cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρόμπερτ Φίτσο
Ο Ρόμπερτ Φίτσο (Robert Fico, 15 Σεπτεμβρίου 1964-) είναι πολιτικός και υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Σλοβακίας από τις 4 Απριλίου 2012 ως την παραίτησή του, τον Μάρτιο του 2018. Ήταν πρωθυπουργός και από τις 4 Ιουλίου του 2006 ως τις 9 Ιουλίου του 2010.
Δημήτρης Σκαρμούτσος
Ο Δημήτρης Σκαρμούτσος (Αθήνα 10 Ιουνίου 1970) είναι Έλληνας σεφ.
Ρόμπερτ Φίτσο
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στο Τοπόλτσανι (σλοβακικά: Topoľčany) της Σλοβακίας στις 15 Σεπτεμβρίου 1964 και Σπούδασε Νομικά στη Νομική Σχολή της Μπρατισλάβας. Το 1987 εγγράφηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα της (τότε) Τσεχοσλοβακίας. Το 1992, έπειτα από σπουδές στις ΗΠΑ, έγινε μέλος του Κόμματος της Δημοκρατικής Αριστεράς. Τέθηκε επικεφαλής του νεοσύστατου συνασπισμού «Κατεύθυνση - Σοσιαλδημοκρατία», το οποίο ίδρυσε ο ίδιος το 1999 - («SMER - Sociálna demokracia»).
Δημήτρης Σκαρμούτσος
Bιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1970. Σε ηλικία 18 ετών πήγε στην Αμερική όπου σπούδασε Οικονομικά στο UCLA και κατόπιν φοίτησε στο Culinary Institute of America. Εκεί εργάστηκε με γνωστούς σεφ όπως ο Τόμας Κέλερ. Το 1996, άρχισε να εργάζεται σε μεγάλα ξενοδοχεία όπως το Sheraton Hotel, όπου ήταν ο executive chef, καθώς και σε άλλα γνωστά εστιατόρια της Αμερικής.
Ρόμπερτ Φίτσο
Εκλογική νίκη 2006 και πρωθυπουργός
Αναδείχθηκε νικητής των βουλευτικών εκλογών της Σλοβακίας το 2006, λαμβάνοντας περίπου το 30% των ψήφων. Σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού το 2006 με το κόμμα HZDS του Βλαντιμίρ Μετσιάρ (Vladimír Mečiar) και το Εθνικό Κόμμα της Σλοβακίας του Γιάν Σλότα (Ján Slota).
Δημήτρης Σκαρμούτσος
Bιογραφία
Το 2001, επέστρεψε στην Ελλάδα, και το 2005 έγινε σεφ του εστιατορίου Αλάτσι στην Αθήνα, για το οποίο κέρδισε Χρυσό Σκούφο και βραβεία Gourmet.
Ρόμπερτ Φίτσο
Εκλογική νίκη 2006 και πρωθυπουργός
Στις 4 Ιουλίου 2006 έγινε ο νεότερος πρωθυπουργός στην ιστορία της χώρας του. Παρά τη μεγάλη του δημοτικότητα και το νεανικό του προφίλ, έχει προκαλέσει σοβαρές αντιδράσεις, αφού επέλεξε ως κυβερνητικό του εταίρο το εθνικιστικό κόμμα του πρώην πρωθυπουργού Βλαντιμίρ Μετσιάρ.
Δημήτρης Σκαρμούτσος
Bιογραφία
Από το 2010 ως το 2013, ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής στους δημοφιλείς τηλεοπτικούς διαγωνισμούς Master Chef και Master Chef Junior του Mega Channel, μαζί με τον Λευτέρη Λαζάρου και τον Γιάννη Λουκάκο. Το 2017, ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής στην αναβίωση του Master Chef του Star Channel, κάνοντας τον το μόνο κριτή που εμφανίστηκε και στις δύο εκδοχές της σειράς. Αποχώρησε από την σειρά οικειοθελώς πριν την δεύτερη σεζόν. Από το 2013 ως το 2014, παρουσίαζε την εκπομπή Χωρίς Συνταγή στο Mega Channel. Από το 2015 ως το 2017, ήταν ο παρουσιαστής και κριτής του τηλεοπτικού διαγωνισμού Blind Taste στο Star Channel. Από το 2018, παρουσιάζει την εκπομπή μαγειρικής Food n' Friends με τον κωμικό Ηλία Φουντούλη, στο ANT1. Από το 2020, παρουσιάζει την εκπομπή Γειτονιές στο Πιάτο στο ΑΝΤ1. Το 2020, είχε τέσσερα εστιατόρια, και την υπηρεσία catering Δειπνοσοφιστήριον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μάγειρες Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες τηλεπαρουσιαστές
Ρόμπερτ Φίτσο
Εκλογές 2010-16
Έπειτα από τη νίκη του κόμματός του στις βουλευτικές εκλογές του 2012, ο Φίτσο επέστρεψε στην πρωθυπουργία. Ωστόσο, απέτυχε να εκλεγεί στις προεδρικές εκλογές του 2014, χάνοντας στο δεύτερο γύρο όπου έλαβε ποσοστό 40,6%, από τον Αντρέι Κίσκα (νικητής με 59,3% των ψήφων).
Το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα Smer-SD του Φίτσο ήταν ο νικητής των βουλευτικών εκλογών του 2016, συγκεντρώνοντας ποσοστό 30,9% των ψήφων, χωρίς να εξασφαλίσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Δολοφονία δημοσιογράφου και παραίτηση από την πρωθυπουργία
Το 2018 δολοφονήθηκε ο δημοσιογράφος Γιαν Κούτσιακ, πυροδοτώντας κυβερνητική κρίση. Στις 15 Μαρτίου 2018 ο Φίτσο υπέβαλε την παραίτησή του από την πρωθυπουργία στον πρόεδρο Αντρέι Κίσκα, ο οποίος έδωσε την εντολή για σχηματισμό νέας κυβέρνησης στον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, Πέτερ Πελεγκρίνι.
Πηγές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σλοβακίας
Σερβικές βουλευτικές εκλογές 1906
Οι εκλογές του Βασιλείου της Σερβίας έγιναν στις 11 Ιουνίου 1906 με νικητή το Λαϊκό Ριζοσπαστικό κόμμα.
Η εκλογική μάχη χαρακτηρίστηκε από καταγγελίες για καταχρήσεις. Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας των κομμάτων της αντιπολίτευσης κατηγόρησαν την κυβέρνηση του Νικόλα Πάσιτς για πολλές καταχρήσεις εξουσίας.
Συμπλήρωμα (θεωρία συνόλων)
right|thumb|300px|Διάγραμμα Βενν για το απόλυτο συμπλήρωμα συνόλου. right|thumb|300px|Διάγραμμα Βενν για το σχετικό συμπλήρωμα συνόλου Y από το X.
Στην θεωρία συνόλων, το συμπλήρωμα ενός συνόλου A είναι το σύνολο που περιέχει όλα τα στοιχεία που δεν ανήκουν στο A, και συμβολίζεται ως A^c ή A'.
Όταν το υπερσύνολο όλων των στοιχείων \Omega είναι ξεκάθαρο από τα συμφραζώμενα, τότε το απόλυτο συμπλήρωμα του A είναι όλα τα στοιχεία του \Omega που δεν ανήκουν στο A.
Το σχετικό συμπλήρωμα (ή διαφορά) του A και του B είναι το σύνολο που περιέχει όλα τα στοιχεία του A που δεν ανήκουν στο B και συμβολίζεται ως (ή A - B).
Απόλυτο συμπλήρωμα
Το απόλυτο συμπλήρωμα του A είναι το σύνολο
Ιδιότητες
Για κάθε σύνολο A και B ισχύει ότι:
Σχετικό συμπλήρωμα (ή διαφορά συνόλων)
Επομένως το απόλυτο συμπλήρωμα και η διαφορά.
Ιδιότητες
Για κάθε σύνολο A, B, C, D ισχύει ότι:
Χένινγκ Μάνκελ
Ο Χένινγκ Μάνκελ (Henning Georg Mankell, 3 Φεβρουαρίου 1948 - 5 Οκτωβρίου 2015) ήταν Σουηδός συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων, παιδικών βιβλίων και θεατρικών έργων και είναι γνωστός για την αστυνομική σειρά βιβλίων μυστηρίου που έγραψε με πρωταγωνιστή τον επιθεωρητή Κουρτ Βαλάντερ. Έγραψε, επίσης, έναν σημαντικό αριθμό θεατρικών έργων και σεναρίων για την τηλεόραση.
Τον Ιανουάριο του 2014, ο Μάνκελ διαγνώσθηκε με καρκίνο του πνεύμονα και καρκίνο του οισοφάγου. Τον Μάιο του 2014 ανακοίνωσε ότι η θεραπεία λειτούργησε και ένιωθε καλύτερα. Εμπνεόμενος από τη σύζυγό του Εύα, έγραψε μια σειρά άρθρων για την εμπειρία του με τον καρκίνο , ενώ τόνισε τη σημασία της έρευνας για την καταπολέμηση του καρκίνου στο Νοσοκομειακό Πανεπιστήμιο Σαλγκρένσκα. Στις 5 Οκτωβρίου 2015, ο Μάνκελ πέθανε στην ηλικία των 67 ετών, σχεδόν δυο χρόνια αφότου διαγνώσθηκε με καρκίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδοί λογοτέχνες Κατηγορία:Συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας
Ζαν-Λουΐ Λεκά
Ο Ζαν-Λουΐ Λεκά (γεννημένος στις 21 Σεπτεμβρίου 1985 στην Μπαστιά της Κορσικής) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας. Έχει ύψος 1,77 μέτρα και βάρος 75 κιλά.
Βιογραφία
Έχοντας περάσει από τα τμήματα υποδομής της ΑΣ Φουριανί-Αγκλιανί, εντάχθηκε στις ακαδημίες της ΣΚ Μπαστιά, της σημαντικότερης ομάδας της ευρύτερης περιοχής. Μετά την αποχώρηση του Αντζελό Υγκ το 2004 από την ομάδα, έγινε αναπληρωματικός του Νικολά Πενετό και πραγματοποίησε την πρώτη του συμμετοχή στην Λιγκ 1 σε αναμέτρηση απέναντι στην Μονακό, έπειτα από την αποβολή του βασικού τερματοφύλακα του συλλόγου της Κορσικής (ήττα με σκορ 5-2). Αγωνίστηκε, επίσης, και στην αμέσως επόμενη αναμέτρηση απέναντι στην ΡΚ Λανς (νίκη με σκορ 3-1).
Αγωνίστηκε στην πρώτη του αναμέτρηση για την Λιγκ 1 με τα χρώματα της Βαλανσιέν στις 15 Αυγούστου 2009 απέναντι στην Ολιμπίκ Λυών, έπειτα από τιμωρία του Νικολά Πενετό.
Τον Ιανουάριο του 2012, τραυματίστηκε σοβαρά στη διάρκεια αναμέτρησης της δεύτερης ομάδας της Βαλανσιέν απέναντι στην Ουασκεάλ. Η ρήξη του δεξιού του χιαστού συνδέσμου τον υποχρέωσε να παραμείνει εκτός αγωνιστικής δράσης για διάστημα πέντε με έξι μηνών.
Στις 19 Ιουλίου 2013, η Μπαστιά και η Βαλανσιέν ήρθαν σε μεταξύ τους συμφωνία για την ανταλλαγή των τερματοφυλάκων τους, Μακέντο Μάγκνο Νοβάες και Ζαν-Λουΐ Λεκά, με τον τελευταίο, με αυτόν τον τρόπο, να αγωνίζεται και πάλι στον σύλλογο της Μπαστιά.
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κορσικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Μπαστιά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλανσιέν ΦΚ Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές
Ελισάβετ Βισκόντι
Η Ελισάβετ, ιταλ. Eisabetta Visconti (1374 - 2 Φεβρουαρίου 1432) από τον Οίκο των Βισκόντι ήταν κόρη του κυριάρχου του Μιλάνου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βαυαρίας.
Βιογραφία
Ήταν η ενδέκατη κόρη του Μπερναμπό κυριάρχου του Μιλάνου και της Βεατρίκης-Ρεγκίνας ντελα Σκάλα, κόρης του Μαστίνο Β΄ κυριάρχου της Βερόνας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1395 τον Ερνέστο των Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας-Μονάχου και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βισκόντι Κατηγορία:Δούκισσες της Βαυαρίας
Σταθμός παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας του Ελεκτρέναϊ
Το Σταθμός παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας του Ελεκτρέναϊ‎ (Lietuvos elektrinė) είναι σταθμός παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με ισχύ 1.800 μεγκαβάτ, κοντά στο Ελεκτρέναϊ της Λιθουανίας, το οποίο βρίσκεται περίπου 50 χιλιόμετρα δυτικά της λιθουανικής πρωτεύουσας Βίλνιους. Το εργαστήριο ανήκει στην Λιέτουβος Ελεκτρινέ (Lietuvos Elektrinė), μια θυγατρική της Lietuvos Energija.
Il Volo (συγκρότημα)
Οι Il Volo (ελλ. η πτήση, το πέταγμα) είναι ιταλικό συγκρότημα, αποτελούμενο από τρεις άντρες τραγουδιστές: τους τενόρους Πιέρο Μπαρόνε, Ινιάτσιο Μποσκέτο και τον βαρύτονο Τζανλούκα Τζινόμπλε. Έχοντας κερδίσει τον ιταλικό εθνικό τελικό, το ιστορικό Φέστιβαλ του Σαν Ρέμο, εκπροσώπησαν την Ιταλία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision 2015 που πραγματοποιήθηκε στη Βιέννη της Αυστρίας, με το τραγούδι "Grande amore". Εκεί κατέλαβαν την 3η θέση με 292 βαθμούς. Η Ελλάδα, η Κύπρος καθώς επίσης και πολλά άλλα κράτη έδωσαν στο ιταλικό τραγούδι τους 12 βαθμούς τους. Μάλιστα, από πολλούς ειδικούς και μη, θεωρούταν ίσως το πιο δίκαιο τραγούδι για τη νίκη, είτε λόγω ποιότητας, είτε του ταλέντου των νεαρών ερμηνευτών, δεδομένου παράλληλα, ότι το τραγούδι βγήκε πρώτο στο κοινό. Εμφανίστηκαν στο προσκήνιο το 2009, σε ένα τηλεοπτικό show τραγουδιού στην Ιταλία, και το 2010 έβγαλαν πλατινένιο δίσκο. Έπειτα ακολούθησαν διάφορες περιοδείες στην Αμερική, την υπόλοιπη Ευρώπη και σε άλλες ηπείρους ενώ, κυκλοφόρησαν νέα τραγούδια όπως το We Are Love (2012), Más allá (2014), Constantemente Mía (2013). Τον Ιούνιο του 2021 πραγματοποίησαν μια συναυλία στην Αρένα της Βερόνα προς τιμήν του Ιταλού συνθέτη Ένιο Μορικόνε. Τον Νοέμβριο του 2021, κυκλοφόρησαν ένα αφιερωμένο άλμπουμ αφιερωμένο στον Maestro Morricone με τίτλο Il Volo Sings Morricone.
Μέλη
left|thumb|300px|Οι Il Volo στην Eurovision 2015. Από αριστερά προς τα δεξιά: Τζανλούκα Τζινόμπλε, Ινιάτσιο Μποσκέτο και Πιέρο Μπαρόνε Ο Τζανλούκα Τζινόμπλε (ιταλικά: Gianluca Ginoble), γεννήθηκε στο Άτρι, του Αμπρούτσο στην Ιταλία, στις 11 Φεβρουαρίου 1995. Είναι μέλος του συγκροτήματος από το 2010. Το 2009 κέρδισε τον ιταλικό τηλεοπτικό διαγωνισμό τραγουδιού Ti lascio canzone (Σας αφήνω ένα τραγούδι).
Ο Ινιάτσιο Μποσκέτο (γενν. 4 Οκτωβρίου 1994· ιταλικα: Ignazio Boschetto) γεννήθηκε στην Μπολόνια της Εμίλια-Ρομάνια στην Ιταλία και είναι μέλος του συγκροτήματος από το 2010. Όπως λένε και οι τρεις τραγουδιστές, ο Ινιάτσιο είναι το χιουμοριστικό κομμάτι των Il volo αφού είναι αυτός που κάνει τα πιο πολλά αστεία και διασκεδάζει το κοινό στις συναυλίες λέγοντας αστεία και παριστάνοντας το Δον Κορλεόνε εκμεταλλευόμενος την καταγωγή του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με την Ιταλία Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2015 Κατηγορία:Ιταλικά μουσικά συγκροτήματα
Γαλλοελληνική Εταιρεία Σιδηροδρόμων
Η Γαλλοελληνική Εταιρεία Σιδηροδρόμων (Γ.Ε.Σ.) (Chemin de fer Franco-Hellenique, ή CFFH, πλήρες όνομα: Cοmpanie franco-hellenique des chemins de fer) ήταν σιδηροδρομική εταιρεία στην Ελλάδα και την Τουρκία, η οποία διαχειριζόταν τη γραμμή του πρώην Σιδηρόδρομου της Ανατολής από την Αλεξανδρούπολη στο Πύθιο, το Ορμένιο και το Σβίλεγκραντ, μεταξύ 1929 και 1954. . μικρογραφία|αριστερά|Η ατμομηχανή 102, τύπου 4-4-0 της εταιρείας, στην [[Αλεξανδρούπολη]]
Η εταιρεία απορροφήθηκε από τους Σιδηροδρόμους Ελληνικού Κράτους το 1954.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σιδηροδρομικές επιχειρήσεις στην Ελλάδα Κατηγορία:Νομός Έβρου Κατηγορία:Μεταφορές στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη
Κλασική μουσική
thumb|[[Συμφωνική ορχήστρα και χορωδία, δύο σύνολα που έχουν συνδεθεί στενά με την ερμηνεία της κλασικής μουσικής. Εδώ η μικρή ορχήστρα της πόλης Μπόθελ (ΗΠΑ), ερμηνεύει τον Μεσσία του Χαίντελ.|350x350εσ]]
Το επίθετο «κλασικός» προέρχεται από τη λατινική λέξη -classicus, σηματοδοτεί δηλαδή κάτι εξαιρετικό. Διάφοροι ορισμοί συνδέουν τον όρο με την ελληνική και λατινική αρχαιότητα, ως «συμμόρφωση του ύφους ή της σύνθεσης με τα πρότυπα της ελληνικής και λατινικής αρχαιότητας» (Oxford English Dictionary). Οι ορισμοί αυτοί μεταφέρθηκαν στην μουσική για να δηλώσουν περισσότερο την διάκριση μεταξύ της «έντεχνης» μουσικής από την λαϊκή ή παραδοσιακή. Η έννοια της κλασικής μουσικής, παρέπεμπε επομένως σε μία «ανώτερη» μορφή μουσικής σύνθεσης, με «σοβαρούς» σκοπούς και πέρα από τον ψυχαγωγικό χαρακτήρα.
Ο όρος «Κλασική Σχολή» χρησιμοποιήθηκε αργότερα στη Γερμανία το 1830 για το έργο των Χάυντν, Μότσαρτ και Μπετόβεν.
Ιστορία
Οι κύριες χρονικές διαιρέσεις της κλασικής μουσικής έως το 1900 είναι της πρώιμης μουσικής περιόδου η οποία αποτελείται από την Μεσαιωνική μουσική (500–1400) και την Αναγεννησιακή μουσική (1400–1600), και την περίοδο της κοινής πρακτικής η οποία αποτελείται από την Μπαρόκ μουσική (1600–1750), Κλασική μουσική περίοδο (1750–1830) και τη Ρομαντική μουσική (1804–1910). Από το 1900, η διαίρεση των περιόδων της κλασικής μουσικής άρχισε να υπολογίζεται περισσότερο ανά αιώνα παρά από τα συγκεκριμένα μουσικά χαρακτηριστικά τα οποία είχαν διασκορπιστεί και ήταν δύσκολο να οριστούν. Η κλασική μουσική της σύγχρονης περιόδου από τις αρχές έως τα τέλη του 20ού αιώνα διαιρείται σε αυτή της μοντερνιστικής μουσικής περιόδου (1890–1930), την ύστερη μοντερνιστική (έως τα μέσα του 20ού αιώνα), και την σημερινή και μεταμοντέρνα κλασική μουσική από το 1975 και έπειτα.
Οι χρονικές περίοδοι και η αντιστοίχηση τους με ημερομηνίες είναι ένα πεδίο όπου δεν υπάρχει ενιαία σύγκλιση απόψεων, καθώς συχνά υπάρχει αλληλοκάλυψη των διαφόρων ειδών στα ίδια χρονικά διαστήματα ή και διαμοιρασμός κοινών χαρακτηριστικών. Για παράδειγμα, η χρήση αντίστιξης και φούγκας είναι χαρακτηριστικά κυρίως της εποχής της μουσικής Μπαρόκ, ωστόσο συνεχίστηκαν από τον Χάυδν ο οποίος θεωρείται τυπικά ως εκπρόσωπος της Κλασικής περιόδου της μουσικής. Το ίδιο έκαναν και οι Μπετόβεν και Μπραμς οι οποίοι ανήκουν στη Ρομαντική περίοδο.
Το πρόθεμα νεο χρησιμοποιείται για να δηλώσει μια σύγχρονη μουσική σύνθεση η οποία είναι δημιουργημένη με βάση τα πρότυπα παλαιότερων εποχών, όπως της Κλασικής ή Ρομαντικής εποχής. Για παράδειγμα η Πουλτσινέλα του Στραβίνσκι, είναι δείγμα νεοκλασικής σύνθεσης καθώς μουσικοσυνθετικά είναι παρόμοια με τα έργα της Κλασικής εποχής.
Οι απαρχές
Σύμφωνα με μελέτη του 2006, έχει προταθεί πως οι ρίζες της δυτικής κλασικής μουσικής βρίσκονται στην αρχαία αιγυπτιακή μουσική λόγω των μουσικών χειρονομιών και της αρχαίας αιγυπτιακής ορχήστρας η οποία χρονολογείται από το 2695 π.Χ. .
Η ανάπτυξη των τόνων και των κλιμάκων έγινε από τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους που ασχολήθηκαν με την μουσική, όπως τον Πυθαγόρα (6ος αιώνας π.Χ.) και τον Αριστόξενο (4ος αιώνας π.Χ.). Ο Πυθαγόρας δημιούργησε ένα σύστημα ηχητικών προσαρμογών -κούρδισμα- καθώς και έκανε τα πρώτα βήματα για την κωδικοποίηση της μουσικής σημειογραφίας. Τα αρχαιοελληνικά μουσικά όργανα όπως ο αυλός και η λύρα, σταδιακά μετεξελίχθηκαν με διάφορες μορφές στα σύγχρονα όργανα της κλασικής ορχήστρας. Η περίοδος αυτή τελειώνει το 500 μ.Χ. (έναρξη της πρώιμης μουσικής περιόδου) με την πτώση της Δυτικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, και υπάρχουν πολύ λίγα διασωζόμενα στοιχεία τα περισσότερα από τα οποία προέρχονται από την αρχαία Ελλάδα.
Πρώιμη περίοδος
Η μουσική περίοδος της Αναγέννησης διήρκεσε από το 1400 έως το 1600, και χαρακτηρίστηκε από την ευρύτερη χρήση των μουσικών οργάνων και την εισαγωγή οργάνων που παρήγαγαν μπάσο ήχο. Με τον χορό να είναι πιο συνηθισμένο φαινόμενο πλέον κατά την διάρκεια των κοινωνικών εκδηλώσεων, οι μουσικές μορφές που εμφανίστηκαν προσάρμοσαν τους ήχους τους ώστε να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των χορευτικών προτύπων.
Κατά την περίοδο αυτή εμφανίστηκε αρχικά και το μουσικό πεντάγραμμο και άλλα στοιχεία της μουσικής σημειογραφίας. Η εμφάνιση του πενταγράμμου ήταν σημαντική γιατί επέτρεπε τον διαχωρισμό της σύνθεσης ενός μουσικού τμήματος από την μετάδοση της, καθώς χωρίς γραπτώς αποτυπωμένη μουσική, η μετάδοση της αναγκαστικά ήταν μονάχα ηχητική και προφορική, και όχι δύσκολο να αλλάξει κάθε φορά που αναπαράγονταν κάπου αλλού από μνήμης. Με την ύπαρξη της παρτιτούρας η οποία περιείχε το μουσικό έργο, το έργο αυτό πλέον μπορούσε να παιχτεί χωρίς την παρουσία του συνθέτη του, και η εφεύρεση της τυπογραφίας κατά τα μέσα του 15ου αιώνα έφερε την μεγάλη αύξηση της μεταδόσης της μουσικής καθώς και της ευκολίας διατήρησης της.
Τα χαρακτηριστικά έγχορδα όργανα της πρώιμης περιόδου αποτελούνται από την άρπα, το λάουτο, πρώιμα είδη βιολιών, και το κανονάκι ή ψαλτήρι της Δυτικής Ευρώπης. Τα πνευστά όργανα ήταν αυτά του φλάουτου και της φλογέρας, πρώιμες μορφές του όμποε, τρομπέτες, και οι γκάιντες. Τα εκκλησιαστικά όργανα υπήρχαν κυρίως στις εκκλησίες και ήταν ακόμα σχετικά σπάνια, αν και υπήρχαν και κινητές μορφές τους. Κοντά στο τέλος της περιόδου εμφανίστηκαν και πρώιμες μορφές του μουσικού πληκτρολογίου όπως το κλειδοκύμβαλο -πιάνο- και το τσέμπαλο. Η βιόλα εμφανίστηκε κατά τον 16ο αιώνα μαζί με μια ευρύτερη ποικιλία χάλκινων οργάνων, και η τυποποίηση των μουσικών περιγραφών, προδιαγραφών και οδηγιών γινόταν πλέον μέσω της έντυπης μαζικής αναπαραγωγής που είχε κάνει δυνατή η νέα τεχνολογία της τυπογραφίας.
Περίοδος της κοινής πρακτικής
Η περίοδος της κοινής πρακτικής αντιστοιχεί στην εποχή όπου οι ιδέες της δυτικής κλασικής μουσικής άρχισε να σχηματοποιείται, να τυποποιείται, και να κωδικοποιείται. Ξεκίνησε με την Μπαρόκ μουσική από περίπου το 1600 έως και τα μέσα του 18ου αιώνα, συνεχίστηκε με την Κλασική περίοδο η οποία διήρκεσε περίπου έως το 1820, και τελείωσε με την Ρομαντική περίοδο καθ'όλο τον 19ο αιώνα και έως τις αρχές του 20ού αιώνα.
Μπαρόκ μουσική
Η Μπαρόκ μουσική χαρακτηρίζεται κυρίως από την χρήση σύνθετων τονικών αντιστίξεων και μουσικών σημειογραφιών ως προς το μπάσο, με την μουσική να γίνεται αρκετά πιο σύνθετη σε σχέση με τις νωρίτερες περιόδους. Οι απαρχές της φόρμας της σονάτας προήλθε από την καντσόνα / σανσόν και περισσότερο επεξεργασμένες μουσικές παραλλαγές. Οι τονικότητες των κλιμάκων του ματζόρε και του μινόρε ως μέσο διαχείρισης και αντιμετώπισης των παραφωνιών και του χρωματικισμού στη μουσική είχαν πλέον εξελιχθεί πλήρως.
Κατά την διάρκεια της εποχής αυτής, η μουσική πληκτρολογίου στο κλειδοκύμβαλο και το εκκλησιαστικό όργανο σταδιακά γνώρισε ευρύτερη απήχηση, και οι διάφοροι τύποι βιολιών απέκτησαν την μορφή με την οποία είναι κυρίως γνωστά σήμερα. Η όπερα με τη μορφή του σκηνοθετημένου μουσικού δράματος άρχισε να διαφοροποιείται από τις πρωθύστερες μουσικές και δραματικές μορφές της, και οι φωνητικές τεχνικές όπως η καντάτα και το ορατόριο χρησιμοποιούνταν συχνότερα, με τους τραγουδιστές να κάνουν τις δικές τους προσθήκες στις μελωδίες. Τα οργανικά σύνολα άρχισαν να διακρίνονται και να τυποποιούνται ανάλογα με το μέγεθος τους, οδηγώντας στην εμφάνιση της ορχήστρας για μεγαλύτερα σύνολα, και την μουσική δωματίου να γράφεται για μικρότερες ομάδες οργάνων των οποίων οι μελωδίες αναπαράγονταν από ένα όργανο σε αντίθεση με τα πολλά της ορχήστρας. Το κοντσέρτο ως μουσική σύνθεση για την σόλο αναπαραγωγή με τη συνοδεία ορχήστρας έγινε ιδιαίτερα διαδεδομένο, αν και η σχέση μεταξύ του σολίστα και της ορχήστρας ήταν σχετικά απλή.
Οι θεωρίες σχετικά με το ίσο ταμπεραμέντο -ίσα διαστήματα και αναλογίες- άρχισαν να εφαρμόζονται συχνότερα, ειδικά καθώς έκαναν δυνατό έναν ευρύ συνδυασμό χρωματικών δυνατοτήτων στα μουσικά πληκτρολόγια.
Κλασική περίοδος
Κατά την Κλασική εποχή της μουσικής, από περίπου το 1750 έως το 1820, στερεοποιήθηκαν τα περισσότερα πρότυπα και κανόνες σχετικά με την παρουσίαση και την τεχνοτροπία της κλασικής μουσικής, καθώς και ήταν η περίοδος όπου το πιάνο έγινε το κυρίαρχο όργανο μουσικού πληκτρολογίου. Οι βασικές απαιτήσεις της ορχήστρας τυποποιήθηκαν, η μουσική δωματίου επεκτάθηκε ώστε να περιλαμβάνει και σύνολα από 8 έως 10 άτομα για σερενάτες, και η όπερα συνέχισε να αναπτύσσεται, εμφανίζοντας διαφοροποιήσεις ανάλογα με την γεωγραφική περιοχή, όπως η ιταλική όπερα, η γαλλική, και η γερμανική. Η όπερα μπούφα υπήρξε ειδική μορφή όπερας η οποία επικεντρώνονταν στην κωμωδία, και γνώρισε ιδιαίτερη διάδοση. Η συμφωνία ως μουσική μορφή έγινε αυτόνομη, και το κοντσέρτο χρησιμοποιήθηκε ως μέσο επίδειξης της τέχνης των δεξιοτεχνών οργανοπαικτών. Το τσέμπαλο δεν ήταν πλέον απαραίτητο όργανο στις ορχήστρες, και συχνά οι ορχήστρες οδηγούνταν από το πρώτο βιολί.
Τα πνευστά όργανα έγιναν πιο εξεζητημένα, και ενώ τα όργανα όπως το όμποε και το φαγκότο είχαν σταθερή παρουσία και κατά την εποχή του Μπαρόκ, τα διάφορα κλαρινέτα εμφανίστηκαν μόνο όταν ο Μότσαρτ επέκτεινε τον ρόλο τους στην ορχηστρική μουσική καθώς και σε αυτή της αίθουσας δωματίου και του κοντσέρτου.
Ρομαντική περίοδος
Κατά τον 19ο αιώνα, οι μουσικοί θεσμοί εξαρτώταν από τον έλεγχο των εύπορων χορηγών τους, καθώς οι συνθέτες και οι μουσικοί μπορούσαν να ζήσουν πλέον ανεξάρτητα από την αριστοκρατία. Το αυξανόμενο ενδιαφέρον της μεσαίας τάξης σε όλη την Ευρώπη  για την μουσική, οδήγησε στη δημιουργία σχολών και συνδέσμων και την εκμάθηση, εκτέλεση και διατήρηση της μουσικής. Το πιάνο, το οποίο εμφανίστηκε για πρώτη φορά με τη σημερινή μορφή του κατά την εποχή αυτή, έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές με τη μεσαία τάξη, ενώ οι παλαιότερες συμφωνικές ορχήστρες της σύγχρονης εποχής ιδρύθηκαν αυτή την περίοδο.
Οι ευρωπαϊκές πολιτιστικές ιδέες και θεσμοί ξεκίνησαν να ακολουθούν την αποικιοκρατική επέκταση σε άλλες τοποθεσίες του κόσμου, και κατά το τέλος της περιόδου υπήρξε και αύξηση του εθνικισμού στη μουσική, με συνθέτες όπως ο Έντβαρντ Γκρηγκ, Νικολάι Ρίμσκι-Κόρσακοφ, Αντονίν Ντβόρζακ να αποτυπώνουν τις παραδοσιακές μουσικές των χωρών τους στις συνθέσεις τους.
20ος και 21ος αιώνας
Η σύγχρονη κλασική μουσική διαθέτει μια ευρεία ποικιλία μεταρομαντικών μορφών καθώς και σύγχρονων και μεταμοντέρνων τεχνοτροπιών σύνθεσης. Ο Μοντερνισμός στη μουσική (1890–1930) υπήρξε εποχή κατά την οποία οι συνθέτες απέρριψαν ορισμένες μορφές της μουσικής κοινής πρακτικής περιόδου, όπως την παραδοσιακή τονικότητα, μελωδία, ενοργάνιση, και δομή. Η σύγχρονη εποχή έφερε την εμφάνιση της νεοκλασικής και της σειριλιαστικής μουσικής, με τα πρώτα ίχνη των ειδών αυτών πιθανώς να χρονολογούνται ήδη από την δεκαετία του 1930, και με την εμφάνιση τους να γίνεται σαφής στα τέλη του 20ού και τις αρχές του 21ου αιώνα.
Χρονοδιάγραμμα συνθετών
Σχεδόν όλοι οι συνθέτες που καλύπτονται από την βιβλιογραφία της κλασικής μουσικής και τα έργα των οποίων εξακολουθούν να αναπαράγονται ευρέως είναι άντρες, αν και υπήρξε και ένας σημαντικός αριθμός γυναικών συνθετών σε όλη την κλασική μουσική περίοδο, όπως η Κλάρα Σούμαν η οποία ήταν από τις πιο διακεκριμένες πιανίστριες της Ρομαντικής περιόδου.
Χρονοδιάγραμμα σημαντικών συνθετών κλασικής μουσικής
Σημασία της μουσικής σημειογραφίας
Κατά την μοντερνιστική αντίληψη η κλασική μουσική θεωρείται κυρίως μια γραπτή μουσική παράδοση η οποία διατηρείται μέσω της μουσικής σημειογραφίας, σε αντίθεση με την προφορική παράδοση μέσω της αποστήθισης ή ηχογραφήσεις ζωντανών εκτελέσεων. Ενώ είναι δυνατό να υπάρχουν διαφορές μεταξύ συγκεκριμένων εκτελέσεων κλασικών έργων, ένα έργο κλασικής μουσικής γενικά θεωρείται ανώτερο από την οποιαδήποτε παρέκκλιση της ερμηνείας του. Η χρήση της μουσικής σημειογραφίας είναι μια αποτελεσματική μέθοδος για την μετάδοση της κλασικής μουσικής, καθώς περιέχει όλες τις καταγεγραμμένες οδηγίες για την εκτέλεση του έργου.
Πούλιθρα Αρκαδίας
Τα Πούλιθρα είναι παραθαλάσσιο χωριό του νομού Αρκαδίας. Υπάγονται στον δήμο Νότιας Κυνουρίας και αποτελούν δική τους κοινότητα. Έχουν ανακυρηχτεί παραδοσιακός οικισμός. Τα Πούλιθρα βρίσκονται σε κοντινή απόσταση απο την έδρα του δήμου, το Λεωνίδιο και τα Πελετά. Το 2011 είχαν 414 μόνιμους κατοίκους.
Περιγραφή
Ο οικισμός έχει διατηρήσει το παραδοσιακό του χρώμα. Ο κεντρικός του ναός είναι η Γέννηση του Χριστού.
Κλασική μουσική
Σημασία της μουσικής σημειογραφίας
Κατά τις παλαιότερες εποχές ο μουσικός αυτοσχεδιασμός διέθετε σημαντικό ρόλο στην εκτέλεση της κλασικής μουσικής. Ίχνη της πρακτικής αυτής απομένουν στην καντέντσα, ένα τμήμα το οποίο εμφανίζεται κυρίως στα κοντσέρτα και τα σόλο έργα, και εκτελείται από τους δεξιοτέχνες μουσικούς. Υπήρξε επίσης σημαντικό χαρακτηριστικό της όπερας κατά την Μπαρόκ μουσική περίοδο και του μπελ κάντο.
Πούλιθρα Αρκαδίας
Περιγραφή
Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο καθηγητή Κωνσταντίνο Ρωμαίο, στα Πούλιθρα βρίσκεται η αρχαία πόλη Πολίχνη, την οποία αναφέρει ο ιστορικός Πολύβιος. Η ακρόπολη της αρχαίας πόλης βρίσκεται στο λόφο που είναι δίπλα από το λιμάνι του χωριού. Σήμερα, στον υδροβιότοπο της περιοχής υπάρχουν ίχνη του αρχαίου λιμανιού (δέστρες). Επίσης, στο λόφο (βίγλα) υπάρχει αρχαίο κάστρο και βυζαντινά τείχη.
Κλασική μουσική
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κλασική μουσική
Πούλιθρα Αρκαδίας
Προσωπικότητες
Είναι τόπος καταγωγής της δημοσιογράφου Αλεξάνδρας Δουβαρά και του οικονομολόγου Γκίκα Χαρδούβελη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κυνουρίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Παραδοσιακοί οικισμοί Αρκαδίας
ΣΑΒΑΚ
ΣΑΒΑΚ (, συντομογραφία του سازمان اطلاعات و امنیت کشور Ο Sāzemān-e Ettelā'āt va Amniyat-e Keshvar, κυριολεκτικά "Εθνικός Οργανισμός για την Ασφάλεια και την Πληροφόρηση") ήταν η μυστική υπηρεσία αστυνομίας, εσωτερικής ασφάλειας και πληροφοριών στο Ιράν κατά τη διάρκεια της βασιλείας της δυναστείας Παχλαβί.
Στο αποκορύφωμά του, ο οργανισμός είχε έως και 60.000 πράκτορες, που υπηρετούσαν στις τάξεις του σύμφωνα με μια πηγή και μια άλλη πηγή εκτιμά ότι απασχολούσε μεταξύ 4.000 και 6.000.
1957-1971
Μετά το ιρανικό πραξικόπημα του 1953, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο απομάκρυναν τον Μοχάμεντ Μοσαντέκ, ο οποίος αρχικά επικεντρωνόταν στην εθνικοποίηση της πετρελαϊκής βιομηχανίας του Ιράν, αλλά και ξεκίνησε να αποδυναμώσει τον Σάχη από την εξουσία στις 19 Αυγούστου 1953. Μετά το πραξικόπημα, ο μονάρχης, Μοχάμεντ Ρεζά, ίδρυσε μια υπηρεσία πληροφοριών με αστυνομικές εξουσίες. Ο στόχος του Σάχη ήταν να ενισχύσει το καθεστώς του θέτοντας τους πολιτικούς αντιπάλους υπό επιτήρηση και καταπιέζοντας αντιφρονούντα κινήματα.
Τον Μάρτιο του 1955, ο συνταγματάρχης του Στρατού "αντικαταστάθηκε με μια πιο μόνιμη ομάδα πέντε αξιωματικών της CIA, συμπεριλαμβανομένων ειδικών σε μυστικές επιχειρήσεις, ανάλυση πληροφοριών και αντικατασκοπεία, συμπεριλαμβανομένου του στρατηγού Χέρμπερτ Νόρμαν Σβάρτζκοπφ, που "εκπαίδευσε σχεδόν όλη την πρώτη γενιά της ΣΑΒΑΚ". Το 1956, αυτή η υπηρεσία αναδιοργανώθηκε και έλαβε το όνομα Sazeman-e Ettela'at va Amniyat-e Keshvar (SAVAK). Αυτοί με τη σειρά τους αντικαταστάθηκαν από τους εκπαιδευτές της ίδιας της ΣΑΒΑΚ το 1965.
Η ΣΑΒΑΚ είχε τη δύναμη να λογοκρίνει τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, να ελέγχει τους αιτούντες για κυβερνητικές θέσεις εργασίας και να χρησιμοποιεί καθετί απαραίτητο, συμπεριλαμβανομένων βασανιστηρίων, για να κυνηγήσει αντιφρονούντες".
Το 1961 οι ιρανικές Αρχές απέλυσαν τον πρώτο διευθυντή του οργανισμού, στρατηγό Τεϊμούρ Μπαχτιάρ και αργότερα έγινε πολιτικός αντιφρονούντας. Το 1970, οι πράκτορες της ΣΑΒΑΚ τον δολοφόνησαν μεταμφιέζοντας την πράξη ως ατύχημα.
Ο στρατηγός Χασάν Πακραβάν, διευθυντής της ΣΑΒΑΚ από το 1961 έως το 1966, είχε σχεδόν καλοπροαίρετη φήμη, για παράδειγμα δειπνούσε σε εβδομαδιαία βάση με τον Αγιατολλάχ Χομεϊνί, ενώ ο Χομεϊνί ήταν υπό κατ' οίκον περιορισμό, και αργότερα παρενέβη για να αποτρέψει την εκτέλεση του Χομεϊνί με το αιτιολογικό ότι θα "εξοργίσει τους πολίτες του Ιράν". Μετά την Ιρανική Επανάσταση, ωστόσο, ο Πακραβάν ήταν από τους πρώτους αξιωματούχους του Σάχη, που εκτελέστηκε από το καθεστώς Χομεϊνί.
Ο Πακραβάν αντικαταστάθηκε το 1966 από τον στρατηγό Νεματολάχ Νασίρι, στενό συνεργάτη του Σάχη, και η υπηρεσία αναδιοργανώθηκε και έγινε όλο και πιο ενεργή ενόψει του αυξανόμενουΣιισμού και της κομουνιστικής μαχητικότητας και των πολιτικών ταραχών.
Επίθεση στο Σιακάλ και μετά
Ένα σημείο καμπής στη φήμη της ΣΑΒΑΚ για την αδίστακτη βιαιότητά της ήταν μια επίθεση σε μια θέση χωροφυλακής στο χωριό Σιακάλ της Κασπίας από μια μικρή ομάδα ένοπλων μαρξιστών τον Φεβρουάριο του 1971, αν και αναφέρεται επίσης ότι βασανίστηκε μέχρι θανάτου ένας Σιίτης κληρικός, ο Αγιατολάχ Μοχάμεντ Ρεζά Σαΐντι το 1970.
Μετά από αυτήν την επίθεση, οι ανακριτές της ΣΑΒΑΚ στάλθηκαν στο εξωτερικό για "επιστημονική εκπαίδευση για την πρόληψη ανεπιθύμητων θανάτων από ωμή βία". Η ωμή βία συμπληρωνόταν με φάλαγγα, στέρηση ύπνου, εκτεταμένη απομόνωση, έντονους προβολείς, ορθοστασία για ώρες και, τέλος, βγάλσιμο νυχιών, φίδια (ειδικά για τις γυναίκες), ηλεκτροσόκ, συχνά στο ορθό, εγκαύματα από τσιγάρα, ορθοστασία σε αναμμένα κάρβουνα, οξύ στα ρουθύνια, πνιγμοί, πλαστές εκτελέσεις και μια ηλεκτρική καρέκλα με μια μεγάλη μεταλλική μάσκα για να πνίγει τις κραυγές. Αυτό το τελευταίο εργαλείο ονομάστηκε Απόλλων, ένας υπαινιγμός για τις αμερικανικές διαστημικές κάψουλες. Οι φυλακισμένοι εξευτελίζονταν επίσης με βιασμό, ούρηση και αναγκαστική εκγύμνωση. Παρά τις νέες "επιστημονικές" μεθόδους, το προτιμώμενο βασανιστήρι ήταν ο παραδοσιακός φαλαγγισμός. Ο πρωταρχικός στόχος ήταν να εντοπιστούν κρύπτες όπλων, καταφύγια και συνεργοί..."
Ο Αμπραχαμιάν εκτιμά ότι η ΣΑΒΑΚ (και άλλες αστυνομικές και στρατιωτικές δυνάμεις) σκότωσε 368 αντάρτες, συμπεριλαμβανομένης της ηγεσίας των μεγάλων αστικών αντάρτικων οργανώσεων και εκτέλεσε 100 πολιτικούς κρατούμενους μεταξύ 1971-1979, η πιο βίαιη εποχή της ΣΑΒΑΚ.
Η καταστολή μετριάστηκε χάρη στη δημοσιότητα και τον έλεγχο από "πολυάριθμους διεθνείς οργανισμούς και ξένες εφημερίδες". Ο Τζίμι Κάρτερ έγινε Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών και έθεσε το ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Ιράν.
Λειτουργίες
Κατά το αποκορύφωμά της, η ΣΑΒΑΚ είχε σχεδόν απεριόριστες εξουσίες. Λειτουργούσε τα δικά του κέντρα κράτησης, όπως η φυλακή Εβίν. Εκτός από την εγχώρια ασφάλεια, τα καθήκοντα της υπηρεσίας επεκτάθηκαν στην επιτήρηση των Ιρανών στο εξωτερικό, ιδίως στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, και ιδίως τους φοιτητές με κυβερνητικά επιδόματα. Το πρακτορείο συνεργάστηκε επίσης στενά με τη CIA στέλνοντας τους πράκτορές τους σε μια βάση αεροπορίας στη Νέα Υόρκη για να μοιραστούν και να συζητήσουν τακτικές ανάκρισης.
Η ΣΑΒΑΚ ήταν υπεύθυνη για:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική του Ιράν
Το μυστήριο της κοιλάδας Μπόσκομπ
Το μυστήριο της κοιλάδας Μπόσκομπ (αγγλικός τίτλος: The Boscombe Valley Mystery), είναι ένα από τα 56 διηγήματα του Άρθουρ Κόναν Ντόυλ με ήρωα τον ντετέκτιβ Σέρλοκ Χολμς. Είναι η τέταρτη από τις δώδεκα ιστορίες της συλλογής Οι περιπέτειες του Σέρλοκ Χολμς. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό Strand το 1891.
Υπόθεση
Ο Τζον Τέρνερ, χήρος και μεγαλογαιοκτήμονας ζει με την κόρη του Άλις στο Χέρφορντσάιρ της Δυτικής Αγγλίας. Ένα από τα αγροκτήματά του το έχει νοικιάσει σε έναν γνωστό του από την Αυστραλία, τον Τσαρλς Μακάρθι, επίσης χήρο με έναν γιο, τον Τζαίιμς. Ο Τσαρλς Μακάρθι βρέθηκε νεκρός κοντά στη λίμνη Μπόσκομπ. Δύο μάρτυρες καταθέτουν ότι είδαν τον Τσαρλς να περπατά στο δάσος ακολουθούμενος από τον γιο του, ο οποίος κρατούσε τουφέκι. Επίσης η Πέισιονς Μόραν,14χρονη κόρη του επιστάτη, λέει ότι τους είδε να μαλώνουν και τρομαγμένη έτρεξε στο σπίτι της όπου σε λίγο ο Τζέιμς έφθασε ζητώντας βοήθεια. Οι Μόραν ακολούθησαν τον Τζέιμς πίσω στη λίμνη, όπου βρήκαν τον Μακάρθι νεκρό. Ο Τζέιμς συνελήφθη και κατηγορήθηκε για φόνο. Η Άλις πιστεύει ότι ο Τζέιμς είναι αθώος. Την υπόθεση έχει αναλάβει ο επιθεωρητής Λεστράντ της Σκότλαντ Γιάρντ, που θεωρεί τον νεαρό ένοχο αλλά λόγω της επιμονής της Άλις ζήτησε τη βοήθεια του Σέρλοκ Χολμς. μικρογραφία|Ο Τζέιμς βρίσκει το πτώμα του πατέρα του (1892) Ο Τζέιμς επιβεβαιώνει τις καταθέσεις των μαρτύρων αλλά εξηγεί ότι πήγαινε στο δάσος για να κυνηγήσει. Αργότερα άκουσε τον πατέρα του να φωνάζει «κούιιιι» και τον βρήκε να στέκεται δίπλα στη λίμνη, έκπληκτος που τον είδε. Μάλωσαν για κάποιο θέμα και ο Τζέιμς έφυγε για να επιστρέψει στο σπίτι. Λίγο μετά άκουσε τον πατέρα του να φωνάζει, επέστρεψε και τον βρήκε πεσμένο στο έδαφος. Ο Τζέιμς επιμένει ότι προσπάθησε να τον βοηθήσει, αλλά ο πατέρας του πέθανε στην αγκαλιά του. Αρνείται να καταθέσει την αιτία της λογομαχίας τους, παρά την προειδοποίηση ότι αυτό είναι επιβαρυντικό στοιχείο. Ο Τζέιμς θυμάται επίσης ότι τα τελευταία λόγια του πατέρα του ήταν κάτι για «έναν αρουραίο», αλλά δεν κατάλαβε το νόημά τους. Νομίζει επίσης ότι είδε έναν χιτώνα στο έδαφος, που έπειτα εξαφανίστηκε.
Η Άλις συναντά τον Χολμς, τον Λεστράντ και τον Δρ Γουάτσον στο τοπικό ξενοδοχείο και ελπίζει ότι ο Χολμς θα αποδείξει την αθωότητα του Τζέιμς. Πιστεύει επίσης ότι αυτή ήταν το αντικείμενο της λογομαχίας τους: ο πατέρας πίεζε τον γιο του να την παντρευτεί, αλλά ο Τζέιμς αρνιόταν. Η Άλις τον δικαιολογεί και δείχνει να νοιάζεται πολύ γι' αυτόν. Ο Χολμς ρωτά την Άλις αν μπορούσε να συναντήσει τον πατέρα της, αλλά εκείνη λέει ότι η υγεία του επιδεινώθηκε μετά το θάνατο του Μακάρθι, τον οποίο γνώριζε από παλιά.
Ο Χολμς αποφασίζει να δει τον Τζέιμς. Μαθαίνει ότι η Άλις έχει δίκιο για την αιτία της διαμάχης μεταξύ των Μακάρθι. Αυτό που ο Χολμς δεν γνωρίζει είναι ότι ο Τζέιμς είναι ερωτευμένος με την κοπέλα, αλλά δεν μπορεί να ικανοποιήσει την απαίτηση του πατέρα του επειδή είχε παντρευτεί μια ανυπόληπτη γυναίκα, πριν η Άλις επιστρέψει από το σχολείο της. Δεν μπορούσε να το πει στον πατέρα του γιατί θα τον είχε διώξει από το σπίτι. Ωστόσο, όταν η σύζυγος του Τζέιμς έμαθε για το έγκλημα, ομολόγησε ότι ήταν ήδη παντρεμένη πριν και επομένως ο γάμος τους είναι άκυρος. μικρογραφία|250x250εσ|Ο Χολμς, ο Γουάτσον και ο Λεστράντ εξετάζουν τις μπότες των Μακάρθι (1891) Ο Χολμς, ο Γουάτσον και ο Λεστράντ πηγαίνουν στο αγρόκτημα και εξετάζουν τις μπότες του Τσαρλς και του Τζέιμς. Στη συνέχεια κατευθύνονται προς τη λίμνη Μπόσκομπ, όπου ο Χολμς εξετάζει το έδαφος και βρίσκει στοιχεία για την παρουσία ενός τρίτου άνδρα, τον οποίο πιστεύει ότι είναι ο δολοφόνος. Ο Χολμς συμπεραίνει ότι ο δολοφόνος είναι αριστερόχειρας, ψηλός, κουτσαίνει και καπνίζει πούρα. Ο Λεστράντ αμφιβάλει.
Στο ξενοδοχείο, ο Χολμς εξηγεί στον Γουάτσον ότι το «κούιιιι» είναι μια αυστραλιανή κραυγή και ότι η αναφορά σε «έναν αρουραίο» (ρατ στα αγγλικά), που άκουσε ο Τζέιμς, ήταν οι τελευταίες συλλαβές της Μπαλαράτ, μιας πόλης στην Αυστραλία. Το άτομο που συνάντησε ο Τσαρλς ήταν, επομένως, κάποιος που γνώριζε από την Αυστραλία. Ο Τζον Τέρνερ, ο πατέρας της Άλις, εμφανίζεται κουτσαίνοντας (συμπτωματικά η άφιξή του ανακοινώνεται από έναν υπάλληλο ξενοδοχείου τη στιγμή που ο Γουάτσον ρωτάει ποιος είναι ο δολοφόνος) και, συνειδητοποιώντας ότι ο Χολμς έχει διαλευκάνει το έγκλημα, ομολογεί.
Ο Τέρνερ εξηγεί ότι νέος στην Αυστραλία είχε παρασυρθεί και ήταν μέλος μιας συμμορίας. Κατά τη διάρκεια αιματηρής ένοπλης ληστείας στην άμαξα που μετέφερε χρυσό, χάρισε τη ζωή του αμαξά που ήταν ο Μακάρθι. Με τα λάφυρα ο Τέρνερ έγινε πάμπλουτος, μετακόμισε στην Αγγλία και αποφάσισε να αλλάξει ζωή. Αγόρασε γη, παντρεύτηκε και απέκτησε την Άλις. Λίγο καιρό αργότερα, ο Μακάρθι τον εντόπισε και άρχισε να τον εκβιάζει. Έτσι του παραχώρησε ένα αγρόκτημα και χρήματα, ελπίζοντας ότι αυτό θα τον ικανοποιούσε. Ωστόσο, αυτό δεν ήταν αρκετό και ο Μακάρθι απαιτούσε τον γάμο του γιου του Τζέιμς και της Άλις. Αν και του άρεσε ο Τζέιμς, ο Τέρνερ δεν ήθελε αυτόν τον γάμο. Μετά από πολλή πίεση, συμφώνησε να συναντήσει τον Τσαρλς κρυφά στη λίμνη για να λύσουν το θέμα. Βλέποντας τους Μακάρθι εκεί να μαλώνουν, ο Τέρνερ κρύφτηκε, σκοπεύοντας να περιμένει μέχρι να φύγει ο Τζέιμς. Ωστόσο, θύμωσε όταν άκουσε τη φύση της λογομαχίας και σκότωσε τον Τσαρλς για να απαλλαγεί από τον εκβιαστή και να γλιτώσει την κόρη του. Ο Τζέιμς άκουσε την κραυγή του πατέρα του και επέστρεψε, αλλά ο Τέρνερ κρύφτηκε στο δάσος. Λίγο αργότερα επέστρεψε για να πάρει τον μανδύα που του είχε πέσει.
Ο Τέρνερ υπογράφει την ομολογία του και ο Χολμς ορκίζεται να την κρατήσει κρυφή εκτός κι αν χρειαστεί να τη χρησιμοποιήσει σε περίπτωση καταδίκης του Τζέιμς. Στο τέλος, οι αποδείξεις του Χολμς αρκούν για την αθώωση του Τζέιμς και ο Τέρνερ πεθαίνει επτά μήνες αργότερα. Εν τω μεταξύ, ο Γουάτσον υποθέτει ότι ο Τζέιμς και η Άλις θα παντρευτούν και θα ζήσουν ευτυχισμένοι, πιθανότατα χωρίς ποτέ να ανακαλύψουν την αληθινή ιστορία των πατεράδων τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οι περιπέτειες του Σέρλοκ Χολμς
Μάχη του Δηλίου
Η μάχη στο Δήλιο, το 424 π.Χ., δόθηκε προς τα τέλη της πρώτης φάσης του Πελοποννησιακού Πολέμου σε μια προσπάθεια της Αθήνας να ελέγξει τη Βοιωτία, αλλά κατέληξε σε ήττα της. Στόχος της ήταν να αποκτήσει τον έλεγχο του Δηλίου (σημερινό Δήλεσι) που είχε στρατηγική σημασία στα βόρειά της, και παράλληλα να ανατρέψει τα ολιγαρχικά και φιλοσπαρτιατικά καθεστώτα των σημαντικών βοιωτικών πόλεων.
Ιστορικό
Οι Αθηναίοι και οι σύμμαχοί τους σκόπευαν να επιτεθούν ταυτόχρονα σε τρία διαφορετικά σημεία της Βοιωτίας: στο Δήλιο (απέναντι από την Εύβοια), που ήταν το επίνειο της Τανάγρας, στο λιμάνι των Σιφών (στον Κορινθιακό, σημερινή Αλυκή) και στη Χαιρώνεια (στα δυτικά της λίμνης Κωπαΐδα ς). Με την τριπλή αναστάτωση που είχαν σκοπό να προκαλέσουν ταυτόχρονα θα διασπούσαν τις δυνάμεις του βοιωτικού στρατού, γιατί αυτός θα αναγκάζονταν να απασχοληθεί πρωτίστως με τις ανατρεπτικές κινήσεις των δημοκρατικών Βοιωτών. Έτσι οι Αθηναίοι θα αποκτούσαν πιο εύκολα τον έλεγχο του Δηλίου στα ανατολικά της Βοιωτίας. Συνεννοήθηκαν με Φωκείς και δημοκρατικούς Βοιωτούς που είχαν εξοριστεί από τα ολιγαρχικά ή αριστοκρατικά κόμματα των πόλεών τους και κατέληξαν στο εξής σχέδιο κοινής δράσης: οι Φωκείς και οι δημοκρατικοί Βοιωτοί που είχαν εξοριστεί από τον Ορχομενό θα επιτίθεντο στη Χαιρώνεια, ενώ ταυτόχρονα ο στόλος των Αθηναίων υπό τον Δημοσθένη και συμμάχους Ακαρνάνες θα επιτίθετο στο λιμάνι των Σιφών. Την ίδια μέρα το πεζικό των Αθηναίων θα προέλαυνε στο Δήλιο. Μόλις ο Δημοσθένης κατακτούσε τις Σίφες θα κατευθυνόταν στο Δήλιο για να ενισχύσει τις δυνάμεις του Ιπποκράτη και να διασφαλιστεί το πέρασμα.
Το σχέδιο κατέληξε σε αποτυχία για πολλούς λόγους. Ο βασικότερος ήταν πως ένας άνδρας από τη Φωκίδα το πρόδωσε στους Σπαρτιάτες και αυτοί ειδοποίησαν τους Βοιωτούς. Έτσι τα ολιγαρχικά καθεστώτα προετοιμάστηκαν για την ανατροπή που σχεδίαζαν οι δημοκρατικοί και έστειλαν ενισχύσεις τόσο στη Χαιρώνεια όσο και στις Σίφες. Οι δημοκρατικοί Βοιωτοί έκριναν τότε σκόπιμο να μην κινηθούν διόλου αφού το σχέδιο είχε διαρρεύσει. Όμως ο Δημοσθένης με το στόλο του και ο Ιπποκράτης με το πεζικό προχωρούσαν βάσει αυτού του σχεδίου. Όταν ο Δημοσθένης κατάφερε να συγκεντρώσει στόλο και άνδρες κινήθηκε προς τις Σίφες, όπου νόμιζε ότι οι δημοκρατικοί θα παρέδιδαν το λιμάνι. Επίσης έφτασε εκεί νωρίτερα από τη μέρα που είχε συμφωνηθεί, αυτό όμως το λάθος δεν ξέρουμε αν έπαιξε καθοριστικό ρόλο αφού το σχέδιο είχε ούτως ή άλλως προδοθεί. Η ηγεσία των Βοιωτών είχε ήδη στείλει σημαντικές ενισχύσεις στις Σίφες και η πόλη όχι μόνον δεν παραδόθηκε, αλλά αντιστάθηκε σθεναρά. Ο Δημοσθένης αναγκάστηκε να πάρει το στόλο του και να υποχωρήσει. Κατευθύνθηκε στις απέναντι ακτές της Πελοποννήσου στη Σικυωνία (σημερινό Κιάτο) όπου όμως επίσης συνάντησε σημαντική αντίσταση και αναγκάσθηκε να πάρει πάλι τους άνδρες του και να αποχωρήσει. Όλο αυτό το διάστημα δεν κατάφερε να επικοινωνήσει με τον Ιπποκράτη που είχε ήδη φτάσει στο Δήλιο και το οχύρωνε, περιμένοντας από μέρα σε μέρα την εμφάνιση των ενισχύσεων του Δημοσθένη — Αθηναίων, Ακαρνάνων και άλλων.
Μετά από τρεις μέρες ο Ιπποκράτης κατάλαβε ότι κάτι δεν είχε πάει καλά και αποφάσισε να αποσυρθεί στην Αττική γιατί γνώριζε ότι είχε μεν αρκετό στρατό, αλλά δεν ήταν ιδιαίτερα αξιόμαχος — ο Θουκυδίδης αναφέρει ότι είχαν επιστρατευτεί και μέτοικοι και ότι πολλοί ήταν όχι μόνον άπειροι στον πόλεμο αλλά και άοπλοι. Οχύρωσε πάντως την περιοχή προτού ξεκινήσει και άφησε στο Δήλιο φρουρά 300 ανδρών. Στο μεταξύ ο βοιωτικός στρατός έχοντας διασφαλίσει τις Σίφες κατευθυνόταν στο Δήλιο και προσωρινά είχε στρατοπεδεύσει στην Τανάγρα. Από εκεί αντιλήφθηκε την κίνηση υποχώρησης του Ιπποκράτη και με επιμονή του βοιωτάρχη Παγώνδα επιτέθηκε στους υποχωρούντες Αθηναίους — οι άλλοι δέκα βοιωτάρχες είχαν προτείνει να μην επιτεθούν στους Αθηναίους αφού ο στρατός τους είχε πια περάσει σε αθηναϊκό έδαφος και ήθελαν να περιοριστούν στην ανακατάληψη του Δηλίου, όπου βρίσκονταν εξάλλου μόνο 300 άνδρες.
Μάχη
Ο Παγώνδας επέμεινε ότι δεν έπρεπε να αφήσουν στους Αθηναίους το περιθώριο να αποχωρήσουν. Έπεισε τους άλλους βοιωτάρχες ότι δεν μπορούσαν να ελπίζουν σε ειρήνη με γείτονές τους τούς Αθηναίους και ότι στόχος των γειτόνων τους ήταν να επανέλθουν με την πρώτη ευκαιρία και να καταλάβουν τις βοιωτικές πόλεις μία προς μία. Ο Ιπποκράτης απευθύνθηκε τότε κι εκείνος στους άνδρες του διαβλέποντας ότι η μάχη ήταν αναπόφευκτη και είπε ότι "έχει μεγάλη σημασία να νικήσουν, γιατί η Σπάρτη θα έμενε έτσι άοπλη, δίχως το ιππικό των Βοιωτών". Όμως ουσιαστικά δεν πρόλαβε καν να τελειώσει τον ενθαρρυντικό λόγο του, γιατί οι Βοιωτοί άρχισαν πολύ γρήγορα την επίθεση. αριστερά|μικρογραφία|Ανακατασκευή του [[Φλογοβόλο|φλογοβόλου των Βοιωτών κατά τις περιγραφές του Θουκυδίδη, Τεχνολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης]] Η μάχη με το κύριο σώμα στρατού του Ιπποκράτη δόθηκε στα νότια του Δηλίου, σε απόσταση δέκα σταδίων από αυτό (περίπου 2-3 χιλιομέτρων). Οι δύο στρατοί είχαν περίπου τον ίδιο αριθμό οπλιτών (γύρω στις 7.000), αλλά οι Βοιωτοί υπερείχαν στο ιππικό, ενώ επίσης εφάρμοσαν κάποιες καινοτομίες.
Ο Ιπποκράτης παρέταξε στο κέντρο της φάλαγγας άνδρες σε βάθος οκτώ ανδρών και στα πλάγια τους ψιλούς και τους ιππείς. Την ίδια μορφή επέλεξε και ο Παγώνδας για το στρατό του, μόνο που στα δεξιά της φάλαγγας τοποθέτησε τους Θηβαίους οπλίτες του σε βάθος 25 ανδρών.
Οι νεκροί ήταν περίπου 1.200 Αθηναίοι (ανάμεσα τους και ο στρατηγός Ιπποκράτης) και 500 Βοιωτοί.
Συνέχεια
Οι Βοιωτοί όταν νίκησαν τις δυνάμεις του Ιπποκράτη επιτέθηκαν στους Αθηναίους που είχαν οχυρωθεί στο Δήλιο και αφού ενισχύθηκαν από Κορίνθιους και Μεγαρείς, ύστερα από είκοσι μέρες το κυρίευσαν.
Η μάχη του Δηλίου ήταν από τις λίγες μάχες οπλιτών στον Πελοποννησιακό Πόλεμο και απέδειξε την αδυναμία των Αθηναίων σε τέτοιου τύπου αναμετρήσεις, αν και εκτός από την απειρία τμήματος του στρατού τους, είχαν να αντιμετωπίσουν επιπλέον και τους στρατιωτικούς νεωτερισμούς του Παγώνδα.
Υπουργός Επικρατείας
Οι Υπουργοί Επικρατείας αποτελούν κυβερνητικό αξίωμα στην Ελλάδα.
Ιστορικό
Με τον νόμο 1943/1991 οι προβλεπόμενες από τον ν.1558/1985 θέσεις υπουργών χωρίς χαρτοφυλάκιο μετατράπηκαν σε θέσεις υπουργών επικρατείας, και οι δύο εν ενεργεία υπουργοί άνευ χαρτοφυλακίου (Μίκης Θεοδωράκης και Γιάννης Κεφαλογιάννης) ονομάστηκαν Υπουργοί Επικρατείας. Οι Υπουργοί Επικρατείας μπορεί να προΐστανται Υπουργείου. Οι αρμοδιότητές τους καθορίζονται με απόφαση του Πρωθυπουργού, που δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.
Σημερινοί Υπουργοί Επικρατείας
== Διατελέσαντες Υπουργοί Επικρατείας ==
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νυν υπουργεία της Ελλάδας
Ολυμπιάδα της Ηπείρου
Η Ολυμπιάδα (3ος αιώνας π.Χ.) ήταν βασίλισσα της Ηπείρου, μέλος της Δυναστείας των Αιακιδών. Ήταν κόρη του διάσημου βασιλιά Πύρρου Α' της Ηπείρου, και σύζυγος του αδερφού της, βασιλιά Αλεξάνδρου Β΄.Το ζευγάρι Ολυμπιάδας και Αλεξάνδρου Β΄ απέκτησε τρία παιδιά: τον Πύρρο Β', τον Πτολεμαίο Β' και τη Φθία.
ΔΕΝ πρέπει να γίνεται σύγχυση της Ολυμπιάδας της Ηπείρου με τη μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, επίσης Ολυμπιάδα, της οποίας τo αρχικό όνομα ως πριγκίπισσα των Μολοσσών στην Ήπειρο ήταν Μυρτάλη και Στρατονίκη, και έλαβε το όνομα Ολυμπιάς μετά τον γάμο της με τον Φίλιππο Β' της Μακεδονίας.
Μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου Β΄, η Ολυμπιάδα της Ηπείρου ανέλαβε προσωπικά την κηδεμονία των παιδιών τους, Πύρρου και Πτολεμαίου, καθώς και τη διακυβέρνηση του κράτους των Μολοσσών. Φοβούμενη πως η Αιτωλική Συμπολιτεία θα της αποσπάσει μέρος της Ακαρνανίας, την οποία ο Αλέξανδρος είχε λάβει από τη Συμπολιτεία σαν ανταμοιβή που τους ενίσχυσε στον πόλεμο, στράφηκε προς τον βασιλιά της Μακεδονίας Δημήτριο τον Αιτωλικό για βοήθεια.
Για να σφραγιστεί η συμφωνία του προσέφερε το χέρι της κόρης της, Φθίας, παρόλο που εκείνος ήταν ήδη παντρεμένος με τη Στρατονίκη, πριγκίπισσα των Σελευκιδών. Ο Δημήτριος δέχτηκε το διακανονισμό κάνοντας τη Φθία βασίλισσα του. Ωστόσο αυτό εξόργισε τη Στρατονίκη, η οποία επιστρέφοντας στην πατρίδα της το 239 π.Χ. προσπάθησε μάταια να πείσει τον νέο βασιλιά Σέλευκο Β' τον Καλλίνικο να εκδικηθεί την προσβολή.
Με τη συμμαχία αυτή, η βασίλισσα Ολυμπιάδα διασφάλισε τη θέση της στον θρόνο, τον οποίο διατήρησε μέχρι την ενηλικίωση των αγοριών της, οπότε και παραιτήθηκε υπέρ του γιου της Πύρρου Β΄. Ωστόσο ο θάνατος του Πύρρου, τον οποίο ακολούθησε σύντομα και ο θάνατος του αδερφού και διαδόχου του, Πτολεμαίου, γέμισαν τη βασίλισσα με πένθος. Τελικά απεβίωσε από τη θλίψη της, με τον θρόνο να παραμένει στα χέρια της εγγονής της, της Δηιδάμειας.
Ο Αθήναιος, ο οποίος στο έργο του δείχνει αγάπη για τις ίντριγκες, διηγείται μια άλλη εκδοχή βάσει της οποίας η Ολυμπιάδα θανάτωσε μια κοπέλα που λεγόταν Τίγρις, με την οποία ήταν ερωτευμένος ο γιος της, Πύρρος Β'. Ως αποτέλεσμα ο βασιλιάς πήρε εκδίκηση θανατώνοντας την Ολυμπιάδα με δηλητήριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία των Αιακιδών Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Ηπείρου Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου
Ίιρστε Ντιβίζι 2012-13
Η Ίιρστε Ντιβίζι 2012-13 ήταν η 57η σεζόν της Ίιρστε Ντιβίζι, η οποία ξεκίνησε στις 10 Αυγούστου 2012 και τελείωσε στις 26 Μαΐου 2013, με την λήξη των Play Offs ανόδου.
Η Καμπούρ κατέκτησε την πρώτη θέση και προβιβάστηκε απευθείας στην Έρεντιβιζι, ενώ το εισιτήριο για την πρώτη κατηγορία κέρδισε και η Γκο Αχέντ Ιγκλς, μέσω Play Offs ανόδου.
Βαθμολογία
1 Η Φένταμ χρεοκόπησε στις 2 Απριλίου 2013. 2 Η Άπελτνορν χρεοκόπισε,
(C): Πρωταθλητής (P): Ομάδες που προβιβάστηκαν
Play Offs
Η Ρόντα και η Φένλο συμμετείχαν στα Play Offs, επειδή τη σεζόν 2012-13 τερμάτισαν στην 16η και 17η θέση αντίστοιχα.
Τρίτος Γύρος
Οι δύο νικητές του τρίτου γύρου, θα αγωνιστούν στην Έρεντιβιζι 2013-14.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2012-2013 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Ολλανδίας
Α.Σ. Αχαιός 47
Ο Αχαιός 47 είναι αθλητικός σύλλογος στην Πάτρα με ένα και μοναδικό τμήμα καλαθοσφαίρισης. Παλαιότερα διατηρούσε τμήματα υδατοσφαίρισης αντρών, πετοσφαίρισης αντρών και γυναικών και χειροσφαίρισης αντρών και γυναικών.
Μαρία της Βοημίας
Η Μαρία, τσεχ.: Marie Česká z Přemyslovců (π. 1124 - μετά το 1172) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν κόρη του δούκα της Βοημίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα της Βαυαρίας και μετά μαργαραβίνα του Μπάντεν.