cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κερατόψια
Κεφάλι με Περιθώριο
μικρογραφία|Η λειτουργία του κολάρου των Κερατοψίων αποτελεί αντικείμενο διαμάχης. Σε πολλούς τύπους, εκτός από τον Τρικεράτοπα, δεν αποτελούνταν από συμπαγές οστό και δεν θα ήταν πολύ αποτελεσματικό ως προστατευτική ασπίδα. Μια πρόταση είναι ότι το κολάρο παρείχε μεγάλη επιφάνεια για την πρόσφυση των ισχυρών μυών του κεφαλιού και των γνάθων. Μια άλλη είναι ότι η μεγάλη του επιφάνεια προσφερόταν για εντυπωσιακή οπτική επίδειξη, ιδίως όταν το κεφάλι ήταν κατεβασμένο ώστε το κολάρο να σηκώνεται σχεδόν κατακόρυφα. Αν ήταν ζωηρόχρωμο, θα ήταν ακόμη πιο εντυπωσιακό. μικρογραφία|Η πλάγια όψη του Τρικεράτοπα τονίζει το μήκος των κεράτων του μετώπου σε σύγκριση με εκείνο της μύτης. Ένα γενικό χαρακτηριστικό των Κερατοψίων ήταν οι επιμήκεις προεξοχές, σαν ράφι, κατά μήκος των ακμών του κρανίου, από την περιοχή των παρειών μέχρι το πίσω μέρος την κορυφής του κεφαλιού. Υπάρχουν σε διαφορετικό βαθμό σε όλα τα άτομα, ως μικρά εξογκώματα εδώ και κεί, ως μακρύτερες προεξοχές, ως εκτεταμένες παρυφές ή ως μεγάλα κολάρα κατά μήκος του λαιμού και των ώμων. Αυτές οι προεκτάσεις των ακμών του κρανίου υπάρχουν και σε μια άλλη ομάδα φυτοφάγων δεινόσαυρων, τους παχυκεφαλόσαυρους. Αυτό οδήγησε τους παλαιοντολόγους να συνενώσουν τα Κερατόψια και τα Παχυκεφαλοσαύρια σε μια ευρύτερη ομάδα, τα Μαργινοκεφάλια (κεφάλι με περιθώριο).
Θάνατος στην Έρημο
Οι Πρωτοκερατοψίδες βασίζονται σε έναν άλλο πολύ καλά γνωστό δεινόσαυρο της ερήμου Γκόμπι, τον Πρωτοκεράτοπα. Εκτεταμένα ευρήματα ενήλικων νεαρών, νεοσσών και φωλιών οδήγησαν τους επιστήμονες στην αναπαράσταση της συμπεριφοράς αυτού του δεινόσαυρου και του τρόπου αναπαραγωγής του. Αυτός ο θησαυρός απολιθωμάτων ενός είδους δεινόσαυρου οφείλεται εν μέρει στους άνυδρους ημιερημικούς βιότοπους όπου έζησε πριν από περίπου 80 εκατομμύρια χρόνια. Φαίνεται πως η άμμος που μετέφερε ο άνεμος ή οι μετακινούμενοι αμμόλοφοι κάλυψαν ορισμένα άτομα σε δευτερόλεπτα. Προστατευμένοι από τα στοιχεία της φύσης και από τα νεκροφάγα ζώα, αυτά τα άτομα σταδικά αφυδατώθηκαν στους αμμώδεις τάφους τους, αφήνοντας πολλές λεπτομέρειες των οστών, και γενικά της ανατομίας τους, πολύ καλά διατηρημένες.
Νάνσι Πελόζι
Η Νάνσι Πατρίτσια Πελόζι (αγγλ. Nancy Patricia Pelosi D'Alesandro, 26 Μαρτίου 1940), είναι Αμερικανίδα πολιτικός, που υπηρέτησε ως 52η Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών, από τον Ιανουάριο του 2019 μέχρι τον Ιανουάριο του 2023, με την λήξη της θητείας της. Υπηρετεί ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 12η κογκρεσιακή περιφέρεια της Καλιφόρνιας από το 1987. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Προηγουμένως, έχει υπηρετήσει ξανά ως Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ από το 2007 έως το 2011. Επίσης, έχει διατελέσει ως Ηγέτης της Μειοψηφίας της Βουλής των Αντιπροσώπων, από το 2003 έως το 2007 και από το 2011 έως το 2019. Τέλος, έχει διατελέσει και Υφηγητής της Μειοψηφίας της Βουλής από το 2002 έως το 2003.
Είναι η μόνη γυναίκα στην ιστορία των ΗΠΑ, που κατέλαβε αυτή τη θέση. Επίσης, είχε την δεύτερη υψηλότερη θέση στην κατάταξη των γυναικών εκλεγμένων αξιωματούχων στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ως Πρόεδρος της Βουλής, η Νάνσι Πελόζι ήταν δεύτερη στη διαδοχή της Προεδρίας των Ηνωμένων Πολιτειών, αμέσως μετά την Αντιπρόεδρο Κάμαλα Χάρις, ακόμη θεωρούνταν η τρίτη ισχυρότερη πολιτική παράγοντας των Ηνωμένων Πολιτειών.
Βιογραφία
Η Νάνσι Πατρίτσια Ντ'Αλεσάντρο, γεννήθηκε το 1940, στην Βαλτιμόρη του Μέριλαντ, όπου και μεγάλωσε. Γονείς της ήταν, ο Ιταλοαμερικανός Τόμας Ντ'Αλεσάντρο τζούνιορ, μετέπειτα Δήμαρχος της Βαλτιμόρης και η Ιταλίδα Αννουντσιάτα Λομπάρντι.
Εκπαίδευση και πρώιμη καριέρα
Το 1958, αποφοίτησε από το καθολικό Λύκειο της Βαλτιμόρης "Ινστιτούτο Νοτρ Νταμ". Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Τρίνιτι της Ουάσινγκτον, λαμβάνοντας πτυχίο (BA) το 1962.
Το 1963, μετακόμισε στην Νέα Υόρκη, και κατόπιν, ύστερα από λίγα χρόνια, κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1960 (1969), μετακόμισε στο Σαν Φρανσίσκο, όπου δικτυώθηκε και ενασχολήθηκε ως πολιτική σύμβουλος, σε προεκλογικές εκστρατείες Δημοκρατικών πολιτικών στην ευρύτερη περιοχή.
Πολιτική
Είναι μέλος της Εθνικής Επιτροπής του Δημοκρατικού Κόμματος από το 1976. Από το 1981 έως το 1983, διατέλεσε Πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος στην Καλιφόρνια.
Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ
Η Πελόζι εξελέγη για πρώτη φορά ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων το 1987. Εκπροσωπεί τη 12η περιφέρεια της Καλιφόρνια, η οποία αποτελείται από τα τέσσερα πέμπτα της πόλης και της περιοχής του Σαν Φρανσίσκο. Αρχικά εκπροσώπησε την 5η περιφέρεια (1987-1993) και, στη συνέχεια, όταν τα όρια των περιφερειών επανασχεδιάστηκαν μετά την απογραφή του 1990, την 8η περιφέρεια (1993-2013).
686
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 686 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Νάνσι Πελόζι
Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ
Στις 3 Ιανουαρίου 2021, εξελέγη εκ νέου στο αξίωμα της Προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων για την 4η θητεία της. Έλαβε συνολικά 216 ψήφους έναντι 209 ψήφων που έλαβε ο αντίπαλός της, Ηγέτης των Ρεπουμπλικανών στη Βουλή, Κέβιν ΜακΚάρθι.
Ηγέτης της Μειοψηφίας της Βουλής
Υπηρέτησε δύο φορές ως Ηγέτης της Μειοψηφίας της Βουλής (2003-2007 και 2011-2019, όταν οι Ρεπουμπλικάνοι είχαν την πλειοψηφία).
Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ
αριστερά|μικρογραφία|Η Νάνσι Πελόζι, ορκιζόμενη ως [[Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών|Πρόεδρος της Βουλής, στις 4 Ιανουαρίου 2007. |213x213εσ]]
Πρώτη Θητεία (2007-2011)
Στις εκλογές του 2006, το Δημοκρατικό Κόμμα, κέρδισε την πλειοψηφία των εδρών, στην Βουλή των Αντιπροσώπων. Η Νάνσι Πελόζι ως Ηγέτης του Δημοκρατικού Κόμματος στην Βουλή, έθεσε υποψηφιότητα για την Προεδρία της Βουλής, την οποία κέρδισε κατά την πρώτη συνεδρίαση του 110ου Κογκρέσου, στις 4 Ιανουαρίου 2007, γίνοντας έτσι η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων και η πρώτη γυναίκα που αναλαμβάνει το υψηλότερο αξίωμα στην πολιτική ιστορία των ΗΠΑ. Επανεξελέγη στο αξίωμα, κατά την πρώτη συνεδρίαση του 111ου Κογκρέσου, στις 6 Ιανουαρίου 2009. μικρογραφία|309x309εσ|Η Νάνσι Πελόζι ως Πρόεδρος της Βουλής (δεξιά), στην Κοινή Συνεδρίαση της ετήσιας Κατάστασης της Ένωσης (2019), με τον Πρόεδρο [[Ντόναλντ Τραμπ και τον Αντιπρόεδρο Μάικ Πενς. ]] Έχασε την προεδρία τον Ιανουάριο του 2011, αφού το Δημοκρατικό Κόμμα έχασε τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων στις εκλογές του 2010.
Δεύτερη Θητεία (2019-2023)
Στη συνέχεια, όταν συγκλήθηκε το 116ο Κογκρέσο στις 3 Ιανουαρίου 2019, η Πελόζι εξελέγη και πάλι Πρόεδρος της Βουλής και έγινε η πρώτη πρώην Πρόεδρος που επέστρεψε στη θέση αυτή από το 1955.
H Νάνσι Πελόζι επανεξελέγη Πρόεδρος της Βουλής με οριακή πλειοψηφία (216 προς 209 ψήφοι) στην πρώτη συνεδρίαση του 117ου Κογκρέσου, στις 3 Ιανουαρίου 2021. Ωστόσο επέλεξε να μην θέσει υποψηφιότητα στις εκλογές του 2023 λόγω προχωρημένης ηλικίας, αλλά και με το πρόσχημα να δώσει ευκαιρία σε πιο νέους και ικανούς πολιτικούς όπως και έγινε με διάδοχο της ως ηγέτης της Διάσκεψης των Δημοκρατικών Βουλευτών τον Χακίμ Τζέφρις. Η θητεία της ως πρόεδρος της βουλής έληξε στις 3 Ιανουαρίου 2023 με τον διάδοχο της να κρίνεται στις 7 Ιανουαρίου ο Κέβιν ΜακΚάρθι.
Θέσεις
Η Πελόζι αντιτάχθηκε σθεναρά στον πόλεμο στο Ιράκ, καθώς και στην προσπάθεια της κυβέρνησης Μπους το 2005 να ιδιωτικοποιήσει εν μέρει την Κοινωνική Ασφάλιση. Η Πελόζι ανακοίνωσε την έναρξη ακροάσεων κατηγορίας στον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ στις 24 Σεπτεμβρίου 2019.
Η Νάνσι Πελόζι, ανήκει στην πτέρυγα των Προοδευτικών Δημοκρατικών, ενώ θεωρείται Κεντροαριστερή/Αριστερή και σοσιαλφιλεύθερη πολιτικός.
Εκλογική ιστορία
μικρογραφία|265x265px|Η Νάνσι Πελόζι με τον [[Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών|Πρόεδρο Ομπάμα το 2009.]]
Προσωπική ζωή
Η Νάνσι Ντ'Αλεσάντρο, είναι παντρεμένη με τον Αμερικανό επιχειρηματία Πολ Φράνσις Πελόζι, από το 1963. Έχουν αποκτήσει πέντε παιδιά και έχουν εννέα εγγόνια.
Είναι Ρωμαιοκαθολική Χριστιανή, στο θρήσκευμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Καλιφόρνια Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανίδες Κατηγορία:Πολιτικοί των ΗΠΑ Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__ Κατηγορία:Σαν Φρανσίσκο
Κολλυβάδες
Οι όροι «Κολλυβάδες», «Κολλυβισταί» και «Σαββατιανοί» ήταν επίθετα που αρχικά χρησιμοποιούνταν σαρκαστικά ως προσβολές, ωστόσο με την πάροδο του χρόνου έγιναν τίτλος τιμής. Επικεφαλής του κινήματος ήταν ο Νεόφυτος Καυσοκαλυβίτης (1713-1784), ο Άγιος Μακάριος Νοταράς (1731-1805), ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης (1749-1809), και ο Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος (1722- 1813).
Ιστορικό
Η αρχή της έριδας τοποθετείται στο έτος 1754. Τότε οι μοναχοί της Σκήτης της Αγίας Άννας, που είχαν αυξηθεί πολύ, αποφάσισαν να γκρεμίσουν το παλιό τους «κυριακό» (κεντρικό ναό), το οποίο είχε χτιστεί με προσωπικές δαπάνες του πρώην Πατριάρχη Διονυσίου Γ΄ που εφησύχαζε εκεί, και να οικοδομήσουν νέο. Για να βρουν τα απαραίτητα χρήματα έκαναν έκκληση για δωρεές, στην οποία ανταποκρίθηκε πλήθος δωρητών από όλη την Ανατολή. Για όλους αυτούς γίνονταν αγρυπνίες και μνημόσυνα με κόλλυβα κάθε Σάββατο, όπως συνηθιζόταν στο Άγιο Όρος. Σύντομα όμως ο κατάλογος επεκτάθηκε τόσο πολύ και οι ακολουθίες με την ανάγνωση των ονομάτων διαρκούσαν τόσο πολύ, που οι μοναχοί δεν προλάβαιναν να πάνε στις Καρυές, όπου κάθε Σάββατο γινόταν το παζάρι, στο οποίο πουλούσαν τα εργόχειρά τους. Έτσι, για όσο χρόνο χτιζόταν το κυριακό, οι μοναχοί αποφάσισαν να εργάζονται έξι ημέρες και να κάνουν τα μνημόσυνα των δωρητών την Κυριακή, μετά την Λειτουργία.
Η απόφαση δεν βρήκε σύμφωνους όλους τους μοναχούς της σκήτης, οι οποίοι χωρίστηκαν σε δύο αντιμαχόμενες παρατάξεις. Η έριδα πολύ γρήγορα επεκτάθηκε σε όλο το Άγιο Όρος. Η μία παράταξη (οι Κολλυβάδες) πίστευε ότι τα μνημόσυνα έπρεπε να τελούνται μόνο το Σάββατο και όχι τις Κυριακές και δεσποτικές γιορτές, η δε άλλη (οι αντι-Κολλυβάδες) ότι δεν ήταν αντίθετο στην παράδοση να τελούνται μνημόσυνα και τις Κυριακές. Μεγάλη εχθρότητα αναπτύχθηκε μεταξύ των ομάδων και γρήγορα διαφάνηκε ότι, πέραν της αφορμής που ήταν η ημέρα τέλεσης των μνημοσύνων, τα αίτια ήταν βαθύτερα και αφορούσαν την αντιπαράθεση συντηρητικών και μεταρρυθμιστών με ζητούμενο την επιστροφή στην αρχαία παράδοση ή την πρσαρμογή στις σύγχρονες κοινωνικές συνθήκες.
Η έριδα, λόγω αυτού του υποβάθρου, βάθυνε και εκτός του ότι έκανε το θέμα των μνημοσύνων μείζον δογματικό ζήτημα, επεκτάθηκε και σε άλλα θέματα, όπως την συχνότητα με την οποία θα πρέπει να λαμβάνεται η Θεία Κοινωνία από κληρικούς και λαϊκούς. Όπως και άλλες έριδες, προκλήθηκε και εμβαθύνθηκε και αυτή στην βάση γενικής αμάθειας, διήρκεσε σχεδόν εξήντα χρόνια και κατέληξε στο να ειπωθούν και τερατολογίες.
Η πρώτη παρέμβαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο ζήτημα των μνημοσύνων της Κυριακής έγινε το 1772 με επιστολή του Πατριάρχη Θεοδόσιου Β΄, στην οποία δήλωνε ότι όσοι έκαναν μνημόσυνα το Σάββατο ακολουθούσαν την αρχαία παράδοση, ενώ εκείνοι που τα τελούσαν τις Κυριακές «οὐχ ὑπέκεινται κρίματι». Αφού απέτυχε αυτή η απόπειρα συμφιλίωσης, Θεοδόσιος Β΄ ή ο διάδοχός του Πατριάρχης Σαμουήλ Α΄ Χαντζερής (1773–1774) εξέδωσε Συνοδική Εγκύκλιο (1773), με την οποία παροτρύνει τους μοναχούς να ακολουθούν την πρακτική του μοναστηριού τους στο θέμα των μνημοσύνων και να αποφύγουν τις διαμάχες με άλλους για το ζήτημα αυτό. Και αυτή η συμβιβαστική παρέμβαση που στόχευε στη συμφιλίωση των δύο ομάδων, απέτυχε.
Ακολούθησε Σύνοδος, η οποία συνεκλήθη το 1774 στη Μονή Κουτλουμουσίου, στο Άγιο Όρος, με εντολή του Πατριάρχη Σαμουήλ Χαντζερή. Συμετείχαν σε αυτήν οι εφησυχάζοντες στο Άγιο Όρος πρώην Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Κύριλλος Ε΄ και Αλεξανδρείας Ματθαίος, τέσσερις πρώην και δύο ενεργοί Μητροπολίτες, καθώς και δύο Επίσκοποι από την Θεσσαλονίκη. Παρευρέθηκαν επίσης περίπου διακόσιοι μοναχοί. Η Σύνοδος αποφάσισε ότι όσοι δεν αποδέχθηκαν την Συνοδική Εγκύκλιο του 1773 θα αναθεματιστούν και ζήτησε από το Πατριαρχείο να λάβει μέτρα. Παρά αυτήν την αυστηρή γλώσσα, η έριδα συνεχίστηκε.
Συχνότητα Θείας Κοινωνίας
Εκτός από το ζήτημα των μνημοσύνων, η έριδα επεκτάθηκε, όπως αναφέρθηκε, και στην ευχαριστιακή πνευματικότητα βάσει των αρχών που κήρυξαν οι Ησυχαστές του 14ου αιώνα. Το κίνημα των Κολλυβάδων αγωνίστηκε για την επανανακάλυψη της πατερικής θεολογίας και μιας λειτουργικής ζωής που περιελάμβανε συχνή συμμετοχή στη Θεία Κοινωνία. Το κίνημα δέχθηκε επιθέσεις από πολλούς στο Άγιο Όρος και αλλού, οι οποίες πολλές φορές ξεπέρασαν κάθε όριο που θα περίμενε κανείς από μοναχούς και κληρικούς οποιασδήποτε τάξης.
Πηγές
* Κατηγορία:Σχετιζόμενες με την Ανατολική Ορθοδοξία διαμάχες
Πλότσνικ (Τσίτσεβατς)
Το Πλότσνικ (σερβικά κυριλλικά: Плочник) είναι χωριό της Σερβίας, ευρισκόμενο εντός του Δήμου του Τσίτσεβατς, ο οποίος ευρίσκεται εντός του Διαμερίσματος της Ράσινα. Κατά την απογραφή του 2011, αριθμούσε 512 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Τσίτσεβατς
Ντόουγκλας Κόστα
Ο Ντόουγκλας Κόστα ντε Σόουζα (14 Σεπτεμβρίου 1987) είναι Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής που παίζει στη Γερμανία, για λογαριασμό των Λος Άντζελες Γκάλαξι και αγωνίζεται στην εθνική Βραζιλίας.
Καριέρα
Ο Ντόουγκλας Κόστα άρχισε την καριέρα του στην Γκρέμιο. Τον Ιανουάριο του 2010 μετακόμισε στη Σαχτάρ Ντόνετς με αντάλλαγμα 6 εκατομμύρια ευρώ. Το 2015 πήγε στην Μπάγερν Μονάχου με 30 εκ., καθώς από εκεί πήγε στη Γιουβέντους ως δανεικός για το 2017, ενώ στις 7 Ιουνίου του 2018 έγινε παίκτης της. Μετά από δανεισμούς σε Μπάγερν και Γκρέμιο το 2022 υπέγραψε συμβόλαιο με τους Λος Άντζελες Γκάλαξι.
Διεθνής καριέρα
Τον Νοέμβριο του 2014, ο Κόστα έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική Βραζιλίας εναντίον της Τουρκίας στην Κωνσταντινούπολη. Τον Μάϊο του 2015, ο Ντόουγκλας Κόστα ήταν στην 23άδα της Βραζιλίας για το Κόπα Αμέρικα. Στις 17 Νοεμβρίου 2017, σκόραρε στα προκριματικά της Βραζιλίας στο 3-0 εναντίον του Περού για την πρόκριση στο Μουντιάλ 2018 στη Ρωσία, στο οποίο ήταν στην 23άδα της Βραζιλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους
Ιπποθόωντας
Στην ελληνική μυθολογία ο Ιπποθόωντας (Ιπποθόων) ήταν ήρωας της Αττικής, που έδωσε το όνομά του στην Ιπποθοωντίδα φυλή, μία από τις δέκα φυλές της αρχαίας Αττικής. Ο Ιπποθόων ήταν νόθος γιος του θεού Ποσειδώνα και της Αλόπης, όπως γράφει ο Αρποκρατίων, ο οποίος με τη σειρά του βασίζεται στο δράμα του Ευριπίδη «Αλόπη». Επομένως, ο Ιπποθόων ήταν εγγονός του βασιλιά της Ελευσίνας Κερκύονα. Η Αλόπη άφησε έκθετο τον Ιπποθόωντα μόλις τον γέννησε, και τον βρήκε μία φοράδα, η οποία και τον θήλασε (από εκεί προήλθε το όνομα του ήρωα). Στη συνέχεια τον βρήκαν βοσκοί και με τον καιρό αποκαλύφθηκε η αλήθεια. Τότε ο Κερκύονας φυλάκισε την Αλόπη και άφησε ξανά έκθετο το μικρό. Τον Ιπποθόωντα τον βρήκαν και πάλι βοσκοί.
Κάποτε, ο Θησέας σκότωσε τον Κερκύονα, οπότε ο Ιπποθόων, μεγάλος πια και γνωρίζοντας την καταγωγή του, του ζήτησε το βασίλειο του παππού του. Ο Θησέας, ο οποίος γνώριζε πως ο Ιπποθόων ήταν γιος του Ποσειδώνα, δέχθηκε, καθώς και ο ίδιος κατά μία εκδοχή καταγόταν από τον θεό της θάλασσας (βλ.λ. Θησέας).
Ο Παυσανίας αναφέρει (Α΄ 38, 4) ότι υπήρχε προς τιμή του Ιπποθόωντα ιδιαίτερο ηρώο στο Θριάσιο Πεδίο, το Ιπποθώντιον: ''«`Εστι δε Ιπποθόωντος ηρώον, αφ' ού την φυλήν ονομάζουσι, και πλησίον Ζάρηκος.»
Πηγές
Ιπποθοων
Κβάζαρ
thumb|Ο κβάζαρ [[3C 273, ο φωτεινότερος όλων (εικόνα του Διαστημ. Τηλεσκοπίου Hubble).]] Ως κβάζαρ (quasar, προφορά στα αγγλικά «κουέιζαρ», σύντμηση από τη φράση QUASi-stellAR object ή QSO) στην Αστρονομία εννοείται κάθε εξαιρετικά λαμπρός και μακρινός ενεργός γαλαξιακός πυρήνας, που εμφανίζεται στο ορατό φως ως σημειακή πηγή (σαν αστέρας), παρά ως εκτεταμένο σώμα (όπως οι γαλαξίες). Από εκεί προέρχεται και η ονομασία των κβάζαρ, αφού quasi-stellar σημαίνει «παρόμοιος με αστέρα». Μάλιστα μία αρχική απόδοση του όρου στα ελληνικά, όταν πρωτοανακαλύφθηκαν περί το 1960, ήταν ημιαστέρας. Διακρίνονται από τους αστέρες (και έτσι ανακαλύφθηκαν) από τη μεγάλη μετατόπιση προς το ερυθρό που παρουσιάζουν τα φάσματά τους, ενώ ταυτοχρόνως αποτελούν και σημειακές ραδιοπηγές. Παρότι υπήρχε (μέχρι τη δεκαετία του 1990) κάποια αμφιβολία ως προς τη φύση τους, όλοι σχεδόν οι αστροφυσικοί συμφωνούν σήμερα ότι αυτό που βλέπουμε ως κβάζαρ είναι μία σχετικώς πυκνή άλως υλικού που περιβάλλει την κεντρική μαύρη τρύπα μεγάλης μάζας ενός νεαρού γαλαξία.
Η παρατηρησιακή τους εικόνα
Οι κβάζαρ δείχνουν πολύ μεγάλες μετατοπίσεις προς το ερυθρό ως αποτέλεσμα της διαστολής του Σύμπαντος, επειδή βρίσκονται σε πολύ μεγάλες αποστάσεις από εμάς και σύμφωνα με το Νόμο του Hubble. Το ότι είναι ορατοί σε τέτοιες αποστάσεις σημαίνει ότι η ενέργεια που εκπέμπουν ως ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία υπερβαίνει την αντίστοιχη κάθε άλλου σώματος, και μπορεί να ισοδυναμεί με την ενέργεια εκατοντάδων συνηθισμένων γαλαξιών μαζί, ή περίπου 1 τρισεκατομμύριο φορές την ενέργεια που εκπέμπει ο Ήλιος στο ορατό φως.
Σε ένα τηλεσκόπιο, οι κβάζαρ φαίνεται ως σημειακές πηγές φωτός, παρότι από τη δεκαετία του 1990 και μετά έχουν ταυτοποιηθεί οι «φιλοξενούντες γαλαξίες» πολλών κβάζαρ. Οι ίδιοι οι γαλαξίες είναι συνήθως πολύ αμυδροί για να γίνουν αντιληπτοί. Αντιθέτως, μερικοί κβάζαρ μπορούν να παρατηρηθούν με μεγάλα ερασιτεχνικά τηλεσκόπια: ο λαμπρότερος είναι ο 3C 273, που έχει μέσο φαινόμενο μέγεθος 12,8 και, σε υπολογιζόμενη απόσταση από τη Γη 2,44 δισεκατομμυρίων ετών φωτός, είναι ένα από τα πιο απομακρυσμένα σώματα που μπορούν να παρατηρηθούν απευθείας με ερασιτεχνικό εξοπλισμό. Βρίσκεται στον αστερισμό Παρθένο. Το απόλυτο μέγεθος του 3C 273 είναι –26,7. Αυτό σημαίνει ότι αν βρισκόταν σε απόσταση 32,6 ετών φωτός από τη Γη θα έλαμπε στον ουρανό τόσο φωτεινά όσο και ο Ήλιος.
Κάποιοι κβάζαρ εμφανίζουν γρήγορες μεταβολές στη φωτεινότητα, πράγμα που υπονοεί ότι η έκτασή τους είναι μικρή (η φωτεινότητα μιας πηγής δεν μπορεί να μεταβάλλεται σε χρόνο μικρότερο από αυτόν που χρειάζεται το φως για να τη διασχίσει). Η υψηλότερη μετατόπιση προς το ερυθρό που είναι γνωστή για κβάζαρ (στοιχεία Ιανουαρίου 2003) είναι Ζ = 6,4 και αντιστοιχεί, με τη σήμερα αποδεκτή τιμή για τη σταθερά του Χαμπλ, σε απόσταση περίπου 28 δισεκατομμύρια έτη φωτός (υπάρχουν μερικές «ιδιαιτερότητες» στον ορισμό των κοσμολογικών αποστάσεων, ώστε μπορούν να υπάρξουν αποστάσεις μεγαλύτερες σε έτη φωτός από αυτές που αντιστοιχούν στην ηλικία του Σύμπαντος σε έτη).
Ιδιότητες των κβάζαρ
Η ενέργεια των κβάζαρ πιστεύεται ότι παρέχεται από την πρόσπτωση υλικού σε μαύρες τρύπες στα κέντρα των φιλοξενούντων μακρινών γαλαξιών, πράγμα που τους καθιστά μια κατηγορία των ενεργών γαλαξιών ή «ενεργών γαλαξιακών πυρήνων» (AGN, Active Galactic Nuclei). Κανένας άλλος μηχανισμός που να είναι σε θέση να εξηγήσει την τεράστια εκπεμπόμενη ενέργεια και την ταχεία μεταβλητότητα δεν είναι σήμερα γνωστός.
Πάνω από 100 χιλιάδες κβάζαρ έχουν ανακαλυφθεί. Η μετατόπιση των φασμάτων τους προς το ερυθρό είναι από 0,06 μέχρι 6,4. Επομένως ο κοντινότερος απέχει περί τα 780 εκατομμύρια έτη φωτός από εμάς, με τους περισσότερους να υπερβαίνουν τα τρία δισεκατομμύρια έτη φωτός. Οι μακρινότεροι εμφανίζονται όπως ήταν στη νεαρή ηλικία του Σύμπαντος.
Ο απόλυτα λαμπρότερος κβάζαρ είναι ίσως ο APM 08279+5255 που όταν ανακαλύφθηκε το 1998 το απόλυτο μέγεθος υπολογίσθηκε σε –32,2, παρότι μεταγενέστερη απεικόνιση αποκάλυψε ότι η λαμπρότητά του ενισχύεται από βαρυτική εστίαση του φωτός κατά σχεδόν μία τάξη μεγέθους.
Η λαμπρότητα των κβάζαρ μεταβάλλεται σε ποικιλία περιόδων. Κάποιοι εμφανίζουν μεταβολή σε κλίμακα μηνών, ενώ άλλοι σε λίγες ημέρες ή και μερικές ώρες. Οι πλέον δραστήριοι από αυτή την άποψη ονομάζονται OVV κβάζαρ (= Optically Violently Variable, Οπτικώς Βιαίως Μεταβλητοί). Οι κβάζαρ εμφανίζουν πολλές από τις ιδιότητες των ενεργών γαλαξιών: μη θερμική ακτινοβολία, ύπαρξη πιδάκων (jets) και λοβών όπως στους ραδιογαλαξίες. Μόλις ο ένας στους 10 κβάζαρ έχει ισχυρή εκπομπή στα ραδιοκύματα (οι λεγόμενοι radio-loud), ενώ οι υπόλοιποι είναι σχετικώς radio-quiet. Εκτός από το ορατό φως και τα ραδιοκύματα, οι κβάζαρ έχουν παρατηρηθεί και σε άλλες περιοχές του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος, όπως το υπέρυθρο, το υπεριώδες, τις ακτίνες Χ, ακόμα και τις ακτίνες γ. Οι περισσότεροι είναι λαμπρότεροι (αν αφαιρεθεί η μετατόπιση προς το ερυθρό) στο εγγύς υπεριώδες (κοντά στη γραμμή εκπομπής Lyman α των 121,6 nm), αλλά εξαιτίας των μεγάλων μετατοπίσεων προς το ερυθρό, αυτή η μέγιστη λαμπρότητα έχει παρατηρηθεί μέχρι και στα 900 nm, στο εγγύς υπέρυθρο.
Η παραγωγή της ενέργειας των κβάζαρ
Αφού οι κβάζαρ έχουν ιδιότητες κοινές σε όλους τους ενεργούς γαλαξίες, η ισχύς τους μπορεί να συγκριθεί με αυτή μικρότερων και πλησιέστερων ενεργών γαλαξιών που τροφοδοτούνται από μαύρες τρύπες στα κέντρα τους. Για μία εκπεμπόμενη ισχύ 1040 W (τυπική λαμπρότητα ενός κβάζαρ), μία μαύρη τρύπα θα πρέπει να καταναλώνει ύλη με ισοδύναμο ρυθμό 10 αστέρες ανά έτος. Οι λαμπρότεροι γνωστοί κβάζαρ πρέπει να καταναλώνουν χίλιες ηλιακές μάζες κάθε χρόνο. Επειδή είναι αδύνατο να τροφοδοτούνται με τόση μάζα επί αρκετά δισεκατομμύρια χρόνια, κάποτε η περιβάλλουσα ύλη (αέριο και σκόνη) τελειώνει και έχουμε ένα «συνηθισμένο» γαλαξία. Η μαύρη τρύπα βέβαια παραμένει, αλλά χωρίς την έντονη εκπομπή ενέργειας που χαρακτηρίζει έναν κβάζαρ· ακόμα και ο δικός μας Γαλαξίας μπορεί να φιλοξενεί μία μαύρη τρύπα στο κέντρο του.
Ενδιαφέρον χαρακτηριστικό των κβάζαρ είναι και το ότι τα φάσματά τους έχουν γραμμές εκπομπής από στοιχεία βαρύτερα του ηλίου, που μπορούν (πιστεύεται) να παραχθούν μόνο από τον θάνατο αστέρων. Φαίνεται λοιπόν ότι οι γαλαξίες πέρασαν από μία φάση μαζικής δημιουργίας αστέρων, παράγοντας αστέρες του αστρικού πληθυσμού III ανάμεσα στον χρόνο της Μεγάλης Εκρήξεως και τον χρόνο δημιουργίας των πρώτων κβάζαρ.
Ιστορικά στοιχεία
Το φάσμα των «αστέρων» αυτών περιείχε αρκετές ευρείες και «άγνωστες» γραμμές εκπομπής: ένας πρώτος ισχυρισμός από τον J. Bolton για μια μεγάλη μετατόπιση προς το ερυθρό δεν έγινε αποδεκτός, όμως το 1962 η ραδιοπηγή 3C 273 προβλέφθηκε ότι θα υποστεί 5 επιπροσθήσεις από τη Σελήνη. Μετρήσεις ακριβείας που πήραν τότε οι C. Hazard, MacKey και Shimmins με το Ραδιοτηλεσκόπιο Παρκς στην Αυστραλία απέδειξαν ότι η πηγή ήταν πρακτικά σημειακή (διπλή, με 4 και 3 arcsec φαινόμενες διαμέτρους) και βρήκαν με μεγάλη ακρίβεια τη θέση του οπτικού της αντιστοίχου. Αμέσως ο Maarten Schmidt χρησιμοποίησε το μεγάλο τηλεσκόπιο των 5 μέτρων του Αστεροσκοπείου Πάλομαρ για να πάρει ένα πολύ ακριβέστερο και λεπτομερέστερο φάσμα. Τότε ο Schmidt κατάλαβε ότι οι «άγνωστες» γραμμές ήταν οι γνωστές γραμμές Μπάλμερ του υδρογόνου, αλλά μετατοπισμένες σε μήκος κύματος κατά 15,8 %. Ο ίδιος πρότεινε για πρώτη φορά τη σωστή ερμηνεία για έναν κβάζαρ, δηλαδή ότι η πηγή απομακρυνόταν με ταχύτητα 47.400 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο (το 15,8 % της ταχύτητας του φωτός), στην ιστορική δημοσίευσή του στο περιοδικό Nature (τόμος 197, σ. 1040) το 1963 με τίτλο 3C 273: a star-like object with large red-shift (= «3C 273: ένα όμοιο με αστέρα αντικείμενο με μεγάλη μετατόπιση προς το ερυθρό»).
Αυτή η ανακάλυψη έφερε επανάσταση στις παρατηρήσεις των κβάζαρ και παρότρυνε τους αστρονόμους να μετρήσουν τις μετατοπίσεις προς το ερυθρό και άλλων ραδιοπηγών. Η πηγή 3C 48 βρέθηκε να έχει ταχύτητα απομακρύνσεως το 37% της ταχύτητας του φωτός. Στον Schmidt ανήκει και η πατρότητα του όρου quasi-stellar. Η σύντμηση quasar εφευρέθηκε από τον Κινεζοαμερικανό αστροφυσικό Hong-Yee Chiu το 1964, και καταγράφηκε για πρώτη φορά στο Α΄ Συμπόσιο Σχετικιστικής Αστροφυσικής του Τέξας (Ντάλας, 16-18 Δεκεμβρίου 1963).
Ο ίδιος ο Schmidt στην εργασία του στο Nature είχε δώσει και την εναλλακτική εξήγηση ότι ίσως η μετατόπιση προς το ερυθρό οφείλεται σε πολύ ισχυρό βαρυτικό πεδίο, όπως προβλέπει η Γενική Θεωρία της Σχετικότητας. Η σχετική συζήτηση συνεχίσθηκε καθ' όλη τη δεκαετία του 1960. Αλλά ένας αστέρας με τόσο μεγάλη πυκνότητα θα γινόταν ο ίδιος μαύρη τρύπα και δεν θα μπορούσε να εκπέμψει καμιά ακτινοβολία. Εξάλλου, οι κβάζαρ δείχνουν γραμμές εκπομπής με μορφή που απαντάται και σε νεφελώματα αερίου χαμηλής πυκνότητας.
Υπήρχαν βέβαια και από την άλλη πλευρά δυσκολίες, αφού η τοποθέτηση των κβάζαρ σε τόσο μεγάλες αποστάσεις ώστε να δικαιολογείται η ταχύτατη απομάκρυνση από τη διαστολή του Σύμπαντος απαιτούσε τεράστια παραγωγή ενέργειας. Μερικοί την απέδωσαν σε κάποια άγνωστη μορφή σταθερής αντιύλης, ενώ ειπώθηκε και ότι οι κβάζαρ ίσως να είναι το άκρο μιας «σκωληκότρυπας» που αντιστοιχεί σε λευκή τρύπα. Ωστόσο, όταν δημιουργήθηκαν ακριβέστερα πρότυπα για τις διαδικασίες παραγωγής ενέργειας σε δίσκους προσαυξήσεως κατά τη δεκαετία του 1970, η τεράστια ισχύς των κβάζαρ δικαιολογήθηκε.
Οι τεράστιες αποστάσεις των κβάζαρ και η σχεδόν σημειακή τους φύση οδήγησαν στην παρατηρησιακή ανακάλυψη των πρώτων βαρυτικών φακών, τους οποίους προβλέπει η Γενική Θεωρία της Σχετικότητας: ο πρώτος ανακαλύφθηκε το 1979 με τον λεγόμενο «Δίδυμο Κβάζαρ» 0957+561.
Την επόμενη δεκαετία αναπτύχθηκαν ενοποιημένα μοντέλα στα οποία οι κβάζαρ είναι μια ειδικότερη κατηγορία ενεργών γαλαξιών και τελικώς κατανοήθηκε ότι σε πολλές περιπτώσεις είναι απλώς η γωνία υπό την οποία παρατηρούμε τον γαλαξία που κάνει τη διαφορά από άλλες κατηγορίες, όπως είναι οι ραδιογαλαξίες, μπλέιζαρ κ.λπ.. Η τεράστια παραγωγή ενέργειας προέρχεται από τους δίσκους προσαυξήσεως της κεντρικής μαύρης τρύπας, όπου το υλικό από την αρχή μέχρι και την πτώση του μέσα στην τρύπα μπορεί να μετατρέψει μέχρι και το 10% της μάζας του σε ενέργεια σε σύγκριση με το 0,7 % για την πυρηνική σύντηξη (αλυσίδα p-p) που κυριαρχεί στην παραγωγή ενέργειας από τους αστέρες.
Ο μηχανισμός αυτός ερμηνεύει και το γιατί οι κβάζαρ ήταν περισσότεροι σε μια εποχή που το Σύμπαν ήταν πιο νέο, αφού αυτός ο ρυθμός παραγωγής ενέργειας τελειώνει όταν η μαύρη τρύπα απορροφήσει όλη την ύλη (αέριο και σκόνη) που υπάρχει στην περιοχή της. Είναι πιθανό ότι οι περισσότεροι γαλαξίες, ακόμα και ο δικός μας, έχουν περάσει από ένα «ενεργό στάδιο» κατά το οποίο θα εμφανίζονταν ως κβάζαρ ή άλλο είδος ενεργού γαλαξία, ανάλογα με τη μάζα και τον ρυθμό προσαυξήσεως της κεντρικής τους μαύρης τρύπας, ενώ τώρα ηρεμούν επειδή δεν υπάρχει εφοδιασμός της με ύλη ώστε να παραχθεί τόσο πολλή ενέργεια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κβαζ Κατηγορία:Ενεργοί γαλαξίες Κβαζ
687
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 687 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
680'erne
Ιπποδάμας
Στην ελληνική μυθολογία και αρχαιότητα, με το όνομα Ιπποδάμας ή Ιπποδάμαντας είναι γνωστά τέσσερα διαφορετικά πρόσωπα, τα παρακάτω:
Μεσιέ 92
thumb|right|300px|Το Μεσιέ 92 από την Ομάδα Τηλεσκοπίων Ισαάκ Νιούτον Το Μεσιέ 92 (γνωστό και ως Μ92 και NGC 6341) είναι σφαιρωτό σμήνος σε απόσταση περίπου 26.700 ετών φωτός στον αστερισμό Ηρακλή. Το Μεσιέ 92 είναι ένα από τα λαμπρότερα σφαιρωτά σμήνη στο βόρειο ημισφαίριο, αλλά συνήθως παραβλέπεται εξαιτίας της εγγύτητάς του στο λαμπρότερο και εντυπωσιακότερο Μεσιέ 13. Με φαινόμενο μέγεθος +6,3 είναι ορατό στο γυμνό μάτι κάτω από πολύ καλές συνθήκες.
Χαρακτηριστικά
Το Μεσιέ 92 έχει διάμετρο περίπου 110 έτη φωτός, η μάζα του υπολογίζεται ότι ισούται με 330.000 ηλιακές μάζες και η ηλικία του είναι μεγαλύτερη από 14 εκατομμύρια έτη φωτός. Στο σμήνος έχουν εντοπιστεί μόνο 16 μεταβλητά αστέρια, εκ των οποίων τα 14 είναι τύπου RR Λύρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
92 6341 Κατηγορία:Ηρακλής (αστερισμός)
688
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 688 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
680'erne
Δες Καθαρά
Το Δες Καθαρά είναι το τρίτο άλμπουμ της Ανδριάνας Μπάμπαλη.
Tο άλμπουμ περιλαμβάνει έντεκα τραγούδια που έγραψαν συνθέτες και στιχουργοί, όπως ο Γιώργος Θεοφανίδης, ο Μιχάλης Δέλτα, ο Κώστας Λειβαδάς, η Sunny Μπαλτζή, ο Νίκος Μωραΐτης, ο Γιάννης Νάστας, ο Νίκος Πορτοκάλογλου και η ίδια.
Ενορχήστρωση : Γιάννης Νάστας Διεύθυνση παραγωγής : Minos EMI A & R : Νεκτάριος Κόκκινος Σύμβουλος Παραγωγής : Νίκος Μωραΐτης Vocals Arrangement : Άκης Κατσουπάκης Φωτογραφίες : Λίλα Σωτηρίου Artwork : Δημήτρης Παναγιωτακόπουλος Label : EMI – 50999 500420 2 9
Singles
Το μουσικό βίντεο του τραγουδιού, σε σκηνοθεσία Μαρίας Σκόκα κέρδισε το βραβείο "Best Music Video" στα Mad Video Music Awards 2008. Με αφορμή το show της απονομής των Mad Video Music Awards 2008, συνεργάστηκε με τον ράπερ Stereo Mike, τραγουδώντας live, και ηχογραφώντας το «Δες Καθαρά (Face à la mer) (Mad MVA Edition)», το οποίο κυκλοφόρησε στο άλμπουμ «XLI3H» του Stereo Mike.
Τηλεόραση
Το «Δες Καθαρά (Face à la mer) (Mad MVA Edition)» χρησιμοποιήθηκε στους τίτλους της τηλεοπτικής σειράς Αληθινοί Έρωτες.
Ραδιόφωνο
Χρησιμοποιεί στο Freedom Web Radio αυτό το Τραγούδι Δες Καθαρά με τον Stereo Mike.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική δισκογραφία Κατηγορία:Άλμπουμ του 2007
Σαλβαδόρ Νταλί
Βιογραφία
Ο Δαλί γεννήθηκε στην πόλη Φιγέρες της Ισπανίας και ανήκε σε μια οικονομικά ευκατάστατη οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν δικηγόρος και συμβολαιογράφος, αλλά δεν φαίνεται πως ήταν ιδιαίτερα ενθουσιώδης με τις ικανότητες του Δαλί στη ζωγραφική και το σχέδιο, ικανότητες που έδειξε ότι διέθετε σε σχετικά νεαρή ηλικία. Χάρη κυρίως στην συμπαράσταση της μητέρας του, ο Νταλί παρακολούθησε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής στη Δημοτική σχολή σχεδίου της πόλης του. Το 1916 φιλοξενήθηκε από την οικογένεια του τοπικού καλλιτέχνη Ramon Pichot, της πόλης Καδακές, στη διάρκεια θερινών διακοπών της οικογένειας Νταλί, όπου και ήρθε σε επαφή για πρώτη φορά με τη μοντέρνα ζωγραφική.
Σε ηλικία 15 ετών, ο Δαλί συμμετείχε στη δημόσια έκθεση του Δημοτικού Θεάτρου τού Φιγέρες, το 1919. Το 1921 έχασε τη μητέρα του από καρκίνο, ενώ μετά το θάνατό της, ο πατέρας του παντρεύτηκε την αδελφή της, γεγονός που δεν αποδέχτηκε ο Νταλί, ο οποίος ένα χρόνο αργότερα εγκαθίσταται στη Μαδρίτη όπου και ξεκινά τις σπουδές του στην Ακαδημία των Τεχνών (Academia de San Fernando).
Αυτή την περίοδο, ο Δαλί πειραματίζεται με τον κυβισμό, αν και οι γνώσεις του γύρω από το νέο αυτό κίνημα είναι αρχικά ελλιπείς και στη Μαδρίτη δεν υπάρχουν άλλοι κυβιστές καλλιτέχνες. Επίσης, έρχεται σε επαφή με το ριζοσπαστικό κίνημα του ντανταϊσμού το οποίο θα επηρεάσει σημαντικά το έργο του σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Συνδέεται παράλληλα φιλικά με τον ποιητή Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα και με τον σκηνοθέτη Λουίς Μπουνιουέλ. Το 1926 αποβάλλεται από την ακαδημία λίγο πριν τις τελικές του εξετάσεις, καθώς δηλώνει πως κανένας από τους καθηγητές του δεν είναι άξιος να τον κρίνει. Την ίδια χρονιά, επισκέπτεται για πρώτη φορά το Παρίσι όπου συναντά τον Πικάσο, ο οποίος είχε ήδη κάποια γνώση γύρω από το έργο του Δαλί. Τα επόμενα χρόνια, στα έργα του Νταλί αποτυπώνονται ισχυρές επιδράσεις από το έργο του Πικάσο αλλά ταυτόχρονα αρχίζει να διαφαίνεται ένα προσωπικό ύφος στους πίνακες του Δαλί. Οι εκθέσεις έργων του στη Βαρκελώνη προκαλούν αρκετές συζητήσεις αλλά και διαφωνίες μεταξύ των κριτικών τέχνης. left|thumb|300x300px|Καλλιτεχνική φωτογραφία του 1948, στο πνεύμα της τέχνης του Νταλί Το 1929, ο Δαλί συνεργάζεται με τον Λουίς Μπουνιουέλ για τη δημιουργία της ταινίας μικρού μήκους Ανδαλουσιανός Σκύλος. Ο Δαλί βοηθά ουσιαστικά στο σενάριο της ταινίας, η οποία αποτελεί έως σήμερα την πιο καθαρή εφαρμογή του υπερρεαλισμού στον κινηματογράφο. Παράλληλα, ο Δαλί γνωρίζει τη μελλοντική σύζυγο του και μούσα του, Ελένα Ντμτρίεβνα Ντελούβινα Ντιακόνοβα, ρωσικής καταγωγής, περισσότερο γνωστή ως Γκαλά (από το όνομα Γαλάτεια). Την ίδια περίοδο, γίνεται και επίσημα μέλος του υπερρεαλιστικού κινήματος, αν και το υπερρεαλιστικό στοιχείο υπάρχει στα έργα του ήδη λίγα χρόνια νωρίτερα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, ο Νταλί επινοεί επιπλέον την Παρανοϊκο-κριτική μέθοδο, όπως ο ίδιος την αποκαλεί, που αποτελεί ένα είδος υπερρεαλιστικής τεχνικής με σκοπό την πρόσβαση στο ασυνείδητο προς όφελος της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Ο Δαλί στηρίζει τη μέθοδο αυτή στην ικανότητα του ανθρώπου να λειτουργεί συνειρμικά, συνδέοντας εικόνες ή αντικείμενα που δεν συνδέονται μεταξύ τους κατ' ανάγκη λογικά. Συνδέεται άμεσα με τον υπερρεαλιστικό αυτοματισμό και τις φροϋδικές θεωρίες γύρω από τα όνειρα.
thumb|right|220px|Το [[Θέατρο Μουσείο Νταλί|Μουσείο Σαλβαδόρ Νταλί στην Ισπανία.]] Ο Δαλί συμμετέχει στην πρώτη μεγάλη υπερρεαλιστική έκθεση στην Αμερική, το 1932, όπου και αποσπά διθυραμβικές κριτικές. Λίγο αργότερα όμως, ο Αντρέ Μπρετόν τον διαγράφει από το υπερρεαλιστικό κίνημα λόγω των πολιτικών θέσεων του, κυρίως σε ότι αφορά την υποστήριξη που φαίνεται να παρέχει στον Φράνκο της Ισπανίας. Στα πλαίσια αυτής της διαμάχης, ο Δαλί δηλώνει πως ο ίδιος είναι όλος ο υπερρεαλισμός ενώ ο Μπρετόν επινοεί τον περίφημο αναγραμματισμό του ονόματος του Δαλί, Avida Dollars (σε ελεύθερη μετάφραση άπληστος για δολάρια) ασκώντας κριτική στο αμιγώς εμπορικό πνεύμα που κατά τη γνώμη των υπερρεαλιστών είχε αναπτύξει ο Δαλί.
Με το ξέσπασμα του πολέμου στην Ευρώπη, ο Νταλί μαζί με την Γκαλά, εγκαθίσταται στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1940 όπου και θα ζήσει για τα επόμενα οκτώ χρόνια. To 1941 εργάζεται για την Walt Disney πάνω στη δημιουργία ενός κινούμενου σχεδίου (το Destino) αλλά μόνο 15 δευτερόλεπτα παρουσιάζονται ολοκληρωμένα πέντε χρόνια αργότερα. Το 1942 δημοσιεύεται και η αυτοβιογραφία του The Secret Life of Salvador Dali (Η κρυφή ζωή του Σαλβαδόρ Δαλί).
Μετά την παραμονή του στην Αμερική, περνά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Ισπανία. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με τη δικτατορία του Φράνκο, προκαλεί δυσμενή σχόλια, τα οποία επεκτείνονται συχνά και στα καλλιτεχνικά του έργα. Την περίοδο 1960 - 1974 εργάστηκε σχεδόν αποκλειστικά για τη δημιουργία του Θεάτρου-Μουσείου Γκαλά-Σαλβαντόρ Νταλί στο Φιγέρες.
Το 1982 ο βασιλιάς Χουάν Κάρλος της Ισπανίας του απονέμει τον τίτλο του μαρκήσιου. Την ίδια χρονιά, στις 10 Ιουνίου πεθαίνει η Γκαλά, γεγονός που προκαλεί έντονη θλίψη στον Δαλί, ο οποίος αποπειράται να αυτοκτονήσει.
Ο Δαλί πέθανε τελικά από καρδιακό επεισόδιο στις 23 Ιανουαρίου του 1989 στην πόλη που γεννήθηκε. Ο τάφος του βρίσκεται μέσα στο Μουσείο του στο Φιγέρες.
Πολιτικές θέσεις
Ο Δαλί έχει συχνά χαρακτηριστεί ως υποστηρικτής του φασιστικού καθεστώτος του Φράνκο στην Ισπανία. Οι πολιτικές του απόψεις ήταν άλλωστε και η αιτία της διαμάχης του με πολλά από τα μέλη του υπερρεαλιστικού κινήματος.
Στα νεανικά του χρόνια, ο Δαλί είναι γνωστό πως συνδέθηκε πιο στενά με τον χώρο του αναρχισμού και του κομμουνισμού. Ωστόσο, η έντονη και εκκεντρική προσωπικότητά του ήταν αδύνατο να περιχαρακωθεί στα στενά πλαίσια ενός οργανωμένου πολιτικού χώρου.
Στη διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου, αρνήθηκε να κάνει αντίσταση ή να επιλέξει στρατόπεδο. Συνδέθηκε ωστόσο περισσότερο με το καθεστώς του Φράνκο, ιδιαίτερα κατά την επιστροφή του από την Αμερική στην Ισπανία μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Κάποιες δημόσιες τοποθετήσεις του Δαλί παρείχαν στήριξη στο φασιστικό καθεστώς ενώ παράλληλα αναφερόταν με θετικό τρόπο στο πρόσωπο του Φράνκο. Ο ίδιος ο Δαλί ζωγράφισε και ένα πορτραίτο της κόρης του Ισπανού δικτάτορα. Από την άλλη πλευρά, οι εκκεντρικότητες του Νταλί, που αποτυπώνονταν πολλές φορές δημόσια, ήταν ανεκτές από το καθεστώς καθώς ελάχιστοι καλλιτέχνες και ειδικότερα της αξίας του Δαλί δέχονταν να ζήσουν εκείνη την εποχή στην Ισπανία. Μοναδικό δείγμα "απειθαρχίας" του Νταλί αποτελεί η στήριξη του στον Λόρκα, του οποίου τα έργα ήταν απαγορευμένα.
Παρόλα αυτά, η πολυσχιδής και ιδιόρρυθμη προσωπικότητα του Νταλί θα ήταν πολύ δύσκολο να ταυτιστεί με μία συγκεκριμένη πολιτική στάση. Εξάλλου, ο Δαλί χρησιμοποίησε το στοιχείο της πρόκλησης και του σκανδάλου σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, τόσο δημόσια όσο και μέσα από τα έργα του.
Ο Δαλί έχει δηλώσει ο ίδιος ότι δεν έχει πολιτική θέση. Είναι αναρχικός, αλλά και μοναρχικός, και τα δύο όμως σε μεταφυσικό επίπεδο και όχι σε πολιτικό.[Αρχείο:Dalimuseum.JPG|320px|right|thumb|Μουσείο]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Καταλανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Υπερρεαλισμός Κατηγορία:Μέλη της Βασιλικής Ακαδημίας του Βελγίου
Καλλίνικος (Νικολετάκης)
Ο Καλλίνικος Νικολετάκης υπήρξε Επίσκοπος Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου.
Με πρωτοβουλία του ανεγέρθηκε το 1844 ο Ναός των Εισοδίων της Θεοτόκου στο Ρέθυμνο. Πέθανε το 1868 στη Σμύρνη που είχε καταφύγει μετά την έκρηξη της Κρητικής επανάστασης.
Κατηγορία:Μητροπολίτες Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Σερρών 2014–15
Για την περίοδο 2014–15, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Σερρών είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Σερρών.
Πρωτάθλημα
Το 2014 άλλαξε η δομή των κατηγοριών του πρωταθληματος της ΕΠΣΣ και από την περίοδο 2014-15 είναι ως εξής:
Α΄ Επίλεκτη
Οι 6 τελευταίοι σύλλογοι μετά τη λήξη της κανονικής περιόδου συνεχίζουν στα Play Out υποβιβασμού. Οι ομάδες ξεκινούν το μίνι πρωτάθλημα διπλών αγώνων με το 1/3 της βαθμολογικής διαφοράς απο την 12η ομάδα στην κανονική διάρκεια. Οι 3 τελευταίες ομάδες υποβιβάζονται στην "Ανώτερη Υποκατηγορία" της επόμενης περιόδου ενώ η 9η (4η από το τέλος) παίζει μπαράζ παραμονής με τον 4ο της Ανώτερης.
Κανονική Διάρκεια
Η τελική βαθμολογία στην κανονική διάρκεια ήταν: Οι ομάδες του Ψυχικού αρχικά και του Γεφυρουδίου αργότερα αποβλήθηκαν από το πρωτάθλημα.
Play Off
Μετά και τη διεξαγωγή των αγώνων Play Off, πρωταθλητής ανακηρύχθηκε ο Απόλλων Παραλιμνίου.
Α΄ Ανώτερη
Οι 28 σύλλογοι χωρίζονται σε 2 ομίλους των 14.Σύμφωνα με την προκήρυξη, μετά τη λήξη της κανονικής διάρκειας δημιουργείται ενιαία κατάταξη των ομάδων και οι πρώτοι αυτής της κατάταξης ανεβαίνουν στην Επίλεκτη της επόμενης περιόδου. Ο ακριβής αριθμός των ομάδων εξαρτάται από το πόσες ομάδες της Επίλεκτης Υποκατηγορίας θα ανέβουν στη Γ' Εθνική και πόσες ομάδες μέλη της ΕΠΣ Σερρών θα υποβιβαστούν από την Γ' Εθνική. Οι 4 τελευταίες ομάδες της ενιαίας κατάταξης θα υποβιβαστούν στη Β' Ερασιτεχνική.
Πάντως την περίοδο 2014-15 οι θέσεις τελικά κρίθηκαν με αγώνες κατάταξης μεταξύ των ομάδων που κατετάγησαν στην ίδια θέση στους ομίλους τους.
Β' όμιλος
Πηγή: Αρχείο serresgoal.gr
Β' Κατηγορία
Οι πρωταθλητές των 3 ομίλων ήταν
Τελικός
Ασπίς Δραβήσκου - Απόλλων Παραλιμνίου 1-2
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Σερρών Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2014–2015
Τζοβάννι Μπαττίστα Μορόνι
μικρογραφία| Τζοβάννι Μπαττίστα Μορόνι - Πορτρέτο μιας κυρίας, ίσως της Κόμισσα Lucia Albani Avogadro («La Dama in Rosso») 0 Τζοβάννι Μπαττίστα Μορόνι (ιταλικά: Giovanni Battista Moroni, π. 1520-24 - 5 Φεβρουαρίου 1579) ήταν Ιταλός ζωγράφος της Ύστερης Αναγεννησιακής περιόδου. Αποκαλείται επίσης Giambattista Moroni. Γνωστός για τα κομψά ρεαλιστικά πορτρέτα της τοπικής αριστοκρατίας και του κλήρου, θεωρείται ένας από τους σπουδαίους ζωγράφους πορτρέτων της Ιταλίας του 16ου αιώνα.
Βιογραφία
μικρογραφία| Πορτρέτο του γλύπτη [[Αλεσσάντρο Βιττόρια. Πίνακας του Μορόνι, 1552-3, Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης]] μικρογραφία| Ο ράπτης, πίνακας του Μορόνι 1570–1575, [[Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου|Εθνική Πινακοθήκη (Λονδίνο)]] Ο Μορόνι ήταν γιος του αρχιτέκτονα Αντρέα Μορόνι. Εκπαιδεύτηκε υπό τον Αλεσσάντρο Μπονβιτσίνο (Μορέττο) Alessandro Bonvicino ή Μορέττο ντα Μπρέσια στη Μπρέσια, όπου ήταν ο κύριος βοηθός του εργαστηρίου κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1540 και εργάστηκε στο Τρέντο, το Μπέργκαμο και την πόλη του Αλμπίνο, κοντά στο Μπέργκαμο, όπου γεννήθηκε και πέθανε. Οι δύο σύντομες περιόδους του στο Τρέντο συνέπεσαν με τις δύο πρώτες συνόδους της Συνόδου του Τρεντο, 1546–48 και 1551–53. Και στις δύο περιπτώσεις ο Μορόνι ζωγράφισε μια σειρά από θρησκευτικά έργα (συμπεριλαμβανομένου του ρετάμπλ των Πατέρων της Εκκλησίας για την εκκλησία της Αγίας Μαρίας της Μεγαλυτέρας, στο Μπέργκαμο ), καθώς και τη σειρά πορτρέτων για τα οποία και παρέμεινε αξέχαστος.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Τρέντο, ήλθε επίσης σε επαφή με τον Τιτσιάνο και τον Κόμητα-Επίσκοπο Κριστοφόρο Μαντρούτσο, του οποίου το πορτρέτο έφτιαξε ο Τιτσιάνο, αλλά ο Μορόνι ήταν αυτός που ζωγράφισε πορτρέτα των γιων του Μαντρούτσο. Υπήρχαν ισχυρισμοί του δέκατου ένατου αιώνα ότι εκπαιδεύτηκε από τον Τιτσιάνο στο Τρέντο, ωστόσο, είναι απίθανο να εεργάστηκε ποτέ στο στούντιο του Ενετού για μεγάλο διάστημα, αν όχι και καθόλου. Η περίοδος του Μορόνι ως μοντέρνου προσωπογράφου του Μπέργκαμο δεν τεκμηριώνεται πουθενά, αλλά στις εγγεγραμμένες ημερομηνίες των πορτραίτων του, είναι απροσδόκητα συμπυκνωμένη, καλύπτοντας μόνο ττην περίοδο 1557–62, μετά από την οποία το Μπέργκαμο καταστράφηκε από εσωτερικές διαμάχες και ο Μορόνι αποσύρθηκε μόνιμα στο Άλμπινο, (Rossi, Gregori et al.) όπου, στην επαρχιακή απομόνωσή του, παραβλέφθηκε εξ ολοκλήρου από τον Τζόρτζο Βαζάρι. Η παραγωγή του στο Μπέργκαμο, που επηρεάστηκε εν μέρει από τη μελέτη του ρεαλισμού του Σαβόλντο, που δημιούργησε πριν λίγα χρόνια μια μακρά σειρά πορτρέτων που, αν και δεν είναι αρκετά ηρωικά, είναι γεμάτα αξιοπρεπή ανθρωπισμό και στηρίζονται στην καθημερινή ζωή. Τα θέματα δεν αντλούνται αποκλειστικά από την αριστοκρατία του Μπέργκαμο, αλλά από τη νέα αυτεπιγνωστική τάξη μελετητών, επαγγελματιών και υποδειγματικών κυβερνητικών γραφειοκρατών, με μερικούς στρατιώτες, που παρουσιάζονται σε αποσπασματικές και επιφυλακτικές στάσεις με τα σχολαστικά περάσματα νεκρής φύσης και μεγαλύτερη προσοχή στα υφάσματα και τα ενδύματα, παρά στην ψυχολογική διείσδυση.
Η παραγωγή θρησκευτικών έργων ζωγραφικής, που προοριζόταν για ένα λιγότερο εξελιγμένο κοινό στις τοπικές κοιλάδες των Άλπεων, ήταν μικρότερη και λιγότερο επιτυχημένη από τα πορτρέτα του: Ο Freedberg παρατήρησε τα διαγραμματικά τους σχέδια που δανείστηκαν από τους Μορέττο, Σαβόλντο και άλλων. Για παράδειγμα, ζωγράφισε ένα Μυστικό Δείπνο για την ενορία στο Ρομάνο της Λομβαρδίας. Στέμμα της Θεοτόκου στον ναό "Sant'Alessandro della Croce" του Μπέργκαμο; επίσης για τον καθεδρικό ναό της Βερόνα, Οι Άγιοι Πέτρος και Παύλος, και στη Πινακοθήκη Μπρέρα του Μιλάνου, την Κοίμηση της Θεοτόκου. Ο Μορόνι δέχτηκε παραγγελία για μια Υπέρτατη Κρίση στην εκκλησία του Γκορλάγκο, όταν πέθανε. Συνολικά, το ύφος του σε αυτούς τους πίνακες δείχνει επιρροές του αφεντικού του, Λορέντσο Λόττο και Τζιρόλαμο Σαβόλντο. Ο Τζοβάννι Πάολο Καβάνια (Giovanni Paolo Cavagna) ήταν σίγουρα μαθητής του Μορόνι, ωστόσο, λέγεται ότι στις επόμενες γενεές, η διορατική του εικόνα επηρέασε τον Φρα' Γκαλγκάριο και τον Πιέτρο Λόνγκι.
Ο S. J. Freedberg σημειώνει ότι ενώ οι θρησκευτικοί πίνακές του είναι «αρχαϊκοί», υπενθυμίζοντας τις συνθέσεις του ύστερου Quattrocento και απεικονίζουν "άκαμπτους" Αγίους, τα πορτρέτα του είναι αξιοσημείωτα για την εκλεπτυσμένη ψυχολογική τους γνώση, τον αέρα της αξιοπρέπειας, τον άπλετο έλεγχο και την εξαιρετική απαστράπτουσα τονικότητα. Οι προστάτες της θρησκευτικής τέχνης δεν ενδιαφέρονταν για μιαν εξατομικευμένη, εκφραστική "Madonna", επιθυμούσαν φωτεινούς, αρχέτυπους Αγίους. Από την άλλη πλευρά, οι προστάτες εδνιαφέρονταν για εικόνες με ζωντάνια.
Δημόσιες συλλογές με έργα του Μορόνι
Η Εθνική Πινακοθήκη (Λονδίνο) έχει μια από τις καλύτερες συλλογές έργων του, συμπεριλαμβανομένου του περίφημου πορτρέτου που είναι γνωστό ως Il sarto (Ο Ράπτης). Άλλα πορτρέτα βρίσκονται στο Ουφίτσι (το Ευγενής που δείχνει προς τη Φλόγα με την ένδειξη "Et quid volo nisi ut ardeat;") ), Η Πινακοθήκη του Βερολίνου, η αυτοπροσωπογραφία του κληρικού Ludovico de' Terzi και του Μορόνι και στην Εθνική Πινακοθήκη, Ουάσιγκτον, DC, Ένας κύριος σε λατρεία προ της Παναγίας, το πλήρες πορτρέτο του Τζαν Φεντερίκο Μαντρούτσο (Gian Federico Madruzzo), και η καθιστή μισή μορφή του Ιησουίτη Έρκολε Τάσσο, παραδοσιακά αποκαλούμενη, "Διδάσκαλος του Τιτσιάνο", αν και δεν υπάρχει πραγματική σχέση με τον Τιτσιάνο.
Μεταξύ των δημόσιων συλλογών που κατέχουν έργα του Μορόνι είναι, η Ακαδημία της Καρράρα (Μπέργκαμο) ( Πορτρέτο ηλικιωμένου άνδρα ), το Ασμόλειο Μουσείο (Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης), το Μουσείο Τέχνης Brooks (Μέμφις, Τενεσί), το Ινστιτούτο Τεχνών του Ντιτρόιτ, το Μουσεία Καλών Τεχνών του Σαν Φρανσίσκο, το Μουσείο Ερμιτάζ, το Μουσείο Τέχνης της Χονολουλού, το Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης (Βιέννη), το Μουσείο του Λιχτενστάιν (Βιέννη), το Μουσείο του Λούβρου, το Μουσείο Κοντέ Σαντιγί (Σαντιγί, Γαλλία), το Μουσείο Poldi Pezzoli (Μιλάνο), το Μουσείο Καλών Τεχνών, Βοστώνη, Εθνικές Πινακοθήκες της Σκωτίας, η Εθνική Πινακοθήκη της Ουάσινγκτον, το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη), η Πινακοθήκη της Νέας Νότιας Ουαλίας, η Εθνική Πινακοθήκη του Καναδά ( Πορτρέτο άνδρα ), η Εθνική Πινακοθήκη, Λονδίνο, το Μουσείο Norton Simon (Πασαντίνα, Καλιφόρνια), Αμβροσιανή Πινακοθήκη (Μιλάνο), Πινακοθήκη Μπρέρα (Μιλάνο), το Ρέικσμουζεουμ, το Μουσείο Τέχνης John and Mable Ringling (Σαρασότα, Φλόριντα), Studio Esseci (Πάδοβα, Ιταλία), Μουσείο Τέχνης του Πανεπιστημίου της Αριζόνα, Μουσείο Καλών Τεχνών της Βιρτζίνια, Εθνική Πινακοθήκη της Ιρλανδίας ( Πορτρέτο ενός τζέντλεμαν και τα δύο παιδιά του ), το Ουφίτσι ( Πορτρέτο του Τζιοβάνι Αντόνιο Παντέρα), το Μουσείο του Πράδο (ένας στρατιώτης), και το Μουσείο Τέχνης του Worcester (Πορτρέτο άνδρα ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Μανιεριστές ζωγράφοι
Κανάρης IV (αντιτορπιλικό)
Το Κανάρης ΙV / D-212 ήταν αντιτορπιλικό στόλου τύπου GEARING.
Χαρακτηριστικά
Εκτόπισμα : 2425/3520 τόνοι. – Διαστάσεις 119Χ12,4Χ5,8 μέτρα. – Ταχύτητα 33 κόμβοι. – Πρόωση : ατμοστρόβιλοι. – Πλήρωμα : 274 άνδρες. – Οπλισμός : 4 πυροβόλα 5’’/38 σε δύο δίδυμους πύργους, οκταπλός εκτοξευτήρας Α/Υ τορπίλων τύπου ‘ASROC’ και Τ/Σ ΜΚ 32 (ΤΛΜΚ 44-46). Για τη βελτίωση της Α/Α προστασίας του τοποθετήθηκε στην πλώρη του ένα πυροβόλο 40 χιλιοστών L70 και το καλοκαίρι του 1976, στο δάπεδο του Ε/Κ ένα πυροβόλο OTO MELARA 76/72 με ιδιαίτερο σύστημα βολής.
Ιδίου τύπου πλοία : ‘Σαχτουρησς Κατέπλευσε στην Ελλάδα στις 29 Μαρτίου 1973. Παροπλίστηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1993.
Ζάμβδας Ιεροσολύμων
Ο Ζάμβδας (- περ. 300) διετέλεσε Πατριάρχης Ιεροσολύμων.
Βιογραφικά στοιχεία
Διετέλεσε Πατριάρχης υπό Αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Ο Ευσέβιος ο Καισαρείας αναφέρει μόνο το όνομά του, χωρίς άλλες λεπτομέρειες. Το μόνο σίγουρο είναι ότι διαδέχτηκε τον Υμέναιο, και επομένως αρχιεράτησε από το 276 ως το 300 ή από το 298 ως το 300.
Ζαμβδας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 3ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 3ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα
689
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 689 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
680'erne
Ιππότης (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Ιππότης είναι γνωστά δύο διαφορετικά πρόσωπα, τα παρακάτω:
Πηγές
Ιπποτης Κατηγορία:Ηρακλείδες
Freeware
Το Freeware (δωρεάν λογισμικό) είναι λογισμικό, τις περισσότερες φορές ιδιόκτητο, που διανέμεται χωρίς χρηματικό κόστος στον τελικό χρήστη. Δεν υπάρχει συμφωνημένο σύνολο δικαιωμάτων, άδειας χρήσης ή EULA που να ορίζει ξεκάθαρα το δωρεάν λογισμικό. Κάθε εκδότης ορίζει τους δικούς του κανόνες για το δωρεάν λογισμικό που προσφέρει. Για παράδειγμα, η τροποποίηση, η αναδιανομή από τρίτους και η αντίστροφη μηχανική επιτρέπονται από ορισμένους εκδότες, αλλά απαγορεύονται από άλλους. Σε αντίθεση με το δωρεάν λογισμικό ανοιχτού κώδικα, το οποίο επίσης συχνά διανέμεται δωρεάν, ο πηγαίος κώδικας για δωρεάν λογισμικό συνήθως δεν είναι διαθέσιμος. Το δωρεάν λογισμικό μπορεί να προορίζεται να ωφελήσει τον παραγωγό του, για παράδειγμα, ενθαρρύνοντας τις πωλήσεις μιας πιο ικανής έκδοσης, όπως στα επιχειρηματικά μοντέλα freemium και shareware.