cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία της Ευρώπης
Ύστερη Αρχαιότητα και Περίοδος Μεταναστεύσεων
Οι επαρχίες της δυτικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας σύντομα τέθηκαν υπό την κυριαρχία τριών μεγάλων δυνάμεων: των Φράγκων (Μεροβιανή Δυναστεία) το 481-843 μ.Χ., οι οποίοι κάλυπταν μεγάλο μέρος της σημερινής Γαλλίας και Γερμανίας, οι Βισιγότθοι το 418-711 μ.Χ. στην Ιβηρική Χερσόνησο (σύγχρονη Ισπανία) ; οι Οστρογότθοι το 493-553 μ.Χ. στην Ιταλία και σε τμήματα των δυτικών Βαλκανίων. Οι τελευταίοι αντικαταστάθηκαν από τους Λομβαρδούς το 568-774 μ.Χ. Αυτές οι δυνάμεις βασίστηκαν στις ρωμαϊκές παραδόσεις μέχρι που εξελίχθηκαν σε ένα μίγμα ρωμαϊκών και γερμανικών στοιχείων. Παρόλο που αυτές οι δυνάμεις κάλυπταν μεγάλες εδαφικές εκτάσεις, δεν διέθεταν τους πόρους και τη γραφειοκρατία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας προκειμένου να ασκούν έλεγχο στις περιοχές τους. Οι συνεχείς εισβολές και οι διαφωνίες σχετικά με τα όρια των κρατών σήμαινε μια πιο ριψοκίνδυνη και διαφορετική ζωή από εκείνην στο εσωτερικό της αυτοκρατορίας. Αυτό σήμαινε ότι οι τοπικοί άρχοντες είχαν περισσότερη εξουσία και ευθύνες. Από την άλλη πλευρά, σήμαινε περισσότερη ελευθερία, συνήθως στις πιο απομακρυσμένες περιοχές.
Στην Ιταλία, ο Θεοδώριχος ο Μέγας ξεκίνησε τον πολιτιστικό εκρωμαϊσμό του κράτους που είχε σχηματίσει. Έκανε τη Ραβέννα το κέντρο του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού και τέχνης ενώ στην αυλή του άνθισε η λογοτεχνία και η φιλοσοφία στη λατινική γλώσσα.
Στο ανατολικό τμήμα, το κυρίαρχο τμήμα ήταν η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Στη φεουδαρχία εμφανίστηκαν νέοι πρίγκιπες και βασιλιάδες, ο ισχυρότερος εκ των οποίων ήταν αναμφισβήτητα ο Καρλομάγνος. Το 800, ενισχυμένος από τις τεράστιες εδαφικές κατακτήσεις, ο Καρλομάγνος στέφθηκε αυτοκράτορας των Ρωμαίων από τον πάπα Λέοντα Γ, σταθεροποιώντας τη δύναμή του στη δυτική Ευρώπη. Η βασιλεία του Καρλομάγνου σηματοδότησε την αρχή μιας νέας Γερμανικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στη δύση, της επονομαζόμενης Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Έξω από τα σύνορα, συγκεντρώνονταν νέες δυνάμεις. Οι Ρως του Κιέβου οριοθέτησαν την επικράτειά τους και μια Μεγάλη Μοραβία αναπτύχθηκε ενώ οι Άγγλοι και οι Σάξωνες εξασφάλισαν τα σύνορά τους.
Κατά τη διάρκεια του 6ου αιώνα, η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αναμίχθηκε σε μια σειρά από θανατηφόρες συγκρούσεις, αρχικά με την Περσική Αυτοκρατορία των Σασσανιδών και έπειτα με το αναδυόμενο ισλαμικό χαλιφάτο. Μέχρι το 650, οι επαρχίες της Αιγύπτου, της Παλαιστίνης και της Συρίας καταστράφηκαν από τις μουσουλμανικές δυνάμεις ενώ ακολούθησε η Ισπανία και η Νότια Ιταλία τον 7ο και 8ο αιώνα. Η αραβική εισβολή από τα ανατολικά διακόπηκε μετά την παρέμβαση της Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας.
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 2000
Τα 26α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2000.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2000
Γεώργιος Μιχαήλοβιτς της Ρωσίας (γενν. 1981)
O Γεώργιος Μιχαήλοβιτς, γερμ. Georg Mikhailovich (γενν. 13 Μαρτίου 1981) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν είναι πρίγκιπας της Πρωσίας (από τον πατέρα του) και μέγας δούκας της Ρωσίας και διάδοχος της μητέρας του Μαρίας Βλαντημίροβνας τιτουλάριας αυτοκράτειρας της Ρωσίας.
Βιογραφία
Είναι ο μόνος γιος του Φραγκίσκου-Γουλιέλμου πρίγκιπα της Πρωσίας και της Μαρίας Βλαδημίροβνας τιτουλάριας αυτοκράτειρας της Ρωσίας, κόρης του Βλαδήμιρου Κυρίλλοβιτς τιτουλάριου αυτοκράτορα της Ρωσίας.
Γεννήθηκε στη Μαδρίτη και βαπτίσθηκε εκεί Ορθόδοξος στις 6 Μαΐου 1981 με ανάδοχο τον Κωνσταντίνο Β΄ της Ελλάδας. Αρχικά είχε τον τίτλο του "πρίγκιπα της Πρωσίας". Το 1986 οι γονείς του διαζεύχθηκαν και ο Γεώργιος έζησε στη Γαλλία με τη μητέρα του στο σπίτι της ετεροθαλούς αδελφής της Ελένης-Λουίζας Κίρμπυ κόμισσας Ντβίνσκαγιας, η οποία είχε σημαντική περιουσία από τον πατέρα της Σούμνερ-Μουρ Κίρμπυ. Η μητέρα του ζήτησε από τις Γαλλικές αρχές την αλλαγή του ονόματός του σε "μεγάλο δούκα της Ρωσίας".
Επέστρεψε στη Μαδρίτη, όπου σπούδασε στο εκεί Κολλέγιο Ρούννυμεδε και μετά στο Κολλέγιο Ντ'Όβερμπροεκ της Οξφόρδης και στο Σαιντ Μπένετ'ς Χωλλ της Οξφόρδης. Στις Βρυξέλλες εργάστηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ως βοηθός του Λογιόλα δε Παλάθιο, πρώην Ευρωπαίου Επιτρόπου Μεταφορών και Ενέργειας. Αργότερα μετακόμισε στο Λουξεμβούργο, όπου εργάστηκε στη Γενική Διεύθυνση Ατομικής Ενέργειας & Ασφάλειας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Το 2008 διορίστηκε βοηθός του Γενικού Διευθυντή της ΜΜC Norilsk Nickel, που είναι μία μεγάλη ρωσική εταιρεία εξόρυξης νικελίου. Το 2012 διορίστηκε διευθύνων σύμβουλος του Metal Trade Overseas, που είναι ο κύριος κόμβος πωλήσεων της Norilsk Nickel στην Ελβετία. Το 2011 ίδρυσε τη δική του εταιρεία "Romanoff & Partners" στις Βρυξέλες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Μεγάλοι Δούκες της Ρωσίας
Βιλλανόβα ντ'Άστι
Η Βιλλανόβα ντ'Άστι (ιταλικά: Villanova d'Asti) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Βίνκιο
Το Βίνκιο (ιταλικά: Vinchio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άστι, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άστι
Κάρολος της Λωρραίνης, επίσκοπος
O Κάρολος, γαλλ. Charles (1 Ιουλίου 1567 - 24 Νοεμβρίου 1607) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν Καθολικός επίσκοπος του Μετς (από το 1578) και του Στρασβούργου (από το 1592). Ο πάπας Σίξτος Ε΄ τον έκανε καρδινάλιο-διάκονο στο ναό της Αγ. Αγάθης των Γότθων το 1590. Εργάστηκε ως κυβερνήτης-βοηθός του πατέρα του στα δουκάτα της Λωρραίνης και του Μπαρ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Νανσύ, την πρωτεύουσα της Λωρραίνης και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου Γ΄ δούκα της Λωρραίνης και της Κλαυδίας των Βαλουά, κόρης του Ερρίκου Β΄ της Γαλλίας.
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Ποντ-α-Μουσσόν που είχε ιδρύσει ο πατέρας του, μετά στο Πανεπιστήμιο του Τρηρ και έπειτα στη Σορβόννη του Παρισιού. Προοριζόταν για εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Ορίστηκε επίσκοπος, ενόσω ήταν ακόμη παιδί. Έγινε μέλος των Συλλόγων των καθεδρικών Τρηρ, Κολωνίας, Μάιντς και Στρασβούργου. Εκλέχθηκε ηγούμενος στα αββαεία Γκορζ, Κλερλιέ, Σαιν-Μισέλ, Σαιν-Βινσέν στο Μετς και Σαιν-Βικτόρ στο Παρίσι.
Ως επίσκοπος του Μετς εφήρμοσε την Αντιμεταρρύθμιση του Τριδέντου με τη βοήθεια των Ιησουιτών. Το 1588 προήδρευσε σε Σύνοδο της επισκοπής του και οι Μίνιμς και οι Καπουτσίνοι εγκαταστάθηκαν στο Μετς. Το 1591 ορίστηκε παπικός αντιπρόσωπος (legatus) για τις τρεις επισκοπές Μετς, Βερντέν και Τουλ, που περιήλθαν υπό Γαλλική εξουσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης Κατηγορία:Επίσκοποι του Μετς
Πάλμα ντι Μοντετζάρο
Η Πάλμα ντι Μοντετζάρο είναι Δήμος στην Ιταλική επαρχία Αγκριτζέντο της αυτόνομης Περιφέρειας Σικελία στην νότια Ιταλία. Η πόλη ήταν γνωστή αρχικά σαν "Πάλμα", αργότερα προστέθηκε το "Μοντετζάρο" προς τιμή της Οικογένειας Μοντετζάρο που κυβερνούσε την πόλη (1863).
Η εφημερίδα "Λα Ρεπούμπλικα" δημοσίευσε (2002) την παρουσία ενός επιφανούς Ιταλού πολιτικού του Αντζελίνο Αλφάνο από το κόμμα του Σίλβιο Μπερλουσκόνι στον γάμο της κόρης του Κροσέ Νάπολη (πέθανε το 2001), του αρχηγού της Μαφίας της Πάλμα ντι Μοντετζάρο (1996). Ο Αλφάνο συναντήθηκε μετά τον γάμο στο Σικελικό Κοινοβούλιο με τον Κροσέ Νάπολη και είχε θερμή χειραψία μαζί του. Αργότερα μίλησε στην ίδια εφημερίδα και δήλωσε "Δεν έχω παραβρεθεί ποτέ σε γάμο αρχηγού Μαφίας ή παιδιών του, δεν γνωρίζω τον κύριο που είναι αρχηγός της Μαφίας της Πάλμα ντι Μοντετζάρο ούτε την κόρη του Γκαμπριέλλα". Σε δήλωση του αργότερα είπε ότι γνώριζε πραγματικά τον γαμπρό αλλά δεν ήξερε τίποτα για την νύφη και την οικογένεια της.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Αγκριτζέντο
Κατερίνα Παπακώστα
Η Κατερίνα Παπακώστα (γεν. Πειραιάς, 19 Ιανουαρίου 1961) είναι Ελληνίδα πολιτικός και πρώην βουλευτής. Είναι πρόεδρος της Νέας Ελληνικής Ορμής, ενώ είχε διατελέσει υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη στην κυβέρνηση Αλέξη Τσίπρα Σεπτεμβρίου 2015.
Προσωπική ζωή και σπουδές
Η Κατερίνα Παπακώστα γεννήθηκε το 1961 στον Πειραιά. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και έλαβε ειδίκευση στο Εμπορικό και Φορολογικό Δίκαιο. Είναι έγγαμη με τον στρατηγό Θεόδωρο Σιδηρόπουλο, με τον οποίον έχουν αποκτήσει δύο παιδιά.
Ομιλεί εκτός από την ελληνική γλώσσα, αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά και τουρκικά.
Πολιτική σταδιοδρομία
Η Κατερίνα Παπακώστα διετέλεσε πολιτικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας από το 1988, με ευθύνη για την ενημέρωση του πολιτικού προγράμματος. Το 1990, ήταν υποψήφια Δήμαρχος στην Αγία Βαρβάρα, ενώ το 1997, εξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2000 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Β' Αθηνών, θέση στην οποία επανεξελέγη για δύο συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις (2004 και 2007).
Ως βουλευτής υπήρξε μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξεως και Δικαιοσύνης, της Διαρκούς Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων, της Διαρκούς Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων και της Ειδικής Διαρκούς Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, στην οποία διατέλεσε Α' Αντιπρόεδρος. Συμμετείχε επίσης και στη Διακομματική Επιτροπή για την εξέταση του Σωφρονιστικού Συστήματος και των συνθηκών διαβίωσης των κρατουμένων, στην οποία διετέλεσε Πρόεδρος.
Τον Μάιο του 2004, ο Πρωθυπουργός και Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Κώστας Καραμανλής, την όρισε Γραμματέα Γυναικείων Θεμάτων του κόμματος, θέση στην οποία παρέμεινε ως τον Σεπτέμβριο 2013.
Είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Γυναικών (ΕUW) και το 2006, εξελέγη Αντιπρόεδρος των Γυναικείων Οργανώσεων στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕPP-WOMEN). Το 2012 εξελέγη Πρόεδρος του Πολιτικού Συνδέσμου Γυναικών.
Εξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου του 2012 και στις επαναληπτικές εκλογές του Ιουνίου. Ως κοινοβουλευτική, διετέλεσε Πρόεδρος της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Ισότητας, Νεολαίας και Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξεως και Δικαιοσύνης.
Τον Ιούνιο του 2014, ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς την τοποθέτησε υφυπουργό Υγείας, ύστερα από ανασχηματισμό που πραγματοποίησε στην κυβέρνησή του.
Στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 δεν κατάφερε να εκλεγεί, αλλά εξελέγη στις πρόωρες εκλογές του Σεπτεμβρίου. Διετέλεσε μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξεως και Δικαιοσύνης και της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Ισότητας, Νεολαίας και Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Τον Νοέμβριο του 2016 ορίστηκε από τον Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκο Μητσοτάκη, Αναπληρώτρια Τομεάρχης Υγείας, ενώ το 2017 απομακρύνθηκε από τη θέση και αντικαταστάθηκε από τον Ιάσονα Φωτήλα. Στις 26 Οκτωβρίου 2017 με απόφαση του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκου Μητσοτάκη, η Κατερίνα Παπακώστα διαγράφηκε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος.
Στις 20 Ιουλίου 2018 ίδρυσε τη Νέα Ελληνική Ορμή και στις 29 Αυγούστου εντάχθηκε στην κυβέρνηση Τσίπρα, αναλαμβάνοντας το χαρτοφυλάκιο της υφυπουργού Προστασίας του Πολίτη.
Τον Ιούνιο του 2019 ανακοινώθηκε η υποψηφιότητά της στις βουλευτικές εκλογές του 2019 με τον ΣΥΡΙΖΑ στην περιφέρεια Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών, ωστόσο δεν εξελέγη.
Άλλες δραστηριότητες
Η Κατερίνα Παπακώστα είναι μέλος του Συλλόγου Φίλων Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών και της Παναθηναϊκής Ένωσης Γυναικών. Επίσης είναι εγγεγραμμένη, από το 2006, στο παγκόσμιο «Who is Who».
Το 2006 βραβεύτηκε, στο πλαίσιο της επετείου της Παγκόσμιας Ημέρας Άθλησης, στα «ΑΠΟΛΛΩΝΙΑ 2006» και το 2008 βραβεύτηκε με το βραβείο Αλβέρτος Σβάιτσερ για την προσφορά της στον άνθρωπο. Το 2009 της απενεμήθη έπαινος από τη «Φροντίδα» (Διεθνή Εταιρεία Στήριξης Οικογένειας), σε αναγνώριση της υποστήριξής της και της συμβολής της στη νομοθεσία κατά της βίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές διαγραφέντες Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Προστασίας του Πολίτη Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Υγείας
Παγούρια Ροδόπης
Τα Παγούρια είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Παγούρια βρίσκονται στην πεδιάδα της Κομοτηνής με υψόμετρο 20 μέτρα, σε απόσταση 15 χλμ. ΝΔ. από το κέντρο της πόλης, ανάμεσα στο Μικρό Κρανοβούνι (Β.) και το Νέο Σιδηροχώρι (Α.). Στην ανατολική άκρη του χωριού περνάει ο Βοσβόζης που καταλήγει νοτιότερα στη λίμνη Ισμαρίδα (ή Μητρικού) και από εκεί στα παράλια του Θρακικού Πελάγους. Οι κάτοικοί του είναι μουσουλμάνοι αλλά και χριστιανοί πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη, τον Εύξεινο Πόντο και Σαρακατσάνοι οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία. Στο χωριό δραστηριοποιείται ο Σύλλογος Παλιννοστούντων Ομογενών Παγουριών. Η παλιά ονομασία, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Μπαγιατλή ενώ μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα ως Παγούρια για πρώτη φορά το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 όταν προσαρτήθηκαν στην τότε κοινότητα Γλυκονερίου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελούν την τοπική κοινότητα Παγουρίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νέου Σιδηροχωρίου του Δήμου Κομοτηνής και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 542 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Κομοτηνής
Στυλιανός Κιτριλάκης
Ο Στυλιανός Κιτριλάκης (1896 - Απρίλιος 1964), του Εμμανουήλ, ήταν Έλληνας στρατιωτικός. Υπηρέτησε ως αρχηγός ΓΕΕΘΑ την περίοδο 1952-54.
Βιογραφία
Το 1948 ανέλαβε διοικητής του Β΄ Σώματος Στρατού, ως το 1949. Πήρε μέρος στην επιχείρηση στο Γράμμο. Το 1952 διορίστηκε αρχηγός ΓΕΕΘΑ, ενώ ήταν Αντιστράτηγος. Αποστρατεύτηκε το 1954 και μετά την αποστρατεία του ήταν μέλος του συμβουλίου της ΔΕΗ.
Πέθανε από πνευμονικό οίδημα τον Απρίλιο του 1964 και κηδεύτηκε στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος με τη Μαρία Κοζάκη-Τυπάλδου και απέκτησαν 2 παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Αρχηγοί Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (Ελλάδα)
Ντάιτι
Το Ντάιτι (Mali i Dajtit) με υψόμετρο 1.613 πάνω από την στάθμη της θάλασσας, είναι βουνό και εθνικό πάρκο κοντά στα Τίρανα της Αλβανίας. Το Ντάιτι ανήκει στην οροσειρά Σκεντέρμπεη. Το χειμώνα το βουνό είναι συχνά καλυμμένο από χιόνι και αποτελεί δημοφιλή προορισμό για τους κατοίκους των Τιράνων που σπάνια βλέπει χιόνι. Οι πλαγιές του έχουν δάση από πεύκα, δρύες και οξιές, ενώ το εσωτερικό του περιλαμβάνει φαράγγια, καταρράκτες, σπηλιές, λίμνη και αρχαίο κάστρο.
Προστατευόμενη περιοχή
Το Ντάιτι ανακηρύχθηκε εθνικό πάρκο το 1966 και έχει έκταση 29.384 εκταρίων από το 2006. Η περιοχή βρίσκεται υπό κοινή δικαιοδοσία μεταξύ της Αλβανικής Υπηρεσίας Προστατευόμενων Περιοχών (AKZM) και της Υπηρεσίας Πάρκων και Αναψυχής του Δήμου Τιράνων (APR). Από το 2017 λειτουργεί νέο κέντρο ενημέρωσης για το πάρκο.
Από τον Ιούνιο του 2005, πεζοπόροι και επισκέπτες του βουνού μπορούν να χρησιμοποιήσουν το αυστριακής κατασκευής τελεφερίκ από τα ανατολικά προάστια των Τιράνων έως το Φούσα ε Ντάιτιτ (Πεδιάδα του Ντάιτι) σε υψόμετρο 1.050 μ.. Στην κορυφή του Ντάιτι υπάρχουν αρκετοί πομποί ραδιοφώνου και τηλεόρασης.
Πρόσφατα έχουν ανακαλυφθεί στην περιοχή ίχνη προϊστορικών οικισμών και οχυρώσεων από μεταγενέστερες περιόδους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αξιοθέατα στο Νομό των Τιράνων Κατηγορία:Βουνά της Αλβανίας Κατηγορία:Νομός των Τιράνων
Λιλιάν ντε Γκέους
Η Λιλιάν ντε Γκέους (γενν. 13 Οκτωβρίου 1991) είναι Ολλανδή ιστιοπλόος. Συμμετείχε για την Ολλανδία στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 και κατατάχθηκε 4η συνολικά. Θα συμμετέχει και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδές αθλήτριες της ιστιοπλοΐας Κατηγορία:Ολλανδοί Ολυμπιονίκες
Τάγμα προ μερίτο Μελιτένσι
δεξιά|χωρίς-πλαίσιο Το Τάγμα προ μερίτο Μελιτένσι είναι ένα τάγμα αξίας του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Τάγματος της Μάλτας. Καθιερώθηκε το 1920. Απονέμεται σε πρόσωπα που τίμησαν το Κυρίαρχο Στρατιωτικό Τάγμα της Μάλτας, προώθησαν χριστιανικές αξίες και φιλανθρωπίες, όπως ορίζονται από την Καθολική Εκκλησία. Σε αντίθετη με τους Ιππότες ή τις Ντέιμς του Τάγματος της Μάλτας (που είναι στρατιωτικά τάγματα ιπποσύνης), η απονομή του Τάγμα προ μερίτο Μελιτένσι δεν απαιτεί θρησκευτική τελετή, δεν απαιτεί όρκο και δεν απαιτεί την ανάληψη καμιάς θρησκευτικής δέσμευσης. Για το λόγο αυτό μπορεί να παραχωρηθεί και σε πρόσωπα που δεν είναι καθολικοί. Ανάμεσα στους παραλήπτες είναι οι Ρόναλντ Ρήγκαν και Τζορτζ Μπους (πρεσβύτερος).
Το τάγμα περιλαμβάνει τρεις βαθμίδες: το περιδέραιο, ο σταυρός και το μετάλλιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυρίαρχο Στρατιωτικό Τάγμα της Μάλτας
Εθνικό Τάγμα του Κέδρου
μικρογραφία|Εθνικό Τάγμα του Κέδρου Το Εθνικό Τάγμα του Κέδρου (وسام الأرز الوطني Wisām al-Arz al-Waṭaniy Ordre National du Cèdre) είναι η υψηλότερη τιμητική διάκριση του Λιβάνου. Καθιερώθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1936. Απονέμεται σε πέντε βαθμίδες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τάγματα, παρασημοφορήσεις και μετάλλια του Λιβάνου
Moufflon Publications
Η Moufflon Publications είναι ανεξάρτητος εκδοτικός οίκος με έδρα τη Λευκωσία της Κύπρου. Ο οίκος ιδρύθηκε το 1967 από τον Τζιράιρ Κεσισιάν και ονομάστηκε από το κυπριακό αγρινό, ένα απειλούμενο είδος κατσίκας. Ο οίκος είναι γνωστός για την παραγωγή τίτλων υψηλής ποιότητας τίτλους που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων που έχουν σχέση με την Κύπρο και την Ανατολική Μεσόγειο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπρος
Σεΐχης Μπεντρεντίν
μικρογραφία|Καλλιγραφία του Σεΐχη Μπεντρεντίν Ο Σεΐχης Μπεντρεντίν (1359–1420 شیخ بدرالدین), πλήρες όνομα Σεΐχης Μπεντρεντίν Mahmud bin Israel bin Abdulaziz ήταν μυστικιστής, λόγιος, θεολόγος και επαναστάτης με επιρροή. Είναι περισσότερο γνωστός για τον ρόλο του σε μια εξέγερση του 1416 κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στην οποία ο ίδιος και οι μαθητές του έθεσαν μια σοβαρή πρόκληση για την εξουσία του σουλτάνου Μεχμέτ Α' και του οθωμανικού κράτους.
Πρώιμη ζωή
Πολλές λεπτομέρειες της πρώιμης ζωής του Μπεντρεντίν αμφισβητούνται, καθώς πολλά από αυτά αποτελούν αντικείμενο θρύλου και λαογραφίας. Γεννήθηκε το 1359 στην πόλη Σίμαβνα (Κύπρινος), κοντά στην Αδριανούπολη. Ο πατέρας του ήταν ο γάζης της πόλης και η μητέρα του ήταν κόρη ενός διοικητή βυζαντινού οχυρού. Γεννήθηκε σε μια οικογένεια με πολιτική και πνευματική προβολή. Ο παππούς του ήταν υψηλόβαθμος Σελτζούκος αξιωματικός. Συγκεκριμένα, ο Μπεντρεντίν ήταν μικτής μουσουλμανικής και χριστιανικής καταγωγής, με χριστιανή μητέρα και πατέρα μουσουλμάνο. αυτό συνετέλεσε στις συγκριτικές θρησκευτικές του πεποιθήσεις αργότερα στη ζωή του. Ο Τούρκος μελετητής Τζεμάλ Καφαντάρ υποστηρίζει ότι οι ρίζες γαζή του Μπεντρεντίν μπορεί επίσης να συνέβαλαν στη δέσμευσή του στη θρησκευτική συνύπαρξη. Στα νιάτα του ήταν καδής με τους Οθωμανούς πολεμιστές στις πορείες, κάτι που του έδωσε άφθονη εμπειρία στη νομολογία, ένα πεδίο σπουδών στον οποίο θα γινόταν καλά γνώστης. Ο Μπεντρεντίν εκτέθηκε σε μια ποικιλία διαφορετικών πολιτισμών κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής του, ταξιδεύοντας μακριά από τη γενέτειρά του στη Θράκη. Σπούδασε θεολογία στο Ικόνιο και στη συνέχεια στο Κάιρο, που ήταν η πρωτεύουσα του σουλτανάτου των Μαμελούκων. Μετά από αυτό, ταξίδεψε στο Αρδαμπίλ, στο σημερινό Ιρανικό Αζερμπαϊτζάν. Το Αρνταμπίλ ήταν υπό τον έλεγχο των Τιμουρίδων και ήταν το σπίτι του μυστικιστικού τάγματος των Σαφαβιδών. Περιτριγυρισμένος από μυστικιστές και μακριά από τα θρησκευτικά πρότυπα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο Μπεντρεντίν βρισκόταν σε εξαιρετικό μέρος για να καλλιεργήσει την αντισυμβατική θρησκευτική του ιδεολογία. Εκεί βρήκε ένα περιβάλλον που συμπαθούσε τις πανθεϊστικές θρησκευτικές του πεποιθήσεις, και ιδιαίτερα το δόγμα της «ενότητας της ύπαρξης». Αυτό το δόγμα καταδίκαζε αντιθέσεις όπως αυτές της θρησκείας και της κοινωνικής τάξης ως παρέμβαση στην ενότητα του Θεού και του ατόμου, και τέτοιο δόγμα ήταν αντίθετο με τις αυξανόμενες οθωμανικές προσπάθειες να καθιερωθεί το σουνιτικό Ισλάμ ως κρατική θρησκεία. Υιοθετώντας το, ο Μπεντρεντίν καθιερώθηκε περαιτέρω ως ανατρεπτικός.
Κατά τη διάρκεια του Οθωμανικού Μεσοβασιλείου μετά την ήττα του σουλτάνου Βαγιαζήτ Α' από τον Ταμερλάνο το 1402, ο Μπεντρεντίν υπηρέτησε ως ο καζασκέρης ή επικεφαλής στρατιωτικός δικαστής του Οθωμανού πρίγκιπα Μούσα καθώς ο Μούσα πάλευε με τους αδελφούς του για τον έλεγχο του οθωμανικού σουλτανάτου. Μαζί με τον συνοριακό μπέη Μιχάλογλου, ήταν ο κύριος υποστηρικτής του επαναστατικού καθεστώτος του Μούσα. Ενώ ο καζασκέρης, ο Μπεντρεντίν κέρδισε την εύνοια πολλών μεθοριακών γαζήδων μοιράζοντας τιμάρια ανάμεσά τους. Μέσω αυτού βοήθησε αυτούς τους απλήρωτους γαζήδες στον αγώνα τους ενάντια στον συγκεντρωτισμό, μια σαφής ένδειξη της ανατρεπτικής πλευράς του.
Εξέγερση του 1416
Μετά την ήττα του Μούσα από τον Οθωμανό σουλτάνο Μεχμέτ Α' το 1413, ο Μπεντρεντίν εξορίστηκε στο Ιζνίκ και οι οπαδοί του τους αφαιρέθηκαν τα τιμάρια τους. Ωστόσο, σύντομα αποφάσισε να εκμεταλλευτεί το κλίμα αντίθεσης με τον Μωάμεθ Α΄ μετά την αταξία του προσφάτου μεσοβασιλείου. Αφήνοντας την εξορία του στο Ιζνίκ το 1415, ο Μπεντρεντίν πήγε στη Σινώπη και από εκεί πέρα από τη Μαύρη Θάλασσα στη Βλαχία. Το 1416 ύψωσε το λάβαρο της εξέγερσης κατά του οθωμανικού κράτους.
Οι περισσότερες εξεγέρσεις που ακολούθησαν έλαβαν χώρα σε περιοχές της Σμύρνης, της Δοβρουτσά και του Σαρουχάν. Η πλειοψηφία των οπαδών του ήταν Τουρκομάνοι. Οι υπόλοιποι περιλάμβαναν μεθοριακούς γκάζι, αποστερημένους σιπάχι, φοιτητές μεντρεσέ και χριστιανούς αγρότες. Η πρώτη από αυτές τις εξεγέρσεις πυροδοτήθηκε στο Karaburun, κοντά στη Σμύρνη. Εκεί, ο Borkluje Mustafa, ένας από τους κορυφαίους μαθητές του Μπεντρεντίν, υποκίνησε μια ιδεαλιστική λαϊκή εξέγερση κηρύσσοντας την κοινοτική ιδιοκτησία της ιδιοκτησίας και την ισότητα Μουσουλμάνων και Χριστιανών. Οι περισσότεροι που επαναστάτησαν ήταν Τούρκοι νομάδες, αλλά οι οπαδοί του Μπορκλούτζε περιλάμβαναν και πολλούς Χριστιανούς. Συνολικά, περίπου 6.000 άνθρωποι εξεγέρθηκαν κατά του οθωμανικού κράτους στο Karaburun. Ο Torlak Kemal, ένας άλλος από τους οπαδούς του Μπεντρεντίν, οδήγησε μια άλλη εξέγερση στη Μανίσα, και ο ίδιος ο Μπεντρεντίν ήταν ο ηγέτης μιας εξέγερσης στη Δοβρουτσά, στη σύγχρονη βορειοανατολική Βουλγαρία. Η καρδιά της εξέγερσης της Δοβρουτσάς ήταν στην περιοχή Deliorman νότια του Δέλτα του Δούναβη. Ο Μπεντρεντίν βρήκε μαθητές ανάμεσα σε πολλούς που ήταν δυσαρεστημένοι με τον σουλτάνο Μεχμέτ. Έγινε ένα πρόσωπο για εκείνους που ένιωθαν ότι είχαν στερηθεί το δικαίωμα του σουλτάνου, συμπεριλαμβανομένων των δυσαρεστημένων μεθοριακών αρχόντων και πολλών από εκείνους στους οποίους είχαν δοθεί τιμάρια από τον Μπεντρεντίν ως καζασκέρη του Μούσα, το οποίο είχε ανακληθεί από τον Μεχμέτ.
Αυτές οι εξεγέρσεις αποτέλεσαν σοβαρή πρόκληση για την εξουσία του Μωάμεθ Α', καθώς προσπαθούσε να επανενώσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία και να κυβερνήσει τις βαλκανικές επαρχίες του. Αν και τελικά καταπνίγηκαν όλες, η σειρά από συντονισμένες εξεγέρσεις που υποκινήθηκαν από τον Μπεντρεντίν και τους μαθητές του καταπνίγηκε μετά από μεγάλη δυσκολία. Η εξέγερση του Torlak Kemal στη Μανίσα καταπνίγηκε και εκτελέστηκε, μαζί με χιλιάδες οπαδούς του. Η εξέγερση του Borkluje έδωσε μεγαλύτερη μάχη από τους άλλους, νικώντας πρώτα τον στρατό του κυβερνήτη του Saruhan και μετά αυτόν του Οθωμανού κυβερνήτη Ali Bey, προτού συντριβεί τελικά από τον Βεζίρη Βαγιαζήτ Πασά. Σύμφωνα με τον Έλληνα ιστορικό Δούκα, ο Βαγιαζήτ έσφαξε άνευ όρων για να εξασφαλίσει την ήττα της εξέγερσης και ο Μπορκλούτζε εκτελέστηκε μαζί με δύο χιλιάδες οπαδούς του. Η εξέγερση της Δοβρουτσάς του ίδιου του Σεΐχη Μπεντρεντίν ήταν βραχύβια και έληξε όταν ο Μπεντρεντίν συνελήφθη από τις δυνάμεις του Μεχμέτ και μεταφέρθηκε στις Σέρρες. Κατηγορούμενος για διατάραξη της δημόσιας τάξης με το κήρυγμα του θρησκευτικού συγκρητισμού και της κοινοκτημοσύνης της περιουσίας, εκτελέστηκε στην αγορά.
Σκέψη και γραφές
Ο Σεΐχης Μπεντρεντίν ήταν πολυγραφότατος συγγραφέας και θρησκευτικός λόγιος και διακεκριμένο μέλος της ισλαμικής θρησκευτικής ιεραρχίας. Συχνά θεωρείται ως μια ταλαντούχα φωνή στις θρησκευτικές επιστήμες, ιδιαίτερα για τις σκέψεις του σχετικά με τον ισλαμικό νόμο. Για τα έργα του στη νομολογία κατατάσσεται μεταξύ των μεγάλων μελετητών της ισλαμικής σκέψης. Από την άλλη, πολλοί τον καταδικάζουν ως αιρετικό για τις ριζοσπαστικές του ιδέες περί θρησκευτικού συγκρητισμού. Ο Μπεντρεντίν υποστήριξε την παράβλεψη των θρησκευτικών διαφορών, επιχειρηματολογώντας ενάντια στον ζηλωτό προσηλυτισμό υπέρ μιας ουτοπικής σύνθεσης των θρησκειών. Αυτή η γεωγραφική ερμηνεία της θρησκείας ήταν ένα σημαντικό μέρος αυτού που επέτρεψε σε αυτόν και στους μαθητές του να υποκινήσουν μια ευρεία λαϊκή εξέγερση το 1416, ενοποιώντας μια πολύ ετερογενή βάση υποστήριξης.
Η θρησκευτική καταγωγή του Μπεντρεντίν ήταν ως μυστικιστής. Η μορφή του μυστικισμού του επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από το έργο του Ibn al-'Arabi, και είναι γνωστό ότι έγραψε ένα σχόλιο στο βιβλίο του al-' Arabi Fusus al-hikam (Η πεμπτουσία της σοφίας). Μέσα από τα γραπτά του ανέπτυξε τη δική του μορφή μυστικισμού. Το πιο σημαντικό βιβλίο του, Varidat, ή Θεϊκές Εμπνεύσεις, ήταν μια συλλογή των λόγων του που αντανακλούσε τις ιδέες του για τον μυστικισμό και τη θρησκεία. Ο Μπεντρεντίν ήταν μονιστής, πιστεύοντας ότι η πραγματικότητα είναι μια εκδήλωση της ουσίας του Θεού και ότι ο πνευματικός και ο φυσικός κόσμος ήταν αχώριστοι και απαραίτητοι ο ένας για τον άλλον. Όπως γράφει στο Varidat, πίστευε ότι «Αυτός ο κόσμος και ο άλλος, στο σύνολό τους, είναι φανταστικές φαντασιώσεις· ο παράδεισος και η κόλαση δεν είναι παρά οι πνευματικές εκδηλώσεις, γλυκές και πικρές, των καλών και κακών πράξεων».
Οι πανθεϊστικές πεποιθήσεις του Μπεντρεντίν επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό πολλές από τις πολιτικές και κοινωνικές του ιδέες, ιδιαίτερα το δόγμα της «ενότητας της ύπαρξης». Αυτό το δόγμα καταδικάζει τις αντιθέσεις που οι υποστηρικτές του πιστεύουν ότι εμποδίζουν την ενότητα του ατόμου με τον Θεό, συμπεριλαμβανομένων των αντιθέσεων μεταξύ θρησκειών και μεταξύ των προνομιούχων και των ανίσχυρων. Αυτό το σύστημα πεποιθήσεων αντανακλάται στις πεποιθήσεις του Μπεντρεντίν και των μαθητών του, οι οποίοι, μεταξύ άλλων, κήρυτταν ότι όλες οι θρησκείες είναι ουσιαστικά ίδιες, καθώς και ότι η κατοχή της ιδιοκτησίας πρέπει να είναι κοινή. Τέτοιες ιδέες έλκονταν πολύ σε όσους ένιωθαν περιθωριοποιημένοι στην οθωμανική κοινωνία και αυτή η ισότιμη ιδεολογία έπαιξε σημαντικό ρόλο στην έμπνευση της λαϊκής εξέγερσης το 1416.
Ο Σεΐχης Μπεντρεντίν είχε σαφώς φιλόδοξες πολιτικές φιλοδοξίες όταν ξεκίνησε την εξέγερσή του. Σύμφωνα με τον Σουνίτη ιστορικό του 15ου αιώνα, Idris of Bitlis, ο Μπεντρεντίν θεωρούσε τον εαυτό του τον Μαχντί, ο οποίος θα επέφερε την ενότητα του Θεού στον κόσμο μοιράζοντας τα εδάφη του στους οπαδούς του. Αν και ο λογαριασμός του Idris είναι μερικός, οι φιλοδοξίες του Μπεντρεντίν ως πολιτικό και θρησκευτικό ηγέτη είναι εμφανείς. Έφτασε μάλιστα στο σημείο να ισχυριστεί ότι καταγόταν από τον βασιλικό οίκο των Σελτζούκων, αναμφίβολα για να ενισχύσει τη νομιμότητά του ως δυνητικού ηγεμόνα. Είναι εύλογο ότι φιλοδοξούσε να κερδίσει το σουλτανάτο.
Επίπτωση
Η εξέγερση του 1416 σηματοδότησε σημείο καμπής στην ανοχή των μη μουσουλμάνων από το οθωμανικό κράτος. Συνθλίβοντας επιθετικά την εξέγερση και στιγματίζοντας όσους επαναστάτησαν, το κράτος καταδίκασε τη λαϊκή δυσαρέσκεια ως παράνομη και όρισε περαιτέρω τη θέση του αντίστασης στους θρησκευτικούς αντικομφορμιστές. Μετά την εξέγερση, η τουρκομουσουλμανική παρουσία στα Βαλκάνια έγινε ισοδύναμη με οθωμανική παρουσία. Η εξέγερση του Μπεντρεντίν κατέστησε σαφές στους Οθωμανούς πολιτικούς ότι η θρησκευτική διαφωνία θα μπορούσε να αποτελέσει σοβαρή απειλή για τη διοικητική τους δομή, και στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Μουράτ Β΄, διάδοχος του Μεχμέτ, έλαβε μέτρα για να διασφαλίσει ότι το Ισλάμ θα καθιερωθεί περαιτέρω ως θρησκεία του κράτους. Για παράδειγμα, ο Μουράτ επέκτεινε τους Γενίτσαρους στον απόηχο της εξέγερσης του Μπεντρεντίν για να αυξήσει την οθωμανική στρατιωτική ισχύ, αλλά και για να δημιουργήσει μια σταθερή ροή χριστιανών που ασπάζονται το Ισλάμ. Αυτό καταδεικνύει μια σαφή αλλαγή στην οθωμανική πολιτική μακριά από την ανοχή των μη μουσουλμάνων και πιο κοντά σε μια τάση αφομοίωσης, μια τάση που θα συνεχιστεί στους επόμενους αιώνες.
Οι αιρέσεις των οπαδών του Μπεντρεντίν συνέχισαν να επιβιώνουν πολύ μετά τον θάνατό του. Οι διδασκαλίες του συνέχισαν να εχουνε επιρροές και οι σεχταριστές του θεωρούνταν απειλή μέχρι τα τέλη του δέκατου έκτου αιώνα. Γνωστός ως Simavnis ή Bedreddinlus, μια αίρεση των οπαδών του στη Δοβρουτσά και στο Deliorman συνέχισε να επιβιώνει για εκατοντάδες χρόνια μετά την εκτέλεσή του. Όπως ήταν αναμενόμενο, η οθωμανική κυβέρνηση έβλεπε αυτήν την ομάδα με μεγάλη καχυποψία. Τον δέκατο έκτο αιώνα, θεωρούνταν πανομοιότυποι με τους Κιζιλμπάς και διώκονταν μαζί τους. Μερικά από τα δόγματα του Μπεντρεντίν έγιναν κοινά μεταξύ ορισμένων άλλων μυστικιστικών αιρέσεων. Μια τέτοια αίρεση ήταν οι Μπεκτασήδες, ένα τάγμα των δερβίσηδων που συνήθως συνδέονται με τους Γενίτσαρους.
Ο Σεΐχης Μπεντρεντίν συνεχίζει να είναι γνωστός στην Τουρκία, ιδιαίτερα μεταξύ των σοσιαλιστών, των κομμουνιστών και άλλων πολιτικών αριστερών. Τον εικοστό αιώνα, επανήλθε στο προσκήνιο από τον κομμουνιστή Τούρκο συγγραφέα Ναζίμ Χικμέτ, ο οποίος έγραψε το Έπος του Σεΐχη Μπεντρεντίν για να εκφράσει την αντίθεσή του στην άνοδο του φασισμού τη δεκαετία του 1930. Το έργο του Χικμέτ έκανε δημοφιλή τον Μπεντρεντίν ως ιστορικό πρωταθλητή του σοσιαλισμού και αντίπαλο της φασιστικής τυραννίας, και το όνομά του παρέμεινε πολύ γνωστό σε όσους βρίσκονται στα αριστερά του πολιτικού φάσματος. Τα οστά του εκτάφηκαν το 1924, αλλά οι θιασώτες του ήταν τόσο φοβισμένοι για την αντίδραση της τουρκικής κυβέρνησης ενάντια στη νέα πολιτική σημασία του Μπεντρεντίν που δεν θάφτηκε παρά το 1961. Τελικά αναπαύθηκε κοντά στο μαυσωλείο του Μαχμούτ Β ' στην Κωνσταντινούπολη.
Μαχαλάς
Ο μαχαλάς (αραβικά: محلة‎, μπενγκάλι: মহল্লা, χίντι: मोहल्ला, περσικά: محله‎, ούρντου: محله‎, αζερικά: Məhəllə, τουρκικά: Mahalle, αλβανικά: mëhalla, βουλγαρικά: Махала, ρωσικά: Махалля) είναι συνοικία ή γειτονιά και συναντάται σε μέρη του αραβικού κόσμου, των Βαλκανίων, της Δυτικής και Νότιας Ασίας και των περιοχών με τις οποίες συνορεύουν.
Οθωμανική Αυτοκρατορία
Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο μαχαλάς ήταν η μικρότερη διοικητική μονάδα της οποίας επικεφαλής ήταν ο μουχτάρης. Συνήθως έπαιζε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της ταυτότητας, καθώς μαζί με την τοπική θρησκευτική περιφέρεια και το τοπικό καφενείο (καχβεχανέ) αποτελούσαν τους κυριότερους κοινωνικούς θεσμούς. Οι μαχαλάδες διαμορφώθηκαν σύμφωνα με τα εθνικά, θρησκευτικά και οικογενειακά χαρακτηριστικά, ενώ διέθεταν ως επί το πλείστον μια κεντρική πλατεία (μεϊντάνι) και μια υπαίθρια αγορά ή παζάρι (τσαρσί).
Ρωσία και πρώην Σοβιετική Ένωση
Στη Ρωσία και σε μια σειρά χωρών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, ο μαχαλάς αποτελεί μουσουλμανική κοινότητα με ένα τζαμί. Ο ιμάμης θεωρείται ως ο πνευματικός ηγέτης ενός μαχαλά. Ο μαχαλάς εξαρτάται άμεσα από έναν μουχτασίμπ, η περιοχή δικαιοδοσίας του οποίου ονομάζεται μουχτασιμπάτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μορφές διοικητικής διαίρεσης
Μάικλ Τζένκινς
Ο Μάικλ Τζένκινς, γεννημένος στις 6 Σεπτεμβρίου 1986, είναι Αμερικανός καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του σούτινγκ γκαρντ.
Καριέρα
Ο Τζένκινς σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Γουίνθροπ από το 2004 ως το 2008, παίζοντας συνολικά σε 133 αγώνες. Στις δύο τελευταίες σεζόν του αγωνίστηκε ως βασικός, σημειώνοντας 14,8 και 13,9 πόντους αντίστοιχα.
Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στους Όλμπανι Πατρούνς για το CBA, όντας # 1 στο ντραφτ του πρωταθλήματος. Μετά από τρεις συμμετοχές αποχώρησε από την ομάδα και τον Φεβρουάριο του 2009 υπέγραψε στην Μπούντουτσνοστ, όπου κατέκτησε το νταμπλ στο Μαυροβούνιο.
Το 2009-10, φόρεσε την φανέλα των Τάιγκερς Τούμπινγκεν, κατακτώντας την δωδέκατη θέση στο πρωτάθλημα Γερμανίας, πριν συνεχίσει για δύο χρόνια στο Βέλγιο, αρχικά με την Λιέζ Μπασκέτ, μέχρι τον Ιανουάριο του 2011, και στην συνέχεια με την Όπτιμα Γκεντ για την σεζόν 2011-12.
Το καλοκαίρι του 2012, μετακόμισε στην Ιταλία και την Μπρέσια, αγωνιζόμενος στην Α2 Ιταλίας. Στις 12 Ιουλίου 2013, συνέχισε με την φανέλα της Καντού, σημειώνοντας 11,4 πόντους σε 16 παιχνίδια του Eurocup και 9,9 πόντους σε 32 παιχνίδια του ιταλικού πρωταθλήματος.
Τον Ιούλιο του 2014, συμμετείχε στο NBA Summer League με την ομάδα των Μπρούκλιν Νετς, όπου σε πέντε αγώνες σημείωσε 6,8 πόντους, 1,8 ριμπάουντ και 1,2 κλεψίματα κατά μέσο όρο. Στις 29 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, υπέγραψε στους Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ, αλλά αφέθηκε ελεύθερος 25 ημέρες αργότερα, έχοντας παίξει στους φιλικούς αγώνες της ομάδας πριν την κανονική σεζόν του ΝΒΑ. Στις αρχές Νοεμβρίου, συμφώνησε με τους Οκλαχόμα Σίτι Μπλου της NBA D-League, παίζοντας σε 14 αγώνες μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2014, όταν και διέκοψε το συμβόλαιο του για να συνεχίσει στην Τουρκία.
Αφού αγωνίστηκε για το υπόλοιπο της σεζόν 2014-15 στην ομάδα της Ιστανμπούλ ΒΒ, κερδίζοντας τον διαγωνισμό τριπόντων του τουρκικού All-Star Game, το 2015-16, αγωνίστηκε και πάλι στο τουρκικό πρωτάθλημα, αυτή την φορά με την ομάδα της Τουρκ Τέλεκομ.
Στις 29 Ιουλίου 2016, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την ομάδα του Άρη. Με τους "κίτρινους" αγωνίστηκε στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας και έφθασε ως την φάση των 16 του Champions League, πριν αποδεσμευθεί στις 13 Μαρτίου του 2017.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές μαυροβουνιακών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές γερμανικών συλλόγων‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές βελγικών συλλόγων‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παλλακανέστρο Καντού‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τουρκ Τέλεκομ‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τάιγκερς Τίμπινγκεν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Οκλαχόμα Σίτι Μπλου
Αντώνιος ο Αργείος
Ο Αντώνιος ο Αργείος είναι ποιητής της Ελληνικής Ανθολογίας. Εμφανίζεται με το επίγραμμα 102 του ένατου βιβλίου της Παλατινής Ανθολογίας με τα επιδεικτικά επιγράμματα και εκτιμάται ότι ήταν του 1ου αιώνα. Το επίγραμμα αυτό αφορά τις Μυκήνες, και βρίσκεται σε μια αλληλουχία τεσσάρων επιγραμμάτων για φημισμένα, αλλά ερημωμένα πια μέρη (επιγράμματα 101-104). Βρίσκεται επίσης και στην Ανθολογία του Πλανούδη στο L1.T.70 E.24 (Βιβλίο 1, Κεφάλαιο Ο, «εις πόλεις», Επίγραμμα 24, σελ. 325 στον τόμο 1 της έκδοσης του Γκρότιους), στο κεφάλαιο που έχει τίτλο «εις πόλεις». Το ύφος και το θέμα του επιγράμματος δείχνει ότι θα μπορούσε να ήταν μέρος του Στεφάνου του Φιλίππου του Θεσσαλονικέως, αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία που να τεκμηριώνουν κάτι τέτοιο. Όσον αφορά την ταυτότητά του, έχει αναφερθεί η πιθανότητα  να συμπίπτει με τον Αντώνιο το Θαλλό από τον Jacobs, κάτι σύμφωνα με τους Gow και Page (1968) δεν δικαιολογείται, δεδομένου ότι αυτός ο Αντώνιος ο Θαλλός ήταν από την Μίλητο. Δεδομένου ότι ο Αντώνιος αναφέρεται ως Αργείος, θεωρείται ότι ούτε και η εκτίμηση του Stadtmueller ότι θα μπορούσε να είχε γραφεί «ή Αλφειού» είναι πιθανή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επιγραμματοποιοί
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 2001
Τα 27α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2001.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2001
Ιμάτιο
Το ιμάτιο ήταν ένδυμα στην αρχαία Ελλάδα. Φορούνταν συνήθως επάνω από το χιτώνα. Ήταν από βαρύ ύφασμα, και είχε την ίδια χρήση με το σημερινό παλτό. Ήταν ελαφρύτερο από τη ρωμαϊκή τόγκα. Όταν φορούνταν χωρίς χιτώνα, ονομαζόταν «αχιτών». Συνέχισε να φοριέται και στο Βυζάντιο, και συχνά συναντάται σε εικόνες και αγιογραφίες. Θεωρούνταν ρούχο των φτωχών και της κατώτερης τάξης.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Πανωφόρια Κατηγορία:Ένδυση στην Ελλάδα Κατηγορία:Πολιτισμός στην αρχαία Ελλάδα
Πετρίτσι
Το Πετρίτσι (βουλγάρικα: Петрич, προφέρεται Πέτριτς) είναι πόλη της Επαρχίας Μπλαγκόεβγκραντ στη νοτιοδυτική Βουλγαρία και βρίσκεται στους πρόποδες της Οροσειράς Μπέλες στην κοιλάδα του ποταμού Στρωμνιτσιώτη. Ο πληθυσμός του Πετριτσίου σύμφωνα με την απογραφή του 2009 ανέρχεται σε 29.920 άτομα.
Το Πετρίτσι, που περιστοιχίζεται από τα όρη Μπέλες και Πιρίν, βρίσκεται κοντά στα Ελληνικά σύνορα καθώς και στα σύνορα με τη Βόρεια Μακεδονία. Η απόσταση των συνόρων είναι μόλις 13 χλμ από την Ελλάδα και 20 χλμ από τη Βόρεια Μακεδονία.
Ιστορία
Το Πέτριτσι εντάχθηκε στο έδαφος του Βουλγαρικού Κράτους κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βόρις Α' (852-889). Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα ήταν βουλγαρικό φρούριο εξαιρετικής σημασίας κατά τη διάρκεια πολέμων του Τσάρου Σαμουήλ (997-1014) με το Βυζάντιο. Κατά την Οθωμανική κυριαρχία αποτελούσε τμήμα του Εγιαλετίου της Ρούμελης και το 19ο αιώνα έγινε καζάς του Σαντζακίου των Σερρών στο Βιλαέτι της Θεσσαλονίκης.
Σημαντική δράση για τον Ελληνισμό στην περιοχή επέδειξε ο Προκόπιος Λαζαρίδης, από το Ικόνιο της Μικράς Ασίας, ως διάκονος της Μητρόπολης Μελενίκου έως το 1891. Διέτρεχε όλους τους ναούς της Μητρόπολης Μελενίκου, που περιελάμβανε τότε το Πετρίτσι, για να κηρύξει και να ενισχύσει την παιδεία και τις ελληνικές κοινότητες.
Από τις 19 Ιανουαρίου 1892 το Πετρίτσι και η περιοχή του περιελήφθησαν στη Βουλγαρική Εξαρχία, πριν ενσωματωθούν στη Βουλγαρία μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913. Στην πόλη ζούσαν και αρκετοί Έλληνες, που διατηρούσαν τη γλώσσα και τη συνείδησή τους έως το 1913, όταν αναγκάστηκαν να προσφύγουν στο Ελληνικό κράτος, στο Νέο Πετρίτσι. Ο Ελληνικός στρατός επιχείρησε να καταλάβει την πόλη το 1925, αλλά αναχαιτίστηκε στα προάστια (Επεισόδιο του Πετριτσίου).
Κλίμα
Το κλίμα του Πετριτσίου είναι μεσογειακό (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν), με μέση ετήσια θερμοκρασία 15,5 °C. Η πόλη δέχεται σημαντικές ηπειρωτικές επιρροές, ιδιαίτερα το χειμώνα. Το Πετρίτσι είναι η πόλη με τη μεγαλύτερη ηλιοφάνεια στη Βουλγαρία, που υπερβαίνει ετησίως κατά μέσο όρο τις 2700 ώρες.
Το καλοκαίρι είναι ζεστό και με ήλιο και είναι η μεγαλύτερη σε διάρκεια εποχή στο Πετρίτσι, διαρκώντας από το Μάιο μέχρι το Σεπτέμβριο, ακόμη και τον Οκτώβριο. Η μέση θερμοκρασία του καλοκαιριού είναι γύρω στους 25 °C. Τον Ιούλιο το Πετρίτσι έχει 373 ώρες ηλιοφάνειας, μια από τις μεγαλύτερες στην Ηπειρωτική Ευρώπη. Ο χειμώνας, γύρω στους δύο μήνες, αρχίζει στα τέλη Δεκεμβρίου και διαρκεί μέχρι τις αρχές Φεβρουαρίου. Η μέση θερμοκρασία του χειμώνα είναι από τις υψηλότερες στη χώρα, γύρω στους 5 °C. Το Δεκέμβριο, τον πιο σκοτεινό μήνα, υπάρχουν κατά μέσο όρο 103 ώρες ηλιοφάνειας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Βουλγαρίας Κατηγορία:Επαρχία Μπλαγκόεβγκραντ
Βαπτιστής Ιωαννίνων
1x1px
Ο Βαπτιστής (πρώην Γκούρα Χουλιαράδων, Γκούρα και Βαπτιστής Ιωάννης ) είναι ορεινό χωριό του δήμου Βορείων Τζουμέρκων του νομού Ιωαννίνων. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 146 μόνιμους κατοίκους.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Ο Βαπτιστής είναι χτισμένος σε μία πλαγιά του όρους των Τζουμέρκων Λάπατα, σε υψόμετρο 880 μέτρων, μέσα σε μια χαράδρα που χωρίζει τα υψώματα Κακούρι και Κορούνα κοντά στον παραπόταμο του Αράχθου, Καλαρρύτικο. Απέχει 35 χιλιόμετρα από την πόλη των Ιωαννίνων. Τριγύρω του κυριαρχούν δάση, λαγκάδια, γκρεμοί και ανατολικά βρίσκεται η κορυφή Καταρραχιάς των Τζουμέρκων, με υψόμετρο 2.280 μ.
Ιστορικά, μέχρι και το τέλος της Τουρκοκρατίας ο Βαπτιστής δεν αναγνωριζόταν ως αυτόνομο χωριό, αλλά ως συνοικισμός των γειτονικών Χουλιαράδων. Όπως και τα υπόλοιπα 14 των Τζουμέρκων που βρίσκονταν στην αριστερή όχθη του Αράχθου, προσαρτήθηκε στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου και στην απαρίθμηση που ακολούθησε από τις ελληνικές αρχές καταχωρήθηκε ως αυτοτελής οικισμός. Διοικητικά αποτέλεσε μέχρι το 1997 οικισμό της επαρχίας Δωδώνης. Αρχικά ανήκε στην κοινότητα Χουλιαράδων, από την οποία αργότερα αποσπάστηκε για να αποτελέσει έδρα ομώνυμης κοινότητας , ενώ στη συνέχεια υπήχθη στον δήμο Τζουμέρκων. Από το 2011 ανήκει στον καλλικρατικό δήμο Βορείων Τζουμέρκων. Οι λίγοι μόνιμοι κάτοικοί του, ασχολούνται κυρίως με την πτηνοτροφία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Βορείων Τζουμέρκων
Ελ-Κόκκα
To Ελ-Κόκκα (αγγλικά: El-Khokha, αραβικά: الخوخه‎) είναι μία από τις νεκροπόλεις που σχηματίζουν την αρχαία Νεκρόπολη των Θηβών η οποία αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ. Βρίσκεται στη δυτική όχθη του Νείλου, απέναντι από τη σύγχρονη πόλη του Λούξορ, κοντά στο Ντέιρ ελ-Μπαχάρι, το Σέιχ Αμπντ ελ-Κούρνα, το Ελ-Ασασίφ και το Ντέιρ ελ-Μεντίνα. Στο Ελ-Κόκκα έχουν αποκαλυφθεί τάφοι αξιωματούχων και ευγενών που χρονολογούνται από την περίοδο του Παλαιού Βασιλείου μέχρι και την Ύστερη Περίοδο. Μεγάλος αριθμός τάφων χρονολογείται στην εποχή της 18ης, 19ης και 20ης δυναστείας του Νέου Βασιλείου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία Αίγυπτος-επέκταση Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Αφρική
Γιεκατερίνα Βοροντσόβα-Ντάσκοβα
Η πριγκίπισσα Γιεκατερίνα Ρομάνοβνα Βοροντσόβα-Ντάσκοβα (Yekaterina Romanovna Vorontsova-Dashkova) ( Екатери́на Рома́новна Воронцо́ва-Да́шкова; 28 Μαρτίου [17 Μαρτίου OS ] 1743 [σημείωση 1] - 15 Ιανουαρίου [4 Ιανουαρίου OS] 1810  ) ήταν η στενότερη γυναίκα φίλη της αυτοκράτειρας Αικατερίνης της Μεγάλης  και σημαντική προσωπικότητα του ρωσικού Διαφωτισμού. Ήταν μέρος ενός πραξικοπήματος, που έβαλε την Αικατερίνη στο θρόνο. Η Βοροντσόβα-Ντάσκοβα ήταν η πρώτη γυναίκα στον κόσμο, που ηγήθηκε μιας εθνικής ακαδημίας επιστημών και βοήθησε στην ίδρυση της Ρωσικής Ακαδημίας. Όχι μόνο ήταν η επικεφαλής αυτών των ακαδημιών, η Βοροντσόβα-Ντάσκοβα ήταν μια από τις πρώτες γυναίκες στην Ευρώπη, που κατείχαν κυβερνητικό αξίωμα. Δημοσίευσε επίσης πάρα πολλά πρωτότυπα και μεταφρασμένα έργα σε πολλά θέματα.
Οικογενειακή ζωή
αριστερά|μικρογραφία| Εθνόσημο της οικογένειας Βοροντσόφ Γεννήθηκε ως Κόμισσα Γιεκατερίνα Βοροντσόβα. Ήταν η τρίτη κόρη του Κόμη Ρομάν Βοροντσόφ, μέλος της Γερουσίας, και διακρίθηκε για τα πνευματικά της δώρα. Ο θείος της Μιχαήλ Ιλλαριόνοβιτς και ο αδερφός της Αλεξάντερ Ρομάνοβιτς υπηρέτησαν και οι δύο ως αυτοκρατορικοί καγκελάριοι, ενώ ο αδελφός της Συμεών ήταν Ρώσος πρέσβης στη Μεγάλη Βρετανία και διάσημος Αγγλόφιλος. Τελικά η Βοροντσόβα-Ντάσκοβα ξεκίνησε τη δική της οικογένεια, παντρεύτηκε το 1759 με τον Πρίγκιπα Μ.Ι. Ντάσκοφ. Μαζί του είχε τρία παιδιά: Αναστασία, Πάβελ και Μιχαήλ. Ο σύζυγός της πέθανε λίγο μετά το γάμο τους το 1764, και έμεινε ως ανύπαντρη μητέρα δύο παιδιών, λόγω του θανάτου του Μιχαήλ ως βρέφος το 1762
Εκπαίδευση
Έλαβε μια εξαιρετικά καλή εκπαίδευση, έχοντας δείξει από πολύ μικρή ηλικία τις ικανότητες και τα γούστα, που έκανε όλη την καριέρα της τόσο ξεχωριστή. Ήταν πολύ καλά στα μαθηματικά, τα οποία σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας. Στη γενική λογοτεχνία, οι αγαπημένοι της συγγραφείς ήταν οι Μπάιλ, Μοντεσκιέ, Boileau, Βολταίρος και ο Ελβέτιος.
Το πραξικόπημα της Αικατερίνης
μικρογραφία| Μιχαήλ Ιβάνοβιτς Ντάσκοφ Ενώ ήταν ακόμη κορίτσι, συνδέθηκε με τη ρωσική αυλή και έγινε ένας από τους ηγέτες του κόμματος, που προσκολλήθηκε στη Μεγάλη Δούκισσα Αικατερίνη Αλεξέγιεβνα.
Πριν γίνει δεκαέξι, παντρεύτηκε τον Πρίγκιπα Μιχαήλ Ιβάνοβιτς Ντάσκοφ (1736–1764), έναν εξέχοντα Ρώσο ευγενή με καταγωγή από τους  Ρουρικίδες, το Φεβρουάριο του 1759, και πήγε να κατοικήσει μαζί του στη Μόσχα. Έμαθε ρωσικά εκεί, για να επικοινωνήσει με τα πεθερικά της. Μετά το θάνατο του πρίγκιπα Ντάσκοφ, αφιερώθηκε στα παιδιά της, στη λογοτεχνία και στην πολιτική.
Το 1762, βρισκόταν στην Αγία Πετρούπολη και ανέλαβε, σύμφωνα με τη δική της αφήγηση, τον ηγετικό ρόλο στο πραξικόπημα με το οποίο ανέβηκε η Αικατερίνη στο θρόνο. Ωστόσο, αυτό αγνοήθηκε από την Αικατερίνη στις επιστολές της. Μια άλλη πορεία των γεγονότων θα είχε πιθανώς ως αποτέλεσμα την ανύψωση της μεγαλύτερης αδερφής της Πριγκίπισσας Ντάσκοβα, της Ελισάβετ, η οποία ήταν η ερωμένη του πρώην αυτοκράτορα, και υπέρ της οποίας δεν κρατούσε μυστική την πρόθεσή του να διαζευχθεί με την Αικατερίνη και να κάνει την Ελισάβετ Βοροντσόβα σύζυγό του και αυτοκράτειρα σύζυγο.
Ξένα ταξίδια
Οι σχέσεις της με τη νέα αυτοκράτειρα δεν ήταν εγκάρδια, αν και συνέχισε να είναι πιστή πιστή. Συχνά δεν της άρεσαν οι άνδρες, που η Αικατερίνη ο Μεγάλη επέλεξε να πάρει ως εραστές και συχνά φθονούσε τις εύνοιες και την αφοσίωση που τους έδειχνε η αυτοκράτειρα. Οι ωμοί τρόποι της, η απροκάλυπτη περιφρόνηση των ανδρικών ευνοούμενων, που στα μάτια της ντρόπιαζαν το παλάτι, και ίσως επίσης η αίσθησή της της χωρίς ανταπόκριση αξίας, προκάλεσε αποξένωση ανάμεσα σε αυτήν και την αυτοκράτειρα, η οποία κατέληξε να ζητήσει άδεια να ταξιδέψει στο εξωτερικό. Παραχωρήθηκε άδεια, και λίγο μετά αποχώρησε, αλλά παρέμεινε πιστός υποστηρικτής της Αικατερίνης και οι δύο γυναίκες παρέμειναν φίλες. Η πραγματική αιτία της αίτησής της να φύγει ήταν η άρνηση της Μεγάλης Αικατερίνης στο το αίτημά της να διοριστεί συνταγματάρχης των αυτοκρατορικών φρουρών παρόμοια με την ίδια την Αικατερίνη.
Ο άντρας της είχε εν τω μεταξύ πεθάνει. Αυτή ξεκίνησε το 1768 μια εκτεταμένη περιοδεία στην Ευρώπη. Την υποδέχτηκαν με μεγάλη προσοχή στα ξένα παλάτια, και η λογοτεχνική και επιστημονική της φήμη της προσέφεραν την είσοδο στην κοινωνία των μορφωμένων στις περισσότερες πρωτεύουσες της Ευρώπης.
Στο Παρίσι, εξασφάλισε τη ζεστή φιλία και τον θαυμασμό των Ντιντερό και Βολταίρου. Έδειξε με διάφορους τρόπους μια έντονη προτίμηση για τη Βρετανία και τους Βρετανούς. Αλληλογραφούσε με τον Γκάρικ, Dr. Μπλερ και το διευθυντή Ρόμπερτσον. Και όταν βρισκόταν στο Εδιμβούργο, όπου έγινε δεκτή, κανόνισε να αναθέσει την εκπαίδευση του γιου της, του Πάβελ Μιχαήλοβιτς, του πρίγκιπα Ντάσκοφ στον διευθυντή Ρόμπερτσον. Έζησε στο Εδιμβούργο από το 1777 έως το 1779, και δώρισε μια συλλογή ρωσικών αναμνηστικών μεταλλίων στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου και τραυματίστηκε σε μια μονομαχία με ξίφη με μια σκωτσέζα κυρία. Ο γιος της έγινε βοηθός του Γκρηγκόρι Ποτέμκιν.
Έχοντας αναρρώσει από την πληγή της μονομαχίας, ταξίδεψε στην Ιρλανδία, για να επισκεφτεί τη φίλη της Κάθριν Χάμιλτον, κόρη του Τζων Ράιντερ, του Αρχιεπισκόπου του Τουάμ, όπου μπορεί να τη δει κανείς να παρακολουθεί μια κριτική των Ιρλανδών εθελοντών σε μια φωτογραφία του Φράνσις Γουίτλεϊ το Νοέμβριο του 1779. Ήταν φίλες με τη Τζιορτζιάνα Σίπλεϊ, κόρη του Τζόναθαν Σίπλεϊ, στο Λονδίνο. Γνώρισε τον Βενιαμίν Φρανκλίνο στο Παρίσι στις 3 Φεβρουαρίου 1781.