cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sicherheitsdienst
Διεισδύσεις
Σύμφωνα με το βιβλίο Piercing the Reich,, στην SD κατάφερε να διεισδύσει, το 1944, ένας Ρώσος που εργαζόταν για τους Αμερικανούς. Οι γονείς του πράκτορά αυτού είχαν διαφύγει κατά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917, ο ίδιος μεγάλωσε στο Βερολίνο και αργότερα μετοίκησε στο Παρίσι. Στρατολογήθηκε από τον Άλμπερτ Τζόλις (Albert Jolis) του Γραφείου Στρατηγικών Υπηρεσιών (OSS) της 7ης Αμερικανικής Στρατιάς. Η αποστολή αυτή είχε λάβει το κωδικό όνομα "Ruppert".
Πρώιμες συνωμοσίες κατά του Φύρερ
Κατά πόσον η SD είχε γνώση των πρώιμων συνωμοσιών κατά της ζωής του Χίτλερ και σε ποιο βαθμό, παραμένει αμφισβητούμενο σημείο και εν πολλοίς άγνωστο. Σύμφωνα με τον Βρετανό ιστορικό Τζων Χουίλερ-Μπένετ (John Wheeler-Bennett) "υπό το πρίσμα της μαζικής καταστροφής των αρχείων της Γκεστάπο, είναι απίθανο κάποτε αυτό να γίνει γνωστό. Ότι οι αρχές ήταν εν γνώσει της ισχυρής 'ηττοπάθειας' που επικρατούσε είναι βέβαιο, αλλά είναι αμφίβολο αν υποπτεύονταν κάποιους για εσχάτη προδοσία.
Πηγές, Αναφορές
Κατηγορία:SS Κατηγορία:Υπηρεσίες ασφάλειας Κατηγορία:Γερμανικές υπηρεσίες πληροφοριών
Ξυλοδεσιά
thumb|Προϊστορικός οικισμός Ακρωτηρίου με κτίριο ξυλοδεσιάς thumb|Παραδοσιακά κτίρια στο Γκούντενσμπεργκ (Gudensberg) κοντά στο [[Κάσσελ (Έσση)|Κάσσελ της κεντρικής Γερμανίας]] thumb|Ένα σύγχρονο κτίριο σε ξυλοδεσιά Η ξυλοδεσιά (ή ξυλοδεσία), επίσης σενάζ ή σινάζι, είναι ένας παραδοσιακός τρόπος κατασκευής κτιρίων με ξύλινο σκελετό. Εν αντιθέσει με το αποκλειστικά ξύλινο σπίτι, στην ξυλοδεσιά χρησιμοποιείται για την κατασκευή το ανθεκτικό (μηχανικά - βιολογικά) ξύλο της δρυός, πολύ σπανιότερα της καστανιάς. Τα ενδιάμεσα ανοίγματα που αφήνει η ξυλοδεσιά συμπληρώνονται με πηλό και άχυρο, τούβλα, ή και σύγχρονα πλέον, με τσιμεντόλιθους. Η κατασκευή απαιτεί ειδική γνώση κατασκευής, αλλά και συντήρηση - φροντίδα, αφού προσφέρει καλές ιδιότητες θερμομονωτικότητας και εσωτερικού κλίματος.
Ιστορία
Ενώ η προέλευση είναι πολύ αρχαία με παραδείγματα ακόμα και στις αρχαίες Μυκήνες, η κατασκευή συνηθιζόταν αργότερα κατά βάση σε χώρες και περιοχές με έντονη υλοτομία, όπως την κεντρική Ευρώπη. Στην Αγγλία η ξυλοδεσιά συνηθιζόταν κυρίως την εποχή των Τυδώρ.
Στην Ελλάδα η ξυλοδεσιά αποτελεί τοπικό φαινόμενο με παραδείγματα στη βορειοανατολική Ελλάδα, καθώς και στη Λευκάδα (Λευκαδίτικη ξυλοδεσία), όπου επιλέχθηκε διότι είναι ιδιαίτερα αντισεισμική.
Τεχνική αιτιολόγηση
Οι ξυλοδεσιές παρέχουν σημαντική μηχανική αντοχή, λειτουργούν ως ενισχυτικά στοιχεία της λιθοδομής, είναι άλλοτε εμφανείς και άλλοτε καλύπτονται από μια στρώση λίθων στην εξωτερική παρειά του τοίχου. Πρόκειται για μια κατασκευή από δύο ξύλινα στοιχεία, ένα στην εξωτερική και ένα εσωτερική παρεία, που τρέχουν κατά μήκος του τοίχου και ενώνονται μεταξύ τους με κλάπες. Η κατασκευή αυτή συναντάται συνήθως στο ύψος του πατώματος, της στέγης και ενίοτε στο ύψος του πρεκιού και της ποδιάς του παράθυρου, ή του πρεκιού της πόρτας. Με τη χρήση των ξυλοδεσιών δημιουργούνται οριζόντια διαζώματα ξύλινων πλαισίων τα οποία ενισχύουν τη συνεργασία των δύο παρειών των τοίχων.
Η Λευκαδίτικη ξυλοδεσιά
Η πόλη της Λευκάδας είναι χτισμένη πάνω σε προσχώσεις και λάσπη σε ασταθές έδαφος. Η υποχρεωτική ξυλοδεσιά στα κτίρια του νησιού ήταν ένα μέτρο για την αντισεισμική κατασκευή κτιρίων. Το ισόγειο συνήθως, αλλά όχι πάντα, είναι πέτρινο και ο ξύλινος σκελετός ξεκινάει στον πρώτο όροφο. Ο σκελετός έχει ανεξάρτητες κολόνες στο εσωτερικό του σπιτιού και είναι ανεξάρτητη κατασκευή. Το ξύλο προέρχεται από κορμούς ευκαλύπτου, που έχουν εμποτιστεί σε θαλασσινό νερό. Η πλήρωση των κενών της ξυλοδεσίας γίνεται με πωρόλιθο.
Πλεονέκτημα της κατασκευής είναι η αρκετή ανεξαρτησία κίνησης από το γύρω έδαφος και η ελαστικότητα. Ο ξύλινος σκελετός πολλές φορές δεν ήταν εμφανής και καλυπτόταν από σοβά. . Τα τελευταία χρόνια αναδημιουργούνται κτίρια στη Λευκάδα με τον τρόπο της ξυλοδεσιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική κτιρίων Κατηγορία:Ξύλο Κατηγορία:Κατασκευή Κατηγορία:Ξυλουργική
Σοκ και Δέος
Με τον όρο «Σοκ και Δέος» (αγγλ. Shock and Αwe) φέρεται από το τέλος της δεκαετίας του 1990 μία σύγχρονη στρατιωτική τακτική, γνωστή και ως «τακτική ταχείας κατάληψης», ή κυριαρχία, που ανάγεται σε μετα-ψυχροπολεμικό στρατιωτικό δόγμα, με συμμετοχή συντριπτικής στρατιωτικής δύναμης που με θεαματική επίδειξη καταβάλει άμεσα το ηθικό του αντιπάλου στα πεδία των μαχών. Το δόγμα αυτό γράφτηκε από τους Έρλαν Ούλμαν (Harlan Κ. Ullman) και Τζ. Γουέντι (James P. Wade) το 1996 και παρουσιάστηκε στο Εθνικό Πανεπιστήμιο Άμυνας των ΗΠΑ.
Δόγμα του Σοκ και Δέους
Σύμφωνα με τους συντάκτες αυτού όπως το παρουσίασαν στην ειδική έκθεσή τους, βασικός στόχος του αποτελεί η παράλυση της θέλησης του αντιπάλου, η πλήρης σύγχυση αυτού και η αδυναμία στρατηγικής αντίστασης. Αυτό επιτυγχάνεται με ταχύτητα εφαρμογής και εξαιρετικά έντονη προπαγάνδα, ικανή να διαβάλλει το ηθικό του αντιπάλου, έτσι ώστε να θεωρηθεί μάταιη η οποιαδήποτε αντίσταση. Αποτέλεσμα των παραπάνω βεβαιώνεται η ταχύτατη κατάληψη - κυριαρχία πεδίων ή ακόμα και αντίπαλων χωρών, ως σύγχρονη αντίληψη της στρατιωτικής τακτικής των ΗΠΑ. Η Ταχεία κυριαρχία ως "σοκ και δέος", γράφουν, μπορεί να γίνει μια "επαναστατική αλλαγή", στη στρατιωτική τακτική των ΗΠΑ εκμεταλλευόμενη στο έπακρο όλες τις δυνατότητες της σύγχρονης τεχνολογίας, της πληροφορικής και του ηλεκτρονικού πολέμου.
Βασικές προϋποθέσεις
Βασικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του δόγματος θεωρούνται:
Στη δε ανάλυσή των παραπάνω, οι συντάκτες του δόγματος επικεντρώνονται στο σημείο της επιβολής του αιφνίδιου φόβου - σοκ όπου στη συνέχεια με παράμετρες ενέργειες (π.χ. αποκλεισμούς, προπαγανδιστική παραπληροφόρηση κ.λπ.) επιδιώκεται η επιθυμητή κατάσταση του περιορισμού της ελεύθερης βούλησης του εχθρού. Ακολούθως αναλύονται κατά τομείς οι στόχοι, η χρήση βίας, το μέγεθος και η έκταση της προς εφαρμογή δύναμης, η ταχύτητα εκτέλεσης, οι προσβολές υποδομών και οι παράπλευρες απώλειες αμάχων, καθώς και η τεχνική επ΄ αυτών.
Τελικά το δόγμα αυτό υιοθετήθηκε από τον αμερικανικό στρατό και εφαρμόσθηκε στον πόλεμο του Ιράκ το 2003, όπου τότε ο όρος έγινε περισσότερος γνωστός από τα διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης (ΜΜΕ).
Σημαία της Γης
Η σημαία δεν είναι επίσημη, καθώς δεν υπάρχει επίσημος κυβερνητικός φορέας για τη Γη.
Συνδέεται με την Ημέρα της Γης, που αφορά την ευαισθητοποίηση για θέματα περιβάλλοντος και τον εορτασμό του κινήματος της παγκόσμιας κοινότητας.
Ιστορία
thumb|300px|center|Η Γη όπως φαίνεται από απόσταση 400 χιλιάδων χιλιομέτρων. Φωτογραφία από το [[Απόλλων 10 G69-0487 or G69-0487-1 από το NASA/Ames Imaging Library Server]]
thumb|300px|center|Η Γη όπως φαίνεται από το [[Απόλλων 17, το πλήρωμα του οποίου κατευθυνόταν προς τη Σελήνη.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γη
Γιώργος Καμπανέλλης
Ο Γιώργος Καμπανέλλης (1930 - 2010) ήταν Έλληνας ηθοποιός, αδελφός του σεναριογράφου Ιάκωβου Καμπανέλλη, που διακρίθηκε σε ρόλους ζεν πρεμιέ στον κινηματογράφο.
Γεννήθηκε στη Νάξο το 1930. Σκηνοθέτησε μαζί με τον αδερφό του την ταινία Το κανόνι και το αηδόνι το 1968. Απεβίωσε στην Αθήνα στις 3 Ιανουαρίου 2010 από καρκίνο. Το 1953 εμφανίστηκε σε έναν από τους πρώτους του ρόλους στην ταινία Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται. Στη δεκαετία του 1960 έπαιξε σε πολλές ταινίες, όπως Κλάψε φτωχή μου καρδιά (1962), Με πότισες φαρμάκι (1965) και Τώρα που φεύγω από τη ζωή (1966).
Ως ηθοποιός
Ως σκηνοθέτης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Απλά τερματιζόμενη σηματοδότηση
Η απλά-τερματιζόμενη σηματοδοσία (Αγγλικά:Single-ended signaling) είναι η απλούστερη και πιο συνηθισμένη μέθοδος αποστολής ηλεκτρικών σημάτων μέσω δύο καλωδίων. Το ένα καλώδιο μεταφέρει μία μεταβαλλόμενη τάση, ή οποία αντιπροσωπεύει το σήμα, ενώ το άλλο καλώδιο είναι συνδεμένο σε μία τάση αναφοράς, συνήθως τη γείωση (ground. Η κυριότερη εναλλακτική λύση στην απλά τερματιζόμενη σηματοδοσία είναι η διαφορική σηματοδοσία. Η απλά-τερματιζόμενη σηματοδοσία κοστίζει φθηνότερα από την διαφορική, αλλά δεν έχει την δυνατότητα να απορρίπτει τον θόρυβο που προκαλείται από: Το κύριο πλεονέκτημα της απλά τερματιζόμενης σηματοδοσίας σε σχέση με την διαφορική, είναι το ότι απαιτούνται λιγότερα καλώδια για την μεταφορά πολλαπλών σημάτων. Εάν υπάρχουν n τον αριθμό σήματα προς μεταφορά, απαιτούνται n+1 καλώδια, ένα για κάθε σήμα και ένα επιπλέον για την γείωση. Αντίθετα η διαφορική σηματοδοσία χρησιμοποιεί τουλάχιστον 2n καλώδια. Ένα μειονέκτημα της απλά τερματιζόμενης σηματοδοσίας είναι ότι τα ρεύματα επιστροφής όλων των σημάτων μοιράζονται τον ίδιο αγωγό (ακόμη και εάν χρησιμοποιούνται ξεχωριστά καλώδια γείωσης, οι γειώσεις συνδέονται αναπόφευκτα η μία με την άλλη), και αυτό μερικές φορές προκαλεί παρεμβολές ("crosstalk") ανάμεσα στα σήματα.
Πρότυπα
Η απλά τερματιζόμενη σηματοδοσία χρησιμοποιείται ευρέως, και την συναντάμε σε αρκετά συνηθισμένα πρότυπα μετάδοσης όπως:
Κατηγορία:Τηλεπικοινωνίες
إشارة طرف مفرد Asymmetrische Signalübertragung
Πρασούρα Κουφονησίων
Η Πρασούρα ή Κοπριά είναι ακατοίκητη νησίδα των Κυκλάδων, η οποία βρίσκεται ανατολικά της Νάξου και βορειοανατολικά από το Κουφονήσι σε απόσταση 4,3 ν. μ.. Αναφέρεται επίσημα το 2001 να προσαρτάται στην κοινότητα Κουφονησίων. Ανήκει στη δημοτική ενότητα Κουφονησίων του δήμου Νάξου & Μικρών Κυκλάδων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες των Κουφονησίων
Πιροσκί
Ετυμολογία
Ο όρος πιροζόκ (ενικός αριθμός του πιροσκί) αποτελεί υποκοριστικό του ρωσικού πιρόγκ (pirog), που σημαίνει πίτα πλήρους μεγέθους. Τα πιροσκί δεν πρέπει να συγχέονται με τα πιερόγκι (pierogi) (συγγενής όρος), τα οποία ονομάζονται βαρένικι στα ουκρανικά και τα ρωσικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσική κουζίνα Κατηγορία:Ουκρανική κουζίνα Κατηγορία:Λευκορωσική κουζίνα Κατηγορία:Φαγητό δρόμου Κατηγορία:Ασκεναζική κουζίνα Κατηγορία:Ρωσικά επιδόρπια Κατηγορία:Πιάτα με γέμιση
Κονσταντέν Σαμυέλ Ραφινέσκ
Ο Κονσταντέν Σαμυέλ Ραφινέσκ-Σμαλτς (γαλλ. Constantine Samuel Rafinesque-Schmaltz, 22 Οκτωβρίου 1783 – 18 Σεπτεμβρίου 1840) ήταν Γάλλος αυτοδίδακτος πολυμαθής, που γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και μεγάλωσε στη Γαλλία. Νεότατος ακομα ταξίδεψε στις ΗΠΑ και τελικώς εγκαταστάθηκε στο Οχάιο το 1815. Εκεί συνεισέφερε στη βοτανική, τη ζωολογία, τη μυκητολογία και τη μελέτη των προϊστορικών τύμβων της Βόρειας Αμερικής. Επιπλέον μελέτησε τις αρχαίες Μεσοαμερικανικές γλώσσες.
Ο Ραφινέσκ ήταν μια εκκεντρική ιδιοφυΐα. Αν και αυτοδίδακτος, αρίστευσε σε διάφορες περιοχές της ανθρώπινης γνώσεως και συνέγραψε πολλές εργασίες ανθρωπολογίας, βιολογίας, γεωλογίας και γλωσσολογίας, αλλά δεν τιμήθηκε για το έργο του σε κάποια από αυτές τις επιστήμες όσο ζούσε. Στην πραγματικότητα ήταν μάλλον περιφρονημένος από την αμερικανική επιστημονική κοινότητα και οι εργασίες που υπέβαλε απορρίπτονταν αυτομάτως από τα κυριότερα επιστημονικά περιοδικά. Ανάμεσα στις θεωρίες του ήταν η άποψη ότι οι πρόγονοι των σημερινών Ινδιάνων της Αμερικής είχαν μεταναστεύσει στην ήπειρο από την Ασία διαβαίνοντας από τον Βερίγγειο πορθμό (αποδείχθηκε σωστή), και ότι η αμερικανική ήπειρος κατοικείτο από μαύρους ιθαγενείς ήδη την εποχή της πρώτης ευρωπαϊκής αφίξεως (λανθασμένη).
Η ζωή του
Ο Ραφινέσκ γεννήθηκε στον Γαλατά, ένα προάστιο (νυν συνοικία) της Κωνσταντινούπολης, στην τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία. Πατέρας του ήταν ο Φ.Ζ. Ραφινέσκ, Γάλλος έμπορος από τη Μασσαλία, και μητέρα του η M. Σμαλτς, γερμανικής καταγωγής αλλά γεννημένη στην Πόλη. Ο πατέρας πέθανε στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ περί το 1793. Ο Ραφινέσκ πέρασε τα νιάτα του στη Μασσαλία και εκεί έγινε ένας αυτοδίδακτος μορφωμένος άνθρωπος, ενώ δεν σπούδασε ποτέ σε πανεπιστήμιο. Σε ηλικία 12 ετών είχε ήδη αρχίσει να συλλέγει φυτά σε ένα φυτολόγιο. Στα 14 είχε μάθει μόνος του την αρχαία ελληνική και τη λατινική γλώσσα, επειδή ήθελε να συμβουλεύεται τις υποσημειώσεις των βιβλίων που διάβαζε στη βιβλιοθήκη της γιαγιάς του. Το 1802 ταξίδεψε στη Φιλαδέλφεια μαζί με τον νεότερο αδελφό του. Περιηγήθηκαν την Πενσυλβάνια και το Ντέλαγουερ, όπου ο Κονσταντέν γνώρισε τους περισσότερους από τους λίγους βοτανολόγους της νέας τότε χώρας των ΗΠΑ.
Το 1805 ο Ραφινέσκ επέστρεψε στην Ευρώπη με τη συλλογή βοτανικών δειγμάτων του και εγκαταστάθηκε στο Παλέρμο της Σικελίας, όπου έμαθε και την ιταλική γλώσσα. Ασχολήθηκε με το εμπόριο, και σημείωσε τέτοια επιτυχία, ώστε είχε αρκετά χρήματα για να αφιερωθεί πλέον αποκλειστικά στη μελέτη της φυσικής ιστορίας. Για λίγο πάντως εργάσθηκε ως γραμματέας του Αμερικανού προξένου στην πόλη. Κατά την παραμονή του στη Σικελία μελέτησε και εκεί τα φυτά και τα ψάρια, βαφτίζοντας πολλά νέα είδη τους. Το 1808 εκλέχθηκε εταίρος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών.
Η κυρίως περίοδος στις ΗΠΑ
Ο Ραφινέσκ είχε μια «σύζυγο», με την οποία όμως δεν είχαν παντρευτεί επισήμως «με χαρτιά», και έτσι όταν ο γιος τους πέθανε το 1815, την εγκατέλειψε και επέστρεψε για πάντα στις ΗΠΑ. Αλλά το πλοίο του βούλιαξε κοντά στην ακτή του Κονέκτικατ και έχασε όλα του τα βιβλία (50 κούτες) και όλα τα δείγματα που είχε πάρει μαζί του (μόνο τα κοχύλια ήταν περισσότερα από 60 χιλιάδες). Εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη και έγινε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του «Λυκείου Φυσικής ιστορίας», της σημερινής Ακαδημίας Επιστημών της Νέας Υόρκης. Το 1817 ωστόσο, το βιβλίο του Florula Ludoviciana (= «Χλωρίδα της Πολιτείας Λουιζιάνα») επικρίθηκε σφοδρά από τους βοτανολόγους, γεγονός που δημιούργησε κακό προηγούμενο για τα μετέπειτα έργα του. Το 1818 είχε συλλέξει περισσότερα από 250 νέα δείγματα φυτών και ζώων.
thumb|Το γένος φυτών [[Rafinesquia ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του Ραφινέσκ.]] Το θέρος του 1818, στο Χέντερσον του Κεντάκυ, ο Ραφινέσκ γνώρισε τον φυσιοδίφη Τζον Τζέιμς Οντιμπόν και μάλιστα διέμεινε στο σπίτι του τρεις περίπου εβδομάδες.
Το 1819 ο Ραφινέσκ έγινε καθηγητής της βοτανικής στο «Τρανσυλβάνειο Πανεπιστήμιο» στο Λέξινγκτον, όπου παρέδιδε επίσης ιδιαίτερα μαθήματα γαλλικών, ιταλικων και ισπανικών. Είχε μια γνωριμία με τον Τζων Ντ. Κλίφορντ, έναν έμπορο που ενδιαφερόταν για τους αρχαίους «τύμβους» που διασώζονταν σε όλη την κοιλάδα του ποταμού Οχάιο. Συνεργάσθηκαν έτσι επί του θέματος, με τον Κλίφορντ να διεξάγει την αρχειακή έρευνα, αναζητώντας την προέλευση αυτών των λοφίσκων, και τον Ραφινέσκ να τους μετρεί και να τους χαρτογραφεί.
Ο Ραφινέσκ άρχισε να καταγράφει όλα τα άγνωστα ως τότε είδη φυτών και ζώων που συναντούσε σε περιηγήσεις του σε όλο το Κεντάκυ. Την άνοιξη του 1826 παραιτήθηκε από το πανεπιστήμιο και άρχισε να ταξιδεύει και να δίνει διαλέξεις σε διάφορα μέρη. Προσπάθησε να ιδρύσει περιοδικό και βοτανικό κήπο, αλλά χωρίς επιτυχία. Τελικώς εγκαταστάθηκε οριστικά στη Φιλαδέλφεια, καθώς ήταν τότε κέντρο εκδοτικής δραστηριότητας και επιστημονικής έρευνας. Εκεί εξέδωσε το περιοδικό The Atlantic Journal and Friend of Knowledge, a Cyclopædic Journal and Review, το οποίο επέζησε για μόλις οκτώ τεύχη (1832-1833).
Θάνατος
Ο Ραφινέσκ πέθανε από καρκίνο του στομάχου και του ήπατος στη Φιλαδέλφεια, σε ηλικία 56 ετών. Είναι πιθανό ότι ο καρκίνος προήλθε από την αυτοθεραπεία του μερικά χρόνια νωρίτερα με ένα φαρμακευτικό μείγμα που περιείχε αδίαντο. Τάφηκε στον πρόδρομο του σημερινού Κοιμητηρίου Ρόναλντσον, αλλά τον Μάρτιο του 1924, έγινε μετακομιδή των οστών του στο «Τρανσυλβάνειο Πανεπιστήμιο», όπου εναποτέθηκαν σε τάφο υπό την επιγραφή «Τιμή σε κείνον για τον οποίο αυτή καθυστέρησε.»
Η Εκδίωξη του Ηλιόδωρου από τον Ναό
Η Εκδίωξη του Ηλιόδωρου από το Ναό (ιταλικά: Cacciata di Eliodoro dal tempio), είναι μια τοιχογραφία που δημιουργήθηκε το έτος 1511 από τον Ιταλό ζωγράφο της Αναγέννησης, τον Ραφαήλ. Βρίσκεται στο Αποστολικό Παλάτι, τώρα Μουσείο, του Βατικανού. Το έργο εκτελέστηκε μετά από παραγγελία του πάπα, για τη διακόσμηση των ιδιαίτερων διαμερισμάτων του, που σήμερα είναι γνωστές ως Αίθουσες του Ραφαήλ (Stanze di Raffaello). Η αίθουσα έλαβε το όνομά της από αυτόν τον πίνακα: αίθουσα του Ηλιόδωρου (Stanza di Eliodoro).
Θέμα
Ο πίνακας απεικονίζει ένα ιστορικό γεγονός, το οποίο περιγράφει η Βίβλος στα βιβλία των Μακκαβαίων (3:21-28). Ο βασιλιάς της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών, ο Σέλευκος Δ΄ ο Φιλοπάτωρ, λόγω οικονομικής στενότητας, διέταξε τον υπουργό του Ηλιόδωρο να του φέρει τον θησαυρό, που ήταν φυλαγμένος στον Ναό της Ιερουσαλήμ. Ο ανώτατος ιερέας, ο Ονίας Γ', αρνήθηκε κατηγορηματικά και απέτρεψε την αρπαγή των πολύτιμων αντικειμένων. Σύμφωνα με τη βιβλική αφήγηση, σαν απάντηση στις προσευχές του, ο Θεός έστειλε έναν καβαλάρη, υποβοηθούμενο από δύο νέους, για να διώξουν τον Ηλιόδωρο έξω από τον ναό.
Περιγραφή του πίνακα
thumb|left|Λεπτομέρεια του πίνακα. thumb|right|Λεπτομέρεια του πίνακα. Πρόκειται για μια δραματική απεικόνιση, την οποία διατρέχει ένα πολύ γρήγορο ρεύμα κίνησης. Ο Ραφαήλ ήθελε να αποδώσει τη βία του πάθους με τον τρόπο του Μιχαήλ Αγγέλου, μα διατηρεί επίσης μια απόσταση, επιτρέποντας μια αίσθηση αντικειμενικότητας. Η κίνηση των προσώπων έχει ένα ρυθμό γρήγορο, σαν να συμμετέχουν σε χορογραφία. Το φως, όπως εισέρχεται στη σκηνή από ψηλά και ο τρόπος που πέφτει στις καμπύλες, παρέχει ένα θαυμάσιο παράδειγμα σκηνικού φωτισμού. Κάθε φιγούρα ακολουθεί την κίνησή της με την τεχνική ακρίβεια χορευτικής φιγούρας. Η σκηνική παρουσία είναι αποκάλυψη, αλλά και φαντασία, η οποία με τη σειρά της αποτελεί ιστορική αναπαράσταση, όπως την οργάνωσε ο καλλιτέχνης.
Η απεικόνιση έχει δύο διακριτούς χρόνους: έναν πίνακα μέσα στον πίνακα. Αυτό αρκεί για να την μεταφέρει από το επίπεδο της απεικόνισης σε αυτό της υποκριτικής, του θεατρικού θεάματος. Το κεντρικό θέμα της σκηνής δεν είναι πλέον στο κέντρο, αλλά στα δεξιά. Εκεί ο Ηλιόδωρος και οι ακόλουθοί του εκδιώκονται από τον οπλισμένο καβαλάρη και τους δύο νέους. Για την αναπαράστασή τους, ο Ραφαήλ ακολουθεί τη βιβλική περιγραφή ως την τελευταία λεπτομέρεια. Στα αριστερά της σκηνής παρακολουθεί ο Πάπας Ιούλιος Β΄, πράγμα με το οποίο γίνεται σαφής υπόνοια, πως ο ίδιος είναι υπεύθυνος να προστατέψει την ακεραιότητα των κεκτημένων της Εκκλησίας και να κυνηγήσει τους κοσμικούς σφετεριστές των παπικών γαιών. Αποτελεί κυρίαρχη φιγούρα ανάμεσα σε όσους στέκονται πλάι του και επανεμφανίζεται και στις μικρότερες σκηνές.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Ραφαήλ Κατηγορία:Έργα αναγεννησιακής ζωγραφικής Κατηγορία:Εκθέματα στα Μουσεία Βατικανού Κατηγορία:Τοιχογραφίες
Blücher (καταδρομικό)
Το Blücher ήταν το δεύτερο από τα πέντε βαρέα καταδρομικά κλάσης Admiral Hipper που ναυπηγήθηκαν για το γερμανικό ναυτικό (Kriegsmarine) μετά την άνοδο των Εθνικοσοσιαλιστών στην εξουσία και την αποκήρυξη της Συνθήκης των Βερσαλλιών. Ονομάστηκε προς τιμή του Πρώσου Στρατάρχη Γκέμπχαρντ Λέμπερεχτ φον Μπλύχερ (Gebhard Leberecht von Blücher), ο οποίος είχε συμβάλλει με τρόπο καθοριστικό στη νίκη ενάντια στο Ναπολέοντα στη Μάχη του Βατερλώ.
Το πλοίο εντάχθηκε στη δύναμη του στόλου τον Σεπτέμβριο του 1939, λίγο μετά το ξέσπασμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Τον Απρίλιο του 1940 συμμετείχε στην Επιχείρηση Weserübung, την επίθεση στη Νορβηγία. Ήταν η ναυαρχίδα της Ομάδας 5 με επικεφαλής τον Όσκαρ Κούμερτζ (Oskar Kummetz) και αποστολή τη διέλευση του Όσλοφιορντ και την κατάληψη της νορβηγικής πρωτεύουσας. Αυτή ήταν η πρώτη και τελευταία πολεμική αποστολή για το νεότευκτο καταδρομικό: παράκτιες πυροβολαρχίες το έπληξαν από πολύ μικρή απόσταση. Δύο τορπίλες που βλήθηκαν επίσης από παράκτια μονάδα του προκάλεσαν βαρύτατες ζημιές. Ξέσπασε πυρκαγιά η οποία αποδείχθηκε ανεξέλεγκτη με συνέπεια, μετά την έκρηξη μιας αποθήκης πυρομαχικών, το σκάφος να ανατραπεί και να βυθιστεί. Το κύτος του βρίσκεται ακόμα στο Όσλοφιορντ.
Περιγραφή
Το καταδρομικό είχε ολικό μήκος 202,8 m (αργότερα αυξήθηκε στα 205,9 m), πλάτος 21,3 m και βύθισμα 7,74 m. Το εκτόπισμα του ήταν 16170 MT, ενώ με πλήρη φόρτο μάχης αυξάνονταν στους 18200 LT. Η μέγιστη ταχύτητα του ήταν 32 kn. Το πλήρωμα αποτελούνταν από 42 αξιωματικούς και 1.340 ναύτες.
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από οκτώ πυροβόλα των 20,3 cm, τα οποία ήταν τοποθετημένα ανά δύο σε τέσσερις πύργους πυροβόλων. Οι δύο εξ αυτών βρίσκονταν μπροστά και οι άλλοι δύο στο πίσω μέρος του πλοίου. Αντιαεροπορική προστασία παρείχαν δώδεκα πυροβόλα των 105 mm, δώδεκα των 37 mm και οκτώ των 20 mm. Επίσης ήταν εγκατεστημένοι έξι τορπιλοσωλλήνες διαμετρήματος 53,3 cm. To Blücher μετέφερε επίσης αναγνωριστικά υδροπλάνα Arado Ar 196, τα οποία απονηώνονταν με καταπέλτη. Η ζώνη θωράκισης είχε πάχος από 70 mm ως 80 mm, του ανώτερου καταστρώματος από 12 mm ως 30 mm και του κύριου θωρακισμένου καταστρώματος από 20 mm ως 50 mm. Το εμπρόσθιο μέρος των πύργων των πυροβόλων είχε θωράκιση πάχους 105 mm, ενώ στα πλαϊνά ήταν 70 mm.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το Blücher ναυπηγήθηκε στις εγκαταστάσεις της Deutsche Werke στο Κίελο. Η κατασκευή του ξεκίνησε στις 15 Αυγούστου 1936 και η καθέλκυση του έλαβε χώρα στις 8 Ιουλίου 1937. Ολοκληρώθηκε και εντάχθηκε στη δύναμη του Kriegsmarine δύο χρόνια αργότερα, στις 20 Σεπτεμβρίου 1939.
Τον Νοέμβριο έγιναν οι τελικές βελτιώσεις και στη συνέχεια το σκάφος απέπλευσε με προορισμό το Γκότενχαφεν στη Βαλτική προκειμένου να ξεκινήσουν οι θαλάσσιες δοκιμές. Αυτές διήρκεσαν μέχρι και τα μέσα Δεκεμβρίου, ενώ στη συνέχεια το καταδρομικό επέστρεψε στο Κίελο για επιπλέον μετατροπές. Τον Ιανουάριο του 1940 πραγματοποιήθηκαν ξανά δοκιμές και ασκήσεις στη Βαλτική, οι οποίες όμως διακόπηκαν εξαιτίας του πάγου. Στις 5 Απριλίου το Blücher κρίθηκε έτοιμο να συμμετάσχει σε πολεμικές αποστολές, ξεκινώντας από την εισβολή στη Νορβηγία εντός του μηνός.
Επιχείρηση Weserübung
Στις 5 Απριλίου 1940 επιβιβάστηκε στο πλοίο ο υποναύαρχος Όσκαρ Κούμερτζ (Oskar Kummetz) καθώς και 800 άνδρες της 163ης Μεραρχίας Πεζικού. Στις 8 Απριλίου το Blücher απέπλευσε με προορισμό τη Νορβηγία, ως ναυαρχίδα ναυτικής δύναμης στην οποία συμμετείχαν επίσης το βαρύ καταδρομικό Lützow, το ελαφρύ καταδρομικό Emden και πολυάριθμα μικρότερα σκάφη. Στόχος ήταν η κατάληψη του Όσλο. Ενώ διέρχονταν από τον Κατεγάκη και τον Σκαγερράκη, τα γερμανικά πλοία δέχτηκαν επίθεση από από το βρετανικό υποβρύχιο HMS Triton. Κανένα δεν υπέστη ζημιές και το ταξίδι τους συνεχίστηκε κανονικά.
Όταν προσέγγισαν την είσοδο του Όσλοφιορντ είχε ήδη νυχτώσει. Λίγο μετά τις 23:00 (ώρα Νορβηγίας) η γερμανική δύναμη έγινε αντιληπτή από τη νορβηγική άκατο Pol III. Άμεσα της επιτέθηκε η τορπιλάκατος Albatros που την κατέστρεψε, όχι όμως πριν εκπέμψει σήμα συναγερμού και ειδοποίησει πως δέχεται επίθεση από άγνωστα πλοία. Στις 23:00 νορβηγική παράκτια πυροβολαρχία εντόπισε με χρήση προβολέων την ύπαρξη των άγνωστων σκαφών και έβαλε δύο προειδοποιητικές βολές. Πέντε λεπτά αργότερα οι Νορβηγοί έβαλλαν ακόμη πέντε φορές εναντίον των Γερμανών, όμως η ορατότητα ήταν πολύ κακή και αστόχησαν. Χωρίς να υποστεί πλήγματα, το Blücher προσπέρασε το βεληνεκές αυτών των πυροβολαρχιών μέχρι τις 23:35.
Στο διάστημα 00:30-02:00 ο γερμανικός στολίσκος ακινητοποιήθηκε προκειμένου να αποβιβαστούν 150 στρατιώτες. Επέβαιναν σε ελαφρά σκάφη (Räumboote) και αποστολή τους ήταν να πλήξουν τις πυροβολαρχίες στο Rauøy και το Bolærne καθώς και τον λιμένα του Χόρτεν. Παρόλο που οι Γερμανοί είχαν απολέσει το στοιχείο του αιφνιδιασμού, το Blücher συνέχισε κανονικά την πορεία του μέσα στο φιόρδ ώστε να βρίσκεται στο Όσλο την αυγή. Στις 4:40 οι Νορβηγοί το εντόπισαν με τους προβολείς τους και τα βαρέα πυροβόλα του φρουρίου Oscarsborg άνοιξαν πυρ από πολύ μικρή απόσταση, καταφέρνοντας μάλιστα να χτυπήσουν το Blücher δύο φορές. Το γερμανικό καταδρομικό ανταπέδωσε άμεσα στα πυρά, όμως το δεύτερο βλήμα το χτύπησε κοντά στο υπόστεγο των αεροσκαφών. Γρήγορα ξέσπασε πυρκαγιά, η οποία εξαπλώθηκε ραγδαία και προκάλεσε την έκρηξη των πυρομαχικών που μεταφέρονταν για τις χερσαίες δυνάμεις καθώς καιτων δύο υδροπλάνων Arado. Πολλές από τις τουρμπίνες και τις γεννήτριες αχρηστεύτηκαν.
Το Blücher επιτάχυνε στους 32 kn επιχειρώντας να προσπεράσει το νορβηγικό φρούριο, όμως τα πυροβόλα του γειτονικού οχυρού στο Drøbak επίσης άνοιξαν πυρ. Μετά από την πρώτη ομοβροντία του Drøbak χάθηκε ο έλεγχος των πηδαλίων από τη γέφυρα και η πλοήγηση γινόταν πλέον με τα εφεδρικά μέσα. Στις 04:34 οι αμυνόμενοι κατάφεραν να πλήξουν το ήδη λαβωμένο καταδρομικό με δύο τορπίλες. Παρόλο που υπέστη σοβαρότατες ζημιές κατάφερε να βγει από τη ζώνη πυρός του εχθρού. Έχοντας μπλοκαρισμένες προπέλες και με το 60% της ηλεκτρικής του ισχύος εκτός, ακινητοποιήθηκε και έριξε τις άγκυρες του στις 04:50. Η κατάσβεση της πυρκαγιάς ήταν πλέον προτεραιότητα, ενώ το πλοίο είχε αρχίσει ήδη να παίρνει κλίση. Η φωτιά έφτασε τελικά σε αποθήκη πυρομαχικών και ακολούθησε βίαιη έκρηξη, που με τη σειρά της προκάλεσε έκρηξη των δεξαμενών καυσίμων. Σύντομα δόθηκε εντολή εγκατάλειψής του σκάφους, που ανετράπη και βυθίστηκε τελικά στις 07:30 με μεγάλες ανθρώπινες απώλειες.
Η καταστροφή του Blücher και οι βαρύτατες ζημιές που υπέστη το Lützow ανάγκασαν τη γερμανική δύναμη να υποχωρήσει. Τα χερσαία τμήματα αποβιβάστηκαν στην ανατολική πλευρά του φιόρδ και κατέλαβαν το φρούριο Oscarborg το πρωί της 10ης Απριλίου. Στη συνέχεια επιτέθηκαν στο Όσλο. Αλεξιπτωτιστές κατέλαβαν το αεροδρόμιο της πόλης και ολοκλήρωσαν την περικύκλωση της. Μέχρι το μεσημέρι βρίσκονταν υπό γερμανικό έλεγχο. Το κύτος του καταδρομικού βρίσκεται μέχρι σήμερα στο σημείο που βυθίστηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταδρομικά κλάσης Admiral Hipper
Ιωάννης Ψαρρέας
Ο Ιωάννης Ψαρρέας (1902 - 5 Δεκεμβρίου 1982) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Νομιτσί της Μάνης. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ιδιώτευσε ως ακτινολόγος. Υπήρξε δημοτικός σύμβουλος Καλαμάτας καθώς και πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου. Το 1956 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Μεσσηνίας με την ΕΡΕ. Από τότε εκλεγόταν βουλευτής μέχρι το το 1977.
Διετέλεσε υφυπουργός υγείας στις κυβερνήσεις Καραμανλή (1956, 1958, 1961) την περίοδο 1956 - 1963.
Ήταν παντρεμένος και είχε μια κόρη. Κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο, στις 6 Δεκεμβρίου 1982.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές Μεσσηνίας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Κοινωνικής Πρόνοιας
Τσερνόμπιλ (πόλη)
"Αυτό το άρθρο αφορά την ίδια την πόλη. Για το πυρηνικό ατύχημα, δείτε την καταστροφή του Τσερνομπίλ. Για το πυρηνικό εργοστάσιο, ανατρέξτε στο Πυρηνικό εργοστάσιο του Τσερνομπίλ. Για άλλες χρήσεις, δείτε το Τσέρνομπιλ (αποσαφήνιση) ." Το Τσερνόμπιλ (ρωσικά: Чернобыль), ή Τσορνόμπιλ (ουκρανικά: Чорнобиль), είναι πόλη στην περιορισμένη Ζώνη Αποκλεισμού του Τσερνόμπιλ που βρίσκεται στο Ραγιόν Ιβάνκιβ στα βόρεια της Περιφέρειας Κιέβου, κοντά στα σύνορα της Ουκρανίας με τη Λευκορωσία. Το Τσερνόμπιλ βρίσκεται περίπου 90 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Κιέβου και περίπου 140 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Λευκορωσικής πόλης Γόμελ και 16 χιλιόμετρα από τα σύνορα της Ουκρανίας με τη Λευκορωσία. Η πόλη ήταν το διοικητικό κέντρο του Ραγιόν Τσερνόμπιλ από το 1923 μέχρι που καταργήθηκε το 1988. Πριν την εκκένωσή της, η πόλη είχε περίπου 14.000 κατοίκους.
Η πόλη εκκενώθηκε στις 27 Απριλίου 1986, 30 ώρες μετά το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνόμπιλ στον Πυρηνικό Σταθμό Παραγωγής Ενέργειας του Τσερνόμπιλ, το οποίο ήταν το πιο καταστροφικό πυρηνικό ατύχημα στην ιστορία. Ο σταθμός ηλεκτροπαραγωγής ήταν εντός της περιοχής του Ραγιόν Τσερνόμπιλ. Το Πρίπιατ, μια πόλη μεγαλύτερη και πιο κοντά στο εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από το Τσερνόμπιλ, είχε κατασκευαστεί ως κατοικία για τους εργαζόμενους στα εργοστάσια ηλεκτροπαραγωγής. Μετά το ατύχημα, η διοίκηση της περιοχής του Ραγιόν Τσερνόμπιλ μεταφέρθηκε στο γειτονικό Ραγιόν Ιβάνκιβ. Η πόλη Σλαβούτιτς, που χτίστηκε για όσους εγκατέλειψαν το Πρίπιατ, έλαβε τον πληθυσμό που είχε εκκενωθεί από το Τσερνόμπιλ.
Πρόσφατα, οι τραγωδίες του Τσερνομπίλ απεικονίστηκαν σε μια σειρά που ονομάζεται Chernobyl.
Σήμερα το Τσερνόμπιλ είναι ως επί το πλείστον πόλη-φάντασμα, αλλά ένας μικρός αριθμός ατόμων εξακολουθεί να κατοικεί σε σπίτια με ταμπέλες που αναγράφουν: «Ο ιδιοκτήτης αυτού του σπιτιού ζει εδώ».
Οι εργαζόμενοι στο εποπτικό και διοικητικό προσωπικό της Ζώνης Απομόνωσης βρίσκονται στην πόλη σε μακροχρόνια βάση. Υπάρχουν δύο γενικά καταστήματα και ένα ξενοδοχείο για τους τουρίστες, που συνεχίζουν να επισκέπτονται τον χώρο του πυρηνικού ατυχήματος και την πόλη. μικρογραφία|Φωτογραφία της πόλης και του σταθμού ηλεκτροπαραγωγής του Τσερνομπίλ από το [[Μιρ|σταθμό Mir, 1997.]]
Κατά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022, η πόλη έπεσε στα χέρια του ρωσικού στρατού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας
Hanoi Rocks
Οι Hanoi Rocks ήταν φινλανδικό hard rock συγκρότημα, το οποίο δημιουργήθηκε το 1979 στο Ελσίνκι και διαλύθηκαν έξι χρόνια αργότερα λόγω του θανάτου του ντράμερ τους, Razzle, έχοντας κυκλοφορήσει πέντε στούντιο άλμπουμ.
Ο τραγουδιστής Μάικλ Μονρό και ο κιθαρίστας Άντι ΜακΚόι επανένωσαν το συγκρότημα το 2001 και μέχρι το 2009 κυκλοφόρησαν τρία στούντιο άλμπουμ, γνωρίζοντας επιτυχία στην πατρίδα τους και την Ιαπωνία.
Τα πρώτα χρόνια (1979-1985)
Οι Hanoi Rocks σχηματίστηκαν το 1979 στο Ελσίνκι και η πρώτη τους σύνθεση αποτελούνταν από τον τραγουδιστή και σαξοφωνίστα Μάικλ Μονρό (Μάτι Φάγκερχολμ), τους κιθαρίστες Nusty Suicide (Γιαν Στένφορς) και Στέφαν Πίσνακ, τον μπασίστα Νέντο Σόινινεν και το ντράμερ Πέκι Σίρολα. Την επόμενη χρονιά, οι Πίσνακ, Σίρολα και Σόινινεν αντικαταστάθηκαν από τον κιθαρίστα Άντι ΜακΚόι (Άντι Χούλκο), τον μπασίστα Σάμι Γιάφα και το ντράμερ Γκιπ Καζίνο (Γιέσπερ Σπόρε).
Το 1981, μετακόμισαν τη Στοκχόλμη ηχογραφώντας τον πρώτο τους δίσκο με τίτλο "Bangkok Shocks, Saigon Shakes, Hanoi Rocks", ο οποίος κυκλοφόρησε μόνο στις σκανδιναβικές χώρες και την επόμενη χρονιά μετακόμισαν στο Λονδίνο, προσπαθώντας να εκμεταλλευθούν την πιο έντονη μουσική δράση στις βρετανικές πόλεις. Με σκοπό την προώθηση του ονόματος τους, κυκλοφόρησαν το "Oriental Beat" και στη συνέχεια ο Καζίνο απολύθηκε, με τον Razzle (Νίκολας Ντίνγκλεϊ) να παίρνει τη θέση του.
Άννα Τσιτσέροβα
Η Άννα Βλαντιμίροβνα Τσιτσέροβα (ρωσικά: Анна Владимировна Чичерова, γεννήθηκε 22 Ιουλίου 1982) είναι Ρωσίδα αθλήτρια του άλματος εις ύψος. Είναι χρυσή Ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 του Λονδίνου.
Hanoi Rocks
Τα πρώτα χρόνια (1979-1985)
Το συγκρότημα υπέγραψε στην "CBS Records" και η διασκευή τους στο "Up Around the Bend" των Creedence Clearwater Revival έγινε το μοναδικό τους σινγκλ που κατάφερε να μπει στους βρετανικούς καταλόγους επιτυχιών, το καλοκαίρι του 1984. Ο δίσκος "Two Steps from the Move" ανέβηκε στο Top-30 στο Ηνωμένο Βασίλειο και το Top-50 στην Ιαπωνία και οι Hanoi Rocks περιόδευσαν στη Βόρεια Αμερική, αλλά ο Razzle σκοτώθηκε σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα στις 8 Δεκεμβρίου 1984 στο Ρεντόντο Μπιτς της Καλιφόρνια. Ο πρώην ντράμερ των Clash, Τέρι Τσάιμς, ανέλαβε τα τύμπανα αλλά το συγκρότημα διαλύθηκε τον Μάιο του 1985, μετά από μία αποχαιρετιστήρια περιοδεία.
Αναδημιουργία (2001-2009)
Τον Φεβρουάριο του 2001, οι Μονρό και ΜακΚόι έπαιξαν μαζί ζωντανά για πρώτη φορά μετά το 1985. Μετά από μία σύντομη περιοδεία, αποφάσισαν να δημιουργήσουν και πάλι τους Hanoi Rocks, με τον Κάρι Λάχτινεν στα τύμπανα, τον Τίμπα Λέιν στο μπάσο και τον Κοστέλο Χαουταμόκι στη ρυθμική κιθάρα. Οι αντιδράσεις των οπαδών και των ΜΜΕ ήταν ενθουσιώδεις και το 2002 κυκλοφόρησαν το "Twelve Shots on the Rocks", ανεβαίνοντας στην πέμπτη θέση των τσαρτ της πατρίδας τους.
Άννα Τσιτσέροβα
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Γερεβάν, της ΣΣΔ Αρμενίας στην ΕΣΣΔ, αλλά γρήγορα μετακόμισε στην Μπελάγια Καλίτβα (μέρος της σημερινής Ρωσίας). Το 1999, κατέκτησε το πρώτη της χρυσό σε μεγάλη διοργάνωση, σε ηλικία 16 ετών, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων, που είχε γίνει στην Πολωνία.
Από το 2000 έως και το 2010 ήρθαν αρκετά μετάλλια και υψηλές θέσεις αυτήν. Πήρε χρυσό μετάλλιο στους Στρατιωτικές Αγώνες, το 2003. Ενώ το 2005, πήρε δύο χρυσά μετάλλια, έναν στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2005, στην Ισπανία κι ένα στην Πανεπιστημιάδα, στην Τουρκία. Η πρώτη της συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες έγινε το 2008 στο Πεκίνο, χωρίς να έχει κάποια διάκριση. Για πολλά χρόνια ήταν στο υψηλότερο επίπεδο του άλματος εις ύψος, με μικρό διάλειμμα εξ αιτίας της εγκυμοσύνης της. Το 2011 επέστρεψε και εδραιώθηκε ως μία από τις σπουδαιότερες αθλήτριες του αγωνίσματος. Κατέλαβε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, που είχε γίνει στη Νότια Κορέα, παίρνοντας τη θέση της Μπλάνκα Βλάσιτς.
Hanoi Rocks
Αναδημιουργία (2001-2009)
Τα δύο επόμενα χρόνια, το συγκρότημα περιόδευσε σε όλο τον κόσμο, με τον Στίβι Κλάσον να παίρνει τη θέση του Χαουταμόκι, ο οποίος απολύθηκε στα τέλη του 2004, ενώ ο Λέιν αποχώρησε λόγω οικογενειακών προβλημάτων. Τα τρία εναπομείναντα μέλη ηχογράφησαν το "Another Hostile Takeover", πριν ενταχθούν στο συγκρότημα ο κιθαρίστας Κόνι Μπλουμ και ο μπασίστας Άντι Κρίστελ. Για το υπόλοιπο της χρονιάς αλλά και το 2006, οι Hanoi Rocks περιόδευσαν στην Ευρώπη και την Ασία, πριν ξεκινήσουν να δουλεύουν πάνω στο όγδοο τους άλμπουμ, με τίτλο "Street Poetry".
Τον Ιανουάριο του 2008, ο Λάχτινεν ανακοίνωσε την αποχώρηση του από το συγκρότημα και δύο μήνες αργότερα πραγματοποίησαν την πρώτη τους ακουστική περιοδεία με τίτλο "Hanoi Rocks Steppin' Out Acoustically", με τον τεχνικό τυμπάνων να ολοκληρώνει τη σύνθεση τους. Στις 25 Μαΐου του ίδιου έτους, ανακοινώθηκε ότι τη θέση του ντράμερ αναλαμβάνει ο Τζορτζ Ατλάτζικ, για τις έξι αποχαιρετιστήριες συναυλίες του συγκροτήματος στο κλαμπ "Tavastia" του Ελσίνκι, όπου ο Nasty Suicide εμφανίστηκε ως γκεστ.
Άννα Τσιτσέροβα
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άλτες του ύψους Κατηγορία:Ρώσοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012
Hanoi Rocks
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φινλανδικά heavy metal συγκροτήματα Κατηγορία:Glam metal συγκροτήματα Κατηγορία:Glam rock συγκροτήματα Κατηγορία:Φινλανδικά hard rock συγκροτήματα
Λιμνοθάλασσα Προκόπου
thumb|right|290px|Η λιμνοθάλασσα Προκόπου. Η Λιμνοθάλασσα Προκόπου βρίσκεται στη δυτική Αχαΐα και είναι ενταγμένη στο Εθνικό Πάρκο υγροτόπων Κοτυχίου Στροφυλιάς που πρόκειται για ένα δίκτυο λιμνοθαλασσών, λιμνών, ελών και δασών, κατά μήκος των βορειοδυτικών ακτών της Πελοποννήσου.
Ονομασία
Συχνά αναφέρεται, λανθασμένα, και ως λιμνοθάλασσα της Καλόγριας (ή Καλογριάς) λόγω της γειτονικής ομώνυμης παραλίας. Ως ονομασία απαντάει και το «λίμνη της Στροφυλιάς ». Το ομώνυμο εκεί ιχθυοτροφείο ονομαζόταν παλιότερα «Ιχθυοτροφείο Προκοπονευροβίτσης».
Υδροβιότοπος
thumb|right|290px|Η λιμνοθάλασσα Προκόπου. Η λιμνοθάλασσα βρίσκεται στο Δάσος της Στροφυλιάς και μαζί με τη λιμνοθάλασσα του Πάπα (Αράξου), τη λίμνη-έλος Λάμια, τη Λιμνοθάλασσα Κοτυχίου και τα Μαύρα βουνά προστατεύεται από τη συνθήκη Ράμσαρ. Χωρίζει το δάσος από την θάλασσα και είναι φυσικό ιχθυοτροφείο με λαβράκια, κέφαλους και χέλια. Έχει γλυκό νερό. Γύρω την περιβάλλουν λόφοι από άμμο, οι οποίοι εμποδίζουν τα νερά των χειμάρρων να χυθούν στην θάλασσα και έτσι δημιουργείται η λίμνη. Εκεί φτάνουν πολλά υδρόβια και παροδικά πουλιά που φθάνουν να ξεχειμωνιάζουν. Επίσης υπάρχει και παρατηρητήριο πουλιών. Καλύπτει έκταση εμβαδού περίπου 1.500 στρέμματα με μικρά βάθη της τάξης των 0,5 μ. Μέσα σε όλη αυτή την έκταση υπάρχουν τρεις λεκάνες - λίμνες με βάθη περίπου 1,5 μ, οι Παλάδες (120 στρέμματα), Χειροβολιά (200 στρέμματα), Μικρολίμνη (30 στρέμματα). Η λίμνη επικοινωνεί με την θάλασσα μέσω αύλακα μήκους 2.300m με πλάτος 6-7 μ. και βάθος 0,8 μ. Στην λίμνη χύνονται τα νερά του Λάρισσου και του Φούσια.
Φωτοθήκη
Ακολουθούν κάποιες φωτογραφίες της λιμνοθάλασσας:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Λαρισσού Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας Κατηγορία:Λιμνοθάλασσες της Αχαΐας Κατηγορία:Εθνικό Πάρκο υγροτόπων Κοτυχίου Στροφυλιάς
Δακτυλίωση του φλοιού
μικρογραφία|307x307εσ|Εφαρμογή δακτυλίωσης του φλοιού σε υπερώριμο δέντρο με σκοπό τη θανάτωσή του. Δακτυλίωση του φλοιού (αγγλ. Girdling), πολύ συχνά γνωστή και ως χαραγή, είναι η περιφερειακή αφαίρεση του εξωτερικού και του εσωτερικού φλοιού, καθώς και του καμβίου από τον κυρίως βλαστό ή τον κορμό ενός δέντρου ή ξυλώδους φυτού. Ορισμένες φορές, στη δασοκομία και τη δενδροκομία λέγεται και "δακτύλιος του φλοιού".
Η χαραγή έχει ως αποτέλεσμα την προοδευτική θανάτωση της περιοχής πάνω από τον "δακτύλιο" με την πάροδο του χρόνου. Όταν ο κύριος κορμός ενός δασικού δέντρου είναι περιτυλιγμένος, ολόκληρο το δέντρο θα πεθάνει. Προτιμάται συχνά, ως τεχνική στη Σκανδιναβία και τη Β. Αμερική, για την θανάτωση δένδρων που έχουν βιολογικά ή παθολογικά προβλήματα. Αν η χαραγή δεν είναι ολική -δηλ. δεν καλύπτει όλη την περιφέρεια του βλαστού- τότε, επιφέρει προσωρινές μόνον επιδράσεις.
Συχνά η τεχνική της δακτυλίωσης του φλοιού απαντάται:
Στη δασική διαχείριση, δασολόγοι εφαρμόζουν τη χαραγή σε συγκεκριμένα δασικά οικοσυστήματα. Σε βανδαλισμούς, αυτό μπορεί να συμβεί είτε από ανθρώπους, με πρόθεση, είτε από τρωκτικά τον χειμώνα που τρέφονται από τον φλοιό ελλείψει τροφής, ή από θηλαστικά λ.χ. ζαρκάδια και ελάφια, τα οποία σε περιόδους υψηλής χιονόπτωσης τρώνε τον φλοιό ορισμένων πλατύφυλλων και προκαλούν σοβαρές πληγώσεις (χαραγές) στα δένδρα του δάσους.
Στην δενδροκομία, χρησιμοποιείται ως τεχνική αναζωογόνησης των οπωροφόρων δέντρων, ώστε να δώσουν καλύτερα και ποιοτικότερα φρούτα, ή για να καρποφορήσουν. Επίσης εφαρμόζεται και στην αμπελουργία.
Δασοπονία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Κιτρίνισμα φύλλων κλήθρας εξαιτίας της δακτυλίωσης του φλοιού της. Όπως είναι γνωστό, στα ανώτερα δασοπονικά φυτά (λ.χ. ξυλώδη δέντρα) τα αγγειακά συστήματα είναι δύο, το ξύλωμα (μεταφορά ουσιών προς τα άνω), και το φλοίωμα (μεταφορά ουσιών από τα φύλλα προς τα κάτω). Η χαραγή έχει ως αποτέλεσμα την απομάκρυνση του φλοιώματος και ο θάνατος επισυμβαίνει από την αδυναμία των φύλλων να μεταφέρουν σάκχαρα (κυρίως γλυκόζη και σακχαρόζη) στις ρίζες.
Σε αυτή τη διαδικασία της χαραγής, το ξύλωμα παραμένει ανέγγιχτο και το δέντρο μπορεί συνήθως να μεταφέρει προσωρινά νερό και ιχνοστοιχεία από τις ρίζες προς τα φύλλα. Ο θάνατος συμβαίνει όταν οι ρίζες δεν μπορούν πλέον να παράγουν τριφωσφορική αδενοσίνη και να μεταφέρουν θρεπτικά συστατικά προς τα πάνω διαμέσου του ξυλώματος.
Οι τεχνικές "δακτυλίων του φλοιού" έχουν αναπτυχθεί για να διαταράξουν ή να εμποδίσουν τη μεταφορά σακχάρων στο φλοίωμα, διεγείροντας την πρώιμη παραγωγή λουλουδιών και αυξάνοντας την καρποφορία και για τον έλεγχο του μεγέθους των φυτών, μειώνοντας την ανάγκη για κλάδευση.
Η δακτυλίωση είναι μια αργή διαδικασία σε σύγκριση με την κοπή (υλοτομία) και χρησιμοποιείται συχνά μόνο όταν είναι απαραίτητη, όπως λ.χ. στην αφαίρεση ενός ασθενικού δέντρου από μία υγιής δασική συστάδα ή από μια προστατευμένη δασική περιοχή, χωρίς να καταστραφεί η περιβάλλουσα βλάστηση.
Η πρακτική της χαραγής είναι γνωστή στην Ευρώπη εδώ και αιώνες. Ένα άλλο παράδειγμα είναι η ζώνη επιλεκτικών, επιθετικών ειδών της ψευδοτσούγκας σε μερικά δάση δρυός λ.χ. της Βόρειας Καλιφόρνιας (πολιτειακό πάρκο Άναντελ), προκειμένου να αποτραπεί η εισβολή της ψευδοτσούγκας (Douglas fir) μέσα σε ένα μικτό δάσος ειδών δρυός.
Η χαραγή γίνεται δασοπονικά και επίτηδες ώστε να νεκρωθεί ένα γηρασμένο δέντρο μέσα σε ένα δάσος, να παραμείνει ιστάμενο για αρκετά χρόνια ως καταφύγιο εντόμων και πτηνών, προσφέροντας ένα πολύτιμο βιότοπο για μια ποικιλία ζώων.
Δενδροκομία
δεξιά|μικρογραφία| Αμπέλια συχνά υφίστανται χαραγές από τον οινοπαραγωγό. Χρησιμοποιείται επίσης ως τεχνική για να αναγκάσει ένα καρποφόρο φυτό να αποδώσει μεγαλύτερους καρπούς, λ.χ. σε αγροτικές καλλιέργειες, μια τέτοια τεχνητή ζώνη (αφαίρεση φλοιού) στη βάση ενός μεγάλου κλαδιού ή στον κορμό. Έτσι, όλα τα σάκχαρα που παράγονται από τα φύλλα εξ' αναγκάζονται να τροφοδοτήσουν περισσότερο τους καρπούς.
Δακτυλιώσεις γίνονται και στα αμπέλια, από τους παραγωγούς από πρόθεση, για να γίνουν τα σταφύλια πιο μεγάλα και πιο γλυκά. Η «ζημιά» αυτή γίνεται με την χάραξη του φλοιού σε βλαστούς που περιορίζει την κίνηση των θρεπτικών συστατικών στις ρίζες, έτσι οι υδατάνθρακες που παράγονται στα φύλλα δεν πηγαίνουν στις ρίζες για αποθήκευση. Η χαραγή σταματά προσωρινά την ανάπτυξη των δέντρων.
Το κλάδεμα με ρίζες, μια αρχαία ασιατική πρακτική και άλλες ελεγχόμενες ζημίες, όπως η καρφίτσα στον κορμό ή το χτύπημα των κλαδιών και του κορμού, παράγουν αποτελέσματα παρόμοια με τη χαραγή.
Χαραγή εφαρμόζεται σε αμπέλια, αβοκάντο, μηλιές, μάνγκο, εσπεριδοειδή και άλλα δέντρα. Γίνεται κανονικά μόνο σε υγιή δέντρα που δεν είχαν καλή απόδοση το προηγούμενο έτος. Πρέπει να χρησιμοποιείται με προσοχή ώστε να μην προκληθεί ζημιά στο ξυλώδες βλαστό που μπορεί να σκοτώσει το δέντρο ή το αμπέλι. Τα δέντρα φυσιολογικά θεραπεύονται μέσα σε τέσσερις έως πέντε εβδομάδες μετά τη δημιουργία. Συνιστάται και βαφή πάνω στις δακτυλιώσεις μπορεί να προστατεύσει το φυτό από μύκητες και παράσιτα.
Από ζώα
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ| Οπές που έχουν γίνει στο είδος Platanus wrightii - ένα πλατάνι της Αριζόνας. Τόσο τα φυτοφάγα ζώα όσο και τα πουλιά μπορούν αποτελεσματικά να δημιουργήσουν δακτυλιώσεις.
Στη Βόρεια Αμερική, ορισμένα πτηνά μπορούν θα ανοίξουν τρύπες στους κορμούς των δέντρων για να τρέφονται με έντομα, κάνουν επίσης παράλληλους δακτυλίους οπών για να φάνε χυμό που μαζεύεται στα ανοίγματα ή για να ταΐσουν τα μικρά τους. Συχνότερα επιτίθενται σε πεύκα, σημύδα, σφενδάμι, ερυθρελάτη και οπωροφόρα δέντρα και κάνουν τη μεγαλύτερη ζημιά κατά την περίοδο αναπαραγωγής και την εγκατάσταση της περιοχής μεταξύ Φεβρουαρίου και Ιουνίου.
Η διατροφική δραστηριότητα των κάστορων είναι μια σημαντική πηγή ζώνης δέντρων κοντά σε πηγές νερού.
Πολλά είδη ελαφιών εκούσια ή ακούσια τρίβοντας τα κέρατά τους σε νεαρά δενδρύλλια και ώριμα δέντρα, δημιουργούν επιβλαβείς δακτυλιώσεις στους φλοιούς των δέντρων.
Ένας από τους πολλούς τρόπους με τους οποίους τα κουνέλια βλάπτουν το περιβάλλον στην Αυστραλία είναι η χαραγή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δασολογία Κατηγορία:Δενδροκομία Κατηγορία:Φυτοκομία και κηπουρική
Ροιμητάλκης Γ΄
Ο Ροιμητάλκης Γ΄ ήταν ο τελευταίος βασιλιάς των Σαπαίων και της Θράκης κατά την περίοδο 37 π.Χ. - 46 μ.Χ.
Βίος
Ήταν γιος του Ρησκούπορι Β΄, ο οποίος βασίλευε στο μισό βασίλειο, ενώ ο ανιψιός του Κότυς Γ΄ (Σαπαίων) βασίλευε στο άλλο μισό. Ο Ρησκούποτις Β΄ σκότωσε τον ανιψιό του και έτσι κατείχε όλη τη Θράκη. Όμως ο Τιβέριος εξόρισε τον Ρησκούπορι Β΄ και απέδωσε το βασίλειο στον γιο τού Κότυ Γ΄, τον Ροιμητάλκη Β΄. Όταν αυτός απεβίωσε, ο Τιβέριος επέτρεψε να γίνει βασιλιάς ο Ροιμητάλκης Γ΄.
Ο Ροιμητάλκης Γ΄ νυμφεύτηκε την Πυθοδωρίδα Β΄, κόρη τού δολοφονηθέντος εξαδέλφου του Κότυ Γ΄ και αδελφή τού Ροιμητάλκη Β΄. Σε αυτό μερίμνησε ο Καλιγούλας, ώστε να συμφιλιωθούν οι δύο αντίπαλοι κλάδοι της δυναστείας των Σαπαίων. Όμως τον σκότωσε η γυναίκα του για λόγους αντιζηλίας, καθώς πίστευε ότι είχε ερωτευτεί την ανιψιά του. Μετά το τέλος του η Θράκη έγινε Ρωμαϊκή επαρχία: το ανατολικό τμήμα της προσαρτήθηκε στην επαρχία της Μοισίας και το νότιο έγινε ξεχωριστή νέα επαρχία από τον Κλαύδιο.
Ο Ροιμητάλκης Γ΄ είχε κόψει χάλκινα νομίσματα, τα οποία έφεραν στη μία όψη την προτομή τού Καλιγούλα και στην άλλη τη δική του με την επιγραφή ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΡΟΙΜΗΤΑΛΚΟΥ.
Ευάγγελος Κουκουδέας
Ο Ευάγγελος Κουκουδέας ήταν σημαντικός Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός και ήρωας των Βαλκανικών Πολέμων από τη Στρώμνιτσα της Μακεδονίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ευάγγελος Κουκουδέας γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στη Στρώμνιτσα της Μακεδονίας. Κατάγονταν από παλιά και σημαντική οικογένεια της Στρώμνιτσας. Συγγενείς του ήταν ο βιολιστής Δημήτριος Κουκουδέας ή Σέμσης και η δασκάλα του παρθεναγωγίου Στρωμνίτσης, Αικατερίνη Κουκουδέα. Αφού τελείωσε το Ελληνικό σχολείο στη γενέτειρά του, Στρώμνιτσα μετέβη στην Αθήνα το 1905 για να αποφύγει τις Βουλγαρικές επιθέσεις και να καταταγεί στα σώματα που συγκεντρώνονταν για το Μακεδονικό Αγώνα. Στην Αθήνα τελείωσε τη Γυμνασιακή Σχολή και κατατάχτηκε στο Βασιλικό Πολεμικό Ναυτικό, ως δίοπος.
Βαλκανικοί Πόλεμοι
Πριν από τους Βαλκανικούς Πολέμους, κατά τον Ιταλοτουρκικό πόλεμο (1911 - 1912) και ενώ οι Ιταλοί είχαν καταλάβει τα Δωδεκάνησα, μετέβη στην Ικαρία και βοήθησε τον Ιωάννη Μαλαχία στην επανάσταση κατά του Οθωμανικού ζυγό τον Ιούλιο του 1912, προλαβαίνοντας την κατάληψη της Ικαρίας από την Ιταλία. Στη συνέχεια δημιούργησε σώμα Ικαριωτών εθελοντών και αποβιβάστηκε στη Χίο στις 14 Δεκεμβρίου του 1912, όπου πήρε μέρος στη Μάχη της Βολισσού και στη Μάχη του Αίπους κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, που οδήγησαν στην απελευθέρωση της Χίου.
Βόρεια Ήπειρος, Α' Παγκόσμιος Πόλεμος και Μικρασιατική εκστρατεία
Μετά το τέλος των Βαλκανικών Πολέμων πολέμησε στη Βόρεια Ήπειρο. Στη συνέχεια μετέβη στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, όπου μετά το Κίνημα Εθνικής Άμυνας στη Θεσσαλονίκη και την είσοδο της Ελλάδας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οργάνωσε πολιτοφυλακή ώστε να διευκολύνει τη μεταφορά εθελοντών προς την Ελλάδα. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο πολέμησε ως έφεδρος αξιωματικός του πεζικού και στη συνέχεια μονιμοποιήθηκε στον Ελληνικό Στρατό, ως ανθυπολοχαγός. Συμμετείχε στη Μικρασιατική εκστρατεία, όπου αιχμαλωτίστηκε από τους Τούρκους. Μετά την απελευθέρωσή του και τη λήξη του πολέμου, συνέχισε την πορεία του στον Ελληνικό Στρατό, φτάνοντας το βαθμό του συνταγματάρχη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων Κατηγορία:Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος Κατηγορία:Ιστορία της Ικαρίας Κατηγορία:Ιστορία της Χίου Κουκουδεας Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Μακεδονομάχος-επέκταση Κατηγορία:Μικρασιατική Εκστρατεία Κατηγορία:Μακεδόνες
Ανταλλακτήριο Μεταξιού της Βαλένθιας
Το ανταλλακτήριο μεταξιού της Βαλένθια (ισπανικά: Lonja de la Seda, βαλενθιανά: Llotja de la Seda προφορά: [ˈʎɔdʒa ðe la ˈseða]) είναι ένα κτίριο ύστερου βαλενθιανού γοτθικού ρυθμού στην Βαλένθια, Ισπανία. Το κτίριο κατασκευάστηκε την περίοδο 1482 - 1548 και είναι ένα από τα κύρια τουριστικά αξιοθέατα της πόλης. Η UNESCO το ανακήρυξε το 1996 Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς καθώς «είναι εξαιρετικής παγκόσμιας αξίας καθώς είναι ένα πλήρως εξαιρετικό παράδειγμα κοσμικού κτιρίου ύστερου γοτθικού ρυθμού, το οποίο αποτυπώνει δραματικά τη δύναμη και τον πλούτο μίας από τις σπουδαίες μεσογειακές ναυτικές πόλεις».
Άγιοι Απόστολοι Μετοχίου Διρφύων Εύβοιας
Οι Άγιοι Απόστολοι Μετοχίου ή Διρφύων είναι ημιορεινό χωριό της κεντρικής Εύβοιας στην Περιφερειακή Ενότητα Εύβοιας.