cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία του Ουζμπεκιστάν
Εξισλαμισμός και οικοδόμηση τουρκικής αυτοκρατορίας
Στη συνέχεια η τότε ιρανόφωνη επικράτεια του Ουζμπεκιστάν άρχισε να εκτουρκίζεται καθώς οι Καρλούκοι χάνοι ανέλαβαν την εξουσία στην Μπουχάρα το 999 με το χανάτο των Καραχανιδών. Πιο δυτικά, οι Ογούζοι Τούρκοι κινήθηκαν μέσω Αράλης και της Κασπίας Θάλασσας και το 1040 επεκτάθηκαν στο Χορασάν (βλέπε Σελτζούκοι).
Με την ήττα του Σελτζούκου Σουλτάνου Σαντζάρ (κυβέρνησε το 1118-1157) στη στέπα Κατβάν κοντά στη Σαμαρκάνδη το 1141, οι Σάχης της Χορασμίας και οι αντίπαλοί τους, οι Καραχιτάι, που είχαν διαφύγει από την Κίνα, καθόρισαν την ιστορία της περιοχής μέχρι την άφιξη των Μογγόλων το 1220. Παρά όλους τους ανταγωνισμούς, η εποχή πριν από την εισβολή των Μογγόλων θεωρούνταν ως μιας περίοδος οικονομικής, εμπορικής και αστικής ανάπτυξης.
Μογγόλοι και Τιμουρίδες
Η Μογγολική περίοδος ήταν συγκριτικά θολή, καθώς ο πληθυσμός έπρεπε να υπομείνει τις μάχες των νομάδων. Παράλληλα η άφιξη των Τούρκων πολεμιστών του Τσινγκίς Χαν επιτάχυνε την ήδη υπάρχουσα πορεία του Ουζμπεκιστάν προς τον εκτουρκισμό. Οι περίοδοι ανάπαυσης ήταν ελάχιστα αρκετές για την ανοικοδόμηση. Μετά την διάσπαση της αυτοκρατορίας των Μογγόλων ο Τσαγατάι, δεύτερος γιος του Τζινγκίς Χαν κληρονόμησε την Υπερωξιανή, τις περιοχές ανάμεσα στον Σιρ και Αμού Ντάρια και τμήματα της Κεντρικής Ασίας μεταξύ Κασγκάρ και Σεμέι. Το χαγανάτο των Τσαγατάι ήταν υπό μογγολική υποτέλεια, καθώς οι ντόπιοι ηγέτες παρουσιάζονταν στις αρχές του μεγάλου χάνου της Μογγολίας. Ο Αλγού, γιος του Τσαγατάι, εκμεταλλεύτηκε τις περιστάσεις και κατέκτησε νέα εδάφη για το βασίλειο του, ωστόσο η ήττα του διαδόχου του από τον Ογκεντέι Χαϊντού με την στήριξη της Χρυσής Ορδής οδήγησε στην εδαφική υποχώρηση του βασιλείου στην περιοχή γύρω από την Υπερωξιανή και έκανε το βασίλειο των Τσαγατάι υποτελείς του Χαϊντού. Ο τελευταίος από αυτούς τους καταστροφείς ήταν ο Ταμερλάνος (κυβέρνησε 1370–1405). Ο ίδιος χρηματοδότησε γενναιόδωρα Μπουχάρα και τη Σαμαρκάνδη για να χτιστούν υποδομές, ενώ έφερε καλλιτέχνες και τεχνίτες από ξένες χώρες, με αποτέλεσμα οι δύο αυτές πόλεις να είναι ιδιαίτερα σημαντικές. Μετά από αυτό ήρθε ο εγγονός του Ουλουγμπέγκ.
Η εποχή του Ταμερλάνου και των διαδόχων του σημαδεύτηκε από την άνθιση των επιστημών και των τεχνών. Μάλιστα έχει επικρατήσει ο όρος τιμουρίδειος αναγέννηση, και οι κατακτήσεις του διαδόθηκαν σε όλο τον ισλαμικό κόσμο.
Τα Ουζμπεκικά Χανάτα
Οι ίδιοι οι Ουζμπέκοι είναι τουρκικός λαός με κοινή καταγωγή με τους Καζάκους της (Δυτικής) Σιβηρίας. Το όνομα τους προέρχεται από τον Ουζμπέκ Χαν.
Το 1428 ο Αμπούλ Χάιρ έγινε χάνος των Ουζμπέκων στη Σιβηρία. Ο ίδιος πολέμησε υπέρ ή ενάντια αρκετών τιμουριδών βασιλέων της Κεντρικής Ασίας και κατευθύνθηκε μαζί με τις ουζμπεκικές φυλές προς την βόρεια όχθη του Συρντάρια, εκεί δηλαδή που ζουν οι Ουζμπέκοι σήμερα. Την δεκαετία του 1450 αρκετές φυλές έφυγαν προς ανατολάς και έγιναν γνωστοί ως Καζάκοι. Το 1468 σκοτώθηκε σε μάχη με τους Τζουνγκάρους.
Οι Ουζμπέκοι ανέκτησαν γρήγορα τις δυνάμεις τους και το 1494-95 κατέλαβαν σημαντικά τμήματα της Υπερωξιανής, ενώ ο εγγονός του Αμπούλ Χάιρ, Μουχάμαντ Σαϊμπανί Χαν, έδιωξε τους Μπαμπούρ και Χουσάιν Μπαϊκάρα, τους τελευταίους Τιμουρίδες βασιλείς. Αυτή η μετακίνηση έχει σημαντικό ρόλο, καθώς οι Ουζμπέκοι εδραίωσαν την παρουσία τους στην περιοχή και κατέλαβαν καίριας σημασίας πόλεις. Οι Σαϊμπανίδες θα αποτελούσαν έτσι την δυναστεία που θα βασίλευε στην Μπουχάρα, για έναν αιώνα.
Οι Σαϊμπανίδες φημίζονται για την ενασχόληση τους με τα θρησκευτικά πράγματα και την προώθηση των τεχνών και των γραμμάτων. Ο Σαϊμπανί έγραφε ποιήματα σε τσαγαταϊκή γλώσσα, την γλώσσα-πρόδρομο της ουζμπεκικής. Παράλληλα χτίστηκαν σημαντικά μνημεία αρχιτεκτονικής, με τους βασιλείς να συμβάλλουν στην ανέγερση τζαμιών, γεφυρών, σχολών και κτιρίων.
Ο Αμπνταλάχ Χαν Β΄ (1557-1598) κατέκτησε το Μπαλχ και μεγάλες πόλεις στο ανατολικό Ουζμπεκιστάν, και έφτασε την αυτοκρατορία του μέχρι το Χορασάν και το Ανατολικό Τουρκεστάν.
Η Μπουχάρα έγινε ο κύριος παίκτης στα πράγματα της Κεντρικής Ασίας. Ο εμίρης Μασούμ (ή Σαχμουράντ, βασίλεψε το 1785-1800) ήταν πλούσιος. Στο χανάτο της Χίβας βασίλεψε η φυλή Κονγιράτ και κατά την βασιλεία της, χρηματοδότησε συγγραφείς αλλά και την ανέγερση κτιρίων. Η φυλή Μινγκ, γύρω στο 1710, έχτισε μια βασιλεία για τον εαυτό της κατακτώντας τη Κοκάνδη, και επί Ουμάρ Χαν (1809-1822) και Μανταλί Χαν (1822-1842) έγινε κέντρο πολιτιστικής ζωής, μαζί με μια επεκτατική πολιτική. Αν και στην ακμή του είχε επεκταθεί εις βάρος των γειτονικών Κιργίζικων και Καζάκικων φυλών, εντέλει υπέκυψε στους Ρώσους.
Ρωσική Αυτοκρατορία
Τον 19ο αιώνα, η χώρα περιήλθε στη σφαίρα συμφερόντων του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ρωσίας, με την δεύτερη να αποκτά σημαντική επιρροή στη χώρα και να την προσαρτά αργότερα. Το 1868 ο Εμίρης της Μπουχάρα, ο οποίος είχε ηττηθεί εύκολα σε δύο στρατιωτικές συγκρούσεις, έπρεπε να αναγνωρίσει τη ρωσική υπεροχή.
Σοβιετικό Ουζμπεκιστάν
Στο Χανάτο της Χίβας και στο Εμιράτο της Μπουχάρας, το 1920, με την υποστήριξη των μπολσεβίκων, οι ηγέτες ανατράπηκαν και οι επαναστάτες δημιούργησαν Λαϊκή Δημοκρατία της Χορεσμίας και τη Λαϊκή Δημοκρατία της Μπουχάρας και συνήψαν συμφωνίες συνεργασίας με το ΡΣΟΣΔ. Στα ανατολικά της χώρας, ο ανατραπείς εμίρης Σαΐντ Αλίμ Χαν από τη Μπουχάρα, με Βρετανική βοήθεια, πολέμησε εναντίον των Σοβιετικών, αλλά εκδιώχθηκε από τον Κόκκινο Στρατό και κατέφυγε στο Αφγανιστάν στις αρχές του 1921. Στα τέλη του 1921, οι υποστηρικτές του διέσχισαν ξανά τα σύνορα και συμμάχησαν με τους Μπασματσί και τον Ενβέρ Πασά. Ο Ενβέρ, διορισμένος από τον Αλίμ-Χαν ως "αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων του Ισλάμ και κυβερνήτης του εμίρη της Μπουχάρα", κατέκτησε το Ντουσάνμπε και κατέλαβε το Τατζικιστάν, αλλά ηττήθηκε από τους Σοβιετικούς το καλοκαίρι του 1922 και έπεσε στη μάχη.
Από την άλλη πλευρά, η Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Καρακαλπακστάν, η οποία αρχικά ήταν μέρος της ΡΣΟΣΔ, και έπειτα του Καζακστάν (που ως το 1936 ήταν αυτόνομη δημοκρατία εντός της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας εντός της Σοβιετικής Ένωσης) με περιοχές της ερήμου Κιζιλκούμ, μεταφέρθηκαν από την ΡΣΟΣΔ στην Ουζμπεκική ΣΣΔ το 1936. Το 1937, ο Ουσμάν Γιουσούποφ, έγινε γενικός γραμματέας του τοπικού κομμουνιστικού κόμματος, λόγω των σταλινικών εκκαθαρίσεων. Παράλληλα το 1938 δόθηκε δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες.
Ως αποτέλεσμα της αιχμαλωσίας και της απέλασης των Γερμανών από τη Ρωσία, ορισμένοι γερμανόφωνοι ήρθαν στο Ουζμπεκιστάν. Στην Τασκένδη υπάρχουν ακόμα πολλές οικογένειες με γερμανικά ονόματα. Την ίδια περίοδο εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι όλων των εθνικοτήτων μετανάστευσαν στο Ουζμπεκιστάν, μεταξύ άλλων και πολλοί Έλληνες, τόσο πολιτικοί πρόσφυγες του Εμφυλίου και απελαθέντες των σταλινικών διωγμών.
Από το 1959 έως το 1983, ο ηγέτης του κόμματος Σαράφ Ρασίντοφ κυβέρνησε την Ουζμπεκική ΣΣΔ και την έκανε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα τοπικής κομματοκρατίας με τα χαρακτηριστικά ενός κομμουνιστικού χανάτου. Στο τέλος της διακυβέρνησης του Ρασίντοφ, οι υποθέσεις υπεξαίρεσης και αναφοράς ψευδών στατιστικών για την παραγωγή βαμβακιού στο Ουζμπεκιστάν βγήκαν στην επιφάνεια. Επίσης ο Ρασίντοφ, όπως αποκαλύφθηκε, είχε μειώσει την επιρροή της Μόσχας στη δημοκρατία και έστησε ένα δίκτυο προστατευόμενων γύρω από το πρόσωπο του αλώνοντας τον διοικητικό μηχανισμό, ενώ η διαφθορά είχε σαρώσει όλο τον κρατικό μηχανισμό.
Το 1989 έλαβαν χώρα ταραχές μεταξύ των Μεσχέτιων Τούρκων που ζούσαν εξόριστοι στο Ουζμπεκιστάν και των Ουζμπέκων στην Φεργκάνα, τον Ιούνιο. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία 97 άτομα πέθαναν, πάνω από 1.000 τραυματίστηκαν και 752 σπίτια καταστράφηκαν.
Ανεξάρτητο Ουζμπεκιστάν
Το Ουζμπεκιστάν έγινε 1 Διακήρυξε ανεξάρτητη την 1η Σεπτεμβρίου 1991, λίγες μέρες μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του Αυγούστου στη Μόσχα, που επιτάχυνε τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Στις 29 Δεκεμβρίου 1991 έγιναν εκλογές όπου ο Ισλάμ Καρίμοφ κέρδισε τις εκλογές με τον Μουχαμάντ Σαλίχ, που υποσχόταν την μεταρρύθμιση της κοινωνικής και πολιτικής σφαίρας στη χώρα, να είναι ο μοναδικός αντίπαλος. Η εθνικιστική "Ενότητα" και το κόμμα Ισλαμικής Αναγέννησης επίσης κατέβασαν υποψήφιους, αλλά η κυβέρνηση έθεσε εμπόδια για να αποτρέψει την κάθοδο των δύο κομμάτων στις εκλογές. Επίσης υπήρχαν κατηγορίες για νοθεία υπέρ του Καρίμοφ, ο οποίος ήλεγχε τα ΜΜΕ και το κρατικό μηχανισμό. Με τις βουλευτικές εκλογές στο Ουζμπεκιστάν το 1994/95, διεξήχθησαν για πρώτη φορά βουλευτικές εκλογές στο Ουζμπεκιστάν, αν και χωρίς αντιπολίτευση. Στη δεκαετία του 1990 υπήρξαν επανειλημμένες εθνοτικές διαμάχες στην κοιλάδα της Φεργκάνας στα ανατολικά της χώρας και συγκρούσεις με ισλαμιστές φονταμενταλιστές. Ο Πρόεδρος Ισλάμ Καρίμοφ κυβέρνησε με αυταρχικό και κατασταλτικό τρόπο μέχρι τον θάνατό του το 2016. Ο Καρίμοφ δικαιολογούσε σαν λόγο για τον αυταρχικό έλεγχο επί του πληθυσμού και τον φόβο για την αναγέννηση του θρησκευτικού φονταμενταλισμού και την άνοδο κομμάτων με ισλαμική ιδεολογία, αν και κυρίως οι Ουζμπέκοι την δεκαετία του 1990 γενικά έδειξαν ενδιαφέρον για να ξαναβρούν την θρησκεία, τον πολιτισμό, την ιστορία με την οποία ένα μικρό ποσοστό του πληθυσμού είναι εξοικιωμένη.
Το 1999, 20 άνθρωποι σκοτώθηκαν σε βομβιστική επίθεση στην Τασκένδη, η οποία φέρεται να έγινε από πολιτικούς εξτρεμιστές. Τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 2004, περισσότεροι από σαράντα άνθρωποι σκοτώθηκαν σε μια σειρά επιθέσεων στο Ουζμπεκιστάν, τουλάχιστον 19 από αυτούς σε επίθεση αυτοκτονίας στις 29 Απριλίου. Τον Μάρτιο του 2004, μια ομάδα 20 εξτρεμιστών ανατινάχτηκε μετά από ένοπλη μάχη με την αστυνομία κοντά στην πρωτεύουσα Τασκένδη. Άγνωστοι πυροδότησαν παγιδευμένο αυτοκίνητο μπροστά από φράγμα. Οι δυνάμεις ασφαλείας του Ουζμπεκιστάν υποψιάστηκαν ότι πίσω από τις πράξεις βίας βρίσκεται το Χιζμπούτ Ταχρίρ ("Κόμμα Ισλαμικής Απελευθέρωσης"), ή το Ισλαμικό Κίνημα του Ουζμπεκιστάν. Στις 30 Ιουλίου 2004 τρομοκράτες ανατίναξαν βόμβες στις πρεσβείες Ισραήλ και ΗΠΑ, λόγω των σχέσεων της χώρας με τις δύο αυτές χώρες, με το Ουζμπεκιστάν να λαμβάνει οικονομική ενίσχυση για τις βάσεις στο έδαφος του που η Αμερική χρησιμοποιούσε για τις επιχειρήσεις της στο Αφγανιστάν.
Περαιτέρω αναταραχές ξέσπασαν στη χώρα τον Μάιο του 2005 όταν Ουζμπεκικές στρατιωτικές και αστυνομικές δυνάμεις άνοιξαν πυρ στην πόλη Αντιτζάν, σκοτώνοντας 187 (επίσημος αριθμός) έως 1500 διαδηλωτές. Τις ημέρες που ακολούθησαν, μικρότερες συγκρούσεις ξέσπασαν μεταξύ του πληθυσμού και των δυνάμεων ασφαλείας σε άλλες πόλεις στην επαρχία Φεργκάνας. Αυτόπτες μάρτυρες έκαναν λόγο ότι η πραγματική αιτία για την εξέγερση είναι η δίκη 23 επιχειρηματιών για "σχέσεις με τρομοκράτες" και ότι η εξέγερση στο Αντιτζάν είχε να κάνει με την τραγική οικονομική κατάσταση της χώρας. Για παράδειγμα οι μισθοί των δασκάλων, σύμφωνα με την Καθημερινή, ήταν 35 δολάρια. Την ίδια περίοδο ο Καρίμοφ, είχε απαγορεύσει την κοσμική αντιπολίτευση (το κόμμα Ερκ, γνωστό κόμμα της αντιπολίτευσης, δεν μπορεί να συμμετάσχει στις εκλογές). Επίσης, έγινε λόγος για οδομαχίες πολιτών με την αστυνομία και το στρατό.
Το Ουζμπεκιστάν ήταν μεταξύ των ιδρυτικών μελών του Οργανισμού Συνθήκης Συλλογικής Ασφαλείας το 2002, αλλά αποχώρησε το 2012. Στις 2 Σεπτεμβρίου 2016 ο Καρίμοφ πέθανε μετά από βραχεία νοσηλεία για εγκεφαλικό επεισόδιο. Η προεδρία του σημαδεύτηκε από εκλογές με παρατυπίες, και αυταρχισμό. Μετά την εκλογή του Σαβκάτ Μιρζιγιόγιεφ, πρωθυπουργού επί Καρίμοφ, το 2016, υπήρξε και πάλι προσέγγιση με τη Ρωσία, αλλά και ένα γενικότερο άνοιγμα της χώρας σε επενδύσεις και στη διεθνή σκηνή, μαζί με κάποιες μεταρρυθμίσεις και μια κάποια κάμψη της λογοκρισίας. Επίσης, σταμάτησαν τα βασανιστήρια σε φυλακισμένα άτομα από την αντιπολίτευση, και κάποια έχουν αποφυλακιστεί. Παράλληλα η χώρα βελτίωσε τις σχέσεις της με το Τατζικιστάν και όλες τις γύρω χώρες, ενώ μείωσε και την επιρροή της εθνικής υπηρεσίας ασφαλείας που είχε μεγάλη επιρροή επί Καρίμοφ. Τον Απρίλιο του 2022, συμφωνήθηκε στρατηγική εταιρική σχέση και στρατιωτική συνεργασία με την Τουρκία. Τον Σεπτέμβριο του 2022, πραγματοποιήθηκε η Σύνοδος Κορυφής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης στη Σαμαρκάνδη.
Πάντως, το Ουζμπεκιστάν συνεχίζει να ταξινομείται σαν αυταρχική χώρα ενώ και το δημοψήφισμα του 2023 είχε σαν πρακτικό στόχο να επεκτείνει την προεδρική του θητεία ως το τέλος της δεκαετίας του 2030 ακυρώνοντας προηγούμενες θητείες, παρόμοια πρακτική με τον Καρίμοφ. Επίσης κάποιες μεταρρυθμίσεις έχουν παγώσει.
Νιτρικό ασβέστιο
Πηγές
Κατηγορία:Άλατα Κατηγορία:Ενώσεις ασβεστίου Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις του αζώτου Κατηγορία:Λιπάσματα
Αλέξιος Ε΄ Δούκας
Ο Αλέξιος Ε΄ Δούκας ή Αλέξιος Μούρτζουφλος (1140 - 1204) ήταν ο προτελευταίος Βυζαντινός Αυτοκράτορας πριν πέσει η Κωνσταντινούπολη στα χέρια των Λατίνων στην Δ΄ Σταυροφορία (5 Φεβρουαρίου 1204 - 12 Απριλίου 1204). Το επώνυμο του ήταν Δούκας επειδή ανήκε στη Δυναστεία των Δουκών αλλά πήρε το παρατσούκλι "Μούρτζουφλος" χάρη στα πυκνά άτσαλα φρύδια του. Ο Αλέξιος Ε΄ ήταν πρωταγωνιστής στο πραξικόπημα που ανατράπηκαν και θανατώθηκαν οι προκάτοχοι του : Ισαάκιος Β΄ Άγγελος και ο νεαρός γιος του Αλέξιος Δ΄ Άγγελος. Έκανε σοβαρές προσπάθειες να υπερασπιστεί την Κωνσταντινούπολη από τους Σταυροφόρους, είχε τη λαϊκή υποστήριξη, αλλά αποξενώθηκε από την αριστοκρατία της πόλης. Μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης και τη δημιουργία της Λατινικής Αυτοκρατορίας ο Αλέξιος Μούρτζουφλος τυφλώθηκε και εκτελέστηκε από τους Φράγκους.
Το επώνυμο του δείχνει ότι καταγόταν από κορυφαία αριστοκρατική οικογένεια του Βυζαντίου, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι είχε σχέσεις αίματος μαζί της επειδή πολλές ευτελείς οικογένειες στο Βυζάντιο χρησιμοποιούσαν το επώνυμο "Δούκας". Πολλές πηγές τον καταγράφουν σαν τρισέγγονο του Αλέξιου Α΄ Κομνηνού του πρώτου Βυζαντινού αυτοκράτορα από τη Δυναστεία των Κομνηνών μέσω της μητέρας του. Η πληροφορία δεν είναι ανακριβής, είναι βέβαιο ότι όλοι οι Βυζαντινοί σφετεριστές εκείνη την εποχή είχαν κάποια ρίζα από τους Κομνηνούς. Το όνομα του πατέρα του σύμφωνα με μια ακριβή πηγή ήταν Ισαάκιος Δούκας και ήταν δεύτερος ξάδελφος του προκατόχου Αλέξιου Δ΄ Άγγελου. Μια επιστολή στον πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ τονίζει ότι ο Αλέξιος Δούκας Μούρτζουφλος είχε συγγένεια αίματος με τον Αλέξιο Δ΄ Άγγελο.
Ηγέτης του αντιλατινικού κινήματος
Ο σύγχρονος ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης γράφει τα χειρότερα λόγια για τον Αλέξιο Ε΄ αλλά είχε προκατάληψη επειδή τον απέλυσε από το αξίωμα του "Λογοθέτη", δεν αρνήθηκε ωστόσο τη μεγάλη εξυπνάδα του. Ο Αλέξιος Μούρτζουφλος συμμετείχε στο αποτυχημένο κίνημα που οργάνωσε ο Ιωάννης Κομνηνός ο Παχύς να ανατρέψει τον αυτοκράτορα Αλέξιο Γ΄ Άγγελο (1200). Φυλακίστηκε (1201) για τη συμμετοχή του και ελευθερώθηκε όταν οι Σταυροφόροι ανέτρεψαν τον Αλέξιο Γ΄ και επανέφεραν στον αυτοκρατορικό θρόνο τον Ιούλιο του 1203 τον αδελφό του και τον ανιψιό του. Ο Μούρτζουφλος πήρε κατόπιν στη αυτοκρατορική αυλή το τίτλο του "Πρωθυπουργού" με ειδικότητα στα οικονομικά. Παντρεύτηκε δυο φορές αλλά μια από τις ερωμένες του ήταν η Ευδοκία Αγγελίνα, κόρη του Αλεξίου Γ΄. Στις αρχές του 1204 ο Ισαάκιος Β΄ και ο Αλέξιος Δ΄ δεν είχαν την εμπιστοσύνη των κατοίκων της πόλης για να τους προστατεύσουν από την επιθετικότητα των Λατίνων Σταυροφόρων και των Βενετών συμμάχων τους. Οι Σταυροφόροι περίμεναν τα λεφτά που τους είχαν υποσχεθεί οι αυτοκράτορες, δεν τα έπαιρναν και έχασαν την υπομονή τους, έκαψαν το 1/6 της πόλης και το 1/3 των κατοίκων έμειναν άστεγοι. Οι κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης αποφάσισαν να αντιδράσουν δυναμικά στους Σταυροφόρους και ο Αλέξιος Μούρτζουφλος έγινε ο ηγέτης του αντί-Λατινικού κινήματος. Η επίθεση στους Λατίνους έγινε στην τοποθεσία "Τρυπητός Λίθος", το βουνό κάποια στιγμή κατέρρευσε αλλά μια ομάδα από τοξότες τον προστάτευσε από τον θάνατο.
Άνοδος στον θρόνο
thumb|right|Ο Αλέξιος Μούρτζουφλος διαπραγματεύεται με τον Δόγη [[Ενρίκο Ντάντολο - έργο του Γκυστάβ Ντορέ.]]
Ο Αλέξιος Μούρτζουφλος εκμεταλλεύτηκε το μίσος των κατοίκων της Κωνσταντινούπολης για τους Λατίνους, το οποίο ειλικρινώς μοιραζόταν, ώστε να πετύχει την προσωπική του άνοδο. Στα τέλη Ιανουαρίου του 1204 οι κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης επαναστάτησαν και στην ταραχή που ακολούθησε, ο ευγενής Νικόλαος Καναβός ανακηρύχτηκε αυτοκράτορας, αλλά αρνήθηκε να δεχτεί το στέμμα. Οι δυο συναυτοκράτορες αποκλείστηκαν στο Παλάτι των Βλαχερνών και ζήτησαν από τον Μούρτζουφλο να αναλάβει να υποστηρίξει την πόλη από τους Σταυροφόρους. Ο Μούρτζουφλος όμως αποφάσισε να ανατρέψει τους αυτοκράτορες και να τους αντικαταστήσει, και έτσι τη νύχτα της 28ης Ιανουαρίου 1204 δωροδόκησε τη Βαράγγειο Φρουρά και συνέλαβε τους αυτοκράτορες. Οι Βαράγγοι κατόπιν τον οδήγησαν στο θησαυροφυλάκιο, ο νεαρός Αλέξιος Δ΄ στραγγαλίστηκε από τους επαναστάτες, ο τυφλός και ψυχικά διαταραγμένος πατέρας του πέθανε από τη λύπη του. Ο Καναβός διορίστηκε αξιωματούχος από τον νέο αυτοκράτορα, αλλά αρνήθηκε κάθε επαφή μαζί του, απομονώθηκε και δολοφονήθηκε στα σκαλιά του Καθεδρικού ναού της Αγίας Σοφίας.
Αμυντικές προετοιμασίες
Οι χρόνοι στους οποίους πέθαναν ο Καναβός και οι πρώην αυτοκράτορες είναι άγνωστοι, αν και το πιθανότερο είναι ότι ανακηρύχτηκε αυτοκράτορας την ίδια μέρα που στράφηκε εναντίον τους. Ο Ματζούκης γράφει ότι ανακηρύχτηκε αμέσως αυτοκράτορας, αλλά η στέψη του έγινε στις 5 Φεβρουαρίου. Με άδειο το θησαυροφυλάκιο αποφάσισε να φορολογήσει σκληρά την αριστοκρατία, η κίνηση αυτή τον έκανε αγαπητό στον λαό, αλλά έχασε τους παραδοσιακούς του ισχυρούς συμμάχους. Ο Αλέξιος Ε΄ έκλεισε τις πύλες της πόλης στους Σταυροφόρους και ενίσχυσε τις οχυρώσεις, ο ίδιος με το σπαθί στο χέρι οδήγησε τις επιθέσεις που είχαν στόχο να διακόψουν τις προμήθειες στους Σταυροφόρους. Ο Ερρίκος της Φλάνδρας οδήγησε μια επίθεση στη Φιλέα (2 Φεβρουαρίου 1204) για να βρει προμήθειες. Οι Βυζαντινοί ηττήθηκαν, τα αυτοκρατορικά διακριτικά και μια εικόνα της Παναγίας της Νικοποιού πέρασαν στα χέρια των Λατίνων. Ο Αλέξιος Ε΄ δραπέτευσε ζωντανός, αλλά μια προσπάθεια του να καταστρέψει τα εχθρικά πλοία με την αποστολή φλεγόμενων πλοίων απέτυχε.
Η πολιορκία των Σταυροφόρων
thumb|right|Η κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους (1204) - έργο του [[Ιάκωβος Πάλμα (νεότερος)|Ιάκωβου Πάλμα.]]
Η απώλεια της συγκεκριμένης εικόνας που εκπροσωπούσε την προστασία της πόλης από τους ξένους εχθρούς με τη βοήθεια της Παναγίας ήταν τεράστιο ηθικό πλήγμα για τους Βυζαντινούς, ύστερα από αυτό άρχισαν να πιστεύουν σοβαρά ότι η πτώση της πόλης στους Λατίνους ήταν θέλημα θεού.
Ο Αλέξιος Ε΄ συνάντησε τον Δόγη της Βενετίας Ενρίκο Ντάντολο για να προχωρήσει σε διαπραγματεύσεις (8 Φεβρουαρίου 1204) αλλά οι όροι που του ζήτησε ο υπερήλικας δόγης ήταν τόσο σκληροί που τους αρνήθηκε κατηγορηματικά. Ο Χωνιάτης αναφέρει ότι ο Αλέξιος Ε΄ σύρθηκε με τη βία σε διαπραγματεύσεις ύστερα από αιφνίδια επίθεση των Σταυροφόρων και ο νεαρός Αλέξιος Δ΄ θανατώθηκε την ίδια μέρα· η επιμονή των Σταυροφόρων να τον κάνουν αυτοκράτορα ίσως να ήταν η αιτία της θανάτωσής του. Ο Αλέξιος Μούρτζουφλος εξοργίστηκε όταν έμαθε τα νέα για τη θανάτωση του Αλέξιου Δ΄ και έδιωξε όλους τους Λατίνους από την Κωνσταντινούπολη. Οι Φράγκοι με τη σειρά τους άρχισαν τα σχέδια για τη διανομή της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και έβαλαν μπροστά τα σχέδια τους για την τελική έφοδο και την κατάκτηση της πόλης τον επόμενο μήνα.
Η πτώση της Κωνσταντινούπολης
Οι υπερασπιστές της Κωνσταντινούπολης απέκρουσαν με επιτυχία την έφοδο των Σταυροφόρων στις 9 Απριλίου, αλλά η δεύτερη επίθεση σε τρεις μέρες στάθηκε αρκετά ισχυρή και οδυνηρή. Οι Σταυροφόροι σπάζοντας τα τείχη στην πύλη της Πετριάς μπήκαν στην πόλη και λεηλάτησαν το Παλάτι των Βλαχερνών, ενώ ακόμα και τότε ο Αλέξιος Ε΄ δεν κατάφερε να ξεσηκώσει τον λαό. Ο αυτοκράτορας μπήκε σε ένα πλοίο με τη σύζυγο του Ευδοκία Αγγελίνα και την πεθερά του Ευφροσύνη Δούκαινα Καματηρά, δραπέτευσε σε άγνωστη κατεύθυνση για τη Θράκη (12 Απριλίου 1204). Ο Κωνσταντίνος Λάσκαρης ανακηρύχτηκε στον ναό της Αγίας Σοφίας νέος Αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης, αλλά δεν μπόρεσε να πείσει τους Βαράγγους να μείνουν να πολεμήσουν και έτσι δραπέτευσε και αυτός, αφήνοντας την Κωνσταντινούπολη στα χέρια των Σταυροφόρων.
Τύφλωση και δολοφονία
thumb|right|Ο Αλέξιος Ε΄ Δούκας - τοιχογραφία του 15ου αιώνα.
Ο Αλέξιος Ε΄ και οι οπαδοί του έφτασαν στη Μοσυνούπολη όπου έμενε ο πεθερός του, ο έκπτωτος αυτοκράτορας Αλέξιος Γ΄. Η υποδοχή του πεθερού του ήταν στην αρχή καλή και, αφού τον βόλεψε στο χώρο των λουτρών, τον προέτρεψε να κάνει μπάνιο με την κόρη του. Μόλις ο Αλέξιος Ε΄ βρέθηκε μέσα στο λουτρό, όρμησαν οι υπηρέτες του Αλεξίου Γ΄ και τον τύφλωσαν, καθώς ο πεθερός του ήθελε με αυτόν τον τρόπο να τον αποκλείσει από την διεκδίκηση του αυτοκρατορικού θρόνου. Η Ευδοκία όρθια, δίπλα στην πόρτα των λουτρών, έβριζε τον πατέρα της και αυτός την προπηλάκιζε για τον αδιάντροπο και λάγνο έρωτά της. Όντας πλέον τυφλός ο Αλέξιος Ε΄ περιπλανιόταν στην περιοχή της Μοσυνούπολης χωρίς προστασία και μόνος, όπου οι Λατίνοι τον αναγνώρισαν και τον συνέλαβαν τον Νοέμβριο του 1204.
Οι Λατίνοι τον έσυραν μαζί τους στην Κωνσταντινούπολη και τον βασάνισαν. Εκεί ο αιχμάλωτος Αλέξιος έδειξε τεράστια γενναιότητα στη δίκη που είχαν στήσει οι Λατίνοι, αυτοί ωστόσο τον καταδίκασαν σε θάνατο για το φόνο του Αλέξιου του Δ΄ και άνανδρα τον γκρέμισαν από τον Φόρο του Θεοδοσίου. Το νέο Λατινικό καθεστώς ισχυρίστηκε ότι εκτέλεσε όπως έπρεπε να κάνει τον δολοφόνο του "τελευταίου νόμιμου αυτοκράτορα", και μετά θα κυβερνούσαν την πόλη 57 χρόνια μέχρι την ανακατάληψη της πόλης από τη Δυναστεία των Παλαιολόγων και τον Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο το 1261.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ευδοκία Αγγελίνα, κόρη του Αλεξίου Γ΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Γενεαλογία
Γενεαλογία Ρωμαίων Αυτοκρατόρων 717 - 1453
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλεξιος Κατηγορία:Δ΄ Σταυροφορία Κατηγορία:Πρωτοβεστιάριοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Δομέστικοι των Σχολών
Αεροπορική Βάση Κοτρωνίου
Η Αεροπορική Βάση Κοτρωνίου ή Αεροδρόμιο Κοτρωνίου ή Ναυτικό Οχυρό Κοτρωνίου (συντομογραφία ICAO: LGKN) είναι μικρό αεροδρόμιο που βρίσκεται βορειοδυτικά του Μαραθώνα, στον νομό Αττικής. Έχει έναν από τους μικρότερους διαδρόμους στον κόσμο. Και οι δύο διάδρομοι χρησιμοποιούνται κυρίως από ελικόπτερα, μιας και κανονικά το Αεροδρόμιο Κοτρωνίου είναι η Βάση Ελικοπτέρων του Πολεμικού Ναυτικού. Για τη διευκόλυνση προσγείωσης των ελικοπτέρων στο χώρο, στους διαδρόμους υπάρχουν σχηματισμένα σύμβολα ελικοδρομίου. Περιλαμβάνει 4 ελικοδρόμια τα οποία βρίσκονται πάνω στον διάδρομο, και 16 θέσεις στάθμευσης ελικοπτέρων.
Υποδομές
Το αεροδρόμιο βρίσκεται σε υψόμετρο 217 μέτρα (713 πόδια) από το επίπεδο της θάλασσας. Διαθέτει δύο διαδρόμους προσγείωσης. Ο ένας έχει κατεύθυνση 03/21 και μήκος 307 μέτρα (1.005 πόδια). Ο άλλος έχει κατεύθυνση 12/30 και μήκος 590 μέτρα (1.938 πόδια).
Πηγές
Κατηγορία:Αεροδρόμια στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό Κατηγορία:Νομός Αττικής Κατηγορία:Ναυτικές μονάδες και σχηματισμοί της Ελλάδας
1628
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1621 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σαιν-Ζενιές-ντε-Βαρανσάλ
Το Σαιν-Ζενιές-ντε-Βαρανσάλ (γαλλικά: Saint-Geniès-de-Varensal, οξιτανικά: Sent Ginièis de Varençal) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βαρανσαλουά (γαλλικά: Varensalois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Σαιν-Ζερβαί-συρ-Μαρ
Το Σαιν-Ζερβαί-συρ-Μαρ (γαλλικά: Saint-Gervais-sur-Mare, οξιτανικά: Sant Gervais) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Ρετ Τάιτους
Ο Έβερετ Λάουρενς Τάιτους (γεννημένος στις 15 Σεπτεμβρίου 1987) είναι ένας Αμερικανός επαγγελματίας παλαιστής. Περισσότερο γνωστός είναι με το όνομα Ρετ Τάιτους. Έχει μαθητεύσει στην σχολή του ROH, ενώ από το 2006 έχει συμβόλαιο με την εταιρεία. Αυτή την περίοδο είναι ομαδικός πρωταθλητής στο πλευρό του Κένυ Κινγκ.
Καριέρα
Ξεκίνησε την ενασχόλησή του με την επαγγελματική πάλη το 2004 στα 17 του, μαζί με τον Ώστιν Άρις, σε ακαδημία του Ring of Honor. Αργότερα στην ίδια σχολή, που έμεινε ο ένας εκ των δύο μαθητών, μαζί με τον Μιτς Φράνκλιν, είχε δάσκαλο τον Μπράιαν Ντάνιελσον. Για τον Μπράιαν είπε ότι έκανε πολύ σκληρή προπόνηση και για αυτό τον μισούσε αλλά πλέον τον ευχαριστεί για όσα έχει μάθει από εκείνον.
FIP
Εκτός του ROH, ο Τάιτους από το 2006 ως το 2010 εμφανιζόταν και στο Full Impact Pro, όπου κέρδισε έναν τίτλο.
Ring of Honor
Μετά την εκπαίδευση στην ακαδημία του ROH, έκανε το επίσημο ντεμπούτο του το 2006. Μέχρι το 2008 τα περισσότερα παιχνίδια που συμμετείχε ήταν μη τηλεοπτικά, μόνο για το ζωντανό κοινό. Το 2008 κέρδισε το τρόπαιο Top of the Class, και έμελλε να είναι ο τελευταίος που το κατέκτησε, αφού μετά αποσύρθηκε. Στην συνέχεια ξεκίνησε μερικές κόντρες και στις αρχές του 2009, κατέληξε να είναι ομάδα με τον Κένυ Κινγκ. Μαζί γίνανε τα "τσιράκια" του Ώστιν Άρις, που με την βοήθειά τους, νικούσε αγώνες και τίτλους.
Ομαδικοί τίτλοι
Από το 2010, βάλανε στόχο να γίνουνε Ομαδικοί Πρωταθλητές, όμως δίχως επιτυχία. Τα καταφέρανε μετά από αρκετές αντιπαλότητες και αποτυχημένες προσπάθειες, τον Ιούνιο του 2012 στις 24 του μήνα. Κατέκτησαν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ομάδων ROH από τους Σέλτον Μπέντζαμιν & Τσάρλι Χάας.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Κωνσταντίνος Οιχαλιώτης
Σπουδές και στρατιωτική σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στην Οιχαλία Μεσσηνίας και αποφοίτησε από την Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και την Ανωτάτη Σχολή Πολέμου.Δίδαξε ο ίδιος ως καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Πολέμου. Έκανε επίσης σπουδές στη Σχολή Εθνικής Αμύνης Αθηνών και στη Σχολή Ατομικού Πολέμου του Γκάρμισχ της Γερμανίας. Προήχθη σε Συνταγματάρχη επ' ανδραγαθία και διετέλεσε διοικητής και επιτελής σε όλα τα κλιμάκια του βαθμού του, μέχρι και Επιτελάρχης Στρατιάς. Επί 2 χρόνια υπηρέτησε ως στρατιωτικός αντιπρόσωπος της Ελλάδας στο Βελιγράδι και στην Άγκυρα στη μόνιμη Γραμματεία του Βαλκανικού Συμφώνου.
Νομάρχης
Τον Δεκέμβριο του 1964 τοποθετήθηκε Νομάρχης Λακωνίας.
Εν συνεχεία (Οκτ. 1965) μετατέθηκε στη Νομαρχία Πιερίας και ανέλαβε καθήκοντα το Νοέμβριο του 1965. . Παρέμεινε Νομάρχης Πιερίας ως το 1967.
Τιμές και θάνατος
Ο υποστράτηγος ε.α. Οιχαλιώτης απεβίωσε το 2009 και η ταφή του έγινε στο Κοιμητήριο Παπάγου, στις 3 Φεβρουαρίου 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Νομάρχες Λακωνίας Κατηγορία:Νομάρχες Πιερίας Κατηγορία:Πολεμικός Σταυρός Β' Τάξεως Κατηγορία:Πολεμικός Σταυρός Γ' Τάξεως Κατηγορία:Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Α΄ Τάξεως
Παγοπαλιρροιόμετρο
Το παγοπαλιρροιόμετρο, όπως αποκαλύπτει και το όνομά του, είναι ένα εξειδικευμένο μηχανικό παλιρροιόμετρο για τη μέτρηση της παλίρροιας κάτω από πάγους.
Το όργανο αυτό αποτελεί συνδυασμό του μόνιμου μηχανικού παλιρροιομέτρου που φέρεται σε εγκατάσταση φρέατος του παλιρροιογράφου, με τη διαφορά ότι το φρεάτιο σ΄ αυτό ανοίγεται σε πάγο. Το όργανο φέρει τις περισσότερες φορές και άγκυρα από την οποία συνδέεται ο πλωτήρας του οργάνου που κινείται μέσα στο φρεάτιο. Αν το όργανο αυτό είναι αυτογραφικό λέγεται «παγοπαλιρροιογράφος».
Τέτοια όργανα φέρουν κυρίως λιμένες και παράκτιες εγκαταστάσεις πολικών περιοχών όπου για κάποιο χρονικό διάστημα η θάλασσα παγώνει. Τις ενδείξεις των οργάνων αυτών τις χρησιμοποιούν περισσότερο τα παγοθαυστικά πλοία. Επίσης με τέτοια όργανα εφοδιάζονται επιστημονικές αποστολές στην Αρκτική και Ανταρκτική αφενός για μετρήσεις παλίρροιας όσο και για τη μέτρηση και παρακολούθηση του πάχους του παγετωνικού καλύμματος ή του πολικού παγοκαλύμματος αντίστοιχα.
Πηγές
Παγοπαλι
Λακατάμια
Η Λακατάμια είναι δήμος της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Αποτελεί έναν από τους δώδεκα δήμους της επαρχίας Λευκωσίας.
Τοποθεσία
Η Λακατάμια συνορεύει στα ανατολικά με τον Στρόβολο, στα νοτιοανατολικά με το Λατσιά, στα νότια με το Τσέρι, στα δυτικά με την Κάτω Δευτερά και τον Συνοικισμό Ανθούπολης, στα βορειοδυτικά με τους Αγίους Τριμιθιάς και το Παλαιομέτοχο και στα βόρεια με την Έγκωμη.
Ονομασία
Δεν υπάρχουν αξιόπιστες πηγές σχετικά με την προέλευση της ονομασίας της Λακατάμιας. Υπάρχουν μόνο υποθέσεις ή αόριστες πηγές ή εκ των υστέρων ερμηνείες που χρησιμοποιούν ιστορικά στοιχεία της περιοχής. Αυτές είναι:
Ιστορία
Η παλαιότερη γραπτή αναφορά στη Λακατάμια προέρχεται από το χρονικό του Γεώργιου Βουστρώνιου (1456-1489). Τα μεσαιωνικά χρόνια στην περιοχή υπήρχαν αγροτικοί οικισμοί οι οποίοι προμήθευαν τη Λευκωσία με γεωργικά και κτηνοτροφικά προϊόντα. Στην περιοχή της Λακατάμιας ήταν χτισμένοι 3 αγροτικοί οικισμοί: η Πάνω Λακατάμια, η Κάτω Λακατάμια και ο Κουλουράτος. Στη σύγχρονη εποχή, η Πάνω Λακατάμια γεωγραφικά αντιστοιχεί στη συνοικία Αγίου Νικολάου και η Κάτω Λακατάμια αντιστοιχεί στη συνοικία Αγίας Παρασκευής.
Την εποχή της Φραγκοκρατίας και της Ενετοκρατίας ο πληθυσμός της Λακατάμιας αποτελείτο από Έλληνες. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας κατοίκησε και μικρός αριθμός Τούρκων στην περιοχή, οι οποίοι εγκατέλειψαν την περιοχή πριν το 1960.
Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, μεγάλος αριθμός Ελληνοκύπριων προσφύγων εγκαθίσταται στην περιοχή, είτε σε κυβερνητικούς συνοικισμούς, είτε σε ιδιωτικές κατοικίες. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μια πολύ μεγάλη πληθυσμιακή ανάπτυξη της περιοχής.
Δημαρχείο
Μέχρι το 1979 η Λακατάμια ήταν Χωριτική Αρχή. Την περίοδο 1979-1986 ήταν Συμβούλιο Βελτιώσεως. Στις 23 Φεβρουαρίου 1986 πραγματοποιήθηκε δημοψήφισμα μεταξύ των κατοίκων οι οποίοι υπερψήφισαν την μετεξέλιξη της κοινότητας τους σε δήμο. Οι πρώτες εκλογές για ανάδειξη δημοτικού συμβουλίου έγιναν στις 22 Μαΐου 1986. Το πρώτο δημοτικό συμβούλιο ανέλαβε καθήκοντα την 1η Ιουνίου 1986.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός της Λακατάμιας αυξανόταν συνεχώς στην πορεία του χρόνου. Έως και την απογραφή πληθυσμού του 1982, η Λακατάμια απογραφόταν ως δύο ξεχωριστές περιοχές: Κάτω Λακατάμια και Πάνω Λακατάμια.
Στην Πάνω Λακατάμια κατοικούσαν μόνο Ελληνοκύπριοι. Στην Κάτω Λακατάμια το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού έως το 1946 ήταν Ελληνοκύπριοι, ενώ στην περιοχή κατοικούσαν και λίγοι Τουρκοκύπριοι. Μετά τις διακοινοτικές διαταραχές του 1958 στην περιοχή κατοικούσαν μόνο Ελληνοκύπριοι καθώς οι Τουρκοκύπριοι μετακινήθηκαν στις τουρκικές περιοχές της Λευκωσίας.
Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 στη Λακατάμια εγκαταστάθηκε μεγάλος αριθμός Ελληνοκύπριων προσφύγων από το βόρειο μέρος της χώρας. Στη Λακατάμια δημιουργήθηκαν μεγάλοι κυβερνητικοί προσφυγικοί συνοικισμοί καθώς και ιδιωτικές προσφυγικές κατοικίες. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο πληθυσμός της Λακατάμιας να πολλαπλασιαστεί μέσα σε μια δεκαετία.
Τις επόμενες δεκαετίες η Λακατάμια συνέχισε να έχει μεγάλες πληθυσμιακές αυξήσεις. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Λακατάμιας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Διοικητική διαίρεση
Ο Δήμος Λακατάμιας, για διοικητικούς σκοπούς, χωρίζεται σε 4 συνοικίες:
Δήμαρχοι
Δήμαρχοι Δήμου Λακατάμιας διετέλεσαν κατά σειρά οι:
Αδελφοποιήσεις
Ο Δήμος Λακατάμιας είναι αδελφοποιημένος με:
Αθλητικά σωματεία και αθλητικές εγκαταστάσεις
Τα σημαντικότερα αθλητικά σωματεία που εδρεύουν στη Λακατάμια είναι η Ένωση Νέων ΘΟΪ Λακατάμιας (ποδόσφαιρο) και ο ΑΟΛ – Ομόνοια Λακατάμιας (ποδόσφαιρο). Η ποδοσφαιρική ομάδα του ΘΟΪ έχει συμμετοχή στην Α΄ κατηγορία Κύπρου. Έδρα του ΘΟΪ είναι το Στάδιο ΘΟΪ Λακατάμιας και του ΑΟΛ-Ομόνοια το Στάδιο ΑΟΛ Λακατάμιας.
Άλλα σωματεία της περιοχής είναι η ΑΕΛ Λακατάμιας (ποδόσφαιρο) και Ευαγόρας Λακατάμιας και Ονήσιλος Λακατάμιας (επιτραπέζια αντισφαίριση).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Επαρχία Λευκωσίας
Βασίλειος Ε. Βεκιαρέλλης
Έργο
Λίγα πράγματα είναι γνωστά για την προσωπική ζωή του Βασιλείου Ε. Βεκιαρέλλη. Όσον αφορά το έργο του, σταδιοδρόμησε ως ανταποκριτής αθηναϊκών εφημερίδων και διετέλεσε διευθυντής του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων. Παράλληλα, υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη της ΕΣΗΕΑ.
Δημοσίευσε άρθρα σε διάφορα περιοδικά όπως η Έρευνα και ο Φιλότεχνος Βόλου και εξέδωσε τα μυθιστορήματα «Αντίνοος» ( Αθήνα, 1924 ) και «Η κόρη τού Εωσφόρου» ( Αθήνα, 1926), τη σειρά διηγημάτων «Από τό σπήλαιον τής Βηθλεέμ εις τόν κρανίου τόπον» ( Αθήνα, 1934 ) και τη μονογραφία «Τα μεγάλα προβλήματα: ο Θεός, ο Κόσμος, ο Άνθρωπος» ( Αθήνα, 1938 ) η οποία βραβεύθηκε από την Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Ο Βασίλειος Βεκιαρέλλης επεδίωξε τη διάδοση των ειρηνιστικών ιδεών οι οποίες συσπείρωσαν τους διανοουμένους της Ευρώπης μετά το πέρας του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου βρίσκοντας φιλόξενο χώρο για τις αντιπολεμικές του αντιλήψεις στα αλεξανδρινά περιοδικά, που είχαν συντονισθεί έγκαιρα και δυναμικά με την ευρωπαϊκή διανόηση σε πρωτοβουλίες εναντίον του πολέμου. Παράλληλα. υπήρξε υποστηρικτής του λεγόμενου Δελφικού οράματος του Άγγελου Σικελιανού. Στο άρθρο του Βεκιαρέλλη «‘‘Η Ζωή σου Ζωή μου’’. Επισκόπησις της μεταπολεμικής ειρηνιστικής κινήσεως», υποστήριζε μεταξύ άλλων τα ακόλουθα: «''Ένας μελλοντικός πόλεμος μεταξύ χωρών της Ευρώπης θα σημείωνε το τέλος του πολιτισμού μας. […] Οι Δελφοί σύμφωνα με το μεγαλεπήβολον σχέδιον του Άγγελου και της Εύας Σικελιανού που έχει αρχίσει ήδη να προσλαμβάνει σάρκα και οστά, θα είναι το πνευματικόν κέντρον όχι μόνον του ελληνικού λαού, αλλά όλων των λαών. Η αγάπη προς την Μητέραν Γην την οποίαν προπαγανδίζει ο Άγγελος Σικελιανός σημαίνει αγάπην των ανθρώπων μεταξύ των, σημαίνει ειρήνην''». .
Το άρθρο αυτό του Βεκιαρέλλη δίνει στον Κ. Π. Καβάφη την αφορμή να εκδηλώσει το έντονο ενδιαφέρον του για το δελφικό όραμα, όπως προκύπτει από αρχειακό τεκμήριο του Ελληνικού Λογοτεχνικού και Ιστορικού Αρχείου (Ε.Λ.Ι.Α.), στο οποίο διατυπώνονται οι καβαφικές απόψεις για τη μετά τον Πρώτο Πόλεμο αναγκαιότητα παγκόσμιας συναδέλφωσης των διανοουμένων.
Εργογραφία
Μυθιστορήματα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Κρίστιαν Μπραντ
Ο Κρίστιαν Μπραντ (γεννημένος στις 23 Μαΐου 1972) είναι Γερμανός προπονητής ποδοσφαίρου και πρώην παίκτης που προπονεί την ομάδα νέων της Βέρντερ Βρέμης.
Παιχτική καριέρα
Ως μέσος, ο Μπραντ ξεκίνησε την καριέρα του στη VfB Oldenburg και έκανε το ντεμπούτο του για τον σύλλογο στις 27 Αυγούστου 1991 σε έναν αγώνα εναντίον της FC St. Pauli. Στην πρώτη του σεζόν ο Μπραντ έπαιξε 13 παιχνίδια καθώς η Όλντενμπουργκ έχασε ελάχιστα την άνοδο, τερματίζοντας στη δεύτερη θέση πίσω από την Bayer Uerdingen.
Προπονητική καριέρα
Μετά την απόσυρσή του από το ποδόσφαιρο, ο Μπραντ έγινε ο νέος βοηθός μάνατζερ της FC Thun το καλοκαίρι του 2007. Στις 7 Ιανουαρίου 2008, διορίστηκε προπονητής νέων της FC Luzern. Μετά την απόλυση του πρώην προπονητή Rolf Fringer στις 2 Μαΐου 2011, διορίστηκε προσωρινός προπονητής της πρώτης ομάδας της Λουκέρνης και θα αντικαταστάθηκε από τον Murat Yakin στο τέλος της σεζόν.
Διορίστηκε ως επικεφαλής προπονητής της Γιάν Ρέγκενσμπουργκ στις 18 Νοεμβρίου 2014.
Διορίστηκε ως επικεφαλής προπονητής της Hansa Rostock στις 7 Δεκεμβρίου 2015. Απολύθηκε στις 13 Μαΐου 2017.
Διακρίσεις
Βέρντερ Βρέμης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυτικογερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Χάνσα Ρόστοκ Κατηγορία:Γερμανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λουκέρνη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Χάνσα Ρόστοκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΛ Βόλφσμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βέρντερ Βρέμης Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βέρντερ Βρέμης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές
Ιθαγενείς πληθυσμοί της Αυστραλίας
Οι Ιθαγενείς πληθυσμοί της Αυστραλίας, γνωστότεροι με το όνομα Αβορίγινες (στα αγγλικά «Aboriginals») όπως προσδιορίζονται από το Ανώτατο Δικαστήριο της Αυστραλίας, θεωρούνται όσοι κάτοικοι της χώρας κατάγονται βιολογικά από τους αυτόχθονες κάτοικους της ηπείρου.
Προέλευση
Οι Αβορίγινες της Αυστραλιας ήρθαν περίπου πριν 70.000 - 75.000 έτη. Στα τέλη του 18ου αιώνα υπήρχαν 400.000 περίπου αυτόχθονες, χωρισμένοι σε 500 περίπου διαφορετικές φυλές με διαφορετικές διαλέκτους, από τις οποίες 50 έχουν χαθεί. Αυτές οι φυλές ζούσαν νομαδική ζωή ως κυνηγοί τροφοσυλλέκτες και η επαφή τους με τους ευρωπαίους αποίκους υπήρξε καταλυτική, καθώς έμαθαν την κατάχρηση ναρκωτικών ουσιών και υπέστησαν μεταβολικές διαταραχές που επέβαλαν οι νέες διατροφικές συνήθειες.
Θρησκεία
Οι αυτόχθονες κάτοικοι της Αυστραλίας πίστευαν και εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η Γη είναι κατοικημένη από τα προγονικά πνεύματα.
Κοινωνική θέση
Στους Αβορίγινες χορηγήθηκε πλήρης αυστραλιανή υπηκοότητα το 1967 και συμπεριλήφθηκαν στην απογραφή του 1971, με εκτιμώμενο πληθυσμό 140.000 περίπου άτομα. Η «Πράξη για τα Δικαιώματα των Αυτοχθόνων στη Γη» τέθηκε σε ισχύ το 1976, ενώ η.
Αντίληψη θανάτου
Οι παραδοσιακοί αυτόχθονες Αυστραλοί δεν πιστεύουν στον σωματικό θάνατο. Θεωρούν ότι κάθε θάνατος προέρχεται από κακά πνεύματα ή μάγια, συνήθως έργο κάποιου εχθρού. Συχνά, ένας άνθρωπος που πεθαίνει, ψιθυρίζει το όνομα του ατόμου που πιστεύει ότι προκάλεσε το θάνατό του. Αν η ταυτότητα του ενόχου δεν είναι γνωστή, ένας «μάγος» ψάχνει για σημάδια, όπως το λαγούμι ενός ζώου που οδηγεί από τον τάφο προς την κατεύθυνση του σπιτιού του ενόχου. Κάτι τέτοιο μπορεί να πάρει χρόνια αλλά η ταυτότητά του αποκαλύπτεται πάντα στο τέλος. Τότε, οι γηραιότεροι της φυλής στην οποία ανήκε ο αποθανών συνεδριάζουν για να καταλήξουν σε μια ενδεδειγμένη τιμωρία και μπορεί να καλέσουν ή να μην καλέσουν έναν Σαμάνο Kurdaitcha για να αναλάβει την εκδίκηση.
Η πεποίθηση ότι ο θάνατος μπορεί να προκύψει από ένα κόκαλο που στρέφεται προς το θύμα δεν στερείται βάσης. Έχουν καταγραφεί και άλλα παρόμοια τελετουργικά που προκαλούν το θάνατο, σε άλλα μέρη του κόσμου. Τα θύματα αποχαυνώνονται ή υποφέρουν από απάθεια, συνήθως αρνούνται τροφή και νερό και συχνά ο θάνατος επέρχεται λίγες μέρες από τότε που τα έχουν «καταραστεί». Αν τα θύματα επιβιώσουν, θεωρείται ότι το τελετουργικό εκτελέστηκε λανθασμένα. Το φαινόμενο ταυτοποιείται ως ψυχοσωματικό, δεδομένου ότι ο θάνατος προκαλείται από μια συναισθηματική αντίδραση -συχνά το φόβο- σε μια θεωρούμενη ως εξωτερική δύναμη και ονομάζεται «θάνατος βουντού». Επειδή αυτός ο όρος αναφέρεται σε μια συγκεκριμένη θρησκεία, το ιατρικό κατεστημένο υπέδειξε τους όρους «αυτοπροκαλούμενος θάνατος» ή «σύνδρομο του δεικνύοντος οστού» ως καταλληλότερους. Στην Αυστραλία αυτή η πρακτική είναι τόσο συνηθισμένη που τα νοσοκομεία και το νοσηλευτικό προσωπικό εκπαιδεύονται ώστε να  αντιμετωπίζουν ασθένειες που προκαλούνται από «κακά πνεύματα» ή τη χρήση οστών. Την παρακάτω ιστορία σχετικά με το ρόλο των kurdaitcha την αφηγούνται οι ανθρωπολόγοι John Godwin και RonaldRose.
Παράδειγμα
Αυτή η τελετή αποτελεί μια μέθοδο εκτέλεσης που χρησιμοποιούν οι Αβορίγινες. Λέγεται πως δεν αφήνει ίχνη και ότι ποτέ δεν αποτυγχάνει να προκαλέσει το θάνατο του θύματός της. Το κόκκαλο που χρησιμοποιείται για αυτή την κατάρα μπορεί να είναι ανθρώπινο, από καγκουρό, από εμού ή ακόμη και από ξύλο. Το σχήμα του δολοφονικού οστού, του kundela, διαφέρει από φυλή σε φυλή. Το μήκος τους μπορεί να είναι από έξι μέχρι εννέα ίντσες (7,5 έως 15 εκ.). Μοιάζουν με μακριά βελόνα. Στη στρογγυλεμένη άκρη τους περνάνε μια τρίχα μέσα από την τρύπα και την κολλάνε με μια κολλώδη ρητίνη. Προτού χρησιμοποιηθεί, το kundela φορτίζεται με ισχυρή ψυχική ενέργεια σε μια τελετή που κρατιέται κρυφή από τις γυναίκες και από όσους δεν ανήκουν στη φυλή. Για να είναι αποτελεσματική, η τελετή πρέπει να εκτελεστεί αψεγάδιαστα. Έπειτα το κόκκαλο δίνεται στους σαμάνους kurdaitcha, που είναι οι τελετουργικοί δολοφόνοι της φυλής.
Ύστερα, αυτοί οι δολοφόνοι πηγαίνουν να κυνηγήσουν τον καταδικασμένο (αν έχει διαφύγει). Το όνομά τους προέρχεται από τις παντόφλες που φοράνε ενώ κυνηγούν. Αυτές φτιάχνονται από φτερά παπαγάλου κακατούα (ή εμού) και ανθρώπινες τρίχες, που ουσιαστικά δεν αφήνουν ίχνη. Φορούν επίσης τρίχες καγκουρό που κολλάνε στο σώμα τους αφού αλειφτούν με ανθρώπινο αίμα καθώς και μάσκες από πούπουλα εμού. Κυνηγούν σε ζευγάρια ή τριάδες και καταδιώκουν το θύμα τους ακόμα και για χρόνια ολόκληρα αν είναι αναγκαίο και δεν σταματούν μέχρι να καταραστούν το συγκεκριμένο  άτομο.
Όταν τον πιάσουν, ένας από τους σαμάνους, με το ένα του γόνατο λυγισμένο, στρέφει το κόκκαλο προς αυτόν. Λέγεται ότι το θύμα παγώνει από το φόβο του και ακούει την κατάρα, ένα διαπεραστικό ψαλμό που τραγουδάει ο σαμάνος. Ύστερα, αυτός και ο σύντροφός του επιστρέφουν στο χωριό και το kundela καίγεται με τελετουργικό τρόπο.
Ο καταδικασμένος μπορεί να ζήσει κάμποσες ημέρες ή ακόμα και εβδομάδες. Όμως, πιστεύει τόσο βαθιά την κατάρα που ξεστομίστηκε, ώστε θα πεθάνει στα σίγουρα. Λέγεται ότι η τελετουργική φόρτιση του kundela δημιουργεί ένα «νοητικό δόρυ» που διαπερνά το θύμα όταν το κόκκαλο στραφεί προς αυτόν. Είναι σαν να έχει εξακοντισθεί ένα πραγματικό δόρυ εναντίον του και έτσι ο θάνατός του είναι βέβαιος.
Ο Kinjika είχε κατηγορηθεί για αιμομικτική σχέση (οι μητέρες τους ήταν κόρες της ίδιας γυναίκας από διαφορετικούς πατεράδες). Αντί να παραστεί στη δίκη του έφυγε από το χωριό. Οι κυνηγοί τον βρήκαν και τον καταράστηκαν. Λέγεται ότι αυτή ήταν η αιτία του θανάτου του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αβορίγινες
Κλάους Γιοχάνις
Ο Κλάους Βέρνερ Γιοχάνις (Klaus Werner Iohannis, 13 Ιουνίου 1959) είναι Ρουμάνος πολιτικός γερμανικής καταγωγής. Εξελέγη πρόεδρος της Ρουμανίας στις εκλογές του 2014, ενώ είναι και ηγέτης του Εθνικού Φιλελεύθερου Κόμματος από το 2014, έχοντας διατελέσει και στο παρελθόν πρόεδρος του Δημοκρατικού Φόρουμ Γερμανών στη Ρουμανία από το 2002 μέχρι το 2013. Προτού κατέλθει στην πολιτική, ο Γιοχάνις εργαζόταν ως δάσκαλος Φυσικής και ως σχολικός επιθεωρητής.
Αρχικά, ο Γιοχάνις εξελέγη δήμαρχος του Σίμπιου το 2000, εκπροσωπώντας το Δημοκρατικό Φόρουμ Γερμανών στη Ρουμανία. Παρότι ο γερμανικός πληθυσμός της κάποτε σχεδόν πλήρως γερμανόφωνης πόλης είχε συρρικνωθεί σε μια μικρή μειονότητα, ο Γιοχάνις εξελέγη δήμαρχος, γεγονός που χαρακτηρίστηκε ως έκπληξη. Στη συνέχεια, επανεξελέγη το 2004, το 2008 και το 2012. Στον Γιοχάνις συχνά αποδίδεται το γεγονός ότι μετέτρεψε την πόλη σε δημοφιλή τουριστικό προορισμό, ενώ ανακηρύχθηκε και ως Πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης το 2007. Τον Φεβρουάριο του 2013, ο Γιοχάνις προσχώρησε στο Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα έχοντας δεχτεί πρόσκληση του αρχηγού του κόμματος Κριν Αντονέσκου, ενώ το ίδιο έτος εξελέγη πρώτος αντιπρόεδρος του κόμματος. Το 2014, ο Γιοχάνις εξελέγη πρόεδρος του Εθνικού Φιλελεύθερου Κόμματος.
Τον Οκτώβριο του 2009, τέσσερις από τις πέντε κοινοβουλευτικές ομάδες πρότειναν τον Γιοχάνις ως πρωθυπουργό της χώρας. Το Δημοκρατικό Φιλελεύθερο Κόμμα του Τραϊάν Μπασέσκου καταψήφισε την υποψηφιότητά του για την πρωθυπουργία της χώρας. Στη συνέχεια, προτάθηκε εκ νέου από το Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα και από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα.
Ο Γιοχάνις είναι Σάξονας της Τρανσυλβανίας και είναι μέλος της γερμανικής μειονότητας της Ρουμανίας που εγκαταστάθηκε στην Τρανσυλβανία τον 12ο αιώνα.
Επανεξελέγη πρόεδρος κερδίζοντας στον 2ο γύρο το 2019.
Προσωπική και επαγγελματική ζωή
Γεννημένος στο ιστορικό κέντρο του Σίμπιου της Ρουμανίας, ο Κλάους Γιοχάνις είναι γόνος σαξονικής οικογένειας της Τρανσυλβανίας και το μεγαλύτερο από τα παιδιά της Σουζάνας και του Γκούσταβ Χάιντς Γιοχάνις. Έχει μία αδελφή, την Κρίστα Γιοχάνις. Οι γονείς καθώς και η αδελφή του μετανάστευσαν από την πατρίδα τους το Σιμπίου (στα γερμανικά: Hermannstadt) στο Βύρτσμπουργκ της Γερμανίας το 1992, αξιοποιώντας το δικαίωμα επαναπατρισμού που έδινε το γερμανικό δίκαιο υπηκοότητας, όπως συνέβη με τους περισσότερους Τρανσυλβανούς Σάξονες μετά την πτώση του Σιδηρού Παραπετάσματος. Έως και σήμερα, το 2014, οι γονείς του, η αδελφή και η ανιψιά του ζουν στο Βύρτσμπουργκ. Ο Γιοχάνις έχει δηλώσει ότι οι πρόγονοί του εγκαταστάθηκαν στην Τρανσυλβανία, στην περιοχή της σημερινής Ρουμανίας πριν από 850 χρόνια. Ο ίδιος δεν ακολούθησε την οικογένειά του στη Γερμανία, επειδή η γυναίκα του προτίμησε να μείνουν στη Ρουμανία.
Μετά την αποφοίτησή του από το Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Babes-Bolyai στο Κλουζ-Ναπόκα το 1983, ο Γιοχάνις εργάσθηκε ως καθηγητής φυσικής σε διάφορα σχολεία και κολέγια στο Σίμπιου, μεταξύ άλλων, από το 1989 έως το 1997, και στο Γυμνάσιο Samuel von Brukenthal του Σίμπιου, το παλαιότερο γερμανόφωνο σχολείο της Ρουμανίας. Από το 1997 έως το 1999 υπήρξε αναπληρωτής Γενικός Επιθεωρητής στην Κομητεία του Σίμπιου και από το 1999 έως την εκλογή του ως δήμαρχος το 2000 ήταν ο Γενικός Σχολικός Επιθεωρητής, επικεφαλής των δημοσίων σχολείων της κομητείας.
Ο Γιοχάνις είναι μέλος της Ευαγγελικής Λουθηρανικής Εκκλησίας της Διακήρυξης του Augsburg στη Ρουμανία, ήτοι στη γερμανόφωνη προτεσταντική εκκλησία της Τρανσυλβανίας.
Θητεία ως δήμαρχος του Σίμπιου
Το 2000, το Δημοκρατικό Φόρουμ των Γερμανών της Ρουμανίας (FDGR) στο Σίμπιου αποφάσισε να στηρίξει την υποψηφιότητά του για τη δημαρχία. Παρότι η Γερμανική μειονότητα του Σίμπιου είχε μειωθεί στο 1,6%, ο Γιοχάνις εκλέχθηκε με το 69,18% των ψήφων και επανεξελέγη 3 φορές στη σειρά, με τα μεγαλύτερα εκλογικά ποσοστά της χώρας: 88,7% των ψήφων το 2004, και 87,4% το 2008. Είναι ο πρώτος Γερμανός δήμαρχος Ρουμάνικης πόλης μετά τον Albert Dörr, ο οποίος θήτευσε από το 1940 έως το 1945. Η μικρή Γερμανική μειονότητα είναι δημοφιλής στη Ρουμανία, όπου συχνά θεωρούνται σκληρά εργαζόμενοι, ακριβείς και ασυμβίβαστοι. Πολλοί Ρουμάνοι επίσης θυμούνται πως η χώρα πέρασε πολλές από τις καλύτερες στιγμές της υπό Γερμανούς Βασιλείς πριν από έναν αιώνα.
Καθ' όλη τη διάρκεια της θητείας του ως δήμαρχος, εργάστηκε πάνω στην ανασυγκρότηση των υποδομών της πόλης και στον εξορθολογισμό της τοπικής διοίκησης. Ο Γιοχάνις μάλιστα πιστώνεται την ανάδειξη της πόλης σε έναν από τους πιο δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς χάρη στην αναστύλωση και αναπαλαίωση της παλαιάς πόλης Κατά τη διάρκεια της πρώτης του θητείας, ο Γιοχάνις εργάστηκε με ένα δημοτικό συμβούλιο που κυριαρχούσαν οι σοσιαλδημοκράτες. Από το 2004, κατά τη δεύτερη και τρίτη θητεία του, το δικό του κόμμα, το FDGR, κατείχε την πλειοψηφία των θέσεων. Από το 2008, το FDGR έχει τις 14 από τις 23 θέσεις δημοτικών συμβούλων, το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (PDL) έχει 4, το Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα (PSD) έχει 3, και το Εθνικιστικό Φιλελεύθερο Κόμμα (PNL) 2