cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πόλεμος του Κόλπου
Ιστορικό
Το Ιράκ κατηγόρησε επίσης το Κουβέιτ για υπέρβαση των ποσοστώσεων του ΟΠΕΚ για την παραγωγή πετρελαίου. Προκειμένου το καρτέλ να διατηρήσει την επιθυμητή τιμή των 18 δολαρίων το βαρέλι, χρειαζόταν πειθαρχία. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Κουβέιτ υπερπαρήγαν συνεχώς, με το τελευταίο τουλάχιστον εν μέρει για να επιδιορθώσει τις απώλειες που προκλήθηκαν από τις ιρανικές επιθέσεις στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ και να πληρώσει για τις απώλειες ενός οικονομικού σκανδάλου. Το αποτέλεσμα ήταν μια πτώση στην τιμή του πετρελαίου – έως 10 δολάρια το βαρέλι – με αποτέλεσμα απώλεια $7 δισεκατομμύριων το χρόνο στο Ιράκ, ίσο με το έλλειμμα του ισοζυγίου πληρωμών του 1989. Τα έσοδα που προέκυψαν δυσκολεύτηκαν να στηρίξουν τα βασικά έξοδα της κυβέρνησης, πόσο μάλλον να επισκευάσουν τις κατεστραμμένες υποδομές του Ιράκ. Η Ιορδανία και το Ιράκ έψαξαν και οι δύο για περισσότερη πειθαρχία, με μικρή επιτυχία. Η ιρακινή κυβέρνηση το περιέγραψε ως μια μορφή οικονομικού πολέμου, που ισχυρίστηκε ότι επιδεινώθηκε από τη πλάγια γεώτρηση του Κουβέιτ πέρα από τα σύνορα στο κοίτασμα πετρελαίου Rumaila του Ιράκ. Σύμφωνα με εργάτες πετρελαίου στην περιοχή, ο ισχυρισμός του Ιράκ για λοξή γεώτρηση ήταν κατασκευασμένος, καθώς «το πετρέλαιο ρέει εύκολα από το κοίτασμα Rumaila χωρίς καμία ανάγκη για αυτές τις τεχνικές». Ταυτόχρονα, ο Σαντάμ αναζήτησε στενότερους δεσμούς με εκείνα τα αραβικά κράτη που είχαν υποστηρίξει το Ιράκ στον πόλεμο. Αυτή η κίνηση υποστηρίχθηκε από τις ΗΠΑ, οι οποίες πίστευαν ότι οι ιρακινοί δεσμοί με τα φιλοδυτικά κράτη του Κόλπου θα βοηθούσαν να μπει και να διατηρηθεί το Ιράκ στη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ.
Το 1989, φάνηκε ότι οι σχέσεις Σαουδικής Αραβίας-Ιράκ, ισχυρές κατά τη διάρκεια του πολέμου, θα διατηρούνταν. Υπογράφηκε σύμφωνο μη παρέμβασης και μη επίθεσης μεταξύ των χωρών, ακολουθούμενη από συμφωνία Κουβέιτ-Ιράκ για το Ιράκ να προμηθεύει το Κουβέιτ με νερό για πόσιμο και άρδευση, αν και το αίτημα για το Κουβέιτ να μισθώσει το Ουμ Κασρ απορρίφθηκε. Τα αναπτυξιακά έργα που υποστηρίζονται από τη Σαουδική Αραβία παρεμποδίστηκαν από τα μεγάλα χρέη του Ιράκ, ακόμη και με την αποστράτευση 200.000 στρατιωτών. Το Ιράκ προσπάθησε επίσης να αυξήσει την παραγωγή όπλων ώστε να γίνει εξαγωγέας, αν και η επιτυχία αυτών των έργων περιορίστηκε επίσης από τις υποχρεώσεις του Ιράκ, με την δυσαρέσκεια για τους ελέγχους του ΟΠΕΚ να αυξήθηκε.
Οι σχέσεις του Ιράκ με τους Άραβες γείτονές του, ιδιαίτερα την Αίγυπτο, υποβαθμίστηκαν λόγω της αυξανόμενης βίας στο Ιράκ ενάντια σε ομογενείς ομάδες, που εργάζονταν καλά στη διάρκεια του πολέμου, από άνεργους Ιρακινούς, ανάμεσά τους και αποστρατευμένους στρατιώτες. Αυτά τα γεγονότα τράβηξαν ελάχιστη προσοχή έξω από τον αραβικό κόσμο λόγω των ταχέως εξελισσόμενων γεγονότων που σχετίζονται άμεσα με την πτώση του κομμουνισμού στην Ανατολική Ευρώπη. Ωστόσο, οι ΗΠΑ άρχισαν να καταδικάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα του Ιράκ, συμπεριλαμβανομένης της γνωστής χρήσης βασανιστηρίων. Το ΗΒ καταδίκασε επίσης την εκτέλεση του Farzad Bazoft, ενός δημοσιογράφου που εργάζεται για τη βρετανική εφημερίδα The Observer. Μετά τη δήλωση του Σαντάμ ότι «χημικά όπλα» θα χρησιμοποιούνταν στο Ισραήλ εάν χρησιμοποιούσε στρατιωτική δύναμη εναντίον του Ιράκ, η Ουάσιγκτον διέκοψε μέρος της χρηματοδότησής του. Μια αποστολή του ΟΗΕ στα κατεχόμενα από το Ισραήλ εδάφη, όπου οι ταραχές είχαν οδηγήσει σε θανάτους παλαιστινίων, τέθηκε σε βέτο από τις ΗΠΑ, καθιστώντας το Ιράκ βαθύτατα σκεπτικό για τους στόχους της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ στην περιοχή, σε συνδυασμό με την εξάρτηση των ΗΠΑ από τα ενεργειακά αποθέματα της Μέσης Ανατολής.
Στις αρχές Ιουλίου 1990, το Ιράκ παραπονέθηκε για τη συμπεριφορά του Κουβέιτ, όπως η μη τήρηση της ποσόστωσής του, και απείλησε ανοιχτά ότι θα αναλάβει στρατιωτική δράση. Στις 23, η CIA ανέφερε ότι το Ιράκ είχε μετακινήσει 30.000 στρατιώτες στα σύνορα Ιράκ-Κουβέιτ και ο αμερικανικός ναυτικός στόλος στον Περσικό Κόλπο τέθηκε σε επιφυλακή. Ο Σαντάμ πίστευε ότι μια συνωμοσία κατά του Ιράκ αναπτυσσόταν. Το Κουβέιτ είχε ξεκινήσει συνομιλίες με το Ιράν και η Συρία είχε κανονίσει επίσκεψη στην Αίγυπτο. Στις 15 Ιουλίου 1990, η κυβέρνηση του Σαντάμ εξέθεσε τις συνδυασμένες αντιρρήσεις της στον Αραβικό Σύνδεσμο, συμπεριλαμβανομένου ότι οι κινήσεις πολιτικής στοίχιζαν στο Ιράκ 1 δισεκατομμύριο δολάρια ετησίως, ότι το Κουβέιτ εξακολουθούσε να χρησιμοποιεί το κοίτασμα πετρελαίου Rumaila και ότι τα δάνεια των ΗΑΕ και του Κουβέιτ δεν μπορούσαν να θεωρηθούν χρέη προς τους Άραβες αδελφούς του. Απείλησε με βία κατά του Κουβέιτ και των ΗΑΕ, λέγοντας: «Οι πολιτικές ορισμένων Αράβων ηγεμόνων είναι αμερικανικές ...Εμπνέονται από την Αμερική για να υπονομεύσουν τα αραβικά συμφέροντα και την ασφάλεια». Οι ΗΠΑ έστειλαν αεροπλάνα ανεφοδιασμού και πολεμικά πλοία στον Περσικό Κόλπο ως απάντηση σε αυτές τις απειλές. Συζητήσεις στη Τζέντα της Σαουδικής Αραβίας, με μεσολάβηση εκ μέρους του Αραβικού Συνδέσμου από τον Αιγύπτιο Πρόεδρο Χόσνι Μουμπάρακ, διεξήχθησαν στις 31 Ιουλίου και οδήγησαν τον Μουμπάρακ να πιστέψει ότι θα μπορούσε να καθιερωθεί μια ειρηνική πορεία.
Αποκαλύφθηκε κατά την ανάκριση του Σαντάμ Χουσεΐν το 2003-2004 μετά τη σύλληψή του ότι εκτός από τις οικονομικές διαμάχες, μια προσβλητική ανταλλαγή μεταξύ του εμίρη του Κουβέιτ Αλ Σαμπάχ και του ιρακινού υπουργού Εξωτερικών -κατά την οποία ο Σαντάμ ισχυρίστηκε ότι ο εμίρης δήλωσε την πρόθεσή του να μετατρέψει "κάθε Ιρακινή γυναίκα σε ιρακινή πόρνη που χρεοκόπησε για τα 10 δολάρια".
Η Γκλάσπι απάντησε:
Σύμφωνα με την αφήγηση της ίδιας της Γκλάσπι, δήλωσε σχετικά με τα ακριβή σύνορα μεταξύ Κουβέιτ και Ιράκ, «... ότι είχε υπηρετήσει στο Κουβέιτ 20 χρόνια πριν, «τότε, όπως και τώρα, δεν πήραμε θέση για αυτές τις αραβικές υποθέσεις». Η Γκλάσπι πίστευε ομοίως ότι ο πόλεμος δεν ήταν επικείμενος.
Στις 26 Ιουλίου 1990, λίγες μόνο ημέρες πριν από την ιρακινή εισβολή, αξιωματούχοι του ΟΠΕΚ δήλωσαν ότι το Κουβέιτ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα συμφώνησαν σε μια πρόταση περιορισμού της παραγωγής πετρελαίου τους στα 1,5 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, «από τα σχεδόν 2 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα που αντλούσε το καθένα», επιλύοντας έτσι πιθανώς τις διαφορές σχετικά με την πετρελαϊκή πολιτική μεταξύ Κουβέιτ και Ιράκ.
Εισβολή στο Κουβέιτ
μικρογραφία|Χάρτης του Κουβέιτ
Το αποτέλεσμα των συνομιλιών της Τζέντα ήταν μια ιρακινή απαίτηση για 10 δισεκατομμύρια δολάρια για την κάλυψη των χαμένων εσόδων από τη Rumaila. Το Κουβέιτ πρόσφερε 500 εκατομμύρια δολάρια. Η ιρακινή απάντηση ήταν να διατάξει αμέσως την εισβολή, που ξεκίνησε στις 2 Αυγούστου 1990 με τον βομβαρδισμό της πρωτεύουσας του Κουβέιτ, της πόλης του Κουβέιτ.
Πριν από την εισβολή, ο στρατός του Κουβέιτ πίστευε ότι αριθμούσε 16.000 άνδρες, διατεταγμένους σε τρεις τεθωρακισμένες μεραρχίες, ένα μηχανοκίνητο πεζικό και μια ταξιαρχία πυροβολικού. Η προπολεμική δύναμη της Πολεμικής Αεροπορίας του Κουβέιτ ήταν περίπου 2.200 άτομα Κουβέιτ, με 80 αεροσκάφη και 40 ελικόπτερα. Παρά τον ιρακινό θόρυβο, το Κουβέιτ δεν κινητοποίησε τη δύναμή του, όπου ο στρατός είχε αποσυρθεί στις 19 Ιουλίου, και κατά τη διάρκεια της ιρακινής εισβολής με πολλούς στρατιωτικούς του Κουβέιτ να ήταν σε άδεια. αριστερά|μικρογραφία|Αρματα μάχης M-84 των Ενόπλων Δυνάμεων του Κουβέιτ
Μέχρι το 1988, στο τέλος του πολέμου Ιράν-Ιράκ, ο Ιρακινός Στρατός ήταν ο τέταρτος μεγαλύτερος στρατός στον κόσμο, αποτελούμενος από 955.000 στρατιώτες και 650.000 παραστρατιωτικές δυνάμεις στον Λαϊκό Στρατό. Σύμφωνα με τους Τζον Τσιλντ και Αντρέ Κορβισιέ, μια χαμηλή εκτίμηση δείχνει ότι ο ιρακινός στρατός είναι ικανός να τοποθετήσει 4.500 άρματα μάχης, 484 μαχητικά αεροσκάφη και 232 μαχητικά ελικόπτερα. Σύμφωνα με τον Μάικλ Νάιτ, μια υψηλή εκτίμηση δείχνει ότι ο ιρακινός στρατός είναι ικανός να τοποθετήσει ένα εκατομμύριο στρατιώτες και 850.000 εφέδρους, 5.500 άρματα μάχης, 3.000 πυροβόλα, 700 μαχητικά αεροσκάφη και ελικόπτερα, καθώς κατείχε 53 μεραρχίες, 20 ταξιαρχίες ειδικών δυνάμεων και αρκετές περιφερειακές πολιτοφυλακές και είχε ισχυρή αεράμυνα.
Ιρακινοί καταδρομείς διείσδυσαν πρώτα στα σύνορα του Κουβέιτ για να προετοιμαστούν για τις μεγάλες μονάδες, οι οποίες ξεκίνησαν την επίθεση τα μεσάνυχτα. Η ιρακινή επίθεση είχε δύο σκέλη, με την κύρια δύναμη επίθεσης να οδηγεί νότια κατευθείαν προς την πόλη του Κουβέιτ κάτω από τον κεντρικό αυτοκινητόδρομο και μια υποστηρικτική δύναμη να εισέρχεται στο Κουβέιτ πιο δυτικά, αλλά στη συνέχεια να στρίβει και να οδηγεί προς τα ανατολικά, αποκόπτοντας την πόλη του Κουβέιτ από το νότιο μισό της χώρας. Ο διοικητής ενός τεθωρακισμένου τάγματος του Κουβέιτ, της 35ης Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας, ανέπτυξε ενάντια στην ιρακινή επίθεση και διεξήγαγε μια ισχυρή άμυνα στη Μάχη των Γεφυρών κοντά στην Αλ Τζαχρά, δυτικά της πόλης του Κουβέιτ.
μικρογραφία|Αρματα μάχης Lion of Babylon, που χρησιμοποιήθηκαν στον πόλεμο του Κόλπου από τον [[Ιρακινές Ένοπλες Δυνάμεις|ιρακινό στρατό.]]
Η κύρια ώθηση του Ιράκ στην πόλη του Κουβέιτ διεξήχθη από καταδρομείς που αναπτύχθηκαν με ελικόπτερα και βάρκες για να επιτεθούν στην πόλη από τη θάλασσα, ενώ άλλα τμήματα κατέλαβαν τα αεροδρόμια και δύο αεροπορικές βάσεις. Οι Ιρακινοί επιτέθηκαν στο παλάτι Dasman, τη Βασιλική κατοικία του Εμίρη του Κουβέιτ, Τζαμπρ αλ-Άχμαντ αλ-Τζαμπρ αλ-Σαμπάχ, το οποίο υπερασπιζόταν η φρουρά του Εμίρη που υποστηρίζονταν με άρματα μάχης M-84. Στη διαδικασία, οι Ιρακινοί σκότωσαν τον Fahad Al-Ahmed Al-Jaber Al-Sabah, τον μικρότερο αδερφό του Εμίρη.
Μέσα σε 12 ώρες, η μεγαλύτερη αντίσταση είχε λήξει εντός του Κουβέιτ και η βασιλική οικογένεια είχε διαφύγει, επιτρέποντας στο Ιράκ να ελέγξει το μεγαλύτερο μέρος του Κουβέιτ. Μετά από δύο ημέρες έντονων μαχών, το μεγαλύτερο μέρος του στρατού του Κουβέιτ είτε καταβλήθηκε από την Ιρακινή Δημοκρατία της Φρουράς είτε είχε διαφύγει στη Σαουδική Αραβία. Ο Εμίρης και οι βασικοί υπουργοί κατέφυγαν νότια κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου για καταφύγιο στη Σαουδική Αραβία. Οι χερσαίες δυνάμεις του Ιράκ παγίωσαν τον έλεγχό τους στην πόλη του Κουβέιτ, στη συνέχεια κατευθύνθηκαν νότια και αναδιατάχθηκαν κατά μήκος των συνόρων της Σαουδικής Αραβίας. Μετά την αποφασιστική νίκη του Ιράκ, ο Σαντάμ εγκατέστησε αρχικά ένα καθεστώς μαριονέτα γνωστό ως « Προσωρινή Κυβέρνηση του Ελεύθερου Κουβέιτ» πριν τοποθετήσει τον ξάδερφό του Αλί Χασάν αλ-Ματζίντ ως κυβερνήτη του Κουβέιτ στις 8 Αυγούστου.
μικρογραφία| [[Μεταγωγικό αεροσκάφος|Μεταφορικό ελικόπτερο Bell 214ST της ιρακινής Πολεμικής Αεροπορίας, μετά τη σύλληψή του από μονάδα του Σώματος Πεζοναυτών των ΗΠΑ κατά την έναρξη της Επιχείρησης Καταιγίδα της Ερήμου.]] Μετά την εισβολή, ο ιρακινός στρατός λεηλάτησε πάνω από 1 δισεκατομμύριο δολάρια σε τραπεζογραμμάτια από την Κεντρική Τράπεζα του Κουβέιτ. Την ίδια στιγμή, ο Σαντάμ Χουσεΐν έκανε το δηνάριο του Κουβέιτ ίσο με το ιρακινό δηνάριο, μειώνοντας έτσι το νόμισμα του Κουβέιτ στο ένα δωδέκατο της αρχικής του αξίας. Σε απάντηση, ο σεΐχης Τζαμπρ αλ-Άχμαντ έκρινε τα τραπεζογραμμάτια ως άκυρα και αρνήθηκε να επιστρέψει τα κλεμμένα χαρτονομίσματα, τα οποία έγιναν άχρηστα λόγω του εμπάργκο του ΟΗΕ. Μετά το τέλος της σύγκρουσης, πολλά από τα κλεμμένα τραπεζογραμμάτια επέστρεψαν στην κυκλοφορία. Σήμερα, τα κλεμμένα τραπεζογραμμάτια αποτελούν συλλεκτικό υλικό.
Κίνημα αντίστασης του Κουβέιτ
Οι Κουβειτιανοί ίδρυσαν ένα τοπικό ένοπλο κίνημα αντίστασης μετά την ιρακινή κατοχή του Κουβέιτ. Το ποσοστό απωλειών της αντίστασης του Κουβέιτ ξεπέρασε κατά πολύ εκείνο των στρατιωτικών δυνάμεων του συνασπισμού και των δυτικών ομήρων. Η αντίσταση αποτελούνταν κυρίως από απλούς πολίτες που στερούνταν οποιασδήποτε μορφής εκπαίδευσης και εποπτείας.
Διπλωματικά μέσα
Μέσα σε λίγες ώρες από την εισβολή, οι αντιπροσωπείες του Κουβέιτ και των ΗΠΑ ζήτησαν μια συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, το οποίο ψήφισε το ψήφισμα 660, καταδικάζοντας την εισβολή και απαιτώντας την απόσυρση των ιρακινών στρατευμάτων. Στις 3 Αυγούστου 1990, ο Αραβικός Σύνδεσμος εξέδωσε το δικό του ψήφισμα, το οποίο ζητούσε λύση στη σύγκρουση και προειδοποιούσε για εξωτερική επέμβαση. Το Ιράκ και η Λιβύη ήταν τα μόνα δύο κράτη του Αραβικού Συνδέσμου που αντιτάχθηκαν στο ψήφισμα για την αποχώρηση του Ιράκ από το Κουβέιτ. Η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης αντιτάχθηκε επίσης. Τα αραβικά κράτη της Υεμένης και της Ιορδανίας – ένας δυτικός σύμμαχος που συνόρευε με το Ιράκ και στηριζόταν στη χώρα για οικονομική υποστήριξη  – αντιτάχθηκε στη στρατιωτική επέμβαση από μη αραβικά κράτη. Ξεχωριστά, το Σουδάν, επίσης μέλος του Αραβικού Συνδέσμου, ευθυγραμμίστηκε με τον Σαντάμ.
Στις 6 Αυγούστου, το ψήφισμα 661 επέβαλε οικονομικές κυρώσεις στο Ιράκ. Το ψήφισμα 665 που ακολούθησε αμέσως μετά, εξουσιοδότησε έναν ναυτικό αποκλεισμό για την επιβολή των κυρώσεων. Ανέφερε ότι «η χρήση μέτρων ανάλογα με τις συγκεκριμένες περιστάσεις, όπως μπορεί να είναι απαραίτητο ... να σταματήσει όλες τις θαλάσσιες μεταφορές προς τα μέσα και προς τα έξω, προκειμένου να επιθεωρηθούν και να επαληθευτούν τα φορτία και οι προορισμοί τους και να διασφαλιστεί η αυστηρή εφαρμογή της απόφασης 661.» μικρογραφία|Ο Πρόεδρος Μπους επισκέπτεται τα αμερικανικά στρατεύματα στη Σαουδική Αραβία την Ημέρα των Ευχαριστιών, 1990
Η κυβέρνηση των ΗΠΑ ήταν αρχικά αναποφάσιστη με ένα «τόνο παραίτησης από την εισβολή και ακόμη και προσαρμογή σε αυτήν ως τετελεσμένο γεγονός» έως ότου η πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου Μάργκαρετ Θάτσερ έπαιξε ισχυρό ρόλο, υπενθυμίζοντας στον Πρόεδρο Ρήγκαν ότι ο κατευνασμός στη δεκαετία του 1930 είχε οδηγήσει σε πόλεμο και ότι ο Σαντάμ θα είχε όλο τον κόσμο με πετρέλαιο.
Μόλις πείστηκαν, οι αμερικανοί αξιωματούχοι επέμειναν στην πλήρη αποχώρηση του Ιράκ από το Κουβέιτ, χωρίς καμία σύνδεση με άλλα προβλήματα της Μέσης Ανατολής, αποδεχόμενοι τη βρετανική άποψη ότι τυχόν παραχωρήσεις θα ενίσχυαν την ιρακινή επιρροή στην περιοχή για τα επόμενα χρόνια.
Στις 12 Αυγούστου 1990, ο Σαντάμ «πρότεινε να επιλυθούν ταυτόχρονα όλες οι περιπτώσεις κατοχής, και εκείνες οι περιπτώσεις που έχουν παρουσιαστεί ως κατοχή, στην περιοχή». Συγκεκριμένα, κάλεσε το Ισραήλ να αποσυρθεί από τα κατεχόμενα στην Παλαιστίνη, τη Συρία και τον Λίβανο, τη Συρία να αποσυρθεί από τον Λίβανο και «αμοιβαίες αποχωρήσεις Ιράκ και Ιράν και ρύθμιση για την κατάσταση στο Κουβέιτ». Ζήτησε επίσης την αντικατάσταση των αμερικανικών στρατευμάτων που κινητοποιήθηκαν στη Σαουδική Αραβία ως απάντηση στην εισβολή του Κουβέιτ με «αραβική δύναμη», εφόσον αυτή η δύναμη δεν εμπλέκει την Αίγυπτο. Επιπλέον, ζήτησε «άμεσο πάγωμα όλων των αποφάσεων μποϊκοτάζ και πολιορκίας» και γενική εξομάλυνση των σχέσεων με το Ιράκ. Από την αρχή της κρίσης, ο Πρόεδρος Μπους ήταν σθεναρά αντίθετος σε οποιαδήποτε «σύνδεση» μεταξύ της κατοχής του Κουβέιτ από το Ιράκ και του παλαιστινιακού ζητήματος.
Περιβόλια Αρκαδίας
Τα Περιβόλια είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Αρκαδίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Περιβολίων, της Δημοτικής Ενότητας Μεγαλόπολης, του Δήμου Μεγαλόπολης και υπάγεται στην Περιφέρεια Πελοποννήσου, της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Πελοποννήσου - Δυτικής Ελλάδας - Ιονίου.
Πόλεμος του Κόλπου
Διπλωματικά μέσα
Στις 23 Αυγούστου, ο Σαντάμ εμφανίστηκε στην κρατική τηλεόραση με δυτικούς ομήρους στους οποίους είχε αρνηθεί τη βίζα εξόδου. Στο βίντεο, ρωτά ένα νεαρό Βρετανό, τον Στιούαρτ Λόκγουντ, αν παίρνει το γάλα του και συνεχίζει λέγοντας, μέσω του διερμηνέα του, «Ελπίζουμε ότι η παρουσία σας ως καλεσμένοι εδώ δεν θα είναι για πολύ. Η παρουσία σας εδώ, και σε άλλα μέρη, έχει σκοπό να αποτρέψει τη μάστιγα του πολέμου»
Περιβόλια Αρκαδίας
Τοποθεσία
Τα Περιβόλια Αρκαδίας βρίσκονται σε 420 μέτρα υψόμετρο, 2 χλμ. νοτιοανατολικά της Μεγαλόπολης. Στο χωριό υπάρχει η εκκλησία Γεννήσεως της Θεοτόκου και η προτομή του Μακεδονομάχου, Θ. Τουρλέντε.
Πόλεμος του Κόλπου
Διπλωματικά μέσα
Μια άλλη ιρακινή πρόταση που κοινοποιήθηκε τον Αύγουστο του 1990 παραδόθηκε στον Σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ Μπρεντ Σκόουκροφτ από έναν άγνωστο Ιρακινό αξιωματούχο. Ο αξιωματούχος κοινοποίησε στον Λευκό Οίκο ότι το Ιράκ θα «αποσυρθεί από το Κουβέιτ και θα επιτρέψει στους ξένους να φύγουν» υπό τον όρο ότι ο ΟΗΕ θα άρει τις κυρώσεις, να επιτρέψει «εγγυημένη πρόσβαση στον Περσικό Κόλπο μέσω των νησιών Bubiyan και Warbah του Κουβέιτ» και να επιτρέψει στο Ιράκ «να αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο του κοιτάσματος πετρελαίου Rumaila που εκτείνεται ελαφρώς στο έδαφος του Κουβέιτ». Η πρόταση επίσης «περιλαμβάνει προσφορές για διαπραγμάτευση συμφωνίας για το πετρέλαιο με τις Ηνωμένες Πολιτείες «ικανοποιητικά για τα εθνικά συμφέροντα ασφαλείας των δύο εθνών», ανάπτυξη κοινού σχεδίου «για την ανακούφιση των οικονομικών και χρηματοοικονομικών προβλημάτων του Ιράκ» και «από κοινού εργασία για τη σταθερότητα του Κόλπου». μικρογραφία| Εκπαίδευση όπλων στο Abu Hydra Range, 1990 Στις 29 Νοεμβρίου 1990, το Συμβούλιο Ασφαλείας ψήφισε το ψήφισμα 678, το οποίο έδωσε στο Ιράκ έως τις 15 Ιανουαρίου 1991 να αποχωρήσει από το Κουβέιτ και εξουσιοδοτούσε τα κράτη να χρησιμοποιήσουν «όλα τα απαραίτητα μέσα» για να αναγκάσουν το Ιράκ να φύγει από το Κουβέιτ μετά τη λήξη της προθεσμίας.
Περιβόλια Αρκαδίας
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός των Περιβολίων είναι 59 κάτοικοι, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Πόλεμος του Κόλπου
Διπλωματικά μέσα
Τον Δεκέμβριο του 1990, το Ιράκ έκανε μια πρόταση να αποχωρήσει από το Κουβέιτ, υπό την προϋπόθεση ότι ξένα στρατεύματα εγκατέλειψαν την περιοχή και ότι επετεύχθη συμφωνία σχετικά με το παλαιστινιακό πρόβλημα και την εξάρθρωση των όπλων μαζικής καταστροφής τόσο του Ισραήλ όσο και του Ιράκ. Ο Λευκός Οίκος απέρριψε την πρόταση. Ο Γιάσερ Αραφάτ της PLO εξέφρασε ότι ούτε ο ίδιος ούτε ο Σαντάμ επέμειναν ότι η επίλυση των ζητημάτων Ισραήλ-Παλαιστίνης θα πρέπει να αποτελεί προϋπόθεση για την επίλυση των ζητημάτων στο Κουβέιτ, αν και αναγνώρισε ότι υπάρχει "ισχυρός δεσμός" μεταξύ αυτών των προβλημάτων.
Περιβόλια Αρκαδίας
Πρώην Όνομα
Τα Περιβόλια μέχρι το 1926, ονομάζονταν Ρουσβάναγα.
Πόλεμος του Κόλπου
Διπλωματικά μέσα
Τελικά, οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο έμειναν στη θέση τους ότι δεν θα υπάρξουν διαπραγματεύσεις έως ότου το Ιράκ αποχωρήσει από το Κουβέιτ και ότι δεν θα έπρεπε να χορηγήσουν στο Ιράκ παραχωρήσεις, μήπως δώσουν την εντύπωση ότι το Ιράκ επωφελήθηκε από τη στρατιωτική του εκστρατεία. Επίσης, όταν ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζέιμς Μπέικερ συναντήθηκε με τον Ταρέκ Αζίζ στη Γενεύη της Ελβετίας για ειρηνευτικές συνομιλίες της τελευταίας στιγμής στις αρχές του 1991, ο Αζίζ δεν έκανε καμία συγκεκριμένη πρόταση και δεν περιέγραψε υποθετικές κινήσεις του Ιράκ.
Περιβόλια Αρκαδίας
Αιμονιές ή Αιμωνιές
Στην Αρχαιότητα, στη θέση των Περιβολίων, υπήρχε η αρχαία πόλη, Αιμονιές.
Πόλεμος του Κόλπου
Διπλωματικά μέσα
Στις 14 Ιανουαρίου 1991, η Γαλλία πρότεινε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να ζητήσει «ταχεία και μαζική απόσυρση» από το Κουβέιτ μαζί με δήλωση προς το Ιράκ ότι τα μέλη του Συμβουλίου θα συνεισφέρουν ενεργά στη διευθέτηση των άλλων προβλημάτων της περιοχής, «ιδιαίτερα της αραβο-ισραηλινής σύγκρουσης και ειδικότερα του παλαιστινιακού προβλήματος. Η γαλλική πρόταση υποστηρίχθηκε από το Βέλγιο (προς το παρόν ένα από τα εκ περιτροπής μέλη του Συμβουλίου), τη Γερμανία, την Ισπανία, την Ιταλία, την Αλγερία, το Μαρόκο, την Τυνησία και πολλά αδέσμευτα κράτη. Οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Σοβιετική Ένωση το απέρριψαν. Ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στον ΟΗΕ Τόμας Πίκερινγκ δήλωσε ότι η γαλλική πρόταση ήταν απαράδεκτη, διότι υπερέβαινε τα προηγούμενα ψηφίσματα του Συμβουλίου σχετικά με την ιρακινή εισβολή. Η Γαλλία απέρριψε αυτή την πρόταση όταν δεν βρήκε «κανένα απτό σημάδι ενδιαφέροντος» από τη Βαγδάτη.
Περιβόλια Αρκαδίας
Χάρτης
<mapframe latitude="37.391164" longitude="22.164230" zoom="12" width="1000" height="250" align="center" />
Πόλεμος του Κόλπου
Στρατιωτικά μέσα
μικρογραφία| Αμερικανικά F-15E σταθμευμένα στη Σαουδική Αραβία κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Desert Shield
Μία από τις κύριες ανησυχίες στον δυτικό κόσμο ήταν η σημαντική απειλή που αποτελούσε το Ιράκ στη Σαουδική Αραβία. Μετά την κατάκτηση του Κουβέιτ, ο ιρακινός στρατός βρισκόταν σε κοντινή απόσταση από τα κοιτάσματα πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας. Ο έλεγχος αυτών των κοιτασμάτων, μαζί με τα αποθέματα του Κουβέιτ και του Ιράκ, θα έδινε στον Σαντάμ τον έλεγχο της πλειονότητας των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου. Το Ιράκ είχε επίσης μια σειρά από παράπονα με τη Σαουδική Αραβία. Οι Σαουδάραβες είχαν δανείσει στο Ιράκ περίπου 26 δισεκατομμύρια δολάρια κατά τη διάρκεια του πολέμου με το Ιράν. Οι Σαουδάραβες είχαν στηρίξει το Ιράκ σε αυτόν τον πόλεμο, καθώς φοβούνταν την επιρροή της σιιτικής ισλαμικής επανάστασης του Ιράν στη δική του σιιτική μειονότητα. Μετά τον πόλεμο, ο Σαντάμ θεώρησε ότι δεν έπρεπε να αποπληρώσει τα δάνεια λόγω της βοήθειας που είχε δώσει στους Σαουδάραβες πολεμώντας το Ιράν.
Περιβόλια Αρκαδίας
Χάρτης
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Μεγαλόπολης
Πόλεμος του Κόλπου
Στρατιωτικά μέσα
Λίγο μετά την κατάκτηση του Κουβέιτ, ο Σαντάμ άρχισε να επιτίθεται λεκτικά στους Σαουδάραβες. Υποστήριξε ότι το υποστηριζόμενο από τις ΗΠΑ σαουδαραβικό κράτος ήταν ένας παράνομος και ανάξιος φύλακας των ιερών πόλεων της Μέκκας και της Μεδίνας. Συνδύασε τη γλώσσα των ισλαμιστικών ομάδων που είχαν πολεμήσει πρόσφατα στο Αφγανιστάν με τη ρητορική που χρησιμοποιούσε το Ιράν για να επιτεθεί στους Σαουδάραβες. μικρογραφία|Στρατιώτες του αμερικανικού στρατού από την 11η Ταξιαρχία Πυροβολικού Αεράμυνας κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Κόλπου.
Ενεργώντας σύμφωνα με την πολιτική του Δόγματος Κάρτερ και από φόβο ότι ο ιρακινός στρατός θα μπορούσε να εξαπολύσει εισβολή στη Σαουδική Αραβία, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους ανακοίνωσε γρήγορα ότι οι ΗΠΑ θα ξεκινούσαν μια «εντελώς αμυντική» αποστολή για να εμποδίσουν το Ιράκ να εισβάλει στη Σαουδική Αραβία, με την κωδική ονομασία Operation Desert Shield. Η επιχείρηση ξεκίνησε στις 7 Αυγούστου 1990, όταν τα αμερικανικά στρατεύματα στάλθηκαν στη Σαουδική Αραβία, λόγω και του αιτήματος του μονάρχη της, Βασιλιά Φαχντ, ο οποίος νωρίτερα είχε ζητήσει στρατιωτική βοήθεια από τις ΗΠΑ. Αυτό το «εντελώς αμυντικό» δόγμα εγκαταλείφθηκε γρήγορα όταν, στις 8 Αυγούστου, το Ιράκ ανακήρυξε το Κουβέιτ ως την 19η επαρχία του Ιράκ και ο Σαντάμ όρισε τον ξάδερφό του, Αλί Χασάν Αλ-Ματζίντ, ως στρατιωτικό κυβερνήτη.
Δημιουργία συνασπισμού
μικρογραφία|Χώρες που ανέπτυξαν δυνάμεις του συνασπισμού ή παρείχαν υποστήριξη (Εκ μέρους του Αφγανιστάν, 300 Μουτζαχεντίν εντάχθηκαν στον συνασπισμό στις 11 Φεβρουαρίου 1991. Ο Νίγηρας συνεισέφερε 480 στρατιώτες για τη φύλαξη τεμένων στη Μέκκα και τη Μεδίνα στις 15 Ιανουαρίου 1991.) Μια σειρά ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και ψηφισμάτων του Αραβικού Συνδέσμου εγκρίθηκαν σχετικά με την εισβολή του Ιράκ στο Κουβέιτ. Το ψήφισμα 678, που εγκρίθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1990, έδωσε στο Ιράκ προθεσμία αποχώρησης έως τις 15 Ιανουαρίου 1991 και εξουσιοδότησε «όλα τα απαραίτητα μέσα για την υποστήριξη και εφαρμογή της απόφασης 660» και μια διπλωματική διατύπωση που εξουσιοδοτούσε τη χρήση βίας εάν το Ιράκ δεν συμμορφωθεί.
Για να εξασφαλίσει ότι οι ΗΠΑ θα λάβουν οικονομική υποστήριξη, ο Τζέιμς Μπέικερ πήγε σε ένα ταξίδι 11 ημερών σε εννέα χώρες τον Σεπτέμβριο του 1990, το οποίο ο Τύπος ονόμασε "The Tin Cup Trip". Πρώτος σταθμός ήταν η Σαουδική Αραβία, η οποία ένα μήνα πριν είχε ήδη δώσει άδεια στις ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν τις εγκαταστάσεις της. Ωστόσο, ο Μπέικερ πίστευε ότι η Σαουδική Αραβία θα έπρεπε να αναλάβει μέρος του κόστους των στρατιωτικών προσπαθειών για την υπεράσπισή της. Όταν ο Μπέικερ ζήτησε από τον Βασιλιά Φαχντ 15 δισεκατομμύρια δολάρια, ο Βασιλιάς συμφώνησε πρόθυμα, με την υπόσχεση ότι ο Μπέικερ θα ζητήσει από το Κουβέιτ το ίδιο ποσό.
Την επόμενη μέρα, 7 Σεπτεμβρίου, έκανε ακριβώς αυτό, και ο Εμίρης του Κουβέιτ, εκτοπισμένος στο ξενοδοχείο Sheraton έξω από την εισβολή της χώρας του, συμφώνησε εύκολα. Στη συνέχεια, ο Μπέικερ ξεκίνησε συνομιλίες με την Αίγυπτο, την ηγεσία της οποίας θεωρούσε «τη μετριοπαθή φωνή της Μέσης Ανατολής». Ο Πρόεδρος Μουμπάρακ ήταν έξαλλος με τον Σαντάμ για την εισβολή του στο Κουβέιτ και για το γεγονός ότι ο Σαντάμ είχε διαβεβαιώσει τον Μουμπάρακ ότι δεν ήταν πρόθεσή του μια εισβολή. Η Αίγυπτος έλαβε περίπου $7 δισεκατομμύρια σε διαγραφή χρέους για την παροχή υποστήριξης και στρατευμάτων για την παρέμβαση υπό την ηγεσία των ΗΠΑ.
Μετά από στάσεις στο Ελσίνκι και τη Μόσχα για να εξομαλύνουν τις ιρακινές απαιτήσεις για μια ειρηνευτική διάσκεψη στη Μέση Ανατολή με τη Σοβιετική Ένωση, ο Μπέικερ ταξίδεψε στη Συρία για να συζητήσει τον ρόλο της στην κρίση με τον πρόεδρό της Χαφέζ αλ Άσαντ. Ο Άσαντ είχε μια βαθιά προσωπική εχθρότητα προς τον Σαντάμ, η οποία οριζόταν από το γεγονός ότι «ο Σαντάμ προσπαθούσε να τον σκοτώσει [τον Άσαντ] για χρόνια». Έχοντας αυτή την εχθρότητα και εντυπωσιασμένος με τη διπλωματική πρωτοβουλία του Μπέικερ να επισκεφθεί τη Δαμασκό (οι σχέσεις είχαν διακοπεί μετά τον βομβαρδισμό των στρατώνων των αμερικανικών πεζοναυτών το 1983 στη Βηρυτό), ο Άσαντ συμφώνησε να δεσμεύσει έως και 100.000 σύρους στρατιώτες στην προσπάθεια του συνασπισμού. Αυτό ήταν ένα ζωτικό βήμα για τη διασφάλιση της εκπροσώπησης των αραβικών κρατών στον συνασπισμό. Σε αντάλλαγμα, η Ουάσιγκτον έδωσε το πράσινο φως στον Σύριο Πρόεδρο για να εξαφανίσει τις δυνάμεις που αντιτίθενται στην κυριαρχία της Συρίας στον Λίβανο και κανόνισε την παροχή όπλων αξίας ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων στη Συρία, κυρίως μέσω κρατών του Κόλπου. Σε αντάλλαγμα για την υποστήριξη του Ιράν στην παρέμβαση υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, η κυβέρνηση των ΗΠΑ υποσχέθηκε στην ιρανική κυβέρνηση να τερματίσει την αντίθεση των ΗΠΑ στα δάνεια της Παγκόσμιας Τράπεζας προς το Ιράν. Την ημέρα πριν από την έναρξη της χερσαίας εισβολής, η Παγκόσμια Τράπεζα έδωσε στο Ιράν το πρώτο δάνειο των 250 εκατομμυρίων δολαρίων.
Ο Μπέικερ πέταξε στη Ρώμη για μια σύντομη επίσκεψη με τους Ιταλούς, όπου του υποσχέθηκαν τη χρήση στρατιωτικού εξοπλισμού, πριν ταξιδέψει στη Γερμανία για να συναντηθεί με τον Αμερικανό σύμμαχο καγκελάριο Κολ. Αν και το σύνταγμα της Γερμανίας απαγόρευε τη στρατιωτική ανάμειξη εκτός των συνόρων της Γερμανίας, ο Κολ συνεισέφερε δύο δισεκατομμύρια δολάρια στην πολεμική προσπάθεια του συνασπισμού, καθώς και περαιτέρω οικονομική και στρατιωτική υποστήριξη της συμμάχου του συνασπισμού Τουρκία, και τη μεταφορά Αιγυπτίων στρατιωτών και πλοίων στον Περσικό Κόλπο.
μικρογραφία|Ο στρατηγός Νόρμαν Σβάρτσκοφ και ο Πρόεδρος Τζορτζ Μπους επισκέπτονται τα αμερικανικά στρατεύματα στη Σαουδική Αραβία την [[Ημέρα των Ευχαριστιών (Ηνωμένες Πολιτείες)|Ημέρα των Ευχαριστιών, 1990.]]
Δημιουργήθηκε ένας συνασπισμός δυνάμεων που αντιτίθενται στην επιθετικότητα του Ιράκ, αποτελούμενος από δυνάμεις από 39 χώρες: Αφγανιστάν, Αργεντινή, Αυστραλία, Μπαχρέιν, Μπαγκλαντές, Βέλγιο, Καναδάς, Τσεχοσλοβακία, Δανία, Αίγυπτος, Γαλλία, Γερμανία, Ελλάδα, Ονδούρα, Ουγγαρία, Ιταλία, Κουβέιτ, Μαρόκο, Νέα Ζηλανδία, Πακιστάν, Πορτογαλία, Νορβηγία, Σενεγάλη, Σιέρα Λεόνε, Σιγκαπούρη, Νότια Κορέα, Ισπανία, Σουηδία, Συρία, Τουρκία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Ηνωμένο Βασίλειο και Ηνωμένες Πολιτείες. Ήταν ο μεγαλύτερος συνασπισμός από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο στρατηγός του αμερικανικού στρατού Νόρμαν Σβάρτσκωφ ορίστηκε ως ο διοικητής των δυνάμεων του συνασπισμού στην περιοχή του Περσικού Κόλπου. Η Σοβιετική Ένωση καταδίκασε την επιθετικότητα της Βαγδάτης κατά του Κουβέιτ, αλλά δεν υποστήριξε τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις συμμαχικές επεμβάσεις στο Ιράκ και προσπάθησε να την αποτρέψει.
Αν και δεν συνεισέφεραν δυνάμεις, η Ιαπωνία και η Γερμανία έκαναν χρηματικές συνεισφορές συνολικού ύψους 10 $ δισεκατομμύριων και 6,6 δισεκατομμύριων δολαρίων αντίστοιχα. Τα αμερικανικά στρατεύματα αντιπροσώπευαν το 73% των 956.600 στρατιωτών του συνασπισμού στο Ιράκ.
Πολλές από τις χώρες του συνασπισμού ήταν απρόθυμες να δεσμεύσουν στρατιωτικές δυνάμεις. Κάποιοι θεώρησαν ότι ο πόλεμος ήταν μια εσωτερική αραβική υπόθεση ή δεν ήθελαν να αυξήσουν την επιρροή των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Στο τέλος, ωστόσο, πολλές κυβερνήσεις πείστηκαν από την πολεμική του Ιράκ έναντι άλλων αραβικών κρατών, τις προσφορές οικονομικής βοήθειας ή διαγραφής χρέους και τις απειλές για αναστολή της βοήθειας.
Αιτιολόγηση παρέμβασης
αριστερά|μικρογραφία|Ο [[Ντικ Τσέινι συναντά τον Πρίγκιπα Σουλτάν, Υπουργό Άμυνας και Αεροπορίας στη Σαουδική Αραβία για να συζητήσουν πώς να χειριστούν την εισβολή στο Κουβέιτ.]]
Οι ΗΠΑ και τα Ηνωμένα Έθνη έδωσαν αρκετές δημόσιες δικαιολογίες για ανάμειξη στη σύγκρουση, η πιο σημαντική ήταν η παραβίαση της εδαφικής ακεραιότητας του Κουβέιτ από το Ιράκ. Επιπλέον, οι ΗΠΑ κινήθηκαν για να υποστηρίξουν τη σύμμαχό τους Σαουδική Αραβία, της οποίας η σημασία στην περιοχή, και ως βασικός προμηθευτής πετρελαίου, την κατέστησε σημαντική γεωπολιτική αξία. Λίγο μετά την ιρακινή εισβολή, ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Ντικ Τσέινι έκανε την πρώτη από τις πολλές επισκέψεις στη Σαουδική Αραβία όπου ο βασιλιάς Φαχντ ζήτησε στρατιωτική βοήθεια από τις ΗΠΑ. Κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας σε μια ειδική κοινή σύνοδο του Κογκρέσου των ΗΠΑ στις 11 Σεπτεμβρίου 1990, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους συνόψισε τους λόγους με τις ακόλουθες παρατηρήσεις: «Μέσα σε τρεις ημέρες, 120.000 ιρακινοί στρατιώτες με 850 άρματα μάχης εισέβαλαν στο Κουβέιτ και κινήθηκαν νότια για να απειλήσουν τη Σαουδική Αραβία. Τότε ήταν που αποφάσισα να ενεργήσω για να ελέγξω αυτή την επιθετικότητα»
Το Πεντάγωνο δήλωσε ότι οι δορυφορικές φωτογραφίες που δείχνουν συσσώρευση ιρακινών δυνάμεων κατά μήκος των συνόρων ήταν η πηγή αυτών των πληροφοριών, αλλά αργότερα υποστηρίχθηκε ότι ήταν ψευδείς.
Άλλες δικαιολογίες για ξένη εμπλοκή περιελάμβαναν την ιστορία του Ιράκ για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπό τον Σαντάμ. Το Ιράκ ήταν επίσης γνωστό ότι κατείχε βιολογικά όπλα και χημικά όπλα, τα οποία ο Σαντάμ είχε χρησιμοποιήσει εναντίον των ιρανικών στρατευμάτων κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ και εναντίον του κουρδικού πληθυσμού της χώρας του στην εκστρατεία Al-Anfal. Το Ιράκ ήταν επίσης γνωστό ότι είχε πρόγραμμα πυρηνικών όπλων, αλλά η έκθεση σχετικά με αυτό από τον Ιανουάριο του 1991 αποχαρακτηρίστηκε εν μέρει από τη CIA στις 26 Μαΐου 2001
Εκστρατεία δημοσίων σχέσεων με στόχο το κοινό
Μεταξύ πολλών άλλων μέσων επηρεασμού της γνώμης των ΗΠΑ, όπως η διανομή βιβλίων για τις ιρακινές θηριωδίες σε Αμερικανούς στρατιώτες που αναπτύσσονται στην περιοχή, μπλουζάκια σε πανεπιστημιουπόλεις και δεκάδες δελτία ειδήσεων σε τηλεοπτικούς σταθμούς, η εταιρεία κανόνισε μια εμφάνιση ενώπιον μιας ομάδας μελών του Κογκρέσου των ΗΠΑ που περιέγραφε μια νεαρή γυναίκα που εργαζόταν στο Ιράκ ως μια νεαρή γυναίκα που εργαζόταν στο Kubabitsel της πόλης. βγάζει τα μωρά από τις θερμοκοιτίδες και αφήνοντάς τα να πεθάνουν στο πάτωμα.
Οι λεπτομέρειες της εκστρατείας δημοσίων σχέσεων Hill & Knowlton, συμπεριλαμβανομένης της μαρτυρίας της Ναγίρα, δημοσιεύτηκαν στο John R. MacArthur 's Second Front: Censorship and Propaganda in the Gulf War, και ήρθαν στο ευρύ κοινό όταν δημοσιεύτηκε ένα Op-ed του MacArthur στους The New York Times. Αυτό οδήγησε σε επανεξέταση από Διεθνής Αμνηστία, η οποία είχε αρχικά προωθήσει έναν λογαριασμό που ισχυριζόταν ότι ήταν ακόμη μεγαλύτερος ο αριθμός των μωρών που βγήκαν από θερμοκοιτίδες από την αρχική ψεύτικη μαρτυρία. Αφού δεν βρήκε κανένα στοιχείο που να το υποστηρίζει, η οργάνωση εξέδωσε μια ανάκληση. Ο Πρόεδρος Μπους επανέλαβε στη συνέχεια τους ισχυρισμούς της Ναγίρα στην τηλεόραση.
Στην πραγματικότητα, ο ιρακινός στρατός διέπραξε διάφορα τεκμηριωμένα εγκλήματα κατά τη διάρκεια της κατοχής του στο Κουβέιτ, όπως η συνοπτική εκτέλεση χωρίς δίκη τριών αδελφών, μετά την οποία τα σώματά τους στοιβάστηκαν και αφέθηκαν να αποσυντεθούν σε έναν δημόσιο δρόμο. Τα ιρακινά στρατεύματα λεηλάτησαν επίσης ιδιωτικά σπίτια του Κουβέιτ. Ένας κάτοικος αργότερα σχολίασε: Το όλο θέμα ήταν βία για χάρη της βίας, καταστροφή για χάρη της καταστροφής ... Φανταστείτε έναν σουρεαλιστικό πίνακα του Σαλβαδόρ Νταλί.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπους συνέκρινε επανειλημμένα τον Σαντάμ Χουσεΐν με τον Χίτλερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεμοι των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Πόλεμοι του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Πόλεμοι της Ισπανίας Κατηγορία:Πόλεμοι της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεμοι της Νορβηγίας Κατηγορία:Πόλεμοι του Μαρόκου Κατηγορία:Πόλεμοι της Ιταλίας Κατηγορία:Πόλεμοι του Ιράκ Κατηγορία:Πόλεμοι της Ελλάδας Κατηγορία:Πόλεμοι της Γαλλίας Κατηγορία:Πόλεμοι της Αιγύπτου Κατηγορία:Πόλεμοι της Δανίας Κατηγορία:Διαμεσολαβητικοί πόλεμοι Κατηγορία:Συγκρούσεις του Ψυχρού Πολέμου Κατηγορία:Πόλεμος του Κόλπου
113 (αριθμός)
Το 113 (εκατόν δέκα τρία) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 112 και πριν από το 114. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2 στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 113 συμβολίζεται ως CXIII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΡΙΓ΄ ή ριγ΄ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Στα μαθηματικά
Το 113 είναι πρώτος αριθμός, δηλαδή δεν έχει άλλους φυσικούς διαιρέτες, εκτός του 1 και του εαυτού του. Ο επόμενος πρώτος αριθμός είναι το 127. Είναι επίσης κυκλικός πρώτος αριθμός καθώς η οποιαδήποτε μετάθεση των ψηφίων του (131, 311, 113) καταλήγει σε πρώτο αριθμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
113 113 113
Ντόμπροτα (Κότορ)
μικρογραφία|Άποψη της Εκκλησίας του Αγίου Ματθαίου. Η Ντόμπροτα (σερβικά κυριλλικά: Доброта) είναι πόλη ευρισκόμενη στα νοτιοδυτικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Κότορ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Κότορ
Νέα Μανωλάδα Ηλείας
Η Νέα Μανωλάδα (εναλλακτική ορθογραφία: Νέα Μανολάδα) είναι μεγάλο χωριό του Νομού Ηλείας. Βρίσκεται σε εύφορη πεδινή περιοχή της βορειοδυτικής Πελοποννήσου, νοτιοδυτικά της Πάτρας και βόρεια της Αμαλιάδας και του Πύργου.
Στην περιοχή της Μανωλάδας γίνεται εκτεταμένη καλλιέργεια της φράουλας, με αποδέκτες και καταναλωτές του προϊόντος στην εγχώρια αλλά και στην ξένη αγορά. Η καλλιέργεια φράουλας καθώς και άλλων πολλών αγροτικών προϊόντων που παράγονται στην περιοχή, έχει κάνει την Νέα Μανωλάδα μια μεγάλη «αγροτική δύναμη» τόσο στην εσωτερική αγορά της Ελλάδος όσο και σε αγορές του εξωτερικού.
Τοποθεσία - Γεωγραφία
Το χωριό βρίσκεται ενδιάμεσα των ποταμών/ρεμάτων Ρούσκουλας και Σκοτεινό, με τον πρώτο να ρέει νότια και τον δεύτερο βόρεια αυτού· ο πρώτος μάλιστα περνά δίπλα ακριβώς στον οικισμό. Εγγύς βρίσκεται η λίμνη-έλος Λάμια η οποία αποτελεί σημαντικό μέρος του Εθνικού Πάρκου υγροτόπων Κοτυχίου - Στροφυλιάς όπου προστατεύεται από την Συνθήκη Ράμσαρ (σύμβαση για τους Υγροβιότοπους Διεθνούς Σημασίας).
Ιστορία
Το 1923, με την Ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών, μεταφέρθηκαν στην περιφέρεια της Μανωλάδας Έλληνες πρόσφυγες από το Ντεμούζντερε της Τουρκίας, που μαζί με ντόπιους Ηλείους αποτέλεσαν τον πληθυσμό του χωριού.
Αναγνωρίστηκε ως αυτοτελής οικισμός το 1928 και προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Μανωλάδος. Το 1929 συστάθηκε η Κοινότητα Νέας Μανωλάδος η οποία υπήρχε έως το 1997 που καταργήθηκε. Το 1997 προσαρτήθηκε στον δήμο Βουπρασίας και το 2010 στον δήμο Ανδραβίδας-Κυλλήνης.
Γιορτή Φράουλας
Κάθε χρόνο το Καλοκαίρι, στην περιοχή διεξάγεται η Γιορτή Φράουλας.
Η γιορτή αυτή ξεκίνησε να πραγματοποιείται από το 2012 και λαμβάνει χώρα τελευταία Παρασκευή του Ιουνίου εκτός και αν αυτή κάποια χρονιά συμπίπτει με την θρησκευτική γιορτή Πέτρου και Παύλου, όπου γιορτάζει η μία εκ των δύο ενοριών της Νέας Μανωλάδας, οπότε και γίνεται την αμέσως προηγούμενη Παρασκευή.
Αποτέλεσε ιδέα μιας ομάδας παραγωγών φράουλας της περιοχής και αρχικά διοργανώθηκε από ντόπιο επιχειρηματία, όμως όταν συστάθηκε ο τοπικός πολιτιστικός σύλλογος την ευθύνη έλαβε αυτός και συνδιοργανωτές αποτελούν ο Δήμος Ανδραβίδας - Κυλλήνης και η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας. Το 2013 την γιορτή διοργάνωσε η Μ.Κ.Ο. Νέας Μανωλάδας «Ελπίδα για ζωή» (ο σημερινός Σύλλογος «Ελπίζω»).
Πυροβολισμός μεταναστών εργατών γης (2013)
Τον Απρίλιο του 2008, τετραήμερη αποχή των αλλοδαπών εποχικών εργατών συγκομιδής και συσκευασίας φράουλας, οι οποίοι προέρχονται από χώρες των Βαλκανίων και της Ασίας, οδήγησε σε εκτεταμένα επεισόδια με τους ιδιοκτήτες. Η αποχή από την εργασία τους είχε ως αιτήματα την αύξηση του ημερομισθίου στο ύψος του νόμιμου κατώτατου ημερομισθίου του ανειδίκευτου εργάτη καθώς και τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης. Η υπόθεση απασχόλησε το πανελλήνιο, με εκτεταμένη κάλυψη από τα ΜΜΕ. Μετά την απεργία των μεταναστών στην περιοχή σημειώνονται περιστατικά βίας. Τον Απρίλιο 2013 μια διαφωνία μεταξύ εργατών από το Μπανγκλαντές και το Πακιστάν και των εργοδοτών της εταιρίας παραγωγής φράουλας Βαγγελάτος Α.Ε. απασχόλησε τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, όταν τρεις επιστάτες πυροβόλησαν και τραυμάτισαν 30 μετανάστες.
Στις 30/07/2014 το Μικτό Ορκωτό Εφετείο της Πάτρας αθώωσε τον ένα από τους τρεις επιστάτες και τον επιχειρηματία που κατηγορούνταν για την υπόθεση, ενώ εκ των άλλων δύο επιστατών ο πρώτος καταδικάστηκε για πρόκληση επικίνδυνων σωματικών βλαβών και ο δεύτερος για απλή συνεργεία, ενώ κανείς από τους τέσσερις δεν θεωρήθηκε ένοχος για το αδίκημα της εμπορίας ανθρώπων. Η απόφαση έχει ανασταλτικό χαρακτήρα για τους καταδικασθέντες, μέχρι την εκδίκαση της έφεσης.
Η απόφαση θεωρήθηκε πρωτοφανής λόγω της αθώωσης του επιχειρηματία  και συνοδεύτηκε από κύμα αντιδράσεων ξεκινώντας από τους συγκεντρωμένους εργάτες γης έξω από το κτίριο του δικαστηρίου και τον συνήγορο της πολιτικής αγωγής, Μωυσή Καραμπεΐδη, ο οποίος χαρακτήρισε την απόφαση «ντροπή». Η ΓΣΕΕ καταδίκασε την απόφαση και θεωρεί ότι η απόφαση «δεν δίνει το αναγκαίο για την ελληνική κοινωνία μήνυμα ότι δεν θα περάσουν οι εργοδοτικές πρακτικές εκμετάλλευσης των εργαζομένων οι οποίες εντείνονται από την κυβερνητική αδράνεια», ενώ διεμήνυσε ότι «παρακολουθεί την εξέλιξη και της συγκεκριμένης απόφασης και θα συνεχίσει με κάθε μέσο και τρόπο τον αγώνα της για να σταματήσουν επιτέλους όπου υπάρχουν φαινόμενα ανήθικης επιχειρηματικότητας». Καταδίκη της απόφασης υπήρξε επίσης από το συνδικαλιστικό όργανο ΠΑΜΕ και την οργάνωση ΚΕΕΡΦΑ (Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή). Επίσης, ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ , το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ εξέφρασαν την αντίθεση τους με ή και την καταδίκη τους στην απόφαση. Στις 31/07/2014 υπήρξε παρέμβαση της Ευτέρπης Κουτζαμάνη, εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, η οποία ζήτησε να της σταλεί η απόφαση, για να διαπιστώσει αν συντρέχει λόγος αναίρεσης των αθωωτικών αποφάσεων. Τελικά ο Κωνσταντίνος Παρασκευαΐδης, αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, έκρινε ότι δεν πρέπει να αναιρεθούν οι αθωωτικές αποφάσεις, καθότι θεωρήθηκε ότι αυτές συνοδεύονται από εμπεριστατωμένη αιτιολογία και από ορθή εφαρμογή της νομοθεσίας. Υπήρξαν αντιδράσεις εκ νέου και από οργανώσεις και από τον Τύπο. Τελικά το ευρωπαϊκό δικαστήριο έκρινε
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) καταδίκασε την Ελλάδα στην περίφημη υπόθεση της Μανωλάδας για παραβίαση του άρθρου 4 παρ. 2 της ΕΣΔΑ περί καταναγκαστικής εργασίας.
Η απόφαση αφορά 42 προσφεύγοντες, υπηκόους Μπαγκλαντές, οι οποίοι δεν είχαν άδεια εργασίας, αλλά είχαν προσληφθεί από τον Οκτώβριο του 2012 έως τον Φεβρουάριο του 2013 για να συλλέξουν φράουλες σε αγρόκτημα στη Μανωλάδα.
Σύμφωνα με το ΕΔΔΑ, οι 42 άνθρωποι κατέληξαν να εργάζονται καθημερινά από τις 7 το πρωί έως τις 7 το βράδυ υπό την επίβλεψη ένοπλων φρουρών, ενώ ζούσαν σε πρόχειρες παράγκες χωρίς τουαλέτες ή τρεχούμενο νερό.
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έκρινε ομόφωνα ότι υπήρξε παραβίαση του άρθρου 4 παρ. 2 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, επισημαίνοντας ότι η κατάσταση των προσφευγόντων αποκάλυπτε εμπορία ανθρώπων και καταναγκαστική εργασία.
Το Δικαστήριο έκρινε επίσης, ότι το ελληνικό κράτος παρέβη μία σειρά υποχρεώσεων, όπως η αποτροπή της εμπορίας ανθρώπων και η τιμωρία των υπευθύνων, καθώς οι κατηγορούμενοι είχαν κριθεί αθώοι από το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο Πατρών.
Σύμφωνα με την απόφαση, το ελληνικό κράτος καλείται να καταβάλει σε κάθε έναν από τους 42 αιτούντες που προσέφυγαν στο Δικαστήριο αποζημίωση από 12.000 έως 16.000 ευρώ, καθώς και 4.363 ευρώ για δικαστικά έξοδα. https://hudoc.echr.coe.int/app/conversion/pdf?library=ECHR&id=003-5671464-7189869&filename=Judgment%20Chowdury%20and%20Others%20v.%20Greece%20-%20human%20trafficking%20and%20forced%20labour%20.pdf
Λοιπές σημαντικές πληροφορίες
Εκκλησίες της Νέας Μανωλάδας είναι ο Ι.Ν. Απόστολου Πέτρου και ο Ι.Ν. Αγίου Γεωργίου, καθώς και μικρός κοιμητηριακός ναός. Στο χωριό λειτουργεί Δημοτικό Σχολείο, ενώ υπάρχει και Γήπεδο Ποδοσφαίρου όπου είναι η έδρα της Δόξας Νέας Μανωλάδας. Επίσης, στο χωριό υπάρχουν καταστήματα εμπορικού χαρακτήρα και παροχής υπηρεσιών αλλά και χώροι εστίασης-αναψυχής.
Συνοικισμοί και γειτονιές της Νέα Μανωλάδας είναι οι μικρές οικιστικές τοποθεσίες Δαλαπαίικα, Τζουδαίικα και Αρβανιταίικα, οι ονομασίες των οποίων είναι ανθρωπωνυμικά και προέρχονται από το επίθετο των οικογενειών Δαλάπα, Τζούδα και Αρβανιτάκη που κατοικούν αντιστοίχως σε αυτές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Ανδραβίδας - Κυλλήνης Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Βουπρασίας
Κρατισμός
Στην πολιτική επιστήμη, ο κρατισμός είναι το δόγμα ότι η εξουσία του κράτους είναι νόμιμη σε κάποιο βαθμό. Αυτό συγκαταλέγει την οικονομική και κοινωνική πολιτική, ιδίως όσον αφορά τη φορολογία και τα μέσα παραγωγής.
Ο όρος χρησιμοποιήθηκε αρχικά τη δεκαετία του 1850, απέκτησε ευρεία χρήση κατά τη δεκαετία του 1930 και του 1940.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρατισμός Κατηγορία:Ορολογία πολιτικής επιστήμης Κατηγορία:Πολιτικές θεωρίες
Φίλερης
Ο Φίλερης είναι χείμαρρος της Αχαΐας. Αποκαλείται και με τις ονομασίες «Φιλιούρα» ή «Φιλιούρας» ή «Φύλλουρας».
Περιγραφή
Ο ρους του είναι σχετικά παράλληλος προς αυτόν του Γλαύκου. Πηγάζει σε ορεινή περιοχή ανάμεσα στα χωριά Αγία Παρασκευή (πρώην Τοπόλοβα) και Παλαιό Πετρωτό (πρώην Βαλατούνα) και εκβάλλει στον χείμαρρο Ξεροπόταμο, λίγο πριν τον ποταμό Γλαύκο κοντά στις αθλητικές εγκαταστάσεις της Θύελλας Πατρών, ανάμεσα στην Περιβόλα και τον Άγιο Στέφανο Σαραβαλίου. Το καλοκαίρι είναι ξερό, ενώ το χειμώνα κατεβάζει πολύ νερό.
Λοιπά στοιχεία
Λίγο πριν την Αχάια Κλάους, διέρχεται ανατολικά του λόφου της «Μυγδαλιάς», όπου έχουν βρεθεί αρχαιότητες. Παλιότερα ταυτιζόταν με το λεγόμενο «Μουσταφά Εφέντη ποτάμι» ή «Σαραβαλέικο ποτάμι», ωστόσο δεν ισχύει καθότι διέρχεται από άλσος δίπλα στις εγκαταστάσεις της Αχάια Κλάους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Μεσσάτιδος Κατηγορία:Δήμος Πατρέων
Γεώργιος Δ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου
Ο Γεώργιος Δ΄ (Αγγλικα: George IV, 12 Αυγούστου 1762 - 26 Ιουνίου 1830) ήταν βασιλιάς του Ηνωμένου Βασιλείου, καθώς και του Αννοβέρου.
Βιογραφία
170px|thumb|left|Ο Γεώργιος (αριστερά) με τη μητέρα του Καρλόττα και τον μικρότερο αδελφό [[Φρειδερίκος της Υόρκης και του Όλμπανι|Φρειδερίκο. Πορτρέτο από τον Άλλαν Ράμσεϋ, 1764.]] Ο Γεώργιος Φρειδερίκος Αύγουστος γεννήθηκε στις 12 Αυγούστου 1762 στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου και ήταν το πρώτο παιδί του Γεωργίου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Καρλόττας του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς. Με τη γέννησή του έγινε αυτόματα Δούκας της Κορνουάλης και του Ρόθσυ και, λίγες μέρα μετά, Πρίγκιπας της Ουαλίας και Κόμης του Τσέστερ. Στις 18 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, βαπτίστηκε από τον Τόμας Σέκερ, Αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπερυ, με αναδόχους τον Αδόλφο Φρειδερίκο Δ΄ του Μέκλενμπουργκ-Στρέλιτς, τον Γουλιέλμο, Δούκα του Κάμπερλαντ, και την Αυγούστα, Πριγκίπισσα της Ουαλίας. Ο Γεώργιος ήταν ταλαντούχος μαθητής και γρήγορα έμαθε να μιλάει, πέρα από τα αγγλικά, που ήταν η μητρική του γλώσσα, τα γαλλικά, τα γερμανικά και τα ιταλικά.
Ο γάμος και η αντιβασιλεία
Στις 8 Απριλίου 1795 παντρεύτηκε, κατ΄ απαίτηση του πατέρα του, την εξαδέλφη του Καρολίνα των Γουέλφων, κόρη του Καρόλου Γουλιέλμου του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυττελ. Ο γάμος τους ήταν μια αποτυχία και χώρισαν αμέσως μετά τη γέννηση του μοναδικού παιδιού τους, της Καρλόττας, το 1796. Ο Γεώργιος βρισκόταν σε σχέση κατά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του με την χήρα και Ρωμαιοκαθολική Μαρία Φιτζχέρμπερτ, ενώ μερικές από τις ερωμένες του ήταν η Μαίρυ Ρόμπινσον, η Γκρέις Έλλιοτ και η Φράνσες Βίλλιερ, Κόμισσα του Τζέρσεϋ.
Μετά από την ραγδαία επιδείνωση της υγείας του πατέρα του, στα τέλη του 1810, ο Γεώργιος ανέλαβε χρέη αντιβασιλέα, στις 5 Φεβρουαρίου 1811. Ως αντιβασιλέας άφησε τους υπουργούς να αναλάβουν τον πλήρη έλεγχο της κυβέρνησης και έπαιξε πολύ μικρότερο ρόλο σε σχέση με τον πατέρα του στη διακυβέρνηση της χώρας. Στις 30 Δεκεμβρίου 1814 υπέγραψε τη Συνθήκη της Γάνδης, που τερμάτιζε τον Αγγλοαμερικανικό Πόλεμο του 1812.
Η στέψη
Όταν ο Γεώργιος Γ΄ πέθανε το 1820, ο αντιβασιλέας Γεώργιος, ηλικίας τότε 57 ετών, ανέβηκε στο θρόνο ως Γεώργιος Δ΄. Εκείνη την περίοδο εκείνος ήταν παχύσαρκος και πιθανώς εθισμένος στο λάβδανο. Η ενθρόνισή του έγινε στις 19 Ιουλίου 1821 στο Αββαείο του Ουέστμινστερ και κόστισε περίπου £243.000, ενώ του πατέρα του είχε κοστίσει περίπου £10.000. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της βασιλείας του στο Κάστρο του Ουίνδσορ. Με παρέμβασή του προσπάθησε να σταματήσει την άρση των διώξεων κατά των Καθολικών. Ωστόσο, μετά από έντονες πολιτικές πιέσεις, αναγκάστηκε να υπογράψει στις 13 Απριλίου 1829 την πράξη ανακούφισης των Καθολικών, με την οποία μεταξύ άλλων επέτρεπε την εκλογή Καθολικών πολιτών στο Κοινοβούλιο.
Εύθραυστη υγεία και το τέλος
Η βαριά κατανάλωση αλκοόλ και ο τρόπος ζωής του επηρέασαν σημαντικά την υγεία του Γεωργίου. Το 1830 το βάρος του είχε φθάσει τα 130 κιλά, ενώ είχε τυφλωθεί σχεδόν πλήρως από καταρράκτη. Οι αρθριτικοί πόνοι στο δεξί του χέρι είχαν καταστήσει αδύνατο να υπογράφει τα νομοσχέδια της κυβέρνησης. Στις 26 Ιουνίου 1830 απεβίωσε στο Κάστρο Ουίνδσορ από γαστρορραγία και ενταφιάστηκε στις 15 Ιουλίου στο Παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου. Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Γουλιέλμος, καθώς ο Γεώργιος δεν είχε νόμιμους επιζώντες απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς του Αννόβερου Κατηγορία:Μονάρχες του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Πρίγκιπες της Μεγάλης Βρετανίας Κατηγορία:Πρίγκιπες του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Πρίγκιπες της Ουαλίας Κατηγορία:Δούκες της Κορνουάλης Κατηγορία:Αντιβασιλείς Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος Κατηγορία:Προτεστάντες μονάρχες Κατηγορία:Διάδοχοι του Ανόβερου
Νάκης Αυγερινός
Ο Νάκης Αυγερινός (1911 - 2002) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας και ήταν γιος του Χαράλαμπου Αυγερινού, δημάρχου Πύργου Ηλείας και γόνου της πολιτικής Οικογένειας Αυγερινού, και της Φούλας Ιγγλέση. Θείος του ήταν ο Ανδρέας Μιχαλακόπουλος. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ιδιώτευσε ως δικηγόρος στην Πάτρα και τον Πύργο.