Ευρωπαϊκή_Ενιαία_Αγορά
Εγκατάσταση
Στην υπόθεση Gebhard κατά Consiglio dell'Ordine degli Avvocati e Procuratori di Milano το Δικαστήριο έκρινε ότι το να είσαι «εγκατεστημένος (σε κάποια περιοχή)» σημαίνει να συμμετέχεις στην οικονομική ζωή «σε σταθερή και συνεχή βάση», ενώ η παροχή «υπηρεσιών» σημαίνει την άσκηση δραστηριότητας περισσότερο «σε προσωρινή βάση». Αυτό σήμαινε ότι ένας δικηγόρος από τη Στουτγκάρδη, ο οποίος είχε ιδρύσει επιμελητήριο στο Μιλάνο και τιμωρήθηκε από το Δικηγορικό Συμβούλιο του Μιλάνου επειδή δεν είχε εγγραφεί, θα έπρεπε να διεκδικήσει παραβίαση της ελευθερίας εγκατάστασης και όχι της ελευθερίας παροχής υπηρεσιών. Ωστόσο, οι απαιτήσεις για εγγραφή στο Μιλάνο πριν από την άσκηση του επαγγέλματος θα επιτρέπονταν εάν δεν εισάγουν διακρίσεις, «δικαιολογούνται από επιτακτικές απαιτήσεις γενικού συμφέροντος» και εφαρμόζονται αναλογικά. Όλα τα άτομα ή οι οντότητες που ασκούν οικονομική δραστηριότητα, ιδιαίτερα οι αυτοαπασχολούμενοι, ή «επιχειρήσεις», όπως εταιρείες ή επιχειρήσεις, έχουν δικαίωμα να ιδρύσουν μια επιχείρηση χωρίς αδικαιολόγητους περιορισμούς. Το Δικαστήριο έκρινε ότι τόσο μια κυβέρνηση κράτους μέλους όσο και ένας ιδιωτικός συμβαλλόμενος μπορεί να εμποδίσουν την ελευθερία εγκατάστασης επομένως το άρθρο 49 έχει τόσο «κάθετο» όσο και «οριζόντιο» άμεσο αποτέλεσμα. Στην υπόθεση Reyners κατά Βελγίου το Δικαστήριο έκρινε ότι η άρνηση να γίνει δεκτός ένας δικηγόρος στο βελγικό δικηγορικό σύλλογο επειδή δεν είχε βελγική ιθαγένεια ήταν αδικαιολόγητη. Το άρθρο 49 της ΣΛΕΕ λέει ότι τα κράτη εξαιρούνται από την παραβίαση της ελευθερίας εγκατάστασης άλλων όταν ασκούν «επίσημη εξουσία», αλλά αυτό έκανε το έργο του συνηγόρου  (σε αντίθεση με το δικαστήριο) να μην είναι επίσημο. Αντίθετα στην υπόθεση Επιτροπή κατά Ιταλίας, το Δικαστήριο έκρινε ότι η απαίτηση για τους δικηγόρους στην Ιταλία να συμμορφώνονται με τα ανώτατα τιμολόγια εκτός εάν υπήρχε συμφωνία με πελάτη δεν αποτελούσε περιορισμό. Το Τμήμα Μείζονος Συνθέσεως του Δικαστηρίου έκρινε ότι η επιτροπή δεν είχε αποδείξει ότι αυτό είχε ως αντικείμενο ή αποτέλεσμα τον περιορισμό της εισόδου των επαγγελματιών στην αγορά. Ως εκ τούτου, δεν υπήρχε εκ πρώτης όψεως παραβίαση της ελευθερίας εγκατάστασης που έπρεπε να δικαιολογηθεί. αριστερά|μικρογραφία| Το [[Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης|Δικαστήριο της ΕΕ στην υπόθεση Centros Ltd έκρινε ότι οι άνθρωποι μπορούν να ιδρύσουν μια εταιρεία στο Ηνωμένο Βασίλειο ή οποιαδήποτε άλλη, για να δραστηριοποιούνται σε ολόκληρη την ΕΕ, αλλά πρέπει να συμμορφώνονται με αναλογικές απαιτήσεις για το δημόσιο συμφέρον, όπως το βασικό εργατικό δικαίωμα για φωνή στην εργασία. ]] Όσον αφορά τις εταιρείες, το Δικαστήριο έκρινε στην υπόθεση R (Daily Mail and General Trust plc) κατά HM Treasury ότι τα κράτη μέλη θα μπορούσαν να περιορίσουν μια εταιρεία που μεταφέρει την έδρα της, χωρίς να παραβιάζει το άρθρο 49 της ΣΛΕΕ. Αυτό σήμαινε ότι η μητρική εταιρεία της εφημερίδας Daily Mail δεν θα μπορούσε να φοροδιαφύγει μεταφέροντας την κατοικία της στην Ολλανδία χωρίς πρώτα να τακτοποιήσει τους φορολογικούς της λογαριασμούς στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το ΗΒ δεν χρειαζόταν να αιτιολογήσει τη δράση του, καθώς οι κανόνες για τις θέσεις των εταιρειών δεν είχαν ακόμη εναρμονιστεί. Αντίθετα, στην υπόθεση Centros Ltd κατά Erhversus-og Selkabssyrelsen, το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι μια εταιρεία περιορισμένης ευθύνης του Ηνωμένου Βασιλείου που δραστηριοποιείται στη Δανία δεν μπορούσε να υποχρεωθεί να συμμορφωθεί με τους κανόνες ελάχιστου μετοχικού κεφαλαίου της Δανίας. Η νομοθεσία του Ηνωμένου Βασιλείου απαιτούσε μόνο 1 λίρα κεφαλαίου για να ιδρύσει μια εταιρεία, ενώ ο νομοθέτης της Δανίας θεώρησε ότι οι εταιρείες θα έπρεπε να ιδρύονται μόνο εάν διέθεταν 200.000 κορώνες Δανίας (περίπου 27.000 ευρώ) για την προστασία των πιστωτών σε περίπτωση που η εταιρεία απέτυχε και καταστεί αφερέγγυα. Το Δικαστήριο έκρινε ότι ο νόμος περί ελάχιστου κεφαλαίου της Δανίας παραβίαζε την ελευθερία εγκατάστασης της Centros Ltd και δεν μπορούσε να δικαιολογηθεί, επειδή μια εταιρεία στο Ηνωμένο Βασίλειο μπορούσε βεβαίως να παρέχει υπηρεσίες στη Δανία χωρίς να είναι εγκατεστημένη εκεί και ότι υπήρχαν λιγότερο περιοριστικά μέσα για την επίτευξη του στόχου προστασία των πιστωτών. Αυτή η προσέγγιση επικρίθηκε πως δυνητικά ανοίγει την ΕΕ σε αδικαιολόγητο ρυθμιστικό ανταγωνισμό και μια κούρσα προς τα κάτω στα πρότυπα, όπως στις ΗΠΑ όπου η πολιτεία του Ντέλαγουερ προσελκύει τις περισσότερες εταιρείες και συχνά υποστηρίζεται ότι έχει τα χειρότερα πρότυπα λογοδοσίας των διοικητικών συμβουλίων, και ως αποτέλεσμα χαμηλών εταιρικών φόρων. Ομοίως, στην υπόθεση Überseering BV κατά Nordic Construction GmbH, το Δικαστήριο έκρινε ότι ένα γερμανικό δικαστήριο δεν μπορούσε να αρνηθεί σε μια ολλανδική οικοδομική εταιρεία το δικαίωμα να εκτελέσει μια σύμβαση στη Γερμανία με τη βάση ότι δεν είχε εγκύρως συσταθεί στη Γερμανία. Μολονότι οι περιορισμοί στην ελευθερία εγκατάστασης θα μπορούσαν να δικαιολογηθούν από την προστασία των πιστωτών, τα εργασιακά δικαιώματα συμμετοχής στην εργασία ή το δημόσιο συμφέρον για είσπραξη φόρων, η άρνηση της ικανότητας πήγε πολύ μακριά: ήταν μια «απόλυτη άρνηση» του δικαιώματος εγκατάστασης. Ωστόσο, στην υπόθεση Cartesio Oktató és Szolgáltató bt, το Δικαστήριο επιβεβαίωσε εκ νέου ότι, επειδή οι εταιρείες δημιουργούνται βάσει νόμου, υπόκεινται κατ' αρχήν σε οποιουσδήποτε κανόνες σύστασης που επιθυμεί να επιβάλει ένα κράτος σύστασης. Αυτό σήμαινε ότι οι ουγγρικές αρχές θα μπορούσαν να αποτρέψουν μια εταιρεία από το να μεταφέρει την κεντρική της διοίκηση στην Ιταλία όσο ακόμη λειτουργούσε και είχε συσταθεί στην Ουγγαρία. Έτσι, το Δικαστήριο κάνει διάκριση μεταξύ του δικαιώματος εγκατάστασης για ξένες εταιρείες (όπου οι περιορισμοί πρέπει να δικαιολογούνται) και του δικαιώματος του κράτους να καθορίζει τους όρους για τις εταιρείες που έχουν συσταθεί στην επικράτειά του, αν και δεν είναι απολύτως σαφές γιατί.