cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζον Μπράουν
Αποδοχή από Ευρωπαίους γιατρούς
Από τους Έλληνες ιατρούς της εποχής, για τον μόνο για τον οποίο γνωρίζουμε είναι ο Γεώργιος Σακελλάριος (1767-1838), ο οποίος επηρεασμένος από το δάσκαλό του, τον Γιόζεφ Φρανκ, ασπάσθηκε για κάποιο διάστημα τον Βραουνισμό. Για αυτόν, ο βιογράφος του, ο Παναγ. Ν. Λιούφης, αναφέρει: «''Ο Γ. Σακελλάριος το πρώτον "Βραουνιστής" ών, είτα εγένετο "εκλεκτικός"''» .μικρογραφία|Απεικόνιση φιλονικίας μεταξύ Βραουνιστών φοιτητών και οπαδών του François Broussais.
Ο Lentin το 1800, σε δημοσίευμά του ανέφερε για τη μέθοδο ότι κυριαρχείται από τους αγώνες των Βραουνιστών και αντι-Βραουνιστών τρομοκρατών. Παρόμοια υπάρχουν αναφορές για 400 φοιτητές, που το 1802 ξέσπασαν σε διαμάχη, δύο συνεχόμενων ημερών, στο πανεπιστήμιο της γερμανικής πόλης Γκέτινγκεν (Göttingen). Οι αντιπαραθέσεις θα συνεχίζονταν μέχρι την επικράτηση του ορθολογισμού, που στην ιατρική εγκαθιδρύθηκε μερικές δεκαετίες αργότερα.
Η έντονη συζήτηση σχετικά με τον Τζον Μπράουν άρχισε να καταλαγιάζει μετά το 1809, με τη διακοπή έκδοσης του περιοδικού του Ρέσλαουμπ. Το 1817, ο γερμανός ιστορικός της ιατρικής Κερτ Σπρένγκελ (Kurt Sprengel) αναφέρει ότι οι Βραουνιστικές θεραπείες «έχουν πολύ λίγους υποστηρικτές».
Για μια ακόμη φορά, η ιατρική θεωρία του Μπράουν, επανήλθε σε συζητήσεις στη δεκαετία του 1820, με επίκεντρο τον François Broussais, ένα γάλλο γιατρό, που είχε γίνει δημοφιλής προτείνοντας τη θεωρία του Μπράουν, αλλά με δική του τροποποιημένη φαρμακευτική αντιμετώπιση, που περιελάμβανε και αφαίμαξη με βδέλλες. Φαίνεται ότι και τότε υπήρξαν επεισόδια μεταξύ φανατισμένων φοιτητών. Επίσης ο Μπράουν επανήλθε στη δημοσιότητα στη Γερμανία το 1846, όταν ο Μπέρναρ Χίρσελ (Bernhard Hirschel) δημοσίευσε μια μελέτη σχετικά με το σύστημα.
Η θεωρία του Μπράουν υπήρξε δημοφιλής στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα. Ο Βραουνισμός άρχισε να υποχωρεί, καθώς οι γιατροί διαπίστωναν ότι δεν προσέφερε ούτε τεκμηριωμένη επιστημονική εξήγηση για την παθογένεια των ασθενειών, ούτε και για την αντιμετώπιση των ασθενών. Τέλος, με την εξέλιξη της σύγχρονης Ιατρικής και την επικράτηση του ορθολογικού εμπειρισμού, καθώς και της επιστημονικής μεθόδου που εφαρμόζεται για την αποδοχή κάθε νέας υπόθεσης στην επιστήμη, από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα ο Βραουνισμός έπαυσε να συζητιέται και ούτε θεωρείται ως επιστημονικά παραδεκτή υπόθεση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκωτσέζοι ιατροί
Πιρχάν
Το Πιρχάν είναι χωριό της επαρχίας Γκαζιμαγούσα στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Πυργά Αμμοχώστου. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Σεντίρ
thumb|Η νήσος Κλεοπάτρα, αποκαλούμενη στα τουρκικά ως Σεντίρ Το νησί Συντεταγμένες: [//tools.wmflabs.org/geohack/geohack.php?pagename=%CE%A3%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%AF%CF%81&language=el&params=36_59_35_N_28_12_22_E_region:TR_type:landmark_source:dewiki <span class="geo-dms" title="Χάρτες, αεροφωτογραφίες, και άλλα δεδομένα για αυτή την τοποθεσία"> 36°59′35″N 28°12′22″E  ﻿ / ﻿ <span class="geo-dec" title="Χάρτες, αεροφωτογραφίες, και άλλα δεδομένα για αυτή την τοποθεσία">36.99306°N 28.20611°E ﻿ / 36.99306; 28.20611   ] Σεντίρ (Sedir Adası), επίσης γνωστό και ως νήσος Κλεοπάτρα, είναι ένα μικρό νησί στον Κεραμεικό Κόλπο (Gökova) του νοτιοανατολικού Αιγαίου Πελάγους, στα ανοικτά των ακτών της Επαρχίας Μούγλων της Τουρκίας.
Είναι διάσημο για την παραλία του, που αποτελείται από κοχύλια. Κάθε κόκκος άμμου είναι μια τέλεια σφαίρα: για αυτό το λόγο η παραλία προστατεύεται από την κυβέρνηση για να αποτρέψει την αφαίρεση άμμου από την παραλία.
Σύμφωνα με το μύθο, ο Μάρκος Αντώνιος και η Κλεοπάτρα κολύμπησαν ως το νησί και η άμμος μεταφέρθηκε από την Ερυθρά Θάλασσα με πλοία από τη Βόρεια Αφρική. Λέγεται ότι αυτό το είδος άμμου εντοπίζεται μόνο στην Αίγυπτο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Τουρκίας
Happy (τραγούδι, Μάικλ Τζάκσον)
Το τραγούδι δεν κυκλοφόρησε ως single στο Ηνωμένο Βασίλειο μέχρι το 1983, οπότε και κυκλοφόρησε για να προωθήσει το 18 Greatest Hits. Μετά την κυκλοφορία του, το Happy (ως τραγούδι του Μάικλ Τζάκσον και των Τζάκσον 5) έφθασε έως την 52η θέση του UK Singles Charts. Ηχογραφήθηκε αργότερα από τον Σμόκι Ρόμπινσον, τον συνθέτη του κομματιού, για το άλμπουμ A Quiet Storm.
Πηγές
κατηγορία:Τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον Κατηγορία:Singles του 1973 Κατηγορία:Τραγούδια του 1973 Κατηγορία:Singles του 1983 Κατηγορία:Singles της Motown
Subaru Trezia
Το Subaru Trezia ήταν ένα πολυμορφικό αυτοκίνητο πόλης, που παρήχθη από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Subaru (μέλος του ομίλου Subaru Corporation) από τον Δεκέμβριο του 2010 έως τον Δεκέμβριο του 2017. Πρακτικώς, ήταν μια παράλληλη έκδοση του Toyota Verso-S, γνωστό σε κάποια κράτη και ως Toyota Ractis, με αισθητικές μόνο διαφορές, καθώς φέρει διαφορετικά μπροστινά και πίσω φώτα, προφυλακτήρες και μπροστινή γρίλια.
Ονομασία
Το όνομα «Trezia» προήλθε από την αγγλική λέξη «treasure», δηλαδή «θησαυρός». Το Subaru Trezia γράφεται στην ιαπωνική γραφή トレジア.
Κινητήρες
Οι υποψήφιοι αγοραστές του Trezia στην Ιαπωνία, όπου και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 29 Νοεμβρίου 2010, μπορούσαν να επιλέξουν ανάμεσα σε δύο 4-κύλινδρους σε σειρά (I4) βενζινοκινητήρες:
thumb|left|Subaru Trezia STI.
Στην Ευρώπη, διατέθηκε μόνο ο ένας από τους κινητήρες βενζίνης, αυτός των 1.3 λίτρων και με ρύθμιση της ισχύος στους 93 hp. Σε κάποιες ευρωπαϊκές αγορές, ωστόσο, προσφέρθηκε και ένας turbodiesel 1.364 cm³, ο λεγόμενος D-4D, με ισχύ 90 hp, που μάλιστα σε ορισμένες από αυτές ήταν το μοναδικό διαθέσιμο μηχανικό σύνολο. Η ευρωπαϊκή εκδοχή διατηρήθηκε στην παραγωγή έως το 2014, ενώ ειδικότερα στη Γερμανία πωλήθηκαν 2.040 αντίτυπα.
Τον Ιανουάριο του 2011, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Τόκιο, η Subaru παρουσίασε μία ακόμα ισχυρότερη έκδοση του Trezia, με την ονομασία Trezia STI.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Trezia Κατηγορία:Αυτοκίνητα πόλης
Subaru Trezia
Γαπαμά
μικρογραφία|δεξιά|Γαπαμά με μικρή κολοκύθα Το  γαπαμά (ղափամա) είναι μια αρμενική συνταγή γεμιστής κολοκύθας, συνηθέστερη κατά τα Χριστούγεννα.
Παρασκευάζεται αφαιρώντας το εσωτερικό της κολοκύθας και γεμίζοντάς το με βρασμένο ρύζι και αποξηραμένα φρούτα όπως ψιλοκομμένα αμύγδαλα, μήλο, κράνα, βερίκοκο, δαμάσκηνα, χουρμάδες, βερίκοκα και σταφίδες. Συνηθίζεται επίσης το μέλι και κανέλα ή ζάχαρη.
Η κολοκύθα στη συνέχεια ψήνεται μέχρι να γίνει μαλακή και, στη συνέχεια, κόβεται σε τεμάχια και σερβίρεται.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρμενική κουζίνα
Οξάνα Σάτσκο
Η Οξάνα Σάτσκο (Оксана Шачко; 31 Ιανουαρίου 1987 - 23 Ιουλίου 2018) ήταν Ουκρανή καλλιτέχνιδα και ακτιβίστρια. Μαζί με την Άννα Χούτσολ και την Αλεξάντρα Σεβτσένκο, ήταν μια από τις ιδρύτριες της ριζοσπαστικής φεμινιστικής ακτιβιστικής ομάδας Femen, η οποία διαδήλωνε δημόσια σε διάφορες χώρες κατά της σεξουαλικής εκμετάλλευσης, της εισοδηματικής ανισότητας και των πολιτικών της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, μεταξύ άλλων.
Βιογραφία
Η Σάτσκο γεννήθηκε στο Ζεμέλτσκι, μια τυπική σοβιετική πόλη στο δυτικό τμήμα της Ουκρανίας, σε μια Ορθόδοξη Χριστιανική οικογένεια. Οι γονείς της εργάζονταν και οι δύο σε ένα εργοστάσιο και όταν η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε τα εργοστάσια έκλεισαν και έχασαν και οι δύο τις δουλειές τους, σε ένα πλαίσιο πολιτικής και οικονομικής κρίσης. Το 1995, σε ηλικία 8 ετών, η Σάτσκο εντάχθηκε στο σχολείο Nikosh, που προορίζεται συνήθως για ενήλικες και φημίζεται για τη διδασκαλία της Ορθόδοξης εικονογραφίας. Αποφοίτησε από αυτό το σχολείο και τα πρώιμα έργα τέχνης της εκτέθηκε σε διάφορες συλλογικές εκθέσεις στην Ουκρανία και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σε ηλικία δώδεκα ετών, άρχισε να ζωγραφίζει τοιχογραφίες, δουλεύοντας στην Ορθόδοξη Εκκλησία με πλήρη απασχόληση. Στη συνέχεια εξέφρασε την επιθυμία να μπει σε μοναστήρι και να γίνει μοναχή, αλλά η μητέρα και η οικογένειά της την έπεισαν να μην το κάνει. Αργότερα, σε ηλικία 14 ετών, απέρριψε την Ορθόδοξη Εκκλησία και τη θρησκεία και έγινε άθεη, πιστεύοντας ότι οι Ορθόδοξοι ιερείς συμπεριφέρονται περισσότερο σαν έμποροι παρά σαν εκπρόσωποι του Θεού. Συνέχισε όμως να ζωγραφίζει για να κερδίσει τα προς το ζην.
Το 2000, εντάχθηκε στο ελεύθερο πανεπιστήμιο του Ζεμέλτσκι για να σπουδάσει φιλοσοφία, η οποία της πυροδότησε μια βαθιά κρίση συνείδησης. Ίδρυσε με άλλους φοιτητές το "Κέντρο Νέων Προοπτικών", έναν οργανισμό που καταπολεμά τη διαφθορά και υπερασπίζεται τα δικαιώματα των φοιτητών. Σε αυτό το σημείο, συνάντησε την Άννα Χούτσολ και την Αλεξάντρα Σεβτσένκο. Αργότερα ανέφερε στο ντοκιμαντέρ «Είμαι Femen» ότι αυτή η εμπειρία σφυρηλάτησε τις πολιτικές και φιλοσοφικές της αντιλήψεις, κάνοντάς την να γίνει ακτιβίστρια που αγωνίζεται για τα δικαιώματα των γυναικών και την ελευθερία της έκφρασης.
Ακτιβισμός
Το 2008, μαζί με την Άννα Χούτσολ και την Αλεξάντρα Σεβτσένκο, η Σάτσκο ίδρυσε τη φεμινιστική ακτιβιστική ομάδα FEMEN. Η ομάδα διαμαρτυρήθηκε αρχικά για ζητήματα που επηρεάζουν τις φοιτήτριες, αλλά γρήγορα προχώρησε σε διαδηλώσεις κατά της σεξουαλικής εκμετάλλευσης γυναικών της Ουκρανίας και κατά του σεξουαλικού τουρισμού το 2008. Αρχικά, η FEMEN κέρδισε την προσοχή του κόσμου ενώ ήταν ντυμένες με εσώρουχα, ωστόσο, τον Αύγουστο του 2009, η Σάτκο εμφανίστηκε γυμνόστηθη για πρώτη φορά σε μια διαμαρτυρία στο Κίεβο. Από τότε, οι ακτιβίστριες του FEMEN διαμαρτύρονταν τακτικά γυμνόστηθες και διευρύναν την ατζέντα τους στα δικαιώματα των γυναικών και των πολιτικών δικαιωμάτων στην Ουκρανία και σε όλο τον κόσμο.
Αρκετά μέλη των FEMEN, συμπεριλαμβανομένης της Σάτσκο, συνελήφθησαν πολλές φορές. Πιθανώς το χειρότερο επεισόδιο είχε συμβεί το 2011, όταν μια ομάδα ακτιβιστών ζήτησε την απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων στη Λευκορωσική πρωτεύουσα Μινσκ. Η Σάτσκο και δύο άλλες γυναίκες απήχθησαν από την Λευκορωσική KGB και μεταφέρθηκαν σε ένα δάσος, όπου βρέχτηκαν με πετρέλαιο και απειλήθηκαν να καούν.
Η Σάτσκο συνεργάστηκε με τη Γαλλίδα συγγραφέα Γκαλία Άκερμαν, η οποία δημιούργησε μια ιστορία του FEMEN, η οποία δημοσιεύθηκε από τον Καλμάν-Λεβί το 2013. Το 2014, η βραβευμένη ταινία ντοκιμαντέρ για την Σάτσκο, Je suis Femen (Είμαι Femen) από τον σκηνοθέτη Αλέν Μαργκό προβλήθηκε. Η Γαλλία της παραχώρησε το καθεστώς της πολιτικής πρόσφυγα το 2013, μετά από αρκετές επιθέσεις από δυνάμεις ασφαλείας που συνδέονται με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, ο οποίος ήταν στόχος διαμαρτυριών των FEMEN μαζί με το Γαλλικό Εθνικό Μέτωπο. Έζησε στο Παρίσι ως ζωγράφος.
Τέχνη
Τη στιγμή του θανάτου της, η Σάτσκο επικεντρωνόταν στα έργα τέχνης της, που ονομάζεται Εικονοκλαστική: ορθόδοξες εικόνες ζωγραφισμένες με την παραδοσιακή μέθοδο, πάνω στην οποία εισήγαγε παραβατικές λεπτομέρειες για να αντιμετωπίσει το θρησκευτικό δόγμα με φεμινιστικά, πολιτικά ή ανθρωπιστικά μηνύματα. Η Σάτσκο έκανε την πρώτη της ατομική έκθεση στο Παρίσι τον Μάιο του 2016.
Θάνατος
Η Σάτσκο βρέθηκε νεκρή στο διαμέρισμά της στο Παρίσι της Γαλλίας, στις 23 Ιουλίου 2018 σε ηλικία μόλις 31 ετών. Η Άννα Χούτσολ δήλωσε στην εφημερίδα Ukrayinska Pravda ότι οι φίλοι της περίμεναν μια επίσημη αναφορά. Η επίσημη εκδοχή των αρχών υποστηρίζει ότι κρεμάστηκε. Το περιοδικό Elle παρουσίασε ένα τεύχος με εξώφυλλο την Σάτσκο την 1η Φεβρουαρίου του 2019 όπου ανέφεραν ότι είχε κάνει μια προηγούμενη απόπειρα αυτοκτονίας, αρκετά χρόνια νωρίτερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουκρανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ακτιβιστές Κατηγορία:Φεμινιστές Κατηγορία:Αυτόχειρες καλλιτέχνες
Καμπράς
Η Καμπράς εμφανίστηκε τον 11ο αιώνα όταν οι κάτοικοι της Θάρρος εγκατέλειψαν την πόλη χάρη στις επιδρομές πειρατών που δέχτηκαν από την βόρεια Αφρική. Οι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν αρχικά κοντά στο κάστρο που τα ερείπια του είναι ορατά σήμερα δίπλα στην ενοριακή εκκλησία. Η Καμπράς απέκτησε μεγάλη αξία με την Δικαιοδοσία της Αρμπορέα, έγινε έδρα του δούκα που έμενε στο κάστρο, μετά την πτώση της Δικαιοδοσίας κυβερνήθηκε από διάφορους λόρδους. Τον 19ο αιώνα περιήλθε στην Επαρχία του Οριστάνο, αργότερα περιήλθε στην Επαρχία του Κάλιαρι (1859) μέχρι την χρονιά που επέστρεψε στο Οριστάνο (1974).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σαρδηνίας Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας του Οριστάνο
Σίντα
Η Σίντα είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Μπολέσλαφ Δ΄ της Λεγκνίτσα
Ο Μπολέσλαφ Δ΄, πολων. Bolesław IV legnicki (π. 1349 - 3/4 Μαρτίου 1394) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Λεγκνίτσα (από το 1364 ονομαστικά, μαζί με τους αδελφούς του) και διοικητής των επισκοπών Κρακοβίας και Βρότσλαφ.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Βεντσεσλάου Α΄ δούκα της Λεγκνίτσα και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε, κόρης του Καζιμίρ Α΄ δούκα του Τσέσυν, Σέβιες, Μπύτομ.
Το 1364 απεβίωσε ο πατέρας του και ο θείος του Λουδοβίκος Α΄ δούκας του Μπζεγκ ανέλαβε επίτροπος. Για να μη διαιρεθεί το δουκάτο, είχε αποφασιστεί να δοθεί μόνο στον πρωτότοκο Ροβέρτο Α΄ και οι τρεις μικρότεροι αδελφοί να ακολουθήσουν εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Πράγματι, το 1372 οι τέσσερις αδελφοί υπέγραψαν συμφωνία μη κατάτμησης της Λεγκνίτσα για τα επόμενα 10 έτη και αυτό επεκτάθηκε στα επόμενα έτη. Ονομαστικά όλοι ήταν συγκυρίαρχοι στο δουκάτο, αλλά δεν αποφάσιζε παρά μόνο ο Ροβέρτος Α΄.
Το 1365 ο Κάρολος Δ΄ της Γερμανίας, μετά από αίτημα του πάπα Ουρβανού Ε΄, χορήγησε στον Μπολέσλαφ Δ΄ την πλούσια διοίκηση (prebendary) των επισκοπών Κρακοβίας και Βρότσλαφ. Ωστόσο το 1373 ο Μπολέσλαφ Δ΄ αποφάσισε να αφήσει την εκκλησιαστική σταδιοδρομία και να παραιτηθεί από τη συμμετοχή του στη διακυβέρνηση της Λεγκνίτσα. Το 1376 συμμετείχε στη στέψη του Βεγκεσλάου Δ΄ της Βοημίας, ως βασιλιά της Γερμανίας, στο Άαχεν. Το 1383 οι τρεις μικρότεροι αδελφοί παραιτήθηκαν επίσημα από τη διακυβέρνηση της Λεγκνίτσα υπέρ του Ροβέρτου Α΄, κατά την ανανέωση της υποτέλειας στον Βεγκέσλαο Δ΄.
Σε μία κονταρομαχία το 1394 τραυματίστηκε μοιραία και απεβίωσε 45 ετών, άτεκνος.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Σχίζαλη Εύβοιας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Καρύστου
Μνημόνιο της Βουδαπέστης
Το Μνημόνιο για εγγυήσεις ασφαλείας σχετικά με την ένταξη της Λευκορωσίας, της Ουκρανίας, και του Καζακστάν στη Συνθήκη μη διάδοσης πυρηνικών όπλων ή πιο απλά το Μνημόνιο της Βουδαπέστης (Budapest Memorandum on Security Assurances) που υπογράφηκε στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας, στις 5 Δεκεμβρίου του 1994, κατά τη διάρκεια διάσκεψης του ΟΑΣΕ.
Συγκεκριμένα, με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και το τέλος του ψυχρού πολέμου η Ουκρανία κληρονόμησε περί τα 5.000 πυρηνικά όπλα, με αποτέλεσμα να είναι η τρίτη χώρα μετά από τις ΗΠΑ και τη Ρωσία, σε ισχύ πυρηνικών. Παρόμοια πυρηνικές κεφαλές είχαν ξεμείνει και στη Λευκορωσία και το Καζακστάν. Με την υπογραφή τριών διαφορετικών πράξεων (μια για κάθε χώρα), που τις υπέγραψαν από κοινού η Ρωσία, το Ηνωμένο Βασίλειο και οι ΗΠΑ, συνομολογούνταν από τη μία η πρόθεση της Ουκρανίας, της Λευκορωσίας και του Καζακστάν να επιστρέψουν στη Ρωσία το πυρηνικό οπλοστάσιο που διέθεταν στα εδάφη τους.
Στην ουσία, με τη συνθήκη αυτή δεσμευόνταν η Ουκρανία, η Λευκορωσία και το Καζακστάν να μην διαθέτουν πυρηνικά όπλα με αντάλλαγμα εγγυήσεις ασφαλείας εδαφών από τη Ρωσία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ.
Περιεχόμενο
Σύμφωνα με το μνημόνιο, η Ρωσία, οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο επιβεβαίωσαν ότι η Λευκορωσία, το Καζακστάν και η Ουκρανία έγιναν συμβαλλόμενα μέρη στη Συνθήκη για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων και επιστρέφουν το πυρηνικό τους οπλοστάσιο στη Ρωσία με τους όρους:
Κυρώσεις το 2013 στη Λευκορωσία
Το 2013, η κυβέρνηση της Λευκορωσίας διαμαρτυρήθηκε ότι οι αμερικανικές κυρώσεις έρχονταν σε αντίφαση με το άρθρο 3 του Μνημονίου της Βουδαπέστης. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ απάντησε ότι οι κυρώσεις στόχευαν εναντίον παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων κι άλλες παράνομες δραστηριότητες της λευκορωσικής κυβέρνησης, όχι του λευκορωσικού λαού.
Προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία
μικρογραφία|Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι συνομιλεί με τον Βρετανό Υπουργό Εξωτερικών Ουίλιαμ Χέιγκ και τον Υπουργό Εξωτερικών της Ουκρανίας Andrii Deshchytsia μετά τη διοργάνωση της υπουργικής συνάντησης του Μνημονίου της Βουδαπέστης για την κρίση στην Ουκρανία στο Παρίσι, Γαλλία, στις 5 Μαρτίου 2014.
Η προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία που ολοκληρώθηκε το Μάρτιο του 2014, ως απότοκος των ταραχών που είχαν ξεσπάσει στην Ουκρανία τους προηγούμενους μήνες και ιδιαίτερα στις νοτιοανατολικές περιοχές της, έθεσαν το θέμα της παραβίασης των όρων του Μνημονίου της Βουδαπέστης και συγκεκριμένα του Άρθρου 1. Το ουκρανικό κοινοβούλιο απευθύνθηκε στους υπογράφοντες το Μνημόνιο, ζητώντας να επιβεβαιώσουν τη δέσμευσή τους στις αρχές που κατοχυρώνονται στην πολιτική συμφωνία.
Ο Ρώσος πρωθυπουργός Ντμίτρι Μεντβέντεφ δήλωσε τον Μάιο του 2014 ότι η η Ρωσία δεν μπορεί και δεν πρόκειται να εγγυηθεί την ακεραιότητα της Ουκρανίας, πολύ περισσότερο όταν οι ΗΠΑ υποστηρίζουν ενεργά το πραξικόπημα στο Κίεβο. Ρώσοι διπλωμάτες δήλωσαν ότι το Μνημόνιο δεν αφορά σε περιστάσεις που προκύπτουν από την άσκηση εσωτερικής πολιτικής ή κοινωνικο-οικονομικούς παράγοντες. Τον Φεβρουάριο του 2016, ο Σεργκέι Λαβρόφ ισχυρίστηκε: "Η Ρωσία δεν παραβίασε ποτέ το μνημόνιο της Βουδαπέστης. Περιείχε μόνο μία υποχρέωση, να μην επιτεθεί στην Ουκρανία με πυρηνικά" Ο Στίβεν Πάιφερ, ένας Αμερικανός διπλωμάτης που συμμετείχε στη σύνταξη του Μνημονίου σχολίασε "την περιφρόνησή της ρωσικής διπλωματίας για τη διεθνή γνώμη όταν ο υπουργός Εξωτερικών λέει κάτι που μπορεί να αποδειχτεί λάθος σε λιγότερο από 30 δευτερόλεπτα"
2022 Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία
Κύριο άρθρο: Εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία
Στις 24 Φεβρουαρίου 2022,όλες οι εγγυήτριες δυνάμεις έχουν πλέον παραβιάσει το Μνημόνιο, με τη Ρωσία αφενός να ξεκινάει εισβολή της Ουκρανίας, και με το Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ αφετέρου να αρνούνται να στείλουν στρατιωτικές δυνάμεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνθήκες του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Συνθήκες ειρήνης Κατηγορία:Συνθήκες της Ρωσίας Κατηγορία:Συνθήκες των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Συνθήκες της Ουκρανίας Κατηγορία:Συνθήκες της Λευκορωσίας Κατηγορία:Συνθήκες του Καζακστάν
The Thundermans
Το The Thundermans (ελληνικά: Οι Θάντερμανς) είναι αμερικανική κωμική τηλεοπτική σειρά, η οποία προβάλλεται στο Nickelodeon από τις 14 Οκτωβρίου 2013, στις ΗΠΑ. Δημιουργός της σειράς είναι ο Τζεντ Σπίνγκαν. Επίσημα, η σειρά ξεκίνησε να προβάλλεται στις 2 Νοεμβρίου 2013 με πρωταγωνιστές τους Κίρα Κόζαριν, Τζακ Γκρίφο, Άντισον Ρίκε, Ντιέγκο Βελάσκεθ, Κρις Τόλμαν και Ρόζα Μπλάζι. Το επεισόδιο που προβλήθηκε στις 14 Οκτωβρίου 2013 το παρακολούθηκαν 2.4 εκατομμύρια τηλεθεατές. Ενώ την επίσημη πρεμιέρα την παρακολούθησαν 2.6 εκατομμύρια τηλεθεατές. Στις 20 Δεκεμβρίου του 2013, συμφωνήθηκε να παραχθεί και δεύτερος κύκλος. Επίσης, στις 4 Δεκεμβρίου του 2015, συμφωνήθηκε να παραχθεί και τρίτος κύκλος για τη σειρά. Στις 31 Μαΐου του 2015, ανακοινώθηκε ότι ο τρίτος κύκλος θα κάνει πρεμιέρα, στην Αμερική, στις 27 Ιουνίου του 2015. Στην Ελλάδα, η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 3 Νοεμβρίου του 2014. Ο δεύτερος κύκλος έκανε πρεμιέρα, στην Ελλάδα, στις 12 Φεβρουαρίου του 2015.
Πλοκή
Η σειρά περιγράφει τη ζωή μιας οικογένειας σούπερ ηρώων και ιδιαίτερα τη ζωή των 15χρονων δίδυμων, ενός αγοριού και ενός κοριτσιού. Η οικογένεια μετακόμισε στο Χίντενβιλ για να έχει μία φυσιολογική ζωή.
Παραγωγή
Στις 20 Σεπτεμβρίου του 2013, συμφωνήθηκε να παραχθεί και δεύτερος κύκλος. Στις 4 Μαρτίου του 2015, συμφωνήθηκε να παραχθεί και τρίτος κύκλος, ενώ, στις 2 Μαρτίου του 2016, συμφωνήθηκε η παραγωγή ενός τέταρτου κύκλου.
Μετάδοση
Ο 3ος κύκλος της σειράς έκανε πρεμιέρα, στην Ελλάδα, στις 7 Ιανουαρίου του 2017.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Νεανικές σειρές Κατηγορία:Σειρές του Nickelodeon Κατηγορία:Εφηβικά sitcoms
Αετοχώρι Καρδίτσας
Το Αετοχώρι είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Στεφανιάδος, της δημοτικής ενότητας Ανατολικής Αργιθέας, του δήμου Αργιθέας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καρδίτσας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Καρδίτσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Γεωγραφία
Το Αετοχώρι είναι ορεινός οικισμός στο δυτικό τμήμα του νομού Καρδίτσας, στα χωριά της Αργιθέας. Βρίσκεται κοντά στα όρια με τον νομό Άρτας, στις ανατολικές κλιτύς της κορυφής «Αετός» (1.363 μ.) του Ασημίνικου όρους της Νότιας Πίνδου, κοντά στις όχθες του Πετριλιώτη ποταμού (Κουμπουριανίτικο ρέμα) παραπόταμου του Αχελώου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 900. Απέχει 76 χλμ. περίπου Δ.ΝΔ. της Καρδίτσας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1951 ως Μαρκελέσικαι προσαρτήθηκε στην κοινότητα Στεφανιάδας του νομού Καρδίτσας. Το 1957 μετονομάστηκε σε Αετοχώρι. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Στεφανιάδας και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αθαμανών. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ανατολικής Αργιθέας και προσαρτήθηκε στον δήμο Αργιθέας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας
Σκριβόνιος (σφετεριστής Βοσπόρου)
Ο Σκριβόνιος (1ος αι. π.Χ.) ήταν ένας άνδρας άγνωστης καταγωγής, πιθανόν Ρωμαϊκής ή ελληνικής.
Ισχυρίστηκε ότι ήταν απόγονος του Μιθριδάτη ΣΤ΄ του Πόντου, του προηγούμενου βασιλιά του Πόντου, που είχε επίσης κυριαρχήσει στον Κιμμέριο Βόσπορο. Μέσω αυτού διεκδίκησε τον θρόνο του βασιλείου του Κιμμερίου Βοσπόρου (ό,τι είχε μείνει από το βασίλειο τού Πόντου) το 17 π.Χ. Ο πραγματικός βασιλιάς του Βοσπόρου, ο Άσανδρος, λιμοκτόνησε εξαιτίας αυτού. Με κάποιο τρόπο έπεισε τη σύζυγο τού Ασάνδρου, τη Δύναμη να τον παντρευτεί. Όταν ο Αύγουστος έμαθε τι είχε κάνει ο Σκριβόνιος, έστειλε τον Mάρκο Βιψάνιο Αγρίππα να απομακρύνει τον Σκριβόνιο. Τότε ο Μ. Β. Αγρίππας έβαλε τον Πολέμωνα Α΄ να απομακρύνει τον Σκριβόνιο και να πάρει ο ίδιος τον θρόνο. Ο Σκριβόνιος εκτελέστηκε το 16 π.Χ. και ο Πολέμων Α΄ ανέλαβε τον θρόνο τού Βοσπόρου. Για να νομιμοποιήσει τον ισχυρισμό του, νυμφεύτηκε τη Δύναμη.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Δύναμη των Μιθριδατιδών βασίλισσα του Κιμμερίου Βοσπόρου, κόρη του Φαρνάκη Β΄ βασιλιά του Πόντου.
Πηγές
Κατηγορία:Μονάρχες του Βασιλείου του Βοσπόρου
Σαρλ Λεκλέρ
}}
Ο Σαρλ Μαρκ Ερβέ Περσιβάλ Λεκλέρ (Charles Marc Hervé Perceval Leclerc) (γεν. στο Μόντε Κάρλο του Μονακό στις 16 Οκτωβρίου του 1997) είναι Μονεγάσκος οδηγός αγώνων. Έχει κερδίσει το Πρωτάθλημα GP3, το 2016 και το Πρωτάθλημα Φόρμουλα 2 το 2017. Το 2018 εντάχθηκε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1 με την ομάδα της Sauber, ομάδας υποστηριζόμενης με κινητήρες Ferrari και από το 2019 αγωνίζεται με τα χρώματα της Scuderia Ferrari, με την οποία έχει κερδίσει 5 αγώνες και 23 βάθρα.
Προσωπική ζωή
Γεννημένος από τους Ερβέ Λεκλέρ και την Πασκάλ, ο Σαρλ μεγάλωσε ως το δεύτερο μεγαλύτερο ανάμεσα σε άλλα δύο παιδιά, τον μεγαλύτερο σε ηλικία Λορέντσο Λεκλέρ και τον νεότερο Άρθουρ. Κατά την παιδική του ηλικία και στην πρώιμη καριέρα του, ο Σαρλ κράτησε κοντινή επαφή με τον Ζίλ Μπιανκί, του οποίου ήταν και βαπτιστήρι. Ο πατέρας του Ερβέ, ήταν επίσης οδηγός αγώνων και οδήγησε στη Formula 3 τις δεκαετίες του 1980 και του 1990. Πέθανε μετά από μια μακρά ασθένεια σε ηλικία 54 ετών, μόλις τέσσερις μέρες πρωτού κερδίσει ο Σαρλ το feature race του γύρου του Baku στην Φόρμουλα 2 το 2017. Ο Σαρλ βρισκόταν σε σχέση με τη Σαρλότ Σινέ (Charlotte Siné), κόρη Μονεγάσκου επιχειρηματία, της οποίας ανακοινώθηκε η λήξη στις 6 Δεκεμβρίου του 2022. Εκτός της μητρικής του γλώσσας της γαλλικής, ο Λεκλέρ επίσης ομιλεί ιταλικά και αγγλικά.
2005-2013: Karting
O Λεκλέρ άρχισε την καριέρα του στα kart το 2005, κερδίζοντας το γαλλικό πρωτάθλημα PACA το 2005, 2006 και το 2008. Το 2009 στέφθηκε πρωταθλητής Γάλλων Δοκίμων πρωτού μετακινηθεί στην τάξη KF3 το 2010, όπου και κέρδισε το το Κύπελλο Junior Karting του Μονακό. Συνέχισε στην κατηγορία KF3 το 2011, κερδίζοντας το Παγκόσμιο Κύπελλο CIK-FIA KF3, το Τρόπαιο Ακαδημιών της CIK-FIA και το ERDF Junior Kart Masters. Κατά τη διάρκεια της χρονιάς ο Λεκλέρ έγινε μέλος της εταιρίας All Road Management του Nicolas Todt.
Ο Λεκλέρ προήχθη στην κατηγορία KF2 το 2012 με την εταιρία ART Grand Prix, με την οποία κέρδισε τον τίτλο WSK Euro Series και τερμάτισε στη δεύτερη θέση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος CIK-FIA KF2 και του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος CIK-FIA για κάτω των 18. Στην τελευταία του χρονιά στα kart, ο Λεκλέρ κέρδισε το Χειμερινό Κύπελλο South Garda και πήρε την έκτη θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα KZ του CIK-FIA. Επίσης τελείωσε δεύτερος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πρωτάθλημα KZ του CIK-FIA, πίσω από τον σημερινό οδηγό της Red Bull Formula One, Μαξ Φερστάπεν (Max Verstappen).
2014-2016: Formula Renault, Formula 3 και GP3
Το 2014, ο Λεκλέρ προήχθη στον μονοθέσιο πρωταθλητισμό στο πρωτάθλημα Formula Renault 2.0 των Άλπεων με τη Βρετανική ομάδα Fortec Motorsports. Κατά τη διάρκεια της χρονιάς, πήρε επτά podium συμπεριλαμβανομένης μιας διπλής νίκης στη Μόντσα, για να τελειώσει στη δεύτερη θέση, πίσω από τον Νικ ντε Βρίς (Nyck de Vries) της Koiranen GP. Ο Λεκλέρ επίσης κέρδισε το πρωτάθλημα Junior στον τελευταίο γύρο της σεζόν στη Χέρεθ, τερματίζοντας μπροστά από τον έφηβο Ρώσο Ματέβος Ισαάκιαν (Matevos Isaakyan).
Ο Λεκλέρ προήχθη στη Formula 3 το 2015, τρέχοντας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Formula 3 της FIA με την ολλανδική ομάδα Van Amersfoort Racing. Στον πρώτο γύρο της σεζόν στο Σίλβερστοουν, ο Λεκλέρ πήρε την pole position για τον δεύτερο και τρίτο αγώνα του σαββατοκύριακου μετά από την απόσυρση του αρχικού pole-sitter Φέλιξ Ρόζενγκβιρστ λόγω μιας τεχνικής παράβασης. Στη συνέχεια πήρε την πρώτη του νίκη στον τρίτο αγώνα του σαββατοκύριακου, τερματίζοντας μπροστά από τον Αντόνιο Τζιοβινάτσι (Antonio Giovinazzi) και τον Τζέικ Ντέννις (Jake Dennis). Πήρε τη δεύτερή του νίκη στον επόμενο γύρου του Χόκενχαϊμ, κερδίζοντας πάλι τον τρίτο αγώνα ενώ επίσης πήρε δύο επιπλέον podium και τρεις νίκες κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης. Ο Λεκλέρ πήρε την τρίτη του νίκη στον πρώτο αγώνα του Σπα-Φρανκορσάμπ (Spa-Francorchamps) που του έδωσε και την πρώτη θέση στο πρωτάθλημα. Παρόλα αυτά, ο Λεκλέρ τελείωσε στην τέταρτη θέση του πρωταθλήματος, κυρίως λόγω των βλαβών που δέχθηκε το μονοθέσιό του μετά από μια σύγκρουση με τον Λάνς Στρόλ (Lance Stroll) στην πίστα του Ζάντβοορτ (Zandvoort).
Τον Νοέμβριο του 2015 ο Λεκλέρ τερμάτησε δεύτερος στο Γκραν Πρι του Μακάου.
Τον Δεκέμβριο του 2015 ο Λέκλερ πήρε μέρος στα δοκιμαστικά μετά τη διακπεραίωση του πρωταθλήματος, με την ART Grand Prix και την Arden International. Τον Φεβρουάριο του 2016 ο ντε Βρίς ανακοίνωσε ότι ο Λεκλέρ θα έπαιρνε μέρος στη σεζόν του 2016. Η ART υπέγραψε συμβόλαιο με τον Λεκλέρ την επόμενη εβδομάδα. Με αυτή την ομάδα, πήρε τρεις νίκες και κέρδισε τον τίτλο στο Άμπου Ντάμπι, παρά την απόσυρσή του από το feature race λόγω ατυχήματος.
2017: Πρωτάθλημα Formula 2 της FIA
Την επόμενη εβδομάδα της κατάκτησης του τίτλου GP3, ο Σάρλ Λεκλέρ προήχθη στο Πρωτάθλημα Φόρμουλα 2 για τη σεζόν του 2017 με την ομάδα της Prema Racing, πλαισιώνοντας τον επίσης οδηγό στο GP3 και νεαρό οδηγό της Ferrari, Αντόνιο Φουόκο (Antonio Fuoco).
Έκανε το ντεμπούτο του εκεί όπου και πήρε την πρώτη του pole position στο feature race, αλλά τερμάτισε μόλις στην τρίτη θέση. Στο sprint race, η Prema αποφάσισε να κάνει ένα pit-stop στη μέση του αγώνα, κάτι που είναι εξαιρετικά σπάνιο στα συνήθως βραχύχρονα sprint race. Πίεσε αρκετά στα μεσαία ελαστικά της Πιρέλι, δημιουργώντας μια διαφορά εννέα δευτερολέπτων πρωτού κάνει το pit-stop. Αυτό τον υποβάθμισε στη δέκατη τέταρτη θέση αλλά ο Λεκλέρ προσπέρασε 13 οδηγούς για να πάρει τη νίκη προσπερνώντας τον Λούκα Γκιότο (Luca Ghiotto) στον τελευταίο γύρο. Μετά που πήρε την pole position για τη δεύτερη φορά στη σειρά, πάλεψε με τον Γκιότο και πάλι για να κερδίσει στον αγώνα feature της Καταλονίας, παρά ένα πρόβλημα στις επικοινωνίες που αντιμετώπισε.
Ο Λεκλέρ πήρε την τέταρτη συνεχόμενη pole position σε έναν αγώνα στο Αζερμπαϊτζάν, την οποία και αφιέρωσε στον πρόσφατα εκλιπόντα πατέρα του, Χερβέ. Μετέτρεψε την pole-position σε άλλη μια νίκη, παρότι ο αγώνας σταμάτησε πέντε γύρους πριν από την κανονική διάρκεια λόγω κόκκινης σημαίας. Στο sprint race, ξεκίνησε από την όγδοη θέση και έπεσε στη δέκατη θέση από νωρίς, αλλά κατάφερε να παλέψει για την έκτη. Η απόσυρση του αντιπάλου του για τον τίτλο Όλιβερ Ρόουλαντ (Oliver Rowland) και του ντε Βρις, ο οποίος ήταν επίσης μπροστά από τον Λεκλέρ, σήμαινε ότι ο Λεκλέρ βελτίωσε για την τέταρτη θέση. Πέρασε τότε τον Νικολά Λατιφί (Nicholas Latifi) και τον Τζόρνταν Κίνγκ (Jordan King) και άρχισε να πλησιάζει τον νέο πρωτοπόρο, Νάτο. Παρότι κατάφερε να περάσει και τον Νάτο, τερμάτισε δεύτερος αφού μια ποινή δέκα δευτερολέπτων για την αποτυχία του να μειώσει ταχύτητα λόγω κίτρινων σημαιών, του στοίχησε την πρώτη θέση.
Στην Αυστρία, πήρε την πέμπτη του pole position και τότε κέρδισε τον αγώνα feature από την pole position παρά την πίεση που δέχθηκε από τον ομόσταβλο του Φουόκο, και προς το τέλος, τον Λατιφί της DAMS. Αποσύρθηκε από τον αγώνα sprint μετά από μια σύγκρουση με τον Φουόκο, κάτι που τον οδήγησε να περιστραφεί. Με την έκτη του pole position στο Σίλβερστοουν, ισοφάρισε το ρεκόρ για συνεχόμενες pole position το οποίο είχε τεθεί από τον Στόφελ Βαντόορν (Stoffel Vandoorne) το 2014 και το 2015, όταν ακόμα το πρωτάθλημα αποκαλούνταν GP2 Series. Κέρδισε τον αγώνα feature, παρά το γεγονός ότι το μονοθέσιο του έπιασε φωτιά κατά τη διάρκεια του αγώνα και παρά το ότι ένας από τους καθρέπτες του αποκολλήθηκε στους τελευταίους γύρους.
Δεν θα ξεκινούσε από την pole position στον αγώνα της Ουγγαρίας, παρά το ότι πήρε την έβδομη συνεχόμενη pole position, καθώς αποκλείστηκε λόγω τεχνικής παράβασης. Παρά την εκκίνηση του από την τελευταία θέση, βρέθηκε στη δωδέκατη θέση στην πρώτη μόλις στροφή. Χρησιμοποιώντας μια εναλλακτική τακτική για τα ελαστικά του που τον έκανε να ξεκινήσει με τα μεσαία ελαστικά, ο Λεκλέρ ήταν "κολλημένος" πίσω από τον Αλεξάντερ Άλμπον (Alexander Albon) που βρισκόταν στην ίδια τακτική, παρότι τελικά τον πέρασε και τερμάτισε στην τέταρτη θέση. Τερμάτισε επίσης τέταρτος στον αγώνα sprint την επόμενη μέρα, δίνοντάς του ένα προβάδισμα 50 πόντων έναντι του Ρόουλαντ.
Για τον ιταλικό αγώνα feature, ο Λεκλέρ πάλεψε για το προβάδισμα στον τελευταίο γύρο, παρόλα αυτά, ενεπλάκη σε συμβάν με τον ντε Βρίς. Μετά την εκκίνηση από την τελευταία θέση για τον δεύτερο συνεχόμενο αγώνα sprint, ο Λεκλέρ κατάφερε να παλέψει για την ένατη θέση, εκτός πόντων.
Με ένα προβάδισμα 57 βαθμών έναντι του Ρόουλαντ οδηγούμενος στον τελευταίο γύρο της Χέρεθ, ο Λεκλέρ πήρε την όγδοη pole position της σεζόν, με τους δύο του χρονομετρημένους του γύρους να είναι αρκετά καλοί για να του χαρίσουν την pole position. Στον αγώνα feature, ο Λεκλέρ κυριάρχησε στο μεγαλύτερο μέρος του διαστήματος με τα μαλακά ελαστικά και κατάφερε να προσπεράσει τους περισσότερους οδηγούς που ακολουθούσαν την εναλλακτική στρατηγική. Με επτά γύρους να μένουν, όμως, ο Νομπουχάρου Ματσουσίτα (Nobuharu Matsushita) συγκρούσθηκε με τον Σαντίνο Φερούτσι (Santino Ferrucci), η οποία σύγκρουση έφερε στην πίστα το αυτοκίνητο ασφαλείας. Όταν ο αγώνας συνεχίσθηκε, υπήρξε ασυνενοησία μεταξύ Λεκλέρ και της ομάδας, αφού στον Λεκλέρ λανθασμένα δόθηκε η αίσθηση ότι αυτός ήταν ο "τελευταίος γύρος", παρότι ήταν ο τέταρτος από το τέλος. Έτσι αφού πίεσε πολύ για να δημιουργήσει μια διαφορά. τα ελαστικά του Λεκλέρ είχαν "υπερθερμανθεί πολύ" με αρκετούς γύρους να μένουν, παρόλα αυτά παρότι τα ελαστικά του ήταν "εντελώς εκτός" μέχρι το τέλος ο Λεκλέρ κατάφερε να κρατήσει πίσω του έναν επιτιθέμενο Ρόουλαντ με μια διαφορά 0.23 δευτερολέπτων και έτσι να κερδίσει το πρωτάθλημα Formula 2 της FIA στην πρώτη του χρονιά στη βασική κατηγορία των νεαρών της Formula 1.
Με την κατάκτηση του πρωταθλήματος, ο Λεκλέρ έγινε ο νεαρότερος πρωταθλητής της βασικής κατηγορίας νεαρών της Formula 1, με ηλικία μόλις 19 χρονών και 356 ημερών και ο πρώτος οδηγός από τον Νίκο Χούλκενμπεργκ (Nico Hulkenberg) το 2009, ο οποίος κέρδισε το πρωτάθλημα στην πρώτη του χρονιά (ένα κατόρθωμα που μόνο ο Νίκο Ρόζμπεργκ (Nico Rosberg) και ο Λιούις Χάμιλτον (Lewis Hamilton) έχουν καταφέρει προηγουμένως) και είναι ο μοναδικός οδηγός που έχει κατακτήσει το πρωτάθλημα με το μονοθέσιο Dallara GP2/11 στην πρώτη του σεζόν.
Για τον αγώνα sprint, ο Λεκλέρ ξεκίνησε από την όγδοη θέση, όμως, λόγω των επιθετικών ρυθμίσεων του μονοθεσίου του, αυτός και ο ομόσταβλός του, Αντόνιο Φουόκο, έπρεπε να σταματήσουν για pit-stop στον αγώνα sprint. Λόγω του επιθετικού ρυθμού του Λεκλέρ όμως, ανέβηκε γρήγορα στην κατάταξη, όμως λόγω της εκτενούς φθοράς στα ελαστικά, έχασε τρείς θέσεις στον τελευταίο γύρο και τερμάτισε στην έβδομη θέση.
Για τους τελευταίους γύρους στο Άμπου Ντάμπι, ο Λεκλέρ κατατάχθηκε στην έκτη θέση για τον αγώνα feature, η χαμηλότερη θέση εκκίνησής του όλη τη χρονιά, εξαιρουμένων των ποινών. Πέραν αυτού, κατάφερε να τερματίσει στην υψηλότερη θέση των οδηγών με την εναλλακτική στρατηγική στο Άμπου Ντάμπι (μαλακή γόμα και μετά υπερ-μαλακή) στην τέταρτη θέση (κατάφερε να φτάσει μέχρι την τρίτη έως την τελική στροφή του τελικού γύρου, όπου και τον προσπέρασε ο Αντόνιο Φουόκο). Αυτή η θέση τελικά άλλαξε σε δεύτερη, αφού ο νικητής του αγώνα, Όλιβερ Ρόουλαντ, και ο Φουόκο αποκλείσθηκαν για εκτενή φθορά στο "πάτωμα" του μονοθεσίου και υποφουσκωμένα μπροστινά ελαστικά, αντίστοιχα.
Για τον τελευταίο αγώνα του Λεκλέρ, ξεκίνησε στη δέκατη έβδομη θέση. Τελικά ήταν ικανός να ανέβει δύο θέσεις αλλά έτρεχε σε αργότερο ρυθμό από τους πρώτους του αγώνα Αλεξάντερ Άλμπον και Νικολά Λατιφί. Όσο ο αγώνας συνέχιζε, όμως, ο Λεκλέρ άρχισε να ανεβάζει ρυθμό συγκρινόμενος με τους αντιπάλους του και κατάφερε αν προσπεράσει τον Λατιφί με λίγους γύρους να απομένουν. Για τους τελευταίους τρεις γύρους, το σύστημα DRS απενεργοποιήθηκε και οι κίτρινες σημαίες στο τελικό μέρος του αγώνα σήμαινε ότι ο Λεκλέρ ήταν "κολλημένος" πίσω από τον Άλμπον, όμως στον τελικό γύρο οι δύο οδηγοί μπλέχτηκαν μεταξύ τους, κάτι που προκλήθηκε από τον Λεκλέρ ο οποίος ακούμπησε τον Άλμπον, και οι δύο τους είχαν μια μάχη σώμα-με-σώμα κατά την οποία πίεζαν ο ένας τον άλλον, μέχρι τελικά που ο Λεκλέρ πήρε το προβάδισμα και κέρδισε τον αγώνα με διαφορά 1.293 δευτερόλεπτα, η τελευταία του νίκη στον τελευταίο του αγώνα για τη Formula 2.
Δοκιμαστικός οδηγός
Το 2016, ο Λεκλέρ μπήκε στην Ακαδημία Οδηγών της Ferrari και ξεκίνησε ως οδηγός ανάπτυξης για την ομάδα της Χάας (Haas F1 Team) και της Φερράρι (Scuderia Ferrari). Με τον ρόλο του οδηγού ανάπτυξης, ο Λεκλέρ συμμετείχε στον πρώτο δοκιμαστικό γύρο του Βρετανικού και του Γερμανικού Γκραν Πρι, οδηγώντας για τη Χάας. Θεωρούνταν ότι αν ο Λεκλέρ είχε κερδίσει το πρωτάθλημα GP3 θα ακολουθούσε τον Ντανιίλ Κβίατ (Daniil Kvyat) και τον Βάλτερι Μπότας (Valterri Bottas) κατευθείαν από το GP3 στη Formula 1 με τη Haas. Παρόλα αυτά, αυτό απορρίφθηκε από τον τεχνικό διευθυντή της Haas, Γκένθερ Στάινερ (Guenther Steiner), ο οποίος είπε ότι ο Λεκλέρ θα συνέχιζε στο πρωτάθλημα Formula 2 της FIA του 2017.
Το 2017, πήρε μέρος στα δοκιμαστικά των μέσων της χρονιάς στο Χαγκαρόρινγκ μετά από το Γκραν Πρι της Ουγγαρίας του 2017, οδηγώντας το μονοθέσιο SF70H της Ferrari. Ήταν ο ταχύτερος την πρώτη μέρα των δοκιμαστικών, κάνοντας 98 γύρους κατά τη διάρκειά τους και δεν πήρε μέρος τη δεύτερη μέρα των δοκιμαστικών. Ο Κίμι Ράικκονεν (Kimi Räikkönen) παίνευσε τον Λεκλέρ λέγοντας: "Δεν είναι εύκολο να τα πας καλά σε ένα διαφορετικό αμάξι από αυτά που οδηγάς συνήθως. Αλλά ο Λεκλέρ έχει δείξει σπουδαία πρόοδο και σίγουρα θα κάνει σπουδαία πράγματα στο μέλλον".
Sauber (2018)
Για το παγκόσμιο πρωτάθλημα της Formula One του 2018, ο Λεκλέρ υπέγραψε για την ομάδα Formula 1 της Σάουμπερ ως οδηγός αγώνων, αντικαθιστώντας τον Πασκάλ Βέρλαιν (Pascal Wehrlein) και έχοντας ως ομόσταβλο τον Μάρκους Έρικσον (Marcus Ericsson). Αυτό σήμαινε την πρώτη εμφάνιση Μονεγάσκου οδηγού στη Formula One από τον Ολιβιέ Μπερέττα (Olivier Beretta) το 1994. Στο Γκραν Πρι του Αζερμπαϊτζάν, ο τερματισμός στην έκτη θέση τον έκανε τον δεύτερο Μονεγάσκο οδηγό, ο οποίος πέτυχε πόντους στη Formula One μετά από τον Λουί Χιρόν, που τερμάτισε τρίτος στο Γκραν Πρι του Μονακό το 1950. Στον πρώτο του αγώνα στην πατρίδα του, ο Λεκλέρ αντιμετώπισε αστοχία στα φρένα στους τελευταίους γύρους, συγκρούοντας τελικά με το πίσω μέρος του Μπρέντον Χάρτλεϊ (Brendon Hartley), κάτι που οδήγησε και τους δύο οδηγούς σε απόσυρση από τον αγώνα. Τρεις συνεχόμενοι αγώνες μέσα στους πόντους ακολούθησαν πριν μια σειρά πέντε αγώνων χωρίς πόντους. Αυτή η σειρά συμπεριλάμβανε τρεις αποσύρσεις: ένας χαλαρά "δεμένος" τροχός, πρόβλημα στις αναρτήσεις μετά από μια σύγκρουση με τον Σέρχιο Πέρεθ (Sergio Perez) στην Ουγγαρία, και ένα ατύχημα πολλών μονοθεσίων στο Βέλγιο που προκλίθηκε από τον Νίκο Χούλκενμπεργκ που προκάλεσε την "πτήση" του μονοθεσίου του Φερνάντο Αλόνσο (Fernando Alonso) πάνω από αυτό του Λεκλέρ.
Περισσότεροι τερματισμοί στους πόντους ήρθαν με την ένατη θέση στη Σιγκαπούρη και την έβδομη στη Ρωσία, πρίν απο αποσύρσεις από μηχανική αστοχία στην Ιαπωνία και ζημιά από σύγκρουση με τον Ρομαίν Γκροζάν (Romain Grosjean) στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τελείωσε τη σεζόν με τρεις συνεχόμενους τερματισμούς στην έβδομη θέση στους τελευταίους τρεις αγώνες. Ο Λεκλέρ ήταν καλύτερος από τον ομόσταβλό του Έρικσον στις κατατακτήριες δεκαεπτά φορές από τους εικοσι-έναν αγώνες και τερμάτισε στη δέκατη τρίτη θέση του πρωταθλήματος με 39 βαθμούς.
Σεζόν 2019
Η Scuderia Ferrari υπέγραψε τον Λεκλέρ για την σεζόν του 2019, αντικαθιστώντας τον παγκόσμιο πρωταθλητή του 2007. Kimi Räikkönen, που πήρε τη θέση του στη Sauber (σημερινή Alfa Romeo). Ενώ αρχικά ανακοινώθηκε μόνο για το 2019, λίγες μέρες αργότερα, ο τότε τεχνικός διευθυντής της Ferrari, Μαουρίτσιο Αρριβαμπένε (Maurizio Arrivabene) υπονόησε ότι το συμβόλαιο του Λεκλέρ θα αρκούσε για τέσσερις σεζόν, ισχύοντας για "τουλάχιστον μέχρι το 2022". Ο Λεκλέρ έκανε την πρώτη του δοκιμαστική μέρα ως επίσημος οδηγός της Ferrari τον Νοέμβριο του 2018. κατά τη διάρκεια των δοκιμαστικών μετά το τέλος της σεζόν.
Στο πρώτο του Γκραν Πρι οδηγώντας για τη Ferrari, ξεκίνησε και τερμάτισε στην πέμπτη θέση στο Αυστραλιανό Γκραν Πρι. Στις δεύτερες κατατακτήριές του για τη Ferrari, στο Γκραν Πρι του Μπαχρέιν, πήρε την pole position για την πρώτη φορά στην καριέρα του στη Formula One, έχοντας τον ταχύτερο χρόνο σε δύο από τις τρεις δοκιμαστικές περιόδους και σε όλες τις τρεις περιόδους των κατατακτηρίων, θέτωντας ένα νέο ρεκόρ πίστας και έγινε ο νεαρότερος pole-sitter στην ιστορία της Ferrari. Ο Λεκλέρ προηγήθηκε για το μεγαλύτερο μέρος του αγώνα, αλλά τελικά έχασε το προβάδισμα και προσπεράστηκε από τον Lewis Hamilton και τον Valterri Bottas εξ αιτίας του κινητήρα του, ο οποίος έχασε έναν κύλινδρο λόγω ενός εκτοξευτήρα καυσίμων ο οποίος αχρηστεύθηκε. Ένα αυτοκίνητο ασφαλείας προς το τέλος του αγώνα απέτρεψε τον μαινόμενο Max Verstappen από το να πάρει την τρίτη θέση, επιτρέποντας το πρώτο podium για την καριέρα του Σαρλ Λεκλέρ στη Formula One.
Στην Κίνα, ο Λεκλέρ κατέκτησε την τέταρτη θέση στις κατατακτήριες, πίσω από τον Σεμπάστιαν Φέτελ (Sebastian Vettel). Μετά που προσπέρασε τον ομόσταβλό του κατά την εκκίνηση, του ζητήθηκε να υποχωρήσει και να αφήσει τον Vettel να περάσει, τελικά τερματίζοντας τον αγώνα στην πέμπτη θέση. Στο Αζερμπαϊτζάν, ήταν το φαβορί για την pole position μέχρι να τελειώσει την προσπάθειά του μια σύγκρουση στις δεύτερες κατατακτήριες. Ξεκίνησε στην όγδοη θέση μετά από ποινές για τις δύο Alfa Romeo και τερμάτισε τον αγώνα πέμπτος, με έναν επιπλέον πόντο για την κατάκτηση του ταχύτερου γύρου στον αγώνα. Στον επόμενο αγώνα στο Μονακό, αποκλείσθηκε στον πρώτο γύρο των κατατακτηρίων και ξεκίνησε δέκατος πέμπτος λόγω της εσφαλμένης στρατηγικής της Ferrari, που τον κράτησε στο γκαράζ για να σώσει τα ελαστικά του, υποτιμώντας την εξέλιξη της πίστας στο τέλος του γύρου των κατατακτηρίων. Υπέστη τρύπημα στα ελαστικά και σημαντική φθορά στο "πάτωμα" του μονοθεσίου μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια να προσπεράσει τον Nico Hulkenberg, κάτι που τον οδήγησε στη δεύτερη απόσυρσή του από το Γκραν Πρι της πατρίδας του. Ο Λεκλέρ κατατάχθηκε και τερμάτισε τρίτος στον Καναδά, το δεύτερο αποτέλεσμά του στο podium, πίσω από το αμφιλεγόμενο αποτέλεσμα του Hamilton με τον Vettel. Θα τερμάτιζε και πάλι τρίτος στη Γαλλία. Στο Αυστριακό Γκραν Πρι, κατατάχθηκε στην pole position, η δεύτερη pole position της καριέρας του στη Formula One. Τελικά τερμάτισε στη δεύτερη θέση μετά από σύγκρουση με τον Μαξ Φερστάπεν (Max Verstappen) της Red Bull, παρότι είχε προηγηθεί στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα. Το συμβάν ελέγχθηκε από τους διαιτητές μετά από τον αγώνα, οι οποίοι το θεώρησαν αγωνιστικό συμβάν και αποφάσισαν να μην πάρουν περαιτέρω δράση.
Στο Βρετανικό Γκραν Πρι, ο Λεκλέρ κατατάχθηκε στην τρίτη θέση, μπροστά από τον Max Verstappen. Τελικά τερμάτισε τον αγώνα στην τρίτη θέση και επίσης ψηφίστηκε και "Οδηγός της Ημέρας" μετά την άμυνα της θέσης του ενάντια στις πάμπολλες επιθέσεις από τον Verstappen κατά τη διάρκεια των πρώτων γύρων του αγώνα. Αυτό ήταν το τέταρτο συνεχόμενο podium της σεζόν. Παρότι τερμάτισε στους κορυφαίους δύο σε όλες τις τρεις δοκιμαστικές περιόδους, ο Λεκλέρ κατατάχθηκε στη δέκατη θέση στο Γερμανικό Γκραν Πρι αφότου ένα θέμα με το σύστημα των καυσίμων τον απέτρεψε από το να καταγράψει έναν γύρο στον τελευταίο γύρο των κατατακτηρίων. Σε ένα Γκραν Πρι που αποδείχθηκε ένας εκπληκτικός αγώνας υπο τη βροχή, ανέβηκε στην τέταρτη θέση στους πρώτους γύρους. Μια αμφισβητήσιμη τακτική από τους υπεύθυνους στρατηγικής της ομάδας του να του "βάλουν" τις μαλακές γόμες ελαστικών παρότι η πίστα ήταν υπερβολικά υγρή, οδήγησε στον Λεκλέρ να χάνει τον έλεγχο και να συγκρούεται στις μπαριέρες τον εικοστό ένατο γύρο, καταλήγοντας στη δεύτερη απόσυρσή του στη σεζόν. Στο Γκραν Πρι της Ουγγαρίας ο Λεκλέρ υπέστη σύγκρουση στο πίσω μέρος του μονοθεσίου του στις κατατακτήριες, πρωτού καν συμπληρωθεί η διαδικασία. Τελικά τερμάτισε στην τέταρτη θέση στον αγώνα.
Στον πρώτο αγώνα μετά το καλοκαιρινό διάλειμμα, το Βελγικό Γκραν Πρι, ο Λεκλέρ πήρε την τρίτη του pole position της σεζόν δίπλα στον ομόσταβλό του Sebastian Vettel, ο οποίος βρισκόταν στη δεύτερη θέση, το δεύτερο "κλείδωμα" των πρώτων δύο θέσεων για τη Ferrari για τη σεζόν. Κατά τη διάρκεια του αγώνα, ο Λεκλέρ αντιμετώπισε τη μαινόμενη Mercedes του Lewis Hamilton για να σημειώσει την πρώτη του νίκη σε Γκραν Πρι, κάνοντας τον, τον νεαρότερο νικητή για τη Ferrari όλων των εποχών. Μετά τον αγώνα, αφιέρωσε την πρώτη του νίκη, στον προηγουμένως αντίπαλό του Αντουάν Ουμπέρ (Anthoine Hubert), ο οποίος σκοτώθηκε σε ένα δυστύχημα κατά τη διάρκεια του αγώνα feature της Formula 2 την προηγούμενη ημέρα, στην ίδια πίστα. Στο Ιταλικό Γκραν Πρι, ο Λεκλέρ κέρδισε τον αγώνα από την pole position αφότου αμύνθηκε για τη θέση του ενάντια στις δύο Mercedes και έγινε ο πρώτος οδηγός της Ferrari που κέρδισε στη Μόντσα από τον Fernando Alonso, ο οποίος κέρδισε εκεί για την ομάδα το 2010. Πέτυχε την τρίτη συνεχόμενη pole position στη Σιγκαπούρη. Ενώ αρχικά προηγείτο του αγώνα, τερμάτισε στη δεύτερη θέση αφού δέχθηκε το undercut από τον ομόσταβλό του Vettel. Στο Γκραν Πρι της Ρωσίας, πέτυχε την τέταρτη συνεχόμενη pole position και την έκτη της σεζόν. Ο Vettel προσπέρασε τον Λεκλέρ στην πρώτη στροφή και προηγήθηκε για το πρώτο μισό του αγώνα, πρωτού η ομάδα προετοιμάσει το undercut υπέρ του Λεκλέρ για να του επιτρέψει να πάρει το προβάδισμα. O Vettel αποσύρθηκε από τον αγώνα σύντομα, επειτά από μια αστοχία του υβριδικού συστήματος, ενεργοποιώντας έτσι το εικονικό αυτοκίνητο ασφαλείας. Αυτό βοήθησε εξαιρετικά τους οδηγούς της Mercedes, που έκαναν τα pit stops τους και τελικά τερμάτισαν τον αγώνα μπροστά από τον Λεκλέρ, που βρέθηκε στην τρίτη θέση.
Ο Λεκλέρ τελείωσε τη σεζόν στην τέταρτη θέση στο πρωτάθλημα με 264 πόντους, μπροστά από τον ομόσταβλό του Vettel. Κατά τη διάρκεια της πρώτης του χρονιάς στη Ferrari, σημείωσε δέκα podium, δύο νίκες, τέσσερις ταχύτερους γύρους και τις περισσότερες pole position απο κάθε άλλο οδηγό αυτή τη σεζόν, με ένα σύνολο επτά pole position. Ο Λεκλέρ έγινε έτσι ο πρώτος οδηγός μη-προερχόμενος από τη Mercedes, που κέρδισε το Βραβείο για τις Pole Position. Επίσης έγινε ο πρώτος Μονεγάσκος που κατάφερε να κερδίσει ένα Γκραν Πρι του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος της Formula One (παρότι ο Λουί Χιρόν είχε κερδίσει έναν αριθμό Γκραν Πρι πρίν από το πρώτο πρωτάθλημα του 1950).
Σεζόν 2020
Ο Λεκλέρ κατατάχθηκε έβδομος για το Αυστριακό Γκραν Πρι του 2020. Η ομάδα πάλευε να βρει ρυθμό στον αγώνα αλλά λόγω της χαοτικής συνέχειας ανέκαμψε για να τερματίσει δεύτερη με τον Λεκλέρ να καταφέρνει να φέρνει εις πέρας κρίσιμες κινήσεις προσπέρασης με τα φρέσκα ελαστικά μετά από την τελευταία επανεκκίνηση. Στην πορεία για το σαββατοκύριακο του Γκραν Πρι της Στυρίας, ο Λεκλέρ και η Ferrari ερευνήθηκαν από τη FIA αφού, φημολογήθηκε πως, έσπασαν τα αυστηρά μέτρα του προτοκόλλου του διευθύνοντος οργάνου έναντι του COVID-19, αφού επέστρεψε στην πατρίδα του, το Μονακό (με την άδεια της ομάδας του) μεταξύ του Αυστριακού και του Στυριακού Γκραν Πρι, με διάφορες αναρτήσεις στα μέσα να δείχνουν τον Λεκλέρ να συναναστρέφεται με οπαδούς, φίλους και την κοπέλα του. Ο Λεκλέρ τελικά αρνήθηκε κάθε παράπτωμα. Παρόλα αυτά το διευθύνον σώμα δεν συμφώνησε με αυτόν και ο Λεκλέρ με τη Ferrari δέχθηκαν προειδοποίηση, αφού αποδείχθηκε ότι είχε έρθει σε επαφή με άτομα που δεν συμπεριλαμβάνονταν στον στενό του κύκλο/"φούσκα". Τα πράγματα δεν έγιναν καλύτερα για τον Λεκλέρ σε αγωνιστικό επίπεδο, αφού στις κατατακτήριες του Γκραν Πρι της Στυρίας, όπου και τερμάτισε ως εντέκατος ταχύτερος σε μια εντελώς υγρή διαδικασία και βγήκε εκτός των τριών δοκιμαστικών, πρωτού έρθει το "κερασάκι στην τούρτα" με τον υποβιβασμό του στη δέκατη τέταρτη θέση της κατάταξης, αφού εμπόδισε τον Daniil Kvyat στη διαδικασία. Ένα ήδη "φτωχό" σαββατοκύριακο για τον Λεκλέρ, ολοκληρώθηκε στον αγώνα όπου και συγκρούσθηκε με τον ομόσταβλό του Sebastian Vettel, με αποτέλεσμα την απόσυρση και των δύο από τον αγώνα. Παρά το γεγονός ότι οι διαιτητές δεν εξέτασαν περεταίρω το συμβάν -είδαν την περίσταση ως αγωνιστικό συμβάν και δεν έδωσαν ποινές σε κανέναν από τους οδηγούς- ο Λεκλέρ δέχθηκε την πλήρη ευθύνη για τη σύγκρουση αναφέροντας σε μια συνέντευξη μετά τον αγώνα "Ήμουν εντελώς ηλίθιος, σήμερα τα θαλάσσωσα όλα" σε μια πιο... βαριά γλώσσα.