cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πέτρος ντε Που
Ο Πέτρος ντε Που (Αγγλικά: Peter de Pou, .... - 1366) είχε την δικαστική εξουσία στα Δουκάτα των Αθηνών και των Νέων Πατρών. Κατά διαστήματα εκπροσωπούσε τον γενικό επίτροπο Ματθαίο Μονκάδα (1359-1366), που ποτέ δεν ήλθε στην Ελλάδα. Βρισκόταν σε συνεχή αντιπαλότητα με τον Ρογήρο Α΄ ντε Λούρια. Χαρακτηρίστηκε όμως σαν βίαιος, πλεονέκτης, φιλόδοξος και κυρίως άδικος δικαστής. Δολοφονήθηκε αυτός και η σύζυγός του μετά από εξέγερση εναντίον του, το 1366.
Ιστορικά στοιχεία
Αξιοσημείωτη είναι η επιμονή του βασιλιά της Σικελίας Φρειδερίκο Γ΄ (1355-1377) στο πρόσωπο του Μονκάδα. Μετά το περιστατικό με τους τούρκους το 1363, του πρότεινε ισόβια γενική επιτροπεία, που όμως ούτε και αυτό τον έπεισε να έλθει Ελλάδα.
Ο Πέτρος ντε Που
Ο Πέτρος ντε Που ασκούσε για μεγάλο διάστημα την δικαστική εξουσία στα Δουκάτα των Αθηνών και των Νέων Πατρών. Χαρακτηρίστηκε όμως σαν βίαιος, πλεονέκτης, φιλόδοξος και κυρίως άδικος δικαστής. Άφηνε δικαστικές υποθέσεις να παρατείνονται για χρόνια. Αναφέρεται ότι κρατούσε άδικα Έλληνα πάροικο που ανήκε σε άλλο Καταλανό και στο τέλος τον πούλησε σκλάβο στη Μαγιόρκα.
Κατείχε το ισχυρό κάστρο του Ζητουνίου (Λαμία). Κατέλαβε κάστρα του αντιπάλου του, Ρογήρου Α΄ και φίλων του με την αιτιολογία της απώθησης αλβανικής επιδρομής, αλλά δεν τους τα επέστρεψε. Μέσα σε αυτά ήταν και τα κάστρα του Ιάκωβου Φαδρίκ στα Σάλωνα, στο Λιδορίκι και τη Veteranitsa.
Είδαμε ότι την περίοδο 1361-1362 είχε διοριστεί από τον Μονκάδα επίτροπος του δουκάτου πάντα υπό την αμφισβήτηση του Ρογήρου. Πιθανότατα ο Ματθαίος Μονκάδα να θεωρούσε πιο αξιόπιστο τον Πέτρο ντε Που από τον Ρογήρο, λόγο της προδοτικής συμπεριφοράς του τελευταίου, στο θέμα των τούρκων μισθοφόρων.
Το τέλος
Το καλοκαίρι του 1366, υπήρξε εξέγερση εναντίον τού Πέτρου ντε Που, που είχε σαν αποτέλεσμα να δολοφονηθεί ο ίδιος, η σύζυγος του και οι σημαντικότεροι υποστηρικτές του. Το ίδιο συνέβη και με ανθρώπους του Μονκάδα, που επιχείρησαν να εκδικηθούν τον θάνατό του.
Τελικά πριν από τον Αύγουστο του 1366, παρά τα όσα συνέβησαν, ο Ρογήρος ντε Λούρια αναλαμβάνει επίσημα, με έγκριση από το βασίλειο της Σικελίας, την γενική επιτροπεία στη θέση τού Ματθαίου Μονκάδα, που δεν πάτησε ποτέ το πόδι του στην Ελλάδα.
Αρχέλαος Αντώναρος
Ο Αρχέλαος Αντώναρος (Φεβρουάριος 1921 - 29 Απριλίου 1998) ήταν από τους σημαντικότερους Έλληνες γελοιογράφους, γνωστός ως Αρχέλαος.
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη τον Φεβρουάριο του 1921. Έκανε τριετείς σπουδές φιλολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ως φοιτητής πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, στη διάρκεια της Κατοχής. Από πολύ νωρίς εκμεταλλεύτηκε το έμφυτο ταλέντο του στη σκιτσογραφία. Άρχισε ν΄ ασχολείται μ΄ αυτό το 1936 συνεργαζόμενος αρχικά με την εφημερίδα "Μακεδονία". Στη συνέχεια ερχόμενος στην Αθήνα συνέχισε με εντονότερο ρυθμό συνεργαζόμενος με πολλές εφημερίδες και περιοδικά («Μπουκέτο», «Θησαυρός», «Ρομάντζο», «Φαντάζιο», «Πάνθεον» κ.λπ.), αξιοποιώντας το ταλέντο του επαγγελματικά. Τα πρώτα του σκίτσα με πολιτική θεματογραφία δημοσιεύτηκαν στον Ριζοσπάστη τον Οκτώβριο του 1944. Έβγαλε το «Τραστ του γέλιου», το πρώτο σατιρικό περιοδικό. Ιστορικές έμειναν οι κοινωνικές γελοιογραφίες του στο περιοδικό "Θησαυρός", εκείνες με τους "Βαρελόφρονες" και τους "τροχονόμους" που άφησαν εποχή. Παράλληλα ασχολήθηκε με την πολιτική και καλλιτεχνική γελοιογραφία παρουσιάζοντας πολιτικούς και καλλιτέχνες με τα πιο έντονα χαρακτηριστικά τους. Στο ταλέντο του αυτό ήταν αμφίχειρας, μπορούσε δηλαδή την ίδια εικόνα να παρουσιάσει ταυτόχρονα αντιτακτά. Είναι ο πρώτος γελοιογράφος που δικάστηκε για τη δουλειά του: το 1952, επειδή σε δύο σκίτσα του που δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα Αθηναϊκή, σατίριζε τον Παπάγο και τον Μαρκεζίνη. Ο πρόεδρος του δικαστηρίου τον αθώωσε, χαρακτηρίζοντάς τον «μεγάλο παιδί».
Εξέδωσε τα λευκώματα «Νταλίκες» (1988), «Καμπινέ Στόρυ» (1988), «Γέλα καρδιά μου, γέλα» (1993), «Βαρελόφρονες» (1993 Βαβέλ), «Σας αρέσει ο Αρχέλαος», (1964) κ.ά. Παρουσίασε το έργο του σε πολλές εκθέσεις γελοιογραφίας στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Διετέλεσε πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Γελοιογράφων. Έκανε δύο αναδρομικές εκθέσεις, στο Δημοτικό Θέατρο Καλλιθέας το 1988, και στον Μύλο, στη Θεσσαλονίκη το 1994. Ακόμη, συμμετέσχε σε όλες τις ομαδικές εκθέσεις γελοιογραφίας, από το 1950 και μετά. Ήταν παρών και σε διεθνείς εκθέσεις στον Καναδά, στο Βέλγιο, στη Μόσχα και αλλού. Ασχολούνταν και με τη φωτογραφία, είχε δε βραβευτεί από την Ελληνική Φωτογραφική Εταιρεία.
Ο Αρχέλαος ήταν μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ). Μιλούσε επίσης ιταλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών (Καλλιθέας). Πέθανε στις 29 Απριλίου 1998. Παιδιά του Αρχέλαου είναι ο Μάνος και ο Ευάγγελος Αντώναρος, αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος από τις 2 Ιουλίου 2004, μέχρι τις 23 Οκτωβρίου 2008, οπότε έγινε κυβερνητικός εκπρόσωπος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αντώναρος
You've Got to Believe in Something
Το "You've Got to Believe in Something" είναι το τρίτο στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου συγκροτήματος Spin Doctors. Κυκλοφόρησε στις 14 Μαΐου του 1996. Δεν αποδείχθηκε όσο πετυχημένο όσο τα δύο προηγούμενα άλμπουμ του συγκροτήματος, πουλώντας μόνο 75.000 αντίτυπα στις ΗΠΑ.
Κομμάτια
Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από τους Chris Barron, Aaron Comess, Anthony Krizan και Mark White εκτός από τα σημειωμένα
Θέσεις στα τσάρτς
Singles
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1996
Λεκάνη απορροής
Η λεκάνη απορροής είναι μία περιοχή της επιφάνειας του εδάφους, η οποία κλίνει προς ένα ιδιαίτερο σημείο εκφόρτισης και περικλείεται από τον υδροκρίτη, στην  οποία συγκεντρώνονται ατμοσφαιρικά κατακρημνίσματα που στη συνέχεια καταλήγουν σε ένα κεντρικό σύστημα. Αυτό το κεντρικό σύστημα μπορεί να είναι ένα ποτάμι που καταλήγει στη θάλασσα, ένας χείμαρρος ή μία λίμνη, σε ένα κλειστό σύστημα, στην οποία συγκεντρώνεται το νερό και εξατμίζεται ή απορροφάται από το έδαφος.
Υδροκρίτης
Υδροκρίτης είναι η γραμμή που καταδεικνύει τα όρια μιας λεκάνης απορροής που την χωρίζουν από μια γειτονική λεκάνη απορροής, ουσιαστικά το νοητό όριο μεταξύ δύο γειτονικών λεκανών απορροής
Πηγές
Κατηγορία:Υδρολογία Κατηγορία:Γεωμορφολογία Κατηγορία:Ποταμοί Λεκανη
Παρανύμφοι Ηρακλείου
Οι Παράνυμφοι ή Παρανύμφοι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αρχανών-Αστερουσίων στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην επαρχία  Μονοφατσίου.
Γεωγραφικά στοιχεία
Η θέση του χωριού είναι στα ανατολικά του Κόφινα. Η κύρια ασχολία των κατοίκων του είναι η γεωργία. Μεταξύ άλλων, στον οικισμό λειτουργεί νηπιαγωγείο και Δημοτικό Σχολείο. Από τη θέση Αμπάς μπορεί κανείς να τον δει πανοραμικά. Πολύ κοντά, στο ομώνυμο φαράγγι, βρίσκεται και ο εποχιακός καταρράκτης του Αμπά, ύψους 140 μέτρων. Σώζονται ίχνη από τοιχογραφίες στο ναό του Αποστόλου Παύλου.
Ιστορικά στοιχεία
Ο οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά σε συμβόλαιο του 1280, ως Paramithi, η οποία προφανώς είναι λάθος γραφή. Στις ενετικές απογραφές, αρχικά το βρίσκουμε με την ονομασία Paranifus στον Μπαρότσι. Το 1583 αναφέρεται από τον Καστροφύλακα με το όνομα Paranifus apano με 28 κατοίκους και  Paranifus catto με 37 κατοίκους. Στην τουρκική απογραφή του 1671 βρίσκουμε τους Παρανύμφους με 18 χαράτσα και το 1881 υπήχθησαν στο Δήμο Χάρακα. Στην απογραφή του 1881, οι Παρανύμφοι είχαν 95 χριστιανούς κατοίκους. Το 1928 και μέχρι το 1971 αποτέλεσαν μέρος της κοινότητας Πύργου. Ο Αμύγδαλος αναφέρεται επίσης σε όλες τις ενετικές απογραφές και με την ονομασία αυτή το 1881 στο δήμο Χάρακα, με 15 Χριστιανούς και 45 μουσουλμάνους κατοίκους. Στις επόμενες απογραφές ακολούθησε τη διοικητική τύχη των Παρανύμφων (κοινότητα το 1971).
Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Πύργου. Το 1932 με το ΦΕΚ 307Α - 07/09/1932 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τους οικισμούς Αμύγδαλος, Πλατανιάς και Τρεις Εκκλησιές αποτελούν την κοινότητα Παρανύμφων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αστερουσίων του Δήμου Αρχανών - Αστερουσίων και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 137 κατοίκους.
Δείτε Κοινότητα Παρανύμφων
Παραπομπές
Παρανυμ Παρανυ Κατηγορία:Δήμος Αρχανών - Αστερουσίων
Δίκαστρο Φθιώτιδας
Το Δίκαστρο είναι ένα μικρό, αμφιθεατρικό χωριό στο βορειοδυτικό τμήμα του Δήμου Μακρακώμης του Νομού Φθιώτιδας, πολύ κοντά στα σύνορα με τους νομούς Ευρυτανίας και Καρδίτσας. Χτισμένο στους κατάφυτους ορεινούς όγκους μεταξύ των βουνών Τυμφρηστός και Μαυρορράχη, απέχει 35 χλμ περίπου από το Καρπενήσι, 61 χλμ από τη Λαμία και 275 χλμ από την Αθήνα. Βρίσκεται σε υψόμετρο 850 μ. (κεντρική πλατεία) και αποτελείται από δύο οικισμούς τους οποίους χωρίζει ο ποταμός Δικαστριώτης, βασικός παραπόταμος του Σπερχειού ποταμού.
Ιστορία
Τα αρχαιολογικά ευρήματα που έχουν ανακαλυφθεί κατά καιρούς γύρω από το χωριό, αποτελούν αδιάψευστα στοιχεία της μακρόχρονης παρουσίας του στη φθιωτική γη.
Η ιστορία του χρονολογείται από τις αρχές της 2ης χιλιετίας π.Χ. όταν οι Δόλοπες, απόγονοι αυτοχθόνων Προελλήνων Πελασγών, κατοίκησαν στην περιοχή ερχόμενοι από τη Μαγνησία. Από τον 11ο αιώνα οι Δωριείς ονόμασαν την τοποθεσία Ζαμίαν/Ζημίαν (αργότερα Ζεμιανή/Ζημιανή) λόγω του προβληματικού της εδάφους που προκαλούσε βλάβες με κατολισθήσεις και καθιζήσεις.
Οι κορυφές Τσούκα και Κουτσονίκα υπήρξαν προπύργια εξορμήσεων των Δολόπων, τα οποία καταστράφηκαν ολοκληρωτικά το 168 π.Χ., όταν ο Βασιλιάς των Μακεδόνων Περσέας αφάνισε τη Δολοπία. Όντως, προς επιβεβαίωση του ιστορικού γεγονότος, και στα δυο σημεία βρέθηκαν ερείπια οχυρωματικών κάστρων της Ελληνιστικής εποχής και σύμφωνα με απόφαση του Κ.Α.Σ. (Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο) είναι αναγνωρισμένοι αρχαιολογικοί χώροι. Μάλιστα το σχετικό διάγραμμα των τότε Ακροπόλεων είναι αρχειοθετημένο στο Υπουργείο Πολιτισμού με ΦΕΚ 607/Β/10-11-1987.
Στη θέση «Καστανιές» του «Πέρα Μαχαλά», όπου πιθανολογείται ότι υπάρχει το νεκροταφείο των δυο κάστρων, βρέθηκε τυχαία, το 1995 από κάτοικο του χωριού, επιτύμβια στήλη με τα ονόματα Νικαίας-Καλλίδαμος-Φιλίστας και με εγχάρακτη απεικόνιση της φλόγας, σύμβολο της περιόδου 275π.Χ.-174π.Χ. στην οποία και εντάσσεται χρονολογικά το εύρημα.
Κατά τα ρωμαϊκά χρόνια (1ος αι. π.Χ.- 3ος αι. μ.Χ.) στην περιοχή των πηγών του Σπερχειού τοποθετήθηκαν οροφύλακες για τον έλεγχο της διάβασης Τυμφρηστού και την ανάπτυξη της κτηνοτροφίας. Στην θέση «Λάπατο» ήταν η πόλη Λαπίθη/Λάπιθα των Αινιάνων, γειτονικό φύλο των Δολόπων που κατέβηκε από την Ήπειρο.
Στη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, οι κτηνοτρόφοι και οι τεχνίτες του χωριού αλλά και των γύρω οικισμών της περιοχής του Τυμφρηστού μετέβαιναν τακτικά στην Κωνσταντινούπολη για να εμπορευθούν τα προϊόντα τους ή να προσφέρουν, έναντι αμοιβής, τις υπηρεσίες τους.
Από το 1393 οι κάτοικοι πολεμούνταν συστηματικά από τους Τούρκους, κατάφεραν όμως με τη Συνθήκη του Ταμασίου (1525) και εξασφάλισαν το προνόμιο της αυτοδιοίκησής τους, καταβάλλοντας κάποιον χρηματικό φόρο στους Οθωμανούς.
Το 1640 το Δίκαστρο είχε κάπου στις 116 οικογένειες, οι οποίες συνεισέφεραν σημαντικά στην ανακαίνιση της Μονής Ρεντίνας, όμως, από το 1705 έως το 1790, οι επιδημίες της ευλογιάς και της πανούκλας χτύπησαν στην περιοχή, με αποτέλεσμα να μειωθεί δραματικά ο πληθυσμός. Το 1805 είχε 20 οικογένειες με 100 περίπου κατοίκους.
Στην επανάσταση του 1821, οι Δικαστριώτες τάχθηκαν στον Νταϊφά (στράτευμα) του Γεωργίου Καραϊσκάκη και πολέμησαν ηρωικά στις μάχες της Στερεάς Ελλάδας.
Η περιοχή της κοινότητας Δικάστρου, με την παλιά ονομασιά Ζημιανή, συμπεριλήφθηκε στο ανεξάρτητο ελληνικό κράτος με την τελική ρύθμιση των συνόρων της Συνθήκης της Κωνσταντινούπολης (1832) και του Πρωτοκόλλου του Λονδίνου (1830). Ουσιαστικά ανήκει στην επικράτεια του νεοσύστατου ελληνικού κράτους από τον Μάρτιο του 1833, ημέρα που ο ελληνικός στρατός μπήκε στην πόλη της Λαμίας (Ζητούνι). Διοικητικά, περιήλθε στον τότε Δήμο Τυμφρηστού, με έδρα το Μαυρίλο.
Το 1885 στην κοινότητα Ζημιανής ιδρύθηκε Γραμματοδιδασκαλείο Αρρένων. Το 1889 ο αριθμός των κατοίκων έφτασε τους 629, τον μέγιστο στην νεότερη ιστορία της κοινότητας, αλλά το μεταναστευτικό ρεύμα του 1890-1896 απομάκρυνε περισσότερους από 120 κατοίκους προς τα αστικά κέντρα και την Αμερική.
Τον Αύγουστο του 1912, η Ζημιανή αναγνωρίστηκε ως αυτόνομη κοινότητα και τον Σεπτέμβριο του 1927 η κοινότητα Ζημιανής μετονομάστηκε επίσημα σε κοινότητα Δικάστρου, χάρη στα δυο κάστρα που το περιβάλλουν.
Στο Δίκαστρο το 1928 κατοικούσαν 622 άνθρωποι αλλά από το 1950 ο πληθυσμός άρχισε να φθίνει. Το 1983 έπαψε να λειτουργεί το Δημοτικό σχολείο ελλείψει μαθητών.
Το 1999 η κοινότητα Δικάστρου εντάχθηκε στον Δήμο Αγίου Γεωργίου (Σχέδιο Καποδίστριας) και από το 2011 στον Δήμο Μακρακώμης (Σχέδιο Καλλικράτης). Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή πληθυσμού του 2011 οι κάτοικοι ήταν 283.
Εκκλησίες
Στο Δίκαστρο υπάρχουν 6 εκκλησίες, 4 στον κύριο οικισμό και 2 στον «Πέρα-Μαχαλά». Αρχικά, υπάγονταν στην επισκοπή Υπάτης, από το 1833 όμως περιήλθαν στη δικαιοδοσία της Μητρόπολης Φθιώτιδας.
Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Γεώργιος, του οποίου ο ναός βρίσκεται στην κεντρική πλατεία. Πρώτη ημερομηνία κατασκευής υπολογίζεται το 1498. Το 1925 κατεδαφίστηκε η παλιά εκκλησία, ρυθμού βασιλικής, με το παράπλευρο παρεκκλήσι του Αγίου Χαραλάμπους και ξεκίνησε η ανοικοδόμησή της, με τις εργασίες να διαρκούν δυο χρόνια, έως το 1927. Σύμφωνα με προφορικές μαρτυρίες, οι πέτρες των απλών τοίχων μεταφέρθηκαν από το «ρέμα».
Στο «Κοτρώνι», την κορυφή του χωριού, βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Σεραφείμ, από το 1480. Οι Δικαστριώτες τον ξαναέχτισαν επεκτείνοντάς τον, το 1959.
Το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής στη «Ζάρα» από το 1784, περιβάλλεται από αιωνόβια δέντρα βελανιδιάς. Η οριστική θεμελίωσή του έγινε το 1920 και λέγεται ότι τον ναό ξεκινούσαν όλες οι λιτανείες για την αντιμετώπιση της ανομβρίας, της ακρίδας και άλλων επιδημιών.
Το ξωκλήσι του Αη-Λιά, με άγνωστη ημερομηνία αρχικής κατασκευής, λειτουργεί κάθε 20 του Ιουλίου από το 1905, προς τιμή του προφήτη, σε σημείο αρκετά ψηλότερα από το χωριό.
Ο Αγιος Αθανάσιος, λίγο πιο έξω από τον «Πέρα Μαχαλά», πρωτοχτίστηκε το 1683, και δέχτηκε διορθωτικές παρεμβάσεις το 1904.
Το 1904 επιδιορθώθηκε και ο μεγαλύτερος ηλικιακά ναός του χωριού, η Παναγία, καθώς υπάρχει από το 1450.
Σύλλογος Απανταχού Δικαστριωτών
Ο Σύλλογος των Απανταχού Δικαστριωτών ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 1965 ως πολιτιστικός σύλλογος μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, με σκοπό τη διαφύλαξη της παράδοσης του τόπου αλλά και τη διατήρηση των σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που κατάγονται από το χωριό.
Ιδιαίτερα, τα τελευταία 30 χρόνια, ο Σύλλογος έχει προσφέρει τεράστιο έργο. Οι δραστηριότητές του περιλαμβάνουν τη διοργάνωση εορταστικών και καλλιτεχνικών εκδηλώσεων, συνεστιάσεων και εκδρομών, την έκδοση τριμηνιαίας εφημερίδας, την ενεργό συμβολή στην κατασκευή, αποπεράτωση ή αναπαλαίωση δημοσίων κτιρίων και χώρων, όπως εκκλησίες, πλατείες, βρύσες κ.α.
Λαογραφικό Μουσείο
Το Λαογραφικό Μουσείο του χωριού, είναι συνδεδεμένο με τον περιβάλλοντα χώρο της ευρύτερης περιοχής της Δυτικής Φθιώτιδας και γενικότερα της Ρούμελης. Ιδρύθηκε το 1995 από τον Σύλλογο Απανταχού Δικαστριωτών, ως Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου (Ν.Π.Ι.Δ.) μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, και υπήρξε το πρώτο Λαογραφικό Μουσείο στη Δυτική Φθιώτιδα.
Η συλλογή, καταγραφή και διάσωση των ιστορικών και λαογραφικών απτών στοιχείων, παρουσιάζεται στις αίθουσες του Δημοτικού Σχολείου του χωρίου, όπου και στεγάζεται. Μέχρι το 2011, λειτουργούσε υπό τον έλεγχο και την ευθύνη του Συλλόγου, όμως, πλέον, υπάρχει επίσημα σαν ανεξάρτητο σωματείο, με δικό του 7μελές συμβούλιο διοίκησης.
Έχει τιμηθεί από την Ακαδημία Αθηνών και η πλήρης επωνυμία του είναι Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο Δικάστρου ΝΙΚΑΙΑΣ-ΚΑΛΛΙΔΑΜΟΣ-ΦΙΛΙΣΤΑΣ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Μακρακώμης
Νέος της Ερέτριας (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο αρ. 244)
Ο νέος της Ερέτριας που φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο με αριθμό 244 είναι αρχαίο Ελληνικό γλυπτό που βρέθηκε στην Ερέτρια το 1885.
Περιγραφή
Είναι από πεντελικό μάρμαρο. Σώζεται ολόκληρο με τη βάση του. Απεικονίζει κάποιον άνδρα νεαρής ηλικίας, του οποίου το όνομα δεν μεταφέρθηκε. Έχει αρμονικά και όμορφα χαρακτηριστικά, στέκει όρθιος και είναι ντυμένος με πολύπτυχο ιμάτιο που περιτυλίγει όλο το σώμα και τους βραχίονες. Στη βάση δίπλα στο αριστερό πόδι υπάρχει κορμός δέντρου που χρησιμεύει ως επιπλέον στήριγμα του αγάλματος. Στον κορμό αυτό είναι ριγμένο κάποιο αντικείμενο, ίσως μέρος πολεμικής εξάρτησης, περικνημίδες, θώρακας ή κάτι άλλο.
Ιστορική τοποθέτηση
Το έργο πιθανόν να είναι καλλιτέχνημα του 1ου π.Χ. αιώνα, κατά απομίμηση του Ερμή του Πραξιτέλη.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Εύβοια
NGC 4875
Εξωτερικοί σύνδεμοι
Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Κόμη Βερενίκης 4875 44640
1555
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1555 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αμαλκείδης
Ο Αμαλκείδης ή και Αμακλείδης ήταν ο ένας από τους λεγόμενους Τριτοπάτορες θεούς (οι άλλοι δύο ήταν ο Πρωτοκλέας και ο Πρωτοκρέων ή Πρωτοκλέων) της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας.
Νάνος Βαλαωρίτης
Ο Νάνος (Ιωάννης) Βαλαωρίτης (5 Ιουλίου 1921 - 12 Σεπτεμβρίου 2019) ήταν Έλληνας ποιητής, πεζογράφος, δοκιμιογράφος και θεωρητικός της λογοτεχνίας.
Αμαλκείδης
Οι Τριτοπάτορες λατρεύονταν στην Αττική ως οι πρόγονοι ενός από τα παλαιότερα γένη, καθώς θεωρούνταν γιοι του Ουρανού και της Γης Ο Αμαλκείδης ωστόσο αναφέρεται και ως γιος του Δία και της Περσεφόνης. Το Λεξικό της Σούδας γράφει: «Εν δε τω Ορφέως φυσικώ ονομάζεσθαι τους Τριτοπάτορας Αμαλκείδην και Πρωτοκλέα και Πρωτοκλέοντα». Από την άλλη, κάποιοι μελετητές θεωρούν τον Αμαλκείδη ως έναν δαίμονα, που πιστευόταν ότι πρωτοστατούσε στη δημιουργία των θυελλωδών ανέμων. Στην Αθήνα τιμούσαν τους Τριτοπάτορες ως «αρχαιοτέρους των Διοσκούρων» Θεωρούσαν επίσης τον Αμαλκείδη ως προστάτη της σταθερότητας του γάμου και της ευτεκνίας (της εύκολης αποκτήσεως τέκνων). Σύμφωνα με μια μαρτυρία του Κικέρωνα, ο Αμακλείδης περιλαμβανόταν από τους Αθηναίους στους Τριττύωνες, οι οποίοι ήσαν πρωτόπλαστα όντα.
Νάνος Βαλαωρίτης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Λωζάννη και ήταν γιος του διπλωμάτη Κωνσταντίνου Βαλαωρίτη και της Κατερίνας Λεωνίδα. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την Οικογένεια Βαλαωρίτη και ήταν εγγονός του Ιωάννη Α. Βαλαωρίτη και δισέγγονος του ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτη ενώ από την πλευρά της μητέρας του ήταν εγγονός του εφοπλιστή και πολιτευτή των Σπετσών Ιωάννη Λεωνίδα.
Αμαλκείδης
Πηγές
Αμαλκειδης
Νάνος Βαλαωρίτης
Βιογραφικά στοιχεία
Στις εκλογές του 2007 τέθηκε επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας με το κόμμα των Οικολόγων Πράσινων. Το 2009 προκλήθηκαν αντιδράσεις όταν άφησε να εννοηθεί ότι στηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ, κάτι που αργότερα διέψευσε με δηλώσεις του. Θεατρικά του έργα έχουν παιχτεί σε Παρίσι, Σπολέτο, Ώρχους και Αθήνα. Είχε συνεργαστεί με τα λογοτεχνικά περιοδικά Τετράδιο, Σήμα, Horizon, New Writing και Daylight.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Υπερρεαλισμός Νανος Κατηγορία:Μέλη της ΕΠΟΝ Κατηγορία:Ελβετοί ελληνικής καταγωγής Β Κατηγορία:Βραβευμένοι με Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας
Σουζάνα Μούσατ Τζόουνς
Η Σουζάνα Μούσατ Τζόουνς (αγγλικά: Susannah Mushatt Jones, 6 Ιουλίου 1899 - 12 Μαΐου 2016) ήταν Αμερικανίδα υπεραιωνόβια, και ο γηραιότερος άνθρωπος στον κόσμο, έχοντας ζήσει 116 χρόνια και 331 ημέρες. Επίσης, ήταν ο τελευταίος Αμερικανός άνθρωπος που ζούσε από τον 19ο αιώνα. Στη διάρκεια του βίου της τιμήθηκε από την Βουλή των Αντιπροσώπων και από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Αλαμπάμα "για την αξιοσημείωτη διάρκεια ζωής της, αλλά και για το γεγονός ότι η ζωή της εξαπλώθηκε σε τρεις διαφορετικούς αιώνες".
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι
Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 (2008)
250px|μικρογραφία|δεξιά|Πρωταθλήτρια η Φερράρι το 2008 Το πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1 για το 2008, ήταν το 59ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Φόρμουλα 1, που διοργανώνει η FIA (Διεθνής Ομοσπονδία Αυτοκινήτου). Ο πρώτος αγώνας ήταν αυτός της Αυστραλίας, στη Μελβούρνη, στις 16 Μαρτίου 2008 και το πρωτάθλημα ολοκληρώθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2008 στη Βραζιλία. Συνολικά διεξήχθησαν 18 αγώνες και έλαβαν μέρος 11 ομάδες. Παγκόσμιος πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Βρετανός Λιούις Χάμιλτον, για πρώτη φορά στην καριέρα του, με διαφορά ενός μόλις βαθμού από τον δεύτερο Φελίπε Μάσα. Το πρωτάθλημα κατασκευαστών κατάκτησε η ομάδα της Ferrari.
Ομάδες και Οδηγοί
200px|μικρογραφία|δεξιά|Ο Τακούμα Σάτο με την Super Aguri † Η Super Aguri αποχώρησε μετά τον τέταρτο αγώνα του πρωταθλήματος λόγω οικονομικών προβλημάτων.
Βαθμολογία οδηγών
Η βαθμολογία για το πρωτάθλημα των κατασκευαστών είχε ως εξής:
Βαθμολογία κατασκευαστών
Η βαθμολογία για το πρωτάθλημα των κατασκευαστών είχε ως εξής:
Σκάνδαλο Κρασγκέιτ
150px|μικρογραφία|δεξιά|Η Ρενώ του Κρασγκέιτ
Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Νέλσον Πικέ Τζούνιορ, μετά την απόλυσή του από τη Renault το 2009, το ατύχημά του στο Γκραν Πρι της Σιγκαπούρης ήταν εσκεμμένο, ώστε να μπει το αυτοκίνητο ασφαλείας και να βοηθηθεί ο Φερνάντο Αλόνσο να κερδίσει τον συγκεκριμένο αγώνα.
Μπενταριέ
Το Μπενταριέ (γαλλικά: Bédarieux, οξιτανικά: Bedarius και Becderius) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπενταρισιέν (γαλλικά: Bédariciens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Αλέξανδρος Αγκρίκολα
thumb|250px|right|Η παρτιτούρα του έργου του Αγκρίκολα, Fortem Virili Ο Αλέξανδρος ή Αλεξάντερ Αγκρίκολα ή Αλεξάντερ Άκερμαν (Alexander Agricola ή Alexander Ackerman, Γάνδη, καλοκαίρι 1446 – κοντά στο Βαγιαδολίδ, 15 Αυγούστου 1506), ήταν Φλαμανδός συνθέτης της Αναγέννησης, ο οποίος έγραφε στο γαλλο-φλαμανδικό ύφος. Ήταν διάσημος συνθέτης περίπου το 1500 και η μουσική του ήταν ευρέως διαδεδομένη σε όλη την Ευρώπη.
Επιγραφές
Ο Αγκρίκολα γεννήθηκε στη Γάνδη, όπως αναφέρεται σε μία προσφάτως ανακαλυφθείσα επιτάφια επιγραφή, γραμμένη το 1538, από τον Georg Rhau: Epitaphion Alexandri Agricolæ symphonistæ regis Castiliæ Εκεί υπάρχει αναφορά για τον «Βέλγο» συνθέτη που απεβίωσε σε ηλικία 60 ετών, ενόσω ταξίδευε στην Ισπανία υπηρετώντας τον Φίλιππο τον Αρρενωπό. Κατόπιν ανακαλύφθηκαν δύο ακόμη επιτάφιες επιγραφές, από την Μ. Μπλάκμπερν (Bonnie Blackburn), στις οποίες διευκρινίζεται η ακριβής ημερομηνία θανάτου του συνθέτη και ο τόπος γέννησής του (Γάνδη). Στα διάφορα αρχεία και χειρόγραφα της εποχής, αναφέρεται κατά κανόνα με το λατινικό επώνυμο Αγκρίκολα (=αγρότης, γεωργός), παρόλο που σε κάποια κατάσταση πληρωμής της Αυλής της Βουργουνδίας (1500), αναφέρεται με το πραγματικό του επώνυμο, Άκερμαν.
Στο Μιλάνο
Είναι πολύ πιθανόν, όχι όμως και βέβαιο με δεδομένη τη σχεδόν παντελή απουσία πλήρων καταλόγων για την περίοδο 1455-1480, ότι εργάστηκε στη Νάπολη μέχρι το 1470, για να δεχτεί μια δουλειά στο Μιλάνο, που τότε βρισκόταν υπό την ηγεσία του δούκα Γκαλεάτζο Μαρία Σφόρτσα (Galeazzo Maria Sforza), από το 1471 έως το 1474, στη διάρκεια μας περιόδου κατά την οποία, η εκεί χορωδία του αυλικού παρεκκλησίου εξελίχθηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα και πιο διάσημα σύνολα στην Ευρώπη. Εκεί βρέθηκαν επίσης, οι Λουαζέ Κομπέρ (Loyset Compère), Γιοχάνες Μαρτίνι (Johannes Martini), Ζαν Κορντιέ (Jean Cordier) και Γκάσπαρ φαν Βίιρμπέκε (Gaspar van Weerbeke) εκείνη την περίοδο. Ο Αγκρίκολα, στο μεταξύ νυμφεύτηκε το 1470.
Στη Φλωρεντία
Μετά από την εργασία στο Καμπραί, χάνονται τα ίχνη του Αγκρίκολα για μια περίοδο δέκα ετών. Πιθανόν να εργάστηκε στη Γερμανία ή/και την Αυστρία, διότι στα έργα του, εκείνης της εποχής, χρησιμοποιεί αρκετά το γερμανικό κοράλ. Μπορεί το όνομά του να μη βρίσκεται στον κατάλογο του Αυλικού παρεκκλησίου της Γαλλίας, με ημερομηνία 28 Ιουλίου 1486, (η μόνη λίστα του είδους της που είχε διατηρηθεί για εκείνη τη δεκαετία), αλλά σίγουρα υπηρέτησε εκεί για τα επόμενα πέντε χρόνια. Μάλιστα, ήταν συνάδελφος με τον ξακουστό, εκείνη την εποχή, Γιοχάνες Όκεγχεμ. Τότε πρέπει να έκτισε τη φήμη του ως συνθέτης, διότι ήταν σε μεγάλη ζήτηση γύρω στο 1490, με τη Γαλλία και τη Νάπολη να ανταγωνίζονται για τις υπηρεσίες του. Το ξέρουμε αυτό, επειδή έφυγε από το Αυλικό παρεκκλήσι χωρίς την άδεια του γαλλικού κράτους το 1491, για να πάει στη Μάντοβα και τη Φλωρεντία, όπου διορίστηκε στον Καθεδρικό Ναό στις 1 Οκτωβρίου 1491 με μηνιαίο μισθό τέσσερα φιορίνια και όπου εργάστηκε ως συνάδελφος του Ενρίκους Ισαάκ (Henricus Isaac). Σε μια επιστολή του Καρόλου του Ευγενικού προς τον Πέτρο Β’ των Μεδίκων στις 25 Απριλίου, κατά πάσα πιθανότητα του έτους 1492, υπάρχει καταγραμμένο ότι βασιλιάς της Γαλλίας είχε ζητήσει επίμονα την επιστροφή του Αγκρίκολα, «τραγουδιστή του παρεκκλησίου μας» και «λαουτίστα ο οποίος εργαζόταν στο μουσικό σύνολό του». Ο Αγκρίκολα, αιφνιδιάστηκε και ίσως φοβήθηκε από τη συγκεκριμένη επιστολή, διότι είχε φύγει από τη Γαλλία χωρίς κρατική άδεια, όπως προαναφέρθηκε.
Ανταγωνισμός Γαλλίας και Νάπολης
Το συμβόλαιο εργασίας του Αγκρίκολα στον Καθεδρικό Ναό της Φλωρεντίας σταμάτησε από την 1η Ιουνίου 1492. Μόλις δύο εβδομάδες αργότερα, τον βρίσκουμε στην Αυλή της Νάπολης. Φαίνεται ότι ο -αμετανόητος- Αγκρίκολα αγνόησε ακόμη μία φορά τις διαταγές του Γάλλου βασιλιά, βρίσκοντας καταφύγιο στην ιταλική πόλη. Με επιστολή της 13ης Ιουνίου του Φερδινάντου Α’ (Ferdinand I), προς τον Κάρολο τον Ευγενικό, ο βασιλιάς της Νάπολης επιβεβαίωσε ότι ο Αλέξανδρος είχε περάσει μερικές μέρες στην Αυλή του, και τον απολάμβανε ακούγοντας το τραγούδι του, χαρούμενος που τού πρόσφερε τις υπηρεσίες του. Ο Φερδινάντος, για πολιτικούς λόγους δεν ήθελε να προσβάλει τον ηγεμόνα της Γαλλίας και συναίνεσε στην αποχώρηση του συνθέτη, λίγο αργότερα. Ο Αγκρίκολα θα επιστρέψει στη Γαλλία, μέσω Ρώμης και Φλωρεντίας, στις 28 Οκτωβρίου 1492, όπου θα βρεθεί ξανά στην οργανική του θέση. Ωστόσο, δεν θα μείνει στη Γαλλία για πολύ, διότι μαζί με τον Γιοχάνες Γκιζελέν (Johannes Ghiselin), θα ξαναπάει στη Νάπολη, αυτή τη φορά στην υπηρεσία του Αλφόνσου Β’, με την ελπίδα να πάρει οριστική άδεια από το γαλλικό κράτος. Αυτό δεν έγινε, όμως, και ο Αγκρίκολα πήρε και πάλι τον δρόμο της επιστροφής στη Γαλλία
Αργότερα, ο βασιλιάς Φερδινάνδος έδωσε εντολή στον πρέσβη του στην Αυλή της Γαλλίας να προτείνει στον Αλέξανδρο ένα μισθό 300 δουκάτων, για να επιστρέψει στην Ιταλία. Ο συνθέτης δέχθηκε προφανώς την προσφορά του Φερδινάνδου αλλά αναγκάστηκε να αναβάλει τον διορισμό, λόγω της ταχείας επιδείνωσης της πολιτικής κατάστασης στη Γαλλία, τον Απρίλιο του 1493. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, ο Φερδινάνδος έδωσε εντολή στον Γάλλο πρεσβευτή του να μεταφέρει στον Αγκρίκολα ότι, κατανοεί τους λόγους για τους οποίους δεν μπορεί να έρθει. Τελικά, πέντε μήνες αργότερα, ο συνθέτης ήρθε στη Νάπολη, αλλά όχι για να δεχθεί την προσφορά εργασίας. Μια επιστολή της 10ης Φεβρουαρίου 1494 (δεκαεπτά ημέρες μετά τον θάνατο του Φερδινάνδου) δείχνει την παρουσία του συνθέτη στην Αυλή της Νάπολης, όπως και μια άλλη επιστολή, με ημερομηνία 6 Μαρτίου 1494, αλλά είναι σαφές από τα καταγεγραμμένα ότι βρισκόταν ακόμη στην υπηρεσία του βασιλιά της Γαλλίας.
Στη Γάνδη, στις Κάτω Χώρες και στο Βαγιαδολίδ
Τίποτα δεν είναι γνωστό για την τύχη του συνθέτη μεταξύ Μαρτίου 1494 και όταν αποδέχθηκε μια θέση εργασίας στην Αυλή της Βουργουνδίας, δηλαδή, τον Αύγουστο του 1500. Ίσως ο θάνατος της μητέρας του, τον Φεβρουάριο του 1499, τον έφερε πίσω στη Γάνδη για να κανονίσει φορολογικά ζητήματα για την κληρονομιά που ο ίδιος και ο αδελφός του, Γιαν, έπρεπε να αναλάβουν, όπως καταγράφεται σε αρχεία της πόλης. Όπως και να έχει, ο Αγκρίκολα είχε την ευκαιρία να επιστρέψει στη γενέτειρά του και να προσφέρει τις υπηρεσίες του στον Φίλιππο τον Αρρενωπό, ο οποίος ήταν δούκας της Βουργουνδίας και βασιλιάς της Καστίλλης. Από οικονομικά αρχεία στη Γάνδη της 30ής Νοεμβρίου 1505, επιβεβαιώνεται η καταβολή του μισθού του κατά την ημερομηνία αυτή, σε συνδυασμό με τις πληρωμές σε συνθέτες όπως ο Pierre de la Rue, Anthonius Divitis και Marbrianus Orto.
Ο Αγκρίκολα συνόδευε, ως μέλος του φημισμένου συνόλου της Βουργουνδίας, τον βασιλιά σε όλα τα ταξίδια που εκείνος έκανε. Έτσι, θα πάει στο Λουξεμβούργο τον Νοέμβριο του 1500 και από εκεί στην Ισπανία. Αυτές οι περιοδείες γνώρισαν μεγάλη επιτυχία, με τον Αγκρίκολα να γίνεται διάσημος τόσο ως συνθέτης όσο και ως τραγουδιστής. Σημαντικοί ενδιάμεσοι σταθμοί ήσαν το Παρίσι και το Τολέδο, όπου το 1502, το σύνολο είχε την τιμή να παίξει ενώπιον των φημισμένων Ισπανών βασιλέων Φερδινάνδου και Ισαβέλλας. Κατά τα αμέσως επόμενα έτη θα ακολουθήσουν επιτυχημένα ταξίδια στη Μαδρίτη, την Γκουανταλαχάρα, το Περπινιάν και τη Λυών. Προτελευταίο, ήταν ένα ταξίδι στη Γερμανία, όπου το μουσικό σύνολο θα συναντήσει τον πατέρα του Φιλίππου, Μαξιμιλιανό Α΄, στις 13 Σεπτεμβρίου 1503. Τ ο δεύτερο, και μοιραίο για τον συνθέτη, ταξίδι στην Ισπανία, θα ξεκινήσει στις 10 Ιανουαρίου 1506 και θα πραγματοποιηθεί διά θαλάσσης. Τραγουδιστές και εκτελεστές μουσικών οργάνων είχαν στη διάθεσή τους δικό τους πλοίο. Στις 13 Ιανουαρίου ξέσπασε καταιγίδα και, μέρος του στόλου, όπως και το πλοίο των μουσικών ξέφυγε εντελώς από την πορεία του και αναγκάστηκε να προσαράξει στο Φάλμαουθ της Αγγλίας. Τελικά, μετά από απίστευτη ταλαιπωρία, ο στόλος έφθασε στη Λα Κορούνια της Ισπανίας, στις 27 Απριλίου του 1506. Το ταξίδι θα συνεχιστεί μέχρι το Βαγιαδολίδ, όπου η κουστωδία έφθασε στις 22 Ιουλίου 1506, όμως πολλά μέλη είχαν ήδη αρρωστήσει όπως και ο Αγκρίκολα, ο οποίος παρουσίασε υψηλό πυρετό (febris fervens) και απεβίωσε στις 15 Αυγούστου 1506. Για τα αίτια του θανάτου του, δεν υπάρχουν περαιτέρω στοιχεία, αλλά εκείνη την περίοδο υπήρχε επιδημία πανώλης στην περιοχή. Ενταφιάστηκε στην πόλη, όμως δεν έγινε γνωστό, σε ποια εκκλησία. thumb|300px|right|Το εσωτερικό της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου της Γάνδης, όπου εργάστηκε σε νεαρή ηλικία ο Αγκρίκολα
Μουσικολογικά χαρακτηριστικά
Ο Αλέξανδρος Αγκρίκολα έγραψε λειτουργίες, μοτέτα και πολυφωνικά τραγούδια (με στίχους στα γαλλικά, ολλανδικά και ιταλικά). Παραμένει πιστός στη γαλλο-φλαμανδική παράδοση και είναι ο «αντίπαλος» του Ζοσκέν ντε Πρε (Josquin des Pres). Δεν υπάρχουν ενδείξεις για οποιαδήποτε ιταλική επιρροή στα έργα του, το οποίο χαρακτηρίζεται από το δυναμικό ύφος του. Βλέπει το τραγούδι ως ευκαιρία για λαμπρές παραλλαγές, μέσω του οποίου και, με εντυπωσιακά διανθίσματα, τού επιτρέπει να εκφράσει τα συναισθήματά του.
Σε σύγκριση με άλλους συνθέτες της γενιάς του, ο Αγκρίκολα δεν φαίνεται να ήταν ιδιαίτερα παραγωγικός. Η μουσική του είναι περισσότερο γνωστή για τη «μακρηγορία» της, καθώς και από μία εκκεντρική ευαισθησία, σχεδόν μπαρόκ, η οποία περιγράφηκε από έναν παρατηρητή του 16ου αιώνα ως «ασυνήθιστη, τρελή και παράξενη». Κατά κάποιο τρόπο, η γενική μορφή των έργων του είναι παρόμοια με εκείνη των άλλων συνθετών που γεννήθηκαν γύρω στα μέσα του 15ου αιώνα, ιδιαίτερα κατά τη χρήση της διάρθρωσης, του οστινάτο (ostinato) και τις κινήσεις των εξωτερικών φωνές σε παράλληλες δέκατες. Αλλά η πρωτοτυπία των έργων του έγκειται στο παράδοξο ότι, ενσωματώνει συχνές βραχυπρόθεσμες καντέντσες, ενώ τα τυπικά μοτίβα που συχνά περιλαμβάνονται σε μια τυπική μελωδική κλίμακα, έχουν αξιόλογο εύρος. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, τα έργα του να θυμίζουν τον Όκεγχεμ (Ockeghem), που ο Αγκρίκολα φαίνεται να έχει μελετήσει πολύ, αλλά με πιό ευέλικτη και πλουσιότερη γλώσσα.
Οι σύγχρονοι μελετητές έχουν ανακαλύψει πολλές φορές, μια «νευρική» και «τραχεία» ποιότητα στις μελωδικές επινοήσεις του Αγκρίκολα. Φαίνεται ότι η άποψη αυτή έχει τις ρίζες της στον Άμπρος (Ambros), του οποίου η γνώμη για τον συνθέτη, αξίζει να αναφερθεί στην εξής συνεπτυγμένη παράγραφο: «Μεταξύ των συγχρόνων του, είναι ο πιο περίεργος και ιδιόρρυθμος, και ενδίδει στην πιο μοναδική πτήση της φαντασίας - επιπλέον, τείνει να γράφει ένα είδος αντίστιξης που είναι απείθαρχα σκοτεινή και ευαίσθητη.» Παρόλο που υπάρχει κάποια δόση υπερβολής σ’αυτή την άποψη, όντως ο Αγκρίκολα εμφανίζει κάποιο είδος «υπερδραστηριότητας» στα έργα του (συμπεριλαμβανομένων των λειτουργιών και μοτέτων του), με αποτέλεσμα που εύστοχα περιγράφεται ότι εμπεριέχει μια «ηλεκτρισμένη μουσική ένταση».
Τραγούδια
Ο Αγκρίκολα, εξαιρετικός τραγουδιστής ο ίδιος, έγραψε περισσότερα από 80 τραγούδια και είναι από τους σημαντικότερους συνθέτες κοσμικής μουσικής του 15ου αιώνα. Η πλειοψηφία των τραγουδιών είναι γραμμένα πάνω σε ποιήματα της εποχής, σε σταθερό σχήμα (forme fixe) και, με τα περισσότερα να έχουν συντεθεί γύρω στο 1480.
Η πλειονότητα των τραγουδιών είναι γραμμένη με την τεχνική της μίμησης σε τρεις φωνές και, σχετικά μικρή έμφαση στην έκφραση του κειμένου. Μερικά (όπως το πολύ δημοφιλές τραγούδι Αναμονή (Pending) είναι ως επί το πλείστον συλλαβικά (τονίζονται στη συλλαβή), ενώ τα περισσότερα είναι γραμμένα σε ελεύθερο τονισμό, χαρακτηριστικό στυλ του Αγκρίκολα.
Ενόργανα κομμάτια
Ο διαμοιρασμός των φωνών χαρακτηρίζει και τα περισσότερα από τα οργανικά κομμάτια του Αγκρίκολα. Η κύρια φωνή χρησιμοποιείται ως cantus firmus για μικρό σύνολο 2 ή 4 συνολικά φωνών. Και στην περίφημη 6-μερή εναρμόνιση της Fortuna desperata τρεις νέες φωνές προστίθενται σε εκείνες της αρχικής.
Μοτέτα
Η θρησκευτική μουσική του Αγκρίκολα εμφανίζει πολύ μεγάλη ποικιλία, η οποία αποτυπώνεται όχι μόνο με τεχνικά αλλά και εκφραστικά μέσα. Τα έργα του περιλαμβάνουν μικρής διάρκειας μοτέτα, σε ένα μέρος, γραμμένα επί τη ευκαιρία εορτασμών και άλλων εκδηλώσεων, όπως γινόταν με πολλούς συγχρόνους με αυτόν συνθέτες (η διμερής σύνθεση Transit Anna Τimor είναι η μόνη και προφανής εξαίρεση).
Λειτουργίες
Από τις 8 τετράφωνες σωζόμενες λειτουργίες, οι 3 φαίνεται να έχουν συντεθεί ελεύθερα, η 1 πάνω σε ένα παραφρασμένο άσμα και οι υπόλοιπες 4 βασίζονται σε cantus firmus με πολυφωνική επεξεργασία. Οι περισσότερες από αυτές φαίνεται να γράφηκαν κατά το τελευταίο μέρος της ζωής του Αγκρίκολα (ιδιαίτερα στο αυλικό παρεκκλήσι της Γαλλίας και κατά την περίοδο στη Βουργουνδία).
Εργογραφία
Τα έργα του Αλεξάντερ Αγκρίκολα βασίζονται στον κατάλογο Opera omnia, éd. E.R. Lerner, CMM, xxii / 1-5 (1961-1970) – [ L ] Γλώσσες: la=Λατινικά, fr=Γαλλικά, nl=Ολλανδικά, it= Ιταλικά
Αμφίβολης αυθεντικότητας
Μερικά έργα του Αλέξανδρου Αγκρίκολα μεταγράφηκαν για λαούτο από τον Γερμανό Χανς Νοϊζίντλερ (Hans Neusidler).
Σημειώσεις
i. Κατ’άλλους γεννήθηκε το 1445.
ii. Εκείνη την εποχή, το εκλατινισμένο επώνυμο Αγκρίκολα ήταν «της μόδας», σε πολλούς καλλιτέχνες και διανοούμενους
Πηγές
Κατηγορία:Γαλλο-Φλαμανδοί συνθέτες
Αρτάβαζος Α΄ της Φρυγίας
Ο Αρτάβαζος Α΄  (περ: آرتابازوس, α-ε. - 480-455 π.Χ) ήταν σατράπης της Φρυγίας στον Ελλήσποντο (σημερινή βορειανατολική Τουρκία), υπό την Περσική Αυτοκρατορία.
Βιογραφία
Ο Αρτάβαζος Α΄, γιος του Φαρνάκη Α΄, ήταν ένας από τους στρατηγούς στην εισβολή του Ξέρξη στην Ελλάδα· ήταν υπεύθυνος για τις εφεδρικές δυνάμεις που φρουρούσαν τη διαδρομή πίσω στην Ασία και ήταν υπεύθυνος για την καταστολή μιας εξέγερσης στην Ποτίδαια. Η εισβολή έληξε με τον Μαρδόνιο, ο οποίος αγνοώντας τις συμβουλές του Αρτάβαζου και άλλων ηττήθηκε από τους Έλληνες στη μάχη των Πλαταιών το 479 π.Χ. Μετά τη νίκη τους οι Έλληνες έπλευσαν στην Ιωνία, όπου διέλυσαν τα σώματα φρουράς, με διοικητή τον Τιγράνη, στη μάχη της Μυκάλης, την ίδια μέρα. Ο Αρτάβαζος ωστόσο κατάφερε να οδηγήσει τα απομεινάρια του περσικού στρατού από την Ελλάδα πίσω στην Ιωνία.
Οικογένεια
Γιος του ήταν ο:
Πηγές
Κατηγορία:Πρωταγωνιστές των Περσικών Πολέμων Κατηγορία:Αχαιμενίδες σατράπες Κατηγορία:Δυναστεία των Φαρνακιδών
Πολιορκία της Φλωρεντίας (405)
Η Πολιορκία της Φλωρεντίας ήταν μάχη η οποία έλαβε χώρα το 405 ή το 406 μ.Χ., μεταξύ των Γότθων και της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στην Φλωρεντία.
Το 405 μ.Χ., γερμανικές ορδές εισέβαλαν στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διαβαίνοντας τον Δούναβη και εισερχόμενες στην Παννονία, προτού καταφθάσουν στην Βόρεια Ιταλία προς τα τέλη του ιδίου έτους. Σε εκείνο το σημείο, οι βάρβαροι χωρίστηκαν σε τρεις στρατούς, εκ των οποίων ο ένας υπό την ηγεσία του Ραδάγαισου επιτέθηκε στην Φλωρεντία.
Ο Στιλίχων συγκέντρωσε τις δυνάμεις του στο Τιτσίνο, ενώ αποσύρθηκε στο Φιέζολε λίγο πριν τη μάχη. Οι Ρωμαίοι πέτυχαν να αποκόψουν τις γραμμές ανεφοδιασμού των Οστρογότθων και να σφάξουν τους εισβολείς. Ο Ραδάγαισος εκτελέστηκε στις 23 Αυγούστου του 406 μ.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάχες των Γότθων Κατηγορία:Μάχες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία της Φλωρεντίας
Βομβαρδισμός του Ρότερνταμ
thumb|350px|right|Το κέντρο του Ρότερνταμ μετά τον βομβαρδισμό. Ο [[Καθεδρικός του Αγίου Λαυρεντίου (Ρότερνταμ)|Καθεδρικός του Αγίου Λαυρεντίου, μοναδικό μεσαιωνικό κτίσμα της πόλης, ημιερειπωμένος.]] Ο βομβαρδισμός του Ρότερνταμ (αποκαλούμενος και Rotterdam Blitz) ήταν ο αεροπορικός βομβαρδισμός του Ρότερνταμ από την Luftwaffe (γερμανική αεροπορία) στις 14 Μαΐου 1940 κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Ολλανδία κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στόχος ήταν να υποστηριχθούν τα γερμανικά στρατεύματα που μάχονταν στην πόλη, να καμφθεί η αντίσταση των Ολλανδών και να τους αναγκάσει να παραδοθούν. Ακόμα κι αν προηγούμενες διαπραγματεύσεις είχαν καταλήξει σε εκεχειρία, ο βομβαρδισμός παρ' όλα αυτά πραγματοποιήθηκε, σε συνθήκες που παραμένουν αμφιλεγόμενες, και κατέστρεψε σχεδόν ολόκληρο το ιστορικό κέντρο της πόλης, σκοτώνοντας σχεδόν 900 ανθρώπους και δημιουργώντας περίπου άλλους 85.000 άστεγους.
Η ψυχολογική και ουσιαστική επιτυχία της επιδρομής, από τη γερμανική σκοπιά, οδήγησε την Ανώτατη Διοίκηση της Luftwaffe (Oberkommando der Luftwaffe, OKL) να απειλεί να καταστρέψει την πόλη της Ουτρέχτης, εάν η ολλανδική κυβέρνηση δεν παραδινόταν. Οι Ολλανδοί συνθηκολόγησαν νωρίς το επόμενο πρωί.
Ιστορικό υπόβαθρο
Η θέση της Ολλανδίας, που βρίσκεται ανάμεσα στη Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, στρατηγικά την καθιστούσε ιδανικό στόχο για την εγκαθίδρυση βάσεων, από πλευράς ναζιστικής Γερμανίας, για την επιτυχή έκβαση της επιχείρησης «Θαλάσσιος λέων», δηλ. την εισβολή της Γερμανίας στην Αγγλία. Η Ολλανδία είχε σταθερά επιλέξει την ουδετερότητα σε όλο τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και είχε σχεδιάσει να κάνει το ίδιο για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Είχε αρνηθεί να λάβει πολεμικό εξοπλισμό από τη Γαλλία, καθιστώντας σαφές ότι δεν ήθελε καμία εμπλοκή με οποιαδήποτε από τις δύο πλευρές. Αύξησε ελαφρά την παραγωγή εξοπλιστικών αγαθών μετά την γερμανική εισβολή στη Δανία τον Απρίλιο του 1940: Η Ολλανδία διέθετε 35 σύγχρονα τροχήλατα θωρακισμένα οχήματα μάχης, δεν διέθετε ανάλογα ερπυστριοφόρα, ενώ είχε έτοιμα 135 αεροσκάφη και 280.000 άνδρες.. Η Ναζιστική Γερμανία, από την άλλη, διέθετε 159 άρματα μάχης, 1.200 σύγχρονα αεροσκάφη και περίπου 150.000 άνδρες αποκλειστικά για το πεδίο μάχης στην Ολλανδία.
Έχοντας σαφή στρατιωτική υπεροπλία, οι Γερμανοί σκόπευαν να προβούν σε κατάκτηση της χώρας, αρχικά αποκτώντας τον έλεγχο στρατιωτικών και στρατηγικών στόχων, όπως αεροδρόμια, γέφυρες και δρόμοι και χρησιμοποιώντας τους στη συνέχεια προκειμένου να αποκτήσουν τον έλεγχο ολόκληρης της χώρας. Η εισβολή στην Ολλανδία πρωτοαναφέρεται στις 9 Οκτωβρίου 1939, όταν ο Χίτλερ ανέφερε ότι "πρέπει να γίνουν προετοιμασίες για επιθετική δράση στη βόρεια πλευρά του δυτικού μετώπου, διασχίζοντας τις περιοχές του Λουξεμβούργου, του Βελγίου και της Ολλανδίας. Η επίθεση αυτή πρέπει να διεξαχθεί το ταχύτερο και με τη μέγιστη δυνατή ισχύ". Η προετοιμασία ξεκίνησε όταν ο Χίτλερ διέταξε Γερμανούς αξιωματικούς να βρουν στολές του ολλανδικού στρατού και να διεισδύσουν σε αυτόν, ώστε να αποκτήσουν εκ των έσω πληροφορίες σχετικά με την αμυντική τακτική των Ολλανδών.
Η Βέρμαχτ τελικά επιτέθηκε στην Ολλανδία τις πρώτες πρωινές ώρες της 10ης Μαΐου 1940. Η επίθεση ξεκίνησε με τη Λουφτβάφε να διασχίζει τον ολλανδικό εναέριο χώρο, δίνοντας την εντύπωση ότι τελικός στόχος ήταν η Βρετανία. Τα αεροσκάφη, όμως, έκαναν στροφή πάνω από τη Βόρεια Θάλασσα και επέστρεψαν επιτιθέμενα από τα δυτικά, κάνοντας ρίψη αλεξιπτωτιστών στα αεροδρόμια της ναυτικής βάσης του Φάλκενμπουρχ (Valkenburg) και του Όκενμπουρχ (Ockenburg), κοντά στην έδρα της ολλανδικής κυβέρνησης και στο παλάτι στη Χάγη, εκκινώντας έτσι τη Μάχη της Χάγης. Ενώ οι Γερμανοί είχαν σχεδιάσει να καταλάβουν ταχύτατα τη χώρα με χρήση αυτής της τακτικής, οι Ολλανδοί προέβαλλαν σημαντική αντίσταση, καθυστερώντας έτσι τη γερμανική προέλαση.
Μάχη του Ρότερνταμ
Η κατάσταση στο Ρότερνταμ το πρωινό της 13ης Μαΐου 1940 ήταν στάσιμη, όπως και τις τρεις προηγούμενες ημέρες. Η ολλανδική φρουρά, με επικεφαλής τον συνταγματάρχη Σχάρροο (Scharroo) κρατούσε τη βόρεια όχθη του ποταμού Νιούε Μάας, ο οποίος διασχίζει την πόλη, και εμπόδιζε τη γερμανική προέλαση. Οι γερμανικές δυνάμεις ήταν οι αερομεταφερόμενες του στρατηγού Κουρτ Στούντεντ και οι νεοαφιχθείσες χερσαίες δυνάμεις του στρατηγού Ρούντολφ Σμιτ (Rudolf Schmidt), οι οποίες αποτελούνταν κυρίως από άνδρες της 9ης Μεραρχίας Πάντσερ και της Leibstandarte Adolf Hitler, ενός μηχανοκίνητου συντάγματος των Waffen-SS.
Το πρωί της 14ης Μαΐου ο Χίτλερ εξέδωσε την "οδηγία" (Weisung) αριθ. 11, σχετικά με το ολλανδικό θέατρο του πολέμου, στην οποία ανέφερε τα εξής:
Ο στρατηγός Σμιτ είχε σχεδιάσει μια συνδυασμένη επίθεση την επόμενη ημέρα, 14 Μαΐου, χρησιμοποιώντας τα άρματα μάχης της 9ης Πάντσερ, υποστηριζόμενα από φλογοβόλα, στρατεύματα της SS και δυνάμεις Μηχανικού. Οι αερομεταφερόμενες δυνάμεις επρόκειτο να εκτελέσουν μια αμφίβια επιχείρηση μέσω του προαστίου Κράλινγκεν - Κροοσβάικ (Kralingen-Crooswijk) Της επίθεσης θα προηγείτο βομβαρδισμός πυροβολικού, ενώ ο στρατηγός Σμιτ είχε ζητήσει την υποστήριξη της Λουφτβάφε υπό τη μορφή ενός "σμήνους" (25 αεροσκάφη) από Στούκας, βομβαρδιστικών κάθετης εφόρμησης, ειδικά για επιδρομές ακριβείας.
Η αίτηση του Σμιτ για αεροπορική υποστήριξη έφθασε στο Βερολίνο και στον "Στόλο αριθ. 2" της Λουφτβάφε. Αντί για βομβαρδισμούς ακριβείας, τα βομβαρδιστικά Heinkel He 111 προέβησαν στη ρίψη ενός "τάπητα βομβών", υποβοηθούμενα από τα Στούκας εναντίον των ίδιων στρατηγικών στόχων.
Ο βομβαρδισμός
Ο Σμιτ χρησιμοποίησε την απειλή της καταστροφής της πόλης για να αναγκάσει τον συνταγματάρχη Σχάροο να παραδώσει την πόλη. Το Ρότερνταμ, που αποτελούσε τον μεγαλύτερο βιομηχανικό στόχο στην Ολλανδία και ήταν ζωτικής στρατηγικής σημασίας για τους Γερμανούς, επρόκειτο να βομβαρδιστεί. Ο Σχάρροο αρνήθηκε και αντέτεινε διαπραγματεύσεις. Η απαρχή του βομβαρδισμού είχε οριστεί για τις 13:20΄ ώρα Ολλανδίας.
Ο Σμιτ ανέβαλε ένα δεύτερο τελεσίγραφο για τις 16:20΄. Ωστόσο, ενώ ο Ολλανδός διαπραγματευτής διέσχιζε την Βίλεμσμπρουχ για να μεταδώσει τις πληροφορίες του, ακούστηκε ο ήχος των βομβαρδιστικών: Συνολικά 90 αεροσκάφη της Kampfgeschwader 54 (πτέρυγας μάχης αρ. 54) είχαν σταλεί εναντίον της πόλης.
Ο Στούντεντ επικοινώνησε μέσω ασυρμάτου για να αναβάλει την προγραμματισμένη επίθεση. Ωστόσο, όταν το μήνυμα έφθασε στη διοίκηση της 54ης πτέρυγας μάχης, ο σμηναγός Βάλτερ Λάκνερ (Walter Lackner) είχε ήδη προσεγγίσει την πόλη με το αεροσκάφος του και ήταν εκτός εμβέλειας: Καθώς η ομίχλη και ο καπνός μισόκρυβαν τον στόχο, ο Λάκνερ, θέλοντας να βεβαιωθεί ότι ο στόχος θα επλήττετο, έφερε το σμήνος του σε ύψος κάτω των 700 ποδών. Οι γερμανικές δυνάμεις στη Noordereiland έριξαν φωτοβολίδες σήμανσης για να εμποδίσουν τον βομβαρδισμό τους από φίλιες δυνάμεις και έτσι 24 αεροσκάφη, υπό τον υποσμηναγό Όττο Χένε (Otto Höhne), που έφθαναν από τα νότια, ανέκοψαν την επίθεσή τους. Ο μεγαλύτερος όμως σχηματισμός, που έφθανε από τα βορειοανατολικά, αδυνατώντας να επισημάνει τις ερυθρές φωτοβολίδες που είχαν ριφθεί στη νότια πλευρά της πόλης, πραγματοποίησε την επιδρομή του κανονικά. Πενήντα τέσσερα βομβαρδιστικά He-111s κατέβηκαν σε χαμηλό ύψος, εξαπολύοντας 97 τόννους βομβών, τις περισσότερες στο κέντρο της πόλης.
Το γιατί ο σχηματισμός δεν έλαβε τη διαταγή να σταματήσει τον βομβαρδισμό νωρίτερα, παραμένει αμφιλεγόμενο. Ο σμηναγός Λάκνερ, του μεγαλύτερου σχηματισμού, ισχυρίστηκε ότι τα πληρώματα των αεροσκαφών του αδυνατούσαν να εντοπίσουν τις κόκκινες φωτοβολίδες λόγω χαμηλής ορατότητας που οφειλόταν τόσο στην υγρασία της ατμόσφαιρας όσο και στον καπνό που αναδυόταν από τις καιόμενες κατασκευές και, συνεπώς, έπρεπε να κατέβουν στα 2.000 πόδια. Αλλά οι κόκκινες φωτοβολίδες, που ο Λάκνερ δεν κατάφερε να δει, μπορούσαν να είχαν χρησιμοποιηθεί από τις επίγειες γερμανικές δυνάμεις για να αποφύγουν φίλια πυρά. Επίσημη γερμανική διαταγή είχε ορίσει αυτό το χρώμα φωτοβολίδων για παρόμοιο σκοπό.
Συνολικά στην πόλη έπεσαν 1.1.50 βόμβες των 50 λιβρών και 158 βόμβες των 250 λιβρών, κυρίως στο κατοικημένο προάστιο Κράλινγκεν και στο μεσαιωνικό κέντρο της πόλης. Οι περισσότερες από αυτές κτύπησαν και πυρπόλησαν κτίρια, προκαλώντας ανεξέλεγκτες πυρκαγιές, που επιδεινώθηκαν τις επόμενες ημέρες από τους αυξανόμενους σε ένταση ανέμους και τελικά οδήγησαν σε θύελλα. Ο Έντουαρντ Χούτον (Edward Hooton) αναφέρει ότι από τις βόμβες ανεφλέγησαν δεξαμενές πετρελαίου στις αποβάθρες, προκαλώντας την εξάπλωση της πυρκαγιάς στο κέντρο της πόλης, προξενώντας τεράστια καταστροφή. Αν και οι ακριβείς αριθμοί δεν έχουν γίνει γνωστοί, περίπου 1.000 άτομα σκοτώθηκαν και 85.000 έμειναν άστεγα. Περίπου 2,6 km2 της πόλης ισοπεδώθηκαν. 24.978 οικίες, 24 εκκλησίες, 2.320 καταστήματα, 775 αποθήκες και 62 σχολεία καταστράφηκαν ολοσχερώς. Ο Σμιτ απέστειλε ένα συμφιλιωτικό μήνυμα στον Ολλανδό διοικητή Χένρι Βίνκελμαν (Henri Winkelman), ο οποίος λίγο αργότερα παραδόθηκε στο χωριό Ράισοορντ (Rijsoord), στα νοτιοανατολικά της πόλης. Το σχολείο στο οποίο υπογράφηκε η παράδοση είναι σήμερα μικρό μουσείο.
Συνέπειες
Το Ηνωμένο Βασίλειο είχε την πολιτική να βομβαρδίζονται μόνο στρατιωτικοί στόχοι και υποδομές, όπως λιμάνια, σιδηροδρομικοί σταθμοί κτλ. που είχαν στρατιωτική σημασία. Ενώ είχε γίνει δεκτό ότι ο βομβαρδισμός της Γερμανίας θα προκαλούσε και απώλειες μεταξύ των πολιτών, η βρετανική κυβέρνηση ανήγγειλε βομβαρδισμούς πολιτικών ιδιοκτησιών εκτός πολεμικών ζωνών (πράγμα που, μετά την πτώση της Πολωνίας σήμαινε γερμανικές ζώνες ανατολικά του Ρήνου) ως στρατιωτική τακτική. Η πολιτική αυτή εγκαταλείφθηκε στις 15 Μαΐου 1940, μια ημέρα μετά τον βομβαρδισμό του Ρότερνταμ, όταν η Βρετανική Βασιλική Αεροπορία επιτέθηκε σε εγκαταστάσεις στην περιοχή Ρουρ, στην οποία υπήρχαν διυλιστήρια πετρελαίου και άλλες βιομηχανικές εγκαταστάσεις, οι οποίες υποβοηθούσαν τη γερμανική στρατιωτική προσπάθεια, όπως υψικάμινοι, οι οποίες ήταν ορατές κατά τη νύχτα. Η πρώτη βρετανική επιδρομή της RAF κατά της Γερμανίας έγινε τη νύκτα μεταξύ 15ης και 16ης Μαΐου 1940.