cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βλαντίμιρ Λένιν
Η Επανάσταση του 1905 και τα επακόλουθα
Στη Ρωσία δημιουργήθηκε επαναστατική κατάσταση από την ήττα του στρατού και του ναυτικού στο ρωσο-ιαπωνικό πόλεμο, τους πυροβολισμούς εναντίον των εργαζομένων στις 9 Ιανουαρίου του 1905 και από τις αγροτικές ταραχές και τις πολιτικές απεργίες. Το πρόγραμμα του Λένιν ήταν η προετοιμασία ενός ένοπλου ξεσηκωμού των μαζών κατά του τσαρικού καθεστώτος και η δημιουργία μιας προσωρινής κυβέρνησης για να οργανώσει την επαναστατική δημοκρατική δικτατορία των εργατών και των αγροτών. Το τρίτο συνέδριο του κόμματος, που αποτελούταν αποκλειστικά από Μπολσεβίκους (Μάιος 1905), πέρασε ένα νέο αγροτικό πρόγραμμα που περιέλαβε την κατάσχεση της ιδιοκτησίας των γαιοκτημόνων. Τον Οκτώβριο του 1905 ξεκίνησε μία πανρωσική απεργία. Στις 17 του μήνα ο τσάρος δημοσίευσε τη διακήρυξή του για «Σύνταγμα». Αρχές Νοεμβρίου ο Λένιν επέστρεψε στη Ρωσία από τη Γενεύη και απευθύνθηκε στους Μπολσεβίκους για να προσελκύσει στο κόμμα ευρύτερες μάζες εργαζομένων, αλλά και για να διατηρήσει τους παράνομους μηχανισμούς τους σε αναμονή για αντιεπαναστατικά χτυπήματα. Στα γεγονότα του 1905 ο Λένιν διέκρινε τρία κύρια χαρακτηριστικά γνωρίσματα:
Αυτά τα συμπεράσματα, από τα γεγονότα του 1905, έγιναν οι κατευθυντήριες αρχές της πολιτικής του Λένιν το 1917 και οδήγησαν στη δικτατορία του προλεταριάτου, την οποία επρόκειτο να ασκήσει το σοβιετικό κράτος.
Η εξέγερση στη Μόσχα στο τέλος Δεκεμβρίου, χωρίς την υποστήριξη του στρατού, χωρίς ταυτόχρονες εξεγέρσεις σε άλλες πόλεις και ικανοποιητική συμμετοχή σε άλλες περιοχές της χώρας, καταστάλθηκε γρήγορα. Η φιλελεύθερη αστική τάξη ήρθε στο προσκήνιο. Η εποχή των πρώτων δύο Δουμών άρχισε. Τότε ο Λένιν διατύπωσε τις αρχές της επαναστατικής εκμετάλλευσης των κοινοβουλευτικών μεθόδων ως μέσο νέας επίθεσης. Το Δεκέμβριο του 1907 ο Λένιν έφυγε για δέκα χρόνια από τη Ρωσία, για να επιστρέψει το 1917, συμμετέχοντας εν τω μεταξύ ενεργά στον ιδεολογικό και πολιτικό αγώνα των μπολσεβίκων. Άρχιζε η εποχή της αντεπανάστασης, των διώξεων, της εξορίας, των εκτελέσεων και της αποδημίας.
Πορεία προς την Οκτωβριανή Επανάσταση
Ο Λένιν μετακόμισε στη Φινλανδία για λόγους ασφάλειας. Συνέχισε να ταξιδεύει στην Ευρώπη και συμμετείχε σε πολλά σοσιαλιστικά συνέδρια και δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένης της  Διάσκεψης του Τσίμμερβαλντ το 1915. Όταν η Ινέσσα Αρμάντ εγκατέλειψε τη Ρωσία και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, συνάντησε το Λένιν και άλλους εξόριστους μπολσεβίκους και εξελίχθηκε σε άμεση συνεργάτιδά του.
Τον Απρίλιο του 1917 μετά την πτώση του τσάρου Νικόλαου Β΄ ο Λένιν επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη από την Ελβετία με το περιβόητο σφραγισμένο τρένο, το οποίο διέσχισε τη γερμανική επικράτεια μέσα σε απόλυτη απομόνωση με την ανοχή της γερμανικής αυτοκρατορικής κυβέρνησης. Χιλιάδες οπαδοί του, μεταξύ αυτών ένοπλοι στρατιώτες και ναύτες, τον περίμεναν στο σιδηροδρομικό σταθμό της Φινλανδίας, στην Αγία Πετρούπολη, προς τους οποίους μίλησε ανεβασμένος σε τεθωρακισμένο όχημα. Την επομένη ο Λένιν παρουσίασε σε συγκέντρωση των μπολσεβίκων τις περιβόητες «Θέσεις του Απρίλη». Ήταν το πρόγραμμα της κομμουνιστικής εξέγερσης ανατροπής της Προσωρινής Κυβέρνησης με κεντρικό σύνθημα «Όλη η εξουσία στα σοβιέτ!». Τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς η Προσωρινή Κυβέρνηση, η οποία είχε αναρριχηθεί στην εξουσία μετά την εξέγερση του Φεβρουαρίου, έβγαλε για τελευταία φορά τον Λένιν στην παρανομία. Ο Λένιν διέφυγε στη Φινλανδία για ασφάλεια. Στις 7 Οκτωβρίου επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη, πεισμένος ότι έφτασε η ώρα της επανάστασης ενάντια στην Προσωρινή κυβέρνηση του Κερένσκι. Οι ιδέες του για τη διακυβέρνηση εκφράστηκαν στο δοκίμιό του «Κράτος και επανάσταση», όπου απαίτησε μια νέα μορφή διακυβέρνησης βασισμένη στα συμβούλια των εργαζομένων, τα Σοβιέτ.
Στην ηγεσία της Επανάστασης
Στις 25 Σεπτεμβρίου 1917 ο Κερένσκι προσπάθησε να ανακτήσει την αριστερή του στήριξη με τη διαμόρφωση ενός νέου συνασπισμού που περιελάμβανε περισσότερους Μενσεβίκους και Σοσιαλεπαναστάτες. Έχοντας όμως οι Μπολσεβίκοι στη διάθεσή τους ένοπλη πολιτοφυλακή 25.000 ατόμων και ελέγχοντας τα Σοβιέτ η εξουσία του Κερένσκι έμοιαζε ετοιμόρροπη.
Οι Μπολσεβίκοι χρησιμοποίησαν ως έδρα τους το ίδρυμα Σμόλνι. Το μοναστικό οικοτροφείο θηλέων έγινε έδρα του Σοβιέτ της Πετρούπολης. Στις 10 Οκτωβρίου ο Λένιν έπεισε την Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος των μπολσεβίκων να υιοθετήσει απόφαση υπέρ της ένοπλης εξέγερσης. Πιεζόμενος από την αριστοκρατία και τους βιομήχανους ο Αλέξανδρος Κερένσκι πείστηκε να ληφθούν αποφασιστικά μέτρα. Στις 22 Οκτωβρίου διέταξε τη σύλληψη της μπολσεβικικής στρατιωτικής επαναστατικής Επιτροπής. Την επόμενη ημέρα έκλεισε τις μπολσεβικικές εφημερίδες και έκοψε τα τηλέφωνα στο ίδρυμα Σμόλνι.
Ο Λέων Τρότσκι πρότεινε τη συντριβή της Προσωρινής κυβέρνησης. Ο Λένιν συμφώνησε και το βράδυ της 24ης Οκτωβρίου του 1917 δόθηκαν οι σχετικές διαταγές. Οι Μπολσεβίκοι άρχισαν να καταλαμβάνουν τους σιδηροδρομικούς σταθμούς, την τηλεφωνική υπηρεσία και την κρατική τράπεζα. Τη νύχτα της 25ης Οκτωβρίου οι ερυθρές φρουρές περικύκλωσαν τα Χειμερινά Ανάκτορα, έδρα της Προσωρινής Κυβέρνησης. Μέσα ήταν το μεγαλύτερο μέρος της κυβέρνησης της χώρας, αν και ο Κερένσκι είχε κατορθώσει να δραπετεύσει από την πόλη.
Τα χειμερινά ανάκτορα τα υπερασπίστηκαν οι Κοζάκοι, μερικοί αξιωματικοί και το Τάγμα Γυναικών. Στις 9 μ.μ. κανονιοβολισμοί από το φρούριο Πέτρου και Παύλου είχαν ως αποτέλεσμα να πάρει φωτιά το παλάτι. Έγιναν ελάχιστες ζημιές αλλά αυτή η πράξη έπεισε τους περισσότερους υπερασπιστές το κτιρίου να παραδοθούν. Οι επαναστάτες καθοδηγούμενοι από το Βλαντίμιρ Αντόνοφ-Οβσέγενκο εισήλθαν στα ανάκτορα και συνέλαβαν τους περισσότερους υπουργούς της Προσωρινής Κυβέρνησης.
Στις 26 Οκτωβρίου 1917, το πανρωσικό συνέδριο των Σοβιέτ παρέδωσε την εξουσία στο Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτρόπων. Ο Λένιν εξελέγη πρόεδρος του Συμβουλίου ενώ σ΄ αυτό περιλαμβάνονταν ο Λέων Τρότσκι (εξωτερικές υποθέσεις), ο Αλεξέι Ρίκωφ (εσωτερικές υποθέσεις), ο Ανατόλι Λουνατσάρσκι (εκπαίδευση), η Αλεξάνδρα Κολλοντάι (κοινωνική πρόνοια), ο Φέλιξ Ντζερζίνσκι (εσωτερικές υποθέσεις), ο Ιωσήφ Στάλιν (μειονότητες), ο Πετέρις Στούτσκα (δικαιοσύνη) και ο Βλαντίμιρ Αντόνοφ-Οβσέγενκο (στρατιωτικές υποθέσεις). Την ίδια ημέρα, η νέα σοβιετική ηγεσία υιοθέτησε το «Διάταγμα για την Ειρήνη» με τη Γερμανία. Έγινε δεκτό με ενθουσιασμό από τους Ρώσους στρατιώτες στο μέτωπο, καθώς το Δεκέμβριο έγινε ανακωχή.
Σαν πρόεδρος του Συμβουλίου των Επιτρόπων του Λαού ο Λένιν κατήργησε την ατομική ιδιοκτησία στη γη και άρχισε τη διανομή της στους αγρότες. Οι τράπεζες εθνικοποιήθηκαν και εισήχθη ο έλεγχος της παραγωγής στα εργοστάσια. Κατήργησε τη Συντακτική Συνέλευση του 1918 και κήρυξε παράνομα πολιτικά κόμματα όπως το Δημοκρατικό Κόμμα των Καντέτ, τους Μενσεβίκους και τους Σοσιαλεπαναστάτες.
Η σοβιετική κυριαρχία
Ο Λένιν προχώρησε σε αποστράτευση και ανήγγειλε ότι προγραμμάτιζε να συνάψει ανακωχή με τη Γερμανία. Τον Δεκέμβριο του 1917 ο Λέων Τρότσκι οδήγησε τη ρωσική αντιπροσωπεία στο Μπρεστ-Λιτόφσκ όπου θα διαπραγματευόταν με τους αντιπροσώπους της Γερμανίας και της Αυστρίας.
Ο Τρότσκι ανέλαβε το δύσκολο στόχο να βγάλει τη Ρωσία από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο χωρίς να παραχωρήσει εδάφη στις Κεντρικές δυνάμεις. Με την υιοθέτηση μιας τακτικής καθυστερήσεων ήλπιζε ότι η επανάσταση θα επεκτεινόταν από τη Ρωσία στη Γερμανία και την Αυστροουγγαρία προτού υπογράψει τη συνθήκη.
Η απόφαση της ανακωχής αύξησε τη λαϊκή αντίθεση προς τη Μπολσεβικική κυβέρνηση. Ο Λαβρ Κορνίλοφ οργάνωσε ένα στρατό εθελοντών. Κατά τη διάρκεια των επόμενων μηνών διάφορες ομάδες που αντιτάσσονταν στο σοβιετικό καθεστώς ένωσαν τις δυνάμεις τους. Οι ένοπλοι που πάλεψαν ενάντια στον Κόκκινο Στρατό κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου ονομάστηκαν Λευκοί. Ο Λευκός Στρατός περιελάμβανε διάφορες ετερόκλητες ομάδες. Τους «Καντέτ», οι οποίοι επιθυμούσαν να συνεχίσουν τον πόλεμο ενάντια στις Κεντρικές δυνάμεις, Μενσεβίκους και Σοσιαλεπαναστάτες που αντιτάχθηκαν στη δικτατορική πολιτική του νέου καθεστώτος, γαιοκτήμονες που είχαν χάσει τη γη τους, ιδιοκτήτες εργοστασίων που εθνικοποιήθηκαν καθώς και αφοσιωμένα μέλη της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας οι οποίοι αντιτάχθηκαν στον κυβερνητικό αθεϊσμό μαζί με βασιλόφρονες που ήλπιζαν να αποκαταστήσουν τη μοναρχία.
Ο Λευκός Στρατός είχε πρόσκαιρη επιτυχία στην Ουκρανία όπου οι Μπολσεβίκοι δεν ήταν λαοφιλείς. Η κύρια αντίσταση προήλθε από το Νέστορ Μαχνό, ηγέτη ενός σώματος αναρχικών της περιοχής. Οι Λέων Τρότσκι και Βλαντίμιρ Αντόνοφ-Οβσέγενκο ανέλαβαν την ηγεσία του Κόκκινου Στρατού και βαθμιαία απέκτησαν τον έλεγχο της Ουκρανίας. Μέχρι τον Φεβρουάριο του 1918 οι Λευκοί δεν κατείχαν καμία σημαντική περιοχή στη Ρωσία αλλά ο εμφύλιος διήρκεσε έως τα τέλη του 1920.
Η πολιτική του Λένιν κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου δημιούργησε κοινωνική αναστάτωση και οδήγησε σε ταραχές, απεργίες και διαδηλώσεις. Μετά από την εξέγερση της Κρονστάνδης εισήγαγε τη νέα οικονομική πολιτική (ΝΕΠ). Οι αγρότες είχαν την άδεια να πωλούν τα προϊόντα τους στην ελεύθερη αγορά και να απασχολούν άτομα ως εργάτες. Οι αγρότες που επέκτειναν το μέγεθος των αγροκτημάτων τους έγιναν γνωστοί ως Κουλάκοι. Τα εργοστάσια που απασχολούσαν λιγότερο από είκοσι άτομα μπορούσαν να τα απαιτήσουν πίσω οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες τους.
Η 3η Διεθνής
Το Μάρτιο του 1919, ο Λένιν και άλλοι μπολσεβίκοι ηγέτες από όλο τον κόσμο συναντήθηκαν και ίδρυσαν την Κομμουνιστική Διεθνή. Τα μέλη της Κομμουνιστικής Διεθνούς, συμπεριλαμβανομένου του Λένιν και των Μπολσεβίκων, διέκοψαν τις επαφές τους με το ευρύτερο σοσιαλιστικό κίνημα. Από εκείνο το σημείο και μετά, θα ήταν γνωστοί ως κομμουνιστές. Στη Ρωσία, το μπολσεβίκικο κόμμα μετονομάστηκε σε «Ρωσικό Κομμουνιστικό Κόμμα», το οποίο οδήγησε στο Κ.Κ.Σ.Ε.
Η μάχη της επιγόνων
Γράμμα προς το Συνέδριο thumb|right|200px|Με τον Στάλιν στο Γκόρκι το 1922
Ο θάνατος
thumb|right|200px|Στο Γκόρκι το 1923 Ο Λένιν πέθανε στις 21 Ιανουαρίου του 1924 στη Γκόρκι (συνοικισμός κοντά στη Μόσχα). Η επίσημη αιτία θανάτου που δόθηκε ήταν εγκεφαλική αρτηριοσκλήρωση ή εγκεφαλικό επεισόδιο (το τέταρτό του).
Σύμβολο της Ε.Σ.Σ.Δ.
Η Αγία Πετρούπολη μετονομάστηκε σε Λένινγκραντ προς τιμήν του. Αυτό παρέμεινε το όνομα της πόλης μέχρι την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, όταν έλαβε ξανά το αρχικό όνομά της.
Σε προσωπικό επίπεδο ο Λένιν ήταν μετριόφρων και αποδοκίμαζε την κολακεία. Αλλά μετά το θάνατό του έγινε αντικείμενο προσωπολατρίας, που διήρκεσε μέχρι τα τελευταία χρόνια του σοβιετικού συστήματος.
Μέχρι σήμερα η σορός του φυλάσσεται στο μαυσωλείο όπου επιστήμονες - συντηρητές ελέγχουν το σώμα του δύο φορές την εβδομάδα για τυχόν φθορά. Κάθε 18 μήνες μεταφέρεται σε ένα εργαστήριο κάτω από το μαυσωλείο του, εξετάζεται και βυθίζεται σε χημικές ουσίες για συντήρηση. Ήταν ο πρώτος Ρώσος που φυγαδεύτηκε από τη Μόσχα το 1941, περνώντας την περίοδο του πολέμου στη Σιβηρία.
Ο Λένιν ως θεωρητικός
Ο Λένιν, εκτός από μεγάλος επαναστάτης και στρατηγικός νους, ήταν σημαντικός επιστήμονας και στοχαστής. Βασιζόμενος στις ανακαλύψεις των θεμελιωτών του Μαρξισμού, έδωσε ρηξικέλευθες απαντήσεις, οι οποίες έχουν επίδραση και σήμερα, σε καίρια ζητήματα της σύγχρονης εποχής. Κατ' αυτόν τον τρόπο προέκυψε μια νέα θεωρία, οργανικά και αναπόσπαστα συνδεδεμένη με την προηγουμένη, με την οποία συνιστά ενιαίον όλο, ο Λενινισμός. Μελέτησε, συν τοις άλλοις, επιστημονικά τον ιμπεριαλισμό και ανέπτυξε κι εμπλούτισε τη θεωρία και την πρακτική της ταξικής πάλης, της δημοκρατικής και της σοσιαλιστικής επανάστασης και της δικτατορίας του προλεταριάτου, καθώς και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και της μετάβασης στον Κομμουνισμό. Η επιστημονική μελέτη των αιτίων που οδήγησαν τη Σοβιετική Ένωση στην καπιταλιστική παλινόρθωση και, συνακόλουθα, στη διάλυση εδράζεται στο Λενινισμό.
Στο χώρο της φιλοσοφίας, ο Λένιν υπερασπίστηκε το διαλεκτικό υλισμό, διατύπωσε τη θεωρία της αντανάκλασης, κατέδειξε με ανάγλυφο τρόπο τον κομματικό χαρακτήρα της πάλης των διαφόρων τάσεων και ομάδων κι εμβάθυνε στη μελέτη των νόμων της διαλεκτικής (ιδίως του βασικότερου: του νόμου της ενότητας και πάλης των αντιθέτων). Η κριτική στο νεοθετικισμό είναι αδιανόητη έξω από το πνεύμα της φιλοσοφικής συνεισφοράς του Λένιν.
Στον πολιτικό μύθο της Σοβιετικής Ένωσης
Ο Λένιν είχε σημαντική θέση στην πολιτική ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης. Η θέση αυτή επιβλήθηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα με σκοπό τη δημιουργία μιας κοινής σοβιετικής εθνικής ταυτότητας που θα ένωνε τις πολυάριθμες εθνικές ομάδες της ΕΣΣΔ. Η ηγεσία καλλιέργησε την εικόνα του Λένιν ως του σημαντικότερου προσώπου που έφερε τη νίκη του λαού επί των «καταπιεστών» του. Μετά το θάνατό του δημιουργήθηκε μια λατρεία σχεδόν θρησκευτική και το πρόσωπό του έπρεπε να τιμάται χωρίς να εγείρονται ερωτήσεις. Σε ένα κράτος με μεγάλο αριθμό αγράμματων που δε μπορούσαν να αντιληφθούν εύκολα τα αφηρημένα ιδεολογικά σχήματα, χρησιμοποιήθηκαν πολύ πορτραίτα, αγάλματα, βιβλία, ταινίες κτλ γύρω από το Λένιν. Το έργο του αναβαθμίστηκε ώστε να εμφανίζεται ως βελτίωση των ιδεών του Μαρξ και του Έγκελς για το σοσιαλισμό. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκε πολύ ο όρος «επιστημονικός» σαν προσδιοριστικό του Μαρξισμού-Λενινισμού.
μικρογραφία|αριστερά|250px|Άγαλμα του Λένιν στο κυβερνητικό μέγαρο του [[Μινσκ]] Το 1970 οι Σοβιετικοί εόρτασαν την 100ή επέτειο από τη γέννηση του Λένιν με εξαιρετική λαμπρότητα και με τη συμμετοχή εκπροσώπων κομμουνιστικών και σοσιαλιστικών κομμάτων από ολόκληρη την υφήλιο.
Όταν κατά την εποχή της Γκλασνόστ κάποιοι ιστορικοί άρχισαν να θέτουν ερωτηματικά για το μύθο του Λένιν, προκάλεσαν σοκ. Ο Selyunin, ένας από τους πρώτους ιστορικούς που είδαν με σκεπτικισμό το Λένιν, ομολογούσε ότι η απομυθοποίηση ήταν δύσκολη και για τον ίδιο, όπως π.χ. στην περίπτωση όπου φάνηκε να προκύπτει ότι ο Λένιν είχε ξεκινήσει τη διαδικασία που οδήγησε στα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας του Στάλιν.
Τα Άπαντα
Τα Άπαντα του Λένιν, αποτελούνται από 55 τόμους υλικού και 2 τόμους ευρετηρίου. Η πρώτη πλήρη έκδοσή τους έγινε με ευθύνη του «Ινστιτούτου Μαρξισμού - Λενινισμού» της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης το 1971.
Στα ελληνικά μεταφράστηκε από ομάδα μαρξιστών επιστημόνων και εκδόθηκε τμηματικά από τον εκδοτικό οίκο «Σύγχρονη Εποχή», από το 1985 και εξής.
Τα βιβλία είναι πλέον διαθέσιμα και σε ψηφιακή μορφή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι Κατηγορία:Σοβιετικοί πολιτικοί Κατηγορία:Ρώσοι επαναστάτες Κατηγορία:Ρώσοι κομμουνιστές Κατηγορία:Ρώσοι πολιτικοί Κατηγορία:Μαρξιστές θεωρητικοί Κατηγορία:Πολιτικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ρώσοι άθεοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Αθεϊστές φιλόσοφοι Κατηγορία:Ρώσοι φεμινιστές
Εκκλησία της Αγίας Αναστάσεως (Ραμπάτ)
Η Εκκλησία της Αγίας Αναστάσεως (Церковь Воскресения Христова) στο Ραμπάτ είναι η παλαιότερη των τριών εν λειτουργία Ορθόδοξων εκκλησιών στο Μαρόκο. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Ιστορία
Ο θεμέλιος λίθος της εκκλησίας τέθηκε στις 6 Ιουλίου 1931. Ο ναός καθαγιάστηκε στις 13 Νοεμβρίου 1932 προς τιμήν της Αγίας Αναστάσεως του Ιησού Χριστού από τον Μητροπολίτη Ευλόγιο (Γκεοργκιγιέφσκι).
Το εσωτερικό της εκκλησίας διακοσμήθηκε από αγιογραφίες που φιλοτέχνησαν εικονογράφοι προερχόμενοι από τη Μόσχα το 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στο Μαρόκο
Τερπενοειδή
Τα τερπενοειδή ή ισοπρενοειδή είναι μια κατηγορία οργανικών χημικών ουσιών που βρίσκονται στη φύση και προέρχονται από την ένωση 5 άνθρακα ισοπρένιο και τα παράγωγά της, που ονομάζονται τερπένια, διτερπένια κ.λπ. που περιέχει οξυγόνο. Όταν συνδυάζονται με τα τερπένια υδρογονάνθρακα τα τερπενοειδή περιλαμβάνουν περίπου 80.000 ενώσεις. Είναι η μεγαλύτερη κατηγορία φυτικών δευτερογενών μεταβολιτών, που αντιπροσωπεύουν περίπου το 60% των γνωστών φυσικών προϊόντων. Πολλά τερπενοειδή έχουν σημαντική φαρμακολογική βιοδραστικότητα και επομένως ενδιαφέρουν τους φαρμακοποιούς.
Τα φυτοτερπενοειδή χρησιμοποιούνται για τις αρωματικές τους ιδιότητες και παίζουν ρόλο στα παραδοσιακά φυτικά φάρμακα. Τα τερπενοειδή συμβάλλουν στο άρωμα του ευκαλύπτου, τις γεύσεις της κανέλας, του γαρίφαλου και του τζίντζερ, το κίτρινο χρώμα στους ηλίανθους και το κόκκινο χρώμα στις ντομάτες. Στα γνωστά τερπενοειδή περιλαμβάνονται η κιτράλη, η μενθόλη, η καμφορά, η σαλβινορίνη Α στο φυτό Salvia divinorum (μαγική μέντα), η γκινγκολίδη και η βιλοβαλίδη που βρίσκονται στο Γκίγκο, τα κανναβινοειδή της κάνναβης και τα κουρκουμινοειδή του κουρκουμά και της μουστάρδας. Η προβιταμίνη β-Καροτίνη είναι ένα παράγωγο τερπενίου που ονομάζεται καροτενοειδές.
Τα στεροειδή και οι στερόλες στα ζώα παράγονται βιολογικά από τερπενοειδή πρόδρομες ουσίες. Μερικές φορές τα τερπενοειδή προστίθενται στις πρωτεΐνες, π.χ. για να ενισχυθεί η προσκόλλησή τους στην κυτταρική μεμβράνη, γνωστό ως ισοπρενυλίωση. Τα τερπενοειδή παίζουν ρόλο στην άμυνα των φυτών ως προφύλαξη έναντι παθογόνων και ελκυστικών για τα αρπακτικά των φυτοφάγων ζώων..
Δομή και κατηγορίες τερπενοειδών
μικρογραφία|Συντακτικός τύπος του ισοπρενίου, δομική μονάδα των τερπενοειδών Τα τερπενοειδή προκύπτουν από τη συνένωση μονάδων ισοπρενίου το οποίο έχει πέντε άτομα άνθρακα. Η βασική κατηγοριοποίηση τους βασίζεται στον αριθμό των ανθράκων του βασικού τους χημικού σκελετού, (π.χ. μονοτερπένια, διτερπένια) και συγκεκριμένα του αριθμού των μονάδων ισοπρενίου που τα αποτελούν. Οι επιμέρους υποκατηγορίες βασίονται στις ομοιότητες του συντακτικού χημικού τύπου μεταξύ βασικών κατηγοριών (π.χ. τριτερπένια τύπου ολεανανίου, τριτερπένια τύπου λανοστανίου). Εκτός από άνθρακα και υδρογόνο, τα τερπενοειδή συχνά περιέχουν άτομα οξυγόνου.
Βιοσύνθεση τερπενοειδών
Οι χημικές ενώσεις οι οποίες αντιδρούν για να σχηματίσουν τα τερπενοειδή και παρέχουν τις μονάδες ισοπρενίου, είναι το διφωσφορικό διμεθυλαλλύλιο (DMAPP) και το διφωσφορικό ισοπεντενύλιο (IPP) τα οποία είναι ισομερή και συμμετέχουν σε μια χημική ισορροπία μετατοπισμένη προς τον σχηματισμό DMAPP. Το DMAPP είναι ένα πολύ δραστικό ηλεκτρόφιλο και ως εκ τούτου, αλκυλιωτικός παράγοντας, ενώ αντιθέτως το IPP είναι πιο πιθανό να δράσει ώς πυρηνόφιλο αντιδρώντας με το DMAPP προς τον σχηματισμό της τελικής ανθρακικής αλυσίδας των τερπενοειδών.
Τα βασικά βιοσυνθετικά μονοπάτια των τερπενοειδών είναι το μονοπάτι του μεβαλονικού οξέος (MVA) και το μονοπάτι της φωσφορικής δεοξυξυλουλόζης (DXP). Στα ζώα δεν έχει διαπιστωθεί η ύπαρξη του μονοπατιού της φωσφορικής δεοξυξυλουλόζης οπότε θεωρείται ότι η βιοσύνθεση των τερπενοειδών ακολουθεί το μονοπάτι του μεβαλονικού οξέος. Στα φυτά έχει διαπιστωθεί η ύπαρξη και των δύο μονοπατιών: στο κυτταρόπλασμα εντοπίζονται τα ένζυμα του μονοπατιού του μεβαλονικού, ενώ στους χλωροπλάστες τα ένζυμα του μονοπατιού της δεοξυξυλουλόζης. Τα τριτερπένια και τα στεροειδή κατά κύριο λόγο βιοσυντίθενται μέσω του μεβαλονικού οξέος στο κυτταρόπλασμα, ενώ σχεδόν όλα τα υπόλοιπα τερπενοειδή σχηματίζονται στους χλωροπλάστες μέσω της φωσφορικής δεοξυξυλουλόζης.
Μέσω του μεβαλονικού οξέος
Το μεβαλονικό οξύ ανακαλύφθηκε τη δεκαετία του 1950 ως ενδιάμεσο της βιοσύνθεσης των στεροειδών στους ανθρώπους και τα ζώα. Αρχικά το 3-υδροξυ-μεθυλο-γλουταρυλο-συνένζυμο Α (HMG-CoA) σχηματίζεται από τη συνένωση τριών μορίων ακετυλοσυνενζύμου Α (acetyl-CoA), και μετατρέπεται σε μεβαλονικό οξύ με την επίδραση της αναγωγάσης του HMG-CoA. Στη συνέχεια, με διαδοχικές φωσφορυλιώσεις προκύπτουν τα διφωσφορικό ισοπεντενύλιο και διφωσφορικό διμεθυλαλλύλιο τα οποία αντιδρούν προς σχηματισμό της χοληστερόλης.
Μέσω της φωσφορικής δεοξυξυλουλόζης
Η φωσφορική δεοξυξυλουλόζη σχηματίζεται από την αποκαρβοξυλίωση του πυροσταφυλικού οξέος και την επίδραση της 3-φωσφογλυκεραλδεΰδης. Επαναδιευθέτηση και αναγωγή της φωσφορικής δεοξυξυλουλόζης έχει σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία της φωσφορικής μεθυλο-ερυθριτόλης η οποία στη συνέχεια αντιδρά με την τριφωσφορική κυτιδίνη προς ένα συζευγμένο διφωσφορικό ανάλογο που φωσφορυλιώνεται περαιτέρω από το ATP. Καθοριστικό στάδιο είναι ο σχηματισμός ενός κυκλικού ανυδρίτη του φωσφορικού οξέος που σχηματίζεται με την απώλεια της φωσφορικής κυτιδίνης. Ο ανυδρίτης, μέσω αλληλουχίας αντιδράσεων που ακόμα δεν είναι γνωστή, μετατρέπεται στα DMAPP και IPP τα οποία σχηματίζουν τα τερπενοειδή. Αξίζει να σημειωθεί ότι το μονοπάτι της φωσφορικής δεοξυξυλουλόζης ονομάζεται και "μονοπάτι ανεξάρτητο του μεβαλονικού οξέος" και ανακαλύφθηκε σχετικά πρόσφατα, τη δεκαετία του 1980.
Ρόλος τους στα φυτά
Τα τερπενοειδή παίζουν πλήθος σημαντικών ρόλων για την ανάπτυξη ενός οργανισμού. Στα φυτά, συμμετέχουν στη φωτοσύνθεση (καροτενοειδή) και αποτελούν συστατικά των κυτταρικών μεμβρανών (φυτοστερόλες). Τα πτητικά τερπένια, που μεταξύ άλλων ευθύνονται και για το άρωμα των φυτών και των λουλουδιών, έχει βρεθεί ότι αλληλεπιδρούν με επικονιαστές έλκοντας τους. Επίσης, μονοτερπένια ή σεσκιτερπένια που παράγονται από τα φυτά αποτρέπουν τον ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό παθογόνων βακτηρίων στους ιστούς τους ή αποτρέπουν τις επιθέσεις από έντομα.
Μη πτητικά τερπενοειδή που παράγονται από τα φυτά, έχει βρεθεί ότι σχετίζονται με φαινόμενα αλληλοπάθειας, δηλαδή επηρεάζουν την ανάπτυξη άλλων οργανισμών που ανήκουν σε διαφορετικές καλλιέργειες ή περιβάλλοντα. Έχει βρεθεί ότι συγκεκιριμένα διτερπένια λαβδανικού τύπου που ονομάζονται μομιλακτόνες και παράγονται από κάποιες ποικιλίες ρυζιού, εμποδίζουν την ανάπτυξη της μουχρίτσας που αποτελεί ένα πολύ διαδεδομένο ζιζάνιο της καλλιέργειας ρυζιού.
Επιπλέον, πολλά μη πτητικά τερπένια έχει βρεθεί ότι συμβάλλουν στην προστασία του φυτού από παθογόνους μικροοργανισμούς. Οι τριτερπενικές σαπωνίνες αβενακίνες, που εκκρίνονται από τις ρίζες της βρώμης, έχουν αντιμυκητιασική δράση. Συγκεκριμένα, σχηματίζουν σύμπλοκα με στερόλες που αποτελούν δομικό λίθο της κυτταρικής μεμβράνης πολλών παθογόνων για τη βρώμη μυκήτων, οδηγώντας στην καταστροφή των κυτταρικών τοιχωμάτων του μύκητα.
Γεώργιος Διαμαντής
O Γεώργιος Διαμαντής ήταν Έλληνας σκοποβόλος. Αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα.
Κατηγορία:Σκοπευτές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Post-punk revival
Το Post-punk revival ήταν εξέλιξη στην εναλλακτική ροκ από τα τέλη του 20ου και στις αρχές του 21ου αιώνα. Μainstream συγκροτήματα από τις τοπικές σκηνές σε όλο τον κόσμο στις αρχές της δεκαετίας του 2000 είναι οι Strokes, Interpol, The Hives και The Vines, οι οποίοι έκαναν εμπορική επιτυχία με πολλούς άλλους καταξιωμένους καλλιτέχνες. Μέχρι το τέλος του 2000, οι περισσότερες μπάντες διαλύθηκαν, δοκίμασαν άλλα project ή ήταν σε παύση, αν και μερικές μπάντες επέστρεψαν στη δεκαετία του 2010.
Κατηγορία:Μουσικά είδη Κατηγορία:Ροκ μουσική Κατηγορία:Εναλλακτική ροκ
Οικία των Ζαρντί
Η οικία των Ζαρντί είναι έπαυλη που βρίσκεται στο Σεβρ του νομού Ω-ντε-Σεν της Γαλλίας, στην οποία φιλοξενείται μουσείο αφιερωμένο στον Λέων Γαμβέτα, ο οποίος υπήρξε ένας από τους διασημότερους ενοίκους της.
Ιστορία
Αρχικά ήταν κατοικία αμπελουργών η οποία κατασκευάστηκε στα τέλη του 17ου αιώνα που καταλάμβανε την σημερινή θέση της οικίας των Ζαρντί. Μετατράπηκε κατά τον 18ο αιώνα σε εξοχικό.
Ο πρώτος διάσημος ένοικος της οικίας ήταν ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ, ο οποίος εγκαταστάθηκε σε αυτή το 1838. Κατασκεύασε στον κήπο της ένα είδος chalet. Το 1840, κυνηγημένος από τους πιστωτές του, ο Μπαλζάκ υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει το μέρος.
Το 1878, ο Λεόν Γκαμπετά αγόρασε την οικία των Ζαρντί, όπου μετέβαινε συχνά για να ξεκουραστεί από τις πολιτικές του δραστηριότητες. Όταν αποσύρθηκε από τον πολιτικό στίβο, κατέφυγε στην οικία των Ζαρντί τον Ιανουάριο του 1882, με συντροφιά την μαιτρέσα του, Λεονί Λεόν. Σε αυτή την οικία ήταν που πέθανε στις 31 Δεκεμβρίου του επομένου έτους, σε ηλικία σαράντα τεσσάρων ετών.
Μετά τον θάνατο του Γαμβέτα, η οικία παραχωρήθηκε στο Κράτος, το οποίο την μετέτρεψε σε μουσείο. Ένα άγαλμα εις μνήμην του, έργο Μπαρτολντί, ανεγέρθηκε το 1891. Η οικία παρέμεινε στην διακόσμηση της εποχής εκείνης και περιλαμβάνει αντικείμενα, έπιπλα τα οποία ανήκαν στον Μπαλζάκ, καθώς και τον Γαμβέτα, μεταξύ των οποίων αντίτυπα της εφημερίδας La République Française, την οποία δημιούργησε ο Γαμβέτας το 1871.
Η οικία των Ζαρντί είναι εγγραμμένη στα ιστορικά μνημεία με τον κήπο της από τις 3 Ιουνίου 1991, ενώ το άγαλμα έχει κατηγοριοποιηθεί από τις 10 Ιουλίου 1995.
Η οικία υπέστη σημαντικά έργα αναπαλαίωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ω-ντε-Σεν Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Γαλλία Κατηγορία:Μουσεία στο Παρίσι
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1999
thumb|270px|Η 72η Απονομή των Βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Αδόλφος του Χέλρε
Ο Αδόλφος (Γκράβε, 12 Φεβρουαρίου 1438 - Τουρνάι, 27 Ιουνίου 1477) από τον Οίκο του Έχμοντ ήταν δούκας του Χέλρε και κόμης του Ζούτφεν από το 1465–1471 και το 1477.
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1999
Η 72η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, που τίμησε τις καλύτερες επιδόσεις στο χώρο του κινηματογράφου για το έτος 1999, έλαβε χώρα στις 26 Μαρτίου 2000. Η τελετή πραγματοποιήθηκε στο Θέατρο Κόντακ, στο Χόλιγουντ της Καλιφόρνιας, και την παρουσίαση ανέλαβε για έβδομη φορά ο Μπίλυ Κρίσταλ.
Στην αμερικανική τηλεόραση μεταδόθηκαν από το δίκτυο ABC.
Αδόλφος του Χέλρε
Βιογραφία
Ο Αδόλφος ήταν ο μόνος γιος του Άρνολντ δούκα των Χέλρε και της Αικατερίνης των Λα Μαρκ, κόρης του Αδόλφου Α΄ δούκα της Κλέβης.
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1999
Υποψηφιότητες & Νικητές
Οι νικητές κάθε κατηγορίες εμφανίζονται με έντονους χαρακτήρες στην κορυφή της κατηγορίας.
Αδόλφος του Χέλρε
Βιογραφία
Στη μάχη της διαδοχής για το Χέλρε, φυλάκισε το 1465 τον πατέρα του και έγινε δούκας με την υποστήριξη του Φιλίππου Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας, ο οποίος τον έκανε επίσης ιππότη στο Τάγμα του Χρυσόμαλλου Δέρατος. Το 1468 κέρδισε τη μάχη του Στρέλεν εναντίον της Κλέβης, αλλά ο Κάρολος δούκας της Βουργουνδίας επανέφερε τον πατέρα του, τον Άρνολντ, και ο Aδόλφος φυλακίστηκε στο Εσντέν.
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1999
Τιμητικά Βραβεία
Academy Honorary Award The Jean Hersholt Humanitarian Award
Αδόλφος του Χέλρε
Βιογραφία
Μετά το τέλος του Καρόλου το 1477, ο Aδόλφος απελευθερώθηκε από τους Φλαμανδούς. Απεβίωσε την ίδια χρονιά επικεφαλής ενός Φλαμανδικού στρατού, που πολιορκούσε τα Τουρναί, αφού η Συνέλευση των ευγενών του Χέλρε τον αναγνώρισαν ως δούκα. Το σώμα του τάφηκε στον καθεδρικό ναό του Τουρναί.
δεξιά|μικρογραφία|131x131εσ|Ο θυρεός του δούκα του Χέλρε.
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1999
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τελετές απονομής βραβείων Όσκαρ Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 1999
Αδόλφος του Χέλρε
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αικατερίνη των Βουρόνων (1440–1469), κόρη του Καρόλου Α΄ δούκα του Μπουρμπόν το 1463. Είχαν δίδυμα παιδιά:
Πηγές
Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος Κατηγορία:Οίκος του Έχμοντ
Σκοτ Ίαν
Ο Σκοτ Ίαν (πραγ. όνομα "Scott Ian Rosenfeld") είναι Αμερικάνος κιθαρίστας της χέβι μέταλ μουσικής, γνωστός ως ιδρυτικό και ηγετικό μέλος του συγκροτήματος Anthrax. Επίσης, υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του crossover thrash συγκροτήματος Stormtroopers of Death.
Βιογραφία
Ο Ίαν γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1963 από γονείς εβραϊκής καταγωγής στο Κουίνς της Νέας Υόρκης. Οι μουσικές του επιρροές προέρχονται από μεγάλα ονόματα της χαρντ ροκ και χέβι μέταλ μουσικής όπως οι Kiss, Iron Maiden, Judas Priest, Black Sabbath, Motörhead, αλλά και της αμερικάνικης πανκ σκηνής. Όταν φοιτούσε στο λύκειο "Bayside High School" γνώρισε τους μετέπειτα συναδέλφους του στους Anthrax, Ντάνι Λίλκερ και Νιλ Τάρμπιν.
Το 1981 δημιούργησε τους Anthrax, οι οποίοι αποτέλεσαν ένα εκ των μεγαλύτερων ονομάτων της thrash metal μουσικής και συναποτελούν τους Big Four του είδους μαζί με τους Metallica, Slayer και Megadeth. Μαζί τους έχει κυκλοφορήσει δέκα στούντιο άλμπουμ, εκ των οποίων τα τέσσερα έχουν βραβευθεί ως χρυσά, ενώ θεωρούνται ένας από τους δημιουργούς του Nu Metal λόγω της συνεργασίας τους με τους Public Enemy το 1991, για το τραγούδι "Bring the Noise".
Μετά την ακμή του συγκροτήματος στα τέλη της δεκαετίας του '80 και τις αρχές της επόμενης, η άνοδος του grunge ανάγκασε τους Anthrax να αλλάξουν τον ήχο τους, περιλαμβάνοντας alternative στοιχεία, ένα πείραμα που οδήγησε στο Top-10 άλμπουμ "Sound of White Noise". Παρ' όλα αυτά, η εμπορική ανταπόκριση προς το συγκρότημα έπεσε, με αποτέλεσμα τα "Volume 8: The Threat Is Real" (1998) και "We've Come for you All" (2003) να μην καταφέρουν να μπουν στο Top-100 του Billboard. Η επιτυχία επέστρεψε στο συγκρότημα με τον δίσκο "Worship Music" του 2011, ο οποίος σκαρφάλωσε ως το # 12 του καταλόγου επιτυχιών της πατρίδας τους.
Το 2001, ο Ίαν ανέλαβε ως παρουσιαστής του "Rock Show" του VH1, δίκτυο με το οποίο συνεργάστηκε για αρκετές εκπομπές και αφιερώματα όπου εμφανίστηκε ως σχολιαστής. Το καλοκαίρι του 2006, είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ριάλιτι εκπομπή "SuperGroup", μαζί με τους Τεντ Νούτζεντ, Σεμπάστιαν Μπαχ, Τζέισον Μπόναμ και Έβαν Σάινφελντ.
Από το 2009 και έπειτα παίζει στους The Damned Things, με τους οποίους κυκλοφόρησε τον δίσκο "Ironiclast" τον Δεκέμβριο του 2010. Στο συγκρότημα συμμετείχε και ο Ρομπ Κατζιάνο των Anthrax, όπως και ο Κιθ Μπάκλεϊ και ο Τζος Νιούτον των Every Time I Die και ο Τζο Τρόμαν και ο Άντι Χάρλεϊ των Fall Out Boy.
Ο Ίαν έχει δύο δικά του μοντέλα κιθάρας, το ένα με την εταιρεία "Jackson Guitars" και ένα με την "Washburn Guitars". Είναι παντρεμένος με την Περλ Αντέι, κόρη του διάσημου τραγουδιστή Meat Loaf, με την οποία έχει μία κόρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί κιθαρίστες Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Μέλη των Anthrax
Συναγωγή Κομοτηνής
Η Εβραϊκή Συναγωγή Κομοτηνής η οποία ονομαζόταν Μπετ Ελ (που σημαίνει Ο οίκος του Θεού) ήταν μια Εβραϊκή συναγωγή μέσα στο Φρούριο Κομοτηνής, η οποία χρονολογούνταν από τα μέσα του 19ου αιώνα ή νωρίτερα από τον 18ο αιώνα. Βρισκόταν στην αρχή της οδού Αυτοκράτορος Θεοδοσίου, ακριβώς απέναντι από τον Ναό Κοιμήσεως της Παναγίας. Το 1983 είχε χαρακτηριστεί ως διατηρητέα από την 4η Εφορεία νεότερων μνημείων αλλά τον Απρίλιο 1994 αποφασίστηκε η κατεδάφισή της.
Το κτήριο της συναγωγής είχε μοναδική αρχιτεκτονική στο χώρο των Βαλκανίων και ο τύπος αυτής της συναγωγής υπάρχει στην Κωνσταντινούπολη και την Προύσσα. Είχε κεντρικό τρούλο όπου από κάτω βρισκόταν τοποθετημένο το Βήμα. Στο εσωτερικό περιείχε μια σειρά από κίονες οι οποίοι κυκλικά στήριζαν την οροφή. Το Ιερό "Εχάλ" βρισκόταν στο ανατολικό τοίχο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χώροι λατρείας στην Κομοτηνή Κομοτηνή
Σανέλα Ντιάνα Τζένκινς
Η Σανέλα Ντιάνα Τζένκινς (γεννηθείσα Σανέλα Ντιάνα Τσάτιτς, 1973) είναι μία Βόσνια επιχειρηματίας και φιλάνθρωπος. Αυτόν τον καιρό διαμένει στην Καλιφόρνια. Η Τζένκινς εγκατέλειψε τη χώρα της κατά την Πολιορκία του Σαράγιεβο και μετανάστευσε στο Λονδίνο, όπου σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Σίτι του Λονδίνου.
Παιδική ηλικία
Η Σανέλα Τζένκινς γεννήθηκε στο Σαράγεβο ως το μεγαλύτερο από τα δύο παιδιά μιας μεσοαστικής τάξης Βόσνιας οικογένειαW. Η μητέρα της ήταν λογίστρια και ο πατέρας της ήταν οικονομολόγος. Μεγάλωσε στις τσιμεντούπολεις της κομμουνιστικής Γιουγκοσλαβίας. Η Τζένκινς σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Σαράγεβο, αλλά το ξέσπασμα του πολέμου το 1992 την ανάγκασε να φύγει από το σπίτι της και να ζήσει για περισσότερο από ένα χρόνο στην Κροατία ως πρόσφυγας, προτού μεταναστεύσει στο Λονδίνο.
Σταδιοδρομία
Ενώ ήταν ακόμα φοιτήτρια στο Λονδίνο, απέκτησε τη σειρά των μαγιό Μελίσσα Ονταμπάς.
Με τη συνεργασία της φωτογράφου Ντέμπορα Άντερσον κυκλοφόρησε ένα φωτογραφικό βιβλίο με τίτλο «Δωμάτιο 23». Πολλές από τις διασημότητες του βιβλίου είναι φίλοι της Τζένκινς, με συμπεριλαμβανόμενους τους Τζορτζ Κλούνεϊ και Έλτον Τζον. Τα έσοδα από την πώληση του βιβλίου διατέθηκαν σε διάφορα φιλανθρωπικά προγράμματα.
Το 2009 η Τζένκινς ανέπτυξε και κυκλοφόρησε τη σειρά Νεύρο θρεπτικών ροφημάτων με έδρα το Σέρμαν Όουκς Καλιφόρνια.
Φιλανθρωπικές δραστηριότητες
Το 2002 η Ντιάνα Τζένκινς ίδρυσε το Ίδρυμα Ίρνις Τσάτιτς στη μνήμη του αδελφού της, που σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της Βοσνιακής Σύγκρουσης. Το ίδρυμα παρέχει την απαραίτητη χρηματοδότηση στις ιατρικές εγκαταστάσεις του Πανεπιστήμιου του Σαράγεβο. Το 2009 η Ντιάνα Τζένκινς τιμήθηκε με το βραβείο Ειρήνης από το Κέντρο για την Ειρήνη και την Πολυεθνική Συνεργασία.
Την 5 Μαΐου 2018 η Τζένκινς τιμήθηκε στο Γκαλά του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου για τη Βοσνία & Ερζεγοβίνη στην Ουάσιγκτον των ΗΠΑ, για την συνεχή υποστήριξη και τις φιλανθρωπικές δραστηριότητές της στη χώρα.
Τον Αύγουστο 2008 ίδρυσε το Πρόγραμμα Ανθρώπινων Δικαιωμάτων της Σανέλα Ντιάνα Τζένκινς στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Λος Άντζελες. Η κλινική επικεντρώνεται στην νομική υπεράσπιση, την πολιτική υπεράσπιση και την τεκμηρίωση. Πρόκειται για το πρώτο επιχορηγούμενο πρόγραμμα για τη διεθνή δικαιοσύνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα οποιασδήποτε νομικής σχολής στις δυτικές Ηνωμένες Πολιτείες.
Αμέσως μετά το σεισμό του 2010 στην Αϊτή, η Τζένκινς και ο ηθοποιός Σον Πεν ίδρυσαν τον Αϊτινό Οργανισμό Αρωγής Τζένκινς-Πεν για προμήθεια υγειονομικού υλικού και για παροχή ιατρικής περίθαλψης στους χιλιάδες ξεσπιτωμένους Αϊτινούς. Συνέκρινε τη μακροπρόθεσμη ανάκαμψη στην Αϊτή με της Βοσνίας, τόνισε την ανάγκη για τη βασική ανθρωπιστική βοήθεια, και υποστήριξε ότι ο Αμερικανικός στρατός δεν πρέπει να φύγει από τη χώρα πρόωρα.
Τον Μάρτιο 2010 η Τζένκινς κατέβαλε την εγγύηση για τον πρώην Βόσνιο Πρόεδρο Έγουπ Γκάνιτς, ο οποίος ήταν υπό κράτηση στο Λονδίνο με αίτημα έκδοσης στη Σερβία.
Προσωπική ζωή
Το 1999 παντρεύτηκε τον Ρότζερ Τζένκινς, ο οποίος ήταν ένα εξέχων στέλεχος φοροδιαφυγής στην Τράπεζα Barclays. Οι δύο γνωρίστηκαν στο γυμναστήριο του κτιριακού συγκροτήματος Μπάρμπικαν, όπου διέμενε ο Ρότζερ μετά το τέλος του γάμου του με την πρώτη του γυναίκα, μία τραπεζίτισσα της Barclays. Έχουν αποκτήσει δύο παιδιά μαζί και αργότερα χώρισαν. Ο Ρότζερ Τζένκινς έχει κατηγορηθεί για τραπεζική απάτη από την Υπηρεσία Σοβαρών Περιπτώσεων Απάτης του Ηνωμένου Βασιλείου, και αντιμετωπίζει την πιθανότητα φυλάκισης 22 χρόνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βόσνιοι επιχειρηματίες
Δημήτρης Λίτσας
Ο Δημήτρης Λίτσας (Σπέτσες, 1881 - Αλεξάνδρεια Αιγύπτου, 1952) ήταν Έλληνας ζωγράφος και αγιογράφος που έζησε, δημιούργησε και δίδαξε κυρίως στην Αίγυπτο.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στις Σπέτσες και προερχόταν από εύπορη ναυτική οικογένεια, Διδάχτηκε ζωγραφική στο Σχολείο των Τεχνών (την μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών) στην Αθήνα έχοντας ως δασκάλους τον Νικηφόρο Λύτρα, τον Γεώργιο Ροϊλό και τον Κωνσταντίνο Βολανάκη ολοκληρώνοντας τις σπουδές του το 1901. Έπειτα εργάστηκε για μια διετία στο πλευρό του ζωγράφου Κυριάκου Σουλιώτη, φιλοτεχνώντας προσωπογραφίες εύπορων ομογενών φοιτώντας ταυτόχρονα στη Δραματική Σχολή Αθηνών υπό τις οδηγίες μεταξύ άλλων του Δημήτριου Βικέλα και του Άγγελου Βλάχου. για να εργασθεί κατόπιν ως ηθοποιός σε περιοδεύοντες θιάσους με τους οποίους ταξίδεψε σε Κωνσταντινούπολη, Θεσσαλονίκη και Σμύρνη. Παντρεύτηκε το 1909 και το 1912/13 συμμετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους, μετά το τέλος των οποίων μετανάστευσε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Το 1914 έμεινε χήρος και το 1916 ίδρυσε με τη βοήθεια της δεύτερης συζύγου του σχολή ζωγραφικής στην Αλεξάνδρεια, η οποία διατηρήθηκε με μικρές διακοπές έως το θάνατο του καλλιτέχνη.
Το 1929 πραγματοποίησε την πρώτη από τις τρεις ατομικές εκθέσεις της καλλιτεχνικής του πορείας σημειώνοντας σημαντική επιτυχία. Λίγο καιρό αργότερα μετακόμισε για εκπαιδευτικούς λόγους στο Παρίσι όπου έζησε για μια διετία μελετώντας τις σύγχρονες καλλιτεχνικές τάσεις της εποχής (ιμπρεσιονισμός, κυβισμός, φωβισμός, εξπρεσιονισμός, υπερρεαλισμός κλπ). Η θητεία του στο Παρίσι επηρέασε σημαντικά τη ζωγραφική του καθώς τον οδήγησε σε νέες καλλιτεχνικές αναζητήσεις.
Τεχνοτροπία & έργο
Η καλλιτεχνική πορεία του Λίτσα χωρίζεται σε τρεις περιόδους με σημείο-σταθμό τη μετάβασή του στο Παρίσι. Η πρώτη περίοδος όπου κυριαρχούν οι τοπιογραφίες, οι πολύχρωμες αποχρώσεις και ο ακαδημαϊκός νατουραλισμός της Σχολής του Μονάχου διαρκεί μέχρι το 1929. Με την επιστροφή του στην Αλεξάνδρεια από τη Γαλλία επαναπροσδιορίζει τη θεματολογία και της τεχνικές του. Τώρα επικρατεί η γκρίζα απόχρωση ενώ τα μοτίβα της φύσης παραμένουν η πηγή έμπνευσης του Λίτσα. Από το 1940 και μέχρι το τέλος της ζωής του πραγματοποιεί μια ελεγχόμενη επιστροφή στη χρωματική ποικιλία.
Στα έργα του αποτύπωσε μοναδικά το λαμπερό αιγυπτιακό τοπίο και τα μελαψά πρόσωπα των Αιγυπτίων. Ζωγράφισε ακόμα νεκρές φύσεις, άνθη, κορμούς δένδρων και εικόνες αγίων (μεταξύ άλλων πραγματοποίησε την αγιογράφηση της εκκλησίας του Αγίου Χριστοφόρου στο Ραχήτειο της Αιγύπτου το 1948. Μερικά έργα του φυλάσσονται στην Εθνική Πινακοθήκη ενώ τα περισσότερα βρίσκονται στα χέρια ιδιωτών συλλεκτών.
Πρόσθετη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες αγιογράφοι
Χειμερινό Κοζάνης
Το Χειμερινό είναι χωριό της επαρχίας Βοΐου του Νομού Κοζάνης και βρίσκεται περίπου τρία χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Νεάπολης.
Είναι κτισμένο στη νότια πλευρά λόφου, που στους πρόποδες του ανατολικά του ρέει ο ποταμός Αλιάκμονας και νότια ρέει το Λιμπίνι, παραπόταμος του Αλιάκμονα. Το μέσο υψόμετρο είναι περίπου 660 μέτρα.
Η έκταση μεταξύ των διοικητικών του ορίων είναι περίπου 7.600 στρέμματα.
Ο οικισμός του Χειμερινού καλύπτει περίπου 170 στρέμματα, 6.000 στρέμματα είναι η καλλιεργήσιμη έκταση και τα υπόλοιπα είναι βοσκότοποι, δάση, ρέματα και κοινόχρηστες εκτάσεις.
Συνορεύει με Νεάπολη – Βελανιδιά – Μολόχα – Δρυόβουνο - Μελιδόνι.
Ιστορία
Ο οικισμός στη σημερινή θέση είναι νέος. Υπάρχουν ενδείξεις και ευρήματα ότι υπήρχε αρχαίος οικισμός, που καταστράφηκε με την κατάληψη της Μακεδονίας από τους Οθωμανούς. Ίχνη υπάρχουν στο εξωκλήσι του Αγίου Αθανασίου και στη θέση Παλιά Μνήματα.
Σύγχρονη ιστορία
Στα τέλη του 19ου αιώνα και μέχρι τις αρχές του 20ού, το χωριό ήταν εξ ολοκλήρου ελληνόφωνο αλλά θρησκευτικά μεικτό στον καζά Νασέλισκα, όπου ζούσαν 160 Μωαμεθανοί Έλληνες και 160 Χριστιανοί Έλληνες. Το χωριό ονομάζεται Βάιπες και οι μουσουλμάνοι κάτοικοι είναι Βαλαάδες, απόγονοι εξισλαμισμένων Ελλήνων χριστιανών, οι οποίοι διατήρησαν την Ελληνική γλώσσα.
Στις 31 Δεκεμβρίου 1918 δημιουργείται η κοινότητα Βάιπες με έδρα τον ομώνυμο οικισμό, αποτελούμενη από τους οικισμούς Βάιπες και Γκινοσίου.
Το 1923, με την ανταλλαγή πληθυσμών στο πλαίσιο της Συνθήκης της Λωζάνης, ο μουσουλμανικός πληθυσμός του χωριού αποχωρεί για την Τουρκία και στη θέση του εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τον Πόντο και τη Μικρά Ασία. Η εγκατάσταση των προσφύγων έγινε από το 1923 έως το 1927 και εγκαταστάθηκαν 61 οικογένειες συνολικά 216 κάτοικοι.
Στις 20/8/1927, άλλαξε το όνομα του οικισμού και της Κοινότητας Βάιπες σε οικισμό και κοινότητα Χειμερινού.
Το 1937-1938 κτίζεται το Δημοτικό Σχολείο. Το 1941 με 1944 κατά τη διάρκεια της διπλής κατοχής από Γερμανούς και Ιταλούς, το Χειμερινό κάηκε από τους
κατακτητές δύο φορές και πλήρωσε την αντιστασιακή δράση με εκτελέσεις κατοίκων του. Το 1952 κτίζεται η εκκλησία Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
Στις 7 Αυγούστου 1986, η Κοινότητα Χειμερινού συνενώνεται με την Κοινότητα Νεάπολης για τη δημιουργία του Δήμου Νεάπολης και ονομάζεται Δημοτικό Διαμέρισμα Χειμερινού. Από την 1 Ιανουαρίου 2011, το Δημοτικό Διαμέρισμα Χειμερινού ανήκει διοικητικά στον διευρυμένο Δήμου Βοΐου με έδρα τη Σιάτιστα.
Οικονομία
Η οικονομία του χωριού βασίζεται στη γεωργία και στην κτηνοτροφία.
Έχει καλλιεργήσιμη έκταση περίπου 6.000 στρέμματα, όπου καλλιεργούνται σιτηρά, ψυχανθή, μηδική, παλαιότερα καπνός, αμπέλια και οπωροφόρα δένδρα.
Μνημεία
Στο κέντρο του οικισμού βρίσκεται Μνημείο Πεσόντων υπέρ της Πατρίδας.
Στον οικισμό βρίσκεται επίσης ο Ιερός ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου και η Αίθουσα Πολιτιστικού και Μορφωτικού Συλλόγου Χειμερινό στο κτίριο του Δημοτικού Σχολείου.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Βοΐου Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης
Να με φωνάξεις
"Να με φωνάξεις" είναι τίτλος δίσκου του Βασίλη Παπακωνσταντίνου που περιέχει 13 τραγούδια σε ενορχήστρωση Χριστόφορου Κροκίδη. Κυκλοφόρησε από την ΜΙΝΟΣ-ΕΜΙ.
Κατηγορία:Βασίλης Παπακωνσταντίνου (δισκογραφία)
Μαύρη λίστα (ταινία)
Η Μαύρη Λίστα (στα ολλανδικά Zwartboek) είναι κινηματογραφική ταινία του Πολ Βερχόφεν η οποία έκανε πρεμιέρα στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες στις 30 Ιανουαρίου 2007.
Η πλοκή
Η ταινία περιγράφει την ιστορία της Ράχελ Στάιν (Καρίς Βαν Χούτεν) στα τέλη του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Η Ράχελ είναι Εβραία τραγουδίστρια η οποία ζούσε στο Βερολίνο πριν από τον πόλεμο και η οποία αναγκάστηκε να κρυφτεί από το ναζιστικό καθεστώς της κατεχόμενης Ολλανδίας. Συνεργάζεται με μέλη της Ολλανδικής αντίστασης όπως ο Γκέρμπεν Κούιπερς και ο Χανς Άκερμανς και αγωνίζεται με κάθε τρόπο να εντοπίσει εκείνον που αφάνισε την οικογένειά της, ο οποίος πρόδιδε Εβραίους για να αποσπάσει τα τιμαλφή τους. Προσεγγίζει τον αξιωματικό των Ες-Ες Λούντβιχ Μούντσε στον αγώνα της να εντοπίσει τον προδότη. Μετά από έντονες ανατροπές, ανακαλύπτει ότι ο προδότης ήταν τελικά μεταξύ εκείνων που είχε εμπιστευτεί.
Πρόκειται για ένα πολεμικό θρίλερ το οποίο με έντονα χρώματα απεικονίζει την φρικαλεότητα των εγκλημάτων τόσο των ναζιστών όσο και των αντιστασιακών και τις απέλπιδες προσπάθειες για επιβίωση και δικαιοσύνη. Η πρωταγωνίστρια εμφανίζεται να ανακαλεί στη μνήμη της τα σκληρά γεγονότα της περιόδου του πολέμου, καθώς πλέον βρίσκεται σε κιμπούτς στο Ισραήλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2006 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος) Κατηγορία:Βρετανικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πολ Βερχόφεν Κατηγορία:Γερμανικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Sony Pictures Classics Κατηγορία:Βρετανικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γερμανία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Ισραήλ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ολλανδία
Συμμαχία των Τριών Αυτοκρατόρων
Εκείνη την εποχή η Γερμανία κυβερνούνταν από τον Γουλιέλμο Α΄, η Αυστροουγγαρία από τον Φραγκίσκο-Ιωσήφ και η Ρωσία από τον Αλέξανδρο Β΄. Αυτοί οι συντηρητικοί ηγέτες έρχονταν σε εμφανή αντίθεση με τους φιλελεύθερους ηγέτες της Δυτικής Ευρώπης. Έτσι η Λίγκα κατέτασσε το σοσιαλισμό και το φιλελευθερισμό ως «μεγάλα δεινά». Η Λίγκα αποτελούσε μέρος του σχεδίου του Ότο φον Μπίσμαρκ να κρατήσει τη Γαλλία απομονωμένη διπλωματικά και να διατηρήσει τη Ρωσία και την Αυστροουγγαρία στο πλευρό της Γερμανίας.
Η διάλυση της Λίγκας επήλθε το 1878, ως αποτέλεσμα του συνεδρίου του Βερολίνου. Η Λίγκα δημιουργήθηκε και πάλι το 1881, αφού ο Μπίσμαρκ έπεισε μυστικά τη Ρωσία να επανέλθει, εν αγνοία της Αυστροουγγαρίας. Μετά την παραίτηση του Μπίσμαρκ, ο διάδοχος του Λέο φον Καπρίβι απέρριψε την πρόταση της Ρωσίας για ανανέωση της συμφωνίας, γεγονός που απογοήτευσε τόσο τον Ρώσο υπουργό εξωτερικών όσο και τον ίδιο τον Μπίσμαρκ. Η απομονωμένη Ρωσία θα στρεφόταν σταδιακά στη Γαλλία για να αντιμετωπίσει την απειλή της Διπλής Συμμαχίας της Γερμανίας και της Αυστοουγγαρίας.
Τριων Αυτοκρατοριων Τριων Αυτοκρατιοριων Τριων Αυτοκρατοριων Κατηγορία:Βιέννη
Γεωγραφία της Πολωνίας
Η Πολωνία είναι χώρα της Κεντρικής Ευρώπης. Έχει έκταση 312.679 τ.χλμ. και το μεγαλύτερο μέρος της χώρας έχει εύκρατο κλίμα. Βρίσκεται στη Βόρεια Ευρωπαϊκή Πεδιάδα. Η Πολωνία είναι σε μεγάλο βαθμό πεδινή. Η πολωνική πεδιάδα εκτείνεται από τις ακτές της Βαλτικής Θάλασσας στο βορρά μέχρι τα Καρπάθια Όρη στα νότια. Ωστόσο, εντός του πολωνικού τμήματος της μεγάλης Ευρωπαϊκής πεδιάδας υπάρχουν πολλοί, μικροί γεωγραφικοί σχηματισμοί.
Οι πολωνικές ακτές της Βαλτικής έχουν δύο φυσικά λιμάνια: ένα μεγάλο στην περιοχή Γκντανσκ-Γκντύνιας, και ένα μικρότερο κοντά στο Στσέτσιν στο βορειοδυτικό άκρο της χώρας. Η βορειοανατολική περιοχή, επίσης γνωστή ως Επαρχία των Λιμνών της Μαζουρίας, έχει πάνω από 2.000 λίμνες, έχει πυκνά δάση και είναι αραιοκατοικημένη. Νότια της "επαρχίας των λιμνών" βρίσκεται μια μεγάλη πεδιάδα που εκτείνεται μέχρι τα Σουδητικά όρη στα σύνορα με τη Τσεχία και τη Σλοβακία (στα νοτιοδυτικά) και τα Καρπάθια στα σύνορα με την Τσεχία, τη Σλοβακία και την Ουκρανία (στα νοτιοανατολικά). Η κεντρική πεδιάδα σχηματίστηκε από την διάβρωση των παγετώνων στην εποχή των παγετώνων κατά τη γεωλογική εποχή του Πλειστόκαινου. Η Πολωνία συνορεύει με τη Γερμανία στα δυτικά, με την Τσεχία και τη Σλοβακία στα νότια, με την Ουκρανία και τη Λευκορωσία προς τα ανατολικά, ενώ στα βορειοανατολικά συνορεύει με τη Λιθουανία και τον ρωσικό θύλακα του Καλίνινγκραντ.
Ίδρυμα Wikimedia
Σκοπός του Ιδρύματος Wikimedia είναι να αναπτύξει και να διατηρήσει εγχειρήματα βασισμένα σε wiki, με ανοικτό περιεχόμενο, και να προσφέρει δωρεάν το πλήρες περιεχόμενο αυτών των εγχειρημάτων στο κοινό. Εκτός από την ήδη ανεπτυγμένη πολύγλωσση γενική εγκυκλοπαίδεια Wikipedia, το ίδρυμα διατηρεί ένα πολύγλωσσο λεξικό με το όνομα Wiktionary, μια εγκυκλοπαίδεια αποφθεγμάτων με το όνομα Wikiquote, μια βιβλιοθήκη έγγραφων πηγών κάθε γλώσσας με το όνομα Wikisource, και μια συλλογή ηλεκτρονικών βιβλίων για σπουδαστές (όπως εγχειρίδια και σχολιασμένα βιβλία ελεύθερων δικαιωμάτων) με το όνομα Wikibooks. Το Wikijunior είναι ένας υποτομέας του Wikibooks για παιδιά και εφήβους.
Τοπικά παραρτήματα
thumb|350px|Παγκόσμιος χάρτης όπου σημειώνονται με μπλε οι χώρες στις οποίες υπάρχουν τοπικά παραρτήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εργα του Wikimedia Κατηγορία:Μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί Κατηγορία:Ίδρυμα Wikimedia
Αγία Βαρβάρα Δεματίου Ιωαννίνων
Η Αγία Βαρβάρα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Δεματίου, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Ανατολικού Ζαγορίου, του δήμου Ζαγορίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ιωαννίνων, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Δωδώνης του νομού Ιωαννίνων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Γεωγραφία
Η Αγία Βαρβάρα είναι ορεινός οικισμός στο ανατολικό τμήμα του νομού Ιωαννίνων. Βρίσκεται στις βορειοανατολικές απολήξεις του όρους Λάκμος και στα δεξιά του ποταμού Μετσοβίτικου, πάνω στην επαρχιακή οδό Μετσόβου-Ιωαννίνων, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 885. Aπέχει περίπου 37 χλμ. ΒΑ. των Ιωαννίνων.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Δεματίου του νομού Ιωαννίνων. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Δεματίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικού Ζαγορίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Ανατολικού Ζαγορίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ζαγορίου.