cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αμέρικο Κάστρο
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Βραζιλία αλλά σύντομα η οικογένειά του επέστρεψε στις πατρικές γαίες της στη Γρανάδα. Ο Κάστρο σπούδασε αρχικά Δίκαιο και Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Γρανάδας ενώ έλαβε το διδακτορικό σε αυτό της Σορβόννης. Επί τη επιστροφή του στη Μαδρίτη, συνεργάστηκε με τα μέλη της ισπανικής διανόησης της εποχής όπως τον Ραμόν Μενέντεθ Πιδάλ, τον Μιγέλ ντε Ουναμούνο και τον Αθορίν, στο Κέντρο Ιστορικών Σπουδών και το Φιλελεύθερο Μορφωτικό Ίδρυμα. Το 1915 έλαβε την έδρα Ιστορίας της Ισπανικής Γλώσσας στο Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης· μετέφρασε τον Βίλχελμ Μέγερ-Λύμπκε και δημοσίευσε έργα γύρω από την ιστοριά των ιδεών του Εράσμου στην Ισπανία όπως το El pensamiento de Cervantes («Η σκέψη του Θερβάντες», 1925), το Santa Teresa y otros ensayos («Η Αγία Τερέζα και άλλα δοκίμια», 1929) και το Lo hispánico y el erasmismo (1940-42). Το 1923 συνεργάστηκε με το ευρωπαϊστικό Περιοδικό της Δύσης, ένα από τα σημαντικότερα ακαδημαϊκά περιοδικά της ιστορίας της χώρας υπό την καθοδήγηση του Χοσέ Ορτέγα ι Γκασέτ. Η συνεργασία του με τη Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία τον ανάγκασε σε εξορία, αρχικά στη Βραζιλία κι έπειτα στις ΗΠΑ. Εκεί δημιούργησε τη δική του σχολή στα πλαίσια των αμερικανικών Ισπανικών Σπουδών και εξέδωσε πολλά έργα όπως το Aspectos del vivir hispánico («Απόψεις της ιβηρικής ζωής», 1949) και La Celestina como contienda literaria («Η Θελεστίνα ως λογοτεχνικός διαγωνισμός», 1965) Επέστρεψε στην Ισπανία το 1969 και απεβίωσε τρία χρόνια αργότερα κατά τη διάρκεα των διακοπών του στο Λιορέτ ντελ Μαρ στην Καταλονία.
Έργο και φιλοσοφία
Ο Αμέρικο Κάστρο γεννήθηκε σε μια εποχή κατά την οποία ο θετικιστικός ιστορικισμός (υιοθετητής του οποίου υπήρξε ο Πιδάλ) βρισκόταν σε κρίση. Απομακρύνθηκε επομένως από τις παραδοσιοκρατικές θέσεις και αναζήτησε τη διαφοροποίηση που επέφερε το άτομο στη διαχρονία της γλώσσας και στην εξέλιξη της λογοτεχνίας (ιδέα ενταγμένη στον κλάδο της ιστορίας της σκέψης), θέση του El pensamiento de Cervantes. Στην ένταξή του στην ιστορία των ιδεών, εντοπίζεται η επιρροή του Γερμανού κοινωνιολόγου και ιστορικού Βίλχελμ Ντίλταϋ, με το οποίο ήρθε σε επαφή μέσω του δασκάλου του, Φρανθίσκο Χινέρ ντε λος Ρίος. Την ίδια εποχή έκδοσης του παραπάνω βιβλίου, κυρίαρχος προβληματισμός Ισπανών διανοουμένων όπως του, φίλου του Κάστρο, Ορτέγα ι Γκασέτ ήταν η ενσωμάτωση του ισπανικού πολιτισμού στον ευρύτερο ευρωπαϊκό. Ο Αμέρικο Κάστρο συμμετείχε σε αυτόν τον προβληματισμό και υιοθετεί τις θέσεις του Ορτέγα σχετικές με τον ιστορικό σχετικισμό που εφαρμόζει στην ιστορία της λογοτεχνίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ισπανοί φιλόλογοι Κατηγορία:Ισπανοί ιστορικοί Κατηγορία:Ισπανοί ακαδημαϊκοί
Διαφθορά στην Κύπρο
Αυτή η σελίδα εξετάζει την διαφθορά στην Κύπρο.
Βαθμός
Η κυβέρνηση της Κύπρου έχει σημειώσει θεωρητικά κάποια πρόοδο στην καταπολέμηση της διαφθοράς και μία από αυτές είναι η τροποποίηση του Ποινικού Κώδικα το 2012, η οποία προβλέπει τη σύμβαση Ποινικού Δικαίου για τη διαφθορά.
Το ισχυρό και ανεξάρτητο κυπριακό δικαστικό σύστημα είναι σε θέση να διασφαλίσει την προστασία των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας. Ωςεκ τούτου, οι ξένοι επενδυτές δεν θεωρούν τη διαφθορά ένα πιεστικό ζήτημα για την επιχειρηματική δραστηριότητα στην Κύπρο. Ωστόσο, απαιτείται η ύπαρξη ενός νόμου που θα προστατεύει τους πληροφοριοδότες προκειμένου να διασφαλιστεί ένα αποτελεσματικό μέτρο κατά της διαφθοράς.
Είναι επίσης σημαντικό να σημειωθεί ότι η νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες εξακολουθεί να αποτελεί σοβαρό πρόβλημα στη χώρα. Επιπλέον, τα σκάνδαλα διαφθοράς που αφορούν πολιτικούς σημαντικών κομμάτων δεν είναι ασυνήθιστα και όταν αυτά αποκαλύπτονται, υπάρχει λιγοστή ή μηδαμινή προσπάθεια έρευνας τους.
Η συνήθης "άμυνα" που χρησιμοποιούν οι κατηγορούμενοι πολιτικοί περιλαμβάνει επίσημες δηλώσεις που δηλώνουν ότι "ξέρουν πάρα πολλά" και αν η υπόθεσή τους επιδιωχθεί, θα αποκαλύψουν τη διαφθορά των άλλων μελών ενός κόμματος.
Ο Δείκτης Αντίληψης Διαφθοράς για το 2017 κατατάσσει τη χώρα στην 42η θέση ανάμεσα σε 180 χώρες. Το Παγκόσμιο Βαρόμετρο Διαφθοράς της Διεθνούς Διαφάνειας (η οποία εκδίδει και τον παραπάνω δείκτη) δείχνει ότι το 72% των ερωτηθέντων πιστεύει ότι το επίπεδο διαφθοράς στη Κύπρο είναι αυξημένο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαφθορά στην Ευρώπη Κατηγορία:Κοινωνία της Κύπρου
Greatest Hits 1970-1978
Greatest Hits 1970-1978 είναι ο τίτλος της συλλογής τραγουδιών του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Black Sabbath, η οποία κυκλοφόρησε το Μάρτιο του 2006 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Warner Bros." και περιλαμβάνει τραγούδια από την πρώτη περίοδο της ύπαρξης τους κατά τη δεκαετία του '70, με τον Όζι Όσμπορν στα φωνητικά.
Ο δίσκος ανέβηκε στο # 96 των αμερικανικών τσαρτ και πέρασε 10 εβδομάδες στο Billboard 200.
Τραγούδια
1. Black Sabbath (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 6:16
2. N.I.B. (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 5:22
3. The Wizard (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 4:20
4. War Pigs (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 7:54
5. Paranoid (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 2:48
6. Iron Man (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 3:29
7. Sweet Leaf (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 5:03
9. Changes (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 4:43
Δικαιώματα ΛΟΑΤ στον Παναμά
Ιστορία
Το 1996 στον Παναμά ο πρώτος οργανισμός ομοφυλοφίλων δημιουργήθηκε. Πρόσφατα αναγνωρίσθηκε νομικά μετά από μάχη τριών χρόνων με την εκκλησία και τις αρχές. Εξακολουθεί να είναι ο μόνος ομοφυλοφιλικός οργανισμός στον Παναμά. Τον περασμένο χρόνο παρουσίασαν έναν νόμο για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων ζευγαριών και το 2005 έγινε η πρώτη παρέλαση Gay pride.
Greatest Hits 1970-1978
Τραγούδια
10. Snowblind (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 5:27
Δικαιώματα ΛΟΑΤ στον Παναμά
Ιστορία
Το άρθρο 28 αρνείται την δημιουργία ανήθικων ή παράνομων οργανώσεων και αυτό το άρθρο πολλές φορές χρησιμοποιείται για να αρνηθεί η δημιουργία ομοφυλόφιλων οργανώσεων.
Greatest Hits 1970-1978
Τραγούδια
11. Supernaut (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 4:41
Δικαιώματα ΛΟΑΤ στον Παναμά
Ιστορία
Στις 31 Ιουλίου του 2008 η ομοφυλοφιλία αποποινικοποιήθηκε επίσημα στο κράτος. Το άρθρο 12 του Διατάγματος 149 του 1949 ποινικοποιούσε τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις.
Παραπομπές
Παναμας Κατηγορία:Παναμάς
Greatest Hits 1970-1978
Τραγούδια
12. Sabbath Bloody Sabbath (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 5:42
13. Hole in the Sky (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 4:01
14. Rock 'n' Roll Doctor (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 3:26
15. Never Say Die (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 3:48
16. Dirty Women (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 7:13
Θέσεις τσαρτ
Greatest Hits 1970-1978 (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 14 Μαρτίου 2006
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2006 Κατηγορία:Compilation άλμπουμ των Black Sabbath
Ελεονώρα Ντανιέλ
Η Ελεονώρα Ντανιέλ (ιταλικά:Eleonora Daniele) (γενν. 20 Αυγούστου 1976,Πάντοβα) είναι Ιταλίδα δημοσιογράφος, παρουσιάστρια τηλεοπτικών εκπομπών και ηθοποιός. Αποφοίτησε από το Τμήμα Επιστήμης της Επικοινωνίας του Ανοικτού Πανεπιστημίου της Ρώμης το 2013 και εργάζεται ως επαγγελματίας δημοσιογράφος από τον Ιανουάριο του 2016.
Βιογραφία
Γεννημένη στη Πάντοβα το 1976, η Ελεονώρα είναι η μικρότερη από τα άλλα τρία αδέλφια της, (Ελιζαμπέτα, Κοσέτα και Λουίτζι).
Αφού έζησε την εφηβεία της στην πατρίδα της, σε ηλικία 18 ετών, μετακόμισε στη Ρώμη και άρχισε να κάνει τα πρώτα της βήματα στον κόσμο της ψυχαγωγίας ως χορεύτρια.
Πρώτες τηλεοπτικές εμφανίσεις
Την άνοιξη του 2001 θα κάνει την πρώτη της τηλεοπτική εμφάνιση στο χορευτικό σόου La sai l'ultima, που μεταδίδοταν από το Canale 5. Το φθινόπωρο του ίδιου έτους θα γίνει γνωστή στο κοινό από την συμμετοχή της ως παίκτρια στη δεύτερο κύκλο του ριάλιτι Grande Fratello,(O Μεγάλος Αδερφός), όπου κατά το δέκατο επεισόδιο θα αποχωρήσει με το 44% των ψήφων. Την στιγμή της συμμετοχής της στο ριάλιτι εργάζοταν σε μια τράπεζα.
Παρουσιάστρια εκπομπών
Τον Σεπτέμβριο του 2004 θα κάνει το ντεμπούτο της ως παρουσιάστρια της διάσημης πρωινής τηλεοπτικής εκπομπής Unomattina, με ειδήσεις, ψυχαγωγία και μόδα, που προβάλονταν από Δευτέρα έως Παρασκευή στο Rai 1 όπου και θα ήταν μέχρι την τηλεοπτική περίοδο 2010/2011.
Το 2012 ήταν η νέα παρουσιάστρια της εκπομπής Linea Verde Sunday, ενώ από τον Σεπτέμβριο του 2013 θα παρουσιάσει την ενοτήτα Real Stories, που ανήκε στην πρωινή εκπομπή  Unomattina, και που αργότερα μετονομάστηκαν σε Italian Stories. Tο 2017, εκτός από τις Italian Stories, το απόγευμα του Σαββάτου θα παρουσιάζει την εκπομπή Sabato Italiano II, η οποία μεταδίδεται πάντα από το Rai 1.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλίδες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ιταλίδες τηλεπαρουσιάστριες
Γκιζίτσκο
Το Γκιζίτσκο (πολωνικά: Giżycko), προηγουμένως γνωστό ως Λέτς ή Γουτσάνι (πολωνικά: Lec ή Łuczany, γερμανικά: Lötzen, λιθουανικά: Leičių pilis), είναι πόλη και έδρα του Πόβιατ Γκιζίτσκο στο Βοεβοδάτο Βαρμίας-Μαζουρίας, στη βορειοανατολική Πολωνία. Την περίοδο 1975-1998 ανήκε στο Βοεβοδάτο Σουβάουκι. Βρίσκεται μεταξύ της λίμνης Κισάινο και της λίμνης Νιεγκότσιν στην περιοχή της Μαζουρίας. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 29.642 κάτοικοι (2016).
Το Γκιζίτσκο είναι ένας δημοφιλής θερινός τουριστικός προορισμός λόγω της θέσης του στην περιοχή της περιοχής λιμνών στη Μαζουρία και διαθέτει πολλά ιστορικά μνημεία, συμπεριλαμβανομένου ενός τευτονικού κάστρου του 14ου αιώνα.
Αρχαιότητα και Μεσαίωνας
Οι Τεύτονες Ιππότες έχτισαν ένα κάστρο στην Πρωσία με το όνομα Λύτσεν (Lötzen, Łuczany στα πολωνικά, αργότερα επίσης Lec) το 1340, που βρίσκεται στον ισθμό ανάμεσα σε δύο λίμνες στη σημερινή Μαζουρία. Το Λύτσεν διοικούνταν από τους ιππότες διοικητές του Μπάλγκα. Από τον Ύστερο Μεσαίωνα, κατοικήθηκε κυρίως από Πολωνούς από τη γειτονική Μασοβία, γνωστές ως Μαζούριους.
Σύγχρονη εποχή
Ο οικισμός κοντά στο κάστρο έλαβε προνόμια πόλης, με εθνόσημο και σφραγίδα, το 1612, ενώ ήταν μέρος του Δουκάτου της Πρωσίας (υπό πολωνική επικυριαρχία μέχρι το 1701). Ο πρώτος δήμαρχος ήταν ο Πάβεου Ρούντζκι. Το πολωνικό όνομα της πόλης, που χρησιμοποιούσε ο συντριπτικά πολωνικός πληθυσμός της, εκείνη την εποχή ήταν Łuczany (Γουτσάνι).
Το Λύτσεν έγινε μέρος του Βασιλείου της Πρωσίας το 1701 και έγινε μέρος της νεοσύστατης επαρχίας της Ανατολικής Πρωσίας το 1773. Το 1709-10, η επιδημία πανώλης απέφερε 800 θύματα και μόνο 119 κάτοικοι επέζησαν. Τον 19ο αιώνα, μια νέα λουθηρανική εκκλησία βασισμένη σε σχέδιο του Καρλ Φρίντριχ Σίνκελ ανεγέρθηκε στο κέντρο της πόλης. Το Λύτσεν έγινε μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας το 1871 κατά τη διάρκεια της γερμανικής ενοποίησης υπό την ηγεσία της Πρωσίας.
Τον Ιούνιο του 1807, το πολωνικό σώμα των στρατηγών Γιούζεφ Ζαγιόντσεκ και Γιαν Χένρικ Ντομπρόφσκι τοποθετήθηκε στην πόλη. Μετά τους Ναπολεόντειους Πολέμους, η πόλη χτυπήθηκε από πυρκαγιά και λιμό. Ο Βασιλιάς Φρειδερίκος Γουλιέλμος Δ΄ της Πρωσίας, κατά την επίσκεψή του το 1845, έγινε δεκτός στην πόλη από 10.000 εξαθλιωμένους ανθρώπους που φώναζαν Chleb! (ψωμί στα πολωνικά). Ο Βασιλιάς απάντησε στο πλήθος στα πολωνικά ως ο τελευταίος Πρώσος ηγεμόνας που μίλησε πολωνικά. Από το 1875 έως το 1892 εκδόθηκε η πολωνική εβδομαδιαία εφημερίδα Gazeta Lecka. αριστερά|μικρογραφία| [[Φρούριο Μπόιεν]] Το 1844-1848 το Φρούριο Μπόιεν, ένα φρούριο που πήρε το όνομά του από τον Πρωσό υπουργό πολέμου Χέρμαν φον Μπόιεν, χτίστηκε σε μια μικρή χερσαία λωρίδα μεταξύ της λίμνης Μάμρι (Mauersee) και της λίμνης Νιεγκόσιν (Löwentinsee, «Λύβεντιζι»). Αυτό το φρούριο είναι ένα από τα μεγαλύτερα και καλύτερα συντηρημένα φρούρια του 19ου αιώνα. Το 1942-1945 ήταν η έδρα της γερμανικής στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών υπό τη διοίκηση του Ράινχαρντ Γκέλεν.
Ως αποτέλεσμα της Συνθήκης των Βερσαλλιών, το δημοψήφισμα της Ανατολικής Πρωσίας του 1920 οργανώθηκε υπό τον έλεγχο της Κοινωνίας των Εθνών. Κατά τη διάρκεια των προετοιμασιών για το δημοψήφισμα, μια γερμανική πολιτοφυλακή επιτέθηκε σε μια συγκέντρωση υπέρ των Πολωνών περίπου 1.000 ατόμων. Ομιλητές και άτομα που παρευρέθηκαν στο συλλαλητήριο ξυλοκοπήθηκαν άγρια. Ο κύριος ηγέτης του συλλαλητηρίου υπέρ της Πολωνίας, Φριντέρικ Λέικ, ξυλοκοπήθηκε τόσο άσχημα που μόλις μετά βίας επέζησε. Στη συνέχεια η στάση του πολωνικού πληθυσμού στην πόλη υπέκυψε και μέρος του πληθυσμού μποϊκόταρε την ψηφοφορία, ενώ άλλοι ψήφισαν ανοιχτά για τη Γερμανία φοβούμενοι εκδίκηση. 4.900 ψήφοι δόθηκαν για να παραμείνουν στην Ανατολική Πρωσία, και επομένως στη Γερμανία, και καμία στην Πολωνία. Στη συνέχεια, η επιθετική γερμανοποίηση εντάθηκε και κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κυριαρχίας στη Γερμανία, υπήρξε πρακτική απαγόρευση της ομιλίας πολωνικών σε δημόσιους χώρους της πόλης.
Στη δεκαετία του 1930, το Λύτσεν ήταν το φρούριο πολλών στρατιωτικών μονάδων της Βέρμαχτ ως έδρα υπο-περιοχής της Wehrkreis I, η οποία είχε την έδρα της στην Καινιξβέργη. Προσωπικό και φρουροί της έδρας του Χίτλερ, Λημέρι του λύκου και της ανώτατης διοίκησης στρατού (ΑΔΣ) ήταν επίσης εγκατεστημένοι εντός ή κοντά στο Λύτσεν. Η ΑΔΣ είχε έδρα στην περιοχή Μάουερβαλντ (Mauerwald), περ. 10 χιλιόμετρα βόρεια του Γκιζίτσκο, ένα απρόσβλητο σύστημα αποθήκης. μικρογραφία| Σπίτι του Γιαν Μιετσάνιετς, του πρώτου δήμαρχου του Γκιζίτσκο, μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η πόλη καταλήφθηκε από τον Κόκκινο Στρατό της Σοβιετικής Ένωσης το 1945 κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τέθηκε υπό πολωνική διοίκηση μετά το τέλος του πολέμου. Ο γερμανόφωνος πληθυσμός που δεν είχε εκκενωθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου στη συνέχεια εκδιώχθηκε προς τα δυτικά. Στο υπόλοιπο πολωνικό πληθυσμό προσχώρησαν Πολωνοί εκτοπισμένοι από την πρώην ανατολική Πολωνία που προσαρτήθηκε στη Σοβιετική Ένωση, ιδιαίτερα από την περιοχή του Βίλνιους. Η πόλη μετονομάστηκε σε Giżycko το 1946 προς τιμήν του λαογράφου της Μαζουρίας Γκούσταφ Γκιζέβιους (Gustaw Gizewiusz), Ευαγγελικού-Λουθηρανικού πάστορα του 19ου αιώνα στη νότια Μαζουρία, ο οποίος είχε υποστηρίξει πολύ την πολωνική γλώσσα και τον πολωνικό πολιτισμό και αντιστάθηκε στη γερμανοποίηση της Μαζουρίας.
== Δημογραφικά στοιχεία == μικρογραφία| Υδραγωγείο, ανοιχτό στους επισκέπτες. Μέχρι τον 19ο αιώνα, ο πολωνικός πληθυσμός αποτελούσε την πλειοψηφία στην πόλη, με μικρή παρουσία Γερμανών. Στα μέσα του 19ου αιώνα η γερμανική μειονότητα έγινε πολύ πιο πολυπληθής και η γερμανοποίηση σημείωσε ταχεία πρόοδο στην πόλη.
Αθλητισμός
Όταν η Πολωνία έκανε τη μοναδική μέχρι τώρα διεθνή εμφάνιση σε μπάντι, η πόλη εκπροσωπήθηκε. Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα είναι η Μάμρι Γκιζίτσκο. Αγωνίζεται στις χαμηλότερες κατηγορίες.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Γκιζίτσκο είναι αδελφοποιημένο με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Βαρμίας-Μαζουρίας Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Γκιζίτσκο
Εθνόσημο του Τουβαλού
Το εθνόσημο του Τουβαλού απεικονίζει ένα θυρεό με χρυσό φόντο, που είναι διακοσμημένο με ένα σχέδιο αποτελούμενο από οκτώ μύδια και οκτώ φύλλα μπανάνας, Το κυρίως μέρος του θυρεού απεικονίζει μια καλύβα κάτω από έναν γαλάζιο ουρανό πάνω σε πράσινο έδαφος. Από κάτω βρίσκονται όμορφα ζωγραφισμένα κύματα του ωκεανού, χρώματος γαλάζιου και χρυσού. Κάτω από το θυρεό βρίσκεται ένα πανό που φέρει στη γλώσσα του νησιού την επιγραφή Tuvalu mo te Atua, που σημαίνει «Τουβαλού για τους Πανίσχυρους» και αποτελεί επίσης τον τίτλο του εθνικού ύμνου της νησιωτικής χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τουβαλου Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Τουβαλού
Κορράδος Β΄ της Μαζοβίας
Ο Κορράδος Β΄, πολων. Konrad II (π. 1250 - 24 Ιουνίου / 21 Οκτωβρίου 1294) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν δούκας της Μαζοβίας (1264-75 μαζί με τον μικρότερο αδελφό του), τού Σανντομίες (1289) και κυβερνήτης τού Τσερσκ (1275-).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Σιέμοβιτ Α΄ και της Περεγιασλάβας των Ρουρικιδών, κόρης τού Ντανίλο της Γαλικίας-Βολινίας.
Αναφέρεται για πρώτη φορά το 1262, όταν ο Τρενιότα μεγάλος δούκας της Λιθουανίας ξεκίνησε μία μεγάλη εκστρατεία εναντίον της Μαζοβίας. Ο Κορράδος Β΄ έμενε με τον πατέρα του σε ένα μικρό οχυρό στο Γιαζντούφ, όταν έκπληκτοι είδαν τους επιτιθέμενους· ο Σιέμοβιτ Α΄ σκοτώθηκε κατά τη μάχη και ο γιος του αιχμαλωτίστηκε. Ο μικρότερος αδελφός του Μπολέσλαφ Β΄ ήταν μόλις 6-7 ετών, έτσι επίτροπος της αρχής ανέλαβε ο 3ος εξάδελφός τους Μπολέσλαφ ο ευσεβής και τη μητέρα τους Περεγιασλάβα. Έπειτα από δύο έτη αιχμαλωσίας, ο Κορράδος Β΄ ελευθερώθηκε και ανέλαβε την πατρική κτήση.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε π. το 1265/70 την Χέντβικ των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρη τού Μπολέσλαφ Β΄ τού Φαλακρού δούκα της Λεγκίτσα και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ
Ασά
Ο Ασά είναι βιβλικό πρόσωπο που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη ως Βασιλεύς του Ισραήλ, καθώς και στη Καινή Διαθήκη.
Σύμφωνα με τη Βίβλο γενέσεως Ιησού Χριστού, ο Ασά φέρεται ως γιος του Αβιά, εγγονός του Ροβοάμ και της Μααχά, δισέγγονος του Βασιλέως του Ισραήλ Σολομών και πατέρας του Ιωσαφάτ.
Γενικά στην Παλαιά Διαθήκη προσδιορίζεται "καλός Βασιλιάς" εκείνος που προωθεί τη λατρεία του Γιαχβέ, αντίθετα από εκείνον που στρέφεται στην ειδωλολατρία ή σε άλλη θρησκεία. Υπό την αντίληψη αυτή η τρίχρονη βασιλεία του πατέρα του, Αβιά (περίπου 913 - 911 π.Χ.), θεωρήθηκε κακή, ενώ αντίθετα η βασιλεία του Ασά υπήρξε καλή. Σύμφωνα με τις Γραφές (Β΄ Χρονικά κεφ.13-16), ο Ασά βασίλεψε για 41 χρόνια, περίπου από το 911 μέχρι το 870 π.Χ., στη διάρκεια των οποίων, ενώ συνεχιζόταν ο πόλεμος των Ισραηλιτών με τους Αιγυπτίους, ο Ασά πέτυχε μια συμμαχία με τους Σύρους.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τον έχει αναγνωρίσει Άγιο και εορτάζει τη μνήμη του την Κυριακή των Προπατόρων, πριν από τα Χριστούγεννα.
Κρυπτογραφία
Η λέξη κρυπτογραφία (αγγλ.: cryptography) προέρχεται από τα συνθετικά «κρυπτός» + «γράφω» και είναι ένα διεπιστημονικό γνωστικό πεδίο που ασχολείται με τη μελέτη, την ανάπτυξη και τη χρήση τεχνικών κρυπτογράφησης και αποκρυπτογράφησης με σκοπό την απόκρυψη του περιεχομένου των μηνυμάτων. Η κρυπτογραφία είναι ο ένας από τους δύο κλάδους της κρυπτολογίας (ο άλλος είναι η κρυπτανάλυση), η οποία ασχολείται με τη μελέτη της ασφαλούς επικοινωνίας. Σήμερα η κρυπτολογία θεωρείται ένα διεπιστημονικό γνωστικό πεδίο, το οποίο μπορεί να μελετηθεί ως όψη των εφαρμοσμένων μαθηματικών, της θεωρητικής πληροφορικής ή της επιστήμης ηλεκτρονικού μηχανικού. Παρεμφερείς κλάδοι είναι, αντιστοίχως, η στεγανογραφία και η στεγανοανάλυση.
Η σημασία της κρυπτολογίας είναι τεράστια στους τομείς της ασφάλειας υπολογιστικών συστημάτων και των τηλεπικοινωνιών. Ο κύριος στόχος της είναι να παρέχει μηχανισμούς ώστε 2 ή περισσότερα άκρα επικοινωνίας (π.χ. άνθρωποι, προγράμματα υπολογιστών κλπ.) να ανταλλάξουν μηνύματα, χωρίς κανένας τρίτος να είναι ικανός να διαβάζει την περιεχόμενη πληροφορία εκτός από τα δύο κύρια άκρα.
Ιστορικά, η κρυπτογραφία χρησιμοποιήθηκε για τη μετατροπή της πληροφορίας μηνυμάτων από μια κανονική, κατανοητή μορφή σε έναν «γρίφο», που χωρίς τη γνώση του κρυφού μετασχηματισμού θα παρέμενε ακατανόητος. Κύριο χαρακτηριστικό των παλαιότερων μορφών κρυπτογράφησης ήταν ότι η επεξεργασία γινόταν πάνω στη γλωσσική δομή του μηνύματος. Στις νεότερες μορφές, η κρυπτογραφία χρησιμοποιεί το αριθμητικό ισοδύναμο, ενώ η έμφαση έχει μεταφερθεί σε διάφορα πεδία των μαθηματικών, όπως διακριτά μαθηματικά, θεωρία αριθμών, θεωρία πληροφορίας, υπολογιστική πολυπλοκότητα, στατιστική και συνδυαστική ανάλυση.
Στόχοι
Η κρυπτογραφία παρέχει τέσσερις βασικές λειτουργίες («αντικειμενικοί σκοποί»):
Ορολογία
Κρυπτογραφία γενικότερα είναι η ανταλλαγή μηνυμάτων μεταξύ δύο μερών με τέτοιο τρόπο, ώστε η κατανόηση του περιεχομένου των μηνυμάτων να είναι δυνατή μόνο από τον αποστολέα και τον παραλήπτη.
Κρυπτογράφηση (encryption) ονομάζεται η διαδικασία μετασχηματισμού ενός μηνύματος σε μία ακατανόητη μορφή με τη χρήση κάποιου κρυπτογραφικού αλγορίθμου ούτως ώστε να μην μπορεί να διαβαστεί από κανέναν εκτός του νόμιμου παραλήπτη.
Η αντίστροφη διαδικασία όπου από το κρυπτογραφημένο κείμενο παράγεται το αρχικό μήνυμα ονομάζεται αποκρυπτογράφηση (decryption).
Κρυπτογραφικός αλγόριθμος (cipher) είναι η μέθοδος μετασχηματισμού δεδομένων σε μία μορφή που να μην επιτρέπει την αποκάλυψη των περιεχομένων τους από μη εξουσιοδοτημένα μέρη. Κατά κανόνα ο κρυπτογραφικός αλγόριθμος είναι μία πολύπλοκη μαθηματική συνάρτηση.
Αρχικό κείμενο (plaintext) είναι το μήνυμα το οποίο αποτελεί την είσοδο σε μία διεργασία κρυπτογράφησης.
Κλειδί (key) είναι ένας αριθμός αρκετών bit που χρησιμοποιείται ως είσοδος στη συνάρτηση κρυπτογράφησης.
Κρυπτογραφημένο κείμενο (ciphertext) είναι το αποτέλεσμα της εφαρμογής ενός κρυπτογραφικού αλγόριθμου πάνω στο αρχικό κείμενο.
Κρυπτανάλυση (cryptanalysis) είναι μία επιστήμη που ασχολείται με το "σπάσιμο" κάποιας κρυπτογραφικής τεχνικής ούτως ώστε χωρίς να είναι γνωστό το κλειδί της κρυπτογράφησης, το αρχικό κείμενο να μπορεί να αποκωδικοποιηθεί.
Η διαδικασία της κρυπτογράφησης και της αποκρυπτογράφησης φαίνεται στο παρακάτω σχήμα. center|thumb|700px|Ένα τυπικό σύστημα κρυπτογράφησης - αποκρυπτογράφησης.
Η κρυπτογράφηση και αποκρυπτογράφηση ενός μηνύματος γίνεται με τη βοήθεια ενός αλγόριθμου κρυπτογράφησης (cipher) και ενός κλειδιού κρυπτογράφησης (key). Συνήθως ο αλγόριθμος κρυπτογράφησης είναι γνωστός, οπότε η εμπιστευτικότητα του κρυπτογραφημένου μηνύματος που μεταδίδεται βασίζεται ως επί το πλείστον στη μυστικότητα του κλειδιού κρυπτογράφησης. Το μέγεθος του κλειδιού κρυπτογράφησης μετριέται σε αριθμό bits. Γενικά ισχύει ο εξής κανόνας: όσο μεγαλύτερο είναι το κλειδί κρυπτογράφησης, τόσο δυσκολότερα μπορεί να αποκρυπτογραφηθεί το κρυπτογραφημένο μήνυμα από επίδοξους εισβολείς. Διαφορετικοί αλγόριθμοι κρυπτογράφησης απαιτούν διαφορετικά μήκη κλειδιών για να πετύχουν το ίδιο επίπεδο ανθεκτικότητας κρυπτογράφησης.
Βασικές έννοιες
Ένα κρυπτοσύστημα (σύνολο διαδικασιών κρυπτογράφησης - αποκρυπτογράφησης) αποτελείται από μία πεντάδα (P,C,k,E,D):
Η συνάρτηση κρυπτογράφησης Ε δέχεται δύο παραμέτρους, μέσα από τον χώρο P και τον χώρο k και παράγει μία ακολουθία που ανήκει στον χώρο C. Η συνάρτηση αποκρυπτογράφησης D δέχεται 2 παραμέτρους, τον χώρο C και τον χώρο k και παράγει μια ακολουθία που ανήκει στον χώρο P.
Το Σύστημα του Σχήματος λειτουργεί με τον ακόλουθο τρόπο :
Ο αντίπαλος παρακολουθεί την επικοινωνία, ενημερώνεται για την κρυπτοακολουθία αλλά δεν έχει γνώση για την κλείδα που χρησιμοποιήθηκε και δεν μπορεί να αναδημιουργήσει το μήνυμα. Αν ο αντίπαλος επιλέξει να παρακολουθεί όλα τα μηνύματα θα προσανατολιστεί στην εξεύρεση του κλειδιού. Αν ο αντίπαλος ενδιαφέρεται μόνο για το υπάρχον μήνυμα θα παράγει μια εκτίμηση για την πληροφορία του μηνύματος.
Πρώτη Περίοδος Κρυπτογραφίας (1900 π.Χ. – 1900 μ.Χ.)
μικρογραφία|[[Κρυπτογραφικός δίσκος του Αινεία (ανακατασκευή), 5ος αιώνας π.Χ., Τεχνολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης]] Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου αναπτύχθηκε μεγάλο πλήθος μεθόδων και αλγορίθμων κρυπτογράφησης, που βασίζονταν κυρίως σε απλές αντικαταστάσεις γραμμάτων. Όλες αυτές δεν απαιτούσαν εξειδικευμένες γνώσεις και πολύπλοκες συσκευές, αλλά στηρίζονταν στην ευφυΐα και την ευρηματικότητα των δημιουργών τους. Όλα αυτά τα συστήματα έχουν στις μέρες μας κρυπταναλυθεί και έχει αποδειχθεί ότι, εάν είναι γνωστό ένα μεγάλο κομμάτι του κρυπτογραφημένου μηνύματος, τότε το αρχικό κείμενο μπορεί σχετικά εύκολα να επανακτηθεί.
Όπως προκύπτει από μία μικρή σφηνοειδή επιγραφή, που ανακαλύφθηκε στις όχθες του ποταμού Τίγρη, οι πολιτισμοί που αναπτύχθηκαν στη Μεσοποταμία ασχολήθηκαν με την κρυπτογραφία ήδη από το 1500 π.Χ. Η επιγραφή αυτή περιγράφει μία μέθοδο κατασκευής σμάλτων για αγγειοπλαστική και θεωρείται ως το αρχαιότερο κρυπτογραφημένο κείμενο (με βάση τον Kahn). Επίσης, ως το αρχαιότερο βιβλίο κρυπτοκωδικών στον κόσμο, θεωρείται μία σφηνοειδής επιγραφή στα Σούσα της Περσίας. η οποία περιλαμβάνει τους αριθμούς 1 έως 8 και από το 32 έως το 35, τοποθετημένους τον ένα κάτω από τον άλλο, ενώ απέναντι τους βρίσκονται τα αντίστοιχα για τον καθένα σφηνοειδή σύμβολα.
Η πρώτη στρατιωτική χρήση της κρυπτογραφίας αποδίδεται στους Σπαρτιάτες. Γύρω στον 5ο π.Χ. αιώνα εφηύραν την «σκυτάλη», την πρώτη κρυπτογραφική συσκευή, στην οποία χρησιμοποίησαν για την κρυπτογράφηση τη μέθοδο της μετάθεσης. Όπως αναφέρει ο Πλούταρχος, η «Σπαρτιατική Σκυτάλη» Σχήμα (2.1), ήταν μια ξύλινη ράβδος, ορισμένης διαμέτρου, γύρω από την οποία ήταν τυλιγμένη ελικοειδώς μια λωρίδα περγαμηνής. Το κείμενο ήταν γραμμένο σε στήλες, ένα γράμμα σε κάθε έλικα, όταν δε ξετύλιγαν τη λωρίδα, το κείμενο ήταν ακατάληπτο εξαιτίας της αναδιάταξης των γραμμάτων. Το «κλειδί» ήταν η διάμετρος της σκυτάλης.
thumb|Σχήμα 2.1 Η Σπαρτιατική Σκυτάλη, μια πρώιμη συσκευή για την κρυπτογράφηση Στην αρχαιότητα χρησιμοποιήθηκαν κυρίως συστήματα, τα οποία βασίζονταν στη στεγανογραφία και όχι τόσο στην κρυπτογραφία. Οι Έλληνες συγγραφείς δεν αναφέρουν αν και πότε χρησιμοποιήθηκαν συστήματα γραπτής αντικατάστασης γραμμάτων, αλλά τα βρίσκουμε στους Ρωμαίους, κυρίως την εποχή του Ιουλίου Καίσαρα. Ο Ιούλιος Καίσαρας έγραφε στον Κικέρωνα και σε άλλους φίλους του, αντικαθιστώντας τα γράμματα του κειμένου, με γράμματα, που βρίσκονται 3 θέσεις μετά, στο Λατινικό Αλφάβητο. Έτσι, σήμερα, το σύστημα κρυπτογράφησης που στηρίζεται στην αντικατάσταση των γραμμάτων του αλφαβήτου με άλλα που βρίσκονται σε καθορισμένο αριθμό θέσης πριν ή μετά, λέγεται κρυπτοσύστημα αντικατάστασης του Καίσαρα. Ο Καίσαρας χρησιμοποίησε και άλλα, πιο πολύπλοκα συστήματα κρυπτογράφησης, για τα οποία έγραψε ένα βιβλίο ο Valerius Probus, το οποίο δυστυχώς δεν διασώθηκε, αλλά αν και χαμένο, θεωρείται το πρώτο βιβλίο κρυπτολογίας. Το σύστημα αντικατάστασης του Καίσαρα, χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα και στους επόμενους αιώνες.
Στη διάρκεια του Μεσαίωνα, η κρυπτολογία ήταν κάτι το απαγορευμένο και αποτελούσε μια μορφή αποκρυφισμού και μαύρης μαγείας, κάτι που συντέλεσε στην καθυστέρηση της ανάπτυξης της. Η εξέλιξη, τόσο της κρυπτολογίας, όπως και των μαθηματικών, συνεχίζεται στον Αραβικό κόσμο. Στο γνωστό μυθιστόρημα «Χίλιες και μία νύχτες» κυριαρχούν οι λέξεις-αινίγματα, οι γρίφοι, τα λογοπαίγνια και οι αναγραμματισμοί. Έτσι, εμφανίστηκαν βιβλία που περιείχαν κρυπταλφάβητα, όπως το αλφάβητο «Dawoudi» που πήρε το όνομα του από τον βασιλιά Δαυίδ. Οι Άραβες είναι οι πρώτοι που επινόησαν αλλά και χρησιμοποίησαν μεθόδους κρυπτανάλυσης. Το κυριότερο εργαλείο στην κρυπτανάλυση, η χρησιμοποίηση των συχνοτήτων των γραμμάτων κειμένου, σε συνδυασμό με τις συχνότητες εμφάνισης στα κείμενα των γραμμάτων της γλώσσας, επινοήθηκε από αυτούς γύρω στον 14ο αιώνα. Η κρυπτογραφία, λόγω των στρατιωτικών εξελίξεων, σημείωσε σημαντική ανάπτυξη στους επόμενους αιώνες. Ο Ιταλός Giovanni Batista Porta, το 1563, δημοσίευσε το περίφημο για την κρυπτολογία βιβλίο «De furtivis literarum notis», με το οποίο έγιναν γνωστά τα πολυαλφαβητικά συστήματα κρυπτογράφησης και τα διγραφικά κρυπτογραφήματα, στα οποία, δύο γράμματα αντικαθίστανται από ένα. Σημαντικός εκπρόσωπος εκείνης της εποχής είναι και ο Γάλλος Vigenere, του οποίου ο πίνακας πολυαλφαβητικής αντικατάστασης, χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα.
Ο C.Wheatstone, γνωστός από τις μελέτες του στον ηλεκτρισμό, παρουσίασε την πρώτη μηχανική κρυπτοσυσκευή, η οποία απετέλεσε τη βάση για την ανάπτυξη των κρυπτομηχανών της δεύτερης ιστορικής περιόδου της κρυπτογραφίας. Η μεγαλύτερη αποκρυπτογράφηση ήταν αυτή των αιγυπτιακών ιερογλυφικών τα οποία, επί αιώνες, παρέμεναν μυστήριο και οι αρχαιολόγοι μόνο εικασίες μπορούσαν να διατυπώσουν για τη σημασία τους. Ωστόσο, χάρη σε μία κρυπταναλυτική εργασία, τα ιερογλυφικά εν τέλει αναλύθηκαν και έκτοτε οι αρχαιολόγοι είναι σε θέση να διαβάζουν ιστορικές επιγραφές. Τα αρχαιότερα ιερογλυφικά χρονολογούνται περίπου από το 3000 π.Χ. Τα σύμβολα των ιερογλυφικών ήταν υπερβολικά πολύπλοκα για την καταγραφή των συναλλαγών εκείνης της εποχής. Έτσι, παράλληλα με αυτά, αναπτύχθηκε για καθημερινή χρήση η ιερατική γραφή, που ήταν μία συλλογή συμβόλων, τα οποία ήταν εύκολα τόσο στο γράψιμο όσο και στην ανάγνωση. Τον 17ο αιώνα αναθερμάνθηκε το ενδιαφέρον για την αποκρυπτογράφηση των ιερογλυφικών, έτσι το 1652 ο Γερμανός Ιησουΐτης Αθανάσιος Κίρχερ εξέδωσε ένα λεξικό ερμηνείας τους, με τίτλο «Oedipus Aegyptiacus». Με βάση αυτό προσπάθησε να ερμηνεύσει τις αιγυπτιακές γραφές, αλλά η προσπάθεια του αυτή ήταν κατά γενική ομολογία αποτυχημένη. Για παράδειγμα, το όνομα του Φαραώ Απρίη, το ερμήνευσε σαν «τα ευεργετήματα του θεϊκού Όσιρι εξασφαλίζονται μέσω των ιερών τελετών της αλυσίδας των πνευμάτων, ώστε να επιδαψιλεύσουν τα δώρα του Νείλου». Παρόλα αυτά, η προσπάθεια του άνοιξε τον δρόμο προς τη σωστή ερμηνεία των ιερογλυφικών, που προχώρησε χάρη στην ανακάλυψη της «Στήλης της Ροζέτας». Ήταν μια πέτρινη στήλη που βρήκαν τα στρατεύματα του Ναπολέοντα Α΄ στην Αίγυπτο και είχε χαραγμένο πάνω της το ίδιο κείμενο τρεις φορές. Μια με ιερογλυφικά, μια στα ελληνικά και μια σε ιερατική γραφή. Δύο μεγάλοι αποκρυπτογράφοι της εποχής, ο Γιάνγκ και ο Σαμπολιόν, μοιράστηκαν τη δόξα της ερμηνείας τους. Οι προϊστορικοί πληθυσμοί χρησιμοποίησαν τρεις γραφές μέχρι να επινοήσουν αλφάβητο, γύρω στο 850 π.Χ.
Χρονολογικά, οι γραφές αυτές κατατάσσονται ως εξής
Η Κρητική εικονογραφική ή ιερογλυφική γραφή, δεν μας έχει αποκαλύψει τον κώδικα της, γνωρίζουμε ωστόσο ότι δεν πρόκειται για γραφή που χρησιμοποιεί εικόνες ως σημεία, αλλά για φωνητική γραφή, η οποία εξαντλείται σε περίπου διακόσιους σφραγιδόλιθους και συνυπήρχε με τη γραμμική γραφή Α, τόσο χρονικά όσο και τοπικά, όπως προκύπτει από τις ανασκαφές στο ανάκτορο των Μαλίων της Κρήτης. Εμφανίζεται στον Δίσκο της Φαιστού (Σχήμα 2.2), που ανακαλύφθηκε το 1908 στη νότια Κρήτη και σε άλλα αντικείμενα όπως σφραγίδες και πέλεκεις. Ο δίσκος της Φαιστού είναι μια κυκλική πινακίδα, που χρονολογείται γύρω στο 1700 π.Χ. και φέρει γραφή με τη μορφή δύο σπειρών. Τα σύμβολα δεν είναι χειροποίητα, αλλά έχουν χαραχθεί με τη βοήθεια μίας ποικιλίας σφραγίδων, καθιστώντας τον Δίσκο ως το αρχαιότερο δείγμα στοιχειοθεσίας. Δεν υπάρχει άλλο ανάλογο εύρημα και έτσι η αποκρυπτογράφηση στηρίζεται σε πολύ περιορισμένες πληροφορίες. Μέχρι σήμερα δεν έχει αποκρυπτογραφηθεί και παραμένει η πιο μυστηριώδης αρχαία ευρωπαϊκή γραφή.
Δεύτερη Περίοδος Κρυπτογραφίας (1900 – 1950)
Η δεύτερη περίοδος της κρυπτογραφίας όπως προαναφέρθηκε τοποθετείται στις αρχές του 20ου αιώνα και φτάνει μέχρι το 1950. Καλύπτει, επομένως, τους δύο παγκόσμιους πολέμους, εξαιτίας των οποίων (λόγω της εξαιρετικά μεγάλης ανάγκης που υπήρξε για ασφάλεια κατά τη μετάδοση ζωτικών πληροφοριών μεταξύ των στρατευμάτων των χωρών) αναπτύχθηκε η κρυπτογραφία τόσο όσο δεν είχε αναπτυχθεί τα προηγούμενα 3000 χρόνια. Τα κρυπτοσυστήματα αυτής της περιόδου αρχίζουν να γίνονται πολύπλοκα, και να αποτελούνται από μηχανικές και ηλεκτρομηχανικές κατασκευές, οι οποίες ονομάζονται «κρυπτομηχανές». Η κρυπτανάλυση τους, απαιτεί μεγάλο αριθμό προσωπικού, το οποίο εργαζόταν επί μεγάλο χρονικό διάστημα ενώ ταυτόχρονα γίνεται εξαιρετικά αισθητή η ανάγκη για μεγάλη υπολογιστική ισχύ. Παρά την πολυπλοκότητα που αποκτούν τα συστήματα κρυπτογράφησης κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η κρυπτανάλυση τους είναι συνήθως επιτυχημένη. Οι Γερμανοί έκαναν εκτενή χρήση (σε διάφορες παραλλαγές) ενός συστήματος γνωστού ως Enigma (Εικόνα 2.3).
thumb|400px|Εικόνα 2.3 : Η μηχανή Αίνιγμα χρησιμοποιήθηκε ευρέως στη [[Γερμανία]] Ο Marian Rejewski, στην Πολωνία, προσπάθησε και, τελικά, παραβίασε την πρώτη μορφή του γερμανικού στρατιωτικού συστήματος Enigma (που χρησιμοποιούσε μια ηλεκτρομηχανική κρυπτογραφική συσκευή) χρησιμοποιώντας θεωρητικά μαθηματικά το 1932. Ήταν η μεγαλύτερη σημαντική ανακάλυψη στην κρυπτολογική ανάλυση της εποχής. Οι Πολωνοί συνέχισαν να αποκρυπτογραφούν τα μηνύματα που βασίζονταν στην κρυπτογράφηση με το Enigma μέχρι το 1939. Τότε, ο γερμανικός στρατός έκανε ορισμένες σημαντικές αλλαγές και οι Πολωνοί δεν μπόρεσαν να τις παρακολουθήσουν, επειδή η αποκρυπτογράφηση απαιτούσε περισσότερους πόρους από όσους μπορούσαν να διαθέσουν. Έτσι, εκείνο το καλοκαίρι μεταβίβασαν τη γνώση τους, μαζί με μερικές μηχανές που είχαν κατασκευάσει, στους Βρετανούς και τους Γάλλους. Ακόμη και ο Rejewski και οι μαθηματικοί και κρυπτογράφοι του, όπως ο Biuro Szyfrow, κατέληξαν σε συνεργασία με τους Βρετανούς και τους Γάλλους μετά από αυτή την εξέλιξη. Η συνεργασία αυτή συνεχίστηκε από τον Άλαν Τούρινγκ (Alan Turing), τον Γκόρντον Ουέλτσμαν (Gordon Welchman) και από πολλούς άλλους στο Μπλέτσλεϊ Παρκ (Bletchley Park), κέντρο της Βρετανικής Υπηρεσίας από/κρυπτογράφησης και οδήγησε σε συνεχείς αποκρυπτογραφήσεις των διαφόρων παραλλαγών του Enigma, με τη βοήθεια και ενός υπολογιστή, που κατασκεύασαν οι Βρετανοί επιστήμονες, ο οποίος ονομάσθηκε Colossus και, δυστυχώς, καταστράφηκε με το τέλος του Πολέμου. Οι κρυπτογράφοι του αμερικανικού ναυτικού (σε συνεργασία με Βρετανούς και Ολλανδούς κρυπτογράφους μετά από το 1940) έσπασαν αρκετά κρυπτοσυστήματα του Ιαπωνικού ναυτικού. Το σπάσιμο ενός από αυτά, του JN-25, οδήγησε στην αμερικανική νίκη στη Ναυμαχία της Μιντγουέι καθώς και στην εξόντωση του Αρχηγού του Ιαπωνικού Στόλου Ιζορόκου Γιαμαμότο.
Το Ιαπωνικό Υπουργείο Εξωτερικών χρησιμοποίησε ένα τοπικά αναπτυγμένο κρυπτογραφικό σύστημα, (που καλείται Purple), και χρησιμοποίησε, επίσης, διάφορες παρόμοιες μηχανές για τις συνδέσεις μερικών ιαπωνικών πρεσβειών. Μία από αυτές αποκλήθηκε "Μηχανή-Μ" από τις ΗΠΑ, ενώ μια άλλη αναφέρθηκε ως «Red» (Κόκκινη). Μια ομάδα του αμερικανικού στρατού, η αποκαλούμενη SIS, κατάφερε να σπάσει το ασφαλέστερο ιαπωνικό διπλωματικό σύστημα κρυπτογράφησης (μια ηλεκτρομηχανική συσκευή, η οποία αποκλήθηκε "Purple" από τους Αμερικανούς) πριν καν ακόμη αρχίσει ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Οι Αμερικανοί αναφέρονται στο αποτέλεσμα της κρυπτανάλυσης, ειδικότερα της μηχανής Purple, αποκαλώντας το ως Magic (Μαγεία).
Οι συμμαχικές κρυπτομηχανές που χρησιμοποιήθηκαν στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο περιλάμβαναν το βρετανικό TypeX και το αμερικανικό SIGABA (Σχήμα 2.4). Και τα δύο ήταν ηλεκτρομηχανικά σχέδια παρόμοια στο πνεύμα με το Enigma, με σημαντικές εν τούτοις βελτιώσεις. Κανένα δεν έγινε γνωστό ότι παραβιάστηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου. Τα στρατεύματα στο πεδίο μάχης χρησιμοποίησαν το M-209 και τη λιγότερη ασφαλή οικογένεια κρυπτομηχανών M-94. Οι Βρετανοί πράκτορες της Υπηρεσίας "SOE" χρησιμοποίησαν αρχικά ένα τύπο κρυπτογραφίας που βασιζόταν σε ποιήματα (τα απομνημονευμένα ποιήματα ήταν τα κλειδιά). Οι Γερμανοί, ώρες πριν την Απόβαση της Νορμανδίας συνέλαβαν ένα μήνυμα - ποίημα του Πολ Βερλέν, για το οποίο, χωρίς να το έχουν αποκρυπτογραφήσει, ήταν βέβαιοι πως προανάγγελε την απόβαση. Η Γερμανική ηγεσία δεν έλαβε υπόψη της αυτή την προειδοποίηση.
Οι Πολωνοί είχαν προετοιμαστεί για την εμπόλεμη περίοδο κατασκευάζοντας την κρυπτομηχανή LCD Lacida, η οποία κρατήθηκε μυστική ακόμη και από τον Rejewski. Όταν τον Ιούλιο του 1941 ελέγχθηκε από τον Rejewski η ασφάλειά της, του χρειάστηκαν μερικές μόνον ώρες για να την "σπάσει" και έτσι αναγκάστηκαν να την αλλάξουν βιαστικά. Τα μηνύματα που εστάλησαν με Lacida δεν ήταν, εντούτοις, συγκρίσιμα με αυτά του Enigma, αλλά η παρεμπόδιση θα μπορούσε να έχει σημάνει το τέλος της κρίσιμης κρυπταναλυτικής Πολωνικής προσπάθειας. thumb|400px|Σχήμα 2.4 : Κρυπτό-μηχανή SIGABA
Τρίτη Περίοδος Κρυπτογραφίας (1950 - σήμερα)
Αυτή η περίοδος χαρακτηρίζεται από την έξαρση της ανάπτυξης στους επιστημονικούς κλάδους των μαθηματικών, της μικροηλεκτρονικής και των υπολογιστικών συστημάτων. Η εποχή της σύγχρονης κρυπτογραφίας αρχίζει ουσιαστικά με τον Claude Shannon, αναμφισβήτητα ο πατέρας των μαθηματικών συστημάτων κρυπτογραφίας. Το 1949 δημοσίευσε το έγγραφο «Θεωρία επικοινωνίας των συστημάτων μυστικότητας» (Communication Theory of Secrecy Systems) στο τεχνικό περιοδικό Bell System και λίγο αργότερα στο βιβλίο του, «Μαθηματική Θεωρία της Επικοινωνίας» (Mathematical Theory of Communication), μαζί με τον Warren Weaver. Αυτά, εκτός από τις άλλες εργασίες του επάνω στη θεωρία δεδομένων και επικοινωνίας καθιέρωσε μια στερεά θεωρητική βάση για την κρυπτογραφία και την κρυπτανάλυση. Εκείνη την εποχή η κρυπτογραφία εξαφανίζεται και φυλάσσεται από τις μυστικές υπηρεσίες κυβερνητικών επικοινωνιών όπως η NSA. Πολύ λίγες εξελίξεις δημοσιοποιήθηκαν ξανά μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '70, όταν όλα άλλαξαν.
Στα μέσα της δεκαετίας του '70 έγιναν δύο σημαντικές δημόσιες (δηλ. μη-μυστικές) πρόοδοι. Πρώτα ήταν η δημοσίευση του σχεδίου προτύπου κρυπτογράφησης DES (Data Encryption Standard) στον ομοσπονδιακό κατάλογο της Αμερικής στις 17 Μαρτίου 1975. Το προτεινόμενο DES υποβλήθηκε από την ΙΒΜ, στην πρόσκληση του Εθνικού Γραφείου των Προτύπων (τώρα γνωστό ως NIST), σε μια προσπάθεια να αναπτυχθούν ασφαλείς ηλεκτρονικές εγκαταστάσεις επικοινωνίας για επιχειρήσεις όπως τράπεζες και άλλες μεγάλες οικονομικές οργανώσεις. Μετά από τις συμβουλές και την τροποποίηση από την NSA, αυτό το πρότυπο υιοθετήθηκε και δημοσιεύθηκε ως ένα ομοσπονδιακό τυποποιημένο πρότυπο επεξεργασίας πληροφοριών το 1977 (αυτήν την περίοδο αναφέρεται σαν FIPS 46-3). Ο DES ήταν ο πρώτος δημόσια προσιτός αλγόριθμος κρυπτογράφησης που εγκρίνεται από μια εθνική αντιπροσωπεία όπως η NSA. Η απελευθέρωση της προδιαγραφής της από την NBS υποκίνησε μια έκρηξη δημόσιου και ακαδημαϊκού ενδιαφέροντος για τα συστήματα κρυπτογραφίας.
Είδη Κρυπτοσυστημάτων
Τα κρυπτοσυστήματα χωρίζονται σε 2 μεγάλες κατηγορίες τα Κλασσικά Κρυπτοσυστήματα και τα Μοντέρνα Κρυπτοσυστήματα (Συμμετρικά κρυπτοσυστήματα και Ασύμμετρα κρυπτοσυστήματα)
500px|Χάρτης κρυπτοσυστημάτων
Συμμετρικά Κρυπτοσυστήματα
right|thumb|400px|Σχήμα 1.3 Μοντέλο Συμμετρικού Κρυπτοσυστήματος Συμμετρικό κρυπτοσύστημα είναι το σύστημα εκείνο το οποίο χρησιμοποιεί κατά τη διαδικασία της κρυπτογράφησης αποκρυπτογράφησης ένα κοινό κλειδί (Σχ 1.3). Η ασφάλεια αυτών των αλγορίθμων βασίζεται στη μυστικότητα του κλειδιού. Τα συμμετρικά κρυπτοσυστήματα προϋποθέτουν την ανταλλαγή του κλειδιού μέσα από ένα ασφαλές κανάλι επικοινωνίας ή μέσα από την φυσική παρουσία των προσώπων. Αυτό το χαρακτηριστικό καθιστά δύσκολη την επικοινωνία μεταξύ απομακρυσμένων ατόμων.
Τα στάδια της επικοινωνίας του σχήματος 1.3 είναι τα ακόλουθα:
Λίστα Συμμετρικών Κρυπταλγορίθμων
Συμμετρικοί Κρυπταλγόριθμοι Τμήματος (Block Ciphers) :
Data Encryption Standard,3-Way ,Blowfish, CAST ,CMEA ,Triple-DES,DEAL FEAL, GOST ,IDEA ,LOKI ,Lucifer,MacGuffin,Twofish
MARS, MISTY ,MMB ,NewDES ,RC2, RC5 , RC6 REDOC ,Rijndael ,Safer ,Serpent,SQUARE, Skipjack ,Tiny Encryption Algorithm
Συμμετρικοί Κρυπταλγόριθμοι ροής (Stream Ciphers) :
ORYX ,RC4, SEAL
Συμμετρικοί Κρυπταλγόριθμοι Κατακερματισμού :
MD2 ,MD4 ,MD5 ,RIPEMD ,SHA1 ,Snefru ,Tiger
Απλοποιημένο παράδειγμα κρυπτογράφησης με χρήση της πύλης XOR
Έχουμε το αρχικό μήνυμα, (ένα σύνολο δυαδικών ψηφίων (bits) {μi, όπου i = 1, 2, …, n}), και το κλειδί γνωστό σε αποστολέα και παραλήπτη, (ένα άλλο σύνολο δυαδικών ψηφίων {κi, όπου i = 1, 2, …, n}). Αν δημιουργήσουμε τον γρίφο που θα αποσταλεί, (ένα σύνολο δυαδικών ψηφίων γi, που να ικανοποιούν τη σχέση {γi = μi \oplus κi, όπου i = 1, 2, …, n}), τότε θα ισχύει επίσης ότι {μi = γi \oplus κi, όπου i = 1, 2, …, n} και ο παραλήπτης του γρίφου με χρήση του κλειδιού θα αναδημιουργήσει το μήνυμα.
Ασύμμετρα κρυπτοσυστήματα
Το ασύμμετρο κρυπτοσύστημα ή κρυπτοσύστημα δημοσίου κλειδιού (Κρυπτογράφηση Δημόσιου Κλειδιού) δημιουργήθηκε για να καλύψει την αδυναμία μεταφοράς κλειδιών που παρουσίαζαν τα συμμετρικά συστήματα. Χαρακτηριστικό του είναι ότι έχει δυο είδη κλειδιών ένα ιδιωτικό και ένα δημόσιο. Το δημόσιο είναι διαθέσιμο σε όλους ενώ το ιδιωτικό είναι μυστικό. Η βασική σχέση μεταξύ τους είναι : ό,τι κρυπτογραφεί το ένα, μπορεί να το αποκρυπτογραφήσει μόνο το άλλο. Οι δυνατότητες της ασύμμετρης κρυπτογραφίας οδήγησαν στη δημιουργία των ψηφιακών υπογραφών και ακολούθως στην ανάπτυξη της Υποδομής Δημόσιου Κλειδιού (Public Key Infrastructure) και στα Ψηφιακά πιστοποιητικά.
Τα στάδια της επικοινωνίας του σχήματος 1.4 είναι τα ακόλουθα:
center|thumb|600 px|Σχήμα 1.4 Μοντέλο Ασύμμετρου Κρυπτοσυστήματος
Εφαρμογές κρυπτογραφίας
Η εξέλιξη της χρησιμοποίησης της κρυπτογραφίας ολοένα αυξάνεται καθιστώντας πλέον αξιόπιστη τη μεταφορά της πληροφορίας για διάφορους λειτουργικούς σκοπούς
Κρυπτογραφία και στεγανογραφία
Μολονότι ο διαχωρισμός της στεγανογραφίας από την κρυπτογραφία είναι λεπτός, εντούτοις σημαντικές είναι οι τεχνικές διαφοροποιήσεις οι οποίες παρατηρούνται μεταξύ των δύο αυτών εννοιών. Η στεγανογραφία (Steganography)αναφέρεται στη διαδικασία πλήρους απόκρυψης του μηνύματος που αποστέλλεται, ενώ αντίθετα η κρυπτογραφία μετασχηματίζει το μήνυμα έτσι ώστε να το καθιστά ακατανόητο σε οποιοδήποτε τρίτο. Στα συστήματα της κρυπτογραφίας (cryptography) οι πληροφορίες οι οποίες πρόκειται να αποσταλούν κωδικοποιούνται με ένα κλειδί και μόνο το πρόσωπο το οποίο διαθέτει το κλειδί είναι σε θέση να αποκρυπτογραφήσει να αναγνώσει το μήνυμα. Η στεγανογραφία σε σύγκριση με την κρυπτογραφία, προσθέτει ακόμα ένα επίπεδο ενισχύοντας την ασφάλεια των ευαίσθητων προς αποστολή αρχείων. Στην περίπτωση που κάποιος τρίτος αποκτήσει πρόσβαση σε κάποιο αρχείο το οποίο προστατεύεται από κωδικό, η χρήση των κατάλληλων εργαλείων μπορεί να τον οδηγήσουν στην αποκάλυψη του κωδικού προστασίας. Όμως, η χρήση περίπλοκων κωδικών είναι σε θέση να παρατείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα τη διαδικασία του cracking.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βοηθητικές επιστήμες της ιστορίας
Μουσικό όργανο
thumb|Πιάνο thumb|Κλασική κιθάρα thumb|Τυμπάνια
Τα μουσικά όργανα είναι κατασκευάσματα τα οποία, με τον μηχανισμό τους και τις τεχνικές χρήσεις τους, χρησιμοποιούνται με σκοπό την παραγωγή μουσικών ήχων. Στην πράξη, κάθε μέσο που μπορεί να παράγει ήχους μπορεί να χαρακτηριστεί ως μουσικό όργανο.
Η εμφάνισή τους τοποθετείται στα πρώτα στάδια του ανθρώπινου πολιτισμού, χωρίς ωστόσο να μπορεί να καθοριστεί ακριβής χρονολογία εμφάνισης του πρώτου οργάνου. Τα πιο παλιά αρχαιολογικά ευρήματα αφορούν κάποιες πρωτόγονες φλογέρες ηλικίας 37.000 ετών, χωρίς όμως να θεωρούνται τα πρώτα όργανα που υπήρχαν.
Ταξινόμηση
Υπάρχουν πολλοί τρόποι ταξινόμησης των μουσικών οργάνων. Όλες οι μέθοδοι εξετάζουν κάποιο συνδυασμό των φυσικών ιδιοτήτων του οργάνου, πως η μουσική εκτελείται στο όργανο, το εύρος του οργάνου, και τη θέση του οργάνου που μπορεί να λάβει σε μια ορχήστρα ή άλλη σύνθεση.
Σύστημα Χόρνμποστελ-Σακς
Το σύστημα ταξινόμησης Χόρνμποστελ-Ζαξ (ή Ζακς-Χόρνμποστελ) καθιερώθηκε από τους μουσικολόγους Φον Ε. Χόρνμποστελ (1914) και Κ. Ζακς (1940), και διακρίνει τα όργανα στις εξής κατηγορίες:
Έγχορδα, πνευστά, κρουστά
Αυτή η μέθοδος ταξινόμησης με ελληνική προέλευση είναι διαδεδομένη στη Δύση και διακρίνει τα όργανα σε έγχορδα, κρουστά και πνευστά.
Ιστιοπλοΐα στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Η ιστιοπλοΐα ή είναι ένα από τα παλιότερα ολυμπιακά αθλήματα, αφού τελείται στις Ολυμπιάδες από το 1900 στο Παρίσι. Το άθλημα υπήρχε στο πρόγραμμα και το 1896 στην Αθήνα αλλά οι καιρικές συνθήκες δεν επέτρεψαν τη διεξαγωγή του. Αγώνες ιστιοπλοΐας δεν έγιναν στους μεσοολυμπιακούς του 1906.
Περιγραφή
Η τεχνολογική εξέλιξη έχει ως αποτέλεσμα ο αριθμός των αγωνισμάτων της ιστιοπλοΐας και τα είδη των σκαφών να μην παραμένουν σταθερά και να αλλάζουν συχνά. Έτσι ως το 2008 έχουν εμφανιστεί στις Ολυμπιάδες 29 διαφορετικές κατηγορίες σκαφών, στις οποίες περιλαμβάνεται και η ιστιοσανίδα (γουίντ-σέρφινγκ) από το 1984.
Η συμμετοχή των γυναικών ήταν ανοιχτή από την έναρξη τέλεσης του αθλήματος, αφού τα πληρώματα μπορούσαν να είναι μικτά. Ξεχωριστές κατηγορίες σκαφών μόνο για γυναίκες μπήκαν το 1992 στη Βαρκελώνη. Έκτοτε τα αγωνίσματα είναι τριών ειδών: ανδρικά, γυναικεία και μικτά στα οποία μπορούν να μετέχουν και άντρες και γυναίκες.
Αγωνίσματα
Σημείωση: ο πίνακας δεν είναι πλήρς. • = μικτό, Α = ανδρών, Γ = γυναικών.
Τόπος διεξαγωγής
Η διεξαγωγή των αγώνων ιστιοπλοΐας συνήθως δεν διεξάγεται στην πόλη των αγώνων αλλά σε κοντινή θαλάσσια περιοχή.
Αβιά
Ο Αβιάμ ή Αβιά ή Αβιού (אֲבִיָּם - Āḇîyā, Abijah, "πατέρας μου ο Θεός") είναι βιβλικό πρόσωπο που αναφέρεται στη Παλαιά Διαθήκη καθώς και στη Καινή Διαθήκη. Κατά τα λεγόμενα αυτών ήταν ο τέταρτος βασιλιάς του Οίκου του Δαβίδ και δεύτερος βασιλιάς του Ιούδα. Ήταν γιος του βασιλιά Ροβοάμ και εγγονός του Σολομών.
Οικογένεια
Ο Αβιά αναφέρεται στα βιβλία των Βασιλέων και των Χρονικών (Παραλειπομένων) ως ο γιος του Ροβοάμ και της Μααχά και πατέρας του βασιλιά Ασά του Ιούδα. Μερικοί μελετητές πιστεύουν ότι οι βιβλικοί απολογισμοί της οικογένειας του Αβιά είναι αντιφατικοί. Ωστόσο, μια μελέτη της εβραϊκής γλωσσολογίας αφαιρεί οποιεσδήποτε φαινομενικές αντιφάσεις. Μία από τις προβαλλόμενες αντιφάσεις είναι ότι η Μααχά περιγράφεται μερικές φορές ως η κόρη του Αβεσσαλώμ, και αλλού η κόρη του Ουριήλ της πόλης Γαβαών. Ο Αβεσσαλώμ περιγράφεται σε άλλο κείμενο ότι έχει μόνο μια κόρη την Tαμάρ. Στα εβραϊκά, η «κόρη» και η «εγγονή» είναι η ίδια λέξη, αφαιρώντας κάθε αντίφαση εκεί. Ομοίως, η Μααχά περιγράφεται αρχικά ως μητέρα του Αβιά, αλλά στη συνέχεια περιγράφεται ως η μητέρα του γιου του Ασά. Ωστόσο, στην εβραϊκή γλώσσα, η "μητέρα" και η "γιαγιά" είναι η ίδια λέξη, αφαιρώντας για άλλη μια φορά οποιαδήποτε αντίφαση. Ο Αβιά παντρεύτηκε 14 συζύγους και είχε 22 γιους (ένας εκ των οποίων ο Ασά) και 16 κόρες.
Βασιλεία
Μετά το θάνατο του Ροβοάμ, ο γιος του, ο Αβιά, τον διαδέχθηκε στο θρόνο ως βασιλιάς του Ιούδα. Ξεκίνησε την τριετή βασιλεία του με μια επίπονη αλλά ανεπιτυχή προσπάθεια να επαναφέρει τις δέκα φυλές του βόρειου βασιλείου του Ισραήλ στην υπακοή τους. Μετά την άνοδο του Αβιά στο θρόνο κατά το 18ο έτος του βασιλιά Ιεροβοάμ Α' του Ισραήλ, ξείνησε εκστρατεία βόρεια με σκοπό να κερδίσει πίσω το Ισραήλ για τον Οίκο του Δαβίδ.
Ο Ιεροβοάμ περιόρισε τον στρατό του Αβιά, συμμετέχοντας στη μάχη του όρους Σομόρων. Εκεί ο Aβιά συγκέντρωσε τα στρατεύματά του με μια φράση που από τότε έγινε διάσημη: «καὶ ἰδοὺ μεθ᾿ ἡμῶν ἐν ἀρχῇ Κύριος καὶ οἱ ἱερεῖς αὐτοῦ» (Ιδού, μαζί μας και αρχηγός μας είναι ο Κύριος και οι ιερείς του."). Στην μάχη νίκησε ο Αβιά και οι 400,000 άντρες του εναντίον του Ιεροβοάμ και τον 800,000 στρατιωτών του (απο τους οποίους σκοτώθηκαν 500,000) καθώς, κατά τα λεγόμενα των Γραφών, πολέμισε με τον Θεό στο πλευρό του. Έτσι ο Aβιά καταδίωξε τον Ιεροβοάμ και ξεκίνησε κατέλαβε τις Ισραηλινές πόλεις Ισανά, Εφρών και Βαιθήλ.
Όταν πέθανε, τάφηκε στην πατρίδα των προπατόρων του, την Ιερουσαλήμ.