cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεγάλο Τριανόν
Τριανόν από μάρμαρο
Το σχέδιο εσωτερικού σχεδιασμού απέκλινε σημαντικά από αυτό που ο Λουδοβίκος ΙΔ’ και οι αρχιτέκτονες του είχαν δημιουργήσει στο Παλάτι των Βερσαλλιών. Ο Λουδοβίκος διέταξε τους αρχιτέκτονες να «Βάψουν τα πάντα άσπρα, και να μην υπάρχει καθόλου επιχρύσωμα ή χρώμα για τα τείχη του Τριανόν». Αυτό ήταν εντελώς διαφορετικό, από τα ποικίλα μάρμαρα και τα πλούσια χρώματα που καθόριζαν τους εσωτερικούς χώρους στις Βερσαλλίες. Αντί της βαριάς διακόσμησης που υπήρχε στο παλάτι, οι τοίχοι του Τριανόν ήταν καλυμμένοι με λεπτές σκαλισμένες ξύλινες επενδύσεις, με ασβεστοκονιάματα, με κολώνες και πιο εκλεπτυσμένα κιονόκρανα.
Το Τριανόν ήταν το σπίτι της μεγάλης οικογένειας του Λουδοβίκου ΙΔ’, και στέγαζε τον γιο και τον κληρονόμο του θρόνου, Λουδοβίκο της Γαλλίας (1661–1711) από το 1703 έως το 1711. Η ιδιοκτησία αυτή, ήταν επίσης ένα αγαπημένο καταφύγιο της Δούκισσας της Βουργουνδίας, της συζύγου του εγγονού του Λουδοβίκου, Δούκα της Βουργουνδίας, των γονέων του Λουδοβίκου ΙΕ’. Στα τελευταία χρόνια της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΔ’, το Τριανόν ήταν η κατοικία της συμπεθέρας του βασιλιά Ελισάβετ Καρλόττα του Παλατινάτου, της χήρας Δούκισσας της Ορλεάνης και γνωστή στο Βασίλειο ως Μαντάμ. Ο γιος της, Φίλιππος της Ορλεάνης (1674-1723), μελλοντικός γαμπρός του Λουδοβίκου ΙΔ’ και Αντιβασιλέας της Γαλλίας, έζησε εκεί με τη μητέρα του. Ο Λουδοβίκος ΙΔ’ διέταξε ακόμη και την κατασκευή μιας μεγαλύτερης πτέρυγας για το Τριανόν, η οποία ξεκίνησε το 1708 από τον Μανσάρ. Αυτή η πτέρυγα, που ονομάζεται «Trianon-sous-Bois» (Τριανόν με χαμηλή βλάστηση), στέγαζε την οικογένεια της Ορλεάνης, συμπεριλαμβανομένης της νόμιμης κόρης του Λουδοβίκου ΙΔ’, Φραγκίσκη Μαρία των Βουρβόνων.
Ο νεότερος εγγονός του βασιλιά, ο Κάρολος του Μπερί, και η σύζυγος του Μαρία Λουΐζα Ελισάβετ της Ορλεάνης κατοικούσαν επίσης εκεί. Η οικογένεια της Ορλεάνης, που είχε διαμερίσματα στο Παλάτι των Βερσαλλιών, αντικαταστάθηκε αργότερα από την αδερφή του, Λουΐζα Φραγκίσκη των Βουρβόνων, δούκισσα του Μπουρμπόν, η οποία έζησε στο Τριανόν και αργότερα έχτισε το Παλαί Μπουρμπόν στο Παρίσι, ο σχεδιασμός του οποίου ήταν αντίγραφο του Τριανόν. μικρογραφία|260x260εσ| Το ερμάριο Μαζαρέν, φτιαγμένο από τον Αντρέ-Σαρλ Μπούλ το 1708, για το Μεγάλο Τριανόν. Το 1708, τα πρότυπα των ερμάριων της Βιβλιοθήκης Μαζαρέν, όπως τότε ονομάζονταν γραφεία (έπιπλο), παραδόθηκαν στο Τριανόν από τον Αντρέ-Σαρλ Μπούλ. Ο πρώτος Δούκας του Αντάν, ο Λουί Αντουάν ντε Παρνταγιάν Γκοντρά, διευθυντής των κτιρίων του βασιλιά, έγραψε στον Λουδοβίκο ΙΔ’: «''Ήμουν στο Τριανόν, επιθεωρώντας το δεύτερο γραφείο γραφής από τον Μπουλ. Είναι τόσο όμορφο όσο το άλλο και ταιριάζει τέλεια στο δωμάτιο». ''
Το 1717, ο Πέτρος Α΄ της Ρωσίας, ο οποίος μελετούσε το παλάτι και τους κήπους των Βερσαλλιών, και κατοικούσε στο Τριανόν, εμπνεύστηκε από τις Βερσαλλίες το Ανάκτορο Πέτερχοφ.
Λουδοβίκος ΙΕ' και μετά
μικρογραφία|260x260εσ| Το εσωτερικό του Μεγάλου Τριανόν Ο Λουδοβίκος ΙΕ’ δεν επέφερε αλλαγές στο Μεγάλο Τριανόν. Το 1740 και το 1743, ο πεθερός του, ο Στανίσλας Λενσίνσκι, πρώην βασιλιάς της Πολωνίας, έμεινε εκεί κατά τις επισκέψεις του στις Βερσαλλίες. Αργότερα, κατά τη διάρκεια της παραμονής στο Τριανόν, ο Λουδοβίκος ΙΕ’ αρρώστησε πριν μεταφερθεί στο Παλάτι των Βερσαλλιών, όπου πέθανε στις 10 Μαΐου 1774.
Κατά παρόμοιο τρόπο και ο Λουδοβίκος ΙΣΤ’ δεν έφερε καμία δομική τροποποίηση στο Μεγάλο Τριανόν. Η σύζυγος του, η βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα, που προτιμούσε το Μικρό Τριανόν, έδωσε μερικές θεατρικές παραστάσεις στην Γκαλερί του Γκοτέλ, μια γκαλερί με πίνακες ζωγραφικής του Ζαν Γκοτέλ που αντιπροσωπεύουν τα μπουκέτα των Βερσαλλιών και του Τριανόν.
Κατά τη Γαλλική Επανάσταση του 1789, το Μεγάλο Τριανόν εγκαταλείφτηκε χωρίς καμία εργασία συντήρησης. Την εποχή της Πρώτης Γαλλικής Αυτοκρατορίας, ο Ναπολέων το έκανε μια από τις κατοικίες του και του έδωσε τον Αυτοκρατορικό ρυθμό. Ο Ναπολέων έζησε στο Μεγάλο Τριανόν με τη δεύτερη σύζυγο του, τη Μαρία Λουΐζα της Αυστρίας.
Οι επόμενοι βασιλείς που ζούσαν στο Μεγάλο Τριανόν ήταν ο Βασιλιάς και η Βασίλισσα των Γάλλων, ο Λουδοβίκος Φίλιππος της Γαλλίας και η Ιταλίδα σύζυγός του Μαρία Αμαλία των δύο Σικελιών. Ήταν απόγονος του αντιβασιλέα Λουδοβίκου Φίλιππου της Γαλλίας και ήταν ανιψιά της Μαρίας Αντουανέτας.
Τον Οκτώβριο του 1837, η Μαρία της Ορλεάνης, πριγκίπισσα της Βυρτεμβέργης (κόρη του Λουδοβίκου Φίλιππου της Γαλλίας) παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο της Βυρτεμβέργης στο Μεγάλο Τριανόν.
Το 1920, το Μεγάλο Τριανόν φιλοξένησε τις διαπραγματεύσεις και την υπογραφή της Συνθήκης του Τριανόν, η οποία άφησε την Ουγγαρία με λιγότερο από το ένα τρίτο του εδάφους της πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Για τους Ούγγρους, η λέξη "Τριανόν" παραμένει μέχρι σήμερα το σύμβολο μιας από τις χειρότερες εθνικές αποτυχίες τους.
Το 1963, ο Σαρλ ντε Γκωλ διέταξε την ανακαίνιση του κτηρίου.
Ένας δημοφιλής ιστότοπος σήμερα για τουρίστες που επισκέπτονται τις Βερσαλλίες, είναι επίσης μία από τις προεδρικές κατοικίες της Γαλλικής Δημοκρατίας που φιλοξενούν ξένους αξιωματούχους.
Γλώσσα Γκουαρανί
Η γλώσσα Γκουαρανί είναι μια ιθαγενής γλώσσα της Νότιας Αμερικής και ανήκει στην ομάδα γλωσσών Τούπι, στην υποομάδα Τούπι - Γκουαρανί. Είναι επίσημη γλώσσα στην Παραγουάη μαζί με τα Ισπανικά και θεωρείται η πιο γνώστη εκδοχή της γλώσσας. Στην Παραγουάη η πλειονότητα του πληθυσμού μιλά Γκουαρανί και στις αγροτικές περιοχές ο μισός πληθυσμός είναι μονόγλωσσος. Μιλιέται από κοινότητες στις κοντινές χώρες συμπεριλαμβάνοντας μέρη της βορειοανατολικής Αργεντινής, νοτιοανατολικής Βολιβίας και νοτιοδυτικής Βραζιλίας και είναι η δεύτερη επίσημη γλώσσα στην επαρχία Κοριέντες της Αργεντινής από το 2004. Είναι επίσης επίσημη γλώσσα στην Μερκοσούρ.
Η γλώσσα Γκουαρανί είναι από τις πιο διαδεδομένες ιθαγενείς γλώσσες της Αμερικής και η μόνη που συμπεριλαμβάνει ομιλητές μη ιθαγενείς. Αυτό θεωρείται φαινόμενο για τους μιγάδες ( άνθρωποι με ινδιάνικες και ευρωπαϊκές ρίζες) της Αμερικής όπου η πλειοψηφία τους έγειρε στις ευρωπαϊκές γλώσσες και κουλτούρες για να τους αντιπροσωπεύουν σαν λαούς.
Ο ιησουίτης Αντόνιο Ρουίς δε Μοντόγια ο οποίος το 1693 εκτύπωσε την πρώτη γραπτή γραμματική της γλώσσας Γκουαρανί σ'ένα βιβλίο που ονομάστη "ο Θησαυρός της γλώσσας Γκουαρανί", χαρακτηρίζει την γλώσσα ως την πιο κομψή και άφθονη που μπορεί να συναγωνιστεί τις πιο διάσημες γλώσσες του κόσμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συγκολλητικές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες της Αργεντινής Κατηγορία:Γλώσσες της Νότιας Αμερικής Κατηγορία:Γλώσσες της Βολιβίας Κατηγορία:Γλώσσες της Παραγουάης Κατηγορία:Ιθαγενείς γλώσσες της Αμερικής
Ζορζ Τουρναί
Ο Ζορζ Τουρναί (γεννημένος στις 6 Οκτωβρίου 1960) είναι Γάλλος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος εργάζεται, αυτό τον καιρό, ως προπονητής στην ομάδα της Νασιονάλ, ΟΣ Μπουλόν. Στη διάρκεια της αγωνιστικής καριέρας του, αγωνίστηκε ως επιθετικός για λογαριασμό των ΑΚ Καμπραί, Λανς, Αμπεβίλ και Λουάν-Κουισό, ενώ έχει πραγματοποιήσει συνολικά, πάνω από 200 συμμετοχές σε επίπεδο πρωταθλήματος. Μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση του 1992, ανέλαβε χρέη προπονητή στην τρίτη ομάδα της Λανς, ενώ δύο χρόνια αργότερα ανέλαβε την τεχνική ηγεσία των ρεζερβών του συλλόγου. Μεταξύ του 1999 και του 2005, ο Τουρναί εργαζόταν ως βοηθός προπονητή στην Λανς, ενώ διετέλεσε πρώτος προπονητής του συλλόγου για διάστημα τεσσάρων μηνών μεταξύ του Φεβρουαρίου του 2001 και του Ιουνίου του 2001. Στη συνέχεια, ανέλαβε την διεύθυνση των τμημάτων υποδομής του συλλόγου, προτού επιστρέψει στην θέση του βοηθού προπονητή, με την έλευση του Λάζλο Μπόλονι στην τεχνική ηγεσία του συλλόγου τον Ιανουάριο του 2011.
Ο Τουρναί προσελήφθη ως πρώτος προπονητής από την ομάδα της Μπουλόν στις 23 Ιουνίου 2012. Προτιμήθηκε για αυτή την θέση από τον προπονητή της Νεσατέλ Ξαμάξ, Φρανσουά Τσικολινί και τον τεχνικό της Καρκεφού, Ντενί Ρενώ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚ Λανς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λουάν-Κουιζώ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Γάλλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΡΚ Λανς Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΟΣ Μπουλόν
Stayin' Alive
To Stayin' Alive είναι ένα disco τραγούδι του συγκροτήματος Bee Gees, το οποίο συμπεριλήφθηκε στο sountrack της ταινίας Saturday Night Fever, το 1977. Το κομμάτι γράφτηκε από τους Μπάρι, Ρόμπιν και Μόρις Γκιμπ. Το κομμάτι είχε κυκλοφορήσει και ως single, το 1977, το δεύτερο από τον δίσκο, καταλήγοντας να γίνει ίσως το δημοφιλέστερο τραγούδι του σχήματος. Το single μπήκε στα αμερικανικά Billboard Hot 100, φτάνοντας την 1η θέση, την οποία διατήρησε για τέσσερις εβδομάδες. Στον κατάλογο του 2004, του Rolling Stone, με τα 500 Σπουδαιότερα Τραγούδια όλων των εποχών, κατέλαβε την 189η θέση. Πάλι το 2004, συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου, AFI's 100 Years...100 Songs, καταλαμβάνοντας την 9η θέση. Σε μία ψηφοφορία του βρετανικού τηλεοπτικού σταθμού ITV, το 2011, το τραγούδι ψηφίστηκε ως το Αγαπημένο Τραγούδι των Bee Gees στη Χώρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1977 Κατηγορία:Τραγούδια των Bee Gees Κατηγορία:Singles του 1977 Κατηγορία:Singles του 1978 Κατηγορία:Disco τραγούδια Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στα Billboard Hot 100 Κατηγορία:Τραγούδια γραμμένα για ταινίες
Καστελμπιάγκ
Το Καστελμπιάγκ (γαλλικά: Castelbiague, οξιτανικά: Castèthviague) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Βιβλιοθήκη του Τιεντσίν Πινχάι
Η Βιβλιοθήκη του Τιεντσίν Πινχάι (Κινεζικά: 天津滨海新区图书馆), με παρατσούκλι "Το Μάτι", βρίσκεται στην πόλη Τιεντσίν της Κίνας. Είναι μέρος του Πολιτιστικού Κέντρου Πινχάι, και αποτελεί ένα από τα πέντε κύρια αξιοθέατα.
Καστελμπιάγκ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καστελμπιαγκαί (γαλλικά: Castelbiaguais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Ιάκωβος Αργυρόπουλος
Ο Ιάκωβος Αργυρόπουλος (Φανάρι, 1774 - Αθήνα, 1850) ήταν Έλληνας λόγιος, που διετέλεσε Μεγάλος Διερμηνέας της Υψηλής Πύλης. Γεννήθηκε στο Φανάρι από επιφανή οικογένεια. Είχε εξαιρετική μόρφωση και ήταν πολύγλωσσος. Συνέταξε βιβλίο για την Ιστορία της Περσίας, το οποίο διαβάστηκε πολύ στην Τουρκία. Όταν άρχισε η επανάσταση, ο Αργυρόπουλος κατέφυγε με την οικογένειά του στην Ελλάδα.
Οικογένεια
Από το γάμο του με την Μαριόρα Σούτσου (απεβ. 1846), κόρη του Μιχαήλ Α΄ Σούτσου, ηγεμόνα της Μολδαβίας, απέκτησε διάφορα παιδιά:
Βιβλιοθήκη του Τιεντσίν Πινχάι
Αρχιτεκτονική και περιγραφή
Η πενταόροφη βιβλιοθήκη έχει συνολικό χώρο 33.700 τετραγωνικών μέτρων ή 363.000 τετραγωνικά πόδια) Διαθέτει ράφια από το δάπεδο μέχρι την οροφή και η χωρητικότητά της φτάνει 1,2 εκατομμυρία βιβλία. Στο κέντρο της αίθουσας που χρησιμεύει ως αμφιθέατρο υπἀρχει μία μεγάλη φωτεινή σφαίρα με χωρητικότητας 110 ατόμων. Το παρατσούκλι της βιβλιοθήκης  είναι «Το Μάτι» επειδή η σφαίρα, η οποία μοιάζει ίριδα, φαίνεται από το πάρκο με ένα άνοιγμα σε σχήμα οφθαλμού.
Από την πρώτη εβδομάδα λειτουργίας μετά τα εγκαίνια περίπου 10.000 άτομα ημερησίως έκαναν επίσκεψη στη νέα βιβλιοθήκη, προκαλώντας ουρές έξω.
Ιάκωβος Αργυρόπουλος
Οικογένεια
Στην Εφετηρίδα του 1837 ένας Ιάκωβος Αργυρόπουλος αναφέρεται ως Πρόεδρος του Ταμείου της Εκκλησίας. Πρέπει να διασταυρωθεί αν πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο.
Βιβλιοθήκη του Τιεντσίν Πινχάι
Αρχιτεκτονική και περιγραφή
Ο πρώτος και ο δεύτερος όροφος περιλαμβάνουν κυρίως χώρους αναψυχής και αναγνωστήρια. Οι παραπάνω όροφοι διαθέτουν αίθουσες υπολογιστών, αίθουσες συσκέψεων και γραφεία. Υπάρχουν επίσης δύο βεράντες στον τελευταίο όροφο. Λόγω της απόφασης να ολοκληρωθεί σε σύντομο χρόνο η βιβλιοθήκη και μια σύγκρουση με τα επίσημα εγκεκριμένα, οι  ανώτερες βαθμίδες των ραφιών της μεγάλης αίθουσας δεν κατασκευάστηκαν και στη θέση τα βιβλία που εμφανίζονται στα πάνω ράφια είναι τυπωμένες εικόνες πάνω σε πλάκες αλουμινίου που δημιουργούν οφθαλμαπάτη.
Κατασκευή
Η βιβλιοθήκη σχεδιάστηκε από το αρχιτεκτονικό γραφείο MVRDV με έδρα το Ρότερνταμ σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Πολεοδομίας & Αστικού Σχεδιασμού της Τιεντσίν(TUPDI) που αποτελείται από μια ομάδα αρχιτεκτόνων.
Λόγω του αυστηρού χρονοδιαγράμματος κατασκευής που είχε επιβληθεί από την τοπική αυτοδιοίκηση, το έργο ολοκληρώθηκε μέσα σε τρία χρόνια. Η βιβλιοθήκη άνοιξε τις πόρτες της στο ευρύ κοινό τον Οκτώβριο του 2017.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Κίνα
Ιάκωβος Αργυρόπουλος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Οικογένεια Αργυροπούλου Αργυροπουλος Ιακωβος
2002 GB32
Το 2002 GB32 είναι ένα αντικείμενο διασκορπισμένου δίσκου, με διάμετρο που υπολογίζεται σε περίπου 130 χιλιόμετρα.
Τροχιακά χαρακτηριστικά
Έχει πολύ ελλειπτική τροχιά, με αφήλιο στις 375 ΑΜ και ημιάξονα τροχιάς 210 ΑΜ, ένα από τους μεγαλύτερους γνωστούς για αντικείμενα του Ηλιακού Συστήματος. Είναι πιθανό το 2002 GB32 να βρίσκεται σε τροχιακή αντήχηση 1:18 με τον Ποσειδώνα, δηλαδή για κάθε περιφορά του 2002 GB32, ο Ποσειδώνας πραγματοποιεί 18. Επίσης, το 2002 GB32 έχει παρατηρηθεί ότι έχει παρόμοια τροχιακά χαρακτηριστικά με το γεγονός το οποίο μπορεί να υποδηλώνει την ύπαρξη ενός ακόμη πλανήτη ο οποίος δεν έχει ακόμη παρατηρηθεί και με τον οποίο τα δύο αντικείμενα βρίσκονται σε τροχιακή αντήχηση.
Το 2002 GB32 προς το παρόν (Ιούνιος 2014) βρίσκεται 35,34 ΑΜ από τον Ήλιο, κοντά στο περιήλιό του. Το φαινόμενο μέγεθός του είναι 23,2.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεταποσειδώνια αντικείμενα
Άσλεϊ Γκριν
Η Άσλεϊ Γκριν (Ashley Michele Greene, 21 Φεβρουαρίου 1987) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και μοντέλο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Τζάκσονβιλ (Φλόριντα), ΗΠΑ και μεγάλωσε εκεί, καθώς και στο Μιντλμπουργκ, στην Φλόριντα.Είναι κυρίως γνωστή για τον ρόλο της Ο Άλις Κάλεν στις κινηματογραφικές προσαρμογές των βιβλίων του Λυκόφωτος, της Στέφανι Μεΐερ. Μέχρι στιγμής ήταν υποψήφια για 7 βραβεία και από αυτά έχει κερδίσει τα 5.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες μοντέλα Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αγανίκη Αινιάνος Μαζαράκη
Η Αγανίκη Αινιάνος Μαζαράκη (1838-1892) ήταν Ελληνίδα βουκολική ποιήτρια του 19ου αιώνα. Γεννήθηκε το 1838. Η καταγωγή της ήταν από ηρωική και λόγια οικογένεια της Υπάτης Φθιώτιδας. Πατέρας της ήταν ο Γεώργιος Αινιάν, πρωτεργάτης της Φιλικής Εταιρείας, ήρωας της επανάστασης και πολιτικός. Έμεινε ορφανή σε μικρή ηλικία και μεγάλωσε στο πλευρό του θείου της Δημητρίου, ο οποίος ως πρωτεργάτης της επανάστασης κατά του Όθωνα αναγκάστηκε να καταφύγει στα βουνά. Η μικρή Αγανίκη συμμεριζόμενη την τύχη του θείου της τον ακολούθησε, μεγαλώνοντας σε χωρικό περιβάλλον. Όταν τα πράγματα ησύχασαν εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και φοίτησε στο Αρσάκειο, δείχνοντας μεγάλο ζήλο για τα γράμματα. Αποφοίτησε σε ηλικία 17 χρονών και στράφηκε στην σπουδή των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων και των Γάλλων ποιητών και πεζογράφων. Παντρεύτηκε το 1860 τον Ιωάννη Μαζαράκη από την Κύθνο. Έγραψε πολλά ποιήματα, τα οποία εν ζωή δεν δημοσίευσε ποτέ, αλλά και τα κράτησε μυστικά.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης ανδρών 1987-88
Το Κύπελλο Κύπρου 1987-88 ήταν η 14η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (11η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση για 6η φορά στην ιστορία της.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η Ανόρθωση και η Νέα Σαλαμίνα. Ο τελικός διεξήχθη στο Λευκόθεο Κλειστό Γυμναστήριο. Νικήτρια ήταν η Ανόρθωση με σκορ 3-0 σετ.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (πετοσφαίριση ανδρών) Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1987 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1988
Τάρβος (δορυφόρος)
Ο Τάρβος (αγγλικά: Tarvos), ή Κρόνος ΧΧΙ (Saturn XXI), είναι ένας ακανόνιστος φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου. Ανακαλύφθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου του 2000 και έλαβε το προσωρινό όνομα S/2000 S 4. Το όνομά του, που του δόθηκε τον Αύγουστο του 2003, προέρχεται από τον Τάρβο, μία θεότητα του Γαλατικού Πανθέου, με μορφή ταύρου που φέρει τρεις γερανούς στην πλάτη του (Tarvos Trigaranus).
Η τροχιά του γύρω από τον Κρόνο έχει μέση απόσταση από αυτόν 18 εκατομμύρια χλμ. και περίοδο περιφοράς 926 ημερών. Έχει περίπου 15 χλμ. διάμετρο (με λευκαύγεια 0,04). Έχει την πιο έκκεντρη διάμετρο γύρω από τον Κρόνο
Είναι μέλος της Γαλατικής ομάδας ανώμαλων δορυφόρων. Μοιραζόμενος την ίδια τροχιά και όντας ορατός με ένα παρόμοιο ανοιχτό-κόκκινο χρώμα με τον Αλμπιόριξ, ο Τάρβος θεωρείται πως προέρχεται από έναν διαμελισμό ενός άλλου σώματος (προγεννήτορας), από το οποίο προέκυψε και ο Αλμπιόριξ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Ο Δράκος του Ντίσελντορφ
To Ο Δράκος του Ντίσελντορφ (πρωτότυπος τίτλος: M – Eine Stadt sucht einen Mörder ή, απλά, Μ) είναι γερμανική θρίλερ δραματική ταινία του 1931, σε σκηνοθεσία Φριτς Λανγκ. Το σενάριο γράφτηκε από την Τέα φον Χάρμπου, σε συνεργασία με τον Λανγκ, το οποίο βασίστηκε σε ένα άρθρο του Έγκον Γιάκομπσον, για τον κατά συρροή δολοφόνο, Πέτερ Κούρτεν. Στην ταινία πρωταγωνιστεί ο Ούγγρος ηθοποιός Πίτερ Λόρε, του οποίου είναι και ο πρώτος μεγάλος του ρόλος. Επίσης, η ταινία είναι η πρώτη ομιλούσα του σκηνοθέτη. Η συγκεκριμένη ταινία θεωρείται μία από τις καλύτερες του Λανγκ, καθώς και μία από τις σπουδαιότερους του γερμανικού και του παγκόσμιου κινηματογράφου.
Η πλοκή της ταινίας περιστρέφεται γύρω από τη ζωή ενός σίριαλ κίλερ. Η παραγωγή της ταινίας ξεκίνησε δειλά από το 1930, αλλά δεν μπόρεσε να βρει στούντιο να τη γυρίσει, καθότι πολλοί από το Ναζιστικό Κόμμα, θεώρησαν πως ο πρωταγωνιστής τους απεικονίζει, οι οποίοι μόλις άκουσαν την πλοκή, άλλαξαν γνώμη αφού πρώτα είχαν βασιστεί μόνο από τον τίτλο της. Η ταινία γυρίστηκε μέσα σε έξι εβδομάδες, στα στούντιο της Staaken Zeppelinhalle. Ο Λανγκ, πριν ξεκινήσει τα γυρίσματα είχε επισκεφθεί ψυχιατρική κλινική, ώστε να δει από κοντά κάποιους δολοφόνους παιδιών, ώστε να αποτυπώσει καλύτερα τον πρωταγωνιστή του. Καθότι, η πρώτη ομιλούσα του Λανγκ, ο σκηνοθέτης πειραματίστηκε με τη νέα τεχνολογία, κι αυτή ήταν μία από τις πρώτες ταινίες που χρησιμοποίησαν τη τεχνική της όπερας λαϊτμοτίφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1931 Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές αστυνομικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες από τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Φριτς Λανγκ Κατηγορία:Σενάρια του Φριτς Λανγκ Κατηγορία:Σενάρια της Τέα φον Χάρμπου Κατηγορία:Ταινίες που έγιναν κόμικς Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γερμανία Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Γερμανία
Καστελγκαγιάρ
Το Καστελγκαγιάρ (γαλλικά: Castelgaillard, οξιτανικά: Castèthgalhard) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καστελγκαγιαρντουά (γαλλικά: Castelgaillardois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Άνα Μπελένα
Η Άνα Μπελένα (Ana Belena, γεννημένη ως Άνα Μπελένα Φερνάντες Ana Belena Fernández, 10 Ιανουαρίου 1988 -) είναι Μεξικανή ηθοποιός και μοντέλο.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης
(469750) 2005 PU21
Το (469750) 2005 PU21 είναι κένταυρος-αντικείμενο διασκορπισμένου δίσκου, με διάμετρο περίπου 265 χιλιόμετρα. Έχει πολύ ελλειπτική τροχιά, με αφήλιο στις 330 ΑΜ. Φασματική μελέτη του αντικειμένου έδειξε ότι έχει έντονο κόκκινο χρώμα, με mB-mR 1,79±0,02 και μπορεί να σχετίζεται με την παρουσία οργανικού υλικού. Αυτό το έντονο κόκκινο χρώμα έχει παρατηρηθεί και σε άλλα αντικείμενα του εξωτερικού ηλιακού συστήματος.
Παραπομπές
2005 PU21
Αλμπιόριξ (δορυφόρος)
Ο Αλμπιόριξ (αγγλικά: Albiorix), ή Κρόνος XXVI (Saturn XXVI) είναι ένας ακανόνιστος φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου. Ανακαλύφθηκε το 2000 και του δόθηκε προσωρινά το όνομα S/2000 S 11.
Είναι το μεγαλύτερο μέλος της Γαλατικής ομάδας των ανώμαλων δορυφόρων του Κρόνου.
Πήρε το όνομά του τον Αύγουστο του 2003 από ένα από τα Κελτικά ονόματα για τον θεό της ενότητας της φυλής, που είναι πιο γνωστός με το όνομα Τουτάτης.
Η τροχιά του γύρω από τον Κρόνο έχει μέση απόσταση από αυτόν 16 εκατομμύρια χλμ. και έχει περίπου 32 χλμ. διάμετρο και αλμπέντο 0,04.
thumb|left|300px|Διάγραμμα με τις τροχιές των ανώμαλων δορυφόρων του Κρόνου: Γαλατικοί (κόκκινο) και Ινουίτ (μπλε). Η εκκεντρότητα των τροχιών αναπαριστάται με τα κίτρινα μέρη, εκτεινόμενα από το περίκεντρο προς προς το απόκεντρο.
Η ομοιότητα στα στοιχεία της τροχιάς του καθώς και η ομοιότητα στα φυσικά χαρακτηριστικά του με τα άλλα μέλη της Γαλατικής ομάδας, οδηγεί στην άποψη πως τα μέλη της ομάδας προέρχονται από διάσπαση ενός μεγαλύτερου δορυφόρου.
Διάφορα χρώματα αποκαλυφθέντα πρόσφατα που δικαιολογούν την πιθανότητα ύπαρξης ενός μεγάλου κρατήρα στον δορυφόρο, οδηγούν σε μια εναλλακτική υπόθεση, ότι ο Ερριάπους και ο Τάρβος θα μπορούσαν να είναι κομμάτια του Αλμπιόριξ που προήλθαν από διάσπαση, μετά από μια σύγκρουση με ένα άλλο σώμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Καστελζινέστ
Το Καστελζινέστ (γαλλικά: Castelginest, οξιτανικά: Castèlginèst) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καστελζινεστουά (γαλλικά: Castelginestois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
It's Raining Men
Το It's Raining Men είναι ένα τραγούδι που πρωτοηχογραφήθηκε από το συγκρότημα The Weather Girls, το 1982. Το κομμάτι γράφτηκε από τους Πολ Τζαμπάρα και Πολ Σάφερ, το 1979. Ωστόσο, στην αρχή δεν έβρισκαν ερμηνεύτρια καθώς οι προτάσεις που είχαν κάνει στις Ντόνα Σάμερ, Νταϊάνα Ρος, Cher και Μπάρμπρα Στράιζαντ δεν είχαν γίνει δεκτές, έτσι αργότερα το δέχτηκε οι Μάρθα Γουός και Ιζόρα Άρμοστοντ, των οποίων η version έγινε ευρέως γνωστή, πουλώντας πάνω από 6 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Το κομμάτι τελευταία έγινε ένας από τους "ύμνους" των ομοφυλόφιλων και των γυναικών.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1982 Κατηγορία:Singles του 1982 Κατηγορία:Singles του 1984 Κατηγορία:Disco τραγούδια Κατηγορία:Singles του 1998 Κατηγορία:Singles του 2001 Κατηγορία:Singles του 2014 Κατηγορία:Singles της Columbia Records Κατηγορία:Singles της EMI Records
Ζαν Μπερώ
Οι εικόνες των Ηλυσίων Πεδίων, οι καφετέριες, η Μονμάρτρη και οι όχθες του Σηκουάνα εμφανίζονται σε λεπτομερείς απεικονίσεις της καθημερινής παριζιάνικης ζωής κατά τη διάρκεια της Μπελ Επόκ. Επίσης ζωγράφισε θρησκευτικά θέματα σε σύγχρονο σκηνικό.
Βιογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η επιστροφή από την κηδεία, 1876 αριστερά|μικρογραφία|Παριζιάνα στην [[πλατεία Κονκόρντ]] Ο Ζαν Μπερώ γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1849 στην Αγία Πετρούπολη. Ο πατέρας του (επίσης Ζαν) ήταν γλύπτης και πιθανότατα εργάζονταν στον χώρο του καθεδρικού ναού του Αγίου Ισαάκ. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, η μητέρα του μετακόμισε στο Παρίσι. Μετά τις δευτεροβάθμιες σπουδές του, άρχισε να σπουδάζει νομικά με σκοπό να γίνει δικηγόρος.
Αλλά η καλλιτεχνική τάση του τον οδήγησε να εγγραφεί στην Εθνική Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι όπου σπούδασε με καθηγητή τον Λεόν Μπονά και παρουσίασε έργα ζωγραφικής του στο Σαλόνι για πρώτη φορά το 1872. Ωστόσο, δεν κέρδισε την αναγνώριση μέχρι το 1876, με τον πίνακα Η επιστροφή από την κηδεία.
Έγινε ένας από τους κύριους ζωγράφους της παριζιάνικης ζωής κατά τη διάρκεια της Μπελ Επόκ. Ζωγράφιζε πολλές σκηνές της καθημερινής ζωής του Παρισιού σε στυλ που βρίσκεται κάπου ανάμεσα στην ακαδημαϊκή τέχνη του Σαλονιού και σε αυτό των Ιμπρεσιονιστών. Μέσα από μια πληθώρα σκηνών, απεικόνισε με οξύτητα, και μερικές φορές με ειρωνεία, το σιωπηλό περιβάλλον της αστικής τάξης, τα μικροκαταστήματα, την ατμόσφαιρα των καφέ, τις δημόσιες συναντήσεις, σκηνές της καθημερινής ζωής στους δρόμους του Παρισιού. Δημιούργησε επίσης περίπου 200 πορτρέτα. Σε ένα πολύ διαφορετικό τόνο, συνέθεσε μερικούς πίνακες με θρησκευτικά θέματα που απεικονίζουν τον Χριστό σε θεαματικά σύγχρονα σκηνικά (Η Μαρία Μαγδαληνή στον Φαρισαίο, 1891, Παρίσι, Μουσείο Ορσέ), ή πίνακες με κοινωνικά θέματα με πιο σοβαρό τόνο (Οι Τρελοί, Σαλόνι του 1885). μικρογραφία|250x250εσ|Μια θυελλώδης ημέρα στο [[Πον ντεζ Αρ (γύρω στο 1880-1881), Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη).]] Ο Ζαν Μπερώ ήταν ένας από τους μάρτυρες του Μαρσέλ Προυστ κατά τη διάρκεια της μονομαχίας του στο Μεντόν με τον συγγραφέα Ζαν Λοραίν, τον Φεβρουάριο του 1897 για ένα άρθρο που κρίθηκε προσβλητικό για το ποιητικό του έργο Les Plaisirs et les Jours, 1896 (Οι ηδονές και οι μέρες).
Προς το τέλος του 19ου αιώνα, ο Μπερώ αφιέρωσε λιγότερο χρόνο στη ζωγραφική του, αλλά εργάστηκε σε πολλές επιτροπές εκθέσεων. Δεν παντρεύτηκε ποτέ και δεν είχε παιδιά.
Πέθανε στο Παρίσι στις 4 Οκτωβρίου 1935 και ενταφιάστηκε στο νεκροταφείο Μονπαρνάς δίπλα στη μητέρα του.
Σήμερα, ένα μεγάλο μέρος των έργων του βρίσκεται σε ιδιωτικές συλλογές και μουσεία σε όλο τον κόσμο. Στο Παρίσι αρκετά έργα του βρίσκονται στο μουσείο Καρναβαλέ και το μουσείο Ορσέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών 1977-1978
Το πρωτάθλημα της Εθνικής Ερασιτεχνικής κατηγορίας της αγωνιστικής περιόδου 1977–78 διεξήχθη σε 4 ομίλους με τη συμμετοχή 80 ομάδων.
Άνοδος
Με την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος την άνοδο στην Β΄ Εθνική εξασφάλισαν :
Βαθμολογίες
{| * Αγώνας κατάταξης: 21 Ιουνίου 1978, γήπεδο Ριζούπολης: Α.Σ. Δραπετσώνα - Α.Ο. Κορωπί: 8-7 πεν. (1-1 κ.δ. / παρ.).
* Αγώνας κατάταξης: 25 Ιουνίου 1978, γήπεδο Ριζούπολης: Αναγέννηση Άρτας - Παναιγιάλειος: 4-3 πεν. (0-0 κ.δ. / παρ.).
* Άρης και Πτολεμαίος συγχωνεύτηκαν δημιουργώντας τον Α.Σ. Εορδαϊκός Πτολεμαΐδας.
* Αγώνας κατάταξης: 25 Ιουνίου 1978, Εθνικό στάδιο Σερρών: Αναγέννηση Γιαννιτσών-Νέστος Χρυσούπολης: 4-1.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γ΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1977-1978
(145452) 2005 RN43
Το 2005 RN43 είναι ένα μεγάλο αντικείμενο της ζώνης του Κάιπερ με διάμετρο περίπου 700 χιλιόμετρα. Ανακαλύφθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 2005. Είναι πιθανόν να είναι πλανήτης νάνος.
Παραπομπές
2005 RN43 2005 RN43
Θάνατοι το 1963
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1963
Ο.Φ. Χολαργού
Ο Όμιλος Φιλάθλων Χολαργού είναι αθλητικός σύλλογος που εδρεύει στον Χολαργό. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1947 και δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου, διατηρώντας τμήματα ποδοσφαίρου ανδρών και ακαδημιών, ενώ στο παρελθόν διέθετε και τμήμα καλαθοσφαίρισης, καθώς επίσης και τμήμα πετοσφαίρισης και στίβου.
Ιστορικό
Ο Όμιλος Φιλάθλων Χολαργού ιδρύθηκε το 1947 ως ποδοσφαιρικό σωματείο και αρχικά αγωνίστηκε ανεπίσημα. 5 χρόνια ύστερα από την ίδρυσή του, το 1952, ο Ο.Φ. Χολαργού αναγνωρίστηκε επίσημα από την ΕΠΟ με Αριθμό Μητρώου 374 και εντάχθηκε στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Αθηνών, ξεκινώντας από το πρωτάθλημα Γ΄ Κατηγορίας της περιόδου 1952-53. Τη σεζόν 1973-74 αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Α΄ Κατηγορία της ΕΠΣΑ, στην οποία επέστρεψε από τη σεζόν 1975-76.
Η έδρα της ομάδας είναι το Α' Δημοτικό Στάδιο Χολαργού «Μαρκ Μαρσώ».
Τμήμα καλαθοσφαίρισης
Το 1982 ιδρύθηκε το τμήμα καλαθοσφαίρισης του Ο.Φ. Χολαργού.
Η ανδρική ομάδα εντάχθηκε στα επίσημα πρωταθλήματα της Ε.Σ.Κ. Αττικής, ξεκινώντας από την Ε΄ Κατηγορία στην οποία αγωνίστηκε έως και τη σεζόν 1985-86. Τις επόμενες χρονιές πραγματοποίησε μια συνεχή ανοδική πορεία στις κατηγορίες, λαμβάνοντας μέρος την περίοδο 1986-87 στη Δ' Κατηγορία, την περίοδο 1987-88 στη Γ' Κατηγορία και την περίοδο 1988-89 στη Β' Κατηγορία, κερδίζοντας την άνοδο στην Α΄ Κατηγορία, την κορυφαία κατηγορία των πρωταθλημάτων της ΕΣΚΑ.
Το 1989 αποσχίστηκε από το σύλλογο και μετονομάστηκε σε Καλαθοσφαιρικός Όμιλος Χολαργού, συνεχίζοντας τη δράση του ανεξάρτητα από τη σεζόν 1989-90.
Τμήματα πετοσφαίρισης και στίβου
Ο Ο.Φ. Χολαργού στο παρελθόν διέθετε επίσης και τμήματα πετοσφαίρισης και στίβου.
Το 1996 αποσχίστηκαν από τον σύλλογο, συνενώθηκαν και δημιούργησαν τον Γυμναστικό Αθλητικό Σύλλογο Χολαργού, ο οποίος έκτοτε δρα ανεξάρτητα σε βόλεϊ, στίβο αλλά και άλλα αθλήματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1947 Κατηγορία:Δήμος Παπάγου-Χολαργού Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Χοβάρι
Το Χοβάρι (επίσης, Χεβέρι, Γκοβάρι και Γκοβέρι) είναι ένα χωριό της επαρχίας Λερίκ του Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Σονατσολά. Το χωριό περιέχει μια νεκρόπολη που χρονολογείται από την ύστερη Εποχή του Χαλκού έως την πρώιμη Εποχή του Σιδήρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Λερίκ
Μπουρζ
Η Μπουρζ (γαλλ. Bourges) είναι πόλη της κεντρικής Γαλλίας στον νομό Σερ (Cher) της περιοχής Σαντρ (= κέντρο). Σύμφωνα με την απογραφή του 2009 οι κάτοικοί της ανέρχονται σε 66.786. Λόγω της διοικητικής συνένωσης (agglomeration) το σύνολο των κατοίκων ξεπερνά τις 100.000 κάνοντάς την την τρίτη σε μέγεθος πόλη της παλαιάς επαρχίας του Μπερρύ (Berry) μετά την Τουρ και την Ορλεάνη. Οι κάτοικοί της αποκαλούνται Μπερυγιέ(ρ) (Berruyers, Berruyères)
Γεωγραφική θέση
Η πόλη βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα από το γεωγραφικό κέντρο της Γαλλίας και 240 χλμ. νοτιοδυτικά του Παρισιού. Εκεί συγκλίνουν και συμβάλλουν πολλοί ποταμοί: Υέβρ (Yèvre), Βουαζέλ, (Voiselle) Ωρόν (Auron), Μουλόν (Moulon), οι οποίοι δημιουργούσαν βάλτους στις υπώρειες της μεσαιωνικής πόλης, οι οποίοι διασχίζονται από κανάλια που τους χωρίζουν σε πολλαπλά τμήματα και επέτρεψαν τη δημιουργία λαχανόκηπων.
Ιστορία
Η προνομιακή θέση της πόλης υπήρξε κίνητρο εγκατάστασης ανθρώπων ήδη από την Εποχή του Σιδήρου, όπως κατέδειξαν αρχαιολογικά ευρήματα. Κατά το διάστημα 6ου - 5ου αιώνα π.Χ. εμφανίζεται οργάνωση της περιοχής μεταξύ των ποταμών Υέβρ και Ωρόν. Στην περιοχή βρέθηκαν υπολείμματα ξύλινων κατοικιών στις οποίες το ξύλο έφερε επικάλυψη από χρώμα. Ανευρέθησαν, επίσης, θραύσματα αμφορέων από τη Μασσαλία, κεραμικά από τη βόρεια Ιταλία και ελληνικά μελανόμορφα και ερυθρόμορφα αγγεία. Η ύπαρξη παρόμοιων αντικειμένων δείχνει αναπτυγμένες εμπορικές σχέσεις με τις περιοχές αυτές. Υπάρχουν, επίσης, σημαντικά ευρήματα από ταφικά μνημεία.
Η παλαιότερη ονομασία της πόλης, την οποία κατοικούσε η κελτική φυλή των Βιτουρίγων των Κούβων ήταν Avariko και σήμαινε «το λιμάνι στον Αύαρα» (η παλαιά ονομασία του ποταμού Υέβρ). Οι Ρωμαίοι την κατέκτησαν κατά τους Γαλατικούς Πολέμους και τη μετονόμασαν σε Αυαρικόν (Avāricum). Την πόλη αναφέρει ο Ιούλιος Καίσαρ στο έβδομο βιβλίο των Απομνημονευμάτων περί του Γαλατικού Πολέμου. Τα στρατεύματά του πολιόρκησαν επί πολλούς μήνες την πόλη, την οποία τελικά κατέλαβαν, το 52 π.Χ., λόγω της έλλειψης τροφίμων για τους υπερασπιστές και τους κατοίκους της: Περίπου 40.000 από αυτούς θανατώθηκαν, ενώ μόνον 800 κατάφεραν να διαφύγουν
Η πόλη εμφανίζει ανάπτυξη και η αρχιτεκτονική της κατά τον 1ο μ.Χ. αιώνα την καταδεικνύει ως αστικό κέντρο. Με την αναδιοργάνωση της διοίκησης επί Διοκλητιανού τον 3ο μ.Χ. αιώνα το Αυαρικόν γίνεται πρωτεύουσα της Ακουϊτανίας. Δημιουργούνται νέοι οικισμοί πέρα από τους ποταμούς και κατά την περίοδο διακυβέρνησης του Αυγούστου αναδιοργανώνεται το κέντρο της. Κατασκευάζεται μεγαλοπρεπής πύλη εισόδου, υδραγωγεία, λουτρά και αμφιθέατρο. Τα ισχυρά τείχη που την περιβάλλουν περικλείουν έκταση 40 εκταρίων.
Μεσαιωνική πόλη
right|thumb|300px|Χαρακτηριστικά κτίσματα με ξυλοδεσιές στην Μπουρζ Κατά τον 3ο αιώνα ο Άγιος Ουρσίνος (Saint Ursin) ιδρύει την Εκκλησία της Μπουρζ και ονομάζεται πρώτος επίσκοπος της πόλης. Η Μπουρζ γίνεται έδρα αρχιεπισκοπής. Οι επίσκοποι Σιμπλίς (Simplice) κατά τον 5ο αιώνα, Ουτρίλ (Oûtrille) και Συλπίς (Sulpice) κατά τον 7ο αιώνα διαδραματίζουν σημαντικό πολιτικό και θρησκευτικό ρόλο στην εξέλιξη της Μπουρζ, η οποία ως τότε είχε παραμείνει κατά βάσιν ρωμαϊκή πόλη. Στο μεσοδιάστημα μεταξύ της κυριαρχίας των Βησιγότθων και των πολέμων των Φράγκων κατά της Ακουϊτανίας, οπότε και επικρατεί ειρήνη, ιδρύονται μονές, στην πλειονότητά τους γυναικείες, όπως η Νοτρ Νταμ ντε Σαλ (Notre Dame de Salles), η Νοτρ Νταμ ντε Μοντερμουαγέν (Notre Dame de Montermoyen), η Σαιν Πιέρ λε Πυελλιέ (Saint Pierre le Puellier) και η Σαιν Λωράν (Saint Laurent). Κατά τον 8ο αιώνα η Μπουρζ αποτελεί τη βόρεια εσχατιά του Δουκάτου της Ακουϊτανίας και είναι η πρώτη που δέχεται την επίθεση των Φράγκων, όταν αυτοί διασχίζουν τον Λίγηρα. Το 731 καταλαμβάνεται από τον Κάρολο Μαρτέλο, αλλά ανακτάται σχεδόν αμέσως από τον Δούκα Όντο τον Μέγα. Παραμένει υπό την επικυριαρχία των κομήτων της Μπουρζ, οι οποίοι, όμως, είναι υποχρεωμένοι να δηλώνουν υποταγή στον Δούκα της Ακουϊτανίας. Η κατάσταση αυτή ανατρέπεται όταν ο Πεπίνος ο Βραχύς, το 760, ξεκινώντας την εκστρατεία του κατά του ανεξάρτητου, ως τότε, δουκάτου της Ακουϊτανίας, βρίσκει να την υπερασπίζονται, μαζί με τον κόμη, Βάσκοι μαχητές. right|thumb|120px|Άγαλμα του Ζακ Κερ στην Μπουρζ Η περίοδος της Καρολίγγειας δυναστείας συνδέεται με τις πρώτες προσπάθειες κατοίκησης των βαλτωδών περιοχών. Το παρακείμενο χωριό του Σαιν Συλπίς αναπτύσσεται με επίκεντρο τις πανηγύρεις και τις εκθέσεις προϊόντων, Εμφανίζονται επίσης χωριά ως περίχωρα της πόλης καθώς και θρησκευτικά ιδρύματα, τα οποία υφίστανται τις συνέπειες των επιδρομών των Νορμανδών και των Ούγγρων κατά τον 9ο και τον 10ο αιώνα. Από το 1100 η Μπουρζ ονομάζεται "βασιλική πόλη" και αυξάνει σε έκταση και ευμάρεια. Αρχίζει, το 1195, η κατασκευή του Καθεδρικού ναού του Σαιντ Ετιέν (Saint Etienne, Αγίου Στεφάνου). Η ύπαρξη πρωτόγονου ναού και βοηθητικών κτισμάτων στην περιοχή που οικοδομήθηκε ο σημερινός καθεδρικός δεν έχει αποδειχτεί, είναι όμως αρκετά πιθανή.
Την εποχή αυτή κατασκευάζονται ο Μεγάλος Πύργος και ο νέος, σε γοτθική τεχνοτροπία, καθεδρικός ναός του Αγίου Στεφάνου: Σε σχέση με το πολιτικό πλαίσιο της εποχής και την προβλεπόμενη επέκταση της πόλης, μεταξύ 1160 και 1190 κατασκευάζεται ένα νέο αμυντικό σύστημα. Ο Φίλιππος Αύγουστος εξουσιοδοτεί τους κατοίκους της Μπουρζ να το κτίσουν στα ίχνη του παλαιού τείχους. Αυτό το μεσαιωνικό τείχος, κατασκευασμένο από πέτρα, περιβαλλόταν από τάφρο με αναχώματα από την εσωτερική του πλευρά, περιβάλλει το κάτω τμήμα της πόλης και μεγάλες μη κατοικημένες ακόμη περιοχές (βάλτους και κήπους). Κατασκευάζονται νέες πύλες εισόδου στις οδούς προσπέλασης, πράγμα που απαιτεί μερικές φορές την κατασκευή και οχυρωμένων γεφυρών, όπως στη σημερινή οδό (rue) Édouard Vaillant και στην πύλη του Ωρόν. Στην πλέον ευάλωτη περιοχή, που βρισκόταν στο παλαιό τείχος στα νότια της πόλης, κατασκευάζεται ο Μέγας Πύργος (Gros Tour), ο οποίος εμποδίζει την πρόσβαση και κλείνει την παλαιά πύλη Lyons. Η πύλη Bourbonnoux γίνεται, κατ' αυτό τον τρόπο, μια από τις κύριες εισόδους στην πόλη. Ο Μέγας Πύργος, κατασκευή του 1189, πιθανόν είναι η πρώτη παρόμοια κατασκευή του Φιλίππου Αυγούστου, καθώς ένα χρόνο αργότερα κατασκευάζει παρόμοιο στο Λούβρο. Η κατασκευή αυτή, πραγματικό βασιλικό φρούριο, διαθέτει ακροπύργια, τείχη και τάφρους που την απομονώνουν τόσο από την κυρίως πόλη όσο και από την περιοχή έξω από αυτήν. Τα ίχνη της κατασκευής αυτής είναι ορατά σήμερα μπροστά από το νέο Δημαρχείο.
Το 1395 γεννιέται στην Μπουρζ ο Ζακ Κερ (Jacques Cœur, 1395 - 1456 Χίος), πλούσιος έμπορος, υποστηρικτής και οικονομικός σύμβουλος του Δελφίνου Λουδοβίκου ΧΙΙ, ο οποίος με την υποστήριξη της Ζαν ντ' Αρκ ξεκίνησε την εκστρατεία ανακατάληψης του βασιλείου του. Ο Κερ παραμένει και σήμερα η συμβολική φυσιογνωμία της πόλης και το ανάκτορό του ένα από τα πλέον σημαντικά αξιοθέατά της.
Ο Καθεδρικός Ναός της Μπουρζ
Ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Στεφάνου (St. Étienne) κατασκευάστηκε κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ τέλους 12ου και τέλους 13ου αιώνα. Αποτελεί έξοχο δείγμα γοτθικής τέχνης τόσο ως προς τις αναλογίες των διαστάσεών του όσο και για την αρμονία της σχεδίασής του. Το τύμπανο, τα γλυπτά και τα βιτρώ του είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακά. Η όλη κατασκευή τονίζει τη δύναμη του Χριστιανισμού στη Μεσαιωνική Γαλλία.
Ύστερος Μεσαίωνας
Το 1463, ύστερα από παράκληση του αδελφού του, Δούκα του Μπερί, ο βασιλιάς Κάρολος ΧΙ ιδρύει στην πόλη το Πανεπιστήμιο της Μπουρζ. Το εκπαιδευτικό αυτό ίδρυμα έκλεισε κατά τη Γαλλική Επανάσταση Σήμερα στην πόλη λειτουργεί το Institut universitaire de technologie (IUT), τμήμα του Πανεπιστημίου της Ορλεάνης.
Το 1487 η Μπουρζ έχει πλέον εξελιχτεί σε "πόλη", καθώς διαμένουν σε αυτήν 15.000 κάτοικοι και διαθέτει Πανεπιστήμιο, ενώ διοργανώνει και δύο ετήσιες πανηγύρεις. Εμπορικά καταστήματα εγκαθίστανται στους δρόμους κοντά στο παλαιό τείχος, ενώ οι τεχνίτες συγκεντρώνονται στο κάτω τμήμα της πόλης. Οι ευγενείς και ο κλήρος κτίζουν νέες κατοικίες στο άνω τμήμα της. Κατά τον Μεσαίωνα η δόμηση των οικιών συνηθιζόταν να γίνεται με πέτρα. Αυτό ίσχυε για την τάξη των ευγενών, αντίθετα οι οικίες των τεχνιτών και των εμπόρων δομούνταν κυρίως από ξύλο, γεγονός που τις έκανε ιδιαίτερα ευάλωτες. Στις 22 Ιουλίου 1487, όμως, ξεσπά η χειρότερη πυρκαγιά που γνώρισε ποτέ η Μπουρζ και η οποία επονομάστηκε "πυρκαγιά της Μαντλέν", η οποία κατέστρεψε σχεδόν το ένα τρίτο της πόλης: Μεγάλος αριθμός οικιών (ανάμεσα σε 1000 και 2000) καταστράφηκε, κυρίως στο κάτω τμήμα της πόλης, που ήταν και το πλέον πυκνοκατοικημένο, γεμάτο από εμπορικά καταστήματα και συντεχνίες. Ξεκίνησε έτσι η ανακατασκευή τους, η οποία διήρκεσε περίπου ως το 1520, με μικρότερη χρήση ξύλου. Από αυτές έχουν σήμερα διασωθεί περισσότερες από 440 οικίες, οι οποίες βρίσκονται στις τρεις κεντρικές λεωφόρους Auron, Gambon και Édouard Vaillant και στις οδούς Bourbonnoux και Mirebeau. Ειδικά η οδός Bourbonnoux δομήθηκε για πρώτη φορά τον 12ο αιώνα στην εξωτερική πλευρά του γαλλορωμαϊκού τείχους, του οποίου ακολουθεί το ίχνος.
Από την Αναγέννηση ως σήμερα
Τον 16ο αιώνα η Μπουρζ γίνεται γνωστή σε όλη τη χώρα λόγω του Πανεπιστημίου της. Διδάσκουν σε αυτό επιφανείς καθηγητές, όπως ο καθηγητής του Δικαίου Αντρέ Αλσιά (André Alciat), μαθητής του οποίου υπήρξε, κατά το 1531, ο θρησκευτικός μεταρρυθμιστής Καλβίνος (Jean Calvin). Η τότε Δούκισσα του Μπερρύ Μαργαρίτα του Ανγκουλέμ, αδελφή του Φραγκίσκου του Α΄, υποστηρίζει τους καθηγητές του Πανεπιστημίου (και ιδιαίτερα τον Αλσιά) και η διάδοχός της, Μαργαρίτα του Βαλουά, επιδεικνύει ανοχή προς τους Ανθρωπιστές, οι οποίοι είναι υπέρ της Μεταρρύθμισης.
Τον Μάιο του 1562 κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών πολέμων η πόλη. έχοντας μεγάλο αριθμό Διαμαρτυρομένων, κατακτάται από τον Μοντγκομμερύ (Gabriel Ier de Montgommery), του οποίου τα στρατεύματα τη λεηλατούν. Το 1569 στρατεύματα των Προτεσταντών προερχόμενα από την πόλη Σανσέρ (Sancerre) επιτίθενται κατά του Μεγάλου Πύργου (Gros Tour) τον οποίο υπερασπίζεται ο κυβερνήτης του Μπερρύ Κλωντ ντε λα Σατρ (Claude de la Châtre) και οι "εισβολείς" απωθούνται. Η κοινότητα των Διαμαρτυρομένων ωθείται προς την εξορία και η πόλη, που ήδη έχει αρχίσει να παρακμάζει, απογυμνώνεται από το μεγαλύτερο τμήμα της αστικής της τάξης και των πνευματικών ανθρώπων της.
Την ίδια περίοδο (16ος αιώνας) αρχίζει η ανακατασκευή αρκετών ναών, όπως του Σαιν Μπονέ (Saint Bonnet) και δημιουργείται η γυναικεία μονή της Αννονσιάντ (Annonciade). Κατασκευάζεται επίσης, κοντά στην πύλη του Σαιν Συλπίς (St Sulpice) στη σημερινή οδό Gambon το νοσοκομείο της πόλης, ενώ αναστηλώνεται ο βόρειος πύργος του Καθεδρικού ναού, ο οποίος είχε καταρρεύσει το 1506. Σε αυτό συμβάλλει και ο διάσημος Παριζιάνος αρχιτέκτονας Ζαν Λεζύζ (Jean Lejuge), ο οποίος δραστηριοποιείται στην Μπουρζ κατά το χρονικό διάστημα 1620 - 1650 και είτε κατασκευάζει κτίρια, όπως μια πτέρυγα του κτιρίου του Δημοτικού Συμβουλίου (Hôtel des Echevins) είτε συμβάλλει στην ανακατασκευή ναών, όπως του Σαιν Συλπίς και του Σαιν Αμπρουά, στην επέκταση του νοσοκομείου αλλά και σε κατασκευές νέων κατοικιών. Το 1677 ο τότε Αρχιεπίσκοπος της Μπουρζ Μισέλ Φιλιππώ ντε λα Βριλλιέρ (Michel Philippeaux de la Vrillière) καλεί τον επίσης διάσημο παριζιάνο αρχιτέκτονα Πιερ Μπυλλέ (Pierre Bullet) για να ανακατασκευάσει το Αρχιεπισκοπικό μέγαρο. Το πρόγραμμα αυτό έμεινε ημιτελές και η μοναδική ολοκληρωμένη πτέρυγά του, που βρίσκεται απέναντι από τη νότια θύρα του Καθεδρικού, στεγάζει σήμερα το Δημαρχείο. Κατά τα τέλη τυ 17ου αιώνα ο ίδιος αρχιτέκτονας κατασκευάζει την ιερατική σχολή (seminaire), το οποίο στεγάζει σήμερα το διοικητικό κέντρο, στο άνω μέρος της πόλης, στο οποίο πάντα κατασκευάζονταν τα κτήρια των κρατικών υπηρεσιών.
Όπως ήδη αναφέρθηκε, εκείνη την εποχή η πόλη παρακμάζει. Οι αγροτικές αγορές της μειώνονται, τα τείχη της έχουν αρχίσει να ερειπώνονται. Οι βασιλικοί διοικητές έχουν επίγνωση ότι το επιχειρηματικό πνεύμα λείπει πλέον από τους κατοίκους της πόλης και αυτοί μαστίζονται από τη φτώχεια. Κατά τα τέλη του αιώνα, ο διοικητής Ντεϊ ντε Σερωκούρ (Dey de Seraucourt) εγκαινιάζει τα "εργαστήρια αγαθοεργίας" και προσλαμβάνει 600 άτομα για να ισοπεδώσουν το έδαφος στην περιοχή που είναι σήμερα η ομώνυμη περιοχή περιπάτου. Τον 18ο αιώνα γίνεται μια προσπάθεια από τους κατασκευαστές υφασμάτων και κοπτικών εργαλείων για δημιουργία επιχειρήσεων, με μικρή όμως επιτυχία.
Μετά τη Γαλλική Επανάσταση πραγματοποιείται μια "διασπορά" της πολιτιστικής κληρονομιάς της πόλης, καθώς πολλά εκκλησιαστικά οικήματα αλλάζουν χρήση και δρόμοι και πλατείες μετονομάζονται προσωρινά. Ο κλήρος έχει αποδυναμωθεί και η εκκλησιαστική περιουσία, που αποτελεί σημαντικό τμήμα της πολιτιστικής κληρονομιάς της πόλης παραμελείται, με εξαίρεση τον Καθεδρικό και τρεις ενοριακούς ναούς. Ο πληθυσμός της πόλης είναι περίπου 16.000 κάτοικοι και παραμένει σταθερός.
Κατά τη διάρκεια της Πρώτης Αυτοκρατορίας στην Μπουρζ συγκεντρώνονται αρκετές κρατικές υπηρεσίες: Το διοικητικό κέντρο του Πανεπιστημίου, τα Δικαστήρια και η στρατιωτική διοίκηση της περιοχής. Επαναδημιουργείται μια ισχυρή Αρχιεπισκοπή και για τους στόχους αυτούς "επιστρατεύονται" πολλά παλαιά μνημεία: Τα Δικαστήρια εγκαθίστανται στο Ανάκτορο του Ζακ Κερ και οι δυνάμεις της Χωροφυλακής στο Ανάκτορο Cujas και στα μικρότερα κτίρια της ιερατικής σχολής.
Ύστερα από σύντομη αλλά έντονη διαβούλευση σχετικά με τη θέση του, κατασκευάζεται το 1851 ο πρώτος σιδηροδρομικός σταθμός στην πόλη, κοντά στο γενικό νοσοκομείο. Το 1878 ο τότε Δήμαρχος της πόλης ξεκινά ένα μεγάλο πρόγραμμα κατασκευής δρόμων: Η πόλη περιβάλλεται από λεωφόρους που ακολουθούν το μεσαιωνικό τείχος και δίοδοι για να συνδέουν τις νέες συνοικίες που δημιουργούνται από τη διαμονή στρατιωτικών και απασχολουμένων στη βιομηχανία με τον σιδηροδρομικό σταθμό.
Αξιοθέατα
Η Μπουρζ συγκαταλέγεται στον κατάλογο των πόλεων Ιστορίας και Τέχνης (Ville d’Art et d’Histoire) του Γαλλικού υπουργείου Πολιτισμού.
==Αδελφοποιημένες πόλεις ==
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Κέντρου Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γαλλία
Καρολίν Βοζνιάκι
Η Καρολίν Βοζνιάτσκι, γνωστή στην Πολωνία και με το πολωνικό όνομα Καρολίνα Βοζνιάτσκα (δανική προφορά: [kʰaːoliːnə vɒsniˈaki], πολωνικά: [vɔʑˈɲatskʲi], γεννηθείσα στις 11 Ιουλίου 1990) είναι Δανέζα παλαίμαχη παίκτρια της αντισφαίρισης. Έφτασε στην 1η θέση στα μονά γυναικών και έγινε η πρώτη Σκανδιναβή που έφτασε την πρώτη θέση στην κατάταξη. Τερμάτισε στην κορυφή της κατάταξης τόσο το 2010 όσο και το 2011.
Κέρδισε 30 τίτλους σε ατομικά (μονά) πρωταθλήματα της Ένωσης Αντισφαίρισης Γυναικών. Έξι από αυτά τα κέρδισε το 2010 και το 2011. Ήταν φιναλίστ στο Αμερικανικό Όπεν 2009 και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ένωσης Αντισφαίρισης Γυναικών (WTA Tour) το 2010, όπου ηττήθηκε στο τελικό από την Κιμ Κλάιστερς. Επίσης ηττήθηκε από την Σερένα Ουίλιαμς στον τελικό του Αμερικανικού Όπεν 2014. Επίσης έχει κερδίσει το Ουίμπλεντον κοριτσιών 2006 και κατέχει δύο τίτλους πρωταθλημάτων στα διπλά της Ένωσης Αντισφαίρισης Γυναικών. Το 2008 η Βοζνιάτσκι κέρδισε το τίτλο του πρωταθλήματος Νεοφερμένων της Ένωσης Αντισφαίρισης Γυναικών. Το 2017, κέρδισε τους τελικούς της Ένωσης Αντισφαίρισης Γυναικών (WTA Finals) για πρώτη φορά στην καριέρα της. Η Βοζνιάτσκι κέρδισε το πρώτο της γκραντ σλαμ στο Αυστραλιανό Όπεν 2018 και επέστρεψε στην πρώτη θέση της κατάστασης στις 29 Ιανουαρίου 2018.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Ντάνεμπρογκ Κατηγορία:Δανέζες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Πολωνικά (pl) Κατηγορία:Αθλητές της αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Αθλητές της αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Νικητές Αυστραλιανού Όπεν (αντισφαίριση) Κατηγορία:Αθλητές της αντισφαίρισης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Φυσικός νόμος
Στο χώρο των επιστημών ο όρος Νόμος σημαίνει μια πρόταση που θεωρείται ότι έχει απόλυτη ισχύ για ορισμένη περιοχή φυσικών κοινωνικών ή άλλων φαινομένων.
Ο επιστημονικός νόμος εξηγεί φαινόμενα δίνοντας ταυτόχρονα τη δυνατότητα πρόβλεψης συμβάντος υπό ορισμένες συνθήκες. Για παράδειγμα οι Νόμοι του Νεύτωνα για τη βαρύτητα και την κίνηση εξηγούν μεταξύ άλλων τη πτώση της πέτρας στο έδαφος. Ταυτόχρονα δίνουν ακριβείς σχέσεις μεταξύ δύναμης που δέχεται η πέτρα και στα μεγέθη που χαρακτηρίζουν την κίνησή της.
Πολλές φορές ωστόσο μπορεί να προκύψουν νέα δεδομένα τέτοια που να κρίνεται πλέον αναγκαία η τροποποίηση ή η αναθεώρηση ενός επιστημονικού φυσικού νόμου. Τέτοια περίπτωση ήταν η θεωρία του Άλμπερτ Αϊνστάιν που αποδείχθηκε ακριβέστερη των αντιλήψεων του Νεύτωνα.
Συχνά ο "επιστημονικός νόμος" ονομάζεται και Αρχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχές Κατηγορία:Επιστημονική μέθοδος Κατηγορία:Φιλοσοφία της επιστήμης
Σοφία, δούκισσα του Χόενμπεργκ
Βιογραφία
Η Σοφία Μαρία Ιωσηφίνα Αλβίνα ήταν η τέταρτη κόρη του Μπόχουσλαφ, Κόμη του Σότκοβ & Βονίν, και της Βιλελμίνε Κίνσκυ, κόρη του Γιόζεφ Κίνσκυ, Κόμη του Βσίνιτς & Τέταου.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1900 τον Φραγκίσκο Φερδινάνδο, Αρχιδούκα της Αυστρίας. Ο γάμος ήταν μοργανατικός και της δόθηκε ο τίτλος της Δούκισσας του Χόενμπεργκ. Είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοργανατικοί γάμοι Κατηγορία:Κυρίες Επί Των Τιμών
Θάνατοι το 1964
Δεκέμβριος
Κατηγορία:1964
Καστελμωρού
Το Καστελμωρού (γαλλικά: Castelmaurou, οξιτανικά: Castèlmauron) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Καστελμωρουζιέν (γαλλικά: Castelmaurousiens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Αντόνιο ντε Νίγκρις
Ο Αντόνιο ντε Νίγκρις Γκουαχάρδο (Antonio de Nigris Guajardo, η ορθή προφορά είναι Αντόνιο δε Νίγρις, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [anˈtonjo ðe ˈniɣɾis], 1 Απριλίου 1978 - 16 Νοεμβρίου 2009) ήταν διεθνής Μεξικανός επιθετικός ποδοσφαιριστής, με πλούσια καριέρα σε πολλά πρωταθλήματα στην Αμερική και την Ευρώπη. Πέθανε πρόωρα από καρδιακό πρόβλημα στις 16 Νοεμβρίου 2009, σε ηλικία 31 ετών, ενώ κοιμόταν στο σπίτι του στη Λάρισα, με την ομάδα της οποίας, την Α.Ε. Λάρισα, αγωνιζόταν από τον Αύγουστο του 2009. Είχε ύψος 1,86 μ., φορούσε το νούμερο 9 και είχε το παρατσούκλι Ελ Τάνο.