cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κεφαλή
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Ακαμαντίδας φυλής, συμμετείχε με 9 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.), ο δήμος αντιπροσωπευόταν με 12 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι της Κεφαλής
Ο δημότης της αρχαίας Κεφαλής προσδιοριζόταν με τη λέξη «Kεφαλήθεν», δηλαδή ότι προέρχεται από την Κεφαλή. Στην περιοχή του αρχαίου δήμου έχουν βρεθεί θαλαμοειδής τάφος και οικίες της μυκηναϊκής εποχής. Έχει ανακαλυφθεί επίσης Νεκρόπολις (νεκροταφείο), στο Ρουτζέρι, η οποία ιδρύθηκε κατά τη γεωμετρική περίοδο (έκτος αιώνας π.Χ.) και παρέμεινε ενεργή μέχρι τον τέταρτο αιώνα π.Χ.
Λατρευτικές παραδόσεις
Στο δήμο υπήρχαν ναοί αφιερωμένοι στην Αφροδίτη, τον Εβδόμειο Απόλλωνα και τους Διόσκουρους, οι οποίοι, στην συγκεκριμένη περίπτωση, δεν ήταν οι γνωστοί Κάστωρ και Πολυδεύκης, αλλά οι Κάβειροι κούροι του Διός, δηλαδή ο Ευρυμέδων και ο Άλκων, οι οποίοι αποκαλούνταν επίσης και αυτοί, ως «Μεγάλοι θεοί». Υπήρχε, επίσης, ναός της φρατρίας των Αχνιάδων, ο οποίος βρισκόταν μέσα σε μεγάλο κτήμα.
Προσωπικότητες από την Κεφαλή
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από το δήμο της Κεφαλής, όπως ο αντιγραφέας Βασιλείδης ο Κεφαλήθεν, ο ταμίας του ιερού της θεάς Αθηνάς Δημοκλής ο Κεφαλήθεν, ο γραμματέας της αρχαίας Βουλής και του δήμου Δημόφιλος ο Κεφαλήθεν, γιος του Θεωρού, ο δικαστής Δημοχάρης ο Κεφαλήθεν, ο γραμματέας της αρχαίας Βουλής και του δήμου Διονυσόδωρος ο Κεφαλήθεν, γιος του Φιλίππου, κ.α.
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Λουδοβίκος, αρχιδούκας της Αυστρίας
Ο Λουδοβίκος της Αυστρίας (Φλωρεντία, 13 Δεκεμβρίου 1784 - Βιέννη, 21 Δεκεμβρίου 1864) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν αυτοκρατορικός πρίγκηπας της Αυστρίας, βασιλικός πρίγκηπας της Ουγγαρίας και της Βοημίας και πρίγκηπας της Τοσκάνης. Ήταν το 14ο παιδί του Λεοπόλδου Β' της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της συζύγου του Μαρίας Λουίζας της Ισπανίας.
Ο Λουδοβίκος Ιωσήφ Αντώνιος Ιωάννης γεννήθηκε στη Φλωρεντία της Ιταλίας. Μπήκε πολύ νέος με υψηλές διακρίσεις στον αυτοκρατορικό στρατό, το 1809 έγινε στρατηγός του 5ου σώματος και πολέμησε σε όλες τις μάχες. Έδειξε μεγάλες πολιτικές ικανότητες στον αδελφό του Φραγκίσκο Β΄ που τον διόρισε στις υψηλότερες θέσεις όπως τελικά με διαθήκη του τον όρισε αντιβασιλέα του γιου και διαδόχου Φερδινάδου Α΄. Ήταν φανατικός οπαδός του Μέττερνιχ και της απολυταρχικής του πολιτικής μετά την επανάσταση του 1848 αποσύρθηκε στη Βιέννη.
Διαβολογυναίκα (ταινία, 1989)
Η Διαβολογυναίκα είναι μια αμερικανική μαύρη κωμωδία του 1989 σε σκηνοθεσία της Σούζαν Σάιντελμαν και σενάριο των Μπάρι Στρούγκατζ και Μαρκ Ρ. Μπαρνς. Πρωταγωνιστούν η Μέριλ Στριπ, η Ροζάν Μπαρ (στο κινηματογραφικό της ντεμπούτο) και ο Εντ Μπέγκλεϊ Τζούνιορ. Πρόκειται για ελεύθερη διασκευή του ομότιτλου μυθιστορήματος (αγγλικά: The Life and Loves of a She-Devil) του 1983 της Βρετανίδας συγγραφέα Φέι Γουέλντον, Η ταινία αφηγείται την ιστορία της Ρουθ Πάτσετ, μιας υπέρβαρης νοικοκυράς η οποία αναζητά διαβολική εκδίκηση όταν ο άπιστος σύζυγός της εγκαταλείπει την ίδια και τα παιδιά τους για χάρη της λαμπερής Μαίρης Φίσερ, που είναι μυθιστοριογράφος ροζ μπεστ σέλερ.
Πρόκειται για τη δεύτερη προσαρμογή του μυθιστορήματος της Γουέλντον μετά την τηλεοπτική μίνι σειρά του BBC The Life and Loves of a She-Devil που προβλήθηκε το 1986. Η ταινία γυρίστηκε εν μέσω του πρώτου διαλείμματος της σεζόν του σίριαλ Roseanne του ABC όπου πρωταγωνιστούσε η Μπαρ στη Νέα Υόρκη όλη την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1989. Για λίγο, η Στριπ, η οποία ήταν μία από τις πρώτες ηθοποιούς που διάβασε το σενάριο, σκέφτηκε να πάρει η ίδια τον ρόλο της Ρουθ, αλλά αργότερα επέλεξε να παίξει τη Φίσερ, καθώς ένιωσε ότι είχε ασχοληθεί με παρόμοιο θέμα στην προηγούμενη ταινία της Κραυγή στο σκοτάδι (1988).
Μια παραγωγή της Orion Pictures, η Διαβολογυναίκα κυκλοφόρησε στις 8 Δεκεμβρίου 1989 αποφέροντας έσοδα 15,5 εκατομμυρίων δολαρίων. Οι κριτικοί επαίνεσαν τις ερμηνείες των Μπαρ και Στριπ, αλλά επέκριναν την ταινία για το ύφος της. Την επόμενη χρονιά, η Στριπ κέρδισε Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ηθοποιού - Κινηματογραφικό Μιούζικαλ ή Κωμωδία.
Η ταινία κυκλοφόρησε σε ντιβιντί στις 3 Ιανουαρίου 2005.
Πλοκή
Η Ρουθ Πάτσετ είναι μια υπέρβαρη σύζυγος και μητέρα, που προσπαθεί απεγνωσμένα να ευχαριστήσει τον σύζυγό της, Μπομπ, έναν λογιστή που προσπαθεί να επεκτείνει την επιχείρησή του. Όταν ο Μπομπ συναντά τη Μαίρη Φίσερ, μια ναρκισσιστική μυθιστοριογράφο ροζ λογοτεχνίας, σε ένα δείπνο, ξεκινούν μια σχέση. Η Ρουθ, έχοντας επίγνωση της υπόθεσης, το λέει στον Μπομπ ενώ οι γονείς του είναι παρόντες και ο Μπομπ την εγκαταλείπει. Θυμωμένη, η Ρουθ υπόσχεται να εκδικηθεί τον ίδιο και τη Μαίρη.
Το δεύτερο περιουσιακό στοιχείο του Μπομπ, η οικογένειά του, επιβαρύνεται σιγά-σιγά, καθώς η εγωιστική άρνηση της Μαίρης να μάθει να είναι μητέρα προκαλεί ένταση στη σχέση της με τον Μπομπ και αρχίζει να επηρεάζει την ικανότητά της να γράψει το νέο της ροζ μυθιστόρημα. Το νέο μυθιστόρημα της Μαίρης βασίζεται χαλαρά στο ειδύλλιό της με τον Μπομπ, αλλά ο εκδότης της το θεωρεί περίεργο και απογοητευτικό λόγω της εστίασής του στο νοικοκυριό. Η Ρουθ πιάνει δουλειά σε έναν οίκο ευγηρίας με το ψευδώνυμο Βέστα Ρόουζ, όπου γίνεται φίλη με τη Φρανσίν, την κακομαθημένη και αποξενωμένη μητέρα της Μαίρης, την οποία φροντίζει να ξαναβάλει στη ζωή της Μαίρης σε μια ακατάλληλη στιγμή. Γνωρίζει επίσης την Χούπερ, μια νοσοκόμα που εργάζεται στο γηροκομείο 22 χρόνια κάνοντας αυστηρές οικονομίες. Αν και η Ρουθ τρομοκρατεί τη Χούπερ αλλάζοντας κρυφά τα ηρεμιστικά των ηλικιωμένων με χάπια βιταμίνης και καφεΐνης και εμπλουτίζοντας την καθημερινότητά τους με δραστηριότητες, κερδίζει την εμπιστοσύνη της Χούπερ μαθαίνοντάς της να τρώει γλυκά.
Όταν η Ρουθ απολύεται από τον οίκο ευγηρίας, επειδή έριξε νερό στο κρεβάτι της Φρανσίν για να αποτρέψει την επιστροφή της, η Ρουθ και η Χούπερ συνεργάζονται για να ανοίξουν γραφείο ευρέσεως εργασίας για ταλαιπωρημένες γυναίκες που έχουν περιθωριοποιηθεί από την κοινωνία και θέλουν μια δεύτερη ευκαιρία. Το πρακτορείο γνωρίζει επιτυχία και οι γυναίκες που έχει βοηθήσει η Ρουθ τη βοηθούν με τη σειρά τους να εκδικηθεί τον Μπομπ. Η Ολίβια, μια ελκυστική, αλλά ελαφρόμυαλη νεαρή ξανθιά, κάνει αίτηση στο πρακτορείο, από όπου βρίσκει θέση ως γραμματέας του Μπομπ, ο οποίος αρχίζει να κοιμάται μαζί της στο γραφείο. Αυτό κάνει τη Μαίρη να νιώθει μοναξιά και απελπισία τις νύχτες, ενώ ο Μπομπ απορρίπει το ερωτικό της πλησίασμα. Όταν η Ολίβια λέει στον Μπομπ ότι τον αγαπά, εκείνος τη διώχνει αμέσως και την απολύει. Η Ολίβια αποκαλύπτει στη Ρουθ ότι ο Μπομπ είναι απατεώνας που κλέβει χρήματα από τους τόκους των λογαριασμών των πελατών του και στη συνέχεια τα μεταφέρει στον υπεράκτιο λογαριασμό του. Η Ρουθ αποκτά πρόσβαση στα αρχεία του και τα εκθέτει στους πελάτες και την αστυνομία μεταφέροντας 200.000 δολάρια από τον λογαριασμό της Μαίρης σε ελβετικό τραπεζικό λογαριασμό στο όνομα του Μπομπ, καταστρέφοντας έτσι την καριέρα του.
Την ώρα που η Μαίρη δίνει συνέντευξη στο περιοδικό People, η μητέρα της αποκαλύπτει ενοχλητικά μυστικά για τη Μαίρη που καταστρέφουν ουσιαστικά την καριέρα της. Όταν λαμβάνει από τη Ρουθ φωτογραφίες που δείχνουν τον Μπομπ να κοιμάται με τις γραμματείς του, η Μαίρη, σκοπεύοντας να ανακτήσει την προηγούμενη ζωή της, διοργανώνει ένα πάρτι για τους φίλους της, το οποίο πηγαίνει καλά μέχρι να εμφανιστούν στρατιώτες με ένταλμα για τη σύλληψη του Μπομπ. Ο δικηγόρος του Μπομπ δωροδοτεί έναν διεφθαρμένο δικαστή για να διασφαλίσει μια ευνοϊκή ετυμηγορία και εν αγνοία του ενημερώνει τη Μαίρη ότι ο Μπομπ έχει κλέψει και τον λογαριασμό της, με αποτέλεσμα εκείνη να εγκαταλείψει τον Μπομπ και να πουλήσει την έπαυλή της. Μια γυναίκα που βρήκε δουλειά ως δικαστική υπάλληλος μέσω του πρακτορείου της Ρουθ ξεπληρώνει τη Ρουθ μεταθέτοντας την υπόθεση του Μπομπ σε μια αμερόληπτη διακαστικό. Ο Μπομπ καταδικάζεται για υπεξαίρεση σε 18 μήνες φυλάκιση, κι έτσι καταστρέφεται και το τέταρτο και τελευταίο του περιουσιακό στοιχείο: η ελευθερία του. Καθώς ο Μπομπ οδηγείται στη φυλακή, συνειδητοποιεί ότι έπαθε και ο ίδιος ό,τι έκανε στη Ρουθ λόγω της απληστίας, του εγωισμού και της απιστίας του.
16 μήνες αργότερα, η Ρουθ και τα παιδιά της επισκέπτονται τον μετανοημένο Μπομπ, ο οποίος είναι τώρα πολύ πιο φιλικός με τη Ρουθ μετά το διαζύγιό τους και ανυπομονεί να ξαναδεί τα παιδιά του μετά την επικείμενη αποφυλάκισή του. Η Ρουθ καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αν και οι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν όπως ο Μπομπ, δεν το κάνουν όλοι. Η τελευταία σκηνή δείχνει τη Ρουθ να περιμένει στην ουρά για υπογραφή ενός αντίτυπου του νέου αυτοβιογραφικού μυθιστορήματος της Μαίρης με θέμα τη σχέση της. Επόμενος στη σειρά μετά τη Ρουθ είναι ένας άντρας με τον οποίο η Μαίρη προσπαθεί σαφώς να φλερτάρει, δείχνοντας ότι δεν έχει αλλάξει εντελώς. Η ταινία τελειώνει με τη Ρουθ να χαμογελά περπατώντας σε έναν πολυσύχναστο δρόμο του Μανχάταν, συνοδευόμενη από γυναίκες της εταιρείας της.
Μουσική
Τη μουσική της ταινίας συνέθεσε ο Χάουαρντ Σορ. Το σάουντρακ κυκλοφόρησε στις 15 Νοεμβρίου 1989, από την Mercury Records. Η μουσική του Σορ κυκλοφόρησε αργότερα σε περιορισμένη έκδοση 1.000 τεμαχίων από την Music Box Records.
Υποδοχή
Η ταινία έχει 40% θετικές κριτικές από τον ιστότοπο Rotten Tomatoes, με βάση σε 20 κριτικές και μέση βαθμολογία 4,53/10.
Η Στριπ ήταν υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού - Κινηματογραφική Κωμωδία ή Μιούζικαλ.
Αικατερίνη Α΄ του Κουρτεναί
Η Aικατερίνη Α' των Κουρτεναί (Γαλλικά : Catherine de Courtenay) (25 Νοεμβρίου 1274 - 11 Οκτωβρίου 1307) ήταν Τιτλούχα Λατίνη Αυτοκράτειρα της Κωνσταντινούπολης (1283 - 1307) ως "Αικατερίνη A΄" και δεύτερη σύζυγος του Καρόλου του Βαλουά. Η μεγαλύτερη κόρη της Αικατερίνη του Βαλουά-Κουρτεναί την διαδέχθηκε στον επίτιμο αυτοκρατορικό τίτλο.
Βιογραφία
Γεννημένη στις 25 Νοεμβρίου 1274 ήταν μοναδική κόρη και τέκνο του Φιλίππου του Κουρτεναί τιτουλάριου Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης και της Βεατρίκης της Σικελίας. Ο πατέρας της πέθανε (15 Δεκεμβρίου 1283) και η Αικατερίνη τον διαδέχθηκε στα κληρονομικά του δικαιώματα στην Λατινική Αυτοκρατορία. Η Κωνσταντινούπολη είχε καταληφθεί από τον Μιχαήλ Η' Παλαιολόγο και την Βυζαντινή Αυτοκρατορία αλλά την αναγνώρισαν ως αυτοκράτειρα τα υπόλοιπα Λατινικά κράτη της Ελλάδας όπως το Πριγκιπάτο της Αχαΐας. Η Aικατερίνη Α' των Κουρτεναί πριν τον επίσημο γάμο της είχε αρραβωνιαστεί τρεις φορές. Παντρεύτηκε στην μονή του Σαιν Κλάουντ στο Παρίσι ατον δεύτερο γάμο του (23 Απριλίου 1301) τον Κάρολο του Βαλουά μικρότερο γιο του Φιλίππου Γ΄ της Γαλλίας από την πρώτη σύζυγο του Ισαβέλλα της Αραγωνίας. Ο σύζυγος της έγινε τιτλούχος Λατίνος Αυτοκράτορας μέχρι τον θάνατο της Αικατερίνης στο Παρίσι σε ηλικία 33 ετών (11 Οκτωβρίου 1307). Η Αικατερίνη τάφηκε την επόμενη μέρα (12 Οκτωβρίου 1307) στο αβαείο του Μωμπουισόν. Ο Ζακ ντε Μολαί, ο τελευταίος Μέγας Μάγιστρος των Ιπποτών του Ναού ήταν ένας από τους νεκροθάφτες της.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1301 τον Κάρολο των Καπετιδών κόμη του Βαλουά και απέκτησε τέκνα:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κυβερνώσες αυτοκράτειρες της Λατινικής Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Οίκος των Κουρτεναί Κατηγορία:Κόμησσες του Αλανσόν
Πουλχερία
Η αγία Αιλία Πουλχερία (19 Ιανουαρίου 399 - Ιούλιος 453) ήταν αντιβασίλισσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια της ανηλικότητας του αδελφού της Θεοδοσίου Β΄. Έγινε Αυτοκράτειρα από τον γάμο της με τον Μαρκιανό.
Ήταν το δεύτερο παιδί του Αυτοκράτορα Αρκάδιου και της Αυτοκράτειρας Ευδοξίας. Η μεγαλύτερη αδελφή της, που γεννήθηκε το 397, θεωρείται ότι πέθανε νέα. Μικρότερα αδέλφια της ήταν η Αρκαδία, γεννημένη το 400, ο μελλοντικός αυτοκράτορας Θεοδόσιος Β´ και η Μαρίνα, αμφότεροι γεννημένοι το 401. Η Πουλχερία ήταν γυναίκα μορφωμένη, κάτοχος αξιόλογης φιλοσοφικής και θεολογικής παιδείας. Διακρινόταν για την ευσέβεια και την εν γένει ενάρετη ζωή της. Υπήρξε προσωπικότητα δυναμική, φιλόδοξη, δραστήρια και ευφυής. Χαρακτηριστικό δείγμα της ευφυίας της αποτελεί το γεγονός ότι παρουσίαζε τον άβουλο αδελφό της ως κυβερνώντα, ενώ κατ' ουσίαν η ίδια διοικούσε το Ρωμαϊκό κράτος.
Όταν πέθανε ο Αυτοκράτορας Αρκάδιος, ο Θεοδόσιος ήταν επτά ετών, η δε Πουλχερία εννέα. Την εξουσία, τα πρώτα χρόνια, την ασκούσε ο συνετός ύπατος (έπαρχος) Ανθέμιος. Από τις 4 Ιουλίου 414 όμως, οπότε η Πουλχερία αναγορεύθηκε Αυγούστα, ο Ανθέμιος απομακρύνθηκε από την πολιτική ζωή και η Πουλχερία ανέλαβε τα ηνία της Αυτοκρατορίας, πράγμα που συνεχίστηκε και μετά την ενηλικίωση του αδελφού της. Ο Θεοδόσιος Β΄, αδύναμος και ασθενούς χαρακτήρος, δέχτηκε την επιρροή της δραστήριας και δυναμικής αδελφής του, η οποία, με τη βοήθεια των ικανών συνεργατών που επέλεγε, μπόρεσε να δώσει λύσεις σε αρκετά από τα προβλήματα που ταλάνισαν την Αυτοκρατορία, επιβάλλοντας πάντα τη θέλησή της στον Θεοδόσιο Β΄.
Το 421 ο Θεοδόσιος Β΄, κατόπιν εισηγήσεως της αδελφής του, νυμφεύθηκε την κατά επτά έτη μεγαλύτερή του Αθηναία κόρη Αθηναΐδα. Η Αθηναΐς ήταν εθνική (ειδωλολάτρης) και βαπτίσθηκε χριστιανή πριν από τον γάμο της, μετονομασθείσα σε Αιλία Ευδοκία. Η Αιλία Ευδοκία –δυναμική χαρακτήρας και αυτή– επρόκειτο να έλθει αργότερα σε σύγκρουση με τη φιλόδοξη Πουλχερία. Η δεύτερη αποχώρησε από τα ανάκτορα μέχρι την (αυτο)εξορία της βασιλικής συζύγου στα Ιεροσόλυμα, οπότε και επανήλθε στην εξουσία.
Η Πουλχερία έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον –όπως και η Αιλία Ευδοκία– για την ανάπτυξη των γραμμάτων και συνέβαλε στην ίδρυση του περίφημου Πανδιδακτηρίου (425), ενός πανεπιστημίου της εποχής. Μέχρι τότε η ανωτάτη παιδεία παρέχονταν εν μέρει ιδιωτικώς και εν μέρει σε ελεύθερη δημόσια διδασκαλία. Διά του διατάγματος του Φεβρουαρίου του 425 η παροχή δημόσιας επί ανωτάτου επιπέδου διδασκαλίας κατέστη υπόθεση του κράτους.
Το 450 ο Θεοδόσιος Β΄ απεβίωσε και η Πουλχερία έμεινε μόνη επί του θρόνου. Επέλεξε για σύζυγό της τον ενεργητικό, δραστήριο, αλλά και σώφρονα συγκλητικό Μαρκιανό από τη Θράκη, τον οποίο παντρεύτηκε αφού τον δέσμευσε ότι θα σεβόταν την παρθενία της. Ο Μαρκιανός, ως Αυτοκράτορας, αντιμετώπισε αποφασιστικά τα προβλήματα που αντιμετώπιζε τότε η αυτοκρατορία.
Η Πουλχερία, γυναίκα άκρως ευσεβής, έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα εν γένει εκκλησιαστικά πράγματα της Αυτοκρατορίας, ασχολήθηκε με την ανέγερση και υποστήριξη φιλανθρωπικών ιδρυμάτων, ενώ έκτισε και τον πρώτο ναό της Παναγίας στις Βλαχέρνες. Λέγεται μάλιστα ότι αυτή κέντησε με χρυσή κλωστή την Τιμία Ζώνη της Παναγίας διακοσμώντας την. Η χρυσή αυτή κλωστή είναι ευδιάκριτη και σήμερα στο τμήμα της Αγίας Ζώνης που φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Βατοπεδίου. Ακόμη, σύμφωνα με την παράδοση, υπήρξε η ιδρύτρια της Μονής Ξηροποτάμου στο Άγιον Όρος και της Μονής του «Χειμάρρου» κοντά στον ίδιο χώρο.
Ευαίσθητη και για τα θεολογικά πράγματα της Αυτοκρατορίας, υποστήριξε τη σύγκληση της Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου στην Έφεσο το 431, η οποία καταδίκασε τον Νεστόριο και τις δοξασίες του, όπως επίσης και την Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο στη Χαλκηδόνα, η οποία καταδίκασε τον Ευτυχή και τους Μονοφυσίτες. Υπήρξε μάλιστα η πρώτη γυναίκα που παραβρέθηκε σε Σύνοδο.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία ανακήρυξε αγία την Αυτοκράτειρα Πουλχερία. Η μνήμη της τιμάται στις 17 Φεβρουαρίου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βυζαντινοί Αυτοκράτορες Κατηγορία:5ος αιώνας Κατηγορία:Δυναστεία του Θεοδοσίου Κατηγορία:Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Φι
Το φι (ή φει, κεφαλαίο Φ, πεζό φ ή ϕ) είναι το εικοστό πρώτο γράμμα του ελληνικού αλφαβήτου. Στην αρχαία ελληνική αναπαριστούσε το δασύ διχειλικό κλειστό σύμφωνο /ph/, αντίστοιχο με τα έτερα δασέα <Θ> /th/ και <Χ> /kh/. Αντίθετα, στη νέα ελληνική αναπαριστά το /f/ και το αντίστοιχο αλλόφωνο (π.χ. φωνή).
Στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης έχει αριθμητική αξία φ´=500.
Χρήση ως σύμβολο
Το πεζό φ συμβολίζει:
Παραπομπές
φ
Κωνσταντίνος Κωνσταντίνοβιτς της Ρωσίας (1858-1915)
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Στρέλνα της Αγ. Πετρούπολης και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Κωνσταντίνου Νικολάγιεβιτς, μεγάλου δούκα της Ρωσίας, και της Αλεξάνδρας των Βέττιν, κόρης του Ιωσήφ δούκα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ.
Υπήρξε Γερουσιαστής, Γενικός Επιθεωρητής των Στρατιωτικών Σχολών, Πρόεδρος της Ακαδημίας Επιστημών και ένας από τους ιδρυτές του Σπιτιού του Πούσκιν. Ήταν επίσης ποιητής. Ανακαλύφθηκε έκθεση αφιερωμένη στη ζωή και το έργο του στο εσωτερικό του Υπουργικού Συμβουλίου και στην Αίθουσα Μουσικής του Μεγάλου Δούκα στην οποία ο ίδιος υπήρξε τελευταίος ιδιοκτήτης του Μαρμάρινου Παλατιού.
Απεβίωσε το 1915 στο Παυλόβσκ σε ηλικία 57 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1884 την 2η εξαδέλφη του Ελισάβετ των Βέττιν, κόρη του Μαυρικίου πρίγκιπα της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ και είχε τέκνα:
Mkdir
Η εντολή mkdir (make directory) χρησιμοποιείται στα λειτουργικά συστήματα Unix, DOS, Windows και OS/2 για την δημιουργία νέου καταλόγου (φακέλου). Στο DOS και στα Windows συναντάται και σαν md.
Χρήση
Η πιο κοινή χρήση της εντολής είναι
mkdir <tt>όνομα_καταλόγου</tt>
όπου <tt>όνομα_καταλόγου</tt> είναι το όνομα του καταλόγου που θα δημιουργηθεί. Ο κατάλογος θα δημιουργηθεί κάτω από τον τρέχοντα κατάλογο.
Κατηγορία:Unix Κατηγορία:DOS
Μπούφαλο Εύβοιας
Το Μπούφαλο ή Πόρτο Μπούφαλο είναι παραθαλάσσιο χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 63 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 10 μ.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Το Μπούφαλο είναι κτισμένο εντός όρμου στις ακτές του νότιου Ευβοϊκού, ο οποίος προσφέρει αγκυροβόλιο. Στη νησίδα Δασκαλιό, απέναντι από τον οικισμό, φαίνεται να συνδεόταν με τη ξηρά στη θέση Χορδολέμι, όπου έχουν βρεθεί κατάλοιπα ανεπτυγμένου αρχαίου οικισμού ή λιμανιού. Στη θέση Βουκέφαλο υπήρχε ο αρχαίος οικισμός Δασκαλείο.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Ροδόλφος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Ο Ροδόλφος της Αυστρίας (γερμ. Rudolf von Habsburg-Lothringen, 8 Ιανουαρίου 1788 - 24 Ιουλίου 1831) από τον Οίκο των Αψβούργων-Λωρραίνης ήταν αρχιδούκας και αυτοκρατορικός πρίγκηπας της Αυστρίας, αρχιεπίσκοπος του Όλομοουτς (1819) και καρδινάλιος.
Βιογραφία
Ο Ροδόλφος Ιωάννης Ιωσήφ Ραϊνέριος ήταν ο τελευταίος γιος του Λεοπόλδου Β΄, Αρχιδούκα της Αυστρίας, Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και Μεγάλου Δούκα της Τοσκάνης, και της Μαρίας Λουίζας των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Καρόλου Γ΄ της Ισπανίας.
Άρχισε να μαθαίνει πιάνο με δάσκαλο τον Μπετόβεν (1803), με τον οποίο έγινε στενός φίλος. Οι συναντήσεις τους ήταν συχνές ως το 1824 και ο Μπετόβεν του αφιέρωσε 14 συνθέσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Αυστρίας Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Mv (Unix)
Η εντολή mv (από το αγγλικό move) χρησιμοποιείται στο Unix για την μετακίνηση ενός ή περισσοτέρων αρχείων ή καταλόγων από ένα μέρος σ' ένα διαφορετικό. Το νέο όνομα αρχείου μπορεί να είναι στο ίδιο σε διαφορετικό κατάλογο ή να είναι νέο όνομα. Όταν το αρχικό όνομα και το καινούργιο όνομα είναι στο ίδιο μέρος τα αρχείο θα μετονομαστεί αντί να μεταφερθεί. Χρειάζεται άδεια εγγραφής για όλους τους καταλόγους που τροποποιούνται.
Κατηγορία:Unix
Μοσχόφυτο Τρικάλων
Το Μοσχόφυτο (Κορνέσι έως το 1927 ) είναι οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γενικά στοιχεία
Το Μοσχόφυτο βρίσκεται στην Νότια Πίνδο και ανήκει στον Δήμο Πύλης με 7 μόνιμους κατοίκους (απογραφή του 2011), σε υψόμετρο 854 μέτρων. Ο οικισμός του Μοσχόφυτου με τη Λεπτοκαρυά (8 κ.), την Ορεινή (5 κ.) και τα Πλατανάκια (7 κ.) αποτελούν την τοπική κοινότητα του Μοσχόφυτου (27 κ.), η οποία υπάγεται στην πόλη της Πύλης και εξυπηρετείται από αυτήν. Αναφέρεται για πρώτη φορά σε έγγραφο του 1336, υπέρ της Επισκοπής Σταγών. Στην Οθωμανική απογραφή του 1454/55 αναφέρεται ως kornisi και προέρχεται από τη Βλάχικη λέξη cornu, που σημαίνει κρανιά.
Γύρω από το Μοσχόφυτο υψώνονται οι κορυφές της Λαιούσας και του Ξηροβουνίου. Το χωριό πήρε το όνομά του από το φυτό μόσχος. Το χωριό έχει πανηγύρι στις 20 Ιουλίου και στις 26 Ιουλίου με διήμερο γλέντι ενώ στο μεσοδιάστημα πραγματοποιούνται πολιτιστικές εκδηλώσεις όπως θεατρικές παραστάσεις. Τα σπίτια στο Μοσχόφυτο είναι πέτρινα. Στην είσοδο του χωριού υπάρχει μια παιδική χαρά, με μία βρύση και ένα κιόσκι για να ξεκουράζονται οι επισκέπτες του.
Φυσικό περιβάλλον
Η χλωρίδα του χωριού είναι αρκετά πλούσια με πολλά έλατα και κέδρα αλλά και χιλιάδες καρποφόρα δέντρα όπως καρυδιές, κερασιές, κρανιές, φουντουκιές (λεπτοκαρυές) κα. Κάτω ακριβώς από το Μοσχόφυτο υπάρχει το φαράγγι - ρέμα του Αρέντα το οποίο είναι παραπόταμος του Αχελώου και ξεχωρίζει για την απαράμιλλη ομορφιά του. Το πέτρινο γεφύρι στο Κορακονήσι, θεωρείται το πιο απομακρυσμένο γεφύρι του νομού Τρικάλων. Συνδέει τα χωριά Μυρόφυλλο, Πολυνέρι με τα Ελληνικά γεφυρώνοντας το ρέμα Αρέντας, λίγο πριν τη συμβολή του με τον Αχελώο. Το ρέμα Αρέντας πηγάζει από τις νότιες ανατολικές πλαγιές του βουνού Χατζή.
Εκκλησίες και Ξωκλήσια
μικρογραφία|Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου (1810)|αριστερά μικρογραφία|Το ξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής|αριστερά
Ιστορικά στοιχεία
Ο αγωνιστής του 1821 Νικόλαος Στουρνάρης ο οποίος όπως αναφέρει ο Α. Χατζηγάκης φέρει το επώνυμο του από το βουνό Στουρνάρι που βρίσκεται μεταξύ Μεσοχώρας και Μοσχοφύτου. Η ακριβής θέση εντοπίζεται στο όρος Χατζή και δυτικά του οικισμού Ορεινή Μοσχοφύτου. Εκεί σύμφωνα με την παράδοση έγινε μια προεπαναστατική σύναξη των κλεφταρματολών της Πίνδου και της Αιτωλοκαρνανία ς, στην οποία αποφασίστηκε να δοθεί το αρματολίκι στον Στορνάρη. Επειδή όμως αυτός δεν είχε σταθερό επώνυμο αποφάσισαν να τον φωνάζουν Στορνάρη όπως και την τοποθεσία του βουνού που συγκεντρώθηκαν. Όπως πληροφορούμαστε από τις πηγές, οι Στορναραιοι είχαν ιδιαίτερη σχέση με αυτήν την ορεινή περιοχή, οπου υπήρχαν τα θερινά βοσκοτόπια με τις στάνες τους.
Ενδιαφέρουσες είναι οι πληροφορίες του αγωνιστή Νικόλαου Κασομούλη για την ανθρωπογεωγραφία των Ασπροποταμίτικων χωριών, κατά την περίοδο της επανάστασης. «Μετά, πήγαμε στα Παλαιοχώρια, που κατοικούνταν ως επί το πλείστον από παλιούς αρματολούς, στρατιώτες των Στορναραιων και από συντρόφους γεωργούς των ιδίων. Όλα αυτά τα χωριά Παράμερο, Μεσοχώρα, Μοσχόφυτο, Βαλκάνο, Πολυνέρι και Μυρόφυλλο, βρίσκονταν προφυλαγμένα από πολλούς στενούς τόπους και ρέματα, γύρω από το ψηλό βουνό Αλαμάνος και Γκαβαλιώρα. Αυτά τα χωριά ήταν καλύτερα προστατευμένα από τα Βλαχοχώρια. Περιηγήθηκα βουνά με απότομους βράχους, φαράγγια, σπηλιές, στενά και δάση με ωραία και άπειρα νερά. Είπα, ότι αληθινά η ελευθερία υπάρχει σ'αυτά τα μέρη, γιατί τέτοια χαρίσματα δεν είχαν όσα βουνά πέρασα και είδα μέχρι τότε ή τουλάχιστον δεν τα περπάτησα με λεπτομέρεια όπως αυτά. Συμπέρανα ότι το αίσθημα της ελευθερίας και της παλιάς κλεψιάς (εννοεί των ανυπότακτων ανδρών) γεννιέται από την ηθική ανατροφή εκείνων των ανθρώπων».
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), ο οικισμός του Μοσχόφυτου με τη Λεπτοκαρυά (8 κ.), την Ορεινή (5 κ.) και τα Πλατανάκια (7 κ.) αποτελούν την τοπική κοινότητα του Μοσχόφυλου (27 κ.), η οποία υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πινδέων του δήμου Πύλης της περιφερειακής ενότητας Τρικάλων.
Πληθυσμιακή εξέλιξη
Η μεταβολή του μόνιμου πληθυσμού έχει ως εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Κινηματογραφικά γεγονότα του 2023
Τα κινηματογραφικά γεγονότα του 2023 είναι μια επισκόπηση των γεγονότων και ειδήσεων, συμπεριλαμβανομένων των τελετών βραβείων, των φεστιβάλ και αξιοσημείωτων θανάτων από τον χώρο του κινηματογράφου. Η Warner Bros. και η Disney γιορτάζουν τις εκατονταετίες τους το 2023.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2023
Ουμπεηνταλάχ
Ο Ουμπεηνταλάχ (῾Ubaydallãh ) ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, αραβικής καταγωγής που είχε διορισθεί διοικητής (δούξ) της Αντιόχειας την περίοδο 977-978.
Ήταν γηγενής εκχριστιανισμένος άραβας που είχε βαπτιστεί "Ευτύχιος". Ο Ουμπεηνταλάχ είχε χρηματίσει νωρίτερα βασιλικός, διαχειριστής των βασιλικών κτημάτων, το 976 στην Μελιτηνή και το 977 στην Αντιόχεια. Το όνομα του ήταν γνήσιο αραβικό, το ίδιο μικρό όνομα είχε και ο πρώτος Φατιμίδης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Αντιόχειας Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Χι
Το γράμμα χι (κεφαλαίο Χ, πεζό χ) είναι το εικοστό δεύτερο γράμμα του ελληνικού αλφαβήτου. Στα αρχαία ελληνικά συμβόλιζε το δασύ υπερωικό κλειστό φώνημα /kh/ ενώ στα νέα ελληνικά αντιστοιχεί με το άηχο υπερωικό τριβόμενο σύμφωνο /x/ που πραγματώνεται είτε με τον αντίστοιχο φθόγγο [x] (χάνω) είτε ως ουρανικός [ç] έναντι εμπρόσθιων φωνηέντων (π.χ. έχει). Όπως το Φ και το Ψ, το Χ προστέθηκε στο αλφάβητο από τους Έλληνες και δεν έχει κάποιο αντίστοιχο στο φοινικικό αλφάβητο. Προήλθε είτε από το <Τ> (αναπαριστάμενο ως <+>), είτε από το <Θ>.
Στα δυτικά ελληνικά αλφάβητα χρησιμοποιείτο για την αναπαράσταση της ακολουθίας /ks/, κάτι που συνεχίστηκε στο αντίστοιχο λατινικό γράμμα X|X, x. Από την άλλη, για τη μεταγραφή στο λατινικό αλφάβητο ελληνικών λέξεων που το περιέχουν χρησιμοποιείται, ως επί το πλείστον, το διπλό γράμμα <ch> ή εναλλακτικώς ως <kh>. Στα κυριλικά αλφάβητα αντιστοιχεί στα σύμφωνα /k/ ή /h/ ενώ στο Διεθνές Φωνητικό Αλφάβητο μια παραλλαγή του, γνωστή ως λατινικό χι αντιπροσωπεύει το άηχο σταφυλικό τριβόμενο σύμφωνο /χ/.
Στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης έχει αριθμητική αξία χ´=600. Σε παλαιότερο ελληνικό αριθμητικό σύστημα, το ακροφωνικό σύστημα αρίθμησης, συμβόλιζε τον αριθμό χίλια.
Στα μαθηματικά δηλώνει έναν άγνωστο παράγοντα ή μεταβλητή.
Τίχι
Η Τίχι (πολωνικά: Tychy, γερμανικά: Tichau, σιλεσικά: Tychy) είναι πόλη στη Σιλεσία της Πολωνίας, περίπου 20 χιλιόμετρα νότια του Κατοβίτσε. Βρίσκεται στο νότιο άκρο της βιομηχανικής περιοχής της Άνω Σιλεσίας και συνορεύει με το Κατοβίτσε στα βόρεια, με το Μικόουουφ στα δυτικά, με το Μπιέρουν στα ανατολικά και το Κόμπιορ στα νότια. Ο ποταμός Γκοστίνια, ένας παραπόταμος του Βιστούλα, ρέει μέσω της Τίχι.
Από το 1999 η Τίχι βρίσκεται στο Βοεβοδάτο Σιλεσίας, ένα βοεβοδάτο που αποτελείται από 71 περιφερειακές κωμοπόλεις. Η Τίχι είναι επίσης μία από τις ιδρυτικές πόλεις της Μητροπολιτικής Ένωσης της Άνω Σιλεσίας, μιας πανσιλεσικής οικονομικής και πολιτικής ένωσης που δημιουργήθηκε με τον τελικό στόχο να ενώσει τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές της Σιλεσίας σε ένα μόνο διοικητικό όργανο.
Η Τίχι είναι γνωστή για τη βιομηχανία ζυθοποιίας και τη διεθνώς αναπτυγμένη μάρκα Tyskie, η οποία χρονολογείται από τον 17ο αιώνα. Από το 1950, η Τίχι αναπτύχθηκε ραγδαία, κυρίως ως αποτέλεσμα των μεταπολεμικών σοσιαλιστικών πολιτικών σχεδιασμού που θεσπίστηκαν για τη διασπορά του πληθυσμού της βιομηχανικής Άνω Σιλεσίας.
Ετυμολογία
Το όνομα Tychy προέρχεται από την πολωνική λέξη cichy, που σημαίνει «ήσυχο» ή «ακίνητο». Αν και είναι κατάλληλο για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της Τίχι, το όνομα είναι πλέον κάπως ειρωνικό λαμβάνοντας υπόψη την ανάπτυξη της πόλης από το 1950 και μετά.
Προέλευση και ανάπτυξη
αριστερά|μικρογραφία| Εκκλησία της Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής στην περιοχή της Παλιάς Τίχι. Αρχικά ιδρύθηκε ως ένας μικρός αγροτικός οικισμός στη μεσαιωνική εμπορική οδό μεταξύ του Οσφιέντσιμ και του Μικόουουφ και η Τίχι τεκμηριώθηκε για πρώτη φορά το 1467. Το 1629, το πρώτο ίχνος σοβαρής οικονομικής δραστηριότητας καταγράφηκε με τη μορφή της ζυθοποιίας Książęcy, η οποία είναι πλέον ένα από τα μεγαλύτερα ζυθοποιεία στην Πολωνία.
Από το 1526 και μετά, η περιοχή στην οποία χτίστηκε η Τίχι ήταν μέρος της αυστριακής Μοναρχίας των Αψβούργων. Αυτή η κατάσταση τελείωσε όταν η Πρωσία κατέλαβε τη γη το 1742, προτού γίνει μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας μεταξύ 1871 και 1918. Για ένα μικρό χρονικό διάστημα μεταξύ του 1918 και του 1921, η Τίχι βρισκόταν ακριβώς στα σύνορα της νεοσύστατης Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και εξακολουθούσε να αποτελεί τμήμα της γερμανικής Επαρχίας της Σιλεσίας, και στις 16-17 Αυγούστου 1919 η Μάχη του Παπροτσάνι (σημερινή συνοικία της Τίχι) πραγματοποιήθηκε ως μία από τις πρώτες μάχες των Σιλεσικών εξεγέρσεων (1919 έως 1921). Μετά τις εξεγέρσεις, η Τίχι επανεντάχθηκε στο αποκατεστημένο πολωνικό κράτος.
Λίγο μετά την παραχώρησή της στην Πολωνία, η Τίχι άρχισε να εξελίσσεται σε έναν μικρό αστικό οικισμό, αποκτώντας νοσοκομείο, πυροσβεστικό σταθμό, ταχυδρομείο, σχολείο, πισίνα, αίθουσα μπόουλινγκ και πολλά καταστήματα και εστιατόρια. Το 1922, την πόλη επισκέφθηκε ο ηγέτης της μεσοπολεμικής Πολωνίας, Γιούζεφ Πιουσούτσκι. Ο πληθυσμός της αυξήθηκε επίσης μεταξύ του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, φτάνοντας τους 11.000 κατοίκους στον υψηλότερο αριθμό κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
μικρογραφία|253x253εσ| Μνημείο για τους Πολωνούς που δολοφονήθηκαν από τους Γερμανούς στην τελευταία δημόσια εκτέλεση στην Τίχι στις 22 Σεπτεμβρίου 1944. Μαζί με την υπόλοιπη βιομηχανική Άνω Σιλεσία, η Τίχι καταλήφθηκε από τις ναζιστικές γερμανικές δυνάμεις μετά την εισβολή στην Πολωνία και προσαρτήθηκε στο Τρίτο Ράιχ, ενώ πολλοί από τους κατοίκους της που δεν εκδιώχθηκαν ή εξοντώθηκαν αναγκάστηκαν να αλλάξουν την εθνικότητά τους στη γερμανική προκειμένου να συμμορφωθούν με τις ρατσιστικές πολιτικές της Ναζιστικής Γερμανίας. Μαζικές συλλήψεις και εκτελέσεις Πολωνών ακτιβιστών και πρώην Πολωνών ανταρτών του 1919-1921 πραγματοποιήθηκαν τις πρώτες ημέρες της κατοχής τον Σεπτέμβριο του 1939. Ήδη στις 3 Σεπτεμβρίου 1939, οι Γερμανοί δολοφόνησαν πολλούς Πολωνούς κατοίκους της πόλης, από τους οποίους οι 13 αργότερα ταυτοποιήθηκαν, με το νεότερο ηλικίας 16 ετών. Η τελευταία δημόσια εκτέλεση πραγματοποιήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1944, όταν σκοτώθηκαν πέντε μέλη του υπόγειου πολωνικού κινήματος αντίστασης. Η Τίχι υπέστη ελάχιστες καταστροφές κατά τη διάρκεια της εισβολής, επειδή τα περισσότερες από τις κοντινά μάχες έλαβαν χώρα στην περιοχή Μικόουουφ-Βίρι. Η ομάδα εργασίας E701 του στρατοπέδου αιχμαλώτων πολέμου Stalag VIII-B/344 βρισκόταν στη σημερινή περιοχή Τσούουουφ.
Η Τίχι απελευθερώθηκε στις 28 Ιανουαρίου 1945.
Νέα Τίχι
Η «Νέα Πόλη» ορίστηκε από την πολωνική κυβέρνηση το 1950 και σκόπιμα δημιουργήθηκε κοντά στο Κατοβίτσε με την πρόθεση ότι δεν θα ήταν μια αυτοδύναμη πόλη. Της χορηγήθηκαν προνόμια πόλης το 1951. Η Τίχι είναι η μεγαλύτερη από τις λεγόμενες «νέες πόλεις» στην Πολωνία και χτίστηκε από το 1950 έως το 1985, για να επιτρέψει την αστική επέκταση στα νοτιοανατολικά της βιομηχανικής περιοχής της Άνω Σιλεσίας. Στη δεκαετία του 1950 χτίστηκε η γειτονιά Osiedle A, σχεδιασμένη από τον Ταντέους Τεοντορόβιτς-Τοντορόφσκι και ο σχεδιασμός των επόμενων γειτονιών ανατέθηκε στον Καζίμιες Βέιχερτ και η γυναίκα του, Χάνα Ανταμτσέφσκα Βέιχερτ. Στις δεκαετίες του 1950, του 1960 και του 1970 δημιουργήθηκαν πολλές βιομηχανικές επιχειρήσεις. Το 1951 και 1973, τα όρια της πόλης επεκτάθηκαν σημαντικά, με τη συμπερίληψη των Παπροτσάνι και Βιλκοβίγιε (το 1951) και των Τσιελμίτσε, Ουρμπανοβίτσε και Γιαροσοβίτσε (το 1973) ως νέες συνοικίες. Μέχρι το 2006, ο πληθυσμός είχε φτάσει τους 132.500 κατοίκους.
Στις διοικητικές μεταρρυθμίσεις που τέθηκαν σε ισχύ το 1999, η Τίχι μετατράπηκε σε πόλη με καθεστώς πόβιατ (πόλη πόβιατ). Μεταξύ 1999 και 2002, ήταν επίσης η διοικητική έδρα (αλλά όχι μέρος της) μιας οντότητας που ονομαζόταν Πόβιατ Τίχι (powiat tyski), η οποία είναι τώρα γνωστή ως Πόβιατ Μπιέρουν-Λεντζίνι. μικρογραφία| Ζυθοποιείο στην Τίχι στα δεξιά, [[Μουσείο Ζυθοποιίας Tyskie στα αριστερά]] Το Μουσείο Ζυθοποιίας Tyskie δημιουργήθηκε το 2004 και το Δημοτικό Μουσείο το 2005.
Βιομηχανία
Ο παγκόσμιος κατασκευαστής αυτοκινήτων Stellantis έχει σημαντική παρουσία στην πόλη. Το πρώτο εργοστάσιο αυτοκινήτων άνοιξε το 1975 και εξαγοράστηκε από την ιταλική κατασκευαστική εταιρεία Fiat το 1992. Το 2008, το εργοστάσιο είχε παραγωγή σχεδόν μισού εκατομμυρίου αυτοκινήτων. Παράγει το νέο Fiat 500 και το Lancia Ypsilon. Ήταν το αποκλειστικό σημείο παραγωγής για τη δεύτερη γενιά Fiat Panda έως το 2012, όταν τελείωσε την παραγωγή και της 2ης γενιάς Ford Ka (βάσει συμφωνίας ΠΠΕ μεταξύ των δύο κατασκευαστών) έως τον Μάιο του 2016.
Επίσης, στην Τίχι βρίσκεται ένα εργοστάσιο κινητήρων που παράγει κινητήρες αυτοκινήτων για αυτοκίνητα Opel. Αυτό το εργοστάσιο άνοιξε η Isuzu ως Isuzu Motors Polska (ISPOL) το 1996. Το 2002, η General Motors αγόρασε το 60% της εταιρείας και το 2013 το υπόλοιπο 40%. Το 2017, η Groupe PSA απέκτησε τις δραστηριότητες της GM στην Ευρώπη. Τον Ιανουάριο του 2021, τα πρώην εργοστάσια των Fiat και Opel έγιναν μέρος της Stellantis.
Η μπύρα Tyskie παράγεται στην Τίχι, από την Kompania Piwowarska, θυγατρική της πολυεθνικής εταιρείας ζυθοποιίας Asahi Breweries. Σύμφωνα με πληροφορίες, είναι μία από τις μάρκες μπύρας με τις καλύτερες πωλήσεις στην Πολωνία, με περίπου 18% από μερίδιο της πολωνικής αγοράς (το 2009).
Αθλητισμός
αριστερά|μικρογραφία| Δημοτικό Στάδιο Τίχι, έδρα του ποδοσφαιρικού συλλόγου [[ΓΚΣ Τίχι]]
Ποδόσφαιρο
Η ποδοσφαιρική ομάδα ΓΚΣ Τίχι ιδρύθηκε το 1971. Καθ΄ όλη τη διάρκεια της υπαρξής του, ο σύλλογος έφτασε στο αποκορύφωμα μεταξύ του 1974 και του 1977, όπου συμμετείχε στην κορυφαία κατηγορία, Εκστρακλάσα, και τερμάτισε δεύτερη το 1976. Κατά τη διάρκεια αυτών των ημερών δόξας, η ΓΚΣ Τίχι συμμετείχε επίσης στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1976-1977. Έπαιξε ξανά στην πρώτη κατηγορία τις σεζόν 1995-1996 και 1996-1997.
Μερικοί αξιοσημείωτοι ποδοσφαιριστές είτε γεννήθηκαν στην Τίχι ή πέρασαν μέρος της καριέρας τους στην ομάδα, με τον πιο διάσημο να είναι ο πρώην τερματοφύλακας της Ρεάλ Μαδρίτης και της Εθνικής Πολωνίας, Γέζι Ντούντεκ. Οι παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές Μπάρτος Κάρβαν και Ραντόσουαφ Γκιλέβιτς ξεκίνησαν την καριέρα τους στην ομάδα. Ο Πολωνός διεθνής επιθετικός Αρκάντιους Μίλικ γεννήθηκε στην Τίχι, καθώς και ο πρώην αμυντικός της Μπάγερ Λεβερκούζεν, Λούκας Σινκιέβιτς, ο οποίος κατέχει τώρα τη γερμανική υπηκοότητα.
Η Τίχι φιλοξένησε πολλούς αγώνες του Παγκόσμιου Κυπέλλου U20 του 2019. μικρογραφία| Μνημείο των Σιλεσικών Εξεγέρσεων
Αδελφοποιημένες πόλεις
Η Τίχι είναι αδελφοποιημένη με:
Beavis and Butt-Head
Beavis and Butt-Head είναι μια αμερικάνικη κωμική σειρά κινουμένων σχεδίων για ενήλικες που δημιουργήθηκε από τον Mike Judge. Η σειρά προήλθε από το Frog Baseball, μια ταινία μικρού μήκους του 1992 από τον Judge που προβλήθηκε αρχικά στην Liquid Television. Αφού είδε την μικρή ταινία, το MTV προσέλαβε τον Judge για να αναπτύξει την ταινία μικρού μήκους σε μια πλήρη σειρά. Η σειρά αρχικά προβλήθηκε για επτά σεζόν από τις 8 Μαρτίου 1993 έως τις 28 Νοεμβρίου 1997.
Κατά τη διάρκεια της αρχικής προβολής, το Beavis and Butt-Head έλαβε ευρέως θετικές κριτικές, ιδιαίτερα για τα σατιρικά σχολαστικά σχόλια της για την κοινωνία. Ήταν θέμα διαμάχης για το βίαιο περιεχόμενό της. Δεκατέσσερα χρόνια μετά το τέλος της σειράς, η σειρά ανανεώθηκε για μια όγδοη σεζόν που προβλήθηκε από τις 27 Οκτωβρίου έως τις 29 Δεκεμβρίου 2011. Μια κινηματογραφική ταινία μεγάλου μήκους με βάση τη σειρά με τίτλο Beavis and Butt-Head Do America κυκλοφόρησε το 1996 από την Paramount Pictures.
Υπόθεση
Η σειρά επικεντρώνεται σε δύο ηλίθιους, συνηθισμένους στην καθιστική ζωή, παραβατικούς έφηβους, που ονομάζονται Beavis και Butt-Head (και οι δύο εκφωνούνται από τον Judge). Πηγαίνουν στο λύκειο Highland High που βρίσκεται στο Highland του Τέξας. Εάν δεν είναι στο σχολείο ή έξω προκαλώντας χάος, θα είναι μπροστά από την τηλεόραση. Ο Beavis και το Butt-head δεν έχουν επίβλεψη ενηλίκων στο σπίτι και είναι ελάχιστα εγγράμματοι. Και οι δύο στερούνται οποιασδήποτε συμπάθειας ή ηθικής σκέψης, ακόμη και όταν αφορά ο ένας στον άλλον. Συνήθως θεωρούν ότι οι συναντήσεις τους είναι "τζάμι" αν συνδέονται με heavy metal, βία, σεξ, καταστροφή, ή κατι μακάβριo. Ενώ είναι άπειροι με γυναίκες, και οι δύο μοιράζονται μια εμμονή με το σεξ και τείνουν να καγχάζουν όποτε ακούν λόγια ή φράσεις που θα μπορούσαν να ερμηνευτούν ακόμη και αόριστα ως σεξουαλικές, σαρκικές ή σκατολογικές.
Κάθε επεισόδιο παρουσιάζει συχνές ενδιάμεσες σκηνές όπου επικρίνουν μουσικά βίντεο χρησιμοποιώντας αυτοσχεδιασμένα σχόλια από τον Judge (κατά τον ίδιο τρόπο με το Mystery Science Theatre 3000, στην όγδοη σεζόν σχολίασαν επίσης κλιπ από άλλες εκπομπές του MTV όπως το Jersey Shore και το True Life, καθώς και παραστάσεις από άλλα δίκτυα που ανήκουν στη Viacom όπως το Spike). Το υπόλοιπο των επεισοδίων απεικονίζουν το δίδυμο να μπαίνει σε κάποιο είδος κατάστασης ή περιπέτειας. Το προσωπικό του Highland High είναι συχνά σε απόγνωση ως προς το πώς να τους αντιμετωπίσει και, σε πολλά επεισόδια, ο Beavis και το Butt-Head την κοπανούν εντελώς από το σχολείο. Οι πράξεις τους έχουν μερικές φορές σοβαρές συνέπειες, μερικές φορές για τον εαυτό τους, αλλά συχνά και για άλλους, για τους οποίους οι ίδιοι δεν εκφράζουν καμία τύψη.
Υποδοχή
Κατά τη διάρκεια της πορείας του, η Beavis and Butt-Head έλαβε τόσο θετικές όσο και αρνητικές αντιδράσεις από το κοινό με το συνδυασμό άσεμνου χιούμορ και υπονοούμενης κριτικής για την κοινωνία. Έγινε το επίκεντρο κριτικής από ορισμένους κοινωνικούς κριτικούς, όπως ο Michael Medved, ενώ άλλοι όπως ο David Letterman και η National Review την υπερασπίστηκαν ως ένα έξυπνα ανατρεπτικό όχημα για την κοινωνική κριτική και μια ιδιαίτερα δημιουργική και έξυπνη κωμωδία. Είτε έτσι είτε αλλιώς, η εκπομπή τράβηξε την προσοχή πολλών νεαρών τηλεθεατών και συχνά θεωρείται κλασικό κομμάτι της κουλτούρας της δεκαετίας του 1990 και της Generation X. Οι Trey Parker και Matt Stone, δημιουργοί του South Park, αναφέρουν τη σειρά ως επιρροή και τη συνέκριναν με τα μπλουζ.
Το 1997, ο Dan Tobin της The Boston Phoenix σχολίασε το χιούμορ της σειράς, λέγοντας ότι μετέτρεψε την «ηλιθιότητα σε σταυροφορία, αναγκάζοντάς μας να αναγνωρίσουμε πόσο λίγο χρειάζεται πραγματικά για να μας κάνει να γελάσουμε». Το 1997, ο Ted Drozdowski από τη The Boston Phoenix περιέγραψε το κράτος Beavis και Butt-Head του 1997 ως «μειωμένη σε αυτο-παρωδία της αυτο-παρωδίας». Τον Δεκέμβριο του 2005, η TV Guide κατέταξε το ξεχωριστό γέλιο του ντουέτου στο #66 στη λίστα με τα 100 μεγαλύτερα τηλεοπτικά αποσπάσματα και φράσεις. Το 2012, η τTV Guide κατέταξε το Beavis and Butt-head ως ένα από τα κορυφαία 60 μεγαλύτερα τηλεοπτικά κινούμενα σχέδια όλων των εποχών.
Ο ίδιος ο Mike Judge είναι ιδιαίτερα επικριτικός για την κινούμενη εικόνα και την ποιότητα των προηγούμενων επεισοδίων, ιδιαίτερα των δύο πρώτων - Give Blood/Blood Drive και Door to Door - που περιέγραψε ως "απαίσιο, δεν ξέρω γιατί του άρεσε σε οποιονδήποτε . ... Έθαβα το κεφάλι μου στην άμμο."
Αμφισβήτηση
Τα πρώτα επεισόδια απεικόνιζαν μια νεανική εμμονή με την φωτιά και άλλες επικίνδυνες συμπεριφορές, συνοψισμένες με την ψαλμωδία του Beavis«Φωτιά! Φωτιά!". Η εκπομπή κατηγορήθηκε για το θάνατο της δίχρονης Τζέσικα Μέσνερ στο Moraine του Οχάιο, τον Οκτώβριο του 1993. Ο πεντάχρονος αδελφός του κοριτσιού, ο Ώστιν, έβαλε φωτιά στο τροχόσπιτο της μητέρας του με έναν αναπτήρα, σκοτώνοντας τη δίχρονη. Σε απάντηση, το MTV απόσυρε προσωρινά το επεισόδιο. Η μητέρα αργότερα ισχυρίστηκε ότι ο γιος της παρακολούθησε ένα από τα κομμάτια που σχετίζονται με τη φωτιά λίγο πριν κάψει το σπίτι. Ωστόσο, οι γείτονες ισχυρίστηκαν ότι η οικογένεια δεν είχε καν καλωδιακή τηλεόραση, και δεν μπόρεσε να δει την εκπομπή.
Ως αποτέλεσμα, όλες οι αναφορές στη φωτιά αφαιρέθηκαν από τις επόμενες προβολές και προκάλεσαν την προβολή σε αργότερη ώρα. Οι δημιουργοί βρήκαν ένα παραθυράκι στη λογοκρισία και το εκμεταλλεύτηκαν κάνοντας μερικές φορές τον Beavis να φωνάζει πράγματα που ακούγονταν πολύ παρόμοια με το προηγούμενο "Fire!" Fire! "(Όπως "Fryer! Fryer!" όταν αυτός και ο Butt-Head δουλεύουν την νυχτερινή βάρδια στο Burger World) και τον έχουν επίσης σχεδόν να λέει την απαγορευμένη λέξη (όπως μια φορά όταν τραγούδησε "Liar, liar, pants on  ... " και παύση πριν από ο "fire"). Υπήρχε επίσης ένα μουσικό βίντεο όπου ένας άντρας τρέχει καιόμενος σε αργή κίνηση ("California" των Wax ). Ο Beavis υπνωτίζεται από αυτό και δεν μπορεί να πει «φωτιά». Ωστόσο, το MTV κατάργησε τελικά το επεισόδιο εντελώς. Οι αναφορές στη φωτιά κόπηκαν από προηγούμενα επεισόδια - ακόμη και τα αρχικά master tape άλλαξαν μόνιμα. Άλλα επεισόδια που το MTV επέλεξε να μην προβάλλει ξανά ήταν τα "Stewart's House" και "Way Down Mexico Way". Τα αντίγραφα πρώιμων επεισοδίων με το αμφιλεγόμενο περιεχόμενο ανέπαφο είναι σπάνια και τα αντίγραφα που υπάρχουν δημιουργούνται από ηχογραφήσεις οικιακών βίντεο των αρχικών μεταδόσεων. Σε μια συνέντευξη που περιλαμβάνεται στο σετ DVD Mike Judge Collection, ο Judge είπε ότι δεν είναι σίγουρος αν κάποια από τα προηγούμενα επεισόδια εξακολουθούν να υπάρχουν στην αρχική τους, χωρίς λογοκριμένη μορφή.
Όταν η σειρά επέστρεψε το 2011, η MTV επέτρεψε στον Beavis να χρησιμοποιήσει ξανά τη λέξη "φωτιά" χωρίς λογοκρισία. Κατά τη διάρκεια του πρώτου τμήματος βίντεο, στο "Werewolves of Highland", το πρώτο νέο επεισόδιο της αναβίωσης, ο Beavis προφέρει τη λέξη "φωτιά" συνολικά επτά φορές μέσα σε 28 δευτερόλεπτα, με τον Butt-head να το λέει επίσης μία φορά.
Τον Φεβρουάριο του 1994, η ομάδα δεοντολογίας Morality in Media ισχυρίστηκε ότι ο θάνατος της οκτάμηνης Natalia Rivera, που χτυπήθηκε από μια μπάλα μπόουλινγκ που ρίχτηκε από μια ανισόπεδη διάβαση σε έναν αυτοκινητόδρομο στο Τζέρσεϊ Σίτι, στο Νιου Τζέρσεϋ, από τον 18χρονο Calvin J. Settle, που εμπνεύστηκε εν μέρει από τους Beavis και Butt-Head. Η ομάδα είπε ότι ο Settle επηρεάστηκε από το επεισόδιο "Ball Breakers", στο οποίο οι Beavis και Butt-Head φορτώνουν μια μπάλα μπόουλινγκ με εκρηκτικά και την ρίχνουν από μια ταράτσα. Ενώ η Morality in Media ισχυρίστηκε ότι η εκπομπή ενέπνευσε τις ενέργειες του Settle, οι εισαγγελείς της υπόθεσης δεν το έκαναν. Αργότερα αποκαλύφθηκε τόσο από τους εισαγγελείς όσο και από τον κατηγορούμενο ότι ο Settle δεν είχε καλωδιακή τηλεόραση, ούτε παρακολούθησε την εκπομπή.
Στο "Lightning Strikes", η εκπομπή παρωδεί την επιθυμία να κατηγορούν διάφορα για τον νεανικό πολιτισμό. Όταν ένας ρεπόρτερ ρωτάει το ντουέτο γιατί πέταξαν ένα χαρταετό σε μια καταιγίδα, εξηγούν ότι είχαν εμπνευστεί από ένα ντοκιμαντέρ για "κάποιον γέρο μάγκα με μακριά μαλλιά και γυαλιά". Η συνέντευξη συνεχίζεται έως ότου αναφέρουν ότι είδαν ροκ μουσικά βίντεο νωρίτερα την ημέρα. Ο δημοσιογράφος καταλήγει (στον αέρα) ότι τα βίντεο ευθύνονται για τις πράξεις τους.
Το MTV ανταποκρίθηκε επίσης με μετάδοση του προγράμματος μετά τις 11:00 μ.μ. και περιελάμβανε μια αποποίηση ευθυνών, υπενθυμίζοντας στους θεατές: "Οι Beavis και Butt-Head δεν είναι πραγματικοί. Είναι ανόητοι άνθρωποι γελοιογραφιών που επινοήθηκαν εντελώς από αυτόν τον άντρα από το Τέξας, τον οποίο δεν γνωρίζουμε καν. Οι Beavis και Butt-Head είναι βλάκες, άξεστοι, άστοχοι, άσχημοι, σεξιστικοί, αυτοκαταστροφικοί ανόητοι. Αλλά για κάποιο λόγο, οι μικροί μαλάκες μας κάνουν να γελάμε." Αυτό αργότερα άλλαξε σε: "Οι Beavis και Butt-Head δεν είναι πρότυπα. Δεν είναι καν ανθρώπινοι. Είναι κινούμενα σχέδια. Κάποια από τα πράγματα που κάνουν θα προκαλούσαν τραυματισμό ενός ατόμου, αποβολή, σύλληψη, πιθανή απέλαση. Για να το θέσουμε με άλλο τρόπο: μην το δοκιμάσετε στο σπίτι." Αυτή η δήλωση αποποίησης εμφανίζεται επίσης πριν από το άνοιγμα των αντίστοιχων παιχνιδιών Sega Genesis και Super NES, καθώς και του παιχνιδιού για Windows Beavis and Butt-Head in Virtual Stupidity.
Οι Beavis και Butt-Head έχουν συγκριθεί με ηλίθιους Savant λόγω των δημιουργικών και ανατρεπτικών έξυπνων παρατηρήσεών τους για μουσικά βίντεο. Αυτό το μέρος της παράστασης ήταν κυρίως αυτοσχεδιασμένο από τον Mike Judge. Όσον αφορά τις επικρίσεις των δύο ως «ηλίθιους», ο Judge απάντησε ότι μια εκπομπή για άριστους μαθητές δεν θα ήταν αστεία.
Σάτιρα
Οι Beavis και Butt-head είναι σατιρικοί μηχανισμοί - σχήματα λόγου. Η εκπομπή προσφέρει στους θεατές μια ασεβή προοπτική που θυμίζει το περιοδικό Mad ή το Saturday Night Live, συνδυάζοντας τη νεανική σκατολογία με πιο διορατικές παρατηρήσεις. Οι βιαστικές γενικεύσεις της για τη νεολαία της Αμερικής εξέφρασαν την εποχή της Γενιάς X. Οι πράξεις και οι κριτικές τους δημιουργούν συνομιλία μεταξύ των θεατών. Οι ρόλοι τους παρέχουν ένα εποικοδομητικό μοντέλο για τις καθημερινές συνθήκες οδηγώντας τον θεατή να προβληματιστεί σχετικά με τις επιλογές του. Η εκπομπή περιλαμβάνει τόσο νεανικό χιούμορ όσο και πιο σοβαρά κοινωνικά σχόλια.
Στο Beavis and Butt-head, η ιδέα των παραδοσιακών και προοδευτικών μορφών διδασκαλίας εκφράζεται μέσω των κυρίων Buzzcut και Van Driessen. Ο Judge δημιουργεί μια αντίθεση μεταξύ της καθιερωμένης εικόνας ενός δασκάλου που κάνει σύνδεση με τον μαθητή του, και της οπτικής του Beavis και του Butt-head ότι κάθε δάσκαλος είναι χάλια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικά προγράμματα που έγιναν βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Τηλεοπτικά προγράμματα που έγιναν κόμικς Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Κωμικές σειρές κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του MTV
Castello di Athene (χαρακτικό 17ου αιώνα)
Το «Castello di Athene» («Κάστρο της Αθήνας») είναι χαρακτικό του 17ου αιώνα, άγνωστου Ιταλού καλλιτέχνη. Είναι η αρχαιότερη καλλιτεχνική σαφής αναπαράσταση της Ακρόπολης των Αθηνών.
Ιστορική αναδρομή
Μετά την οπισθοχώρηση του Μοροζίνι στην Κάνδια το 1669 τελείωσαν οι αναμετρήσεις μεταξύ Ενετών και Υψηλής Πύλης. Η Μεσόγειος έγινε πάλι επισκέψιμη, αν και ο κίνδυνος των κουρσάρων συνέχισε να υφίσταται παντού. Αλλά και οι Τούρκοι στην στεριά καραδοκούσαν και αντιμετώπιζαν με δυσπιστία τους επισκέπτες, χαρακτηρίζοντάς τους είτε κατασκόπους, είτε προπομπούς μιας νέας επικείμενης επίθεσης των Ενετών. Γι'αυτό και κρατούσαν τα κάστρα τους κλειστά και δεν άφηναν κανένα ξένο να μπει μέσα. Μόνος επισκέπτης της ακρόπολης ήταν ο Μαρκήσιος του Νοϊντέ. Ούτε ο αδελφός Pére Babin δεν ανέβηκε συχνά στην Ακρόπολη, αλλά ούτε και ο Σπον ή ο Vernon.
Περιγραφή
Η εικόνα παρουσιάζει το τοπίο με την Ακρόπολη. Ο καλλιτέχνης αποδίδει τα σημαντικότερα σημεία με αρκετή ακρίβεια και με φωτοσκιάσεις. Περιέχει όμως μερικά λάθη στις αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες και στη σιλουέτα της οροσειράς στο βάθος. Η Ακρόπολη παρουσιάζεται ανέπαφη, παρόλο του στην πραγματικότητα επέστη ζημιά από έκρηξη βόμβας το 1656. Επίσης λείπει ο Ναός της Απτέρου Νίκης. Ο αριθμός των κιόνων είναι λανθασμένος, στη νότια, αλλά και στη δυτική πλευρά του Παρθενώνα, ενώ ο μιναρές που αργότερα κατεδαφίστηκε, είναι σε λάθος θέση. Άλλα κτίρια που βλέπουμε στον πίνακα είναι ο Παρθενώνας, ο Φραγκικός Πύργος (Ακρόπολη Αθηνών), η Κλεψύδρα, το Ηρώδειο ωδείο, το οποίο είναι επιγεγραμμένο με το όνομα «περιπατητική σχολή» (ιτ. Scuola de´ Peripatetici in ruina), το Χορηγικό μνημείο του Θρασύλλου, το οποίο εδώ ονομάζεται «υπό την ακρόπολη Πανός ιερό» (ιτ. Tempio di Pan sotto la rocca), ένας ανερμήνευτος «Ναός της Γοργόνας (ιτ. Tempio de la Gorgona) που βρίσκεται στην θέση του μνημείου του Λυσικράτη, η Πύλη του Αδριανού, η γέφυρα του Ιλισού, το υδραγωγείο του Αδριανού, η Ακαδημία του Πλάτωνα.
Αξιολόγηση του πίνακα
Είναι η αρχαιότερη απόδοση της Ακρόπολης και άλλων μνημείων. Αν και περιέχει ορισμένες ανακρίβειες, ο πίνακας ετούτος είναι ωστόσο μια σημαντική βοήθεια για την μελέτη και ερμηνεία των περιγραφών περιηγητών του 17ου αιώνα και την κατανόηση των μνημείων και την εξακρίβωση της θέσης τους.