cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος
Αντίπαλες δυνάμεις
Ο στρατός του Βασιλείου της Σερβίας αριθμούσε 348.000 άνδρες (από τους οποίους 252.000 ήταν μάχιμοι), χωρισμένοι σε τρεις στρατιές με δέκα μεραρχίες. Η κύρια δύναμή του αναπτύχθηκε στο Μακεδονικό μέτωπο κατά μήκος του ποταμού Αξιού και κοντά στα Σκόπια. Κατ' όνομα αρχιστράτηγός του ήταν ο βασιλιάς Πέτρος Α΄, με τον Ραντομίρ Πούτνικ ως επικεφαλής του επιτελείου του και ουσιαστικό αρχιστράτηγο. Ενισχύθηκε επίσης και από μια μεραρχία (12.000 άνδρες) από το Βασίλειο του Μαυροβουνίου υπό τον στρατηγό Γιάνκο Βούκοτιτς. Έτσι ο σερβικός στρατός που είχε ταχθεί υπό την αρχιστρατηγία του Βασιλιά Πέτρου Α΄ με επιτελάρχη τον Βοεβόδα Ραντομίρ Πούτνικ συγκροτούνταν από τις εξής 11 μεραρχίες και μια ταξιαρχία:.
Στις αρχές Ιουνίου ο στρατός του Βασιλείου της Ελλάδος διέθετε συνολικά περίπου 142.000 μάχιμους άνδρες με εννέα μεραρχίες πεζικού και μία ταξιαρχία ιππικού. Το μεγαλύτερο μέρος του στρατού με οκτώ μεραρχίες και την ταξιαρχία ιππικού (117.861 άνδρες) συγκεντρώθηκαν στη Μακεδονία, τοποθετημένα σε τόξο που κάλυπτε τη Θεσσαλονίκη στα βόρεια και βορειοανατολικά της πόλης, ενώ μία μεραρχία και ανεξάρτητες μονάδες (24.416 άντρες) έμειναν στην Ήπειρο. Με το ξέσπασμα των εχθροπραξιών η 8η Μεραρχία Πεζικού (που στάθμευε στην Ήπειρο) μεταφέρθηκε στο μέτωπο και με την άφιξη νεοστρατολογηθέντων η δύναμη του στρατού στο Μακεδονικό μέτωπο αυξήθηκε τελικά σε περίπου 145.000 άνδρες με 176 πυροβόλα. Ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος Α΄ ανέλαβε τη διοίκηση των Ελληνικών δυνάμεων, με τον αντιστράτηγο Βίκτωρα Δούσμανη αρχηγό του επιτελείου του. ελληνικός στρατός που είχε ταχθεί υπό την αρχιστρατηγία του Βασιλέως Κωνσταντίνου του Α' με επιτελάρχη τον συνταγματάρχη Β. Δούσμανη, συγκροτούνταν από τις εξής μεραρχίες:
Το Βασίλειο της Ρουμανίας είχε τον μεγαλύτερο στρατό στα Βαλκάνια, αν και δεν είχε πολεμήσει καθόλου μετά τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο κατά των Οθωμανών το 1878. Η δύναμη του σε καιρό ειρήνης ήταν 6.149 αξιωματικοί και 94.170 άνδρες και ήταν καλά εξοπλισμένος για τα βαλκανικά μέτρα, διαθέτοντας 126 πεδινά πυροβόλα, δεκαπέντε οβιδοβόλα και τρία ορεινά πυροβόλα, κατασκευασμένα κυρίως από την Κρουπ. Με την επιστράτευση ο Ρουμάνικος στρατός συγκέντρωσε 417.720 άνδρες που κατανεμήθηκαν σε πέντε σώματα. Περίπου 80.000 από αυτούς συγκεντρώθηκαν για να καταλάβουν τη Νότια Δοβρουτσά, ενώ ένας στρατός 250.000 συγκεντρώθηκε για να πραγματοποιήσει την κύρια επίθεση στη Βουλγαρία.
Έναρξη του πολέμου
thumb|right|220px|Χάρτης της περιοχής, κατά την έναρξη του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου. Η κύρια βουλγαρική επίθεση σχεδιάστηκε εναντίον των Σέρβων με τις 1η, 3η, 4η και 5η Στρατιές τους, ενώ στη 2η Στρατιά ανατέθηκε η επίθεση εναντίον των ελληνικών θέσεων γύρω από τη Θεσσαλονίκη. Ωστόσο, στις κρίσιμες ημέρες έναρξης του πολέμου, μόνο η 4η και η 2η Στρατιά διατάχτηκαν να προχωρήσουν. Αυτό επέτρεψε στους Σέρβους να συγκεντρώσουν τις δυνάμεις τους ενάντια στους επιτιθέμενους Βουλγάρους και να συγκρατήσουν την προέλασή τους. Οι Βούλγαροι υστερούσαν αριθμητικά στο Ελληνικό μέτωπο και οι μικρής κλίμακας μάχες σύντομα μετατράπηκαν σε ελληνική επίθεση κατά μήκος όλης τη γραμμής στις 19 Ιουνίου. Οι βουλγαρικές δυνάμεις αναγκάστηκαν να αποσυρθούν από τις θέσεις τους στα βόρεια της Θεσσαλονίκης (εκτός από το απομονωμένο τάγμα που βρισκόταν στην ίδια την πόλη και που γρήγορα εξουδετερώθηκε) σε αμυντικές θέσεις μεταξύ του Κιλκίς και του ποταμού Στρυμόνα. Το σχέδιο για την ταχεία καταστροφή του Σερβικού στρατού στην κεντρική Μακεδονία με συγκεντρωτική επίθεση αποδείχθηκε μη ρεαλιστικό και ο Βουλγαρικός στρατός άρχισε να υποχωρεί ακόμη και πριν από την παρέμβαση της Ρουμανίας και η ελληνική προέλαση απαιτούσε απεμπλοκή δυνάμεων για την υπεράσπιση της Σόφιας.
Βουλγαρική επίθεση κατά της Ελλάδας
Η Βουλγαρική 2η Στρατιά στη νότια Μακεδονία υπό τη διοίκηση του Σρατηγού Ιβάνοβ διέθετε γραμμή από τη Λίμνη Δοϊράνη νοτιοανατολικά προς το Κιλκίς, τον Λαχανά, τις Σέρρες και στη συνέχεια μέσω του Παγγαίου όρους στο Αιγαίο. Ο στρατός βρισκόταν εκεί από τον Μάιο και θεωρείτο δύναμη βετεράνων, έχοντας πολεμήσει στην πολιορκία της Αδριανούπολης στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο. Ο στρατηγός Ιβάνοβ, πιθανόν για να αποσείσει κάθε ευθύνη για τη συντριπτική ήττα του, ισχυρίστηκε μετά τον πόλεμο ότι η Στρατιά του αποτελείτο μόνο από 36.000 άνδρες και ότι πολλές από τις μονάδες του ήταν ανεπαρκείς, αλλά η λεπτομερής ανάλυση των μονάδων του τον διέψευσε. Η 2η Στρατιά του Ιβάνοβ απαρτιζόταν από την 3η Μεραρχία πλην μιας ταξιαρχία με τέσσερα συντάγματα τεσσάρων ταγμάτων (συνολικά 16 τάγματα συν το πυροβολικό της μεραρχίας), την I/X ταξιαρχία με το 16ο και το 25ο σύνταγμα (συνολικά οκτώ τάγματα και πυροβολικό), την Ταξιαρχία της Δράμας με το 69ο, 75ο και 7ο σύνταγμα (συνολικά 12 τάγματα), την Ταξιαρχία των Σερρών με το 67ο και το 68ο σύνταγμα (συνολικά 8 τάγματα), την 11η Μεραρχία με το 55ο, 56ο και 57ο σύνταγμα (συνολικά 12 τάγματα με το πυροβολικό της μεραρχίας), το 5ο Μεθοριακό Τάγμα, το 10ο Ανεξάρτητο Τάγμα και το 10ο Σύνταγμα Ιππικού με επτά λόχους πεζικού και επτά ιππικού. Συνολικά η δύναμη του Ιβάνοβ περιλάμβανε 232 λόχους σε 58 τάγματα πεζικού, ένα σύνταγμα ιππικού (14 λόχους) με 175 πυροβόλα όπλα, αριθμώντας μεταξύ 80.000 (επίσημη βουλγαρική πηγή) και 108.000 (επίσημη ελληνική πηγή σύμφωνα με την επίσημη βουλγαρική ιστορία του πολέμου πριν το 1932). Όλοι οι σύγχρονοι ιστορικοί συμφωνούν ότι ο Ιβάνοβ παρουσίασε μικρότερο τον αριθμό των στρατιωτών του, αλλά πάντως ο ελληνικός στρατός είχε αριθμητική υπεροχή. Το Ελληνικό Αρχηγείο εκτίμησε επίσης τον αριθμό των αντιπάλων τους από 80.000 ως 105.000 άνδρες.
Ο Ελληνικός Στρατός, υπό τη διοίκηση του Βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄, είχε οκτώ μεραρχίες και μια ταξιαρχία ιππικού (117.861 άνδρες) με 176 πυροβόλα όπλα σε γραμμή που εκτεινόταν από τον Στρυμονικό κόλπο στην περιοχή της Γευγελής. Δεδομένου ότι το Ελληνικό αρχηγείο δεν ήξερε πού θα λάμβανε χώρα η βουλγαρική επίθεση, οι Βούλγαροι θα είχαν προσωρινά τοπική υπεροχή στην περιοχή που θα επέλεγαν για την επίθεση.
Στις 26 Ιουνίου ο Βουλγαρικός Στρατός έλαβε διαταγή να πλήξει τις αντίπαλες Ελληνικές δυνάμεις και να προχωρήσει προς τη Θεσσαλονίκη (Ταυτόχρονα, στην πόλη της Θεσσαλονίκης, με τη βοήθεια της Κρητικής χωροφυλακής αλλά και των κατοίκων της πόλης, αιχμαλωτίστηκαν οι βουλγαρικές μονάδες που είχαν στρατοπεδεύσει πριν από την έναρξη των επιχειρήσεων).Οι Έλληνες τους ανέκοψαν και στις 29 Ιουνίου δόθηκε διαταγή γενικής αντεπίθεσης. Στο Κιλκίς οι Βούλγαροι είχαν κατασκευάσει ισχυρές άμυνες, συμπεριλαμβανομένων και οθωμανικών που δέσποζαν πάνω από την πεδιάδα. Οι ελληνικές 4η, 2η και 5η μεραρχία επιτέθηκαν απέναντι από την πεδιάδα, υποστηριζόμενες από πυροβολικό. Οι Έλληνες υπέστησαν σοβαρές απώλειες, αλλά την επόμενη ημέρα είχαν μεταφέρει τα χαρακώματα. Με την υποχώρηση των Βουλγάρων η ελληνική 7η Μεραρχία κατέλαβε τις Σέρρες και η 1η και η 2η τον Λαχανά. Η ήττα της 2ης Στρατιάς από τους Έλληνες ήταν η σοβαρότερη στρατιωτική ήττα που υπέστησαν οι Βούλγαροι κατά τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο. Βουλγαρικές πηγές δίνουν συνολικά 6.971 απώλειες και περισσότερους από 6.000 αιχμαλώτους και περισσότερα από 130 πυροβόλα στα χέρια των Ελλήνων, που είχαν 8.700 απώλειες. Ο Βουλγαρικός στρατός και άτακτοι υποχωρώντας προέβησαν σε σφαγές κατοίκων και πυρπόληση στις Σέρρες (στις 28 Ιουλίου), στη Νιγρίτα και στο Δοξάτο (στις 30 Ιουλίου), υποτίθεται ως αντίποινα για το κάψιμο της Βουλγαρικής πόλης του Κιλκίς από τους Έλληνες, που είχε λάβει χώρα μετά την ομώνυμη μάχη, καθώς και την καταστροφή πολλών βουλγαρικών χωριών στην περιοχή. Στα δεξιά των Βουλγάρων οι Έλληνες Εύζωνες κατέλαβαν τη Γευγελή και τα υψώματα του Ματσίκοβο. Κατά συνέπεια απειλήθηκε η βουλγαρική γραμμή υποχώρησης μέσω της Δοϊράνης και ο στρατός του Ιβάνοβ άρχισε μια απεγνωσμένη υποχώρηση, απειλούμενος να συντριβεί. Οι ενισχύσεις με τη μορφή της 14ης Μεραρχίας ήρθαν πολύ αργά και συμμετείχαν στην υποχώρηση προς τη Στρώμνιτσα και τα βουλγαρικά σύνορα. Ο Ελληνικός Στρατός απελευθερώνει την 1η Ιουλίου την πόλη της Δράμας και στις 4 Ιουλίου το Κάτω Νευροκόπι Δράμας. Οι Έλληνες κατέλαβαν τη Δοϊράνη στις 5 Ιουλίου, αλλά δεν μπόρεσαν να διακόψουν τη βουλγαρική υποχώρηση μέσω του Περάσματος του Στρυμώνα. Στις 11 Ιουλίου οι Έλληνες ήρθαν σε επαφή με τους Σέρβους και έπειτα προωθήθηκαν στον ποταμό Στρυμώνα. Εν τω μεταξύ οι ελληνικές δυνάμεις με την υποστήριξη του ναυτικού τους αποβιβάστηκαν στην Καβάλα και στη συνέχεια διείσδυσαν στη δυτική Θράκη. Στις 19 Ιουλίου οι Έλληνες κατέλαβαν το Άνω Νευροκόπι και στις 25 Ιουλίου, σε άλλη αμφίβια επιχείρηση, εισήλθαν στην Αλεξανδρούπολη, αποκόπτοντας έτσι τους Βούλγαρους τελείως από το Αιγαίο Πέλαγος.
Σερβικό Μέτωπο
Η 4η Βουλγαρική Στρατιά κατείχε την πιο σημαντική θέση για την κατάληψη της Σερβικής Μακεδονίας. Οι μάχες άρχισαν στις 29-30 Ιουνίου 1913, μεταξύ της 4ης Βουλγαρικής Στρατιάς και της 1ης και 3ης Σερβικής Στρατιάς, πρώτα κατά μήκος του Ζλέτοβσκα και στη συνέχεια μετά από μια βουλγαρική υποχώρηση, κατά μήκος του Μπρεγκάλνιτσα. Εσωτερική ασυνεννοησία οδήγησε σε βαριές βουλγαρικές απώλειες στις 1-3 Ιουλίου. Οι Σέρβοι αιχμαλώτισαν ολόκληρη την 7η Μεραρχία της 4ης Βουλγαρικής Στρατιάς αμαχητί. Μέχρι τις 8 Ιουλίου ο Βουλγαρικός στρατός είχε υποστεί συντριπτική ήττα.
Στον βορρά οι Βούλγαροι άρχισαν να προελαύνουν προς τη Σερβική συνοριακή πόλη Πίροτ και ανάγκασαν τη Σερβική Διοίκηση να στείλει ενισχύσεις στη 2η Στρατιά, που υπερασπιζόταν το Πίροτ και τη Νις. Αυτό επέτρεψε στους Βουλγάρους να ανακόψουν τη σερβική επίθεση στη Μακεδονία στο Καλίμαντσι στις 18 Ιουλίου.
Ελληνική αντεπίθεση
thumb|300px|Το Ελληνικό Στρατηγείο την 14η Ιουλίου 1913 ενώ μελετά τη συνθήκη λήξης του πολέμου
Όταν ο Σερβικός στρατός σταμάτησε τις επιχειρήσεις, ο διάδοχος Κωνσταντίνος πιστεύοντας ότι οι Βούλγαροι είχαν ήδη ηττηθεί συνέχισε την προέλαση του Ελληνικού Στρατού βόρεια παρά τις έντονες αντιρρήσεις του Βενιζέλου με σκοπό να συντρίψει και να ταπεινώσει τους Βουλγάρους. Στις 24 Ιουλίου, οι ελληνικές δυνάμεις προωθήθηκαν στα στενά της Κρέσνας. Ταυτόχρονα, οι Βούλγαροι μετέφεραν δυνάμεις από το Σερβικό μέτωπο ενώ οι ελληνικές δυνάμεις προήλασαν κατά μήκος του ποταμού Στρυμώνα διαδοχικά από Κρέσνα σε Σιμιτλή και τελικά έφτασαν στην Τζουμαγιά (Μπλαγκόεβγκραντ). Ο Ελληνικός Στρατός τελικά, λόγω εφοδιαστικών προβλημάτων αλλά και λόγω εξάντλησης από την επίμονη επέλαση, αναγκάστηκε να ανακόψει την πορεία του. Σε αυτό το σημείο και οι δύο πλευρές θεώρησαν ότι περαιτέρω παράταση των συγκρούσεων δεν οδηγούσε πουθενά και συμφώνησαν σε ανακωχή.
Ρουμανική επέμβαση
Η Ρουμανία κινητοποίησε τον στρατό της στις 5 Ιουλίου 1913, με την πρόθεση να καταλάβει τη Δοβρουτσά και κήρυξε τον πόλεμο στη Βουλγαρία στις 10 Ιουλίου. Σε μια διπλωματική εγκύκλιο που ανέφερε ότι «η Ρουμανία δεν σκοπεύει ούτε να καθυποτάξει το κράτος ούτε να νικήσει τον στρατό της Βουλγαρίας», η Ρουμανική κυβέρνηση προσπάθησε να μετριάσει τις διεθνείς ανησυχίες για τα κίνητρά της και για αυξημένη αιματοχυσία. Σύμφωνα με τον Ρίτσαρντ Χολ, «η είσοδος της Ρουμανίας στη σύγκρουση κλόνισε την κατάσταση της Βουλγαρίας και το ρουμανικό πλήγμα στον Δούναβη ήταν η αποφασιστική στρατιωτική ενέργεια του Β΄ Βαλκανικού Πολέμου.
Την ημέρα της κήρυξης πολέμου από τη Ρουμανία 80.000 άνδρες του 5ου Σώματος υπό τον Στρατηγό Ιοαν Κούλσερ εισέβαλαν στη Δοβρουτσά, καταλαμβάνοντας ένα μέτωπο από το Τουτρακάν μέχρι το Μπαλτσίκ. Το σώμα ιππικού κατέλαβε την πόλη-λιμάνι της Βάρνας μέχρι να καταστεί σαφές ότι δεν θα υπήρχε βουλγαρική αντίσταση. Τη νύχτα 14-15 Ιουλίου η Στρατιά του Δούναβη υπό τον Πρίγκιπα Φερδινάνδο πέρασε στη Βουλγαρία στα Οριάχοβο, στο Γκίγκεν και στη Νικόπολη. Όταν η αρχική κατάληψη ολοκληρώθηκε οι ρουμανικές δυνάμεις χωρίστηκαν σε δύο ομάδες: η μία προχώρησε προς τα δυτικά προς το Φέρντιναντ (σήμερα Μοντάνα) και η άλλη προς τα νοτιοδυτικά προς τη Σόφια, τη βουλγαρική πρωτεύουσα, παντού με προπορευόμενο αναγνωριστικό ιππικό.
Στις 18 Ιουλίου η Ρουμανία κατέλαβε Φέρντιναντ και στις 20 Ιουλίου τη Βράτσα, 116 χλμ. βόρεια της Σόφιας. Στις 23 Ιουλίου προκεχωρημένες δυνάμεις ιππικού είχαν εισέλθει στο Βράζντεμπνα, προάστιο μόλις 10 χλμ. από τη Σόφια. Οι Ρουμάνοι και Σέρβοι ενώθηκαν στο Μπελογκρατσίκ στις 25 Ιουλίου, αποκλείοντας τη σημαντική πόλη του Βίντιν. Τα βουλγαρικά νώτα ήταν πλήρως εκτεθειμένα, δεν υπήρχε αντίσταση, η πρωτεύουσα ήταν ανοιχτή στον εισβολέα και η βορειοδυτική γωνία της χώρας ήταν αποκομμένη και περικυκλωμένη. Κατά τη διάρκεια της εισβολής η νεοσυσταθείσα Ρουμανική Πολεμική Αεροπορία πραγματοποίησε φωτοαναγνωρίσεις και ρίψεις προπαγανδιστικών φυλλαδίων. Η Σόφια έγινε η πρώτη πρωτεύουσα στον κόσμο που επλήγη από εχθρικά αεροσκάφη.
Οθωμανική επέμβαση
Η έλλειψη αντίστασης στη ρουμανική εισβολή έπεισε τους Οθωμανούς να εισβάλουν στα εδάφη που μόλις είχαν εκχωρήσει στη Βουλγαρία. Το κύριο αντικείμενο της εισβολής ήταν η ανακατάληψη της Αδριανούπολης, που τη φρουρούσε ο Στρατηγός Βούλκο Βέλτσεφ με μόλις 4.000 στρατιώτες. Το μεγαλύτερο μέρος των βουλγαρικών δυνάμεων που κατείχαν την Ανατολική Θράκη είχε αποσυρθεί νωρίτερα για να αντιμετωπίσει τη Σερβοελληνική επίθεση. Στις 12 Ιουλίου τα Οθωμανικά στρατεύματα που φρουρούσαν την Τσατάλτσα και την Καλλίπολη έφτασαν στη γραμμή Αίνος-Mήδεια και στις 20 Ιουλίου 1913 πέρασαν τη γραμμή και εισέβαλαν στη Βουλγαρία. Ολόκληρη η Οθωμανική δύναμη εισβολής περιελάμβανε 200.000 ως 250.000 άνδρες υπό τη διοίκηση του Αχμέτ Ιζέτ Πασά. Η 1η Στρατιά στάθμευε στο ανατολικό (Mήδεια) άκρο της γραμμής. Από τα ανατολικά προς τα δυτικά ακολουθούσαν η 2η, η 3η και η 4η Στρατιά, που στάθμευε στην Καλλίπολη.
Ενόψει των προελαυνόντων Οθωμανών, οι υπερβολικά ολιγαριθμότερες βουλγαρικές δυνάμεις υποχώρησαν στα προπολεμικά σύνορα. Η Αδριανούπολη εγκαταλείφθηκε στις 19 Ιουλίου, αλλά καθώς οι Οθωμανοί δεν την κατέλαβαν αμέσως, οι Βούλγαροι την ανακατέλαβαν την επόμενη ημέρα (20 Ιουλίου). Δεδομένου ότι ήταν προφανές ότι οι Οθωμανοί δεν σταματούσαν, εγκαταλείφθηκε για δεύτερη φορά στις 21 Ιουλίου και καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς στις 23 Ιουλίου. Η Αδριανούπολη είχε καταληφθεί από τον σουλτάνο Μουράτ Α΄ τη δεκαετία του 1360 και είχε γίνει η πρώτη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας πριν από την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453. Ο Υπουργός Πολέμου Εμβέρ Πασάς, σε μια τυπική επίδειξη ματαιοδοξίας, ονόμασε τον εαυτό του «Δεύτερο Κατακτητής της Αδριανούπολης", αν και οι δυνάμεις του δεν είχαν συναντήσει καμία αντίσταση στον δρόμο προς την Αδριανούπολη.
Οι Οθωμανικές στρατιές δεν σταμάτησαν στα παλιά σύνορα, αλλά πέρασαν στο βουλγαρικό έδαφος. Μια μονάδα ιππικού προχώρησε στο Γιάμπολ. Η Οθωμανική εισβολή, περισσότερο από τη Ρουμανική, προκάλεσε πανικό στους χωρικούς, πολλοί από τους οποίους κατέφυγαν στα βουνά. Μεταξύ της ηγεσίας αναγνωρίστηκε ως μια πλήρης ανατροπή της μοίρας. Σύμφωνα με τα λόγια του ιστορικού Ρίτσαρντ Χολ, «τα πεδία μάχης της Ανατολικής Θράκης, όπου είχαν πεθάνει τόσοι πολλοί Βούλγαροι στρατιώτες για να κερδίσουν τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, ήταν και πάλι στα χέρια των Οθωμανών». Όπως και οι Ρουμάνοι, οι Οθωμανοί δεν υπέστησαν απώλειες στις μάχες αλλά έχασαν 4.000 στρατιώτες από χολέρα. Κατά την εισβολή και μετά την κατάκτηση οι Οθωμανικές δυνάμεις προέβησαν σε θηριωδίες εναντίον των Βουλγάρων στην Ανατολική Θράκη και τους εκδίωξαν σχεδόν όλους, όπως περιγράφεται στο βιβλίο του 1918 «Ο Αφανισμός των Βουλγάρων της Θράκης το 1913».
Για να βοηθήσει τη Βουλγαρία να αποκρούσει την ταχεία Οθωμανική προέλαση στη Θράκη, η Ρωσία απείλησε να επιτεθεί στην Οθωμανική Αυτοκρατορία από τον Καύκασο και να στείλει το Στόλο της της Μαύρης Θάλασσας στην Κωνσταντινούπολη, πράγμα που προκάλεσε την παρέμβαση της Βρετανίας.
Ανακωχή
Με τον Ρουμανικό στρατό να πλησιάζει τη Σόφια, η Βουλγαρία ζήτησε τη διαιτησία της Ρωσίας. Στις 13 Ιουλίου, βλέποντας τη ρωσική αδράνεια παραιτήθηκε. Στις 17 Ιουλίου ο βασιλιάς διόρισε τον Βασίλ Ραντοσλάβοφ επικεφαλής μιας γερμανόφιλης και αντιρωσικής κυβέρνησης. Στις 20 Ιουλίου, μέσω της Αγίας Πετρούπολης, ο Πρωθυπουργός της Σερβίας Νίκολα Πάσιτς κάλεσε μια βουλγαρική αντιπροσωπεία να διαπραγματευθεί άμεσα με τους συμμάχους στη Νις της Σερβίας. Οι Σέρβοι και οι Έλληνες, και οι δύο τώρα επιτιθέμενοι, δεν βιάζονταν να συνάψουν ειρήνη. Στις 22 Ιουλίου ο Βασιλιάς Φερδινάνδος έστειλε μήνυμα στον Βασιλιά Κάρολο μέσω του Ιταλού πρεσβευτή στο Βουκουρέστι. Ο Ρουμανικός στρατός σταμάτησε έξω από τη Σόφια. Η Ρουμανία πρότεινε να μεταφερθούν οι συνομιλίες στο Βουκουρέστι και οι αντιπροσωπείες πήραν το τρένο από τη Νις για το Βουκουρέστι στις 24 Ιουλίου.
Όταν οι αντιπροσωπείες συναντήθηκαν στο Βουκουρέστι στις 30 Ιουλίου, επικεφαλής των Σέρβων ήταν ο Πάσιτς, των Μαυροβουνίων ο Βουκότιτς, των Ελλήνων ο Βενιζέλος, των Ρουμάνων ο Τίτος Μαγιορέσκου και των Βουλγάρων ο Υπουργός Οικονομικών Ντίμιτουρ Τόντσεφ. Συμφώνησαν μια πενθήμερη ανακωχή να τεθεί σε ισχύ στις 31 Ιουλίου. Η Ρουμανία αρνήθηκε να επιτρέψει στους Οθωμανούς να συμμετάσχουν, αναγκάζοντας τη Βουλγαρία να διαπραγματευτεί με αυτούς ξεχωριστά
Χρονολόγιο πολεμικών επιχειρήσεων
Το χρονολόγιο των πολεμικών επιχειρήσεων και συναφών γεγονότων του Β' Βαλκανικού Πολέμου κατά το παλαιό ημερολόγιο (1913) έχει ως ακολούθως: thumb|Η απελευθέρωση της [[Καβάλας υπό αγημάτων του ελληνικού στόλου στις 26 Ιουνίου 1913.]]
Η Συνθήκη του Βουκουρεστίου
thumb|left|220px|Τα όρια των βαλκανικών κρατών όπως διαμορφώθηκαν επίσημα με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου (η πράσινη γραμμή δείχνει τα μέχρι του 1912 οθωμανικά σύνορα). Ο Β' Βαλκανικός Πόλεμος έληξε, το 1913 με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου δημιουργώντας μια νέα κατάσταση στα Βαλκάνια:
Οθωμανική Αυτοκρατορία
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία έχασε όλα τα ευρωπαϊκά εδάφη της στα δυτικά του ποταμού Έβρου, ως αποτέλεσμα των δύο Βαλκανικών Πολέμων, που έτσι καθόρισαν τα σημερινά δυτικά σύνορα της Τουρκίας. Άρχισε μια μεγάλη εισροή Τούρκων στα ενδότερα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τις απωλεσθείσες περιοχές. Μέχρι το 1914 η απομένουσα περιοχή-πυρήνας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας γνώρισε αύξηση πληθυσμού περίπου 2,5 εκατομμυρίων λόγω της πλημμύρας της μετανάστευσης από τα Βαλκάνια.
Η Αυτοκρατορία με την επίθεση που έκανε στον B΄ Βαλκανικό Πόλεμο μπόρεσε και κράτησε την Ανατολική Θράκη μέχρι και την Αδριανούπολη και τα νησιά Ίμβρος και Τένεδος, στην οποία συμπεριλαμβανόταν και το Διδυμότειχο, μέχρι και το 1920, τα οποία με τη Συνθήκη των Σεβρών παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα.
Βασίλειο της Ελλάδος
Η Ελλάδα προσάρτησε το μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας (έκταση ίση με το 52,4% της συνολικής έκτασης της) με σημαντικότερες πόλεις τη Θεσσαλονίκη, τη Βέροια, τις Σέρρες, τη Δράμα και την Καβάλα μέχρι τις εκβολές του Νέστου ποταμού, το μεγαλύτερο μέρος της Ηπείρου, με σημαντικότερη πόλη τα Ιωάννινα, την περιοχή της Ελασσόνας και την Κρήτη. Η συμφιλίωση της Ελληνικής με τη Γερμανική βασιλική οικογένεια μέσω του γάμου του Κωνσταντίνου με την αδελφή του Κάιζερ εξαργυρώθηκε με την προσάρτηση της Καβάλας, όταν στη συνθήκη του Βουκουρεστίου, παρενέβη ο ίδιος ο Κάιζερ υπέρ της Ελλάδος. Λίγα χρόνια αργότερα, στην αρχή του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και πριν η Ελλάδα εισέλθει στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ, η Βουλγαρία θα καταλάβει προκλητικά την πόλη της Καβάλας.
Ένα χρόνο αργότερα αποδόθηκαν στην Ελλάδα με το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας (13 Φεβρουαρίου 1914), και τα Νησιά του Βορειοανατολικού Αιγαίου (Θάσος, Σαμοθράκη, Λήμνος, Λέσβος, Χίος, Σάμος, Ικαρία, Φούρνοι, Ψαρά και Άγιος Ευστράτιος).
Βασίλειο της Σερβίας
Η Σερβία προσάρτησε το Κοσσυφοπέδιο και σημαντικό μέρος της Μακεδονίας (το οποίο σήμερα αποτελεί τη Βόρεια Μακεδονία) με σημαντικότερες πόλεις, το Μοναστήρι, τα Σκόπια και τη Στρώμνιτσα.
Βασίλειο της Βουλγαρίας
Η Βουλγαρία προσάρτησε το μικρότερο μέρος της Μακεδονίας (γνωστό ως Μακεδονία του Πιρίν), με σημαντικότερες πόλεις, το Πετρίτσι, το Μελένικο και την Άνω Τζουμαγιά, το μεγαλύτερο μέρος της Βόρειας Θράκης, με σημαντικότερη πόλη τη Φιλιππούπολη και τη Δυτική Θράκη, αποκτώντας η Βουλγαρία για επτά χρόνια (1912-1919) έξοδο στο Αιγαίο μεταξύ Αλεξανδρούπολης και Πόρτο Λάγος. Με τη Συνθήκη του Νεϊγύ, το 1919, η Δυτική Θράκη, προσαρτήθηκε στην Ελλάδα.
Βασίλειο της Ρουμανίας
Η Ρουμανία επίσης τακτοποίησε προς όφελος της τις συνοριακές της διαφορές με τη Βουλγαρία στην περιοχή της Δοβρουτσάς.
Ανεξάρτητη Αλβανία
Η Αλβανία ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος, από εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που δεν διεκδικήθηκαν, από κάποια χώρα, στο οποίο ωστόσο περιλήφθηκαν, η Βόρεια Ήπειρος, ύστερα από εντονότατες ιταλικές πιέσεις και απειλές εναντίον της Ελλάδος, και περιοχές που διεκδικούνταν από το Βασίλειο του Μαυροβουνίου (η περιοχή της Σκόδρας).
Βασίλειο της Ιταλίας
Τα Δωδεκάνησα καταλήφθηκαν από την Ιταλία στα πλαίσια του Ιταλοτουρκικού Πολέμου, εκτός από το Καστελλόριζο, που περιήλθε υπό ιταλική κυριαρχία μόλις το 1921. Μετά από αρκετά χρόνια ιταλικής κατοχής, τα Δωδεκάνησα ενώθηκαν επίσημα με την Ελλάδα, το 1948.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βαλκανικοί Πόλεμοι Κατηγορία:Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος Κατηγορία:Ιστορία του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Ιστορία της Σερβίας
Balkanoorlogen
Σημαία της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Προηγούμενη σημαία (1991-1996) Η Σημαία της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών (Флаг Содружества Независимых Государств) απεικονίζει ένα κίτρινο ήλιο σε σκούρο μπλε πεδίο, με οκτώ πόλους να κρατούν τον ήλιο.
Πριν από την έκδοση της σημαίας, η προσωρινή έδειχνε απλά τα γράμματα "C.I.S." σε λευκό φόντο. Η σημαία χρησιμοποιήθηκε για παράδειγμα σε αθλητικές εκδηλώσεις, όπου η ομάδα της Κοινοπολιτείας αντικαθιστούσε τη Σοβιετική Ένωση, όταν η Σοβιετική Ένωση είχε προκριθεί αλλά δεν είχε προλάβει να συμμετάσχει λόγω της διάλυσής της.
Περιγραφή
Το σχέδιο συμβολίζει την επιθυμία για ισότιμη συνεργασία, ενότητα, ειρήνη και σταθερότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σημαίες της Ρωσίας
Τζόρτζιο Μπασσάνι
Ο Τζόρτζιο Μπασσάνι, ορθότερα Τζόρτζο Μπασσάνι (Giorgio Bassani, 4 Μαρτίου 1916 – 13 Απριλίου 2000) ήταν Ιταλός συγγραφέας μυθιστοριογράφος και ποιητής.
Έζησε στην Φερράρα μέχρι το 1943 και σπούδασε φιλοσοφία. Από εβραϊκή οικογένεια της ανώτερης αστικής τάξης, αγωνίστηκε κατά του φασισμού και το 1943 φυλακίστηκε.
Στα πολυβραβευμένα μυθιστορήματά του εξετάζει την περιθωριοποίηση Εβραίων και ομοφυλόφιλων. Μεγαλύτερη επιτυχία του ήταν το μυθιστόρημα Ο κήπος των Φίντσι-Κοντίνι, το πρώτο της σειράς Il romanzo di Ferrara, όπου αναπαρίσταται πιστά η ζωή της εβραϊκής κοινότητας δίπλα στην χριστιανική κατά την διάρκεια του φασισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ιταλοί ποιητές
Γόργη
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Γόργη αναφέρονται τα ακόλουθα τρία γυναικεία πρόσωπα:
.cn
.cn είναι ο top-level domain κωδικός για την Κίνα στο Διαδίκτυο. Διαχειρίζεται από το Υπουργείο Βιομηχανίας και Πληροφορικής της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας.
Παραπομπές
סיומת אינטרנט Toppdomän
Φελίτσε Αλεσσάντρι
Ο Φελίτσε Αλεσσάντρι (Felice Alessandri, 24 Νοεμβρίου 1747 – 15 Αυγούστου 1798 ) ήταν Ιταλός μουσικοσυνθέτης με διεθνή σταδιοδρομία, περισσότερο γνωστός για τις όπερές του.
Ο Αλεσσάντρι γεννήθηκε στη Ρώμη, αλλά σπούδασε στο ωδείο της Νάπολης. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του διορίσθηκε αρχιμουσικός στον Καθεδρικό Ναό του Τορίνο. Στη συνέχεια έζησε στο Παρίσι επί τρία ή τέσσερα έτη μαζι με τη σύζυγό του, την τραγουδίστρια Γκουαντάνι. Μετά από μία σύντομη επιστροφή στην Ιταλία, πήγαν στο Λονδίνο το 1768, όπου ο Αλεσσάντρι έπαιζε πιάνο σε συναυλίες και ανέβασε δύο από τις κωμικές του όπερες: τη La moglie fedete και τη Re alia caccia. Κατόπιν ο συνθέτης εργάσθηκε σε διάφορες πόλεις της Ιταλίας και στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας. Τέλος, το 1789 εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο, όπου διετέλεσε αρχιμουσικός της εκεί όπερας από το 1790 μέχρι το 1792. Δύο από τις δικές του όπερες ανέβηκαν για πρώτη φορά στο Βερολίνο: η Il Ritorno a Ulysse (= Η επιστροφή του Οδυσσέως, 1790), που είναι και η γνωστότερή του όπερα, και η Dario (= Δαρείος, 1791). Το 1792 η κωμική του όπερα L'Ouverture du grand opera italien a Nankin ανέβηκε στο Πότσδαμ. Δεν είναι γνωστές οι δραστηριότητες του Αλεσσάντρι για τα 6 τελευταία χρόνια της ζωής του. Απεβίωσε στην κωμόπολη Καζαλίνο του Πεδεμοντίου.
Συνολικά ο Αλεσσάντρι συνέθεσε 32 όπερες, όλες μεταξύ του 1764 και του 1794. Οι άλλες συνθέσεις του περιλαμβάνουν 6 συμφωνίες, 6 τριοσονάτες για δύο βιολιά σε σημειογραφία basso continuo, 6 κοντσέρτα για κλαβικύμβαλο, ένα μπαλέτο, μία καντάτα και ένα ορατόριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες όπερας
Λάπηθος (αρχαία πόλη)
400px|thumb|right|Χάρτης με τα αρχαία Κυπριακά βασίλεια Η Λάπηθος ήταν αρχαία πόλη κράτος της Κύπρου.
Σύμφωνα με αρχαιολόγους η πόλη ιδρύθηκε από τον Πράξανδρο ήρωα του Τρωικού πολέμου από την Λακωνία. Η πόλη το όνομα της το πήρε από το όρος Λαπήθης της Λακωνίας από όπου κατάγονταν οι οικιστές της. Την μεγαλύτερη ακμή της την γνώρισε στα ρωμαϊκά και βυζαντινά χρόνια και έμεινε γνωστή στην ιστορία με πολλά ονόματα όπως Λάμπουσα, Ιμερόεσσα, Λαπιθέα.
Από τους γνωστότερους βασιλιάδες της ήταν ο Δημόνικος Α΄, ο Δημόνικος Β΄, ο Πεισίστρατος που βοήθησε με πλοία και στρατό τον Μέγα Αλέξανδρο στην πολιορκία της Τύρου, και ο Πράξιππος ο τελευταίος βασιλιάς της. Στην αρχαιότητα η πόλη αποτέλεσε κέντρο επεξεργασίας χαλκού και αγγείων και μεγάλο λιμάνι εξαγωγών. Η πόλη ακολούθησε την τύχη όλων των άλλων Κυπριακών βασιλείων, αρχικά αποτέλεσε φόρου υποτελές στους Ασσυρίων, και έπειτα των Περσών. Οι κάτοικοι της πήραν μέρος στην επανάσταση του Ονήσιλου κατά των Περσών, και στον πόλεμο των διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου πήρε το μέρος του Αντίγονου. Σύμφωνα με τα ανασκαφικά ευρήματα στη γεωμετρική περίοδο λατρευόταν άγνωστη θεά της γονιμότητας και με την άφιξη των Ελλήνων αποίκων επικράτησε το ελληνικό πάνθεον.
Την περίοδο της κυριαρχίας των Πτολεμαίων αποτέλεσε μέλος του Κοινού των Κυπρίων. Τον μεσαίωνα είχε δική της επισκοπή, την επισκοπή Λαμπούσας, με πρώτο επίσκοπο τον Άγιο Ευλάλιο. Τον 7ο αιώνα μ.Χ. έπεσε σε παρακμή λόγω των αραβικών επιδρομών, μετά από την καταστροφή της πόλης από σεισμό οι κάτοικοι την εγκατέλειψαν.
Η αρχαία πόλη έχει ανασκαφεί και βρίσκεται στα βόρεια, κατεχόμενα, εδάφη του νησιού.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Κύπρου Κατηγορία:Επαρχία Κερύνειας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Κύπρο
Στήλη των Λαβυαδών
Περιγραφή
Το 1893, λίγο μετά την έναρξη της Μεγάλης Ανασκαφής στους Δελφούς, εντοπίστηκε μια στήλη τετραγωνικής κάτοψης που έφερε και στις τέσσερις πλευρές της επιγραφές. Ο διευθυντής ανασκαφών Th. Homolle ήταν ο πρώτος που μελέτησε την επιγραφή και αποφάνθηκε ότι επρόκειτο για ένα σύνολο κανόνων που αφορούσαν στην εύρυθμη λειτουργία και τις εσωτερικές σχέσεις μιας φρατρίας, αυτής των Λαβυαδών. Για χρόνια η στήλη έμενε κυριολεκτικά στην αφάνεια, καθώς στο πρώτο μουσείο η θέση της στήλης ήταν σε σημείο σκοτεινό. Η μεταφορά της στην Επιγραφική Στοά του Αρχαιολογικού Μουσείου Δελφών αναζωπύρωσε το ενδιαφέρον των ερευνητών, που μπορούσαν πλέον να διαβάσουν καλύτερα την επιγραφή. Προέκυψαν αρκετά ερωτήματα, όπως αν οι Λαβυάδαι ήταν πράγματι μια φρατρία, καθώς πουθενά στην επιγραφή δεν κατονομάζονται ως τέτοια. Η αναφορά όμως στον "Ποσειδώνα Φράτριο" εξακολουθεί να συνηγορεί υπέρ της θεωρίας της φρατρίας. Η επιγραφή χρονολογείται στην ύστερη κλασική εποχή. Ιδιαίτερα εκτεταμένη είναι η αναφορά στις επικήδειες τελετουργίες, όπου αναφέρεται ότι ο νεκρός έπρεπε να συνοδεύεται στην τελευταία του κατοικία με απόλυτη ησυχία, χωρίς θρήνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών
Φρανκ Μπάουμ
Ο Φρανκ Μπάουμ (L. Frank Baum, 15 Μαΐου 1856 – 6 Μαΐου 1919) ήταν Αμερικανός συγγραφέας παιδικών βιβλίων. Έγραψε τον Θαυμαστό μάγο του Οζ (The Wonderful Wizard of Oz, 1900) και πάνω από είκοσι άλλα βιβλία με ήρωα τον Μάγο του Οζ.
Cessna T-41 Mescalero
Το T-41 Mescalero είναι η στρατιωτική έκδοση του δημοφιλούς Cessna 172 που χρησιμοποιείται ως εκπαιδευτικό αεροπλάνο.
Ιστορία
Από το 1993, η Αμερικανική Αεροπορία άρχισε να αντικαθιστά το στόλο των T-41 με το Slingsby T-3A Firefly σε ρόλους αεροβατικής εκπαίδευσης και επιλογής υποψηφίων, ρόλος τον οποίο το T-41 δεν μπορούσε να αναλάβει. Ο στόλος των T-3A όμως καθηλώθηκε στο έδαφος το 1997, συνέπεια μίας σειράς θανατηφόρων ατυχημάτων στην Ακαδημία της Αμερικανικής Αεροπορίας.
Σήμερα τρία T-41 παραμένουν σε υπηρεσία στην ακαδημία, υποστηρίζοντας κάποιες ακαδημαϊκές τάξεις καθώς και την πτητική ομάδα της Ακαδημίας.
Το T-41 σε Ελληνική υπηρεσία
thumb|300px|right|Cessna T-41D της Ελληνικής πολεμικής αεροπορίας
Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία προμηθεύτηκε 21 T-41D το 1969 μέσω του προγράμματος στρατιωτικής βοήθειας ΜΑΡ (Military Assistance Program), τα οποία βρίσκονταν σε υπηρεσία μέχρι το 2022. Ανήκανε στην 360 Μοίρα Αρχικής Εκπαίδευσης "Θαλής" στο αεροδρόμιο του Τατοΐου. Φέρανε δίχρωμη παραλλαγή γκρι και κόκκινου και χρησιμοποιούνταν ως αεροπλάνα αρχικής εκπαίδευσης της Σχολής Ικάρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
T-41 Mescalero Κατηγορία:Εκπαιδευτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
1839
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1839 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Ραμόν Λιουλ
Ο Ραμόν Λιουλ ή Ραϊμούνδος Λούλιος(Ramon Llull, 1232 - 1315) ήταν φιλόσοφος, επιστήμονας της λογικής και συγγραφέας από τη Μαγιόρκα. Πιστεύεται ότι έγραψε το πρώτο σημαντικό έργο της καταλανικής λογοτεχνίας. Θεωρείται επίσης πρωτοπόρος της θεωρίας υπολογισμού, ιδιαίτερα λόγω της επιρροής του στον Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάλμα, την πρωτεύουσα του Βασιλείου της Μαγιόρκα που πρόσφατα είχε ενσωματώσει στο Στέμμα της Αραγόνας ο βασιλιάς Ιάκωβος Α΄. Αγνοείται η ακριβής ημερομηνία γέννησής του αλλά πιθανότατα ήταν μεταξύ των τελών του 1232 και των αρχών του επόμενου έτους. Ήταν γιος του Ραμόν Αμάτ Λιουλ και της Ισαβέλ δ' Ερίλ, μελών μιας σημαντικής οικογένειας της Βαρκελώνης.
Σύμφωνα με τον Ουμπέρτο Έκο, ο τόπος γέννησης του Λιουλ υπήρξε σημαδιακός καθώς η Μαγιόρκα της εποχής ήταν ένα «σταυροδρόμι των τριών πολιτισμών, του χριστιανικού, του ισλαμικού και του εβραϊκού, στο σημείο που η πλειοψηφία των έργων του να είναι γραμμένα είτε στα μαγιορκινικά [καταλανικά] είτε στα αραβικά»
Ο Λιουλ στην αυλή του Ιακώβου Α΄
Πριν να παντρευτεί, εντάχθηκε στην αυλή του βασιλιά της Αραγόνας ως συνοδός του δεύτερου γιου του, μελλοντικού Ιακώβου Β΄ της Μαγιόρκα. Σύντομα οι ευγενείς αντιλήφθηκαν την ιδιαίτερη εξυπνάδα του και τον μετέτρεψαν σε δάσκολο του πρίγκιπα. Η ζωή του στην αραγονική αυλή ήταν αρκετά ελεύθερη και πλήρης απολαύσεων, πολυτελειών και ερωτικών σχέσεων. Εκείνη την περίοδο ο Λιουλ συνέγραψε πολλά ερωτικά τραγούδια.
Η μεταμόρφωση
Γύρω στο 1267, στην ηλικία των 30, ο Λιουλ έζησε μια ολική μεταστροφή της ζωής του. Ο ίδιος περιγράφει τα πέντε διαδοχικά οράματα με τον Χριστό να σταυρώνεται για πέντε διαδοχικές νύχτες. Πούλησε την ιδιοκτησία, χαρίζοντας τα κέρδη στη γυναίκα και τα παιδιά του, τους οποίους κι εγκατέλειψε για να ακολουθήσει μια ζωή κηρύγματος. Έπειτε απομονώθηκε σε ένα σπήλαιο στο όρος Ράντα της Μαγιόρκα για να αφιερωθεί στον συλλογισμό, ώσπου εισήλθε στο κιστερκιανικό μοναστήρι της Λα Ρεάλ, όπου έμαθε λατινικά, γραμματική και καθολική και ισλαμική φιλοσοφία. Παρέμεινε λαϊκός και δεν έγινε επίσημα μοναχός μέχρι το 1295.
Ιεραποστολικό έργο
Το 1274 ο πρίγκιπας Ιάκωβος, τέως μαθητής του Λιουλ, τον κάλεσε στο κάστρο του στο Μονπελιέ, όπου, με τη χορηγία του πρίγκιπα συνέγραψε το Ars demostrativa ('Αποδεικτική τέχνη'). Τα χρήματα που του δόθηκαν ως βραβείο τα επένδυσε στην κατασκευή του μοναστηριού του Μιραμάρ στη Μαγιόρκα. Σκοπός του μοναστηριού έγινε η προετοιμασία ιεραποστόλων για να εκχριστιανίσουν τους Άραβες. Η προετοιμασία περιείχε μαθήματα αραβικής γλώσσας και διαλεκτικής και προκάλεσε τον θαυμασμό και το δημόσιο έπαινο του πάπα Ιωάννη ΚΑ΄ το 1276.
Το 1286 έλαβε τον τίτλο του ακαδημαϊκού καθηγητή από το Πανεπιστήμιο του Παρισιού κι έναν χρόνο αργότερα μετέβη στη Ρώμη για να ενημερώσει τον ποντίφικα για τα σχέδιά του περί αναμόρφωσης της εκκλησίας. Η αδιαφορία των ανώτερων στελεχών της για τα σχέδιά του περιλάμβανε και μια εκ νέου απόρριψη της κήρυξης σταυροφορίας και της παροχής οικονομικής στήριξης για τον προσηλυτισμό των αλλόδοξων στους Αγίους Τόπους. Ως αποτέλεσμα της παραπάνω αδιαφορίας, το 1295 εντάχθηκε στους φραγκισκανούς. Το 1299 ο Ιάκωβος Β΄ της Μαγιόρκα του επέτρεψε να κηρύττει στα τεμένη και τις συναγωγές του βασιλείου. Για πρώτη φορά θα μπορούσε να εκθέσει τις απόψεις του μπροστά σε χριστιανούς.
Το 1305 δημοσίευσε τη δεύτερη έκδοση του σχεδίου του περί ανάκτησης των Αγίων Τόπων: ένας χριστιανός βασιλιάς θα ηγείτο των ενοποιημένων στρατιωτικών ταγμάτων και, ξεκινώντας από την Αλμερία και τη Γρανάδα, θα κατέληγαν διαμέσου της Βόρειας Αφρικής στην Αίγυπτο. Προφανώς στο νου του είχε τον Ιάκωβο Β΄ της Αραγόνας που μόλις είχε κατακτήσει της Μούρθια και είχε εγκαταστήσει εμπορικές επαφές με την Αλεξάνδρεια. Εν τέλει η μόνη κίνηση που έλαβε χώρα ήταν η αποτυχημένη εκστρατεία του Ιακώβου Β΄ εναντίον της Αλμερία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί συγγραφείς στα καταλανικά Κατηγορία:Καταλανοί κληρικοί Κατηγορία:Ισπανοί φιλόσοφοι
Αλφειός
Ανάλογα με την μέθοδο υπολογισμού, τo μήκος του απαντάται στην βιβιλιογραφία ίσο με 110 χιλιόμετρα, 112 χιλιόμετρα, 120 χιλιόμετρα ή ακόμα και με 127 χιλιόμετρα (119,5 χιλιόμετρα φυσική ροή και 7,5 χιλιόμετρα εκτροπή).
Οι πηγές του Αλφειού εντοπίζονται στο οροπέδιο της Τριπόλεως, στις απολήξεις του Πάρνωνα και στις πλαγιές του βόρειου Ταυγέτου, στην περιοχή του Ασεατικού Πεδίου, σε υψόμετρο 700-800 μ. . Μία από τις πηγές του είναι σήμερα γνωστή ως «Φραγκόβρυσο ή Φραγκόβρυση». Σχετικά με αυτήν, αναφέρει ο Παυσανίας ότι βρισκόταν σε μικρή απόσταση βορειότερα του λόφου της Ασέας και ότι κοντά στην πηγή βρισκόταν ο ναός της Μητέρας των Θεών που τον κοσμούσαν δύο λίθινοι λέοντες.
Ο Αλφειός έχει κατεύθυνση στην αρχή νοτιοδυτική και αφού συμβάλει με τα ρέματα Κουντιφαρίνα και Καρνίων (σημ. Ξερίλας), αλλάζει την κατεύθυνσή του σε βορειοδυτική και διατρέχει το λεκανοπέδιο της Μεγαλόπολης, όπου στην περιοχή εξόρυξης λιγνίτη εκτρέπεται τεχνητά. Στη συνέχεια, ρέει με βορειοδυτική κατεύθυνση, συμβάλλει με τον Ελισσώνα, περνά δίπλα από την Καρύταινα και συμβάλλει με τον ποταμό Λούσιο (άνω ρους). Ακολούθως, ο ποταμός αποτελεί το φυσικό όριο μεταξύ Αρκαδίας και Ηλείας και, αφού συμβάλει με τα ρέματα Διπόταμο και Κέλαδο (σημ. Ρογγοζιός), στρέφεται προς τα δυτικά, κατεύθυνση που διατηρεί μέχρι τις εκβολές του. Έξι χιλιόμετρα κατάντη συμβάλλει με το Λάδωνα, στη συνέχεια με τον Ερύμανθο και μετά από 24 χλμ περίπου συναντάται το κατασκευασμένο στην κοίτη του φράγμα Φλόκα (μέσος ρους). Πριν το φράγμα του Φλόκα δέχεται τα νερά του Κλαδέου και του Σελινούντα. Τέλος, μετά τη συμβολή με το ρέμα του Ενιπέα (σημ. Λεστενίτσα), εκβάλλει στο βόρειο τμήμα του Κυπαρισσιακού κόλπου (κάτω ρους). Σε όλο το τμήμα του μέσου και κάτω ρου του ουσιαστικά ελίσσεται με μαιάνδρους ως αποτέλεσμα των τεκτονικών κινήσεων της περιοχής.
Το ρεύμα του ποταμού αυτού είναι ορμητικό και μεταφέρει πολλές ύλες με την οποία και γίνονται συνεχείς προσχώσεις με συνέπεια να δημιουργούνται στη θάλασσα σε αρκετή ακτίνα λωρίδες γης, λαιμοί και λιμνοθάλασσες, όπως είναι: της Αγουλινίτσας, της Μουριάς και του Καϊάφα.
Στον Αλφειό αρκετοί αθλητές πραγματοποιούν κατάβαση με φουσκωτό σκάφος. Είναι εντυπωσιακή διαδρομή για ράφτινγκ στην Ελλάδα με συνεχόμενα τεχνικά περάσματα.
Το όνομα του ποταμού ετυμολογείται από το αρχαίο ρήμα αλφάνω που σημαίνει πλουτοδοτώ, προσφέρω πλούτο εξ ου και η λέξη «τιμαλφή».
Μυθολογία
Κατά την ελληνική μυθολογία ο Αλφειός ήταν ένας από τους θεοποιημένους ποταμούς των αρχαίων Ελλήνων, που λατρευόταν κυρίως στην Ηλεία, την Μεσσηνία και την Αρκαδία, ακριβώς από τις περιοχές που διαρρέει και σήμερα. Φερόταν ως γιος του Ωκεανού και της Τηθύος απόγονος του Ήλιου. Κάποτε σκότωσε τον αδελφό του Κέρκαφου και τον καταδίωξαν οι Ερινύες. Φτάνοντας στον ποταμό Νύκτιμο έπεσε μέσα και πνίγηκε και από τότε ο ποταμός πήρε το όνομα του. Ο Όμηρος τον αποκαλεί " ΙΕΡΟΝ ΡΟΟΝ ΑΛΦΕΙΟΙΟ "
Σύμφωνα με τον Παυσανία, ο Αλφειός ήταν κυνηγός που αγάπησε την Αρέθουσα αλλά εκείνη δεν τον ήθελε και για να τον αποφύγει πήγε στην Ορτυγία, νησί κοντά στις Συρακούσες. Ο Αλφειός από τον μεγάλο έρωτά του μεταμορφώθηκε σε ποταμό και μέσω των νερών της θάλασσας έφτασε στην Ορτυγία, κοντά στην αγαπημένη του.
Στον πέμπτο του άθλο, ο Ηρακλής εκτρέπει τα νερά του Αλφείου και του Πηνειού για να καθαρίσει την κόπρο η οποία είχε συσσωρευθεί στους στάβλους του βασιλεία της Ηλείας Αυγεία από 3.000 βόδια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εσωτερισμός Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Ποταμοί της Αρκαδίας‎ Κατηγορία:Ποταμοί της Ηλείας‎ Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Συνθήκη του Λονδίνου (1913)
Η Συνθήκη του Λονδίνου (30 Μαΐου 1913) ήταν το αποτέλεσμα από τη Διάσκεψη του Λονδίνου (1912-1913) λεγόμενης και Συνδιάσκεψη Ειρήνης, που έγινε στο Λονδίνο, για τον τερματισμό του Α΄ Βαλκανικού πολέμου. Αυτή η Συνθήκη συνομολογήθηκε μεταξύ των Βαλκανικών Συμμάχων (Βουλγαρίας, Ελλάδας, Μαυροβουνίου και Σερβίας) αφενός, και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αφετέρου. Έμεινε γνωστή και ως Βαλκανο-Τουρκική Συνθήκη.
Η Συνδιάσκεψη Ειρήνης και η Πρεσβευτική συνδιάσκεψη
Η εξέλιξη του πολέμου κατέστησε φανερό ότι τα σύνορα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας θα μεταβάλλονταν σημαντικά, πράγμα αντίθετο με την αρχική διακήρυξη των Μεγάλων Δυνάμεων κατά την αρχή του πολέμου. Τα συμφέροντα που διακυβεύονταν ήταν τεράστια, με τη νέα τροπή που έπαιρνε το Ανατολικό Ζήτημα, και δεν ήταν δυνατόν οι Μεγάλες Δυνάμεις να μείνουν έξω από τη διευθέτηση των προβλημάτων.
Τότε ακριβώς οι Μεγάλες Δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Αυστρία, Ιταλία και Ρωσία) προσφέρθηκαν να μεσολαβήσουν για τον καθορισμό των βαλκανικών συνόρων, με πρόσχημα την κατάπαυση των εχθροπραξιών καλώντας τις εμπόλεμες βαλκανικές Χώρες για συνομολόγηση συνθήκης ειρήνης και τερματισμού του πολέμου.
Έτσι στις 16 Δεκεμβρίου 1912 συνήλθαν οι αντιπροσωπείες των εμπολέμων στο Λονδίνο για τη Συνδιάσκεψη Ειρήνης όπου και διακόπηκε στις 10 Ιανουαρίου του 1913 προκειμένου να υποχωρήσει η Οθωμανική αυτοκρατορία. Στο διάστημα αυτό της αναμονής ξέσπασε στη Κωνσταντινούπολη νέο κίνημα των Νεοτούρκων, με συνέπεια το ναυάγιο των περαιτέρω συζητήσεων και τη συνέχιση του πολέμου. Κύρια όμως απόφαση που λήφθηκε τότε ήταν και η δημιουργία Αλβανικού κράτους. Παράλληλα με την τελευταία συνδιάσκεψη των Βαλκανικών Χωρών, είχε αρχίσει επίσης τις εργασίες της και η Πρεσβευτική Συνδιάσκεψη, στην οποία λάμβαναν μέρος μόνο οι Πρέσβεις των Μεγάλων Δυνάμεων υπό την προεδρία του υπουργού εξωτερικών της Μ. Βρετανίας Εδουάρδου Γκρέυ, και η οποία τελικά εκ των πραγμάτων είχε μεγαλύτερη σπουδαιότητα από τη Συνδιάσκεψη Ειρήνης που διακόπηκε, αφού υπό τη πίεσή της, δύο μήνες μετά τη δολοφονία του Βασιλέως των Ελλήνων Γεωργίου του Α', στη Θεσσαλονίκη, τελικά ολοκληρώνεται και συνομολογείται, στο Λονδίνο, η παρούσα Συνθήκη.
Η Συνθήκη
Σύμφωνα με τη Συνθήκη αυτή παραχωρούνταν στους νικητές (στα Βαλκανικά κράτη) όλα τα εδάφη που βρίσκονταν δυτικά της γραμμής Αίνου - Μηδείας, εκτός της Αλβανίας, που όπως αναφέρθηκε παραπάνω δημιουργούνταν ως ανεξάρτητη Ηγεμονία. Συγκεκριμένα το κείμενο της συνθήκης, το οποίο συντάχθηκε οριστικά, προέβλεπε (άρθρο 2) να παραχωρήσει η Οθωμανική αυτοκρατορία όλα τα Ευρωπαϊκά εδάφη που βρίσκονταν δυτικά της γραμμής Αίνος - Μήδεια, εκτός της Αλβανίας. Οι Σύμμαχοι και η Τουρκία (άρθρο 3) ανέθεταν στις έξι Μεγάλες Δυνάμεις (υπό την Πρεσβευτική Συνδιάσκεψη που συνέχιζε τις συνομιλίες), τη χάραξη των συνόρων και το διακανονισμό των ζητημάτων που αφορούσαν την Αλβανία, καθώς τους παρείχαν τη δυνατότητα (άρθρο 5) να αποφανθούν για την τύχη των ελληνικών νήσων του Αιγαίου, εκτός της Κρήτης (άρθρο 4) για την οποία η Πύλη παραιτείτο "υπέρ των συμμάχων Ηγεμόνων πάντων των επί της Νήσου κυριαρχικών δικαιωμάτων της".
Παρατηρήσεις
Η Ελλάδα υπέγραψε αυτή τη συνθήκη λαμβάνοντας υπόψη τις υποχρεώσεις της στο νέο ζήτημα συνόρων της Ηπείρου που θα της εξασφάλιζε την αναγνώριση της κυριαρχίας επί των ελληνικών νήσων του Αιγαίου (και της Δωδεκανήσου) παράλληλα με τις διαβεβαιώσεις της αγγλικής κυβέρνησης επί των προκειμένων της υποστήριξής της. Παρά ταύτα τρία ζητήματα που ενδιέφεραν την Ελλάδα έμειναν τελικά άλυτα: το Βορειοηπειρωτικό, το Νησιωτικό και το Αγιορείτικο. Έτσι για το Βασίλειο της Ελλάδας και την Οθωμανική Αυτοκρατορία η Συνθήκη κανένα ζήτημα εξ αυτών δεν επέλυσε. Πριν όμως η συνθήκη αυτή να επικυρωθεί, ξέσπασε ο Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος μεταξύ των συμμάχων νικητριών Χωρών του Α' Βαλκανικού Πολέμου, για τον τερματισμό του οποίου συνομολογήθηκε μεταξύ των εμπλεκομένων Χωρών η Συνθήκη Βουκουρεστίου (1913). Παρά ταύτα οι Μεγάλες Δυνάμεις συνέχισαν να θεωρούν δεσμευτικούς τους όρους της παρούσας, αφού αφορούσαν πρώτιστα τα συμφέροντά τους. Συνεπώς η Συνθήκη αυτή απετέλεσε στη πραγματικότητα μια μορφή "προκαταρκτικού" Πρωτοκόλλου βάσει του οποίου ακολούθησε εκείνο της Πρεσβευτικής Διάσκεψης δύο μήνες μετά, όπου κάθε σύμμαχος Χώρα θα μπορούσε να συνάψει οριστική διμερή συνθήκη με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, που θα κανονίζουν λεπτομερώς τα διμερή ζητήματα. Έτσι ως συνέχεια αυτής της συνθήκης υπογράφηκαν οι ακόλουθες διμερείς συνθήκες:
Την επομένη της υπογραφής της παρούσας συνθήκης, η Ελλάδα και η Σερβία συνομολογούν τη Συνθήκη Συμμαχίας Θεσσαλονίκης και τη Στρατιωτική Σύμβαση Θεσσαλονίκης (1 Ιουνίου 1913) και δύο μήνες μετά, στις 29 Ιουλίου, υπογράφεται από τις Μεγάλες Δυνάμεις το Πρωτόκολλο Πρεσβευτικής Διάσκεψης Λονδίνου (1913), συνέχεια του οποίου ήταν το Πρωτόκολλο Φλωρεντίας (1913) και ομοίως το Πρωτόκολλο Φλωρεντίας (1914), σε μορφή Διακοίνωσης, που καθόρισαν οριστικά τα δρώμενα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λονδίνου 1913 Κατηγορία:Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος Λονδινου 1913 Λονδινου 1913 Λονδίνου 1913 Λονδίνου 1913 Λονδίνου 1913 Λονδίνου 1913 Λονδίνου 1913
.ck
.ck είναι ο top-level domain κωδικός για τα Νησιά Κουκ στο Διαδίκτυο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νήσοι Κουκ Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Στο ντιβάνι
μικρογραφία|Εξώφυλλο βιβλίου "Στο Ντιβάνι". To βιβλίο Στο ντιβάνι (αγγλικά: Lying on the Couch), 1996, αποτελεί το δεύτερο μυθιστόρημα του Αμερικανού ψυχιάτρου, ψυχοθεραπευτή και συγγραφέα Ίρβιν Γιάλομ. Με τον πρωτότυπο τίτλο του βιβλίου, ο Γιάλομ κάνει ένα λογοπαίγνιο με τρείς σημασίες, οι οποίες όμως δεν μεταφέρονται στον μεταφρασμένο στα ελληνικά τίτλο. Με την αγγλική λέξη lying, δηλώνει πρώτον τον καθήμενο ασθενή στην πολυθρόνα ή το ντιβάνι του ψυχοθεραπευτή. Δεύτερον, δηλώνει την ερωτική συνεύρεση μεταξύ ασθενή και ψυχοθεραπευτή, ενώ τρίτον αναφέρεται στα τυχόν ψεύδη των ασθενών κατά την διαδικασία της ψυχοθεραπείας. Το μυθιστόρημα αφορά τα είδη της αμερικανικής ψυχοθεραπείας του 20ου αιώνα.
Εισαγωγή στην πλοκή
Ο Γιάλομ, στο μυθιστόρημά του επιδιώκει - μέσω μίας σειράς διάφορων ιστοριών και ασθενών που ενίοτε συνδέονται μεταξύ τους - να αναδείξει μέσω του ψυχοθεραπευτή πρωταγωνιστή του Έρνεστ Λας, ότι μπορούν να επιτευχθούν αληθινές ανθρώπινες επαφές ανάμεσα σε θεραπευτή και θεραπευόμενο. Στον αντίποδα, ο συμπρωταγωνιστής του βιβλίου, Μάρσαλ Στράιντερ, ο συντηρητικός επόπτης του Έρνεστ, τον καθοδηγεί προς μία πιο αποστασιοποιημένη και επαγγελματική σχέση των ανθρώπων κατά την διάρκεια της ψυχοθεραπείας. Άλλωστε, ο ίδιος ο Γιάλομ ανήκει στην υπαρξιακή σχολή ψυχοθεραπείας, η οποία πιστεύει πως η διαφάνεια του θεραπευτή μπορεί να φέρει θετικά αποτελέσματα στον θεραπευόμενο. Ο Έρνεστ, ξεκινώντας κρυφά από τον επόπτη του την διαδικασία του χτισίματος μίας αυθεντικής σχέσης με τους θεραπευόμενους, μία σχέση δηλαδή αμοιβαίας ειλικρίνειας που στηρίζεται όχι μόνο σε χρηματική αμοιβή, αλλά στην ενσυναίσθηση, βρίσκει τον εαυτό του αντιμέτωπο με μία δύσκολη ασθενή. Έτσι, σε όλη την έκταση του μυθιστορήματος ξετυλίγεται μία συναισθηματική περιπέτεια, αναδεικνύοντας με πολύ ζωντανό τρόπο το τι συμβαίνει πραγματικά όχι μόνο κατά την διάρκεια της ψυχοθεραπείας, αλλά επίσης τι συμβαίνει στην καθημερινή ζωή και στην σκέψη τόσο των θεραπευτών όσο και των ασθενών. Τέλος, αναδεικνύεται η ζωή στην Αμερική κατά τον 20ο αιώνα, μέσω των αντιθέσεων μεταξύ χρήματος και πολυτέλειας από την μία, αλλά μοναχικότητα και προσφυγή σε ψυχοθεραπευτές από την άλλη.
Ζάνταρ
Η Ζάνταρ είναι παραλιακή πόλη και λιμάνι της Κροατίας, η οποία βρίσκεται βόρεια του Σπλιτ και νότια της Ριέκα.
Η πόλη κατοικείται από τον 7ο αιώνα π.Χ. με το όνομα Ζαντέρ (Jader). Αργότερα αναφέρεται με το ελληνικό όνομα Ιδάσσα, ενώ στα ρωμαϊκά χρόνια είχε το όνομα Ζαντέρα (Jadera) και αργότερα Ντιαντόρα (Diadora).
Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα ονομαζόταν Ζάρα και ήταν η πόλη στην οποία επιτέθηκαν οι Σταυροφόροι της Δ' Σταυροφορίας το 1202 μετά από αίτημα των Βενετών, όταν οι Σταυροφόροι εμφανίστηκαν στη Βενετία χωρίς τα συμφωνηθέντα με τους Βενετούς χρήματα για τη μεταφορά τους στη Αίγυπτο.
Η παλαιά πόλη είναι χτισμένη σε μια χερσόνησο, η οποία περιβάλλεται από τείχος και είναι πλήρως οικοδομημένη με μικρά δρομάκια και τριώροφα-τετραώροφα κτίρια, με τυπική αρχιτεκτονική μεσαιωνικών πόλεων. Σήμερα αυτό το μέρος της πόλης δεν είναι προσβάσιμο με αυτοκίνητο. Το σύγχρονο Ζάνταρ εκτείνεται αρκετά και στις δύο πλευρές της παραλίας και το 2011 είχε πληθυσμό 75.082 κατοίκων.
Είναι μια τουριστική πόλη και σημαντικά της αξιοθέατα είναι ο οκτάγωνος πυργωτός ναός του Αγίου Δονάτου (9ος αιώνας) με το εντυπωσιακό καμπαναριό του, ο καθεδρικός ναός της Αγίας Αναστασίας (9ος-12ος αιώνας) σε ρυθμό τρίκλιτης βασιλικής με δύο τεράστια κυκλικά βιτρό, και η Ρωμαϊκή αγορά που βρίσκεται ακριβώς δίπλα, στη πλακόστρωτη πλατεία Ζελένι στην οποία και φέρεται μνημειακή στήλη, επίσης το ναυπηγείο (Arsenal) και πολλές εκκλησίες. Τα ενετικά οχυρωματικά έργα της πόλης έχουν χαρακτηριστεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 2017.
Το πρώτο πανεπιστήμιο του Ζάνταρ ιδρύθηκε το 1396, ως μέρος μοναστηριού Βενεδικτίνων μοναχών.