cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα
2012-2015: Συγκυβέρνηση με Ν.Δ. και ΔΗ.ΜΑ.Ρ.
Στις 22 Ιουνίου 2013, η Δημοκρατική Αριστερά απέσυρε τη στήριξή της, με αφορμή την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου για την κατάργηση της Ε.Ρ.Τ., και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ήταν το μόνο κόμμα, πέραν της Νέας Δημοκρατίας, που παρείχε στήριξη στην κυβέρνηση Σαμαρά. Στον ανασχηματισμό που ακολούθησε, ο πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Ευάγγελος Βενιζέλος ανέλαβε Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Εξωτερικών. Το Νοέμβριο, διεγράφη η βουλευτής Πέλλας, Θεοδώρα Τζάκρη, καθώς υπερψήφισε την πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης που κατέθεσε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και στη συνέχεια εντάχθηκε σε αυτό. Απώλειες σημειώθηκαν και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπου ανεξαρτητοποιήθηκαν ο Κρίτων Αρσένης, ο οποίος εντάχθηκε στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., και η Μαριλένα Κοππά, που προσχώρησε στη Δημοκρατική Αριστερά.
Εν όψει των ευρωεκλογών του 2014, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. πρωταγωνίστησε στην ίδρυση της Ελιάς, μαζί με άλλες δυνάμεις της κεντροαριστεράς, που πραγματοποιήθηκε με Πανελλήνια Συνδιάσκεψη στις 8 και 9 Μαρτίου 2014, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Τα αποτελέσματα ήταν ενθαρρυντικά, καθώς συγκέντρωσε 8,02% και εξέλεξε δύο ευρωβουλευτές. Μετά τις ευρωεκλογές, ο Ανδρέας Λοβέρδος επανεντάχθηκε στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ., χωρίς ωστόσο να διαλυθεί η Συμφωνία για τη Νέα Ελλάδα, που είχε ιδρύσει.
Μετά τη διάλυση της Βουλής, στις 3 Ιανουαρίου 2015, ο Γιώργος Παπανδρέου μαζί με επτά βουλευτές και άλλα στελέχη, αποχώρησαν από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ίδρυσαν το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών. Την ίδια περίοδο, η Άντζελα Γκερέκου προσχώρησε στη Νέα Δημοκρατία.
Η διάσπαση του κόμματος, καθώς και η δυσαρέσκεια για την κυβερνητική πολιτική του 2012-2015 μείωσαν κατά πολύ τα ποσοστά του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στις βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, κατατάσσοντάς το έβδομο κόμμα στη Βουλή, με ποσοστό 4,68%, που είναι και το χειρότερο στην ιστορία του, και εξέλεξε 13 βουλευτές.
Ο όρος Πασοκοποίηση (Pasokification) στις Πολιτικές Επιστήμες περιγράφει την καθίζηση της ευρωπαϊκής σοσιαδημοκρατίας στην εποχή της οικονομικής κρίσης έχοντας ως βασικό παράδειγμα την αντίστοιχη εκλογική καθίζηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ.
2015-2017: Αντιπολίτευση
αριστερά|μικρογραφία|209x209px|Η Φώφη Γεννηματά Τον Ιούνιο του 2015 έλαβε χώρα το 10ο Συνέδριο του ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Στο Συνέδριο αποφασίστηκε η μετεξέλιξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. σε έναν πολιτικό φορέα της ευρύτερης Κεντροαριστεράς και η εκλογή νέου προέδρου από τη βάση στις 14 Ιουνίου. Υποψηφιότητα κατέθεσαν η Φώφη Γεννηματά, ο Ανδρέας Λοβέρδος και ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος. Τέλος εξελέγησαν τα νέα μέλη της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής. Στις εκλογές για την ανάδειξη προέδρου, εκλέχθηκε η Φώφη Γεννηματά, επικρατώντας του Ανδρέα Λοβέρδου, με 51,69%.
Στις 31 Αυγούστου 2015, η πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Φώφη Γεννηματά και ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς Θανάσης Θεοχαρόπουλος, ανακοίνωσαν την κοινή κάθοδο των δύο κομμάτων ενόψει των βουλευτικών εκλογών του 2015, σε κοινό συνδυασμό, με το όνομα Δημοκρατική Συμπαράταξη.
Τελικά, ο συνασπισμός των κομμάτων αύξησε τα ποσοστά του συγκριτικά με τις εκλογές του Ιανουαρίου, λαμβάνοντας 6,28% και 17 έδρες, έναντι 4,68% (13 έδρες) και 0,48% (καμία έδρα) για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τη ΔΗΜ.ΑΡ., αντίστοιχα. Μία από τις έδρες κατέλαβε ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος, ενώ τις υπόλοιπες 16 το ΠΑ.ΣΟ.Κ.
2017 - 2022: Κίνημα Αλλαγής
Στην πρώτη εκλογική αναμέτρηση που συμμετείχε, στις ευρωεκλογές του ίδιου έτους, το Κίνημα Αλλαγής έλαβε την τρίτη θέση, με ποσοστό 7,72%, εκλέγοντας δύο ευρωβουλευτές προερχόμενους από το ΠΑ.ΣΟ.Κ., ενώ στις πρόωρες εκλογές του ίδιου έτους έλαβε 8,10% και εξέλεξε 22 βουλευτές, εκ των οποίων οι 19 ανήκουν στο ΠΑ.ΣΟ.Κ..
Το Νοέμβριο του 2019 έλαβε χώρα το 11ο Συνέδριο του ΠΑ.ΣΟ.Κ., με σκοπό την παράταση της θητείας της προέδρου, Φώφης Γεννηματά, μέχρι το 2021, ενώ αποφασίστηκε η αντιστοίχιση των οργάνων του Κινήματος Αλλαγής με αυτά του ΠΑ.ΣΟ.Κ., εφόσον τα μέλη που τα αποτελούν ανήκουν στο κόμμα.
Τον Οκτώβριο του 2021 ξεκίνησαν οι διαδικασίες εκλογής πρόεδρου του Κινήματος Αλλαγής και του ΠΑ.ΣΟ.Κ., με κύριους υποψηφίους τη Φώφη Γεννηματά, το Νίκο Ανδρουλάκη και τον Ανδρέα Λοβέρδο. Ωστόσο, αιφνιδίως, η Γεννηματά απέσυρε την υποψηφιότητά της για λόγους υγείας και λίγες ημέρες αργότερα απεβίωσε. Η διαδικασία συνεχίστηκε με την προσθήκη νέων υποψηφίων (Γερουλάνος, Χρηστίδης ). Τελικά, στον δεύτερο γύρο των εκλογών, πρόεδρος του Κινήματος Αλλαγής και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. αναδείχθηκε ο Νίκος Ανδρουλάκης, έναντι του Γιώργου Παπανδρέου, με ποσοστό 67,60%.
Λαϊκή κουλτούρα
Σύμφωνα με αρκετούς επικοινωνιολόγους, η εποχή και τα "Χρόνια του ΠΑΣΟΚ", έχουν ταυτιστεί και έχουν διεισδύσει στο συλλογικό υποσυνείδητο με εποχές ευμάρειας και αφθονίας αγαθών πριν από την οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2009, με τάση εξιδανίκευσης του παρελθόντος, και όχι τόσο στην επιστροφή του κόμματος στην εξουσία.
Διατελέσαντες πρόεδροι
Οι διατελέσαντες πρόεδροι του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος είναι οι εξής:
Πτέρυγα νεολαίας
Η Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι η οργάνωση νεολαίας του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος που ιδρύθηκε το 1974. Η οργάνωση εμφορείται από τις αρχές του δημοκρατικού σοσιαλισμού, της ειρήνης, της δημοκρατίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης. Η Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι η κάτοχος της αιματοβαμμένης σημαίας του Πολυτεχνείου.
Αναπόσπαστο κομμάτι της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι η Πανελλήνια Αγωνιστική Σπουδαστική Παράταξη (Π.Α.Σ.Π.) στα Πανεπιστήμια και η μαθητική οργάνωση Πανελλήνια Αγωνιστική Μαθητική Κίνηση (Π.Α.Μ.Κ.).
Συνδικαλιστική παράταξη
Η Πανελλήνια Συνδικαλιστική Κίνηση Εργαζομένων (ΠΑ.Σ.Κ.Ε.) αποτελεί συνδικαλιστική οργάνωση, προσκείμενη στο ΠΑΣΟΚ. Ιδρύθηκε το 1977 και αποτελείται από περίπου 22.000 εγγεγραμμένα μέλη. Στο πρόσφατο συνέδριο της ΓΣΕΕ, εξασφάλισε 19 έδρες, ενισχυμένη κατά δύο, εν αντιθέσει με της ΑΔΕΔΥ, μόλις 16.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Κίνημα Αλλαγής Κατηγορία:Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στην Ελλάδα
Τσούκκα Ευρυτανίας
Η Τσούκκα  ή Τσούκα, είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Τσούκκα βρίσκεται προς τα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας στις πλαγιές των Ευρυτανικών (νοτίων) Αγράφων σε υψόμετρο 600 μέτρα. Είναι κτισμένη στα βόρεια της τεχνητής λίμνης Κρεμαστών κοντά στο σημείο (δυτικά) που καταλήγει ο Αγραφιώτης ποταμός. Απέχει 15 χλμ. Δ.-ΝΔ. από το Κερασοχώρι (έδρα του δήμου), 53 χλμ. Δ.-ΒΔ. από το Καρπενήσι και περίπου 6 χλμ. Ν. από τον Άγιο Προκόπιο του οποίου από παλιά θεωρείται συνοικισμός. Το χωριό έχει δύο γειτονιές, τη Τσούκκα όπου βρίσκεται ο ενοριακός ναός των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και την Άνω Τσούκκα δυτικότερα στην άκρη της οποίας υπάρχουν το "Κάστρο Τσούκας". Η κορυφή του εκεί λόφου περιβάλλεται από οχύρωση κλασσικών-ελληνιστικών χρόνων και η περιοχή έχει χαρακτηριστεί αρχαιολογικός χώρος. "Η οχύρωση κατά τόπους διατηρείται σε ύψος 8 δόμων (3,50 μ). Σώζονται επίσης μια πύλη του τείχους και δύο τετράπλευροι πύργοι του. Εντός του περιβόλου έχουν εντοπιστεί ορατά οικιστικά κατάλοιπα, τα οποία συνδέονται με τη χρήση του χώρου στους βυζαντινούς και μεταβυζαντινούς χρόνους". Βορειοανατολικά του χωριού είναι η σύγχρονη Γέφυρα της Τατάρνας, κατασκευής 1965 έως 1970, από την οποία διέρχεται επαρχιακή οδός που συνδέει την Ευρυτανία με την Αιτωλοακαρνανία. Νοτιοανατολικά του χωριού είναι η παλιά γέφυρα ή το "Γεφύρι του Μανώλη" Πρόκειται για πέτρινο μονότοξο γεφύρι το οποίο γεφύρωνε τον Αγραφιώτη και το οποίο τους περισσότερους μήνες του χρόνου βρίσκεται μέσα στα νερά της λίμνης των Κρεμαστών. Κτίστηκε το 1659 και το όνομά του μάλλον οφείλεται στον Ηπειρώτη πρωτομάστορα που το κατασκεύασε, Μανώλη Χρυσιώτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Εγκληματική Οικογένεια Βελέντζα
Η Εγκληματική Οικογένεια Βελέντζα είναι μια εγκληματική συμμορία ελληνικής προέλευσης, που δραστηριοποιείται στην Νέα Υόρκη, κυρίως στην Αστόρια του Κουίνς. Ασχολείται με τον παράνομο τζόγο, το λαθρεμπόριο ναρκωτικών και την πολιτική διαφθορά. Ένα από τα διασημότερα αφεντικά της Ελληνικής Μαφίας, ο Σπύρος Βελέντζας έχει δώσει το όνομα του στην συμμορία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έγκλημα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Εγκληματικές οργανώσεις Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί
Φυλακές Αμπού Γκράιμπ
Οι Κεντρικές Φυλακές της Βαγδάτης (αραβικά: سجن بغداد المركزي), παλαιότερα γνωστές ως Φυλακές Αμπού Γκράιμπ (سجن أبو غريب), ήταν ένα συγκρότημα φυλακών στο Αμπού Γκράιμπ, μια ιρακινή πόλη 32 χιλιόμετρα (20 μίλια) δυτικά της Βαγδάτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυλακές Κατηγορία:Ιράκ
Επαρχία Ανσονγκό
Η Επαρχία Ανσονγκό είναι μια επαρχία της Περιφέρειας Γκαό, Μαλί. Έχει έκταση 23.614 τ.χλμ. και πληθυσμό 132.205 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι η Ανσονγκό.
Γεωγραφία
Η Επαρχία Ανσονγκό βρίσκεται νοτιοανατολικά του Μαλί και νοτιοδυτικά της Περιφέρειας Γκαό. Συνορεύει στα ανατολικά με την Επαρχία Μενακά, στα βόρεια με την Επαρχία Γκαό, στα νοτιοδυτικά με την Περιφέρεια Τομπουκτού και στα νότια με το Νίγηρα.
Διαμερίσματα
Η Επαρχία Ανσονγκό διαιρείται σε 7 διαμερίσματα:
Μετέωρο
Μετέωρο ονομάζεται στην αστρονομία κάθε φωτεινό φαινόμενο που εμφανίζεται μέσα στην ατμόσφαιρα της Γης ως αποτέλεσμα της εισόδου σε αυτή κάποιου μετεωροειδούς, δηλαδή κάποιου βραχώδους σώματος που μπορεί να έχει μέγεθος από λίγα χιλιοστά έως αρκετά μέτρα. Η κίνηση του μετεωροειδούς με μεγάλη ταχύτητα και η τριβή της επιφάνειάς του με τα μόρια της ατμόσφαιρας έχει ως αποτέλεσμα τον έντονο ιονισμό των μορίων του αέρα και, συνήθως, την συνεπακόλουθη εκπομπή φωτεινής ακτινοβολίας.
Όταν το μετεωροειδές δεν εξαερωθεί πλήρως στην ατμόσφαιρα ή δεν εκραγεί, φτάνει στο έδαφος και αν είναι αρκετά μεγάλο σε μέγεθος δημιουργεί κρατήρα. Το τμήμα του μετεωροειδούς που καταλήγει στο έδαφος ονομάζεται μετεωρίτης.
Εμφανίζονται κυρίως σε ύψος 120km και, τα μικρότερα από αυτά, εξαφανίζονται αφού διανύσουν 60-80km. Κινούνται με ταχύτητες μερικών δεκάδων χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο. Οι λαμπρότεροι διάττοντες και οι βολίδες συνοδεύονται από μια φωτεινή ουρά η οποία διατηρείται μερικά λεπτά μετά την εξαέρωση του μετεώρου. Οι ουρές αυτές δεν είναι πάντα ευθύγραμμες και συχνά παρουσιάζουν κυματισμούς ή και καμπές.
Δεν είναι δυνατός ο υπολογισμός της μάζας που προσθέτουν στον πλανήτη μας αλλά γενικά θεωρείται ελάχιστη σε σχέση με τη μάζα του πλανήτη.
Τα μετέωρα διακρίνονται σε:
Οι διάττοντες είναι μικροί μετεωροειδείς, μικροί ή μεγαλύτεροι κόκκοι διαστημικής σκόνης, που προέρχονται συνήθως από κομήτες και δεν ξεπερνούν σε διαστάσεις ένα σπυρί ρυζιού! Το φαινόμενο του διάττοντος αστέρα παρουσιάζεται όταν οι κόκκοι αυτοί εισέρχονται στην ατμόσφαιρα της Γης με τυπικές διαπλανητικές ταχύτητες αρκετών χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο. Οι ταχύτητες αυτές είναι τέτοιες ώστε η τριβή τους με τον ατμοσφαιρικό αέρα τα θερμαίνει τόσο ώστε:
Επειδή ο ιονισμός και η επανασύνδεση περιλαμβάνουν επιταχυνόμενα ηλεκτρικά φορτία, οι διάττοντες αστέρες παράγουν ραδιοκύματα που μπορούν να γίνουν αντιληπτά από ραδιοτηλεσκόπια ή ως ραδιοπαράσιτα από ραδιοφωνικούς δέκτες.
Κατά την περιφορά της γύρω από τον Ήλιο η Γη συμβαίνει να διέρχεται από μέρη όπου προηγουμένως είχε περάσει κάποιος κομήτης, δηλ. να τέμνει (προσεγγιστικά έστω) τις τροχιές κομητών. Τότε οι ρυθμοί των διαττόντων (ο αριθμός των διαττόντων αστέρων που παρατηρούνται π.χ. ανά ώρα) αυξάνονται πολύ: είναι οι λεγόμενες βροχές διαττόντων. Οι βροχές διαττόντων συνδέονται με συγκεκριμένο κομήτη η καθεμιά και με συγκεκριμένες ημερομηνίες του έτους κατά τις οποίες η Γη διέρχεται από την τροχιά του κομήτη. Το ιονισμένο ίχνος ενός διάττοντος στην ατμόσφαιρα μπορεί να διαρκέσει επί αρκετά λεπτά. Ιδίως κατά τις βροχές διαττόντων, δημιουργείται έτσι μια λίγο-πολύ συνεχής ιονισμένη ζώνη κάτω από την ιονόσφαιρα ή στην κατώτερη ιονόσφαιρα. Η ανάκλαση των βραχέων ραδιοφωνικών κυμάτων από αυτή τη ζώνη ονομάζεται επικοινωνία σκεδάσεως μετεώρων και εξαιτίας της μπορεί να επιτευχθεί λήψη μακρινών ραδιοσταθμών.
Πηγές
Κατηγορία:Μετεωροειδείς
Φρανσίσκο Πίντο Μπαλσεμάο
Ο Φρανσίσκο Πίντο Μπαλσεμάο (Francisco José Pereira Pinto Balsemão, ; γεννήθηκε την 1η Σεπτεμβρίου 1937 στη Λισαβόνα) είναι Πορτογάλος επιχειρηματίας, πρώην δημοσιογράφος και συνταξιούχος πολιτικός. Διετέλεσε πρωθυπουργός της Πορτογαλίας από το 1981 έως το 1983.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορτογάλοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Πορτογάλοι πολιτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Πορτογαλίας
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1930
Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1930 ήταν η πρώτη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου. Διεξήχθη στην Ουρουγουάη από τις 13 έως τις 30 Ιουλίου 1930 με συμμετοχή δεκατριών αμερικανικών και ευρωπαϊκών εθνικών ομάδων. Νικήτρια αναδείχθηκε η ομάδα της διοργανώτριας, επικρατώντας στον τελικό της Αργεντινής με 4-2. Όλοι οι αγώνες διεξήχθησαν στην πρωτεύουσα της Ουρουγουάης, το Μοντεβιδέο με την πλειονότητα των αγώνων να διεξάγονται στο στάδιο «Σεντενάριο» (Στάδιο της Εκατονταετηρίδας) το οποίο χτίστηκε γι' αυτόν τον σκοπό.
Στο πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο συμμετείχαν συνολικά δεκατρείς ομάδες, επτά από τη Νότια Αμερική, τέσσερις από την Ευρώπη και δύο από τη Βόρεια Αμερική. Ο λόγος της μικρής συμμετοχής ευρωπαϊκών ομάδων, ήταν η μεγάλη διάρκεια και το μεγάλο κόστος του ταξιδιού. Οι ομάδες που συμμετείχαν χωρίστηκαν σε τέσσερις ομίλους, με τον πρώτο του κάθε ομίλου να προκρίνεται στα ημιτελικά του θεσμού. Οι πρώτοι αγώνες του παγκοσμίου κυπέλλου ήταν οι αναμετρήσεις της Γαλλίας με το Μεξικό και των Η.Π.Α. με το Βέλγιο που διεξήχθησαν ταυτόχρονα και έληξαν 4-1 και 3-0 υπέρ της Γαλλίας και των Η.Π.Α. αντίστοιχα. Ο Γάλλος Λυσιέ Λοράν σημείωσε το πρώτο γκολ στην ιστορία των παγκοσμίων κυπέλλων. Πρώτοι στους ομίλους τους τερμάτισαν οι: Αργεντινή, Ουρουγουάη, Η.Π.Α. και Γιουγκοσλαβία και προκρίθηκαν απευθείας στα ημιτελικά. Στον τελικό, η Ουρουγουάη επικράτησε της Αργεντινής με σκορ 4-2, παρουσία 93.000 θεατών και έγινε η πρώτη εθνική ομάδα που κατέκτησε παγκόσμιο κύπελλο.
Μια ενδιαφέρουσα στατιστική ακρότητα ήταν ότι στο σύνολο των αγώνων του Πρώτου Παγκοσμίου Κυπέλλου δεν σημειώθηκε καμία ισοπαλία. Και στους 18 αγώνες, υπήρξαν μόνο νίκες (ή ήττες βέβαια) και μάλιστα χωρίς να καταλήξει κανένας αγώνας σε παράταση. Τις περισσότερες νίκες σημείωσαν η Ουρουγουάη και η Αργεντινή, από 4 η καθεμία, ενώ η Ουρουγουάη κατέκτησε το κύπελλο αήττητη. Στο άλλο άκρο, το Μεξικό έπαιξε σε τρεις αγώνες και τους έχασε και τους τρεις. Επίσης, υπήρξε το μοναδικό Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου όπου δεν παίχτηκαν προκριματικοί αγώνες για την παρουσία σε αυτό, αλλά όλες οι συμμετοχές των ομάδων που έλαβαν μέρος έγινε με πρόσκληση. Από το επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο, λόγω του πολύ μεγαλύτερου αριθμού εθνικών ομάδων που δήλωσαν συμμετοχή, θεσπίστηκαν προκριματικοί αγώνες, από τότε και μέχρι σήμερα.
Διάσταση Δ.Ο.Ε. - ΦΙΦΑ
Πιο συγκεκριμένα, κατά τις αρχές του 20ού αιώνα η μόνη ποδοσφαιρική διοργάνωση παγκοσμίου βεληνεκούς ήταν το σχετικό τουρνουά των Ολυμπιακών Αγώνων. Αυτό διεξαγόταν με ευθύνη αρχικά της διοργανώτριας πόλης (Λονδίνο 1908, Στοκχόλμη 1912) και εν συνεχεία της ΦΙΦΑ (Αμβέρσα 1920, Παρίσι 1924, Άμστερνταμ 1928). Λίγο πριν τους Ολυμπιακούς του Άμστερνταμ, ενώ οι Αγώνες του 1932 είχαν ήδη ανατεθεί στο Λος Άντζελες και καταρτιζόταν το πρόγραμμά τους, η Δ.Ο.Ε. και η ΦΙΦΑ διαφώνησαν ως προς τον ορισμό του ερασιτεχνισμού, δηλαδή ουσιαστικά επί του ποιοι αθλητές είχαν δικαίωμα συμμετοχής - η ΦΙΦΑ υποστήριζε ότι εάν εφαρμοζόταν η λογική της Δ.Ο.Ε., τα μεγαλύτερα αστέρια του ποδοσφαίρου δεν θα μπορούσαν να στελεχώσουν τις εθνικές ομάδες τους. Λύση δεν βρέθηκε και η Δ.Ο.Ε. αποφάσισε να αφαιρέσει το ποδόσφαιρο από τα ολυμπιακά αθλήματα, αρχής γενομένης από τους Ολυμπιακούς του Λος Άντζελες.
Στις 26 Μαΐου 1928, η ΦΙΦΑ διεξήγαγε το συνέδριό της στο Άμστερνταμ, επ' ευκαιρία της έναρξης του ολυμπιακού ποδοσφαιρικού τουρνουά (το οποίο η Δ.Ο.Ε. απειλούσε ότι θα ήταν το τελευταίο). Με πλειοψηφία 25-5, το συνέδριο ενέκρινε την πρόταση του προέδρου Ζυλ Ριμέ να αναλάβει η ομοσπονδία τη διεξαγωγή μιας διεθνούς διοργάνωσης το 1930, ανεξάρτητης από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπου δεν θα υπήρχε διάκριση μεταξύ ερασιτεχνών και επαγγελματιών ποδοσφαιριστών. Η απόφαση αυτή υπήρξε η «ληξιαρχική πράξη γεννήσεως» του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου.
Ανάθεση - Συμμετοχές
right|350px|thumb|Χάρτης των συμμετεχόντων στο 1ο παγκόσμιο κύπελλο Πέντε κράτη υπέβαλαν αίτηση να φιλοξενήσουν το πρώτο Μουντιάλ: Ιταλία, Σουηδία, Ολλανδία, Ισπανία και Ουρουγουάη. Εξαρχής η υποψηφιότητα της τελευταίας φαινόταν ισχυρότερη - είχε κατακτήσει τα δύο τελευταία ολυμπιακά τουρνουά, άρα ήταν η «ντε φάκτο» παγκόσμια πρωταθλήτρια, αναλάμβανε την κάλυψη των εξόδων για τους συμμετέχοντες, υποσχόταν να ανεγείρει ένα νέο σύγχρονο στάδιο, ενώ επιπλέον το 1930 θα συμπλήρωνε 100 χρόνια από την ανεξαρτησία της. Τελικά οι τέσσερις Ευρωπαίοι υποψήφιοι απέσυραν τις αιτήσεις τους και η διοργάνωση κατέληξε στη λατινοαμερικανική χώρα.
Μπροστά στον κίνδυνο να μεταβληθεί η διοργάνωση από παγκόσμια σε αμερικανική, οι προθεσμίες παρατάθηκαν και ο Ριμέ ξεκίνησε να ασκεί πιέσεις στις ευρωπαϊκές ομοσπονδίες. Τέσσερα κράτη ενέδωσαν, με χαρακτηριστικότερη την περίπτωση της Ρουμανίας που συμμετείχε με προσωπική παρέμβαση του βασιλιά Καρόλου Β' και αφού εγγυήθηκε ο ίδιος στους ποδοσφαιριστές, ότι δεν θα απολύονταν από τις εργασίες τους λόγω της μακρόχρονης απουσίας τους. Έτσι στα μέσα Ιουνίου, η Εθνική Ρουμανίας απέπλευσε με το ατμόπλοιο Conte Verde από τη Γένοβα - το πλοίο έφθασε στην Ουρουγουάη στις 4 Ιουλίου, αφού πρώτα είχε περάσει από τη νότια Γαλλία, όπου ανέβηκαν η γαλλική ομάδα μαζί με τον Ριμέ, το τρόπαιο και τρεις διαιτητές, από τη Βαρκελώνη όπου παρέλαβε την Εθνική Βελγίου, και από το Ρίο ντε Τζανέιρο όπου επιβιβάσθηκαν οι Βραζιλιάνοι. Η τέταρτη ευρωπαϊκή αποστολή, οι Γιουγκοσλάβοι, πήγε σιδηροδρομικώς στη Μασσαλία, όπου επιβιβάσθηκε στο ταχυδρομικό ατμόπλοιο Florida.
Γήπεδα
250px|thumb|Το «Στάδιο της Εκατονταεντηρίδας», το οποίο φιλοξένησε τους περισσότερους αγώνες (μεταξύ των οποίων τους ημιτελικούς και τον τελικό), ολοκληρώθηκε μόλις 5 ημέρες πριν από την έναρξη του Μουντιάλ. Ονομάσθηκε έτσι προς τιμήν της συμπλήρωσης ενός αιώνα από τότε που η χώρα έδιωξε τους [[Ισπανία|Ισπανούς αποικιοκράτες.]]
Οι αγώνες φιλοξενήθηκαν σε τρία γήπεδα τα οποία βρίσκονταν όλα στην πρωτεύουσα της Ουρουγουάης, το Μοντεβιδέο. Οι περισσότεροι αγώνες έγιναν στο νεότευκτο Estadio Centenario (Στάδιο της Εκατονταετηρίδας), χωρητικότητας 93.000 θέσεων. Το Σεντενάριο που κατασκευάστηκε για τη διοργάνωση του παγκοσμίου κυπέλλου ξεκίνησε να κτίζεται τον Φεβρουάριο του 1930. Για την κατασκευή του εργάστηκαν 15.000 περίπου εργάτες και δαπανήθηκαν 1.000.000 πέσος. Ολοκληρώθηκε μόλις πέντε μέρες πριν από την έναρξη των αγώνων. Η χωρητικότητά του αρχικά ήταν 100.000 θέσεις αλλά μειώθηκε σε 93.000 για λόγους ασφαλείας. Ονομάστηκε «Στάδιο της Εκατονταετηρίδας» γιατί τη χρονιά αυτή οι Ουρουγουανοί γιόρταζαν τα 100 χρόνια από την ανεξαρτητοποίησή τους. Στην πρώτη φάση της διοργάνωσης χρησιμοποιήθηκαν επίσης δύο μικρότερα γήπεδα του Μοντεβιδέο, το "Ποσίτος" (Estadio Pocitos), έδρα της ομάδας Πενιαρόλ και το "Πάρκε Σεντράλ" (Estadio Parque Central), έδρα της ομάδας Νασιονάλ.
Αγώνες
Οι 13 ομάδες χωρίστηκαν σε τέσσερις ομίλους, με την προϋπόθεση ότι δεν θα κληρώνονταν δύο ευρωπαϊκές ομάδες στον ίδιο όμιλο. Η κλήρωση πραγματοποιήθηκε στο Μοντεβιδέο αφού είχαν καταφτάσει όλες οι ομάδες. Ο πρώτος κάθε ομίλου προκρινόταν στην ημιτελική φάση. Οι πρώτοι αγώνες του παγκοσμίου κυπέλλου ήταν οι αναμετρήσεις της Γαλλίας με το Μεξικό και των Η.Π.Α. με το Βέλγιο που διεξήχθησαν ταυτόχρονο στις 13 Ιουλίου, στο στάδιο "Ποσίτος" και στο στάδιο "Γκραντ Σεντράλ" αντίστοιχα. Ο Γάλλος Λισιέ Λοράν σημείωσε το πρώτο γκολ της διοργάνωσης και γενικότερα το πρώτο γκολ στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων ποδοσφαίρου.
1ος όμιλος
Ο πρώτος όμιλος ήταν ο μοναδικός στον οποίο συμμετείχαν τέσσερις ομάδες: η Αργεντινή, η Χιλή, η Γαλλία και το Μεξικό. Στον πρώτο αγώνα του ομίλου που διεξήχθη, που ήταν και ένας από τους δύο πρώτους της διοργάνωσης, η Γαλλία επικράτησε του Μεξικού με σκορ 4-1. Στον αγώνα αυτόν σημειώθηκε το πρώτο γκολ στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων από τον Γάλλο Λισιέ Λοράν. Μετά το Μεξικό η Γαλλία αντιμετώπισε την Αργεντινή. Στο δέκατο λεπτό του αγώνα τραυματίστηκε ο τερματοφύλακας της Γαλλίας Τεπό και, επειδή δεν επιτρέπονταν ακόμα οι αλλαγές, η Γαλλία συνέχισε τον αγώνα με δέκα παίκτες. Τη θέση του τερματοφύλακα για τα υπόλοιπα λεπτά πήρε ο μέσος Σαντρέλ. Η Αργεντινή επικράτησε τελικά με 1-0 με γκολ του Μόντι στο 81ο λεπτό με εκτέλεση φάουλ. Ο αγώνας χαρακτηρίστηκε από το λάθος του διαιτητή να σφυρίξει τη λήξη του έξι λεπτά νωρίτερα, σταματώντας προσπάθεια της Γαλλίας να ισοφαρίσει. Μετά από έντονες διαμαρτυρίες των Γάλλων ποδοσφαιριστών, ο αγώνας ξανάρχισε. Στον άλλο αγώνα η Χιλή επικράτησε του Μεξικού εύκολα με 3-0.
Στον δεύτερο αγώνα της Αργεντινής στο τουρνουά, οπού αντιμετώπισε το Μεξικό, δόθηκε το πρώτο πέναλτι στη διοργάνωση. Στον ίδιο αγώνα ο Αργεντινός Γκιγιέρμο Στάμπιλε, ο οποίος αναδείχθηκε και πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης, σημείωσε χατ τρικ, το οποίο θεωρούταν από τη FIFA το πρώτο χατ τρικ της διοργάνωσης μέχρι το 2006, οπότε και αποδόθηκε τελικά στον Αμερικανό Μπερτ Πάτνουντ. Η Αργεντινή επικράτησε του Μεξικού με το επιβλητικό 6-3, παρά την απουσία του αρχηγού της Μανουέλ Φερέιρα, ο οποίος είχε επιστρέψει στο Μπουένος Άιρες για να δώσει εξετάσεις στις νομικές σπουδές. Στους άλλους δύο αγώνες του ομίλου η Χιλή επικράτησε της Γαλλίας με 1-0 και η Αργεντινή της Χιλής με 3-1. Πρώτη στον όμιλο τερμάτισε η Αργεντινή που προκρίθηκε στα ημιτελικά.
2ος όμιλος
Στον δεύτερο όμιλο συμμετείχαν η Βραζιλία, η Βολιβία και η Γιουγκοσλαβία. Μεγάλο φαβορί του ομίλου ήταν η Βραζιλία. Παρόλα αυτά ξεκίνησε με ήττα από τη Γιουγκοσλαβία με 2-1. Η πιο αδύναμη ομάδα του ομίλου ήταν η Βολιβία. Πηγαίνοντας στο παγκόσμιο κύπελλο δεν είχε ποτέ προηγουμένως νικήσει έναν διεθνή αγώνα. Συμμετείχε στο πρώτο παγκόσμιο κύπελλο δηλώνοντας απλά συμμετοχή και για να τιμήσει τους οικοδεσπότες φορούσε φανέλες με τυπωμένα γράμματα τα οποία σχημάτιζαν τη φράση Viva Uruguay, όταν οι παίκτες στέκονταν σε μία σειρά. Η Βολιβία ηττήθηκε και στα δύο παιχνίδια που έδωσε με σκορ 4-0. Πρώτη στον όμιλο τερμάτισε η Γιουγκοσλαβία, η οποία σημείωσε δύο νίκες στους δύο αγώνες που έδωσε.
3ος όμιλος
Στον τρίτο όμιλο συμμετείχε η οικοδέσποινα Ουρουγουάη μαζί με το Περού και τη Ρουμανία. Στον εναρκτήριο αγώνα του ομίλου η Ρουμανία επιβλήθηκε του Περού με σκορ 3-1. Αυτός ο αγώνας είχε τη μικρότερη προσέλευση κόσμου στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων, καθώς τον αγώνα παρακολούθησαν μόλις 300 θεατές.
Η Ουρουγουάη, αν και οικοδέσποινα δεν αγωνίστηκε στο ξεκίνημα της διοργάνωσης, αλλά καθυστέρησε πέντε μέρες να δώσει τον πρώτο της αγώνα, περιμένοντας να ολοκληρωθεί το στάδιο "Σεντενάριο". Το νέο στάδιο φιλοξένησε όλους τους αγώνες της Ουρουγουάης στη διοργάνωση. Η ομάδα της Ουρουγουάης πραγματοποίησε προετοιμασία τεσσάρων εβδομάδων, κατά τη διάρκεια της οποίας δεν επιτρεπόταν στους παίκτες να απομακρυνθούν από τον χώρο διαμονής της ομάδας. Ο τερματοφύλακας Ανδρέ Μαζάλι αποβλήθηκε από την ομάδα, γιατί έσπασε την απαγόρευση και επισκέφτηκε τη σύζυγό του. Στους δύο αγώνες που έδωσε η Ουρουγουάη επιβλήθηκε 1-0 του Περού και 4-0 της Ρουμανίας και τερμάτισε πρώτη στον όμιλο, εξασφαλίζοντας τη συμμετοχή της στα ημιτελικά της διοργάνωσης.
4ος όμιλος
Στον τέταρτο όμιλο συμμετείχαν οι Η.Π.Α., η Παραγουάη και το Βέλγιο. Οι Αμερικανοί επικράτησαν των δύο αντιπάλων τους, νικώντας και στους δύο αγώνες με σκορ 3-0. Η εύκολη νίκη μάλιστα απέναντι στο Βέλγιο ήταν απροσδόκητη και ο τύπος της εποχής χαρακτήρισε το αποτέλεσμα έκπληξη. Οι Βέλγοι διαμαρτύρονταν για το δεύτερο γκολ των Αμερικανών θεωρώντας το ως οφσάιντ. Στη νίκη των Αμερικανών απέναντι στην Παραγουάη, σημειώθηκε και το πρώτο χατ τρικ στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων από τον Μπερτ Πάτνουντ, που μέχρι το Νοέμβριο του 2006, η ΦΙΦΑ θεωρούσε ότι ανήκε στον Αργεντινό Γκιγιέρμο Στάμπιλε. Στον τελευταίο αγώνα του ομίλου που ήταν αδιάφορος βαθμολογικά, καθώς οι Η.Π.Α. είχαν ήδη κατακτήσει την πρώτη θέση, η Παραγουάη επικράτησε του Βελγίου με σκορ 1-0.
Ημιτελικοί
Η ημιτελική φάση αποδείχθηκε για την Αργεντινή και την Ουρουγουάη ευκολότερη από τους ομίλους, καθώς συνέτριψαν Αμερικανούς και Γιουγκοσλάβους. Η ιστορική ειρωνεία όμως, είναι ότι στον ημιτελικό Ουρουγουάη - Γιουγκοσλαβία οι δεύτεροι φάνηκαν εξ αρχής πολύ ανώτεροι στον αγώνα κατά της διοργανώτριας χώρας και χάσανε από τον φόβο του διαιτητή να μην τον λυντσάρει ο κόσμος, διότι σε εκείνο το σημείο κέρδιζε η Γιουγκοσλαβία με 1-0 και έπαιζε επιθετικό ποδόσφαιρο, με αποτέλεσμα να γίνει ως και το πρώτο «έγκλημα» της ποδοσφαιρικής ιστορίας. Ως αποτέλεσμα της μεροληπτικής διαιτησίας, η Γιουγκοσλαβία τελικώς κατέρρευσε και το τελικό αποτέλεσμα ήταν νίκη της Ουρουγουάης με 6-1. Στον αγώνα της Αργεντινής με τις Η.Π.Α. το πρώτο ημίχρονο έληξε 1-0 υπέρ της Αργεντινής, ενώ στο δεύτερο διαμορφώθηκε το τελικό 6-1. Ο άλλος ημιτελικός μεταξύ Ουρουγουάης και Γιουγκοσλαβίας έληξε 3-1 στο πρώτο ημίχρονο υπέρ της Ουρουγουάης, ενώ στο δεύτερο η Ουρουγουάη σημείωσε άλλα τρία γκολ, φτάνοντας έτσι στο εντυπωσιακό 6-1. Από πλευράς Ουρουγουάης, χατ-τρικ σημείωσε ο επιθετικός της Πέντρο Σέα. Έτσι, στον πρώτο τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου, προκρίθηκαν οι δύο γειτονικές χώρες που επιπλέον είχαν «ανοικτούς λογαριασμούς» από τον τελικό της Ολυμπιάδας του 1928.
Τελικός
Στον τελικό του πρώτου παγκοσμίου κυπέλλου έφτασαν η Ουρουγουάη και η Αργεντινή. Η επικείμενη αναμέτρηση ξεσήκωσε κύμα φανατισμού και στις δύο πλευρές του Ρίο ντε λα Πλάτα (ο ποταμός που χωρίζει την Αργεντινή από την Ουρουγουάη). Τα δέκα πορθμεία που έκαναν τη διαδρομή Μπουένος Άιρες - Μοντεβιδέο αποδείχθηκαν λίγα για τους Αργεντινούς οπαδούς, οι οποίοι δοκίμαζαν να περάσουν απέναντι με κάθε πιθανό μέσο. Υπολογίζεται ότι 10.000 - 15.000 το κατάφεραν, αλλά το λιμάνι του Μοντεβιδέο γέμισε με τόσα πλοία, που πολλοί δεν είχαν καν αποβιβασθεί όταν ξεκίνησε ο αγώνας. Εν τω μεταξύ στο στάδιο, οι θύρες είχαν ανοίξει απ' τις 8 το πρωί, έξι ώρες πριν την προγραμματισμένη έναρξη, και γινόταν έλεγχος για όπλα στους θεατές. Έως το μεσημέρι οι κερκίδες είχαν γεμίσει κυρίως από φανατισμένους Ουρουγουανούς - η επίσημη καταγραφή αναφέρει 93.000 εισιτήρια.
Παρόμοια ένταση υπήρχε στο διοικητικό παρασκήνιο. Οι δύο ομάδες διαφωνούσαν ακόμα και για την μπάλα του αγώνα, με τη FIFA να αποφασίζει πως στο πρώτο ημίχρονο θα έπαιζαν με αργεντίνικη, ενώ στο δεύτερο με ουρουγουανική. Ως διαιτητής ορίσθηκε ο Βέλγος Τζον Λάνγκενους, ο οποίος όμως αρνείτο πεισματικά έως και λίγες ώρες πριν από την έναρξη, φοβούμενος για τη ζωή του. Μεταπείσθηκε μόνο όταν η ΦΙΦΑ του παρείχε τις απαραίτητες εγγυήσεις, ανάμεσα στις οποίες και ένα πλοίο έτοιμο για άμεση αναχώρηση, στην περίπτωση που θα χρειαζόταν να αποδράσει.
Τελικά ο αγώνας ξεκίνησε στις 15:30 της 30ής Ιουλίου 1930. Η Ουρουγουάη σκόραρε γρήγορα, αλλά η Αργεντινή απάντησε με δύο γκολ και πήγε στα αποδυτήρια προηγούμενη με 2-1. Στο δεύτερο ημίχρονο η ροή του αγώνα άλλαξε, καθώς με τρία αναπάντητα γκολ και τελικό σκορ 4-2, οι Ουρουγουανοί έγιναν οι πρώτοι παγκόσμιοι πρωταθλητές στο ποδόσφαιρο. Η επόμενη ημέρα κηρύχθηκε εθνική εορτή στην Ουρουγουάη, ενώ στην Αργεντινή ένα οργισμένο πλήθος επιτέθηκε με πέτρες στο ουρουγουανικό προξενείο.
Όσον αφορά την τρίτη θέση, οι πληροφορίες είναι συγκεχυμένες. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι έγινε μικρός τελικός και νίκησε η Γιουγκοσλαβία με 3-1, αλλά κάτι τέτοιο δεν έχει καταγραφεί επίσημα. Άλλη φήμη υποστηρίζει πως προτάθηκε να γίνει τέτοιος αγώνας, αλλά οι Γιουγκοσλάβοι δεν συμμετείχαν, επειδή ήταν εξοργισμένοι με τη διαιτησία του ημιτελικού (τους είχε ακυρωθεί γκολ στο 2-1). Πάντως στις στατιστικές της ΦΙΦΑ από το 1986 και μετά, οι Η.Π.Α. εμφανίζονται ως τρίτες και η Γιουγκοσλαβία ως τέταρτη, αν και δεν έγινε ποτέ σαφές με ποιο κριτήριο υστερεί των ΗΠΑ. 6 από τους 11 παίκτες της καλύτερης ενδεκάδας της διοργάνωσης ήταν Ουρουγουανοί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στην Ουρουγουάη  Κατηγορία:Μοντεβιδέο
Κατάλογος μοναρχών της Καστίλης
Ακολουθεί ο κατάλογος των μοναρχών που κυβέρνησαν το Βασίλειο της Καστίλης μέχρι την κατάλυση του και τη ένωση με την Ισπανία (1700):
Επίσης συνεχίζεται με τους βασιλείς της Ισπανίας:
Οίκος των Αψβούργων
Ο Οίκος των Βουρβόνων προκάλεσε τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής, το βασίλειο της Καστίλης ενώθηκε με το βασίλειο της Ισπανίας.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Ισπανία Καστιλης
Ένωση Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Κεντρικής Μακεδονίας
Η Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.Μ. (ακρωνύμιο της «Ένωσης Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Κεντρικής Μακεδονίας») αποτελεί μια από τις τοπικές ενώσεις καλαθοσφαίρισης στην ελληνική επικράτεια. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης.
Η πρώτη μορφή του οργάνου αυτού, υπό την ονομασία Τοπική Επιτροπή Ε.Ο.Κ. Κεντροδυτικής Μακεδονίας, με έδρα τη Βέροια, διοργάνωσε το πρώτο της επίσημο Πρωτάθλημα την περίοδο 1967-68 με τη συμμετοχή τεσσάρων σωματείων. Το 1980 εγκρίθηκε η λειτουργία της Ένωσης Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Κεντρικής & Δυτικής Μακεδονίας (Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.ΔΥ.Μ.). Η δημιουργία της σημερινής Ένωσης προγραμματίστηκε το 1988 μετά την απόφαση της Ε.Ο.Κ. να διαιρεθεί η Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.ΔΥ.Μ. σε δύο ενώσεις: μία για την Κεντρική Μακεδονία (Ε.ΚΑ.Σ.ΚΕ.Μ.) με έδρα τη Βέροια και μία για τη Δυτική Μακεδονία (Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ.) με έδρα την Κοζάνη. Στη δικαιοδοσία της σημερινής Ένωσης ανήκουν τα καλαθοσφαιρικά σωματεία των Νομών Ημαθίας, Κιλκίς, Πέλλας και Πιερίας.
Διοργανώσεις
Η Ένωση διοργανώνει τα παρακάτω Πρωταθλήματα: Σε επίπεδο μικρότερων ηλικιών οργανώνονται πρωταθλήματα Νεανίδων, Κορασίδων, Εφήβων, Παίδων και παλαιότερα Παμπαίδων και Παγκορασίδων.
Γοδεφρείδος Δ΄ του Σατωντάν
Ο Γοδεφρείδος Δ΄, γαλλ.: Geoffroi IV compte de Châteaudun (απεβ. 1176) από τον Οίκο του Σατωντάν και του Περς ήταν υποκόμης του Σατωντάν.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Ούγου Ε΄ υποκόμη του Σατωντάν και της Mαργαρίτας του Σαιν-Καλαί, κόρης του Συλβέστρου του Σαιν-Καλαί
Δεν είναι σαφές ότι ο Γοδεφρείδος Δ΄ ήταν κάποτε υποκόμης του Σατωντάν, αλλά ορισμένες ιστορίες τον περιγράφουν ως τέτοιον. Οι μόνες καταγραφές σε αυτόν είναι διάφορα καταστατικά, που επιβεβαιώνουν δωρεές σε εκκλησίες της περιοχής. Μία ενδιαφέρουσα αναφορά είναι η συγκατάθεσή του να απελευθερώσει τους άνδρες της εκκλησίας της Νοτρ-Νταμ-ντε-Μοντουμπλώ, κατά την οποία, σύμφωνα με τον Μπωβαί ντε Σαιν-Πωλ, απελευθέρωσε τους υπηρέτες της ενορίας από τη δουλεία τους.
Δεν είναι γνωστό αν ο Γοδεφρείδος Δ΄ νυμφεύτηκε ή είχε απογόνους.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Σατωντάν και του Περς
Λέων Κουκούλας
Ο Λέων Κουκούλας (1894 - 17 Οκτωβρίου 1967) ήταν Έλληνας θεατρικός κριτικός, συγγραφέας και μεταφραστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1894 στην Ερμούπολη της Σύρου. Σπούδασε θέατρο, φιλοσοφία και Καλές Τέχνες σε πανεπιστήμια της Γερμανίας και της Γαλλίας.
Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα γράφοντας ποίηση στο περιοδικό Νουμάς, το 1917. Μετέφρασε πολλούς ξένους συγγραφείς, ανάμεσα στους οποίους ο Ερρίκος Ίψεν και ο Μολιέρος. Από το 1937 ως το 1946 ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου. Το 1943 ανέλαβε καλλιτεχνικός διευθυντής του νεοσύστατου τότε Κρατικού Θεάτρου Θεσσαλονίκης, που είχε ιδρύσει η κυβέρνηση Κατοχής. Από το 1959 ως το θάνατό του ήταν πρόεδρος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών και μετά από εκείνον, ως το 1974, η λογοκρισία της χούντας δεν επέτρεψε να λειτουργήσει η Εταιρεία.
Πέθανε στην Αθήνα τα ξημερώματα της 16ης προς 17η Οκτωβρίου 1967. Ήταν παντρεμένος και πατέρας 3 παιδιών.
Μεταφράσεις για θεατρικές παραστάσεις
Θεατρική περίοδος 1929 (θερινή)
Henri-René Lenormand, Ο Σιμούν (για τον Θίασο Μήτσου Μυράτ / σκηνοθεσία Σπύρου Μελά)
Θεατρική περίοδος 1934 - 1935
Stefan Zweig, Του φτωχού τ' αρνί (για το Εθνικό Θέατρο / σκηνοθεσία Φώτου Πολίτη & Δημήτρη Ροντήρη)
Θεατρική περίοδος 1938 - 1939
Richard Brinsley Sheridan, Σχολείο κακογλωσσιάς (για το Εθνικό Θέατρο / σκηνοθεσία Τάκη Μουζενίδη)
Henrik Ibsen,  Έντα Γκάμπλερ (για τον Θίασο Κατερίνας  Ανδρεάδη / σκηνοθεσία Καρόλου Κουν)
Θεατρική περίοδος 1939 (θερινή)
Θεατρική περίοδος 1939 - 1940
Hermann Bahr, Το κοντσέρτο (για το Εθνικό Θέατρο / σκηνοθεσία Τάκη Μουζενίδη)
Henrik Ibsen, Η κυρά της θάλασσας (για τον Θίασο Κατερίνας  Ανδρεάδη / σκηνοθεσία Γιαννούλη Σαραντίδη)
Θεατρική περίοδος 1940 - 1941
Eugène Labiche, Το ψάθινο καπέλο (για τον Θίασο Μαρίκας Κοτοπούλη / σκηνοθεσία Καρόλου Κουν)
Gustave Flaubert, Η Κυρία Μποβαρύ (διασκευή Gaston Baty) (για τον Θίασο Μαρίκας Κοτοπούλη / σκηνοθεσία Καρόλου Κουν)
Θεατρική περίοδος 1941 (θερινή)
Molière, Ο φιλάργυρος (για το Εθνικό Θέατρο / σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη)
Θεατρική περίοδος 1942 - 1943
Friedrich Schiller, Έρως και ραδιουργία (Λουίζα Μίλλερ) (για το Εθνικό Θέατρο / σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη)
Θεατρική περίοδος 1943 (θερινή)
Paul Verhoeven, Ένα τραγούδι μια ζωή (για τον Θίασο Κατερίνας  Ανδρεάδη / σκηνοθεσία Τάκη Μουζενίδη)
Θεατρική περίοδος 1944 (θερινή)
Θεατρική περίοδος 1945 - 1946
Λεονίντ Μαξίμοβιτς Λεόνοφ, Εισβολή (για τον Θίασο Ενωμένων Καλλιτενών / σκηνοθεσία Γιαννούλη Σαραντίδη & Γιώργου Σεβαστίκογλου)
Henrik Ibsen, Οι μνηστήρες του θρόνου (για το Εθνικό Θέατρο / σκηνοθεσία Πέλου Κατσέλη)
Θεατρική περίοδος 1948 - 1949
Henrik Ibsen, Γιάννης Γαβριήλ Μπόρκμαν (για το Θέατρο Τέχνης / σκηνοθεσία Καρόλου Κουν)
Θεατρική περίοδος 1952 (θερινή)
Marcel Franck, Μαθήματα ηθικής (για τον Θίασο Κατερίνας  Ανδρεάδη / σκηνοθεσία Κατερίνας Ανδρεάδη)
Θεατρική περίοδος 1952 - 1953
Henrik Ibsen, Νόρα (Το σπίτι της κούκλας) (για τον Θίασο Έλλης Λαμπέτη - Γιώργου Παππά - Δημήτρη Χορν / σκηνοθεσία Μάριου Πλωρίτη)
Θεατρική περίοδος 1954 - 1955
John Erskine, Η ωραία Ελένη ή η χαρά της ζωής (διασκευή André Roussin & Madeleine Gray) (για τον Θίασο Θεάτρου Κοτοπούλη)
Θεατρική περίοδος 1956 - 1957
August Strindberg, Δεσποινίς Τζούλια (για το Εθνικό Θέατρο / σκηνοθεσία Κωστή Μιχαηλίδη)
Θεατρική περίοδος 1965 - 1966
Ένας εχθρός του λαού (για το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος / σκηνοθεσία Μίνω Βολανάκη)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί του θεάτρου Κατηγορία:Πρόεδροι της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών Κατηγορία:Έλληνες καλλιτεχνικοί διευθυντές
417 Σουηβία
Η Σουηβία (Suevia) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,34. Ανακαλύφθηκε το 1896 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από την ομώνυμη ιστορική περιοχή (δουκάτο και μετά κομητεία) της Γερμανίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η διάμετρος της Σουηβίας υπολογίσθηκε σε 40,7 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 70,5 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι K ή S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,196 (από δεδομένα του IRAS). Η Σουηβία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 7 ώρες και 2 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 110 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Προτρυγετήρ
Προτρυγετήρ είναι το παραδοσιακό ιδιαίτερο όνομα του αστέρα ε (έψιλον) του αστερισμού Παρθένος, του ε Vir. Το φαινόμενο μέγεθος του Προτρυγετήρος είναι +2.8, κάτι που το καθιστά τον τρίτο φωτεινότερο αστέρα της Παρθένου. Είναι επίσης ο βορειότερος από όλους τους φωτεινούς αστέρες του αστερισμού, αυτούς που συμβολίζονται με μικρό γράμμα του ελληνικού αλφαβήτου (ονομασία Bayer). Είναι ορατός με γυμνό μάτι από όλη την Ελλάδα τις ανοιξιάτικες νύχτες.
Ονομασίες και ιστορία
Στην Κίνα ήταν συλλογικά γνωστός ως 太微左垣 (Tài Wēi Zuǒ Yuán), που σημαίνει «το αριστερό τείχος του αυλόγυρου του Ανώτατου Ανακτόρου» και αναφέρεται στην ομάδα αστέρων ε, η, γ, δ Παρθένου και α Κόμης Βερενίκης, και συγκεκριμένα ο τέταρτος αστέρας του τείχους (Tài Wēi Zuǒ Yuán sì).
Αστρονομικά και αστροφυσικά δεδομένα
Σύμφωνα με τις πρώτες μετρήσεις της παραλλάξεως του αστέρα, που έγιναν από τη διαστημική αποστολή HIPPARCOS, ο Προτρυγετήρ βρίσκεται σε απόσταση 109,6 ετών φωτός από τη Γη (και γενικότερα από το Ηλιακό Σύστημα) με σφάλμα μισού έτους φωτός (παράλλαξη 29,76 χιλιοστά του δευτερολέπτου της μοίρας). Στην απόσταση αυτή, η φωτεινότητά του αντιστοιχεί σε απόλυτο μέγεθος +0,37.
Ο ε Παρθένου είναι ένας γίγαντας αστέρας με φασματικός τύπο G8 III. και μάζα 2,6 φορές μεγαλύτερη από τη μάζα του Ηλίου. Με ηλικία 560 εκατομμύρια έτη, είναι ένας μάλλον ηλικιωμένος αστέρας με βάση τη μάζα του, στον πυρήνα του οποίου το υδρογόνο έχει μετατραπεί σε ήλιο. Ως αποτέλεσμα αυτού, ο αστέρας έχει διασταλεί σε 10,6 φορές τη διάμετρο του Ηλίου και εκπέμπει έτσι περί τις 77 φορές περισσότερο φως από αυτόν. Εξαιτίας αυτής της διαστολής, περιστρέφεται αργά γύρω από τον άξονά του, μία φορά κάθε 173 γήινες ημέρες. Η ενέργεια του φωτός του εκπέμπεται σε ενεργό θερμοκρασία 5086 K, ή 4813 °C, κάτι που του δίνει κίτρινη απόχρωση, κατά τι εντονότερη της ηλιακής. Από το 1943, το φάσμα του Προτρυγετήρος χρησιμεύει ως ένα από τα σταθερά φάσματα αναφοράς, με βάση τα οποία ταξινομούνται φασματικώς οι αστέρες. Η μεταλλικότητα του αστέρα είναι σχεδόν ίση με την ηλιακή, με [Fe/H] = +0,09.
Ο ε Παρθένου ακολουθεί μία τροχιά γύρω από το κέντρο του Γαλαξία μας με εκκεντρότητα 0,11, κατά την οποία απέχει από το κέντρο του Γαλαξία από 7,25 μέχρι 8,95 κιλοπαρσέκ. Αποτελεί πιθανώς μέλος του «πληθυσμού λεπτού δίσκου» του Γαλαξία, καθώς κανένα σημείο της τροχιάς του δεν απέχει περισσότερο από 200 έτη φωτός από το γαλαξιακό επίπεδο.
Ο ε Παρθένου πλησιάζει τη Γη (και γενικότερα το Ηλιακό Σύστημα) με ταχύτητα 14,6 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (ακτινική ταχύτητα). Είναι όμως φανερό ότι δεν κατευθύνεται ακριβώς προς τα εδώ, καθώς έχει μία σημαντική ιδία κίνηση, σχεδόν 0,3 δευτερόλεπτο της μοίρας ανά έτος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Προτρυγετηρ; Προτρυγ Κατηγορία:Αντικείμενα Bayer
Πινακοθήκη της Ακαδημίας (Βενετία)
Η Πινακοθήκη της Ακαδημίας της Βενετίας (Gallerie dell'Accademia di Venezia) είναι μουσειακή πινακοθήκη κυρίως και φιλοξενεί την πιο σημαντική συλλογή βενετσιάνικης ζωγραφικής από τον 14ο έως τον 18ο αιώνα. Στεγάζεται στην Scuola della Carità, επί της νότιας όχθης του Canal Grande, στο αστικό διαμέρισμα (sestiere) του Ντορσοντούρο.
Ιστορικό
Το 1750 ιδρύθηκε η Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βενετίας (Accademia di Belle Arti di Venezia), ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα που παρείχε μεταξύ άλλων και εξειδίκευση στην αναπαλαίωση έργων τέχνης. Μετά από πολλές περιπέτειες λόγω της πολιτικής κατάστασης στην Ιταλική χερσόνησο, η Ακαδημία αυτή μεταφέρθηκε στο σημερινό της οίκημα, το οποίο άρχισε να λειτουργεί το 1817. Το 1879 η πινακοθήκη (Gallerie) της Ακαδημίας ανεξαρτητοποιήθηκε, και δημιουργήθηκαν έτσι δύο ιδρύματα, η Ακαδημία Καλών Τεχνών και η Πινακοθήκη της Ακαδημίας. Η τελευταία παρέμεινε στην Scuola della Carità, μολονότι το κτίριο φέρει ακόμη την επιγραφή Accademia di Belle Arti.
Σημαντικές συλλογές
Σημαντικά έργα προστέθηκαν στη συλλογή χάρη στα κληροδοτήματα. Το 1838 ο Τζιρόλαμο Κονταρίνι δώρισε στην Ακαδημία τη σημαντική συλλογή του, που περιείχε εκατόν ογδόντα οκτώ έργα, όπως η Παναγία των δένδρων και οι Αλληγορίες του Τζοβάνι Μπελίνι, καθώς και έξι πίνακες του Πιέτρο Λόνγκι.
Τα σπουδαιότερα από τα έργα της πινακοθήκης παρουσιάζονται στο λήμμα "Κατάλογος έργων της Πινακοθήκης της Ακαδημίας της Βενετίας".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία τέχνης στην Ιταλία Κατηγορία:Βενετία
Σατράπης
Με τον όρο Σατράπης αποδόθηκε στην ελληνική γλώσσα η αρχαία περσική λέξη "χσαντράπ" (khshatra-pa). Ο Σατράπης ήταν ο διοικητής της Σατραπείας, ενός μεγάλου διοικητικού χώρου εντός του Βασιλείου των αρχαίων Περσών. Ορίζετο από τον Βασιλέα και συνήθως ήταν μέλος της βασιλικής οικογένειας ή μέλος της περσικής αριστοκρατίας, πάντα της απολύτου εμπιστοσύνης του. Ο χρόνος άσκησης της εξουσίας των διοικητών αυτών ήταν αόριστος. Διοικητικά, θα μπορούσε να θεωρηθεί αντίστοιχος με το σημερινό όρο "Περιφερειάρχης". Ο Ισοκράτης στον "Πανηγυρικό" του ονομάζει τον Σατράπη με την ελληνική λέξη "επίσταθμος".
Στα καθήκοντα του Σατράπη προς τον Μεγάλο Βασιλέα, ήταν η στρατολόγηση οπλιτών, στρατιωτικές εκπαιδεύσεις, ετοιμότητα στρατιωτικών μονάδων της περιφέρειάς του, η συγκέντρωση και αποστολή φόρων κλπ. Επίσης ο Σατράπης ασκούσε εντός της Σατραπείας του και δικαστική εξουσία επί αστικών και ποινικών υποθέσεων. Συνήθως οι Σατράπες επιλέγονταν από τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα της περιοχής τους. Την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου ο θεσμός του σατράπη χρησιμοποίηθηκε στην οργάνωση της ανατολικής αυτοκρατορίας του ενώ την ρωμαϊκή περίοδο χαρακτήριζε τον Αρμένιο κυβερνήτη του αντίστοιχου κλίματος εντός της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Έκφραση
Σήμερα με τον όρο "σατράπη" χαρακτηρίζεται κυρίως άτομο που διαχειρίζεται κάποια εξουσία κατά τρόπο όμως έκδηλα αυθαίρετο και καταπιεστικό, π.χ. "αυτός ο εργολάβος είναι σκέτος σατράπης". Με πιο ευρεία έννοια "σατράπης" σημαίνει άτομο αυταρχικό, σκληρό και βίαιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηγεμονικοί τίτλοι Κατηγορία:Πέρσες Κατηγορία:Εκφράσεις  Κατηγορία:Περσικοί ηγεμονικοί τίτλοι Κατηγορία:Αρχαία Περσία
Πανεπιστήμιο Λίβερπουλ Χόουπ
Το Πανεπιστήμιο Χόουπ (Αγγλ. Liverpool Hope University) βρίσκεται στο Λίβερπουλ της Αγγλίας. Ιδρύθηκε το 1844 και είναι το μόνο οικουμενικό πανεπιστήμιο της Αγγλίας. Οι σπουδαστές του ανέρχονται στους 8.200 και το προσωπικό που διαθέτει στα 800 άτομα.
Το πανεπιστήμιο είναι ένα από τα παλαιότερα όργανα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στα βορειοδυτικά της Αγγλίας. Προσελκύει σπουδαστές από περίπου 60 διαφορετικές χώρες παγκοσμίως.
Λίβερπουλ Χόουπ Κατηγορία:Λίβερπουλ
Ντιόγκο Φρέιτας ντο Αμαράλ
Ο Ντιόγκο Φρέιτας ντο Αμαράλ (Diogo Pinto de Freitas do Amaral, ; 21 Ιουλίου 1941 - 3 Οκτωβρίου 2019), γνωστός ως Φρέιτας ντο Αμαράλ (Freitas do Amaral), ήταν Πορτογάλος πολιτικός και καθηγητής νομικής. Διετέλεσε Υπουργός Εξωτερικών από τις 10 Ιανουαρίου 1980 έως τις 12 Ιανουαρίου 1981 και από τις 12 Μαρτίου 2005 έως τις 3 Ιουλίου 2006. Υπηρέτησε επίσης για μικρό διάστημα ως μεταβατικός πρωθυπουργός της χώρας στις αρχές της δεκαετίας του 1980 (Δεκέμβριος 1980-Ιανουάριος 1981).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορτογάλοι πολιτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Πορτογαλίας
Διατηρητέα μνημεία της φύσης
right|280px|thumb|Το απολιθωμένο δάσος της Λέσβου Διατηρητέα μνημεία της φύσης ονομάζονται στην Ελλάδα προστατευόμενες φυσικές περιοχές σύμφωνα με το Νομοθετικό Διάταγμα 86 του 1969 όπως τροποποιήθηκε με το ΝΔ 996 του 1971 και αντικαταστάθηκε από το Νόμο 998/1979. Είναι περιοχές δημόσιες ή ιδιωτικές που έχουν φυσικά χαρακτηριστικά μεγάλης οικολογικής αξίας. Μπορεί να είναι ακόμα και μεμονωμένα δέντρα, τμήματα δάσους, περιοχές με σπάνια είδη φυτών που παρουσιάζουν μεγάλη βοτανική, αισθητική ή ιστορική αξία. Για την προστασία των Διατηρητέων μνημείων της φύσης ισχύουν οι ίδιοι κανόνες που ισχύουν για τους πυρήνες των Εθνικών δρυμών.
Τα διατηρητέα μνημεία της φύσης που έχουν κηρυχθεί στην Ελλάδα είναι τα εξής:
Δάση
Λίμνες
Άλλες εκτατικές ζώνες
Πλάτανοι
Άλλα δέντρα και φυτά Άλλα
Αναφορές
Κατηγορία:Προστατευόμενες φυσικές περιοχές
Τσίμα
Η τσίμα (pelasgus epiroticus) είναι μικρό σε μέγεθος ψάρι του γλυκού νερού, ενδημικό της λίμνης Παμβώτιδας. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 έχει παρατηρηθεί κατάρρευση του πληθυσμού της με εκτιμώμενες απώλειες της τάξης του 90%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυπρινίδες
Φρανσίσκο Σα Καρνέιρο
Ο Φρανσίσκο Σα Καρνέιρο (Francisco Manuel Lumbrales de Sá Carneiro, GCTE, GCC , GCL, , 19 Ιουλίου 1934 – 4 Δεκεμβρίου 1980) ήταν Πορτογάλος πολιτικός, πρωθυπουργός της Πορτογαλίας για το μεγαλύτερο μέρος του 1980 και ιδρυτής του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Κατείχε το αξίωμα του πρωθυπουργού μόνο για έντεκα μήνες, καθώς σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα με την σύντροφό του, "Snu" Abecassis (γεννημένη ως Ebba Merethe Seidenfaden), στις 4 Δεκεμβρίου 1980. Μετά από έρευνα του 1995 που κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υπήρχαν στοιχεία σαμποτάζ, κοινοβουλευτική έρευνα το 2004 ανέφερε ότι υπήρχαν αποδεικτικά στοιχεία για ύπαρξη βόμβας στο αεροσκάφος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορτογάλοι πολιτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Πορτογαλίας
Ανσονγκό
Η Ανσονγκό είναι μια πόλη του Μαλί. Ανήκει στην Περιφέρεια Γκαό, στην Επαρχία Ανσονγκό και στο Διαμέριμσα Ανσονγκό. Έχει πληθυσμό 32.709 κατοίκων (2009).
Γεωγραφία
Η Ανσονγκό βρίσκεται νοτιοανατολικά του Μαλί, νοτιοδυτικά της Περιφέρειας Γκαό και κεντρικά της Επαρχίας Ανσονγκό. Βρίσκεται νοτιοανατολικά της Μονζονγκά. Βρίσκεται στην ανατολική όχθη του Ποταμού Νίγηρα. Βρίσκεται σε συνταγμένες 15°39′34″B 0°30′6″A. Έχει έκταση 496 τ.χλμ..