cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άγιος Δημήτριος Κρωπίας Αττικής
Ο Άγιος Δημήτριος ανήκει στο Δήμο Κρωπίας στην Περιφερειακή Ενότητα Ανατολικής Αττικής της Περιφέρειας Αττικής, στο νοτιοδυτικό άκρο της πόλης του Κορωπίου, νότια και ανατολικά της Αγίας Μαρίνας Κορωπίου, και αποτελεί το πρώτο κομμάτι της ευρύτερης περιοχής του Λαγονησίου στους πρόποδες του όρους Βόρος. Ο πληθυσμός της περιοχής σύμφωνα με την τελευταία απογραφή πληθυσμού του 2011 ήταν 1.011 κάτοικοι. Είναι ωστόσο -και ίσως περισσότερο- γνωστός και ως Άγιος Δημήτριος Λαγονησίου ενώ στη βιβλιογραφία ο εκεί ευρισκόμενος ναός είναι από παλιά γνωστός ως Άγιος Δημήτριος Σαρωνικού (Ν. Γκιολές, Βυζαντινή Ναοδομία, 600-1204, εκδ. Καρδαμίτσα, Αθήνα 2002). Μετά τη δημιουργία του καλλικρατικού Δήμου Σαρωνικού έγιναν διάφορες προσπάθειες μετονομασίας ("Κρωπίας", "Αλυκού").
Θέση
Συνορεύει στα βόρεια-βορειοδυτικά με την Αγία Μαρίνα Κορωπίου, στα ανατολικά με τον Κουβαρά, στα νότια και στα δυτικά βρέχεται από τον Σαρωνικό κόλπο σε μια απόσταση περίπου 2 χιλιομέτρων από το 35ο έως το 37ο χλμ. της Λ. Αθηνών-Σουνίου, συνορεύει επίσης με το Λαγονήσι στη θέση Γαλάζια Ακτή, καθώς και με τα Καλύβια Θορικού. Ο οικισμός διασχίζεται από την οδό Αγίου Δημητρίου, που ξεκινά από τη Λεωφόρο Αγίας Μαρίνας Κορωπίου και καταλήγει στο 37ο χιλιόμετρο της Λ. Αθηνών-Σουνίου, η οδός Απειράνθου είναι το όριο με τη θέση Γαλάζια Ακτή Λαγονησίου, ενώ μια δεύτερη πρόσβαση στον Άγιο Δημήτριο από τα Καλύβια γίνεται από την οδό Γαλάζιας Ακτής, πρώτο παράλληλο δρόμο με την Απειράνθου.
Χαρακτηριστικά
Ο οικισμός ήταν παλαιότερα καθαρά αγροτικής μορφής. Σήμερα παραμένει αραιοκατοικημένος, και περιλαμβάνει κυρίως εξοχικές (αλλά και μόνιμες) κατοικίες, κυρίως υψηλής αξίας, αφού γειτνιάζει με την περιοχή Γαλάζια Ακτή Λαγονησίου, έναν από τους πιο δημοφιλείς τόπους παραθερισμού στην Αττική τους θερινούς μήνες. Το όνομα ο οικισμός το πήρε από την ομώνυμη βυζαντινή εκκλησία που βρίσκεται περίπου 300 μέτρα εσωτερικά από την ακτή, αποτελεί αρχιτεκτονικό και θρησκευτικό μνημείο με μεγάλη πλατεία με παιδική χαρά γύρω από την εκκλησία, ενώ στο ίδιο σημείο βρίσκεται και η έδρα του ομώνυμου εξωραϊστικού συλλόγου. Ο οικισμός συνεχίζεται κατά μήκος της οδού Αγίου Δημητρίου στους πρόποδες του όρους Βόρος, μέχρι περίπου 500 μέτρα πριν τη διασταύρωση με τη Λεωφόρο Αγίας Μαρίνας.
Ιστορία
Τα αρχαία χρόνια η περιοχή του Αγίου Δημητρίου Κορωπίου ανήκε στο δήμο Παραλίων Λαμπτρών, αλλά δεν έχουν βρεθεί ίχνη κατοίκησης από εκείνη την εποχή, βρέθηκαν όμως πολλά όστρακα από τα αρχαία και τα πρωτοβυζαντινά χρόνια, κάτι που δείχνει ότι υπήρχαν ανθρώπινες δραστηριότητες. Ο αρχαιολόγος Νικόλαος Κοτζιάς σε αγρόκτημα δίπλα από την εκκλησία ανακάλυψε κίονα του 412 π.Χ., που είχε χρησιμοποιηθεί αργότερα στην ανέγερση ναού του Αγίου Δημητρίου, με επιγραφή με το όνομα κάποιου Γεισίου, πλούσιου γαιοκτήμονα των Λαμπτρών: «Ανάθημα Γεισίου Οικοτελούς Λαμπτρέως». Τα νεώτερα χρόνια η περιοχή κατοικήθηκε από παραθεριστές προερχόμενους κυρίως από την Αθήνα και την πόλη του Κορωπίου, ενώ γενικά οι δραστηριότητες των κατοίκων έχουν μεγάλη σχέση με τη γειτονική παραλία της Γαλάζιας Ακτής.
Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου
Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής (Δ΄ Αρχιερατική Περιφέρεια Κρωπίας-Παιανίας-Γλυκών Νερών), και υπάγεται στην ενορία του Ιερού Ναού Αναλήψεως του Κυρίου που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης του Κορωπίου. Σύμφωνα με προφορικές παραδόσεις των κατοίκων προσάραξε στην περιοχή ύστερα από βλάβη κάποιο πλοίο που μετέφερε πέτρες σε κάποιο νησί, οπότε οι ναυαγοί είδαν το όραμα του νεαρού Αγίου Δημητρίου που τους σύστησε την ανέγερση του ναού στο συγκεκριμένο σημείο, αφού πρώτα τους βοήθησε να ελευθερωθεί το πλοίο. Είναι από τους πρώτους χριστιανικούς ναούς που ανηγέρθη τον 11ο αιώνα μ.Χ., ενώ το μεγαλύτερο τμήμα του ανοικοδομήθηκε ξανά τον 17ο αιώνα, ύστερα από κατάρρευση. Ο ναός έχει σταυροειδές σχήμα με τρεις ημιεξαγωγικές κόγχες και οκταγωνικό τρούλο, ο δε τρούλος έχει συνολικό ύψος 8,23 μέτρα. Η τυπολογία του τρίκογχου ναού γεννά την υπόνοια ότι ήταν καθολικό μονής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής Κατηγορία:Δήμος Κρωπίας
Χορδή (αεροναυτική)
Το σημείο στο πρόσθιο άκρο που χρησιμοποιείται για τον ορισμό της χορδής μπορεί να οριστεί είτε ως σημείο επιφανείας ελάχιστης ακτίνας, ή το σημείο της επιφάνειας που θα αποδώσει το μέγιστο μήκος της χορδής.
Η πτέρυγα, ο οριζόντιος σταθεροποιητής, ο κατακόρυφος σταθεροποιητής και ο έλικας του αεροσκάφους βασίζονται όλα σε τμήματα αεροτομών και ο όρος χορδή ή μήκος χορδής χρησιμοποιούνται επίσης για να περιγράψουν το πλάτος τους. Η χορδή μιας πτέρυγας, ενός σταθεροποιητή και ενός έλικα προσδιορίζεται μετρώντας την απόσταση μεταξύ των πρόσθιων και των οπισθίων άκρων κατά την κατεύθυνση της ροής του αέρα. (Εάν μια πτέρυγα έχει ορθογώνιο σχήμα, αντί για κωνικό ή περιστραμμένο, τότε η χορδή είναι απλά το πλάτος της πτέρυγας που μετράται στην κατεύθυνση της ροής του αέρα.) Ο όρος χορδή εφαρμόζεται επίσης στο πλάτος των πτερυγίων, των πηδαλίων κλίσης και των πηδαλίων διεύθυνσης ενός αεροσκάφους.
Ο όρος εφαρμόζεται επίσης σε αεροτομές κινητήρων αεριοστροβίλων, όπως κινητήρες πρόωσης αεροσκαφών turbojet, turboprop ή turbofan.
Οι περισσότερες πτέρυγες δεν είναι ορθογώνιες, έτσι έχουν διαφορετική χορδή σε διαφορετικές θέσεις κατά μήκος του ανοίγματός τους. Για να αποδοθεί ένας χαρακτηριστικός αριθμός που μπορεί να συγκριθεί μεταξύ διαφόρων σχημάτων πτέρυγας, χρησιμοποιείται η μέση αεροδυναμική χορδή ή MAC (Mean Aerodynamic Chord). Η μέση αεροδυναμική χορδή είναι δυσκολότερο να υπολογιστεί, επειδή οι χορδές των περισσότερων πτερύγων διαφέρουν κοντά στο άνοιγμα, και γίνονται στενότερες κοντά στις εξωτερικές άκρες. Αυτό σημαίνει ότι δημιουργείται περισσότερη άντωση στα ευρύτερα εσωτερικά τμήματα και η μέση αεροδυναμική χορδή μετακινεί το σημείο για τη μέτρηση της χορδής ώστε να ληφθεί και αυτό υπόψη.
Κανονική μέση χορδή
Η κανονική μέση χορδή (Standard mean chord, SMC) ορίζεται ως η περιοχή της πτέρυγας που χωρίζεται από το άνοιγμα της πτέρυγας:
Μέση αεροδυναμική χορδή
Η μέση αεροδυναμική χορδή (MAC) ορίζεται ως:
όπου y είναι η θέση επί του ανοίγματος της πτέρυγας και c η χορδή στο σημείο y. Οι λοιποί όροι είναι οι ίδιοι με την κανονική μέση χορδή.
Η μέση αεροδυναμική χορδή είναι μια δισδιάστατη αναπαράσταση ολόκληρης της πτέρυγας. Η κατανομή πίεσης σε ολόκληρη την πτέρυγα μπορεί να μειωθεί σε μία μόνο δύναμη άντωσης και μια ροπή γύρω από το αεροδυναμικό κέντρο της μέσης αεροδυναμικής χορδής. Ως εκ τούτου, είναι σημαντικό όχι μόνο το μήκος αλλά και η θέση της μέσης αεροδυναμικής χορδής. Συγκεκριμένα, η θέση του κέντρου μάζας ενός αεροσκάφους μετράται συνήθως σε σχέση με τη μέση αεροδυναμική χορδή, ως το ποσοστό της απόστασης από το πρόσθιο άκρο της μέσης αεροδυναμικής χορδής προς το κέντρο μάζας σε σχέση με την ίδια τη μέση αεροδυναμική χορδή.
Η αναλογία του μήκους (ή του ανοίγματος) μιας πτέρυγας ορθογώνιας επιφάνειας με τη χορδή της είναι γνωστή ως λόγος διαστάσεων, και είναι ένας σημαντικός δείκτης της οπισθέλκουσας που προκαλείται από την άντωση που θα δημιουργήσει η πτέρυγα. (Για πτέρυγες με επίπεδες επιφάνειες που δεν είναι ορθογώνιες, η αναλογία διαστάσεων υπολογίζεται ως το τετράγωνο του ανοίγματος που χωρίζεται από την επιφάνεια της πτέρυγας.) Οι πτέρυγες με υψηλότερες αναλογίες διαστάσεων έχουν λιγότερη επαγόμενη από την άντωση οπισθέλκουσα από τις πτέρυγες με χαμηλότερες αναλογίες διαστάσεων. Η επαγόμενη οπισθέλκουσα εμφανίζεται σε χαμηλές ταχύτητες αέρα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα ανεμόπτερα έχουν μακριές λεπτές πτέρυγες.
Κωνοειδής πτέρυγα
Γνωρίζοντας το εμβαδόν (Sw), την αναλογία του κώνου (\lambda) και το άνοιγμα (b) της πτέρυγας, η χορδή σε οποιοδήποτε σημείο του ανοίγματος μπορεί να υπολογιστεί από τη σχέση:
όπου
Η σχέση αυτή έχει ισχύ μόνον αν y=0 είναι το αριστερό ακροπτερύγιο και y=b είναι το δεξί ακροπτερύγιο. Συνήθως, το y = 0 αντιπροσωπεύει τη θέση στη μέση του ανοίγματος
Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού
300px|μικρογραφία|Το λογότυπο του ΕΟΤ την περίοδο 2004 - 2009 300px|μικρογραφία|Παλαιότερο σήμα του ΕΟΤ Ο Ελληνικός Οργανισμός Τουρισμού (ΕΟΤ) (παλαιότερα: Εθνικός Οργανισμός Τουρισμού - ΕΟΤ) είναι κυβερνητική υπηρεσία προώθησης του τουρισμού της Ελλάδας. Αποτελεί Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου και εποπτεύεται από το Υπουργείο Τουρισμού, ενώ κατά το παρελθόν εποπτευόνταν από άλλα υπουργεία της Ελληνικής Κυβέρνησης.
Ιστορικό
Το 1914, με τον Ν. 241/1914 (ΦΕΚ 111/Α) ιδρύεται αυτοτελές Γραφείο Τουρισμού με σκοπό τη μέριμνα για την ανάπτυξη του τουρισμού στην Ελλάδα. Το Γραφείο υπαγόταν στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας. Το γραφείο ανέστειλε τη λειτουργία του κατά τη διάρκεια του πολέμου. Το 1918, με τον Ν. 1698/16 Δεκ. 1918 (ΦΕΚ1/Α) συστάθηκε Γραφείο Ξένων και Εκθέσεων. Ο ΕΟΤ ιδρύθηκε αρχικά το 1929 με σκοπό την προώθηση του τουρισμού στην Ελλάδα, μαζί με την τουριστική αστυνομία. Το 1936 συστήνεται το Υφυπουργείο Τύπου και Τουρισμού και καταργείται ο ΕΟΤ. Έναν χρόνο νωρίτερα είχε ιδρυθεί το Ανώτατο Συμβούλιο Τουρισμού που καταργήθηκε πάραυτα. Το 1941 καταργείται το Υφυπουργείο Τύπου και Τουρισμού και οι αρμοδιότητες περιέρχονται στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας. Παράλληλα συστήνεται η Διεύθυνση Λουτροπόλεων και Τουρισμού. Το επόμενο έτος συνετάγη το πρώτο συστηματικό πρόγραμμα ανάπτυξης του ελληνικού τουρισμού στα πλαίσια του Σχεδίου Μάρσαλ. Το 1945 οι υπηρεσίες Τουρισμού, Λουτροπόλεων και Εκθέσεων υπάγονται στον Πρόεδρο της Κυβέρνησης και συστήνεται Γενική Γραμματεία Τουρισμού. Το 1946 μεταβιβάστηκαν οι σχετικά με τον τουρισμό αρμοδιοτήτων του Προέδρου της Κυβέρνησης στον Υπουργό Συντονισμού, στον οποίο συνακόλουθα υπάγεται τώρα και η Γενική Γραμματεία Τουρισμού. Το 1950 καταργείται η Γενική Γραμματεία Τουρισμού. και ανασυσυνίσταται ο ΕΟΤ που υπήχθη στον Υπουργό Προεδρίας της Κυβερνήσεως. Το 1965 συνίσταται το Ανώτατο Γνωμοδοτικό Συμβούλιο Τουρισμού που εποπτεύεται από τον Υπουργό Προεδρίας. Οι γνωμοδοτήσεις του υποβάλλονται στον Πρόεδρο της Κυβέρνησης. Το 1968 καταργείται η Τουριστική Αστυνομία και συνίστανται οι Διευθύνσεις Τουριστικής Αστυνομίας στα Αρχηγεία Χωροφυλακής και Αστυνομίας. Το 1983 πραγματοποιείται η σύσταση Διεύθυνσης Εποπτείας Υπηρεσιών Εξωτερικού και Περιφερειακών Υπηρεσιών Εσωτερικού Α. Τμήμα Διοικητικής και Οικονομικής Εποπτείας Περιφερειακών Υπηρεσιών Εξωτερικού Β. Τμήμα Διοικητικής και Οικονομικής Εποπτείας Περιφερειακών Υπηρεσιών Εσωτερικού και το 1987 η σύσταση νέων τμημάτων στη Διεύθυνση Έρευνας και Ανάπτυξης Τμήμα Α3 ΕΟΚ Τμήμα Α4 Επενδύσεων Τμήμα Α5 Υποστήριξη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και Αποκέντρωσης. 1989: Σύσταση Υπουργείου Τουρισμού με εποπτεία επί του ΕΟΤ. Το 1991 καταργείται το Υπουργείο Τουρισμού και μεταφέρονται οι αρμοδιότητες στο ΥΠΕΘΟ, που αποκτά και την εποπτεία του ΕΟΤ. Το ιδρύεται το «Εθνικό Συμβούλιο του Τουρισμού». Το 2001, με το Π.Δ. 343/2001 και Π.Δ. 313/2001. επικυρώνονται διαρθρωτικές αλλαγές και συνίσταται η Γενική Γραμματεία Τουρισμού. Το 2004, η εποπτεία του ΕΟΤ περνά στο Υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης.
Αποστολή
Ο οργανισμός υπήρξε η κινητήρια δύναμη πίσω από την αύξηση του αριθμού των τουριστών που επισκέπτονται την Ελλάδα από την δεκαετία του 1950 και συνεχίζει να επεκτείνει τη φήμη της χώρας ως τουριστικό προορισμό με τις διαφημιστικές καμπάνιες της. Επί του παρόντος, ο οργανισμός είναι ο μεγαλύτερος οργανισμός προώθησης του τουρισμού στη χώρα με 27 γραφεία σε 21 χώρες.
Πρόκειται για τον κρατικό φορέα του τουριστικού τομέα με κύρια αποστολή την οργάνωση, ανάπτυξη και προώθηση του τουρισμού στην Ελλάδα με την αξιοποίηση όλων των δυνατοτήτων της χώρας, ακολουθώντας δράσεις τουριστικής προβολής της Ελλάδας στο εσωτερικό και το εξωτερικό, εποπτείας και ελέγχου της γενικότερης τουριστικής αγοράς, αλλά και κάθε άλλη δραστηριότητα που κρίνεται απαραίτητη για την υποστήριξη και προβολή του ελληνικού τουριστικού προϊόντος.
Η αποστολή του ΕΟΤ είναι να ενισχύσει την αξία του Ελληνικού Τουρισμού, σε συνεργασία με την τουριστική βιομηχανία και όλους τους εμπλεκόμενους φορείς με στόχο την αύξηση του εισερχόμενου τουρισμού και ταυτόχρονα τουριστικών εσόδων. Ο ΕΟΤ λειτουργεί με γνώμονα την ανάπτυξη του τουρισμού, του σημαντικότερου πυλώνας οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης της χώρας, έχοντας πλήρη συνείδηση ότι το παραγόμενο προϊόν του διαχέεται σε όλες τις κοινωνικές ομάδες της χώρας επηρεάζει άμεσα την ποιότητα ζωής των Ελλήνων πολιτών, ανταποκρινόμενος με επιτυχία σε ένα ιδιαίτερα ανταγωνιστικό διεθνές  περιβάλλον.
Α.Σ. Ηρακλής Κοζάνης
Ο Αθλητικός Σύλλογος Κοζάνης «ο Ηρακλής» είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην πόλη της Κοζάνης, στον ομώνυμο νομό, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Κλειστό Γυμναστήριο «Ιωάννης Σκαρκαλάς». Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1998 και αγωνίζεται με χρώματα το μπλε και το λευκό. Ο σύλλογος διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης.
Ιστορική αναδρομή
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2009-10, ο Α.Σ. Ηρακλής Κοζάνης κατέκτησε την κορυφή του τελικού βαθμολογικού πίνακα της Α' Κατηγορίας Ανδρών της Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ. Κατά συνέπεια ανήλθε στα Πρωταθλήματα της Γ' Εθνικής Κατηγορίας. Κατά την αγωνιστική περίοδο 2010-11 ο σύλλογος συμμετείχε στον 1ο Όμιλο Βορρά της Γ' Εθνικής, τερματίζοντας στην 6η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα. Την ίδια επίδοση επανέλαβε και την επόμενη χρονιά, 2011-12, παραμένοντας χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα στην κατηγορία.
Την περίοδο 2012-13 ο Α.Σ. Ηρακλής Κοζάνης κατόρθωσε να σκαρφαλώσει στην 3η θέση του βαθμολογικού πίνακα του ομίλου της. Ακολούθως αγωνίστηκε σε αγώνα κατάταξης εναντίον του Γ.Σ. Ελευθερούπολης, στον οποίο και ηττήθηκε με σκορ 104-91. Ωστόσο, λόγω ανακατατάξεων μεταξύ των ομάδων επετράπη στον Ηρακλή Κοζάνης να ανέλθει τελικά στη Β' Εθνική Κατηγορία για πρώτη φορά στην ιστορία της.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο «Ιωάννης Σκαρκαλάς», χωρητικότητας 1.530 θέσεων. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Μιχάλης Μαλούδης. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί ο Ζήσης Τζιλίνης με βοηθό το Δημήτρη Βαλταδόρο. Το ρόστερ του Ηρακλή Κοζάνης για την αγωνιστική περίοδο 2013-14 συνέθεσαν οι παρακάτω αθλητές:
Ιστορικό
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2009-10 ο σύλλογος συμμετείχε στο Πρωτάθλημα Γυναικών της Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ. τερματίζοντας στην 4η θέση της βαθμολογίας. Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, 2010-11, ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 5η θέση, επίδοση που επανέλαβε και την επόμενη χρονιά, 2011-12.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την αγωνιστική περίοδο, 2012-2013, ο Α.Σ. Ηρακλής Κοζάνης έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα Γυναικών της Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ., ολοκληρώνοντας τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 1η θέση του βαθμολογικού πίνακα. Παράλληλα κέρδισε μία θέση στο ειδικό Πρωτάθλημα Ανόδου στην Α2 Εθνική Κατηγορία.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο «Ιωάννης Σκαρκαλάς», χωρητικότητας 1.530 θέσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Κοζάνης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι τραμπολίνο Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.ΔΥ.Μ. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1998 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1998
Ελένη Ζέτου
Η Ελένη Ζέτου είναι Ελληνίδα πρώην διεθνής πετοσφαιρίστρια, η οποία γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη και αγωνίστηκε στην ομάδα του Άρη από το 1972 ως το 1985.
Καριέρα
Το 1973, αγωνίστηκε για πρώτη φορά με την εθνική Ελλάδας, της οποίας υπήρξε βασικό μέλος μέχρι το 1977, όταν η ελληνική εθνική ομάδα σταμάτησε την λειτουργία της. Επανήλθε το 1982, συνεχίζοντας μέχρι το 1984.
Το 1977, αναδείχθηκε από την ΕΟΠΕ ως η καλύτερη αθλήτρια της χρονιάς και παράλληλα πήρε το πτυχίο της από την γυμναστική ακαδημία Θεσσαλονίκης. Μέχρι το 1983, εργάστηκε ως καθηγήτρια Φυσικής Αγωγής σε ιδιωτικά σχολεία της Θεσσαλονίκης, πριν διοριστεί στην δημόσια εκπαίδευση. Από το 1985 ως το 2001 δίδασκε πετοσφαίριση στο ΤΕΦΑΑ, ενώ στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '80 υπήρξε προπονήτρια του κλιμακίου κορασίδων της Βόρειας Ελλάδας.
Από το 1988 ως το 1998, υπήρξε προπονήτρια της ομάδας του ΠΑΟ Διοικητηρίου, πριν αναλάβει την εθνική Ελλάδος νεανίδων και κορασίδων για έναν χρόνο. Από το 1999 και έπειτα υπήρξε προπονήτρια της ομάδας γυναικών και κορασίδων του Εαρινού Καλαμαριάς, ενώ τρία χρόνια νωρίτερα είχε αναλάβει την θέση του Γενικού Γραμματέα του Συνδέσμου Ελλήνων Προπονητών Πετοσφαίρισης.
Έχει συμμετάσχει σε πέντε συλλογικά έργα πάνω στην φυσική αγωγή και την πετοσφαίριση, ενώ έγραψε και το βιβλίο "Ψυχολογική προετοιμασία στην πετοσφαίριση", το οποίο εκδόθηκε το 2011.
Από το καλοκαίρι του 2015, έως το καλοκαίρι του 2016 ήταν προπονήτρια των ακαδημιών του Αίαντα Ευόσμου.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες Άρη Κατηγορία:Αθλητές στίβου Ηρακλή Κατηγορία:Έλληνες γυμναστές
Ωσηέ (βασιλιάς)
Ο Ωσηέ (הושע, Hoshea) ήταν ο δέκατος ένατος και τελευταίος βασιλιάς του Βασιλείου του Ισραήλ και γιος του Ηλά. Ο Ουίλιαμ Φ. Όλμπραϊτ χρονολόγησε τη βασιλεία του στα 732-721 π.Χ., ενώ ο E. Ρ. Θιλ πρόσφερε τις ημερομηνίες 732-723 π.Χ.
Άνοδος
Τα αρχεία των Ασσυρίων επιβεβαιώνουν τη Βιβλική αφήγηση για το πώς έγινε βασιλιάς. Κάτω από τον Άχαζ, ο Ιούδας είχε υποταχθεί στον Τιγκλάθ Πιλεσέρ Γ΄ της Ασσυρίας, όταν το Βόρειο Βασίλειο υπό την Φεκά, σε συνεργασία με τον Ρεζίν της Δαμασκού, προσπάθησε να εξαναγκάσει τον βασιλιά της Ιουδαίας σε κοινή δράση εναντίον της Ασσυρίας. Η Ωσηέ, αρχηγός του στρατού του Φεκά, έθεσε τον εαυτό του επικεφαλής του ασσυριακού στρατού κατά την επίθεση στη Σαμάρεια. Στη συνέχεια αφαίρεσε τον Φεκά απο βασιλιά δολοφονώντας τον. Ο Τιγκλάθ Πιλεσέρ επιβράβευσε τη Ωσηέ, τον έκανε βασιλιά επί της φυλής του Εφραίμ (ένα όνομα που χρησιμοποιείται εδώ για ολόκληρο το βόρειο βασίλειο), το οποίο είχε μειωθεί σε μικρότερες διαστάσεις. Μια αχρονολόγητη επιγραφή του Τιγκλάθ Πιλεσέρ αναφέρει την υπερηφάνιά του για το ότι έκανε τον Ωσηέ βασιλιά μετά την δολοφονία του προκατόχου του:"Ισραήλ (Οίκος Όμρι Μπιτ Χούμρια) ... ανέτρεψα τον βασιλιά τους Φεκά και τοποθέτησα τον Ωσηέ ως βασιλιά τους. Έλαβα από αυτούς 10 τάλαντα χρυσού, 1.000 τάλαντα αργυρού ως φόρο τιμής και τα έφερα στην Ασσυρία."Το ποσό του φόρου που ζητήθηκε από τον Ωσηέ δεν αναφέρεται στη Γραφή, αλλά ο Μαναήμ, περίπου δέκα χρόνια νωρίτερα (743 ή 742 π.Χ.), υποχρεώθηκε να πληρώσει 1.000 τάλαντα αργύρου στον Τιγκλάθ Πιλεσέρ για να «ενισχύσει την παραμονή του στο βασίλειο" (Δ' Βασιλειών 15:19), προφανώς εναντίον του αντιπάλου του Φεκά.
Όσο ο Τιγκλάθ Πιλεσέρ βρισκόταν στο θρόνο, ο Ωσηέ παρέμεινε πιστός αλλά όταν ο Σαλμανασέρ Ε΄ τον διαδέχθηκε, ο Ωσηέ έκανε μια προσπάθεια να ανακτήσει την ανεξαρτησία του και ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με την Αίγυπτο. Πιθανώς παραπλανημένος από ευνοϊκές υποσχέσεις της Αιγύπτου, ο Ωσηέ διέκοψε να αποτίσει φόρο τιμής. Ο Ουίνκλερ ισχυρίζεται ότι σε αυτό το αντι-ασσυριακό κίνημα, στο οποίο είχε επίσης λάβει μέρος και η Τύρος, έγινε μια τελευταία προσπάθεια εκ μέρους των αραβικών εμπορικών κρατών για τον αποκλεισμό της Ασσυρίας από το αραβο-ινδικό εμπόριο, για το οποίο η κατοχή των μεσογειακών λιμένων ήταν ζωτικής σημασίας.
Ο Σαλμανασέρ σύντομα το ερμήνευσε ως επανάσταση, και έστρεψε τα στρατεύματά του εναντίον της Σαμάρειας. Ο Ασσύριος Επώνυμος Κανόνας δείχνει ότι ο Σαλμανασέρ έκανε εκστρατεία εναντίον κάποιου (το όνομα λείπει) στα χρόνια 727, 726 και 725 π.Χ., και θεωρείται ότι το όνομα που λείπει ήταν της Σαμάρειας. Τα Χρονικά της Βαβυλώνας αναφέρουν ότι ο Σαλμανασέρ κατέστρεψε την πόλη Σαμάρεια. Πρόσθετες αποδείξεις ότι ήταν ο Σαλμανασέρ, και όχι ο Σαργών Β' που αρχικά κατέλαβε τη Σαμάρεια, παρά τον ισχυρισμό του τελευταίου, ότι ήταν ο κατακτητής της, παρουσιάστηκε από τον Τάντμορ, ο οποίος έδειξε ότι ο Σαργών δεν είχε καμία εκστρατεία στα δυτικά στα πρώτα του δύο χρόνια ως βασιλιάς (722 και 721 π.Χ.).
Τέλος της βασιλείας
Είναι πιθανό ότι ο Ωσηέ, απογοητευμένος από την έλλειψη αιγυπτιακής υποστήριξης, προσπάθησε να αποτρέψει την καταστροφή επαναλαμβάνοντας την πληρωμή του φόρου, αλλά αυτό δεν απέδωσε και έτσι αναγκάστηκε να πολεμήσει και τελικά να πιαστεί αιχμάλωτος στη μάχη. Η πρωτεύουσα, αν και στερημένη του κυβερνήτη της, έκανε μια αποτελεσματική άμυνα. Ωστόσο, οι Ασσύριοι κατέλαβαν τη Σαμάρεια μετά από πολιορκία τριών ετών. Ωστόσο, ο Σαλμανασέρ πέθανε λίγο μετά την πτώση της πόλης και ο Ασσυριακός στρατός ανακλήθηκε για να εξασφαλίσει τη διαδοχή του Σαργών Β'. Η γη του Ισραήλ, που αντιστάθηκε επί χρόνια στους Ασσύριους χωρίς βασιλιά, επαναστάτησε ξανά. Ο Σαργών επέστρεψε με τον ασσυριακό στρατό το 720 π.Χ., και έφερε ειρήνη στην επαρχία, απελάνοντας τους πολίτες του Ισραήλ πέρα ​​από τον Ευφράτη (περίπου 27.290 άτομα σύμφωνα με την επιγραφή του Σαργών Β') και εγκαθιστώντας ανθρώπους από τη Βαβυλώνα, την Κούθα, την Άββα, την Χάμα και την Σεφαρβαΐμ στη θέση τους. Ο συγγραφέας των Βιβλίων των Βασιλέων δηλώνει ότι αυτή η καταστροφή συνέβη «επειδή τα παιδιά του Ισραήλ αμάρτησαν εναντίον του Κυρίου». Αυτό που συνέβη στον Ωσηέ μετά το τέλος του βασιλείου του Ισραήλ και πότε ή πού πέθανε, είναι άγνωστο.
Χρονολογική σημείωση
Τα ημερολόγια για τον υπολογισμό των χρόνων των βασιλέων στον Ιούδα και του Ισραήλ αντισταθμίστηκαν από έξι μήνες, από εκείνα του Ιούδα που ξεκινούν από τον μήνα Τισρέι (το φθινόπωρο) και εκείνα του Ισραήλ στο μήνα Νισάν (την άνοιξη). (βλέπε: Εβραϊκό ημερολόγιο)
Συνεπώς, οι διασταυρούμενοι συγχρονισμοί μεταξύ των δύο βασιλείων συχνά επιτρέπουν τη μείωση της ημερομηνίας έναρξης και / ή λήξης ενός βασιλιά εντός εύρους έξι μηνών. Στην περίπτωση του Ωσηέ, ο συγχρονισμός με τη βασιλεία του Εζεκία του Ιούδα δείχνει ότι ήρθε στο θρόνο κάποια στιγμή μεταξύ του 1η Τισρέι του 732 π.Χ. και την ημέρα πριν από την πρώτη του Νισάν, 731 π.Χ. Το τέλος της βασιλείας του συνέβη μεταξύ του Νισάν του 723 π.Χ., και την ημέρα πριν από την 1η του Τισρέι του ίδιου έτους. Αυτή η μείωση των ημερομηνιών για τον Ωσηέ παρέχεται από μεταγενέστερους μελετητές που βασίστηκαν στο έργο του Θιλ, επειδή ο Θιλ δεν αποδέχθηκε τους συγχρονισμούς των Ωσηέ / Εζεκία του Δ' Βασιλειών 18. Το ότι ο Ωσηέ πέθανε πριν από την 1η του Τισρέι το φθινόπωρο του 723 π.Χ. είναι πρόσθετη απόδειξη ότι ήταν ο Σαλμανασέρ Ε' και όχι ο Σαργών Β', που κατέλαβε αρχικά τη Σαμάρεια. Ο Σαλμανασέρ δεν πέθανε μέχρι τον Δεκέμβριο του 722 ή τον Ιανουάριο του 721 π.Χ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς του αρχαίου Ισραήλ Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Days May Come and Days May Go
Το Days May Come and Days May Go είναι μία συλλογή ανέκδοτων ηχογραφήσεων του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple η οποία κυκλοφόρησε στις 14 Μαρτίου του 2000. Οι ηχογραφήσεις πραγματοποιήθηκαν τον Ιούνιο του 1975 από την τέταρτη γραμμή μελών του συγκροτήματος με τον Ντέιβιντ Κόβερντεϊλ στα φωνητικά, τον Τόμι Μπόλιν στην κιθάρα, τον Γκλεν Χιούζ στο μπάσο, τον Τζον Λορντ στα πλήκτρα και τον Ίαν Πέις στα τύμπανα.
Ο μηχανικός ήχου Ρόμπερτ Σάϊμον, άνοιξε το Pirate Sound Studio στην Καλιφόρνια των Ηνωμένων Πολιτειών με σκοπό μουσικοί απ' όλο τον κόσμο να επισκέπτονται το στούντιο του και να κάνουν πρόβες σε ένα ήρεμο περιβάλλον. Ο Σάϊμον είχε πιο πριν δουλέψει με τους Deep Purple και όταν το συγκρότημα αποφάσισε να ξεκινήσει πρόβες για την ηχογράφηση του επόμενου δίσκου του, εκείνος τους προσκάλεσε στο στούντιο του. Το ίδιο το συγκρότημα ζήτησε από τον μηχανικό ήχου να ηχογραφήσει τις πρόβες τους και 25 χρόνια αργότερα κυκλοφόρησαν σε αυτή τη συλλογή. Οι πρόβες που έκαναν οι Deep Purple οδήγησαν στο τελευταίο στούντιο δίσκο τους για τη δεκαετία του '70, "Come Taste the Band".
Τα τραγούδια
1. Owed To G (Instrumental) (Bolin
'2. If You Love Me Woman (Bolin, Coverdale)''
3. The Orange Juice Song (Coverdale, Lord)
4. I Got Nothing For You (Bolin, Coverdale, Hughes, Lord)
5. Statesboro Blues (McTell)
6. Dance to the Rock 'n Roll ''(Blackmore, Coverdale, Hughes, Lord, Paice)
8. Drifter (Version 1) (Bolin, Coverdale)
9. The Last of the Long Jams (Bolin, Coveddale, Hughes, Lord, Paice)
Τα μέλη των Deep Purple
Το Days May Come and Days May Go ηχογραφήθηκε από τη τέταρτη σειρά μελών του συγκροτήματος. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 2000
Κάτω Ποσειδωνία
Η Ποσειδωνία (ή Κάτω Ποσειδωνία) είναι οικισμός στην Νοτιοανατολική Αττική. Διοικητικά υπάγεται στον Δήμο Λαυρεωτικής. Απέχει 59 χιλιόμετρα από την Αθήνα μέσω των Μεσογείων (GR-89), και 72 χιλιόμετρα μέσω της παραλιακής Λεωφόρου Σουνίου (GR-91). Ακόμα, απέχει 4 χιλιόμετρα από την πόλη του Λαυρίου, και 5 χιλιόμετρα από το τουριστικό θέρετρο του Σουνίου. Κατά την απογραφή του 2001, οι κάτοικοι ήταν 794.
Αρχαιότητα
Η Ποσειδωνία υπήρξε κατά την αρχαιότητα σπουδαίος οικισμός και πρωτεύουσα του Αρχαίου Δήμου Σουνιέων. Σώζονται μάλιστα η Αρχαία Αγορά του Δήμου, στη συμβολή των οδών Ποσειδώνος και Αγίου Στυλιανού. Ακόμα, διάσπαρτες βρίσκονται πολλές αρχαιότητες στην περιοχή, και στο "Βουνό του Μιχάλη", λόφος που βρίσκεται στα βορειοδυτικά της Ποσειδωνίας. Τέλος, σώζονται κατά μήκος των ακτών του όρμου Πασά πολυβολεία από την κατοχή.
Σήμερα
Σήμερα η περιοχή έχει οικιστικό και τουριστικό ενδιαφέρον. Μετά το 1972, όπου η Ποσειδωνία έγινε και επίσημα οικισμός, έχουν κτιστεί πολλές κατοικίες, που στη μεγάλη πλειοψηφία τους αποτελούν εξοχικές κατοικίες των Αθηναίων, ενώ μερικές αποτελούν μόνιμες κατοικίες.
Λιμάνι Πασά
Το Λιμάνι του Πασά (Πασαλιμάνι) είναι η παραλία της Ποσειδωνίας. Πρόκειται για μια αμμώδη ακτή ιδιαιτέρου κάλλους, μήκους περίπου 500 μέτρων. Οδηγεί σε μια μικρή λιμνοθάλασσα, και στη συνέχεια στον Όρμο του Πασά, έναν όρμο με πεντακάθαρα νερά. Τους θερινούς μήνες το Λιμάνι του Πασά κατακλύζεται από λουόμενους που προτιμούν μπάνια σε σχετικά μικρές αποστάσεις από την πρωτεύουσα.
Άγιος Στυλιανός
Ο Άγιος Στυλιανός είναι ένα μικρό ξωκλήσι στο κέντρο της Ποσειδωνίας. Χτίστηκε το 1961 και βρίσκεται στη συμβολή των οδών Αγίου Στυλιανού και Σειρηνών.
Σύλλογοι
Στην περιοχή λειτουργούν δύο εξωραϊστικοί σύλλογοι, η "Ποσειδωνία" και ο "Ποσειδών". Ακόμα, υπάρχει ο "Γλάρος", σύλλογος αλιέων της Ποσειδωνίας.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής Κατηγορία:Δήμος Λαυρεωτικής
Γιώργος Κάρτερ
thumb|right|Ο Γιώργος Κάρτερ παρουσιάζει τις Ειδήσεις στο ΕΙΡΤ (1974). Ο Γιώργος Κάρτερ του Νικολάου (27 Ιανουαρίου 1928 - 22 Ιουλίου 2012) ήταν Έλληνας λογοτέχνης, κριτικός θεάτρου και τηλεόρασης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1928. Το πλήρες όνομά του ήταν Γεώργιος-Αρμάνδος-Αλέξανδρος. Σπούδασε ζωγραφική στην ΑΣΚΤ και ήταν διπλωματούχος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Συνέχισε με σπουδές τηλεόρασης στην Αυστρία και την Ιταλία.
Από το 1949 ως το 1965 εργάστηκε στο ραδιόφωνο, όπου σκηνοθέτησε ραδιοφωνικά και θεατρικά έργα κι έγραψε 500 περίπου εκπομπές, μεταξύ των οποίων τις σειρές «Σύγχρονη Πνευματική Ελλάδα» και το ηχητικό ντοκιμαντέρ «Η Φωνή του 20ού αιώνα», το πρώτο που μεταδόθηκε από την Ελληνική Ραδιοφωνία και το Ρ.Ι.Κύπρου.
Από την έναρξη λειτουργίας της τηλεόρασης, το 1965, ήταν από τα βασικά της στελέχη. Παράλληλα, δημοσίευε σχετικά άρθρα σε εξειδικευμένα περιοδικά (όπως την «Τεχνική Εκλογή») και συνεργαζόταν σε εγκυκλοπαιδικά λεξικά. Οι μελέτες του για τα ΜΜΕ εγκαινίασαν την ελληνική βιβλιογραφία του είδους. Είχε κάνει ανακοινώσεις και ομιλίες, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό, ενώ διατηρούσε στήλη κριτικής ραδιοφώνου στην «Εκλογή» της Ελένης Βλάχου και τηλεόρασης στις «Εικόνες» της εφημερίδας «Έθνος».
Αμέσως μετά τη μεταπολίτευση το 1974, παρουσίασε στην τηλεόραση τις «Ειδήσεις» και εκπομπές της σειράς «Μια ταινία, μια συζήτηση». Στα Γράμματα εμφανίστηκε σε ηλικία δεκαεφτά χρονών με την ποιητική συλλογή «Αντιφεγγίσματα της ψυχής μου» κι ως τώρα έχουν εκδοθεί 33 βιβλία του και τρία στο εξωτερικό. Έργα του μεταφράστηκαν στα γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά, ρουμανικά, τουρκικά, ουγγρικά, ισπανικά και βουλγαρικά, δημοσιευμένα σε ξένες ανθολογίες και λογοτεχνικά περιοδικά.
Ήταν επίτιμος πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και επίτιμος γενικός γραμματέας της Ένωσης Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών.
Ο Γιώργος Κάρτερ διετέλεσε διευθυντής Τηλεόρασης της ΕΡΤ-1, διευθυντής Ραδιοφωνίας-Τηλεόρασης της ΕΡΤ-2, μέλος του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου, Πρόεδρος της Ε. Ε. Λογοτεχνών, μέλος της COM.E.S (Ευρωπαίων συγγραφέων) και επανειλημμένα πρόεδρος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Εθνικού θεάτρου. Το 1973 παρουσίασε το τηλεπαιχνίδι "Τηλεσταυρόλεξο".
Το πνευματικό και ποιητικό του έργο βράβευσε η Ακαδημία Αθηνών, ο Δήμος της Φλωρεντίας με αργυρό μετάλλιο και τον τίτλο του επίτιμου δημότη, ο Δήμος Αχιλλείων, η ΕΡΤ3, το Ίδρυμα Αθ. Μπότση, καθώς και ο Δήμος της Κέρκυρας με το "Μετάλλιο Αξιοσύνης". Τον τίμησαν, επίσης, το 2009 ο Δήμος Καλαμαριάς κι ο Σύλλογος Κερκυραίων Θεσσαλονίκης.
Ήταν αδελφός του ζωγράφου Ερνέστου Κάρτερ και νυμφευμένος με την γνωστή βιολονίστρια Ισμήνη Χρυσοχόου.
Απεβίωσε αιφνιδίως την Κυριακή 22 Ιουλίου 2012 σε ηλικία 84 ετών στην Αθήνα.
Ποίηση
Στο χώρο των Γραμμάτων εμφανίσθηκε το 1945 με τη ποιητική του συλλογή "Αντιφεγγίσματα της ψυχής μου". Άλλα ποιητικά έργα του είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες παρουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί του θεάτρου
Επίθεση με μαχαίρι στο Παρίσι το 2018
Στις 12 Μαΐου 2018 ένας 21χρονος, γεννημένος στην Τσετσενία, Γάλλος μουσουλμάνος  οπλισμένος με μαχαίρι, σκότωσε έναν πεζό και τραυμάτισε αρκετούς ακόμα κοντά στην Όπερα Γκαρνιέ στο Παρίσι της Γαλλίας, πριν πυροβοληθεί θανάσιμα από την αστυνομία. Ο Γάλλος Πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν δήλωσε ότι η Γαλλία "πλήρωσε ακόμη μια φορά το τίμημα αίματος, αλλά δεν υποχωρεί ούτε σπιθαμή ενάντια στους εχθρούς της ελευθερίας".
Ο ύποπτος, που αναγνωρίστηκε ως ο Καμζάτ Αζίμοφ, ήταν ενταγμένος σε λίστα παρακολούθησης για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας από το 2016. Το Πρακτορείο Ειδήσεων Amaq δημοσίευσε ένα βίντεο ενός ατόμου με κουκούλα να δηλώνει υποταγή στον ηγέτη του Ισλαμικού Κράτους Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκντάντι και φερόταν να είναι ο δράστης. Η επίθεση είναι υπό διερεύνηση ως τρομοκρατική.
Το περιστατικό
μικρογραφία|Η αστυνομία του Παρισιού απέκλεισε την περιοχή μετά την επίθεση. Η επίθεση σημειώθηκε γύρω στις 8:47 μ.μ., στο δεύτερο διαμέρισμα του Παρισιού. Αστυνομικοί αρχικά προσπάθησαν δύο φορές να σταματήσουν τον δράστη με μη θανατηφόρο όπλο ηλεκτροπληξίας πριν τον πυροβολήσουν θανάσιμα όταν το όπλο ηλεκτροπληξίας απέτυχε να τον ακινητοποιήσει.
Ο δράστης
Ο ύποπτος ονομάζεται Καμζάτ Αζίμοφ (Khamzat Azimov), Γάλλος πολίτης και φοιτητής νοσηλευτικής, γεννημένος το 1997 στην Τσετσενία. Ήρθε με τους γονείς του στη Γαλλία στις αρχές της δεκαετίας του 2000, όπου χορηγήθηκε στην οικογένειά του καθεστώς πρόσφυγα το 2004. Μεγαλωμένος στο Στρασβούργο, στην περιοχή της Αλσατίας, το 2010 η μητέρα του έγινε Γαλλίδα πολίτης, γεγονός που του επέτρεψε να πολιτογραφηθεί και ο ίδιος. Ο τότε 19χρονος ύποπτος κατέστη πρόσωπο ενδιαφέροντος για την DGSI το 2016, όταν ορισμένοι από τους γνωστούς του σχεδίαζαν να ταξιδέψουν στη Συρία. Είχε λευκό ποινικό μητρώο, ωστόσο το NBC ανέφερε ότι ο "ύποπτος ήταν σε λίστα παρακολούθησης της αστυνομίας για ριζοσπαστισμό". Μια δικαστική πηγή ανέφερε σε γαλλικά μέσα ενημέρωσης ότι οι γονείς του κρατούνταν για ανάκριση.
Ο Εισαγγελέας Φρανσουά Μολίν δήλωσε ότι ο δράστης φώναξε "Allahu Akbar" κατά τη διάρκεια της επίθεσης. Ένας σχολικός φίλος του Αζίμοφ, ο Αμπντούλ Χακίμ Α, συνελήφθη στο Στρασβούργο και μεταφέρθηκε στο Παρίσι. Λίγο πριν την επίθεση, είχε στείλει στην αδελφή του ένα μήνυμα ενός "άσματος τζιχάντ που χρησιμοποιείται τακτικά από το Ισλαμικό Κράτος", από ένα από τα τουλάχιστον οκτώ κινητά του τηλέφωνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έγκλημα στη Γαλλία Κατηγορία:Δολοφονίες στη Γαλλία Κατηγορία:Τρομοκρατικά γεγονότα στη Γαλλία
Μποστάντζι
Το Μποστάντζι είναι συνοικία της Κωνσταντινούπολης, στην Τουρκία. Βρίσκεται στην ασιατική πλευρά της πόλης, με πρόσοψη τη θάλασσα του Μαρμαρά. Είναι επίσης πολύ κοντά στα Πριγκηπόννησα. Από την ακτή του Μποστάντζι, διακρίνονται τα νησιά Αντιγόνη (Burgazada) και Πρώτη (Kınalıada). Επιπλέον, αποτελεί πολυσύχναστο κομβικό σημείο για την ασιατική πλευρά, καθότι συνιστά αφετηρία αστικών λεωφορείων, τραίνων, πλοίων και φέρι μποτ, καθώς και των μοιραζόμενων ταξί (dolmuş).
Δημήτριος Χριστοδούλου
Ο Δημήτριος Χριστοδούλου (Demetrios Christodoulou) είναι Έλληνας μαθηματικός φυσικός, που έγινε γνωστός από την απόδειξή του, μαζί με τον Σέρτζιου Κλάινερμαν, για τη μη γραμμική ευστάθεια του χωροχρόνου Minkowski της Ειδικής σχετικότητας στα πλαίσια της Γενικής θεωρίας της σχετικότητας.
Μποστάντζι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προάστια της Κωνσταντινούπολης
Δημήτριος Χριστοδούλου
Σπουδές και σταδιοδρομία
Ο Δ. Χριστοδούλου γεννήθηκε στην Αθήνα στις 19 Οκτωβρίου 1951 και πήρε το διδακτορικό του στη φυσική από το Πανεπιστήμιο Πρίνστον το 1971 με επιβλέποντα τον Τζων Α. Xουήλερ. Μετά από ένα χρονικό διάστημα σε προσωρινές θέσεις στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνιας, στο CERN και στο Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ για τη Φυσική, ο Χριστοδούλου έγινε καθηγητής των Μαθηματικών, πρώτα στο Πανεπιστήμιο του Σύρακιουζ και μετά στο Ινστιτούτο Κουράντ και στο Πρίνστον, πριν ολοκληρώσει τη σταδιοδρομία του ως καθηγητής των Μαθηματικών και της Φυσικής στο ETH Ζυρίχης, στην Ελβετία. Ο Δημήτριος Χριστοδούλου κατέχει διπλή ελληνική και αμερικανική υπηκοότητα.
Το ερευνητικό έργο του
Το 1993 οι Χριστοδούλου και Κλάινερμαν εξέδωσαν ένα βιβλίο στο οποίο αναπτύσσουν με λεπτομέρεια την εξαιρετικά δύσκολη απόδειξη της ευστάθειας του χωροχρόνου Minkowski. Το 1991 ο Χριστοδούλου είχε δημοσιεύσει μία εργασία που δείχνει ότι οι δοκιμαστικές μάζες ενός ανιχνευτή βαρυτικών κυμάτων υφίστανται μόνιμες σχετικές μετατοπίσεις μετά το πέρασμα ενός κυματοσυρμού βαρυτικών κυμάτων, ένα φαινόμενο που έχει ονομασθεί «φαινόμενο της μη γραμμικής μνήμης». Κατά την περίοδο 1987–1999 δημοσίευσε μία σειρά εργασιών για τη βαρυτική κατάρρευση ενός σφαιρικά συμμετρικού βαθμωτού πεδίου κάτω από τη βαρύτητα που επάγει η ενέργειά του και για τη δημιουργία μελανών οπών και άλλων χωροχρονικών ιδιομορφιών. Απέδειξε επίσης ότι, αντίθετα με αυτό που αναμενόταν, μπορούν να δημιουργούνται και χωροχρονικές ιδιομορφίες που δεν «στεγάζονται» μέσα σε μελανές οπές. Ωστόσο, στη συνέχεια ο ίδιος ο Χριστοδούλου απέδειξε ότι τέτοιες «γυμνές ιδιομορφίες» είναι ασταθείς. Το 2000 εξέδωσε ένα βιβλίο με θέμα τα γενικά συστήματα μερικών διαφορικών εξισώσεων που προκύπτουν από μία αρχή μεταβολών (ή «αρχή δράσεως»). Το 2007 εκδόθηκε βιβλίο του για τον σχηματισμό κρουστικών κυμάτων σε τριδιάστατα ρευστά. Το 2009 δημοσίευσε την απόδειξη ενός αποτελέσματος που συμπληρώνει την ευστάθεια του χωροχρόνου Minkowski, και συγκεκριμένα τού ότι μία επαρκώς ισχυρή ροή εισερχόμενων βαρυτικών κυμάτων οδηγεί στον σχηματισμό μελανής οπής.
Τιμητικές διακρίσεις
Ο Δημήτριος Χριστοδούλου τιμήθηκε με το Βραβείο Μποσέ (Bôcher Memorial Prize) της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας. Η αιτιολόγηση απονομής του βραβείου αναφέρει τη δουλειά του στα σφαιρικώς συμμετρικά βαθμωτά πεδία και στην ευστάθεια του χωροχρόνου Minkowski.
Τζίνα Λολομπρίτζιτα
Η Τζίνα Λολομπρίτζιτα (Luigia Lollobrigida), ( 4 Ιουλίου 1927 - 16 Ιανουαρίου 2023) ήταν Ιταλίδα ηθοποιός και φωτορεπόρτερ.
Δημήτριος Χριστοδούλου
Τιμητικές διακρίσεις
Το 2008 τιμήθηκε με το Βραβείο Tomalla για τη βαρύτητα. , ενώ το 2011, μαζί με τον Ρίτσαρντ Σ. Χάμιλτον, πήραν το Βραβείο Σω στις Μαθηματικές Επιστήμες «για τα υψηλού βαθμού καινοτομίας έργα τους στις μη γραμμικές μερικές διαφορικές εξισώσεις στη λορεντζιανή και τη ριμάνεια γεωμετρία, και στις εφαρμογές τους στη γενική σχετικότητα και την τοπολογία». Ειδικά για τον Χριστοδούλου η αιτιολόγηση αναφέρεται στο έργο του πάνω στη δημιουργία μελανών οπών από ισχυρότατα βαρυτικά κύματα, καθώς και στην παλαιότερη έρευνά του επί των σφαιρικά συμμετρικών βαθμωτών πεδίων με ίδια βαρύτητα και επί της ευσταθείας του χωροχρόνου Minkowski.
Τζίνα Λολομπρίτζιτα
Με το παρατσούκλι "Λα Λόλλο", ήταν μια από τις σημαντικότερες Ευρωπαίες ηθοποιούς και σεξ σύμβολο της δεκαετίας του 1950 και του 1960 διεθνώς. Υπήρξε μια από τις λίγες Ιταλίδες ηθοποιούς που έχουν πρωταγωνιστήσει σε πολλές αμερικανικές ταινίες που την έχουν κάνει διάσημη σε όλο τον κόσμο, κάνοντάς την αστέρα στο Χόλυγουντ. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της συνεργάστηκε με Ιταλούς σκηνοθέτες μεγάλου καλλιτεχνικού διαμετρήματος όπως οι Βιττόριο ντε Σίκα, Μάριο Μονιτσέλι, Πιέτρο Τζέρμι και Μάριο Σολντάτι. Στη Γαλλία συνεργάστηκε με σκηνοθέτες του διαμετρήματος των Ρενέ Κλαιρ και Κριστιάν-Ζακ.
Δημήτριος Χριστοδούλου
Τιμητικές διακρίσεις
Ο Δημήτριος Χριστοδούλου είναι μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών και της αμερικανικής Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών. Το 2012 έγινε διακεκριμένο μέλος (Εταίρος) της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας.
Τζίνα Λολομπρίτζιτα
Πρώτα χρόνια
Η Τζίνα Λολομπρίτζιτα γεννήθηκε στο Σουμπιάκο, στην επαρχία της Ρώμης, στις 4 Ιουλίου 1927, κόρη του Τζιοβάνι Λολομπρίτζιτα (1897-1977), ενός πλούσιου κατασκευαστή επίπλων που έχασε όλη την περιουσία του εξαιτίας ενός αγγλο-αμερικανικού βομβαρδισμού, και της Τζιουζεπίνα  Μερκούρη (1900-1970). Όντας εγγονή της Kελιδόνια Μερόζι (1883-1995), υπεραιωνόβιας της Ιταλίας, η Τζίνα από νεαρή ηλικία, αποκαλύπτει έναν χαρακτήρα φιλόδοξο, αποφασιστικό και εριστικό, που δεν συμβιβάζεται.
Το 1944, πριν από την άφιξη των συμμάχων, η οικογένειά της μετακόμισε στη Ρώμη, όπου η Τζίνα μπήκε στη Σχολή Καλών Τεχνών. Την άνοιξη του 1947 ένας φίλος της την έπεισε να λάβει μέρος στο διαγωνισμό της Miss Roma την τελευταία στιγμή. Αν και δεν είχε ακόμη το κατάλληλο φόρεμα, κατέκτησε τη δεύτερη θέση και είχε τόσο μεγάλη επιτυχία που προσκλήθηκε στη Στρέσα για τους τελικούς της Miss Italy όπου κατέκτησε την τρίτη θέση μετά τις Lucia Bosè και Gianna Maria Canale, μελλοντικά αστέρια του κινηματογράφου. Την ίδια χρονιά πήραν μέρος στην εκδήλωση και η Eleonora Rossi Drago, η οποία αποκλείστηκε επειδή δεν ανταποκρίθηκε στις απαιτήσεις (ήταν ήδη παντρεμένη) και η Silvana Mangano. Και οι ίδιες αργότερα έγιναν γνωστές ηθοποιοί.
Καριέρα στο Χόλιγουντ
Από το δεύτερο μισό της δεκαετίας του πενήντα η Lollo, όπως ονομάζεται από τον Τύπο, γίνεται πρωταγωνίστρια διεθνών παραγωγών του Χόλιγουντ, όπως Πιο δυνατός απ' τον Διάβολο του Τζον Χιούστον, με τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και την Τζένιφερ Τζόουνς, Διασταυρούμενα σπαθιά με τον Έρολ Φλιν και το Η ωραιότερη γυναίκα του κόσμου, με τον Vittorio Γκασμαν, μια βιογραφική ταινία πάνω στη ζωή της σοπράνο Λίνα Καβαλιέρι. Σ 'αυτό το ρόλο η Λολομπρίτζιτα έδωσε μια καλή ερμηνεία ως τραγουδίστρια όπερας, και κέρδισε το βραβείο David di Donatello  Α' Γυναικείου Ρόλου, βραβεία που ίδρυσε η Ιταλική Ακαδημία Κινηματογράφου εκείνη την χρονιά.
Την επόμενη χρονιά πρωταγωνίστησε στο Βαριετέ του Κάρολ Ριντ, δίπλα στον Burt Lancaster και τον Τόνι Κέρτις, στην ταινία Η Παναγία των Παρισίων (1956), όπου παίζει την όμορφη και αισθησιακή Esmeralda, δίπλα στον Άντονι Κουίν, ο οποίος υποδύεται τον Κουασιμόδο, Η ωραία της Καλκούτας του John Sturges, μαζί με τον Φρανκ Σινάτρα, Ο Σολομών και η βασίλισσα του Σαβά (1959) του King Vidor, με τον Γιουλ Μπρίνερ (που αντικατέστησε τον Τάιρον Πάουερ, ο οποίος πέθανε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων).
Ιδιωτική ζωή
μικρογραφία|Η Τζίνα Λολομπρίτζιτα με το γιο της, Andrea Milko, το 1962  στην χριστουγεννιάτικη αγορά της [[Πιάτσα Ναβόνα της Ρώμης. ]] Τον Ιανουάριο του 1949 παντρεύτηκε τον Σλοβάκο γιατρό Milko Škofič, στο όρος Terminillo di Rieti, ο οποίος υπηρέτησε τους πρόσφυγες που στεγάζονταν προσωρινά στο κινηματογραφικό στούντιο «Cinecittà». Τον Ιούλιο του 1957 απέκτησαν έναν γιο, τον Andrea Milko Škofič, ο οποίος τους χάρισε έναν εγγονό, τον Δημήτρη, που γεννήθηκε το 1994. Το 1971 χώρισε τον σύζυγό της, με τον οποίο ζούσε τουλάχιστον 5 χρόνια χωριστά, καθώς εκείνος είχε ήδη αρχίσει μια σχέση με αυστριακή τραγουδίστρια της όπερας.
Θάνατος
Απεβίωσε στις 16 Ιανουαρίου 2023 σε ηλικία 95 ετών
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί φωτογράφοι Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Άνθιμος Ρώμης
Ο Άγιος Άνθιμος της Ρώμης (ιταλ. Sant'Antimo, θάν. 303 μ.Χ.) ήταν Χριστιανός άγιος και μάρτυρας. Τα όσα γνωρίζουμε για τη ζωή του βρίσκονται κατά μεγάλο μέρος στη σφαίρα του θρύλου. Λέγεται ότι γεννήθηκε στη Βιθυνία. Χειροτονήθηκε ιερέας του Χριστιανισμού. Η μνήμη του εορτάζεται στις 11 Μαΐου.
Οι παραδόσεις για τον βίο του
Ο Άνθιμος φυλακίσθηκε για την πίστη του την εποχή των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού.
Συνέβη κάποιο καιρό αργότερα να αρρωστήσει ο Ρωμαίος κυβερνήτης της Βιθυνίας Πινιανός, οπότε η Χριστιανή σύζυγός του Λουκίνα (εξελλ. Λυκινία), πολύ γνωστή για τη φιλανθρωπία της προς φυλακισμένους Χριστιανούς και ανεψιά του πρώην Αυτοκράτορα Γαλλιηνού, βρήκε τον Άνθιμο στη φυλακή. Ο Άνθιμος έκανε τον Πινιανό Χριστιανό και ο κυβερνήτης θεραπεύθηκε. Από ευγνωμοσύνη ο Πινιανός απελευθέρωσε όλους τους Χριστιανούς φυλακισμένους στην επαρχία του και επέτρεψε στον Άνθιμο να κατοικεί στη βίλα του πάνω στη Σαλάρια οδό, βορειοανατολικά της Ρώμης.
Στην Ιταλία ο Άνθιμος μετέστρεψε πολλούς στη χριστιανική πίστη και του αποδίδονταν πολλά θαύματα. Εκχριστιάνισε έναν ιερέα του θεού των δασών Σιλβανού και ολόκληρη την οικογένειά του. Κατηγορήθηκε τότε ότι είχε καταστρέψει το είδωλο του Σιλβανού και για τον λόγο αυτόν ρίφθηκε στον ποταμό Τίβερη με μια πέτρα δεμένη στον λαιμό του. Ο θρύλος αναφέρει ότι τότε διασώθηκε θαυματουργικώς από έναν άγγελο. Αργότερα ωστόσο συνελήφθη και πάλι και αποκεφαλίσθηκε με διαταγή του υπάτου Πρίσκου. Τάφηκε από τους Χριστιανούς στο ιερό όπου συνήθιζε να προσεύχεται.
Τίμησή του ως αγίου
Ο τάφος του Αγίου βρισκόταν αρχικώς στο Μοντεματζόρε του Δήμου Κόλλι αλ Μετάουρο, στην περιφέρεια Μάρκε, και ήταν αντικείμενο προσκυνήματος. Το σκήνωμά του μεταφέρθηκε την εποχή του Καρλομάγνου στην Τοσκάνη, κοντά στο Μονταλτσίνο, όπου βρίσκεται σήμερα το Αββαείο του Αγίου Ανθίμου. Ανεξαρτήτως αυτών, υπάρχει η ομώνυμη πόλη Σαντ Άντιμο πολύ κοντά στη Νάπολη, συνδεδεμένη με έναν αρχαίο θρύλο με τον Άγιο, το ιερό του οποίου βρίσκεται στο κέντρο της.
Ο Άγιος Άνθιμος της Ρώμης τιμάται ως άγιος τόσο από τη Ρωμαιοκαθολική όσο και από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Η μνήμη του εορτάζεται από αμφότερες στις 11 Μαΐου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 4ου αιώνα Κατηγορία:Ιερομάρτυρες Κατηγορία:Χριστιανικός κλήρος του 4ου αιώνα
Καναδικό Πρωτάθλημα Στίβου 2014
Το Καναδικό Πρωτάθλημα Στίβου 2014 (αγγλ: Canadian Track and Field Championships 2014, γαλ: Championnats Canadien Athlétisme 2014) θα είναι η 120η διοργάνωση του Καναδικού Πρωταθλήματος Στίβου, που θα διοργανωθεί υπό την εποπτεία της Καναδικής Ομοσπονδίας Στίβου. Η διοργάνωση θα πραγματοποιηθεί στο Στάδιο Μόνκτον, στο Μόνκτον, στη Νέα Βρουνσβίκη μεταξύ 27–29 Ιουνίου του 2014. Στο πρωτάθλημα θα συμμετέχουν πάνω από 700 αθλητές από όλο τον Καναδά και θα διεξαχθούν είκοσι αγωνίσματα ανδρών και γυναικών.
Τόπο διεξαγωγής
Η διοργάνωση θα πραγματοποιηθεί στο Στάδιο Μόνκτον, στο Μόνκτον για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, αφού και το 2013 φιλοξένησε τη διοργάνωση. Το Στάδιο Μόνκτον είναι ένα στάδιο στίβου στην πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου Μόνκτον που άνοιξε το 2010 και έχει χωρητικότητα 10.000 θέσεων. Το στάδιο φιλοξενεί αθλήματα καναδικού ποδοσφαίρου, ποδοσφαίρου και στίβου.
Το 2010 στο στάδιο διεξήχθη το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Νέων. Το 2014 θα λάβουν χώρα αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου Γυναικών Κ-20 καθώς και το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Γυναικών το 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδικά Πρωταθλήματα Στίβου Κατηγορία:Στίβος το 2014 Κατηγορία:Νιου Μπράνσγουικ Κατηγορία:Αθλητισμός στον Καναδά
Φρέντι Μέρκιουρι
Ο Φρέντι Μέρκιουρι (Freddie Mercury, 5 Σεπτεμβρίου 1946 – 24 Νοεμβρίου 1991) γεννημένος ως Φαρόχ Μπουλσάρα (Γκουτζαράτι: ફારોખ બલસારા, λατινική μεταγραφή: Farrokh Bulsara), ήταν Άγγλος τραγουδιστής και μουσικός. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους και πιο χαρισματικούς τραγουδιστές όλων των εποχών και είναι γνωστός για την φανταχτερή του περσόνα στη σκηνή και το τεσσάρων οκτάβων εύρος φωνής του. Έγινε διάσημος ως τραγουδιστής, συνθέτης και πιανίστας του βρετανικού ροκ συγκροτήματος Queen.
Πρώιμα χρόνια
Ο Μέρκιουρι γεννήθηκε ως Φαρόχ Μπουλσάρα στη Ζανζιβάρη, ένα αφρικανικό νησί που τότε ήταν βρετανική αποικία και σήμερα μέρος της Τανζανίας. Οι γονείς του, Μπόμι (1908–2003) και Τζερ Μπουλσάρα (1922–2016), και η μικρότερη αδερφή του Κασμίρα, ήταν Παρσί με καταγωγή από την Ινδία. Ως Παρσί, η οικογένεια ασπαζόταν την θρησκεία του ζωροαστρισμού. Η οικογένεια είχε μεταναστεύσει στη Ζανζιβάρη για να μπορέσει να συνεχίσει ο πατέρας του την εργασία του ως ταμίας στο βρετανικό αποικιακό γραφείο.
Το 1955 στάλθηκε πίσω στην Ινδία στο St. Peter's School, ένα αγγλικό οικοτροφείο αρρένων στο Panchgani, 250 χλμ. περίπου από τη Βομβάη (το σημερινό Mumbai). Εκεί πήρε το παρατσούκλι «Φρέντι» που θα κρατούσε για όλη του τη ζωή. Ο διευθυντής του σχολείου παρατήρησε το μουσικό ταλέντο του Φρέντι και πρότεινε στους γονείς του να κάνει μαθήματα πιάνου, πράγμα που έγινε όταν ήταν επτά ετών. Επίσης τραγουδούσε στην χορωδία του σχολείου. Στην ηλικία δώδεκα ετών προσχώρησε στο πενταμελές μουσικό συγκρότημα The Hectics το οποίο έπαιζε σε διάφορες κυρίως σχολικές εκδηλώσεις. Το 1963 επέστρεψε στη Ζανζιβάρη, η οποία στα τέλη του της χρονιάς απέκτησε την ανεξαρτησία της από το Ηνωμένο Βασίλειο. Αφού τον Ιανουάριο του 1964 ξέσπασε βίαιη επανάσταση κατά του σουλτάνου της Ζανζιβάρης ο δεκαεπτάχρονος τότε Φρέντι αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το νησί μαζί με τους γονείς και την αδελφή του.
Το 1968 οι Τιμ Στάφελ (τραγουδιστής και μπασίστας), Μπράιαν Μέι (κιθάρα) και Ρότζερ Τέιλορ (ντραμς) ίδρυσαν την μπάντα Smile.
Η οικογένεια του Μέρκιουρι εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, όπου ο Μέρκιουρι σπούδασε γραφιστική στο Ealing College of Art και αποφοίτησε το 1969.
Μετά την αποφοίτησή του, ο Μέρκιουρι συμμετείχε σε έναν αριθμό συγκροτημάτων και πουλούσε μεταχειρισμένα ρούχα την Αγορά Κένσινγκτον στο Λονδίνο με την κοπέλα του, Μαίρη Όστιν. Επίσης, εργάστηκε ως αχθοφόρος στο Αεροδρόμιο Heathrow.
Οι τότε φίλοι του -αλλά και ο Ρότζερ Τέιλορ μετέπειτα- τον περιγράφουν ως έναν ήσυχο και ντροπαλό νεαρό με μεγάλο ενδιαφέρον στη μουσική. Το 1969 συμμετείχε στο συγκρότημα από το Λίβερπουλ με όνομα Ibex, το οποίο αργότερα μετονομάστηκε σε Wreckage. Μπήκε στην μπάντα The Dovedale Towers για ένα σύντομο χρονικό διάστημα και, όταν αυτή απέτυχε, μπήκε στους Sour Milk Sea, οι οποίοι επίσης διαλύθηκαν στις αρχές του 1970.