cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ποιος Θανάσης!!
Πλοκή
Στο μεταξύ δυο φίλοι του, ο Φώντας (Τάκης Μηλιάδης) και ο Παντελής (Γιώργος Βελέντζας), προσπαθούν να τον πείσουν να συνεργαστεί επιχειρηματικά με την κοσμική κυρία Μάργκαρετ Κοράκη (Αιμιλία Υψηλάντη), με απώτερο σκοπό να του «φάνε» το μαγαζί.
Η Στέλλα, που ακούει τυχαία τη συζήτηση και μαθαίνει για την παγίδα, που ετοιμάζονται να του στήσουν οι "καλοί του φίλοι", θορυβείται κι αψηφώντας τα πάντα ματαιώνει τα σχέδιά τους την ύστατη στιγμή. Εξαιτίας αυτής της συμπεριφοράς αποκαλύπτεται κι ο έρωτάς της για το Θανάση.
Η ταινία συνδυάζει το κωμικό με το συγκινησιακό στοιχείο και τελειώνει με χάπι εντ.
Παραγωγή
Το Ποιος Θανάσης!! αποτελεί διασκευή της ταινίας του 1961 Το εξυπνο πουλί (όπου η Άννα Φόνσου συμπρωταγωνιστεί με τον Κώστα Χατζηχρήστο), που βασίστηκε στο ομότιτλο θεατρικό των Νίκου Τσιφόρου και Πολύβιου Βασιλειάδη. Πρόκειται για το κινηματογραφικό ντεμπούτο της Αιμιλία Υψηλάντη.
Οι σκηνές στο κατάστημα του Προκόπη έχουν γυριστεί στην πλατεία Παπαλουκά (πρώην Χαλεπά), στη συνοικία Κυπριάδου.
Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες τη σεζόν 1968-1969 και, κόβοντας 271.055 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 25η θέση ανάμεσα σε 108 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή DVD στις 24 Ιανουαρίου 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1969 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Θανάση Βέγγου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιώργου Λαζαρίδη Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής ΘΒ Ταινίες Γέλιου Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Θανάση Βέγγου Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Μιχάλης Κυρίτσης
Ο Μιχάλης Κυρίτσης (Αμπελόκηποι, 2 Σεπτεμβρίου 1945), είναι Έλληνας πρώην καλαθοσφαιριστής και πρώην προπονητής.
Σταδιοδρομία ως καλαθοσφαιριστής
Το 1958 αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό με τον οποίο αγωνίστηκε έως το 1973 και κατέκτησε 5 πρωταθλήματα Ελλάδας (1967, 1969, 1971, 1972, 1973).
Προπονητής
Τη σεζόν 1977-78 ανέλαβε την ομάδα του Παναθηναϊκού από τη θέση του προπονητή. Στη συνέχεια αποκτήθηκε από την ομάδα του Πανελληνίου για 2 χρόνια. Επόμενη ομάδα που ανέλαβε ήταν ο Ολυμπιακός για ένα χρόνο τη σεζόν 1981-82.
Την επόμενη χρονιά ήταν ο προπονητής του Πανιωνίου και στη συνέχεια επέστρεψε στον Παναθηναϊκό με τον οποίο στα 3 χρόνια που βρέθηκε στον πάγκο του κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας (1984) και το κύπελλο (1986). Επόμενες ομάδες του ήταν ο Πανιώνιος και ο Άρης με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα το 1991. Την επόμενη χρονιά ανέλαβε την ΑΕΚ.
Τη σεζόν 1996-97 αντικατέστησε το Μπόζινταρ Μάλκοβιτς στον πάγκο του Παναθηναϊκού. Έχει αναλάβει ακόμα την ΑΕΛ 1964, τον Α.Σ. Παπάγου και τον Κολοσσό Ρόδου. Σε 321 αγώνες που έχει δώσει ως προπονητής ομάδας Α Εθνικής έχει σημειώσει 190 νίκες και 131 ήττες.
Άλλες δραστηριότητες
Ο Μιχάλης Κυρίτσης έχει εργαστεί ως γενικός διευθυντής του ΠΑΟΚ το 2000 ενώ τη σεζόν 2003-04 ήταν ο γενικός διευθυντής του ΕΣΑΚΕ. Έχει ακόμα αναλάβει τη θέση του προέδρου του συνδέσμου προπονητών.
Ο γιος του Αλέξης Κυρίτσης είναι επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής και τη σεζόν 2011-12 αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΠΑΟ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Πανελληνίου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Πανιωνίου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Άρη Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης ΑΕΚ Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Λάρισας Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Παπάγου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Κολοσσού Ρόδου Κατηγορία:Προπονητές καλαθοσφαίρισης Ολυμπιακού Πειραιώς
Ατροπατηνή
thumb|250px|Η Ατροπατηνή όταν ήταν υποτελής στους Σελευκίδες, το 221 π.Χ. Η Ατροπατηνή (αρχαία περσικά: Ātṛpātakāna), επίσης γνωστή ως Ατροπάτιος Μηδία, ήταν αρχαίο βασίλειο που ιδρύθηκε το 323 π.Χ. από τον Πέρση σατράπη Ατροπάτη. Το βασίλειο, με επίκεντρο το σημερινό βόρειο Ιράν, κυβερνήθηκε από τους απογόνους του Ατροπάτη μέχρι τις αρχές του 1ου αιώνα μ.Χ., όταν τους αντικατέστησε η δυναστεία των Αρσακίδων της Παρθίας. Κατακτήθηκε από τους Σασσανιδές το 226 και μετατράπηκε σε επαρχία που διέποταν από μαρζμπάν («μαργράβος»). Η Ατροπατηνή ήταν η μόνη ιρανική περιοχή που παρέμεινε υπό τη Ζωροαστριακή εξουσία από τους Αχαιμενίδες έως την αραβική κατάκτηση χωρίς καμία διακοπή, εκτός από τη σύντομη διακυβέρνηση του βασιλιά της Μακεδονίας, Αλέξανδρου του Μέγα (336–323 π.Χ.).
Το όνομα Ατροπατηνή ήταν επίσης ο ονομαστικός πρόγονος του ονόματος της ιστορικής περιοχής του Αζερμπαϊτζάν στο Ιράν.
Όνομα
Από το όνομα Ατροπάτης, διαφορετικές μορφές του ονόματος αυτής της χώρας, όπως Ατροπατηνή, Ατροπάτιος Μηδία, Τροπατήνη, Ατουρπατακάν, Ανταρμπαιτζάν, χρησιμοποιήθηκαν σε διαφορετικές πηγές. Ωστόσο, οι μεσαιωνικοί Άραβες γεωγράφοι πρότειναν μια άλλη εκδοχή που συσχετίζει αυτό το όνομα με το Αντορμπάντορ (το όνομα ενός ιερέα) που σημαίνει «φύλακας της φωτιάς».
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Η Ατροπατηνή και οι γειτονικές χώρες τον 2ο αιώνα π.Χ. Το 331 π.Χ., κατά τη διάρκεια της Μάχης των Γαυγαμήλων μεταξύ του Αχαιμενίδη ηγεμόνα Δαρείου Γ΄ της Περσίας και του Αλεξάνδρου του Μέγα, οι Μήδοι, οι Αλμπάνοι, οι Σακάσιοι και οι Κάδοι πολέμησαν μαζί με τον στρατό του Μεγάλου Αχαιμενίδη Βασιλιά στο στρατό του Ατροπάτη. Μετά από αυτόν τον πόλεμο, που είχε ως αποτέλεσμα τη νίκη του Μεγάλου Αλεξάνδρου και την πτώση της Αχαιμενιδικής Αυτοκρατορίας, ο Ατροπάτης εξέφρασε την πίστη του στον Αλέξανδρο. Το 328-327 π.Χ., ο Αλέξανδρος τον διόρισε κυβερνήτη της Μηδίας. Μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου του Μέγα το 323 Π.Χ., οι κατακτήσεις της Μακεδονίας χωρίστηκαν μεταξύ των διαδόχων στη Συμφωνία της Βαβυλώνας. Η πρώην αχαιμενιδική σατραπεία της Μηδίας διαιρέθηκε σε δύο πολιτείες: Το μεγαλύτερο (νότιο) μέρος - η Μείζων Μηδία (Media Magna) ανατέθηκε στον Πείθων, έναν από τους σωματοφύλακες του Αλεξάνδρου.
Κατά συνέπεια, ο βασιλιάς της Ατροπατηνής, ο Αρταμπαζάν, αποδέχθηκε την υπεροχή των Σελευκιδών και έγινε εξαρτημένη από αυτούς και από την άλλη πλευρά, διατηρήθηκε η εσωτερική ανεξαρτησία. Ταυτόχρονα, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία εμφανίστηκε στη λεκάνη της Μεσογείου και προσπαθούσε να διαδώσει την εξουσία της στην Ανατολή και στη μάχη της Μαγνησίας οι Σελευκίδες κέρδισαν τους Ρωμαίους το 190 π.Χ.. Τότε, η Παρθία και η Ατροπατηνή θεώρησαν τη Ρώμη απειλή για την ανεξαρτησία τους και συνεπώς συμμάχησαν στον αγώνα ενάντια στη Ρώμη.
Μετά τη μάχη μεταξύ της Ρώμης και των Παρθίων το 38 π.Χ., οι Ρωμαίοι κέρδισαν και ο Ρωμαίος στρατηγός Μάρκος Αντώνιος επιτέθηκε στη Φράσπα (36 π.Χ.), μια από τις κεντρικές πόλεις της Ατροπατηνής. Η πόλη περιβαλλόταν από ισχυρά αμυντικά οχυρώματα. Μετά από έναν μακρύ αποκλεισμό, ο Αντώνιος υποχώρησε, χάνοντας περίπου τριάντα πέντε χιλιάδες στρατιώτες. Αντιμέτωποι με τις προσπάθειες της Παρθίας να προσαρτήσει την Ατροπατηνή, η Ατροπατηνή άρχισε να πλησιάζει τη Ρώμη, με τον Αριομπαρτζάν Β΄, ο οποίος ήρθε στην εξουσία στην Ατροπατηνή το 20 π.Χ., να ζει στη Ρώμη για περίπου δέκα χρόνια. Η δυναστεία του Ατροπάτη που ιδρύθηκε θα κυβερνούσε το βασίλειο για αρκετούς αιώνες, πρώτα ανεξάρτητα, στη συνέχεια ως υποτελείς της δυναστείας των Αρσακιδών της Παρθίας (που την ονόμασαν «Ατουρπατακάν»). Αργότερα αντικαταστάθηκε από μια σειρά των Αρσακιδών.
Κατά την ύστερη εποχή της Παρθίας, η αυτοκρατορία παρήκμαζε, με αποτέλεσμα την αποδυνάμωση της κατοχής του δυτικού Ιράν. Ο Ιρανολόγος Τουράτζ Νταριί υποστηρίζει ότι η βασιλεία του Παρθίου μονάρχη Βολογέση Ε΄ της Παρθίας (191–208) ήταν «το σημείο καμπής στην ιστορία των Αρσακιδών, καθώς η δυναστεία έχασε μεγάλο μέρος του κύρους της». Οι κάτοικοι της Ατροπατηνής (ευγενείς και χωρικοί) συμμάχησαν με τον Πέρση πρίγκιπα της Αυτοκρατορίας των Σασσανιδών Αρδασίρ Α΄ της Περσίας ( 224–242) κατά τη διάρκεια των πολέμων του εναντίον του γιου του Βολογέση Ε΄ και του δεύτερου διαδόχου του, Αρτάβανου Ε΄ της Παρθίας (216–224). Το 226, η Ατροπατηνή υπέβαλε με μικρή αντίσταση στον Αρδασίρ Α΄, αφού είχε νικήσει και σκοτώσει τον Αρτάβανο Ε΄ στη Μάχη του Χορμιζνταγκάν. Ο Αρδασίρ Α΄ και ο γιος του και ο κληρονόμος Σαπώρης Α΄ της Περσίας (240-270) απεικονίζονται σε ανάγλυφο βράχου κοντά στη Σαλμάς, πιθανώς μαρτυρία για την κατάκτηση της Ατροπατηνής από τους Σασσανιδές. Οι ευγενείς της Ατροπατηνής πιθανότατα συμμάχησαν με τους Σασσανιδές λόγω της επιθυμίας για ένα ισχυρό κράτος ικανό να διατηρήσει την τάξη. Η ιεροσύνη, η οποία μπορεί να αισθάνθηκε αποξενωμένη από τους καλόβολους Αρσακιδές, πιθανότατα υποστήριξε επίσης την οικογένεια Σασσανιδών, λόγω της σχέσης της με τον Ζωροαστρισμό.
Ζωροαστρισμός
Η παλαιότητα του Ζωροαστρισμού οδήγησε σε έλλειψη γνώσεων σχετικά με τη γεωγραφία της Αβέστα, καθώς και αβεβαιότητα σχετικά με τη γενέτειρα του προφήτη του, Ζωροάστρη. Ως αποτέλεσμα, οι ντόπιοι ισχυρισμοί αναδύθηκαν αρκετά εύκολα και με την κατάλληλη υποστήριξη, κέρδισαν ακόμη και την αποδοχή. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να τοποθετηθεί η γενέτειρα του Ζωροάστρη στην Ατροπατηνή, παρά στην ανατολή, από την οποία ήταν στην πραγματικότητα.
Πρωτεύουσα
Ο κύριος κόμβος των Αχαιμενιδών στην Ατροπατηνή ήταν η Γάζακα (μηδική γλώσσα: Ganzaka, που σημαίνει «θησαυροφυλάκιο»), η οποία πιθανότατα χρησίμευσε ως πρωτεύουσα του Ατροπάτη καιι των διαδόχων του. Η πόλη βρισκόταν σε μια εύφορη περιοχή κοντά στη λίμνη Ούρμια, κοντά στη σύγχρονη πόλη Μιαντοάμπ. Η πόλη και τα περίχωρά της φιλοξένησαν πιθανότατα έναν μεγάλο ιρανικό πληθυσμό, ενώ μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Ατροπατηνής πιθανότατα δεν είχε πλήρως ιρανοποιηθεί μέχρι τον 3ο αιώνα π.Χ..
Κληρονομιά
Η Ατροπατηνή ήταν η μόνη ιρανική περιοχή που παρέμεινε υπό τη Ζωροαστριακή εξουσία από τους Αχαιμενίδες έως την αραβική κατάκτηση χωρίς καμία διακοπή, εκτός από τη σύντομη διακυβέρνηση του βασιλιά της Μακεδονίας, Αλέξανδρου του Μέγα (336–323 π.Χ.). Κάτω από την εξουσία των Ατροπατιδών, η περιοχή κατάφερε με επιτυχία να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον Ζωροαστρισμό, η οποία θα συνεχιζόταν μέχρι την εποχή των Σασσανιδών, των οποίων οι μονάρχες ευνόησαν τις μηδικές παραδόσεις έναντι εκείνων των Παρθίων.
Σύγχρονα έργα
Κατηγορία:Ιστορία του Ιράν Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης Κατηγορία:Ευρωπαϊκή ιστορία Κατηγορία:Μονάρχες της Ατροπάτιος Μηδίας Κατηγορία:Γεωγραφική ιστορία του Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Ιστορία του Ιρανικού Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Ιρανικές δυναστείες Κατηγορία:Ατροπατηνή
496
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 496 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γιάντρανκα Κόσορ
Η Γιάντρανκα Κόσορ (Jadranka Kosor, 1 Ιουλίου 1953-) είναι πολιτικός και πρώην δημοσιογράφος από την Κροατία. Έγινε η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός στη χώρα της και υπηρέτησε από τις 6 Ιουλίου του 2009, έπειτα από την παραίτηση του πρωθυπουργού Ίβο Σάναντερ μέχρι τις 23 Δεκεμβρίου 2011. Έχει έναν γιο και ομιλεί απταίστως αγγλικά. Το 2010 βραβεύτηκε από το περιοδικό Glamour για την προσήλωσή της σε θέματα γυναικών, με τον τίτλο "Γυναίκα της Χρονιάς".
Πρώτα χρόνια και δραστηριότητα στα ΜΜΕ
Γεννήθηκε στο Πάκρατς με το όνομα Γιάμπρανκα Βλαϊσαβλιεβιτς (Jadranka Vlaisavljević) την 1η Ιουλίου του 1953. Ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στο Λίπικ. Συνέχισε τις σπουδές της στο Ζάγκρεμπ και ακολούθησε νομικές σπουδές. Εν συνεχεία εργάστηκε ως δημοσιογράφος και ανταποκρίτρια, από το 1972, για το Večernji list και το Radio Zagreb. Στη διάρκεια του πολέμου της Ανεξαρτησίας της Κροατίας ήταν παραγωγός ραδιοφωνικής εκπομπής. Η εκπομπή της πραγματευόταν θέματα που είχαν να κάνουν με τα προβλήματα των προσφύγων και των ανάπηρων βετεράνων του πολέμου. Την περίοδο εκείνη ήταν για μικρό χρονικό διάστημα ανταποκρίτρια και στο BBC. Βραβεύτηκε από την Κροατική Ένωση Δημοσιογράφων για το έργο της, όπως επίσης και από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα για το ανθρωπιστικό της έργο.
Συγγραφέας
Η Κόσορ έγραψε ποιήματα, τα οποία εκδόθηκαν το 1971, ως ποιητική συλλογή, με το όνομα Koraci. Συνολικά έχει εκδώσει 4 βιβλία, εκ των οποίων δύο ποιητικές συλλογές.
Πολιτική καριέρα
Το 1995 έγινε μέλος του Κοινοβουλίου της Κροατίας, με το κόμμα της Κροατικής Δημοκρατικής Ένωσης (HDZ). Υπηρέτησε επίσης την περίοδο εκείνη ως αντιπρόεδρος του κοινοβουλίου. Από το 1999 ως το 2000 ήταν πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών του HDZ, Καταρίνα Ζρίνσκι. Χάρη στην Κόσορ, διπλασιάστηκε ο αριθμός των εκλεγμένων γυναικών βουλευτών, στις βουλευτικές εκλογές του 2000.
Από το 1995 ως το 1997 ανέλαβε αντιπρόεδρος του HDZ και το 2002 επανήλθε στη θέση αυτή. Διορίστηκε υπουργός για θέματα οικογένειας, βετεράνων του πολέμου και αλληλεγγύης ανάμεσα στις γενεές το 2003 στην κυβέρνηση του Ίβι Σάναντερ.
Στη συνέχεια έλαβε το χρίσμα του HDZ και έγινε υποψήφια στις προεδρικές εκλογές του 2005. Στον πρώτο γύρο των εκλογών, ο οποίος διεξήχθη στις 2 Ιανουαρίου, κατάφερε να προηγηθεί του Μπόρις Μίκσιτς με μικρή διαφορά (20,31% έναντι 17,7% για τον Μίκσιτς) και αναμετρήθηκε στον δεύτερο γύρο με τον Στίπε Μέσιτς, ο οποίος έλαβε στον πρώτο γύρο 48,9%. Ωστόσο, στον δεύτερο γύρο, ο οποίος διεξήχθη στις 16 Ιανουαρίου του 2005, ο Μέσιτς κέρδισε με 65,9% των ψήφων έναντι 34% για την πρώτη γυναίκα που ήταν υποψήφια σε προεδρικές εκλογές στην Κροατία.
Τον Ιούλιο του 2009 ανέλαβε πρόεδρος της Κροατικής Δημοκρατικής Ένωσης, μετά την παραίτηση του Σάναντερ.
Διεθνείς σχέσεις
Το 2008 η Κόσορ επισκέφθηκε το Πεκίνο και είχε συνάντηση με τον πρόεδρο της Κίνας, Χου Ζιντάο. Επίσης, ήταν παρούσα στα εγκαίνια των Θερινών Παραολυμπιακών Αγώνων.
Διαδοχή
Στα τέλη του 2011 την διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Ζόραν Μιλάνοβιτς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι συγγραφείς Κατηγορία:Κροάτες συγγραφείς Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Κροατίας Κατηγορία:Κροάτες ποιητές Κατηγορία:Κροάτες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Γυναίκες Πρωθυπουργοί
Άγιος Αντώνιος Θεσσαλονίκης
Ο Άγιος Αντώνιος είναι χωριό του δήμου Θέρμης στο νομό Θεσσαλονίκης. Βρίσκεται στις νότιες πλαγιές του όρους Kάλαυρος κοντά στα όρια με το νομό Χαλκιδικής.
Έχει έκταση 261,5 στρέμματα και απέχει από τη θάλασσα, τον Θερμαϊκό κόλπο, 12 περίπου χιλιόμετρα. Οι κάτοικοι, που στη μεγάλη πλειοψηφία τους είναι πρόσφυγες, φτάνουν τους 647 στην απογραφή του 2011 και είναι Πόντιοι (από το ομώνυμο χωριό του Πόντου κυρίως), Σαρακατσάνοι και Θρακιώτες. Απέχει περίπου 35 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη.
Παράδοση
Στους αρχαίους χρόνους η περιοχή όπου βρίσκεται το χωρίο και συγκεκριμένα από το μεγάλο Καράμπουρνου μέχρι το λαιμό της Κασσάνδρας λεγόταν Κρούσις, από το όνομα της γυναίκας του Αινεία, του μεγαλύτερου μετά τον Έκτορα ήρωα των Τρώων. Ο Αινείας μετά την άλωση της Τροίας από τους Έλληνες εγκατέλειψε την πατρίδα του και ξεκίνησε ακολουθούμενος από την γυναίκα του Κρέουσα (εξ ού και το όνομα Κρουσίς) που ήταν κόρη του βασιλιά των Τρώων, τα παιδιά τους, ανάμεσα στα οποία η κόρη τους, Ανθεμώνη, που έδωσε το όνομά της στην πόλη Ανθεμούς, και του πατέρα του, Αγχίση. Σκοπός του ταξιδιού του ήταν το Λάτιο, η σημερινή Ιταλία, ωστόσο εγκαταστάθηκε πρώτα στο μεγάλο Καράμπουρνου όπου αφού έθαψε τον πατέρα του, που δεν άντεξε την ταλαιπωρία της μετακίνησης, έχτισε την πόλη Αίνεια. Από τότε αυτό που σήμερα ονομάζεται μεγάλο Καραμπουρνού ονομάστηκε Αινεία Άκρα και Αιναίον Ακρωτήριο.
Ο Αινείας εξακολούθησε το ταξίδι του προς την Ιταλία, αλλά η γυναίκα του Κρεούσα με τον γιο τους, Ασκάνιο, και τις θυγατέρες παρέμεινε στη νεοχτισμένη πόλη Αίνεια και βασίλεψε μέχρι το θάνατό της. Η πόλη Αίνεια αναπτύχθηκε τόσο, ώστε τον 6ο αιώνα π.Χ. έκοψε νομίσματα, αργυρά τετράδραχμα, που στη μία όψη τους είχαν παράσταση του Αινεία να φέρει στους ώμους του τον γέροντα πατέρα του.
Ωστόσο, ιστορικές πηγές αναφέρουν ότι η Αινεία χτίστηκε από κατοίκους της Ερέτριας τον 8ο αιώνα π.Χ. Η Κρουσίς άρχιζε από την πόλη Αίνεια και έφτανε μέχρι την Ποτίδαια στο λαιμό της Κασσάνδρας. Στους ιστορικούς χρόνους αυτή η ίδια περιοχή και μέχρι σήμερα ακόμα ονομάζεται Καλαμαρά. Ο Γάλλος περιηγητής Μ.Ε. Cousinery αναφέρει:
Ιστορία
Στα παλιά χρόνια η περιοχή καλύπτονταν από πυκνά δάση, με πολλά νερά και εξασφάλιζε στους γύρω κατοίκους πλούσιο κυνήγι και άφθονη ξυλεία. Ωστόσο δεν βρέθηκαν, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, ίχνη αρχαίων νομισμάτων, ίσως επειδή δεν έχει ακόμη γίνει συστηματική ανασκαφή. Αλλά και για την βυζαντινή περίοδο δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες, εκτός από τα έγγραφα των Μονών του Αγίου Όρους, τα οποία ωστόσο δίνουν πληροφορίες μόνο για τα μετόχια και κτήματα των Μοναστηριών που αφθονούσαν στην περιοχή. Υπάρχουν χωριά που αναφέρονται σε μεσαιωνικές πηγές και στο μεταξύ χάθηκαν, αλλά και χωριά νεότερα όπως ο Άγιος Αντώνιος που δεν αναφέρεται σε μεσαιωνικές πηγές. Ωστόσω μεσαιωνικές πηγές αναφέρουν την τοποθεσία (Αγία Ιερουσαλήμ) στο χώρο μεταξύ Αγίου Αντωνίου και Μονοπηγάδου.
Δραστηριότητες
Το 1980 ιδρύθηκε ο Μ.Α.Σ Ατρόμητος Αγίου Αντωνίου, η ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού, η οποία αγωνίζεται στην Α' Ερασιτεχνική κατηγορία της Ε.Π.Σ Μακεδονίας με πολλές επιτυχίες στον ερασιτεχνικό ποδοσφαιρικό χώρο.
Το 1997, ιδρύθηκε ο Γυναικείος Αγροτικός Συνεταιρισμός Αγίου Αντωνίου, μέλος της Ένωσης Γυναικείων Συνεταιρισμών Ελλάδας, ο οποίος ασχολείται με την παραγωγή παραδοσιακών τοπικών προϊόντων.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Θέρμης Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης
Σανλιούρφασπορ
Η Σανλιούρφασπορ είναι ένας αθλητικός σύλλογος από την πόλη Σανλιούρφα, Τουρκία. Η ποδοσφαιρική ομάδα του συλλόγου συμμετέχει στη δεύτερη κατηγορία της χώρας ενώ παλαιότερα συμμετείχε στην Πρώτη κατηγορία ποδοσφαίρου Τουρκίας. Ιδρύθηκε το 1969. Έδρα της ομάδας είναι το Sanliurfa Stadi, χωρητικότητας 30000 θεατών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Τουρκίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1969
Φρανκ Καμπούι
Ο Φρανκ Καμπούι (Frank Ofagioro Kabui, γενν. στις 20 Απριλίου 1946) ήταν ο έκτος Γενικός Κυβερνήτης των Νήσων Σολομώντα από τις 7 Ιουλίου του 2009 ως τις 7 Ιουλίου του 2019. Είναι πρώην δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου και Εισαγγελέας. Έχει τιμηθεί με το Σταυρό των Νήσων του Σολομώντα, όπως επίσης και από τα Τάγματα του Αγίου Μιχαήλ και Αγίου Γεωργίου (CMG) και της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (ΟΒΕ).
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στη Μαλάιτα. Ήταν ο πρώτος πτυχιούχος της Νομικής από τα νησιά, έχοντας αποφοιτήσει από το πανεπιστήμιο της Παπούα Νέας Γουινέας, το 1975. Την στιγμή της εκλογής του στο αξίωμα του Γενικού Διοικητή ήταν επικεφαλής του Δικηγορικού Συλλόγου των Νήσων του Σολομώντα.
Γενικός Κυβερνήτης
Εξελέγη από το εθνικό κοινοβούλιο στις 15 Ιουνίου του 2009, στον τέταρτο γύρο με 30 ψήφους έναντι οκτώ για τον πρόεδρο της Επιτροπής του Δημοσίου, Έντμουντ Άντρεσεν και επτά για τον προκάτοχο του Καμπούι, Ναθάνιελ Βαένα. Τρία μέλη δεν παρέστησαν στη συνεδρίαση. Μεταξύ των υποψηφίων ήταν επίσης ο πρόεδρος της βουλής και πρώην πρωθυπουργός, Πίτερ Κενιλορέα και πέντε ακόμα άτομα. Ανέλαβε καθήκοντα σε επίσημη τελετή στο γήπεδο Λόουσον Τάμα, ενώπιον χιλιάδων πολιτών, στις 7 Ιουλίου του 2009. Λίγο πριν εκφωνήσει τον όρκο, τηρήθηκε το παραδοσιακό τυπικό των ιθαγενών της Μαλάιτα.
Μετά την αποχώρησή του (λήξη θητείας του) τον Ιούλιο του 2019, νέος γενικός κυβερνήτης ανέλαβε ο Ντέιβιντ Βουνάγκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καμπουι Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας
Αλκή (μυθολογία)
Η Αλκή στην ελληνική μυθολογία ήταν η προσωποποίηση (θηλυκός δαίμων) της δυνάμεως στη μάχη. Ο Διόδωρος Σικελιώτης γράφει ότι ήταν θυγατέρα του Ολύμπου και της Κυβέλης. Η Αλκή ήταν ένα από τα πνεύματα της φρουράς του Δία μαζί με την Ιώκη (επίθεση), την Έριδα (διαμάχη) και τον Φόβο (τρόμο). Ωστόσο, σύμφωνα με άλλες πηγές ήταν μέρος των Μαχών που ειναι τα παιδιά της Έριδος. Η ασπίδα της θεάς Αθηνάς, εκτός από το κεφάλι της Μέδουσας, ήταν διακοσμημένη και με τη μορφή της Αλκής.
Πηγές
Αλκη
Ιδιωτική λογική
Η ιδιωτική λογική αποτελεί την προσωπική εκτίμηση ενός ατόμου για τον εαυτό του, τους άλλους και τον κόσμο η οποία βρίσκεται σε συνάρτηση με τις απαιτήσεις που του επιβάλλονται. Η ιδιωτική λογική βασίζεται σε πεποιθήσεις την ύπαρξη των οποίων συχνά δε συναισθάνεται το άτομο. Κάθε άνθρωπος έχει μέσα του μια ιδιωτική λογική.
Συνάρτηση με την παιδική ηλικία
Η σκέψη και ο τρόπος που κρίνει ένας άνθρωπος κάποιον άλλον διαμορφώνονται σύμφωνα με τις προσλαμβάνουσες και τις επιδράσεις που δέχεται κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής του.
Το παιδί σκέπτεται, συναισθάνεται και δρα με το δικό του τρόπο. Εάν ο γονέας παρακολουθεί το παιδί και αφουγκράζεται τις προσωπικές του αντιλήψεις τότε θα βρίσκεται σε εν δυνάμει θέση, ώστε να μπορεί να κατανοήσει τα κίνητρα των συμπεριφορών του.
Κατά τους πρώτους μήνες της ζωής του και αφού αναπτύξει βασικούς τρόπους επικοινωνίας, το παιδί μέσω της διαδικασίας πείραμα-δοκιμή αποφασίζει πώς θα ενεργήσει, προβλέπει τις συνέπειες των πράξεών του και αρχίζει να προετοιμάζει τον εαυτό του.
Ιδιωτική λογική & κοινή λογική
Κοινή λογική είναι η αντίληψη και αξιολόγηση της ζωής όπως αποτιμάται από μια ευρύτερη κοινότητα.
Μια ένδειξη της χρησιμότητας και επιτυχούς προσαρμογής της ιδιωτικής λογικής προκύπτει από το κατά πόσο αυτή εναρμονίζεται με την κοινή λογική.
Η κοινή λογική συμπεριλαμβάνει κατά τον Άλφρεντ Άντλερ το αίσθημα της κοινότητας που αποτελεί το βαρόμετρο της ψυχικής ισορροπίας. Οι προσωπικές επιδιώξεις που επιβάλλει η ιδιωτική λογική ενός υγιούς ψυχικά ατόμου είναι εκείνες που ταυτίζονται με το καλό της κοινότητας. Συμπεριφορές όπως εγκληματικότητα, αλκοολισμός, συναισθηματικές-ψυχικές διαταραχές που προκύπτουν από την ιδιωτική λογική παρατηρούνται όταν το εγώ προηγείται του όλου.
Οι αντλεριανοί θεραπευτές, πασχίζουν να θέσουν την ιδιωτική λογική, σε ολοένα αυξανόμενη συνήχηση με την κοινή λογική.
Εφαρμογή της ιδιωτικής λογικής στην αντλεριανή θεραπεία
Στην αντλεριανή θεραπεία, ο ειδικός και ο θεραπευόμενος συνεργάζονται προκειμένου να ανακαλύψουν και να ξεδιπλώσουν την ιδιωτική λογική απαντώντας σε ερωτήσεις όπως:
-Τι άνθρωπος είμαι;
-Τι χρειάζεται να κάνει ένας άνθρωπος σαν εμένα προκειμένου να βρει μια θέση για τον εαυτό του στον κόσμο;
Καταληκτική ερώτηση:
-Τι χρειάζεται να είναι αληθινό για μια ιδιαίτερη, κοινωνικά ακατάληπτη συμπεριφορά, ώστε αυτή να βγάζει νόημα;
Κλουμπ Μπαλονθέστο Μάλαγα
Η Κλουμπ Μπαλονθέστο Μάλαγα (ισπανικά: Club Baloncesto Málaga), γνωστή και ως Ουνικάχα (Unicaja) για εμπορικούς λόγους, είναι ισπανικός επαγγελματικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης με έδρα την πόλη της Μάλαγα. Η ομάδα αγωνίζεται στην πρώτη κατηγορία του ισπανικού πρωταθλήματος (Liga ACB) καθώς και στο Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ.
Ιδιωτική λογική
Εφαρμογή της ιδιωτικής λογικής στην αντλεριανή θεραπεία
Συμπερασματικά:
Ο ειδικός υποθέτει πως ο θεραπευόμενος ενεργεί ως εάν η συμπεριφορά του αποτελούσε μια έξυπνη απάντηση στην κατάσταση, δεδομένων των απαιτήσεων της ιδιωτικής λογικής.
Οι αναμνήσεις ως έκφραση της ιδιωτικής λογικής
Ο Άλφρεντ Άντλερ θεώρησε τις αναμνήσεις ως εκφράσεις της ιδιωτικής λογικής και ως μεταφορές της κοσμοθεωρίας του ατόμου ή του τρόπου ζωής εν γένει. Υποστήριξε πως δεν είναι ποτέ συμπτωματικές ή ασήμαντες. Αποτελούν τις υπομνήσεις που φέρει κανείς μαζί του και προκύπτουν από τους περιορισμούς και την ερμηνεία των γεγονότων. Επιλέγει κανείς να θυμάται, αν και αμυδρά, μόνο εκείνα τα γεγονότα που έχουν σχέση με τα ατομικά προβλήματα.
Κλουμπ Μπαλονθέστο Μάλαγα
Ιστορία
Η Μπαλονθέστο Μάλαγα ιδρύθηκε το 1992 μετά από συγχώνευση δύο ομάδων της πόλης που αγωνίζονταν στην πρώτη κατηγορία του ισπανικού πρωταθλήματος: της Κάχα ντε Ρόντα και της Μαρίστας.
Ιδιωτική λογική
Οι αναμνήσεις ως έκφραση της ιδιωτικής λογικής
Έδωσε μεγάλη έμφαση στην ερμηνεία των αναμνήσεων κατά τις συνεδρίες του με ασθενείς και παιδιά σχολικής ηλικίας.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ" />
Πηγές
Κατηγορία:Ψυχολογία
Κλουμπ Μπαλονθέστο Μάλαγα
Ιστορία
Το 2000, η ομάδα βρέθηκε για πρώτη φορά στους τελικούς του Κυπέλλου Κόρατς. Αντίπαλος της σε διπλούς αγώνες ήταν η Λιμόζ. Ηττήθηκε στη Γαλλία με 80-58 και παρότι κέρδισε στον επαναληπτικό με 60-51, δεν κατάφερε να καλύψει την εις βάρος της διαφορά, τερματίζοντας έτσι στη δεύτερη θέση.
Ένα χρόνο αργότερα όμως, η Μπαλονθέστο Μάλαγα κατέκτησε τον πρώτο της μεγάλο τίτλο ενάντια στην ΚΚ Χέμοφαρμ από τη Σερβία. Στον πρώτο αγώνα ηττήθηκε με 69-71, αλλά στον δεύτερο κέρδισε με 30 πόντους διαφορά (77-47) και κατέκτησε το τρόπαιο.
Το 2005 κατέκτησε το Κύπελλο Ισπανίας νικώντας στον τελικό τη Ρεάλ Μαδρίτης με 80-76. Το 2006 κατέκτησε για πρώτη φορά το Πρωτάθλημα Ισπανίας, με 3-0 νίκες στους τελικούς των Playoff ενάντια στην Τάου Θεράμικα.
Η καλύτερή της πορεία στην Ευρωλίγκα μέχρι σήμερα ήρθε την περίοδο 2006-2007, όταν η Μπαλονθέστο Μάλαγα έφτασε μέχρι το Final Four της διοργάνωσης που έλαβε χώρα στο Ολυμπιακό Κλειστό Γυμναστήριο της Αθήνας. Στον ημιτελικό ηττήθηκε από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας με 62-50, αλλά στον μικρό τελικό κέρδισε την Τάου Θεράμικα με 76-74 και πήρε την τρίτη θέση της διοργάνωσης, που αποτελεί την καλύτερη θέση που πήρε ποτέ η ομάδα στην διοργάνωση.
Τον Οκτώβριο του 2007, η Μπαλονθέστο Μάλαγα κέρδισε σε φιλικό αγώνα τους Μέμφις Γκρίζλις με 102-99. Αυτή είναι μία από τις ελάχιστες φορές που ομάδα του NBA ηττάται από σύλλογο άλλης ηπείρου. Στην τότε ομάδα των Γκρίζλις αγωνίζονταν δύο από τους καλύτερους Ισπανούς καλαθοσφαιριστές: ο Πάου Γκασόλ και ο Χουάν Κάρλος Ναβάρο. Το 2017 η Μάλαγα κατέκτησε το Γιούροκαπ για πρώτη φορά στην ιστορία της εξασφαλίζοντας την θέση της στην Ευρωλίγκα της σεζόν 2017-18. Στις 19 Φεβρουαρίου 2023, κατέκτησε το Κύπελλο Ισπανίας για δεύτερη φορά στην ιστορία της, αφού νίκησε στον τελικό την Τενερίφη 83-80.
Ο σύλλογος διατηρεί επίσης και δεύτερη ομάδα μπάσκετ, που ονομάζεται Κλουμπ Μπαλονθέστο Μάλαγα Β (γνωστή και ως Κλίνικας Ρινκόν) και αγωνίζεται στη LEB Plata, την τρίτη κατηγορία του ισπανικού πρωταθλήματος.
Χορηγίες
right|thumb|160px|Ενιαίο λογότυπο
Έδρες
right|thumb|160px|Εικόνα από αγώνα της Μπαλονθέστο Μάλαγα τον Απρίλιο του 2011
Αθλητές
right|thumb|160px|Ο Μπέρνι Ροδρίγκεθ Σημαντικοί καλαθοσφαιριστές που έχουν φορέσει τη φανέλα της Ουνικάχα είναι μεταξύ άλλων οι: Ιγνάθιο Ροδρίγκεθ, Μπέρνι Ροδρίγκεθ, Κάρλος Καμπέθας, Χόρχε Γκαρμπαχόσα, Μάρκους Μπράουν, Σεργκέι Μπάμπκοφ, Λουίς Μπούλοκ, Κένι Μίλερ, Γιώργος Πρίντεζης και άλλοι.
Αποσυρθέντα νούμερα
Τίτλοι
Εγχώριες διοργανώσεις:
Διεθνείς διοργανώσεις:
498
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 498 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κάτω Ξέχωρο Θεσπρωτίας
Το Κάτω Ξέχωρο (πρώην Ξέχωρο Ζεϊνέλ), είναι ελληνικό ορεινό μικρό χωριό του δήμου Φιλιατών της περιφέρειας Ηπείρου (Σχέδιο Καλλικράτης).
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Παλαιότερα ανήκε στον νομό Θεσπρωτίας, στην άλλοτε επαρχία Φιλιατών. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμο Φιλιατών. Από 1 Ιανουαρίου 2011 αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, έξι οικισμών, της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου Δήμου. Βρίσκεται ΒΑ. των Φιλιατών παρά το Φαρμακοβούνι, εντός κοιλάδας. Ο πληθυσμός του, ασχολούμενος με την κτηνοτροφία και τη γεωργία, το 1928 ως κοινότητα αριθμούσε 444 κατοίκους και το 2001 αριθμούσε 146 κατοίκους, ενώ το ίδιο το χωριό μόλις 13 κατοίκους. Από του 1928 υφίσταται δημοτικό σχολείο και ταχυδρομικό γραφείο.
Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η εκκλησία του χωριού είναι αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο, εξ ου καλείται επίσης το χωριό Άι Γιώργης.
Στο Κάτω Ξέχωρο γεννήθηκε ο επιχειρηματίας και τοπικός ευεργέτης των Φιλιατών και της Κέρκυρας, Νικόλαος Τριανταφύλλου (1857-1949).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
Ελβετικά δημοψηφίσματα (2016)
Δημοψηφίσματα διεξήχθησαν στην Ελβετία στη διάρκεια του 2016. Σε ένα από τα ερωτήματα που τέθηκαν, οι πολίτες αποφάνθηκαν για το βασικό εισόδημα.
Φεβρουάριος
Στις 28 Φεβρουαρίου 2016 έγιναν δημοψηφίσματα για τέσσερις πρωτοβουλίες. Η πρώτη πρωτοβουλία ανακοινώθηκε από τους Χριστιανοδημοκράτες στις 5 Νοεμβρίου 2012 και "για τα ζευγάρια και την οικογένεια". Το σχετικό ερώτημα απορρίφθηκε από τους ψηφοφόρους. Σε περίπτωση έγκρισης, θα ήταν παράνομες οι διακρίσεις στη φορολογία για τα παντρεμένα ζευγάρια (τα οποία πληρώνουν πιο πολλά σε συγκεκριμένες περιστάσεις) συγκριτικά με τα υπόλοιπα ζευγάρια, όπως και θα προστίθετο ο ορισμός του γάμου ως "η ένωση μεταξύ ενός άντρα και μιας γυναίκας". To επόμενο ερώτημα που τέθηκε αφορούσε την απέλαση των αλλοδαπών από τη χώρα, όταν παραβιάζουν τον νόμο. Η αμφιλεγόμενη πρόταση κατατέθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 2012 από το Ελβετικό Λαϊκό Κόμμα και καταψηφίστηκε. Ένα τρίτο ερώτημα για το εκλογικό σώμα προτάθηκε από τους Νέους Σοσιαλιστές αφορούσε την ανάγκη να σταματήσει η κερδοσκοπία στα τρόφιμα (πρωτοβουλία της 24ης Μαρτίου 2014). Τέλος, με την πρωτοβουλία που ανακοινώθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 2014 προτάθηκε η αλλαγή της ομοσπονδιακής νομοθεσίας αναφορικά με την επανακατασκευή της οδικής σήραγγας του Γοτθάρδου. Η πρόταση ήταν η μόνη από τις 4 στο δημοψήφισμα του Φεβρουαρίου που υπερψηφίστηκαν από το λαό και επιτρέπει την κατασκευή μιας δεύτερης οδικής σήραγγας προκειμένου να ανακατασκευαστεί η υπάρχουσα σήραγγα.
Ιούνιος
Πέντε προτάσεις τέθηκαν σε δημοψήφισμα στις 5 Ιουνίου 2016: Η συμμετοχή στο δημοψήφισμα διαμορφώθηκε στο 46%. Η πρόταση για το βασικό εισόδημα απορρίφθηκε με ποσοστό σχεδόν 77%.
Σεπτέμβριος
Στις 25 Σεπτεμβρίου 2016 σε τρία δημοψηφίσματα, οι Ελβετοί καταψήφισαν την πρόταση (60% κατά της πρότασης) να αυξηθούν οι συντάξεις και απέρριψαν επίσης την πρόταση του κόμματος των Πρασίνων να μειωθεί η κατανάλωση των φυσικών πόρων. Την ίδια ημέρα, οι ψηφοφόροι ενέκριναν με ποσοστό 66% τον νόμο που επιτρέπει τις τηλεφωνικές παρακολουθήσεις από τις μυστικές υπηρεσίες για λόγους ασφαλείας.
Νοέμβριος
Σε ένα ακόμα δημοψήφισμα, που έγινε στις 27 Νοεμβρίου 2016, οι πολίτες με ποσοστό 55% απέρριψαν την πρόταση να καταργηθεί σταδιακά η παραγωγή πυρηνικής ενέργειας πιο νωρίς από ότι έχει προγραμματιστεί.
Παραπομπές
2016
Αγία Δωροθέα
Η Δωροθέα είναι Αγία της Καθολικής και της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και έζησε τα χρόνια του ηγεμόνα Σαπρικίου μεταξύ των ετών 284 - 304 μ.Χ.
Εξιστόρηση
Κατά την παράδοση, η Δωροθέα ήταν ευγενής νέα, ορφανή, και καταγόταν από την Καισάρεια της Καππαδοκίας. Ο διοικητής Σαπρίκιος (Sapricius), σταλμένος στην Καισάρεια για να επιβάλει τα διατάγματα του διωγμού που είχε εκδώσει ο Διοκλητιανός, διέταξε να συλληφθεί και την ανέκρινε, δίχως, ωστόσο, κάποιο αποτέλεσμα. Η εξιστόρηση λέει ότι αποφάσισε τότε να την παραδώσει σε δύο αδελφές που είχαν μεταστραφεί στην ειδωλολατρία, τη Χριστίνα και την Καλλίστη, με σκοπό να την πείσουν να αρνηθεί τον Χριστό.
Το αποτέλεσμα, όμως, ήταν αντίθετο από εκείνο που προσδοκούσε, αφού οι επιτιμήσεις της Δωροθέας έκαναν τις δύο αδελφές να επιστρέψουν την πίστη τους στον Χριστιανισμό. Ο Σαπρίκιος διέταξε τότε να δέσουν την Χριστίνα και την Καλλίστη πλάτη με πλάτη και να τις κάψουν ζωντανές και στην συνέχεια καταδίκασε την Δωροθέα σε αποκεφαλισμό. Ακούγοντας την ποινή η Δωροθέα αναφώνησε: «Ευχαριστώ σε, Χριστέ, Νυμφίε της ψυχής μου, γιατί με καλείς να εισέλθω στον Παράδεισό Σου.».
Όταν συνελήφθη και ανακρίθηκε, απάντησε στον Σαπρίκιο ότι η μόνη του επιθυμία ήταν πλέον να πεθάνει για να βρει το γρηγορότερο τον παράδεισο όπου τον περίμενε η Δωροθέα. Λέγεται πως άντεξε όλα τα βασανιστήρια και με προθυμία προσέφερε τον αυχένα του στο ξίφος του δημίου.
Εορτασμός
Η Ορθόδοξη αλλά και η Καθολική Εκκλησία την θεωρούν αγία και εορτάζουν την μνήμη της, μαζί με αυτή του Αγίου Θεόφιλου, 6 Φεβρουαρίου εκάστου έτους.
Τίμηση
Στη Δύση έχει τιμηθεί ως αγία απο τον έβδομο αιώνα. Η λατρεία της Δωροθέας έγινε ευρέως διαδεδομένη στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Στα τέλη της μεσαιωνικής Σουηδίας θεωρήθηκε ως το 15ο μέλος των Δεκατεσσάρων Αγίων Βοηθών (Fourteen Holy Helpers) και στην τέχνη έγιναν μαζί με την Αγία Βαρβάρα, την Αικατερίνη της Αλεξάνδρειας και την Μαργαρίτα της Αντιόχειας, ένα κουαρτέτο θηλυκών αγίων που ονομάζεται De fyra huvudjungfrurna ή στα Λατινικά, "Quattor Virgines Capitales" που σημαίνει "Οι τέσσερις εθνικές παρθένες". εναλλ.=Η Αγία Δωροθέα όπως απεικονίστηκε απο τον Zurbaran.|μικρογραφία| Η Αγία Δωροθέα όπως απεικονίστηκε απο τον Zurbaran.
Προστασία
Θεωρείται προστάτιδα των κηπουρών. Κατά την γιορτή της (6 Φεβρουαρίου) τα δέντρα θεωρούνται ευλογημένα σε ορισμένα μέρη. Είναι επίσης προστάτιδα ζυθοποιών, νυφών, ανθοπώλεων, μαιών, νεόνυμφων και της Ιταλικής πόλης Πέσια.
Εικονογραφία
Η Δωροθέα εμφανίζεται με έναν αγγέλο και ένα στεφάνι από λουλούδια.
Συχνά απεικονίζεται ως κοπέλα που μεταφέρει ένα καλάθι φρούτων και λουλουδιών (τριαντάφυλλα). Απεικονίζεται επίσης φορώντας ένα στέμμα λουλουδιών που περιβάλλεται από αστέρια καθώς γονατίζει ενώπιον του εκτελεστή. Πολλές φορές απεικονίζεται μαζί με τον άγγελο σε μορφή παιδιού κοντά σε μια μηλιά κρατώντας το αγόρι στην αγκαλιά της, καλυμμένο με λουλούδια.
Κληρονομιά
Η Συγκέντρωση των Αδελφών της Αγίας Δωροθέας είναι ένα μοναστήρι ενεργών μοναχών, που ασχολούνται κυρίως με τη διδασκαλία και την καλλιέργεια λουλουδιών και προϊόντων.
Η ζωή και το μαρτύριο της Δωροθέας της Καισάρειας αποτέλεσαν τη βάση για το τραγικό βιβλίο των Φίλιπ Μασίσινγκερ και Τόμας Ντέκερ, The Virgin Martyr (τυπωμένο το 1622).
Παραπομπές
Δω Δω
Ιστορία της Τήνου
Ονομασία
Η Τήνος έλαβε το όνομά της από τον πρώτο οικιστή της, τον Τήνο, αρχηγό Ιώνων αποίκων από την Καρία της Μικράς Ασίας που εγκαταστάθηκαν πρώτοι στο νησί.
Στην αρχαιότητα ήταν επίσης γνωστή στους Έλληνες με το όνομα «Υδρούσσα» λόγω των πολλών νερών που είχε αλλά «Οφιούσσα» λόγω της πληθώρας φιδιών.
Αρχαίοι χρόνοι
Πρώτοι κάτοικοι πιθανότατα ήταν οι Φοίνικες. Αργότερα εγκαταστάθηκαν Ίωνες. Κέντρο του νησιού ήταν από τη γεωμετρική εποχή μέχρι και τον Έ αιώνα η περιοχή του Εξωμβούργου.
Τον 6ο αιώνα π.χ. η Τήνος ήταν υποτελής στην Ερέτρια.
Την εποχή του τυράννου των Αθηνών Πεισίστρατου απέκτησε το "Πεισιστράτειο υδραγωγείο" με το οποίο προμηθεύονταν νερό η πόλη της Τήνου μέχρι το 1934.
Το 480 π.Χ. υποτάχθηκε στους Πέρσες. Στη ναυμαχία της Σαλαμίνας μια τηνιακή τριήρης με κυβερνήτη το Παναίτιο του Σωσιμένους, αυτομόλησε στους Έλληνες και τους έδωσε σημαντικές πληροφορίες για τον Περσικό στόλο. Γι' αυτή τους την πράξη οι Τήνιοι συμπεριλήφθησαν στο Δελφικό τρίποδα.
Συμμετείχαν επίσης ως πεζοί στην εκστρατεία των Αθηναίων στη Σικελία.
Στη συνέχεια περνά διαδοχικά από τους Μακεδόνες, τους Πτολεμαίους και τέλος στους Ρωμαίους.
Για την αρχαία Τήνο έγραψαν έργα ο Αινησίδημος το "ΤΗΝΙΑΚΑ" και ο Αριστοτέλης την "ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΗΝΙΩΝ".
Βυζαντινοί χρόνοι
Την εποχή των Βυζαντινών δέχθηκε επιδρομές και λεηλατήθηκε από Άραβες και Σαρακηνούς. Οι νησιώτες είχαν πολλά προβλήματα την εποχή αυτή. Ένα μέρος του πληθυσμού μετανάστευσε σε ασφαλέστερους προορισμούς. Αποτέλεσμα αυτών ήταν η παρακμή.
Ενετοκρατία
Το 1204 η Τήνος πωλήθηκε στους αδερφούς Ανδρέα και Ιερεμία Γκίζι (Ghisi), Βενετούς ευγενείς.
Το 1292 υπέστη μεγάλες καταστροφές από τον ναύαρχο Ruggiero de Liuria ο οποίος τη λεηλάτησε έχοντας 30 πολεμικές γαλέρες με Καταλανούς στρατιώτες. Με το θάνατο του Γεωργίου Γ' Γκίζι περνά με βάση τη διαθήκη του στη εξουσία της Βενετίας. Πρώτος διοικητής διορίζεται ο Νικόλαος Vincivera. Οι Τήνιοι ήταν πιστοί στη Βενετία και συμμετείχαν στη διοίκηση του νησιού.
Από το 1418 έως το 1429 ενοικιάσθηκε στον Ορδελάφο Φαλέδρο με ετήσια πληρωμή 1.000 υπέρπυρα. Οι Τήνιοι δεν ήταν ευχαριστημένοι από τον τρόπο που ασκούσε τα καθήκοντά του και υπέβαλαν σχετικό αίτημα στη Βενετία. Το αίτημα έγινε δεκτό και παύεται η μίσθωση. Διοικητής διορίζεται για τα επόμενα 3 χρόνια ο Bernado Bolani με μισθο 1.600 υπέρπυρα. Έκτοτε διορίζονται μέχρι και το 1715 Βενετοί διοικητές. Οι διοικήτες αυτοί ήταν υποχρεωμένοι να κυβερνούν σύμφωνα με τα τοπικά έθιμα και όπου υπήρχαν κενά σύμφωνα με το βενετικό νόμο.
Άμυνα
Στην Τήνο υπήρξε ασήμαντος αριθμός Βενετών στρατιωτών (περίπου 12) και για τη φρούρηση ήταν υπεύθυνοι χωρικοί οι οποίοι ονομάζονταν Roccari. Οι Roccari έπρεπε όταν έβλεπαν ύποπτο πλοίο να το αναφέρουν. Τέλος οι Centurioni 5 άνδρες, εξελέγοντο με την εντολή να οργανώσουν σώμα 100 ανδρών ο καθένας ,στο οποίο επιλέγονταν οι ικανότεροι πολεμιστές.
Για κάθε νεκρό πειρατή που θα σκότωναν, οι Τήνιοι έπαιρναν από τον διοικητή 1-2 τσεκίνια καθώς και τα όπλα του.
Απόπειρες κατάληψης της νήσου
Το 1537 κατακτήθηκε αμαχητί από τον Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα αλλά οι Τήνιοι επαναστάτησαν τάχιστα και ζήτησαν βοήθεια από τη Βενετία. Ο Μπαρμπαρόσα επέστρεψε το ίδιο έτος με σκοπό να την επανακαταλάβει. Έστειλε έναν απεσταλμένο στο κάστρο όπου είχαν καταφύγει οι νησιώτες ζητώντας τους να παραδοθούν και ως απάντηση τον έριξαν στο γκρεμό. Στη μάχη που ακολούθησε ηττήθηκε.
Το 1570 ο πειρατής Φραγκίσκος Κορονέλλος πληροφορήθηκε ότι υπήρχε έλλειψη τροφής και επιχειρεί να την καταλάβει ανεπιτυχώς. Μέτα από αυτή του την ήττα πήγε στο σουλτάνο και φέρεται να του είπε ότι "Αυτός ο κήπος είναι οι Κυκλάδες και σας ανήκουν όλες, έκτος από αυτό εδώ το νησί που λέγεται Τήνος". Τότε ο σουλτάνος διατάζει τον Πιαλή Πασά να την κυριέψει. Ο τελευταίος αποβιβάζεται με 8.000 άνδρες και λεηλατεί τα ωραιότερα χωριά αλλά αποτυγχάνει στην αποστολή του.
Την εποχή αυτή η Τήνος ήταν ένα ασφαλές καταφύγιο για τους Έλληνες. Το κάστρο της Αγίας Ελένης θεωρούνταν απόρθητο. Οι Τήνιοι ασκούν την πειρατεία συστηματικά.
Το 1654 οι Τούρκοι προσπαθούν πάλι να την κυριέψουν αλλά βλέποντας το στόλο του Morosini αποχωρούν.
Τουρκική κατάληψη
Το πρωί της 5ης Ιουνίου του 1715 έφτασε αιφνίδια ο Τζανούμ Χότζας με ένα στρατό αποτελούμενο από 45 πολεμικά και μεταγωγικά πλοία και αποβιβάζει 25.000+ άνδρες. Αν και οι απώλειες για το στρατό του ήταν μεγάλες, οι Έλληνες γρήγορα αποσύρθηκαν στο κάστρο. Βλέποντας το βαρύ πυροβολικό και το μέγεθος των Τούρκων να πλησιάζει ο διοικητής υψώνει λευκή σημαία παρά τις αντιδράσεις των κατοίκων. Η πτώση της Τήνου η οποία θεωρούνταν απόρθητη, προκάλεσε αίσθηση στη Βενετία. Ο διοικητής της νήσου κατηγορήθηκε ότι δωροδοκήθηκε από τους Τούρκους, δικάστηκε για προδοσία και καταδικάσθηκε σε θάνατο πίνοντας κοχλάζοντα άργυρο. Αμέσως μετά την κατάληψη οι Τούρκοι γκρεμίζουν συθέμελα το φρούριο και υποχρεώνουν 200 από τις ευγενείς οικογένειες να εγκαταλείψουν τη νήσο και να εγκατασταθούν στην Αφρική.
Τουρκοκρατία
Οι κάτοικοι του νησιού αυτή την περίοδο υπολογίζονται σε 17-20.000 άτομα διασκορπισμένοι σε όλο το νησί. Οι περισσότεροι κάτοικοι αυτή την περίοδο λόγω και της ενετοκρατίας είναι Καθoλικοί στο θρήσκευμα. Την περίοδο της τουρκοκρατίας σταδιακά ένα μεγάλο μέρος είτε μεταναστεύει είτε μεταστρέφεται στην ορθοδοξία.
Είχαν δοθεί σημαντικά προνόμια, παράδειγμα ο τούρκικος στόλος δεν επιτρεπόταν να προσεγγίζει το νησί αλλά να πλέει 12 μίλια μακριά από τις ακτές, ακόμη επιτρεπόταν στους κατοίκους να φορούν καπέλο και όχι φέσι κ.τ.λ
Τη διοίκηση του νησιού ασκούσε ένα είδος γερουσίας με 5 μέλη. Ο φόρος κατ έτος ήταν 33.000 γρόσια ο οποίος με άλλους έκτακτους φόρους έφτανε τις 70.000. Τούρκοι δεν έμεναν μόνιμα στο νησί εκτός από έναν αγά και τον καδή (δικαστή) ο οποίος σπάνια βρισκόταν στο νησί.
Ρωσοκρατία
Το 1770 έως το 1774 περνά στα χέρια των Ρώσων. Την εποχή αυτή κατασκευάστηκε η εκκλησία της Αγίας Αικατερίνης στο χωριό Κάμπος και ανακαινίσθηκε η μονή Κεχροβουνίου. Οι Ρώσοι για την άμυνα του νησιού είχαν σχηματίσει 2 λεγεώνες από κατοίκους του νησιού, μία που απαρτιζόταν από ορθόδοξους και μια από καθολικούς, με 200 άνδρες η κάθε μία.
Το 1774 οι Ρώσοι λεηλάτησαν την πόλη του Εξώμβουργου, τις καθολικές εκκλησίες καθώς και τα μοναστήρια των Ιησουιτών και των Ουρσουλινών.
Νεότερα χρόνια
Μέχρι το 1821 η Τήνος ήταν η οικονομική πρωτεύουσα των Κυκλάδων με περίπου 30.000 κατοίκους. Στο νησί υπήρχαν προξενεία και υποπροξενεία των χωρών της Γαλλίας, Ρωσίας, Αγγλίας, Δανίας, Ισπανίας.
Η επανάσταση άρχισε στο χωριό Πύργος στις 31 Μαρτίου με το Γεώργιο Παλαμάρη και στην Πόλη της Τήνου στις 20 Απριλίου. Στον αγώνα πήραν μέρος περίπου 5.000 Τήνιοι σε πλοία των Σπετσών, των Ψαρών και της Ύδρας. Υπολογίζονται 2.000 νεκροί. Σύμφωνα με πίνακα που έγραψε ο Γ. Αμιραλής οι Τήνιοι έδωσαν για τις ανάγκες του αγώνα 339.384 γρόσια και σημαντικές πληροφορίες καθώς διέθεταν σημαντικές παροικίες στην Κωνσταντινούπολη και στη Σμύρνη οι οποίες το 1885 έφταναν τις 8.000 και 3.000 άτομα αντίστοιχα.
Στα τέλη του 18ου αι. πληθαίνουν οι σχέσεις με τον Ελληνισμό των Μικρασιατικών Παραλίων και ακμάζει στη Σμύρνη η παροικία των Τηνίων, γόνος της οποίας υπήρξε ο άγιος Αμβρόσιος, μετέπειτα Μητροπολίτης Μοσχονησίων και μάρτυρας της Μικρασιατικής Καταστροφής.
Στις 15 Αυγούστου 1940, ο τορπιλισμός του ευδρόμου «Έλλη» από ιταλικό υποβρύχιο στις παραμονές του Ελληνοϊταλικού πολέμου, προκάλεσε συγκίνηση αλλά και αγανάκτηση σε όλους τους Έλληνες.
Τάγμα του Παναγίου Τάφου
Το Τάγμα του Παναγίου Τάφου της Ιερουσαλήμ είναι μοναχικό τάγμα, το οποίο ιδρύθηκε από τον Γοδεφρείδο του Μπουιγιόν μετά την κατάληψη της Ιερουσαλήμ το 1099. Αποτελούμενο από κανονικούς, το τάγμα αυτό έχει ως αποστολή την προστασία του Παναγίου Τάφου, αλλά και τη διεξαγωγή των θρησκευτικών τελετουργιών στον χώρο. Με την επέκταση των κατακτήσεων στους Αγίους Τόπους, το τάγμα αναπτύχθηκε επεκτείνοντας την αποστολή του για την προστασία των χώρων λατρείας στο σύνολο των εδαφών του Φράγκικου Βασιλείου της Ιερουσαλήμ.
Με τον χαμό των Λατινικών Κρατών της Ανατολής, το τάγμα αναδιπλώθηκε στην Ευρώπη. Ήταν το 1489 που ο Πάπας Ιννοκέντιος Η΄ αποφάσισε τη διάλυση του τάγματος και την απορρόφησή του από το Τάγμα του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ.
Ιστορία
Ορισμένοι ιστορικοί-αντικέρηδες του 19ου αιώνα, ως συνέχεια των ιστοριογράφων του Τάγματος του Παναγίου Τάφου επιθυμούσαν να δώσουν στο Τάγμα μια, σχεδόν μυθική, καταβολή, ενώ μία καλύτερη επανάγνωση των πηγών, το καθιστά ως ένα τάγμα το οποίο ιδρύθηκε στους Αγίους Τόπους από τον Γοδεφρείδο του Μπουιγιόν, στην καλύτερη των περιπτώσεων, το 1099.
Μυθικοί Ιδρυτές
Επιστρέφοντας από τους Αγίους Τόπους μετά τον χαμό των Λατινικών Κρατών της Ανατολής, οι πρώτοι ιστορικοί του τάγματος του βρήκαν τρεις λαμπρές προσωπικότητες ως ιδρυτές : τον απόστολο Ιάκωβο, την Αυτοκράτειρα Ελένη και τον Αυτοκράτορα Καρλομάγνο, οι οποίοι ήταν συνδεδεμένοι με τον Άγιο Τάφο, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο.
Ο Απόστολος Ιάκωβος, τον οποίον τα Ευαγγέλια αποκαλούν ως τον « αδερφό του Κυρίου », έγινε, μετά τον θάνατο του Ιησού, υπεύθυνος της χριστιανικής κοινότητας της Ιερουσαλήμ, της οποίας και θεωρείται ως ο πρώτος επίσκοπος. Οι Κανονικές του Παναγίου Τάφου τον θεωρούν ως ιδρυτή τους και του αποδίδουν την ιδέα του ορισμού μιας ομάδας περιφρούρησης του Τάφου του Ιησού.
Ίδρυση από τον Γοδεφρείδο του Μπουιγιόν
Ήταν ως Υπερασπιστής του Αγίου Τάφου, που ίδρυσε, με βάση μία σύνοδο κανονικών που είχε ιδρύσει στην Αμβέρσα πριν από την αναχώρησή του για τη Σταυροφορία, μια σύναξη του Αγίου Τάφου για την προστασία του Τάφου του Χριστού και την οργάνωση της πνευματικής ζωής, καθώς και τη βοήθεια στον Πατριάρχη για το έργο του.
Γύρω από αυτή τη σύναξη συσπειρώθηκαν σε μια αδελφότητα άνδρες και γυναίκες πιστοί που αποτέλεσαν κάτι σαν ένα τρίτο τάγμα. Σταυροφόροι, οι οποίοι είχαν παραμείνει στους Αγίους Τόπους, προσέφεραν, σταδιακά, τις ένοπλες υπηρεσίες τους στους κανονικούς για την προστασία και υπεράσπιση του Αγίου Τάφου και της σύναξης ως donat, δηλαδή μιας μορφής λαϊκών, οι οποίοι είχαν « αφιερωθεί » στη θρησκεία.
Ανάπτυξη του Τάγματος στους Αγίους Τόπους
Σε έναν πρώτο χρόνο, η επιτυχία των Φράγκων Σταυροφόρων έδωσε την ευκαιρία ανάπτυξης του συνόλου των Ταγμάτων των Αγίων Τόπων, όπως το Τάγμα των Οσπιταλιέρων του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, το οποίο ιδρύθηκε από τον Αδερφό Γεράρδο κατά το 1080 και επισημοποιήθηκε από μια βούλα του Πασχάλη Β΄ το 1113 ή το Στρατιωτικό Τάγμα του Ναού το οποίο ιδρύθηκε από τον Ούγο ντε Παιν το 1120 στη διάρκεια του Σύνοδο της Ναμπλούς. Προτού ιδρύσει τους « πτωχούς ιππότες του Χριστού και του Ναού του Σολομώντα », ο Ούγος ντε Παιν είναι σχετικά σίγουρο ότι ήταν μέλος των milites sancti Sepulcri από το 1115. Όπως αυτά τα Τάγματα, το Τάγμα του Παναγίου Τάφου, από τη μια πλευρά, και οι milites sancti Sepulcri, από την άλλη, αναπτύχθηκαν σε εγκαταστάσεις και αριθμό.
Έχοντας πιστοποιηθεί ως θρησκευτικό τάγμα, το Τάγμα του Παναγίου Τάφου ίδρυσε μετόχια σε όλα τα Λατινικά Κράτη της Ανατολής εγκαθιστάμενο στη Γιάφα, στην Άκρα, το Όρος των Ελαιών, τη Βηθλεέμ, το Όρος Θαβώρ, μεταξύ άλλων. Οι Πατριάρχες της Ιερουσαλήμ, τους οποίους υπηρετούσαν οι κανονικοί, ήταν μεταξύ των μεγαλύτερων ιδιοκτητών γαιών του Βασιλείου της Ιερουσαλήμ, με περισσότερο από το ένα τέταρτο της Αγίας Πόλης να τους ανήκει. Ως ιδιοκτήτες, όφειλαν να ενισχύουν με έναν αριθμό ένοπλων αντρών το Βασίλειο, κατόπιν σχετικής διαταγής του Βασιλιά. Ήταν αυτή η στρατιωτική υποχρέωση, προερχόμενη από φεουδαρχικού τύπου υποχρεώσεις, που άφησε, για καιρό, στους ιστορικούς την ιδέα ότι το Τάγμα του Παναγίου Τάφου ήταν, εσφαλμένα, στρατιωτικό τάγμα.
Η σημασία της Ιερουσαλήμ βοήθησε το Τάγμα να εξαπλωθεί στη Δύση σε όλες τις χώρες της χριστιανοσύνης. Τα μετόχια αυτά του Παναγίου Τάφου τα οποία ήταν εγκατεστημένα στη Γαλλία, τη Γερμανία, την Πολωνία, την Αγγλία, την Ισπανία και την Ολλανδία, ήταν όλα τους συνδεδεμένα με την κεντρική έδρα του Τάγμα τος στα Ιεροσόλυμα, ακολουθούσαν τον ίδιο Κανόνα του Αγίου-Αυγουστίνου και είχαν την ίδια θρησκευτική λειτουργία. Παρομοίως και για τους ίδιους λόγους, νεαροί προσκυνητές εντάσσονταν στην αδελφότητα των milites sancti Sepulcri, με τους κανονικούς να τους παρέχουν τη θρησκευτική παιδεία και κατήχηση, ενώ, αυτοί, σε αντάλλαγμα προσέφεραν στο Τάγμα την ένοπλη βοήθειά τους.