cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εξάνθημα
Διαγνωστική προσέγγιση
μικρογραφία| Δοκιμασία με επιθέματα για τον εντοπισμό πιθανών αλλεργιογόνων Τα αίτια του εξανθήματος είναι πολυάριθμα, γεγονός που μπορεί να κάνει την αξιολόγηση ενός εξανθήματος εξαιρετικά δύσκολη. Μια ακριβής αξιολόγηση μπορεί να γίνει μόνο στο πλαίσιο ενός ενδελεχούς ιστορικού, δηλαδή των φαρμάκων που παίρνει ο ασθενής, του επαγγέλματος του ασθενούς, πού ήταν ο ασθενής και της πλήρους φυσικής εξέτασης.
Τα σημεία που συνήθως σημειώνονται στην εξέταση περιλαμβάνουν:
Μπορεί να παραγγελθεί μια δοκιμασία επιθεμάτων, για διαγνωστικούς σκοπούς σε περίπτωση αλλεργικού εξανθήματος.
Θεραπευτική αγωγή
Η θεραπεία διαφέρει ανάλογα με το εξάνθημα με το οποίο έχει διαγνωστεί ένας ασθενής. Τα κοινά εξανθήματα μπορούν εύκολα να αντιμετωπιστούν χρησιμοποιώντας τοπικές κρέμες με στεροειδή (όπως υδροκορτιζόνη) ή μη στεροειδείς θεραπείες. Πολλά από σκευάσματα είναι διαθέσιμα χωρίς ιατρική συνταγή στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το πρόβλημα με τις στεροειδείς τοπικές κρέμες π.χ. υδροκορτιζόνη είναι η ανικανότητά τους να διεισδύσουν στο δέρμα μέσω της απορρόφησης και επομένως να μην είναι αποτελεσματικές για τον καθαρισμό της πληγείσας περιοχής, καθιστώντας έτσι την υδροκορτιζόνη σχεδόν εντελώς αναποτελεσματική σε όλες εκτός από τις πιο ήπιες περιπτώσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δερματικές ασθένειες
Ναός της Αγίας Παρασκευής (Χαλκίδα)
Ο ναός της Αγίας Παρασκευής είναι ορθόδοξη εκκλησία βρίσκεται στη Χαλκίδα, αφιερωμένη στην Αγία Παρασκευή. Είναι μία από τις ελάχιστες σωζόμενες ενοριακές εκκλησίες που κατασκευάστηκαν από την λατινική εκκλησία κατά τη διάρκεια της Φραγκοκρατίας. Θεωρείται ότι στη θέση του ναού υπήρχε βασιλική του 5ου με 6ου αιώνα μ.Χ., η οποία μετά την κατάκτηση της Εύβοιας από τους Φράγκους ανακατασκευάστηκε σε γοτθικό ρυθμό. Επιπλέον τροποποιήσεις έλαβαν χώρα μετά το 1853, όταν η πρόσοψη καταστράφηκε από σεισμό.
Ιστορία
Στη θέση όπου βρίσκεται ο σημερινός ναός είχε κτιστεί κατά την παλαιοχριστιανική εποχή βασιλική, μάλλον του 5ου με 6ου αιώνα, από την οποία σώζονται τμήματα των κιόνων και κιονόκρανα με φυτικά μοτίβα (άκανθους). Πιθανόν να έγινε μερική ανακατασκευή του ναού τον 11ο αιώνα, καθώς έχει εντοπιστεί τμήμα υπέρθυρου το οποίο έχει χρονολογηθεί στον 11ο αιώνα. Πιθανόν αυτός ο ναός υπέστη καταστροφές κατά την κατάκτηση της Εύβοιας από τους Φράγκους, οι οποίοι όμως χρησιμοποίησαν το σχέδιο του παλιού ναού ως βάση για την κατασκευή του νέου, όπως φαίνεται από τις αναλογίες του σχεδίου, ενώ επαναχρησιμοποίησαν τους κίονες του παλιού ναού.
Λατινοκρατία
Όπως συνέβη και σε άλλες ορθόδοξες περιοχές που κατέκτησαν οι Λατίνοι, μετονόμασαν τους ναούς, με το ναός της Αγίας Παρασκευής να ταυτίζεται με τον ναό της Παρθένου, πιθανόν αναφορά σε προϋπάρχοντα ναό αφιερωμένο στην Παναγία Περίβλεπτο. Ο Ανρί ντε Βαλανσιέν αναφέρει ότι το 1205 επισκεύθηκε στη Χαλκίδα τον ναό της Παρθένου. Ο ναός της Παρθένου Μαρίας ήταν ένας από τους σημαντικότερους της πόλης και έχει προταθεί ότι ήταν ο καθεδρικός ναός του Νεγροπόντε (όπως λεγόταν η Χαλκίδα επί Λατίνων), με την κατοικία του επισκόπου να είναι το κτίριο το οποίο σήμερα αναγνωρίζεται ως οικία του Βαϊλού. Όμως έχει προταθεί επίσης ότι ο καθεδρικός ναός ήταν αφιερωμένος στον Άγιο Μάρκο και βρισκόταν στη θέση του τζαμίου Εμίρ Ζαδέ, κοντά στην Αγία Παρασκευή.
Σε έγγραφα του 1256 και 1262 αναφέρεται επίσης ότι στο Νεγροπόντε υπήρχε ο μοναστικός ναός της Παναγίας των Σταυροφόρων. Η παρουσία του τάγματος των Σταυροφόρων μνημονεύεται στη πόλη από το 1223. Δεν είναι γνωστό αν ο συγκεκριμένος ναός ταυτίζεται με τον σημερινό ναό της Αγίας Παρασκευής, αλλά η θέση του εντός των τειχών και κοντά στο διοικητικό κέντρο της πόλης δεν αποκλείει την ταύτιση. Πιθανόν τότε ο ναός πέρασε στην κατοχή των Δομινικανών, οι οποίοι προχώρησαν σε διαμόρφωση τόσο της εκκλησίας, όσο και του γύρω χώρου.
Οθωμανικοί και νεότεροι χρόνοι
thumb|left|200px|Το καμπαναριό του ναού Μετά την κατάκτηση της Εύβοιας από τους Οθωμανούς το 1470, ο ναός μετατράπηκε σε τέμενος αφιερωμένο στον Μωάμεθ τον Πορθητή. Οι Οθωμανοί κατέστρεψαν και ασβέστωσαν τις αγιογραφίες, σφράγισαν ή και έκτισαν τις πλευρές εισόδους του ναού και άνοιξαν επιπλέον παράθυρα. Το τζαμί περιγράφεται από τον Εβλιγιά Τσελεμπή κατά την επίσκεψή του στη Χαλκίδα το 1667, και αναφέρει ότι πρόκειται για το παλαιότερο τζαμί στην πόλη. Αν και οι διαστάσεις που αναφέρει αποκλίνουν από τις πραγματικές, η αναφορά στον τετράγωνο πύργο του μιναρέ οδηγεί στην ταύτισή του με τον ναό της Αγίας Παρασκευής. Προς το τέλος της οθωμανικής εποχής, έπαψε να λειτουργεί ως τζαμί και λειτούργησε ως αποθήκη και στρατώνας.
Το 1833, μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, ο ναός αποδόθηκε ξανά στη χριστιανική λατρεία και αφιερώθηκε στην Αγία Παρασκευή. Ο ναός υπέστη καταστροφές από σεισμό το 1853, με αποτέλεσμα η πρόσοψή του να ανακατασκευαστεί, αν και μάλλον πιο πίσω από την αρχική, περίπου 7 μέτρα, όπως φαίνεται από την παρουσία δύο κιόνων μπροστά από τη σημερινή πρόσοψη. Η νέα πρόσοψη έχασε τη γοτθική της διαρρύθμιση, ενώ ο ναός ενισχύθηκε πλευρικά με αντηρίδες, δύο βόρεια και τρεις νότια, και τα παράθυρα στον βόρειο τοίχο σφραγίστηκαν, πιθανόν για λόγους ευστάθειας. Επεμβάσεις πραγματοποιήθηκαν και στο εσωτερικό του ναού, με την κατασκευή ξύλινου υπερώου και κατασκευάστηκε το μαρμάρινο τέμπλο του ναού.
Ο ναός υπέστη καταστροφές από σεισμό και το 1894 (από το ρήγμα της Αταλάντης), ο οποίος προκάλεσε την μερική κατάρρευση του κωδωνοστασίου και την εμφάνιση ρωγμών στην οροφή του ιερού. Ο ναός κρίθηκε επικίνδυνος και ο εκκλησιασμός γινόταν σε γειτονικό κτίσμα. Το 1895 ο Νικόλαος Καλογερόπουλος κατάφερε να εξασφαλίσει 5.000 δραχμές από την επιτροπή εράνου για το σεισμό για την αποκατάσταση του ναού, η οποία ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 1895. Τότε ανοίχθηκαν παράθυρα στο βόρειο τοίχο ενώ στη πρόσοψη προστέθηκαν ρίγες και νεοκλασικά στοιχεία. Το κωδωνοστάσιο αναστηλώθηκε το 1928, υπό στην επίβλεψη του Αναστάσιου Ορλάνδου, αλλά αφαιρέθηκαν οι ρίγες.
Περιγραφή
thumb|250px|Το εσωτερικό του ναού Ο ναός έχει τη μορφή τρίκλιτης βασιλικής με μήκος 37,5 μέτρα, πλάτος 20,5 και ύψος 18 μέτρα. Πριν την ανακατασκευή της πρόσοψης το 1853, ο ναός ήταν μακρύτερος, με μήκος που υπολογίζεται ότι ήταν 44 μέτρα, μπορεί και μακρύτερος. Το γεγονός ότι η πρόσοψη αρχικά βρισκόταν σε άλλη θέση δείχνουν δύο κίονες ακριβώς μπροστά από την πρόσοψη. Η σημερινή πρόσοψη φέρει τρεις τοξωτές πόρτες και από πάνω τους κατασκευάστηκαν τρία ίδια ορθογώνια παράθυρα. Σε ψηλότερο επίπεδο ανοίκτηκε μικρός στρογγυλός φεγγίτης-ρόδακας και στην κορυφή της πρόσοψης βρίσκεται αέτωμα με μικρό τοξωτό παράθυρο. Οι δύο κίονες στην πρόσοψη φέρουν βυζαντινά κιονόκρανα με ιονικούς έλικες εκατέρωθεν από μια κομμένη πυραμίδα και φέρουν κυκλικό μονόγραμμα. Στο παρελθόν υπήρχαν και τρεις είσοδοι στο νότιο τοίχο, οι οποίες όμως σφραγίστηκαν.
Στο εσωτερικό του ναού, τα κλίτη χωρίζονται με δύο κιονοστοιχίες, με τέσσερα τόξα έκαστη αρχικά. Όμως μετά τις τροποποιήσεις στα μέσα του 19ου αιώνα για τις ανάγκες κατασκευής γυναικονίτη κατασκευάστηκε ανάμεσα στους δύο πιο δυτικούς κάθε κιονοστοιχίας ένας επιπλέον κίονας. Τα τόξα των κιονοστοιχιών είναι κυρίως οξυκόρυφα, αλλά υπάρχουν και στρογγυλά. Η κιονοστοιχία σταματάει σε ένα τετράγωνο κίονα περίπου στα 2/3 του μήκους του κεντρικούς κλίτους και από εκεί και πέρα υπάρχουν δύο μεγαλύτερες οξυκόρυφες αψίδες που εδράζονται πάνω σε ένα κίονα βυζαντινού ρυθμού. Οι αψίδες αυτές είναι απλές, διακοσμημένες μόνο μια λωρίδα. Η βασιλική είναι ξυλόστεγη.
Στο ανατολικό άκρο βρίσκεται το άγιο βήμα, αποτελούμενο από τη χορωδία ή πρεσβυτέριο και τα παρεκκλησία. Το πρεσβυτέριο είναι σχεδόν τετράγωνο, με διαστάσεις 8 επί 8 μέτρα, καλυμμένο με θόλο και διαθέτει οξυκόρυφη αψίδα διακοσμημένη με σχέδια φυλλώματος. Προς βορρά βρίσκεται ένα παρεκκλήσι, σχεδόν τετράγωνο και διαστάσεων 5 επί 5 μέτρων και είναι καλυμμένο με σταυροθόλιο. Η άκρη των νευρώσεων εδράζεται πάνω σε διακοσμημένες προεξοχές. Το βόρειο παρεκκλήσι στο παρελθόν δεν επικοινωνούσε με το πρεσβυτέριο. Στο βόρειο παρεκκλήσι, σε μία εσοχή, βρίσκεται το ταφικό μνημείο του Πέτρου Λιπαμάνου, ο οποίος πέθανε το 1398. Το νότιο παρεκκλήσι είναι μακρόστενο και στεγάζεται με δύο σταυροθόλια. Τα σταυροθόλια αυτά διαθέτουν διακοσμημένους σφηνόλιθους, με μια λεοντοκεφαλή το ένα και φύλλα το άλλο. Επίσης η αψίδα ανάμεσα στα δύο σταυροθόλια είναι διακοσμημένη με σταφύλια. Οι νευρώσεις των σταυροθόλιων εδράζονται πάνω σε προεξοχές διακοσμημένες με λαξευτά φύλλα. Στο νότιο τοίχο του έχει προστεθεί μια οξυκόρυφη καμάρα, η οποία περιβάλλει ένα ορθογώνιο παράθυρο. Τα παρεκκλήσια και το πρεσβυτέριο χωρίζονται από τον ναό με μαρμάρινο τέμπλο.
Ο ανατολικός τοίχος του ναού φέρει τρία παράθυρα ψηλά και από κάτω βρίσκεται ένα δίλοβο νεογοτθικό παράθυρο. Η σημερινή του διαμόρφωση χρονολογείται από τον 19ο αιώνα. Στη βορειοανατολική του ναού υψώνεται τετράπλευρο κωδωνοστάσιο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χαλκίδα Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας
Μαντριά Πάφου
Τα Μαντριά είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Κρι
Οι Κρι (κρι: Néhinaw, Néhiyaw, κ.λπ., αγγλικά: Cree, γαλλικά: Cri) είναι από τις μεγαλύτερες ομάδες των Πρώτων Εθνών στη Βόρεια Αμερική.
Στον Καναδά, πάνω από 350.000 άτομα είναι Κρι ή έχουν καταγωγή Κρι. Το μεγαλύτερο ποσοστό των Κρι στον Καναδά ζει βόρεια και δυτικά της λίμνης Σουπίριορ, στο Οντάριο, τη Μανιτόμπα, το Σασκάτσουαν, την Αλμπέρτα και τα Βορειοδυτικά Εδάφη. Περίπου 27.000 ζουν στο Κεμπέκ.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο λαός Κρι ιστορικά ζούσε προς τα δυτικά από τη λίμνη Σουπίριορ. Σήμερα, ζουν ως επί το πλείστον στη Μοντάνα, όπου μοιράζονται το Καταφύγιο Ρόκι Μπόι Ίντιαν με τον λαό Οτζίμπουε.
Η τεκμηριωμένη μετανάστευση προς τα δυτικά με την πάροδο του χρόνου έχει συνδεθεί στενά με τους ρόλους τους ως έμποροι και κυνηγοί στο βορειοαμερικανικό εμπόριο γούνας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες του Καναδά Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Ιθαγενείς της Βόρειας Αμερικής
Μαμώνια
Η Μαμώνια είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
N-φαινυλαιθανιμίνη
Η Ν-φαινυλαιθανιμίνη ή N-αιθυλιδενανιλίνη ή αιθυλιδενιμινοβενζένιο είναι η χημική ένωση με σύντομο συντακτικό τύπο PhN=CHCH3. Είναι μια δευτεροταγής αρωματική ιμίνη
Από αιθανάλη και ανιλίνη
Με επίδραση ανιλίνης σε αιθανάλη :
Αναγωγή
Ανάγεται προς N-αιθυλανιλίνη :
Πηγές
Κατηγορία:Αρωματικές ιμίνες
Μαραθούντα Πάφου
Ο ενοριακός ναός είναι είναι αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο, έχει και πολλά ξωκλήσια όπως του Αγίου Μάμα, της Αγίας Μαρίνας, και της Παναγιάς οδηγήτριας. Η Μαραθούντα διέθετε σχολείο από την δεκαετία του 1850-1860 που δίδασκαν ιερείς με την συνδρομή της μητρόπολης Πάφου.
Ιστορία
Το όνομα της Μαραθούντας προέρχεται από το φυτό Μάραθος, που σημαίνει περιοχή που φύεται πολύς μάραθος. Στη Φραγκοκρατία αποτελούσε βασιλικό κτήμα.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Φρειδερίκος Ε΄ του Παλατινάτου
Ο Φρειδερίκος Ε΄ (Friedrich V., 26 Αυγούστου 1596 - 29 Νοεμβρίου 1632) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ, ήταν εκλέκτορας του Παλατινάτου το διάστημα 1610-1623 και διεκδικητής βασιλιάς της Βοημίας το διάστημα 1619-1620.
Βιογραφία
Το 1610 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Το 1618-19 οι κυρίως προτεσταντικές περιοχές της Βοημίας εξεγέρθηκαν εναντίον του Καθολικού Φερδινάνδου Β΄ των Αψβούργων εκκινώντας τον Τριακονταετή Πόλεμο. Πρόσφεραν το στέμμα της Βοημίας στον Φρειδερίκο Ε΄ ως εξέχοντος μέλος της Προτεσταντικής Ένωσης που είχε ιδρύσει ο πατέρας του και ελπίζοντας στη βοήθεια του πεθερού του Ιακώβου Α΄ της Αγγλίας. Όταν αποδέχθηκε το στέμμα, οι σύμμαχοί του της Ένωσης και ο Ιάκωβος Α΄ τον εγκατέλειψαν, υπογράφοντας μεταξύ τους τη συνθήκη της Ουλμ το 1620. Ηττήθηκε στη μάχη του Λευκού Όρους κοντά στην Πράγα και του δόθηκε ο ειρωνικός τίτλος ο Βασιλιάς του χειμώνα (Winterköning). Ακολούθησε η εισβολή των Αυστριακών στο Παλατινάτο, οπότε αναγκάστηκε να διαφύγει στον θείο του, Μαυρίκιο της Οράγγης, κυβερνήτη στην Ολλανδία το 1622. To επόμενο έτος στερήθηκε επίσημα των κτήσεών του με αυτοκρατορικό διάταγμα και έζησε το υπόλοιπο της ζωής του εξόριστος στην Πράγα.
Ήταν διανοούμενος, μυστικιστής και Καλβινιστής. Δημιούργησε τους Ανακτορικούς Κήπους (hortus palatinus) στη Χαϊδελβέργη. Απεβίωσε το 1632 στο Μάιντς και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Κάρολος Α΄ Λουδοβίκος, στον τίτλο μόνο εκλέκτορας του Παλατινάτου ως το 1648, οπότε έληξε ο πόλεμος και μετέβη στην επικράτειά του. Η κόρη του Σοφία ήταν μητέρα του Γεωργίου Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας.
Οικογένεια
Το 1613 νυμφεύτηκε την Ελισάβετ Στιούαρτ, κόρη του Ιακώβου Α΄ της Αγγλίας, και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Μαμούνταλι
Το Μαμούνταλι είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Φηγαία
Η Φηγαία (Φηγαία), (ο δήμος: Φηγαίας) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Αιγηίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).
Για τη Φηγαία, γινόταν σύγχυση στις παλαιότερες πηγές, κυρίως στο κατά πόσο υπήρχε και άλλος οικισμός ή/και δήμος με το ίδιο όνομα στην Αρχαία Αττική. Σύμφωνα με τον Στέφανο τον Βυζάντιο, εκτός από τον δήμο της Αιγηίδας φυλής υπήρχε και άλλος δήμος της Πανδιονίδας φυλής. Με την άποψη αυτή του Στέφανου του Βυζαντίου συμφωνούσε και ο Σκαρλάτος ο Βυζάντιος, ο οποίος μάλιστα αναφέρει ότι η Φηγαία της Αιγηίδας φυλής ανήκε πρωτύτερα στην Αιαντίδα φυλή. Για το θέμα αυτό στη σημερινή εποχή ο John S. Traill έχει αποδείξει ότι η ονομασία «Φηγαία Β’» είναι αποτέλεσμα αρχαίων λαθών (η ίδια εκτίμηση για τους δήμους: Anakaia B, Phegaieis B, Graes, Pol[--]) και ότι ο δήμος ήταν μόνο ένας. Ανήκε δε στην Αιγηίδα φυλή και κατά την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) της αρχαίας Βουλής ενσωματώθηκε στην Αδριανίδα φυλή.
Με τη ίδια ονομασία αναφερόταν μικρό χωριό (κώμη), πιθανώς στους ανατολικούς πρόποδες της Πεντέλης, χωρίς πάντως να έχει επακριβώς ταυτιστεί με κάποια σημερινή περιοχή, το οποίο δεν ήταν ανεξάρτητος δήμος, αλλά κοινότητα πιθανώς του δήμου της Στειρίας (που ανήκε στην Πανδιονίδα φυλή), το οποίο ίσως ιδρύθηκε από κατοίκους του δήμου Φηγαίας και προκάλεσε την παλιότερη σχετική σύγχυση με τα παραπάνω αναφερόμενα περί δήμου της Πανδιονίδας φυλής.
Ονομασία
Ο δήμος, πήρε ίσως το όνομά του, όπως και στην περίπτωση του δήμου Φηγούντος, από το δέντρο με την ονομασία «φηγός», δηλαδή την οξιά (επιστημονική ονομασία: Fagus) ή άλλα παρόμοια δέντρα της οικογένειας των «Φηγοειδών» (επιστημονική ονομασία: Fagaceae), όπως τη βελανιδιά κ.α., το οποίο πιθανώς φυόταν στις εκτάσεις του δήμου.
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος της Φηγαίας, ήταν δήμος της Παραλίας. Βρισκόταν στη ανατολική ακτή της Αττικής, κοντά στη σημερινή Αρτέμιδα Αττικής (Λούτσα), πιθανώς στη θέση Ντράφι (συνοικία της πρώην κοινότητας Πικερμίου Αττικής και νυν του δήμου Ραφήνας-Πικερμίου ή στη θέση Γεροτσακούλι, στην περιοχή της Αγίας Μαρίνας της Νέας Μάκρης, η οποία υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Μαραθώνος. Ο John S. Traill είναι περισσότερο διακείμενος προς τη δεύτερη υπόθεση, δηλαδή τη θέση Γεροτσακούλι,  δεδομένου ότι πιστεύει ότι το έδαφος στο Ντράφι είναι πολύ μικρό για να φιλοξενεί έναν δήμο που είχε τρεις ή τέσσερις βουλευτές ως αντιπρόσωπους στην αρχαία Βουλή. Ο σημερινός οικισμός Γεροτσακούλι βρίσκεται σε απόσταση 4 χιλιομέτρων από το κέντρο της Νέας Μάκρης.
Υπενθυμίζεται επίσης, ότι πιθανώς στη σημερινή θέση Νταού της Πεντέλης υπήρχε ο αρχαίος αττικός δήμος της Φηγούς της  Ερεχθηίδας φυλής. Στη ευρύτερη περιοχή του σημερινού Πικερμίου (αρχαίος δήμος Τείθρας), τα χωριά Ντράφι ή Γεροτσακούλι και Νταού (πιθανώς αρχαία Φηγαία και Φηγούς αντίστοιχα) βρίσκονταν δηλαδή τρεις αρχαίοι δήμοι.
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, αναφέρει την ύπαρξη δυο δήμων με την ίδια ονομασία και τοποθετούσε τον μεν πρώτο στην περιοχή Μεξαμπούγια, τον δε δεύτερο στα Κιούρκα.Διονύσιος Σουρμελής, "Αττικά: ή περί δήμων Αττικής εν οις και περί τινων μερών του Άστεως". Υπό Διονύσιου Σουρμελή. Έκδοσις πρώτη. Τύποις Αλεξάνδρου Κ. Γκαρπολά, Εν Αθήναις 1854 και "Attika hē peri dēmōn Attikēs en hois kai peri tinōn merōn asteōs", Dionysios Surmelēs, Gkarpola, 1854, σελ. 95-96: [...] "Φηγαία, και Φηγαιΐς κατά τον Αρποκρατίωνα• ο δημότης Φηγαιεύς. Δύο δήμοι υπό το αυτό όνομα, ο μεν εις κείτε παρά τον δήμον Σφενδαλέα, ο δ' έτερος εις τα Κιούρκα• ωνομάσθησαν δε από του δένδρου φηγού• διότι και εις τους δύο δήμους σώζονται εισέτι δάση φηγών. Φηγός δε καλείται η βελανιδιά, η φέρουσα καρπούς εδωδίμους, ωσαύτως και ο καρπός φηγός λέγεται. Εν τη παρακμή λοιπόν ωνομάσθησαν Φηγιάτη εκάτερος, είτα Φουγιάτη μέχρι της κυριότητος, των Τούρκων, ότε εγένοντο κτήματα τουρκικά, και εκλήθησαν δια τουρκικής προφορας Μπουγιάτ. Οι κάτοικοι του προς την Σφενδάλην εις την ερήμωσιν της Αττικής κατά το 1678, αφού άπαξ απεμακρύνθησαν, εις την επάνοδόν των επροτίμησαν καταλληλότερον εις κατοίκησίν των τον ποτέ δήμον Αμαξάντειαν, έρημον και τούτον όντα, όστις απ' αυτών ωνομάσθη Μπουγιάτι, λεγόμενον δε προ αυτών Μεξάνταγα• ώστε συγχωνευθέντα τα δύο ονόματα, έπλασαν το Μεξαμπούγια, κατά τα περί Αμαξαντείας λεχθέντα• είνε δε και τούτο κτήμα του Ιωσήφ Λαπιέρου. Το δ' έτερον Μπουγιάτι είνε τα νυν Κιοϋρκα: και έκειτο η κώμη εις την υπώρειαν του βουνού, όπου μέχρι της σήμερον καλούσι οι εγχώριοι τον τόπον Μπουγιάτι• ηναγκάσθησαν δε ούτοι νά μεταφέρωσι την κατοικίαν των επί του βουνου ως εις άσφαλέστερον μέρος• εκλήθη δε η νεωτέρα αύτη κώμη Κιούρκα από των περί τον βουνόν βάτων• διότι το όνομα Κιούρκα είνε τουρκικόν, και σημαίνει βάτον. Απέχουσι δε της πόλεως ήτοι του Άστεως αι δύο αυταί Φηγαίαι, η μεν πρώτη η του Λαπιέρου ώρας οκτώ ως έγγιστα, τα δε Κιούρκα ώρας επτά περίπου". [...]
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Αιγηίδας φυλής, συμμετείχε με 3 ή 4 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν επίσης με 3 ή 4 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) όπως και την πέμπτη περίοδο είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου. Την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) ο δήμος ενσωματώθηκε στην Αδριανίδα φυλή.
Οι κάτοικοι της Φηγαίας
Ο δημότης της αρχαίας Φηγαίας ονομαζόταν Φηγαιεύς. Στο δήμο υπήρχαν χώροι για τη λατρεία του Ηρακλή και των Διοσκούρων, σύμφωνα με επιγραφές που έχουν βρεθεί.
Προσωπικότητες από την Φηγαία
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από το δήμο της Φηγαίας, όπως ο Δάμων ο Φηγαιεύς, ο βουλευτής Διοκλής ο Φηγαιεύς, ο Διοσκουρίδης ο Φηγαιεύς κ.α.
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Νέα Καλυδώνα Αιτωλοακαρνανίας
Για την αρχαία πόλη της Καλυδώνας δείτε το λήμμα: Καλυδώνα
Χάουα Ιμπραχίμ
Η Χάουα Ιμπραχίμ (Hauwa Ibrahim), δικηγόρος ειδικευμένη στα ανθρώπινα δικαιώματα, γεννήθηκε από μουσουλμάνους γονείς στο χωριό Χιννάχ της βόρειας Νιγηρίας. Εκεί διδάχτηκε τις αξίες που ενδυνάμωσαν την αποφασιστικότητά της, μια από τις οποίες ήταν και η άποψη της μητέρας της ότι η μόρφωση ήταν ο μόνος δρόμος που οδηγούσε μακριά από τη φτώχεια. Η οικογένειά της είχε συναινέσει σε έναν κανονισμένο γάμο στην ηλικία των 10 ετών και για τον λόγο αυτό η Ιμπραχίμ έφυγε από το πατρικό της σπίτι και πήγε σε ένα οικοτροφείο για κορίτσια για να συνεχίσει την εκπαίδευσή της. Τα πνευματικά ενδιαφέροντά της σε συνδυασμό με το πάθος της για δικαιοσύνη την οδήγησαν στις νομικές σπουδές. Έγινε η πρώτη γυναίκα δικηγόρος στην περιφέρεια Γιαμάλτου/Ντέμπα της πολιτείας Γκόμπε και είναι πλέον περιζήτητη για τη νομική συνδρομή της.
Νέα Καλυδώνα Αιτωλοακαρνανίας
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Νέα Καλυδώνα βρίσκεται δίπλα και δυτικά του Εύηνου ποταμού λίγο πριν αυτός εκβάλει στον Πατραϊκό κόλπο. Απέχει 13 χλμ. Α.-ΝΑ. του Μεσολογγίου, 37 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τη Ναύπακτο και 1,5 χλμ. Ν.-ΝΔ. από το Ευηνοχώρι. Η παλιά του ονομασία είναι Δομνίστα και έτσι αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1951 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Ευηνοχωρίου. Το 1954 με το ΦΕΚ 101Α - 24/05/1954 μετονομάστηκε σε Νέα Καλυδών. Οφείλει το όνομά της στην αρχαία πόλη της Καλυδώνας που υπήρξε μία από τις σπουδαιότερες της παράλιας ζώνης της αρχαίας Αιτωλίας και τα ερείπια της οποίας βρίσκονται βορειότερα του σημερινού χωριού και δυτικά του Ευηνοχωρίου. Στην αρχαία Καλυδώνα υπήρχε το σημαντικότερο μετά από αυτό του Θέρμου ιερό "Λάφριον" ή "Λαφριαίον" αφιερωμένο στη θεά Άρτεμι ενώ διέθετε, κοντά στο σημερινό Κρυονέρι, στρατηγικής σημασίας για την εποχή λιμάνι που έλεγχε το θαλάσσιο δρόμο από την Αδριατική και το Ιόνιο προς τη Ναύπακτο. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με το Ευηνοχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Ευηνοχωρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου του δήμου Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 13 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Χάουα Ιμπραχίμ
Όταν το ισλαμικό δίκαιο (σαρία) εισήχθη σε 12 βόρειες πολιτείες της Νιγηρίας το 1999, τέθηκε υπό αμφισβήτηση η προστασία των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και ιδίως των δικαιωμάτων των γυναικών. Η Χάουα Ιμπραχίμ ξεκίνησε μια ασυνήθιστη επαγγελματική πορεία, υπερασπιζόμενη γυναίκες που είχαν καταδικαστεί από τα ισλαμικά δικαστήρια σε θάνατο με λιθοβολισμό για μοιχεία και παιδιά καταδικασμένα σε ακρωτηριασμό για κλοπή. Διετέλεσε συνήγορος, δωρεάν, σε περισσότερες από 150 υποθέσεις, σώζοντας τη ζωή της, της , της Χασφάτου Αμπουμπακάρ (Hafsatu Abubakar) και πολλών άλλων.
Από το 2010 έως το 2013 η Ιμπραχίμ εργάστηκε στο Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ ως επιστημονική συνεργάτις και επισκέπτρια λέκτορας. Τον Μάιο του 2014 ορίστηκε από τον πρόεδρο της Νιγηρίας μέλος της προεδρικής διερευνητικής επιτροπής για την υπόθεση της απαγωγής 200 και πλέον κοριτσιών από την τρομοκρατική οργάνωση Μπόκο Χαράμ στη βόρεια Νιγηρία. Γνωστή για την αξιοπιστία και το πάθος της για ανθρώπινη αξιοπρέπεια, η Ιμπραχίμ έχει απευθύνει έκκληση προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Κογκρέσο των ΗΠΑ για διεθνή στήριξη στην αντιμετώπιση της ανεπίλυτης τραγωδίας της. Συνεχίζει να μιλά για την ανάγκη να αναληφθεί ισχυρότερη δράση κατά της βίας εις βάρος των γυναικών, της ακραίας φτώχειας και της έλλειψης ευκαιριών, ώστε να καταπολεμηθεί ο αυξανόμενος θρησκευτικός εξτρεμισμός.
Χάρη και στις δικές της εμπειρίες, η Ιμπραχίμ είναι πεπεισμένη ότι η εκπαίδευση είναι το κλειδί για το μέλλον και, μάλιστα, ότι η εκπαίδευση των κοριτσιών οδηγεί στην εκπαίδευση των οικογενειών και συνεπώς ολόκληρης της κοινότητας και της κοινωνίας.
Η Ιμπραχίμ έλαβε το Βραβείο Ζαχάρωφ το 2005 και επένδυσε τα χρήματα του βραβείου σε ένα κληροδότημα που παρέχει ευκαιρίες για την εκπαίδευση παιδιών στη βόρεια Νιγηρία, εξασφαλίζοντας ότι τα παιδιά έχουν τα μέσα να παραμείνουν στο σχολείο. Συμμετέχει ενεργά στην εκστρατεία του Δικτύου Βραβείου Ζαχάρωφ για τα δικαιώματα των παιδιών, δίνει διαλέξεις και συμμετέχει σε συζητήσεις στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, εμπνέοντας το κοινό με την προσωπική της διαδρομή. Αποδεχόμενη την πρόσκληση του πρίγκιπα, το 2015 η Ιμπραχίμ ασχολήθηκε με τα ζητήματα της χειραφέτησης των γυναικών και της κοινωνικής δικαιοσύνης στο Χασεμιτικό Βασίλειο της Ιορδανίας για το Ινστιτούτο WANA (West Asia North Africa). Ασχολείται επίσης με ζητήματα όπως ο διαθρησκευτικός διάλογος στο Βασιλικό Ινστιτούτο Διαθρησκευτικών Σπουδών στο Αμμάν της Ιορδανίας. Το 2016 έδωσε διάλεξη στην πρώτη ομάδα των Υποτροφιών Ζαχάρωφ στη Σχολή της Βενετίας για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στο Ευρωπαϊκό Διαπανεπιστημιακό Κέντρο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τον Εκδημοκρατισμό.
Αναφορές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με το Βραβείο Ζαχάρωφ‎ Κατηγορία:Νιγηριανοί φεμινιστές
Μακούντα
Η Μακούντα είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Συνέλευση του Νιούε
Η Συνέλευση του Νιούε (Niue Assembly, στη γλώσσα Νιούε:Niue Fono Ekepule ) είναι το νομοθετικό σώμα του Νιούε. Αποτελείται από 20 μέλη. 14 από αυτά είναι αντιπρόσωποι των χωριών και 6 είναι εκλεγμένοι με κοινή λίστα. Τα μέλη εκλέγονται απευθείας με καθολική ψηφοφορία και έχουν τριετή θητεία. Το Νιούε ακολουθεί το σύστημα διακυβέρνησης του Γουεστμίνστερ, με τον πρωθυπουργό να εκλέγεται από τη Συνέλευση και το υπουργικό συμβούλιο να προέρχεται από αυτήν.
Ιστορία
Η Συνέλευση προέρχεται από το Συμβούλιο των Νήσων που ιδρύθηκε βάσει του Νόμου των Νήσων Κουκ του 1915. Αυτό διαλύθηκε το 1959 και επανασυστάθηκε ως Συνέλευση, στην οποία παραχωρήθηκε διαδοχικά μεγαλύτερος έλεγχος. Η Συνέλευση ανέλαβε την πλήρη νομοθετική εξουσία στο πλαίσιο του συντάγματος με την αυτοδιοίκηση το 1974.
Η Συνέλευση βρίσκεται στην Αλόφι.
Εκλογές
Οι εκλογές διεξάγονται με ένα απλό σύστημα πλουραλισμού, με τους ψηφοφόρους στα δεκατέσσερα χωριά να εκλέγουν ένα μέλος ανά χωριό με πλειοψηφία και έξι μέλη από έναν κοινό κατάλογο. Οι εκλέκτορες πρέπει να είναι πολίτες της Νέας Ζηλανδίας, να διαμένουν τουλάχιστον τρεις μήνες, και οι υποψήφιοι πρέπει να είναι εκλέκτορες, να διαμένουν για δώδεκα μήνες.
Θητείες της Συνέλευσης της Νιούε
Αυτή τη στιγμή η Συνέλευση βρίσκεται στη 17η θητεία της. Η 17η Συνέλευση εξελέγη στις εκλογές του 2020.
Νομοθετικές διαδικασίες
Η εξουσία της Συνέλευσης να εγκρίνει νομοθεσία περιορίζεται από το σύνταγμα. Οποιοδήποτε μέλος μπορεί να εισαγάγει νομοσχέδιο, αλλά η Συνέλευση δεν μπορεί να προχωρήσει σε νομοσχέδια που αφορούν οικονομικά θέματα χωρίς τη συγκατάθεση του Πρωθυπουργού. Νομοσχέδια που επηρεάζουν το ποινικό δίκαιο ή την προσωπική κατάσταση, τη δημόσια υπηρεσία ή τη γη του Νιούε δεν μπορούν να προχωρήσουν χωρίς αναφορά από τον Ανώτατο Δικαστήριο, την Επιτροπή Δημοσίων Υπηρεσιών του Νιούε ή την κατάλληλη Εξεταστική Επιτροπή αντίστοιχα.
Ένα νομοσχέδιο γίνεται νόμος όταν εγκριθεί από τη Βουλή και επικυρωθεί από τον Πρόεδρο. Δεν υπάρχει Βασιλική Συναίνεση
Πρόεδρος της Συνέλευσης
Η Συνέλευση προεδρεύεται από Πρόεδρο, που εκλέγεται από μέλη της εκτός των τάξεων τους. Εάν ένα μέλος της Συνέλευσης εκλεγεί Πρόεδρος (Speaker), πρέπει να παραιτηθεί από την έδρα του. Ο Πρόεδρος δεν ψηφίζει σε διαδικασίες και δεν έχει δικαίωμα ψήφου.
Παραπομπές
Συνελευση Νιουε
Μάχη της Λήμνου (1024)
Η Μάχη της Λήμνου το έτος 1024 ήταν το αποκορύφωμα μιας επιδρομής των Ρως του Κιέβου μέσω του Ελλησπόντου και στο Αιγαίο Πέλαγος. Είναι η προτελευταία σύγκρουση μεταξύ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και των Ρως.
Η μόνη πηγή που διαθέτουμε για την σύγκρουση είναι η ιστορία του Ιωάννη Σκυλίτζη. Σύμφωνα με τον Σκυλίτζη, το 1024, ο ηγέτης των Ρως, ο Χρυσόχειρ, συγκέντρωσε 800 άνδρες και έπλευσε προς την Κωνσταντινούπολη, με στόχο να καταταγεί στη Βαράγγειο Φρουρά του Βασιλείου Β'. Ο Χρυσόχειρ ήταν συγγενής του Βλαδίμηρου Α' του Κιέβου, ο οποίος είχε παντρευτεί την αδελφή του Βασιλείου Β', Άννα.
Στην Πόλη, ο Χρυσόχειρ και οι άνδρες του κλήθηκαν να παραδώσουν τα όπλα τους προτού τους επιτραπεί να εισέλθουν στην πόλη για να καταταγούν στο στράτευμα. Οι Ρως αρνήθηκαν κι έπλευσαν νότια μέσω της Προποντίδας. Ο διοικητής των στενών των Δαρδανελίων στην Άβυδο προσπάθησε να εμποδίσει τον στόλο των Ρως, αλλά οι τελευταίοι τον νίκησαν και κατευθύνθηκαν προς το Αιγαίο Πέλαγος. Στη συνέχεια κατευθύνθηκαν προς τη Λήμνο, όπου βρέθηκαν αντιμέτωποι με έναν πολύ ισχυρότερο βυζαντινό στόλο, αποτελούμενο από τις δυνάμεις του στρατηγού της Σάμου, Δαβίδ της Αχρίδας, τον στόλο του Θέματος των Κιβυρραιωτών και τα στρατεύματα του Δούκα του Θέματος της Θεσσαλονίκης, Νικηφόρου Καβασίλα. Οι Βυζαντινοί διοικητές αρχικά προσποιήθηκαν ότι ήθελαν να διαπραγματευτούν, έτσι ώστε οι Ρως να νομίζουν ότι θέλουν να τους προστατεύσουν, μετά όμως έπεσαν πάνω τους ξαφνικά και τους κατέσφαξαν.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεμοι μεταξύ Ρως και Βυζαντινών Κατηγορία:Μάχες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Πρωθυπουργός του Νιούε
Ο Πρωθυπουργός του Νιούε (Premier of Niue) είναι ο αρχηγός της κυβέρνησης στο Νιούε. Η εκλογή του γίνεται από την Συνέλευση του Νιούε και από τον ίδιο και 3 μέλη της Συνέλευσης σχηματίζεται το υπουργικό συμβούλιο (κυβέρνηση).
Ο Σερ Ρόμπερτ Ρεξ ήταν ο πρώτος πρωθυπουργός και επανεκλεγόταν συνεχώς κάθε τρία χρόνια από την ανεξαρτησία το 1974 έως τον θάνατό του, το 1992. Το πρώτο και μοναδικό κόμμα στην ιστορία του Νιούε ιδρύθηκε το 1987 από πολίτες του Νιούε που ζούσαν στην Νέα Ζηλανδία. Το κόμμα εκείνο διαλύθηκε το 2003 και έκτοτε δεν υπάρχουν πολιτικά κόμματα στη χώρα.
Παραπομπές
Πρωθ
Ινί (Εσόν)
Το Ινί (γαλλικά: Igny) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ινισουά (γαλλικά: Ignissois ή Ignyssois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Δήμαρχος του Γιβραλτάρ
Ιστορία
Το δημοτικό συμβούλιο του Γιβραλτάρ από την δημιουργία του, το 1923, είχε έναν Πρόεδρο. Το 1955 μετά από αίτημα του δημοτικού συμβουλίου ο αξιωματούχος πήρε τον τίτλο του δημάρχου. Και έτσι ο δήμαρχος επιλεγόταν μέσα από το δημοτικό συμβούλιο. Ο τότε πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου, Τζόσουα Χάσαν διατέλεσε και πρώτος δήμαρχος του Γιβραλτάρ.
Σύνταγμα του 1969
Το δημοτικό συμβούλιο έπαψε να υπάρχει μετά την υπογραφή του Συντάγματος του 1969. Παρόλα αυτά, το αξίωμα του δημάρχου του Γιβραλτάρ παρέμεινε αλλά πλέον μόνο με συμβολικό και εθιμοτυπικό χαρακτήρα και εκλεγόταν από το Κοινοβούλιο. Αυτό σήμαινε πως το αξίωμα καταλαμβανόταν είτε από τον πρόεδρο του κοινοβουλίου είτε από κάποιον υπουργό της κυβέρνησης.
Σύνταγμα του 2006
Μετά την υπογραφή του νέου Συντάγματος του 2006, ο δήμαρχος δεν έπρεπε πλέον να επιλέγεται ανάμεσα από τα Μέλη του Κοινοβουλίου. Αντίθετα, ο δήμαρχος διορίζεται από το Κοινοβούλιο. Πρόθεση του νέου συντάγματος ήταν να δημιουργήσει ένα νέο σύστημα στο οποίο όλοι οι πολίτες της κοινότητας θα μπορούνε να διοριστούν στο αξίωμα του δημάρχου για μονοετή περίοδο. Η Κυβέρνηση του Γιβραλτάρ ανακοίνωσε ότι ένα θα διορίζεται και ένας αναπληρωτής δήμαρχος για την ίδια περίοδο, ο οποίος θα λαμβάνει το αξίωμα του δημάρχου το επόμενο έτος.
Διορισμός
Ο δήμαρχος του Γιβραλτάρ διορίζεται από το Κοινοβούλιο αλλά πλέον όχι μέσα από το Κοινοβούλιο και παραμένει στο αξίωμα για την περίοδο ενός έτους.
Αναπληρωτής δήμαρχος
Για την ίδια χρονική περίοδο διορίζεται από το κοινοβούλιο και ένας αναπληρωτής δήμαρχος για να τον βοηθά στην διεκπεραίωση των καθηκόντων του όπως επίσης και να ασκεί τα καθήκοντα του όποτε αυτό είναι ανίκανος να τα φέρει εις πέρας σε ένα δημόσιο γεγονός. Ο αναπληρωτής δήμαρχος αναλαμβάνει το αξίωμα του δημάρχου την επόμενη χρονιά και ένας νέος αναπληρωτής διορίζεται.
Μετά το Σύνταγμα του 2006
Κατηγορία:Πολιτική του Γιβραλτάρ
Μάχη της Μαρδίας
Η μάχη της Mardia, επίσης γνωστή ως μάχη τού Campus Mardiensis ή μάχη τού Campus Ardiensis, πιθανότατα διεξήχθη στο σύγχρονο Χάρμανλι Βουλγαρίας στη Θράκη, στα τέλη του 316/αρχές του 317 μεταξύ των δυνάμεων των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων Κωνσταντίνου Α΄ και Λικινίου.
Ιστορικό
Ο ανοιχτός εμφύλιος πόλεμος μεταξύ Κωνσταντίνου Α΄ και Λικινίου ξεκίνησε το 316, όταν ο πρώτος εισέβαλε στις βαλκανικές επαρχίες του Λικινίου. Μετά τη συντριπτική ήττα του στη μάχη των Cibalae στις 8 Οκτωβρίου 316, (ορισμένοι ιστορικοί τη χρονολογούν το 314), ο Λικίνιος κατέφυγε στο Σίρμιο και στη συνέχεια νοτιότερα στην Αδριανούπολη. Εκεί συγκέντρωσε έναν δεύτερο στρατό, υπό τη διοίκηση ενός αξιωματικού ονόματι Βαλερίου Βάλη, τον οποίο ανέβασε στον βαθμό του Αυγούστου. Ταυτόχρονα, προσπάθησε να διαπραγματευτεί με τον Κωνσταντίνο Α΄, αλλά ο τελευταίος, προσβεβλημένος από την ανύψωση του Βάλη και σίγουρος για την πρόσφατη νίκη του, απέρριψε την πρόταση ειρήνης.
Η μάχη
Στο μεταξύ, ο Κωνσταντίνος Α΄ είχε μετακινηθεί στα Βαλκανικά βουνά και ίδρυσε τη βάση του στους Φιλίππους ή τη Φιλιππούπολη. Στη συνέχεια οδήγησε το μεγαλύτερο μέρος τού στρατού του εναντίον του Λικινίου. Στη σφοδρή μάχη που ακολούθησε, και οι δύο πλευρές προκάλεσαν βαριά τραύματα η μία στην άλλη, μέχρι που το σκοτάδι διέκοψε τον αναποφάσιστο αγώνα. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Κωνσταντίνος Α΄ αποφάσισε για το ζήτημα στέλνοντας μία δύναμη να επιτεθεί στον Λικίνιο στα μετόπισθεν, αναγκάζοντάς τον να υποχωρήσει. Ωστόσο, τα καλά πειθαρχημένα στρατεύματά του κράτησαν τις τάξεις, αποχωρώντας με καλή τάξη, και οι δύο πλευρές υπέστησαν μεγάλες απώλειες, καθώς ο Κωνσταντίνος Α΄ έφερε τις δυνάμεις του να αντέξουν, ελπίζοντας να συντρίψει τον εχθρό. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, ο Λικίνιος κατάφερε να κρατήσει τον στρατό του από τη διάλυση και υποχώρησε βορειοδυτικά προς την Beroe/Augusta Traiana (Στάρα Ζαγόρα). Έτσι, ο Κωνσταντίνος Α΄ ήταν και πάλι νικητής, αλλά όχι αποφασιστικά.
Μία άλλη πιθανή τοποθεσία για το μέρος της μάχης είναι λίγα χιλιόμετρα δυτικά-νοτιοδυτικά της Αδριανούπολης, στη λεκάνη του ποταμού Άρδα (αρχαία Αρπησσός ), παραπόταμου του ποταμού Μαρίτσα (Έβρου).
Συνέπειες
μικρογραφία|150εσ|Προτομή του Κωνσταντίνου Α'. Ο Κωνσταντίνος Α΄, νομίζοντας ότι ο Λικίνιος καταφεύγει στο Βυζάντιο για να υποχωρήσει στην ασιατική του βάση, κατευθύνθηκε προς αυτή την κατεύθυνση, θέτοντας άθελά του τον Λικίνιο μεταξύ του ίδιου και των γραμμών επικοινωνίας του με τη Δύση. Φαινόταν ότι η επιθετικότητά του είχε στραφεί εναντίον του αυτή τη φορά. Ωστόσο, και οι δύο εμπόλεμοι είχαν λόγους να συνεννοηθούν, καθώς ο Λικίνιος βρισκόταν ακόμη σε επισφαλή θέση. Έτσι έστειλε κάποιον Μεστριανό να διαπραγματευτεί με τον Κωνσταντίνο Α΄. Ακόμη και τότε, ο Κωνσταντίνος Α΄ καθυστέρησε τις συζητήσεις μέχρι να βεβαιωθεί, ότι η έκβαση τού πολέμου ήταν όντως αβέβαιη. Ένα κρίσιμο σημείο μπορεί να είναι, όταν έλαβε την είδηση μίας ξαφνικής επιδρομής τού εχθρού, που αιχμαλώτισε τις αποσκευές του και το βασιλικό περιβάλλον.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Μαρδιας
Base64
Το base64 είναι ομάδα ομοειδών κωδικοποιήσεων ψηφιακών δεδομένων σε κείμενο. Η κωδικοποίηση αυτή αντιστοιχεί τα μπάιτ ενός αρχείου σε ένα υποσύνολο του ASCII που αποτελείται μόνο από εκτυπώσιμους χαρακτήρες. Κάθε «ψηφίο» ενός κειμένου, κωδικοποιημένου με Base64, αντιστοιχεί σε 6 δυαδικά ψηφία των δυαδικών δεδομένων και επομένως η κωδικοποίηση ενός μπάιτ απαιτεί τουλάχιστον 2 «ψηφία». Πάντα κωδικοποιούνται τρία συνεχόμενα μπάιτ, δηλαδή τα τρία μπάιτ, που αποτελούνται από 8 μπιτ (σύνολο 24 μπιτ), μετατρέπονται σε 4 συνεχόμενα «ψηφία» του συστήματος Base64.
Χρήση
Χρησιμοποιείται επίσης ευρέως στην αποθήκευση και μετάδοση πιστοποιητικών και δημόσιων κλειδιών
Το κωδικοποιημένο σε base64 αντικείμενο συνήθως περιλαμβάνεται ανάμεσα σε δύο γραμμές που διευκρινίζουν τη χρήση του.
Μετατροπή σε Base64
Στοιχειώδης πίνακας αντιστοίχισης Base64 :
Για πρακτικούς λόγους η μετατροπή γίνεται πάντα με μετατροπή ομάδων τριών συνεχόμενων μπάιτ σε 4 «ψηφία» του συστήματος base64. Έτσι η μετατροπή ενός αρχείου τριών μπάιτ π.χ. 0x3e, 0x0b, 0x70 γίνεται παίρνοντας τα δυαδικά ψηφία των τριών μπάιτ σε ομάδες των 6 δυαδικών ψηφίων, που θα μας δώσουν 4 δυαδικούς αριθμούς, τους οποίους θα χρησιμοποιήσουμε σαν δείκτες για να βρούμε τα κωδικοποιημένα «ψηφία»:
Επομένως το κωδικοποιημένο πλέον κείμενο είναι το: Pgtw
Αν το προηγούμενο αρχείο αποτελούνταν από 4 μπάιτ π.χ. 0x3e, 0x0b, 0x70, 0x2d
Επομένως η κωδικοποίηση μας δίνει: PgtwLQ Για να υποδείξουμε στον αποκωδικοποιητή ότι στο τέλος δεν υπήρχε τριάδα, αλλά μόνο ένα μπάιτ, προσθέτουμε δύο ίσον (==) δημιουργώντας έτσι το κωδικοποιημένο κείμενο: PgtwLQ ==.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωδικοποίηση χαρακτήρων
Λάμπρος Τσάγκας
Ο Λάμπρος Τσάγκας, Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης, γεννήθηκε στις 7 Μαρτίου 1946 στην Ανάληψη Βοιωτίας και φοίτησε στο Γυμνάσιο Λιβαδειάς. Είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου.
Καριέρα
Έχει συνεργαστεί με τους θιάσους Αλέξη Μινωτή – Κατίνας Παξινού, με την Εταιρεία Θεάτρου Κρήτης, με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ρούμελης, με τον Μίνωα Βολανάκη, με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Χανίων κ.ά. Το 1978 ήταν βασικό στέλεχος και συνιδρυτής με τον αδερφό του Χρήστο Τσάγκα της καλλιτεχνικής εταιρείας Παλκοσένικο, που λειτούργησε ως Ημικρατικό Θέατρο Στερεάς Ελλάδας. Το 1985 απέκτησαν στέγη, το θέατρο Κνωσός και έκτοτε με τον αδερφό του Χρήστο ανέβασαν 30 παραγωγές, παίρνοντας μέρος σ’ αυτές ως ηθοποιοί και ως σκηνοθέτες με συνεργάτες τους Γιάννη Τσαρούχη, Βασίλη Φωτόπουλο, Νίκο Κούνδουρο, Ιωάννα Παπαντωνίου, Κυριάκο Σφέτσα, Βασίλη Δημητρίου, Κώστα Γεωργουσόπουλο, Χριστόδουλο Χάλαρη. Μετά τον θάνατο του αδερφού του, Χρήστου Τσάγκα, συνέχισε τη δραστηριότητά του και μέχρι σήμερα έχει ανεβάσει περισσότερες από 80 παραγωγές και έχει συνεργαστεί με περισσότερους από 800 συνεργάτες. Το 1991 ίδρυσε το Πολιτιστικό Σωματείο Διόνυσος, που στόχευε αποκλειστικά στην προώθηση της θεατρικής παιδείας, αποτεινόμενο κυρίως στους νέους ανθρώπους με έργα του ελληνικού πολιτισμού, κλασικού και σύγχρονου. Έπαιξε για πρώτη φορά το 1963 σε ηλικία 17 ετών στην παράσταση «Θάψτε τους νεκρούς» του Ίρβινγκ Σόου στο Θέατρο Πορεία.
Κινηματογράφος – Τηλεόραση - Ραδιόφωνο
Έχει πάρει μέρος στις ταινίες: Οι βοσκοί του Νίκου Παπατάκη, Η φανουρόπιτα του Δημήτρη Γιατζουζάκη, Το τελευταίο στοίχημα του Κώστα Ζυρίνη κ.ά. καθώς και σε τηλεοπτικές σειρές των Γιάννη Σμαραγδή, Κώστα Κουτσομύτη όπως Σιγά η πατρίδα κοιμάται, Η εκτέλεση, Βαμμένα κόκκινα μαλλιά, Ύστερα ήρθαν οι μέλισσες κ.ά. Έχει συνεργαστεί με το Τρίτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας υπό τη διεύθυνση του Μάνου Χατζιδάκι (Λιλιπούπολη και Θέατρο της Δευτέρας, με το ραδιόφωνο του ΑΝΤ1 και του ΣΚΑΪ.
Το 1995 η Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων του απένειμε το βραβείο Α’ ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στο έργο «Σφήκα» του Γιώργου Παπακυριάκη, για τη θεατρική περίοδο 1994-1995.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες
Ιτβίλ
Το Ιτβίλ (γαλλικά: Itteville) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Εσόν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ιτβιλουά (γαλλικά: Ittevillois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Εσόν
Πύργος του Αναγλύφου
Ιστορία
Οφείλει το όνομά του στον εντοιχισμένο στον ανατολικό του τοίχο, ελληνιστικό ανάγλυφο που αναπαριστά νεκρό καθισμένο σε κλισμό και τον θεράποντα δούλο του που του προσφέρει κάτι ή ακόμη κάποια δεξίωση ή κάποιον δάσκαλο με τον μαθητή του. Σύμφωνα με μαρμάρινη επιγραφή που έχει βρεθεί κατά τη διάρκεια εργασιών στερέωσης του φρουρίου στο παρελθόν και αναφέρει ότι: «’Επί Μαρίνου β(ασιλικοῦ) πρωτοσπα(θαρίου) έκαινουργήθη οὗτος ό πύργος έπιστατοῦντος Κακίκη β(ασιλικοῦ) στρά(τορος) ἔτ(ος) άπό κτ(ήσεως) κόσμ(ου) ҀΤΟ ίνδ(ικτιόνος) I», ο πύργος χρονολογείται στα 862, στα χρόνια της βασιλείας του Μιχαήλ Γ΄ (856-867), και η επισκευή του έγινε από τον βασιλικό πρωτοσπαθάριο Μαρίνο με επιστασία του βασιλικού στράτορα Κακίκη.
Πηγές
Κατηγορία:Πύργοι στην Ελλάδα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Θεσσαλονίκη
Πωμός
Ο Πωμός είναι χωριό στη γεωγραφική περιφέρεια της Τηλλυρίας στην επαρχία Πάφου, περί τα 17 χλμ. βορειοανατολικά της Πόλης Χρυσοχούς, στην Κύπρο.
Εδώ αποκαλύφθηκε το σταυρόσχημο Ειδώλιο του Πωμού, που χρονολογείται περίπου στο 3000 π.Χ., στη Χαλκολιθική εποχή.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Πληροφορίες για τον πληθυσμό και το διάγραμμα από τα δεδομένα.
Διάγραμμα Εξέλιξης Πληθυσμού
{{Graph:Population history }}
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Πραστειό Κελοκεδάρων
Το Πραστειό Κελοκεδάρων είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Σμίνθη Ξάνθης
Η Σμίνθη είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης και από το 1997 είναι η έδρα του Δήμου Μύκης.
Γεωγραφία - Ιστορία
μικρογραφίαΗ Σμίνθη βρίσκεται σε απόσταση 14 χλμ. βόρεια της Ξάνθης και είναι κτισμένη σε μικρή κοιλάδα του ποταμού Κόσυνθου. Στη νότια άκρη του χωριού συμβάλει με τον Κύσυνθο ο παραπόταμός του Μέγα Ρέμα ενώ περιμετρικά και σε κοντινή του απόσταση είναι οι οικισμοί: Κίρρα και Άνω Κίρρα (Ν.), Σούλα (Δ.), Χρυσό (Δ.-ΒΔ.) και Πύργος (Β.). Πολιτισμικά συμπεριλαμβάνεται στα Πομακοχώρια της Ξάνθης (όπως και όλα της Κοτύλης ), κατοικούν πολλοί Πομάκοι και στα πομάκικα λέγεται Σμίσιε. Υπάρχουν αρκετές σύγχρονες κατασκευές λόγω της μεταφοράς των διοικητικών υπηρεσιών του νεοσύστατου Δήμου, 6/θέσιο Μειονοτικό Δημοτικό σχολείο , γυμνάσιο καθώς και περιφερειακό ιατρείο, αστυνομικό σταθμό. Αξιοθέατο του χωριού θεωρείται το "λευκό" τζαμί της.
Διοικητικά
Μετά την απελευθέρωση της Θράκης, αναφέρεται το 1924 ως Σμίνθη στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μύκης, η οποία ανήκε στη Ροδόπη. Το 1944 με το ΦΕΚ 35Α - 21/12/1944 αποσπάστηκε στο νομό Ξάνθης, το 1991 ενσωματώθηκε με τον καταργούμενο οικισμό Άνω Σμίνθη και το 1997 με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 ορίστηκε έδρα του δήμου Μύκης. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στη δημοτική κοινότητα Μύκης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μύκης του Δήμου Μύκης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 277 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Μύκης Κατηγορία:Πομακοχώρια
Πιταρκού
Η Πιταρκού είναι κοινότητα της επαρχίας Πάφου στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Πάφου
Μετα-αποικιοκρατία
Η Μετα-αποικιοκρατία είναι ακαδημαϊκό πεδίο που έχει τις ρίζες του στα μέσα του 20ού αιώνα. Σκοπός της είναι η εξερεύνηση της ιστορίας της αποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού και η δημιουργία εποικοδομητικής δημόσιας συζήτησης για την κληρονομιά αυτών των δύο όρων που στιγμάτισαν το παγκόσμιο τοπίο κατά τους προηγούμενους αιώνες. Συνδέεται ως επιστημονικό ρεύμα με τον μεταδομισμό και περιγράφει μια «διαλεκτική έννοια», που από τη μία πλευρά υπερασπίζει την απο-αποικιοκρατία και την πολιτική ανεξαρτησία των πρώην αποικιών από τις μητροπόλεις και από την άλλη σκοπεύει να δημιουργήσει συνείδηση της συνέχισης με άλλα μέσα των ιμπεριαλιστικών-επεκτατικών δομών σε διάφορους τομείς, όπως η οικονομία και η πολιτική.
Η μετα-αποικιοκρατική θεωρία έχει βρει απήχηση, μεταξύ άλλων, στη γεωγραφία, την επιστήμη της ιστορίας, τη λογοτεχνία, την πολιτική επιστήμη, την κοινωνιολογία, την θρησκειολογία και την θεολογία. Μετα-αποικιοκρατικές προσεγγίσεις εξετάζουν τον πολιτισμό και τη ταυτότητα των πληθυσμών των κρατών που σφυρηλατήθηκαν σε ένα αποικιοκρατικό πλαίσιο. Επιδιώκουν λοιπόν την χειραφέτηση των λαών και την ανασυγκρότηση της ανεξάρτητης πολιτιστικής συνείδησης μέσα από τη διαλεκτική επίδραση.
Αντικείμενο και τομείς ενδιαφέροντος
Θεμέλιο των μετα-αποικιακών προσεγγίσεων είναι η παραδοχή ότι οι αποικίες είχαν απελευθερωθεί μόνο πολιτικά, ενώ ακόμα βρίσκονταν κάτω από την επιρροή της ευρωπαϊκοκεντρικής κοσμοθεωρίας. Στη διαδικασία του αποικισμού, συγκρούστηκαν βίαια ξένοι πολιτισμοί, με προβλεπόμενα αποτελέσματα: Μια κουλτούρα κατέλαβε την άλλη, τη μετάλλαξε σύμφωνα με το πρότυπο της ίδιας, και εν τέλει την κατέστρεψε, προκειμένου να επικρατήσει.
Η δύναμη του ονομάζειν
Πέραν τούτου, η ευρωπαϊκή δύναμη να ονομάζει και ως εκ τούτου να εξουσιάζει το μυαλό των ηττημένων είναι εμφανής στις πάμπολλες ονομασίες νησιών και περιοχών που φέρουν ευρωπαϊκά ονόματα, αγίων, ηγετών κτλ, για παράδειγμα το αρχιπέλαγος του Μπίσμαρκ στον Ειρηνικό Ωκεανό, η Αγία Λουσία στην Καραϊβική, η Κολομβία στην Λατινική Αμερική, οι Φιλιππίνες κτλ. (Αξίζει να σημειωθεί σε αυτό το σημείο ότι πολλές ευρωπαϊκές ονομασίες στην Αφρική που δόθηκαν κατά την περίοδο της αποικιοκρατίας αντικαταστάθηκαν με τοπικές στο πλαίσιο της χειραφέτησης, όμως ένας τεράστιος αριθμός παραμένει). Ακόμα, δεν πρέπει να παραλειφθεί η αναφορά στο γεγονός ότι όλες οι ήπειροι του κόσμου φέρουν ονόματα δοσμένα από τους Ευρωπαίους, τα οποία προέρχονταν από την Αρχαία Ρώμη (με εξαίρεση την ονομασία της Αμερικής, που βαφτίστηκε έτσι προς τιμήν του Αμέριγκο Βεσπούτσι, Ιταλού εξερευνητή που διατύπωσε τη θεωρία ότι η Αμερική είναι καινούργια ήπειρος και όχι κομμάτι της Ασίας).
Αποικιακή κληρονομιά
Λόγω της δεσπόζουσας θέσης της αποικιακής εξουσίας σε διάφορους τομείς της ζωής, ιδιαίτερα της δικαιοσύνης και πολύ χαρακτηριστικά της θρησκείας (εισαγωγή του ευρωπαϊκού Δικαίου στις αποικίες, προσηλυτισμός των αυτοχθόνων στις μονοθεϊστικές θρησκείες) ο τοπικός πολιτισμός κατακρεουργούταν σταδιακά. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι οι φόνοι του μαύρων σαμάνων και ασκητών βουντού την εποχή του εμπορίου σκλάβων στην Αφρική ή το κάψιμο των παγανιστικών εικόνων και γραπτών από Χριστιανούς ιεραποστόλους στη Νότια Αμερική. Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο μόνο η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο παρέμειναν αποικιακές δυνάμεις, ενώ σταδιακά όλο και περισσότερες αποικίες αποκτούσαν πολιτική ανεξαρτησία.
H μετα-αποικιακή κριτική στον Μαρξισμό
Από την άποψη της μετα-αποικιοκρατικής θεωρίας συνιστά η οικουμενική αυτοσυνείδηση του Μαρξισμού στην πραγματικότητα μια ευρωποκεντρική ιδεολογία, καθώς μιλά για ενιαία ανάπτυξη του καπιταλισμού, αδιαφορώντας έτσι για επιμέρους πολιτισμικά χαρακτηριστικά στις διαφορετικές περιπτώσεις. Οι υποστηρικτές της μετα-αποικιοκρατικής θεωρίας θέτουν στο επίκεντρο τους πολιτιστικούς λόγους που οδήγησαν σε διαφορετική ανάπτυξη του μετα-αποικιακού καπιταλισμού στις πρώην αποικίες. Οι τοπικές παραδόσεις και οι συνήθειες των λαών της υπαίθρου είναοι καθοριστικές παράμετροι για την εξήγηση της εξέλιξης του καπιταλισμού. Ο Ραναζίτ Γκούχα (Ranajit Guha) υποστηρίζει ότι τα ινδικά λαϊκά στρώματα ουδέποτε υιοθέτησαν φιλελεύθερες αξίες, σε αντίθεση με τους Ευρωπαίους. Η δημοκρατία και η κεντρική κυβέρνηση δεν υπήρξαν αποδεκτές από τα κατώτερα στρώματα, τα οποία δεν θεωρούσαν τον εαυτό τους προμαχώνες της δημοκρατίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποαποικιοποίηση
Ριχάρδος του Ζάυν-Βίτγκενσταϊν-Μέρλενμπουργκ
Ο Ριχάρδος, γερμ.: Richard, 6ter fürst zu Sayn-Wittgenstein-Berleburg, (29 Οκτωβρίου 1934 – 13 Μαρτίου 2017) ήταν ο 6ος πρίγκιπας και επικεφαλής του Οίκου του Ζάυν-Βίτγκενσταϊ-Μπέρλενμπουργκ και σύζυγος της Βενεδίκτης πριγκίπισσας της Δανίας.