cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπέρμπον
thumb|Διάφορα μπέρμπον και άλλα αμερικανικά ουίσκι προς πώληση. Το μπέρμπον (αγγλικά: Bourbon, ) είναι είδος αμερικανικού ουίσκι, αποσταγζόμενο ποτό πεπαλαιωμένο σε βαρέλι, που παρασκευάζεται κυρίως από καλαμπόκι. Το όνομα προέρχεται από τη γαλλική δυναστεία των Βουρβόνων, αν και η ακριβής έμπνευση είναι αβέβαιη. Ίσως προέρχεται την κομητεία Μπέρμπον στο Κεντάκι ή την οδό Μπέρμπον στη Νέα Ορλεάνη, αμφότερες ονομασμένες από τη δυναστεία. Το όνομα «μπέρμπον» άρχισε να χρησιμοποιείται τη δεκαετία του 1850, και η κομητεία του Κεντάκι άρχισε να αναφέρεται ως πιθανή προέλευση του ονόματος τη δεκαετία του 1870.
Το μπέρμπον αποστάζεται από τον 18ο αιώνα. Αν και το μπέρμπον μπορεί να κατασκευαστεί οπουδήποτε στις Ηνωμένες Πολιτείες, συνδέεται στενά με τον αμερικανικό Νότο γενικά, και με το Κεντάκι ειδικότερα. Όσον αφορά το 2014, τα έσοδα από τη χονδρική αγορά των οινοπνευματοποιών από το μπέρμπον που πωλούνταν στις ΗΠΑ ήταν περίπου 2,7 δισεκατομμύρια δολάρια και το μπέρμπον αποτελούσε περίπου τα δύο τρίτα των 1,6 δισεκατομμυρίων δολαρίων των εξαγωγών αποσταζόμενων οινοπνευματωδών ποτών των ΗΠΑ. Σύμφωνα με το Συμβούλιο Αποσταγμένων Ποτών των Ηνωμένων Πολιτειών, το 2018 οι οινοπνευματοποιοί των ΗΠΑ άντλησαν έσοδα 3,6 δισεκατομμυρίων δολαρίων από το μπέρμπον και το ουίσκι του Τενεσί (ένα στενά συνδεδεμένο ουίσκι που παράγεται στην πολιτεία του Τενεσί).
Το μπέρμπον αναγνωρίστηκε το 1964 από το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών ως «διακριτικό προϊόν των Ηνωμένων Πολιτειών». Το μπέρμπον που πωλείται στις Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να παράγεται στις ΗΠΑ από τουλάχιστον 51% καλαμπόκι και να αποθηκεύεται σε νέο βαρέλι απανθρακωμένης βελανιδιάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποτά προϊόντα απόσταξης Κατηγορία:Αμερικανική κουζίνα
Ιλέρ Μομί
Ο Ιλέρ Ρομέο Βερντί Μομί (Hilaire Roméo Verdi Momi, γεννήθηκε ‎16 Μαρτίου 1990) είναι ποδοσφαιριστής από την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία που αγωνίζεται ως επιθετικός. Είναι συν-κάτοχος του ρεκόρ τερμάτων στην ιστορία της εθνικής ομάδας της χώρας του με 8 γκολ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κεντροαφρικανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κοτόν Σπορ Φουτμπόλ Κλαμπ ντε Γκαρουά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λε Μαν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σιντ-Τρέιντενσε ΦΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΦΚ Σεραίν (167) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ραζά Κλεμπ Ατλετίκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Αδαλβέρτος της Σαβοΐας-Γένοβας
Ο Αδαλβέρτος (Adalberto Luitpoldo Elena Giuseppe Maria, Αλιέ, Τορίνο 19 Μαρτίου 1898 - Τορίνο 15 Δεκεμβρίου 1982) ήταν Ιταλός πρίγκιπας και στρατιωτικός, γόνος του βασιλικού Οίκου της Σαβοΐας, από τον κλάδο της Σαβοΐας-Γένουας. Είχε τον τίτλο του δούκα του Μπέργκαμο. Συμμετείχε στους δύο Παγκοσμίους Πολέμους.
Οικογενειακό περιβάλλον
Ο Αδαλβέρτος Λεοπόλδος Έλενα Ιωσήφ Μαρία γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου 1889 στο καστέλο του Αλιέ, στα περίχωρα του Τορίνου. Ήταν γιος του πρίγκιπα Τομάζο-Αλμπέρτο δούκα της Γένοβας, και της πριγκίπισσας Ισαβέλλας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Αδαλβέρτου πρίγκιπα της Βαυαρίας. Είχε τρεις αδελφούς, τους Φερντινάντο, Φιλιμπέρτο και Εουτζένιο, καθώς και δυο αδελφές, τις Μπόνα και Αντελάιντε. To 1904 έλαβε τον τίτλο του δούκα του Μπέργκαμο.
Καριέρα
Το 1916 έλαβε μέρος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως ανθυπίλαρχος του συντάγματος ιππικού με την επωνυμία «Lancieri di Novara». Το καλοκαίρι του 1917 έλαβε επιμόρφωση στα πολυβόλα. Πολέμησε σε μάχες, στο Μοντέλλο (λόφος στο Τρεβίζο) τον Οκτώβριο του 1917 και τον Φεβρουάριο του 1918 στην πεδιάδα Λαγκαρίνα (Val Lagarina ή Vallagarina), στην περιοχή του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Αργότερα, έγινε διοικητής του συντάγματος «Savoia Cavalleria» και το 1934 προήχθη σε ταξίαρχο. Στις 20 Σεπτεμβρίου 1935, λίγο πριν από την έναρξη της ιταλικής εισβολής στην Αιθιοπία (Β΄ Ιταλο-Αβυσσηνιακός Πόλεμος), ανέλαβε υποδιοικητής της 24ης Μεραρχίας Πεζικού «Γκραν Σάσσο« (Gran Sasso) και στις 15 Φεβρουαρίου 1936 έγινε διοικητής με το βαθμό του στρατηγού. Το Ιούλιο του 1936 ορίστηκε επικεφαλής της 58ης Μεραρχίας Πεζικού «Λενιάνο» (Legnano).
Μετά την κατάληψη της Αλβανίας από τους Ιταλούς το 1939, το όνομα του Ανταλμπέρτο είχε ακουστεί ως πιθανό για να αναλάβει Γενικός Διοικητής (τοποτηρητής) του βασιλείου (luogotenenza del regno), λόγω της καλής εντύπωσης που είχε προκαλέσει στον αλβανικό λαό όταν είχε παρευρεθεί στο γάμο του βασιλιά Ζώγου το 1938. Αυτό ωστόσο δεν έγινε, αφού τη θέση ανέλαβε τελικά ο Ιταλός πρεσβευτής στα Τίρανα Francesco Jacomoni di San Savino. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έγινε διοικητής της 8ης Στρατιάς (1940-42) και της 7ης Στρατιάς (1943).
Ο Ανταλμπέρτο έζησε αθόρυβα μετά τον πόλεμο στο Τορίνο, μαζί με τον αδελφό του Φιλιμπέρτο, στο ξενοδοχείο Ligure της Piazza Carlo Felice. Απεβίωσε το 1982.
Προσωπική ζωή
Ο δούκας του Μπέργκαμο δεν νυμφεύθηκε ποτέ, ούτε απέκτησε οικογένεια, πράγμα που προκάλεσε κατά καιρούς διάφορες συζητήσεις. Κατά τη διάρκεια του μουσολινικού καθεστώτος μάλιστα, η μυστική φασιστική αστυνομία OVRA διατηρούσε φάκελο για τον Ανταλμπέρτο, εξαιτίας υποψιών περί ομοφυλοφιλίας. Ωστόσο, από τα νεανικά χρόνια του είχε σχέση με την ευγενή μιλανέζα Ανίτα Σκαρσέλλα, την οποία διατηρούσε κρυφή. Τη δεκαετία του 1970, όταν αποφάσισε να γνωστοποιήσει τη σχέση και να γίνει ο γάμος, ζήτησε από τον πρώην Ιταλό βασιλιά Ουμπέρτο Β΄ τη σχετική άδεια, σύμφωνα με το πρωτόκολλο του Οίκου της Σαβοΐας, εκείνος όμως αρνήθηκε, μάλλον για λόγους που σχετίζονταν με την προχωρημένη ηλικία του ζεύγους. Ο Ανταλμπέρτο συμβιβάστηκε με την οικογενειακή παράδοση και παρέμεινε εργένης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Νεγκοσλάβ Βουξάνοβιτς
Ο Νεγκοσλάβ Βουξάνοβιτς (Негослав Вуксановић, γενν. 25 Μαρτίου 1993, Βελιγράδι) είναι Σέρβος διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 2,01εκ και παίζει στη θέση του κεντρικού μπλόκερ.
Καριέρα
Ο Νεγκοσλάβ ξεκίνησε την πετοσφαίριση στην ομάδα του Ερυθρού Αστέρα στο Βελιγράδι.
Στη Φιλιππούπολη το 2006 αγωνίστηκε στο παιδικό τμήμα της ομάδας του Ερυθρού Αστέρα, κατακτώντας την πρώτη θέση.
Μετά τον Ερυθρό Αστέρα μεταγράφηκε στο σύλλογο πετοσφαίρισης Γιεντινστβο απο το Σταρα Παζοβα έπειτα μεταγράφηκε στο σύλλογο στο Κοσοβσκα Μιτροβιτσα, έπειτα στο σύλλογο Γιερνταπ από το Κλάντοβο και μετά πάλι στο σύλλογο στο Κοσοβσκα Μιτροβιτσα.
Σύλλογοι
2010-2013 Γιεντινστβο Σταρα Παζοβα 2013-2014 Κοσοβσκα Μιτροβιτσα 2014-2015 Γιερνταπ Κλάντοβο 2015     Κοσοβσκα Μιτροβιτσα 2016-2017 αδρανής (δεν παίζει).
Πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι πετοσφαιριστές
Ισλάμ στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη
μικρογραφία|350x350εσ| Ποσοστό μουσουλμάνων στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη κατά δήμους το 2013 Το Ισλάμ είναι η πιο διαδεδομένη θρησκεία στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Εισήχθη στον τοπικό πληθυσμό τον 15ο και 16ο αιώνα ως αποτέλεσμα της οθωμανικής κατάκτησης της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.
Οι μουσουλμάνοι αποτελούν τη μοναδική μεγαλύτερη θρησκευτική κοινότητα στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη (51%) (οι άλλες δύο μεγάλες ομάδες είναι οι Ανατολικοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί (31%), από τους οποίους σχεδόν όλοι τους αναγνωρίζονται ως Σέρβοι, και οι Ρωμαιοκαθολικοί (15%), από τους οποίους σχεδόν όλοι τους αναγνωρίζονται ως Κροάτες.
Σχεδόν όλοι οι μουσουλμάνοι της Βοσνίας προσδιορίζονται ως Μποσνιάκοι. Μέχρι το 1993, Βόσνιοι του μουσουλμανικού πολιτισμού ή προέλευσης (ανεξάρτητα από τις θρησκευτικές πρακτικές) ορίστηκαν από τις γιουγκοσλαβικές αρχές ως Muslimani (μουσουλμάνοι) σε μια εθνο-εθνική έννοια (εξ ου και η πρωτεύουσα Μ), αν και μερικοί άνθρωποι Βοσνιακής ή μουσουλμανικής καταγωγής, που προσδιορίζονται από την ιθαγένειά τους (με εθνοτική έννοια και όχι αυστηρά ως προς την ιθαγένεια) ως "Γιουγκοσλάβοι" πριν από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Μια μικρή μειονότητα μη Μποσνιάκων στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη περιλαμβάνουν Αλβανούς, Ρομά και Τούρκους.
Αν και παραδοσιακά προσκολλημένοι στο σουνιτικό Ισλάμ της σχολής νομολογίας των Hanafi, μια έρευνα του 2012 διαπίστωσε ότι το 54% των μουσουλμάνων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης θεωρούσαν τους εαυτούς τους μόνο μουσουλμάνους, ενώ το 38% δήλωσε ότι είναι σουνίτες μουσουλμάνοι. Υπάρχει επίσης μια μικρή κοινότητα Σούφι, που βρίσκεται κυρίως στην Κεντρική Βοσνία. Μία μικρή σιιτική μουσουλμανική κοινότητα είναι επίσης παρούσα στη Βοσνία. Σχεδόν όλες τα μουσουλμανικά τζαμιά στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη αναφέρονται στην ισλαμική κοινότητα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης ως τη θρησκευτική τους οργάνωση.
Η Οθωμανική εποχή
Το Ισλάμ εισήχθη για πρώτη φορά στα Βαλκάνια σε μεγάλη κλίμακα από τους Οθωμανούς στα μέσα έως τα τέλη του 15ου αιώνα, οι οποίοι απέκτησαν τον έλεγχο της πλειονότητας της Βοσνίας το 1463 και κατέλαβαν την Ερζεγοβίνη το 1480. Τον επόμενο αιώνα, οι Βόσνιοι - αποτελούμενοι από δυϊστές και σλαβικές φυλές, που ζούσαν στο βοσνιακό βασίλειο με το όνομα Μποσνιάνι (Bošnjani) - υιοθέτησαν το Ισλάμ σε μεγάλους αριθμούς υπό την οθωμανική κυριαρχία. Κατά την οθωμανική εποχή το όνομα Bošnjanin μετατράπηκε σίγουρα στο τωρινό Bošnjak («Bosniak»), με το επίθημα -ak αντικαθιστώντας το παραδοσιακό -αναν. Στις αρχές του 1600, περίπου τα δύο τρίτα του πληθυσμού της Βοσνίας ήταν Μουσουλμάνοι. Η Βοσνία-Ερζεγοβίνη παρέμεινε μία επαρχία στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και απέκτησε αυτονομία μετά την εξέγερση της Βοσνίας το 1831. Μεγάλος αριθμός τζαμιών χτίστηκε σε όλη την επαρχία. Τα περισσότερα τζαμιά, που ανεγέρθηκαν κατά την οθωμανική εποχή, ήταν σχετικά μέτριας κατασκευής, συχνά με έναν μόνο μιναρέ και κεντρική αίθουσα προσευχής με λίγα γειτονικά φουαγιέ.
Η Αυστροουγγρική εποχή
Μετά το Συνέδριο του Βερολίνου το 1878, η Βοσνία και Ερζεγοβίνη τέθηκε υπό τον έλεγχο της Αυστρίας-Ουγγαρίας. Το 1908, η Αυστρία-Ουγγαρία προσάρτησε επίσημα την περιοχή. Σε αντίθεση με την Ισπανία μετά την Ρεκονκίστα, οι αυστρο-ουγγρικές αρχές δεν ενδιαφέρονταν πλέον για τον εκχριστιανισμό και δεν προσπάθησαν να μετατρέψουν τους πολίτες αυτής της νεοαποκτηθείσας περιοχής, καθώς το Σύνταγμα του Δεκεμβρίου εγγυόταν τη θρησκευτική ελευθερία, και έτσι η Βοσνία-Ερζεγοβίνη παρέμεινε μουσουλμανική.
Η Βοσνία, μαζί με την Αλβανία και το Κοσσυφοπέδιο, ήταν τα μόνα μέρη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα Βαλκάνια, όπου μεγάλος αριθμός ανθρώπων μετατράπηκαν στο Ισλάμ και παρέμειναν εκεί μετά την ανεξαρτησία. Σε άλλες περιοχές της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όπου οι Μουσουλμάνοι σχημάτισαν την πλειοψηφία ή άρχισαν να σχηματίζουν την πλειοψηφία, αυτοί οι Μουσουλμάνοι είτε εκδιώχθηκαν, αφομοιώθηκαν / εκχριστιανίστηκαν, σφαγιάστηκαν ή έφυγαν αλλού (Μουατζίρηδες).
Ο πόλεμος στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη
μικρογραφία| Κατασκευασμένο το 1579, το [[Τζαμί Φερχάτ Πασά|τζαμί Ferhadija στη Μπάνια Λούκα καταστράφηκε από τους Σέρβους εξτρεμιστές κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ανακατασκευάστηκε και άνοιξε στις 7 Μαΐου 2016.]] Η εθνοκάθαρση των Μποσνιάκων κατά τη διάρκεια του Βοσνιακού πολέμου προκάλεσε μια βαθιά εσωτερική μετατόπιση του πληθυσμού τους στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, με αποτέλεσμα τον σχεδόν πλήρη διαχωρισμό των θρησκευτικών κοινοτήτων της χώρας σε ξεχωριστές εθνικές-θρησκευτικές περιοχές. Το ποσοστό των προσφύγων, που επέστρεψαν, επιβραδύνθηκε σημαντικά από το 2003–2004, αφήνοντας την πλειονότητα των Σέρβων ορθόδοξων οπαδών, που ζουν στη [Δημοκρατία της Σέρπσκα]] και η πλειονότητα των Μποσνιάλων μουσουλμάνων και των Κροάτων καθολικών, που ζουν ακόμη στην Ομοσπονδία της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Εντός της Ομοσπονδίας, παραμένουν ξεχωριστές περιοχές με πλειοψηφία μουσουλμάνων και καθολικών. Ωστόσο, η επιστροφή των Σέρβων ορθόδοξων πιστών και των Μποσνιάκων μουσουλμάνων στα προπολεμικά τους σπίτια στη Δυτική Βοσνία και των Μποσνιάκων μουσουλμάνων στα προπολεμικά σπίτια τους στην ανατολική Βοσνία κοντά στη Σρεμπρένιτσα έχουν μετατοπίσει την εθνολογική και θρησκευτική σύνθεση και στις δύο περιοχές. Σε ολόκληρη τη Βοσνία, τα τζαμιά καταστράφηκαν συστηματικά από σερβικές και κροατικές ένοπλες δυνάμεις στον Βοσνιακό πόλεμο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '90. Πολλά κτίρια υπέστησαν ζημιές ή καταστράφηκαν, μαζί με το έως και 80% των πάνω από 4000 διαφορετικών προπολεμικών ισλαμικών κτηρίων. Μεταξύ των πιο σημαντικών απωλειών ήταν δύο τζαμιά στη Μπάνια Λούκα, το τζαμί Arnaudija και το Ferhadija, τα οποία περιλαμβάνονται στη λίστα των παγκόσμιων πολιτιστικών μνημείων της UNESCO. Σήμερα αποτελούν, μαζί με πολλές άλλες, προστατευόμενη κληρονομιά της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.
Η μεταπολεμική περίοδος
Πολλά ισλαμικά θρησκευτικά κτήρια υπέστησαν ζημιές ή καταστράφηκαν στον πόλεμο της Βοσνίας κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '90, μαζί με το έως και 80% των 4000 διαφορετικών κτηρίων, και πολλά τζαμιά ξαναχτίστηκαν με τη βοήθεια κεφαλαίων από τη Σαουδική Αραβία και άλλες χώρες της Μέσης και Άπω Ανατολής.
Ιστορικά, οι Μποσνιάκοι είχαν πάντα ασκήσει μια μορφή Ισλάμ, που επηρεάζεται έντονα από τον Σουφισμό. Από τον Βοσνιακό πόλεμο, ωστόσο, μερικά απομεινάρια ομάδων ξένων μαχητών από τη Μέση Ανατολή, που πολεμούσαν στο πλευρό του Βοσνιακού Στρατού, παρέμειναν για κάποιο χρονικό διάστημα και προσπάθησαν να διαδώσουν τον Ουαχαμπισμό στους ντόπιους. Με πολύ περιορισμένη επιτυχία, αυτοί οι ξένοι δημιούργησαν μόνο τριβές μεταξύ του τοπικού μουσουλμανικού πληθυσμού, διαποτισμένοι με τη δική τους παραδοσιακή πρακτική της πίστης και χωρίς προηγούμενη επαφή με αυτό το είδος Ισλάμ και των εαυτών τους. Αν και αυτές οι κοινότητες ήταν σχετικά μικρές και ειρηνικές, περιορισμένες σε ορισμένα χωριά γύρω από την κεντρική και βόρεια Βοσνία, το ζήτημα πολιτικοποιήθηκε ιδιαίτερα από τοπικούς εθνικιστές και αξιωματούχους, καθώς και αξιωματούχους και διπλωμάτες από χώρες όπως η Κροατία, η Τσεχία και η Σερβία, μέχρι του σημείου της πλήρους φαντασίας. Ο Υπουργός Ασφάλειας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης εκείνη την εποχή, ο Ντράγκαν Μέκτιτς του SDS, αντέδρασε έντονα σε τέτοια ψέματα επισημαίνοντας τη σοβαρότητα τέτοιων συνωμοτικών ισχυρισμών και προειδοποίησε για την πιθανότητα περαιτέρω επικίνδυνης πολιτικοποίησης και ακόμη και πράξεων βίας με σκοπό να χαρακτηρίσει τους Μποσνιάκους ως ρίζες.
Δημογραφικά στοιχεία
Στην απογραφή του 2013, η δηλωμένη θρησκευτική σχέση του πληθυσμού ήταν: Ισλάμ (1.790.454 άτομα) και Μουσουλμάνοι (22.068 άτομα). Το Ισλάμ έχει 1,8 εκατομμύρια πιστούς, αποτελώντας περίπου το 51% του πληθυσμού στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Οι δήμοι Μπούζιμ (99,7%) και Τέοτσακ (99,7%) έχουν το υψηλότερο μερίδιο μουσουλμάνων στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη.
Σύγχρονες σχέσεις
μικρογραφία| [[Τεκές του Πεχάρε, Ζένιτσα]] Για την πλειονότητα των Μποσνιάκων, που αναγνωρίζονται ως μουσουλμάνοι, η θρησκεία συχνά χρησιμεύει ως σύνδεσμος της κοινότητας και η θρησκευτική πρακτική αντικατοπτρίζεται σε επισκέψεις στο τζαμί (περίπου το 30% των μουσουλμάνων της Βοσνίας πηγαίνουν στο τζαμί τουλάχιστον 1 φορά την εβδομάδα με τους άντρες να μεταβαίνουν στο τζαμί σε υψηλότερα ποσοστά απο τις γυναίκες, 40% οι άντρες και 19% οι γυναίκες αντίστοιχα) και σημαντικές τελετές μετάβασης, όπως «aqiqah, γάμος και ο θάνατος καθώς και νηστεία στον μήνα του Ραμαζανιού. Μαντίλες για τις γυναίκες ή το χιτζάμπ φοριούνται από μια σημαντική μειοψηφία Μποσνιάκων γυναικών δηλαδή περίπου το 35%, με μεγαλύτερα ποσοστά στις νεότερες ηλικίες 17-35 ετών(41%) και μικρότερα στις γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας 56+ ετών(32%), ή άλλως κυρίως για θρησκευτικούς σκοπούς (όπως το τσάρσαφ για προσευχή και για μετάβαση στο τζαμί).
Οι θρησκευτικοί ηγέτες από τις τρεις μεγάλες θρησκείες ισχυρίζονται ότι η τήρηση αυξάνεται μεταξύ των νεότερων ως έκφραση αυξημένης ταύτισης με την εθνική τους κληρονομιά, σε μεγάλο βαθμό λόγω της εθνικής θρησκευτικής αναγέννησης που συνέβη ως αποτέλεσμα του πολέμου της Βοσνίας. Οι ηγέτες από τις τρεις βασικές θρησκευτικές κοινότητες παρατήρησαν ότι απολαμβάνουν μεγαλύτερη υποστήριξη από τους πιστούς τους μετά το τέλος του βοσνιακού πολέμου. Από την άλλη πλευρά, ωστόσο, η βία και η δυστυχία, που προκλήθηκε από τη θρησκευτική σύγκρουση οδήγησε έναν μικρό αριθμό Βοσνίων να απορρίψουν εντελώς τη θρησκεία. Αυτή η άθεη κοινότητα αντιμετωπίζει διακρίσεις και συχνά δέχεται επίθεση προφορικά από θρησκευτικούς ηγέτες ως «διεφθαρμένοι άνθρωποι χωρίς ηθική». Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή, οι άθεοι αποτελούν το 0,79% του πληθυσμού της Βοσνίας.
Σε δημοσκόπηση του 1998, το 78,3% των Βοσνίων στην Ομοσπονδία Βοσνίας-Ερζεγοβίνης δήλωσε ότι ήταν θρησκευόμενοι.
Στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, υπάρχουν οκτώ μουφτήδες, που βρίσκονται σε μεγάλους δήμους σε ολόκληρη τη χώρα: Σαράγεβο, Μπίχατς, Τράβνικ, Τούζλα, Γκόραντζε, Ζένιτσα, Μόσταρ και Μπάνια Λούκα. Ο επικεφαλής της Ισλαμικής Κοινότητας Βοσνίας-Ερζεγοβίνης είναι ο Χουσεΐν Καβάζοβιτς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισλάμ ανά χώρα Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αθηνών 1976–77
Το Πρωτάθλημα της ΕΠΣ Αθηνών την περίοδο 1976-77 διεξήχθη σε τρεις κατηγορίες με δύο ή τρεις ομίλους η κάθε μία. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Π.Α.Ο. Αγίου Δημητρίου που ανέβηκε στη Β΄ Εθνική. Την άνοδο διεκδίκησε και ο δευτεραθλητής "Αχαρναϊκός", χωρίς επιτυχία. Η δημιουργία της μόνιμης Εθνικής Ερασιτεχνικής κατηγορίας από την επόμενη σεζόν 1977-78, αποδυνάμωσε και άλλο το αθηναϊκό πρωτάθλημα, αφού έξι αθηναϊκές ομάδες (τέσσερις από την Α΄ ΕΠΣΑ και δύο που έπεσαν από τη Β΄ Εθνική) εντάχθηκαν στη νέα κατηγόρια. Επίσης, όπως ήταν φυσικό, το επόμενο έτος αναδιαρθρώθηκαν ξανά οι κατηγορίες.
Ομάδες
Μετείχαν 33 ομάδες σε δύο ομίλους. Στις 32 ομάδες που εξασφάλισαν τη συμμετοχή τους από τα αποτελέσματα της προηγούμενης σεζόν προστέθηκε "αριστίδην" και ο Π.Α.Ο. Καλογρέζας που είχε υποχρεωθεί σε συγχώνευση το καλοκαίρι του 1967 από το δικτατορικό καθεστώς και είχε επανιδρυθεί το 1975, έπειτα από την πτώση της χούντας.
Μετείχαν 54 ομάδες χωρισμένες σε τρεις ομίλους. Εκτός από όσες ανήκαν στην κατηγορία με βάση τα αγωνιστικά αποτελέσματα της προηγούμενης σεζόν, εντάχθηκαν στο πρωτάθλημα και κάποιες ομάδες, τις οποίες είχε διαλύσει η χούντα και στο μεταξύ επανιδρύθηκαν.
Σημειώσεις: 1 Ο "Όμιλος Φιλάθλων Νέας Ιωνίας" δημιουργήθηκε από μετονομασία της ομάδας "Ελπίς Ν. Ιωνίας" με προοπτική να συγχωνευτούν σε αυτόν και οι υπόλοιποι σύλλογοι του προαστίου: "Α.Ο. Νεάπολη", Ίκαρος, Π.Α.Ο. Αλσούπολη, Π.Α.Ο. Καλογρέζας, Α.Ε. Ελευθερούπολης, οι οποίοι όμως μετείχαν κανονικά το 1976-77 στο πρωτάθλημα. Τελικά, από τον "Ο.Φ. Νέας Ιωνίας" απορροφήθηκε μόνο ο Ίκαρος το 1978. Το 2001 από τον ΟΦΝΙ δημιουργήθηκε ο Α.Ο. Νέας Ιωνίας. 2 Οι σύλλογοι "Άρης Παγκρατίου", "Πράσινα Πουλιά Περιστερίου" και "ΑΕ Γαλατσίου" είχαν εξαναγκαστεί σε συγχώνευση με άλλους από το δικτατορικό καθεστώς το καλοκαίρι του 1967. Επανιδρύθηκαν το 1975, γι'αυτό εντάχθηκαν "αριστίδην" στη Β΄ κατηγορία, στην οποία θα έπαιζαν τη σεζόν 1967-68. 3 Ο Α.Ο. Ελληνικών Ναυπηγείων προήλθε από μετονομασία της ομάδας "Τρίαινα Σκαραμαγκά", που ήταν το αθλητικό τμήμα του ομώνυμου "Συλλόγου Εργαζομένων Ναυπηγείων Σκαραμαγκά". Από την σεζόν αυτή αγωνιζόταν ως Α.Ο. Ελληνικών Ναυπηγείων (ίδρυση 1972).
4 Ο "Α.Ο. Βουλιαγμένης" προήλθε από μετονομασία της "Δόξας Βουλιαγμένης" (ίδρυση 1972).
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Αθηνών.
Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Π.Α.Ο. Αγίου Δημητρίου.
Πηγές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αθηνών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1976-1977
Ίνγκριντ Ράγκνβαλντσντοτερ
Η Ίνγκριντ Ράγκνβαλντσντοτερ, νορβηγ.: Ingrid Ragnvaldsdotter, παλαια νορβηγ.: Ingiríðr Rögnvaldsdóttir, (1100/1110 – μετά το 1161) από τον Οίκο του Στένκιλ γεννήθηκε ως μέλος της σουηδικής βασιλικής οικογένειας, έγινε μέλος του δανικού βασιλικού με γάμο και αργότερα έγινε βασίλισσα της Νορβηγίας ως σύζυγος του Χάραλντ Δ΄ της Νορβηγίας. Παντρεμένη τέσσερις φορές, η Ίνγκριντ είχε πολλά παιδιά, που έπαιξαν εξέχοντες ρόλους στη σουηδική και τη νορβηγική ιστορία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε μεταξύ 1100 και 1110. Ήταν κόρη του Ράγκνβαλντ Ίνγκερσον, του μοναδικού γνωστού γιου και κληρονόμου του βασιλιά Ίνγκε Α΄ της Σουηδίας. Ωστόσο, ο Ράγκνβαλντ απεβίωσε νωρίς και δεν κατάφερε ποτέ να γίνει βασιλιάς. Η ιστορία δεν έχει καταγράψει το όνομα ή το ιστορικό της μητέρας της Ίνγκριντ.
Η Ίνγκριντ παντρεύτηκε για πρώτη φορά τον Χένρυ Σκάντελααρ (Henrik Svendsen Skadelår), γιο του Σβεντ Σβέντσεν της Δανίας, ο οποίος ήταν ένας από τους νόθους γιους του βασιλιά Σβεν Β' των Έστριντσεν της Δανίας. Ο Σβεντ Σβέντσεν ήταν ένας αποτυχημένος διεκδικητής του θρόνου, ο οποίος απεβίωσε, όταν βρισκόταν στο σημείο να εκλεγεί ως βασιλιάς. Ο Χένρυ Σκάντελααρ ήταν ανάπηρος και δεν εθεωρείτο υποψήφιος για τη βασιλεία. Αντίθετα, ήταν συχνά μηχανορράφος και σκευωρός, δημιουργώντας πολλούς εχθρούς. Τρεις γιοι του Χένρυ και της Ίνγκριντ καταγράφονται, συμπεριλαμβανομένου του βασιλιά Μάγκνους Β' της Σουηδίας. Η Ίνγκριντ είναι γνωστό ότι ραδιουργούσε υπέρ του Μάγκνους (Β΄), ώστε να αποκτήσει τον σουηδικό θρόνο, που -κατά τη γνώμη της Ίνγκριντ- ήταν η νόμιμη κληρονομιά του αείμνηστου πατέρα της. Σύμφωνα με πληροφορίες, πρότεινε στον γιο της Μάγκνους (Β΄) να προσλάβει τον άνδρα, που θα σκότωνε τον Σβέρκερ Α' της Σουηδίας. Ο Χένρυ Σκάντελααρ απεβίωσε στις 4 Ιουνίου 1134 στη μάχη του Φότεβικ στον κόλπο του Φότεβικ κοντά στο Βέλινγκε στη Σκάνια.
Η Ίνγκριντ αμέσως μετά παντρεύτηκε τον βασιλιά Χάραλντ των Γκίλλε της Νορβηγίας. Από αυτόν, η Ίνγκριντ απέκτησε έναν γιο, που αργότερα έγινε ο βασιλιάς Ίνγκε Α΄ Χάραλντσον της Νορβηγίας. Όταν ο βασιλιάς Χάραλντ δολοφονήθηκε το 1136, η Ίνγκριντ έπαιξε σημαντικό ρόλο στο να ανακηρύξουν συγκυβερνήτες τον γιο της, Ίνγκε Α΄, και τον θετό γιο της, Σίγκουρντ Β΄, και στη διεξαγωγή του πολέμου που ακολούθησε ενάντια στον απόπειρα σφετεριστή Σίγκουρντ Σλέμπε. Παρέμεινε ένας από τους σημαντικότερους συμβούλους του βασιλιά Ίνγκε Α΄ σε όλη τη διάρκεια της βασιλείας του.
Ο τρίτος σύζυγός της ήταν ο Όταρ Μπίρτινγκ (Óttarr Birtingr), ένας εξέχων λάντμαν, αλλά έμεινε ξανά χήρα, όταν σκοτώθηκε στη μάχη στο Nίνταρος κάποια στιγμή στη δεκαετία του 1140.
Μεταξύ του τρίτου και του τέταρτου συζύγου της, η Ίνγκριντ γέννησε ένα παιδί εκτός γάμου, τον Oρμ Ίβαρσον, από έναν -κατά τα άλλα άγνωστο- άνδρα που ονομαζόταν Ίβαρ Σνέις.
Ως σύμβουλος του γιου της, βασιλιά Ίνγκε Α΄, η Ίνγκριντ έπαιξε εξέχοντα ρόλο σε πολλά από τα γεγονότα της πρώιμης εποχής του εμφυλίου πολέμου στη Νορβηγία. Στις 3 Φεβρουαρίου 1161 ο βασιλιάς Ίνγκε Α΄ ηττήθηκε και σκοτώθηκε, οδηγώντας τους άνδρες του στη μάχη εναντίον του βασιλιά Χάακον Β΄ του Ευρύστερνου. Στο έπος Heimskringla, η Ίνγκριντ αναφέρεται τελευταία φορά, όταν αυτή και ο σύζυγός της έφυγαν από τη Νορβηγία για εξορία στη Δανία.
Σημειώσεις για το όνομα
Το όνομα της Ίνγκριντ βρίσκεται σε μία μεγάλη ποικιλία ορθογραφίας στις σύγχρονες σκανδιναβικές γλώσσες και στα αγγλικά. Το μικρό της όνομα, στα παλιά νορβηγικά Ingiríðr, αποδίδεται ως Ingrid ή Ingerid. Το πατρώνυμό της, στα παλαιά νορβηγικά Rögnvaldsdóttir, μπορεί να αποδοθεί ως Ragnvaldsdotter, Ragvaldsdotter ή Ragnvaldsdatter.
Οικογένεια
Από τους τρεις συζύγους και τη μία σχέση της είχε τέκνα:
Από τον 1ο σύζυγό της Χένρυ Σβέυνσον (Henrik Skadelår):
Από τον 2ο γάμο της με τον Χάραλντ Γκίλλε (Haraldr Gilli):
Από τη σχέση της με τον Ίβαρ Σνέις (Ívarr Sneis):
Από τον 3ο σύζυγό της Άρνε Ίβαρσον του Στόρχαϊμ (Árni Ívarsson á Stoðreimi):
Οι Ψεύτικες εκμυστηρεύσεις
Οι ψεύτικες εκμυστηρεύσεις (γαλλικός τίτλος: Les Fausses Confidences), στα ελληνικά έχει παρουσιασθεί και με τους τίτλους Οι ψευδοεξομολογήσεις ή Οι ψευδείς εξομολογήσεις,  είναι κωμωδία σε τρεις πράξεις σε πρόζα του Μαριβώ, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 16 Μαρτίου 1737 από τον θίασο των Ιταλών ηθοποιών.
Το έργο αναφέρεται σε μια κυρία, η οποία συγκλονίζεται από την πρώτη ματιά ενός νεαρού που εμφανίζεται ως οικονόμος, ενώ στην πραγματικότητα αυτός την προσεγγίζει επειδή την έχει ερωτευθεί, και τελικά θα την κερδίσει παρά τα όσα τους χωρίζουν, κυρίως μέσω της πονηριάς του πανούργου υπηρέτη του.
Η ιδέα της εξαπάτησης μέσω μεταμφίεσης στο ερωτικό παιχνίδι, ένα θέμα πάντα δημοφιλές στους θεατρικούς συγγραφείς, είχε συμπεριληφθεί σε πολλά από τα προηγούμενα έργα του Μαριβώ. Πίσω από τη λεπτή ψυχολογική ανάλυση των ερωτικών συναισθημάτων, ο συγγραφέας φέρει επίσης στα έργα του έναν προβληματισμό για τις προκαταλήψεις της κοινωνικής ιεραρχίας, αντιπροσωπευτικό του πνεύματος του Διαφωτισμού.
Παρά την καλοσχεδιασμένη πλοκή, τους συμπαθείς χαρακτήρες και τις ενδιαφέρουσες κωμικές καταστάσεις, το έργο δεν γνώρισε στην αρχή την επιτυχία που του άξιζε. Ωστόσο, όταν παρουσιάσθηκε ξανά το 1793, μετά τον θάνατο του συγγραφέα, έτυχε πολύ πιο ευνοϊκής υποδοχής και παίζεται μέχρι σήμερα.
Πράξη I
Ο Ντοράντ, ένας νεαρός καλής οικογένειας, βρίσκεται οικονομικά κατεστραμμένος. Ο πρώην υπηρέτης του, ο Ντυμπουά, βρίσκεται τώρα στην υπηρεσία μιας ελκυστικής και πλούσιας νεαρής χήρας και, βλέποντας ότι ο πρώην αφέντης του είναι ερωτευμένος μαζί της, καταστρώνει ένα σχέδιο για να την κάνει να τον ερωτευτεί.
Όλη η δράση καθοδηγείται από τον Ντυμπουά, που θέτει σε κίνηση μια αλάνθαστη στρατηγική για να κάνει την Αραμίντ να ερωτευτεί τον Ντοράντ. Αρχικά, λέει στον Ντοράντ να χρησιμοποιήσει τον θείο του κύριο Ρεμί, που είναι δικηγόρος της Αραμίντ, για να τον συστήσει και να προσληφθεί ως οικονόμος. Η Αραμίντ έλκεται από τον ιδιαίτερο αέρα και τους ευχάριστους τρόπους του νεαρού και τον προσλαμβάνει.
Η Αραμίντ εμπλέκεται σε δικαστική διαμάχη για περιουσιακό θέμα με τον ηλικιωμένο κόμη Ντοριμόν, ο οποίος θέλει να την παντρευτεί για να κλείσει η υπόθεση, την οποία ανησυχεί μήπως χάσει. Η ίδια δεν επιθυμεί να παντρευτεί τον κόμη και ζητά από τον Ντοράντ να εξετάσει τα έγγραφα για να δει αν έχει πιθανότητες να κερδίσει.
Ο κύριος Ρεμί αποφασίζει ότι ο Ντοράντ θα έκανε καλά να παντρευτεί τη συνοδό και προστατευόμενη της Αραμίντ, τη Μαρτόν, η οποία θα λάβει 1000 λίβρες, που της υποσχέθηκε ο κόμης ως δώρο αν παντρευτεί την Αραμίντ. Αν και αυτό δεν ήταν μέρος του σχεδίου του Ντυμπουά, σκέφτεται ότι εξυπηρετεί καλά τα συμφέροντά τους, καθώς το ενδιαφέρον της Μαρτόν για τον Ντοράντ είναι πιθανό να κάνει την Αραμίντ να ζηλέψει.
Εν τω μεταξύ, η μητέρα της Αραμίντ, μια φιλόδοξη γυναίκα, ονειρεύεται να δει την κόρη της να γίνεται κόμισσα, λέει στον Ντοράντ να πείσει την Αραμίντ ότι θα χάσει τη δίκη, μη αφήνοντάς της άλλη επιλογή από το να παντρευτεί τον κόμη. Ωστόσο, αυτός αρνείται και η Αραμίντ, ακούγοντας τι έχει συμβεί, τον συγχαίρει για την ακεραιότητά του.
Πράξη II
μικρογραφία|Εξώφυλλο της έκδοσης του 1738 Ο Ντοράντ συμβουλεύει την Αραμίντ να συνεχίσει τη δίκη με τον κόμη. Ο κύριος Ρεμί φτάνει για να προτείνει έναν πλούσιο γάμο στον ανιψιό του και εκνευρίζεται όταν αρνείται. Η άτυχη Μαρτόν πιστεύει ότι αρνείται για χάρη της. Σ' αυτό το σημείο, ένα μυστηριώδες πορτρέτο παραδίδεται στο σπίτι της Αραμίντ και η Μαρτόν είναι σίγουρη ότι αυτή είναι το θέμα. Ωστόσο, όταν η Αραμίντ τον ανοίγει παρουσία της μητέρας της και του κόμη, όλοι ανακαλύπτουν ότι δεν είναι ένα πορτρέτο της Μαρτόν αλλά της ίδιας.
Η Αραμίντ μαθαίνει από τον Ντυμπουά ότι η ιδέα να παντρευτεί ο Ντοράντ με τη Μαρτόν ήταν του κυρίου Ρεμί και ότι το πορτρέτο έχει ζωγραφιστεί από τον Ντοράντ, έτσι αποφασίζει να του στήσει παγίδα.
Τον βάζει να γράψει ένα γράμμα στον κόμη, ενημερώνοντάς τον ότι αποδέχεται την πρότασή του. Ο Ντοράντ ταράσσεται και ανησυχεί, αλλά, υποπτευόμενος την παγίδα, δεν αποκαλύπτει τα συναισθήματά του. Η Μαρτόν φτάνει για να ανακοινώσει ότι είναι έτοιμη να τον παντρευτεί: αυτός εξηγεί στην Αραμίντ ότι δεν μπορεί να την παντρευτεί καθώς αγαπά κάποια άλλη. Καθώς δεν ομολογεί ποιά, η Αραμίντ ανοίγει το δέμα με το πορτρέτο και εκείνος πέφτει στα πόδια της για να της ζητήσει συγχώρεση. Η Αραμίντ τον συγχωρεί.
Πράξη III
Η Μαρτόν, έχοντας δει ότι ο Ντοράντ δεν ενδιαφέρεται γι' αυτήν, ακολουθεί τη συμβουλή του Ντυμπουά και κλέβει ένα γράμμα. Αυτό το γράμμα, που έχει γράψει ο Ντοράντ με παρότρυνση του Ντυμπουά, αφηγείται σε έναν φανταστικό παραλήπτη το πάθος του για την Αραμίντ.
Η κυρία Αρζάντ προσπαθεί για τελευταία φορά να πείσει την κόρη της να διώξει τον Ντοράντ και μαλώνει με τον κύριο Ρεμί, εξαγριωμένο που ο συμπαθής ανιψιός του αντιμετωπίζεται ως αυθάδης. Η Μαρτόν, που βλέπει το γράμμα ως την ιδανική εκδίκηση, βάζει τον κόμη να το διαβάσει δυνατά παρουσία όλων των πρωταγωνιστών. Δεδομένου ότι ο στόχος της επιστολής ήταν να δημοσιοποιήσει το πάθος του Ντοράντ, αυτός δεν το αρνείται.
Η Αραμίντ ταράζεται, κατηγορεί τον Ντυμπουά ότι πρόδωσε τον πρώην αφέντη του και υπόσχεται τη φιλία της στη Μαρτόν που έρχεται να ζητήσει συγχώρεση. Ο Ντοράντ έρχεται να την αποχαιρετήσει και η νεαρή γυναίκα καταλήγει να του αποκαλύψει τον έρωτά της. Στη συνέχεια, ο Ντοράντ ομολογεί ότι τα περισσότερα από αυτά που της είπαν ήταν ψέματα και ότι ο Ντυμπουά κανόνισε το όλο σχέδιο. Τα μόνα αληθινά είναι η αγάπη του για εκείνη και το πορτρέτο που ζωγράφισε.
Τον συγχωρεί για τα πάντα λόγω του έρωτα και της ειλικρίνειάς του. Ο κόμης, που συνειδητοποιεί ότι η Αραμίντ αγαπά τον Ντοράντ, αποσύρεται με αξιοπρέπεια. Η κυρία Αρζάντ ορκίζεται ότι δεν θα τον θεωρήσει ποτέ γαμπρό της, αλλά η Αραμίντ δεν ενδιαφέρεται γι' αυτό. Το έργο τελειώνει με τον Ντυμπουά να συγχαίρει τον εαυτό του για τη νίκη του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά θεατρικά έργα Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Μαριβώ
Σελαχατίν Ντεμιρτάς
Ο Σελαχατίν Ντεμιρτάς (Selahattin Demirtaş, 10 Απριλίου 1973) είναι Τούρκος πολιτικός ζαζαϊκής-κουρδικής καταγωγής, που βρίσκεται στη φυλακή. Ήταν συν-αρχηγός του αριστερού φιλοκουρδικού κόμματος Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών (HDP) μαζί με τη Φιγκέν Γιουκσεκντάγκ. Ο Ντεμιρτάς ήταν υποψήφιος για πρόεδρος με το HDP στις εκλογές του 2014, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση με το 9,77% των ψήφων.
Πολιτική καριέρα
Ο Ντεμιρτάς ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα ως μέλος του Δημοκρατικού Κοινωνικού Κόμματος (DTP) το 2007, περίοδος που υποστήριζε, ως ένας από το ‘Thousand Hope Candidates’, το DTP και κάποιες άλλες δημοκρατικές οργανώσεις στην Τουρκία. Εξελέγη στην 23η Βουλή και έγινε ο κοινοβουλευτικός αρχηγός του κόμματος σε ηλικία 34 ετών.
Το DTP έπαυσε τη λειτουργία του μετά από εντολή του Ανώτατου Δικαστηρίου το 2009 και οι βουλευτές του DTP μετακινήθηκαν στο Κόμμα Δημοκρατίας και Ειρήνης (BDP). Το πρώτο συνέδριο του BDP διεξήχθη το 2010 και εξέλεξε τον Σελαχατίν Ντεμιρτάς και την Γκιουλτάν Κισανάκ ως νέους συν-αρχηγούς. Ο Ντεμιρτάς κατέβηκε στις εκλογές του 2011, ως μέλος της λίσταςτου συνδέσμου "Εργασία, Δημοκρατία και Ελευθερία" υποστηριζόμενος από το BDP και 18 διαφορετικές δημοκρατικές πολιτικές οργανώσεις, αυτή τη φορά από το Χάκαρι. Επανεξελέγη στην 24η Βουλή.
Ο Ντεμιρτάς ήταν συμπρόεδρος του BDP την περίοδο όταν η διαδικασία και οι διαπραγματεύσεις ειρήνης ξεκίνησαν στην Τουρκία. Το 2014 ο Ντεμιρτάς εξελέγη μαζί με τη Φιγκέν Γιουκσεκντάγ συμπρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (HDP) – μία νέα πρωτοβουλία προερχόμενη από τον τριετή συνασπισμό του BDP και διάφορα πολιτικά κόμματα και οργανώσεις υπό την αιγίδα του Δημοκρατικού Κογκρέσου των Λαών (HDK) – για τις Τουρκικές προεδρικές εκλογές του 2014, όντας ένας από τους τρεις υποψηφίους και ελπίζοντας να προσελκύσει αριστερούς ψηφοφόρους. Ήρθε τρίτος με ποσοστό 9,77%.
Ο Ντεμιρτάς ήταν συν-αρχηγός μαζί με την Φιγκέ Γιουκσεκντάγ στις Τουρκικές γενικές εκλογές του Ιουνίου του 2015, στην πρώτη προεκλογική εκστρατεία του κόμματος σε γενικές εκλογές. Το HDP ήρθε τέταρτο με 13,12% των ψήφων και κατέλαβε 80 από τις 550 έδρες. Πανηγυρίζοντας για τη νίκη, δήλωσε: “Από εδώ και πέρα, το HDP είναι κόμμα της Τουρκίας. Το HDP είναι η Τουρκία, η Τουρκία είναι το HDP.”
Στις 4 Νοεμβρίου του 2016, ο Ντεμιρτάς συνελήφθη μαζί με τη Φιγκέν Γιουκσεκντάγ και άλλους βουλευτές του HDP. Ο Ντεμιρτάς δήλωσε ότι δεν είναι "αρχηγός, μέλος, εκπρόσωπος ή συμπαθών" της ένοπλης οργάνωσης ΠΚΚ.
Στις 18 Ιανουαρίου του 2017, Τούρκοι εισαγγελείς ανακοίνωσαν ότι επιδιώκουν ποινή φυλάκισης 142 ετών για τον Ντεμιρτάς.
Προσωπική ζωή
Ο Ντεμιρτάς είναι νυμφευμένος με την Μπασάκ Ντεμιρτάς και είναι πατέρας δύο κοριτσιών, της Ντελάλ και της Ντιλντά. Ο Ντεμιρτάς έχει δεχθεί απειλές λόγω της πολιτικής του δραστηριότητας και στις 22 Νοεμβρίου του 2015 επέζησε απόπειρας δολοφονίας.
Πόλα Γκογιαβιτσίνσκα
Πρώιμη ζωή
Η Γκογιαβιτσίνσκα γεννήθηκε στη Βαρσοβία και ήταν κόρη ενός χειροτέχνη ξυλουργικής. Σπούδασε σε δημόσιο σχολείο, αλλά αποβλήθηκε το 1905 μετά την απεργία του σχολείου. Το 1914 η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στη Ρωσία.
Η Απολόνια έμεινε μόνη της και άρχισε να εργάζεται ως δασκάλα σε νηπιαγωγεία, βιβλιοθήκες και ερασιτεχνικά θέατρα στη Βαρσοβία και τις γύρω περιοχές. Έστειλε τα πρώτα γραπτά της σχέδια στη Γκαμπριέλα Ζαπόλσκα και έλαβε την έγκρισή της. Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν ενεργή στο κίνημα της ανεξαρτησίας και ήταν μέλος της Πολωνικής Στρατιωτικής Οργάνωσης. Το πρώτο της έργο ήταν η σύντομη ιστορία Dwa fragmenty (Δύο θραύσματα), για την οποία βραβεύτηκε από το περιοδικό Echo Pragi το 1915.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Η Γκογιαβιτσίνσκα πέρασε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο κοντά στη Βαρσοβία. Το 1943 συνελήφθη και φυλακίστηκε στη φυλακή Πάβιακ, στο τμήμα Σερβία για τις γυναίκες. Περιέγραψε την εμπειρία της εκείνης της εποχής στη συλλογή μνήμης Krata. Απελευθερώθηκε από τη φυλακή ως πολύ άρρωστη και υποβλήθηκε σε θεραπεία στο νοσοκομείο Άγιος Ιωσήφ. Μετά τον πόλεμο μετακόμισε στο Λοτζ.
Πέθανε στις 29 Μαρτίου 1963 και θάφτηκε στο κοιμητήριο Ποβόνσκι στη Βαρσοβία.
Συνοπτικά
Η Γκογιαβιτσίνσκα τιμήθηκε με τον Χρυσό Σταυρό Αξίας και έλαβε το βραβείο της πόλης της Βαρσοβίας για επίτευγμα ζωής, το Σταυρό του Διοικητή του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας και το Χρυσό Έμβλημα της Ανανέωσης της Βαρσοβίας. Έλαβε επίσης το Τάγμα του Λαβάρου της Εργασίας (1η κλάση).
Πηγές
Κατηγορία:Πολωνές συγγραφείς Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Λέων Αυδής
thumb|[[Πλατεία Λέοντος Αυδή]] Ο Λέων (Λεωνίδας) Αυδής (Κέρκυρα, 1937 - Αθήνα, 24 Σεπτεμβρίου 2000) ήταν Έλληνας πολιτικός, βουλευτής του ΚΚΕ και πρώην δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων.
Βιογραφία
Ο Αυδής κατοικούσε στο Γουδί και εργαζόταν ως δικηγόρος με ενασχόληση στο εργατικό δίκαιο. Το 1968 εκτοπίστηκε στη Σίκινο από την Απριλιανή δικτατορία. Το 1996 εκλέχθηκε βουλευτής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας στην Α' Αθήνας. Από την ιδιότητα του βουλευτή παραιτήθηκε τον Μάιο του 1997, καθώς όπως δήλωσε αδυνατούσε να ανταποκριθεί ταυτόχρονα στις ιδιότητες του βουλευτή και του δημοτικού συμβούλου, όντας επικεφαλής της δημοτικής παράταξης "Αγωνιστική Συνεργασία για την Αθήνα" και αντικαταστάθηκε από τον Μ. Αγγουράκη. Πέθανε το 2000.
Στις 3 Οκτωβρίου 2003 το όνομα του Λέοντος Αυδή δόθηκε από τη δημοτική αρχή στην πλατεία μεταξύ των οδών Μυλλέρου, Λεωνίδου, Γιατράκου και Κεραμεικού.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΚΚΕ Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές
Γεωγραφία του Μαρόκου
thumb|Η θέση του Μαρόκου στη Δυτική Αφρική thumb|325px|Εικόνα με πραγματικά χρώματα του Μαρόκου από τον τεχνητό δορυφόρο Terra thumb|295px|Τοπογραφικός χάρτης του Μαρόκου thumb|325px|Χάρτης οικισμών του Μαρόκου και της Δυτικής Σαχάρας Το Μαρόκο είναι η ακραία βορειοδυτική χώρα της Αφρικής, με ακτές τόσο στη Μεσόγειο Θάλασσα, όσο και στον ανοικτό Ατλαντικό Ωκεανό. Το Στενό του Γιβραλτάρ χωρίζει την Ευρώπη (Ιβηρική Χερσόνησος) από το Μαρόκο με 14 χιλιόμετρα νερού και η ύπαρξή του δίνει στρατηγική σημασία στη χώρα.
Φυσική γεωγραφία
Το έδαφος του Μαρόκου είναι κατά μεγάλο μέρος ορεινό, ενώ στον νότο απλώνεται η έρημος Σαχάρα. Τα όρη του Άτλαντα, μία από τις υψηλότερες οροσειρές της Αφρικής, αποτελούν τον βασικό ορεινό όγκο της χώρας, εκτεινόμενα από τα κεντρικά βόρεια του Μαρόκου μέχρι τα νοτιοδυτικά, όπου καταλήγουν στον Αντιάτλαντα. Στα βόρεια του Άτλαντα υπάρχει η φυσική και ανθρωπογεωγραφική περιοχή Ριφ, με όρη που αποτελούν ουσιαστικά μέρος της οροσειράς Σιέρρα Νεβάδα της Ανδαλουσίας. Η οροσειρά του Ριφ εκτείνεται περίπου 250 χιλιόμετρα, από την Ταγγέρη στα δυτικά μέχρι το Ναντόρ στα ανατολικά.
Υπάρχει όμως και μεγάλη πεδινή παραθαλάσσια ζώνη, κατά μήκος της ακτής του Ατλαντικού, από την Ταγγέρη μέχρι το νοτιοδυτικό άκρο της χώρας, ένα μήκος περίπου 2.310 χιλιόμετρα. Η πεδινή περιοχή εκτείνεται μακριά από τη θάλασσα στην περιοχή της πόλεως Φεζ (πεδιάδες Σαΐς) και κοντά στο Μαρακές (πεδιάδες Τανσίφτ-Αλχαούζ). Αυτές οι μεγάλες πεδιάδες φιλοξενούν εύφορα γεωργικά εδάφη, που στηρίζουν περί το 15% της οικονομίας.
Στην περιοχή της μαροκινής Σαχάρας υπάρχουν πολλές οάσεις με φοινικόδεντρα, μερικές από τις οποίες αναπτύχθηκαν σε πόλεις της ερήμου, όπως η παραμεθόρια Φιγκίγκ.
Υπάρχουν αρκετά ποτάμια και χείμαρροι στη χώρα. Μεγαλύτερος σε μήκος ποταμός του Μαρόκου είναι ο Ντράα, με μήκος 1.100 χιλιόμετρα.
Έκταση
Ακόμα και χωρίς τη διεκδικούμενη από αυτό Δυτική Σαχάρα (μέρος της οποίας ελέγχει de facto), το Μαρόκο έχει πολύ μεγάλη έκταση για τα ευρωπαϊκά δεδομένα (αν βρισκόταν στην Ευρώπη, θα ήταν μία από τις μεγαλύτερες χώρες της): 446.550 km², από τα οποία 446.300 km² ξηράς και 250 km² εσωτερικών υδάτων. Αυτή η έκταση είναι σχεδόν ίση με της Σουηδίας και 3,38 φορές μεγαλύτερη της Ελλάδας. Στην Αφρική ωστόσο είναι η 25η σε έκταση χώρα.
Αν προστεθεί η Δυτική Σαχάρα, το «Μείζον Μαρόκο» έχει έκταση 712.550 km². Με αυτή την έκταση, στην Ευρώπη θα ήταν μικρότερο μόνο από την Ευρωπαϊκή Ρωσία. Αλλά στην Αφρική έρχεται μόλις δέκατο όγδοο, μετά τη Ζάμπια.
Χερσαία σύνορα
Ολικό μήκος: 2.017,9 km Συνορεύουσες χώρες και μήκος συνόρων: Αλγερία 1.559 km, Ισπανία (Θέουτα και Μελίγια) 6,3 km + 9,6 km. Ωστόσο, στη de facto κατάσταση υπάρχει η λεγόμενη «Ελεύθερη Ζώνη», δηλαδή το σύνορο κατά μήκος του Μαροκινού Τείχους Δυτικής Σαχάρας) 2.200 km
Ακραία σημεία
Στα παρακάτω εξαιρείται η διεκδικούμενη Δυτική Σαχάρα:
Χρήσεις γης και φυσικοί πόροι
thumb|285px|Η οροσειρά [[Αντιάτλας]] Φυσικοί πόροι: Φωσφορικά, σιδηρομετάλλευμα, μαγγάνιο, μόλυβδος, ψευδάργυρος, αλιεύματα, αλάτι
Χρήσεις γης: Αρόσιμη γη: 17,5% Μόνιμες καλλιέργειες: 2,9% Βοσκότοποι: 47,1% Δάση: 11,5% Υπόλοιπο: 21,61% (2011)
'Αρδευόμενη έκταση: 14.850 km² (2004)
Ολικοί ανανεώσιμοι υδάτινοι πόροι: 29 km3 (2011)
Κλίμα
thumb|Κλιματικός χάρτης του Μαρόκου Κλιματικώς, το Μαρόκο μπορεί να διαιρεθεί σε δύο μέρη: το βορειοδυτικό και το νοτιοανατολικό.
Στα νοτιοανατολικά, το κλίμα είναι ξηρό και δεν ευνοεί την κατοίκηση από τον άνθρωπο. Στα βορειοδυτικά αντιθέτως το κλίμα είναι εύκρατο και παρόμοιο με αυτό των παραθαλάσσιων περιοχών της Ιβηρικής Χερσονήσου. Το 95% του πληθυσμού του Μαρόκου ζει σε αυτό το τμήμα της χώρας.
Επειδή ωστόσο μεγάλο μέρος της χώρας είναι ορεινό, η επίδραση των βουνών στο κλίμα είναι εμφανής. Το κλίμα στις πεδινές εκτάσεις στα βορειοδυτικά είναι ωκεάνιο, ενώ στην ορεινή ζώνη ηπειρωτικό και στα ψηλά αλπικό.
Κατά μήκος της μεσογειακής ακτής το κλίμα είναι μεσογειακό και ευεπίφορο για όλα τα είδη της τυπικής μεσογειακής βλαστήσεων. Τα καλοκαίρια είναι μετρίως θερμά και οι χειμώνες ήπιοι. Μακρύτερα από την ακτή, στα όρη του Ριφ, το κλίμα είναι πιο ηπειρωτικό, με ψυχρότερους χειμώνες και θερμότερα καλοκαίρια. Σε υψόμετρα πάνω από χίλια μέτρα, το κλίμα προσεγγίζει το αλπικό, αλλά τα καλοκαίρια παραμένουν χλιαρά ζεστά. Η μέση βροχόπτωση είναι πολύ περισσότερη στη δυτική πλευρά των οροσειρών, όπου κυμαίνεται από 600 έως 1.500 mm, ενώ στην ανατολική πλευρά κυμαίνεται από 300 έως 700 mm. Οι χιονοπτώσεις αφθονούν στα μεγαλύτερα υψόμετρα: υπάρχουν δύο χιονοδρομικά κέντρα, το ένα στον μέσο Άτλαντα (Mischliffen, υψόμετρο 2.100 μ.) και το άλλο στον Υψηλό Άτλαντα (Oukaïmeden, υψόμετρο 2.600 έως 3.200 μ.).
Κατά μήκος της ακτής του Ατλαντικού το κλίμα είναι μεσογειακό με ωκεάνιες επιδράσεις. Το αποτύπωμα του ωκεάνιου κλίματος διαφέρει κατά μήκος της ακτογραμμής από τη μία περιοχή στην άλλη. Από την Ασιλά μέχρι την Εσαουίρα τα καλοκαίρια είναι μετρίως θερμά, ενώ οι χειμώνες είναι ψυχρότεροι από αυτούς της μεσογειακής ακτής, αν και βρισκόμαστε νοτιότερα. Μακρύτερα από την παραλιακή ζώνη, στην οροσειρά του Άτλαντα, το κλίμα αρχίζει να γίνεται πιο ηπειρωτικό, με ψυχρότερους χειμώνες και θερμότερα καλοκαίρια.
Στο νότιο μέρος της βορειοδυτικής ζώνης οι βροχοπτώσεις είναι αραιότερες, με μέση ετήσια βροχόπτωση μεταξύ 250 και 350 mm. Τυπικές πόλεις με τέτοιο ημίξηρο κλίμα είναι το Αγαδίρ και το Μαρακές.
Η διαφιλονικούμενη Δυτική Σαχάρα έχει κλίμα θερμής ερήμου, αλλά οι θερμοκρασίες είναι ηπιότερες κατά μήκος της ακτής του Ατλαντικού.
Περιβαλλοντικά ζητήματα
Υποβάθμιση εδαφών/ερημοποίηση (από διάβρωση λόγω καλλιεργειών σε οριακές περιοχές, υπερβόσκηση και καταστροφή της χλωρίδας), μόλυνση των υδάτων από απόρριψη ανεπεξέργαστων αστικών λυμάτων, γέμισμα των ταμιευτήρων από ιλύ, ρύπανση των παραλιακών θαλάσσιων υδάτων από πετρελαιοειδή.
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Νεανίδων Καλαθοσφαίρισης 2013-2014
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Νεανίδων Καλαθοσφαίρισης της περιόδου 2013-14 αποτέλεσε την 28η διοργάνωση από τη δημιουργία του θεσμού. Διοργανώτρια αρχή ήταν η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Έλαβε χώρα από τις 23 έως τις 27 Απριλίου 2014 στο Κλειστό Γυμναστήριο της Πτολεμαΐδας. Τον τίτλο του Πρωταθλητή Ελλάδος για την περίοδο αυτό κατέκτησε ο Πρωτέας Βούλας για πρώτη φορά στην ιστορία του.
Συνθέσεις ομάδων
Οι συνθέσεις των ομάδων που συμμετείχαν στο τουρνουά είναι οι ακόλουθες:
Διακρίσεις
Κατόπιν ψηφοφορίας απονεμήθηκαν οι ακόλουθες διακρίσεις:
Αρπαγόφυτο
μικρογραφία| Ο καρπός του φυτού H. procumbens μικρογραφία| [[Βουσμάνοι|Βουσμάνος που συλλέγει αρπαγόφυτα στην Ναμίμπια ]] Το αρπαγόφυτο (βοτανική ονομασία: Harpagophytum procumbens), ή ξύλινη αράχνη ή συνηθέστερα νύχι του διαβόλου, είναι γένος φυτών στην οικογένεια των Πηδαλιοειδών, το οποίο είναι ιθαγενές της Νότιας Αφρικής. Το φυτό αυτό οφείλει την κοινή του ονομασία «νύχι του διαβόλου» στην ιδιόμορφη εμφάνιση του αγκυλωτού καρπού του.
Αρκετά είδη φυτών της Βόρειας Αμερικής στο γένος Proboscidea και ορισμένα είδη Pisonia, ωστόσο, είναι επίσης γνωστά με την ίδια κοινή ονομασία. Οι κονδυλώδεις ρίζες του νυχιού του αρπαγόφυτου χρησιμοποιούνται στην παραδοσιακή ιατρική για τη μείωση του πόνου. Υπάρχουν σήμερα σκευάσματα που αξιοποιούν το βασικό εκχύλισμα του είδους αυτού ως αναλγητικό ή καταπραϋντικό του πόνου (μυών ή οστών, ή αρθρώσεων).
Ετυμολογία
Το όνομα του φυτού, Harpagophytum, προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις, harpago που σημαίνει «αρπάγη» και phyton που σημαίνει «φυτό».
Λαϊκή ιατρική
Η εθνοβοτανική χρήση του αρπαγόφυτου προήλθε από την νότια Αφρική. Το είδος H. procumbens είναι ένα από τα χαρακτηριστικά φυτά της Μποτσουάνας, όπου πιστεύεται ότι είναι χρήσιμο στη θεραπεία πολλών καταστάσεων πόνου.
Παρασκευάσματα του φυτού ή των εκχυλισμάτων του, όπως π.χ. η αρπαγοσίδη (όπως και η αρπαγίδη και η προκαμπίδη) θεωρείται ότι έχουν χρήσεις στη λαϊκή ιατρική και την φυτοθεραπεία ως αντιφλεγμονώδη φυτικά φάρμακα ή συμπληρώματα διατροφής. Αν και δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένα κλινικά στοιχεία για την αποτελεσματικότητα και την βιοδιαθεσιμότητά τους, παρατηρήθηκαν περιορισμένα αποτελέσματα για τη θεραπεία του πόνου στη μέση, όπως και για την οστεοαρθρίτιδα.
Ερευνητική ανασκόπηση (Cochrane) το 2016 σημείωσε ότι το αρπαγόφυτο φαίνεται να μειώνει τον πόνο στη μέση περισσότερο από το εικονικό φάρμακο, αν και τα στοιχεία ήταν μέτριας αποτελεσματικότητας στην καλύτερη περίπτωση. Περαιτέρω ερευνητικές μελέτες σχετικά με τις επιπτώσεις του στον πόνο και στις φλεγμονές έδειξαν ότι αξίζει να μελετηθεί ακόμη περισσότερο.
Παρενέργειες
Απαιτείται προσοχή στη χρήση του. Ενδέχεται να εμφανιστούν ανεπιθύμητες παρενέργειες και αλληλεπιδράσεις φαρμάκων με μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα και χρειάζεται προσοχή για καταστάσεις, όπως η εγκυμοσύνη και οι καρδιαγγειακές διαταραχές.
Το αρπαγόφυτο μπορεί να προκαλέσει διάρροια και δύναται να επηρεάσει τη δράση της τικλοπιδίνης και της βαρφαρίνης.
Οικολογική διαχείριση
Το φυτό Harpagophytum procumbens διαβιοί σε βαθιά αμμώδη εδάφη και εμφανίζεται σε περιοχές με χαμηλές ετήσιες βροχοπτώσεις (150-300 mm/έτος). Είναι πολυετές, κονδυλώδες φυτό με έρποντα στελέχη που παράγονται ετησίως.
Οι υπέργειοι βλαστοί αναδύονται μετά τις πρώτες βροχές και ξεθωριάζουν κατά τη διάρκεια της ξηρασίας. Οι μίσχοι αναπτύσσονται από έναν πρωτεύοντα κόνδυλο και αρκετοί δευτερεύοντες κόνδυλοι (σημ. τα όργανα δηλαδή που συλλέγονται από τον άνθρωπο) αναπτύσσονται από τον πρωτεύοντα κόνδυλο στο τέλος των σαρκωδών ριζών.
Η βιωσιμότητα του εμπορίου του εν λόγω είδους αμφισβητείται εδώ και αρκετά χρόνια. Οι κυβερνήσεις καθεμιάς από τις χώρες στις οποίες εξαπλώνεται (Ναμίμπια, Μποτσουάνα, Νότια Αφρική) έχουν αναπτύξει πολιτικές και κανονισμούς για την προστασία του είδους, όπως και για τον καθορισμό μιας βιώσιμης συγκομιδής και την εξασφάλιση συνεχούς διαβίωσης για τους θεριστές.
Κατά καιρούς, το είδος έχει προταθεί για προστασία από τη σύμβαση για τα απειλούμενα είδη (CITES). Ωστόσο, μετά από μέτρα που ελήφθησαν, στη ζώνη της νότιας Αφρικής, για τη βιώσιμη διαχείριση του εμπορίου, η πρόταση για την προστασία του είδους τελικά αποσύρθηκε.
Διάφορες μελέτες έχουν εξετάσει τις βιολογικές και τις οικολογικές απαιτήσεις συγκομιδών και μη συγκομιδών. Αρκετές πρώιμες βραχυπρόθεσμες μελέτες στη Μποτσουάνα εξέτασαν τις οικολογικές απαιτήσεις του είδους. Άλλες, κάπως πιο πρόσφατες μελέτες, κατέγραψαν με λεπτομέρεια το είδος και τις συνθήκες ανάπτυξής του και εξέτασαν μεθόδους βιώσιμης αειφορικής συγκομιδής.