cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιαν Σμιτ
1996-2004: Διεθνής επιτυχία ως Jantje Smit
Αυτό το τραγούδι έκανε το δρόμο του στα περισσότερα ολλανδικά άλμπουμ τσάρτ, φτάνοντας στο νούμερο ένα, κάτι που δεν είχε συμβεί ποτέ στην ιστορία της ολλανδικής μουσικής. Στα επόμενα δύο χρόνια, ο Jantje Smit είχε πέντε ακόμη χιτ, συμπεριλαμβανομένου του Daddy, where are you now. Όλα τα τραγούδια γράφτηκαν από τα μέλη των BZN, Jan Keizer, Jack Veerman και Jan Tuijp.
Ο Smit κατάφερε να κάνει επιτυχία και εκτός Ολλανδίας, στο Βέλγιο, τη Γερμανία, την Αυστρία, την Ιταλία και τη Γαλλία. Για σύντομο χρονικό διάστημα ερμήνευε στη Γερμανία, όπου έχει ευρύτερη νομοθεσία για τους ανηλίκους. Δηλαδή, στην Ολλανδία, οι ανήλικοι μπορούν να εκτελούν μόνο μερικές φορές σε ένα χρόνο. Κατά τη διάρκεια της ερμηνείας του στη Γερμανία, έγινε μια από τις καλύτερες ολλανδικές πωλήσεις στο εξωτερικό.
2005: Just Jan Smit
Ξεκινώντας από τις 25 Μαρτίου 2005, ο Jan Smit εμφανίστηκε στο δικό του ριάλιτι σόου "Just Jan Smit", ο οποίος ακολούθησε την καθημερινότητά του. Αργότερα εκείνο το έτος, η παράσταση κέρδισε το Golden Ring TV. Μαζί με την Belle Pérez, παρουσίασε επίσης το πρόγραμμα TROS Music Festival στην πλατεία. Κατά τα επόμενα χρόνια, η δημοτικότητα του Smit αυξήθηκε ακόμη περισσότερο, καθώς ακολούθησε η μία επιτυχία μετά την άλλη, ξεκινώντας με τη Laura, το πρώτο single από τα 100 κορυφαία.
Στις 15 Μαρτίου 2006, ο Jan Smit βραβεύτηκε με το βραβείο Edison στο Amsterdam Melkweg ως καλύτερος εθνικός τραγουδιστής για το άλμπουμ του Jansmit.com. Στις 8 Σεπτεμβρίου 2006 ξεκίνησε μια δεύτερη σεζόν του Just Jan Smit. Σε αυτή την σεζόν, σε αντίθεση με την πρώτη, το μεγαλύτερο μέρος της προσοχής εστιάστηκε στο περιβάλλον του τραγουδιστή.
Το 2006, ο Jan Smit είχε το τρίτο και τέταρτο νούμερο ένα επιτυχίες στα ολλανδικά διαγράμματα άλμπουμ. Το When the morning came, ένα από τα τραγούδια του, έμεινε στην κορυφή του τσάρτ για 6 εβδομάδες, και έφτασε επίσης πρώτο στο Cupido.
Από το Σεπτέμβριο του 2006, τα καταστήματα C & A περιλάμβαναν μια σειρά ειδών ένδυσης που ονομάστηκαν μετά τον Jan Smit. Η συλλογή ονομαζόταν J-style και περιστρέφεται γύρω από μερικές από τις προσωπικές του προτιμήσεις.
Το φθινόπωρο του 2007 ο Jan Smit κυκλοφόρησε ένα νέο single. Το single χτύπησε τα διαγράμματα τον Νοέμβριο, ανεβαίνοντας στην κορυφή και έτσι έγινε το έκτο του Νο 1 χιτ στην Ολλανδία. Το single ονομάστηκε Calypso και ήταν στην πραγματικότητα ένα ντουέτο με τον Αμερικανό τραγουδιστή John Denver. Το 2008, ο Smit έκανε περιοδεία στην Ολλανδία. Η περιοδεία ονομάστηκε Jan Smit comes to you.
2007: Φωνητικά προβλήματα
Μετά από οκτώ μήνες απουσίας, ο Σμιτ έκανε την επιστροφή του στη Μουσική Συναυλία στο Queen's το 2008.
2008-2015: Bombardment και η 15η επέτειος
Στις 14 Ιουλίου 2008 κυκλοφόρησε το single Silence in the storm το οποίο έφτασε γρήγορα στον νούμερο ένα στις πρώτες 100 λίστες. Ήταν το έβδομο "νούμερο ένα" τραγούδι του. Στα τέλη του 2008 παρουσίασε μια νέα σεζόν του Just Jan Smit και επιλέχθηκε ως αρχηγός της ομάδας στο πρόγραμμα Too cute to be true. Στις 8 Νοεμβρίου 2008, το When you laugh κυκλοφόρησε, και ήταν το όγδοο "νούμερο 1" σίνγκλ του στην Ολλανδία. Στις 28 Φεβρουαρίου 2009 έλαβε το 9ο χιτ του.
Εκτός από την Ολλανδία, ο Smit κέρδισε επίσης δημοτικότητα στη Γερμανία. Εν τω μεταξύ, ο Smih σταμάτησε να παρουσιάζει τηλεοπτικά προγράμματα. Τον Ιούλιο του 2009 είχε ένα ντουέτο με τον τραγουδιστή Surinamese Damaru, Mi Rowsu (Tuintje in my heart), κυκλοφόρησε για τα SOS Children's Village, τόσο στο Σουρινάμ όσο και στην Ολλανδία, ένα τραγούδι που έφτασε και στη θέση 1.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2021 Κατηγορία:Ολλανδοί τραγουδιστές
Κάρολος Μέρλιν
Βιογραφικά στοιχεία
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Κέρκυρα προχώρησε σε αγορά τεράστιων εκτάσεων δημιουργώντας το ομώνυμο κτήμα.
Ήταν παντρεμένος με την Ισαβέλλα Γκρην, κόρη του Άγγλου προξένου Φίλιπ Τζέιμς Γκρην, και είχαν αποκτήσει τρείς γιους: τον Κάρολο Prior, τον Σίδνευ και τον Έλλιοτ.
Πηγές
Κατηγορία:Βρετανοί τραπεζίτες
Γιόχαν Γκούσταβ Χέρμες
Ο Γιόχαν Γκούσταβ Χέρμες (γερμ. Johann Gustav Hermes, 20 Ιουνίου 1846, Κένιξμπεργκ - 8 Ιουνίου 1912, Μπαντ Ενχάουζεν) ήταν Γερμανός μαθηματικός. Έγινε γνωστός για την κατασκευή ενός πολυγώνου με 65537 πλευρές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Γερμανοί μαθηματικοί
Πιέρ Βαντσέλ
Ο Πιέρ Βαντσέλ (γαλ. Pierre-Laurent Wantzel, 1814 - 1848) ήταν Γάλλος μαθηματικός. Επίλυσε δύο από τα κλασικά προβλήματα μαθηματικών, που διατυπώθηκαν πριν από αιώνες.
Βιογραφία
Γονείς του Βαντσέλ ήταν ο Φρεντερίκ Βαντσέλ (Frédéric Wantzel), καθηγητής εφαρμοσμένων μαθηματικών στο École speciale du Commerce στο Παρίσι και η Μαρί (πατρικό Αλντόν - Μπωλιέ (Aldon-Beaulieu)). Πέρασε την παιδική του ηλικία στο Σκουέν κοντά στο Παρίσι.
Το 1826 ο Βαντσέλ εισήλθε στην École des Arts et Métiers de Σαλόν-αν-Σαμπάνι, όπου διδάχτηκε μαθηματικά από τον Étienne Bobillier. Το 1828 μετακόμισε στο Collège Charlemagne. Ήταν ένας ζωντανός και λαμπρός μαθητής που έλαβε το πρώτο βραβείο το 1831 για ένα γαλλικό δοκίμιο στο Collège Charlemagne και για ένα λατινικό δοκίμιο σε έναν γενικό διαγωνισμό. Το 1832 ήταν πρώτος στις εισαγωγικές εξετάσεις της Πολυτεχνική Σχολή (Γαλλία) (και πρώτος στις εξετάσεις στις φυσικές επιστήμες για εισαγωγή στην École normal supérieure ) και από το 1832 σπούδασε στην École Polytechnique. Το 1834 συνέχισε τις σπουδές του στο École des ponts et chaussées, όπου εκπαιδεύτηκε ως μηχανικός. Στη συνέχεια επαναλήφθηκε και από το 1843 εξεταστής για ανάλυση στο tecole polytechnique και από το 1841 ήταν καθηγητής εφαρμοσμένης μηχανικής στο École des ponts et chaussées.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα
Βω (Άνω Σαβοΐα)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βωξουά (γαλλικά: Vaulxois).
Βεζί-Φονσενέ
Το Βεζί-Φονσενέ (γαλλικά: Veigy-Foncenex) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Γεωργία Μπατσαρά
Η Γεωργία Νικολάου Μπατσαρά είναι Ελληνίδα πολιτικός, μέλος της Νέας Δημοκρατίας.
Βιογραφία
Η Γεωργία Μπατσαρά γεννήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1955 στο χωριό Πολύδενδρο της Ελλάδας. Σπούδασε μαθηματικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Διορίστηκε αναπληρώτρια νομάρχης Ημαθίας το 2009. Στις εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012 εξελέγη βουλευτής Ημαθίας με τη Νέα Δημοκρατία. Στις δημοτικές εκλογές της 26ης Μαΐου 2019 ήταν υποψήφια δήμαρχος Βεροίας και κατέλαβε την 2η θέση. Στις 7 Οκτώβριου 2019 ορίστηκε Πρόεδρος του ΔΗΠΕΘΕ Βεροίας. Την 1 Σεπτεμβρίου 2019 ορίστηκε Αντιδήμαρχος Κοινωνικής Πολιτικής - Εθελοντισμού και Υγείας του Δήμου Βέροιας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Νομάρχες Ημαθίας
Ναυμαχία του Αδραμυττίου (1334)
Η μάχη του Αδραμυτίου έλαβε χώρα το φθινόπωρο του 1334 μεταξύ των στόλων μίας Χριστιανικής ναυτικής ένωσης, με επικεφαλής τη Δημοκρατία της Βενετίας και τους Ιωαννίτες Ιππότες, και του Τούρκου μπέη του Καράσι (αρχ. Μυσία). Η μάχη έληξε με μία Χριστιανική νίκη.
Ιστορικό
Οι συμμετέχοντες της Ναυτικής Ένωσης συμφώνησαν να συγκεντρώσουν έναν στόλο 40 γαλερών, εκ των οποίων 10 πλοία συνεισέφεραν η Βενετία και 10 οι Ιωαννίτες, 6 θα ερχόταν από την Κωνσταντινούπολη και 6 την Κύπρο και άλλα 8 από κοινού από τον πάπα και τον βασιλιά της Γαλλίας. Ο στόλος θα συγκεντρωνόταν στο Βενετικό προπύργιο του Νεγροπόντε και θα επιχειρούσε για μία περίοδο πέντε μηνών. Τελικά οι Βυζαντινοί δεν έστειλαν κάποιο πλοίο, έτσι ο στόλος της Ένωσης που απέπλευσε το 1334 περιλάμβανε 34 γαλέρες. Ο Βενετικός στόλος άρχισε να επιχειρεί τον χειμώνα του 1333/1334, πολεμώντας τους συνδυασμένους στόλους των Τούρκων μπέηδων -Ουμούρ του Αϊδινίου και Σουλεϊμάν του Σαρουχάν (Μαγνησίας)- στα ανοιχτά του Μωρέως, καθώς και τις δυνάμεις ενός Σλάβου πειρατή, του Ζασί.
Μάχη
Η Γαλλο-παπική μοίρα ενώθηκε με τις άλλες μοίρες το καλοκαίρι του 1334 και ο κοινός στόλος προχώρησε σε επιδρομές στις δυτικές ακτές της Μικράς Ασίας, που ανήκαν στα μπεηλίκια του Αϊδινίου, του Καράσι και του Σαρουχάν. Το φθινόπωρο ο Ενωμένος στόλος αντιμετώπισε τον στόλο του Καρασίδη μπέη Γιακσί (Yakhshi). Σε μία σειρά από εμπλοκές, οι Σταυροφόροι προκάλεσαν μεγάλη ήττα στους Καρασίδες. Οι λεπτομέρειες και η ακριβής χρονολογία αμφισβητούνται: σύμφωνα με μία επιστολή του Mαρίνο Σανούντο Τορσέλo η οποία έχει υποστεί σοβαρές ζημιές, οι αγώνες έλαβαν χώρα στις 8, 11, 14 και 17 Σεπτεμβρίου, όταν σκοτώθηκε ο γαμπρός του Γιακσί. Σύμφωνα με άλλες δυτικές αναφορές 150–200 πλοία καταστράφηκαν και 5.000 Τούρκοι σκοτώθηκαν.
Συνέπειες
Ο Χριστιανικός στόλος προχώρησε σε επιδρομές στις ακτές της Μικράς Ασίας και εξαπέλυσε επίθεση στη Σμύρνη, την κύρια ναυτική βάση για το μπεηλίκι του Αϊδινίου. Στην περίπτωση αυτή, στη Χριστιανική νίκη στο Αδραμύττιο δεν δόθηκε συνέχεια και έτσι αποδείχθηκε άκαρπη. Μόλις ο συμμαχικός στόλος αναχώρησε από το Αιγαίο, οι Τουρκικές επιδρομές ξανάρχισαν. Ο βασιλιάς Ούγος Δ΄ της Κύπρου σημείωσε δύο ακόμη νίκες, για τις οποίες δεν είναι γνωστές λεπτομέρειες, το 1336–37,. Τα σχέδια για απόβαση στη Μικρά Ασία το 1336 στο πλαίσιο της προετοιμασίας για μία πλήρη Σταυροφορία έπρεπε να αναβληθούν, λόγω της ανανέωσης της σύγκρουσης μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας, αφού ο βασιλιάς Φίλιππος ΣΤ΄ της Γαλλίας κατεύθυνε τον Σταυροφορικό στόλο προς τη Μάγχη. Μόλις το 1342 δημιουργήθηκε μία νέα ένωση και ξεκίνησε η Σταυροφορία για τη Σμύρνη.
Αρτεμίσιο Αρκαδίας
Το Αρτεμίσιο (παλαιά ονομασία: Κακούρι) είναι ορεινό χωριό του νομού Αρκαδίας. Βρίσκεται κτισμένο στην βόρεια πλευρά του Μαντινειακού κάμπου, στους πρόποδες του Τραχύ όρους (Καρόυμπαλο). Αποτελεί την έδρα και μοναδικό οικισμό της κοινότητας Αρτεμισίου που υπάγεται στην δημοτική ενότητα Μαντινείας η οποία με τη σειρά της υπάγεται στον Δήμο Τρίπολης της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Στην απογραφή του 2021 είχε 326 μόνιμους κατοίκους.
Διοικητική ιστορία
Αρχικά συστάθηκε ο δήμος (με την ονομασία Δήμος Κακουρίου)  στις 28 Δεκεμβρίου 1836 με την απόσπαση του οικισμού Κακούρι από το δήμο Ορχομενού και τον ορισμό του ως έδρα του δήμου. Ο δήμος λειτούργησε ως το 1841 και στη συνέχεια (1912) συστάθηκε η κοινότητα, η οποία στις 10 Αυγούστου 1960 μετονομάστηκε σε Κοινότητα Αρτεμισίου και λειτούργησε ως το 1997 οπότε καταργήθηκε και προσαρτήθηκε στον δήμο Μαντινείας.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός του Αρτεμισίου παρουσίασε μικρή αύξηση την περίοδο 1879 - 1896, σταθερότητα την περίοδο 1896 - 1940 και σημαντική πτώση έκτοτε. Το 2021 ωστόσο σημείωση μία μικρή αύξηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Μαντινείας Κατηγορία:Δήμος Τρίπολης
Βερσαί
Το Βερσαί (γαλλικά: Verchaix) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λοτί (γαλλικά: Lhottis ή Lottis).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Βερσονέ (Άνω Σαβοΐα)
Το Βερσονέ (γαλλικά: Versonnex) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βερσονεξουά (γαλλικά: Versonnexois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Λα Βερνά
Το Λα Βερνά (γαλλικά: La Vernaz) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βερνιάν (γαλλικά: Verniants).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Δανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2018-19
Πλέι-Οφ Πρωταθλητή
Οι ομάδες μετέφεραν όλους τους πόντους από την κανονική περίοδο.
Πλέι-Οφ Ευρώπης
Ο νικητής θα αντιμετωπίσει την 3η ομάδα από τα Πλέι-Οφ Πρωταθλητή.
Τελικός Πλέι-Οφ Ευρώπης
Εδώ αγωνίστηκαν η 4η ομάδα από τα πλέι-οφ πρωταθλητή με την νικήτρια από τα πλέι-οφ Ευρώπης. Ο νικητής αυτού του αγώνα κέρδισε μια θέση για το Γιουρόπα Λιγκ της επόμενης περιόδου.
Η Μπρόντμπυ ΙΦ κέρδισε μια θέση στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2019-20.
Πλέι-Οφ Υποβιβασμού (Νοκ-Άουτ)
Ο νικητής του αγώνα 1 τερμάτισε 11ος στην βαθμολογία και παρέμεινε στην πρώτη κατηγορία. Ο ηττημένος του αγώνα 2 τερμάτισε 14ος στην βαθμολογία και υποβιβάστηκε απευθείας στην 2η κατηγορία.
Πάουλ Έμιλ φον Λέτοβ-Φόρμπεκ
Πρώιμη ζωή
αριστερά|μικρογραφία|Η οικία όπου γεννήθηκε στο Saarlouis. Ο Πάουλ Έμιλ φον Λέτοβ-Φόρμπεκ, γεννήθηκε στην χαμηλόβαθμη τάξη των ευγενών της Πομερανίας, ενώ ο πατέρας του υπηρετούσε ως αξιωματικός του στρατού στο Saarlouis στην Πρωσία, της Επαρχίας του Ρήνου. Εκπαιδεύτηκε σε οικοτροφεία στο Βερολίνο και προσχώρησε στο σώμα δόκιμων στρατιωτικών στο Πότσνταμ και στο Βερολίνο-Λίχτερφελντ. Το 1890, προήχθη ως Υπολοχαγός, στον Αυτοκρατορικό Γερμανικό Στρατό και τοποθετήθηκε στο Γερμανικό Γενικό Επιτελείο.
Στρατιωτική σταδιοδρομία
Ξεκινώντας το 1904, του ανατέθηκε να πάει στη Γερμανική Νοτιοδυτική Αφρική (σημερινή Ναμίμπια) ως Υπασπιστής του Στρατηγού Adrian Dietrich Lothar von Trotha, κατά τη διάρκεια της εξέγερσης των Ναμάκουα (Namaqua) και των Χερέρο (Herero). Δεν συμμετείχε στην γενοκτονία που ακολούθησε: έχοντας τραυματιστεί στο στήθος και στον αριστερό του οφθαλμό, αποσύρθηκε στη Νότιο Αφρική για θεραπεία και ανάρρωση και εν συνεχεία επέστρεψε στη Γερμανία μέσω της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής.
Το 1907, ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ προάχθηκε στο βαθμό του Ταγματάρχη και μετατέθηκε στο προσωπικό των XI Corps στη Κάσσελ, Έσση. Από το Μάρτιο του 1909 έως τον Ιανουάριο του 1913, ήταν επιχειρησιακός διοικητής (commanding officer) των πεζοναυτών του ''II. Seebataillon'' ("2ο Θαλάσσιο Τάγμα") στο Βιλχελμσχάφεν, Κάτω Σαξονία, Γερμανική Αυτοκρατορία. Τον Οκτώβριο του 1913, ο Αυτοκρατορικός Στρατός της Γερμανίας τον προήγαγε στο βαθμό του Αντισυνταγματάρχη και τον διόρισε να διοικεί τις Γερμανικές αποικιακές δυνάμεις γνωστές ως Schutztruppe (αποικιοκρατική δύναμη), στο Γερμανικό Καμερούν (το σημερινό Καμερούν, συν ένα τμήμα της σημερινής Νιγηρίας). Προτού όμως μπορέσει να αναλάβει αυτή τη διοίκηση, οι εντολές του άλλαξαν και τοποθετήθηκε — με ισχύ από τις 13 Απριλίου 1914 — στη Γερμανική Ανατολική Αφρική (Τανγκανίκα, το ηπειρωτικό έδαφος της σημερινής Τανζανίας).
Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος
αριστερά|μικρογραφία|Αφίσα του Μεγάλου Πολέμου με τον Πάουλ Έμιλ φον Λέτοβ-Φόρμπεκ να ηγείται Αφρικανών στρατιωτών. Άνω: "Δωρεά Αποικιακών Πολεμιστών"· Κάτω: Αποτύπωση της υπογραφής του Λέτοβ-Φόρμπεκ. Το σχέδιο του Λέτοβ-Φόρμπεκ για τον πόλεμο, ήταν αρκετά απλό: γνωρίζοντας ότι η Ανατολική Αφρική θα ήταν απλά μια δευτερεύουσα σκηνή σε σχέση με τα άλλα θέατρα του πολέμου, ήταν αποφασισμένος να δεσμεύσει όσο το δυνατόν περισσότερα Βρετανικά στρατεύματα μπορούσε. Σκόπευε να τα κρατήσει μακριά από το Δυτικό Μέτωπο και κατ' αυτόν τον τρόπο να συμβάλει στην τελική νίκη της Γερμανίας.
Τον Αύγουστο του 1914, κατά την αρχική φάση του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Λέτοβ-Φόρμπεκ ήταν ο διοικητής μιας μικρής στρατιωτικής φρουράς μόλις 2.600 Γερμανών υπηκόων και 2.472 Αφρικανών στρατιωτών σε δεκατέσσερις λόχους πεζικού Ασκάρι (Askari). Συνειδητοποιώντας την ανάγκη ανάληψης πρωτοβουλίας, αγνόησε τόσο τις εντολές του Βερολίνου όσο και αυτές του Heinrich Schnee (Albert Hermann Heinrich Schnee) — Κυβερνήτη της αποικίας, ο οποίος προσπαθούσε να επιτύχει την ουδετερότητα στη Γερμανική Ανατολική Αφρική. Ο Λέτοβ-Φόρμπεκ, απλά αγνόησε τον Κυβερνήτη και ετοιμάστηκε να αποκρούσει μια μεγάλη Βρετανική αμφίβια επίθεση στην πόλη της Τάνγκα. Η επίθεση άρχισε στις 2 Νοεμβρίου 1914 και για τις επόμενες τέσσερις ημέρες, οι Γερμανικές δυνάμεις πολέμησαν μια από τις σημαντικότερες συμπλοκές τους, τη Μάχη της Τάνγκα. Τότε, ο Λέτοβ-Φόρμπεκ συνάθροισε τους άντρες και τις περιορισμένες προμήθειές των, για να επιτεθούν στους Βρετανικούς σιδηροδρόμους στην Ανατολική Αφρική. Πραγματοποίησε μια δεύτερη νίκη επί των Βρετανών, στο Γιασίνι στις 19 Ιανουαρίου 1915. Αυτές οι νίκες, τον εξόπλισαν με τα απαιτούμενα σύγχρονα τουφέκια καθώς και άλλες προμήθειες, ενώ παράλληλα, ήταν μια κρίσιμη ώθηση στο ηθικό των ανδρών του.
Ωστόσο, ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ έχασε επίσης πολλούς έμπειρους άνδρες, συμπεριλαμβανομένου και του "έξοχου Λοχαγού Τομ φον Πρινς", τον οποίο δεν μπορούσε να αντικαταστήσει εύκολα. μικρογραφία|Λόχος Schutztruppe Askari (1914). Ο Λέτοβ-Φόρμπεκ γνώριζε πως θα μπορούσε να υπολογίζει στους με υψηλά κίνητρα αξιωματικούς του (το ποσοστό των απωλειών των ήταν ασφαλώς μια απόδειξη αυτού). Παρόλο που οι απώλειες παρέμειναν υψηλές, ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ επέμεινε ώστε οι διοικητές του, να συμπλέκονται εναντίων των Βρετανικών δυνάμεων. Δυστυχώς, οι Βρετανοί προσέφεραν λίγους δελεαστικούς στόχους και τον ανάγκαζαν να πραγματοποιεί επιδρομές στη Βρετανική Ανατολική Αφρική (μετέπειτα Κένυα, Ουγκάντα και Ζάμπια), στοχεύοντας σε φρούρια, σιδηρόδρομους και επικοινωνίες, όλα με στόχο να αναγκάσουν την Αντάντ να εκτρέψει το ανθρώπινο δυναμικό από το κύριο θέατρο του πολέμου στην Ευρώπη. Συνειδητοποίησε τις κρίσιμες ανάγκες του ανταρτοπολέμου, χρησιμοποιώντας όλα όσα μέσα είχε στη διάθεσή του, σε θέματα εφοδίων.
Η θέση όπου συμφωνήθηκε η κατάπαυση του πυρός, σηματοδοτείται σήμερα από το Μνημείο Τσαμπέσι (Chambeshi Monument) στη σημερινή Ζάμπια.
Ο πόλεμος στην Ανατολική Αφρική και ο πληθυσμός
Η πρώτη μέριμνα του φον Λέτοβ-Φόρμπεκ ως στρατιωτικού διοικητού, ήταν προς τον στρατό του, παρά τις αντιρρήσεις του Κυβερνήτη Heinrich Schnee: ο κυβερνήτης θεωρούσε τον πόλεμο ως τη χειρότερη δυνατή συμφορά, που θα μπορούσε να συμβεί στη Γερμανική Ανατολική Αφρική· θα «αναιρούσε όλες τις κοινωνικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις που είχε επιτύχει». Ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ γνώριζε ότι θα έπρεπε να παραχωρήσει εδάφη και να αποφύγει τις αντιπαραθέσεις με τις συμμαχικές δυνάμεις. Έτσι, κατά μήκος της προτιθέμενης πορείας του από το Νέο Μόσι προς τα Ουλουγκούρου Όρη, δημιούργησε αποθήκες τροφίμων και αν τα γειτονικά χωριά ήταν στα πρόθυρα της πείνας, αυτό ήταν μια ατυχία του πολέμου.
Σπανίως κάποια βοήθεια από τη Γερμανία θα μπορούσε να διεισδύσει στο Βρετανικό ναυτικό αποκλεισμό για να ανακουφίσει τις τεράστιες ελλείψεις τους σε εφόδια και μόνο δύο πλοία που διαπέρασαν τον αποκλεισμό, κατόρθωσαν να φτάσουν στην αποικία. Στις 14 Απριλίου 1915, το φορτηγό πλοίο Kronborg έφθασε έξω από την Τάνγκα στον Κόλπο της Μάνζα (Manza Bay), μετά από ένα ταξείδι δυο μηνών από το Wilhelmshaven και αμέσως υπέστη επίθεση, από το Βρετανικό καταδρομικό HMS Hyacinth. Ευτυχώς για τους Γερμανούς, το Kronborg μετά από τις επανειλημμένες βολές από το Βρετανικό καταδρομικό και προκειμένου να αποφύγει τυχόν πυρκαγιά άνθρακα, καταστράφηκε εσκεμμένα από τον καπετάνιο του, βυθίζοντάς το σε αβαθή ύδατα· σχεδόν όλο του το φορτίο, κατάφερε να διασωθεί. Αλλά όταν το ατμόπλοιο Marie von Stettin κατέφθασε στις 17 Μαρτίου 1916 νοτίως του Λίντι, το φορτίο της των 1.500 τόνων, ήταν μια μέτρια βοήθεια.
Μια προσπάθεια τον Νοέμβριο του 1917, να ανεφοδιαστούν οι Γερμανικές δυνάμεις με το αερόπλοιο Zeppelin, μια επιχείρηση με την κωδική ονομασία "China Show", απέτυχε. Το Zeppelin, LZ 104 (L 59), προοριζόταν και ως ηθικό-ανυψωτικό προς τα πολιορκημένα στρατεύματα της Ανατολικής Αφρικής, ήταν σχεδιασμένο κατά την άφιξή του να αποσυναρμολογηθεί και όλα του τα μέρη του να χρησιμοποιηθούν ως ανταλλακτικά για τα στρατεύματα - ο καμβάς του κελύφους για σκηνές κ.ο.κ.. Το αερόπλοιο έφτασε στο Σουδάν, σε μια ενιαία μη διακοπτόμενη πτήση από τη Βουλγαρία, όταν έλαβε ένα μήνυμα από το Γερμανικό Ναυαρχείο ότι η προγραμματισμένη περιοχή προσγείωσής του στην Ανατολική Αφρική δεν ήταν πλέον στη κατοχή του φον Λέτοβ-Φόρμπεκ. Ο Κυβερνήτης του - ενάντια στις επιθυμίες του πληρώματός του - αποφάσισε να επιστρέψει. Οι Βρετανοί ισχυρίστηκαν αργότερα, ότι η επιστροφή ήταν το αποτέλεσμα ενός ψευδούς ραδιοφωνικού μηνύματος, το οποίο στάλθηκε στα Γερμανικά από τη Βρετανική υπηρεσία πληροφοριών στο Κάιρο, ότι ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ είχε παραδοθεί, αλλά αυτό ποτέ δεν έχει αποδειχθεί.
Ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ και το καραβάνι του από Ευρωπαίους, Ασκάρι, αχθοφόρους, γυναίκες και παιδιά, συνέχιζε, παρακάμπτοντας σκοπίμως τα φυλετικά εδάφη των αυτοχθόνων στρατιωτών, σε μια προσπάθεια να αποτραπούν οι λιποταξίες. Διέσχισαν δύσκολα εδάφη: "βάλτους και ζούγκλες . . . ω ποία ζοφερή προοπτική υπάρχει μπροστά μου", δήλωσε ο συμμαχικός διοικητής, Στρατηγός Γ. Σματς. Αλλά ο Σματς δεν δείλιασε. Η νέα του προσέγγιση και στόχος, δεν ήταν καθόλου να πολεμήσει τη Schutztruppe, αλλά να κυνηγήσει την παροχή των τροφίμων τους. Το τέλος τελικά ήρθε, με τον Σματς στο Λονδίνο και τον Στρατηγό J.L. van Deventer να διοικεί στην Ανατολική Αφρική.
Τελικά, ο φον Λέτοβ αναγκάστηκε να παραδοθεί, επειδή είχε υπογραφεί η ανακωχή. Στα τέσσερα χρόνια του πολέμου, οι Σύμμαχοι είχαν απασχολήσει στην Ανατολική Αφρική, περί τους 180.000 άνδρες και δαπανήσει περί τις 72.000.000 £.
Σε ένα βιβλίο που δημοσιεύθηκε το 1919, ο Δρ. Ludwig Deppe, ο οποίος συμμετείχε στην εκστρατεία με τον Λέτοβ-Φόρμπεκ και που πρωτύτερα ήταν επικεφαλής του Κυβερνητικού Νοσοκομείου στην Τάνγκα, κοίταξε πίσω με μεταμέλεια και θρήνησε την τραγωδία που οι Γερμανικές δυνάμεις είχαν επιβάλει στην Ανατολική Αφρική, με τον πόλεμό τους προς τους εισβολείς Συμμάχους: "Πίσω από μας αφήνουμε κατεστραμμένους αγρούς, λεηλατημένα καταστήματα και για το άμεσο μέλλον, λιμοκτονία. Δεν είμαστε πλέον οι συντελεστές του πολιτισμού, η διαδρομή έχει σημαδευτεί από το θάνατο, τις λεηλασίες και τα εκκενωθέντα χωρία, όπως ακριβώς και η πορεία των δικών μας και των εχθρικών στρατευμάτων στον Τριακονταετή Πόλεμο". Όταν η παγκόσμια επιδημία ισπανικής γρίπης σάρωσε στην Ανατολική Αφρική το 1918-1919, έπληξε χιλιάδες ιθαγενείς και Ευρωπαίους. Η εξασθενημένη κατάσταση πολλών ιθαγενών, τους έκανε ιδιαίτερα ευαίσθητους· αυτό περιελάμβανε τους φυλακισμένους Ασκάρι και τους αχθοφόρους της Γερμανικής Schutztruppe στα Στρατόπεδα φυλακισμένων στην Τάμπορα.
Μεταπολεμική σταδιοδρομία
Μετά την λήξη των εχθροπραξιών, το Ηνωμένο Βασίλειο μετέφερε τους Γερμανούς στρατιώτες και τους αιχμαλώτους πολέμου στο Νταρ ες Σαλάαμ, για ενδεχόμενο επαναπατρισμό. Ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ προσπάθησε να εξασφαλίσει την αξιοπρεπή μεταχείριση και την έγκαιρη απελευθέρωση των φυλακισθέντων στην Ταμπόρα, Γερμανών Ασκάρι. μικρογραφία|O φον Λέτοβ-Φόρμπεκ στην παρέλαση του 1919, στο [[Βερολίνο.]] Στις αρχές Μαρτίου του 1919, ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ επέστρεψε στην πατρίδα του τη Γερμανία, όπου του επιφύλαξαν ηρωική υποδοχή. Στην Πύλη του Βραδεμβούργου η οποία στολίστηκε προς τιμή του, ιππεύοντας ένα μαύρο άτι, ηγήθηκε στην παρέλαση νίκης, μετά των βετεράνων της Schutztruppe, οι οποίοι ήσαν ενδεδυμένοι με την τροπική τους στολή. Μολονότι τελικά παραδόθηκε όπως διατάχθηκε, είχε συχνά νικήσει παρά τις μεγάλες αντιξοότητες και ήταν ο μόνος Γερμανός διοικητής που είχε εισβάλει επιτυχώς, σε εδάφη της Βρετανικής επικράτειας, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου.
Ο Λέτοβ-Φόρμπεκ έχαιρε μεγάλου σεβασμού από τους λευκούς αξιωματικούς του, τους ανεξάρτητους αξιωματικούς και τους Ασκάρι, ακόμα και από τις συμμαχικές δυνάμεις. Στο πεδίο, όταν έπρεπε να μειωθούν τα σιτηρέσια και να μειωθούν τα αποθέματα,
Σε μια κριτική του Uwe Schulte-Varendorff, των εργασιών σχετικά με τον φον Λέτοβ-Φόρμπεκ, ο ιστορικός Eckard Michels, αποφαίνεται ότι ο Schulte-Varendorff, αποδεικνύει πειστικά πως ο πόλεμος στην Ανατολική Αφρική, ο οποίος στοίχισε τη ζωή 700.000 περίπου ανθρώπων, δεν ήταν σε καμία περίπτωση ιπποτικός, αλλά μια ανθρωπιστική καταστροφή για τον αυτόχθονο πληθυσμό, και ότι οι Αφρικανοί υποστήριζαν τη Γερμανική πολεμική προσπάθεια μόνο με εξαναγκασμό. Σύμφωνα με τον Michels, όμως, πολλοί Ασκάρι είχαν μια κάποια αφοσίωση προς τους Γερμανούς, λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι η πλειοψηφία τους δεν λιποτάκτησε. Ο Michels συμφωνεί με τον Schulte-Varendorff ότι ο Λέτοβ-Φόρμπεκ έδειξε μια κάποια πρώιμη ευαισθησία προς την άκρα δεξιά πολιτική και τον αντισημιτισμό, αλλά αποφαίνεται ότι δεν επεδίωξε τη δημοσιότητα από καιροσκοπία ή απληστία και ήταν η κοινωνία, η οποία ήθελε ένα πρότυπο από ένα φερόμενο καλύτερο παρελθόν, που του επέτρεψε να μεταμορφωθεί σε μια δημόσια προσωπικότητα.
Ο ιστορικός Michael von Herff λέει ότι η αφοσίωση των Ασκάρι κατά τη διάρκεια της εκστρατείας δεν είχε καμιά σχέση με τον χαρακτήρα του φον Λέτοβ ή του «επιπέδου του στην πειθαρχία», αλλά οφειλόταν στη δημιουργία στρατιωτικής κοινωνικής τάξης εντός της αποικιακής δομής, οι οποίοι σε μεγάλο βαθμό, διαχώρισαν τους εαυτούς των από τις φυλετικές ρίζες.
Ο Theodor von Hippel ένας από τους κατώτερους αξιωματικούς του φον Λέτοβ-Φόρμπεκ, χρησιμοποίησε την εμπειρία του στην Αφρική, ώστε να συντελέσει στη συγκρότηση των Βρανδεμβούργων, την καταδρομική μονάδα της Γερμανικής υπηρεσίας πληροφοριών Abwehr, κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μετά την επιστροφή του από την Αφρική, το 1919 ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ παντρεύτηκε την Martha Wallroth (1884–1953)· μαζί, έκαναν δυο γιους – τον Rüdiger (1921–1940) και τον Arnd (1922–1941) – και δυο κόρες – την Heloise (1923) και την Ursula (1927). Πολλοί άνθρωποι προσπάθησαν να τον εμπλέξουν στη χαοτική πολιτική της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Παρέμεινε στον Στρατό. Μόνο δεκατέσσερις μήνες μετά την επιστροφή του στη Γερμανία, ο Λέτοβ-Φόρμπεκ διέταξε τα στρατεύματα που έληξαν (χωρίς να χρησιμοποιήσουν βια), την εξέγερση των Σπαρτασιστών στο Αμβούργο. Στη σύγχυση που ακολούθησε το Kapp Putsch περίπου την ίδια εποχή, ο Λέτοβ-Φόρμπεκ απώλεσε τον διορισμό του στο στρατό το καλοκαίρι του 1920. Εν συνεχεία, εργάστηκε στη Βρέμη ως διευθυντής εισαγωγών-εξαγωγών. μικρογραφία|Ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ (δεξιά) ως τιμητικός προσκεκλημένος του Στρατηγού Günther von Kluge κατά την διάρκεια ασκήσεων ελιγμών, το 1935. Τον Ιούνιο του 1926, ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ συνάντησε στη Βρέμη, τον Συνταγματάρχη Richard Meinertzhagen, τον Βρετανό αξιωματικό πληροφοριών με τον οποίο είχε παλαιότερα δώσει αλλεπάλληλες μάχες ευφυίας, έως ότου ο Meinertzhagen κατέστη ανάπηρος και επέστρεψε στην Αγγλία τον Δεκέμβριο του 1916 (αργότερα τοποθετήθηκε στην Παλαιστίνη). Τρία χρόνια αργότερα, ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ δέχτηκε μια πρόσκληση για το Λονδίνο, όπου συναντήθηκε για πρώτη φορά, πρόσωπο με πρόσωπο με τον Γιαν Σματς· οι δύο άνδρες διαμόρφωσαν μια διαρκή φιλία. Όταν ο Σματς πέθανε το 1950, ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ έστειλε στη χήρα του, μια συγκινητική επιστολή συμπόνιας.
Ένας παρόμοιος συχνά αναφερόμενος ισχυρισμός, δηλώνει ότι ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ επίσης, έστειλε συλλυπητήρια επιστολή για τον "μη-ιπποτικό θάνατο" του Βρετανού κυνηγού Φρέντερικ Σέιλου (Frederick Selous) από τα χέρια ενός από τους ελεύθερους σκοπευτές του, στο Μπέχο-Μπέχο· ωστόσο, αυτός ο ισχυρισμός, δεν υποστηρίζεται από σύγχρονα αποδεικτικά στοιχεία.
Μεταξύ του Μαΐου του 1928 και του Ιουλίου του 1930, ο πρώην Στρατηγός υπηρέτησε ως εκπρόσωπος του Ράιχσταγκ για το βασιλόφρων Γερμανικό Εθνικό Λαϊκό Κόμμα. Δυσπιστούσε "εντονότατα τον Χίτλερ και το κίνημά του," και πλησίασε τον συγγενή του Hans-Jürgen von Blumenthal έχοντας την ιδέα να σχηματιστεί ένας συνασπισμός με τη Στάλχελμ εναντίον των Ναζί. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη Συμφωνία Φόρμπεκ-Μπλούμεντθαλ (Vorbeck-Blumenthal Pact). Αργότερα, όταν ο Χίτλερ του προσέφερε το 1935, την πρεσβεία στο Δικαστήριο του Αγίου Ιακώβου (Court of St James's), την "απέρριψε μετά ψυχρής υπεροψίας"· η πρόταση για την υποψηφιότητα ως πρεσβευτού στο Δικαστήριο του Αγίου Ιακώβου, είχε προέλθει από τον συνταξιούχο Συνταγματάρχη Richard Meinertzhagen, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στο Βερολίνο. Κατά την δεκαετία του 1960, ο συγγραφέας Charles Miller ρώτησε τον ανιψιό ενός αξιωματικού στης Schutztruppe, "Κατανοώ ότι ο φον Λέτοβ είπε στον Χίτλερ να πάει να γαμηθεί". Ο ανιψιός αποκρίθηκε: "Αυτό είναι σωστό, εκτός από το ότι, δεν νομίζω ότι το έθεσε τόσο ευγενικά".
Μετά από την απότομη άρνησή του, ο Λέτοβ «τέθηκε υπό συνεχή παρακολούθηση» και ερευνήθηκε το γραφείο του στο σπίτι. Η μοναδική αποκατάσταση λόγω του θρυλικού του κύρους, ανάμεσα στο Γερμανικό λαό, ήρθε το 1938, όταν στην ηλικία των 68 ετών, προήχθη στο βαθμό του Στρατηγού για Ειδικές Περιπτώσεις, αλλά ποτέ δεν ανακλήθηκε στην ενεργό υπηρεσία.
Περί το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου το 1945, ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ ήταν πάμπτωχος. Και οι δύο του γιοί, Rüdiger και Arnd, καθώς και ο θετός του υιός Peter, είχαν σκοτωθεί εκτελώντας το καθήκον τους, υπηρετώντας στη Βέρμαχτ. Το σπίτι του στη Βρέμη, είχε καταστραφεί από τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς και εξαρτιόταν για κάποιο χρονικό διάστημα, από τα πακέτα των τροφίμων, που του έστελναν οι φίλοι του Meinertzhagen και Σματς. Ωστόσο, με τη μεταπολεμική οικονομική ανάκαμψη, άρχισε και πάλι να απολαμβάνει άνετες συνθήκες. Το 1953 επισκέφτηκε το πρώην σπίτι του στην Ανατολική Αφρική, όπου τον υποδέχτηκαν εγκάρδια οι επιζήσαντες Ασκάρι και τον καλωσόρισαν με το παλαιό τους εμβατήριο "Heia Safari!" Επίσης, τον δέχθηκαν με στρατιωτικές τιμές και οι Βρετανοί αποικιακοί αξιωματούχοι.
Το 1964, ένδεκα ημέρες πριν από τα 94 του γενέθλια, ο Πάουλ φον Λέτοβ-Φόρμπεκ απεβίωσε στο Αμβούργο. Η κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας και η Bundeswehr έφεραν αεροπορικώς δυο πρώην Ασκάρι ως επίσημους προσκεκλημένους, ώστε να μπορέσουν να παρακολουθήσουν την κηδεία του στρατηγού τους. Αρκετοί αξιωματικοί από τη Bundeswehr καθορίστηκαν ως τιμητική φρουρά και ο Kai-Uwe von Hassel, Υπουργός Εθνικής Άμυνας της Δυτικής Γερμανίας του έπλεξε το εγκώμιο, λέγοντας ότι ο αποθανών, "ήταν πραγματικά αήττητος στο πεδίο της μάχης". Ο Πάουλ φον Λέτοβ-Φόρμπεκ ενταφιάστηκε στο Pronstorf, Schleswig-Holstein, στο κοιμητήριο του Ναού Vicelin.
Κληρονομιά
αριστερά|μικρογραφία|Το μετάλλιο Pour le Mérite (στρατιωτικής τάξης). Το 1964, έτος θανάτου του φον Λέτοβ-Φόρμπεκ, η Δυτικογερμανική Μπούντεσταγκ, ψήφισε να πληρώσει με αναδρομική ισχύ, όλους τους εν ζωή Ασκάρι από τις Γερμανικές δυνάμεις του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Στη Μουάνζα επί της Λίμνης Βικτώρια στήθηκε ένα προσωρινό γραφείο ταμείου. Από τους 350 παλαιούς στρατιώτες που παρουσιάστηκαν, μόνο μια χούφτα μπορούσε να παρουσιάσει τα πιστοποιητικά που ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ τους είχε δώσει το 1918. Άλλοι παρουσίασαν τεμάχια από τις πεπαλαιωμένες στολές των ως απόδειξη της υπηρεσίας. Ο Γερμανός τραπεζίτης ο οποίος είχε μεταφέρει τα χρήματα, είχε μια ιδέα: κάθε αιτούμενος κλήθηκε να κάνει ένα βήμα μπροστά, του δόθηκε από μια σκούπα (με σκουπόξυλο) και διατάχθηκε στα Γερμανικά, να εκτελέσει τα παραγγέλματα από το εγχειρίδιο των όπλων. Κανένας άνδρας δεν απέτυχε στην εξέταση.
Την άνοιξη του 2010, το Δημοτικό Συμβούλιο Saarlouis μετονομάστηκε σε Von Lettow-Vorbeck-Straße, κυρίως για τη συμμετοχή του Λέτοβ-Φόρμπεκ στο Πραξικόπημα του Καπ (Kapp Putsch) του 1920. Στο Ανόβερο, η "Lettow-Vorbeck Straße" μετονομάστηκε σε "Namibia Straße". Στο Βούπερταλ, Βρέμη, Cuxhaven, Μενχενγκλάντμπαχ, Halle (Westfalen), Radolfzell και Γκρατς, Αυστρίας ακόμη υπάρχουν δρόμοι που ονομάζονται μετά τον Στρατηγό φον Λέτοβ-Φόρμπεκ, ενώ στο Radolfzell, η διαδικασία για τη μετονομασία του δρόμου, πλησιάζει προς το τέλος.
Το είδος ξηροσαύριου (dryosaurid) Dysalotosaurus lettowvorbecki πήρε το όνομά του από τον Λέτοβ-Φόρμπεκ.
Στον λαϊκό πολιτισμό
Ο Λέτοβ-Φόρμπεκ εμφανίζεται το 1993, σε ένα επεισόδιο στην τηλεοπτική σειρά «Τα Χρονικά του Νεαρού Ιντιάνα Τζόουνς» (The Young Indiana Jones Chronicles). Το επεισόδιο, που είχε τίτλο «Το Τραίνο Φάντασμα της Μοίρας» ("The Phantom Train of Doom"), αρχίζει με τον Ιντιάνα Τζόουνς ως αξιωματικό στον Βελγικό Στρατό κατά τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο. Αποφασισμένο να καταστρέψει ένα θωρακισμένο τραίνο της Schutztruppe, ο Ιντιάνα απαγάγει τον Στρατηγό φον Λέτοβ-Φόρμπεκ (που τον υποδύεται ο Tom Bell) και επιχειρεί να επιστρέψει με αυτόν πίσω από τις Συμμαχικές γραμμές. Όταν τους εντοπίζει η Schutztruppe, ο Ίντι τραβά το πιστόλι του προκειμένου να πυροβολήσει τον στρατηγό, αλλά, τελικά αποφασίζει να τον αφήσει να φύγει. Ο στρατηγός του δίνει με κάποια μεγαλοπρέπεια, μια πυξίδα, ώστε να δυνηθεί να βρει το δρόμο της επιστροφής στις γραμμές του και οι δυο αποχωρίζονται ως φίλοι.
Ο Λέτοβ-Φόρμπεκ είναι ο πρωταγωνιστής του ιστορικού μυθιστορήματος του 1980 «Τα Φαντάσματα της Αφρικής» ("The Ghosts of Africa"), του Αγγλο-Καναδού μυθιστοριογράφου William Stevenson, σχετικά με την Εκστρατεία Ανατολικής Αφρικής, η οποία έδωσε έμφαση στη μεγάλου μήκους αποστολή ανεφοδιασμού του άκαμπτου γιγαντιαίου Γερμανικού αερόπλοιου L.59.
Ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ εμφανίζεται επίσης ως ένας χαρακτήρας, στη σύντομη ιστορία του Peter Høeg, «Ταξίδι σε μια Σκοτεινή Καρδιά» ("Journey into a Dark Heart"), η οποία είναι η πρωταρχική ιστορία της συλλογής του, του 1990, «Παραμύθια της νύχτας» ("Tales of the Night"). Σε αυτή την ιστορία ο Høeg φαντάζεται τον φον Λέτοβ-Φόρμπεκ να ταξιδεύει, νύχτα, σιδηροδρομικώς, εντός της Αφρικής, συνοδευόμενος από τον Joseph Conrad.
Πολλές από τις ιστορίες της εκστρατείας του φον Λέτοβ-Φόρμπεκ στην Ανατολική Αφρική, αναφέρονται λεπτομερώς στο βιβλίο του James Penhaligon «Μιλήστε Σουαχίλι, που να πάρει!» ("Speak Swahili, Dammit!") (2011), καθώς και σε ένα μυθιστόρημα του ίδιου έτους, «Οι Κατασκευαστές Γεφυρών» ("The Bridge Builders") (στα Σουηδικά "Brobyggarna") του Jan Guillou.
Το Γερμανικό κινηματογραφικό έργο, «Lettow-Vorbeck: Der deutsch-ostafrikanische Imperativ», δημιουργήθηκε το 1984.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
<references group="Παρ. Σημ." />
Υποσημειώσεις
<references group="Υποσημ."/>
<references group="Παρ. Υποσημ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Πρώσοι στρατιωτικοί
Ιωάννης Κουμάνταρος
Ο '''Ιωάννης Σ. "Τζον" Κουμάνταρος''' (1894-1981) ήταν Έλληνας επιχειρηματίας αλευροβιομήχανος και εφοπλιστής.
Καριέρα
Ο Ιωάννης διεύθυνε τα πλοία της οικογενειακής επιχείρησης μαζί με τον ανιψιό του Σταύρο Νιάρχο (γιο της αδελφής του Ευγενίας, η οποία είχε παντρευτεί τον Σπύρο Νιάρχο ).
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε την Φλόρα Νομικού, κόρη του Πέτρου Νομικού.
Απέκτησε δύο παιδιά: τον Γιώργο Σ. Κουμάνταρο, ο οποίος νυμφεύτηκε την Σοφία Γιανάγκα (κόρη του Γιώργου Γιανάγκα από την Κάσο). Ο Γιώργος Σ. Κουμάνταρος απέκτησε πέντε παιδιά: τον Γιάννη, τον Τζον, την Φλόρα, την Έλενα και την Ευγενία. Η κόρη του Αικατερίνη "Ντόλλη" Ι. Κουμάνταρου παντρεύτηκε τον Νικόλαο Π. "Νίκο" Γουλανδρή από την Άνδρο. Οι δυο τους ίδρυσαν το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης στην Αθήνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες εφοπλιστές
Κριτική του μαρξισμού
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαρξισμός
Διαδικτυακή τέχνη
Οι καλλιτέχνες μπορούν να χρησιμοποιούν συγκεκριμένες κοινωνικές ή πολιτιστικές παραδόσεις του Διαδικτύου για να παράγουν την τέχνη τους εκτός της τεχνικής δομής του διαδικτύου. Η διαδικτυακή τέχνη είναι συχνά - αλλά όχι πάντα - διαδραστική, συμμετοχική και βασισμένη στα πολυμέσα. Η διαδικτυακή τέχνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη διάδοση ενός μηνύματος, είτε πολιτικού είτε κοινωνικού, χρησιμοποιώντας ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις.
Ο όρος διαδικτυακή τέχνη συνήθως δεν αναφέρεται στην τέχνη που έχει απλώς ψηφιοποιηθεί και μεταφορτωθεί για να μπορεί να προβληθεί μέσω του Διαδικτύου, όπως σε μια διαδικτυακή γκαλερί. Αντίθετα, αυτό το είδος βασίζεται εγγενώς στο Διαδίκτυο για να υπάρξει ως σύνολο, εκμεταλλευόμενο πτυχές όπως η διαδραστική διεπαφή και η συνδεσιμότητα με πολλαπλές κοινωνικές και οικονομικές κουλτούρες και μικροκουλτούρες, και όχι μόνο έργα που βασίζονται στο διαδίκτυο.
Ο θεωρητικός των νέων μέσων και επιμελητής Τζον Ιπόλιτο όρισε το 2002 τους «Δέκα μύθους της διαδικτυακής τέχνης του». Αναφέρει τις παραπάνω προϋποθέσεις, καθώς και τον ορισμό της ως διακριτής από τον εμπορικό σχεδιασμό ιστοσελίδων, και θίγει θέματα μονιμότητας, αρχειοθέτησης και συλλογής σε ένα ρευστό μέσο.
Ιστορία και πλαίσιο
Η διαδικτυακή τέχνη έχει τις ρίζες της σε ετερόκλητες καλλιτεχνικές παραδόσεις και κινήματα, από το Νταντά μέχρι τον Καταστασιακό, την εννοιολογική τέχνη, το Fluxus, τη βίντεο αρτ, την κινητική τέχνη, την τέχνη της περφόρμανς, την τηλεματική τέχνη και τα happenings.
Το 1974, η Καναδή καλλιτέχνης Βέρα Φρένκελ συνεργάστηκε με τα στούντιο τηλεδιάσκεψης της Bell Canada για την παραγωγή του έργου String Games: Improvisations for Inter-City Video, το πρώτο έργο τέχνης στον Καναδά που χρησιμοποίησε τεχνολογίες τηλεπικοινωνιών.
Ένα πρώιμο τηλεματικό έργο τέχνης ήταν το έργο του Ρόι Άσκοτ, La Plissure du Texte, που εκτελέστηκε σε συνεργασία και δημιουργήθηκε για μια έκθεση στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Παρισιού το 1983.
Το 1985, ο Εντουάρντο Κατς δημιούργησε το ποίημα Reabracadabra σε μορφή κινούμενου βιντεοτέξ για το σύστημα Minitel.
Ιδρύματα τέχνης των μέσων, όπως το φεστιβάλ Ars Electronica στο Λιντς ή το IRCAM (ερευνητικό κέντρο ηλεκτρονικής μουσικής με έδρα το Παρίσι), θα υποστήριζαν ή θα παρουσίαζαν επίσης την πρώιμη δικτυωμένη τέχνη. Το 1997 το Κέντρο Εικαστικών Τεχνών List του MIT φιλοξένησε το "PORT: Navigating Digital Culture", το οποίο περιλάμβανε διαδικτυακή τέχνη σε χώρο γκαλερί και «έργα διαδικτύου με βάση τον χρόνο». Στην έκθεση συμμετείχαν καλλιτέχνες όπως οι Κάρι Πέπερμαϊντ, Πρέμα Μέρθι, Ρικάρντο Ντομίνγκεζ και Αντριάν Βόρτζελ. Το 2000 το Μουσείο Αμερικανικής Τέχνης Γουίτνεϊ συμπεριέλαβε τη διαδικτυακή τέχνη στην έκθεση της Μπιενάλε του. Ήταν η πρώτη φορά που η διαδικτυακή τέχνη συμπεριλήφθηκε ως ειδική κατηγορία στην Μπιενάλε και αποτέλεσε ένα από τα πρώτα παραδείγματα ένταξης της διαδικτυακής τέχνης σε μουσειακό περιβάλλον. Στους καλλιτέχνες του διαδικτύου περιλαμβάνονταν οι Μαρκ Αμέρικα, Fakeshop, Κεν Γκόλντμπεργκ, etoy και ®™ark.
Με την άνοδο των μηχανών αναζήτησης ως πύλης πρόσβασης στον ιστό στα τέλη της δεκαετίας του 1990, πολλοί καλλιτέχνες του δικτύου έστρεψαν την προσοχή τους σε συναφή θέματα. Στην έκθεση "Data Dynamics" του 2001 στο Μουσείο Γουίτνεϊ παρουσιάστηκαν τα έργα "Netomat" (Ματσιέι Βισνιέφσκι) και "Apartment" (Μάρεκ Βάλτσακ και Μάρτιν Βάτενμπεργκ), τα οποία χρησιμοποίησαν ερωτήματα αναζήτησης ως πρώτη ύλη. Το έργο "The Perpetual Bed" της Μέρι Φλάναγκαν τράβηξε την προσοχή για τη χρήση του τρισδιάστατου μη γραμμικού αφηγηματικού χώρου, ή αυτό που η ίδια ονόμασε «πλοηγήσιμες αφηγήσεις». Το έργο της με τίτλο "Collection" που παρουσιάστηκε το 2001 στην Μπιενάλε του Γουίτνεϊ εμφάνισε αντικείμενα που συγκεντρώθηκαν από σκληρούς δίσκους σε όλο τον κόσμο σε ένα υπολογιστικό συλλογικό ασυνείδητο. Το έργο "The Secret Lives of Numbers" (2000) του Γκόλαν Λέβιν οπτικοποίησε τη «δημοτικότητα» των αριθμών 1 έως 1.000.000, όπως μετρήθηκε από τα αποτελέσματα αναζήτησης της Alta Vista. Τέτοια έργα έδειχναν εναλλακτικές διεπαφές και αμφισβητούσαν τον κυρίαρχο ρόλο των μηχανών αναζήτησης στον έλεγχο της πρόσβασης στο δίκτυο.
Ωστόσο, το Διαδίκτυο δεν μπορεί να περιοριστεί στον Ιστό, ούτε στις μηχανές αναζήτησης. Εκτός από αυτές τις εφαρμογές unicast (από σημείο σε σημείο), που υποδηλώνουν την ύπαρξη σημείων αναφοράς, υπάρχει επίσης ένα multicast (πολλαπλών σημείων και χωρίς κέντρο) διαδίκτυο, το οποίο έχει εξερευνηθεί από πολύ λίγες καλλιτεχνικές εμπειρίες, όπως η Poietic Generator. Η διαδικτυακή τέχνη, σύμφωνα µε τους Τζούλιφ και Κοξ, έχει υποφέρει από την προνοµιακή θέση της διεπαφής χρήστη που είναι εγγενής στην τέχνη των υπολογιστών. Υποστηρίζουν ότι το Διαδίκτυο δεν είναι συνώνυμο ενός συγκεκριμένου χρήστη και μιας συγκεκριμένης διεπαφής, αλλά μάλλον μια δυναμική δομή που περιλαμβάνει την κωδικοποίηση και την πρόθεση του καλλιτέχνη.
Η εμφάνιση των πλατφορμών κοινωνικής δικτύωσης στα μέσα της δεκαετίας του 2000 διευκόλυνε μια μετασχηματιστική αλλαγή στη διανομή της διαδικτυακής τέχνης. Οι πρώτες διαδικτυακές κοινότητες ήταν οργανωμένες γύρω από συγκεκριμένες «θεματικές ιεραρχίες», ενώ οι πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης αποτελούνται από εγωκεντρικά δίκτυα, με το «άτομο στο κέντρο της δικής του κοινότητας». Οι καλλιτεχνικές κοινότητες στο Διαδίκτυο υπέστησαν μια παρόμοια μετάβαση στα μέσα της δεκαετίας του 2000, μεταβαίνοντας από τα Surf Clubs, «ομάδες 15 έως 30 ατόμων των οποίων τα μέλη συνέβαλαν σε μια συνεχή οπτικο-εννοιολογική συζήτηση μέσω της χρήσης ψηφιακών μέσων» και των οποίων η συμμετοχή περιοριζόταν σε μια επιλεγμένη ομάδα ατόμων, σε πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης με βάση την εικόνα, όπως το Flickr, οι οποίες επιτρέπουν την πρόσβαση σε οποιοδήποτε άτομο με διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Οι καλλιτέχνες κάνουν εκτεταμένη χρήση των δικτυακών δυνατοτήτων των πλατφορμών κοινωνικής δικτύωσης και είναι ριζοοσπαστικοί στην οργάνωσή τους, δεδομένου ότι «η παραγωγή νοήματος εξαρτάται εξωτερικά από ένα δίκτυο περιεχομένου άλλων καλλιτεχνών».
Μετα-Διαδίκτυο
μικρογραφία|Τα μετα-διαδικτυακά κινήματα είναι υπεύθυνα για διαδικτυακά μικροείδη και υποκουλτούρες όπως το vaporwave Το μετα-διαδίκτυο είναι ένας χαλαρός χαρακτηρισμός για έργα που προέρχονται από το διαδίκτυο ή τις επιπτώσεις του στην αισθητική, τον πολιτισμό και την κοινωνία. Είναι ένας αμφιλεγόμενος και έντονα επικριτικός όρος στην καλλιτεχνική κοινότητα. Προέκυψε από τις συζητήσεις των Μαρίζα Όλσον, Τζιν Μακχιού και Άρτι Βίερκαντ στα μέσα της δεκαετίας του 2000 σχετικά με τη διαδικτυακή τέχνη. Μεταξύ των δεκαετιών του 2000 και του 2010, οι καλλιτέχνες του μετα-διαδικτύου ήταν σε μεγάλο βαθμό ο χώρος των millennials που δραστηριοποιούνταν σε διαδικτυακές πλατφόρμες όπως το Tumblr και το MySpace. Το κίνημα είναι επίσης υπεύθυνο για την αιχμή του δόρατος σε πλήθος μικροείδη και υποκουλτούρες όπως το seapunk και το vaporwave.
Ο όρος «μετα-διαδίκτυο» επινοήθηκε από την καλλιτέχνιδα του Διαδικτύου Μαρίζα Όλσον το 2008. Σύμφωνα με ένα άρθρο του 2015 στο The New Yorker, ο όρος περιγράφει «τις πρακτικές των καλλιτεχνών που … σε αντίθεση με εκείνους των προηγούμενων γενεών, [χρησιμοποιούν] το διαδίκτυο [ως] ένα ακόμη μέσο, όπως η ζωγραφική ή η γλυπτική. Τα έργα τους κινούνται ρευστά μεταξύ των χώρων, εμφανιζόμενα άλλοτε σε μια οθόνη και άλλοτε σε μια γκαλερί». Στις αρχές της δεκαετίας του 2010, ο όρος «μετα-διαδίκτυο» συνδέθηκε ευρέως με τη μουσικό Grimes, η οποία χρησιμοποίησε τον όρο για να περιγράψει το έργο της σε μια εποχή που οι έννοιες του μετα-διαδικτύου δεν συζητούνταν συνήθως στους χώρους της mainstream μουσικής.
Εργαλεία
Η ιστορικός τέχνης Ρέιτσελ Γκριν προσδιόρισε έξι μορφές διαδικτυακής τέχνης που υπήρχαν από το 1993 έως το 1996: ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, ήχος, βίντεο, γραφικά, κινούμενα σχέδια και ιστότοποι.
Από τα μέσα της δεκαετίας του 2000, πολλοί καλλιτέχνες χρησιμοποιούν τη μηχανή αναζήτησης της Google και άλλες υπηρεσίες για έμπνευση και υλικά. Οι νέες υπηρεσίες της Google γεννούν νέες καλλιτεχνικές δυνατότητες. Από το 2008, ο Τζον Ράφμαν συνέλεξε εικόνες από το Google Street View για το έργο του με τίτλο The Nine Eyes of Google Street View. Ένα άλλο συνεχιζόμενο έργο διαδικτυακής τέχνης είναι το I'm Google της Ντίνα Κέλμπερμαν, το οποίο οργανώνει εικόνες και βίντεο από το Google και το YouTube γύρω από ένα θέμα σε μορφή πλέγματος που επεκτείνεται κατά την κύλιση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φιλοσοφικά κινήματα Κατηγορία:Μεταμοντερνισμός Κατηγορία:Ψηφιακές τέχνες Κατηγορία:Πολιτισμός του διαδικτύου
Ε.Σ.ΚΑ. Βορειοδυτικής Ελλάδας 2019-2020 (Γυναίκες)
Για την περίοδο 2019–20,η Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης ΒΔ Ελλάδος είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του πρωταθλήματος και πρωταθλημάτων υποδομών,στην ΒΔ Ελλάδα.
Η πρωταθλήτρια ομάδα συμμετέχει στο ειδικό πρωτάθλημα για την άνοδο στην Α2 γυναικών.
Γυναικών
Το πρωτάθλημα γυναικών ΕΣΚΑΒΔΕ γίνεται σε δυο ομίλους,βορρά και νότο.Οι ομάδες που συμμετέχουν παίζουν σε δυο γύρους μέσα-έξω με τους αντιπάλους τους.Οι νικητές των ομίλων παίζουν σε ουδέτερο γήπεδο για την ανάδειξη του πρωταθλητή που συμμετέχει στο ειδικό πρωτάθλημα για την άνοδο στην Α2 γυναικών.
Δεν συμμετέχει σε σχέση με πέρυσι ο ΑΓΣ Ιωαννίνων.Αντίθετα σε σχέση με πέρυσι συμμετέχουν οι Αργοναύτες Αγρινίου και ο ΣΚ Ιωάννινα.
Α όμιλος
ΒΜΑ:Βαθμοί στους μεταξύ τους αγώνες
ΔΜΑ:Διαφορά στους μεταξύ τους αγώνες
Β όμιλος
ΒΜΑ:Βαθμοί στους μεταξύ τους αγώνες
ΔΜΑ:Διαφορά στους μεταξύ τους αγώνες
Ορίστηκε αγώνας μπαράζ μεταξύ των ομάδων ΑΟ Σχερία και Αργοναύτες Αγρινίου που έγινε στο ΔΑΚ Πρέβεζας για την ανάδειξη του πρωταθλητή και την άνοδο στη Α2 γυναικών.
Τελικός
Ορίστηκε ο τελικός για το πρωτάθλημα γυναικών στις 28 Ιουνίου 2020 στο ΔΑΚ Πρέβεζας.
ΑΟ Σχερία-Αργοναύτες Αγρινίου 31-51
Υποδομές
Διεξάγονται πρωταθλήματα νεανίδων,κορασίδων και μίνι.Στις νεανίδες πρωταθλητής αναδείχθηκε ο ΠΑΣ Γιάννινα. Στις κορασίδες πρωταθλήτρια αναδείχτηκε η Νίκη Λευκάδας. Το πρωτάθλημα μίνι δεν πραγματοποιήθηκε εξαιτίας της πανδημίας του covid-19.
Ομάδες σε εθνικές κατηγορίες
Στην Α1 γυναικών συμμετέχει η Νίκη Λευκάδας και ο ΠΑΣ Γιάννινα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περίοδοι Ε.Σ.ΚΑ.ΒΔ.Ε. Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2019 Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση το 2020
Βετρά-Μοντού
Το Βετρά-Μοντού (γαλλικά: Vétraz-Monthoux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βετραζιέν (γαλλικά: Vetraziens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Γκιζέλα (κόρη του Καρλομάγνου)
Η Γκιζέλα (πριν το 781 - 800 ή αργότερα) από την Δυναστεία των Καρολιδών ήταν κόρη του Καρλομάγνου από την τρίτη σύζυγό του Χίλντεγκαρντ του Φίντσγκαου. Βαπτίστηκε στην Βασιλική του Αγίου Αμβροσίου από τον Τόμας, αρχιεπίσκοπο του Μιλάνου. Την εκπαίδευση της ανέλαβε ο Αλκουίνος της Υόρκης στο Άαχεν, της έδωσε το προσωνύμιο «Ντελία». Ο Αλκουίνος αναφέρει ότι η "Ντελία" είχε έντονο ενδιαφέρον για την αστρονομία, την καταγράφει σε πολλά από τα ποιήματα του. Η Γκιζέλα παρέμεινε ανύπαντρη όπως οι αδελφές της Μπέρτα και Ροτρούδη. Πολλές πηγές που σχετίζονται με τη μετέπειτα ζωή της καταγράφουν τον θάνατό της το 888, άλλες ωστόσο αναφέρουν ότι ζούσε το 814 όταν ο αδελφός της Λουδοβίκος ο Ευσεβής την έστειλε σε μοναστήρι μετά τον θάνατο του πατέρα τους.