cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βραχμά (βουδισμός)
Σαχαμπάτι Βραχμά
Ο Σαχαμπάτι θεωρείται ο Χαμαβραχμά (Μέγα Βραχμά) που ήταν παρών κατά τη φώτιση του Σιντάρτα Γκαουτάμα και τον παρότρυνε να διδάξει στους ανθρώπους. Ήταν επίσης παρών τη στιγμή του θανάτου του και από όλες τις θεότητες Βραχμά, είναι αυτή που στέκει πιο κοντά στο Βούδα. Όταν υπήρξε άνθρωπος, ήταν ένας μοναχός ονόματι Σαχάκα, μαθητής του Βούδα Κασυάπα.
Μαχαβραχμά
Το "Μαχαβραχμά" είναι περισσότερο τίτλος παρά όνομα και εμφανίζεται σε πολλά κείμενα με διάφορους χαρακτηρισμούς όπως "παντεπόπτης", "παντοδύναμος", "κύριος", "δημιουργός" κλπ. Είναι ένα πλάσμα ανώτερο των Βραχμά, που όμως η ουσία του μπορεί να φθαρεί και να ξαναγεννηθεί μόνο του στο κατώτερο επίπεδο του Βραχμά, ξεχνώντας την προηγούμενη ύπαρξή του και πιστεύοντας πως είναι μοναδικό. Πλάσματα που γεννιούνται από τον κόσμο του Βραχμά στον κόσμο των ανθρώπων πιστεύουν πως αυτός είναι ο δημιουργός του κόσμου.
Δείτε επίσης
Βράχμα (αποσαφήνιση)
Αναφορές
Κατηγορία:Βουδισμός
Τζοβάνι Βιτάλι
Ο Τζοβάνι Μπατίστα Βιτάλι (Giovanni Battista Vitali, Μπολόνια 18 Φεβρουαρίου 1632 – Μόντενα 12 Οκτωβρίου 1692) ήταν Ιταλός συνθέτης και εκτελεστής βιολόνε του 17ου αιώνα. Συνέθεσε, κυρίως, μουσική δωματίου για έγχορδα, στην περίοδο που προηγήθηκε της εμφάνισης του Κορέλι.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βιτάλι γεννήθηκε στη Μπολόνια, το 1632. Δάσκαλός του στα πρώτα χρόνια ήταν, μάλλον, ο Μ. Κατσάτι (Maurizio Cazzati), αρχιμουσικός (maestro di cappella) στη Βασιλική του Αγ. Πετρωνίου της Μπολόνια, από το 1657 έως το 1671. Τα πρώτα τεκμηριωμένα στοιχεία των μουσικών δραστηριοτήτων του Βιτάλι εμφανίζονται στα αρχεία της ορχήστρας του Αγίου Πετρωνίου (1658), όπου αναφέρεται το όνομά του κάτω από το «Violoni» (βλ. παρακάτω), Ο Βιτάλι παρέμεινε στην ορχήστρα μέχρι το 1673, όταν ανέλαβε το πόστο τού αρχιμουσικού στο παρεκκλήσι της Αδελφότητας ντε Ροσάριο της Μπολόνια. Το πρώτο δημοσιευμένο έργο του (1666), μάς πληροφορεί ότι, ήταν μέλος της Accademia dei Filaschisi. Αυτός ο μουσικός θεσμός, ο οποίος ιδρύθηκε το 1633, διαλύθηκε το 1666 όταν τα περισσότερα μέλη του προσχώρησαν στην Accademia Filarmonica. Έτσι και ο Βιτάλι, έγινε μέλος της Accademia Filarmonica το 1666, έτος ίδρυσής της. Τα αρχεία της Ακαδημίας καταγράφουν διάφορες λεπτομέρειες των μελών της, όπως από πού κατάγονταν (όταν δεν ήταν από τη Μπολόνια) και τις ημερομηνίες γέννησης και θανάτου τους. Η ημερομηνία θανάτου του Βιτάλι αναφέρεται εδώ, «12 Οκτωβρίου 1692».
Ωστόσο, ο Βιτάλι δεν έφθασε ποτέ σε υψηλότερη θέση στη Μπολόνια από εκείνη του αρχιμουσικού της Αδελφότητας, και μπορεί να υπάρχουν πολλοί λόγοι γι’ αυτό. Μέχρι τη στιγμή που έφυγε από τη Μπολόνια και εγκαταστάθηκε στη Μόντενα, δεν είχε εκδώσει φωνητική μουσική και, είναι γνωστό ότι, έχει συνθέσει μόνο δύο φωνητικά έργα, τα ορατόρια Agare και Il Gefte. Δεν ήταν, επίσης, οργανίστας -σε αντίθεση με τη συντριπτική πλειοψηφία των αρχιμουσικών στη Μπολόνια, κατά τους 17ο και 18ο αιώνες. Επομένως, είναι απίθανο, ακόμη και αν ο Βιτάλι είχε μείνει περισσότερο στη Μπολόνια, να τού είχε προσφερθεί η θέση του αρχιμουσικού στον Άγιο Πετρώνιο, που ήταν η σημαντικότερη μουσική θέση στην πόλη. Το 1674 πήγε στη Μόντενα και θα περάσει την υπόλοιπη ζωή του στην περιοχή της Εμίλια-Ρομάνια. Πέτυχε να πάρει τη θέση ενός από τους δύο υποδιευθυντές ορχήστρας στην Αυλή της Οικογένειας Έστε. Σε αντίθεση με τη Μόντενα, η Μπολόνια ανήκε στα λεγόμενα Παπικά Κράτη, υπό τη διοίκηση της Ρώμης. Η επιρροή της Εκκλησίας ήταν ισχυρή (περίπου 150 θρησκευτικά ιδρύματα στο τέλος του 17ου αιώνα). Η μουσική και το θέατρο ήσαν, προφανώς, ισχυρά υποστηριγμένα και πατροναρισμένα από την Αυλή του δούκα Φραγκίσκου Β’ (1660-1694). Εδώ, ο Βιτάλι πρέπει να ήλθε σε επαφή με μεγαλύτερη ποικιλία μουσικών στυλ και ειδών από ό, τι στη Μπολόνια.
Η περίοδος μεταξύ 1680 και 1685 υπήρξε η πλέον παραγωγική του: εξέδωσε έξι συλλογές μουσικής και προήχθη σε αρχιμουσικό, το 1684. Τη θέση του θα πάρει, αργότερα, ο συνθέτης όπερας Α. Τζανετίνι (Antonio Giannettini), το 1686. Οι τελευταίες του δημοσιεύσεις, Artificii musicali, Opus 13 (1689), και η μεταθανάτια έκδοση Sonate da camera, Opus 14 (1692), δεν αναφέρουν τον Βιτάλι να κατέχει οποιαδήποτε επίσημη θέση, αν και το γεγονός ότι, και οι δύο δημοσιεύσεις είναι αφιερωμένες σε μέλη της οικογένειας Έστε, πιθανόν συνεπάγεται ότι εξακολουθούσε να διατηρεί δεσμούς με την Αυλή.
Τι έγχορδο έπαιζε ο Βιτάλι;
Ο Βιτάλι, είναι γνωστό ότι, έπαιζε ένα μπάσο έγχορδο όργανο της εποχής αλλά, λόγω της μεταβαλλόμενης ορολογίας που χρησιμοποιείται, αυτό αναφέρεται με διάφορα ονόματα. Όταν εισήλθε στην ορχήστρα της Βασιλικής του Αγ. Πετρωνίου, το όνομά του καταχωρείται στα αρχεία της ορχήστρας κάτω από τον τίτλο «...Violoni, πληρωμή 10 λίρες..». Ωστόσο, στα αρχεία του 1664 αναφέρεται ως «Suonatore di Violonline [sic]». Σύμφωνα με τον ερευνητή Μπόντα, το violonline είναι το ίδιο όργανο με το violoncino - το οποίο αναφέρεται επίσης στον κατάλογο του 1658, αλλά χωρίς σύνδεση με τον Βιτάλι. Στις σελίδες τίτλου των πρώτων πέντε εκδόσεων του συνθέτη, ο ίδιος ονομάζεται Sonatore di Violone da Brazzo ή Musico di Violone da Brazzo. Πάντως, όταν μια περιγραφή των οργάνων, για τα οποία προορίζεται μια δημοσίευση, δίνεται στη σελίδα τίτλου και περιλαμβάνει ένα μελωδικό μπάσο έγχορδο, χρησιμοποιείται πάντοτε ο γενικός όρος «violone», οπότε προτιμάται η χρήση αυτού του όρου. Ένα από τα λίγα σωζόμενα, μη-εκδοθέντα έργα του Βιτάλι είναι το Partite sopra diverse sonate για το «violone» (περίπου 1680). Ωστόσο, το ύφος της γραφής είναι πολύ πιο κατάλληλο για το βιολοντσέλο, γεγονός που υποδηλώνει ότι ο Βιτάλι εξακολουθεί να χρησιμοποιεί τον όρο «violone» παρόλο που, πιθανόν, είχαν ήδη δρομολογηθεί αλλαγές στα μπάσα έγχορδα, στις ιταλικές ορχήστρες της δεκαετίας του 1660.
Εργογραφία και μουσικολογικά στοιχεία
Ως ένας από τους δύο υποδιευθυντές ορχήστρας στην Αυλή της Οικογένειας Έστε -ο άλλος ήταν ο Τ. Κολόμπι (Giuseppe Colombi)-, ο Βιτάλι έπρεπε να συνθέτει εκκλησιαστική μουσική καθώς και μουσική για διάφορες κρατικές περιστάσεις. Τα δύο δημοσιευμένα σύνολα φωνητικής μουσικής, χρονολογούνται από την εποχή του στη Μόντενα (1674-1692): το Salmi concertati, Opus 6 (1677), δηλαδή εσπερινοί ψαλμοί σε ύφος κοντσερτάντε και το Hinni sacri, Opus 10 (1684), δηλαδή συλλογή από 9 ύμνους για σόλο φωνή με πέντε μέρη οργανικά ritornellos. Υπάρχουν επίσης πολλά φωνητικά έργα από αυτή την περίοδο, τα οποία βρέθηκαν σε χειρόγραφα: 10 θρησκευτικές και κοσμικές καντάτες και 4 ορατόρια, η μουσική των δύο εκ των οποίων σώζεται. Τα κείμενα των ορατορίων του είναι, είτε αλληγορικά είτε βασισμένα στην Παλαιά Διαθήκη. Η καντάτα, Per l'Accademia della Coronatione delle Regina d'Inghilterra, γράφτηκε για να τιμήσει τη στέψη της Μαρίας Βεατρίκης, αδελφής του Φραγκίσκου Β’, όταν ο σύζυγός της έγινε ο Ιάκωβος Β΄ της Αγγλίας. Μερικά από τα χειρόγραφα του Βιτάλι βρίσκονται στη Βιβλιοθήκη Εστέντσε της Μόντενα.
Σονάτες δωματίου
Το Correnti, e Balletti da camera, Opus 1 (1666a), εκτυπώθηκε για πρώτη φορά στη Μπολόνια και ανατυπώθηκε τέσσερις φορές κατά τη διάρκεια της ζωής του Βιτάλι. Η συλλογή περιλαμβάνει δώδεκα μπαλέτα και δώδεκα κουράντ. Οι χοροί είναι όλοι σύντομοι, περίπου 16 μέτρα για τα μπαλέτα και 48 μέτρα για τα κουράντ, σε τυπική μορφή επαναλήψεων Α-Α-Β-Β. Στην επόμενη χορευτική συλλογή του Βιτάλι, Balletti, correnti alla francese, Opus 3 (1667), βλέπουμε μεγαλύτερη ποικιλία χορών: εκτός από μπαλέτα και κουράντ, υπάρχουν γκαλιάρντες, 1 κανάριο, 1 σαραμπάντα, 2 σιμφόνιες, και 1 μπράντο σε διάφορες ενότητες. Το σύνολο οργανοθετείται για δύο βιολιά, βιόλα και μπάσο κοντίνουο, αλλά το μέρος της βιόλας έχει μικρό μελωδικό ενδιαφέρον και τείνει να συμπληρώσει την αρμονία. Στο τρίτο σετ χορευτικής μουσικής του Βιτάλι, Balletti, correnti, gighe, allemande e sarabande a violino, violone o spinetta con il secondo violino a beneplacito, Opus 4 (1668) υπάρχει σημείωση στη σελίδα τίτλου ότι, το δεύτερο βιολί είναι προαιρετικό. Βρίσκουμε μεγαλύτερη ποικιλία τύπων χορού στο Opus 4 απ 'ό, τι στις προηγούμενες συλλογές. Υπάρχουν 24 κομμάτια: μπαλέτα, αλεμάντ, ζίγκες, κουράντ, σαραμπάντες και ένα σπάνιο παράδειγμα ζόπα (zoppa).
Στο έργο Balletti, correnti e capricci per camera, Opus 8 (1683), ο Βιτάλι επιστρέφει σε μια, σχετικά απλή, διάταξη μπαλέτου και κουράντ με την προσθήκη μίας ζίγκας και δύο τελικών κινήσεων με τίτλο capriccio. Κάθε «ζεύγος» μπαλέτου-κουράντ μοιράζεται τόσο, ένα βασικό όσο και ένα θεματικό υλικό. Τα καταληκτικά capricci του Opus 8 είναι αντιστικτικά κομμάτια. Το πιο σημαντικό σημείο ενδιαφέροντος στο Varie Sonate Alla Francese, & all' itagliana à sei Stromenti, Opus 11 (1684), είναι η ασυνήθιστη οργανοθεσία 3 βιολοντσέλων, 2 βιολών (μίας o και μίας τενόρο) και μπάσου κοντίνουο. Ο Βιτάλι καθιστά σαφές στον πρόλογο του ότι τα μεσαία τμήματα μπορούν να θεωρηθούν ως ad libidum. Οι τριάντα χορευτικές κινήσεις που αποτελούν αυτή τη συλλογή συγκεντρώνονται μαζί, ανά τονικότητα. Οι τύποι χορού περιλαμβάνουν μπαλέτο, καπρίτσιο, εισαγωγή, γκαβότα, ζίγκα, μπορέα (borea), ζόπα, σαραμπάντα και κουράντ.
Η επόμενη συλλογή Balli in stile francese a cinque stromenti, Opus 12 (1685), οργανοθετείται, για δύο βιολιά, βιόλα και μπάσο κοντίνουο. Οι χοροί είναι ομαδοποιημένοι σύμφωνα με την τονικότητα και δεν παρουσιάζονται ανά ζεύγη, όπως συμβαίνει με τα Opus 1, 3 και 8. Κάθε σουίτα ξεκινάει με ένα μπαλέτο και συνεχίζει με τρεις ή περισσότερους χορούς, ζίγκα, μπορέα, γκαβότα, μινουέτο ή σαραμπάντα. Το τελικό σύνολο παρουσιάζει ένα μπράντο (brando) που ακολουθείται από τέσσερις ακόμη χορούς.
Στην τελευταία δημοσιευμένη συλλογή του Βιτάλι, Sonate da camera a tre, due violini e violone, Opus 14 (1692), τα 44 μέρη, με μπαλέτα, ζίγκες, μπορέα, μινουέτα, γκαβότες και ζόπα, χωρίζονται σε οκτώ σουίτες. Όπως και στο Opus 8, υπάρχουν θεματικοί δεσμοί μεταξύ των χορών σε ορισμένες από τις σουίτες.
Η εναπομείνασα συλλογή σονατών δωματίου, Varie partite del passemezo, είναι μια εξαιρετικά ασυνήθιστη σύνθεση για εκείνη την περίοδο, χρησιμοποιώντας παραλλαγές, αντί για μπαλέτα, κουράντ και άλλους κοινούς χορούς. Υπάρχουν δύο Partite: στη μία γίνεται χρήση της συγχορδιακής τεχνικής του passamezzo moderno και στην άλλη του passamezzo antico, μιας σακόν με βάση το κατιόν τετράχορδο, δύο καπρίτσια βασισμένα σε γραμμές μπάσων και τρεις πασακάλιες, όλες με βάση το κατιόν τετράχορδο. Είναι πολύ σπάνιο να βρούμε παραδείγματα αυτών των τύπων κινήσεων σε μια συλλογή που δημοσιεύτηκε τόσο αργά (1680), δεδομένου ότι είχαν εκλείψει δεκαετίες πριν, ιδιαίτερα το passamezzo. Η μουσική στο Opus 7 είναι, κατά σημεία, ιδιαίτερα δεξιοτεχνική. Υπάρχει, επίσης, ασυνήθιστη ποικιλία σε κάθε κομμάτι και εκτεταμένη χρήση αντιστικτικών τεχνικών.
Αντίστιξη
Το έργο Artificii musicali ne quali si contengono canoni in diverse maniere contrapunti dopii, inventionj curiose, capritii e sonate, Opus 13 (1689), είναι μια από τις πιο περιεκτικές μελέτες αντίστιξης πριν από τα αριστουργηματικά Die Kunst der Fuge «Η Τέχνη της Φούγκας» και Musicalisches Opfer «Μουσική Προσφορά» του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Τα εξήντα κομμάτια είναι μια εντυπωσιακή έκθεση αντιστικτικής τεχνικής για ποικιλία συνθέσεων, διατεταγμένων κατά σειρά αυξανόμενης δυσκολίας. Η συλλογή περιέχει κανόνες από δύο έως δώδεκα φωνές. Ο Βιτάλι χρησιμοποιεί, επίσης, παρόμοιες συνθετικές επινοήσεις στα κομμάτια της συλλογής που δεν περιλαμβάνουν κανόνες.
Εκκλησιαστικές σονάτες
Η πρώτη συλλογή εκκλησιαστικών σονατών του Βιτάλι, Sonate a violini colo suso Basso continuo per l'organo, Opus 2 (1667), αποτελείται από δώδεκα σύντομα κομμάτια, τριών ή τεσσάρων κινήσεων. Ο συνθέτης χρησιμοποιεί μερικούς βασικούς τύπους κινήσεων: τη γρήγορη κίνηση σε ύφος φούγκας σε διμερές μέτρο, τη γρήγορη αντιστικτική κίνηση σε τριμερές μέτρο με τη χρήση χορευτικών ρυθμών, και την αργή ομοφωνική κίνηση σε διμερές μέτρο. Όπως και οι σονάτες του δασκάλου του Κατσάτι, οι σονάτες του Opus 2 του Βιτάλι, χρησιμοποιούν το μοντέλο της μονοθεματικής καντσόνας, αλλά με κάποια ελευθερία και μεγαλύτερη κλίση προς αντιστικτικές επινοήσεις, όπως αντιθέματα, αντιφωνικά εφέ και στρέτο. Σε αυτές τις σονάτες, η δομή αποτελείται κυρίως από δύο μελωδικές γραμμές, είτε ομοφωνικές είτε αντιστικτικές, πάνω σε μια γραμμή μπάσου κοντίνουο. Το τμήμα του μπάσου παρέχει κυρίως αρμονική στήριξη παρόλο που, περιστασιακά, συμμετέχει σε αντιστικτική αλληλεπίδραση με χρήση χρωματικών θεμάτων. Σε κάποια σημεία, το έργο θυμίζει το Opus 1 του Κορέλι (1681).
Στο τελευταίο βιβλίο του Βιτάλι, Sonate da chiesa a due violini, Opus 9 (1684), οι δώδεκα εκκλησιαστικές σονάτες είναι πιο «συνεπείς» από την άποψη του αριθμού και του τύπου των κινήσεων, από εκείνες των Opus 2 και 5. Πολλές από τις σονάτες επεκτείνονται σε έξι κινήσεις, συχνά, συνδεδεμένες θεματικά. Οι αντιστικτικές δομές είναι πιο περίπλοκες από αυτές των προηγούμενων συλλογών. Σε αυτό το opus, το μέρος του μπάσου κοντίνουο δεν συνεισφέρει θεματικά στο σύνολό του -η αντιστικτική έκθεση στην κίνηση της φούγκας περιορίζεται σε μεγάλο βαθμό στα δύο μέρη του βιολιού, όπως στις σονάτες του Opus 2, και σε εκείνες από τις σονάτες του Opus 5 χωρίς ανεξάρτητο μέρος μπάσου με δοξάρι. Το Opus 9 περιέχει περισσότερα χρωματικά περάσματα από τις προηγούμενες συλλογές εκκλησιαστικών σονατών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες
Χριστίνα Αμπραχάμσντοτερ
μικρογραφία|260x260εσ| Το όνομα της Χριστίνας όπως καταγράφηκε από ένα μέλος της [[Συντεχνία|συντεχνίας της Στοκχόλμης Άγ. Λέκαμεν (Helga Lekamen), που την αναφέρει ως βασίλισσα το 1470.]]
Η Κριστίνα Αμπραχάμσντοτερ Kristina Abrahamsdotter, Kristiina Abrahamintytär, (1432 – 1492) ήταν Φινλανδή, βασιλική ερωμένη και για λίγο βασίλισσα της Σουηδίας ως τρίτη σύζυγος του βασιλιά Καρόλου Η΄.
Βιογραφία
Το 1470, τον τελευταίο χρόνο της ζωής του, ο Κάρολος Η΄ παντρεύτηκε τη Χριστίνα. Έτσι έγινε βασίλισσα και ο γιος της έγινε νόμιμος. Η ακριβής ημερομηνία του γάμου είναι άγνωστη. Παραδοσιακά, ο γάμος έπρεπε να γίνει στην επιθανάτιο κλίνη του. Ο γάμος έγινε σε άγνωστη ημερομηνία την άνοιξη του 1470, λίγες εβδομάδες πριν από το τέλος του Καρόλου Η΄ τον Μάιο. Ο γάμος λέγεται ότι έγινε στη Στοκχόλμη με 50 μάρτυρες γάμου.
Με τον γάμο, η Χριστίνα έγινε βασίλισσα και ο γιος της νομιμοποιήθηκε. Και οι δύο συμπεριλήφθηκαν στη νέα διαθήκη, η οποία απέκλειε τους γαμπρούς του, που ήταν οι προηγούμενοι κληρονόμοι του, ειδικά τον Ίβαρ Άξελσον, τον οποίο είχε ορίσει προηγουμένως διάδοχό του. Ως εκ τούτου, ο βασιλιάς διόρισε τον ανιψιό του Στεν Στούρε τον Πρεσβύτερο ως αντιβασιλιά, μέχρι ο γιος του να μεγαλώσει αρκετά για να εκλεγεί βασιλιάς, και του έδωσε επίσης το καθήκον να προστατεύσει το δικαίωμά του να τον κληρονομήσει στη νέα του διαθήκη. Ο γάμος προκάλεσε διαμάχη, λόγω της διαφοράς στη διαδοχή. Ο επίσκοπος Χένρικ Τίντεμανσον του Λίνκεπινγκ έγραψε ένα ποίημα για να απεικονίσει τη σύγχρονη διαμάχη για τον γάμο, όπου ανέφερε ότι ο γάμος έγινε ενάντια στο βασιλικό συμβούλιο και προκάλεσε μεγάλο μίσος προς τον βασιλιά Κάρολο Η΄, επειδή θεωρήθηκε ότι είχε δώσει κακό παράδειγμα. Η Χριστίνα ήταν η μόνη βασιλική ερωμένη στη Σουηδία, που έγινε βασίλισσα δίπλα στην Kάριν Μόνσντοτερ (1568).
Στις 15 Μαΐου 1470, η Χριστίνα έγινε χήρα και βασίλισσα χήρα. Μετά το θάνατο του Κάρολου, ο Sten Sture ζήτησε την ανάκληση της διαθήκης του βασιλιά, ανέλαβε ο ίδιος όλη την εξουσία ως αντιβασιλέας και έδωσε την πλειονότητα των περιουσιακών στοιχείων του αείμνηστου βασιλιά στους γαμπρούς του και όχι στον διορισμένο διάδοχό του. Η Χριστίνα έζησε μια απομονωμένη ζωή μετά τον θάνατο του Καρόλου. Το 1488, ο γιος της διεκδίκησε με επιτυχία ένα μέρος της κληρονομιάς του.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1470 τον Κάρολο Η΄ των Μπόντε, βασιλιά της Σουηδίας και είχε τέκνα::
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Σουηδίας
Nymphomaniac (ταινία)
Το Nymphomaniac (εμφανιζόμενο ως NYMPHMANIAC σε διαφημίσεις) είναι μία ευρωπαϊκή δραματική ταινία του 2013, χωρισμένη σε δύο μέρη, σε σκηνοθεσία και σενάριο Λαρς φον Τρίερ. Πρωταγωνιστούν οι Σαρλότ Γκανσμπούρ, Στέλαν Σκάρσγκορντ, Στέισι Μάρτιν, Σάια ΛαΜπεφ, Κρίστιαν Σλάτερ, Τζέιμι Μπελ, Ούμα Θέρμαν και Γουίλεμ Νταφόε. Η αρχική πρόθεση του σκηνοθέτη ήταν να είναι ένα έργο, όμως το μεγάλο μέγεθός του έπεισε τον σκηνοθέτη να χωρίσει το project σε δύο μέρη. Η ταινία αποτελεί μία διεθνή συμπαραγωγή, στην οποία συμμετείχαν η Δανία, η Γαλλία, το Βέλγιο και η Γερμανία.
Η πρεμιέρα του πρώτου μέρους (uncut), του συνολικά πεντέμισι ώρες έργου, έγινε στις 16 Φεβρουαρίου του 2014, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Η πρεμιέρα του δεύτερου μέρους (uncut) έγινε την ίδια χρονιά στο Φεστιβάλ της Βενετίας. Μία "μυστική" προβολή του πρώτου μέρους είχε γίνει στις 21 Ιανουαρίου του 2014, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σάντανς, στο Egyptian Theatre, με τα εισιτήρια να αναγράφουν τον τίτλο "Film X", ενώ φήμες έλεγαν ότι μπορεί να είναι είτε το έργο του φον Τρίερ, είτε το Ξενοδοχείο Grand Budapest, του Γουές Άντερσον. Η πρεμιέρα του ολοκληρωμένου έργου, διάρκειας 5½ ωρών έγινε στη Δανία, στις 10 Σεπτεμβρίου του 2014.
Η πλοκή της ταινίας επικεντρώνεται στις δραματικές και δυσάρεστες ιστορίες μιας νυμφομανούς, από τα παιδικά της χρόνια έως και τα ενήλικα της χρόνια. Η ταινία αποτελεί μέρος της ανεπίσημης τριλογίας του φον Τρίερ Depression Trilogy, με τις άλλες δύο ταινίες να είναι το Αντίχριστος (2009) και Melancholia (2011). Η ταινία υπήρξε υποψήφια για καλύτερη ταινία στο Nordic Council Film Prize. Τα γυρίσματα της ταινίας πραγματοποιήθηκαν στη Γερμανία και στο Βέλγιο, το 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2013 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Δανικές ταινίες Κατηγορία:Βελγικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Δανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ερωτικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Βελγικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ερωτικές ταινίες Κατηγορία:Σινεφίλ ταινίες Κατηγορία:Βιασμός σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την ψυχιατρική Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη σεξουαλικότητα Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τη μετανάστευση Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με την πορνεία Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Λαρς φον Τρίερ Κατηγορία:Βελγικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την παιδοφιλία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Βέλγιο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Δανία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Γερμανία Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την κατάθλιψη
Μέθοδος Ντ'Οντ
Η μέθοδος Ντ'Οντ (ονομάζεται και μέθοδος Τζέφερσον) είναι μεθοδολογία για την κατανομή των εδρών μετά από εκλογές κομμάτων με σύστημα αναλογικής εκπροσώπησης. Βασίζεται στους υψηλότερους μέσους όρους. Η μέθοδος ονομάστηκε Τζέφερσον στις ΗΠΑ, προς τιμήν του Τόμας Τζέφερσον, ο οποίος την εισήγαγε το 1792 για την κατανομή των εδρών στην Αμερικανική Βουλή των Αντιπροσώπων, ενώ στην Ευρώπη ονομάστηκε προς τιμήν του Βέλγου μαθηματικού Βικτόρ Ντ'Οντ, ο οποίος το 1878 την περιέγραψε σε ένα από τα έργα του.
Τα συστήματα αναλογικής εκπροσώπησης αποσκοπούν στην κατανομή των εδρών μεταξύ των κομμάτων ανάλογα με τον αριθμό των ψήφων που συγκέντρωσαν. Δηλαδή, εάν ένα κόμμα συγκεντρώσει το 1/3 των ψήφων τότε του αναλογεί το 1/3 των εδρών. Πρακτικά, η απόλυτη αναλογικότητα είναι αδύνατη επειδή από τις διαιρέσεις δεν προκύπτουν μόνο ακέραιοι αριθμοί αλλά και κλάσματα. Γι'αυτό, έχει αναπτυχθεί μία ποικιλία μεθόδων, όπως η Ντ'Οντ, που αυξάνουν την αναλογικότητα, και ελαχιστοποιούν τις διαφόρων ειδών δυσαναλογίες. Η γενική άποψη είναι ότι η Ντ'Οντ ευνοεί περισσότερο τα μεγάλα κόμματα και τις συμμαχίες, ενώ αφήνει τα μικρά κόμματα εκτός κοινοβουλίου. Η μέθοδος Ντ'Οντ χρησιμοποιείται σε εκλογικά συστήματα σε όλον τον κόσμο.
Περιγραφή
Αφού καταμετρηθούν όλες οι ψήφοι, υπολογίζονται οι διαδοχικοί λόγοι για κάθε κόμμα και το κόμμα με το μεγαλύτερο πηλίκο κερδίζει μία έδρα. Μετά, υπολογίζεται ο νέος λόγος, και επαναλαμβάνεται η ίδια διαδικασία μέχρι να πληρωθούν όλες οι έδρες. Ο λόγος δίνεται από τον τύπο:
όπου:
Οι συνολικός αριθμός ψήφων που συγκέντρωσε ένα κόμμα σε μία εκλογική περιφέρεια διαιρείται, πρώτα με 1, μετά με 2, με 3, κ.ο.κ. μέχρι τον αριθμό των εδρών που πρέπει να πληρωθούν. Έστω ότι υπάρχουν p κόμματα και s έδρες. Τότε θα προκύψει ένας πίνακας αριθμών, με p σειρές και s στήλες, στον οποίο το στοιχείο που βρίσκεται στην σειρά i και στη στήλη j είναι ο αριθμός των ψήφων που κέρδισε το κόμμα i, διαιρεμένος με τον αριθμό j. Τα s στοιχεία που κερδίζουν είναι οι s υψηλότεροι αριθμοί ολόκληρου του πίνακα, και σε κάθε κόμμα αναλογούν τα στοιχεία που κέρδισαν στη σειρά του.
Παράδειγμα
Έστω ότι 230.000 εκλογείς ψηφίζουν για 8 έδρες που πρέπει να μοιραστούν μεταξύ 4 κομμάτων. Αφού πρέπει να πληρωθούν 8 έδρες, ο συνολικός αριθμός ψήφων που συγκέντρωσε κάθε κόμμα διαιρείται πρώτα με 1, μετά με 2, 3 και 4 (και αν χρειαστεί με 5, 6, 7, μέχρι και 8). Τα 8 υψηλότερα στοιχεία, που επισημαίνονται με αστερίσκους, κυμαίνονται σε ένα εύρος από 100.000 έως 25.000. Έκαστο αντιστοιχεί σε μία έδρα που διατέθηκε σε ένα κόμμα.
Η "πραγματική αναλογία" είναι ο αριθμός των εδρών που αναλογούν στο κόμμα βάσει του αριθμού ψήφων που συγκέντρωσε, αν επιτρέπονται οι δεκαδικοί αριθμοί. (π.χ. 100.000 / 230.000  ×   8   =   3.48). Από τη σύγκριση των στηλών "πραγματική αναλογία" και "έδρες που κέρδισε το κόμμα" φαίνεται ότι η μέθοδος Ντ'Οντ ευνοεί το μεγάλο κόμμα, επιβραβεύοντάς το με περισσότερες έδρες, ενώ δεν δίνει καμία έδρα στο μικρό κόμμα παρά τις ψήφους που συγκέντρωσε. Ο παρακάτω πίνακας δείχνει έναν εύκολο τρόπο εκτέλεσης των υπολογισμών:
Παράμετροι αξιολόγησης της μεθόδου Ντ'Οντ
Η μέθοδος Ντ'Οντ ευνοεί κάποια κόμματα περισσότερο από άλλα. Ένα μέτρο αυτής της τάσης είναι ο δείκτης πλεονεκτήματος. Για ένα κόμμα, όπου P είναι ο συνολικός αριθμός των εδρών, ο δείκτης πλεονεκτήματος είναι:
όπου
Ο μέγιστος δείκτης πλεονεκτήματος:
είναι μέτρο του πόσο υπερεκπροσωπήθηκε το κόμμα που ευνοήθηκε περισσότερο από τη μέθοδο Ντ'Οντ. Η κατανομή των εδρών πρέπει να γίνεται έτσι ώστε ο λόγος δ να λαμβάνει τη μικρότερη δυνατή τιμή:
όπου είναι μια έδρα που ανήκει σε ένα σύνολο εδρών \mathcal{S}. Ο μαθηματικός Γιούραϊ Μεντιόρσκι έδειξε ότι η μέθοδος Ντ'Οντ μοιράζει τις ψήφους στα κόμματα, αφήνοντας ένα σύνολο υπολειπόμενων ψήφων που υπολογίζονται με τον τύπο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογικά συστήματα
Πολιτισμός της Τεραμάρε
Ο Πολιτισμός της Τεραμάρα ήταν ένας περίπλοκος πολιτισμός που βρισκόταν σε ακμή στην Κοιλάδα του Πάδου, στην Αιμιλία και σε ολόκληρη την Βόρεια Ιταλία στην μετέπειτα Εποχή του Χαλκού (1700 π.Χ.-1150 π.Χ.). Το όνομα του πολιτισμού προέρχεται από την "μαύρη γη" στην οποία βρέθηκαν υπολείμματα οικιστικών τύμβων. Το όνομα "Τερα-μάρα" μεταφράζεται ως "γη της μάργας", η "μάργα" ήταν μια λιμναία απόθεση, το χώμα αυτό στις αγροτικές εργασίες ήταν μαύρο γι΄αυτό πήρε και το όνομα "μελανή γη". Οι αρχαιολόγοι εργάστηκαν σκληρά την περίοδο 1860-1910 και ανέσκαψαν όλες αυτές τις περιοχές. Οι τοποθεσίες ονομάστηκαν από τους ντόπιους χωρικούς της περιοχής "Τεραμάρε" και "Μαρνιέ" και ήταν γνωστές για την γονιμότητα του εδάφους. Ο Μπαρτολομέο Γκαστάλντι ξεκίνησε τις μελέτες (1860), ανακάλυψε Τυρφώνες και πολλές λιμναίες τοποθεσίες στην βόρεια Ιταλία με ενδείξεις κατοικίας. Οι θέσεις αυτές χρησιμοποιήθηκαν σαν τόπος κατοικίας, όχι ταφής, παρόμοιες κατοικίες με πασσάλους βρέθηκαν στα βόρεια. Ο αρχαιολόγος Πελεγκρίνο Στρόμπελ ξεκίνησε μελέτες σε έναν παρόμοιο λιμναίο οικισμό κοντά στην Πάρμα (1862), το συμπέρασμα του ήταν ότι οι εγκαταστάσεις ήταν προϊστορικές.
Οικισμοί
Με βάση την θεωρία του Γκαετάνο Κιέριτσι ότι οι λιμναίοι οικισμοί στα βόρεια εκπροσωπούσαν πανάρχαιους Ρωμαϊκούς πληθυσμούς κατέληξε στο συμπέρασμα για την εγκατάσταση Ινδο-Ευρωπαίων στην Ιταλία από τα βόρεια. Σε πείσμα των τοπικών διαφορών ανάμεσα στους οικισμούς ήταν όλοι τραπεζοειδείς και οι δρόμοι είχαν κατασκευαστεί με ένα ορθογώνιο σχέδιο, πολλά σπίτια ήταν πάνω σε πασσάλους παρά το ότι το έδαφος ήταν στερεό. Ο οικισμός προστατευόταν από μια μεγάλη εξωτερική τάφρο με ένα χαντάκι στο οποίο έτρεχε νερό. Οι 60 οικισμοί που βρέθηκαν στην μέση Εποχή του Χαλκού στην Αιμιλία δεν ήταν μεγαλύτεροι από 5 στρέμματα με πυκνότητα 1 ανά 25 τετραγωνικά χιλιόμετρα, στην μετέπειτα Εποχή του Χαλκού οι περισσότεροι οικισμοί είχαν ερημωθεί για να εγκατασταθούν οι κάτοικοι σε μεγαλύτερους. Πολλά αντικείμενα όπως τσεκούρια, σπαθιά, ξυράφια, μαχαίρια ήταν κατασκευασμένα από μπρούτζο και όχι από πέτρα, βρέθηκαν λίθινα χυτήρια μέσα στα οποία γινόταν η κατασκευή του μπρούτζου. Την ίδια εποχή βρέθηκαν στην βόρεια Ιταλία μικρές πήλινες φιγούρες με παράσταση ζώων, ήταν η αρχαιότερη πλαστική τέχνη στην Ιταλία. Σύμφωνα με τον Γουίλιαμ Ρίτζγουεϊ οι τάφοι ήταν μεικτοί τόσο με απλή ταφή όσο και με καύση, δεν βρέθηκαν ωστόσο αγγεία με στάχτη, η καύση ήταν πιθανότατα μεταγενέστερη πρακτική.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι πολιτισμοί στην Νότια Ευρώπη Κατηγορία:Αρχαίοι πολιτισμοί στην Ιταλία
Doom (ταινία)
Το Doom είναι ταινία επιστημονικής φαντασίας, δράσης και τρόμου σε σκηνοθεσία Αντζέι Μπαρτκόβιακ, και γράφτηκε από τους Ντέιβιντ Καλλαχαμ και Ουέσλι Στρικ. Βασίζεται στην ομώνυμη σειρά βιντεοπαιχνιδιών από την id Software. Με πρωταγωνιστή τους Καρλ Ούρμπαν και Ντουέιν Τζόνσον, η ταινία ακολουθεί μια ομάδα πεζοναυτών σε μια ερευνητική μονάδα στον Άρη. Αφού έφτασαν σε μια αποστολή διάσωσης και ανάκτησης μετά τη διακοπή της επικοινωνίας, οι πεζοναύτες σύντομα μάχονται τα γενετικά τροποποιημένα τέρατα που μαστίζουν την εγκατάσταση.
Μετά την λήξη των δικαιωμάτων με την Universal Pictures και Columbia Pictures, η id Software υπέγραψε συμφωνία με την Warner Bros., με την προϋπόθεση ότι η ταινία θα είναι greenlit μέσα σε ένα χρόνο. Η Warner Bros. έχασε τα δικαιώματα, τα οποία στη συνέχεια δόθηκαν πίσω στην Universal, η οποία ξεκίνησε την παραγωγή το 2004. Η ταινία ήταν μια διεθνής συμπαραγωγή των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ηνωμένου Βασιλείου, της Τσεχίας και της Γερμανίας.
Σε μια συνέντευξη, ο εκτελεστικός παραγωγός Τζον Ουέλς δήλωσε ότι μια δεύτερη ταινία θα τεθεί σε παραγωγή εάν η πρώτη ήταν μια επιτυχία στο box office. Η ταινία κέρδισε 28,2 εκατομμύρια δολάρια στη Βόρεια Αμερική και 27,8 εκατομμύρια δολάρια στο εξωτερικό για ένα παγκόσμιο σύνολο 56 εκατομμυρίων δολαρίων. Με βάση τον προϋπολογισμό 60 εκατομμυρίων δολαρίων, η ταινία ήταν μια βόμβα του box office.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2005 Κατηγορία:Άρης στη μυθοπλασία Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Doom Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Τσεχικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με τέρατα Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Biopunk ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τσεχία Κατηγορία:Περιπετειώδεις ταινίες τρόμου Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Ταινίες Di Bonaventura Pictures Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Λορέντζο ντι Μποναβεντούρα
Κλήμα Μαγνησίας
Το Κλήμα είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας και τον Δήμο Βόλου, ο οποίος βρίσκεται σε υψόμετρο 136 μέτρα. Απέχει περίπου 6 χλμ. βορειοδυτικά από το κέντρο της πόλης και είναι δίπλα στο Φυτόκο. Απογράφεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1991 στον τότε Δήμο Νέας Ιωνίας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με την Νέα Ιωνία, τα Μελισσάτικα και το Φυτόκο αποτελούν την κοινότητα Νέα Ιωνίας που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Νέας Ιωνίας του Δήμου Βόλου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 52 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Βόλου
Μεάνα ντι Σούζα
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Ντάρελ Λιούις
Ο Ντάρελ Κιθ Λιούις είναι Αμερικανός και με ισλανδική υπηκοότητα επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής που έπαιξε για τελευταία φορά για την Ακρ Ακουρίρι στο Ισλανδικό Πρωτάθλημα (Úrvalsdeild karla). Ονομάστηκε Ξένος παίκτης της χρονιάς στο πρωτάθλημα (Úrvalsdeild) το 2004 και επιλέχθηκε στην καλύτερη ομάδα του πρωταθλήματος το 2015.
Ο Λιούις έχει φτάσει στους τελικούς του πρωταθλήματος (Úrvalsdeild) δύο φορές, το 2003 με την Γκρίνταβικ και το 2015 με την Τίνταστολ.
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Ο Λιούις έπαιξε στο Πανεπιστήμιο του Λίνκολν από το 1996 έως το 1999 και έκλεισε την σταδιοδρομία του εκεί ως ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών με 2.294 πόντους. Εισήχθη στο Αθλητικό Πάνθεον των Λίνκολντ Λάιονς το 2013.
Πορεία στην Εθνική ομάδα
Ο Λιούις έγινε ισλανδός πολίτης τον Δεκέμβριο του 2004 και επιλέχθηκε στην εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Ισλανδίας το 2005. Έπαιξε τέσσερα παιχνίδια κατά τη διάρκεια των Αγώνων των Μικρών Χωρών της Ευρώπης του 2005.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σπόρτιγκ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ικάρου Καλλιθέας Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αιγέας Χίου (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Ο Αθλητικός Σύλλογος Αιγέας Χίου είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην πόλη της Χίου, στο ομώνυμο νησί. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 2007 και οι αθλητές του αγωνίζονται με χρώματα το μπλε και το λευκό. Αντλεί το όνομά του από τον Αιγέα, μυθικό βασιλιά της Αθήνας, στον οποίο ωφείλει το όνομά του το Αιγαίο Πέλαγος. Το τμήμα καλαθοσφαίρισης γυναικών ήταν το πρώτο που δημιουργήθηκε και διαθέτει ομάδες τόσο ενηλίκων όσο και νεαρότερων ηλικιακά αθλητριών. Διαθέτει τη νομική μορφή ερασιτεχνικού σωματείου. Έδρα του αποτελεί το Κλειστό Γυμναστήριο του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου Χίου.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2021-22, ο Α.Σ. Αιγέας Χίου έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας Γυναικών που διοργάνωσε η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Ειδικότερα τοποθετήθηκε στον 1ο Όμιλο Νότου, τον οποίο συνέθεσαν 10 σύλλογοι. Στο πλαίσιο αυτό συγκέντρωσε 7 νίκες και 11 ήττες, ισοβαθμώντας με τον Ατρόμητο-Ηρακλή Πειραιώς. Στην τελική κατάταξη βρέθηκε μια θέση υψηλότερα από αυτόν και ειδικότερα στην 5η, εξασφαλίζοντας την παραμονή του στην Κατηγορία.
Στο θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδος η ομάδα της Χίου είχε δικαίωμα συμμετοχής, ωστόσο δεν έκανε σχετική δήλωση.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου Χίου. Πρόεδρος του σωματείου είναι η Μίρκα Κεφαλά και πρόεδρος της διοικούσας επιτροπής γυναικών ο Λευτέρας Μπλάτζιος. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί ο Κώστας Γιασεμής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλαθοσφαιριση Γυναικων Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 2007 Κατηγορία:Σωματεία Τ.Ε. Ε.Ο.Κ. Χίου
Μερτσενάσκο
Το Μερτσενάσκο (ιταλικά: Mercenasco) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Συμμετοχή της Τουρκίας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019
Η Τουρκία θα συμμετέχει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 στη Ντόχα του Κατάρ από τις 27 Σεπτεμβρίου έως τις 6 Οκτωβρίου με 20 αθλητές.
Παραπομπές
Τουρκία Κατηγορία:Αθλητισμός στην Τουρκία
Εμανουέλε Φιλιμπέρτο της Σαβοΐας (1972)
Ο Εμανουέλε Φιλιμπέρτο της Σαβοΐας (Emanuele Filiberto di Savoia, (γενν. 22 Ιουνίου 1972) είναι γόνος του πρώην ιταλικού βασιλικού Οίκου της Σαβοΐας.
Είναι ο μόνος εγγονός του Ουμβέρτου Β΄, τελευταίου βασιλιά της Ιταλίας (9 Μαΐου - 12 Ιουνίου 1946).
Βιογραφία
Ο Εμανουέλε Φιλιμπέρτο Ουμπέρτο Ρεζά Κύρο Ρενέ Μάριο γεννήθηκε στη Γενεύη και είναι ο μόνος γιος του Βιτόριο-Εμανουέλε και της Μαρίνας Ρικόλφι-Ντόρια, πρωταθλήτριας του σκι. Ο πατέρας του είναι γιος του Ουμβέρτου Β΄, βασιλιά της Ιταλίας. Αυτοαποκαλείται «πρίγκιπας της Βενετίας» και «πρίγκιπας του Πεδεμόντιου», τίτλοι που δεν αναγνωρίζονται από το ιταλικό κράτος.
Το δημοψήφισμα του 1946 ήταν κατά της μοναρχίας και το Σύνταγμα του 1947 απαγόρευσε τη διαμονή στους άρρενες απογόνους των βασιλέων του Οίκου της Σαβοΐας, έτσι η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Ελβετία. Το 2002 ανακλήθηκε η διάταξη της απαγόρευσης και η οικογένειά του επισκέφθηκε τον πάπα Ιωάννη-Παύλο Β΄ στο Βατικανό.
Ο Εμμανουήλ-Φιλιβέρτος έχει συμμετάσχει στην τηλεοπτική εκπομπή Χορεύοντας με τα Άστρα, στο Φεστιβάλ Μουσικής στο Σανρέμο της Λιγουρίας και έχει εμφανιστεί σε διαφήμιση.
Οικογένεια
Το 2003 νυμφεύτηκε τη Γαλλίδα ηθοποιό Κλοτίλντ Κουρώ στη Ρώμη, στο ναό της Σάντα Μαρία ντέλι Άντζελι ε ντέι Μάρτιρι. Στο γάμο του υπήρχαν 1.200 καλεσμένοι, μεταξύ των οποίων οι σχεδιαστές του νυφικού της συζύγου του Πιέρ Καρντέν και Βαλεντίνο Γκαραβάνι.
Απέκτησαν δύο κόρες:
Διάσημα
Είναι Μέγας Μάγιστρος του ιπποτικού Τάγματος του αγιοτάτου Ευαγγελισμού και έχει το διάσημο της ανώτατης τάξης.
Του Τάγματος του Αγ. Ιωάννου των ιπποτών της Μάλτας.
Του Οίκου των Δύο Σικελιών, που είναι το στρατιωτικό Τάγμα του Αγ. Γεωργίου που θρυλείται ότι ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Α΄ Αυτοκράτορας της Ρώμης.
Έχει λάβει διάσημα από τον πριγκιπικό Οίκο του Μονακό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος της Σαβοΐας
Κιζίλ-Οΐ (Επαρχία Αλάι)
Το Κιζίλ-Οΐ (Кызыл-Ой) είναι χωριό στην επαρχία Αλάι, στην περιφέρεια Ος του νοτιοδυτικού Κιργιστάν. Αποτελεί μέρος του Αγροτικού Οκρούγκ Κονούρ-Ντομπό.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2009, ο πληθυσμός του χωριού ανερχόταν στα 224 άτομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις και χωριά της Επαρχίας Αλάι
Μετσενίλε
Το Μετσενίλε (ιταλικά: Mezzenile) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Μαντζούν
thumb|Ένα πιάτο ματσούν στην [[Αρμενία]] Το ματζόον  (αρμενικά: մածուն, προφέρεται matsun) ή ματσόνι (γεωργιανά: მაწონი, προφέρεται mats'oni) είναι αρμενικό γάλα που έχει υποστεί ζύμωση,   Χρησιμοποιείται στην κουζίνα του Καυκάσου, ιδίως στην Αρμενία και στην  Γεωργία. Μοιάζει πολύ με το γιαούρτι. Επίσης, περιέχει τα βακτήρια γαλακτικού οξέως Lactobacillus delbrueckii του υποείδους bulgaricus και Streptococcus thermophilus.
Το ματζόον παράγεται κυρίως από αγελαδινό γάλα. Επίσης, μπορεί να παραχθεί από κατσικίσιο γάλα, πρόβειο γάλα και βουβαλίσιο γάλα.
Ετυμολογία
Το όνομα του προϊόντος προέρχεται από την αρμενική λέξη matz. Το προϊόν αναφέρεται ευρέως από μεσαιωνικούς αρμένιους συγγραφείς, όπως τον Γκρίγκορ Μάγκιστρος (11ος αιώνας), τον Χοβχάννες Ερζνκάτσι (13ος αιώνας), τον Γκριγκόρ Τατεβατσί (14ος αιώνας) και άλλους. Ο Γκρίγκορ Μάγκιστρος, στο βιβλίο Ορισμός της Γραμματικής, έδωσε τη σωστή ετυμολογία της λέξης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρμενική κουζίνα Κατηγορία:Ποτά προϊόντα ζύμωσης Κατηγορία:Γαλακτοκομικά προϊόντα ζύμωσης Κατηγορία:Γεωργιανή κουζίνα
Γεγονότα Ιουνίου 2015
6 Ιουνίου
(Reuters) (AP)
9 Ιουνίου
(Reuters UK) (AFP μέσω Sydney Morning Herald)
17 Ιουνίου
(Mainichi)
18 Ιουνίου
(BBC)
23 Ιουνίου
(euronews)
30 Ιουνίου
06
Κάρλις Σκάλμπε
Ο Κάρλις Σκάλμπε ( 7 Νοεμβρίου 1879-14 Απριλίου 1945 ) ήταν Λετονός συγγραφέας, ποιητής και ακτιβιστής. Είναι γνωστός για τα 72 παραμύθια του που είναι πραγματικά γραμμένα για ενήλικες.
Παιδική ηλικία και φοίτηση
Οι γονείς του Σκάλμπε ήταν χριστιανοί. Ο πατέρας του ήταν μανιώδης  αναγνώστης τόσο των σύγχρονων έργων όσο και της Βίβλου, λέγοντας ότι την έχει αποστηθίσει. Ο ίδιος ο Σκάλμπε διδάχτηκε από την μητέρα του ανάγνωση και ήταν σε θέση να διαβάζει από την ηλικία των 7 ετών. Ένα χρόνο αργότερα όταν ο Καρλις Σκάλμπε ήταν 8 ετών, ο 55χρονος πατέρας του  πέθανε με αποτέλεσμα η μητέρα του να ανέλαβει πλήρως την συντήρηση της οικογένειας.
Ο Σκάλμπε εισήλθε για πρώτη φορά σε σχολείο της Βέρνης, παρακολουθώντας μαθήματα από το 1887 έως το 1890, όπου το αγαπημένο του θέμα ήταν μελέτη της Βίβλου. Εκεί ανέπτυξε στενή σχέση με τον Έρνεστ Φέλσμπεργκ. Ο Σκάλμπε έγραψε το πρώτο του ποίημα σε ηλικία 12 χρονών και προσπάθησε να γράψει το πρώτο του παραμύθι λίγο καιρό μετά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λετονοί συγγραφείς
Μομπαντέρο
Το Μομπαντέρο (ιταλικά: Mompantero) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Α.Σ. Παπάγου
Ο Αθλητικός Σύλλογος Παπάγου είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην περιοχή του Παπάγου, στην Αθήνα, όπου και βρίσκεται η έδρα του. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1966 και αγωνίζεται με χρώματα το μπλε και το λευκό. Έχει σήμα τον Κεραυνό, το οποίο προέρχεται από το ανεπίσημο σωματείο της Θύελλας που δραστηριοποιείτο στην περιοχή και με το οποίο συγχωνεύτηκε κατά το έτος ίδρυσής του. Ο σύλλογος διατηρεί τμήματα ποδοσφαίρου, καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης, αντισφαίρισης και σκακιού.
Τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών
Ο σύλλογος διαθέτει ανδρικό, εφηβικό, παιδικό, παμπαιδικό τμήμα καθώς και ακαδημίες μικρών ηλικιών. Φυσική του έδρα αποτελεί το Γήπεδο Ποδοσφαίρου του Παπάγου, το οποίο είναι χωμάτινο με λυόμενες εξέδρες. Στο γήπεδο αυτό, που είναι από τα τελευταία γήπεδα της Αθήνας που παραμένουν χωμάτινα, στεγάζονται όλα τα τμήματα πλην του ανδρικού. Το ανδρικό τμήμα χρησιμοποιεί ως έδρα το γήπεδο του Χολαργού Β', το οποίο διαθέτει συνθετικό χλοοτάπητα. Το καλοκαίρι του 2023, μετά απο χρόνια αναμονής δρομολογήθηκε η ανακατασκευή του γηπέδου του Α.Σ. Παπάγου η οποία εάν δέν υπάρχουν καθυστερήσεις θα παραδοθεί με σύγχρονη μορφή (συνθετικός χλοοτάπητας ) περίπου στα τέλη Σεπτεμβρίου 2023.
Τα κείμενα που ακολουθούν έχουν συνταχθεί από τον Φαίδωνα Ρόμπολα και αφορούν την περίοδο 1978-1993. Ζητώ εκ των προτέρων συγγνώμη για λάθη ή παραλήψεις μου και παρακαλώ τους συναθλητές μου να με διορθώσουν, να συμπληρώσουν ονόματα ποδοσφαιριστών ή παραγόντων που έχω ξεχάσει και εφόσον το επιθυμούν να εμπλουτίσουν τα ιστορικά στοιχεία που έχω καταγράψει.
Στη θέση του χωμάτινου γηπέδου προϋπήρχε όρχος στρατιωτικών οχημάτων μονάδας Μηχανικού της οποίας οι εγκαταστάσεις συντήρησης και επισκευής δυσκόλεψαν αρκετά τη φάση εκσκαφής-επανεπίχωσης για τη διαμόρφωση του αγωνιστικού χώρου.
Το γήπεδο κατασκευάστηκε με πολύ κόπο και προσωπική εργασία από κατοίκους του Παπάγου που αγαπούσαν την ομάδα και ήθελαν να τη δουν να προοδεύει.
Νεοχώρι Ναυπακτίας Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα, δείτε Νεοχώρι (αποσαφήνιση)
Α.Σ. Παπάγου
Τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών
Η πρώτη μεγάλη χαρά για όσους εμπλέκονταν με το σύλλογο ήταν η άνοιξη του 1979 που η ποδοσφαιρική ομάδα ξεκόλλησε από τη Γ΄ κατηγορία ΕΠΣΑ και ανέβηκε στη Β’ (Προπονητής Διονύσης Σπετσαρίας, Γενικός Αρχηγός Σπύρος Ασπρογέρακας, Έφορος Κώστας Χριστόπουλος).
Νεοχώρι Ναυπακτίας Αιτωλοακαρνανίας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα στην Αιτωλοακαρνανία, δείτε Νεοχώρι Μεσολογγίου
Α.Σ. Παπάγου
Τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών
Η δεύτερη μεγαλύτερη όταν η ομάδα ανέβηκε από τη Β’ στην Α’ ΕΠΣΑ την άνοιξη του 1982 (Προπονητής Γιώργος Ροκίδης).
Νεοχώρι Ναυπακτίας Αιτωλοακαρνανίας
Το Νεοχώρι Ναυπακτίας είναι μικρό ορεινό χωριό της Αιτωλοακαρνανίας το οποίο είναι χτισμένο σε υψόμετρο 850 μέτρων στις πλαγιές του όρους Ψηλός Σταυρός. Το χωριό βρίσκεται ανάμεσα σε δύο ποτάμια, το ποτάμι Κλινοβίτης και τον παραπόταμό του Καλαμίτη, ενώ απέναντί του και δυτικά είναι το βουνό Καρφοπεταλιάς. Με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης μαζί με τον οικισμό Πετρωτό αποτελεί την Τοπική Ενότητα Νεοχωρίου Ναυπακτίας που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Πλατάνου του Δήμου Ναυπακτίας. Σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού και κατοικιών του 2011 που αφορούν στο μόνιμο πληθυσμό της χώρας στο Νεοχώρι απογράφησαν 129 κάτοικοι. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 αποσπάται από το δήμο Κλεπαΐδος και ορίζεται έδρα της κοινότητας Νεοχωρίου ενώ το 1997, σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτη ς και το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997, προσαρτάται στον τότε δήμο Πλατάνου.
Α.Σ. Παπάγου
Τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών
Από το 1978 έως το 1983 (με τις δυο ανόδους) η ομάδα είχε στις τάξεις της κυρίως φοιτητές και μετέπειτα επιστήμονες.
1.   Γιάννης Καλαβρυτινός (Δ/ντής Δ’ Ορθοπεδικής Νοσοκομείου Υγεία).
Νεοχώρι Ναυπακτίας Αιτωλοακαρνανίας
Συλλογος Νεοχωριτών
Ο Σύλλογος Νεοχωρίτων είναι ένας οργανισμός αποτελούμενος από απογόνους του χωριού Νεοχωρίου Ναυπακτίας της Ελλάδας. Ο Σύλλογος ιδρύθηκε το 1918 στο Johnsonburg της Πενσυλβανίας. Μια από τις πρώτες της δράσεις ήταν η εγκατάσταση συστήματος ύδρευσης στο χωριό Νεοχωρίου το 1929. Από την ίδρυσή του ο Σύλλογος συνεχίζει συνεχώς διάφορες κοινωνικές και πολιτιστικές δραστηριότητες για λογαριασμό του Νεοχωρίου, των κατοίκων του και των παγκόσμιων απογόνων του. Ο Σύλλογος παρέχει εκπαιδευτικές υποτροφίες, εκδίδει διάφορες εκδόσεις και δωρίζει τα έσοδά του για τη συγκέντρωση χρημάτων σε διάφορες καλοπροαίρετες αιτίες, συμπεριλαμβανομένων έργων και προγραμμάτων της Εκκλησίας μας. Ο Σύλλογος είναι μέλος του Συμβουλίου Αποδήμων Ελλήνων (ΣΑΕ) και του Οργανισμού Στερεάς Ελλάδας Αμερικής Καναδά (OSEAK), το οποίο ιδρύθηκε και λειτουργεί το Ελληνορθόδοξο Παρεκκλήσι της Θεοτόκου και της Αγίας Παρασκευής στο Πάρκο Νεοχωρίων. Επί του παρόντος, έχει περίπου 350 μέλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας Κατηγορία:Κράβαρα
Α.Σ. Παπάγου
Τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών
2.   Γιώργος Τριάντης (Δ/ντης Αιμοδυναμικού Τμήματος Σισμανογλείου).
3.   Ντίνος Μερκούρης (Δ/ντης Καρδιολογικής Κλινικής Λαϊκού Νοσοκομείου). Ο Γιατρός της Καρδιάς μας στα Ανώγεια.
4.   Ανδρέας Γιαννόπουλος (Δ/ντης  Νευροχειρουργικής Κλινικής Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Ηρακλείου Κρήτης)
5.   Σπύρος Δρίτσας (Μαθηματικός – Ιδιοκτήτης Φροντιστηρίων Μέσης Εκπαίδευσης).
6.   Άγγελος Αστρεινίδης (Μαθηματικός, CEO της εταιρίας ITEAM ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ ).
7.   Νίκος Χεινόπωρος (Οικονομολόγος, Πανεπιστήμιο Νέας Υόρκης, Χρηματοοικονομικά).
8.   Αριστείδης Τζωρτζόπουλος (Νομική, Δικηγόρος Αγρινίου).
Μομπέλλο ντι Τορίνο
Το Μομπέλλο ντι Τορίνο (ιταλικά: Mombello di Torino) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Α.Σ. Παπάγου
Τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών
9.   Πέτρος Πουλίδης (Αγρονόμος Τοπογράφος και Πολιτικός Μηχανικός ΕΜΠ, Κατασκευαστής)
10.  Γιάννης Τριάντης (Νομική Θεσσαλονίκης ΑΠΘ, Δημοσιογράφος New Post κλπ., 25 χρόνια στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, ‘’Επί τον τύπο των ήλων’’)
Μομπέλλο ντι Τορίνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Α.Σ. Παπάγου
Τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών
11. Κλεάνθης Ροκίδης (Α.Σ.Ο.Ε.Ε., στέλεχος του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας)
12. Γιώργος Αυφαντόπουλος (Γυμναστική Ακαδημία)
13. Αντώνης Παπαντώνης (Νομική, Δικηγόρος Αθηνών)
14.  Φαίδων Ρόμπολας (Πολιτικός Μηχανικός ΕΜΠ, Μελετητής)
Οι ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν το χρονικό διάστημα από την περίοδο 1978-1979 έως την περίοδο 1982-1983 ήταν οι παρακάτω:
Στάθης Παπαροδόπουλος (ΑΡΧΗΓΟΣ), Νίκος και Γιάννης Μελετής, Γιάννης Μιχαλακίδης, Χρήστος Αναγνωστόπουλος, Ρένος Γρηγοράκης, Ανδρέας Λαυρεντάκης, Τάκης Γιαννάκος, Δημήτρης Γαγγάδης, Άκης και Γρηγόρης Βαραδίνης, Βασίλης Ιατρίδης, Αντώνης Μανίκας, Γιάννης Κρασώνης, Γιώργος Χαλκιόπουλος,  Βαγγέλης Λυμπερόπουλος, Σπύρος Γιατράς, Σάκης Τασσόπουλος, Νίκος Σελούλης, Κώστας Παπαντωνίου, Γιάννης Χαραλαμπάκης, Γιάννης Δαμασκηνός, Παναγιώτης Βελιανίτης, Μανώλης και Κλεάνθης Ροκίδης, Γιώργος Μαρανής, Γιώργος Αυφαντόπουλος, Παντελής Πλυτάς, Γιάννης Κρινής, Ανδρέας και Νίκος Σταμουλακάτος, Νίκος Αλεξανδρίδης, Ηλίας Λιάρος, Νίκος Σοφιανόπουλος, Γιάννης Μυλωνάς, Δημήτρης Κρούσης, Σπύρος Αλεβιζάκης, Νίκος Βασιλείου, Αλέξης Κόλτηρης, κ.α.
Την ίδια χρονική περίοδο στη διοίκηση του συλλόγου συμμετείχαν σημαντικοί παράγοντες που έβαλαν το λιθαράκι τους για την πρόοδο του ποδοσφαιρικού τμήματος και όχι μόνο. Θόδωρος Κυφωνίδης, Σπύρος Βαρυπάτης, Στάθης και Ρίτης Παναγιωτίδης, Γρηγόρης Χεινόπωρος, Νίκος Χονδροκούκης, Λούης Γλυνός, Σπύρος Ασπρογέρακας, Βασίλης Κερασοβίτης, Αντώνης Μανιατόπουλος, Κώστας Χριστόπουλος (Τζήλας), Γιώργος Ανδρεάδης, Μίμης Κωνσταντίνου, Γιάννης Καλογερόπουλος, Θόδωρος Χαλιμάς, κ.α. έδωσαν τα πάντα για να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους.
Από το 1983 μέχρι το τέλος της περιόδου 1992-1993 για επτά χρόνια προπονητής της ομάδας ήταν ο Στράτος Σάββας (ιδρυτής της ανεξάρτητης ομάδας Longlived στην Κυψέλη) με μικρά διαλείμματα στη θητεία του. Μεσολάβησαν οι θητείες του Χρήστου Αναγνωστόπουλου (1986-1987) και του Τάκη Τακτικού (1987-1989). Η συνεργασία του Στράτου Σάββα με το σύλλογο είχε ξεκινήσει την περίοδο 1981-1982 ως προπονητής των τμημάτων υποδομής (προετοίμαζε την ομάδα που ανέβηκε στην Α' ΕΠΣΑ την περίοδο 1984-1985).
Στις παραπάνω περιόδους η ομάδα αγωνίστηκε στη Β΄ΕΠΣΑ και ανέβηκε στην Α’ ΕΠΣΑ τρείς φορές. Δύο φορές με προπονητή τον Στράτο Σάββα (1984-1985 & 1990-1991) και μία με τον Τάκη Τακτικό (1988-1989). Παρέμεινε στην Α' ΕΠΣΑ έξι (6) χρόνια [(1982-1983), (1985-1987), (1989-1990), (1991-1993)].
Την περίοδο 1983-1984, η ομάδα αγωνίστηκε στη Β’ ΕΠΣΑ και βασίστηκε αφενός στους μικρούς σε ηλικία ποδοσφαιριστές που ανέβασε στην πρώτη ομάδα ο Στράτος Σάββας [Μιχάλης Καβαλιέρης, Περικλής Παπαπαναγής, Γιάννης Σαμαράς, Νίκος και Ανδρέας Σταμουλακάτος, Παντελής Πλυτάς, Αντώνης και Κώστας Παπαντώνης, Αλέξης Γιαννακόπουλος, Γιώργος Τσιάλτας, Τόλης Κωτσής, Μιχάλης Κωστάλας, Θανάσης Καραμπάς, Παναγιώτης Ξουραφάς, Γιάννης Τυροκόμος (Τσίζ), κ.α.],  αφετέρου στους ‘’παλιούς’’ που παρέμειναν στην ομάδα μετά την πτώση από την Α’ ΕΠΣΑ [Νίκος Μελετής (ΑΡΧΗΓΟΣ), Νίκος Χεινόπωρος, Άγγελος Αστρεινίδης, Ανδρέας Γιαννόπουλος, Ντίνος Μερκούρης, Γιάννης Καλαβρυτινός, Γιώργος Τριάντης, Φαίδων Ρόμπολας] και στους εκ μεταγραφής Τσιάκαλο, Ιορδάνου και Μαυραγάνη.
Την περίοδο 1984-1985 η ομάδα ανέβηκε στην Α’ ΕΠΣΑ όπου παρέμεινε μέχρι την περίοδο 1986-1987. Εκτός των παραπάνω  στην ομάδα αγωνίστηκαν και οι Τάσος Λαζαρίδης (Τίγρης), Γιάννης Σιγανός, Γιώργος Χερίδης, Μάνθος Μαλεκάκης, Κώστας Ζούτης (Νέλης), Μιχάλης Τσαλαβούτας, Νίκος Αβαράκης, Δημήτρης Τολιάκης, Γιώργος Μανιατόπουλος, Δημήτρης Μπουρμπούνης, Γιάννης Καπελάκης,  Αντώνης Περδικάρης, Παρασχάκης, Κουτσογκίλας, Αλεξόπουλος, Πιρπιλίδης, κ.α. Το καλοκαίρι του 1986 ο Μιχάλης Καβαλιέρης μεταγράφηκε στον Λεβαδειακό και ο Περικλής Παπαπαναγής στον Χαραυγιακό ακολουθώντας επαγγελματική καριέρα.