μικρό κρατά τα πρόσθια πτερύγια στο πλάι του κελύφους του, και ωθείται με το λάκτισμα με οπίσθιων πτερυγίων του. Καθώς ωριμάζουν, ο τρόπος κολύμβησης προσαρμόζεται προοδευτικά στη μέθοδο εναλλασσόμενου σκέλους των ενηλίκων. Αυτό το τρόπο θα τον υιοθετήσει πλήρως μία C. caretta όταν γίνει ενός έτους.
Η θερμοκρασία του νερού επηρεάζει το μεταβολικό ρυθμό της θαλάσσιας χελώνας. Ο λήθαργος επάγεται σε θερμοκρασίες μεταξύ 13 και 15°C. Η C. caretta παίρνει μια ακίνητη επιπλέουσα στάση όταν η θερμοκρασία πέσει περίπου στους 10°C. Ωστόσο, οι νεώτερες χελώνες είναι πιο ανθεκτικές στο κρύο και δεν ακινητοποιούνται μέχρι η θερμοκρασία να πέσει κάτω από το 9°C. Η μετανάστευση των χελωνών βοηθά να αποφεύγουν το έντονο κρύο. Οι υψηλότερες θερμοκρασίες του νερού προκαλούν αύξηση του μεταβολισμού και του καρδιακού ρυθμού. Η θερμοκρασία του σώματος μιας χελώνας αυξάνεται ταχύτερα στα θερμότερα νερά απ' ό,τι μειώνεται σε πιο κρύο νερό.
Η επιθετικότητα ανάμεσα σε θηλυκά, η οποία είναι ιδιαίτερα ασυνήθιστη σε θαλάσσια σπονδυλωτά, είναι κοινή στις θαλάσσιες χελώνες. Η τελετουργική επιθετικότητα κλιμακώνεται από παθητικές απειλές στην διαμάχη. Η διαμάχη αυτή εμφανίζεται κυρίως για την πρόσβαση σε βοσκοτόπια. Κλιμάκωση ακολουθεί συνήθως τέσσερα στάδια. Κατ 'αρχάς, η πρώτη επαφή παρακινείται από οπτικές ή απτικές ενδείξεις. Δεύτερον, η αντιπαράθεση λαμβάνει χώρα αρχίζοντας με παθητική αντιπαράθεση που χαρακτηρίζεται από μεγάλες κυκλικές κινήσεις κεφαλιού - ουράς. Αρχίζουν την επιθετική αντιπαράθεση όταν η μία χελώνα παύει να κινείται κυκλικά και αντιμετωπίζει άμεσα την άλλη. Τρίτον, η φιλονικία συμβαίνει με τις χελώνες να αρπάζουν τα σαγόνια της άλλης. Στο τελικό στάδιο, την απεμπλοκή, είτε είναι αμοιβαία, με τις δύο χελώνες να κολυμπούν μακριά σε αντίθετες κατευθύνσεις, ή μια κυνηγάει την άλλη έξω από την πέριξ περιοχή. Η κλιμάκωση καθορίζεται από διάφορους παράγοντες, συμπεριλαμβανομένων των επιπέδων των ορμονών, την κατανάλωση ενέργειας, το αναμενόμενο αποτέλεσμα και τη σημασία της τοποθεσίας. Σε όλα τα στάδια, μια όρθια ουρά δείχνει την προθυμία για κλιμάκωση, ενώ μια κουλουριασμένη ουρά δείχνει προθυμία υποταγής. Επειδή υψηλότερη επιθετικότητα είναι μεταβολικά δαπανηρή και δυνητικά εξουθενωτική, η επαφή είναι πολύ πιο πιθανό να κλιμακωθεί όταν η σύγκρουση είναι πάνω από την πρόσβαση σε καλές περιοχές αναζήτησης τροφής. Περαιτέρω επιθετικότητα έχει επίσης αναφερθεί διαμάχες σε συνθήκες αιχμαλωσίας. Οι χελώνες είναι φαινομενικά εδαφικές, και θα παλέψουν με άλλες θαλάσσιες χελώνες διαφόρων ειδών.
Διατροφή
thumb|250px|left|Η μέδουσα του φεγγαριού, αποτελεί τροφή της καρέττας στον ωκεανό. Η θαλάσσια χελώνα είναι παμφάγα. Τρέφονται κυρίως με ασπόνδυλα του πυθμένα, όπως γαστερόποδα, δίθυρα μαλάκια και δεκάποδα. Έχει μεγαλύτερο εύρος θηραμάτων από οποιαδήποτε άλλη θαλάσσια χελώνα. Άλλα είδη θηραμάτων περιλαμβάνουν τα σφουγγάρια, κοράλλια, οι πολύχαιτοι, θαλάσσιες ανεμώνες, κεφαλόποδα, καρκινοειδή, βραχιόποδα, ισόποδα, έντομα, βρυόζωα, αχινοί, αμμοδόλαρα, τα θάλασσια αγγούρια, αστερίες, ψάρια (αυγά, νεαρά και ενήλικα), χελωνάκια (συμπεριλαμβανομένων και μελών του είδους τους), φύκια και αγγειόφυτα. Κατά τη διάρκεια της μετανάστευσης στην ανοιχτή θάλασσα τρώνε μέδουσες, επιπλέοντα μαλάκια, πλωτά συμπλέγματα αυγών, καλαμάρια και χελιδονόψαρα.
Θηρευτές
Στην Αυστραλία, η εισαγωγή της κόκκινης αλεπούς από τους Βρετανούς αποίκους τον 19ο αιώνα οδήγησε σε σημαντικές μειώσεις των πληθυσμών της θαλάσσιας χελώνας. Σε ένα τμήμα της παραλίας στην ανατολική Αυστραλία κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 η θήρευση των αυγών από τις αλεπούδες κατέστρεψε περίπου το 95 % του συνόλου των φωλιών. Η προσπάθεια να εξοντωθούν οι αλεπούδες στη δεκαετία του 1980 και του 1990 μείωσε τον αντίκτυπο τους. Εκτιμάται ότι θα οι πληθυσμοί θα βιώσουν την πλήρη αποκατάσταση από τέτοιες δραματικές απώλειες το 2020.
Κατά μήκος της νοτιοανατολικής ακτής των Ηνωμένων Πολιτειών, το ρακούν είναι το πιο καταστροφικό αρπακτικό των τόπων ωοτοκίας. Ποσοστά θνησιμότητας έφτασε σχεδόν το 100% των φωλιών σε μια σεζόν σε κάποιες παραλίες της Φλώριδας. Αυτό οφείλεται στην αύξηση του πληθυσμού των ρακούν, τα οποία πληθαίνουν σε περιαστικά περιβάλλοντα. Επιθετικές προσπάθειες για την προστασία των τόπων ωοτοκίας με την κάλυψη τους με συρματόπλεγμα έχει μειώσει σημαντικά τις επιπτώσεις των επιθέσεων από ρακούν.
Έως 40 % των θηλυκών που φωλιάζουν σε όλο τον κόσμο έχουν πληγές που πιστεύεται ότι προέρχονται από επιθέσεις καρχαριών.
Πρώτα στάδια
thumb|200px|Χελωνάκι στη διαδρομή του μέχρι τη θάλασσα Τα χελωνάκια όταν εκκολάπτονται έχουν χρώμα που ποικίλει από ανοικτό καφέ μέχρι τελείως μαύρο, χωρίς το χαρακτηριστικό κίτρινο και κόκκινο των ενηλίκων. Κατά την εκκόλαψη έχουν μήκος 4,6 εκατοστά και 20 γραμμάρια βάρος. Τα αυγά συνήθως θάβονται στην παραλία, σε περιοχή ψηλότερα από την υψηλή παλίρροια, αλλά κοντά στο νερό, ώστε τα χελωνάκια να μπορούν να επιστρέψουν στη θάλασσα. Το φύλο της χελώνας καθορίζεται από τη θερμοκρασία της υπόγειας φωλιάς. Οι θερμοκρασίες επώασης ποικίλουν από τους 26 μέχρι τους 32°C. Τα αυγά που διατηρούνται σε σταθερή θερμοκρασία 32°C γίνονται θηλυκά, ενώ αυτά που επωάζονται σε θερμοκρασία 28°C γίνονται αρσενικά. Σε θερμοκρασία 30°C ο αριθμός θηλυκών και αρσενικών είναι ίσος. Τα χελωνάκια από τα αυγά που βρίσκονταν στο κέντρο τείνουν να είναι μεγαλύτερα, να αναπτύσσονται ταχύτερα και να είναι πιο ενεργά τις πρώτες μέρες της ζωής τους.
Μετά από επώαση περίπου 80 ημερών, τα χελωνάκια σκάβουν την άμμο για να φτάσουν στην επιφάνεια, κυρίως τη νύχτα, όταν το σκοτάδι αυξάνει την πιθανότητα να ξεφύγουν από τους θηρευτές η να τραυματιστούν από τις υψηλές θερμοκρασίες της άμμου. Τα χελωνάκια μπαίνουν στη θάλασσα χρησιμοποιώντας ως οδηγό σημείο την αντανάκλαση του φεγγαριού ή των αστεριών στην επιφάνεια του νερού. Τα χελωνάκια μπορεί να χάσουν μέχρι το 20% του σωματικού τους βάρους, λόγω της εξάτμισης του νερού κατά τη διαδρομή από τη φωλιά μέχρι τη θάλασσα. Αρχικά σπρώχνουν με τα πτερύγιά τους μέχρι να φτάσουν στην θάλασσα και στη συνέχεια, μόλις φτάσουν στο νερό κολυμπούν για περίπου 20 ώρες μέχρι να φτάσουν στα ανοικτά. Ένα μεταλλικό στοιχείο, ο μαγνητίτης, στον εγκέφαλό τους, βοηθά τις χελώνες να αντιλαμβάνονται το μαγνητικό πεδίο της γης. Πολλά χελωνάκια χρησιμοποιούν τα φύκια για την προστασία τους μέχρι να φτάσουν τα 45 εκατοστά σε μήκους. Τα χελωνάκια ζουν στο πέλαγος μέχρι την εφηβεία και στη συνέχεια επιστρέφουν κοντά στις ακτές.
Ενηλικίωση
Όταν η θερμοκρασία του νερού πέφτει, οι θαλάσσιες χελώνες μεταναστεύουν σε θερμότερα νερά ή πέφτουν σε μία μορφή χειμερίας νάρκης έως έναν βαθμό. Κατά τους ψυχρότερους μήνες καταδύονται μέχρι και εφτά ώρες τη φορά και αναδύονται μόνο για εφτά λεπτά για να αναπνεύσουν. Αν και οι υδρόβιες χελώνες τις ξεπερνούν, αυτές είναι οι μεγαλύτερες καταγεγραμμένες καταδύσεις για οποιοδήποτε θαλάσσιο σπονδυλωτό που αναπνέει αέρα. Κατά τη διάρκεια των εποχιακών μεταναστεύσεων, οι νεαρές χελώνες έχουν την ικανότητα να χρησιμοποιούν τόσο μαγνητικά όσο και οπτικά σημεία οδήγησης, αν και το κάθε ένα από μόνο του αρκεί. Οι χελώνες κολυμπούν με ταχύτητα περίπου 1,6 χιλιομέτρων την ώρα όταν μεταναστεύουν.
Όπως και όλες οι θαλάσσιες χελώνες, οι C. caretta προετοιμάζεται για την αναπαραγωγή στην περιοχή όπου ζει. Αυτή η διαδικασία αρχίζει αρκετά χρόνια πριν οι χελώνες μεταναστεύσουν στις περιοχές αναπαραγωγής. Τα θηλυκά φτάνουν σε ηλικία αναπαραγωγής σε 28 με 33 χρόνια στις νοτιοανατολικές ΗΠΑ και στην Αυστραλία και σε ηλικία 17-30 ετών στη Νότια Αφρική, ενώ η ηλικία αναπαραγωγής είναι άγνωστη στις άλλες περιοχές. Οι χελώνες σε αναπαραγωγική ηλικία έχουν μήκος καύκαλου 70 με 110 εκατοστά. Εξαιτίας της ευρείας κατανομής, το μήκος του καύκαλου δεν είναι αξιόπιστος δείκτης σεξουαλικής ωριμότητας. Το προσδόκιμο ζωής των χελωνών στη φύση είναι 46 με 67 χρόνια.
Αναπαραγωγή
thumb|250px|Ο αναπαραγωγικός χορός των χελωνών Οι ενήλικες θηλυκές αναπαράγονται για πρώτη φορά σε ηλικίες από 17 μέχρι 33 ετών, και η περίοδος ζευγαρώματος διαρκεί περισσότερες από έξι εβδομάδες. Ερωτοτροπούν με τους συντρόφους τους, αλλά αυτές οι συμπεριφορές δεν έχουν εξεταστεί διεξοδικά. Η ερωτοτροπία από την πλευρά του αρσενικού λαμβάνει τη μορφή δαγκώματος και κινήσεων πτερυγίων και κεφαλής. Μελέτες δείχνουν ότι τα θηλυκά παράγουν κλοακικές φερομόνες ώστε να δείξουν την ικανότητα αναπαραγωγής. Πριν το ζευγάρωμα, το αρσενικό πλησιάζει το θηλυκό και επιχειρεί να ανέβει πάνω του, ενώ το θηλυκό αντιστέκεται. Στη συνέχεια, το αρσενικό και το θηλυκό ξεκινούν να γυρίζουν το ένα γύρω από το άλλο. Εάν το αρσενικό έχει ανταγωνιστές, το θηλυκό μπορεί να αφήσει τα αρσενικά να παλέψουν μεταξύ τους. Ο νικητής στη συνέχεια μπορεί να ανέβει στο θηλυκό, ενώ άλλα αρσενικά μπορεί να τους επιτεθούν, τραυματίζοντάς το στα πτερύγια και την ουρά, αναγκάζοντάς το να εγκαταλείψει την προσπάθεια. Σε αντίθεση με άλλες θαλάσσιες χελώνες, το ζευγάρωμα δεν λαμβάνει χώρα κοντά στις περιοχές αναπαραγωγής, αλλά κατά τη διάρκεια τις μεταναστεύσεις προς τους τόπους αναπαραγωγής. Το θηλυκό παράγει κατά μέσο όρο 3,9 φωλιές με αυγά, η κάθε μία με περίπου 100 αυγά, και στη συνέχεια είναι σεξουαλικώς ανενεργό για 2 με 3 χρόνια. Τα θηλυκά γεννούν τα αυγά τους με διαστήματα 12-17 ημερών, στην ή κοντά στην παραλία όπου εκκολάφτηκαν. Βγαίνουν από το νερό, ανεβαίνουν στην παραλία και σκάβουν την επιφάνεια της άμμου με το σώμα τους. Στη συνέχεια με τα οπίσθια πτερύγιά του δημιουργούν ένα θάλαμο όπου αποθέτουν τα αυγά τους. Στη συνέχεια τα θηλυκά καλύπτουν τον θάλαμο με άμμο και επιστρέφουν στη θάλασσα. Αυτή η διαδικασία μπορεί να διαρκέσει μια με δύο ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χελώνια
Κάσπερ (πόλη)
Το Κάσπερ (Casper) είναι πόλη της πολιτείας Ουαϊόμινγκ των ΗΠΑ, έδρα της κομητείας Νατρόνα. Το Κάσπερ, με 57.900 κατοίκους σε εκτίμηση του 2019 είναι η δεύτερη σε πληθυσμό πόλη του Ουαϊόμινγκ μετά την πρωτεύουσα Σαϊέν. Το Κάσπερ αποκαλείται από τους ντόπιους «Πόλη του πετρελαίου» (The Oil City), έχοντας μακρά ιστορία εκμεταλλεύσεως των πετρελαιοπηγών του Σολτ Κρηκ. Υπάρχει επίσης παράδοση κτηνοτροφίας και της αντίστοιχης «κουλτούρας των καουμπόιδων». Στην πόλη μεγάλωσε ο πρώην αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Ντικ Τσέινι.
Γεωγραφία
Η πόλη βρίσκεται στο ανατολικό-κεντρικό Ουαϊόμινγκ, στους πρόποδες του ομώνυμου βουνού Κάσπερ, βόρειας απολήξεως της Οροσειράς Λάραμι. Είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού ποταμού Νορθ Πλατ, σε υψόμετρο 1.560 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες της είναι 42°51΄ Βόρειο πλάτος και 106°19΄30΄΄ Ανατολικό μήκος. Πολύ κοντά της βρίσκονται οι κωμοπόλεις Μιλς, Έβανσβιλ και Μπαν Ναν (Bar Nunn). Σύμφωνα με το Γραφείο Απογραφών των ΗΠΑ, η συνολική έκταση της πόλεως είναι 70,55 τετραγωνικά χιλιόμετρα, από τα οποία το 0,88 τετρ. χιλιόμετρο (880 στρέμματα) καλύπτεται από υδάτινα σώματα. Ο Διαπολιτειακός Αυτοκινητόδρομος Interstate 25 αποτελεί τη βασική αρτηρία μεταφορών προς και από την Κάσπερ. Υπάρχει επίσης το «Διεθνές Αεροδρόμιο Κάσπερ-Κομητείας Νατρόνα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κασπερ
Αϊλίν Άτκινς
Η Αϊλίν Άτκινς (αγγλικά:Eileen Atkins, Λονδίνο 15 Ιουνίου 1934) είναι Αγγλίδα ηθοποιός και σεναριογράφος. Έχει βραβευτεί επανειλημμένα για τη δουλειά της στο θέατρο και το 2008 κέρδισε τα βραβεία BAFTA TV και Emmy για το ρόλο σε μίνι σειρά. Το 1990 χρίστηκε «Διοικητής του πιο εξαιρέτου τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας» (CBE) και το 2001 «Ιππότης Διοικητής του πιο εξαιρέτου τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας» (DBE) για την προσφορά της στην τέχνη.
Πρώτα χρόνια
Η Άτκινς γεννήθηκε στο Κλάπτον, σε μαιευτήριο του Στρατού της Σωτηρίας στο Ανατολικό Λονδίνο. Ο πατέρας της, Άρθουρ Τόμας Άτκινς εργαζόταν ως καταμετρητής στην εταιρεία υγραερίου και η μητέρα της, Άννι Έλκινς, δούλευε σε εργοστάσιο και το βράδυ ως καμαριέρα σε μπαρ. Ήταν το τρίτο παιδί της οικογένειας και όταν γεννήθηκε η Αϊλίν, η οικογένεια μετακόμισε σε μια εργατική κατοικία στο Τότεναμ. Λόγω της επιμονής της μητέρας της, σπούδασε χορό από 3 έως 15 ή 16 ετών. Μετά τις γυμνασιακές σπουδές παρακολούθησε μαθήματα στο Guildhall School of Music and Drama από όπου αποφοίτησε το 1953 και αμέσως έκανε την πρώτη της εμφάνιση στη σαιξπηρική κωμωδία Αγάπης αγώνας άγονος, στον μικρό ρόλο της Ζακνέτας, στο Regent's Park Open Air Theatre.
Θέατρο
To 1957-9 εργάστηκε στο Στράτφορντ-απόν-Έιβον. To 1962 συμμετείχε στο ανέβασμα τριών σαιξπηρικών έργων (Δωδέκατη Νύχτα, Ριχάρδος ο Γ' και Η Τρικυμία) στο Ολντ Βικ. Η πρώτη της μεγάλη θεατρική επιτυχία ήρθε το 1965 με το ρόλο της Τσάιλντι στο έργο του Φρανκ Μάρκους Ο σκοτωμός της Αδελφής Τζωρτζ, το έργο είχε τόση επιτυχία ώστε μεταφέρθηκε την επόμενη χρονιά στο Μπρόντγουεϊ με το ίδιο καστ. Το 1968 γυρίστηκε και η ομώνυμη ταινία αλλά τον ρόλο της Άτκινς τον πήρε η Σουζάνα Γιορκ. Το 1967 έπαιξε στο έργο του Ντέιβιντ Στόρεϊ Η αποκατάσταση του Άρνολντ Μίντλετον στο Λονδίνο και στην Υπόσχεση του Αλεξέι Αρμπούζοφ στη Νέα Υόρκη. Απέδειξε για μια ακόμη φορά το ταλέντο της στο ρόλο της Βασίλισσας Ελισάβετ στο έργο ''Vivat! Vivat Regina!'' του Ρόμπερτ Μπολτ, που ανέβηκε σε λονδρέζικη σκηνή το 1970-1 και το 1972 στη Νέα Υόρκη. Το 1973, μετά από προσπάθειες 2 χρόνων κατάφερε να ανεβάσει στο Λονδίνο το έργο Σουζάνα Άντλερ της Μαργκερίτ Ντυράς. Τα επόμενα χρόνια έπαιξε ηρωίδες πολλών σημαντικών συγγραφέων όπως Τζορτζ Μπέρναρντ Σω, Χάρολντ Πίντερ, Τενεσί Ουίλιαμς, Ζαν Κοκτώ, Χένρικ Ίψεν, Έντουαρντ Άλμπι, Σάμουελ Μπέκετ κ.ά. Το 1986 έπαιξε σε θέατρο του Λονδίνου τη Μήδεια του Ευριπίδη.
Η Άτκινς στην πορεία των 70 ετών χρόνων της στο θέατρο έχει παίξει σε δεκάδες παραστάσεις. Έχει βραβευτεί τρεις φορές με το βραβείο Ολίβιε: το 1988 ως καλύτερη ερμηνεία σε δεύτερο ρόλο (για τα σαιξπηρικά έργα Κυμβελίνος και Το χειμωνιάτικο παραμύθι και για τη Βουνίσια γλώσσα του Πίντερ) και 2 φορές με το βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου για το The Unexpected Man (1999) και το Honor (2004). Η πιο πρόσφατη δουλειά της είναι η συμμετοχή της το 2023 στο θερινό φεστιβάλ θεάτρου Chichester Festival Theatre, στο έργο 4000 μίλια της Έιμι Χέρτζογκ, στο ρόλο της γιαγιάς Βέρα.
Για την Άτκινς έχει γραφτεί ότι «το μεγαλείο της έγκειται στην ασυνήθιστη συναισθηματική της αμεσότητα και στην ικανότητά της να κάνει τα μάτια της το παράθυρο στην ψυχή της». Τον Δεκέμβριο του 2005 η Άτκινς ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ Τεχνών, από το City University του Λονδίνου. Τον Ιούνιο του 2010 ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ Γραμμάτων, από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.
Τηλεόραση
Η πρώτη της δουλειά στην τηλεόραση ήταν η συμμετοχή της το 1959 σε μια μίνι σειρά του BBC, με πρωταγωνίστρια τη Τζούντι Ντεντς.
Μαζί με την συνάδελφο και φίλη της Τζιν Μαρς δημιούργησαν 2 πολύ επιτυχημένες τηλεοπτικές σειρές. Το 1969 είχαν την ιδέα για μια κωμική σειρά εποχής με πρωταγωνίστριες δυο υπηρέτριες σε ένα πλουσιόσπιτο. Αυτή η ιδέα, συζητώντας την με τους παραγωγούς εξελίχθηκε στην κοινωνική σειρά Οι πάνω και οι κάτω (Upstairs, Downstairs), που παίχτηκε από το 1971 έως το 1975 σε 68 επεισόδια, εξέλιξη της οποίας ήταν η ομώνυμη σειρά του BBC του 2010-12. Οι δυο φίλες δημιούργησαν το 1991 μια ακόμη σειρά με τίτλο Ο Οίκος Έλιοτ (The House of Eliott), που προβλήθηκε από το BBC για 3 σεζόν.
Το 2007 πρωταγωνίστησε πάλι με την Τζούντι Ντεντς στην κοινωνική σειρά εποχής Κράνφορντ, η οποία βασιζόταν στο ομώνυμο έργο της Ελίζαμπεθ Γκάσκελ. Για τη συμμετοχή της σε αυτή τη σειρά κέρδισε το 2008 τα τηλεοπτικά βραβεία BAFTA και Έμμυ. Σε 2 τηλεοπτικές παραγωγές η Άτκινς έπαιξε τον ρόλο της Βασίλισσας Μαίρη, το 2002 στην τηλεταινία Μπέρτι και Ελίζαμπεθ και το 2016 στον Α΄ κύκλο της σειράς Το Στέμμα του Netflix.
Από τη δεκαετία του '60 μέχρι τις μέρες μας η Άτκινς έχει παίξει σε αρκετές τηλεταινίες και μίνι-σειρές όπως Γιοι και εραστές (1981), μίνι-σειρά που βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ντ. Χ. Λώρενς, Οι άνθρωποι του Σμάιλι (1982), από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Τζον Λε Καρρέ, Ένα δικό σου δωμάτιο (1991) τηλεοπτική μεταφορά του θεατρικού έργου στο οποίο είχε παίξει την προηγούμενη χρονιά, Ντέιβιντ Κόπερφιλντ (2000), Μις Μαρπλ (2007), Οι περιπέτειες του Ηρακλή Πουαρό (2010) και πολλά άλλα. Η μακροβιότερη συμμετοχή της είναι στη σειρά Doc Martin, στην οποία έχει παίξει σε 46 επεισόδια, από το 2011 έως το 2022.
Κινηματογράφος
Από το 1968 και μετά, η Άτκινς συμμετείχε σε περισσότερες από 25 ταινίες, συχνά σε δεύτερους ρόλους. Οι πιο επιτυχημένες ταινίες στις οποίες έλαβε μέρος ήταν το Έκβους (1977), ταινία του Σίντνεϊ Λουμέτ βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Πήτερ Σάφερ, Ο αμπιγιέρ (1983) , κι αυτό βασισμένο σε θεατρικό έργο, για το οποίο κέρδισε μια υποψηφιότητα στα βραβεία BAFTA του 1984 στην κατηγορία Β' Γυναικείου ρόλου, Έγκλημα στο Γκόσφορντ Παρκ (2001) σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Όλτμαν , ταινία που βραβεύτηκε για το σύνολο του καστ και Επιστροφή στο Cold Mountain (2003).
Το ενδιαφέρον της Άτκινς για την Βιρτζίνια Γουλφ, με την οποία είχε ασχοληθεί στο θέατρο και την τηλεόραση τη δεκαετία του '90, την οδήγησε να γράψει το 1997 το σενάριο για την ταινία Οι Αναμνήσεις της Κυρίας Ντάλογουεϊ με πρωταγωνίστρια τη Βανέσα Ρέντγκρεϊβ, κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος της Γουλφ Η Κυρία Ντάλογουεϊ. Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές, η Άτκινς κέρδισε βραβείο καλύτερου σεναρίου από την Evening Standard, αλλά η ταινία ήταν εισπρακτική αποτυχία. Ήταν μια οικονομική καταστροφή για την Άτκινς και τον σύζυγό της, που είχαν επενδύσει σε αυτή την παραγωγή. Εντούτοις, η αγάπη της για την Γουλφ δεν μειώθηκε. Το 2002 έκανε μια cameo εμφάνιση στην ταινία Οι Ώρες, έργο εμπνευσμένο από την Κυρία Ντάλογουεϊ της Γουλφ. Το 2018 έγραψε το σενάριο για την ταινία Ο έρωτας της Βιρτζίνια Γουλφ, κινηματογραφική μεταφορά του δικού της θεατρικού έργου Vita and Virginia.
Το 2018, η Άτκινς έλαβε μέρος στην ταινία/ντοκιμαντέρ Τσάι με τις κυρίες στην οποία 4 σπουδαίες κυρίες της βρετανικής σκηνής και φίλες μεταξύ τους, η Αϊλίν Άτκινς, η Τζούντι Ντεντς, η Τζόαν Πλοουράιτ και η Μάγκι Σμιθ συνομιλούν με διάθεση άλλοτε γλυκόπικρη και άλλοτε χιουμοριστική για τις εμπειρίες τους από τον χώρο του θεάτρου και του σινεμά. Ο αγγλικός τίτλος, Nothing Like a Dame, παραπέμπει στη διάκριση που έχουν λάβει από τη βασίλισσα και οι 4 ηθοποιοί, με την ονομασία «Ιππότης Διοικητής του πιο εξαίρετου τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας» (DBE) για την προσφορά τους στις Τέχνες. Λόγω αυτής της διάκρισης, στη Βρετανία, μπροστά από το όνομά τους μπαίνει ο τίτλος Dame.
Προσωπική ζωή
Η Άτκινς παντρεύτηκε με τον ηθοποιό Τζούλιαν Γκλόβερ το 1957, από τον οποίο πήρε διαζύγιο το 1966. Παντρεύτηκε τον δεύτερο σύζυγό της, Μπιλ Σέπερντ, στις 2 Φεβρουαρίου 1978, με τον οποίον έζησαν μαζί έως τον θάνατό του στις 24 Ιουνίου 2016. Το 1995, η Άτκινς διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού, πάθηση από την οποία θεραπεύτηκε. Ζώντας μόνη κατά τη διάρκεια του lockdown για τον COVID, η Άτκινς (σε ηλικία 87 ετών) ολοκλήρωσε την αυτοβιογραφία της με τίτλο Will She Do?, η οποία εκδόθηκε τον Οκτώβρη του 2021.
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Σιδηροδρομικός Σταθμός Ξάνθης
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Ξάνθης είναι σιδηροδρομικός σταθμός στην Ξάνθη. Βρίσκεται έξω από την πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού. Ο σταθμός άνοιξε το 1900 και εξυπηρετείται από τα υπεραστικά τρένα ανάμεσα σε Θεσσαλονίκη και Αλεξανδρούπολη. Ωστόσο, τα δρομολόγια στο τμήμα Ξάνθη - Δράμα εκτελούνται με λεωφορεία.
Αϊλίν Άτκινς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Σιδηροδρομικός Σταθμός Ξάνθης
Παραπομπές
Ξανθη Ξανθη
Μαρίνα Ρικόλφι-Ντόρια
Η Μαρίνα Ρικόλφι-Ντόρια (Marina Ricolfi-Doria, 12 Φεβρουαρίου 1935 -) είναι Ελβετίδα σκιέρ θαλάσσης και η σύζυγος του Βιτόριο Εμανουέλε της Σαβοΐας, γιου του τελευταίου βασιλιά της Ιταλίας Ουμβέρτου Β΄.