cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάρτα ήχου
Γενικά Χαρακτηριστικά
Μια χαρακτηριστική κάρτα ήχου περιλαμβάνει ένα ολοκληρωμένο κύκλωμα ήχου που περιέχει συνήθως ένα ψηφιακό-σε-αναλογικό μετατροπέα, ο οποίος μετατρέπει τις καταγεγραμμένες ή τις παραγόμενες ψηφιακές κυματομορφές ήχου σε αναλογική μορφή. Αυτό το σήμα οδηγείται σε ένα (τύπου ακουστικού) βύσμα όπου μπορεί να συνδεθεί ένας ενισχυτής, ακουστικά ή άλλη παρόμοια συσκευή. Τα πιο προηγμένα σχέδια περιλαμβάνουν συνήθως περισσότερα από ένα ολοκληρωμένα κυκλώματα ήχου, για το διαχωρισμό των διεργασιών επεξεργασίας συντεθειμένων ήχων (συνήθως για την παραγωγή σε πραγματικό χρόνο της μουσικής και των ειδικών εφέ με μικρά ποσά δεδομένων) και ψηφιακής αναπαραγωγής ήχου. Το τελευταίο επιτυγχάνεται συνήθως από πολυδιαυλικά DACs, ικανά να αναπαράγουν πολλά ψηφιακά δείγματα διαφορετικής ποιότητας και έντασης ήχου και πολλές φορές να εφαρμόζουν, ακόμη και σε πραγματικό χρόνο, μουσικά εφέ σε αυτά, όπως το φιλτράρισμα ή διαστρέβλωση. Μερικές φορές, η πολυκάναλη ψηφιακή αναπαραγωγή ήχου μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για τη σύνθεση μουσικής εάν συνδυαστεί με μια ψηφιοποιημένη τράπεζα οργάνων κάποιου είδους, η οποία αποτελείται από ένα μικρό ποσό μνήμης ROM ή Flash που περιέχει δείγματα τα οποία αντιστοιχούν σε πρότυπα όργανα MIDI. (Ένας άλλος τρόπος να συντεθεί ήχος σε ένα PC είναι να χρησιμοποιηθούν κάποια "codecs", τα οποία στηρίζονται σε μεγάλο ποσοστό σε κάποιο λογισμικό για σύνθεση μουσικής, διαμόρφωση MIDI και εξομοίωση πολλαπλών καναλιών. Αυτή η προσέγγιση έχει γίνει κοινή δεδομένου ότι οι κατασκευαστές επιδιώκουν να απλοποιήσουν το σχέδιο και το κόστος μιας κάρτας ήχου).
Οι περισσότερες κάρτες ήχου έχουν μια κύρια είσοδο (line in), από όπου μπορεί να εισαχθεί το ηχητικό σήμα, από τα όργανα καταγραφής ταινιών, κασετών ή παρόμοιων ηχητικών πηγών. Η κάρτα ήχου μπορεί να ψηφιοποιήσει αυτό το σήμα και να το αποθηκεύσει (ελεγχόμενα από το αντίστοιχο λογισμικό υπολογιστών) στον σκληρό δίσκο του υπολογιστή προκειμένου να αναπαραχθεί ή να υποστεί επεξεργασία. Ένα άλλο χαρακτηριστικό βύσμα εξωτερικής σύνδεσης, είναι αυτό του "μικροφώνου", το οποίο συνδέεται με το μικρόφωνο ή οποιαδήποτε άλλη συσκευή εισόδου, που παράγει σήμα χαμηλότερου επιπέδου τάσης σε σύγκριση με εκείνες που συνδέονται με την κύρια είσοδο (line in). Η εισαγωγή του ήχου μπορεί ομοίως να ψηφιοποιηθεί και να αποθηκευθεί στο σκληρό δίσκο ή αλλιώς να χρησιμοποιηθεί από ειδικές εφαρμογές όπως λογισμικό αναγνώρισης φωνής ή για λογισμικό Voice over IP.
Υπάρχουν εντούτοις μερικές κάρτες ήχου που έχουν ως στόχο τη σύνθεση μουσικής και τη διασύνδεση του MIDI τα οποία στερούνται οποιονδήποτε "πραγματικών" ικανοτήτων καταγραφής ήχου, όπως μερικές Turtle Beach και Roland Mt-32 προϊόντα, τα οποία εντούτοις στόχευσαν σε μια συγκεκριμένη αγορά και σχεδιάζονται για την επαγγελματική υψηλή ποιότητα αναπαραγωγής MIDI ήχου.
Συνδέσεις
Οι περισσότερες κάρτες ήχου οι οποίες εμμένουν στα πρότυπα της Microsoft PC 99 για την κωδικοποίηση χρώματος τα εξωτερικά βύσματα ως εξής:
Ιστορία των καρτών ήχου (IBM PC αρχιτεκτονική)
thumb|Μια κάρτα ήχου βασισμένη στο ολοκληρωμένο [[VIA Envy|right]] thumb|[[Echo Digital Audio Corporation's Indigo IO — PCMCIA card 24-bit 96 kHz στερεοφωνική κάρτα ήχου]]
Κάρτες ήχου για υπολογιστές βασισμένους στο PC της ΙΒΜ παρέμεναν ασυνήθιστες έως περίπου το 1988, αφήνοντας το ενσωματωμένο ηχείο ως το μόνο μέσο αναπαραγωγής ήχου και μουσικής, κυρίως για τα παιχνίδια υπολογιστών. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να ακούγονται μόνο οι κοινώς λεγόμενοι ήχοι "Beeps και boops", οι οποίοι ήταν αρκετά περιορισμένοι. Μια επιχείρηση, η Access Software, προχώρησε τόσο πολύ ώστε να αναπτύξει υποστήριξη για την ψηφιακή παραγωγή ήχου πέρα από αυτό το περιορισμένο ηχείο. Ο προκύπτων ήχος, ενώ ήταν λειτουργικός, ήταν εξαιρετικά θορυβώδης και απαιτούσε όλη η υπόλοιπη επεξεργασία να σταματήσει για όσο χρονικό διάστημα αναπαράγονταν οι ήχοι. Άλλοι προσωπικοί υπολογιστές της εποχής, συμπεριλαμβανομένου του Commodore Amiga, Atari ST και διάφορα μοντέλα της εταιρείας Apple, προσέφεραν υποστήριξη για βέλτιστο ήχο. Για αυτό το λόγο, επειδή η πλατφόρμα της ΙΒΜ επεδίωκε να επικρατήσει, χρειαζόταν να παραδώσει στην αγορά κάτι πέρα από το πεπαλαιωμένο και περιορισμένο ομιλητή PC.
Κατασκευαστές υλικού
Ένας από τους πρώτους κατασκευαστές καρτών ήχου για το ΙΒΜ PC ήταν η AdLib, η οποία παρήγαγε μια κάρτα βασισμένη στα ολοκληρωμένα ήχου της Yamaha YM3812, aka OPL2. Αυτό έθεσε τα ντε φάκτο - πρότυπα μέχρι που η Creative Labs παρήγαγε τη κάρτα Sound Blaster, η οποία είχε ένα YM3812 και έναν συνεπεξεργαστή ήχου (πιθανώς Μικροελεγκτή της Intel) τον οποίο η Creative αποκάλεσε ανακριβώς "DSP" το οποίο εννοούσε ότι ήταν ένας επεξεργαστής ψηφιακών σημάτων. Αρκετά χρόνια πέρασαν πριν η Creative εκδώσει μια κάρτα που θα μπορούσε να καταγράψει και να αναπαραγωγής ήχου σε full-duplex κατάσταση, χωρίς εντούτοις να έχει οποιεσδήποτε ικανότητες επεξεργασίας σε πραγματικό χρόνο.
Αντίθετα στη δημοφιλή πεποίθηση, η Sound Blaster δεν ξεπέρασε την AdLib λόγω του γεγονότος ότι κάρτες περιελάμβαναν επεξεργασία ψηφιακού ήχου ως επιπρόσθετο χαρακτηριστικό υποστήριξη ψηφιακού ήχου από τις κάρτες Sound Blaster's δεν εμφανίστηκε μέχρι και την έκδοση της κάρτας Sound Blaster Pro. Αρκετά χρόνια αργότερα. Στην πραγματικότητα, ήταν η προσθήκη ενός βασικού θύρας παιχνιδιών που παρείχε τη βασική διαφορά. Και οι δύο κάρτες, τόσο αυτή της AdLib όσο και της Sound Blaster πωλούνταν για $289.Οι ιδιοκτήτες της AdLib που θέλησαν να παίξουν παιχνίδια που απαιτούσαν ένα χειριστήριο έπρεπε να αγοράσουν μια ξεχωριστή κάρτα, για θύρες παιχνιδιών, η οποία γενικά κόστιζε περίπου $50. Η ξεχωριστή αυτή θύρα παιχνιδιών ήρθε επίσης με περαιτέρω κόστος, αυτό της κατάληψης μιας άλλης πολύτιμης αυλάκωσης επέκτασης (PCI slot), σε μία εποχή που οι υπολογιστές περιέλαβαν συνήθως μόνο τρεις αυλακώσεις (PCI slot). Μόλις η Creative Labs απέδειξε ότι η Sound Blaster ήταν πλήρως συμβατή με την "AdLib", οι καταναλωτές μπορούσαν να επιλέξουν την λιγότερο λειτουργική, αλλά εξίσου τιμολογημένη κάρτα AdLib.
Η Sound Blaster με τη πρώτη φτηνή συσκευή CD-ROM και την εμφάνιση της τεχνολογίας του video, εισήγαγε σε μια νέα εποχή για τις ικανοτήτων των υπολογιστών, στην οποία αυτοί θα μπορούσαν να αναπαράγουν ένα CD, να προσθέσει καταγραμμένο διάλογο σε παιχνίδια υπολογιστών, ή ακόμα να αναπαράγει ταινίες (αλλά μόνο μικρού μήκους και πολύ χαμηλής ποιότητας, ασύγκριτες με το σύγχρονο ψηφιακό video).
Αποδοχή από τη βιομηχανία
Όταν η επιχείρηση παιχνιδιών Sierra Entertainment (μετέπειτα γνωστή ως Sierra On-Line) επέλεξε για να κάνει μουσική για πρόσθετο υλικό (κάρτες ήχου) αντί να χρησιμοποιεί το ηχείο του υπολογιστή, η έννοια του ήχου και της μουσικής στον υπολογιστή άλλαξε ραγδαία.. Η επιχείρηση Sierra άρχισε τελικά να συνεργάζεται με τις Roland και Adlib. Η Sierra επέλεξε να δημιουργήσει μουσική παιχνιδιών, αρχίζοντας από το King's Quest 4, για την Roland Mt-32 και το συνθέτη της Adlib. Η ΜΤ- 32 ήταν πολύ ανώτερη, δεδομένου ότι περιείχε έναν συνθέτη που μπορούσε να συνδυάσει τα μικρά ηχητικά δείγματα με συντεθειμένους ήχους, και είχε άριστο εφέ αντήχησης (reverb). Η Sierra δημιούργησε τα περισσότερα από τα ΜΤ- 32, και σχεδόν κάθε παιχνίδι φόρτωνε κάποια patches στον συνθετητή προκειμένου να παραγάγει τα ηχητικά εφέ, όπως το τερέτισμα πουλιών και το βηματισμό των αλόγων, σε μια εποχή πριν οι κάρτες SoundBlaster δώσουν τη δυνατότητα να αναπαράγονται τέτοιοι ήχοι, ως μουσικά κομμάτια στον κόσμο των υπολογιστών. Τα ΜΤ- 32 ήταν σε θέση να αποδώσουν πολύ καλύτερη αναπαραγωγή ήχου από το FM chip που υπήρχε στην κάρτα ήχου της Adlib. Η δημοτικότητα της ΜΤ- 32 άνοιξε το δρόμο για την υιοθέτηση των προτύπων MPU-401/Roland Sound Canvas και General MIDI ως τα οριστικά μέσα για τη αναπαραγωγή μουσικής παιχνιδιών μέχρι το μέσο της δεκαετίας του 1990.
Ενσωματωμένος ήχος στο PC
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, πολλοί κατασκευαστές υπολογιστών άρχισαν να αντικαθιστούν τις εσωτερικές κάρτες ήχου με ενσωματωμένες ("codec"). Πολλοί από αυτούς χρησιμοποίησαν τις προδιαγραφές της Intel, το πρότυπο AC97.
Όπως ειπώθηκε πριν, αυτά τα "codecs" συνήθως στερούνται το υλικό για την άμεση σύνθεση μουσικής ή ακόμα και για τον πολυκάναλο ήχο, με ειδικούς οδηγούς και λογισμικό να αναπληρώνουν αυτές τις ελλείψεις, εις βάρος όμως της ταχύτητας της ΚΜΕ (παραδείγματος χάριν, η αναπαραγωγή MIDI καταναλώνει το 10-15% της ΚΜΕ μετρούμενο σε έναν Athlon XP 1600+ CPU).
Ενσωματωμένος ήχος σε άλλες πλατφόρμες
Άλλοι υπολογιστές οι οποίοι δεν βασίζονται στην αρχιτεκτονική IBM PC, όπως οι υπολογιστές της Apple, και workstations από κατασκευαστές όπως η Sun έχουν ενσωματωμένη, στη μητρική κάρτα, τη δική τους συσκευή ήχου. Σε μερικές περιπτώσεις αυτή η λύση παρέχει σημαντικά πλεονεκτήματα ιδιαίτερα σε λιτά συστήματα.
Αρχιτεκτονική οδηγών
Για να χρησιμοποιηθεί μια κάρτα ήχου, το λειτουργικό σύστημα απαιτεί ένα υποτυπώδη οδηγό συσκευής. Μερικά λειτουργικά συστήματα περιλαμβάνουν τους απαραίτητους οδηγούς για μερικές ή για όλες τις διαθέσιμες κάρτες, ειδάλλως ο οδηγός της συσκευής παρέχεται από τον κατασκευαστή της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψηφιακή τεχνολογία Κατηγορία:Περιφερειακά υπολογιστών Κατηγορία:Υλικό υπολογιστών Κατηγορία:Τεχνολογία ηχογράφησης
Ρατζαστάν
Η Ρατζαστάν είναι μία από τις 28 Ομόσπονδες Πολιτείες που συγκροτούν σήμερα την Ινδία. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της χώρας, στα σύνορα με το Πακιστάν. Η συνολική της έκταση είναι 342.269 τ.χλμ., η μεγαλύτερη σε έκταση Ομόσποδη Πολιτεία της Ινδίας, ενώ ο πληθυσμός της είναι περίπου 56.473.700. Πρωτεύουσά της είναι η πόλη Τζαϊπούρ.
Ιστορία
Η Ρατζαστάν θεωρείται ως η χώρα των πριγκίπων μιας και εκεί υπήρξε η δυναστεία των Ρατζπούτς (ρατζ=πρίγκιπας). Κατά το Μεσαίωνα ανοικοδομήθηκαν κάστρα και παλάτια τα οποία σήμερα έχουν μετατραπεί σε μουσεία αλλά και σε ξενοδοχεία. Οι Ραζπούτς ήταν μια φυλή πολεμιστών η οποία εμφανίστηκε τον 6ο και 7ο αιώνα και αποτελούνταν από ιθαγενείς αλλά και ξένους κατακτητές (όπως οι Χούνοι). Η λέξη Ραζπούτς είναι παραλλαγή της λέξης Ραζ Πούτρα που σημαίνει οι υιοί των πριγκίπων. Η φυλή των Ραζπούτς δεν διατήρησε αδελφικές σχέσεις και ο κάθε αρχηγός διατηρούσε διαφορετική πολιτική στην περιοχή που διοικούσε. Αυτό οδήγησε σε πολλές εμφύλιες διαμάχες.
Οι ινδικής καταγωγής Ραζπούτς αμύνθηκαν στις επιδρομές των μωαμεθανών κατακτητών Μουγκάλ από δυτικά και των Ινδών Μαράτα από το νότο. Οι σχέσεις των Ραζπούτς με τους Μουγκάλ άλλαξαν όταν ο Μουγκάλ κατακτητής Ακμπάρ παντρεύτηκε την Τζοντχαμπάι, κόρη του διοικητή της περιοχής του Τζαϊπούρ Ράτζα Μπιχάρ Μαλ (πριγκίπισσα Κατστσβάχα Ρατζπούτ) με την οποία έκανε τον πρώτο υιό του τον Τζαχανγκίρ. Στην συνέχεια ο Τζαχανγκίρ έγινε αυτοκράτορας των Μουγκάλ και πήρε άλλη μια νύφη, την Κατστσβάχα Ρατζπούτ. Αυτοί οι γάμοι οδήγησαν σε ειρήνη και ευημερία την περιοχή.
Πολλοί Ραζπούτς από την περιοχή Μεβάρ φοβήθηκαν με τους γάμους αυτούς, και το είδαν ως ένας είδος συνθηκολόγησης στον ιμπεριαλισμό των Μουγκάλ. Οι Άγγλοι αυτό το εκμεταλλεύτηκαν και πρότειναν μια συνθήκη με την οποία εδραιώθηκε ο βρετανικός έλεγχος στη Ρατζαστάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομόσπονδες Πολιτείες Ινδίας
Γκαντζά
Η Γκαντζά, ή Γκιαντζά (αζερικά: Gəncə), είναι πόλη του δυτικού Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 335.600 κατοίκους (2020) (3η μεγαλύτερη πόλη της χώρας). Ήταν γνωστό ως Ελισαβετπόλ (ρωσικά: Елизаветполь) στη Ρωσική Αυτοκρατορία. Η πόλη μετονομάστηκε στο αρχικό όνομα Γκαντζά το 1920, κατά το πρώτο μέρος της ενσωμάτωσής της στη Σοβιετική Ένωση. Ωστόσο, μετονομάστηκε σε Κιροβαμπάντ το 1935 (Ρωσικά: Кировабад) και διατήρησε το όνομα αυτό κατά το μεγαλύτερο μέρος της υπόλοιπης σοβιετικής περιόδου. Το 1989, κατά τη διάρκεια της Περεστρόικας, μετονομάστηκε σε Γκαντζά.
Ετυμολογία
Παρόλο που κάποιες πηγές της μεσαιωνικής ισλαμικής εποχής αποδίδουν την οικοδόμηση της πόλης σε Μουσουλμάνο άραβα κυβερνήτη, οι σύγχρονοι ιστορικοί πιστεύουν ότι το όνομα Γκαντζά προέρχεται από το περσικό γκαντζ ("θησαυρός") και σε αραβική πηγή το όνομα καταγράφηκε ως Τζανζά (από το περσικό γκάνζα), υποδηλώνοντας ότι η πόλη υπήρχε στη προϊσλαμική εποχή και πιθανότατα ιδρύθηκε τον 5ο αιώνα. Η περιοχή στην οποία βρίσκεται η Γκαντζά ήταν γνωστή ως Αρράν από τον 9ο έως τον 12ο αιώνα. Ο αστικός πληθυσμός της ομιλούσε κυρίως τη περσική γλώσσα.
Φεουδαρχική εποχή
Σύμφωνα με μεσαιωνικές αραβικές πηγές, η πόλη ιδρύθηκε το 859-60 από τον Μουχαμάντ ιμπν Χαλίντ ιμπν Γιαζίντ ιμπν Μαζιάντ, Άραβα κυβερνήτη της περιοχής υπό την εποχή του χαλίφη αλ-Μουταουακίλ. Η πόλη ονομάστηκε από έναν θησαυρό που αποκαλύφθηκε εκεί. Σύμφωνα με το μύθο, ο Άραβας κυβερνήτης είχε όνειρο όπου μια φωνή του είπε ότι υπήρχε ένας θησαυρός κρυμμένος κάτω από έναν από τους τρεις λόφους γύρω από την περιοχή όπου κατασκήνωσε. Η φωνή του είπε να ξεθάψει και να χρησιμοποιήσει τα χρήματα για να ιδρύσει μια πόλη. Το έπραξε και ενημέρωσε τον χαλίφη για τα χρήματα και την πόλη. Ο Χαλίφης έκανε τον Μουχαμάντ τον κληρονομικό κυβερνήτη της πόλης υπό την προϋπόθεση ότι θα έδινε τα χρήματα που βρήκε στον χαλίφη.
Η ίδρυση της πόλης από τους Άραβες επιβεβαιώνεται από τον μεσαιωνικό Αρμένιο ιστορικό Μόβσες Καγκανκατβάτσι, ο οποίος αναφέρει ότι η πόλη Γκαντζά ιδρύθηκε το 846-47, στο καντόνι Αρσακασέν από τον γιο του Χαζρ Πάτγκος.
Ιστορικά μια σημαντική πόλη του Νότιου Καυκάσου, η Γκαντζά αποτέλεσε μέρος της αυτοκρατορίας των Σασσανιδών, της Μεγάλης Σελτζουκικής Αυτοκρατορίας, της Γεωργίας, των Αταμπέγκ του Αζερμπαϊτζάν, της Χωρασμιακής Αυτοκρατορίας, των Ιλ-Χάνων, των Τιμουριδών, των Καρά Κογιουνλού, των Ακ Κογιουνλού, των Σαφαβιδών, Ασφαριδών, Ζαντ, και τους Κατζάρ της Περσίας/Ιράν. Πριν από την ιρανική κυριαρχία των Ζαντ και Κατζάρ και μετά τον θάνατο του Ναντέρ Σαχ η πόλη κυβερνήθηκε για λίγες δεκαετίες από τους χάνους/δούκες του Χανάτου της Γκαντζά. Είναι η γενέτειρα του διάσημου Νιζαμί Γκαντζάβι. μικρογραφία|Πύλη της Γκαντζά στο [[Μοναστήρι του Γκελάτι, Ιμερέτι, Γεωργία. ]] Ο λαός της Γκαντζά γνώρισε προσωρινή πολιτισμική παρακμή μετά από σεισμό το 1139, όταν η πόλη κατελήφθη από τον βασιλιά Δημήτριο Α΄ της Γεωργίας. Οι πύλες της πόλης κλάπηκαν ως τρόπαια και εξακολουθούν να φυλάσσονται στη Γεωργία και μετά τη μογγολική εισβολή το 1231. Η πόλη αναζωπυρώθηκε μετά την άνοδο των Σαφαβιδών στην εξουσία το 1501. Οι Σαφαβίδες κατέλαβαν όλο το Αζερμπαϊτζάν και περιοχές πέρα από αυτό στην επικράτειά τους. Η πόλη έπεσε υπό σύντομη κατοχή από τους Οθωμανούς μεταξύ των ετών 1578-1606 και 1723-1735 κατά τη διάρκεια των παρατεταμένων Οθωμανικών-Περσικών Πολέμων, αλλά παρόλα αυτά παρέμεινε υπό διακεκομμένη ιρανική κυριαρχία από τον 16ο αιώνα μέχρι τον 19ο αιώνα, όταν παραχωρήθηκε βίαια στη γειτονική αυτοκρατορική Ρωσία.
16ος-19ος αιώνας και προσάρτηση στη Ρωσία
Για μια σύντομη περίοδο, η Γκαντζά μετονομάστηκε σε Αμπασαμπάντ από τον Σαχ Αμπάς μετά από πόλεμο εναντίον των Οθωμανών. Δημιούργησε μια νέα πόλη 8 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της παλαιάς και μετονομάστηκε πάλι σε Γκαντζά με τα χρόνια. Κατά τη διάρκεια των Σαφαβιδών, ήταν πρωτεύουσα της επαρχίας Καραμπάχ. Το 1747, η Γκαντζά έγινε το κέντρο του Χανάτου της Γκαντζά για μερικές δεκαετίες μετά το θάνατο του Ναντέρ Σαχ, μέχρι την έλευση των δυναστεών Ζαντ και Κατζάρ του Ιράν. Οι χάνοι/δούκες που ντε φάκτο αυτοκυβέρνησαν το χανάτο ήταν υποτελείς στην κεντρική κυριαρχία στο ηπειρωτικό Ιράν και κατάγονταν από έναν κλάδο της ιρανικής οικογένειας Κατζάρ. δεξιά|μικρογραφία|277x277εσ|Η άλωση της Γκαντζά το 1804 κατά τη διάρκεια του ρωσοπερσικού πολέμου (1804-1813) από τις ρωσικές δυνάμεις υπό την αρχηγία του στρατηγού [[Παβέλ Τσιτσιάνοφ. ]] Στα τέλη του 18ου αιώνα, η Ρωσία άρχισε να αυξάνει δραματικά τις επιθέσεις της στο ιρανικό και το τουρκικό έδαφος προς νότο. Μετά την προσάρτηση της ανατολικής Γεωργίας το 1801, η Ρωσία επιθυμούσε τώρα να κατακτήσει τις υπόλοιπες ιρανικές κτήσεις στην Καύκασο. Η ρωσική επέκταση στον Νότιο Καύκασο συνάντησε ιδιαίτερα ισχυρή αντίθεση στη Γκαντζά. Το 1804, οι Ρώσοι, με επικεφαλής τον στρατηγό Πάβελ Τσιτσιανόφ, εισέβαλαν και κατέστρεψαν τη Γκαντζά, πυροδοτώντας τον Ρωσοπερσικό πόλεμο του 1804-1813. Ορισμένες δυτικές πηγές υποστηρίζουν ότι "η κατάληψη της πόλης ακολουθήθηκε από σφαγή μέχρι 3.000 κατοίκων της Γκαντζά από τους Ρώσους". Ισχυρίζονται επίσης ότι "500 από αυτούς σφαγιάστηκαν σε ένα τζαμί όπου είχαν καταφύγει, αφού ένας Αρμένιος είπε στους Ρώσους στρατιώτες ότι ίσως να υπήρχαν «Νταγκεστανοί ληστές» μεταξύ τους".
Στρατιωτικά ανώτεροι, οι Ρώσοι ολοκλήρωσαν τον Ρωσοοερσικό πόλεμο του 1804-1813 με νίκη. Με τη συνθήκη του Γκιουλιστάν που ακολούθησε, το Ιράν αναγκάστηκε να παραχωρήσει το χανάτο της Γκαντζά στη Ρωσία. Το 1826, οι Ιρανοί κατάφεραν να διώξουν για λίγο τους Ρώσους από τη πόλη. Ωστόσο, με το τέλος του Ρωσοπερσικού πολέμου του 1826-28 και τη συνθήκη του Τουρκμεντσάι, η συμπερίληψη της πόλης στη Ρωσία έγινε οριστική. Η πόλη μετονομάστηκε σε Ελισάβετπολ (Ρωσική: Елизаветполь) από τη σύζυγο του Αλεξάνδρου Α΄ της Ρωσίας Ελισάβετ και το 1868 έγινε η πρωτεύουσα του Κυβερνείου Ελισάβετπολ. Το Ελισάβετπολ ήταν ουγιέζντ του κυβερνείου Τιφλίδας πριν το 1868. Οι Αζέροι απέρριψαν το ρωσικό όνομα και συνέχισαν να αποκαλούν τη πόλη ως Γκάντζα.
20ος αιώνας
Το 1918, η Γκαντζά έγινε η προσωρινή πρωτεύουσα της Λαϊκής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν, όπου μετονομάστηκε και πάλι σε Γκαντζά, μέχρι την ανακατάληψη του Μπακού από τη Κεντροκασπιακή δικτατορία, η οποία υποστηριζόταν από τους Βρετανούς. Τον Απρίλιο του 1920, ο Κόκκινος Στρατός κατέλαβε το Αζερμπαϊτζάν. Τον Μάιο του 1920, η Γκαντζά ήταν η περιοχή που έλαβε χώρα μια αποτρόπαια αντι-σοβιετική εξέγερση, κατά την οποία η πόλη υπέστη σοβαρές ζημιές από τις μάχες μεταξύ των ανταρτών και του Κόκκινου Στρατού. Το 1935, ο Ιωσήφ Στάλιν μετονόμασε τη πόλη σε Κιροβαμπάντ, προς τιμήν του Σεργκέι Κιρόφ. Το 1991, με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, το Αζερμπαϊτζάν επανέκτησε την ανεξαρτησία του και η πόλη επανήλθε στο αρχικό όνομά της. Για πολλά χρόνια μια αεροπορική μοίρα της ΕΣΣΔ είχε την έδρα της στη πόλη.
Το Νοέμβριο του 1988 το πογκρόμ του Κιροβαμπάντ ανάγκασε πολλούς Αρμένιους να φύγουν από τη πόλη.
21ος αιώνας
Η ανασυγκρότηση στον 21ο αιώνα έχει οδηγήσει σε δραματικές αλλαγές στην αστική ανάπτυξη της πόλης, μετατρέποντας την από παλιά σοβιετική πόλη σε κόμβο υψηλών κτιρίων μεικτής χρήσης.
Το 2008, οι Πύλες του Μαυσωλείου της Γκαντζά χτίστηκαν βασισμένες σε σχέδια των αρχαίων πυλών της Γκαντζά που δημιουργήθηκαν από τον ντόπιο Ιμπραήμ Οσμάν ογλού το 1063.
Τοποθεσία
Η Γκαντζά, η οποία βρίσκεται περίπου 400-450 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας, βρίσκεται στην πεδιάδα Γκάντζα-Γκαζάχ στη χαράδρα Κουρ-Αράζ στα δυτικά του Αζερμπαϊτζάν. Απέχει 375 χλμ. από το Μπακού και βρίσκεται στους βορειοανατολικούς πρόποδες των οροσειρών του Μικρού Καυκάσου στον ποταμό Γκανγκατσάι.
Κλίμα
Η Γκαντζά έχει ημίξηρο κλίμα (τύπος BSk της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν).
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Αζερμπαϊτζάν
Γκιόργκ Κράισελ
Ο Γκιόργκ Κράισελ (15 Σεπτεμβρίου 1923 - 1 Μαρτίου 2015) ήταν αυστριακής καταγωγής λογικομαθηματικός, ο οποίος σπούδασε και εργάστηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Αμερική.
Βιογραφία
Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Reading από το 1949 έως το 1954 και στη συνέχεια εργάστηκε στο Ινστιτούτο Προηγμένων Σπουδών από το 1955 έως το 1957. Επέστρεψε στο Ρέντινγκ το 1957, αλλά στη συνέχεια δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ από το 1958-1959. Έπειτα επέστρεψε στο Ρέντινγκ για το έτος 1959-1960 και ύστερα στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού το 1960-1962. Ο Κράισελ διορίστηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ το 1962 και παρέμεινε στη Σχολή του μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1985.
Ο Κράισελ εργάστηκε σε διάφορους τομείς της λογικής, και ιδιαίτερα στη θεωρία αποδείξεων, όπου είναι γνωστός για το λεγόμενο πρόγραμμα "unwinding", που είχε ως στόχο την εξαγωγή εποικοδομητικού περιεχομένου από επιφανειακά μη εποικοδομητικές αποδείξεις.
Ο Κράισελ εξελέγη μέλος της Βασιλικής Εταιρείας το 1966 και παρέμεινε στενός φίλος του Φράνσις Κρικ , τον οποίο είχε γνωρίσει στο Βασιλικό Ναυτικό κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου .
Κατά τη διάρκεια της φοίτησής του στο Κέιμπριτζ, ο Κράιζελ ήταν ο φοιτητής που ο Λούντβιχ Βιτγκενστάιν εκτιμούσε περισσότερο. Ο Ρέι Μονκ γράφει: "Το 1944 -όταν ο Κράισελ ήταν ακόμη μόλις είκοσι ενός ετών- ο Βιτγκενστάιν σόκαρε τον Ρας Ρις με τη δήλωσή του ότι ο Κράισελ ήταν ο πιο ικανός φιλόσοφος που είχε συναντήσει ποτέ και ο οποίος ήταν επίσης μαθηματικός".
Ο Κράισελ ήταν επίσης στενός φίλος της αγγλοϊρλανδής φιλοσόφου και συγγραφέως Άιρις Μέρντοκ. Γνωρίστηκαν στο Κέιμπριτζ το 1947, κατά τη διάρκεια του έτους σπουδών της Μέρντοκ. Ο Πίτερ Κονράντι αναφέρει ότι η Μέρντοκ μετέγραψε τις επιστολές του Κραισελ στο ημερολόγιό του τα επόμενα πενήντα χρόνια. Σύμφωνα με τον Κονράντι, "Επί μισό αιώνα, ωστόσο, κατέγραψε κατά διαδοχικά διαστήματα την ευφυΐα, την ευστροφία και τη σολιψιστική παραδοξότητα του Κράισελ, την ανηθικότητά του, την σκληρότητα, τη διφορούμενη ματαιοδοξία και την αισχύνη του". Η Μέρντοκ αφιέρωσε στον Κράισελ το μυθιστόρημά της An Accidental Man (Ένας κατά λάθος άνθρωπος) (1971) και έγινε (εν μέρει) πρότυπο για διάφορους χαρακτήρες σε άλλα μυθιστορήματα, όπως ο Μάρκους Βαλλάρ στο Μήνυμα στον πλανήτη και ο Γκάι Όπενσο στο Καλόγριες και στρατιώτες* .
Μετά τη συνταξιοδότησή του, ο Κράισελ έζησε στο Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας. Έγραψε αρκετές βιογραφίες μαθηματικών, μεταξύ των οποίων των Κουρτ Γκέντελ, Μπέρτραντ Ράσελ και Λούιτσεν Έγκμπερτους Γιαν Μπρούβερ. Πέθανε στο Σάλτσμπουργκ σε ηλικία 91 ετών.
Ανέκδοτο
Όταν ο Κράισελ δίδασκε στο Πανεπιστήμιο του Ρέντινγκ, πήγαινε συχνά με το τρένο στο Λονδίνο. Υπήρχε ένα ιδιαίτερα γρήγορο τρένο που ήταν προγραμματισμένο ακριβώς για τις παραστάσεις στο Λονδίνο, και πήγαινε στο σταθμό εκείνη την ώρα. Μια μέρα έλεγξε το πρόγραμμα και το συγκεκριμένο τρένο είχε ακυρωθεί. Αλλά μια μέρα, από συνήθεια, εμφανίστηκε στο σταθμό τη συνηθισμένη ώρα και το τρένο ήταν εκεί. Προφανώς πήγαινε από το Μπρίστολ στο Λονδίνο, σταματώντας στο Ρέντινγκ μόνο για να πάρει νερό. Μπήκε στο τρένο ούτως ή άλλως και από τότε ταξίδευε τακτικά με αυτό. Μια μέρα, αφού μπήκε στο τρένο, τον σταμάτησε ο ελεγκτής εισιτηρίων και του είπε: "Το τρένο δεν σταματάει εδώ. "Το τρένο δεν σταματάει εδώ, κύριε! "Σε αυτή την περίπτωση, δεν επιβιβάστηκα εδώ".
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Αυστριακοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα
Πραγματικό προβολικό επίπεδο
Στα μαθηματικά, το πραγματικό προβολικό επίπεδο είναι ένα παράδειγμα μιας συμπαγούς μη προσανατολισμένης δισδιάστατης πολλαπλότητας. Με άλλα λόγια, μια μονόπλευρη επιφάνεια. Δεν μπορεί να εμφυτευθεί σε τυπικό τρισδιάστατο χώρο χωρίς να τέμνει τον εαυτό της. Έχει βασικές εφαρμογές στη γεωμετρία, αφού η συνήθης κατασκευή του πραγματικού προβολικού επιπέδου είναι ο χώρος των γραμμών στο R3 που διέρχονται από την αρχή των αξόνων.
Θάνατοι τον Σεπτέμβριο του 2011
Θάνατοι που συνέβησαν τον μήνα Σεπτέμβριο του 2011.
Πραγματικό προβολικό επίπεδο
Παραδείγματα
Το πραγματικό προβολικό επίπεδο μπορεί να στρεβλωθεί και να τοποθετηθεί στο ευκλείδειο επίπεδο ή στον τρισδιάστατο χώρο με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Μερικά από τα πιο σημαντικά παραδείγματα περιγράφονται παρακάτω.
Θάνατοι τον Σεπτέμβριο του 2011
Παραπομπές
09
Πραγματικό προβολικό επίπεδο
Παραδείγματα
Το προβολικό επίπεδο δεν μπορεί να εμφυτευθεί (δηλαδή να τοποθετηθεί χωρίς να τέμνει τον εαυτό του) στον τρισδιάστατο ευκλείδειο χώρο. Η απόδειξη ότι το προβολικό επίπεδο δεν εμφυτεύεται στον τρισδιάστατο ευκλείδειο χώρο γίνεται ως εξής: Υποθέτοντας ότι εμφυτεύεται, θα οριοθετούσε μια συμπαγή περιοχή στον τρισδιάστατο ευκλείδειο χώρο από το γενικευμένο θεώρημα καμπύλης Τζόρνταν. Το μοναδιαίο κάθετο διανυσματικό πεδίο με κατεύθυνση προς το εξωτερικό αυτής της περιοχής θα έδινε έναν προσανατολισμό της οριοθετημένης πολλαπλότητας, το σύνορο της οποίας θα ήταν το προβολικό επίπεδο, που όμως δεν είναι προσανατολισμένο. Η υπόθεση του ότι μπορεί να εμφυτευτεί οδήγησε σε άτοπο άρα δεν ισχύει.
Η προβολική σφαίρα
Αν υποθέσουμε ότι έχουμε μια σφαίρα, και έστω ότι οι μέγιστοι κύκλοι της σφαίρας είναι "γραμμές", και τα ζεύγη των αντίποδων σημείων είναι τα "σημεία". Είναι εύκολο να δει κανείς ότι αυτό το σύστημα υπακούει στα αξιώματα του προβολικού επιπέδου:
Η απεικόνιση πηλίκο από την σφαίρα επί του πραγματικού προβολικού επιπέδου είναι στην πραγματικότητα μια 2 επί 1 απεικόνιση(απεικονίζει δύο σημεία σε ένα).
Το προβολικό ημισφαίριο
Λόγω του ότι η σφαίρα καλύπτει το πραγματικό επίπεδο δύο φορές, το επίπεδο μπορεί να αναπαρασταθεί ως ένα κλειστό ημισφαίριο του οποίου τα απέναντι σημεία ταυτίζονται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωμετρική τοπολογία Κατηγορία:Επιφάνειες
Διάκου Πάτρας
Του Διάκου είναι συνοικία της Πάτρας, η οποία βρίσκεται ανατολικά του κέντρου της πόλης και γειτνιάζει με τις περιοχές Γηροκομειό, Παγώνα, Σαμακιά και Σύνορα.
Η περιοχή εκτείνεται στις δυτικές απολήξεις του Παναχαϊκού, σε υψόμετρο 150 μ. περίπου. Αποτελεί ήσυχη μεριά της πόλης χωρίς πυκνή δόμηση, ενώ εκεί υπάρχουν και καλλιεργήσιμες εκτάσεις με ελαιώνες και αμπελώνες. Σημείο αναφοράς της συνοικίας αποτελεί το Καραμανδάνειο Νοσοκομείο Παίδων, το οποίο στεγάζεται στον χώρο του πρώην Πρεβεντορίου.
Ιστορικά στοιχεία
Η περιοχή Διάκου, πριν πάρει αυτήν την ονομασία, ανήκε στην ευρύτερη περιοχή της Σαμακιάς -στα όρια με την περιοχή του Γηροκομειού- ενώ την εποχή της Τουρκοκρατίας ονομαζόταν Σελαχαγιά, πιθανόν από κάποιον Τούρκο γαιοκτήμονα με εκτάσεις στην περιοχή που έφερε το όνομα αυτό.
Η περιοχή πήρε το όνομά της από τον Διάκο Κύριλλο Γιαννακόπουλο, ο οποίος διατηρούσε, ήδη από το 1925, κτήματα και αγροικία στην περιοχή μαζί με τον αδελφό του Νίκο Γιαννακόπουλο. Ο Διάκος Κύριλλος Γιαννακόπουλος ήταν διάκονος στη Μητρόπολη Πατρών, η δε οργανική του θέση ήταν στη Μονή Αγίας Ελεούσας στις Καμάρες (σήμερα γυναικείο μοναστήρι). Επίσης, ήταν και ηγουμενεύων στη Μονή Ομπλού. Ο αδελφός του Νίκος διατηρούσε στην περιοχή, μαζί με την σύζυγό του Βασιλική Γιαννακοπούλου το γένος Καποτά, ταβερνείο το οποίο ονομαζόταν τότε Νέα Ελβετία και αργότερα μετονομάστηκε σε Διάκου, ονομασία η οποία διατηρείται έως σήμερα.
Το 1952 εγκαινιάστηκε στου Διάκου από τον Χανς Ερενστρώλε, αντιπρόσωπο του Ερυθρού Σταυρού, το Πρεβεντόριο Πατρών. Η έκταση πέντε (5) στρεμμάτων είχε δωρισθεί από τον δικηγόρο Χρήστο Καποτά, ο οποίος διετέλεσε και πρόεδρός του. Αργότερα, σε χώρο του Πρεβεντορίου κτίστηκε το σημερινό Καραμανδάνειο Νοσοκομείο Παίδων από τον Ιωάννη Καραμανδάνη.
Πηγές
Κατηγορία:Συνοικίες της Πάτρας
Σπανγκολίτης
Ο σπανγκολίτης (αγγλ. spangolite) είναι ένυδρο θειικό και χλωριούχο ορυκτό του αργιλίου και του χαλκού. Οφείλει το όνομά του στον Αμερικανό συλλέκτη ορυκτών της περιοχής Νόρμαν Σπανγκ (Norman Spang, 1842-1922), ο οποίος συνέβαλε στη μελέτη του ορυκτού. Το ορυκτό περιγράφηκε για πρώτη φορά από δείγμα που εντοπίστηκε στο Bisbee της Αριζόνα, αλλά είναι υπό αίρεση αν είναι χαρακτηριστικό ορυκτό για την περιοχή (type locality) καθώς δεν είναι γνωστή η ακριβής προέλευση του δείγματος (περιοχές Tombstone ή Bisbee), καθώς ο Σπανγκ συνέλεγε ορυκτά σε ακτίνα 200 χλμ. από την πόλη του, το Tombstone. Λίγα χρόνια αργότερα ανακαλύφθηκε και στην Κορνουάλλη.
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Είναι σχετικά σπάνιο ορυκτό, σχηματιζόμενο στις ζώνες οξείδωσης υδροθερμικών αποθέσεων χαλκού. Χαρακτηριστική είναι η διδυμία που εμφανίζει: Τα οξύληκτα άκρα του διδύμου διατάσσονται αντιπαράλληλα, δίνοντας κρυστάλλους σχήματος κλεψύδρας. Εμφανίζει, επίσης, πυροηλεκτρικές ιδιότητες.
Απαντάται σε πολλές περιοχές του πλανήτη, αλλά σε πολύ μικρές ποσότητες. Αξιοσημείωτες είναι οι εμφανίσεις του στο Bisbee της Αριζόνα.
Απαντάται επίσης σε αρκετές περιοχές στο Νέο Μεξικό, τη Γιούτα και τη Νεβάδα (ΗΠΑ). Επίσης στην Κορνουάλλη (Αγγλία), την Κορσική, τη Σαρδηνία, το Τιρόλο στην Αυστρία και τη Γερμανία.
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στη νήσο Σέριφο (όρος «Αγριομέλισσα», σε μεταλλευτικά απορρίμματα) και στα εξής από τα μεταλλεία Λαυρίου: Καμάριζα (ορυχεία «Χριστιάνα», Ιλάριον Νο. 50, Ζαν-Μπατίστ και Σερπιέρη, Λαύριο (ορυχείο «Εσπεράντσα»), Μεγάλα Πεύκα (ορυχείο Νο 28), Σούνιο (ορυχείο Νο. 19).
Σημειώσεις
Σπανγκολιτης Σπανγκολιτης Κατηγορία:Ορυκτά του χλωρίου Κατηγορία:Ορυκτά του θείου Κατηγορία:Ένυδρα ορυκτά
NGC 83
Ο NGC 83 είναι ελλειπτικός γαλαξίας στον αστερισμό Ανδρομέδα. Απέχει περίπου 280 εκατομμύρια έτη φωτός και έχει διάμετρο 130.000 φωτός.
Καντόνι του Γκριζούν
Το καντόνι του Γκριζούν (ραιτορωμανικά: Chantun Grischun [ɡʁiˈʒun]) ή Γκραουμπύντεν (Kanton Graubünden [ɡraʊˈbʏndn̩]) ή Γκριτζόνι (Cantone dei Grigioni [ɡriˈdʒoːni]) ή Γκριζόν (Canton des Grisons [ɡʁizɔ̃]) είναι το μεγαλύτερο και ανατολικότερο καντόνι της Ελβετίας, καθώς και το πιο αραιοκατοικημένο. Έχει διεθνή σύνορα με την Ιταλία, την Αυστρία και το Λίχτενσταϊν. Το γερμανικό του όνομα, Graubünden (μεταφράζεται ως «Γκρίζες Ενώσεις»), αναφέρεται στην αφετηρία του καντονίου ως ομοσπονδίας (από το 1471) τριών τοπικών συμμαχιών, της «Ένωσης του Οίκου του Θεού», της «Γκρίζας Ένωσης» και της «Ένωσης των Δέκα Δικαιοδοσιών». Το ρομανσικό όνομα του καντονιού, Grischun, μεταφράζεται ως «Μεγάλο Γκρι», ενώ το La Grischa μεταφράζεται ως «Η Γκρι», αναφερόμενο στην Γκρίζα Ένωση. Το εραλδικό σύμβολο του καντονιού είναι ο αλπικός αίγαγρος.
Μία από τις πατρίδες των χειμερινών αθλημάτων, το καντόνι αποτελεί σημαντικό τουριστικό προορισμό καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου, καθώς εκεί βρίσκονται πολλά αλπικά θέρετρα, με γνωστότερα το Νταβός και το Σανκτ Μόριτς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καντόνια της Ελβετίας Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de) Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα γαλλικά Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιταλικά Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα γερμανικά
Αυτοκινητόδρομος 27 (Ελλάδα)
Αποτελεί μία από της κύριες πύλες εισόδου της Ελλάδας από τη Βόρεια Μακεδονία, αφού στο βόρειο τμήμα του καταλήγει στη συνοριακή διάβαση της Νίκης.
Διαδρομή
Ο Αυτοκινητόδρομος 27 περνάει πλησίον των εξής πόλεων:
Κατασκευή και λειτουργία
Επί του παρόντος είναι ολοκληρωμένο ως αυτοκινητόδρομος δύο λωρίδων κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση το τμήμα Κοζάνη - Πτολεμαΐδα και το τμήμα Φλώρινα - Νίκη, το οποίο κατασκευαζόταν από το 2012 και παραδόθηκε στην κυκλοφορία στις 20 Μαΐου 2016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκινητόδρομοι της Ελλάδας Κατηγορία:Δρόμοι στη Δυτική Μακεδονία
Εσεκιέλ Γκονσάλες
Ο Εζέκιελ Γκονσάλες (Ezequiel González, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [eseˈkjel ɣonˈsales], 10 Ιουλίου 1980) είναι Αργεντινός πρώην ποδοσφαιριστής.Αγωνιζόταν κυρίως στη θέση του «δεκαριού» και διακρινόταν για την ευφυΐα του στο παιχνίδι και τις στιγμές μαγείας που πρόσφερε στους φιλάθλους.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Ροσάριο της επαρχίας Σάντα Φε της Αργεντινής στις 10 Ιουλίου 1980, έχει ύψος 1.78, βάρος 76 Kg και αγωνίζεται στη θέση του κέντρου. Στην ομάδα του Παναθηναϊκού αγωνίστηκε από τη σεζόν 2003-2004 μέχρι 2007-2008, όπου και διακρίθηκε για το πάθος και τη μαχητικότητά του. Συνέβαλε αποφασιστικά στην κατάκτηση του νταμπλ από τους «πράσινους» την περίοδο 2003-2004, αλλά πολλές φορές προκάλεσε επεισόδια με συμπαίκτες του: τον Μάρτιο του 2004 έδωσε ένα χαστούκι στο πρόσωπο του Δημήτρη Παπαδόπουλου, με αποτέλεσμα η ομάδα να τον τιμωρήσει με πρόστιμο 50 χιλιάδων ευρώ.
Θέση Μέσος Διεθνής Αργεντινή Αριθμός Φανέλας 10
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπόκα Τζούνιορς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φιορεντίνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ροσάριο Σεντράλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φλουμινένσε Φούτμπολ Κλαμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγκα Ντεπορτίβα Ουνιβερσιτάρια ντε Κίτο Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Αργεντινής
Οικογένεια Κουμάνταρου
Η οικογένεια Κουμάνταρου είναι εφοπλιστική οικογένεια, μέλη της οποίας διακρίθηκαν στις τέχνες, την ναυτιλία, την βιομηχανία και την πολιτική.
Η καταγωγή της οικογένειας είναι από την Σπάρτη και η εφοπλιστική δραστηριότητά της ξεκίνησε από το πρώτο μισό του 20ου αιώνα με έδρα τον Πειραιά. Ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα ασχολήθηκαν με την βιομηχανία αλευρών. Αρχικά το επίκεντρο της παραγωγικής δραστηριότητάς τους υπήρξε η Ελλάδα, στην συνέχεια όμως μετέφεραν τις επιχειρήσεις τους στη Νιγηρία, όπου διατηρούνται μέχρι και σήμερα.
Φιόντορ Νταν
Ιστορικό
Ο Φιόντορ Νταν γεννήθηκε από μια Εβραϊκή οικογένεια στην Αγία Πετρούπολη. Το αρχικό του επώνυμο ήταν Γκούρβιτς.
Σταδιοδρομία
Ο Νταν ήταν ένας δια βίου κομμουνιστής ακτιβιστής.
Ρωσία
Ενώ ήταν ακόμη νεαρός εντάχθηκε στην Ένωση Αγώνα για την Απελευθέρωση της Εργατικής Τάξης. Συνελήφθη το 1896 και εξορίστηκε στο Αριόλ για τρία χρόνια.
Με την επιστροφή του εντάχθηκε στο Ρωσικό Σοσιαλ-Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα και πήγε στο Λονδίνο για το Δεύτερο Συνέδριό του το 1903. Ο Νταν συντάχθηκε με τον Γιούλι Μάρτοφ, ο οποίος ήθελε να έχει ένα μεγαλύτερο κόμμα ακτιβιστών, παρά με την αντίληψη του Βλαντιμίρ Λένιν για ένα μικρότερο κόμμα επαγγελματιών επαναστατών. Ο Νταν βοήθησε τον Μάρτοφ να δημιουργήσει τους Μενσεβίκους, επιστρέφοντας στη Ρωσία το 1912.
Ζώντας στην Αγία Πετρούπολη, επιμελήθηκε εκδόσεις των Μενσεβίκων, μέχρι που εξορίστηκε στο Μινουσίνσκ μετά το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αφέθηκε ελεύθερος το 1915, όταν συμφώνησε να υπηρετήσει στον Στρατό σαν χειρουργός. Επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη μετά τη Φεβρουαριανή Επανάσταση και υποστήριξε τη συμμετοχή των Μενσεβίκων στην Προσωρινή Κυβέρνηση. Υποστήριξε επίσης τη συνέχιση του πολέμου κατά της Γερμανίας και της Αυστρίας.
Εξορία
Ο Νταν συνελήφθη το 1921 και στάλθηκε εξορία. Όταν η Σοβιετική Ένωση δέχτηκε επίθεση το 1941, ο Νταν έδωσε την υποστήριξή του στο καθεστώς. Στο βιβλίο του Η Προέλευση του Μπολσεβικισμού (1943) υποστήριξε ότι ο Μπολσεβικισμός ήταν ο φορέας του σοσιαλισμού, αν και ακόμη υποστήριζε την πολιτική φιλελευθεροποίηση στη Σοβιετική Ένωση.
Θάνατος
Ο Νταν απεβίωσε στη Νέα Υόρκη, στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μενσεβίκοι Κατηγορία:Σοσιαλιστές
Τζον Έβελιν
Ο Σάμιουελ Πέπις, ένας μεταθανάτιος "αντίπαλος" χρονικογράφος, έγραψε διαφορετικό είδος ημερολογίου, καλύπτοντας πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα, το 1660-1669, αλλά σε πολύ μεγαλύτερο βάθος μέσα στην ίδια εποχή. Με την πάροδο των ετών, τα ημερολόγια του Έβελιν έχουν επισκιαστεί από χρονικά του Πέπις για την ίδια εποχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι επιστήμονες
Νιλς Φίνσεν
Ο Νιλς Ρύμπεργκ Φίνσεν (Niels Ryberg Finsen, 15 Δεκεμβρίου 1860 – 24 Σεπτεμβρίου 1904) ήταν Δανός ιατρός και ερευνητής που γεννήθηκε στις Νήσους Φερόες από γονείς ισλανδικής καταγωγής. Βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής το 1903 «σε αναγνώριση της συνεισφοράς του στη θεραπεία ασθενειών, και ειδικότερα του κοινού ερυθηματώδους λύκου, με συγκεντρωμένη φωτεινή ακτινοβολία, με την οποία άνοιξε άνοιξε νέο δρόμο στην ιατρική επιστήμη.»
Βιογραφία
Ο Νιλς Φίνσεν γεννήθηκε στο Τόρσχαβν ως το δεύτερο από τα 4 παιδιά των γονέων του, Χάνες Στάινγκριμ Φίνσεν (Hannes Steingrim Finsen) και Γιοχάνε Φρόμαν (Johanne Fröman). Η οικογένεια είχε εγκατασταθεί στο Tórshavn από την Ισλανδία το 1858, όταν ο πατέρας του διορίσθηκε Landfoged, δηλαδή συλλέκτης φόρων για όλο το αρχιπέλαγος ή θησαυροφύλακας και επικεφαλής της αστυνομίας (στα ισλανδικά landfógeti, στα δανικά landfoged, στα φεροϊκά (land)fúti). Ο Νιλς έχασε τη μητέρα του σε ηλικία 4 ετών, οπότε ο πατέρας του νυμφεύθηκε την αδελφή της, την Μπιργκίτε Κιρστίνε (Birgitte Kirstine Formann), με την οποία απέκτησαν άλλα έξι παιδιά. Το 1871 ο πατέρας του έγινε περιφερειάρχης (Amtmand) των Νήσων.
Ο Νιλς Φίνσεν ολοκλήρωσε τη στοιχειώδη εκπαίδευσή του στο Τόρσχαβν και το 1874 στάλθηκε στο κολέγιο Herlufsholm, κοντά στην Κοπεγχάγη, όπου ήταν μαθητής και ο μεγαλύτερος αδελφός του Όλαφ. Αντίθετα με τον Όλαφ, ο Νιλς φαίνεται ότι είχε δυσκολία εκεί, καθώς ο διευθυντής έγραψε ότι ήταν «ένα καλόκαρδο παιδί, αλλά με μικρές δεξιότητες και ενέργεια». Ως συνέπεια των χαμηλών βαθμών του, συνέχισε στο σχολείο που είχε πάει και ο πατέρας του, το Lærði skólinn στο Ρέικιαβικ, το 1876. Η βαθμολογία του εκεί βελτιώθηκε εντυπωσιακά.
Σπουδές και έργο στην ιατρική
Το 1882 ο Φίνσεν επέστρεψε στη Δανία για να σπουδάσει ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης, από το οποίο απεφοίτησε το 1890. Στη συνέχεια εργάσθηκε στο εργαστήριο ανατομίας του πανεπιστημίου. Τρία χρόνια αργότερα, παραιτήθηκε για να αφοσιωθεί πλήρως στην επιστημονική έρευνα και το 1898 έγινε καθηγητής στο πανεπιστήμιο.
Το Ινστιτούτο Φίνσεν ιδρύθηκε το 1896 και ο Φίνσεν διετέλεσε ο πρώτος του πρόεδρος. Αργότερα συγχωνεύθηκε με το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Κοπεγχάγης (Rigshospitalet) και σήμερα αποτελεί ένα ερευνητικό εργαστήριο για τον καρκίνο που ειδικεύεται στην πρωτεόλυση.
Ο Φίνσεν υπέφερε από τη νόσο Niemann-Pick, κάτι που του έδωσε την ιδέα της ηλιοθεραπείας και της διερευνήσεως των επιδράσεων του φωτός στους ζωντανούς οργανισμούς. Με τον τρόπο αυτό έγινε γνωστός για τη θεωρία του της φωτοθεραπείας, κατά την οποία συγκεκριμένα μήκη κύματος φωτός μπορούν να έχουν ιαματικές ιδιότητες. Τα πλέον αξιόλογα συγγράμματά του είναι τα Finsen Om Lysets Indvirkninger paa Huden («Ο Φίνσεν επί των επιδράσεων του φωτός στο δέρμα», 1893) και το Om Anvendelse i Medicinen af koncentrerede kemiske Lysstraaler («Η χρήση των συγκεντρωμένων ακτίνων χημικού φωτός στην ιατρική», 1896). Οι εργασίες αυτές μεταφράσθηκαν και εκδόθηκαν γρήγορα στη γερμανική και τη γαλλική γλώσσα. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του διερεύνησε τις επιδράσεις του χλωριούχου νατρίου, καταγράφοντας τα αποτελέσματα μιας δίαιτας φτωχής σε νάτριο, τα οποία εξέδωσε το 1904 υπό τον τίτλο En Ophobning af Salt i Organismen («Συγκέντρωση άλατος στον οργανισμό»).
Προσωπική ζωή
Ο Φίνσεν νυμφεύθηκε την Ίνγκεμποργκ Μπάλσλεφ (Ingeborg Balslev, 1868-1963) στις 29 Δεκεμβρίου 1892.
Η υγεία του άρχισε να χειροτερεύει ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1880. Είχε καρδιακά προβλήματα και υπέφερε από κοιλιακή υδρωπικία (ασκίτη) και γενική αδυναμία. Ο νους του ωστόσο παρέμεινε ανεπηρέαστος και συνέχισε να εργάζεται ακόμα και όταν βρισκόταν σε αναπηρικό αμαξίδιο. Απεβίωσε στην Κοπεγχάγη σε ηλικία 44 ετών.
Αερινίτης
Ο αερινίτης (αγγλ. aerinite) είναι ένυδρο πυριτικό ορυκτό που περιέχει αργίλιο, ασβέστιο, μαγνήσιο και σίδηρο. Οφείλει το όνομά του στην ελληνική λέξη αέρινος, που του αποδόθηκε λόγω του γαλάζιου χρώματός του.
Νιλς Φίνσεν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δανοί ιατροί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Κατηγορία:Δανοί νομπελίστες Κατηγορία:Φεροέζοι
Αερινίτης
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Είναι σπάνιο ορυκτό, καθώς απαντάται μόνο σε τρεις περιοχές του κόσμου. Έχει υδροθερμική προέλευση σχηματιζόμενο σε σχετικά χαμηλές θερμοκρασίες σε ρωγμές που διασχίζουν βασικά πυριγενή πετρώματα.
Ορυκτά με τα οποία σχετίζεται είναι ο πρενίτης, ο σκολεσίτης, ο μεσόλιθος και ο χαλαζίας.
Ανευρίσκεται μόνο στην Ισπανία (επαρχίες Ουέσκα και Λέριδα), στην περιοχή Saint-Pandelon της Γαλλίας, στην Ourika του Μαρόκου και στην περιοχή Gunsite Mountains της Αριζόνα.
Δεν έχει αναφερθεί ύπαρξή του στην Ελλάδα. Λόγω χρώματος και υφής, αλλά και σπανιότητας, είναι ορυκτό περιζήτητο από συλλέκτες.
Σημειώσεις
Αερινιτης Κατηγορία:Ένυδρα ορυκτά
Μάχη του Μπιζανίου
Η τοποθεσία Μπιζάνι με τις γειτονικές τοποθεσίες νότια των Ιωαννίνων, αποτέλεσε σημαντικό φυσικό σημείο άμυνας και το επέλεξαν οι Τούρκοι για να καθηλώσουν τον ελληνικό στρατό. Στις 19 Φεβρουαρίου 1913 ξεκίνησε κανονιοβολισμούς το πυροβολικό του ελληνικού στρατού, με τη σημαντική συμβολή του Μικρασιάτη μηχανικού Νικόλαου Μιζαντζή (Νικολάκη Εφέντη) για τον εντοπισμό των οθωμανικών θέσεων. Την επόμενη, στις 20 Φεβρουαρίου 1913 ξεκίνησε η γενική επίθεση του ελληνικού στρατού. Παράλληλα αποκόπηκαν οι επικοινωνίες του τουρκικού στρατού. Έτσι, οι Έλληνες ανάγκασαν τον αντίπαλο σε άμεση παράδοση. Η νίκη στο Μπιζάνι αποτέλεσε το κλειδί για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων, καθώς και ολόκληρης της ευρύτερης περιοχής της Ηπείρου.
Σχέδιο μάχης
Το σχέδιο του τουρκικού επιτελείου προέβλεπε σταθερή άμυνα στην οχυρωμένη τοποθεσία των Ιωαννίνων και κυρίως στα υψώματα Μπιζάνι και Καστρίτσα. Ο Τούρκος Αρχιστράτηγος Εσσάτ Πασάς είχε στην διάθεσή του 4 μεραρχίες.
Ο ελληνικός στρατός Ηπείρου με επικεφαλής τον διάδοχο Κωνσταντίνο, αποτελούνταν από 4 μεραρχίες, 1 ταξιαρχία και ένα σύνταγμα πεζικού. Το σχέδιο της επίθεσης ήταν σχετικά ριψοκίνδυνο: προέβλεπε την ευρεία υπερκέραση (κύκλωση) από δυτικά της οχυρωμένης τοποθεσίας και την άμεση κατάληψη των Ιωαννίνων. Ταυτόχρονα, θα γίνονταν επιθέσεις στον κεντρικό και τον ανατολικό τομέα του μετώπου, με σκοπό την παραπλάνηση του εχθρού και την καθήλωση των τουρκικών δυνάμεων.
Μάχη
thumb|250px|right|Λάφυρα του Ελληνικού Στρατού από τη μάχη. Στις 4 Μαρτίου τέθηκε σε εφαρμογή το σχέδιο παραπλάνησης, με βολές πυροβολικού και επιθέσεις μονάδων πεζικού, από το Α’ τμήμα της ελληνικής Στρατιάς, στον τομέα Μπιζάνι-Κουτσελιό-Καστρίτσα. Το Β’ τμήμα της Στρατιάς συγκεντρώθηκε με μυστικότητα απέναντι από τον τομέα Μανωλιάσσα-Άγιος Νικόλαος-Τσούκα. Με το πρώτο φως της επόμενης μέρας, το Β’ τμήμα Στρατιάς εξαπέλυσε αιφνιδιαστική επίθεση με ιδιαίτερη σφοδρότητα. Με μια τολμηρή και βαθιά εισχώρηση στον δυτικό τομέα των επιχειρήσεων το 1ο Σύνταγμα Ευζώνων, μαζί με το 9ο Τάγμα υπό τον Ταγματάρχη Ιωάννη Βελισσαρίου, κατάφερε να φτάσει στις παρυφές των Ιωαννίνων, στον Άγιο Ιωάννη.
Η είδηση ότι ο ελληνικός στρατός έφτασε έξω από τα Ιωάννινα, ταυτόχρονα καθιστούσε αδύνατη την υποχώρηση των Τούρκων και δημιούργησε πανικό στην διοίκηση του τουρκικού στρατού που ήταν εγκατεστημένη στην πόλη. Οι εύζωνες είχαν φροντίσει να καταστρέψουν τα τηλεγραφικά δίκτυα, διακόπτοντας έτσι την επικοινωνία της τουρκικής διοίκησης με τον στρατό της. Με αυτές τις συνθήκες, στις 23.00 της ίδιας ημέρας, ο Εσσάτ Πασάς έστειλε πρόταση παράδοσης του τουρκικού στρατού, καθώς δεν γνώριζε ότι στο Μπιζάνι και τον υπόλοιπο ανατολικό τομέα οι τουρκικές δυνάμεις διατηρούσαν ακέραιες τις θέσεις τους.
Απολογισμός
Οι απώλειες του ελληνικού στρατού κατά την μάχη, ανήλθαν σε 264 νεκρούς και τραυματίες. Η αποφασιστική αυτή νίκη άνοιξε τον δρόμο για την απελευθέρωση της ευρύτερης περιοχής των Ιωαννίνων και της Βόρειας Ηπείρου.
Φώτης Κόντογλου
Ο Φώτης Κόντογλου, γεννημένος ως Αποστολέλης, ήταν Έλληνας ζωγράφος, αγιογράφος και συγγραφέας. Αναζήτησε την «ελληνικότητα», δηλαδή μία αυθεντική έκφραση, επιστρέφοντας στην ελληνική παράδοση, τόσο στο λογοτεχνικό όσο και στο ζωγραφικό του έργο. Είχε ακόμη σημαντικότατη συμβολή στον χώρο της βυζαντινής εικονογραφίας. Σήμερα θεωρείται ως ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους της «Γενιάς του ’30». Μαθητές του ήταν ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Νίκος Εγγονόπουλος, κ.ά.
Τα αρχικά χρόνια
Ο Φώτης Κόντογλου, γιος του Νικόλαου Αποστολέλλη και της Δέσπως Κόντογλου, γεννήθηκε στο Αϊβαλί στις 8 Νοεμβρίου του 1895. Είχε τρία ακόμη αδέλφια: τον Γιάννη, τον Αντώνη και την Τασίτσα. Ένα χρόνο μετά έχασε τον πατέρα του — ναυτικός στο επάγγελμα — και την κηδεμονία των τεσσάρων παιδιών ανέλαβε ο θείος του, Στέφανος Κόντογλου, ηγούμενος της μονής της Αγίας Παρασκευής, στον οποίο οφείλεται και η χρήση του επωνύμου της οικογένειας της μητέρας του. Τα παιδικά και νεανικά του χρόνια τα έζησε στο Αϊβαλί. Εκεί τελείωσε το Σχολαρχείο και το Γυμνάσιο το 1912· στο Γυμνάσιο ήταν συμμαθητής με τον λογοτέχνη και ζωγράφο Στρατή Δούκα και ήταν μέλος μιας ομάδας μαθητών που εξέδιδε το περιοδικό Μέλισσα, από το 1911, το οποίο ο Κόντογλου διακοσμούσε με ζωγραφιές.
Μετά την αποφοίτησή του γράφτηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα το 1913, στην Γ' τάξη. Το 1913–1914 έμενε με τον Στρατή Δούκα στη Νεάπολη και στην Κυψέλη και μετά με τον Παπαλουκά στην Κολοκυνθού. Λόγω οικονομικών δυσκολιών εργαζόταν ως ρετουσέρ στο φωτογραφείο Μπούκα και Καλιαμπέκου. Το 1914 εγκατέλειψε τη σχολή του και πήγε στο Παρίσι, όπου μελέτησε το έργο διαφόρων σχολών ζωγραφικής. Παράλληλα συνεργαζόταν με το περιοδικό Illustration και το 1916 κέρδισε το πρώτο βραβείο εικονογράφησης βιβλίου σε διαγωνισμό του περιοδικού, για αυτήν της Πείνας του Κνουτ Χάμσουν. Εργάστηκε ως τορναδόρος και ανθρακωρύχος. Το 1917 έκανε ταξίδια στην Ισπανία και την Πορτογαλία και το 1918 επέστρεψε στη Γαλλία.
Επέστρεψε στην πατρίδα του το 1919, μετά τη λήξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Διορίστηκε καθηγητής στο Παρθεναγωγείο της πατρίδας του όπου δίδασκε γαλλικά και τεχνικά. Ίδρυσε τον πνευματικό σύλλογο Νέοι Άνθρωποι και έγινε πρόεδρος. Το 1921 επιστρατεύτηκε για τη Μικρασιατική Εκστρατεία. Το 1922 πήρε το δρόμο της προσφυγιάς με ένα καΐκι. Το 1923 έκανε ταξίδι στο Άγιο Όρος με πρόθεση να καλογερέψει.
Το 1923, επίσης, πραγματοποίησε μια πρώτη έκθεση με έργα ζωγραφικής του στη Μυτιλήνη με τον Κωνσταντίνο Μαλέα. Μετέφερε την έκθεση τον ίδιο χρόνο στην Αθήνα στην αίθουσα του Λυκείου των Ελληνίδων, παρουσιαζόμενος για πρώτη φορά ως ζωγράφος στο αθηναϊκό καλλιτεχνικό κοινό. Το 1925 εξέδωσε το περιοδικό Φιλική Εταιρία. Το 1926 παντρεύτηκε τη Μαρία Χατζηκαμπούρη και εγκαταστάθηκε στη Νέα Ιωνία. Το 1927 γεννήθηκε η μοναχοκόρη του Δέσποινα. Την ίδια χρονιά ξεκίνησε τη συνεργασία του με το περιοδικό του Κωστή Μπαστιά Ελληνικά Γράμματα. Το 1933 έλαβε τελικά το πτυχίο από τη Σχολή Καλών Τεχνών - Απολυτήριον γραφικής, με βαθμό Λίαν καλώς προκειμένου να διδάξει στο Κολλέγιο Αθηνών ζωγραφική και ιστορία της τέχνης. Στη διάρκεια του Μεσοπολέμου εργάστηκε ως συντηρητής εικόνων σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους: το 1931 στο Βυζαντινό Μουσείο της Αθήνας, του οποίου ζωγράφισε το συντριβάνι, στο Μουσείο Κέρκυρας το 1935, στο Κοπτικό Μουσείο στο Κάιρο, το 1937 και μεταξύ 1936 και 1938 κατά διαστήματα στο Μυστρά όπου καθάριζε τις τοιχογραφίες των ναών του.
Κατά τη διάρκεια της κατοχής
Το όνομα του Κόντογλου βρίσκεται ανάμεσα στα ονόματα των Ελλήνων λογοτεχνών που συνεργάστηκαν με το ελληνόφωνο ιταλικό περιοδικό προπαγάνδας Κουαδρίβιο. Καθώς όσοι συνεργάζονταν με αυτό αμείβονταν με χρήματα ή τρόφιμα προκρίθηκε η ανάγκη επιβίωσης του Κόντογλου, καθώς μάλιστα είχε αναγκασθεί να πουλήσει το σπίτι του -Βιζυηνού 16 στα Πατήσια- για ένα σακί αλεύρι. Ο νέος ιδιοκτήτης της οικίας Κόντογλου κάλυψε τις νωπογραφίες με λαδομπογιά. Τα επόμενα χρόνια ο Κόντογλου μετακόμιζε διαρκώς. Φιλοξενούνταν σε σπίτια φίλων του, κυρίως στο Παγκράτι, για να καταλήξει σε ένα γκαράζ. Την ίδια περίοδο δημοσίευσε κείμενά του στο περιοδικό Φιλολογική Κυριακή (1943) και το 1944 στους Ορίζοντες και στα Γράμματα.
Μετά την απελευθέρωση
Από το 1948 άρχισε να αρθρογραφεί στην εφημερίδα Ελευθερία μέχρι τον θάνατό του. Στις 13 Σεπτεμβρίου του 1963 ο ίδιος και η σύζυγός του τραυματίστηκαν σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στη Βούλα. Το 1959 είχε σύντομη συνεργασία με το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας, αλλά λόγω διαφωνίας του σχετικά με την ώρα μετάδοσης της εκπομπής του παραιτήθηκε.
Θάνατος
Το 1965 υποβλήθηκε σε εγχείρηση δυο λίθων από την κύστη. Τελικά πέθανε στην Αθήνα στις 13 Ιουλίου του 1965, έπειτα από μετεγχειρητική μόλυνση, ταλαιπωρημένος σωματικά και ψυχικά ύστερα από το ατύχημα που του συνέβη το 1963. Τα οστά του μεταφέρθηκαν στο μοναστήρι της Νέας Μάκρης (Όρος Αμώμων). Ο Γιάννης Τσαρούχης, άλλοτε μαθητής του, όταν πληροφορήθηκε τον θάνατο του Κόντογλου, βρισκόταν στη Μυτιλήνη και ζωγράφιζε κατά τύχη έναν άγγελο. .
Διαμερίσματα του Ελ Σαλβαδόρ
thumb|right|250px|Τα 14 διαμερίσματα του Ελ Σαλβαδόρ