cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κώδικας του Καίσαρα
Ιστορία και χρήση
Είναι άγνωστο το πόσο αποτελεσματικός ήταν ο κώδικας του Καίσαρα τον καιρό του, είναι όμως πιθανό ότι ήταν αρκετά ασφαλής, κυρίως επειδή οι περισσότεροι εχθροί του Καίσαρα ήταν αναλφάβητοι και οι υπόλοιποι θα υπέθεταν ότι τα μηνύματα ήταν γραμμένα σε μία άγνωστη ξένη γλώσσα. Δεν υπάρχουν καταγραφές για τεχνικές λύσης κωδίκων απλής αντικατάστασης. Οι παλαιότερες σωζώμενες καταγραφές χρονολογούνται στον 9ο αιώνα στα έργα του άραβα Αλ Κιντί ο οποίος ανακάλυψε την μέθοδο ανάλυσης συχνοτήτων.
Τον 19ο αιώνα, το τμήμα των προσωπικών διαφημίσεων των εφημερίδων χρησιμοποιούνταν για την ανταλλαγή κρυπτογραφημένων μηνυμάτων με απλούς κώδικες. Ο Ντέιβιντ Καν (1967) περιγράφει παραδείγματα εραστών που χρησιμοποιούσαν κρυπτογραφημένα με τον κώδικα του Καίσαρα μηνύματα για να επικοινωνήσουν μέσω των The Times. Ακόμα και τόσο πρόσφατα όσο το 1915, ο κώδικας του Καίσαρα χρησιμοποιήθηκε από τον Ρωσικό στρατό σε αντικατάσταση πιο πολύπλοκων κωδίκων, οι οποίοι ήταν πολύ δύσκολοι για να εξοικειωθούν μαζί τους τα στρατεύματα. Επακόλουθο ήταν οι Γερμανοί και οι Αυστριακοί κρυπταναλυτές να μην έχουν ιδιαίτερες δυσκολίες να αποκρυπτογραφήσουν τα μηνύματά τους.
Ο κώδικας του Καίσαρα μπορεί να βρεθεί σήμερα σε παιδικά παιχνίδια. Ένας κώδικας του Καίσαρα με μετατόπιση 13 χρησιμοποιείται από τον αλγόριθμο ROT13, μία απλή μέθοδο συσκότισης κειμένου που χρησιμοποιείται ευρέως στο Usenet για να συσκοτίζει το κείμενο (σε περιπτώσεις αστείων ή spoiler ιστοριών), αλλά δεν χρησιμοποιείται ως σοβαρή μέθοδος κρυπτογράφησης.
Ο κώδικας Vigenère χρησιμοποιεί τον κώδικα του Καίσαρα με διαφορετική μετατόπιση σε κάθε θέση του κειμένου. Η τιμή της μετατόπισης καθορίζεται από την χρήση μιας επαναλαμβανόμενης λέξης κλειδί. Αν η λέξη κλειδί είναι τόσο μεγάλη όσο το μήνυμα, επιλεγμένη τυχαία, και δεν χρησιμοποιηθεί ποτέ ξανά, τότε ο κώδικας είναι σημειωματάριο μίας χρήσης, και έχει αποδειχτεί ότι δεν σπάει. Οι ιδανικές συνθήκες όμως είναι τόσο δύσκολο να ικανοποιηθούν που στην πράξη δεν γίνεται ποτέ. Λέξεις κλειδιά μικρότερες από το μήνυμα εισάγουν κυκλικό μοτίβο το οποίο μπορεί να εντοπιστεί με στατιστικώς προηγμένη εκδοχή της ανάλυσης συχνοτήτων.
Τον Απρίλιο του 2006, ο φυγάς αρχηγός της μαφίας Μπερνάρντο Προβεζάνο συνελήφθη στη Σικελία, εν μέρει επειδή κάποια από τα μηνύματά του, γραμμένα σε παραλλαγή του κώδικα του Καίσαρα, αποκρυπτογραφήθηκαν. Ο κώδικας του Προβεζάνο έκανε χρήση αριθμών, έτσι ώστε το A γραφόταν ως 4, το B ως 5 και ούτω καθεξής.
Το 2011, ο Ρατζίμπ Καρίμ καταδικάστηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο για «αδικήματα τρομοκρατίας» αφού χρησιμοποίησε τον κώδικα του Καίσαρα για να επικοινωνήσει με ισλαμιστές ακτιβιστές από το Μπανγκλαντές, συζητώντας σχέδια για την ανατίναξη αεροπλάνων της British Airways ή την παρενόχληση των τηλεπικοινωνιακών της δικτύων. Παρόλο που και τα δύο μέρη είχαν πρόσβαση σε κατά πολύ καλύτερες τεχνικές κρυπτογράφησης (ο ίδιος ο Καρίμ χρησιμοποιούσε το PGP για αποθήκευση δεδομένων σε σκληρούς δίσκους), επέλεξαν να χρησιμοποιήσουν την δική τους μέθοδο (υλοποιημένη σε Microsoft Excel) «επειδή οι 'άπιστοι' το γνώριζαν [εν. το PGP] και έτσι ήταν λιγότερο ασφαλές».
Σπάζοντας τον κώδικα
Ο κώδικας του Καίσαρα μπορεί εύκολα να σπάσει ακόμα και με σενάριο κρυπτοκειμένου μόνο (ciphertext-only scenario). Μπορούν να ληφθούν υπόψη δύο περιπτώσεις
Στην πρώτη περίπτωση ο κώδικας μπορεί να σπάσει χρησιμοποιώντας τις ίδιες τεχνικές όπως και σε ένα γενικό απλό κώδικα αντικατάστασης, όπως η ανάλυση συχνότητας ή οι λέξεις μοτίβα. Ενώ θα λύνεται, είναι πιθανό ότι ο επιτιθέμενος θα διαπιστώσει σύντομα την κανονικότητα στη λύση και θα συμπεράνει ότι χρησιμοποιείται ο κώδικας του Καίσαρα.
Στη δεύτερη περίπτωση το σπάσιμο του κώδικα είναι ακόμα πιο εύκολο. Καθώς υπάρχει περιορισμένος μόνο αριθμός πιθανών μετακινήσεων (24 στα Ελληνικά), μπορούν να εξεταστούν με τη σειρά σε μία brute force attack. Ένας τρόπος να γίνει αυτό είναι να γραφτεί ένα τμήμα του κρυπτογραφημένου κειμένου σε ένα πίνακα για όλες τις πιθανές μετατοπίσεις - τεχνική που κάποιες φορές ονομάζεται «completing the plain component» (ολοκληρώνοντας το απλό συστατικό). Το παράδειγμα που δίνεται είναι για το κρυπτογραφημένο κείμενο "<tt>EXXEGOEXSRGI</tt>", το κείμενο είναι αμέσως αναγνωρίσιμο με το μάτι στη μετατόπιση κατά 4.
Μία άλλη προσέγγιση είναι η ταυτοποίηση των κατανομών συχνότητας των γραμμάτων. Σχεδιάζοντας τις συχνότητες των γραμμάτων στο κρυπτογραφημένο κείμενο, και γνωρίζοντας την αναμενόμενη κατανομή αυτών των γραμμάτων στην γλώσσα του κειμένο, ένας άνθρωπος μπορεί εύκολα να εντοπίσει την τιμή της μετατόπισης κοιτώντας την μετατόπιση συγκεκριμένων χαρακτηριστικών στο γράφημα. Αυτό είναι γνωστό ως ανάλυση συχνότητας. Για παράδειγμα στην αγγλική γλώσσα οι συχνότητες των γραμμάτων <tt>E</tt>, <tt>T</tt> (συνήθως τα πιο συχνά) και <tt>Q</tt>, <tt>Z</tt> (τυπικά τα λιγότερο συχνά) είναι ιδιαίτερα διακριτές. Το ίδιο πράγμα μπορεί να γίνει και με υπολογιστή, μετρώντας το πόσο καλά η κατανομή συχνότητας ταιριάζει με την αναμενόμενη κατανομή.
Για κείμενο φυσικής γλώσσας, θα υπάρχει, κατά πάσα πιθανότητα, μόνο μία αποκρυπτογράφηση, αν και για εξαιρετικά σύντομα κείμενα, μπορεί να υπάρχουν πολλαπλές λύσεις. Για παράδειγμα, το κρυπτογραφημένο κείμενο <tt>MPQY</tt> θα μπορούσε να αποκρυπτογραφηθεί είτε ως «<tt>aden</tt>» είτε ως «<tt>know</tt>» (αν υποτεθεί ότι το κείμενο είναι στα αγγλικά), ενώ κατά παρόμοιο τρόπο, το «<tt>ALIIP</tt>» μπορεί να είναι «<tt>dolls</tt>» ή «<tt>wheel</tt>» και το "<tt>AFCCP</tt>" να είναι «<tt>jolly</tt>» ή «<tt>cheer</tt>».
Πολλαπλές κρυπτογραφήσεις και αποκρυπτογραφήσεις δεν παρέχουν επιπρόσθετη ασφάλεια. Αυτό οφείλεται στο ότι δύο κρυπτογραφήσεις με μετατόπιση A και B θα είναι ισοδύναμες με μία κρυπτογράφησε με μετατόπιση A + B. Με μαθηματικούς όρους, η κρυπτογράφηση υπό διάφορα κλειδιά σχηματίζει μία ομάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρυπτογραφία
Φιλοκτήτης (Σοφοκλή)
Ο Φιλοκτήτης είναι τραγωδία του Σοφοκλή που αποτελείται από 1.471 στίχους, με κεντρικό πρόσωπο τον ομώνυμο ομηρικό ήρωα. Το έργο πραγματεύεται το θέμα της σύγκρουσης του συναισθήματος του πατριωτισμού με τον ανθρωπισμό. Παρουσιάστηκε στα Διονύσια το 409 π.Χ. και κέρδισε το πρώτο βραβείο.
Τόσο ο προγενέστερος Αισχύλος όσο και ο μεταγενέστερος Ευριπίδης έχουν δώσει τη δική τους εκδοχή, αλλά δεν διασώζονται τα έργα τους.
Γενικά
Γενικά στον Φιλοκτήτη το σχήμα Ύβρη-Άτη υπάρχει πιο αθέατο από όσο στα άλλα έργα του Σοφοκλή. Δεν αντιπαρατίθενται θεοί και άνθρωποι, αλλά άνθρωποι και άνθρωποι. Κυρίως αντιπαρατίθενται δύο ηθικές· η ηθική του δόλου με την ηθική της ευθύτητας. Ο Οδυσσέας λέει στον Νεοπτόλεμο που πρεσβεύει ότι από τη φύση του τίποτε δεν κάνει με πονηριές, ούτε αυτός ούτε αυτός που τον γέννησε (ο Αχιλλέας): «μια μέρα αχρείος τώρα και Νίκη και έπειτα σ΄όλη σου τή ζωή δόξα καί Έντιμος». Και στη συνέχεια: «Τοιούτος ειμ´ εγώ· όποιον χρειάζονται οι καιροί κι όπου διαγωνίζονται ενάρετοι και δίκαιοι δεν θα έβρισκες κανένα από με πιο ευσεβή. Έτσι έχω γεννηθεί, τη νίκη πάντοτε να θέλω, μ΄εξαίρεση εσένα».
Υπόθεση
Ο Φιλοκτήτης εκστρατεύει μαζί με τους υπόλοιπους Έλληνες εναντίον των Τρώων, επικεφαλής επτά πλοίων με Θεσσαλούς πολεμιστές. Στη Λήμνο, όπου κάνουν στάση, ο Φιλοκτήτης πλησιάζει πολύ κοντά σε ένα ναό της Αθηνάς και μια ύδρα, δηλητηριώδες ερπετό, τον δαγκώνει στο πόδι. Η πληγή του δεν θεραπεύεται και ο ίδιος υποφέρει φοβίζοντας τον στρατό, οπότε με προτροπή του Οδυσσέα και των Ατρειδών τον εγκαταλείπουν στο νησί. Εκεί, παραμένει δέκα χρόνια, καθ' όλη σχεδόν τη διάρκεια του Τρωικού Πολέμου που δεν έχει λήξει ακόμα. Ωστόσο, βγαίνει χρησμός ότι οι Αχαιοί δε θα κυριεύσουν το Ίλιον, αν δεν βοηθήσει το ανίκητο τόξο του Ηρακλή, ο οποίος πεθαίνοντας το είχε χαρίσει στον Φιλοκτήτη, που ήταν ο μόνος που τον λύτρωσε από την πυρά όπου είχε ριφθεί, επειδή δεν μπορούσε να απαλλαγεί από τον δηλητηριώδη χιτώνα που κατέτρωγε τη σάρκα του. Στέλνονται, λοιπόν, ο Οδυσσέας και ο Νεοπτόλεμος, ώστε να αποσπάσουν, ακόμα και με δόλο, το τόξο και τα βέλη του Ηρακλή. Ο Φιλοκτήτης όμως αρνείται να τα δώσει, μη θέλοντας να συμφιλιωθεί με τους ανθρώπους που του είχαν δείξει σκληρότητα και τον είχαν εγκαταλείψει δέκα χρόνια νωρίτερα.
Ο Οδυσσέας προσπαθεί να πείσει το Νεοπτόλεμο να ξεγελάσει το Φιλοκτήτη και να του πει πως κι αυτός εξαπατήθηκε από τον Οδυσσέα, που κατακράτησε τα όπλα του πατέρα του, Αχιλλέα, και γι΄ αυτό θύμωσε και έφυγε από την Τροία για να γυρίσει στη Σκύρο. Ο Νεοπτόλεμος αρνείται στην αρχή να μετάσχει στην απάτη, αλλά πείθεται, όταν του μιλά για τη δόξα που θα αποκτήσει όταν θα εκπορθήσει την Τροία με τα βέλη του Φιλοκτήτη. Ο Νεοπτόλεμος, αφού ξεγελά το Φιλοκτήτη, πάει να το μετανιώσει την τελευταία στιγμή και αρχίζει να το συζητά μαζί του. Εμφανίζεται όμως ο Οδυσσέας και γίνεται έντονη συζήτηση μεταξύ του και του Νεοπτόλεμου. Τελικά, ο Νεοπτόλεμος ακούει τη συνείδησή του και επιστρέφει το τόξο και τα βέλη στο Φιλοκτήτη, και ο Οδυσσέας φεύγει θυμωμένος. Ως από μηχανής θεός εμφανίζεται τότε ο Ηρακλής, ο οποίος πείθει τον Φιλοκτήτη να πάει στην Τροία και να φέρει τη νίκη στους Αχαιούς. Ο Φιλοκτήτης πηγαίνει στην Τροία, σκοτώνει με τα βέλη του τον Πάρι και γίνεται μέλος της ομάδας που κρύβεται μέσα στον Δούρειο Ίππο στην τελική επίθεση κατά της Τροίας.
Παραστασιογραφία
Η πρώτη παράσταση του Φιλοκτήτη στο νεοελληνικό θέατρο έγινε στις 16 και 28 Φεβρουαρίου 1818 στην Οδησσό σε διασκευή του Νικολάου Πίκολλου με ερασιτέχνες ηθοποιούς. Η παράσταση αυτή αποτελεί και την πρώτη παρουσίαση αρχαίας τραγωδίας στο νεοελληνικό θέατρο.
2014 Αρτivities ΔΗΠΕΘΕ ΠΑΤΡΑΣ Κωστασ Φίλιππογλου Μιχάηλ Μαρμαρινός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγωδίες του Σοφοκλή Κατηγορία:Αρχαία Λήμνος Κατηγορία:Αρχαία Ελλάδα στη μυθοπλασία
Αρχικοτζάμπασης
Πηγές
Κατηγορία:Οθωμανικοί τίτλοι Κατηγορία:Ύδρα Κατηγορία:Τουρκοκρατία
Νότιες Ηνωμένες Πολιτείες
thumb|right|Οι Νότιες Ηνωμένες Πολιτείες σύμφωνα με την απογραφή των ΗΠΑ Οι Νότιες Ηνωμένες Πολιτείες (Southern United States), συχνά αποκαλούμενες και ως ο Αμερικανικός Νότος (The American South), Ντίξι (Dixie) ή απλώς Νότος, είναι μια γεωγραφική και πολιτισμική περιοχή των ΗΠΑ.
Αν και ονομάζεται ως Νότος δεν αντιστοιχεί γεωγραφικά στην περιοχή αυτή, αλλά αντίθετα στην νοτιοανατολική γωνιά της χώρας. Βρίσκεται μεταξύ του Ατλαντικού Ωκεανού, των Δυτικών ΗΠΑ (στα δυτικά), των Μεσοδυτικών ΗΠΑ (στα βόρεια), και των Βορειοανατολικών ΗΠΑ. Η Αριζόνα για παράδειγμα, που βρίσκεται στο νότιο τμήμα της χώρας, δεν θεωρείται μέρος του Νότου, αλλά αντίθετα η Δυτική Βιρτζίνια θεωρείται.
Συνήθως ο όρος χαρακτηρίζει τις νοτιοανατολικές και κεντρικές πολιτείες των ΗΠΑ. Η περιοχή είναι γνωστή για την κουλτούρα της, την ιστορία της, την ανάπτυξη των δικών της εθίμων, μουσικής και κουζίνας που έχουν οδηγήσει σε έναν διαχωρισμό της περιοχής από τις υπόλοιπες πολιτείες της χώρας. Η πολιτιστική κληρονομιά του νότου είναι διαχωρισμένη και περιλαμβάνει ευρωπαϊκά και αφρικανικά στοιχεία. Ορισμένες νότιες πολιτείες (Βιρτζίνια, Βόρεια Καρολίνα, Νότια Καρολίνα και Τζόρτζια) ήταν πολιτείες της Αγγλίας, που έστειλαν αντιπροσώπους για να υπογράψουν την συνθήκη της ανεξαρτησίας και πολέμησαν εναντίον της Αγγλίας στο πλευρό των βόρειων πολιτειών. Η βάση της νότιας κουλτούρας πηγάζει στο γεγονός ότι ήταν ανάμεσα σε αυτές τις 13 πολιτείες και το ότι οι περισσότεροι κάτοικοι του νότου είχαν στενούς δεσμούς με τους αποίκους που κατοίκισαν στην δύση. Τα ήθη και έθιμα των νοτίων αντανακλούν την σχέση που είχαν οι αποικίες με την Αγγλία και την Αφρική με μία μικρή επιρροή από τους ιθαγενείς πληθυσμούς της περιοχής.
Κάποιες άλλες διαστάσεις της ανάπτυξης της ιστορίας και τη κουλτούρας του Νότου επηρεάστηκε από την υποστήριξη που έδειξαν στο δόγμα των δικαιωμάτων των πολιτειών και τον θεσμό της σκλαβιάς στις φυτείες του νότου, καθώς και την παρουσία μεγάλου ποσοστού αφροαμερικανών στην περιοχή, αλλά κυρίως λόγω του ρόλου της περιοχής στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, καθώς και των ρατσιστικών μέτρων στα διαχωρισμένα σχολεία και στις δημόσιες υπηρεσίες γνωστά ως Τζιμ Κρόου (Jim Crow) που διήρκεσαν ως το 1960 και της ευρείας χρήσης κεφαλικών φόρων και άλλων μεθόδων για να στερήσουν από τους μαύρους το δικαίωμα ψήφου, καθώς και κατοχής υψηλής δημόσιας θέσης μέχρι το 1960. Ωστόσο, σε πιο σύγχρονες εποχές ο νότος έγινε η πιο ενοποιημένη περιοχή της χώρας. Από το 1960 πολλοί μαύροι κατέχουν υψηλές διοικητικές θέσεις όπως δήμαρχος και αρχηγός αστυνομίας σε πολλές πόλεις όπως η Ατλάντα και η Νέα Ορλεάνη.
Ιστορικά, ο νότος βασιζόταν στην γεωργία και ήταν υπαίθρια μέχρι το 1945. Έκτοτε έγινε ποιο αστικός και προσέλκυσε μετανάστες. Ο νότος είναι μια από από της ταχύτερα αναπτυσσόμενες περιοχές της χώρας. Η περιοχή περιλαμβάνει την Ζώνη της Βίβλου, μια περιοχή υψηλής θρησκευτικότητας με συντηρητικές θρησκευτικές και πολιτικές ιδέες. Όντως, έρευνες αποδεικνύουν ότι οι νότιοι είναι πιο συντηρητικοί από τους μη-νότιους σε θέματα ηθικής, θρησκείας και διεθνών και φυλετικών σχέσεων. Αυτό δικαιολογεί και τα υψηλά ποσοστά του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος σε αυτή την περιοχή.
Γενικά ο νότος είχε μικρότερο ποσοστό αποφοίτων λυκείου, μικρότερο εισόδημα και κόστος ζωής από τις υπόλοιπες πολιτείες της χώρας. Σε δημογραφίες η μεγαλύτερη εθνική ομάδα αναγνωρισμένη από τους νότιους ήταν οι Άγγλοι με αριθμό 19.618.370 εκατομμύρια ακολουθούμενοι από 12.709.872 Ιρλανδούς και 11.054.127 Aφροαμερικάνους. Ο νότος εξακολουθεί να έχει τον μεγαλύτερο αριθμό αφροαμερικανών για οικονομικούς και ιστορικούς λόγους.
Γεωγραφία
Τα ερώτημα της ονομασίας των υποπεριοχών του Νότου είναι αντικείμενο έρευνας για σχεδόν ένα αιώνα. thumb|Πράσινο στο Κεντάκι. thumb|Πράσινα βουνά στην Οκλαχόμα. thumb|Κίτρινα αγριολούλουδα στην Λουιζιάνα. Σύμφωνα με το Ομοσπονδιακό γραφείο απογραφών των ΗΠΑ, ο Νότος περιλαμβάνει δεκαέξι πολιτείες.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2020, 126.266.107 κάτοικοι ή το 38% του πληθυσμού της χώρας, ζει στον Νότο - την πολυπληθέστερη περιοχή της χώρας. Το γραφείο διαιρεί την περιοχή σε τρία μικρότερα κομμάτια:
Άλλοι όροι που σχετίζονται με τον Νότο είναι και οι ακόλουθοι:
Ο δημοφιλέστερος ορισμός "Ο Νότος" είναι ανεπίσημος και γενικά συνδέεται με τις 11 πολιτείες που αποσχίστηκαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να σχηματίσουν τις Συνομόσπονδες Πολιτείες της Αμερικής κατά την διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου. Αυτές οι πολιτείες μοιράζονται κοινά χαρακτηριστικά στην ιστορία και στη κουλτούρα τους που υπάρχουν μέχρι και σήμερα. Η Οκλαχόμα συχνά συμπεριλαμβάνεται σε αυτές. Παρόλο που δεν ήταν πολιτεία εκείνη την εποχή, οι περισσότερες ιθαγενείς φυλές της υποστήριξαν την Συνομοσπονδία με επίσημες συμμαχικές συνθήκες.
Ο Νότος, είναι μια διαιρεμένη μετεωρολογικά περιοχή με πλήθος κλιματικών ζωνών όπως η Εύκρατη και η Τροπική ζώνη. Ο νότος συνήθως έχει μεγάλα και ζεστά καλοκαίρια και σύντομους ήπιους χειμώνες. Οι φυτείες αναπτύσσονται εύκολα στον Νότο. Τα τοπία και ιδιαίτερα στα νοτιοανατολικά σημεία της χώρας χαρακτηρίζονται από βελανιδιές, λαγκεστρέμια νιβέα, Καμέλια, Μανγκόλια, φοίνικες και πλήθος άλλων λουλουδιών.
Κουλτούρα ιθαγενών πληθυσμών
Τα πρώτα στοιχεία ανθρώπινης οργάνωσης στις Νότιες Ηνωμένες Πολιτείες χρονολογούνται στο 9500 π.Χ. με την εμφάνιση των πρώτων Αμερικάνων, τους γνωστούς παλαιο-ινδιάνους. Οι παλαιο-ινδιάνοι ήταν κυνηγοί που περιπλανιόνταν σε ομάδες και κυνηγούσαν μεγάλα ζώα. Η εξέλιξη αυτών τον φυλών θα οδηγήσει στον σχηματισμό της κουλτούρας του Μισισίπι.
Η κουλτούρα του Μισισίπι άνθησε την περίοδο 800-1500 μ.Χ. στις νοτιοανατολικές πολιτείες. Οι ιθαγενείς πληθυσμοί είχαν δημιουργήσει μεγάλες εμπορικές οδούς που ένωναν τα εμπορικά και πληθυσμιακά τους κέντρα που εκτείνονταν στις παραποτάμιες κοιλάδες και από την ανατολική ακτή στις Μεγάλες Λίμνες.
Πληθυσμοί με δεσμούς με αυτούς του ιθαγενείς συμπεριλαμβάνουν τους κατοίκους της Αλαμπάμα, τους Τσερόκι κ.α.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Πολιτισμικές περιοχές
Σπύρος Τρικούπης
Ο Σπύρος Τρικούπης (Αθήνα, 1888 - Αράχωβα, 12 Ιανουαρίου 1945) ήταν Έλληνας λογοτέχνης, δικηγόρος και πολιτευτής, γιος του Κωνσταντίνου Τρικούπη και γόνος της αρχοντικής και ιστορικής οικογένειας Τρικούπη.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1888. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και αναγορεύθηκε διδάκτωρ το 1912. Έπειτα ασχολήθηκε με τα γράμματα και το θέατρο, ενώ υπήρξε εκδότης του φιλολογικού περιοδικού "Δάφνη". Συνεργάσθηκε με όλα σχεδόν τα περιοδικά που εκδίδονταν από το 1910 μέχρι το 1916, όπως "Νουμάς", "Πινακοθήκη", "Παναθήναια", και άλλα αθηναϊκά έντυπα. Το 1916 έγραψε το βιβλίο "Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο", με νομικά θέματα που αφορούσαν κυρίως την Ελλάδα. Την περίοδο 1912-1920 άσκησε τη δικηγορία, και το 1920 διορίσθηκε αρχικώς, διευθυντής Εμπορίου και Βιομηχανίας στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, και στη συνέχεια γενικός γραμματέας αυτού. Εργάσθηκε για την κατάρτιση του χρηματιστηριακού και ασφαλιστικού κώδικα, καθώς και για την ψήφιση διάφορων οικονομικών μέτρων.
Μετά το θάνατο του πατέρα του, πολιτεύθηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του το Μεσολόγγι, αναλαμβάνοντας την ηγεσία του τοπικού κόμματος, εκλεγόμενος συνεχώς βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας από το 1926. Το 1932, επί κυβερνήσεως Παναγή Τσαλδάρη, διορίσθηκε αρχικά Υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας και έπειτα Υπουργός Γενικός Διοικητής της Ηπείρου. Μετά τις βουλευτικές εκλογές στις 5 Μαρτίου 1933, εκλέχθηκε αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων. Στη συνέχεια διετέλεσε το 1933 στην Κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη, αρχικά Υφυπουργός Γενικός Διοικητής Ηπείρου, και έπειτα ξανά Υπουργός Γενικός Διοικητής Ηπείρου.
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Σπυρος Κατηγορία:Βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Οικονομίας Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γενικοί Διοικητές Ηπείρου Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Γενικοί Διοικητές Ηπείρου
Sstream
Η sstream είναι μια πρότυπη βιβλιοθήκη της C++ η οποία ορίζει ροές αλφαριθμητικών δεδομένων στην μνήμη. Η βιβλιοθήκη αυτή διαβάζει χαρακτήρες από ένα αντικείμενο αλφαριθμητικών δεδομένων (string object) και δημιουργεί μα ροή αλφαριθμητικών μέσα στην μνήμη όπου ο προγραμματιστής μπορεί να διαβάσει και να γράψει αλφαριθμητικά. Για να χρησιμοποιήσει ο προγραμματιστής την βιβλιοθήκη αυτή θα πρέπει να βάλει το αρχείο επικεφαλίδας  μέσα στο κώδικα. .
Παραδείγματα
Στο παρακάτω πρόγραμμα η συνάρτηση  διαβάζει το εξωτερικό αρχείο που περνάει με παράμετρο μέσα σε ένα αντικείμενο-κλάση ροής δεδομένων εξόδου τύπου. Καλώντας την μέθοδο  του   επιστρέφουμε ένα αντικείμενο αλφαριθμητικού τύπου string :
Ένα αντικείμενο τύπου  μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αυτόματη μορφοποίηση ενός αλφαριθμητικού. Στο παρακάτω παράδειγμα διαφορετικοί τύποι δεδομένων μορφοποιούνται σε ένα αλφαριθμητικό.
Ένα αντικείμενο ροής δεδομένων χαρακτήρων (string stream) μπορεί να χρησιμοποιηθεί για μετατροπή ενός τύπου αλφαριθμητικού το οποίος περιέχει ένα αριθμό σε ένα αριθμητικό τύπο δεδομένων.
Παραπομπές
]
Κατηγορία:C++ (STL) Κατηγορία:Συμβολοσειρές
Κανάρο
Το Κανάρο (ιταλικά: Canaro) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Ροβίγκο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Ροβίγκο
Νεστόριος
Ο Νεστόριος (386 - 450) διετέλεσε Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως από τις 10 Απριλίου του 428 έως τις 22 Ιουνίου του 431. Ήταν εισηγητής της αίρεσης του Νεστοριανισμού, η οποία οδήγησε στο ομώνυμο σχίσμα.
Γεννήθηκε περί το 386 στη Γερμανίκεια της βυζαντινής Συρίας (σημερινό Καχραμανμαράς της Τουρκίας). Έλαβε αξιόλογη μόρφωση και ήταν μαθητής του Αντιοχειανού θεολόγου Θεοδώρου Μοψουεστίας, στη διδασκαλία του οποίου έχει τις ρίζες της και η διδασκαλία του Νεστοριανισμού. Εκάρη μοναχός στη Μονή του Αγίου Ευπρεπίου της Αντιόχειας, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και απέκτησε μεγάλη φήμη, χάρη στην ευγλωττία και τη θεολογική του μόρφωση.
Η φήμη του οδήγησε τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Β΄ να τον προωθήσει στον Θρόνο της Κωνσταντινούπολης, μετά τον θάνατο του Πατριάρχη Σισινίου.
Οι χριστολογικές απόψεις του δημιούργησαν μεγάλη αναστάτωση στην εκκλησία της Κωνσταντινούπολης, προκαλώντας έριδα πάνω στο ζήτημα αν στον Χριστό ενοικούν δύο πρόσωπα (ο θεός Λόγος και ο άνθρωπος Ιησούς) ή αν στον Χριστό υπάρχει μόνο ένα πρόσωπο. Η έριδα ξεκίνησε όταν ο Νεστόριος άρχισε να κηρύττει ότι ο όρου «Θεοτόκος» για την Παναγία, δεν είναι σωστός, και ότι ανταυτού θα πρέπει η Παναγία να αποκαλείται «Χριστοτόκος» επειδή η Παναγία γέννησε μόνο τον άνθρωπο Ιησού και όχι τον Θεό Λόγο. Κατ' αυτόν τον τρόπο διαχώριζε τον Χριστό σε δύο πρόσωπα, τα οποία μόνο φαινομενικά έμοιαζαν να είναι ένα άτομο, ενώ στην πραγματικότητα ήταν δύο πρόσωπα. Στη θεολογική αυτή έριδα, ο Νεστόριος βρήκε αντίπαλό του τον Κύριλλο Αλεξανδρείας, του οποίου η βασική θέση ήταν ότι ο Νεστόριος κατ' ουσίαν δίδασκε ότι υπάρχουν δύο Χριστοί (ο θεός Λόγος και ο άνθρωπος Ιησούς) και αρνούνταν στην πραγματικότητα την ενανθρώπιση του Λόγου του Θεού. Ο Κύριλλος βρήκε συμπαραστάτη στις θέσεις του τον επίσκοπο Ρώμης Κελεστίνο Α΄.
Για την επίλυση της έριδας, ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Β΄ συνεκάλεσε το 431 στην Έφεσο την Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο, υποστηρίζοντας τις θέσεις του Νεστορίου. Η Σύνοδος όμως αυτή υιοθέτησε τις απόψεις του Κυρίλλου Αλεξανδρείας και του Κελεστίνου Ρώμης, καθώς οι υποστηρικτές του Νεστορίου δεν υπερίσχυσαν. Έτσι, ο Νεστόριος χαρακτηρίστηκε αιρετικός και εκθρονίστηκε. Κατόπιν, κατέφτασε καθυστερημένα στη Σύνοδο ο Αντιοχείας Ιωάννης, υποστηρικτής του Νεστορίου, ο οποίος, αφού πληροφορήθηκε το αποτέλεσμα της Συνόδου, συνεκάλεσε δική του, η οποία εκθρόνισε τον Κύριλλο Αλεξανδρείας.
Ακολούθησε μία ταραγμένη περίοδος, στην οποία επιχειρήθηκε να εφαρμοστούν οι ληφθείσες αποφάσεις των δύο αντικτρουόμενων συνόδων. Ο Νεστόριος τελικά κλείστηκε στη Μονή του Αγίου Ευπρεπίου στην Αντιόχεια και κατόπιν εξορίστηκε σε όαση της ερήμου στην Αίγυπτο, όπου αφοσιώθηκε στη συγγραφή θεολογικών έργων μέχρι το θάνατό του (περί το 450). Τα περισσότερα έργα του καταστράφηκαν από τους εχθρούς του, ενώ ορισμένα μόνο διασώθηκαν από οπαδούς του (Νεστοριανοί). Η Αυτοκρατορία τελικά απέρριψε την νεστοριανή χριστολογία και αποδέχτηκε την χριστολογία της Συνόδου της Εφέσου (Γ Οικουμενική). Ο Νεστοριανισμός κηρύχθηκε αίρεση, και ως εκ τούτου ήταν παράνομος μέσα στα εδάφη της Αυτοκρατορίας.
Η απαγόρευση της διάδοσης του Νεστοριανισμού μέσα στην Αυτοκρατορία οδήγησε τους Νεστοριανούς στο να δράσουν ιεραποστολικά εκτός της Αυτοκρατορίας,  στην Περσία και αλλού, και να ιδρύσουν Νεστοριανές εκκλησίες σε όλη την Ασία, οι οποίες εκκλησίε επέζησαν για πολλούς αιώνες. Το 1898 μεγάλο μέρος των Νεστοριανών ενώθηκε με την Ορθόδοξη Εκκλησία και οι σύγχρονοι Νεστοριανοί, μέλη της λεγόμενης Ασσυριακής Εκκλησίας της Ανατολής, έχουν περιοριστεί στο ελάχιστο. Η Εκκλησία αυτή τιμά τον Νεστόριο μέχρι σήμερα ως άγιο.
Πηγές
Νεστοριος Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι Κατηγορία:Βυζαντινοί θεολόγοι Κατηγορία:Σύροι κληρικοί Κατηγορία:Σύροι θεολόγοι Κατηγορία:Νεστοριανισμός Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 5ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί μοναχοί Κατηγορία:Άγιοι της Ασυριακής εκκλησίας
Στραντιβάριους
thumb|upright=0.7|Βιολί του Αντόνιο Στραντιβάρι, κατασκευής [[1703, που εκτίθεται στο Μουσείο Μουσικών Οργάνων (Musikinstrumentenmuseum) του Βερολίνου.]] thumb|Γνήσιο σήμα κατασκευαστή από τον Α. Στραντιβάρι Με το όνομα Στραντιβάριους (Stradivarius) είναι γνωστό οποιοδήποτε από τα βιολιά (κυρίως), αλλά και τις βιόλες, βιολοντσέλα και άλλα έγχορδα μουσικά όργανα, που κατασκευάστηκαν από μέλη της οικογένειας Ιταλών τεχνιτών Στραντιβάρι (Stradivari) (εκλατινισμένα: Στραντιβάριους), και ιδίως τον Αντόνιο Στραντιβάρι, κατά τον 17ο και τον 18ο αιώνα. Σύμφωνα με τη φήμη που τα συνοδεύει, η ποιότητα του ήχου τους δεν έχει ξεπεραστεί, ούτε ερμηνευθεί, ποτέ, παρότι αυτός ο ισχυρισμός αμφισβητείται. Το όνομα «Στραντιβάριους» έχει γίνει ένα υπερθετικό συνώνυμο της εξαιρετικής ποιότητας γενικότερα.
Κατασκευή
Το ξύλο των Στραντιβάριους ήταν από έλατο (άνω μέρος), ιτιά (εσωτερικά χωρίσματα και επενδύσεις και σφεντάμι για το κάτω μέρος, τα πλάγια και τον λαιμό του οργάνου. Εικάζεται ότι αυτά τα ξύλα δέχονταν επεξεργασία με διάφορες ορυκτές ουσίες, όπως βόρακα, πυριτικό νάτριο και κάλιο, καθώς και λευκό βερνίκι (vernice bianca), ένα βερνίκι από αραβικό κόμμι, μέλι και ασπράδι του αυγού. Ο Στραντιβάρι έφτιαχνε τα όργανά του χρησιμοποιώντας εσωτερικό καλούπι, αντίθετα με τους Γάλλους αντιγραφείς του, όπως ο Βυγιώμ, που εφάρμοζε εξωτερικό καλούπι. Από τον αριθμό των καλουπιών στη σταδιοδρομία του Αντόνιο Στραντιβάρι αποδεικνύεται ότι πειραματίσθηκε με κάποιες από τις διαστάσεις των οργάνων του.
Αξία
Βιολιά Στραντιβάριους που κατασκευάστηκαν την εικοσαετία 1680-1700 μπορεί να πωλούνται για πολλές εκατοντάδες χιλιάδες, ή και αρκετά εκατομμύρια ευρώ σε σημερινές τιμές. Το «Molitor» του 1697, που κάποτε λεγόταν ότι ανήκε στον Μέγα Ναπολέοντα (το βέβαιο είναι ότι ανήκε σε έναν από τους στρατηγούς του, τον κόμη Γκαμπριέλ Ζαν Ζοζέφ Μολιτόρ), πουλήθηκε σε δημοπρασία το 2010 για 3.600.000 δολάρια, η μεγαλύτερη τιμή για βιολί μέχρι τότε.
Ανάλογα με την κατάστασή τους, όργανα που κατασκευάστηκαν κατά τη «χρυσή περίοδο» του Στραντιβάρι, από το 1700 μέχρι περίπου το 1725, μπορεί επίσης να αξίζουν εκατομμύρια δολάρια. Το 2011 το βιολί «Lady Blunt» του 1721, που διατηρείται σε άριστη κατάσταση, πωλήθηκε για 9,8 εκατομμύρια λίρες Αγγλίας (πήρε το όνομά του από την εγγονή του Λόρδου Βύρωνα Ανν Μπλαντ, που το κατείχε επί 30 χρόνια).
Το περιοδικό Vice ανέφερε τον Μάιο του 2013 ότι «τα τελευταία χρόνια έχουν αρχίσει να εμφανίζονται αμοιβαία επενδυτικά κεφάλαια για Στραντιβάριους, ωθώντας τις ήδη αστρονομικές τιμές τους ακόμα ψηλότερα».
thumb|«Αντόνιο Στραντιβάρι», ζωγραφικός πίνακας του Edgar Bundy (1893): μία εξιδανικευμένη εικόνα του τεχνίτη.
Συγκρίσεις και ποιότητα του ήχου
Πάνω από όλα, τα όργανα Στραντιβάριους είναι διάσημα για την ποιότητα του ήχου που παράγουν. Ωστόσο, τα πολλά τυφλά πειράματα, από το 1817 μέχρι σήμερα (2014), δεν εντόπισαν ποτέ κάποια διαφορά στον ήχο ανάμεσα στα βιολιά του Στραντιβάρι και σε βιολιά υψηλής ποιότητας άλλων εποχών και κατασκευαστών, ούτε και η ακουστική τους ανάλυση εντόπισε διαφορά.
Σε μία δοκιμή το 2009 ο Βρετανός βιολιστής Μάθιου Τράσλερ έπαιξε το δικό του Στραντιβάριους του 1711, αξίας σχεδόν 2 εκατομμυρίων ευρώ, και 4 σύγχρονα βιολιά του Ελβετού κατασκευαστή Michael Rhonheimer. Το ένα Rhonheimer, κατασκευασμένο με ξύλο κατεργασμένο με μύκητες από τον ερευνητή στα Ελβετικά Ομοσπονδιακά Εργαστήρια Επιστήμης και Τεχνολογίας των Υλικών Φράνσις Σβάρτσε, απέσπασε τις 90 από τις 180 ψήφους για τον καλύτερο τόνο, ενώ το Στραντιβάριους ήρθε δεύτερο με μόλις 39 ψήφους. Ωστόσο, η πλειονότητα (113) των ακροατών ταυτοποίησε λανθασμένα το βιολί που ήρθε πρώτο ως το Στραντιβάριους.
Παρότι πολλοί παγκοσμίου κλάσεως σολίστες, όπως ο Λεωνίδας Καβάκος, παίζουν βιολιά του Αντόνιο Στραντιβάρι, υπάρχουν αξιοσημείωτες εξαιρέσεις. Π.χ. ο Γερμανός βιολιστής Κρίστιαν Τέτσλαφ έπαιζε παλαιότερα ένα «αρκετά διάσημο Στραντιβάριους», αλλά το άλλαξε με ένα βιολί Greiner του 2002 και δηλώνει ότι ο ακροατής δεν μπορεί να διακρίνει ότι το όργανό του είναι σύγχρονο. Το θεωρεί εξαιρετικό για να παίζει Μπαχ και καλύτερο από Στραντιβάριους για «τα μεγάλα ρομαντικά και μεταγενέστερα (του 20ού αιώνα) κοντσέρτα».
Θεωρίες και προσπάθειες ανακατασκευής
Παρ' όλα αυτά, αρκετοί επιμένουν ότι τα καλύτερα από τα Στραντιβάριους διαθέτουν μοναδικά σημεία ανωτερότητας. Διάφορες απόπειρες έχουν γίνει για την εξήγηση αυτών των υποτιθέμενων ιδιοτήτων, αλλά τα περισσότερα αποτελέσματα υπήρξαν αποτυχημένα ή διφορούμενα. Πολλές θεωρίες έχουν διατυπωθεί (και ανασκευαστεί) ανά τους αιώνες, όπως ότι το ξύλο τους είχε αποσπασθεί από παλαιούς καθεδρικούς ναούς. Η δενδροχρονολόγηση (προσδιορισμός της εποχής κατασκευής από τους δακτυλίους των κορμών των δέντρων) απέδειξε το εσφαλμένο αυτής της θεωρίας.
Μία νεότερη θεωρία αποδίδει την ποιότητα στο υψηλότερης πυκνότητας ξύλο, που οφείλεται στη μειωμένη ανάπτυξη των δένδρων κατά την παγκοσμίως ψυχρή περίοδο, τη «Μικρή Εποχή των Παγετώνων» που συνδέεται με ασυνήθιστα μικρή ηλιακή δραστηριότητα, το λεγόμενο Ελάχιστο Μώντερ, από το 1645 ως το 1750 περίπου. Δύο ερευνητές, ο δενδροχρονολόγος του Πανεπιστημίου του Τενεσί Henri Grissino-Mayer και ο κλιματολόγος Lloyd Burckle του Πανεπιστημίου Κολούμπια, δημοσίευσαν στο περιοδικό Dendrochronologia τα συμπεράσματά τους υπέρ της παραπάνω θεωρίας.
Το 2008 Ολλανδοί ερευνητές ανεκοίνωσαν και άλλες ενδείξεις ότι η πυκνότητα του ξύλου είναι η αιτία για την υψηλή ποιότητα αυτών των οργάνων: Αφού εξέτασαν αρκετά βιολιά Στραντιβάριους με ακτίνες Χ, βρήκαν ότι το ξύλο τους έχει εξαιρετικά σταθερή πυκνότητα σε ολόκληρο τον όγκο του, εξαιτίας της μικρής διακυμάνσεως στην ανάπτυξη των δέντρων που το παρήγαγαν.
Μία ακόμα πιθανή εξήγηση είναι ότι το ξύλο προήλθε από τα δάση της βόρειας Κροατίας, στα οποία τα σφεντάμια έχουν ξύλο μεγάλης πυκνότητας, που οφείλεται στην αργή ανάπτυξή τους εξαιτίας των πολύ ψυχρών χειμώνων. Η κροατική ξυλεία ήταν αντικείμενο εμπορίου από Βενετούς εμπόρους της εποχής του Στραντιβάρι και χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα για την κατασκευή μουσικών οργάνων.
Κάποιες άλλες έρευνες υποδεικνύουν τα συντηρητικά του ξύλου που χρησιμοποιούσαν οι τεχνίτες του 17ου αιώνα ως υπεύθυνα για τις ιδιότητες στην αντήχηση. Σε μελέτη του 2009 οι Guillemette, Spiegelman και Nagyvary κατάφεραν να εξετάσουν πριονίδια από ένα βιολί Στραντιβάριους: η καύση μικρών ποσοτήτων τους έδειξε ότι περιείχαν «βόρακα, φθοριούχες ενώσεις, χρώμιο και άλατα του σιδήρου». Διαπιστώθηκε επίσης ότι το ξύλο είχε σαπίσει λίγο, ίσως όταν ήταν αποθηκευμένο σε επαφή ή κοντά σε νερό στη Λιμνοθάλασσα της Βενετίας πριν το χρησιμοποιήσει ο Στραντιβάρι.
Βιολιά με την ετικέτα «Στραντιβάρι»
Υπάρχουν περίπου 650 γνήσια όργανα των Στραντιβάρι (βιολιά, άρπες, κιθάρες, βιόλες και βιολοντσέλα) που σώζονται σήμερα, αλλά χιλιάδες βιολιά έχουν κατασκευαστεί σύμφωνα με το σχέδιό τους και φέρουν ετικέτες που γράφουν «Stradivarius». Η παρουσία μιας τέτοιας ετικέτας πάνω σε ένα βιολί δεν σημαίνει ότι το όργανο είναι γνήσιο έργο του Στραντιβάρι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στραντιβαρι
Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Μακεδονίας
Αυτός είναι ένας κατάλογος ο οποίος εμπεριέχει τα ποδοσφαιρικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας για την αγωνιστική περίοδο 2022–2023.
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Μακεδονίας
Δον Κιχώτης
Είναι το πρώτο μυθιστόρημα που εκτυπώθηκε, το οποίο εκδόθηκε σε δυο μέρη, το 1605 και το 1615. Είναι ένα από τα μυθιστορήματα που επηρέασαν σημαντικά την ισπανική λογοτεχνία. Είναι ένα από τα πιο εμπνευσμένα έργα της νεότερης δυτικής λογοτεχνίας. Το έργο περιγράφει τις περιπέτειες του πρωταγωνιστή Αλόνσο Κιχάδα, ενός απλού αγρότη ο οποίος έχοντας διαβάσει πολλά βιβλία για τον ιπποτισμό, πιστεύει ότι είναι ιππότης και παίρνει το όνομα Δον Κιχώτης. Στα βιβλία δεν αναγράφεται επακριβώς η τοποθεσία της κατοικίας του, αλλά μας λέει πως ζει μαζί με την ανηψιά του και την οικονόμο του σπιτιού του. Ξεκινάει τα ταξίδια και τις περιπέτειες του μόνος, μαζί με το κοκαλιάρικο άλογο του που το ονομάζει Ροσινάντε φορώντας μια παλιά μεταλλική πολεμική στολή που βρήκε. Κατά την διάρκεια των περιπετειών του τραυματίζεται και τον μεταφέρουν πάλι πίσω στο σπίτι του όπου τον φροντίζουν η ανιψιά και η οικονόμος του. Του λένε πως η στολή εξαφανίστηκε από μαγείας. Λίγο καιρό αργότερα βρίσκει τον γείτονα του Σάντσο Πάντσα και τον πείθει να τον ακολουθήσει με το αντάλλαγμα πως θα του δώσει μερίδιο σε ένα νησί. Ο Δον Κιχώτης είναι ερωτευμένος με μια νεαρή γειτόνισσα του, που από μόνος του την ονομάζει Δουλτσινέα και προσπαθεί να την σώσει γιατί έχει πείσει τον εαυτό του ότι βρίσκεται κάτω από την επήρεια μαγικών. Βεβαίως η Δουλτσινέα δεν γνωρίζει τίποτα από όλα αυτά και δεν εμφανίζεται ποτέ σε κανένα από τα βιβλία. Τα ταξίδια του Δον μαζί με τον πιστό σύντροφο του ξεκινάνε και τις περισσότερες φορές δεν έχουν καλή κατάληξη. Συνήθως γίνονται αντικείμενα χλευασμού και γέλιου κυρίως ο σύντροφος Σάντσο Πάντσα. Προς το τέλος του δεύτερου βιβλίου βλέπουμε πως ο Δον Κιχώτης κατά κάποιο τρόπο βρίσκει τα λογικά του και επιστρέφει μαζί με τον φίλο και συνταξιδιώτη του πίσω στο σπίτι τους.
Τα βιβλία είναι γραμμένα σε επεισόδια και η ιστορία του Δον Κιχώτη έχει γραφτεί πολλές φορές και σε παραμύθια για παιδιά.
Στον πρόλογο του πρώτου μέρους, ο Θερβάντες σημειώνει πως συνέλαβε την ιδέα για το μυθιστόρημα στη φυλακή, πιθανώς αναφερόμενος στις περιόδους που πέρασε στη φυλακή του Κάστρο ντελ Ρίο (1592) ή της Σεβίλλης (1597-8). Ένας τοπικός θρύλος υποστηρίζει πως γράφτηκε σε φυλακή της πόλης Μάντσεγκαν (Manchegan), την περίοδο 1601-3, ωστόσο η μελέτη της βιογραφίας του Θερβάντες δεν επιβεβαιώνει φύλάκισή του εκεί. Σύμφωνα με άλλη πιθανή εκδοχή, ο Θερβάντες εμπνεύστηκε κατά την περίοδο που ήταν αιχμάλωτος στο Αλγέρι (1575-80). Η υπόθεση αυτή στηρίζεται στο γεγονός πως ως φανταστικός συγγραφέας του έργου εμφανίζεται στο κείμενο ο μουσουλμάνος ιστορικός Cide Hamete Benengeli, το οποίο συνδέεται με πιθανή επαφή του Θερβάντες, στο Αλγέρι, με Άραβες και Τούρκους αφηγητές.
thumb|Χάλκινα αγάλματα του Δον Κιχώτη και του Σάντσο Πάντσα, στην πλατεία Plaza de España στη Μαδρίτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ο Δον Κιχώτης στη Μουσική
Κατηγορία:Πολιτισμός στην Ισπανία Κατηγορία:Μυθιστορήματα Μιγκέλ ντε Θερβάντες Κατηγορία:Ιπποσύνη
Ποταμός Ντεσαγουαδέρο
Ο Ποταμός Ντεσαγουαδέρο (ισπανικά: Río Desaguadero, προφορά ΔΦΑ : [ˈri.o ðesaɣwaˈðeɾo]) είναι το γενικό όνομα ενός ποταμού στη δυτική Αργεντινή που λαμβάνει διαφορετικά ονόματα στην πορεία του 1.515 χιλιομέτρων, με το σημαντικότερο τμήμα του που ονομάζεται κυρίως Ντεσαγουαδέρο.
Ο ποταμός σηματοδότησε το παραδοσιακό σύνορο μεταξύ των Αντιβασιλείων του Μπουένος Άιρες και του Περού.
thumb|300px|Χάρτης των λεκανών απορροής του ποταμού Κολοράδο (στο πορτοκαλί) και του Ποταμού Ντεσαγουαδέρο (στο κίτρινο) Η πηγή του βρίσκεται στις Άνδεις, στα 5.500 μέτρα υψόμετρο, στη νότια κλίση του βουνού Σέρρο Μπονέτε, στο βόρειο της επαρχίας Λα Ριόχα, κοντά στο όριο με την επαρχία Καταμάρκα.
Στην Λα Ριόχα ο ποταμός ονομάζεται, σε τάξη, Ρίο δε Όρο, Ρίο Μπονέτε και Χαγουέ, αν και είναι κυρίως γνωστός ως Βιντσίνα ή Μπερμέχο, δημιουργώντας μερικές φορές σύγχυση με τον ποταμό Μπερμέχο που βρίσκεται βορειότερα.
Ο ποταμός συνεχίζει νότια-νοτιοανατολικά για να διασχίζει τα ανατολικά της επαρχίας του Σαν Χουάν, όπου λαμβάνει τα νερά των παραπόταμων Ποταμός Χάτσαλ και Ποταμός Σαν Χουάν.
Ο Ντεσαγουαδέρο γίνεται το φυσικό όριο μεταξύ των επαρχιών της επαρχία Μεντόσα και του Σαν Λουίς.
Ο Ντεσαγουαδέρο εισέρχεται στην επαρχία επαρχία Λα Πάμπα και λαμβάνει το όνομα του Τσαδιλεουβού ή Τσαδιλέο, λέξεις στη Μαπούτσε γλώσσα που σημαίνουν «Αλμυρός Ποταμός» (Río Salado), άλλο από τα ονόματα που λαμβάνει.
Κατόπιν αποκτά άλλο όνομα - Κουρακό ("Πέτρινο Νερό"), τελειώνοντας στον ποταμό Κολοράδο.
Νομική
Η νομική επιστήμη ασχολείται με την ερμηνεία και εφαρμογή των κανόνων δικαίου. Παρ’ όλο που κανόνες δικαίου με τη μια ή την άλλη μορφή υπήρχαν σε όλες τις κοινωνίες, η ανάπτυξη της νομικής επιστήμης ξεκίνησε κυρίως από τους Ρωμαίους. Ο Ουλπιανός ορίζει τη νομική επιστήμη ως γνώση θεϊκών και ανθρώπινων πραγμάτων και επιστήμη του δικαίου και του αδίκου: «Iuris prudentia est divinarum atque humanarum rerum notitia, iusti atque iniusti scientia» (Domitius Ulpianus: Ulpian primo libro reg., Πανδ. 1,1,10,2).
Η Νομική ως επιστήμη
Η νομική επιστήμη δεν είναι θετική επιστήμη, διότι τα πορίσματά της δεν μπορούν να επαληθευθούν με πειράματα. Επίσης υπάρχει μεγάλη επιρροή του παρατηρητή στο παρατηρούμενο αντικείμενο, αφού ο νομοθέτης πολλές φορές χρησιμοποιεί τα πορίσματα της νομικής επιστήμης κατά τη θέσπιση νέων νόμων. Άλλωστε υπάρχει και η περίφημη φράση του Γερμανού νομικού Julius von Kirchmann από τον λόγο που εκφώνησε το 1848 με θέμα «Η απαξία της Νομικής ως επιστήμης» (Die Wertlosigkeit der Jurisprudenz als Wissenschaft): «τρεις διορθωτικές λέξεις του νομοθέτη και βιβλιοθήκες ολόκληρες γίνονται άχρηστες (κακέκτυπα)» (drei berichtigende Worte des Gesetzgebers, und ganze Bibliotheken werden zu Makulatur.).
Προέλευση του Δικαίου
Πηγή πολλών διαφωνιών είναι η προέλευση των κανόνων δικαίου, από πού αντλούν δηλαδή οι νόμοι την ισχύ τους. Την απάντηση προσπαθούν να δώσουν δύο μεγάλα ρεύματα, οι σχολές του φυσικού δικαίου και οι σχολές του νομικού θετικισμού. Για τους πρώτους (απλουστευτικά) το δίκαιο προϋπάρχει των νόμων και προέρχεται από τη φύση (ή από τον Θεό). Οι νόμοι οφείλουν συνεπώς να συμμορφώνονται με το φυσικό δίκαιο. Απόρροια αυτού είναι ότι π.χ. οι άνθρωποι έχουν κάποια απαράγραπτα δικαιώματα, όπως την ελευθερία, ανεξάρτητα από το αν τους τα αναγνωρίζουν οι νόμοι ή όχι. Για τους θετικιστές (επίσης απλουστευτικά) το δίκαιο δεν προϋπάρχει αλλά θεσπίζεται με κοινά αποδεκτούς κανόνες και δεν οφείλει να συμμορφώνεται με ηθικούς ή άλλους κανόνες. Μέσα σε αυτά τα ρεύματα υπάρχουν φυσικά πολλές σχολές και παραλλαγές, ενώ οι περισσότεροι απορρίπτουν και τα δύο άκρα. Το ερώτημα για την προέλευση του δικαίου έχει σημασία για το αν π.χ. θα υπάρχει ελευθερία γνώμης ακόμη κι αν καταργηθεί το άρθρο του Συντάγματος που την προβλέπει ή για το αν υπάρχουν θεμελιώδεις κανόνες του Διεθνούς Δικαίου που δεσμεύουν όλα τα κράτη ή αν τα κράτη δεσμεύονται μόνο από τις διεθνείς συνθήκες που έχουν τα ίδια κυρώσει.
Συγγενείς επιστήμες
Συγγενείς ως προς το αντικείμενο με τη νομική επιστήμη αλλά διαφορετικές είναι επιστήμες που εξετάζουν την Ιστορία του Δικαίου, το δίκαιο ως κοινωνικό φαινόμενο (Κοινωνιολογία του Δικαίου), τις μορφές του δικαίου στις διάφορες κοινωνίες και πολιτισμούς (Ανθρωπολογία του Δικαίου), το φαινόμενο της παραβατικότητας και τη σχέση του με το δίκαιο (Εγκληματολογία) κ.ο.κ. Οι επιστήμες αυτές διακρίνονται από τη νομική επιστήμη γιατί χρησιμοποιούν κυρίως τις μεθόδους άλλων επιστημών (Ιστορίας, Κοινωνιολογίας, Ανθρωπολογίας κλπ.).
Δομή του κανόνα δικαίου
Η νομική επιστήμη έχει ορισμένη μεθοδολογία για την ερμηνεία των κανόνων δικαίου. Ο κανόνας δικαίου διαιρείται συνήθως σε πραγματικό («όποιος ζημιώσει άλλον παράνομα και υπαίτια») και έννομη συνέπεια («οφείλει να τον αποζημιώσει»). Ο εφαρμοστής του δικαίου οφείλει να ερμηνεύσει τον νόμο (να ανεύρει το νόημα της διάταξης) και να τον εφαρμόσει (να υπαγάγει τη συγκεκριμένη περίπτωση στη σωστή διάταξη). Οφείλει με άλλα λόγια να διαπιστώσει αν στην υπό κρίση περίπτωση πληρούνται οι όροι του πραγματικού, προκειμένου να επέλθει η έννομη συνέπεια. Πολλές φορές όμως οι νόμοι είναι γενικοί, γιατί αναφέρονται σε μεγάλο αριθμό περιπτώσεων και ο νομοθέτης δεν μπορεί να προβλέψει όλες τις πιθανές περιπτώσεις. Έτσι ο εφαρμοστής του δικαίου καλείται εφαρμόζοντας μια ή περισσότερες από τις μεθόδους να ανεύρει τον προσήκοντα κανόνα και να τον εφαρμόσει σωστά.
Γραμματική ερμηνεία
Αφετηρία για την ερμηνεία ενός νόμου είναι το γράμμα του, η λεκτική του διατύπωση. Πολλές φορές όμως η διατύπωση δεν είναι σαφής ή επιδέχεται πολλών ερμηνειών Στο ανωτέρω παράδειγμα δεν είναι σαφές αν ο νομοθέτης ως παράνομη ζημία εννοεί τη ζημία που επήλθε με παράβαση ενός οποιουδήποτε νόμου ή μόνο ορισμένων νόμων. Επίσης οι λέξεις αλλάζουν νόημα με την πάροδο του χρόνου. Πέραν αυτού ο νομοθέτης δε νομοθετεί σε «κενό δικαίου», αλλά οι νόμοι εντάσσονται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο προϋπαρχόντων (θεσπισμένων) νόμων και νομικής θεωρίας, το οποίο είναι πολλές φορές κρίσιμο για την ανεύρεση του αληθούς νοήματος του κανόνα δικαίου.
Ιστορική Ερμηνεία
Η δεύτερη μέθοδος είναι η ιστορική ερμηνεία. Με αυτήν ο εφαρμοστής του δικαίου προσπαθεί να βρει το νόημα ενός κανόνα ανατρέχοντας στη βούληση του ιστορικού νομοθέτη. Αν π.χ. από τις εκθέσεις της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής ή από τα πρακτικά της Βουλής προκύπτει ότι ο νομοθέτης ήθελε με μια συγκεκριμένη διάταξη να ελαφρύνει τους οφειλέτες των Τραπεζών αλλά η διατύπωση του νόμου μπορεί να ερμηνευθεί και εις βάρος τους, ο εφαρμοστής θα κοιτάξει να εφαρμόσει τη διάταξη ευνοϊκά και όχι εις βάρος των οφειλετών. Η ιστορική ερμηνεία έχει όμως και όρια, διότι ο νόμος από τη στιγμή που ψηφίζεται παύει να είναι προϊόν του συγκεκριμένου ιστορικού νομοθέτη και γίνεται μέρος της σύνολης έννομης τάξης, η βούληση δηλαδή του ιστορικού νομοθέτη δε δεσμεύει τους κοινωνούς εσαεί. Επίσης δεν μπορεί πάντα να διαπιστωθεί η βούληση όλων των βουλευτών π.χ. που ψήφισαν ένα νόμο, μπορεί αρκετοί να συμφωνούσαν με τη λεκτική διατύπωση αλλά ο καθένας να τον ψήφισε με το δικό του σκεπτικό.
Συστηματική Ερμηνεία
Η συστηματική ερμηνεία βασίζεται στο γεγονός ότι συνήθως ένας κανόνας δικαίου δε στέκεται μόνος του αλλά εντάσσεται σε ένα ευρύτερο σύστημα ρύθμισης, π.χ. το οικογενειακό δίκαιο, το φορολογικό δίκαιο κλπ., το οποίο διέπεται από κάποιες γενικότερες αρχές. Ο κάθε κανόνας θα πρέπει να ερμηνευθεί με βάση τις γενικές αρχές που διέπουν όλο το σύστημα ρυθμίσεων στο οποίο είναι ενταγμένος. Για παράδειγμα ο νόμος ρυθμίζει στον Αστικό Κώδικα τη μίσθωση (ενοικίαση) και ορίζει ότι για την κατάρτιση σύμβασης μίσθωσης δεν απαιτείται έγγραφο. Σε φορολογικό νόμο ορίζεται ότι η μίσθωση κατοικίας οφείλει να καταρτίζεται εγγράφως και το έγγραφο να θεωρείται από την Εφορία, αλλιώς η μίσθωση είναι άκυρη. Ο μισθωτής Α αρνείται να καταβάλει το νοίκι στον εκμισθωτή του, γιατί δεν έχουν καταρτίσει έγγραφο και άρα η μίσθωση είναι άκυρη. Η συστηματική ερμηνεία οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο Α δεν έχει δίκιο. Η διάταξη που επιτάσσει έγγραφο για να είναι έγκυρη η μίσθωση είναι στο φορολογικό δίκαιο και όχι στο αστικό, όπου και ρυθμίζονται οι προϋποθέσεις της μίσθωσης. Το φορολογικό δίκαιο αφορά τη σχέση πολίτη-κράτους και όχι τις σχέσεις πολιτών μεταξύ τους. Άρα ο κανόνας του φορολογικού δικαίου δεν έχει εφαρμογή στις σχέσεις του Α με τον εκμισθωτή του και η μίσθωση σε ό,τι αφορά τη σχέση μισθωτή-εκμισθωτή είναι έγκυρη και χωρίς έγγραφο.
Κενά Νόμου και αναλογία
Υπάρχουν περιπτώσεις όπου ο νομοθέτης δεν έχει ρυθμίσει μια περίπτωση. Ο εφαρμοστής του δικαίου καλείται τότε να πληρώσει το κενό. Πρώτα πρέπει να διαπιστώσει αν ο νομοθέτης άφησε την περίπτωση αρρύθμιστη επειδή δεν την προέβλεψε ή επίτηδες δεν ήθελε να τη ρυθμίσει ξεχωριστά. Αν καταλήξει στο πρώτο συμπέρασμα, το κύριο εργαλείο του είναι η αναλογία, η εφαρμογή δηλαδή κανόνων που εφαρμόζονται σε όμοιες περιπτώσεις. Για παράδειγμα ο νόμος έχει ρυθμίσει στον Αστικό Κώδικα την εκπλήρωση των συμβατικών υποχρεώσεων, ότι δηλαδή τα μέρη οφείλουν να εκπληρώσουν ό,τι συμβατικά έχουν αναλάβει να εκπληρώσουν. Έχει ρυθμίσει επίσης τα δικαιώματα του άλλου μέρους αν ο ένας δεν εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του. Δεν έχει ρυθμίσει όμως τι ισχύει, αν ο ένας εκπληρώσει πλημμελώς τις υποχρεώσεις του. Για παράδειγμα ο νόμος ρυθμίζει ότι αν ο κάτοχος ενός σπιτιού και ένας ελαιοχρωματιστής συμφωνήσουν και οι δύο ο ελαιοχρωματιστής να βάψει το σπίτι, ο τελευταίος οφείλει να το πράξει. Επίσης ρυθμίζει τι δικαιώματα έχει ο κάτοχος του σπιτιού, αν ο ελαιοχρωματιστής δεν το βάψει. Δεν έχει ρυθμίσει όμως την περίπτωση που ο ελαιοχρωματιστής θα βάψει μεν το σπίτι ως οφείλει, θα καταστρέψει όμως κατά την εκτέλεση του έργου το παρκέ χύνοντας χρώματα επάνω του. Ο εφαρμοστής του δικαίου τότε θα αναζητήσει πρώτα αν ο νομοθέτης επίτηδες άφησε το κενό αρρύθμιστο. Κάτι τέτοιο δεν είναι πιθανό, αφού ο νόμος ρυθμίζει διεξοδικά τις υπόλοιπες περιπτώσεις μη εκπλήρωσης της σύμβασης, στόχευε δηλαδή σε πλήρη ρύθμιση της συμβατικής σχέσης. Κατόπιν θα αναζητήσει αν υπάρχει σε παρόμοια περίπτωση (π.χ. πώληση, μίσθωση) συναφής ρύθμιση. Αν υπάρχει, θα την εφαρμόσει αναλογικά, λαμβάνοντας δηλαδή υπ’ όψιν τις τυχόν διαφορές σύμβασης έργου-σύμβασης πώλησης ή μίσθωσης. Η αναλογική εφαρμογή μιας διάταξης ονομάζεται αναλογία νόμου. Αν δεν υπάρχει σχετική διάταξη, θα πρέπει να ανατρέξει στους γενικούς κανόνες που ρυθμίζουν την εκπλήρωση της σύμβασης, να αναζητήσει τις γενικές αρχές που τη διέπουν (υποχρέωση καλόπιστης συμπεριφοράς, επιείκεια προς τον οφειλέτη, ευθύνη για ζημιογόνες πράξεις από δόλο και αμέλεια κλπ.) και να τις εφαρμόσει ανάλογα (αναλογία δικαίου). Βασικό κριτήριο για την αναλογία είναι ότι δίκαιο είναι να ρυθμίζονται όμοιες περιπτώσεις όμοια και ανόμοιες ανόμοια. Η αναλογία ως μέθοδος ανεύρεσης του δικαίου απαγορεύεται στο Ποινικό Δίκαιο, γιατί εκεί ισχύει η αρχή ότι τιμωρούνται μόνο τα εγκλήματα που προβλέπονται ρητά από τον νόμο.
Σύγκρουση κανόνων
Αρκετές φορές μπορεί κανόνες δικαίου να συγκρούονται φαινομενικά ή πραγματικά μεταξύ τους. Σε αυτήν την περίπτωση ο εφαρμοστής του δικαίου οφείλει να προσπαθήσει να εφαρμόσει τον πιο κατάλληλο κανόνα κι αν αυτό δεν είναι δυνατό, να σταθμίσει τα αντικρουόμενα συμφέροντα και να βρει ποιο υπερισχύει. Θεωρητικά σε μια έννομη τάξη δεν υπάρχουν συγκρούσεις, μια που με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο είναι όλα ρυθμισμένα, απομένει μόνο να βρεθεί ο σωστός κανόνας. Στην πράξη βέβαια είναι τα πράγματα διαφορετικά. Κάποιοι κανόνες για την επίλυση συγκρούσεων κανόνων είναι οι εξής:
lex specialis derogat legi generali
Ο ειδικός νόμος υπερισχύει του γενικού. Αν π.χ. ο νόμος για το ωράριο των καταστημάτων προβλέπει να κλείνουν στις 6 και ο νόμος για τα αρτοποιεία προβλέπει να κλείνουν στις 7, ο νόμος για τα αρτοποιεία είναι ειδικός, αφού αναφέρεται σε ορισμένο είδος εμπορικών καταστημάτων και σε ό,τι αφορά τα αρτοποιεία υπερισχύει του γενικού νόμου.
lex posterior derogat legi priori
Ο νεώτερος νόμος υπερισχύει του παλαιότερου.
lex posterior generalis non derogat legi priori speciali
Ο νεώτερος γενικός νόμος δεν καταργεί παλαιότερο ειδικό. Αν ο νόμος για τα αρτοποιεία προβλέπει να κλείνουν στις 7 και αργότερα ψηφιστεί νόμος για όλα τα εμπορικά καταστήματα που προβλέπει να κλείνουν στις 6, ως γενικός δεν επηρεάζει τον ειδικό για τα αρτοποιεία εκτός αν το προβλέπει ρητώς.
Σύγκρουση νόμων και Συντάγματος
Το Σύνταγμα είναι πάνω από τους νόμους και οι νόμοι που συγκρούονται με αυτό είναι άκυροι. Από την άλλη ο νομοθέτης κατά κανόνα δεν έχει σκοπό να συγκρουσθεί με το Σύνταγμα. Έτσι θα πρέπει πρώτα να αναζητηθεί αν υπάρχει τρόπος συσταλτικής ερμηνείας του νόμου που να μην καθιστά αναγκαία την ακύρωσή του αλλά και να αίρει τη σύγκρουση με το Σύνταγμα. Μπορεί για παράδειγμα νόμος να προβλέπει για ορισμένη πράξη ότι ο ζημιώσας οφείλει να καταβάλει υπέρογκη εξοντωτική αποζημίωση στον ζημιωθέντα και να συγκρούεται έτσι με το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα στην ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας και την ελεύθερη συμμετοχή στην οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας. Πριν ο εφαρμοστής κηρύξει τον νόμο άκυρο οφείλει να εξετάσει αν περιορίζοντας το ύψος της αποζημίωσης μπορεί να άρει τη σύγκρουση με το Σύνταγμα διασώζοντας εν μέρει τον νόμο. Η διαδικασία αυτή είναι δύσκολη, γιατί ο νόμος στην περιορισμένη εφαρμογή του (συσταλτικά ερμηνευμένος) δεν πρέπει να έρχεται από την άλλη σε αντίθεση με τον σκοπό του νομοθέτη, θα πρέπει δηλαδή να παραμένει στην κατεύθυνση του αρχικού νοήματος, επειδή ο εφαρμοστής του δικαίου δεν είναι νομοθέτης ο ίδιος για να διαπλάθει το περιεχόμενο των νόμων κατά βούληση. Αν ο συσταλτικά ερμηνευμένος νόμος συγκρούεται με την αρχική βούληση του νομοθέτη, δηλαδή δεν αποτελεί μέρος του αρχικού νοήματος αλλά αποκτά άλλο καινούργιο νόημα, ο εφαρμοστής δεν έχει ευχέρεια να τον εφαρμόσει, αλλά οφείλει να θεωρήσει ολόκληρο τον νόμο ως άκυρο λόγω αντίθεσης με το Σύνταγμα.