cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Soul of a Monster
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Columbia Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1944
Οι τέσσερις εποχές (Βιβάλντι)
μικρογραφία| Antonio Vivaldi (γκραβούρα του François Morellon de La Cave, από την έκδοση του Michel-Charles Le Cène του Op. 8 του Vivaldi, 1725) Οι τέσσερις εποχές (Le quattro stagioni) είναι ο τίτλος ενός κύκλου τεσσάρων κοντσέρτων για βιολί του Ιταλού συνθέτη Αντόνιο Βιβάλντι, καθένα από τα οποία εκφράζει μουσικά μια εποχή του χρόνου. Γράφτηκαν γύρω στα 1718-1720, όταν ο Βιβάλντι ήταν ο ιεροψάλτης της αυλής στη Μάντοβα. Εκδόθηκαν το 1725 στο Άμστερνταμ, μαζί με οκτώ επιπλέον κοντσέρτα, ως Il cimento dell'armonia e dell'inventione (Ο διαγωνισμός μεταξύ αρμονίας και εφεύρεσης).
Οι τέσσερις εποχές είναι το πιο γνωστό έργο του Βιβάλντι. Αν και τρία από τα κοντσέρτα είναι εντελώς πρωτότυπα, το πρώτο, η "Άνοιξη", δανείζεται μοτίβα από μια σινφωνία στην πρώτη πράξη της ταυτόχρονης όπερας Il Giustino του Βιβάλντι. Η έμπνευση για τα κοντσέρτα δεν είναι η ύπαιθρος γύρω από τη Μάντοβα, όπως είχε αρχικά υποτεθεί, όπου ζούσε τότε ο Βιβάλντι, καθώς σύμφωνα με τον Καρλ Χέλερ θα μπορούσαν να έχουν γραφτεί ήδη από το 1716-1717, ενώ ο Βιβάλντι ασχολήθηκε με την αυλή της Μάντοβα μόλις το 1718.
Ήταν μια επανάσταση στη μουσική σύλληψη: σε αυτά ο Βιβάλντι αναπαριστούσε ρυάκια που ρέουν, πουλιά που κελαηδούν (από διαφορετικά είδη, το καθένα με ιδιαίτερο χαρακτήρα), έναν βοσκό και τον σκύλο του που γαβγίζει, μύγες που βουίζουν, καταιγίδες, μεθυσμένους χορευτές, κυνηγετικά πάρτι τόσο από τη σκοπιά των κυνηγών όσο και από τη σκοπιά του θηράματος, παγωμένα τοπία και ζεστές χειμωνιάτικες φωτιές.
Ασυνήθιστο για την εποχή, ο Βιβάλντι δημοσίευσε τα κοντσέρτα με συνοδευτικά σονέτα (πιθανώς γραμμένα από τον ίδιο τον συνθέτη) που επεξηγούσαν τι ήταν αυτό που η μουσική του επρόκειτο να προκαλέσει στο πνεύμα της κάθε εποχής. Επομένως, τα κοντσέρτα αποτελούν ένα από τα πρώτα και πιο λεπτομερή παραδείγματα αυτού που θα ονομαζόταν προγραμματική μουσική - με άλλα λόγια, μουσική με αφηγηματικό στοιχείο. Ο Βιβάλντι φρόντισε να συνδέσει τη μουσική του με τα κείμενα των ποιημάτων, μεταφράζοντας τους ίδιους τους ποιητικούς στίχους απευθείας στη μουσική της σελίδας. Για παράδειγμα, στο μεσαίο τμήμα της "Άνοιξης", όταν ο βοσκός κοιμάται, το γάβγισμα του σκύλου του ακούγεται στο τμήμα της βιόλας. Η μουσική είναι αλλού παρόμοια υποβλητική άλλων φυσικών ήχων. Ο Βιβάλντι χώρισε κάθε κοντσέρτο σε τρία μέρη (γρήγορα-χαμηλά-γρήγορα) και, ομοίως, κάθε συνδεδεμένο σονέτο σε τρεις ενότητες.
Δομή
2. Largo e pianissimo sempre (in C minor)
3. Allegro pastorale (in E major)
2. Adagio e piano – Presto e forte (in G minor)
3. Presto (in G minor)
2. Adagio molto (in D minor)
3. Allegro (in F major)
2. Largo (in E major)
3. Allegro (in F minor)
Μια εκτέλεση και των τεσσάρων κοντσέρτων μπορεί να διαρκέσει περίπου 40-43 λεπτά. Προσεγγιστικοί χρόνοι των επιμέρους κοντσέρτων:
Σονέτα και νύξεις
Υπάρχει μια διαμάχη σχετικά με το αν τα τέσσερα κοντσέρτα γράφτηκαν για να συνοδεύσουν τέσσερα σονέτα ή το αντίστροφο. Αν και δεν είναι γνωστό ποιος έγραψε τα συνοδευτικά σονέτα, η θεωρία ότι τα έγραψε ο Βιβάλντι υποστηρίζεται από το γεγονός ότι κάθε σονέτο χωρίζεται σε τρία τμήματα, καθένα από τα οποία αντιστοιχεί σε ένα μέρος του κοντσέρτου. Ανεξάρτητα από τη συγγραφή των σονέτων, οι Τέσσερις εποχές μπορούν να χαρακτηριστούν ως μουσική προγράμματος, οργανική μουσική που προορίζεται να προκαλέσει κάτι εξωμουσικό, και μια μορφή τέχνης που ο Βιβάλντι ήταν αποφασισμένος να αποδείξει ότι είναι αρκετά εξελιγμένη ώστε να ληφθεί σοβαρά υπόψη.
Εκτός από αυτά τα σονέτα, ο Βιβάλντι παρείχε οδηγίες όπως "Ο σκύλος που γαβγίζει" (στο δεύτερο μέρος της "Άνοιξης"), "Η νωθρότητα που προκαλείται από τη ζέστη" (στο πρώτο μέρος του "Καλοκαιριού") και "οι μεθυσμένοι έχουν κοιμηθεί" (στο δεύτερο μέρος του "Φθινοπώρου").
Μια νέα μετάφραση των σονέτων στα αγγλικά από τον Armand D'Angour εκδόθηκε το 2019.
Ιστορικό καταγραφής
μικρογραφία| Ο Μπερναρντίνο Μολινάρι, ο οποίος έκανε την πρώτη ηλεκτρική ηχογράφηση των Four Seasons το 1942. Η ημερομηνία και το προσωπικό της πρώτης ηχογράφησης των The Four Seasons αμφισβητούνται. Υπάρχει ένας συμπαγής δίσκος με μια ηχογράφηση του βιολιστή Alfredo Campoli από ακέτες μιας γαλλικής ραδιοφωνικής εκπομπής- πιστεύεται ότι χρονολογείται από τις αρχές του 1939. Η πρώτη κατάλληλη ηλεκτρική ηχογράφηση έγινε το 1942 από τον Μπερναρντίνο Μολινάρι- αν και η ερμηνεία του είναι κάπως διαφορετική από τις σύγχρονες εκτελέσεις, είναι σαφώς αναγνωρίσιμη ως Οι τέσσερις εποχές. Η ηχογράφηση του Molinari έγινε για την Cetra και εκδόθηκε στην Ιταλία και στη συνέχεια στις Ηνωμένες Πολιτείες σε έξι δίσκους 78 διπλής όψης, τη δεκαετία του 1940. Στη συνέχεια επανεκδόθηκε σε μακρόσυρτο δίσκο το 1950 και, αργότερα, σε ψηφιακό δίσκο (CD).
Η πρώτη αμερικανική ηχογράφηση έγινε την τελευταία εβδομάδα του 1947 από τον βιολιστή Louis Kaufman. Η ηχογράφηση έγινε στο Carnegie Hall πριν από την προγραμματισμένη απαγόρευση ηχογράφησης από την 1η Ιανουαρίου 1948. Οι εκτελεστές ήταν η Ορχήστρα Δωματίου του Concert Hall υπό τον Henry Swoboda, η Edith Weiss-Mann (τσέμπαλο) και ο Edouard Nies-Berger (όργανο). Η ηχογράφηση αυτή συνέβαλε στην επαναφορά της μουσικής του Βιβάλντι στο καθιερωμένο ρεπερτόριο της Ευρώπης και της Αμερικής, σε συνέχεια της δουλειάς που είχε γίνει από τον Μολινάρι και άλλους στην Ιταλία. Κέρδισε το γαλλικό Grand Prix du Disque το 1950, εξελέγη στο Grammy Hall of Fame το 2002 και επιλέχθηκε την επόμενη χρονιά για το National Recording Registry στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. Ο Κάουφμαν, ο οποίος έμαθε ότι τα τέσσερα κοντσέρτα ήταν στην πραγματικότητα μέρος ενός συνόλου δώδεκα, άρχισε να βρίσκει την πλήρη παρτιτούρα και τελικά ηχογράφησε τα άλλα οκτώ κοντσέρτα στη Ζυρίχη το 1950, κάνοντας την πρώτη ηχογράφηση του συνόλου του Op. 8 του Βιβάλντι.
Το σύνολο I Musici ηχογράφησε αρκετές φορές τις Τέσσερις εποχές, την πρώτη ηχογράφηση το 1955 με τον Felix Ayo, μια ηχογράφηση του 1959 με τον Ayo και πάλι, και μεταγενέστερες ηχογραφήσεις με τους Roberto Michelucci (1969), Pina Carmirelli (1982), Federico Agostini (1990) και Mariana Sîrbu (1995). Η ηχογράφηση Argo του 1969 από την Academy of St. Martin-in-the-Fields υπό τη διεύθυνση του Neville Marriner και με σολίστ τον Alan Loveday πούλησε πάνω από μισό εκατομμύριο αντίτυπα- έγινε ο πρώτος χρυσός δίσκος του συνόλου.
Το I Solisti di Zagreb, υπό τη διεύθυνση του Antonio Janigro με τον Jan Tomasow ως σολίστ στο βιολί και τον Anton Heiller στο τσέμπαλο, ακολούθησε το 1957 από την ετικέτα Vanguard, η οποία επανεκδόθηκε περαιτέρω από τη Philips και άλλες ετικέτες. Ο Wilfrid Mellers, ένας Άγγλος μουσικοκριτικός, μουσικολόγος και συνθέτης, έγραψε για αυτή την εκτέλεση: "οι σολίστες διατυπώνουν τον λυρισμό τους υπέροχα" [παραπομπή που απαιτείται] Ο John Thornton έγραψε γι' αυτή την ηχογράφηση: "Εδώ υπάρχει απαράμιλλο παίξιμο του συνόλου, με κορυφαίο το ασφαλές παίξιμο του Tomasow. Ο Janigro αποκαλύπτει το ταλέντο του στη διεύθυνση, το οποίο ανταγωνίζεται το σημαντικό ταλέντο του στο βιολοντσέλο.".
Ο Ιβάν Σούπεκ έγραψε για αυτήν την ηχογράφηση:
Ο Πολ Σούμακερ έγραψε για αυτήν την ηχογράφηση:
Η ηχογράφηση των "Τεσσάρων εποχών" από τον Nigel Kennedy το 1989 με την English Chamber Orchestra πούλησε πάνω από δύο εκατομμύρια αντίτυπα, αποτελώντας ένα από τα πιο επιτυχημένα έργα κλασικής μουσικής που έγιναν ποτέ. Ο Gil Shaham και η Ορχήστρα Δωματίου Orpheus ηχογράφησαν τις Τέσσερις Εποχές, καθώς και ένα μουσικό βίντεο για το πρώτο μέρος του "Winter" που προβλήθηκε τακτικά στο The Weather Channel στα μέσα της δεκαετίας του 1990.
Έχουν εκδοθεί εκδόσεις του έργου σε Super Audio CD από τους Richard Tognetti, Pinchas Zukerman, Jonathan Carney και Rachel Podger.
Η World's Encyclopedia of Recorded Music του 1952 αναφέρει μόνο δύο ηχογραφήσεις των Τεσσάρων Εποχών - από τους Molinari και Kaufman. Μέχρι το 2011, περίπου 1. 000 ηχογραφημένες εκδόσεις έχουν γίνει από το 1939, από τον Campoli.
Οι κλασικοί μουσικοί έχουν προσπαθήσει να ξεχωρίσουν τις ηχογραφήσεις των "Τεσσάρων Εποχών" με ιστορικά τεκμηριωμένες εκτελέσεις και διακοσμήσεις, μέχρι του σημείου να διαφοροποιήσουν τα όργανα και τα τέμπο ή να παίξουν νότες διαφορετικές από τις προσδοκίες του ακροατή (είτε καθορίζονται από τον συνθέτη είτε όχι). Λέγεται ότι το έργο του Βιβάλντι παρουσιάζει τέτοιες ευκαιρίες για αυτοσχεδιασμό.
Αποδοχή
Οι Τέσσερις Εποχές ψηφίστηκαν #67 στο Classic FM Hall of Fame. Τρία από τα τέσσερα κοντσέρτα συμπεριλήφθηκαν στον κατάλογο Classic 100 Concerto.
Παράγωγα έργα
Τα παράγωγα έργα αυτών των κοντσέρτων περιλαμβάνουν διασκευές, μεταγραφές, διασκευές, remixes, δείγματα και παρωδίες στη μουσική - θέματα στο θέατρο και την όπερα, soundtracks σε ταινίες (ή βιντεοπαιχνίδια) και χορογραφίες στο μπαλέτο (μαζί με το σύγχρονο χορό, το καλλιτεχνικό πατινάζ, τη ρυθμική γυμναστική, τη συγχρονισμένη κολύμβηση κ. λπ. ) - είτε στο σύνολό τους, είτε σε μεμονωμένες κινήσεις, είτε σε medley. Ο Αντόνιο Βιβάλντι φαίνεται να ξεκίνησε αυτή την τάση προσαρμογής της μουσικής από τις Τέσσερις Εποχές και έκτοτε επεκτάθηκε σε πολλές πτυχές των παραστατικών τεχνών (όπως και άλλα ορχηστρικά και φωνητικά έργα του συνθέτη). Αυτός ο διαγωνισμός μεταξύ αρμονίας και εφεύρεσης (όπως λέγεται) περιλαμβάνει πλέον διάφορα είδη σε όλο τον κόσμο:
2008
2009
2010
2011
2012
2013
2014
2015
2016
2019
2021
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνθέσεις σε Σολ ελάσσονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Φα ελάσσονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Φα μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Μι μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις του Αντόνιο Βιβάλντι Κατηγορία:Μπαρόκ Κατηγορία:Μπαρόκ μουσική
Κάρλο του Κόζιμο των Μεδίκων
O Κάρλος του Κόζιμο, ιταλ. Carlo di Cosimo, (1428 ή 1430 - 29 Μαΐου 1492) από τον Οίκο των Μεδίκων, ήταν ιερέας, έγινε ηγούμενος του αβαείου του Σαν Σαλβατόρε και πρύτανης πολλών ναών. Ήταν συλλέκτης.
Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος του Κόζιμο και μίας Κιρκάσιας υπηρέτριας, της Μανταλένας, που μάλλον είχε αγοραστεί ως σκλάβα από τη Βενετία. Είχε γαλάζια μάτια, όπως οι Κιρκάσιοι και έτσι τον ζωγράφισε ο Αντρέα Μαντένια και ο Φιλίππο Λίππι.
Ο πατέρας του τον ανάγκασε να ακολουθήσει εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Έγινε αρχιμανδρίτης (canon) του Καθεδρικού ναού της Φλωρεντίας το 1450 και ορίστηκε πρύτανης του ναού της Σάντα Μαρία στο Μουτζέλο και στον Σαν Ντονάτο στο Καλεντσάνο. Έγινε ηγούμενος στο αβαείο του Σαν Σαλβατόρε στο Βαϊάνο, έξω από το Πράτο. Επίσης ήταν συλλέκτης φόρων για τον πάπα και πρεσβευτής του στη Φλωρεντία. Έγινε πρύτανης του Πράτο από το 1460.
Ήταν καλλιεργημένος και συλλέκτης μεταλλίων. Απεβίωσε το 1492 στη Φλωρεντία.
Ο Αντρέα Μαντένια τον έχει ζωγραφίσει ως τους ώμους με ιερατική περιβολή, το 1466. Ο Φιλίππο Λίππι τον έβαλε στην επικήδιο σκηνή του Αγ. Στεφάνου, πίσω από τον πάπα, στις ''Ιστορίες του Αγ. Στεφάνου και του Αγ. Ιωάννη του Βαπτιστή''. Μάλλον είναι και στην Προσκύνηση των Μάγων, έργο του Μπενότσο Γκοτσιόλι στο παρεκκλήσι του παλάτσο Μέντιτσι.
Κρυόνερο Αρκαδίας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Κρυόνερο (αποσαφήνιση)
Στην απογραφή του 2001 είχε πληθυσμό 41 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Μεγαλόπολης
Μετόχι Βορείου Ηπείρου
Το Μετόχι (αλβανικά: Metoq) της Βορείου Ηπείρου είναι χωριό, στη νοτιοδυτική πλευρα της βορειου ηπείρου Είναι μέρος του δήμου Αγίων Σαράντα. Βρίσκεται στα ανατολικά των Αγίων Σαράντα, δίπλα στο χωριό Βρυώνη.
Στην περιοχή του χωριού βρέθηκαν ερείπια δύο αρχαίων ελληνικών ναών. Το χωριό βρίσκεται δίπλα στους δρόμους που συνδέουν τους Άγιους Σαράντα με το Βουθρωτο την αρχαία ελληνική πολη, καθώς και με τον εθνικό δρόμο προς το Αργυρόκαστρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Αλβανίας Κατηγορία:Νομός Αυλώνα Κατηγορία:Άγιοι Σαράντα Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος
Τζο Μασερία
Ο Τζουζέπε "Τζο" Μασερία (Giuseppe Masseria, προφέρεται ως [dʒuˈzɛppe masseˈria]), (17 Ιανουαρίου 1886 – 15 Απριλίου 1931) γνωστός με το παρατσούκλι "Τζο το Αφεντικό" (αγγλ. Joe the Boss), ήταν ιταλοαμερικανός γκάνγκστερ και αφεντικό της οικογένειας εγκλήματος Τζενοβέζε, μιας από τις Πέντε οικογένειες της Μαφίας της Νέας Υόρκης, από το 1922 έως το 1931.
Το 1930, πήρε μέρος στον διαβόητο πόλεμο του Καστελαμαρέζε για τον έλεγχο του υποκόσμου της Νέας Υόρκης. Ο πόλεμος τελείωσε με τη δολοφονία του στις 15 Απριλίου 1931, κατά παραγγελία του δικού του υπαρχηγού Λάκι Λουτσιάνο, ο οποίος συνωμότησε με την αντίπαλη συμμορία του Σαλβατόρε Μαραντζάνο.
Πρώτα χρόνια
Ο Τζουζέπε Μασερία γεννήθηκε στις 17 Ιανουαρίου 1886 στο χωριό Μένφι, της επαρχίας Αγκριτζέντο της Σικελίας, σε οικογένεια ραφτών. Όταν ήταν νέος, μετακόμισε στην πόλη Μαρσάλα, της επαρχίας Τράπανι. Ο Μασερία έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1902, όπου στη συνέχεια έγινε μέλος της εγκληματικής οικογένειας Μορέλο με έδρα το Χάρλεμ και μέρη της Μικρής Ιταλίας στο νότιο Μανχάταν. Ο Μασερία ήταν σύγχρονος άλλων λοχαγών αυτής της οικογένειας της μαφίας όπως ο Γκαετάνο Ρέινα. Το 1909, ο Μασερία δικάστηκε για διάρρηξη και καταδικάστηκε με αναστολή. Στις 23 Μαΐου 1913, ο Μασερία καταδικάστηκε σε τέσσερα έως έξι χρόνια φυλάκιση για διάρρηξη τρίτου βαθμού.
Καθώς τελείωνε η δεκαετία του 1910, ο Μασερία και το αφεντικό του Σαλβατόρε Ντ' Αγκουίλα αγωνίστηκαν για την εξουσία του υποκόσμου στη Νέα Υόρκη. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, ήταν σε πόλεμο μεταξύ τους. Το 1920, ο Μασερία είχε στρατολογήσει τον Λάκι Λουτσιάνο ως έναν από τους σωματοφύλακες του. Ο Ντ' Άγκουίλα είχε επίσης έναν σωματοφύλακα που δούλευε γι 'αυτόν, τον Ουμπέρτο ​​Βαλέντι, και τον διέταξε να σκοτώσει τον Μασερία.
Στις 7 Μαΐου 1922, το αφεντικό της οικογένειας εγκλήματος Μορέλο/Τερανόβα, Βιντζέντζο Τερανόβα, δολοφονήθηκε κοντά στο σπίτι του. Ο Βαλέντι πιστεύεται ότι ήταν προσωπικά υπεύθυνος. Ώρες αργότερα, ο υπαρχηγός του Τερανόβα τραυματίστηκε θανάσιμα στο Κάτω Μανχάταν από τον Βαλέντι και ένοπλους που δούλευαν γι' αυτόν. Την επόμενη μέρα, ο Βαλέντι και μερικοί από τους άνδρες του επιτέθηκαν στο νέο αφεντικό της αντίπαλης οικογένειας Τερανόβα, τον Μασερία. Ο Βαλέντι εντόπισε τον Μασερία και τους σωματοφύλακές του στη Grand Street μέσα σε ένα τετράγωνο του Αρχηγείου της Αστυνομίας. Ο Μασερία κατάφερε να ξεφύγει, αλλά οι ένοπλοι είχαν πυροβολήσει τέσσερις άνδρες και δύο γυναίκες. Ο Μασερία πέταξε το πιστόλι του και συνελήφθη καθώς διέφυγε από το σημείο.
Στις 9 Αυγούστου 1922, ο Μασερία έγινε ξανά στόχος, αλλά και πάλι κατάφερε να επιζήσει. Το νέο περιστατικό είχε σαν συνέπεια ο Μασερία να κερδίσει τον σεβασμό μεταξύ των γκάνγκστερς ως «ο άνθρωπος που μπορεί να αποφύγει τις σφαίρες» και η φήμη του άρχισε να αυξάνεται καθώς η φήμη του Ντ' Αγκουίλα άρχισε να μειώνεται. Σαράντα οκτώ ώρες αργότερα, στις 11 Αυγούστου, ο Βαλέντι ενώ βρισκόνταν σε ένα καφέ στη γωνία της 2ης Λεωφόρου και της 12ης οδού, δολοφονήθηκε καθώς προσπαθούσε να διαφύγει.
Πόλεμος του Καστελαμαρέζε
Ο Μασερία έγινε αρχηγός της οικογένειας Μορέλο και ήταν γνωστός ως "Τζο το Αφεντικό", με τον Τζουζέπε Μορέλο ως σύμβουλό του (κονσιλιέρι). Όταν ο Ντ' Αγκουίλα δολοφονήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1928, ο Μασερία, επιλέχθηκε να αντικαταστήσει τον Ντ' Αγκουίλα ως νέος capo dei capi εκείνο τον χειμώνα. Με την άνοδο του, ο Μασερία άρχισε να ασκεί πίεση σε άλλες συμμορίες της μαφίας για χρηματικά ανταλλάγματα.Άλλοι μαφιόζοι τον κατηγόρησαν ότι είχε ενορχηστρώσει τις δολοφονίες του Γκασπάρ Μιλάτσο το 1930 στο Ντιτρόιτ και του Γκαετάνο Ρέινα στο Μπρονξ. Ο Νικόλο Σκίρο προσπάθησε να επαναλάβει τη στρατηγική της ουδετερότητας που χρησιμοποιούσε για να αντιμετωπίσει τον Ντ' Αγκουίλα με τον Μασερία, αλλά αντιτάχθηκε σθεναρά από τον Σαλβατόρε Μαραντζάνο και το αφεντικό της οικογένειας Μπάφαλο Στέφανο Μαγκαντίνο. Ο Μασερία ισχυρίστηκε ότι ο Σκίρο είχε διαπράξει παράβαση και ζήτησε από τον Σκίρο να του πληρώσει 10.000 δολάρια προκειμένου να παραιτηθεί από αρχηγός της οικογένειας της μαφίας. Ο Σκίρο συμμορφώθηκε. Αμέσως μετά από αυτό το περιστατικό, ο Βίτο Μπονβέντρε δολοφονήθηκε στο σπίτι του στις 15 Ιουλίου 1930. Αυτό οδήγησε στον Μαραντζάνο να αναδειχθεί σε αφεντικό της συμμορίας και σε μια σύγκρουση με τον Μασερία και τους συμμάχους του που αναφέρονται ως ο πόλεμος του Καστελαμαρέζε.
Κατά τη διάρκεια αυτού του Πολέμου, μεταξύ 1930 και 1931, ο Μασερία και ο Μορέλο πολέμησαν εναντίον μιας αντίπαλης συμμορίας, με έδρα το Μπρούκλιν, με επικεφαλής τον Μαραντζάνο και τον Τζο Μπονάνο. Ο Μορέλο, ο οποίος ήταν έμπειρος σε τέτοιες συγκρούσεις, έγινε ο «αρχηγός πολέμου» και στρατηγικός σύμβουλος του Μασερία. Ένα από τα πρώτα θύματα του πολέμου, ο Μορέλο δολοφονήθηκε μαζί με τον συνεργάτη Τζόζεφ Περιάνο στις 15 Αυγούστου 1930, ενώ μάζευε αποδείξεις οικονομικών συναλλαγών στο γραφείο του στο Ανατολικό Χάρλεμ. Ο Τζόζεφ Βαλάτσι, ο πρώτος κυβερνητικός πληροφοριοδότης (πεντίτο) της Κόζα Νόστρα, αναγνώρισε τον δολοφόνο του Μορέλο ως έναν εκτελεστή από το Καστελαμάρε ντελ Γκόλφο που ήξερε ως «Μπάστερ από το Σικάγο».
Θάνατος
Σε μια μυστική συμφωνία με τον Μαραντζάνο, ο Λάκι Λουτσιάνο συμφώνησε να δολοφονήσει το αφεντικό του, τον Μασερία, με αντάλλαγμα να αναλάβει τις δραστηριότητες εκβιασμών και να γίνει ο δεύτερος στην διοίκηση του Μαραντζάνο. Ο Τζο Άντονις που είχε ενταχθεί στην συμμορία του Μασερία πήρε εντολή από τον Μασερία όταν έμαθε για την προδοσία του Λουτσιάνο να σκοτώσει τον Λουτσιάνο. Ωστόσο, ο Άντονις προειδοποίησε τον Λουτσιάνο για το σχέδιο δολοφονίας. Στις 15 Απριλίου 1931, ο Λουτσιάνο παρέσυρε τον Μασερία σε μια συνάντηση όπου δολοφονήθηκε σε ένα εστιατόριο στο Κόνεϊ Αΐλαντ. Ενώ έπαιζαν χαρτιά, ο Λουτσιάνο φέρεται να δικαιολογήθηκε ότι ήθελε να πάει στην τουαλέτα, με τους εκτελεστές του να εμφανίζονται και να πυροβολούν θανάσιμα τον Μασερία. Ο Λουτσιάνο προσήχθη για ανάκριση από την αστυνομία. Εκείνη την εποχή, η αστυνομία είχε υποψίες ότι ένας γκάνγκστερ ονόματι Τζον Τζιούστρα ήταν ένας από τους ένοπλους στη δολοφονία του Μασερία. Αυτό βασίστηκε στην αναφορά ενός εμπιστευτικού πληροφοριοδότη καθώς ένα από τα παλτά που βρέθηκαν στον τόπο της δολοφονίας αναγνωρίστηκε ότι ανήκε στον Τζιούστρα. Ωστόσο η υπόθεση έκλεισε μετά τη δολοφονία του Τζιούστρα στις 9 Ιουλίου 1931. Σύμφωνα με τους The New York Times, "μετά από αυτό, η αστυνομία δεν μπόρεσε να μάθει σίγουρα τι συνέβη". Λέγεται ότι ο Μασερία "κάθισε σε ένα τραπέζι παίζοντας χαρτιά με δύο ή τρεις άγνωστους άνδρες" όταν πυροβολήθηκε από πίσω. Πέθανε από σφαίρες που δέχθηκε στο κεφάλι, την πλάτη και το στήθος.Η έκθεση αυτοψίας του Μασερία δείχνει ότι πέθανε με άδειο στομάχι. [= Δεν παρουσιάστηκαν μάρτυρες, αν και «δύο ή τρεις» άνδρες παρατηρήθηκαν να φεύγουν από το εστιατόριο και να μπαίνουν σε ένα κλεμμένο αυτοκίνητο.Κανείς δεν καταδικάστηκε για τη δολοφονία του Μασερία καθώς δεν υπήρχαν μάρτυρες και ο Λουτσιάνο παρουσιάσε άλλοθι στις αρχές.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αμερικανοί Γκάνγκστερ Κατηγορία:Αμερικανοί εγκληματίες Κατηγορία:Αμερικανοί μαφιόζοι σικελικής καταγωγής Κατηγορία:Αφεντικά της Μαφίας
Κασάν (Ιράν)
Το Κασάν (περσ. کاشان) είναι μεγάλη πόλη του Ιράν στο βόρειο μέρος της Επαρχίας Ισφαχάν. Στην απογραφή του 2016 είχε 304.487 κατοίκους σε 90.828 οικογένειες, ενώ στη μητροπολιτική περιοχή του κατοικούν 432.557 άνθρωποι. Είναι κτισμένο σε μέσο υψόμετρο περί τα 945 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικές συντεταγμένες 33°59΄ Βόρειο πλάτος και 51°26΄ Ανατολικό μήκος.
Κατά μία ετυμολόγηση η ονομασία της πόλεως προέρχεται από τους Κασιανούς, τους πρώτους κατοίκους της περιοχής, που ίδρυσαν τον πρώτο οικισμό στο Τεπέ Σιάλκ πριν το 7000 π.Χ.. Από τον 12ο μέχρι τον 14ο αιώνα μ.Χ. το Κασάν ήταν σημαντικό κέντρο αγγειοπλαστικής και παραγωγής πλακιδίων υψηλής ποιότητας. Μάλιστα η λέξη kashi στη σημερινή περσική γλώσσα σημαίνει «πλακάκι», και πιθανώς προήλθε από το όνομα της πόλεως.
Παραδοσιακά το Κασάν διαιρείται σε δύο μέρη, το «ορεινό» και το «ερημικό». Στα δυτικά και νοτιοδυτικά της πόλεως βρίσκονται δύο από τις υψηλότερες κορυφές της Οροσειράς Καρκάς το όρος Γκαργκάς, που φιλοξενεί το Εθνικό Αστεροσκοπείο του Ιράν με το μεγαλύτερο τηλεσκόπιο στη χώρα, και το όρος Αρντεχάαλ ή Νταμαβάντ, με την υψηλότερη κορυφή του Ιράν. Από την άλλη, στα ανατολικά η πόλη «ανοίγει» στην κεντρική έρημο του Ιράν, με το τμήμα της που ονομάζεται Έρημος Μαραντζάμ, όπου και ιστορικό καραβανσεράι κοντά στην αλμυρή Λίμνη Ναμάκ. Το κλίμα του Κασάν είναι θερμό ερημικό, με μέση ετήσια βροχόπτωση 107,8 χιλιοστόμετρα.
Η πόλη φιλοξενεί την ιστορική Οικία Μπορουτζερντί, σήμερα σπίτι-μουσείο, που χρονολογείται από την εποχή των Κατζάρ και είναι γνωστή για τη μοναδική, ιδιαίτερης ομορφιάς αρχιτεκτονική της. Αξιοθέατο αποτελεί επίσης η κλειστή κεντρική αγορά (Bāzār-e Kāshān).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κασαν
Ζόρζε Σόουζα
Ο Μάνουελ Ζόρζε Νέβες Μορέιρα ντε Σόουζα (Manuel Jorge Neves Moreira de Sousa, γενν. 18 Ιουνίου 1975) είναι Πορτογάλος διεθνής διαιτητής ποδοσφαίρου, ο οποίος δραστηριοποιείται διεθνώς από το 2006.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορτογάλοι διαιτητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Διαιτητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Διαιτητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ
Ζόντιακ
O Ζόντιακ (αγγλικά: Zodiac) ήταν ένας κατά συρροήν δολοφόνος, που έδρασε στην ευρύτερη περιοχή της βόρειας Καλιφόρνια, από το 1965 ώς το 1975 περίπου, και του οποίου η ταυτότητα δεν αποκαλύφθηκε ποτέ, αφού ποτέ δεν συνελήφθη. Το παρατσούκλι Ζόντιακ προέκυψε από την υπογραφή με αυτό το ψευδώνυμο, που έβαζε ο ίδιος στα γράμματα που έστειλε στα Μ.Μ.Ε. Οι επιστολές αυτές περιλαμβάνουν, επίσης, τέσσερα κρυπτογραφημένα μηνύματα, από τα οποία μόνο δύο έχουν οριστικά αποκρυπτογραφηθεί. Στον Ζόντιακ έχουν χρεωθεί πέντε διαπιστωμένες δολοφονίες, ενώ ο ίδιος είχε κάνει λόγο για 37 θύματα.
Διάφοροι ύποπτοι έχουν κατά καιρούς ερευνηθεί και ανακριθεί από τις αστυνομικές αρχές και από ερασιτέχνες ερευνητές, αλλά δεν έχουν έλθει στην επιφάνεια «αποδεικτικά» στοιχεία. Η Αστυνομία του Σαν Φρανσίσκο χαρακτήρισε την περίπτωσή του «ανενεργή» τον Απρίλιο του 2004, αλλά την άνοιξε εκ νέου πριν από τον Μάρτιο του 2007. Η υπόθεση παραμένει ανοιχτή στην πόλη Βαλέχο, καθώς και στην περιοχή των κομητειών Νάπα και Σολάνο, όπου έδρασε ο δολοφόνος. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης της Καλιφόρνιας διατηρεί ανοιχτή την «Υπόθεση Ζόντιακ»
Ο σκιτσογράφος της εφημερίδας San Francisco Chronicle Ρόμπερτ Γκρέισμιθ ήταν ο πιο επίμονος ερασιτέχνης ερευνητής της υπόθεσης, και αυτός που έγραψε το μπεστ-σέλερ βιβλίο "Zodiac: The Full Story of the Infamous Unsolved Zodiac Murders in California", το οποίο περιέχει όλα τα διαθέσιμα στοιχεία για την υπόθεση. Ο ίδιος ο Γκρέισμιθ θεωρεί, βάσει «περιστασιακών αποδεικτικών στοιχείων», ότι ο Άρθρουρ Λι Άλεν κρυβόταν πίσω από το ψευδώνυμο Ζόντιακ. Αν και η Αστυνομία, στη διάρκεια των 20 επόμενων χρόνων, είχε ανακρίνει αρκετές φορές τον Άλεν και είχε μάθει τα πάντα για το όχι και τόσο καθαρό παρελθόν του, δεν μπόρεσε ποτέ να βρει κάποιο αποδεικτικό στοιχείο που να τον συνδέει με τους φόνους του Ζόντιακ. Όπως και να έχει, ο Άλεν πέθανε από καρδιακή προσβολή το 1992. Η αστυνομία συνέκρινε το DNA που είχε βρει από τους τόπους εγκλήματος με αυτό του Άλεν, αλλά ποτέ δεν υπήρξε αντιστοίχηση. Αυτό το στοιχείο, η γραφή του, που δεν ταίριαζε με του Ζόντιακ, και τα ανόμοια χαρακτηριστικά του Άλεν με το σκίτσο του Ζόντιακ ήταν μερικοί λόγοι που τον έθεταν εκτός της λίστας των υπόπτων. Ωστόσο, υπάρχουν πολλές μαρτυρίες και πολλά εμπεριστατωμένα στοιχεία που ταύτιζαν τον Ζόντιακ με το πρόσωπό του. Ποτέ, όμως, δεν κατηγορήθηκε για κανέναν φόνο του. Ο Ρόμπερτ Γκρέισμιθ, και στο δεύτερο βιβλίο του σχετικά με την υπόθεση, πιστεύει ότι ο Άλεν είναι ο Ζόντιακ. Με βάση αυτά τα βιβλία, γυρίστηκε και η ομώνυμη ταινία του Ντέιβιντ Φίντσερ,   "Zodiac", το 2007.
Οι δολοφονίες
Οι πρώτοι φόνοι που αποδόθηκαν στον Ζόντιακ χρονολογούνται από το 1968, όταν βρέθηκαν δολοφονημένοι μέσα στο αυτοκίνητό τους η Μπέτι Λου Τζένσεν και ο Ντέιβιντ Φάραντεϊ. Το νεαρό ζευγάρι βρέθηκε δολοφονημένο στις 20 Δεκεμβρίου του 1968, σ' ένα μέρος όπου σύχναζαν ζευγάρια για ν' απομονώνονται, έξω από την πόλη Μπενίσια της Καλιφόρνια. Ο δολοφόνος πυροβόλησε πολλές φορές τα θύματα και δεν τους άφησε κανένα περιθώριο για να επιβιώσουν. Οι αστυνομικές αρχές της επαρχίας Σολάνο της Καλιφόρνια δεν μπόρεσαν ν' ανακαλύψουν τον δράστη. thumb|left|Ο τόπος του εγκλήματος της 4ης Ιουλίου 1968 Στις 5 Ιουλίου, έπειτα από ένα ανώνυμο τηλεφώνημα στο Αστυνομικό τμήμα της πόλης Βαλέχο της Καλιφόρνια, και σε απόσταση περίπου 4 μιλίων από τον προηγούμενο τόπο δολοφονίας, βρέθηκε και πάλι ένα νεαρό ζευγάρι να έχει πυροβοληθεί πολλές φορές μέσα στο αυτοκίνητό του, την προηγούμενη νύχτα, 4 Ιουλίου του 1969. Επρόκειτο για την Νταρλίν Φέριν και τον Μάικλ Μεζό, που και αυτοί έψαχναν μια ερημική τοποθεσία για ν' απομονωθούν. Ο δολοφόνος πυροβόλησε τα θύματα γι' ακόμα μια φορά στο σώμα και στον λαιμό. Η Φέριν ήταν ήδη νεκρή, όταν έφτασε η Αστυνομία, ενώ ο Μεζό, αν και βαριά τραυματισμένος, ήταν ζωντανός. Ο άγνωστος άντρας που τηλεφώνησε ανέλαβε την ευθύνη γι' αυτήν τη δολοφονική επίθεση, αλλά και για την προηγούμενη, που είχε γίνει σχεδόν έξι μήνες πριν. Από τον Μεζό η αστυνομία κατάφερε να φτιάξει το σκίτσο με την περιγραφή του Ζόντιακ, ως ένας λευκός άντρας, γύρω στα 90 με 100 κιλά, κανονικού ύψους, με κοντοκουρεμένα ανοιχτόχρωμα σγουρά μαλλιά. Τον Αύγουστο του 1969 θα στείλει τρεις επιστολές στις εφημερίδες του Σαν Φρανσίσκο, αναλαμβάνοντας την ευθύνη για τις τρεις προαναφερθείσες δολοφονίες και απειλώντας για επόμενες εγκληματικές ενέργειες.
Στις 11 Οκτωβρίου του 1969, ο οδηγός ταξί Πολ Στάιν (Paul Stine) θα βρεθεί δολοφονημένος μέσα στο ταξί του, στην περιοχή Presidio Heights της πόλης του Σαν Φρανσίσκο. Τρία νεαρά αγόρια από ένα διαμέρισμα είδαν τον δολοφόνο να βγαίνει από το σταματημένο ταξί του Στάιν και να φεύγει από την περιοχή, περπατώντας αργά. Τα αγόρια μίλησαν και αυτά για έναν άντρα που ταίριαζε με τις μέχρι τότε περιγραφές του Ζόντιακ και βοήθησαν την Αστυνομία να φτιάξει ένα πιο συγκεκριμένο σκίτσο. Δυο μέρες αργότερα, η εφημερίδα "San Francisco Chronicle" έλαβε μία ακόμα επιστολή από τον Ζόντιακ, που περιείχε ένα κομμάτι από το ματωμένο πουκάμισο του Στάιν. Αν και σε διάστημα ενός έτους ανακρίθηκαν 2.500 ύποπτοι, δεν προέκυψε κανένα θετικό στοιχείο για την ταυτότητα του δολοφόνου.
Πιθανές δολοφονικές επιθέσεις
Αν και ο Ζόντιακ, σ' ένα από τα γράμματα που έστειλε στις εφημερίδες, κάνει λόγο για 37 θύματα συνολικά, οι αστυνομικές αρχές τον συνέδεσαν με σιγουριά με τις προαναφερθείσες τρεις περιπτώσεις, αφού γι' αυτές ο Ζόντιακ ανέλαβε την ευθύνη. Ωστόσο, υπήρχαν κάποιες δολοφονίες ή απόπειρες δολοφονίας, που είναι πιθανόν να τις διέπραξε ο Ζόντιακ, αφού έχουν πολλά κοινά στοιχεία με τη «μεθοδολογία του και την εμφάνισή του. Έτσι, έχουν καταχωρηθεί ως πιθανές εγκληματικές ενέργειες και οι παρακάτω:
Οι Επιστολές
thumb|left|Το πρώτο μέρος του κρυπτόλεξου (που τελικά αποκωδικοποιήθηκε), που έστειλε ο Ζόντιακ στον Τύπο|280x280εσ Την 1η Αυγούστου του 1969 ο Ζόντιακ θα στείλει τρεις πανομοιότυπες επιστολές στις εφημερίδες "Vallejo Times Herald", "San Francisco Chronicle" και "San Francisco Examiner" της Καλιφόρνια και θα ξεκινήσει την επικοινωνία με τα Μ.Μ.Ε. Σε αυτές τις επιστολές ο Ζόντιακ αναλάμβανε την ευθύνη για τις δύο πρώτες δολοφονικές επιθέσεις. (20 Δεκεμβρίου 1968 και 4 Ιουλίου 1969), αλλά κι έδινε πληροφορίες για τον εαυτό του, μέσω ενός κρυπτογραφήματος. Το κρυπτόλεξο αποτελείτο από 408 σύμβολα και ήταν χωρισμένο σε τρία κομμάτια, καθένα σταλμένο και σε διαφορετική εφημερίδα. Ο δολοφόνος απαίτησε να τυπώνονται σε κάθε εφημερίδα στην πρώτη σελίδα, αλλιώς «θα περνούσε όλο το σαββατοκύριακο σκοτώνοντας μοναχικούς ανθρώπους τη νύχτα, στη συνέχεια θα συνέχιζε να σκοτώνει, μέχρι να καταλήξει με μια ντουζίνα ανθρώπους». .Οι απειλές του δεν πραγματοποιήθηκαν και οι επιστολές μαζί με τα κρυπτόλεξα δημοσιεύτηκαν την επόμενη εβδομάδα. Μια εβδομάδα μετά, στις 7 Αυγούστου του 1969, ο Ζόντιακ έστειλε τη δεύτερη επιστολή του στην εφημερίδα "The San Francisco Examiner", όπου έδινε στον εαυτό του το όνομα Ζόντιακ και η επιστολή ξεκινούσε με τη φράση: «Αγαπητέ εκδότη, σας ομιλεί ο Ζόντιακ» (Dear Editor, This is the Zodiac speaking). Η επιστολή ήταν μια απάντηση στον αρχηγό της Αστυνομίας του Βαλέχο, Τζακ Στιλτς, ο οποίος, μ' ένα άρθρο του στην εφημερίδα, ζήταγε περισσότερες αποδείξεις για το ότι όντως αυτός ήταν ο δολοφόνος. Ο Ζόντιακ τους έστειλε λεπτομέρειες που δεν είχαν εμφανιστεί στα Μ.Μ.Ε., καθώς κι ένα μήνυμα στην αστυνομία ότι, όταν σπάσουν τον κωδικό, «θα με έχουν».
Στις 8 Αυγούστου 1969, ο Ντόναλντ και η Μπέτι Χάρντεν στο Σαλίνας της Καλιφόρνιας, κατάφεραν να σπάσουν ένα μέρος από το κρυπτογράφημα 408. Περιείχε ένα μπερδεμένο μήνυμα, στο οποίο ο δολοφόνος είπε ότι έκανε συλλογή από σκλάβους για τη μετά θάνατον ζωή. Κανένα όνομα δεν εμφανίζεται στο αποκωδικοποιημέο κείμενο, ενώ ο δολοφόνος είπε ότι δεν θα δώσει την ταυτότητά του, επειδή θα επιβραδύνει ή θα σταματήσει τη συλλογή του.
Στις 14 Οκτωβρίου του 1969, ο Ζόντιακ έστειλε την τρίτη επιστολή του στον Τύπο, μαζί μ' ένα κομμάτι από το ματωμένο πουκάμισο του ταξιτζή Πολ Στάιν, για ν' αποδείξει ότι αυτός ήταν ο δολοφόνος. Στις 8 Νοεμβρίου του 1969 έστειλε μια κάρτα μ' ένα νέο κρυπτογράφημα από 340 χαρακτήρες. Στις 9 Νοεμβρίου έστειλε μια μακροσκελή επιστολή, ειρωνευόμενος την Αστυνομία, αφού, όπως υποστήριζε, αν και μίλησε με δυο αστυνομικούς, 3 λεπτά μετά τη δολοφονία του Στάιν, αυτοί στάθηκαν ανίκανοι να τον «καταλάβουν». Ο Ζόντιακ συνέχισε την επικοινωνία με την Αστυνομία μέσω του Τύπου και το 1970. Μάλιστα, στις 20 Απριλίου του 1970 ταχυδρόμησε μια ευχετήρια κάρτα, που έγραφε: "My name is _____, "ακολουθούμενο από έναν γρίφο 13 χαρακτήρων. Από αυτό το γράμμα και μετά, κάθε γραπτή του επικοινωνία με την Αστυνομία περιλάμβανε και το «σκορ» του μεταξύ τους «αγώνα». Έτσι, στο προαναφερθέν γράμμα σημείωνε: = 10, SFPD = 0. Ενώ στις 24 Ιουλίου του 1970 το «σκορ» ήταν : = 13, SFPD = 0.
μικρογραφία|336x336εσ|Η τελευταία επιστολή του Ζόντιακ
Τελευταία επιστολή
Ήταν 24 Απριλίου του 1974, όταν ο Ζόντιακ έστειλε την τελευταία του επιστολή στις εφημερίδες. Συγκεκριμένα, ο Ζόντιακ έγραψε:
Νέα στοιχεία
Από το 2017 η υπόθεση άρχισε να είναι και πάλι στο φως. Το ιδιωτικό κανάλι History Channel ξεκίνησε μια σειρά ντοκιμαντέρ, με σκοπό να εντοπίσει τον δολοφόνο Ζόντιακ. Η σειρά, με τίτλο Κυνηγώντας τον Ζόντιακ (HUNTING THE ZODIAC KILLER), αποτελείτο από δύο ομάδες. Η πρώτη ομάδα αποτελείτο από δυο αστυνομικούς, τον Κεν Μέινς, ειδικό ερευνητή ανεξιχνίαστων υποθέσεων και πρώην ντετέκτιβ του FBI, και τον Σαλ Λα Μπαρμπέρα, συνταξιούχο επιθεωρητή από το Τμήμα Εγκλημάτων Ποινικού/Συνασπισμού της Αστυνομικής Υπηρεσίας του Λος Άντζελες (LAPD). Η δεύτερη ομάδα αποτελείτο από τον Κέβιν Νάιτ, καθηγητή πληροφορικής στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας (USC) και διευθυντή έρευνας και συνεργάτη στο Ινστιτούτο Πληροφοριών των ΗΠΑ (ISI), τον Κρεγκ Μπάουερ, καθηγητή μαθηματικών στο York College της Πενσιλβανίας και αρχισυντάκτη του περιοδικού Cryptologia, ο οποίος υπηρέτησε ως μελετητής στο Κέντρο Κρυπτολογικής Ιστορίας της NSA, τον Ντέιβιντ Όραντσακ, προγραμματιστή λογισμικού και διαχειριστή ένος ιστότοπου σχετικά με τα κρυπτογραφήματα του Ζόντιακ, τον Ράιαν Γκάρλικ, καθηγητή υπολογιστικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Βόρειου Τέξας και τον Σούτζιθ Ράβι, ανώτερο ερευνητή επιστημόνα της Google. Η πρώτη ομάδα ανέλαβε να βρει στοιχεία από διάφορες υπηρεσίες, καθώς και τη συλλογή πληροφορίων από μάρτυρες της περιόδου που έδρασε ο Ζόντιακ, ενώ η δεύτερη ομάδα ανέλαβε να επεξεργαστεί -με τη βοήθεια ενός υπερυπολογιστή- ν' αποκωδικοποιήσει το περίφημο κρυπτογράφημα 340 του Ζόντιακ. Η σειρά αυτή έφερε στο φως αρκετά στοιχεία, τα οποία μέχρι σήμερα ήταν άγνωστα. Νέους υπόπτους, νέες επιστολές του Ζόντιακ ενδεχομένως, νέα κρυπτογραφήματα, καθώς και μια πιθανή λύση του Ζ340.
Πού βρίσκονται οι έρευνες σήμερα
Μέτα τη σύλληψη του Τζόζεφ Τζέιμς ΝτεΆντζελο ως υπόπτου για τους φόνους της υπόθεσης «GOLDEN STATE KILLER» στις 26 Απριλίου 2018, η υπόθεση του Ζόντιακ άρχισε ν' αποκτά ενδιαφέρον ξανά. Συγκεκριμένα, όταν η αστυνομία άρχισε να υποπτεύεται τον ΝτεΆντζελο για τους φόνους της υπόθεσης GOLDEN STATE KILLER, πήρε το DNA του από ένα αντικείμενο, που πέταξε ο ίδιος σε κάδο απορριμάτων, και το σύγκρινε με το DNA που βρέθηκε στους τόπους εγκλήματος μέσω γενεαλογικών ιστοσελίδων. Όταν τ' αποτελέσματα βγήκαν θετικά για τουλάχιστον δυο φόνους, τότε η αστυνομία συνέλαβε τον ΝτεΆντζελο, που τώρα είναι στη φυλακή. Με ανάλογο τρόπο οι αστυνομικές αρχές προσπαθούν να κλείσουν μια υπόθεση που παραμένει ανοιχτή για πάρα πολλά χρόνια στην Καλιφόρνια (του Ζόντιακ δηλαδή). Ήδη επιστολές του Ζόντιακ και άλλα, που δεν έχουν δημοσιευθεί μέχρι σήμερα, έχουν σταλεί σε ιδιωτικό εργαστήριο, προκειμένου να εξεταστούν από ειδικούς, για να βρεθούν δείγματα DNA. Αν στη συνέχεια αυτά τα δείγματα κριθούν ότι είναι εντάξει, τότε θα συγκριθούν με άλλα δείγματα DNA, από γενεαλογικές ιστοσελίδες, προκειμένου να βρεθεί ο Ζόντιακ. Τ' αποτελέσματα της τελικής εξέτασης αναμένεται ν' ανακοινωθούν πολύ σύντομα.
Στις 20 Δεκεμβρίου 2020, ο Ντέιβιντ Όραντσακ, μαζί με τον Αυστραλό μαθηματικό Σαμ Μπλέικ και τον Βέλγο προγραμματιστή Γιαρλ Βαν Άικε, κατάφεραν να σπάσουν το κρυπτογράφημα 340 μετά από 51 χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί κατά συρροή δολοφόνοι
Λίμνη Λίσι
μικρογραφία|296x296εσ|Λίμνη Λίσι Η λίμνη Λίσι (Γεωργιανά: ლისის ტბა) είναι μια μικρή λίμνη κοντά στη Τιφλίδα, Γεωργία. Ανήκει στην κοιλάδα του ποταμού Κύρου, που φιλοξενεί ένα μεγάλο αναπτυξιακό έργο μικτής χρήσης με το ίδιο όνομα. Το τοπίο είναι βραχώδες και ξηρό με θαμνώδη βλάστηση και οικόπεδα στέπας. Η λίμνη και η γύρω περιοχή παρέχουν βιότοπο για ποικιλία διαφορετικών ειδών εξωτικών πουλιών. Εκτός από διάφορα είδη πτηνών, η περιοχή γύρω από τη λίμνη παρέχει καταφύγιο σε μια ποικιλία ζώων όπως χελώνες, αλεπούδες και λαγούς. Η περιοχή είναι γνωστή για τον μεγάλο πληθυσμό των φιδιών που ζουν στις πλαγιές γύρω από τη λίμνη.
Κλίμα
αριστερά|μικρογραφία|293x293εσ Το κλίμα στη λίμνη είναι ζεστό, μεσογειακό και αρκετά ξηρό. Η ετήσια βροχόπτωση είναι περίπου 400 χιλιοστόμετρα (<20 χιλιοστόμετρα τον Ιανουάριο, <40 χιλιοστόμετρα τον Απρίλιο, <40 χιλιοστόμετρα τον Ιούλιο, <30 χιλιοστόμετρα τον Οκτώβριο), και υπάρχουν 20 έως 30 ημέρες με έντονες βροχοπτώσεις ετησίως. Υπάρχουν επίσης 10 έως 20 ημέρες όπου η περιοχή καλύπτεται με χιόνι. H μέση θερμοκρασία ανά τους μήνες είναι είναι: Ιανουάριος / 0, Απρίλιος / 12, Ιούλιος / 23, Οκτώβριος / 13, και η μέση μέγιστη θερμοκρασία (τον Ιούλιο) είναι 37 βαθμοί Κελσίου.
Διαμάχη για την αναδιαμόρφωση
μικρογραφία|287x287εσ Υπάρχουν ποικίλα σχέδια για το σχέδιο "Πράσινη Πόλη Λίσι", μια ανάπτυξη μικτής χρήσης στην όχθη της λίμνης. Ο πρόεδρος της TBC Bank, της Γεωργιανής Εταιρείας Ανάπτυξης, ο Μαμούκα Χαζαράντζε βρίσκεται πίσω από το έργο, ενώ η αρχιτεκτονική εταιρεία Andropogon έκανε το γενικό σχέδιο και το σχεδιασμό του χώρου. Το πρώτο στάδιο της "Πράσινης Πόλης Λίσι" λειτούργησε το 2011.
Τα τρέχοντα σχέδια για την ανασυγκρότηση της περιοχής χρονολογούνται από το 2007, όταν μια ομάδα με επικεφαλής τον Χαζαράντζε ξεπέρασε μια ομάδα Ισραηλινών επενδυτών προσφέροντας 182 εκατομμύρια δολάρια για 354 εκτάρια γης. Οι όροι της συμφωνίας με την κυβέρνηση απαιτούσαν από τον όμιλο Χαζαράντζε να δαπανήσει 30 εκατομμύρια δολάρια για αναβαθμίσεις δημόσιων υπηρεσιών κοινής ωφελείας στην περιοχή και σε ένα σύστημα παροχής γλυκού νερού στη λίμνη.
Η ομάδα του Χαζαράντζε αρνήθηκε τους όρους της συμφωνίας και κατέληξε, υπό αμφισβητήσιμες συνθήκες, να αγοράσει τη γη απευθείας από την πόλη έναντι 55 εκατομμυρίων δολαρίων - εξοικονόμηση 127 εκατομμυρίων δολαρίων από την αρχική υποβολή προσφορών κατά του ισραηλινού ομίλου. Έχουν απορριφθεί όλες οι απαιτήσεις για τη βελτίωση της οικολογίας της περιοχής και οι μόνες προϋποθέσεις που ισχύουν σήμερα σχετικά με την ανάπτυξη σε αυτήν την περιοχή είναι η απαίτηση για ακόμη περισσότερο κερδοσκοπική στέγαση.
Παραπομπές
μικρογραφία|1123x1123εσ
Βασίλης Λάζαρης
Ο Βασίλειος Λάζαρης (1930-2019), ήταν Έλληνας εκπαιδευτικός, ιστορικός και συγγραφέας. Μεταξύ άλλων υπηρέτησε ως νομάρχης. Σημαντικότερο ίσως έργο του είναι η πεντάτομη "Πολιτική Ιστορία της Πάτρας" που εκδόθηκε την περίοδο 1986-1990 (και 2016 ο 5ος τόμος). Ο πατέρας του Κωνσταντίνος ήταν πρόεδρος του Συλλόγου Λευκαδίων Πάτρας.
Βιογραφία
Από το 1989 ως το 1990 υπηρέτησε ως διορισμένος Νομάρχης Αιτωλοακαρνανίας.
Απεβίωσε σε ηλικία 89 ετών στις 11 Μαΐου 2019 και κηδεύτηκε δύο ημέρες μετά από τον ιερό Ναό Αγίων Αγγέλων στο Πρώτο Δημοτικό Νεκροταφείο Πάτρας. Ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Αθανασοπούλου και απέκτησαν τον Κωνσταντίνο και την Αγγελική.
Μαρκάτες (Αλβανία)
Οι Μαρκάτες (αλβανικά: Markat) είναι χωριό και πρώην δήμος στο Νομό Αυλώνα της νότιας Αλβανίας. Στη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης του 2015, κατέστη υποδιαίρεση του δήμου Κονίσπολης. Ο πληθυσμός της απογραφής του 2011 ήταν 1.859. Η δημοτική μονάδα αποτελείται από τα χωριά Ντισάτι, Βέρβα, Σάλεσι, Μαρκάτες, Νινάτες και Γιάννιαρι και όλα τα χωριά κατοικούνται από μουσουλμάνους Τσάμηδες.
Βασίλης Λάζαρης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Νομάρχες Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Έλληνες εκπαιδευτικοί
Επαρχία Κερμάν
Η Επαρχία Κερμάν (περσ. استان کرمان, Ostān-e Kermān) είναι η μεγαλύτερη σε έκταση από τις 31 επαρχίες του Ιράν. Βρίσκεται στα νοτιοανατολικά της χώρας και πρωτεύουσά της είναι η ομώνυμη μεγάλη πόλη Κερμάν. Το 2014 η επαρχία εντάχθηκε στην «Περιφέρεια 5» του Ιράν. Η περιοχή της αναφέρεται από την αρχαιότητα ως σατραπεία των Αχαιμενιδών με την εξελληνισμένη ονομασία Καρμανία, δηλαδή διετήρησε ουσιαστικά την ίδια ονομασία ανά τους αιώνες. Σήμερα έχει έκταση 183.285 τετραγωνικά χιλιόμετρα, δηλαδή σχεδόν το 11% της χερσαίας εκτάσεως του Ιράν ή μιάμιση φορά η έκταση όλης της Ελλάδας. Ο πληθυσμός της Επαρχίας Κερμάν στην απογραφή του 2016 καταγράφηκε ως 3.164.718 κάτοικοι, αριθμός που την καθιστά ένατη στη χώρα με μέση πυκνότητα πληθυσμού 17 κατοίκων ανά τετρ. χιλιόμετρο. Υποδιαιρείται σε 23 σαχρεστάν («υποδιαιρέσεις»), εκ των οποίων το μεγαλύτερο σε έκταση ονομάζεται και αυτό «Κερμάν».
Μαρκάτες (Αλβανία)
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Αλβανίας Κατηγορία:Νομός Αυλώνα
Πυθαγόρας ο Μαγνήσιος
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Περιοδονίκες Κατηγορία:Πυθιονίκες Κατηγορία:Νεμεονίκες Κατηγορία:Ισθμιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες από την Μαγνησία του Μαιάνδρου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.) Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (3ος αιώνας π.Χ.)
Επαρχία Τεχεράνης
Η Επαρχία Τεχεράνης (περσ. استان تهران, Ostān-e Tehrān) είναι η μεγαλύτερη σε πληθυσμό από τις 31 επαρχίες του Ιράν, καθώς περιλαμβάνει την πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της χώρας, την Τεχεράνη. Στην απογραφή του 2016 η επαρχία είχε πληθυσμό 13.267.637 κατοίκους (για σύγκριση, η πόλη της Τεχεράνης είχε 12.893.706 κατοίκους), οπότε με έκταση 18.814 τετραγωνικά χιλιόμετρα είναι και η πλέον πυκνοκατοικημένη επαρχία του Ιράν, με πυκνότητα πληθυσμού 710 κατοίκων ανά τετρ. χιλιόμετρο. Ο πληθυσμός της αντιστοιχεί στο 18% περίπου του πληθυσμού ολόκληρης της χώρας. Το 2014 η επαρχία εντάχθηκε στην «Περιφέρεια 1» του Ιράν.
Η επαρχία βρίσκεται στο βόρειο μέρος της χώρας και συνορεύει προς βορρά με την Επαρχία Μαζανταράν, προς νότο με την Επαρχία Κομ, στα ανατολικά με την Επαρχία του Σεμνάν και στα δυτικά με την Επαρχία του Σεμνάν. Σύμφωνα με στοιχεία του 2005, η Επαρχία Τεχεράνης είχε 43 δήμους και 1.358 χωριά.
Παραπομπές
Τεχερανη
Άννα του Λα Τουρ ντ'Ωβέρν
Η Άννα του Λα Τουρ ντ'Ωβέρν, γαλλ.: Anne de La Tour d'Auvergne (1496 – 1524) ήταν κόρη και διάδοχος του κόμη τού Ωβέρν, κόμισσα του Ωβέρν από το 1501 έως το 1524, και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Όλμπανι. Στο συμβόλαιο γάμου της, ονομαζόταν «Anne de Boulogne fille de Jehan Comte de Boulogne et Auvergne».
Βιογραφία
Ήταν η μεγαλύτερη από τις δύο κόρες τού Ιωάννη Γ΄ κόμη του Λα Τουρ ντ'Ωβέρν και της Ιωάννας των Βουρβόνων, κόρης του Ιωάννη Η΄ κόμη του Βαντόμ. Μικρότερη αδελφή της ήταν η Mαγδαληνή, η οποία παντρεύτηκε τον Λαυρέντιο Β΄ των Μεδίκων και θα γινόταν μητέρα της Αικατερίνης των Μεδίκων. Ως μεγαλύτερη κόρη, η Άννα ήταν η κληρονόμος του πατέρα της.
Το τέλος της
Η Άννα απεβίωσε το 1524 στο κάστρο του Σαιν-Σατουρνέν, αφήνοντας την κληρονομιά της (τη φεουδαρχική κομητεία τού Ωβέρν) στην ανιψιά της, Αικατερίνη των Μεδίκων (γενν. 1519), κόρη της νεότερης αδελφής της Mαγδαληνής και τού Λαυρεντίου Β΄ δούκα του Ουρμπίνο και κυβερνήτη της Φλωρεντίας.
Στη Βασιλική Βιβλιοθήκη της Χάγης σώζεται ένα χειρόγραφο, που περιγράφει λεπτομερώς την κληρονομιά της Άννας, με φωτογραφίες από τα κάστρα της στο Ωβέρ και την καταγωγή της από τη θρυλική Μπελ Μορεέ, κόρη ενός Φαραώ. Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας έχει μία άλλη χειρόγραφη εκδοχή αυτής της υπέροχης γενεαλογίας και μία παρόμοια απογραφή των κάστρων τού Ωβέρ, που έγινε για την Αικατερίνη των Μεδίκων. Η Άννα και ο δούκας του Όλμπανυ ζωγραφίστηκαν σε ένα βιτρό στο Βι-λε-Κομτ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ Κατηγορία:Δούκες της Ωβέρνης
Αίνητος (ολυμπιονίκης)
Ο Αίνητος (αρχ. ελλ. Αἴνητος) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από την πόλη Αμύκλαι της Λακεδαιμονίας, ο οποίος έζησε σε άγνωστο προχριστιανικό αιώνα. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρει ο Παυσανίας ο Αίνητος είχε κερδίσει στο αγώνισμα του πεντάθλου, αλλά την ώρα που στεφόταν νικητής έπεσε νεκρός. Ο ανδριάντας του υπήρχε στη γενέτειρά του πόλη των Αμυκλών, όπου τον είδε ο Παυσανίας.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του πεντάθλου Κατηγορία:Αρχαίοι Λάκωνες ολυμπιονίκες
Φαινυλαιθανονιτρίλιο
Το φαινυλαιθανονιτρίλιο ή κυανομεθυλοβενζένιο ή βενζυλοκυανίδιο είναι ένα αρωματικό νιτρίλιο, με σύντομο συντακτικό τύπο PhCH2CN. Είναι ένα άχρωμο ελαιώδες αρωματικό υγρό.
Με αμινοξείδωση αιθλοβενζολίου
Με αμινοξείδωση αιθυλοβενζολίου παράγεται φαινυλοαιθανονιτρίλιο:
Με κυάνωση βενζυλαλογονιδίου
Με επίδραση κυανιούχου καλίου σε βενζυλογονίδιο (PhCH2X), παράγεται φαινυλαιθανονιτρίλιο :
Με αφυδάτωση φαινυλαιθανυδροξυλιμίνης
Με επίδραση αφυδατικών μέσων, όπως πεντοξείδιο του φωσφόρου (P2O5) ή αιθανικού ανυδρίτη [(CH3CO)2O] σε φαινυλαιθανυδροξυλιμίνη (PhCH2CH=NOH), παράγεται φαινυλαιθανονιτρίλιο :
L’Atalante
Το L'Atalante είναι ερευνητικό σκάφος του γαλλικού ερευνητικού ινστιτούτου Ifremer. Το διαχειρίζεται η Genavir.
Φαινυλαιθανονιτρίλιο
Με επίδραση βενζυλομαγνησιαλογονιδίου σε χλωροκυάνιο
Με επίδραση βενζυλομαγνησιαλογονίδιου σε χλωροκυάνιο (ClCN) παράγεται φαινυλαιθανονιτρίλιο :
L’Atalante
Ιστορία
Το πλοίο κατασκευάστηκε υπό τον αριθμό κύτους 278 στο Ateliers & Chantiers du Havre ναυπηγείο στη Χάβρη. Ολοκληρώθηκε τον Σεπτέμβριο του 1990 του έτους. Άρχισε να λειτουργεί τον Οκτώβριο του 1990 και ξεκίνησε το πρώτο ερευνητικό του ταξίδι τον Μάρτιο του 1991.
Φαινυλαιθανονιτρίλιο
Υδρόλυση
1. Με μερική υδρόλυση φαινυλαιθανονιτριλίου, παράγεται φαινυλαιθαναμίδιο :
L’Atalante
Τεχνικές προδιαγραφές
Το πλοίο είναι εφοδιασμένο με τεχνολογία ντίζελ-ηλεκτρικής ενέργειας. Για την πρόωση χρησιμοποιούνται δύο ηλεκτρικοί κινητήρες από τον κατασκευαστή Jeumont Schneider με 1000 kW έκαστος. Οι κινητήρες λειτουργούν σε δύο σταθερές έλικες εξοπλισμένες με πηδάλια Becker. Επιπλέον, το πλοίο έχει μια έλικα πηδαλίου Schottel στην πλώρη. Το πλοίο φτάνει σε ταχύτητα 14,5 kn.
Φαινυλαιθανονιτρίλιο
Υδρόλυση
2. Με πλήρη υδρόλυση φαινυλαιθανονιτριλίου, παράγεται φαινυλαιθανκό οξύ:
L’Atalante
Τεχνικές προδιαγραφές
Η ισχύς των πρωταρχικών κινητήρων παράγεται από τρεις κινητήρες ντίζελ με έξοδο 1000 kW έκαστος. Τρεις γεννήτριες είναι διαθέσιμες για την τροφοδοσία επί του σκάφους. Δύο γεννήτριες ισχύος 1256 kW (1570 φαινομενική ισχύς kVA ) ή 360 kW (450 Η φαινόμενη ισχύς kVA) οδηγείται από τον κύριο κινητήρα. Μια άλλη γεννήτρια έχει ισχύ 240 kW (φαινόμενη ισχύς: 300 kVA).
Φαινυλαιθανονιτρίλιο
Παραγωγή βενζυλοκετόνης
Με επίδραση οργανομαγνησιακής ένωσης (RMgX) και έπειτα υδρόλυση, παράγεται βενζυλοκετόνη
L’Atalante
Εξοπλισμός
Το πλοίο είναι εξοπλισμένο με τα απαραίτητα συστήματα για ερευνητικές αποστολές, συμπεριλαμβανομένων ηχοβολιστικών, σόναρ, θερμοσαλινογράφους και βαθυυερμογράφους. Από το ερευνητικό πλοίο μπορείς. ένα. Διαθέτει ικανότητα χρήσης υποβρύχιου βαθέων υδάτων " Nautile " και τηλεχειριστήριου υποβρύχιου οχήματος " Victor 6000". Το πλοίο είναι εξοπλισμένο με ένα δυναμικό σύστημα εντοπισμού θέσης.
Φαινυλαιθανονιτρίλιο
Υδρογόνωση
1. Με καταλυτική υδρογόνωση παράγεται 2-φαινυλαιθαναμίνη:
L’Atalante
Εξοπλισμός
Είναι διαθέσιμα για έρευνα οκτώ εργαστηρίων και άλλοι χώροι επιστημονικής εργασίας. Υπάρχουν οκτώ αποθήκες για εμπορευματοκιβώτια.
Φαινυλαιθανονιτρίλιο
Υδρογόνωση
2. Με επίδραση λιθιοαργιλιοϋδρίδιου παράγεται 2-φαινυλαιθαναμίνη:
L’Atalante
Εξοπλισμός
Το πλοίο διαθέτει γερανούς, συμπεριλαμβανομένου ενός που βρίσκεται στην πλευρά του λιμανιού στο κατάστρωμα και ένα σύστημα γερανού περίπου στη μέση του κύτους στην δεξιά πλευρά. Άλλοι γερανοί είναι στην πρύμνη και στην πλώρη. Υπάρχουν επίσης διάφορα βαρούλκα στο κατάστρωμα.
Φαινυλαιθανονιτρίλιο
Παραγωγή ενώσεων συναρμογής
Παράγει εύκολα διάφορες ενώσεις συναρμογής. Π.χ. με επίδραση χλωριούχου παλλάδιου παράγεται δι(βενζυλοκυανο)διχλωροπαλλάδιο:
Πηγές
Κατηγορία:Νιτρίλια
L’Atalante
Εξοπλισμός
Εκτός από το πλήρωμα, 30 επιστήμονες και γενικά προσωπικό μπορούν να συνοδεύουν τις έρευνες.
Παραπομπές
κατηγορία:Ερευνητικά πλοία
Ξανθίππη (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία, η Ξανθίππη (από τα αρχ.ελλην. ξανθός + ίππος) είναι ένα όνομα που μπορεί να αναφέρεται στα εξής πρόσωπα:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Γυναίκες στην Ελληνική μυθολογία Κατηγορία:Αμαζόνες
Δημοτική Ενότητα Οινιάδων
Χάρτης
<mapframe latitude="38.418090" longitude="21.413727" zoom="11" width="1000" height="300" align="center" /> Κατηγορία:Δημοτικές Ενότητες της Ελλάδας Κατηγορία:Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Μπάμπης Δρακόπουλος
εναλλ.=Φωτογραφία Μ. Δρακόπουλου|μικρογραφία|Ο Μπάμπης Δρακόπουλος Ο Μπάμπης Δρακόπουλος (γεν. 1917, Αθήνα - 1991, Αθήνα) ήταν Έλληνας πολιτικός, κορυφαίο στέλεχος του ΚΚΕ, γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Εσωτερικού και βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα, στην Κυψέλη, στις 29 Ιανουαρίου του 1917. 'Ηταν γραμμένος στη ΧΑΝ από 13 ετών. Αποφοίτησε από το 8ο Γυμνάσιο Αθηνών, το 1933. Γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1934 αλλά διέκοψε τις σπουδές του στο τέταρτο έτος εξαιτίας της Μεταξικής δικτατορίας.