cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λορέντζος Μαβίλης
Βιογραφία
Μεγάλη επίδραση στην προσωπικότητα του Μαβίλη άσκησε ο Ιάκωβος Πολυλάς, του οποίου υπήρξε φίλος και μαθητής. Μαθήτευσε στο εκπαιδευτήριο «Καποδίστριας» της Κέρκυρας και κατόπιν στο Κερκυραϊκό Γυμνάσιο, με καθηγητή τον Ιωάννη Ρωμανό. Μετά το γυμνάσιο έφυγε για την Αθήνα για πανεπιστημιακές σπουδές, όπου πραγματοποιήθηκε και η γνωριμία του με τον Χαρίλαο Τρικούπη μέσω του Πολυλά. Στην Αθήνα φοίτησε για ένα χρόνο (1877-1878) στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συνέχισε τις σπουδές του στα πανεπιστήμια Μονάχου και Φράιμπουργκ (1878-1890), όπου παρακολούθησε μαθήματα κλασικής φιλολογίας, φιλοσοφίας, αρχαιολογίας. Οι σπουδές του στη Γερμανία συνεχίστηκαν επί δεκατέσσερα χρόνια και επηρεάστηκε από τις θεωρίες του Νίτσε, την «Κριτική του Καθαρού Λόγου» του ορθολογικού Ιμμάνουελ Καντ και από τη «Βουλησιαρχία» του απαισιόδοξου Αρθούρου Σοπενχάουερ. Ακόμα ασχολήθηκε με τα σανσκριτικά φιλοσοφικά κείμενα και μετέφρασε αποσπάσματα από το ινδικό έπος Μαχαμπχαράτα. Κατά την παραμονή του στη Γερμανία ασχολήθηκε με τη σύνθεση λυρικών ποιημάτων (κυρίως σονέτων), και σκακιστικών προβλημάτων που δημοσιεύτηκαν σε γερμανικά έντυπα. Το 1890 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ φιλοσοφίας από το Πανεπιστήμιο του Έρλανγκεν με τη διατριβή «Δύο βιεννέζικα χειρόγραφα του Ιωάννη Σκυλίτζη». Το 1893 επέστρεψε στην Κέρκυρα όπου εντάχτηκε στην Κερκυραϊκή Σχολή, συνδέθηκε δε ιδιαιτέρως με τον Κωνσταντίνο Θεοτόκη. Κατόπιν στρατεύτηκε και το 1896 έγινε μέλος της Εθνικής Εταιρείας.
Το 1909 γίνεται ο ενθουσιώδης κήρυκας του ξεσηκωμού και το 1910 εκλέγεται βουλευτής Κέρκυρας με το Κόμμα Φιλελευθέρων του Ελευθέριου Βενιζέλου. Το 1911 υπερασπίζοντας τη δημοτική γλώσσα ως αντιπρόσωπος και μέλος της Αναθεωρητικής Συνέλευσης της Κέρκυρας μέσα στην Βουλή των Ελλήνων είπε απευθυνόμενος στους καθαρευουσιάνους: «Χυδαία γλώσσα δεν υπάρχει. Υπάρχουσι χυδαίοι άνθρωποι, και υπάρχουσι πολλοί χυδαίοι άνθρωποι ομιλούντες την καθαρεύουσαν».
Θάνατος
Στις 28 Νοεμβρίου του 1912 κατά τον Πρώτο Βαλκανικό πόλεμο γίνεται επικεφαλής του λόχου των εθελοντών Γαριβαλδινών και την επόμενη μέρα (29 Νοεμβρίου 1912) σκοτώνεται στη Μάχη του Όρους Δρίσκου κοντά στα Ιωάννινα. Λέγεται ότι διατηρούσε ερωτικό δεσμό με την ποιήτρια Μυρτιώτισσα - κατά κόσμον Θεώνη Δρακοπούλου - (1885-1968), η οποία υπηρέτησε την ερωτική ποίηση και το ποίημά της «Τι άλλο καλέ μου» (1925) είναι αφιερωμένο στη μνήμη του. Ως φόρο τιμής στο συνολικό έργο του Λορέντζου Μαβίλη η κεντρική πλατεία της γενέτειράς του Ιθάκης έχει πάρει το όνομά του.
Σκακιστική δραστηριότητα
Ο Λορέντζος Μαβίλης το 1887 συμμετείχε στο σκακιστικό τουρνουά της Φραγκφούρτης. Δύο χρόνια αργότερα (1889) έλαβε μέρος στο τουρνουά της πρωτεύουσας της νότιας Σιλεσίας, Βρότσλαβ (Breslau), με το όνομα Sillibam.
Σύνθεση προβλημτων
Ο Λορέντζος Μαβίλης θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ο πρώτος Έλληνας συνθέτης σκακιστικών προβλημάτων με διεθνή φήμη. Στο διάγραμμα δεξιά (που αναδημοσιεύθηκε στα Ελληνικά Σκακιστικά Χρονικά #8 τον Μάρτιο 1971) βλέπουμε ένα ορθόδοξο τριάρι, όπου η λευκή βασίλισσα κυριαρχεί είτε με την παρουσία της είτε με τη θυσία της. Ας δούμε τη λύση του προβλήματος:
Και τα άλλα γνωστά προβλήματα του Λορέντζου Μαβίλη έχουν αξιόλογο στρατηγικό περιεχόμενο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες σκακιστές Κατηγορία:Παρνασσισμός Κατηγορία:Βουλευτές Κέρκυρας Κατηγορία:Πρόσωπα ισπανικής καταγωγής
Νίκος Φλώρος
Ο Νίκος Φλώρος είναι Έλληνας γλύπτης που είναι περισσότερο γνωστός για τη δημιουργία γλυπτών έργων με πρώτη ύλη αλουμινένια κουτάκια αναψυκτικών. Πρόκειται για μία τεχνική την οποία εμπνεύσθηκε ο ίδιος και κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στην Νέα Υόρκη το 2003.
Το έργο του Νίκου Φλώρου, επιλέχθηκε από το εκπαιδευτικό σύστημα της Βραζιλίας ώστε να ενταχθεί στα σχολικά εγχειρίδια.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Τρίπολη Αρκαδίας απ’ όπου και έλκει την καταγωγή του. Μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου και σπούδασε κλασικό πιάνο και αρχαία δραματική τέχνη. Συνέχισε τις σπουδές του στην Ανωτέρα Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι - École des Beaux-Arts.
Έργο
Ατομικές Εκθέσεις:
Ομαδικές Εκθέσεις:
μικρογραφία|Έργο Ελληνική Σημαία, κατασκευασμένη από αλουμίνιο με την τεχνική του Νίκου Φλώρου. Φωτογραφία από τον Robert Zervos.
Παλαιό Γυναικόκαστρο Κιλκίς
Το Παλαιό Γυναικόκαστρο βρίσκεται 15 χλμ. ΝΔ από το Κιλκίς, 45 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη και 19 χλμ. από το Πολύκαστρο και ανήκει στο Δήμο του Κιλκίς. Το Παλαιό Γυναικόκαστρο συνδέεται με ασφαλτοστρωμένο δρόμο και έχει τακτική συγκοινωνία με το Κιλκίς και τη Θεσσαλονίκη.Το 1922 ο πληθυσμός ήταν 2.000 κάτοικοι ενώ σήμερα δεν υπερβαίνουν τους 1.000, εκ των οποίων μόλις οι 500 είναι μόνιμοι κάτοικοι. Ο υπόλοιπος πληθυσμός μετανάστευσε σταδιακά στο Κιλκίς, στη Θεσσαλονίκη ή στη Γερμανία. Η κύρια απασχόληση των κατοίκων είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία.
Ιστορία
Το Παλαιό Γυναικόκαστρο είναι χτισμένο στα θεμέλια του Γυναικοκάστρου. Πρόκειται για παλαιό οικισμό, με συνέχεια από την εποχή του Βυζαντίου. Στα μέσα του 15ου αιώνα, γύρω στο 1450 είχε 20 οικίες χριστιανών και 31 οικίες μουσουλμάνων. Οι Έλληνες κατοικούσαν στο χωριό, έως το 1907. Η Ελληνική συνοικία ήταν στο "Καραούλι". Το 1907 οι Έλληνες έφυγαν λόγω των Βουλγαρικών βιαιοτήτων. Πολλοί εγκαταστάθηκαν στο Ζευγολατειό Κορινθίας, όπως η οικογένεια του Ιωάννη Παπαϊωάννου.
Οι σημερινοί κάτοικοι είναι κυρίως Πόντιοι και Καυκάσιοι, πρόσφυγες του προέρχονται από τα χωριά του Καρς του Πόντου και μάλιστα από το Πεπερέκ και το Τοροσκώφ της περιοχής Αρνταχάν στα οποία κατοίκησαν μετά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-78 μετακινηθέντες από χωριά της περιοχής Αργυρούπολης του Πόντου. Υπάρχει και ένα μικρό ποσοστό Σαρακατσαναίων.
Δώδεκα οικογένειες από το Πέπερεκ ήρθαν στην Ελλάδα το 1913 με πλοίο και βγήκαν στην Καβάλα. Το 1914 ήρθαν άλλες 40 οικογένειες από τις Σέρρες. Πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αναγκάστηκαν να γυρίσουν πίσω και αποβιβάστηκαν στο Μπατούμι. Στην τελευταία όμως φάση του ταξιδιού τους, τους χτύπησαν δυο τούρκικα πολεμικά και αναγκάστηκαν να αποβιβαστούν στο Τουαπσέ της Ρωσίας το φθινόπωρο του 1914. Οι περιπέτειες τους που είχαν αρχίσει εδώ και πολλά χρόνια θα τελείωναν μόλις το 1922 με τη Μικρασιατική Καταστροφή σε ελληνικό έδαφος.
Στην Ελλάδα επέστρεψαν το 1922 στο Καραμπουρνάκι της Καλαμαριάς και εν συνεχεία εγκαταστάθηκαν στο Αβρετ-χισάρ (στην τουρκική Avret - Hisar (Κάστρο των Συζύγων/ Γυναικών), όπως λεγόταν τότε το Παλαιό Γυναικόκαστρο. Με την εγκατάσταση τους ξεκίνησε και ο εγκλιματισμός στη νέα πατρίδα.
Κάστρο
thumb|left|500px|Το Γυναικόκαστρο από δυτικά Το Π. Γυναικόκαστρο είναι γνωστό χάρη στα ερείπια του κάστρου του. Ισχυρός προμαχώνας της Θεσσαλονίκης που απέχει 45 χλμ. βόρεια αυτής, εποπτεύει την περιοχή μεταξύ των ποταμών Γαλλικού και Αξιού. Το φρούριο υψώνεται σε φυσικό απόκρημνο λόφο, σε υψόμετρο 200 [μέτρων και έχει έκταση περίπου 25 στρεμμάτων, που περικλείονται από λιθόκτιστα τείχη. Στην κορυφή του κάστρου υπάρχει ο πύργος και πάνω στα τείχη φαίνονται ακόμα οι θέσεις αμύνης. Στο δυτικό τμήμα και εντός των τειχών υπάρχει πηγάδι με διάμετρο 2 μέτρων και βάθος 28 μέτρων. Μέρος του πηγαδιού φαίνεται να είναι καλυμμένο από μπάζα, εκτιμώντας πως το πραγματικό του βάθος φτάνει τα 70 μέτρα, σύμφωνα με πληροφορίες των κατοίκων. Σύμφωνα με αυτές επίσης, εικάζεται πως κατά το 1922 υπήρχε ξύλινο πάτωμα στο βάθος του, ενώ κατ' άλλους λέγεται πως απ' το βυθό του πηγαδιού υπήρχε στοά εξόδου, η οποία κατέληγε σε παρακείμενο ποταμό. Η σημερινή εκδοχή της ύπαρξης της στοάς προς τα έξω, εξηγείται στο οτι πιθανόν δια της στοάς αυτής, οι κατοικούντες εντός των τειχών προμηθεύονταν πόσιμο νερό κατά τις περιόδους πολιορκίας του κάστρου.
Το βυζαντινό κάστρο ιδρύθηκε από τον Αυτοκράτορα Ανδρόνικο Γ' τον Παλαιολόγο, το 1328-1341 για την άμυνα και προστασία των οικισμών της περιοχής από τις βαρβαρικές επιδρομές. Ήταν ισχυρότατο φρούριο και διέμεναν εκεί βυζαντινοί αξιωματούχοι. Είναι επίσης γνωστό από τους δυναστικούς αγώνες του Ιωάννη Καντακουζηνού και των εμφυλίων πολέμων του 1341.
Σ' αυτό κατέφυγε το καλοκαίρι του 1342 ο Διοικητής της Θεσσαλονίκης, πρωτοστράτωρ Θεόδωρος Συναδηνός, με χίλιους αριστοκράτες, όταν κινδύνεψαν από τη λαϊκή εξέγερση των Ζηλωτών, καθώς επίσης και ο Καντακουζηνός με τους στρατιώτες του.
Κατά το 1384 ο Γαζή Εβρενός, κυρίευσε μετά τις Σέρρες, τη Δράμα, το Μοναστήρι, το Γυναικόκαστρο και το Κάστρο του Αγίου Βασιλείου, το οποίο και κατέστρεψε.
Γυναικοκάστρεια
Τα "Γυναικοκάστρεια" λαμβάνουν χώρα ετήσια το πρώτο Σαββατοκύριακο τον Αύγουστο στον υπαίθριο χώρο "Πλατάνια" κάτω από τη θέα του Κάστρου, το οποίο τις ημέρες αυτές φωτίζεται.
Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων συνήθως περιλαμβάνει παιδικά προγράμματα (κλόουν, ξυλοπόδαρους, ζογκλέρ κλπ.), παραδοσιακούς χορούς και τραγούδια από τον Πόντο, την Κρήτη, τη Μακεδονία και τη Θράκη, προσφορά ποντιακών παραδοσιακών εδεσμάτων και αναβίωση παραδοσιακών εθίμων (Ποντιακός Γάμος κλπ.).
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Κάστρα στην Ελλάδα
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1960
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1960 ήταν ο 5ος διαγωνισμός και πραγματοποιήθηκε στις 29 Μαρτίου 1960 στο Λονδίνο. Ο διαγωνισμός έγινε στο Royal Festival Hall και παρουσιάστρια ήταν η Katie Boyle. Η Γαλλία κέρδισε την 2η της νίκη στον διαγωνισμό, με το τραγούδι "Tom Pillibi", σε ερμηνεία της Ζακλίν Μπουαγιέ.
Τοποθεσία
Ο διαγωνισμός έγινε στην αίθουσα συναυλιών Ρόγιαλ Φέστιβαλ Χολ εντός του Σάουθμπανκ Σέντερ, στο Λονδίνο. Παρότι είχε κερδίσει τον διαγωνισμό της προηγούμενης χρονιάς η Ολλανδία, εξαιτίας οικονομικών δυσκολιών, αρνήθηκε να φιλοξενήσει τόσο σύντομα έναν ακόμα διαγωνισμό, μετά τη διοργάνωση του 1958. Συνακόλουθα, το Ηνωμένο Βασίλειο ανέλαβε τη διοργάνωση του διαγωνισμού και παρουσιάστρια ορίστηκε η Κάθριν Μπόιλε.
Το αποτέλεσμα ήταν μια νίκη για τη Γαλλία, ωστόσο η Γερμανία, το Μονακό και το Ηνωμένο Βασίλειο οδήγησαν στα πρώτα στάδια της ψηφοφορίας. Το Ηνωμένο Βασίλειο ήρθε δεύτερο με 25 πόντους, τέσσερις περισσότερους πόντους από το νικηφόρο τραγούδι το 1959 και το Μονακό ήρθε τρίτο σε 15 πόντους για το απογοητευτικό τους αποτέλεσμα το προηγούμενο έτος.
Συμμετέχουσες χώρες
Σταδιακά άρχισε να γίνεται μεγαλύτερο το ενδιαφέρον των χωρών για συμμετοχή. Έτσι, την χρονιά αυτή, έλαβαν μέρος στον διαγωνισμό 13 συνολικά χώρες. Την πρώτη της εμφάνιση έκανε η Νορβηγία με ένα τραγούδι της τζαζ και επέστρεψε το Λουξεμβούργο.
Διευθυντές ορχηστρών
Οι διευθυντές ορχήστρας που συνόδευσαν το κάθε τραγούδι ανά χώρα ήταν:
Επιστροφές καλλιτεχνών
Στον διαγωνισμό έλαβε μέρος ξανά ο Βέλγος Φιντ Λεκλέρ, ο οποίος είχε συμμετάσχει και στους διαγωνισμούς του 1956 και του 1958.
Πίνακας βαθμολογίας
Κάθε χώρα είχε δεκαμελή κριτική επιτροπή, όπου το κάθε μέλος έδινε ένα πόντο στο αγαπημένο του τραγούδι.
Σχολιαστές και παρουσιαστές
Κάθε χώρα είχε τον δικό της σχολιαστή και παρουσιαστή, προκειμένου να καταλαβαίνει την μετάδοση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαγωνισμοί τραγουδιού Eurovision
Πέρασμα της Σίπκα
thumb|right|240px|Μνημείο Σίπκα ή Μνημείο απελευθέρωσης Το πέρασμα της Σίπκα (βουλγαρικά: Шипченски проход, Shipchenski prohod) (υψόμετρο 1306 μέτρα ) είναι ένα γραφικό πέρασμα στα βουνά Στάρα Πλάνινα (οροσειρά του Αίμου) της Βουλγαρίας. Το πέρασμα αυτό οριοθετεί τα όρια μεταξύ της επαρχίας Στάρα Ζαγόρα και Γκάμπροβο και συνδέει το Γκάμπροβο με το Καζανλούκ και βρίσκεται μέσα στο Εθνικό Πάρκο της Βουλγαρίας.
Το πέρασμα βρίσκεται 13 χιλιόμετρα βόρεια από την πόλη Σίπκα. Στο σημείο αυτό υπάρχει η σιδηροδρομική γραμμή που συνδέει την πόλη Ρούσε στις όχθες του Δούναβη με την Στάρα Ζαγόρα και την Αδριανούπολη στην Τουρκία. Από εκεί ξεκινά δρόμος 12 χιλιομέτρων στα ανατολικά ο οποίος οδηγεί στην ιστορική βουνοκορφή Μπουζλούντζα (βουλγαρικά: Бузлуджа) η οποία βρίσκεται σε υψόμετρο 1441 μέτρων.
Πόλεμος στο πέρασμα της Σίπκα
thumb|right|300px|Πίνακας του Βασίλι Βερεσχαγίν ([[Ρωσικά: Васи́лий Васи́льевич Вереща́гин) (1842-1904) με την μάχη στο πέρασμα Σίπκα.]] Κατά την διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου το 1877-1878 ήταν το σημείο όπου έλαβαν χώρα μια σειρά από μάχες οι οποίες ονομάστηκαν η μάχη στο πέρασμα Σίπκα. Στις μάχες πολέμησαν οι Ρώσοι μαζί με Βούλγαρους εθελοντές ενάντια των Οθωμανών. Η νίκη των Ρώσων κατέληξε στην Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου ή οποία υπογράφηκε στις 3 Μαρτίου 1878 η οποία αναγνώριζε την ανεξαρτησία του Βουλγαρικού κράτους. Η υπεράσπιση του Περάσματος του Σίπκα έγινε σύμβολο δίψας για ελευθερία των Βουλγάρων.
Μνημείο Σίπκα
Το «Μνημείο Σίπκα» ή «Μνημείο απελευθέρωσης» (βουλγαρικά: паметник „Шипка“) βρίσκεται στην βουνοκορφή Άγιος Νικόλας (σήμερα ονομάζεται βουνοκορφή Σίπκα ) στο βουνό Στόλετοβ κοντά στο πέρασμα Σίπκα. Το μνημείο είναι αφιερωμένο σε αυτούς που θυσιάστηκαν στην απελευθέρωση της Βουλγαρίας κατά την διάρκεια των μαχών στο Ρωσοτουρκικό πόλεμο 1877-78. Το μνημείο εγκαινιάστηκε το 1934 και σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Ατανάς Ντόνκοβ (βουλγαρικά: Атанас Донков) και τον γλύπτη Αλεξάντερ Αντρέεβ (βουλγαρικά: Александър Андреев).
Το μνημείο είναι ένας πύργος 31,5 μέτρα ψηλός με την φόρμα κομμένης πυραμίδας. Ένα γιγαντιαίο λιοντάρι μήκους 8 μέτρων και ύψος 4 μέτρων υπάρχει στην είσοδο του μνημείου. Μέσα στο μνημείο υπάρχει γυναικεία φιγούρα η οποία αναπαριστά την νίκη κατά των Οθωμανικών δυνάμεων αλλά και μαρμάρινη σαρκοφάγος με οστά στρατιωτών που έχασαν την ζωή τους στις μάχες. Μέσα στο μνημείο υπάρχει μουσείο με μετάλλια, αλλά και αρχειακό υλικό (φωτογραφίες, προσωπικά αντικείμενα στρατιωτών) από τις μάχες. Η κορυφή του πύργου έχει καλή πανοραμική θέα της περιοχής των βουνών.
Ρόμπερτ Φούλτον
Ο  Ρόμπερτ Φούλτον (Robert Fulton, 14 Νοεμβρίου 1765 - 24 Φεβρουαρίου 1815) ήταν Αμερικανός μηχανικός και ο πρώτος που πραγματοποίησε πρακτικά το 1803 την προώθηση των πλοίων με ατμοκίνηση, πρόβλημα που αντιμετωπίσθηκε από το 1690 από τον Ντενί Παπέν και που είχε λυθεί μερικώς από τον Μαρκήσιο Ζοφρουά Ντ' Αμπάνς.
Βιογραφία
Ο Ρόμπερτ Φούλτον γεννήθηκε το 1765 στο Λάνκαστερ, στην Πενσυλβάνια των Η.Π.Α.. Στα πρώτα χρόνια της ζωής του πάλεψε πολύ σκληρά. Ο πατέρας του ήταν ράφτης και είχε να αναθρέψει τέσσερα παιδιά -τρεις κόρες και τον Ρόμπερτ. Γρήγορα μάλιστα βρέθηκε υποχρεωμένος να αναλάβει το βάρος αυτό ο μικρός Ρόμπερτ, γιατί ο πατέρας του πέθανε νωρίς. Και τα έβγαλε πέρα, ζωγραφίζοντας μινιατούρες πάνω σε διάφορα κοσμήματα.
Κατά την διάρκεια του έτους 1803 ο Φούλτον κατασκεύασε το πρώτο του ατμόπλοιο, του οποίου οι προκαταρκτικές δοκιμές έγιναν στη Γαλλία, συναντώντας την αδιαφορία του Ναπολέοντα. Το επόμενο έτος ο Φούλτον παρουσίασε την εφεύρεσή του στην Αγγλία, άνευ όμως επιτυχούς αποδοχής. Έτσι στράφηκε προς την υπερπόντια Αμερική όπου και εκεί αντιμετώπισε την ίδια αδιαφορία εκ μέρους των Αρχών του τόπου του. Παρά ταύτα προέβη στη ναυπήγηση ενός νεότερου ατμοπλοίου, του «Κλερμόν» (Clermont) που μετά από επιτυχείς δοκιμές πλεύσης στον ποταμό Χάντσον εξυπηρέτησε τακτική ταχυδρομική υπηρεσία μεταξύ Νέας Υόρκης-Όλμπανι. Στο μέσον περίπου του έτους 1807 η Κυβέρνηση των ΗΠΑ, που είχε τελικά αντιληφθεί τα πλεονεκτήματα που εξασφάλιζε η εκμετάλλευση των εφευρέσεων του Φούλτον, ανέθεσε σε αυτόν επίσημα την ναυπήγηση ατμοκίνητης φρεγάτας για λογαριασμό του Ναυαρχείου.
Δυστυχώς όμως οι ζηλοφθονούντες την επιτυχία του Φούλτον και οι αντιποιούμενοι τις εφευρέσεις του, υπήρξαν πολλοί. Με αυτούς ενεπλάκη σε μακρόχρονες δίκες, χωρίς όμως αποτέλεσμα, γεγονός που στάθηκε ικανό να τον οδηγήσει στο θάνατο από βαρειά θλίψη, σε ηλικία 50 ετών, το 1815.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί μηχανικοί Κατηγορία:Αμερικανοί εφευρέτες Κατηγορία:Ναυτική ιστορία
Άγιος Γεώργιος των Ελλήνων Αμμοχώστου
Ο Άγιος Γεώργιος των Ελλήνων αποτελούσε τον καθεδρικό ναό των ορθοδόξων Κυπρίων στα χρόνια της ύστερης φραγκοκρατίας και την εποχή της ενετοκρατίας στην Αμμόχωστο. Πιστεύεται ότι περατώθηκε μετά το 1360 και είναι σπάνιο δείγμα φραγκοβυζαντινού ρυθμού, που ενσωματώνει πληθώρα στοιχείων του γοτθικού ρυθμού -τον οποίο εισήγαγαν οι Φράγκοι στην Κύπρο- αλλά γενικά διατηρεί τη μορφή και τη δομή ορθόδοξου βυζαντινού ναού. Υπέστη μεγάλες ζημιές κατά την πολιορκία της Αμμοχώστου από τους Οθωμανούς το 1571 και έκτοτε εγκαταλήφθηκε. Ωστόσο, ακόμα και σήμερα οι επισκέπτες μπορούν να παρατηρήσουν ίχνη των τοιχογραφιών (αγιογραφία) που τον κοσμούσαν στη δεξιά κόγχη.
Πηγές
Κατηγορία:Αμμόχωστος Αμμοχωστος Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κύπρο
Πάπας Γρηγόριος Α΄
Ο Πάπας Γρηγόριος Α΄ (Papa Gregorio I, 540 - 12 Μαρτίου 604), κοινώς γνωστός ως Άγιος Γρηγόριος ο Μέγας, ήταν Πάπας Ρώμης της Χριστιανικής Εκκλησίας, από τις 3 Σεπτεμβρίου του 590 έως τον θάνατό του το 604. Είναι ο Ποντίφηκας με τον οποίο ξεκινά η μεσαιωνική περίοδος της Δυτικής Εκκλησίας. Στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία η μνήμη του τιμάται στις 3 Σεπτεμβρίου. Συγκαταλέγεται ανάμεσα στους Πατέρες της Εκκλησίας. Είναι επίσης και οι εισηγητής του γρηγοριανού μέλους ως μουσικής των ιερών ακολουθιών της Δυτικής Εκκλησίας, το οποίο φέρει και το όνομά του. Στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία είναι γνωστός ως Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος και η μνήμη του τιμάται στις 12 Μαρτίου. Στην Ανατολή του δόθηκε η προσωνυμία Διάλογος, εξαιτίας ενός ομώνυμου έργου του ("Liber Dialogorum" - Βιβλίο Διαλόγων).
Η ζωή του
Ο Γρηγόριος, Πάπας από το 590 έως το 604, και ο τελευταίος των λατίνων Πατέρων της Δυτικής Εκκλησίας, γεννήθηκε στη Ρώμη γύρω στο έτος 540. Ανήκε στην ευγενή χριστιανική οικογένεια της Ρώμης, τους Ανικίους, και ο πατέρας του ήταν μέλος της ρωμαϊκής συγκλήτου. Η οικογένειά του είχε αναδείξει ήδη δύο Επισκόπους Ρώμης. Η μητέρα του, Σύλβια και δύο από τις αδελφές του πατέρα του αγιοποιήθηκαν από την Εκκλησία. Στα παιδικά και νεανικά του χρόνια έζησε τις οδυνηρές εμπειρίες των βαρβαρικών επιδρομών εναντίον της Ρώμης. Έλαβε πολύ καλή μόρφωση, σπούδασε νομικά και αρχικά ασχολήθηκε με τα κοινά. Το 573, σε ηλικία τριάντα τριών ετών, ο Γρηγόριος διορίστηκε Praefectus Urbi (έπαρχος της πόλης της Ρώμης), μια θέση ιδιαίτερα σημαντική, αλλά παραιτήθηκε μέσα σε ένα έτος για να ακολουθήσει τη μοναστική ζωή. Ίδρυσε με τη μεγάλη περιουσία του επτά μοναστήρια, εκ των οποίων τα έξι βρίσκονταν στα οικογενειακά του κτήματα στη Σικελία. Ένα έβδομο, που αφιέρωσε στον Άγιο Ανδρέα, δημιουργήθηκε στο Clivus Scauri της Ρώμη. Είναι πιθανό, τα μοναστήρια που ίδρυσε, να ακολουθούσαν το μοναστικό πρότυπο του οσίου Βενεδίκτου, αφού ο Γρηγόριος έτρεφε ιδιαίτερο θαυμασμό προς το μεγάλο διδάσκαλο του κοινοβιακού μοναχισμού και συνέγραψε και την μοναδική αξιόπιστη βιογραφία του οσίου.
Στα 578 η φήμη του ήταν τέτοια που ο Πάπας Βενέδικτος Α΄ (Benedictus I) τον διόρισε ως έναν από τους επτά Regionarii (διακόνους) της Ρώμης. Το επόμενο έτος απεστάλη από τον Πάπα Πελάγιο Β' (Pelagius ΙΙ) Αποκρισάριος (nuntius) στην αυτοκρατορική αυλή της Κωνσταντινούπολης. Παρέμεινε στην Πόλη μέχρι το έτος 586, όπου απόκτησε πλούσιες εμπειρίες, χωρίς όμως να μάθει την ελληνική γλώσσα. Το ενδιαφέρον για την πατρίδα του υπήρξε αμείωτο, αφού παρακαλούσε τον αυτοκράτορα Μαυρίκιο (582-602) να αντιμετωπίσει τη λογγοβαρδική εισβολή στην Ιταλία.
Μετά την επιστροφή του στη Ρώμη ο Γρηγόριος υπηρέτησε ως ηγούμενος στη Μονή του Αγίου Ανδρέα για περίπου πέντε έτη και παράλληλα εργάστηκε ως σύμβουλος και γραμματέας του Πάπα Πελάγιου Β΄. Το 590 η ζωή του άλλαξε ριζικά όταν ο Πελάγιος πέθανε και ο ίδιος επελέγη ομόφωνα ως διάδοχός του. Ενθρονίστηκε στις 3 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους.
Το έργο του
Αναμόρφωσε την παπική αυλή, πρόσφερε χρήματα στους φτωχούς από την κληρουχία του Αποστόλου Πέτρου, συντήρησε εκκλησιαστικά και δημόσια οικοδομήματα που υπέστησαν καταστροφές από τις βαρβαρικές επιδρομές, πλήρωνε στρατιωτικούς μισθούς και επανίδρυσε το Βικαριάτο της Αρελάτης (Αρλ). Κατά βάση υπήρξε νομιμόφρονας προς την αυτοκρατορική εξουσία, μολονότι εκδήλωσε κάποιες τάσεις παποκαισαρισμού.
Αντιμετώπισε τους Δονατιστές στη βόρεια Αφρική και έδειξε ουσιαστικό ενδιαφέρον για τον εκχριστιανισμό των ειδωλολατρών Λογγοβάρδων και τη μεταστροφή άλλων από τον Αρειανισμό στην Καθολική Εκκλησία.
Ο Γρηγόριος αντέδρασε στον τίτλο Οικουμενικός που, κατόπιν Συνοδικής απόφασης, εισήγαγε ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννης Δ΄ Νηστευτής (582-595). Θεώρησε τον τίτλο αυτό εσφαλμένη αξίωση που αντίκειται στο πνεύμα διακονίας που μετέφερε ο Χριστός στους Αποστόλους του. Έτσι, από αντίδραση υιοθέτησε για τον εαυτό του τον τίτλο servus servorum Dei (δούλος των δούλων του Θεού), τίτλο που φέρουν οι Πάπες της Ρώμης μέχρι σήμερα. Παρά το γεγονός αυτό, στα έργα του πρόβαλε το πρωτείο του Αποστόλου Πέτρου και της Αγίας Έδρας: «Petrus namque auctore Deo sanctae Ecclesiae principatum tenens…», Liber Regulae Pastoralis II, 6, 88-89.
Αγωνίστηκε για την εξάλειψη της σιμωνίας και την πνευματική εξύψωση κληρικών και λαϊκών. Αναδιοργάνωσε την εκκλησιαστική ζωή, εκλαΐκευσε τα δόγματα της πίστης, ώστε να είναι κατανοητά από τον απλό πιστό, και αναθεώρησε τη λατινική λειτουργία, εισάγοντας το γρηγοριανό μέλος και ιδρύοντας Σχολή ιεροψαλτών (Schola cantorum). Σημαντική ήταν και η συνεισφορά του στην ζωγραφική, καθώς υποστήριξε την άποψη πως η απεικόνιση θρησκευτικών επεισοδίων εντός των εκκλησιών ήταν πολύ χρήσιμη, καθώς μπορούσε να προσφέρει στους αναλφάβητους πιστούς τα ίδια αποτελέσματα με αυτά της ανάγνωσης των Γραφών από όσους ήξεραν να διαβάζουν. Η άποψη αυτή, από έναν άνθρωπο με τόσο ισχυρή εξουσία, αποτέλεσε ένα πολύ σημαντικό γεγονός στην ιστορία της Δυτικής τέχνης.
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος θεωρείται από την Ορθόδοξη Εκκλησία ως δημιουργός/συγγραφέας της Λειτουργίας των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων που τελείται κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και της Μεγάλης Εβδομάδος. Η Καθολική Εκκλησία δεν κάνει χρήση αυτής της λειτουργίας.
Ο Γρηγόριος κοιμήθηκε στις 12 Μαρτίου του έτους 604(Τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία την ίδια μέρα (12 Μαρτίου)). Μετά από το θάνατό του αγιοποιήθηκε. Ονομάστηκε στη συνέχεια Πατέρας της Εκκλησίας και είναι ένας από τους δύο Ποντίφηκες (ο άλλος είναι ο Λέων Α') που περιβάλλεται με τον τίτλο Μέγας.
Εργογραφία
220px|left|thumb|Ο Όσιος Γρηγόριος Α' υπαγορεύει ψαλμούς (γρηγοριανό μέλος) Η εργογραφία του Γρηγορίου είναι πλούσια και χαρακτηρίζεται από την απλότητα του λόγου, τη σαφήνεια, τον καλό χειρισμό της γλώσσας και τη θεολογική εμβρίθεια. Η φήμη του ως εκκλησιαστικού Πατέρα στηρίζεται στις ιδέες που μετέδωσε στις μελέτες του για την πνευματική ζωή.
Κριτική έκδοση του κειμένου βλ. στους τόμους 251(1978), 260(1979) και 265(1980) της σειράς SCh. Η ελληνική μετάφραση του Α΄, Γ΄ και Δ΄ Βιβλίου υπάρχει στην PL 77, 148 κεξ. , ενώ του Β΄ Βιβλίου στην PL 66, 126-203. Νεοελληνική μετάφραση του έργου εκπόνησε ο Ιερομ. Ιωάννης μ. (Μέσκος), Αγίου Γρηγορίου του Μεγάλου, Διάλογοι ήτοι Βίοι και θαύματα των εν Ιταλία οσίων και περί εξόδου ψυχών και αιωνιότητος, Βιβλία τέσσερα, Μετάφραση στα Νέα Ελληνικά – Πρόλογος – Εισαγωγή – Σημειώσεις, Έκδοσις Συνοδείας Ιερομ. Ιωάννου, Κελλίον «Κοιμήσεως της Θεοτόκου», Αγία Άννα - Άγιον Όρος 1988.
Το 1987, ο Francis Clark δημοσίευσε το δίτομο, περίπου 800 σελίδων βιβλίο του "The Pseudo-Gregorian Dialogues", (Οι Ψευδο-Γρηγοριανοί Διάλογοι) ισχυριζόμενος ότι οι Διάλογοι ήταν μια ψευδεπίγραφη "σύνθεση δανείων" (εράνισμα) από άλλες πηγές, δημιουργημένη σχεδόν έναν αιώνα μετά τον θάνατο του Γρηγορίου από κάποιον που είχε πρόσβαση στα παπικά αρχεία (γραφέα ή βιβλιοθηκάριο).
Το σύγγραμμα διαδόθηκε και στην ανατολική Εκκλησία. Ο ίδιος ο Γρηγόριος, σε Επιστολή του, η οποία γράφτηκε τον Ιανουάριο του έτους 602, παρέχει την πληροφορία πως το έργο είχε μεταφραστεί στα ελληνικά (Epistula 12, 6, CCL 140A, 976). Τη μετάφραση εκπόνησε ο πατριάρχης Αντιοχείας Αναστάσιος Β΄ (599-609), σύγχρονος του Γρηγορίου. Η μετάφραση αυτή, δυστυχώς, έχει χαθεί.
Την κριτική έκδοση του συγγράμματος βλ. στη σειρά SCh 381-382(1992).
Κριτική έκδοση του συγγράμματος βλ. στους τόμους 143, 143Α, 143Β (1979-1985) της σειράς CCL. Επίσης βλ. τους τόμους 32bis(1975), 212(1974), 221(1975) και 476(2003) της σειράς SCh.
Βιβλιογραφία
Βιογράφος του Αγίου Γρηγορίου είναι ο Ιωάννης, διάκονος Ρώμης (έτος γέννησης άγνωστο, θάνατος πρό του 882 μ.Χ.). Ο Johannes, επονομαζόμενος Hymonides, ήταν γύρω στα μέσα του 9ου αιώνα μοναχός στο Monte Cassino, και αργότερα διάκονος της εκκλησίας της Ρώμης. Έχοντας καλή μόρφωση, συνδέθηκε στενά με τον Αναστάσιο, βιβλιοθηκάριο της Εκκλησίας της Ρώμης (θάνατος 879μ.Χ.), και κατά προτροπή του πάπα Ιωάννη VIII (872-82) συνέγραψε τον βίο του Αγίου Γρηγορίου, βασισμένος στα έργα του και σε αποσπάσματα επιστολών που είχαν διασωθεί στα παπικά αρχεία. Το έργο διαιρείται σε 4 τόμους: το Α' αφηγείται τη ζωή του Αγίου μέχρι την άνοδό του στον παπικό θρόνο. Το Β' το έργο του ως πάπα. Το Γ' την διδασκαλία του και το συγγραφικό του έργο. Το Δ' την πνευματική του εξέλιξη. Έκδοση Mabillon ("Acta SS. ord. S. Benedicti", I, 398-496; "Acta SS.", March, II, 137-211; P.L., LXXV, 50 sqq.).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 6ου αιώνα Κατηγορία:Πάπες 7ου αιώνα Κατηγορία:Πάπες άγιοι της Καθολικής και της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Πολίαρχοι Ρώμης
Νησιά Γραμμής Ισημερινού
right|250px Τα Νησιά Γραμμής Ισημερινού είναι συστάδα από 11 ατόλλες και χαμηλά κοραλλιογεννή νησιά στον κεντρικό Ειρηνικό Ωκεανό νότια από τα Νησιά Χαβάης, οκτώ εκ των οποίων ανήκουν στο Κιριμπάτι, ενώ τρία είναι εδάφη των Ηνωμένων Πολιτειών που κατατάσσονται με τα Μικρά Εξωτερικά Νησιά των Ηνωμένων Πολιτειών. Τα Νησιά Γραμμής που είναι τμήμα της Δημοκρατίας του Κιριμπάτι βρίσκονται σε μια ζώνη ώρας με την νωρίτερη ώρα στον κόσμο: UTC +14. Η ώρα είναι ίδια με αυτήν στην Χαβάη, αλλά μία μέρα μπροστά, και ακόμα και 26 ώρες μπροστά από κάποια άλλα νησιά στην Ωκεανία.
Όλα τα νησιά της συστάδας τα διεκδικούν ή τα διεκδικούσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες εκτός από τον Ύφαλο Φίλιππο. Οι Αμερικανικές διεκδικήσεις στα Κιριτιμάτι, Νήσος Μάλντεν, Νήσος Στάρμπακ, Νήσος Καρολίνας, Νήσος Βοστόκ, και Νήσος Φλιντ έχουν εγκαταλειφθεί.
Η συστάδα γεωγραφικά χωρίζεται σε τρεις υποομάδες, τα Βόρεια, Κεντρικά και Νότια Νησιά Γραμμής. Τα Κεντρικά Νησιά Γραμμής μερικές φορές ομαδοποιούνται μαζί με τα Νότια Νησιά Γραμμής. Ο πίνακας αναφέρει τα νησιά από βορρά προς νότο.
frame
Μόνον τρία νησιά κατοικούνται, με συνολικό πληθυσμό 8.809 (απογραφή του 2005), εκ των οποίων 5.115 ζουν στο Κιριτιμάτι, 2.539 στην Ταμπουαεράν και 1.155 στην Τεράινα. Ο συνολικός πληθυσμός αυτών των τριών ατολλών το 1900 ήταν περίπου 300 άτομα.
Το Κιριτιμάτι είναι η μεγαλύτερη ατόλλη στον κόσμο από άποψη χερσαίας έκτασης. Τα νησιά προσαρτήστηκαν από το Ηνωμένο Βασίλειο το 1888 με σκοπό να περάσουν το Ειρηνικό καλώδιο (τηλεγραφικό δίκτυο) με την Ταμπουαεράν (τότε Νήσος Φάννινγκ) ως ενδιάμεσο σταθμό. Αυτό το καλώδιο λειτούργησε μεταξύ 1902 και 1963 εκτός από μια μικρή περίοδο το 1914.
Γραμμης Ισημερινου
Ο Φιλελεύθερος (εφημερίδα)
Ο Φιλελεύθερος είναι καθημερινή εφημερίδα της Λευκωσίας και η μεγαλύτερη σε κυκλοφορία καθημερινή εφημερίδα στην Κύπρο. Σύμφωνα με δημοσιεύσεις στην κυριακάτικη της έκδοση, όπου ως πηγή αναφέρεται η RAI CONSULTANTS, το Μάιο 2014 η κυριακάτικη έκδοση είναι πρώτη σε κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα εφημερίδα της Κυριακής, με 128.928 αναγνώστες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Κύπρο στην ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Κύπρο
Α.Σ. Μετέωρα
Ο  Αθλητικός Σύλλογος Μετέωρα  είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος που ιδρύθηκε το 1929 και εδρεύει στην Καλαμπάκα. Την περίοδο 2018–2021 αγωνιζόταν στην Γ' Εθνική κατηγορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Τρικάλων Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1929 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1929 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Γεωργία Αδειλίνη
Η Γεωργία Αδειλίνη είναι Ελληνίδα ανώτατη δικαστικός, που υπηρετεί ως εισαγγελέας του Αρείου Πάγου από τον Ιούλιο του 2023.
Έκανε σπουδές στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Πρόσθετα έχει εκπονήσει μουσικές σπουδές στο Ωδείο Αθηνών.
Σταδιοδρομία
Ξεκίνησε την σταδιοδρομία της στον εισαγγελικό κλάδο το 1984. Υπηρέτησε στις Εισαγγελίες Πρωτοδικών Ηρακλείου και Αθήνας και στις Εισαγγελίες Εφετών Ναυπλίου και Αθήνας.
Προήχθη σε Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου το 2019. Ως Εισαγγελέας Εφετών άσκησε καθήκοντα εισαγγελέα της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ), καθήκοντα Επιθεωρήτριας, καθώς και Προϊσταμένης του Τμήματος Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων.
Στη διάρκεια της σταδιοδρομίας της χειρίστηκε σοβαρές υποθέσεις, όπως μεταξύ των άλλων, την κατάρρευση του εργοστασίου της «Ρικομέξ» στο σεισμό του 1999, την υπόθεση του διαγωνισμού των τηλεοπτικών αδειών του 2016 κ.ά.
Ομιλεί άριστα την αγγλική και την γαλλική γλώσσα. Είναι έγγαμη και έχει δύο ενήλικα τέκνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί
Φρειδερίκος Αύγουστος Γ΄ της Σαξονίας
Ο Φρειδερίκος Αύγουστος Γ΄ (γερμ. Friedrich August III, 25 Μαΐου 1865 - 18 Φεβρουαρίου 1932) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν βασιλιάς της Σαξονίας (1904 - 1918) και μετά τιτουλάριος βασιλιάς της Σαξονίας (1918 - 1932).
Βιογραφία
Ο Φρειδερίκος Αύγουστος Ιωάννης Λουδοβίκος Κάρολος Γουσταύος Γρηγόριος Φίλιππος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γεωργίου της Σαξονίας και της Μαρίας Άννας των Βέττιν - Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, κόρης του Φερδινάνδου Β΄ της Πορτογαλίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1891 τη Λουίζα των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρη του Φερδινάνδου Δ΄ της Τοσκάνης, και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Διάδοχοι της Σαξονίας
Εβάνς Κοντογκμπιά
Ο Εβάνς Κοντογκμπιά (γεννημένος στις 3 Μαΐου 1989) είναι Κεντροαφρικανός διεθνής ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για λογαριασμό της Σαρλερουά.
Καριέρα
Γεννημένος στο Νεμούρ της Γαλλίας, ο Κοντογκμπιά έχει αγωνιστεί στη διάρκεια της καριέρας του με τις Λοριάν, Αμουάρ, Σπριμόν-Κομπλαίν και Λιέζ.
Πραγματοποίησε το διεθνές ντεμπούτο του με την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία το 2010.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κεντροαφρικανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπορτίνγκ Σαρλερουά Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Γ
Βλάχοι (όρος)
Στην Ελλάδα η λέξη Βλάχος (με κεφαλαίο Β) χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει τους ομιλούντες την Βλάχικη γλώσσα (Αρμάνοι) ή τους ομιλούντες την Βλαχομογλενίτικη. Με την υποχώρηση της γλώσσας που παρατηρήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες, η λέξη αναφέρεται πλέον και σε όσους προέρχονται από βλαχόφωνες οικογένειες χωρίς απαραίτητα να γνωρίζουν και να ομιλούν τη βλάχικη.
Προέλευση της λέξης "Βλάχος"
Η ιστορική έρευνα δεν έχει καταλήξει σε ένα γενικώς αποδεκτό συμπέρασμα για την πρόλευση της λέξης και η έλλειψη ομοφωνίας σχετίζεται ως ένα βαθμό με τις διαφορετικές απόψεις που υπάρχουν για την καταγωγή των Βλάχων. Η ονομασία Βλάχος είναι ασαφής με γενικό κανόνα να σημαίνει τον λατινόφωνο. Οι κυριότερες απόψεις που αναπτύχθηκαν όσον αφορά την ετυμολογία του όρου είναι:
Στην καθημερινή γλώσσα
Στην καθημερινή γλώσσα ο βλάχος (με μικρό β, προφ. βλά-χους) αποτελεί γενικευμένο όρο για όσους κατάγονται από βουνίσια ή αγροτική περιοχή, και αναφέρεται σε κάποιον που μιλάει με χωριάτικη προφορά. Συνήθως είναι υποτιμητικός χαρακτηρισμός και υποδηλώνει έλλειψη μόρφωσης και συμπεριφοράς. Χρησιμοποιείται κυρίως μεταφορικά για κάποιον απολίτιστο, αμόρφωτο και χωρίς τρόπους. Εκφράσεις, γνωμικά και παροιμίες έχουν δημιουργηθεί ως αποτέλεσμα της αντίληψης πως οι Βλάχοι είναι πολιτιστικά κατώτεροι: Φέρθηκε σαν Βλάχος (κακομαθημένος, όχι ευγενικός), Βλάχος πλένεται κ' η ποδιά του χαίρεται (Αίγινα-αφου πλυθει σκουπίζεται στην ποδιά του, στο φόρεμά του), Ξερ' ο Βλάχος τι ν' το χαβιάρι (αμαθής ,ακοινώνητος), Ο Θεός δεν είναι βλάχος. Αργάει μα δε λησμονάει (Μακεδόνία). Βλάχους είν', τυρί βαστάει (Αιτωλία. έχει τις συνήθειες του τόπου του),Εμείς οι Βλάχοι όπως λάχει (ειμαστε αυθόρμητοι), Η δοξασμένη Βλαχουριά (σκωπτική ονομασία των Βλάχων), Ουρανό, λαγό και Βλάχο μην πιστεύεις (Λάστα Αρκαδίας, οι Βλάχοι δεν είναι άξιοι εμπιστοσύνης)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρμάνοι  Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Βοιωτίας
Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Κρήτης
Το Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Κρήτης (TEI Κρήτης, Technological Educational Institute of Crete) ήταν ένα δημόσιο ακαδημαϊκό ίδρυμα της Ελλάδας, με έδρα το Ηράκλειο Κρήτης και παραρτήματα στα Χανιά, το Ρέθυμνο, τον Άγιο Νικόλαο, την Ιεράπετρα, και τη Σητεία. Στις 04/02/2019, αποφασίστηκε το Τ.Ε.Ι. Κρήτης, να πανεπιστημιοποιηθεί. Μια πρόταση, ήταν να γίνει Πανεπιστήμιο Ανατολικής Κρήτης. Τελικά με τον νόμο Γαβρόγλου περί αναδιάταξης του ακαδημαϊκού χάρτη της χώρας στις 25/4/2019, μετονομάστηκε σε Ελληνικό Μεσογειακό Πανεπιστήμιο. Ως ΤΕΙ Κρήτης, αποτελούνταν από πέντε Σχολές, με περισσότερους από 12.000 προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές και περίπου 400 άτομα διδακτικού και ερευνητικού προσωπικού.
Ιστορία
Το ΤΕΙ Κρήτης ιδρύθηκε το 1983 στο Ηράκλειο Κρήτης και ανήκει στην Τριτοβάθμια Τεχνολογική Εκπαίδευση από το 1983 και στην Ανώτατη Εκπαίδευση από το 2001.
Σχολές και τμήματα
Από τον Ιούνιο του 2013, σύμφωνα με το Προεδρικό Διάταγμα 104 στα πλαίσια του νόμου 4009/2011, το ΤΕΙ Κρήτης αποτελείται από πέντε Σχολές και δεκατρία ακαδημαϊκά Τμήματα.
Έρευνα
Η ερευνητική πολιτική του ΤΕΙ Κρήτης εστιάζει σε εφαρμοσμένη και βασική έρευνα που προάγει την επιστήμη και την ανάπτυξη. Ταυτόχρονα προωθεί τη συνεργασία με εθνικούς και διεθνείς εκπαιδευτικούς και ερευνητικούς φορείς. Ως αποτέλεσμα, ένα ευρύ δίκτυο ερευνητικών συνεργασιών έχει αναπτυχθεί και υποστηρίζεται διαρκώς μέσα από τα υλοποιούμενα έργα Έρευνας και Ανάπτυξης.
Ερευνητικά Εργαστήρια
Το ΤΕΙ Κρήτης έχει συνολικά 29 ερευνητικά εργαστήρια που ειδικεύονται σε διαφορετικούς επιστημονικούς τομείς και υπάγονται στα σχετικά τμήματα.
Πρόγραμμα HiPER
Το ΤΕΙ Κρήτης συμμετείχε στο πρόγραμμα HiPER (High Power Experimental Research Facility) που αφορά στην πυρηνική σύντηξη ταχείας ανάφλεξης με χρήση laser. Τελικός στόχος είναι να αποδειχτεί η δυνατότητα παραγωγής ενέργειας και να κατασκευαστεί πιλοτικός πυρηνικός αντιδραστήρας σύντηξης. Tο HiPER περιλαμβάνεται στον κατάλογο 35 συνολικά έργων που είναι γνωστός ως Oδικός Xάρτης για την ανάπτυξη Ευρωπαϊκών Υποδομών Έρευνας.
Βιβλιοθήκη
Η Κεντρική Βιβλιοθήκη του Τεχνολογικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος Κρήτης απευθύνεται σε όλη τη κοινότητα του Ιδρύματος, δηλαδή το διδακτικό και διοικητικό προσωπικό και τους φοιτητές καθώς και σε κάθε ενδιαφερόμενο που επισκέπτεται την βιβλιοθήκη για τη χρήση των υπηρεσιών της και την έρευνα των συλλογών της. Κύριος σκοπός της είναι να υποστηρίζει τα εκπαιδευτικά προγράμματα του ιδρύματος, τα διδακτικά έργα των μελών και του διδακτικού προσωπικού και να εξυπηρετεί τις ερευνητικές και πληροφοριακές ανάγκες των μελών της μέσα από σύγχρονες υπηρεσίες, πηγές πληροφόρησης και συλλογές που διαθέτει. Για την ορθή της λειτουργία παρακολουθεί τις τελευταίες τεχνολογικές και βιβλιοθηκονομικές εξελίξεις, εμπλουτίζεται με αγορές σύμφωνα με τις ανάγκες και τις προτάσεις των χρηστών της, αναβαθμίζει τις υπηρεσίες της ώστε να διατηρεί πάντα την πρόσβαση στις ηλεκτρονικές πηγές που διαθέτει και απασχολεί εκπαιδευμένο προσωπικό που είναι σε θέση να εξυπηρετήσει τον χρήστη και να τον καθοδηγήσει στη σωστή χρήση των υπηρεσιών της βιβλιοθήκης.
Η συλλογή της καλύπτει τις θεματικές κατηγορίες των σχολών που υπάγονται στο Ίδρυμα, όπως οι Οικονομικές/Κοινωνικές/Πολιτικές/Θετικές Επιστήμες, η Διοίκηση Επιχειρήσεων, η Λογιστική, η Φιλοσοφία, η Πληροφορική, η Αρχιτεκτονική, η Βιβλιοθηκονομία, η Ψυχολογία, η Τεχνολογία, η Γεωργία, το Δίκαιο, η Ιστορία, η Λογοτεχνία κ.ά. Περιλαμβάνει βιβλία και μονογραφίες, ηλεκτρονικά βιβλία, ηλεκτρονικά περιοδικά, περιοδικές εκδόσεις, βάσεις δεδομένων, CD-ROMs, DVD, εφημερίδες και κυβερνητικές εκδόσεις, κώδικες, διδακτορικές διατριβές, πτυχιακές εργασίες, φυλλάδια καθώς και πρακτικά συνεδρίων. Το προσωπικό της βιβλιοθήκης είναι αρμόδιο για την βιβλιογραφική επεξεργασία του υλικού της και για την ταξινόμησή του χρησιμοποιεί το Ταξινομικό Σύστημα της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου (LC). Παράλληλα, λειτουργεί αναγνωστήριο για τους χρήστες που θέλουν να μελετήσουν υλικό και ηλεκτρονικό αναγνωστήριο με ηλεκτρονικούς υπολογιστές συνδεδεμένους στο Διαδίκτυο για εκπαιδευτικό σκοπό όπως είναι η εκπόνηση εργασιών τους και ο εντοπισμός πληροφοριών.
Ακαδημαϊκή αξιολόγηση
Το 2016 το ΤΕΙ Κρήτης αξιολογήθηκε από την Αρχή Διασφάλισης και Πιστοποίησης της Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση (ΑΔΙΠ) και έλαβε συνολική Θετική ιδρυματική αξιολόγηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα Κατηγορία:Εκπαίδευση στο Ηράκλειο Κατηγορία:Εκπαίδευση στα Χανιά Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Ιεράπετρα
Μακεδονία του Βαρδάρη
Ο όρος Μακεδονία του Βαρδάρη ή Νότια Σερβία αναφέρεται στο κομμάτι της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας που κατέλαβε η Σερβία κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους το 1912 και που σήμερα συμπίπτει σχεδόν με την επικράτεια της Βόρειας Μακεδονίας.
Με τον όρο Μπανόβινα του Βαρδάρη (Вардарска Бановина) ήταν επισήμως γνωστή την περίοδο 1929 – 1941 η νότια περιοχή του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας που περιλάμβανε ολόκληρη την σημερινή Βόρεια Μακεδονία, καθώς και περιοχές της σημερινής νοτιοανατολικής Σερβίας. Ο όρος «Μακεδονία του Βαρδάρη» εισήχθη το 1941 από τις δυνάμεις του άξονα (Ναζιστική Γερμανία, Φασιστική Ιταλία, Βουλγαρία) κατά την κατοχή της περιοχής κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Σερβίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Γιουγκοσλαβίας
Μπαινίτης
220px|right|thumb|Μπαινιτική μικροδομή σε ζώνη συγκόλλησης κοινού ημικαθησυχασμένου χάλυβα, όπως παρατηρείται σε ηλεκτρονικό μικροσκόπιο διερχόμενης δέσμης. Διακρίνονται μεγάλα λευκά πλακίδια φερρίτη, μεταξύ των οποίων υπάρχει σεμεντίτης. Ο μπαινίτης είναι μικρογραφική δομή του χάλυβα που προκύπτει όταν ο χάλυβας θερμανθεί σε θερμοκρασία ανώτερη από την θερμοκρασία ωστενιτοποίησης και κατόπιν ψυχθεί σε τελική θερμοκράσια κατώτερη από την θερμοκρασία σχηματισμού περλίτη (δηλ. χαμηλοτέρη από περίπου 550°C) και υψηλότερη από την θερμοκρασία της έναρξης σχηματισμού μαρτενσίτη Ms (περίπου 250°C).
Σχηματισμός και δομή του μπαινίτη
Κατά την απότομη ψύξη του χάλυβα, ο ωστενίτης μετασχηματίζεται μετατοπιστικά δίνοντας πλακίδια ή λωρίδες φερρίτη προσανατολισμένες προς μία κατεύθυνση, όπως συμβαίνει και κατά τον μαρτενσιτικό μετασχηματισμό. Ωστόσο, εξαιτίας της σχετικά υψηλής θερμοκρασίας του, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει κατά τον μαρτενσιτικό μετασχηματισμό, ο άνθρακας προλαβαίνει να διαφύγει από το πλέγμα του ωστενίτη και σχηματίζει σεμεντίτη (Fe3C).
Για τελικές θερμοκρασίες 400–550°C, ο σεμεντίτης σχηματίζεται ανάμεσα στις προσανατολισμένες λωρίδες του φερρίτη, οπότε γίνεται λόγος για άνω μπαινίτη. Για τελικές θερμοκρασίες 250–400°C, ο άνθρακας σχηματίζει βελόνες σεμεντίτη μεγέθους της τάξης του 0,5 μm, μέσα στις προσανατολισμένες λωρίδες του φερρίτη, οπότε γίνεται λόγος για κάτω μπαινίτη.
Η θερμοκρασία έναρξης σχηματισμού του μπαινίτη (Bs) εξαρτάται από την παρουσία άλλων κραματικών στοιχείων και υπολογίζεται από την παρακάτω εμπειρική σχέση : Bs(°C) = 830 − 270(%C) − 90(%Mn) − 37(%Ni)− 70(%Cr) − 83(%Mo).
Μπαινιτικοί χάλυβες
220px|right|thumb|Σκαρίφημα διαγράμματος ισοθερμοκρασιακού μετασχηματισμού Τ-Τ-Τ για δύο διαφορετικούς χάλυβες: με 0,4% κ.β. C (κόκκινη καμπύλη), και 0,4% κ.β. C και 2% κ.β. Mn (πράσινη καμπύλη). Η περιοχή σχηματισμού του μπαινίτη σημειώνεται με το γράμμα B. Ο μπαινίτης παρουσιάζεται συχνά κατά την βαφή των χαλύβων. Ο ρυθμός ψύξης στο εσωτερικό των διαφόρων προϊόντων χάλυβα (πλάκα, φύλλο, ράβδος, κ.λπ.) είναι πιο χαμηλός από τον ρυθμό ψύξης στο εξωτερικό. Οπότε, αν το πάχος του χάλυβα είναι σχετικά μεγάλο, στο εξωτερικό των βαμμένων αντικειμένων δημιουργείται μαρτενσίτης, αλλά στο εσωτερικό μπορεί να δημιουργηθεί μπαινίτης.
Η σκληρότητα του μπαινίτη είναι της τάξης των 400 HB (Brinell). Δηλαδή ο μπαινίτης είναι πολύ πιο σκληρός από τον φερρίτη, τον περλίτη και τον ωστενίτη, αλλά λιγότερο σκληρός από τον μαρτενσίτη και τον σεμεντίτη.
Οι μπαινιτικοί χάλυβες συνήθως δεν χρειάζονται περαιτέρω θερμική κατεργασία για βελτίωση των μηχανικών τους ιδιοτήτων. Επιπλέον, σε αντίθεση με τους μαρτενσιτικούς χάλυβες, είναι εύκολα συγκολλήσιμοι. Οι μπαινιτικοί χάλυβες βρίσκουν πολλές εφαρμογές στην αυτοκινητοβιομηχανία. Οι σύγχρονοι νανομπαινιτικοί χάλυβες παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον, μιας και η εφελκυστική αντοχή τους φτάνει τα 2500 MPa και είναι αρκετά όλκιμοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεταλλουργία
Ανδρεάδης
Το ελληνικό επώνυμο Ανδρεάδης, που ετυμολογικά σημαίνει «απόγονος του Ανδρέα», μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Δείτε επίσης
Ανδρεαδης
Επιθεώρηση πλοίου
Οι κυριότερες επιθεωρήσεις που υφίσταται ένα πλοίο είναι:
. Κατά τον Κ.Δ.Ν.Δ. αρθ. 32, για να διαπιστωθεί αν ένα ελληνικό πλοίο είναι ικανό για ασφαλή ναυσιπλοΐα πρέπει να υποστεί "γενική επιθεώρηση" από άποψη ναυπηγική, μηχανολογική, ηλεκρολογική, ναυτιλιακή, τηλεπικοινωνιακή, υγειονομική, πληρότητα και κατάσταση σωστικών μέσων και γενικότερα ασφάλειας πλοίου και επιβαινόντων και να του έχει χορηγηθεί πιστοποιητικό αξιοπλοΐας ή Πρωτόκολο Γενικής Επιθεώρησης (για τα υπό ελληνική σημαία πλοία). Κατά το άρθρο 33, η γενική επιθεώρηση επαναλαμβάνεται κατά τακτά χρονικά διαστήματα, κατά δε το άρθρο 34, κάθε σκάφος που παθαίνει βλάβη (μηχανολογική, στα ύφαλα ή έξαλα ή οποιαδήποτε που επειρεάζει τον ασφαλή πλού) του διακόπτονται οι πλόες προκειμένου να γίνουν οι απαραίτητες επισκευές και ακολουθήσει "έκτακτη επιθεώρηση".
Παραπομπές
Κατηγορία:Ναυτική ορολογία Κατηγορία:Πλοίο
Παπαντωνίου
Το ελληνικό επώνυμο Παπαντωνίου μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
45 Ευγενία
Η Ευγενία (αγγλικά:Eugenia) είναι μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 7,46. Είναι ένας από τους λίγους αστεροειδείς που έχει βρεθεί ότι έχουν δορυφόρο ή δορυφόρους, ενώ είναι και ο δεύτερος, από τους τέσσερις γνωστούς τριπλούς αστεροειδείς (οι άλλοι είναι ο 87 Σύλβια, ο 216 Κλεοπάτρα και ο 93 Μινέρβα).
Ανακάλυψη
Η Ευγενία ανακαλύφθηκε το 1857 από τον Χέρμαν Γκόλντσμιντ, o oποίος παρατηρούσε από το Παρίσι, και έλαβε το όνομα της αυτοκράτειρας Ευγενίας ντε Μοντίχο, συζύγου του Ναπολέοντα Γ΄ της Γαλλίας. Υπήρξε έτσι ο πρώτος αστεροειδής που πήρε το όνομα ενός πραγματικού ανθρώπου, αντί μιας μυθολογικής μορφής.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ευγενίας υπολογίσθηκε σε 215 χλμ., που προκύπτει από διαστάσεις 232×193×161 χλμ. ή 305×220×145 χλμ. , ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 5,7 ως 5,8 τετράκις εκατομμύρια τόνους, με πιθανή μέση πυκνότητα 1,1 γραμμάριο ανά κυβικό cm. Η πολύ χαμηλή αυτή πυκνότητα (παρόμοια με της Ματθίλδης), υποδεικνύει την πολύ χαλαρή δομή της: ίσως είναι ένας σωρός από συντρίμματα. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Ευγενίας εκτιμάται σε 1,7 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 577 φορές ασθενέστερη από την αντίστοιχη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 71 m/sec (256 χιλιόμετρα την ώρα). Η Ευγενία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 42 λεπτά.
Ο φασματικός τύπος της Ευγενίας είναι F (πολύ σκοτεινός ανθρακούχος). Το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,040 και η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 102 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν, αλλά η μέγιστη μπορεί να ανέλθει και στους -22 βαθμούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ευγενια
Φρειδερίκος Χριστιανός του Μάισσεν
Ο Φρειδερίκος-Χριστιανός, γερμ. Friedrich-Chrstian (31 Δεκεμβρίου 1893 - 9 Αυγούστου 1968) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν μάργραβος του Μάισσεν, τιτουλάριος βασιλιάς της Σαξονίας (1932-1968) και επικεφαλής του κλάδου των Βέττιν-Σαξονίας.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου-Αυγούστου Γ΄ της Σαξονίας και της Λουίζας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φερδινάνδου Δ΄ μεγάλου δούκα της Τοσκάνης.
Ο Αλβέρτος-Λεοπόλδος-Φρειδερίκος-Χριστιανός-Συσβέστρος-Άννο-Μακάριος γεννήθηκε στη Δρέσδη. Το 1968 απεβίωσε στο Σαμεντάν της Ελβετίας σε ηλικία 75 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1923 την Ελισάβετ Ελένη φον Τουρν ουντ Τάξις και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Επιθεώρηση Εμπορικών Πλοίων
Η Επιθεώρηση Εμπορικών Πλοίων είναι ειδική υπηρεσία (Διεύθυνση) του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας (Υ.Ε.Ν.) αρμόδια για τον έλεγχο και τη διενέργεια επιθεωρήσεων των ελληνικών εμπορικών πλοίων, πλοιαρίων κλπ, σύμφωνα με το άρθρο 35 και επόμενα του Κ.Δ.Ν.Δ.
Σκοπός
Ελέγχει μελέτες σχέδια των ναυπηγήσεων, μετασκευών, επισκευών ελληνικών φορτηγών πλοίων καθώς και τη καταλληλότητα των πάσης φύσεως ελληνικών επιβατηγών από άποψη ασφάλειας, υγιεινής και άνεσης. Είναι η "καθ΄ ύλην" αρμόδια Υπηρεσία για θέματα ασφάλειας των πλοίων σύμφωνα με διεθνείς συμβάσεις όπως και για τη χάραξη των γραμμών φόρτωσης των πλοίων. Στην αρμοδιότητά της εμπίπτουν και τα υπό ξένη σημαία επιβατηγά πλοία, εφόσον παραλαμβάνουν επιβάτες από ελληνικούς λιμένες.
Ιστορία
Η Ε.Ε.Π. συστάθηκε δια του Βασιλικού διατάγματος της 30 Δεκεμβρίου του 1920, ημερομηνία που αποτελεί και το γενέθλιο της Υπηρεσίας.
Κατηγορία:Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής Κατηγορία:Ασφάλεια στην Ελλάδα
Κάτω Στρέφι Ηλείας
Το Κάτω Στρέφι ή Φλοκαίικα (μέχρι το 2001), είναι πεδινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας σε υψόμετρο 14 μέτρα.
Ανδρέας Λασκαράτος
Ο Ανδρέας Τυπάλδος Λασκαράτος (Ληξούρι, 1 Μαΐου 1811 - Αργοστόλι, 24 Ιουλίου 1901) ήταν αξιόλογος σατιρικός ποιητής και πεζογράφος από την Κεφαλονιά. Αφορίστηκε από την Εκκλησία εξ αιτίας των σατιρικών βελών του κατά των κληρικών.