cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μαίρη Σόμερβιλ
Ο θάνατός της και η κληρονομιά της
Την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία της, που αποτελείται από αναμνήσεις που γράφονται κατά τη διάρκεια της ηλικίας της. Πάνω από 10.000 κομμάτια βρίσκονται στη Συλλογή Σόμμερβιλ στην Βιβλιοθήκη Μποντλέιαν του κολλεγίου Σόμμερβιλ, στην Οξφόρδη.[9][4] Η συλλογή περιλαμβάνει έγγραφα σχετικά με τη γραφή και το δημοσιευμένο έργο της, καθώς κι αλληλογραφία με μέλη της οικογένειας, πολυάριθμους επιστήμονες και συγγραφείς κι άλλα πρόσωπα στη δημόσια ζωή. Περιλαμβάνεται επίσης ουσιαστική αλληλογραφία με τις οικογένειες Μπάυρον και Λάβλεϊς.
Κατά την διάρκεια της ζωής της έγινε εξαιρετικά διάσημη και άσκησε τεράστια επιρροή στον επιστημονικό κόσμο της εποχής της. Αν και επέλεξε να αψηφήσει τα στερεότυπα της εποχής της που θεωρούσαν τις γυναίκες ανίκανες για ανώτερη μόρφωση και επιστημονική σκέψη και δεν δίστασε να έρθει και σε άμεση σύγκρουση με την οικογένειά της προκειμένου να σπουδάσει, η Σόμμερβιλ γενικά στη ζωή της επέλεξε να μην έρθει σε σύγκρουση με το κατεστημένο αλλά να το προσεγγίσει προκειμένου να γίνει αποδεκτή. Οι γυναίκες ήταν αδύνατον να εισέλθουν στον ακαδημαϊκό κόσμο καθώς αποκλείονταν από κάθε επίσημη μόρφωση και από κάθε επιστημονική κοινότητα. Μπορούσαν μόνο να μάθουν γραφή και ανάγνωση και να ασχοληθούν με τις επιστήμες ως ερασιτέχνες παρά το γεγονός ότι πολλές από αυτές είχαν λαμπρά μυαλά. Η Σόμμερβιλ όμως φρόντισε να παίξει άψογα τον ρόλο της συζύγου, της μητέρας και της οικοδέσποινας και με αυτόν τον τρόπο κατάφερε να δικτυωθεί και να δημιουργήσει συμπάθειες και φιλίες με την υψηλή κοινωνία του Λονδίνου και την ακαδημαϊκή κοινότητα, γεγονός που της επέτρεψε να απολαύσει φήμη και αναγνώριση.
Από τον Οκτώβριο του 2018 η Μαίρη Σόμμερβιλ εμφανίζεται στο σκωτσέζικο χαρτονόμισμα των 10 λιρών.
Οικογένεια
Από τον πρώτο γάμο της με τον Σάμιουελ Γκρέιγκ:
Από το δεύτερο γάμο της με τον Ουίλλιαμ Σόμμερβιλ:
Οι δύο επιζήσασες κόρες της πέρασαν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους φροντίζοντας τη μητέρα τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναίκες επιστήμονες Κατηγορία:Βρετανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Μαθηματικοί του 18ου αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Βρετανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Αστρονόμοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα
EuroVelo
μικρογραφία|319x319εσ|Το ευρωπαϊκό δίκτυο ποδηλατικών διαδρομών EuroVelo. Το EuroVelo, το ευρωπαϊκό δίκτυο ποδηλατικών διαδρομών είναι ένα πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Ποδηλατών και έχει αναπτύξει 13 μεγάλης απόστασης ποδηλατικές διαδρομές που διασχίζουν ολόκληρη την ήπειρο της Ευρώπης. Το συνολικό μήκος αυτών των διαδρομών είναι πάνω από 60.000 χλμ, εκ των οποίων περισσότερα από 20.000 χλμ είναι σε λειτουργία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
EuroVelo EuroVelo
Μετζ Μαντάς
Το 2008, η συγκεκριμένη αγροτική κοινότητα αριθμούσε 2,455 κατοίκους, ενώ διασχίζεται από τον ποταμό Μαντάς.
Άντονι Μινγκέλα
Ο Άντονι Μινγκέλα (Anthony Minghella, 6 Ιανουαρίου 1954 - 18 Μαρτίου 2008) ήταν βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης από το Ηνωμένο Βασίλειο. Ήταν επίσης θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος και από το 2003 ως το 2007 πρόεδρος της Επιτροπής Σκηνοθετών στο Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου. Η πιο γνωστή του ταινία είναι Ο Άγγλος ασθενής.
Βιογραφία
Έκανε σπουδές στο Πανεπιστήμιο Χαλ, τελικά όμως εγκατέλειψε το διδακτορικό του. Παντρεύτηκε με τη χορογράφο Καρολάιν Τσόα και απέκτησε έναν γιο, επίσης ηθοποιό, το Μαξ, και μία κόρη, τη Χάνα, βοηθό παραγωγής στο Ο Ταλαντούχος Κύριος Ρίπλεϊ.
Καριέρα
Ουσιαστικά η καριέρα του άρχισε το 1985 με το Whale Music. Το ντεμπούτο του ως σκηνοθέτη έγινε με το θεατρικό έργο Play και το Happy Days. Τη δεκαετία του 1980 αφοσιώθηκε στην τηλεόραση και εργάστηκε ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος για τηλεοπτικές σειρές.
Το 1996 βραβεύτηκε με Όσκαρ Σκηνοθεσίας για την ταινία του Ο Άγγλος ασθενής. Τρία χρόνια μετά, ήταν υποψήφιος για Όσκαρ σεναρίου με το έργο Ο Ταλαντούχος Κύριος Ρίπλεϊ. Επίσης, σκηνοθέτησε και έργα όπερας.
Θάνατος
Ο Μινγκέλα πέθανε στις 18 Μαρτίου του 2008 από εγκεφαλική αιμορραγία, σε νοσοκομείο του Λονδίνου, μία εβδομάδα έπειτα από χειρουργική επέμβαση για την αφαίρεση όγκου από τις αμυγδαλές και το λαιμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Άγγλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Άγγλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Κορινθιακός κόλπος
thumb|right|250px|Ο Πατραϊκός και ο Κορινθιακός Κόλπος από το διάστημα. right|thumb|250px|Ο Κορινθιακός Κόλπος. Ο Κορινθιακός Κόλπος είναι κλειστή και βαθιά θάλασσα που σχηματίζεται ανάμεσα στη Στερεά Ελλάδα και την Πελοπόννησο, δυτικά του Ισθμού της Κορίνθου. Ο κόλπος είναι μια από τις πιο σεισμογενείς περιοχές στην Ευρώπη. Στους μεσαιωνικούς χρόνους ο κόλπος ήταν γνωστός ως κόλπος Λεπάντο από την τότε ονομασία της Ναυπάκτου.
Γεωγραφική Θέση
Ο Κορινθιακός Κόλπος χωρίζει τη Στερεά Ελλάδα και την Πελοπόννησο και περιβάλλεται από τις ακόλουθες περιφερειακές ενότητες: Αιτωλοακαρνανίας, Φωκίδας στα βόρεια, Βοιωτίας στα βορειοανατολικά, Αττικής στα ανατολικά, Κορινθίας στο νοτιοανατολικό μέρος και Αχαΐας στο νοτιοδυτικό.
Το δυτικό όριο του κόλπου ορίζεται από τον πορθμό Ρίου-Αντίρριου, βάθους 62 μέτρων, όπου συνδέεται με το Ιόνιο πέλαγος μέσω του Πατραϊκού. Στα ανατολικά έχει δύο μύχους, στα νότια τον όρμο της Κορίνθου, όπου μέσω της διώρυγας της Κορίνθου συνδέεται με τον Σαρωνικό, και στα βόρεια βρίσκεται ο κόλπος των Αλκυονίδων. Στις βόρειες ακτές του κόλπου βρίσκονται οι κόλποι Ιτέας και Αντικύρων. Το μήκος του κόλπου είναι 115 χιλιόμετρα και το μέγιστο πλάτος περίπου 25 χιλιόμετρα.
Οι νότιες ακτές του κόλπου είναι ομαλές ενώ, αντίθετα, οι βόρειες ακτές έχουν έντονο διαμελισμό. Ο κόλπος περιβάλλεται από ψηλά βουνά, τόσο στα βόρεια, όπου βρίσκονται η Γκιώνα και ο Παρνασσός, όσο και στα νότια, όπου βρίσκονται τα Ζήρεια, ο Χελμός και το Παναχαϊκό. Ο κόλπος είναι βαθύς, με μέγιστο βάθος περίπου 900 μέτρα. Το βαθύτερο τμήμα του κόλπου βρίσκεται στο κέντρο του και σε βάθος κάτω από 800 μέτρα είναι επίπεδο και δέχεται ιζήματα από όλες τις κατευθύνσεις. Δυτικά του Αιγίου το βάθος του κόλπου είναι 400 μέτρα. Οι κόλποι Ιτέας και Αντικύρων είναι ρηχοί με βάθος μικρότερο από 100 μέτρα, ενώ το βάθος του κόλπου των Αλκυονίδων δεν ξεπερνά σε βάθος τα 200 μέτρα. Έχουν παρατηρηθεί υποθαλάσσια κανάλια και φαράγγια, καθώς και υποθαλάσσια κανάλια που ενώνουν τη δυτική με τη κεντρική (και βαθύτερη) λεκάνη του κόλπου.
Γεωλογία
Ο Κορινθιακός κόλπος είναι μία από τις γεωλογικά πιο ενεργές περιοχές της ανατολικής Μεσογείου. Πρόκειται, μαζί με τον γειτονικό Πατραϊκό κόλπο, για μία γεωλογική τάφρο η οποία αναπτύσσεται κάθετα στην ελληνική τάφρο που βρίσκεται στα δυτικά της και χωρίζει τις οροσειρές της Αλπικής ορογένεσης της Στερεάς Ελλάδας και της Πελοποννήσου. Έχει δημιουργηθεί από τη δράση κανονικών ρηγμάτων τα οποία είναι αποτέλεσμα της επέκτασης του φλοιού στην περιοχή του Αιγαίου. Η επέκταση του φλοιού στην κεντρική Ελλάδα άρχισε πριν 5 εκατομμύρια χρόνια, οπότε και άρχισε η δημιουργία του κορινθιακού κόλπου, και οφείλεται τόσο στην καταβύθιση της τεκτονικής πλάκας της Αφρικής κάτω από την πλάκα του Αιγαίου όσο και στην τάση που προκαλεί η μετακίνηση της πλάκας της Ανατολίας προς τα δυτικά. Αν και είχε προταθεί στο παρελθόν ότι αποτελεί όριο τεκτονικών μικροπλακών, αυτή η θεώρηση δεν είναι πλέον αποδεκτή. Ο ρυθμός επέκτασης του κόλπου είναι ταχύς και έχει υπολογιστεί με βάση μετρήσεις GPS σε περίπου 15 χιλιοστά το έτος σε άξονα βορρά νότου στο δυτικό και κεντρικό τμήμα του κόλπου και περίπου 10 χιλιοστά το έτος στο ανατολικό τμήμα.
Η δράση των κανονικών ρηγμάτων προκαλεί την ανύψωση των νότιων ακτών του Κορινθιακού κόλπου ενώ παράλληλα οι βόρειες ακτές βυθίζονται. Η ανύψωση των νότιων ακτών είναι εντονότερη στο κεντρικό τμήμα του κόλπου. Θαλάσσια ιζήματα της τεταρτογενούς περιόδου (η οποία άρχισε πριν περίπου 2,5 εκατομμύρια χρόνια) έχουν εντοπιστεί σε υψόμετρο 880 μέτρων στην περιοχή της Κορίνθου, ενώ δυτικότερα αυτά βρίσκονται σε υψόμετρο 900 με 1.600 μέτρα, που σημαίνει συνολική ανύψωση περίπου 3 χιλιομέτρων από τον βυθό του κόλπου. Στην περιοχή Μαύρα Λιθάρια έχει βρεθεί ότι τα εδάφη που ήταν ο αιγιαλός πριν 7.100 χρόνια ανυψώθηκαν 9,3 πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, ενώ η ανύψωση της ακτογραμμής στον Πλάτανο υπολογίστηκε σε 12,5 μέτρα σε 4.800 χρόνια. Αυτό έχει υπολογιστεί ότι αντιστοιχεί σε ρυθμό ανύψωσης των νότιων ακτών περίπου 3 χιλιοστά/έτος, με περιόδους εντονότερης ανύψωσης, όπως μεταξύ 740 και 400 π.Χ. και 770 και 1040 μ.Χ.
Ο Κορινθιακός κόλπος χαρακτηρίζεται από την έντονη σεισμικότητά του και θεωρείται η πιο σεισμογενής περιοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Περισσότεροι από 50 σεισμοί μέγεθος 5 ή μεγαλύτερο έλαβαν χώρα στον Κορινθιακό από 1900 μέχρι το 2015. Υπάρχουν πολυάριθμα ρήγματα τόσο στις νότιες όσο και στις βόρειες ακτές. Στο βόρειο τμήμα βρίσκεται η ομάδα ρηγμάτων Δελφών-Αράχωβας-Άμφισσας, τα οποία έδωσαν σεισμούς το 279 π.Χ., το 551 μ.Χ., το 1509 και το 1870. Ένα από αυτά τα ρήγματα είναι το ρήγμα των Δελφών, στις νότιες πλαγιές του Παρνασσού, το οποίο πιθανόν ενεργοποιήθηκε το 373 π.Χ., προκαλώντας εκτεταμένες καταστροφές στο μαντείο των Δελφών. Το ρήγμα μάλλον ενεργοποιήθηκε από το σεισμό που έλαβε χώρα στο δυτικό τμήμα του κόλπου και κατάστρεψε τις αρχαίες πόλεις Βούρα και Ελίκη. Η Ελίκη μάλιστα αναφέρεται ότι καταστράφηκε από κύμα. Το ρήγμα της Ελίκης ενεργοποιήθηκε επίσης το 1861, και υπολογίστηκε ότι ο σεισμός αυτός είχε μέγεθος 6,7. Πέρα από το ρήγμα της Ελίκης στην δυτική πλευρά του κόλπου βρίσκεται το ρήγμα του Αιγίου, όπου έλαβε χώρα σεισμός μεγέθους 6,2 το 1995. Το Αίγιο καταστράφηκε από σεισμούς επίσης το 1748 και το 1817, αλλά δεν είναι γνωστό αν προκλήθηκαν στο ρήγμα του Αιγίου ή σε κάποιο υπεράκτιο ρήγμα. Μια ακόμη ομάδα ρηγμάτων βρίσκεται υπεράκτια του Γαλαξειδίου, με σεισμούς το 996 μ.Χ., 1660, 1794 και 1992, και μία κοντά στη Ναύπακτο. Στο ανατολικό τμήμα του κόλπου εκδηλώθηκε το 1981 σμήνος μεγάλων σεισμών, με επίκεντρο τρία ρήγματα κοντά στη χερσόνησο της Περαχώρας.
Πόλεις και κωμόπολεις
Οι πόλεις και οι κωμοπόλεις που βρίσκονται δίπλα στον Κορινθιακό Κόλπο είναι:
Νομός Αιτωλοακαρνανίας
Νομός Φωκίδας
Νομός Αχαΐας
Νομός Κορινθίας
Νομός Βοιωτίας
Νομός Αττικής
Νησιά και νησίδες
Σημείωση: Δεν περιλαμβάνονται τα νησιά του κόλπου της Ιτέας, όπου υπάρχουν πολλά μικρά νησιά και βραχονησίδες.
Παραπομπές
Κορινθιακος Κορινθιακος Κορινθιακος Κορινθιακος Κορινθιακος Κορινθιακος Κορινθιακος Κορινθιακος Κορινθιακος Κορινθιακος
Datsun 16
Το Datsun 16 ήταν ένα αυτοκίνητο πόλης που κατασκεύαζε η ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Datsun, από τον Απρίλιο του 1937 έως τον Απρίλιο του 1938. Αντικατέστησε το Datsun 15 και αντικαταστάθηκε από το Datsun 17.
Εκδόσεις
Οι εκδόσεις που ήταν διαθέσιμο το Datsun 16 ήταν οι Phaeton, Sedan, Roadster και Coupe, με την έκδοση Truck (ελαφρύ φορτηγό) να μην ακολουθεί την εξελικτική πορεία των οχημάτων. Αντ' αυτού συνεχίστηκε η παραγωγή του Datsun 15 Truck.
Σχεδίαση
Σχεδιαστικά το Datsun 16 έμοιαζε πολύ με τον προκάτοχό του, με την κυριότερη εξωτερική διαφορά να είναι στο καπό και συγκεκριμένα στους αεραγωγούς. Για την ακρίβεια, οι αεραγωγοί στο Datsun 15 διαχωρίζονταν από δύο χρωμιωμένες γραμμές, οι οποίες στο Datsun 16 μετακινήθηκαν προς τα άκρα, παίρνοντας θέση στην πρώτη και στην τελευταία σειρά του αεραγωγού αντίστοιχα.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
Μηχανικά, το Datsun 16 χρησιμοποιούσε τον ίδιο τετρακύλινδρο κινητήρα βενζίνης 722 cm³, που απέδιδε 16 ίππους στις 3.600 στροφές ανά λεπτό. Το κιβώτιο παρέμεινε το ίδιο 3-τάχυτο μηχανικό και, ως αποτέλεσμα, στα 80 χιλιόμετρα την ώρα παρέμεινε και η τελική ταχύτητα του οχήματος.
Συλλογή φωτογραφιών
Πρόκειται για Datsun Model 16 Sedan του 1937.
Σωτήριος Θεοχαρόπουλος
Ο Σωτήριος Θεοχαρόπουλος (- 10 Φεβρουαρίου 1854) ήταν Έλληνας αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Καταγόταν από την Αγία Βαρβάρα Καλαβρύτων και «υπήρξε στρατηγός της Επανάστασης, ένθερμος Φιλικός και από τους πλέον δραστήριους διώκτες του τουρκικού στοιχείου στα Καλάβρυτα και την Αιγιάλεια». Οργάνωσε στρατιωτικό σώμα και ήταν ένας από αυτούς που υπέγραψαν την ιστορική επιστολή των προεστών της Αχαΐας για την κήρυξη της επανάστασης στις 26 Μαρτίου του 1821 στην πλατεία Αγίου Γεωργίου στην Πάτρα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αγία Βαρβάρα Καλαβρύτων και σύντομα κατάφερε να γίνει πρόκριτος της περιοχής.
Το 1819 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία, στην οποία διέθεσε μεγάλο μέρος της περιουσίας του. Κατηγορήθηκε βέβαια από πολλούς για τις αθρόες μυήσεις στις οποίες προέβαινε γι' αυτό και συγκρούστηκε με τον Παλαιών Πατρών Γερμανό. Ο Θεοχαρόπουλος αρνήθηκε να συμμορφωθεί στο κάλεσμα του Πασά της Τρίπολης για συγκέντρωση όλων των προκρίτων. Έλαβε μέρος στη μυστική σύσκεψη της Βοστίτσας (σημερινό Αίγιο) τον «Ιανουάριο του 1821 (26-29 Ιανουαρίου) και στη σύσκεψη της Αγίας Λαύρας (10 ή 13 Μαρτίου 1821)».
Στη συνέχεια κατέβηκε στην Πάτρα στην περιοχή Ζαρουχλέικα, όπου ξεκίνησε τις προετοιμασίες για την εξέγερση κατά των Τούρκων. Στις 21 Μαρτίου «συμμετείχε στην πολιορκία και την παράδοση των Καλαβρύτων». Λίγο αργότερα, στις 25 Μαρτίου συμμετείχε στη σύσκεψη των προκρίτων της Αχαΐας σχετικά με την πολιορκία του Κάστρου των Πατρών μέσα στο οποίο είχαν κλειστεί οι Τούρκοι. Στην ίδια σύσκεψη μαζί με τον «Παλαιών Πατρών Γερμανό, τον Κερνίκης Προκόπιο, τον Ανδρέα Ζαΐμη, τον Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλο, τον Ανδρέα Λόντο, τον Νικόλαο Λόντο και τον Μπενιζέλο Ρούφο» συγκρότησαν από την πρώτη μέρα της Επανάστασης το «Επαναστατικόν ή Αχαϊκόν Διευθυντήριον, «ένα σώμα με «αριστοκρατικόν οργανισμόν» κατά τον Φωτάκο». Στις 26 Μαρτίου το Αχαϊκό Διευθυντήριο «επέδωσε σε όσους προξένους των ξένων δυνάμεων δεν είχαν ακόμα εγκαταλείψει την πόλη, διακοίνωση» την οποίαν τους ζήτησαν να διαβιβάσουν στις κυβερνήσεις τους. Συγχρόνως η επιτροπή έστειλε επιστολές σε περιοχές που δεν είχαν ακόμα επαναστατήσει τις οποίες προέτρεπαν να ξεσηκωθούν.
Έλαβε μέρος στις μάχες της Κορίνθου, της Αθήνας, της Τρίπολης του Λεβιδίου και της Πάτρας. Το 1824 αναγορεύτηκε στρατηγός. Το 1826 και το 1829 εκλέχτηκε πληρεξούσιος στις Εθνοσυνελεύσεις.
Μετά το τέλος της Επανάστασης χρημάτισε ταμίας Αχαΐας και Ηλείας (1835), ενώ επί Όθωνα διετέλεσε γερουσιαστής και βουλευτής παίρνοντας μέρος ως πληρεξούσιος Καλαβρύτων στην Εθνοσυνέλευση του 1843 η οποία ψήφισε το Σύνταγμα του 1843». Απεβίωσε στις 10 Φεβρουαρίου του 1854.
Αρμποράς
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Αρμπορασιέν (γαλλικά: Arborassiens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Σίμος Α. Κεδίκογλου
Ο Σίμος (Συμεών) Κεδίκογλου (Αθήνα, 4 Ιουλίου 1973) είναι Έλληνας ιατρός και πολιτικός, στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ.
Βιογραφικά στοιχεία
Κατάγεται από την Ιστιαία της βόρειας Εύβοιας και είναι γιος του Άγγελου Κεδίκογλου, απόστρατου αντιστράτηγου του Στρατού προερχόμενος από το πυροβολικό και έμπιστου της κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου, ανηψιός του πρώην βουλευτή και υπουργού του ΠΑΣΟΚ Βασίλη Κεδίκογλου, καθώς και πρώτος εξάδελφος του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας και κυβερνητικού εκπροσώπου Σίμου Β. Κεδίκογλου. Σπούδασε ιατρική στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και απέκτησε την ειδικότητα της δερματολογίας – αφροδισιολογίας στο νοσοκομείο «Ανδρέας Συγγρός» στην Αθήνα και στο Νοσοκομείο «Saint George’s Hospital» του Λονδίνου. Έχει εργαστεί ως επιμελητής του Εθνικού Συστήματος Υγείας στην πανεπιστημιακή κλινική του νοσοκομείου «Ανδρέας Συγγρός».
Ως φοιτητής, υπήρξε μέλος της Πανελλήνιας Αγωνιστικής Σπουδαστικής Παράταξης (ΠΑΣΠ) στην Ιατρική Σχολή και πρόεδρος της Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αθήνα-Πειραιά (ΕΙΝΑΠ) των ιατρών του νοσοκομείου, όπου εργαζόταν το 1998. Έχει διδάξει στο Εθνικό Κέντρο Δημόσιας Διοίκησης, στη Σιβιτανίδειο Σχολή, σε φοιτητές της ιατρικής και έχει συμμετάσχει σε προγράμματα ενημέρωσης και δωρεάν εξέτασης του πληθυσμού για θέματα υγείας. Έχει αρθρογραφήσει σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά της Αθήνας.
Το 2009, εκλέγεται στις εθνικές εκλογές για πρώτη φορά βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ στην εκλογική περιφέρεια Ευβοίας. Στη Βουλή των Ελλήνων, είναι εισηγητής στον κοινοβουλευτικό Τομέα Υγείας του ΠΑΣΟΚ και συμμετέχει στις επιτροπές Κοινωνικών Υποθέσεων, Μορφωτικών Υποθέσεων, Έρευνας και Τεχνολογίας και στην Υποεπιτροπή για τη μελέτη και αντιμετώπιση του προβλήματος των ναρκωτικών. Είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Ινστιτούτο Στρατηγικών και Αναπτυξιακών Μελετών (IΣTAME) - Aνδρέας Παπανδρέου σε άμισθη υπηρεσία. Επανεκλέχθηκε στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012.
Στις 25 Ιουνίου 2013, ανέλαβε υφυπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων στη δικομματική κυβέρνηση του Αντωνίου Σαμαρά.
Στις 28 Μαΐου 2021 ανακοινώθηκε η προσχώρησή του στον Συνασπισμό Ριζοσπαστικής Αριστεράς - Προοδευτική Συμμαχία.
Μάθιου Νίμιτς
Ο Νίμιτς συμμετέχει και στο διοικητικό συμβούλιο του CDRSEE (Κέντρο Δημοκρατίας και Συμφιλίωσης Νοτιοανατολικής Ευρώπης).
Μπάμπης Μαρκάκης
Ο Μπάμπης Μαρκάκης (1933 - 15 Φεβρουαρίου 2003) ήταν Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής και συνθέτης.
Βιογραφία
Το πραγματικό του ονοματεπώνυμο ήταν Μάρκος Μπαλτόπουλος. Καθιερώθηκε με συνθέσεις δικές του αλλά και του Μπάμπη Μπακάλη, στα μέσα της δεκαετίας του 1960, όπως «Μες σε ξένους τόπους», «Πανικός», «Μεγάλη θλίψη», «Πληγωμένοι κι οι δυο», «Ένα αντίο πικρό», «Το τέλος», «Μαύρη κατάρα» κ.ά. Η Μαριώ έκανε επιτυχία το περίφημο τραγούδι του «Μες στον πράσινο το μύλο». Το 1960 έκανε ρεκόρ σε πωλήσεις για δίσκο 45 στροφών με «Το σπαθί του Χατζημπαμπά». Παράλληλα εμφανίστηκε στη δισκογραφία ως συνθέτης με το πραγματικό του όνομα.
Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα (1973-1985) έζησε στην Αμερική και συγκεκριμένα στην Βοστόνη   με την οικογένειά του. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα έζησε στα Μετέωρα Νεαπόλεως Θεσσαλονίκης. Πέθανε στη Θεσσαλονίκη στις 15 Φεβρουαρίου 2003.
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Ρεμπέτες Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές
Should I Stay or Should I Go
To "Should I Stay or Should I Go" είναι ένα τραγούδι του αγγλικού punk συγκροτήματος The Clash, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον πέμπτο δίσκο τους, ονόματι Combat Rock, του 1982. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και ως single, το οποίο έφτασε στο νούμερο 45 των αμερικανικών Billboard Hot 100 και στο νούμερο 17 των βρετανικών charts, μεταξύ άλλων. Αρχές του 1990, κυκλοφόρησε ξανά σε επανέκδοση, η οποία έφτασε στο νούμερο 1 των βρετανικών charts, το πρώτο που φτάνει εκεί από το συγκρότημα, το οποίο γενικότερα μπήκε σε δέκα χώρες στην πρώτη δεκάδα. Η επιτυχημένη αυτή δεύτερη επανέκδοση, οφείλεται εν μέρει σε μία διαφήμιση της Levi's, όπου χρησιμοποιούσε το τραγούδι.
Πρόκειται για ένα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια του αγγλικού σχήματος. Το περιοδικό Rolling Stone, το τοποθέτησε στον κατάλογό του με τα 500 Σπουδαιότερα Τραγούδια όλων των εποχών, στην 228η θέση. Το 2009, ο τηλεοπτικός σταθμός VH1, το συμπεριέλαβε στη λίστα του με τα 100 Σπουδαιότερα Hard Rock Τραγούδια όλων των εποχών, κατατάσσοντας το στην 42η θέση. Το περιεχόμενο των στίχων έγειρε διάφορες συζητήσεις, αλλά ο Τζόουνς δήλωσε πως δεν έχει κάποιο αξιοπερίεργο περιεχόμενο, απλά είναι η μουσική που τους άρεσε να παίζουν. To riff του κομματιού χρησιμοποιήθηκε από τους One Direction, στο κομμάτι "Live While We're Young", γεγονός που προκάλεσε αντιδράσεις. Το κομμάτι έχει εμφανιστεί πολλάκις, σε κρίσιμες σκηνές, της δημοφιλούς σειράς του Netflix Stranger Things.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1982 Κατηγορία:Singles του 1982 Κατηγορία:Singles του 1991 Κατηγορία:Τραγούδια των The Clash Κατηγορία:Singles της Epic Records Κατηγορία:Πολύγλωσσα τραγούδια
Άσλι Σίμπσον
Η Άσλι Σίμπσον (Ashley Nicolle Simpson, 3 Οκτωβρίου 1984) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός. Είναι επίσης η μικρότερη αδερφή της Τζέσικα Σίμπσον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Άνεμος
thumb|325x325px|Ανεμοδείκτης από τη [[Χάρτα του Ρήγα, 1797.]] thumb|Ανεμοθύελλα. Άνεμος ονομάζεται η όποια αισθητή «οριζόντια κίνηση» του αέρα. Αιτία του ανέμου είναι ότι ο αέρας (οι αέριες μάζες της ατμόσφαιρας), που περιβάλλει τη Γη βρίσκεται σε συνεχή «οριζόντια» και «κατακόρυφη» κίνηση.
Αίτια ανέμου
Πρωταρχική γενεσιουργός αιτία του ανέμου είναι η διαφορά της θερμοκρασίας του αέρος που με τη σειρά της δημιουργεί υπό ορισμένες προϋποθέσεις, διαφορές βαρομετρικής πίεσης μεταξύ παρακείμενων τόπων.
Αν σε δύο συνεχόμενες περιοχές συμβεί να μην έχουν την ίδια θερμοκρασία, τότε η ατμοσφαιρική πίεση της περισσότερο ψυχρής θα είναι μεγαλύτερη από της θερμότερης περιοχής, με αποτέλεσμα να μετακινείται αέρια μάζα από τη ψυχρότερη προς τη θερμότερη περιοχή.
Τρόπος δημιουργίας
Όταν μία μάζα αέρα θερμαίνεται γίνεται πιο αραιή και πιο ελαφριά από τις άλλες μάζες που βρίσκονται γύρω της και τείνει να ανέβει ψηλότερα από εκείνες (ανοδικά κίνηση). Επομένως, άλλες, πιο ψυχρές και βαριές αέριες μάζες θα κινηθούν και θα πάρουν τη θέση της.
Αντίθετα, όταν μια μάζα αέρα ψύχεται γίνεται πιο πυκνή και πιο βαριά και τείνει να κατέβει (καθοδική κίνηση). Για να το πετύχει «σπρώχνει» τις άλλες τις πιο θερμές και πιο αραιές μάζες του αέρα και παίρνει τη θέση τους.
Στοιχεία ανέμου
Στοιχεία ανέμου θεωρούνται η διεύθυνση και η ένταση ή ισχύς του. Και τα δύο αυτά στοιχεία μπορούν να προσδιοριστούν από τα ανεμομετρικά όργανα που είναι οι ανεμοδείκτες και τα ανεμόμετρα.
Διεύθυνση ανέμου
Η διεύθυνση του ανέμου χαρακτηρίζεται από το σημείο του ορίζοντα απ΄ όπου πνέει ο άνεμος και όχι προς τα που πνέει ο άνεμος. Εκφράζεται δε είτε σε μοίρες (αρχής γενομένης από τον γήινο μαγνητικό Βορρά), είτε με σύμβολα ανεμολογίου (ανεμορρόμβοι), είτε ονομαστικά (επίσημα ή γραικολεβαντίνικα όπως λέγονται τα κοινά). Επίσης και με πολλά άλλα ονόματα χαρακτηρίζονται οι άνεμοι ανάλογα με τα χαρακτηριστικά τους, τον τόπο, την ένταση και τη διεύθυνσή τους. Εκτός από τα τοπικά τους ονόματα, οι άνεμοι στην Ελλάδα φέρουν ανάλογα με τη διεύθυνση προέλευσής τους δύο ονόματα: Ένα επίσημο και ένα κοινό. Στον παρακάτω πίνακα παρουσιάζονται τα ονόματα των κυρίων ανέμων (δηλαδή αυτών που πνέουν από κατεύθυνση πολλαπλάσια των 45 μοιρών) με Ελληνικό σύμβολο κατεύθυνσης, επίσημο όνομα, κοινό ή γραικολεβαντίνικο, διεθνές σύμβολο (Δ.Σ.) και όνομα διεθνές.
Εκτός από το σημείο του ορίζοντα οι άνεμοι παίρνουν ονόματα και από την κατεύθυνσή τους σε σχέση με τη μορφολογία του συγκεκριμένου τόπου. Υπάρχουν πολλά άλλα ονόματα ανέμων όπως ο μπάτης (θαλάσσια αύρα), ο Βαρδάρης (τοπικός βόρειος - βορειοδυτικός άνεμος της κεντρικής Μακεδονίας κατά μήκος του Αξιού ποταμού, κ.ά.
Ένταση ανέμου
Η ένταση του ανέμου εκφράζεται είτε με την πίεση την οποία ασκεί στην επιφάνεια των διαφόρων σωμάτων, είτε με την ταχύτητα με την οποία αυτός κινείται. Στη Μετεωρολογία η ένταση του ανέμου εκφράζεται συνήθως με την ταχύτητά του, οπότε δίδεται σε μέτρα ανά δευτερόλεπτο ή σε χιλιόμετρα ή μίλια ανά ώρα ή σε κόμβους. Η κλίμακα Μποφόρ είναι ένας εμπειρικός τρόπος μέτρησης της έντασης των ανέμων, που βασίζεται στην παρατήρηση των αποτελεσμάτων του ανέμου στη στεριά ή τη θάλασσα. Ανάλογα της έντασής του, ο άνεμος χαρακτηρίζεται ως:
Επίσης ο άνεμος χαρακτηρίζεται και ως λείος ή ριπαίος, μεταβλητός ή σταθερός:
Στροφή - Αντιστροφή
Οι επιμέρους όροι «στροφή ανέμου» και «αντιστροφή ανέμου» χρησιμοποιούνται συνήθως στα Δελτία πρόγνωσης καιρού και ιδίως στα αγγλόφωνα.
Επιδράσεις των ανέμων
Άμεσες επιδράσεις των ανέμων: Στον ανθρώπινο οργανισμό (ευεξία όταν πνέει δροσερός, ελαφρός καλοκαιρινός άνεμος / δυσφορία όταν πνέει δυνατός ξηρός ή υπερβολικά ξηρός άνεμος) και στις κατοικημένες περιοχές (σε μεγάλες ταχύτητες ανέμου, 10 Μποφόρ και άνω, όπως καταστροφή σκεπών, ξερίζωμα δέντρων και άλλα).
Έμμεσες επιδράσεις των ανέμων: βροχές (βροχοπτώσεις).
Κινητική ενέργεια ανέμων
Ο Αμερικανός μετεωρολόγος Χ. Χ. Λήτταου υπολόγισε την ολική κινητική ενέργεια των ανέμων σε 140 Βαττώρες ανά τετραγωνικό μέτρο (140 Wh/m2) καθώς και το μέσο ρυθμό διασποράς της ενέργειας αυτής των ανέμων σε 2 βατ ανά τετραγωνικό μέτρο (2 W/m2) [Σημειώνεται πως 1 βαττώριο είναι το παραγόμενο έργο από δύναμη ισχύος 1 βάτ σε 1 ώρα. Ένα βατ εξάλλου ισοδυναμεί με ρυθμό παραγωγής έργου ίσο με 1 τζάουλ ανά δευτερόλεπτο (1 joule/sec)]. Από τις προηγούμενες τιμές εύκολα συμπεραίνεται πως μέσα σε 70 ώρες θα μπορούσε να διασπειρόταν όλη η κινητική ενέργεια των ανέμων. Δεν θα πρέπει όμως να λησμονείται πως η ταχύτητα διασποράς μειώνεται όσο η διαθέσιμη κινητική ενέργεια λιγοστεύει.
Επίσης ο Αμερικανός μετεωρολόγος Σ. Εςς, λαμβάνοντας υπ΄ όψη του και τη μείωση αυτή της ταχύτητας διασποράς, υπολόγισε τον ρυθμό διασποράς σε 36% περίπου την ημέρα. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του σε λιγότερο από 13 ημέρες το απόθεμα της ατμοσφαιρικής κινητικής ενέργειας θα λιγόστευε κατά 99%.
Στην πραγματικότητα όμως δεν συμβαίνει τίποτα από αυτά. Η ενέργεια των ανέμων δεν διασπείρεται με ομοιόμορφο ρυθμό στην επιφάνεια της Γης για δύο κύριους λόγους. Πρώτον, η απώλεια ταχύτητας λόγω τριβής πάνω στις λείες επιφάνειες των τεράστιων πολικών περιοχών καθώς και των ηρεμούντων επιφανειών των θαλασσών είναι πολύ μικρότερη από εκείνη που συμβαίνει πάνω σε τραχιές επιφάνειες της Γης (οροσειρών, πόλεων κλπ.). Δεύτερον, ο ρυθμός διασποράς είναι πάντα ανάλογος της ταχύτητας του ανέμου. Έτσι ένα μεγάλο μέρος της κινητικής ενέργειας του ανέμου χάνεται, ή στην κυριολεξία, μετατρέπεται από την τριβή σε θερμότητα, σε μεγάλες κυκλωνικές θύελλες.
Εύλογα εκφράζεται η μεγάλη απορία: Πως παράγεται η κινητική αυτή ενέργεια έστω και από άλλες μορφές ενέργειας; Πριν περίπου 70 χρόνια ο Αυστριακός μετεωρολόγος Μ. Μαργκούλες απέδειξε πως η ατμοσφαιρική κινητική ενέργεια παράγεται από ένα σύστημα μεταφοράς που συνδέει τον ανερχόμενο θερμό αέρα με τον κατερχόμενο ψυχρό. Κάτω από τέτοιες συνθήκες ο βαρύτερος ψυχρός αέρας υποβιβάζει το κέντρο βάρους όλου του συστήματος χαμηλότερα και μειώνει έτσι τη «γεωδυναμική ενέργεια» της ατμόσφαιρας. Αυτό έχει σαν επακόλουθο το ποσό της κινητικής ενέργειας αν δεν μετατραπεί σε άλλες ενεργειακές μορφές ν΄ αυξάνει ανάλογα με την ελάττωση της γεωδυναμικής ενέργειας. Αν όμως αντίθετα οι συνθήκες εξαναγκάσουν τον θερμό αέρα να κατέβει και τον ψυχρό να ανέβει, με αποτέλεσμα να ανυψωθεί το κέντρο βάρους του συστήματος και να αυξηθεί έτσι η γεωδυναμική ενέργειά του, τότε η κινητική του ενέργεια θα ελαττωθεί.
Μετρήσεις
Εκείνο που δεν θα πρέπει να διαφεύγει από τον παρατηρητή είναι πως, η ατμόσφαιρα στο σύνολό της μεταφέρει ενέργεια σε διάφορες μορφές, μη μετατρέψιμες όμως όλες σε κινητική ενέργεια. Εκείνο που θα πρέπει να υπολογισθεί κάθε φορά είναι το ποσοστό της δυναμικής ενέργειας που (συμποσούμενο στη πραγματικότητα σε λιγότερο από το 0,5%) μπορεί να μετατραπεί σε κινητική, προκαλώντας έτσι την κίνηση της ατμόσφαιρας. Δηλαδή θα πρέπει να υπολογίζεται τα αποθέματα της ατμόσφαιρας σε διαθέσιμη δυναμική ενέργεια, δηλαδή εκείνη που παράγεται από τις ανισότητες της θέρμανσης της Γης. Και οι ανισότητες αυτές μπορεί να υπάρχουν ανάμεσα σε δύο γεωγραφικά πλάτη ή γρωγραφικά μήκη, οπότε και εξ αυτού διακρίνεται συνήθως σε ζωνική διαθέσιμη δυναμική ενέργεια, που παράγεται από αντιθέσεις στη θερμοκρασία των τροπικών και των Πόλων, και σε στροβιλοειδή διαθέσιμη δυναμική ενέργεια, που παράγεται κυρίως από άνιση θέρμανση ξηράς ή θάλασσας.
Σημειώνεται πως η ζωνική διαθέσιμη μορφή, είναι 10 φορές περισσότερη από τη στροβιλοειδή διαθέσιμη. Παρά ταύτα ο δεύτερος τύπος έχει ιδιαίτερη σπουδαιότητα στη παραγωγή κινητικής ενέργειας αφού η πρώτη μορφή μετατρέπεται στη δεύτερη χάρις ενός φαινομένου που λέγεται στροβιλώδης θερμική ροή.
Είδη ανέμων
Γενικά οι άνεμοι κατατάσσονται στις ακόλουθες κύριες κατηγορίες:
Παναθηναϊκός (κολύμβηση)
Το τμήμα κολύμβησης του Παναθηναϊκού εδρεύει στο Ολυμπιακό Κέντρο Υγρού Στίβου Αθηνών.
Ίδρυση και πρώτα χρόνια
Ιδρύθηκε το 1932 (ή νωρίτερα) από το Γιώργο Αργυράκη, διακριθέντα στο άθλημα με τον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο –επίσης πολίστα του– και στο ποδόσφαιρο το 1930 με τον Παναθηναϊκό (τερματοφύλακας της νίκης 8-2 επί του Ολυμπιακού). Τον ίδιο Σεπτέμβριο μετείχε στους Πανελλήνιους κολυμβητικούς αγώνες, με τον Αργυράκη μία διετία αργότερα να συγκεντρώνει τους πρώτους βαθμούς του σωματείου (στα 100 μέτρα ύπτιο και 400 ελεύθερο). Σύντομα είχαν ξεχωρίσει οι Αλφέος, Λίτσας, Λούβαρης, Μπισέλιας, αδελφοί Παπαστεφάνου, Φιλίππου και Φούριος, η έλλειψη όμως κολυμβητήριου για προπονήσεις επέφερε την αδρανοποίηση του τμήματος.
Το 1940 επανασυστάθηκε υπό τον Α. Φιλίππου και με την Απελευθέρωση ξεκίνησαν οι προσπάθειες αναβάθμισής του, την οποία ανέλαβε ο αθλητικογράφος και τέως πολυαθλητής Χρήστος Σβολόπουλος (αδελφός των παλαιών ποδοσφαιριστών του συλλόγου Βασίλη και Γιώργου) ως προπονητής με αρχηγό τον Ι. Κατράκη. Καθήκοντα τεχνικού ανέλαβε ο Τάκης Σακελλαρίου το 1948 και εφόρου ο Κοσμάς Ανδρίτσος, ίσως ήδη από το 1946.
1950-1960
Το 1950 άρχισε η κατασκευή του κλειστού κολυμβητηρίου στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, ενώ ο Παναθηναϊκός αναδείχθηκε 3ος στο πρωτάθλημα Ελλάδας. Το ερχόμενο έτος έκανε την εμφάνισή του ο Γιώργος (Γιούρι) Σιδόρωφ που πρωτοστάτησε σε μετέπειτα επιτυχίες του σωματείου, το οποίο κατέκτησε το πρώτο του Πανελλήνιο πρωτάθλημα το 1952 με τον αθλητή να νικά στα 400μ. ελεύθερο. Το 1953 ήταν εκ νέου πρωταθλητής Ελλάδας με τους Σιδόρωφ (πρώτος σε 400 και 1500μ. ελεύθερο), Κωνσταντάρα και Λελάκη να πρωταγωνιστούν. Κατακτήθηκε επίσης ο τίτλος του 1954, όπου διακρίθηκαν ιδιαίτερα οι Στέφανος Παπασημακόπουλος και Σιδόρωφ.
Ο σύλλογος ανακηρύχθηκε ακόμη μία φορά πρώτος το 1955, ενώ αντίθετα με το Σιδόρωφ που έμεινε χωρίς νίκη, οι Γιώργος Κασιδόκωστας, Στέφανος Παπασημακόπουλος, Ποργιάζη και Σοφία Σαρηγιάννη πέτυχαν σημαντικές επιδόσεις. Το 1956 ο Σιδόρωφ με τρεις α' θέσεις επανήλθε στην κορυφή, την οποία σε ομαδικό επίπεδο διατήρησε το τμήμα και το ίδιο συνέβη την επόμενη χρονιά, με τον Παπασημακόπουλο να κυριαρχεί στις αποστάσεις. Ισόβαθμος το 1958 του Παλαιού Φαλήρου, αναδείχθηκαν συμπρωταθλητές, γεγονός που σηματοδότησε την έβδομη συνεχόμενη κατάκτηση του πανελλήνιου τίτλου και τελευταία για κάποιο διάστημα.
1960-1970
Επί μια τετραετία ο Παναθηναϊκός δεν πρωταγωνίστησε, κατατασσόμενος από 2ος έως 5ος και με μοναδικό διακριθέντα τον Παπασημακόπουλο. Το 1963 και έχοντας ανανεώσει το δυναμικό του, επέστρεψε στην πρώτη θέση με κορυφαίους τους Κίτσο Λούη, Στέργιο Μπιτέρνα, Πανίκο Χρυσοστόμου, Άλκι Μαγκριώτη και τις Πέπη Γεωργιάδου, Μαίρη Λομβάρδου, Ελιάννα Λούη, Τζένη Σωτηρίου. Το 1964 υπερασπίστηκε με επιτυχία τον τίτλο του, όπως και τα 1965, 1966 πρωτεύοντας σε 9 κατηγορίες, τη δε τελευταία με τον Μπιτέρνα να σημειώνει τρεις α' νίκες.
Το 1968 το τμήμα κατέκτησε το τελευταίο από τα 12 Πανελλήνια πρωταθλήματα της ιστορίας του, όλα μάλιστα υπό τις οδηγίες του Γιουγκοσλάβου προπονητή Βίνκο Τσβιέτκοβιτς. Η ομάδα ανδρών του Παναθηναϊκού κατέρριψε στην Αθήνα το πανελλήνιο ρεκόρ στα 4x100 μ. ελευθέρως, με χρόνο 4.00.6, και στα 4x200 μ. ελευθέρως, με χρόνο 9.10.2.. Την ίδια χρονιά, η γυναικεία ομάδα κατέρριψε στην Αθήνα το πανελλήνιο ρεκόρ στα 4x100 μ. μικτής με χρόνο 5.15.8 .. Τη χρονιά εκείνη ήταν οι γυναικείες διακρίσεις που εξασφάλισαν την τελική νίκη, με εξαιρετικά καθοριστικούς τους 21 βαθμούς από κάθε μία των Λομβάρδου και Σωτηρίου. Οι δύο κολυμβήτριες και οι Ράνια Αντωνογιαννάκη, Μαρία Βλαντούση διακρίθηκαν επίσης στους Μεσογειακούς αγώνες. Το 1969, η γυναικεία ομάδα κατέρριψε στην Αθήνα το πανελλήνιο ρεκόρ στα 4x100 μ. ελευθέρως με χρόνο 4.42.1 ..
1970-2000
Κατά το διάστημα 1970-1980, το σωματείο τερμάτιζε εντός της πρώτης πεντάδας και οι Σοφία Δαλιάνη, Κάντζος, Μάρθα Μπερή, Σουλτανάκη σημείωναν ατομικές διακρίσεις και α' νίκες. Τελευταία επιτυχία πριν ακολουθήσει η σταδιακή παρακμή της ομάδας, υπήρξε η ανακήρυξη σε δευτεραθλήτρια του 1982. Έπειτα την 4η θέση τα 1983 και 1984, διατηρήθηκε έως το 1990 εντός της πρώτης 20άδας, στη συνέχεια όμως και μέχρι το 1997 δεν έλαβε κάποιο βαθμό.
Το 1992 ιδρύθηκε το τμήμα συγχρονισμένης κολύμβησης του Παναθηναϊκού και στο Μεσογειακό Κύπελλο του 1993, η Μαρ. Αργυρίου απέσπασε το χάλκινο μετάλλιο ομαδικού. Το 1998 επικεφαλής ανέλαβε ο πρώην αθλητής της Πανίκος Χρυσοστόμου, με το σύλλογο την τριετία 1998-2000 να κατατάσσεται στους Πανελλήνιους 26ος, 12ος και 11ος αντίστοιχα.
2000-2010
Ο Παναθηναϊκός προωθήθηκε στη 10η θέση το 2001, την 4η το 2002, για πρώτη φορά από μετά 20 χρόνια, και τη 2η το 2005. Οι Ρωμανός Αλυφαντής, Καλλιόπη Αραούζου, Ελβίρα Ευσταθίου, Άννα Λάλλα, Γεωργία Μανώλη και Στέλλα Στεφανή του επέτρεψαν να επανέλθει στις διακρίσεις σε επίπεδο βαθμολογίας.
2011-
Το 2016 ο Παναθηναϊκός κατέλαβε την 8η θέση στη βαθμολογία συλλόγων του πρωταθλήματος. Ο κολυμβητής του ΠΑΟ Δημήτρης Κουλούρης μετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο. Το 2018 ο ΠΑΟ κατέκτησε το πρωτάθλημα στην κατηγορία masters στην Αθήνα, όπως και το 2019 και το 2020, στην Θεσσαλονίκη και στην Τρίπολη αντίστοιχα.
Τρέχουσα σύνθεση
Η ομάδα την περίοδο 2022-23: {| cellpadding=15
Γυναίκες
Προπονητές: Γιάννης Μηλιδάκης, Παναγιώτης Παϊπέτης
Προπονητής/υπεύθυνος ακαδημιών: Βασίλης Δεμέτης
Προπονητές προαγωνιστικών ομάδων: Βασίλης Δεμέτης, Γιώργος Δεμέτης, Κώστας Δόβας, Άννα Λαμπριανίδου.
Παρουσία στο πρωτάθλημα Οπεν
Παρουσιάζονται τα μετάλλια που κατακτήθηκαν από αθλητές που ανήκαν στο δυναμικό του συλλόγου, καθως και η τελική θέση στη βαθμολογία συλλόγων.
Παραπομπές
<references group=": https://docdro.id/j1wzeLG" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κολύμβηση Παναθηναικος
Δυναστεία Τσινγκ
Η Δυναστεία Τσινγκ επίσης γνωστή ως Δυναστεία Μαντσού, ήταν η τελευταία αυτοκρατορική δυναστεία της Κίνας, η οποία εξουσίαζε την περίοδο 1644 - 1912 (με μία σύντομη, άκαρπη αποκατάσταση το 1917). Είχε προηγηθεί η δυναστεία Μινγκ και ακολουθεί το αστικό δημοκρατικό καθεστώς του Σουν Γιατ Σεν.
Κατά το πρώτο ήμισυ της Δυναστείας, τον 17ο και 18ο αιώνα, οι Αυτοκράτορες των Τσινγκ δημιούργησαν το μεγαλύτερο κράτος στην ιστορία της Κίνας, με έκταση 14,7 εκατομμύρια χιλιόμετρα, καλύπτοντας περίπου το 11% της επιφάνειας της Γης και σχεδόν διπλασιάζοντας την παραδοσιακή κινεζική επικράτεια. Ανάμεσα στις περιοχές που κατακτήθηκαν ήταν ολόκληρη η ιστορική Μογγολία (τόσο το σημερινό κράτος της Μογγολίας όσο και η Εσωτερική Μογγολία), το Θιβέτ, το Σιντσιάνγκ (η Ανατολικό Τουρκιστάν), ένα τμήμα της σημερινής Ρωσικής Άπω Ανατολής, καθώς και ένα μεγάλο κομμάτι της Κεντρικής Ασίας που σήμερα ανήκει στο Καζακστάν, το Τατζικιστάν, το Κιργιστάν και την ρωσική δημοκρατία της Τιβά.
Ωστόσο, από τις αρχές του 19ου αιώνα η Δυναστεία Τσινγκ άρχισε να παρακμάζει με ραγδαίο ρυθμό, καθώς απέτυχε πλήρως να ακολουθήσει τις Δυτικές δυνάμεις και την Ιαπωνία στην τεχνολογική και επιστημονική εξέλιξη, με αποτέλεσμα οι Δυτικοί και οι Ιάπωνες να εκμεταλλευθούν την Κίνα υποχρεώνοντάς την σε ταπεινωτικές και ημι-αποικιακές συμφωνίες, ενώ οι Ρώσοι απέσπασαν πολλά εδάφη της Κίνας σε Κεντρική Ασία και Άπω Ανατολή. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την καταρράκωση του κύρους της Δυναστείας στον κινεζικό λαό και, εν τέλει, την ανατροπή της.
Μετάβαση από τους Μινγκ στους Τσινγκ
Η μετάβαση από τους Μινγκ στους Τσινγκ ήταν μια περίοδος δεκαετιών με συγκρούσεις ανάμεσα στη δυναστεία των Τσινγκ, που ιδρύθηκε από τη Μαντσού φατρία Αϊσίν Γκιόρο στην τότε βορειοανατολική Κίνα, την κυβερνώσα δυναστεία των Μινγκ υπό τη φατρία των Τζου, και διάφορες άλλες δυνάμεις ανταρτών στην Κίνα, όπως οι βραχύβιας διάρκειας δυναστείες Σι υπό τον Τζανγκ Σιεντζόνγκ και Σουν υπό τον Λι Τσιτσένγκ.
Ιστορία
Η δυναστεία ξεκίνησε το 1616 από τον ηγεμόνα Νουρχάτσι, του οίκου Αϊσίν Γκιόρο της εθνότητας των Μαντσού, σε εδάφη πέρα από το Σινικό Τείχος, τα οποία κατοικούνταν από λαούς που μιλούσαν τις Τουνγκουζικές γλώσσες, αλλά σήμερα αποτελούν τις τρεις βορειοανατολικές επαρχίες της Κίνας (γνωστές και ως Μαντζουρία). Οι Μαντσού εθνοτικά και πολιτισμικά έχουν συγγένεια με τα τουρκικά και μογγολικά φύλα της Μεγάλης Ευρασιατικής Στέππας, αλλά και σημαντικές διαφορές, καθώς δεν υπήρξαν ποτέ 100% νομάδες στον τρόπο ζωής τους. Ωστόσο, όπως οι Μογγόλοι και οι Τούρκοι, είχαν γίνει διάσημοι για την πολεμική ικανότητά τους ως ιππείς.
Ξεκινώντας το 1644 εγκαθίδρυσε την εξουσία της στην Κίνα και τις γύρω περιοχές, για την ίδρυση της αυτοκρατορίας των Μεγάλων Τσινγκ (απλοποιημένα κινέζικα: 大 清 国, Παραδοσιακά κινέζικα: 大 国 清, πινγίν: Da Qing Guo, Ουέιντ-Τζάιλς: Τα Τσινγκ Κουό, ή απλουστευμένα κινέζικα: 大帝国清, παραδοσιακά κινέζικα: 大帝国清, πινγίν: Da Qing Di Guo, Ουέιντ-Τζάιλς: Τα Τσίνγκ Τι Κουό). Η πλήρης ειρήνευση της Κίνας ολοκληρώθηκε γύρω στο 1683 από τον αυτοκράτορα Κανγκσί.
Αρχικά καθιερώθηκε ως Ύστερη Δυναστεία Τζιν (απλοποιημένα κινέζικα: 后金, Παραδοσιακά κινέζικα: 后金, πινγίν: Χόου Τσιν) το 1616. Άλλαξε την επωνυμία της σε «Τσινγκ» (που σημαίνει «καθαρός» ή «διαφανής») το 1636. Το 1644 το Πεκίνο κατακτήθηκε από μια συμμαχία των επαναστατικών δυνάμεων υπό την ηγεσία του Λι Ζιτσένγκ, ενός ηγέτης ελάσσονος σημασίας των Μινγκ που ήταν επικεφαλής της εξέγερσης των αγροτών. Ο τελευταίος αυτοκράτορας των Μινγκ Τσονγκτσέν αυτοκτόνησε όταν η πόλη έπεσε, σηματοδοτώντας το επίσημο τέλος της δυναστείας των Μινγκ. Στη συνέχεια οι Μαντσού συμμάχησαν με το στρατηγό της δυναστείας Μινγκ, Γου Σανγκούι. Ανέλαβε τον έλεγχο του Πεκίνου και κατέλυσε τη βραχύβια δυναστεία Σουν Λι.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας της δυναστείας των Τσινγκ ενσωματώθηκε ιδιαίτερα με την κινεζική κουλτούρα. Η δυναστεία έφτασε στο απόγειό της τον 18ο αιώνα, στη διάρκεια της οποίας τόσο η επικράτεια όσο και ο πληθυσμός αυξήθηκαν. Ωστόσο, η στρατιωτική της δύναμη αποδυναμώθηκε μετά την εξέγερση των Ταϊπίνγκ, καθώς και την ήττα στους πολέμους του οπίου με τους Ευρωπαίους. Τον 19ο αιώνα η Δυναστεία Τσινγκ έχασε εδάφη υπέρ άλλων χωρών. Λόγω αυτών των αποδυναμώσεων, η Δυναστεία Τσινγκ παράκμασε μετά τα μέσα του 19ου αιώνα. Η δυναστεία Τσινγκ ανατράπηκε μετά τη Επανάσταση Σινχάι, όταν η χήρα αυτοκράτειρα Λονγκγιού παραιτήθηκε για λογαριασμό του τελευταίου αυτοκράτορα, Που γι, στις 12 Φεβρουαρίου 1912. Αυτό το γεγονός τελείωσε την χιλιετή δυναστική ιστορία της Κίνας, αλλά ξεκίνησε μια μακρά περίοδο εμφύλιων αναταραχών, οι οποίες τελείωσαν με την μεταφορά της Δημοκρατίας της Κίνας στην Ταϊβάν και την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, η οποία πλέον αποτελεί μεγάλη δύναμη.
Παραπομπές
Τσινγκ Κατηγορία:Πρώην αυτοκρατορίες της Ασίας Τσινγκ Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας Κατηγορία:Ιστορία της Μαντζουρίας
Αρχιεπίσκοπος Σπυρίδων
Ο Αρχιεπίσκοπος Σπυρίδων Βλάχος (1873- 21 Μαρτίου 1956) υπήρξε ιεράρχης και Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος την περίοδο 1949 - 1956. Γεννήθηκε στη Χηλή της Βιθυνίας Μικράς Ασίας και καταγόταν από τον οικισμό Ρουψιά του Πωγωνίου.
Βιογραφία
Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Ως αρχιερατικός επίτροπος και ιεροκήρυκας στην Καβάλα άρχισε να προσφέρει ηθική αλλά και υλική υποστήριξη στον Μακεδονικό Αγώνα. Το 1906 εξελέγη Μητροπολίτης Βελλάς (Ιερά Μονή κοντά στα Ιωάννινα) και Κονίτσης. Οι υπηρεσίες του κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους (1912 - 1913) και στο ζήτημα της Βόρειας Ηπείρου κρίθηκαν σπουδαίες και μεγάλες. Τον Φεβρουάριο του 1914 συμμετείχε ως μέλος στην προσωρινή κυβέρνηση της Βορείου Ηπείρου. Στη Μονή Βελλάς ίδρυσε ιεροδιδασκαλείο με πρότυπο δημοτικό σχολείο.
Την 1 Οκτωβρίου 1916 εξελέγη Μητροπολίτης Ιωαννίνων. Από το 1926 άρχισε να εκδίδει τα «Ηπειρώτικα Χρονικά». Ως Μητροπολίτης Ιωαννίνων συμμετείχε σε στημένη δίκη-παρωδία για την καταδίκη του αντιστασιακού Μητροπολίτη Χίου Ιωακείμ Στρουμπή. Έτσι ο Ιωακείμ Στρουμπής τιμωρήθηκε με έκπτωση από τη μητρόπολή του, με τις κατηγορίες που κατασκεύασε η εθνικιστική «Εθνική Οργάνωση Χίου» και ο διώκτης του Ιωακείμ και ιδεολογικός του αντίπαλος Μητροπολίτης Ιωαννίνων Σπυρίδων.
Στις 20 Απριλίου 1941, ημέρα του Πάσχα, ο τότε διοικητής του Γ΄ Σώματος Στρατού και μετέπειτα κατοχικός πρωθυπουργός Γεώργιος Τσολάκογλου, σε συνεννόηση με τον διοικητή του Α΄ Σώματος Στρατού, αντιστράτηγο Παναγιώτη Δεμέστιχα, τον διοικητή  Β΄ Σώματος Στρατού, αντιστράτηγο Γεώργιο Μπάκο, αλλά και τον Μητροπολίτη Ιωαννίνων Σπυρίδωνα, κατάργησε πραξικοπηματικά τον διοικητή Στρατιάς Ηπείρου Ιωάννη Πιτσίκα, ανέλαβε ο ίδιος διοικητής της Στρατιάς και υπέγραψε πρωτόκολλο ανακωχής με τον διοικητή της 1ης Μηχανοκίνητης Μεραρχίας Ες-Ες, υποστράτηγο Σεπ Ντίτριχ (Josef "Sepp" Dietrich), στο Βοτονόσι Ιωαννίνων. Ο αρχηγός του Ελληνικού Στρατού, αρχιστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος, σε τηλεγράφημά του προς το Τμήμα Στρατιάς Ηπείρου, κατήγγειλε την πρωτοβουλία του Τσολάκογλου ως αντίθετη προς τα συμφέροντα της πατρίδας, διέταξε την αντικατάσταση του Τσολάκογλου και αγώνα «μέχρι εσχάτου ορίου δυνατοτήτων». Ήταν όμως ήδη αργά.
Στις 4 Ιουνίου 1949 εξελέγη παμψηφεί Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος. Αγωνίστηκε για την αναδιοργάνωση της Εκκλησίας μετά τις περιπέτειες από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και τις συνέπειες του εμφυλίου. Ασχολήθηκε ενεργά αναλαμβάνοντας και την ηγεσία του Κυπριακού αγώνα, στην οποία θα τον διαδεχθεί αργότερα ο Μακάριος, μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Κύπρου.
Πέθανε στις 21 Μαρτίου 1956.
Σημειώσεις
Όταν εκδηλώθηκε το Κίνημα του ΙΔΕΑ το 1951 και λίγο πριν την καταστολή του, οι κινηματίες είχαν σκοπό να αναθέσουν την πρωθυπουργία στον Αρχιεπίσκοπο Σπυρίδωνα. Για το λόγο αυτό, όπως ομολόγησε ο ταξίαρχος Χρηστέας στον μετέπειτα ανακριτή ταγματάρχη δικαστικού Ζωζωνάκη, επισκέφθηκε τον αρχιεπίσκοπο και του πρότεινε να αναλάβει την προεδρία της κυβέρνησης που θα εξασφάλιζαν με στρατιωτικό πραξικόπημα. Ο Αρχιεπίσκοπος Σπυρίδων αρνήθηκε.
Ιστορική έμεινε και η παρέμβαση του Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνος υπέρ του Νίκου Μπελογιάννη, το 1952, κατά την οποία δήλωσε: ''«Έχω συγκλονιστεί από το ηθικό μεγαλείο του Μπελογιάννη. Το θεωρώ ανώτερο και από των πρώτων χριστιανών, γιατί ο Μπελογιάννης δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή»''.
Πηγές
Σπυριδων Σπυριδων Σπυριδων Σπυριδων Κατηγορία:Απόφοιτοι Θεολογικής Σχολής Χάλκης Κατηγορία:Συμμετέχοντες στον Βορειοηπειρωτικό Αγώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2016
Οι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2016 (πορτογαλικά: Jogos Olímpicos de Verão de 2016), οι οποίοι είναι γνωστοί και ως Αγώνες της 31ης Ολυμπιάδας, ήταν μία διεθνής αθλητική διοργάνωση που ελαβε χώρα στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας από τις 5 έως τις 21 Αυγούστου του 2016. Ήταν η 31η διοργάνωση Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων υπό την αιγίδα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ). Περισσότεροι από 11.000 αθλητές από 206 χώρες συμμετείχαν στους αγώνες, με δύο νεοεισελθούσες χώρες, το Κόσοβο και το Νότιο Σουδάν. Με 306 σύνολα μεταλλίων, οι αγώνες εμπεριείχαν 28 ολυμπιακά αθλήματα, συμπεριλαμβανομένων του ράγκμπι σέβενς και του γκολφ, τα οποία προστέθηκαν από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή το 2009. Αυτές οι αθλητικές εκδηλώσεις έλαβαν χώρα σε 33 χώρους στην πόλη υποδοχής, καθώς και σε 5 χώρους στις πόλεις του Σάο Πάολο (η μεγαλύτερη πόλη της Βραζιλίας), Μπέλο Οριζόντε, Σαλβαδόρ, Μπραζίλια (η πρωτεύουσα της Βραζιλίας) και Μανάους.
Ήταν οι πρώτοι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες υπό την προεδρία στη ΔΟΕ του Τόμας Μπαχ. Η πόλη υποδοχής του Ρίο ντε Τζανέιρο ανακοινώθηκε στην 121η Σύνοδο της ΔΟΕ που πραγματοποιήθηκε στην Κοπεγχάγη της Δανίας στις 2 Οκτωβρίου 2009. Το Ρίο έγινε η πρώτη νοτιοαμερικανική πόλη που φιλοξενεί τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Αυτοί ήταν επίσης οι πρώτοι αγώνες που πραγματοποιούνται σε μια πορτογαλόφωνη χώρα, οι πρώτοι που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της χειμερινής περιόδου στη διοργανώτρια χώρα, οι πρώτοι από την Ολυμπιάδα του 1968 στο Μεξικό που πραγματοποιήθηκαν στη Λατινική Αμερική και οι πρώτοι από την Ολυμπιάδα του 2000 στο Σίδνεϊ που διεξήχθησαν στο νότιο ημισφαίριο.
Οι αγώνες επισκιάστηκαν από αντιπαραθέσεις, συμπεριλαμβανομένης της αστάθειας της ομοσπονδιακής κυβέρνησης της χώρας, ανησυχίες για την υγεία και την ασφάλεια γύρω από τον ιό Ζίκα, σημαντική ρύπανση στον κόλπο Γκουαναμπάρα και ένα σκάνδαλο ντόπινγκ που περιέλαβε τη Ρωσία, το οποίο είχε επηρεάσει την συμμετοχή των αθλητών της σε αυτούς τους Αγώνες.
Διαδικασία επιλογής
Η ψηφοφορία:
Αθλήματα
Στο πρόγραμμα των Αγώνων συμπεριλαμβάνονταν τα εξής αθλήματα (σε παρένθεση ο αριθμός των γεγονότων):
Συμμετέχουσες χώρες
Συνολικά 206 χώρες έλαβαν μέρος στους αγώνες.
Πρόγραμμα Αγώνων
Το χρονοδιάγραμμα κυκλοφόρησε την ίδια ημέρα που ξεκίνησαν οι πωλήσεις εισιτηρίων, 31 Μαρτίου 2015.
Αθλητές
Συμμετείχαν 11.237 αθλητές από 207 χώρες. Ο αθλητής με τα περισσότερα μετάλλια σε αυτούς τους Ολυμπιακούς ήταν ο Μάικλ Φελπς με 5 χρυσά και 1 ασημένιο.
Πίνακας μεταλλίων
Διοργανώτρια χώρα (Βραζιλία)
Ανησυχίες και αντιπαραθέσεις
thumb|Το οχυρό Κοπακαμπάνα.
Το Μάιο του 2016 μια ομάδα από 150 γιατρούς και επιστήμονες ειδικούς σε θέματα δημόσιας υγείας, έστειλε ανοικτή επιστολή προς τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), κάνοντας έκκληση για την αναβολή των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίο λόγω του κινδύνου εξάπλωσης του ιού Ζίκα. Ο ΠΟΥ απέρριψε την αίτηση, δηλώνοντας ότι «η ακύρωση ή η αλλαγή της ημερομηνίας των Ολυμπιακών Αγώνων του 2016 δεν θα μεταβάλλει σημαντικά τη διεθνή εξάπλωση του ιού Ζίκα», και ότι δεν υπήρχε «καμία δικαιολογία για τη δημόσια υγεία» όσον αφορά την αναβολή τους. Επίσης, η οργανωτική επιτροπή των Αγώνων επιβεβαίωσε πως η διοργάνωση θα διεξαχθεί κανονικά. Ορισμένοι αθλητές δεν παραβρέθηκαν στους Αγώνες εξαιτίας της επιδημίας.
Ο κόλπος Γκουαναμπάρα, ο οποίος χρησιμοποιήθηκε για τα αγωνίσματα της ιστιοπλοΐας, της μαραθώνιας θάλασσας (ανοιχτή θάλασσα) και της ιστιοσανίδας, έχει εκτεταμένη ρύπανση. Επίσης, έχουν παρατηρηθεί ακόμη και πτώματα που επιπλέουν, καθώς και σκουπίδια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολυαθλητικές διοργανώσεις το 2016 Ολυμπιακοι Αγωνες 2016 Κατηγορία:Ρίο ντε Τζανέιρο *
Καζουάριος
Ο καζουάριος είναι παλαιόγναθο πτηνό της οικογενείας των καζουαριιδών, ένα από τα μέλη των ατροπιδοφόρων (ratites), δηλαδή εκείνων των πτηνών που έχουν απωλέσει την πτητική τους ικανότητα. Η επιστημονική ονομασία του γένους είναι Casuarius και περιλαμβάνει 4 είδη (3 αρτίγονα συν 1 εξαφανισμένο), τα οποία απαντούν στην Αυστραλία, τη Νέα Γουινέα και τα γύρω μικρότερα νησιά. Ο καζουάριος κατέχει τους «τίτλους» του μεγαλύτερου δασικού πτηνού στον κόσμο, επίσης του δεύτερου βαρύτερου και του τρίτου υψηλότερου πτηνού στην υφήλιο (βλ. Μορφολογία). Θεωρείται «δύστροπο» και «ευερέθιστο» πτηνό και, εάν προκληθεί, μπορεί να προκαλέσει θανατηφόρα πλήγματα, χάρη στα εξαιρετικά ισχυρά πόδια του, τα οποία διαθέτουν μεγάλα νύχια. Όλοι οι καζουάριοι, ακόμη και ο πιο «προσιτός» στον άνθρωπο καζουάριος της Αυστραλίας, είναι ανεπαρκώς μελετημένα πτηνά (βλ. Ηθολογία).