cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στεφάν Τομάσεβιτς
Βιογραφία
Ο Στεφάν Τομάσεβιτς ήταν ο πρωτότοκος γιος του βασιλιά της Βοσνίας Στεφάν Τομάς (1443 - 1164) από τον πρώτο γάμο του με τη Βοΐτσα είχε ακόμα άλλους δύο γιους όπου δεν έχουν διασωθεί τα ονόματα τους. Από τη δεύτερη σύζυγο του πατέρα του είχε μία ετεροθαλή αδελφή την Κατερίνα. Παντρεύτηκε την Έλενα Μπράνκοβιτς και δεν απέκτησε μαζί της παιδιά.
Στις 21 Μαρτίου 1459 έφτασε στο Σμεντέρεβο και ανέλαβε δεσπότης, και την 1 Απριλίου παντρεύτηκε την Έλενα Μπράνκοβιτς στον γάμο έφτασε και ένα μικρό απόσπασμα του Βασιλείου της Ουγγαρίας για την προστασία του. Λίγες ημέρες μετά οι Οθωμανοί πολιόρκησαν το Σμεντέρεβο και το κατέλαβαν.
Στη Βοσνία ο πατέρας του πεθαίνει στις 10 Ιουλίου 1461. Μετά από μια σύντομη ασθένεια, και κληρονομεί το θρόνο στον μεγαλύτερο γιο του Στεφάν. Η πρώτη κίνηση του νέου βασιλιά ήταν η συμφιλίωση με τον δούκα Στεφάν Κοζάτσα με τον οποίο οι προκάτοχοί του ήταν σε μια μακρά διένεξη, έτσι κατάφερε να ηρεμήσει την κατάσταση στη χώρα και να προετοιμαστούν για τη σύγκρουση με τους Οθωμανούς. Στο Jajce στέφεται βασιλιάς της Βοσνίας με την παρουσία όλων των αρχόντων του. Ζήτησε τη μεσολάβηση του Πάπα για προστασία ενάντια στους Οθωμανούς από κάποιον βασιλικό οίκο της Ευρώπης, ο Πάπας του συνέστησε να γίνει υποτελής του Ουγγρικού βασιλείου όπως κι έγινε. Την ίδια στιγμή ο Στεφάν σταμάτησε να πληρώνει φόρο υποτέλειας στον Σουλτάνο, ο Τομάσεβιτς ελπίζει ότι με την υποστήριξη του πάπα και του Ούγγρου βασιλιά θα είναι σε θέση να αντισταθεί στην επίθεση των Οθωμανών.
Στις αρχές του 1463 γίνεται κοινή αποστολή του Τομάσεβιτς και του δούκα Στεφάν Κοζάτσα στο Ντουμπρόβνικ που ανήκε στη Βενετία και στο Βατικανό, ζητώντας τη βοήθειά τους στην επερχόμενη σύγκρουση με το Οθωμανούς ήδη από το Μάρτιο του ίδιου έτους οι Οθωμανοί ξεκίνησαν επιδρομές σε εδάφη του Βασιλείου της Βοσνίας. Μην έχοντας καμία στρατιωτική βοήθεια προσέφερε ανακωχή για δεκαπέντε χρόνια στους Οθωμανούς, οι οποίοι συμφώνησαν αλλά μετά τέσσερις μήνες επιτέθηκαν στη Βοσνία.
Τον στρατό οδηγούσε προσωπικά ο ίδιος ο Μωάμεθ Β΄ ο οποίος σταδιακά κατακτούσε τα Βοσνιακά εδάφη. Η Μπόμποβσκα από τα σημαντικότερα φρούρια του βασιλείου έπεσε μετά τρεις ημέρες πολιορκία, και ο διοικητής της εκτελέστηκε αμέσως με εντολή του Σουλτάνου.
Μετά την πολιορκία του Σμεντέρεβο και την παράδοση της πόλης ο Τομάσεβιτς εκτελέστηκε παρά την αρχική συμφωνία να αφεθεί ελεύθερος. Ο αδελφός και η αδελφή του μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη όπου έγιναν μουσουλμάνοι. Μετά από αυτό τα υπόλοιπα φρούρια στο Βασίλειο της Βοσνίας άνοιξε τους πύλες και να παραδόθηκαν στους εισβολείς.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος Κοτρομάνιτς Κατηγορία:Βασιλείς της Βοσνίας Κατηγορία:Δεσπότες της Σερβίας Κατηγορία:Δεσποτάτο της Σερβίας
Σαϊτοπόλεμος
Ο σαϊτοπόλεμος είναι έθιμο το οποίο αναβιώνει στη Μεσσηνία κάθε Πάσχα.
Οι σαΐτες κατασκευάζονται από χαρτόνι δημιουργώντας έναν κύλινδρο και στην συνέχεια γεμίζονται από μείγμα μπαρουτιού και πετρελαίου, με αποτέλεσμα να βγαίνει μια έντονη φλόγα με δυνατό θόρυβο.
Ενώ επικρατεί η άποψη ότι οι σαΐτες χρησιμοποιήθηκαν από τους Μεσσήνιους κατά την Ελληνική Επανάσταση, στην πραγματικότητα κάτι τέτοιο δεν αποδεικνύεται από καμία πηγή και είναι μια επινόηση ώστε να προσδώσει "επαναστατικό" κύρος στο έθιμο. Γραπτές αναφορές έχουμε για το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα όπου αναφέρεται ότι οι σαϊτομάχοι κατέληγαν στον ποταμό Νέδοντα και επιδείδονταν στον σαϊτοπόλεμο που συχνά μετατρέπονταν σε πραγματικό πόλεμο με πυρά :«Οι σαϊτολόγοι με φεσάκια στην κεφαλή και με κάπες ανταρτικές, έχοντας ανηρτημένους ντορβάδες γεμάτους από σαΐτες και με την σάλπιγγα και τον μασαλά, κατά την νύκτα πήγαιναν κατ' ενορίας παρά τον ποταμόν Νέδοντα, όπου εκεί δινόταν η μάχη, που πολλές φορές κατέληγε σε αληθινή με τα όπλα» («Καλαμάτα – Οδοιπορικό σε πλατείες και δρόμους της πόλης», σελ. 68, Αναστασία Μηλίτση – Νίκα, Χριστίνα Θεοφιλοπούλου – Στεφανούρη, ΓΑΚ – Αρχεία Νομού Μεσσηνίας. 2016 [β΄ έκδοση]).
Το έθιμο έχει καθιερωθεί να γίνεται την Κυριακή του Πάσχα στην Καλαμάτα και στη Μεσσήνη. Εδώ και πλέον ένα αιώνα δεν είχε αναφερθεί κανένας τραυματισμός ή θάνατος ατόμου που παρακολουθούσε τον σαϊτοπόλεμο, παρά μόνο κάποιοι ελάχιστοι τραυματισμοί (εγκαύματα) των ίδιων των σαϊτολόγων. Λανθασμένα επικρατεί η άποψη ότι υπήρχαν ακρωτηριασμοί από την χρήση σαίτας. Οι όποιοι ακρωτηριασμοί συνέβησαν από εκρήξεις βαρελότων, που συχνά τα ρίχνουν θεατές ή ακόμα και άτομα που βρίσκονται στα μπουλούκια των σαΐτολόγων.
Για πολλές δεκαετίες ο σαϊτοπόλεμος διεξάγονταν σε χωμάτινα γήπεδα με περίφραξη και έτσι ο θεατής έβλεπε το έθιμο με ασφάλεια.Τα γήπεδα βρίσκονταν σε λαϊκές γειτονιές σχετικά στα όρια της πόλης με δύσκολη πρόσβαση ειδικά για άτομα που δεν ξέρουν την πόλη της Καλαμάτας. Η ραγδαία τουριστική προβολή της Καλαμάτας αναπόφευκτα παρέσυρε και τον σαϊτοπόλεμο όπου με την συγκυρία του πλαστικού χλοοτάπητα στα γήπεδα που φιλοξενούσαν κάποτε τον σαϊτοπόλεμο, το έθιμο μεταφέρθηκε στο κέντρο της πόλης στο κεντρικό δημοτικό πάρκινκ του Νέδοντα όπου ο θεατής ήταν αφύλαχτος. Η μεταφορά δικαιολογήθηκε επίσης από τον Δήμο και από το γεγονός ότι στις αρχές του αιώνα το έθιμο γινόταν στο κέντρο της πόλης.
Ο σαϊτοπόλεμος σήμερα περνάει μια κρίσιμη καμπή και πρέπει να αναθεωρηθεί ο τόπος διεξαγωγής και γενικώς οι όροι διεξαγωγής, καθώς το Πάσχα του 2019 (28/4/19) έχασε την ζωή του ένας 53χρονος εικονολήπτης που κατέγραφε το έθιμο, από μια σαϊτα που έφυγε από τα χέρια ενός σαϊτομάχου.
Παραπομπές
Σαιτοπολεμος
Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια
Το Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια (ιταλικά: Friuli - Venezia Giulia, φριουλανικά: Friûl-Vignesie Julie, σλοβενικά: Furlanija-Julijska krajina, γερμανικά: Friaul-Julisch Venetien) είναι αυτόνομη περιφέρεια της βορειοανατολικής Ιταλίας με πληθυσμό 1.232.000 κατοίκους. Συνορεύει στα ανατολικά με τη Σλοβενία, στα βόρεια με την Αυστρία και στα δυτικά την Ιταλική επαρχία του Βένετο. Φυσικό άνοιγμα προς τη θάλασσα για πολλές χώρες της Κεντρικής Ευρώπης, η περιοχή διασχίζεται από μεγάλους άξονες μεταφορών. Περιλαμβάνει την ιστορική-γεωγραφική περιοχή του Φριούλι και τη γεωγραφική περιοχή του Βένετο Τζούλια το καθένα με τη δική του ξεχωριστή ιστορία, τις παραδόσεις και την ταυτότητά του. Το ανατολικό τμήμα της είναι γνωστό σαν Σλάβια Φρουλιάνα δεδομένου ότι επί το πλείστον κατοικείται από Σλοβένους. Πρόεδρος της περιφέρειας είναι η Ντέμπορα Σερρακκιάνι (από τις 22 Απριλίου 2013).
Γεωγραφία
Εκτός της πρωτεύουσας Τεργέστης άλλες πόλεις είναι το Ούντινε, το Πορντενόνε, το Σατσίλε, το Βιττόριο Βένετο, το Μονφαλκόνε, η Γκορίτσια, το Μπελούνο κι άλλες μικρότερες σε πληθυσμό κωμοπόλεις. Η ψηλότερη κορυφή είναι το Όρος Σκιάρα (2.563 μ.), οι μεγαλύτεροι ποταμοί είναι ο Ταλιαμέντο και ο Ινζόνσο που εκβάλουν στον κόλπο της Τεργέστης.
Τα τοπία της χαρακτηρίζονται από τεράστια δάση από πεύκα και λιβάδια, ορεινές λίμνες (π.χ. Σάουρις και Μπάρτσις) και πολυάριθμα ρέματα και μικρά ποτάμια που κατεβαίνουν από τα βουνά. Η περιοχή είναι επίσης γνωστή για τους τουριστικούς προορισμούς της, ειδικά κατά τη διάρκεια της χειμερινής περιόδου (Μόντε Ζονκολάν, Ταρβίζιο).
Η περιοχή έχει εύκρατο κλίμα. Ωστόσο, λόγω της ιδιομορφίας του εδάφους του, αυτό ποικίλλει σημαντικά από τόπο σε τόπο.
Ιστορία
Στην περιοχή του Φριούλι-Βενέτσια Τζούλια υπάρχουν διάσπαρτα ερείπια της ρωμαϊκής περιόδου όταν αποτελούσε την επαρχία του Βένετο-Ίστρια. Το 568 Λομβαρδοί που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή την προσαρτούν στο Λομβαρδικό δουκάτο και η πόλη Τσινβιντάλε ντελ Φρίουλι (Cividale del Friuli) γίνεται πρωτεύουσά του παίρνοντας τα πρωτεία από την Ακουιληία (Aquileia). Από τον 10ο αιώνα στην περιοχή ιδρύονται πολλά μικρά ανεξάρτητα κρατίδια ενώ αργότερα τμήμα της περνά στην Αυστροουγγαρία. Κατάλοιπο αυτής της εποχής είναι το Κάστρο Μιραμάρε, εξοχικό θέρετρο-παλάτι του αυστριακού αυτοκράτορα. Το 1420 και το Φρίουλι που ήταν ακόμα ελεύθερο έγινε τμήμα της Ενετικής Δημοκρατίας έως το 1797 που πέρασε με συνθήκη στην Αυστροουγγαρία. Την περίοδο αυτή η Τεργέστη αποτέλεσε το μοναδικό λιμάνι της αυτοκρατορίας και γνώρισε μεγάλη άνθηση.
Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η περιοχή έγινε θέρετρο πολλών πολεμικών επιχειρήσεων. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η περιοχή πέρασε από αγγλο-αμερικάνικη διοίκηση κι αποτέλεσε την Ελεύθερη ζώνη της Τεργέστης, το 1954 η περιοχή της Τεργέστης ενσωματώθηκε στην Ιταλία με το μνημόνιο του Λονδίνου και η υπόλοιπη ελεύθερη ζώνη δόθηκε στη Σλοβενία.
Οικονομία
thumb|right|Το λιμάνι της Τεργέστης Η οικονομία της περιφέρειας βασίζεται σε μικρές και μεσαίου μεγέθους επιχειρήσεις, σε εξειδικευμένες καλλιέργειες και σε υψηλής ποιότητας τουρισμό. Γεωργία και κτηνοτροφία διατηρούν ουσιαστικό ρόλο στην οικονομία της περιοχής και απασχολούν, το 2001 περίπου 95.000 άτομα. Τα υψηλής ποιότητας προϊόντα εξάγονται, όχι μόνο στο εσωτερικό της χώρας και της Ευρώπης (φρούτα και λαχανικά, τυρί), αλλά έχουν γίνει γνωστά σε όλο τον κόσμο για την ποιότητά τους (χοιρομέρι και κρασιά, ειδικά λευκά). Αξιοσημείωτη είναι επίσης η παραγωγή σόγιας (τρίτη παραγωγός στην Ιταλία με περισσότερα από 37.000 εκτάρια να καλλιεργούνται το 2000) και την παραγωγή ξυλείας στην Κάρνια.
Γιοχάνες Βερμέερ
Ο Γιοχάνες Βερμέερ, γνωστός και ως Γιαν Βερμέερ (η σωστή προφορά είναι Φερμέιρ) (Johannes Vermeer, 31 Οκτωβρίου 1632 - 15 Δεκεμβρίου 1675), ήταν Ολλανδός ζωγράφος που ειδικεύτηκε στην απεικόνιση καθημερινών σκηνών από τη ζωή της μεσαίας τάξης. Έζησε και εργάστηκε στην περιοχή του Ντελφτ της Νότιας Ολλανδίας κατά τον 17ο αιώνα. Μαζί με τον Ρέμπραντ αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους ζωγράφους της "Χρυσής εποχής" στην ολλανδική ζωγραφική (1584-1702).
Βιογραφία
Πολύ λίγες πληροφορίες είναι γνωστές για τη ζωή του Βερμέερ και οι περισσότερες από αυτές προέρχονται από επίσημα νομικά έγγραφα της εποχής. Σύμφωνα με μία παράδοση, βαφτίστηκε στην πόλη Ντελφτ στις 31 Οκτωβρίου 1632, δεύτερο παιδί του Ρεϊνιέρ Γιανζ (Reynier Jaynz) και της Ντίχνα Μπάλτενς (Digna Baltens). Ο πατέρας του εγκαταστάθηκε στο Ντελφτ περίπου το 1615 και εργάστηκε αρχικά ως έμπορος μεταξιού. Ο ίδιος ύφαινε ένα είδος σατέν υφάσματος που λεγόταν κάφφα [caffa]. Από τα μητρώα της Νέας Εκκλησίας (Nieuwe kerk) γνωρίζουμε ότι ήδη από το 1625 έφερε το όνομα Βερμέερ (Vermeer). Το 1641 έγινε ιδιοκτήτης ενός πανδοχείου με το όνομα «Mechelen», στους πελάτες του οποίου συμπεριλαμβάνονταν μέλη της αστικής τάξης του Ντελφτ. Ο Ρεϊνιέρ είχε κοινωνικές επαφές με καλλιτέχνες της εποχής και ενδεχομένως το γεγονός αυτό να υπήρξε καθοριστικό στην ενασχόληση του γιου του με τη ζωγραφική.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του περιήλθε σε δεινή οικονομική κατάσταση, εξαιτίας του πολέμου που ξέσπασε μεταξύ Ολλανδίας και Γαλλίας το 1672. Καθώς δεν μπορούσε να συντηρήσει την πολυμελή οικογένειά του έπεσε σε κατάθλιψη και η σωματική του υγεία επιδεινώθηκε. Πέθανε το 1675 και γνωρίζουμε πως ετάφη στις 15 Δεκεμβρίου, στον οικογενειακό τάφο της Παλαιάς Εκκλησίας του Ντελφτ.
Το έργο του
Ο Βερμέερ διακρίνεται κυρίως ως ζωγράφος ρωπογραφιών, καθημερινών ρεαλιστικών σκηνών και ηθογραφιών. Κατά το μεγαλύτερο ποσοστό οι πίνακες του προσαρμόζονται στην κυρίαρχη τάση της ολλανδικής ηθογραφικής ζωγραφικής, σύμφωνα με την οποία έπρεπε να καταδικάζονται η αμαρτία και τα ανθρώπινα πάθη, με απώτερο στόχο τη διαπαιδαγώγηση και την ανάδειξη της «ενάρετης» ζωής. Στην πλειονότητά τους, τα ηθογραφικά έργα του επιδιώκουν να διακωμωδήσουν τις αποκλίνουσες συμπεριφορές, ενώ ελάχιστα από αυτά παρουσιάζουν ένα πρότυπο προς μίμηση, όπως ο πίνακας Η Γαλατού (περ. 1658), ένας από τους διασημότερους πίνακες του, ο οποίος απεικονίζει μία υπηρέτρια να εκτελεί επιμελώς τα καθήκοντά της. Κατά κύριο λόγο επέλεγε να ζωγραφίσει νεαρές γυναίκες, συνήθως ως μέρος μίας ευρείας σύνθεσης αλλά και σε προσωπογραφίες. Οι πίνακες του διακρίνονται για την αυστηρή σύνθεση τους, τις έντονες χρωματικές αντιθέσεις και τη χρήση του φωτός, για την οποία έχει υποστηριχθεί πως ο Βερμέερ χρησιμοποίησε σκοτεινό θάλαμο (camera obscura) για τη δημιουργία των περισσότερων πινάκων του.
Στέφαν Μπράνκοβιτς
Ο Στέφαν Μπράνκοβιτς (Стефан Бранковић· 1425 - 9 Οκτωβρίου 1476) από τον Οίκο Μπράνκοβιτς ήταν ηγεμόνας της Σερβίας την περίοδο 1458-1459, και Άγιος της Σερβικής ορθόδοξης εκκλησίας σαν "Άγιος Στέφανος ο τυφλός".
Γιοχάνες Βερμέερ
Το έργο του
Για τα δεδομένα της εποχής του ολοκλήρωσε πολύ μικρό αριθμό έργων, περίπου πενήντα από τα οποία τριάντα πέντε έχουν διασωθεί. Αν και το έργο του επαινέθηκε στη διάρκεια της ζωής του και κατά τον 18ο αιώνα, στη συνέχεια περιέπεσε στη λήθη. Η επανεκτίμηση του έργου του σχετίζεται με την εμφάνιση του κινήματος του ιμπρεσιονισμού. Το 1866 ο Γάλλος πολιτικός και κριτικός Theophile Bürger-Thoré (1806-1869), ο οποίος ενδιαφερόταν έντονα για την ολλανδική ζωγραφική του 17ου αιώνα, παρουσίασε ένα δοκίμιο στο οποίο συνδύασε τη θεωρία των ιμπρεσιονιστών για το χρώμα ως συνάρτηση του φωτός με την αρμονία των χρωμάτων στους πίνακες του Βερμέερ, προσφέροντας με αυτό τον τρόπο ένα ευρύτερο πεδίο πρόσληψης και εκτίμησης του έργου του.
Στέφαν Μπράνκοβιτς
Ήταν γιος του Τζούρατζ Μπράνκοβιτς και της Ειρήνης Καντακουζηνής. Το 1439 είχε συλληφθεί από τους Οθωμανούς κι είχε τυφλωθεί μαζί με τον αδελφό του Γκριγκόρ. Το 1441 είχε γίνει πολίτης της Δημοκρατίας της Βενετίας μαζί με τον αδελφό του Γκριγκόρ, τα δύο τυφλά αδέλφια φαίνεται να έχουν αφήσει τις σκέψεις να διαδεχτούν τον πατέρα τους. Θα μπορούσαν να διεκδικήσουν το θρόνο το 1458, δεδομένου ότι ο θάνατος του αδελφού τους Λάζαρ τους άφησε τους μόνο άρρενες εκπροσώπους του οίκου των Μπράνκοβιτς.
Το 1458 με την βοήθεια της Ελένης Παλαιολογίνας χήρας του αδελφού του Λαζάρ Μπράνκοβιτς, έγινε δεσπότης.
Το 1461, παντρεύτηκε την Αντζελίνα Αρανίτ Κομνηνή κόρη της του Βοεβόδα της Σκόδρας και του Δυρραχίου, Γκιέργκι Αρανίτ Κομνηνού και απογόνο έκτης γενιάς του τσάρου Ντούσαν. Είχαν τέσσερα ή πέντε παιδιά:
Πηγές
Κατηγορία:Δεσπότες της Σερβίας Κατηγορία:Δεσποτάτο της Σερβίας Στεφαν Στεφαν
Πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών 1938
Το πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών του 1938 πραγματοποιήθηκε με διοργανωτή τον ΣΕΓΑΣ, στον οποίο ανήκε τότε το άθλημα. Διεξήχθη στις 7 και 8 Μαΐου 1938 στην Πάτρα, στα ανοιχτά γήπεδα της Ε.Α. Πατρών και του Π.Ο. Πατρών. Πρωταθλητής Ελλάδος αναδείχθηκε ο σύλλογος της Ένωσης Αθλοπαιδιών Πατρών για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία του.
Εχαν προηγηθεί τα τοπικά πρωταθλήματα Αθηνών-Πειραιώς, Θεσσαλονίκης και Πατρών, αλλά το πανελλήνιο πρωτάθλημα διεξήχθη πριν διεξαχθεί η τελική φάση του πρωταθλήματος Αθηνών-Πειραιώς, η οποία συνεχίστηκε μετά το πανελλήνιο πρωτάθλημα.
Προκριματικοί όμιλοι
* Ο Ιωνικός Ν.Φ. και ο Εθνικός Γ.Σ. αποκλείστηκαν από την τελική φάση αλλά προκρίθηκαν για το πανελλήνιο πρωτάθλημα στην Πάτρα.
Τελική φάση
Στην τελική φάση προκρίθηκαν οι δύο πρώτοι σύλλογοι κάθε ομίλου και αγωνίστηκαν σε ενιαίο όμιλο. Σύμφωνα με το πρόγραμμα η τελική φάση θα ξεκινούσε στις 15 Μαΐου και έπρεπε να ολολοκληρωθεί στις 2 Ιουνίου. Όλοι οι αγώνες έγιναν στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Προηγήθηκε το πανελλήνιο πρωτάθλημα που διεξήχθη στην Πάτρα στις 7 και 8 Μαΐου, στο οποίο εκτός από τις έξι ομάδες της τελικής φάσης αποφασίστηκε να μετάσχουν και οι τρίτες ομάδες των ομίλων Β΄ και Γ΄ που είχαν από πέντε συλλόγους.
Μετά το πανελλήνιο πρωτάθλημα συνεχίστηκε η τελική φάση του αθηναϊκού, η οποία ολοκληρώθηκε με επεισοδιακό τρόπο. Συγκεκριμένα αφού ολοκληρώθηκαν οι αγώνες απέμενε η διεξαγωγή του τελικού ανάμεσα στους Νέους Βύρωνος και τον Πανελλήνιο, τον οποίο η Τ.Ε. Αθλοπαιδιών του ΣΕΓΑΣ όρισε για τη Δευτέρα 13 Ιουνίου στις 5μ.μ. στο γυμναστήριο του Εθνικού Γ.Σ. Ο Πανελλήνιος διαμαρτυρήθηκε, διότι την ίδια ώρα διεξαγόταν η τρίτη ημέρα των πανελληνίων αγώνων στίβου, στους οποίους μετείχαν και οι αθλητές του που ταυτόχρονα ήταν και παίκτες της ομάδας βόλεϊ. Τελικά, η ώρα διεξαγωγής του τελικού δεν άλλαξε. Οι πετοσφαιριστές του Πανελληνίου καθυστέρησαν να προσέλθουν και ο αγώνας κατακυρώθηκε υπέρ των Νέων Βύρωνος, που κατέκτησαν έτσι το αθηναϊκό πρωτάθλημα.
Πρωτάθλημα Πάτρας
Το πρωτάθλημα της πόλης της Πάτρας κατέκτησε ο Πετοσφαιρικός Όμιλος Πατρών υπερνικώντας τις άλλες ομάδες της πόλης: Ε.Α. Πατρών, Παναχαϊκή Γ.Ε., Ολυμπιακό, Σκαγιοπούλειο Ορφανοτροφείο, Δενδροκομική σχολή, Εμπορική σχολή, Σώμα Ελλήνων Προσκόπων Πάτρας, Λύκειο Ανδρικόπουλου, Λύκειο Στεφανόπουλου, Δήμητρα Πατρών, Α.Ο. Πατρών, Παιδικός Α.Ο. Πατρών κ.α.
Συμμετοχές
Το πανελλήνιο πρωτάθλημα ανέλαβε να διοργανώσει ο Πετοσφαιρικός Όμιλος Πατρών. Οι αγώνες έγιναν στο γήπεδό του και στο γήπεδο της Ε.Α. Πατρών στις 7 και 8 Μαΐου 1938 σε συνεργασία και με την Τεχνική Επιτροπή Αθλοπαιδιών του ΣΕΓΑΣ. Μετείχαν τέσσερεις αθηναϊκές και τρεις πατραϊκές ομάδες, ενώ δεν μπόρεσαν να μετάσχουν ομάδες από τη Θεσσαλονίκη. Οι ομάδες που μετείχαν ήταν:
Αποτελέσματα
Πρωταθλήτρια ανδείχθηκε η Ε.Α. Πατρών νικώντας στον τελικό τους Νέους Βύρωνος. Είναι γνωστά τα ακόλουθα αποτελέσματα:
Αναφορές
Κατηγορία:Πανελλήνιο πρωτάθλημα πετοσφαίρισης ανδρών Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1938
Τηλενουβέλα
Ο όρος τηλενουβέλα περιγράφει μία καθημερινή τηλεοπτική σειρά με προέλευση συνήθως τη Λατινική Αμερική. Προέρχεται από τις ισπανικές λέξεις television και novela. Αν και διαφέρουν αρκετά, οι τηλενουβέλες συνήθως συγκρίνονται με τις Σαπουνόπερες.
Οι πρώτες τηλενουβέλες
Οι πρώτες τηλενουβέλες γυρίστηκαν στη Βραζιλία, την Κούβα και το Μεξικό στις αρχές της δεκαετίας του 1950 και προβάλλονταν μια ή δύο φορές την εβδομάδα. Η ουσιαστικά πρώτη τηλενουβέλα είναι βραζιλιάνικης παραγωγής του 1950, με τίτλο "Sua vida me pertence" (Η ζωή σου μου ανήκει) και προβαλλόταν μία φορά την εβδομάδα. Το 1951 ακολούθησαν η Κούβα με τη σειρά "Senderos de amor" (Μονοπάτια της αγάπης) και το Μεξικό με τη σειρά "Ángeles de la calle" (Άγγελοι του δρόμου), που προβάλλονταν δύο φορές την εβδομάδα.
Στη Βενεζουέλα η πρώτη τηλενουβέλα γυρίστηκε το 1954 και ονομαζόταν "La criada de la granja" (Η υπηρέτρια του αγρότη). Το Πουέρτο Ρίκο ακολούθησε το 1955 με τη σειρά "Ante la ley" (Πέρα από το νόμο), ενώ 4 χρόνια αργότερα ήρθε η πρώτη κολομβιανή "El 0597 está ocupado" και η πρώτη περουβιανή σειρά Bar Cristal. Το 1964 γυρίστηκε και η πρώτη τηλενουβέλα στον Παναμά: "En la esquina del Infierno" (Στη γωνιά της κολάσεως).
Η πρώτη τηλενουβέλα που προβλήθηκε και σε άλλες χώρες πλην της χώρας παραγωγής της, είναι η Simplemente Maria (Απλά Μαρία) του Περού (1969), ενώ η πρώτη «διεθνής» τηλενουβέλα είναι η "Los Ricos Tambien Lloran" (Και οι πλούσιοι κλαίνε), (Μεξικό, 1979) που προβλήθηκε στην Ελλάδα, την Κίνα, τη Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, μεταξύ άλλων.
Η πρώτη τηλενουβέλα που προβαλλόταν καθημερινά γυρίστηκε στο Μεξικό τη σεζόν 1957 - 1958 και ονομαζόταν "Senda prohibida" (Απαγορευμένο μονοπάτι).
Στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα οι τηλενουβέλες άρχισαν να προβάλλονται από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, άλλα και στις αρχές και τα μέσα της δεκαετίας του 2000 στην ελληνική τηλεόραση, όπως οι σειρές:
Σύγκριση με τις σαπουνόπερες
Το μόνο ίσως κοινό μεταξύ των σαπουνόπερων και των τηλενουβελών είναι ότι προβάλλονται καθημερινά. Οι τηλενουβέλες ολοκληρώνονται κατά μέσο όρο έπειτα από 150 με 180 επεισόδια ή 6 μήνες, σε αντίθεση με τις σαπουνόπερες που μπορεί να διαρκέσουν και δεκαετίες.
Σημαντική διαφορά των τηλενουβελών από τις σαπουνόπερες είναι τα πολλά εξωτερικά γυρίσματά τους. Διαφορές μεταξύ των τηλενουβελών και των σαπουνόπερων υπάρχουν και στο σενάριο. Οι σαπουνόπερες αφορούν συνήθως τις ζωές δύο πλούσιων οικογενειών και τις σχέσεις μεταξύ τους. Οι τηλενουβέλες συνήθως επικεντρώνονται στην ιστορία μιας φτωχής κοπέλας και ενός πλούσιου νεαρού, τους οποίους ωστόσο περιτριγυρίζουν διάφοροι δευτερεύοντες χαρακτήρες, οι οποίοι παίζουν σημαντικό ρόλο στην εκάστοτε σειρά. Πολλές φορές η κεντρική ηρωίδα είναι τσιγγάνα (Gitanas, Telemundo 2003), Maria Isabel, Televisa 1997).
Διαφορές τηλενουβελών βάση της χώρας προέλευσής τους
Οι αργεντίνικες σειρές έχουν πολύ περισσότερες «αποκαλυπτικές» σκηνές μεταξύ των πρωταγωνιστών, χιούμορ (ακόμα και σε τηλενουβέλες με δραματικές ιστορίες), ενώ επίσης και πολύ «ζωντανούς» διαλόγους και 3 απ' αυτές (Ανυπότακτες Καρδιές, Τσικιτίτας και Οι Ατρόμητοι), μοιάζουν αρκετά με το Μεξικάνικο Καρουζέλ. Οι βραζιλιάνικες τηλενουβέλες έχουν λιγότερο ρομαντισμό σε σχέση με τηλενουβέλες άλλων χωρών, και ασχολούνται με διάφορα κοινωνικά ζητήματα, όπως το Aids, οι παρένθετες μητέρες κ.α. Οι τηλενουβέλες από τη Βενεζουέλα ασκούν πολλές φορές εμμέσως, πλην σαφώς κριτική στην Κυβέρνηση και τις Αρχές της χώρας. Πολλοί πρωταγωνιστές σειρών παραγωγής Βενεζουέλας έχουν ρόλο αστυνομικού. Οι Μεξικάνικες τηλενουβέλες έχουν τις πιο ρομαντικές ιστορίες. Τυπική ιστορία Μεξικάνικης σειράς είναι αυτή ενός φτωχού κοριτσιού χωρίς μόρφωση, που ερωτεύεται και παντρεύεται έναν πλούσιο νεαρό (Μαρία, Μαριμάρ). Τα τελευταία χρόνια οι Μεξικάνικες τηλενουβέλες «ανακυκλώνονται» καθώς χρησιμοποιούνται κυρίως παλιότερα σενάρια από σειρές που προβάλλονταν τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, είτε από ραδιονουβέλες, και τα οποία προσαρμόζονται στη σύγχρονη εποχή (remake) και γυρίζονται ξανά με νέους ηθοποιούς και πολλές φορές αρκετές διαφοροποιήσεις από το αρχικό σενάριο. Οι Κολομβιανές σειρές αντίθετα, είναι κατά πολύ μεγάλο ποσοστό πρωτότυπα σενάρια. Οι ιστορίες τους έχουν σχεδόν πάντα φιλοσοφικό στυλ, ενώ χρησιμοποιούνται και στοιχεία που θυμίζουν ταινία επιστημονικής φαντασίας. Όπως συμβαίνει και με τις τηλενουβέλες από τη Βενεζουέλα, πολλές φορές οι Κολομβιανές σειρές περνούν διάφορα μηνύματα προς τις Αρχές και την Κυβέρνηση. Οι Κολομβιανές σειρές επίσης φημίζονται και για το χιούμορ τους. Οι δύο διασημότερες κολομβιανές σειρές είναι του σεναριογράφου Fernando Gaitan, και ονομάζονται "Yo soy Betty, la fea" (Είμαι η Μπέττυ, η άσχημη) και "Cafe con aroma de mujer" (Καφές με άρωμα γυναίκας). Από το 2002, το ισπανόφωνο αμερικάνικο τηλεοπτικό δίκτυο Telemundo συνεργάζεται με κανάλια από την Κολομβία και γυρίζονται καινούριες τηλενουβέλες συμπαραγωγής ΗΠΑ-Κολομβίας.
Βραβεία
Τα πιο γνωστά βραβεία τηλενουβελών διοργανώνονται από το περιοδικό Tv y Novelas στο Μεξικό. Το περιοδικό εκδίδεται και σε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής, όπως τη Χιλή και το Πουέρτο Ρίκο, αλλά και στις Ηνωμένες Πολιτείες με αναγνωστικό κοινό συνήθως τους ισπανόφωνους μετανάστες.
Εταιρείες παραγωγής
{|
Πουέρτο Ρίκο
(Έχει σταματήσει η παραγωγή τηλενουβελών στο Πουέρτο Ρίκο.)
Τηλεοπτικά φαινόμενα
Πολλές τηλενουβέλες λόγω της παγκόσμιας επιτυχίας τους έχουν δημιουργήσει είδωλα, που εκμεταλλεύτηκαν τη δημοσιότητά τους για να κάνουν καριέρα και εκτός τηλεόρασης. Ως παράδειγμα μπορεί να υπάρξει η καριέρα της Μεξικάνας ηθοποιού Ταλία που μετατράπηκε σε διεθνές τηλεοπτικό και μουσικό είδωλο και της απονεμήθηκε ο τίτλος "Βασίλισσα της τηλενουβέλας", ούσα η πιο επιτυχημένη ηθοποιός σε τηλενουβέλα τη δεκαετία του 1990. Τη προηγούμενη δεκαετία ο ίδιος τίτλος είχε απονεμηθεί στην ηθοποιό Βερόνικα Κάστρο. Τηλεοπτικό φαινόμενο είχε θεωρηθεί και η Ουρουγουανή ηθοποιός Νατάλια Ορέιρο η οποία επίσης επεκτάθηκε στο χώρο της μουσικής.
Κοιλάδα της Λούκα
Η Κοιλάδα της Λούκκα (Lucchesìa) είναι κοιλάδα που εκτείνεται στα περίχωρα της πόλης Λούκκα στην Τοσκάνη.
Ασπιώτης (εκδότης)
Η εταιρεία Ασπιώτης ήταν ελληνική εταιρεία γραφικών τεχνών η οποία άρχισε τη δραστηριότητά της το τέλος του 19ου αιώνα με έδρα αρχικά την Κέρκυρα και αργότερα την Αθήνα.
Κοιλάδα της Λούκα
Οριοθετείται στα δυτικά και στα νοτιοδυτικά από το Μόντε Πιζάνο, στα βόρεια και μέχρι τα νοτιοανατολικά από τις Απουανικές Άλπεις και τον ορεινό όγκο των Απέννινων της Τοσκάνης και της Εμίλια που είναι γνωστά ως Λε Πιτζόρνε, στα ανατολικά από την αλυσίδα λόφων του Μονταλμπάνο, ενώ στα νοτιοανατολικά από το μεσαίου υψομέτρου Τσερμπάιε που χωρίζει την κοιλάδα της Λούκκα από το χαμηλότερου υψομέτρου Βαλντάρνο, το οποίο και αποτελεί προέκτασή της στα δυτικά.
Ασπιώτης (εκδότης)
Η εταιρεία υπό τον Γεράσιμο Ν. Ασπιώτη
μικρογραφία|200 px|left|Ο Γεράσιμος Ασπιώτης μικρογραφία|350 px|Το πρώτο λογότυπο της εταιρείας Ασπιώτη περί το 1900. Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1873 στην Κέρκυρα από τον Γεράσιμο Ν. Ασπιώτη (1844-1901), γιο του Κερκυραίου ζωγράφου και αγιογράφου Νικολάου Ασπιώτη. Ο 29χρονος, τότε, Γεράσιμος δημιούργησε το πρώτο εργοστάσιο γραφικών τεχνών στην Κέρκυρα με την επωνυμία ΕΛΠΙΣ και μοναδική χρηματοδότηση το ποσό των έξι μόλις χρυσών λιρών, που του χορήγησε ο πατέρας του. Από τις πρώτες δραστηριότητες του εργοστασίου ήταν η εκτύπωση ενετικού τύπου παιγνιοχάρτων (τραπουλόχαρτων), με απεικονίσεις μυθικών ηρώων.
Στις 27 Φεβρουαρίου του 1901 ο Γεράσιμος Ασπιώτης πεθαίνει και από τραγική σύμπτωση την ίδια ημέρα πεθαίνει και ο νεότερος από τους γιους του, Σπύρος. Τα ηνία της επιχείρησης ανέλαβε τότε ο 29χρονος Κωνσταντίνος Ασπιώτης (1872-1963), μεγαλύτερος γιος του Γερασίμου Ασπιώτη, επιστρέφοντας εσπευσμένα από την Αγγλία, όπου ήταν διευθυντής μιας εταιρείας που δραστηριοποιείτο στην εγκατάσταση και εκμετάλλευση της φωτιστικής ασετυλίνης. Ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης είχε όλα τα προσόντα που διέκριναν τον πατέρα του και επί πλέον μία μόρφωση σπάνια, με σπουδές στην Αυστρία, τη Γαλλία και την Ελβετία και μία πείρα διοικητική που είχε αποκτήσει κατά τη διάρκεια της πολύχρονης παραμονής και δραστηριότητάς του στο εξωτερικό.
Κοιλάδα της Λούκα
Η ιταλική αυτή περιοχή περιλαμβάνει το ανατολικό τμήμα της Επαρχίας της Λούκκα και τις δημοτικές περιοχές των Καπαννόρι, Πορκάρι, Αλτοπάσιο και Μοντεκάρλο, ενώ συνορεύει με την επαρχία της Πιστόια, στην περιοχή του  Βαλντινιεβόλε, η οποία περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τους δήμους των Κιεζίνα Ουτζανέζε, Πόντε Μπουτζιανέζε, Πέσια, Μοντεκατίνι Τέρμε, Μονσουμμάνο Τέρμε, Λαρσιάνο και Λαμπορέκιο. Τμήμα της, ακόμη, αποτελούν οι δήμοι της Μπιεντίνα και του Καστελφράνκο ντι Σόττο στο βορειοανατολικό άκρο της επαρχίας της Πίζας, ένα τμήμα του δήμου του Φουτσέκκιο στο δυτικό άκρο της Επαρχίας της Φλωρεντίας, όπου και βρίσκεται η περιοχή των ελών του Φουτσέκκιο που είναι και η πραγματική περιοχή μέσω της οποίας γίνεται η τοπολογική μετάβαση στο Βαλντάρνο.
Λούκκα Κατηγορία:Τοσκάνη Κατηγορία:Επαρχία της Λούκκα
Ασπιώτης (εκδότης)
Η εταιρεία υπό τον Κωνσταντίνο Γ. Ασπιώτη
μικρογραφία|200 px|left|Ο [[Κωνσταντίνος Ασπιώτης|Κωνσταντίνος Γ. Ασπιώτης (1872-1963). Φωτογραφία του B. Borri του 1895 περίπου.]] μικρογραφία|350 px|Το λογότυπο της εταιρείας Ασπιώτη το 1902 περίπου. μικρογραφία|350 px|Το λογότυπο της εταιρείας Ασπιώτη το 1904 περίπου. μικρογραφία|350 px|Το λογότυπο της εταιρείας Ασπιώτη το 1905 περίπου. μικρογραφία|350 px|Το λογότυπο της εταιρείας Ασπιώτη το 1906 περίπου. μικρογραφία|350 px|Το λογότυπο της εταιρείας Ασπιώτη το 1909 περίπου. μικρογραφία|350 px|Το λογότυπο της εταιρείας Ασπιώτη το 1920 περίπου. Περί το 1902, εγκαινιάζεται η δεύτερη λαμπρή περίοδος στη ζωή του εργοστασίου Ασπιώτη στην Κέρκυρα. Η εταιρεία ονομάζεται αρχικά '''Λιθογραφείον Κωνσταντίνου Γ. Ασπιώτη, στη συνέχεια Τυπολιθογραφείον Κωνσταντίνου Γ. Ασπιώτη, λίγο αργότερα Χρωμολιθογραφικόν Εργοστάσιον Κωνσταντίνου Γ. Ασπιώτη και τέλος Χρωμοτυπολιθογραφικόν Εργοστάσιον Κωνσταντίνου Γ. Ασπιώτη'''.
Η περίοδος αυτή δεν μπορεί να ξεχωρίσει και να απομονωθεί από αυτήν την ίδια την ιστορία της λιθογραφίας στην Ελλάδα. Η τέχνη της λιθογραφίας ήταν έως τότε μια νεαρή και μη τελειοποιημένη τεχνική και η περαιτέρω ανάπτυξή της στην Ελλάδα συνδέεται άρρηκτα, αν όχι ταυτίζεται με τους Ασπιώτηδες.
Η εταιρεία υπό τους αδελφούς Κωνσταντίνο & Νικόλαο Ασπιώτη
Στην εταιρεία συμμετείχε από το 1909 περίπου και ο αδελφός του Κωνσταντίνου, Νικόλαος Γ. Ασπιώτης και η επωνυμία της άλλαξε σε '''Χρωμοτυπολιθογραφείον Αδελφών Γ. Ασπιώτη και λίγο αργότερα σε Τυπολιθογραφείον Αδελφών Γ. Ασπιώτη'''. Το 1925 η εταιρεία γίνεται ανώνυμη με την επωνυμία '''Ανώνυμος Ελληνική Εταιρεία Γραφικών Τεχνών Αδελφών Γ. Ασπιώτη και το 1928 συγχωνεύεται με την Εταιρεία Λιθογραφίας και Κυτιοποιίας Αθηνών (Ε.Λ.Κ.Α.) -που ήταν, μέχρι τότε, η πιο υπολογίσιμη ανταγωνίστρια των αδελφών Ασπιώτη- και δημιουργείται η Ασπιώτη-ΕΛΚΑ'''.
Ο Ασπιώτης ως εκδότης καρτ ποστάλ
μικρογραφία|350 px|Καρτ ποστάλ του Ασπιώτη που εκδόθηκε επ' ευκαιρία των εν Αθήναις [[w:el:Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1906|Ολυμπιακών Αγώνων του 1906.]] μικρογραφία|350 px|Ο [[w:el:Παρθενώνας|Παρθενών. Καρτ ποστάλ του Ασπιώτη από υδατογραφία του Άγγελου Γιαλλινά.]] Στα πρώτα, μόλις, χρόνια του 20ού αιώνα το εργοστάσιο ΕΛΠΙΣ του Ασπιώτη είχε μεταξύ των δραστηριοτήτων του την εκτύπωση χρωμολιθόγραφων επιστολικών δελταρίων (καρτ ποστάλ). Ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης συνέχισε και βελτίωσε την παραγωγή χρωμολιθόγραφων δελταρίων, που είχε ξεκινήσει ο πατέρας του, με την εισαγωγή της τεχνικής της τρίχρωμης χρωμολιθογραφίας, η οποία είχε ήδη μεγαλουργήσει στην Ευρώπη. Η τελειοποίηση της παραγωγής είχε φτάσει σε τέτοιο βαθμό που έκανε τον γνωστό Άγγλο παραγωγό και έμπορο επιστολικών δελταρίων Ράφαελ Τακ (Raphael Tuck) να ομολογήσει ότι του ήταν αδύνατον να πιστέψει πως τα καρτ ποστάλ του Ασπιώτη είχαν τυπωθεί στην Κέρκυρα.
Η εταιρεία εκτύπωνε καρτ ποστάλ όχι μόνο για λογαριασμό της, αλλά και για λογαριασμό άλλων Ελλήνων τοπικών εκδοτών, όπως για παράδειγμα τους Γεράσιμο Αρσένη της Ιθάκης, Ι. Δ. Μοίρα της Αίγινας, Οδυσσέα Μπλίκα του Αγρινίου, Δημήτριο Σαμαρά της Ζακύνθου, Νικόλαο Τσιρίμπαση της Λευκάδας κ.ά.
Τα καρτ ποστάλ του Ασπιώτη ήταν τις περισσότερες φορές αριθμημένα, αρχικά στο κάτω μέρος της όψης τους και αργότερα στην πίσω τους πλευρά. Ένας σχεδόν πλήρης κατάλογος των αριθμημένων έγχρωμων καρτ ποστάλ του Ασπιώτη, καθώς και ένας κατάλογος των μη αριθμημένων έγχρωμων καρτ ποστάλ έχουν ήδη δημιουργηθεί από τον συλλέκτη του είδους κ. Νίκο Δ. Καράμπελα. Στα καρπ ποστάλ που εκδόθηκαν από τον Ασπιώτη συγκαταλέγονται μονόχρωμα και δίχρωμα καρτ ποστάλ αλλά και χρωμολιθόγραφα, τυπωμένα σε τριχρωμία. Ένας σχεδόν πλήρης κατάλογος των ασπρόμαυρων καρτ ποστάλ του Ασπιώτη έχει ήδη δημιουργηθεί από τον ίδιο συλλέκτη. Μεταξύ των δίχρωμων καρτ ποστάλ συγκαταλέγεται και μία σειρά που εκδόθηκε επ' ευκαιρία της Μεσολυμπιάδας του 1906.
Οι Ασπιώτηδες, με περισσότερες από χίλιες καρτ ποστάλ στο εκδοτικό τους ενεργητικό κατά το πρώτο τρίτο του 20ού αιώνα, θεωρούνται ένας από τους μεγαλύτερους εκδότες του είδους στην Ελλάδα, ανάμεσα στους Ελευθερουδάκη, Πάλλη, Στουρνάρα κ.ά. με ιδιαίτερη έμφαση στις καρτ ποστάλ που αναπαράγουν έργα ζωγραφικής Ελλήνων ζωγράφων, όπως οι: Άγγελος Γιαλλινάς, Βικέντιος Μποκατσιάμπης, Σοφία Λασκαρίδου, Πάνος Αραβαντινός, Σεραφείμ Β. Σεραφείμ,, Θεόδωρος Ράλλης, Ανδρέας Βρανάς κ.ά.
Αναφορές
μικρογραφία|200 px|Τραπουλόχαρτο Ενετικού τύπου που τυπώθηκε από το Εργοστάσιο Ελπίς του Γεράσιμου Ασπιώτη.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκδότες καρτ ποστάλ Κατηγορία:Πρώην επιχειρήσεις της Ελλάδας Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στην Κέρκυρα Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Τεμένια Χανίων
Τα Τεμένια είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Καντάνου-Σελίνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Σελίνου. Βρίσκεται 62 χλμ. από την πόλη των Χανίων και είναι από τα πιο ορεινά χωριά του νομού Χανίων, κτισμένο σε υψόμετρο 700 μέτρα.
Ιστορία
Στα όρια της κοινότητας Τεμενίων βρίσκονται τα ερείπια της Μινωικής πόλης Υρτακίνας, η οποία ήταν χτισμένη σε υψόμετρο 900 μέτρα. Άλλα σημαντικά μνημεία του χωριού είναι η Βυζαντινή εκκλησία του Σωτήρος Χριστού του 14ου αιώνα με σπουδαία αρχιτεκτονική και τοιχογραφίες. Το χωριό ως Temegnia αναφέρεται στην επαρχία Σελίνου το 1577 από το Φραγκίσκος Μπαρόκιος και στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583 είχε μαζί με τα Παπαδιανά 225 κατοίκους. Σύμφωνα με την αιγυπτιακή απογραφή του 1834 είχε 14 χριστιανικές και 8 τουρκικές οικογένειες. Το 1881 είχε 124 χριστιανούς κατοίκους και 10 μουσουλμάνους. Από το 1930 μέχρι το 1997 ήταν έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στο δήμο Ανατολικού Σελίνου.
Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Στο χωριό υπάρχουν ιαματικές πηγές και ένα, πρόσφατα ανακαινισμένο, υδροθεραπευτήριο. Σημαντικό ρόλο στην ιστορία του χωριού έχει διαδραματίσει η βιομηχανία αναψυκτικών με την επωνυμία ΤΕΜΕΝΙΑ, η οποία λειτουργεί στο χωριό από το 1954.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοιδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και με την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς: Παππαδιανά και Στράτοι αποτελούν την κοινότητα Τεμενίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ανατολικού Σελίνου του δήμου Κανδάνου-Σελίνου ενώ σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 98 κατοίκους.
Δείτε Κοινότητα Τεμενίων
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Καντάνου - Σελίνου
Κατάλογος έργων του Έντουαρντ Μπερν - Τζόουνς
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο έργων του Έντουαρντ Μπερν - Τζόουνς.
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου γυναικών 2011
Πηγές
Κλειστου στιβου γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 2011 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Παιανία
Ριβουλόζη
thumb|right|100px|Δομή της D-Ριβουλόζης Η ριβουλόζη είναι μονοσακχαρίτης με κετονική δομή, στο μόριο της οποίας περιέχονται πέντε άτομα άνθρακα, καλούμενη εξ αυτού κετοπεντόζη και συμπεριλαμβάνεται στην ομώνυμη χαρακτηριστική ομάδα, τις κετοπεντόζες. Ο μοριακός τύπος της είναι "'''C5H10O5.
Παρατηρείται υπό δύο μορφές: μονοφοσφωρική και διφωσφορική ριβουλόζη. Πρόκειται για ιδιαίτερα σημαντικές ουσίες στο σχηματισμό πολλών άλλων βιοενεργών ουσιών. Και υπό τις δύο μορφές δεσμεύει διοξείδιο του άνθρακος κατά τη φωτοσύνθεση, στην αρχή της διαδικασίας της, ενώ υπεισέρχεται και σε άλλες μεταβολικές οδούς όπως π.χ. της φωσφορικής πεντόζης. Για παράδειγμα, η ϋ(ψιλον)-ριβουλόζη αποτελεί ένα ενδιάμεσο στάδιο στην μυκητιακή οδό στη παραγωγή ϋ - αραβιτόλης.
Η Ριβουλόζη φέρεται επίσης και με τις ονομασίες Αδονόζη (Adonose), Αραβινουλόζη (Arabinulose), Αραβοκετόζη (Araboketose), ή και Ριβοσόνη (Ribosone). Συνθετική μορφή της είναι γνωστή σακχαροριβουλόζη που χρησιμοποιείται στη παραγωγή τεχνητών γλυκαντικών ουσιών.
Σχέδιο Πείνας
Το Σχέδιο Πείνας ( der Hungerplan; der Backe-Plan) ήταν μια στρατηγική, που αναπτύχθηκε από τους Ναζί γραφειοκράτες κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου για την αρπαγή τροφίμων από τη Σοβιετική Ένωση και τη χορήγησή τους σε Γερμανούς στρατιώτες και πολίτες.
Το σχέδιο είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο εκατομμυρίων Σλάβων μετά την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, την εισβολή του 1941 στη Σοβιετική Ένωση. Η υπόθεση πίσω από το Σχέδιο Πείνας ήταν ότι η Γερμανία δεν ήταν αυτάρκης σε προμήθειες τροφίμων. Για να διατηρηθεί ο πόλεμος και να διατηρηθεί το ηθικό του εσωτερικού, χρειαζόταν να αποκτήσει τροφή από κατακτημένες χώρες με οποιοδήποτε κόστος. Ήταν ένας τεχνητός λιμός, σχεδιασμένος και υλοποιημένος ως πολιτική πράξη.
Αυτό το σχέδιο αναπτύχθηκε πριν από την εισβολή της Βέρμαχτ και προέβλεπε την εκτροπή των ουκρανικών τροφίμων από την κεντρική και βόρεια Ρωσία και την ανακατεύθυνσή τους προς όφελος του στρατού εισβολής και του πληθυσμού στη Γερμανία. Το σχέδιο είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων. Το σχέδιο ως μέσο μαζικής δολοφονίας περιγράφηκε σε πολλά έγγραφα.
Σχέδιο
μικρογραφία| Χέρμπερτ Μπάκε Ο αρχιτέκτονας του Σχεδίου Πείνας ήταν ο Χέρμπερτ Μπάκε. Μαζί με άλλους, συμπεριλαμβανομένου του Χάινριχ Χίμλερ, ο Μπάκε ηγήθηκε ενός συνασπισμού ναζιστών πολιτικών αφιερωμένων στην εξασφάλιση του εφοδιασμού τροφίμων στη Γερμανία. Το Σχέδιο Πείνας μπορεί να αποφασίστηκε, σχεδόν μόλις ο Χίτλερ ανακοίνωσε την πρόθεσή του να εισβάλει στη Σοβιετική Ένωση τον Δεκέμβριο του 1940. Σίγουρα μέχρι τις 2 Μαΐου 1941, βρισκόταν σε προχωρημένα στάδια προγραμματισμού και ήταν έτοιμο προς συζήτηση μεταξύ όλων των μεγάλων ναζιστικών κρατικών υπουργείων και του Γραφείου Οικονομικών της Ανώτατης Διοίκησης της Βέρμαχτ (OKW) με επικεφαλής τον στρατηγό Γκέοργκ Τόμας. Η έλλειψη χωρητικότητας των ρωσικών σιδηροδρόμων, η ανεπάρκεια των οδικών μεταφορών και η έλλειψη καυσίμων σήμαινε ότι ο Γερμανικός Στρατός θα έπρεπε να τροφοδοτηθεί από τη γη στα κατειλημμένα εδάφη στις δυτικές περιοχές της Σοβιετικής Ένωσης. Μια συνάντηση στις 2 Μαΐου 1941 μεταξύ των μόνιμων γραμματέων, υπεύθυνων για τον εφοδιαστικό σχεδιασμό για την εισβολή στη Σοβιετική Ένωση, καθώς και άλλων υψηλόβαθμων αξιωματούχων του ναζιστικού κόμματος, κρατικών αξιωματούχων και στρατιωτικών αξιωματούχων, περιλαμβάνει στα συμπεράσματά της :
Τα πρακτικά της συνάντησης αποτελούν παράδειγμα του γερμανικού σχεδιασμού για την κατοχή της Σοβιετικής Ένωσης. Παρουσιάζουν μια σκόπιμη απόφαση για τη ζωή ή το θάνατο τεράστιων μερών του τοπικού πληθυσμού ως λογική, αναπόφευκτη εξέλιξη. Τρεις εβδομάδες αργότερα, στις 23 Μαΐου 1941, εμφανίστηκαν κατευθυντήριες γραμμές οικονομικής πολιτικής για την επερχόμενη εισβολή, που είχαν παραχθεί από το γεωργικό τμήμα του Χανς Γιόακιμ Ρίκε, το οποίο είχε άμεση ευθύνη για την οικονομική και γεωργική εκμετάλλευση των προς κατοχή σοβιετικών εδαφών.
Τα πλεονάσματα σιτηρών της Ουκρανίας φαίνονται ιδιαίτερα εμφανή στο όραμα μιας "αυτάρκους" Γερμανίας. Ο ίδιος ο Χίτλερ είχε δηλώσει τον Αύγουστο του 1939 ότι η Γερμανία χρειαζόταν "την Ουκρανία, ώστε κανείς να μην μπορεί να μας λιμοκτονήσει ξανά όπως στον προηγούμενο πόλεμο". Η Ουκρανία δεν παρήγαγε αρκετό σιτάρι για εξαγωγή για να λύσει τα προβλήματα της Γερμανίας. Η απόσυρση του γεωργικού πλεονάσματος στην Ουκρανία με σκοπό τη σίτιση του Ράιχ απαιτούσε:
Στη συζήτηση του σχεδίου, ο Μπάκε σημείωσε "πλεόνασμα πληθυσμού" στη Ρωσία περίπου 20 έως 30 εκατομμύρια. Εάν αυτός ο πληθυσμός αποκοβόταν από τα τρόφιμα, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τη σίτιση του γερμανικού στρατού και του γερμανικού πληθυσμού.
Η εκβιομηχάνιση είχε δημιουργήσει μια μεγάλη αστική κοινωνία στη Σοβιετική Ένωση. Το σχέδιο Μπάκε προέβλεπε ότι αυτός ο πληθυσμός, που αριθμούσε πολλά εκατομμύρια, θα αποκοβόταν από τις προμήθειές τους, απελευθερώνοντας έτσι τα τρόφιμα, που παράγονται στη Σοβιετική Ένωση, πλέον στη διάθεση της Γερμανίας, για να στηρίξουν τους Γερμανούς. Προβλέφθηκαν μεγάλα βάσανα για το γηγενή σοβιετικό πληθυσμό με αναμενόμενους δεκάδες εκατομμύρια θανάτους κατά το πρώτο έτος της γερμανικής κατοχής.
Η πείνα ήταν αναπόσπαστο μέρος της γερμανικής εκστρατείας. Ο προγραμματισμός για λιμοκτονία προηγήθηκε της εισβολής και έγινε απαραίτητη προϋπόθεση αυτής. Οι Γερμανοί σχεδιαστές πίστευαν ότι η επίθεση στη Σοβιετική Ένωση δεν θα μπορούσε να πετύχει χωρίς αυτήν. Οι Γερμανοί αξιωματούχοι της γεωργίας είδαν το Σχέδιο Πείνας ως λύση στην ευρωπαϊκή επισιτιστική κρίση και ως μέθοδο εξολόθρευσης του "ανεπιθύμητου" σοβιετικού πληθυσμού.
Επιπτώσεις του σχεδίου
Το Σχέδιο Πείνας προκάλεσε το θάνατο εκατομμυρίων πολιτών στα κατεχόμενα από τη Γερμανία εδάφη της Σοβιετικής Ένωσης. Ο ιστορικός Τίμοθι Σνάιντερ εκτιμά ότι "4,2 εκατομμύρια Σοβιετικοί πολίτες (κυρίως Ρώσοι, Λευκορώσοι και Ουκρανοί) λιμοκτόνησαν από τους Γερμανούς κατακτητές το 1941-1944". Μεταξύ των θυμάτων ήταν πολλοί Εβραίοι, τους οποίους οι Ναζί εξαναγκάστηκαν σε γκέτο, και Σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου, των οποίων η μετακίνηση ελεγχόταν ευκολότερα από τους Γερμανούς και, συνεπώς, αποκόπηκαν εύκολα από την προμήθεια τροφίμων. Απαγορεύτηκε στους Εβραίους να αγοράζουν αυγά, βούτυρο, γάλα, κρέας ή φρούτα. Τα λεγόμενα "σιτηρέσια" για τους Εβραίους στο Μινσκ και σε άλλες πόλεις δεν ήταν περισσότερο από 420 θερμίδες ανά ημέρα. Δεκάδες χιλιάδες Εβραίοι πέθαναν από πείνα και αιτίες που σχετίζονται με την πείνα το χειμώνα του 1941–1942. μικρογραφία| Γυμνοί Σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου στο [[Στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν-Γκούζεν|στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν. Άγνωστη ημερομηνία ]] Τα πιο αξιόπιστα στοιχεία για το ποσοστό θανάτων Σοβιετικών αιχμαλώτων πολέμου υπό γερμανική αιχμαλωσία αποκαλύπτουν ότι 3,3 εκατομμύρια πέθαναν από συνολικά 5,7 εκατομμύρια, που συνελήφθησαν μεταξύ Ιουνίου 1941 και Φεβρουαρίου 1945, κυρίως άμεσα ή έμμεσα ως αποτέλεσμα της πείνας. Από αυτά τα 3,3 εκατομμύρια, 2 εκατομμύρια είχαν ήδη πεθάνει στις αρχές Φεβρουαρίου 1942. Ο τεράστιος αριθμός θανάτων ήταν το αποτέλεσμα μιας σκόπιμης πολιτικής λιμοκτονίας εναντίον των Σοβιετικών αιχμάλωτων πολέμου. Το γερμανικό προσωπικό προγραμματισμού είχε υπολογίσει να συλλάβει και, συνεπώς, έπρεπε να τροφοδοτήσει έως και δύο εκατομμύρια κρατούμενους μέσα στις πρώτες οκτώ εβδομάδες του πολέμου, δηλαδή περίπου τον ίδιο αριθμό όπως και κατά τη μάχη της Γαλλίας το 1940. Ο αριθμός των Γάλλων, Βέλγων και Ολλανδών αιχμαλώτων πολέμου, που πέθαναν υπό γερμανική αιχμαλωσία, ήταν εξαιρετικά χαμηλός σε σύγκριση με τον αριθμό των θανάτων των Σοβιετικών αιχμαλώτων πολέμου.
Παρά το υπερβολικά υψηλό ποσοστό θανάτων μεταξύ των Σοβιετικών, που αποτελούσαν την κύρια ομάδα θυμάτων του Σχεδίου Πείνας, το σχέδιο δεν υλοποιήθηκε ποτέ πλήρως λόγω της αποτυχίας της γερμανικής στρατιωτικής εκστρατείας. Ο ιστορικός Άλεξ Τζ. Κέι έγραψε: "Αυτό που συντελείται εδώ είναι το προσχέδιο ενός προγράμματος μαζικής δολοφονίας άνευ προηγουμένου στη σύγχρονη ιστορία". Εκτός από μεμονωμένες περιπτώσεις, οι Γερμανοί δεν είχαν το ανθρώπινο δυναμικό για να επιβάλουν έναν "αποκλεισμό τροφίμων" των σοβιετικών πόλεων. Ούτε θα μπορούσαν να κατασχέσουν τρόφιμα, που οι Γερμανοί μπόρεσαν να συμπληρώσουν σημαντικά στα αποθέματα σιτηρών τους, ιδίως από τους σιτοβολώνες στην εύφορη Ουκρανία, αποκόπτοντας τους Σοβιετικούς από αυτούς, οδηγώντας σε σημαντική πείνα στα σοβιετικά εδάφη (πιο δραστικά στο Λένινγκραντ, περικυκλωμένο από γερμανικές δυνάμεις, όπου περίπου ένα εκατομμύριο άνθρωποι πέθαναν κατά την πολιορκία του Λένινγκραντ). Οι Γερμανοί προσπάθησαν επίσης να λιμοκτονήσουν το Κίεβο και τον Χάρκοβο στην υπό γερμανική κατάληψη Ουκρανία. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής, περίπου 80.000 κάτοικοι του Χάρκοβο πέθαναν από την πείνα. Η έλλειψη τροφής συνέβαλε επίσης στην πείνα σκλάβων και κρατουμένων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία.
Πείνα σε άλλα κατεχόμενα από τη Γερμανία εδάφη
Το Σχέδιο Πείνας, που στράφηκε εναντίον του πληθυσμού των σοβιετικών πόλεων και των περιοχών με έλλειμμα σιτηρών ήταν μοναδικό: οι Ναζί δεν οργάνωσαν κανένα άλλο σχέδιο εναντίον των κατοίκων άλλων γερμανικών κατεχόμενων εδαφών. Η πείνα επηρέασε κι άλλα μέρη της κατεχόμενης από τη Γερμανία Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας (περισσότεροι από 300.000 Έλληνες πέθαναν από την πείνα κατά τη διάρκεια της Πείνας στην Κατοχή) και της Πολωνίας (Γενικό Κυβερνείο). Σε αντίθεση με τη Σοβιετική Ένωση, στην Πολωνία, ο εβραϊκός πληθυσμός σε γκέτο (ειδικά στο Γκέτο της Βαρσοβίας) υπέφερε χειρότερα, αν και οι Πολωνοί αντιμετώπισαν επίσης αυξανόμενα επίπεδα πείνας. Ο Ραούλ Χίλμπεργκ εκτιμά ότι "σε ολόκληρη την κατεχόμενη Πολωνία 500.000 έως 600.000 Εβραίοι πέθαναν σε γκέτο και στρατόπεδα εργασίας", εν μέρει λόγω της πείνας.
Στις αρχές του 1943, ο Χανς Φρανκ, ο Γερμανός κυβερνήτης της Πολωνίας, υπολόγισε ότι τρία εκατομμύρια Πολωνοί θα αντιμετώπιζαν πείνα ως αποτέλεσμα του Σχεδίου. Τον Αύγουστο, η πολωνική πρωτεύουσα Βαρσοβία αποκόπηκε από τις παραδόσεις σιτηρών. Η Δυτική Ευρώπη ήταν η τρίτη στον γερμανικό κατάλογο για την ανακατανομή των τροφίμων, τα οποία στέλνονταν επίσης στη Γερμανία από τη Γαλλία και άλλα κατεχόμενα εδάφη στη Δύση, αλλά αυτά δεν υποβλήθηκαν ποτέ στη γενοκτονία που γνώρισε η Ανατολή. Περίπου 22.000 άνθρωποι πέθαναν κατά τη διάρκεια της ολλανδικής πείνας του 1944 ως αποτέλεσμα εμπάργκο, που επέβαλαν οι Γερμανοί για τη μεταφορά τροφίμων στη χώρα.
Στα μέσα του 1941 η γερμανική μειονότητα στην Πολωνία λάμβανε 2.613 θερμίδες ανά ημέρα, ενώ οι Πολωνοί λάμβαναν 699 θερμίδες και οι Εβραίοι στο γκέτο 184 θερμίδες. Το εβραϊκό σιτηρέσιο κάλυπτε απλώς ένα 7,5% των καθημερινών ανθρώπινων αναγκών, ενώ το πολωνικό σιτηρέσιο μόνο 26%. Μόνο τα σιτηρέσια στους Γερμανούς κάλυπταν τις πλήρεις ανάγκες της καθημερινής πρόσληψης θερμίδων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέρμαχτ Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί Κατηγορία:Γενοκτονίες Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα γερμανικά
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 – 5000 μέτρα γυναικών
Τα 5000 μέτρα γυναικών ήταν ένα από τα αγωνίσματα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 που πραγματοποιήθηκε στο Ολυμπιακό Στάδιο Βερολίνου στις 12 Αυγούστου 2018.
Τελικός
μικρογραφία|273x273εσ|Η νικήτρια, Σιφάν Χασάν.
Παραπομπές
005000 μέτρα γυ 2018
Κύπελλο Περιφερειών (ποδόσφαιρο ανδρών)
Το Κύπελλο Περιφερειών Ελλάδος ήταν μια διοργάνωση ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου που γίνονταν υπό την αιγίδα της Ε.Π.Ο. κάθε δύο χρόνια από το 2004 και εξής. To 2012 η διοργάνωση ματαιώθηκε για οικονομικούς λόγους, όπως και το Κύπελλο Ερασιτεχνών Ελλάδος. Το Κύπελλο Περιφερειών αποτελούσε τη νεώτερη εκδοχή του Κυπέλλου Πόλεων, που υπήρξε μία από τις αρχαιότερες διοργανώσεις πανελλήνιας εμβέλειας από τη δεκαετία του '20 ως τη δεκαετία '50.
Ιστορικό
Η νέα διοργάνωση ξεκίνησε με προτροπή της UEFA, ώστε η νικήτρια ένωση να συμμετέχει στο Κύπελλο Περιφερειών ΟΥΕΦΑ (UEFA Regions' Cup) που διεξάγεται ανά διετία υπό την αιγίδα της UEFA με όσες ομοσπονδίες της Ευρώπης επιθυμούν να συμμετάσχουν. Την πρώτη χρονιά διοργανώνονται σε κάθε χώρα αγώνες για τον εθνικό τίτλο και την επόμενη χρονιά οι εθνικοί πρωταθλητές διεκδικούν το ευρωπαϊκό τρόπαιο για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας περιφέρειας της Ευρώπης. Διεξάγονται όμιλοι προκριματικής και ενδιάμεσης φάσης και εν συνεχεία η τελική φάση. Κάθε φάση (ή όμιλος) φιλοξενείται σε κάποια χώρα, όπου διεξάγονται όλοι οι αγώνες του ομίλου σε μορφή τουρνουά.
Δικαίωμα συμμετοχής έχουν παίκτες ηλικίας 19-39 ετών, που αγωνίζονται σε ομάδες της ένωσης και δεν έχουν υπογράψει ποτέ επαγγελματικό συμβόλαιο. Η Ελλάδα συμμετείχε στο ευρωπαϊκό κύπελλο περιφερειών από την πρώτη χρονιά διεξαγωγής του, αρχικά χωρίς τη διεξαγωγή εθνικής διοργάνωσης. Από το 2004 μετείχε η νικήτρια Ένωση του ελληνικού κυπέλλου περιφερειών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοργανώσεις Ενώσεων Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κατηγορία:Κύπελλα ποδοσφαίρου Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Ελλάδας
Κάνθαρος
thumb|right|250px|Συμποσιαστής σε κάνθαρο του [[Ζωγράφος του μεγάλου Αθηναϊκού κανθάρου|ζωγράφου του μεγάλου Αθηναϊκού Κανθάρου, Μουσείο του Λούβρου, αρ. CA1139τέλη του 5ου αιώνα π. Χ.]] thumb|right|250px|[[Ανάγλυφο από τα Χρύσαφα αρ. 731 στο Αρχαιολογικού Μουσείου του Βερολίνου|Ταφικό ανάγλυφο από τα Χρύσαφα, περ 550-530 π. Χ., Αρχαιολογική Συλλογή Βερολίνου.]] Ο κάνθαρος είναι είδος αρχαίου ελληνικού αγγείου με σώμα σχήματος ποτηριού με κάθετη λαβή αμφίπλευρα, συνδεδεμένη με το χείλος του αγγείου και με υψηλή καμπυλωμένη λαβή στο επάνω μέρος. Ως σκεύος είναι συνδεδεμένο με την λατρεία του θεού Διονύσου, και αποτελεί σύμβολό του.
Ιστορική αναδρομή
Το σχήμα του αγγείου διαμορφώθηκε κατά τη μεσοελλαδική περίοδο και θεωρείτο ήδη αρχαίο κατά την κλασική εποχή. Κατασκευάστηκε αρχικά ιδιαίτερα στη Λακωνία και Βοιωτία, και χρησιμοποιείτο ως ανάθημα, και θρησκευτικό σκεύος στην καθημερινή εξάσκηση της λατρείας στους ιδιωτικούς χώρους. Στην γεωμετρική εποχή συναντάμε κανθάρους στην Βοιωτία και Αττική ως ταφικά αναθήματα, συνήθως σε τάφους ανδρών που συχνά συνοδεύονται με ανάγλυφες παραστάσεις πολεμικού ή αθλητικού θέματος. Στη Βοιωτία συνέχισε να χρησιμοποιείται ως ταφικό ανάθημα μέχρι και την ύστερη κλασική εποχή. Το 600 π.Χ. περίπου εξελίχθηκε το ιδιόμορφο σχήμα με τον υψηλό πόδα. Παράλληλα εξαπλώθηκε η χρήση του και στους Ετρούσκους.