cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάστρο της Οουάβα
Ιδιοκτήτες και κάτοικοι
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιακώβου Λουδοβίκου Σομπιέσκι, το Κάστρο της Οουάβα έλαβε νέα εσωτερική επίπλωση και η βιβλιοθήκη διευρύνθηκε. Αφού ο πρίγκιπας έφυγε από την Οουάβα το 1734, η δομή άρχισε να παρακμάζει. Οι Πρώσοι δημιούργησαν στη συνέχεια ένα νοσοκομείο και ένα αρτοποιείο στο κάστρο.
Παραπομπές
Οουαβα
Γιώργος Ζήκας
Ο Γιώργος Ζήκας (16 Μαΐου 1949-20 Δεκεμβρίου 2019) ήταν Έλληνας συνθέτης.
Βιογραφία
Ο Γιώργος Ζήκας γεννήθηκε στις 16 Μαΐου του 1949 στη Θεσσαλονίκη. Σταμάτησε το σχολείο στην Γ' Γυμνασίου και σε ηλικία 16 ετών έγινε σχεδιαστής μόδας. Μετά τον στρατό άρχισε να φτιάχνει κοσμήματα. Με όχημα το κόσμημα πήγε στο Παρίσι όπου εκεί ξανασυναντήθηκε με τη μόδα. Στη συνέχεια άνοιξε μπαρ στη Θεσσαλονίκη και σε νησιά. Γύρω στα 30 έπεσε στα χέρια του τυχαία ένα μπουζούκι και άρχισε να σκαρώνει με αυτό τραγούδια. Εμφανίστηκε στη μουσική σκηνή το 1985. Ο Διονύσης Σαββόπουλος ήταν ο άνθρωπος που τον «έσπρωξε» στη δισκογραφία.
Ολυμπιακή Επιτροπή ΗΠΑ
Η Ολυμπιακή Επιτροπή ΗΠΑ (αγγλικά: United States Olympic Committee, USOC) είναι η Εθνική Ολυμπιακή Επιτροπή για τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Ιδρύθηκε το 1894 και εδρεύει στο Κολοράντο Σπρινγκς. Επιπλέον, η USOC είναι μόλις μία από τις τέσσερις Εθνικές Ολυμπιακές Επιτροπές στον κόσμο που επιτελούν ταυτόχρονα και το έργο Εθνικής Παραολυμπιακής Επιτροπής για τη χώρα τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ηνωμενων Πολιτειων Αμερικης Κατηγορία:Αθλητισμός στις Ηνωμένες Πολιτείες
Αικουινική γλώσσα
Η αικουινική γλώσσα (ISO 639-3: xae, Glottolog: aequ1238) είναι αρχαία γλώσσα η οποία ομιλούνταν από τον λαό των Αίκουων, στους λόφους της Άλμπα του βορειοδυτικού Λατίου και ανατολικά των κεντρικών Απεννίνων όρων, από τον 5ο έως τον 3ο αιώνα π.Χ. κατά την πρώιμη και μέση ρωμαϊκή δημοκρατία.
Περιγραφή
Η γλώσσα αποτελεί μέλος της σαβελικής υποομάδας των ιταλικών γλωσσών. Είναι πιθανό πως σχετίζονταν με αυτή των γειτονικών Μαρσίων στα ανατολικά. Eίχε πολλές ομοιότητες με τα τα λατινικά και ενδεχομένως αποτελούσε διάλεκτο τους.
Διασώζονται μόνο 2 επιγραφές στην γλώσσα αυτή, ενώ τα υπόλοιπα τεκμήρια προκύπτουν έμμεσα από τοπωνύμια και ανθρωπωνύμια, τα οποία ωστόσο είναι άγνωστο αν αποτελούν ενδώνυμα ή λατινικά εξώνυμα.
Η μια επιγραφή βρέθηκε στην πόλη Άλμπα Φούκενς με το κείμενο ALBSI PATRE. Η πρώτη λέξη πιθανώς είναι στην δοτική ως *albe(n)si (αλμπανικό/ς). Μια άλλη εκτίμηση θεωρεί πως η επιγραφή στα λατινικά αποδίδεται ως Albano patri (πατέρας των Άλμπανων).
Η δεύτερη επιγραφή ανακαλύφθηκε στην Κλιτέρνια (σύγχρονο Καπραντόσσο) της περιοχής Πετρέλα Σάλτο 60 χλμ νοτιοανατολικά της Ρώμης, με το κείμενο να είναι:
το οποίο θεωρείται ως ειδοποίηση πως ο δρόμος είναι ιδιωτικός, η διάβαση γίνεται με άδεια από τον Τίτο Ουμπρένο, γιο του Γαΐου, αλλά απαγορεύονται τα υποζύγια.
Σχετική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εξαφανισμένες γλώσσες της Ευρώπης Κατηγορία:Αρχαίες γλώσσες
Θανάσης Πρωτοψάλτης
Ο Θανάσης Πρωτοψάλτης (Λεμεσό της Κύπρου, 12 Σεπτεμβρίου 1993) είναι Έλληνας διεθνής πετοσφαιριστής. Αγωνίζεται στη θέση του ακραίου για τον Παναθηναϊκό.
Αθλητική σταδιοδρομία
Το 2020 επέστρεψε στην Ελλάδα για να αγωνιστεί με τον Φοίνικα Σύρου. Με τον Φοίνικα κατέκτησε το Λιγκ Καπ του 2021, νικώντας τον Α.Π.Σ. Φίλιππο Βέροιας με 3-1 σετ στον τελικό.
Την άνοιξη του 2021, ανακοινώθηκε η μεταγραφή του στον Παναθηναϊκό. Στις 21 Απριλίου 2022, κατέκτησε για πρώτη φορά το Πρωτάθλημα Ελλάδας με τους πράσινους. Στις 13 Μαΐου κατέκτησε και το Λιγκ Καπ, επικρατώντας στον δεύτερο τελικό του ΠΑΟΚ με 3-0 σετ στο ΟΑΚΑ. Μάλιστα ο ίδιος αναδείχθηκε πολυτιμότερος παίκτης της διοργάνωσης. Αυτός ήταν ο τελευταίος αγώνας με την φανέλα του Παναθηναϊκού, όπως ο ίδιος ανακοίνωσε μετά το τέλος της σεζόν 2021-22.
Στις 17 Μαΐου 2022, ανακοινώθηκε από την βέλγικη Γκρίνγιαρντ Μασέικ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΠΑΟ Κατηγορία:Πετοσφαιριστές Φοίνικα Σύρου
Λυσίας ο Ανίκητος
Ο Λυσίας ο Ανίκητος (2ος αιώνας π.Χ.) ήταν ηγεμόνας του Ινδοελληνικού βασιλείου. Ήταν πιθανώς ήταν γιος του Ηλιοκλή Α´ της Βακτρίας ο οποίος ήταν ο τελευταίος βασιλιάς του ελληνικού βασιλείου της Βακτριανής πριν αυτό καταλυθεί από τις επιδρομές των νομάδων Γουεζί. Τον Λυσία διαδέχτηκε ο Ανταλκίδας.
Χρονολόγηση
Ο Λυσίας παρουσίαζε τον εαυτό του ως απόγονο του Δημητρίου Α´ της Βακτρίας και στα νομίσματα του έχει παρόμοια παράσταση του στεφόμενου Ηρακλή. Παρόμοια παράσταση είχε επίσης χρησιμοποιηθεί από τον Ζώιλο Α´ ο οποίος κυβέρνησε περίπου μια δεκαετία νωρίτερα και ήταν αντίπαλος του Μενάνδρου.
Η περίοδος διακυβέρνησης του φαίνεται να ξεκίνησε μετά την δολοφονία του Θράσωνα, νηπίου γιού και διαδόχου του Μενάνδρου. Καθώς τα νομίσματα του Λυσία εμφανίζουν διαφοροποιήσεις με αυτά του Μενάνδρου, θεωρείται πιθανό πως αυτός, όπως και ο Ζώιλος Α´, υπήρξε ένας από τους ανταγωνιζόμενους βασιλείς για την διαδοχή του Μενάνδρου. Παρά την καλή ποιότητα των νομισμάτων του η οποία υποδηλώνει εύρυθμη λειτουργία του βασιλείου, περιορίστηκε σε αμυντική πολιτική καθώς τα εδάφη του ελληνικού βασιλείου της Βακτριανής κατακτήθηκαν από τους Γουεζί επί των ημερών του, και η εξέλιξη αυτή απόκοψε τελείως τα εδάφη των Ινδοελλήνων από τον υπόλοιπο ελληνιστικό κόσμο.
Γενικά χαρακτηριστικά
Τα νομίσματα του Λυσία είναι δίγλωσσα, η όψη του νομίσματος όπου υπάρχει η απεικόνιση του είναι στην ελληνική γλώσσα, ενώ η άλλη στην γραφή Χαροστί. Εμφανίζεται να φοράει διάδημα στα περισσότερα νομίσματα, ενώ υπάρχουν και παραλλαγές όπου εμφανίζεται με ελεφαντοκεφαλή, κράνος, κορινθιακή περικεφαλαία, και καυσία, ενώ επίσης εμφανίζεται να πετάει ακόντιο. Στην άλλη πλευρά των νομισμάτων εμφανίζεται πάντα ο στεφόμενος Ηρακλής ο οποίος κρατά το ρόπαλο του, καθώς και φοίνικας ο οποίος συμβολίζει την νίκη. Τα ινδικού τύπου χάλκινα νομίσματα του έχουν προτομή του Ηρακλή και ελέφαντα.
Έκοψε επίσης τετράδραχμα κατά το αττικό πρότυπο καθώς και ημίδραχμα τα οποία κυκλοφορούσαν στην Βακτριανή.
Διπλοχτυπημένα νομίσματα
Ωστόσο αργότερα ανακαλύφθηκε και άλλο νόμισμα το οποίο είχε την αντίθετη διάταξη, και η νεότερη εκδοχή είναι πως πρόκειται για επικαλλυμένα νομίσματα στα οποία δεν έγινε σωστά η κοπή. Αποτελεί ωστόσο ένδειξη πως η περίοδος ηγεμονίας των 2 βασιλέων ήταν κοντινή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες Βασιλείς Βακτρίας & Ινδίας
Βεστινιανή γλώσσα
Η βεστινιανή ή ουιστινιανή γλώσσα (ISO 639-3: xvs ) είναι αρχαία γλώσσα η οποία ομιλούνταν από την ιταλική φυλή των Ουηστίνων κατά την περίοδο 250 με 100 π.χ. της μέσης ρωμαϊκής δημοκρατίας. Το γνωστό σώμα κειμένων της αποτελείται από μονάχα 2 επιγραφές, και η ονομασία της φυλής θεωρείται πως είναι ρωμαϊκό εξώνυμο. Βάσει των λιγοστών πληροφοριών για την γλώσσα, δεν μπορεί να ταξινομηθεί περαιτέρω από το ότι είναι μια από τις ιταλικές γλώσσες. Αποτελεί μια από τις πολλές γλώσσες οι οποίες ομιλούνταν στις περιοχές των Απεννίνων όρων και υπάρχουν πολύ λίγα διαθέσιμα στοιχεία για αυτές, και γενικά είναι γνωστές και ως ελάσσονες διάλεκτοι, χωρίς να είναι δυνατό να ταξινομηθούν.
Βεστινιανό κείμενο:
Μετάφραση στα λατινικά:
Μετάφραση:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες γλώσσες Κατηγορία:Εξαφανισμένες γλώσσες της Ευρώπης Κατηγορία:Ιταλικές γλώσσες
Ακρωτήρι Νάξου
Το Ακρωτήρι είναι παραλιακός οικισμός στην βορειοανατολική Νάξο με 47 κατοίκους (απογραφή 2011). Μαζί με τον οικισμό Κινίδαρο αποτελουν την Τοπική Κοινότητα Κινίδαρου που διοικητικά ανήκει στον Δήμο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τον οικισμό του Κινίδαρου ( 341 κ.) την Τοπική Κοινότητα Κινιδάρου ( 388 κ.). Η τ.κ. Κινιδάρου υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νάξου, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Νάξου
Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (καταδύσεις)
Τα πρώτα χρόνια, 1925 - 1950
thumb|left|160px|Ο [[Τάκης Προβατόπουλος]] Ο Ολυμπιακός Πειραιώς είχε ιδρύσει από το 1925 κολυμβητικό τμήμα, το οποίο μάλιστα πρωταγωνιστούσε στα πανελλήνια πρωταθλήματα που διεξάγονταν καθώς είχε στις τάξεις του έναν από τους μεγαλύτερους Έλληνες κολυμβητές, τον Τάκη Προβατόπουλο. Λίγα χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα το 1931 εμφανίζονται και οι πρώτοι αθλητές καταδύσεων του Ολυμπιακού, ασχέτως του ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε ιδρυθεί ακόμα επίσημα κάποιο τμήμα καταδύσεων εκ μέρους της ομάδας του Πειραιά.
Ο Ολυμπιακός, έπαιρνε μέρος από το 1928 στο πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης έχοντας στις τάξεις του σημαντικά ονόματα του χώρου της κολύμβησης όπως ο Συκιώτης και ο Μοσχόπουλος, οι οποίοι μαζί με τον Προβατόπουλο χάρισαν αρκετούς πανελλήνιους τίτλους στην ομάδα του Πειραιά. Το πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 1928 υπό την αιγίδα της νεοσυσταθείσας τότε Κολυμβητικής Ομοσπονδίας Ελλάδος (η οποία είχε ιδρυθεί επίσημα ένα χρόνο νωρίτερα) αφού έως τότε την εποπτεία του πρωταθλήματος την είχε ο Σύνδεσμος Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων, γνωστός πιο απλά και ως ΣΕΓΑΣ ο οποίος υπήρξε ο επίσημος φορέας του πρωταθλήματος από το 1923.
Για πολλά χρόνια το πρωτάθλημα κολύμβησης περιελάμβανε εκτός από τα κολυμβητικά αγωνίσματα, τα αγωνίσματα των καταδύσεων και τα τελικά του πρωταθλήματος γουότερ πόλο, από τα οποία έβγαινε βάσει βαθμολογίας ο πρωταθλητής σύλλογος, ο οποίος όμως δεν ήταν απαραίτητα και ο πολυνίκης της εκάστοτε διοργάνωσης. Ο Ολυμπιακός κατάφερε να ξεχωρίσει από πολύ νωρίς στους κολυμβητικούς αγώνες καθώς κατέκτησε πολλά πανελλήνια πρωταθλήματα τόσο στο άθλημα της κολύμβησης όσο και σε αυτό της υδατοσφαίρισης.
Εικοσαετία 1950 - 1970
Τη δεκαετία του '50, ο Ολυμπιακός προχώρησε στην επίσημη ίδρυση του τμήματος καταδύσεων. Το τμήμα ενισχύθηκε σημαντικά από το ξεκίνημα κιόλας της λειτουργίας του καθώς στελεχώθηκε από σημαντικούς Έλληνες κολυμβητές της εποχής. Μάλιστα, το 1957 ήρθαν και οι πρώτοι ατομικοί τίτλοι και διακρίσεις, με πρωταγωνιστές τους αθλητές Γουλέα και Κόρδα. Το 1958 ήρθε η πρώτη επιτυχία του τμήματος καταδύσεων του Ολυμπιακού σε ομαδικό αλλά και σε ατομικό επίπεδο, καθώς ο σύλλογος κατέκτησε το πανελλήνιο πρωτάθλημα τραμπολίνο 3μ. των ανδρών, επιτυχία την οποία επανέλαβε και τα επόμενα εννιά χρόνια. Στις αρχές της δεκαετίας του '60, στο τμήμα καταδύσεων του Ολυμπιακού εγγράφεται ο Κώστας Πρέκας, ο οποίος αποτελούσε τότε το μεγάλο όνομα του τμήματος.
Η δεκαετία του '60 ήταν η πιο επιτυχημένη για το τμήμα καθώς κατάφερε να κατακτήσει 8 συνεχόμενα πρωταθλήματα (1960-1967) καθώς και δεκάδες ατομικούς τίτλους σε επίπεδο ανδρών. Συγκεκριμένα, κατέκτησε οκτώ πανελλήνια πρωταθλήματα τραμπολίνο 3μ., έξι πανελλήνια πρωταθλήματα βατήρα 10μ. και επτά πανελλήνια πρωταθλήματα πλατφόρμας. Στο πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα που διεξήχθη πλέον χωριστά από το πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης, το 1968,  ο Ολυμπιακός κατέλαβε την 3η θέση στην γενική βαθμολογία, κάτι που γίνεται και την επόμενη χρονιά.
Δεκαετία '70, δύο ακόμα πρωταθλήματα
Μετά απ' το διετές διάλειμμα απ' τους τίτλους, το 1970 κατέκτησε και πάλι το πρωτάθλημα καταδύσεων συγκεντρώνοντας 24 βαθμούς στη γενική βαθμολογία, έναντι 15 του δεύτερου Παναθηναϊκού.
Εικοσαετία 1980 - 2000
Αξιοσημείωτο της συγκεκριμένης δεκαετίας όσον αφορά τη λειτουργία του τμήματος καταδύσεων του Ολυμπιακού, είναι πως κατακτήθηκε για πρώτη φορά πανελλήνιος τίτλος, έστω και σε ατομικό επίπεδο, σε άθλημα γυναικείας κατηγορίας. Επρόκειτο για το πανελλήνιο πρωτάθλημα τραμπολίνο 3μ γυναικών, το οποίο κατακτήθηκε το 1989.
Στη δεκαετία του '90, το τμήμα συνεχίζει να παραμένει σε υψηλό επίπεδο και να πρωταγωνιστεί, με προπονητή από την περίοδο 1990-91 τον πρώην ομοσπονδιακό της Εθνικής Ελλάδος, τον Βούλγαρο Σαρακίνσκι και κορυφαία ονόματα την Ελένη Δόξα και την Ελένη Σταυρίδου. Μαζί της, διακρίθηκαν επίσης και άλλοι σημαντικοί Έλληνες αθλητές όπως ήταν οι Δημητρόπουλος, Παναγιώτης Δόξας, Ρούσσος και Κουτσουπέτρου. Το 1992 η κορυφαία καταδύτρια της εποχής εν Ελλάδι, Ελένη Σταυρίδου, δίνει ουσιαστικά τον τίτλο στις γυναίκες στον Ολυμπιακό με την εξαιρετική της εμφάνιση στο πανελλήνιο πρωτάθλημα του έτους. Η κατάκτηση αυτή παραμένει μέχρι και σήμερα ο τελευταίος ομαδικός τίτλος για το τμήμα σε πανελλήνιο επίπεδο.
Φυσικά, και αυτή τη δεκαετία δεν έλειψαν οι κατακτήσεις τίτλων σε ατομικό επίπεδο, τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες. Συγκεκριμένα, σε επίπεδο ανδρών κατακτήθηκαν τρία πανελλήνια πρωταθλήματα τραμπολίνο 3μ, τέσσερα πανελλήνια πρωταθλήματα τραμπολίνο 1μ και δύο πανελλήνια πρωταθλήματα αναπηδητηρίου (πλατφόρμας), ενώ σε επίπεδο γυναικών οι επιτυχίες ήταν πολύ περισσότερες καθώς κατακτήθηκαν συνολικά 16 πρωταθλήματα. Συγκεκριμένα, κατακτήθηκαν έξι πανελλήνια πρωταθλήματα Τραμπολίνο 3μ, τέσσερα πανελλήνια πρωταθλήματα Τραμπολίνο 1μ. και έξι πανελλήνια πρωταθλήματα αναπηδητηρίου (πλατφόρμας).
2000 - σήμερα
Από το 2000 και μετά, το τμήμα καταδύσεων του Ολυμπιακού άρχισε να παρακμάζει καθώς αποδυναμωνόταν συνεχώς, χωρίς να αντικαθίστανται οι αποχωρήσαντες αθλητές από άλλους αξιόλογους ή τουλάχιστον ισάξιους τους. Η αποδυνάμωση του τμήματος οδήγησε στην αργή αλλά σταθερή παρακμή του και οδήγησε τον τότε πρόεδρο του Ερασιτέχνη Ολυμπιακού, Λεωνίδα Θεοδωρακάκη να προχωρήσει στην προσωρινή αδρανοποίηση του συγκεκριμένου τμήματος.
Το τμήμα παραμένει ανενεργό μέχρι σήμερα
Άλλες διακρίσεις
Ατομικοί τίτλοι
Αξιόλογοι αθλητές
(Με αλφαβητική σειρά)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καταδύσεις Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι κατάδυσης
Αχίλλειο Λακωνίας
Το Αχίλλειο είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Λαγίας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Γυθείου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Το Αχίλλειο είναι πεδινός οικισμός στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Λακωνίας, στην ευρύτερη περιοχή της Μάνης. Βρίσκεται στο άκρο της χερσονήσου της Μάνης, πολύ κοντά στο ακρωτήριο Ταίναρο και στο Πόρτο Κάγιο, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 100. Απέχει 96 χλμ. περίπου Ν. της Σπάρτης.
Παραδοσιακός οικισμός
Το Αχίλλειο, παρότι εγκαταλελειμμένο σύμφωνα με την απογραφή του 2011, κτισμένο σε απόκρημνη, ειδυλλιακή τοποθεσία με θέα στον Λακωνικό κόλπο και το Ταίναρο, είναι από τα ομορφότερα χωριά της Μάνης. Εκτεινόμενο γύρω και μέσα στον περίβολο του βυζαντινού κάστρου, με σύνολο πύργων και πυργόσπιτων σε αμφιθεατρική διάταξη με την χαρακτηριστική μανιάτικη αρχιτεκτονική μορφολογία του 18ου - 19ου αιώνα, έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Τουρκική εισβολή στη Συρία (2019)
Η Τουρκική εισβολή στη Συρία το 2019 με κωδική ονομασία "Πηγή Ειρήνης" ήταν στρατιωτική επιχείρηση του τουρκικού κράτους στη βορειοανατολική Συρία (η τρίτη μετά την "Ασπίδα του Ευφράτη" του 2016 και τον "Κλάδο Ελαίας" του 2018), η οποία εκδηλώθηκε από εδάφους και αέρος τις μεσημβρινές ώρες της Τετάρτης 9 Οκτωβρίου του έτους και από το βράδυ της 17 Οκτωβρίου βρίσκεται σε κατάσταση προσωρινής εκεχειρίας, διάρκειας 120 ωρών. Αφορμή για την επέμβαση των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στη γειτονική τους χώρα, αποτέλεσε, σύμφωνα με τους Τούρκους ιθύνοντες, με επικεφαλής τον πρόεδρο Ερντογάν, η δράση των Κουρδικών πολιτοφυλακών που βρίσκονται στη συγκεκριμένη περιοχή, όπου κατοικούν αμιγείς Κουρδικοί πληθυσμοί. Η Τουρκία είχε προειδοποιήσει αρκετές φορές ότι στόχος της είναι η εξουδετέρωση των Κούρδων ανταρτών, τους οποίους θεωρεί τρομοκράτες , δίχως την άποψη αυτή να συμμερίζονται, ωστόσο, άλλες ευρωπαϊκές χώρες , παρά την επίσημη θέση της Ε.Ε.. Επιπρόσθετα, οι Τούρκοι αξιωματούχοι υποστηρίζουν ότι, με την επιχείρηση που εξαπέλυσαν, επιδιώκουν τη διασφάλιση μίας εκκαθαρισμένης περιοχής μήκους 480 χλμ. και βάθους 30 χλμ., όπου σκοπεύουν να εγκαταστήσουν Σύρους πρόσφυγες. Αντιφατική, τουλάχιστον στο ξεκίνημα της τουρκικής επιχείρησης, υπήρξε η στάση των ΗΠΑ (που, επιπλέον, έλαβαν την απόφαση να αποσύρουν τις στρατιωτικές τους δυνάμεις από την περιοχή ), όπως εκφράζεται, κυρίως, δια στόματος του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ. Οι Κούρδοι, από την πλευρά τους, ανταπέδωσαν τις επιθέσεις που δέχθηκαν, στοχεύοντας τουρκικά χωριά κοντά στη μεθόριο, με αποτέλεσμα να σημειώνονται απώλειες αμάχων, εκατέρωθεν, σαφώς μεγαλύτερες από την Κουρδική πλευρά. Παράλληλα, μία ανθρωπιστική κρίση απειλείται λόγω της εισβολής, καθώς τουλάχιστον 100.000 άνθρωποι φέρονταν να έχουν εγκαταλείψει τις εστίες τους, πριν ακόμη συμπληρωθεί μία εβδομάδα συγκρούσεων.
9 Οκτωβρίου 2019
Η επιχείρηση ξεκίνησε στις 9 Οκτωβρίου 2019, με τουρκικές αεροπορικές επιδρομές και ολμοβόλα να στοχεύουν τις κουρδικές πόλεις Τελ Αμπιάντ, Ρας αλ-Αΐν, Αΐν Ίσα και Καμισλί. Η έναρξη της εισβολής την ημέρα εκείνη θεωρείται συμβολική, διότι ήταν η 21η επέτειος από την απέλαση του Κούρδου ηγέτη Αμπντουλάχ Οτσαλάν από τη Συρία, το 1998, από την κυβέρνηση του Χαφέζ αλ-Άσαντ.
17 Οκτωβρίου 2019
Με τις μάχες να μαίνονται ακόμα στην τουρκική ζώνη επιχειρήσεων, τους Κούρδους να αποκρούουν τις τουρκικές επιθέσεις και τα Συριακά Κυβερνητικά Στρατεύματα μαζί με ρωσικά να ελέγχουν το Κομπάνι και να αρχίζουν την προέλαση προς άλλες περιοχές, δημοσιεύεται η επιστολή του Αμερικάνου Προέδρου προς τον Πρόεδρο της Τουρκίας με την οποία τον καλούσε να βάλει τέλος στην αιματοχυσία και να διαπραγματευτεί με τους Κούρδους και τον Άσαντ. Η επιστολή από την προτροπή για Ειρήνη αποτελούσε και μια ευθεία απειλή κατά τις τουρκικής οικονομίας από τις ΗΠΑ. Ενώ αρχικά η Τουρκική Κυβέρνηση απέρριψε την επιστολή του Ντόναλντ Τραμπ, τελικά το βράδυ της 17ης Οκτωβρίου, συμφωνήθηκε εκεχειρία 120 ωρών αρχής γενομένης στις 22:00 ως πρώτο βήμα για τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις.
Παραπομπές
2019 Συρια Εισβολη Τουρκικη 2019 Συρια Εισβολη Τουρκικη 2019 Συρια Εισβολη Τουρκικη
Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (πυγμαχία)
Ίδρυση και πρώτα χρόνια
Το 1926, η τότε διοίκηση του Ολυμπιακού Πειραιώς, η οποία βρισκόταν υπό την προεδρία του Μιχάλη Μανούσκου (εκ των ιδρυτών του ερυθρόλευκου συλλόγου) αποφάσισε να ιδρύσει ερυθρόλευκο τμήμα πυγμαχίας. Επρόκειτο για ένα από τα νεότερα τμήματα του συλλόγου, καθώς μόλις ένα χρόνο πριν είχαν ιδρυθεί τα πρώτα τμήματά του όπως ήταν αυτό του ποδοσφαίρου, της υδατοσφαίρισης, του στίβου, της κολύμβησης, του βόλεϊ και της ξιφομαχίας.
Ο Ολυμπιακός ήταν από τους πρώτους μεγάλους συλλόγους της εποχής που λειτουργούσαν τμήμα πυγμαχίας. Πρώτος προπονητής του συγκεκριμένου τμήματος ήταν ο Πετρίδης. Εξαιτίας του ότι μέχρι τότε δεν είχε συσταθεί επίσημα κάποια Ελληνική Ομοσπονδία Πυγμαχίας, το άθλημα της πυγμαχίας βρισκόταν υπό την αιγίδα του Συνδέσμου Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων, γνωστό πιο απλά και ως ΣΕΓΑΣ. Ήταν η πρώτη Ομοσπονδία που ιδρύθηκε στην Ελλάδα και καλλιέργησε από την ίδρυσή του και για πολλές δεκαετίες, όλα τα αθλήματα (ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ, κολύμπι, τένις, ξιφασκία, ποδηλασία, γυμναστική, πάλη, ιππασία, σκοποβολή, τζούντο, χάντμπολ κ.α) που στη συνέχεια απέκτησαν ανεξάρτητες Φυσικά, από τη λίστα των αθλημάτων αυτών δεν έλειπε και η πυγμαχία.
Μέσα στη λέσχη του Ολυμπιακού στήθηκε λίγο καιρό μετά την ίδρυση του τμήματος πυγμαχικό ρινγκ οπού διεξαγόντουσαν πολλά τουρνουά και Κύπελλα πόλεων. Το πυγμαχικό τμήμα του Ολυμπιακού γρήγορα ενισχύθηκε με κορυφαίους πυγμάχους του Πειραιά, οι οποίοι του χάρισαν προπολεμικά πολλές διακρίσεις και πολλά Κύπελλα, σε τοπικό επίπεδο. Συγκεκριμένα, ο Ολυμπιακός κατάφερε να κατακτήσει επτά προπολεμικά Κύπελλα Πυγμαχικών Συλλόγων Πειραιά (1927, 1929, 1930, 1931, 1932, 1933, 1935), με τους αθλητές του συλλόγου να πραγματοποιούν πολύ καλές εμφανίσεις. Μερικοί εκ των δημοφιλέστερων αθλητών πυγμαχίας του Ολυμπιακού κατά τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του τμήματος ήταν οι: Δεοδάτης, Κάνογλου, Πατουλίδης, Χαντζάρας και άλλοι.
Για αρκετά χρόνια, το τμήμα πρωταγωνιστούσε σε τοπικό επίπεδο σε όλες τις διοργανώσεις που λάμβαναν χώρα ετησίως στον Πειραιά, ωστόσο κατά το 1940 και ιδιαίτερα μετά και την επίσημη συμμετοχή της Ελλάδας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, κάθε αθλητική δραστηριότητα στην Ελλάδα πέρασε σε δεύτερη μοίρα, με το πυγμαχικό τμήμα του Ολυμπιακού να μην αποτελεί εξαίρεση. Το τμήμα είχε ατονήσει για αρκετά χρόνια.
1948 - 1969
Σε σύντομο χρονικό διάστημα, ο Μανούσκος ενίσχυσε το συγκεκριμένο τμήμα μέσω της απόκτησης του Σταύρου Χωσάκου, διακεκριμένου αθλητή της εποχής. Ένα χρόνο μετά την έναρξη της επαναδραστηριοποίησής του, το πυγμαχικό τμήμα του Ολυμπιακού έλαβε μέρος στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας (διεξαγόταν ακόμα υπό την αιγίδα του ΣΕΓΑΣ), στο οποίο κατάφερε να κατακτήσει την πέμπτη θέση συγκεντρώνοντας συνολικά 13 βαθμούς.
Τη δεκαετία του '50 ήρθαν οι πρώτες σημαντικές επιτυχίες για το συγκεκριμένο τμήμα του συλλόγου, καθώς κατάφερε να κατακτήσει αρκετούς τίτλους. Συγκεκριμένα, κατάφερε να κατακτήσει σε ατομικό επίπεδο τέσσερα πανελλήνια πρωταθλήματα πυγμαχίας Β' κατηγορίας (1950, 1951, 1954 και 1955) και τρία πανελλήνια πρωταθλήματα πυγμαχίας Γ' κατηγορίας (1952, 1953 και 1958). Σε πανελλήνιο επίπεδο, ο Ολυμπιακός τερμάτιζε από το 1955 έως και το 1959 στη δεύτερη θέση του Πανελληνίου πρωταθλήματος πυγμαχίας (το οποίο είχε ξεκινήσει να λειτουργεί υπό τη σκέπη της νεοσυσταθείσας τότε Ελληνικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας, που ιδρύθηκε το 1951) λαμβάνοντας έτσι πρωταγωνιστικό ρόλο και σε αυτό το άθλημα. Κατά τη δεκαετία αυτοί, μαζί με τον Χουσάκο
διακρίθηκαν και άλλοι αξιόλογοι Έλληνες αθλητές, όπως ήταν οι: Αντωνόπουλος, Βλαχόπουλος, Γριμπίρης, Μαντάς, Μαντούβαλος, Μπεκάκος, Οικονομόπουλος, οι αδελφοί Πελεκάνου, Σφηνιάς κά.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, προπονητής στον Ολυμπιακό ανέλαβε ο Παναγιώτης Κωσταρέλλος, ο οποίος οδήγησε το πυγμαχικό τμήμα του συλλόγου σε νέες διακρίσεις. Η δεκαετία του '60 ήταν από τις πλέον επιτυχημένες στην ιστορία του συγκεκριμένου τμήματος καθώς κατάφερε να φτάσει στην κατάκτηση τεσσάρων Πανελληνίων Πρωταθλημάτων Πυγμαχίας Γ’ Κατηγορίας (1960, 1963, 1966 και 1969) και τριών Πανελλήνιων Πρωταθλημάτων Β' Κατηγορίας (1965, 1968 και 1969). Από το 1969 ξεκίνησε μια νέα επιτυχημένη περίοδος για το τμήμα, με νέους αθλητές, τους Μουργελάκη, Μπαρμπαγιάννη, Κεσίδη, Γιαννόπουλο, Λιντζόπουλο, Ζέππο, Αντύπα, Παζιά και πολλούς ακόμα.
1970 - 2000
Από το 1970, οι προπονήσεις της ομάδας γίνονταν στο Παπαστράτειο, στην Αγιά Σοφία, ενώ παρουσιάστηκε έντονα το φαινόμενο να εγγράφονται στο πυγμαχικό τμήμα του συλλόγου Μανιάτες αθλητές. Η ομάδα του Ολυμπιακού ενισχύθηκε σημαντικά, κάτι που φάνηκε και στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα του ίδιου έτους, καθώς κατάφερε να το κατακτήσει, για πρώτη φορά στην ιστορία του. Το 1972, πρόεδρος του Ολυμπιακού ανέλαβε ο Νίκος Γουλανδρής, ο οποίος διατήρησε το βασικό κορμό της ομάδας, την οποία και βοήθησε να κατακτήσει αρκετούς τίτλους τα αμέσως επόμενα χρόνια.
Η δεκαετία του '70 ήταν επίσης επιτυχημένη για την ιστορία του συλλόγου καθώς εκτός από το πανελλήνιο πρωτάθλημα, προστέθηκαν και άλλοι ατομικοί τίτλοι, όπως ήταν τα τρία Πανελλήνια πρωταθλήματα Β' κατηγορίας (1970, 1972 και 1978), τα τρία πανελλήνια πρωταθλήματα Γ' κατηγορίας (1970, 1972 και 1978), καθώς επίσης και το πανελλήνιο πρωτάθλημα Γ' κατηγορίας Νοτίου ομίλου (1977). Κατά τη δεκαετία αυτοί, οι αθλητές που ξεχώρισαν με την πυγμαχική ομάδα του Ολυμπιακού ήταν ο Παναγιώτης Μέρμηγκας και ο Ελευθέριος Λειβάδης. Χαρακτηριστικό της δυναμικής του πυγμαχικού τμήματος του Πειραϊκού συλλόγου εκείνη την εποχή αποτελεί το γεγονός πως οι τρεις από τους τέσσερις πυγμάχους που αγωνίζονταν με την Ελληνική εθνική ομάδα πυγμαχίας, ανήκαν στο ρόστερ του Ολυμπιακού.
Το 1978, ο σύλλογος έχοντας ως προπονητή τον Κωσταρέλλο και ως χορηγό τον εφοπλιστή Γ. Βεντούρη, προχώρησε στην περαιτέρω ενίσχυση του τμήματος με την απόκτηση παικτών εγνωσμένης αξίας. Επρόκειτο για τον Παϊσιο (ήταν ήδη καταρτισμένος τεχνικά και ήρθε στην Ελλάδα μετά από καριέρα στη Γερμανία), τον Ευάγγελο Αλεξανδρή (πρωταθλητής νέων Ελλάδος και μέλος της ελληνικής Εθνικής ομάδας), τα αδέλφια Τσαγκαράκου, τον Δουρή και άλλους. Την ίδια χρονιά, το γυμναστήριο των αθλητών, το οποίο αποτελούσε ταυτόχρονα και χώρο προπόνησης, μεταφέρθηκε στη περιοχή Αγίου Ιωάννη Ρέντη, καθώς εκεί υπήρχαν καλύτερες συνθήκες άθλησης, με άρτιο εξοπλισμό.
Το 1985, το τμήμα πυγμαχίας του Ολυμπιακού επανήλθε στην κορυφή της Ελλάδας σε συλλογικό επίπεδο καθώς κατέκτησε το πανελλήνιο πρωτάθλημα πυγμαχίας μετά από δεκαπέντε χρόνια. Οι αθλητές που αποτελούσαν το ρόστερ του Ολυμπιακού τότε ήταν οι: Παΐσιος, Τζότζος, Δουρής, Ευγενικός, Κάτσος, Τσαγκράκος Κ., Τσαγκράκος Γ., Ζάγουρας, Λεντής, Θοδωρικάκος. Όλοι οι παραπάνω αθλητές εντάχθηκαν στις εθνικές ομάδες ανδρών και εφήβων.
Εκτός της πανελλήνιας επιτυχίας, το τμήμα πυγμαχίας του Ολυμπιακού κατάφερε να διακριθεί τη δεκαετία του '80 και σε ατομικό επίπεδο, κατακτώντας πολλούς τίτλους Β' και Γ' κατηγορίας. Συγκεκριμένα, κατέκτησε δύο Πανελλήνια Πρωταθλήματα Πυγμαχίας Β' Κατηγορίας (1981 και 1986), δύο Πανελλήνια Πρωταθλήματα Γ' Κατηγορίας (1986, 1988), τέσσερα Πανελλήνια Πρωταθλήματα Β' Κατηγορίας νοτίου ομίλου (1982, 1986, 1987 και 1988) καθώς και τρία Πανελλήνια Πρωταθλήματα Πυγμαχίας Γ' Κατηγορίας Νοτίου ομίλου (1983, 1986 και 1988).
Την δεκαετία του '90, και με έφορο τον Γ. Βεντούρη, το τμήμα πυγμαχίας του Ολυμπιακού αναδιοργανώθηκε, ενώ οι νέοι αθλητές του που ξεχώριζαν ήταν οι:I .Βουρλιώτης, Π. Γκιτάκος, Χ. Παντελεάκος, Γ. Πηλίδης, Γ. Σουμπασάκης, Π. Τσάμης, ,και άλλοι. Τη δεκαετία αυτή ο σύλλογος διακρίθηκε αποκλειστικά στα πρωταθλήματα πυγμαχίας νοτίου ομίλου. Συγκεκριμένα, κατέκτησε τέσσερα Πανελλήνια Πρωταθλήματα Β' Κατηγορίας (1992, 1994, 1995, 1999) και τέσσερα Γ' κατηγορίας (1990, 1992, 1996 και 1998).
2001 - 2010
Με την έναρξη της νέας χιλιετίας, ήρθαν και οι διακρίσεις του πυγμαχικού τμήματος του Ολυμπιακού σε διεθνές επίπεδο. Το 2001, ο πυγμάχος του Ολυμπιακού Ευάγγελος Παπουτσάκης, κατέκτησε το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα πυγμαχίας. Επρόκειτο για μία ιδιαίτερα σημαντική στιγμή για τον ίδιο τον Παπουτσάκη αλλά και για τον ερυθρόλευκο σύλλογο, καθώς ήταν ο πρώτος διεθνής τίτλος που κατακτούσε αθλητής πυγμαχίας του Ολυμπιακού, από την ίδρυση του συγκεκριμένου τμήματος και μέχρι εκείνη τη στιγμή. Την ίδια χρονιά, ήρθε και ο πρώτος τίτλος σε επίπεδο νέων, καθώς ο Ολυμπιακός κατέκτησε το πανελλήνιο πρωτάθλημα πυγμαχίας νέων. Τέλος, την ίδια χρονιά, ένας αξιόλογος πυγμάχος, ο Νικόλαος Συρακούλας κατακτά το χρυσό μετάλλιο στα +91 κιλά στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα πυγμαχίας Εφήβων στη Πάτρα και μετέπειτα το χάλκινο μετάλλιο στα +91 κιλά στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα πυγμαχίας Νέων στο Ικόνιο Περάματος.
Το 2002, προπονητής του πυγμαχικού τμήματος αναλαμβάνει ο Λευτέρης Λειβάδης, παλαιός πυγμάχος του Ολυμπιακού, βαλκανιονίκης και προπονητής της Εθνικής ομάδας της πυγμαχίας για δεκαέξι χρόνια (1984-2000). Η παρουσία του Λειβάδη στο πυγμαχικό τμήμα του Ολυμπιακού προσέλκυσε αρκετούς αθλητές, κυρίως άτομα νεαρής ηλικίας, τα οποία εγράφησαν στο σύλλογο. Μάλιστα, από το 2003 αναδείχθηκαν πολλά αξιόλογα ταλέντα όπως οι Κυρίμης Παναγιώτης, Ρούσσης Ευάγγελος, Πετρόπουλος Δημήτρης, Πετρόπουλος Κων/νος - Παντελής, Κανακάκης Θοδωρής, Παλαμίδης Σωκράτης, Λυκουρέζος Ηλίας και αρκετοί άλλοι. Επίσης, διακρίνονται οι Βαγγέλης Παπουτσάκης και Κώστας Πετρόπουλος.
Την ίδια χρονιά, ο Γρηγόρης Κασάπογλου κατακτά το χάλκινο μετάλλιο στα +91 κιλά στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στη Φλώρινα. Το 2005 ήρθε ακόμα ένας τίτλος από τα τμήματα υποδομών του πυγμαχικού τμήματος του Ολυμπιακού, καθώς οι έφηβοι κατάφεραν να φτάσουν στην κατάκτηση του αντίστοιχου πανελληνίου πρωταθλήματος πυγμαχίας.
Ένα χρόνο αργότερα, ήρθαν οι πρώτες ατομικές επιτυχίες και από το γυναικείο τμήμα πυγμαχίας του Ολυμπιακού, με τις Αντωνία Παπουτσάκη, Ιωάννα Σαράντη και Παρασκευή Ζέρβα να διακρίνονται σε πανελλήνιους αγώνες γυναικείας πυγμαχίας. . Το 2007 ο Ολυμπιακός ήταν 3ος στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα νέων, ενώ ο Γρηγόρης Κασάπογλου κατέκτησε και πάλι το χάλκινο μετάλλιο στα +91 κιλά στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στο Πέραμα.
Για το 2009, ο απολογισμός στα πανελλήνια πρωταθλήματα ήταν ένα χάλκινο μετάλλιο στους άνδρες και ένα χρυσό στις γυναίκες. Το 2010 η Αντωνία Παπουτσάκη κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στα 48 κιλά, ο Παναγιώτης Κυρίμης ήταν 2ος στο πανελλήνιο πρωτάθλημα Β' κατηγορίας, ο Κανακάκης Θεόδωρος 2ος στο πανελλήνιο πρωτάθλημα Γ' κατηγορίας και ,, ο Χαλκιάς Δημήτριος κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στά 54 κιλά στο πανελλήνιο πρωτάθλημα παίδων.,,
2011 - σήμερα
Το 2011 η νεαρή αθλήτρια Ευτυχία - Κόμισσα Πετρίδη κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στο πανελλήνιο πρωτάθλημα γυναικών. Ο Τζώτζος Νικόλαος κατέκτησε την τρίτη θέση στο πανελλήνιο πρωτάθλημα παίδων. Στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Νέων, οι αθλητές Κωστάκος Κυριάκος στα +91 κιλά και Μπουρμπουτέλης Χάρης στα 91 κατέκτησαν το χάλκινο μετάλλιο και ο Χαλκιάς Δημήτριος κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία των 52 κιλών. Τέλος ο Παπουτσάκης Βασίλειος το αργυρό στα +91 κιλά στο πανελλήνιο πρωτάθλημα Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας.
Το 2012, η γυναικεία ομάδα πυγμαχίας του Ολυμπιακού κατάφερε να κατακτήσει το Πρωτάθλημα Ελλάδας Γυναικών που πραγματοποιήθηκε στην Πάτρα, για πρώτη φορά στην ιστορία της.
Το 2014 η ομάδα της Πυγμαχίας του Ολυμπιακού στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Νέων που διεξήχθη στη Ρόδο συμμετείχε με δυο αθλητές και οι δυο ανέβηκαν στο βάθρο των νικητών. Ο Δημήτρης Μαγκανάρης κατέκτησε το χρυσό και ο Νίκος Τζώτζος το αργυρό μετάλλιο στην κατηγορία των 91κ. Ο Ολυμπιακός με τις επιτυχίες των αθλητών του κατέκτησε την 3η θέση στην βαθμολογία των συλλόγων. Ο Νίκος Φιλιππάκος πυγμάχος του Ολυμπιακού κατέκτησε την 3η θέση στο Πρωτάθλημα Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας και η πρωταθλήτρια του Ολυμπιακού Αντωνία Παπουτσάκη κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Α’ Κατηγορίας Γυναικών στην κατηγορία 54 κιλών, που έγινε τον Δεκέμβριο του έτους, στο κλειστό της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.
Η ομάδα γυναικών κατακτάει το 2ο πρωτάθλημα στην ιστορία της το 2015, χάρη και πάλι στην πρωτιά της Αντωνίας Παπουτσάκη στα 54 κιλά.
Το 2017, 32 χρόνια μετά το τελευταίο πρωτάθλημα, το ανδρικό τμήμα κατακτάει και πάλι τον τίτλο, στο πανελλήνιο πρωτάθλημα που διεξήχθη στον Πειραιά. Η συγκομιδή των 4 χρυσών και 3 χάλκινων μεταλλίων, έδωσαν στον σύλλογο τον τίτλο.
1 χρόνο μετά, το επίτευγμα επαναλαμβάνεται στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα που έγινε στην Πάτρα. Ο Ολυμπιακός αναδεικνύεται πρωταθλητής στους άνδρες για 2η συνεχόμενη χρονιά και 4η συνολικά, με χαρακτηριστική άνεση, κάτι που αποτυπώνεται και στην τελική βαθμολογία (84 βαθμοί έναντι 67 του 2ου Παναθηναϊκού).
Τρέχουσα σύνθεση
Η ομάδα όπως ήταν στις 1 September 2023
Άνδρες: Λάμπρος Αναστασάκος, Δημήτρης Βαρβαρέσος, Αράς Βεϊσι, Θανάσης Γλυνός, Στίβεν Εστεμπάν, Νίκος Θεοδοσίου, Μενέλαος Θεοδωρακάτος, Γιάννης Θεοδωρόπουλος, Θοδωρής Κανακάκης, Γιώργος Καρούκης, Ζαχαρίας Κούβαρης, Παναγιώτης Κυρίμης, Άκης Λατσώνας, Άγγελος Λουρμπάκης, Δημήτρης Μαγκανάρης, Βασίλης Μακρυγιάννης, Κωνσταντίνος Πετρόπουλος, Σπύρος Πύλλης, Βαγγέλης Ρούσης, Ιωσήφ Σπυρίδης, Παύλος Τσαγκράκος, Πουλίκος Τσαγκράκος, Οδυσσέας Τσακουρίδης, Αλέξανδρος Τσανικίδης, Αντώνης Τσινάκης, Φώτης Τζώτζος, Νίκος Φιλιππάκος, Δημήτρης Χαλκιάς, Γιώργος Χορβαλάκος, Αλέξανδρος Χρήστου, Διονύσης Ψυχογιός.
Γυναίκες: Κυριακή Ασλανίδη, Δανάη Βέμου, Ντίνα Γιδάκου, Εβελίνα Μαυρομάτη, Όλγα Παπαδάτου, Παρασκευή Χόνδρου.
Διοίκηση και τεχνικό επιτελείο
Αξιόλογοι αθλητές
(Με αλφαβητική σειρά)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πυγμαχία Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πυγμαχίας
Νηλώ
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Νηλώ αναφέρεται μία από τις 50 κόρες του Δαναού, δηλαδή μία από τις Δαναΐδες (βλ.λ.). Μητέρα της Νηλούς ήταν μια ανώνυμη Αιθιοπίδα. Η Νηλώ παντρεύτηκε τον γιο του Αιγύπτου Μενέμαχο και τον δολοφόνησε την πρώτη νύχτα του γάμου τους, όπως έπραξαν με τους συζύγους τους και οι άλλες 48 από τις Δαναΐδες.
Πηγές
Νηλω
Άλμπερτ Σεντ-Γκιέργκι
Ο Άλμπερτ Σεντ-Γκιέργκι (ουγγρικά: Albert Szent-Györgyi de Nagyrápolt, 16 Σεπτεμβρίου 1893 – 22 Οκτωβρίου 1986) ήταν Ούγγρος βιοχημικός που κέρδισε το Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής το 1937. Του πιστώνεται η πρώτη απομόνωση της βιταμίνης C και η ανακάλυψη των συστατικών και των αντιδράσεων του κύκλου του κιτρικού οξέος. Ήταν επίσης ενεργός στην Ουγγρική Αντίσταση κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και εισήλθε στην ουγγρική πολιτική μετά τον πόλεμο.
Πρώτα χρόνια
Ο Σεντ-Γκιέργκι γεννήθηκε στη Βουδαπέστη, το Βασίλειο της Ουγγαρίας το 1893. Ο πατέρας του, Μίκλος Σεντ-Γκιέργκι, ήταν γαιοκτήμονας, γεννημένος στο Μαροσβασάρχελι της Τρανσυλβανίας (σήμερα Τίργκου Μούρες, Ρουμανία), καλβινιστής, και καταγόταν από τον Σάμουελ, ένα καλβινιστή προκαθήμενο που έγινε ευγενής το 1608. Την εποχή της γέννησης του Σεντ-Γκιέργκι, το να είσαι ευγενής θεωρούνταν σημαντικό και δημιουργούσε ευκαιρίες που διαφορετικά δεν ήταν διαθέσιμες. (Οι γονείς του Μίκλος Σεντ-Γκιέργκι ήταν ο Ίμρε Σεντ-Γκιέργκι και η Μαρία Τσίκι). Η μητέρα του, Γιοζεφίνα, Ρωμαιοκαθολική, ήταν κόρη του Γιόσεφ Λένχοσεκ και της Άννα Μποσάνι. Η Γιοζεφίνα ήταν αδερφή του Μιχάλι Λένχοσεκ. Και οι δύο αυτοί άνδρες ήταν Καθηγητές Ανατομίας στο Πανεπιστήμιο Έτβες Λόραντ. Η οικογένειά του περιελάμβανε τρεις γενιές επιστημόνων.
Εκπαίδευση
Ο Σεντ-Γκιέργκι ξεκίνησε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Σεμελβάις το 1911, και στη συνέχεια ξεκίνησε την έρευνα στο εργαστήριο ανατομίας του θείου του. Οι σπουδές του διακόπηκαν το 1914 για να υπηρετήσει ως στρατιωτικός γιατρός στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1916, αηδιασμένος από τον πόλεμο, ο Σεντ-Γκιέργκι αυτοπυροβολήθηκε στο χέρι, ισχυρίστηκε ότι τραυματίστηκε από εχθρικά πυρά και στάλθηκε στο σπίτι του στις αναρρωτική άδεια. Στη συνέχεια μπόρεσε να ολοκληρώσει την ιατρική του εκπαίδευση και έλαβε το πτυχίο του το 1917. Παντρεύτηκε την Κορνέλια Ντέμενυ, κόρη του Ούγγρου Γενικού Ταχυδρομείου, την ίδια χρονιά.
Μετά τον πόλεμο, ο Σεντ-Γκιέργκι ξεκίνησε την ερευνητική του καριέρα στο Πόσονι (σήμερα Μπρατισλάβα, Σλοβακία). Άλλαξε πανεπιστήμια πολλές φορές τα επόμενα χρόνια, καταλήγοντας τελικά στο Πανεπιστήμιο του Χρόνινγκεν, όπου η δουλειά του επικεντρώθηκε στη χημεία της κυτταρικής αναπνοής. Αυτή η εργασία του έδωσε μια θέση ως υπότροφος του Ιδρύματος Ροκφέλερ στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Έλαβε το διδακτορικό του εκεί το 1929 όπου ήταν φοιτητής στο Κολέγιο Φριτσγουίλιαμ, Κέιμπριτζ. Η έρευνά του περιελάμβανε την απομόνωση ενός οργανικού οξέος, το οποίο στη συνέχεια ονόμασε «εξουρονικό οξύ», από τον ιστό των επινεφριδίων.
Καριέρα και έρευνα
Δέχτηκε μια θέση στο Πανεπιστήμιο του Σέγκεντ το 1930. Εκεί ο Σεντ-Γκιέργκι και ο συνερευνητής του Γιόσεφ Σβίρμπελυ διαπίστωσαν ότι το «εξουρονικό οξύ» ήταν στην πραγματικότητα ο μέχρι στιγμής άγνωστος αντισκορβουτικός παράγοντας, γνωστός ως βιταμίνη C. Αφού ο Νόρμαν Χάουορθ είχε καθορίσει τη δομή της βιταμίνης C, και προς τιμήν των αντισκορβουτικών ιδιοτήτων της, της δόθηκε η επίσημη χημική ονομασία L-ασκορβικό οξύ. Σε ορισμένα πειράματα χρησιμοποίησαν πάπρικα ως πηγή για τη βιταμίνη C. Επίσης, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Σεντ-Γκιέργκι συνέχισε την εργασία του για την κυτταρική αναπνοή, εντοπίζοντας το φουμαρικό οξύ και άλλα στάδια σε αυτό που θα γινόταν γνωστό ως ο κύκλος του Κρεμπς. Στο Σέγκεντ γνώρισε επίσης τον Ζολτάν Μπέι, φυσικό, ο οποίος έγινε ο προσωπικός του φίλος και συνεργάτης στην έρευνα για θέματα βιοφυσικής.
Το 1937 έλαβε το Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής «για τις ανακαλύψεις του σε σχέση με τη διαδικασία βιολογικής καύσης με ειδική αναφορά στη βιταμίνη C και την κατάλυση του φουμαρικού οξέος». Ο Άλμπερτ Σεντ-Γκιέργκι πρόσφερε όλο το χρηματικό του βραβείο Νόμπελ στη Φινλανδία το 1940. (Οι Ούγγροι Εθελοντές στον Χειμερινό Πόλεμο ταξίδεψαν για να πολεμήσουν για τους Φινλανδούς μετά τη σοβιετική εισβολή στη Φινλανδία το 1939.)
Το 1938 άρχισε να εργάζεται στη βιοφυσική της μυϊκής κίνησης. Βρήκε ότι οι μύες περιέχουν ακτίνη, η οποία όταν συνδυάζεται με την πρωτεΐνη μυοσίνη και την πηγή ενέργειας ATP, συστέλλουν τις μυϊκές ίνες. Το 1946, ο Άλμπερτ έλαβε το Βραβείο Κάμερον για τη Θεραπευτική του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου.
Το 1947 ο Σεντ-Γκιέργκι ίδρυσε το Ινστιτούτο Μυϊκής Έρευνας στο Θαλάσσιο Βιολογικό Εργαστήριο στο Γουντς Χολ της Μασαχουσέτης με οικονομική υποστήριξη από τον Ούγγρο επιχειρηματία Στέφεν Ρατ. Ωστόσο, ο Σεντ-Γκιέργκι εξακολουθούσε να αντιμετώπιζε δυσκολίες χρηματοδότησης για αρκετά χρόνια, λόγω του ξένου καθεστώτος του και της πρώην σχέσης του με την κυβέρνηση ενός κομμουνιστικού έθνους. Το 1948, έλαβε μια ερευνητική θέση στα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας (NIH) στη Βηθεσδά του Μέριλαντ και άρχισε να μοιράζει τον χρόνο του μεταξύ εκεί και του Γουντς Χολ. Το 1950, επιχορηγήσεις από την Armor Meat Company και την Αμερικανική Ένωση Καρδιολογίας του επέτρεψαν να ιδρύσει το Ινστιτούτο Μυϊκής Έρευνας.
Κατά τη δεκαετία του 1950 ο Σεντ-Γκιέργκι άρχισε να χρησιμοποιεί ηλεκτρονικά μικροσκόπια για τη μελέτη των μυών σε επίπεδο υπομονάδας. Έλαβε το βραβείο Λέισκερ το 1954. Το 1955, έγινε πολιτογραφήθηκε υπήκοος των Ηνωμένων Πολιτειών. Εκλέχτηκε Μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών το 1956.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, ο Σεντ-Γκιέργκι ανέπτυξε ένα ερευνητικό ενδιαφέρον για τον καρκίνο και ανέπτυξε ιδέες για την εφαρμογή των θεωριών της κβαντικής μηχανικής στη βιοχημεία ( κβαντική βιολογία) του καρκίνου. Ο θάνατος του Ρατ, ο οποίος είχε ενεργήσει ως οικονομικός διαχειριστής του Ινστιτούτου Μυϊκής Έρευνας, άφησε τον Σεντ-Γκιέργκι σε οικονομικό χάος. Ο Σεντ-Γκιέργκι αρνήθηκε να υποβάλει αιτήσεις κρατικές επιχορηγήσεις που του απαιτούσαν να παράσχει μικρές λεπτομέρειες σχετικά με το πώς ακριβώς σκόπευε να ξοδέψει τα ερευνητικά δολάρια και τι περίμενε να βρει. Αφού ο Σεντ-Γκιέργκι σχολίασε τις οικονομικές του δυσκολίες σε μια συνέντευξη σε εφημερίδα το 1971, ο δικηγόρος Φράγκλιν Σόλσμπερι επικοινώνησε μαζί του και αργότερα τον βοήθησε να ιδρύσει έναν ιδιωτικό μη κερδοσκοπικό οργανισμό, το Εθνικό Ίδρυμα για την Έρευνα Καρκίνου. Αργά στη ζωή, ο Σεντ-Γκιέργκι άρχισε να ερευνά τις ελεύθερες ρίζες ως πιθανή αιτία καρκίνου. Κατέληξε να θεωρεί ότι ο καρκίνος ήταν τελικά ένα ηλεκτρονικό πρόβλημα σε μοριακό επίπεδο. Ο Ραλφ Μος, προστατευόμενος του στα χρόνια που έκανε την έρευνά του για τον καρκίνο, έγραψε μια βιογραφία με τίτλο Free Radical: Albert Szent-Gyorgyi and the Battle over Vitamin C. Πτυχές αυτού του έργου είναι ένας σημαντικός προάγγελος σε αυτό που τώρα μεταγλωττίζεται σηματοδότηση οξειδοαναγωγής.
Εμπλοκή στην πολιτική
Μετά τον πόλεμο, ο Σεντ-Γκιέργκι είχε γίνει ευρέως αναγνωρισμένος ως δημόσιο πρόσωπο και υπήρχαν κάποιες εικασίες ότι θα μπορούσε να γίνει Πρόεδρος της Ουγγαρίας, αν το επιτρέψουν οι Σοβιετικοί. Ο Σεντ-Γκιέργκι ίδρυσε ένα εργαστήριο στο Πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης και έγινε επικεφαλής του τμήματος βιοχημείας εκεί. Εξελέγη βουλευτής και βοήθησε στην επανίδρυση της Ακαδημίας Επιστημών. Δυσαρεστημένος με την κομμουνιστική εξουσία της Ουγγαρίας, μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1947.
Το 1967, ο Σεντ-Γκιέργκι υπέγραψε μια επιστολή δηλώνοντας την πρόθεσή του να αρνηθεί να πληρώσει φόρους ως μέσο διαμαρτυρίας ενάντια στον πόλεμο των ΗΠΑ εναντίον του Βιετνάμ και προέτρεψε άλλους ανθρώπους να λάβουν παρόμοια θέση.
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε την Κορνέλια Ντέμενι το 1917. Η κόρη τους, Κορνέλια Σεντ-Γκιέργκι, γεννήθηκε το 1918. Αυτός και η Κορνέλια χώρισαν το 1941.
Το 1941 παντρεύτηκε τη Μάρτα Μπόρμπιρο Μισκόλτσι. Πέθανε από καρκίνο το 1963.
Παντρεύτηκε την τέταρτη σύζυγό του, Μάρτσια Χιούστον, το 1975. Υιοθέτησαν μια κόρη, τη Λόλα φον Σεντ-Γκιέργκι.
Θάνατος και κληρονομιά
Ο Σεντ-Γκιέργκι πέθανε στο Γουντς Χολ, Μασαχουσέτη, ΗΠΑ, στις 22 Οκτωβρίου 1986. Τιμήθηκε με Google Doodle στις 16 Σεπτεμβρίου 2011, 118 χρόνια μετά τη γέννησή του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Κατηγορία:Μέλη της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Ούγγροι επιστήμονες Κατηγορία:Βιοχημικοί Κατηγορία:Ούγγροι πολιτικοί
Επαρχία Παστνταργκόμ
Η επαρχία Παστνταργκόμ είναι μια επαρχία στην περιφέρεια Σαμαρκάνδης στο βορειοανατολικό Ουζμπεκιστάν. Η πρωτεύουσα βρίσκεται στην Τζούμα. Η ζώνη ώρας είναι η UTC+05:00.
Τιαουανάκο
Το Τιαουανάκο, Τιαουανάκου ή Τιουανάκο (ισπανικά: Tiahuanaco ή Tiahuanacu) είναι προκολομβιακός αρχαιολογικός χώρος στη δυτική Βολιβία, πρωτεύουσα μιας προκολομβιανής αυτοκρατορίας που άκμασε ανάμεσα στο 400 και 900 μ.Χ ΚΕ. Βρίσκεται κοντά στις νότιες όχθες της λίμνης Τιτικάκα. Ο χώρος καταγράφεται για πρώτη φορά από τον Ισπανό κονκισταδόρ Πέδρο Σιέθα δε Λεόν, ο οποίος πέρασε από τα ερείπια το 1549, ενώ έψαχνε για την πόλη των Ίνκας Κουγιασούγου. Αν και το μεγαλύτερο τμήμα της αρχαίας πόλης σήμερα έχει υπερκαλυφθεί από σύγχρονη πόλη, τα μνημειακά πέτρινα κτίρια του τελετουργικού χώρου έχουν χαρακτηριστεί αρχαιολογικός χώρος και από το 2000 αποτελούν μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Η περιοχή του Τιουανάκου κατοικείται από το 1500 ΠΚΕ, όταν ήταν μικρός αγροτικός οικισμός. Κατά τη διάρκεια της περιόδου ανάμεσα στο 300 ΠΚΕ και το 300 ΚΕ, το Τιουανάκου θεωρείται ότι ήταν ηθικό και κοσμολογικό κέντρο της αυτοκρατορίας Τιουανάκου και τόπος προσκυνήματος. Θεωρείται ότι απέκτησε αυτή τη θέση πριν γίνει πρωτεύουσα μιας ισχυρής αυτοκρατορίας. Το 1945 ο Άρθουρ Ποσνάσκι υπολόγισε με βάση αρχαιοαστρονομικές τεχνικές ότι το Τιουανάκο χρονολογείται από το 15.000 ΠΚΕ. Τον 21ο αιώνα, όμως, η χρονολόγηση του Ποσνάσκι θεωρείται ανακριβής και «ντροπιαστικό παράδειγμα της κακής χρήσης των αρχαιοαστρονομικών στοιχείων».
Παραπομπές
κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Βολιβία κατηγορία:Ιστορία της Βολιβίας κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι
Δούκας του Έξετερ
Δούκες του Έξετερ - δεύτερη δημιουργία (1416)
thumb|right|200px|Τα σύμβολα του Τόμας Μπωφόρ σαν δούκα του Έξετερ
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Έξετερ
Τόπι Ράιτανεν
Ο Τόπι Όλι Βίχτορι Ράιτανεν (φινλανδικά: Topi Olli Vihtori Raitanen) (γενν. 7 Φεβρουαρίου 1996, Τάμπερε) είναι Φινλανδός δρομέας, ο οποίος ειδικεύεται στο δρόμο 3.000 μέτρων φυσικών εμποδίων. Αγωνίζεται επίσης για τη Φινλανδία στον αγωνιστικό προσανατολισμό και έχει κερδίσει ένα χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αγωνιστικού Προσανατολισμού Νέων.
Καριέρα
Ο Ράιτανεν έφτασε στον τελικό στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2018 τερματίζοντας 8ος.
Εκπροσώπησε τη Φινλανδία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020, όπου κατετάγη 8ος.
Στις 19 Αυγούστου 2022, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2022, με χρόνο 8:21,80.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φινλανδοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 2017 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Πρωταθλητές Ευρώπης στον στίβο
Άντριεν φαν ντε Φέλντε
Ο Άντριεν φαν ντε Φέλντε (ολλανδικά: Adriaen van de Velde, Άμστερνταμ βαπτ. 30 Νοεμβρίου 1636 - Άμστερνταμ, ταφή 21 Ιανουαρίου 1672) ήταν Ολλανδός ζωγράφος ζώων και τοπίων, γιος του Βίλλεμ φαν ντε Φέλντε του πρεσβύτερου και αδελφός του Βίλλεμ φαν ντε Φέλντε του νεότερου.
Βιογραφία
Ο Άντριεν δεν ήθελε να γίνει ζωγράφος θαλασσογραφιών, όπως ο αδελφός του, και γι' αυτό εκπαιδεύτηκε στο εργαστήριο του τοπιογράφου Γιαν Βάιναντς. Εκεί γνώρισε τον Φίλιπς Βάουβερμαν, ο οποίος πιστεύεται ότι τον βοήθησε στις μελέτες του επί των ζώων και να άσκησε ισχυρή και επωφελή επιρροή στην τέχνη του. Έχοντας σημειώσει εξαιρετικά ταχεία πρόοδο, σύντομα ο Δάσκαλός του του ανέθεσε να εισαγάγει μορφές στις τοπιογραφίες του, ενώ την ίδια εργασία έκανε και για τους Μέιντερτ Χομπέμα, Γιάκομπ φαν Ράουσντελ, Άντριεν Χέντρικς Φερμπόομ και άλλους συγχρόνους του καλλιτέχνες.
Σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν ο φαν ντε Φέλντε απεβίωσε ενώ συνεργαζόταν με τους Γιαν φαν ντερ Χάιντεν και Φρέντερικ ντε Μουσερόν, ενώ ζωγράφιζε τα ζώα στους πίνακές τους.
Αγαπημένα του θέματα ήταν οι σκηνές σε ανοικτά βοσκοτόπια με πρόβατα, αγελάδες και κατσίκια, τις οποίες εκτελούσε με επιδεξιότητα, με μεγάλη ακρίβεια και αληθοφάνεια και με καθαρούς, αργυρόχροους χρωματισμούς. Ζωγράφισε μερικές μικρών διαστάσεων χειμερινές σκηνές με παγοδρόμους και μερικά θρησκευτικά θέματα, ιδιαίτερα από το 1657 και ύστερα, όταν μετά τον γάμο του προσχώρησε στον καθολικισμό, όπως Η αποκαθήλωση (για λογαριασμό κρυφής ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας ("schuilkerk") στο Άμστερνταμ και την Αποδημία του Ιακώβ (1663, Συλλογή Ουάλλας). ).
Εκτός από τους πίνακές του, από τους οποίους έχουν καταλογογραφηθεί περίπου 200, δημιούργησε και περίπου 20 χαρακτικά, μερικά από τα οποία, από τις χρονολογήσεις τους, φαίνεται ότι δημιούργησε σε ηλικία 14 ετών. Ξεχωρίζουν από την αμεσότητα της μεθόδου κατασκευής τους και τη λεπτότητα, αλλά και τη βεβαιότητα της αίσθησής τους. Ο φαν ντε Φέλντε ζούσε στην Καλφερστράατ (Kalverstraat), κοντά στην πύλη Regulierspoort των μεσαιωνικών τειχών του Άμστερνταμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Αμπού Μπα
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Μπα έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του με τη Νανσί σε μία ισοπαλία με 0-0 εναντίον της Νιμ Ολιμπίκ για τη Λιγκ 2 στις 14 Αυγούστου 2017. Υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με τη Νανσί στις 20 Σεπτεμβρίου 2017.
Την 1η Ιουλίου 2019, μετακινήθηκε στη Ναντ, με κόστος μεταγραφής 1.000.000 ευρώ.
Την 1η Σεπτεμβρίου 2019, ανακοινώθηκε ο μονοετής δανεισμός του στον Άρη Θεσσαλονίκης.
Διεθνής σταδιοδρομία
Έχει αγωνιστεί στις «μικρές» Εθνικές ομάδες της Γαλλίας U18(2 συμ.) και U20(1 συμ.).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σενεγαλέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Νανσί-Λωρραίνη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ναντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό