cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έγκλημα στην Ιαπωνία
Στατιστική
Το 2002, ο αριθμός των εγκλημάτων που καταγράφηκαν ήταν 2.853.739. Αυτός ο αριθμός μειώθηκε σε λιγότερο από το ένα τρίτο έως το 2017 και να καταγράφονται με 915.042 εγκλήματα. Το 2013, το συνολικό ποσοστό εγκληματικότητας στην Ιαπωνία μειώθηκε για την 11η συνεχόμενη χρονιά και ο αριθμός των δολοφονιών και των απόπειρων δολοφονιών μειώθηκε επίσης σε μεταπολεμικό επίπεδο.
Εγκλήματα
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την αστυνομία είναι τα εγκλήματα που σχετίζονται με τον εκσυγχρονισμό. Ο αυξημένος πλούτος και η τεχνολογική πολυπλοκότητα έχουν φέρει νέα εγκλήματα, όπως η απάτη σε υπολογιστές και πιστωτικές κάρτες, καθώς και η εμπλοκή που περιλαμβάνει διανομείς νομισμάτων και η ασφάλιση. Η επίπτωση της κατάχρησης ναρκωτικών είναι μικρή, σε σύγκριση με άλλες βιομηχανικές χώρες και περιορίζεται κυρίως σε διεγερτικά. Οι ιαπωνικές αρχές επιβολής του νόμου προσπαθούν να ελέγξουν αυτό το πρόβλημα με εκτεταμένο συντονισμό με διεθνείς ερευνητικούς οργανισμούς και αυστηρή τιμωρία για ιαπωνικούς και ξένους παραβάτες. Τα τροχαία ατυχήματα και οι θάνατοι καταναλώνουν σημαντικούς πόρους επιβολής του νόμου. Υπάρχουν επίσης ενδείξεις ξένων εγκληματιών που ταξιδεύουν από το εξωτερικό για να επωφεληθούν από την χαλαρή ασφάλεια της Ιαπωνίας. Στην αυτοβιογραφία του, ο Άγγλος εγκληματίας Κόλιν Μπλέινιι δήλωσε ότι οι Άγγλοι και οι Νιγηριανοί κλέφτες έχουν στοχεύσει την Ιαπωνία λόγω του χαμηλού ποσοστού εγκληματικότητας και επειδή οι Ιάπωνες δεν είναι προετοιμασμένοι για το έγκλημα. Οι ρωσικές συμμορίες κλοπής αυτοκινήτων είναι επίσης γνωστό ότι στοχεύουν στην χώρα.
Χοσρό Χαν Γκόρτζι Κατζάρ
Ο Χοσρό Χαν Γκόρτζι Κατζάρ, γεννημένος Αντρέ Γκαϊτμαζεάντ (Τυφλίδα, 1785-6 - Τεχεράνη, 1857) ήταν σημαίνων ευνούχος της Δυναστείας των Κατζάρ, στην περίοδο βασιλείας του Φαθ Αλί Σαχ Κατζάρ (1797-1834) και του Νάσερ αλ-Ντιν Σαχ (1848-96).
Έγκλημα στην Ιαπωνία
Εμπορία σεξ
Οι Γιαπωνέζες και αλλοδαπές γυναίκες και κορίτσια έχουν πέσει θύματα σωματεμπορίας στην Ιαπωνία. Βιάζονται σε πορνεία και άλλες τοποθεσίες και βιώνουν σωματικό και ψυχολογικό τραύμα.
Χοσρό Χαν Γκόρτζι Κατζάρ
Βίος
Γιος ενός χριστιανού Αρμένιου ιερέα, ο Χοσρό ήταν χριστιανός, ως τα τέλη της εφηβείας του, όταν προσηλυτίστηκε στο Ισλάμ και πήρε το όνομα Χοσρό Χαν Γκόρτζι. Συμμετείχε στην εκστρατεία του Ρώσου στρατηγού Πάβελ Τσιτσιάνοφ κατά της περσικής αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια του Ρωσοπερσικού Πολέμου (1804-1813). Συνελήφθη από τον στρατό των Κατζάρ το 1804 κοντά στο Ερεβάν, ευνουχίστηκε και έγινε ευνούχος της δυναστείας.
Στις 23 Φεβρουαρίου 1815 ο Χοσρό ορίστηκε διοικητής του Γκιλάν. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του χτίστηκαν πολλά κτήρια, που επιβιώνουν ακόμη και σήμερα στο Γκιλάν. Είχε, επίσης, καλές σχέσεις με τις κατώτερες τάξεις της περιοχής, αλλά είχε κακές σχέσεις με τους τοπικούς άρχοντες της επαρχίας. Αυτό σύντομα οδήγησε σε εξέγερση το 1819 και ο Χοσρό απομακρύνθηκε από τη διακυβέρνηση της επαρχίας.
Έγκλημα στην Ιαπωνία
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιαπωνία Ιαπωνια
Χοσρό Χαν Γκόρτζι Κατζάρ
Βίος
Το 1822/3, Χοσρό εστάλη επικεφαλής στρατού Μπαχτιαρί να κατακτήσει το Μανταλίτζ, μια περιοχή ανάμεσα στα ιρανο-οθωμανικά σύνορα. Ο Χοσρό κατάφερε να κατακτήσει τον τόπο και ο 1824 ορίστηκε από τον ηγεμόνα Φαθ Αλί Σαχ Κατζάρ προσωπικός βεζίρης του τελευταίου του γιου Μοχάμεντ Μιρζά Σεΐφ οντ-Ντουλέχ, ο οποίος υπηρέτησε ως κυβερνήτης του Ισφαχάν, διαδεχόμενος έτσι τον Γεωργιανό ευγενή που κατείχε τη θέση και ονομαζόταν Γιουσέφ Χαν-ε Γκόρτζι.
Ο Φαθ Αλί Σαχ πέθανε το 1834, κάτι που οδήγησε σε διαμάχη για τον θρόνο της δυναστείας ανάμεσα στους δύο γιους του Αλί Μιρζά και Μοχάμεντ Μιρζά. Ο Χοσρό συντάχθηκε με τον Μοχάμεντ, ο οποίος τελικά στέφθηκε νέος σαχ της Περσίας, λαμβάνοντας το δυναστικό όνομα Μοχάμεντ Σαχ Κατζάρ. Ο Χοσρό συνέχεια ορίστηκε διοικητής του Ισφαχάν ως ανταπόδοση για τη βοήθεια του. Στις 22 Οκτωβρίου 1847, ο Χοσρό ορίστηκε ως διοικητής του Κουρδιστάν, διαδεχόμενος έτσι τον Ρεζά Κολί Χαν Βαλί, τον οποίο συνέλαβε και απέστειλε στην ιρανική πρωτεύουσα Τεχεράνη. Ωστόσο, η διακυβέρνηση του Κουρδιστάν ήταν σύντομη και κράτησε μόνο για ένα έτος, καθώς την ίδια χρονιά πέθανε ο Μοχάμεντ Σαχ.
Σε 1851/2 Χοσρό ορίστηκε διοικητής του Καζβίν, αλλά αντ' αυτού έστειλε εκπρόσωπο στην επαρχία και έμεινε για το υπόλοιπο της ζωής του στην Τεχεράνη, όπου και πέθανε στις 27 Ιουλίου 1857.
Παραπομπές-σημειώσεις
. Κατηγορία:Δυναστεία των Κατζάρων Κατηγορία:Ρωσοπερσικοί πόλεμοι Κατηγορία:Αρμένιοι Κατηγορία:Προσηλυτισμός στο Ισλάμ
Κοκόρινα (Ίστοτσνι Μόσταρ)
Η Κοκόρινα (σερβικά κυριλλικά: Кокорина) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του Δήμου του Ίστοτσνι Μόσταρ και εντός της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, δεν αριθμούσε κανέναν κάτοικο.
Προ του Πολέμου της Βοσνίας, το χωριό αποτελούσε, στο σύνολό του, μέρος του Δήμου του Μόσταρ. Ωστόσο, μετά το πέρας του πολέμου, τμήμα του εδάφους του ενσωματώθηκε στον νεοϊδρυθέντα Δήμο του Ίστοτσνι Μόσταρ, ενώ, ταυτόχρονα, εντάχθηκε στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Ίστοτσνι Μόσταρ Κατηγορία:Οικισμοί της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας με βοσνιακή πληθυσμιακή πλειοψηφία
Έλλη Ζαλοκώστα
Η Έλλη Ρετσίνα Ζαλοκώστα, ήταν Ελληνίδα αθλήτρια της αντισφαίρισης με αξιοσημείωτη δράση κατά τη διάρκεια της κατοχής.
Ήταν κόρη του Γεωργίου Ρετσίνα από το Άργος και αδελφή του πολιτικού Θεόδωρου Ρετσίνα και του Αλέξανδρου Ρετσίνα. Ήταν παντρεμένη με τον Χρήστο Ζαλοκώστα. Ήταν μέλος του Ομίλου αντισφαίρισης Αθηνών και συμμετείχε στα Πανελλήνια πρωταθλήματα. Ήταν δεύτερη στο διπλό μεικτό με συμπαίκτη τον Α. Ζερλέντη το 1929.
Στον Β΄παγκόσμιο πόλεμο κατατάχθηκε εθελόντρια νοσοκόμα στον Ερυθρό Σταυρό και διατηρούσε συσσίτιο για παιδιά στη Βούλα κατά τη διάρκεια της κατοχής. Πρόσφερε υπηρεσίες σε μυστικές αποστολές και διαφυγή πολιτών στη Μέση Ανατολή.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές του ΟΑΑ
Μπολντκλούμπεν Φρεμ
Η Μπολντκλούμπεν Φρεμ είναι ένας δανέζικος αθλητικός σύλλογος από την Κοπεγχάγη. Ο σύλλογος ιδρύθηκε στις 17 Ιουλίου 1886. Είναι περισσότερο γνωστός για την ποδοσφαιρική του ομάδα.
Έδρα της ποδοσφαιρικής ομάδας είναι το Valby Idrætspark, χωρητικότητας 12.000 θεατών. Συμμετέχει στη δεύτερη Ανατολική Κατηγορία. Έχει κερδίσει 6 φορές το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Δανίας και δύο φορές το κύπελλo Δανίας. Μέχρι την καταστροφική χρεοκοποία του 1993, η ομάδα συμμετείχε πάντα στην ανώτατη κατηγορία, εκτός από 3 σεζόν. Μετά τη χρεοκοπία επέστρεψε στην ανώτατη κατηγορία, αλλά μια νέα χρεοκοπία το 2010 οδήγησε την ομάδα στην πέμπτη κατηγορία του πρωταθλήματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1886 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Δανίας Κατηγορία:Μπολντκλούμπεν Φρεμ
Γουλιέλμος Α΄ της Βυρτεμβέργης
Ο Γουλιέλμος Α΄ (γερμ. Wilhelm, 27 Σεπτεμβρίου 1781 - 25 Ιουνίου 1864) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν βασιλιάς της Βυρτεμβέργης (1816-1864).
Βιογραφία
Ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Κάρολος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου Α΄ της Βυρτεμβέργης και της Αυγούστας, κόρης του Καρόλου Γουλιέλμου Φερδινάνδου του Μπράουνσβαϊγκ-Βολφενμπύτελ.
Όταν ανέλαβε, το κράτος υπέφερε από σιτοδεία και λιμό. Έκανε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις, όπως η αποδοχή Συντάγματος το 1819. Μετά από 48 έτη βασιλείας, η επικράτειά του, από σύνολο διαφορετικών πριγκιπάτων και ετερόκλητης γεωργίας, έγινε ενιαίο κράτος με καλή διαχείριση. Ήταν φιλόδοξος στην εξωτερική πολιτική του: εκτός από την Πρωσία και την Αυστρία, φαντάστηκε μία τρίτη δύναμη από τη Βαυαρία, τη Σαξονία, το Αννόβερο και τη Βυρτεμβέργη. Το σχέδιο δεν ευδοκίμησε, όμως του εξασφάλισε σταθερή και συνεπή πολιτική.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1808 την Καρολίνα Αυγούστα των Βίττελσμπαχ, κόρη του Μαξιμιλιανού Α΄ της Βαυαρίας, και διαζεύχθηκε το 1814. Δεν απέκτησαν τέκνα.
Το 1816 έκανε δεύτερο γάμο με την εξαδέλφη του Μεγάλη Δούκισσα Αικατερίνη Πάβλοβνα, κόρη του Παύλου της Ρωσίας, και είχε τέκνα:
Το 1819 απεβίωσε η Αικατερίνη και ο Γουλιέλμος Α΄ έκανε το επόμενο έτος τρίτο γάμο με την εξαδέλφη του Παυλίνα Θηρεσία, κόρη του Λουδοβίκου της Βυρτεμβέργης, και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
590 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Παναγιώτης Σγουρίδης
Ο Παναγιώτης Σγουρίδης (γεν. Ξάνθη, 9 Νοεμβρίου 1950) είναι Έλληνας πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων καθώς επίσης και δύο φορές υφυπουργός στις κυβερνήσεις του Αλέξη Τσίπρα.
Σήμερα είναι Αντιπρόεδρος των Ανεξαρτήτων Ελλήνων.
Προσωπική ζωή και σπουδές
Ο Παναγιώτης Σγουρίδης γεννήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1950 στην Ξάνθη με καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη. Σπούδασε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με ειδικότητα Αγρονόμου Τοπογράφου Μηχανικού.
Πολιτική σταδιοδρομία
Στις εκλογές του Ιουνίου του 1989 εξελέγη βουλευτής Ξάνθης, θέση στην οποία επανεξελέγη για έξι συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις (1990, 1993, 1996, 2000, 2004, 2007). Κατά την κοινοβουλευτική του θητεία υπηρέτησε ως Γ΄ Αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων (1993-1996) και ως Β΄ Αντιπρόεδρος (1996-2004).
Το 2014 εντάχθηκε στους Ανεξάρτητους Έλληνες και συμμετείχε στο ευρωψηφοδέλτιο του κόμματος για τις ευρωεκλογές του 2014. Συμμετείχε επίσης στις εκλογές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου του 2015 με τους Ανεξάρτητους Έλληνες αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί βουλευτής.
Τον Ιανουάριο του 2015, στην κυβέρνηση που σχηματίστηκε μεταξύ ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και ΑΝ.ΕΛ. διορίσθηκε Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι την παραίτηση της κυβέρνησης τον Αύγουστο του 2015. Το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους τοποθετήθηκε Υφυπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων στην δεύτερη κυβέρνηση Τσίπρα, μετά την παραίτηση του Δημήτρη Καμμένου. Στις 24 Φεβρουαρίου 2016 λόγω διαφωνίας του με τον Πρωθυπουργό υπέβαλλε την παραίτησή του και τον αντικατέστησε η Μαρίνα Χρυσοβελώνη.
Στις 11 Νοεμβρίου, ανέλαβε Αντιπρόεδρος των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, ύστερα από πρόταση του Πάνου Καμμένου κατά το 3ο Συνέδριο του κόμματος.
Άλλες δραστηριότητες
Ο Παναγιώτης Σγουρίδης έχει διατελέσει πρόεδρος του Τμήματος Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης στο Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος για 5 χρόνια. Επίσης, διετέλεσε πρόεδρος του συλλόγου "Ασπίδα" Ξάνθης. Το 1985-1988 τοποθετήθηκε πρόεδρος του Γενικού Νοσοκομείου Ξάνθης.
Αρθρογραφεί σε διάφορες εφημερίδες τοπικές και αθηναϊκές και ασχολείται με την φροντίδα των αμπελιών του και την παραγωγή και διάθεση του τοπικού οίνου Αβδήρων του κτήματος Σγουρίδη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Ξάνθης Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κιλκίς
Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κιλκίς (Ε.Π.Σ.Κ.) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο νομό Κιλκίς. Εδρεύει στο Κιλκίς και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.
Βίκτωρ (αγιογράφος)
μικρογραφία|Το δέντρο του Ιεσσαί, έργο του αγιογράφου. Ο Βίκτωρ αγνώστου λοιπού ονόματος ήταν Έλληνας αγιογράφος του 17ου αιώνα.
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κιλκίς
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Κιλκίς είναι η εξής:
Βίκτωρ (αγιογράφος)
Καλλιτεχνικό έργο
Σώζεται δεσποτική εικόνα του στον ναό της Φανερωμένης στη Ζάκυνθο. Η εικόνα είναι του 1660 και παριστάνει την Αποτομή της κεφαλής του Προδρόμου. Η τέχνη του διατηρεί τους τύπους της βυζαντινής αγιογραφίας. Άλλα έργα του είναι ο Πρόδρομος στο Χριστιανικό Μουσείο του Λοβέρδου, ο Χριστός, το Γενέθλιο της Θεοτόκου, και άλλα στο Μουσείο Ζακύνθου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Έλληνες αγιογράφοι
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κιλκίς
Πρωταθλητές
Πηγή: ΕΠΣ Κιλκίς
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Κιλκίς.
Κυπελλούχοι
Πηγή: ΕΠΣ Κιλκίς
Τελικοί
Πηγή: ΕΠΣ Κιλκίς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ποδοσφαιρο
Φρειδερίκος Α΄ της Βυρτεμβέργης
Ο Φρειδερίκος Α΄ (γερμ. Friedrich I, 6 Νοεμβρίου 1754 - 30 Οκτωβρίου 1816) από τον Οίκο της Βυρτεμβέργης ήταν δούκας (1797-1803), μετά εκλέκτορας (1803-05) και έπειτα βασιλιάς (1805-16) της Βυρτεμβέργης. Ήταν μεγαλόσωμος: 2,11 μ. ύψος και 200 κιλά βάρος.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Φρειδερίκου Β΄ Ευγένιου της Βυρτεμβέργης και της Φρειδερίκης των Χοεντσόλλερν, κόρης του Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Βρανδεμβούργου-Σβετ.
Στον στρατό της Πρωσίας
Εισήλθε στον πρωσικό στρατό ως συνταγματάρχης (Oberst) το 1774 στο Σύνταγμα Θωρακοφόρων Λέλχεφελ και ως διοικητής του πολέμησε στον Πόλεμο της Βαυαρικής Διαδοχής. Το 1780 ανέλαβε το 2ο Σύνταγμα Δραγόνων. Νυμφεύτηκε την Αυγούστα του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυττελ, ανιψιά του Γεωργίου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και αδελφή της συζύγου του Γεωργίου Δ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, Καρολίνας, αλλά ο γάμος δεν ήταν ευτυχής: ήδη κατά την πρώτη κύησή της η Αυγούστα ήθελε να χωρίσει, αλλά την απέτρεψε ο πατέρας της. Αν και έκανε τέσσερα τέκνα, ο Φρειδερίκος Α΄ ήταν αμφίφυλος και περιτριγυριζόταν από μία ομάδα νεαρών ευγενών. Είχε καλή σχέση με τον Φρειδερίκο Β΄ και συμμετείχε τακτικά στο υπουργικό Συμβούλιο. Όταν όμως η αδελφή του Ελισάβετ παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο Φρειδερίκος Β΄ φοβήθηκε ότι οι δύο αδελφές θα συνδέσουν τη Ρωσία με την Αυστρία και θα απομονώσουν την Πρωσία. Θεώρησε τον Φρειδερίκο Α΄ υπεύθυνο για το συνοικέσιο και τον απομάκρυνε.
Στον στρατό της Ρωσίας
Το 1781 παραιτήθηκε από υποστράτηγος της Αυστρίας και ακολούθησε την αδελφή του Σοφία Δωροθέα με τον Παύλο, που επέστρεφαν από μία Μεγάλη περιοδεία στην Ευρώπη. Η μητέρα του Παύλου, Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας τού εμπιστεύθηκε τη διοίκηση της Ανατολικής Φινλανδίας με έδρα το Βιιπούρι. Το 1783 διοίκησε 15-20 χιλιάδες στρατιώτες στον Ρωσο-Τουρκικό Πόλεμο. Η κακή σχέση με τη σύζυγό του έφτασε στο σημείο να γίνει βίαιος και η Αυγούστα ζήτησε την προστασία της Αικατερίνης Β΄, η οποία του ζήτησε να φύγει από τη Ρωσία. Η Σοφία Δωροθέα διαμαρτυρήθηκε υπέρ του αδελφού της. Η Αικατερίνη Β΄ ήρθε σε ρήξη με τον γιο της Παύλο. Η Αυγούστα μετά από τον τοκετό ενός νόθου τέκνου της απεβίωσε το 1788. Ο Φρειδερίκος Α΄ πώλησε την ιδιοκτησία του Βύμπορκ ("Μονρεπό").
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1780 την Αυγούστα των Γουέλφων, κόρη του Καρόλου Γουλιέλμου Φερδινάνδου του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ, και είχε τέκνα:
Το 1788 απεβίωσε η Αυγούστα και ο Φρειδερίκος Α΄ έκανε το 1797 δεύτερο γάμο, με την Καρλόττα των Γουέλφων-Αννοβέρου, κόρη του Γεωργίου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου, και είχε τέκνο:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης
Μαφία του ξύλου
Η Μαφία του ξύλου (αγγλ. timber mafia) αναφέρεται στο οργανωμένο έγκλημα στον τομέα της παράνομης υλοτομίας των δασικών οικοσυστημάτων. Η δράση της μαφίας είναι εκτεταμένη σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, κυρίως όμως ανθεί σε χώρες της τροπικής ζώνης της Γης, με παράνομα κέρδη δισεκατομμυρίων δολαρίων σε ετήσια βάση. μικρογραφία|300px|Πράκτορες από την IBAMA, την [[Βραζιλία|Βραζιλιάνικη Περιβαλλοντική Αστυνομία, στον άνισο αγώνα κατά της παράνομης υλοτομίας στον Αμαζόνιο, όπου οργανωμένη μαφία του ξύλου δρα αδυσώπητα]]
Βραζιλία
Η Βραζιλία έχει ανεξέλεγκτη παράνομη υλοτομία, με την αποψίλωση των δασών να αυξάνεται από το 2013. Η μαφία εκφοβίζει τους αντιπάλους, ωστόσο, είναι τόσο περίπλοκη η ίδια, διεισδύει μέσα στους κρατικούς μηχανισμούς, και έτσι κατορθώνει να καλύπτεται από ένα πέπλο νομιμότητας.
Κογκό
Το Κονγκό είναι επίσης μία χώρα - θύμα του παράνομου εμπορίου ξυλείας και της μαφίας που υπάρχει στη χώρα.
Ινδία
Οι προστατευόμενες δασικές περιοχές σε περιοχές της Ινδίας - όπως λ.χ. το Τζαμού και το Κασμίρ, το Χιματσάλ Πραντές, η Καρνατάκα και το Τζαρκάντ - είναι περιοχές, πλούσιες σε δασικό πλούτο, όπου και ανθεί η παράνομη υλοτομία από μαφίες του ξύλου. Αυτές συνεργάζονται ή εκφοβίσουν κρατικούς λειτουργούς ιδίως διευθυντές δασών, τοπικούς πολιτικούς, επιχειρήσεις, αλλά και πολίτες.
Μη κρατικές οργανώσεις έχουν ενταχθεί στη μάχη κατά της τοπικής μαφίας, όπως στο Κασμίρ. Μερικές φορές, έχουν αναφερθεί δασικοί υπάλληλοι που συγκάλυψαν πλασματικές δασικές πυρκαγιές, οι οποίες ενεργοποιούνται για προφανείς λόγους.
Πολλές μελέτες δείχνουν μεγάλη απώλεια σε δασικές εκτάσεις λόγω επιθετικών αποψιλωτικών υλοτομιών, από τη μαφία του ξύλου, με περισσότερα από ένα εκατομμύριο εκτάρια να έχουν απωλεσθεί στα περίχωρα του Chhotanagpur, ενώ η υλοτομηθείσα ξυλεία παράνομα να μεταβιβάζεται απευθείας σε βιομηχανικές, μεταλλευτικές και υλοτομικές εταιρείες.
Εκτός από την υποβάθμιση του περιβάλλοντος, οι δημοσιονομικές απώλειες είναι επίσης σημαντικές. Εκτίμηση του 1994 για παράνομα υλοτομούμενη ξυλεία στην πολιτεία της Καρνατάκας υπολογίζει την οικονομική ζημία σε περίπου 230 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ.
Ινδονησία
Μία χώρα που κυριολεκτικά μαστίζεται από την παράνομη υλοτομία. Ειδικά τα δάση του Βόρνεο ήταν και είναι κύριες πηγές παράνομης υλοτομίας, όπου ανθούν πολλές μικρές μαφίες, κυρίως τοπικές, και απειλούν όχι μόνο τις τοπικές κοινωνίες αλλά και όλο το πλούσιο και παρθένο δασικό οικοσύστημα.
Ρουμανία
Η δασική βιομηχανία στη Ρουμανία κυριαρχείται από τη πανίσχυρη Ρουμανική «μαφία της ξυλείας». Η Ευρωαπαϊκή Ένωση έχει πολλάκις εγκαλέσει την κυβέρνηση της Ρουμανίας για το θέμα αυτό που έχει λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.
Η μισή από όλη την υλοτομούμενη ξυλεία της χώρας συλλέγεται παράνομα. Όσοι επιχειρεούν κόντρα στη μαφία της ξυλείας ή προσπαθούν να επιβάλουν τη δασική νομοθεσία δέχονται πλήθος από αντίποινα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δασολογία Κατηγορία:Ξύλο
Γιάννης Πουλόπουλος
Ο Γιάννης Πουλόπουλος (29 Ιουνίου 1941 - 23 Αυγούστου 2020) ήταν Έλληνας τραγουδιστής, συνθέτης και στιχουργός.
Βιογραφία
Ο Γιάννης Πουλόπουλος από μικρός είχε κλίση στο τραγούδι. Παρακινημένος από τους φίλους του, που τον άκουγαν να τραγουδάει, αλλά και έχοντας ο ίδιος μεγάλη πίστη στις φωνητικές του ικανότητες, πήγαινε στην εταιρεία Columbia το 1962 κάνοντας προσπάθειες για να πει κάποια τραγούδια που γίνονταν τότε ακροάσεις, ζητώντας να τον ακούσουν, αλλά κανείς δεν του έκλεισε κάποιο ραντεβού. Ο Γιάννης Πουλόπουλος συνέχιζε να ζητάει ακρόαση σχεδόν καθημερινά, παρ' όλα τα μεροκάματα που έχανε αφού δούλευε τότε σαν ελαιοχρωματιστής και οικοδόμος, ενώ παράλληλα έπαιζε ποδόσφαιρο στον Άγιο Ιερόθεο. Την ίδια χρονική περίοδο φοιτούσε στη νυχτερινή σχολή ΝΤΗΖΕΛ, με ειδικότητα ηλεκτρολόγου. Έτσι μπαίνει στο στούντιο για να ηχογραφήσει το πρώτο του τραγούδι, σε μουσική και στίχους του Μπάμπη Δαλιάνη, με τον τίτλο "Κορμί μου πονεμένο". Στην πίσω πλευρά του δίσκου 45 στροφών θα έμπαινε το τραγούδι "Στο άδειο προσκεφάλι", που όμως τελικά το πήρε επί πληρωμή ο Χρήστος Κολοκοτρώνης (καταχωρημένο στην ΑΕΠΙ στους Δαλιάνη/Κολοκοτρώνη). Τελικά το τραγούδι δεν κυκλοφορεί και μένει ως δείγμα στην Columbia. Ένας επιπλέον λόγος ήταν ότι ο Πουλόπουλος ακόμα ήταν ανήλικος και απαγορευόταν να εκδοθεί δίσκος με το αναγραφόμενο τραγούδι. Το δεύτερο τραγούδι ήταν ένα συρτοτσιφτετέλι του Πάνου Πετσά με τίτλο "Δως μου την καρδιά μου πίσω". Κυκλοφορεί σε 45άρι και στην πίσω πλευρά είχε ένα "μπαγιό" του ίδιου του συνθέτη με την Πόλυ Πάνου και τη Βούλα Γκίκα, με τίτλο "Γεννήθηκα να σε αγαπώ". Εκείνη την περίοδο η Columbia, έχοντας στο δυναμικό της μεγάλο αριθμό άγνωστων και ανερχόμενων τραγουδιστών, αποφασίζει να κάνει εκκαθάριση και να κάνει νέες ακροάσεις, από τις οποίες θα κρατούσε 50 άτομα.
Την επιτροπή ακροάσεων αποτελούσαν ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Απόστολος Καλδάρας, ο Βασίλης Τσιτσάνης και ο Γιάννης Παπαϊωάννου. Τότε ο Γιάννης Πουλόπουλος διάλεξε να πει δύο δύσκολα τραγούδια: το "Μάνα μου και Παναγιά" και το "Παράπονο". Μόλις τελείωσε, τον πλησίασε ο Μίκης Θεοδωράκης λέγοντας: "Αυτόν εγώ θα τον κάνω τραγουδιστή", και τελικά ήταν ο μόνος που πέρασε από αυτή την ακρόαση.
Ο Μίκης Θεοδωράκης του δίνει να πει τρία τραγούδια στο θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη Η γειτονιά των αγγέλων, που εκείνη τη χρονιά (1963) ανεβαίνει στο θέατρο Ρεξ από τον θίασο Τζένης Καρέζη–Νίκου Κούρκουλου. Τα τραγούδια αυτά ήταν τα "Στρώσε το στρώμα σου για δυο", "Δόξα τω Θεώ" και "Το ψωμί είναι στο τραπέζι". Αυτά είναι και τα πρώτα τραγούδια που ηχογραφεί σε δίσκο ο Πουλόπουλος, τα οποία αργότερα θα δισκογραφήσει στην ίδια εταιρεία και ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Εκείνη την περίοδο ηχογραφεί το ένα και μοναδικό τραγούδι με τον Σταύρο Ξαρχάκο, το "Πρωινό τραγούδι", σε στίχους Νίκου Γκάτσου, το οποίο επίσης δεν κυκλοφορεί και μένει ως δείγμα και το 1963 συμπεριλαμβάνεται στο διπλό LP Χρυσές επιτυχίες του Σταύρου Ξαρχάκου. Ο χειμώνας του 1963 τον βρίσκει να τραγουδά στο κέντρο Ξημερώματα, στα Άνω Πατήσια, μαζί με την Καίτη Γκρέυ, τον Γιάννη Αγγέλου στο μπουζούκι και τον Γιάννη Μπουρνέλη ως κονφερασιέ. Στην συνέχεια, απομακρύνεται από την Columbia, εξαιτίας του Γρήγορη Μπιθικώτση, ο οποίος έθεσε βέτο στην εταιρεία και στους αδελφούς Λαμπρόπουλους, ότι αυτόν δεν τον ήθελε εκεί. Το 1964 κατατάσσεται φαντάρος και απολύεται το 1966.
Το 1965 τραγουδάει τέσσερα τραγούδια του τότε πρωτοεμφανιζόμενου Μάνου Λοΐζου, ενώ το 1966 θα τραγουδήσει σε πρώτη εκτέλεση το "Ακορντεόν", στην ταινία μικρού μήκους Αθήνα, πόλη χαμόγελο, σε σκηνοθεσία του Λάμπρου Λιαρόπουλου για το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Σχεδόν παράλληλα κάνει μεγάλη επιτυχία με το "Μη μου θυμώνεις μάτια μου", του επίσης τότε πρωτοεμφανιζόμενου Σταύρου Κουγιουμτζή.
Το 1966 τραγουδά σε συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη στο γήπεδο της ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια, μαζί με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, τη Μαρία Φαραντούρη και τον πρωτοεμφανιζόμενο Δημήτρη Μητροπάνο. Την ίδια χρονιά μπαίνει για τα καλά στη δισκογραφία. Τα 45άρια δισκάκια του κυκλοφορούν σωρηδόν και εμφανίζεται για πρώτη φορά στις κινηματογραφικές ταινίες: Οι στιγματισμένοι (1966), με τον Γιώργο Φούντα και τη Μάρω Κοντού, όπου τραγουδάει μαζί με την Ελένη Κλάδη το "Πολύ αργά" και το "Σ' αγαπώ"· Ο τετραπέρατος (1966), με τον Κώστα Χατζηχρήστο, όπου ερμηνεύει το τραγούδι του Γιώργου Κατσαρού "Στον Πειραιά, στον Πειραιά"· Εκείνος κι εκείνη (1966), με τη Τζένη Καρέζη και τον Φαίδωνα Γεωργίτση, όπου τραγουδάει τη σύνθεση του Γιάννη Μαρκόπουλου "Ξεγυμνώστε τα σπαθιά".
Ο Γιάννης Πουλόπουλος και το Νέο Κύμα
Είναι όμως η εποχή του Νέου Κύματος, το οποίο ο Γιάννης Πουλόπουλος ακολουθεί. Γράφει και συνθέτει δικά του τραγούδια, όπως το "Θά 'θελα νά 'χα", που γνωρίζει μεγάλη επιτυχία. Στη συνέχεια συνεργάζεται με τον Γιάννη Σπανό (συμμετέχει στην Ανθολογία και στην Ανθολογία Β', ερμηνεύοντας αριστουργηματικά το "Παιδί μου ώρα σου καλή" σε ποίηση Γεώργιου Βιζυηνού), με τον Δήμο Μούτση ("Το κορίτσι μου στ' άστρα"), με το Γιώργο Κοντογιώργο ("Γύφτισσα Μέρα" σε στίχους 'Ακου Δασκαλόπουλου), με τον Κυριάκο Σφέτσα και με τον Νίκο Μαμαγκάκη ("Άνθη" και "Πέτρινα λουλούδια", σε στίχους Βασίλη Βασιλικού).
Η συνεργασία του Γιάννη Πουλόπουλου με τον Μίμη Πλέσσα και η εμφάνισή του στον κινηματογράφο
Το 1966 έρχεται σε επαφή με τον Μίμη Πλέσσα, μια συνεργασία που άφησε εποχή στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού. Αφορμή η ταινία μιούζικαλ Οι θαλασσιές οι χάντρες (1966). Ακολούθησαν οι ταινίες: Κάτι κουρασμένα παλικάρια (1967), Μια κυρία στα μπουζούκια (1968), Ο ψεύτης (1968), Γοργόνες και μάγκες (1968), Ο μικρός δραπέτης (1968), Η Παριζιάνα (1969), Η ωραία του κουρέα (1969), Η θεία μου η χίπισσα (1970) κ.ά.
Άλλες εμφανίσεις την περίοδο 1967–1970
Το 1967 εμφανίστηκε στο Χρυσό Βαρέλι, στις Τζιτζιφιές, πλάι στη Μαρινέλλα, τον Τόλη Βοσκόπουλο, τη Δούκισσα, τον Στράτο Διονυσίου και τη Μπέμπα Μπλανς. Κατόπιν, αποφάσισε με την Μαρινέλλα να εμφανιστούν στη Νεράιδα, για τις επόμενες δύο σεζόν (1968–1969) με εκπληκτική επιτυχία. Το 1968 διοργανώνεται στην Αθήνα η 1η Ολυμπιάς Τραγουδιού, όπου ερμηνεύει το τραγούδι "Μα τώρα, αγάπη μου", του Μίμη Πλέσσα.
Κατά τη Στρατιωτική δικτατορία συμμετείχε στους χουντικούς εορτασμούς της επετείου της 21ης Απριλίου στο Παναθηναϊκό Στάδιο ανάμεσα σε άλλους ηθοποιούς και τραγουδιστές.
Ο δρόμος (δίσκος)
Το 1969 είναι μια σημαδιακή χρονιά. Ο δρόμος, άλμπουμ των Μίμη Πλέσσα και Λευτέρη Παπαδόπουλου, όπου ο Γιάννης Πουλόπουλος ερμηνεύει δέκα από τα δώδεκα τραγούδια, θα γίνει αμέσως ο πρώτος ελληνικός χρυσός δίσκος—παρά την απαγόρευση μετάδοσής του από το τότε μονοπώλιο του ΕΙΡ/ΕΙΡΤ—και στα χρόνια που θα ακολουθήσουν θα γίνει το πιο επιτυχημένο σε πωλήσεις άλμπουμ στην ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας, φτάνοντας τα 3.000.000 αντίτυπα, ρεκόρ που μέχρι σήμερα κανείς άλλος ελληνικός δίσκος δεν έχει πλησιάσει. Την ίδια χρονιά, συμμετέχει στον δίσκο Οι ώρες, των Λίνου Κόκοτου και Άκου Δασκαλόπουλου.
Μετά τον Δρόμο
Μετά την ανεπανάληπτη επιτυχία του Δρόμου, ο Πουλόπουλος, μέσα από τα τραγούδια και τις κινηματογραφικές του εμφανίσεις, γίνεται το μεγαλύτερο όνομα του ελληνικού τραγουδιού, ο "χρυσός ερμηνευτής", χαρακτηρισμό που αποδεικνύει και μια δημοσκόπηση του 1970 σε περιοδικό της εποχής, σχετική με τη δημοσιότητα και απήχηση των τραγουδιστών, στην οποία κατατάχθηκε πρώτος ανάμεσα σε πολλά άλλα μεγάλα ονόματα. Ενώ άλλες δισκογραφικές εταιρείες προσπαθούν να τον προσελκύσουν, ο Αλέκος Πατσιφάς βρίσκει τρόπο να τον κρατήσει στη Λύρα. Ξέροντας την επιθυμία του τραγουδιστή να βρίσκεται συνέχεια στο στούντιο, τον βάζει να ηχογραφεί διαρκώς τραγούδια. Είναι χαρακτηριστικό ότι την περίοδο 1969–71 ο Γιάννης Πουλόπουλος τραγουδά σε δέκα μεγάλους δίσκους 33 στροφών και σε αρκετούς μικρούς 45 στροφών. Όταν, σε συνέντευξή του το 1987, ρωτήθηκε αν έχει κάνει λάθη στην καριέρα του, θα αναφέρει την έκδοση των δέκα δίσκων που κυκλοφόρησαν μέσα σε δύο χρόνια, υπογραμμίζοντας όμως ότι περιέχουν μερικά από τα κλασσικά (όπως τα χαρακτήρισε) τραγούδια του. Στους δέκα αυτούς δίσκους υπάρχουν εξαίσια δείγματα της φωνής του και υπέροχες ερμηνείες τραγουδιών βασισμένων σε στίχους ποιημάτων του Λόρκα και του Νερούδα (Εμιλιάνο Ζαπάτα), του Γιάννη Γλέζου, στην Ερωφίλη του Νίκου Μαμαγκάκη, στη "Γύφτισσα μέρα" του Γιώργου Κοντογιώργου και στη "Μαρία" του Νίκου Σκέμπρη (Λαβράνου) και την επόμενη χρονιά κυκλοφορεί δίσκο με τον επιστήθιο φίλο του τον Γιώργο Ζαμπέτα, το "Μουσικόραμα". Κατά την περίοδο 1971-73, συνεργάζεται με τον σκηνοθέτη Όμηρο Ευστρατιάδη, ντύνοντας κάποιες ταινίες του με μουσική και στίχο. Επίσης, αξίζει να αναφερθεί ότι αυτή την περίοδο δίνει 1 τραγούδι στην Ελένη Ανουσάκη με τίτλο «Μη μου ζητάς» για τις ανάγκες της ταινίας «Αδιέξοδο» (1971), καθώς και 1 τραγούδι στην Ελένη Ροδά και 2 στην Καίτη Χωματά. Στις αρχές της δεκαετίας του '70, καλεσμένος στην εκπομπή του Νίκου Μαστοράκη, τραγουδά το «It was a very good year» του Frank Sinatra, ηχογράφηση η οποία δεν κυκλοφόρησε. Λίγο πριν την έκδοση αυτού του δίσκου, μόλις πρόλαβε τη σύλληψη από τα όργανα της χούντας, μιας και το τραγούδι των Γιώργου Κατσαρού - Πυθαγόρα "Πάμε για ύπνο Κατερίνα", θεωρήθηκε αντιστασιακό. Κατέφυγε τότε σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Βέβαια προϋπήρχε και ο δίσκος "Μίλα μου για τη λευτεριά" των Μίμη Πλέσσα - Λευτέρη Παπαδόπουλου, που όλα τα τραγούδια - εκτός από ένα - είχαν απαγορευτεί από το καθεστώς της επταετίας.
Το 1973 τραγουδάει σε στίχους Κώστα Βίρβου και μουσική Μίμη Πλέσσα στο "Θάλασσα πικροθάλασσα" και το 1975 ερμηνεύει τα "12 ρεμπέτικα", ένα είδος τραγουδιού που αποδεικνύει πια πως ο Γιάννης Πουλόπουλος είναι ένας τραγουδιστής μοναδικός, που άνετα μπορεί να κινηθεί σε όλα τα είδη του Ελληνικού τραγουδιού. Αυτός ήταν και ο τελευταίος δίσκος του στη Λύρα.
Μετά την αποχώρησή του από τη Λύρα
Όλα αυτά τα χρόνια η Λύρα δεν έπαψε να επανεκδίδει τραγούδια που είχε πει, κυρίως τραγούδια που είχαν κυκλοφορήσει σε δίσκους 45 στροφών. Στο διάστημα 1977-89 συνεργάζεται και πάλι με τον Μίμη Πλέσσα, τον Γιάννη Σπανό, τον Γιώργο Κριμιζάκη, ενώ το 1982 σε ένα δίσκο που έγινε χρυσός, τραγούδησε με το δικό του ξεχωριστό τρόπο τραγούδια του "Νέου Κύματος" σε δεύτερη εκτέλεση (πιάνο -επιμέλεια ορχήστρας ο Γιάννης Σπανός). Στην εταιρία Μίνως μένει ως το 1989, έχοντας 11 χρυσούς δίσκους στο ενεργητικό του εκεί. Την εποχή εκείνη, ο χρυσός αντιστοιχούσε σε 60.000 πωλήσεις και ο πλατινένιος σε 100.000. Μάλιστα, οι τρεις τελευταίοι δίσκοι έγιναν πλατινένιοι μετά την αποχώρησή του από τη Μίνως. Το 1983 κυκλοφορεί τη δεύτερη ποιητική του συλλογή με τίτλο «Ταξίδι Στο Κέντρο Της Γης», ενώ δεν σταματά να ασχολείται και με τη ζωγραφική, που όπως είχε δηλώσει, ήταν κάτι που τον ξεκούραζε. Την ίδια χρονιά γνωρίζεται με τη μέλλουσα γυναίκα του Μπέττυ και το 1985 γίνεται ο γάμος τους. Στις 15 Μαΐου 1991 γεννιέται η κόρη του, Αλεξάνδρα.
Ο Γιάννης Πουλόπουλος εκτός δισκογραφίας
Ακολουθούν δύο δίσκοι και ένας τρίτος με μια συμμετοχή, στην Polygram μεταξύ 1990-92. Για ένα διάστημα 5 χρόνων μένει οικειοθελώς εκτός δισκογραφίας (φυσικά συνεχίζει τις εμφανίσεις του σε μεγάλα κέντρα).
Συνεργασία πάλι με τη Λύρα και αποχώρηση του τραγουδιστή από το χώρο του τραγουδιού
Το 1997 ο Πουλόπουλος αρχίζει μια καινούργια συνεργασία με τη Λύρα, μετά από 22 χρόνια, με το δίσκο "Του τραγουδιού το βλέμμα", σε μουσική Αντώνη Στεφανίδη. Δίσκος που γνωρίζει αμέσως μεγάλη επιτυχία. Στο δίσκο αυτό υπάρχει και μια μεγάλη έκπληξη. Ο Γιάννης Πουλόπουλος ανέδειξε δύο δικά του παλιά τραγούδια από τα τέσσερα συνολικά που είπε σε κινηματογραφικές ταινίες γύρω στα 1972 - 1973 και ήταν άγνωστα, αλλά και δεν είχαν μέχρι σήμερα κυκλοφορήσει. Τα τραγούδια αυτά το "Πάλι μεθυσμένος" και το "Αφού μου έφυγες εσύ", ξανατραγουδάει στον καινούργιο του δίσκο. Το 1998, κυκλοφορεί σε cd η ζωντανή του εμφάνιση στην Πύλη Αξιού –πρόκειται για την μόνη του δισκογραφική δουλειά με περιεχόμενο από εμφάνισή του-, εμφάνιση η οποία γνώρισε μεγάλη επιτυχία και αποτελεί και την τελευταία του. Το 1999 κυκλοφορεί ο δίσκος με τίτλο «Στα Όνειρά Μου Περπατώ», με τον οποίο αποφασίζει να απομακρυνθεί από τα μουσικά δρώμενα. Σε ορισμένες συνεντεύξεις της εποχής δηλώνει πως η νύχτα, έτσι όπως έχει ευτελιστεί, δεν είναι πια γι’ αυτόν και δηλώνει την απομάκρυνση του από τις βραδινές εμφανίσεις και, εν γένει, τα μουσικά δρώμενα. Το 2005 κυκλοφορεί σε περιορισμένες εκδόσεις ένας δίσκος 10 ιντσών, με τίτλο «ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΑ» με 10 τραγούδια, ενώ στο διάστημα αυτό οι επανεκδόσεις τραγουδιών, και από τη Lyra και από τη Minos, διαδέχονται η μία την άλλη. Τα τελευταία χρόνια ήταν αφοσιωμένος στην οικογένεια του, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Άλλες πνευματικές και καλλιτεχνικές δραστηριότητες
Ο Γιάννης Πουλόπουλος κυκλοφόρησε δύο ποιητικές συλλογές, με τίτλο Τετράδιο (1971) και Ταξίδι στο κέντρο της νύχτας (1983), στις οποίες βλέπουμε και μια άλλη πτυχή του καλλιτέχνη, η οποία φωτίζει δικά του άγνωστα τοπία και κάποιες ουσιαστικές πλευρές του σκεπτόμενου Γιάννη. Παράλληλα, ασχολήθηκε με τη ζωγραφική και τη χαλκογραφία, έχοντας αποκτήσει μερικές γνώσεις από τον φίλο του, τραγουδιστή και ζωγράφο, Σταύρο Πασπαράκη. Έτσι κατοχυρώνει τις εμπειρίες του σε μια πλατιά εκφραστική καλλιτεχνική γκάμα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί
Κρανάη (νησί)
Ετυμολογία
Ορισμένοι πιστεύουν ότι η ετυμολογία για το όνομα Κραναί προέρχεται από τον θρυλικό βασιλιά της Αθήνας Κραναό, τον διάδοχο του βασιλιά Κέκροπα, καθώς η Αθήνα ήταν γνωστή και ως «Κρανάα». Ωστόσο η λέξη Κραναός κατά τον Όμηρο έχει τις εξής έννοιες: «βραχώδης», «κουρελιασμένος», «σκληρός». Ως εκ τούτου, ορισμένοι πιστεύουν ότι η λέξη Κραναί κυριολεκτικά σημαίνει «βράχος».
Το όνομα «Μαραθονήσι» μεταφράζεται σε «νήσος μάραθου», καθώς το βότανο μάραθο φύτρωνε φυσικά σε αυτό το νησί.
Ιστορία
Σύμφωνα με το μύθο, όταν ο Πάρις της Τροίας απήγαγε την Ελένη από την Σπάρτη, πέρασαν την πρώτη τους νύχτα στους Κρανούς. Όταν το Γύθειο έγινε το κύριο λιμάνι της αρχαίας Σπάρτης, η Κρανάη έγινε τόπος ξεκούρασης των εμπόρων. Αφού η υπόλοιπη Ελλάδα υποδουλώθηκε στους Οθωμανούς Τούρκους μόνο η Μάνη παρέμεινε ελεύθερη. Οι μπέηδες της Μάνης οχύρωσαν την Κρανάη με έναν μανιάτικο πύργο που ονομαζόταν Πύργος Τζαννετάκη, που χτίστηκε το 1829. Ο Πύργος Τζαννετάκη έγινε σήμερα το Ιστορικό και Πολιτιστικό Μουσείο της Μάνης.
Στο νησί υπάρχει ένα παρεκκλήσι αφιερωμένο στον Άγιο Πέτρο, που προτιμάται από πολλά ζευγάρια για τους γάμους τους λόγω της υπέροχης θέας του στην πόλη του Γυθείου και της γραφικής τοποθεσίας του. Υπάρχει επίσης ένας περίοπτος φάρος ύψους 23 μέτρων που χτίστηκε το 1873, με μάρμαρο υψηλής ποιότητας από την περιοχή Ταίναρο στη νότια χερσόνησο της Μάνης.
Πηγές
Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί της Λακωνίας Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Λακωνίας Κατηγορία:Νησιά της Πελοποννήσου Κατηγορία:Τοποθεσίες της Ιλιάδας
Μπολντκλούμπεν αφ 1893
Η Μπολντκλούμπεν αφ 1893 είναι μια δανέζικη ποδοσφαιρική ομάδα η οποία αγωνίζεται στη δεύτερη Ανατολική κατηγορία. Έδρα της ομάδας είναι το  Østerbro Stadion, χωρητικότητας 7.000 θεατών. Η ομάδα ιδρύθηκε το 1893. Έχει κερδίσει 9 πρωταθλήματα Δανίας και ένα κύπελλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1893 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Δανίας
591 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Πέρνικ
Το Πέρνικ (βουλγαρικά: Перник) είναι πόλη της Δυτικής Βουλγαρίας (περίπου 20 χλμ. νοτιοδυτικά της Σόφιας) με πληθυσμό 80.191 το 2011. Το Πέρνικ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Δυτικής Βουλγαρίας μετά τη Σόφια. Είναι πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, που συνορεύει με τη Σερβία, και βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Στρυμόνα, στην κοιλάδα του Πέρνικ, ανάμεσα στα βουνά Γκόλο Μπάρντο, Βίτοσα, Λιούλιν και Βίσκιαρ. Έχει πληθυσμό 80.620 κατοίκων (2012) και είναι χτισμένη σε υψόμετρο 710 μ.
Αρχικά στην περιοχή υπήρχε θρακικό φρούριο το οποίο ιδρύθηκε τον 4ο αιώνα π.Χ., και αργότερα ένας Ρωμαϊκό οικισμός, ενώ το Πέρνικ έγινε μέρος της Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας στις αρχές του 9ου αιώνα ως ένα σημαντικό φρούριο. Η μεσαιωνική πόλη ήταν το κύριο βουλγαρικό οχυρό κατά τη διάρκεια των πολέμων του Βούλγαρου τσάρου Σαμουήλ εναντίον της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας τον 11ο αιώνα, όταν το διοικούσε ο τοπικός ευγενής Κράκρα του Πέρνικ, που αντιστάθηκε πολλές φορές στις Βυζαντινές πολιορκίες.
Από το 1396 μέχρι το 1878 η πόλη βρισκόταν υπό οθωμανική κυριαρχία. Κατά τον 20ο αιώνα το Πέρνικ αναπτύχθηκε γρήγορα ως κέντρο εξόρυξης άνθρακα και βαριάς βιομηχανίας. Κατά την κομμουνιστική περίοδο της Βουλγαρίας, μεταξύ 1949 και 1962, ονομαζόταν Ντιμίτροβο, προς τιμή του Βούλγαρου Κομμουνιστή ηγέτη Γκεόργκι Ντιμιτρόφ.
Όνομα
Το όνομα Πέρνικ θεωρείται ότι έχει προέλθει απο εκείνο του Σλαβικού θεού του κεραυνού και της αστραπής Περούν ή από ένα ντόπιο βογιάρο ονόματι Πέριν+τη Σλαβική ονοματική κατάληξη -νικ (ή -ικ) και αναφέρεται για πρώτη φορά τον 9ο αιώνα.
Θέση
Το Πέρνικ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Δυτικής Βουλγαρίας. Βρίσκεται στην ομώνυμη κοιλάδα σε υψόμετρο μεταξύ 700 και 850 μέτρων και περιβάλλεται από τα βουνά Βίτοσα, Λιούλιν και Γκόλο Μπάρντο. Μέσα από την πόλη περνάει ο ποταμός Στρυμώνας, που πηγάζει από το Τσέρνι Βραχ - ένας από τους μεγαλύτερους ποταμούς της χώρας, με συνολικό μήκος 290 χλμ. Το Πέρνικ βρίσκεται 30 χλμ. νοτιοδυτικά της Βουλγαρικής πρωτεύουσας Σόφιας. Η περιφέρεια της πόλης έχει πολλούς κύριους οδικούς άξονες, μεταξύ αυτών τον Πανευρωπαϊκό Διάδρομο VIII και τον Πανευρωπαϊκό Διάδρομο IV-Ευρωπαϊκή Οδό 79/με τον Αυτοκινητόδρομο Στρυμώνα και τον Αυτοκινητόδρομο Λιούλιν/ που συνδέει την Ελλάδα με την Κεντρική Ευρώπη. Το Πέρνικ έχει πέντε σιδηροδρομικούς σταθμούς. Η πόλη βρίσκεται κοντά σε έναν από τους παλαιότερους εμπορικούς δρόμους των Βαλκανίων, που οδηγούσε από τη Σόφια στο Ντουμπρόβνικ, μέσω των Σκοπίων, της Πρίστινας, του Σαράγιεβο και του Μόσταρ.
Ιστορία
Το Πέρνικ είναι διάδοχος της μεσαιωνικής πόλης Κράκρα.
Τον 4ο αιώνα π.Χ. οι Θράκες έχτισαν εκεί ένα φρούριο. Υπάρχει πλούσια συλλογή αρχαιολογικών ευρημάτων, που μαρτυρούν την ύπαρξη Θρακικού οικισμού την ύστερη Νεολιθική περίοδο. Η πλουσιότερη συλλογή κεραμεικής στα Κεντρικά Βαλκάνια χρονολογείται από την εποχή αυτή και φυλλάσσεται στο Ιστορικό Μουσείο. Ο αρχαίος Ελληνας ιστορικός Θουκυδίδης έγραψε ότι στην περιοχή του Πέρνικ ζούσε η Θρακική φυλή των Αγριανών. Ο συγγραφέας τους αναφέρει αφηγούμενος την εκστρατεία του Βασιλιά των Οδρυσών Σιτάλκη κατά της Μακεδονίας το 429 π.Χ. στην περιοχή. Η μεγαλύτερη πόλη άλλων Θρακικών φυλών της περιοχής ήταν η Αδέβα, στα ερείπια της οποίας χτίστηκε το Πέρνικ. Υπάρχει μια υπέροχη έκθεση ανάγλυφων και γλυπτών, αφιερωμένη στους θεούς της ιατρικής και της υγείας αντίστοιχα Ασκληπιό και Υγεία, που λατρεύονταν σε αυτή την περιοχή λόγω της παρουσίας των ιαματικών πηγών.
Οι Βούλγαροι επωφελήθηκαν από την οχυρή θέση και έχτισαν ένα από τα ισχυρότερα Βουλγαρικά οχυρά, το Πέρνικ. Στις αρχές του 11ου αιώνα ο οικισμός ήταν ένα φρούριο, απόρθητο από τους Βυζαντινούς. Ήταν έδρα του θρυλικού διοικητή Κράκρα του Πέρνικ, που έπαιξε σημαντικό ρόλο την εποχή της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας. Το 1004 υπερασπίστηκε με γενναιότητα το φρούριο και αρκετές φορές ανέκοψε τις επιθέσεις του Βυζαντινού αυτοκράτορα Βασίλειου Β´ (κοινώς γνωστού ως Βουλγαροκτόνου) στη Σαρδική. Μετά από πολλές μάχες ο Κράκρα προξένησε σοβαρές απώλειες στο Βυζαντινό στρατό και τον ανάγκασε να αποσυρθεί από την περιοχή του. Το 1016 ο Βασίλειος προσπάθησε πάλι να επιτεθεί στο Πέρνικ. Μετά από πολιορκία 88 ημερών και μεγάλες απώλειες ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας υποχρεώθηκε να υποχωρήσει. Επιβιώνει ο θρύλος ότι το αίμα από τους Βυζαντινούς πολεμιστές ήταν τόσο πολύ, ώστε οι βράχοι στους πρόποδες του φρουρίου του Πέρνικ έγιναν κόκκινοι. Από εκεί προέρχεται το όνομα του γύρω τόπου - Ματωμένο. Το 1017 ο Κράκρα συγκέντρωσε ένα μεγάλο στρατό σε συνεργασία με Πετσενέγους. Και οι δυο στρατιωτικές δυνάμεις προετοιμάζονταν να προσβάλλουν το Βυζάντιο για να απελευθερώσουν τα εδάφη μεταξύ του Δούναβης και του Αίμου από τους Βυζαντινούς εισβολείς. Οι πολιτικοί της Κωνσταντινούπολης δωδρωδώκησαν τους Πετσενέγους και αυτοί διέρρηξαν τη συμμαχία τους με τους Βούλγαρους. Μετά το θάνατο του Τσάρου Ιβάν Βλάντισλαβ το 1018, που δεν άφησε κανένα κληρονόμο του θρόνου, ο Κράκρα διαπραγματεύθηκε με επιτυχία με τους Βυζαντινούς ώστε οι Βούλγαροι να διατηρήσουν την εσωτερική τους ανεξαρτησία στο νεοϊδρυμένο θέμα της Βουλγαρίας. Ολη η Βουλγαρική αριστοκρατία παρέμεινε ανέπαφη και οι Βουλγαρικές δυνάμεις πλήρως οπλισμένες. Η κεφαλή της Βουλγαρικής εκκλησίας παρέμεινε επίσης Βουλγαρική. Σήμερα το Φρούριο του Πέρνικ είναι ένα από τα μεγαλύτερα τουριστικά αξιοθέατα.
Την εποχή της Οθωμανικής κατοχής το Πέρνικ έχασε τη σημασία του ως φρούριο επειδή βρισκόταν βαθειά στο εσωτερικό. Στην πόλη δεν εγκαταστάθηκαν άλλες εθνικές ομάδες εκτός από τους Βουλγάρους και ο πληθυσμός έχει ζήσει σχετικά ήρεμα τους τελευταίους αιώνες. Μέχρι την Απελευθέρωση της Βουλγαρίας (1878) το Πέρνικ ήταν ένα μικρό κτηνοτροφικό χωριό, που αποτελείτο από πολλούς διάσπαρτους οικισμούς. Η αρχή της νεότερης ιστορίας του Πέρνικ τοποθετείταιτον 20ό αιώνα με την ανάπτυξη των πλούσιων κοιτασμάτων άνθρακα της περιοχής. Σύμφωνα με μερικούς επιστήμονες η ύπαρξη του άνθρακα ήταν ήδη γνωστή το 10ο και τον 11ο αιώνα. Πριν αρχίσει η βιομηχανική εκμετάλλευσή του οι κάτοικοι τον ανέσκαπταν με φτυάρια και αξίνες και μετέφεραν τον άνθρακα με καροτσάκια και αναπηρικών καροτσιών με καρότσια και χειράμαξες. Η γρήγορη ανάπτυξη του Πέρνικ συνδέεται με τις μεγάλες αποστολές άνθρακα προς την πρωτεύουσα, που προορίζονταν για τις οικιακές ανάγκες και τις σιδηροδρομικές μεταφορές. Μέχρι τότε ο εφοδιασμός με άνθρακα για τους σιδηροδρόμους, τα ατμόπλοια και τα ποταμόπλοια γινόταν από μακριά, μέχρι το Κάρντιφ της Μεγάλης Βρετανίας.
Καθώς οι πρώτες συνοικίες ανθρακωρύχων χτίστηκαν στις όχθες του Ποταμού Στρυμόνα η ίδρυση του πρώτου οικισμού ανθρακωρύχων του Πέρνικ έγινε ανατολικά του ομώνυμου (Στρούμα) χωριού. Είναι πόλη από το 1929 και πρωτεύουσα επαρχίας από το 1958. Την εποχή εκείνη η εξόρυξη άνθρακα έφθασε στο ζενίθ της και το Πέρνικ υπήρξε το ενεργειακό κέντρο της της Βουλγαρίας για λίγες δεκαετίες.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τα στοιχεία της τελευταίας απογραφής του 2011 τα άτομα που δήλωσαν την εθνική τους ταυτότητα κατανέμονταν ως εξής : Σύνολο: 80.191
Κλίμα
Το Πέρνικ είναι στην ήπια-ηπειρωτική κλιματική ζώνη. Οι κλιματικές συνθήκες επηρεάζονται από το σχετικά μεγάλο υψόμετρο - 750 μέτρα, αλλά επίσης από το γεονός ότι το Πέρνικ είναι ανάμεσα σε βουνά, πράγμα που δημιουργεί ένα ειδικό μικροκλίμα. Η άνοιξη έρχεται σχετικά αργά - τέλη Μαρτίου και αρχές Απριλίου. Η μέση θερμοκρασία την άνοιξη είναι 10 °C. Η μέση θερμοκρασία το καλοκαίρι είναι 20,4 °C. Θερμότερος μήνας είναι ο Ιούλιος - μέση μηνιαία θερμοκρασία 21,5 °C. Η απόλυτα μέγιστη θερμοκρασία είναι  38,2 °C. Το φθινόπωρο είναι πιο ζεστό από την άνοιξη με μέση θερμοκρασία 11,2 °C.
http://www.stringmeteo.com
Εκπαίδευση
Στο Πέρνικ ιδρύθηκε το 2010 το πρώτο Βουλγαρικό ιδιωτικό τεχνικό πανεπιστήμιο. Το πανεπιστήμιο ιδρύθηκε σε στενή συνεργασία με βιομηχανικούς εταίρους εθνικής εμβέλειας. Το Ευρωπαϊκό Πολυτεχνικό Πανεπιστήμιο προσφέρει πτυχία, μάστερ και διδακτορικά μεταξύ άλλων αρχιτεκτονικής, μηχανικής και επιχειρηματικών σπουδών. Το πανεπιστήμιο έχει διεθνή στόχευση και παρέχει όλα τα μαθήματα δίγλωσσα στη Βουλγαρική και στην Αγγλική.
Ιανουάριος
"Σούρβα" -Διεθνές Φεστιβάλ Κούκερι. Ενα από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ μεταμφιεσμένων στα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη. Διεξάγεται τις τρεις τελευταίες μέρες του Ιανουαρίου.
Το Φεστιβάλ Κούκερι ή Σούρβα στην πόλη του Πέρνικ είναι η θεαματικότερη εκδήλωση του είδους του στη Βουλγαρία. Στο τέλος του Ιανουαρίου χιλιάδες συμμετέχοντες "κούκερι" από διάφορες περιοχές της Βουλγαρίας, καθώς και από όλο τον κοσμο συγκεντρώνονται στο Πέρνικ για τις τριήμερες εκδηλώσεις. Το Κούκερι είναι ειδωλολατρική Βουλγαρική παράδοση Θρακικής προέλευσης - στα αρχαία χρόνια οι Θράκες τελούσαν εκδηλώσεις μεταμφιεσμένων προς τιμή του θεού Διόνυσου. Πραγματοπείται μόνο από άνδρες, ντυμένους με πολύχρωμες χειροποίητες στολές και φορώντας τρομακτικές μάσκες. Καθένας τους έχει επίσης μια δερμάτινη ζώνη τυλιγμένη γύρω από τη μέση με μεγάλα χάλκινα κουδούνια (τσάνοβε)Οι μάσκες των Κούκερ είναι στολισμένες με κλωστές, κορδέλες και δαντέλες και συνήθως αναπαριστούν ζώα όπως κατσίκες, ταύροι, κριάρια ή ακόμη και κοτόπουλα. Μερικές από τις μάσκες είναι διπλής όψης. Στη μία όψη η μύτη είναι κομμένη και το πρόσωπο είναι ευδιάθετο, ενώ στην άλλη η μύτη είναι γαντζωμένη και το πρόσωπο απειλητικό. Οι μάσκες αυτές συμβολίζουν το καλό και το κακό, που συνυπάρχουν στον κόσμο.
Πολύ σημαντικό για τη συμβολική σημασία των μασκών είναι τα χρώματα που τις διακοσμούν. Το κόκκινο είναι το περισσότερο χρησιμοποιούμενο χρώμα - συμβολίζει τη γονιμότητα της αναγεννώμενης φύσης, τον ήλιο και τη φωτιά, το μάυρο συμβολίζει τη Μητέρα Γη και το άσπρο είναι σύμβολο του νερού και του φωτός. Οι Κούκερ περιφέρονται, πηδούν και χορεύουν ειδικούς μαγικούς χορούς για να τρομάξουν τα κακά πνεύματα και να γιορτάσουν την αρχή της άνοιξης και τις ελπίδες για καλή σοδειά, υγεία, γονιμότητα της γης και ευτυχία.
Το φεστιβάλ που διεξάγεται στο Πέρνικ είναι το παλαιότερο φεστιβάλ μεταμφιεσμένων στη Βουλγαρία. Η πρώτη εκδήλωση ξεκίνησε στις 16 Ιανουαρίου 1966. Το 1995 η Διεθνής Ομοσπονδία καρναβαλικών Πόλεων δέχθηκε την πόλη του Πέρνικ ως πλήρες μέλος της. Το 2009 το Πέρνικ ανακηρύχθηκε Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα της Σούρβα και των Μασκαράδων.
Πριν από την εναρκτήρια τελετή της 20ής εκδήλωσης της γιορτής μεταμφιεσμένων ανακοινώθηκε η είδηση ότι η παράδοση των Κούκερι και το Φεστιβάλ Σούρβα στο Πέρνικ θα περιληφθεί
Ιούνιος
"Τσίκο Στόγιαν" Επαρχιακό παιδικό λαογραφικό φεστιβάλ
Διεθνές Φιιτητικό Φεστιβάλ "Πράσινο Φως"
19 Οκτωβρίου
Γιορτή του Αγίου Ιωάννη της Ρίλα, πολιούχου της πόλης.
Λαογραφικά
Χαρακτηριστικός της περιοχής είναι ο παραδοσιακός χορός "Γκραόβσκο χόρο" και οι παραδοσιακές ενδυμασίες - γυναικείες στολές "Λίτατσι". Την τελευταία δεκαετία το Πέρνικ είναι εξαιρετικά διάσημο στη Βουλγαρία. Η μαζική λαϊκή κουλτούρα και τα μέσα ενημέρωσης συχνά αναφέρονται στις εκδηλώσεις και τους ανθρώπους της πόλης. Σε πολλά ανέκδοτα, ταινίες, λογοτεχνία, τηλεοπτικά σόου και τραγούδια κύριο θέμα είναι κάποιος από το Πέρνικ. Σύμφωνα με αυτά ο αντιπροσωπευτικός άνθρωπος από το Πέρνικ, είναι πάντα έτοιμος να τσακωθεί, τρέχει με το αυτοκίνητό του και μιλά μια ιδιαίτερη διάλεκτο. Τα χαρακτηριστικά του γνωρίσματα είναι το κράνος του ανθρακωρύχου με ένα φακό και μπλούζες της τοπικής ποδοσφαιρικής ομάδας Μινιόρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας
Αβάπτιστο Αρκιών
Το Αβάπτιστο (άλλες ονομασίες Αβάπτιστος και Αβάθιστο ) είναι νησίδα των Δωδεκανήσων του Αιγαίου Πελάγους. Ανήκει στο νησιωτικό σύμπλεγμα Αρκοί. Βρίσκεται πάρα πολύ κοντά στη νότια ακτή των Αρκιών, ακριβώς απέναντι από την παραλία Γανάκια ή Τηγανάκια και δίπλα στην νησίδα Μακρονήσι.. Είναι μια ακατοίκητη νησίδα έκτασης 0,0451 τ.χλμ. Αναφέρεται επίσημα να απογράφεται το 2011 και διοικητικά ανήκει στο Δημοτικό Διαμέρισμα Πάτμου, του ομώνυμου δήμου του νομού Δωδεκανήσου.
Το Αβάπτιστο, όπως και τα υπόλοιπα νησιά και νησίδες των νησιωτικών συμπλεγμάτων των Αρκιών, των Λειψών και του Αγαθονησίου και οι νησίδες ανατολικά της Λέρου και της Καλύμνου, περιλαμβάνεται στο Δίκτυο Natura 2000 και αποτελεί μέρος του Τόπου Κοινοτικής Σημασίας (ΤΚΣ) "Αρκοί, Λειψοί, Αγαθονήσι και Βραχονησίδες". Στον ΤΚΣ έχουν παρατηρηθεί σπάνια ενδημικά είδη φυτών με περιορισμένη εξάπλωση, ενώ αποτελεί καταφύγιο για τα απειλούμενα είδη της μεσογειακής φώκιας Monachus monachus και της θαλάσσιας χελώνας Caretta caretta.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Πάτμου Κατηγορία:Σύμπλεγμα Αρκών
Σχολαστικός
Ο Σχολαστικός ήταν αξίωμα, τίτλος στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Αρχικά Σχολαστικός λεγόταν ο κάθε μορφωμένος άνθρωπος, έπειτα Σχολαστικοί λέγονταν οι σπουδαστές κάποιας σχολής που σπούδαζαν ρητορική ή φιλοσοφία.
Από τον 4ο αιώνα Σχολαστικός αναφερόταν δικαστικός υπάλληλος, ο σημερινός δικηγόρος, ο οποίος φοιτούσε πρώτα σε σχολή. Από τον 5ο οι Σχολαστικοί φοιτούσαν σε σχολή με νομικά μαθήματα και ασκούσαν το επάγγελμα του δικηγόρου όχι όπως πριν που αν ήθελαν το επέλεγαν αλλά υποχρεωτικά. Από τον 7ο οι σχολαστικοί είχαν δική τους συντεχνία που για γίνεις μέλος απαιτούνταν αρχικά 4 κι έπειτα 5 έτη φοίτηση σε νομική σχολή. Οι σχολαστικοί απαγορευόταν να ασκήσουν οποιοδήποτε άλλο επάγγελμα. Οι σχολαστικοί εργάζονταν κοντά στα δικαστήρια αλλά περιορισμένος αριθμός εξ αυτών είχε δικαίωμα να παραστεί σε δίκη, όταν έβγαιναν σε "σύνταξη" έπαιρναν πολλά προνόμια.
Αρκετοί σχολαστικοί ακολουθούσαν καριέρα στην εκκλησία.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί νομικοί τίτλοι
Νικόλαος Κάλμπος
Ο Νικόλαος Κάλμπος ήταν Έλληνας τοιχογράφος του 17ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Πιθανόν να γεννήθηκε στην Κρήτη. Δημιούργησε στα τέλη του 17ου αιώνα.
Καλλιτεχνικό έργο
Η τέχνη του είναι διαφορετική από των άλλων αγιογράφων. Ο σχεδιασμός του είναι άριστος. Διατηρεί βαρείς τους τύπους με λεπτότατους χρωματισμούς.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αγιογράφοι
Ιάκωβος ο Μικρός
Ο Ιάκωβος ο Μικρός ή Ιάκωβος του Αλφαίου ήταν ένας από τους 12 αποστόλους του Ιησού Χριστού. Καταγράφεται ότι ήταν γιος του Αλφαίου. (Ματθαίος 10:3· Μάρκος 3:18· Λουκάς 6:15· Πράξεις των Αποστόλων 1:13)
Η Ορθόδοξη εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 9 Οκτωβρίου, η Αγγλικανική στις 1 Μαΐου και η Καθολική στις 3 Μαΐου.