cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιούργκις Σαβίτσκις
Βιογραφία
Μετά το πραξικόπημα του Δεκέμβρη του 1926, ο νέος Υπουργός Εξωτερικών, Αουγκουστίνας Βολντεμάρας, επικέντρωσε την προσοχή του στις κύριες δυνάμεις της Ευρώπης και έδωσε πολύ λιγότερο ενδιαφέρον για τις Σκανδιναβικές χώρες και η αντιπροσωπεία στη Φινλανδία έκλεισε την 1η Ιουλίου 1927. Η απόφαση επιταχύνθηκε από ένα τοπικό σκάνδαλο, όταν ο Σαβίτσκις επικρίθηκε από ένα τοπικό σωματείο εργατών μετάλλου και ορκίστηκε να ασκήσει νομικά μέτρα εναντίον τους. Ο Σαβίτσκις διορίστηκε εκ νέου στο Κάουνας, για να γίνει διευθυντής του Τμήματος Νομικής και Διοίκησης του Υπουργείου τον Σεπτέμβριο του 1927. Ταυτόχρονα, διορίστηκε διευθυντής του προβληματικού Κρατικού Δραματικού Θεάτρου του Κάουνας. Ο Σαβίτσκις δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τη διεύθυνση του θεάτρου και ήταν χειριστής μάνατζερ. Παρόλα αυτά, κατάφερε να βελτιώσει την οικονομική του κατάσταση, να στρατολογήσει ταλαντούχους ηθοποιούς και να ανεβάσει το Šarūnas του Βίντσας Κρέβε-Μιτσκεβίτσιους.
Τον Σεπτέμβριο του 1929, ο Υπουργός Βολντεμάρας καθαιρέθηκε από τον Πρόεδρο Αντάνας Σμετόνα και στον Σαβίτσκις προσφέρθηκε ξανά διπλωματική θέση στο εξωτερικό. Δέχτηκε μια θέση στην ανασυσταθείσα λιθουανική πρεσβεία στη Στοκχόλμη. Την 1η Ιανουαρίου 1930 έγινε έκτακτος απεσταλμένος και πληρεξούσιος υπουργός στη Σουηδία, τη Νορβηγία και τη Δανία. Οι Σκανδιναβικές χώρες έδειξαν ελάχιστο ενδιαφέρον για την πολιτική ή την οικονομία της Λιθουανίας και ο Σαβίτσκις επικεντρώθηκε στις πολιτιστικές ανταλλαγές. Ετοίμασε και δημοσίευσε ένα λεύκωμα λιθουανικής τέχνης στα σουηδικά (1931) και στα γαλλικά (1934) καθώς και μια συλλογή λιθουανικών διηγημάτων στα σουηδικά (1940). Ταξίδεψε σε όλη την Ευρώπη με αυτοκίνητο και επισκέφτηκε τη βόρεια Αφρική. Εξέδωσε τρία ταξιδιωτικά βιβλία. Το 1935, ξεκίνησε την κατασκευή μιας βίλας, την οποία ονόμασε από την Αριόγκαλα, στο Ροκεμπρύν-Καπ-Μαρτέν, που βρίσκεται δίπλα στο Μονακό στη Νότια Γαλλία. Στα τέλη του 1937, διορίστηκε εκ νέου στη Ρίγα της Λετονίας, όπου υπηρέτησε για λίγο λιγότερο από ένα χρόνο πριν μετακομίσει στη Γενεύη της Ελβετίας, για να εργαστεί ως εκπρόσωπος της Λιθουανίας στην Κοινωνία των Εθνών. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, το γερμανικό τελεσίγραφο ανάγκασε τη Λιθουανία να εγκαταλείψει την περιοχή Κλάιπεντα (Memelland) τον Μάρτιο του 1939. Στα τέλη του 1939, δύο λιθουανικές αποστολές στη Γενεύη και τη Βέρνη ενοποιήθηκαν, αφήνοντας τον Γιούργκις Σαουλίς στην Ελβετία και μεταφέροντας τον Σαβίτσκις στο Κάουνας. Του πρότειναν μια θέση στο Τμήμα Προπαγάνδας, αλλά αρνήθηκε.
Δημοσιευμένα έργα
Το πρώτο του έργο μυθοπλασίας δημοσιεύτηκε στα Λιθουανικά νέα (Lietuvos žinios) το 1910. Ήταν ένα λυρικό διήγημα Dienos kančios (Τα βάσανα της ημέρας), που περιγράφει τη μοναξιά όταν ένα αγαπημένο πρόσωπο επέλεγε να είναι με έναν πιο πλούσιο άντρα. Μέχρι το 1914, δημοσίευσε επίσης έργα στην Αυγή (Aušrinė) και Ελεύθερη σκέψη (Laisvoji mintis). Αυτά τα πρώιμα έργα ήταν παρόμοια με την προηγούμενη λιθουανική λογοτεχνία – ρεαλιστικές ιστορίες κοινωνικής ανισότητας, αδικίας, βασάνων της ζωής.
Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Σαβίτσκις δημοσίευσε τρεις συλλογές διηγημάτων: Šventadienio sonetai (Τα σονέτα των ιερών ημερών, 1922), Ties aukštu sostu (Από τον ψηλό θρόνο, 1928) και Raudoni batukai (Τα κόκκινα παπούτσια, 1951). Τα σονέτα των ιερών ημερών ήταν ένα από τα πρώτα μοντερνιστικά (Εξπρεσιονιστικά) έργα στη λιθουανική λογοτεχνία, που αντιμετώπισε τη μυθοπλασία ως καθαρή τέχνη αντί για ημιεθνογραφική πραγματεία ή ως εργαλείο για την προώθηση κάποιου ευγενούς σκοπού. Έλαβε αρνητικές κριτικές από τους Αντόμας Γιάκστας και Βυτάουτας Μπιτσιούνας, συγκρατημένα σχόλια από τους Βίντσας Μικολάιτις-Πούτινας και Κόστας Κορσάκας, και επαίνους από τον Μπάλις Σρουόγκα. Ο Λέονας Μισκίνας υπέθεσε ότι το Šventadienio sonetai δημοσιεύτηκε μια δεκαετία νωρίτερα από ό,τι ήταν έτοιμοι οι Λιθουανοί αναγνώστες. Η δεύτερη συλλογή, που δημοσιεύτηκε μετά το μοντερνιστικό λογοτεχνικό περιοδικό Τέσσερις άνεμοι (Keturi vėjai), έλαβε περισσότερες θετικές κριτικές, αλλά εξακολουθεί να επικρίνεται επειδή ήταν πολύ αστική και πολύ αποκομμένη από τη λιθουανική πραγματικότητα. Η τελευταία συλλογή κέρδισε την αποδοχή των κριτικών. Διαθέτει έργα με πιο απλή μορφή και στυλ, αλλά με βάθος και ανθρώπινη ζεστασιά καθώς και νοσταλγία για τη Λιθουανία και τον ηδονισμό.
Το 1952, δημοσίευσε το μοναδικό του μυθιστόρημα, Šventoji Lietuva (Ιερά Λιθουανία), για τη Λιθουανία μετά την αποτυχημένη Ρωσική Επανάσταση του 1905. Είναι ένα σατιρικό έργο που αγγίζει το γκροτέσκο - μια αντίθεση με τη Λιθουανία, που απεικονίζεται ως αφύσικα ιδανική ή ιερή από άλλους νοσταλγούς Λιθουανούς συγγραφείς. Οι κριτικοί το θεώρησαν ως το πιο αδύναμο έργο του Σαβίτσκις, περισσότερο προσχέδιο παρά ολοκληρωμένο. Το ημερολόγιό του εν καιρώ πολέμου Žemė dega (Η Γη στη Φωτιά) δημοσιεύτηκε μετά θάνατον το 1956. Μοιάζει περισσότερο με έργα μυθοπλασίας παρά με ημερολόγιο: παρατηρεί το χάος και την καταστροφή του πολέμου, αλλά εστιάζει στην καθημερινή ζωή και στο αγρόκτημα όπου η φύση επαναφέρει την αρμονία και τη σταθερότητα. Εξέδωσε επίσης τέσσερα ταξιδιωτικά βιβλία: En rejse gennem Litauen (Ένα ταξίδι στη Λιθουανία, 1919, στα δανικά, με πρόλογο του Γκέοργκ Μπράντες), Atostogos (Διακοπές, 1928), Truputis Afrikos (Λίγο από την Αφρική, 1934) και Kelionės (Ταξίδια, 1938). Αυτά δεν είναι τυπικά ταξιδιωτικά βιβλία που περιγράφουν τη φύση ή τα γεγονότα. Αντίθετα, ο Σαβίτσκις περιέγραψε διάφορα στοιχεία και λεπτομέρειες εντυπώσεων, ψυχολογικές αποχρώσεις, περίεργες καταστάσεις. Επομένως, ο Σαβίτσκις δεν περιγράφει τόσο τους προορισμούς του όσο τους δημιουργεί. Στο En rejse gennem Litauen, ο Σαβίτσκις αποδίδει εκφραστικά το λιθουανικό πολιτιστικό τοπίο και σκιαγραφεί τη λιθουανική εθνική ταυτότητα.
Ο Σαβίτσκις δεν άφησε μια αυτοβιογραφία – την ξεκίνησε, αλλά αποφάσισε ότι ήταν πολύ εγωκεντρική και την κατέστρεψε. Ξεκίνησε επίσης άλλα έργα, συμπεριλαμβανομένης μιας συλλογής ιστοριών Sapnas (Όνειρο) και ενός μυθιστορήματος Šarlatanas (Τσαρλατάνος), αλλά τα χειρόγραφα χάθηκαν μετά τον θάνατό του. Τα συγκεντρωμένα έργα του εκδόθηκαν σε έξι τόμους το 1990–1999 στο Βίλνιους.
Στυλ και χαρακτηριστικά
Ο Σαβίτσκις ήταν κοσμοπολίτης με αριστοκρατική διάθεση. Του άρεσε η μετακίνηση και ο πολυτελής τρόπος ζωής, αλλά δεν κολλούσε με την ιδιοκτησία. Ήταν γνωστός για ορισμένες μεγάλες παρορμητικές και μη πρακτικές αγορές, συμπεριλαμβανομένων οικοπέδων και σπιτιών στην Κουλαουτούβα και την Παλάνγκα. Ήταν φτωχός ρήτορας και αντιπαθούσε τις τελετές και τις δημόσιες εκδηλώσεις, αλλά μπορούσε να ξεκινήσει μια ζεστή και ειλικρινή συζήτηση με έναν φτωχό αγρότη ή έναν ξένο αξιωματούχο εξίσου καλά. Γενικά, ο Σαβίτσκις απέφευγε να συμμετέχει σε οργανώσεις ή κοινωνίες και δεν ανήκε ποτέ σε κανένα πολιτικό κόμμα. Δεν διέπεται από στερεότυπα και επέδειξε εσωτερική ελευθερία και ευφυΐα. Ανέπτυξε το καλλιτεχνικό του γούστο στη Δυτική Ευρώπη ανάμεσα σε πλούσιους αστούς. Τέτοια χαρακτηριστικά αντικατοπτρίστηκαν επίσης στα έργα του, γεγονός που τα έκανε δυσνόητα και ξένα σε έναν πιο στενόμυαλο Λιθουανό αναγνώστη. Οι Λιθουανοί ήταν περισσότερο συνηθισμένοι σε συναισθηματική, ηθική ή πατριωτική λογοτεχνία, ενώ τα έργα του Σαβίτσκις δεν ταιριάζουν απόλυτα σε κανένα λογοτεχνικό κίνημα.
Ο Σαβίτσκις ανέπτυξε ένα μοναδικό προσωπικό στυλ. Τα έργα του έχουν συχνά οξύ και παιχνιδιάρικο πνεύμα και ειρωνεία, κομψή και ανάλαφρη γραφή, λακωνικές και λεπτοκομμένες προτάσεις (αντιπαθούσε τους πολυλογείς συγγραφείς και τους φλύαρους ανθρώπους). Χρησιμοποίησε πολλές διεθνείς λέξεις και αναφορές σε άλλα έργα και χρησιμοποίησε σύμβολα, μεταφορές, αντιθέσεις. Τα έργα του επηρεάστηκαν επίσης από το ενδιαφέρον του για την τέχνη και το θέατρο: άφθονα χρώματα, αλληλεπίδραση φωτός και σκότους, περιγράμματα και σκίτσα αντί για λεπτομερείς εικόνες, σκόπιμα κατασκευασμένα σκηνικά και τοποθεσίες (η φύση είναι περισσότερο ένα αντικείμενο παρά κάτι που πρέπει να λατρεύεται και θαυμάζεται), χαρακτήρες ως ηθοποιοί σε ένα έργο. Τα έργα του περιλαμβάνουν μια σειρά από θραύσματα, που δημιουργούν ένα δυναμικό μοντάζ σαν ταινία.
Τα περισσότερα έργα του Σαβίτσκις διαδραματίζονται σε πόλεις εκτός Λιθουανίας. Σε μερικά έργα που διαδραματίζονται στην επαρχία της Λιθουανίας, ο κύριος χαρακτήρας είναι ένας ξένος – ένας επισκέπτης κάτοικος της πόλης, ένας καλλιτέχνης ή ένας αριστοκράτης. Οι χαρακτήρες του, που συγκρούονται και παλεύουν με τα πάθη τους, μοιάζουν συχνά με κούκλες, που παίζονται από την απρόβλεπτη και ιδιότροπη ζωή και μοίρα. Συχνά είναι ημιτελή σκίτσα συμβολικών μορφών, φορώντας μάσκες και ζουν στον δικό τους κόσμο συναισθημάτων. Είναι μικροί άνθρωποι τυφλοί απέναντι στο μεγαλείο της ζωής, που περνάει. Πολλοί χαρακτήρες εμφανίζουν ανοιχτά σεξουαλικές επιθυμίες σπάζοντας ένα άλλο ταμπού στη λιθουανική λογοτεχνία. Η πλοκή συνήθως περιστρέφεται γύρω από απροσδόκητες υποσχόμενες συναντήσεις, επώδυνους χωρισμούς ή αποτυχίες μεγάλων ιδεών, προθέσεων και ίντριγκες. Η ειρωνεία, που κυριαρχεί στα έργα του Σαβίτσκις, χρησιμοποιείται, για να αντιπαραβάλει ηθικό και υπαρξιακό, κοινότοπο και μυστικιστικό. Ο αφηγητής του είναι ένας παρατηρητής, που διατηρεί μια συγκεκριμένη συναισθηματική απόσταση και δεν κρίνει, δεν είναι ένας παντογνώστης ηθικολογικός αφηγητής τυπικός του λογοτεχνικού ρεαλισμού. Αυτή η απόσταση αναφέρεται στον τίτλο του Ties aukštu sostu (Από τον Υψηλό Θρόνο). Ο Σαβίτσκις αφήνει στον αναγνώστη να ολοκληρώσει τα σκίτσα των χαρακτήρων, να ολοκληρώσει ό,τι δεν λέγεται. Τα έργα του είναι διφορούμενα, ανοιχτά σε ερμηνείες, δεν διέπονται από παραδοσιακές ηθικές αξίες. Τα έργα του δεν είναι αυτονόητες διαλέξεις, αλλά αινίγματα που απαιτούν ενεργό συμμετοχή από τον αναγνώστη.
Οικογένεια
μικρογραφία|Βαλεντίνας Γκουστάινις (αριστερά) επισκέπτεται τον Σαβίτσκις (μέση) στη Στοκχόλμη γύρω στο 1932. Η σύζυγος του Σαβίτσκις, Ίντα Τράκινερ, κάθεται μπροστά. Ο Σαβίτσκις παντρεύτηκε δύο φορές. Το 1916, ο Σαβίτσκις παντρεύτηκε την Ίντα Τράκινερ, οδοντίατρο, κόρη ενός πλούσιου Εβραίου ιδιοκτήτη εργοστασίου στην Αγία Πετρούπολη. Απέκτησαν δύο γιους, τον Αλγκίρντας και τον Αουγκουστίνας. Ο γάμος τους δεν ήταν ευτυχισμένος και μετά από μια παρατεταμένη διαδικασία τελικά χώρισαν το 1935 ή το 1936. Και οι δύο γιοι ενδιαφέρθηκαν για τη ζωγραφική και παρακολούθησαν σχολές τέχνης. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Αλγκίρντας μπήκε οικειοθελώς στο γκέτο του Κάουνας, για να βρεθεί με την Εβραία σύζυγό του και πυροβολήθηκε το 1943. Η Ίντα Τράκινερ κρυβόταν με τον αδερφό του Σαβίτσκις, αλλά κρεμάστηκε. Ο Αυγουστίνας συμπαθούσε τους κομμουνιστές και υποχώρησε στη Ρωσία. Επέστρεψε στη Λιθουανία με την 50η (Λιθουανική) Εφεδρική Μεραρχία Τουφεκιοφόρων και έγινε γνωστός ζωγράφος, τιμήθηκε με το Λιθουανικό Εθνικό Βραβείο Πολιτισμού και Τεχνών το 1999.
Ο Σαβίτσκις παντρεύτηκε την Ίνγκε Γκάισλερ, μια Δανή που εργαζόταν ως γραμματέας του, τον Δεκέμβριο του 1936. Υιοθέτησαν ένα Ιταλό αγόρι, αλλά χώρισαν το 1948. Δεν είχαν χωρίσει επίσημα και ο Σαβίτσκις έζησε τον τελευταίο χρόνο της ζωής του με τη Μαίρη Αλμπίν Κοχ (ή Μαρία Κοκ), μια Ολλανδή που έκαψε τα αρχεία και τα χειρόγραφα του Σαβίτσκις μετά το θάνατό του. Υποστήριξε ότι έγινε σύμφωνα με τις τελευταίες επιθυμίες του Σαβίτσκις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιθουανοί συγγραφείς Κατηγορία:Λιθουανοί διπλωμάτες Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Συμμετοχή της Γουινέας-Μπισσάου στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Η Γουινέα-Μπισσάου μετέχει ως ανεξάρτητο κράτος στους Ολυμπιακούς Αγώνες από το 1996.
Η Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή της Γουινέας-Μπισσάου ιδρύθηκε στις 12 Απριλίου 1995 και έλαβε επίσημη αναγνώριση από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή τον Ιούνιο του 1995, στην 104η σύνοδο της ΔΟΕ στη Βουδαπέστη. Η πρώτη εμφάνιση της χώρας σε Ολυμπιάδα πραγματοποιήθηκε στους Θερινούς Αγώνες του 1996 στην Ατλάντα με 3 αθλητές. Έκτοτε, η Γουινέα-Μπισσάου έχει λάβει μέρος σε όλους τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες με συνολικά 18 αθλητές, αλλά δεν έχει κατακτήσει κάποιο Ολυμπιακό μετάλλιο. Η μεγαλύτερη επιτυχία ήρθε από τον Αουγκούστο Μιντάνα το 2012, όταν τερμάτισε στην έβδομη θέση της κατάταξης στην κατηγορία του στην πάλη.
Συμμετέχοντες
thumb|200px|Ο Χόλντερ ντα Σίλβα συμμετείχε στα 100 μέτρα ανδρών του [[στίβος|στίβου σε τρεις Ολυμπιάδες (2008-2016).]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γουινεα-Μπισσαου Κατηγορία:Αθλητισμός στη Γουινέα-Μπισσάου
Βίντσας Μπαλίτσκας
Ο Βίντσας Μπαλίτσκας (11 Μαΐου 1904 – 19 Δεκεμβρίου 1996) ήταν Λιθουανός διπλωμάτης. Ήταν εκπρόσωπος της Λιθουανίας στο Ηνωμένο Βασίλειο από το 1967 έως το 1993. Αποσπάστηκε στο Λονδίνο το 1938, συνέχισε να εκπροσωπεί τη Λιθουανία του μεσοπολέμου παρά τη σοβιετική κατοχή το 1940, διατηρώντας έτσι την κρατική συνέχεια της Λιθουανίας.
Καριέρα
Αφού παρακολούθησε ένα γυμνάσιο στο Βιλκαβίσκις, συνέχισε τις σπουδές του στην Εμπορική Σχολή της Βιέννης, αποφοιτώντας το 1929. Από το 1929 έως το 1931 εργάστηκε στο τμήμα πληροφοριών και στατιστικών της Τράπεζας της Λιθουανίας. Το 1931 εντάχθηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών και διηύθυνε το οικονομικό τμήμα των ELTA, του επίσημου πρακτορείου ειδήσεων της Λιθουανίας. Το 1935 έγινε αναπληρωτής διευθυντής του οικονομικού τμήματος του Υπουργείου Εξωτερικών.
Το 1938, ο Μπαλίτσκας διορίστηκε στη Λιθουανική Πρεσβεία στο Λονδίνο ως σύμβουλος σε θέματα οικονομίας και εμπορίου. Μετά τη σοβιετική κατοχή της Λιθουανίας το 1940, το Ηνωμένο Βασίλειο συνέχισε να αναγνωρίζει τους διπλωμάτες, που διορίστηκαν από τις προπολεμικές κυβερνήσεις τους καθ' όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Αυτοί οι διπλωμάτες συνέχισαν να περιλαμβάνονται στη Διπλωματική Λίστα του Λονδίνου, με τον τίτλο: "δεν περιλαμβάνονται πλέον στον κατάλογο, αλλά εξακολουθούν να γίνονται αποδεκτοί από την Κυβέρνηση της Αυτής Μεγαλειότητας ότι απολαμβάνουν προσωπικά ορισμένες διπλωματικές ευγένειες". Ωστόσο, διατήρησαν σχετικά χαμηλό προφίλ δεδομένης της επισφαλούς φύσης της θέσης τους και δεν σχημάτισαν εξόριστη κυβέρνηση κατά την περίοδο της σοβιετικής κυριαρχίας της Λιθουανίας. Στα μεταπολεμικά χρόνια, η αποστολή συνεργάστηκε με τους Λιθουανούς πρόσφυγες οργανώνοντας βοήθεια και βοηθώντας με διαβατήρια και άλλα έγγραφα. Μέχρι το 1988, η πρεσβεία εξακολουθούσε να εκδίδει λιθουανικά διαβατήρια σε ναυτικούς.
Το 1967, μετά το θάνατο του Μπρόνιους Καζίς Μπαλούτις, ο οποίος υπηρέτησε ως έκτακτος απεσταλμένος της Λιθουανίας και πληρεξούσιος υπουργός στο Λονδίνο από το 1934, ο Μπαλίτσκας έγινε επιτετραμμένος. Το κτήριο της λιθουανικής πρεσβείας στο 17 Essex Villas αφέθηκε στο «Λαό της Λιθουανίας» αλλά επισήμως καταγράφηκε στο όνομα του Μπαλίτσκας, έτσι ώστε οι Σοβιετικοί να μην μπορούν να το κατάσχουν σε περίπτωση, που το Ηνωμένο Βασίλειο ανακαλούσε την αναγνώριση της προπολεμικής Λιθουανίας. Με τα χρόνια, ο Μπαλίτσκας μετέτρεψε την διπλωματική αποστολή σε προσωπική κατοικία. Ο Μπαλίτσκας συμμετείχε ενεργά στην πολιτιστική ζωή της λιθουανικής κοινότητας στο Λονδίνο, ιδιαίτερα στις δραστηριότητες του Λιθουανικού Συνδέσμου στη Μεγάλη Βρετανία.
Η Λιθουανία κήρυξε την ανεξαρτησία της τον Μάρτιο του 1990 και αναγνωρίστηκε de jure από το Ηνωμένο Βασίλειο στις 27 Αυγούστου 1991. Οι επίσημες διπλωματικές σχέσεις αποκαταστάθηκαν στις 4 Σεπτεμβρίου 1991. Παρά τις αντιρρήσεις της λιθουανικής κοινότητας στο Λονδίνο, ο Μπαλίτσκας επιλέχθηκε ως ο πρώτος Πρέσβης της Λιθουανίας στις 23 Οκτωβρίου 1991. Ο Μπαλίτσκας είχε ευάλωτη υγεία, δεν μιλούσε άπταιστα αγγλικά παρά τα χρόνια, που πέρασε στο Ηνωμένο Βασίλειο και ήταν απρόθυμος να συμμετάσχει σε διάφορες εκδηλώσεις, που υποστήριζαν την ανεξαρτησία της Λιθουανίας. Αντιμετώπισε το κτήριο της διπλωματικής αποστολής ως την προσωπική του κατοικία και επέτρεψε στη νέα πρεσβεία να χρησιμοποιεί μόνο τη σοφίτα. Επέδωσε επίσημα τα διαπιστευτήριά του στη βασίλισσα Ελισάβετ Β' στις 8 Ιουλίου 1992. Τον Ιούνιο του 1993, του απονεμήθηκε ο Σταυρός του Διοικητή του Τάγματος του Μεγάλου Δούκα της Λιθουανίας Γκεντιμίνας. Λόγω της ολοένα και πιο κακής υγείας, ο Μπαλίτσκας αποσύρθηκε επίσημα ως πρεσβευτής στις 7 Ιουλίου 1993,  αν και συνέχισε να είναι ο επίτιμος σύμβουλος της πρεσβείας μέχρι τον θάνατό του τον Δεκέμβριο του 1996.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιθουανοί διπλωμάτες
Καζίς Βαρνέλις (ζωγράφος)
Ο Καζίς Βαρνέλις (25 Φεβρουαρίου 1917 στο Αλσεντζιάι – 29 Οκτωβρίου 2010 στο Βίλνιους ) ήταν εκπρόσωπος της αφηρημένης ζωγραφικής από τη Λιθουανία. Έζησε και εργάστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής για πενήντα χρόνια, μεταξύ 1949 και 1998. Το ιδιαίτερο ζωγραφικό του στυλ παρουσίαζε οπτικές και τρισδιάστατες ψευδαισθήσεις βασισμένες σε γεωμετρικές αφαιρέσεις και μίνιμαλ φόρμες. Το στυλ του συνδύαζε στοιχεία κονστρουκτιβισμού, μινιμαλισμού και Οπ Αρτ. Το έργο του μερικές φορές περιγράφεται ως μια μοντερνιστική ερμηνεία της λιθουανικής λαϊκής τέχνης και ανήκει στο Μουσείο Σόλομον Ρ. Γκουγκενχάιμ, το Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο, το Μουσείο Τέχνης Κούρριερ και άλλα μουσεία. Ο Βαρνέλις ήταν επίσης μανιώδης συλλέκτης αντίκων και βιβλιόφιλος - η συλλογή του στεγάζεται τώρα στο σπίτι-μουσείο Καζίς Βαρνέλις στο Βίλνιους. Ο γιος του, που ονομάζεται επίσης Καζίς Βαρνέλις, είναι γνωστός αρχιτέκτονας, ιστορικός τέχνης και θεωρητικός.
Αρχή καριέρας
Γεννημένος στο Αλσεντζιάι στην περιοχή Σαμογιτία από πατέρα ξυλογλύπτη θρησκευτικών έργων τέχνης και ζωγράφο, ο Βαρνέλις αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Καλών Τεχνών στο Κάουνας της Λιθουανίας το 1941. Εργάστηκε για λίγο ως διευθυντής του Μουσείου Εκκλησιαστικής Τέχνης πριν ξεκινήσει μεταπτυχιακές σπουδές στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης το 1943. Δύο χρόνια αργότερα του απονεμήθηκε το πτυχίο του ακαδημαϊκού ζωγράφου (Akademischer Maler). Ο Βαρνέλις δεν επέστρεψε στην υπό σοβιετική κατοχή Λιθουανία και μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου εγκαταστάθηκε στο Σικάγο. Από το 1949 έως το 1963 ασχολήθηκε με την εκκλησιαστική τέχνη και τους εσωτερικούς ναούς. Για να βγάλει τα προς το ζην, είχε ένα βιτρό στούντιο. Κατασκεύασε βιτρό, μπρούτζινα και μαρμάρινα έργα. Το 1963 στράφηκε στην ιδιωτική ζωγραφική και γλυπτική. Η αναγνώριση ήρθε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Το 1968 προσκλήθηκε να διδάξει στο Κολέγιο Όλιβ-Χάρβεϊ όπου αργότερα έγινε τακτικός καθηγητής.
Διεθνής αναγνώριση
Ο Βαρνέλις παρουσίασε τα έργα του στο Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο το 1967, 1969, 1971, 1974 σε εκθέσεις καλλιτεχνών του Σικάγο, που διεξάγονταν κάθε δύο έτη, κερδίζοντας το Βραβείο Vielehr το 1969 και το 1974. Έκανε ατομικές εκθέσεις στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Σικάγο (1970), Μουσείο Τέχνης Μιλγουόκι (1974), Πινακοθήκη Κορκοράν (1973). Σε ένα άρθρο του 1971 στο καναδικό περιοδικό τέχνης Artscanada, ο Ολλανδοαμερικανός ιστορικός τέχνης Γιαν βαν ντερ Μαρκ απέδωσε την αφηρημένη διακοσμητική ποιότητα των έργων του Βαρνέλις στα στολίδια ,που βρίσκονταν σε παραδοσιακούς λιθουανικούς σταυρούς, που συνήθιζε να κάνει ο πατέρας του. Ο Γιαν βαν ντερ Μαρκ απέδωσε επίσης τη δομική πολυπλοκότητα στην πολυπλοκότητα της λιθουανικής γλώσσας. Ο Βαρνέλις χρησιμοποίησε περιορισμένη γκάμα χρωμάτων και βασίστηκε στην τεχνική εκτέλεση για τις μεταβάσεις μεταξύ των χρωμάτων.
Επιστροφή στη Λιθουανία
Με το Γκλάσνοστ να βελτιώνει τους δεσμούς μεταξύ Ανατολής και Δύσης, ο Βαρνέλις άρχισε να επισκέπτεται τη Λιθουανία και εξέθεσε το έργο του Στο Παλάτι της Έκθεσης Τέχνης στο Βίλνιους το 1988. Εξέθεσε τα έργα του στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 στο Παλάτι της Τέχνης στη Βουδαπέστη (1995), στο Μουσείο Τέχνης του Τάμπερε (1996) και στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στη Ρίγα (1997).
Το 1993, το Δημοτικό Συμβούλιο του Βίλνιους έδωσε στον καλλιτέχνη για τα έργα του δύο ιστορικά κτήρια στο Ντιντζιότζι Γκάτβε στο Βίλνιους, τα σπίτια της Μικρής Συντεχνίας και της οικογένειας Μασάλσκι. Ο Βαρνέλις επέστρεψε στη Λιθουανία το 1998, όπου, με τη βοήθεια του Υπουργείου Πολιτισμού και της Ακαδημίας Τέχνης του Βίλνιους, ιδρύθηκε το Σπίτι-Μουσείο Καζίς Βαρνέλις στο Βίλνιους. Το 2003 έγινε παράρτημα του Εθνικού Μουσείου της Λιθουανίας. Το μουσείο ιδρύθηκε σε ένα κτήριο του 15ου αιώνα της πρώην Συντεχνίας Εμπόρων. Η συλλογή περιλαμβάνει περίπου 7.000 βιβλία και 150 χάρτες, που χρονολογούνται από τον 16ο αιώνα. Το μουσείο φιλοξενεί επίσης πίνακες ζωγραφικής, γλυπτά, αναγεννησιακά έπιπλα, ανατολίτικη τέχνη και έργα του Βαρνέλις. Για τις προσφορές του στη Λιθουανία, ο Βαρνέλης τιμήθηκε με τον Σταυρό του Ιππότη του Τάγματος του Μεγάλου Δούκα της Λιθουανίας Γκεντιμίνας (1998) και τον Σταυρό του Διοικητή του Τάγματος για τις Αξίες στη Λιθουανία (2007).
Ο Βαρνέλις πέθανε στις 29 Οκτωβρίου 2010 στο Βίλνιους μετά από μακρά ασθένεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιθουανοί ζωγράφοι
Πάτι Όμπερι
Η Πάτι Όμπερι είναι Αμερικανίδα συγγραφέας από την Καλιφόρνια. Δημιούργησε συγγραφικά τη σειρά Chicken Soup for the Soul, συμπεριλαμβανομένης της Chicken Soup for the Christian Soul.
Υπέρμαχος της ενδυνάμωσης των γυναικών, η Όμπερι έγραψε ένα βιβλίο που απευθύνεται μόνο σε γυναίκες, Chicken Soup for the Christian Woman's Soul. Το βιβλίο περιείχε αληθινές ιστορίες γυναικών που αντιμετωπίζουν προκλήσεις, δύσκολες στιγμές και ανανεώνουν την πίστη τους. Τα κεφάλαια περιλαμβάνουν θέματα για Πίστη, Η Αγάπη της Οικογένειας, Η Θεραπευτική Δύναμη του Θεού, Φιλία, Κάνοντας τη Διαφορά, Προκλήσεις και Θαύματα.
Τα γραπτά της έχουν αναγνωριστεί ως σημαντικά στο είδος της αυτοβοήθειας. Πρωτοεμφανίστηκε στο "Wake Up!" Τηλεοπτική εκπομπή το 2015. Το 2017 ακόμη εμφανίστηκε στην ταινία The Soul of Success.
Προσωπική ζωή
Ο Όμπερι ζει στη Σάντα Μπάρμπαρα της Καλιφόρνια.
Kaledon
Οι Kaledon είναι Ιταλικό Χέβι/Πάουερ μέταλ συγκρότημα το οποίο δημιουργήθηκε το 1998 από τον κιθαρίστα Alex Mele. Το αρχικό σχήμα ξεκίνησε με τους Alex Mele (Κιθάρα), Tommy Nemesio (Κιθάρα), Paolo Lezziroli (Μπάσο), Dario Sacco (Τύμπανα) και ο Anthony Drago (Φωνητικά).
Ο συγκεκριμένος σχηματισμός ηχογράφησε 4 μουσικά δείγματα δουλειάς, όπως αυτά φαίνονται παρακάτω. Οι κριτικές που έλαβαν ήταν αρκετά καλές ώστε να βοηθήσουν το συγκρότημα να μοιραστεί μουσικές σκηνές με ονόματα όπως αυτά των Ronnie James Dio, Tankard και Gamma Ray.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλικά heavy metal συγκροτήματα
Πανεπιστήμιο του Παλέρμο
Το Πανεπιστήμιο του Παλέρμο (ιταλ. Università degli Studi di Palermo) είναι δημόσιο πανεπιστήμιο στην πόλη Παλέρμο της Σικελίας, που ιδρύθηκε το 1806. Δεν πρέπει να συγχέεται με το μικρότερο (και ιδιωτικό) «Πανεπιστήμιο του Παλέρμο» (Universidad de Palermo) του Μπουένος Άιρες.
Ιστορία
Επισήμως το Πανεπιστήμιο του Παλέρμο ιδρύθηκε το 1806, αλλά οι ρίζες του χρονολογούνται από το 1498, όταν διδάσκονταν στην πόλη η ιατρική και η νομική επιστήμη. Αργότερα, από το β΄ μισό του 16ου αιώνα, από την έδρα τους στο Collegio Massimo al Cassero, οι Ιησουίτες έδιναν πτυχία στη θεολογία και τη φιλοσοφία.
Το 1767 οι Ιησουίτες εκδιώχθηκαν από τον βασιλιά Φερδινάνδο Α΄ των Δύο Σικελιών, ωστόσο 37 έτη αργότερα, το 1804, επέστρεψαν για να αναλάβουν και πάλι το ίδρυμά τους, που στο μεταξύ είχε μετατραπεί στη «Βασιλική Ακαδημία» (Regia Accademia). Τότε ο Φερδινάνδος, μετανιωμένος, απεφάσισε να δώσει μια καλύτερη έδρα στην Ακαδημία, μετακομίζοντάς την στη μονή των Θεατίνων Πατέρων, δίπλα στον ναό του Αγίου Ιωσήφ (Σαν Τζουζέππε), και σύντομα η Ακαδημία επανιδρύθηκε ως «Πανεπιστήμιο του Παλέρμο».
thumb|225px|Το Παλάτσο Κιαραμόντε-Στέρι Μετά την ενοποίηση της Ιταλίας το 1860, το Πανεπιστήμιο εκσυγχρονίσθηκε υπό την ώθηση του χημικού Στανισλάο Κανιτζάρο και του υπουργού Δημόσιας Παιδείας Μικέλε Αμάρι, λαμβάνοντας λίγο-πολύ τη σημερινή του μορφή. Από το 1984 το κύριο κτήριο του Πανεπιστημίου, που στεγάζει την πρυτανεία, είναι το Παλάτσο Κιαραμόντε-Στέρι, ένα από τα σημαντικότερα ιστορικά κτήρια στο Παλέρμο, που ανεγέρθηκε το 1307. Λιγο παραπέρα, σε γη που ανήκε πρωτύτερα στους Κιαραμόντε, ο Βοτανικός Κήπος του Παλέρμο αποτελεί ένα ακόμα στολίδι του Πανεπιστημίου.
Σήμερα το ίδρυμα έχει αναπτυχθεί ώστε να έχει περίπου 50 χιλιάδες φοιτητές και φοιτήτριες, αλλά και να διεξάγει έρευνα σε όλα τα βασικά επιστημονικά πεδία. Μετά το 2000, το πανεπιστήμιο έχει λάβει ενεργό μέρος σε διεθνή προγράμματα συνεργασίας.
Δομή
thumb|Μέρος του εσωτερικού του κτηρίου της Σχολής Αρχιτεκτονικής Το Πανεπιστήμιο του Παλέρμο έχει τις ακόλουθες 12 σχολές:
Στο πανεπιστήμιο υπάγεται ακόμα ο Βοτανικός Κήπος του Παλέρμο, ενώ στις εγκαταστάσεις του στεγάζεται το ανεξάρτητο Κέντρο Σικελικών Φιλολογικών και Γλωσσολογικών Μελετών (Centro di studi filologici e linguistici siciliani, CSFLS), που ιδρύθηκε το 1951.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παλερμο Πανεπιστημιο
Ερρίκος Γ΄ της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Αλβέρτου Δ΄, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ-Μπέργκεντορφ-Μελν και της Μπεάτας του Χάγκεν, κόρης του Γκούντσελιν ΣΤ΄, κόμη του Σβερίν.
Αρχικά προοριζόταν για εκκλησιαστική σταδιοδρομία, όταν όμως απεβίωσαν οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του Ιωάννης Γ΄ και Αλβέρτος Ε΄, την εγκατέλειψε. Το 1359 συναίνεσε στην υποθήκευση της κυριότητας του Μελν στην πόλη της Λυβέκης από τον Αλβέρτο Ε΄. Ο αδελφός του είχε έλλειψη χρημάτων και η υποθήκη έγινε αντί 9737,50 μάρκων, με τον όρο ότι μπορούσε να αγοραστεί πίσω από αυτόν ή τους απογόνους του.
Το 1370 διαδέχθηκε τον Αλβέρτο Ε΄, αλλά η περιοχή του ήταν υπερχρεωμένη. Αναγκάστηκε να υποθηκεύσει την εναπομείνασα κυριότητα του Μπέργκεντορφ αντί 16.262,50 μάρκων Λυβέκης. Έτσι το σύνολο έγινε 26.000 μάρκα και ο Ερρίκος Γ΄ θα μπορούσε να λάβει πίσω το Μελν και το Μπέργκεντορφ αν επέστρεφε το ποσό αυτό. Ο εξάδελφός του Όθων ΣΤ΄ του Χάγκεν, κόμης του Τέκλενμπουργκ του έδωσε την άδεια να διεκδικήσει την προίκα της αποβιώσασας θείας τους Ριχάρντις, την οποία κατακρατούσε ο σύζυγός της Βάλντεμαρ Γ΄ των Έστριντσεν της Δανίας.
Το 1401 απεβίωσε σε ηλικία περίπου 66 ετών και τάφηκε στον καθεδρικό ναό του Ράτσεμπουργκ. Ήταν άγαμος και ο τελευταίος του κλάδου του, οπότε το Λάουενμπουργκ-Μπέργκεντορφ-Μελν περιήλθε στον δεύτερο εξάδελφό του Ερρίκο Δ΄ του νεότερου κλάδου Λάουενμπουργκ-Ράτσεμπουργκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια
Επιστολές του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Ελάχιστες από τις επιστολές που έγραψε ο Μέγας Αλέξανδρος διασώζονται σήμερα, και πολλές από αυτές που υποτίθεται ότι είναι η αλληλογραφία του είναι στην πραγματικότητα πλασματικές. Τα αυτόγραφα χειρόγραφα έχουν χαθεί όλα. Μόνο μερικές επίσημες επιστολές που απευθύνονται στις ελληνικές πόλεις σώζονται επειδή ήταν χαραγμένες σε πέτρα, αν και μερικές από αυτές είναι επίσημες οδηγίες (γραφές) και όχι αληθινές επιστολές. Το περιεχόμενο άλλων αναφέρεται μερικές φορές σε ιστορικές πηγές, όπως ο Διόδωρος Σικελιώτης, ο Φλάβιος Αρριανός και ο Πλούταρχος, αλλά μόνο περιστασιακά αυτές οι πηγές φαίνεται να παραθέτουν τέτοιες επιστολές. Μόνο ένα μικρό μέρος της αλληλογραφίας του Αλέξανδρου είναι επομένως προσβάσιμο σήμερα, και ακόμη λιγότερο από τα πραγματικά του λόγια.
Στο αρχηγείο του Αλεξάνδρου τηρούνταν αρχείο αλληλογραφίας. Η τελική του μοίρα είναι άγνωστη, αλλά ο Πλούταρχος αναφέρει στη βιογραφία του για τον Ευμένη Καρδιανό ότι αφού ο Αλέξανδρος έκαψε τη σκηνή του Ευμένη, «έγραψε στους σατράπες και τους στρατηγούς (δηλαδή τους κυβερνήτες) λέγοντάς τους να στείλουν αντίγραφα των κατεστραμμένων εγγράφων και διέταξε τον Ευμένη να τα συλλέξει όλα». Σε πέτρα σώζονται οι επιστολές του Αλέξανδρου προς τη Χίο και την Πριήνη. Ο Πλούταρχος παραθέτει 31 επιστολές που γράφτηκαν από ή προς τον Αλέξανδρο. Τα αποδέχεται ως γνήσια, αλλά η σύγχρονη ιστοριογραφία διχάζεται. Η γενική γνώμη ήταν να αξιολογηθούν οι επιστολές κατά περίπτωση, αναγνωρίζοντας ότι ορισμένες είναι πλαστές.
Οι πολλές επιστολές που αποδίδονται στο Μέγα Αλέξανδρο στη Φυλλάδα του Μεγαλέξανδρου δεν μπορούν να ληφθούν στην ονομαστική τους αξία και σίγουρα δεν αντιπροσωπεύουν την αρχική μορφή ή λέξεις οποιωνδήποτε πραγματικών επιστολών που μπορεί να κρύβονται πίσω από αυτά. Ανάμεσα στις λογοτεχνικές δημιουργίες του έργου είναι η αλληλογραφία του Αλέξανδρου με τη μητέρα του, την Ολυμπιάδα, με τον Πέρση βασιλιά, Δαρείο Γ', με τον δάσκαλο του, Αριστοτέλης, με την πόλη της Αθήνας,  την Κανδάκη, μια αφρικανή βασίλισσα, και τις θρυλικές Αμαζόνες. Μια επιστολή προς την Ολυμπιάδα, αντίστοιχη με αυτή στη Φυλλάδα, αναφέρεται και στον Αρριανό. Η απόκρυφη επιστολή προς τον Αριστοτέλη για την Ινδία κυκλοφόρησε ανεξάρτητα και ευρέως, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και έγινε αποδεκτή ως αυθεντική σε όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλέξανδρος ο Μέγας
Russian Bears Motorsport
Η Russian Bears Motorsport (Ρώσικες Αρκούδες Μότορσπορτ) είναι μία ρωσική ομάδα αγώνων αυτοκινήτου.
Ιστορικό
Ιδρύθηκε στις αρχές του 2007 στη Μόσχα και την ίδια χρονιά συμμετείχε σε επιλεγμένους αγώνες στο Ολλανδικό Πρωτάθλημα Αυτοκινήτων Τουρισμού (DSC) και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αυτοκινήτων Τουρισμού (WTCC). Πιλότοι της ομάδας εκείνη τη χρονιά ήταν ο Victor Shapovalov, ο οποίος είναι και ο ιδιοκτήτης της ομάδας, ο Lev Fridman, ο Evgeny Zelenov και ο Oleg Petrikov με BMW 320is Ε46.
Το 2008 προκάλεσαν αίσθηση συμμετέχοντας στο κύπελλο του WTCC μεταξύ των ιδιωτικών ομάδων με το LADA 110 2.0 WTCC (VAZ 21106) προδιαγραφών S2000, με τη διακριτική υποστήριξη του αγωνιστικού τμήματος του εργοστασίου LADA Sport. Πιλότοι και πάλι ο Victor Shapovalov και ο ολλανδός Jaap van Lagen. Αργότερα προστέθηκε και ο ρώσος επίσημος οδηγός της LADA Sport Kirill Ladygin.
To 2009 η ομάδα επέστρεψε με την πλήρη υποστήριξη του εργοστασίου και κάτω από την επωνυμία LADA Sport. Η σεζόν ξεκίνησε με το ίδιο σχήμα οδηγών και αυτοκινήτων ενώ αργότερα ο Shapovalov έδωσε τη θέση του στον βρετανό James Thompson. Αντίστοιχα το κουρασμένο 110 αντικαταστάθηκε από το ολοκαίνουριο LADA Priora WTCC.
Το 2011 η ομάδα έκανε και πάλι την εμφάνισή της στο νεοσύστατο θεσμό του European Production Series, υποστηρικτικό του WTCC, ο οποίος αντικατέστησε το Eurocup León της SEAT Sport. Αυτή τη φορά η ομάδα αγωνιζόταν με SEAT León SC και οδηγούς τους Kirill Ladygin και Vyacheslav Maleev.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγώνες αυτοκινήτου
Δημογραφική κρίση της Ρωσίας
Ιστορία
μικρογραφία|Διάγραμμα του συνολικού πληθυσμού της Ρωσίας (1950-2010)
Στον οικονομικό τομέα
Λόγω του μειωμένου ποσοστού γονιμότητας, το φορτίο που έχει να κουβαλήσει ο ενεργός πληθυσμός αυξάνεται, επειδή κάθε εργάτης θα πρέπει να στηρίξει περισσότερους συνταξιούχους.
Για οικονομικούς λόγους η εκτόξευση της γεννητικότητας σε σύντομο διάστημα δεν συμφέρει, επειδή αυτό θα αυξήσει κατακόρυφα την κοινωνική δαπάνη της παλαιότερης γενιάς, κάτι που στο μέλλον θα αποφέρει προβλήματα.
Γήρανση του πληθυσμού
Επί του παρόντος, το μερίδιο των ατόμων που ανήκουν στην τρίτη ηλικία (65 ετών και άνω) στη Ρωσία φτάνει το 13%. Σύμφωνα με τις προβλέψεις της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, το 2016 τα άτομα ηλικίας άνω των 60 ετών θα ξεπερνούσαν το 20% του πληθυσμού της Ρωσίας, ενώ τα παιδιά 0-15 ετών θα αποτελούσαν το 17% του πληθυσμού. Ωστόσο, σε αντίθεση με άλλες χώρες, στη Ρωσία η γήρανση περιορίζεται από τα υψηλά ποσοστά θνησιμότητας μεταξύ των ηλικιωμένων.
Απειλές
Πολλοί ερευνητές πιστεύουν ότι ο ρωσικός λαός επηρεάζεται περισσότερο από τη δημογραφική μείωση σε σχέση με τους άλλους λαούς που ζουν στη Ρωσία. Σύμφωνα με τον Ριμπάκοφσκι, ο πραγματικός (και όχι σύμφωνα με την απογραφή) αριθμός των Ρώσων για την περίοδο 1989-2002 μειώθηκε κατά 7%, ενώ ο συνολικός πληθυσμός της χώρας μειώθηκε κατά μόνο 1.3%.
Πανεπιστήμιο του Μπάρι
Το Πανεπιστήμιο «Άλντο Μόρο» του Μπάρι (ιταλ. Università degli Studi di Bari «Aldo Moro», λατ. Universitatis Barensis), γνωστό απλώς ως «Πανεπιστήμιο του Μπάρι», είναι δημόσιο πανεπιστήμιο στην πόλη Μπάρι της νότιας Ιταλίας, που ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 1925 ως Αδριατικό Πανεπιστήμιο «Μπενίτο Μουσολίνι» (Università Adriatica «Benito Mussolini»).
Συνοικέσιο
Συνοικέσιο, κοινώς προξενιό, ονομάζεται η μεσολάβηση τρίτου για τη σύναψη γάμου και στη γνωριμία των μελλόνυμφων. Σε παλαιότερες εποχές, αποτελούσε βασική αρμοδιότητα των οικογενειών να βρίσκουν κατάλληλους συζύγους για τα παιδιά τους. Στις παραδοσιακές κοινωνίες σε όλον τον κόσμο, η οικογένεια εξακολουθεί να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη διευθέτηση του γάμου. Δεδομένου ότι ο γάμος μπορεί να έχει μεγάλη σημασία για πολλές οικογένειες, υπήρχαν και υπάρχουν επαγγελματίες προξενητές. Με την ανάπτυξη της τεχνολογίας και την ελαχιστοποίηση της μεσιτείας της οικογενείας στην εύρεση συντρόφου, το κλασσικό γραφείο συνοικεσιών και η οικογένεια, έχουν αντικατασταθεί από διαδικτυακές εφαρμογές και ηλεκτρονικά γραφεία συνοικεσιών στα οποία μετά τη συμπλήρωση ενός ερωτηματολογίου, δημιουργούν ένα προφίλ προσωπικότητας, το οποίο θα εμφανίζεται στους χρήστες στον προσωπικό τους χώρο. Αυτό το προφίλ προσωπικότητας αποτελεί στη συνέχεια τη βάση και επιτρέπει στην εταιρεία να συνδέει μεμονωμένα άτομα των οποίων τα προφίλ είναι συμβατά. .
Πανεπιστήμιο του Μπάρι
Γενικά
Το Πανεπιστήμιο του Μπάρι προσφέρει πολλά μαθήματα, τόσο προπτυχιακά, όσο και μεταπτυχιακά. Εκτός από τη διδασκαλία, το ίδρυμα εστιάζει και στην επιστημονική έρευνα στο διδακτορικό επίπεδο, με ερευνητικά κέντρα με μεγάλο βαθμό διαδραστικότητας, που έχουν διασυνδέσεις με διάφορα τμήματα, άλλα πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα.
Είναι ένα από τα υψηλότερου κύρους Α.Ε.Ι. της νότιας Ιταλίας και ένα από τα δέκα μεγαλύτερα σε φοιτητικό πληθυσμό σε όλη την Ιταλία, με 43.215 φοιτητές και φοιτήτριες το 2018. Μια σχετικώς πρόσφατη μεταβολή της ονομασίας του, το 2008, προσέθεσε το όνομα του δολοφονημένου πρωθυπουργού της Ιταλίας Άλντο Μόρο (1916-1978), που φοίτησε σε αυτό έως το 1939 και κατόπιν δίδαξε σε αυτό ως τακτικός καθηγητής της Φιλοσοφίας του Δικαίου και του Ποινικού Δικαίου.
Συνοικέσιο
Σε ορισμένους πολιτισμούς, ο ρόλος του προξενητή ήταν και είναι αρκετά επαγγελματικός, στους Ασκεναζί Ιουδαίους και στους Ινδουιστές, θεωρείται συχνά απαραίτητος σύμβουλος και επίσης βοηθά στην εύρεση σωστών συζύγων. Η μαντεία Ταρώ έχει επίσης χρησιμοποιηθεί από ορισμένους προξενητές. Οι κληρικοί πιθανότατα έπαιξαν βασικό ρόλο στους περισσότερους δυτικούς πολιτισμούς, ειδικά όπου είναι οι πιο έμπιστοι διαμεσολαβητές στην κοινωνία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινωνία
Πανεπιστήμιο του Μπάρι
Σχολές και τμήματα
Το Πανεπιστήμιο έχει επίσης Βοτανικό Κήπο και φιλοξενεί, στο Τμήμα Χημείας του, έναν από τους 4 τομείς του Ινστιτούτου Φυσικοχημικών Διεργασιών, που ανήκει στο Τμήμα Υλικών και Συσκευών του Εθνικού Συμβουλίων Ερευνών της Ιταλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπαρι Πανεπιστημιο Μπαρι
Fiat Cinquecento
Το Fiat Cinquecento (επίσημος κωδικός: Type 170) ήταν ένα αυτοκίνητο πόλης της κατηγορίας Α, που παρήχθη από την ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία Fiat, από τον Ιούνιο του 1991 έως τον Σεπτέμβριο του 1998. Η ονομασία Cinquecento (ιταλικά: «πεντακόσια») δόθηκε, καθώς είχε θεωρηθεί τότε ως ο ιδεολογικός απόγονος του κλασικού Fiat 500 του 1957. Αντικατέστησε το εξαιρετικά γηρασμένο πλέον Fiat 126 και αντικαταστάθηκε τον Μάρτιο του 1998 από το Fiat Seicento. Ταυτόχρονα, τον Μάρτιο του 1998 οι εκδόσεις 900 και 1100 του Cinquecento αποσύρθηκαν από την παραγωγή, ενώ η αποκλειστικά πολωνικής κυκλοφορίας έκδοση 700, η τελευταία που είχε μείνει στην παραγωγή, διακόπηκε οριστικά λίγους μήνες μετά, τον Σεπτέμβριο του 1998.
Ιστορικά, το Fiat Cinquecento ήταν το πρώτο μοντέλο της Fiat που κατασκευάστηκε αποκλειστικά στο εργοστάσιο της εταιρείας στο Τίχι της Πολωνίας. Συνολικά παρήχθησαν 1.107.405 αντίτυπα σειράς Cinquecento και, από αυτά, πάνω από 863.000 είχαν εξαχθεί εκτός Πολωνίας.
Βασικά στοιχεία
Επίσημα, το Cinquecento παρήχθη και διατέθηκε σε έναν μόνο τύπο αμαξώματος, ως 3-πορτο hatchback. Ωστόσο, τον Μάιο του 1997 παρουσιάστηκε στο Σαλόνι της Βαρκελώνης μια ειδική έκδοση, το επαγγελματικό Cinquecento Van, που διατέθηκε μόνο στην Ισπανία και στην Πολωνία, και σε λίγα αντίτυπα.
Σε αντίθεση με τους προκατόχους Fiat 500 και Fiat 126, που είχαν τη διάταξη «κινητήρας πίσω, πίσω κίνηση», κοινώς «όλα πίσω», το Cinquecento υιοθέτησε τη διάταξη «όλα εμπρός». Μια άλλη ριζική διαφορά, ήταν ότι αντίθετα με την «κυβοειδή» αισθητική του 126, στο Cinquecento είχε δοθεί μεγάλη έμφαση και στην αεροδυναμική και ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd του μοντέλου ήταν στο 0,33 - νούμερο καλό για μοντέλο της κατηγορίας A ακόμα και σήμερα.
Κινητήρες
thumb|left|Fiat Cinquecento Sporting.
Κατά την εισαγωγή του στην αγορά, προσφέρονταν 2 κινητήρες: ένας 2-κύλινδρος σε σειρά (I2) με κυβισμό 704 cm³ και ένας 4-κύλινδρος σε σειρά (I4) με κυβισμό 903 cm³. Ο δικύλινδρος κινητήρας κυκλοφόρησε αποκλειστικά στην κατασκευάστρια Πολωνία και είχε προέλθει από τον προκάτοχο Fiat 126, ήταν με καρμπυρατέρ και είχε ισχύ 31 hp (23 kW), ενώ στα μοντέλα με καταλύτη απέδιδε 30 hp (22 kW). Επίσης, είχε υποστεί αρκετές δομικές αλλαγές για να γίνει εφικτή η μετακόμισή του από το πίσω στο μπροστινό μέρος του αμαξώματος.
Ο τετρακύλινδρος κινητήρας έφερε τον κωδικό «Tipo 100», είχε προέλθει από αρκετά διαφορετικά παλαιά μοντέλα της Fiat, μεταξύ των οποίων και το Fiat 127, και έφερε ηλεκτρονικό ψεκασμό (injection) μονού σημείου. Τον Μάιο του 1993, σε αρκετές εξαγωγικές αγορές, ο «Tipo 100» υπέστη μια ελαφρά μείωση του κυβισμού του, από τα 903 cm³ στα 899 cm³, με αφαίρεση 1 cm³ από κάθε κύλινδρο μέσω της μείωσης της διαδρομής κατά 0,3 χιλιοστά. Η αλλαγή αυτή έγινε προκειμένου να πέσει κάτω από το όριο των 900 cm³, που ήταν τότε ένα κρίσιμο φορολογικό και ασφαλιστικό όριο σε αρκετά κράτη της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα. Ως αποτέλεσμα, η ισχύς του μειώθηκε ελαφρά από 40 PS (29 kW; 39 hp) σε 39 PS (29 kW; 38 hp). thumb|left|Ο πίνακας οργάνων του Fiat Cinquecento Sporting.
Τον Οκτώβριο του 1994, προστέθηκε στην παλέτα η κορυφαία έκδοση Fiat Cinquecento Sporting 1100, που έφερε τον κινητήρα «FIRE», κυβισμού 1.108 cm³ και ισχύος 54 PS (40 kW; 53 hp) και επίσης 4-κύλινδρο σε σειρά. Ο κινητήρας αυτός είχε προέλθει από την εισαγωγική έκδοση του Fiat Punto πρώτης γενιάς. Άλλες διαφορές του Sporting 1100, ήταν μια μικρή μείωση του ύψους της ανάρτησης, ζάντες 13 ιντσών και ελαφρού κράματος, προφυλακτήρες και καθρέφτες στο χρώμα του αμαξώματος, σπορ καθίσματα, κόκκινες ζώνες ασφαλείας, δερμάτινο τιμόνι και λεβιές ταχυτήτων, ταχύμετρο με μέγιστη ένδειξη τα 180 km/h (στα άλλα μοντέλα, η μέγιστη ένδειξη ήταν 160 km/h) και στροφόμετρο. thumb|right|Αγωνιστικό Fiat Cinquecento Trofeo.
Όλοι αυτοί οι κινητήρες ήταν βενζίνης, ενώ υπήρξαν και επίσημες αγωνιστικές εκδόσεις ράλλυ, με «αγριότερες» εκδοχές του κορυφαίου κινητήρα.
Cinquecento Elettra
Τον Μάρτιο του 1992, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης, παρουσιάστηκε και μια αμιγώς ηλεκτροκίνητη έκδοση το Fiat Cinquecento Elettra, που ήταν μάλιστα 2-θέσιο αντί για 4-θέσιο. Έφερε ηλεκτροκινητήρα ισχύος 9,2 kW / 12,5 hp στις 2.500 στροφές το λεπτό, με την ροπή στα 35 N·m και την τελική ταχύτητα στα 85 km/h. Κατασκευάστηκε από το 1992 έως το 1998 σε λίγες χιλιάδες αντίτυπα και διατέθηκε κυρίως σε κρατικές υπηρεσίες. Προσφερόταν σε 2 εκδοχές:
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Καβάλας 2016–17
Για την περίοδο 2016–17, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Καβάλας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Καβάλας.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της Α΄ κατηγορίας της ΕΠΣ Καβάλας κερδίζει αυτόματα την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Καβάλας, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Καβάλας είναι η εξής:
Α΄ Κατηγορία
Σε έναν όμιλο με 14 ομάδες διεξήχθη το πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας. Οι τρεις τελευταίες υποβιβάστηκαν στη Β΄ Κατηγορία. Ο Αετός Ορφανού κατέκτησε μαθηματικά το πρωτάθλημα 4 αγωνιστικές πριν το τέλος. Υποβιβάστηκαν στη Β΄ Κατηγορία οι ομάδες Βυζάντιο Κοκκινοχώματος, Άρης Ζυγού και Κεραυνός Κρηνίδων.
Β΄ Κατηγορία
Σε δυο ομίλους των 14 ομάδων διεξήχθη η Β΄ Κατηγορία. Ο Άρης Ακροποτάμου που είχε αποχωρήσει από το πρωτάθλημα της Α΄ Κατηγορίας την προηγούμενη περίοδο δε δήλωσε καθόλου συμμετοχή, ενώ αποχώρησε κατά τη διάρκεια του πρωταθλήματος η Θράκη Γραβούνας. Οι δυο πρώτες κάθε ομίλου κερδίζουν την άνοδο στην κορυφαία κατηγορία, ενώ 3 συνολικά ομάδες υποβιβάστηκαν.
1ος Όμιλος
Προβιβάστηκαν στην Α΄ Κατηγορία οι ομάδες Αναγέννηση Λιμεναρίων και Ατρόμητος Χαλκερού, οι Μυρμιδόνες Καβάλας οδηγήθηκαν σε αγώνα μπαράζ υποβιβασμού, ενώ υποβιβάστηκε στη Γ΄ Κατηγορία η Θράκη Γραβούνας.
2ος Όμιλος
Προβιβάστηκαν στην Α΄ Κατηγορία οι ομάδες Φρίξος Πλατανοτόπoυ και Βύρων Καβάλας, ο Ν. Ηρακλής Μυρτοφύτου οδηγήθηκε σε αγώνα μπαράζ υποβιβασμού, ενώ υποβιβάστηκε στη Γ΄ Κατηγορία ο Α.Σ. Παγγαίο.
Μπαράζ υποβιβασμού
Υποβιβάστηκε στη Γ΄ Κατηγορία ο Ν. Ηρακλής Μυρτοφύτου.
Γ΄ Κατηγορία
Με τη συμμετοχή 14 ομάδων σε έναν όμιλο διεξήχθη το πρωτάθλημα της Γ΄ Κατηγορίας. ΑΕ Πιερέων, Αστέρας Φωλιάς και ΑΟ Κάρυανης ήταν οι νέες παρουσίες σε σχέση με την περίοδο 2015–16, αντίθετα Απόλλων Δάτου, Μακεδονικός Μέλισσας και Ελπίς Κρυονερίου δε δήλωσαν συμμετοχή. Κατά τη διάρκεια του πρωταθλήματος οι Λύκοι Καβάλας αποχώρησαν, οι Ελπίδες και Φίλιπποι (Παληού) Καβάλας αποβλήθηκαν προσωρινά. Οι 4 πρώτες ομάδες ανήλθαν στη Β΄ Κατηγορία σύμφωνα με την προκήρυξη, τις οποίες ακολούθησαν η 5η και 6η ομάδα, ενώ οι ομάδες αυτές ήταν οι Μέγας Αλέξανδρος Φιλίππων, Κεραυνός Καλλιράχης, Αστέρας Φωλέας, Παγγαϊκός Παλαιοχωρίου, Πανιώνιος Ξεριάς και Α.Ο. Κάρυανης.
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Καβάλας. Οι 51 ομάδες που συμμετείχαν την περίοδο 2016-17 στην Α΄ Φάση χωρίστηκαν σε 15 ομίλους των 3 ή 4 και αγωνίστηκαν σε μονούς αγώνες. Οι δυο πρώτοι κάθε ομίλου (30 συνολικά ομάδες) προκρίθηκαν στη Β΄ Φάση, όπου ξεκίνησαν οι αγώνες νοκ-άουτ.
Οι αγώνες νοκ-άουτ περιλάμβαναν συνολικά τέσσερις φάσεις, τη Β΄ τη Γ΄ και τη Δ΄, την ημιτελική φάση και τον τελικό. Κυπελλούχος ομάδα αναδείχθηκε ο Κεραυνός Πέρνης, ο οποίος επικράτησε στον τελικό επί του Αετου Ορφανού με 5–4 στη διαδικασία των πέναλτι.
Σημειώσεις
<references group="σημ"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Καβάλας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2016–2017 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2016-2017
Οίκος της Νύχτας
Οίκος της Νύχτας είναι τίτλος σειράς μυθιστορημάτων φαντασίας με θέμα τους βρικόλακες από τη συγγραφέα Φ. Κ. Καστ και την κόρη της, Κριστίν Καστ.
Ακολουθεί τις περιπέτειες της Ζόι Ρέντμπερντ, μιας δεκαεξάχρονης κοπέλας που μόλις έγινε αρχάρια βρικόλακας και είναι υποχρεωμένη να παρακολουθήσει μαθήματα στο εσώκλειστο σχολείο Οίκος της Νύχτας στην Τούλσα της πολιτείας Οκλαχόμα.
Η σειρά ήταν στη λίστα των Μπεστ Σέλερ των New York Times για 63 βδομάδες και έχουν εκτυπωθεί πάνω από εφτά εκατομμύρια αντίγραφα μόνο στις ΗΠΑ. Το έκτο μυθιστόρημα, "Tempted", που βγήκε στην αγορά τον Οκτώβριο του 2009 με πρώτη έκδοση ενός εκατομμυρίου αντιτύπων, μπήκε την ίδια βδομάδα στη λίστα μπεστ σέλερ των USA Today στο #1. Τον Ιανουάριο του 2010, το Gezeichnet, μια γερμανική μετάφραση της Σημαδεμένης, έφτασε το #1 στη λίστα μπεστ σέλερ της Der Spiegel. Μέχρι στιγμής, η σειρά έχει πουλήσει πάνω από δέκα εκατομμύρια βιβλία σε 39 χώρες.
Ένα απ' τα τελευταία εκδοθέντα βιβλία της σειράς, το "Burned', εκδόθηκε στις 27 Απριλίου 2010. Όπως το Tempted, μπήκε την ίδια βδομάδα στη λίστα μπεστ σέλερ του USA Today στο #1. Το "Awakened" εκδόθηκε τον Ιανουάριο του 2011 και μπήκε επίσης στη λίστα στο #1. Η σειρά που εκδίδεται στην Αμερική από το St Martin's Press και στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Μεταίχμιο υπολογίζεται να φτάνει στο σύνολο τα 12 βιβλία. Το 2008, είχαν ανακοινωθεί και σχέδια για γύρισμα ταινίας.
Κατηγορία:Αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα φαντασίας Κατηγορία:Μυθιστορήματα για παιδιά
Η Ωραία Κοιμωμένη
μικρογραφία|300x300εσ|Η Ωραία Κοιμωμένη, του Χένρι Μέινελ Ριμ Η Ωραία Κοιμωμένη ή Η Ωραία του κοιμώμενου δάσους (Γαλλικά:: La Belle au bois dormant, Γερμανικά: Dornröschen) είναι κλασικό παραμύθι, που σχετίζεται με μια όμορφη πριγκίπισσα, ένα υπνωτικό ξόρκι και έναν όμορφο πρίγκιπα. Η ιστορία αρχικά εκδόθηκε από τον Σαρλ Περώ. Η εκδοχή που συλλέχθηκε από τους αδελφούς Γκριμ ήταν μια προφορικά μεταδιδόμενη έκδοση της αυθεντικής λογοτεχνικής ιστορίας, που δημοσιεύθηκε από τον Περώ στο Ιστορίες της μαμάς μου της χήνας το 1697. Αυτή με της σειρά της βασίστηκε στην ιστορία Sun, Moon, and Talia του Ιταλού ποιητή Τζιαμπατίστα Μπαζίλε (που εκδόθηκε μετά θάνατον το 1634), η οποία με τη σειρά της βασίστηκε σε μια ή πολλές λαογραφικές ιστορίες. Η πιο παλιά γνωστή έκδοση της ιστορίας βρέθηκε στο διήγημα Perceforest, που συντέθηκε ανάμεσα στο 1330 και 1344.
Το διήγημα του Περώ
Το διήγημα του Περώ έχει γραφεί σε δύο μέρη, για τα οποία κάποιοι λαογράφοι πιστεύουν ότι αρχικά ήταν ξεχωριστές ιστορίες, όπως ήταν στην εκδοχή των Γκριμ, και αργότερα συμπεριλήφθηκαν μαζί στον Τζιαμπατίστα Μπαζίλε και ξανά από τον Περώ.
Πρώτο μέρος
Στην βάπτιση του παιδιού του βασιλιά και της βασίλισσας που για χρόνια επιθυμούσαν, επτά καλές νεράιδες καλούνται να γίνουν νονές της μικρής πριγκίπισσας. Οι νεράιδες παρίστανται στο επίσημο δείπνο του παλατιού. Κάθε νεράιδα παρουσιάζεται με ένα χρυσό πιάτο και ποτήρια διακοσμημένα με κοσμήματα. Αμέσως μετά, μια γριά νεράιδα εισέρχεται στο παλάτι και κάθεται με ένα πιάτο από πορσελάνη και ένα ποτήρι από κρύσταλλο. Αυτή η γριά νεράιδα παραμελείται, διότι ήταν μέσα στον πύργο της για πολλά χρόνια και όλοι πίστευαν ότι είχε πεθάνει. Έπειτα οι έξι από τις επτά νεράιδες προσφέρουν τα δώρα τους για ομορφιά, σπιρτάδα, χάρη, χορό, τραγούδι, και καλοσύνη στο βρέφος. Η κακιά νεράιδα θυμώνει που ξεχάστηκε, και σαν δώρο, κάνει ξόρκι ώστε μια μέρα όταν μεγαλώσει η μικρή πριγκίπισσα να τρυπήσει το δάκτυλό της σε αδράχτι και να πεθάνει από την πληγή. Η έβδομη νεράιδα, που δεν είχε προσφέρει ακόμη το δώρο της, επιχειρεί να ανατρέψει την κατάρα της κακιάς νεράιδας. Παρόλα αυτά, μπορεί να την ανατρέψει μερικώς. Αντί να πεθάνει, η Πριγκίπισσα θα πέσει σε βαθύ ύπνο για 100 χρόνια και θα ξυπνήσει από το φιλί του γιου του βασιλιά. Αυτό είναι το δώρο της για προστασία.