cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζιμ Καβίζελ
Προσωπική ζωή
Ο Καβίζελ πήγε σε ένα ραντεβού στα τυφλά με την Κέρι Μπράουϊτ, καθηγήτρια Αγγλικών και φλάουτου, το 1993. Παντρεύτηκαν στις 20 Ιουλίου του 1996. Μετά από δυο αποβολές, υιοθέτησαν τρία παιδιά από την Κίνα (τον Μπο Τζέιμς, την Λιν Ελίζαμπεθ και τον Ντέιβιντ Πάτρικ).
Ο Καβίζελ και η σύζυγός του Κέρι είναι και οι δυο ευσεβείς καθολικοί, και υπήρξε ένας χαρακτηρισμένος δημόσιος ομιλητής σε θρησκευτικούς χώρους μετά την κυκλοφορία της ταινίας Τα Πάθη του Χριστού. Στις 19 Μαρτίου του 2005, ήταν εκπρόσωπος για το πρώτο Συνέδριο Καθολικών Ανδρών στη Βοστώνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου‎ Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου
Το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου (γερμανικά: Freie Universität Berlin) είναι κορυφαίο γερμανικό πανεπιστημιακό ίδρυμα, το οποίο εδράζεται στο Βερολίνο. Ανήκει δε στα γερμανικά πανεπιστήμια ελίτ.
Ιστορία
Ο διεθνής προσανατολισμός του Ελεύθερου Πανεπιστημίου έχει τις ρίζες του στα πρώτα χρόνια μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Με την επικράτηση των συμμαχικών δυνάμεων και τον χωρισμό του Βερολίνου σε Ανατολικό και Δυτικό, το παλιό πανεπιστήμιο του Βερολίνου (Χούμπολτ) πέρασε στη ρωσική ζώνη κατοχής. Με πρωτοβουλία των ΗΠΑ και τη συνδρομή των υπόλοιπων συμμαχικών δυνάμεων, ιδρύθηκε το 1948 το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο στον τότε αμερικανικό τομέα του Δυτικού Βερολίνου. Εξαρχής διακρίθηκε για τον ανοιχτό χαρακτήρα του, ενώ σύντομα ξεκίνησαν οι ακαδημαϊκές συνεργασίες με άλλα πανεπιστημιακά ιδρύματα της δυτικής Ευρώπης και των ΗΠΑ. Σήμερα η κληρονομιά αυτή εξακολουθεί να καρποφορεί, με τις διασυνδέσεις του με ξένα πανεπιστήμια να αγγίζουν τις 150. Το πράσινο campus στο νοτιοδυτικό Βερολίνο αποτελεί έτσι ένα από τα σημαντικότερα πανεπιστημιακά κέντρα της Γερμανίας αλλά και της Ευρώπης. «Veritas - Justitia – Libertas» ( Αλήθεια – Δικαιοσύνη- Ελευθερία) είναι το αξιακό τρίπτυχο πάνω στο οποίο βασίζει τη λειτουργία του το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο, το οποίο αποτελεί εδώ και δεκαετίες κοιτίδα νέων ιδεών, κοινωνικών αγώνων και πρωτοπορίας. Στην ιστορία έχουν μείνει οι φοιτητικές διαδηλώσεις του 1968 με αίτημα «περισσότερη εξωστρέφεια, ισότητα και δημοκρατία».
Πληροφορίες
Από το 2007 ανήκει στα Γερμανικά Πανεπιστήμια Ελίτ, ενώ το 2012 έλαβε νέα διάκριση στο πλαίσιο του διαγωνισμού αριστείας, βελτιώνοντας τις επιστημονικές του επιδόσεις. Θεωρείται κορυφή στον χώρο των ανθρωπιστικών σπουδών, προσελκύοντας κάθε χρόνο πλήθος νέων ερευνητών. Εξέχουσα θέση κατέχει το «Dahlem Humanities Center», μεταξύ άλλων, για την έρευνα στον τομέα των εβραϊκών και αραβικών σπουδών. Το «Center for Area Studies» επικεντρώνεται στη συστηματοποίηση των ερευνών που αφορούν στη Βόρεια και Λατινική Αμερική, την Ανατολική Ευρώπη, την Ανατολική Ασία και τη Μέση Ανατολή. Κορυφαίο στην Ευρώπη θεωρείται και το Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών Ότο Σουρ (Otto-Suhr-Institut). Επίσης υφίσταται "Το Κέντρο Νέου Ελληνισμού" (Centrum Modernes Griechenland/CeMoG) του Ελεύθερου Πανεπιστημίου του Βερολίνου (Freie Universität Berlin), το οποίο αποσκοπεί στην ενίσχυση της συνεργασίας ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Γερμανία σε μορφωτικό και εκπαιδευτικό επίπεδο, στο πλαίσιο της προοπτικής της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης.
Σημαντικοί απόφοιτοι
Από το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου έχουν αποφοιτήσει πολλοί ερευνητές και πολιτικοί, μεταξύ των οποίων 5 κάτοχοι βραβείου Νόμπελ και 15 κάτοχοι του βραβείου Leibniz, μεταξύ των οποίων:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στη Γερμανία Κατηγορία:Ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα στο Βερολίνο
Εθνικός ύμνος του Καναδά
Το τραγούδι Ω Καναδά (γαλλικά: Ô Canada· αγγλικά: Ο Canada) είναι ο εθνικός ύμνος του Καναδά.
Τους στίχους του τραγουδιού έγραψε ο κεμπεκιώτης νομικός και λογοτέχνης Αδόλφος Βασίλειος Ρουτιέ (1839–1920) και τη μουσική ο κεμπεκιώτης συνθέτης Καλιξά Λαβαλλέ (1842–1891).
Τους αγγλικούς στίχους τούς έγραψε το 1908, ο Ρόμπερτ Στάνλεϋ Γουίαρ (αγγλ., Robert Stanley Weir), δικηγόρος από το Μόντρεαλ.
Το τραγούδι έγινε επισήμως εθνικός ύμνος του Καναδά πολλές δεκαετίες αργότερα: την 1η Ιουλίου του 1980.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καναδας Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Καναδά Κατηγορία:Τραγούδια του 1880 Κατηγορία:Πολύγλωσσα τραγούδια
Παγχαία
Η Παγχαία είναι νησί του Περσικού κόλπου, πιθανότατα φανταστικό(*). Αναφέρεται στην «Ιερά αναγραφή» του Ευήμερου, έργο του 3ου π.Χ. αιώνα. Παρουσιάζεται σαν ένα ιδανικό νησί - παράδεισος, ενώ έχει πολλά κοινά στοιχεία με την Ατλαντίδα του Πλάτωνα. Στο νησί αυτό, κατά το έργο, ζούσαν Κρητικοί, με καθεστώς κοινοκτημοσύνης.
Είναι μία πρώτη μορφή της Ουτοπίας νήσου, που εμφανίστηκε πάλι αργότερα στο έργο του Σερ Τόμας Μορ (Sir Tomas More) το 1516, αλλά και αργότερα σε άλλα έργα "ιδανικών" κοινωνιών.
(*) Εκ της γεωγραφικής θέσης και περιγραφής της νήσου πολλοί είναι εκείνοι που την ταυτίζουν με τη σημερινή Σρι Λάνκα, πρώην Κεϋλάνη.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθολογικές τοποθεσίες
Ντόμποϊ
thumb|250px|Το οχυρό του Ντόμποϊ με θέα προς την πόλη Το Ντόμποϊ (Doboj, Добој) είναι πόλη και δήμος στη βόρεια Βοσνία-Ερζεγοβίνη, στην Σερβική Δημοκρατία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2014, ο δήμος έχει 77.223 κατοίκους και είναι ο τέταρτος πολυπληθέστερος δήμος στη Σερβική Δημοκρατία, μετά τη Μπάνια Λούκα, Μπιέλινα και Πριέντορ. Η πόλη είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Μπόσνα. Ο μεγαλύτερος σιδηροδρομικός κόμβος των σιδηροδρόμων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης βρίσκεται στο Ντόμποϊ.
Ιστορία
Όπως δείχνουν πολυάριθμα ευρήματα τα οποία φυλάσσονται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης στο Σαράγεβο και στο Μουσείο του Ντόμποϊ, η περιοχή κατοικείται από την νεολιθική εποχή, ενώ η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε κατασκευάσει ένα στρατόπεδο στην περιοχή. Μετά την άφιξη των Κροατών τον 6ο αιώνα έγινε τμήμα της περιοχής/μπανάτου Ουσόρα. Η πρώτη αναφορά του οικισμού γίνεται το 1415.
Το οχυρό του Ντόμποϊ, ένα βασιλικό οχυρό των Κοτρόμανιτς, κατασκευάστηκε στις αρχές του 13ου αιώνα και στη συνέχεια επεκτάθηκε στις αρχές του 15ου αιώνα (1415). Στη συνέχεια επεκτάθηκε το 1490, τον καιρό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αυτό το καινούργιο πέτρινο οχυρό κατασκευάστηκε στη θέση ενός παλαιότερου από ξύλο και πλίνθους. Το Ντόμποϊ υπήρξε θέση μιας μεγάλης μάχης ανάμεσα στους Μαγιάρους και σε συμμαχία Βοσνίων και Τούρκων στις αρχές του Αυγούστου 1415, στην οποία οι Μαγιάροι ηττήθηκαν. Ως συνοριακό οχυρό του βασιλείου της Βοσνίας και αργότερα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δέχθηκε συχνά επιθέσεις, μέχρι που τελικά το κατέλαβε η Αυστροουγγαρία το 1878.
Παραπομπές
κατηγορία:Πόλεις της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης κατηγορία:Πόλεις της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών 2013-2014
Το κύπελλο Ελλάδας βόλεϊ γυναικών για την περίοδο 2013–14 είναι η 16η διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού και διοργανώνεται από την ΕΟΠΕ. Δικαίωμα συμμετοχής έχουν όλες οι ομάδες, ανεξαρτήτως της κατηγορίας που αγωνίζονται. Συνολικά δήλωσαν συμμετοχή 140 ομάδες από όλη την Ελλάδα. Κυπελλούχος αναδείχθηκε για 4η στην σειρά χρονιά, ο Ολυμπιακός Πειραιώς.
Α' φάση
Την Α' φάση του κυπέλλου Ελλάδας αποτέλεσαν τα κύπελλα των δέκα τοπικών ενώσεων. Από κάθε ένωση την πρόκριση για την Β' φάση πήραν δύο ομάδες. Οι ομάδες που πήραν την πρόκριση από κάθε ένωση:
Β' φάση
Στη Β' φάση εισήλθαν στη διοργάνωση οι 18 ομάδες της Α2 που δήλωσαν συμμετοχή. Οι κληρώσεις έγιναν με γεωγραφικά κριτήρια, ώστε να αποφευχθούν οι μεγάλες μετακινήσεις για τις ομάδες
1η αγωνιστική
Οι ομάδες χωρίστηκαν σε επτά τομείς (1ος: ΕΣΠΑΑΑ και ΕΣΠΕΔΑ (και μία ομάδα από τις ΕΣΠΕΠ και Ζ' περιφέρεια), 2ος: ΕΣΠΕΚ, 3ος: Ζ’ περιφέρεια, 4ος: ΕΣΠΕΔΕ και ΕΣΠΕΠ, 5ος: ΕΣΠΕΜ και ΕΣΠΕΚΕΛ, 6ος: ΕΠΕΣΘ, 7ος: ΕΣΠΕ Θρ./Αν. Μακ.). {|
2η αγωνιστική
Οι είκοσι ομάδες που προκρίθηκαν από την 1η αγωνιστική, χωρίστηκαν σε δέκα ζευγάρια.
Γ' φάση
Στη Γ' φάση βρέθηκαν πέντε ομάδες από τη Β' φάση, καθώς και έντεκα ομάδες της Α1 γυναικών 2013–14 (δε δήλωσε συμμετοχή στο κύπελλο ο ΕΟ Σταυρούπολης).
Τελική φάση
Η τελική φάση (final-4) διεξήχθη το διήμερο 29 και 30 Μαρτίου στην Πύλο και μεταδόθηκε τηλεοπτικά από τη δημόσια τηλεόραση.
Ημιτελικοί
Οι ημιτελικοί διεξήχθησαν στις 29 Μαρτίου. Ο πρώτος ημιτελικός ανάμεσα σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό ξεκίνησε στις 16:00 ώρα Ελλάδος, και ο δεύτερος ανάμεσα στον Ηρακλή και τον Πανναξιακό στις 19:15.
Τελικός
Ο τελικός ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον Πανναξιακό διεξήχθη στις 30 Μαρτίου με ώρα έναρξης 19:30. Ο Ολυμπιακός επικράτησε και κατέκτησε για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά το τρόπαιο.
MVP: Στέλλα Χριστοδούλου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2013 2014 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Γυναικων 2013 2014 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Γυναικων 2013 2014
Return to Fantasy
Return to Fantasy είναι ο τίτλος του όγδοου στούντιο δίσκου του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Uriah Heep, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1975 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Bronze" στην Ευρώπη και της "Warner Bros. στην Αμερική.
Αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος στον οποίο τη θέση του μπασίστα κάλυψε ο Τζον Γουέτον, αντικαθιστώντας τον Γκάρι Τέην. Το "Return to Fantasy" ανέβηκε στο # 7 των βρετανικών τσαρτ, την υψηλότερη θέση στην οποία ανέβηκε δίσκος του συγκροτήματος. Ο δίσκος βραβεύθηκε ως ασημένιος και γενικότερα, οι πωλήσεις του στην Ευρώπη ήταν πολύ καλές, αλλά ιδιαίτερα πεσμένες, σε σύγκριση με τα προηγούμενα άλμπουμ τους, στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού.
Τραγούδια
2. Shady Lady (Box, Byron, Hensley, Kerslake) - 5:52
3. Devil's Daughter (Box, Byron, Hensley, Kerslake) - 4:38
4. Beautiful Dream (Box, Byron, Hensley, Kerslake) - 4:52
5. Prima Donna (Box, Byron, Hensley, Kerslake) - 3:11
6. Your Turn to Remember (Hensley) - 4:22
7. Showdown (Box, Byron, Hensley, Kerslake) - 4:17
8. Why Did You Go (Box, Byron, Hensley, Kerslake) - 3:53
9. A Year or A Day (Hensley) - 4:22
Θέσεις τσαρτ
Return to Fantasy (άλμπουμ)
Prima Donna (σινγκλ)
Επίσημη κυκλοφορία: Μάιος 1975
Βραβεία
Return to Fantasy (άλμπουμ)
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος
Μέλη των Uriah Heep
Το "Return to Fantasy" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Ντέηβιντ Μπάιρον - φωνητικά
Μικ Μποξ - κιθάρα
Κεν Χένσλεϊ - πλήκτρα
Τζον Γουέτον - μπάσο
Λι Κέρσλεηκ - τύμπανα
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Uriah Heep Κατηγορία:Άλμπουμ του 1975
Ναός του Στρόγκανοφ
Ο Ναός του Γενεσίου της Υπεραγίας Θεοτόκου (ρωσ. Церковь Собора Пресвятой Богородицы), γνωστότερος απλώς ως «το Γενέσιο» ή [ναός] Στρόγκανοφ είναι χριστιανικός ναός της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, κτισμένος στη συμβολή των ποταμών Οκά και Βόλγα, στην ομώνυμη ιστορική οδό (Рождественская улица = «οδός του Γενεσίου») της πόλεως Νίζνι Νόβγκοροντ. Ανεγέρθηκε με δωρεά του εμπόρου Γκριγκόρι Στρόγκανοφ.
Ιστορία
Το 1722 ωστόσο ο ναός κλείστηκε από τον Τσάρο Πέτρο Α΄ και έμεινε κλειστός μέχρι τον θάνατό του (1725). Μικρότερες πυρκαγιές συνέβησαν και άλλες φορές (τα έτη 1768, 1782 και 1788). Κατά το διάστημα 1807-1812 ο Αλεξάντερ Στρόγκανοφ χρηματοδότησε μεγάλες επισκευές. Από το 1870 περίπου έως το 1880 ο ναός αποκαταστάθηκε επιμελώς σύμφωνα με σχέδια των αρχιτεκτόνων Λεβ Β. Νταλ (Лев Владимирович Даль, 1834-1878) και Ρόμπερτ Γ. Κιλεβέιν (Роберт Яковлевич Килевейн, 1825-1895). Από τη δεκαετία του 1860 το κωδωνοστάσιο είχε αρχίσει να γέρνει και 20 χρόνια αργότερα είχε αποκλίνει κατά 1,2 μέτρο από την κατακόρυφο στο άνω άκρο του. Το 1887 τα ανώτερα επίπεδά του αποσυναρμολογήθηκαν.
Ο ναός παρέμεινε κλειστός και εγκαινιάσθηκε εκ νέου κατά τη μετασοβιετική εποχή, στις 3 Ιουλίου 1993.
Αρχιτεκτονική
upright=1|thumb|Οι τρούλοι του ναού Ο ναός έχει δύο βασικά επίπεδα. Στο επάνω επίπεδο βρίσκεται ο κυρίως ναός, με τριπλή κόγχη στο ιερό, ενώ στο κάτω υπάρχει τραπεζαρία μοναστηριακού τύπου. Τόσο στο εξωτερικό, όσο και στο εσωτερικό, ο ναός είναι διακοσμημένος με ανάγλυφα σε λευκούς λίθους.
Το κωδωνοστάσιο (καμπαναριό) είναι οκταγωνικής διατομής επάνω σε βάση κυβικού σχήματος. Ο ανώτερος τρούλος επιστέφεται με Σταυρό που φέρει ανεμοδείκτη. Επάνω στις πέτρινες πλάκες του ρολογιού υπάρχουν σλαβικά γράμματα που διαιρούν τον κύκλο σε 17 τμήματα, σύμφωνα με τον αρχαίο σλαβικό υπολογισμό του χρόνου. Είναι άγνωστο το τι απέγινε ο παλαιότερος μηχανισμός του ρολογιού. Νέος μηχανισμός τοποθετήθηκε μόλις τη δεκαετία του 2020.
Παραπομπές
Στρογκανοφ Στρογκανοφ Ναος Στρογκανοφ
Πάρις Κανελλάκης
Ο Πάρις-Χρήστος Κανελλάκης (Paris Christos Kanellakis, 3 Δεκεμβρίου 1953 – 20 Δεκεμβρίου 1995) ήταν Ελληνοαμερικανός επιστήμονας υπολογιστών.
Λαϊκή Δημοκρατία του Βιετνάμ
Η Λαϊκή Δημοκρατία του Βιετνάμ (βιετναμικά: Việt Nam Dân Chủ Cộng Hòa), ή και Βόρειο Βιετνάμ ήταν μια χώρα στη Νοτιοανατολική Ασία από το 1954 έως το 1975. Ο Βιετναμέζος επαναστάτης ηγέτης Χο Τσι Μιν ανακήρυξε την ανεξαρτησία του από τη γαλλική Ινδοκίνα στις 2 Σεπτεμβρίου 1945 και ανακοίνωσε τη δημιουργία της Λαϊκής Δημοκρατίας του Βιετνάμ. Η Γαλλία επιβεβαίωσε την αποικιοκρατική της κυριαρχία και ακολούθησε πόλεμος μεταξύ της Γαλλίας και του Βιετνάμ, (Πρώτος πόλεμος της Ινδοκίνας) υπό την ηγεσία του προέδρου Χο Τσι Μιν. Οι Βιετμίν (Ένωση για την Ανεξαρτησία του Βιετνάμ) ήταν ένας συνασπισμός εθνικιστικών ομάδων, με επικεφαλής κυρίως κομμουνιστές. Τον Φεβρουάριο του 1951, οι κομμουνιστές ανακοίνωσαν τη δημιουργία του Κομμουνιστικού Κόμματος του Βιετνάμ (Εργατικό Κόμμα), περιθωριοποιώντας βαθμιαία τους μη κομμουνιστές εντός των Βιετμίν.
Πάρις Κανελλάκης
Οικογένεια και σπουδές
Ο Πάρις Κανελλάκης γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν το μοναχοπαίδι του στρατηγού Ελευθερίου Κανελλάκη και της συζύγου του Αργυρούλας.
Λαϊκή Δημοκρατία του Βιετνάμ
Μεταξύ του 1946 και του 1954, οι Βιετμίν κατέλαβαν και ήλεγχαν τις περισσότερες αγροτικές περιοχές του Βιετνάμ. Το 1954, μετά τη νίκη των Γάλλων, η διαπραγμάτευση των Συμφωνιών της Γενεύης τερμάτισε τον πόλεμο μεταξύ της Γαλλίας και Βιετμίν και παραχώρησε ανεξαρτησία στο Βιετνάμ. Οι Συμφωνίες της Γενεύης χώρισαν προσωρινά τη χώρα στις βόρειες και νότιες ζώνες και όριζαν γενικές εκλογές τον Ιούλιο του 1956 για να «επιφέρουν την ενοποίηση του Βιετνάμ». Η βόρεια ζώνη ονομαζόταν συνήθως Βόρειο Βιετνάμ, ενώ η νότια ζώνη ονομαζόταν συνήθως Νότιο Βιετνάμ. Η εποπτεία της εφαρμογής των Συμφωνιών της Γενεύης ήταν ευθύνη μιας διεθνούς επιτροπής που απαρτίζονταν από την Ινδία, τον Καναδά και την Πολωνία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν υπέγραψαν τις Συμφωνίες της Γενεύης, οι οποίες ανέφεραν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες «θα συνεχίσουν να επιδιώκουν την επίτευξη ενότητας μέσω ελεύθερων εκλογών που εποπτεύονται από τα Ηνωμένα Έθνη για να εξασφαλίσουν ότι διεξάγονται δίκαια». Τον Ιούλιο του 1955, ο πρωθυπουργός της Δημοκρατίας του Βιετνάμ, Νγκο Ντιν Ντιέμ, ανακοίνωσε ότι η Δημοκρατία του Βιετνάμ δεν θα συμμετάσχει σε εκλογές για την ενοποίηση της χώρας. Είπε ότι το Νότιο Βιετνάμ δεν είχε υπογράψει τις Συμφωνίες της Γενεύης και δεν δεσμευόταν από αυτές.
Πάρις Κανελλάκης
Οικογένεια και σπουδές
thumb|left|upright=.5|Αντίτυπο της διδακτορικής διατριβής του Κανελλάκη σε βιβλιοθήκη του [[Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης|MIT]] Το 1976 πήρε πτυχίο ηλεκτρολόγου μηχανικού από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (με διπλωματική εργασία με τον καθηγητή Εμμανουήλ Πρωτονοτάριο). Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στη μηχανική υπολογιστών στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης (MIT). Πήρε το μεταπτυχιακό του δίπλωμα ειδικεύσεως (M.Sc.) το 1978 με τη διατριβή Algorithms for a scheduling application of the Asymmetric Traveling Salesman Problem (= «Αλγόριθμοι για μία εφαρμογή ευρέσεως διαδρομών στο ασύμμετρο πρόβλημα του πλανόδιου πωλητή»), για την οποία επιβλέποντες καθηγητές ήταν οι Ρον Ριβέστ και Μάικλ Άθανς, αν και συνεργάσθηκε και ο Χρίστος Παπαδημητρίου (τότε καθηγητής στο διπλανό Χάρβαρντ). Ο Κανελλάκης εκπόνησε ύστερα διδακτορικό με επιβλέποντα καθηγητή τον Παπαδημητρίου στο MIT. Υπέβαλε τη διδακτορική διατριβή του με τίτλο The complexity of concurrency control for distributed databases τον Σεπτέμβριο του 1981 και έγινε διδάκτορας τον Φεβρουάριο του 1982.
Σταδιοδρομία
Αμέσως διορίσθηκε επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Επιστήμης υπολογιστών του Πανεπιστημίου Μπράουν. Προάχθηκε σε αναπληρωτή καθηγητή το 1986 και σε τακτικό καθηγητή (α΄ βαθμίδας) το 1990, ενώ το 1988 πήρε την αμερικανική υπηκοότητα. Διέκοψε για λίγο τη διδασκαλία στο Μπράουν το 1984 για να συνεργασθεί ως επισκέπτης καθηγητής στο Εργαστήριο Επιστήμης υπολογιστών του MIT με τη Νάνσυ Λυντς και το 1988 για ένα έτος στο Εθνικό Ινστιτούτο Ερευνών Επιστήμης και Ελέγχου Υπολογιστών της Γαλλίας, όπου συνεργάσθηκε με τον Σερζ Αμπιτεμπούλ. Επίσης, μεταξύ του 1982 και του 1991 έκανε αρκετές σύντομες επισκέψεις στο Ερευνητικό Κέντρο «Thomas J. Watson» της IBM.
Λαϊκή Δημοκρατία του Βιετνάμ
Μετά τη μη επανένωση του Βιετνάμ με εκλογές, η Λαϊκή Δημοκρατία του Βιετνάμ προσπάθησε να ενοποιήσει τη χώρα με τη βία στον Πόλεμο του Βιετνάμ (1955–75). Το Βόρειο Βιετνάμ και οι αντάρτες Βιετκόνγκ που υποστηρίχθηκαν από τους κομμουνιστές συμμάχους τους, συμπεριλαμβανομένης της Σοβιετικής Ένωσης και της Κίνας, αγωνίστηκαν ενάντια στα στρατεύματα του Νότιου Βιετνάμ, των Ηνωμένων Πολιτειών και άλλων αντικομμουνιστικών στρατιωτικών δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένης της Νότιας Κορέας, της Αυστραλίας, της Ταϊλάνδης και άλλων μικρότερων κρατών. Το Βόρειο Βιετνάμ υποστήριξε επίσης αυτόχθονες κομμουνιστές αντάρτες στην Καμπότζη και το Λάος εναντίον των αντιστοίχων κυβερνήσεων των ΗΠΑ. Ο πόλεμος τελείωσε όταν οι δυνάμεις του Βορείου Βιετνάμ και των Βιετκόνγκ νίκησαν τη Δημοκρατία του Βιετνάμ και το 1976 ένωσαν τα δύο μέρη της χώρας στη Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Βιετνάμ. Η διευρυμένη Λαϊκή Δημοκρατία διατήρησε την πολιτική κουλτούρα του Βόρειου Βιετνάμ υπό σοβιετική επιρροή και συνέχισε τις υπάρχουσες συμμετοχές της σε διεθνείς οργανισμούς όπως η Κομεκόν.
Πάρις Κανελλάκης
Σταδιοδρομία
Ο Κανελλάκης βραβεύθηκε με το Faculty Development Award της IBM το 1985, ενώ κατά το ακαδημαϊκό έτος 1989-90 ήταν συνδεδεμένος καθηγητής Επιστήμης υπολογιστών της IBM.
Λαϊκή Δημοκρατία του Βιετνάμ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία του Βιετνάμ Κατηγορία:Λαϊκές Δημοκρατίες
Πάρις Κανελλάκης
Ερευνητικό και εκπαιδευτικό έργο
Το ερευνητικό έργο του Κανελλάκη εστιάσθηκε στη θεωρία των βάσεων δεδομένων, με την ανάπτυξη συμπερασματικών βάσεων δεδομένων, αντικειμενοστρεφών βάσεων δεδομένων και περιοριστικών βάσεων δεδομένων (constraint databases). Επίσης ερεύνησε τον σφαλματάντοχο κατανεμημένο υπολογισμό και θέματα της Θεωρίας τύπων.
Ο Κανελλάκης επέβλεψε επτά διδακτορικές διατριβές στο Πανεπιστήμιο Μπράουν και μία στο ΜIT.
Βραβεία και εκδηλώσεις στη μνήμη του
thumb|left|upright|Αναμνηστική πλάκα κάτω από το Δέντρο της Μνήμης στο [[Πανεπιστήμιο Μπράουν, που γράφει: «Στη μνήμη της οικογένειας Κανελλάκη-Οτόγια / Δεκέμβριος 1995 / από τους φίλους τους στην Επιστήμη υπολογιστών».]] thumb|Αναμνηστική πλάκα για τον Κανελλάκη με φωτογραφία του στη βιβλιοθήκη Επιστήμης υπολογιστών του Πανεπιστημίου Μπράουν
Το 1996 ο Σύλλογος Μηχανημάτων Υπολογισμού αθλοθέτησε το Βραβείο Θεωρίας και Πρακτικής Πάρη Κανελλάκη (Paris Kanellakis Theory and Practice Award), το οποίο απονέμεται μία φορά το έτος για «συγκεκριμένα θεωρητικά επιτεύγματα που είχαν σημαντική και αποδείξιμη επίδραση στην υπολογιστική πρακτική». Μεταξύ των βραβευθέντων με αυτό το βραβείο είναι και οι Λέοναρντ Άντλεμαν, Χουίτφηλντ Ντίφι, Μάρτιν Χέλμαν, Ρον Ριβέστ και Άντι Σαμίρ.
Εκτός αυτού, μετά από δωρεές των γονέων του Κανελλάκη, τρεις μεταπτυχιακές υποτροφίες και ένα ακόμα βραβείο καθιερώθηκαν στη μνήμη του Π. Κανελλάκη στα τρία Α.Ε.Ι. στα οποία σπούδασε και εργάσθηκε το μοναχοπαίδι τους:
Το 2002 το Α΄ Πανελλήνιο Συμπόσιο Διαχειρίσεως Δεδομένων διοργανώθηκε στη μνήμη του Κανελλάκη. Το 2001 το Τμήμα Επιστήμης υπολογιστών του Πανεπιστημίου Μπράουν καθιέρωσε την ετήσια Διάλεξη στη μνήμη Πάρι Κανελλάκη, που δίνεται συνήθως αργά το φθινοπωρινό εξάμηνο, συχνά από πρώην συνεργάτες του Κανελλάκη.
Στα λίγα χρόνια που ακολούθησαν τον πρόωρο θάνατο του Κανελλάκη, αρκετά επιστημονικά περιοδικά δημοσίευσαν νεκρολογίες του και/ή αφιέρωσαν ένα τεύχος τους στη μνήμη του.
Από την άλλη, μεμονωμένοι νέοι ερευνητές αφιέρωσαν τις διδακτορικές διατριβές τους στην μνήμη του.
Το 1996 ένα δέντρο (νορβηγικός σφένδαμος) φυτεύθηκε στη μνήμη του Κανελλάκη και της οικογένειάς του στην πανεπιστημιόπολη του Μπράουν. Το επόμενο έτος, το Τμήμα Επιστήμης υπολογιστών του Πανεπιστημίου μετονόμασε τη βιβλιοθήκη του με το όνομα του Κανελλάκη. Οι γονείς του Κανελλάκη ανέθεσαν στον γλύπτη Κώστα Βαρώτσο τη φιλοτέχνηση του έργου «Ορίζων» στη μνήμη του γιου τους και της οικογένειάς του. Το έργο αυτό στήθηκε κοντά στη Λυγιά Κορινθίας, στην Ελλάδα, σε οικογενειακό κτήμα που δωρήθηκε στα Παιδικά Χωριά SOS.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες επιστήμονες υπολογιστών Κατηγορία:Αμερικανοί επιστήμονες υπολογιστών Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
Ρέι Κροκ
Ο Ρέιμοντ Άλμπερτ Κροκ (αγγλικά: Raymond Albert Kroc) (5 Οκτωβρίου 1902 – 14 Ιανουαρίου 1984) ήταν Αμερικανός επιχειρηματίας. Αγόρασε την εταιρεία φαστ φουντ McDonald's το 1961 και ήταν ο διευθύνων σύμβουλός της από το 1967 έως το 1973. Ο Κροκ πιστώνεται με την παγκόσμια επέκταση των McDonald's, μετατρέποντάς τα στην πιο επιτυχημένη εταιρεία γρήγορου φαγητού στον κόσμο. Λόγω της ανάπτυξης της εταιρείας υπό τον Κροκ, αναφέρεται επίσης ως ο ιδρυτής της McDonald's Corporation. Αφού αποσύρθηκε από τα McDonald's, υπήρξε ιδιοκτήτης των Σαν Ντιέγκο Πάντρες της Major League Baseball (MLB) από το 1974 μέχρι το θάνατό του το 1984.
Πρώιμη ζωή
Ο Κροκ γεννήθηκε στις 5 Οκτωβρίου 1902 στο Όουκ Παρκ του Ιλινόι, κοντά στο Σικάγο, από Τσεχοαμερικανούς γονείς, τη Ρόουζ Μαίρη [το γένος Χραχ] (1881–1959) και τον Άλοϊς «Λούις» Κροκ (1879–1937). Ο Άλοϊς γεννήθηκε στο Χορνί Στουπνό, μέρος του Μπζάσι κοντά στο Ρόκιτσανι. Ο πατέρας της Ρόουζ, Βοϊτέχ, ήταν από το Σεβετίν και ο παππούς της από τη μητέρα της, Γιόσεφ Κοτιλίνεκ, ήταν από το Μποζίτσε. Μετά τη μετανάστευση στην Αμερική, ο Άλοϊς έκανε μια περιουσία βγάζοντας κέρδος με τη γη κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920, για να χάσει τα πάντα με το κραχ του χρηματιστηρίου το 1929.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Κροκ είπε ψέματα για την ηλικία του και έγινε οδηγός ασθενοφόρου του Ερυθρού Σταυρού σε ηλικία 15 ετών, δίπλα στον Γουώλτ Ντίσνεϋ. Ο πόλεμος τελείωσε λίγο μετά την κατάταξή του. Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, ο Κροκ εργάστηκε σε διάφορες δουλειές πουλώντας χάρτινα ποτήρια, ως κτηματομεσίτης στη Φλόριντα και μερικές φορές παίζοντας πιάνο σε συγκροτήματα.
Ανάπτυξη και αγορά των McDonald's
δεξιά|μικρογραφία|263x263εσ| Το πρώτο (9ο των McDonald's) εστιατόριο του Ρέικ Κροκ, το οποίο άνοιξε τον Απρίλιο του 1955 στο [[Ντες Πλέινς (Ιλινόι)|Ντες Πλέινς του Ιλινόι στις Η.Π.Α.]] Μετά το Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Κροκ βρήκε δουλειά ως πωλητής μίξερ μίλκσεϊκ για την εταιρεία κατασκευής εξοπλισμού καταστημάτων τροφίμων Prince Castle. Όταν οι πωλήσεις του Prince Castle Multi-Mixer μειώθηκαν κατακόρυφα λόγω του ανταγωνισμού από προϊόντα της Hamilton Beach σε χαμηλότερες τιμές, ο Κροκ εντυπωσιάστηκε από τους Ρίτσαρντ και Μόρις Μακ Ντόναλντ, οι οποίοι είχαν αγοράσει οκτώ από τα Multi-Mixer του για το εστιατόριο τους στο Σαν Μπερναρντίνο της Καλιφόρνια και τους επισκέφτηκε το 1954.
Αφού οριστικοποίησε μια συμφωνία franchise με τους αδερφούς ΜακΝτόναλντ, ο Κροκ έστειλε μια επιστολή στον Γουώλτ Ντίσνεϋ. Είχαν συναντηθεί ως εκπαιδευόμενοι συνοδοί ασθενοφόρου στο Ολντ Γκρίνουιτς του Κονέκτικατ κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Κροκ έγραψε: «Πολύ πρόσφατα ανέλαβα το εθνικό franchise του συστήματος McDonald's. Θα ήθελα να ρωτήσω αν υπάρχει μια ευκαιρία για McDonald's στην ανάπτυξη της Disney». Σύμφωνα με μια αναφορά, ο Ντίσνεϋ συμφώνησε, αλλά με όρο να αυξήσει την τιμή των τηγανιτών πατατών από δέκα σεντ σε δεκαπέντε σεντ, επιτρέποντας στον εαυτό του το κέρδος. Ο Κροκ αρνήθηκε να ξεγελάσει τους πιστούς του πελάτες, αφήνοντας τη Disneyland να ανοίξει χωρίς εστιατόριο McDonald's. Ο συγγραφέας Έρικ Σλόσερ, γράφοντας στο βιβλίο του Fast Food Nation, πιστεύει ότι πρόκειται για μια επιμελημένη επανάληψη της συναλλαγής από ορισμένα στελέχη μάρκετινγκ της McDonald's. Πιθανότατα, η πρόταση επιστράφηκε χωρίς έγκριση.
Ο Κροκ πιστώθηκε ότι έκανε μια σειρά καινοτόμων αλλαγών στο μοντέλο franchise των υπηρεσιών εστίασης. Ο κυριότερος μεταξύ αυτών ήταν η πώληση μόνο ενός καταστήματος franchise αντί για την πώληση μεγαλύτερων, εδαφικών franchise που ήταν συνηθισμένα στον κλάδο εκείνη την εποχή. Ο Κροκ αναγνώρισε ότι η πώληση αποκλειστικών αδειών χρήσης για μεγάλες αγορές ήταν ο πιο γρήγορος τρόπος για έναν δικαιοπάροχο να βγάλει χρήματα, αλλά είδε επίσης στην πράξη απώλεια στην ικανότητα του δικαιοπάροχου να ασκεί έλεγχο στην πορεία και την κατεύθυνση της ανάπτυξης μιας αλυσίδας. Πάνω απ΄ όλα και σύμφωνα με τις συμβατικές υποχρεώσεις με τους αδερφούς ΜακΝτόναλντ, ο Κροκ ήθελε ομοιομορφία στην εξυπηρέτηση και την ποιότητα μεταξύ όλων των τοποθεσιών των McDonald's. Χωρίς τη δυνατότητα να επηρεάσει τους κατόχους franchise, ο Κροκ γνώριζε ότι θα ήταν δύσκολο να πετύχει αυτόν τον στόχο. Παραχωρώντας σε έναν δικαιοδόχο το δικαίωμα σε μία μόνο τοποθεσία καταστήματος κάθε φορά, ο Κροκ διατήρησε για το franchise κάποιο μέτρο ελέγχου επί του δικαιοδόχου, ή τουλάχιστον εκείνων που επιθυμούσαν κάποια μέρα να κατέχουν τα δικαιώματα σε άλλο κατάστημα.
Κατά τη δεκαετία του 1960, εμφανίστηκε ένα κύμα νέων αλυσίδων γρήγορου φαγητού που αντέγραψαν το μοντέλο των McDonald's, συμπεριλαμβανομένων των Burger King, Burger Chef, Arby's, KFC και Hardee's. Ο Κροκ απογοητεύτηκε από την επιθυμία των αδερφών ΜακΝτόναλντ να διατηρήσουν έναν μικρό αριθμό εστιατορίων. Τα αδέρφια είπαν επίσης εξακολούθως στον Κροκ ότι δεν μπορούσε να κάνει αλλαγές σε πράγματα όπως το αρχικό σχέδιο, αλλά παρά τις εκκλήσεις του Κροκ, οι αδελφοί δεν έστειλαν ποτέ καμία επίσημη επιστολή που να επέτρεπε νόμιμα τις αλλαγές στην αλυσίδα. Το 1961, αγόρασε την εταιρεία έναντι 2,7 εκατομμυρίων δολαρίων, υπολογιζόμενα έτσι ώστε να εξασφαλίσει ότι κάθε αδελφός έλαβε 1 εκατομμύριο δολάρια μετά τους φόρους. Η απόκτηση των κεφαλαίων για την εξαγορά ήταν δύσκολη λόγω του υπάρχοντος χρέους από την επέκταση. Ωστόσο, ο Χάρι Τζ. Σόνεμπορν, τον οποίο ο Κροκ αποκαλούσε τον «οικονομικό μάγο» του, μπόρεσε να συγκεντρώσει τα απαιτούμενα κεφάλαια.
Στο κλείσιμο της συμφωνίας, ο Κροκ ενοχλήθηκε που τα αδέρφια δεν θα του μεταβιβάσουν την ακίνητη περιουσία και τα δικαιώματα στην αρχική τοποθεσία στο Σαν Μπερναρντίνο. Τα αδέρφια είχαν πει στον Κροκ ότι έδιναν την επιχείρηση, την περιουσία και όλα, στους ιδρυτικούς υπαλλήλους. Μέσα στο θυμό του, ο Κροκ άνοιξε αργότερα ένα νέο εστιατόριο McDonald's κοντά στο αρχικό McDonald's, το οποίο είχε μετονομαστεί σε «The Big M», επειδή τα αδέρφια είχαν παραμελήσει να διατηρήσουν τα δικαιώματα του ονόματος. Το «The Big M» έκλεισε έξι χρόνια αργότερα. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς, ως μέρος της εξαγοράς, ο Κροκ υποσχέθηκε, βάσει συμφωνίας χειραψίας, να συνεχίσει το ετήσιο δικαίωμα 1% της αρχικής συμφωνίας, αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία γι΄ αυτό πέρα από τον ισχυρισμό ενός ανιψιού των αδελφών ΜακΝτόναλντ. Κανένας από τους δύο αδελφούς δεν εξέφρασε δημόσια απογοήτευση για τη συμφωνία. Μιλώντας σε κάποιον για την εξαγορά, ο Ρίτσαρντ ΜακΝτόναλντ φέρεται να είπε ότι δεν μετάνιωσε.
Ο Κροκ διατήρησε τη γραμμή συναρμολόγησης «Speedee Service System» για την προετοιμασία χάμπουργκερ που εισήχθη από τους αδελφούς ΜακΝτόναλντ το 1948. Τυποποίησε τις λειτουργίες, διασφαλίζοντας ότι κάθε μπέργκερ θα είχε την ίδια γεύση σε κάθε εστιατόριο. Έθεσε αυστηρούς κανόνες για τους δικαιοδόχους σχετικά με τον τρόπο παρασκευής του φαγητού, τα μεγέθη των μερίδων, τις μεθόδους και τις ώρες μαγειρέματος και τη συσκευασία. Ο Κροκ απέρριψε επίσης μέτρα μείωσης του κόστους, όπως η χρήση πληρωτικού σπόρου σόγιας στα μπιφτέκια για χάμπουργκερ. Αυτοί οι αυστηροί κανόνες εφαρμόστηκαν επίσης στα πρότυπα εξυπηρέτησης πελατών με τέτοιες εντολές ώστε τα χρήματα να επιστρέφονται σε πελάτες των οποίων οι παραγγελίες δεν ήταν σωστές ή σε πελάτες που έπρεπε να περιμένουν περισσότερα από πέντε λεπτά για το φαγητό τους.
Μπέιζμπολ
Ο Κροκ αποσύρθηκε από τη διεύθυνση των McDonald's το 1973. Ενώ έψαχνε για νέες προκλήσεις, αποφάσισε να επιστρέψει στο μπέιζμπολ, το αγαπημένο του άθλημα, όταν έμαθε ότι οι Σαν Ντιέγκο Πάντρες ήταν προς πώληση. Η ομάδα είχε πουληθεί υπό όρους στον Τζόσεφ Ντανζάνσκι, ιδιοκτήτη αλυσίδας παντοπωλείων στην Ουάσινγκτον, ο οποίος σχεδίαζε να μεταφέρει τους Πάντρες στην Ουάσιγκτον. Ωστόσο, η πώληση συνδέθηκε με αγωγές όταν ο Κροκ αγόρασε την ομάδα για 12 εκατομμύρια δολάρια, κρατώντας την ομάδα στο Σαν Ντιέγκο. Κατά τον πρώτο χρόνο ιδιοκτησίας του Κροκ το 1974, οι Πάντρες έχασαν 102 παιχνίδια, αλλά συγκέντρωσαν πάνω από ένα εκατομμύριο θεατές, το πρότυπο της επιτυχίας στις εισπράξεις ταμείων στα μεγάλα πρωταθλήματα εκείνης της εποχής. Η προηγούμενη κορυφαία συμμετοχή τους ήταν 644.772 θεατές το 1972. Η San Diego Union είπε ότι ο Κροκ ήταν «πάνω από όλα, οπαδός της ομάδας του».
Στις 9 Απριλίου 1974, ενώ οι Πάντρες ήταν στα πρόθυρα να χάσουν με 9-5 από τους Χιούστον Άστρος στην έναρξη της σεζόν στο Στάδιο του Σαν Ντιέγκο, ο Κροκ πήρε το μικρόφωνο του κοινού μπροστά σε 39.083 οπαδούς. «Δεν έχω ξαναδεί τόσο ηλίθιο παιχνίδι στη ζωή μου», είπε. Το πλήθος επευφημούσε σε ένδειξη επιδοκιμασίας. Το 1979, το δημόσιο ενδιαφέρον του Κροκ για τους μελλοντικούς ελεύθερους παίκτες Γκρεγκ Νετλς και Τζο Μόργκαν επέβαλε πρόστιμο 100.000 $ από τον Επίτροπο Μπόουι Κουν. Απογοητευμένος με την ομάδα, παρέδωσε της διαχείριση της ομάδας στον γαμπρό του, Μπάλαρντ Σμιθ. «Υπάρχει περισσότερο μέλλον στα χάμπουργκερ παρά στο μπέιζμπολ», είπε ο Κροκ.
Μετά τον θάνατό του, οι Πάντρες το 1984 φόρεσαν ένα ειδικό σήμα με τα αρχικά του Κροκ, RAK. Κέρδισαν το πρωτάθλημα NL εκείνη τη χρονιά και έπαιξαν στο World Series του 1984, το οποίο έχασαν από τους Ντιτρόιτ Τάιγκερς. Ο Κροκ εισήχθη μετά θάνατον ως μέρος της εναρκτήριας τάξης του Hall of Fame των Σαν Ντιέγκο Πάντρες το 1999.
Προσωπική ζωή
Το Ίδρυμα Κροκ υποστήριξε την έρευνα, θεραπεία και εκπαίδευση σχετικά με διάφορες ιατρικές καταστάσεις, όπως ο αλκοολισμός, ο διαβήτης, η αρθρίτιδα και η σκλήρυνση κατά πλάκας. Είναι περισσότερο γνωστό για την ίδρυση του Ronald McDonald House, ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού που παρέχει δωρεάν στέγαση σε γονείς κοντά σε ιατρικές εγκαταστάσεις όπου τα παιδιά τους λαμβάνουν θεραπεία.
Το 1973, ο Κροκ έλαβε το Βραβείο Χρυσής Πλάκας της Αμερικανικής Ακαδημίας Επιτεύξεων.
Ένας διά βίου Ρεπουμπλικανός, ο Κροκ πίστευε ακράδαντα στην αυτοδυναμία και αντιτάχθηκε σθεναρά στην κυβερνητική ευημερία και στο New Deal. Ο Κροκ δώρισε 255.000 δολάρια στην εκστρατεία επανεκλογής του Ρίτσαρντ Νίξον το 1972 και κατηγορήθηκε αμφιλεγόμενα από ορισμένους, ιδίως από τον γερουσιαστή Χάρισον Α. Γουίλιαμς, ότι έκανε τη δωρεά για να επηρεάσει τον Νίξον να ασκήσει βέτο σε ένα νομοσχέδιο για τον κατώτατο μισθό που πέρασε στο Κογκρέσο.
Οι δύο πρώτοι γάμοι του Κροκ με την Έθελ Φλέμινγκ (1922–1961) και την Τζέιν Ντόμπινς Γκριν (1963–1968) κατέληξαν σε διαζύγιο. Ο Κροκ και η Φλέμινγκ γνωρίστηκαν το 1919 και σύντομα ερωτεύτηκαν, πριν παντρευτούν το 1922 και στη συνέχεια μετακόμισαν στο Σικάγο του Ιλινόι. Η κόρη τους Μέριλιν γεννήθηκε το 1924. Η τρίτη σύζυγός του, Τζόαν Κροκ, ήταν φιλάνθρωπος που αύξησε σημαντικά τις φιλανθρωπικές συνεισφορές της μετά τον θάνατο του Κροκ. Έκανε δωρεές σε διάφορους σκοπούς που την ενδιέφεραν, όπως η προώθηση της ειρήνης και η μη διάδοση των πυρηνικών όπλων. Μετά τον θάνατό της το 2003, η υπόλοιπη περιουσία της 2,7 δισεκατομμυρίων δολαρίων διανεμήθηκε σε έναν αριθμό μη κερδοσκοπικών οργανισμών, συμπεριλαμβανομένης της δωρεάς 1,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων στο Στρατό της Σωτηρίας για την κατασκευή 26 Κέντρων Κροκ, μαζί με μια δωρεά 200 εκατομμυρίων δολαρίων στο National Public Radio, καθώς πίστευε βαθιά δύναμη του δημόσιου ραδιοφώνου. Επιπλέον, έκανε επίσης δωρεές σε κοινοτικά κέντρα που εξυπηρετούν υποεξυπηρετούμενες γειτονιές, σε όλη τη χώρα.
Θάνατος
Το 1980, μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο, ο Κροκ μπήκε σε ένα κέντρο απεξάρτησης από το αλκοόλ. Πέθανε τέσσερα χρόνια αργότερα από καρδιακή ανεπάρκεια σε νοσοκομείο στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια, στις 14 Ιανουαρίου 1984, σε ηλικία 81 ετών και κηδεύτηκε στο El Camino Memorial Park στο Σορέντο Βάλεϊ του Σαν Ντιέγκο.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Η απόκτηση του franchise των McDonald's από τον Κροκ, καθώς και οι επιχειρηματικές τακτικές σε «στυλ Κροκ» είναι το θέμα του τραγουδιού του Μαρκ Νόπφλερ το 2004 «Boom, Like That».
Ο Κροκ συνέγραψε το βιβλίο Grinding It Out, το οποίο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1977 και επανεκδόθηκε το 2016. Χρησίμευσε ως βάση για μια βιογραφική ταινία για τον Κροκ.
Ο Κροκ εμφανίζεται στη σειρά ντοκιμαντέρ The Food That Built America στο κανάλι History.
Ο Κροκ εμφανίστηκε στη ραδιοφωνική εκπομπή του Τιμ Χάρφορντ στην Παγκόσμια Υπηρεσία του BBC 50 Things That Made the Modern Economy, στο επεισόδιο, «Fast food franchise», το οποίο απεικονίζει την άνθηση που παρείχε το μοντέλο του franchise του για τη βιομηχανία γρήγορου φαγητού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Αμερικανοί φιλάνθρωποι Κατηγορία:Αμερικανοί τσέχικης καταγωγής
Πυρηνική Βόμβα τύπου Thin Man
right|thumb|300px|Περιβλήματα δοκιμής όπλων πλουτωνίου τύπου "Thin Man" στο Wendover Army Air Field, ως τμήμα του προγράμματος Alberta στο [[Σχέδιο Μανχάταν. Στο βάθος, πιστεύεται ότι υπάρχει περίβλημα σχεδίων για βόμβες τύπου "Fat Man".]] Η Πυρηνική Βόμβα τύπου "Thin Man" (επίσημα, Mark 2) ήταν ένα προτεινόμενο πυρηνικό όπλο πλουτωνίου το οποίο ανέπτυσσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες κατα τη διάρκεια του σχεδίου Μανχάταν. Η ανάπτυξή του ματαιώθηκε όταν διαπιστώθηκε ότι ο ρυθμός αυτόματης σχάσης των πυρηνικών αντιδραστήρων γένους πλουτωνίου ήταν υπερβολικά υψηλός για χρήση σε ένα σχέδιο όπλου.
Προδιαγραφές
Ο σχεδιασμός της "Thin Man" ήταν πρώιμος σχεδιασμός πυρηνικού όπλου που προτάθηκε πριν το πλουτώνιο να έχει αναπαραχθεί επιτυχώς σε έναν πυρηνικό αντιδραστήρα από την ακτινοβολία του ουρανίου-238. Θεωρήθηκε ότι το πλουτώνιο, όπως το ουράνιο-235, θα μπορούσε να συγκεντρωθεί σε μια κρίσιμη μάζα με την απλή λήψη ενός υποκρίσιμου κομματιού σε ένα άλλο. Για την αποφυγή προπυρσοκρότησης, μία σφαίρα πλουτωνίου θα έπρεπε να επιταχυνόταν σε ταχύτητα περίπου 3.000 ποδιών ανά δευτερόλεπτο (910m/s), είτε μια αντίδραση σχάσης θα άρχιζε πριν το συγκρότημα ήταν πλήρες, ανατινάζοντας τη συσκευή εκτός πρόωρα.
Η εκτιμώμενη διάμετρος του Mark 2
Τζέιν Άνταμς
H Τζέιν Άνταμς (Jane Addams, 6 Σεπτεμβρίου 1860 – 28 Μαΐου 1935) ήταν Αμερικανή κοινωνική ακτιβίστρια, μεταρρυθμίστρια, κοινωνιολόγος και συγγραφέας που ασχολήθηκε με τη δημόσια διοίκηση και την κοινωνική εργασία. Ήταν εξέχουσα μορφή στην ιστορία της κοινωνικής εργασίας και του δικαιώματος ψήφου των γυναικών στις ΗΠΑ και υπέρμαχος της παγκόσμιας ειρήνης. Θεωρείται ιδρύτρια του επαγγέλματος του κοινωνικού λειτουργού στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ήταν μία από τους ιδρυτές του Οίκου Χαλ στο Σικάγο. To 1915 ίδρυσε τη Παγκόσμια Οργάνωση Γυναικών για την Ειρήνη και την Ελευθερία, της οποίας ορίστηκε πρόεδρος και το 1920 ίδρυσε την Αμερικανική Ένωση για τις Πολιτικές Ελευθερίες. Το 1931 έγινε η πρώτη Αμερικανή η οποία τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Όταν πέθανε το 1935 ήταν η διασημότερη γυναίκα του πολιτικού χώρου στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Κατά την Προοδευτική Εποχή, όταν πρόεδροι όπως ο Θεόδωρος Ρούσβελτ και ο Γούντροου Γουίλσον αναγνώριζαν τους εαυτούς τους ως μεταρρυθμιστές και κοινωνικούς ακτιβιστές, η Άνταμς ήταν μία από τους πιο εξέχοντες μεταρρυθμιστές, στρέφοντας την προσοχή σε προβλήματα που αφορούσαν τις μητέρες, όπως οι ανάγκες των παιδιών, η δημόσια υγεία και η παγκόσμια ειρήνη. Επίσης τόνισε την σχέση της κυβέρνησης με το νοικοκυριό, καθώς για θέματα όπως η υγιεινή και εκπαίδευση των παιδιών ξεκινούν από τους παραδοσιακούς ρόλους των γυναικών στην ιδιωτική τους ζωή, οπότε οι γυναίκες γνωρίζουν σε κάποιους τομείς περισσότερα πράγματα από τους άντρες και γι'αυτό θα πρέπει να έχουν δικαίωμα ψήφου.
Παραπομπές
κατηγορία:Αμερικανοί ακτιβιστές κατηγορία:Αμερικανοί κοινωνιολόγοι κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης Κατηγορία:Αμερικανοί νομπελίστες Κατηγορία:ΛΟΑΤ Χριστιανοί
Σοφί Ζερμαίν
Η Μαρί-Σοφί Ζερμαίν (Marie-Sophie Germain, 1 Απριλίου 1776 – 27 Ιουνίου 1831) ήταν Γαλλίδα μαθηματικός, φυσικός και φιλόσοφος. Παρά την αντίθετη άποψη των γονεων της και τις δυσκολίες της ανδροκρατούμενης κοινωνίας της εποχής της, κατάφερε να μορφωθεί διαβάζοντας μόνη της τα βιβλία του έβρισκε στη βιβλιοθήκη του πατέρα της και αλληλογραφώντας με διάσημους μαθηματικούς, όπως τον Λαγκράνζ, τον Λεζάντρ και τον Γκάους, χρησιμοποιώντας αρχικά το όνομα Λε Μπλάν, ενός φοιτητή που είχε εγκαταλείψει τις σπουδές του και είχε φύγει από το Παρίσι.
Πρωτοπόρος σε θέματα θεωρίας της ελαστικότητας, η Ζερμαίν κέρδισε το μεγάλο βραβείο της Γαλλικής Ακαδημίας των Επιστημών με την πραγματεία της για τις ταλαντώσεις ελαστικών πλακών. Η εργασία της στο τελευταίο θεώρημα του Φερμά υπήρξε πρόδρομος της τελικής απόδειξής του. Εξαιτίας των προκαταλήψεων κατά των γυναικών, δεν μπόρεσε να σταδιοδρομήσει ως μαθηματικός, αλλά για όλη της τη ζωή εργαζόταν μόνη της. Αναγνωρίζοντας τη συμβολή της στην πρόοδο των μαθηματικών, έξι χρόνια μετά το θάνατό της, της απονεμήθηκε τιμητικό πτυχίο από το Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν, ενώ τιμώντας τα εκατό χρόνια από τη γέννησή της θεσμοθετήθηκε από την Ακαδημία των επιστημών το Μεγάλο βραβείο Σοφί Ζερμαίν.
Γεννήθηκε την 1η Απρίλη 1776 στο Παρίσι στην οδό Saint-Denis. Σύμφωνα με τις περισσότερες πηγές, ο πατέρας της Ambroise-François ήτανε πλούσιος έμπορος μεταξιού, αν και κάποιες πηγές ισχυρίζονται πως ήτανε χρυσοχόος. Το 1789 εκλέχτηκε ως εκπρόσωπος της αστικής τάξης στα États-Généraux, στη Συνταγματική Συνέλευση. Έτσι μάλλον η μικρή Σοφί θα ήταν μάρτυρας πολλών συζητήσεων μεταξύ του πατέρα της και των φίλων του για τη πολιτική και τη φιλοσοφία. Μετά τη πολιτική του καριέρα, ο Ambroise-François έγινε διευθυντής τράπεζας κι έτσι η οικογένεια παρέμεινε σε καλή οικονομική κατάσταση κι η Σοφί είχε υποστήριξη καθ' όλη την ενήλικη ζωή της. Είχε μια μικρότερη αδελφή την Angélique-Ambroise, και μια μεγαλύτερη, την Marie-Madeline, που είχε τ' όνομα της μητέρας τους. Ο ανιψιός της, Armand-Jacques Lherbette, γιος της Marie-Madeline, δημοσίευσε μέρος του έργου της μετά το θάνατό της.
Στα 13 της χρόνια, πέφτει η Βαστίλη κι η επαναστατική ατμόσφαιρα της πόλης την ανάγκασε να μείνει στο σπίτι. Για να περνά την ώρα της πήγαινε στη βιβλιοθήκη του πατέρα της. Εδώ βρήκε το L'Histoire des Mathématiques του J.E. Montucla, κι η ιστορία για το θάνατο του Αρχιμήδη την ενέπνευσε. Σκέφτηκε πως αν η γεωμετρία έκρυβε τόση συγκίνηση, άρα ήταν άξια μιας περισσότερης προσοχής και μιας πιο εμβριθούς μελέτης. Έτσι ξεκίνησε να μελετά μαθηματικά, ελληνικά, λατινικά κι αυτά για να μπορεί να διαβάζει έργα όπως αυτά του Sir Isaac Newton και Leonhard Euler. Απολάμβανε επίσης τη Traité d'Arithmétique από τον Étienne Bézout και το Le Calc Différentiel από τον Jacques Antoine-Joseph Cousin. Ο τελευταίος μάλιστα την επισκέφθηκε στο σπίτι της και την ενθάρρυνε στις μελέτες της. Φυσικά οι γονείς της δεν ενέκριναν αυτή της τη προσήλωση, καθώς δεν άρμοζε για γυναίκα και για να την εμποδίσουν μέσω... φωτός και θερμοκρασίας, της αρνηθήκανε ρούχα και φωτιά, αλλά μόλις καληνύχτιζαν κι έφευγαν, η μικρή έβγαζε κι άναβε κεριά και τυλιγμένη καλά σε παπλώματα θα συνέχιζε απτόητη τις μελέτες της. Όπως περιγράφει ο Lynn Osen, κάποιο πρωί τη βρήκανε κοιμισμένη στο γραφειάκι της, τυλιγμένη σαν κρεμμυδάκι, η μελάνη είχε παγώσει στο πενάκι της και τα χαρτιά της γεμάτα υπολογισμούς και τότε καταλάβανε πως ήτανε σοβαρά τα πράγματα τελικά. Λίγο αργότερα η μητέρα της άρχισε να τη στηρίζει κρυφά.
Το 1794, στα 18 της, ανοίγει το École Polytechnique κι ως γυναίκα φυσικά δεν μπορούσε να παρακολουθήσει μαθήματα εκεί, αλλά οι σημειώσεις και τα συγγράμματα ήταν ελεύθερα σε όποιον/α τα ζητούσε, επίσης το νέο εκπαιδευτικό σύστημα επέτρεπε και μαθήματα δι' αλληλογραφίας. Η Σοφί, όπως ήταν αναμενόμενο, τρύγησε ό,τι μπόρεσε κι ό,τι βρήκε και ξεκίνησε να αλληλογραφεί με τον καθηγητή της σχολής, Joseph Louis Lagrange, χρησιμοποιώντας όμως ανδρικό ψευδώνυμο ενός πρώην σπουδαστή: Monsieur Antoine-August Le Blanc, φοβούμενη τη γελοιοποίησή της ως γυναίκα, όπως αργότερα εξήγησε στον Γκάους! Όταν ο Lagrange είδε την υψηλή νοημοσύνη του... Μ. LeBlanc, ζήτησε συνάντηση κι έτσι η Sophie αναγκάστηκε ν' αποκαλύψει την πραγματική της ταυτότητα. Ευτυχώς, ο Lagrange δε νοιαζόταν για τέτοια θέματα, την επισκέφθηκε στο σπίτι της, της έδωσε ηθική υποστήριξη κι έγινε μέντοράς της.
Αρχίζει να ενδιαφέρεται για τη θεωρία αριθμών το 1798, όταν ο Adrien-Marie Legendre δημοσίευσε το Essai sur théorie des nombres. Μετά τη μελέτη του έργου, άνοιξε αλληλογραφία μαζί του σχετικά με τη θεωρία αριθμών κι αργότερα, με την ελαστικότητα. Σημειωτέον εδώ πως ο Λεζάντρ αργότερα προσέθεσε μέρη της μελέτης της, στο συμπλήρωμα της Θεωρίας Των Αριθμών καθώς είπε πως τα βρήκε πανέξυπνα κι εύστοχα. Το ενδιαφέρον της για τη θεωρία αριθμών ανανεώθηκε όταν διάβασε το μνημειώδες έργο του Carl Friedrich Gauss με τίτλο: Discovitiones Arithmeticae. Μετά από 3 χρόνια εργασίας με ασκήσεις και δοκιμάζοντας δικές της αποδείξεις για κάποια από τα θεωρήματα, έγραψε και πάλι με το ψευδώνυμο Mr. Le Blanc, στον ίδιο τον συγγραφέα, που ήταν ένα χρόνο μικρότερός της. Η 1η επιστολή φέρει ημερομηνία 21 Νοέμβρη 1804 κι αναφέρει σχόλια κι εκτιμήσεις για το βιβλίο του και μετά του παρουσιάζει δικές τις σκέψεις και σημειώσεις για το τελευταίο θεώρημα του Φερμά. Ισχυρίστηκε ότι απέδειξε το θεώρημα για το n = p - 1, όπου το p είναι ένας πρώτος αριθμός του τύπου p=8k+7. Ωστόσο, η απόδειξη της περιείχε μιαν αδύνατη παραδοχή κι ο Gauss δεν τη σχολίασε καν.
Περί το 1807 (οι πηγές διαφέρουν ως προς την ακρίβεια), στους Ναπολεόντειους πολέμους, οι Γάλλοι κατέλαβαν τη γερμανική πόλη Braunschweig, όπου ζούσε ο Gauss. Η Σοφί ανησυχώντας ότι μπορεί να πάθει τα ίδια με τον Αρχιμήδη, έγραψε στο γενικό στρατηγό Pernety, έναν οικογενειακό φίλο, ζητώντας να εξασφαλίσει τη ζωή του Gauss. Ο Pernety έστειλε ένα ταγματάρχη να συναντηθεί με τον Gauss προσωπικά για να δει αν ήταν ασφαλής. Όπως αποδείχθηκε, ο Gauss ήταν εντάξει, αλλά εδώ εμπλέκεται πρώτη φορά με το πραγματικό όνομά της, Σοφί. Έτσι 3 μήνες μετά του αποκάλυψε το όνομά της ολόκληρο κι αυτός εκπλήσσεται τόσο πολύ και της γράφει:
"Πώς μπορώ να περιγράψω την έκπληξη και το θαυμασμό μου, όταν ο αγαπητότατος αποστολέας Κος Λε-Μπλανκ, μεταμορφώνεται σ' αυτό το διάσημο πρόσωπο μιας γυναίκας που μάλιστα λόγω φύλου και προκαταλήψεων συναντά απείρως περισσότερα εμπόδια στο να σπουδάσει κι απείρως περισσότερες δυσκολίες να εξοικειωθεί με τα τόσο πολύπλοκα θέματα των μαθηματικών. Κι όχι μόνον τα ξεπερνά και τα δυο, αλλά υπερβαίνει και πάνω απ' αυτά εισχωρώντας στα κρυμμένα τους μυστικά! Έμπλεος θαυμασμού σας δηλώνω πως χωρίς αμφιβολία έχετε το πιο ευγενές θάρρος, εξαιρετικότατο ταλέντο κι αρκετά ανώτερη ευφυία".
Σύμφωνα με τις μετέπειτα επιστολές του Γκάους στον Olbers, φαίνεται καθαρά πως εννοεί τη κάθε λέξη που γράφει στην επιστολή του προς τη Σοφί. Στην ίδια επιστολή του 1807, η Σοφί ισχυρίστηκε ότι αν χν + ψν είναι του τύπου η2+νf2, τότε τα χ και ψ είναι επίσης του ιδίου τύπου. Ο Γκάους τούτη τη φορά της απάντησε πως δεν ισχύει πάντα π.χ., ισχύει για το ζεύγος αριθμών 1511+811 και μπορεί να γραφεί σαν η2+νf2, αλλά για το ζευγάρι 15, 11, δεν ισχύει. Αν κι ο Gauss συμπάθησε τη Ζερμαίν, οι απαντήσεις του στις επιστολές της συχνά καθυστερούσαν και γενικά δεν επανεξέτασε το έργο του. Τελικά τα ενδιαφέροντά του απομακρύνθηκαν από τη θεωρία αριθμών και το 1809 σταμάτησαν οι επιστολές. Παρά τη φιλία τους, δεν συναντηθήκαν ποτέ.
Όταν σταματήσαν οι επιστολές, έδειξε ενδιαφέρον για ένα διαγωνισμό που υποστηρίζεται από την Ακαδημία Επιστημών του Παρισιού σχετικά με τα πειράματα του Ernst Chladni με δονούμενες μεταλλικές πλάκες. Το αντικείμενο του διαγωνισμού, όπως δήλωσεν η Ακαδημία, ήταν "να δώσει μαθηματική θεωρία της δόνησης μιας ελαστικής επιφάνειας και να συγκρίνει τη θεωρία με πειραματικά στοιχεία". Το σχόλιο του Lagrange ότι μια λύση στο πρόβλημα θα απαιτούσε την εφεύρεση ενός νέου κλάδου ανάλυσης, αποθάρρυνε τελείως τους 2 διαγωνιζόμενους, τον Denis Poisson και τη Σοφί. Στη συνέχεια ο Πουαζό εξέλεγη μέλος της Ακαδημίας έτσι έπρεπε να παραιτηθεί του διαγωνισμού χάριν δεοντολογίας κι έτσι η Σοφί έμεινε μόνη της να διαγωνίζεται με τον εαυτό της. Το 1809 πιάνει δουλειά κι ο Legendre τη βοηθά, δίνοντας εξισώσεις, αναφορές και τρέχουσες έρευνες. Υπέβαλε το αποτέλεσμα νωρίς το φθινόπωρο του 1811 και δεν κέρδισε το βραβείο. Η κριτική επιτροπή θεώρησε πως "οι πραγματικές εξισώσεις της κίνησης δεν είχανε τεκμηριωθεί", παρόλο που "τα πειράματα παρουσίαζαν έξυπνα αποτελέσματα". Ο Lagrange μπόρεσε να χρησιμοποιήσει το έργο της για να βγάλει μιαν εξίσωση που ήτανε "σωστή κάτω από ειδικές παραδοχές".
Ο διαγωνισμός παρατάθηκε 2 χρόνια κι αποφάσισε να δοκιμάσει ξανά για το βραβείο. Αρχικά ο Legendre συνέχισε να προσφέρει υποστήριξη, αλλά μετά αρνήθηκε κάθε βοήθεια. Η ανώνυμη 2η υποβολή της το 1813 εξακολουθούσε να 'ναι γεμάτη με μαθηματικά σφάλματα, ειδικά με διπλά ολοκληρώματα κι έλαβε μόνο μιαν αξιέπαινη αναφορά επειδή "δεν τεκμηριώθηκε η θεμελιώδης αρχή της θεωρίας των ελαστικών επιφανειών". Ο διαγωνισμός παρατάθηκε πάλι κι η Σοφί άρχισε να εργάζεται για 3η φορά. Αυτή τη φορά συμβουλευόταν τον Poisson. Το 1814 αυτός ύπουλα δημοσίευσε για δικό το έργο σχετικά με την ελαστικότητα και δεν αναγνώρισε τη βοήθεια της Σοφί (αν κι είχε εργαστεί μαζί της επί του θέματος κι, ως κριτής της Ακαδημίας, είχε πρόσβαση στο έργο της).
Υποβάλλει τη δική της 3η προσπάθεια με το όνομά της παρακαλώ, στις 8 Γενάρη 1816 και γίνεται η 1η γυναίκα που κερδίζει βραβείο από την Ακαδημία Επιστημών του Παρισιού! Δεν εμφανίστηκε στη τελετή να το παραλάβει. Αν κι είχε δώσει το βραβείο η Ακαδημία εντελώς εκτός κι έξτρα -χαριστικά και τιμής ένεκεν για την προσπάθεια που ήταν αρκετά καλή ωστόσο-, δεν ήταν ακόμα ευχαριστημένη με τα αποτελέσματα. Η Σοφή είχε πάρει τη σωστή διαφορική εξίσωση, αλλά η μέθοδος της δεν προέβλεπε πειραματικά αποτελέσματα με μεγάλην ακρίβεια, καθώς βασίστηκε σε μια λανθασμένη εξίσωση του Euler, που οδήγησε σε λανθασμένες οριακές συνθήκες. Εδώ είναι η τελική εξίσωσή της:
(εδώ υπάρχει καλή φωτό του πλήρους τύπου αλλά δεν μπορώ να τη βάλω, μπορώ να τη στείλω...)
όπου Ν2 είναι σταθερά.