cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πραιτωριανή επαρχία της Αφρικής
Δεύτερη εξέγερση των Μαυριτανών και η εξέγερση του Γουνδάριχου
Ο άνθρωπος που έστειλε ο Ιουστινιανός Α΄ για να τον αντικαταστήσει, ήταν ο ταλαντούχος στρατηγός Ιωάννης Τρογλίτα, του οποίου τα κατορθώματα υμνούνται στο επικό ποίημα Iωάννης, γραμμένο από τον Φλάβιο Κρεσκόνιο Κόριπο. Ο Τρόγλιτα είχε ήδη υπηρετήσει στην Αφρική υπό τον Βελισάριο και τον Σολομώντα και είχε μία διακεκριμένη σταδιοδρομία στην Ανατολή, όπου είχε διοριστεί δούκας Μεσοποταμίας. Παρά τις αριθμητικά αδύναμες δυνάμεις του, κατάφερε να κερδίσει πολλές μαυριτανικές φυλές και στις αρχές του 547 νίκησε αποφασιστικά τον Aντάλα και τους συμμάχους του και τους έδιωξε από τη Βυζακηνή. Όπως αναφέρει ο Προκόπιος:
Λίγους μήνες αργότερα, ωστόσο, η φυλή των Λευαθών, στην Τριπολιτανία, ξεσηκώθηκε και προκάλεσε μία βαριά ήττα στις αυτοκρατορικές δυνάμεις στην πεδιάδα της Γαλλίκα. Οι Λευάθαι ενώθηκαν από τον Aντάλα, και οι Μαυριτανοί έκαναν ξανά επιδρομές ελεύθερα μέχρι την Καρχηδόνα. Στις αρχές του επόμενου έτους, ο Ιωάννης συγκέντρωσε τις δυνάμεις του και μαζί με πολλές συμμαχικές μαυριτανικές φυλές, συμπεριλαμβανομένου του πρώην επαναστάτη Κουτζινά, νίκησαν ολοσχερώς τους Μαυριτανούς στη μάχη των Πεδίων του Κάτο, σκοτώνοντας δεκαεπτά από τους ηγέτες τους και δίνοντας τέλος στην εξέγερση, που μάστιζε την Αφρική για σχεδόν 15 χρόνια.
Αποκατάσταση της ειρήνης
δεξιά|μικρογραφία| Η περίφημη Κυρία της Καρχηδόνας: ψηφιδωτό, πιθανώς πορτρέτο της [[Θεοδώρα (αυτοκράτειρα)|Θεοδώρας, ένα από τα σημαντικότερα σωζόμενα κομμάτια βυζαντινής τέχνης στη σύγχρονη Τυνησία.]] Για τις επόμενες δεκαετίες, η Αφρική παρέμεινε ήρεμη, επιτρέποντάς της να ανακάμψει. Η ειρήνη μπορεί να μην είχε διαρκέσει τόσο πολύ, αν ο Tρογλίτα δεν είχε αντιληφθεί ότι η πλήρης έξωση των Mαυριτανών από το εσωτερικό των επαρχιών και η πλήρης αποκατάσταση της επαρχίας στα αρχαία της όρια ήταν αδύνατη. Αντίθετα, επέλεξε να συμβιβάσει τον εαυτό του με τους Μαυριτανούς υποσχόμενος αυτονομία, με αντάλλαγμα να γίνουν υπόσπονδοι (foederati) της Αυτοκρατορίας. Η πίστη αυτών των εξαρτημένων πριγκίπων των διαφόρων μαυριτανικών φυλών εξασφαλιζόταν με ετήσιες απολαβές και δώρα, και η ειρήνη διατηρήθηκε από ένα ισχυρό δίκτυο οχυρώσεων, πολλά από τα οποία σώζονται μέχρι σήμερα.
Η μόνη διακοπή στην ηρεμία της επαρχίας ήταν μία σύντομη μαυριτανική εξέγερση του 563. Προκλήθηκε από την αδικαιολόγητη δολοφονία του ηλικιωμένου ηγέτη της φυλής Κουτζινά, όταν ήρθε στην Καρχηδόνα για να λάβει την ετήσια απολαβή του, από τον magister militum, Ιωάννη Ρογαθινό. Οι γιοι του και τα εξαρτώμενα μέλη του ξεσηκώθηκαν, ώσπου ένα εκστρατευτικό σώμα υπό τον τριβούνο Μαρκιανό, ανιψιό του Αυτοκράτορα, κατάφερε να αποκαταστήσει την ειρήνη.
Σύγκρουση με το μαυριτανικό βασίλειο Γκαρμούλ
Στη Μαυριτανία, ανάμεσα στο ρωμαϊκό φυλάκιο Septum και την επαρχία Caesariensis, διάφορα μικρά μαυριτανικά βασίλεια, τα οποία κυβερνούσαν επίσης τους ρωμαϊκούς αστικούς πληθυσμούς, είχαν ιδρυθεί από την άφιξη των Βανδάλων. Ελάχιστες πληροφορίες υπάρχουν γι' αυτά, αλλά ποτέ δεν υποτάχθηκαν από τους Βάνδαλους και διεκδίκησαν τη συνέχεια από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, με τους ηγέτες τους να αυτοχαρακτηρίζονται με τίτλους όπως imperator, όπως ο αρχηγός Μαστίες στο Aρρίς (Aures) στα τέλη του 5ου αι., ή, στην περίπτωση του βασιλιά Mασούνα της Aλτάβα (σημερινό Ουλέντ Mιμούν στη βορειοδυτική Αλγερία), rex gentium Maurorum et Romanorum στις αρχές του 6ου αι.
Όταν ο Βελισάριος νίκησε τους Βανδάλους, οι Ρωμαιο-μαυριτανοί βασιλείς είχαν προφανώς αναγνωρίσει τη ρωμαϊκή επικυριαρχία (τουλάχιστον ονομαστικά), αλλά σύντομα, εκμεταλλευόμενοι τις εξεγέρσεις των Μαυριτανών, την αποκήρυξαν. Στα τέλη της δεκαετίας του 560, ο Μαυριτανός βασιλιάς Γκαρμούλ (πιθανότατα διάδοχος τού προαναφερθέντος Mασούνα της Aλτάβα) εξαπέλυσε επιδρομές στη ρωμαϊκή επικράτεια, και παρόλο που δεν κατάφερε να καταλάβει καμία σημαντική πόλη, τρεις διαδοχικοί στρατηγοί (ο πραιτωριανός έπαρχος Θεόδωρος και ο magister militum Θεόκτιστος το 570, και ο διάδοχος του Θεόκτιστου, Αμαβίλης το 571) καταγράφεται από τον Ιωάννη του Βικλάρο ότι σκοτώθηκε από τις δυνάμεις του Γκαρμούλ. Οι δραστηριότητές του, ειδικά όταν θεωρούνταν μαζί με τις ταυτόχρονες επιθέσεις των Βησιγότθων στην Ισπανία, αποτελούσαν σαφή απειλή για τις αρχές της επαρχίας. Ο Γκαρμούλ δεν ήταν αρχηγός μίας απλής ημι-νομαδικής φυλής, αλλά ενός πλήρως ανεπτυγμένου βαρβαρικού βασιλείου, με μόνιμο στρατό. Έτσι ο νέος Αυτοκράτορας, Τιβέριος Β΄, διόρισε εκ νέου τον Θωμά ως πραιτωριανό έπαρχο και ο ικανός στρατηγός Γεννάδιος τοποθετήθηκε ως magister militum με σαφή στόχο τη μείωση του βασιλείου του Γκαρμούλ. Οι προετοιμασίες ήταν χρονοβόρες και προσεκτικές, αλλά η ίδια η εκστρατεία, που ξεκίνησε το 577–78, ήταν σύντομη και αποτελεσματική, με τον Γεννάδιο να χρησιμοποιεί τρομοκρατικές τακτικές εναντίον των υπηκόων του Γκαρμούλ. Ο Γκαρμούλ ηττήθηκε και σκοτώθηκε από το 579, και ο παράκτιος διάδρομος μεταξύ Tingitana και Caesariensis ασφαλίστηκε.
Ίδρυση των Εξαρχάτων
Ο Γεννάδιος παρέμεινε στην Αφρική ως magister militum για μεγάλο χρονικό διάστημα (μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 590) και ήταν αυτός που έγινε ο πρώτος έξαρχος της Αφρικής, όταν ο Αυτοκράτορας Μαυρίκιος ίδρυσε την εξαρχία στα τέλη της δεκαετίας του 580, ενώνοντας την πολιτική και στρατιωτική εξουσία στα χέρια του. Η εξαρχία επεκτάθηκε στη Βόρεια Αφρική, τις αυτοκρατορικές κτήσεις στην Ισπανία, τις Βαλεαρίδες Νήσους, τη Σαρδηνία και την Κορσική. Η εξαρχία ευημερούσε πολύ και υπό τον Ηράκλειο, όταν οι αφρικανικές δυνάμεις ανέτρεψαν τον τύραννο Φωκά το 610. Η εξαρχία ήταν μία πρακτικά αυτόνομη οντότητα από τη δεκαετία του 640 και μετά, και επέζησε μέχρι την πτώση της Καρχηδόνας από τους Μουσουλμάνους το 698.
Βιβλιογραφικές αναφορές
<references group="" responsive="0">
Πηγές
Κατηγορία:6ος αιώνας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:6ος αιώνας στην Αφρική Κατηγορία:Ιουστινιανός Α΄ Κατηγορία:Ρωμαϊκές επαρχίες στην Αφρική Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ισπανικά (es) Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γαλλικά (fr) Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Τζον Φροστ
Ο Φροστ σπούδασε στο κολέγιο Ουέλινγκτον του Μπέρκσαϊρ και στο Μόνκτον του Σόμερσετ και ακολούθως (1932) εντάχθηκε στο στρατό (στο στρατιωτικό Κολλέγιο του Σαντχερστ), όπως είχε κάνει και ο πατέρας του. Οκτώ χρόνια μετά (1940)και ενώ ενδιάμεσα είχε σταλεί για υπηρεσία στη Μέση Ανατολή, αργότερα δε στο Ιράκ, ήταν ήδη λοχαγός. Το Σεπτέμβριο του 1941 επέστρεψε στο Ηνωμένο Βασίλειο. Για την επιτυχή συμμετοχή του στην επιχείρηση «Biting» το Φεβρουάριο του 1942 εναντίον ενός σταθμού ραντάρ στην κατεχόμενη Γαλλία, ο Φροστ τιμήθηκε με στρατιωτικό Σταυρό Για τη δράση του στην Τυνησία του απονεμήθηκε μετάλλιο (1943) Η σπουδαιότερη στιγμή της στρατιωτικής του σταδιοδρομίας ήρθε το Σεπτέμβριο του 1944 όταν επικεφαλής μίας δύναμης 745 ελαφρά οπλισμένων ανδρών πέτυχε να καταλάβει μία γέφυρα του ποταμού Άρνεμ στην Ολλανδία στο πλαίσιο αποβατικής επιχείρησης, πριν κυκλωθεί από τις Γερμανικές δυνάμεις των II. SS-Panzerkorps και αιχμαλωτισθεί, ύστερα από 4ήμερη αντίσταση. Μάλιστα τραυματίστηκε στο πόδι, από θραύσματα οβίδας. Κλείσθηκε σε στρατόπεδο αιχμαλώτων και αργότερα νοσηλεύτηκε σε Ολλανδικό νοσοκομείο, από όπου ελευθερώθηκε από τα Αμερικανικά στρατεύματα το Μάρτιο του 1945. Για τη δράση του στη μάχη του Άρνεμ τιμήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους.
αριστερά|200 px|μικρογραφία|Η γέφυρα Τζον Φροστ του Άρνεμ Δύο χρόνια αργότερα (1947) ο Φροστ γνώρισε στην Παλαιστίνη τη μέλλουσα σύζυγό του, Jean McGregor Lyle την οποία νυμφεύτηκε στις 31 Δεκεμβρίου της ίδιας χρονιάς και μαζί απέκτησαν δύο παιδιά. Συνέχισε να υπηρετεί στο στρατό από διάφορες επιτελικές θέσεις ως διοικητής μονάδων, λαμβάνοντας ανώτερους βαθμούς και τιμητικές διακρίσεις. Στις 6 Απριλίου του 1977 ήταν ο βασικός πρωταγωνιστής ενός επεισοδίου της τηλεοπτικής σειράς «This is Your Life».Το 1978 μία γέφυρα του ποταμού Άρνεμ έλαβε το όνομά του, ενώ το 1982 ο Φροστ διορίσθηκε τοπικός αξιωματούχος στην επαρχία του Σάσεξ. Απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών και ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Milland.
Παραπομπές
Φροστ Τζον
Σοφία του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
μικρογραφία|235x235εσ|Η αναγεννησιακή πύλη του κάστρου του Βύλτσμποργκ με τα οικόσημα της Σοφίας και του συζύγου της.
Η Σοφία, γερμ.: Sophie von Welfen on Braunschweig-Lüneburg (30 Οκτωβρίου 1563 - 14 Ιανουαρίου 1639) του Οίκου των Γουέλφων ήταν κόρη του μαργράβου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ, του Bρανδεμβούργου-Κούλμπαχ και δούκισσα του Kρνοφ (γερμ.: Γιάγκερντορφ).
Βιογραφία
Ήταν το μεγαλύτερο παιδί του Γουλέλμου ΣΤ΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ (1535–1592) από το γάμο του με τη Δωροθέα των Όλντενμπουργκ, κόρη του Χριστιανού Γ΄ της Δανίας.
μικρογραφία|Ταφικό μνημείο στην εκκλησία του St. Lorenz, στη Νυρεμβέργη.
Στις 3 Μαΐου 1579 παντρεύτηκε τον Γεώργιο-Φρειδερίκο μάργραβο του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ-Κούλμπαχ (1539-1603) στη Δρέσδη. Ο Γεώργιος-Φρειδερίκος ήταν ο τελευταίος ενός υποκλάδου της κύριας γραμμής των Χόεντσολερν (της "Φραγκονίας") και ταυτόχρονα ήταν ο μάργραβος του πριγκιπάτου του Άνσμπαχ και του Κούλμπαχ, δούκας του Κρνοφ Σιλεσίας και επίτροπος (διοικητής) του δουκάτου της Πρωσίας. Ως εκ τούτου ήταν μια ισχυρή μορφή της εποχής του. Η πρώτη του σύζυγος Ελισάβετ του Βρανδεμβούργου-Κυστρίν, είχε αποβιώσει το 1578 και ο δεύτερος γάμος (όπως και ο πρώτος) τού Γεωργίου-Φρειδερίκου παρέμεινε άτεκνος· γι' αυτό η κληρονομιά του έπρεπε να ρυθμιστεί, πράγμα που έγινε με τη Συνθήκη της Γέρας. Η ατεκνία της Σοφίας παρακίνησε τον σύζυγό της να αυξήσει το ενδιαφέρον του για την πολιτική τού ευρύτερου Οίκου των Χόεντσολερν.
Όταν ο σύζυγός της απεβίωσε το 1604, η Σοφία επέστρεψε στην οικογένειά της. Επιβίωσε του συζύγου της κατά 36 έτη. Η Σοφία έμεινε συχνά στη Νυρεμβέργη με τις αδελφές της Κλάρα κόμισσα του Σβάρτσμπουργκ και Σίβυλλα δούκισσα του Μπράουνσβαϊγκ-Ντάνενμπεργκ. Απεβίωσε στη Νυρεμβέργη το 1639 και τάφηκε στην εκκλησία του Σανκτ Λόρεντς εκεί.
Ζαν-Πιερ Μπλανσάρ
Ο Ζαν-Πιερ (Φρανσουά) Μπλανσάρ (Jean-Pierre (François) Blanchard, 4 Ιουλίου 1753 – 7 Μαρτίου 1809) ήταν Γάλλος εφευρέτης, γνωστός ως πρωτοπόρος σε πτήσεις αεροστάτων.
Σοφία του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
Βιογραφία
Η αναγεννησιακή πύλη του κάστρου του Βύλτσμπουργκ δείχνει το οικόσημο του Γεωργίου-Φρειδερίκου δίπλα σε αυτό της Σοφίας.
Ζαν-Πιερ Μπλανσάρ
Βιογραφικά στοιχεία
Αυτές οι πρώτες πτήσεις με αερόστατα έδωσαν το έναυσμα για μια φάση δημόσιας «μανίας για αερόστατα», με κάθε τρόπο, ώστε αντικειμένα ήταν διακοσμημένα με εικόνες αεροστάτων ή ήταν στυλιζαρισμένα ως au ballon, από κεραμικά μέχρι βεντάλιες και καπέλα. Τα ενδύματα au ballon ραβόταν με υπερβολικά διογκωμένα μανίκια ή στρογγυλεμένες φούστες. Τα μαλλιά κουρευόταν ως à la montgolfier, au globe volant, au demi-ballon, ή à la Blanchard.
Σοφία του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1579 τον Γεώργιο-Φρειδερίκο μάργραβο του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ-Κούλμπαχ. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Ζαν-Πιερ Μπλανσάρ
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μπλανσάρ μετακόμισε στο Λονδίνο τον Αύγουστο του 1784, όπου συμμετείχε σε πτήση στις 16 Οκτωβρίου 1784 μαζί με τον Τζον Σέλντον, λίγες μόλις εβδομάδες μετά την πρώτη πτήση στη Βρετανία (και την πρώτη εκτός Γαλλίας), όταν ο Ιταλός Βιντσέντζο Λουνάρντι πέταξε από το Μούρφιλντς στο Γουέαρ στις 15 Σεπτεμβρίου 1784. Οι μηχανισμοί προώθησης του Μπλανσάρ – κινούμενες πτέρυγες και ανεμόμυλος – αποδείχθηκαν και πάλι ανεπαρκείς, αλλά το αερόστατο πέταξε για 115 χιλιόμετρα από τη στρατιωτική ακαδημία στο Τσέλσι και προσγειώθηκε στο Σάνμπερι προτού απογειωθεί και πάλι για να καταλήξει στο Ρόμσεϊ. Ο Μπλανσάρ πραγματοποίησε μια δεύτερη πτήση στις 30 Νοεμβρίου 1784, αυτή τη φορά με έναν Αμερικανό, τον Δρ. Τζον Τζέφρις από το Ρεδάριο πίσω από την Γκριν Στριτ στο Μέιφεαρ του Λονδίνου στο Ίνγκρες του Κεντ. Μια τρίτη πτήση, και πάλι με τον Τζέφρις, αποτέλεσε την πρώτη πτήση πάνω απο τη Μάγχη, και διήρκεσε περίπου 2½ ώρες από την Αγγλία στη Γαλλία τις 7 Ιανουαρίου 1785, πετώντας από το Κάστρο του Ντόβερ στο Γκιν. Ο Μπλανσάρ τίμηθηκε με μόνιμη σύνταξη από τον Λουδοβίκο ΙΣΤ΄. (Μια μετέπειτα επιχείρηση διάσχισης της Μάχγης στην αντίθετη κατεύθυνση από τον Πιλάτρ ντε Ροζιέ στις 15 Ιουνίου 1785 κατέληξε σε θανάσιμη συντριβή.)
Σοφία του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Δούκισσες του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
Ζαν-Πιερ Μπλανσάρ
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μπλανσάρ περιόδευσε στην Ευρώπη, παρουσιάζοντας τα αερόστατά του. Κατέχει τα ρεκόρ για τις πρώτες πτήσεις με αερόστατο σε Βέλγιο, Γερμανία, Ολλανδία και Πολωνία. Μεταξύ των γεγονότων που περιλαμβάνονται στις επιδείξεις των ικανοτήτων του ως αεροστατιστή ήταν στέψη του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Λεοπόλδου Β΄ ως Βασιλειά της Βοημίας τον Σεπτέμβριο του 1791.
Στις 9 Ιανουαρίου 1793, ο Μπλανσάρ πραγματοποίησε την πρώτη πτήση με αερόστατο στην Αμερική. Απογείωσε το αερόστατό του από το προαύλιο της φυλακής Γουόλνατ Στριτ στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια και πετώντας πάνω από τον ποταμό Ντέλαγουερ, προσγειώθηκε στο Ντέτφορντ της Κομητείας Γκλόστερ στο Νιου Τζέρσεϊ. Ανάμεσα στους θεατές αυτή την ημέρα ήταν ο Πρόεδρος Τζορτζ Ουάσινγκτον και οι μετέπειτα πρόεδροι Τζον Άνταμς, Τόμας Τζέφερσον, Τζέιμς Μάντισον και Τζέιμς Μόνροου. Ο Μπλανσάρ αποχώρησε από τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1797.
Νυμφεύτηκε τη Μαρί Μαντλέν-Σοφί Αρμάν (Marie Madeleine-Sophie Armant, γνωστή ως Σοφί Μπλανσάρ) το 1804. Στις 20 Φεβρουαρίου 1808, ο Μπλανσάρ υπέστη καρδιακή προσβολή ενώ το αερόστατό του βρισκόταν στη Χάγη. Έπεσε από το αερόστατο και απεβίωσε περίπου ένα χρόνο αργότερα (7 Μαρτίου 1809) λόγω των σοβαρών τραυματισμών του. Η χήρα του συνέχισε να συντηρείται με την πραγματοποίηση επιδείξεων αεροστάτων μέχρι που σκοτώθηκε και αυτή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι εφευρέτες Κατηγορία:Γάλλοι αεροπόροι Κατηγορία:Πρωτοπόροι της αεροπορίας
Βλαντίσλαβ της Βοσνίας
Ο Βλαντίσλαβ. , (απεβ. το 1354) από τον Οίκο των Κοτρομάνιτς, ήταν μπαν της Βοσνίας από τον Σεπτέμβριο του 1353 μέχρι το τέλος του.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Στεφάνου Α΄ μπαν της Βοσνίας, και της Ελισάβετ των Νεμάνιτς, κόρης του Στεφάνου Ντραγκούτιν της Σερβίας. Μετά το τέλος του Στεφάνου Α΄ περί το 1314, η μητέρα τού Βλαντίσλαβ ανέλαβε την επιτροπία στο όνομα του μεγαλύτερου αδελφού του, Στεφάνου Β΄. Αδιευκρίνιστες συνθήκες την ανάγκασαν σύντομα να εγκαταλείψει τη Βοσνία και να αναζητήσει καταφύγιο στη δημοκρατία της Ραγκούσας. Πήρε μαζί της τα παιδιά της και τα έγγραφα της Ραγκούσας δείχνουν, ότι πέρασε αρκετά χρόνια εκεί στην εξορία. Ο χρονικογράφος του 16ου αι. Mαύρο Ορμπίνι αναφέρει, ότι μόνο ο Στέφανος (Α΄) ακολούθησε την Eλισάβετ, ενώ ο Βλαντίσλαβ και ο μικρότερος αδελφός του Nινόσλαβ πήγαν στην κροατική πόλη Mεντβέντγκραντ. Μέχρι το καλοκαίρι του 1319, η οικογένεια Koοτρομάνιτς είχε επιστρέψει στη Βοσνία. Ο Βλαντίσλαβ και ο Στέφανος (Α΄) συμμετείχαν σε έναν μεγάλο συνασπισμό ευγενών ενάντια στον άρχοντά τους Μλάντεν Β΄ Σούμπιτς του Μπρίμπιρ, προκαλώντας την πτώση του και θέτοντας τον Οίκο των Κοτρομάνιτς απευθείας υπό την επικυριαρχία του βασιλιά Καρόλου Α΄ της Ουγγαρίας. Στη συνέχεια, τα αδέλφια συνέχισαν να βοηθούν τον μπαν της Σλαβονίας σε συγκρούσεις με Κροάτες μεγιστάνες. Ο Βλαντίσλαβ, με τον τίτλο τού πρίγκιπα (knez), εμφανίζεται μαζί με τον Στέφανο Α΄ ως χορηγός των καταστατικών στην οικογένεια των ευγενών Χρβατίνιτς μεταξύ 1326 και 1331.
Στα τέλη του 1337 ή στις αρχές του 1338, νυμφεύτηκε τη Γιελένα Σούμπιτς, κόρη του Γεωργίου Β΄ Σούμπιτς του Μπρίμπιρ. Την τελετή του γάμου τέλεσε ο Λαμπρίντιο Βιτούρι επίσκοπος Τρογκίρ. Οι αρχές της πόλης που ήταν εχθρικές μαζί του, παραπονέθηκαν αργότερα στον πάπα ότι ο γάμος ήταν αντικανονικός, λόγω της συγγένειας τού ζεύγους. Παρόλα αυτά οι δύο τους έμειναν μαζί και απέκτησαν δύο γιους, τον Tβρτκo Α΄ και τον Βουκ.
Ο Στέφανος Β΄ απεβίωσε το 1353, χωρίς να αφήσει πίσω του γιους. Για άγνωστους λόγους, ο Βλαντίσλαβ αποκλείστηκε από τη διαδοχή και ο τίτλος τού μπαν της Βοσνίας πέρασε απευθείας στον γιο του Tβρτκo Α΄. Ωστόσο ο Tβρτκo Α΄ ήταν μόλις 15 ετών εκείνη την εποχή, οπότε ο Βλαντίσλαβ ανέλαβε τα ηνία της διακυβέρνησης μαζί με τη σύζυγό του. Πήρε αμέσως τον νεαρό μπαν σε μία περιοδεία σε όλη τη Βοσνία, κατά τη διάρκεια της οποίας οι δύο τους τακτοποίησαν τις σχέσεις με τους υποτελείς. Παρά το γεγονός ότι ο γιος του ήταν ο ενθρονισμένος ηγεμόνας, το όνομα του Βλαντίσλαβ είχε προτεραιότητα στα καταστατικά, υποδηλώνοντας ότι ο μπαν επισκιάστηκε από τον πατέρα του.
Ο Βλαντίσλαβ απεβίωσε το 1354, λιγότερο από ένα χρόνο στην επιτροπία του, αφήνοντας τη χήρα του να κυβερνά στο όνομα του Tβρτκo Α΄ μέχρι το 1357.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1337/38 τη γιελένα Σούμπιτς, κόρη τού Γεωργίου Β΄ Σούμπιτς του Μπρίμπιρ και είχε τέκνα:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος Κοτρομάνιτς Κατηγορία:Μονάρχες του 14ου αιώνα στην Ευρώπη
Μοναστήρι του Σάμταβρο
Το Μοναστήρι του Σάμταβρο (γεωργιανά: სამთავროს მონასტერი) είναι ένα μοναστήρι της Γεωργιανής Ορθόδοξης εκκλησίας που βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Κύρος και Άραγκβι, στην πόλη Μτσχέτα του μχάρε Μτσχέτα-Μτιανέτι της Γεωργίας. Το μοναστήρι ιδρύθηκε τον 4ο αιώνα και είναι αναγνωρισμένο ως Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας. Επί του παρόντος, λειτουργεί υπό τον Καθολικό Πατριάρχη Γεωργίας.
Ιστορία
Το μοναστήρι είναι χτισμένο σε μία τοποθεσία που λεγόταν Εκκλησία Ζέμο (Άνω Εκκλησία).
Η πρώτη εκκλησία του μοναστηριού χτίστηκε από τον πρώτο χριστιανό Βασιλιά της Ιβηρίας, τον Μίριαν Γ', τον 4ο αιώνα. Ήταν αφιερωμένη στην Αγία Νίνα. Ο ίδιος και η βασίλισσά του, η Νάνα της Ιβηρίας, ενταφιάστηκαν στο μοναστήρι του Σάμταβρο.
Από την δεκαετία του 480 το Σάμταβρο ήταν επισκοπική έδρα.
Η μεγάλη εκκλησία της Μεταμόρφωσης χτίστηκε το 1030-1040. Το 1283 ένας σεισμός κατέστρεψε τον θόλο της εκκλησίας. Η εκκλησία επισκευάστηκε τον 13ο-14ο αιώνα. Το εικονοστάσιο της εκκλησίας είναι του 15ου αιώνα. Στα τέλη του 17ου και στα μέσα του 19ου αιώνα η εκκλησία ανακαινίστηκε, αλλά διατηρήθηκε το αρχικό της σχέδιο.
Στο συγκρότημα κτιρίων του μοναστηριού περιλαμβάνονται ένα τριώροφο καμπαναριό του 15ου-16ου αιώνα και ένας κυλινδρικός πύργος του 18ου αιώνα. Το οχυρωματικό τείχος είναι ανακατασκευασμένο τον 19ο αιώνα. Οι τοιχογραφίες της μεγάλης εκκλησίας είναι του 17ου αιώνα ενώ η εκκλησία της Αγίας Νίνας τοιχογραφήθηκε τον 19ο αιώνα.
Το 1820 η μοναστική ζωή αποκαταστάθηκε στην Ιερά Μονή του Σάμταβρο. Το 1828 έγιναν έργα αποκατάστασης και ανακαίνισης στο μοναστήρι.
Περιγραφή
Το συγκρότημα κτιρίων του μοναστηριού περιλαμβάνει την Εκκλησία της Μεταμόρφωσης, την εκκλησία της Αγίας Νίνας, το οχυρωματικό τείχος με τους πύργους του, το καμπαναριό, ένα νεκροταφείο, και άλλες μοναστικές δομές.
Εκκλησία της Μεταμόρφωσης
Είναι θολωτή, σταυροειδής διαστάσεων 27 x 23 μ. Έχει μία είσοδο στα νότια. Ο θόλος στηρίζεται στην Αγία Τράπεζα και σε 2 κολόνες. Στη νοτιοδυτική γωνία της εκκλησίας είναι ενταφιασμένο το βασιλικό ζεύγος, ο Μίριαν Γ' και η Νάνα. Το εσωτερικό της εκκλησίας
είναι ψηλό, συνεκτικό και αρμονικό, και φωτίζεται από τα 13 παράθυρα που βρίσκονται στο τύμπανο του θόλου. Από τις τοιχογραφίες του 17ου αιώνα έχουν διασωθεί ευδιάκριτα θραύσματα.
Στο εξωτερικό οι προσόψεις της εκκλησίας είναι διακοσμημένες με ανάγλυφα. Η ανατολική πρόσοψη της εκκλησίας είναι διακοσμημένη με έναν σταυρό και 5 αψίδες, στις οποίες περιέχονται 3 παράθυρα.
Εκκλησία της Αγίας Νίνας
Είναι μικρή θολωτή ορθογώνια εκκλησία διαστάσεων 6,2 x 3,9 μ., χτισμένη από μικρές πέτρες και τούβλα. Η εκκλησία φωτίζεται από 4 παράθυρα στο τύμπανο του θόλου και ένα παράθυρο στον ανατολικό τοίχο. Οι τοιχογραφίες της απεικονίζουν σκηνές από την ζωή της Αγίας Νίνας, κ.α.
Καμπαναριό
Είναι τριώροφο, διαστάσεων 4,7 x 5,8 μ. Το ισόγειο έχει μία μεγάλη αψιδωτή είσοδο. Ο πρώτος όροφος έχει ζεύγη αψιδωτών ανοιγμάτων στις 3 πλευρές του και μία είσοδο στα δυτικά με την πέτρινη σκάλα της. Η πολυεδρική πυραμιδοειδής οροφή του στηρίζεται σε 12 κολονάκια που σχηματίζουν καμάρες.
Οχυρωματικό τείχος
Από το αρχικό τείχος που χτίστηκε τον 18ο αιώνα έχει διασωθεί ένας κυλινδρικός πύργος. Το υφιστάμενο τείχος είναι έργο ανακατασκευής του 19ου αιώνα.
Νεκροταφείο
Στα βόρεια και βορειοανατολικά του τείχους υπάρχει ένα νεκροταφείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας
Καίσαρ Μπιροτώ
Καίσαρ Μπιροτώ ή Ιστορία του μεγαλείου και της πτώσης του Καίσαρα Μπιροτώ (γαλλικός τίτλος: César Birotteau ou Histoire de la grandeur et de la décadence de César Birotteau) είναι μυθιστόρημα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ, που εκδόθηκε το 1837 και περιλαμβάνεται στις Σκηνές της παρισινής ζωής της Ανθρώπινης κωμωδίας.
Το έργο ήταν αφιερωμένο στον Λαμαρτίνο και ο πλήρης τίτλος του είναι πολύ μεγαλύτερος: Ιστορία του μεγαλείου και της πτώσης του Καίσαρα Μπιροτώ, αρωματοποιού, αντιδημάρχου του δεύτερου διαμερίσματος του Παρισιού, ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής και συνοψίζει την πλοκή του μυθιστορήματος.
Το έργο παραμένει επίκαιρο καθώς μέσα του αναγνωρίζουμε χαρακτήρες, σχέσεις, συγκρούσεις και καταστάσεις παρόμοιες με αυτές που συναντάμε καθημερινά και στην εποχή μας.
Υπόθεση
Ο Σεζάρ Μπιροτώ κατάγεται από την περιοχή της Τουρ και από μικρός έχει εγκατασταθεί στο Παρίσι. Στην αρχή του μυθιστορήματος, το 1818, έχει ένα επιτυχημένο κατάστημα αρωμάτων, έχει εκλεγεί αντιδήμαρχος της περιφέρειάς του στο Παρίσι και του έχει απονεμηθεί η τιμητική διάκριση της Λεγεώνας της Τιμής. Είναι μοναρχικός, κατά τη διάρκεια της Επανάστασης έλαβε μέρος στη Μοναρχική εξέγερση της 13ης Βαντεμιαίρ κατά της Δημοκρατίας, σε ένα στάδιο αντιμέτωπος με τον ίδιο τον Ναπολέοντα, γεγονός που αναφέρει συχνά στις συζητήσεις. Είναι παντρεμένος με την Κονστάνς και έχει μια κόρη, τη Σεραζίν.
Αποφασίζει να αρχίσει να ζει σε υψηλότερο επίπεδο, μεταμορφώνει το σπίτι του σε πραγματικό παλάτι και οργανώνει πολυέξοδες χοροεσπερίδες όπου παρευρίσκεται ο καλός κόσμος. Συγχρόνως, παρασύρεται σε ριψοκίνδυνες κερδοσκοπίες στην αγορά ακινήτων με δανεικά χρήματα, μέσω του συμβολαιογράφου του Ρογκέν. Επίσης, σχεδιάζει να επεκτείνει την επιχείρησή του με ένα νέο λάδι μαλλιών, με επιχειρηματικό συνεργάτη τον βοηθό του Ανσέλμ Ποπινό (που είναι ερωτευμένος με την Σεραζίν). Όλα αυτά τα σχέδια του έχουν προκαλέσει μεγάλα χρέη.
Με έναν έξυπνο διπλό ελιγμό, ο απατεώνας συμβολαιογράφος παίρνει όλα τα κεφάλαια του Μπιροτώ, χωρίς να του δώσει απόδειξη, πριν εξαφανιστεί. Ο εμπνευστής της συνωμοσίας εναντίον του Μπιροτώ είναι ένας από τους πρώην υπαλλήλους του που απολύθηκε για κλοπή, ο οποίος είναι πλέον άνθρωπος της εξουσίας και ολοκληρώνει την εκδίκησή του υπονομεύοντας το πρώην αφεντικό του στις τράπεζες. Αντιμέτωπος με πολλούς πιστωτές και χωρίς τη δυνατότητα δανεισμού, ο αρωματοποιός κήρυξε πτώχευση.
Ο Μπιροτώ σώζεται μόνο από την αφοσίωση του αφοσιωμένου υπαλλήλου του Ποπινό, ο οποίος δουλεύοντας ακατάπαυστα αρχίζει να παράγει και να εμπορεύεται σε όλη τη Γαλλία ένα καλλυντικό λάδι φουντουκιού που είχε εφεύρει ο Μπιροτώ, δίνοντας τα κέρδη στον Σεζάρ Μπιροτώ. Όταν τόσες πολλές χρεοκοπίες του Παρισιού ήταν δόλιες, η κοινή γνώμη σύντομα συγκινήθηκε από τη θαρραλέα στάση του Μπιροτώ και ο βασιλιάς προσφέρει κρυφά 6.000 φράγκα στον πιστό βασιλικό. Βοηθούμενος ηθικά από τον θείο του και τον αδελφό του εφημέριο της Τουρ, που του έστειλε 1.000 φράγκα (όλες τις οικονομίες του), καταφέρνει να αποζημιώσει όλους τους πιστωτές του και λαμβάνει τη νομική του αποκατάσταση το 1823. Συντετριμμένος όμως από τις ηθικές δοκιμασίες που υπέστη, πέθανε την ημέρα του θριάμβου του, παντρεύοντας την κόρη του με τον πιστό Ποπινό.
Θέματα
μικρογραφία|250x250εσ|Αναμνηστική πλακέτα στην οδό Μποναπάρτ στο [[6ο Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού η οποία αναφέρει ότι το 1837, ο Μπαλζάκ εμπνεύστηκε από τον αρωματοποιό Ζαν-Βενσάν Μπυλί για το μυθιστόρημά του. ]] Ο Μπαλζάκ έγραψε τον Καίσαρα Μπιροτώ εμπνευσμένος από ένα πραγματικό γεγονός. Ο αρωματοποιός Ζαν-Βενσάν Μπυλί, όπως και ο μυθιστορηματικός Μπιροτώ, επινόησε μια καλλυντική λοσιόν που του επέτρεψε να πλουτίσει γρήγορα. Ωστόσο, το μαγαζί του καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της επανάστασης του Ιουλίου του 1830 και ο άνθρωπος πτώχευσε. Πέρασε πολλά χρόνια αποπληρώνοντας τους πιστωτές του και πέθανε άπορος στο νοσοκομείο.
Ωστόσο, στόχος του μυθιστοριογράφου ήταν, κυρίως, να αναδείξει τον ήρωά του ως χαρακτηριστικό τύπο του μικροαστού επιχειρηματία, έναν από τους πολλούς μικροαστούς της εποχής της Παλινόρθωσης των Βουρβόνων και της Μοναρχίας του Ιουλίου. Παρουσίασε στο πρόσωπό του τα τυπικά χαρακτηριστικά αυτής της κοινωνικής τάξης, το κυνήγι του πλούτου, της φήμης και των τιμητικών διακρίσεων σε συνδυασμό με την απληστία και τη φιλοδοξία της ανόδου στις υψηλότερες κοινωνικές σφαίρες του παριζιάνικου κόσμου. Αναφέρεται επίσης στην κερδοσκοπία της εποχής και την επιτηδειότητα απατεώνων που παρασύρουν αφελείς, που αναλύει στο μυθιστόρημα Ο Οίκος Νυσενζέν.
Το κεφάλαιο 14 τιτλοφορείται «Μια γενική ιστορία της χρεοκοπίας» και εδώ ο Μπαλζάκ εξηγεί τους νόμους περί πτώχευσης όπως ίσχυαν στην εποχή του και πώς παρακάμπτονταν συχνά από ανέντιμους επιχειρηματίες που ήθελαν να ξεφύγουν από τα χρέη τους. Ο Μπιροτώ αποδεικνύεται ότι αποτελεί εξαίρεση στο ότι επιλέγει να εξοφλήσει όλα τα χρέη του, εκπροσωπώντας την εντιμότητα και τα χρηστά εμπορικά ήθη. Αναδεικνύεται επίσης η τιμιότητα και η επιμονή του υπαλλήλου του και μελλοντικού γαμπρού του Ποπινό.
Αρεόβινδος (απεβ. 546)
Ο Αρεόβινδος (λατιν.: Areobindus, ; - 546) ήταν αξιωματικός και στρατιωτικός διοικητής της Ανατολικής Ρωμαϊκής (Βυζαντινής) Αυτοκρατορίας. Υπηρέτησε ως συγκλητικός στην Κωνσταντινούπολη και για λίγο ως μάγιστρος του στρατού (magister militum) στην Αφρική το 545/6.
Ο Αρεόβινδος στάλθηκε στην Αφρική από τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α' μετά την κρίση, που είχε ξεκινήσει κατά τη διοίκηση του Σέργιου. Η ακολουθία του Αρεοβίνδου περιελάμβανε ένα απόσπασμα αρμενικών στρατευμάτων με επικεφαλής τον Αρταβάνη και τον Ιωάννη, απόγονους του βασιλικού αρμενικού Οίκου των Αρσακιδών.
Άπειρος στρατιωτικός διοικητής, ο Aρεόβινδος αποδείχθηκε ανίκανος να αντιμετωπίσει το θέμα. Μετά τη μάχη της Θακίας, ο Ιουστινιανός Α΄ ανακάλεσε τον Σέργιο και έκανε τον Αρεόβινδο «γενικό διοικητή», αλλά η εξέγερση είχε ήδη εξαπλωθεί στις τάξεις.
Το 546 ο Αρεόβινδος σκοτώθηκε στην Καρχηδόνα από τον επαναστάτη Γουνδάριχ, τον δούκα της Νουμιδίας.
Ο Aρεόβινδος νυμφεύτηκε την Πραϊέκτα, ανιψιά του Ιουστινιανού Α΄.
Πτελέα Αιτωλοακαρνανίας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Πτελέα
Η Πτελέα ή Πτελιά ή Φτελιά είναι ημιορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 420 μέτρα. Είναι κτισμένο ανατολικά του Αμβρακικού κόλπου, στις πλαγιές του Μακρυνόρους, σε απόσταση 24 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Αμφιλοχία. Η παλιά του ονομασία, από την τουρκοκρατία, ήταν Ζέλμη ή Ζελμί και με το όνομα αυτό αναφέρεται το 1836 να ανήκει στον τότε δήμο Θυάμου. Το 1930 με το ΦΕΚ 251Α - 24/07/1930 μετονομάστηκε σε Φτελιά. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης είναι έδρα της της Τοπικής Κοινότητας Ανοιξιάτικου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Αμφιλοχίας του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 93 κατοίκους.
Δείτε επίσης
Στη δημοτική ενότητα Αμφιλοχίας υπάρχει και ο οικισμός Φτελιά Αιτωλοακαρνανίας ανατολικά του Ίναχου ποταμού και βόρεια του χωριού Εμπεσός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
Βασίλειος Δουγαλής
Ο '''Βασίλειος Α. Δουγαλής''' (1949 – 1 Ιανουαρίου 2022) ήταν Έλληνας μαθηματικός, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Διακρίθηκε στον χώρο των εφαρμοσμένων μαθηματικών.
Το 2000 τιμήθηκε με το «Βραβείο Εξαίρετης Πανεπιστημιακής Διδασκαλίας εις μνήμην Β. Ξανθόπουλου και Στ. Πνευματικού».
Η ερευνητική δραστηριότητα του Δουγαλή επικεντρώθηκε στην αριθμητική ανάλυση, τις μερικές διαφορικές εξισώσεις, τα μη γραμμικά κυματικά φαινόμενα, αλλά και τη μαθηματική πλευρά της υδροακουστικής. Πάντοτε έδινε έμφαση στη διασύνδεση των μαθηματικών με τις άλλες επιστήμες.
Ο Β. Δουγαλής ήταν έγγαμος και με τη σύζυγό του είχαν δύο τέκνα. Απεβίωσε από καρκίνο την ημέρα της ονομαστικής εορτής του, σε ηλικία 72 ετών.
Πηγές
Δουγαλης, Βασιλειο
Λία Μανολίου
Η Λία Μανολίου (ρουμανικά: Lia Manoliu, Κισινάου, 25 Απριλίου 1932 - Βουκουρέστι, 9 Ιανουαρίου 1998) ήταν Ρουμάνα αθλήτρια της δισκοβολίας και πολιτικός. Στη διάρκεια της αθλητικής της καριέρας κατέκτησε τρία ολυμπιακά μετάλλια (ένα χρυσό και δύο χάλκινα), ενώ ήταν η πρώτη αθλήτρια του στίβου που έλαβε μέρος σε έξι διοργανώσεις Ολυμπιακών Αγώνων και η μεγαλύτερη σε ηλικία χρυσή ολυμπιονίκης.
Οι πρώτες επαφές με τον αθλητισμό
Γεννήθηκε το 1932 στο Κισινάου της Μολδαβίας, το οποίο τότε υπαγόταν στο βασίλειο της Ρουμανίας. Από την αρχή της εφηβείας της ασχολήθηκε με αρκετά αθλήματα (τένις, πινγκ πονγκ, βόλεϊ και μπάσκετ), σε ανταγωνιστικό επίπεδο, προτού αποφασίσει να ασχοληθεί στα 16 της με τον στίβο. Αν και η πρώτη της επαφή με τον κλασικό αθλητισμό ήταν στο άλμα εις ύψος, τελικά καταστάλαξε στις ρίψεις και συγκεκριμένα στη δισκοβολία.
Αθλητική σταδιοδρομία
Τον Μάιο του 1950, χάρη σε βολή στα 41,44 μ. έγινε η πρώτη Ρουμάνα που έσπασε το φράγμα των 40 μέτρων, ενώ δύο χρόνια αργότερα συμμετείχε για πρώτη φορά σε Ολυμπιακούς Αγώνες, φτάνοντας μέχρι τον τελικό όπου κατετάγη έκτη έχοντας καλύτερη επίδοση στα 42, 65 μ. Το 1954 κατετάγη έβδομη στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου και το 1956 στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μελβούρνης έφτασε ξανά στον τελικό της δισκοβολίας, όμως έμεινε εκ νέου εκτός βάθρου καταλαμβάνοντας την ένατη θέση με καλύτερη βολή στα 43,9 μ.
Τα επόμενα χρόνια κυριάρχησε σε βαλκανικό επίπεδο κατακτώντας τρεις συνεχόμενες φορές (1958, 1959 και 1960) την πρώτη θέση στους Βαλκανικούς Αγώνες Στίβου και το 1960 έγινε η πρώτη Ρουμάνα δισκοβόλος που ξεπέρασε τα 50 μέτρα, πετυχαίνοντας επίδοση στα 53,21 μ. Η αγωνιστική της άνοδος επιβεβαιώθηκε την ίδια χρονιά με το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης, χάρη σε βολή στα 52,36 μ. Ακολούθησαν άλλες δυο συνεχόμενες πρωτιές στους Βαλκανικούς Αγώνες (1961 και 1962) και μια κατώτερη του αναμενόμενου συμμετοχή στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1962, όπου η Μανολίου έμεινε εκτός τελικού, καταλαμβάνοντας τη δέκατη τέταρτη θέση. αριστερά|μικρογραφία|261x261εσ|Η Μανολίου κατά τη διάρκεια απονομής. Το 1964, η τέταρτη συμμετοχή της σε Ολυμπιακούς Αγώνες επισφραγίστηκε με ένα ακόμη χάλκινο μετάλλιο, το οποίο κέρδισε με ρίψη στα 56,97 μέτρα. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 1966 δεν κατάφερε να διακριθεί μένοντας εκτός τελικού (13η θέση), όμως στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 πέτυχε ολυμπιακό ρεκόρ με βολή στα 58,28 μ. κερδίζοντας παράλληλα την πρώτη θέση, κατόρθωμα που την καθιστούσε σε ηλικία 36 ετών, τη μεγαλύτερη σε ηλικία χρυσή ολυμπιονίκη.
Το 1972, έχοντας κλείσει τα 40 της χρόνια και έχοντας σημειώσει νέο ατομικό της ρεκόρ (62,06 μ.), συμμετείχε για έκτη και τελευταία φορά σε διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων όπου αν και έκανε καλύτερη βολή από ότι στους αγώνες του Μεξικού (58,5 μ.) κατετάγη στην ένατη θέση. Το ίδιο έτος αποσύρθηκε από την ενεργό δράση. Ενδιάμεσα κέρδισε άλλες δύο φορές το χρυσό στους Βαλκανικούς Αγώνες του 1968 και 1969 και πλασαρίστηκε στη 13η θέση κατά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 1971.
Πέρα από τον αθλητισμό
Για την προσφορά της στον αθλητισμό τιμήθηκε το 1973 με το βραβείο «ευ αγωνίζεσθαι» της ΟΥΝΕΣΚΟ και το 1975 από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, ενώ το παλιό Εθνικό Στάδιο του Βουκουρεστίου πήρε το όνομά της.
Σφυγμός
thumb|320px|«Σφυγμομέτρηση» έργο του 1717 Ο σφυγμός είναι η κίνηση του τοιχώματος των αρτηριών που συμβαίνει σε κάθε καρδιακό παλμό και μεταδίδεται σαν είδος κύματος (σφυγμικό κύμα). Δημιουργείται όταν, σε κάθε συστολή της αριστερής κοιλίας της καρδιάς, ωθούνται 70 κυβικά εκατοστά αίματος προς την αρχή της αορτής, που είναι ήδη γεμάτη. Τα υγρά είναι ασυμπίεστα οπότε, για να βρεθεί χώρος, διατείνεται το τοίχωμα της αορτής και σε λίγο επανέρχεται στη φυσιολογική του διάσταση. Έτσι γεννάται ένα κύμα, που μεταδίδεται κατά μήκος του ελαστικού τοιχώματος των αρτηριών
Ο σφυγμός, κατά κανόνα, εμφανίζεται στις αρτηρίες και εξαφανίζεται στα τριχοειδή αγγεία, εκτός της υπάρξεως μεγάλης διαφοράς πιέσεως μεταξύ μεγίστης και ελαχίστης, οπότε ο εμφανίζεται και εκεί ως τριχοειδικός σφυγμός.
Ψηλάφηση σφυγμού γίνεται σε αρτηρία μέσου μεγέθους π.χ. στην κερκιδική. Η συχνότητά του αντιστοιχεί με αυτή των καρδιακών παλμών.
Trento (καταδρομικό)
Το Trento ήταν το πρώτο από τα δύο βαριά καταδρομικά της ομώνυμης κλάσης. Επρόκειτο για τα πρώτα πλοία αυτού του είδους που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina). Η ναυπήγησή του ξεκίνησε το Φεβρουάριο του 1925, καθελκύστηκε τον Οκτώβριο του 1927 και δύο χρόνια αργότερα, τον Απρίλιο του 1929, εντάχθηκε σε υπηρεσία. Η θωράκιση τους δεν ήταν επαρκής για πλοία αυτής της κατηγορίας, έχοντας πάχος μόλις 70 mm στη κύρια ζώνη. Παρόλα αυτά διέθεταν ισχυρό οπλισμό αποτελούμενο από οκτώ πυροβόλα των 203 mm και υψηλή ταχύτητα. Παρόλο που κανονικά το εκτόπισμά τους θα έπρεπε να βρίσκεται εντός των ορίων που επέβαλε η Ναυτική Συνθήκη της Ουάσιγκτον, στην πραγματικότητα το ξεπερνούσαν κατά πολύ.
Την δεκαετία του 1930 το Trento ήταν συχνά η ναυαρχίδα της Δύναμης Καταδρομικών. Επίσης πραγματοποίησε αρκετά και μακροχρόνια ταξίδια στο εξωτερικό, συμπεριλαμβανομένης της επίσκεψης πολλών λιμένων της νότιας Αμερικής (Μάιος-Οκτώβριος 1929) και της παραμονής του στην Κίνα την περίοδο Ιανουαρίου-Ιουνίου 1932 προκειμένου να προστατευθούν οι Ιταλοί πολίτες στην περιοχή εν μέσω του κινεζικού εμφυλίου. Πέραν αυτών, το Trento έλαβε μέρος σε πολυάριθμες ναυτικές επιθεωρήσεις που διοργανώθηκαν προς τιμήν ξένων ηγετών.
Με την είσοδο της Ιταλίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τον Ιούνιο του 1940, το Trento γνώρισε σημαντική πολεμική δράση στη Μεσόγειο. Έλαβε μέρος στις ναυμαχίες της Καλαβρίας (Ιούλιος 1940), του ακρωτηρίου Σπαρτιβέντο (Νοέμβριος 1940) και του Ταινάρου (Μάρτιος 1941). Συμμετείχε επίσης στην πρώτη και τη δεύτερη ναυμαχία της Σίρτης, μάλιστα καταφέρνοντας στην τελευταία να προκαλέσει με τα εύστοχα πυρά του σοβαρές ζημιές σε αντίπαλο αντιτορπιλικό. Πολυάριθμες ήταν επίσης οι αποστολές συνοδείας νηοπομπών προς ανεφοδιασμό των δυνάμεων του Άξονα στη βόρεια Αφρική, καθώς και οι αποστολές αναχαίτισης βρετανικών νηοπομπών με κατεύθυνση τη Μάλτα. Τον Ιούνιο του 1942, σε μία ακόμη απόπειρα αναχαίτισης βρετανικής νηοπομπής (Επιχείρηση Harpoon), τελείωσε η πορεία του Trento. Αρχικά το τορπίλισε βρετανικό αεροσκάφος και στη συνέχεια του έδωσε τη χαριστική βολή το υποβρύχιο HMS Umbra. Οι ανθρώπινες απώλειες ήταν μεγάλες.
Περιγραφή
Το ολικό μήκος ήταν 196,96 m, το πλάτος 20,6 m και το βύθισμα 6,8 m. Το εκτόπισμα με πλήρη φόρτο ήταν 13.334 LT (13.548 t), ξεπερνούσε δηλαδή σημαντικά το όριο των 10.000 t που επέβαλε η Ναυτική Συνθήκη της Ουάσιγκτον. Το πλήρωμα αποτελούνταν από 723 αξιωματικούς και ναύτες, αριθμός που έφθασε τους 781 την περίοδο του πολέμου. Το προωστικό σύστημα απέδιδε μέγιστη ισχύ 150.000 shp και η (θεωρητική) μέγιστη ταχύτητα ανέρχονταν σε 36 kn. Κατά την διάρκεια των δοκιμών έφτασε τους 35,6 kn, ενώ σε πραγματικές συνθήκες ήταν μόνον 31 kn. Η ακτίνα δράσης ήταν της τάξεως των 4.160 ναυτικών μιλίων με ταχύτητα πλεύσης 16 kn.
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από οκτώ πυροβόλα των 203 mm εγκατεστημένα ανά δύο σε τέσσερις πύργους, εκ των οποίων οι δύο βρίσκονταν στην πλώρη και οι άλλοι δύο στην πρύμνη. Ακόμη υπήρχαν δεκαέξι αντιαεροπορικά πυροβόλα των 100 mm, επίσης εγκατεστημένα σε ζεύγη, τέσσερα πυροβόλα των 40 mm καθώς και τέσσερα πολυβόλα των 12,7 mm. Εκτός αυτών το καταδρομικό διέθετε και οκτώ τορπιλοσωλήνες των 533 mm. Δυνατότητες αναγνώρισης μπορούσαν να παρέχουν τα δύο υδροπλάνα IMAM Ro.43.
Ο δευτερεύων οπλισμός αναθεωρήθηκε αρκετές φορές κατά την διάρκεια της επιχειρησιακής πορείας του πλοίου. Τα πυροβόλα των 100 mm αντικαταστάθηκαν από πιο σύγχρονα όπλα του ίδιου διαμετρήματος, ενώ στα 1937–1938 δύο εξ αυτών αφαιρέθηκαν τελείως. Επίσης αφαιρέθηκαν τα πολυβόλα των 12,7 mm. Στη θέση τους εγκαταστάθηκαν οκτώ πυροβόλα των 37 mm και ισάριθμα πολυβόλα των 13,2 mm. Το 1942 προστέθηκαν επίσης τέσσερα πυροβόλα των 20 mm.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του Trento ξεκίνησε στις 8 Φεβρουαρίου 1925 στις εγκαταστάσεις της Cantiere navale fratelli Orlando. Η καθέλκυση ήταν προγραμματισμένη για τις 4 Σεπτεμβρίου 1927, όμως τελικά έλαβε χώρα στις 4 Οκτωβρίου 1927 εξαιτίας σαμποτάζ αντιφασιστών που παρακώλυσαν την όλη διαδικασία. Τελικά εντάχθηκε σε υπηρεσία με το Ιταλικό Ναυτικό την 3η Απριλίου 1939.
Προπολεμική περίοδος
Την 11 Μαΐου 1929 έγινε η ναυαρχίδα της Δύναμης Καταδρομικών και πέντε ημέρες αργότερα άρχισε από κοινού με το αδελφό Trieste τον πλου της βόρειας Μεσογείου, περιλαμβανομένης και επίσκεψης στη Βαρκελώνη. Τα δύο καταδρομικά επέστρεψαν στη Λα Σπέτσια στις 4 Ιουνίου. Ο επόμενος μήνας σηματοδότησε για το Trento την αρχή πιο φιλόδοξου ταξιδιού, καθώς άφησε τα ιταλικά νερά στις 23 Ιουλίου με προορισμό τη νότια Αμερική. Τους τρεις μήνες που ακολούθησαν επισκέφθηκε Πράσινο Ακρωτήριο, Ρίο ντε Τζανέιρο, Σάντος, Μοντεβιδέο, Μπουένος Άιρες, Μπαΐα Μπλάνκα, Λας Πάλμας και Ταγγέρη, για να επιστρέψει τελικά στην Ιταλία στις 10 Οκτωβρίου.
Στις 15 Σεπτεμβρίου 1930 απέπλευσε για νέο ταξίδι, αυτή τη φορά προς την ανατολική Μεσόγειο. Το ταξίδι αυτό ολοκληρώθηκε με την επιστροφή του στη Λα Σπέτσια την 21η Νοεμβρίου. Στα μέσα του 1931 πραγματοποιήθηκαν εργασίες συντήρησης και αναβάθμισης. Στις 28 Ιανουαρίου 1932 έπλευσε στη Γκαέτα από όπου και παρέλαβε μαζί με το αντιτορπιλικό Espero τμήματα της επίλεκτης μονάδας San Marco. Έπειτα τα δύο πλοία απέπλευσαν με προορισμό την Κίνα, όπου τότε μαινόταν ο κινεζικός εμφύλιος προκειμένου να ενισχύσουν την ιταλική ναυτική δύναμη εκεί. Στόχος ήταν η προστασία των Ιταλών πολιτών στην περιοχή. Κατά την διάρκεια του ταξιδιού τους επισκέφθηκαν το Πορτ Σάιντ, το Άντεν, το Κολόμπο και τη Σιγκαπούρη για να φθάσουν στον τελικό προορισμό τους, τη Σαγκάη, στις 4 Μαρτίου. Από της 26 Απριλίου μέχρι την 1η Μαΐου το Trento επισκέφθηκε επίσης το Ναγκασάκι. Δύο εβδομάδες αργότερα άφησε τα νερά της 'Άπω Ανατολής για να επιστρέψει στην Ιταλία στις 30 Ιουνίου.
Στις 6 και 7 Ιουλίου 1933, έλαβε μέρος στη μεγάλη ναυτική επιθεώρηση που διεξήχθη στον Κόλπο της Νάπολης προς τιμήν του Μπενίτο Μουσολίνι. Στις 2 Δεκεμβρίου έγινε η ναυαρχίδα της 2ης Μεραρχίας της 1ης Μοίρας. Από τις 23 ως τις 26 Ιουνίου 1934 επισκέφθηκε το Δυρράχιο και την 1η του επόμενου μήνα έγινε η ναυαρχίδα της 3ης Μεραρχίας. Το διάστημα 8-20 Μαρτίου 1935 πραγματοποίησε ακόμη ένα ταξίδι στην ανατολική Μεσόγειο, με σταθμούς σε Ρόδο και Λέρο. Στις 27 Νοεμβρίου 1936 πραγματοποιήθηκε νέα ναυτική επιθεώρηση προς τιμήν του Μίκλος Χόρτυ (Miklós Horthy). Από τις 10 έως της 12 Μαρτίου ο Μουσολίνι πραγματοποίησε επίσκεψη στην Ιταλική Λιβύη. Έφθασε εκεί επιβαίνοντας στο καταδρομικό Pola, συνοδεία του Trento.
B΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Στις 10 Ιουνίου 1940 η Ιταλία μπήκε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Ναζιστικής Γερμανίας. Εκείνη τη χρονική στιγμή το Trento βρίσκονταν στο λιμάνι της Μεσσήνης και ήταν ξανά η ναυαρχίδα της 3ης Μεραρχίας. Την επομένη απέπλευσε μαζί με τα υπόλοιπα πλοία του σχηματισμού του για περιπολία από κοινού με την 6η Μεραρχία στον πορθμό της Σικελίας, όπου πόντισαν επίσης νάρκες. Στις 8 Ιουλίου η 3η Μεραρχία συνόδευσε μαζί με τα θωρηκτά της 1ης νηοπομπή με προορισμό τη Λιβύη. Την επομένη, ενώ τα ιταλικά πολεμικά επέστρεφαν πίσω στις βάσεις τους, βρέθηκαν στην πορεία βρετανικής νηοπομπής την οποία κάλυπτε ισχυρή ναυτική δύναμη. Ακολούθησε η επονομαζόμενη ναυμαχία της Καλαβρίας, κατά την οποία το Trento δέχτηκε επανειλημμένες επιθέσεις από βρετανικά αεροσκάφη, χωρίς όμως να υποστεί ζημιές. Σχηματισμός 120 ιταλικών αεροσκαφών έφθασε στην περιοχή καθυστερημένα, αφού οι δύο αντίπαλοι στόλοι είχαν απεμπλακεί, με κάποια από τα ιταλικά αεροσκάφη να επιτίθενται στα δικά τους πλοία τα οποία λανθασμένα θεώρησαν ως εχθρικά. Προκειμένου να αποφευχθούν παρόμοια περιστατικά στο μέλλον, στο εμπρόσθιο τμήμα του καταστρώματος όλων των ιταλικών πολεμικών πλοίων βάφτηκαν κόκκινες ρίγες. Στο διάστημα 30ης Ιουλίου-1ης Μαΐου πραγματοποιήθηκε νέα αποστολή συνοδείας νηοπομπής, χωρίς αξιοσημείωτα περιστατικά. Την 31η Αυγούστου η 3η Μεραρχία επιχείρησε ανεπιτυχώς να αναχαιτίσει βρετανική νηοπομπή με αντικειμενικό σκοπό τον ανεφοδιασμό της Μάλτας (Επιχείρηση Hats). Το Trento επέστρεψε στον Τάραντα στις 2 Σεπτεμβρίου.
Νωρίς το πρωί της 12ης Οκτωβρίου 1940 ιταλικά αντιτορπιλικά και τορπιλάκατοι επιτέθηκαν σε βρετανικά καταδρομικά. Στην εμπλοκή που ακολούθησε (ναυμαχία του ακρωτηρίου Πασσέρο, ελληνικά: Πάχυνος) το αντιτορπιλικό Artigliere υπέστη σοβαρές ζημιές. Τα καταδρομικά Trento, Trieste και Bolzano κλήθηκαν στις 08:00 για να ενισχύσουν τις φίλιες ελαφρές δυνάμεις. Έφθασαν πολύ αργά στο σημείο για να σώσουν το Artigliere που βυθίστηκε περίπου μια ώρα αργότερα. Ενώ επέστρεφαν στη βάση τους τα τρία καταδρομικά δέχτηκαν επίθεση από βρετανικά αεροσκάφη χωρίς να υποστούν πλήγματα.
Από την 21η Οκτωβρίου βάση του Trento ήταν ο Τάραντας. Κατά συνέπεια βρισκόταν εκεί κατά την αεροπορική επίθεση των Βρετανών τη νύχτα 11–12 Νοεμβρίου. Κατά την διάρκεια της επίθεσης μία βόμβα το έπληξε, αλλά δεν εξερράγη. Παρόλα αυτά προκάλεσε ζημιές σε δύο πυροβόλα των 100 mm.
Στις 26 Νοεμβρίου ο ιταλικός στόλος, συμπεριλαμβανομένου του Trento, προσπάθησε ξανά να αναχαιτίσει νηοπομπή που κατευθύνονταν προς τη Μάλτα. Την επομένη αναγνωριστικό υδροπλάνο του Bolzano εντόπισε τη βρετανική δύναμη. και στις 12:00 ο Αρχηγός του στόλου αντιναύαρχος Ίνιγκο Καμπιόνι (Inigo Campioni) ενημερώθηκε για την σύνθεση της και διέταξε την αναδίπλωση του στόλου. Όμως σε εκείνο το χρονικό σημείο το Trento και τα υπόλοιπα καταδρομικά είχαν ήδη αρχίσει να ανταλλάσσουν πυρά με τον αντίπαλο. Στην εμπλοκή αυτή (ναυμαχία του ακρωτηρίου Σπαρτιβέντο) το Trento κατάφερε να χτυπήσει τουλάχιστον μία φορά το καταδρομικό HMS Berwick. Το καταδρομικό μάχης HMS Renown επενέβη για να ενισχύσει τα φίλια καταδρομικά, αναγκάζοντας τον Καμπιόνι να εμπλέξει το θωρηκτό Vittorio Veneto, γεγονός που με τη σειρά του ανάγκασε τα βρετανικά καταδρομικά να αποσυρθούν επιτρέποντας έτσι στους δύο στόλους να απεμπλακούν.
Ναυμαχία του Ταινάρου
Στις 08:55 ο Ιάκινο διέταξε τον Σανσονέττι να απεμπλακεί και να πλεύσει βορειοδυτικά ώστε να προσελκύσει τα βρετανικά πλοία εντός της εμβέλειας των πυροβόλων του Vittorio Veneto. Περίπου στις 11:00 το μεγάλο θωρηκτό είχε καλύψει την απόσταση που το χώριζε από τον αντίπαλο και άνοιξε πυρ. Σε εκείνο το σημείο ο Σανσονέττι έστρεψε ξανά τα πλοία του για να εμπλακούν και αυτά. Τα βρετανικά καταδρομικά σύντομα υποχώρησαν διότι η ισχύς πυρός τους ήταν σαφώς κατώτερη του Vittorio Veneto αλλά και των ιταλικών αντίστοιχών τους. Όσο οι δύο αντίπαλοι στόλοι πραγματοποιούσαν ελιγμούς, βρετανικά αεροσκάφη από την Κρήτη επιτέθηκαν χωρίς επιτυχία στο Trento και τα υπόλοιπα πλοία της 3ης Μεραρχίας. Ακολούθησαν και άλλες επιθέσεις από αεροσκάφη προερχόμενα από το αεροπλανοφόρο HMS Formidable, αναγκάζοντας τον Ιάκινο να απεμπλακεί περίπου στις 12:20.
Αργότερα την ίδια μέρα τα βρετανικά αεροπλάνα κατάφεραν να τορπιλίσουν το Vittorio Veneto και το καταδρομικό Pola, ακινητοποιώντας το δεύτερο. Τα Trento, Trieste και Bolzano επίσης δέχτηκαν επιθέσεις αλλά δεν υπέστησαν πλήγματα. Στις 15:30 της επομένης το Trento έφθασε στον Τάραντα, συνοδεύοντας το λαβωμένο Vittorio Veneto. Τη νύχτα που προηγήθηκε τα καταδρομικά Zara, Fiume και Pola είχαν βυθιστεί από τους Βρετανούς με τεράστιες ανθρώπινες απώλειες.
Μετέπειτα επιχειρήσεις και απώλεια του Trento
Το Trento στάλθηκε στις 6 Μαΐου στη Λα Σπέτσια για εκτεταμένη συντήρηση που διήρκεσε μέχρι τις 5 Αυγούστου, οπότε και επέστρεψε στη Μεσσήνη. Στις 8–9 Νοεμβρίου συνόδευσε μαζί με το Trieste νηοπομπή που κατευθύνονταν στη Λιβύη. Βρετανικά πολεμικά εντόπισαν την ιταλική νηοπομπή τις πρώτες πρωινές ώρες της 9ης και βύθισαν όλα τα πλοία της, πριν προλάβουν τα δύο καταδρομικά συνοδείας να επέμβουν (Ναυμαχία της νηοπομπής Duisburg). Στις 21 Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκε νέα νηοπομπή, κατά την οποία το Trento παρείχε αντιαεροπορική κάλυψη. Στις 16 Δεκεμβρίου συνόδευσε μαζί με άλλες κύριες μονάδες επιφανείας του στόλου δύο νηοπομπές που κατευθύνονταν προς Βεγγάζη και Τρίπολη. Κατά την διάρκεια αυτής της αποστολής ο ιταλικός στόλος ενεπλάκη με τον αντίπαλο στην επονομαζόμενη πρώτη ναυμαχία της Σίρτης. Στις 22 Μαρτίου 1942 τα καταδρομικά Trento, Gorizia και Giovanni delle Bande Nere μαζί με το θωρηκτό Littorio και αντιτορπιλικά συνοδείας επιχείρησαν να αναχαιτίσουν βρετανική νηοπομπή. Κατά την δεύτερη ναυμαχία της Σίρτης τα ιταλικά πλοία επιτέθηκαν στον αντίπαλο, χωρίς όμως να καταφέρουν να πλήξουν κάποιο από τα πλοία της νηοπομπής που προστατεύονταν από ισχυρή δύναμη αντιτορπιλικών και ελαφρών καταδρομικών. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές το Τrento κατάφερε να πλήξει το αντιτορπιλικό HMS Kingston προξενώντας του σοβαρές ζημιές. Δύο ιταλικά αντιτορπιλικά, τα Lanciere και Scirocco βυθίστηκαν μετά το τέλος της ναυμαχίας σε δυσμενείς καιρικές συνθήκες.
Στις 14 Ιουνίου το Trento έπλευσε μαζί με τα θωρηκτά Littorio και Vittorio Veneto καθώς και άλλα καταδρομικά με αντικειμενικό σκοπό να αναχαιτίσουν βρετανική νηοπομπή που είχε ξεκινήσει από την [Αλεξάνδρεια]] και κατευθύνονταν στη Μάλτα (Επιχείρηση Harpoon). Τα ξημερώματα της επομένης, ενώ τα ιταλικά πλοία βρίσκονταν στο Ιόνιο, ένα αεροσκάφος Beaufighter τορπίλισε το Trento και το ακινητοποίησε. Λίγες ώρες αργότερα, στις 09:10, το υποβρύχιο HMS Umbra του έδωσε τη χαριστική βολή, βυθίζοντάς το μέσα σε λίγα λεπτά. Οι απώλειες ήταν τεράστιες. Τα υπόλοιπα ιταλικά πλοία κατάφεραν να περισυλλέξουν 602 άτομα, το ένα τρίτο εκ των οποίων ήταν τραυματίες.
Στις 18 Οκτωβρίου 1946 το μεταπολεμικό ιταλικό ναυτικό διέγραψε επισήμως το Trento από την σύνθεσή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταδρομικά κλάσης Trento
NGC 507
Ο NGC 507 είναι φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ιχθύες. Συμπεριλαμβάνεται επίσης, όπως και ο NGC 508, στον Άτλαντα των ιδιόμορφων γαλαξιών.
Ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) στις 12 Σεπτεμβρίου 1784.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ιχθύες (αστερισμός) 0507 00938 05098
Σέργιος (Βυζαντινός στρατηγός)
Ο Σέργιος, λατιν.: Sergius, (άκμασε στα μέσα του 6ου αι.) ήταν Βυζαντινός στρατιωτικός αξιωματικός, που δραστηριοποιήθηκε στη βυζαντινή Αφρική κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α' (βασ. 527–565). Γιος ενός ιερέα ονόματι Βάκχου, ήταν αδελφός δύο Βυζαντινών αξιωματικών (Κύρου και Σολομώντα ανιψιού) και ανιψιός του διάσημου στρατηγού Σολομώντα. Όταν διορίστηκε κυβερνήτης της Τριπολιτανίας, δολοφόνησε 80 από τους ηγέτες των Λαγουατών, γεγονός που ενέτεινε τις εχθροπραξίες με τις μαυριτανικές φυλές.