cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στέφανος Α΄ της Ουγγαρίας
Παγίωση (1001 – περ. 1009)
Παρόλο που η εξουσία του Στέφανου δεν βασίστηκε στη στέψη του, η τελετή του χάρισε τη διεθνώς αποδεκτή νομιμότητα ενός Χριστιανού μονάρχη που κυβέρνησε το βασίλειό του "ελέω Θεού". Όλοι οι βίοι του μαρτυρούν ότι ίδρυσε μια αρχιεπισκοπή με την έδρα της στο Eστεργκομ λίγο μετά τη στέψη του. Αυτή η πράξη εξασφάλισε ότι η Εκκλησία στην Ουγγαρία έγινε ανεξάρτητη από τους προκαθήμενους της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η παλαιότερη αναφορά σε έναν αρχιεπίσκοπο του Eστεργκομ, με το όνομα Ντόμοκος έχει διατηρηθεί στο έγγραφο ίδρυσης του Αρχιαββαείου της Πανονχάλμα από το 1002. Σύμφωνα με τον ιστορικό Γκάμπορ Τόροτσκάι ο Στέφανος ίδρυσε επίσης την Επισκοπή της Kάλοτσα το 1001. Ο Στέφανος κάλεσε ξένους ιερείς στην Ουγγαρία για να προσηλυτίσουν το βασίλειό του. Συνεργάτες του θανόντος Aδάλβερτου της Πράγας, συμπεριλαμβανομένων των Ράντλα και Aστρικ, έφτασαν στην Ουγγαρία τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του. Η παρουσία ενός ανώνυμου «Αρχιεπισκόπου των Ούγγρων» στη σύνοδο της Φραγκφούρτης του 1007 και ο καθαγιασμός ενός βωμού στο Μπάμπεργκ το 1012 από τον Αρχιεπίσκοπο Άστρικ δείχνουν ότι οι πρωθιερείς του Στεφάνου διατηρούσαν μια καλή σχέση με τον κλήρο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Η μετατροπή της Ουγγαρίας σε χριστιανικό κράτος ήταν ένα από τα κύρια μελήματα του Στεφάνου καθ 'όλη τη διάρκεια της βασιλείας του. Αν και η μεταστροφή των Ούγγρων είχε ήδη ξεκινήσει επί της βασιλείας του πατέρα του, ήταν μόνο ο Στέφανος που υποχρέωσε συστηματικά τους υπηκόους του να εγκαταλείψουν τις ειδωλολατρικές τους τελετουργίες. Η νομοθετική του δραστηριότητα ήταν στενά συνδεδεμένη με τον Χριστιανισμό. Για παράδειγμα το Πρώτο Βιβλίο Νόμων του από τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του περιλαμβάνει αρκετές διατάξεις που προβλέπουν την τήρηση των εορτών και την εξομολόγηση πριν από τον θάνατο. Αλλοι νόμοι του προστάτευαν τα δικαιώματα ιδιοκτησίας και τα συμφέροντα των χήρων και των ορφανών, ή ρύθμιζαν το καθεστώς των δουλοπάροικων.
"Αν κάποιος έχει τόσο σκληρή καρδιά - ο Θεός να μη το κάνει σε οποιονδήποτε Χριστιανό - ώστε να μην θέλει να εξομολογηθεί τις αμαρτίες του σύμφωνα με τη συμβουλή ενός ιερέα, θα ψεύδεται χωρίς καμία θεία βοήθεια και ελεημοσύνη σαν ένας άπιστος. Αν οι συγγενείς και οι γείτονές του δεν καλέσουν τον ιερέα, και ως εκ τούτου πεθάνει χωρίς εξομολόγηση, θα πρέπει να γίνουν προσευχές και ελεημοσύνη, αλλά οι συγγενείς του θα ξεπλύνουν την αμέλειά τους νηστεύοντας σύμφωνα με την κρίση των ιερέων. Όσοι πεθαίνουν από αιφνίδιο θάνατο θα ενταφιάζονται με κάθε εκκλησιαστική τιμή, γιατί η θεία κρίση είναι κρυφή από εμάς και άγνωστη."
- Νόμοι του βασιλιά Στεφάνου Α΄
Πολλοί Ούγγροι άρχοντες αρνήθηκαν να δεχτούν την υποταγή στον Στέφανο ακόμη και μετά τη στέψη του. Ο νέος Βασιλιάς στράφηκε αρχικά εναντίον του θείου του, Γκιούλα του Νεότερου, του οποίου η επικράτεια "ήταν ευρύτερη και πλούσια", σύμφωνα με το Εικονογραφημένο Χρονικό. Ο Στέφανος εισέβαλε στην Τρανσυλβανία και συνέλαβε τον Γκιούλα και την οικογένειά του γύρω στο 1002 ή το 1003. Τα Χρονικά του Χίλντεσχάιμ της εποχής προσθέτουν ότι ο Στέφανος προσηλύτισε τη «χώρα [του θείου του] στη χριστιανική πίστη με τη βία» μετά την κατάκτησή της. Κατά συνέπεια οι ιστορικοί χρονολογούν την ίδρυση της Επισκοπής της Τρανσυλβανίας σε αυτήν την περίοδο. Εάν η ταύτιση, που προτάθηκε από τον Κρίστο, τον Γκιέφρι και άλλους Ούγγρους ιστορικούς, του Γκιούλα με κάποιον Πρόκουι - που ήταν θείος του Στέφανου σύμφωνα με τον Τίτμαρ του Mέρσεμπουργκ- είναι έγκυρη, ο Γκιούλα αργότερα διέφυγε από την αιχμαλωσία και κατέφυγε στον Μπολέσλαφ Α΄ τον Γενναίο, Δούκα της Πολωνίας (β. 992–1025).
"Η επικράτεια [του Δούκα Μπολέσλαφ του Γενναίου] περιλάμβανε ένα συγκεκριμένο κάστρο, που βρίσκεται κοντά στα σύνορα με τους Ούγγρους. Φύλακας του ήταν ο άρχοντας Πρόκουι, θείος του Ούγγρου βασιλιά. Τόσο στο παρελθόν όσο και πιο πρόσφατα ο Πρόκουι είχε εκδιωχθεί από τα εδάφη του από τον βασιλιά και η σύζυγός του είχε αιχμαλωτιστεί. Όταν δεν μπόρεσε να την απελευθερώσει, ο ανιψιός του κανόνισε την άνευ όρων απελευθέρωσή της, παρόλο που ήταν εχθρός του Πρόκουι. Δεν έχω ακούσει ποτέ κανέναν που να δείχνει τόσο συγκρατημένος απέναντι σε έναν ηττημένο εχθρό. Εξαιτίας αυτού ο Θεός του έδωσε επανειλημμένα τη νίκη, όχι μόνο στο κάστρο που αναφέρθηκε παραπάνω, αλλά και σε άλλα επίσης."
- Τίτμαρ του Mέρσεμπουργκ, Chronicon
Το Εικονογραφημένο Χρονικό αφηγείται ότι ο Στέφανος "οδήγησε τον στρατό του εναντίον του Κέαν, Δούκα των Βουλγάρων και των Σλάβων, των οποίων τα εδάφη είναι από τη φυσική τους θέση πιο οχυρωμένα", μετά την κατάληψη της χώρας του Γκιούλα. Σύμφωνα με έναν αριθμό ιστορικών, περιλαμβανομένων των Ζόλταν Λένκεϊ και Γκάμπορ Τόροτσκαϊ,  ο Kέαν ήταν αρχηγός ενός μικρού κράτους που βρισκόταν στα νότια τμήματα της Τρανσυλβανίας και ο Στέφανος κατέλαβε τη χώρα του γύρω στο 1003. Άλλοι ιστορικοί, συμπεριλαμβανομένου του Γκιέφρι, λένε ότι η έκθεση του χρονικού διατηρούσε τη μνήμη της εκστρατείας του Στέφανου εναντίον της Βουλγαρίας στα τέλη της δεκαετίας του 1010.
Ομοίως η ταυτοποίηση των «Μαύρων Ούγγρων» - που αναφέρθηκαν από τον Μπρούνο του Κβέρφουρτ και τον Αντεμάρ ντε Σαμπάν μεταξύ των αντιπάλων της προσηλυτιστικής πολιτικής του Στέφανου - είναι αβέβαιη. Ο Γκιέφρι εντοπίζει τα εδάφη τους στα ανατολικά του ποταμού Tίσα, ενώ ο Τόροτσκαϊ λέει ότι ζουν στα νότια τμήματα της Υπερδουναβίας. Η αναφορά του Μπρούνο του Κβέρφουρτ για το βίαιο προσηλυτισμό των Μαύρων Ούγγρων υποδηλώνει ότι ο Στέφανος κατέκτησε τα εδάφη τους το αργότερο το 1009 όταν «η πρώτη ιεραποστολή του Αγίου Πέτρου» - ένας παπικός λεγάτος, ο Καρδινάλιος Αζο - έφτασε στην Ουγγαρία. Ο τελευταίος παρευρέθηκε στη συνάντηση στο Γκιέρ όπου εκδόθηκε η βασιλική χάρτα, που καθόριζε τα όρια της νεοσύστατης Επισκοπής του Πετς στις 23 Αυγούστου 1009.
Η Επισκοπή του Έγκερ ιδρύθηκε επίσης γύρω στο 1009. Σύμφωνα με τον Τόροτσκαϊ "είναι πολύ πιθανό" ότι η εγκατάσταση της επισκοπής συνδέθηκε με τον προσηλυτισμό των Καβάρων - μιας εθνοτικής ομάδας με χαζαρική καταγωγή - και του αρχηγού τους. Ο επικεφαλής των Καβάρων - που ήταν είτε ο Σαμουήλ Άμπα είτε ο πατέρας του - παντρεύτηκε την ανώνυμη μικρότερη αδερφή του Στέφανου με αυτήν την ευκαιρία. Η οικογένεια Άμπα ήταν η πιο ισχυρή μεταξύ των ιθαγενών οικογενειών που προσχώρησαν στον Στέφανο και τον υποστήριξαν στις προσπάθειές του να δημιουργήσει μια χριστιανική μοναρχία. Οι αναφορές των Aνώνυμου, Σίμων του Κέζα και άλλων Ούγγρων χρονικογράφων των Μπαρ-Καλάν, Τσακ και άλλων οικογενειών ευγενών του 13ου αιώνα, που προέρχονταν από Ούγγρους οπλαρχηγούς υποδηλώνουν ότι και άλλες γηγενείς οικογένειες συμμετείχαν επίσης στη διαδικασία αυτή.
Ο Στέφανος δημιούργησε ένα περιφερειακό διοικητικό σύστημα με βάση τις κομητείες, ιδρύοντας κομητείες. Κάθε κομητεία, με επικεφαλής ένα βασιλικό αξιωματούχο γνωστό ως κόμη ή ισπάν, ήταν μια διοικητική μονάδα οργανωμένη γύρω από ένα βασιλικό φρούριο. Τα περισσότερα φρούρια ήταν χωμάτινα εκείνη την περίοδο, αλλά τα κάστρα στο Eστεργκομ, το Σέκεσφεχερβαρ και το Βέσπρεμ ήταν χτισμένα από πέτρα. Τα φρούρια που χρησίμευαν ως έδρες της κομητείας έγιναν επίσης οι πυρήνες της οργάνωσης της Εκκλησίας. Οι οικισμοί που αναπτύχθηκαν γύρω τους, όπου οι αγορές διεξάγονταν κάθε Κυριακή, ήταν σημαντικά τοπικά οικονομικά κέντρα.
Πόλεμοι με την Πολωνία και τη Βουλγαρία (περ. 1009–1018)
Η Πολωνία και η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία συνήψαν τη Συνθήκη του Μπάουτσεν τον Ιανουάριο του 1018. Αργότερα τον ίδιο χρόνο 500 Ούγγροι ιππείς συνόδευσαν τον Μπολέσλαφ της Πολωνίας στο Κίεβο, υποδηλώνοντας ότι η Ουγγαρία είχε συμπεριληφθεί στη συνθήκη ειρήνης. Ο ιστορικός Φέρεντς Μακ αναφέρει ότι η Ειρήνη του Μπάουτσεν υποχρέωσε τον Μπολέσλαφ να παραδώσει όλα τα εδάφη που είχε καταλάβει στην κοιλάδα του Μοράβα στον Στέφανο. Σύμφωνα με τον Λεόντβιν, τον πρώτο γνωστό επίσκοπο του Μπιχάρ (περ. 1050 - περ. 1060), ο Στέφανος συμμάχησε με τους Βυζαντινούς και ηγήθηκε μιας στρατιωτικής αποστολής για να τους βοηθήσει ενάντια σε "βαρβάρους" στη Βαλκανική χερσόνησο. Τα βυζαντινά και τα ουγγρικά στρατεύματα πήραν από κοινού τις «Καισσαρίες», τα οποία ο Γκιέρφι προσδιορίζει ως τη σημερινή πόλη της Οχρίδας. Η έκθεση του Λεόντβιν υποδηλώνει ότι ο Στέφανος συμμετείχε με τους Βυζαντινούς στον πόλεμο που έληξε με την κατάκτηση από αυτούς της Βουλγαρίας το 1018. Ωστόσο η ακριβής ημερομηνία της εκστρατείας του είναι άγνωστη. Ο Γκιέρφι υποστηρίζει ότι μόνο τον τελευταίο χρόνο του πολέμου ο Στέφανος οδήγησε τα στρατεύματά του εναντίον των Βουλγάρων.
Εσωτερική πολιτική (1018–1024)
Ο επίσκοπος Λεόντβιν έγραψε ότι ο Στέφανος συγκέντρωσε λείψανα πολλών αγίων στις «Καισσαρίες» κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του στα Βαλκάνια, συμπεριλαμβανομένων του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Νικολάου. Τα δώρισε στη νέα του τρίκλιτη βασιλική αφιερωμένη στην Παναγία στο Σέκεσφεχερβαρ,  όπου δημιούργησε επίσης μια μητροπολιτική επιτροπή και τη νέα του πρωτεύουσα. Η απόφασή του επηρεάστηκε από το άνοιγμα, το 1018 ή το 1019, μιας νέας προσκυνηματικής διαδρομής, που παρέκαμψε την παλιά πρωτεύουσά του, το Έστεργκομ. Η νέα διαδρομή συνέδεε τη Δυτική Ευρώπη με τους Αγίους Τόπους μέσω της Ουγγαρίας. Ο Στέφανος συναντούσε συχνά τους προσκυνητές, συμβάλλοντας στην εξάπλωση της φήμης του σε όλη την Ευρώπη. Ο ηγούμενος Oντιλό του Κλυνύ, για παράδειγμα, έγραψε σε μια επιστολή προς τον Στέφανο ότι "όσοι επέστρεψαν από το ιερό του Κυρίου μας" μαρτυρούν το πάθος του βασιλιά "προς τιμήν της θείας μας θρησκείας". Ο Στέφανος ίδρυσε επίσης τέσσερις ξενώνες για προσκυνητές στην Κωνσταντινούπολη, την Ιερουσαλήμ, τη Ραβέννα και τη Ρώμη.
"[Σχεδόν] όλοι όσοι από την Ιταλία και τη Γαλατία ήθελαν να πάνε στον Πανάγιο Τάφο στην Ιερουσαλήμ εγκατέλειψαν τη συνήθη διαδρομή, που ήταν δια θαλάσσης, πηγαίνοντας από τη χώρα του βασιλιά Στεφάνου, που έκανε τον δρόμο ασφαλή για όλους, τους καλωσόριζε ως αδελφούς και τους έδινε πλούσια δώρα. Αυτό έκανε πολλούς ανθρώπους, ευγενείς και μη, να μεταβαίνουν στην Ιερουσαλήμ."
- Ρόντουλφους Γκλάμπερ, Τα Πέντε Βιβλία των Ιστοριών
Εκτός από τους προσκυνητές οι έμποροι χρησιμοποιούσαν συχνά την ασφαλή διαδρομή μέσω της Ουγγαρίας όταν ταξίδευαν μεταξύ Κωνσταντινούπολης και Δυτικής Ευρώπης. Οι βίοι του Στέφανου αναφέρουν για 60 πλούσιους Πετσενέγους που ταξίδεψαν στην Ουγγαρία, αλλά δέχθηκαν επίθεση από Ούγγρους συνοριοφύλακες. Ο βασιλιάς καταδίκασε τους στρατιώτες του σε θάνατο προκειμένου να αποδείξει την αποφασιστικότητά του να διατηρήσει την εσωτερική ειρήνη. Η τακτική κοπή νομισμάτων άρχισε στην Ουγγαρία τη δεκαετία του 1020. Τα ασημένια δηνάρια του Στέφανου με τις επιγραφές STEPHANUS REX («Βασιλιάς Στέφανος») και REGIA CIVITAS («βασιλική πόλη») ήταν δημοφιλή στην Ευρώπη της εποχής, όπως αποδεικνύεται από πλαστά αντίγραφα που ανακαλύφθηκαν στη Σουηδία.
Ο Στέφανος έπεισε μερικούς προσκυνητές και εμπόρους να εγκατασταθούν στην Ουγγαρία. Ο Γεράρδος, ένας Βενεδικτίνος, μοναχός που έφτασε στην Ουγγαρία από τη Δημοκρατία της Βενετίας μεταξύ 1020 και 1026, αρχικά σχεδίαζε να συνεχίσει το ταξίδι του στους Αγίους Τόπους, αλλά αποφάσισε να παραμείνει στη χώρα μετά τη συνάντησή του με τον βασιλιά. Ο Στέφανος ίδρυσε επίσης την περίοδο αυτή μια σειρά από μοναστήρια Βενεδικτίνων - συμπεριλαμβανομένων των αββαείων του Πέτσβαραντ, του Ζάλαβαρ και του Μπάκονιμπελ.
Συγκρούσεις με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (1024–1031)
Ο κουνιάδος του Στέφανου, Αυτοκράτορας Ερρίκος, πέθανε στις 13 Ιουλίου 1024. Τον διαδέχθηκε ένας μακρινός συγγενής του, ο Κορράδος Β΄ (β. 1024–1039), που υιοθέτησε επιθετική εξωτερική πολιτική. Ο Κορράδος Β΄ εκθρόνισε τον Δόγη Ότο Ορσεόλο - σύζυγο της αδερφής του Στεφάνου - από τη Βενετία το 1026. Έπεισε επίσης τους Βαυαρούς να ανακηρύξουν τον δικό του γιο, Ερρίκο, ως δούκα τους το 1027, αν και ο γιος του Στέφανου Έμερικ είχε ισχυρή αξίωση για το Δουκάτο της Βαυαρίας μέσω της μητέρας του. Ο Αυτοκράτορας Κορράδος σχεδίαζε μια συμμαχία μέσω γάμου με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και έστειλε έναν από τους συμβούλους του, τον επίσκοπο Βερνέρ του Στρασβούργου, στην Κωνσταντινούπολη. Το φθινόπωρο του 1027 ο επίσκοπος ταξίδεψε υποτίθεται ως προσκυνητής, αλλά ο Στέφανος, που είχε ενημερωθεί για τις πραγματικές προθέσεις του, του αρνήθηκε την είσοδο στη χώρα του. Ο βιογράφος του Κορράδου Β΄, Βίπο της Βουργουνδίας, διηγείται ότι οι Βαυαροί προκάλεσαν συμπλοκές κατά μήκος των συνόρων της Ουγγαρίας με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 1029, προκαλώντας ταχεία επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών.
Ο αυτοκράτορας Κορράδος οδήγησε προσωπικά τα στρατεύματά του στην Ουγγαρία τον Ιούνιο του 1030 και λεηλάτησε τα εδάφη δυτικά του ποταμού Ράμπα. Ωστόσο, σύμφωνα με τα Χρονικά του Νιντεράλταϊχ ο αυτοκράτορας, που υπέφερε από τις συνέπειες της τακτικής της καμένης γης που χρησιμοποιούσε ο ουγγρικός στρατός, επέστρεψε στη Γερμανία «χωρίς στρατό και χωρίς να επιτύχει τίποτα, επειδή ο στρατός απειλήθηκε από λιμό και αιχμαλωτίστηκε από τους Ούγγρους στη Βιέννη ». Η ειρήνη αποκαταστάθηκε όταν ο Κορράδος παραχώρησε τα εδάφη μεταξύ των ποταμών Λάιτα και Φίσα στην Ουγγαρία το καλοκαίρι του 1031.
"Ταυτόχρονα προέκυψαν διαμάχες μεταξύ του Παννονικού έθνους και των Βαυαρών, με υπαιτιότητα των Βαυαρών. Και, ως αποτέλεσμα, ο βασιλιάς [Στέφανος] της Ουγγαρίας πραγματοποίησε πολλές εισβολές και επιδρομές στο βασίλειο των Nότιτσι (δηλαδή των Βαυαρών). Ενοχλημένος από αυτό ο αυτοκράτορας Κορράδος στράφηκε κατά των Ούγγρων με μεγάλο στρατό. Αλλά ο Βασιλιάς [Στέφανος], οι δυνάμεις του οποίου ήταν εντελώς ανεπαρκείς για να αντιμετωπίσουν τον Αυτοκράτορα, βασίστηκε αποκλειστικά στη θεία πρόνοια, που επικαλείτο με προσευχές και νηστείες σε ολόκληρο το βασίλειό του. Δεδομένου ότι ο αυτοκράτορας δεν ήταν σε θέση να εισβάλει σε ένα βασίλειο τόσο προστατευμένο με ποτάμια και δάση, επέστρεψε, αφού εκδικήθηκε αρκετά την προσβολή που του έγινε με λεηλασίες και πυρκαγιές στα σύνορα του βασιλείου, έχοντας κατά νου σε μια πιο κατάλληλη στιγμή να ολοκληρώσει το έργο που είχε ξεκινήσει. Ο γιος του, βασιλιάς Ερρίκος, ωστόσο, ένα νεαρό ακόμη αγόρι υπό τη φροντίδα του Έιγκιλμπερτ, επισκόπου του Φράιζινγκ, δέχτηκε πρέσβεις του Βασιλιά [Στέφανου] που ζήτησαν ειρήνη και μόνο με τη συμβουλή των πριγκίπων της επικράτειας, και χωρίς τη γνώση του πατέρα του, δέχτηκε τη συμφιλίωση."
- Βίπο, Tα Εργα του Κορράδου Β΄
Τελευταία χρόνια (1031–1038)
Ο βιογράφος του Στέφανου Χάρτβιτς αφηγείται ότι ο Βασιλιάς, τα παιδιά του οποίου πέθαναν όλα πλην ενός σε βρεφική ηλικία, «συγκράτησε τη θλίψη για τον θάνατό τους από την παρηγοριά λόγω της αγάπης του γιου του που επέζησε», Έμερικ. Ωστόσο ο Έμερικ τραυματίστηκε σε κυνηγετικό ατύχημα και πέθανε το 1031. Μετά τον θάνατο του γιου του ο ηλικιωμένος βασιλιάς δεν μπόρεσε ποτέ «να ανακτήσει πλήρως την προηγούμενη υγεία του», σύμφωνα με το Εικονογραφημένο Χρονικό. Ο Κρίστο γράφει ότι η εικόνα, που διατηρήθηκε στους βίους του Στέφανου, με τον βασιλιά να τηρεί τις αγρυπνίες και να πλένει τα πόδια των φτωχών, συνδέεται με τα τελευταία χρόνια του Στέφανου, μετά τον θάνατο του γιου του.
Ο θάνατος του Έμερικ έθεσε σε κίνδυνο τα επιτεύγματα του πατέρα του για την ίδρυση χριστιανικού κράτους, επειδή ο ξάδερφος του Στέφανου, ο Βαζούλ - ο οποίος είχε τις περισσότερες αξιώσεις να τον διαδεχθεί - ήταν ύποπτος για κλίση προς την ειδωλολατρία. Σύμφωνα με τα Χρονικά του Αλταιχ ο Στέφανος αγνόησε τις αξιώσεις του ξαδέλφου του και πρότεινε τον γιο της αδελφής του, τον Ενετό Πιέτρο Ορσεόλο ως διάδοχό του. Η ίδια πηγή προσθέτει ότι ο Βαζούλ αιχμαλωτίστηκε και τυφλώθηκε και οι τρεις γιοι του, Λεβέντε, Ανδρέας και Μπέλα, εκδιώχθηκαν από την Ουγγαρία. Οι βίοι του Στέφανου αναφέρονται σε μια ανεπιτυχή απόπειρα κατά της ζωής του ηλικιωμένου βασιλιά από μέλη της αυλής του. Σύμφωνα με τον Kρίστο οι βίοι αναφέρονται σε μια συνομωσία στην οποία συμμετείχε ο Βαζούλ και η τύφλωσή του ήταν η τιμωρία για αυτή την πράξη. Το ότι τα αυτιά του Βαζούλ γέμισαν με λιωμένο μόλυβδο καταγράφηκε μόνο σε μεταγενέστερες πηγές, συμπεριλαμβανομένου του Εικονογραφημένου Χρονικού.
Κατά την άποψη ορισμένων ιστορικών οι διατάξεις του Δεύτερου Βιβλίου Νόμων του Στέφανου σχετικά με «συνωμοσία εναντίον του βασιλιά και του βασιλείου» υποδηλώνουν ότι το βιβλίο εκδόθηκε μετά την ανεπιτυχή επιβουλή του Βαζούλ εναντίον του Στεφάνου. Ωστόσο αυτή η άποψη δεν έχει γίνει καθολικά αποδεκτή. Ο Γκιέφρι αναφέρει ότι το βιβλίο νόμων εκδόθηκε όχι μετά το 1031 αλλά γύρω στο 1009. Ομοίως συζητείται η γνησιότητα του διατάγματος για τη δεκάτη (φόρο): σύμφωνα με τον Γκιέφρι εκδόθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Στέφανου αλλά οι Μπέρεντ, Λάσλοβσκι και Σάκατς υποστηρίζουν ότι "μπορεί να είναι μεταγενέστερη προσθήκη".
Ο Στέφανος πέθανε στις 15 Αυγούστου 1038. Ετάφη στη βασιλική του Σέκεσφεχερβαρ. Τη βασιλεία του ακολούθησε μακρά περίοδος εμφυλίων πολέμων, παγανιστικών εξεγέρσεων και ξένων εισβολών. Η αστάθεια έληξε το 1077 όταν ο Λαδίσλαος, εγγονός του Βαζούλ, ανέβηκε στον θρόνο.
Οικογένεια
Ο Στέφανος παντρεύτηκε την Γκίζελα, κόρη του Δούκα Ερρίκου του Εριστικού της Βαυαρίας, που ήταν ανιψιός του Όθωνα Α ', Αγίου Ρωμαίου Αυτοκράτορα. Μητέρα της Γκίζελας ήταν η Γκίζελα της Βουργουνδίας, μέλος της δυναστείας των Γουέλφων. Γεννημένη γύρω στο 985 η Γκίζελα ήταν νεότερη από τον σύζυγό της, του οποίου επέζησε. Έφυγε από την Ουγγαρία το 1045 και πέθανε ως ηγουμένη του Αβαείου Nίντερνμπουργκ στο Πάσσαου της Βαυαρίας γύρω στο 1060.
Ο Έμερικ, που έλαβε το όνομα του θείου από τη μητέρα του, Αυτοκράτορα Ερρίκου Β΄, γεννήθηκε γύρω στο 1007. Ο Βίος του των αρχών του 12ου αιώνα τον περιγράφει ως άγιο πρίγκιπα που διατήρησε την αγνότητα του ακόμη και μετά τον γάμο του. Σύμφωνα με τον Γκιέρφι η σύζυγος του Έμερικ ήταν συγγενής του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Βασίλειου Β΄. Ο πρόωρος θάνατός του οδήγησε σε σειρά συγκρούσεων που κατέληξαν στην τύφλωση του Βαζούλ και σε εμφύλιους πολέμους.
"Να είσαι υπάκουος σε μένα, γιε μου. Είστε ένα παιδί, απόγονος πλούσιων γονέων, που ζείτε ανάμεσα σε μαλακά μαξιλάρια, που σας έχουν χαϊδέψει και μεγαλώσει με κάθε είδους ανέσεις. δεν συμμετείχατε ούτε στα προβλήματα των εκστρατειών ούτε στις διάφορες επιθέσεις των ειδωλολατρών στις οποίες σχεδόν όλη μου η ζωή έχει φθαρεί."
- Νουθεσίες του Στέφανου προς τον γιο του, Eμερικ
Ιδρυτής της Ουγγαρίας
Οι διάδοχοί του, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που κατάγονταν από τον Βαζούλ, πάσχιζαν να τονίσουν την αφοσίωσή τους στα επιτεύγματα του Στέφανου. Αν και ο γιος του Βαζούλ, ο Ανδρέας Α΄ της Ουγγαρίας, εξασφάλισε τον θρόνο χάρη σε μια ειδωλολατρική εξέγερση, απαγόρευσε τις ειδωλολατρικές τελετές και δήλωσε ότι οι υπήκοοί του πρέπει να "ζουν σε όλα σύμφωνα με τον νόμο που τους είχε διδάξει ο Βασιλιάς Αγ. Στέφανος", σύμφωνα με το Εικονογραφημένο Χρονικό του 14ου αιώνα. Στη μεσαιωνική Ουγγαρία κοινότητες που διεκδίκησαν προνομιακό καθεστώς ή προσπάθησαν να διατηρήσουν τις δικές τους «ελευθερίες», συχνά δήλωναν ότι η προέλευση του ειδικού τους καθεστώτος έπρεπε να αποδοθεί στον Βασιλιά Άγιο Στέφανο. Ένα παράδειγμα είναι μια επιστολή του 1347 από τους κατοίκους του Ταπ, που απευθύνει στον βασιλιά τα παράπονά τους εναντίον του Αρχιαββαείου της Πανονχάλμα και αναφέρει ότι οι φόροι που τους επιβάλλει ο ηγούμενος αντιφάσκουν "με την ελευθερία που τους δόθηκε την εποχή του Βασιλιά Αγίου Στεφάνου".
Αγιοποίηση
Η λατρεία του Στέφανου εμφανίστηκε μετά από μια μακρά περίοδο αναρχίας που χαρακτήρισε την κυριαρχία των άμεσων διαδόχων του. Ωστόσο δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι ο Στέφανος έγινε αντικείμενο λατρείας πριν από την αγιοποίησή του. Για παράδειγμα το πρώτο μέλος της βασιλικής οικογένειας που πήρε το όνομά του, ο Στέφανος Β΄, γεννήθηκε στις αρχές του 12ου αιώνα.
"Έχοντας ολοκληρώσει την Ακολουθία του Εσπερινού την τρίτη ημέρα, όλοι περίμεναν τη χάρη του θείου ελέους μέσω της αξίας του ευλογημένου ανθρώπου. Ξαφνικά, με τον Χριστό να επισκέπτεται τις μάζες του, τα σημάδια των θαυμάτων ξεχύθηκαν από τον ουρανό σε ολόκληρη την ιερή συνάθροιση. Το πλήθος τους, που εκείνη τη νύχτα ήταν πάρα πολύ για να μετρηθεί, φέρνει στον νου την απάντηση από το Ευαγγέλιο, που ο Σωτήρας του κόσμου εμπιστεύτηκε στον Ιωάννη, που ρώτησε μέσω αγγελιοφόρων αν ήταν αυτός ο ερχόμενος: οι τυφλοί βλέπουν, οι κουτσοί περπατάνε, οι κουφοί ακούνε, οι λεπροί καθαρίζονται, οι ανάπηροι σηκώνονται, οι παράλυτοι θεραπεύονται ..."
- Χάρτβιτς, Ζωή του Βασιλιά Στεφάνου της Ουγγαρίας
Η λατρεία του Στέφανου εξαπλώθηκε πέρα ​​από τα σύνορα της Ουγγαρίας. Αρχικά λατρεύτηκε κυρίως στο Σάγιερν και στη Βαμβέργη, στη Βαυαρία, αλλά τα λείψανά του μεταφέρθηκαν επίσης στο Άαχεν, την Κολωνία, το Μόντε Κασίνο και το Ναμύρ. Με την απελευθέρωση της Βούδας από τους Οθωμανούς Τούρκους ο Πάπας Ιννοκέντιος ΙΑ΄ επέκτεινε τη λατρεία του Βασιλιά Αγίου Στεφάνου σε όλη τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία το 1686 και κήρυξε την 2η Σεπτεμβρίου ημέρα εορτής του. Καθώς γιορτή του Αγίου Ιωακείμ μεταφέρθηκε το 1969 από τις 16 Αυγούστου, την επομένη της ημέρας του θανάτου του Στεφάνου, η γιορτή του Στεφάνου μεταφέρθηκε σε εκείνη την ημερομηνία. Ο Στέφανος λατρεύεται ως ο προστάτης άγιος της Ουγγαρίας και θεωρείται προστάτης βασιλιάδων, μαστόρων, λιθοτόμων, πετράδων και κτιστών, καθώς και των παιδιών που πάσχουν από σοβαρές ασθένειες. Ο αγιοποίησή του αναγνωρίστηκε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίο το 2000. Στο εορτολόγιο της Ουγγρικής Καθολικής Εκκλησίας η γιορτή του Στέφανου είναι στις 20 Αυγούστου, ημέρα κατά την οποία μεταφέρθηκαν τα λείψανά του. Επιπλέον μια ξεχωριστή γιορτή (30 Μαΐου) είναι αφιερωμένη στην «Άγια Δεξιά» του.
Αγία Δεξιά
Η άθικτη δεξιά του Στέφανου ( δεξί χέρι (ουγγρικά: Szent Jobb)) έγινε αντικείμενο λατρείας. Ένας κληρικός ονόματι Μερκούριος την έκλεψε, αλλά ανακαλύφθηκε στις 30 Μαΐου 1084 στην κομητεία του Μπιχάρ. Η κλοπή ιερών κειμηλίων, ή furta sacra, ήταν τότε δημοφιλές θέμα των βιογραφιών αγίων. Ο επίσκοπος Χάρτβιτς περιέγραψε την ανακάλυψη του δεξιού χεριού του Στέφανου σύμφωνα με αυτήν την παράδοση, αναφερόμενος σε περιπέτειες και οράματα. Ένα αβαείο που ανεγέρθηκε στην κομητεία Μπιχάρ (τώρα Σάνιομπ της Ρουμανίας) πήρε το όνομά της και αφιερώθηκε στη λατρεία της Αγίας Δεξιάς.
- Χάρτβιτς, Βίος του Αγίου Στέφανου της Ουγγαρίας
Η Αγία Δεξιά φυλασσόταν επί αιώνες στο ομώνυμο Αβαείο, εκτός από την εισβολή των Μογγόλων το 1241 και το 1242, όταν μεταφέρθηκε στη Ραγούζα (σημερινό Ντούμπροβνικ της Κροατίας). Το λείψανο μεταφέρθηκε στη συνέχεια στο Σέκεσφεχερβαρ γύρω στο 1420. Μετά την Οθωμανική κατάληψη των κεντρικών εδαφών του Βασιλείου της Ουγγαρίας στα μέσα του 16ου αιώνα, φυλάχθηκε σε πολλά μέρη, συμπεριλαμβανομένης της Βοσνίας, της Ραγούζας και της Βιέννης. Επιστράφηκε στην Ουγγαρία το 1771 όταν η Βασίλισσα Μαρία Θηρεσία το δώρισε στο μοναστήρι των Αδελφών του Λορέτο στη Βούδα. Φυλάχθηκε στο παρεκκλήσι του Αγίου Σιγισμούνδου στο Κάστρο της Βούδας μεταξύ 1900 και 1944, σε μια σπηλιά κοντά στο Σάλτσμπουργκ το 1944 και 1945, και πάλι από τις Αδελφές του Λορέτο στη Βούδα, μεταξύ 1945 και 1950. Τέλος από το 1950 η Αγία Δεξιά βρίσκεται στη Βασιλική του Αγίου Στεφάνου στη Βουδαπέστη. Μια ετήσια λιτανεία για τον εορτασμό του λειψάνου θεσπίστηκε το 1938 και συνεχίστηκε μέχρι το 1950, όταν η πομπή απαγορεύτηκε από την κομμουνιστική κυβέρνηση και ξανακαθιερώθηκε το 1988.
Νουθεσίες
Σύμφωνα με τον Μείζονα Βίο του Στέφανου ο βασιλιάς «συνέταξε ο ίδιος ένα βιβλίο για τον γιο του σχετικά με την ηθική εκπαίδευση». Αυτό το έργο, γνωστό σήμερα ως Νουθεσίες ή De institute morum, διασώθηκε σε χειρόγραφα που γράφτηκαν κατά τον Ύστερο Μεσαίωνα. Αν και οι μελετητές διαφωνούν αν μπορεί πράγματι να αποδοθεί στον βασιλιά ή σε κάποιο κληρικό, οι περισσότεροι συμφωνούν ότι συντέθηκε τις πρώτες δεκαετίες του 11ου αιώνα.
Οι Νουθεσίες υποστηρίζουν ότι η βασιλεία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την καθολική πίστη. Ο συγγραφέας τους τόνιζε ότι απαιτείται από έναν μονάρχη να κάνει δωρεές στην Εκκλησία και να συμβουλεύεται τακτικά τους προκαθήμενούς της, αλλά δικαιούται να τιμωρεί κληρικούς που κάνουν λάθη. Μία από τις βασικές ιδέες τους ήταν ότι ένας ηγεμόνας πρέπει να συνεργάζεται με τους «πυλώνες της κυριαρχίας του», δηλαδή τους ιεράρχες, τους αριστοκράτες, τους ispán (κόμητες) και τους πολεμιστές.
"Αγαπητέ μου γιε, αν θέλεις να τιμήσεις το βασιλικό στέμμα, σε συμβουλεύω και σε παροτρύνω πάνω απ 'όλα να διατηρήσεις την Καθολική και Αποστολική πίστη με τόση επιμέλεια και φροντίδα ώστε να μπορείς να είσαι παράδειγμα για όλους εκείνους που έχουν τεθεί υπό την εξουσία σου από τον Θεό και όλοι οι κληρικοί να σε αποκαλούν δικαίως άνθρωπο με αληθινή χριστιανική πίστη. Αν δεν το κάνεις αυτό, μπορείς να είσαι σίγουρος ότι δεν θα ονομαστείς Χριστιανός ή τέκνο της Εκκλησίας. Πράγματι, στο βασιλικό παλάτι, μετά την ίδια την πίστη, η Εκκλησία κατέχει τη δεύτερη θέση, που αρχικά συγκροτήθηκε και διαδόθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο από τα μέλη Του, τους αποστόλους και τους αγίους πατέρες, και παρόλο που έβγαζε πάντα νέα βλαστάρια, εντούτοις σε ορισμένα μέρη θεωρείται αρχαίο. Ωστόσο, αγαπητέ μου γιε, ακόμη και τώρα στο βασίλειό μας η Εκκλησία αναγορεύεται νεαρή και νεόφυτη και για τον λόγο αυτό χρειάζεται πιο συνετούς και αξιόπιστους κηδεμόνες για να μην καταστραφεί και εκμηδενιστεί από την απραξία, τη ραθυμία ή τη νωθρότητά σου το όφελος που το θείο έλεος μας χάρισε ανεπιφύλακτα."
- Νουθεσίες του Στέφανου στον γιο του Έμερικ
Στις τέχνες
Ο Βασιλιάς Άγιος Στέφανος έχει αποτελέσει δημοφιλές θέμα της ουγγρικής ποίησης από τα τέλη του 13ου αιώνα. Τα πρώτα ποιήματα ήταν θρησκευτικοί ύμνοι που απεικόνιζαν τον άγιο βασιλιά ως απόστολο των Ούγγρων. Η κοσμική ποίηση, ειδικά ποιήματα που γράφτηκαν για τη γιορτή του, ακολούθησε παρόμοιο μοτίβο, δίνοντας έμφαση στον ρόλο του Στέφανου ως του πρώτου βασιλιά της Ουγγαρίας. Οι ποιητές περιέγραψαν τον Στέφανο ως το σύμβολο της εθνικής ταυτότητας και ανεξαρτησίας και της ικανότητας του ουγγρικού έθνους να επιβιώνει από ιστορικούς κατακλυσμούς κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος μεταξύ 1949 και 1989.
Ένας δημοφιλής ύμνος, που ακούγεται ακόμα στις εκκλησίες, είναι από τα τέλη του 18ου αιώνα. Χαιρετίζει τον Βασιλιά Στέφανο ως "λαμπερό αστέρι των Ούγγρων". Ο Λούντβιχ βαν Μπετόβεν συνέθεσε το King Stephen Overture για τα εγκαίνια του ουγγρικού θεάτρου στην Πέστη το 1812. Σύμφωνα με τον μουσικό Τζέιμς Μ. Κέλερ, «οι ελάσσονες αρμονίες που ανοίγουν το King Stephen Overture» φαίνεται να προεικονίζει το άνοιγμα της 9ης Συμφωνίας και στη συνέχεια ένα επόμενο θέμα, που εισάγεται με φλάουτα και κλαρίνα φαίνεται σχεδόν να είναι μια παραλλαγή ... της περίφημης μελωδίας Ωδής 'Στη Χαρά' του φινάλε της Ένατης Συμφωνίας ». Ο Ούγγρος συνθέτης Φέρεντς Ερκελ ονόμασε την τελευταία του ολοκληρωμένη όπερα το 1885 István király («Βασιλιάς Στέφανος»). Το 1938 ο Ζόλταν Κόνταϊ έγραψε ένα χορωδιακό ικό κομμάτι με τίτλο eknek Szent István Királyhoz ("Υμνος στον Βασιλιά Στέφανο"). Το 1983 ο Λέβεντε Σέρενι και ο Γιάνος Μπρόντι συνέθεσαν τη ροκ όπερα István, a király ("Στέφανος, ο βασιλιάς") - για τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, το 2000, ο Σέρενι συνέθεσε μια συνέχειά της που ονομάζεται Veled, Uram! ("Εσύ, κύριε").
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Άρπαντ Κατηγορία:Βασιλείς της Ουγγαρίας Κατηγορία:Χριστιανοί μονάρχες
Αρπαλίωνας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Αρπαλίωνας (Αρπαλίων) είναι γνωστός ένας γιος του Πυλαιμένους, του βασιλιά των Παφλαγόνων. Ως μητέρα του αναφέρεται η Αμφινόμη, η οποία όμως ήταν παντρεμένη με τον Αρίζηλο. Ο Αρπαλίωνας πήρε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο ως σύμμαχος των Τρώων και σε μία από τις μάχες του πολέμου αυτού τον σκότωσε ο Κρητικός ήρωας Μηριόνης. Ο πατέρας του τον θρήνησε πολύ. Ο Αρπαλίων αναφέρεται στην Ιλιάδα (ραψωδία Ν, στίχοι 644 κ.ε.).
Πηγές
Αρπαλιωνας Αρπαλιωνας
Μαζούρκες, Op. 6 (Σοπέν)
Οι Μαζούρκες, Op. 6 είναι τέσσερις μαζούρκες του Φρεντερίκ Σοπέν, που γράφτηκαν περί το 1830 και οι οποίες είναι οι πρώτες που δημοσίευσε ο συνθέτης, περί το 19832. Η πρώτη είναι αφιερωμένη στον Πολίν Πλατέρ και είναι γραμμένη σε Φα δίεση ελάσσονα. Το τέμπο της είναι στα 132 bpm και πρόκειται για μία από τις πιο αργές μαζούρκες του Σοπέν. Η δεύτερη είναι γραμμένη σε Ντο δίεση ελάσσονα και είναι ελαφρώς γρηγορότερη από την προηγούμενη. Η τρίτη είναι γραμμένη σε Μι μείζονα και περισσότερο ο ρυθμός του θυμίζει βαλς. Ενώ τέλος η τέταρτη μαζούρκα είναι γραμμένη σε Μι ύφεση ελάσσονα και πρόκειται για τη μικρότερη του Op. 6 σετ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
06 Κατηγορία:Συνθέσεις του 1830 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Φα δίεση ελάσσονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ντο δίεση ελάσσονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Μι μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Μι ύφεση ελάσσονα Κατηγορία:Μουσική με αφιέρωση
Αντώνιος Χ. Παπαδάκης
Ο Αντώνιος Παπαδάκης του Χαριλάου (1890-1958) γεννήθηκε στο χωριό Δραπανιάς της επαρχίας Κισάμου Νομού Χανίων. Χρημάτισε δημοδιδάσκαλος για πέντε χρόνια από το έτος 1908.
Συμμετοχή σε πολέμους
Με την έναρξη των Βαλκανικών Πολέμων το 1912 κατετάγη στον Στρατό, λαβών μέρος ως λοχίας στις διεξαχθείσες μάχες Ιωαννίνων, Ραβινέ-Ορλιακό και Άνω Τσουμαγιά.
Τον Οκτώβριο του 1916 προσχώρησε στον Στρατό της Εθνικής Αμύνης και υπηρέτησε ως Ανθυπολοχαγός Πεζικού στο 7ο Σύνταγμα Κρητών, το οποίο συμμετείχε στη μάχη του Σκρα Ντι Λέγκεν εναντίον των Γερμανών-Βουλγάρων στο Μακεδονικό Μέτωπο του Α´ Παγκόσμιου Πολέμου.
Στην περίοδο της Μικρασιατικής Εκστρατείας με τον βαθμό του Υπολοχαγού και στη συνέχεια Λοχαγού, ως Διοικητής πυροβολαρχίας, έλαβε μέρος στις μάχες Αφιόν Καραχισάρ, Δορύλαιου, Σαγγαρίου Σιάν Πασσά, Αλιβεράν και Σαλιχλί-Ερυθραία.
Φοίτησε σε στρατιωτικές σχολές επιμόρφωσης και επιτελικής κατάρτισης, προαχθείς το 1931 στον βαθμό του Ταγματάρχη. Με τη συμμετοχή του στο Κίνημα του 1935 ετέθη εκτός στρατεύματος, αποταχθείς με τον βαθμό του Ταγματάρχη, για να αμνηστευθεί το 1936 εγγραφείς στα στελέχη της εφεδρείας. Κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο, εκλήθη στην ενέργεια τον Νοέμβριο του 1940 και υπηρέτησε στη ζώνη των πρόσω, ως Διοικητής του 2ου Τάγματος του 1ου Συντάγματος της 16ης Ταξιαρχίας.
Συμμετοχή στην αντιστασιακή οργάνωση Εθνική Οργάνωση Κρήτης ( Ε.Ο.Κ.)
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ο Αντ. Παπαδάκης ασχολήθηκε με την οργάνωση της Εθνικής Αντίστασης, αποτελέσας μέλος της Εθνικής Οργάνωσης Κρήτης (Ε.Ο.Κ.) στον Νομό Χανίων. Τον Νοέμβριο του 1944 κατόπιν διαταγής τού εκπρόσωπου της Ελληνικής Κυβέρνησης Καΐρου Υποστράτηγου Νικόλαου Παπαδάκη, έχοντας τον βαθμό του συνταγματάρχη, του ανετέθη η οργάνωση και Διοίκηση του Ανεξάρτητου Συντάγματος Εθνικών Ανταρτικών Ομάδων Αντιστάσεως ΕΟΚ Νομού Χανίων με έδρα τους Λάκκους, αποτελούμενο από τρία Τάγματα συνολικής δύναμης 1500 περίπου ανδρών, που έλαβαν θέσεις κοντά στη γραμμή επιτήρησης από τη Γεωργιούπολη Αποκορώνου μέχρι το Καστέλι Κισάμου. Τα Τάγματα του Συντάγματος, έχοντας πλήρη επαφή με τις γερμανικές δυνάμεις, διεξήγαγαν επιτυχή αγώνα κατά των εκάστοτε εξορμήσεων των τμημάτων του εχθρού, με αποτέλεσμα να αποσπάσουν επαίνους και πρόταση απονομής ηθικών αμοιβών εκ μέρους της Στρατιωτικής Διοίκησης υπό τον Υποστράτηγο Νικ. Παπαδάκη και Επιτελάρχη Σμήναρχο Εμ. Κελαϊδή.
Ίδρυση και οργάνωση της 19ης Ταξιαρχίας Εθνικού Στρατού
Στις 26 Φεβρουαρίου 1945, διαρκούσης ακόμη της γερμανικής κατοχής στον Νομό Χανίων, κατόπιν Διαταγής της Στρατιωτικής Διοίκησης Κρήτης, που έδρευε στο Ηράκλειο με Διοικητή τον Υποστράτηγο Κων. Φουντουλάκη, ο Αντ. Παπαδάκης παρέδωσε τη Διοίκηση του Ανεξάρτητου Συντάγματος Εθνικών Ανταρτικών Ομάδων Αντιστάσεως ΕΟΚ Νομού Χανίων, το οποίο μετονομάσθηκε σε συγκρότημα, στον Υποδιοικητή Ταγματάρχη Εμμ. Νικολούδη. Με την ίδια Διαταγή του ανατέθηκε η οργάνωση και Διοίκηση της 19ης Ταξιαρχίας Εθνικού Στρατού με έδρα την ελεύθερη Παλαιόχωρα Σελίνου, κατόπιν διενέργειας επιστράτευσης στον Νομό Χανίων εφεδρικών κλάσεων οπλιτών και αξιωματικών εφέδρων και μονίμων, τόσον στην ελεύθερη περιοχή όσον και στην κατεχομένη ακόμη υπό των Γερμανών. Για τη συγκρότηση της 19ης Ταξιαρχίας εκφορτώθηκε στην Παλαιόχωρα, με τη μέριμνα των Άγγλων, ο αναγκαίος εξοπλισμός σε πολεμικό υλικό, ιματισμό και τρόφιμα. Ειδική ομάδα αποσταλείσα από τη Μέση Ανατολή ανέλαβε την επείγουσα εκπαίδευση του προσωπικού στα νέα όπλα, με προτεραιότητα του Τάγματος που ανέλαβε τον τομέα επιτήρησης Κρύα Βρύση – Πανεθύμου – Δρομόμερο Κισάμου, σε αντικατάσταση Εθνικών εθελοντικών Μονάδων αντίστασης.
Σημειώνεται ότι παρά τις ειδικές συνθήκες και την έλλειψη μέσων, η επιστράτευση πραγματοποιήθηκε σε μικρό χρόνο, με την περάτωση της κατάταξης και της επάνδρωσης των Ταγμάτων στις 12 Μαρτίου 1945.
Την 29 Μαρτίου 1945 η Ταξιαρχία απέκρουσε αποτελεσματικά με τα τμήματα της και με τη συμμετοχή εθνικών ανταρτικών ομάδων, εχθρική επίθεση με αποτέλεσμα να υποστεί ο αντίπαλος σοβαρές απώλειες και να αναγκαστεί να συμπτυχθεί. Στην σύγκρουση αυτή η Ταξιαρχία είχε δύο απώλειες έναν Ανθυπολοχαγό Διοικητή Λόχου και έναν Δεκανέα πολυβολητή.
Μετά την συνθηκολόγηση του Γερμανού Διοικητή του Φρουρίου Κρήτης μετά των Συμμάχων, η Ταξιαρχία διατάχθηκε κατά το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Μαΐου να προωθηθεί προς την πόλη των Χανίων διατηρώντας επαφή με τα συμπτυσσόμενα γερμανικά τμήματα.
Με την απομόνωση των Γερμανών στο ανατολικό τμήμα των Χανίων προς το Ακρωτήρι, ο Αντ. Παπαδάκης ανέλαβε στις 24 Μαΐου 1945 την οργάνωση και Διοίκηση του Φρουραρχείου Χανίων, κατόπιν διαταγής της Μεραρχίας Κρήτης, όπως μετονομάστηκε η Στρατιωτική Διοίκηση μόλις μετεγκαταστάθηκε από το Ηράκλειο στα Χανιά. Παρά τις πολλαπλές δυσχερείς συνθήκες από την ανώμαλη κατάσταση που επικρατούσε, η Διοίκηση του Φρουραρχείου ανταποκρίθηκε πλήρως προς τα καθήκοντα της, φέρουσα σε πέρας την αποστολή της με επιτυχία.
Τον Οκτώβριο του 1945 ο Αντ. Παπαδάκης τοποθετήθηκε στο Επιτελείο της Μεραρχίας και τον Ιανουάριο του 1946 αποστρατεύθηκε λόγω ορίου ηλικίας με τον βαθμό του Συνταγματάρχη.
Στον Αντ. Χ. Παπαδάκη για τις προσφερθείσες υπηρεσίες του προς την πατρίδα, του απονεμήθηκαν Παράσημα - Μετάλλια όπως:
Σκιαγραφώντας την προσωπικότητα του Αντωνίου Παπαδάκη του Χαριλάου σημειώνεται ότι πέραν των στρατιωτικών του προσόντων είχε ευρεία μόρφωση και ήταν κάτοχος πτυχίου της Νομικής Σχολής Αθηνών. Συμμετείχε σε όλους τους εθνικούς αγώνες της Ελλάδας από τους Βαλκανικούς Πολέμους και μετά.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί Κατηγορία:Ελληνικός πολεμικός σταυρός Κατηγορία:Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Δ΄ Τάξεως Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού
Χίνκα Ιωαννίνων
Η Χίνκα είναι χωριό του Νομού Ιωαννίνων. Ανήκει διοικητικά στον Δήμο Ζίτσας και γεωγραφικά στην περιοχή της Ντουσκάρας. Η κτηνοτροφία αποτελεί την βασική δραστηριότητα των λιγοστών κατοίκων, 37 με βάση την απογραφή του 2011 και 87 με αυτήν του 2001. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 γραμμένη Χήνκα να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Χίνκα.
Χαίρωνας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Χαίρωνας (Χαίρων) είναι γνωστός ένας τοπικός ήρωας της Βοιωτίας. Ο Χαίρων ήταν γιος του θεού Απόλλωνα και της Θηρούς, θυγατέρας του Φύλαντα. Ο Χαίρων έδωσε το όνομά του στην πόλη Χαιρώνεια, την περίφημη από τη μάχη που έγινε εκεί το 338 π.Χ., είναι δηλαδή ο «επώνυμος ήρωας» της πόλεως αυτής.
Χίνκα Ιωαννίνων
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας Κατηγορία:Οικισμοί του Δήμου Ζίτσας
Χαίρωνας
Πηγές
Χαιρωνας Κατηγορία:Αρχαίοι Βοιωτοί
Ο Σκοτεινός Ιππότης
Ο Σκοτεινός Ιππότης (αγγλικά: The Dark Knight) είναι μια αμερικανική περιπετειώδης αστυνομική ταινία, παραγωγής 2008, σε σκηνοθεσία Κρίστοφερ Νόλαν. Το σενάριο έγραψε ο ίδιος μαζί με τον αδερφό του Τζόναθαν Νόλαν. Η ταινία είναι βασισμένη στο χαρακτήρα Μπάτμαν της DC Comics και αποτελεί συνέχεια του Batman Begins (2005) και τη δεύτερη προσθήκη στη σειρά ταινιών Μπάτμαν σε σκηνοθεσία του Κρίστοφερ Νόλαν. Ο Κρίστιαν Μπέιλ επαναλαμβάνει το ρόλο του ως Μπρους Γουέιν/Μπάτμαν ενώ επιστρέφουν και οι Μάικλ Κέιν στο ρόλο του Άλφρεντ Πένιγουορθ, Γκάρι Όλντμαν στο ρόλο του Τζέιμς Γκόρνον και Μόργκαν Φρίμαν στο ρόλο του Λούσιους Φοξ. Στο καστ προστίθενται ο Χιθ Λέτζερ στο ρόλο του Τζόκερ, ο Άαρον Έκχαρτ στο ρόλο του Χάρβεϊ Ντεντ/Διπρόσωπου και η Μάγκι Τζίλενχαλ, η οποία αντικαθιστά την Κέιτι Χολμς στο ρόλο της Ρέιτσελ Ντοζ. Η ταινία παρακολουθεί τον Μπρους Γουέιν/Μπάτμαν, τον Γκόρντον, τον Γενικό Εισαγγελέα Χάρβεϊ Ντεντ και την Βοηθό Εισαγγελέα Ρέιτσελ Ντοζ στην προσπάθειά τους να πολεμήσουν τη νέα απειλή που φέρει το όνομα Τζόκερ. Η ταυτότητα του Τζόκερ παραμένει μυστήριο σε όλη την ταινία, ενώ η μεταμόρφωση του Ντεντ από ηρωικό εισαγγελέα στον παραμορφωμένο δολοφόνο Διπρόσωπο (Two-Face) παρουσιάζεται στο σύνολό της. Ο Τζόκερ και σε αυτή την ταινία έχει τον ρόλο του πιο απειλητικού και επικίνδυνου κακού του Μπάτμαν. Ο Χιθ Λέτζερ βραβευτηκε με Όσκαρ για την ερμηνεία του ως Τζόκερ (The Joker) το 2009.
Η έμπνευση του Νόλαν για την ταινία ήταν η πρώτη εμφάνιση του Τζόκερ στα κόμικς το 1940, αλλά και η σειρά κόμικς του 1996 Batman: The Long Halloween, στην οποία επανεφευρίσκεται η προέλευση του Διπρόσωπου. Η ταινία γυρίστηκε κυρίως στο Σικάγο, καθώς και σε άλλες τοποθεσίες στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και το Χονγκ Κονγκ. Ο Νόλαν χρησιμοποίησε κάμερα IMAX σε ορισμένες σκηνές, συμπεριλαμβανομένης και της πρώτης εμφάνισης του Τζόκερ στην ταινία. Στις 22 Ιανουαρίου 2008, αφού είχε ολοκληρώσει τις σκηνές του για την ταινία, ο Χιθ Λέτζερ πέθανε από τοξικό συνδυασμό φαρμάκων, γεγονός που προκάλεσε το έντονο ενδιαφέρον κοινού και Τύπου. Η Warner Bros. δημιούργησε αρχικά μια viral διαφημιστική καμπάνια για τον Σκοτεινό Ιππότη, αναπτύσσοντας ιστότοπους προώθησης και τρέιλερ που βασίζονταν στον Λέτζερ ως Τζόκερ, όμως μετά το θάνατο του ηθοποιού, το στούντιο άλλαξε την εστίαση της καμπάνιας.
Η πρεμιέρα της ταινίας έγινε στις 16 Ιουλίου 2008 στην Αυστραλία, στις 18 Ιουλίου 2008 στις ΗΠΑ, στις 24 Ιουλίου 2008 στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις 17 Ιουλίου 2008 στην Ελλάδα. Η ταινία έλαβε εξαιρετικές κριτικές και έθεσε αρκετά ρεκόρ κατά τη διάρκεια της παραμονής της στις αίθουσες. Με εισπράξεις που ξεπερνούν το 1 δισεκατομμύριο δολάρια παγκοσμίως, είναι η 48η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία όλων των εποχών. Έλαβε 8 υποψηφιότητες για Όσκαρ, κερδίζοντας δύο στις κατηγορίες Καλύτερο Ηχητικό Μοντάζ και Β' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του Χιθ Λέτζερ.
Τον Ιούλιο του 2012 κυκλοφόρησε η τελευταία ταινία της τριλογίας του Νόλαν, με τον τίτλο Ο Σκοτεινός Ιππότης: Η Επιστροφή (The Dark Knight Rises).
Το 2020 η ταινία επελέγη από την Βιβλιοθήκη Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου με την αιτιολόγηση ότι είναι "πολιτισμικά", "ιστορικά" και "αισθητικά" σημαντική.
Πλοκή
Μόλις ένας χρόνος έχει περάσει από τότε που ο Μπάτμαν κατάφερε πρώτον να εξολοθρεύσει τον Ρα'ς Αλ Γκουλ και το σχέδιό του να καταστρέψει την Γκόθαμ και δεύτερον να νικήσει το Δόκτωρ Τζόναθαν Κρέιν ή αλλιώς Το Σκιάχτρο, ο οποίος ήθελε να γεμίσει την πόλη με φονικές τοξίνες. Ο Μπάτμαν προσπαθεί ακόμα να επαναφέρει την τάξη στην Γκόθαμ, μαζί με τη βοήθεια του Επιθεωρητή Τζέιμς Γκόρντον και του πρόσφατα διορισμένου Γενικού Εισαγγελέα Χάρβεϊ Ντεντ. Αλλά μια καινούρια απειλή χτυπάει την Γκόθαμ. Ο Σκοτεινός Ιππότης αντιμετωπίζει έναν ψυχοπαθή εγκληματία που ονομάζεται Τζόκερ και θα προσπαθήσει να σταματήσει τον ίδιο και τα σατανικά σχέδιά του.
Ανάπτυξη
Πριν την κυκλοφορία του Batman Begins, ο σεναριογράφος Ντέιβιντ Σ. Γκόγιερ έγραψε ένα προσχέδιο για δύο συνέχειες στις οποίες εισήγαγε τους Τζόκερ και Χάρβεϊ Ντεντ. Αρχική του πρόθεση ήταν ο Τζόκερ να σημαδεύει τον Ντεντ κατά τη διάρκεια της δίκης του Τζόκερ στην τρίτη ταινία, μετατρέποντας τον Ντεντ στον Διπρόσωπο. Ο Γκόγιερ, που έγραψε το πρώτο προσχέδιο της ταινίας, δήλωσε ως μεγάλη επιρροή της ιστορίας του το βιβλίο κόμικ της DC Comics Batman: The Long Halloween. Ενώ αρχικά ήταν αβέβαιος για το αν θα σκηνοθετούσε τη συνέχεια, ο Κρίστοφερ Νόλαν επιθυμούσε να δει τον Τζόκερ ξανά στη μεγάλη οθόνη. Στις 31 Ιουλίου 2006, η Warner Bros. επίσημα ανακοίνωσε την ανάπτυξη της συνέχειας του Batman Begins με τίτλο The Dark Knight. Αποτελεί την πρώτη ταινία ζωντανής δράσης χωρίς τη λέξη "Μπάτμαν" στον τίτλο, με τον Κρίστιαν Μπέιλ να δηλώνει "Αυτό το Μπάτμαν, το δικό μου και του Κρις είναι πολύ διαφορετικό σε σχέση με τα υπόλοιπα".
Μετά από αρκετή έρευνα, ο αδερφός του Νόλαν και σεναριογράφος, Τζόναθαν, πρότεινε τις δύο πρώτες εμφανίσεις του Τζόκερ, που δημοσιεύτηκαν στο πρώτο κόμικ "Μπάτμαν" το 1940 ως άκρως σημαντικές επιρροές. Από τον Τζέρι Ρόμπινσον, ένας από τους δημιουργούς του Τζόκερ, ζητήθηκε η συμβουλή του στην απεικόνιση του χαρακτήρα.
Σύμφωνα με τον Νόλαμ, ένα σημαντικό θέμα για τη συνέχεια είναι η "κλιμάκωση", η επέκταση του φινάλε στο Batman Begins, λέγοντας "τα πράγματα πρέπει να γίνουν χειρότερα, πριν γίνουν καλύτερα". Ενώ η συνέχεια θα συνέχιζε στα θέματα του Batman Begins, συμπεριλαμβανομένου και εκείνου τηε δικαιοσύνης εναντίον της εκδίκησης και τα θέματα του Μπρους Γουέιν με τον πατέρα του, ο Νόλαν έδωσε έμφαση στο ότι Ο Σκοτεινός Ιππότης θα διέθετε έναν Μπρους Γουέιν περισσότερο ως ντετέκτιβ, μια πλευρά του χαρακτήρα που δεν αναπτύχθηκε πλήρως στο Batman Begins.
Κάστινγκ
Πριν επιβεβαιωθεί ότι ο Χιθ Λέτζερ πήρε το ρόλο του Τζόκερ τον Ιούλιο του 2006, οι Πολ Μπέτανι, Έιντριεν Μπρόντι , Στιβ Καρέλ και Ρόμπιν Γουίλιαμς εξέφρασαν ενδιαφέρον να υποδυθούν το ρόλο. Ωστόσο ο Νόλαν ήθελε να συνεργαστεί με τον Λέτζερ σε αρκετά πρότζεκτ στο παρελθόν και ήταν σύμφωνος στη χαοτική ερμηνεία που ήθελε να δώσει ο Λέτζερ στο χαρακτήρα. Όταν ο Λέτζερ είδε το Batman Begins, βρήκε ένα τρόπο να κάνει το χαρακτήρα να δουλέψει ώστε να ταιριάζει με τον τόνο της ταινίας. Περιέγραψε τον Τζόκερ του ως ένα ψυχοπαθή, δολοφονικό και σχιζοφρενή κλόουν με μηδέν εμπάθεια. Για να προετοιμαστεί για το ρόλο, ο Λέτζερ ζούσε μόνος του σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου για ένα μήνα, φτιάχνοντας τη στάση, τη φωνή και την προσωπικότητα του χαρακτήρα, και κρατούσε ένα ημερολόγιο στο οποίο κατέγραφε τις σκέψεις και τα συναισθήματα του Τζόκερ. Ενώ αρχικά το βρήκε δύσκολο, ο Λέτζερ τελικά έδωσε μια φωνή στον Τζόκερ διαφορετική από αυτή του Τζακ Νίκολσον στην πρώτη ταινία Μπάτμαν (Batman) που σκηνοθέτησε ο Τιμ Μπάρτον. Στις 22 Ιανουαρίου 2008, αφού ολοκλήρωσε τις σκηνές του στην ταινία, ο Λέτζερ πέθανε από υπερβολική χρήση φαρμάκων. Ο θάνατός του θεωρήθηκε ως ατύχημα και όχι ως αυτοκτονία και προκάλεσε το έντονο ενδιαφέρον του τύπου. "Ήταν εξουθενωτικό, ακριβώς μόλις είχε πεθάνει και έπρεπε να πάμε πίσω και να τον κοιτάμε κάθε μέρα κατά τη διάρκεια του μοντάζ", θυμάται ο Νόλαν. "Αλλά η αλήθεια είναι ότι νιώθω πολύ τυχερός που έχω κάτι παραγωγικό να κάνω, να έχω μια ερμηνεία για την οποία ήταν πολύ, πολύ περήφανος και την οποία με εμπιστεύτηκε να τελειώσω". Όλες οι σκηνές του Λέτζερ εμφανίστηκαν στην ταινία όπως ο ίδιος τις είχε ολοκληρώσει κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Κατά τη διαδικασία του μοντάζ, ο Νόλαν δεν χρησιμοποίησε καθόλου ψηφιακά εφέ για να αλλάξει την ερμηνεία του Λέτζερ μετά θάνατον. Ο Νόλαν αφιέρωσε την ταινία στη μνήμη του Λέτζερ.
Για το ρόλο του Χάρβεϊ Ντεντ, πριν δοθεί στον Άαρον Έκχαρτ το Φεβρουάριο του 2007, οι Λιβ Σράιμπερ, Τζος Λούκας και Ράιαν Φιλίπε εξέφρασαν ενδιαφέρον να τον υποδυθούν με τον Μαρκ Ράφαλο να περνάει από δοκιμαστικό. Ο Χιου Τζάκμαν θεωρήθηκε επίσης πιθανός για το ρόλο. Η Μάγκι Τζίλενχαλ αντικατέστησε την Κέιτι Χολμς στο ρόλο της Ρέιτσελ Ντοζ. Τον Αύγουστο του 2005, η Χολμς επρόκειτο να επαναλάβει το ρόλο αλλά τελικά αρνήθηκε γιατί προτίμησε να πρωταγωνιστήσει στην ταινία Εύκολο Χρήμα (Mad Money) μαζί με τις Νταϊάν Κίτον και Κουίν Λατίφα.
Βραβεία & Υποψηφιότητες
Ο Χιθ Λέτζερ κέρδισε πάνω από 20 βραβεία υποκριτικής, ανάμεσά τους τα Όσκαρ, Χρυσή Σφαίρα, Screen Actors Guild Award και BAFTA β' ανδρικού ρόλου. Η ίδια η ταινία έλαβε 8 υποψηφιότητες για Όσκαρ, ξεπερνώντας το προηγούμενο ρεκόρ της ταινίας Ντικ Τρέισι (Dick Tracy, 1990) με τις περισσότερες υποψηφιότητες που έλαβε ποτέ ταινία βασισμένη σε κόμικ. Κέρδισε δύο βραβεία: β' ανδρικού ρόλου και μοντάζ ηχητικών εφέ. Ο Λέτζερ είναι ο πρώτος ηθοποιός που κερδίζει το Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου μετά θάνατον και ο δεύτερος ηθοποιός, μετά τον Πίτερ Φιντς ο οποίος βραβεύτηκε με το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία Το Δίκτυο (Network, 1976) που κερδίζει Όσκαρ υποκριτικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2008 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Χανς Ζίμμερ Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε κόμικς της DC Κατηγορία:Μπάτμαν (ταινίες) Κατηγορία:Βρετανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Κρίστοφερ Νόλαν Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Ηνωμένο Βασίλειο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σικάγο Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου‎ Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες με υπερήρωες Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Μορλόν-λε-Ω
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μορλοναί (γαλλικά: Morlhonais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
892
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γουαδελούπη
Η Γουαδελούπη (γαλλικά: Guadeloupe) είναι αρχιπέλαγος και υπερπόντιο διαμέρισμα της Γαλλίας στην ανατολική Καραϊβική Θάλασσα με έκταση 1.628 τ.χλμ. και πληθυσμό 375.845 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023. Τα δύο κύρια νησιά της Γουαδελούπης, η Μπας-Τερ και η Γκραντ-Τερ, χωρίζονται από ένα στενό πορθμό και συχνά αναφέρονται ως ένα νησί. Το αρχιπέλαγος περιλαμβάνει, επίσης, τα μικρότερα νησιά Μαρί-Γκαλάντ (Marie-Galante), Λα Ντεζιράντ (La Désirade), και Ιλ ντε Σαιντ (Îles des Saintes). Είναι υπερπόντια περιοχή της Γαλλίας, στην οποία ανήκει από το 1635. Το όνομα της πρωτεύουσας είναι Μπας-Τερ.
Διοίκηση
Έπαρχος (νομάρχης) είναι από τις 11 Ιανουαρίου 2023 o Ξαβιέρ Λεφόρ. Ο Αρί Σαλίς είναι επικεφαλής του περιφερειακού συμβουλίου, από τις 18 Δεκεμβρίου 2015 και ο Γκι Λοσμπάρ από την 1η Ιουλίου 2021 πρόεδρος του Διαμερισματικού Συμβουλίου (Conseil départemental).
Ετυμολογία
thumb|right|upright|Η Παναγία της Γουαδελούπης στο Μοναστήρι της Σάντα Μαρία δε Γουαδαλούπε, από την οποία πήρε το όνομά του Το αρχιπέλαγος ονομαζόταν Καρουκέρα (ή «Το νησί των όμορφων νερών») από τους αυτόχθονες Αραουάκους.