cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τίνα Τέρνερ
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδοποιοί Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες ποπ Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες ροκ Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί χορευτές Κατηγορία:Αμερικανοί χορογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ελβετίας Κατηγορία:Ελβετοί τραγουδιστές Κατηγορία:Ελβετοί ηθοποιοί Κατηγορία:Ελβετοί συγγραφείς Κατηγορία:Ελβετοί απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Αφροαμερικανοί Κατηγορία:Κοντράλτο Κατηγορία:Βραβευμένοι με Grammy Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων
Ράκουφ Τσενστοχόβα
Η Ράκουφ Τσενστοχόβα (πολωνικά: Raków Częstochowa) είναι πολωνικός επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος, με έδρα την Τσενστοχόβα στο Βοεβοδάτο Σιλεσίας. Αγωνίζεται στην Εκστρακλάσα, την κορυφαία βαθμίδα του συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Πολωνίας. μικρογραφία|260x260εσ| Το Δημοτικό Στάδιο Τσενστοχόβα.
Ιστορία
Η Ράκουφ Τσενστοχόβα προήχθη στην Εκστρακλάσα, την κορυφαία κατηγορία του ποδοσφαίρου στην Πολωνία, για πρώτη φορά στην ιστορία της το 1994. Έπαιξε στην κορυφαία κατηγορία για τέσσερις σεζόν έως ότου υποβιβάστηκε τη σεζόν 1997–98. Ο σύλλογος υπέστη απανωτούς υποβιβασμούς το 1999–00 και 2000–01, πέφτοντας στην 4 Λίγκα. Ο σύλλογος κατάφερε τελικά να επιστρέψει στην 1 Λίγκα, τη δεύτερη κατηγορία, το 2016. Στη συνέχεια, ο σύλλογος κέρδισε τον τίτλο πρωταθλήματος της 1 Λίγκα τη σεζόν 2018–19, κερδίζοντας την άνοδο στην Εκστρακλάσα για τη σεζόν 2019–20 για πρώτη φορά σε 21 χρόνια.
Ο σύλλογος κέρδισε το πρώτο του μεγάλο τρόπαιο στις 2 Μαΐου 2021, νικώντας την Άρκα Γκντίνια στον τελικό του Κυπέλλου Πολωνίας, με σκορ 2–1. Η νίκη εξασφάλισε επίσης στην Ράκουφ Τσενστοχόβα μια θέση στο νεοσύστατο UEFA Europa Conference League για τη σεζόν 2021–22, την παρθενική της εμφάνιση σε διοργάνωση της UEFA. Την ίδια σεζόν, ο Ράκουφ Τσενστοχόβα τερμάτισε στη δεύτερη θέση στην Εκστρακλάσα, την υψηλότερη θέση της στο πρωτάθλημα.
Διακρίσεις
Κύπελλο Πολωνίας
Σούπερ Καπ Πολωνίας
Εκστρακλάσα (πρώτη κατηγορία)
1 Λίγκα (δεύτερη κατηγορία)
2 Λίγκα (τρίτη κατηγορία)
3 Λίγκα (τέταρτη κατηγορία)
Ναός του Ρανγκαναθασουάμι στο Σριράνγκαμ
Ο Ναός Σρι Ρανγκανάθα-σουάμι στο προάστιο Σριράνγκαμ της πόλης Τιρουτσιραπαλί της νότιας Ινδίας είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος ινδουιστικός ναός στον κόσμο σε λειτουργία, μετά το Σουαμιναραγιάν Ακσαρντάμ στο Νιου Τζέρσεϊ των ΗΠΑ (ο μεγαλύτερος ινδουιστικός ναός είναι το περίφημο αλλά εγκαταλελειμμένο συγκρότημα Άνγκορ Βατ).
Ράκουφ Τσενστοχόβα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Πολωνίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1921
Ναός του Ρανγκαναθασουάμι στο Σριράνγκαμ
Ο ναός είναι αφιερωμένος στον Ρανγκανάθα, μια μορφή του ανώτερου θεού Μάχα Βισνού. Είναι κατασκευασμένος σε δραβιδιανό αρχιτεκτονικό ρυθμό και εξυμνείται από τους ιερούς ποιητές Αλβάρους των Ταμίλ ως ο πρώτος και κυριότερος ανάμεσα στους 108 «Ντίβγια Ντεσάμ», δηλαδή τους ναούς του Βισνού που αναφέρονται στα έργα των Αλβάρων.
Το προάστιο όπου βρίσκεται ο ναός είναι ουσιαστικά ένα ποτάμιο νησί στον σημαντικό ποταμό Κάβερι, στο σημείο όπου αυτός συμβάλλει με τον ποταμό Κολιντάν. Εκεί υπάρχουν και άλλοι, μικρότεροι ναοί, όπως των Λακσιναρασίμα και Γκανγκαντερεσουάρα. Το πρώτο, εσωτερικό διαμέρισμα του Ναού του Ρανγκαναθασουάμι ανεγέρθηκε το 817 μ.Χ. από μια αρχόντισσα ονόματι Χάμπι.
Ο ναός είναι ένας από τους εντυπωσιακότερους ναούς του βαϊσναβιστικού Ινδουισμού στη νότια Ινδία, με πλούσια ιστορία και πολλούς θρύλους. Διεδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ιστορία του Βαϊσναβισμού, αρχίζοντας με τη δράση του Ραμανούτζα (11ος αιώνας) και των προδρόμων του, Ναθαμούνι και Γιαμουνατσάργια, στο Σριράνγκαμ. Η θέση του ναού στο ποταμόνησο τον κατέστησε τρωτό σε πλημμύρες, χωρίς να τον προφυλάσσει επαρκώς από τους στρατούς εισβολέων, που επανειλημμένα στρατοπέδευαν εκεί. Ο ναός λεηλατήθηκε και καταστράφηκε από τον στρατό του Σουλτανάτου του Δελχί σε μια ευρεία επιδρομή εναντίον διάφορων πόλεων του Βασιλείου του Πάντγια, στις αρχές του 14ου αιώνα. Ο ναός ξανακτίσθηκε στα τέλη του ίδιου αιώνα, η θέση οχυρώθηκε και ο ναός επεκτάθηκε τον 16ο και τον 17ο αιώνα. Ο ναός υπήρξε ένα από τα πρώιμα κέντρα του Κινήματος των Μπάκτι. Είχε παράδοση στη θρησκευτική ψαλμωδία και χορό, αλλά αυτή η παράδοση διακόπηκε τον 14ο αιώνα και αναβίωσε περιορισμένα πολύ αργότερα.
Ο ναός ως συγκρότημα καταλαμβάνει έκταση 630 στρεμμάτων και περιέχει 81 ιερά, 21 πύργους, 39 περίπτερα και πολλές στέρνες ενσωματωμένες στο συγκρότημα, καθιστώντας τον τον μεγαλύτερο λειτουργικό ινδουιστικό ναό στην Ασία. Είναι σημαντική αρχαιολογική και επιγραφολογική τοποθεσία, που παρέχει ένα παράθυρο στην ιστορία της πρώιμης και μέσης μεσαιωνικής κοινωνίας και πολιτισμού της Νότιας Ινδίας. Πολυάριθμες επιγραφές χαραγμένες σε πέτρα και χαλκό υποδεικνύουν ότι ο ναός δεν χρησίμευε μόνο ως πνευματικό κέντρο, αλλά και ως μείζον οικονομικό και φιλανθρωπικό ίδρυμα, που λειτουργούσε εκπαιδευτικό ίδρυμα και νοσοκομείο, και κουζίνα που προσέφερε δωρεάν γεύματα. Επιπλέον, χρηματοδοτούσε τοπικά έργα υποδομής από τα τάματα και τις δωρεές που δεχόταν.
Μερικά από τα κτίσματα του συγκροτήματος έχουν ανακαινισθεί, επεκταθεί ή ξανακτισθεί ανά τους αιώνες. Η πιο πρόσφατη προσθήκη είναι ο εξωτερικός πύργος ύψους 67 μέτρων, που ολοκληρώθηκε το 1987. Σήμερα λειτουργεί ως ναός, ακολουθώντας την παράδοση Θενκαλάι του Σρι-Βαϊσναβισμού. Το ετήσιο πανηγύρι του διαρκεί 21 ημέρες, τον μήνα Μαργκάζι του ημερολογίου των Ταμίλ (Δεκέμβριος-Ιανουάριος), και προσελκύει ένα εκατομμύριο επισκέπτες. Το συγκρότημα του ναού έχει προταθεί για Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρανγκαναθασουαμι Σριρα Ναος Ρανγκαναθασουαμι Ναος Ρανγκαναθασουαμι
Βιβλιοτροχός
Ο βιβλιοτροχός ή τροχός βιβλίων ή τροχός ανάγνωσης είναι ένας τύπος περιστρεφόμενης βιβλιοθήκης που είναι σχεδιασμένη έτσι ώστε να επιτρέπει σε ένα άτομο να διαβάζει πολλά βιβλία χωρίς να χρειάζεται να μετακινηθεί. Τα βιβλία περιστρέφονται κάθετα, παρόμοια με την κίνηση ενός νερόμυλου, αντίθετα με την περιστροφή σε μια επίπεδη επιφάνεια τραπεζιού. Ο σχεδιασμός του βιβλιοτροχού εμφανίστηκε σε μια εικονογράφηση του 16ου αιώνα από τον Αγκοστίνο Ραμέλλι, σε μια εποχή που τα μεγάλα βιβλία έφεραν πρακτικά προβλήματα στους αναγνώστες. Ο σχεδιασμός του Ραμέλλι επηρέασε άλλους μηχανικούς και, παρότι σήμερα ξεπερασμένος, εμπνέει σύγχρονους καλλιτέχνες και ιστορικούς.
Ιστορία και σχεδιασμός
Ενώ ο σχεδιασμός του βιβλιοτροχού συνήθως πιστώνεται στο Ραμέλλι, μερικοί ιστορικοί αμφισβητούν ότι ήταν ο πρώτος που εφηύρε μια τέτοια συσκευή. Ο Τζόζεφ Νήνταμ, ένας ιστορικός της κινεζικής τεχνολογίας, δήλωσε ότι περιστρεφόμενες βιβλιοθήκες, αν και όχι κάθετα προσανατολισμένες, είχαν τις ρίζες τους στην Κίνα «ίσως χίλια χρόνια πριν από τον σχεδιασμό του Ραμέλλι».
Επιρροή και κληρονομιά
Ο βιβλιοτροχός ήταν μια πρώιμη προσπάθεια να λυθεί το πρόβλημα της διαχείρισης των ολοένα και πιο πολυάριθμων εντύπων, τα οποία ήταν συνήθως μεγάλα και βαριά την εποχή του Ραμέλλι. Έχει χαρακτηριστεί ως μία από τις πρώτες συσκευές «ανάκτησης πληροφοριών» και θεωρείται πρόδρομος σύγχρονης τεχνολογίας, όπως του υπερκειμένου και των e-readers, που επιτρέπουν στους αναγνώστες να αποθηκεύουν και να αναφέρονται σε μεγάλες ποσότητες πληροφοριών. Άλλοι εφευρέτες, όπως ο Γάλλος εφευρέτης Νικολά Γκρόλιερ ντε Σερβιέρ (1596-1689), προτείνουν τις δικές τους παραλλαγές στο σχέδιο του Ραμέλλι.
Στη σύγχρονη εποχή, ο βιβλιοτροχός αποτιμάται για την ιστορική σημασία του, τη διακοσμητική έφεση και συμβολική σημασία. Το σχέδιο του Ραμέλλι έχει αναδημιουργηθεί από καλλιτέχνες όπως ο Ντάνιελ Λίμπεσκιντ (Daniel Libeskind), και ενέπνευσε το όνομα του blog της Βιβλιοθήκης Σμιθσόνιαν, "Turning the Book Wheel" ("Γυρίζοντας τον Βιβλιοτροχό").
Η μηχανική επινόηση των επικυκλοειδών γραναζιών, που χρησιμοποιούνται για να κρατήσουν κάθε επίπεδο του βιβλίου καθώς περιστρέφεται, χρησιμοποιήθηκε αργότερα για τον ανελκυστήρα σκαφών Τροχό Φάλκερκ, αν και ο σχεδιαστής του ισχυρίζεται ότι τον είχε βρει ανεξάρτητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες (έπιπλο)
Μαρία Ρουσέα
Η Μαρία Ρουσέα γεννήθηκε στη Ζάκυνθο στις 19 Μαίου 1929 από τον ζωγράφο Χρήστο Ρουσέα και τη Μαρίνα [Νίνα] Γιαννιτσάνου. Τέσσερα χρόνια μετά γεννήθηκε η αδελφή της Ιωάννα, η μετέπειτα γνωστή πρωταγωνίστρια του θεάτρου Τζένη Ρουσσέα. Αφού τελείωσε τις γυμνασιακές της σπουδές στη Ζάκυνθο, φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας με καθηγητές εξέχοντα πρόσωπα από το χώρος των Τεχνών. Αποφοίτησε το 1955 παίρνοντας το δίπλωμα καθηγήτριας τεχνικών μαθημάτων.
Από το 1961 έως το 1965, ως υπότροφος του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών συνέχισε τις σπουδές της στο εξωτερικό για συντήρηση και αποκατάσταση έργων τέχνης στο Istituto Centrale Des Restauro της Ρώμης [3ετείς σπουδές - δίπλωμα], Scuola San Giacomo της Ρώμης. [τοιχογραφία- fresco], Istituto Della Patologia Del Libro της Ρώμης, Dorner Instituto του Μονάχου 1963 [συντήρηση πινάκων σε μουσαμά.]. Στη διάρκεια των σπουδών της στη Ρώμη συμμετέχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις ξένων καλλιτεχνών.
Επιστρέφοντας το 1965 στην Ελλάδα εργάζεται στο Υπουργείο Πολιτισμού στο Βυζαντινό Μουσείο της Αθήνας και στη Διεύθυνση Συντήρησης στην Ακρόπολη..Από το 1970 και για έξι χρόνια δίδαξε στις σχολές «Δοξιάδη», επικεφαλής του εργαστηρίου συντήρησης έργων τέχνης. Δίδαξε ζωγραφική στη Νομαρχιακή Επιτροπή Λαϊκής Επιμόρφωσης Ζακύνθου με την ιδιότητα της ζωγράφου της εξειδικευμένης στην τοιχογραφία σε νωπό ασβεστοκονίαμα καθώς και τη συντήρηση έργων τέχνης. Για πολλά χρόνια εργάστηκε ως συντηρήτρια αγιογραφιών στο Μεταβυζαντινό Μουσείο Ζακύνθου.
Εχει εικονογραφήσει πολλά βιβλία Ζακυνθίων ποιητών, λογοτεχνών όπως: Μάχης Μουζάκη (Επί γης 1967, Στη γαστέρα του χάους 1970, Σε όσες μανάδες δεν θα ξανακούσουνε τ΄ αηδόνι 1973-1974, Η γυναίκα και τα οξύμωρα 1991, Σε άσμα γαρούφαλου 1993, Τα βρέφη της Ευτέρπης 1996), Διονύση Ρώμα (Περίπλους - Αντάτζιο και Φούγκα 1981), Διονύση Σέρρα (Αφιέρωμα στη Ζάκυνθο 1979, Ντίνος Κονόμος. Η μορφή και το έργο του 1986, Η ποιητική διαδρομή της Λούλας Βάλβη-Μυλωνά 1993, Ζάκυνθος και Πολυτεχνείο 1993, Σταγόνες σε μαύρο λευκό 1994), Περιοδικό Επτανησιακά Φύλλα 1998 (Πέντε σχέδια για τον Σολωμό), Ανδρέα Κάλβου-Ιωαννίδη (Η Ιωνιάς 1992), Διονύσιου Μελίτα (Ζακυνθινή κοινωνία 1976, Ο Αναμινάλες με τσι μπουγαρινιές 2003), Γιάννη Δεμέτη (Σύντομος οδηγός Μουσείου Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων, 1978), π. Παναγιώτη Καποδίστρια (Όταν ο σπηλαιοκτήτης έρθει 1995, Ενύπνιο μετά τρούλλου 1999).
Είναι μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος, μέλος του Συνδέσμου διπλωματούχων Α.Σ.Κ.Τ., μέλος του Καλλιτεχνικού Σωματείου Ελληνίδων και μέλος της Διεθνούς Μορφωτικής Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδος. Στη Ζάκυνθο μαζί με άλλους συμμετείχε σε πολλούς πολιτιστικούς συλλόγους. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Ζακυνθινών Σπουδών [1987], της Ζακυνθινής Πολιτιστικής Κίνησης, του Συλλόγου οι φίλοι του Μουσείου Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων [1987], της Κινηματογραφικής Λέσχης Ζακύνθου [1980], της Εταιρείας Προστασίας Περιβάλλοντος Ζακύνθου, του Μουσικού Ασκηταριού της Ζάκυνθος [1983], του Θεάτρου τση Ζάκυνθος [1982], της Πανελλήνιας Ενωσης Συντηρητών Αρχαιοτήτων. Μέλος της Επιτροπής κρίσης Εικαστικών Έργων, μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής Πολιτισμού, μέλος της Επιτροπής Εικαστικού και Αρχιτεκτονικού Ελέγχου του Δήμου Ζακυνθίων.
Εκθέσεις
Η Μαρία Ρουσέα από τα πρώτα καλλιτεχνικά βήματα της έλαβε μέρος σε δεκάδες ομαδικές εκθέσεις στην Αθήνα, τη Ζάκυνθο και αλλού, όπως:
Εργα της Μαρίας Ρουσέα υπάρχουν: Μορφωτικό Ιδρυμα Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας, Εθνική Πινακοθήκη και Μουσείο Σούτσου, Δημαρχείο Ζακύνθου, Νομαρχία και Δημόσια βιβλιοθήκη Ζακύνθου, Μουσείο Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων, καθώς και σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα, τη Νέα Υόρκη, Ρώμη, Παρίσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες συντηρητές έργων τέχνης Κατηγορία:Έλληνες εικονογράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες ζωγράφοι
Χημική ασυμμετρία
Ειδικότερα στη Χημεία με τον όρο χημική ασυμμετρία (chemical asymmetry, ή chemical chirality = προφέρεται καϊράλιτυ), χαρακτηρίζεται το φαινόμενο της ύπαρξης ενός ή περισσοτέρων ασύμμετρων ατόμων (= που με απλούς δεσμούς συνδέονται με διαφορετικά άτομα ή ρίζες), στο μόριο μιας χημικής ένωσης.
Γενικά οι χημικές ενώσεις που στο μόριό τους παρουσιάζουν αυτό το φαινόμενο στρέφουν το επίπεδο του πολωμένου φωτός, συνεπώς είναι οπτικά ενεργές ενώσεις, και εμφανίζονται υπό διάφορες στερεοϊσομερείς μορφές.
Πηγές
Ασυμμετρία Ασυμμετρία Κατηγορία:Συμμετρία Κατηγορία:Χειρομορφία (χημεία)
Chirality (chemistry)
Ναταλία Μελά
Βιογραφικά στοιχεία
Η Ναταλία Μελά μεγάλωσε σε μεγαλοαστικό περιβάλλον με ιστορικές ρίζες. Είναι εγγονή του Μακεδονομάχου Παύλου Μελά και της Ναταλίας Δραγούμη. Ο πατέρας της ήταν ο Μιχαήλ Μελάς και η μητέρα της, μικρασιατικής καταγωγής, ήταν κόρη του Ιωάννη Πεσμαζόγλου, ιδρυτή της Εθνικής Τράπεζας μαζί με τον Γεώργιο Σταύρου. Η γιαγιά της, από την πλευρά του πατέρα της, προερχόταν από το γένος Δραγούμη και ήταν αδελφή του Ίωνα Δραγούμη και κόρη του Στέφανου Δραγούμη.
Το 1942 εγγράφεται στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (Α.Σ.Κ.Τ.) της Αθήνας, με καθηγητές τον Κώστα Δημητριάδη και τον Μιχάλη Τόμπρο. Εργάστηκε και στο εργαστήριο του Θανάση Απάρτη. Προσχώρησε στην ΕΠΟΝ, καθώς και έγινε μέλος του ΚΚΕ. Όμως, μετά τη δολοφονια του Κίτσου Μαλτέζου αποχώρησε.
Αποφοιτώντας, το 1948, δούλεψε για ένα διάστημα με τον καθηγητή Δημήτρη Πικιώνη για τη στήλη στον τάφο του μητροπολίτη Χρύσανθου και αργότερα για το Μνημείο Πεσόντων στο Λεόντιο της Νεμέας στην Πελοπόννησο. Κατασκευάζει και τις προτομές, του Στέφανου Δραγούμη στο Ζάππειο και του Γεωργίου Πεσμαζόγλου στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας. Η επιρροή του Πικιώνη είναι εμφανής.
Μετά την αποφοίτησή της άνοιξε δικό της εργαστήριο στον τελευταίο όροφο ενός σπιτιού στη λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας και λίγο αργότερα, το 1945, στον στάβλο ενός σπιτιού στην οδό Μουρούζη. Εκεί μαζεύονταν, μεταξύ πολλών άλλων, ο Νίκος Εγγονόπουλος, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Ανδρέας Εμπειρίκος και ο Γιάννης Μόραλης. Πήρε μέρος στην ίδρυση της καλλιτεχνικής ομάδας «Αρμός».
Το 1951 παντρεύεται τον αρχιτέκτονα Άρη Κωνσταντινίδη (1913-1993) με τον οποίο αποκτά δύο παιδιά, τον Δημήτρη και την Αλεξάνδρα και για δέκα χρόνια παύει να δουλεύει, ασχολούμενη με την κατασκευή σκηνικών στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» του Καρόλου Κουν.
Καλλιτεχνική δημιουργία
Η Ναταλία Μελά δούλεψε αρχικά με μάρμαρο και πέτρα, ενώ στα τέλη της δεκαετίας του 1960, όταν επιστρέφει από το Παρίσι, όπου είχε μάθει να δουλεύει με το οξυγόνο, στρέφεται στη χρήση του μετάλλου, υιοθετώντας τα διδάγματα της αφηρημένης τέχνης, που κυριαρχούσε στην καλλιτεχνική σκηνή της Δύσης. Είναι αυτή η φάση που εγκαταλείπει τον ελληνοκεντρισμό της Αθήνας και στρέφεται στον μοντερνισμό που έρχεται από το Παρίσι, αλλά και στα διδάγματα της αφαίρεσης που είχαν αρχίσει να κυριαρχούν στις ΗΠΑ, φιλτραρισμένα και διαπερασμένα πάντοτε από την εικαστική και καλλιτεχνική σκηνή της γαλλικής πρωτεύουσας. Χρησιμοποιεί "ready-made" σιδηρικά και εργαλεία, τα οποία προμηθεύεται από την οδό Αθηνάς. Αντλεί τα θέματά της από το φυσικό κόσμο, πτηνά και ζώα - κοκόρια, κριάρια, ταύρους, κατσίκες, περιστέρια – και από την ελληνική μυθολογία.
Ανάμεσα σ’ ένα πλήθος δημιουργιών, περιλαμβάνονται:
Το 1986 η Ναταλία Μελά δημιούργησε τα γλυπτά στην ταινία Αλληγορία του Κώστα Σφήκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Μέλη της ΕΠΟΝ
143 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γκι Φερχόφστατ
Ο Γκι Φερχόφστατ (Guy Maurice Marie-Louise Verhofstadt, 11 Απριλίου 1953) είναι πολιτικός από το Βέλγιο, που διετέλεσε πρωθυπουργός από το 1999 ως το 2008. Από το 2009 ηγείται της Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη, της τρίτης μεγαλύτερης πολιτικής ομάδας του Ευρωπαϊκού Κοινοβούλιου, η οποία τον επέλεξε και ως υποψήφιο για τη θέση του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ενόψει των επικείμενων Ευρωεκλογών.
Βιογραφικά Στοιχεία
Μετά την κρίση του διατροφικού σκανδάλου του 1999, το VLD έγινε το μεγαλύτερο κόμμα, κερδίζοντας ποσοστό άνω του 22% στη Φλάνδρα. Σύντομα σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού με τους σοσιαλιστές και τους Οικολόγους. Διορίστηκε Πρωθυπουργός στις 12 Ιουλίου 1999, στην πρώτη κυβέρνηση χωρίς συμμετοχή Χριστιανοδημοκρατών από το 1958 και την πρώτη με συμμετοχή κομμάτων Οικολόγων. Ήταν αντίθετος στον πόλεμο του Ιράκ και μετά τις εκλογές του 2003 ο Φερχόφστατ σχημάτισε δεύτερη κυβέρνηση, με κόμματα Οικολόγων σε αυτήν. Η δεύτερη κυβέρνηση ανέλαβε στις 12 Ιουλίου 2003 και κατάργησε το νόμο «για τη γενοκτονία», που σήμαινε ποινική δίωξη μη Βέλγων για εγκλήματα πολέμου και είχε θορυβήσει τις ΗΠΑ. Το κόμμα του έχασε στις περιφερειακές εκλογές στη Φλάνδρα, τον Ιούνιο του 2004.
Στις 10 Ιουνίου 2007 ο κυβερνών συνασπισμός του Φερχόφστατ έχασε τις εκλογές και μία ημέρα μετά ο τελευταίος υπέβαλε την παραίτηση της κυβέρνησής του.Έπειτα από την κατάρρευση των συνομιλιών για σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού υπό τον Υβ Λετέρμ, ο τελευταίος κατέθεσε την εντολή.
Στις 3 Δεκεμβρίου του 2007 ο Βασιλιάς Αλβέρτος έδωσε στο Φερχόφστατ νέα εντολή σχηματισμού κυβέρνησης (προσωρινή) με σκοπό να τερματιστεί το πολιτικό αδιέξοδο. Η εντολή του ανατέθηκε επίσημα στις 10 Δεκεμβρίου και ο ίδιος την έκανε αποδεκτή στις 17 Δεκεμβρίου 2007. Η θητεία της νέας κυβέρνησης έληξε το Μάρτιο του 2008. Εν τέλει, τα πέντε μεγαλύτερα κόμματα συμφώνησαν στις 18 Μαρτίου του 2008, έπειτα από διαβουλεύσεις σχεδόν μιας ημέρας, να σχηματίσουν κυβέρνηση συνασπισμού με επικεφαλής τον Υβ Λετέρμ. Στην κυβέρνηση μετέχουν Φλαμανδοί Χριστιανοδημοκράτες, γαλλόφωνοι Χριστιανοδημοκράτες, Φλαμανδοί Φιλελεύθεροι, γαλλόφωνοι Φιλελεύθεροι και γαλλόφωνοι Σοσιαλιστές. Ο Λετέρμ διαδέχθηκε και επίσημα το Φερχόφστατ στις 20 Μαρτίου του 2008.
Ευρωπαϊκή πορεία
Ο Φερχόφστατ αποτελεί αφοσιωμένο ευρωπαϊστή με θέσεις υπέρ της ομοσπονδιοποίησης της Ευρώπης.
Κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του ως πρωθυπουργός του Βελγίου, ο Φέρχοφστατ προέδρευσε της Συνόδου Κορυφής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Λάκεν το 2001, η οποία οδήγησε στη δημιουργία της συνέλευσης που σχεδίασε τη Συνθήκη για τη θέσπιση Συντάγματος της Ευρώπης. Σχετικά με την υιοθέτηση του ευρώ, ο ίδιος τότε δήλωσε πως "η έλλειψη μίας κοινής κοινωνικοοικονομικής πολιτικής και η έλλειψη μίας πραγματικής πολιτικής ένωσης" θα οδηγούσε τη νομισματική πολιτική σε κρίση.
Μετά τις Ευρωεκλογές του 2004, ο Φερχόφστατ υπήρξε ο επικρατέστερος υποψήφιος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για την ανάληψη της θέσης του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπης, με την υποστήριξη τόσο της Γαλλίας & της Γερμανίας όσο και άλλων Ευρωπαϊκών κρατών. Παρόλα αυτά η πρόταση απορρίφθηκε από τον πρωθυπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου Τόνι Μπλερ.
Αντιδρώντας στην καταψήφιση της Συνταγματικής Συνθήκης, ο Φερχόφστατ κυκλοφόρησε το 2005 το πρώτο του μανιφέστο με τίτλο "Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης" (Verenigde Staten van Europa), προτείνοντας ριζοσπαστικά φεντεραλιστικά μέτρα για την ενίσχυση της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Μεταξύ άλλων επιχειρηματολόγησε υπέρ της δημιουργίας ενός ευρωστρατού που θα ενοποιούσε τους επιμέρους εθνικούς στρατούς των κρατών μελών, τη θέσπιση ενός πανευρωπαϊκού φόρου που θα χρηματοδοτούσε άμεσα τον κοινοτικό προϋπολογισμό και θα αντικαθιστούσε τις εισφορές των κρατών-μελών, και την άμεση εκλογή του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής από τους Ευρωπαίους πολίτες.
Το 2009 εξελέγη μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και αποτελεί τον αρχηγό της Συμμαχίας Φιλελευθέρων και Δημοκρατών για την Ευρώπη (ALDE), της τρίτης μεγαλύτερης πολιτικής ομάδας του Κοινοβουλίου. Ένα χρόνο αργότερα ιδρύει την Ομάδα Σπινέλι (Spinelli Group), με στόχο την αναζωπύρωση της συζήτησης για ένα ομοσπονδιακό Ευρωπαϊκό μέλλον.
Σε συνεργασία με τον Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ συν-πρόεδρο της πολιτικής ομάδας των Πρασίνων-Ευρωπαϊκής Ελεύθερης Συμμαχίας, εκδίδει το 2012 το μανιφέστο "Ξύπνα, Ευρώπη" (For Europe), αναζητώντας τις πραγματικές αιτίες της Ευρωπαϊκής κρίσης χρέους και προτείνοντας την "οικονομική, φορολογική και πολιτική" Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ως τη μόνη βιώσιμη λύση για το μέλλον.
Ενόψει των Ευρωεκλογών του 2014, η Συμμαχία Φιλελεύθερων και Δημοκρατών για την Ευρώπη πρότεινε τον Γκι Φερχόφστατ ως υποψήφιο Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σε μία προεκλογική εκστρατεία που θα πραγματοποιηθεί σε συνεργασία με τον Όλι Ρεν, επίσης μέλος της ομάδας ALDE.
Κούσπιος Φάδος
Ο Κούσπιος Φάδος   διορίστηκε  επίτροπος της επαρχίας (procurator) της Ιουδαίας  το  44. Το πιο σημαντικό γεγονός που συνέβη κατά την διάρκεια της διακυβέρνησής του,   ήταν η  εμφάνιση ενός προφήτη, που ονομάζονταν Θευδάς. Το κίνημα του Θευδά ήταν ειρηνικό. Χαρακτηριζόταν από την προσδοκία της παρέμβασης του Θεού μέσω της έλευσης ενός χρισμένου εκπροσώπου του, που θα απελευθέρωνε τον ιουδαϊκό λαό από τα δεινά του. Το κίνημα αυτό (400 περίπου άνθρωποι), όσο και ο Θευδάς, είχαν οικτρή τύχη: ο Κούσπιος Φάδος κατάσφαξε τους οπαδούς του και τον ίδιο. Τo 46 ο Κούσπιος Φάδος αντικαταστάθηκε από τον Τιβέριο Ιούλιο Αλέξανδρο.
Γκι Φερχόφστατ
Παραπομπές
Κατηγορία:Βέλγοι πολιτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Βελγίου
Κούσπιος Φάδος
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι επίτροποι της Ιουδαίας
Γκότσης Γκότσης
Ο Γκότσης Γκότσης, αναφέρεται και σαν Γκότσης χωρίς άλλο όνομα , ήταν ονομαστός κλέφτης επί τουρκοκρατίας. Γεννήθηκε στο Μαζαράκι Αχαΐας, ένα χωριό στον ορεινό όγκο του Παναχαϊκού, ενώ ως τόπος θανάτου του φέρεται ή το Μαζαράκι ή η Τριπολιτσά.
Βιογραφία
Συνεργάστηκε επί 20 έτη, από το 1785 έως το 1805, με τον περίφημο κλέφτη Μπουρδάνο Ζαχαριά. Το 1806 και κατά των διωγμό των κλεφτών κατέφυγε στη Ζάκυνθο αλλά κι εκεί τον επικήρυξε με έγγραφο στις 30 Μαρτίου 1806 ο Βαλή Πασάς της Πελοποννήσου με 150 Φλωρίνια αλλά οι αρχές της Ζακύνθου αρνήθηκαν να τον εκδώσουν. Αργότερα ωστόσο επέστρεψε στο χωριό του αφού ο Μπέης της περιοχής του, (της Ζουμπάτας), του έταξε αμνηστία αλλά εν τέλει εκεί οθωμανικό απόσπασμα τον σκότωσε. Βέβαια, άλλη εκδοχή λέει ότι λόγω του ότι ήταν και σε μεγάλη ηλικία συλλήφθηκε και μεταφέρθηκε στην Τριπολιτσά όπου και κρεμάστηκε.
Λαϊκή παράδοση
Γύρω από το όνομα του Γκότση γεννήθηκε ένας θρύλος και η λαϊκή παράδοση κατέγραψε άλλη εκδοχή για τον θάνατο του. Σύμφωνα με αυτή, ο Γκότσης όταν ο Μπέης του έταξε αμνηστία γύρισε στο χωριό και πήγε με τα παλικάρια του να τον επισκεφτεί. Παρόλο τις αντιρρήσεις των συντρόφων του πήγαν άοπλοι επειδή είχε πιστέψει τον Μπέη για την αμνηστία. Εκεί κάθισαν κι έφαγαν κι έπειτα ήρθε η ώρα σύμφωνα με το εθιμοτυπικό να ανταλλάξουν δώρα σαν δείγμα φιλίας και αγάπης.
Ο Μπέης έδωσε στον Γκότση ένα πουγκί με γρόσια αλλά όταν ο Γκότσης του έδωσε το δικό του δώρο το αρνήθηκε δηλώνοντας ότι δεν δέχεται τη φιλία του. Τα παλικάρια κοιτάχτηκαν τότε μεταξύ τους και είπαν: Καπετάνιο νδείκμεν ντόνα βράσεν (Καπετάνιο πάμε να φύγουμε γιατί μας φάγανε) και τότε όλοι άρχισαν και πηδούσαν από τα παράθυρα για να διαφύγουν. Οι Οθωμανοί σκοτώνουν όλα τα παλικάρια αλλά τον ίδιο τον Γκότση δεν τον έπιαναν τα βόλια γι' αυτό έβαλαν χρυσό βόλι για να καταφέρουν να τον σκοτώσουν. Τέλος έκοψαν το κεφάλι του και το πήγαν στη γυναίκα του, αυτή μόλις το αντίκρισε ψύχραιμα τους είπε: «Ένα Γκότση σκοτώσατε, χίλιοι θα γεννηθούν».
Άλλη παράδοση λέει ότι το 1772 κατά τα Ορλωφικά τον ειδοποίησε κάποιος Παπαγιάννης που είχε καταφύγει στο Μαζαράκι με την οικογένεια του ότι έρχονται και κάνουν επιδρομές Αρβανίτες. Τότε και οι δύο πήραν τις οικογένειες τους και τις έκρυψαν σε ψηλότερο σημείο έξω από το χωριό. Εκεί μάλιστα η γιος του Παπαγιάννη ζήτησε σε γάμο την κόρη του Γκότση τη Χρυσάνθη και οι δύο οικογένειες συμπεθέρεψαν. Άλλη εκδοχή λέει ότι γνωρίζονταν από πριν αλλά ο Γκότσης δεν ήθελε τον νέο για γαμπρό κι είχε απειλήσει να τον σκοτώσει αν συνέχιζε να βλέπει τη Χρυσάνθη. Αλλά η συνάντηση των δύο οικογενειών για την αποφυγή των Αρβανιτών άλλαξε τη γνώμη του Γκότση. Μάλιστα σήμερα κοντά στο χωριό Αράχοβα του Αιγίου υπάρχει η Βρύση του Στάθη και της Χρύσας όπου κατά την παράδοση οι δύο νέοι βλεπόντουσαν.
Η οικογένεια του
Ο Γκότσης είχε άλλα δύο αδέλφια, αγωνιστές του 21, που έδρασαν στην Τριφυλία: ο Γιώργος ήταν από τους πρωτεργάτες του ξεσηκωμού στην Τριφυλία όπου είχε μόνιμα εγκατασταθεί. Ο Γιάννης, και αυτός έδρασε στην Τριφυλία όπου κι έπεσε μαχόμενος στη Μάχη στο Μανιάκι. Γιος του ήταν ο Κώστας αγωνιστής του 1821 και αυτός και γιος αυτού και εγγονός του Γκότση ο Δημητράκης όπου αναφέρεται καπετάνιος της περιοχής στην Επανάσταση και που μετά την Απελευθέρωση έγινε δήμαρχος. Πατέρας του, ίσως, ήταν ο Νικόλαος Γκοτσόπουλος, φερόμενος γενάρχης της οικογένειας. Δισέγγονος του Γκότση είναι ο πολιτικός Κωνσταντίνος Γκότσης.
Πηγές
Κατηγορία:Κλέφτες και αρματολοί
Μακρυνίτσα Σερρών
Η Μακρυνίτσα βρίσκεται βορειοδυτικά στον Δήμο Σιντικής του Νομού Σερρών στην Κεντρική Μακεδονία, ένα παραδοσιακό χωριό χτισμένο στους πρόποδες του όρους Κερκίνη (όρος Μπέλες).
Τοποθεσία-Φυσιογνωμία
Είναι ημιορεινό χωριό που χαρακτηρίζεται ως το «θέρετρο» των Σερρών». Είναι αμφιθεατρικά χτισμένη με μακεδονίτικη αρχιτεκτονική, με τρεχούμενα νερά για όλο το χρόνο και υπεραιωνόβιους πλάτανους. Βρίσκεται ανάμεσα στις λίμνες Κερκίνη και Δοϊράνη, σε υψόμετρο 395 μέτρων.
Αποστάσεις
Από τις Σέρρες: 70 χλμ και περίπου 45 λεπτά με το αυτοκίνητο. Από την Θεσσαλονίκη: 93 χλμ, περίπου 1 ώρα και από την Αθήνα 590 χλμ και 6 ώρες περίπου.
Πληθυσμός
Το 2001 είχε 365 κατοίκους (πραγματικός πληθυσμός), ενώ το 2011, κατά την απογραφή είχε 280 κατοίκους (μόνιμος πληθυσμός), κυρίως ποντιακής καταγωγής.
Ιστορικά στοιχεία
Το παλαιότερο όνομα της Μακρυνίτσας ήταν «Μάτνιτσα». Είναι από τα πιο παλιά χωριά των Σερρών, μεγάλο κεφαλοχώρι. Επί τουρκοκρατίας στη Μακρυνίτσα κατοικούσαν μισοί Τούρκοι από τη νότια πλευρά του χωριού (από το «Σπίτι του Παιδιού» και προς τα κάτω) και μισοί Έλληνες αλλά και κάποιες οικογένειες Βούλγαρων από τη βόρεια πλευρά του χωριού (από το «Σπίτι του Παιδιού» και προς τα πάνω) με συνολικό πληθυσμό κοντά στα 600 άτομα. Με τη Συνθήκη του Νεϊγύ οι Εξαρχικοί προσέφυγαν στη Βουλγαρία και με τη συνθήκη της Λωζάνης, οι μουσουλμάνοι προσέφυγαν στην Τουρκία, ενώ στο χωριό προστέθηκαν στον ντόπιο πληθυσμό, Πόντιοι και Βορειοθρακιώτες. Το χωριό ανοικοδομείται και γνωρίζει οικονομική άνθιση με την γεωργία αλλά και την κτηνοτροφία μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1960, οπότε αρχίζει η μετανάστευση στο εξωτερικό κυρίως σε Γερμανία και Σουηδία, αλλά και στο εσωτερικό σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σιντικής
Κάρολος της Κάτω Λωρραίνης
Ο Κάρολος της Κάτω Λωρραίνης (Λαν 953 - Ορλεάνη 993), δούκας της Κάτω Λωρραίνης (977 - 993) ήταν μικρότερος γιος του Λουδοβίκου Δ΄ της Γαλλίας και της Γερβέργας της Σαξονίας. Ο Κάρολος ανήκε στη Δυναστεία των Καρολιδών, έκτη γενιά από τον Καρλομάγνο, μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Λοθάριος της Γαλλίας.
Δούκας της Κάτω Λωρραίνης
thumb|250px|left|Ο Κάρολος της Κάτω Λωρραίνης με τον αδελφό του βασιλιά Λοθάριο Όταν οι Νορμανδοί συνέλαβαν τον πατέρα του ζήτησαν από τη Γερβέργα να τους παραδώσει τους δύο της γιους σαν εγγύηση για την απελευθέρωση του συζύγου της. Η βασίλισσα έστειλε μονάχα τον μικρότερο γιο της Κάρολο, τον Λουδοβίκο Δ΄ παρέλαβε στη συνοδεία του ο Ούγος ο Μέγας. Ο Κάρολος κατηγόρησε τη σύζυγο του αδελφού του Έμμα της Ιταλίας κόρη του Λοθάριου Β΄ της Ιταλίας για μοιχεία με τον επίσκοπο Αντάλμπερο του Λον. Το βασιλικό Συμβούλιο που συνεκλήθη στη Φιμ κοντά στη Ρενς αθώωσε τον επίσκοπο και τη βασίλισσα, ο Κάρολος που τους κατηγόρησε άδικα εξορίστηκε, δραπέτευσε στον ξάδελφο του Όθων Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Ο αυτοκράτορας υποσχέθηκε στον Κάρολο να ανατρέψει τον αδελφό του, να τον ορκίσει βασιλιά των Δυτικών Φράγκων και του έδωσε δώρο την Κάτω Λοθαριγγία. Ο Λοθάριος επιτέθηκε τον Αύγουστο του 978 στη Γερμανία, κατέλαβε τα ανάκτορα στην αυτοκρατορική πρωτεύουσα Άαχεν αλλά απέτυχε να αιχμαλωτίσει τον Κάρολο ή τον Όθων Β΄. Ο Όθων Β΄ και ο Κάρολος απάντησαν με επίθεση στη Γαλλία, κατέλαβαν τη Ρενς, τη Σουασσόν και τη Λαν. Στη Λαν η οποία ήταν έδρα των Φράγκων βασιλέων ο αυτοκράτορας έστεψε τον Κάρολο βασιλιά από τον Θεοδώριχο Α΄, επίσκοπο του Μετς. Ο Λοθάριος δραπέτευσε στο Παρίσι όπου πολιορκήθηκε αλλά κατέφθασε με βοήθεια ο Ούγος ο Μέγας με τον στρατό του, ανάγκασε τον Κάρολο και τον Όθων Β΄ να δραπετεύσουν (30 Νοεμβρίου 978). Ο Λοθάριος και ο Ούγος ο Μέγας ανακατέλαβαν τη Λαν, ο αυτοκράτορας με τον βασιλιά μαριονέτα επέστρεψαν στο Άαχεν.
Αποκλεισμός από τον θρόνο των Φράγκων
thumb|250px|left|Τάφος του Καρόλου της Κάτω Λωρραίνης στη Βασιλική του Αγίου Σερβάτιου στο [[Μάαστριχτ.]] Οι προδοτικές ενέργειες του Καρόλου και η συμμαχία του με τον Γερμανό αυτοκράτορα Όθων είχαν σαν αποτέλεσμα τον αποκλεισμό του από τον θρόνο, τον Λοθάριο διαδέχθηκε ο γιος του Λουδοβίκος Ε΄ της Γαλλίας (986) και αυτόν ο γιος του Ούγου του Μέγα Ούγος Καπέτος (987). Ο Οίκος των Καπετιδών ανέβηκε στον θρόνο των Δυτικών Φράγκων αγνοώντας τον Κάρολο. Ο ανεπιθύμητος γάμος του Καρόλου και η έλλειψη πλούτου είχαν σαν αποτέλεσμα τον αποκλεισμό του από τον θρόνο. Ο Κάρολος ξεκίνησε πόλεμο με τον Ούγο Καπέτο, κατέλαβε τη Ρενς και τη Λαν αλλά συνελήφθη από τον επίσκοπο Αντάλμπερο (26 Μαρτίου 991) και φυλακίστηκε από τον Ούγο στην Ορλεάνη όπου και πέθανε λίγο αργότερα. Τον Κάρολο διαδέχθηκε σαν δούκας της Κάτω Λωρραίνης ο γιος του Όθων. Η Φραγκική Ιστορία που έγραψαν την περίοδο 1015-1034 αναφέρει ότι ο Κάρολος ήταν ο νόμιμος βασιλιάς και ο Ούγος Καπέτος ένας σφετεριστής. Η σορός του Καρόλου ανακαλύφτηκε στη Βασιλική του Αγίου Σερβάτιου στο Μάαστριχτ, μεταφέρθηκε εκεί το 1001 αλλά πρέπει να είχε πεθάνει παλιότερα. Ο Κάρολος κυβέρνησε μόνο την Κάτω Λοθαριγγία αλλά καταγράφεται ως Κάρολος Α΄ της Λωρραίνης.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 970 την Αδελαΐδα του Τρουά, και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Λωρραίνης Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών
Άγιος Κήρυκος Ικαρίας
Ο Άγιος Κήρυκος είναι κωμόπολη, πρωτεύουσα και ένα από τα δυο λιμάνια της Ικαρίας. Είναι έδρα ομώνυμης δημοτικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας και του δήμου Ικαρίας, της περιφερειακής ενότητας Ικαρίας, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Ικαρίας του νομού Σάμου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Κήρυκος είναι παράλια, πεδινή κωμόπολη στο νοτιοανατολικό τμήμα της Ικαρίας. Βρίσκεται στον βόρειο μυχό του φερώνυμου όρμου, κοντά στους νοτιοανατολικούς πρόποδες του όρους Αθέρας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Η δημοτική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αστικός ορεινός οικισμός, με έκταση 34,094 χμ² (2011).
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της δημοτικής κοινότητας)
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1918 και ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγίου Κηρύκου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αγίου Κηρύκου και ορίστηκε έδρα του δήμου Ικαρίας. Είναι, επίσης, η έδρα της Περιφερειακής Ενότητας Ικαρίας.
Ιστορικά στοιχεία
Ο σύγχρονος οικισμός κτίστηκε πριν από 300 χρόνια, αλλά στην περιοχή βρέθηκαν ερείπια αρχαίων κτισμάτων και τάφων. (πιθανόν η πόλη Θέρμαι ) Στο όρος Αθέρας έχουν εντοπιστεί ερείπια οχύρωσης («Καψαλινό Κάστρο»).
Γενικά στοιχεία
Ο Άγιος Κήρυκος είναι ο μεγαλύτερος οικισμός και το κύριο λιμάνι της Ικαρίας. Οφείλει την ονομασία του στον Άγιο Κήρυκο που καταγόταν από το Ικόνιο της Μικράς Ασίας και μαρτύρησε σε νηπιακή ηλικία. Είναι κτισμένος αμφιθεατρικά σε επιβλητικό τοπίο, όπου στο φόντο δεσπόζει η ραχοκοκκαλιά του Αθέρα (1.042 μ.). Διατηρεί δείγματα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής στις παλαιότερες συνοικίες του με τα γραφικά δρομάκια. Έχει καλή τουριστική υποδομή, γενικό νοσοκομείο, αστυνομικό τμήμα, ΕΛΤΑ, λιμεναρχείο, κ.ο.κ..
Πηγές
Κατηγορία:Ικαρία Κατηγορία:Κωμοπόλεις του Βορείου Αιγαίου Κατηγορία:Δήμος Ικαρίας
Aerosmith
Οι Aerosmith είναι αμερικανικό συγκρότημα της ροκ, το οποίο δημιουργήθηκε το 1970 από τον τραγουδιστή Στίβεν Τάιλερ (Steven Tyler) και τον κιθαρίστα Τζό Πέρι (Joe Perry). Έκτοτε, έχουν χαρακτηριστεί ως ένα από τα πιο επιτυχημένα ροκ συγκροτήματα όλων των εποχών, με πωλήσεις οι οποίες ξεπερνούν τα 150 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.
Βιογραφία
Το προαναφερθέν δίδυμο πλαισιώθηκε από τον μπασίστα Tom Hamilton, τον κιθαρίστα Brad Whitford και τον ντράμερ Joey Kramer. Το 1972, υπέγραψαν συμβόλαιο με την εταιρεία "Columbia Records" και το επόμενο έτος κυκλοφόρησε ο πρώτος τους δίσκος με τίτλο "Aerosmith". Ο επόμενος τους δίσκος, "Get Your Wings" παρέμεινε για 86 εβδομάδες στον κατάλογο των δίσκων με τις περισσότερες πωλήσεις (charts) των Ηνωμένων Πολιτειών.
thumb|240px|left|Οι Aerosmith Ένας από τους πιο επιτυχημένους δίσκους τους, το "Toys in the Attic", κυκλοφόρησε το 1975 (# 11 στις Ηνωμένες Πολιτείες) και έγινε ακόμη πιο επιτυχημένος μετά την επανακυκλοφορία του τραγουδιού "Dream On", το οποίο ανέβηκε στα 10 πρώτα τραγούδια του καταλόγου των σινγκλ (7"). Το 1976, ηχογράφησαν τον δίσκο "Rocks" (# 3) που έγινε πλατινένιος, το 1977 το "Draw the Line", το 1978 το ζωντανά ηχογραφημένο "Live Bootleg" και το 1979 το "Night in the Ruts", μετά την κυκλοφορία του οποίου ο Joe Perry και ο Brad Whitford αποχώρησαν από το συγκρότημα.
Τα υπόλοιπα μέλη των Aerosmith τους αντικατέστησαν με τους Jimmy Crespo και Rick Dufay. Μέσα στο έτος 1980 κυκλοφόρησαν τη συλλογή "Greatest Hits", δίσκος ο οποίος έχει πουλήσει 6 εκατομμύρια αντίτυπα μέχρι τις μέρες μας. Το 1982, κυκλοφόρησαν το "Rock in a Hard Place" και το 1985 το "Done with Mirrors" ενώ ένα χρόνο νωρίτερα είχαν επιστρέψει οι Joe Perry και Brad Whitford. Με τον δίσκο "Permanent Vacation" του 1987, ξανακέρδισαν τη χαμένη δημοτικότητα τους και έκαναν μεγάλη επιτυχία με τους δίσκους "Pump" του 1989, "Get A Grip" του 1993 και "Nine Lives" του 1997.
Το 1998, συμμετείχαν στο soundtrack της ταινίας "Armaggeddon" με το τραγούδι "I Don't Wanna Miss a Thing" που έφτασε στο # 1 του αμερικανικού καταλόγου επιτυχιών. Επίσης, κυκλοφόρησαν το δίσκο "Just Push Play" το 2001 και το "Honkin' on Bobo" το 2004.
Στις 6 Νοεμβρίου του 2012, κυκλοφόρησε η τελευταία τους ηχογράφηση με τίτλο "Music from Another Dimension" και το συγκρότημα ξεκίνησε άλλη μία παγκόσμια περιοδεία για την προώθηση του.
Εθνική Ποδοσφαιρική Ένωση (Ρωσία)
Στις αρχές Δεκεμβρίου του 2010, η Ρωσική Ποδοσφαιρική Ένωση (РФС) διέκοψε τη σύμβαση με την Ένωση Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (ПФЛ) όσον αφορά τη διοργάνωση της Α΄ Κατηγορίας. Σε μια συνάντηση του προέδρου της РФС με τα σωματεία της πρώτης κατηγορίας, στις 13 Δεκεμβρίου του 2010, αποφασίστηκε η δημιουργία της Εθνικής Ποδοσφαιρικής Ένωσης (ФНЛ). Στις 3 Μαρτίου του 2011, η γενική συνέλευση των εκπροσώπων των συλλόγων μελών της ФНЛ, ενέκρινε τους κανονισμούς της περιόδου 2011/12 και τις αλλαγές στη σύνθεση των μελών της ФНЛ, υιοθέτησε το έμβλημα του πρωταθλήματος και τον επίσημο χορηγό. Ακολούθησε η διαμόρφωση της πολιτικής όσον αφορά τα τηλεοπτικά δικαιώματα των αγώνων του πρωταθλήματος της πρώτης κατηγορίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Ρωσία
Βασίλ Λέβσκι
Ο Βασίλ Λέβσκι (βουλγαρικά: Васил Левски, αρχικά Василъ Лѣвскій, γεννημένος Βασίλ Ιβάνο Κούντσεβ (Васил Иванов Кунчев, 18 Ιουλίου 1837 - 18 Φεβρουαρίου 1873]) ήταν  Βούλγαρος επαναστάτης και εθνικός ήρωας της Βουλγαρίας. Ονομασθείς Απόστολος της Ελευθερίας, ο Λέβσκι ιδεολογικοποίησε και έκανε στρατηγικό ένα επαναστατικό κίνημα για την απελευθέρωση της Βουλγαρίας από την Οθωμανική κυριαρχία. Με την ίδρυση της Εσωτερικής Επαναστατικής Οργάνωσης ο Λέβσκι προσπάθησε να υποκινήσει μια πανεθνική εξέγερση μέσα από ένα δίκτυο μυστικών περιφερειακών επιτροπών.
Γεννημένος στην πόλη του Κάρλοβο από γονείς της μεσαίας τάξης, ο Λέβσκι έγινε Ορθόδοξος μοναχός πριν μεταναστεύσει για να ενταχθεί στις δύο Βουλγαρικές Λεγεώνες στη Σερβία και σε άλλες βουλγαρικές επαναστατικές ομάδες. Στο εξωτερικό απέκτησε το προσωνύμιο Λέβσκι, «Λιονταρίσιος». Αφού εργάστηκε ως δάσκαλος στα βουλγαρικά εδάφη, διέδωσε τις απόψεις του και ανέπτυξε την έννοια της επαναστατικής του οργάνωσης με βάση τη Βουλγαρία, μια καινοτόμο ιδέα που αντικατέστησε τη στρατηγική του παρελθόντος, που βασιζόταν στο εξωτερικό. Στη Ρουμανία ο Λέβσκι βοήθησε στην ίδρυση της Βουλγαρικής Κεντρικής Επαναστατικής Επιτροπής, που αποτελείτο από Βούλγαρους ομογενείς. Κατά τις περιοδείες του στη Βουλγαρία ο Λέβσκι δημιούργησε ένα ευρύ δίκτυο επαναστατικών επιτροπών. Οι Οθωμανικές αρχές όμως τον συνέλαβαν σε ένα πανδοχείο κοντά στο Λόβετς και τον εκτέλεσαν δι' απαγχονισμού στη Σόφια.
Ο Λέβσκι έβλεπε πέρα ​​από την πράξη της απελευθέρωσης : οραματίστηκε μια «αγνή και ιερή» Βουλγαρική Δημοκρατία της εθνοτικής και θρησκευτικής ισότητας. Οι ιδέες του έχουν περιγραφεί ως μια πάλη για τα ανθρώπινα δικαιώματα, εμπνευσμένη από την προοδευτική φιλελευθερισμό της Γαλλικής Επανάστασης και των Δυτικοευρωπαϊκών κοινωνιών του 19ου αιώνα. Η μνήμη του Λέβσκι τιμάται με μνημεία στη Βουλγαρία και τη Σερβία και πολλά εθνικά ιδρύματα φέρουν το όνομά του. Το 2007 ήταν ο κορυφαίος σε πανεθνική τηλεοπτική δημοσκόπηση ως ο μεγαλύτερος Βούλγαρος όλων των εποχών.
Ιστορικό υπόβαθρο
Το 1396 η μεσαιωνική Βουλγαρική Αυτοκρατορία έπαψε να υπάρχει, υποταχθείσα πλήρως στην Οθωμανική κυριαρχία. Το άνισο Οθωμανικό σύστημα του μιλλέτ (Νόμοι της Σαρία) είχε μετατρέψει τους Βούλγαρους και τους άλλους μη Μουσουλμάνους υπηκόους σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας και οι θρησκευτικές διαφορές είχαν δημιουργήσει ανυπέρβλητο πολιτιστικό ανταγωνισμό. Οι οικονομικές δυσκολίες της αυτοκρατορίας το 19ο αιώνα, που οδήγησαν στην προσωποποίησή της ως "μεγάλου ασθενούς", είχαν ως συνέπεια οι μη Μουσουλμάνοι κάτοικοι του Οθωμανικού κράτους να υποφέρουν περισσότερο από τους Μουσουλμάνους υπηκόους του και οι μεταρρυθμίσεις που σχεδιάζονταν από τους σουλτάνους αντιμετώπιζαν ανυπέρβλητες δυσκολίες.
Ο Βουλγαρικός εθνικισμός προέκυψε σταδιακά κατά τα μέσα του 19ου αιώνα με την οικονομική άνοδο των Βούλγαρων εμπόρων και βιοτεχνών, την ανάπτυξη της λαϊκής εκπαίδευσης με Βουλγαρική χρηματοδότηση, τον αγώνα για μια αυτόνομη Βουλγαρική Εκκλησία και τις πολιτικές ενέργειες για το σχηματισμό ενός ξεχωριστού Βουλγαρικού κράτους. Η Πρώτη και η Δεύτερη Σερβική Εξέγερση είχαν θέσει τα θεμέλια μιας αυτόνομης Σερβίας στά τα τέλη της δεκαετίας του 1810 και η Ελλάδα είχε καθιερωθεί ως ανεξάρτητο κράτος το 1832, στον απόηχο της Ελληνικής Επανάστασης. Ωστόσο η υποστήριξη για την απόκτηση της ανεξαρτησίας με ένοπλο αγώνα κατά των Οθωμανών δεν ήταν καθολική. Το επαναστατικό αίσθημα περιοριζόταν σε μεγάλο βαθμό μεταξύ των πιο μορφωμένων και των αστικών τμημάτων του πληθυσμού. Υπήρχε λιγότερη υποστήριξη για μια οργανωμένη εξέγερση ανάμεσα στην αγροτιά και τους εμπόρους, που φοβούνταν ότι οθωμανικά αντίποινα θα έθεταν σε κίνδυνο την οικονομική σταθερότητα και την εκτεταμένη ιδιοκτησία της αγροτικής γης.
Πρώτα χρόνια, εκπαίδευση και μοναχισμός
Ο Βασίλ Λέβσκι γεννήθηκε ως Βασίλ Ιβάνοβ Κούντσεβ στις 18 Ιουλίου [Π.Η. 6η Ιουλίου] 1837 στην πόλη Κάρλοβο, που ανήκε στην Ευρωπαϊκή επαρχία της Ρούμελης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ήταν συνονόματος του θείου από τη μητέρα του Αρχιμανδρίτη (ανώτερου ηγούμενου) Βασίλειου (Василий, Βασίλιι). Οι γονείς του Λέβσκι, Ιβάν Κούντσεβ και Τζίνα Κούντσεβα(το γένος Καραϊβάνοβα), προέρχοντανταν από οικογένεια κληρικών και τεχνιτών και ήταν μέλη της αναδυόμενης βουλγαρικής μεσαίας τάξης. Επιφανής αλλά αγωνιστής τοπικός τεχνίτης, ο Ιβάν Κούντσεβ πέθανε το 1844. Ο Λέβσκι είχε δύο νεώτερους αδελφούς, τους Χρίστο και Πέταρ, και μια μεγαλύτερη αδελφή, τη Γιάνα. Μια άλλη αδελφή του, η Μαρία έχασε τη ζωή της ενώ ήταν παιδί. Ο σύντροφός του επαναστάτης Παναγιότ Χίτοβ περιέγραψε αργότερα τον ενήλικα Λέβσκι ως μέσου ύψους με εύστροφο, νευρώδες παρουσιαστικό - με φωτεινά, γκριζογάλανα μάτια, ξανθά μαλλιά και μικρό μουστάκι. Πρόσθεσε ότι ο Λέφσκι απείχε από το κάπνισμα και το ποτό. Οι αναμνήσεις του Χίτοβ για την εμφάνιση Λέβσκι υποστηρίζονται από τους συγχρόνους του, τον επαναστάτη και συγγραφέα Λιούμπεν Καραβέλοφ και τον καθηγητή Ιβάν Φουρνατζίεβ. Οι μόνες διαφορές είναι ότι ο Καραβέλοβ υποστήριζε ότι ο Λέβσκι ήταν ψηλός αντί μέσου ύψους, ενώ ο Φουρνατζίεβ ανέφερε ότι το μουστάκι και τα μάτια του ήταν ανοικτά καστανά.
Ο Λέβσκι ξεκίνησε το σχολείο στο Κάρλοβο, μελετώντας τη ραπτική ως μαθητευόμενος ενός τοπικού τεχνίτη. Το 1855 ο θείος του Λέβσκι Βασίλειος - αρχιμανδρίτης και απεσταλμένος της Μονής Χιλανδαρίου, τον πήρε στη Στάρα Ζαγόρα, όπου παρακολουθούσε το σχολείο και εργαζόταν ως υπάλληλός του. Στη συνέχεια ο Λέβσκι μπήκε σε ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης κληρικών. Στις 7 Δεκεμβρίου 1858 έγινε Ορθόδοξος μοναχός στο μοναστήρι του Σόποτ με το θρησκευτικό όνομα Ιγνάτιος (Игнатий, Ιγκνάτιι) και προήχθη το 1859 σε ιεροδιάκονος, γεγονός που αργότερα ενέπνευσε ένα από τα ανεπίσημα ψευδώνυμα του Λέβσκι, Διάκος (Дякона).
Πρώτη Βουλγαρική Λεγεώνα και εκπαιδευτικό έργο
Εμπνευσμένος από τις επαναστατικές ιδέες του Γκεόργκι Σάββα Ρακόφσκι, ο Λέβσκι έφυγε για τη Σερβική πρωτεύουσα Βελιγράδι τη άνοιξη του 1862. Εκεί ο Ρακόβσκι είχε συγκροτήσει την Πρώτη Βουλγαρική λεγεώνα, στρατιωτικό απόσπασμα σχηματίσμένο από Βούλγαρους εθελοντές και επαναστάτες εργάτες που ζητούσαν την ανατροπή της Οθωμανικής κυριαρχίας. Εγκαταλείποντας την ιδιότητά του του μοναχού, ο Λέβσκι στρατολογήθηκε ως εθελοντής. Εκείνη την εποχή οι σχέσεις μεταξύ των Σέρβων και των Οθωμανών επικυριάρχων τους ήταν τεταμένες. Κατά τη διάρκεια της Μάχης του Βελιγραδίου, οπότε οι Τουρκικές δυνάμεις μπήκαν στην πόλη, ο Λέβσκι και η Λεγεώνα διακρίθηκαν στην απώθηση τους. Περαιτέρω στρατιωτικές συγκρούσεις στο Βελιγράδι τελικά επιλύθηκαν διπλωματικά και η Πρώτη Βουλγαρική Λεγεώνα διαλύθηκε υπό την Οθωμανική πίεση στις 12 Σεπτεμβρίου 1862. Το θάρρος του κατά την εκπαίδευση και τις μάχες του χάρισαν το προσωνύμιο Λέβσκι ( "Λιονταρίσιος"). Μετά τη διάλυση της Λεγεώνας ο Λέβσκι εντάχθηκε στο απόσπασμα του Ιλιο Βοϊβόντα κστο Κραγκούγιεβατς αλλά επέστρεψε στο Ρακόφσκι στο Βελιγράδι μετά την ανακάλυψη ότι τα σχέδια του Ιλιο να εισβάλει στη Βουλγαρία είχαν αποτύχει. Την άνοιξη του 1863 ο Λέβσκι επέστρεψε στα Βουλγαρικά εδάφη μετά από μια σύντομη παραμονή στη Ρουμανία. Ο θείος του Βασίλειος τον κατέδωσε ως επαναστάτη στις Οθωμανικές αρχές και ο Λέβσκι φυλακίστηκε στη Φιλιππούπολη για τρεις μήνες, αλλά αφέθηκε ελεύθερος λόγω τη βοήθειας του γιατρού Ρ. Πετρόβ και του Ρώσου υποπρόξενου Nάιντεν Γκέροβ Το Πάσχα του 1864 ο Λέβσκι παραιτήθηκε επίσημα από τα θρησκευτικά καθήκοντά του. Από το Μάιο του 1864 μέχρι το Μάρτιο του 1866 εργάστηκε ως δάσκαλος στο Βονιάγκοβο, κοντά στο Κάρλοβο. Εκεί υποστήριξε και έδωσε καταφύγιο σε διωκόμενους Βούλγαροους και οργανωμένες πατριωτικές ομάδες του πληθυσμού. Η δράση του προκάλεσε υποψίες μεταξύ των Οθωμανικών αρχών και αναγκάστηκε να φύγει. Από την άνοιξη του 1866 έως την άνοιξη του 1867 δίδαξε στο Ενίκιοϊ και στο Kόγκας, δύο χωριά της Βόρειας Δοβρουτσάς κοντά στην Τούλτσεα.
Απόσπασμα του Χίτοφ και Δεύτερη Βουλγαρική Λεγεώνα
Το Νοέμβριο του 1866 ο Λέβσκι επισκέφθηκε το Ρακόφσκι στο Ιάσιο. Δύο επαναστατικές ομάδες με επικεφαλής τον Παναγκιότ Χίτοβ και το Φιλίπ Τότιου είχε συγκεντρώσει την κοινότητα της βουλγαρικής διασποράς στη Ρουμανία, για να εισβάλει τη Βουλγαρία και να οργανώσει αντιοθωμανική αντίσταση. Με σύσταση του Ρακόφσκι ο Βασίλ Λέφσκι επιλέχθηκε ως σημαιοφόρος του αποσπάσματος του Χίτοβ. Τον Απρίλιο του 1867 η ομάδα πέρασε το Δούναβη στο Τουτρακάν, πέρασε την περιοχή Λουντογκόριε και έφτασε στον Αίμο. Μετά από αψιμαχίες η ομάδα κατέφυγα στη Σερβία μέσω του Πίροτ τον Αύγουστο. Στη Σερβία η κυβέρνηση ήταν και πάλι ευνοϊκή προς τις προσδοκίες των Βούλγαρων επαναστατών και τους επέτρεψε να ιδρύσουν στο Βελιγράδι τη Δεύτερη Βουλγαρική λεγεώνα, οργάνωση παρόμοια με την προκάτοχό της και τους στόχους της. Ο Λέβσκι ήταν εξέχον μέλος της Λεγεώνας, αλλά μεταξύ Φεβρουαρίου και Απριλίου του  1868 έπασχε από μια στομαχική ασθένεια, που απαιτούσε χειρουργική επέμβαση. Κλινήρης δεν μπορούσε να συμμετάσχει στην εκπαίδευση της Λεγεώνας. Όταν η Λεγεώνα και πάλι διαλύθηκε κάτω από πολιτική πίεση ο Λέβσκι προσπάθησε να επανασυνδεθεί με τους συμπατριώτες του, αλλά συνελήφθη στο Ζάγετσαρ και φυλακίστηκε για λίγο. Όταν αποφυλακίστηκε πήγε στη Ρουμανία, όπου οι Χατζί Ντιμίταρ και Στέφαν Καράτζα οργάνωναν επαναστατικά αποσπάσματα. Για διάφορους λόγους, περιλαμβανομένων των προβλημάτων στο στομάχι του και στρατηγικών διαφορών, ο Λέβσκι δεν συμμετείχε. Το χειμώνα του 1868 γνώρισε τον ποιητή και επαναστάτη Χρίστο Μπότεφ και έζησε μαζί του σε ένα εγκαταλελειμμένο ανεμόμυλο κοντά στο Βουκουρέστι.
Περιοδείες στη Βουλγαρία και έργο στη Ρουμανία
Απορρίπτοντας τη στρατηγική αποσπασμάτων των αποδήμων για την εσωτερική προπαγάνδα, ο Λέβσκι ανέλαβε την πρώτη του περιοδεία στα Βουλγαρικά εδάφη για την εμπλοκή όλων των στρωμάτων της βουλγαρικής κοινωνίας για μια επιτυχημένη επανάσταση. Στις 11 Δεκεμβρίου 1868 ταξίδεψε με ατμόπλοιο από το Τούρνου Μαγκουρέλε (στο Δούναβη) στην Κωνσταντινούπολη, την αφετηρία ενός ταξιδιού του που κράτησε μέχρι τις 24 Φεβρουαρίου 1869, όταν επέστρεψε στη Ρουμανία. Κατά τη διερευνητική και αναγνωριστική αυτή αποστολή του ο Λέβσκι θεωρείται ότι επισκέφθηκε τη Φιλιππούπολη, την Περούστιτσα, το Κάρλοβο, το Σόποτ, το Καζανλούκ, το Σλίβεν, το Tίρνοβο, το Λόβετς, το Πλέβεν και τη Νικόπολη, δημιουργώντας δεσμούς με τους κατά τόπους πατριώτες.
Μετά από δίμηνη παραμονή στο Βουκουρέστι ο Βασίλ Λέβσκι επέστρεψε στη Βουλγαρία για δεύτερη περιοδεία, που διήρκεσε από 1 Μαίου ως 26 Αυγούστου 1869. Σε αυτή την περιοδεία μετέφερε προκηρύξεις τυπωμένες στη Ρουμανία από την πολιτική προσωπικότητα Ιβάν Κασάμποβ, που νομιμοποιούσαν το Λέβσκι ως εκπρόσωπος μιας Βουλγαρικής προσωρινής κυβέρνησης. Ο Βασίλ Λέβσκι ταξίδεψε στη Νικόπολη, το Πλέβεν, το Κάρλοβο, τη Φιλιππούπολη, το Πάζαρτζικ, την Περούστιτσα, τη Στάρα Ζαγόρα, το Τσίρπαν, το Σλίβεν,το Λόβετς, το Τίρνοβο, το Γκάμπροβο, το Σεβλίεβο και την Τριάβνα. Σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές ο Λέβσκι ίδρυσε την πρώτη από τις μυστικές επιτροπές του κατά τη διάρκεια αυτής της περιοδείας, αλλά αυτές οι υποθέσεις βασίζονται σε αβέβαια στοιχεία. Από τα τέλη Αυγούστου 1869 έως το Μάιο του επόμενου έτους ο Λέβσκι δραστηριοποιήθηκε στη ρουμανική πρωτεύουσα Βουκουρέστι. Ήταν σε επαφή με τον επαναστάτη συγγραφέα και δημοσιογράφο Λιούμπεν Καραβέλοβ, του οποίου η συμμετοχή στην ίδρυση του Βουλγαρικού Φιλολογικού Συλλόγου ο Λέβσκι ενέκρινε γραπτώς. Οι δημοσιεύσεις του Καραβέλοβφ συγκεντρώθηκαν μια σειρά από οπαδούς και επέφεραν την ίδρυση της Βουλγαρικής Επαναστατικής Κεντρικής ς Επιτροπής, μια κεντρική επαναστατική οργάνωση της διασποράς, που περιλάμβανε το Λέβσκι ως ιδρυτικό μέλος και συντάκτη νόμων. Διαφωνώντας για το σχεδιασμό, ο Λέβσκι αναχώρησε από το Βουκουρέστι την άνοιξη του 1870 και άρχισε να θέτει σε ενέργεια το σχέδιό του του εσωτερικού επαναστατικού δίκτυου.