cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γ΄ Ισλαμικός Εμφύλιος Πόλεμος
Σφετερισμός του Γιαζίντ Γ΄
Κατά τη διάρκεια της σύντομης βασιλείας του, ο Γιαζίντ αποτέλεσε παραδειγματικό ηγεμόνα, παίρνοντας ως πρότυπο τον ευσεβή Ουμάρ Β΄ (717-720). Έδειξε έυνοια προς την Κανταρίγια, και κατέβαλε προσπάθειες να διαχωρίσει τον εαυτό του από τις κατηγορίες για αυταρχική συμπεριφορά, που συχνά διατυπώνονταν εναντίον των περισσότερων προκατόχων του Ομεϋαδών χαλίφηδων. Έτσι υποσχέθηκε να απόσχει από καταχρήσεις της εξουσίας του, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορούσε τη βαριά φορολογία, τον υπέρμετρο πλουτισμό των Ομεϋαδών και των υποστηρικτών τους, την προτίμηση που έδειχναν στη Συρία έναντι στις άλλες επαρχίες του χαλιφάτου, και τη μακρόχρονη απουσία των στρατιωτών σε μακρινές εκστρατείες. Τόνιζε δε ιδιαίτερα ότι όχι μόνο είχε επιλεγεί από την κοινότητα των πιστών σε συνέλευση («σουρά»), αλλά και ότι η κοινότητα είχε το δικαίωμα να τον καθαιρέσει αν αποτύγχανε στα καθήκοντά του, ή αν έβρισκε κάποιον πιο άξιο να την κυβερνήσει. Ταυτόχρονα όμως, η βασιλεία του οδήγησε σε μια εκ νέου υπερίσχυση των Υεμενιτών. Ο Γιουσούφ ιμπν Ουμάρ απολύθηκε όταν προσπάθησε, χωρίς επιτυχία, να εξεγείρει τους Καϊσίτες του Ιράκ. Ο διάδοχός του ήταν ο Καλμπίτης Μανσούρ ιμπν Τζουμχούρ, ο οποίος σύντομα αντικαταστάθηκε από τον γιο του Ουμάρ Β΄, Αμπντ Αλλάχ ιμπν Ουμάρ ιμπν Αμπντ αλ-Αζίζ. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, ο Μανσούρ προσπάθησε να αποπέμψει τον κυβερνήτη του Χορασάν, Νασρ ιμπν Σαγιάρ, αλλά ο τελευταίος κατάφερε να παραμείνει στη θέση του. Ο Γιαζίντ πέθανε τον Σεπτέμβριο του 744, μετά από μια βασιλεία έξι μηνών. Είχε ορίσει τον αδερφό του, Ιμπραήμ, ως διάδοχο, πιθανότατα δια της επιρροής των Κανταρίγια. Ο Ιμπραήμ όμως δεν είχε πολλούς υποστηρικτές, και αμέσως βρέθηκε αντιμέτωπος με την εξέγερση του Μαρουάν Β΄ (744-750), εγγονού του Μαρουάν Α΄ (684-685) και κυβερνήτη της Άνω Μεσοποταμίας.
Άνοδος του Μαρουάν Β΄
Ο Μαρουάν, που για αρκετά χρόνια επέβλεπε τις εκστρατείες ενάντια στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και τους Χαζάρους στα βορειοδυτικά σύνορα του χαλιφάτου, φέρεται να είχε σκεφτεί να διεκδικήσει τον θρόνο ήδη κατά τον θάνατο του Ουαλίντ Β΄, αλλά μια εξέγερση Καλμπιτών τον ανάγκασε να στραφεί να την αντιμετωπίσει. Ο Γιαζίντ Γ΄ τον διόρισε κυβερνήτη της Άνω Μεσοποταμίας, και ο Μαρουάν εγκαταστάθηκε στην κυριαρχούμενη από τους Καϊσίτες πόλη του Χαρράν.
Συρία
Μετά τον θάνατο του Γιαζίντ, ο Μαρουάν εισέβαλε στη Συρία, αρχικά ισχυριζόμενος ότι ερχόταν ως προστάτης των φυλακισμένων γιων του Ουαλίντ Β΄. Οι Καϊσίτες των βορείων περιοχών, της Κιννασρίν και της Χομς, συσπειρώθηκαν γύρω του, ώσπου, σε κάποιο σημείο στον δρόμο μεταξύ Μπααλμπέκ και Δαμασκού, ο Μαρουάν βρέθηκε αντιμέτωπος με τον Σουλαϊμάν ιμπν Ισάμ. Εξίσου έμπειρος στρατιωτικός ηγέτης με τον Μαρουάν, ο Σουλαϊμάν είχε στις τάξεις του τους Καλμπίτες της νότιας Συρίας και τους Δακουανίγια, τον προσωπικό του στρατό. Στην επακόλουθη μάχη ο Μαρουάν επικράτησε, και ο Σουλαϊμάν κατέφυγε στη Δαμασκό. Καθώς ο Μαρουάν ανάγκασε τους αιχμαλώτους να ορκιστούν πίστη στους γιους του Ουαλίντ Β΄, ο Σουλαϊμάν διέταξε τη θανάτωσή τους από τον Γιαζίντ ιμπν Χάλιντ αλ-Κασρί, μαζί με τον Γιουσούφ αλ-Θακαφί. Έπειτα ο Σουλαϊμάν και οι ακόλουθοί του, μαζί με τον χαλίφη Ιμπραήμ, έφυγαν για την Παλμύρα.
Ο Μαρουάν μπόρεσε έτσι να εισέλθει στη Δαμασκό χωρίς αντίσταση τον Δεκέμβριο του 744, και ανακηρύχτηκε χαλίφης. Ο Μαρουάν επέφυγε τα αντίποινα και ακολούθησε μια συμφιλιωτική πολιτική, επιτρέποντας στις συριακές επαρχίες («ajnad», εν. «jund») να επιλέξουν οι ίδιες τους κυβερνήτες τους. Μετά από μικρό χρονικό διάστημα, ο Σουλαϊμάν και ο Ιμπραήμ έπαυσαν την αντίστασή τους και πήγαν στη Δαμασκό να δηλώσουν υποταγή. Η εξουσία του Μαρουάν ήταν φαινομενικά ασφαλής, ώσπου επέλεξε να μεταφέρει την πρωτεύουσα από τη Δαμασκό στο στρατιωτικό κέντρο της Χαρράν. Σύμφωνα με τον ιστορικό Τζέραλντ Χώτινγκ, «για πρώτη φορά ένας χαλίφης φαινόταν να έχει ολότελα εγκαταλείψει τη Συρία», μια πράξη που βοήθησε στο να αυξηθεί η δυσπιστία και εχθρότητα των ηττημένων Καλμπιτών κατά του Μαρουάν. Έτσι το καλοκαίρι του 745 οι Καλμπίτες της «jund» της Παλαιστίνης εξεγέρθηκαν υπό τον τοπικό κυβερνήτη, Θάμπιτ ιμπν Νουάιμ. Η εξέγερση σύντομα επεκτάθηκε σε ολόκληρη τη Συρία, ακόμα και σε υποτιθέμενα πιστές περιοχές όπως η Χομς. Ο Μαρουάν αναγκάστηκε εκ των πραγμάτων να επιστρέψει στη Συρία, και να καταστείλει την εξέγερση πόλη με πόλη. Αφού ανάγκασε τη Χομς σε συνθηκολόγηση, ο Μαρουάν έλυσε την πολιορκία της Δαμασκού από τον Γιαζίντ ιμπν Χάλιντ αλ-Κασρί, που σκοτώθηκε. Έπειτα βάδισε προς την Τιβεριάδα, που πολιορκούνταν από τον Θάμπιτ, και νίκησε, αιχμαλώτισε, και εκτέλεσε, τόσο τον Θάμπιτ όσο και τους γιους του. Μετά την επίθεση του Μαρουάν στο προπύργιο των Καλμπιτών, την Παλμύρα, ο Καλμπίτης αρχηγός Αμπράς αλ-Καλμπί επίσης συνθηκολόγησε.
Με τη Συρία να έχει επανέλθει υπό τον έλεγχό του, ο Μαρουάν συγκάλεσε τα μέλη της οικογένειας των Ομεϋαδών, και ονόμασε τους δυο γιούς του ως διαδόχους. Τότε στράφηκε προς το Ιράκ, όπου ήδη επιχειρούσε για λογαριασμό του μια στρατιά υπό τον Γιαζίντ ιμπν Χουμπάιρα. Ο Μαρουάν συγκέντρωσε μια νέα στρατιά για να ενισχύσει τον Ιμπν Χουμπάιρα, αλλά αυτή στασίασε στη Ρουσάφα, και τέθηκε υπό τις διαταγές του Σουλαϊμάν ιμπν Ισάμ. Ο στρατός των στασιαστών κατέλαβε την Κιννασρίν, και για μια ακόμα φορά πολλού Σύριοι, δυσαρεστημένοι με τον Μαρουάν, ενώθηκαν μαζί τους. Ο Μαρουάν όμως έφερε τον όγκο των δυνάμεών του από το Ιράκ, και νίκησε κατά κράτος τους επαναστάτες κοντά στην Κιννασρίν. Ο Σουλαϊμάν κατάφερε να διαφύγει στην Παλμύρα, και από εκεί στην Κούφα του Ιράκ, αλλά ο όγκος των εναπομείναντων στρατιωτών του κατέφυγε στη Χομς, υπό τη διοίκηση του αδερφού του Σαΐντ. Εκεί πολιορκήθηκαν από τις δυνάμεις του Μαρουάν ολόκληρο τον χειμώνα του 745-746, ώσπου η πόλη συνθηκολόγησε. Εξαγριωμένος, μετά τις απανωτές εξεγέρσεις των Σύριων εναντίον του, παρά τη συμφιλιωτική του πολιτική, ο Μαρουάν το καλοκαίρι του 746 έλαβε μέτρα ώστε να προλάβει κάθε νέα συριακή αντίσταση, διατάζοντας την κατεδάφιση των τειχών των πλέον σημαντικών πόλεων της Συρίας, συμπεριλαμβανομένης της Δαμασκού και πιθανώς ακόμα και της Ιερουσαλήμ.
Αίγυπτος και Ιράκ
Αντίσταση στον Μαρουάν και τους Καϊσίτες εμφανίστηκε και στην Αίγυπτο, όπου ο τοπικός κυβερνήτης, Χαφς ιμπν αλ-Ουαλίντ ιμπν Γιουσούφ αλ-Χαντραμί, μέλος της παραδοσιακά κυρίαρχης κοινότητας των πρώτων Αράβων εποίκων, προσπάθησε να εκμεταλλευτεί την αναρχία στη Συρία ώστε να αποκαταστήσει την εξέχουσα θέση της στην επαρχία: οι Σύριοι εκδιώχθηκαν από την πρωτεύουσα Φουστάτ, και ο Χαφς άρχισε να στρατολογεί μια δύναμη 30.000 ανδρών, τη «Χαφσίγια», μεταξύ των γηγενών προσηλύτων στο Ισλάμ («maqamisa» ή «mawali»). Ο Μαρουάν έστειλε τον Χασάν ιμπν Αταχίγια για να τον αντικαταστήσει, και διέταξε τη Χαφσίγια να διαλυθεί. Οι τελευταίοι όμως αρνήθηκαν να υπακούσουν και στασίασαν, πολιορκώντας τον νέο κυβερνήτη στην έδρα του ώσπου αυτός και ο αρχηγός της αστυνομίας («sahib al-shurta») αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την επαρχία. Οι στασιαστές αποκατέστησαν τον μάλλον απρόθυμο Χαφς ως κυβερνήτη. Τον επόμενο χρόνο, το 745, ο Μαρουάν έστειλε τον Χαουθάρα ιμπν Σουχάιλ αλ-Μπαχιλί, επικεφαλής ευάριθμου συριακού στρατού, ως νέο κυβερνήτη. Παρά τη θέληση των υποστηρικτν του να αντισταθούν, ο Χαφς πρόθυμα παρέδωσε τη θέση του. Ο Χαουθάρα κατέλαβε το Φουστάτ χωρίς αντίσταση, αλλά αμέσως εξαπέλυσε κύμα εκκαθαρίσεων, με θύματα τους αρχηγούς της Χαφσίγια, καθώς και τον ίδιο τον Χαφς.
Εν τω μεταξύ, στο Ιράκ, η άνοδος του Μαρουάν στον θρόνο συνέπεσε με μια εξέγερση των Αλιδών στην Κούφα, υπό τον Αμπντ Αλλάχ ιμπν Μουαβίγια, τον Οκτώβριο του 744. Η εξέγερση σύντομα κατεστάλη από τον διορισμένο από τον Γιαζίντ Γ΄ κυβερνήτη Αμπντ Αλλάχ ιμπν Ουμάρ, και τα συριακά του στρατεύματα. Ο Ιμπν Μουαβίγια όμως κατάφερε να ξεφύγει στο Τζιμπάλ, όπου εθελοντές που αντιτίθενταν στο καθεστώς των Ομεϋαδών άρχισαν να συρρέουν γύρω του. Έτσι ο Ιμπν Μουαβίγια κατάφερε να επεκτείνει τον έλεγχό του σε μεγάλο μέρος της Περσίας, συμπεριλαμβανομένων του μεγαλύτερου μέρους του Τζιμπάλ, του Αχβάζ, του Φαρς, και του Κερμάν, με έδρα του αρχικά το Ισφαχάν και κατόπιν το Ιστάχρ. Ο Μαρουάν διόρισε ως κυβερνήτη του Ιράκ έναν υποστηρικτή του, τον Καϊσίτη Ναντρ ιμπν Σαΐντ αλ-Χαρασί, αλλά ο Αμπντ Αλλάχ ιμπν Ουμάρ κατάφερε να διατηρήσει την υπακοή των καλμπιτών, που αποτελούσαν και την πλειοψηφία του στρατού του. Έτσι για αρκετούς μήνες, οι δυο αντίζηλοι κυβερνήτες ενεπλάκησαν σε σειρά μικροσυγκρούσεων γύρω από την αλ-Χίρα. Η σύγκρουση αυτή τερματίστηκε απότομα με το ξέσπασμα μιας χαριτζιτικής εξέγερσης μεταξύ των φυλών των Ραμπία στην Άνω Μεσοποταμία. Παρότι συγκαταλέγονταν μεταξύ των βορέιων φυλών, οι Ραμπία, και ιδιαίτερα η φυλή των Σαϊμπάν, εχθρεύονταν τους Μουδαρίτες και Καϊσίτες και δεν αναγνώριζαν την αρχή του Μαρουάν Β΄.
Αρχικός ηγέτης της εξέγερσης ήταν ο Σαΐντ ιμπν Μπαχντάλ, αλλά πέθανε μετά από λίγο από λοιμό, και τον διαδέχτηκε ο αλ-Νταχάκ ιμπν Κάις ασ-Σαϊμπανί. Στις αρχές του 745 εισέβαλαν στο Ιράκ και νίκησαν αμφότερους τους Ομεϋάδες κυβερνήτες, που είχαν εν τω μεταξύ ενώσει τις δυνάμεις τους, τον Απρίλιο/Μάιο του 745. Ο Ναντρ κατέφυγε στη Συρία, όπου βρισκόταν ο Μαρουάν, αλλά ο Ιμπν Ουμάρ και οι υποστηρικτές του αποσύρθηκαν στο Ουασίτ. Τον Αύγουστο του 745 όμως παραδόθηκαν και όχι μόνο ασπάστηκαν τα δόγματα των Χαριτζιτών, αλλά αποδέχθηκαν και τον Νταχάκ, που δεν ήταν καν μέλος της φυλής των Κουράις, στην οποία ανήκε ο Μωάμεθ, ως χαλίφη. ο Ιμπν Ουμάρ ορίστηκε από τον Νταχάκ ως κυβερνήτης του Ουασίτ, του ανατολικού Ιράκ, και της δυτικής Περσίας, ενώ ο ίδιος ο Νταχάκ έμεινε να κυβερνά το δυτικό Ιράκ από την Κούφα. Εκμεταλλευόμενος την εξέγερση στη Συρία ενάντια στον Μαρουάν, ο Νταχάκ επέστρεψε στην Άνω Μεσοποταμία, πιθανότατα την άνοιξη του 746, και ενώ ο Μαρουάν ήταν απασχολημένος με την πολιορκία της Χομς, κατέλαβε τη Μοσούλη. Εκεί ενισχύθηκε από νέες προσχωρήσεις στον στρατό του, είτε λόγω αντίθεσης προς τον Μαρουάν, όπως ο Σουλαϊμάν ιμπν Ισάμ και τα απομεινάρια της Νταχουανίγια, είτε επειδή προσέφερε υψηλές αμοιβές στους υποστηρικτές του. Σύντομα ο στρατός του έφτασε τους 120.000 άνδρες. Ο Μαρουάν έστειλε τον γιο του, Αμπντ Αλλάχ, ενάντια στον Νταχάκ, αλλά ο Χαριτζίτης αρχηγός κατάφερε να τον αποκλείσει στη Νίσιβη. Μετά την πτώση της Χομς, όμως, ο Μαρουάν ανέλαβε ο ίδιος την εκστρατεία κατά του Νταχάκ, και σε μια μάχη στο αλ-Γαζ, κοντά στην πόλη της Καφαρτούτα, τον Αύγουστο/Σεπτέμβριο του 746, ο Νταχάκ σκοτώθηκε και οι Χαριτζίτες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Άνω Μεσοποταμία. Οι Χαριτζίτες εξέλεκαν τον Αμπού Ντουλάφ ως αρχηγό τους, και ακολουθώντας τη συμβουλή του Σουλαϊμάν ιμπν Ισάμ, υποχώρησαν στην ανατολική όχθη του Τίγρη. Καθώς ο Μαρουάν ήταν σε θέση να καλέσει ολοένα και περισσότερους άνδρες για να αντιμετωπίσει τους Χαριτζίτες, οι τελευταίοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη θέση τους και να υποχωρήσουν ανατολικά. Ο Μαρουάν τότε έστειλε τον Γιαζίντ ιμπν Χουμπάιρα για να αποκαταστήσει τον έλεγχο της κεντρικής εξουσίας στο Ιράκ, πράγμα που κατάφερε ως το καλοκαίρι του 747: αφού νίκησε τον Χαριτζίτη κυβερνήτη της Κούφα και κατέλαβε την πόλη, ο Ιμπν Χουμπάιρα βάδισε κατά του Ουασίτ, όπου έπιασε αιχμάλωτο τον Αμπντ Αλλάχ ιμπν Ουμάρ.
Ο Εμφύλιος στο Χορασάν και η Επανάσταση των Αββασιδών
Με τον Μαρουάν να πασχίζει να στερεώσει την εξουσία του στη Συρία και τη Μεσοποταμία, και τη δυτική Περσία να ελέγχεται από τους Χαριτζίτες υπό τον Ιμπν Μουαβίγια, ο Νασρ δεν μπορούσε να ελπίζει σε ενισχύσεις. Οι ενωμένες δυνάμεις του Ιμπν Σουράιτζ και του αλ-Κιρμανί τον έδιωξαν από το Μερβ προς το τέλος του χρόνου, και τον ανάγκασαν να υποχωρήσει δυτικά στη Νισαπούρ, προπύργιο των Καϊσιτών. Μέσα σε λίγες μέρες μετά από την επιτυχία τους, διαμάχη ξέσπασε μεταξύ του αλ-Κιρμανί και του Ιμπν Σουράιτζ, όπου ο Ιμπν Σουράιτζ σκοτώθηκε. Ο αλ-Κιρμανί τότε κατέστρεψε τις οικίες των Ταμίμ στο Μερβ, μια αποτρόπαια πράξη για τους Άραβες, που παραδοσιακά θεωρούσαν τις κατοικίες άσυλο και εξαιρούμενες από συγκρούσεις. Ως εκ τούτου, οι φυλές των Μουδαριτών, που ως τότε ήταν αμφίρροποι, στράφηκαν προς τον Νασρ. Με τη βοήθειά τους, ιδιαίτερα των καϊσιτών της Νισαπούρ, ο Νασρ αποφάσισε να ανακαταλάβει την πρωτεύουσα. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 747, οι στρατοί του Νασρ και του αλ-Κιρμανί βρίσκονταν αντιμέτωποι μπροστά στα τείχη του Μερβ επί μήνες, εμπλεκόμενοι σε μικροσυγκρούσεις μεταξύ των οχυρωμένων στρατοπέδων τους. Η σύγκρουση σταμάτησε μόνο όταν έφτασαν νέα για το ξέσπασμα της εξέγερσης της σέχτας των Χασιμίγια υπό τον Αμπού Μουσλίμ. Οι δυο αντίπαλοι ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις, οι οποίες κατέρρευσαν σχεδόν αμέσως όταν ένα μέλος της συνοδείας του Νασρ, ένας γιος του ιμπν Σουράιτζ, επιτέθηκε και σκότωσε τον αλ-Κιρμανί. Οι δυο πλευρές κατάφεραν να γεφυρώσουν τις διαφορές τους προσωρινά, και ο Νασρ κατέλαβε ξανά την έδρα του στο Μερβ.
Η ακριβής προέλευση και φύση του κινήματος Χασιμίγια αποτελούν αντικείμενο διαφωνειών μεταξύ σύγχρονων μελετητών, αλλά τη δεκαετία του 740, η σέκτα, που υποστήριζε την ανατροπή των Ομεϋαδών και την αντικατάστασή τους με έναν «επίλεκτο από την οικογένεια του Μωάμεθ», είχε αποκτήσει ευρεία υποστήριξη μεταξύ των Αράβων του Χορασάν. Το 746 ή το 747, ο Αμπού Μουσλίμ στάλθηκε στο Χορασάν από τον Αββασίδη ιμάμη, Ιμπραχίμ, για να αναλάβει την ηγεσία του κινήματος, πιθανότατα για να το φέρει υπό πιο στενό αββασιδικό έλεγχο. Σε σύντομο διάστημα ο Αμπού Μουσλίμ εδραίωσε τον έλεγχό του επί της Χασιμίγια στο Χουρασάν, και το καλοκαίρι του 747, στο Υεμενίτικο χωριό Σικαντάτζ, οι μαύρες σημαίες ξεδιπλώθηκαν και η προσευχή ααγνώστηκε εν ονόματι του Αββασίδη ιμάμη, σηματοδοτώντας την έναρξη της Επανάστασης των Αββασιδών. Ο Αμπού Μουσλίμ εκμεταλλεύθηκε επιδέξια την εχθρότητα Μουδαριτών και Υεμενιτών, πείθοντας τον γιο και διάδοχο του Τζουντάι αλ-Κιρμανί, Αλί, ότι ο Νασρ είχε ανάμειξη στον φόνο του πατέρα του. Τόσο ο Αλί αλ-Κιρμανί όσο και ο Νασρ ξεχωριστά απευθύνθηκαν για βοήθεια στον Αμπού Μουσλίμ, ο οποίος έτσι βρέθηκε να ελέγχει την ισορροπία δυνάμεων στο Χορασάν. Τελικά αποφάσισε να υποστηρίξει τους Υεμενίτες, και στις 14 Φεβρουαρίου 748, ο στρατός του Αμπού Μουσλίμ κατέλαβε το Μερβ. Ο Νασρ ιμπν Σαγιάρ κατέφυγε εκ νέου στη Νισαπούρ, και ο Αμπού Μουσλίμ έστειλε τις δυνάμεις του υπό τον Καχτάμπα ιμπν Σαμπίμπ ατ-Ταΐ να τον καταδιώξουν. Ο Νασρ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Νισαπούρ αφού ο γιος του, Ταμίμ, ηττήθηκε στην Τους, και να υποχωρήσει στην περιοχή του Κουμίς, στα δυτικά σύνορα του Χορασάν. Σε αυτό το σημείο, οι από καιρό αναμενόμενες ενισχύσεις από τον χαλίφη έφτασαν, αλλά ο διοικητής τους και ο Νασρ απέτυχαν να συντονίσουν τις ενέργειές τους, και ο Καχτάμπα κατάφερε να νικήσει τον στρατό του χαλίφη στο Γκοργκάν τον Αύγουστο του 748, και να καταλάβει το Ρέι. Μετά την κατάληψη της Νισαπούρ, ο Αμπού Μουσλίμ εδραίωσε τη θέση του στο Χορασάν δολοφονώντας τον Αλί ιμπν Τζουντάι αλ-Κιρμανί και τον αδερφό του, Ουθμάν.
Ο γιος του Καχτάμπα, Χασάν ιμπν Καχτάμπα, έθεσε υπό πολιορκία το Νιχαβάντ, όπου είχαν καταφύγει τα απομεινάρια του στρατού του χαλίφη και των οπαδών του Νασρ. Τον Μάρτιο του 749, ο Καχτάμπα νίκησε έναν άλλο, ακόμα μεγαλύτερο, στρατό του χαλίφη κοντά στο Ισφαχάν. Δυο με τρεις μήνες αργότερα, το νιχαβάντ συνθηκολόγησε, ανοίγοντας τον δρόμο προς το Ιράκ. Ο Καχτάμπα οδήγησε τις δυνάμεις του προς την Κούφα, αλλά καθοδόν βρέθηκε αντιμέτωπος με τον Γιαζίντ ιμπν Χουμπάιρα. Μετά από μια αιφνιδιαστική νυχτερινή επίθεση, κατά την οποία ο Καχτάμπα σκοτώθηκε, στις 27 Αυγούστου, ο Ιμπν Χουμπάιρα αναγκάστηκε να αποσυρθεί στο Ουασίτ, και ο Χασάν ιμπν Καχτάμπα εισήλθε με τον στρατό του στην Κούφα στις 2 Σεπτεμβρίου. Καθώς ο ιμάμης Ιμπραχίμ είχε φυλακιστεί και εκτελεστεί από τον Μαρουάν Β΄, τον διαδέχτηκε ο αδερφός του, Αμπού αλ-Αμπάς αλ-Σαφάχ, τον οποίο οι ηγέτες του στρατού ανακήρυξαν χαλίφη στις 28 Νοεμβρίου. Τον Ιανουάριο του 750, στη Μάχη του Μεγάλου Ζαμπ, ο στρατός των Αββασιδών νίκησε κατά κράτος τους Ομεϋάδες, που είχαν επικεφαλής τον ίδιο τον Μαρουάν Β΄. Καταδιωκόμενος από τους Αββασίδες, ο Μαρουάν κατέφυγε στη Συρία και την Αίγυπτο, όπου πιάστηκε αιχμάλωτος και εκτελέστηκε τον Αύγουστο του 750, θέτοντας τέρμα στο Χαλιφάτο των Ομεϋαδών.
Πηγές
Κατηγορία:Συγκρούσεις του 8ου αιώνα Κατηγορία:Πόλεμοι του Χαλιφάτου των Ομεϋαδών Κατηγορία:Εμφύλιοι πόλεμοι Κατηγορία:Ιστορία της Μέσης Ανατολής
Κατάλογος συνθέσεων του Μίλι Μπαλάκιρεφ
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κατάλογοι εργογραφίας συνθετών
Σίλβιο Προτό
Ο Σίλβιο Προτό (αγγλικά: Silvio Proto, 23 Μαΐου 1983) είναι Βελγο-Ιταλός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και πρώην διεθνής με την Εθνική Βελγίου, που αγωνίζεται ως τερματοφύλακας.
Ο Προτό έχει αγωνιστεί, πέρα από τον Ολυμπιακό, μόνο σε βελγικές ομάδες, οι οποίες ήταν οι ΡΑΑ Λουβιερουάζ, Μπέρσχοτ ΑΚ και η ΡΣΚ Άντερλεχτ, με την τελευταία να είναι και ο μεγαλύτερος σταθμός στην καριέρα του. Στην Άντερλεχτ αγωνιζόταν για 10 χρόνια, συμμετέχοντας σε πάνω από 320 επίσημα ματς, κατακτώντας τέσσερις φορές το Πρωτάθλημα και το Σούπερ Καπ και μία το Κύπελλο. Κατά την περίοδο που ήταν δανεικός στη δεύτερη, πέτυχε και το πρώτο του και μοναδικό γκολ στην καριέρα του.
Ο Προτό υπήρξε μέλος πολλών τμημάτων της Εθνική Βελγίου, αγωνιζόμενος στου U18, U19 και U21. Από το 2004 έως και το 2011 υπήρξε μέλος της Εθνική Βελγίου, με την οποία έκανε 13 επίσημες εμφανίσεις. Το 2014, συμπεριλήφθηκε στην αποστολή για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2014, αλλά ένας τραυματισμός του στέρησε την ευκαιρία της συμμετοχής, και αντικαταστάθηκε από τον Σαμί Μποσού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βελγίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Σαρλερουά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΑΑ Λουβιερουάζ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΣΚ Άντερλεχτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπέρσχοτ ΑΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λάτσιο Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές που έχουν βάλει γκολ
Παλμανόβα
Η Παλμανόβα (Ιταλικά: Palmanova) είναι πόλη και δήμος στη βορειοανατολική Ιταλία. Η πόλη είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα ενός φρουρίου σχήματος αστεριού της Ύστερης Αναγέννησης, που χτίστηκε από τους Βενετούς το 1593. Οι οχυρώσεις συμπεριλήφθηκαν στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO ως μέρος των Βενετσιάνικων Έργων Άμυνας μεταξύ του 15ου και 17ου αιώνα: Κράτος της Ξηράς - δυτικό Κράτος της Θάλασσας το 2017.
Γεωγραφία
Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της αυτόνομης περιφέρειας Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια και απέχει 20 χιλιόμετρα από το Ούντινε, 28 χιλιόμετρα από τη Γκορίτσια και 55 χιλιόμετρα από την Τεργέστη, κοντά στον κόμβο των αυτοκινητοδρόμων Α23 και Α4.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία
Ελατιά Δράμας
Η Ελατιά, που μέχρι το 1927 ήταν γνωστή ως Καλύβια Κούτρα ή Καρά Ντερέ,  είναι δασικό χωριό στη βόρεια Μακεδονία της Ελλάδας κοντά στα σύνορα με τη Βουλγαρία. Αποτελεί το διοικητικό κέντρο του δάσους Ελατιά. Ο οικισμός, ο οποίος έγινε μέρος της κοινότητας Σιδηρονέρου το 1927, διαλύθηκε το 1940.
Ιστορία
Μετά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο, το χωριό Ελατιά (Καλύβια Κούτρα ή Καράντερέ) παρέμεινε στα σύνορα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ο πληθυσμός του αποτελούνταν από Πομάκους και μερικές οικογένειες Σαρακατσάνων που έμεναν εκεί τα καλοκαίρια. Προσχώρησε στην Ελλάδα μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το όνομά της άλλαξε σε Ελατιά το 1927. Από το χωριό αποχώρησαν οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του κατά την περίοδο του 1919-1934, πιθανότατα το 1923 ως αποτέλεσμα της Συνθήκης της Λωζάνης. Από τότε το χωριό παρέμεινε ένα μέρος για τους Σαρακατσάνους τα καλοκαίρια και σήμερα χρησιμεύει ως κέντρο δασοκομίας του βουνού Ελατιά και ως τουριστικός σταθμός και καταφύγιο στο βουνό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας
Ηγεμόνας Σελίμ (γιος του Αχμέτ Α')
Ο Ηγέμονας Σελίμ (1611-1611) γεννήθηκε το 1611 και πέθανε την ίδια χρονιά στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν γιός Αχμέτ Α΄ και της Κιοσέμ Σουλτάνα. Ήταν ετεροθαλής αδερφός του Οσμάν Β΄ και αδερφός του Μουράτ Δ΄ και του Ιμπραήμ Α΄.
Διεθνές Δίκτυο Μελετητών Γενοκτονιών
Το Διεθνές Δίκτυο Μελετητών Γενοκτονιών (αγγλικά: International Network of Genocide Scholars, συντμημένο ως INoGS) είναι μη κερδοσκοπική και χωρίς πολιτικό προσανατολισμό οργάνωση η οποία ασχολείται με την διεπιστημονική μελέτη και ανάπτυξη ακαδημαϊκού διαλόγου στο πεδίο της συγκριτικής μελέτης γενοκτονιών.
Περιγραφή
Ιδρύθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2005 στο Βερολίνο, και αρχικά ήταν γνωστό ως Ευρωπαϊκό Δίκτυο Μελετητών Γενοκτονιών (European Network of Genocide Scholars, ENOGS), ενώ άλλαξε την ονομασία του σε Διεθνές το 2006. Η συμμετοχή στον οργανισμό είναι ανοικτή σε μελετητές, καθηγητές, και σπουδαστές από όλα τα ακαδημαϊκά πεδία τα οποία μελετούν τις γενοκτονίες και την μαζική βία, ενώ διατηρεί συνεργασίες και με αντίστοιχα ακαδημαϊκά ινστιτούτα. Το 2013 διέθετε 300 μέλη διεθνώς.
Από το 2006 εκδίδει το ακαδημαϊκό περιοδικό έρευνας γενοκτονιών (Journal of Genocide Research), ενώ διοργανώνει διεθνές συνέδριο σχετικά με γενοκτονίες (Global Conference on Genocide) ανά 2 έτη.
Κατά την περίοδο 2010-2011 επιχειρήθηκε συγχώνευση του οργανισμού με την Διεθνή Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών, ξεχωριστό οργανισμό με παρόμοιο πεδίο δραστηριοποίησης που προϋπήρχε από το 1994, η ένωση όμως δεν προχώρησε.
Διευθυντικό συμβούλιο
Τα εκλεγμένα μέλη του διευθυντικού συμβουλίου για την διετία 2017-2019 αποτελούνται από τους:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γενοκτονίες Κατηγορία:Διεθνές ποινικό δίκαιο Κατηγορία:Μελετητές Γενοκτονιών
Γεώργιος Αύγουστος του Νάσσαου-Ίντσταϊν
Ο Γεώργιος Αύγουστος (Georg August Samuel von Nassau-Idstein, 26 Φεβρουαρίου 1665 - 26 Οκτωβρίου 1721) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Βίζμπαντεν & Ίντσταϊν.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ίντσταϊν και ήταν ο τέταρτος γιος του Ιωάννη, κόμη του Νάσσαου-Βίζμπαντεν & Ίντσταϊν και της Άννας, κόρης του Φιλίππου Γεωργίου, κόμη του Λάινινγκεν-Ντάγκσμπουργκ-Φάλκενμπουργκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1688 την Ερριέττα-Δωροθέα, κόρη του Αλβέρτου-Ερνέστου Α΄ πρίγκιπα του Έτινγκεν και είχε τέκνα:
Ιωάννης του Νάσσαου-Ίντσταϊν
O Ιωάννης, γερμ. Johann von Nassau-Idstein (24 Νοεμβρίου 1603 - 23 Μαΐου 1677) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Βίζμπαντεν-Ίντσταϊν ( 1629-1677).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Σααρμπρύκεν και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Λουδοβίκου Β΄ κόμη του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ και της Άννας-Μαρίας, κόρης του Γουλιέλμου Δ΄ κόμη της Έσσης-Κάσσελ. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Γουλιέλμος Λουδοβίκος. Ο πατέρας του είχε κληρονομήσει το Σααρμπρύκεν, το Βίζμπαντεν και το Ίντσταϊν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1629 τη Σίβυλλα-Μαγδαληνή, κόρη του Γεωργίου-Φρειδερίκου μαργράβου του Μπάντεν-Ντούρλαχ. Το 1644 απεβίωσε η Σίβυλλα Μαγδαληνή και ο Ιωάννης έκανε δεύτερο γάμο το 1646 με την Άννα, κόρη του Φίλιππου-Γεωργίου κόμη του Λάινινγκεν-Ντάγκσμπουργκ-Φάλκενμπουργκ. Από τις δύο συζύγους του απέκτησε 25 τέκνα, εκ των οποίων τα 22 απεβίωσαν πριν τον πατέρα τους:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Ηγεμόνας Σουλεϊμάν (γιος του Αχμέτ Α')
Ο Ηγέμονας Σουλεϊμάν (1615-1635) γεννήθηκε το 1615 στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν γιος του Αχμέτ Α΄ και της Κιοσέμ Σουλτάνα.Σύμφωνα με αλλες πηγες μητερα του ηταν η Μαχφιρούζ Χατιτζέ Σουλτάν.Το 1635 εκτελέστηκε από τον αδελφό του Μουράτ Δ΄.
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Μίχα Μέβλια
Ο Μίχα Μέβλια (Miha Mevlja), γεννημένος στις 12 Ιουνίου 1990, είναι Σλοβένος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη θέση του αμυντικού στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης και στην Εθνική Σλοβενίας.
Σύλλογοι
Ξεκίνησε την καριέρα του στη ΝΝ Γκόριτσα, όπου αγωνίστηκε για 4 χρονιές (109 αγώνες και 5 τέρματα). Το 2013, ως ελεύθερος πράκτορας, μετεγράφη στη ΦΚ Λοζάν-Σπορ, όπου συμμετείχε σε 30 αγώνες και πέτυχε ένα τέρμα. Το επόμενο έτος μετεγράφη στη Χάποελ Μπνέι Σαχνίν. Στο Ισραήλ, ο Μίχα συμμετείχε σε 22 αγώνες, ενώ το 2015 μετεγράφη στη Ντιναμό Βουκουρεστίου, όπου αγωνίστηκε σε 41 αγώνες και έγινε αρχηγός της ομάδας. Στις 31 Αυγούστου 2016 μεταγράφη στη ΦΚ Ροστόφ. Στις 31 Αυγούστου 2017 μετεγράφη στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης, υπογράφοντας τετραετές συμβόλαιο.
Προσωπική ζωή
Ο Μίχα έχει δίδυμο αδερφό, τον Νέιτς, ο οποίος επίσης αγωνίζεται ως αμυντικός. Στις 24 Φεβρουαρίου 2017, ο Μίχα και η σύζυγος του, Εύα, απέκτησαν μια θυγατέρα ονόματι Νία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σλοβένοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σλοβακίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σλοβακίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σλοβακίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λοζάν-Σπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάποελ Μπνέι Σαχνίν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ροστόφ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Βουκουρεστίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας
Κράτο του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν
Ο Κράτο, γερμ. Crato (7 Απριλίου 1621 - 25 Ιουλίου 1642) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμου-Λουδοβίκου κόμη του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν και της Άννας-Αμαλίας, κόρης του Γεωργίου-Φρειδερίκου μαργράβου του Μπάντεν-Ντούρλαχ. Νεότεροι αδελφοί του ήταν οι Ιωάννης-Λουδοβίκος, Γουσταύος-Αδόλφος και Βάλραντ.
Όταν το 1640 απεβίωσε ο πατέρας του, ο πρωτότοκος Κράτο έλαβε το Σααρμπρύκεν και ο δευτερότοκος Ιωάννης-Λουδοβίκος έλαβε το Ότβαϊλερ. Ο Κράτο ήταν 19 ετών και υπό την κηδεμονία της μητέρας του.
Στη μάχη του Στράελεν σκοτώθηκε το 1642. Ήταν άγαμος και τον κληρονόμησε ο επόμενος αδελφός του Ιωάννης-Λουδοβίκος.
Ηγεμόνας Μπεγιαζίτ (γιος του Αχμέτ Α')
Ο Ηγέμονας Μπεγιαζίτ (1612-1635) γενήθηκε στην Κωνσταντινούπολη τον Νοέμβρη του 1612. Ήταν γιός του Αχμέτ Α΄ και πιθανόν και της Μαχφιρούζ Χατιτζέ Σουλτάνα. Το 1635 εκτελέστηκε μετά από διαταγή του ετεροθαλούς αδερφού του, Μουράτ Δ΄.
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Γουλιέλμος Λουδοβίκος του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν
Ο Γουλιέλμος-Λουδοβίκος, γερμ. Wilhelm-Ludwig (18 Δεκεμβρίου 1590 - 22 Αυγούστου 1640) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν (1627-1640).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ότβαϊλερ και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκου Β΄ κόμη του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ και της Άννας-Μαρίας, κόρης του Γουλιέλμου Β΄ λαντγκράβου της Έσσης-Κάσσελ. Νεότεροι αδελφοί του ήταν ο Ιωάννης και ο Ερνέστος-Καζιμίρ.
Ο πατέρας του κληρονόμησε το Σααρμπρύκεν, το Βήσμπαντεν και το Ίντσταϊν. Όταν απεβίωσε το 1627, οι τρεις γιοί του μοίρασαν τις κτήσεις του: ο Γουλιέλμος-Λουδοβίκος έλαβε το Σααρμπρύκεν, ο Ιωάννης το Βήσμπαντεν & Ίντσταϊν και ο Ερνέστος-Καζιμίρ το Βάιλμπουργκ.
Ο Γουλιέλμος-Λουδοβίκος απεβίωσε το 1640 στο Μετς. O πρωτότοκος Κράτο έλαβε το Σααρμπρύκεν και ο δευτερότοκος Ιωάννης-Λουδοβίκος το Ότβαϊλερ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1615 την Άννα-Αμαλία, κόρη του Γεωργίου-Φρειδερίκου μαργράβου του Μπάντεν-Ντούρλαχ και είχε τέκνα:
Ζωοτροφή
Η ζωοτροφή είναι τροφή που χορηγείται σε εξημερωμένα ζώα κατά τη διάρκεια της κτηνοτροφίας. Χρησιμοποιείται μόνη της, η λέξη «τροφή» αναφέρεται συχνότερα στις ζωοτροφές.
Πληροφορίες
Οι διαιτολόγοι των ιπποειδών συνιστούν ότι το 50% ή περισσότερο της διατροφής ενός αλόγου κατά βάρος πρέπει να είναι ζωοτροφές, όπως ο χόνος. Ο όρος «ζωοτροφές» αναφέρεται συγκεκριμένα σε τρόφιμα ή ζωοτροφές που δίνονται στα ζώα (συμπεριλαμβανομένων των φυτών που κόβονται και μεταφέρονται σε αυτά) και όχι εκείνα που συλλέγουν για τον εαυτό τους. Περιλαμβάνει χόρτο, άχυρο, ενσίρωμα, συμπιεσμένες και συσσωματωμένες ζωοτροφές, έλαια και μικτές μερίδες, καθώς και σπόρους και όσπρια που έχουν βλαστήσει. Οι κονσέρβες και τα πατέ αποτελούν τη σημαντικότερη πηγή ζωοτροφών παγκοσμίως. Η ποσότητα σιτηρών που χρησιμοποιείται για την παραγωγή της ίδιας μονάδας κρέατος ποικίλλει σημαντικά. Σύμφωνα με μια εκτίμηση που δημοσίευσε το BBC το 2008, «Οι αγελάδες και τα πρόβατα χρειάζονται 8 κιλά σιτηρών για κάθε 1 κιλό κρέατος που παράγουν, οι χοίροι περίπου 4 κιλά.» Οι πιο αποτελεσματικές μονάδες πουλερικών χρειάζονται μόλις 1.6 κιλά ζωοτροφών για να πάρουν 1 κιλό. Τα εκτρεφόμενα ψάρια μπορούν επίσης να τρέφονται με σιτηρά και να χρησιμοποιούν ακόμη λιγότερο από τα πουλερικά. Οι δύο σημαντικότερες ζωοτροφές είναι ο αραβόσιτος και η σόγια και οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μακράν ο μεγαλύτερος εξαγωγέας και των δύο, κατά μέσο όρο περίπου το ήμισυ του παγκόσμιου εμπορίου αραβοσίτου και το 40% του παγκόσμιου εμπορίου σόγιας κατά τα έτη που προκάλεσαν την ξηρασία του 2012. Άλλα είδη ζωοτροφών περιλαμβάνουν σιτάρι, βρώμη, κριθάρι και ρύζι, μεταξύ πολλών άλλων. Το υλικό που παραμένει από τις καλλιέργειες αλεσμένου λαδιού όπως τα φιστίκια, η σόγια και το καλαμπόκι είναι σημαντικές πηγές ζωοτροφών. Τα αποκόμματα που τροφοδοτούνται στους χοίρους ονομάζονται slop. Ο ξήρανση των σιτηρών της μπύρας είναι ένα υποπροϊόν της παραγωγής μπύρας που χρησιμοποιείται ευρέως ως ζωοτροφή.
Κατασκευαστές
Οι δουλειά του παρασκευαστή ζωοτροφών είναι να αγοράζει τα εμπορεύματα και να τα αναμειγνύει στο εργοστάσιο παραγωγής ζωοτροφών σύμφωνα με τις προδιαγραφές που περιγράφονται από τον διατροφολόγο των ζώων. Υπάρχει ελάχιστο περιθώριο για σφάλμα, διότι, αν το σιτηρέσιο δεν κατανεμηθεί σωστά, μπορεί να συμβεί μείωση της ζωικής αναπαραγωγής.
Ιστορία
Ως «ζωοτροφές» νοείται το φυτικό υλικό (κυρίως φυτικά φύλλα και μίσχοι) που καταναλώνονται από ζώα. Ιστορικά, ο όρος χορτονομές σήμαινε μόνο τα φυτά που καταναλώνονται από τα ζώα άμεσα ως βοσκότοποι, υπολείμματα καλλιεργειών ή ανώριμες καλλιέργειες δημητριακών, αλλά χρησιμοποιούνταν επίσης πιο χαλαρά για να συμπεριλάβουν παρόμοια φυτά που κόβονται για ζωοτροφές και μεταφέρονται στα ζώα, ιδιαίτερα σαν σανό ή ενσίρωμα.
Διατροφή
Στον γεωργικό τομέα σήμερα, οι διατροφικές ανάγκες των αγροτικών ζώων είναι καλά κατανοητές και μπορούν να ικανοποιηθούν μόνο μέσω φυσικών ζωοτροφών ή να αυξηθούν με την άμεση συμπλήρωση των θρεπτικών συστατικών σε συμπυκνωμένη, ελεγχόμενη μορφή. Η θρεπτική ποιότητα της τροφής επηρεάζεται όχι μόνο από την περιεκτικότητα σε θρεπτικά συστατικά, αλλά και από πολλούς άλλους παράγοντες όπως η υγιεινή, η πεπτικότητα και η επίδραση στην υγεία των εντέρων. Τα πρόσθετα στις ζωοτροφές παρέχουν έναν μηχανισμό μέσω του οποίου μπορούν να επιλυθούν αυτές οι θρεπτικές ανεπάρκειες, επηρεάζουν το ρυθμό ανάπτυξης αυτών των ζώων καθώς και την υγεία και την ευημερία τους. Ακόμη και με όλα τα οφέλη των ζωοτροφών υψηλότερης ποιότητας, το μεγαλύτερο μέρος της διατροφής ενός ζώου εκτροφής εξακολουθεί να αποτελείται από συστατικά με βάση τα δημητριακά λόγω του υψηλότερου κόστους ποιότητας ζωοτροφών.
Κατηγορία:Διατροφή
Γεώργιος Βέλτσος
Το ονοματεπώνυμο Γεώργιος Βέλτσος μπορεί να αναφέρεται στους εξής:
Βανάδα Μεσσηνίας
Η Βανάδα είναι ορεινός οικισμός κοντά στο Σιδηρόκαστρο και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Η Βανάδα βρίσκεται περίπου 17,5 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά της Κυπαρισσίας και περίπου 1,5 χιλιόμετρο βορειοδυτικά από το Σιδηρόκαστρο. Έχει υψόμετρο 528 μέτρα και απέχει 7 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Κοντά στην Βανάδα, προς τα ανατολικά της, βρίσκεται ο Αυλώνας, σε απόσταση 7 περίπου χιλιομέτρων και προς τα δυτικά και τα βορειοδυτικά της τα χωριά Αγαλιανή και Πρόδρομος, σε απόσταση 3 και 4 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.
Ιστορία
Το χωριό έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την γενικότερη ιστορία της Τριφυλίας. Η Βανάδα προσαρτήθηκε αρχικά στον παλαιό Δήμο Αυλώνος το 1835. Ο οικισμός αναφέρεται επίσης, το 1853, στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Αυλώνος της Επαρχίας Τριφυλίας, με πληθυσμό 39 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Αυλώνος τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν το χωριό Σιδηρόκαστρον. Το 1889 ο οικισμός καταργείται πρόσκαιρα, ενώ 8 χρόνια αργότερα, το 1897, αναγνωρίζεται και επαναπροσαρτάται εκ νέου στον Δήμο Αυλώνος, όπου και παρέμεινε ως το 1912 που ο δήμος καταργήθηκε. Το 1899 το χωριό μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Το 1912 η Βανάδα προσαρτάται στην Κοινότητα Σιδηροκάστρου, στην οποία έδρα ήταν το Σιδηρόκαστρον και είχε ενταχθεί επίσης ο οικισμός Τσαμπουλίδι (καταργήθηκε το 1920). Το 1927 η Βανάδα αποσπάται από την Κοινότητα Σιδηροκάστρου και γίνεται έδρα στην Κοινότητα Βανάδας. Το χωριό παρέμεινε στην Κοινότητα Βανάδας, από το 1927 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», η Βανάδα υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Αυλώνα Μεσσηνίας, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» η Βανάδα ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Η Βανάδα σήμερα είναι η έδρα και ο μοναδικός οικισμός της Τοπικής Κοινότητας της Βανάδας του Δήμου Τριφυλίας.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 51 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Κτίρια – εκδηλώσεις
Στο χωριό εκτός από τις παραδοσιακές κατοικίες και την πλατεία, υπάρχει η εκκλησία του, ο Ιερός Ναός της Αγίας Τριάδος, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας. Στο χωριό διοργανώνεται επίσης ετήσια εκδήλωση με θέμα την Μεσσηνιακή και Μεσογειακή διατροφή, από τον Δήμο Τριφυλίας, την Ένωση Ελλήνων Φυσικών και την Ομοσπονδία Συλλόγων – Συνδέσμων Τριφυλίας, με την παράλληλη συμμετοχή και άλλων φορέων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Ιωάννης Λουδοβίκος του Νάσσαου-Ότβαϊλερ
Ο Ιωάννης Λουδοβίκος, γερμ. Johann Ludwig (23 Mαΐου 1625 - 9 Φεβρουαρίου 1690) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Ότβαϊλερ.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Γουλιέλμου-Λουδοβίκου, κόμη του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν και της Άννας-Αμαλίας, κόρης του Γεωργίου-Φρειδερίκου μαργράβου του Μπάντεν-Ντούρλαχ. Αδελφοί του ήταν οι Κράτο, Γουσταύος-Αδόλφος και Βάλραντ.
Όταν το 1640 απεβίωσε ο πατέρας τους, ο πρωτότοκος Κράτο έλαβε το Σααρμπρύκεν και ο δευτερότοκος Ιωάννης-Λουδοβίκος έλαβε το Ότβαϊλερ. Το 1642 απεβίωσε ο Κράτο και τον κληρονόμησε ο Ιωάννης-Λουδοβίκος.
Ο Ιωάννης-Λουδοβίκος απεβίωσε το 1690 και τάφηκε στον προτεσταντικό ναό του Ότβαϊλερ. Το λείψανό του καταστράφηκε κατά τη λεηλασία της εκκλησίας στη Γαλλική Επανάσταση. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος (επιζών) γιος του Φρειδερίκος-Λουδοβίκος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Γκόρνο Καπίνοβο
Το Γκόρνο Καπίνοβο (Βουλγαρικά: Горно Къпиново) είναι χωριό στη Νότια Βουλγαρία. Βρίσκεται στο δήμο Κιρκόβου, στην επαρχία Κάρτζαλι. Το χωριό απέχει 13 χλμ. από το δημοτικό κέντρο Κίρκοβο.
Οι κοντινότερες πόλεις είναι: το Τζέμπελ 39 χλμ., το Μόμτσιλγκραντ και το Ζλάτογκραντ 43 χλμ. και το κέντρο της πόλης Κάρτζαλι στα 58 χλμ. Το χωριό βρίσκεται 26 χλμ. από το συνοριακό σημείο ελέγχου Μακάζα - Νυμφαία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Επαρχίας Κάρτζαλι
Φρειδερίκος Λουδοβίκος του Νάσσαου-Ότβαϊλερ
Ο Φρειδερίκος-Λουδοβίκος, γερμ. Friedrich-Ludwig (13 Νοεμβρίου 1651 - 25 Μαΐου 1728) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόμης του Νάσσαου-Ότβαϊλερ & Σααρμπρύκεν.
Βιογραφία
Το 1690 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Ως το 1705 είχαν αποβιώσει οι τρεις μικρότεροι αδελφοί του. Ο ίδιος δεν είχε άρρενα τέκνα, έτσι όταν το 1728 απεβίωσε τον κληρονόμησε ο γιος του εξαδέλφου του, ο Κάρολος κόμης του Νάσσαου-Ούζινγκεν.
Οικογένεια
Το 1695 απεβίωσε η Χριστιάνα και ο Φρειδερίκος-Λουδοβίκος έκανε το 1697 δεύτερο γάμο με τη Λουίζα-Σοφία, κόρη του Γιόχανν-Ράινχαρντ Β΄ κόμη του Χανάου-Λίχτενμπεργκ· δεν απέκτησαν τέκνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Αγρός
Στον τομέα της γεωργίας, ένας αγρός, αγρόκτημα ή κτήμα είναι μια έκταση γης, κλειστή ή όχι, που χρησιμοποιείται για γεωργικούς σκοπούς, όπως η καλλιέργεια ή για βοσκοτόπι ζώων. Ένας αγρός μπορεί επίσης να είναι μια περιοχή που αφήνεται για αγρανάπαυση ή ως αρόσιμη γη.
Πολλά αγροκτήματα έχουν ένα σύνορο, συνήθως αποτελούμενο από μια λωρίδα θάμνων, κάκτων ή δένδρων, από πετρότοιχο, όρυγμα, παλούκια, συρματόπλεγμα ή άλλο φυσικό εμπόδιο.
Η λωρίδα θάμνων και βλάστησης χρησιμοποιείται για να παρέχει τροφή και κάλυψη απαραίτητη για την επιβίωση της άγριας πανίδας. Διαπιστώθηκε ότι τα σύνορα αυτά μπορούν να οδηγήσουν σε αυξημένη ποικιλία ζώων και φυτών στην περιοχή, αλλά και σε ορισμένες περιπτώσεις σε μειωμένη απόδοση καλλιεργειών.
Κατηγορία:Γεωργία (δραστηριότητα)
Ντόλνο Καπίνοβο
Το Ντόλνο Καπίνοβο (Βουλγαρικά: Долно Къпиново) είναι χωριό στη Νότια Βουλγαρία. Βρίσκεται στο δήμο Κιρκόβου, στην επαρχία Κάρτζαλι. Το χωριό απέχει 9 χλμ. από το δημοτικό κέντρο Κίρκοβο.
Οι κοντινότερες πόλεις είναι: το Τζέμπελ 35 χλμ., το Ζλάτογκραντ και το Μόμτσιλγκραντ 39 χλμ., η Κομοτηνή 46 χλμ., το Κρούμοβγκραντ 52 χλμ. και το κέντρο της πόλης Κάρτζαλι στα 54 χλμ. Το χωριό απέχει 21 χλμ. από το συνοριακό σημείο Μακάζα - Νυμφαία και 44 χλμ. από το συνοριακό σημείο ελέγχου Ζλάτογκραντ - Θέρμες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Επαρχίας Κάρτζαλι
Μπρίτζιτ Μέντλερ
H Μπρίτζιτ Κλερ Μέντλερ (Bridgit Claire Medler, γενν. 18 Δεκεμβρίου 1992) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια. Είναι κυρίως γνωστή για το ρόλο της ως Teddie στη σειρά του Disney Channel, Καλή τύχη Τσάρλι.
Έχει σπουδάσει ανθρωπολογία στο πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνια.
Συναυλίες
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Καλλιρρόη (Αρχαία Αθήνα)
Η Καλλιρρόη ήταν πηγή της Αθήνας στην διάρκεια της Αρχαιότητας, επίσης απαντώμενη και ως «Εννεάκρουνος», η οποία ευρισκόταν στους πρόποδες της Ακροπόλεως, ενώ, αρκετά συχνά, αναπαριστάται στις τέχνες , με πιθανή τοποθεσία της το νότιο άκρο (στα δεξιά) του δυτικού αετώματος του Παρθενώνα.
Σύμφωνα με τον Θουκυδίδη, το νερό της κρήνης καλλιρρόης χρησίμευε για την τέλεση θρησκευτικών τελετουργικών, κυρίως για τους γάμους. Σύμφωνα με τον ίδιο, ευρισκόταν επί των οχθών του Ιλισού, στα νότια της Ακροπόλεως. Ωστόσο, παραμένει ασαφές, εντός των πηγών, εάν οι εργασίες αποκατάστασής της οι οποίες πραγματοποιήθηκαν από τους Πεισιστρατίδες μετέτρεψαν την κρήνη Καλλιρρόη, η οποία έγινε, πλέον, γνωστή ως «Εννεάκρουνος» ή εάν αντικατέστησαν την κρήνη Καλλιρρόη με την κρήνη Εννεάκρουνο, ως κύρια πηγή υδροδότησης της πόλεως των Αθηνών. Από την πλευρά του, ο Παυσανίας την τοποθετεί εντός του χώρου της Αγοράς, στα βορειοδυτικά της Ακροπόλεως.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνική γεωγραφία Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Αρχιδούκισσα Σοφία της Αυστρίας
Η Σοφία (Sophie, 5 Μαρτίου 1855 - 29 Μαΐου 1857) ήταν το πρωτότοκο παιδί των αυτοκρατόρων της Αυστρίας, Αυτοκράτειρας Ελισάβετ και του Φραγκίσκου-Ιωσήφ, Αυτοκράτορα της Αυστρίας. Πέθανε σε ηλικία δύο ετών.
Ζωή
H Ελισάβετ, μέσα σε δύο μήνες από το γάμο της με τον Φραγκίσκο Ιωσήφ, ήταν ήδη έγκυος. Στις 5 Μαρτίου του 1855, η δεκαεπτάχρονη Αυτοκράτειρα της Αυστρίας γέννησε μια κόρη που ονομάστηκε την ίδια ημέρα Σοφία Φρειδερίκη Δωροθέα Μαρία Ιωσηφίνα, από τη μητέρα του Φραγκίσκου Ιωσήφ. Το βρέφος βαπτίστηκε χωρίς να το γνωρίζει η Ελισάβετ. Και από την πλευρά της μητέρας της και από του πατέρα της η Σοφία καταγόταν από τον Μαξιμιλιανό Α' Ιωσήφ της Βαυαρίας, καθώς οι γονείς της ήταν πρώτα ξαδέρφια. Από την πλευρά του πατέρα της καταγόταν από τον τελευταίο Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Φραγκίσκο Β'. Κατά τη διάρκεια του επόμενου έτους, η Ελισάβετ γέννησε μια ακόμα κόρη, την Γκιζέλα, νεότερη αδελφή της Σοφίας. Και τα δύο βρέφη αμέσως μετά το βάπτισμα αφαιρέθηκαν από την Ελισάβετ και δόθηκαν στην Αρχιδούκισσα Σοφία (η οποία ήταν πεθερά και παράλληλα θεία της Ελισάβετ) λόγω του ότι η αυτοκράτειρα θεωρήθηκε πολύ νέα για να μεγαλώσει δύο παιδιά. Η Ελισάβετ σχολίασε αργότερα: "Πήρε αμέσως τα παιδιά μου. Μου επιτρεπόταν να τα βλέπω όταν η Σοφία [της Βαυαρίας] έδινε τη συγκατάθεσή της. Ήταν πάντα παρούσα όταν επισκεπτόμουν τα παιδιά. Τελικά θα μπορούσα να το παραδεχτώ και μόνο σπάνια πήγαινα να τα δω."
Όσο κι αν η Ελισάβετ ικέτευσε τον Φραγκίσκο Ιωσήφ να συζητήσει το θέμα με τη μητέρα του, τα κλάματά της δεν εισακούστηκαν. Τελικά, ο Φραγκίσκος Ιωσήφ συζήτησε το πρόβλημα με τη μητέρα του και η Ελισάβετ τελικά άρχισε να εκφράζει ανοιχτά τις επιθυμίες της στη πεθερά της και ακόμη έπαιρνε μαζί της τα μικρά κορίτσια όταν ταξίδευε.
Γατοτροφή
Η γατοτροφή είναι για κατανάλωση από γάτες. Οι γάτες έχουν απαιτήσεις για τα συγκεκριμένα διαιτητικά θρεπτικά συστατικά τους. Ορισμένα θρεπτικά συστατικά, συμπεριλαμβανομένων πολλών βιταμινών και αμινοξέων, υποβαθμίζονται από τις θερμοκρασίες, τις πιέσεις και τις χημικές επεξεργασίες που χρησιμοποιούνται κατά την παρασκευή και επομένως πρέπει να προστεθούν μετά την παρασκευή τους για να αποφευχθεί η διατροφική ανεπάρκεια. Η ταυρίνη αμινοξέων, για παράδειγμα, η οποία βρίσκεται μέσα στο κρέας, αποικοδομείται κατά τη διάρκεια της επεξεργασίας, έτσι συνθετική ταυρίνη προστίθεται συνήθως μετά. Η μακροχρόνια ανεπάρκεια ταυρίνης μπορεί να οδηγήσει σε εκφυλισμό του αμφιβληστροειδούς, απώλεια όρασης και καρδιακή ανακοπή.
Αρχιδούκισσα Σοφία της Αυστρίας
Θάνατος
Η Αυτοκράτειρα Ελισάβετ λάτρευε την Ουγγαρία και τους κατοίκους της και πρότεινε στον σύζυγό της να κάνουν ένα ταξίδι στην αγαπημένη της χώρα. Αυτή ήταν μια επιθυμία που θα την έκανε να μετανιώνει για το υπόλοιπο της ζωής της. Ο Φραγκίσκος Ιωσήφ δέχτηκε και αναχώρησαν στις αρχές της άνοιξης του 1857. Στη Βουδαπέστη τόσο η Σοφία όσο και η αδελφή της Γκιζέλα αρρώστησαν με διάρροια και είχαν πολύ υψηλό πυρετό. Η δέκα μηνών Γκιζέλα ανέκαμψε γρήγορα. Ωστόσο, η δίχρονη Σοφία δεν μπορούσε να ανακάμψει. Στις 21:15 το βράδυ, μετά από έντεκα ώρες μάχης για να επιβιώσει , η Σοφία πέθανε στα χέρια της μητέρας της , πιθανώς από αφυδάτωση λόγω διάρροιας ή από σπασμούς λόγω του υψηλού πυρετού. Αργότερα θεωρήθηκε ότι η Σοφία πέθανε από τον τυφοειδή πυρετό, αλλά αυτό δεν έχει ακόμη αποδειχθεί.
Γατοτροφή
Ιστορία
Η ιδέα της παρασκευής εξειδικευμένου φαγητού για γάτες ήρθε αργότερα από ότι για τα σκυλιά. Αυτό οφείλεται πιθανώς στην ιδέα ότι οι γάτες θα μπορούσαν εύκολα να ταϊστούν. Το 1837, ένας γάλλος συγγραφέας Mauny de Mornay επικρίνει αυτή την ιδέα. Το 1844 ένας άλλος Γάλλος συγγραφέας διεδοσε αυτήν την ιδέα.
Αρχιδούκισσα Σοφία της Αυστρίας
Συνέπειες
Το σώμα της Σοφίας ήρθε πίσω στη Βιέννη και θάφτηκε εκεί.
Γατοτροφή
Ιστορία
Ο Spratt, ο οποίος ξεκίνησε κάνοντας μπισκότα σκυλιών, φαίνεται να ήταν και ο πρώτος εμπορικός παραγωγός τροφών για γάτες. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ου αιώνα, το κρέας για γάτες και σκύλους στο Λονδίνο, συχνά κρέας αλόγου, πωλείται από πλανόδιους εμπόρους, γνωστούς ως Cats 'Meat Men.
Είδη γατοτροφών
Τα περισσότερα είδη γατοτροφών που αγοράζονται από το κατάστημα έρχονται είτε σε ξηρή μορφή, επίσης γνωστή στις ΗΠΑ ως κροτίδες ή σε υγρή κονσέρβα. Μερικοί κατασκευαστές πωλούν κατεψυγμένες πρώτες δίαιτες και προϊόντα προμίγματος για να καλύψουν τους ιδιοκτήτες που τρώνε ωμά.
Αρχιδούκισσα Σοφία της Αυστρίας
Συνέπειες
Ο θάνατος του μεγαλύτερου παιδιού της θα "στοιχειώσει" την αυτοκράτειρα Ελισάβετ για όλη της τη ζωή. Η Ελισάβετ θεωρήθηκε έμμεσα υπεύθυνη για το θάνατο της Σοφίας από την πεθερά της. Ο θάνατος της Σοφίας καθόρισε επίσης την κηδεμονία των παιδιών. Η πριγκίπισσα Σοφία πήρε ασυζητητί τα παιδιά αμέσως μόλις γεννήθηκαν. Η Ελισάβετ άρχισε επίσης να παραμελεί την Γκιζέλα και η σχέση τους δεν ήταν στενή. Μία από τις κυρίες της Ελισάβετ, Μαρί Φεστέτικς, σχολίασε στο ημερολόγιό της ότι η Αυτοκράτειρα δεν είχε ούτε το χρόνο να παρακολουθήσει τις προετοιμασίες για το γάμο της Γκιζέλα. Η Ελισάβετ συμπεριφέρθηκε με παρόμοιο τρόπο με τον μοναδικό γιο της, τον Ροδόλφο. Η Ελισάβετ φορούσε ένα βραχιόλι με τη νεκρή της κόρη για το υπόλοιπο της ζωής της και κρατούσε ένα πορτραίτο της στα διαμερίσματά της.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Γατοτροφή
Ξηρά τροφή
Η ξηρή τροφή (8-10% υγρασία) γίνεται γενικά με μαγειρική εξώθησης υπό υψηλή θερμότητα και πίεση. Στη συνέχεια, το λίπος μπορεί να ψεκαστεί στα τρόφιμα για να αυξηθεί η γευστικότητά του και μπορούν να προστεθούν άλλα δευτερεύοντα συστατικά, όπως οι θερμότητα, που θα καταστρέφονται κατά τη διεργασία εξώθησης. Τα ξηρά τρόφιμα συσκευάζονται συνήθως σε χαρτοσακούλες πολλαπλών τοίχων, μερικές φορές με πλαστική μεμβράνη. Παρόμοια στυλ σακουλάκια με ελασματοποιημένα φύλλα ή συνεξωθήσεις χρησιμοποιούνται επίσης.
Υγρό φαγητό
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα κονσερβοποιημένα τρόφιμα (υγρασία 75-78%) διατίθενται γενικά σε δοχεία αλουμινίου ή χάλυβα σε μεγέθη 85 g, 156 g και 369 g. Επίσης πωλείται σε μορφή θήκης από φύλλο αλουμινίου.
Χορτοφαγία
Παρόλο που οι γάτες υποχρεώνονται τα σαρκοφάγία, υπάρχουν χορτοφαγικές και γατοτροφές. Η χορτοφαγική τροφή για γάτες πρέπει να ενισχυθεί με θρεπτικά συστατικά όπως η ταυρίνη και το αραχιδονικό οξύ. Ορισμένες μάρκες χορτοφαγικών τροφίμων για γάτες στις Η.Π.Α. χαρακτηρίζονται από τους κατασκευαστές τους ως ανταποκρινόμενοι στο προφίλ διατροφής Nutrient Cat Food του AAFCO.
Κατηγορία:Τροφές για κατοικίδια
Σεντ Κίλντα
Το Σεντ Κίλντα (σκωτικά γαελικά: Hiort) είναι απομονωμένο νησιωτικό σύμπλεγμα που βρίσκεται 64 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Νορθ Γιουίστ, στον Βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό. Το μεγαλύτερο νησί του Συμπλέγματος είναι το Χίρτα και είναι το δυτικότερο νησί των Εβριδών της Σκωτίας· υπάρχουν τρεις μικρότερες νησίδες το Ντουν, το Σοεϊ και το Μπόρερεϊ, τα οποία χρησιμοποιούνται ως βοσκότοποι.
Ετυμολογία
Η προέλευση του ονόματος Σεντ Κίλντα είναι άγνωστη καθώς δεν υπάρχει κανείς άγιος γνωστός με αυτό το όνομα. Το όνομα πρωτοεμφανίστηκε σε έναν ολλανδικό χάρτη του 1666 και μπορεί να προέρχεται από την Αρχαία σκανδιναβική φράση sunt kelda ("γλυκό νερό πηγαδιού") ή από τη λανθασμένη υπόθεση του Ολλανδού χαρτογράφου ότι ένα πηγάδι του νησιού, γνωστό ως Tobar Childa ήταν αφιερωμένο σε κάποιον άγιο. Ο Σκοτσέζος περιηγητής Μάρτιν Μάρτιν που επισκέφτηκε το Χίρτα το 1689 αναφέρει «Το όνομα προέρχεται από κάποιον Kilder που ζούσε εδώ· και από αυτόν το μεγάλο πηγάδι Toubir-Kilda έχει πάρει επίσης το όνομα του». Η προέλευση της ονομασίας της νήσου Χίρτα, η οποία είναι πολύ παλαιότερη από αυτή του Σεντ Κίλντα, είναι επίσης άγνωστη. Σύμφωνα με το βιβλίο του Μάρτιν A Late Voyage to St Kilda (1698) «Το Χίρτα προέρχεται από το Ιρλανδικό Ier, που σε αυτή τη γλώσσα σημαίνει δύση» Σύμφωνα με άλλες εκδοχές το τοπωνύμιο προέρχεται από τη Σκωτική Γαελική λέξη h-Iar-Tìr («δυτική γη». Μια Ισλανδική Σάγκα του 13ου αιώνα, η οποία περιγράφει ένα ταξίδι στην Ιρλανδία αναφέρει μια επίσκεψη στη νήσο Hirtir, η οποία έχει σχήμα ελαφιού (Hirtir σημαίνει ελάφι στα αρχαία σκανδιναβικά) . Σύμφωνα με τον Νηλ Μακένζι, έναν ιερέα που έζησε στο νησί από το 1829 έως το 1844 υπάρχουν δύο εκδοχές για την προέλευση του ονόματος της Χίρτα, η μία είναι το Γαελικό  Ì Àrd  (ψηλό νησί) και η άλλη το αρχαίο Σκανδιναβικό Hirt (Βοσκός).