cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ερρίκος, δούκας του Λάνκαστερ
Εκστρατείες στη Γαλλία
Επέστρεψε στην Αγγλία τον Νοέμβριο του 1360, έπεσε άρρωστος στις αρχές της επόμενης χρονιάς και πέθανε στις 23 Μαρτίου 1361 πιθανότατα από το δεύτερο μεγάλο κύμα της βουβωνικής πανώλης που σάρωνε τότε την Αγγλία. Η ταφή του έγινε στην εκκλησία της Πεντηκοστής της Άουαρ Λέιντι του Νιούαρκ που ιδρύθηκε από τον πατέρα του δίπλα από το κάστρο του Νιούαρκ, στην ίδια εκκλησία έγινε η δεύτερη ταφή του πατέρα του μερικά χρόνια πριν.
Οικογένεια
Ο Ερρίκος, 1ος δούκας του Λάνκαστερ νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα του Μπωμόν, κόρη του Ερρίκου ντε Μπωμόν (1330)· δεν απέκτησε γιους παρά μόνο δυο κόρες:
Αλέξανδρος Καριώτογλου
Εκπαίδευση
Υπηρέτησε ως Σχολικός Σύμβουλος Πειραιώς και Κυκλάδων, υπήρξε επιμορφωτής εκπαιδευτικών (ΣΕΛΜΕ-ΠΕΚ) και σύμβουλος του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου Β΄.
Ερρίκος, δούκας του Λάνκαστερ
Οικογένεια
Ο εξαίρετος χαρακτήρας του Ερρίκου δούκα του Λάνκαστερ απομνημονεύθηκε στο έργο του Βιβλίο των ιερών Συνταγών, το οποίο ένα δείγμα ευσέβειας, πίστης και ηθικής, με λεπτομέρειες μεγάλου ιστορικού ενδιαφέροντος. Ο δούκας έγραψε το έργο σε ηλικία 44 ετών (1354), την εποχή που υπέφερε από ποδάγρα (ουρική αρθρίτιδα). Στο βιβλίο του ο Ερρίκος γράφει για τις επτά πληγές, τις οποίες συσχετίζει με τα επτά αμαρτήματα· περιγράφει τις θεραπείες με πραγματικές και μυθικές συνταγές, ενώ παροτρύνει τον αναγνώστη να ακολουθήσει τον δρόμο της ηθικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών Κατηγορία:Δούκες του Λάνκαστερ Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Κόμητες του Λέστερ (1265)
Αλέξανδρος Καριώτογλου
Εκπαίδευση
Είναι συγγραφέας πολλών έργων και επιστημονικών μελετών, ενώ τα επιστημονικά του ενδιαφέροντα αφορούν κυρίως την θρησκειολογία και την ιστορία των θρησκειών.
Ιεροσύνη
Μετά τη συνταξιοδότησή του ως εκπαιδευτικός, σε ηλικία 66 ετών, χειροτονήθηκε ιερέας από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο Β΄ και τοποθετήθηκε ως άμισθος εφημέριος στον ιστορικό ναό του Αγίου Νικολάου Ραγκαβά.
Ορισμένες ενέργειές του, όπως η ανάγνωση του Ευαγγελίου στη Δημοτική και η βάπτιση του παιδιού ενός ζεύγους ομοφυλοφίλων προκάλεσαν την αντίδραση συντηρητικών κύκλων της Εκκλησίας. Η απόφασή του στις 4 Ιουνίου 2023 να επιτρέψει σε δύο κορίτσια να ντυθούν με «παπαδικά» και να βοηθήσουν στην τέλεση της Θείας Λειτουργία, όπως κάνουν και τα αγόρια "παπαδάκια", προκάλεσε αντιδράσεις από τους ίδιους κύκλους και ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Β΄ τον έθεσε σε προσωρινή αργία απαγορεύοντάς του την τέλεση ιεροπραξιών και το θέμα παραπέμφθηκε στη Διαρκή Ιερά Σύνοδο. Η ποινή αυτή προκάλεσε κύμα συμπαράστασης από τους ενορίτες του και από θεολογικούς κύκλους, ενώ έλαβε και δημοσιότητα στα ΜΜΕ και  έγινε αφορμή να συζητηθεί δημόσια η θέση της γυναίκας στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος που συνήλθε στις 12-14 Ιουνίου 2023 δεν έλαβε σαφή θέση για το θέμα, ωστόσο ανακοινώθηκε ότι ο Αρχιεπίσκοπος αίρει την ποινή και ο π. Αλέξανδρος επέστρεψε στην ενορία του και λειτούργησε κανονικά στις 18 Ιουνίου 2023.
Διακρίσεις
Για το βιβλίο του «Ορθοδοξία και Ισλάμ» του απονεμήθηκε το Α΄ Βραβείο Αμπντί Ιπεκτσί.
Προσωπική ζωή
Είναι έγγαμος και πατέρας τεσσάρων παιδιών. Σύζυγός του είναι η Αγγελική Τζουβάλη-Καριώτογλου
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες κληρικοί
Αντιβασιλεύς Λεοπόλδος (θωρηκτό)
Το SMS Prinzregent Luitpold (Πλοίο της Αυτού Μεγαλειότητας Αντιβασιλεύς Λεοπόλδος, ή Λουϊπόλδος) ήταν το πέμπτο και τελευταίο των θωρηκτών κλάσης Κάιζερ του Αυτοκρατορικού Γερμανικού Ναυτικού. Η τρόπιδα του Λεοπόλδου τέθηκε τον Οκτώβριο του 1910 στα ναυπηγεία Γερμάνιαβερφτ στο Κίελο. Καθελκύσθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1912 και τέθηκε - εντάχθηκε στην υπηρεσία του ναυτικού στις 19 Αυγούστου 1913. Το πλοίο ήταν εξοπλισμένο με δέκα κανόνια των 30,5 εκατοστών (12 ίντσες) σε πέντε δίδυμους περιστροφικούς πύργους και είχε μέγιστη ταχύτητα 21,7 κόμβων (40,2 χλμ/ώρα ή 25 μίλια/ώρα).
Μετά την ήττα της Γερμανίας στον πόλεμο και την υπογραφή της ανακωχής το Νοέμβριο του 1918, το Λεοπόλδος όπως και οι περισσότερες από τις ναυαρχίδες του Στόλου των Βορείων Θαλασσών τέθηκαν υπό περιορισμό από το βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό στο Σκάπα Φλόου έχοντας προηγουμένως αφοπλιστεί και τα πληρώματά τους μειωθεί στο ελάχιστα απαραίτητο, καθ' ον χρόνο οι συμμαχικές δυνάμεις διαπραγματευόντουσαν το τελικό κείμενο της Συνθήκης των Βερσαλλιών. Στις 21 Ιουνίου του 1919, μερικές ημέρες πριν την υπογραφή της συνθήκης, ο διοικητής του υπο κράτηση στόλου, υποναύαρχος Λούντβιχ φον Ρόιτερ, διέταξε την αυτοβύθιση του στόλου για να εξασφαλίσει ότι δεν θα γινόταν ποτέ λεία πολέμου στα χέρια των Βρετανών, όπως και το πέτυχε. Το θωρηκτό Λεοπόλδος ανελκύθηκε τον Ιούλιο του 1931 με επακόλουθο να οδηγηθεί σε εκποίηση και διάλυση για παλιοσίδερα το 1933.
Κατηγορία:Γερμανικά πολεμικά πλοία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Σίμμας
Ο Σίμμας ήταν ένα βυζαντινός στρατηγός, Ουνικής καταγωγής, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄(527-565).
Το 527 βρισκόταν στο πλάι του Σουνίκα στο Δάρας και απέκρουσε με επιτυχία τις περσικές επιθέσεις. Αργότερα το 530  υπηρέτησε κάτω από τον Βελισάριο στην Μάχη του Δάρας, διατάζοντας μια δύναμη 600 ιππέων μαζί με τον Ασκάνη. Το 531, υπηρετώντας και πάλι κάτω από τον Βελισσάριο, συμμετείχε στη βυζαντινή ήττα κατά τη Μάχη του Καλίνικου. Σύμφωνα με τον Ιωάννη Μαλάλα, ο Σίμμας ήταν Δούκας της Ανατολής το 531, αλλά οι ιστορικοί ης Ύστερης ρωμαϊκής αυτοκρατορίας συνάγουν ότι ήταν τιμητικός τίτλος.
Πηγές
Κατηγορία:Ούννοι Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες
Γερουσία του Ουαϊόμινγκ
Η Γερουσία του Ουαϊόμινγκ (αγγλικά: Wyoming Senate) είναι η άνω βουλή του Πολιτειακό Νομοθετικού Σώματος του Ουαϊόμινγκ. Υπάρχουν 30 Γερουσιαστές στη Γερουσία, που αντιπροσωπεύουν έναν ίσο αριθμό εκλογικών περιφερειών σε όλο το Ουαϊόμινγκ, έκαστη με πληθυσμό τουλάχιστον 17.000. Η Γερουσία συνέρχεται στο Πολιτειακό Καπιτώλιο του Ουαϊόμινγκ στην Τσεγιέν.
Τα μέλη της Γερουσίας υπηρετούν τετραετείς θητείες χωρίς τα όρια θητείας. Τα όρια θητείας κηρύχθηκαν αντισυγματικά από το Ανώτατο Δικαστήριο του Ουαϊόμινγκ το 2004, ανατρέποντας έναν από δεκαετίας νόμο ο οποίος περιόριζε τους Γερουσιαστές σε τρεις θητείες (δώδεκα έτη).
Όπως άλλες άνω βουλές των πολιτειακών και εδαφικών νομοθετικών σωμάτων και της ομοσπονδιακής Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών, η Γερουσία του Ουαϊόμινγκ μπορεί να αποδεχθεί ή να απορρίψει διορισμούς από τον Κυβερνήτη στην πολιτειακή κυβέρνηση, στις επιτροπές, τα συμβούλια, ή δικαστές στο Ανώτατο Δικαστήριο του Ουαϊόμινγκ.
Ηγεσία
Το Ουαϊόμινγκ, μαζί με την Αριζόνα, το Μέιν, και το Όρεγκον, είναι μία από τις τέσσερις πολιτείες των ΗΠΑ οι οποίες έχουν καταργήσει το Αξίωμα του Αναπληρωτή Κυβερνήτη, μια θέση η οποία για τις περισσότερες άνω βουλές των πολιτειακών νομοθετικών σωμάτων και ακόμη και στο Κογκρέσο των ΗΠΑ (με τον Αντιπρόεδρο είναι ο αρχηγός του νομοθετικού σώματος. Αντίθετα, υπάρχει μια διακριτή θέση Προέδρου της Γερουσίας, αποστασιοποιημένη από τον εκελεστικό κλάδο του Ουαϊόμνγκ.
Ο παρών Πρόεδρος της Γερουσίας είναι ο Ρεπουμπλικανός Τζιμ Άντερσον της Περιφέρειας 2 (Γκλένροκ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουαϊόμινγκ Κατηγορία:Πολιτειακές άνω βουλές στις Ηνωμένες Πολιτείες
Αντιλσάχ Καντινεφέντι
Η Αϊσέ Αντιλσάχ Καντινεφέντι (Οθ. Τούρκικα:عیسی عادلşہ عورت ماسٹر) (Τούρκικα: Ayşe Adilşah Kadınefendi, 19 Δεκεμβρίου 1803) ήταν η τέταρτη σύζυγος του σουλτάνου Μουσταφά Γ΄ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο πλήρης τίτλος ήταν: Devletlu İsmetlu Ayşe Adilşah Kadınefendi Aliyyetü'ş-Şân Hazretleri
Βιογραφία
Στις 15 Δεκεμβρίου 1765 γέννησε το πρώτο της παιδί, μια κόρη, την Μπεϊχάν Σουλτάν στο Παλάτι Τοπ Καπί. Δύο χρόνια αργότερα, στις 14 Ιουνίου 1768, γέννησε το δεύτερο παιδί της επίσης μια κόρη, την Χατιτζέ Σουλτάν στο Παλάτι Τοπ Καπί. Μετά το θάνατο του Μουσταφά το 1774, αυτή και οι κόρες της εγκαταστάθηκαν στο Παλιό Παλάτι.
Είχε δύο ιδρύματα, τα οποία καταγράφονται στο Αρχείο VGM με αριθμό K.171. Στην αρχική ίδρυση, με ημερομηνία 1795, φαίνεται ότι αφιέρωσε το τζαμί που είχε χτίσει στην Κωνσταντινούπολη, και είχε καθορίσει τους αξιωματικούς του τζαμιού, τις υπηρεσίες που θα κάνουν και τους μισθούς τους. Αφιέρωσε επίσης τρία μεγάλα αγροκτήματα και ένα οικόπεδο από δέντρα και κτίρια για να αποτελέσει το εισόδημα του ιδρύματος. Στο ίδρυμα zeyl, με ημερομηνία 1797, υπάρχουν διατάξεις σχετικά με την αναδιοργάνωση των διαχειριστών του ιδρύματος.
Μετά τον θάνατό της, η κόρη της Μπεϊχάν έχτισε ένα σχολείο κοντά στο Παλάτι Γεσιλίογλου, απέναντι από το Παλάτι Χατιτζέ Σουλτάν στη μνήμη της μητέρας της. Το 1805, η Χατιτζέ έχτισε το τζαμί Αντιλσάχ Καντίν στη μνήμη της.
Πηγές
Κατηγορία:Σουλτάνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Πιερ-Οβόνο Εμπέντε
Καριέρα
Ο Εμπέντε αγωνίστηκε στο παρελθόν σε τρεις ελληνικές ομάδες, αρχικά στον Απόλλωνα Καλαμαριάς (Β' εθνική) μεταξύ 1998 και 2002, στη συνέχεια στη νεοφώτιστη στην Α' εθνική Χαλκηδόνα (2002 - 2005) και έπειτα στον Παναθηναϊκό (2005 - 2007),όπου τον πρώτο χρόνο έμεινε στη σκιά του βασικού Μάριο Γκαλίνοβιτς ενώ κατά τη δεύτερη χρονιά πήρε ευκαιρίες χωρίς να καταφέρει να εντυπωσιάσει.
Ψηφιακός πίνακας ελέγχου
Οι ψηφιακοί πίνακες ελέγχου (ψηφιακό ταμπλό/εργαλείο ή business dashboards)χρησιμοποιούνται στις σύγχρονες επιχειρήσεις και αναφέρονται σε μια οπτική οθόνη πληροφοριών που παρέχει στους υπάλληλους έγκαιρες εξατομικευμένες πληροφορίες από τις οποίες μπορούν να παρακολουθούν γρηγορά τις τρέχουσες συνθήκες που απαιτούν έγκαιρη απόκριση για την εκπλήρωση ενός συγκεκριμένου ρόλου. Οι ψηφιακοί πίνακες ελέγχου είναι από τις πιο διαδεδομένες περιπτώσεις χρήσης για την οπτικοποίηση δεδομένων που βελτιώνουν το εύρος ελέγχου σε πολλά επιχειρηματικά δεδομένα.
Πιερ-Οβόνο Εμπέντε
Καριέρα
Στη συνέχεια και για ένα χρόνο (2007 - 2008) αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα Γαλλίας με την ομάδα της Μετς, για να μεταπηδήσει το καλοκαίρι του 2008 στο κυπριακό πρωτάθλημα αγωνιζόμενος στην ομάδα της ΑΕΛ Λεμεσού. Έχει αγωνισθεί και μία φορά με την εθνική του Καμερούν, το 2006.
Πηγές
Κατηγορία:Καμερουνέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Καλαμαριάς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χαλκηδόνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΛ Λεμεσού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μετς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τονέρ Γιαουντέ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Άστρα Τζιούρτζιου Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Καμερούν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ψηφιακός πίνακας ελέγχου
Παραπομπές
Κατηγορία:Συστήματα διαχείρισης περιεχομένου Κατηγορία:Διαχείριση δεδομένων Κατηγορία:Πληροφοριακά συστήματα Κατηγορία:Λογισμικό επιχειρήσεων
1763
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1763 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μονή Κομνηνείου
μικρογραφία|Άποψη της μονής Η Ιερά Μονή Κομνηνείου είναι βυζαντινό μοναστήρι στον Κίσσαβο, κοντά στην κωμόπολη Στόμιο Λάρισας. Ιδρύθηκε από τον αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό και η πλήρης ονομασία του είναι Κομνήνειος Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου & Αγίου Δημητρίου (Παναγία του Κομνηνείου ή Οικονομείου).
Ιστορία
Το μοναστήρι της Παναγίας του Οικονομείου, γνωστό και ως Μονή του Αγίου Δημητρίου, βρίσκεται στην ανατολική δασώδη πλευρά της Όσσας μεταξύ των κωμοπόλεων Στομίου και Καρίτσας. Όπως μαρτυρείται από τα υπάρχοντα αρχαιολογικά λείψανα, στη θέση του μοναστηριού προϋπήρχε αρχαίος ειδωλολατρικός ναός αφιερωμένος σε άγνωστη θεότητα. Κατά την υπόθεση των Ζ. Εσφιγμενίτη και Ν. Γεωργιάδη το αρχαίο ιερό ανήκε στον Ποσειδώνα Πετραίον τον οποίο τιμούσαν και γιόρταζαν οι Θεσσαλοί σε ανάμνηση του μεγάλου σεισμού που διαχώρισε την Όσσα από τον Όλυμπο, έργο αποδιδόμενο στον Ποσειδώνα.
Στη διάρκεια της δυναστείας των Κομνηνών πρέπει να ιδρύθηκε η μεγαλοπρεπής βασιλική μονή στη θέση του προϋπάρχοντος μικρού βυζαντινού ναού. Ο Κομνήνειος ναός ήταν ευρέων διαστάσεων (26x16 μέτρα) του τύπου τρίκογχου σταυροειδούς, με τέσσερα παρεκκλήσια στις τέσσερις γωνίες που συνδεόταν αρχιτεκτονικά με το όλο οικοδόμημα. Τόσο ο αρχιτεκτονικός τύπος των τεσσάρων παρεκκλησιών όσο και η εξωτερική επιμελής τοιχοδομία, που αποτελείται από πλίνθους και λαξευτούς λίθους τοποθετημένους εναλλάξ στις ζώνες, αποτελούν σπάνια περίπτωση υψηλής αρχιτεκτονικής κατασκευής.
Το Μοναστήρι φέρει και την ονομασία Οικονομείον ή Οικονομείο, πιθανώς από το όνομα του διαλυθέντος κατά την 10ετία του 1860 μικρού οικισμού Οικονομείο, που υπήρχε εκεί κοντά όπου διέμενε ο οικονόμος της Μονής. Επίσης η Μονή, που είναι αφιερωμένη στην Παναγία Θεοτόκο ονομάζεται και Μονή του Αγίου Δημητρίου. Κατά τον Ουσπένσκη η μετονομασία αυτή ίσως να έγινε κατά το 1578 από τους εγκατασταθέντες εκεί μοναχούς που έφτασαν εκεί από κάποιο άλλο μοναστήρι του Αγίου Δημητρίου. Ο ίδιος επισκέπτης το 1859, λέει ότι είδε εκεί ένα Ευαγγέλιο που θεωρήθηκε ότι ανήκε στον μητροπολίτη Λαρίσης Αχίλλειο, πάνω στο οποίο ο επίσκοπος Πλαταμώνα Διονύσιος έγραψε το 1583 ότι «αυτό ανήκει στο Οικονομείο, τη Μονή του Αγίου Δημητρίου». Αυτή είναι ίσως η πιο παλαιά μαρτυρία για την ονομασία του Αγίου Δημητρίου.
Όσον αφορά το περίφημο αυτό τετραβάγγελο, η παράδοση έλεγε ότι ανήκε στον Άγιο Αχίλλειο μητροπολίτη Λαρίσης που είχε μετάσχει στην Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας το 325 μ.Χ. Ήταν γραμμένο σε περγαμηνή με χρυσά γράμματα με λεπτότητα, στολισμένο με μικρογραφίες και σχόλια στα περιθώρια. Ο Μεζιέρ που όπως λέει έφυγε από το μοναστήρι με 15 χειρόγραφους κώδικες και άλλα 20 έντυπα, λυπήθηκε γιατί δεν μπόρεσε να αποκτήσει το Ευαγγέλιο αυτό, επειδή ο μοναχός του ζητούσε το λιγότερο 4.000 τουρκικά πιάστρα για να του το δώσει. Άλλα και ο άλλος επισκέπτης, ο Ουσπένσκη, λέει ότι στο μοναστήρι τον έφερε η φήμη για το Ευαγγέλιο του Αγίου Αχίλλειου που φυλασσόταν εκεί και το οποίο πράγματι είδε. Δηλαδή ο άνθρωπος ξεκίνησε από την Λάρισα και διήνυσε μια απόσταση και με γαϊδουράκι με στόχο το Ευαγγέλιο. Τελικά το Ευαγγέλιο αυτό δεν γλίτωσε από τους περιφερόμενους αγύρτες και τα παζαρέματα του επιλήσμονος μοναχού.
Το μοναστήρι, σύμφωνα με τις πληροφορίες του πρωτονοτάριου του Πατριαρχείου Κων/πόλεως Θ. Ζυγομάλη είχε 300 μοναχούς. Ο Ζυγομάλης επισκέφθηκε κατά τα έτη 1576 - 1577 τα μοναστήρια με εντολή του Πατριάρχη Κων/πόλεως να εισπράξει τα οφειλόμενα από τα μοναστήρια πατριαρχικά δικαιώματα. Όταν επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη έγραψε διάφορες επιστολές με πληροφορίες για τα Μοναστήρια. Για το μοναστήρι «Παναγιά του Οικονομείου» λέει ότι είχε 300 μοναχούς. Η στέγαση τόσων μοναχών προϋποθέτει την ύπαρξη ανάλογων χώρων και ίσως αυτό να εννοεί το αναφερόμενο υπό του Ι. Λεονάδρου «κάτωθεν του μοναστηριού τούτου ευρίσκοντο διάφορα ερείπια αρχαίων μοναστηριών».
Πρέπει όμως να λάβουμε υπ' όψιν ότι στην ίδια περιοχή παραθαλασσίως, ανακαλύφτηκαν τάφοι του 6ου π.Χ. αιώνα που ανήκαν προφανώς στην αρχαία πόλη των Ευρυμενών. Δηλαδή η περιοχή έχει κατοικηθεί και παλιότερα. Η μονή καταστράφηκε κατά τους χρόνους της Τουρκοκρατίας και ιδίως στα χρόνια της επαναστάσεως του 1821. Άλλα, ακόμα χειρότερα συνέβησαν κατά το 1868, όταν πυρπολήθηκε από τον παράφρονα ηγούμενο της μονής και αρπάχτηκε όλη η κτηματική και κινητή περιουσία της. Τότε χάθηκαν και τα τελευταία πολύτιμα κειμήλια και καταστράφηκε το αρχείο και η πλούσια βιβλιοθήκη. Μερικά από τα σπάνια αυτά χειρόγραφα πουλήθηκαν σε ευτελή τιμή σε γυρολόγους και αρχαιοκάπηλους, όπως στο Γάλλο Μεζιέρ και τώρα βρίσκονται στην Εθνική βιβλιοθήκη των Παρισίων. Η έρευνα στο μέλλον σε Ευρωπαϊκές βιβλιοθήκες ίσως εντοπίσει στοιχεία τα οποία θα φωτίσουν την ιστορία της ιεράς Μονής.
Το μοναστήρι του Αγίου Δημητρίου ευρισκόμενο σε δασώδη περιοχή αποτελούσε ασφαλές καταφύγιο για τους κατατρεγμένους Έλληνες κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας. Οι Τούρκοι σπάνια πλησίαζαν την περιοχή και μόνο με μεγάλη δύναμη στρατού ανέβαιναν μέχρι το μοναστήρι. Στα χρόνια της Επαναστάσεως του 1821 το μοναστήρι προσέφερε σημαντικές υπηρεσίες στους μαχόμενους κλεφταρματωλούς. Τότε έγιναν αλλεπάλληλες επιδρομές των Τούρκων οι οποίοι κατέστρεψαν πολλά κειμήλια και χειρόγραφους κώδικες της βιβλιοθήκης. Το πυκνό δάσος με την οργιώδη βλάστηση, καθιστούσε την περιοχή άβατη για τις τουρκικές αρχές. Εκεί κατέφυγαν με καΐκια οι διαφυγούσες οικογένειες από την ανθρωποσφαγή της Χίου το 1822. Δύο από τα καΐκια που κατόρθωσαν να διαφύγουν από την σφαγή της Χίου (σφάχτηκαν τότε 30.000 γυναικόπαιδα), διέσχισαν το Αιγαίο Πέλαγος και βγήκαν στον όρμο του Στομίου. Από εκεί, οι οικογένειες που διασώθηκαν ανηφόρισαν και εγκαταστάθηκαν μέσα στο πυκνό δάσος.
Αλλά και μετά την επανάσταση του 1821 το μοναστήρι συνέχισε την προσφορά του στον αγώνα κατά των Τούρκων. Γι' αυτό εθεωρείτο πάντα ύποπτο από τις τουρκικές αρχές. Έτσι, βλέπουμε να περικυκλώνεται τον Ιούνιο του 1831 από τον Χασάν Αγά με 500 στρατιώτες αναζητώντας τους κλέφτες.
Τώρα, δίπλα στο χώρο της αρχαίας μονής έχει ανεγερθεί ένα νέο μοναστήρι, ίδρυμα της τελευταίας 15ετίας.
Αναφορές
Κομνηνείου
Αιγίμιος
Ο Αιγίμιος (ή Αιγιμιός), γιος του Δώρου, ήταν γενάρχης και βασιλιάς των Δωριέων της Θεσσαλίας· ο αρχαιότερος νομοθέτης της δωρικής φυλής σύμφωνα με τον Πίνδαρο.
Όταν οι Λαπίθες με πολυάριθμο στρατό εισέβαλαν στην χώρα του, ο Αιγίμιος ζήτησε τη βοήθεια του Ηρακλή τάζοντας του το ένα τρίτο του βασιλείου του. Ο Ηρακλής νίκησε τους Λαπίθες και σκότωσε τον βασιλιά τους Κόρωνο και τον σύμμαχό του βασιλιά των Δρυόπων Λαογόρα. Το μερίδιο όμως του βασιλείου, που αντιστοιχούσε στην αμοιβή του, το άφησε παρακαταθήκη στον Αιγίμιο με εντολή να το αποδώσει στους απογόνους του και ο ίδιος αναχώρησε για τη Τραχίνα. Αργότερα ο Ύλλος, ο γιος του Ηρακλή, προσπάθησε επικεφαλής των Ηρακλειδών να καταλάβει την Πελοπόννησο. Σκοτώθηκε όμως σε μονομαχία από τον Έχεμο, τον βασιλιά των Τεγεατών, και οι Ηρακλείδες γύρισαν προσωρινά πίσω. Μια ομάδα τους κατέφυγε στον Αιγίμιο, ζήτησε πίσω το μερίδιο του βασιλείου που τους είχε κληροδοτήσει ο πρόγονος και γενάρχης τους και εγκαταστάθηκε σ' αυτό. Ο Αιγίμιος είχε και δυο γιους, τον Πάμφυλο και τον Δυμάνα, από τους οποίους πήραν τα ονόματά τους δύο Δωρικές φυλές: οι Πάμφυλοι και οι Δυμάνες. (Μια τρίτη φυλή, οι Υλλείς, πήρε το όνομά της από τον Ύλλο.)
Τους αγώνες του Αιγίμιου και του Ηρακλή ενάντια στους Λαπίθες και τους Δρύοπες διηγιόταν ένα χαμένο έπος (ο Αιγίμιος), που οι αρχαίοι απέδιδαν άλλοτε στον Ησίοδο και άλλοτε στον Κέρκωπα τον Μιλήσιο.
Οι Πράσινοι-Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία
Οι Πράσινοι-Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία (αγγλ. The Greens/European Free Alliance, γαλλ. Verts/Alliance libre européenne) είναι πολιτική ομάδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Έχει θέσεις υπέρ του περιβάλλοντος και της οικολογίας, υποστηρίζει τις τοπικές μειονότητες και είναι υπέρ της Ευρωπαϊκής ενοποίησης.
Η πολιτική ομάδα εκπροσωπεί δύο ξεχωριστά ευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα: το Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα και την Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία. Η Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία αποτελείται από από κόμματα που εκπροσωπούν έθνη χωρίς κράτος, καθώς και θέματα περιφερειακά και μειονοτικά. Η Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία έχει γενικά περιορίσει την απόκτηση της ιδιότητας του μέλους της σε προοδευτικά κόμματα. Στην πολιτική ομάδα συμμετέχουν και άλλα κόμματα όπως το ολλανδικό κόμμα Διαφανής Ευρώπη και το σουηδικό Κόμμα Πειρατών.
9ο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
Κατηγορία:Πολιτικές ομάδες Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Αγία Ελεούσα Ρόδου
Η Αγία Ελεούσα είναι οικισμός της Ρόδου. Υπάγεται στην τοπική κοινότητα Πλατανίων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Καμείρου, του δήμου Ρόδου, της περιφερειακής ενότητας, Ρόδου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκε στην επαρχία Ρόδου του νομού Δωδεκανήσου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου Πελάγους.
Γεωγραφία
Η Αγία Ελεούσα είναι οικισμός της βορειοκεντρικής Ρόδου. Βρίσκεται σε λοφώδη περιοχή ανάμεσα στις κορυφές Ψίνθος και Φουντουκλί, πάνω στο δρόμο για την περιοχή «Πεταλούδες» και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 270. Απέχει περίπου 34 χλμ. ΝΔ. της πρωτεύουσας του νησιού (μέσω Αφάντου).
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πλατανίων της Ρόδου. Με το ΦΕΚ 244Α - 4/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Πλατανίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Καμείρου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Καμείρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ρόδου.
Ιστορικά στοιχεία
Η νεότερη ιστορία ης Αγίας Ελεούσας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τα χρόνια της Ιταλικής Κατοχής των Δωδεκανήσων. Οι κατακτητές διαμόρφωσαν εκπληκτικά τον οικισμό, από το 1935, ως «Campochiaro» στα πρότυπα των δασικών χωριών των Ιταλικών Άλπεων, με την υπογραφή του κυβερνήτη Μάριο Λάγκο. Αρχικά εγκαταστάθηκαν υλοτόμοι από την κοιλάδα του Φιέμε της Β. Ιταλίας, προκειμένου να δημιουργήσουν ένα μέρος ιδανικό για τους επίτιμους καλεσμένους των κατακτητών. Η φροντίδα των Ιταλών για το «θέρετρό» τους ήταν υποδειγματική: πέρα από την απαράμιλλη ομορφιά του τοπίου, τα κτήρια με τα έντονα χρώματα, τις καμάρες και τα καμπυλωτά μπαλκόνια που επιβάλλονταν στον χώρο, υπήρχε αγορά, σχολείο, εκκλησία (Άγιος Χαράλαμπος), ακόμα και φυλακές. Μάλιστα, το γκιζάνι διετηρείτο από τότε στον οικισμό, σε πολύ φροντισμένη τεχνητή λίμνη (βλ. παρακάτω).
Μετά την αποχώρηση των Ιταλών, το 1947, το «θέρετρο» εγκαταλείφθηκε και οι όμορφες εγκαταστάσεις δεν αξιοποιήθηκαν και καταστράφηκαν. Μόνο το σχολείο έμεινε σε χρήση, αλλά ως σανατόριο πλέον, με την ονομασία «Βασίλισσα Φρειδερίκη». Το σανατόριο, που λειτούργησε μέχρι το 1970, φιλοξένησε νησιώτες και βορειοελλαδίτες οι οποίοι έφταναν εκεί ανά δεκάδες έχοντας «χτυπηθεί» από φυματίωση, τη μάστιγα της Ελλάδας κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Σήμερα είναι ένα ερειπωμένο «κτήριο-φάντασμα» που δεν θυμίζει τίποτε από τις παλιές εποχές.
Το Γκιζάνι της Ρόδου
Διακόσια μέτρα από την κεντρική πλατεία του οικισμού, υπάρχει κυκλική υδατοδεξαμενή όπου διατηρούνται κάποια γκιζάνια, σε ένα από τα κέντρα προστασίας και ενημέρωσης του νησιού.
Το Γκιζάνι (Squalius ghigii) είναι μικρό ψάρι του γλυκού νερού, το οποίο ζει αποκλειστικά στη Ρόδο. Θεωρείται από τα πλέον απειλούμενα με εξαφάνιση είδη ψαριών -γλυκού νερού- στην Ευρώπη και προστατεύεται τόσο από την Ευρωπαϊκή, όσο και από την Ελληνική Νομοθεσία. Συμπεριλαμβάνεται στο Παράρτημα ΙΙ της Κοινοτικής Οδηγίας για την Προστασία των Βιοτόπων (92/43/EEC), ως είδος προτεραιότητας, καθώς και στο Κόκκινο Βιβλίο Απειλούμενων Ειδών της Ελλάδας. Επίσης προστατεύεται από την Ελληνική Νομοθεσία με το Προεδρικό Διάταγμα 67/1981.
Εκτός από τη δεξαμενή και τα έργα υδροληψίας της πηγής, στην ίδια περιοχή είχαν γίνει, κατά την περίοδο της Ιταλικής κατοχής της Ρόδου, έργα διαμόρφωσης του χώρου με τοιχία, σκάλες και αμφιθεατρικά καθίσματα. Στα πλαίσια του έργου Life-Φύση για το γκιζάνι, έγινε επισκευή της υδατοδεξαμενής και κατασκευάστηκαν πλακόστρωτα και καθίσματα, καθώς και ένα περίπτερο που στεγάζει έκθεση με πληροφοριακό υλικό στη μορφή εντύπων και εφαρμογής multimedia (σε info-point) για το γκιζάνι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Ρόδου
Όρμος Παναγίας Χαλκιδικής
thumb
Ο Όρμος Παναγίας είναι οικισμός στη Σιθωνία Χαλκιδικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 88 κατοίκους. Αποτελεί το λιμάνι του Αγίου Νικολάου και βρίσκεται σε απόσταση 2,5 χμ νοτιοανατολικά του. Ο οικισμός διαθέτει πληθώρα επιλογών από ενοικιαζόμενα δωμάτια και ξενοδοχία καθώς και πολλά εστιατορία. Τουριστικά σκάφη πραγματοποιούν καθημερινά δρομολόγια για τον περίπλου της χερσονήσου του Άθω, καθώς και μικρές στάσεις στο νησάκι της Αμμουλιανής και στην Ουρανούπολη. Διαθέτει Λιμενικό Φυλάκιο και σύγχρονη μαρίνα (καταφύγειο τουριστικών σκαφών) δυναμικότητας 100 θέσεων ελλιμενισμού. Στην πλατεία του οικισμού βρίσκεται η εκκλησία της Παναγίας όπου την Τρίτη του Πάσχα, οι κάτοικοι του Αγίου Νικολάου κάνουν μία μεγάλη λιτανεία όλων των εικόνων της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου με τερματικό σταθμό τον Όρμο Παναγίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χαλκιδικής
Σύλλογος Ελλήνων Ψυχολόγων
Ο Σύλλογος Ελλήνων Ψυχολόγων (Σ.Ε.Ψ) ιδρύθηκε το 1963 στην Αθήνα και είναι ο παλαιότερος και ο μεγαλύτερος από τους επαγγελματικούς - επιστημονικούς φορείς των ψυχολόγων στην Ελλάδα. Σύμφωνα με το Ν. 991/79 τελεί υπό την εποπτεία του Υπουργείου Υγείας και αριθμεί πάνω από 3000 μέλη. Σήμερα δεν είναι υποχρεωτική η εγγραφή ψυχολόγων στον Σ.Ε.Ψ προκειμένου να ασκήσουν νόμιμα το επάγγελμα του ψυχολόγου στην Ελλάδα.
Ιστορία
Η επαγγελματική άσκηση της ψυχολογίας στην Ελλάδα ουσιαστικά ξεκινά τη δεκαετία του 1960 με μικρό αριθμό επαγγελματιών με σπουδές στην Ευρώπη και την Αμερική. Το 1988 ο Σ.Ε.Ψ γίνεται μέλος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Συλλόγων Ψυχολόγων (Ε.F.P.A). Στον επιστημονικό τομέα έχει διοργανώσει Πανελλήνια, Πανευρωπαϊκά και Διεθνή Συνέδρια σε συνεργασία με την Ελληνική Ψυχολογική Εταιρεία (ΕΛ.Ψ.Ε).
Κώδικας Δεοντολογίας Ψυχολόγων
Ο Σ.Ε.Ψ καθιέρωσε τον Κώδικα Δεοντολογίας με σκοπό να κρατήσει υψηλά το κύρος του επαγγέλματος του ψυχολόγου στην Ελλάδα. Ο Παγκύπριος Σύλλογος Ψυχολόγων βασίστηκε στον Κώδικα Δεοντολογίας του Σ.Ε.Ψ, μεταξύ άλλων , προκειμένου να συγγράψει τον αντίστοιχο δικό του. Οι ψυχολόγοι στην Ελλάδα δεν δεσμεύονται από τον ΚΔ του Σ.Ε.Ψ αλλά από τον Κώδικα Δεοντολογίας Ψυχολόγων σύμφωνα με το ΦΕΚ Β' 2344/18-06-2019
Αντιποίηση επαγγέλματος
Το 2011 ο Σ.Ε.Ψ δημοσίευσε ανακοίνωση προκειμένου να ενημερώσει το γενικό κοινό για τα εκτεταμένα κρούσματα αντιποίησης του επαγγέλματος του ψυχολόγου. Σύμφωνα με αυτή μόνο όσοι έχουν Άδεια Ασκήσεως Επαγγέλματος Ψυχολόγου ( ή από το 2012 και μετά την αντίστοιχη Βεβαίωση) μπορούν να ασκούν νόμιμα το επάγγελμα του ψυχολόγου στην Ελλάδα και πως διάφοροι άλλοι παραπλανητικοί τίτλοι ( Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας, Σύμβουλος Γάμου, Σύμβουλος Οικογενειακών Σχέσεων, Ψυχοθεραπευτής Ψυχαναλυτής) δεν αναγνωρίζονται από την Ελληνική Πολιτεία.
1764
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Σύλλογος Ελλήνων Ψυχολόγων
Εποπτείες ψυχολόγων σε σχολεία
Από το 2018 ο Σ.Ε.Ψ και το Υπουργείο Παιδείας έχουν υπογράψει σύμφωνο συνεργασίας για τη προσφορά εποπτείας σε όσους ψυχολόγους προσλαμβάνονται στα διάφορα σχολεία της χώρας (κυρίως ΕΠΑΛ) με σκοπό τη διασφάλιση της υψηλής στάθμης των παρεχομένων υπηρεσιών των ψυχολόγων στο σχολικό περιβάλλον.
Εθνική Επιτροπή Ψυχολογίας
Ο Σ.Ε.Ψ σε συνεργασία με την ΕΛ.Ψ.Ε έχουν συστήσει την Εθνική Επιτροπή Ψυχολογίας.
Παρεμβάσεις
Το καλοκαίρι του 2021 ο Σ.Ε.Ψ παρενέβει δημόσια με αφορμή την Δολοφονία της Καρολάιν Κράουτς εκφράζοντας ενστάσεις και φόβους που αφορούν στη δημόσια εικόνα του επαγγέλματος του ψυχολόγου καθώς και σε ζητήματα αντιποίησης του επαγγέλματος.
Πιέτρο Τριμπούνο
Ο Πιέτρο Τριμπούνο (Ιταλικά : Pietro Tribuno, πέθανε το 912) ήταν Δόγης της Βενετίας (887 - 912). Ο Πιέτρο Τριμπούνο ήταν γιος του Ντομένικο Τριμπούνο και της Αννέλλας Καντιάνο της ανιψιάς του Πιέτρο Α΄ Καντιάνο που διαδέχθηκε για λίγους μήνες τον υπέργηρο και ασθενή Τζοβάννι Β΄ Παρτεσιπάτσιο. Όταν ανέβηκε στην εξουσία ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τους διαδόχους του Καρόλου του Παχύ, έκλεισε δυο συνθήκες με τον Αρνούλφο της Καρινθίας (888, 891). Με την πρώτη ρύθμισε την ασφάλεια των Βενετών που ζούσαν στο εξωτερικό, ο στόχος του ήταν το εμπόριο με την Αυτοκρατορία των Καρολιδών, τα οικονομικά κέρδη ήταν άμεσα και το εμπόριο του σιδήρου αυξήθηκε την δεκαετία του 890 ταχύτατα.
Νίκη επί των Ούγγρων
Οι Ούγγροι επιτέθηκαν για πρώτη φορά στην Βενετία (898), η επίθεση ήταν προειδοποίηση για πιο έντονες επιδρομές, την επόμενη χρονιά (899) κατακτήθηκε ολόκληρη η Λομβαρδία. Οι Ούγγροι συνέχισαν προς την Βενετία κατακτώντας μια σειρά από πόλεις όπως Κιττανόβα, Φιν, Εκουίλο και Αλτίνο, πέρασαν την Κιότζα και βάδισαν προς την Μαλαμόκκο που τους περίμενε ο στρατός των Βενετών με τον δόγη Πιέτρο Τριμπούνο. Τα Ουγγρικά πλοιάρια στάθηκαν ανεπαρκή μπροστά στις μεγάλες Βενετσιάνικες γαλέρες και συνετρίβησαν, ήταν η μεγαλύτερη στρατιωτική νίκη της Βενετίας από την εποχή του Πεπίνου της Ιταλίας περίπου έναν αιώνα πριν.
Αμυντικά έργα
Μετά την συντριβή των Ούγγρων ο Τριμπούνο εργάστηκε σκληρά για την ενίσχυση της άμυνας του Ριάλτο κτίζοντας ένα μεγάλο τείχος στα ανατολικά της νήσου Σαν Πιέτρο ντι Καστέλο που έφτανε μέχρι τον Ναό Αγίας Μαρίας του Κρίνου. Ο χρονικογράφος Ιωάννης ο Διάκονος περίπου έναν αιώνα αργότερα έγραψε ότι με τις νέες οχυρώσεις η Βενετία μετατράπηκε σε αστική πόλη, ήταν χαρακτηριστικό σημάδι για την αλλαγή της ιστορίας της. Ο Πιέτρο Τριμπούνο πέθανε (912) και τάφηκε στον ναό του Αγίου Ζαχαρία, η δόγισσα του ήταν η Άγγελα Σανούδου και τον διαδέχθηκε ο Όρσο Β΄ Παρτεσιπάτσιο.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας
Βίλα Φαρνεζίνα
right|thumb|250px|Βίλα Φαρνεζίνα: Νότια όψη Η Βίλα Φαρνεζίνα (ιταλικά: Villa Farnesina), μια από τις πρώτες και ωραιότερες αναγεννησιακές επαύλεις, βρίσκεται στη Βία ντέλα Λουνγκάρα (Via della Lungara), στην περιοχή Τραστέβερε (Trastevere) της Ρώμης, δίπλα στον ποταμό Τίβερη. Βρίσκεται στα δυτικά του ποταμού, ενώ απέναντι, στην ανατολική όχθη του Τίβερη, βρίσκεται το Παλάτσο Φαρνέζε.
Ιστορία
Η Βίλα Φαρνεζίνα οικοδομήθηκε από τον Αγκοστίνο Κίτζι (Agostino Chigi, 1466- 1520), εύπορο τραπεζίτη και θησαυροφύλακα του πάπα Ιουλίου Β΄. Ο Κίτζι, ενσυνείδητος μαικήνας και λάτρης των τεχνών, γεννημένος στη Σιένα το 1466, ανέθεσε τον σχεδιασμό της βίλας του στον συμπατριώτη του Σιενέζο ζωγράφο και αρχιτέκτονα Μπαλντασσάρε Περούτσι (Baldassare Peruzzi, 1481-1536).
Ο Περούτσι, μαθητής του Μπραμάντε, σχεδίασε και ανήγειρε τη Βίλα Φαρνεζίνα ανάμεσα στα έτη 1506 και 1510, μια από τις πιο αρμονικές καλλιτεχνικές δημιουργίες της ιταλικής Αναγέννησης. Ο θεμέλιος λίθος, σύμφωνα με την επιθυμία του Κίτζι, τοποθετήθηκε στις 22 Απριλίου 1506, ημερομηνία που σηματοδοτούσε την ίδρυση της Ρώμης. Σύμφωνα με το σχέδιο, έγινε ένα κεντρικό κτίριο με προβαλλόμενες πτέρυγες στη βόρεια πρόσοψη και κήπους, όπου ο πλούσιος οικοδεσπότης ψυχαγωγούσε τους καλεσμένους του με γιορτές και θεατρικές παραστάσεις.
Παράλληλα με την οικοδόμηση, ο Αγκοστίνο Κίτζι ανέθεσε και την εσωτερική διακόσμηση της βίλας σε διάσημους ζωγράφους της εποχής: τον Ραφαήλ, τον Σεμπαστιάνο ντελ Πιόμπο, τον Τζοβάνι Αντόνιο Μπάτσι επονομαζόμενο Ιλ Σοντόμα, καθώς και τον αρχιτέκτονα της βίλας Μπαλντασσάρε Περούτσι.
Ο Αγκοστίνο Κίτζι εγκαταστάθηκε στη βίλα το 1511. Τα προηγούμενα χρόνια ζούσε στη Ρώμη με τη σύζυγό του Μαργκερίτα Σαρατσίνι (Margherita Sarracini), η οποία απεβίωσε δίχως παιδιά το 1508. Αργότερα ο Κίτζι συνδέθηκε ερωτικά με μια πανέμορφη και διάσημη για τη μόρφωσή της πόρνη, την Ιμπέρια (Imperia), με την οποία απέκτησε μια κόρη, τη Λουκρητία. Η Ιμπέρια απεβίωσε το 1511. Την ίδια χρονιά ο Κίτζι, σε ένα επαγγελματικό ταξίδι του στη Βενετία, γνωρίστηκε με μία ταπεινής καταγωγής νεαρή κοπέλα, τη Φραντσέσκα Ορντεάσκι (Francesca Ordeaschi), που συνέζησε αστεφάνωτος μαζί της μέχρι το 1519, οπότε και νομιμοποίησε τη χρονιά αυτή τον γάμο του.
Η γαμήλια τελετή στη Βίλα Φαρνεζίνα, με καλεσμένους διάσημες προσωπικότητες της εποχής: ποιητές, καλλιτέχνες, πρίγκιπες, καρδιναλίους και τον ίδιο τον Πάπα, αποτέλεσε αξιομνημόνευτο γεγονός στα χρονικά της Ρώμης. Ο Κίτζι απεβίωσε στη βίλα το 1520.
Το 1577 η βίλα του Αγκοστίνο Κίτζι αγοράστηκε από τον καρδινάλιο Αλέξανδρο Φανέσε (Alessandro Farnese) και από τότε είναι γνωστή ως Βίλα Φαρνεζίνα. Στα επόμενα χρόνια φιλοξενήθηκαν σε αυτή διακεκριμένοι επισκέπτες, όπως ο Καρδινάλιος Ρισελιέ, η βασίλισσα Χριστίνα της Σουηδίας και πρεσβευτές του Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄. Τελικά, η Βίλα Φαρνεζίνα αποκτήθηκε το 1927 από το Ιταλικό Κράτος, το οποίο την παραχώρησε το 1944 στην Εθνική Ακαδημία Λίντσεϊ (Accademia Nazionale dei Lincei), φημισμένη ακαδημία επιστημών της Ρώμης, που στεγάζεται στο παρακείμενο Παλάτσο Κορσίνι (Palazzo Corsini).
thumb|395x395px|Ραφαήλ: Ο Θρίαμβος της Γαλάτειας
Η Αίθουσα της Γαλάτειας
Η Αίθουσα της Γαλάτειας (La Loggia di Galatea) βρίσκεται στο ισόγειο της Βίλας Φαρνεζίνα, στα ανατολικά του και είναι διακοσμημένη με τοιχογραφίες, που απεικονίζουν κλασικούς μύθους και αστρολογικές σκηνές.
Ο Μπαλντασσάρρε Περούτσι (Baldassarre Peruzzi, Σιένα 1481 - Ρώμη 1536) ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης, που άρχισε να εικονογραφεί το 1511 τον θόλο της Αίθουσας της Γαλάτειας με μυθολογικές και αστρολογικές σκηνές, απεικονίζοντας το ωροσκόπιο και τη θέση των άστρων την ώρα της γέννησης του Αγκοστίνο Κίτζι. Στη ζωφόρο του θόλου ο Περούτσι εικονογραφεί τους Άθλους του Ηρακλή και άλλες μυθολογικές σκηνές (π.χ. «Η Λήδα και ο Κύκνος», «Βάκχος και Αριάδνη», «Η Αρπαγή του Γανυμήδη» κ.ά.), ενώ στα δύο μεγάλα πλαίσια στο κέντρο του θόλου είναι «Ο Περσέας που αποκεφαλίζει τη Μέδουσα» και «Η Καλλιστώ που μεταμορφώνεται σε Μεγάλη Άρκτο».
Τον Αύγουστο του 1511, όταν ο Κίτζι επέστρεψε από τη Βενετία και εγκαταστάθηκε στη βίλα, έφερε μαζί του έναν από τους πιο ταλαντούχους ζωγράφους της βενετσιάνικης σχολής, τον νεαρό Σεμπαστιάνο ντελ Πιόμπο (Sebastiano del Piombo, Βενετία περ. 1485 - Ρώμη 1547), στον οποίο ανέθεσε στα 1511-1512 να ζωγραφίσει τη μεγάλη τοιχογραφία του Πολύφημου (1512). Ο «Πολύφημος» του ντελ Πιόμπο -με τα χαρακτηριστικά προσώπου του Αγκοστίνο Κίτζι- αναφέρεται στον μύθο του Φιλόστρατου για τον έρωτα του Κύκλωπα με την όμορφη νύμφη της θάλασσας Γαλάτεια.
Ο Σεμπαστιάνο ντελ Πιόμπο ζωγράφισε και οκτώ φεγγίτες (lunette) της αίθουσας με επεισόδια από τις «Μεταμορφώσεις» του Οβιδίου: «ο Μύθος του Ζέφυρου», «Ο Μύθος της Φιλομήλας και της Πρόκνης», «Ο Μύθος της Αγλαύρου και της Έρσης», «Ο Δαίδαλος και ο Ίκαρος», «Η Ήρα», «Ο Μύθος της Σκύλλας», «Η Πτώση του Φαέθοντος» και «Ο Μύθος της Ωρείθυιας».
Το αριστούργημα όμως στη Βίλα Φαρνεζίνα είναι «Ο Θρίαμβος της Γαλάτειας» (Trionfo di Galatea), που ζωγράφισε στα 1511-1512 ο Ραφαήλ (Raffaello Sanzio, Ουρμπίνο 1483 - Ρώμη 1520), ακολουθώντας «τους κανόνες της αναγεννησιακής γεωμετρίας», όπως γράφει ο ιστορικός τέχνης Κένεθ Κλαρκ. Ο Ραφαήλ εμπνεύστηκε το έργο του από τον κλασικό μύθο για τον έρωτα του Πολύφημου και της Γαλάτειας. Η όμορφη νύμφη της θάλασσας Γαλάτεια, κόρη του Νηρέα και της Δωρίδας, επάνω σε μια πελώρια αχιβάδα που τη σέρνουν δελφίνια και περιστοιχισμένη από ερωτιδείς, νηρηίδες και τρίτωνες, ταξιδεύει στα αφρισμένα κύματα, στρέφοντας το πρόσωπό της προς τα επάνω, ενώ το κόκκινο πέπλο της αφήνει να το πάρει ο άνεμος, αποκαλύπτοντας μισόγυμνο το σώμα της, για να ξεφύγει ή και να προκαλέσει τον ερωτευμένο Πολύφημο, που την καταδιώκει.
Η Στοά του Έρωτα και της Ψυχής
thumb|300x300px|Ο Ηρακλής και ο Λέων της Νεμέας ((Αίθουσα της Γαλάτειας) Η Στοά του Έρωτα και της Ψυχής (La Loggia di Amore e Psiche) βρίσκεται στο ισόγειο της Βίλας Φαρνεζίνα, στο κέντρο και άρχισε να διακοσμείται από τον Ραφαήλ και τους βοηθούς του γύρω στα 1518, ενόψει των προετοιμασιών που έκανε ο Αγκοστίνο Κίτζι για τον γάμο του με τη Φραντσέσκα Ορντεάσκι.
Ο Ραφαήλ επέλεξε ως θεματολογία του έργου του τον μύθο του Έρωτα και της Ψυχής, εμπνευσμένο από το έργο του Απουλήιου Ο Χρυσός Γάιδαρος, σύμφωνα με τον οποίο η όμορφη Ψυχή ερωτεύεται από τον θεό Έρωτα, καταδιώκεται από τη θεά Αφροδίτη και τελικά το ζευγάρι τελεί τον γάμο του στον Όλυμπο. Η ιστορία εικονογραφείται σε δέκα επεισόδια: Η Αφροδίτη δείχνει την Ψυχή στον Έρωτα, ο Έρωτας και οι τρεις Χάριτες (το μοντέλο για τη γυμνή μορφή στα αριστερά ήταν η ερωμένη του Αγκοστίνο Κίτζι, η Ιμπέρια), Αφροδίτη-Δήμητρα και Ήρα, η Αφροδίτη στο άρμα της πηγαίνει στον Δία, η Αφροδίτη ενώπιον του Δία, ο Ερμής, η Ψυχή οδηγείται στον Όλυμπο, η Ψυχή μπροστά στην Αφροδίτη, ο Δίας φιλά τον Έρωτα και Ερμής και Ψυχή.
Ο θόλος στη Στοά του Έρωτα και της Ψυχής διακοσμείται με δύο τεράστιους "τάπητες", ζωγραφισμένους από τον Ραφαήλ: ο ένας απεικονίζει το «Γάμο του Έρωτα και της Ψυχής» (1518), όπου οι νεόνυμφοι κάθονται στο τραπέζι του γάμου, ενώ οι Ώρες με φτερούγες πεταλούδας σκορπούν λουλούδια και οι Χάριτες τους ραίνουν με αρώματα. Ο γυμνός νέος στο κέντρο είναι ο Γανυμήδης, που προσφέρει κούπα με κρασί στον Δία, ενώ άλλες θεότητες εικονίζονται σε ζευγάρια: ο Ποσειδώνας με την Αμφιτρίτη, ο Πλούτωνας με την Περσεφόνη, ο Ηρακλής με την Ήβη.
Ο δεύτερος τάπητας του θόλου απεικονίζει τη «Σύναξη των Θεών» (1518), όπου οι θεοί συναθροίζονται για να αποφασίσουν για τον γάμο του Έρωτα και της Ψυχής, η οποία εικονίζεται να δέχεται από τον Ερμή το νέκταρ της αθανασίας.
Η Αίθουσα των Γάμων του Μεγάλου Αλεξάνδρου και της Ρωξάνης
thumb|300x300px|"Ο Γάμος του Μεγάλου Αλεξάνδρου και της Ρωξάνης" του Σοντόμα Στα ανατολικά του πρώτου ορόφου, η Αίθουσα των Γάμων του Μεγάλου Αλεξάνδρου και της Ρωξάνης (La Stanza delle Nozze di Alassandro Magno e Rossane) ήταν το υπνοδωμάτιο του Αγκοστίνο Κίτζι και διακοσμήθηκε το 1519 από τον Τζοβάνι Αντόνιο Μπάτσι, πιο γνωστό με το όνομα Ιλ Σοντόμα (Giovanni Antonio Bazzi, Il Sodoma, Βερτσέλλι 1477 - Σιένα 1549), ο οποίος είχε προσκληθεί το 1508 στη Ρώμη από τον Κίτζι και προσληφθεί από τον πάπα Ιούλιο Γ΄ για τη διακόσμηση της «Αίθουσας της Υπογραφής» στο Βατικανό.
Η Αίθουσα της Προοπτικής
Στον πρώτο όροφο της βίλας, στο κέντρο, βρίσκεται και η «Αίθουσα της Προοπτικής» (La Sala delle Prospettive), όπου ο περιώνυμος τραπεζίτης Αγκοστίνο Κίτζι έδωσε τη λαμπρή γαμήλια δεξίωσή του τον Αύγουστο του 1519. Η διακόσμηση της αίθουσας είναι από τις πιο ώριμες δημιουργίες του Μπαλντασσάρε Περούτσι, με τοιχογραφίες τοπίων της Ρώμης κατά τον 16ο αιώνα, όπως του Πύργου ντελλε Μιλίτσιε (Torre delle Milizie), από τον οποίο -όπως λέγεται- παρακολουθούσε ο Νέρωνας τη Ρώμη να καίγεται ή της οικίας της Φορναρίνας (Casa della Fornarina), διάσημου μοντέλου και ερωμένης του Ραφαήλ.
Την εξαίσια ζωφόρο που διατρέχει την Αίθουσα της Προοπτικής, διακόσμησε ο Περούτσι με μυθολογικές σκηνές, όπως τους δώδεκα θεούς του Ολύμπου, τις οκτώ Μούσες, τον Παρνασσό, τον Δευκαλίωνα και την Πύρρα, τον θρίαμβο του Βάκχου, την Αφροδίτη με τον Άδωνη, τη μεταμόρφωση της Δάφνης, τον μύθο του Αρίωνα και άλλες. Επάνω από το τζάκι της αίθουσας, η τοιχογραφία του Περούτσι εικονογραφεί το «Εργαστήριο του Ηφαίστου».
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρώμη Κατηγορία:Παλάτια στην Ιταλία Κατηγορία:Παλάτια στη Ρώμη
Ασκάνης
Ο Ασκάν ή Ασκάνης (Άσκάν) ήταν βυζαντινός στρατηγός, Ουνικής καταγωγής, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄(527-565).
Αναφέρεται πρώτη φορά τον Ιούνιο του 530 στην Μάχη του Δάρας όπου διέταξε, δίπλα στον Σίμμα, 600 Ούννους ιππείς υπό τις διαταγές του Βελισάριου. Το 531 σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της μάχης του Καλλίνικου στις 19 Απριλίου.
Η ετυμολογία του ονόματός του είναι αβέβαιη. Προτάθηκε ότι έχει ιρανική προέλευση, που προέρχεται από τον Ashkan, ο πρόγονος των Πάρθων βασιλιάδων. Έχει επίσης προταθεί ότι έχει Τουρκική προέλευση και ότι η ανοικοδόμησή του θα ήταν * as-qan, αλλά και πάλι είναι αβέβαιο.
Θεωρία χορδών
thumb|250px|Αλληλεπίδραση στον υποατομικό κόσμο: οι [[κοσμική γραμμή|κοσμικές γραμμές των σημειακών σωματιδίων στο Καθιερωμένο Μοντέλο και τα κοσμικά σεντόνια που δημιουργούνται από τις κλειστές χορδές στη Θεωρία Χορδών.]]
Οι Θεωρίες Χορδών είναι μοντέλα της φυσικής στα οποία τα θεμελιώδη δομικά στοιχεία είναι μονοδιάστατα εκτεταμένα αντικείμενα (Χορδές), σε αντίθεση με την παραδοσιακή έννοια των σημειακών και αδιάστατων στοιχειωδών σωματιδίων. Οι θεωρίες χορδών αποφεύγουν με αυτό τον τρόπο τα προβλήματα και τις ανωμαλίες που προκύπτουν στις φυσικές θεωρίες λόγω της σημειακής φύσης των σωματιδίων. Στη μελέτη των θεωριών χορδών περιλαμβάνονται όχι μόνο μονοδιάστατα αντικείμενα, αλλά και αντικείμενα περισσότερων διαστάσεων, που καλούνται βράνες. Μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρξει πειραματική επαλήθευση της θεωρίας χορδών.
Γενική περιγραφή
μικρογραφία|500x500εσ|Σύνοψη των σωματιδίων και των δυνάμεων της [[Σωματιδιακή φυσική|σωματιδιακής φυσικής]] Η έρευνα γύρω από τη θεωρία χορδών αποσκοπεί στην εξαγωγή μιας θεωρίας των πάντων. Είναι προς το παρόν η μόνη αξιόπιστη θεωρία κβαντικής βαρύτητας, η οποία μπορεί εξίσου καλά να περιγράψει και τις ηλεκτρομαγνητικές και τις άλλες θεμελιώδεις αλληλεπιδράσεις. Στη θεωρία υπερχορδών περιλαμβάνονται και τα φερμιόνια, οι θεμελιώδεις δομικοί λίθοι της ύλης. Δεν είναι, πάντως, ακόμη γνωστό αν η θεωρία υπερχορδών είναι η ακριβής θεωρία του σύμπαντος, ούτε τα περιθώρια των τιμών των φυσικών σταθερών που προβλέπει.
Θεωρίες και δυϊσμοί
Υπάρχουν 2 κύριες θεωρίες χορδών, η μποζονική θεωρία χορδών σε 26 διαστάσεις και η Υπερσυμμετρική Θεωρία Χορδών σε 10 διαστάσεις. Σήμερα, ο όρος θεωρία χορδών αναφέρεται στην Υπερσυμμετρική θεωρία χορδών ή Θεωρία Υπερχορδών. Μια σημαντική ερευνητική ανακάλυψη που έγινε στη δεκαετία του 1990 ήταν το ότι οι διάφορες θεωρίες υπερχορδών μπορούν να προκύψουν σαν οριακές περιπτώσεις από μια σχετικά άγνωστη 11-διάστατη θεωρία που ονομάστηκε Θεωρία-Μ (M-Theory).
Ανακαλύφθηκαν επίσης κάποιες σχέσεις που ονομάζονται δυϊσμοί (dualities), και οι οποίες δείχνουν ότι οι 5 διαφορετικές θεωρίες χορδών συνδέονται άμεσα μεταξύ τους, σε χαμηλά ή υψηλά όρια διαφόρων σταθερών, δίνοντας έτσι τα ίδια ακριβώς αποτελέσματα. Οι δυϊσμοί αυτοί είναι ο S-δυϊσμός, ο Τ-δυϊσμός και ο U-δυϊσμός.
Προβλήματα της θεωρίας χορδών
Η θεωρία χορδών δεν έχει μέχρι στιγμής επιτύχει να κάνει ποσοτικές προβλέψεις που θα μπορούσαν να επαληθευθούν πειραματικά. Επικριτές της θεωρίας υποστηρίζουν μάλιστα ότι η θεωρία δεν είναι δυνατό ούτε να επαληθευτεί ούτε να απορριφθεί. Οι υποστηρικτές της αντιλέγουν ότι η θεωρία χορδών έχει ήδη κάνει πληθώρα νέων προβλέψεων: α) Έξτρα διαστάσεις. Η πρόβλεψη αυτή αποτελεί αντικείμενο πολλών εξελισσόμενων πειραμάτων παγκοσμίως. β) Νέα  σωματίδια με μάζες συγκρίσιμες της μάζας του Planck. γ) Υπερσυμμετρία-υπερβαρύτητα. Η ύπαρξη ή όχι υπερσυμμετρικών σωματιδίων θα αποτελέσει το αντικείμενο σειράς πειραμάτων που αναμένεται να αρχίσουν  στον επιταχυντή LHC του CERN.
Αναστάσιος Πηχιών
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αχρίδα της Πελαγονίας την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τις εγκύκλιες σπουδές του τις έκανε στην Αχρίδα και το Μοναστήρι. Είχε την τύχη να έχει δάσκαλο τον Μαργαρίτη Δήμιτσα, στο ιδιωτικό σχολείο του οποίου, στο Μοναστήρι, δίδαξε επί ένα χρονικό διάστημα και βοήθησε τον δάσκαλό του στην συγγραφή των διαφόρων μελετών του. Ο Δήμιτσας τον προέτρεψε να μεταβεί, το 1856, στην Αθήνα, να τελειώσει εκεί το Γυμνάσιο και να συνεχίσει τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο. Το 1859 γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Για να καλύπτει τα έξοδα των σπουδών του, αντέγραφε διάφορα έγγραφα και συγγράμματα, ενώ το δεύτερο χρόνο των σπουδών του έλαβε υποτροφία από το Βελλίδειο κληροδότημα. Συμμετείχε σε όλες σχεδόν τις κινητοποιήσεις των φοιτητών, τόσο για το Μακεδονικό Ζήτημα όσο και τις αντιδυναστικές διαδηλώσεις κατά της Βασιλείας του Ὀθωνα, που οδήγησαν στην πτώση της βασιλικής δυναστείας. Το 1863 δέχθηκε τη θέση του ελληνοδιδασκάλου στην Κλεισούρα Καστοριάς όπου δίδαξε για δύο χρόνια. Το 1865 διορίστηκε δάσκαλος στο ελληνικό σχολείο της Καστοριάς. Στην Καστοριά ο Πηχιών ανέπτυξε έντονη εκπαιδευτική δραστηριότητα καταβάλλοντας προσπάθειες για την ίδρυση ελληνικών σχολείων και την κατάλληλη στελέχωσή τους. Συνέβαλε ακόμη ουσιαστικά στην πρόοδο του Φιλοεκπαιδευτικού Συλλόγου Καστοριάς που ιδρύθηκε το 1872. Για το σκοπό αυτό τον βοήθησαν υλικά και ηθικά για την επιτέλεση του έργου του σημαντικοί λόγοι της εποχής εκείνης και κυρίως με τους Αναστάσιο Γούδα και Κωνσταντίνο Ασώπιο, - Ηπειρώτες από το Γραμμένο Ιωαννίνων, ο δε πρώτος γιατρός και λόγιος και ο δεύτερος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Η Νέα Φιλική Εταιρεία
Το 1867 ίδρυσε την Εθνική Επιτροπή με τους: Νικόλαο Φιλιππίδη από το Μοναστήρι, τον Θωμά Πασχίδη από την Ήπειρο και τον Ιωάννη Αργυρόπουλο από την Κλεισούρα Καστοριάς η οποία σύντομα διευρύνθηκε από Βογατσικό μέχρι Κορυτσά με τις συμμετοχές των: Ιωάννη Σιώμου, Αργύριο Βούζα (Ιατρός στη Φλώρινα), Νικόλαο Τουτουντζή, Βασίλειο και Νικόλαο Ωρολογόπουλο Ρέτζη και Απόστολο Σαχίνη.
Η νέα «Φιλική Εταιρεία», όπως ονομάσθηκε μετά την διεύρυνσή της απέβλεπε στο ξεσήκωμα της Μακεδονίας εναντίον των Τούρκων. Αρχές του 1888 συλλαμβάνονται από τους Τούρκους 15 Κλεισιουριώτες και περισσότεροι από σαράντα (40) Καστοριανοί μαζί με Μπογκατσιώτες κυρίως και Κορυτσιώτες, που οδηγούνται τελικά στις φυλακές του Μοναστηρίου για να δικασθούν. Ο Αναστάσιος Πηχιών ανέλαβε εξ ολοκλήρου και ευθαρσώς την ευθύνη και τελικά δεν έχασε την ζωή του λόγω του διεθνούς αντίκτυπου που προκάλεσε η σύλληψή του. Έμεινε παροιμιώδης η φράση των Καστοριανών, όταν έβλεπαν τον Ιωάννη Αργυρόπουλο να οδηγείται στις φυλακές: «...πάλι σε φέρανε γιατρέ !!!».
Για τις δραστηριότητές του αυτές φυλακίζεται για έξι μήνες στο Μοναστήρι και αργότερα μεταφέρεται στο φρούριο της Πτολεμαΐδας (Άκρα) Παλαιστίνης (σήμερα στο Ισραήλ), απ' όπου με τη βοήθεια του Έλληνα υποπροξένου δραπετεύει για την Αθήνα. Ύστερα από δύο χρόνια άκαρπης προσπάθειας να βρει εργασία, διορίστηκε καθηγητής στη Ριζάρειο Σχολή, όπου δίδαξε ως το 1908. Με την αμνηστία που δόθηκε το 1908 με το κίνημα των Νεότουρκων ξαναγυρίζει στην Καστοριά. Πεθαίνει το 1913 ένα χρόνο μετά την απελευθέρωση της Καστοριάς που ενσωματώνεται στο εθνικό κορμό. thumb|right|210px|Το Αρχοντικό Πηχεών που σήμερα φιλοξενεί το Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Μακεδόνες
Νικολάι Άμπιλγκορντ
Ο Νικολάι Άμπρααμ Άμπιλγκορντ (Nicolai Abraham Abildgaard, 11 Σεπτεμβρίου 1743 - 4 Ιουνίου 1809) ήταν Δανός νεοκλασικός και βασιλικός ιστορικός ζωγράφος, γλύπτης, αρχιτέκτονας και καθηγητής ζωγραφικής, μυθολογίας και ανατομίας στη Νέα Βασιλική Ακαδημία Τέχνης της Δανίας στην Κοπεγχάγη. Πολλά από τα έργα του βρίσκονταν στα βασιλικά ανάκτορα Κρίστιανσμποργκ (ορισμένα καταστράφηκαν από πυρκαγιά το 1794), Φρέντενσμποργκ και Λεβετζάου στο Αμάλιενμποργκ.
Βιογραφία
Ο Νικολάι Άμπρααμ Άμπιλγκορντ γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη της Δανίας, ως γιος της Άννε Μαργκρέτε (το γένος Μπάστχολμ) και του Σόρεν Άμπιλγκορντ, γνωστού παλαιού σκιτσογράφου.
Ο Άμπιλγκορντ μαθήτευσε σε έναν δάσκαλο ζωγραφικής πριν ενταχθεί στη Βασιλική Ακαδημία Τέχνης της Δανίας (Det Kongelige Danske Kunstakademi) στην Κοπεγχάγη, όπου σπούδασε υπό την καθοδήγηση των Γιόχαν Έντβαρντ Μάντελμπεργκ και Γιοχάνες Βίντεβελτ. Κέρδισε μια σειρά από μετάλλια στην Ακαδημία για τη μεγαλοφυία του από το 1764 έως το 1767. Το μεγάλο χρυσό μετάλλιο της Ακαδημίας που κέρδισε το 1767 περιελάμβανε και ταξιδιωτική υποτροφία, την οποία περίμενε πέντε χρόνια για να λάβει. Βοήθησε τον καθηγητή Γιόχαν Μάντελμπεργκ της Ακαδημίας ως μαθητευόμενος γύρω στο 1769 και για τη ζωγραφική διακοσμήσεων για το βασιλικό παλάτι στο Φρέντενσμποργκ. Οι πίνακες αυτοί είναι κλασικοί, επηρεασμένοι από Γάλλους κλασικούς καλλιτέχνες όπως ο Κλωντ Λορραίν και ο Νικολά Πουσέν. Ο Μάντελμπεργκ είχε σπουδάσει στο Παρίσι υπό τον Φρανσουά Μπουσέ.