cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δρεπανοσκαλίδρα
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Οι αναπαραγόμενοι πληθυσμοί των απώτατων ανατολικών περιοχών, τέλος, είτε ακολουθούν την προαναφερθείσα τρίτη οδό προς την Αφρική, είτε μετά από πολύ μεγάλο ταξίδι φθάνουν μέχρι τον Ινδικό Ωκεανό (Ινδία, Σρι Λάνκα, Ινδονησία), την Αυστραλία, την Τασμανία, τη Νέα Ζηλανδία, αλλά και σε νησιά της Ωκεανίας στον Ειρηνικό. Κατά τη διάρκεια της φθινοπωρινής μετανάστευσης οι ενήλικες προηγούνται των νεαρών, με τα αρσενικά να αναχωρούν 3-4 εβδομάδες πριν από τα θηλυκά στις αρχές Ιουλίου, και τα νεαρά άτομα να ακολουθούν 4-6 εβδομάδες αργότερα. Η άφιξη στην Αφρική πραγματοποιείται από τα μέσα Ιουλίου έως τον Σεπτέμβριο. Η επιστροφή στα εδάφη αναπαραγωγής αρχίζει αργά τον Απρίλιο με Μάιο, με τις πρώτες αφίξεις στην αρκτική περιοχή στις αρχές του Ιουνίου, και την αναπαραγωγή να εκτείνεται έως τον Ιούλιο. Πολλά νεαρά άτομα του 1ου έτους παραμένουν στις περιοχές διαχείμασης, ενώ οι μη-αναπαραγόμενοι ενήλικες παραμένουν λίγο νοτιότερα από τα εδάφη αναπαραγωγής στην Κ. Σιβηρία κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από την Ισλανδία, τα νησιά Μάρσαλ, αλλά και την Καραϊβική και το Μεξικό.
Στην Ελλάδα, όπως και σε όλη την Ευρώπη, η δρεπανοσκαλίδρα απαντά αποκλειστικά κατά τις δύο μεταναστεύσεις (κυρίως το φθινόπωρο) ως διαβατικό πτηνό, που χρησιμοποιεί τους υδροβιότοπους της χώρας ως σταθμούς ανεφοδιασμού και ανάπαυλας. Αναφέρεται από την Κρήτη ως σπάνιο διαβατικό, αλλά και από την Κύπρο.
Αναπαραγωγική περίοδος
Η δρεπανοσκαλίδρα αναπαράγεται σε ελαφρώς ανυψωμένες περιοχές (hummocks) στα πεδινά των υποαρκτικών περιοχών, ιδίως σε πλαγιές που βλέπουν στα νότια, καθώς και κατά μήκος των ακτών και των νησιών του Αρκτικού Ωκεανού. Δείχνει μια προτίμηση στην ανοικτή τούνδρα με βαλτώδη, τυρφώδη βυθίσματα και λεκάνες νερού, που δημιουργούνται από την τήξη του χιονιού και το ξεπάγωμα του μονίμως παγωμένου εδάφους (permafrost).
Μη αναπαραγωγική περίοδος
μικρογραφία|360x360px|Δρεπανοσκαλίδρες στον υγροβιότοπο Εχέδωρος ποταμού ή Γαλλικός, Καλοχώρι Θεσσαλονίκης (21 Μαίου 2022 ) Το χειμώνα το είδος είναι αρκετά κοινό και απαντά σε ποικίλα ενδιαιτήματα που, εν πολλοίς αντικατοπτρίζουν τις διαφορετικές περιοχές της υφηλίου όπου διαχειμάζει, όπως στις παράκτιες υφάλμυρες λιμνοθάλασσες, τα πλατώματα παλιρροϊκής λάσπης και τα αλίπεδα, τις εκβολές ποταμών, τους αλμυρούς βάλτους τους εκτεθειμένους κοραλλιογενείς υφάλους, τις βραχώδεις ακτές και τις αμμώδεις παραλίες,, καθώς επίσης και στην ενδοχώρα στις λασπώδεις άκρες των βάλτων, τα μεγάλα ποτάμια και λίμνες, τις αρδευόμενες εκτάσεις και, πλημμυρισμένες περιοχές, τα φράγματα και τις αλυκές. Στο Νεπάλ μπορεί να φθάσει μέχρι και στα 1370μ.
Στην Ελλάδα η δρεπανοσκαλίδρα ανευρίσκεται σε παρόμοιους υδροβιότοπους με τους προαναφερθέντες στη μη αναπαραγωγική περίοδο.
Μορφολογία
Στο καλοκαιρινό πτέρωμα αναπαραγωγής η άνω επιφάνεια είναι σκούρα καφέ, με το καστανό/κοκκινωπό χρώμα της σκουριάς στο στήθος, το λαιμό και την κοιλιά να αποτελεί βασικό διαγνωστικό στοιχείο. Υπάρχει μεγάλη ομοιότητα με τη συγγενική λασποσκαλίδρα, με την οποία συχνά σχηματίζει κοπάδια, αλλά η δρεπανοσκαλίδρα έχει μεγαλύτερο λαιμό και ταρσούς, ενώ εμφανίζεται πιο «κομψή» (attenuated) με λιγοστές ραβδώσεις στο στήθος και την κοιλιά. Επίσης διαθέτει λευκό ουροπύγιο με κάποιες σκοτεινόχρωμες ραβδώσεις, ιδιαίτερα ορατό κατά την πτήση ενώ, όπως προαναφέρθηκε, έχει πιο καμπυλωτό ράμφος.
Στο χειμερινό πτέρωμα, η άνω επιφάνεια είναι σκοτεινή γκρι και κάνει αντίθεση με τα μαύρα πρωτεύοντα ερετικά, ενώ το κάτω μέρος είναι σχεδόν λευκό. Πολύ χρήσιμη είναι η παρατήρηση του έκδηλου λευκού οφρυϊκού τόξου (supercilium), πάνω από τον οφθαλμό, ενώ η απουσία ραβδώσεων στα άνω καλυπτήρια των πηδαλιωδών φτερών της ουράς, κάνουν το ουροπύγιο ακόμη πιο έκδηλο. Στην παρατήρηση κατά τους χειμερινούς μήνες, κάποια άτομα εμφανίζονται με χαρακτηριστικά κόκκινα «μπαλώματα», απομεινάρια του καλοκαιρινού πτερώματος.
Τα φύλα είναι σχεδόν όμοια, αν και το αρσενικό έχει πιο έντονα κοκκινωπά χρώματα στην κάτω επιφάνεια, απ’ ό, τι το θηλυκό. Το ράμφος είναι γκριζόμαυρο με χαρακτηριστική καμπύλωση στα δύο ακραία τριτημόριά του. Τα νεαρά άτομα μοιάζουν με τους ενήλικες το χειμώνα, αλλά έχουν πορτοκαλί-καφετί στήθος και πλευρές του λαιμού, λευκή κοιλιά και γκρι-καφέ ράχη, ενώ το οφρυϊκό τόξο είναι πολύ έκδηλο.
(Πηγές:           )
Τροφή
Στα εδάφη αναπαραγωγής η διατροφή του είδους αποτελείται κυρίως από έντομα, κυρίως ενήλικες, νύμφες και προνύμφες Διπτέρων, καθώς και σκαθάρια και βδέλλες. Η χειμερινή διατροφή αποτελείται από πολύχαιτους δακτυλιοσκώληκες, μαλάκια, καρκινοειδή (αμφίποδα, γαρίδες υφάλμυρου νερού και κωπήποδα) και, μερικές φορές, έντομα και σπέρματα φυτών.
Η αναζήτηση τροφής γίνεται τόσο κατά τη διάρκεια της ημέρας όσο και τη νύκτα, με τη χρήση του καμπυλωτού ράμφους που διατρυπά την ίλη και συλλαμβάνει τη λεία, είτε εν κινήσει είτε εν στάσει. Εάν υπάρχει παλίρροια, οι μακροί ταρσοί της δρεπανοσκαλίδρας την βοηθούν να συνεχίζει να σιτίζεται, πολλές φορές με βύθιση του κεφαλιού κάτω από την επιφάνεια του νερού.
Ηθολογία
Το είδος είναι αγελαίο εκτός περιόδου αναπαραγωγής, απαντώμενο σε μικρές μέχρι μεγάλες ομάδες που φθάνουν τις εκατοντάδες στις ακτές, αλλά συνήθως σε μικρότερους αριθμούς στα ηπειρωτικά. .
Αναπαραγωγή
thumb|right|300px|Ενήλικη δρεπανοσκαλίδρα (μη αναπαραγωγικό πτέρωμα) Οι αρσενικές δρεπανοσκαλίδρες ξεκινούν την οριοθέτηση του ζωτικού τους χώρου, αμέσως μετά την άφιξή τους στα εδάφη αναπαραγωγής και επιδίδονται σε χαμηλές πτήσεις επίδειξης που συνοδεύονται από τραγούδι διαρκείας 10-15 sec. Το τελετουργικό επίδειξης συμπληρώνεται από στυλιζαρισμένες κινήσεις των πτερύγων και της ουράς, για την προσέλκυση του θηλυκού. Τα ζευγάρια που σχηματίζονται μένουν για αρκετά χρόνια μαζί, όχι όμως για πάντα, ενώ πιθανότατα υπάρχει μερική πολυγυνία, δηλαδή κάποια αρσενικά ζευγαρώνουν με δεύτερο ή και τρίτο θηλυκό. Η πυκνότητα των φωλιών στις θέσεις αναπαραγωγής μπορεί να κυμαίνεται από 1-2 ζεύγη/εκτάριο, αλλά μερικές φορές τα ζεύγη φωλιάζουν κάθε 200-300 μ.
Η φωλιά είναι μια απλή κοιλότητα στην επιφάνεια του εδάφους που, στις θέσεις αναπαραγωγής (βλ. Βιότοπος), βρίσκεται στις άκρες βάλτων και λεκανών νερού σε υπερυψωμένα σημεία ή σε ξερές θέσεις της τούνδρας με φυτά Polygonum. Το υλικό επίστρωσης είναι λίγο παρακείμενο φυτικό υλικό (χορτάρι, λειχήνες), ή μπορεί και να απουσιάζει.
Η γέννα πραγματοποιείται άπαξ σε κάθε φώλιασμα και αποτελείται από 4 κηλιδωτά αβγά που επωάζονται από το θηλυκό, με το αρσενικό να εγκαταλείπει τη φωλιά μετά την ωοτοκία. Οι διαστάσεις των αβγών είναι 36 Χ 26 χιλιοστά και το βάρος τους είναι 12 γρ. εκ των οποίων 5% είναι κέλυφος. Τη φροντίδα των φωλεόφυγων νεοσσών αναλαμβάνει το θηλυκό, αλλά είναι άγνωστη η περίοδος απόκτησης του πρώτου πτερώματός τους και το πότε εγκαταλείπουν τη φωλιά. Στην Ελλάδα, όπως και σε όλη την Ευρώπη, το είδος δεν φωλιάζει, αλλά μπορεί να παρατηρηθεί μόνον ως διαβατικό, είτε κατά την εαρινή (Μάιος-Ιούνιος), είτε κατά την φθινοπωρινή μετανάστευση (Σεπτέμβριος), σε όλη την επικράτεια.
Απειλές
Στην Κίνα και τη Νότια Κορέα, σημαντικοί σταθμοί του είδους γύρω από τις ακτές της Κίτρινης Θάλασσας, χάνονται μέσω εγγειοβελτιωτικών έργων ή υποβαθμίζονται, ως αποτέλεσμα της μείωσης ροής των ποταμών (υδροληψία), αυξημένης μόλυνσης του περιβάλλοντος, μη βιώσιμης συγκομιδής της βενθικής πανίδας και μείωσης της ποσότητας του ιζήματος που μεταφέρεται στην περιοχή από τους ποταμούς Γιανκτσέ και Κίτρινο. . Το είδος απειλείται στην νοτιοανατολική ακτή της Ινδίας (Calimere) από το παράνομο κυνήγι (παγίδευση πουλιών), την εγκατάσταση βιομηχανιών παραγωγής αλατιού και υποβάθμιση των οικοτόπων από μείωση των βροχοπτώσεων. . Επίσης, απειλείται στο Γουάλβις Μπέι στη Ναμίμπια, βασικό υγρότοπο στη νότια Αφρική, από την υποβάθμιση των ενδιαιτημάτων (π.χ. αλλαγές στο καθεστώς των πλημμυρών λόγω της οδοποιίας, καθώς και αποξήρανση των υγροτόπων για τον αστικό πληθυσμό και την ανάπτυξη του λιμένα), καθώς και από την όχληση από τον τουρισμό. . Τέλος, το είδος είναι ευαίσθητο στη γρίπη των πτηνών και την αλλαντίαση , έτσι ώστε δυνατόν να απειλείται από μελλοντικές εστίες των ασθενειών αυτών.
Στη Νότια Αφρική, ειδικά στη λιμνοθάλασσα Langebaan, εκεί όπου υπάρχει η μεγαλύτερη συνάθροιση, τα στοιχεία δείχνουν 40% μείωση μεταξύ των ετών 1975 και 2009. Παρόμοια τάση έχει παρατηρηθεί στην Αυστραλία και μπορεί να συνδέεται με τις επιπτώσεις της υπερθέρμανσης του πλανήτη στα εδάφη αναπαραγωγής τους.
Κατάσταση πληθυσμού
Οι αριθμοί του είδους φαίνεται να εξαρτώνται από τον πληθυσμό των λέμινγκς. Στις «πτωχές» χρονιές των τρωκτικών, αρπακτικά είδη όπως ληστόγλαροι και κουκουβάγιες στρέφονται εναντίον των πτηνών.
Είναι εξαιρετικά δύσκολο να καταμετρηθούν οι πληθυσμιακές τάσεις στις περιοχές αναπαραγωγής τους, επειδή οι φωλιές είναι διασκορπισμένες σε αχανείς εκτάσεις και οι θέσεις τους επηρεάζονται από τις τοπικές καιρικές συνθήκες. Ωστόσο, τo είδος δεν φαίνεται να διατρέχει κάποιο σοβαρό κίνδυνο, εκτός από τις προαναφερθείσες απειλές και αξιολογείται ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC). Οι μεγαλύτεροι καταγεγραμμένοι διαχειμάζοντες πληθυσμοί στην Ευρώπη καταγράφονται στην Ιβηρική Χερσόνησο.
Σημειώσεις
i. Η ονομασία Καλίδρις που έχει επικρατήσει είναι μεταγενέστερη, εναλλακτική -ωστόσο αποδεκτή- γραφή της πρωταρχικής και ορθότερης λέξης Σκαλίδρις (βλ και Ονοματολογία).
Ii. Η επικρατούσα λόγια ονομασία Καλίδρις η κυρτόρραμφος, είναι απολύτως τεχνητή και δεν αποδίδει την λατινική ferruginea.
Πηγές
Κατηγορία:Σκολοπακίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Πτηνά της Ωκεανίας
Αυτοκινητόδρομοι στη Γαλλία
thumb|300px|Χάρτης των γαλλικών αυτοκινητοδρόμων right|100px Η Γαλλία διαθέτει ένα από τα πιο εκτενή δίκτυα αυτοκινητοδρόμων στην Ευρώπη και γενικότερα στον κόσμο. Το δίκτυο των γαλλικών αυτοκινητοδρόμων αγγίζει τα 11.400 χιλιόμετρα, ενώ όλοι οι αυτοκινητόδρομοι (γαλλικά: Autoroutes) διαθέτουν διόδια.
Ασφάλεια
Οι γαλλικοί αυτοκινητόδρομοι φημίζονται για την ασφάλεια που παρέχουν, καθώς διαθέτουν αρκετούς νόμους ασφαλείας. Το όριο ταχύτητας στους οδικούς άξονες είναι:
Διόδια
μικρογραφία|250x250εσ|Διόδια σε αυτοκινητόδρομο Όλοι οι γαλλικοί αυτοκινητόδρομοι είναι οδοί διοδίων. Τα διόδια είναι τις περισσότερες φορές μετωπικά, ενώ υπάρχουν και διόδια πλευρικά στις εξόδους. Η τιμή των διοδίων είναι 6 €/100 χιλιόμετρα. Τα διόδια μπορεί κάποιος να πληρώσει με μετρητά ή με χρεωστικές ή πιστωτικές κάρτες.
Αρίθμηση υπολοίπων αυτοκινητοδρόμων
Η αρίθμηση των αυτοκινητόδρομων στη Γαλλία γίνεται με βάση την περιοχή στην οποία βρίσκεται. Η κάθε περιοχή έχει και έναν αριθμό για τους αυτοκινητοδρόμους. Αναλυτικότερα:
Υπό μελέτη
Αυτοκινητόδρομους στον Ατλαντικό Ωκεανό σκοπεύουν να κατασκευάσουν η Ισπανία και η Γαλλία, οι οποίες προκήρυξαν ήδη σχετικούς διαγωνισμούς, προκειμένου να επιλεγούν οι τοποθεσίες. Για την κατασκευή των νέων αυτοκινητόδρομων, οι οποίοι θα δημιουργηθούν σε μικρή απόσταση από τις ακτές, θα δοθούν επιδοτήσεις, όπως έγινε γνωστό από το υπουργείο Μεταφορών της Ισπανίας. Η κρατική επιδότηση θα ισχύει για τις χρονικές περιόδους της κατασκευής και της πρώτης εμπορικής εκμετάλλευσης των νέων αυτοκινητόδρομων. Σε πρώτη φάση, το ισπανικό δημόσιο παραχωρεί 15 εκατ. ευρώ και η Γαλλία 41 εκατ. από τον ισχύοντα κρατικό προϋπολογισμό της. Οι θαλάσσιοι αυτοί αυτοκινητόδρομοι αποτελούν καινοτομία για τη Δυτική Ευρώπη και στόχος είναι να δώσουν κυκλοφοριακή ανάσα στους ήδη κορεσμένους οδικούς άξονες μεταξύ Γαλλίας και Ισπανίας, με την απομάκρυνση, καταρχήν των φορτηγών που μεταφέρουν εμπορεύματα.
thumb|center|700px|Ο χάρτης των γαλλικών αυτοκινητόδρομων του 2005.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκινητόδρομοι της Γαλλίας Κατηγορία:Κατάλογοι δρόμων
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 2000-01
Το Κύπελλο Κύπρου 2000-01 ήταν η 59η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Νικητής ήταν ο Απόλλων για 5η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο κύπελλο Κύπρου 2000-01 συμμετείχαν οι 14 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 2000-01, οι 14 ομάδες του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 2000-01, οι 14 ομάδες του πρωταθλήματος Γ΄ κατηγορίας 2000-01 και οι 8 πρώτες τη μέρα της κλήρωσης του προκριματικού γύρου ομάδες του πρωταθλήματος Δ΄ κατηγορίας 2000-01.
Διεξήχθη σε 6 γύρους. Διεξήχθη με το σύστημα νοκ-άουτ. Στον προκριματικό γύρο και στον α΄ γύρο έγιναν μονοί αγώνες στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση που ένας αγώνας έληγε ισόπαλος, ακολουθούσε ημίωρη παράταση. Αν και μετά τη λήξη της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, τότε γινόταν επαναληπτικός αγώνας στην έδρα της φιλοξενούμενης ομάδας. Σε περίπτωση και που ο επαναληπτικός έληγε ισόπαλος, ακολουθούσε ημίωρη παράταση. Αν και μετά τη λήξη της παράτασης το αποτέλεσμα εξακολουθούσε να ήταν ισόπαλο, τότε εκτελούνταν πέναλτι.
Στους 3 επόμενους γύρους έγιναν διπλοί αγώνες με κάθε ομάδα να αγωνίζεται στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Προκρινόταν η ομάδα που πετύχαινε τον μεγαλύτερο αριθμό τερμάτων και στους δύο αγώνες. Σε περίπτωση όπου και στους δύο αγώνες και οι δύο ομάδες σημείωσαν τον ίδιο αριθμό τερμάτων το κάθε τέρμα που σημειώθηκε εκτός έδρας λογιζόταν διπλό. Η ομάδα που με βάση το σύστημα αυτό, έχει τα περισσότερα τέρματα προκρινόταν στον επόμενο γύρο. Στην περίπτωση που και οι δύο ομάδες είχαν επιτύχει τον ίδιο αριθμό τερμάτων στην έδρα τους ή εκτός έδρας, δινόταν ημίωρη παράταση ευθύς μετά το τέλος του δεύτερου αγώνα. Αν κατά τη διάρκεια της παράτασης και οι δύο ομάδες επιτύγχαναν τον ίδιο αριθμό τερμάτων τα τέρματα που σημειώθηκαν εκτός έδρας λογίζονταν διπλά (δηλαδή προκρινόταν η φιλοξενούμενη ομάδα). Στην περίπτωση που κατά τη διάρκεια της παράτασης δεν σημειώνονταν τέρματα, η πρόκριση καθοριζόταν με την εκτέλεση πέναλτι. Ο τελικός ήταν μονός.
Α΄ γύρος
Στον Α΄ γύρο συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον προκριματικό γύρο και οι ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 2000-01. Οι ομάδες της Α΄ κατηγορίας δεν μπορούσαν να κληρωθούν μεταξύ τους. Επιπλέον, αγωνίζονταν όλες εκτός έδρας.
Β΄ γύρος
Στον Β΄ γύρο συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Α΄ γύρο.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από τον Β΄ γύρο.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση συμμετείχαν οι ομάδες που προκρίθηκαν από την προημιτελική φάση.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν ο Απόλλων και η Νέα Σαλαμίνα. Ο τελικός διεξήχθη στις 12 Μαΐου 2001 στο Νέο Γ.Σ.Π. στη Λευκωσία. Νικητής ήταν ο Απόλλων με σκορ 1-0, ενώ στα τελευταία στάδια του αγώνα είχε ακυρωθεί αμφιλεγόμενο γκολ της Νέας Σαλαμίνας που θα έστελνε το παιχνίδι στην παράταση.
Θεοδέμιρ (βασιλιάς των Σουηβών)
μικρογραφία| Theodemar (δεξιά) με τους επισκόπους Λουκρήτιο, Ανδρέα και Μαρτίνο. Από τον Codex Vigilanus, [[Εσκοριάλ|Escorial Library .]] Ο Θεοδέμιρ, Theodemir ή Theodemar ή Teodomiro, Theodemirus, (απεβ. το 570) ήταν ένας από τους τελευταίους Σουηβούς βασιλείς της Γαλικίας και ένας από τους πρώτους Ορθόδοξους κατά το δόγμα της Χαλκηδόνας (Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου), που κατείχαν τον τίτλο. Διαδέχθηκε τον Αριάμιρ κάποια στιγμή μεταξύ του τέλους Μαΐου 561 και του έτους 566 και κυβέρνησε μέχρι το τέλος του.
Βιογραφία
Ο Θεοδέμιρ θεωρείται ως ο πρώτος Ορθόδοξος Χριστιανός μονάρχης των Σουηβών, από το τέλος τού Ρεχίαρ και ο μονάρχης που οδήγησε στη μεταστροφή τού λαού του από τον Αρειανισμό στην Ορθοδοξία, με τη βοήθεια του ιεραπόστολου Mάρτιν του Ντούμιο. Αυτή η θεωρία βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην Ιστορία των Σουηβών (Historia Suevorum) του Ισίδωρου της Σεβίλλης: Ο Θεοδέμιρ ανέλαβε την εξουσία του βασιλείου, αποκατέστησε αμέσως τους Σουηβούς στην Ορθόδοξη πίστη, κατεστραμμένους από το λάθος της ασέβειας του Αρειανισμού (regni potestatem Theodimirus suscepit: qui confestim Arrianae impietatis errore destructo Suevos catholicae fidei reddidit). Ωστόσο, άλλες πηγές, ιδίως ο Ιωάννης του Bικλάρουμ και ο Γρηγόριος του Τουρ, καθώς και τα πρακτικά της Α' Συνόδου της Μπράγκα, δίνουν ή υπονοούν διαφορετικά περιστατικά: ο Ιωάννης λέει ότι ο Ρεκαρέδ Α' των Βησιγότθων επέφερε τη μεταστροφή και των δύο λαών, ο Γρηγόριος ότι η αγία μεσολάβηση του Mαρτίνου του Τουρ με αίτημα του βασιλιά Χαράρικ το έκανε, και τα πρακτικά της Α΄ Συνόδου της Μπράγκα ότι ο Aριάμιρ ήταν ο πρώτος που ήρε την απαγόρευση των Ορθόδοξων συνόδων.
Οι περισσότεροι μελετητές προσπάθησαν να συγχωνεύσουν αυτές τις ιστορίες. Έχει υποστηριχθεί ότι ο Θεοδέμιρ πρέπει να ήταν διάδοχος του Aριάμιρ, αφού ο Aριάμιρ ήταν ο πρώτος Σουηβός μονάρχης, που ήρε την απαγόρευση των Ορθοδόξων συνόδων. Ο Ισίδωρος λοιπόν κάνει λάθος τη χρονολογία. Ο Ράινχαρτ πρότεινε ότι ο Χαράρικ μεταστράφηκε πρώτα μέσω των λειψάνων του Αγίου Μαρτίνου και ότι ο Θεόδεμιρ μεταστράφηκε αργότερα, μέσω του κηρύγματος του Μάρτιν του Ντούμιο. Ο Φέλιξ Νταχν ταύτισε τον Χαράρικ με τον Θεοδέμιρ, λέγοντας μάλιστα ότι το τελευταίο ήταν το όνομα, που πήρε κατά τη βάπτιση. Έχει επίσης προταθεί ότι ο Θεοδέμιρ και ο Aριάμιρ ήταν το ίδιο πρόσωπο, και γιος του Χαράρικ. Ο Φερέιρο πιστεύει ότι η μεταστροφή των Σουηβών ήταν προοδευτική και σταδιακή, και ότι ο Θεοδέμιρ ήταν υπεύθυνος για την έναρξη μίας δίωξης των Αρειανών στο βασίλειό του, για να ξεριζώσει την αίρεση τους.
Το 569 ο Θεόδεμιρ συγκάλεσε την Α΄ Σύνοδο του Λούγο, η οποία αύξησε τον αριθμό των επισκοπών εντός του βασιλείου. Το 570 δέχτηκε επίθεση από τον Αρειανό βασιλιά των Βησιγότθων, Λιουβιγγέλδ.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανοί μονάρχες
Σιδηροδρομικός Σταθμός Λυκοποριάς
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Λυκοποριάς είναι σιδηροδρομικός σταθμός στην Λυκοποριά του Νομού Κορινθίας. Βρίσκεται επί της σιδηροδρομικής γραμμής Αεροδρομίου–Πάτρας, λίγο έξω από τα όρια του οικισμού. Ο σταθμός άνοιξε στις 22 Ιουνίου 2020 και εξυπηρετείται από τα τρένα μεταξύ Αιγίου και Κιάτου.
Ο σταθμός Λυκοποριάς δεν πρέπει να συγχέεται με τον ομώνυμο παλαιό σιδηροδρομικό επί της σιδηροδρομικής γραμμής Πειραιά - Πάτρας των πρώην Σιδηροδρόμων Πειραιώς - Αθηνών - Πελοποννήσου, ο οποίος βρίσκεται βορειοανατολικά του σημερινού σταθμού, εγγύτερα της παραλίας του Κορινθιακού Κόλπου.
Λυκοποριά Λυκοποριά Λυκοποριά
Κατάλογος πόλεων της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης
Στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη έχει γίνει μόνο μια απογραφή στην ιστορία της χώρας, το 2013. Η απογραφή του 2013 κατέγραψε τον πληθυσμό όλων των κατοικημένων πόλεων και οικισμών της χώρας για πρώτη φορά μετά την κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας και τον πόλεμο της Βοσνίας. Πριν το 2013, ελλείψει πρόσφατης απογραφής (η προηγούμενη απογραφή πληθυσμού στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη πραγματοποιήθηκε το 1991 όσο η χώρα ήταν ακόμα ομόσπονδη δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας) υπήρχαν μόνο εκτιμήσεις για τον πληθυσμό των βοσνιακών πόλεων.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2013 οι 10 μεγαλύτερες πόλεις της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης είναι οι εξής:
Προπολεμικά οι πόλεις της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης ως επί το πλείστον αποτελούσαν περιφερειακά βιομηχανικά κέντρα με εθνοτικά μεικτό σε αρκετά μεγάλο βαθμό πληθυσμό, πράγμα που ευνόησε την καλλιέργεια μιας σύνθετης κουλτούρας και της γιουγκοσλαβικής ταυτότητας, σε αντίθεση με τη βοσνιακή επαρχία, όπου η εθνοτική ταυτότητα παρέμενε πιο ισχυρή (σε άμεση συνάρτηση με το μεγαλύτερο βαθμό θρησκευτικότητας της υπαίθρου).
Κατά τον πόλεμο του 1992-1995 ωστόσο, οι βοσνιακές πόλεις ομογενοποιήθηκαν εθνοτικά, με την εθνοτική ομάδα η οποία έλεγχε στρατιωτικά την κάθε πόλη να αυξάνει κατακόρυφα το ποσοστό της και τις μειονότητες να διώκονται ή/και να καταφεύγουν σε άλλες πόλεις που έλεγχαν οι ομοεθνείς τους.
Μεταπολεμικά οι πόλεις της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης παρουσιάζουν δύο βασικά χαρακτηριστικά: Κατ' αρχήν έχουν παρατηρηθεί ραγδαίοι ρυθμοί αστικοποίησης, που οφείλεται στο ότι πολλοί εκτοπισμένοι από τη βοσνιακή επαρχία βρήκαν καταφύγιο στις πόλεις και στη συνέχεια παρέμειναν σ' αυτές, όχι μόνο γιατί ενδεχομένως το χωριό τους πέρασε στον έλεγχο άλλης εθνοτικής ομάδας, αλλά και γιατί γνώρισαν τις μεγαλύτερες ευκαιρίες που τους παρέχει η πόλη. Κατά δεύτερον τα αστικά κέντρα δέχονται τη μεγαλύτερη επιστροφή προσφύγων και εκτοπισμένων (σε σύγκριση με την επαρχία, αλλά πάντα όχι σε αρκετό βαθμό, ώστε να αποκατασταθεί έστω και στο ελάχιστο το προπολεμικό εθνοτικό μωσαϊκό της χώρας). Αν και οι καταγραφές για τις επιστροφές στην επαρχία δεν απέχουν πολύ από αυτές των πόλεων, ωστόσο οι πρώτες είναι εν πολλοίς πλασματικές (δηλαδή οι πρόσφυγες και οι εκτοπισμένοι επιστρέφουν, αλλά μόνο για να πουλήσουν ή να νοικιάσουν τις περιουσίες τους και να ξαναφύγουν), καθώς στα χωριά κατά παράδοση η εθνοτική ταυτότητα είναι πιο σημαντικός παράγοντας κοινωνικοποίησης και ο κοινωνικός περίγυρος πιο άμεσος, επομένως πιο δύσκολο για τα άτομα διαφορετικού εθνοτικού υποβάθρου από αυτό της πλειοψηφίας να επανενταχθούν, σε αντίθεση με τις πόλεις.
Βοσνία Πολεις
Bosnia and Herzegovina
Μέρκετ
Το Μέρκετ (σουηδικά: Märket, «το Σημάδι», σουηδική προφορά: [ˈmærkə(t)]) είναι μια μικρή ακατοίκητη βραχονησίδα 3,3 στρεμμάτων στη Βαλτική Θάλασσα μεταξύ της Σουηδίας και της Φινλανδίας (στην περιοχή των αυτόνομων νήσων Ώλαντ), η οποία έχει διαιρεθεί μεταξύ των δύο χωρών από τη Συνθήκη της Φρέντρικσαμν του 1809 που καθόρισε τη μεθόριο μεταξύ της Σουηδίας και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, έτσι ώστε περνάει από το κέντρο του νησιού. Το δυτικότερο έδαφος της Φινλανδίας είναι στο Μάερκετ. Η φινλανδική πλευρά του νησιού είναι μέρος του Δήμου Χάμαρλαντ. Η σουηδική πλευρά του νησιού η ίδια διαιρείται από δύο κομητείες της Σουηδίας: την Κομητεία της Ουψάλας (Δήμος Όστχαμαρ) και την Κομητεία της Στοκχόλμης (Δήμος Νόρταλιε).
Γεωγραφία και ιστορία
Το όνομα Μέρκετ (το Σημάδι), πιθανότατα προέρχεται από τη χρησιμότητά του ως ένα σημάδι πλοήγησης πριν την ύπαρξη φάρων. Η διαδρομή μεταξύ της Σουηδίας και Ώλαντ έχει μια δίοδο μήκους περίπου 27 χιλιόμετρα (15 ναυτικά μίλια) σε ανοιχτή θάλασσα, και το νησί μπορεί να έχουν χρησιμοποιηθεί ως σημάδι πλοήγησης. Το Μέρκετ είναι αποκομμένο από την κύριο αρχιπέλαγος Ώλαντ, με το κοντινότερο νησί περισσότερο από 10 χιλιόμετρα μακριά, και το πλησιέστερο λιμάνι, το Μπέργχαμν, 23 χιλιόμετρα μακριά στο Έκερο. Υπάρχουν μικροί, οριακά στην επιφάνεια βράχοι βορειοδυτικά του Μέρκετ, που ονομάζονται Μέρκετσχέλορ («πέτρες του Μέρκετ»), οι οποίοι είναι πολύ μικροί για να διατηρήσουν τη βλάστηση.
Υπάρχει ένας φάρος στη φινλανδική πλευρά των σημερινών συνόρων, ο οποίος είναι μη επανδρωμένος, και αυτοματοποιημένος από το 1979. Όταν χτίστηκε από τους Ρώσους και τους Φινλανδούς το 1885, το νησί θεωρούνταν ουδέτερο έδαφος, και γι 'αυτό χτίστηκε απλά στο υψηλότερο σημείο του νησιού. Ωστόσο, αυτό σήμαινε ότι χτίστηκε στο σουηδικό τμήμα του νησιού.
Ως αποτέλεσμα, τα σύνορα ρυθμίστηκαν το 1985, έτσι ώστε ο φάρος βρίσκεται τώρα στο Φινλανδικό έδαφος. Η προσαρμογή πραγματοποιήθηκε έτσι ώστε να μην επέλθει καμία καθαρή μεταβίβαση εδάφους, και η κυριότητα της ακτογραμμής έμεινε αμετάβλητη, έτσι ώστε να μην παρέμβει στα αλιευτικά δικαιώματα κάθε χώρας.
Αυτό οδήγησε σε ένα ασυνήθιστο σχήμα για τη διεθνή σύνορα γεγονός που ικανοποίησε τόσο τα φινλανδικά όσο και τα σουηδικά συμφέροντα. Το προσαρμοσμένο σύνορο παίρνει τη μορφή ενός ανεστραμμένου «S», και ο φάρος είναι συνδεδεμένος με το υπόλοιπο της Φινλανδίας μόνο με ένα μικρό διάδρομο γης. Τα σύνορα τοπογραφούνται τακτικά κάθε 25 χρόνια από υπαλλήλους που εκπροσωπούν τις δύο χώρες. Η τελευταία τέτοια κοινή επιθεώρηση πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 2006.
Λόγω της Ένωσης Διαβατηρίων των Βορείων Χωρών και της Συμφωνίας του Σένγκεν, δεν έχει υπάρξει κανένας έλεγχος διαβατηρίων ή άλλες συνοριακές διατυπώσεις στα σύνορα από το 1958, έτσι ώστε οι επισκέπτες από τις χώρες των περιοχών Σένγνεν και Σκανδιναβίας μπορούν να επισκέπτονται το νησί ελεύθερα. Και οι δύο πλευρές είναι επίσημα μονόγλωσσα σουηδόφωνες, η Φινλανδική πλευρά ως μέρος του Ώλαντ.
Ο φάρος βρίσκεται σε επείγουσα ανάγκη συντήρησης, και μια Φινλανδικών συμφερόντων ομάδα προσπαθεί να αντλήσει κεφάλαια για τη διαφύλαξή του. Ο φάρος έχει γίνει αυτόματος από το 1979 και τα γύρω κτίρια που δεν χρησιμοποιούνται πλέον. Η αυξανόμενη γενική διαθεσιμότητα του GPS έχει κάνει την πρωταρχική του λειτουργία περιττή.
Ραδιοερασιτεχνική δραστηριότητα
Οι ραδιοερασιτέχνες σε όλο τον κόσμο θεωρούν το Φινλανδικό τμήμα του Υφάλου Μέρκετ (όπως το αποκαλούν) μια ξεχωριστή οντότητα, διακριτή από τη Φινλανδία και τη Σουηδία. Το φινλανδικό μέρος του Υφάλου Μέρκετ συνήθως ήταν μία από τα πιο επιθυμητές "χώρες" στον κόσμο μεταξύ των ραδιοερασιτεχνών, λόγω του ειδικού καθεστώτος του και της σχετική απομάκρυνσης. Συνήθως υπάρχουν μία ή περισσότερες ραδιοερασιτεχνικές αποστολές στο νησί κάθε χρόνο, καιρού επιτρέποντος. Κατά τη διάρκεια αυτών των αποστολών γίνονται δεκάδες χιλιάδες ραδιοφωνικές επαφές με ανθρώπους σε διάφορα μέρη του κόσμου. Με ταραγμένη θάλασσα, η πρόσβαση είναι δυνατή μόνο με ένα ελικόπτερο. Καλές φωτογραφίες του Μάερκετ εμφανίζονται σε QSL κάρτες. Το επίσημο πρόθεμα για χρήση από τη φινλανδική πλευρά είναι OH0, όπως και στα υπόλοιπα νησιά Ώλαντ, αλλά OJ0 είναι το προαιρετικό πρόθεμα διακριτικού κλήσης για τον Ύφαλο Μέρκετ. Υπάρχει κάποια χρέωση για τη χρήση του διακριτικού κλήσης OJ0, ενώ η χρήση του προθέματος OH0/ μπροστά από το ιδιωτικό διακριτικό κλήσης είναι χωρίς χρέωση. Όλη η ραδιοφωνική δραστηριότητα στο νησί είναι από τους επισκέπτες σε DX-peditions. Όταν στο Φινλανδική τμήμα του νησιού δόθηκε το ειδικό καθεστώς του στο ερασιτεχνικό ραδιόφωνο, στα τέλη της δεκαετίας του 1960 ο φαροφύλακας ο ίδιος έγινε αδειούχος Ραδιοερασιτέχνης που χρησιμοποιούσε αρχικά το διακριτικό OH0MA. Στη σουηδική πλευρά του Υφάλου Μέρκετ έχουν χρησιμοποιηθεί τα διακριτικά κλήσης 8S9M και SI8MI.
Κλίμα
Το Μέρκετ έχει ηπειρωτικό κλίμα που επηρεάζεται από ωκεάνιες επιρροές. Έχει τη φήμη ότι είναι ένα από τα περισσότερο ανεμοδαρμένα σημεία στη Φινλανδία. Ένας μετεωρολογικός σταθμός είχε διατηρηθεί από τους φαροφύλακες από το 1896 και ένας αυτόματος σταθμός του Φινλανδικού Μετεωρολογικού Ινστιτούτου εγκαινιάστηκε στις 10 Νοέμβρη 1977, λίγο πριν την αυτοματοποίηση.
Η επίδραση της θάλασσας είναι πολύ σημαντική για το κλίμα του νησιού: η θερμική αδράνεια μειώνει δραματικά τις διακυμάνσεις της θερμοκρασίας κατά τη διάρκεια του έτους σε σύγκριση με την ήπειρο και σε μικρότερο βαθμό σε σχέση με το κεντρικό τμήμα του Φάστα Ώλαντ, του μεγαλύτερου νησιού του αρχιπελάγους Ώλαντ. Το Μέρκετ κατέχει πέντε ρεκόρ για ημερήσιες θερμοκρασίες σε μετεωρολογικούς σταθμούς στη Φινλανδία, όλα κατά την περίοδο μεταξύ 29 Νοεμβρίου και την 1η Ιανουαρίου με 10,2 °C στις 15 Δεκεμβρίου 2006 και 8,8 °C στις 31 Δεκεμβρίου 1975. Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι περίπου 6 °C και είναι ένα από τα υψηλότερα στη Φινλανδία, με τον μήνα Ιανουάριο είναι ηπιότερη από ό, τι στην ηπειρωτική Ευρώπη (-2,5 °C κατά μέσο όρο), και ένα θερμό καλοκαίρι (15,9 °C, κατά μέσο όρο τον Ιούλιο). [10] Το νησί είναι ξηρότερο από την ηπειρωτική χώρα: η μέση ετήσια βροχόπτωση συνήθως δεν ξεπερνά τα 550 χιλιοστά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά της Σουηδίας Κατηγορία:Νησιά της Φινλανδίας
Bangladesh Sangbad Sangstha
Το Bangladesh Sangbad Sangstha (BSS) είναι το εθνικό πρακτορείο ειδήσεων του Μπανγκλαντές και ιδρύθηκε την 1η Ιανουαρίου του 1972 από την κυβέρνηση, λίγο μετά την ανεξαρτησία του Μπανγκλαντές από το Πακιστάν. Ο Αμπούλ Καλάμ Αζάντ είναι ο σημερινός διευθυντής και αρχισυντάκτης του πρακτορείου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1972 Κατηγορία:Ειδησεογραφικά πρακτορεία Κατηγορία:Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στο Μπανγκλαντές
Μύρκινος Σερρών
Ο Μύρκινος (γνωστός και ως η Μύρκινος, το Μύρκινος, αλλά και ως το Δοξόμπος) (Βυζαντινά Ελληνικά: Δοξόμπους) είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών με υψόμετρο 90 μέτρα.
Γεωγραφία
Ο Μύρκινος βρίσκεται στα νότια του κάμπου των Σερρών, περίπου 500 μ ανατολικά από τις όχθες του ποταμού Στρυμόνα στο σημείο που καταλήγει ο παραπόταμός του Αγγίτης. Απέχει 21 χλμ. Ν. από τη Νέα Ζίχνη και 49 χλμ. ΝΑ. από τις Σέρρες. Στα βορειοανατολικά και σε απόσταση περίπου 300 μέτρα ανατολικά του ποταμού Αγγίτη έχει εντοπιστεί αρχαίο νεκροταφείο. Η πλειοψηφία των κατοίκων του ασχολούνται με την γεωργία - κυρίως βαμβακοκαλλιέργειες, αλλά και σιτηρά.
Ιστορία
Η Μύρκινος ήταν αξιόλογη θρακική πόλη, πρωτεύουσα των Ηδωνών (από τον 8ο έως τον 5ο π.Χ. αιώνα), που η θέση της ταυτίζεται με το σημερινό ομώνυμο χωριό, όπου αρχαιολογικά ευρήματα μαρτυρούν την ύπαρξη αρχαίας πόλης. Λιγο πριν την εποχή της εκστρατείας του Δαρείου κατά των Ελλήνων, το 513 π.Χ. ο Δαρείος δώρισε την πόλη στον Ιστιαίο τον Μιλήσιο, σαν ανταμοιβή για τις υπηρεσίες του και να φυλάττει την γέφυρα του Στρυμόνα.
Αργότερα ο Αρισταγόρας επιχείρησε να δημιουργήσει αποικία στην πόλη, αλλά αυτή ανακαταλήφθηκε από τους Ηδωνούς και έγινε πρωτεύουσά τους. Έναν χρόνο αργότερα, το 497 π.Χ., ο Αρισταγόρας ο Μιλήσιος επιχείρησε και πάλι να πάρει την πόλη και έπεσε πολεμώντας στα τείχη της, ενώ ο στρατός του καταστράφηκε. Στη συνέχεια, και μετά τον φόνο του Ηδωνού βασιλιά Πιττακού από την γυναίκα του Βραυρού και τον γιο του Γοαξό, η πόλη έμεινε ελεύθερη ως το 424 π.Χ. οπότε παραδόθηκε στον Σπαρτιάτη στρατηγό Βρασίδα.
Όπως μαρτυρεί η μνεία της από τον Αππιανό και το Διόδωρο, καθώς και η ανεύρεση τριών επιγραφών, η Μύρκινος επέζησε ως τη ρωμαϊκή (αυτοκρατορική) εποχή. Στα Βυζαντινά χρόνια αναφέρεται με το όνομα Δοξόμπος ή Δοξόμπους και πιθανολογείται ως ένας από τους παράλιους οικισμούς της αρχαίας Κερκινίτιδας λίμνης (σήμερα αποξηραμένης λίμνης Αχινού).
Στον οικισμό λειτουργούσε παλαιότερα ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Μυρκίνου.
Ονομασία - Διοικητικά
Το χωριό αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση ως Δοξόμπος το 1920 στο ΦΕΚ 2Α - 04/01/1920 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κοτσακίου (Μυρρίνης). Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Μύρκινος και το 1946 με το ΦΕΚ 373Α - 31/12/1946 συστάθηκε κοινότητα Μυρκίνου με έδρα τον οικισμό. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Μυρκίνου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νέας Ζίχνης του Δήμου Νέας Ζίχνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 199 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Νέας Ζίχνης
37 Seconds
To 37 Seconds (πρωτότυπος τίτλος: 37セカンズ) είναι ιαπωνική δραματική ταινία του 2019, σε σκηνοθεσία, σενάριο και συμπαραγωγή της Hikari. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Μέι Καγιάμα, Μισούζου Κάνο, Σουνσούκε Νταϊτό και Μακίκο Γιατανάμπε. Πρόκειται για την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Hikari. Η πλοκή του έργου περιστρέφεται γύρω από τη νεαρή Γιούμα Τακάντα, η οποία πάσχει από εγκεφαλική παράλυση, με τον κόσμο της να αλλάζει όταν μία εκδότρια της είπε πως τα μάνγκα της δεν είναι αληθοφανή όσον αφορά το σεξ και να επιστρέφει αφού χάσει την παρθενιά της.
Η ηθοποιός που ερμηνεύει την πρωταγωνίστρια πάσχει στην πραγματικότητα από εγκεφαλική παράλυση. Η Hikari, είχε το σενάριο αυτό καιρό, αλλά μόλις γνώρισε την Μέι Καγιάμα, το επεξεργάστηκε για να ταιριάζει σε άτομο που έχει τη συγκεκριμένη πάθηση. Η ταινία έκανε το ντεμπούτο της στο 69ο Διεθνές Φεστιβάλ Βερολίνου, όπου κέρδισε και το Βραβείο Κοινού. Γενικότερα, η ταινία έλαβε αρκετά θετικές κριτικές, από κριτές και κοινό. Η σκηνοθεσία επαινέθηκε μεταξύ άλλων, με τη Hikari να κερδίζει βραβείο Καλύτερου Νέου Σκηνοθέτη στα Βραβεία Κινηματογράφου Ασίας. Η διανομή της ταινίας έγινε από την Films Boutique, με τον Netflix ωστόσο να τη κυκλοφορεί σε Ηνωμένες Πολιτείες, Καναδά και χώρες της Ευρώπης.
Πλοκή
Η ταινία μας εισάγει γρήγορα στον κόσμο της Γιούμα Τακάντα, ενός 23χρονου κοριτσιού που πάσχει από εγκεφαλική παράλυση, του οποίου η μητέρα είναι υπερπροστατευτική. Ξεκινάει, αρχικά, και μας δείχνει τη σχέση που έχει με την ξαδέλφη της, με την οποία συνεργάζεται στον σχεδιασμό manga. Όμως, η Τακάντα, θα θελήσει να δοκιμάσει και δική της εξ ολοκλήρου δουλειά, αφού όπως καταλαβαίνει ότι μπορεί η ξαδέλφη της να μην την υποστηρίξει. Έτσι, επισκέπτεται το περιοδικό Weekly Boom, για να παρουσιάσει τα σχέδιά της. Αν και άρεσαν αυτά, η εκδότρια Φουτζιμότο, της είπε ότι οι ερωτικές απεικονίσεις ήταν αρκετά ψεύτικες, κι αφού η Γιόμο, παραδέχτηκε πως είναι παρθένα, της είπε ο Φουτζιμότο, μόλις κάνει πρώτη φορά σεξ, να επιστρέψει.
Η Γιόμο, τότε το ίδιο βράδυ κατάφερε να φτάσει σε έναν κακόφημο δρόμο με οίκους ανοχής κι άλλα. Ζητά εκεί από κάποιον να της βρει έναν άνδρα. Πράγματι, κι ενώ περίμενε αυτή στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου έρχεται ένας νεαρός, αλλά τελικά δεν έγινε σεξ, διότι της έφυγαν ούρα κι εκείνος έχασε τη διάθεση του. Στο διάδρομο του ξενοδοχείου συναντά έναν άνδρα με καροτσάκι κι αυτός κι επάνω του μία ιερόδουλη. Αποκτά σχέσεις καλές μαζί της, ίσως και μητρικές. Μαζί της η Γιόμο μπορεί να εκφράσει απορίες κι επιθυμίες που στη μητέρα της δεν μπορούσε. Ένα βράδυ, λοιπόν, που διασκέδαζε η Γιόμο με τη Μάι (την ιερόδουλη), μεθάει. Γυρίζοντας σπίτι η μητέρα της είχε βρει διάφορα αντικείμενα και περιοδικά τα οποία ήταν σημάδια καθαρά ενήλικης γυναίκας που πειραματίζεται, όπως ερωτικά φορέματα, περιοδικά ενηλίκων και δονητή.
Η μάνα της μόλις τα βλέπει αυτά παθαίνει σοκ. Αποτέλεσμα αυτών ήταν η Γιόμο να κλειδωθεί μέσα στο σπίτι της για μέρες, χωρίς να μπορεί να βγει έξω να βρει τους νέους της φίλους και να ζήσει της ζωή όπως τη θέλει. Μία μέρα που η μητέρα της την πήγε για φυσικοθεραπεία, κατάφερε να διαφύγει από το ιατρικό κέντρο. Λίγη ώρα αργότερα έρχεται σε επικοινωνία με τη Μάι, η οποία της δίνει κάποια λεφτά και την αφήνει να μείνει για λίγες μέρες, μαζί με τον Τοσίγια, έναν καλό νεαρό, που ήταν κι αυτός στην παρέα. Η Γιόμο είχε δεχτεί πριν χρόνια μια καρτποστάλ από το ταχυδρομείο, όπου ένας άνδρας είχε αγκαλιά ένα κορίτσι. Νομίζοντας πως της την είχε στείλει ο πατέρας της που τους είχε αφήσει όταν αυτή ήταν σε πολύ μικρή ηλικία κι αποφασίζει να πάει στη διεύθυνση που αναγράφεται. Εκεί βρίσκει τελικά τον θείο της, ο οποίος της λέει ότι ο πατέρας της πέθανε πέντε χρόνια πριν, ενώ στο καρτποστάλ, δεν ήταν αυτή, αλλά η δίδυμη αδελφή της που ζει στην Ταϊλάνδη, της οποίας φυσικά αγνοούσε την υπάρξη.
Έτσι, ο Γιόμο και ο Τοσίγια ταξιδεύουν στην Ταϊλάνδη όπου επανενώνεται με την αδελφή της και μιλάνε για τους γονείς που δεν έζησαν. Κατά την επιστροφή τους στο ξενοδοχείο, γνωστοποιείται και ο λόγος της πάθησης της, λέγοντας στον Τοσίγια, ότι έκανε 37 δευτερόλεπτα να ανασάνει αφού γεννήθηκε. Κατόπιν, επιστρέφουν στην Ιαπωνία και η Γιόμο στο σπίτι της. Εκεί η μάνα της, που είχε καταλάβει πόσο την καταπίεζε, έστω κι από αγάπη, την αντιμετωπίζει ήρεμα, αλλά μόλις η Γιόμο της λέει ότι η δίδυμη αδελφή της, θέλει να τη γνωρίσει, αγκαλιάζονται και ξεσπάνε σε δάκρυα. Η Γίομο, αργότερα πηγαίνει πάλι στην Φουτζιμότο, για να της πει ότι ολοκλήρωσε ένα έργο και να την ευχαριστήσει γιατί εξ αιτίας της έζησε πολλά που δεν θα είχε ζήσει. Η Φουτζιμότο επκλήσσεται από το έργο και θα το κυκλοφορήσει. Η ταινία τελειώνει με τη Γιόμο να να είναι στο καροτσάκι και να κυκλοφορήσει σε έναν ηλιόλουστο δρόμο του Τόκυο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2019 Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες
Πετρωτό Αιτωλοακαρνανίας
Το Πετρωτό είναι ορεινό χωριό του νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 1.070 μέτρων. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης, μαζί με το Νεοχώρι συναποτελούν τη Τοπική Ενότητα Νεοχωρίου Ναυπακτίας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Πλατάνου του Δήμου Ναυπακτίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του είναι 19 κάτοικοι. Σύμφωνα με το σχέδιο Καποδίστριας ανήκε στον Δήμο Πλατάνου και ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2001, ήταν 23 κάτοικοι.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Πετρωτό είναι κτισμένο στις δυτικές πλαγιές των Βαρδουσίων και είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά της Αιτωλοακαρνανίας. Βρίσκεται στα όρια του νομού Αιτωλοακαρνανίας με τον νομό Ευρυτανίας, ανάμεσα σε δύο χειμάρρους τον Κάκαβο και το Μέγα Ρέμα που σχηματίζουν τον ποταμό Κλινοβίτη στη θέση "Δίρεμα". Το χωριό απέχει 9 χλμ νότια από την Δομνίστα, 22 χλμ. βόρεια από το Νεοχώρι και 92 χλμ. βόρεια από τη Ναύπακτο.
Ο οικισμός, σύμφωνα με την παράδοση, ιδρύθηκε την περίοδο της τουρκοκρατίας και αναφέρεται με το όνομα Παλιονέχωρο. Το 1826 τουρκικά στρατεύματα με αρχηγό τον Σκόδρα Πασά πηγαίνοντας από τη Δομνίστα για την πολιορκία του Μεσολογγίου, πέρασαν μέσα από το χωριό και το κατέστρεψαν. Οι περισσότεροι κάτοικοί του το εγκατέλειψαν και μετοίκησαν στη σημερινή θέση του Νεοχωρίου. Η αναγνώριση του Παλιονέχωρου ως οικισμός έγινε το 1928 και η μετονομασία του σε Πετρωτό το 1963
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας
Λορίτης
Ο λορίτης (αγγλ. laurite) είναι θειούχο ορυκτό του ρουθηνίου. Το όνομά του αποδόθηκε από τον Βέλερ (Wöhler) ο οποίος ήθελε να τιμήσει την Λόρα Τζόι (Laura R. Joy), σύζυγο του Αμερικανού χημικού Τσαρλς Τζόι (Charles A. Joy) του Πανεπιστημίου Κολούμπια.
Τιου
Ο Τιού (Tiu ή Teyew) ήταν βασιλιάς της Αιγύπτου στην προδυναστική περίοδο. Το βασιλειό του ήταν στο σημερινό Δέλτα του Νείλου στην Κάτω Αίγυπτο.
Λορίτης
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Είναι ορυκτό εμφανιζόμενο κατά κύριο λόγο εντός υπερβασικών συμπλεγμάτων και στις εξ αυτών προκύπτουσες αποθέσεις. Σχηματίζει παραμικτική σειρά με τον ερλιχμανίτη (Erlichmanite) (OsS2).
Τιου
Το όνομα του αναφέρεται στη Στήλη του Παλέρμο μαζί με άλλους βασιλείς της κάτω Αιγύπτου. Τίποτε άλλο δεν είναι γνωστό για αυτόν.
Λορίτης
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Ορυκτά με τα οποία συνδέεται είναι ο κουπερίτης, ο μπραγκίτης, ο σπερρυλίτης, ο χρωμίτης και άλλα σπάνια ορυκτά της ομάδας των PGE (μετάλλων ομάδας λευκοχρύσου).
Τιου
Παραπομπές
Κατηγορία:Φαραώ της προδυναστικής Αιγύπτου
Λορίτης
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Στην Ελλάδα απαντάται στο ορυχείο χρωμίτη στο Ξηρολίβαδο του Βούρινου όρους, στο οφιολιθικό σύμπλεγμα της Όρθρυος του Νομού Φθιώτιδας και στο μεταλλείο «Καστράκι».
Σημειώσεις
Λοριτης Κατηγορία:Ορυκτά του ρουθηνίου
Μοναστήρι του Κρκα
Το Μοναστήρι του Κρκα (στα κροατικά: Samostan Krka, στα σέρβικα: Манастир Крка) είναι σερβικό ορθόδοξο μοναστήρι, το οποίο βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Κρκα, στο Εθνικό Πάρκο Κρκα, 3 χιλιόμετρα ανατολικά του Kistanje, στην κεντρική Δαλματία, στην Κροατία. Είναι αφιερωμένο στον Αρχάγγελο Μιχαήλ και είναι χτισμένο πάνω σε ρωμαϊκές κατακόμβες.
Αναφέρεται πρώτη φορά το 1345, όταν συμπεριλήφθηκε στην προίκα της πριγκίπισσας Jelena Nemanjić Šubić, που ήταν ετεροθαλής αδελφή του Σέρβου αυτοκράτορα Ντούσαν και σύζυγος του τοπικού δούκα του Skradin και του Bribir, Mladen III Šubić Bribirski.
Η εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ χτίστηκε το 1422. Γύρω στο 1530 καταστράφηκε από τους Οθωμανούς αλλά αργότερα ξαναχτίστηκε. Η ολοκλήρωση των εργασιών έγινε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Στο χώρο του μοναστηριού υπάρχει ένα παρεκκλήσι που κατασκευάστηκε το 19ο αιώνα και είναι αφιερωμένο στον Άγιο Σάββα. Τα υπόλοιπα κτίρια του μοναστηριού χτίστηκαν το 18 -19ο αιώνα. Το καμπαναριό του μοναστηριού είναι χτισμένο σε ρωμανικό ρυθμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοναστήρια
Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Ο Δήμος Μαρωνείας - Σαπών είναι δήμος της περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης που συστάθηκε το 2011 με το Πρόγραμμα Καλλικράτης. Προέκυψε από τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Μαρωνείας και Σαπών. Η έκταση του Δήμου είναι 641,8 τ.χλμ και ο μόνιμος πληθυσμός του είναι 11.867 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2021. Η έδρα του δήμου είναι οι Σάπες.
Δημοτικές Ενότητες και οικισμοί
Ο Δήμος Μαρωνείας - Σαπών αποτελείται σε 2 «δημοτικές ενότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στους 2 δήμους από τους οποίους προήλθε. Κάθε δημοτική ενότητα διαιρείται σε «κοινότητες», οι οποίες αντιστοιχούν στα τοπικά διαμερίσματα των καταργηθέντων ΟΤΑ. Οι σημερινές κοινότητες του Δήμου, ήταν αυτόνομες κοινότητες και δήμοι πριν την εφαρμογή του προγράμματος Καποδίστρια.
thumb|300px|Χάρτης των δημοτικών ενοτήτων (πρώην δήμων) του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών.{{legend|red|1 - [[#Ενότητα Μαρωνείας|Μαρωνείας}}{{legend|blue|2 - Σαπών}}]] thumb|300px|Τοπογραφικός χάρτης του Δήμου.
Δημοτική Ενότητα Μαρωνείας
Έχει συνολικό πληθυσμό 7664 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του παλιού δήμου ήταν η Ξυλαγανή.
Δημοτική Ενότητα Σαπών
Έχει συνολικό πληθυσμό 9.542 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Η έκτασή της είναι 237,7 τ.χλμ. Οι Σάπες είναι έδρα του δήμου.
Περιοχή
thumb|320px|Το Αρχαίο Θέατρο Μαρώνειας. thumb|130px|Σύναξη Μαρώνειας. Αξιοθέατα της περιοχής είναι το Αρχαίο Θέατρο Μαρώνειας, ο αρχαιολογικός χώρος της Σύναξης (ερείπια εκκλησίας τρίκλιτης βασιλικής), η παραλία της Μαρμαρίτσας (είναι μέρος του ρήγματος Μαρώνειας-Μάκρης - αρχαίο λατομείο εξόρυξης μαρμάρων ), το σπήλαιο της Μαρώνειας και άλλες τοποθεσίες γεωλογικού και περιβαλλοντολογικού ενδιαφέροντος.
Το μεγαλύτερο ποσοστό των κατοίκων ασχολείται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και λιγότερο με την αλιεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης
Σιδηροδρομικός Σταθμός Λυγιάς
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Λυγιάς είναι σιδηροδρομικός σταθμός στην Λυγιά Κορινθίας. Βρίσκεται επί της σιδηροδρομικής γραμμής Αεροδρομίου–Πάτρας, λίγο έξω από τα όρια του οικισμού. Ο σταθμός άνοιξε στις 22 Ιουνίου 2020 και εξυπηρετείται από τα τρένα ανάμεσα στο Αίγιο και το Κιάτο.
Ο σημερινός σταθμός δεν πρέπει να συγχέεται με τον παλαιό επί της σιδηροδρομικής γραμμής Βαρθολομιού–Λουτρών Κυλλήνης των πρώην ΣΠΑΠ, ο οποίος εξυπηρετούσε τον ομώνυμο οικισμό της Ηλείας.
Λυγιά Λυγιά Λυγιά
Ιερά Μητρόπολις Σικάγου
Η Ιερά Μητρόπολις Σικάγου είναι μια από τις Μητροπόλεις Ελληνικής Ορθόδοξης Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής, του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Έδρα της Μητρόπολης είναι η πόλη του Σικάγου.
Η Μητρόπολη αποτελείται από 58 ενορίες και δύο μοναστήρια στο Ιλινόις, την Αϊόβα, τη Μινεσότα και το Ουισκόνσιν, καθώς και τη βόρεια Ιντιάνα και το νοτιοανατολικό Μιζούρι. Ο συνολικός ορθόδοξος πληθυσμός της Μητρόπολης, ανέρχεται σε περίπου 280.000 πιστούς.
Ιστορικά Στοιχεία
Το 1923 εκλέγεται ο πρώτος Επίσκοπος Σικάγου, ο Φιλάρετος Ιωαννίδης (μετέπειτα Μητροπολίτης Σύρου, Τήνου, Άνδρου, Κέας, Μήλου). Σχεδόν είκοσι χρόνια αργότερα, το Σικάγο έγινε η «2η Επισκοπική Περιφέρεια» της Ελληνικής Ορθόδοξης Αρχιεπισκοπής Βορείου και Νοτίου Αμερικής. Αυτή η περιοχή συνέχισε να συντονίζει την εκκλησιαστική ανάπτυξη αυτού του μεγάλου μεταναστευτικού, βιομηχανικού και σιδηροδρομικού κέντρου στις νοτιοδυτικές ακτές της λίμνης Μίσιγκαν.
Δεν υπήρχε Βοηθός Επίσκοπος Σικάγου στην Αρχιεπισκοπή Αμερικής μέχρι το 1943 που εξελέγη στην θέση αυτή ο Γεράσιμος Ηλίας. Το 1960 διορίστηκε Αρχιερατικός Επίτροπος Σικάγου ο Επίσκοπος Χριστιανουπόλεως Μελέτιος (Τριποδάκης). Στις 15 Μαρτίου 1979 εξελέγη Επίσκοπος Σικάγου ο Επίσκοπος Απαμείας Ιάκωβος Γκαρμάτης, Βοηθός Επίσκοπος της Αρχιεπισκοπής Αμερικής. Στις 24 Νοεμβρίου 1997 εξελέγη Μητροπολίτης Κρήνης και Πρόεδρος της Επισκοπής Σικάγου, ενώ στις 20 Δεκεμβρίου 2002 ανυψώθηκε (όπως όλοι οι επίσκοποι στην Αμερική) σε Μητροπολίτης Σικάγου, ποιμαίνοντας τη Μητρόπολη έως την κοίμησή του το 2017.
Στις 7 Φεβρουάριος 2018 η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου εξέλεξε νέο Μητροπολίτη Σικάγου τον Ναθαναήλ Συμεωνίδη, ο οποίος χειροτονήθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Δημήτριο και ιεράρχες της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου, της Επισκοπικής Συνελεύσεως των Ορθοδόξων Κανονικών Επισκόπων της Αμερικής και άλλους, στον Καθεδρικό Αρχιεπισκοπικό Ναό Αγίας Τριάδας στο Μανχάταν. Ενθρονίστηκε στις 24 Μαρτίου 2018 στον Καθεδρικό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην πόλη του Σικάγου.
Στις 6 Οκτωβρίου 2020, η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου αποφάσισε να εκλέξει ως βοηθό Επίσκοπο για την Μητρόπολη Σικάγου τον μέχρι πρότινος Πρωτοσύγκελλό τής Αρχιμανδρίτη Τιμόθεο Μπακάκο, ως Επίσκοπο Εξαμιλίου.
Μητροπολιτικό Συμβούλιο
Το Μητροπολιτικό Συμβούλιο είναι το συμβουλευτικό και συμβουλευτικό όργανο του Μητροπολίτη για θέματα που αφορούν τη ζωή και την ανάπτυξη της Μητρόπολης και την οικονομική του κατάσταση. Το Συμβούλιο απαρτίζεται από τον Μητροπολίτη, τον Πρωτοσύγκελλο, οκτώ (8) Κληρικούς της Μητρόπολης και οκτώ (8) Λαϊκούς που εκλέγονται από τη Κληρικο-Λαϊκή Συνέλευση και οκτώ (8) διορισμένους από τον Μητροπολίτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σικαγου
Αυδέκα
Ο Aυδέκα ή Ανδέκα, Αudeca ή Andeca, Audacer (άκμασε 584-585) ήταν ο τελευταίος Σουηβός βασιλιάς της Γαλικίας από το 584 μέχρι την εκτόπισή του το 585. Εκθρόνισε τον Εβόρικ και σφετερίστηκε τον θρόνο με το να νυμφευτεί τη μητέρα του νεαρού βασιλιά, Σισεγού(ν)τια, χήρα τού πατέρα τού Εβόρικ, και προκατόχου του, Μίρο. Έστειλε τον Εβόρικ σε ένα μοναστήρι.
Βιογραφία
Αυτή η ενέργεια έδωσε στον βασιλιά των Βησιγότθων Λιουβιγγέλδ τη δικαιολογία να εισβάλει στο βασίλειο των Σουηβών, κάτι που έκανε το 585. Σύμφωνα με τον Ιωάννη του Βικλάρου, «Ο Λιουβιγγέλδ κατέστρεψε τη Γαλικία, στέρησε τον αιχμάλωτο βασιλιά Aυδέκα από την κυριαρχία του και έφερε τον λαό, τον θησαυρό και την επικράτεια των Σουηβών υπό τη δική του εξουσία. Έκανε τη Γαλικία επαρχία των Γότθων». Ο Ιωάννης συνεχίζει, λέγοντας ότι «έκειρε μοναχό [τον Αυδέκα] και [του] έδωσε το αξίωμα της ιεροσύνης, αφού του στέρησε τη βασιλεία». Ο έκπτωτος σφετεριστής υποβιβάστηκε στην πόλη Βέχα. Για τον Ισίδωρο της Σεβίλλης, η εκθρόνισή του σήμαινε το τέλος τού βασιλείου των Σουηβών, το οποίο διήρκεσε 177 χρόνια από την αφετηρία του Ισίδωρου το 408: «το βασίλειο που αυτοί [οι Σουηβοί] κρατούσαν σε αδρανήια λήθαργο, τώρα το έχουν χάσει ακόμη πιο επαίσχυντα, αν και μπορεί να φαίνεται πολύ εκπληκτικό ότι κατάφεραν να διατηρήσουν μέχρι σήμερα αυτό, που εγκατέλειψαν τώρα χωρίς καμία αντίσταση».
Μετά τον Aυδέκα, το βασίλειο των Σουηβών έπαψε να υπάρχει, αλλά ένας διεκδικητής, ο Mαλάρικ, οδήγησε για λίγο την αντιπολίτευση ενάντια στους Βησιγότθους.
Ένα νόμισμα που φέρει την επιγραφή ODIACCA REIGES (βασιλιάς Oδιάκα) έχει αναγνωριστεί ως ένα νόμισμα, που ανήκει στη βασιλεία του Αυδέκα. Το μοναδικό γνωστό νόμισμα του τύπου φυλασσόταν στη Μαδρίτη, αλλά χάθηκε το 1936. Ο μόνος άλλος βασιλιάς Σουηβός που έκοψε νομίσματα, που φέρουν το όνομά του και έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα, είναι ο Ρεχίαρ.