cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωνσταντίνος Θ´ ο Μονομάχος
Ο Κωνσταντίνος Θ΄ (1000 - 11 Ιανουαρίου 1055) γνωστός ως Κωνσταντίνος ο Μονομάχος ήταν Συναυτοκράτορας του Βυζαντίου μαζί με τις Αυτοκράτειρες Ζωή και Θεοδώρα (11 Ιουνίου 1042 - 11 Ιανουαρίου 1055). Η αυτοκράτειρα Ζωή τον επέλεξε ως νέο σύζυγο και Συναυτοκράτορα αν και βρισκόταν εξόριστος για συνομωσία εναντίον του προηγούμενου συζύγου της Μιχαήλ Δ΄. Το ζεύγος μοίρασε την εξουσία με την αδελφή της Ζωής Θεοδώρα μέχρι τον θάνατο της Ζωής (1050), κατόπιν συγκυβέρνησε άλλα 5 χρόνια με την Θεοδώρα μέχρι τον δικό του θάνατο (1055). Ο Κωνσταντίνος Θ΄ πολέμησε με τους Ρως του Κιέβου και τους Πετσενέγους, την ίδια εποχή έκανε την πρώτη μεγάλη της επιδρομή από την Ανατολή η Δυναστεία των Σελτζούκων. Η Βυζαντινή αυτοκρατορία κατάφερε ωστόσο στην εποχή του να διατηρήσει τα περισσότερα από τα εδάφη που είχε κατακτήσει ο Βασίλειος Β´, επεκτάθηκε ανατολικότερα όταν προσήρτησε το Αρμενικό βασίλειο του Ανί. Ο Κωνσταντίνος ο Μονομάχος θεωρείται σύμφωνα με τους περισσότερους ιστορικούς ο τελευταίος ικανός αυτοκράτορας στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία υπό τη Δυναστεία των Μακεδόνων. Τον τελευταίο χρόνο πριν τον θάνατο του έγινε το Μεγάλο Σχίσμα του 1054 ανάμεσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία και την Καθολική Εκκλησία, η κατάσταση έφτασε στο αποκορύφωμα όταν ο Πάπας Λέων Θ΄ αφόρισε τον Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης Μιχαήλ τον Κηρουλάριο. Ο Κωνσταντίνος ο Μονομάχος γνώριζε τις τραγικές συνέπειες του γεγονότος, προσπάθησε να το εμποδίσει αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Άνοδος στον θρόνο
Ο Κωνσταντίνος Μονομάχος ήταν γιος του Θεοδοσίου Μονομάχου ενός σημαντικού στρατηγού από την Βυζαντινή οικογένεια των Μονομάχων που υπηρέτησε τους αυτοκράτορες Βασίλειο τον Βουλγαροκτόνο και Κωνσταντίνο Η΄. Το όνομα της μητέρας του είναι άγνωστο αλλά εικάζεται ότι γεννήθηκε στην Αντιόχεια την περίοδο 980-1000. Ο πατέρας του θεωρήθηκε κάποια στιγμή ύποπτος για συνομωσία με αποτέλεσμα να βρεθεί η οικογένεια του σε δύσκολη θέση. Ο Κωνσταντίνος αποκαταστάθηκε όταν παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο μια ανεψιά του αυτοκράτορα Ρωμανού Γ΄. Η αυτοκράτειρα Ζωή φάνηκε να τον ερωτεύεται, ο Μιχαήλ Δ΄ υποπτεύθηκε συνομωσία και τον έστειλε εξορία στην Μυτιλήνη. Μετά τον θάνατο του Μιχαήλ Δ΄ και την βίαιη ανατροπή του ανεψιού του Μιχαήλ Ε΄ που συγκρούστηκε με την Ζωή (1042) ο Κωνσταντίνος Μονομάχος κλήθηκε από την εξορία και πήγε στην ηπειρωτική Ελλάδα. Την ίδια εποχή είχε ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στις αδελφές Ζωή και Θεοδώρα αφού δεν υπήρχε διάδοχος, ο Κωνσταντίνος κλήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Μετά από δύο μήνες εμφύλιας διαμάχης η Ζωή αναζήτησε νέο σύζυγο με στόχο να διακόψει την αυξημένη δημοτικότητα της Θεοδώρας. Ο πρώτος μνηστήρας αποδείχτηκε άπιστος στην αυτοκράτειρα. Ο δεύτερος μνηστήρας ήταν ο Κατεπάνω Κωνσταντίνος Αρτοκλίνης, ο οποίος όμως ήταν παντρεμένος. Όταν η σύζυγός του έμαθε της προθέσεις της Ζωής έσπευσε να τον δηλητηριάσει. Η Ζωή θυμήθηκε τότε τον γοητευτικό Κωνσταντίνο Μονομάχο και αποφάσισε να τον επιλέξει σύζυγο. Το ζεύγος παντρεύτηκε (11 Ιουνίου 1042), ο πατριάρχης Αλέξιος ο Στουδίτης αρνήθηκε να παραστεί επειδή ήταν ο τρίτος γάμος και για τους δύο, ο Κωνσταντίνος Θ΄ στέφτηκε την επόμενη μέρα αυτοκράτορας.
Η εξέγερση του Μανιάκη
Ο Κωνσταντίνος Θ΄ συνέχισε τις εκκαθαρίσεις που είχαν ξεκινήσει οι Ζωή και η Θεοδώρα. Ο Κωνσταντίνος Θ΄ είχε επιπλέον ισχυρά ξεσπάσματα βίας ιδιαίτερα απέναντι σε όσους θεωρούσε ύποπτους για προδοσία. Τις αποφάσεις του επηρέαζε σημαντικά η ερωμένη του Μαρία Σκλήραινα συγγενής της δεύτερης συζύγου του και η οικογένεια της, είχε επίσης άλλη μιά ερωμένη από την Αλανία, την Γκουραντούχτ Μπαγκρατιόν κόρη του Γεώργιου Α΄ της Γεωργίας. Τον Αύγουστο του 1042 ανακλήθηκε από την εκστρατεία του στην νότια Ιταλία ο περίφημος στρατηγός Γεώργιος Μανιάκης που κατηγορήθηκε για προδοσία, ο ίδιος αρνήθηκε να υπακούσει και ανακήρυξε τον Σεπτέμβριο τον εαυτό του αυτοκράτορα. Ο Μανιάκης μετακίνησε τον στρατό του στα Βαλκάνια έδωσε σκληρή μάχη, νίκησε τα αυτοκρατορικά στρατεύματα αλλά ο ίδιος τραυματίστηκε και έπεσε στο πεδίο της μάχης, η κρίση τελείωσε (1043).
Η επιδρομή των Ρώσων
Αμέσως μετά την εξόντωση του Μανιάκη ο Κωνσταντίνος Θ΄ αντιμετώπισε έναν στρατό των Ρώσων του Κιέβου, ήταν σύμμαχοι του Μανιάκη και συμμετείχαν στην εξέγερση του, ο αυτοκράτορας τους υπέταξε και αυτούς με επιτυχία. Στα μέσα του 1043 έγινε η τελευταία μεγάλη επίθεση των εκχριστιανισμένων πια Ρώσων του Κιέβου κατά της Κωνσταντινούπολης. Λαβαίνοντας αφορμή τη δολοφονία ενός Ρώσου εμπόρου στην Πόλη, ο ηγεμόνας τους Γιαροσλάβ έστειλε τον γιο του Βλαδίμηρο με στρατιά 100.000 ανδρών, που κατέπλευσε στο λιμάνι, που βρισκόταν στο στόμιο του Πόντου και απείλησε να πολιορκήσει την Κωνσταντινούπολη. Ο Μονομάχος προσπάθησε να έλθει σε διαπραγματεύσεις, οι οποίες όμως απέτυχαν. Έτσι ο Βυζαντινός στόλος εισπλέοντας στο λιμάνι όπου βρίσκονταν οι Ρώσοι, έκαψε επτά πλοία τους με το υγρόν πυρ και βύθισε άλλα τρία. Οι Ρώσοι πανικοβλήθηκαν και -έχοντας αντίθετο τον άνεμο- οδήγησαν τα πλεούμενά της στη στεριά, όπου εξώκειλαν στα βράχια. Ελάχιστα πλοία διασώθηκαν και πήραν τον δρόμο της επιστροφής, ενώ το μεγαλύτερο τμήμα των στρατιωτών ξεκίνησαν την επιστροφή τους πεζή. Στη Βάρνα οι βυζαντινοί τους επιτέθηκαν σκοτώνοντας τους περισσοτέρους, ενώ αιχμαλώτισαν 800 και τους έστειλαν στην Πόλη. Το 1046 Βυζαντινοί και Ρώσοι υπέγραψαν νέα εμπορική συνθήκη ειρήνης. Στις ειρήνικές διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν ο Κωνσταντίνος ο Μονομάχος αποφάσισε να παντρέψει την κόρη του Αναστασία με τον πρίγκιπα Βσέβολοντ Α΄ του Κιέβου γιο του αντιπάλου του Γιαροσλάβ Α΄ του Σοφού. Το επώνυμο της οικογένειας του αυτοκράτορα "Μονομάχος" (ένας πολεμάει εναντίον όλων) το κληρονόμησε ο Βλαδίμηρος Β΄ Μονομάχος γιος της Αναστασίας και του Βσέβολοντ Α΄ του Κιέβου. Ο Μονομάχος, αφού εξόρισε όσους ήταν αντίθετοι στην πολιτική της Ζωής, έστρεψε την προσοχή του στον Σέρβο επαναστάτη Στέφαν Βόισλαβ, ο οποίος επιχειρούσε επιδρομές στα εδάφη της Αυτοκρατορίας. Ανάθεσε την αντιμετώπισή αυτής της στάσης στον άρχοντα του Δυρραχίου, Μιχαήλ. Αυτός μη έχοντας πολεμική πείρα, ξεκίνησε με εξήντα χιλιάδες στρατό και αφού λεηλάτησε τη Σερβία αποφάσισε να επιστρέψει, χωρίς να έχει αντιμετωπίσει τον επαναστάτη, ο οποίος όμως του επιτέθηκε, αποδεκατίζοντας το Βυζαντινό στράτευμα.
Η εμφάνιση των Σελτζούκων
thumb|right|300px|Μωσαϊκό από την [[Αγία Σοφία (Κωνσταντινούπολη)|Αγία Σοφία με τον Κωνσταντίνο Θ΄ και την αυτοκράτειρα Ζωή.]] Η προνομιακή μεταχείριση της ερωμένης του αυτοκράτορα Μαρίας Σκλήραινας οδήγησε σε λαϊκές υποψίες ότι ο Κωνσταντίνος Θ΄ σχεδίαζε να δολοφονήσει την Ζωή και την Θεοδώρα για να ανεβάσει στην εξουσία αυτή. Οι φήμες οδήγησαν σε λαική εξέγερση η οποία στάθηκε επικίνδυνη ακόμα και για την ανατροπή του επειδή συμμετείχε σε θρησκευτική πομπή. Το πλήθος ηρέμησε μόνο όταν βγήκαν στους εξώστες των ανακτόρων η Ζωή και η Θεοδώρα και τους καθησύχασαν ότι δεν διατρέχουν κανέναν κίνδυνο. Η προσάρτηση του Αρμενικού βασιλείου του Ανί (1045) δημιούργησε νέους εχθρούς, οι Βυζαντινοί δέχτηκαν για πρώτη φορά την επόμενη χρονιά επίθεση από τους Σελτζούκους Τούρκους (1046). Οι Σελτζούκοι Τούρκοι κυρίευσαν μέρος της Περσίας και ο ηγεμόνας τους Τογρουλβέγ (ή Τογρούλ Μπεγ) αναγορεύτηκε σουλτάνος με έδρα το Χαμαντάν (1045). Το 1048 ο σουλτάνος Τογλουβέγ έστειλε τον ανιψιό του Ασλάν με 20.000 άνδρες να κυριεύσει τη Μηδία. Αντιμετωπίστηκε όμως από τους Στρατηγούς Ααρών και Κεκαυμένο και σκοτώθηκε στη μάχη. Ο σουλτάνος εξαγριώθηκε και έστειλε τον ετεροθαλή αδελφό του Ιμπραήμ Ινάλ με 100.000 στρατιώτες για την κατάκτηση της Μηδίας. Οι Βυζαντινοί, λόγω διχογνωμίας στην τακτική, καθυστέρησαν να τους αντιμετωπίσουν. Έτσι οι Τούρκοι με την άνεσή τους κυρίευσαν μία από τις πλουσιότερες πόλεις της περιοχής. Σε μάχη που έγινε στις 18 Σεπτεμβρίου 1048 κοντά στο φρούριο Καπετρού, οι Βυζαντινοί νικήθηκαν. Ήταν η πρώτη επέλαση των Τούρκων στη Μικρά Ασία, την ίδια χρονιά (1048) οι Βυζαντινοί έκλεισαν ειρήνη. Οι Σελτζούκοι σεβάστηκαν την ειρήνη αλλά οι σκληροί Τουρκομάνοι που τους ακολούθησαν δεν έκαναν το ίδιο, οι συγκρούσεις θα επαναληφτούν με τελικό αποτέλεσμα την καταστροφική Μάχη του Μαντζικέρτ μετά τον θάνατο του Κωνσταντίνου Μονομάχου (1071). Ο Κωνσταντίνος Θ΄ πίεσε σκληρά την Αρμενική εκκλησία να προσαρτηθεί στην Ορθόδοξη. Ο ανεψιός του Λέων Τορνίκιος εξεγέρθηκε (1047), συγκέντρωσε τους οπαδούς του στην Αδριανούπολη και ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας από τον στρατό. Η πολιορκία απέτυχε, ο Τορνίκιος προσπάθησε να δραπετεύσει και συνελήφθη. Η εξέγερση εξασθένησε σημαντικά την άμυνα με αποτέλεσμα να επιτεθούν ξανά οι Πετσενέγοι που λεηλάτησαν τα επόμενα πέντε χρόνια την αυτοκρατορία. Οι προσπάθειες του αυτοκράτορα να κλείσει ειρήνη απέτυχαν, οι Πετσενέγοι είχαν εγκατασταθεί σε μεγάλους αριθμούς στον Ελληνικό χώρο και είχαν δημιουργήσει συμπαγείς πληθυσμούς.
Ο θεσμός της Πρόνοιας
thumb|right|300px|Η Αυτοκρατορία και η διοικητική της διαίρεση επί Κωνσταντίνου Θ΄ (1045). Ο Κωνσταντίνος Θ΄ ήταν άνθρωπος μετριοπαθής, που η τύχη τον ανάγκασε να αντιμετωπίσει, χωρίς επιτυχία όμως, τις μεγάλες δυσκολίες της εποχής του. Για να γίνει αγαπητός στον λαό της Κωνσταντινούπολης, άρχισε να μοιράζει άφθονα χρήματα στο πλήθος και στην προσπάθεια εξασφάλισης χρημάτων, καθιέρωσε τη συνήθεια της εκμίσθωσης των φόρων σε ιδιώτες. Εφάρμοσε επίσης την πρακτική εξαγοράς της στρατιωτικής θητείας, ενώ πιθανότατα εισήγαγε και τον θεσμό της «πρόνοιας». Όσοι εκμίσθωναν τον φόρο, πλήρωναν άμεσα στην Αυτοκρατορία τους φόρους που έπρεπε να καταβάλει μια περιοχή, και στη συνέχεια τους εισέπρατταν οι ίδιοι από τους φορολογούμενους. Το μέτρο αυτό αποδείχθηκε ολέθριο, αφού οι ιδιώτες εισέπρατταν από τους πολίτες ποσά πολύ μεγαλύτερα από εκείνα, που σύμφωνα με τους νόμους έπρεπε να καταβληθούν. Ο εξαργυρισμός της θητείας, η δυνατότητα δηλαδή των πολιτών να εξαγοράζουν τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις, αποδυνάμωνε τους στρατούς των Θεμάτων και αύξανε τις ανάγκες σε μισθοφόρους. Σπαταλούσε επίσης τεράστια ποσά από τον αυτοκρατορικό θησαυρό, σε μια περίπτωση έστειλε στους Άραβες 500.000 χρυσά νομίσματα που ισοδυναμούσαν σε δύο τόνους χρυσού. Ένα από τα μεγαλύτερα έργα του ήταν η ίδρυση Νομικής και Φιλοσοφικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης (1071). Η σχολή, που με τα σημερινά δεδομένα θα χαρακτηρίζονταν σαν το πρώτο Πανεπιστήμιο, ιδρύθηκε το 1045 στην Κωνσταντινούπολη και είχε σαν αποστολή την εκπαίδευση ανωτάτων υπαλλήλων, που θα θέτονταν στην υπηρεσία της Αυτοκρατορίας και νομικών. Ήταν χωρισμένη σε δύο τομείς: τον φιλοσοφικό με προϊστάμενο τον ύπατο των φιλοσόφων, θέση την οποία υπηρέτησε ο λόγιος Μιχαήλ Ψελλός, και τον νομικό τομέα με προϊστάμενο τον νομοφύλακα.
Το Μεγάλο Σχίσμα
Πριν το τέλος του ο Βασίλειος Β΄ εξασφάλισε ότι ο μάγιστρος Ιωβανεσίκης, ισόβιος άρχοντας του Ανίου και της Μεγάλης Αρμενίας, θα κληροδοτούσε τα εδάφη του στο Βυζάντιο. Ο γιος του Ιωβανεσίκη όμως, Κακίκιος, δεν παρέδωσε τα εδάφη στο Βυζάντιο μετά τον θάνατο του πατέρα του. Ο Μονομάχος διέταξε τότε τον στρατηγό της Ιβηρίας Μιχαήλ Ιασίτη να πολεμήσει τον Κακίκιο και να καταλάβει τα εδάφη του. Ο Μιχαήλ όμως νικήθηκε. Έτσι ο Κωνσταντίνος αναγκάστηκε να στείλει άλλο στράτευμα, υπό τον Στρατηγό Κεκαυμένο, ζητώντας ταυτόχρονα και τη βοήθεια του Μωαμεθανού ηγεμόνα της Περσαρμενίας Αβουλσεβάρ, για την από κοινού κατάκτηση της Αρμενίας, πράγμα που επιτεύχθηκε το 1044. Οι μεγάλες διαφορές που υπήρχαν ανάμεσα στην Δυτική και την Ανατολική εκκλησία έφεραν την οριστική ρήξη (1054). Οι Λεγάτοι του πάπα Λέοντος ΙΑ΄ αφόρισαν τον πατριάρχη Μιχαήλ Κηρουλάριο επειδή αρνήθηκε να υιοθετήσει τις δυτικές πρακτικές και να δεχτεί το παπικό πρωτείο, ο πατριάρχης με την σειρά τους αφόρισε τους Λεγάτους. Η ρήξη αυτή έφερε σε δύσκολη θέση τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο τον Μονομάχο, αναζητούσε την συμμαχία του πάπα για να αντιμετωπίσει τους Νορμανδούς οι οποίοι είχαν ρημάξει την νότια Ιταλία μετά την αποχώρηση του Μανιάκη. Ο Κωνσταντίνος Θ΄ προσπάθησε να τους συμφιλιώσει αλλά αρρώστησε και πέθανε (11 Ιανουαρίου 1055). Οι σύμβουλοι του τον έπεισαν να αγνοήσει την υπέργηρη αυτοκράτειρα Θεοδώρα και να ορίσει διάδοχο του τον δούκα της Βουλγαρίας Νικηφόρο Πρωτεύων. Η Θεοδώρα ωστόσο το αρνήθηκε, κινητοποιήθηκε και έσπευσε να ανακυρηχτεί επίσημα αυτοκράτειρα.
Οικογένεια
Είχε δύο συζύγους, που τα ονόματά τους μας είναι άγνωστα· η 2η ήταν ανιψιά του Ρωμανού Γ΄ Αργυρού (1ου συζύγου της Ζωής των Μακεδόνων). Από αυτές κόρη του ήταν η:
Έπειτα ο Κωνσταντίνος Θ΄ νυμφεύτηκε τη Ζωή των Μακεδόνων, κόρη του Κωνσταντίνου Η΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Ήταν ο 3ος σύζυγός της· δεν απέκτησαν απογόνους. Ο Κωνσταντίνος Θ΄ είχε δύο ερωμένες: τη Μαρία Σκλήραινα και την Ειρήνη των Βαγρατιδών, κόρη του Δημητρίου πρίγκιπα της Γεωργίας.
Πηγές
Κωνσταντινος 09 Κατηγορία:11ος αιώνας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία Κατηγορία:Οικογένεια Μονομάχων
Κρατικός παρεμβατισμός
Κρατικό παρεμβατισμό ονομάζουμε τη πολιτική κατάσταση στην οποία το κράτος παρεμβαίνει με διάφορους τρόπους στη κοινωνία και στη λειτουργία της αγοράς, για να διασφαλίσει τη δικαιοσύνη, την ομαλή λειτουργία της οικονομίας και την ευημερία του πληθυσμού.
Ο κρατικός παρεμβατισμός συναντάται σε όλα τα κράτη της ιστορίας σε μικρό ή μεγάλο βαθμό και σχετίζεται με πολλές πτυχές της σύγχρονης ζωής όπως η φορολογία, η υποχρέωση της εκπαίδευσης, καταπολέμηση του εγκλήματος της απάτης και της αδικίας, απαγόρευση της δουλείας, προστασία του καταναλωτή και του περιβάλλοντος κ.α.
Ο κρατικός παρεμβατισμός εάν γίνει ανεξέλεγκτος και παράλληλα κοινωνικά επιθυμητός τότε δημιουργούνται οι κατάλληλες συνθήκες για τη δημιουργία ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος.
Ο κρατικός παρεμβατισμός συναντάται σε δύο μορφές: σε οικονομικό και κοινωνικό.
Κατηγορία:Πολιτική ανά ζήτημα
1510
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1510 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Νικολά Γκομπέρ
Ο Νικολά Γκομπέρ (ολλανδικά: Νίκολας Γκόμπερτ, Nicolas Gombert, Λα Γκοργκ ; 1495; – Τουρναί 1560;) ήταν Γαλλοφλαμανδός συνθέτης της Αναγέννησης. Ήταν ένας από τους πιο γνωστούς και σημαίνοντες συνθέτες της εποχής του και ο πλέον αξιόλογος εκπρόσωπος του πλήρως ανεπτυγμένου, πολύπλοκου πολυφωνικού ύφους της περιόδου που μεσολάβησε μεταξύ ντε Πρε και Παλεστρίνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Λίγα είναι γνωστά για τα πρώτα χρόνια της ζωής του Γκομπέρ. Γεννήθηκε, γύρω στο 1495 στη νότια Φλάνδρα, πιθανώς στην πόλη Λα Γκοργκ (La Gorgue) της Β. Γαλλίας, κοντά στα σύνορα με το -σημερινό- Βέλγιο. Ο γερμανός συγγραφέας και θεωρητικός της μουσικής, Χ. Φρικ (Hermann Finck) έγραψε ότι, ο Γκομπέρ σπούδασε με τον Ζοσκέν ντε Πρε. Εάν συνέβη αυτό, θα ήταν κατά τη διάρκεια της απόσυρσης του φημισμένου συνθέτη στο Κοντέ-συρ-λ’ Εσκό (Condé-sur-l'Escaut), κάπου μεταξύ 1515 και 1521.
Εργάστηκε για τον αυτοκράτορα Κάρολο Ε’, ως τραγουδιστής στο αυλικό παρεκκλήσιο, το 1526 και, ενδεχομένως, ως συνθέτης. Πιθανότατα, προσλήφθηκε ενόσω ο Κάρολος περνούσε από τη Φλάνδρα, καθώς ο αυτοκράτορας ταξίδευε συχνά μαζί με την ακολουθία του και «στρατολογούσε» νέα μέλη καθ’ οδόν. Ένα έγγραφο που χρονολογείται από το 1529 αναφέρει τον Γκομπέρ ως magister puerorum «δάσκαλο των αγοριών», για το αυλικό παρεκκλήσιο. Ο ίδιος, μαζί με άλλους τραγουδιστές συνόδευαν τον αυτοκράτορα σε ταξίδια σε όλη την επικράτειά του, κάτι που έχει καταχωρηθεί στα δημοτικά αρχεία σε διάφορες πόλεις της αυτοκρατορίας. Αυτές οι επισκέψεις είχαν και μουσικό ενδιαφέρον, εν μέρει λόγω του κύρους που είχε ο Γκομπέρ. Έτσι, τα ταξίδια του Καρόλου και του αυλικού παρεκκλησίου του, όπως και εκείνα του προκάτοχού του, Φιλίππου με τον συνθέτη Πιερ ντε λα Ρυ (Pierre de la Rue), συνέχισαν τη μεταλαμπάδευση της γαλλο-φλαμανδικής πολυφωνικής παράδοσης στην Ιβηρική χερσόνησο.
Kάποια στιγμή, στη δεκαετία του 1530, ο Γκομπέρ έγινε κληρικός -πιθανώς ιερέας- λειτουργώντας σε αρκετούς καθεδρικούς ναούς, όπως στο Κόρτραϊκ, τη Λανς, το Μετς και το Μπετύν. Πάντως, παρέμεινε στο αυτοκρατορικό παρεκκλήσιο ως maître des enfants «δάσκαλος των παιδιών» μέχρι κάποια χρονική περίοδο, μεταξύ 1537 και 1540, οπότε τον διαδέχθηκε ο Τ. Κρεκιγιόν (Thomas Crecquillon) και, αργότερα, ο Κ. Κανί (Cornelius Canis). Παρόλο που κατείχε αυτή τη θέση στο αυτοκρατορικό παρεκκλήσιο, ποτέ δεν έγινε επισήμως διευθυντής (maître de chapelle), τίτλος που δόθηκε τόσο στον Α. Τιμπό (Adrien Thibaut) όσο και στον Κρεκιγιόν. Ενώ υπηρετούσε σε αυτό το πόστο, διατηρούσε ανεπίσημα τη θέση του αυλικού συνθέτη, γράφοντας πολυάριθμα έργα που μνημονεύουν τα βασικά γεγονότα κατά τη διάρκεια της ζωής του Καρόλου. Φαίνεται ότι, ταξίδευσε στη Μαδρίτη, μαζί με 20 τραγουδιστές και είχε πόστο στο αυτοκρατορικό παρεκκλήσιο της ισπανικής πρωτεύουσας.
Το 1540, όταν έφθασε στο ζενίθ της καριέρας του, ξαφνικά ο Γκομπέρ δεν εμφανίζεται πλέον στα αρχεία του αυλικού παρεκκλησίου. Σύμφωνα με τον, σύγχρονό του, πολυμαθή Τζερόλαμο Καρντάνο, το 1540 ο Γκομπέρ συνελήφθη για ασέλγεια σε ένα αγόρι που είχε υπό τη φροντίδα του και καταδικάστηκε σε καταναγκαστική εργασία στα πολεμικά πλοία. Η ακριβής διάρκεια της τιμωρίας του δεν έχει γίνει γνωστή, αλλά φαίνεται ότι ήταν σε θέση να συνεχίζει να συνθέτει για, τουλάχιστον, ένα μέρος αυτής της περιόδου. Το πιθανότερο είναι ότι, τού δόθηκε χάρη κάποια στιγμή το -ή πριν από το- 1547, χρονιά που έστειλε μιαν επιστολή μαζί με μια σύνθεση, από το Τουρναί στον Φεράντε Α’, στρατιωτικό αρχηγό του Καρόλου. Σύμφωνα με τον Καρντάνο, στα Magnificat που συνέθεσε ο Γκομπέρ και διατηρούνται σε άψογα χειρόγραφα στη Μαδρίτη θεωρείται ότι, οφείλεται η απονομή χάριτος. Μια εναλλακτική υπόθεση είναι ότι, ο Καρντάνο αναφερόταν στο εξαιρετικά επιβλητικό Πρώτο Βιβλίο Τετραμερών Μοτέτων του συνθέτη. Ωστόσο σε κάθε περίπτωση, δεν κατέστη σαφές, πώς ο Γκομπέρ ήταν σε θέση να συνθέτει ενώ ταυτόχρονα κωπηλατούσε στις γαλέρες ως κατάδικος.
Δεν είναι γνωστό, πόσο καιρό έζησε ο Γκομπέρ μετά τη χάρη που τού δόθηκε ή, ποιες θέσεις διατήρησε, εάν υπήρχαν. Το γεγονός είναι ότι, η σταδιοδρομία του έφθινε σταδιακά και συνεχώς μετά την απελευθέρωσή του. Μπορεί να είχε αποσυρθεί στο Τουρναί, περνώντας εκεί τα τελευταία χρόνια της ζωής του ως κληρικός. Πέθανε στο Τουρναί αλλά είναι διφορούμενες οι γνώμες για το πότε, με πιθανότερες τις χρονιές μεταξύ 1556 και 1561.
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Οι Γκομπέρ και Βίλαρτ αναγνωρίζονται, γενικά, ως υποδείγματα της ύστερης γαλλο-φλαμανδικής σχολής, προτού το κέντρο της αναγεννησιακής τέχνης μεταφερθεί στην Ιταλία. Ειδικά ο Βίλαρτ, εγκαταστάθηκε στην Ιταλία και, μαζί με τον μεγάλο συνθέτη Ορλάντο ντι Λάσο, μεταλαμπάδευσε το γαλλο-φλαμανδικό ύφος της πυκνής και λυρικής αντίστιξης εκεί. Όπως και ο Βίλαρτ, ο Γκομπέρ έφερε το πολυφωνικό στυλ στο υψηλότερο σημείο τελειότητάς του. Λέγεται πως, εάν η τεχνική της μίμησης είναι κοινή στον Ζοσκέν ντε Πρε, είναι αναπόσπαστο στοιχείο στον Γκομπέρ.
Το ύφος του Γκομπέρ χαρακτηρίζεται από πυκνή, αναπόσπαστη πολυφωνία. Τα εκτεταμένα ομοφωνικά περάσματα είναι σπάνια στα θρησκευτικά του έργα και αγαπά ιδιαίτερα τη μίμηση, χρησιμοποιώντας την ανά πολύ τακτά χρονικά διαστήματα, τεχνικά πολύ δύσκολο κατόρθωμα (αν και σπάνια έγραφε αυστηρό κανόνα). Προτιμούσε τις χαμηλές φωνές αντί και για τις τέσσερις (SATB), οι οποίες ήταν πιο συνηθισμένες για τα κομμάτια εκείνης της εποχής, όπως πέντε και έξι μέρη σε, κυρίως, ανδρικές τεσιτούρες. Ο Γκομπέρ, σε αντίθεση με τον προκάτοχο και μέντορά του, Ζοσκέν ντε Πρε, χρησιμοποιούσε ακανόνιστους αριθμούς φωνητικών καταχωρίσεων και απέφευγε τους επακριβείς διαχωρισμούς των μουσικών φράσεων, με αποτέλεσμα ένα λιγότερο τονισμένο και πιο «συνεχές ηχητικό τοπίο». Οι συνεχείς εναλλαγές στη διάρκεια των φθόγγων (συγκοπές, συζεύξεις διαρκείας) και τους τονισμούς του μέτρου (ισχυρά, μη-ισχυρά) είναι χαρακτηριστικά στοιχεία του ρυθμικού του ιδιώματος.
Αρμονικά, οι συνθέσεις του Γκομπέρ έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον, υποστηρίζοντας το παραδοσιακό τροπικό πλαίσιο ως βασική γραμμή. Ωστόσο, κυρίως στην πυκνοδομημένη υφή έξι ή περισσοτέρων φωνών, έγραφε σε πολυτονικές (sic) ενότητες όπου μια φωνητική υποομάδα τραγουδούσε στις χαμηλές εκτάσεις μιας τονικής κλίμακας, π.χ. της Φα ή Σιb, ενώ μια άλλη υποομάδα τραγουδούσε στις ψηλές της Φα# ή Σι: σύμφωνα με τα παραγόμενα ακούσματα, μία συγχορδία Ρε Μείζονος και μία Ρε Ελάσσονος ή μία συγχορδία Σολ Μείζονος και μία Σολ Ελάσσονος θα μπορούσαν να ηχήσουν ταυτόχρονα.
Η μελωδική κίνηση σε μια φωνή η οποία -για τη διατήρηση της μελωδικής και αρμονικής συνάφειας με τις άλλες φωνές- χρησιμοποιούσε την εκτελεστική πρακτική της musica ficta ή μια εκτεταμένη σειρά από τονικά ύψη από το τροπικό (μοντάλ) βασικό πλαίσιο, ήσαν στοιχεία πολύ εμφανή στο μουσικό στυλ του Γκομπέρ. Οι ψευδείς σχέσεις μεταξύ πολύ κοντινών φθόγγων, συνήθως μεταξύ ενός Φα και ενός Φα# ή ενός Σιb και ενός Σι, δημιουργούν διαφωνία (dissonance) που, ο συνθέτης, χρησιμοποιεί για αισθητικούς λόγους, ακολουθώντας όμως παράλληλα τους παραδοσιακούς κανόνες της αντίστιξης. Τυπικά παραδείγματα μεταξύ των άψογων συνθέσεων του Γκομπέρ που χρησιμοποιούν διασταυρώσεις φωνών, είναι το εξάφωνο μοτέτο του για τον θάνατο του Ζοσκέν ντε Πρε, Musae Jovis, με τα διάφωνα ημιτόνια και τις περιστασιακές τριάδες ολόκληρων τόνων σε συνήχηση, καθώς και το επίσης εξάφωνο τραγούδι, Tous les Regretz. Από τις δέκα λειτουργίες που συνέθεσε, οι εννέα σώζονται πλήρεις. Η χρονολόγησή τους δεν είναι γνωστή, αλλά ένας κατά προσέγγιση υπολογισμός μπορεί να συναχθεί από τα στυλιστικά χαρακτηριστικά: η ακολουθία (sequence) και το οστινάτο (ostinato), που ήσαν σπάνια στα μεταγενέστερα έργα του, είναι παρόντα στις παλαιότερες λειτουργίες του, Quam pulchra es και Tempore paschali.
Τα μοτέτα ήταν η φόρμα που προτιμούσε ο Γκομπέρ, αποτελώντας όχι μόνο το πιο σημαντικό κομμάτι της παραγωγής του, αλλά επιδεικνύουν και τη μεγαλύτερη ποικιλία τεχνικών σύνθεσης. Μαζί με τα μοτέτα των Βίλαρτ και Γιάκομπ Κλέμενς (Jacobus Clemens), ξεχωρίζουν από εκείνα των υπολοίπων Φλαμανδών συνθετών. Τα βασικά χαρακτηριστικά των μοτέτων της προηγούμενης γενιάς, όπως το οστινάτο, ο κανόνας, το cantus firmus και τα διπλά κείμενα, δεν συνηθίζονται στον Γκομπέρ, εκτός από τις περιπτώσεις όπου χρησιμοποιούσε πτυχές του ύφους της προηγούμενης γενιάς, ως φόρο τιμής, όπως στο εξάφωνο μοτέτο του για τον θάνατο του Ζοσκέν ντε Πρε, Musae Jovis. Όταν χρησιμοποιούσε κείμενα για τα μοτέτα του, ο Γκομπέρ εμπνεόταν από την Αγία Γραφή -όπως τους Ψαλμούς- σε αντίθεση με τη Λειτουργία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Γενικά, ήταν λιγότερο «προσεκτικός» στην τοποθέτηση κειμένου και τη σαφήνεια απ' ό, τι στον συνολικό εκφραστικό ήχο.
Τα οκτώ Magnificat, στα οποία -ίσως- οφείλει την απονομή χάριτος που τού δόθηκε (βλ. Βιογραφικά στοιχεία), είναι από τα πιο διάσημα έργα του. Κάθε ένα από αυτά είναι γραμμένο σε έναν από τους εκκλησιαστικούς τρόπους και αποτελείται από έναν κύκλο σύντομων μοτέτων, με τα μεμονωμένα μοτέτα να βασίζονται σε διαδοχικούς στίχους του κειμένου του Magnificat. Μερικά από τα έργα του Γκομπέρ είναι για ασυνήθιστα μεγάλα φωνητικά σύνολα, μεταξύ των οποίων για 8, 10 ή και 12 φωνές. Αυτά τα έργα δεν είναι πολυχωρικά με τη συνήθη έννοια, ή με τον τρόπο της Ενετικής Σχολής στην οποία οι φωνές διαχωρίζονταν χωρικά. Εδώ, περισσότερο, οι υποομάδες φωνής αλλάζουν κατά τη διάρκεια των κομματιών. Αυτές οι μεγάλες συνθέσεις περιλαμβάνουν ένα οκτάφωνο Credo, το δωδεκάφωνο Agnus από το Missa Tempore paschali και τα δεκάφωνα και δωδεκάφωνα μέρη του Regina caeli. Σε σύγκριση με το βορειο-ιταλικό στυλ της Ενετικής σχολής, cori spezzati, τα πολυφωνικά έργα του Γκομπέρ δεν είναι αντιφωνικά. Όπως προαναφέρθηκε, αντί ο συνθέτης να διαιρεί τα ηχητικά σύνολα συστηματικά, αλλάζει συχνά τους συνδυασμούς ομάδων φωνής. Πάντως, αυτά τα φωνητικά κομμάτια περιείχαν περισσότερες επαναλήψεις, ακολουθίες και οστινάτι από την υπόλοιπη μουσική του.
Στα σωζόμενα έργα του περιλαμβάνονται 10 λειτουργίες, περίπου 140 μοτέτα, περίπου 70 σανσόν, 8 μεγαλυνάρια, 1 canción (πιθανότατα γραμμένο όταν ήταν στην Ισπανία), ένα μαδριγάλι και μερικές ενόργανες συνθέσεις.
Επιρροή
Ο Γκομπέρ υπήρξε από τους πιο γνωστούς συνθέτες στην Ευρώπη μετά τον θάνατο του Ζοσκέν ντε Πρε, όπως φαίνεται από τη διάδοση της μουσικής του, αλλά και τη χρήση της, ως πηγής για συνθέσεις άλλων, συμπεριλαμβανομένων των ντι Λάσο και Μοντεβέρντι. Οι εκδότες μουσικής τού έδιναν ιδιαίτερη προσοχή, δημοσιεύοντας μόνο δικά του έργα, ενώ οι περισσότερες εκδόσεις εκείνης της εποχής ήσαν ανθολογίες μουσικής από διάφορους συνθέτες. Αν και θαυμαζόταν ιδιαίτερα από τους συγχρόνους του, η επόμενη γενιά γαλλο-φλαμανδών συνθετών έγραψε ως επί το πλείστον σε απλούστερο ύφος. Αυτό οφειλόταν, εν μέρει, σε μια αναπόφευκτη στιλιστική αντίδραση στο αντιστικτικό ιδίωμα που είχε φτάσει στα όρια χρήσης του και, εν μέρει, σε συγκεκριμένες επιταγές της Συνόδου του Τρέντο, που απαιτούσαν το κείμενο να είναι κατανοητό στην ιερή, ιδιαίτερα τη Λειτουργική, μουσική -κάτι το οποίο είναι σχεδόν αδύνατο να πετύχει ένας συνθέτης που χρησιμοποιεί πυκνή μιμητική γραφή.
Ενώ οι περισσότεροι συνθέτες της επόμενης γενιάς δεν συνέχισαν να γράφουν φωνητική μουσική χρησιμοποιώντας τη διάχυτη μέθοδο μίμησης του Γκομπέρ, εξακολούθησαν να χρησιμοποιούν αυτή την αντιστικτική δομή στα έργα τους για όργανα. Μορφές όπως η καντσόνα και το ριτσερκάρ προέρχονται άμεσα από το φωνητικό ύφος του Γκομπέρ. Οι μπαρόκ φόρμες και τεχνικές όπως η φούγκα είναι μεταγενέστεροι απόγονοι.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες της Αναγέννησης
Χρύσανθος Σισίνης (πολιτικός)
Ο Χρύσανθος Σισίνης ήταν οπλαρχηγός του 1821 και πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Γαστούνη και ήταν γιος του Γεώργιου Σισίνη, αδελφός του ήταν ο Μιχαήλ. Ήταν παντρεμένος με την Βασιλική, κόρη του Μάρκου Μπότσαρη, και απέκτησε μαζί της δύο παιδιά τη Βικτωρία κι άλλο ένα που πέθανε μωρό. Αναφέρεται ότι έφερε μαχαίρα που η λαβή της ήταν κομισμένη με πολύτιμους λίθους την οποία του την είχαν δωρίσει σε ανάμνηση μάχης. Ήταν φανατικός κυνηγός θηραμάτων κι είχε μεγάλη συλλογή από όπλα.
Πολέμησε στην Πάτρα, στην Αθήνα, στο Μεσολόγγι, στο Κομπότι, στο Πέτα και σε διάφορες άλλες μάχες. Φυλακίστηκε μαζί με τον πατέρα του, την περίοδο του εμφυλίου, ως οπαδός του Κολοκοτρώνη. Μετά την αποκατάσταση πολιτεύτηκε και εκλέχτηκε πολλές φορές βουλευτής και αντιπρόσωπος της Ηλείας. Απεβίωσε το 1845.
Εσποντεγιάν
Το Εσποντεγιάν (γαλλικά: Espondeilhan, οξιτανικά: Espondelhan) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Εσποντεγιαναί (γαλλικά: Espondeilhanais).
Λεωφορειολωρίδα
thumb|right|Λεωφορειολωρίδα στην Αθήνα
Οποιοδήποτε άλλο μεταφορικό μέσον ακολουθεί αυτή την λωρίδα με σκοπό την αποφυγή της κίνησης, παραβιάζει τους κανόνες του Κ.Ο.Κ και του επιβάλλεται υψηλό πρόστιμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οδικό δίκτυο Κατηγορία:Λεωφορείο Κατηγορία:Βιώσιμη κινητικότητα
Αντίφιλος (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Αντίφιλος φέρονται τα ακόλουθα τέσσερα ιστορικά πρόσωπα:
Αντίφιλος ο Αιγύπτιος
Ο Αντίφιλος ο επικαλούμενος Αιγύπτιος ήταν σπουδαίος αρχαίος Έλληνας ζωγράφος του 4ου αιώνα π.Χ., από τη Ναυκράτιδα που το μεγαλύτερο μέρος του βίου του έμενε στην αρχαία Αίγυπτο, (εξ ου και η προσωνυμία του). Υπήρξε ευνοούμενος στην αυλή τόσο του Βασιλέως Φιλίππου Β΄, όσο επίσης και του Πτολεμαίου του Α', του Σωτήρος. Ο Αντίφιλος ήταν ο μεγάλος αντίζηλος του Απελλού.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ζωγράφοι
Λερνούτ
Το Λερνούτ (αρμενικά: Լեռնուտ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 222 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
Φαμπρέγκ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φαμπρεγκουά (γαλλικά: Fabrèguois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Επαρχία της Ολιάστρα
Η Επαρχία της Ολιάστρα (ιταλικά: Provincia dell'Ogliastra) είναι Ιταλική επαρχία στην Περιφέρεια Σαρδηνία. Η Ολιάστρα είναι η περισσότερο ορεινή επαρχία της Σαρδηνίας και η επαρχία με τον μικρότερο πληθυσμό σε ολόκληρη την Ιταλία. Η έκτασή της είναι 1.854 Τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 58.389 κατοίκους, που αντιπροσωπεύουν το 3,6% του πληθυσμού του νησιού (2008). Η πυκνότητα του πληθυσμού της είναι 31.08 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο και ο πρόεδρος της επαρχίας είναι ο Μπρούνο Πίλια, αντιστοιχεί στη μεσαιωνική Δικαιοδοσία της Ολιάστρα. Έδρα της επαρχίας είναι το Τορτολί (Tortoli) και το Λανουζέι (Lanusei).
Κύριοι Δήμοι
Η Επαρχία της Ολιάστρα περιέχει 23 Δήμους οι σπουδαιότεροι από τους οποίους είναι οι εξής :
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ολιαστρα
Τζούντα Πιζάνο
μικρογραφία|250x250εσ| Λεπτομέρεια του Crocifisso di San Domenico, [[Μπολόνια]] Ο Τζούντα Πιζάνο (Giunta Pisano, ονομαζόταν επίσης Giunta da Pisa ή Giunta Capitini) ήταν Ιταλός ζωγράφος. Είναι ο πρώτος Ιταλός ζωγράφος του οποίου το όνομα βρίσκεται χαραγμένο σε υπάρχον έργο. Είναι γνωστός για τους Εσταυρωμένους του.
Έργα
Λέγεται ότι άσκησε την τέχνη του από το 1202 έως το 1236. Ίσως γεννήθηκε το 1180 στην Πίζα και πέθανε το 1250 ή λίγο μετά. Αλλά άλλες αναφορές δίνουν 1202 ως την ημερομηνία γέννησής του, και την πιο πιθανή ημερομηνία του 1258 ή περίπου για το θάνατό του. Υπάρχει κάποιος λόγος να πιστεύουμε ότι το οικογενειακό του όνομα ήταν Capiteno ή Capitino.
Ο Τζούντα Πιζάνο ζωγράφιζε συνήθως σε ύφασμα τεντωμένο σε ξύλο και προετοιμασμένο με γύψο.
Το υπογεγραμμένο έργο, που αναφέρεται παραπάνω, είναι επίσης ένα από τα πρώτα του. Είναι το Crocefisso di San Raniero, ένας Εσταυρωμένος, που βρισκόταν αναρτημένος επί πολύ καιρό στην κουζίνα του μοναστηριού της Αγίας Άννας στην Πίζα. Άλλα έργα στην Πίζα περίπου της ίδιας χρονολογίας (όπως εκείνα στο Εθνικό Μουσείο του San Matteo της Πίζας ) είναι πρωτόγονα και, μερικά από αυτά μπορεί επίσης να προέρχονται από το χέρι του Τζούντα Πιζάνο πριν αναπτύξει τη δεξιοτεχνία του (όπως ο Εσταυρωμένος του S. Benedetto).
Ένας πίνακας σταύρωσης (1236) για το ρετάμοκ της ανώτερης εκκλησίας της Ασίζης δεν υπάρχει πλέον, αλλά υπάρχει χαρακτικό του 18ου αιώνα που βασίζεται σε ένα αντίγραφο αυτού του πορτρέτου Στο ιερό βρίσκεται το πορτρέτο Ο Άγιος Φραγκίσκος, που αποδίδεται επίσης στον Τζούντα, αλλά μάλλον ανήκει στο τέλος του 13ου αιώνα.
Το αριστούργημά του είναι ο επιβλητικός Εσταυρωμένος (1250) στην αριστερή εξέδρα της Βασιλικής του Αγίου Δομίνικου στην Μπολόνια, με τη γραφή στα Λατινικά " Cuius docta manus me pixit Junta Pisanus " (ζωγραφισμένο από το έμπειρο ή εξειδικευμένο χέρι του Τζούντα Πιζάνο). Επηρεάζεται ακόμη πολύ από το βυζαντινό στιλ και αντιπροσωπεύει ένα από τα καλύτερα παραδείγματα ιταλικής ζωγραφικής του 13ου αιώνα.
Επιρροή
Οι Εσταυρωμένοι δείχνουν ότι ξεκίνησε έναν νέο τρόπο εκπροσώπησης του Χριστού, αντικαθιστώντας τελικά μια και για πάντα την παραδοσιακή βυζαντινή εικόνα του Ιησού γαλήνιου αν και σταυρώθηκε ( Christus gloryiosus ) με έναν Χριστό που πεθαίνει στην αγωνία ( Christus Patiens ). Αυτή η αναπαράσταση του Χριστού, και ιδιαίτερα ο σταυρός στη Βασιλική του Αγίου Δομίνικου στην Μπολόνια, επηρέασε πολύ τον Τσιμαμπούε, ο οποίος θα συνέχιζε σε αυτό το στυλ και θα ανέπτυσσε το δικό του πιο συναισθηματικό στυλ (όπως φαίνεται στο σταυρό του στη Βασιλική της Σάντα Κρότσε της Φλωρεντίας ). Μια άλλη Σταύρωση πιθανότατα του Τζούντο είναι η δεξιά πτέρυγα ενός διπτύχου από το Βένετο, που βρίσκεται σήμερα στο Chicago Art Institute.
Ένας αριθμός από άγνωστους Ιταλούς καλλιτέχνες έχουν αναγνωριστεί ως μέλη του κύκλου του Τζόντο. Ανάμεσά τους είναι ο Δάσκαλος των γαλάζιων Εσταυρωμένων, ο δάσκαλος του θησαυροφυλακίου και ο Βιτσίνο ντα Πιστόια. Φαίνεται ότι επηρέασε τον Ραϊναλντέττο ντι Ρανούτσο του Σπολέτο.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι γοτθικού ρυθμού
Γύρος της Γαλλίας
Ο Ποδηλατικός Γύρος της Γαλλίας, γνωστότερος ως Tour de France, είναι η πιο γνωστή διεθνής αθλητική διοργάνωση της ποδηλασίας και η σημαντικότερη διοργάνωση ανοιχτού δρόμου, με ιστορία άνω των 110 ετών. Διεξάγεται κάθε χρόνο (ανελλιπώς με εξαίρεση τους δύο παγκοσμίους πολέμους. ), στα τέλη Ιουνίου με Ιούλιο, με εξαίρεση την αναβολή του για τα τέλη Αυγούστου, λόγω της πανδημίας COVID-19 το 2020. Η διαδρομή περνά από πολλά μέρη σε όλη την έκταση της Γαλλίας (και κάποια σε γειτονικές χώρες), καλύπτοντας απόσταση πάνω από 4.000 χιλιόμετρα. Η διαδρομή διακρίνεται σε είκοσι ετάπ (στάδια, étapes) το καθένα από τα οποία είναι αυτόνομη κούρσα και έχει δικά του χαρακτηριστικά (π.χ. υπάρχουν ετάπ ανάβασης, ατομικής και ομαδικής χρονομέτρησης κλπ). Νικητής θεωρείται ο ποδηλάτης που αθροιστικά, όταν τελειώσουν όλα τα ετάπ, έχει τον καλύτερο χρόνο από όλους.
Μαζί με το Γύρο της Ιταλίας και το Γύρο της Ισπανίας, ο Γύρος της Γαλλίας είναι μια από τις τρεις βασικές διοργανώσεις (και η μεγαλύτερη σε διάρκεια) της Διεθνούς Ένωσης Ποδηλασίας (Union Cycliste Internationale) και γεγονός γνωστό ακόμα και σε αυτούς που δεν ασχολούνται συστηματικά με την ποδηλασία. Θεωρείται μια από τις πιο απαιτητικές διοργανώσεις, και κατά τη διάρκειά του έχουν συμβεί και μερικοί θάνατοι ποδηλατών.
Όπως και στους περισσότερους αγώνες ποδηλασίας, οι διαγωνιζόμενοι λαμβάνουν μέρος ως μέλη ομάδων. Σε κάθε αγώνα υπάρχουν συνήθως 20 με 22 ομάδες, η καθεμιά με εννιά αναβάτες. Κατά παράδοση, η συμμετοχή στο Γύρο της Γαλλίας γίνεται κατόπιν πρόσκλησης, που απευθύνεται από τους διοργανωτές μόνο στις καλύτερες από τις επαγγελματικές ομάδες του κόσμου. Κάθε ομάδα, που παίρνει το όνομα του κύριου χορηγού της, φορά χαρακτηριστικές φανέλες, ενώ τα μέλη της συνεργάζονται. Κάθε ομάδα επίσης διαθέτει το δικό της αυτοκίνητο, που ακολουθεί τους ποδηλάτες και τους παρέχει μικρές διευκολύνσεις, όπως νερό, μηχανική βοήθεια, πληροφορίες για την εξέλιξη της κούρσας κ.α.
Θεωρείται ο "πολυτιμότερος και δυσκολότερος αγώνας ποδηλασίας στον κόσμο".
Στην πρώτη του διεξαγωγή, το 1903, αρμόδιο ήταν το περιοδικό "Auto". Σήμερα διοργανώνεται από την Amaury Sport Organisation.
Νικητές
Από το 1903, οι εξής έχουν νικήσει στο Γύρο:
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Ποδηλασία
1511
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κόνραντ φον Γιούνγκινγκεν
Ο Κόνραντ φον Γιούνγκινγκεν (Konrad von Jungingen, 1355 – 30 Μαρτίου 1407) ήταν ο 25ος Μεγάλος Μάγιστρος των Τευτόνων Ιπποτών, υπηρετώντας σε αυτό το αξίωμα από το 1393 ως το 1407. Γεννημένος στο Γιούνγκινγκεν της νοτιοδυτικής Γερμανίας, ο Κόνραντ ήταν μεγαλύτερος αδερφός του Ούλριχ φον Γιούνγκινγκεν, ο οποίος και τον διαδέχτηκε ως Μεγάλο Μάγιστρο των Τευτόνων Ιπποτών.
Ένα εκστρατευτικό σώμα υπό τον Κόνραντ κατέλαβε το νησί του Γκότλαντ το 1398, καταστρέφοντας τμήματα του Βίσμπυ, εκδιώκοντας από το Γκότλαντ και την Βαλτική Θάλασσα τους Αδελφούς των Εφοδίων. Το Μοναστικό Κράτος των Τευτόνων Ιπποτών στην Πρωσία βρισκόταν στο απόγειο της δύναμής του στη διάρκεια της ηγεσίας του Κόνραντ.
Πηγές
Κατηγορία:Μεγάλοι Μάγιστροι του Τευτονικού Τάγματος Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς
Φωζέρ (Ερώ)
Το Φωζέρ (γαλλικά: Faugères, οξιτανικά: Faugièiras) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φωζερόλ (γαλλικά: Faugerols).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Σιμόνας Σεραπίνας
Ο Σιμόνας Σεραπίνας (λιθουανικά: Simonas Serapinas), γεννημένος στις 24 Φεβρουαρίου 1982 στην πόλη Κλάιπεντα, είναι Λιθουανός επαγγελματίας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Διαθέτοντας ύψος 197 αγωνίζεται στη θέση Small Forward.
Καριέρα
Ο Σεραπίνας ξεκίνησε την καριέρα του από την Ατλέτας του Κάουνας το 2000-01, για να συνεχίσει την επόμενη σεζόν στη Ζάλγκιρις και την Άλιτους, ενώ το 2003 φόρεσε την φανέλα της Νεβέζις. Το 2003, επέστρεψε στη Ζάλγκιρις Κάουνας, με την οποία κατέκτησε δύο πρωταθλήματα Λιθουανίας και την Βαλτική Λίγκα του 2005.
Το καλοκαίρι του 2006, μεταγράφηκε στην ομάδα του Άρη, όπου αγωνίστηκε για δύο χρόνια με μέσους όρους 4,6 πόντων την σεζόν 2006-07 και 1,9 πόντων την επόμενη σεζόν, στα μέσα της οποίας αντικαταστάθηκε από τον Βλαντιμίρ Μπόισα και μεταγράφηκε στην πολωνική Ασέκο Γκντίνια.
Το 2008-09, αγωνίστηκε με την ομάδα της Αζόβμας από την Ουκρανία, συνεχίζοντας το 2010 στη Νεπτούνας. Ακολούθησε η μεταγραφή του στην Βαρέζε από την Ιταλία και το 2011-12 φόρεσε την φανέλα της Τέλεκομ Βόννης. Την επόμενη χρονιά, επέστρεψε στην Αζόβμας και μετά από διάλειμμα ενός έτους, υπέγραψε στην γερμανική Μιτελντόιτσερ‎ το 2014-15.
Τον Ιανουάριο του 2015, συμφώνησε με την ομάδα της Μαζεϊκιάι από την δεύτερη κατηγορία της Λιθουανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λιθουανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Λιθουανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Λιθουανίας U20 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ζάλγκιρις Κάουνας‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές λιθουανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ασέκο Γκντίνια‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αζοβμάς Μαριουπόλ‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νεπτούνας Κλαϊπέντα‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παλλακανέστρο Βαρέζε‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τέλεκομ Μπάσκετς Μπον Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μιτελντόιτσερ‎ Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ
Μαρμασέν
Το Μαρμασέν ή Μαρμρασέν (αρμενικά: Մարմաշեն, έως το 1946 γνωστό ως Βερίν Γανλιτζά ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 2,300 κατοίκους.
Το μοναστήρι του Μαρμασέν ευρίσκεται εντός του εδάφους της συγκεκριμένης αγροτικής κοινότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
Φανερωμένη Ηρακλείου
Η Φανερωμένη είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Πυργιωτίσσης του νομού Ηρακλείου. Βρίσκεται 7 περίπου χιλιόμετρα μετά το Τυμπάκι.
Κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία. Ο κεντρικός ναός είναι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, ενώ στη μία είσοδο του οικισμού υπάρχει η δίκλιτη εκκλησία των Αγίων Αντωνίου και Αγίου Νεκταρίου και στην άλλη η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη. Στον οικισμό λειτουργούσαν Νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο, τα οποία σήμερα έχουν συγχωνευτεί με τα γειτονικά σχολεία του οικισμού Βώροι.
Κοινότητα Φανερωμένης
Εκτός από την έδρα της, η Κοινότητα Φανερωμένης περιλαμβάνει και τους οικισμούς Καλύβια και Μονή Καλυβιανής. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 628 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Χρήστο Κουνδουράκη.
Κοινοτάρχες Φανερωμένης
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Φανερωμένης.
Ιστορικά στοιχεία
Το σπήλαιο της Φανερωμένης χρησιμοποιήθηκε ως χώρος λατρείας, από τα υστερομινωικά χρόνια ως τους ρωμαϊκούς χρόνους. Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν σε αυτό αρκετά αρχαιολογικά ευρήματα.
Αξιοθέατα
Τα τελευταία χρόνια δημιουργήθηκε ένα τεχνητό φράγμα για την άρδευση της περιοχής. Αυτό βρίσκεται στα σύνορα με τους οικισμούς Γαλιά και Σκούρβουλα.
Παραπομπές
Φα Κατηγορία:Δήμος Τυμπακίου Κατηγορία:Δήμος Φαιστού
Δήμος Πέτρας Πιερίας
thumb|Το κτήριο του Δημαρχείου του Δήμου Πέτρας, στην Κάτω Μηλιά
Ο Δήμος Πέτρας ήταν ένας από τους 13 συνολικά δήμους του Νομού Πιερίας όπως προέκυψαν μετά το 1998, με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας. Είχε έδρα την Κάτω Μηλιά και 5 δημοτικά διαμερίσματα με 13 συνολικά οικισμούς. Είχε (πραγματικό) πληθυσμό 6.246 κατοίκους. Με το σχέδιο Καλλικράτης εντάχθηκε στο νέο διευρυμένο Δήμο Κατερίνης.
Στο δήμο περιλαμβάνονταν:
Δήμαρχοι
Η Πέτρα έγινε Δήμος με το Νόμο Καποδίστρια, το 1998. Από τότε διατελέσαν Δήμαρχοι οι:
Α.Ο. Ακρίτας
Ο '''Α.Ο. Ακρίτας ή Α.Ο. Ακρίτας Καλαμάτας''' είναι ελληνικό αθλητικό ερασιτεχνικό σωματείο που ιδρύθηκε το 1987 μετά από πρωτοβουλία της τότε ομοσπονδιακής προπονήτριας κας. Τσιριμπή-Πανταζοπούλου Μαρίας η οποία ήταν και η προπονήτρια του συλλόγου σε όλα τα γυναικεία τμήματα πετοσφαίρισης (γυναίκες, νεανίδες, κορασίδες και παγκορασίδες) επί 25 συναπτά έτη. Έχει έδρα στην Καλαμάτα και τα επίσημα χρώματα είναι μπλε, κίτρινο και άσπρο. Διατηρεί τμήματα πετοσφαίρισης και στίβου.
Ιστορική αναδρομή
Το σωματείο για πολλά χρόνια είχε μόνο γυναικείο τμήμα πετοσφαίρισης έτσι ώστε να είναι επικεντρωμένο σε ένα και μόνο τμήμα ώστε να γίνεται καλύτερη δουλειά, να αναδεικνύονται συνεχώς νεαρές αθλήτριες και η ομάδα να στηρίζεται σε δικά της παιδιά.
Μετά από επτά χρόνια παρουσίας στις τοπικές κατηγορίες το 1994 κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Ε.Σ.ΠΕ.Π. και να ανέβει στην Β’ Εθνική μέσω μπαράζ όπου και παρέμεινε μέχρι το 1997, κερδίζοντας μάλιστα μία φορά την τρίτη θέση στο αντίστοιχο πρωτάθλημα. Την ομάδα που πέτυχε την άνοδο στην Β’ Εθνική εκείνη τη χρονιά αποτελούσαν οι : Αντωνοπούλου Παναγιώτα, Αθανασοπούλου Βάσω, Φωτεινάκη Κατερίνα, Λούρα Ελένη, Καραγλάνη Παναγιώτα, Θεολόγου Ελένη, Καραμπίνη Κατερίνα, Σκαφιδά Σάσα, Μάνα Σεσίλια και Τσάκωνα Ελένη.
Στη συνέχεια ύστερα από απουσία δύο μόλις αγωνιστικών περιόδων επανήλθε το 1999 στη Β΄Εθνική, όπου και παρέμεινε μέχρι το 2003. Η ομάδα που κατέκτησε την άνοδο μετά από αγώνες μπαράζ με πρωταθλήτριες άλλων ενώσεων είχε τις εξής αθλήτριες :  Δέδε Πιέρα, Λιανού Μαρία, Αντωνοπούλου Παναγιώτα, Ντανταβασίλη Γεωργία, Μακρή Σταυρούλα, Πανταζοπούλου Νάνσυ, Γκούζου Ουρανία, Λάσκαρη Πόπη, Βυθούλκα Νίκη, Μάνα Σεσίλια, Σαρρή Ξένια και Καραγλάνη Παναγιώτα.
Τέλος τη σεζον 2011-2012 αναδείχτηκε ξανά πρωταθλήτρια Ε.Σ.ΠΕ.Π και κέρδισε την άνοδο στην Α2 Εθνική κατηγορία για πρώτη φορά στην ιστορία της, όπου και παρέμεινε μέχρι και το 2016 όταν και δήλωσε συμμετοχή στη Β' Εθνική λόγω οικονομικών και όχι μόνο συγκυριών. Η ομάδα της ανόδου του 2011 αποτελείτο από τις : Πανταζοπούλου Νάνσυ, Χρονοπούλου Μαρία, Ραμούνδου Νατάσσα, Μπεσή Εβελίνα, Αρτεμίου Άννα, Δεδούση Έλενα, Βυθούλκα Νίκη, Σαπατίνου Γωγώ, Αλεξοπούλου Δήμητρα, Μαυρέα Γωγώ, Γκομούλκα Πατρίτσια, Καρακύκλα Σοφία, Κυβέλου Βαλεντίνα, Καλιδώνη Βάσια, Ορφανέα Αφροδίτη, Γκομούλκα Σίλβια και Μαστοροπούλου Μαρία.
Επίσης πολλές από τις παραπάνω αθλήτριες στελέχωναν κατά καιρούς τόσο τις Εθνικές Ομάδες όσο και ομάδες Α1 και Α2 γυναικών εκπροσωπώντας έτσι επάξια τον σύλλογο.
Αγωνιστική περίοδος 2016-2017
Την αγωνιστική περίοδο 2016-2017 ο σύλλογος προχώρησε σε πλήρη ανανέωση τόσο σε διοικητικό όσο και αγωνιστικό επίπεδο συμμετέχοντας στην Β' Εθνική-Εθνικό Περιφερειακό. Η ανάδειξη νεαρών αθλητριών μέσω της συμμετοχής τους στη γυναικεία ομάδα καθώς και στα αναπτυξιακά πρωταθλήματα της Ε.Σ.ΠΕ.Π ήταν και θα είναι ο κύριος στόχος του. Ενδεικτικό το γεγονός ότι οι αθλήτριες προέρχονται επί το πλείστον από τα τμήματα υποδομής όπου εκπαιδεύονται σήμερα πάνω από εκατό παιδιά. Έδρα του είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Παραλίας της Καλαμάτας.
Καθήκοντα πρώτου προπονητή στη γυναικεία ομάδα έχει ο Παναγιώτης Ντάκουρης (Πτυχιούχος Τ.Ε.Φ.Α.Α-Ειδικότητα Πετοσφαίρισης), ενώ στις ακαδημίες-νεάνιδες, κορασίδες, παγκορασίδες- οι Πανταζοπούλου Νάνσυ (Κάτοχος διπλώματος Γ'κατηγορίας Σ.Ε.Π.ΠΕ), Αθανασοπούλου Βάσω (Πτυχιούχος Τ.Ε.Φ.Α.Α-Ειδικότητα Πετοσφαίρισης) και Μαντούδη Ιωάννα (Πτυχιούχος Τ.Ε.Φ.Α.Α-Ειδικότητα Πετοσφαίρισης). Το ρόστερ των γυναικών συνθέτουν οι παρακάτω αθλήτριες:
Τμήμα πετοσφαίρισης ανδρών
Το τμήμα πετοσφαίρισης ανδρών ιδρύθηκε το 2012 συμμετέχοντας στην Τοπική κατηγορία της Ε.Σ.ΠΕ.Π. Την ίδια χρονιά (2012-2013) κέρδισε την άνοδο στη Β' Εθνική-Εθνικό Περιφερειακό Ανδρών όπου πήρε μέρος για δύο χρονιές. Το 2015 παρόλο που τερμάτισε δεύτερο στο πρωτάθλημα ανέβηκε και αυτό στην Α2 Εθνική Ανδρών λόγω μη συμμετοχής του Α.Σ.Π. Ερμής στην συγκεκριμένη κατηγορία παίρνοντας έτσι τη θέση της πατρινής ομάδας. Την σεζον 2015-2016 τερμάτισε στην 12η θέση του Β' Ομίλου της Α2 και υποβιβάστηκε. Το καλοκαίρι του 2016 το τμήμα διαλύθηκε.
Δήμος Νεάπολης Αιτωλοακαρνανίας
Ο Δήμος Νεάπολης ήταν δήμος του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Αγρινίου. Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα του νομού και είχε πληθυσμό 5.052 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του Δήμου Αγρινίου ήταν 93.930
Διαίρεση
Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:
Νεάπολης
Δελφικές Εορτές (1927)
thumb|304x304px|Αφίσα για τις Δελφικές Εορτές του 1927. Οι Πρώτες Δελφικές Εορτές διεξήχθησαν την 9η και 10η Μαΐου 1927, κατόπιν πρωτοβουλίας του Άγγελου και της Εύας Σικελιανού. Αποτελούντο από μια σειρά εκδηλώσεων και γεγονότων στον ευρύτερο αρχαιολογικό χώρο των Δελφών.
Πρώτη ημέρα
Η έναρξη των εορτών έγινε με την περιήγηση των, ξένων κατά κύριο λόγο, επισκεπτών (οι οποίοι είχαν προσέλθει στην περιοχή ακτοπλοϊκώς μέχρι την Ιτέα και από εκεί συνέχισαν οδικώς ) στις αρχαιότητες και το μουσείο των Δελφών υπό την παρουσία αρχαιολόγων, που ήταν επιφορτισμένοι με το καθήκον της εξήγησης της σημασίας των μνημείων και ερειπίων (τόσο της ιστορικής, όσο και της αισθητικής).
Στη συνέχεια προσφέρθηκε πρόγευμα σε κατασκευασμένα για την περίσταση υπόστεγα, με συνοδεία παραδοσιακής μουσικής από ντόπιους φουστανελοφόρους χωρικούς, και έπειτα συνεχίστηκε η ξενάγηση. Στις 4 μ. μ. δόθηκε από τις Φαιδριάδες σύνθημα συγκέντρωσης των επισκεπτών στο αρχαίο θέατρο όπου θα πραγματοποιούνταν τα τρία κύρια γεγονότα της πρώτης ημέρας: εκτελέστηκαν ο Ύμνος του Απόλλωνος από την χορωδία και την ορχήστρα (ως εναρκτήρια πράξη), παρουσιάστηκε η τραγωδία του Αισχύλου «Προμηθεύς Δεσμώτης», η οποία απέσπασε θετικότατα σχόλια από το κοινό και τέλος, ο Άγγελος Σικελιανός, ο εμπνευστής των Εορτών, μίλησε στο κοινό για τον σκοπό της Δελφικής Οργάνωσης στην αρχαιότητα, αλλά και στη σύγχρονη εποχή. Η πρώτη ημέρα ολοκληρώθηκε με την παράθεση δείπνου και την επιστροφή των επισκεπτών στα πλοία.
Δεύτερη ημέρα
Η δεύτερη μέρα προέβλεπε επίσκεψη το πρωί στην Βιοτεχνική Έκθεση στους Δελφούς, όπου η Εύα Σικελιανού μίλησε για την σημασία της έκθεσης αυτής και γενικότερα για την αξία της δουλειάς στον αργαλειό. Στις 11 π. μ. εκφωνήθηκε ομιλία στα γερμανικά του διάσημου αρχαιολόγου Ντέρπφελδ σχετικώς με το Αρχαίο Θέατρο και στις 1 μ. μ. υπήρχε προσφορά πρωινού στους επισκέπτες. Έπειτα, κατά τις 3 το μεσημέρι, πραγματοποιήθηκαν δύο δρώμενα: οι αθλητικοί αγώνες στο Αρχαίο Στάδιο (με την συμμετοχή μαθητών του «Διδασκαλείου Γυμναστικής» στο αρχαίο πένταθλο και αθλητικών ομάδων από την Θεσσαλονίκη και την Δεσφίνα σε διάφορα αγωνίσματα) και ο αρχαίος πολεμικός χορός «Πυρρίχιος» -από χορευτές-«πολεμιστές» που φορούσαν πανοπλίες- υπό την διδασκαλία του Θάνου Βελουδίου και την μουσική του Κωνσταντίνου Ψάχου. Στις 7 μ. μ. ακολούθησε παράθεση δείπνου και στις 8 το βράδυ εκτέλεση βυζαντινής μουσικής από χορωδία στο Αρχαίο Θέατρο. Το χοροδραματικό κλείσιμο του διημέρου και των Εορτών θα γινόταν με την μιμητική αναπαράσταση των Σεπτηρίων (μάχη Απόλλωνος και Πύθωνος) από τον -«φημισμένο χορευτή αρχαίων ελληνικών χορών»- Βάσο και την -«μίμο»- Τανάγρα Κανέλλου (αμφότεροι αφιχθέντες από την Αμερική για αυτόν τον σκοπό), με κατακλείδα την επανάληψη της ανάκρουσης του ύμνου στον Απόλλωνα. Στην αποχώρηση των ξένων επισκεπτών, τέλος, πραγματοποιήθηκε λαμπαδηδρομία στην Ιερά Οδό από αθλητές με δάδες, που παράλληλα φώτιζαν την μετάβαση του κοινού κατά την «κάθοδό» του.
Βιβλιογραφία
Δελφικες Εορτες Α Α
Φιλ Ραντ
Ο Φιλ Ραντ (Phillip Hugh Norman Rudd, 19 Μαΐου 1954) είναι Αυστραλός ντράμερ της χαρντ ροκ μουσικής σκηνής, γνωστός ως μέλος των AC/DC από το 1975 ως το 1983 και από το 1994 μέχρι σήμερα.