cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκότσε Ντέλτσεφ (πόλη)
1944-1989
Τα επόμενα χρόνια η γεωργία παρέμεινε η κύρια πηγή εισοδήματος λόγω της γονιμότητας των εδαφών και του ευνοϊκού κλίματος στην κοιλότητα του Νευροκοπίου. Επιβλήθηκε η συνεταιριστική γεωργία και η γη εθνικοποιήθηκε πλήρως το 1971. Αναπτύχθηκε η βιομηχανία επεξεργασίας τροφίμων, ξύλου και καπνού, έτσι το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής της περιοχής επεξεργαζόταν εκεί. Κατασκευάσθηκαν εργοστάσια ραδιοπομπών, εξαρτημάτων για γερανούς, πλαστικών ειδών, φερμουάρ και ειδών ένδυσης.
Το οδικό δίκτυο της περιοχής χρειαζόταν επισκευές και βελτίωση και οι μεταφορές απαιτούσαν πολύ χρόνο και κόστος. Σιδηρόδρομος δεν κατασκευάσθηκε ποτέ, ούτε καν προγραμματίστηκε. Η απόσταση από το Μπλαγκόεβγκραντ και τη Σόφια και οι δύσβατοι το χειμώνα δρόμοι οδήγησαν σε περαιτέρω απομόνωση της πόλης. Τα κλειστά σύνορα με την Ελλάδα και οι ειδικοί, λόγω αυτού, έλεγχοι συνέβαλαν στη διαδικασία αυτή. Η πόλη έχασε την προηγούμενη σημασία της και ακόμη και η έδρα του επισκόπου της Ορθόδοξης Μητρόπολης του Νευροκοπίου μεταφέρθηκε στο Μπλαγκόεβγκραντ.
Μετά το 1989
Μετά τις αλλαγές στην πολιτική ζωή το 1989 η επιστροφή των περιουσιών και η ιδιωτικοποίηση των κρατικών βιομηχανιών μετασχημάτισε την οικονομία της πόλης και ιδιαίτερα τη γεωργία. Το μεγαλύτερο μέρος του ενεργητικού της εκμηχανισμένης γεωργίας χάθηκε. Η καλλιεργήσιμη γη κατατμήθηκε σε μικρά κομμάτια, μερικοί ιδιοκτήτες δεν την καλλιεργούν και πολλές εκτάσεις ερήμωσαν. Μερικές από τις βιομηχανίες έκλεισαν ή λειτουργούσαν υποτονικά. Τα τελευταία χρόνια οι πιο βαρειές βιομηχανίες εγκαταλείφθηκαν, αλλά άνθησαν η ελαφρά βιομηχανία και τα εργοστάσια επεξεργασίας. Μετά το άνοιγμα του νέου σημείου διέλευσης των συνόρων μεταξύ Γκότσε Ντέλτσεφ και Δράμας το 2005 η πόλη απέκτησε νέα σημασία. Οι δρόμοι που οδηγούν στην περιοχή επισκευάσθηκαν και βελτιώθηκαν.
Γεωργία, δασοκομία και κτηνοτροφία
Η Μεσογειακή επίδραση στη μεγάλη κοιλάδα του ποταμού Νέστου ευνοεί τη σύγχρονη και παραγωγική γεωργία. Ο καπνός ήταν το σημαντικότερο προϊόν τα προηγούμενα χρόνια, αντιπροσωπεύοντας μεγάλο τμήμα της γεωργίας της περιοχής. Ομως η μείωση παγκοσμίως του καπνίσματος και η αλλαγή στην κρατική πολιτική των επιδοτήσεων για την καλλιέργεια του καπνού έχει προκαλέσει τη μείωσή της. Καλλιεργούνται επίσης σιτάρι, καλαμπόκι, φασόλια, ηλίανθοι, πατάτες, ντομάτες, πιπεριές, μήλα, αμπέλια, φράουλες, σμέουρα, βατόμουρα και άλλα φρούτα.
Θρησκεία
Οι κάτοικοι της πόλης είναι κυρίως Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Η πόλη ήταν έδρα της Ορθόδοξης Επισκοπής του Νευροκοπίου, που τώρα έχει μεταφερθεί στο Μπλαγκόεβγκραντ χωρίς αλλαγή του ονόματός της. Υπάρχουν τρεις Ορθόδοξες εκκλησίες στο Γκότσε Ντέλτσεφ. Ο Μουσουλμανικός πληθυσμός της πόλης δεν έχει τζαμί, γιατί το μοναδικό, που χρονολογείται από την Οθωμανική περίοδο, είναι ερειπωμένο. Υπάρχουν κάποια σχέδια αποκατάστασής του, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Το Γκότσε Ντέλτσεφ είναι η έδρα του Μουφτή της Επαρχίας του Μπλαγκόεβγκραντ. Υπάρχουν επίσης μερικές Ευαγγελικές εκκλησίες.
Τουρισμός
Το Γκότσε Ντέλτσεφ δεν έχει σημαντικά τουριστικά αξιοθέατα, αν και υπάρχουν στην πόλη αρκετά ξενοδοχεία και εστιατόρια. Περιβάλλεται από τρία βουνά, το Πιρίν, τη Ροδόπη και τον Όρβηλο, που προσφέρουν πολλές φυσικές ομορφιές. Υπάρχει ιστορικό μουσείο στο κέντρο της πόλης. Το χωριό Ντέλτσεβο έχει αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον, με παληές κατοικίες της Βουλγαρικής Αναγέννησης, μερικά από τα οποία λειτουργούν ως ξενώνες. Το θέρετρο "Παπατζαίρ" στο δρόμο προς το Σαντάνσκι είναι ανοιχτό όλες τις εποχές. Το Γκότσε Ντέλτσεφ βρίσκεται κοντά στα ερείπια της "Νικόπολης επί του Νέστου" και κοντά στο χωρίο Κοβατσέβιτσα, αρχιτεκτονικά αξιόλογο οικισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας Κατηγορία:Επαρχία Μπλαγκόεβγκραντ
Μπορίς Ντελονέ
Ο Μπορίς Νικολάγιεβιτς Ντελονέ (ρωσ. Бори́с Никола́евич Делоне́, 15 Μαρτίου 1890 – 17 Ιουλίου 1980) ήταν ένας από τους πρώτους Ρώσους/Σοβιετικούς ορειβάτες, ερευνητής μαθηματικός και ο πατέρας του φυσικού Νικολάι Μπορίσοβιτς Ντελονέ (1926-2008).
Η ζωή του
Ο Μπορίς Ντελονέ γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη και οφείλει το γαλλικό του επώνυμο στον πρόγονό του Γάλλο αξιωματικό de Launay, ο οποίος αιχμαλωτίσθηκε στη Ρωσία κατά τη γαλλική εισβολή στη Ρωσία το 1812. Αυτός ήταν ανεψιός του διοικητή της φρουράς της Βαστίλης το 1789 Μπερνάρ-Ρενέ ντε Λωναί και πήρε ως σύζυγό του μια κόρη της ρωσικής αριστοκρατικής οικογένειας των Τουχατσέφσκι, οπότε παρέμεινε στη Ρωσία.
Την εποχή που ο Μπορίς ήταν έφηβος, παραθέριζε με την οικογένειά του στις Άλπεις, όπου έμαθε ορειβασία. Το 1913 ήταν ήδη ένας από τους τρεις κορυφαίους Ρώσους ορειβάτες. Μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917 έκανε αναβάσεις στον Καύκασο και τα Αλτάια όρη. Το όνομά του δόθηκε σε μία από τις κορυφές (υψομέτρου 4.300 μέτρων) των Αλταΐων κοντά στο Όρος Μπελούχα. Κατά τη δεκαετία του 1930 ήταν από τους πρώτους που έλαβε επίσημη πιστοποίηση έμπειρου ορειβάτη από το σοβιετικό κράτος. Συνεργάσθηκε με τον μετέπειτα κάτοχο του Βραβείο Νόμπελ Φυσικής Ίγκορ Ταμ στο στήσιμο ορεινών τουριστικών κατασκηνώσεων.
Στα μαθηματικά ο Ντελονέ συνεισέφερε στις περιοχές της αφηρημένης άλγεβρας και της γεωμετρίας των αριθμών. Εφάρμοσε τα αποτελέσματα των Εβγκράφ Φέντοροφ, Χέρμαν Μινκόφσκι, Γκεόργκι Βορόνυ και άλλων στην ανάπτυξη της σύγχρονης μαθηματικής κρυσταλλογραφίας και ενός γενικού μαθηματικού μοντέλου των κρυστάλλων. Το 1934 επενόησε τον γνωστό σήμερα ως τριγωνισμό Delaunay. . Τα σύνολα Ντελονέ ονομάζονται έτσι προς τιμή του. Ο Ντελονέ εργάσθηκε και δίδαξε στο Ινστιτούτο Φυσικής και Τεχνολογίας της Μόσχας. Ανάμεσα στους καλύτερους φοιτητές του ήταν οι μαθηματικοί Αλεξάντρ Αλεξάντροφ και Ίγκορ Σαφαρέβιτς.
Το 1929 ο Ντελονέ εκλέχθηκε αντεπιστέλλον μέλος της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών. Υπήρξε από τους οργανωτές της πρώτης σοβιετικής μαθηματικής ολυμπιάδας για μαθητές γυμνασίου, που έλαβε χώρα το 1934 στο Λένινγκραντ.
Ο Μπορίς Ντελονέ πέθανε στη Μόσχα σε ηλικία 90 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί μαθηματικοί Κατηγορία:Ρώσοι μαθηματικοί Κατηγορία:Γεωμέτρες Κατηγορία:Ρώσοι ορειβάτες Κατηγορία:Σοβιετικοί ορειβάτες Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Γκέοργκ Χολμ
Ο Γκέοργκ "Γκόγκι" Χολμ (ισλανδ.: Georg "Goggi" Hólm, γενν. 6 Απριλίου 1976) είναι Ισλανδός μουσικός. Παίζει μπάσο στο post-rock συγκρότημα Sigur Rós. Ο Χολμ είναι αυτός που συνήθως μιλάει σε συνεντεύξεις για το συγκρότημα, δεδομένου ότι γνωρίζει καλύτερα αγγλικά από τα υπόλοιπα μέλη. Εξάλλου στο παρελθόν έχει ζήσει στο Μπράιτον της Αγγλίας. Η βασική επιρροή του Χολμ στο παίξιμο του μπάσου είναι ο Flea από τους Red Hot Chili Peppers.
Ο Χόλμ είναι παντρεμένος και έχει δύο κόρες. Ο ένας από τους δύο αδελφούς του, ο Κγιάρταν είναι κιθαρίστας στο επίσης post-rock συγκρότημα For a Minor Reflection.
Χολμ Χολμ Χολμ Χολμ
Georg Hólm
Πυρόι
Το Πυρόι (ή Πυρόειν ή Πυρόγη) είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο.Το χωριό υφίστατο κατά τα Μεσαιωνικά χρόνια. Βρίσκεται μάλιστα σημειωμένο σε παλαιούς χάρτες με την ίδια ακριβώς ονομασία: Piroi. Αναφέρεται όμως και με το ελληνικό του άρθρο, ως Το Piroi, που κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας ανήκε στο εκκλησιαστικό τάγμα των Φραγκισκανών μοναχών. Είναι, μάλιστα, το μοναδικό από τα πολλά κτήματα που κατείχαν οι Φραγκισκανοί στην Κύπρο, του οποίου το όνομα γνωρίζουμε και ξέρουμε θετικά ότι ανήκε σ' αυτούς. Οι Φραγκισκανοί είχαν και μοναστήρι στο Πυρόι το οποίο, κατά τον G. Jeffery (1918), υφίστατο έως τον 16ο αιώνα. Σήμερα έχουν πλέον εξαφανιστεί τα ίχνη του.Η ονομασία του χωριού (όπως και των δυο χωριών που ονομάζονται Πυργά ή και Πυρκά) προέρχεται από τη λέξη πυρρός, εξ αιτίας του κόκκινου χρώματος των εδαφών της περιοχής του. Στη συγκεκριμένη μάλιστα περίπτωση του Πυρογιού, η ονομασία του είναι σύνθετη, από τις λέξεις πυρρός και γη, οπότε έχουμε περιοχή που λέγεται πυρρόγειος. Γι’ αυτό μερικοί γράφουν το όνομα του χωριού στον τύπο: Πυρόειν ή και Πυρρόειν (το).Η προέλευση της ονομασίας του χωριού, πάντως, είναι αρχαιότερη της περιόδου της Φραγκοκρατίας και παραπέμπει στα Βυζαντινά χρόνια.
Ενδιαφέρον μνημείο του χωριού είναι μια πολύ μικρή βυζαντινή εκκλησία, αφιερωμένη στον Άγιο Αντύπα, πρώτο επίσκοπο και μάρτυρα της Περγάμου. Εκκλησία του Αγίου Αντίπα βρίσκεται στα δυτικά του κατεχόμενου από τους Τούρκους χωριού Πυρόι στην Κύπρο και ο περίβολός του χρησιμοποιείτο ως κοιμητήριο. Ο ναός είναι τετράστυλος, σταυροειδής εγγεγραμμένος με τρούλο και ανάγεται στη μεσοβυζαντινή εποχή (8ος-12ος αι.)Υπολογίζεται πως είχε κτιστεί στην εποχή πριν από την τουρκική κατοχή της Κύπρου (1571). Η εκκλησούλα θυμίζει μινιατούρα βυζαντινού ναού με θόλο.Η εκκλησούλα αυτή, από τις πιο μικρές στην Κύπρο, θυμίζει μινιατούρα βυζαντινού ναού με θόλο. Είναι, όμως, τρίκλιτη (τα δυο πλάγια κλίτη της έχουν πλάτος ένα μόνο μέτρο).Ο ναός ανακαινίστηκε το 1942, σύμφωνα με επιγραφή.Σήμερα ο ναός του Αγίου Αντύπα στο κατεχόμενο χωρίο Πυρόι βρίσκεται σε άθλια κατάσταση λόγω κατοχής και εγκαταλείψεις του. Χρηζει άμεσα συντήρηση και αποκατάσταση.
Ο G. Jeffery αναφέρει την ύπαρξη κι άλλων δυο εκκλησιών στην περιοχή του χωριού, εκείνων της Αγίας Μαρίνας και της Παναγίας Παλλουριώτισσας. Για τη δεύτερη εκκλησία, που βρίσκεται στον δρόμο Πυροΐου-Ποταμιάς, .Ο R. Gunnis (1936) αναφέρει και την ύπαρξη μεσαιωνικού γεφυριού στο χωριό, επί του ποταμού Γιαλιά, που όμως αντικαταστάθηκε από μια άσχημη σιδερένια κατασκευή.
Κατά μια άποψη ο αρχικός οικισμός βρισκόταν περί το 1,5 χμ. προς τα νοτιοανατολικά του σημερινού, στην τοποθεσία Άγιος Γεώργιος. Ως φέουδο κατά τις περιόδους της Φραγκοκρατίας και της Βενετοκρατίας, το Πυρόι παρήγε μαλλί και βαμβάκι. Μετά την τουρκική κατάκτηση της Κύπρου (1570-71) εγκαταστάθηκαν Τούρκοι στο χωριό, που όμως δεν υπερίσχυσαν των Ελλήνων κατοίκων του. Το τζαμί του χωριού δεν είναι πολύ παλαιό, πάντως χρονολογείται πριν από την αγγλική κατοχή της Κύπρου (1878). Οι Τούρκοι κάτοικοι του χωριού το ονόμαζαν Qaziler, που μπορεί να μεταφραστεί ως βετεράνος του πολέμου. Την ίδια ονομασία διατήρησε το χωριό και μετά το 1974.
Το Πυρόι είναι ο τόπος καταγωγής (από την πλευρά του πατέρα του) του Μεχμέτ Κιαμίλ πασά, που επανειλημμένα είχε υπηρετήσει ως μεγάλος βεζύρης της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει, εκ του νόμου (de jure), στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Γενικά στοιχεία
Μέχρι και την εισβολή του 1974 ήταν μεικτό χωριό του οποίου η συντριπτική πλειοψηφία ήταν Έλληνες. Κατά τη δεκαετία του 1920,ο πληθυσμός του ανερχόταν σε 177 κατοίκους οι οποίοι αυξήθηκαν σε 295 κατά την απογραφή του 1946. Κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ (1955 - 1959), οι Βρετανοί δημιούργησαν στο χωριό στρατόπεδο συγκέντρωσης όπου φυλάκιζαν τους αιχμάλωτους αγωνιστές καθώς και τους υπόπτους για συμμετοχή στην ΕΟΚΑ.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Κύπρο
2-μεθυλεξάνιο
Το 2-μεθυλεξάνιο ή ισοεπτάνιο είναι ένα ισομερές θέσης του επτανίου. Βρίσκεται ως πρόσμιξη στις περισσότερες εμπορικές συσκευασίες επτανίου, αν σπάνια δίνεται σημασία σ' αυτό, αφού οι φυσικές και χημικές του ιδιότητες είναι παρόμοιες μ' αυτές του (κανονικού) επτανίου και έτσι η παρουσία του σπάνια είναι ανεπιθύμητη.
Ονοματολογία
Η ονομασία «2-μεθυλεξάνιο» από την ονοματολογία κατά IUPAC. Συγκεκριμένα, το αρχικό πρόθεμα «μεθυλ-» δηλώνει την παρουσία διακλάδωσης ενός (1) ατόμου άνθρακα και συγκεκριμένα στο άτομο άνθρακα #2, όπως δηλώνει ο αρχικός αριθμός θέσης, το τμήμα «εξ-» δηλώνει την παρουσία έξι (6) ατόμων άνθρακα στην κύρια ανθρακική αλυσίδα της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την παρουσία μόνο απλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ιο» φανερώνει ότι δεν περιέχει χαρακτηριστικές ομάδες, δηλαδή ότι είναι υδρογονάνθρακας.
Παραγωγή με αντιδράσεις σύνθεσης: Από πρώτες ύλες με μικρότερη ανθρακική αλυσίδα
Δομικά το ισοεπτάνιο αποτελείται από δυο μέρη: ισοπροπύλιο (CH3CHCH3) και βουτύλιο (CH3CH2CH2CH2). Επομένως, ο απλούστερος τρόπος παρασκευής καθαρού ισοεπτανίου είναι η αντίδραση ζεύγους ισοπροπυλαλογονιδίου - βουτυλολιθίου ή ισοπροπυλολιθίου - βουτυλαλογονιδίου:
ή
Με αναγωγή αλογονούχων ενώσεων
Κατάλληλα για παραγωγή 2-μεθυλεξανίου είναι τα ακόλουθα αλκυλαλογονίδια:
1. Με «υδρογόνο εν τω γεννάσθαι», δηλαδή μέταλλο + οξύ:
2. Με λιθιοαργιλιοϋδρίδιο (LiAlH4) ή νατριοβοριοϋδρίδιο (NaBH4):
3. Με αναγωγή των αντίστοιχων αλκυλιωδιδίων από HI:
4. Με αναγωγή από μέταλλα (συνήθως λίθιο ή μαγνήσιο) και στη συνέχεια υδρόλυση των παραγόμενων οργανομεταλλικών ενώσεων:
ή
5. Με αναγωγή από σιλάνιο, παρουσία τριφθοριούχου βορίου, παράγεται 2-μεθυλεξάνιο.Π.χ.::
Με αναγωγή οξυγονούχων ενώσεων
1. Με αναγωγή 2-μεθυλεξανάλης (CH3CH2CH2CH2CH2CH(CH3)CHO) ή 5-μεθυλεξανάλης ((CH3)2CHCH2CH2CH2CH2CHO) - Αντίδραση Wölf-Kishner, με υδραζίνη (NH2NH2):
ή
Με αναγωγή θειούχων ενώσεων
Με αναγωγή των κατάλληλων θειολών (μέθοδος Raney) παράγεται 2-μεθυλεξάνιο. Για την παραγωγή του 2-μεθυλεξανανίου είναι κατάλληλες οι ακόλουθες θειόλες: Π.χ. για την 2-μεθυλοεξανοθειόλη-1 χουμε την ακόλουθη στοιχειομετρική εξίσωση ::
Με καταλυτική υδρογόνωση ακόρεστων αλειφατικών υδρογονανθράκων
Κατάλληλοι για την παραγωγή 2-μεθυλεξανίου-1 είναι τα αλκένια, αλκίνια, αλκαδιένια ή και περισσότερο ακόρεστοι υδρογονάνθρακες με συνολικά επτά (7) άτομα άνθρακα, από τα οποία το ένα (1) βρίσκεται σε διακλάδωση στο #2 ή #5 άτομο άνθρακα της εξαμελούς κύριας ανθρακικής αλυσίδας. Ειδικότερα, κατάλληλα είναι τα ακόλουθα αλκένια: Π.χ. για το 2-μεθυλεξένιο-1 έχουμε την ακόλουθη στοιχειομετρική εξίσωση:
Φυσικές ιδιότητες και ισομερή
Είναι αδιάλυτο στο νερό, αλλά διαλυτό σε πολλούς οργανικούς διαλύτες, όπως οι αλκοόλες και ο διαιθυλαιθέρας. Ωστόσο, το 2-μεθυλεξάνιο θεωρείται και το ίδιο ως ένας οργανικός διαλύτης. Ο διαχωρισμός των δύο ισομερών είναι δυνατός, αν και αντιοικονομικός, με εξαντλητικές αποστάξεις.
Το 2-μεθυλεξάνιο έχει τα ακόλουθα οκτώ (8) [δέκα (10) αν μετρηθούν και τα εναντιομερή] ισομερή:
Τα ισομερή αυτά παρόλο που έχουν ίδιο χημικό τύπο και μοριακό βάρος, έχουν διαφορετικές δομές και διαφορετικές ιδιότητες:
Χημικές ιδιότητες
Η διακλάδωση κάνει το 2-μεθυλεπτάνιο πιο εύφλεκτο από το επτάνιο, όπως φαίνεται από τη χαμηλότερη θερμοκρασία αυτοανάφλεξης και την ελάχιστη θερμοκρασία ανάφλεξης σε σχέση με το επτάνιο. Επίσης, θεωρητικά το 2-μεθυλεπτάνιο καίγεται με φλογα που παράγει λιγότερη αιθάλη και εκπέμπει ακτινοβολία υψηλότερης συχνότητας, αλλά επειδή η διαφορά είναι μικρή, το αποτέλεσμα και για τα δυο ισομερή είναι μια έντονη κίτρινη φλόγα όταν αναφλέγονται.
Στην κλίμακα NFPA 704 το 2-μεθυλεπτάνιο κατατάσσεται στο επίπεδο 0 χημικής δραστικότητας, μαζί με τα υπόλοιπα άλλα αλκάνια. Ωστόσο η παρουσία του τριτοταγούς #2 ατόμου άνθρακα διευκολύνει την οξείδωσή του και τις φωτοχημικές αντιδράσεις με αλογόνα, συνήθως με το βρώμιο, σε διαλύτες όπως συνήθως το 1,1,1-τριχλωραιθάνιο.
Οξείδωση
1. Όπως όλα τα αλκάνια, το 2-μεθυλεξάνιο με περίσσεια οξυγόνου καίγεται προς διοξείδιο του άνθρακα και νερό:
2. Παραγωγή υδραερίου:
4. Οξείδωση με υπερμαγγανικό κάλιο προς 2-μεθυλεξανόλη-2:
Νίτρωση
όπου 0<a,b,c,d,e,f<1, a + b + c + d + e + f = 1.
Παρεμβολή καρβενίων
Προκύπτει επομένως μίγμα 3-μεθυλεπτάνιου (~37,5%), 2,2-διμεθυλεπτάνιου (~6%), 2,3-διμεθυλεξάνιο (~12,5%), 2,4-διμεθυλεξάνιο (~12,5%), 2,5-διμεθυλεξάνιο (~12,5%) και 2-μεθυλεπτάνιου (-18,8%).
Καταλυτική ισομερείωση
To 2-μεθυλεξάνιο μπορεί να υποστεί καταλυτική ισομερείωση προς όλα τα ισομερή του:
Πηγές
Κατηγορία:Επτάνια
Φράνσις ΜακΝτόρμαντ
75 Η Φράνσις ΜακΝτόρμαντ (αγγλ. Frances Louise McDormand, γενν. 23 Ιουνίου 1957) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου, καθώς και παραγωγός ταινιών και τηλεοπτικών σειρών. Είναι σύζυγος του σκηνοθέτη και σεναριογράφου Τζόελ Κοέν και έχει πρωταγωνιστήσει σε αρκετές από τις ταινίες του όπως Μόνο αίμα (Blood Simple, 1984), Αριζόνα Τζούνιορ (Raising Arizona, 1987), Ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί (The Man Who Wasn't There, 2001) και Καυτό απόρρητο (Burn After Reading, 2008). Το 1996 πρωταγωνίστησε στο Φάργκο όπου και βραβεύθηκε με το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Κέρδισε το βραβείο Τόνυ Καλύτερης Ηθοποιού το 2011 για την ερμηνεία της στο Good People και έλαβε υποψηφιότητα το 1988 στην ίδια κατηγορία για την ερμηνεία της στο A Streetcar Named Desire. Το 2018 κέρδισε Όσκαρ, Χρυσή Σφαίρα , BAFTA και SAG και έλαβε υποψηφιότητα για βραβείο Satellite Α' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία Οι τρεις πινακίδες έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι. μικρογραφία|Η Μακ Ντόρμαντ στην ταινία Η μέρα που άρχισα να ζω (2008) Η ΜακΝτόρμαντ έχει λάβει τρεις υποψηφιότητες για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου για τις ταινίες Ο Μισσισσιπής καίγεται (Mississippi Burning, 1988), Σχεδόν Διάσημοι (Almost Famous, 2001) και Άνιση Μάχη (North Country, 2006), οκτώ για Χρυσή Σφαίρα, τέσσερις για BAFTA και μία για Emmy. Η ΜακΝτόρμαντ έλαβε και το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου στην 93η Απονομή των Βραβείων Όσκαρ για την ερμηνεία της στην ταινία Nomadland. Το 2010, η Μακ Ντόρμαντ πρωταγωνίστησε σε μια ιστορία της σπονδυλωτής ταινίας του Γουές Άντερσον Η γαλλική αποστολή.
HMS Chatham (1911)
Το HMS Chatham ήταν ελαφρύ καταδρομικό κλάσης Town, το οποίο ναυπηγήθηκε για το Βασιλικό Ναυτικό το 1911. Επιβίωσε του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και διαλύθηκε τελικά για σκραπ το 1928.
Φράνσις ΜακΝτόρμαντ
Προσωπική ζωή
Η Μακ Ντόρμαντ είναι παντρεμένη με τον Τζόελ Κοέν από το 1984. Το 1985 υιοθέτησαν έναν γιο από την Ουρουγουάη, τον Πέντρο Μακ Ντόρμαντ Κοέν, όταν ήταν έξι μηνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Βραβευμένες με BAFTA Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Παραγωγοί που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου Γέιλ
HMS Chatham (1911)
Περιγραφή
Το Chatham ήταν το πρώτο σκάφος της ομώνυμης υποκλάσης πλοίων. Τα πλοία αυτά ήταν ελαφρώς μεγαλύτερα σε διαστάσεις και ενσωμάτωναν κάποιες βελτιώσεις συγκριτικά με τις προγενέστερες υποκλάσεις. Το ολικό μήκος ήταν 139,3 m, το πλάτος 14,9 m και το βύθισμα 4,9 m. Το εκτόπισμα με κανονικό φορτίο έφτανε στους 5.500 t ενώ με πλήρες στους 6.600 t. Οι ατμοστρόβιλοι παρείχαν μέγιστη ισχύ 25.000 shp χάρη στην οποία το σκάφος μπορούσε να φτάσει τους 25,5 kn. Μάλιστα κατά την διάρκεια των δοκιμών έφτασε στους 26,1 kn και το σύστημα πρόωσης του απέδωσε 26.247 shp.
Ο οπλισμός αποτελούνταν από οκτώ πυροβόλα των 152 mm, όλα προστατευμένα από ασπίδια και τέσσερα πυροβόλα των 47 mm. Επίσης υπήρχαν δύο τορπιλοσωλήνες των 533 mm.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του Chatham ξεκίνησε στις 3 Ιανουαρίου 1911 στις εγκαταστάσεις της Chatham Royal Dockyard και η καθέλκυση του έλαβε χώρα στις 6 Νοεμβρίου του ίδιου έτους. Εντάχθηκε στην δύναμη του στόλου τον Δεκέμβριο του 1912 και εν συνεχεία εντάχθηκε στη δύναμη της 2ης Μοίρας Μάχης και τον Ιούλιο του 1913 μεταφέρθηκε στην 2η Μοίρα Ελαφρών Καταδρομικών στην Μεσόγειο. Τον Αύγουστο του 1914, όταν είχε ξεσπάσει πλέον ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, αποσπάστηκε στην Ερυθρά Θάλασσα. Το Νοέμβριο του έτους αυτού συμμετείχε στις επιχειρήσεις για την καταδίωξη του γερμανικού επιδρομικού SMS Königsberg, βυθίζοντας ή αιχμαλωτίζοντας πλοία ανεφοδιασμού του. Τον Μάιο του 1915 επέστρεψε στην Μεσόγειο προκειμένου να υποστηρίξει τις Συμμαχικές επιχειρήσεις στην Καλλίπολη. Το επόμενο έτος το Chatham επέστρεψε στην Μεγάλη Βρετανία για να ενταχθεί στην 3η Μοίρα Ελαφρών Καταδρομικών του Μεγάλου Στόλου (αγγλικά: Grand Fleet). Στις 26 Μαΐου 1916 χτύπησε σε νάρκη στα ανοικτά του Νόρφολκ και υπέστη ζημιές. Το 1918 εντάχθηκε στον Εφεδρικό Στόλο (αγγλικά: Reserve Fleet). Την περίοδο 1920-1924 δόθηκε στο Βασιλικό Ναυτικό της Νέας Ζηλανδίας υπό καθεστώς δανεισμού και το 1926 πωλήθηκε τελικά για σκραπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταδρομικά κλάσης Town (1910) του Βασιλικού Ναυτικού
Τενζίν Γκιάτσο
Η κατά τους Λαμαϊστές Αυτού Αγιότητα, ο Τεντζίν Γκιάτσο, είναι ο 14ος Δαλάι Λάμα. Η ολοκληρωμένη θρησκευτική του ονομασία είναι Τζαμπέλ Νγκαγουάνγκ Λομπσάνγκ Γεσέ Τενζίν Γκιάτσο. Πρόκειται για τον μακροβιότερο στη συγκεκριμένη θέση. Οι Δαλάι Λάμα είναι οι μοναχοί επικεφαλής της σχολής Γκελούγκ, της νεότερης από τις σχολές του Θιβετιανού Βουδισμού. Κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1989, και είναι επίσης γνωστός για τη διά βίου υπεράσπιση του για τους Θιβετιανούς μέσα και έξω από το Θιβέτ.
Ο Δαλάι Λάμα γεννήθηκε στις 6 Ιουλίου του 1935 στο Τάκτσερ του Κινγκάι (γνωστό στους Θιβετιανούς ως Άμντο), με την ονομασία Λάμο Θοντάπ και επιλέχθηκε ως διάδοχος του 13ου Δαλάι Λάμα Θουμπτέν Γκιάτσο δύο χρόνια αργότερα, αν και αναγνωρίστηκε επισήμως ως 14ος Δαλάι Λάμα στις 17 Νοεμβρίου του 1950, σε ηλικία 15 ετών. Η κυβέρνηση της σχολής Γκελούγκ διοικεί μια περιοχή που αντιστοιχεί χονδρικά στην Αυτόνομη Περιοχή του Θιβέτ στην οποία η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας θέλει να διεκδικήσει τον κεντρικό έλεγχο. Υπάρχει μια διαφωνία για το αν οι αντίστοιχες κυβερνήσεις κατέληξαν σε συμφωνία για μια κοινή κινεζο-θιβετιανή διοίκηση.
Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Θιβέτ το 1959, ο Δαλάι Λάμα κατέφυγε στην Ινδία, όπου κατήγγειλε τη Λαϊκή Δημοκρατία και ίδρυσε τη μη κυβερνητική Κεντρική Διοίκηση του Θιβέτ. Έχει ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, υποστηρίζοντας την ανάγκη για την ευημερία των Θιβετιανών, διδάσκοντας Θιβετιανό Βουδισμό και μιλώντας για τη σημασία της συμπόνιας ως πηγής για μια ευτυχισμένη ζωή. Σε όλο τον κόσμο, τα θεσμικά όργανα αντιμετωπίζουν πίεση από την Κίνα, ούτως ώστε να μην είναι αποδεκτός. Έχει μιλήσει για το περιβάλλον, την οικονομία, τα δικαιώματα των γυναικών, τη μη-βία, το διαθρησκειακό διάλογο, τη φυσική, την αστρονομία, την αναπαραγωγική υγεία και τη σεξουαλικότητα, μαζί με διάφορα θέματα σχετικά με τη Μαχαγιάνα και η Βατζραγιάνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δαλάι Λάμα Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Χαμόγελου
Δέση Τρικάλων
Η Δέση είναι οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γενικά στοιχεία
Η Δέση βρίσκεται προς τα δυτικά όρια με την Περιφέρεια Ηπείρου. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.040 μέτρων στις νότιες πλαγιές της νότιας Πίνδου και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς του νομού Τρικάλων. Το χωριό απέχει περίπου 65 χλμ. Δ. των Τρικάλων και 45 χλμ. Δ.-ΒΔ. της Πύλης (έδρα του δήμου).
Αναφέρεται, μετά την Ένωση της Θεσσαλίας, το 1883 ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Αθαμάνων και και το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με το Βακάρι και το Φορτώσι, αποτελούν την ομώνυμη κοινότητα που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αιθήκων του Δήμου Πύλης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 5 κάτοικοι.
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), η Δέση μαζί με το Φορτώσι ( 6 κ.) και το Βακάριο ( 0 κ.) αποτελούν την τοπική κοινότητα Δέσης ( 11 κ.), η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αιθήκων του δήμου Πύλης της περιφερειακής ενότητας Τρικάλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Ιστορία των Εβραίων στην Ελλάδα
thumb|250px|Το εσωτερικό τής συναγωγής Καχάλ Σαλόμ στη Ρόδο Οι οργανωμένες εβραϊκές κοινότητες στην Ελλάδα έχουν ιστορία δύο και πλέον χιλιετιών. Η παλαιότερη και πλέον χαρακτηριστική ομάδα που κατοίκησε στη χώρα είναι οι Ρωμανιώτες. Πρακτικά, όμως, στη σύγχρονη εποχή ως Έλληνας Εβραίος (ή Ελληνοεβραίος) νοείται οποιοσδήποτε Έλληνας ανήκει στην ιουδαϊκή θρησκεία ή έχει εβραϊκή καταγωγή και κατοικεί ή ανάγεται (ως προς την προέλευση) σε περιοχή της σύγχρονης Ελλάδας.
Εκτός από τους Ρωμανιώτες, η Ελλάδα υπήρξε το ιστορικό κέντρο μιας άλλης μεγάλης ομάδας Εβραίων, των Σεφαραδιτών, η δε Θεσσαλονίκη αποκλήθηκε στο παρελθόν «μητέρα του Ισραήλ» (εβρ. ir v’em beyisrael). Ακμαίες εβραϊκές κοινότητες αναπτύχθηκαν στη Λάρισα, τα Ιωάννινα, τη Καστοριά, τη Βέροια, την Καβάλα, τη Δράμα, τις Σέρρες, την Πάτρα, τον Βόλο και τη Φλώρινα.
Οι Έλληνες Εβραίοι συνέβαλαν στους τομείς της μεταποίησης και του εμπορίου κατά τη Βυζαντινή και την Οθωμανική αυτοκρατορία. Η παρουσία τους στην Ελλάδα υπέστη συντριπτικό πλήγμα από την ερήμωση που επέφερε το Ολοκαύτωμα κατά το διάστημα της κατοχής της Ελλάδας από τις δυνάμεις του Άξονα. Αυτό που στην πραγματικότητα ήταν γενοκτονία, παρουσιάστηκε ως εκτοπισμός των Εβραϊκών πληθυσμών και είδε τους υπόλοιπους Έλληνες να μοιράζονται σε συνεργάτες των Γερμανών και κρυφούς προστάτες των Ελλήνων Εβραίων. Οι εναπομείναντες Έλληνες Εβραίοι ζουν σήμερα αρμονικά με τους υπόλοιπους Έλληνες, υπάρχει δε αμοιβαία συνεργασία στην καταπολέμηση των όποιων κρουσμάτων αντισημιτισμού στην Ελλάδα.
Εβραϊκές ομάδες στην Ελλάδα
Οι περισσότεροι Εβραίοι στην Ελλάδα είναι Σεφαραδίτες, αλλά η χώρα αποτελεί επίσης την έδρα της μοναδικής ρωμανιώτικης κουλτούρας, η οποία βρίσκεται πλέον υπό εξαφάνιση. Εκτός από τους Σεφαραδίτες και τους (ελάχιστους) Ρωμανιώτες, έχουν υπάρξει επίσης μικρές ασκεναζίτικες κοινότητες στη Θεσσαλονίκη και αλλού. Μικρές ομάδες Εβραίων είχαν καταφύγει επίσης στην Ελλάδα προς το τέλος τού 19ου και στις αρχές τού 20ού αι. από τις περιοχές του Πόντου, όπου συγκατοικούσαν με τις ελληνικές κοινότητες, υπό την πίεση των πογκρόμ και άλλων διώξεων.
Ρωμανιώτες
Μεγάλες κοινότητες Ρωμανιωτών υπήρχαν στα Ιωάννινα, στη Θήβα, τη Χαλκίδα, την Κέρκυρα, την Άρτα, την Κόρινθο, καθώς και στα νησιά Κρήτη, Λέσβο, Χίο, Σάμο, και Ρόδο. Οι Ρωμανιώτες διακρίνονται ιστορικά από τους Σεφαρδίτες, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα (κυρίως στη Θεσσαλονίκη, λαντίνο Selanik) κατόπιν αδείας και προσδιορισμού του χώρου εγκατάστασης υπό του Σουλτάνου, μετά την εκδίωξη των Εβραίων από την Ισπανία το 1492 (διάταγμα του Φερδινάνδου Β΄ και της Ισαβέλλας κατά όλων των αλλοθρήσκων που αρνήθηκαν να ασπαστούν τον χριστιανισμό).
Σχεδόν όλοι οι Ρωμανιώτες των Ιωαννίνων, οι οποίοι αποτελούσαν τη μεγαλύτερη εναπομένουσα ρωμανιώτικη κοινότητα που δεν είχε αφομοιωθεί από τη σεφαραδίτικη κουλτούρα, υπήρξαν θύματα του Ολοκαυτώματος. Μερικές δεκάδες επιζώντες έχουν απομείνει σήμερα στα Ιωάννινα, ενώ ρωμανιώτες από την Άρτα, την Πρέβεζα κλπ ζουν σήμερα στην Αθήνα, το Ισραήλ, τις ΗΠΑ και γενικώς στις υπόλοιπες χώρες προς τις οποίες μετανάστευσαν μεταπολεμικώς.
Σεφαραδίτες
Η πλειονότητα των Ελλήνων Εβραίων είναι Σεφαραδίτες, των οποίων οι πρόγονοι είχαν εκδιωχθεί από την Ισπανία το 1492. Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη, όπου ευημερούσαν επί αιώνες, για αυτό, άλλωστε, η πόλη αποκλήθηκε «Μητέρα του Ισραήλ». . Η παραδοσιακή γλώσσα των Ελλήνων Σεφαραδιτών ήταν η Ισπανοεβραϊκή ή Λαντίνο και η κοινότητά τους αποτελούσε, μέχρι το Ολοκαύτωμα, «μοναδικό μείγμα οθωμανικής, βαλκανικής και ισπανικής επιρροής», ήταν δε γνωστή για το υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης που τη χαρακτήριζε. Το Ίδρυμα Προωθήσεως Σεφαραδίτικων Μελετών και Κουλτούρας (Foundation for the Advancement of Sephardic Studies and Culture) θεωρεί τη σεφαρδίτικη κοινότητα της Θεσσαλονίκης «αναμφισβήτητα μία από τις σπουδαιότερες ανά τον κόσμο».
Ιστορικό πλαίσιο
Η πρώτη μνεία εβραϊκού στοιχείου στην Ελλάδα χρονολογείται το 300-250 π.Χ. σε επιγραφή του Ωρωπού, η οποία αναφέρεται σε έναν Εβραίο δούλο ονόματι Μόσχον Μοσχίωνος. Τον 2ο αι. π.Χ. ο Υρκανός, ηγέτης της εβραϊκής κοινότητας των Αθηνών, τιμήθηκε με την ανέγερση αγάλματος στην αγορά. Ωστόσο, οι πληροφορίες και τα στοιχεία για την παρουσία του εβραϊκού στοιχείου στον ελληνικό χώρο πληθύνονται κατά την ελληνιστική κυρίως εποχή.
Ελληνιστική περίοδος
Ο Μέγας Αλέξανδρος κατέλαβε το πρώην βασίλειο του Ιούδα το 332 π.Χ., αφού επιβλήθηκε σταδιακά της Περσικής Αυτοκρατορίας, η οποία κατείχε την περιοχή από τότε που ο βασιλιάς Κύρος κατέκτησε τη Βαβυλώνα. Μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου, ο πόλεμος των Διαδόχων οδήγησε σε συνεχείς μεταβολές ηγεσίας στην περιοχή, διότι οι διάδοχοι μάχονταν για να κερδίσουν τον έλεγχο των περσικών επαρχιών. Η ιστορικός Karen Armstrong αναφέρει ότι «οι Εβραίοι της Ιερουσαλήμ γεύτηκαν την ελληνική εισβολή ως εμπειρία καταστροφική, βίαιη και στρατοκρατορική».
Τελικά η περιοχή πέρασε υπό τον έλεγχο της δυναστείας των Πτολεμαίων, με αποτέλεσμα να αποκτήσει ελληνιστικό χαρακτήρα. Οι Εβραίοι της Αλεξάνδρειας δημιούργησαν ένα μοναδικό κράμα ελληνικής και εβραϊκής κουλτούρας, οι δε Εβραίοι της Ιερουσαλήμ διαιρέθηκαν σε συντηρητικούς και φιλέλληνες. Η επιρροή αυτού του ελληνιστικού κράματος με φορείς Εβραίους που είχαν στο παρελθόν αποτελέσει μέρος της Ελληνικής αυτοκρατορίας, καθώς και οι ταραχές της περιόδου που μεσολάβησε από τον θάνατο του Αλεξάνδρου ως τον 2ο αι. π.Χ., οδήγησε ―όπως έχει υποστηριχθεί ― στην κατοπινή ανάδυση του εβραϊκού μεσσιανισμού. Οι ιδέες αυτές ενέπνευσαν εν συνεχεία το επαναστατικό φρόνημα των Εβραίων, όταν η Ιερουσαλήμ έγινε μέρος της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Ρωμαϊκή περίοδος
thumb|Ο Παύλος από την Ταρσό, του [[Ρέμπραντ]] Το 146 π.Χ. ολόκληρη η ελληνική επικράτεια υποτάχθηκε στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Οι Ρωμανιώτες που διαβιούσαν στην Ελλάδα δεν είχαν κοινή πορεία με εκείνους που ζούσαν στην επαρχία της Ιουδαίας. Η Καινή Διαθήκη περιγράφει τους Εβραίους της Ελλάδας ως χωριστή κοινότητα από τους Εβραίους της Ιουδαίας, πράγμα που επιτείνεται από το γεγονός ότι οι πρώτοι δεν συμμετείχαν στον Α΄ Ιουδαιο-Ρωμαϊκό πόλεμο ούτε στις κατοπινές συγκρούσεις. Ωστόσο, οι εκτεταμένες μετακινήσεις του 1ου αι. μ.Χ. εντός της αυτοκρατορίας οδήγησαν αρκετούς Εβραίους στη Θεσσαλονίκη, όπου συνάντησαν την τοπική κοινότητα Ρωμανιωτών, οι οποίοι μιλούσαν μια ελληνική διάλεκτο. Σύμφωνα με ρωμανιώτικη παράδοση, οι πρώτοι Εβραίοι που μετοίκησαν στα Ιωάννινα και συνέστησαν την τοπική κοινότητα έφθασαν εκεί μετά την καταστροφή του δεύτερου Ναού το 70 μ.Χ. Ασχολούνταν κυρίως με το εμπόριο μεταξιού, την υφαντουργία και τη βαφή υφασμάτων.
Από τους πλέον περίφημους Εβραίους που έδρασαν στον ελληνικό χώρο τον 1ο αι. υπήρξε ένας πρώην διώκτης των πρώτων Εβραίων Χριστιανών, μέχρις ότου μεταστράφηκε καθ' οδόν προς τη Δαμασκό, ο Παύλος από την Ταρσό, γνωστός και ως Απόστολος Παύλος. Ο Παύλος από την Ταρσό, που στο παρελθόν αποτελούσε τμήμα της ελληνιστικής αυτοκρατορίας των Σελευκιδών, διαδραμάτισε νευραλγικό ρόλο στην ίδρυση πολλών χριστιανικών εκκλησιών ανά τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, κατ’ εξοχήν στη Μικρά Ασία και την Ελλάδα. Το δεύτερο ιεραποστολικό ταξίδι του Παύλου περιελάμβανε διδαχή και κήρυγμα με σκοπό τη μεταστροφή στη συναγωγή της Θεσσαλονίκης, μέχρις ότου εκδιώχθηκε από την εβραϊκή κοινότητα της πόλης.
Βυζαντινή περίοδος
Μετά την κατάρρευση του δυτικού τμήματος της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, στοιχεία του ρωμαϊκού πολιτισμού εξακολούθησαν να υπάρχουν εντός της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Οι Εβραίοι της Ελλάδος έγιναν σταδιακά αντικείμενο της προσοχής από την ηγεσία της αυτοκρατορίας στην Κωνσταντινούπολη. Ορισμένοι αυτοκράτορες επιδίωξαν με ζήλο να αποκτήσουν τον έλεγχο του πλούτου των Εβραίων της Ελλάδος και τους επέβαλλαν ειδικούς φόρους ή επιχειρούσαν να τους μεταστρέψουν βιαίως στον Χριστιανισμό. Η προσπάθεια αυτή δεν είχε ιδιαίτερη επιτυχία, διότι προσέκρουσε στην αντίσταση τόσο της εβραϊκής κοινότητας όσο και των ελληνικών χριστιανικών συνόδων.
Κατά τον Μεσαίωνα διάφορες ομάδες Ασκεναζιτών άρχισαν να εγκαθίστανται στην Ελλάδα. Η πρώτη ομάδα έφθασε στην περιοχή το 1376 και αποτέλεσε ουσιαστικά την προφυλακή της μεταναστευτικής κίνησης Ασκεναζιτών από την Ουγγαρία και τη Γερμανία. Το ρεύμα των εν λόγω μεταναστών αυξήθηκε κατά τον 15ο αιώνα εξαιτίας του διωγμού των Εβραίων από τις χώρες αυτές. Επιπρόσθετα, Εβραίοι από τη Γαλλία και τη Βενετία έφθασαν στην Ελλάδα και ίδρυσαν νέες εβραϊκές κοινότητες στη Θεσσαλονίκη.
Οθωμανική περίοδος
thumb|180px|right|Ο [[Λευκός Πύργος της Θεσσαλονίκης αποτελούσε το νοτιοανατολικό όριο της εβραϊκής συνοικίας της πόλεως]]
Οι ελληνικές περιοχές περιήλθαν σε οθωμανική κατοχή από τα μέσα του 15ου αιώνα ως το τέλος της Επαναστάσεως με τη συνθήκη του 1832 και του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου το 1913. Καθ’ όλη αυτή την περίοδο η Θεσσαλονίκη αποτελούσε το κέντρο της εβραϊκής ζωής στα Βαλκάνια.
Μετά την εκδίωξή τους από την Ισπανία, περίπου 15.000-20.000 Σεφαρδίτες εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη. Οι μετανάστες αυτοί εγκατέστησαν το πρώτο τυπογραφείο στην πόλη, η οποία απέκτησε φήμη ως κέντρο εμπορίου και μάθησης. Η συνεχής άφιξη Εβραίων από διάφορες ευρωπαϊκές περιοχές εξαιτίας των διωγμών οδήγησε σε αύξηση του εβραϊκού πληθυσμού, μέχρι που το 1519 αποτελούσε την πλειονότητα των κατοίκων της πόλεως.
Κατά το 1650 εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη ο Σαμπετάι Ζεβί, ένας Εβραίος από τη Σμύρνη, που ισχυριζόταν ότι ήταν ο μεσσίας. Ο Ζεβί απέκτησε αρκετούς ειλικρινείς πιστούς στην πόλη, επωφελούμενος από ένα κύμα αυξανόμενου ενδιαφέροντος για τον μυστικισμό και τον καββαλισμό. Μετά την αναγκαστική μεταστροφή τού Ζεβί στο Ισλάμ, τριακόσιες οικογένειες από τους ακολούθους του έγιναν Ντονμέ, διατηρώντας μια μορφή μεσσιανικού κρυπτο-Ιουδαϊσμού παρά τη μεταστροφή τους. Αν και μεταστράφηκαν ο Ντονμέ δεν αφομοιώθηκαν από τους Τούρκους, ασκώντας αυστηρή ενδογαμία, ζώντας σε ξεχωριστές συνοικίες, χτίζοντας τα δικά τους τεμένη και διατηρώντας μια ιδιαίτερη λειτουργία στη γλώσσα τους. Τα γεγονότα συνετέλεσαν στη διαπίστωση ότι υπήρχε ανάγκη για μεγαλύτερη κεντρική οργάνωση και ηγεσία στην εβραϊκή κοινότητα. Η ηγεσία αυτή κατόρθωσε να επωφεληθεί δύο αιώνες αργότερα από την προοδευτική φιλελευθεροποίηση των οθωμανικών νόμων.
thumb|140px|left|Από ημερολόγιο της Θεσσαλονίκης του [[1896: κείμενο στην Τουρκική, Αρμενική, Λαντίνο, Ελληνική, Βουλγαρική και Γαλλική. Εμφανίζει την ημερομηνία κατά το Ισλαμικό, το Εβραϊκό, το Ιουλιανό και το Γρηγοριανό ημερολόγιο]]
Προς το μέσον τού 19ου αι., όμως, επήλθαν νέες αλλαγές στη ζωή των Ελλήνων Εβραίων. Το σώμα των γενιτσάρων είχε διαλυθεί το 1826 και τις παραδοσιακές εμπορικές οδούς εκμεταλλεύονταν πλέον οι Μεγάλες Δυνάμεις τής Ευρώπης. Ο σεφαρδίτικος πληθυσμός τής Θεσσαλονίκης είχε αυξηθεί σε περίπου 25.000-30.000 μέλη και αυτό είχε οδηγήσει σε έλλειψη πόρων, προβλήματα υγιεινής και πυρκαγιές. Προς το τέλος τού αιώνα, όμως, η κατάσταση βελτιώθηκε σημαντικά, καθώς οι εμπορικές πρωτοβουλίες τής σεφαραδίτικης κοινότητας, κυρίως εκ μέρους τής οικογένειας Αλλατίνη, αξιοποίησαν τις νέες δυνατότητες εμπορίου με την υπόλοιπη Ευρώπη. Ο ιστορικός Misha Glenny υπογραμμίζει ότι η Θεσσαλονίκη ήταν «η μόνη πόλη στην αυτοκρατορία, όπου οι Εβραίοι άσκησαν βία κατά του χριστιανικού πληθυσμού ως μέσον παγιώσεως της πολιτικής και οικονομικής τους ισχύος».
thumb|Εβραίοι πυροσβέστες στη Θεσσαλονίκη τού 19ου αιώνα Στην πραγματικότητα, ώς τις αρχές τού 20ού αιώνα οι Εβραίοι αποτελούσαν πάνω από το μισό τού πληθυσμού τής πόλεως. Ως αποτέλεσμα της εβραϊκής επιρροής, ακόμη και αρκετοί μη Εβραίοι στη Θεσσαλονίκη μιλούσαν την Ισπανοεβραϊκή (Λαντίνο), τη γλώσσα των Σεφαρδιτών, και η πόλη ουσιαστικά έκλεινε κατά το εβραϊκό Σάββατο. Ταξιδιώτες που περνούσαν από το λιμάνι τής πόλης εκείνη την εποχή έλεγαν, χιουμοριστικά, ότι η Θεσσαλονίκη ήταν η πόλη στην οποία οι εργάσιμες ημέρες ήταν στην ουσία τέσσερις και ακολουθούσαν τρεις ημέρες αργίας, Παρασκευή για τους Μουσουλμάνους, Σάββατο για τους Εβραίους και Κυριακή για τους Χριστιανούς.
Η οθωμανική κυριαρχία στη Θεσσαλονίκη έληξε το 1912, όταν οι Έλληνες στρατιώτες εισήλθαν στην πόλη τις τελευταίες ημέρες τού Α΄ Βαλκανικού Πολέμου. Το καθεστώς τής Θεσσαλονίκης δεν είχε αποφασιστεί από τη Βαλκανική Συμμαχία πριν από τον πόλεμο. Μολονότι υπήρχαν φωνές στην εβραϊκή κοινότητα που ισχυρίζονταν ότι η βουλγαρική κυριαρχία θα κρατούσε την πόλη σε θέση προφυλακής στο διεθνές εμπόριο, η ελληνική κυβέρνηση υπό τον Ελευθέριο Βενιζέλο κέρδισε την υποστήριξη της κοινότητας και η χώρα ήταν από τις πρώτες που αποδέχθηκαν τη Δήλωση Μπάλφουρ. Σύντομα μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλονίκης στο Ελληνικό κράτος, ο Αρχιραββίνος της Θεσσαλονίκης δήλωνε απόλυτα ικανοποιημένος από το πνεύμα δικαιοσύνης και ευμένειας των Ελληνικών Αρχών.
Ο B΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και το Ολοκαύτωμα
μικρογραφία| Ο Έλληνας Εβραίος στρατιώτης Δ. Αλχανάτης (δεξιά) στο μέτωπο Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η Ελλάδα κυριεύθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία και βρέθηκε υπό κατοχή από τις δυνάμεις τού Άξονα. Υπολογίζεται ότι 12.898 Έλληνες Εβραίοι πολέμησαν στον ελληνικό στρατό. Ένας από τους πλέον γνωστούς ήταν ο συνταγματάρχης Μορδεχάι (Μαρδοχαίος) Φριζής, ο οποίος πρώτος απώθησε επιτυχώς τους Ιταλούς, αλλά αργότερα σκοτώθηκε από πυρά της ιταλικής αεροπορίας. Συνολικά, το 86% των Ελλήνων Εβραίων, κυρίως στις περιοχές υπό γερμανική και βουλγαρική κατοχή, δολοφονήθηκαν παρά τις προσπάθειες της ιεραρχίας της Ελληνικής Ορθόδοξης εκκλησίας και αρκετών Ελλήνων Χριστιανών να τους παράσχουν καταφύγιο. Εντούτοις, ορισμένοι κατόρθωσαν να κρυφτούν με τη βοήθεια των Ελλήνων γειτόνων τους.
thumb|left|Συγκέντρωση των Εβραίων της Θεσσαλονίκης στην πλατεία Ελευθερίας βάσει γερμανικής διαταγής με σκοπό την καταγραφή τους thumb|left|Κατά την καταγραφή τους οι Γερμανοί και Έλληνες συνεργάτες τους προέβησαν σε βασανιστήρια και εξευτελισμό των Εβραίων thumb|left|Σκηνή από τον εκτοπισμό των Εβραίων των Ιωαννίνων στις 25 Μαρτίου 1944. Σχεδόν όλοι θα εξοντωθούν μόλις οδηγηθούν στο στρατόπεδο Άουσβιτς-Μπιρκενάου thumb|left|Σκηνή από τον εκτοπισμό των Εβραίων των Ιωαννίνων στις 25 Μαρτίου 1944. Σχεδόν όλοι θα εξοντωθούν μόλις οδηγηθούν στο στρατόπεδο Άουσβιτς-Μπιρκενάου Στις 11 Ιουλίου 1942 οι Γερμανοί, καθοδηγούμενοι από τον Αλόις Μπρούνερ περικύκλωσαν τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης με σκοπό να τους εκτοπίσουν στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Η κοινότητα πλήρωσε το ποσόν των 2,5 δισεκατομμυρίων δραχμών για την ελευθερία της, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να καθυστερήσει η εκτόπιση ώς τον επόμενο Μάρτιο. Το 96% των μελών της εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης, δηλαδή 46.091 άνθρωποι, εστάλησαν στο Άουσβιτς. Μόνο 1950 επέστρεψαν και βρήκαν τις περισσότερες από τις εξήντα συναγωγές τους κατεστραμμένες, το νεκροταφείο τους συλημένο και τα σχολεία τους ερειπωμένα. Αρκετοί επιζώντες μετανάστευσαν στο Ισραήλ και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης αριθμεί σήμερα περίπου 1.000 μέλη και διατηρεί τέσσερις συναγωγές.
Σημαντική, επίσης, ήταν η συνεισφορά του Γενικού Προξένου της Ιταλίας Γκουέλφο Ζαμπόνι (Guelfo Zamboni), ο οποίος εφοδίασε με πλαστά πιστοποιητικά ιθαγένειας περίπου 300 Εβραίους της Θεσσαλονίκης, επιτρέποντάς τους έτσι να καταφύγουν στην ιταλική ζώνη κατοχής στην Αθήνα.
Μετά την κατάρρευση του φασιστικού καθεστώτος στην Ιταλία το 1943, η Κέρκυρα πέρασε στον έλεγχο της ναζιστικής Γερμανίας. Ο τότε δήμαρχος συνεργάστηκε με τις αρχές κατοχής και συνέβαλε στην υιοθέτηση και εφαρμογή διαφόρων αντισημιτικών νόμων υπό την κατεύθυνση της ναζιστικής διακυβέρνησης. Στις αρχές τού Ιουνίου 1944, ενώ οι Σύμμαχοι βομβάρδιζαν την Κέρκυρα με σκοπό τον αντιπερισπασμό για την απόβαση στη Νορμανδία, η Γκεστάπο περικύκλωσε τους Εβραίους τής πόλεως, τους έθεσε υπό προσωρινή κράτηση στο Παλαιό Φρούριο και στις 10 Ιουνίου τους εκτόπισε στο Άουσβιτς, από όπου ελάχιστοι επιβίωσαν. Εντούτοις, περίπου διακόσιοι από τους 2.000 Εβραίους τού νησιού, οι οποίοι διέφυγαν την περικύκλωση, βρήκαν καταφύγιο στους χριστιανούς γείτονές τους και κρύφτηκαν εκεί. Είναι αξιοσημείωτο ότι μέχρι σήμερα μία από τις κύριες συνοικίες τής παλαιάς πόλης ονομάζεται Εβραϊκή σε αναγνώριση της συμμετοχής και συνεχούς παρουσίας των Εβραίων στην πόλη τής Κέρκυρας. Η Συναγωγή τής συνοικίας αυτής παραμένει ενεργός και λειτουργεί με περίπου 65 μέλη.
Οι 275 Εβραίοι τής Ζακύνθου, ωστόσο, επέζησαν από το Ολοκαύτωμα. Όταν οι γερμανικές αρχές κατοχής διέταξαν γραπτώς τον δήμαρχο να τους παραδώσει κατάλογο με τα ονόματα των Εβραίων του νησιού, ο μητροπολίτης Χρυσόστομος επέστρεψε τη διαταγή στους Γερμανούς με δύο ονόματα: το δικό του και του δημάρχου. Ο πληθυσμός τού νησιού προσέφερε καταφύγιο σε κάθε μέλος τής εβραϊκής κοινότητας. Αρκετά χρόνια αργότερα, το 1953, όταν το νησί υπέστη καταστροφές από σεισμό, η πρώτη χορηγία βοήθειας ήλθε από το κράτος τού Ισραήλ συνοδευόμενη από το εξής μήνυμα: «Οι Εβραίοι τής Ζακύνθου δεν λησμόνησαν ποτέ τον Δήμαρχο και τον αγαπητό τους Επίσκοπο, καθώς και όσα έκαναν για εμάς».
Στις 21 Νοεμβρίου 2003 η ελληνική Κυβέρνηση, διά του Υφυπουργού Εσωτερικών, ανακήρυξε την 27η Ιανουαρίου «Ημέρα μνήμης των Ελλήνων Εβραίων μαρτύρων και ηρώων του Ολοκαυτώματος» στη χώρα και εξέφρασε την αφοσίωσή της στη συνεργασία όλων των πολιτών, ανεξαρτήτως καταγωγής, για την καταπολέμηση του αντισημιτισμού στην Ελλάδα. Το 2010, η Αθήνα έγινε η τελευταία πρωτεύουσα της Ευρώπης που απέκτησε μνημείο Ολοκαυτώματος, προς τιμήν των περίπου 60.000 Ελλήνων Εβραίων θυμάτων. . Τον Ιανουάριο του 2018 θεμελιώθηκε στη Θεσσαλονίκη Μουσείο Ολοκαυτώματος.
Έκδοση ελληνικής ιθαγένειας για Εβραίους ελληνικής καταγωγής που δεν ζουν στην Ελλάδα
Η Ελληνική κυβέρνηση έχει αποφασίσει την απόδοση ελληνικής ιθαγένειας σε όλους τους επιζώντες του Ολοκαυτώματος που έχασαν την ελληνική τους ιθαγένεια όταν εγκατέλειψαν τη χώρα. Αυτοί που γεννήθηκαν εκτός Ελλάδας αλλά ένας οι και δύο γονείς ήταν από την Ελλάδα, αλλά και αυτοί που έχουν ένα ή περισσότερους παππούδες ή γιαγιάδες από την Ελλάδα, έχουν το δικαίωμα να καταθέσουν αίτηση για την απόδοση ελληνικής ιθαγένειας δεδομένου ότι έχουν προγόνους τους που γεννήθηκαν στην Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας απόδοσης της ελληνικής ιθαγένειας, δεν χρειάζεται η απόδειξη της θρησκείας των προγόνων.
Θεόδωρος Κερκέζος
Ο Θεόδωρος Κερκέζος είναι σαξοφωνίστας κλασικής μουσικής.
Βιογραφία
Ο Θεόδωρος Κερκέζος πήρε δίπλωμα από το Ωδείο Αθηνών τάξη Μ. Φαραντάτου και συνέχισε με μαθήματα στη Γαλλία από τον Ν. Ντεφαγιέ και τον Ζ-Μ. Λοντέξ.
Έχει ηχογραφήσει κ ερμηνεύσει ολο το κλασικό ρεπερτόριο του σαξοφώνου με ορχήστρες όπως η Συμφωνική και η Φιλαρμονική του Λονδίνου, η Φιλαρμόνια (του Λονδίνου) η Φιλαρμονική της Αγ. Πετρούπολης, Boston Pops,Reinische Philharmoniker, Συμφωνική του Βερολίνου, Ορχ. Δωματίου της Βιέννης, Σολίστ της Μόσχας, συμφ.της Νυρεμβέργης και της Νότιας Βεστφαλίας (Γερμανία), Royal Bangkok Symphony, Meiningen Staatstheater Symphony, Far Eastern Symphony, Erfurt Philharmonic, Φιλαρμονικές :
Επίσης με την Καμεράτα Ορχ. φίλων της Μουσικής, την Καμεράτα της Βουδαπέστης, του Πφόρτσχάιμ, (Γερμανία) και τους Ensemble Modern - Frankfurt, σε αίθουσες όπως: Carnegie Hall, Konzerhaus-Vienna, Royal Festival Hall, Wigmore Hall, Queen Elizabeth Hall, -Λονδίνο, Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, Μεγάρου Μουσικής Αθηνών και Θεσσαλονίκης, Μεγάλες αίθουσες της Φιλαρμονικής της Αγ. Πετρούπολης και του Κρατικού Ωδείου της Μόσχας (Τσαϊκόφσκι), και με μαέστρους όπως, Yuri Bashmet, Vladimir Fedoseyev, Teodor Currentzis, Μύρων Μιχαηλίδης, Στέφανος Τσιαλής κ.α.
Συνθέτες όπως οι: [Ιάννης Ξενάκης|Ι. Ξενάκης], Μ. Θεοδωράκης κ.α. έχουν αφιερώσει έργα τους για αυτόν.
Από το 1998 συνεργάζεται με τον εκδοτικό οίκο « Alphonse Leduc » του Παρισιού για την έκδοση και προώθηση έργων για σαξόφωνο.
Διδάσκει στο Ωδείο Αθηνών, και παραδίδει μαθήματα τελειοποίησης στα Ωδεία: MDW Κρατικό της Βιέννης
Είναι μέλος κριτικών επιτροπών διεθνών διαγωνισμών. Παίζει με Σαξόφωνα τύπου « H. Selmer Paris» ειδικά κατασκευασμένα για αυτόν. Ήταν διευθυντής και ιδρυτής της Ορχήστρας Σαξοφώνων Νομαρχίας Πειραιά.
Η δισκογραφία του περιλαμβάνει το «"For Sax. and Strings and Love and Dreams"» του Θ. Μικρούτσικου με την Καμεράτα Ορχ. Φίλων της Μουσικής υπό τον Α. Μυράτ (Agora), το "Music for Saxophone and Orchestra" με την Ορχ. Philharmonia του Λονδίνου υπό τον M. Brabbins (Naxos) (που τον Οκτώβριο του 2002 κέρδισε τον τίτλο “CD of the month” του BBC Magazine) το «"Ballades for Saxophone and Orchestra"» με τη Φιλαρμονική Ορχ. του Λονδίνου υπό τον R. Minczuk (Naxos), που το περιοδικό FΟΝΟ FORUM (02/2005-Γερμανία) το τοποθέτησε στην πρώτη θέση στους γνωστότερους δίσκους για το κλασικό σαξόφωνο. "Impressions" for saxophone and orchestra (που εγκαινίασε τη σειρά "Greek Classics") με την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης υπό τον Μύρωνα Μιχαηλίδη. Τον ίδιο μήνα η Naxos τον ονόμασε "Καλλιτέχνη της Εβδομάδας", ενώ προτάθηκε δύο φορές για βραβεία Grammy της Νέας Υόρκης ανάμεσα σε άλλα σημαντικά βραβεία. Το "Legende" French music for saxophone and orchestra με τη Συμφωνική ορχ. του Λονδίνου υπό τον Yuri Simonov ηχογραφημένο στο θρυλικό Abbey Road studio που ανάμεσα στα βραβεία κέρδισε και το Editor's Choice από το Gramophone. Με την Janacek Philharmonic με έργα του Άλκη Μπαλτά, με τη Φιλαρμονική της Σλοβακίας με έργα του Ντίνου Κωνσταντινίδη κ.α. Παίζει με σαξόφωνα H. Selmer-Paris ειδικά προσαρμοσμένα γι'αυτό.
Αιλουρίδες
Οι Αιλουρίδες είναι η βιολογική οικογένεια των γατών· κάθε μέλος της οικογένειας ονομάζεται αιλουρίδας. Αποτελούν οικογένεια αιλουροειδών Σαρκοφάγων. Το πιο οικείο είδος της οικογένειας είναι η κατοικίδια γάτα, η οποία για πρώτη φορά συνδέθηκε με τον άνθρωπο πριν από περίπου 10.000 χρόνια, αλλά η οικογένεια περιλαμβάνει και όλες τις άγριες "γάτες", συμπεριλαμβανομένων των μεγάλων γατών.
Οι σωζόμενες Αιλουρίδες ανήκουν σε μία από τις δύο υποοικογένειες: Πανθηρίνες (μεγάλοι αιλουρίδες· περιλαμβάνονται οι τίγρεις, τα λιοντάρια, οι ιαγουάροι και οι λεοπαρδάλεις), και Αιλουρίνες (μικροί αιλουρίδες· περιλαμβάνονται τα πούμα, οι γατοπάρδοι, οι λύγκες, οι οσελότοι και οι γάτες).
Οι πρώτοι Αιλουρίδες εμφανίστηκαν κατά το Ολιγόκαινο, περίπου 25 εκατομμύρια χρόνια πριν. Στους προϊστορικούς χρόνους, μία τρίτη υποοικογένεια, οι Μαχαιροδοντίνες, περιελάμβανε τους "μαχαιρόδοντες", όπως ο γνωστός Σμιλόδους. Άλλα εκ πρώτης όψεως γατόμορφα θηλαστικά, όπως ο Θυλακόσμιλος ή οι Νιμραβίδες δεν συμπεριλαμβάνονται στους Αιλουρίδες, καθώς θεωρείται ότι εμφανίζουν μόνο επιφανειακές ομοιότητες.
0 (αριθμός)
Στο δυαδικό αριθμητικό σύστημα, δηλαδή στο δακτύλιο Z2, που χρησιμοποιείται κυρίως στους υπολογιστές για τις αριθμητικές (και όχι μόνο) αναπαραστάσεις, το μηδέν είναι το ένα από τα δύο ψηφία που χρησιμοποιούνται.