cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανισότητα Μπουλ
Για κάθε n (μαθηματική επαγωγή)
Επαγωγικό βήμα: Θεωρούμε ότι ισχύει για n = k γεγονότα. Θα αποδείξουμε ότι ισχύει για n = k + 1 γεγονότα. Ξεκινάμε με το αριστερό μέλος, από την παραπάνω περίπτωση για n = 2. Χρησιμοποιώντας την επαγωγική υπόθεση για τα γεγονότα έχουμε ότι Επομένως, ισχύει και για n = k+1 και συνεπώς για κάθε n \in \N_+.
Για κάθε αριθμήσιμο πλήθος
Η παραπάνω απόδειξη ισχύει για πεπερασμένο πλήθος γεγονότων. Τώρα θα αποδείξουμε την ανισότητα για κάθε αριθμήσιμο πλήθος γεγονότων. Ορίζουμε τα γεγονότα ως εξής: έτσι ώστε να είναι ανεξάρτητα για i \neq j και. Συνεπώς, από το αξίωμα για την πιθανότητα ανεξάρτητων γεγονότων χρησιμοποιώντας ότι καθώς. Επομένως, έπεται η ανισότητα.
Απλό παράδειγμα
Έστω ότι η πιθανότητα να βρέξει αύριο στην Αθήνα είναι p_1 = 0.1 και η πιθανότητα να βρέξει αύριο στην Θεσσαλονίκη είναι p_2 = 0.2. Τότε η ανισότητα Μπουλ δίνει ότι η πιθανότητα να βρέξει σε μία από τις δύο πόλεις είναι το πολύ.
Παρατηρήστε ότι δεν κάναμε καμία υπόθεση ότι τα γεγονότα είναι ανεξάρτητα. Αλλά αν οι πιθανότητες ήταν μεγαλύτερες, για παράδειγμα p_1 = 0.6 και p_2 = 0.8, τότε η ανισότητα Μπουλ θα μας έδινε ότι η πιθανότητα να βρέξει σε κάποιο από τα δύο μέρη είναι το πολύ, που δεν είναι χρήσιμο καθώς γνωρίζουμε ήδη ότι κάθε πιθανότητα είναι το πολύ 1.
Πρόβλημα συλλέκτη κουπονιών
Στο πρόβλημα του συλλέκτη κουπονιών, υπάρχουν n είδη από κουπόνια και σε κάθε στιγμή ο συλλέκτης λαμβάνει ένα καινούργιο κουπόνι τυχαία από τα n διαθέσιμα είδη. Χρησιμοποιώντας την ανισότητα Μπουλ, μπορούμε να δείξουμε ότι με μεγάλη πιθανότητα μετά από βήματα ο συλλέκτης θα έχει συλλέξει όλα τα κουπόνια.
Έστω A_i το γεγονός ότι το i-οστό τύπου κουπόνι δεν έχει συλλεχθεί στα πρώτα T βήματα. Τότε Χρησιμοποιώντας την ανισότητα του Μπουλ έχουμε ότι και επομένως μένει να φράξουμε την πιθανότητα \Pr(A_i). Για να μην συλλέξουμε το κανένα κουπόνι είδους i σημαίνει ότι σε κάθε ένα από τα βήματα διαλέξαμε κάποιο άλλο από τα n-1 κουπόνια. Επομένως, αφού οι επιλογές στα βήματα είναι ανεξάρτητες όπου χρησιμοποιήσαμε ότι για κάθε x \in \R και ότι  για κάθε x \in \R.
Επομένως, επιστρέφοντας στην έχουμε ότι που ολοκληρώνει την απόδειξη ότι με "μεγάλη πιθανότητα" ο συλλέκτης θα έχει μαζέψει όλων των ειδών τα κουπόνια στα πρώτα T βήματα. Συγκεκριμένα όσο μεγαλώνει το n τόσο μεγαλώνει και η πιθανότητα.
Εφαρμογές
Στην θεωρητική πληροφορική και συγκεκριμένα στην ανάλυση πιθανοτικών αλγορίθμων, η ανισότητα Μπουλ χρησιμοποιείται συχνά για να φράξει την πιθανότητα ένας αλγόριθμος να αποτύχει ή να χρειάζεται πολύ χρόνο να καταλήξει στην σωστή απάντηση.
Κάτω φράγμα
Στην ίδια εργασία του Τζορτζ Μπουλ παρουσιάζεται και το εξής κάτω φράγμα για την πιθανότητα της ένωσης γεγονότων: χρησιμοποιώντας ότι αφού, έχουμε ότι για κάθε , άρα και για το γεγονός με την μέγιστη πιθανότητα.
Ιστορία
Η ανισότητα καλείται και ως ανισότητα Μπουλ από τον Τζορτζ Μπουλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανισότητες
Κάρλο Γκοντζάγκα
O Κάρολος, ιταλ. Carlo, (απεβ. 1456) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα, ήταν κοντοτιέρος και έγινε κυβερνήτης του Μιλάνου. Ο Φραγκίσκος Α΄ Σφόρτσα τον έκανε κύριο της Σαμπιονέτα.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Ιωάννη-Φραγκίσκου μαρκησίου της Μάντοβα και της Πάολα Μαλατέστα, κόρης του Μαλατέστα Δ΄ κυρίου του Πέζαρο. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο Λουδοβίκος Γ΄.
Έκανε προσπάθειες ειρήνευσης με τη Βενετία και με τον Φραγκίσκο Α΄, στον οποίο πρόσφερε την πόλη Κρέμα. Τελικά ανατράπηκε, φυλακίστηκε αλλά συγχωρέθηκε μαζί με πολλούς άλλους Γουέλφους. Έγινε αρχηγός προσωρινής κυβέρνησης, ως τη στέψη του Φραγκίσκου Α΄. Όταν έμαθε ότι ο Σφόρτσα συμμάχησε με τον Λουδοβίκο Γ΄, εξοργίστηκε και το 1450 συμμάχησε με τον Γουλιέλμο Η΄ Παλαιολόγο μετέπειτα μαρκήσιο του Μομφερράτου. Κατέλαβε την Αλεξάνδρεια και την Τορτόνα. Τελικά δεν πέτυχε και φυλακίστηκε πάλι. Αφέθηκε ελεύθερος όταν παρέδωσε τις πόλεις που είχε καταλάβει. Παρ' όλα αυτά ο Φραγκίσκος Α΄ τον μίσθωσε να πολεμήσει τη Βενετία, της οποίας το στρατό διοικούσε ο Λουδοβίκος Γ΄. Στον πόλεμο ο Κάρολος ηττήθηκε από τον αδελφό του το 1453 στο Γκόιτο· πάντως με τη συνθήκη του Λόντι το επόμενο έτος ο Λουδοβίκος Γ΄ αναγκάστηκε να επιστρέψει ό,τι είχε κατάσχει από τον Κάρολο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα τη Λουκία των Έστε, κόρη του Νικολό Γ΄ μαρκησίου της Φερράρα, που απεβίωσε το 1437 άτεκνη.
Για δεύτερη φορά νυμφεύτηκε τη Ρινγκάρντα Μανφρέντι και απέκτησε ένα γιο και τρεις κόρες.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γκοντζάγκα
Σαν Νατζάρο Βαλ Καβάρνια
Το Σαν Νατζάρο Βαλ Καβάρνια (ιταλικά: San Nazzaro Val Cavargna) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Σαν Σίρο (δήμος)
Το Σαν Σίρο (ιταλικά: San Siro) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Σκινιάνο
Το Σκινιάνο (ιταλικά: Schignano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Ιωάννης Φραγκίσκος Γκοντζάγκα της Σαμπιονέτα
O Ιωάννης-Φραγκίσκος, ιταλ. Gianfrancesco, (1446 - 8 Αυγούστου 1496) από τον Οίκο των Γκοντζάγκα, ήταν ο πρώτος κόμης της Σαμπιονέτα (1479-1496).
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μάντοβα και ήταν ο τρίτος γιος του Λουδοβίκου Γ΄ μαρκησίου της Μάντοβα και της Βαρβάρας των Χοεντσόλερν, κόρης του Ιωάννη μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Κούλμπαχ.
Το 1478 απεβίωσε ο πατέρας του, ο οποίος κληροδότησε στους γιους του Φραγκίσκο και Ιωάννη-Φραγκίσκο τις περιοχές μεταξύ των ποταμών Πάδου και Όλιο. Πέντε χρόνια μετά απεβίωσε και ο Φραγκίσκος, έτσι ο Ιωάννης-Φραγκίσκος απέμεινε μόνος κύριος των περιοχών. Σε αυτές πρόσθεσε και την κομητεία του Ροντίγκο.
Διάλεξε το Γκατσουόλο για διαμονή δική του και της Αυλής του. Η πόλη ήταν περιτειχισμένη και το 1565 έγινε έδρα μαρκιωνίας. Απεβίωσε στο Μποτσόλο το 1496 και οι εκτάσεις του περιήλθαν στους γιους του, πρώτα στον Πύρρο και έπειτα στον Λουδοβίκο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αντωνία ντελ Μπάλτσο, κόρη του Πιέτρο δούκα της Άντρια και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Γκοντζάγκα
Καλκάρ
Το Καλκάρ (Kalkar, είναι δήμος στην περιφέρεια Κλίβε, στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, Γερμανία . Βρίσκεται κοντά στο Ρήνο, περίπου. 10 χλμ νοτιοανατολικά του Κλίβε. Η καθολική εκκλησία του Αγίου Νικολάι έχει διατηρήσει έναν από τους πιο σημαντικούς ιερούς καταλόγους αγαθών από τον ύστερο Μεσαίωνα στη Γερμανία.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Εκκλησία του Αγίου Νικολάι Το Καλκάρ ιδρύθηκε από τον Ντιρκ VI του Κλίβε το 1230 και έλαβε τα δικαιώματα της πόλης το 1242. Ήταν μια από τις επτά «πρωτεύουσες» του Κλίβε (ονομαζόταν Kleve), μέχρι που η γραμμή του Δουκάτου του Κλίβε έσβησε το 1609, οπότε η πόλη πέρασε στο Μαργραβινάτο του Βραδεμβούργου. Η Μαρία της Βουργουνδίας, Δούκισσα της Κλέβης αποσύρθηκε στο κάστρο Μόνρεμπεργκ στο Καλκάρ, όπου ίδρυσε ένα δομινικανό μοναστήρι το 1455. Υπό την επιρροή της η πόλη άνθισε και οι καλλιτέχνες προσελκύθηκαν από το ευνοϊκό κλίμα για πολιτιστικές επενδύσεις. Πέθανε στο κάστρο Μόνρεμπεργκ το 1463.
Πυρηνικός αντιδραστήρας
Μεταξύ 1957 και 1991, η Δυτική Γερμανία, το Βέλγιο και η Ολλανδία ανέπτυξαν ένα φιλόδοξο σχέδιο κατασκευής πυρηνικού αντιδραστήρα ταχείας αναπαραγωγής, με ισχύ 300 MW, τον πρωτότυπο αντιδραστήρα SNR-300, κοντά στο Καλκάρ. Η κατασκευή του SNR-300 ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1973. Στον απόηχο των μεγάλων αντιπυρηνικών διαδηλώσεων στο Βυλ (Wyhl) και στο Μπρόκντορφ (Brokdorf), οι διαδηλώσεις κατά του αντιδραστήρα SNR-300 κλιμακώθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Μια μεγάλη διαδήλωση τον Σεπτέμβριο του 1977 περιελάμβανε «μαζική αστυνομική επιχείρηση που περιλάμβανε το πλήρες κλείσιμο των αυτοκινητοδρόμων στη βόρεια Γερμανία και ελέγχους ταυτότητας σχεδόν 150.000 ανθρώπων». αριστερά|μικρογραφία| Ο αντιδραστήρας στο Καλκάρ το 2004 Η κατασκευή του αντιδραστήρα του Καλκάρ ολοκληρώθηκε στα μέσα του 1985, αλλά η νέα πολιτειακή κυβέρνηση ήταν ξεκάθαρα αντίθετη με το έργο και η αντιπολίτευση αυξήθηκε μετά την καταστροφή του Τσερνομπίλ τον Απρίλιο του 1986. Τον Μάρτιο του 1991, η γερμανική ομοσπονδιακή κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι το SNR-300 δεν θα τεθεί σε λειτουργία. Το κόστος του έργου, που αρχικά εκτιμήθηκε σε 150 έως 200 εκατομμύρια δολάρια, κλιμακώθηκε σε τελικό κόστος περίπου 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων (που ισοδυναμεί με περίπου 8 δισεκατομμύρια δολάρια του ).
Το εργοστάσιο του πυρηνικού αντιδραστήρα έχει μετατραπεί από τότε σε "Kern-Wasser Wunderland", λούνα παρκ με τρενάκι και πολλές άλλες περιοχές περιπάτων και εστιατόρια.
Σε μυθιστόρημα
Στο μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας "The Moon Maid", ο Έντγκαρ Ράις Μπάροουζ χρησιμοποίησε τον όρο "Kalkars" ως όνομα για την κακόβουλη φανταστική φυλή που ζει στη Σελήνη και αργότερα εισβάλλει στη Γη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de) Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας
Red Bull Arena (Σάλτσμπουργκ)
Η Red Bull Arena, γνωστή κατά τη διάρκεια και πριν από το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Euro 2008, ως «EM-Stadion Wals-Siezenheim» , είναι γήπεδο ποδοσφαίρου στο Βαλς-Σίτσενχαϊμ, ένα δήμο στα προάστια του Σάλτσμπουργκ στην Αυστρία. Εγκαινιάστηκε επίσημα τον Μάρτιο του 2003 και είναι η φυσική έδρα της Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ. Προηγουμένως, ο σύλλογος αγωνιζόταν στο Stadion Lehen.
Επισκόπηση
Το «ΕΜ Stadion Wals-Siezenheim» ήταν το μοναδικό γήπεδο στην αυστριακή Μπουντεσλίγκα που χρησιμοποιούσε τεχνητό χλοοτάπητα. Το Polytan's FIFA 2-Star Recommended 40mm surface Ligaturf με 25mm elastic layer εγκαταστάθηκε το 2005, αλλά από το καλοκαίρι του 2010 χρησιμοποιείται φυσικός χλοοτάπητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Αυστρία Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Αυστρία Κατηγορία:ΦΚ Ρεντ Μπουλ Σάλτσμπουργκ Κατηγορία:Red Bull
Σέννα Κομάσκο
Η Σέννα Κομάσκο (ιταλικά: Senna Comasco) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Σαρνί (Σεν-ε-Μαρν)
Το Σαρνί (γαλλικά: Charny) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σαρνικουά (γαλλικά: Charnicois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Σολμπιάτε κον Κάνιο
Το Σολμπιάτε κον Κάνιο (ιταλικά: Solbiate con Cagno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Οίκος του Χορφάγκρε
Ο Οίκος του Φέαρχεαρ, νορβ. Hårfagre ætta, είναι ο πρώτος δυναστικός Οίκος της Νορβηγίας που πέντε μέλη του έγιναν βασιλείς της χώρας, από τον 9ο ως τον 10ο αι. Το γενεαλογικό δένδρο του Οίκου έχει έναν κλάδο, αυτόν του Όλαφ Β΄ του αγίου, που έδωσε άλλους δύο βασιλείς της Νορβηγίας.
Ιστορία
O επόμενος Οίκος ήταν αυτός του Χάρντραντα, μετά του Γκίλλε και έπειτα του Σβέρε. Ο ηγέτης κάθε Οίκου, αν και ερχόταν από το πουθενά, δήλωνε ότι ήταν νόθος γιος βασιλιά του προηγούμενου Οίκου. Οι παλαιότεροι ιστορικοί θεωρούσαν τους Οίκους αυτούς ως έναν, των Φέαρχεαρ, οπότε ο Οίκος εκτεινόταν ως το 1387.
Αμφισβητήσιμη καταγωγή
Πληροφορίες έχουμε από τους ποιητές (skalds), αλλά με παραλλαγές. Οι νεότεροι ερευνητές πιστεύουν ότι ο Όλαφ Α΄ και ο Όλαφ Β΄ δεν συνδέονται με τον Οίκο αληθινά, αλλά είναι μεταγενέστερη επινόηση. Επίσης οι Οίκοι Χάρντραντα, Γκίλλε, Σβέρε, που ισχυρίζονται ότι είναι κλάδοι του Φέαρχεαρ, δεν είναι κλάδοι, αλλά αυτόνομοι Οίκοι. Οι σκοπιμότητες ήταν διάφορες, όπως οι επιθυμία μεταγενέστερων βασιλέων να νομιμοποιηθούν, η αναγωγή στον πρότερο Οίκο των Ύνγκλινγκς των μικρών τοπικών ηγεμόνων ή η κυριαρχία εδαφών που διεκδικούσε η Δανία. Άλλος λόγος είναι ότι η συγγένεια από μητέρα ή από αγχιστεία δεν ήταν λόγος κληρονομικού δικαιώματος κατά το παραδοσιακό Γερμανικό Δίκαιο, έτσι εφεύραν συγγένειες από πατέρα, π.χ. η Άστα κόρη του Γκούντμπραντ, από τον πρώτο της γάμο είχε γιο τον Όλαφ Β΄ των Φέαρχεαρ, ενώ από τον δεύτερο γάμο της είχε γιο τον Χάραλντ Γ΄ Χάρντραντα. O Χάραλντ Γ΄ ίδρυσε τον επόμενο των Φέρχεϊρ, Οίκο των Χάρντραντα και επινοήθηκε ότι είναι απόγονος του Σίγκουρντ, γιου του Χάραλντ Α΄ Φέαρχεαρ. Ο νέος Οίκος ήθελε να ονομάζεται Οίκος του αγίου Όλαφ Β΄. Ας σημειωθεί ότι οι σάγκες γραφόταν από ποιητές που ζούσαν την Αυλή του προστάτη τους βασιλιά.
Συνοπτικά αμφισβητούνται οι ισχυρισμοί :
Οι ηγεμόνες της Νορβηγίας
Χάραλντ Α΄ της Νορβηγίας ο καλλίκομος (fairhair)
Αναφορές
Κατηγορία:Βασιλείς της Νορβηγίας
Ράβιτς
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε από τον Άνταμ Όλμπραχτ Πσιγέμσκι του οικόσημου Ράβιτς για Προτεστάντες πρόσφυγες από τη Σιλεσία κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου. Το 1638, ο Βασιλιάς Βλαδίσλαος Δ΄ της Πολωνίας παραχώρησε προνόμια πόλης στο Ράβιτς και επιβεβαίωσε το οικόσημο της πόλης. Το Ράβιτς χτίστηκε ως μια επακριβώς σχεδιασμένη πόλη και αναπτύχθηκε με γρήγορους ρυθμούς. Βρισκόταν στον εμπορικό δρόμο που ένωνε το Πόζναν και το Βρότσουαφ. Το 1640 ιδρύθηκε μια συντεχνία υφασματουργών. Η παραγωγή υφασμάτων έγινε κορυφαίος κλάδος της τοπικής βιομηχανίας, και στα τέλη του 18ου αιώνα, το Ράβιτς ήταν η κορυφαία πόλη υφαντουργίας ολόκληρης της περιοχής της Μείζονος Πολωνίας. Το Ράβιτς ήταν μια ιδιωτική πόλη Πολωνών ευγενών, διοικητικά τοποθετημένη στο Πόβιατ Κόστσιαν, στο Βοεβοδάτο Πόζναν (14ος αιώνας-1793) της Επαρχίας Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος.
Μετά την καταστροφή του Ράβιτς από τους Σουηδούς το 1655 κατά τη διάρκεια του Κατακλυσμού, η πόλη ξαναχτίστηκε με εντυπωσιακό τρόπο, με νέα αρχοντικά, μια μπαρόκ εκκλησία και ένα καθολικό μοναστήρι. Οι αρχές του 18ου αιώνα ήταν μια δυσμενής περίοδος στην ιστορία της πόλης. Το 1701 υπέστη πυρκαγιά, το 1704-1705 καταλήφθηκε από τη Σουηδία, ξένα στρατεύματα πέρασαν μέσα από αυτό: Ρώσοι το 1707, Αυστριακοί το 1719, Σάξονες το 1733. Τις επόμενες δεκαετίες σημειώθηκε και πάλι ραγδαία ανάπτυξη, ολοκληρώθηκε η κατασκευή του κάστρου και χτίστηκε ένα νέο μπαρόκ δημαρχείο. Στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, στο Ράβιτς λειτουργούσαν δύο ζυθοποιεία, ένα αποστακτήριο, ένα σφαγείο και ένα πλινθοποιείο.
Το 1793, το Ράβιτς προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας ως αποτέλεσμα του δεύτερου διαμελισμού της Πολωνίας. Το 1807 η πόλη ανακτήθηκε από Πολωνούς ως μέρος του βραχύβιου Δουκάτου της Βαρσοβίας και το 1815 προσαρτήθηκε ξανά από την Πρωσία, αρχικά ως μέρος του αυτόνομου Μεγάλου Δουκάτου του Πόζναν. Η κύρια βιομηχανία ήταν η κατασκευή ταμπάκου και πούρων. Το εμπόριο περιλάμβανε σιτηρά, μαλλί, βοοειδή, δέρματα και ξυλεία. Το 1905 είχε 11.403 κατοίκους. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της το 1918. Το 1919 η Μάχη του Ράβιτς διεξήχθη ως μέρος της Εξέγερσης της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919), με στόχο την επανένωση της περιοχής με το ανασυσταθέν πολωνικό κράτος. Το Ράβιτς επέστρεψε στην Πολωνία τον Ιανουάριο του 1920.
Την πρώτη μέρα της εισβολής στην Πολωνία, που ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο την 1η Σεπτεμβρίου 1939, οι Γερμανοί μπήκαν στην πόλη, αλλά αναγκάστηκαν να αποσυρθούν. Μπήκαν ξανά στις 5 Σεπτεμβρίου. Τις επόμενες ημέρες το Einsatzgruppe III μπήκε στην πόλη για να διαπράξει εγκλήματα κατά των Πολωνών. Οι Πολωνοί που συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια του Ιντελιγκέντσακτιον φυλακίστηκαν στην τοπική φυλακή. Τον Οκτώβριο του 1939, οι Γερμανοί πραγματοποίησαν τις πρώτες εκτελέσεις Πολωνών κατοίκων, ενώ οι πρώτες μαζικές απελάσεις πάνω από 500 Πολωνών πραγματοποιήθηκαν τον Δεκέμβριο του 1939. Οι εκδιωχθέντες Πολωνοί ήταν κυρίως ντόπιοι ακτιβιστές και ιδιοκτήτες καλύτερων σπιτιών, τα οποία στη συνέχεια παραδόθηκαν σε Γερμανούς αποίκους ως μέρος της πολιτικής Lebensraum (Ζωτικός χώρος). Επίσης, στην πόλη λειτουργούσε ένα στρατόπεδο διέλευσης για Πολωνούς που εκδιώχθηκαν από κοντινά χωριά. Παρά τις συνθήκες αυτές, το πολωνικό κίνημα αντίστασης οργανώθηκε στην πόλη. Τον Ιανουάριο του 1945, η πόλη καταλήφθηκε από τους Σοβιετικούς, οι οποίοι φυλάκισαν εδώ στρατιώτες του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού. Αργότερα, οι διορισμένοι από τους Σοβιετικούς, κομμουνιστές οργάνωσαν εδώ μια φυλακή για πολιτικούς αντιπάλους, από τους οποίους 142 πέθαναν εδώ.
Το 1973, η Σαρνόβα συμπεριλήφθηκε εντός των ορίων της πόλης.
Μια ανακάλυψη 50 δισεκατομμυρίων κυβικών ποδιών φυσικού αερίου στο Ράβιτς το 2015 αναμένεται να είναι η μεγαλύτερη ανάπτυξη φυσικού αερίου στην Πολωνία εδώ και 20 χρόνια.
Αξιοθέατα
Μεταξύ των ιστορικών αξιοθέατων του Ράβιτς είναι η Πλατεία Αγοράς με το μπαρόκ δημαρχείο, η μπαρόκ Εκκλησία του Αποστόλου Αγίου Ανδρέα, η κλασικιστική Εκκλησία του Αγίου Ανδρέα Μπόμπολα, η γοτθική Εκκλησία της Αναγέννησης του Βασιλέως Χριστού, το πάρκο και ιστορικά αρχοντικά, που χρονολογούνται από τον 18ο και τον 19ο αιώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πόζναν (1921-1939)
Σορμάνο
Το Σορμάνο (ιταλικά: Sormano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Σόρικο
Το Σόρικο (ιταλικά: Sorico) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Σπούινια Στάργκαρντ
Η Σπούινια Στάργκαρντ (Spójnia Stargard), γνωστή ως Σπούινια, είναι πολωνικός επαγγελματικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης με έδρα το Στάργκαρντ. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα Πολωνίας, την υψηλότερη κατηγορία στην πολωνική καλαθοσφαίριση. Το 2018, κέρδισε την άνοδο από την 1 Λίγκα. Ο σύλλογος παίζει τους εντός έδρας αγώνες του στη Χάλα Μιέσκα (Hala Miejska).
Ιστορία
Το 2019, στη διακοπή του πρωταθλήματος, η PGE Polska Grupa Energetyczna έγινε κύριος χορηγός της ομάδας, η οποία μετονομάστηκε σε PGE Σπούινια.
Διακρίσεις
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Η Σπούινια υψώνει το τρόπαιο της 1 Λίγκα τον Μάιο του 2018. δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Εντός έδρας αγώνας της ομάδας τον Απρίλιο του 2018. 1 Λίγκα
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1949
Στατσόνα (Ιταλία)
Η Στατσόνα (ιταλικά: Stazzona) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Μνημείο Ηρώων του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (Αζόφ)
Το Μνημείο Ηρώων του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (Памятник героям Первой мировой войны) είναι μνημείο στην πόλη του Αζόφ, στο Όμπλαστ του Ροστόφ, στη Ρωσία. Είναι αφιερωμένο στους στρατιώτες και αξιωματικούς του Ρωσικού Αυτοκρατορικού Στρατού οι οποίοι συμμετείχαν στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατασκευάστηκε το 2014, ενώ η τοποθεσία του βρίσκεται επί της Λεωφόρου Πετρόφσκι.
Ιστορία
Συνολικά, περίπου 125.000 Κοζάκοι του Ντον, οι οποίοι ήσαν χωρισμένοι σε εξήντα συντάγματα ιππικού, τριάντα τρία ιππήλατα πυροβόλα, έξι τάγματα πεζικού, πέντε συντάγματα εφέδρων, τρία εφεδρικά πυροβόλα, καθώς και παραπάνω από ογδόντα ξεχωριστές μονάδες, συμμετείχαν στις μάχες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Συμμετείχαν σχεδόν σε καθεμία εκ των σημαντικότερων στρατιωτικών επιχειρήσεων του Ρωσικού Μετώπου.
Η επερχόμενη επέτειος από την ημερομηνία έναρξης του πολέμου είχε είχε προκαλέσει το δημόσιο ενδιαφέρον στη Ρωσία αναφορικά με τον εορτασμό της μνήμης των ηρώων της. Οι εργασίες κατασκευής του μνημείου του Αζόφ ξεκίνησαν το 2012, ενώ τοποθετήθηκε εντός εκμαγείου τον Φεβρουάριο του 2014.
Το ίδιο το μνημεία αποτελείται από τη μορφή ενός όρθιου Κοζάκου, συνοδευόμενου από τον Σταυρό του Αγίου Γεωργίου, σύμβολο στρατιωτικής αξίας, ο οποίος βρίσκεται πίσω του. Στο δεξί χέρι του, ο Κοζάκος κρατά ένα σπαθί, ενώ στο αριστερό τη θήκη ενός ξίφους. Η θλιμμένη έκφραση του Κοζάκου αντιστοιχεί στην κατάληξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου για τη Ρωσία. Το μνημείο είναι τοποθετημένο επί γρανιτένιου βάθρου. Ο σχεδιασμός του πραγματοποιήθηκε από τον γλύπτη Α. Μ. Ντεμεντίεφ.
Το ύψος του γλυπτού του Κοζάκου είναι της τάξεως των δύο μέτρων. Ο ύψους τριών μέτρων Σταυρός του Αγίου Γεωργίου είναι κατασκευασμένος από χαλκό και ορείχαλκο. Ο γρανίτης ο οποίος χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή του βάθρου προέρχεται από την Καρελία και την Ουκρανία. Η ανέγερση του μνημείου χρηματοδοτήθηκε μέσω σχετικής δωρεάς των κατοίκων του Αζόφ.
Η τελετή των εγκαινίων του μνημείου έλαβε χώρα στις 30 Ιουλίου 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Ρωσία
Ταβερνέριο
Το Ταβερνέριο (ιταλικά: Tavernerio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Τόρνο
Το Τόρνο (ιταλικά: Torno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Μπιογιούκ-Οριγιάτ
Το Μπιογιούκ-Οριγιάτ (επίσης, Μπεγιούκ-Ορ'γιάτ, Μπολ'σόι Οριάτ, και Οριγιάτ, αζερικά: Bëyuk-Oriyat) είναι ένα χωριό της επαρχίας Νεφτσαλά του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της χώρας.
Τόρνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Μπιογιούκ-Οριγιάτ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Νεφτσαλά
1 Λίγκα Πολωνίας (καλαθοσφαίριση)
Η 1 Λίγκα (πολωνικά:I Liga) είναι η δεύτερη κατηγορία καλαθοσφαίρισης στην Πολωνία. Διοργανώνεται από την Πολωνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Οι ομάδες που κερδίζουν το πρωτάθλημα έχουν τη δυνατότητα να προβιβαστούν στην κορυφαία κατηγορία (PLK). Η πρώτη σεζόν της 1 Λίγκα πραγματοποιήθηκε κατά τη σεζόν 1995-96.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στην Πολωνία Κατηγορία:Πρωταθλήματα καλαθοσφαίρισης δεύτερης κατηγορίας στην Ευρώπη
Τρεμετζίνα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Κισλάκ (Χοτζάλι)
Το Κισλάκ (επίσης, Γκσλάγκ, Κεσίς Καντ, Κισλαγκκέντ, Κισλάχ-κεντ, και Κυσλάκ) είναι ένα χωριό της επαρχίας Χοτζάλι του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Χοτζάλι
Πολ Ντι Ρέστα
Ο Πολ Ντι Ρέστα(γεν. στο Απχόλ του Λίβινγκστον στις 16 Απριλίου του 1986) είναι Βρετανός οδηγός αγώνων από τη Σκοτία. Στη Φόρμουλα 1 αγωνίστηκε απ' το 2011 μέχρι και το 2013. Η μόνη ομάδα για λογαριασμό της οποίας έτρεξε ο Ντι Ρέστα είναι η Force India. Το σύνολο των Γκραν Πρι στα οποία πήρε μέρος ήταν 58. Το 1ο από αυτά ήταν το Αυστραλιανό Γκραν Πρι του 2011 και το τελευταίο το Βραζιλιάνικο Γκραν Πρι του 2013. Κατά τη σταδιοδρομία του αυτή το μόνο αποτέλεσμα το οποίο σημείωσε ήταν πως κατάφερε να σκοράρει συνολικά 121 βαθμούς.
Η σταδιοδρομία του Ντι Ρέστα στη Φόρμουλα 1
Ο Ντι Ρέστα εντάχθηκε στη Φόρμουλα 1 το 2011 όπου πήρε τη θέση του Ιταλού οδηγού της Force India Βιταντόνιο Λιούτσι. Και τις 3 αυτές σεζόν που μετείχε στο Πρωτάθλημα τοης Φόρμουλα 1, ο Ντι Ρέστα είχε για team mate ένα Γερμανό. Το 2011 και το 2013 τον Άντριαν Σούτιλ και το 2012 το Νίκο Χούλκενμπεργκ.
Η συμμετοχή του Ντι Ρέστα στο Γκραν Πρι Ουγγαρίας του 2017
Ο Βραζιλιάνος οδηγός της Williams Φελίπε Μάσα στο Γκραν Πρι Ουγγαρίας του 2017 έλαβε μέρος μόνο στις 2 πρώτες περιόδους Ελεύθερων Δοκιμαστικών. Στην 1η περίοδο είχε έξοδο και στη 2η κατάφερε να συμπληρώσει μόνο 12 γύρους και τότε άρχισε να ζαλίζεται. Το βράδυ της Παρασκευής πήγε στο Νοσοκομείο όπου έμεινε όλη τη νύχτα. Νωρίς το πρωί του Σαββάτου πήρε εξιτήριο κι ετοιμάστηκε να ξαναμπεί στο μονοθέσιο για την 3η περίοδο των Ελεύθερων Δοκιμαστικών όμως εκεί δεν μπόρεσε να συμμετάσχει επειδή ένιωσε έντονο ίλιγγο. Το Διοικητικό Συμβούλιο της ομάδας συνεδρίασε για να αποφασίσει ποιον θα έβαζαν στη θέση του Μάσα. Αποφασίστηκε να τοποθετηθεί ο Ντι Ρέστα όμως μόνο για τα επίσημα Δοκιμαστικά Κατάταξης το απόγευμα του Σαββάτου και τον αγώνα της Κυριακής. Στην 3η περίοδο Ελεύθερων Δοκιμαστικών πήρε μέρος μόνο ο Καναδός οδηγός της ομάδας Λανς Στρολ. Ο Ντι Ρέστα πράγματι πήρε μέρος στα Επίσημα Δοκιμαστικά Κατάταξης και στον αγώνα όμως δεν μπόρεσε να σημειώσει κάποιο αξιόλογο αποτέλεσμα αφού στον 18ο γύρο εγκατέλειψε.
Ντι Ρέστα Πολ
Σπηλιά Καρδίτσας
Η Σπηλιά είναι οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας ο οποίος βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας και είναι κτισμένος στις νότιες πλαγιές του όρους Μάραθος των Βόρειων Αγράφων σε υψόμετρο 990 μέτρων. Απέχει περίπου 14 χλμ. (οδηγικά) από το Ανθηρό (έδρα του δήμου) και 77 χλμ. δυτικά από την Καρδίτσα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1951 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Ανθηρού. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στην κοινότητα Ανθηρού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αργιθέας του Δήμου Αργιθέας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 24 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας κατηγορία:χωριά του νομού Καρδίτσας
Μονή Αγίου Ιωάννου του Λαμπαδιστού
Δεν είναι γνωστό πότε ιδρύθηκε, με πιθανότερο τα τέλη της Ενετικής κυριαρχίας στην Κύπρο. Η μονή σήμερα δεν είναι ενεργή, αλλά είναι επισκέψιμη για το κοινό και έχει δημιουργηθεί επίσης συλλογή εικόνων.
Κτιριακό σύμπλεγμα
thumb|220px|left|Η τοιχογραφία της Μεταφοράς του Σταυρού. Το κτιριακό συγκρότημα ήταν μέρος ενός παλιού μοναστηριού αφιερωμένου στον Άγιο Ιωάννη Λαμπαδίστη, έναν τοπικό άγιο. Το συγκρότημα περιλαμβάνει τρεις εκκλησίες (Άγιος Ιωάννης Λαμπαδίστης, Άγιος Ηρακλείδιος και ένα λατινικό παρεκκλήσι) και έναν νάρθηκα, τα οποία στεγάζονται κάτω από κοινή στέγη με πλάκες. Ανήκει στις εκκλησίες με στέγης του Τροόδους. Οι τοιχογραφίες χρονολογούνται από τον 13ο έως τον 16ο αιώνα.
Στη βόρεια πλευρά του ναού βρίσκονται δύο παρεκκλήσια. Το παλαιότερο είναι αφιερωμένο στον Άγιου Ιωάννη Λαμπαδιστή, χτίστηκε τον 12ο αιώνα και ξαναχτίστηκε στις αρχές του 18ου αιώνα, με αποτέλεσμα να διατηρούνται ελάχιστες παλιές τοιχογραφίες, σε δύο στρώματα. Γύρω στο 1500 ζωγραφίστηκε το «Λατινικό Παρεκκλήσι», με παραστάσεις από τον Ακάθιστο Ύμνο. Όταν οι τρεις μάγοι φεύγουν από τα ανατολικά, ένας άγγελος δείχνει το αστέρι. Πρόκειται για ένα αριστούργημα μεταβυζαντινής, ιταλικής, τρισδιάστατης ζωγραφικής. Μια τέλεια ισορροπία επιτυγχάνεται με τις δύο τολμηρές φιγούρες με τα φρυγικά καπέλα τους, που περπατούν σε αντίθετες κατευθύνσεις. Ο νάρθηκας κοσμείται με τοιχογραφίες του 15ου αιώνα, με χαρακτηριστικότερες τις παραστάσεις της Δευτέρας Παρουσίας, ο Ιησούς και η Σαμαρείτις και η Θαυμαστή αλιεία.
Πηγές
Ιωαννου Λαμπαδιστου Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Κύπρο
Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού
Ιστορία
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b2/Ktirio_parartimatos_plateia_Ellinon1.jpg/220px-Ktirio_parartimatos_plateia_Ellinon1.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Το κτίριο του Κέντρου στην [[Οδησσός|Οδησσό της Ουκρανίας.]] Η πρώτη οργανωτική δομή του ιδρύματος καθιέρωσε τη λειτουργία ενός διοικητικού συμβουλίου, το οποίο εξέλεγε τον πρόεδρο και τα μέλη του εκτελεστικού συμβουλίου. Από το 1994 και μετά, με διαδοχικές νομοθετικές πράξεις, η δομή του οργανισμού τροποποιήθηκε και το υπουργείο πολιτισμού προτείνει τον πρόεδρο και διορίζει τα μέλη του εκτελεστικού συμβουλίου.
Το 2002, το ίδρυμα πέρασε υπό την εποπτεία του ελληνικού υπουργείου πολιτισμού, με το Υπουργείου Εξωτερικών να εκπροσωπείται στο διοικητικό συμβούλιο του ιδρύματος από τον επικεφαλής της διεύθυνσης εκπαιδευτικών και πολιτιστικών θεμάτων του υπουργείου, ενώ και το Υπουργείο Παιδείας έχει έναν εκπρόσωπο. Το 2014 έγινε η συγχώνευση ανάμεσα στο Εθνικό Κέντρο Βιβλίου και το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού. Το Εθνικό Κέντρο για το Βιβλίο ήταν υπεύθυνο για την εφαρμογή της εθνικής πολιτικής για την προώθηση του βιβλίου. Εκδότες, συγγραφείς, μεταφραστές, βιβλιοθηκονόμοι και βιβλιοπώλες συμμετείχαν ενεργά στις προσπάθειες του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου. Μέσω της απορρόφησης του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου από το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού, το ίδρυμα είναι υπεύθυνο για τη διοργάνωση της διεθνούς έκθεσης βιβλίου της Θεσσαλονίκης.
Το Ίδρυμα είναι επικεφαλής του ελληνικού δικτύου του Ιδρύματος Άνα Λιντ για την Ευρωμεσογειακή Συνεργασία και τον Διάλογο μεταξύ Πολιτισμών. Επίσης, το ίδρυμα αποτελεί μέλος της Ένωσης Εθνικών Ινστιτούτων Πολιτισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Τα κεντρικά γραφεία του Ιδρύματος βρίσκονται στην παλαιά κατοικία του Πρόδρομου Μποδοσάκη στο Παλαιό Ψυχικό.
Σήμερα, το Ίδρυμα πραγματοποιεί διάφορες δραστηριότητες για την προώθηση του ελληνικού πολιτισμού. Παράλληλα, από το 2014 το ίδρυμα διοργανώνει την πενθήμερη Διεθνή Πολιτιστική Ακαδημία, και λαμβάνει χώρα σε περιοχές με σημασία στην ελληνική ιστορία όπως η Αρχαία Ολυμπία. Η Ακαδημία έχει στόχο να αποτελέσει σημείο συνάντησης ερευνητών, διπλωματών και εκπροσώπων του πολιτισμού, των μέσων ενημέρωσης, των τεχνών, κ.ά.
Ιδιόκτητα μουσεία του ιδρύματος
Το Ίδρυμα έχει δώσει σημαντικό βάρος στους ιστορικούς και πολιτιστικούς δεσμούς που υπάρχουν μεταξύ της Ελλάδας και των παραπλήσιων χωρών. Το Ίδρυμα κατέχει το μουσείο Καβάφη στην Αλεξάνδρεια και το Μουσείο της Φιλικής Εταιρείας στην Οδησσό, τα μόνα ελληνόκτητα μουσεία εκτός Ελλάδας. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/93/S1210342_2.jpg/220px-S1210342_2.jpg|μικρογραφία| Φιλική Εταιρεία - τραπεζαρία Το Μουσείο Καβάφη ήταν πρωτοβουλία του Κωστή Μοσκώφ. Το μουσείο ιδρύθηκε το 1992. Το μουσείο βρίσκεται στο σπίτι του Καβάφη. Το εσωτερικό του σπιτιού έχει ανακαινιστεί και βελτιωθεί με λεπτομέρεια ώστε να δίνει στον επισκέπτη την ατμόσφαιρα της εποχής του Καβάφη. Τα εκθέματα του μουσείου καταγράφουν τη ζωή και το έργο του ποιητή.
Μουσείο Φιλικής Εταιρείας
Το Μουσείο Φιλικής Εταιρείας ιδρύθηκε το 1979. Από το 1994 βρίσκεται στην σημερινή έδρα του, στο κτίριο όπου ιδρύθηκε η Φιλική Εταιρεία.
Στην τριετία ανάμεσα στο 1991 και το 1993 το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού αποκατέστησε το μουσείο της Φιλικής Εταιρείας, βοηθούμενο από ιδιώτες, το Μουσείο Περιφερειακής Ιστορίας της Οδησσού και μουσεία από την Ελλάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική γλώσσα Κατηγορία:Ελληνικός πολιτισμός
Τουράτε
Το Τουράτε (ιταλικά: Turate) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Τρετσόνε
Το Τρετσόνε (ιταλικά: Trezzone) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Εταιρεία Συγγραφέων
Η Εταιρεία Συγγραφέων (Hellenic Authors' Society) είναι ελληνικό μη κερδοσκοπικό σωματείο με έδρα την Αθήνα που ιδρύθηκε στις 2 Ιουλίου του 1981 και αποτελεί έναν μη κυβερνητικό οργανισμό, που εκπροσωπεί τους συγγραφείς και προασπίζεται τα επαγγελματικά και πνευματικά δικαιώματα τους. Η Εταιρεία διοικείται από ένα επταμελές συμβούλιο, το οποίο εκλέγεται από τη γενική συνέλευση με διετή θητεία και απαρτίζεται από τον Πρόεδρο, τον Αντιπρόεδρο, το Γενικό Γραμματέα, τον Ταμία και τρία μέλη. Η έδρα της βρίσκεται στην οδό Κοδριγκτώνος, απέναντι από το Πεδίον του Άρεως, σε κτίριο που δώρισε η Διδώ Σωτηρίου, η οποία υπήρξε και ιδρυτικό της μέλος.
Σκοπός
Βασικός σκοπός της είναι η υπεράσπιση και προώθηση της ελευθερίας της έκφρασης και η ενίσχυση του έργου των συγγραφέων της χώρας. Παράλληλα με το βασικό της σκοπό, η Εταιρεία θέτει και επιμέρους στόχους, οι οποίοι σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της είναι:
Μέλη
Συγγραφείς, των οποίων η δημοσίευση του πρώτου λογοτεχνικού τους έργου έχει ξεπεράσει το χρονικό διάστημα των πέντε ετών και επιθυμούν να συμμετάσχουν στο έργο της Εταιρείας, μπορούν να ενταχθούν σε μια από τις διαθέσιμες κατηγορίες μελών. Τα μέλη της διακρίνονται σε Τακτικά, Αντεπιστέλλοντα και Επίτιμα.
Ουτζάτε-Τρέβανο
Το Ουτζάτε-Τρέβανο (ιταλικά: Uggiate-Trevano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Ρογκόζνο
Το Ρογκόζνο (πολωνικά: Rogoźno, Rogasen) είναι πόλη του Πόβιατ Ομπορνίκι, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της Πολωνίας, περίπου 40 χιλιόμετρα βόρεια του Πόζναν. Ο πληθυσμός του είναι 11.124 κάτοικοι (2020).
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Θάνατος του Βασιλιά [[Πσέμισλ Β΄ στο Ρογκόζνο, πίνακας του 19ου αιώνα από τον Γιαν Ματέικο]] Το Ρογκόζνο χρονολογείται από ένα λεχιτικό (πρώιμο πολωνικό) γκορντ από τον 8ο-9ο αιώνα. Το όνομά του είναι παλαιάς πολωνικής προέλευσης και προέρχεται από τη λέξη rogoża, που σημαίνει «τύφα». Η παλαιότερη γνωστή αναφορά σε έγγραφα προέρχεται από το 1192. Από τα μέσα του 12ου αιώνα ήταν έδρα ενός καστελανάτου και το 1280 του παραχωρήθηκαν προνόμια πόλης από τον Πσέμισλ Β΄. Ο Βασιλιάς Πσέμισλ Β΄ της Πολωνίας δολοφονήθηκε μέσα ή κοντά στο Ρογκόζνο το 1296. Σύμφωνα με μια παράδοση απήχθη ενώ έμενε στην πόλη, αλλά τραυματίστηκε τόσο σοβαρά στη διαδικασία που δεν μπόρεσε να συνεχίσει το ταξίδι και σκοτώθηκε από τους απαγωγείς του στο Σιερνίκι, λίγα μίλια πιο ανατολικά. Το Ρογκόζνο ήταν μια βασιλική πόλη της Πολωνίας, διοικητικά τοποθετημένη στο Πόβιατ Πόζναν, στο Βοεβοδάτο Πόζναν (14ος αιώνας-1793) της Επαρχίας Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος.
Η πόλη προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας κατά το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας το 1793. Το 1807 ανακτήθηκε από Πολωνούς και συμπεριλήφθηκε στο βραχύβιο Δουκάτο της Βαρσοβίας, το 1815 επαναπροσαρτήθηκε από την Πρωσία και από το 1871 ήταν επίσης μέρος της Γερμανίας. Η πόλη υποβλήθηκε σε πολιτικές γερμανοποίησης. Το 1906–1907, ντόπιοι Πολωνοί μαθητές διαμαρτυρήθηκαν κατά της γερμανοποίησης. Τον Νοέμβριο του 1918, η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία και ξέσπασε η Εξέγερση της Μείζονος Πολωνίας (1918-1919), στόχος της οποίας ήταν η επανένταξη της πόλης και της περιοχής με το αναγεννημένο κράτος. Το Ρογκόζνο τελικά απελευθερώθηκε από Πολωνούς αντάρτες στις 31 Δεκεμβρίου 1918. μικρογραφία| Σχολικό Συγκρότημα [[Χιπόλιτ Τσεγκιέλσκι]] Κατά τη διάρκεια της κοινής γερμανοσοβιετικής εισβολής στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το Σεπτέμβριο του 1939, στην πόλη εισέβαλε η Γερμανία και στη συνέχεια την κατέλαβε μέχρι το 1945. Ο πολωνικός πληθυσμός υποβλήθηκε σε διάφορα εγκλήματα, συμπεριλαμβανομένων συλλήψεων, σφαγών και απελάσεων. Ήδη το Σεπτέμβριο, ορισμένοι κάτοικοι του Ρογκόζνο ήταν μεταξύ των Πολωνών που σφαγιάστηκαν από τους Γερμανούς στα κοντινά χωριά Ποντλέσιε Κοστσιέλνε και Μιεντζιλέσιε. Στα τέλη του 1939, περίπου 900 Πολωνοί εκδιώχθηκαν από την πόλη και τα περίχωρά της. Οι Γερμανοί ίδρυσαν και λειτούργησαν επίσης μια ναζιστική φυλακή στην πόλη.
Αθλητισμός
Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα είναι η Βέουνα Ρογκόζνο Αγωνίζεται στα κατώτερα πρωταθλήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας
Βαλ Ρέτσο
Το Βαλ Ρέτσο (ιταλικά: Val Rezzo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Άνθρακας-12
Ο Άνθρακας-12 (12C) είναι το πιο άφθονο από τα δύο σταθερά ισότοπα άνθρακα (το άλλο είναι ο άνθρακας-13), που αντιστοιχεί στο 98,93% του στοιχείου άνθρακα στη Γη. Η αφθονία του οφείλεται στη διαδικασία του τριπλού άλφα, με την οποία δημιουργείται στα αστέρια. Ο άνθρακας-12 έχει ιδιαίτερη σημασία στη χρήση του ως το πρότυπο από το οποίο μετρώνται οι ατομικές μάζες όλων των νουκλιδίων. Επομένως, η ατομική του μάζα είναι εξ ορισμού ακριβώς 12 dalton. Ο άνθρακας-12 αποτελείται από 6 πρωτόνια, 6 νετρόνια και 6 ηλεκτρόνια.
Κατηγορία:Άνθρακας Κατηγορία:Ισότοπα του άνθρακα
Χουλστ
Το Χουλστ (Hulst) είναι δήμος και πόλη στη νοτιοδυτική Ολλανδία στα ανατολικά της Ζηλανδικής Φλάνδρας.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|294x294εσ| Χάρτης του αστεροειδούς οχυρού Το Χουλστ έλαβε δικαιώματα πόλης τον 12ο αιώνα.
Το Χουλστ ανακτήθηκε από τους Ισπανούς το 1591 από τον Μαυρίκιο της Οράγγης. αλλά ανακαταλήφθηκε από τον Αρχιδούκα Αλβέρτο Ζ΄ το 1596.
Το 1640, οι ολλανδικές δυνάμεις προσπάθησαν να κατακτήσουν την πόλη, αλλά ηττήθηκαν στη μάχη από τον Ισπανικό Στρατό και ο Φρειδερίκος Ερρίκος αναγκάστηκε να υποχωρήσει.
Μια περαιτέρω πολιορκία έλαβε χώρα το 1702, όπου ο στρατηγός Μέννο φαν Κούχοορν υπερασπίστηκε την πόλη με επιτυχία για τους Ολλανδούς και το 1747 όταν καταλήφθηκε από τους Γάλλους μετά από ανεπαρκή άμυνα από τον υποστράτηγο Πίτερ ντε λα Ροκουε (Pieter de la Rocque).
Τον δέκατο έβδομο αιώνα, κατασκευάστηκε ένα οχυρό σε αστεροειδές σχήμα. Οι οχυρώσεις, που κατασκευάστηκαν εκείνη την εποχή, είναι ιστορικά δείγματα ολλανδικής αρχιτεκτονικής φρουρίων.
Γεωγραφία
Χουλστ μικρογραφία|190x190εσ| Ολλανδικός Τοπογραφικός χάρτης του δήμου Hulst, Ιούνιος 2015 Το Χουλστβρίσκεται σε συντεταγμένες 51.28333°N, 4.05°W στα νότια της επαρχίας Ζηλανδίας στα νοτιοδυτικά της Ολλανδίας. Βρίσκεται στα ανατολικά της περιοχής Ζηλανδική Φλάνδρα, η οποία συνδέεται μέσω ξηράς μόνο με το Βέλγιο, στα ολλανδοβελγικά σύνορα.
Το Hulst γειτνιάζει με τους δήμους Τερνέζεν στα δυτικά, Στέκενε (Βέλγιο) και Σιντ-Χίλλις-Βάας (B) στα νότια, Μπέβερεν (B) στα ανατολικά και Ρέιμερσβααλ στα βόρεια. Ο ποταμός Σκάλδης χωρίζει τις περιοχές του Ρέιμερσβαακ και του Χουλστ.
Η "πνιγμένη γη του Saeftinghe" (Verdronken land van Saeftinghe) είναι φυσικό καταφύγιο στα βόρεια του δήμου. Το όνομά του παραπέμπει στον θρύλο του Saeftinghe.
Διακυβέρνηση
Δήμαρχος του Χουλστ είναι ο Jan-Frans Mulder της Χριστιανοδημοκρατικής Έκκλησης.
Πολιτισμός
Από τον Ιούνιο του 2018, η πόλη έχει το δικό της έργο τέχνης με γράμματα (μια τοπική παραλλαγή του I Amsterdam της πρωτεύουσας). Αυτό το έργο τέχνης μπορεί να δει κανείς εναλλάξ σε διάφορες τοποθεσίες του δήμου. Η υποκείμενη ιδέα είναι ότι το h στην αρχή μιας λέξης δεν προφέρεται στη ζηλανδική / ανατολική φλαμανδική διάλεκτο. Συνδυάζοντας τα γράμματα n και h (σε λευκό και πράσινο) το κείμενο μπορεί να διαβστεί in ulst εκτός από το i hulst. Σύμφωνα με αυτήν την έννοια in ulst, ξεκίνησε ταυτόχρονα μια καμπάνια για την επωνυμία της πόλης Χουλστ.
Έργο τέχνης για την πόλη Χουλστ
Διεθνείς σχέσεις
Το Χουλστ είναι αδελφοποιημένο:
Αξιόλογοι άνθρωποι
μικρογραφία|155x155εσ| Κορνήλιος Γιάνσεν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ολλανδίας Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ολλανδικά (nl)
Βαλμπρόνα
Η Βαλμπρόνα (ιταλικά: Valbrona) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Ντάβιντ Μπέιλλυ
Ο Ντάβιντ Μπέιλλυ (David Bailly, 1584 – 1657) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής ολλανδικής Εποχής.
Βιογραφία
Ο Μπέιλλυ γεννήθηκε στο Λέιντεν της Ολλανδικής Δημοκρατίας, γιος Φλαμανδού μετανάστη, καλλιγράφου και δασκάλου ξιφασκίας, Πέτερ Μπέιλλυ. Ως σχεδιαστής, ο Ντάβιντ ήταν μαθητής του πατέρα του και του χαλκογράφου Γιάκομπ ντε Γκέυν ΙΙ.
Ο Ντάβιντ μαθήτευσε σε έναν χειρουργό-ζωγράφο Άντριααν Φέρμπουρχ (Adriaan Verburg) στο Λέιντεν και στη συνέχεια με τον Κορνέλιους φαν ντερ Φόορτ (Cornelius van der Voort), έναν πορτρετίστα στο Άμστερνταμ. Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, τον χειμώνα του 1608, ο Μπέιλλυ έκανε τη Μεγάλη Περιοδεία του, ταξιδεύοντας στη Φρανκφούρτη, τη Νυρεμβέργη, το Άουγκσμπουργκ Αμβούργο και μέσω του Τιρόλου στη Βενετία και από εκεί στη Ρώμη. Κατά την επιστροφή του πέρασε πέντε μήνες στη Βενετία, ενώ εργαζόταν ως τεχνίτης όπου μπορούσε, προτού διασχίσει ξανά τις Άλπεις το 1609. Στο ταξίδι της επιστροφής του, ο Μπάιλλυ εργάστηκε για αρκετούς Γερμανούς πρίγκιπες, συμπεριλαμβανομένου του δούκα του Μπράουνσβαϊκ. Με την επιστροφή του στην Ολλανδία το 1613, ο Μπέιλλυ άρχισε να ζωγραφίζει θέματα νεκρής φύσης και πορτρέτα, συμπεριλαμβανομένων αυτοπροσωπογραφιών και πορτρέτων των μαθητών και των καθηγητών του στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν. Είναι γνωστός για τη δημιουργία πολλών πινάκων "vanitas", που απεικονίζουν την παροδικότητα αυτής της ζωής, με εφήμερα σύμβολα όπως λουλούδια και κεριά. Το 1648 έγινε επικεφαλής της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά του Λέιντεν. Ο Μπέιλλυ δίδαξε τους ανεψιούς του Χάρμεν και Πίτερ Στέινβαϊκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Φτερικούδι
Το Φτερικούδι είναι κοινότητα της επαρχίας Λευκωσίας στην Κύπρο. Είναι κτισμένο στην καταπράσινη πλαγιά του Τροόδους, περί τα 48 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πρωτεύουσας. Συνιστά ένα από τα πιο όμορφα και γραφικά χωριά της Πιτσιλιάς και συνάμα ένα από τα 20 ψηλότερα χωριά της Κύπρου,  μια και βρίσκεται σε υψόμετρο 1050 μέτρων.
Ιστορικά στοιχεία
Το Φτερικούδι συνεστήθη λίγο μετά το 1570, όταν καταστράφηκε η γειτονική Καλαμιθάσα, η οποία μάλιστα μνημονεύεται από τον ντε Μας Λατρί (Louis de Mas Latrie, Γάλλος ιστορικός του 19ου αιώνα) ως ένα από τα βασιλικά κτήματα της λουζινιανο-ενετικής περιόδου. Συγκεκριμένα, η παράδοση αναφέρει πως το Φτερικούδι ιδρύθηκε από όσους κατοίκους της Καλαμιθάσας επέζησαν από την καταστροφική μανία των Τούρκων. Σήμερα, στην περιοχή όπου ήταν κτισμένη η Καλαμιθάσα βρίσκονται το ξωκλήσι και ο τάφος του θαυματουργού Οσίου και Προφήτη Αββακούμ.
Αξιοσημείωτο είναι πως πρόσφατες ανασκαφές στο χωριό έφεραν στο φως έναν αρχαίο βωμό και μια είσοδο τάφου που πιθανότατα ανάγονται στη μυκηναϊκή περίοδο.
Ονομασία
Το φυτό φτέρη ή αλλιώς «φτερίτζιν» ή «φτερικούδιν» ή «φτερίκια» χάρισε το όνομά του στο χωριό. Η φτέρη φύεται σε αφθονία στο Φτερικούδι και αυτό εύκολα το διαπιστώνει κανείς περπατώντας στο χωριό.
Υπάρχουν όμως μερικοί που υποστηρίζουν πως το όνομα του χωριού συνδέεται με τη θέση που είναι κτισμένο: το χωριό βρίσκεται στη «φτέρη» του βουνού, δηλαδή στην πλάγια μεριά του.
Πληθυσμός
Το Φτερικούδι είναι ένα από τα χωριά της επαρχίας Λευκωσίας με μικρό πληθυσμό, ο οποίος τα τελευταία χρόνια έχει μειωθεί σημαντικά. Ο κυριότερος λόγος εγκατάλειψης του χωριού είναι η εργοδότηση στην πρωτεύουσα. Το καθημερινό πήγαινε-έλα για δουλειά είναι δυσβάστακτο και ωθεί όλο και περισσότερους σε μόνιμη εγκατάσταση στην πρωτεύουσα. Αξίζει να αναφερθεί πως μετά την τουρκική εισβολή ήταν δεκάδες οι εργάτες που πηγαινοέρχονταν στη Λευκωσία. Παρατηρώντας τον ακόλουθο πίνακα, διαπιστώνουμε ότι έγιναν πολλές αυξομειώσεις πληθυσμού από το 1881 έως σήμερα.
Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζεται ο πληθυσμός του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εκκλησία Αγίου Νικολάου
Η κύρια εκκλησία της Κοινότητας είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο και βρίσκεται στον οικιστικό της πυρήνα.
Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου ανεγέρθηκε το 1818, εγκαινιάστηκε το 1853 και ανακαινίστηκε το 1992. Συγκεκριμένα, κατά την ανακαίνισή της, αντικαταστάθηκαν η στέγη και τα εξωτερικά υποστηρίγματά της. Επιπρόσθετα, για την επιδιόρθωση της στέγης, χρησιμοποιήθηκαν στη βόρεια πλευρά τα παλιά της κεραμίδια ενώ στη νότια πλευρά καινούρια κεραμίδια του ιδίου τύπου, τα οποία μεταφέρθηκαν από τον Άγιο Θεόδωρο Σολέας. Αξίζει να αναφερθεί πως τα κεραμίδια της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου είναι ίδια με αυτά της εκκλησίας του Τιμίου Σταυρού στο Αγιασμάτι.
Ντβίνα
Το ρωσικό όνομα Ντβίνα μπορεί να αναφέρεται σε:
Φτερικούδι
Ξωκλήσι Οσίου και Προφήτη Αββακούμ
Το ξωκλήσι του θαυματουργού Οσίου και Προφήτη Αββακούμ βρίσκεται στο δυτικό άκρο της κοινότητας. Εκεί παλαιότερα ήταν κτισμένο ένα χωριό που ονομαζόταν Καλαμιθάσα. Το χωριό αυτό καταστράφηκε το 1575 από τους Τούρκους, οι κάτοικοί του  εκδιώχθηκαν, και στη συνέχεια μετοίκησαν στην περιοχή όπου σήμερα βρίσκεται το Φτερικούδι.
Το ξωκλήσι του Οσίου Αββακούμ κτίστηκε το 1989 από τον οικονόμο Ανδρέα Πουμπουρή και πολλούς άλλους δωρητές που συνεισέφεραν μεγάλα και μικρότερα ποσά. Σημαντική οικονομική συνεισφορά χάρισαν οι εξής δωρητές: Αλέξανδρος και Ντόροθυ Ελισσαίου (£35 000), Σάββας Παπανικόλα εκ Πλατανιστάσας (£9000), Ανδρέας Οδυσσέως (£5000) και Σοφία Χατζηγιάννη Καγιά (£5000). Την ίδια χρονιά, και συγκεκριμένα στις 15 Ιουλίου 1989, βρέθηκαν το ασκητήριο και ο τάφος με το λείψανο του Αγίου. Αξίζει να γνωρίζουν οι προσκυνητές πως η πρόσβαση στον τάφο του Αγίου είναι εύκολη και είναι ανοιχτός καθημερινά. Η εκκλησία του Οσίου Αββακούμ ακολουθεί την αρχιτεκτονική της εκκλησίας του Τιμίου Σταυρού του Αγιασματίου. Κάτω από τη σημερινή εκκλησία βρίσκονται τα ερείπια της παλιάς εκκλησίας του Οσίου που καταστράφηκε το 1575 από τους Τούρκους. Περισσότερα για τον βίο και τα θαύματα του Αγίου στον σύνδεσμο «Όσιος Αββακούμ».
Ξωκλήσι Παναγίας Χρυσογαλούσας (Γαλακτοτροφούσας)
Στο Φτερικούδι υπάρχει ένα μικρό εκκλησάκι αφιερωμένο στην Παναγία Χρυσογαλούσα (Γαλακτοτροφούσα), το οποίο βρίσκεται περί το ένα χιλιόμετρο δυτικά της κοινότητας, στην τοποθεσία «Βαρτακλής» της Πάνω Μονής, δηλαδή ανάμεσα στην κοινότητα Φτερικουδίου και στο ξωκλήσι του Οσίου Αββακούμ.
Το ξωκλήσι της Παναγίας οικοδομήθηκε το 1998 και ακολουθεί την αρχιτεκτονική της εκκλησίας του Τιμίου Σταυρού του Αγιασματίου. Στη θέση όπου βρίσκεται η σημερινή εκκλησία της Παναγίας της Χρυσογαλούσας υπήρχε και παλαιότερα εκκλησία, η οποία όμως καταστράφηκε το 1575 από τους Τούρκους. Η παλαιότερη εκκλησία ήταν αφιερωμένη επίσης στην Παναγία τη Χρυσογαλούσα, για να βοηθά τις μητέρες να έχουν γάλα.
Η αρχαία εικόνα της Παναγίας βρίσκεται στον ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου στην Άλωνα. Παραμένουν άγνωστοι οι λόγοι μεταφοράς της εικόνας στην Άλωνα.
Ερείπια ναού του Αγίου Ευσταθίου
Στην κοινότητα υπάρχουν ερείπια του ναού του Αγίου Ευσταθίου, προστάτη των κυνηγών. Προγραμματίζεται η αναστήλωση του ναού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λευκωσίας
Βαλμορέα
Η Βαλμορέα (ιταλικά: Valmorea) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κόμο, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κόμο
Παναγία της Ασίνου
H Παναγία της Ασίνου ή Παναγία Φορβιώτισσα είναι χριστιανικός ναός των αρχών του 12ου αιώνα, καθολικό διαλυμένης μονής, κοντά στο Νικητάρι, Κύπρος. Ο ναός είναι μία από τις εννέα τοιχογραφημένες εκκλησίες του Τροόδους οι οποίες έχουν ανακηρυχθεί μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 1985.
Περιγραφή
Η εκκλησία είναι μια από τις εκκλησίες με οροφή από πλάκες στα βουνά του Τροόδους, περίπου πέντε χιλιόμετρα νότια του Νικηταρίου. Το όνομα Φορβιώτισσα μπορεί να προέρχεται από το φυτό ευφόρβια, η οποία αφθονεί στην περιοχή, και το όνομα Ασίνου, μπορεί να προέρχεται από τον αρχαίο οικισμό της Ασίνης στην Αργολίδα. Η εκκλησία ήταν καθολικό μοναστηριού. Η μονή ήταν γνωστή ως μονή Φορβίων και ιδρύθηκε το 1099. Η μονή συνέχισε να λειτουργεί μέχρι την Τουρκοκρατία, και εγκαταλείφθηκε τον 18ο αιώνα. Σήμερα σώζεται μόνο το καθολικό. thumb|250px|left|Η κοινωνία των Αποστόλων Ο θολωτός ναός της εκκλησίας με την αψίδα χρονολογείται από τις αρχές του 12ου αιώνα και ο θολωτός νάρθηκας με αψίδες στα νότια και βόρεια από τα τέλη του 12ου αιώνα. Η εκκλησία είχε ξύλινη στέγη εξ αρχής. Η τρέχουσα ξύλινη στέγη χτίστηκε το 1959. Οι τοιχογραφίες χρονολογούνται εν μέρει από τις αρχές του 12ου και εν μέρει από τον 14ο αιώνα. Σε μια θέση στο νότιο τοίχο, σώζεται η κτητορική επιγραφή: «Η εκκλησία του Αγίου Θεοτόκου ζωγραφίστηκε μετά από επείγον αίτημα και μέσω του δικαστή (αξιωματούχου) Νικολάου Ισχύριου όταν ο Αυτοκράτορας ήταν ο Αλέξιος Κομνηνός, το <1105/1106>.»