cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ερεχθέας
Βιογραφικά στοιχεία
Κάποτε ο Ερεχθέας βρέθηκε σε πόλεμο με τους Ελευσίνιους. Σύμμαχος των Ελευσινίων ήρθε, τότε, ο βασιλιάς των Θρακών Εύμολπος, υιός του Ποσειδώνα, με πολυάριθμο στρατό. Ο Ερεχθέας θυσίασε μετά από χρησμό του μαντείου μια από τις κόρες του προκειμένου να νικήσει. Υπάρχουν πολλές εκδοχές περί του ονόματος της θυσιασθησας: άλλες πηγές αναφέρουν τη Χθονία, άλλες την Πρωτογένεια και άλλες ότι μετά τη θυσία της μιας συμφώνησαν να σκοτωθούν όλες. Εξαιτίας αυτής της θυσίας, ο Ερεχθεύς μπόρεσε να σκοτώσει τον Εύμολπο και να νικήσει στον πόλεμο. Ο Ποσειδώνας, όμως, οργίσθηκε για τον θάνατο του τέκνου του και για αυτό χτύπησε με την τρίαινά του τον Ερεχθέα και τον σκότωσε (ή, κατ' άλλη εκδοχή, μεσολάβησε στον Δία και εκείνος κεραυνοβόλησε τον Ερεχθέα).
Ο Ερεχθέας είναι εκείνος που έδωσε την πολιουχία των Αθηνών στη θεά Αθηνά και μετονόμασε τους κατοίκους τους, που μέχρι τότε λέγονταν «Κεκροπίδες», σε «Αθηναίους». Αμέσως μετά, ίδρυσε ναό της θεάς, εισήγαγε τη λατρεία της στην Αττική και καθιέρωσε την εορτή Παναθήναια.
Οι Αθηναίοι τιμούσαν ιδιαιτέρως τον Ερεχθέα ως επώνυμο ήρωά τους και του έστησαν ανδριάντα. Αλλά και οι κάτοικοι της Επιδαύρου του προσέφεραν θυσίες κάθε χρόνο. Οι αρχαίοι ποιητές και καλλιτέχνες ασχολήθηκαν με τον μύθο του Ερεχθέα. Μεταξύ αυτών, ο Ευριπίδης συνέγραψε ομώνυμο δράμα, που όμως δεν διασώθηκε.
Το Ερέχθειο και ο τάφος του
Ως ιδρυτής της πόλεως των Αθηνών, ο Ερεχθέας είναι, κατά τη μυθολογία, ενταφιασμένος εντός των τειχών της. Η πράξη έχει ύψιστο συμβολισμό, καθώς, οι νεκροί δεν ανήκουν στην πόλη, όμως, ο ενταφιασμός του εντός των τειχών της, ως προϋπάρχοντος αυτής, δεν θα μπορούσε να αποτελεί παραβίαση αυτής της διαχρονικής αρχής. Έτσι, ο τάφος του βρίσκεται εντός των τειχών της Ακροπόλεως, στα θεμέλια του Ερεχθείου, στο νοτιοδυτικό άκρο του μνημείου και υποδηλώνεται από την ιδιαίτερα ισχυρή θεμελίωσή του πάνω από αυτόν, ώστε το κτήριο να μην στηρίζεται απευθείας επάνω του. Το Ερέχθειο, ουσιαστικώς, αποτελεί την κιβωτό της ιστορίας της πόλεως, για αυτόν το λόγο είναι αρχιτεκτονημένο σε ιωνικό ρυθμό, αποκλειστικώς.
Βιβλιογραφία
Ερεχθεας
Ιονόσφαιρα
Η Ιονόσφαιρα είναι στρώμα της ατμόσφαιρας της Γης, που χαρακτηρίζεται απ' τη μεγάλη παρουσία ιόντων που προκαλούνται απ' τον ιονισμό των μορίων του αέρα λόγω της ηλιακής ακτινοβολίας (υπεριώδους και σωματιδιακής).
Γενικά
Εκτός από τα γνωστά πέντε στρώματα της ατμόσφαιρας που η ταξινόμησή τους έγινε με βάση την κατανομή της καθ΄ ύψους θερμοκρασίας το 1962 από τον W.M.O., υφίσταται και μια ιδιάζουσα περιοχή (στρώμα) της ατμόσφαιρας που αρχίζει από το ύψος των 400-500 χλμ. (στο στρώμα της θερμόσφαιρας) και φθάνει σχεδόν μέχρι το ανώτατο όριο της, δηλαδή την εξώσφαιρα. Λόγω του πολύ μεγάλου αριθμού ιόντων που βρίσκεται μέσα σ΄ αυτό το καθ΄ ύψους εύρος (στρώμα) της ατμόσφαιρας ονομάσθηκε ιονόσφαιρα.
Δημιουργία ιόντων
Τα τελευταία αυτά ηλεκτρισμένα σωματίδια στη Τροπόσφαιρα, τα ιόντα, δημιουργούνται κυρίως κατά τις ηλεκτρικές εκκενώσεις των καταιγίδων αλλά και από τις ακτινοβολίες ραδιενεργών ουσιών από την επιφάνεια του εδάφους. Εκτός όμως απ΄ αυτά υπάρχουν και ιόντα που χαρακτηρίζονται "υψηλής ενέργειας" που προέρχονται όμως από την κοσμική ακτινοβολία. Υπολογίζεται πως σ΄ ένα 24ωρο δύο δισεκατομμύρια τέτοια σωματίδια βομβαρδίζουν το εξωτερικό όριο της ατμόσφαιρας που, σποραδικά όμως, και κάποια εξ αυτών, φθάνουν μέχρι τα κατώτερα στρώματα, το περισσότερο μέρος των οποίων είναι πρωτόνια.
Σημασία έρευνας
Η μέχρι σήμερα επιστημονική έρευνα στον τομέα αυτό έχει αποδείξει την μεγάλη σημασία που έχουν τα ιόντα της ατμόσφαιρας κυρίως στην υγιεινή διαβίωση του ανθρώπου στον πλανήτη Γη. Αν και ο ιονισμός της ατμόσφαιρας ξεκινά από την ανώτερη περιοχή της Μεσόσφαιρας, η κυρίως περιοχή της δημιουργίας είναι (περιλαμβάνεται) στη θερμόσφαιρα η οποία και καλείται και Ιονόσφαιρα.
Κατανομή ιόντων
Τα ιόντα όμως αυτά δεν βρίσκονται σε ομοιόμορφη κατανομή, ακόμα και μέσα στην Ιονόσφαιρα, που σημαίνει πως σε ορισμένες περιοχές της ατμόσφαιρας παρατηρούνται αριθμητικές συγκεντρωσεις. Οι χαρακτηριστικές περιοχές συγκέντρωσης των ιόντων είναι κυρίως τρεις η περιοχή D, η περιοχή E και η περιοχή F.
Και τα τρία παραπάνω στρώματα περιοχές D, E και F χωρίζονται πολλές φορές σε επιμέρους δύο ή και περισσότερα μικρότερα στρώματα. Επίσης και το ύψος που βρίσκονται δεν είναι σταθερό αλλά μπορεί να μεταβάλλεται εντός χρονικού διαστήματος από λίγων λεπτών μέχρι μερικών ωρών.
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ατμόσφαιρα
Στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου
Το Στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου (γερμ. Konzentrationslager Dachau) ήταν στρατόπεδο συγκέντρωσης της Ναζιστικής Γερμανίας που δημιούργησε η Γκεστάπο, μετά την άνοδο στην εξουσία του Αδόλφου Χίτλερ, το 1933. Το στρατόπεδο κατασκευάστηκε στην πόλη Νταχάου που βρίσκεται κοντά στο Μόναχο. Στο στρατόπεδο αυτό οι Ναζιστές συγκέντρωναν και βασάνιζαν, αρχικά τους αντιστασιακούς Γερμανούς και αργότερα αιχμαλώτους κάθε ηλικίας, κυρίως Εβραίους και διάφορες άλλες πληθυσμιακές ομάδες ή μειονότητες από τις χώρες που καταλάμβαναν. Ανάμεσα σ' εκείνους που πέρασαν από το φριχτό αυτό στρατόπεδο ή βρήκαν το θάνατο εκεί, συγκαταλέγονται και 5 Έλληνες αγωνιστές, όπως ο τότε γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης. Το Νταχάου λειτούργησε μέχρι τη συντριβή της Ναζιστικής Γερμανίας το 1945.
Ίδρυση, λειτουργία
Το στρατόπεδο ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 1933 πάνω στα απομεινάρια ενός εργοστασίου πυρομαχικών του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν το πρώτο από τα Στρατόπεδα συγκέντρωσης που δημιούργησαν οι Ναζί. Ο Χάινριχ Χίμλερ, ως αρχηγός της Αστυνομίας του Μονάχου, το περιέγραψε επίσημα ως "το πρώτο στρατόπεδο συγκέντρωσης για πολιτικούς κρατουμένους". Σε αυτό μεταφέρθηκαν αρχικά αντίπαλοι του καθεστώτος, Σοσιαλδημοκράτες, Κομμουνιστές και συνδικαλιστές. Τον πρώτο χρόνο λειτουργίας του αριθμούσε περίπου 4.800 κρατουμένους. Συν τω χρόνω, όμως, άρχισαν να αυξάνονται καθώς μεταφέρθηκαν εκεί και Μάρτυρες του Ιεχωβά, Ρομά και ομοφυλόφιλοι. Οι Εβραίοι αρχικά ήσαν ελάχιστοι και ανήκαν σε κάποια από τις πιο πάνω ομάδες. Πρώτος διοικητής του στρατοπέδου ήταν ο Χίλμαρ Βέκερλε (Hilmar Wäkerle), ο οποίος ύστερα από τετράμηνη θητεία αντικαταστάθηκε από τον Τέοντορ Άικε (Theodor Eicke). Τον Μάιο του 1933 υπήρχαν ήδη εκεί 1.200 πολιτικοί κρατούμενοι.
Στις αρχές του 1937 ξεκίνησαν εργασίες επέκτασης του στρατοπέδου. Τις εργασίες αυτές υποχρεώθηκαν να εκτελέσουν οι κρατούμενοι, ξεκινώντας από την κατεδάφιση των εγκαταστάσεων του παλαιού εργοστασίου. Χτίστηκαν ξύλινα καταλύματα και βοηθητικές εγκαταστάσεις, μεταξύ των οποίων και κρεματόριο. Οι εργασίες αυτές εκτελέσθηκαν μέσα σε φρικτές για τους κρατούμενους συνθήκες και ολοκληρώθηκαν στα μέσα του 1938. Το στρατόπεδο δεν υπέστη σημαντικές κτιριακές αλλαγές μέχρι την απελευθέρωσή του από τις Συμμαχικές δυνάμεις το 1945. Το στρατόπεδο αποτελούνταν από 32 κτίρια για κρατούμενους, ένα από τα οποία προοριζόταν αποκλειστικά για τους ιερείς όλων των βαθμίδων, που αντετίθεντο στο καθεστώς (υπολογίζεται ότι "φιλοξενήθηκαν" εκεί περίπου 3.000 ιερείς και θεολόγοι), και ένα ήταν δεσμευμένο για "ιατρικά πειράματα". Ολόκληρο το στρατόπεδο περιβαλλόταν από αγκαθωτό ηλεκτροφόρο συρματόπλεγμα, μετά το οποίο ακολουθούσε τάφρος και υπήρχαν επτά εν συνόλω υπερυψωμένες σκοπιές. Το στρατόπεδο αποτέλεσε πρότυπο οργάνωσης και των υπολοίπων στρατοπέδων που δημιούργησε το Ναζιστικό καθεστώς.
Πλάι στο στρατόπεδο υπήρχαν και άλλες εγκαταστάσεις των SS, όπως η "Σχολή ιατρικής εκπαίδευσης" και η "Σχολή οικονομικής διαχείρισης" για στελέχη της οργάνωσης, καθώς και ένα κέντρο εκπαίδευσης για την οργάνωση και διοίκηση στρατοπέδων συγκέντρωσης. Οι πλέον διάσημοι "απόφοιτοι" αυτού του κέντρου ήταν ο Ρούντολφ Ες (Rudolf Hoess), ο οποίος έγινε διοικητής του στρατοπέδου εξόντωσης του Άουσβιτς (Auschwitz), ο Άντολφ Άιχμαν και ο Γιόζεφ Κράμερ (Josef Kramer), Διοικητής του Στρατοπέδου Μπέργκεν-Μπέλζεν (Bergen-Belsen). Δημιουργήθηκαν, επίσης, δευτερεύοντα στρατόπεδα για τη διαμονή κρατουμένων που εκιμσθώνονταν σε επιχειρήσεις και, αργότερα, ένα μικρότερο στρατόπεδο για γυναίκες κρατούμενες (1944).
Αμέσως μετά την ολοκλήρωση των εργασιών στάλθηκαν εκεί αρκετές χιλιάδες συλληφθέντες στην Αυστρία, πολλοί από τους οποίους ήταν Εβραίοι (κύρια για παράβαση των Νόμων της Νυρεμβέργης).
Ο αριθμός των κρατουμένων μεγάλωσε ακόμη περισσότερο ύστερα από τα γεγονότα της Νύχτας των Κρυστάλλων, τον Νοέμβριο του 1938. Τότε μεταφέρθηκαν εκεί περίπου 10.000 Εβραίοι, οι περισσότεροι, όμως, αποχώρησαν ύστερα από μερικούς μήνες, αφού υπέγραψαν δήλωση υποχρεωτικής μετανάστευσης.
Ο αριθμός των κρατουμένων αυξήθηκε σημαντικά από το 1940 και ύστερα. Οι κρατούμενοι περνούσαν μια πύλη, η οποία έφερε την επιγραφή "Arbeit macht frei" (= Η εργασία απελευθερώνει). Περίπου 33.000 κρατούμενοι διαμοιράστηκαν σε "θυγατρικά" στρατόπεδα και από εκεί εκμισθώνονταν σε επιχειρήσεις και βιομηχανίες, τόσο ιδιωτικές όσο και κρατικές, για χειρωνακτική εργασία. Τα χρήματα της εκμίσθωσης, φυσικά, δεν κατέληγαν στους κρατούμενους αλλά στο Ταμείο των SS.
thumb|left|Ειδοποίηση από τη διοίκηση του στρατοπέδου στην κ. Ζελίνσκι, πως ο άντρας της πέθανε και το σώμα του αποτεφρώθηκε στο κρατικό κρεματόριο του στρατοπέδου Την περίοδο 1933 - 1945 καταγράφηκαν επίσημα 206.000 κρατούμενοι - υπήρξαν, όμως, και άλλοι που δεν καταγράφηκαν, όπως πολλοί Σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου. Αν και το Νταχάου δεν ήταν στρατόπεδο εξόντωσης, καταγράφηκαν 31.000 θάνατοι κρατουμένων, κύρια λόγω των πολύ κακών συνθηκών διαβίωσης αλλά και εκτελέσεων από δεσμοφύλακες. Δεν είναι, επίσης, καταγεγραμμένα όλα τα θύματα των ιατρικών πειραμάτων που εκτελούνταν εκεί με προϊστάμενο το Δρα Ζίγκμουντ Ράσερ (Sigmund Rascher), μέλος των Waffen-SS (Ενόπλων SS), που έκανε έρευνες για λογαριασμό της Λουφτβάφε. Φυσικά, οι εντολές των SS ήταν να εκτελείται οποιοσδήποτε κρατούμενος υπέπιπτε στο παραμικρό παράπτωμα. Οι εκτελέσεις των Σοβιετικών αιχμαλώτων, επίσης, δεν καταγράφηκαν ποτέ. Δημιουργήθηκε, έτσι, πρόβλημα με την διαχείριση των πτωμάτων, καθώς το αρχικό κρεματόριο διέθετε μόνο δύο αποτεφρωτήρες. Κατασκευάστηκε, έτσι, επέκτασή του με τέσσερεις επιπλέον αποτεφρωτήρες και στην επέκταση αυτή περιλήφθηκαν εξ αρχής και πέντε θάλαμοι αερίων (έναρξη κατασκευής 1942, ολοκλήρωση το 1943). Οι θάλαμοι αυτοί δεν προορίζονταν για την εξόντωση κρατουμένων αλλά για την απολύμανση, καθώς υπήρχε έντονος και δικαιολογημένος ο φόβος για εμφάνιση τύφου που οφειλόταν στις φθείρες. Ο πέμπτος θάλαμος χρησιμοποιήθηκε για εξόντωση κρατουμένων, καθώς παρουσιάζει σαφείς κατασκευαστικές διαφορές από τους υπόλοιπους τέσσερις και πιθανότατα προοριζόταν για χρήση στα πλαίσια του Προγράμματος ευθανασίας Τ-4, όπως φαίνεται από επιστολή του Ράσερ στον Χίμλερ το 1942.
Προς το τέλος του πολέμου, οι συνθήκες διαβίωσης χειροτέρευσαν σημαντικά, καθώς δεν υπήρχαν και τα σχετικά εφόδια, ενώ οι SS μετέφεραν εκεί συνεχώς κρατούμενους από τα στρατόπεδα που βρίσκονταν σε κατεχόμενες χώρες, φοβούμενοι είτε την απελευθέρωση είτε τη δραπέτευσή τους. Οι συνθήκες υγιεινής ήταν ανύπαρκτες, με αποτέλεσμα το θάνατο περίπου 15.000 ατόμων την περίοδο αυτή, ενώ συνεχίζονταν και οι εκτελέσεις αιχμαλώτων πολέμου από αποσπάσματα.
thumb|right|Μνημείο για τα θύματα μπροστά στο μουσείο που λειτουργεί σήμερα στο πρώην στρατόπεδο Νταχάου Το στρατόπεδο απελευθερώθηκε στις 28 Απριλίου 1945. Οι Διοικητές του Βάις και Όττο πρόλαβαν να διαφύγουν. Οι κρατούμενοι δεν απελευθερώθηκαν αμέσως, γιατί υπήρχε φόβος διασποράς του τύφου, που είχε ξεσπάσει στο στρατόπεδο κατά τις τελευταίες ημέρες λειτουργίας του. Το θέαμα που αντίκρυσαν οι απελευθερωτές του ήταν από τα πλέον φρικτά που μπορεί να αντικρύσει άνθρωπος, όπως περιγράφουν ο Βίκτορ Μάουρερ, εκπρόσωπος του Ερυθρού Σταυρού, και οι Αμερικανοί αξιωματικοί και στρατιώτες που μπήκαν στο στρατόπεδο.
Σήμερα, το Στρατόπεδο του Νταχάου έχει μετατραπεί σε μνημείο από τη Γερμανική Κυβέρνηση.
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης, Νταχάου, Προφορικές και επιστολικές μαρτυρίες, εκδ. Μένανδρος, Αθήνα 2014. ISBN: 978-618-5033-20-0
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νταχαου Νταχαου Ν
Λυκοθέρσης
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Λυκοθέρσης είναι γνωστός ένας βασιλιάς των Ιλλυριών, ο οποίος πήρε ως σύζυγό του την Αγαύη, την όμορφη θυγατέρα του βασιλιά των Θηβών Κάδμου και της Αρμονίας. Αυτό έγινε αφού η Αγαύη σκότωσε τον γιο της από τον πρώτο της σύζυγο Εχίονα, τον Πενθέα και κατέφυγε στη μακρινή Ιλλυρία. Αργότερα η Αγαύη σκότωσε και τον Λυκοθέρση προκειμένου να δώσει το βασίλειό του στον πατέρα της, τον Κάδμο.
Πηγές
Λυκοθερσης
Α.Ο. Μάνης Πειραιά
Ο Αθλητικός Όμιλος Μάνης υπήρξε ποδοσφαιρικό σωματείο του Πειραιά, το οποίο προέκυψε το 1998 από μετονομασία του συλλόγου Φλόγα Νικαίας που υπήρχε από το 1958 και ως επίσημος από το 1972. Ο ΑΟ Μάνης αγωνίστηκε τρεις σεζόν στη Δ΄ Εθνική και το 2004 ανέβηκε στη Γ΄ Εθνική. Στη συνέχεια συγχωνεύτηκε με τον Εθνικό Πειραιά, ο οποίος πήρε τη θέση της Μάνης στην μικρή επαγγελματική κατηγορία. Ο ΑΟ Μάνης είχε χρώματα: σκούρο θαλασσί μπλε (μπλε μαρέν - navy blue), λευκό και μαύρο και έμβλημα ένα λευκό μανιάτικο πύργο. Στη Δ΄ Εθνική ως έδρα χρησιμοποιούσε το γήπεδο Νεάπολης, χωρητικότητας 6.000 θεατών.
Από τη Φλόγα Νικαίας στο ΑΟ Μάνης
Ο μικρός συνοικιακός σύλλογος "Φλόγα Νικαίας" πρωτοεμφανίστηκε ως ανεπίσημος στις αρχές του 1958, όταν έδωσε μια σειρά φιλικών αγώνων και είχε παρουσία ως τα τέλη της σεζόν 1958-59. Επανεμφανίστηκε σποραδικά το 1972 που υπήρξε το επίσημο έτος ίδρυσής του και το 1973 και πιο ενεργά το 1977. Είχε ερυθρόλευκα χρώματα και έμβλημα την αναμένη δάδα.
Η "Φλόγα" εντάχθηκε στην Γ΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πειραιώς από τη σεζόν 1977-78 με προπονητή τον Ηλία Τσιριγώτη. Το 1984 ανέβηκε στη Β΄ κατηγορία και το 1988 για μια σεζόν στην Α΄. Ως το 1998 η μοναδική διάκριση της ομάδας, η οποία δεν είχε άλλη παρουσία στην Α΄ κατηγορία, ήταν η εντυπωσιακή πρόκρισή της στον τελικό του Κυπέλλου ΕΠΣΠ το 1987 (αν και ομάδα της Β΄ Πειραιώς), στον οποίο είχε ηττηθεί από τον Άρη Νικαίας με 2-5. Προπονητής τότε ήταν ο μετέπειτα πρόεδρος του ΑΟ Μάνης, Φώτης Κουβάτσος και στον τελικό με την ομάδα αγωνίζονταν αρκετοί από τα στελέχη της μετέπειτα ΑΟ Μάνης: Βασιλείου, Γιδάκος (80’ Κανακάκης), Ταγκλής, Παναγάκος, Καπάτσος, Πηρούνιας, Ζαμπλάκος, Βενιζέλος, Πέντσας, Αντωνάκος, Κωττάκης (80’ Καλογερόγιαννης).
Το 1998 η "Φλόγα Νικαίας" (ή "Φλόγα Πειραιά", όπως αναφέρεται κάποιες φορές) κατέκτησε τον τίτλο της Β΄ κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Πειραιώς και ανέβηκε στην Α΄. Μετά τη λήξη του πρωτάθληματος 1997-98 το Δ.Σ. του συλλόγου, το οποίο αποτελούσαν κυρίως Μανιάτες του Πειραιά, αποφάσισε τη μετονομασία του σε "ΑΟ Μάνης", ώστε γύρω του να συσπειρωθεί το μανιάτικο στοιχείο της πόλης. Η νέα ονομασία καθιερώθηκε από την 1η Ιουλίου 1998. Το πρώτο Δ.Σ. συγκροτήθηκε στις 21 Αυγούστου και είχε πρόεδρο τον Φώτη Κουβάτσο.
Στη Δ΄ Εθνική
Ο ΑΟ Μάνης οργανώθηκε σε επαγγελματικά πρότυπα και τα επόμενα χρόνια είχε μια ανοδική πορεία που τον οδήγησε ως τη Γ΄ Εθνική. Το 2001, τρία χρόνια μετά τη μετονομασία, κατέκτησε τον τίτλο της Α΄ ΕΠΣ Πειραιά, στον Β΄ όμιλο, με προπονητές αρχικά το Σταύρο Νικολακάκο και αργότερα το Μάκη Βαβίλη. Στη συνέχεια ανήλθε στη Δ΄ Εθνική, αφού επικράτησε στο ειδικό τουρνουά ανόδου του Μεσσηνιακού (2-2, 1-1) και του Ολυμπιακού Ζαχάρως (2-1, 6-5). Ήταν ένα επεισοδιακό τουρνουά που σημαδεύτηκε από πολλά επεισόδια μεταξύ των οπαδών της Μάνης και του Μεσσηνιακού. Στο τελευταίο ματς ο ΑΟ Μάνης πέτυχε μια πολυσυζητημένη ανατροπή μέσα στη Ζαχάρω νικώντας με 6-5 ενώ έχανε 2-5, με τρία γκολ στο τελευταίο πεντάλεπτο! Έτσι ισοβάθμησε με το Μεσσηνιακό, τον οποίο νίκησε σε αγώνα μπαράζ στα πέναλτι: 1-1 (9-8 πέν.).
Στη Δ΄ Εθνική κατηγορία παρέμεινε τρεις σεζόν. Το 2003 είχε μια ακόμα διάκριση, όταν έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου ΕΠΣ Πειραιά, όπου ηττήθηκε από το Μοσχάτο με 0-1. Προπονητής ήταν ο Ηλίας Φυντάνης και στον τελικό αγωνίστηκαν οι: Τσούκας, Σιφνάκης (46’ Σπάθας), Δημόπουλος, Κούτρας, Βιδάλης, Στρατής, Αλέξης, Πολίτης, ντε Σόουζα, Μέριανος (42’ Μπουσάτι), Μαζαράκης (73’ Στρατάκης). Το 2004 έκανε νέο μεγάλο άλμα κατακτώντας τον τίτλο στον 7ο όμιλο και την άνοδο στη Γ΄ Εθνική.
Ο πρόεδρος που οδήγησε το σύλλογο από τα νταμάρια της Β΄ Πειραιά στην επαγγελματική κατηγορία ήταν ο Νίκος Πηρούνιας, παλιός ποδοσφαιριστής της Φλόγας, που την ανέλαβε το 2000 μαζί με ένα επιτελείο επιχειρηματιών, επιστημόνων, εφοπλιστών και ναυτικών: Κριαλάκος, Κούζιλος, Μανωλάκος, Καλλίνης, Τζανάκης, Κονιδάρης, Καλαϊτζάκης, Τζεφεράκος, Καλογερόγιαννης, Σουκαράς, Μουρκάκος, Κανακάκης, Γιατράκος.
Όμως, ο ΑΟ Μάνης δεν έμελλε να αγωνιστεί στη Γ΄ Εθνική με αυτό το όνομα. Την ομάδα που κατέκτησε το πρωτάθλημα Δ΄ Εθνικής το 2004 με προπονητή τον Θ. Παχατουρίδη αποτελούσαν οι: Θωμόπουλος, Κατσικογιάννης, Καλλιπολίτης, Νέτσο, Σπάθας, Βιδάλης, Μπουσάντι, Μανιάτης, Γιώργος ΝταρακλίτσαςΝταρακλίτσας, Στρατάκης, Στρατής, Χολέβας, Αλέξης, Βυθούλκας.
Η συγχώνευση με τον Εθνικό
Tο 2003 ο ιστορικός σύλλογος του Εθνικού Πειραιά είχε πέσει για πρώτη φορά στην ιστορία του στη Δ΄ Εθνική και τη σεζόν 2003-04 είχε αγωνιστεί στον ίδιο όμιλο με τον ΑΟ Μάνης τερματίζοντας στην 7η θέση. Σε αυτή τη δύσκολη για τον Εθνικό στιγμή, από την οποία δεν φαινόταν διέξοδο, ήρθε αρωγός ο πρόεδρος του ΑΟ Μάνη Νίκος Πηρούνιας, ο οποίος πρότεινε τη συγχώνευση των δύο συλλόγων, ώστε να επανέλθει ο Εθνικός στα επαγγελματικά πρωταθλήματα.
Ελληνική πεζογραφία 1880-1930
Από τη δεκαετία του 1880 εμφανίζεται μια μεγάλη αλλαγή στη νεοελληνική πεζογραφία. Ο ρομαντισμός παύει να είναι το κυρίαρχο ρεύμα και οι λογοτέχνες "προσγειώνονται" σε πιο οικεία θέματα, εμπνέονται από την ελληνική παράδοση, απεικονίζουν τη ζωή της υπαίθρου αρχικά και έπειτα των αστικών κέντρων, και εμφανίζονται σποραδικά στην αρχή αλλά εντονότερα από τις αρχές του 20ου αι. ρεαλιστικές και νατουραλιστικές τάσεις και κοινωνικοπολιτικός προβληματισμός.
Α.Ο. Μάνης Πειραιά
Η συγχώνευση με τον Εθνικό
Στις 10 Ιουνίου 2004 πάρθηκε ίσως η πιο ιστορική απόφαση μετά την ίδρυση του σωματείου το 1924. Σε γενική συνέλευση που έλαβε χώρα στο ξενοδοχείο Κάβο Ντόρο τα μέλη του ερασιτέχνη Εθνκού δέχτηκαν παμψηφεί την ελκυστική πρόταση του Ν. Πηρούνια για συγχώνευση με τον ΑΟ Μάνης και τη δημιουργία μιας νέας ΠΑΕ με το όνομα «'''Εθνικός Ο.Φ.Π.Φ - Α.Ο. Μάνης'''», η οποία θα αναφέρεται παντού ως ΠΑΕ Εθνικός, θα έχει το έμβλημα και τα κυανόλευκα χρώματα του Εθνικού και έδρα τον Πειραιά.
Ελληνική πεζογραφία 1880-1930
Οι τάσεις της αλλαγής θα μπορούσε να πει κανείς ότι εμφανίζονται ήδη από το 1855, στο μυθιστόρημα Θάνος Βλέκας του Παύλου Καλλιγά, στο οποίο αντιμετωπίζεται με κριτική διάθεση η κατάσταση της αγροτικής κοινωνίας. Ουσιαστικά όμως το έργο που σηματοδοτεί την νέα προσέγγιση είναι το μυθιστόρημα Λουκής Λάρας του Δημήτριου Βικέλα, (1879), που παρουσιάζει με διαφορετική, "αντιηρωική" όπως έχει χαρακτηριστεί, σκοπιά, την ελληνική επανάσταση, και ακολουθεί τους κανόνες του ρεαλισμού.
Α.Ο. Μάνης Πειραιά
Η συγχώνευση με τον Εθνικό
Ο "Εθνικός-ΑΟ Μάνης", όπως καθιερώθηκε να ονομάζεται κατάφερε δυο χρόνια αργότερα να ανέβει στη Β΄ Εθνική. Σταδιακά τα επόμενα χρόνια η προσθήκη "ΑΟ Μάνης" ξεχάστηκε και ο σύλλογος αποκαλείται πλέον "Εθνικός Πειραιά", αν και το επίσημο όνομα με το οποίο αναφέρεται από την ΕΠΑΕ εξακολουθεί είναι το "ΕΘΝΙΚΟΣ ΟΦΠΦ - ΑΟ ΜΑΝΗΣ".
Ελληνική πεζογραφία 1880-1930
Διαμορφωτικοί παράγοντες των νέων τάσεων
Οι σημαντικότεροι παράγοντες που διαμόρφωσαν νέες τάσεις στην ελληνική πεζογραφία μετά το 1880 ήταν η παρακμή του ρομαντισμού και η στροφή στα λογοτεχνικά ρεύματα του ρεαλισμού και του νατουραλισμού, η ανάπτυξη της λαογραφίας και ο διαγωνισμός διηγήματος του περιοδικού Εστία.
Α.Ο. Μάνης Πειραιά
Παραπομπές
Μανη Μανη Μανη
Ελληνική πεζογραφία 1880-1930
Διαμορφωτικοί παράγοντες των νέων τάσεων
Αν και ο ρομαντισμός δεν ήταν η μοναδική τάση στην πεζογραφία της προηγούμενης περιόδου (1830-1880), είχε παίξει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση κάποιων τάσεων, όπως τα ερωτικά μυθιστορήματα με περιπετειώδη-μελοδραματική δομή (Ο Λέανδρος του Π. Σούτσου, Η ορφανή της Χίου του Ιάκωβου Πιτσιπιού κ.α.). Η παρακμή και οι αντιδράσεις προς τον ρομαντισμό συνοδεύτηκαν από τη στροφή προς νέα λογοτεχνικά ρεύματα, του παρνασσισμού, του ρεαλισμού και του νατουραλισμού. Ορόσημο για την εισαγωγή του ρεαλισμού στην Ελλάδα είναι η δημοσίευση το 1879 της μετάφρασης της Νανάς του Εμίλ Ζολά από τον Ιωάννη Καμπούρογλου στον Ραμπαγά που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις λόγω του «προκλητικού» και «σκανδαλώδους» περιεχομένου και διακόπηκε. Η αυτόνομη έκδοση του έργου το 1880 συνοδευόταν από μια «επιστολιμαία διατριβή» αντί προλόγου, με την υπογραφή Α.Γ.Η., ο συντάκτης της οποίας παρουσίαζε τις αρχές του ευρωπαϊκού νατουραλισμού και τις νέες ανάγκες της ελληνικής λογοτεχνίας, που θα μπορούσε αυτό το ρεύμα να καλύψει.
Παράλληλα με τη στροφή προς νέες τεχνοτροπίες, εμφανίστηκε και στροφή προς νέους θεματικούς κύκλους, δηλαδή την καθημερινή ζωή της υπαίθρου. Καθοριστική ήταν η ανάπτυξη και η συστηματοποίηση της λαογραφικής έρευνας με τις εργασίες του Νικόλαου Πολίτη, θεμελιωτή της ελληνικής λαογραφίας. Ο Ν. Πολίτης ήταν ένας από τους εμπνευστές του διαγωνισμού διηγήματος της Εστίας το 1883 και πιθανότατα συγγραφέας της προκήρυξης του διαγωνισμού, η καλούσε τους συγγραφείς να αξιοποιήσουν τις πλούσιες παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα του ελληνικού λαού. Στην προκήρυξη ήταν φανερή η ηθικοπλαστική διάθεση, αφού γινόταν λόγος για «αγνά» και «ευγενή» ήθη που ο ελληνικός λαός διέθετε περισσότερο από άλλους λαούς, και για τόνωση της αγάπης για την πατρίδα. Τα αποτελέσματα του διαγωνισμού δεν ήταν βέβαια εξαιρετικά σε ποιότητα, αφού πολλά από τα έργα που παρουσιάστηκαν δεν ήταν καν διηγήματα, παρά απλές καταγραφές εθίμων, παραδόσεων ή λαϊκών διηγήσεων. Ο διαγωνισμός όμως συνέβαλε και στη συστηματική καλλιέργεια του διηγήματος, είδους που τις προηγούμενες δεκαετίας ήταν περιορισμένο, αλλά στο τέλος του αιώνα ξεπέρασε την παραγωγή μυθιστορημάτων.
Γενικά χαρακτηριστικά
Σε αντίθεση με την ποίηση, στην πεζογραφία η δημοτική άργησε να καθιερωθεί. Η πρώτη φάση, μέχρι το 1900 περίπου, είναι ακόμα η φάση της καθαρεύουσας: οι περισσότεροι συγγραφείς χρησιμοποιούσαν την καθαρεύουσα στα αφηγηματικά μέρη και τη δημοτική, συχνά με ιδιωματισμούς, στα διαλογικά (Παπαδιαμάντης, Βιζυηνός, Κονδυλάκης, Μωραϊτίδης). Μετά τη δημοσίευση του Ταξιδιού του Ψυχάρη, το παράδειγμά του ακολούθησαν αμέσως οι Αργύρης Εφταλιώτης και Αλέξανδρος Πάλλης και αργότερα ο Πέτρος Βλαστός, που ήταν και οι πιο «πιστοί» στις αρχές του. Την πεζογραφία σε δημοτική ενίσχυσαν στη συνέχεια - και με μετριοπάθεια- οι Κωστής Παλαμάς, Ανδρέας Καρκαβίτσας και αργότερα οι Κωνσταντίνος Χατζόπουλος, Κωνσταντίνος Θεοτόκης. Αξιόλογη σε αυτόν τον τομέα ήταν και η έκδοση των περιοδικών Η Τέχνη (1898-1899) και Ο Νουμάς το 1903.
Η γενική τάση που επικρατούσε ως το 1900 ήταν η ηθογραφία, η έμπνευση δηλαδή από την καθημερινή ζωή της υπαίθρου (αρχικά) και η πιστή αναπαράσταση ηθών, εθίμων, παραδόσεων. Η έμπνευση από την καθημερινή ζωή στην ελληνική πεζογραφία δεν ήταν κάτι νέο: τις προηγούμενες δεκαετίες υπήρξαν συγγραφείς που παρουσίασαν με κριτική διάθεση την καθημερινή ζωή, αλλά των αστικών κέντρων (όπως ο Γρηγόριος Παλαιολόγος στον Ζωγράφο (1842) ή ο Ι. Πιτσιπιός στον Πίθηκο Ξουθ (1849), όμως η αποκλειστική εστίαση στην αγροτική ζωή ήταν καινοτομία της μετά το 1880 περιόδου. Οι συγγραφείς στηρίχτηκαν στις προσωπικές τους αναμνήσεις και βιώματα, γι' αυτό και τα περισσότερα έργα έχουν χαρακτήρα αυτοβιογραφικό. Αρκετοί απ' αυτούς περιορίστηκαν σε απλή καταγραφή της ζωής, χωρίς να εμβαθύνουν στην ψυχολογία των προσώπων ή να αναλύουν χαρακτήρες και συχνά παρουσίαζαν την αγροτική ζωή με τρόπο ειδυλλιακό και εξιδανικευμένο, αδιαφορώντας για τα κοινωνικά προβλήματα και τις συχνά άσχημες συνθήκες. (Για παράδειγμα οι Γεώργιος Δροσίνης, Κώστας Κρυστάλλης). Οι πιο αξιόλογοι όμως συγγραφείς παρουσίασαν και δείγματα είτε ψυχογραφικά (Παπαδιαμάντης, Η Φόνισσα, Κονδυλάκης, Ο Πατούχας, Βιζυηνός), είτε νατουραλιστικά, με έντονη κριτική διάθεση (Ανδρέας Καρκαβίτσας, Ο ζητιάνος,Παπαδιαμάντης, Η Φόνισσα).
Από το 1900 το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε από την ύπαιθρο στα αστικά κέντρα, κυρίως την Αθήνα. Αυτή η φάση ονομάζεται είτε απλά αστική, είτε αστική ηθογραφική, σε αντιδιαστολή με την αγροτική ηθογραφική. Οι πρώτοι συγγραφείς που τοποθέτησαν τα έργα τους σε αστικό περιβάλλον ήταν οι Γιάννης Ψυχάρης και Γρηγόριος Ξενόπουλος. Το μυθιστόρημα επανεμφανίστηκε με αξιόλογα δείγματα, όπως τα έργα του Χατζόπουλου και του Θεοτόκη. Παράλληλα εμφανίστηκε και ο κοινωνικός προβληματισμός, τις περισσότερες φορές ταυτισμένος με τη σοσιαλιστική ιδεολογία. (Εκπρόσωποι αυτού του είδους, εκτός από τους Χατζόπουλο και Θεοτόκη, είναι και οι Δημοσθένης Βουτυράς, Κώστας Παρορίτης). Επιπλέον, είναι αξιοσημείωτη και η επίδραση του ρεύματος του αισθητισμού στα έργα των Π.Νιρβάνα, Κ.Χρηστομάνου, Ν.Επισκοπόπουλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ανθολόγηση πεζών κειμένων της περιόδου 1880-1930 με εισαγωγικές πληροφορίες από την Πύλη για την Ελληνική Γλώσσα Κατηγορία:Ελληνική πεζογραφία 1880-1930
Scar Symmetry
Οι Scar Symmetry είναι melodic death metal συγκρότημα. Και τα 5 μέλη του συγκροτήματος προέρχονται από τη Σουηδία,έχοντας προϋπηρετήσει σε μικρότερα συγκροτήματα. Το μουσικό τους στυλ υπάγεται στο χώρο του metal, και ειδικότερα σε αυτόν του melodic death metal, δηλαδή στο μέταλ με brutal (κτηνώδη) φωνητικά και αρκετές δόσεις μελωδίας. Ο τραγουδιστής Christian Älvestam δηλώνει οπαδός των Iron Maiden, Symphony X και συγκροτημάτων όλων των ειδών μουσικής. Εκτός από τον Christian Älvestam,η μπάντα αποτελείται επίσης από τους:Jonas Kjellgren (κιθάρα), Kenneth Seil (μπάσσο), Henrik Ohlsson (ντράμς), Per Nilsson (κιθάρα). Συγκροτήματα με παρεμφερή ήχο είναι οι Soilwork, Sepultura και αρκετά άλλα συγκροτήματα του death metal χώρου.
Η πρώτη δισκογραφική τους δουλειά κυκλοφόρησε το 2005 με το όνομα Symmetric in design, το οποίο αποτελείτο από 12 κομμάτια, και άλμπουμ κυκλοφόρησε σε ειδική έκδοση στην Ιαπωνία. Το δεύτερο CD κυκλοφόρησε μέσα στο 2006, φέρει την ονομασία Pitch\Black\Progress και αποτελείται από 13 τραγούδια (με τα 2 τελευταία να είναι bonus tracks), από 11 το κανονικό άλμπουμ. Ακολούθησε το αλμπουμ Holographic Universe δύο έτη αργότερα. Με το πέρασμα λίγων μηνών, ανακοινώθηκε η αποχώρηση του Christian Älvestam και η αντικατάστασή του από δύο νέα μέλη, τους Roberth Karlsson και Lars Palmqvist, στα φωνητικά. Με την καινούρια αυτή σύνθεση το συγκρότημα κυκλοφόρησε το 2009 το άλμπουμ Dark Matter Dimensions.
Luftwaffe
Η Deutsche Luftwaffe (προφέρεται Ντόιτσε Λούφτβαφφε) είναι η Πολεμική Αεροπορία της Γερμανίας. Στη γερμανική γλώσσα ο όρος «Luftwaffe» χρησιμοποιείται γενικά για όλες τις πολεμικές αεροπορίες, π.χ. «die Britische Luftwaffe» είναι η Βρετανική Πολεμική Αεροπορία (RAF).
Scar Symmetry
Οι Scar symmetry κυκλοφορούν τα άλμπουμ τους κάτω από τη γερμανική δισκογραφική εταιρεία Nuclear Blast.
Luftwaffe
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Ο προάγγελος της Luftwaffe, η «Luftstreitkräfte» (Αεροπορικές Δυνάμεις) ή «Die Fliegertruppen des deutschen Kaiserreiches» (Ιπτάμενα Στρατεύματα της Γερμανικής Αυτοκρατορίας), ιδρύθηκε στα 1910 με την εμφάνιση του πολεμικού αεροσκάφους, το οποίο ωστόσο αρχικά προοριζόταν να χρησιμοποιηθεί μόνον ως αναγνωριστικό υποστήριξης των χερσαίων δυνάμεων, όπως χρησιμοποιήθηκαν κατά τον ίδιο τρόπο τα αερόστατα κατά τον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο του 1870 ή ακόμα και κατά τους Ναπολεόντειους πολέμους. Πάντως δεν ήταν η πρώτη πολεμική αεροπορία του κόσμου, αφού η Γαλλία είχε ιδρύσει τη δική της δύναμη νωρίτερα στο ίδιο έτος, όπως και η Ιταλία, που υπήρξε μάλιστα και η πρώτη χώρα στον κόσμο που έκανε χρήση αεροσκαφών σε πολεμικές επιχειρήσεις στη Λιβύη, κατά τον Ιταλοτουρκικό πόλεμο του 1911, οι δε Βρετανοί στα 1912 ίδρυσαν και αυτοί το δικό τους Βασιλικό Ιπτάμενο Σώμα (Royal Flying Corps) που στα 1918 συγχωνεύτηκε με τη Βασιλική Αεροπορική Υπηρεσία Ναυτικού (Royal Naval Air Service) για να σχηματίσουν τη RAF (Royal Air Force).
Scar Symmetry
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδικά melodic death metal συγκροτήματα
Luftwaffe
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Luftstreitkräfte χρησιμοποίησε μια μεγάλη ποικιλία αεροσκαφών, από καταδιωκτικά (όπως αυτά που κατασκεύαζαν οι εταιρίες «Albatros-Flugzeugwerke» και Fokker), αναγνωριστικά (Aviatik και DFW) και βαριά βομβαρδιστικά (Gothaer Waggonfabrik). thumb|170px|Μάνφρεντ φον Ριχτχόφεν, ο «Κόκκινος Βαρόνος», που κατέρριψε 80 συμμαχικά αεροσκάφη πριν σκοτωθεί και ο ίδιος στις [[21 Απριλίου 1918 (καρτ-ποστάλ της εποχής)]] Τα καταδιωκτικά ήταν όμως αυτά που κέρδισαν τη μεγάλη δόξα στα μάτια του κοινού της εποχής, καθώς αυτά δημιούργησαν «άσσους» όπως ο Μάνφρεντ φον Ριχτχόφεν (Manfred von Richthofen), γνωστότερος ως ο "Κόκκινος Βαρόνος" ("der rote Baron" στα Γερμανικά), οι Ερνστ Ούντετ (Ernst Udet), Έρχαρντ Μιλχ και Χέρμαν Γκέρινγκ, μετέπειτα πρωτεργάτες της Luftwaffe, ο Όσβαλντ Μπέλκε (Oswald Boelcke), που θεωρείται ως ο θεμελιωτής των τακτικών της αερομαχίας και ο Μαξ Ίμελμαν (Max Immelmann), ο πρώτος αεροπόρος που τιμήθηκε με το φημισμένο παράσημο «Pour le Mérite». Όπως και το Γερμανικό Ναυτικό, ο Γερμανικός Στρατός χρησιμοποιούσε αερόπλοια Ζέπελιν (Zeppelin) για να βομβαρδίζει στρατιωτικούς και πολιτικούς στόχους στη Γαλλία, το Βέλγιο και τη Μεγάλη Βρετανία.
Όλα τα γερμανικά και αυστροουγγρικά πολεμικά αεροσκάφη χρησιμοποίησαν το έμβλημα του «Σιδηρού Σταυρού» μέχρι και τις αρχές του 1918. Κατόπιν εμφανίστηκε ο «Βαλκανικός Σταυρός» (Balkenkreuz), ένα είδος μαύρου Ελληνικού Σταυρού σε λευκό βάθος.
Με την ήττα της Γερμανίας στον πόλεμο, η αεροπορία καταργήθηκε τελείως, σύμφωνα με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, που απαίτησε την καταστροφή όλων των γερμανικών αεροσκαφών. Σαν αποτέλεσμα αυτής της διάλυσης, η σημερινή Luftwaffe (που χρονολογείται από το 1956) δεν είναι η αρχαιότερη αυτόνομη αεροπορία του κόσμου, τίτλο που κατέχει η Βρετανική RAF, που ιδρύθηκε την 1η Απριλίου 1918.
Περίοδος του Μεσοπολέμου
Καθώς η Συνθήκη των Βερσαλλιών απαγόρευε στη Γερμανία τη διατήρηση αεροπορίας, παρουσιάστηκε η ανάγκη της μυστικής έστω εκπαίδευσης των πιλότων της, για το ενδεχόμενο ενός μελλοντικού πολέμου. Αρχικά, χρησιμοποιήθηκαν πολιτικές σχολές αεροπορίας μέσα στη χώρα, έτσι όμως μόνον ελαφρά εκπαιδευτικά αεροσκάφη μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν, για να διατηρηθεί η βιτρίνα πως οι εκπαιδευόμενοι προορίζονταν απλά για πολιτικές αεροπορίες όπως η «Lufthansa». Προκειμένου να εκπαιδεύσει τους πιλότους της στην τελευταία τεχνολογία, η Γερμανία ζήτησε τη βοήθεια του μελλοντικού εχθρού της, της ΕΣΣΔ, που επίσης ήταν απομονωμένη στην Ευρώπη. Ένα μυστικό εκπαιδευτικό αεροδρόμιο δημιουργήθηκε στο Λίπετσκ της Ρωσίας στα 1924 και λειτούργησε για περίπου εννέα χρόνια, χρησιμοποιώντας κυρίως ολλανδικά και ρωσικά εκπαιδευτικά αεροσκάφη, αλλά ακόμη και μερικά γερμανικά, μέχρι να κλείσει στα 1933. Η βάση αυτή ήταν επίσημα γνωστή ως 4η Μοίρα της 40ης Πτέρυγας του Ερυθρού Στρατού.
Στις 26 Φεβρουαρίου του 1935, ο Αδόλφος Χίτλερ ανέθεσε στον άσσο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Χέρμαν Γκέρινγκ την επανασύσταση της Luftwaffe, παραβιάζοντας τη Συνθήκη των Βερσαλλιών που υπογράφηκε στα 1919. Για την ενέργειά της αυτή, η Γερμανία δεν υπέστη κυρώσεις από τη Βρετανία και τη Γαλλία, ούτε και από την Κοινωνία των Εθνών, και η αδράνεια της διεθνούς κοινότητας οδήγησε πρακτικά στην ακύρωση όλων των περιοριστικών όρων της Συνθήκης.
Αν και η νέα αεροπορία έπρεπε να είναι τελείως ανεξάρτητη από το στρατό, διατήρησε την παράδοση των βαθμών ιεραρχίας του στρατού για το προσωπικό της, μια παράδοση που εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να τηρείται από την «Bundesluftwaffe» της ενοποιημένης Γερμανίας, όπως και από πολλές άλλες αεροπορίες ανά τον κόσμο. Παρ' όλα αυτά, πριν την επίσημη ανασύσταση της Luftwaffe, η παραστρατιωτική αεροπορική δύναμη που κάλυπτε το κενό, η «Deutscher Luftverband» (DLV, Γερμανική Αεροπορική Ένωση), με επικεφαλής τον Ερνστ Ούντετ (Ernst Udet) και με διακριτικά στολής που αργότερα η νεοϊδρυθείσα Luftwaffe οικειοποιήθηκε, χρησιμοποιούσε ειδικούς βαθμούς ιεραρχίας, που είχαν περισσότερο πολιτικό παρά στρατιωτικό χαρακτήρα.
Λέγεται πως ο Χέρμαν Γκέρινγκ είχε προσωπικά επιλέξει για τη Luftwaffe ένα έμβλημα που διαφοροποιούνταν από εκείνα των άλλων όπλων. Στηριζόταν στον αετό, ένα αρχαίο σύμβολο της Γερμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά με κάποιες τροποποιήσεις. Από το 1933, όταν ανέβηκε στην εξουσία το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Χίτλερ, ο αετός καθιερώθηκε να κρατά ανάμεσα στα νύχια του το σύμβολο του κόμματος, τη σβάστικα, περιβαλλόταν δε από ένα δρύινο στεφάνι. Ο Γκέρινγκ αρνήθηκε για τη Λουφτβάφε τον αρχαίο εραλδικό αετό, που του φαινόταν υπερβολικά στυλιζαρισμένος, στατικός και ογκώδης, και προτίμησε ένα πιο νεανικό, πιο φυσικό και ελαφρύ αετό, με τα φτερά απλωμένα για πτήση, που ήταν πιο κατάλληλος ως σύμβολο για μία αεροπορία. Κι ενώ ο αετός της Βέρμαχτ κρατούσε σφιχτά, και στα δύο του πόδια, τη σβάστικα, ο αετός της Λουφτβάφε κρατούσε τη σβάστικα μόνο με το ένα του πόδι, ενώ το άλλο πρότασσε τα νύχια του σε μία απειλητική χειρονομία.
Η Λουφτβάφε είχε την ιδανική ευκαιρία να δοκιμάσει τους πιλότους, τα αεροσκάφη και τις τακτικές της κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο στα 1936-1939, όταν η Λεγεώνα Κόντορ εστάλη σε υποστήριξη των εθνικιστών επαναστατών, των οποίων ηγούνταν ο Φρανθίσκο Φράνκο (Francisco Franco). Ανάμεσα στα αεροσκάφη περιλαμβάνονταν τύποι που θα γίνονταν διεθνώς γνωστοί, όπως το βομβαρδιστικό καθέτου εφορμήσεως Junkers Ju 87 Στούκα και το καταδιωκτικό Messerschmitt Bf 109. Ωστόσο, τα διακριτικά της Λουφτβάφε αντικαταστάθηκαν από τα Ισπανικά της Εθνικιστικής Αεροπορίας του Φράνκο, προκειμένου να μη φαίνεται στα μάτια του κόσμου πως η Γερμανία συμμετείχε άμεσα στον πόλεμο. Αντί για τη σβάστικα στην ουρά, τα Γερμανικά αεροσκάφη έφεραν το εθνικιστικό έμβλημα της αεροπορίας (ένα σταυρό του Αγίου Ανδρέα σε λευκό βάθος), ενώ στην άτρακτο και τις ημιπτέρυγες έφεραν μαύρους δίσκους. Όλα τα αεροσκάφη της Λεγεώνας χορηγήθηκαν σε μονάδες που τυποποιήθηκαν με ονομασίες που τελείωναν στον αριθμό «88». Έτσι η Μοίρα Βομβαρδιστικών ονομάζονταν Kampfgruppe 88, Κ/88 για συντομία και η Μοίρα Καταδίωξης Jagdgruppe 88 (J/88).
Μια πικρή γεύση των επερχόμενων συστηματικών βομβαρδισμών πόλεων κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δόθηκε τον Απρίλιο του 1937, όταν μια συνδυασμένη δύναμη γερμανικών και ιταλικών βομβαρδιστικών της Εθνικιστικής Αεροπορίας σχεδόν κατέστρεψαν τη βασκική πόλη Γκουερνίκα στη βορειοανατολική Ισπανία. Η διεθνής κοινότητα καταδίκασε σύσσωμη το γεγονός και πολλοί τότε φοβήθηκαν πως αυτός θα ήταν ο τρόπος διεξαγωγής του αεροπορικού πολέμου στο μέλλον, καθώς ο Ιταλός θεωρητικός Τζούλιο Ντουέ (Giulio Douhet), ο οποίος είχε ήδη πεθάνει στα 1930, είχε αναπτύξει πολύ «δημοφιλείς» ιδέες περί «στρατηγικού βομβαρδισμού», που υποστήριζαν ότι οι σύγχρονοι πόλεμοι θα κερδίζονταν πλήττοντας από αέρος τη βιομηχανική καρδιά του αντίπαλου έθνους και σπάζοντας το ηθικό του άμεσα θιγόμενου άμαχου πληθυσμού, μέχρι του σημείου που η αντίπαλη κυβέρνηση θα αναγκαζόταν σε συνθηκολόγηση, οι δε εξελίξεις αυτές στην Ισπανία αποτελούσαν κακό οιωνό για τα μελλούμενα στον μεγάλο πόλεμο, που θα ακολουθούσε λίγους μήνες μετά το τέλος του ισπανικού εμφυλίου.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Αρχηγός της Λουφτβάφε ήταν ο Χέρμαν Γκέρινγκ (Hermann Göring), ένας άσσος πιλότος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και πρώην διοικητής της διάσημης «Jasta 1» (του Φον Ρίχτχοφεν), ο οποίος είχε γίνει από πολύ νωρίς μέλος του Ναζιστικού κόμματος. Το καλοκαίρι και φθινόπωρο του 1940 η Λουφτβάφε έχασε τη Μάχη της Αγγλίας πάνω από τον Βρετανικό εναέριο χώρο. Η μάχη της Αγγλίας αποτέλεσε την πρώτη πλήρως εναέρια μάχη της ιστορίας και την πρώτη αποτυχία της Γερμανίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά τις στρατιωτικές αποτυχίες στο Ανατολικό Μέτωπο, από τα 1942 και μετά, η Λουφτβάφε άρχισε μια σταθερή, σταδιακή πορεία παρακμής, που την οδήγησε στη συντριβή από την αριθμητική υπεροχή των συμμαχικών αεροσκαφών, που αναπτύχθηκαν εναντίον της. Στην Λουφτβάφε επίσης ανήκαν οι μεραρχίες αλεξιπτωτιστών και όλες οι ανεξάρτητες αντιαεροπορικές πυροβολαρχίες. Την 4η Σεπτεμβρίου 1944 σχηματίσθηκε η 1η Στρατιά Αλεξιπτωτιστών, που διετάχθη να σταματήσει την προέλαση των Συμμάχων στο Βέλγιο.
Προς το τέλος του πολέμου, η Λουφτβάφε δεν αποτελούσε πλέον βασικό παράγοντα του πολέμου και, παρότι παρουσίασε πολύ προηγμένα αεροσκάφη, όπως τα Messerschmitt Me 262 και Me 163 και νέα όπλα σαν τους πυραύλους εδάφους-εδάφους V1, η έλλειψη καυσίμων, η ανεπαρκής βιομηχανική παραγωγή και η απουσία έμπειρων πιλότων δεν της επέτρεψαν να ανακτήσει τη χαμένη της αίγλη. Το πλεονάζον προσωπικό(Μέχρι τό τέλος του πολέμου απορροφούσε το 25% των νεοσυλλέκτων και κατά τον αμερικανό ιστορικό συνταγματάρχη Κόλε, που εξέτασε τα γερμανικά αρχεία, τον Σεπτέμβριο 1944 η αριθμητική δύναμη της Λουφτβάφε ήταν 1,925,291 άτομα) οργανώθηκε σε μεραρχίες (18 πεζικού, μία τεθωρακισμένη και μία πυροβολικού) και πολέμησε υπό την ηγεσία του στρατού ξηράς.
Ψυχρός Πόλεμος
Τον Αύγουστο του 1946 οι Σύμμαχοι διέλυσαν επίσημα τη Λουφτβάφε και απαγόρευσαν τη στρατιωτική αεροπορία στη Γερμανία. Αυτό άλλαξε όταν η Δυτική Γερμανία έγινε δεκτή στο ΝΑΤΟ στα 1955, καθώς οι Δυτικοί Σύμμαχοι πίστευαν πως η Γερμανία ήταν χρήσιμη απέναντι στην αυξανόμενη στρατιωτική απειλή της Σοβιετικής Ένωσης και των συμμάχων της του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Κατά τις επόμενες δεκαετίες, η Δυτικογερμανική Λουφτβάφε εξοπλιζόταν κυρίως με αεροσκάφη αμερικανικής σχεδίασης, που κατασκευάζονταν στη Γερμανία με άδεια. Έμβλημά της ήταν πλέον (και παραμένει) ο Σιδηρούς Σταυρός στην άτρακτο, που απηχεί την παράδοση του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ στην ουρά φέρονταν η εθνική Σημαία της Δυτικής Γερμανίας.
Πολλοί διάσημοι πιλότοι μαχητικών, που είχαν πολεμήσει με τη Λουφτβάφε στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, εντάχθηκαν στη νέα, μεταπολεμική αεροπορία και αφού έλαβαν μετεκπαίδευση στις νέες τεχνολογίες από τους Αμερικανούς, επέστρεψαν στη Δυτική Γερμανία για να αξιοποιήσουν το νέο εξοπλισμό που οι ΗΠΑ είχαν χορηγήσει στη αεροπορία τους. Ανάμεσά τους βρίσκονταν ο Έριχ Χάρτμαν (Erich Hartmann), ο κορυφαίος άσσος όλων των εποχών παγκοσμίως με 352 καταρρίψεις και άλλοι μεγάλοι άσσοι του πολέμου, που ξανάδωσαν στη Λουφτβάφε κάτι από την παλιά της δόξα.
Κατά τη δεκαετία του ’60, η κρίση των Starfighter αποτέλεσε ένα μεγάλο πολιτικό πρόβλημα για τη χώρα, καθώς πολλά από αυτά τα αεροσκάφη της Λόκχιντ (Lockheed) συνετρίβησαν, αφού τροποποιήθηκαν ειδικά για να προσαρμοστούν στις ανάγκες της Luftwaffe. Από τα 916 «Starfighter» στην υπηρεσία της Λουφτβάφε, τα 292 συνετρίβησαν, αφαιρώντας και τις ζωές 115 πιλότων, γεγονός που προκάλεσε την αντίδραση του Γερμανικού λαού, που θεωρούσε τα F-104 ανασφαλή αεροσκάφη.
Οι αρμόδιοι της Λουφτβάφε απέδειξαν πως παρόμοια αεροσκάφη στο εξωτερικό ήταν πολύ ασφαλέστερα (η Ισπανία κατά την ίδια περίοδο δεν είχε χάσει κανένα). Οι Αμερικανοί απέδωσαν το υψηλό ποσοστό απωλειών των γερμανικών F-104 στον ορμητικό τρόπο με τον οποίο οι Γερμανοί πιλότοι πετούσαν (συχνά σε πολύ χαμηλό ύψος), παρά στα όποια ελαττώματα του αεροσκάφους. Ο Γιοχάνες Στάινχοφ (Johannes Steinhoff), άσσος του πολέμου με 176 καταρρίψεις στο ενεργητικό του και αρχηγός της νέας Λουφτβάφε, μαζί με τον υπαρχηγό του Γκίντερ Ραλ (Günther Ral) (με 275 καταρρίψεις), άφησαν τα επιτελικά τους καθήκοντα και έφυγαν στην Αμερική όπου εκπαιδεύτηκαν στο χειρισμό των αεροσκαφών αυτών από τους ειδικούς της εταιρείας Lockheed και παρατήρησαν κάποιες ιδιαιτερότητες στην εκπαίδευση, όπως την παντελή απουσία ασκήσεων σε ορεινό ή ομιχλώδες περιβάλλον, που, σε συνδυασμό με κάποιους ελιγμούς, όπως απότομες στροφές του αεροσκάφους, θα μπορούσαν να προκαλέσουν ατυχήματα. Οι Στάινχοφ και Ραλ άλλαξαν αμέσως το πρόγραμμα εκπαίδευσης των πιλότων F-104 και σύντομα τα ποσοστά ατυχημάτων έπεσαν σε επίπεδα ανάλογα ή και καλύτερα από άλλων χωρών.
Οι άνθρωποι αυτοί δημιούργησαν το υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης και επαγγελματισμού που χαρακτηρίζει τη σημερινή Λουφτβάφε και καθιέρωσαν την τακτική της μετεκπαίδευσης των πιλότων τους στο εξωτερικό. Πάντως το F-104 ουδέποτε κατόρθωσε να βγάλει από πάνω του τη ρετσινιά του «ιπτάμενου φέρετρου» και αντικαταστάθηκε στη Γερμανία πολύ νωρίτερα απ’ ότι σε άλλες χώρες.
Δεκαετία του ’70
Από τον Ιούνιο του 1979, η Luftwaffe άρχισε να παραλαμβάνει 212 αεροσκάφη Panavia Tornado IDSs.
Οι ΗΠΑ εξακολουθούν να χορηγούν στη Γερμανία πυρηνικά όπλα για χρήση σύμφωνα με τις συνθήκες του ΝΑΤΟ. Τα Γερμανικά αεροσκάφη διαθέτουν 60 πυρηνικές βόμβες B61, που σε περίπτωση πολέμου θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν από τα Panavia Tornado.
Επανένωση της Γερμανίας
Η Αεροπορία της Ανατολικής Γερμανίας εξοπλίζονταν από αεροσκάφη Ανατολικο-Ευρωπαϊκής παραγωγής, όπως τα Sukhoi Su-17 και τα πιο διάσημα αεροσκάφη της οικογένειας MiG, όπως τα μαχητικά MiG-21, MiG-23 και MiG-29, χρησίμευε δε σαν προέκταση της Ερυθράς Αεροπορίας στην Ανατολική Γερμανία. Η Αεροπορία της Ανατολικής Γερμανίας (Luftstreitkräfte der NVA) ήταν μοναδική ανάμεσα στη χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας, καθώς συνήθως εξοπλίζονταν με τελευταίας τεχνολογίας και Σοβιετικών προδιαγραφών αεροσκάφη και όχι παρωχημένα υποδείγματα εξαγωγής. Σαν προέκταση της Σοβιετικής αεροπορίας, η Luftstreitkräfte είχε λιγότερη αυτονομία από άλλες αεροπορίες χωρών του ανατολικού μπλοκ. Αντίθετα από την Luftwaffe της Δυτικής Γερμανίας, τα αεροσκάφη της έφεραν διακριτικά που αντικατόπτριζαν την ταυτότητα της χώρας ως μέλους του κομμουνιστικού κόσμου. Το έμβλημά της ήταν ένα διαμαντόσχημο σχέδιο, που διατρεχόταν από τρεις κάθετες λωρίδες χρώματος μαύρου, κόκκινου και χρυσού, που καλύπτονταν από το τυποποιημένο σύμβολο της Ανατολικής Γερμανίας, με το σφυρί και το διαβήτη.
Μετά την επανένωση της Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας τον Οκτώβριο του 1990, τα αεροσκάφη της NVA εντάχθηκαν στη ενιαία Luftwaffe και τα παλαιά διακριτικά αντικαταστάθηκαν από το Σιδηρό Σταυρό, δημιουργώντας το μοναδικό φαινόμενο Σοβιετικών αεροσκαφών που υπηρετούν σε αεροπορία του ΝΑΤΟ. Ωστόσο, τα περισσότερα εξ αυτών πρόκειται να αποσυρθούν από την ενεργό υπηρεσία και κάποια από αυτά να πωληθούν σε ενδιαφερόμενες γειτονικές χώρες.
Η ύπαρξη πιλότων άρτια εκπαιδευμένων στα MiG-29 επέτρεψε την οργάνωση εκπαιδευτικών ασκήσεων εξομοίωσης μάχης με σοβιετικά αεροσκάφη, μέχρι που αυτά πωλήθηκαν στην Πολωνία. Την δυνατότητα αυτή εκμεταλλεύτηκαν και οι ΗΠΑ, που έστειλαν πιλότους στη Γερμανία για να ασκηθούν σε αληθινές τακτικές πολέμου.
Τελευταία χρόνια
Τον Μάρτιο του 1999 η Λουφτβάφε έλαβε μέρος, για πρώτη φορά από το 1945, σε πολεμικές επιχειρήσεις μέσα στα πλαίσια του ΝΑΤΟ στο Κοσσυφοπέδιο. Όπως σχολιάστηκε, ήταν η πρώτη φορά που η γερμανική Λουφτβάφε και η βρετανική RAF πολέμησαν πλάι-πλάι. Κανένα γερμανικό αεροσκάφος δεν χάθηκε κατά τα επεισόδια, αλλά η παρουσία τους επικρίθηκε, λόγω της αντίθεσης της γερμανικής κοινής γνώμης. Χαρακτηρίστηκε μάλιστα και αντισυνταγματική ενέργεια, αφού από το 1949 το Γερμανικό Σύνταγμα (Grundgesetz) απαγορεύει τη συμμετοχή της χώρας σε επιθετικούς πολέμους.
Μέλλον
Από τη δεκαετία του 70, η Luftwaffe και αεροπορίες άλλων χωρών έδειξαν ενδιαφέρον για τη δημιουργία Ευρωπαϊκών μαχητικών όπως το Panavia Tornado και πιο πρόσφατα το Eurofighter Typhoon, που μπήκε σε υπηρεσία το 2006.
Στα 2004 ανακοινώθηκε η απόφαση μείωσης του στόλου της Luftwaffe από 426 αεροσκάφη σε 265 μέχρι το 2015. Αν η παραγγελία των 180 Eurofighter Typhoon ολοκληρωθεί, αυτό θα σημάνει τον περιορισμό των Tornado σε 85 περίπου.
Δάλλεια αθλητικοί αγώνες
Οι αθλητικοί αγώνες «Δάλλεια» ήταν διοργάνωση αγωνισμάτων στίβου, που διεξαγόταν στην Αθήνα ως το 1962 με διοργανωτή τον Πανιώνιο Γυμναστικό Σύλλογο. Διεξήχθησαν δέκα φορές και είχαν πανελλήνιο χαρακτήρα. Ονομάστηκαν έτσι στη μνήμη του Δημητρού Δάλλα (1867-1929), ο οποίος υπήρξε διακεκριμένος αθλητικός παράγων και δημοσιογράφος, αντιπρόεδρος του ΣΕΓΑΣ, ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος της Ένωσης Αθλητικών Συντακτών. Ο Δάλλας υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Πανιωνίου, ενεργό μέλος του Δ.Σ. από το 1898 και διετέλεσε πρόεδρος του συλλόγου από το 1915 ως το 1928. Με το πείσμα του και τις συντονισμένες ενέργειές του κατάφερε να διατηρήσει ζωντανό το σύλλογο μετά την καταστροφή της Σμύρνης και να θέσει τα νέα θεμέλια για τη συνέχιση της δράσης του στην Αθήνα.
Ιστορικό
Τα Δάλλεια ξεκίνησαν το 1931 ως αγώνες παίδων και επαναλήφθηκαν το 1933. Έλαβαν λαμπρό χαρακτήρα από το 1937, με εισήγηση του νεοεκλεγμένου προέδρου του Πανιωνίου, Δημητρού Καραμπάτη. Ξεκίνησαν ως ετήσιοι αθλητικοί αγώνες ανδρών και εφήβων, ως συνεισφορά του συλλόγου στο αθλητικό καλεντάρι του ΣΕΓΑΣ, κατ' αναλογία παρόμοιων αγώνων που διεξάγονταν από άλλους αθηναϊκούς συλλογους παλαιότερα, όπως οι αθλητικοί αγώνες «Παναθήναια» που συνδιοργάνωναν ο Πανελλήνιος Γ.Σ. και ο Εθνικός Γ.Σ. από το 1919 και οι Αβερώφειοι αθλητικοί αγώνες που συνδιοργάνωναν ο Παναθηναϊκός Α.Ο. και ο Γ.Σ. Αμαρουσίου από το 1925.
Τα αναβαθμισμένα Δάλλεια από την πρώτη χρονιά καθιερώθηκαν ως μία σημαντική αθλητική συνάντηση και σε αυτούς συμμετείχε η αφρόκρεμα των Ελλήνων αθλητών. Διεξάγονταν στο Παναθηναϊκό Στάδιο, εκτός από δύο φορές που έγιναν στο Στάδιο Νέας Σμύρνης, ως τις αρχές της δεκαετίας του '60 υπενθυμίζοντας σε όλους τον ιστορικό ηγέτη του Πανιωνίου. Οι αγώνες ήταν ενταγμένοι στο επίσημο πρόγραμμα του ΣΕΓΑΣ και συχνά αποτελούσαν ένα από τα κριτήρια επιλογής αθλητών για την εθνική ομάδα. Γι' αυτό συμμετείχαν σε αυτούς οι μεγαλύτεροι Έλληνες πρωταθλητές. Προπολεμικά περιλάμβαναν και αγωνίσματα εφήβων ενώ μεταπολεμικά συμπεριλήφθηκαν γυναικεία αγωνίσματα. Κάποια χρονιά έγινε προσπάθεια να αποκτήσουν διεθνή χαρακτήρα, με την πρόσκληση ξένων αθλητών, χωρίς συνέχεια. Ξεκίνησαν με την προοπτική να είναι ετήσιοι αγώνες. Μεταπολεμικά άρχισαν να τελούνται ανά διετία, εναλλάξ με τους Πανιώνιους Αγώνες, ως το 1950. Στη συνέχεια ο Πανιώνιος έριξε το βάρος στη διοργάνωση διεθνών ημερίδων στίβου σε συνεργασία με άλλα σωματεία και διοργάνωνε τα Δάλλεια περιστασιακά χωρίς σταθερό ρυθμό. Με αυτή τη μορφή διεξήχθησαν άλλες τρεις φορές: το 1954, το 1959 και για τελευταία φορά το 1962. Ακολούθησε ο θάνατος του Καραμπάτη (1964) και δεν επαναλήφθηκαν.
Στους αγώνες δίνονταν ατομικά βραβεία αλλά υπήρχε και ομαδική βαθμολογία στα αγωνίσματα ανδρών για τους συλλόγους που μετείχαν. Στο νικητή σύλλογο απονεμόταν ειδικό τριετές επαμειβόμενο βαρύτιμο έπαθλο που είχε αθλοθετήσει ο Πανιώνιος Γ.Σ. και μεταπολεμικά το Υπουργείο Παιδείας κάποιες χρονιές.
Αγώνες παίδων "Α΄ Δάλλεια" (1931)
Οι αγώνες παίδων Α΄ Δάλλεια διεξήχθησαν στις 27 Δεκεμβρίου 1931 στο Παναθηναϊκό Στάδιο στη μνήμη του Δημητρού Δάλλα, με αφορμή την επέτειο των δύο ετών από το θάνατο του που είχε συμβεί στις 23/12/1929. Ενόψει των εορτών των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, η εορτή αφορούσε αποκλειστικά τα παιδιά και ο σύλλογος διέθεσε τις εισπράξεις υπέρ του Πατριωτικού Ιδρύματος (του μετέπειτα ΠΙΚΠΑ). Επίσης, είχε προβλέψει τη δωρεάν είσοδο απόρων παιδιών σε ειδική πτέρυγα των κερκίδων. Η σχετική ανακοίνωση στον τύπο αναφέρει:
Το πρόγραμμα ξεκίνησε στις 2.30 μ.μ. και περιλάμβανε 10 αγωνίσματα: 7 παίδων α΄ κατηγορίας (15 ετών και άνω) και 3 β΄ κατηγορίας (ως 15 ετών). Δεν αναφέρεται ομαδική βαθμολογία, όπως στην επόμενη διοργάνωση. Πολυνίκης σύλλογος αναδείχθηκε ο Α.Ο.Π. Φαλήρου.
Οι νικητές
Τα αποτελέσματα έχουν ως εξής: