cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ελληνική κοινότητα της Βενετίας
Η σχέση της Κοινότητας με τις Βενετικές αρχές και την Βενετική κοινωνια
Ενδεικτικό των καλών σχέσεων των Ελλήνων με την κοινότητα ήταν η προθυμία με την οποία προσέτρεξε ο Ανδρέας Γερμανής, από τους πιο γνωστούς της Ελληνικής κοινότητας για να συμμετάσχει στην κατάσβεση της πυρκαγιάς του Δουκικού Παλατιού στις 11 Μαΐου 1574. Επίσης συχνά μέλη επιφανών Βενετικών οικογενειών γίνονται ανάδοχοι τέκνων Ελλήνων: Gradenigo, Dandolo, Contarini, Bragadin, Dolfin,Pesaro είναι μερικοί από αυτούς κι αυτό δεν είναι παρά κοινωνική έκφραση εμπορικών, οικονομικών και συντεχνιακών σχέσεων. Υπάρχει συχνά θρησκευτική ανοχή αφού το καθολικό δόγμα των αναδόχων δεν συνιστά εμπόδιο. Πρόεχει η προώθηση της ενεργούς συμμετοχής στη ζωή του βενετικού κράτους. Στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1787-1792 οι Inquisitori di Stato (μυστικές υπηρεσίες της Βενετίας) συγκέντρωναν πληροφορίες για τη φιλορωσική στάση μελών της Ελληνικής κοινότητας.
Τάσος Βαβατσικλής
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Δήμαρχοι Κομοτηνής
Ελληνική κοινότητα της Βενετίας
Οι Πάπες και η Ελληνική κοινότητα της Βενετίας
Ο Πάπας με βούλες που μας έχουν σωθεί ενέκρινε τον διορισμό ιερέων της κοινότητας, χωρηγούσε άδεις ιερουργίας σε καθολικά παρεκκλήσια, παραχώρησε το προνόμιο της άμεσης Εκκλησιαστικής εξάρτησης από την Παπική Έδρα κι όχι από τις εκκλησιαστικές αρχές της Βενετίας-το προνόμιο αργότερα ανακληθηκε-επικυρώθηκαν προνόμια των φιλενωτικών, προτάθηκε η εκλογή ενωτικών ιερωμένων ενώ προβλήθηκε η αξίωση όπως ο Μητρολίτης Φιλαδελφείας να ασπάζεται τις αποφάσεις της Φερράρας-Φλωρεντίας. Τέλος δεν λείπουν διαμαρτυρίες για την εκλογή Μητροπολίτών μη συμμορφούμενων με τις αποφάσεις της Συνόδου. Ο Λατίνος Πατριάρχης της Βενετίας αντέδρασε για την μη υπαγωγή της κοινότητας στην εξουσία του κυρίως στα έτη 1527-1528, αλλά οι βενετικές αρχές προστάτευσαν τους Έλληνες. Τον Δεκέμβριο του 1546 ο μητροπολίτης Καισαρείας Μητροφάνης εστάλη ως έξαρχος του Οικουμενικού Πατριάρχη Διονυσίου Β' στη Βενετία. Η Ελληνική κοινότητα του ζήτησε να μεσολαβήσει στον Πάπα για να απαλλάξει την εκκλησία τους από τον Παπικό έλεγχο. Επειδή δεν υπήρξε κανένα θετικό αποτέλεσμα εστάλη από την κοινότητα ο Ανδρόνικος Νούκιος, λόγιος, συγγραφέας και αντιγραφέας χειρογράφων για να προωθήσει την υπόθεσή τους. Στα μέσα του 16ου αι. έχουμε δίκες Κύπριων βενετών υπηκόων που είχαν ασπασθεί Μεταρρυθμιστικές θέσεις από την Ιερά Εξέταση.
Οι λατρευτικές ανάγκες της Ελληνικής κοινότητας
300px|thumb|left|Ο ναός του Αγίου Βλασίου (San Biagio). παραλία Επτά Μαρτύρων. Το 1466 το Συμβούλιο των Δέκα όρισε αποκλειστικά ως τόπο τέλεσης των θείων λειτουργιών για τους Έλληνες την εκκλησία του Αγίου Βλασίου, όχι όλη την εκκλησία, αλλά ένα μικρό παρεκκλήσι Η θρησκευτική κατάσταση των Ελλήνων πριν τη Σύνοδο Φερράρας Φλωρεντίας δεν μας είναι γνωστή: αντιμετωπιζόμενοι ως σχισματικοί δεν τους επιτρεπόταν η άσκηση δημόσιας λατρείας. Η επιθυμία για την ανέγερση ναού συνδεόταν με τα σχέδια του λατίνου Πατριαρχη Κωνσταντινουπόλεως Ισίδωρου που ήθελε κατάλληλο χωρο για την άσκηση της φιλενωτικής προπαγάνδας. Στις 18 Ιουνίου 1456 η Γερουσία έδωσε άδεια ανέγερσης ναού. Το 1470 εκδόθηκε η απαγόρευση να μην ιερουργεί Έλληνας ορθόδοξος ιερέας αλλού. Το 1511 αιτήθηκαν την ανέγερση εκκλησίας σε οικόπεδο αγορασμένο με δικά τους χρήματα. Την οριστική άδεια την εξασφάλισαν στις 30 Απριλίου του 1514 και 3 Ιουνίου 1514 με γράμμα του Δόγη της Βενετίας Leonardo Lorendo και με βουλλές του ουμανιστή και φιλέλληνα Πάπα Λέοντος Ι' στις 18 Μαΐου 1521. και με άλλη του Πάπα Κλήμη του Ζ΄. στις 26 Μαρτίου 1526. που τις επικύρωσε Άλλωστε ο Πάπας Ρώμης, ο λατίνος Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης και ο Πατριάρχης της Βενετίας πίστευαν πως οι Έλληνες της Βενετίας ήταν στην πλειοψηφία τους φιλενωτικοί και φίλα προσκείμενοι στον Πάπα. Η ανέγερση του ναού του Αγιου Γεωργίου ξεκίνησε το 1539 και περατώθηκε το 1573. Η Ελληνική κοινότητα μεριμνά τα επόμενα χρόνια για τη διακοσμηση του ναού και τη συντήρησή του.
Διοίκηση των εκκλησιαστικών υποθέσεων, ο Μητροπολίτης Φιλαδελφείας και η Ελληνική κοινότητα
Η Ελληνική Αδελφότητα εξέλεγε τους εφημέριούς της οι οποίοι δεν προέβαιναν σε καμία ομολογία καθολικής πίστεως ενώπιον του Πάπα. thumb|365x365px|Επιγραφή με τα ονόματα των Ελλήνων ορθόδοξων αρχιεπισκόπων στον πύργο του Αγίου Γεωργίου Καθώς στελέχη της αδελφότητας στηρίζουν την εκλογή του μητροπολίτη Φιλαδελφείας με την παροχή στέγης, χρηματικού επιδόματος και την παρχοή διαφόρων διευκολύνσεων επιλέγονται συχνά για την τέλεση μυστηριών.
Κοινωνικοοικονομική ταυτότητα και κατάσταση της κοινότητας
Ο αρχικός στρατιωτικός χαρακτήρας της κοινότητας υποχωρεί λόγω των κοινωνικοεπαγγελματικών διαφοροποιήσεων που σημειώνονται στους κόλπους της: Για την άσκηση του επαγγέλματός τους έπρεπε να ενταχθούν σε κάποια σχετική με αυτό συντεχνία, με σκοπό την κατοχύρωση του επαγγέλματος ή την αλληλοβοήθεια.. Τα επαγγέλματα που ασκούν είτε είναι αυτά που ασκούσαν στις πατρίδες τους είτε λόγω των συνθηκών νέα. Οι πολλοί έμποροι της συνοικίας, που ονομαζόταν Campo dei Greci είχαν και τις δικές τους αποβάθρες: Rio dei Greci. Συχνά η κοινότητα προέβαινε στην απογραφή των περιουσιακών της στοιχείων που περιελάμβανε μητροπολιτικά άμφια, εικόνες,ασημικά και χάλκινα αντικείμενα. Τυπικές της ευμάρειας των Ελλήνων της κοινότητας είναι οι περιπτώσεις του δικηγόρου Θωμά Φλαγγίνη και του κρητικού κληρικού Γεράσιμου Βλάχου: διώροφη κατοικία στη πόλη της Βενετίας, άλλες οικίες στην ίδια πόλη ή στην Πάντοβα, αγροκτήματα, μετρητά, επενδύσεις σε τράπεζες κεφαλαίων, έπιπλα, κοσμήματα, ρούχα,χρυσαφικά,ασημικά. Επίσης συλλογή,πινάκων, βιβλίων και χειρογράφων συμπλήρωνε τα περιουσιακά στοιχεία του Φλαγγίνη. Οι Μητροπολίτες Φιλαδελφείας, επιλέγονται συχνά να τελέσουν το μυστήριο της βάπτισης αντί του ιερέα του Αγίου Γεωργίου: και οι εκκλησιαστικοί άρχοντες και οι κοινωνικά ισχυρές ελληνικές οικογένειες επιδιώκουν να έχουν στενές σχέσεις με σημαντικά ανταλλάγματα,υλικά και συμβολικά. Οι Έλληνες της Βενετίας είχαν επωμιστεί σύνθετους οικονομικούς ρόλους όπως διαχειριστών καταθέσεων τρίτων, λόγω της εμπειρίας τους στα επιχειρηματικά και των γνώσεων των δομών της βενετικής οικονομίας. Έτσι ο Πατριάρχης Χρύσανθος Νοταράς είχε αναθέσει σε Έλληνες της Βενετίας να διαχειρίζονται τους τόκους που το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων έπρεπε να εισπράττει από χρήματα που είχε καταθέσει στην Τζέκα, την τράπεζα της Βενετίας, προκειμένου να ενισχυθούν οι ορθόδοξες εκκλησίες της περιοχής του Πατριαρχείου. Το ίδιο ίσχυε και τόκους ποσών που είχαν κατατεθεί από άλλες ορθόδοξες Μητροπόλεις (Καστοριάς) και που προορίζονταν για τη συντήρηση των διαφόρων ιδρυμάτων (εκπαιδευτήρια ορφανοτροφεία κλπ). Στα μέσα του 17ου αιώνα ο ερχομός των Κρητικών προσφύγων δημιουργεί μια νέα κατάσταση κοινωνική στο εσωτερικό της κοινότητας: γύρω από την Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου πολλοί εξ αυτών ζητιανεύουν. Επίλέγεται η συνοικία των Ελλήνων και λόγω της Εκκλησίας και λόγω του φλαγγίνεου νοσοκομείου.
Κοινωνική και πνευματική δράση της Ελληνικής κοινότητας της Βενετίας
Στα 1468 φτάνοντας εκεί ο Βυζαντινός κληρικός Βησσαρίων διαπιστώνοντας το μεγάλο ενδιαφέρον των Βενετών για τις κλασικές σπουδές και το άσυλο που παρείχαν στους συμπατριώτες του αποκαλεί την πόλη: quasi alterum Byzantium, σχεδόν δεύτερο Βυζάντιο. Η καριερα Ελλήνων λογιών συγκεντρώθηκε μερικά ή ολικά στη Βενετία, όπως του Μιχαήλ Αποστόλη, Μάρκου Μουσούρου, Δημήτριου Χαλκοκονδύλη. Ο Ιταλός Άλδος Μανούτιος έδωσε εργασία σε πολλούς Έλληνες της κοινότητας στο τυπογραφείο του. Σημαντική είναι η θέση της Βενετίας στη διαμόρφωση της Κρητικής σχολής της Ελληνικής ζωγραφικής. Η Σχολή αυτή εισάγεται στις παραμονές ίδρυσης της Ελληνικής Κοινότητας (περί το 1500).Σημαντικοί ζωγράφοι εργάζονται στη Βενετία, όπως ο Ανδρέας Ρίτζος, ο Ανδρέας Παβίας. Αναπτύσσεται στην πρώτη πεντηκονταετία του 16ου αι. έως το τελος του 17ου αιώνα. Μετά την κατάκτηση της Βενετίας από τον Ναπολέοντα γίνεται προσπάθεια επαναλειτουργίας ελληνικού εκπαιδευτηρίου με το όνομα Σχολή Φλαγγίνη,στα 1813. H Σχολή ξεκινά τη λειτουργία της στα 1824. Μέχρι τότε ο Σπυρίδων Βλαντής δίδασκε στοιχειώδη γράμματα σε τέσσερα μικρά φτωχά παιδιά της κοινότητας. thumb|left|300px|Το Ελληνομουσείο Φλαγγίνη (αριστερά) και ο Άγιος Γεώργιος των Ελλήνων (κέντρο).
Επιπλέον βιβλιογραφία
Βενετίας Κατηγορία:Βενετία
Ρόι Βάσμπεργκ
Ο Ρόι Βάσμπεργκ (Roy Wassberg, 28 Σεπτεμβρίου 1970) είναι Νορβηγός παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, διεθνής με την εθνική Ελπίδων. Έχει αγωνιστεί και στην Ελλάδα, στην Α΄ Εθνική και στη Β΄ Εθνική με τoν Εθνικό Πειραιά και τον Πανιώνιο από το 1994 ως το 1998. Αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός. Από το 2006 είναι προπονητής.
Βιογραφικό
Ο Ρόι Βάσμπεργκ γεννήθηκε στο Μπέργκεν. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο το 1989 στην ομάδα της γενέθλιας πόλης του, Μπραν Μπέργκεν, της οποίας αναδείχθηκε παίκτης της χρονιάς το 2000. Επίσης, την περίοδο αυτή αγωνίστηκε 8 φορές με την εθνική ελπίδων. Το 1994 έπαιξε στη Φίλινγκεν και το Δεκέμβριο ήρθε στην Ελλάδα, στον Εθνικό Πειραιά. Στην ομάδα αγωνίστηκε και την επόμενη σεζόν 1995-96, κατά την οποία υποβιβάστηκε. Στη συνέχεια μεταπήδησε στον Πανιώνιο, με τον οποίο το 1997 πήρε τον τίτλο στη Β΄ Εθνική και το επόμενο έτος κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος. Στον τελικό του Κυπέλλου 1998 αγωνίστηκε ως αλλαγή από το 73΄.
Στη συνέχεια επέστρεψε στην πατρίδα του και έπαιξε επτά σεζόν στην Μπραν, της οποίας διετέλεσε αρχηγός το 2003 και 2004. Με την Μπραν κατέκτησε το Κύπελλο Νορβηγίας το 2004 και έπαιξε στον τελικό κυπέλλου το 1999. Επίσης, τερμάτισε στη 2η θέση του πρωταθλήματος το 2000 που οδήγησε στη συμμετοχή στο προκριματικό γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ και μετείχε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ τρεις φορές. Το 2004 μεταγράφηκε στη Φίλινγκεν, τη δεύτερη ομάδα του Μπέργκεν, όπου τέλειωσε την ποδοσφαιρική του καριέρα και παράλληλα ξεκίνησε την προπονητική.
Αναφορές
Κατηγορία:Νορβηγοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Νορβηγοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Μπραν
Φορεσιά της Αιδηψού Εύβοιας
Η φορεσιά της Αιδηψού Εύβοιας συναντάται στην περιοχή του Ξηροχωρίου, στο σημερινό δήμο Ιστιαίας- Αιδηψού. Η φορεσιά διακρίνεται σε δύο είδη, την καθημερινή και τη γιορτινή ή νυφιάτικη ( οι διαφορές ανάμεσα στα δύο είδη εντοπίζονται κυρίως στο πλήθος των υφασμάτων και των κεντημάτων ) και χαρακτηρίζεται ως αγροτικού τύπου. Η Αιδήψια φορεσιά έχει δύο κύριες παραλλαγές: την φορεσιά της Αιδηψού (ληψανή) που φορούσαν στην Αιδηψό και τα γύρω χωριά  και τη φορεσιά του Τελέθριου που φορούσαν στα ορεινά χωριά του όρους Τελέθριο και γύρω από την πόλη της Ιστιαίας και φέρει τη γενική ονομασία "κολοβά σεγκούνια" εξαιτίας του κοντού σχετικά μήκους του σεγκουνιού της.
Τη φορεσιά αποτελούν το πουκάμισο, το ζιπούνι, η τσούκνα, το σεγκούνι, η τραχηλιά, το ζουνάρι, η ποδιά, τα καλτσά και τα ποδετά. Ως κοσμήματα συναντάμε το ασημογιόρντανο ( κόσμημα του λαιμού ), τον καρφητσωτήρα, το θηλυκωτάρι ( πόρπη διακοσμητικού αλλά και πρακτικού χαρακτήρα ) και την αρμάθα ( σειρά από αλυσίδες που προορίζονται για το στολισμό του στήθους ).
Το πουκάμισο
Το π(ου)κάμ(ι)σο είχε διάφορες παραλλαγές ανάλογα με την περίσταση και την ηλικία. Ήταν μακρύ, χωρίς μανίκια και φτιαγμένο από βαμβακερό ύφασμα. Το καθημερινό δεν εμφανίζει κεντήματα, σε αντίθεση με το γιορτινό και το νυφικό που έχει κεντήματα ανοιχτόχρωμα στον ποδόγυρο.
Το μακρομάνικο ή ζιπούνι
Το ζιπούνι ή μακρομάνικο, είναι ο άσπρος επενδύτης που φορούσαν το καλοκαίρι. Είναι κοντό, έως τη μέση με μακριά μανίκια. Φοριέται συνήθως πάνω από το σιγκούνι. Τα κεντήματά του είναι από μεταξωτά κόκκινα κορδόνια για τις νύφες, σκούρα γαλάζια για τις παντρεμένες και μαύρα για τις ηλικιωμένες. Το χειμερινό ζιπούνι ήταν φτιαγμένο από γεράνια τσούκνα. Αποτελείται από μάλλινο ύφασμα και είναι σε μαύρο χρώμα με πολύχρωμα κορδόνια.
Σεγκούνι - Τραχηλιά - Ζουνάρι
Το σεγκούνι, φοριέται από τις παντρεμένες σε λευκό χρώμα για μια δεκαετία και μετά εμφανίζεται μαύρο. Είναι μακρύ, εκτείνεται σχεδόν μέχρι το γόνατο και φτιάχνεται με ειδική επεξεργασία του μαλλιού. Οι διαφορές που εμφανίζει σε σχέση με άλλα σιγκούνια, όπως της Αγιάννας, είναι τα τριγωνικά κομμάτια που ενώνουν το πίσω μέρος με τα δύο μπροστά, κυρίως κάτω από τα χέρια και στους γοφούς. Τα κεντήματα στο σιγκούνι είναι πολύχρωμα και βρίσκονται κυρίως στο κάτω μέρος σε διάφορα χρώματα ανάλογα την ηλικία, κόκκινα για νέες και πιο σκούρα καφέ για τις παντρεμένες. Η τραχηλιά αποτελείται από μεταξωτό ύφασμα με πιέτες και δαντέλες και φοριέται κάτω από το σιγκούνι καλύπτοντας το στήθος. Το ζουνάρι παρουσιάζεται διαφορετικό για γιορτές και το καθημερινό. Το γιορτινό και το νυφικό είναι μεταξωτό, με πολύχρωμες γραμμές, ενώ το δεύτερο είναι επίσης μεταξωτό κόκκινο. Οι ηλικιωμένες φορούν μαύρο μάλλινο ζωνάρι. Φοριέται διπλωμένο στα δύο (είναι περίπου 3 μέτρα), σφίγγοντας το σιγκούνι στη μέση.
Η ποδιά
Η ποδιά επίσης, διακρίνεται σε καθημερινή και γιορτινή. Η γιορτινή είναι από πράσινη τσόχα, κεντημένη με μεταξωτό κορδόνι, ενώ η καθημερινή ήταν από σκουρόχρωμη τσούκνα. Οι νέες φορούν κόκκινες ποδιές και οι γριές μαύρες, ακόμη και τις γιορτές. Η γιορτινή ποδιά έχει επίσης μεταξωτά κρόσσια, ενώ η καθημερινή μάλλινα.
Τα καλτσά
Τα καλτσά, είναι οι κάλτσες που φορούσαν έως το γόνατο, οι οποίες δεν είχαν πατούσα για να μην χαλάνε από την πεζοπορία. Το ύφασμα τους ήταν από μάλλινη άσπρη τσούκνα και στερεωνόταν με μάλλινο κορδόνι κάτω από το πέλμα.
Τα ποδετά
Τα ποδετά, ήταν τα γουρουνοτσάρουχα που έφτιαναν οι χωρικές και τα φορούσαν τις γιορτές, ενώ τις καθημερινές ήταν ξυπόλητες. Αργότερα φορούσαν κουντούρες, μαύρες παντόφλες ή σκαρπίνια ή γόβες.
Ο κεφαλόδεσμος
Για κεφαλόδεσμο γιορτινό φορούσαν σκούφια ( χαμηλό φέσι), λουρίδα, σκέπη και τη μεταξωτή μπόλια, ενώ τα μαλλιά τους οι γυναίκες συνήθιζαν να τα κάνουν δύο πλεξούδες σε στεφάνι. Η λουρίδα είναι χρυσοκέντητη ταινία ή μεταλλικό κόσμημα, που φοριέται κάτω από το σαγόνι και συγκρατεί τη σκούφια. Η σκέπη είναι σκούρο βυσσινί μαντήλι, με λουλούδια, το οποίο διπλώνεται σε τρίγωνο και στη συνέχεια διπλώνεται ξανά σχηματίζοντας ταινία που σκεπάζει το μέτωπο. Από αυτή κρέμονται φλουριά. Η μπόλια που φοριέται τις γιορτές είναι από μετάξι, έχοντας στις άκρες κεντήματα κίτρινα ή κόκκινα. Ο τρόπος που φοριέται είναι περίτεχνος. Τοποθετείται στο κεφάλι με την δεξιά άκρη να περνιέται γύρω από το λαιμό, να ανεβαίνει πάνω από το αριστερό αυτί και να σταυρώνεται με την άλλη άκρη, η οποία αφού περαστεί στο λαιμό έρχεται πάνω από το δεξί αυτί. Στα σταυρώματα αυτά καρφιτσώνουν τις καρφοβελόνες, δύο αμυγδαλόσχημες πόρπες ασημένιες με αλυσίδες και πετράδι στο κέντρο. Οι άλλες δύο άκρες της μπόλιας, ρίχνονται στην πλάτη και περνιώνται μέσα από το ζουνάρι. Για το καθημερινό κεφαλόδεσμο χρησιμοποιείται η σκέπη και το μαγνάδι. Η σκέπη είναι ένα σκουρόχρωμο τετράγωνο μαντήλι, που διπλώνεται τριγωνικά και καλύπτει τις πλεξούδες, δεμένο στην κορυφή του κεφαλιού. Το μαγνάδι τοποθετείται πάνω από τη σκέπη, είναι λευκό χωρίς στολίδια και ο τρόπος δεσίματος ποικίλει ανάλογα με την ηλικία και τις περιστάσεις.
Τα κοσμήματα της φορεσιάς
Τα κοσμήματα είναι ως συνήθως δώρα του γαμπρού. Ο καρφωτήρας είναι το μεγάλο κόσμημα της νυφικής φορεσιάς και λέγεται κόπιτσα. Αποτελείται από 5-7 ασημένιες πόρπες συνδεδεμένες με αλυσίδες. Οι τρεις μεσαίες στηρίζονται στο στήθος και οι υπόλοιπες πάνω στο σιγκούνι. Το θηλυκωτάρι βοηθάει να κρατάει το σιγκούνι κάτω από το στήθος και από αυτό κρέμονται φλουριά ή χάλκινα νομίσματα (ρούπια). Τα τάλαρα είναι σειρές από αλυσίδες που στολίζουν το στήθος με κρεμασμένα νομίσματα και φλουριά, τα οποία ποικίλουν ανάλογα με την οικονομική κατάσταση του ζευγαριού και κυρίως του γαμπρού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές Κατηγορία:Νομός Εύβοιας
Βέρα Νίκολιτς Ποντρίνσκα
Η Βέρα Νίκολιτς Ποντρίνσκα (κροατικά: Vera Nikolić Podrinska, Ζάγκρεμπ, 8 Ιουνίου 1886 - Ζάγκρεμπ, 28 Μαρτίου 1972) ήταν Κροάτισσα ζωγράφος και βαρόνη. Σπούδασε στο Προσωρινό Κολλέγιο Τεχνών και Καλών Τεχνών στο Ζάγκρεμπ, καθώς και στην Ακαδημία Ζυλιάν στο Παρίσι.
Βιογραφία
Η Ποντρίσκα ήταν η κόρη του βαρόνου Βλαντιμίρ Νίκολιτς και της βαρόνισσας Ελ το γένος Σκότι. Η Νικόλιτς παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής από τον κροάτη ζωγράφο Οτόν Ιβέκοβιτς από το 1900, και στο Παρίσι με Αντρέ Λοτ και τον Λέο Γιούνεκ. Το 1917 έκανε την πρώτη ατομική της έκθεση.
Το 1944 η κυβέρνηση του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας δημιούργησε στρατόπεδο φυλάκισης στο κτήμα της στην οδό Πάντοβτσακ στο Ζάγκρεμπ. Στο στρατόπεδο βρίσκονταν αιχμάλωτοι Αμερικανοί πιλότοι. Οι πιλότοι είχαν τη δυνατότητα να εργαστούν στον αμπελώνα Νίκολιτς και μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το κτήμα της για να παίζουν τένις και να ακούσουν μουσική μεταξύ άλλων δραστηριοτήτων.
Μετά τον πόλεμο το κτήμα της είτε εθνικοποιήθηκε ή αγοράστηκε από το κυβερνών Κομμουνιστικό Κόμμα και χτίστηκε η Βίλα Ζαγκόριε, ένα κτήμα του Γιουγκοσλάβου ηγέτη Γιόσιπ Μπροζ Τίτο. Έχει δημοσιεύσει το ταξιδιωτικό βιβλίο Od Zagreba do Bangkoka (Από το Ζάγκρεμπ στη Μπανγκόκ) το 1957.
Η Νίκολιτς ταξίδεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής το 1966, για να παρακολουθήσει μια παρουσίαση των έργων της. Καλωσορίστηκε από πολλούς πρώην φυλακισμένους στο κτήμα της κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες ευγενείς
Κεραύνια Όρη
Τα Κεραύνια Όρη (και Όρη Χειμάρας) είναι παράκτια οροσειρά της νοτιοδυτικής Αλβανίας. Η υψηλότερη κορυφή τους έχει υψόμετρο 2.012 μέτρα και βρίσκεται στο μέσο περίπου της οροσειράς. Βορειότερα της υψηλότερης κορυφής μία χαράδρα χωρίζει τα Κεραύνια σε δύο τμήματα. Το βόρειο τμήμα ονομάζεται Ακροκεραύνια Όρη και καταλήγει βορειοδυτικά στο Ακροκεραύνιο ακρωτήριο, το οποίο χωρίζει το Ιόνιο Πέλαγος από την Αδριατική Θάλασσα.
Ιστορικά στοιχεία
Η οροσειρά αυτή κατά την αρχαιότητα ήταν το όριο του ελληνικού κόσμου καθώς αποτελούσε το όριο μεταξύ των Ελληνικών φύλων της Ηπείρου και των Ιλλυρικών φύλων. Στην περιοχή των Κεραυνίων ήταν εγκατεστημένοι οι Χάονες και νοτιότερα οι Θεσπρωτοί. Στους πρόποδες τους βρίσκονταν οι πόλεις των Χαόνων: Φοινίκη, Χιμαίρα, Εκατόμπεδον, Πάνορμος και Ογχησμός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Αλβανίας
Φιάμε Ματαάφα Μουλινούου Β΄
Ο Φιάμε Ματαάφα Φαουμουίνα Μουλινούου Β΄ (Fiame Mata'afa Faumuina Mulinu’u II, 5 Αυγούστου 1921 - 20 Μαΐου 1975) ήταν πολιτικός από τις Σαμόα. Υπήρξε πρώτος πρωθυπουργός της ανεξάρτητης χώρας, όταν εκείνη ονομαζόταν Δυτική Σαμόα. Τιμήθηκε με τον τίτλο του Διοικητή του Εξαίρετου Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (Commander of The Most Excellent Order of the British Empire). Το 1948 απέκτησε τον τοπικό τίτλο Mata'afa. Η σύζυγός του υπήρξε η πρώτη γυναίκα που εξελέγη βουλευτής στη χώρα του. Η κόρη του, Φιαμέ Ναόμι Ματαάφα, έγινε η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός στη χώρα, το 2021.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 5 Αυγούστου 1921 και ήταν απόγονος της περίφημης οικογένειας των Μαλιετόα. Κατείχε τον τίτλο Tama Aiga Mata'afa. Με τον τίτλο του Φιάμε εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια της Λοτοφάγκα. Έγινε πρωθυπουργός για πρώτη φορά την 1η Οκτωβρίου 1959 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1970 και στη συνέχεια επανήλθε στο αξίωμα, από το Μάρτιο του 1973 ως το θάνατό του. Υπήρξε ένας από τους θεμελιωτές του Συντάγματος της χώρας του.
Παραπομπές
Ματααφα Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας
Ουέλινγκτον Φίνιξ ΦΚ
Η Ουέλινγκτον Φίνιξ είναι ποδοσφαιρική ομάδα από το Ουέλλινγκτον, Νέα Ζηλανδία. Ιδρύθηκε το 2007. Έδρα της ομάδας είναι το Westpac Stadium, χωρητικότητας 36.000 θεατών. Συμμετέχει στην A-League.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2007
Δήμος Κόνιτσας
Ο Δήμος Κόνιτσας είναι δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων της Περιφέρειας Ηπείρου, ο οποίος συστάθηκε το 2011 από τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κόνιτσας, Μαστοροχωρίων και των κοινοτήτων Αετομηλίτσας, Διστράτου, Φούρκας. Εκτείνεται στο βόρειο άκρο της Ηπείρου και της Π.Ε. Ιωαννίνων.
Πρωτεύουσα του νέου δήμου είναι η μοναδική κωμόπολή του, η Κόνιτσα. Όλοι οι υπόλοιποι οικισμοί είναι χωριά.
Γεωγραφία-Κλίμα
Είναι από τις πιό ορεινές περιοχές της Ελλάδας καθώς στα όρια του δήμου βρίσκονται η δεύτερη και η τρίτη ψηλότερη κορυφή της χώρας. Στα ανατολικά υψώνεται ο ορεινός όγκος του Σμόλικα (2.631) και της Βασιλίτσας (2.249). Στα νότια η Τύμφη (2.500) χωρίζει το δήμο από αυτόν του Ζαγορίου και το Δούσκο (2.198) με τον δήμο Πωγωνίου ενώ στα βόρεια κυριαρχεί ο Γράμμος (2.521), η τρίτη ψηλότερη κορυφή της Ελλάδας που αποτελεί και το σύνορο μεταξύ της Ηπείρου, της Μακεδονίας και της Αλβανίας.
Ανάμεσα σ' αυτό το ακραία ορεινό ανάγλυφο έχουν δημιουργηθεί οι κοιλάδες του Αώου και των παραποτάμων του, Σαρανταπόρου και Βοϊδομάτη που ενώνονται δυτικά της Κόνιτσας σχηματίζοντας τον κάμπο της και συνεχίζουν στο έδαφος της Αλβανίας. Επίσης χαρακτηριστικές της υδρογραφίας του δήμου είναι και οι Δρακόλιμνες, αλπικές λίμνες απομεινάρια της παγετωνικής περιόδου.
Η μόνη αξιόλογη πεδινή έκταση του δήμου είναι ο κάμπος της Κόνιτσας σε μέσο υψόμετρο 400 περίπου μέτρων και συνολική έκταση 23.000 στρεμμάτων, μόλις το 2,4% της επιφάνειας του δήμου.
Το κλίμα που επικρατεί είναι μεταβατικό μεταξύ του μεσογειακού και του ηπειρωτικού, με ψυχρούς χειμώνες και θερμά καλοκαίρια. Οι βροχοπτώσεις είναι άφθονες και κυμαίνονται από 1.000 έως 1.400 χιλιοστά, όπως και οι χιονοπτώσεις στα υψόμετρα πάνω από τα 1.000 μέτρα.
Ιστορία
150px|left|thumb|Διάδοση της Πρωτοελληνικής κατά τον Γκεοργκίεφ Η ιστορία της Κόνιτσας χάνεται στο βάθος των αιώνων. Από παλαιολιθικά ευρήματα στη βραχοσπηλιά του Βοϊδομάτη αποδεικνύεται η ύπαρξη ανθρώπων στην περιοχή πριν από 12 χιλιάδες χρόνια. Από τα περάσματα που άνοιξαν τα ποτάμια γύρω στο 2500 π.Χ. κατέβηκαν τα Ελληνικά φύλα των Θεσπρωτών, Θεσσαλών και Μολοσσών που εγκαταστάθηκαν και στην περιοχή της Κόνιτσας φέρνοντας μαζί τους την Πρωτοελληνική γλώσσα.
Με τις ανασκαφές των τελευταίων χρόνων στο λόφο Λιατοβούνι (στη συμβολή Αώου-Βοϊδομάτη) βρέθηκαν αντικείμενα της πρώιμης εποχής του σιδήρου (1100-900 π.χ.). Η περιοχή της Κόνιτσας, ταυτίζεται με την αρχαία Τριφυλία και αποτελεί το βόρειο σύνορο του Κοινού των Ηπειρωτών.
Αργότερα στην εποχή του Πύρρου χτίστηκαν σε διάφορα σημεία κάστρα για την προστασία των βορείων συνόρων του κράτους του. Τέτοια κάστρα ήταν στη Σεσάρηθο (στη συμβολή Αώου με τον Σαραντάπορο), στην Παλιαγορίτσα (κάτω από το χωριό Ηλιόρραχη), στο Λιατοβούνι, στο Ρευνίκο (σημερινό Καστράκι πάνω από την πέτρινη γέφυρα του Βοϊδομάτη) κ.ά.. Αυτά τα κάστρα και οι παρακείμενες πόλεις καταστράφηκαν από τον Ρωμαίο Αιμίλιο Παύλο που εξαφάνισε το 168 π.Χ. 70 ηπειρώτικες πόλεις και πούλησε ως σκλάβους 150.000 κατοίκους, κατά τη διάρκεια του Γ' Μακεδονικού πολέμου. thumb|200px|Η μονή Μολυβδοσκέπαστης Κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας η περιοχή της Κόνιτσας άρχισε να ανακάμπτει αν και υπέφερε από τις σλαβικές επιδρομές. Από το 1204, μετά την πρώτη άλωση της Κωνσταντινούπολης, η περιοχή της Κόνιτσας ανήκε στο Δεσποτάτο της Ηπείρου ως την κατάκτησή της από τους Τούρκους. Αξιομνημόνευτα μνημεία της εποχής είναι η Μονή Κοίμησης της Θεοτόκου Μολυβδοσκέπαστου (14ος αι.) και η Μονή Μεταμόρφωσης του Σωτήρα στην Κλειδωνιά. Κατά την παράδοση οι δυο Μονές ιδρύθηκαν από τον αυτοκράτορα Κων/νο Πωγωνάτο (668-685) όταν επιστρέφοντας από εκστρατεία στη Σικελία αφού στρατοπέδευσε στην περιοχή, αρρώστησε και γιατρεύτηκε στα ιαματικά λουτρά της Μολυβδοσκέπαστης.
Αν και δεν παραδίδεται άμεσα από τις πηγές, πιστεύεται ότι η πρώτη κατάληψη της περιοχής από τους Τούρκους έγινε στα τέλη του 14ου αιώνα, ενώ η οριστική της μαζί με των Ιωαννίνων το 1430 ή και λίγο νωρίτερα. Οι Οθωμανοί εκτιμώντας τη γεωστρατηγική θέση της δημιουργούν τον καζά(επαρχία) της Κόνιτσας και έδρα υποδιοικητή (Μουσελίμη), που περιελάμβανε όλη την ευρύτερη περιοχή, υπαγόμενη στο Σαντζάκιο των Ιωαννίνων. Γύρω στα 1500 πάνω στα ερείπια χριστιανικού ναού ο Βαγιαζίτ Β΄ έκτισε τζαμί και το 1536 ο σουλτάνος Σουλεϊμάν Α' ο Μεγαλοπρεπής έκτισε άλλο που σώζεται ακόμα δίπλα από τη γέφυρα του Αώου. Η περιοχή πέρασε στην κυριαρχία του Αλή πασά Τεπελενλή στα τέλη του 18ου αιώνα, επιβάλλει ηρεμία στην επαρχία και ευνοεί την περαιτέρω ανάπτυξη της Κόνιτσας καθώς είναι ο τόπος καταγωγής της μητέρας του. Στην Άνω Κόνιτσα σώζεται ερειπωμένο το αρχοντικό, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε η μητέρα του Χάμκω, κόρη του Ζεϊνέλ-Μπέη. thumb|200px|Το αρχοντικό της Χάμκως στην Κόνιτσα 150px|left|Το γεφύρι του Αώου
Από τα Μαστοροχώρια της Κόνιτσας ξεκινούσαν ήδη από τον 17ο αι. τα μπουλούκια των μαστόρων (πελεκητάδες, μαραγκοί, ζωγράφοι κ.λ.π.) για να απλωθούν σ' όλο τον Ελλαδικό χώρο και να χτίσουν υπέροχης τέχνης κτίρια, δημόσια και ιδιωτικά, γεφύρια και εκκλησίες. Πολλά απ' αυτά σώζονται ακόμη και σήμερα. Δείγματα της δουλειάς τους βρίσκονται και εκτός της Ελλάδας. Ένα από τα πιο καλοδιατηρημένα έργα τους είναι το δίτοξο γεφύρι του Σαρανταπόρου, χτίσμα του 1747 ανάμεσα στα χωριά Δροσοπηγή (Κάντσικο) και Πλαγιά (Ζέρμα). Στα 1870-71 χτίζεται και το μονότοξο γεφύρι του Αώου από συνεργείο του πρωτομάστορα Ζιώγα Φρόντζου από την Πυρσόγιαννη.
Η επαρχία της Κόνιτσας απελευθερώθηκε τον Φεβρουάριο του 1913, κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων. Με την ανταλλαγή πληθυσμών το 1925, οι περισσότερες μουσουλμανικές οικογένειες της Κόνιτσας μετανάστευσαν στην Τουρκία και στη θέση τους εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από την Καππαδοκία.
Τον Οκτώβριο του 1940 η επαρχία της Κόνιτσας δέχτηκε την εισβολή Ιταλικών στρατευμάτων η οποία αποκρούστηκε κατα τη Μάχη της Πίνδου, από τις πιό αποφασιστικές ένοπλες συμπλοκές των πρώτων ημερών του Ελληνοϊταλικού πολέμου (1940-1941). Κατά τη διάρκεια της κατοχής τα δύσβατα βουνά που περιτριγυρίζουν την Κόνιτσα προσέφεραν καταφύγιο στους αντιστασιακούς.
Την περίοδο του εμφύλιου πολέμου, η ευρύτερη περιοχή της Κόνιτσας και του Γράμμου έγιναν το επίκεντρο για μερικές από τις αγριότερες μάχες του Ο εμφύλιος πόλεμος ήταν ένα τρομακτικό πλήγμα για την περιοχή, οδηγώντας πολλούς κατοίκους στην προσφυγιά και άλλους στη εσωτερική μετανάστευση.
Στις δεκαετίες μετά τον εμφύλιο το κύμα φυγής των κατοίκων για τα μεγάλα αστικά κέντρα και το εξωτερικό συνεχίστηκε και αποδυνάμωσε την επαρχία και τη ζωντάνια της οικονομίας της. Στις 26 Ιουλίου 1996 σεισμός 5,4 βαθμών έπληξε την περιοχή της Κόνιτσας. 4 άνθρωποι τραυματίστηκαν ενώ κτίρια στην πόλη της Κόνιτσας και στα γύρω χωριά υπέστησαν βλάβες. Παρατηρήθηκαν πτώσεις βράχων και κατολισθήσεις σε αρκετές περιοχές. Μετά από έντεκα ημέρες σεισμός 5,7 βαθμών έπληξε την ίδια περιοχή με συνέπεια οι βλάβες στα κτίρια να γίνουν περισσότερες. Μετά τον κύριο σεισμό ακολούθησαν πολλοί μετασεισμοί έως και τον Νοέμβριο.
Οικονομία
Η τοπική οικονομία βασιζόταν παραδοσιακά στην αγροτική παραγωγή του κάμπου της Κόνιτσας, στη νομαδική κτηνοτροφία των ορεινών χωριών και την υλοτομία. Επίσης, στις κατασκευές λόγω της φήμης των ντόπιων μαστόρων της πέτρας, αγιογράφων και ξυλόγλυπτων που ήταν διάσημοι σε όλα τα Βαλκάνια. Σήμερα ο πρωτογενής τομέας ακολουθεί φθίνουσα πορεία και ο τομέας του τουρισμού αποτελεί το νέο ανερχόμενο δυναμικό κλάδο της περιοχής.
Η περιοχή χαρακτηρίζεται από μικρή μεταποιητική δραστηριότητα η οποία βασίζεται στον κατασκευαστικό κλάδο, στη βιομηχανια ξύλου και στον κλάδο των τροφίμων.
Αντίθετα με τον φθίνοντα πρωτογενή τομέα και τον περιορισμένο δευτερογενή, ο τριτογενής τομέας είναι πιό διευρυμένος και στηρίζεται στο χονδρικό και λιανικό εμπόριο, στις υπηρεσίες εστίασης και στα καταλύματα.
Ο οικονομικά ενεργός πληθυσμός του δήμου κατά την απογραφή του 2001 ανέρχεται στα 3.310 άτομα και τα ποσοστά απασχόλησης είναι, 22,6% στον πρωτογενή τομέα, 24,5% στο δευτερογενή και 49,4% στον τριτογενή.
Δημογραφία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ο μόνιμος πληθυσμός του Δήμου Κόνιτσας ανέρχεται στους 6.362 κατοίκους, με πυκνότητα μόλις 6,69 κατοίκους ανά τ.χλμ. Είναι ο πέμπτος πιο αραιοκατοικημένος δήμος της ηπειρωτικής Ελλάδας (χωρίς τα νησιά) μετά τους δήμους Παρανεστίου,Νεστορίου, Πρεσπών και Ζαγορίου.
Ο πληθυσμός του δήμου μειώνεται συνεχώς μεταπολεμικά, λόγω της μετανάστευσης. Μόνο η κωμόπολη της Κόνιτσας και τα χωριά του κάμπου διατηρούν τον πληθυσμό τους. Στον παρακάτω πίνακα περιέχονται στοιχεία για την ιστορική εξέλιξη του πληθυσμού του σημερινού Δήμου που ταυτίζεται με την επαρχία Κόνιτσας. Οι απογραφές μέχρι και το 1981 αναφέρονται σε πραγματικό πληθυσμό, ενώ από το 1991 κι έπειτα σε μόνιμο.
Διοικητική Διαίρεση
Ο σημερινός Δήμος συναποτελείται από τη Δημοτική κοινότητα της Κόνιτσας και 39 Τοπικές κοινότητες. Στον παρακάτω πίνακα περιλαμβάνονται το μέσο σταθμικό υψόμετρο, η έκταση (σε τ.χλμ) και η εξέλιξη του πληθυσμού κάθε κοινότητας (Απογραφές 1940 - 2011)
Δήμαρχοι
...
Πηγές
Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Ηπείρου
Ινβίνσιμπλ Ιλέβεν
Η Ινβίνσιμπλ Ιλέβεν (αγγλικά: Invincible Eleven) είναι μια ποδοσφαιρική ομάδα από την Μονρόβια στη Λιβερία. Είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη του ποδοσφαίρου στη Λιβερία. Έδρα της ομάδας είναι το Antonette Tubman Stadium, χωρητικότητας 10000 θεατών. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1943 και είναι ένας από τους ιστορικότερους και δημοφιλέστερους συλλόγους της χώρας.
Έχει κατακτήσει 13 πρωταθλήματα Λιβερίας (1963, 1964, 1965, 1966, 1980, 1981, 1983, 1984, 1985, 1987, 1997, 1998, 2007) και 16 κύπελλα (1985, 1986, 1987, 1991, 1997, 1998, 1990, 1991, 1992, 1993, 1994, 1995, 1996, 1997, 1998, 2011). Έχει 2 συμμετοχές στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Αφρικής (1999, 2008), 7 συμμετοχές στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Αφρικής (1967, 1981, 1982, 1984, 1985, 1986, 1988), 1 συμμετοχή στο CAF Confederation Cup (2012) και 1 συμμετοχή στο CAF Cup Winners' Cup (1992).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1943 Κατηγορία:Ινβίσιμπολ Ιλέβεν
Τζουμπές
Ο Τζουμπές ή τσουμπές (αλλιώς και μπινίσια ή ντουλαμάδες) ήταν ένα είδος παλτού (με μανίκια) ή μπέρτας (χωρίς μανίκια) που εκτεινόταν μέχρι τον αστράγαλο. Χρησιμοποιήθηκε ευρέως στα χρόνια από την Τουρκοκρατία μέχρι και τα τέλη του 19ου αιώνα.
Περιγραφή
Ο τζουμπές ήταν ένας ανατολίτικης προέλευσης μακρύς επενδύτης. Κάποιοι τζουμπέδες είχαν μανίκια, άλλοι όχι. Ως ενδυματολογική επιλογή απευθυνόταν κυρίως στους προκρίτους (κοτζαμπάσηδες) και τους υψηλόβαθμους ιερωμένους. Ήταν ανοικτός εμπρός έως κάτω. Κατασκευαζόταν από υφάσματα βιοτεχνικής ή βιομηχανικής παραγωγής. Οι ακριβότεροι και καλύτεροι ποιοτικά τζουμπέδες ήταν επενδυμένοι ή διακοσμημένοι με είδη γούνας ( σαμούρι, ερμίνα, αστραχάν, κακούμι κλπ ). Ήταν το αντίστοιχο ένδυμα της μακριάς μπέρτας που ήταν σε χρήση στη Δυτική Ευρώπη. Περίπου το ίδιο ένδυμα φέρουν σήμερα επίσημα οι Άραβες μονάρχες σε χρώμα μαύρο ή καφέ.
Ως παρώνυμο περισσότερο όμως σκωπτικό: «ο Τζουμπές(!)», λέγονταν για τον Έλληνα πολιτικό και πρωθυπουργό Δημήτριο Βούλγαρη επειδή φορούσε συνέχεια τέτοιο ένδυμα και γινόταν στόχος σατυρικών εφημερίδων και γελοιογράφων. Παρά τα καυστικά σχόλια, ο Βούλγαρης ήταν απτόητος και συνέχιζε να φοράει τζουμπέ, καθώς τον θεωρούσε πολύ κομψό ένδυμα που κακώς είχε φύγει από τη μόδα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές
Τάνα
Η Λίμνη Τάνα βρίσκεται στη βορειοδυτική Αιθιοπία. Από αυτή πηγάζει ο Γαλάζιος Νείλος ο οποίος είναι ένας από τους δύο ποταμούς που σχηματίζουν τον Νείλο (ο άλλος είναι ο Λευκός Νείλος).
Η Λίμνη Τάνα βρίσκεται σε υψόμετρο 1.830 μ. πάνω από τη θάλασσα, έχει έκταση 2.156 τετραγωνικά χιλιόμετρα και μέγιστο βάθος 14 μ. Αποτελεί την μεγαλύτερη λίμνη της Αιθιοπίας. Περίπου 50 ποταμοί εκβάλλουν στην λίμνη αυτή ο μεγαλύτερος από τους οποίους είναι ο Μικρός Αμπάι. Το επίπεδο νερού της λίμνης κυμαίνεται ανάλογα με την εποχή. Στη λίμνη υπάρχουν περισσότερα από 20 νησιά. Σε μερικά από αυτά βρίσκονται χριστιανικά μοναστήρια και εκκλησίες.
Κατηγορία:Λίμνες της Αιθιοπίας Κατηγορία:Νείλος
Νούρι Μπουσαχμάιν
Ο Νουρί Μπουσαχμάιν (Nouri Abusahmain, αραβικά : نوري أبو سهمين) είναι πολιτικός από τη Λιβύη και ήταν Πρόεδρος του Γενικού Εθνικού Κογκρέσου από τις 25 Ιουνίου 2013 ως τις 5 Αυγούστου 2014. Είναι επίσης βουλευτής της βερβερικής πόλης Ζουγουάρα, στα δυτικά της χώρας. Ανήκει στους Αμαζίγκ και είχε την υποστήριξη του Κόμματος Δικαιοσύνης και Κατασκευής (Justice and Construction Party) κατά την εκλογή του.
Πρόεδρος της Λιβύης
Ο Νούρι Μπουσαχμάιν συνετέλεσε στον τερματισμό της συνταγματικής κρίσης μετά την εκλογή του Αχμέντ Μάιτικ στην πρωθυπουργία, υπογράφοντας ένα διάταγμα που επιβεβαίωσε την πρωθυπουργική εκλογή και αψηφώντας την ακύρωση της εκλογής από τον αντιπρόεδρο του κοινοβουλίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχηγοί κράτους της Λιβύης
Γεώργιος Λεοναρδόπουλος
Ο Γεώργιος Λεοναρδόπουλος (1867 - 1936) ήταν Έλληνας αξιωματικός του στρατού.
Γεννήθηκε στην Κόρινθο το 1867 και αποφοίτησε ως ανθυπολοχαγός του Μηχανικού από τη Σχολή Ευελπίδων το 1889. Πήρε μέρος στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 και στον Α΄ Βαλκανικό ως διοικητής λόχου γεφυροποιών όπου και τραυματίσθηκε στη μάχη του Κόμανου. Στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο μετείχε ως επιτελής αξιωματικός της 3ης Μεραρχίας και ως μέλος της επιτροπής χάραξης των ελληνοσερβικών συνόρων. Προσχώρησε από τους πρώτους στο κίνημα της Εθνικής Άμυνας όπου και ανέλαβε αρχικά επιτελάρχης Σώματος και στη συνέχεια διορίστηκε προσωπάρχης του υπουργείου Στρατιωτικών της προσωρινής κυβέρνησης Θεσσαλονίκης (1916).
Την περίοδο 1918-1920 είχε τον βαθμό του υποστράτηγου και ήταν επικεφαλής της 4ης Μεραρχίας, στις επιχειρήσεις της Θράκης. Στη συνέχεια συμμετείχε στη Μικρασιατική εκστρατεία αναλαμβάνοντας διοικητής της 10ης Μεραρχίας, παρά την αλλαγή του καθεστώτος, στις επιχειρήσεις του Σαγγάριου (1921).
Μετά την κατάρρευση του μετώπου και την καταστροφή που υπέστησαν οι Έλληνες Μικρασιάτες εισχώρησε στην επανάσταση του 1922 όπου και διορίστηκε απ΄ αυτή διοικητής του Β΄ Σώματος Στρατού για την αναδιοργάνωση της στρατιάς του Έβρου.
Οργάνωσε το αποτυχόν Επαναστατικό Kίνημα της 22ης Οκτωβρίου 1923 μαζί με τον Π. Γαργαλίδη και άλλους αξιωματικούς όπου τελικά συνελήφθη κοντά στον Κιθαιρώνα. Στις 15 Νοεμβρίου το συσταθέν «Στρατοδικείο Εκστρατείας» στην Ελευσίνα, τον καταδίκασε σε θάνατο, δια τεσσάρων ψήφων υπέρ και μιας κατά, ενώ οι άλλοι συγκατηγορούμενοι του στην ίδια πρώτη δίκη, Γαργαλίδης και αντισυνταγματάρχες Αβράμπος και Μ. Νικολαρέας παμψηφεί και σε στρατιωτική καθαίρεση, ενώ άλλοι 58 σε μικρότερες ποινές. Με την εμπλοκή και του Πάπα της Ρώμης Πίου ΙΑ΄ για χορήγηση αμνηστίας η κυβέρνηση δεν προχώρησε σε εκτελέσεις και τελικά του δόθηκε αμνηστία και απομακρύνθηκε από τον στρατό.
Αποκαταστάθηκε το 1935 αναδρομικά. Απεβίωσε τον επόμενο χρόνο, το 1936.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες κινηματίες Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του μηχανικού Κατηγορία:Έλληνες βασιλόφρονες
Αναισθητίς
Η αναισθητίς (Anaesthetis) είναι γένος μεγάλων σκαθαριών της οικογένειας κεραμβυκίδες, της υποοικογένειας λαμιίδες και της ανθυποοικογένειας αποδασυίνες (Apodasyini). Το σώμα τους έχει μήκος από 7 έως 10 εκατοστόμετρα. Οι κεραίες τους στα μεν αρσενικά είναι μακρύτερες από το σώμα, στα δε θηλυκά βραχύτερες. Ζουν συνήθως στα ξηρά κλαδιά των δέντρων.
Η αναισθητίς είναι συνηθισμένο έντομο στην Ευρώπη και έχει τα ακόλουθα είδη :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αναισθητις
Στρατιωτικές Βιομηχανίες του Ισραήλ
Οι Στρατιωτικές Βιομηχανίες του Ισραήλ Ltd (IMI), γνωστές επίσης ως ΤΑΑ (Εβραϊκά: תע"ש), είναι ισραηλινός κατασκευαστής όπλων. Κατασκευάζουν πυροβόλα όπλα, πυρομαχικά και στρατιωτική τεχνολογία, κυρίως για τις ισραηλινές δυνάμεις ασφαλείας (ειδικά για το στρατό του Ισραήλ), αν και τα φορητά όπλα τους είναι πολύ δημοφιλής σε ολόκληρο τον κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις του Ισραήλ
Τζίμα
Η Τζίμα (αμχ.: ጅማ, αγγλικά: Jimma) είναι η μεγαλύτερη πόλη στη νοτιοδυτική Αιθιοπία. Έχει πληθυσμό 159.009 κατοίκων. Βρίσκεται στην περιοχή Ορόμια. Είναι κέντρο ξυλείας και παραγωγής καφέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αιθιοπίας
Εθνική Νέας Ζηλανδίας Κ-20 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Νέας Ζηλανδίας Κ-20 είναι η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου για ποδοσφαιριστές κάτω των 20 ετών της Νέας Ζηλανδίας. Έδρα της ομάδας είναι το Νορθ Χάρμπορ Στιέντιουμ, χωρητικότητας 25.000 θεατών. Συμμετέχει στο Κ-20 Προκριματικό Τουρνουά της Ωκεανίας, το οποίο διεξάγεται κάθε δύο χρόνια, μέσα από το οποίο καθορίζονται οι εκπρόσωποί της Ποδοσφαιρικής Συνομοσπονδίας Ωκεανίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Κ-20.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Νέας Ζηλανδίας (ποδόσφαιρο) Νεα Ζηλανδια
Ταϊβαλκόσκι
thumb|200px|right|Το σπίτι όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια ο Κάλλε Παατάλο. To Ταϊβαλκόσκι (Taivalkoski) είναι δήμος της Φινλανδίας.
Βρίσκεται στην Βόρεια Οστροβόθνια, και υπάγεται στο διοικητικό διαμέρισμα ’Οουλου. Ο δήμος έχει πληθυσμό 4.869 κατοίκων (2003) και καλύπτει έκταση 2.657.50 τετραγωνικών χιλιομέτρων, από τα οποία 200.88 είναι νερό. Η πληθυσμιακή πυκνότητα είναι 2 κάτοικοι ανα τετραγωνικό χιλιόμετρο. Μοναδική γλώσσα στο δήμο είναι η Φινλανδική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Φινλανδίας
ΛΙΣΚΡ ΦΚ
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1995 Κατηγορία:ΛΙΣΚΡ ΦΚ
Ονυχόκερος
Ο ονυχόκερος ή ονυχόκερως (Onychocerus) είναι γένος σκαθαριών της οικογένειας κεραμβυκίδες και έχει τα ακόλουθα οκτώ είδη :
Παραπομπές
Ονυχοκερος
Γαλαναίικα Αχαΐας
Τα Γαλαναίικα είναι ένα μικρό χωριό της Αχαΐας και ανήκει στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας. Βρίσκεται σε περιοχή με ιδιαίτερο αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Εγγύς τους βρίσκονται τα Κατσαϊταίικα και το Μαζαράκι.
Ιστορία
Το όνομα του χωριού είναι ανθρωπωνυμικό και προήλθε από το επίθετο της οικογένειας που κατοικούσε στην περιοχή. Τα Γαλαναίικα αναγνωρίστηκαν ως οικισμός την 19/03/1961 και προσαρτήθηκαν στην κοινότητα Μαζαρακίου. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997 προσαρτήθηκαν στο Δήμο Ωλενίας μέχρι το 2010 που εντάχθηκαν στο Δήμο Δυτικής Αχαΐας (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης «Καλλικράτης».
Δημογραφική εξέλιξη
Συγκεντρωτικά, η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τις εθνικές απογραφές είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ωλενίας Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Στασίοικος Α΄
Ο Στασίοικος ήταν βασιλιάς του αρχαίου Μαρίου στην Κύπρο.
Διαδέχτηκε στον θρόνο τον Σασμά το 450 π.Χ. όταν ο Κίμων κατέλαβε το Μάριο και έδιωξε τον προηγούμενο βασιλιά που ακολουθούσε φιλοπερσική πολιτική. Ακολούθησε φιλοελληνική πολιτική, έχτισε νέο παλάτι σε μυκηναϊκό ρυθμό σε αντίθεση με το παλιότερο παλάτι που ήταν σε ανατολικό ρυθμό, επέβαλε τα ελληνικά ήθη στο βασίλειο του και έχτισε ναό της Αθηνάς σε λόφο έξω από την πόλη ορατό από μεγάλη απόσταση. Ο ναός έχει ανασκαφεί και έχουν βρεθεί πολλά αφιερώματα και αγάλματα της θεάς.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βασιλείς του αρχαίου Μάριου
Σκοτεινός καρχαρίας
Ο σκοτεινός ή σκουρόχρωμος καρχαρίας (επιστημονική ονομασία Carcharhinus obscurus - Καρχαρίνος ο σκοτεινός) είναι ένα μεγάλο είδος καρχαρία της οικογένειας των καρχαρινίδων, το οποίο ζει σε τροπικά και θερμά εύκρατα ηπειρωτικά νερά όλου του κόσμου. Ο σκοτεινός καρχαρίας είναι ένας κορυφαίος θηρευτής που απαντάται από την ακτή έως την εξωτερική υφαλοκρηπίδα και τα γειτονικά πελαγικά νερά και έχει καταγραφεί σε βάθος 400 μέτρων. Οι πληθυσμοί του μεταναστεύουν εποχιακά προς τους πόλους το καλοκαίρι και προς τον ισημερινό το χειμώνα, ταξιδεύοντας εκατοντάδες έως και χιλιάδες χιλιόμετρα. Ένα από τα μεγαλύτερα μέλη του γένους του, ο σκοτεινός καρχαρίας μπορεί να φτάσει σε μήκος 4.2 μέτρων και βάρος τα 347 κιλά. Έχει ένα κομψό, υδροδυναμικό σώμα και μπορούν να αναγνωριστεί από τη μικρή στρογγυλή μουσούδα του, τα μακρά δρεπανοειδή θωρακικά πτερύγια, την κορυφογραμμή μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου ραχιαίου πτερυγίου, και τα αχνώς σημαδεμένα πτερύγια.
Οι ενηλίκοι σκοτεινοί καρχαρίες έχουν μια ευρεία και ποικίλη διατροφή, που αποτελείται κυρίως από οστεϊχθύς, καρχαρίες και σαλάχια και κεφαλόποδα, αλλά και περιστασιακά με καρκινοειδή, αστερίες, βρυόζωα, θαλάσσιες χελώνες, θαλάσσια θηλαστικά, νεκρούς οργανισμούς και σκουπίδια. Αυτό το είδος είναι ζωοτόκο με τριετή αναπαραγωγικό κύκλο. Τα θηλυκά γεννούν κάθε φορά από 3 έως 14 νεαρά, μετά από περίοδο κύησης 22-24 μήνες, μετά από την οποία υπάρχει ένας χρόνος ανάπαυσης πριν κυοφορήσουν ξανά. Τα θηλυκά είναι σε θέση να αποθηκεύσουν το σπέρμα για μεγάλες περιόδους, καθώς οι συναντήσεις τους με κατάλληλους συντρόφους μπορεί να είναι λίγες και αραιές μεταξύ τους, λόγω του νομαδικού τρόπου ζωής τους και τη χαμηλή συνολική αφθονία του είδους. Οι σκοτεινοί καρχαρίες είναι ένα από τα πιο αργά αναπτυσσόμενους καρχαρίες και από αυτούς που ωριμάζουν σε μεγαλύτερη ηλικία, καθώς ενηλικιώνονται σε ηλικία περίπου 20 ετών.
Λόγω της αργού ρυθμό αναπαραγωγής του, ο σκοτεινός καρχαρίας είναι πολύ ευάλωτος στην ανθροκληθίσα εξάντληση του πληθυσμού. Αυτό το είδος χαίρει μεγάλης εκτίμησης στην εμπορική αλιεία για τα πτερύγιά του, που χρησιμοποιούνται στη σούπα από πτερύγια καρχαρία, και για το κρέας τους, το δέρμα και το λάδι από το συκώτι. Επίσης, είναι αγαπητό από τους αλιείς αναψυχής. Η Διεθνής Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN) έχει αξιολογήσει αυτό το είδος ως σχεδόν απειλούμενο σε παγκόσμιο επίπεδο και ευάλωτο στις ανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες, όπου οι πληθυσμοί έχουν μειωθεί στο 15-20% των επιπέδων του 1970. Ο σκοτεινός καρχαρίας θεωρείται δυνητικά επικίνδυνος για τους ανθρώπους λόγω του μεγάλου μεγέθους του, αλλά υπάρχουν λίγες επιθέσεις που αναλογούν σε αυτόν.
Κατηγορία:Καρχαρινόμορφα Κατηγορία:Καρχαρίες
Τηθύς (δορυφόρος)
Η Τηθύς (αγγλικά: Tethys) είναι ο πέμπτος μεγαλύτερος φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου και ανακαλύφθηκε από τον Τζιοβάνι Ντομένικο Κασίνι στις 21 Μαρτίου 1684. Η Τηθύς έχει μέση διάμετρο 1.066 χιλιόμετρα και απέχει από τον πλανήτη Κρόνο 294.619 χλμ.
Ονομάστηκε Τηθύς από την Τιτανίδα Τηθύς της ελληνικής μυθολογίας. Επίσης αναφέρεται και με την ονομασία Κρόνος III (Saturn III), επειδή είθισται στην Αστρονομία αντί του ονόματος του δορυφόρου να χρησιμοποιείται ο αύξων αριθμός εκάστου (κατά σειρά απόστασης από τον πλανήτη). Στην πραγματικότητα δεν είναι ο τρίτος στη σειρά, αλλά όταν ανακαλύφθηκε ήταν.
Ο Κασσίνι ονόμασε τους τέσσερις δορυφόρους που ανακάλυψε (Τηθύς, Διώνη, Ρέα, Ιαπετός) Sidera Lodoicea, δηλαδή αστέρια του Λουδοβίκου προς τιμή του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ'. Το 1847 όμως ο Τζον Χέρσελ έδωσε σε αυτούς τους δορυφόρους ονόματα Τιτάνων, οι οποίοι ήταν αδέλφια του Κρόνου.
Η Τηθύς είναι ένα ουράνιο σώμα που αποτελείται σχεδόν εξ' ολοκλήρου από πάγο. Στην παγωμένη επιφάνειά της διακρίνονται πολλοί κρατήρες. Ο μεγαλύτερος κρατήρας της βρίσκεται στο δυτικό της ημισφαίριο, ονομάζεται Οδυσσέας και έχει διάμετρο 400 χιλιόμετρα. Ένα άλλο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό της επιφάνειάς της είναι το «Χάσμα της Ιθάκης», ένα φαράγγι πλάτους εκατό χιλιομέτρων και βάθους πέντε, που διατρέχει τα 3/4 της περιφέρειας της Τηθύος (περίπου 2.000 χιλιόμετρα). Εικάζεται ότι σχηματίστηκε όταν το νερό στο εσωτερικό του δορυφόρου πάγωσε, αυξάνοντας έτσι τον όγκο του και ραγίζοντας την επιφάνεια. Η θερμοκρασία στην επιφάνειά της είναι περίπου -187oC.
thumb|250px|Η Τηθύς περνάει μπροστά από τον Τιτάνα, στις [[19 Οκτωβρίου του 2010. Η εικόνα λήφθηκε από το Κασσίνι-Χόιχενς.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
1860
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1860 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Εθνική Νέας Ζηλανδίας Κ-17 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Νέας Ζηλανδίας Κ-17 είναι η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Νέας Ζηλανδίας για ποδοσφαιριστές κάτω των 17 ετών. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Νέας Ζηλανδίας. Πρώτος σκόρερ στην ιστορία της ομάδας είναι ο Κώστας Μπαρμπαρούσης. Η ομάδα συμμετέχει στο OFC Under 17 Qualifying Tournament, το οποίο διεξάγεται κάθε δύο χρόνια, μέσα από το οποίο καθορίζονται οι εκπρόσωποί της Ποδοσφαιρικής Συνομοσπονδίας Ωκεανίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου U17.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Νέας Ζηλανδίας (ποδόσφαιρο)
Καλεντέροβτσι Γκόρνι
Το Καλεντέροβτσι Γκόρνι (σερβικά κυριλλικά: Календеровци Горњи) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου της Ντέρβεντα και εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 393 κατοίκους.
Τοπική κοινότητα
Το 1991, το Καλεντέροβτσι Γκόρνι ήταν τμήμα της τοπικής κοινότητας του Καλεντέροβτσι, η οποία αριθμούσε 4,351 κατοίκους, οι οποίοι ήσαν κατανεμημένοι ως κάτωθι :
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί της Ντέρβεντα
Eurovoc
thumb|Οι γεωγραφικές περιοχές της [[Ευρώπη|Ευρώπης όπως ορίζονται από το Eurovoc.]]
Γεωγραφική ταξινόμηση
Οι γεωγραφικές περιοχές της Ευρώπης όπως ορίζονται από το Eurovoc:
Δείτε επίσης
Πύλη Δημόσιων Δεδομένων της ΕΕ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λεξικογραφία Κατηγορία:Ορολογία
Αναλόγιο
Με την ονομασία αναλόγιο αναφέρεται το έπιπλο που χρησιμεύει ως βάση στηρίξεως ενός βιβλίου για την ανάγνωσή του. Αναλόγιο ονομάζεται και η εξέλιξη του ως το ελαφρό ξύλινο ή μεταλλικό πλαίσιο, πάνω στο οποίο οι μουσικοί και οι διευθυντές ορχήστρας (μαέστροι) τοποθετούν τις παρτιτούρες των μουσικών συνθέσεων που εκτελούν. Ειδικότερα στη χριστιανική λειτουργική, αναλόγια ονομάζονται δύο συγκεκριμένα εκκλησιαστικά έπιπλα:
Το ένα εκκλησιαστικό έπιπλο χρησιμεύει για την τοποθέτηση της εικόνας του αγίου που εορτάζεται τη συγκεκριμένη ημέρα και στήνεται στην είσοδο του ναού για την προσκύνηση του εικονίσματος από τους πιστούς. Το δεύτερο, το οποίο είναι και το γνωστότερο, αποτελείται από δύο μέρη: τον κορμό, όπου φυλάσσονται τα λειτουργικά βιβλία μέσα σε ερμάρια, και το «πυραμιδοειδές επίθεμα», στις επιφάνειες του οποίου τοποθετούνται ανοικτά τα βιβλία κατά τις ιερές ακολουθίες, ώστε να τα διαβάζουν οι ψάλτες. Σε κάθε χριστιανικό ναό υπάρχουν δύο τέτοια αναλόγια, ένα για τον κάθε χορό ψαλτών (τον δεξιό και τον αριστερό).
Κωνσταντίνος Μπιλιράκης
Ο Γκας (Κωνσταντίνος) Μπιλιράκης (αγγλικά: Gus Michael Bilirakis, 8 Φεβουαρίου 1963), είναι Ελληνοαμερικάνος πολιτικός και δικηγόρος, που υπηρετεί ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών από το 2007, για την 9η περιφέρεια (2007-2013) και την 12η περιφέρεια (2013-) της Φλόριντας. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Προηγουμένως είχε υπηρετήσει ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων της Φλόριντας από την 48η περιφέρεια, από το 1999 έως το 2007.
Βιογραφία
Έως την ενασχόλησή του με την πολιτική, εργάστηκε ως δικηγόρος στην περιοχή της Τάμπα.
Προσωπική Ζωή
Είναι γιος του ομογενούς πρώην ομοσπονδιακού Βουλευτή Μάικλ Μπιλιράκη. Η οικογένειά του κατάγεται από την Κάλυμνο και έχει διατελέσει πολιτειακός βουλευτής στη Φλόριντα από το 1999 μέχρι το 2007 οπότε και εκλέχτηκε ομοσπονδιακός βουλευτής, μάλιστα στην θέση του πατέρα του.Κατάγεται απο την Κάλυμνο. Ο Θείος του ήταν, ο δάσκαλος Μπιλλήρης Σακελλάριος, φυλακισμένος υπο των Ιταλών το 1935 για την πατριωτική του δράση.
Ομιλεί Αγγλικά και Ελληνικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικοί των ΗΠΑ Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς πολιτικοί Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί
Carcharhinus limbatus
Ο μαυροπτέρυγος καρχαρίας (επιστημονική ονομασία Carcharhinus limbatus - Καρχαρίνος ο πλαισιωμένος ) είναι είδος καρχαρία της οικογένειας των Καρχαρινίδων.