cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πουριτανισμός
Ο πουριτανισμός είναι δογματική θρησκευτική τοποθέτηση που αναπτύχθηκε κυρίως στην Αγγλία και στην Αμερική τον 16ο και 17ο αιώνα στους κόλπους της Αγγλικανικής Εκκλησίας. Η τάση αυτή προέβαλε την ανάγκη να απαλλαγούν η λατρεία και η εκκλησιαστική πρακτική από τις μη προβλεπόμενες από την Αγία Γραφή προσθήκες, όπως ήταν τα καθολικά στοιχεία που παρεισέφρησαν στο Βιβλίο Προσευχών, και να αποκτήσουν την καθαρότητα των θρησκευτικών εκδηλώσεων και της λατρείας των πρώτων χρόνων του χριστιανισμού.
Ο πουριτανισμός πηγάζει από τις διδασκαλίες του Καλβινισμού και του Ζβιγγλιανισμού. Αποτέλεσε δε μία συγκεκριμένη νοοτροπία που διέπει την ατομική συμπεριφορά του ανθρώπου και εξέφραζε σε υψηλό βαθμό το Συντηρητισμό, τη νοικοκυροσύνη, την εργατικότητα και την ατομική ηθική των αστών της εποχής εκείνης. Ο πουριτανισμός ήκμασε στα χρόνια της βασίλισσας Ελισάβετ Α', και έπαιξε σημαντικό κοινωνικό ρόλο. Στη σύγχρονη εποχή, ο πουριτανισμός εκφράζει το ακραίο πνεύμα του συντηρητισμού.
Κατηγορία:Αγγλικανισμός Κατηγορία:Θρησκευτική φιλοσοφία και δόγματα
Χάρτα της Γκρατσάνιτσα
Η Χάρτα της Γκρατσάνιτσα (σερβικά : Грачаничка повеља) είναι μεσαιωνικό σερβικό έγγραφο του βασιλιά Μιλούτιν. Το έγγραφο καθόριζε αναλυτικά τα όρια αλλά και τις εκτάσεις που ανήκαν η παραχωρούσε ο βασιλιάς στην μονή Γκρατσάνιτσα. Επίσης αναφέρονταν τα ονόματα των κατοίκων και κυρίως αγροτών που δούλευαν στα χωράφια προς όφελος της μονής.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλειο της Σερβίας (Μεσαίωνας) Κατηγορία:Σερβική λογοτεχνία του Μεσαίωνα
Φίλιππος του Ράβενσταϊν
Ο Φίλιππος, γερμ. Philip (1459 - 28 Ιανουαρίου 1528) από τον Οίκο του Λα Μαρκ ήταν κύριος του Ράβενσταϊν & Βάινενταλ. Έγινε στρατιωτικός διοικητής στη Γερμανία, τη Φλάνδρα και τη Γαλλία.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Αδόλφου κυρίου του Ράβενσταϊν και της Βεατρίκης των Αβίς, κόρης του Πέτρου δούκα της Κοΐμπρα.
Μεγάλωσε μαζί με τη 2η εξαδέλφη του Μαρία, κόρη του Καρόλου του ριψοκίνδυνου, δούκα της Βουργουνδίας, διότι ο πατέρας του έκανε δεύτερο γάμο με την Άννα, αδελφή του Καρόλου, που ήταν γκουβερνάντα της Μαρίας.
Το 1477 έγινε στρατιωτικός διοικητής στη Γαλλική Φλάνδρα και πολέμησε εναντίον των Γάλλων. Το 1482 ο Λουδοβίκος των Βουρβόνων επίσκοπος της Λιέγης φονεύθηκε από τον Γουλιέλμο Α΄ των Λα Μαρκ και ο Φίλιππος μετέβη στη Λιέγη για να αποκαταστήσει την τάξη.
Όταν το 1486 ο Μαξιμιλιανός Α΄ των Αψβούργων κλήθηκε στη Γερμανία για τη διαδοχή του πατέρα του, ο Φίλιππος ανέλαβε τη διακυβέρνηση των Κάτω Χωρών μαζί με τον Ένγκελμπερτ Β΄ κόμη του Νασσάου-Ντίλενμπουργκ· έγινε ναύαρχος της Φλάνδρας (1485-88).
Όταν επέστρεψε ο Μαξιμιλιανός Α΄, ο Φίλιππος συμμετείχε στην καταστολή της εξέγερσης των πόλεων Υπρ, Μπρυζ και Ζεντ της Φλάνδρας. Οι πόλεις αιχμαλώτισαν τον Μαξιμιλιανό Α΄, τη θέση του οποίου κατέλαβε ο Φίλιππος. Έτσι ελευθερώθηκε ο Μαξιμιλιανός Α΄ με τον όρο να δώσει περισσότερη ελευθερία στις πόλεις, αλλά όταν ελευθερώθηκε, δεν το έκανε. Ο Φίλιππος πληγώθηκε βαθιά από την προδοσία του κυρίου του και πήγε με το μέρος των εξεγερμένων πόλεων, όπου ανέλαβε στρατιωτικός διοικητής.
Ο Φίλιππος ακολούθησε τον Λουδοβίκο ΙΒ΄ της Γαλλίας στην Ιταλική εκστρατεία του, όπου έγινε αντιβασιλιάς της Γένουας. Έπειτα από μερικά έτη του επετράπη να επιστρέψει στις Κάτω Χώρες και να ζήσει στο κάστρο Ανγκιάν της συζύγου του Φραγκίσκας, ώσπου απεβίωσε η σύζυγός του και το κληρονόμησε η αδελφή της Μαρία των Λουξεμβούργου, σύζυγος του Φραγκίσκου των Βουρβόνων κόμη του Βαντόμ. Τότε ο Φίλιππος μετακινήθηκε στο πατρικό κάστρο Βάινενταλ και έπειτα από 5 έτη απεβίωσε το 1528 σε ηλικία 69 ετών. Παρά τις προσπάθειες του φίλου του Καρόλου Α΄ κόμη του Λαλαίνκ, δεν εισήλθε στο Τάγμα του Χρυσόμαλλου Δέρατος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1485 τη Φραγκίσκα των Λουξεμβούργου, κόρη του Πέτρου Β΄ κόμη του Σαιν-Πολ. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λα Μαρκ
Γεωγραφία της Λευκορωσίας
δεξιά δεξιά|μικρογραφία|360x360εσ|Λεπτομερής χάρτης της Λευκορωσίας μικρογραφία|220x220px|Οι μέσες θερμοκρασίες τον Ιανουάριο (σε °C) |εναλλ.= μικρογραφία|220x220px|Οι μέσες θερμοκρασίες τον Ιούλιο (σε °C) |εναλλ.= μικρογραφία|220x220px|Οι μέσες ποσότητες βροχοπτώσεων τον Ιανουάριο (σε [[Χιλιοστόμετρο|χλστ.) |εναλλ.=|αριστερά]] μικρογραφία|220x220px|Οι μέσες ποσότητες βροχοπτώσεων τον Ιούλιο (σε [[Χιλιοστόμετρο|χιλιοστά) |εναλλ.=|αριστερά]] μικρογραφία|300x300εσ|Οι δασικές εκτάσεις στα [[ραγιόν της Λευκορωσίας.]] Γεωγραφικά η Λευκορωσία είναι μια περίκλειστη, γενικά επίπεδη χώρα (το μέσο υψόμετρο είναι 162 μ. πάνω από το επίπεδο της θάλασσας), χωρίς φυσικά σύνορα, και έχει έκταση 207.600 τ.χλμ., δηλαδή είναι λίγο μικρότερη από το Ηνωμένο Βασίλειο και την πολιτεία του Κάνσας. Συνορεύει με τη Ρωσία στα ανατολικά και βορειοανατολικά, με τη Λετονία στο βορρά, με τη Λιθουανία στα βορειοδυτικά, με την Πολωνία στα δυτικά και με την Ουκρανία στα νότια. Η μέγιστη απόσταση βορρά-νότου είναι 560 χλμ. και δύσης-ανατολής είναι 650 χλμ.
Τοπογραφία και υδρογραφία
Το επίπεδο έδαφος της Λευκορωσίας διακόπτεται από τη Λευκορωσική οροσειρά (Λευκορωσικά: Беларуская града), μία ζώνη από υψίπεδα και βουνά, που διασχίζει διαγώνια τη χώρα από τα δυτικά-νοτιοδυτικά προς τα ανατολικά-βορειοανατολικά. Το ψηλότερο σημείο της βρίσκεται στο Όρος Ντζιαρζίνσκαγια σε υψόμετρο 346 μ., η ονομασία του οποίου προέρχεται από τον Φέλιξ Ντζερζίνσκι, τον επικεφαλής της Τσέκα. Η Βόρεια Λευκορωσία έχει λοφώδη τοπία με πολλές λίμνες και κορυφογραμμές ήπιας κλίσης που έχουν σχηματιστεί από λιθώνες. Στο νότο, περίπου το 1/3 της Λευκορωσικής επικράτειας γύρω από τον Ποταμό Πριπυάτ καταλαμβάνεται από την υψομετρικά χαμηλή βαλτώδη πεδιάδα της Πολεσία, την οποία μοιράζεται από κοιινού με την Ουκρανία, την Πολωνία και τη Ρωσία.
Στη Λευκορωσία υπάρχουν 3.000 ρέματα και 4.000 λίμνες που αξιοποιούνται με πληθώρα τρόπων, για την παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας, για πλεύση και μεταφορά ξυλείας μέσω ποταμών, και ως τοπία αναψυχής. Μεγάλοι ποταμοί είναι οι ρέοντες προς τα δυτικά Ποταμοί Δυτικός Ντβίνα και Νέμαν, και ο ρέων προς τα νότια Ποταμός Δνείπερος με τους παραποτάμους του, τους ποταμούς Μπερέζινα, Σοζ, και Πριπυάτ. Ο Ποταμός Πριπυάτ γεφυρώνει τον Δνείπερο που ρέει στην Ουκρανία με τον Βιστούλα στην Πολωνία, από τον καιρό του Κράτους των Ρως.
Τελικός Κυπέλλου Αγγλίας 2001
Ο Τελικός Κυπέλλου Αγγλίας 2001 διεξήχθη στις 12 Μαΐου 2001 στο Μιλλένιουμ Στέιντιουμ στο Κάρντιφ. Ήταν ο 120ος τελικός της αρχαιότερης ποδοσφαιρικής διοργώνωσης στον κόσμο και αναμετρήθηκαν οι Λίβερπουλ και η Άρσεναλ.Η Λίβερπουλ κατέκτησε το Κύπελλο κερδίζοντας με 2-1 την Άρσεναλ .Διατητήτης του αγώνα ήταν ο Στήβ Νταν.
Γεωγραφία της Λευκορωσίας
Τοπογραφία και υδρογραφία
Η επιπεδότητα του Λευκορωσικού εδάφους και οι πολυάριθμες λίμνες οφείλονται σε διεργασίες παγετοδιάβρωσης. Η Λίμνη Ναραχ, η μεγαλύτερη της χώρας, έχει έκταση 79,6 τ.χλμ.. Άλλες μεγάλες λίμνες είναι οι Οσβέγια (52,8 τ.χλμ.), Τσερνοβόγιε (43,8 τ.χλμ.), Λουμισκόγιε (36,7 τ.χλμ.) και Ντριβάτι (36,1 τ.χλμ.). Η Λίμνη Ντρακσιάι (Λευκορωσικά: Дрысвяты) (44,8 τ.χλμ.) βρίσκεται στα σύνορα με τη Λευκορωσία και τη Λιθουανία. Η βαθύτερη λίμνη στη Λευκορωσία είναι η Ντουχάγιε (53,7 μ.). Η Λίμνη Τσερνοβόγιε είναι η πιο ρηχή από τις μεγάλες λίμνες, με μέγιστο βάθος 4 μ. Η πλειοψηφία των μεγάλων λιμνών βρίσκεται στη βόρεια Λευκορωσία. Στις περιοχές Μπράσλαβ και Ουσάτσι, περισσότερο από το 10% του εδάφους καλύπτεται από λίμνες.
Τελικός Κυπέλλου Αγγλίας 2001
Ο αγώνας
{| width="100%"
Γεωγραφία της Λευκορωσίας
Τοπογραφία και υδρογραφία
Σχεδόν το 1/3 της χώρας είναι καλυμμένο με πούστσας, μεγάλες ακατοίκητες δασικές εκτάσεις. Τα ποσοστά δασικής έκτασης κυμαίνονται από 34% στις περιοχές Μπρεστ και Χρόντνα έως 45% στην περιοχή Χόμιελ. Τα δάση καλύπτουν το 36-37,5% των περιοχών Μινσκ, Μαχιλιού και Βίτσεμπσκ. Οι περιοχές με τα μεγαλύτερα ποσοστά δασικής κάλυψης είναι οι Ρασόνι και Λιέλυτσι, στα βόρεια και νότια άκρα της Λευκορωσίας, αντίστοιχα. Τα επίπεδα ξυλοποίησης είχαν μειωθεί με την πάροδο του χρόνου – από 60% το 1600 μ.Χ. σε 22% το 1922, αλλά ανέκαμψαν στα μέσα του 20ου αιώνα. Το Δάσος Μπιαλοβιέζα (από κοινού με την Πολωνία) στο δυτικά άκρα είναι το παλαιότερο και πιο μαγευτικό από τα δάση, διατηρώντας και προσφέροντας καταφύγιο σε είδη ζώων και πουλιών που έχουν εξαφανιστεί από αλλού στο μακρινό παρελθόν.
Τελικός Κυπέλλου Αγγλίας 2001
Ο αγώνας
Κατηγορία:Τελικοί κυπέλλου Αγγλίας Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2001
Γεωγραφία της Λευκορωσίας
Kλίμα
Λόγω της εγγύτητας στη Βαλτική Θάλασσα (257 χλμ. στο πιο κοντινό σημείο) η χώρα έχει ένα εύκρατο ηπειρωτικό κλίμα. Οι χειμώνες διαρκούν 105 - 145 ημέρες και τα καλοκαίρια διαρκούν έως και 150 ημέρες. Η μέση θερμοκρασία τον Ιανουάριο είναι -6 °C, και τον Ιούλιο είναι ~18 °C με υψηλή υγρασία. Η μέση θερμοκρασία τον Ιούλιο κυμαίνεται από 17,5 °C στο βορρά ως 18,5 –19 °C στο νότο. Τον Ιανουάριο κυμαίνεται από –4,5 °C στα νοτιοδυτικά ως –8 °C στα βορειοανατολικά. Η μέση ετήσια βροχόπτωση κυμαίνεται από 550 – 700 χλστ. και ενδέχεται να ξεπεράσει τα όρια.
Η υψηλότερη μέση ετήσια ποσότητα βροχοπτώσεων καταγράφηκε στη Ναβαχρούδακ (769 χλστ. ετήσια). Η υψηλότερη ετήσια ποσότητα βροχοπτώσεων που έχει καταγραφεί ποτέ ήταν στο Βασιλιέβιτσι (1.115 χλστ. ετήσια), και η χαμηλότερη στο Μπραχιν (298 χλστ.). Το 70% των βροχοπτώσεων παρουσιάζονται τους μήνες Απρίλιος – Οκτώβριος. Οι ισχυρές βροχοπτώσεις είναι συχνό καλοκαιρινό φαινόμενο, και ενδέχεται μία θερινή ημέρα η ποσότητα βροχοπτώσεων να ξεπεράσει την μέση μηνιαία. Η εντονότερη βροχόπτωση που καταγράφηκε ποτέ ήταν τον Ιούλιο του 1973 στο Σλαουνάγιε του ραγιόν Ταλαχύν – 148 χλστ. σε μία μέρα. Το υψηλότερο επίπεδο υγρασίας παρατηρείται το Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο (90%) και το χαμηλότερο τον Μάιο και τον Ιούνιο (65-70%), με μέσο επίπεδο 80%. Οι ημέρες που η υγρασία είναι χαμηλότερη του 30% σπανίζουν – είναι συνήθως λιγότερες από 20 ετήσια, και δεν υπερβαίνουν τις 3-5 σε ορισμένες περιοχές. Αντιθέτως, οι ημέρες που η υγρασία υπερβαίνει το 80% είναι πάνω από 100 και σε ορισμένες περιοχές φτάνουν τις 152. Λόγω της υψηλής υγρασίας οι περιοχές γύρω από το Μινσκ και το Ναβαχρούδακ έχουν 65 – 100 ομιχλώδεις ημέρες ετήσια.
Χλωρίδα και πανίδα
Στη Λευκορωσία, έχουν αναγνωριστεί 1.500 είδη ανώτερων φυτών (με συμπεριλαμβανόμενα 1.422 ανθοφόρα φυτά), 450 βρύα, 2.000 φύκη και 1.500 είδη μυκήτων. Στο βορρά τα κωνοφόρα κυριαρχούν σε δάση που περιλαμβάνουν, επίσης, σημύδες και άλνους, ενώ νοτιότερα αναπτύσσονται άλλα φυλλοβόλα δέντρα. Τα Πεύκα καταλαμβάνουν το 50,2% της συνολικής δασικής έκτασης, τα έλατα Πικέα το 10%, οι άλνοι οι κολλώδεις το 8,2%, οι βελανιδιές το 3,3%, τα γκρίζα σκλήθρα το 2,3%, οι λεύκες οι τρέμουσες το 2,1%. Το 15,4% της Λευκορωσίας καλύπτεται από λιβάδια με το 1/3 να παραμένουν φυσικά και τα υπόλοιπα να καλλιεργούνται. Τα πιο συνηθισμένα φυτά που βρίσκονται σε φυσικά λιβάδια είναι τα Δεσαμψία και πολλά διαφορετικά είδη κυπερίδων (Κάρηξ). Στα έλη αναπτύσσονται 267 είδη εμβρυόφυτων, 167 είδη βοτάνων, 37 είδη δέντρων και θάμνων, 32 είδη Bryidae και 31 είδη Sphagnopsida. 50 από αυτά θεωρούνται ναρκωτικά φυτά.
Η πανίδα στη Λευκορωσία είναι κοινή με της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης.
Εθνικά Πάρκα
Τα Εθνικά Πάρκα της Λευκορωσίας είναι ένα σημαντικό μέρος της ταυτότητας και της υπερηφάνειας της χώρας. Το Εθνικό Πάρκο του Δάσους Μπιαλοβιέζα αναγνωρίστηκε ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς από την ΟΥΝΕΣΚΟ το 1992. Αργότερα, το Συμβούλιο της Ευρώπης δήλωσε ότι το πάρκο ήταν μία από τις πιο ευσυνείδητα διατηρημένες περιοχές. Στην πληθώρα ζώων που βρίσκονται σε αυτά τα πάρκα περιλαμβάνονται το κόκκινο ελάφι, οι αγριόχοιροι και οι τάρανδοι.
Φυσικοί πόροι
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Natural_resources_of_Belarus.png|δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Τα μέταλλα σημειώνονται με [[μπλε (Fe — σιδηρομεταλλεύματα, RM — Βηρύλλιο (λευκοφανίτης) με μέταλλα σπανίων γαιών). Τα ορυκτά καύσιμα σημειώνονται με κόκκινο (L — λιγνίτης, OS — ελαιώδης σχιστόλιθος, P — πετρέλαιο, η τύρφη δεν σημειώνεται). Τα μη μεταλλικά ιχνοστοιχεία σημειώνονται με πράσινο (DL — δολομίτης, K — ποτάσα, NaCl — αλάτι, P2O5 — φωσφορίτης).]] σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Salihorsk_(Soligorsk)_Kaliy-2_p3.jpg|δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Ορυχείο ποτάσας κοντά στο Σάλιχορσκ. Στους φυσικούς πόρους της Λευκορωσίας περιλαμβάνονται η ξυλεία, οι αποθέσεις τύρφης, μικρές ποσότητες πετρελαίου και φυσικού αερίου, ο γρανίτης, οι δολομιτικοί ασβεστόλιθοι, οι μάργες, η κιμωλία, η άμμος, τα χαλίκια, ο άργιλος, η ποτάσα και ο αλίτης (αλάτι).
Ποτάσα, αλίτης και φωσφορίτης
Η Λευκορωσία έχει πληθώρα από αποθέσεις ποτάσας, που σχηματίστηκαν κατά τη διάρκεια του Φαμένιου σταδίου της Ύστερης Δεβόνιας περιόδου, με τα εμπορικά αποθέματα να φτάνουν τους 10 δισ. μετρικούς τόνους. Έχουν εξερευνηθεί κυρίως τα τρία κοιτάσματα ποτάσας – τα Σταρόμπιν (Λευκορωσικά: Старобінскае, Старобинское), Πετρικώφ (Λευκορωσικά: Петрыкаўскае, Петриковское) και Οκτυάμπρσκι (Λευκορωσικά: Акцябрскае, Октябрьское). Ο Συλβινίτης (ορυκτό ποτάσας) των 3 κοιτασμάτων περιέχει έως και 28%, 40% και 39% KCl αντίστοιχα. Οι ποσότητες MgCl2 κυμαίνονται από 0,15–0,3% στο Σταρόμπιν, σε 1,5–4% στο Πετρικώφ και πάνω από 5% στο Οκτυάμπρσκι. Το κοίτασμα Σταρόμπιν διαθέτει 2,6 δισ. τόνους αποδεδειγμένα αποθέματα (Κατηγορίες Α, Β, Γ1 κατηγορίες) και 600 εκατ. τόνους προβλεπόμενα αποθέματα (Κατηγορία Γ2 ) ποτάσας. Εκτιμάται ότι στο κοίτασμα Πετρικώφ υπάρχουν 2,12 δισ. τόνοι (Κατηγορίες Γ1 και Γ2) ποτάσας. Το Οκτυάμπρσκι διαθέτει 637 εκατ. τόνους ποτάσας (Κατηγορίες Γ1 και Γ2) και 1,1 δισ. τόνους καρναλίτη. Επί του παρόντος εξορύσσεται μόνο το Σταρόμπιν και το 2014 η άρχισε η κατασκευή του πρώτου εργοστασίου στο κοίτασμα Πετρικώφ. Υπάρχουν και αρκετά μικρότερα, λιγότερο εξερευνημένα κοιτάσματα, κυρίως στις περιφέρειες Χόμιελ και Μινσκ.
Τα κοιτάσματα φωσφορίτη κοντά στο Μστσισλάβ, και στο Λομπκοβίτσι (ραγιόν Κριτσέβσκι) στην ανατολική Λευκορωσία (περιφέρεια Μογκίλεφ) περιέχουν πάνω από 400 εκατ. τόνους φωσφοριτών (προβλεπόμενα αποθέματα: Κατηγορίες Γ1 και Γ2). Υπάρχουν άλλα δύο μικρότερα κοιτάσματα στην περιφέρεια Μπρεστ με προβλεπόμενα αποθέματα 95 εκατ.τόνους, αλλά δεν χρησιμοποιούνται.
Ορυκτά καύσιμα
Η Λευκορωσία διαθέτει άφθονες βαλτώδεις περιοχές και τύρφη. Συγκεκριμένα, 9.191 αποθέσεις τύρφης που περιέχουν 5,7 δισ. τόνους αποθέματα. Προτού υλοποιηθούν τα έργα έγγειων βελτιώσεων του 20ου αιώνα, η τύρφη κάλυπτε το 14% της Λευκορωσίας. Μολονότι η χώρα δεν διαθέτει κοιτάσματα ανώτερης ποιότητας γαιανθράκων, υπολογίζεται ότι διαθέτει 553 εκατ. τόνους φαιάνθρακα, με μέση ενθαλπία 25,2 MJ/χλγ. Στη νότια Λευκορωσία εκτιμάται ότι υπάρχουν 8,8 δισ. τόνοι ελαιώδους σχιστόλιθου, εκ των οποίων τα 3,6 δισ. ευρώ στα κοιτάσματα των περιοχών Λυούμπαν (Λευκορωσικά: Любанскае, Любанское) και Τουρώφ (Λευκορωσικά: Тураўскае, Туровское). Ο ελαιώδης σχιστόλιθος βρίσκεται σε βάθος 66-600 μ και βαθύτερα, το πάχος του στρώματος αποθέσεων είναι συνήθως 0,1–3,7 μ. και η μέση ενθαλπία είναι 6,7 MJ/χλγ. Τα Λευκορωσικά κοιτάσματα ελαιώδους σχιστόλιθου σχηματίστηκαν κατά την Ύστερη Δεβόνια και την Όψιμη Λιθανθρακοφόρο περίοδο.
Στη νοτιοανατολική Λευκορωσία υπάρχουν πολλές μικρές πετρελαιοπηγές, εκ των οποίων η πρώτη ανακαλύφθηκε το 1964 κοντά στη Ρεχίτσα. Η χώρα εξάγει ~1,8 εκατ. τόνους πετρελαίου ετησίως, καλύπτοντας το 17-18% των εγχώριων αναγκών (2004). Το πετρέλαιο βρίσκεται συνήθως σε αποθέσεις της Ύστερης Δεβόνιας περιόδου και συχνά συνυπάρχει με στρώματα άλατος, αλλά έχουν βρεθεί και δύο κοιτάσματα σε αποθέσεις της Προτεροζωικής περιόδου.
Μέταλλα
Η Λευκορωσία διαθέτει δύο μεγάλα αποθέματα σιδήρου – το Οκολόβσκογιε στο ραγιόν Στόουμπτσι με 175 εκατ. τόνους σιδηρομεταλλεύματος, και το Νοβοσυοκλόβσκογιε στο ραγιόν Καρέλιτσυ – που όμως δεν αξιοποιούνται. Τα κοιτάσματα του Οκολόβσκογιε βρίσκονται 235-338 μ. υπό του εδάφους με το 24,5% του σιδήρου (Fe2+, Fe3+) σε ορυκτά. Η περιεκτικότητα των μεταλλευμάτων του Νοβοσυοκλόβσκογιε σε σίδηρο κυμαίνεται από 16-52%, και περιέχουν επίσης σημαντικές ποσότητες τιτανίου (ως και 7% TiO2) και βαναδίου (ως και 0,16% V2O5). Έχουν βρεθεί και μικρά κοιτάσματα ορυκτού χαλκού (χαλκοπυρίτης, μέταλλα περιέχοντα χαλκό και αυτοφυής χαλκός) και αλουμινίου (βωξίτης-ντωσονίτης). Στα κεντρικά και νότια τμήματα της χώρας υπάρχουν μικρά κοιτάσματα σπάνιων γαιών εκ των οποίων το μεγαλύτερο είναι το Ντιαμπαζοβογιε στο ραγιόν Ζυτκαβίτσυ, που διαθέτει βηρύλλιο και σπάνιες γαίες.
Άλλα μέταλλα
Εξορύσσονται μεγάλες ποσότητες από μάργες και κιμωλία που χρησιμοποιούνται στις βιομηχανίες τσιμέντου στις πόλεις Κρίτσεβ, Καστυουκόβιτσι και Βαλκάβισκ. Υπάρχουν δύο μεγάλα κοιτάσματα μασώνος στις πόλεις Μικασέβιτσι (Περιοχή Λουνινέτς) και Χλουσκαβίτσι (Περιοχή Λιελτσιτσι). Για όλα τα Λευκορωσικά υαλουργικά και τις τοιχοποιίες χρησιμοποιούνται τοπική άμμος και άργιλος, αντίστοιχα. Το μεγαλύτερο κοίτασμα δολομίτη βρίσκεται κοντά στο Βίτσεμπσκ.
Γεώργιος Ρούσσης
Ο Γεώργιος Ρούσσης υπήρξε Έλληνας λόγιος ιατροφιλόσοφος του 18ου αιώνα. Γεννήθηκε στην Σιάτιστα. Σπούδασε ελληνικά, λατινικά, και ιταλικά στην Πάδοβα. Εξέδωσε στα Λατινικά κατάλογο των επιστατών του Γυμνασίου της Πάδοβας. Εγγονός του ήταν ο οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Γεώργιος Ρούσσης ο Νεόπουλος, γνωστός ως Γεώργιος Νιόπλιος.
Νίκος Δεδελετάκης
Ο Νίκος Δεδελετάκης (γενν. στις 5 Νοεμβρίου 1947) είναι Έλληνας προπονητής ποδοσφαίρου, ο μοναδικός στην Ελλάδα που παραμένει επί 40 χρόνια στην ίδια ομάδα (από το 1979), στην Αναγέννηση Ιεράπετρας της οποίας είναι ο ιδρυτής. Η ομάδα αγωνίζεται στην Γ΄ Εθνική. Για το ρεκόρ του έχει αποκληθεί "Ο Έλληνας Γκι Ρου" και "ισόβιος προπονητής".
Γεώργιος Ρούσσης
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 18ου αιώνα
Ραλφ Νέβιλ, 1ος κόμης του Γουέστμορλαντ
Ο Ραλφ Νέβιλ, 1ος κόμης του Γουέστμορλαντ (1364 - 21 Οκτωβρίου 1425), 1ος Κόμης του Γουέστμορλαντ και 4ος βαρόνος των Νέβιλ του Ρέμπι, μέλος του Οίκου των Νέβιλ ήταν γιος του Τζων Νέβιλ, 3ου βαρόνου των Νέβιλ του Ρέμπι και της Ματθίλδης Πέρσι (πέθανε πριν τις 18 Φεβρουαρίου 1379).
Νίκος Δεδελετάκης
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Ιεράπετρα. Η σταδιοδρομία του ως προπονητής ξεκίνησε το 1977. Έπειτα από 2 χρόνια ίδρυσε την Αναγέννηση Ιεράπετρας μαζί με παράγοντες και φίλους του. Το 1982 ίδρυσε την δική του σχολή, την ΑΕ Αναγέννηση. Τον Νοέμβριο του 2014 τιμήθηκε με τιμητική πλακέτα από τον ΑΟ Νέας Ιωνίας για τη συμπλήρωση 35 ετών συνεχούς παραμονής στην ομάδα του.
Ραλφ Νέβιλ, 1ος κόμης του Γουέστμορλαντ
Πατρική οικογένεια
Η μητέρα του ήταν κόρη του Χένρι Πέρσι, 2ου βαρόνου του Πέρσι και της Ιντόιν Κλίφορντ κόρης του Ρόμπερτ Κλίφορντ, 1ου βαρόνου του Κλίφορντ. Ο Ραλφ Νέβιλ είχε έναν μικρότερο αδελφό και πέντε αδελφές :
Νίκος Δεδελετάκης
Ρεκόρ παραμονής στην ίδια ομάδα για προπονητή στην Ελλάδα
Ο Δεδελετάκης παραμένει τεχνικός της Αναγέννησης από την ημέρα που ιδρύθηκε (1979), παρότι του έχουν γίνει προτάσεις από συλλόγους μεγαλύτερων κατηγοριών. Το ρεκόρ σε διεθνές επίπεδο κατέχει ο Γκι Ρου, προπονητής της Οσέρ επί 42 χρόνια στην ίδια ομάδα (ως το 2006). Σύμφωνα με έρευνα της εφημερίδας "Ανατολή" σε ερασιτεχνικό επίπεδο το επόμενο ρεκόρ είναι των 18 συνεχόμενων χρόνων, διάστημα που παρέμεινε στον Αίαντα Ταύρου ο Φώτης Ζησάκης (αποσύρθηκε το 2009).
Ραλφ Νέβιλ, 1ος κόμης του Γουέστμορλαντ
Πατρική οικογένεια
Ο πατέρας του παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο πριν τις 9 Οκτωβρίου 1381 την Ελισάβετ Λάτιμερ (πέθανε στις 5 Νοεμβρίου 1395), κόρη του Γουίλιαμ Λάτιμερ, 4ου βαρόνου του Λάτιμερ με την οποία απέκτησε :
Νίκος Δεδελετάκης
Τίτλοι ως προπονητής
Με την Αναγέννηση έχει κατακτήσει 8 πρωταθλήματα (1984, 87, 89, 96, 98, 2005, 08, 2014) και 8 κύπελλα (1993, 95, 96, 97, 2003, 09, 11) (IFC) και το 2013. Έχει πάρει μέρος και στην Δ΄ εθνική (περιφερειακό πρωτάθλημα) συνολικά 19 φορές, φτάνοντας μέχρι την 4η θέση το 2010.
Ραλφ Νέβιλ, 1ος κόμης του Γουέστμορλαντ
Κόμης του Γουέστμορλαντ
Ο Τζων Νέβιλ πέθανε στις 17 Οκτωβρίου 1388 και ο γιος του κληρονόμησε τους τίτλους του σε ηλικία 24 ετών ενώ κλήθηκε στο Κοινοβούλιο από τις 6 Δεκεμβρίου 1389 μέχρι τις 30 Νοεμβρίου 1396. Διορίστηκε στις 25 Οκτωβρίου 1388 να υπηρετήσει στις οχυρώσεις στα Σκωτσέζικα σύνορα ενώ στις 24 Μαΐου 1389 διορίστηκε ισόβια φύλακας των βασιλικών δασών βόρεια του Τρεντ, τη διετία 1393 - 1394 συμμετείχε σε διαπραγματεύσεις με τη Σκωτία. Ο Ραλφ Νέβιλ υποστήριξε τον βασιλιά όταν συγκρούστηκε με τον θείο του Θωμά του Γούνστοκ (1397) και σαν ανταμοιβή πήρε στις 29 Σεπτεμβρίου την κομητεία του Γουέστμορλαντ. Η πίστη του στον Ριχάρδο Β΄ δοκιμάστηκε ξανά, η πρώτη του σύζυγος Μαργαρίτα Στάφορντ πέθανε στις 9 Ιουνίου 1396 και προχώρησε σε δεύτερο γάμο πριν τις 16 Σεπτεμβρίου 1396 με την Ιωάννα Μπωφόρ κόρη του Ιωάννη της Γάνδης και πρώτη ξαδέλφη του βασιλιά. Ο Ριχάρδος Β΄ έστειλε εξορία στις 16 Σεπτεμβρίου 1398 τον μεγαλύτερο γιο του Ιωάννη της Γάνδης και διεκδικητή του θρόνου Ερρίκο του Μπόλινμπροκ και έκανε κατάσχεση των εδαφών του, μετά τον θάνατο του θείου του Ιωάννη της Γάνδης στις 3 Φεβρουαρίου 1399 ο Γουέστμορλαντ υποστήριξε τον κουνιάδο του.
Σύγκρουση με τους Πέρσι
thumb|right|250px|Τα σύμβολα του Ραλφ Νέβιλ, 1ου κόμη του Γουέστμορλαντ Ο Μπόλινμπροκ στρατοπέδευσε με μια μικρή στρατιωτική δύναμη στο Ράβενσπουρ τον Ιούλιο του 1399. Ο Γουέστμορλαντ και ο Χένρι Πέρσι, 1ος Κόμης του Νορθάμπερλαντ δέχτηκαν την παραίτηση του Ριχάρδου Β΄ και πήγαν στον Πύργο του Λονδίνου για να μεταφέρουν το σκήπτρο στον Ερρίκο του Μπόλινμπροκ που στέφτηκε στις 13 Οκτωβρίου 1399 ως Ερρίκος Δ΄ της Αγγλίας. Ο νέος βασιλιάς για να ανταμείψει τον Ραλφ για τις υπηρεσίες του τον διόρισε στις 30 Σεπτεμβρίου 1399 ισόβια κόμη του Μαρς και του έδωσε στις 20 Οκτωβρίου την τιμή του Ρίτσμοντ χωρίς τον τίτλο του κόμη και πολλούς άλλους τίτλους. Ο Γουέστμορλαντ διορίστηκε πριν τις 4 Δεκεμβρίου στο βασιλικό συμβούλιο, τον Μάρτιο του 1401 ήταν ένας από τους πρεσβευτές για τον γάμο ανάμεσα στην κόρη του Εδουάρδου Δ΄ Λευκή της Καστίλης και τον Λουδοβίκο Γ΄ του Παλατινάτου. Έγινε μέλος του Τάγματος της Περικνημίδας, η θέση είχε μείνει κενή με τον θάνατο του Εδμόνδου του Λάνγκλεϊ.
Νίκος Δεδελετάκης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου
Ραλφ Νέβιλ, 1ος κόμης του Γουέστμορλαντ
Σύγκρουση με τους Πέρσι
Ο Τουκ αναφέρει ότι ο Γουέστμορλαντ είχε ελάχιστες εξουσίες στα Σκωτσέζικα σύνορα, οι περισσότερες ήταν στα χέρια των Πέρσι και αυτό τον έφερε γρήγορα σε σύγκρουση μαζί τους. Οι Πέρσι εξεγέρθηκαν εναντίον του βασιλιά (1403) αλλά συνετρίβησαν στις 21 Ιουλίου 1403 στη μάχη του Σρούσμπερυ, ο Χότσπερ γιος του κόμη του Νορθάμπερλαντ αρχηγού του Οίκου του Πέρσι έπεσε στη μάχη και ο αδελφός του Τόμας Πέρσι, 1ος κόμης του Γούστερ αποκεφαλίστηκε σε δυο μέρες. Ο Ερρίκος Δ΄ έδωσε εντολή στον Γουέστμορλαντ να στείλει στρατό εναντίον του Νορθάμπερλαντ και τον έστειλε πίσω στο κάστρο του Γουάρκγουορθ. Ο βασιλιάς σαν ανταμοιβή για τις υπηρεσίες του παραχώρησε τη Φύλαξη των Δυτικών Μαρς που κατείχε ο Νορθάμπερλαντ από το 1399 ενώ Φύλακας των Ανατολικών Μαρς έγινε ο 14χρονος πρίγκιπας Ιωάννης του Λάνκαστερ.
Η εξέγερση του 1405
Σε δυο χρόνια ο Νορθάμπερλαντ μαζί με τον λόρδο Μπάρντολφ εξεγέρθηκαν ξανά εναντίον του βασιλιά, το σχέδιο του ήταν να παγιδεύσει τον Γουέστμορλαντ τον Μάιο του 1405 με 400 άνδρες με αιφνίδια επίθεση στο κάστρο του Ουίτον-λε-Γουίρ που έμενε, η απόπειρα απέτυχε επειδή ο κόμης δραπέτευσε. Ο Ραλφ νίκησε έναν στρατό των Πέρσι στο Τοφλιφ και κατόπιν πήγε στη Γιορκ και ενώθηκε με τον στρατό του γιου του βασιλιά Ιωάννη του Λάνκαστερ έτοιμοι να αντιμετωπίσουν στο Σίπτον Μουρ έναν στρατό 8000 ανδρών υπό την ηγεσία του αρχιεπισκόπου Ριχάρδου Σκρόυπι, του Τόμας του Μάουμπράι, 4ου κόμη του Νόρφολκ και του ανιψιού του Σκρόυπι Σερ Γουίλλιαμ Πλάμπτον. Οι δυνάμεις του Σκρόυπι ήταν πολύ μεγαλύτερες γι'αυτό ο Γουέστμορλαντ κατέφυγε σε τέχνασμα, προσποιήθηκε ότι παραδίδεται και άρχισε να διαπραγματεύεται την ασφάλεια του. Ο στρατός του Σκρόυπι διαλύθηκε στις 29 Μαΐου, ο Σκρόυπι, ο Μάουμπράι και ο Πλάμπτον συνελήφθησαν, καταδικάστηκαν για εσχάτη προδοσία και αποκεφαλίστηκαν στις 8 Ιουνίου 1405 έξω από τα τείχη της Υόρκης. Ο Γουέστμορλαντ παρέδωσε τον Σκρόυπι και τους συμμάχους του στον βασιλιά αλλά δεν συμμετείχε στη δίκη και στην εκτέλεση τους αφού πήγε βόρεια να καταλάβει τα κάστρα του Νορθάμπερλαντ. Ο Νορθάμπερλαντ μετά την αποτυχία της εξέγερσης δραπέτευσε στη Σκωτία, η περιουσία του κατασχέθηκε και ο Ραλφ Νέβιλ πήρε τον Ιούνιο 1405 μεγάλη ανταμοιβή από τον βασιλιά για τις υπηρεσίες του όπως τα πρώην εδάφη των Πέρσι στο Νορθάμπερλαντ και στο Κάμπερλαντ.
Μετά τον θάνατο του Ερρίκου Δ΄ ο Γουέστμορλαντ ασχολήθηκε περισσότερο με την υπεράσπιση των βορείων συνόρων από τους Σκωτσέζους, σαν Φύλακας των Δυτικών Μαρς, απέκρουσε επιτυχώς μια επίθεση των Σκωτσέζων στη μάχη του Γιάβερινγκ. Ο Ραλφ δεν συμμετείχε στην εκστρατεία του Ερρίκου Ε΄ στη Γαλλία, ο Τουτ σημειώνει ότι οι σχέσεις του με το στέμμα πέρασαν κρίση λόγω της συμμετοχής του γαμπρού του Σερ Γκρέυ του Χίτον στην εξέγερση του Σαουθάμπτον. Μετά τον θάνατο του Ερρίκου Ε΄ ο Γουέστμορλαντ έγινε μέλος του βασιλικού συμβουλίου και κηδεμόνας του Ερρίκου ΣΤ΄ της Αγγλίας. Ο Γουέστμορλαντ σύμφωνα με τον Τάιτ ήταν "σημαντικός κτίστης", οικοδόμησε το κάστρο του Χάτον τόσο επιβλητικό που ο Λίλαντ γράφει "δεν υπάρχει κανένα άλλο κτίριο σε ολόκληρο τον βορά με τέτοια μεγαλοπρέπεια". Οικοδόμησε τις πύλες στο κάστρο του Ρέμπι και τον αντίστοιχο πύργο όπως επίσης τον "ψηλό και ισχυρό πύργο" στην ενοριακή εκκλησία του Ρίτσμοντ. Ο Ραλφ πήρε άδεια στις 1 Νοεμβρίου 1410 να ιδρύσει ενα Κολέγιο με έναν πρύτανη, έξι κληρικούς στο Στραίντροπ που μετά την ολοκλήρωση του το άφησε κληροδότημα στη διαθήκη του, ίδρυσε και το κάστρο του Πένριθ στο Κάμπερλαντ.
Οικογένεια
thumb|right|250px|Λεπτομέρεια από την αλαβάστρινη μορφή στον τάφο του Ραλφ Νέβιλ Ο Ραλφ Νέβιλ παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τη Μαργαρίτα Στάφορντ τη μεγαλύτερη κόρη του Ούγου Στάφορντ, 2ου κόμη του Στάφορντ και της Φιλίππης Μποσάμπ της κόρης του Τόμας Μποσάμπ, 11ου κόμη του Γουόρικ και της Αικατερίνης Μόρτιμερ της κόρης του Ρογήρου Μόρτιμερ 1ου κόμη του Μαρς, μαζί της απέκτησε :
Ο Ραλφ Νέβιλ παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο πριν τις 29 Νοεμβρίου 1396 στον Πύργο των Μπωφόρ στο Μαιν ε Λουάρ του Ανζού την Ιωάννα Μπωφόρ χήρα του Ροβέρτου Φερρέρ, 2ου βαρόνου του Φερρέρ. Η Ιωάννα Μπωφόρ ήταν μοναδική κόρη του Ιωάννη της Γάνδης και της τρίτης συζύγου του Αικατερίνης Σουίνφορντ, μαζί της απέκτησε :
Θάνατος
thumb|right|250px|Οι αλαβάστρινες μορφές του Γουέστμορλαντ και των δυο συζύγων του στον τάφο του Ο Γουέστμορλαντ πέθανε στις 21 Οκτωβρίου 1425 και τάφηκε στη χορωδία της Κολεγιακής εκκλησίας της Αγίας Μαρίας στο Σταίντροπ, ο εκπληκτικός αλαβάστρινος τάφος με τις μορφές του Ραλφ και των δυο συζύγων του θεωρείται το εντυπωσιακότερο μνημείο στη βόρεια Αγγλία. Καμιά από τις δυο συζύγους του δεν τάφηκε μαζί του, η πρώτη σύζυγος του Μαργαρίτα Στάφορντ τάφηκε στο Ντάραμ, η δεύτερη σύζυγος του Ιωάννα Μπωφόρ τάφηκε μαζί με τη μητέρα της κάτω από έναν σκαλιστό θόλο στο ιερό του Καθεδρικού ναού του Λίνκολν. Ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Σερ Τζων Νέβιλ πέθανε πριν από τον ίδιο, τον διαδέχθηκε ο εγγονός του Ραλφ Νέβιλ, 2ος κόμης του Γουέστμορλαντ.
Τέχνη
Ο Ραλφ Νέβιλ απεικονίζεται από τον Ουίλλιαμ Σαίξπηρ στα έργα "Ερρίκος Δ΄, Μέρος Α΄", "Ερρίκος Δ΄, Μέρος Β΄" και "Ερρίκος Ε΄". Στην πρώτη σκηνή του "Ερρίκος Δ΄, Μέρος Α΄" ο Γουέστμορλαντ παρουσιάζεται σύμμαχος του Ερρίκου Δ΄ εναντίον των Πέρσι και στο τέλος του μέρους εμφανίζεται στα βόρεια της Αγγλίας μετά τη μάχη του Σρούσμπερυ σαν εκπρόσωπος του βασιλιά να καταδιώκει τον Νορθάμπερλαντ. Στην "Πράξη Δ΄" του "Ερρίκος Δ΄, Μέρος Β΄" εμφανίζεται ο πρωταγωνιστής της αναίμακτης καταστολής της εξέγερσης των Πέρσι (1405) με τον αρχιεπίσκοπο Σκρόυπι, οι επαναστάτες βρέθηκαν στις 29 Μαΐου 1405 στο Σίπτον Μουρ.
Ο Γουέστμορλαντ ωστόσο στο Κοινοβούλιο που συνεκλήθη στο Λέστερ στις 30 Απριλίου 1414 αντιτάχθηκε στον αρχιεπίσκοπο Σιτσέλ που ήταν φανατικός οπαδός ενός νέου πολέμου με τη Γαλλία. Οι συγγραφείς Χολλ και Ράφαελ Χολινσεντ (1529 - 1580) δίνουν τις πρώτες πληροφορίες γι'αυτό που τις χρησιμοποίησε ο Σαίξπηρ στο έργο του σε μια εποχή που μόλις είχε διοριστεί αρχιεπίσκοπος ο Σιτσέλ αφού ο προηγούμενος αρχιεπίσκοπος Αρουντέλ πέθανε στις 14 Φεβρουαρίου 1414. Οι Κοινοβουλευτικοί πάπυροι δεν καταγράφουν την παρουσία του Σιτσέλ και σύμφωνα με το Τάιτ υπάρχει αμφισβήτηση για το εάν συζητήθηκε το θέμα του πολέμου με τη Γαλλία. Ο ιστορικός Τζον Μέιτζορ με τη σειρά του σημειώνει ότι μίλησε με επιχειρήματα ότι προτιμάει έναν πόλεμο με τη Σκωτία από ότι με τη Γαλλία αλλά και η δική του πληροφορία αμφισβητείται επειδή γεννήθηκε μισό αιώνα μετά το Κοινοβούλιο του 1414.
Το "Φιρστ Φόλιο" του Σαίξπηρ δίνει τις παρακάτω γραμμές για την παρουσία του Γουέστμορλαντ στη μάχη του Αζινκούρ
"Αυτοί που είμαστε εδώ Αλλά μια δεκάδα χιλιάδες άνδρες στην Αγγλία Δεν λειτουργούν σήμερα"
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ Κατηγορία:Κόμητες του Γουέστμορλαντ
Μονάγρι
Το Μονάγρι είναι κοινότητα της επαρχίας Λεμεσού στην Κύπρο.
Φυσικό περιβάλλον
Οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις του χωριού περιλαμβάνουν αμπέλια, εσπεριδοειδή, χαρουπιές, αμυγδαλιές, ελιές, σιτηρά και λίγα νομευτικά φυτά.
Ονομασία
Η ονομασία του χωριού σχηματίστηκε από τις λέξεις μονή (μοναστήρι) και αγρίν (μικρός αγρός). Δηλαδή, η ονομασία Μονάγρι σημαίνει μικρό μοναστηριακό κτήμα.
Ιστορία
Το Μονάγρι ιδρύθηκε σαν μικρός οικισμός κατά την Βυζαντινή Εποχή. Αποτελούσε μετόχι κάποιου μοναστηρίου. Την περίοδο της Φραγκοκρατίας το Μονάγρι ήταν φέουδο. Σύμφωνα με τον Φλώριο Βουστρώνιο, υπήρξε φέουδο του Πόλο Κόννεμ μεταξύ 1464 και 1468. Μέρος των αμπελοφυτειών του άνηκε στον Πιέτρο ντε Λεβάντε.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, ο πληθυσμός του χωριού γνώρισε αρκετές αυξομειώσεις. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του Μοναγρίου όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λεμεσού
Αντικομμουνισμός
Αντικομμουνισμός ονομάζεται η πολιτική ιδεολογία που στηρίζεται στην αντιπαράθεση και στην εναντίωση στον κομμουνισμό. Η ιδεολογία αυτή άρχισε από τη ναζιστική Γερμανία κι αναπτύχθηκε κυρίως στις χώρες του ΝΑΤΟ, στο πλαίσιο της ψυχροπολεμικής ρητορικής της Δύσης εναντίον του ανατολικού μπλοκ (του αποκαλούμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού»). Αυτού του τύπου ο αντικομμουνισμός, ένα γεωστρατηγικό ιδεολογικό εργαλείο, κατέληγε συνήθως στον πολιτικό συντηρητισμό και στόχευε στην ανάσχεση της επιρροής των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού. Όπου επικράτησε ο αντικομμουνισμός (π.χ. στη μετεμφυλιακή και χουντική Ελλάδα, στις ΗΠΑ της μακαρθικής περιόδου και στην Ισπανία του Φράνκο), πολλοί σοσιαλιστές υπέστησαν σοβαρές διώξεις από το επίσημο κράτος λόγω των πολιτικών τους φρονημάτων και οι συνδικαλιστικές ελευθερίες περιορίστηκαν. Όσοι ήταν ύποπτοι για φιλοκομμουνιστικές συμπάθειες, κινδύνευαν επίσης να διωχθούν ως συνοδοιπόροι του κομμουνισμού. Η κριτική στον υπαρκτό σοσιαλισμό ήρθε στο προσκήνιο με την εγκαθίδρυση της κομμουνιστικής κυβέρνησης στη Ρωσία με το ξέσπασμα της Οκτωβριανής επανάστασης σε τέτοιο βαθμό που την περίοδο του μεσοπολέμου, ο αντικομμουνισμός και η αντίθεση στη Σοβιετική ένωση έγιναν έννοιες ταυτόσημες. Ο αντικομμουνισμός έχει συνήθως εθνικιστική, συντηρητική ή φιλελεύθερη χροιά.
Φιλελεύθερος και Συντηρητικός Αντικομμουνισμός
Από την αρχή υπήρχε η διαφοροποίηση στη στάση των φιλελεύθερων και συντηρητικών. Οι φιλελεύθεροι αντιμετώπισαν τον κομμουνισμό ως αντίδραση στις κοινωνικές αδικίες, ενώ οι συντηρητικοί θεώρησαν ότι αντιπροσώπευαν τον Κολλεκτιβισμό και την καταστροφή των ηθικών αξιών. Οι φιλελεύθεροι ερμήνευαν τον κομμουνιστικό κίνδυνο ως επίθεση στις πολύτιμες και ηθικές αξίες έτσι όπως τι όριζαν αυτοί, όπως η ακαδημαϊκή ελευθερία, η ελευθερία της καλλιτεχνικής έκφρασης, η προσωπική ελευθερία, οι συνταγματικές εγγυήσεις, ο σεβασμός στην ατομική ιδιοκτησία. Οι συντηρητικοί αντιλαμβάνονταν τον κομμουνισμό ως επίθεση σε ηθικές αξίες όπως ο Πατριωτισμός, η Θρησκεία και η οικογένεια.Μαζί φιλελεύθεροι και συντηρητικοί εργάστηκαν κατά καιρούς για την ανάσχεση του Κομμουνισμού με διαφορετικές προσεγγίσεις όμως. Ο Ρωσο-πολωνικός πόλεμος του 1920 ανέδειξε περισσότερο τις διαφορετικές εκείνες προσεγγίσεις. Ο Πρόεδρος Ρούσβελτ είχε δηλώσει αποφασισμένος να στηρίξει ακόμη και στρατιωτικά οποιοδήποτε κράτος θα δεχόταν επίθεση από τα κομμουνιστικά καθεστώτα. Παρόμοιες απόψεις ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Ντέιβιντ Λόϊντ Τζόρτζ όπως επίσης και η γαλλική κυβέρνηση.
Βιτζάγια Λάκσμι Παντίτ
Η Βιτζάγια Λάκσμι Παντίτ, (1900-1990), ( Κασμίρ : विजयलक्ष्मी नेहरू पंडित), ήταν Ινδή διπλωμάτης και σπουδαία πολιτικός, μία από τις πρώτες γυναίκες που ανέδειξε ο δημόσιος βίος στον 20ο αιώνα.
Αντικομμουνισμός
Φιλελεύθερος και Συντηρητικός Αντικομμουνισμός
Οι φιλελεύθεροι δεν αποσκοπούσαν στην εξόντωση του κομμουνισμού ως ιδέα αλλά στόχευαν απλά στην ανάσχεση των στρατιωτικών επιχειρήσεων και μόνο. Ήταν αντίθετοι με τους συντηρητικούς και πίστευαν ότι αυτοί ήταν υπεύθυνοι για την κομμουνιστική αντίδραση και τους θεωρούσαν ως η ρίζα του κακού.
Βιτζάγια Λάκσμι Παντίτ
Βιογραφικά στοιχεία
Η Βιτζάγια Παντίτ γεννήθηκε στις 18 Αυγούστου του 1900 στη πόλη Αλλαχαμπάντ της πολιτείας Ούταρ Πραντές και ήταν κόρη του εθνικιστή ηγέτη των Ινδών Μοτιλάλ Νεχρού, αδελφή του Τζαβαχαρλάλ Νεχρού και θεία της Ίντιρα Γκάντι.
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 2012
Ο παρακάτω κατάλογος περιλαμβάνει μερικές από τις ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου που κυκλοφόρησαν το 2012.
Αντικομμουνισμός
Καθολική Εκκλησία
Η Καθολική Εκκλησία έχει μια αντεπαναστατική μνήμη από την εποχή της Γαλλικής επανάστασης, τον πόλεμο της Βανδέας, τη μεξικάνικη επανάσταση, όπως επίσης τη Οκτωβριανή επανάσταση, κατήγγειλε συνεχώς τον κομμουνισμό για την έλλειψη θρησκευτικής ελευθερίας και τις διώξεις πιστών και ιερέων. Η Καθολική εκκλησία προκειμένου να προστατέψει το ποίμνιο της από τον Κομμουνισμό εξέδιδε αμέτρητα φυλλάδια, ενώ οι ιερείς καταδίκαζαν συχνά τον κομμουνισμό, τον κολεκτιβισμό και τη Σοβιετική ένωση από το ραδιόφωνο και τις δημόσιες συγκεντρώσεις.
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 2012
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά έτος
Αντικομμουνισμός
Καθολική Εκκλησία
Η στάση του Βατικανού άλλαξε το 1960, όταν ανέβηκε στον παπικό θρόνο ο Πάπας Ιωάννης ΚΓ΄ και η πολιτική του διαδόχου του  Πάπα Πάυλου ΣΤ΄ έδωσε το έναυσμα για τη διεξαγωγή διαλόγου ανάμεσα σε κομμουνιστές και καθολική εκκλησία.
Με την Παπική εγκύκλιο Mater et Magistra (Ιούνιος 1961) έπαψε να είναι βασικό δόγμα ο αντικομμουνισμός στην Καθολική εκκλησία και καταγγέλλονταν επίσης η αποικιοκρατία ως αιτία των δεινών της ανθρωπότητας. Οι σκληροπυρηνικοί αντικομμουνιστές αντέδρασαν και προκλήθηκε σκάνδαλο όταν ο Πάπας δέχθηκε σε ιδιωτική ακρόαση των γαμπρό του Νικίτα Χρουστσόφ.
Ψυχρός Πόλεμος
thumb|right|250px|Η Ευρώπη στον Ψυχρό Πόλεμο: με κόκκινο χρώμα απεικονίζονται οι χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας, οι οποίες μαζί με τη Γιουγκοσλαβία αποτέλεσαν το Ανατολικό μπλοκ. Με μπλε απεικονίζονται οι χώρες μέλη του ΝΑΤΟ. Ήδη από τα πρώιμα στάδια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου (1939-40) η Σοβιετική Ένωση ενσωμάτωσε στην επικράτειά της γειτονικές της χώρες ή περιοχές τους. Τμήματα της ανατολικής Πολωνίας ενσωματώθηκαν στη ΣΣΔ Λευκορωσίας και στη ΣΣΔ Ουκρανίας μετά από την γερμανική επίθεση και τον διαμελισμό της χώρας. Οι τρεις μικρές χώρες της Βαλτικής (Εσθονία, Λετονία και Λιθουανία) ενσωματώθηκαν στην ΕΣΣΔ ως σοσιαλιστικές δημοκρατίες (ΣΣΔ Εσθονίας, ΣΣΔ Λετονίας  και ΣΣΔ Λιθουανίας  αντίστοιχα), ενώ μετά τον σοβιετο-φινλανδικό πόλεμο του χειμώνα του 1939-40, περιοχές της ανατολικής Φινλανδίας πέρασαν στην ΣΣΔ Καρελίας και το επόμενο έτος αποσχίσθηκε η Βεσραβία από τη Ρουμανία για να γίνει η ΣΣΔ Μολδαβίας. Οι χώρες της κεντρικής και της ανατολικής Ευρώπης που απελευθέρωσε ο Ερυθρός Στρατός στα 1944-45 ενώ προέλαυνε προς την καρδιά του Τρίτου Ράιχ μετατράπηκαν σε κράτη-δορυφόρους μεταπολεμικά και συγκρότησαν το Ανατολικό Μπλοκ. Οι λαϊκές δημοκρατίες της ανατολικής Ευρώπης (ΛΔ Γερμανίας, ΛΔ Πολωνίας, ΛΔ Βουλγαρίας, ΛΔ Ουγγαρίας, ΛΔ Ρουμανίας και ΛΔ Τσεχοσλοβακίας) είχαν σοσιαλιστικά καθεστώτα όμοια στη θεμελιώδη τους συγκρότηση με της ΕΣΣΔ. Στην Ασία ο Ερυθρός Στρατός είχε καταλάβει τη Μαντζουρία -που προηγουμένως ήταν υπό ιαπωνικό έλεγχο- και το βόρειο τμήμα (βορείως του 38ου παραλλήλου) της κορεατικής χερσονήσου.
Αργότερα ο πόλεμος της Κορέας (1950-53) ήταν επίσης σημαντικό πεδίο τριβής ανάμεσα στους δύο υπερδυνάμεις. Τη δεκαετία του 1950 και του 1960 έλαβαν χώρα πολλές ακόμα διεθνείς κρίσεις, με κυριότερες την εξέγερση στην Ουγγαρία και την κρίση στη διώρυγα του Σουέζ το 1956, την κρίση στο Βερολίνο που οδήγησε στην ανέγερση του Τείχους το 1961 και την Κρίση των πυραύλων της Κούβας το επόμενο έτος. Παράλληλα ΕΣΣΔ και ΗΠΑ επιχείρησαν εκείνα τα χρόνια να επεκτείνουν την επιρροή τους στη Λατινική Αμερική, τη νοτιοανατολική Ασία (Σοβιετικός πόλεμος στο Αφγανιστάν) και τις χώρες της Αφρικής, που ανεξαρτητοποιούνταν τότε από τις αποικιακές αυτοκρατορίες στις οποίες ανήκαν. Τον Δεκέμβριο του 1991 η ΕΣΣΔ διαλύθηκε με αποτέλεσμα την ολοκληρωτική κατάρρευση του Ανατολικό μπλοκ.
Μεσοπόλεμος
Στην Ελλάδα, η πρώτη σκλήρυνση της πολιτικής του κράτους έναντι του κομμουνισμού διαπιστώνεται στα τέλη της δεκαετίας του 1920 υπό την πρωθυπουργία του Ελ. Βενιζέλου. Ο Βενιζέλος, προχώρησε στην ψήφιση του νόμου 4229/1929 Περὶ τῶν μέτρων ἀσφαλείας τοῦ κοινωνικοῦ καθεστῶτος καὶ προστασίας τῶν ἐλευθεριῶν τῶν πολιτῶν", γνωστού και ως "ιδιώνυμο" (βλ. Βικιθήκη ). Ο νόμος αυτός οδήγησε την αυστηρότερη αντιμετώπιση των κομμουνιστών και των συνδικάτων. Αυξήθηκαν οι συλλήψεις των θεωρούμενων ως κομμουνιστών και συνδικαλιστών, ακόμα για απλή συμμετοχή σε απεργίες. Χιλιάδες άτομα εκτοπίστηκαν σε νησιά και μάλιστα χωρίς δικαστική εντολή. Κατά τον Βενιζέλο, ο εκτοπισμός ήταν χρήσιμος για αυτούς που συστηματικά προπαγανδίζανε την πάλη των τάξεων. Το ΚΚΕ από το 1929 χαρακτηρίζει την κυβέρνηση Βενιζέλου ως κοινοβουλευτική φασιστική δικτατορία συνεργαζόμενη με τον Ιταλικό Φασισμό. Παρόλο το ιδιώνυμο που ψήφισε ο Βενιζέλος, οι Βασιλόφρονες πολιτικοί συχνά εκτόξευαν τον όρο Βενιζελοκομμουνισμός ενάντια στους πολιτικούς του Βενιζέλου. Με τη φυγή του Βενιζέλου στη Γαλλία, ο Θεμιστοκλής Σοφούλης ανέλαβε την ηγεσία του Κόμματος των Φιλελευθέρων. Στις εκλογές της 26ης Ιανουαρίου 1936, το κόμμα του δεν μπόρεσε να συγκεντρώσει την απόλυτη πλειοψηφία, οπότε υπέγραψε με το Παλλαϊκό Μέτωπο (το οποίο ελέγχονταν από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας) σύμφωνο, χάρη στο οποίο εκλέχθηκε πρόεδρος της Βουλής. Το σύμφωνο αυτό έμεινε στην ιστορία ως Σύμφωνο Σοφούλη-Σκλάβαινα. Ένα από τα άρθρα του συμφώνου προέβλεπε την «κατάργηση του Νόμου 4229 (περί ιδιωνύμου αδικήματος) και πασών των τροποποιήσεων αυτού, ως και των επιτροπών ασφαλείας. Την παροχή αμνηστίας στους τους πολιτικούς καταδίκους, εξορίστους, καταδικασμένους κλπ. Την καθιέρωση ως μόνιμου εκλογικού συστήματος της απλής αναλογικής.
Δικτατορία της 4ης Αυγούστου
Κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας της 4ης Αυγούστου ο σφοδρός αντικομμουνισμός, στηρίχθηκε στην "κομμουνιστική απειλή". Η δίωξη του κομμουνισμού υπήρξε συστηματική και απέβλεπε στην εξαφάνιση του. Τη δίωξη των κομμουνιστών ανέλαβε ο Κωνσταντίνος Μανιαδάκης. Η δικτατορία καταδίωξε το ΚΚΕ, συλλαμβάνοντας και βασανίζοντας τα μέλη του με πρωτόγνωρες μεθόδους (ρετσινόλαδο, καυτερή πιπεριά, πάγο, φάλαγγα, ευνουχισμό ακόμα και πετάλωμα) και δολοφονώντας άλλα ακόμα και με εκπαραθυρώσεις. Ψηφίστηκαν νέοι νόμοι 117/1936 για την καταπολέμηση του Κομμουνισμού. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Υφυπουργείου Ασφαλείας 47.000 κομμουνιστές υπέβαλαν "δηλώσεις μετανοίας και αποκήρυξης του κομμουνισμού" μέχρι το 1940, ενώ οι συλληφθέντες ανέρχονταν σε 50.000 περίπου. Η δικτατορία δημιούργησε την Προσωρινή Διοίκηση του ΚΚΕ και εξέδιδε και το δικό της πλαστό Ριζοσπάστη και κατάφερε να συσπειρώσει στους κόλπους της αρκετά μέλη του ΚΚΕ με σκοπό να αδρανοποιήσει την πραγματική καθοδήγηση του κόμματος, τη λεγόμενη Παλιά Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ και να θέσει το ΚΚΕ υπό την καθοδήγηση του καθεστώτος. .
Εμφύλιος Πόλεμος 1943-49
Κατά τη διάρκεια των πρώτων εμφύλιων συγκρούσεων διαμορφώθηκε το πολιτικο-στρατιωτικό πλαίσιο με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ από τη μια πλευρά και όλους τους υπόλοιπους στρατιωτικούς αντιπάλους από την άλλη. Όλες οι μη Εαμικές στρατιωτικές οργανώσεις (φιλομοναρχικές, αντιμοναρχικές, δεξιές και μη (ΕΔΕΣ, ΕΚΚΑ,  ΥΒΕ/ΠΑΟ, Αντών Τσαούς,  ΠΕΑΝ, ΡΑΝ, Ιερή Ταξιαρχία, Εθνική δράση, ΕΟΚ κλπ) έδρασαν ενάντια στο  Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο και στον ΕΛΑΣ. Ο κατοχικός εμφύλιος ξεκίνησε με μια αναμέτρηση μεταξύ ΕΛΑΣ και άλλων αντιστασιακών οργανώσεων κατά την οποία θα προστεθούν αργότερα τα  Τάγματα ασφαλείας Είναι σαφές ότι η έκβαση των συγκρούσεων είχε ως αποτέλεσμα τη μονοπώληση της ένοπλης αντίστασης στην ύπαιθρο από τον ΕΛΑΣ, καθώς με εξαίρεση τον ΕΔΕΣ, την οργάνωση του Αντών Τσαούς και την ΕΟΚ, όλες οι άλλες οργανώσεις είτε διαλύθηκαν από τον ΕΛΑΣ και τα μέλη τους εκτελέστηκαν (π.χ Ψαρρός, Βρεττάκος, Καραχάλιος), είτε εντάχθηκαν με τη βία στον ΕΛΑΣ.
Μετεμφυλιακή-προδικτατορική περίοδος
Η Σοβιετολογία ήταν μηνιαίο περιοδικό δημοσίευμα που εκδιδόταν από τον Γιώργο Γεωργαλά μεταξύ 1960 και 1964, δύο χρόνια μετά την ανάδειξη της ΕΔΑ στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης στις εκλογές του 1958, συνιστούσε μια απόπειρα ανάπτυξης σοβαρού αντικομμουνισμού στην Ελλάδα, 4 επιστημονικά τεκμηριωμένου και ιδεολογικά συγκροτημένου, αλλά πάντα στα αυταρχικά πλαίσια της μετεμφυλιακής Ελλάδας. 5 Ήταν «το πιο αντισοβιετικό έντυπο της περιόδου»
Δικτατορία της 21ης Απριλίου
Στην πολιτική ζωή της Ελλάδας κυριάρχησαν, δυο φαντάσματα: ο αντικομουνισμός, στο όνομα του οποίου συχνά καταπατήθηκαν δημοκρατικά δικαιώματα, και ο αντιαμερικανισμός, επειδή οι Έλληνες καταλόγισαν στις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ τις κύριες ευθύνες για το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967. Τα επόμενα χρόνια στέλνονταν στα στρατοδικεία χιλιάδες φυλακισμένοι στρατιώτες του ΔΣΕ και στις μαζικές εξορίες στα ξερονήσια του Αιγαίου (Άη Στράτης, Μακρόνησος, Γυάρος). Οι διωγμοί και οι συστηματικοί βασανισμοί αριστερών εξακολούθησαν για πολλά χρόνια και τελείωσαν ουσιαστικά με τη μεταπολίτευση, μετά την πτώση της χούντας το 1974.
Αντικομμουνισμός και Εκκλησία της Ελλάδος
Καθοριστικό λόγο στον αγώνα κατά της αριστεράς έπαιξε η εκκλησιαστική οργάνωση Ζωή η οποία ιδρύθηκε το 1907. Το 1946 στο περιοδικό Ακτίνες δημοσιεύτηκε η διακήρυξη της Χριστιανικής Ένωσης Επιστημόνων και Λογοτεχνών η οποία λειτούργησε ως αντικομμουνιστικό μανιφέστο. Τη δήλωση την υπέγραψαν μεγάλες προσωπικότητες της εποχής (όπως Δημήτρης Πικιώνης, Σπύρος Παπαλουκάς, Πέτρος Χάρης, Σπυρίδων Μαρινάτος, Άγγελος Τερζάκης κ.α). Κατά την επάνοδο του Βασιλέως Παύλου, ο Σεραφείμ Παπακώστας (αρχιμανδρίτης) αναλαμβάνει τον αγώνα κατά του Κομμουνισμού διοργανώνοντας ένα μεγάλο δίκτυο από χριστιανικά σωματεία, συλλόγους και οργανισμούς με σκοπό τη διαφώτηση του Ελληνικού λαού με εκδόσεις χιλιάδων αντίτυπων.
Στην Αμερική
Στις ταραχές του Σικάγο το 1886, κατά τις οποίες σκοτώθηκαν μερικοί αστυνομικοί θεωρήθηκαν απόδειξη της επικινδυνότητας των αναρχικών και ταυτίστηκαν με τον κομμουνισμό. Οι αναρχικοί του Σικάγο υπήρξαν τα πρώτα θύματα του αντικομμουνισμού με αποτέλεσμα το κράτος να θεσπίσει νόμο κατά των αναρχικών και των κομμουνιστών. Μετά από λίγα χρόνια ψηφίστηκε ο νόμος περί αποκλεισμού και περιορισμού της εισόδου στην Αμερική των αναρχικών (Anarchist exclusion act 1903). Επρόκειτο για έναν νόμο που θεσπίστηκε μετά τη δολοφονία του Προέδρου Ουίλλιαμ ΜακΚίνλεϊ από έναν αναρχικό. Λίγο αργότερα ο Πρόεδρος Γούντροου Ουίλσον ενίσχυσε τις αντικομμουνιστικές δυνάμεις. Αποκαλούσε συχνά τη Σοβιετική Ένωση ως Ιούδα των Εθνών Εξάλου η ταύτιση του κομμουνισμού με την κοινοκτημοσύνη, την αθεϊα, τον διεθνισμό πρόσβαλλε τις  Βικτωριανές αξίες πολλών Αμερικάνων. Οι Αμερικανοί εξάλλου ήταν υπερήφανοι για τις φιλελεύθερες αξίες, για την ατομική πρωτοβουλία, την ατομική ιδιοκτησία και την πολιτική ελευθερία που βίωναν. Η πρώτη σημαντική αντικομμουνιστική εκδήλωση στις ΗΠΑ έγινε το 1920, ο υπουργός δικαιοσύνης Πάλμερ θεώρησε ότι οι ΗΠΑ αντιμετώπιζαν κίνδυνο κομμουνιστικής επανάστασης και ενίσχυσε το FBI και το μετέτρεψε σε μυστική αστυνομία για να παρακολουθεί, συνδικαλιστές, και αστέρες του Χόλυγουντ, αναδεικνύοντας τον έμπιστο του Χέρμπερτ Χούβερ στο τιμόνι του FBI για 40 χρόνια. Κατά την περίοδο του Ψυχρού πολέμου, χιλιάδες Αμερικανοί κατηγορήθηκαν ως Κομμουνιστές ή φιλοκομμουνιστές και αποτέλεσαν το αντικείμενο ερευνών και ανακρίσεων από κυβερνητικούς και οργανισμούς και υπηρεσίες. Οι κύριοι ύποπτοι αυτών των ερευνών υπήρξαν κυβερνητικοί, υψηλά ιστάμενοι, υπάλληλοι, προσωπικότητες στον τομέα της ψυχαγωγίας, εκπαιδευτικοί και διακεκριμένα μέλη εργατικών σωματείων. Η καχυποψία υπήρξε ιδιαίτερα έντονη, ακόμη και αν τα στοιχεία δεν οδηγούσαν προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά αντιθέτως ο βαθμός της απειλής που δυνάμει δημιουργούσαν άτομα με υποτιθέμενες φιλοκομμουνιστικές απόψεις υπήρξε αδικαιολόγητα μεγάλος. Πολλοί ύποπτοι έχασαν τις θέσεις εργασίας τους, δεν μπόρεσαν να συνεχίσουν τη σταδιοδρομία τους και σε ορισμένες περιπτώσεις υπήρξαν και φυλακίσεις. Οι τακτικές αυτές καθώς και οι σχετικές κατηγορίες που απαγγέλθηκαν, εκ των υστέρων αναιρέθηκαν από την επίσημη δικαιοσύνη ως αντισυνταγματικές και παράνομες. Τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα Μακαρθισμού ήταν οι ομιλίες, οι έρευνες και οι ακροάσεις του γερουσιαστή Μακάρθυ, η Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ και οι διάφορες αντικομμουνιστικές δραστηριότητες του FBI, εκ των οποίων και δικαιολογημένα είχε χαρακτηριστεί ο πιο επίφοβος άνθρωπος των ΗΠΑ. Ο Μακαρθισμός, ως εκτεταμένο κοινωνικό και πολιτιστικό φαινόμενο, επηρέασε όλες τις τάξεις της αμερικανικής κοινωνίας και υπήρξε ο κύριος λόγος έντονων συζητήσεων και αντιδράσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η Αμερική κατά τη διάρκεια του Ψυχρού πολέμου ταράσσονταν από σκάνδαλα και υποθέσεις κατασκοπείας υπέρ της Σοβιετικής Ένωσης. Η Υπόθεση Ρόζενμπεργκ, οι αποκαλύψεις της πρώην πράκτορα Ελίζαμπεθ Μπέντλεϋ και στη συνέχεια, η υπόθεση Τσάμπερς συντάραξαν την αμερικανική κοινή γνώμη. Ο Πόλεμος του Βιετνάμ επισφράγησε την αμερικανική πολιτική ζωή για μεγάλο μέρος της περιόδου αλλά και την ιστορία του αντικομμουνισμού. Ο πόλεμος ήταν ένας Διαμεσολαβητικός πόλεμος ανάμεσα στην Αμερική και τη Σοβιετική Ένωση και μεγάλο μέρος του Ψυχρού πολέμου.
Στη Βρετανία
Η επιρροή των κομμουνιστών στο εκλογικό σώμα ήταν περιορισμένη. Η χώρα έπρεπε να προσαρμοστεί στον ψυχρό πόλεμο και την ένταση μεταξύ ανατολής και δύσης. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η χώρα δεχόταν πιέσεις από την κοινή γνώμη για τον τερματισμό της Αποικιοκρατίας κάτι που στόχευε και η κομμουνιστική προπαγάνδα της Μόσχας.