cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νικόλαος Αλέξης
Ο Νικόλαος Αλέξης ή παπά Νικολάκης Αλέξης (1761-1818) ήταν ιερέας από το Λασίθι, Κρήτη. Ήταν μοναχογιός του Αλέξιου Αλέξη από το γάμο του με την Αννεζίνα, τη τρίτη σύζυγό του. Ο Νικόλαος γεννήθηκε στο χωριό Μαρμακέτο, στο Οροπέδιο Λασιθίου το 1761 όταν ο πατέρας του Αλέξιος Αλέξης (1692-1786) ήταν 69 χρονών. Είναι εγγονός του ευπατρίδη Misser Alexis (1637- ?  ) ο οποίος γεννήθηκε επί Ενετοκρατίας και έζησε και επί Τουρκοκρατίας.
Ο βίος του
Τα πρώτα του γράμματα έμαθε από τον πατέρα του και από τους καλόγηρους της Μονής Κρυσταλλένιας και της Μονής Αγίας Πελαγίας, κοντά στο Μαρμακέτο, καθώς δεν υπήρχαν τότε σχολεία στο Λασίθι. Το 1780 ο διαβόητος και πολύ πλούσιος Τούρκος Αλή Χανιαλής έγινε μουκαταγασής, δηλαδή αυτός που εισέπραττε το ένα δέκατο του προϊόντος σαν φόρο (mukataa = η δεκάτη). Ο Χανιαλής, που επιδίωξε να σφετεριστεί το οροπέδιο του Λασιθίου σαν ατομικό κληρονομικό φέουδο, καταπίεζε τους φορολογούμενους καλλιεργητές, λάμβανε μεγαλύτερες ποσότητες σε είδος και έτσι αύξανε τον πλούτο του ακόμη και σε βάρος του τουρκικού δημοσίου. Ο Χανιαλής ζητούσε έναν εγγράμματο για γραμματικό και ανάγκασε τον Νικόλαο Αλέξη πού ήταν ο πιο κατάλληλος και ο πιο ικανός να γίνει διαχειριστής του μουκατά του. Ο Αλέξης αρνήθηκε κατηγορηματικά, αλλά τελικά υπέκυψε στην διαταγή του Χανιαλή και έτσι έγινε γραμματικός και διαχειριστής των εισπραττομένων φόρων και επόπτης του μεγάρου του Χανιαλή στο χωριό Μαγουλά Λασιθίου. Τα ερείπια του κονακιού σώζονται και σήμερα δίπλα από την βρύση του χωριού.
Ο εθνικός αγώνας του
Σύντομα ο Αλέξης βρήκε τον τρόπο να απαλλαγεί από την υπηρεσία του στην οποία είχε προσληφθεί βίαια, καθώς επίσης και να εξοντώσει με ειρηνικό τρόπο τον επικίνδυνο Χανιαλή που ήταν και γενιτσαραγάς (αξιωματούχος των ντόπιων γενίτσαρων). Γι' αυτό τον λόγο παντρεύτηκε και χειροτονήθηκε ιερέας στο χωριό Μαγουλά και απέκτησε 14 παιδιά. Εικάζεται πως βοήθησε σημαντικά και στην ανέγερση μεγαλύτερης εκκλησίας του Άγιου Σπυρίδωνα στο Μαγουλά, κάτι το οποίο επιτεύχθηκε με μεγάλες δυσκολίες λόγω των τούρκων. Ο Αλέξης συνόδευσε επιτροπή στην Κωνσταντινούπολη η οποία πέτυχε από την τουρκική κυβέρνηση τη ματαίωση των ενεργειών του Χανιαλή και την έκδοση σουλτανικού φιρμανιού για την θανάτωση του. Έτσι ο τούρκος δυνάστης θεωρήθηκε ύποπτος και στραγγαλίστηκε στο γραφείο του τότε πασά γενικού διοικητού Κρήτης στο Μεγάλο Κάστρο (Ηράκλειο) με εντολή του Σουλτάνου στις 26 Δεκαμβρίου 1815). Ο Αλέξης σημείωσε στο περιθώριο του εκκλησιαστικού βιβλίου του τον θάνατο του Αλή Χανιαλή ως εξής: «1815, 26 δεκτεμβρίου (Δεκεμβρίου)- Έπνιξε ο πασάς τον Χανιαλή ». Το όνομα του Χανιαλή είναι ακόμη γνωστό στη Κρήτη και πολλά δημώδη άσματα αναθεματίζουν τους ψευδομάρτυρες που εμφανίστηκαν στα δικαστήρια υπέρ των ισχυρισμών του Αλή Χανιαλή.
Τραγικός θάνατος
Το 1818 ο ιερέας Αλέξης πέθανε κατά τη μεγάλη επιδημία της πανούκλας. Ήταν 57 ετών και μαζί με αυτόν πέθαναν και η σύζυγος του και το τελευταίο, 14ο, παιδί τους που ήταν τότε τεσσάρων χρονών. Ενταφιάστηκε, μαζί με τη σύζυγο και το μικρό παιδί τους, σε μνήμα δίπλα στο ναό του Αγ. Σπυρίδωνος εντός του χωριού Μαγουλά.
Τους αγώνες του εναντίον του τουρκικού ζυγού συνέχισαν τα μεγαλύτερα από τα υπόλοιπα παιδιά του ιδίως ο πρωτότοκος Γιωργής που μαζί με τους συντρόφους Μπόμπο (ή Μπούμπο), από το χωριό Άγιος Γεώργιος Λασιθίου, και Αρναούτη σκότωσαν ύστερα από ενέδρα άλλον διαβόητο γενίτσαρο, τον Τσούλη (1817). Όμως, επειδή όλα τα παιδιά του ιερέα είχαν το επώνυμο Αλέξης, καταδιώχθηκαν από τις τουρκικές αρχές. Μερικά τέκνα κρύβονταν ή άλλαξαν το επώνυμο τους για να αποφύγουν συλλήψεις, διώξεις ή εξισλαμισμό.
Τα παιδιά του Νικόλαου Αλέξη
Τα 14 παιδιά του Νικόλαου Αλέξη γεννήθηκαν στο χωριό Μαγουλά Λασιθίου. Δύο φονεύθηκαν από τους Τούρκους, επτά μετοίκησαν σε άλλα χωριά, τρία αιχμαλωτίστηκαν και εκπατρίστηκαν και η τύχη τους αγνοείτο για πολλά χρόνια. Ήταν τα εξής:
Σημείωση
Όλα τα αναφερθέντα εγκυκλοπαιδικά στοιχεία και πληροφορίες ευρίσκονται στις δυο Μεγάλες Εθνικές Βιβλιοθήκες: http://www.nlg.gr and  http://www.vikelaia.gr
Σε προσωπικές σημειώσεις του Νικόλαου Σταυρινίδη, κατά τη μελέτη τουρκικών εγγράφων, ο ίδιος αναφέρει τον παπά Νικόλαο Αλέξη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κρητικοί κληρικοί Κατηγορία:Νεότερη ιστορία της Κρήτης
Μεσοβούνια Κεφαλονιάς
Τα Μεσοβούνια είναι οικισμός στην Κεφαλονιά. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Κεφαλονιάς του ομώνυμου νομού. Αποτελεί το μοναδικό οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 74 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κεφαλληνίας
Μπογκοσλόβκα (περιφέρεια Ακμόλα)
Η Μπογκοσλόβκα είναι οικισμός στην επαρχία Σαντικτάου, στην περιφέρεια Ακμόλα του Καζακστάν.
Γεωγραφική θέση
Το επαρχιακό κέντρο, το Μπαλκάσινο, βρίσκεται 28 χιλιόμετρα από την Μπογκοσλόβκα.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός του χωριού είναι 62 κάτοικοι (2009).
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Οίκος των Αρδουινιδών
Ο πρώτος από τους Aρδουινίδες που εισήλθε στην Ιταλία ήταν ο Ρότζερ, γιος του Aρδουίνου, ο οποίος καθιερώθηκε ως κόμης (comes) στο Auriate στις αρχές του 10ου αι. Επέκτεινε την εξουσία του και τον διαδέχθηκε ο γιος του Aρδουίνος Γκλάμπερ, ο οποίος πήρε το όνομά του από τον παππού του, ο οποίος καθιέρωσε την οικογένεια ως μια από τις πιο ισχυρές στη βορειοδυτική Ιταλία. Κατέκτησε την κοιλάδα της Σούζα και συμμάχησε με την Προβηγκία εναντίον του Fraxinetum. Κυβέρνησε τις κομητείες Auriate, Τορίνο, Άστι, Aλμπένγκα και πιθανώς Μπρεντούλο, Άλμπα και Βεντιμίλια. Κατά τη διάρκεια μιας αναδιοργάνωσης της δομής των μαρκιωνιών της Ιταλίας υπό τον Βερεγγάριο το 950, τα εδάφη του Aρδουίνου οργανώθηκαν ως η μαρκιωνία του Τορίνο ή marca Arduinica.
Ο Aρδουίνος συμμάχησε την οικογένειά του με τον Οίκο της Κανόσα, παντρεύοντας τον κληρονόμο του, Mάνφρεντ Α΄ με την Πρανγάρδα, κόρη του Aδαλβέρτου-Άττου. Η οικογένεια αργότερα πλησίασε την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ο εγγονός του Aρδουίνου, Ούλριχ-Μάνφρεντ (Oντάλριχ-Μάγκινφρεντ), ήταν ένας από τους πιο ισχυρούς ευγενείς της Ιταλίας τη δεκαετία του 1020, όταν προσπάθησε να παίξει τον βασιλιοποιό και να δώσει τον θρόνο στον Γουλιέλμο Ε' της Ακουιτανίας. Οι κόρες του Ούλριχ-Μάνφρεντ, Aδελαΐδα και Ίρμγκαρντ, παντρεύτηκαν υψηλόβαθμους Γερμανούς πρίγκιπες: τον Χέρμαν Δ΄ των Μπάμπενμπεργκ δούκα της Σουηβίας και τον Όθωνα Γ΄ των Σβάινφουρτ δούκα της Σουαβίας, αντίστοιχα. Η Ίρμγκαρντ αργότερα παντρεύτηκε τον Έγκμπερτ Α΄ μάργραβο του Μάισεν, έναν από τους πλουσιότερους μεγιστάνες της Γερμανίας, και η Αδελαΐδα, μέσω του γάμου της με τον Όθωνα της Σαβοΐας, ήταν μητέρα της Μπέρτας της Σαβοΐας αυτοκράτειρας του Ερρίκου Δ', και μιας άλλης Αδελαΐδας που παντρεύτηκε τον Γερμανό αντίπαλο βασιλιά Ροδόλφο του Ράινφελντεν. Η Αδελαΐδα (απεβ. το 1091) ήταν ο τελευταίος γόνος του Οίκου της: κληρονόμοι της ήταν οι γιοι της Πέτρος Α' και Αμεδαίος Β' της Σαβοΐας.
Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1972
Οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1972 διοργανώθηκαν στο Σαπόρο της Ιαπωνίας από τις 3 Φεβρουαρίου 1972 μέχρι και τις 13 Φεβρουαρίου 1972.
Ερμοσίγιο
Το Ερμοσίγιο (ισπανικά: Hermosillo, προφορά: [eɾmoˈsiʝo]) είναι η πρωτεύουσα του κράτους και η μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας Σονόρα, που βρίσκεται στο κέντρο της βορειοδυτικής πολιτείας. Είναι το κύριο οικονομικό κέντρο για την πολιτεία και την περιοχή.
Από το 2015, η πόλη έχει πληθυσμό 812.229, καθιστώντας την τη 16η μεγαλύτερη πόλη στο Μεξικό. Η πρόσφατη αύξηση του πληθυσμού της πόλης οφείλεται στην εκτεταμένη εκβιομηχάνιση, ειδικά στην αυτοκινητοβιομηχανία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Μεξικού
Φιλωτέρα
Η Φιλωτέρα ήταν Αιγυπτία πριγκίπισσα της ελληνιστικής περιόδου, κόρη της Βερενίκης Α' και του Πτολεμαίου Α' του Σωτήρος, στρατηγού του Μεγάλου Αλεξάνδρου και ιδρυτή της Δυναστείας των Πτολεμαίων. Αδέλφια της από τους ίδιους γονείς, ήταν ο διάδοχος του πατέρα της Πτολεμαίος Β' Φιλάδελφος και η Αρσινόη Β'. Είχε επίσης διάφορα αδέλφια από προηγούμενους γάμους των γονέων της.
Οι ημερομηνίες γεννήσεως και θανάτου της δεν σώζονται με ακρίβεια. Προσεγγιστικά, γεννήθηκε μεταξύ του 315 και του 309 π.Χ., και πέθανε άγαμη μεταξύ των ετών 268 – 282 π.Χ. Το γεγονός πως υπήρξε αδελφή της Αρσινόης Β', αλλά και το γεγονός πως πέθανε πριν από αυτήν, αποδεικνύει ένας ύμνος που γράφτηκε από τον Καλλίμαχο σχετικά με το θάνατο της Αρσινόης.
Μετά το θάνατο της, η Φιλωτέρα θεοποιήθηκε και έχουμε αναφορές για τους τόπους λατρείας της. Μαρτυρούνται επίσης ένας ιερέας και μία ιέρεια της θεότητας με το όνομα Φιλωτέρα. Ο αδελφός της, Πτολεμαίος Β' έχτισε στην Αλεξάνδρεια ναό όπου λατρεύονταν μαζί με την Αρσινόη και έδωσε το όνομά της σε διάφορες τοποθεσίες με γνωστότερη τη Φιλωτερίδα στο Φαγιούμ, για την οποία μας πληροφορεί ο γεωγράφος Στράβων.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου Κατηγορία:Ελληνίδες Βασίλισσες και Πριγκίπισσες Ελληνιστικής περιόδου Κατηγορία:Δυναστεία των Πτολεμαίων
Γκιόρι ΕΤΟ ΦΚ
Η Γκιόρι ΕΤΟ ΦΚ (ουγγρικά: Győri ETO FC) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος από την πόλη της Γκιόρ στην Ουγγαρία. Ιδρύθηκε το 1904 ως Γκιόρι Βάγκονγκιαρ ΕΤΟ και από τότε έχει αλλάξει αρκετές φορές την ονομασία της, με γνωστότερη την ονομασία Ράμπα Έτο, την οποία έφερε επί 20 χρόνια (1965-1985). Τα χρώματα του συλλόγου είναι το πράσινο και το λευκό. Είναι περισσότερο γνωστή για την πορεία της στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης την περίοδο 1964-1965 ως Βάσας Έτο Γκιόρ, κατά την οποία κατάφερε να φτάσει ως τα ημιτελικά, όπου αποκλείστηκε από την ισχυρή τότε Μπενφίκα του Εουσέμπιο με δύο ήττες (0-1 και 0-4). Ο σύλλογος έχει κερδίσει το Ουγγρικό Πρωτάθλημα τέσσερις φορές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1904
Νικόλαος Μπαλάνος
Ο '''Νικόλαος Μ. Μπαλάνος''' (Αθήνα 1860 - Αθήνα, 22 Σεπτεμβρίου 1942) ήταν Έλληνας πολιτικός μηχανικός. Συνέδεσε το όνομά του με μεγάλης κλίμακας εργασίες αναστήλωσης των μνημείων της Ακρόπολης των Αθηνών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1860. Σπούδασε μηχανικός στην Εθνική Σχολή Γεφυρών και Οδοποιίας (γαλλ.: Εθνική Σχολή Πολιτικών Μηχανικών (Γαλλία)) του Παρισιού. Απασχολήθηκε σε δημόσια έργα και το 1895 διορίστηκε «νομομηχανικός» στη Αθήνα. Στις αρχές του 20ού αι. συμμετείχε στην ομάδα μηχανικών και αρχιτεκτόνων που ανέλαβαν την οικοδόμηση του επί της οδού Σταδίου κτιρίου του «Νέου Αρσακείου», τα σχέδια του οποίου είχαν συντάξει ο μηχανικός Αναστάσιος Θεοφιλάς και ο αρχιτέκτων Κων. Μαυρουδής. Έπειτα από το σεισμό του 1895 και τη σύσταση ειδικής διεθνούς επιτροπής (με μέλη από Μ. Βρετανία, Γαλλία και Γερμανία), ανέλαβε το συντονισμό στις αναστηλωτικές επεμβάσεις των μνημείων της Ακρόπολης: Παρθενώνας (1899–1902, 1922–1933), Ερεχθείο (1903 κ.εξ.), Προπύλαια (1909-1917) και ναός της Αθηνάς Νίκης (1935-1939). Συνεργάστηκε στενά με Αμερικανούς μελετητές και την Αμερικανική Σχολή των Αθηνών. Εκτός από τις εργασίες στην Ακρόπολη, ο Μπαλάνος εκτέλεσε και έργα συντήρησης του Μνημείου Φιλοπάππου.
Οι εργασίες αποκατάστσης και στήριξης του Μπαλάνου αναμόρφωσαν την εικόνα της Ακρόπολης, που ήταν τότε «σωρός ερειπίων», έπληξαν και τραυμάτισαν όμως τα αρχιτεκτονικά μέλη των μνημείων, διότι η εκ μέρους του χρήση οπλισμένου σκυροδέματος προκάλεσε -σε βάθος χρόνου- εκτεταμένες ζημιές. Η όψη της αναμορφωμένης Ακρόπολης του Μπαλάνου είναι αυτή με την οποία το μνημείο διαδόθηκε ως σύμβολο σε όλον τον κόσμο και αποτυπώθηκε στην παγκόσμια συλλογική μνήμη, διαμέσου των σύγχρονων μέσων επικοινωνίας, γι' αυτό και ο Μπαλάνος κατόρθωσε κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου να πετύχει -πρόσκαιρα- τη διεθνή αναγνώριση του έργου του.
Ο Μπαλάνος διετέλεσε διευθυντής της αρχιτεκτονικής υπηρεσίας του Υπουργείου Παιδείας από το 1911 μέχρι το 1930. το 1927 ορίστηκε μέλος του Συμβουλίου της Αρχαιολογικής Εταιρείας της Αθήνας. Το 1932, ανακηρύχτηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου του Βύρτσμπουργκ, στο πλαίσιο του εορτασμού των 350ών γενεθλίων του ιδρύματος. Πέθανε στην Αθήνα στις 22 Σεπτεμβρίου 1942. Ο Νικόλαος Μπαλάνος ήταν νυμφευμένος με τη Σοφία Μπαλτατζή (1863-1942), η οποία ήταν κόρη του τραπεζίτη Ευαγγέλη Μπαλτατζή και της Ζωής Καραθεοδωρή, του Στεφάνου.
Επικρίσεις του αναστηλωτικού έργου
Στο διάβα των αιώνων, τα μνημεία της Ακρόπολης υπέστησαν πλήθος από φθορές και ζημιές. Ιδίως ο Παρθενώνας, υπέφερε από σημαντικές μορφολογικές αλλοιώσεις και ερείπωση, που ήταν κυρίως σωρευτικό αποτέλεσμα ανθρώπινων επεμβάσεων, παρά φυσικών αιτίων. Η χειρότερη από τις καταστροφές υπήρξε η έκρηξη του 1687, όταν οι Οθωμανοί τον χρησιμοιποιούσαν ως πυριτιδαποθήκη.
Η παρέμβαση του Μπαλάνου στόχευε στη αναστήλωση των ερειπίων, καθώς και την αντικατάσταση ορισμένων από τα βιαίως αφαιρεθέντα γλυπτά από τον Λόρδο Έλγιν. Οι επιλογές του προκάλεσαν αντιδράσεις και έντονες επικρίσεις στα μεταγενέστερα χρόνια. Μολονότι είχε καλές προθέσεις, όπως έχει τονιστεί από τον καθηγητή του ΕΜΠ Χαράλαμπο Μπούρα, ο Μπαλάνος αγνόησε πορίσματα της τεχνικής και της αρχαιολογίας της εποχής του, με αποτελέσματα ολέθρια και μη αναστρέψιμα, όπως η ρηγμάτωση και το κομμάτιασμα των αρχαίων μαρμάρων, εξαιτίας της διόγκωσης -λόγω οξείδωσης- των σιδερένιων συνδετικών μελών που χρησιμοποίησε. Άλλα προβλήματα ήταν η ενσωμάτωση στα μέλη των μνημείων βαριών μεταλλικών στοιχείων, με επακόλουθο την ανάγκη «απολάξευση[ς] και απομάκρυνση[ς] μεγάλου ποσοστού μάζας των αρχαίων μελών», καθώς και η χρησιμοποίηση των διάσπαρτων στο γύρω χώρο αρχαίων μελών «ως κοινού οικοδομικού υλικού» για τις ανάγκες των ανορθωτικών εργασιών.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής εμφανίστηκαν ήδη προβλήματα διάβρωσης και παρατηρήθηκαν «οι πρώτες οξειδώσεις των σιδερένιων οπλισμών που είχαν ενσωματωθεί στα μνημεία». Τότε διατυπώθηκε για πρώτη φορά ανοικτά και δημόσια η επισήμανση των κατασκευαστικών λαθών του Μπαλάνου και επικρίθηκαν οι μέθοδοι που είχε ακολουθήσει, από τον αρχαιολόγο Γιάννη Μηλιάδη (1895-1975), έφορο της Ακρόπολης εκείνη την εποχή.
Μετά τον Πόλεμο η αμφισβήτηση του Μπαλάνου γενικεύτηκε. Η σύγχρονη προσπάθεια αποκατάστασης, που σχεδιάστηκε από το 1975 και έπειτα και άρχισε να υλοποιείται στα μέσα της δεκαετίας του 1980, επιχείρησε -μεταξύ άλλων- να διορθώσει τα σφάλματα που είχαν γίνει προηγουμένως από τον Μπαλάνο, όπως: τα τύμπανα και τα κιονόκρανα των 46 κιόνων να επανατοποθετηθούν σωστά, οι σιδερένιες δαγκάνες να αντικατασταθούν με εξαρτήματα από τιτάνιο κ.άλ. Οι εργασίες οργανώθηκαν και εποπτεύθηκαν από τον Χαρ. Μπούρα, ο οποίος αφάρμοσε την «αρχή της αναστρεψιμότητος» που ο ίδιος είχε διατυπώσει για πρώτη φορά το 1963. Η προσπάθεια του Μπούρα και των συνεργατών του βασίστηκε στις μελέτες αναστήλωσης του αρχιτέκτονα -και μετέπειτα καθηγητή του ΕΜΠ- Μανόλη Κορρέ. Μολονότι αρχικά είχε προγραμματιστεί να ολοκληρωθεί σε περίπου δέκα χρόνια, η προσπάθεια αποκατάστασης προβλέπεται να αποπερατωθεί γύρω στο 2020, με συνολικό προϋπολογισμό της τάξης των 100 εκατομμυρίων δολλαρίων.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί μηχανικοί
Βιγιαερμόσα
Η Βιγιαερμόσα (ισπανικά: Villahermosa, προφορά: [ˌbiʝaeɾˈmosa]) είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της μεξικανικής πολιτείας Ταμπάσκο.
Ο αστικός οικισμός της Βιγιαερμόσα, είχε πληθυσμό 353.577 στην απογραφή του 2010, ενώ ο δήμος Σέντρο είχε 640.359 κατοίκους, μια μέτρια αύξηση από τις προηγούμενες απογραφές. Ο δήμος καλύπτει έκταση 1.612 km2 (622,4 τετραγωνικά μίλια), ενώ η πόλη καλύπτει 63,2 km2 από το 2010. Η πόλη βρίσκεται 863 χιλιόμετρα (536 mi) νοτιοανατολικά από την Πόλη του Μεξικού.
Σεελίτης
Ο σεελίτης (αγγλ. scheelite) είναι ορυκτό βολφραμικό άλας του ασβεστίου. Ονομάστηκε προς τιμή του Σουηδού χημικού Καρλ Βίλχελμ Σέελε (Karl Wilhelm Scheele, 1742–1786), ο οποίος πρώτος ταυτοποίησε, το 1781, την ύπαρξη «βολφραμικού οξέος» (ένυδρο WO3) στο ορυκτό και έκανε την υπόθεση, μαζί με τον Τόρμπερν Μπέργκμαν, ότι με αναγωγή αυτού του οξέος θα μπορούσε να ληφθεί ένα νέο μέταλλο. Παλαιότερα για τον σεελίτη είχε χρησιμοποιηθεί ο όρος wolfram, από τις γερμανικές λέξεις wolf (λύκος) και rahm (κρέμα), αν και η ετυμολογία αυτή είναι αβέβαιη.
Είναι ορυκτό που τυπικά απαντάται σε τακτίτες, μεταμορφώσεως επαφής. Ανευρίσκεται επίσης σε υδροθερμικές φλέβες υψηλών θερμοκρασιών, ενώ, λιγότερο συχνά, απαντάται σε γρανιτικούς πηγματίτες και σε υδροθερμικές φλέβες μέσων θερμοκρασιών. Ανευρίσκεται, επίσης, παρενεσπαρμένος σε αλλούβιες αποθέσεις.
Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο χαλαζίας, οι γρανάτες, ο βεζουβιανίτης, το επίδοτο, το τοπάζιο, ο απατίτης, ο μολυβδαινίτης, ο κασσιτερίτης, ο βολφραμίτης και ο φθορίτης.
Σχηματίζει σειρά με τον παουελίτη (powellite), το μολυβδαινικό ανάλογό του (CaMoO4).
Χρησιμοποιείται ως μετάλλευμα του βολφραμίου, ενώ οι διαφανείς ποικιλίες του χρησιμοποιούνται στην κοσμηματοποιία (όχι ευρέως, λόγω σχετικά μικρής σκληρότητας). Οι μεγάλοι διάφανοι κρύσταλλοί του είναι, επίσης, αντικείμενο συλλογής από συλλέκτες ορυκτών.
Απαντάται σε πολλά σημεία της Γης. Σημαντικές εμφανίσεις (κυρίως σχετικά με μεγάλους διαφανείς κρυστάλλους) είναι στη Σουηδία, στη Σαξωνία (Γερμανία), στην Τσεχία, στο Πιεμόντε της Ιταλίας, στην Chukotka της Σιβηρίας (Ρωσία), το ορυχείο Natas στη Ναμίμπια, το Chungju στη Νότια Κορέα (μεγάλοι διάφανοι κρύσταλλοι), στο Τονκίν του Βόρειου Βιετνάμ, την επαρχία Sichuan στην Κίνα (επίσης μεγάλοι διάφανοι κρύσταλλοι με όμορφους χρωματισμούς), το Morrho Velho (Minas Gerais) στη Βραζιλία, την περιοχή Σονόρα στο Μεξικό, την Καλιφόρνια, την Αλάσκα (πολλές περιοχές) και την Αριζόνα στις ΗΠΑ.
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου (περιοχή Καμάριζας), στα ορυχεία Ολυμπιάδας και Στρατωνίου των μεταλλείων Χαλκιδικής και στην περιοχή Κιμμερίας στην Ξάνθη.
Σημειώσεις
Σεελιτης Κατηγορία:Ορυκτά του ασβεστίου Κατηγορία:Ορυκτά του βολφραμίου Κατηγορία:Άλατα
Μακσιμόβκα (επαρχία Σαντικτάου)
Το Μακσιμόβκα είναι οικισμός στην επαρχία Σαντικτάου, στην περιφέρεια Ακμόλα του Καζακστάν.
Γεωγραφική θέση
Το επαρχιακό κέντρο, το Μπαλκάσινο απέχει 12 χιλιόμετρα, το περιφερειακό κέντρο Κοκσετάου απέχει 120 χιλιόμετρα από τον οικισμό ενώ η πρωτεύουσα της χώρας, η Αστάνα, απέχει 325 χιλιόμετρα.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός είναι 1,000 κάτοικοι (2009).
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Μαχαλεπί
Μαχαλεπί ή μαχαλλεπί(ν) ή μαλεμπί (τουρκ.: muhallebi) ονομάζεται ένα κυπριακό, συνήθως νηστίσιμο, γλυκό σε μορφή κρέμας με άρωμα τριαντάφυλλου. Περιέχει είτε άμυλο αραβόσιτου («νησιαστέ» / κορν φλάουερ) είτε ρυζάλευρο, ζάχαρη και ροδόνερο / σιρόπι τριαντάφυλλο. Σερβίρεται κρύο είτε στη φόρμα που αρχικά παρασκευάστηκε (συνήθως κάποιο μικρό ποτήρι), είτε αφού τεμαχιστεί. Η γεύση του είναι ουδέτερη και παίρνει γεύση από ότι σιρόπι ή άλλο βάλει κανείς από επάνω όπως π.χ. κάποιο σιρόπι ή ζάχαρη ή γλυκό του κουταλιού. Συνήθως είναι νηστίσιμο, αφού παρασκευάζεται μόνο με νερό και άμυλο / αλεύρι, αλλά μπορεί να παρασκευαστεί και με την προσθήκη γάλακτος (κυπρ.: «μαχαλλεπί του γαλάτου»). Παρασκευάζεται συνήθως τους καλοκαιρινούς μήνες και θεωρείται δροσιστικό. Το μαχαλεπί αναφέρεται σαν ένα από τα χαρακτηριστικά γλυκά στα οποία γίνεται χρήση ροδόνερου. Η προέλευση του ονόματος, αλλά και του γλυκού είναι από τη Μέση Ανατολή / Αραβική: Παρόμοια γλυκά (σε αρκετές περιπτώσεις όμως με γάλα) φτιάχνονται στον Λίβανο, τη Συρία και την Τουρκία, αλλά και την Αίγυπτο και το Μαρόκο με το όνομα Μουχαλλεμπί (Muhallebi, συνήθως αναφερόμενο με το όνομα αυτό στην Τουρκία), ή Μουχαλλαμπία (Muhallabia, γενικά στη Μέση Ανατολή) ή Μιχαλλαμπίγια (Mihallabiya - στην Αίγυπτο).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυπριακή κουζίνα Κατηγορία:Πολίτικη κουζίνα
Χολαγγειοκαρκίνωμα
Το χολαγγειοκαρκίνωμα είναι μια μορφή καρκίνου η οποία προκύπτει από μεταλλαγμένα επιθηλιακά κύτταρα (ή κύτταρα τα οποία παρουσιάζουν τα χαρακτηριστικά της επιθηλιακής διαφοροποίησης) των χοληφόρων αγγείων τα οποία παροχετεύουν χολή από το ήπαρ μέσα στο λεπτό έντερο. Άλλοι καρκίνοι των χοληφόρων οδών περιλαμβάνουν τον καρκίνο του παγκρέατος,τον καρκίνο της χοληδόχου κύστης, και τον καρκίνο στη λήκυθο του Vater.
Το χολαγγειοκαρκίνωμα είναι ένα σχετικά σπάνιο νεόπλασμα που έχει ταξινομηθεί ως αδενοκαρκίνωμα (ένας καρκίνος που σχηματίζει αδένες ή εκκρίνει σημαντικές ποσότητες βλεννινών). Έχει ετήσια συχνότητα εμφάνισης 1-2 περιπτώσεις ανά 100.000 στο δυτικό κόσμο, αλλά τα ποσοστά του χολαγγειοκαρκινώματος έχουν αυξηθεί σε όλο τον κόσμο κατά τη διάρκεια των προηγούμενων αρκετών δεκαετιών .
Εμφανή συμπτώματα του χολαγγειοκαρκινώματος περιλαμβάνουν τη διαπίστωση μη φυσιολογικής ηπατικής λειτουργίας κατά τη διενέργεια δοκιμασιών, κοιλιακό άλγος, ίκτερο και απώλεια βάρους. Γενικευμένος κνησμός, πυρετός, και αλλαγές στο χρώμα των κοπράνων ή ούρων μπορεί επίσης να προκύψουν. Η ασθένεια διαγιγνώσκεται μέσω ενός συνδυασμού των εξετάσεων αίματος, απεικόνισης, ενδοσκόπησης και ενίοτε χειρουργικής διερεύνησης και η επιβεβαίωση επέρχεται όταν ένας παθολογοανατόμος έχει εξετάσει δείγμα κυττάρων του όγκου σε μικροσκόπιο. Στους γνωστούς παράγοντες κινδύνου για χολαγγειοκαρκίνωμα περιλαμβάνονται: η πρωτοπαθής σκληρυντική χολαγγειίτιδα (μια φλεγμονώδης νόσος των χοληφόρων πόρων), οι συγγενείς δυσπλασίες του ήπατος, η μόλυνση του ήπατος με τρηματώδες παράσιτο (Opisthorchis viverrini ή Clonorchis sinensis) και η έκθεση σε διοξείδιο του θορίου, μια χημική ουσία που χρησιμοποιούνταν στο παρελθόν στην πρακτική της ιατρικής απεικόνισης. Πάντως, για τους περισσότερους ασθενείς με χολαγγειοκαρκίνωμα δεν έχουν αναγνωριστεί ειδικοί παράγοντες κινδύνου.
Το χολαγγειοκαρκίνωμα θεωρείται ότι είναι μια ανίατη και ταχέως θανατηφόρα κακοήθεια εκτός εάν τόσο ο πρωτογενής όγκος όσο και τυχόν μεταστάσεις μπορούν να υποστούν πλήρη εκτομή (να αφαιρεθούν χειρουργικά). Δεν υπάρχει ακόμη δυνητικά επιτυχής θεραπευτική αγωγή εκτός από τη χειρουργική επέμβαση. Ωστόσο, οι περισσότεροι ασθενείς βρίσκονται ήδη σε προχωρημένο στάδιο της νόσου κατά την διάγνωση και συνεπώς δεν ενδείκνυται η χειρουργική επέμβαση. Οι ασθενείς με χολαγγειοκαρκίνωμα γενικά αντιμετωπίζονται - αν και ποτέ δεν θεραπεύονται - με χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία, καθώς και άλλα μέτρα παρηγορητικής φροντίδας. Αυτές χρησιμοποιούνται επίσης σαν ανοσοενισχυτικές θεραπείες (δηλαδή μετεγχειρητικά) σε περιπτώσεις όπου η εκτομή προφανώς ήταν επιτυχής. Ορισμένοι τομείς της συνεχιζόμενης ιατρικής έρευνας πάνω στο χολαγγειοκαρκίνωμα περιλαμβάνουν τη χρήση νεότερων στοχευμένων θεραπειών,όπως φωτοδυναμική θεραπεία για την ίαση, και τις τεχνικές για τη μέτρηση της συγκέντρωσης των παραπροϊόντων του στρώματος των καρκινικών κυττάρων στο αίμα για διαγνωστικούς σκοπούς.
Σταδιοποίηση
Αν και υπάρχουν τουλάχιστον τρία συστήματα σταδιοποίησης για το χολαγγειοκαρκίνωμα (π.χ. εκείνα του Bismuth, Blumgart, και της American Joint Committee για τον καρκίνο), κανένα δεν έχει αποδειχθεί χρήσιμο στην πρόβλεψη της επιβίωσης. Το πλέον σημαντικό θέμα που προκύπτει κατά τη σταδιοποίηση είναι αν ο όγκος μπορεί να αφαιρεθεί χειρουργικά, ή αν είναι πολύ προχωρημένος για να είναι επιτυχής η χειρουργική θεραπεία. Συχνά, αυτή η απόφανση μπορεί να γίνει μόνο κατά τη στιγμή της χειρουργικής επέμβασης.
Γενικές κατευθυντήριες γραμμές για το αν μπορεί ο όγκος να χειρουργηθεί περιλαμβάνουν:
Ενδείξεις και συμπτώματα
Οι πιο συχνές σωματικές ενδείξεις για το χολαγγειοκαρκίνωμα είναι η διαπίστωση μη φυσιολογικής λειτουργίας του ήπατος κατά τη διενέργεια δοκιμασιών, ο ίκτερος (κιτρίνισμα των οφθαλμών και του δέρματος που συμβαίνει όταν οι χοληφόροι πόροι έχουν αποφραχθεί από τον όγκο), το κοιλιακό άλγος (30% -50%), ο γενικευμένος κνησμός (66%),η απώλεια βάρους (30% -50%), ο πυρετός (έως 20%), και οι αλλαγές στα κόπρανα ή στο χρώμα των ούρων. Ως ένα βαθμό, τα συμπτώματα εξαρτώνται από την θέση εντόπισης του όγκου: ασθενείς με χολαγγειοκαρκίνωμα σε εξωηπατικές χοληφόρους οδούς είναι περισσότερο πιθανό να εμφανίσουν ίκτερο, ενώ εκείνοι με όγκους των χοληφόρων οδών εντός του ήπατος αισθάνονται πιο συχνά πόνο χωρίς να έχουν ίκτερο.
Οι εξετάσεις αίματος για τον έλεγχο της λειτουργίας του ήπατος σε ασθενείς με χολαγγειοκαρκίνωμα αποκαλύπτουν αυξημένα επίπεδα της χολερυθρίνης, της αλκαλικής φωσφατάσης, και της γάμα γλουταμυλικής τρανσφεράσης και σχετικώς φυσιολογικά επίπεδα τρανσαμινασών. Τέτοια εργαστηριακά ευρήματα υποδεικνύουν ως την κύρια αιτία του ικτέρου την απόφραξη των χοληφόρων οδών έναντι της φλεγμονής ή της λοίμωξης του ηπατικού παρεγχύματος. Η συγκέντρωση του καρκινικού αντιγόνου CA19-9 είναι αυξημένη στις περισσότερες περιπτώσεις χολαγγειοκαρκινώματος.
Παράγοντες κινδύνου
Αν και οι περισσότεροι ασθενείς παρουσιάζονται χωρίς εμφανείς παράγοντες κινδύνου, έχουν περιγραφεί αρκετοί από αυτούς για την ανάπτυξη του χολαγγειοκαρκινώματος. Στο δυτικό κόσμο, ο πιο κοινός από αυτούς είναι η πρωτοπαθής σκληρυντική χολαγγειίτιδα (PSC), μια φλεγμονώδης νόσος των χοληφόρων οδών που η ίδια συνδέεται στενά με ελκώδη κολίτιδα (UC). Επιδημιολογικές μελέτες έχουν δείξει ότι ο κίνδυνος κατά τη διάρκεια ζωής της ανάπτυξης χολαγγειοκαρκινώματος για ένα άτομο με PSC είναι της τάξης του 10% -15%, αν και αρκετές αυτοψίες υποδεικνύουν υψηλότερα ποσοστά, όπως 30% στο συγκεκριμένο πληθυσμό. Ο μηχανισμός με τον οποίο η PSC αυξάνει τον κίνδυνο χολαγγειοκαρκινώματος δεν είναι πλήρως κατανοητός.
Επίσης, ορισμένες παρασιτικές ασθένειες του ήπατος μπορεί να αποτελούν παράγοντες κινδύνου.Συγκεκριμένα, η προσβολή του ήπατος από το τρηματώδες παράσιτο Opisthorchis viverrini (που εντοπίζεται στην Ταϊλάνδη, το Λάος, τη Μαλαισία) ή Clonorchis sinensis (που εντοπίζεται στην Ιαπωνία, την Κορέα και το Βιετνάμ) έχει συνδεθεί με την ανάπτυξη του χολαγγειοκαρκινώματος. Οι ασθενείς με χρόνια ηπατική νόσο με τη μορφή της ιογενούς ηπατίτιδας (π.χ. ηπατίτιδα Β ή ηπατίτιδα C) , της αλκοολικής ηπατικής νόσου ή της κίρρωσης του ήπατος που οφείλεται σε άλλες αιτίες, παρουσιάζουν σημαντικά αυξημένο κίνδυνο χολαγγειοκαρκινώματος. Η λοίμωξη από τον ιό HIV αναγνωρίστηκε σε μία μελέτη ως δυνητικός παράγοντας κινδύνου για χολαγγειοκαρκίνωμα, αν και δεν ήταν σαφές αν ο ίδιος ο ιός HIV ή άλλοι συνεισφέροντες παράγοντες (π.χ. ηπατίτιδα C) ήταν υπεύθυνοι για τη συσχέτιση του ιού με το χολαγγειοκαρκίνωμα.
Οι συγγενείς ανωμαλίες του ήπατος, όπως το σύνδρομο Caroli ή η κυστική διαστολή των χοληφόρων πόρων, έχουν συσχετισθεί με περίπου 15% κίνδυνο κατά τη διάρκεια ζωής για την ανάπτυξη χολαγγειοκαρκινώματος. Οι σπάνιες κληρονομικές διαταραχές: σύνδρομο Lynch II και χολική θηλωμάτωση επίσης σχετίζονται με την εμφάνιση χολαγγειοκαρκινώματος. Η χολολιθίαση δεν συνδέεται εμφανώς με την ανάπτυξη του χολαγγειοκαρκινώματος. Ωστόσο, η ηπατολιθίαση η οποία απαντάται σπάνια στη Δύση αλλά συχνά σε περιοχές της Ασίας, έχει συσχετισθεί με το χολαγγειοκαρκίνωμα. Παρομοίως η έκθεση σε thorotrast, μια μορφή διοξειδίου του θορίου το οποίο χρησιμοποιήθηκε σαν ένα μέσο αντίθεσης στην ακτινογραφία, μπορεί να ευθύνεται για την ανάπτυξη της χολαγγειοκαρκινώματος σε διάστημα έως 30-40 χρόνια μετά την έκθεση.Το thorotrast είχε απαγορευθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1950, λόγω της καρκινογόνου δράσης του.
Παθοφυσιολογία
Το χολαγγειοκαρκίνωμα μπορεί να επηρεάσει οποιοδήποτε τμήμα των χοληφόρων οδών, είτε εντός είτε εκτός του ήπατος. Οι όγκοι που αναπτύσοονται στα αγγεία της χολής εντός του ήπατος αναφέρονται ως ενδοηπατικοί ενώ αυτοί που παρουσιάζονται στα αγγεία έξω από το ήπαρ είναι εξωηπατικοί. Το χολαγγειοκαρκίνωμα που εντοπίζεται στη διασταύρωση όπου τα αριστερά και δεξιά ηπατικά αγγεία συναντώνται για να σχηματίσουν τον κοινό χοληδόχο πόρο μπορεί να αναφέρεται επωνύμως ως όγκος του Klatskin.
Μολονότι είναι γνωστό ότι το χολαγγειοκαρκίνωμα έχει τα ιστολογικά και μοριακά χαρακτηριστικά ενός αδενοκαρκινώματος που προέρχεται από επιθηλιακά κύτταρα που επικαλύπτουν την χολική οδό, η πραγματική κυτταρική του προέλευση είναι άγνωστη. Πρόσφατα στοιχεία έχουν δείξει ότι το αρχικό μετασχηματισμένο κύτταρο που παράγει τον πρωτογενή όγκο μπορεί να προκύψει από ένα πολυδύναμο ηπατικό βλαστοκύτταρο. Το χολαγγειοκαρκίνωμα πιστεύεται ότι αναπτύσσεται μέσα από μια σειρά σταδίων - από την πρώιμη υπερπλασία και μεταπλασία, μέσω δυσπλασίας, στην ανάπτυξη του καρκινώματος - με μια διαδικασία παρόμοια με εκείνη που παρατηρείται στην ανάπτυξη του καρκίνου του παχέος εντέρου. Η χρόνια φλεγμονή και η απόφραξη των χοληφόρων οδών, μαζί με την προκύπτουσα εξασθενημένη ροή χολής, πιστεύεται ότι παίζουν κάποιο ρόλο σε αυτή την εξέλιξη.
Εξετάσεις αίματος
Δεν υπάρχουν ειδικές εξετάσεις αίματος που μπορούν να διαγνώσουν χολαγγειοκαρκίνωμα από μόνες τους. Τα επίπεδα του καρκινοεμβρυϊκού αντιγόνου (CEA) και του CA19-9 στον ορό του αίματος είναι συχνά αυξημένα, αλλά δεν είναι ευαίσθητα ή αρκετά ειδικά για να χρησιμοποιηθούν ως ένα γενικό εργαλείο διαλογής. Ωστόσο, μπορούν να είναι χρήσιμα σε συνδυασμό με μεθόδους απεικονίσεως στην υποστήριξη μιας ύποπτης διάγνωσης χολαγγειοκαρκινώματος.
Κοιλιακή απεικόνιση
Υπέρηχος του χοληφόρου δέντρου και των χοληφόρων αγγείων χρησιμοποιείται συχνά ως αρχική απεικονιστική μέθοδος σε ασθενείς με υποψία αποφρακτικού ίκτερου. Ο υπέρηχος μπορεί να προσδιορίσει την απόφραξη και τη διάταση του πόρου και, σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να είναι αρκετός για να διαγνώσει χολαγγειοκαρκίνωμα. Η αξονική τομογραφία (CT) μπορεί επίσης να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη διάγνωση του χολαγγειοκαρκινώματος.
Απεικόνιση χοληφόρου δέντρου
Ενώ η κοιλιακή απεικόνιση μπορεί να είναι χρήσιμη στη διάγνωση του χολαγγειοκαρκινώματος, η άμεση απεικόνιση των χοληφόρων οδών είναι συχνά απαραίτητη. Η ενδοσκοπική παλίνδρομη χολαγγειοπαγκρεατογραφία (ERCP), μια ενδοσκοπική διαδικασία που εκτελείται από γαστρεντερολόγο ή ειδικά εκπαιδευμένο χειρουργό, έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως για το σκοπό αυτό. Παρά το γεγονός ότι η ERCP είναι μια επεμβατική διαδικασία με συναφείς κινδύνους, τα πλεονεκτήματα της περιλαμβάνουν τη δυνατότητα να αποκτηθούν βιοψίες και να τοποθετηθούν stents ή να εκτελεστούν άλλες παρεμβάσεις για την ανακούφιση της απόφραξης των χοληφόρων. Ενδοσκοπικό υπερηχογράφημα μπορεί επίσης να γίνει κατά τη στιγμή της ERCP και αυτό μπορεί να αυξήσει την ακρίβεια της βιοψίας και την απόδοση πληροφοριών σχετικά με την εισβολή των λεμφαδένων και τη δυνατότητα εγχείρησης. Ως εναλλακτική λύση στην ERCP, η διαδερμική διηπατική χολαγγειογραφία (PTC) μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Η μαγνητική χολαγγειοπαγκρεατογραφία συντονισμού (MRCP) είναι μία μη επεμβατική εναλλακτική λύση της ERCP. Μερικοί συγγραφείς έχουν προτείνει ότι η MRCP πρέπει να υποκαταστήσει την ERCP στη διάγνωση των χολικών καρκίνων, καθώς μπορεί να καθορίσει με περισσότερη ακρίβεια τον όγκο και να αποτρέψει τους κινδύνους της ERCP.
Χειρουργική επέμβαση
Η χειρουργική διερεύνηση μπορεί να είναι απαραίτητη για να ληφθεί μια κατάλληλη βιοψία και να προσδιοριστεί με ακρίβεια το στάδιο της νόσου που διέρχεται ένας ασθενής με χολαγγειοκαρκίνωμα. Μέσω της λαπαροσκόπησης μπορεί να αποφευχθεί η ανάγκη για μια πιο επεμβατική χειρουργική διαδικασία, όπως λαπαροτομή, σε ορισμένους ασθενείς. Η χειρουργική επέμβαση είναι επίσης η μόνη θεραπευτική επιλογή για το χολαγγειοκαρκίνωμα, αν και είναι περιορισμένη σε ασθενείς με πρώιμο στάδιο της νόσου.
Παθολογία
Ιστολογικά, τα χολαγγειοκαρκινώματα πικίλουν από καλά έως μέτρια διαφοροποιημένα αδενοκαρκινώματα. Η ανοσοϊστοχημεία είναι χρήσιμη στη διάγνωση και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να βοηθήσει στη διαφοροποίηση ενός χολαγγειοκαρκινώματος από ένα ηπατοκυτταρικό καρκίνωμα και μία μετάσταση των άλλων γαστρεντερικών όγκων. Οι κυτταρολογικές αποξέσεις συχνά δεν μπορούν να οδηγήσουν στη διάγνωση, καθώς αυτοί οι όγκοι έχουν συνήθως ένα δεσμοπλαστικό στρώμα και, συνεπώς, δεν απελευθερώνουν διαγνωστικά καρκινικά κύτταρα με ξύσματα.
Θεραπεία
Η επικουρική θεραπεία μετά από μεταμόσχευση ήπατος μπορεί να διαδραματίσει κάποιο ρόλο στη θεραπεία ορισμένων ανεγχείρητων περιπτώσεων.
Επικουρική θεραπεία και θεραπεία με ακτινοβολία
Εάν ο όγκος μπορεί να αφαιρεθεί χειρουργικά, οι ασθενείς μπορούν να λάβουν επικουρική χημειοθεραπεία ή ακτινοθεραπεία μετά την εγχείριση για να αυξηθούν οι πιθανότητες της θεραπείας. Εάν τα περιθώρια ιστού είναι αρνητικά (π.χ. ο όγκος έχει αποκοπεί εντελώς), η επικουρική θεραπεία έχει αβέβαιο όφελος. Τόσο θετικά όσο και αρνητικά αποτελέσματα  έχουν αναφερθεί με συμπληρωματική θεραπεία ακτινοβολίας σε αυτή τη ρύθμιση, και καμία  υποψήφια τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη μελέτη δεν έχει διεξαχθεί από τον Μάρτιο του 2007. Η επικουρική χημειοθεραπεία φαίνεται να είναι αναποτελεσματική σε ασθενείς με όγκους που έχουν αφαιρεθεί τελείως με εκτομή. Ο ρόλος της συνδυαστικής χημειοακτινοθεραπείας σε αυτή τη ρύθμιση είναι ασαφής. Ωστόσο, εάν τα καρκινικά περιθώρια ιστού είναι θετικά, υποδεικνύοντας ότι ο όγκος δεν απομακρύνθηκε πλήρως μέσω της χειρουργικής επέμβασης, τότε η επικουρική θεραπεία με ακτινοβολία και ενδεχομένως η χημειοθεραπεία συνιστάται γενικά με βάση τα διαθέσιμα δεδομένα.
Η θεραπεία της νόσου σε προχωρημένο στάδιο
Η πλειοψηφία των περιπτώσεων χολαγγειοκαρκινώματος παρουσιάζεται ως ακατάλληλη για εγχείρηση (δεν αφαιρούνται με εκτομή) ασθένεια στην οποία οι ασθενείς γενικά φροντίζονται με παρηγορητική χημειοθεραπεία με ή χωρίς ακτινοθεραπεία. Η χημειοθεραπεία έχει αποδειχθεί σε μια τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη μελέτη πως βελτιώνει την ποιότητα της ζωής και παρατείνει την επιβίωση σε ασθενείς με ανεγχείρητο χολαγγειοκαρκίνωμα. Δεν υπάρχει ενιαία μέθοδος χημειοθεραπείας που χρησιμοποιείται παγκοσμίως, και η εγγραφή σε κλινικές δοκιμές συχνά συνιστάται όταν είναι δυνατόν. Οι παράγοντες χημειοθεραπείας που  χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία χολαγγειοκαρκινώματος περιλαμβάνουν 5-φθοριοουρακίλη με λευκοβορίνη, γεμσιταβίνη ως μονοθεραπεία , ή γεμσιταβίνη σε συνδυασμό με σισπλατίνη ,  ιρινοτεκάνη , ή καπεσιταβίνη. Μια μικρή πιλοτική μελέτη προτείνει πιθανό όφελος από τον αναστολέα της κινάσης της τυροσίνης σε ασθενείς με προχωρημένο χολαγγειοκαρκίνωμα .
Η φωτοδυναμική θεραπεία, μια πειραματική προσέγγιση, στην οποία στους ασθενείς γίνεται ένεση με έναν ελαφρύ-ευαισθητοποιητικό παράγοντα και φως κατόπιν εφαρμόζεται ενδοσκοπικά άμεσα στον όγκο, έχει δείξει ελπιδοφόρα αποτελέσματα σε σύγκριση με την υποστηρικτική φροντίδα σε δύο μικρές τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές. Ωστόσο, ο τελικός της ρόλος στη διαχείριση του χολαγγειοκαρκινώματος προς το παρόν είναι ασαφής. Η φωτοδυναμική θεραπεία έχει αποδειχθεί ότι βελτιώνει την επιβίωση και την ποιότητα της ζωής.
Πρόγνωση
Η χειρουργική εκτομή προσφέρει τη μοναδική πιθανότητα  ίασης σε χολαγγειοκαρκίνωμα. Για περιπτώσεις, στις οποίες δεν έγινε εκτομή, η 5-ετής επιβίωση είναι 0% όπου η νόσος είναι ακατάλληλη για εγχείρηση επειδή οι απώτατοι λεμφαδένες εμφανίζουν μεταστάσεις, και λιγότερο από 5% σε γενικές γραμμές. Συνολικά η διάμεση διάρκεια επιβίωσης είναι μικρότερη των 6 μηνών σε μη εγχειρήσιμους, χωρίς θεραπεία, άλλα υγιείς ασθενείς με όγκους που περιλαμβάνουν το ήπαρ μέσω των χοληφόρων οδών και της ηπατικής πυλαίας φλέβας.
Για χειρουργικές περιπτώσεις, οι αποδόσεις της θεραπείας ποικίλουν ανάλογα με την τοποθεσία του όγκου και το κατά πόσο ο όγκος μπορεί, εντελώς ή μόνο μερικώς, να απομακρυνθεί. Τα απώτατα χολαγγειοκαρκινώματα (αυτά που προκύπτουν από το χοληδόχο πόρο) γενικά αντιμετωπίζονται χειρουργικά με μια διαδικασία Whipple. Η μακροπρόθεσμη επιβίωση κυμαίνεται από 15% -25%, αν και μια σειρά ανέφερε πενταετή επιβίωση 54% για τους ασθενείς χωρίς συμμετοχή των λεμφαδένων. Τα ενδοηπατικά χολαγγειοκαρκινώματα (αυτά που προκύπτουν από τους χοληφόρους αγωγούς εντός του ήπατος) αντιμετωπίζονται συνήθως με μερική ηπατεκτομή. Διάφορες σειρές έχουν αναφέρει εκτιμήσεις επιβίωσης μετά την επέμβαση που κυμαίνονται από 22% -66%. Το αποτέλεσμα μπορεί να εξαρτάται από τη συμμετοχή των λεμφαδένων και την πληρότητα της χειρουργικής επέμβασης Studies of outcome in intrahepatic cholangiocarcinoma include:
Η πρόγνωση μπορεί να είναι χειρότερη για τους ασθενείς με πρωτοπαθή σκληρυντική χολαγγειίτιδα που αναπτύσσουν χολαγγειοκαρκίνωμα, πιθανότατα επειδή ο καρκίνος δεν έχει εντοπιστεί μέχρι που αναπτύχθηκε. Ορισμένα στοιχεία δείχνουν ότι τα αποτελέσματα μπορεί να βελτιωθούν με πιο επιθετικές χειρουργικές προσεγγίσεις και με συμπληρωματική θεραπεία.
Επιδημιολογία
Το χολαγγειοκαρκίνωμα αποτελεί ένα αδενοκαρκίνωμα της χοληφόρου οδού μαζί με τον καρκίνο του παγκρέατος (ο οποίος εμφανίζεται περίπου 20 φορές συχνότερα), τον καρκίνο της χοληδόχου κύστης (ο οποίος εμφανίζεται δύο φορές πιο συχνά), και τον καρκίνο της ληκύθου του Vater. Οι θεραπείες και κλινικές δοκιμές για τον καρκίνο του παγκρέατος, όντας πολύ πιο διαδεδομένες, συχνά λαμβάνονται ως σημείο εκκίνησης για τη διαχείριση χολαγγειοκαρκινώματος, ακόμη και αν οι βιολογίες είναι αρκετά διαφορετικές κι έτσι οι χημειοθεραπείες μπορούν να θέσουν τον καρκίνο του παγκρέατος σε μόνιμη ύφεση, ενώ δεν υπάρχουν αναφορές στην βιβλιογραφία μακράς διαρκείας επιβίωσης χάρις  σε χημειοθεραπεία ή ακτινοβολία που εφαρμόστηκε σε ένα ακατάλληλο για εγχείρηση  χολαγγειοκαρκίνωμα.
Το χολαγγειοκαρκίνωμα είναι μια σχετικά σπάνια μορφή καρκίνου. Κάθε χρόνο, περίπου 2.000 έως 3.000 νέες περιπτώσεις διαγιγνώσκονται στις Ηνωμένες Πολιτείες, που μεταφράζεται σε ετήσια συχνότητα εμφάνισης 1-2 περιπτώσεις ανά 100.000 άτομα. Σειρές αυτοψίας ανέφεραν επιπολασμό από 0,01 % εως 0,46%. Υπάρχει μια υψηλότερη επικράτηση του χολαγγειοκαρκινώματος στην Ασία, η οποία έχει αποδοθεί σε ενδημικές χρόνιες παρασιτικές μολύνσεις. Η συχνότητα εμφάνισης αυξάνει με την ηλικία χολαγγειοκαρκινώματος, και η ασθένεια είναι ελαφρώς πιο συχνή σε άνδρες παρά σε γυναίκες (πιθανώς λόγω του υψηλότερου ποσοστού πρωτοπαθούς σκληρυντικής χολαγγειίτιδας, ένας σημαντικός παράγοντας κινδύνου, σε άνδρες). Η επικράτηση του χολαγγειοκαρκινώματος σε ασθενείς με πρωτοπαθή σκληρυντική χολαγγειίτιδα μπορεί να είναι τόσο υψηλή όπως 30%, με βάση μελέτες αυτοψίας.
Πολλαπλές μελέτες έχουν τεκμηριώσει μια σταθερή αύξηση στη συχνότητα εμφάνισης του ενδοηπατικού χολαγγειοκαρκινώματος κατά τη διάρκεια των προηγούμενων αρκετών δεκαετιών. Αυξήσεις έχουν παρατηρηθεί στη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη, την Ασία και την Αυστραλία Multiple independent studies have documented a steady increase in the worldwide incidence of cholangiocarcinoma. Some relevant journal articles include:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καρκίνος Κατηγορία:Ηπατολογία
Πατσούκα
Η Πατσούκα (ισπανικά: Pachuca, προφορά: [paˈtʃuka]) είναι η πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη της μεξικανικής πολιτείας Ιδάλγο.
Βρίσκεται στο νότιο-κεντρικό τμήμα της πολιτείας. Η Πατσούκα ντε Σότο είναι επίσης το όνομα του δήμου του οποίου η πόλη είναι η δημοτική έδρα. Η Πατσούκα βρίσκεται περίπου 90 χιλιόμετρα (56 mi) από την Πόλη του Μεξικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Μεξικού
Νεοχώρι Κεφαλονιάς
Το Νεοχώρι (ή και Νιοχώρι) είναι οικισμός στην βορειο-ανατολική Κεφαλονιά. Ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ερίσου και διοικητικά στο δήμο Σάμης από το 2019 (οπότε και διασπάστηκε ο δήμος Κεφαλονιάς του ομώνυμου νομού). Αποτελεί το μοναδικό οικισμό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 44 κατοίκους.
Στο Νεοχώρι γεννήθηκε το 1904 ο διηγηματογράφος και ποιητής Γιώργος Δενδρινός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κεφαλληνίας
Παπαλοάπαν
Ο Παπαλοάπαν (ισπανικά: Río Papaloapan) είναι ένας από τους κύριους ποταμούς της μεξικανικής πολιτείας Βερακρούς. Το όνομά του προέρχεται από τη γλώσσα Νάουατλ παπάλοτλ («πεταλούδα») και άπαν («ποταμός»).
Ο Παπαλοάπαν ανεβαίνει στην Ανατολική Σιέρρα Μάδρε, στα σύνορα μεταξύ των Πολιτειών Βερακρούς και Οαχάκα. Ο Παπαλοάπαν ελίσσεται για 122 χιλιόμετρα σε μια βορειοανατολική κατεύθυνση μέσα στην παράκτια πεδιάδα πριν εκβάλει στη λίμνη Αλβαράδο. Η λεκάνη απορροής καλύπτει 46.517 τετρ.km, η δεύτερη μεγαλύτερη στο Μεξικό, και περιλαμβάνει 244 δήμους με έναν πληθυσμό περίπου 3,3 εκατομμύρια ανθρώπους. Οι πόλεις του Σαν Χουάν Μπαουτίστα Τουξτεπέκ και Τλακοτάλπαν βρίσκεται στις όχθες του ποταμού.
Στο παρελθόν η λεκάνη του Παπαλοάπαν ήταν υποκείμενη στις συχνές πλημμύρες, με τη ζημία που συντίθεται μερικές φορές από τους κυκλώνες.
Οι πολιτείες Οαχάκα και Βερακρούς συνεργάζονται στην ανάπτυξη της λεκάνης του ποταμού. Τα σχέδια περιλαμβάνουν την άρδευση για να βελτιώσει την αγροτική παραγωγή, προώθηση της δασοκομίας και της ιχθυοκαλλιέργειας και βελτιώσεις στους δρόμους και τη ναυσιπλοΐα ποταμών. Τα προτεινόμενα σχέδια θα έχουν τις απαραίτητες προβλέψεις για να αποφύγουν την οικολογική ζημία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Παπαλοαπα
Γεώργιος Μυλωνάς (αρχαιολόγος)
Ο Γεώργιος Μυλωνάς του Εμμανουήλ (9 Δεκεμβρίου 1898 - 15 Απριλίου 1988) ήταν Έλληνας αρχαιολόγος, καθηγητής πανεπιστημίου και ακαδημαϊκός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1898 στη Σμύρνη. Σπούδασε αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, από το οποίο αποφοίτησε το 1922 ενώ υπηρετούσε με τον ελληνικό στρατό στη Μικρά Ασία. Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, από όπου έλαβε το διδακτορικό του το 1927. Το 1929 ολοκλήρωσε και δεύτερο διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς των ΗΠΑ. Διετέλεσε επίκουρος καθηγητής αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου (1929) καθώς και στο Πανεπιστημίου του Ιλινόις (1931-1933) και από το 1933 ανέλαβε τη θέση Καθηγητού Αρχαιολογίας στο πανεπιστήμιο Ουάσιγκτον του Σαιντ Λούις. Στο Σαιντ Λουις δίδαξε μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1966, χρόνια κατά τα οποία υπηρέτησε και ως Πρόεδρος του Τμήματος Ιστορίας της Τέχνης και Αρχαιολογίας και Διακεκριμένος Καθηγητής.
Το 1950 υπήρξε καθηγητής της Αμερικανικής Αρχαιολογικής Σχολής στην Αθήνα καθώς και στη περίοδο 1963-1964. Το 1954 δίδαξε ως επισκέπτης καθηγητής στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Υπήρξε ειδικός σύμβουλος του Βασιλέως Παύλου επί θεμάτων του αντικειμένου του, καθώς και στη συνέχεια του Βασιλέως Κωνσταντίνου Β΄ για την ίδρυση του Διεθνούς Αμφικτιονικού κέντρου των Δελφών.
μικρογραφία|Ο τάφος του Γεώργιου Μυλωνά στις Μυκήνες Το 1970 έγινε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Διηύθυνε ανασκαφές στην Όλυνθο, Άγιο Κοσμά Αττικής, Ελευσίνα, Ακροπόταμο Καβάλας και κυρίως στις Μυκήνες. To 1987 τιμήθηκε με το βραβείο «Ολυμπία», από το ίδρυμα "Αλέξανδρος Ωνάσης".
Πέθανε στην Αθήνα, ενώ διατελούσε γραμματέας της Αρχαιολογικής Εταιρείας και κηδεύτηκε από τον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών στις 17 Απριλίου 1988. Η ταφή του έγινε στις Μυκήνες.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Ρέτσνογιε (επαρχία Σαντικτάου)
Το Ρέτσνογιε είναι χωριό στην επαρχία Σαντικτάου, στην περιφέρεια Ακμόλα του Καζακστάν.
Γεωγραφική θέση
Το επαρχιακό κέντρο, το Μπαλκάσινο απέχει 19 χιλιόμετρα από τον οικισμό, και είναι κοντά στα σύνορα με την περιφέρεια Βόρειου Καζακστάν.
Πληθυσμός
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Εθελοντικός στρατός
μικρογραφία|δεξιά|“Γιατί δεν είσαι στον στρατό;” Αφίσα στρατολόγησης του Εθελοντικού Στρατού κατά τον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο. Ο Εθελοντικός Στρατός ήταν ένας αντι-Μπολσεβίκικος στρατός στη Νότια Ρωσία κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου 1918-1920.
Ιστορικό
Στις αρχές Ιανουαρίου 1918 ο Εθελοντικός Στρατός αριθμούσε περίπου 4.000 άνδρες και πολεμούσε εναντίον του Ερυθρού Στρατού μαζί με μονάδες των στρατευμάτων του Στρατηγού Αλεξέι Καλέντιν. Στα τέλη Φεβρουαρίου ο Εθελοντικός Στρατός έπρεπε να υποχωρήσει από το Ροστόφ-ον-Ντον λόγω της επίθεσης του Ερυθρού Στρατού και έφυγε για το Κουμπάν, για να ενωθεί με τους σχηματισμούς των Κοζάκων του Κουμπάν, έναν ελιγμό γνωστό ως η Παγωμένη Πορεία. Ωστόσο, οι περισσότεροι από τους Κοζάκους του Κουμπάν δεν έδωσαν τη στήριξή τους στον Εθελοντικό Στρατό. Μόνο μια μικρή μονάδα (3.000 άνδρες) υπό τη διοίκηση του Στρατηγού Βίκτορ Πορκόφσκι προσχώρησε στον Εθελοντικό Στρατό στις 26 Μαρτίου 1918, αυξάνοντας τον αριθμό του σε 6.000 στρατιώτες. Η προσπάθεια του Εθελοντικού Στρατού να καταλάβει το Εκατερίνονταρ μεταξύ 9-13 Απριλίου ήταν καταστροφή, με τον Στρατηγό Κορνίλοφ να φονεύεται στη μάχη. Ο Στρατηγός Ντενίκιν ανέλαβε τη διοίκηση των υπολειμμάτων του Εθελοντικού Στρατού και έφυγε για τις απομακρυσμένες στανίστας πέρα από την περιοχή του Ντον. Τον Ιούνιο του 1918, 3.000 άνδρες υπό τη διοίκηση του Συνταγματάρχη Μιχαήλ Ντροζντόβσκι προσχώρησαν στον Εθελοντικό Στρατό, φτάνοντας τη δύναμή του μεταξύ 8.000-9.000 άνδρες. Στις 23 Ιουνίου ο Εθελοντικός Στρατός άρχισε τη λεγόμενη Δεύτερη Εκστρατεία του Κουμπάν με τη στήριξη του Στρατηγού Πιότρ Κρασνόφ. Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1918 ο Εθελοντικός Στρατός ήταν έως 30.000-35.000 άνδρες χάρη στην κινητοποίηση των Κοζάκων του Κουμπάν και “αντεπαναστατικών στοιχείων” συγκεντρωμένων στον Βόρειο Καύκασο. Έτσι, ο Εθελοντικός Στρατός πήρε το όνομα Εθελοντικός Στρατός του Καυκάσου. μικρογραφία|δεξιά|Ο Εθελοντικός Στρατός του Στρατηγού Άντον Ντενίκιν και περιφερειακές ένοπλες δυνάμεις μετά τη Συνθήκη του Μούδρου. Το φθινόπωρο του 1918 οι κυβερνήσεις Μεγάλης Βρετανίας, Γαλλίας και ΗΠΑ αύξησαν την υλική και τεχνική βοήθειά τους προς τον Εθελοντικό Στρατό. Με τη στήριξη της Αντάντ, οι δυνάμεις των Λευκών Νότιας Ρωσίας συνενώθηκαν στις λεγόμενες Ένοπλες Δυνάμεις Νότιας Ρωσίας (Βου-ρουζένιγιε σίλι Γιούγκα Ρόσι) υπό τη διοίκηση του Στρατηγού Ντενίκιν. Στα τέλη 1918 – αρχές 1919 ο Ντενίκιν νίκησε την 11η Σοβιετική Στρατιά και κατέλαβε την περιοχή του Βόρειου Καύκασου. Το Ιανουάριο του 1919 ο Εθελοντικός Στρατός του Καυκάσου χωρίστηκε στη Στρατιά του Καυκάσου και τον Εθελοντικό Στρατό, ο οποίος αργότερα θα προσχωρούσε στη Στρατιά του Ντον, δημιουργήθηκε από τα υπολείμματα της Στρατού των Κοζάκων του Κρασνόφ. Μετά την κατάληψη του Ντονμπάς, Τσαρίτσιν και Χάρκοβου τον Ιούνιο 1919, ο Ντενίκιν άρχισε να προχωρά προς τη Μόσχα στις 20 Ιουνίου (3 Ιουλίου). Σύμφωνα με το σχέδιό του, το κύριο χτύπημα στη Μόσχα επρόκειτο να το καταφέρει ο Εθελοντικός Στρατός (40.000 άνδρες) υπό τη διοίκηση του Στρατηγού Βλαντιμίρ Μάι-Μαγιέφσκι.
Ο Λευκός Στρατός κατηγορήθηκε από τους Σοβιετικούς για σκληρότητα στις κατακτημένες περιοχές, συνήθως κατά των εργατών, και η Σοβιετική ιστοριογραφία θα απένειμε στο καθεστώς αυτό τον τίτλο “Ντενίκινσινα”. Κάποιες από τις μονάδες και τους σχηματισμούς του Εθελοντικού Στρατού είχαν καλές στρατιωτικές ικανότητες και δύναμη πυρός λόγω του μεγάλου αριθμού αξιωματικών στις τάξεις του, οι οποίοι μισούσαν και περιφρονούσαν τους Σοβιετικούς. Ωστόσο, η αποδοτικότητα μάχης του Εθελοντικού Στρατού άρχισε να μειώνεται το καλοκαίρι του 1919 υπό το φως σημαντικών απωλειών και της στρατολόγησης επιστρατευμένων αγροτών και ακόμη συλληφθέντων στρατιωτών του Ερυθρού Στρατού. Κατά τη διάρκεια της αντεπίθεσης του Ερυθρού Στρατού (Οκτώβριος 1919), ο Εθελοντικός Στρατός υπέστη αποφασιστική ήττα και αποτραβήχτηκε στα νότια. Στις αρχές του 1920 υποχώρησε στις περιοχές πέραν της περιοχής του Ντον και μειώθηκε σε ένα σώμα 5.000 ανδρών υπό την καθοδήγηση του Στρατηγού Αλεξάντερ Κουτέποφ.
Στις 26 και 27 Μαρτίου 1920, τα υπολείμματα του Εθελοντικού Στρατού εκκένωσαν το Νοβοροσίσκ προς Κριμαία, όπου συγχωνεύτηκαν με τον στρατό του Στρατηγού Πιότρ Βράγγελ.