cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λέοπολντ Μπέρχτολντ
Τέλος σταδιοδρομίας
Υποχρεώθηκε σε παραίτηση από το αξίωμά του στις 13 Ιανουαρίου 1915, ενώ αντικαταστάθηκε από τον βαρόνο Στέφαν Μπούριαν φον Ράγιετς. Έκτοτε, αποσύρθηκε από τον δημόσιο βίο, ενώ απεβίωσε στις 21 Νοεμβρίου 1942 στο Πέρεσνιε, στην Ουγγαρία.
Σημειώσεις
<references group="Σ"/>
Πηγές
Κατηγορία:Αυστροούγγροι διπλωμάτες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αυστροούγγροι πολιτικοί Κατηγορία:Αυστριακοί πολιτικοί Κατηγορία:Αυστριακοί διπλωμάτες Κατηγορία:Κόμητες της Αυστρίας Κατηγορία:Ούγγροι ευγενείς Κατηγορία:Μοραβοί ευγενείς Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρατος Λεοπολντ Κατηγορία:Τσέχοι αυστριακής καταγωγής Κατηγορία:Ούγγροι αυστριακής καταγωγής
Ραδιοτηλεόραση της Σλοβακίας
Η Ραδιοτηλεόραση της Σλοβακίας (Rozhlas a televízia Slovenska) ή RTVS η είναι εθνική, κρατική δημόσια ραδιοτηλεοπτική οργάνωση στη Σλοβακία. Η έδρα της βρίσκεται στην Μπρατισλάβα και επικεφαλής είναι ο Γιαροσλάβ Ρέζνικ.
Η οργάνωση δημιουργήθηκε το 2011 μετά τη συγχώνευση του Slovenská televízia (Σλοβακική Τηλεόραση) με το Slovenský rozhlas (Σλοβακικό Ραδιόφωνο). Η χρηματοδότηση για τον συγχωνευμένο οργανισμό επιτυγχάνεται μέσω της διαφήμισης, των πληρωμών από τη κυβέρνηση, καθώς και από μηνιαίο τέλος που επιβάλλεται για τα περισσότερα άτομα που έχουν καταχωρηθεί ως πελάτες εταιρειών λιανικής πώλησης ηλεκτρικής ενέργειας. Επίσης, οι περισσότερες επιχειρήσεις με τρεις ή περισσότερους υπαλλήλους πληρώνουν και αυτοί το μηνιαίο τέλος.
Όπως και οι δύο προηγούμενες οργανώσεις, η RTVS είναι πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης.
Ραδιοφωνικά κανάλια
Υπάρχουν 5 ραδιοφωνικοί σταθμοί που εκπέμπουν στα FM:
Μέσω Δορυφόρου, DVB-T και διαδικτύου:
Επίσης λειτουργεί και τρεις σταθμούς που εκπέμπουν μόνο ψηφιακά:
Το Rádio Regina είναι χωρισμένο σε τρεις περιφερειακές μορφές, τις Rádio Regina Μπρατισλάβα, Rádio Regina Μπάνσκα Μπίστριτσα και Rádio Regina Κόσιτσε.
Το Rádio Patria, το οποίο βγήκε στον αέρα το 2009, εκπέμπει από τις 06:00 μέχρι τις 18:00. Το κανάλι μεταδίδει τα προγράμματα του στην ουγγρική γλώσσα και υπηρετεί τη μεγαλύτερη εθνική μειονότητα της Σλοβακίας που ζει κυρίως στις νότιες περιοχές που συνορεύουν με την Ουγγαρία.
Τηλεοπτικά κανάλια
Υπάρχουν 2 εθνικά τηλεοπτικά κανάλια.
Παραπομπές
<references group="" responsive="1">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 2011 Κατηγορία:Μέλη της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης Κατηγορία:Κρατικοί ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:Επιχειρήσεις Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης
Σαρλότ Κορντέ
Η Σαρλότ Κορντέ (Marie-Anne-Charlotte de Corday d’Armont, 27 Ιουλίου 1768 - 17 Ιουλίου 1793) ήταν Γαλλίδα Γιρονδίνη και δολοφόνος του Ζαν Πωλ Μαρά.
Το πλήρες όνομά της ήταν Μαρί Αν Σαρλότ Κορντέ ντ'Αρμόν. Ήταν μέλος αριστοκρατικής πλην φτωχής οικογένειας. Γεννήθηκε στην Καέν και το 1789 και όταν ο Μαρά διέταξε τη σύλληψη 22 Γιρονδίνων, αποφάσισε να τον δολοφονήσει. Αυτό έγινε στις 13 Ιουλίου 1793, στο μπάνιο του επαναστάτη. Είχε προηγηθεί μια πρώτη απόπειρα να τον συναντήσει, αλλά ο Μαρά δεν τη δέχτηκε. Στη δεύτερη απόπειρα, τη δέχτηκε και η Κορντέ- που ήδη είχε αγοράσει ένα μαχαίρι από το Παρίσι- του διάβασε ονόματα Γιρονδίνων, που φέρονταν να σχεδιάζουν επανάσταση. Τότε, η Κορντέ τράβηξε το μαχαίρι και το βύθισε στο στήθος του, τρυπώντας τον πνεύμονα, την αορτή και την αριστερή κοιλία της καρδιάς. Ο Μαρά ούρλιαξε «A moi, ma chère amie!» («Σε μένα, αγαπητή μου φίλη!») και πέθανε. Στη δίκη της, η Κορντέ παραδέχτηκε ότι διέπραξε μόνη της τη δολοφονία, «για να σώσει 100.000 ανθρώπους». Πέθανε στη λαιμητόμο.
Ο Μαρά τιμήθηκε ως ήρωας, αλλά δύο χρόνια μετά, η Κορντέ αποκαταστάθηκε καθώς θεωρήθηκε ότι βοήθησε στην εξολόθρευση ενός «τέρατος».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση
Γκέμπχαρντ Λέμπερεχτ φον Μπλύχερ
Ο Γκέμπχαρντ Λέμπερεχτ φον Μπλύχερ, Πρίγκιπας του Βάλστατ (γερμ.: Gebhard Leberecht von Blücher, Fürst von Wahlstatt, 16 Δεκεμβρίου 1742 – 12 Σεπτεμβρίου 1819) ήταν Πρώσος στρατάρχης του ιππικού. Συμμετείχε στον Επταετή πόλεμο, αλλά έγινε γνωστός κατά τους Ναπολεόντειους πολέμους, χάρη στις νίκες στις μάχες της Λειψίας και του Βατερλώ. Αν και δεν ήταν στρατιωτική μεγαλοφυΐα, η ασίγαστη ενέργειά του στα πεδία των μαχών, η ικανότητά του να επιστρέφει δριμύτερος μετά τα λάθη του και η ηγετική του φυσιογνωμία τον κατέστησαν έναν αξιοσέβαστο στρατιωτικό. Τιμήθηκε εν ζωή και μετά θάνατον, τόσο από τους συμπατριώτες του, όσο και από ξένους.
Πρώτα χρόνια
Ο φον Μπλύχερ γεννήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου του 1742, στο λιμάνι του Ρόστοκ, τότε στη σουηδική Πομερανία. Η οικογένειά του, με παράδοση στον στρατιωτικό τομέα, κατείχε εδάφη στην περιοχή, ήδη από τον 13ο αιώνα.
Μόλις στα δεκατέσσερά του χρόνια, κατατάχθηκε στον σουηδικό στρατό του Αδόλφου Φρειδερίκου. Συμμετείχε ως ουσάρος στον Επταετή πόλεμο. Το 1760 αιχμαλωτίστηκε από Πρώσους στρατιώτες και πείστηκε να υπηρετήσει τον Φρειδερίκο το Μέγα. Έλαβε θέση αξιωματικού στο ιππικό και στις τελευταίες μάχες του πολέμου κέρδισε αρκετή εμπειρία.
Ο Μπλύχερ αποδείχτηκε ικανός και πιστός στρατιώτης, αλλά και απειθάρχητος ταυτόχρονα. Διέπραξε πλήθος ακροτήτων και για αυτό το λόγο δεν του δόθηκε προαγωγή στη θέση του ταγματάρχη. Το 1773 έστειλε την παραίτησή του στον Φρειδερίκο, ο οποίος του απάντησε χαρακτηριστικά: Ο λοχαγός Μπλύχερ μπορεί να πάει στο διάβολο. Έγινε αγρότης στη Σιλεσία και στα 15 έτη που ακολούθησαν απέκτησε μια καλή περιουσία.
Στο στρατό επέστρεψε μονάχα μετά το θάνατο του Φρειδερίκου και την ανάρρηση στο θρόνο του Φρειδερίκου Β', το 1786. Έλαβε τον βαθμό του ταγματάρχη στο σώμα που διοικούσε παλαιότερα και το 1787 έλαβε μέρος σε εκστρατεία στην Ολλανδία. Τον επόμενο χρόνο έγινε Αντισυνταγματάρχης και το 1789 του απονεμήθηκε το σπουδαίο πολεμικό μετάλλιο Pour le Mérite. Κατά τη διετία 1793-1794, διακρίθηκε σε μάχες κατά των Γάλλων, για τους οποίους έτρεφε άσβηστο μίσος, και έφτασε στη θέση του Υποστράτηγου. Το 1801 προάχθηκε σε αντιστράτηγο.
Πόλεμος του Τέταρτου Συνασπισμού
Το Σεπτέμβριο 1806 ο Πρώσος βασιλιάς Φρειδερίκος Γουλιέλμος Γ' εισέβαλε στη Σαξονία με 200.000 άντρες. Στην εκστρατεία αυτή, ο Μπλύχερ συμμετείχε ως στρατηγός του ιππικού. Στις 14 Οκτωβρίου 1806 εκτυλίχθηκε η διπλή μάχη της Ιένας-Άουερστεντ, κοντά στις ομώνυμες πόλεις. Ο Μπλύχερ πολέμησε κοντά στο Άουερστεντ, όπου ένα τμήμα του πρωσικού στρατού κατανικήθηκε από τις υποδεέστερες αριθμητικά δυνάμεις του στρατάρχη Λουί Νταβού.
Ο Μπλύχερ ηγήθηκε της οπισθοφυλακής των πρωσικών στρατευμάτων, η πλειονότητα των οποίων παραδόθηκε στο Πρέντσλαου. Οδήγησε τα απομεινάρια των Πρώσων προς το λιμάνι του Λίμπεκ, όπου ηττήθηκε από γαλλικές δυνάμεις, και τελικά παραδόθηκε κοντά στην πόλη Ράτεκαου. Επέστρεψε στην Πρωσία ύστερα από ανταλλαγή με έναν Γάλλο στρατηγό. Μέχρι το τέλος του πολέμου, εξεστράτευσε στην Πομερανία, το Βερολίνο και το Κένιγκσμπεργκ.
Μετά την ήττα της στον πόλεμο, η Πρωσία έχασε πολλά εδάφη, ενώ τέθηκε υπό γαλλική κατοχή μέχρις ότου καταβάλει πολεμική αποζημίωση. Η κατάσταση αυτή οδήγησε τον Μπλύχερ σε πνευματική αστάθεια, κάτι που με τον καιρό τον οδήγησε στη σχιζοφρένεια.
Έτη 1809-1812
Ο Μπλύχερ υπήρξε φυσικός ηγέτης του Πατριωτικού Κόμματος, με το οποίο διατηρούσε στενή επαφή κατά τα προηγούμενα χρόνια. Είχε βλέψεις για συμμαχία με την Αυστρία στον πόλεμο του 1809, αλλά οι ελπίδες του διαψεύστηκαν. Το 1812 εξέφρασε τόσο ανοικτά την αντίθεσή του για τη συμμαχία του Ναπολέοντα και του τσάρου Αλέξανδρου Α', ώστε ανακλήθηκε από τη θέση στρατιωτικού κυβερνήτη της Πομερανίας και εκδιώχτηκε από την Πρωσική Αυλή.
Πόλεμος του Έκτου Συνασπισμού
thumb|left|Ο Μπλύχερ στο Μπάουτσεν Το 1812, Πρωσία και Ρωσία συμμάχησαν εναντίον του Ναπολέοντα στον αποκαλούμενο Απελευθερωτικό Πόλεμο και με το ξέσπασμα της σύρραξης, ο Μπλύχερ τοποθετήθηκε ξανά στην υψηλή θέση που κατείχε μέχρι πρότινος. Ορίστηκε επικεφαλής των πρωσικών δυνάμεων που μαζί με τους Ρώσους συμμάχους τους, ηττήθηκαν το 1813 από τις γαλλικές δυνάμεις στις μάχες του Λούτζεν (2 Μαΐου) και του Μπάουτζεν (20-21 Μαΐου). Η εξαιρετική τακτική του Ναπολέοντα στις δυο αυτές συγκρούσεις, παραλίγο να οδηγήσει στην ολοκληρωτική καταστροφή των πρωσορωσικών δυνάμεων.
Από τις αρχές Ιουνίου ως τις αρχές Αυγούστου του ίδιου χρόνου τηρήθηκε ανακωχή. Στο διάστημα αυτό και οι δυο πλευρές προσπάθησαν να ανακτήσουν τις δυνάμεις τους. Ο Μπλύχερ εργάστηκε για την αναδιοργάνωση του πρωσικού στρατού, ενώ με τη συνέχιση του πολέμου, διορίστηκε αρχιστράτηγος του Στρατού της Σιλεσίας. Είχε πλέον υπό τις διαταγές του δύναμη 40.000 Πρώσων και 50.000 Ρώσων. Νίκησε τον Ζακ Μακτόναλντ στη μάχη του Κάτσμπαχ (26 Αυγούστου), όπου το χάος που επικράτησε στις γραμμές του εχθρού, επέφερε πολλές απώλειες στο γαλλικό στρατό. Με την επικράτηση επί του Ογκίστ Μαρμόν στο Μέκερν (16 Οκτωβρίου) προβιβάστηκε αυθημερόν στη θέση του στρατάρχη.
Ο δρόμος για το θρίαμβο στη Λειψία ήταν πλέον ανοικτός χάρη στη νίκη στο Μέκερν. Από τις 16 ως τις 19 Οκτωβρίου 1813 εκτυλίχθηκε η περίφημη Μάχη των Εθνών, η μεγαλύτερη από άποψη ανθρώπινου δυναμικού σύγκρουση πριν τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι δυνάμεις της Ρωσίας, της Πρωσίας, της Αυστρίας και της Σουηδίας επικράτησαν κατά του Ναπολέοντα υποχρεώνοντας τον τελευταίο να εγκαταλείψει οριστικά τη Γερμανία και να επιστρέψει στη Γαλλία με τα απομεινάρια του στρατού του. Ο Μπλύχερ με τη γνωστή του πια ενεργητικότητα έφτασε εγκαίρως στο πεδίο της μάχης, ώστε να βοηθήσει το συμμαχικό στρατό. Για πρώτη φορά μετά το 1796, οι Γάλλοι είχαν απομακρυνθεί πέρα από το Ρήνο.
Την υποχώρηση των γαλλικών στρατευμάτων ακολούθησε η πορεία των συμμαχικών δυνάμεων προς τη Γαλλία. Ο Μπλύχερ, ο οποίος ήταν επικεφαλής Πρώσων και Ρώσων, συνετρίβη σε μια σειρά μαχών από τον ίδιο τον Ναπολέοντα. Κατάφερε, ωστόσο, να αποφύγει την πλήρη καταστροφή και να νικήσει τους Γάλλους στη μάχη του Λον (9-10 Μαρτίου). Στη συνέχεια, ενώθηκε με το στρατό του Αυστριακού Σβάρτσενμπεργκ. Οι στρατιώτες της Συμμαχίας μπήκαν στο Παρίσι στις 31 Μαρτίου, μετά από διήμερη μάχη. Έτσι, ο Ναπολέοντας παραιτήθηκε αναγκαστικά από το θρόνο και εξορίστηκε στη νήσο Έλβα, ενώ στη θέση του επιβλήθηκε ο Βουρβόνος Λουδοβίκος ΙΗ΄.
thumb|right|200px|Η κατοικία του Μπλύχερ στο χωριό Κρομπιελοβίτσε Ο Μπλύχερ επιθυμούσε να προβεί σε υλικές καταστροφές στην πόλη του Παρισιού, ως αντίποινα για τα δεινά που υπέστη ο πρωσικός λαός, από τα στρατεύματα του Βοναπάρτη, αλλά οι ηγέτες του Συνασπισμού παρενέβησαν και απέτρεψαν τέτοιες πράξεις εκδίκησης.
Τον Ιούνιο του 1814, ο Μπλύχερ ονομάστηκε «Πρίγκιπας του Βάλστατ» (Fürst von Wahlstatt), ενός μικρού χωριού στη Σιλεσία, για τη νίκη στη μάχη του Κάτσμπαχ. Λίγο αργότερα, επισκέφτηκε μαζί με άλλες προσωπικότητες των συμμαχικών δυνάμεων την Αγγλία, όπου εορτάστηκε η νίκη κατά του Ναπολέοντα. Όπου κι αν πήγαν, ο Μπλύχερ έγινε δεκτός με μεγάλο ενθουσιασμό. Στη συνέχεια, αποσύρθηκε στο κτήμα του στο Κρομπιελοβίτσε, στη Σιλεσία.
Η επιστροφή του Ναπολέοντα και θάνατος
Όταν ο Ναπολέων απέδρασε από την Έλβα το Φεβρουάριο του 1815 και κατάφερε να μαζέψει στρατεύματα, ο 73χρονος πλέον στρατάρχης κλήθηκε ξανά στο στρατό. Οι συμμαχικές δυνάμεις σχεδίαζαν εισβολή στα γαλλικά εδάφη. Ο Μπλύχερ και ο Δούκας του Ουέλινγκτον ορίστηκαν αρχηγοί μιας δύναμης 200.000 αντρών, η οποία συγκεντρώθηκε στις Κάτω Χώρες. Ο Ναπολέοντας, έχοντας οργανώσει τον τελευταίο του στρατό, πραγματοποίησε τον Ιούνιο έναν πραγματικά ευφυή ελιγμό, δημιουργώντας μια σφήνα ανάμεσα στον Μπλύχερ και τον Ουέλινγκτον. thumb|right|220px|Ο Στρατηγός Εμπρός (Marschall Vorwärts), πίνακας του [[Έμιλ Χύντεν]]
Στις 16 Ιουνίου ο Ναπολέοντας επιτέθηκε στους Πρώσους στο Λινύ, ενώ ο Μισέλ Νεΰ στον Ουέλινγκτον. Το πρωί της ημέρας αυτής, οι δυο στρατάρχες συναντήθηκαν και ο Ουέλινγκτον υποσχέθηκε πως τουλάχιστον ένα σώμα υπό τη διοίκησή του, θα ερχόταν σε βοήθεια των Πρώσων. Κατά τη μάχη, ο Μπλύχερ περίμενε επί ματαίω ενισχύσεις, ενώ οι δυνάμεις υπό τον Μπύλοβ προωθήθηκαν καθυστερημένα στο πεδίο της μάχης. Ο Πρώσος στρατάρχης παρέμεινε παγιδευμένος επί ώρες κάτω από το νεκρό του άλογο. Υποχώρησε και αποδεικνύοντας μεγάλη αντοχή προέλασε ταχύτατα προς βοήθεια του Ουέλινγκτον, ο οποίος είχε υποχωρήσει στο Βατερλώ.
Η μάχη του Βατερλώ, ανάμεσα στον Ναπολέοντα και τον Ουέλινγκτον, ξεκίνησε το πρωί της 18ης Ιουνίου. Οι Βρετανοί και οι σύμμαχοί τους βρίσκονταν οχυρωμένοι, αλλά ήταν σε μειονεκτική θέση και ήλπιζαν στη βοήθεια των Πρώσων. Το βρετανικό πεζικό αντιστεκόταν σε κάθε επίθεση των Γάλλων και με κάθε απόκρουση, ο Μπλύχερ έφτανε και πιο κοντά. Κατά το απόγευμα, ο Μπλύχερ είχε εμπλακεί στη δεξιά πλευρά των γαλλικών δυνάμεων. Ο Ουέλινγκτον απέκρουσε την έφοδο της Αυτοκρατορικής Φρουράς και εξαπέλυσε γενική επίθεση. Ο Μπλύχερ επιτέθηκε από τα δεξιά, μετατρέποντας την ήττα των Γάλλων σε φυγή. Το πρωσικό ιππικό κατεδίωξε αμείλικτα τους άτακτα υποχωρούντες.
Στις 7 Ιουλίου, οι συμμαχικές δυνάμεις εισήλθαν ξανά στο Παρίσι. Ο Ναπολέων παραδόθηκε και εξορίστηκε στην Αγία Ελένη, όπου και πέθανε το 1821.
Ο Μπλύχερ παρέμεινε στη γαλλική πρωτεύουσα για κάποιους μήνες, αλλά η προχωρημένη του ηλικία τον ανάγκασαν να αποσυρθεί στο Κρομπιελοβίτσε. Κατά τον τελευταίο του καιρό η ψυχική του κατάσταση επιδεινώθηκε. Πέθανε στις 12 Σεπτεμβρίου 1819, σε ηλικία 77 ετών.
Προβλήματα υγείας
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Μπλύχερ είχε ασταθή πνευματική υγεία, μια κατάσταση που επιδεινώθηκε μετά τη συνθήκη ειρήνης μεταξύ Πρωσίας και Γαλλίας, το 1807. Ανέκαθεν έτρεφε άσβεστο μίσος για τους Γάλλους, το οποίο με τον καιρό εξελίχθηκε σε ψύχωση. Κατέληξε στον αλκοολισμό και εν τέλει σε συμπτώματα σχιζοφρένειας. Συχνά παρακαλούσε από τους υπηρέτες του να τον χτυπήσουν στο κεφάλι με σφυρί, υποστηρίζοντας ότι είναι φτιαγμένο από πέτρα. Σύμφωνα με τον Χέρμαν φον Μπόγιεν, Πρώσο στρατιωτικό της εποχής, ο Μπλύχερ πίστευε ότι οι υπηρέτες του, δωροδοκημένοι από τους Γάλλους, είχαν θερμάνει το πάτωμα του δωματίου του, ώστε να καούν τα πόδια του. Ως εκ τούτου, περπατούσε στις μύτες των ποδιών του και όταν καθόταν, κρατούσε τα πόδια του στον αέρα.
Όταν το 1808 ο Ναπολέων άρχισε να επεμβαίνει απροκάλυπτα στα πράγματα της Πρωσίας, η κατάσταση του Μπλύχερ χειροτέρευσε. Έπασχε επιπλέον από κάποιο αφροδίσιο νόσημα και πόνους στην ουρήθρα. Το εντυπωσιακότερο είναι πως, όταν το 1809 η Αυστρία στράφηκε κατά της Γαλλίας, η υγεία του Μπλύχερ επανήλθε με την προοπτική του πολέμου.
Τιμές
thumb|right|180px|Ο [[Σιδηρούς Σταυρός|Αστέρας του Μεγαλόσταυρου του Σιδηρού Σταυρού, απονεμηθείς μονάχα στον Μπλύχερ και τον Χίντεμπουργκ]] Ο Μπλύχερ τιμήθηκε με τα εξής πολεμικά μετάλλια:
Κληρονομιά
Ο Μπλύχερ έχει τιμηθεί ιδιαιτέρως όσο ζούσε, αλλά κυρίως μετά το θάνατό του. Προς τιμήν του έχουν ανεγερθεί πολλά αγάλματα και ευχαριστήρια μνημεία, σε πόλεις όπως το Ρόστοκ, το Βερολίνο και το Μπρέσλαου.
Στη Βασιλική Αίθουσα του Ουεστμίνστερ υπάρχει ο πίνακας Η συνάντηση του Ουέλλινγκτον με τον Μπλύχερ που απεικονίζει τη συνάντηση των δύο αντρών μετά τη μάχη του Βατερλώ.
Τρία πολεμικά πλοία με το όνομα του Μπλύχερ έχουν κατασκευαστεί. Το πρώτο, μια κορβέττα που καθελκύστηκε το 1877, δε γνώρισε δράση. Το θωρηκτό SMS Blücher βυθίστηκε το 1915 στη ναυμαχία του Ντόγγερ Μπανκ κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το καταδρομικό Blücher βυθίστηκε το 1940 κατά τη γερμανική εισβολή στη Νορβηγία, μόλις τέσσερις μέρες μετά την ολοκλήρωση των δοκιμαστικών του ταξιδιών.
Το 1965 η Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας δημιούργησε το Τάγμα του Μπλύχερ (Blücher-Orden), πολεμικό μετάλλιο που προβλεπόταν για την περίπτωση γενικευμένης σύρραξης των δυνάμεων του ΝΑΤΟ και του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Το μετάλλιο δεν απονεμήθηκε ποτέ, και η ύπαρξή του αποκαλύφθηκε μόλις με την πτώση της ΛΔΓ το 1990.
Σημειώσεις
<div class="references-small" style="font-size:85%; -moz-column-count:1; -webkit-column-count:1; column-count:1;"><i> i. Συναντάται και ως Γκέμπχαρτ Λέμπερεχτ φον Μπλίχερ.
ii. Πρόκειται για το πολωνικό χωριό Λεγκνίτσκι Πόλε, το οποίο τότε λεγόταν Βάλστατ (Wahlstatt).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώσοι Κατηγορία:Πρίγκιπες της Γερμανίας Κατηγορία:Ναπολεόντειοι Πόλεμοι
Σκαδό Νάξου
μικρογραφία|θέα από την άκρη του χωριού (Σελάδι) μικρογραφία|το βουνό του χωριού
Το Σκαδό ( ή επίσημα Σκαδόν ) είναι χωριό της ορεινής βορειοανατολικής Νάξου σε υψόμετρο 560-590 μέτρων, με 83 κατοίκους (απογραφή 2011). Διοικητικά υπάγεται στο δήμο Νάξου και Μικρών Κυκλάδων της Περιφερειακής Ενότητας Νάξου της Περιφέρειας Ν. Αιγαίου (κατά το Σχέδιο Καλλικράτης).
Παλαιότερα ανήκε  στην άλλοτε επαρχία Νάξου του νομού Κυκλάδων. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμου Δρυμαλίας. Από 1 Ιανουαρίου 2011 αποτελεί ιδία έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Δρυμαλίας, του Δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων. Πρόκειται για ένα μικρό παραδοσιακό χωριό που βρίσκεται στην ΒΑ. ορεινή Νάξο. Είναι κτισμένο στις ανατολικές πλαγιές του όρους Κόρωνος και απέχει περίπου 34 χλμ από τη Χώρα Νάξου. Είναι το αμέσως επόμενο χωριό από τη Κόρωνο Νάξου και επί του ανατολικού οδικού άξονα Σταυρός Κεραμωτής-Απόλλωνας Νάξου και περιλαμβάνεται στα σμυριδοχώρια της Νάξου. Από το 1955 που αριθμούσε 615 κατοίκους (περιλαμβάνοντας και το χωριό Μέση Νάξου) είχε τηλεγραφείο και δημοτικό σχολείο. Ο ιερός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στη Κοίμηση της Θεοτόκου. Στη τελευταία απογραφή (2001) αριθμεί μόλις 126 κατοίκους που βεβαίως το Καλοκαίρι είναι πολλαπλάσιοι. Ένα μεγάλο μέρος των οικημάτων του χωριού έχει εγκαταλειφθεί. Στο Σκαδό υφίσταται επίσης και ιδιωτικό λαογραφικό μουσείο.
Στο Σκαδό λειτουργεί το Γυμνάσιο της Ορεινής Νάξου όπου συγκεντρώνει μαθητές από τα γύρω χωριά, Απόλλωνα, Κορωνίδα,Μέση, Κόρωνο, Κεραμωτή και Απείρανθο.
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί την Τοπική Κοινότητα Σκαδού, που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δρυμαλίας, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Νάξου Κατηγορία:Απείρανθος
Σιδηρούντα Χίου
Η Σιδηρούντα έίναι ένα χωριό του δήμου Χίου του νομού Χίου. Βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος της Χίου, σε απόσταση 38 χιλιομέτρων από την πόλη της Χίου, χτισμένη στην κορυφή ενός λοφίσκου, ανάμεσα σε πεύκα και ελιές. Παραδοσιακός οικισμός, με πέτρινα σπιτάκια, που την εποχή των Παλαιολόγων ήταν μετόχι της Νέας Μονής. Είχε δε τρίπατο πύργο στο κέντρο και κάστρο με δύο εισόδους (χρυσόβουλο του Μιχαήλ Παλαιολόγου ), μέρος του οποίου σώζεται μέχρι σήμερα. Πήρε το όνομά της πιθανόν από τις Σιδηρόπετρες (το όνομα του οικισμού ήταν, μέχρι το 1940, Σιδηρούς), που είναι άφθονες στην περιοχή και χρησιμοποιούνται για το χτίσιμο των σπιτιών.
Στους πρόποδες του λόφου απλώνονται μικρές γραφικές παραλίες, με καταγάλανα νερά: Μακριά Άμμος, Τηγάνι, Μετόχι, Παπαλιάς, Γερίτα, Πραστιά.
Δημοτικό Σχολείο Σιδηρούντας
Οι πρώτοι δάσκαλοι που δίδαξαν στη Σιδηρούντα ήταν ιερείς και χρησιμοποιούσαν αναγνώσματα από το Ψαλτήρι και τον Οκτάηχο. Οι επιθεωρήσεις γίνονταν από τον μητροπολίτη. Περίπου το 1850 άρχισε να λειτουργεί κοινοτικό σχολείο σε διάφορα σπίτια και η εκκλησία πλήρωνε τους δασκάλους.
Το κτίριο του δημοτικού σχολείου έγινε με προσωπική εργασία των χωρικών με δαπάνη της εκκλησίας περί το 1860 και κατά άλλες μαρτυρίες στα 1886. Τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του είχε μήκος 10 μ. και πλάτος 4,5 μ. Εκτός από την αίθουσα διδασκαλίας υπήρχε, χωρισμένο με ξύλινο παραπέτασμα από αυτήν, ένα δωμάτιο στην ανατολική πλευρά του σχολείου που χρησίμευε για κατοικία του διδασκάλου. Αργότερα, στα 1910 περίπου έγινε μία επέκταση του διδακτηρίου κατά πλάτος. Έτσι απέκτησε τις διαστάσεις 10 Χ 7,5 μ.
Το 1950 φυτεύτηκαν δέντρα στην αυλή. Στις 15/3/1950 έγινε έλεγχος από μηχανικό του υπουργείου και εργολάβο και στις 26/3 άρχισε η επισκευή με τη συμμετοχή των χωρικών. Για την εργασία αυτή διατέθηκε πίστωση 15.000.000 δρχ. από το Σχέδιο Μάρσαλ.
Στις 2/3/1953 άρχισε η επίστρωση της αυλής με τη συμμετοχή χωρικών, του δασκάλου και μαθητών και φυτεύτηκαν και άλλα δέντρα και φυτά. Στις 10/10/1954 έγινε επέκταση του σχολείου με προσθήκη αίθουσας 5 Χ 7 μ.
Μέχρι το 1964 το σχολείο ήταν απερίφραχτο. Είχε μόνο ένα μικρό μαντρότοιχο προς τα νότια. Τη χρονιά αυτή περιφράχτηκε με μαντρότοιχο μέγιστου ύψους 1,5 μ.
Στα 1968 κτίστηκαν, όπως προέβλεπε σχετική μελέτη της Διευθύνσεως Τεχνικών Υπηρεσιών, ένα εστιατόριο διαστάσεων 5Χ5 μ. και ένα μαγειρείο 2Χ5 μ. στη δυτική πλευρά του διδακτηρίου. Η εγκατάλειψη της υπαίθρου και η ανάγκη συνέχισης της εκπαιδευτικής διαδικασίας των παιδιών στο γυμνάσιο και λύκειο οδήγησε αρχικά στη μετακίνηση κάποιων οικογενειών στη Βολισσό και στη συνέχεια τη μετεγκατάστασή τους στην πόλη της Χίου. Έτσι άρχισε η μείωση των μαθητών του σχολείου.
Το δημοτικό σχολείο συνέχισε τη λειτουργία του έως το έτος 1979. Την τελευταία χρονιά στο σχολείο διδάσκονταν 6 μαθητές. Ο Εκπολιτιστικός και Μορφωτικός Σύλλογος Σιδηρούντας χρηματοδότησε το 1991 την επισκευή και εξοπλισμό του σχολείου για να μπορέσει να λειτουργήσει ως παραδοσιακό καφενείο–εστιατόριο υπό τη διεύθυνση ιδιωτών. Το έργο αυτό βοήθησε να σταματήσει η ερήμωση του χωριού και λειτούργησε ως ένας τόπος συγκέντρωσης και ψυχαγωγίας τόσο των κατοίκων της Σιδηρούντας όσο και επισκεπτών. Η λειτουργία του χώρου αυτού συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Σημειώσεις
Κυριότερες πηγές άντλησης των παραπάνω στοιχείων για το δημοτικό σχολείο είναι το Χιακό Ημερολογιακό Βιβλίο, τόμος Α΄ (από 1949) του δημοτικού σχολείου Σιδηρούντας, γραμμένο από δασκάλους του χωριού, που σώζεται και φυλάσσεται στο Ιστορικό Αρχείο μαζί με Βιβλίο Πιστοποιητικών Σπουδής από το 1915 και Μαθητολόγιο από το 1924, καθώς και έγγραφο που παραδόθηκε από την Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χίου Κατηγορία:Δήμος Χίου
Ανρί Ντυπουί ντε Λομ
Ο Στανισλάς Σαρλ Ανρί Ντυπουί ντε Λομ (Stanislas Charles Henri Dupuy de Lôme, 15 Οκτωβρίου 1816 – 1 Φεβρουαρίου 1885) ήταν Γάλλος ναυπηγός. Ήταν γιος αξιωματικού του ναυτικού και γεννήθηκε στο Πλεμέρ πλησίον της Λοριάν στη Βρετάνη της δυτικής Γαλλίας. Σπούδασε στην Πολυτεχνική Σχολή και στην Ανώτατη Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών του Παρισιού (ENSTA). Ήταν ιδιαιτέρως ενεργός την περίοδο 1840–1870.
Μετά την ολοκλήρωση της επαγγελματικής εκπαίδευσης του, μετέβη στην Αγγλία περίπου το 1842, και πραγματοποίησε σπουδές σχετικά με τη ναυπηγική και την ατμοπλοΐα. Έγραψε μια επιστημονική αναφορά, την οποία μετέπειτα το 1844 εξέδωσε υπό τον τίτλο Mémoire sur la construction des bâtiments en fer.
Το πρώτο πολεμικό ατμόπλοιο
thumb|Ο Ανρί Ντυπουί ντε Λομ έζησε στην οδό Saint-Honoré, αρ. 374, του Παρισιού από το 1857 έως τον θάνατό του το 1885 (λεπτομέρεια της αναμνηστικής πλάκας στα δεξιά). Μετά την επιστροφή του από την Αγγλία, ο Ντυπουί ντε Λομ άρχισε να εργάζεται στον στρατώνα της Τουλόν. Την εποχή εκείνη τα μοναδικά θωρακισμένα πολεμικά πλοία του Γαλλικού Πολεμικού Ναυτικού κινούνταν από μηχανές με κουπιά, και υπήρχε μεγάλη εναντίωση στην εισαγωγή της ατμοκίνησης στα πλοία που χρησιμοποιούνταν στο μέτωπο της μάχης. Οι μηχανές με κουπιά φαινόταν να μην ταιριάζουν στα μεγάλα πολεμικά πλοία, και οι έλικες δεν είχαν αξιοπιστία. Παράλληλα η μεγάλη πλειοψηφία των αξιωματικών του ναυτικού στη Γαλλία, καθώς και στην Αγγλία, ήταν αντίθετοι σε οποιαδήποτε μείωση της διάδοσης της χρήσης των πανιών.
Ο Ντυπουί ντε Λομ είχε μελετήσει προσεκτικά τις λεπτομέρειες του ατομπλοίου Great Britain, του οποίου παρακολούθησε την κατασκευή στο Μπρίστολ, και πείστηκε πως η πλήρης χρήση ατμομηχανών έπρεπε εφαρμοστεί στα πολεμικά πλοία γραμμής. Διατήρησε την ιδέα αυτή και το 1845 απέστειλε μια αναφορά στον Υπουργό Ναυτικών προτείνοντας του την κατασκευή φρεγάτας κινούμενης με έλικες, με μεταλλική προστατευτική επένδυση. Μόνο αυτή η αναφορά θα δικαιολογούσε την αξίωσή του να θεωρηθεί ο κορυφαίος ναυπηγός εκείνης της εποχής. Τέτοιου είδους πλοίο δεν κατασκευάστηκε για αρκετά χρόνια, αλλά η ιδέα της «κλασσικής» θωρακοβάριδος δηλώθηκε σαφώς στην παρούσα αναφορά.
thumb|Το [[Le Napoléon (1850)|Napoléon, του Ντυπουί ντε Λομ, το πρώτο ατμοκίνητο θωρηκτό.]] Ο Ντυπουί ντε Λομ δεν ήταν ο μοναδικός που αισθανόταν πως θα ακολουθούσαν ριζοσπαστικές αλλαγές στην κατασκευή και πρόωση των πλοίων. Οι συνάδελφοί του στο Génie Maritime (τμήμα μηχανικού ναυτικού) εντυπωσιάστηκαν με αυτή την ιδέα: και στην Αγγλία, την ίδια περίοδο, παραγγέλθηκαν τα πρώτα μετατραπέντα πλοία που διέθεταν έλικες. Αυτή η ενέργεια των Βρετανών έκανε επίσης τους Γάλλους να ξεκινήσουν τη μετατροπή των πλοίων γραμμής τους σε πλοία με υποβοήθηση από ατμομηχανές.
Ο Ντυπουί ντε Λομ συνέχισε να εργάζεται στην ιδέα του αυτή, και επιβραβεύθηκε το 1847 όταν παραγγέλθηκε το Le Napoléon, το πρώτο ατμοκίνητο θωρηκτό με έλικες που κατασκευάστηκε. Είχε μήκος 77,8 μέτρων, πλάτος 17 μέτρων και εκτόπισμα 5.000 τόνων, με δύο καταστρώματα για κανόνια. Καθελκύστηκε το 1850, δοκιμάστηκε το 1852 και είχε ταχύτητα πλεύσης περίπου 14 κόμβους. Κατά την διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου οι επιδόσεις του πλοίου προσέλκυσαν το παγκόσμιο ενδιαφέρον, οδηγώντας στην εισαγωγή της ατμοκίνησης σε στόλους ανά τον κόσμο.
Η πρώτη θωρακοβάριδα
thumb|Το [[FS Gloire (1858-1883)|La Gloire, η πρώτη θωρακοβάριδα ανοιχτής θαλάσσης (1858)]] thumb|Η γαλλική θωρακοβάριδα [[Solferino (1861)|Solférino, τάξης Magenta.]] Μαζί με την εισαγωγή του ατμού, η χρήση μεταλλικής θωράκισης οδήγησε σε μια άλλη επανάσταση στο σχεδιασμό των πλοίων περίπου την ίδια εποχή. Ο Ντυπουί ντε Λομ εφάρμοσε τα ταλέντα του σε αυτόν τον τομέα, δείχνοντας την πρακτικότητα της θωράκισης των πλευρών ενός ξύλινου πλοίου. Το 1857 τοποθετήθηκε επικεφαλής στο Κατασκευαστικό Σώμα—Directeur du Matériel—και το σχέδιο του για το πρώτο αξιόπλοο θωρακισμένο πλοίο εγκρίθηκε την ίδια χρονιά. Το La Gloire κατασκευάστηκε σχετικά γρήγορα, και ακολουθήθηκε από ένα κατασκευαστικό πρόγραμμα που απέφερε συνολικά πέντε πλοία αυτού του είδους μέχρι το 1863.
Ανάμεσα σε αυτά τα νέα θωρηκτά βρισκόταν τα μοναδικά θωρηκτά πολεμικά με δύο καταστρώματα που κατασκευάστηκαν, και σχεδιάστηκαν από τον Ντυπουί ντε Λομ - τα Magenta και Solferino. Επίσης τα πλοία αυτά ήταν τα πρώτα που εξοπλίστηκαν με εμβολοφόρο κριό.
Στο σχεδιασμό του La Gloire, ο Ντυπουί ντε Λομ ακολούθησε την αρχή της χρήσης γνωστών μορφών και διαστάσεων για υπάρχοντα επιτυχημένα σχέδια και άλλαξε μόνον τα απολύτως αναγκαία. Το La Gloire αναπαρήγαγε σχεδόν το Napoléon όσον αφορά το σχήμα του κάτω από το νερό, αλλά διέθετε ένα κατάστρωμα κανονιών αντί για δύο και μια πλήρως προστατευμένη συστοιχία. Για όσο βρισκόταν στο αξίωμα αυτό, ο Ντυπουί ντε Λομ τήρησε με συνέπεια αυτή την αρχή. Ωστόσο ταυτόχρονα έδειξε ότι είναι έτοιμος να εξετάσει τον καλύτερο τρόπο για να ανταποκριθεί στις συνεχώς αυξανόμενες απαιτήσεις για παχύτερες θωρακίσεις, βαρύτερα όπλα και υψηλότερες ταχύτητες. Είναι σημαντικό να σημειωθεί, ωστόσο, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του πρώιμου ενθουσιασμού του για τη μεταλλική θωράκιση, μόνο ένα μικρό ποσοστό των πλοίων που εντάχθηκαν στο Γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό κατά τη διάρκεια της θητείας του ήταν κατασκευασμένα από υλικό διαφορετικό του ξύλου.
Άρχισαν να του δίδονται διαφόρων ειδών διακρίσεις. Έλαβε τον σταυρό της Λεγεώνας της Τιμής το 1845, έγινε πλωτάρχης το 1858 και ανώτατος αξιωματικός τον Δεκέμβριο του 1863. Το 1860 έγινε Σύμβουλος της Επικρατείας, και εκπροσώπησε το Γαλλικό Ναυαρχείο στο Κοινοβούλιο. Το 1861 ορίστηκε « inspecteur général du matériel de la Marine » (γενικός επιστάτης ναυτικού εξοπλισμού). Το 1866 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας των Επιστημών. Στο ξέσπασμα του Γαλλογερμανικού Πολέμου ορίστηκε μέλος της επιτροπής άμυνας. Από το 1869 έως το 1875 ήταν πληρεξούσιος, και το 1877 εξελέγη δια βίου γερουσιαστής.
Πηδαλιουχούμενα αερόστατα
thumb|Το πηδαλιουχούμενο αερόστατο που ανέπτυξε ο Ντυπουί ντε Λομ το 1872. thumb|Το αερόπλοιο του Ντυπουί ντε Λομ Το 1870, ο Ντυπουί ντε Λομ αφιέρωσε μεγάλο χρονικό διάστημα στην τελειοποίηση ενός πρακτικού πηδαλιουχούμενου αεροστάτου και η γαλλική κυβέρνηση συνέβαλε σημαντικά στη διεξαγωγή των πειραμάτων. Για την εκτέλεση του έργου του δόθηκε πίστωση 40.000 φράγκων. Αλλά το αερόστατο δεν ήταν έτοιμο μέχρι λίγες μέρες πριν από τη συνθηκολόγηση. Τα πειράματα αυτά οδήγησαν στην ανάπτυξη ενός εκ των πρώτων πλωτών αεροστάτων, με όνομα Dupuy de Lôme.
Το αερόπλοιο Dupuy de Lôme είχε μήκος 36 μέτρων, διάμετρο 14,84 μέτρων και ύψος 29 μέτρων έχοντας συνολικό όγκο 3.454 κυβικών μέτρων. Τροφοδοτούνταν από μια μανιβέλα την οποία κινούσαν 4 ή 8 άνδρες και η οποία παρείχε ταχύτητα πλεύσης μεταξύ 9 και 11 χλμ/ώρα. Το καλάθι γύρω από το αερόστατο είχε τη δυνατότητα μεταφοράς 14 ανθρώπων.
Το 1875, ασχολήθηκε με την επιβίβαση του σιδηροδρόμου σε πλοία στο Καλαί, και εξέθεσε τα σχέδια του στην Ακαδημία των Επιστημών τον Ιούλιο.
Ηλεκτρικό υποβρύχιο
Προς το τέλος της ζωής του, ο Ντυπουί ντε Λομ εργάστηκε πάνω στα σχέδια για ένα ηλεκτρικό υποβρύχιο, το οποίο εν πολλοίς εμπνεύστηκε από τα πειραματικά αποτελέσματα του υποβρυχίου Plongeur. Μετά τον θάνατό του, το σχέδιο ανέλαβε ο φίλος του Γκυστάβ Ζεντέ, οδηγώντας στην κατασκευή ενός εκ των πρώτων ηλεκτρικών υποβρυχίων στον κόσμο του Gymnote.
Ένωση Βιβλιοθηκονόμων και Επαγγελματιών της Πληροφόρησης στον τομέα των Κοινωνικών Επιστημών
Η Ένωση Βιβλιοθηκονόμων και Επαγγελματιών της Πληροφόρησης στον τομέα των Κοινωνικών Επιστημών (αγγλ.Association of Librarians and Information Professionals in the Social Sciences - ALISS) ιδρύθηκε το 2005 με έδρα το Λονδίνο και αποτελεί έναν μη κερδοσκοπικό, επαγγελματικό οργανισμό, ο οποίος εκπροσωπεί όσους ασχολούνται επαγγελματικά με την πληροφόρηση στον τομέα των Κοινωνικών Επιστημών.
Ανρί Ντυπουί ντε Λομ
Κληρονομιά
Ο Ντυπουί ντε Λομ βοήθησε το Γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό να αναλάβει την πρωτοβουλία σε αρκετές από τις τεχνολογικές εξελίξεις του 19ου αιώνα, εδραιώνοντας την κατοχή της δεύτερης θέση στον κόσμο την εποχή εκείνη. Αυτές οι καινοτομίες στηρίχθηκαν σε μια ισχυρή βιομηχανική βάση, ακολουθώντας μόνο τη Βρετανία, και ευρισκόμενη πολύ πιο μπροστά από τις Ηνωμένες Πολιτείες ή την Πρωσία. Σύμφωνα με μια βρετανική νεκρολογία, «μπορεί να διερωτηθεί κανείς κατά πόσον οποιοσδήποτε ναυπηγός έχει παράσχει ποτέ περισσότερες υπηρεσίες στο ναυτικό οποιασδήποτε χώρας…». Πέθανε στο Παρίσι τη 1η Φεβρουαρίου 1885. Αρκετά πολεμικά πλοία του Γαλλικού Πολεμικού Ναυτικού έχουν έκτοτε λάβει το όνομα του.
Ένωση Βιβλιοθηκονόμων και Επαγγελματιών της Πληροφόρησης στον τομέα των Κοινωνικών Επιστημών
Διοίκηση
Η ALISS διοικείται από μια Επιτροπή (ALISS Committee), την οποία απαρτίζουν ο Πρόεδρος (Chair), ο Επίτιμος Γραμματέας (Honorary Secretary), ο Επίτιμος Ταμίας (Honorary Treasurer) και έως έξι τακτικά μέλη ( ordinary members). Η Επιτροπή διαχειρίζεται τις υποθέσεις της ένωσης και έχει τη δυνατότητα να σχηματίσει επιμέρους Επιτροπές, με συγκεκριμένο αντικείμενο και σκοπό λειτουργίας. Η ένωση συγκαλεί ετήσια Γενική Συνέλευση (Annual General Meeting), για τη διαχείριση των υποθέσεων της, καθώς και έκτακτες γενικές συνελεύσεις (Extraordinary General Metings) για τη διευθέτηση αναδυόμενων ζητημάτων που αφορούν την ένωση.
Σκοπός
Βασική επιδίωξη της ALISS αποτελεί η προώθηση του έργου των επαγγελματιών της πληροφόρησης που απασχολούνται στον τομέα των Κοινωνικών Επιστημών εντός και εκτός Ηνωμένου Βασιλείου, μέσα από ένα ευρύ φάσμα προϊόντων, υπηρεσιών και δραστηριοτήτων. Σύμφωνα, με το καταστατικό της, η ALISS επιδιώκει να αποτελέσει έναν τόπο δημόσιας συζήτησης για τους επαγγελματίες της πληροφόρησης που σχετίζονται με τις Κοινωνικές Επιστήμες και οι στόχοι που θέτει για την επίτευξη του σκοπού της, όπως δηλώνονται στην επίσημη ιστοσελίδα της, είναι:
Ανρί Ντυπουί ντε Λομ
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γάλλοι εφευρέτες Κατηγορία:Ναυπηγική
Ένωση Βιβλιοθηκονόμων και Επαγγελματιών της Πληροφόρησης στον τομέα των Κοινωνικών Επιστημών
Μέλη
Οι βιβλιοθήκες και τα κέντρα πληροφόρησης που συνδέονται με τις Κοινωνικές Επιστήμες, καθώς και οι εργαζόμενοι σε αυτά, αλλά και όσοι σπουδάζουν σε σχολές συναφούς αντικειμένου μπορούν να συμμετάσχουν στο έργο της ένωσης ως μέλη, καταβάλλοντας την αντίστοιχη ετήσια συνδρομή.
Δράση
Η ALISS μέσα από το σύνολο των δραστηριοτήτων της επιδιώκει να δημιουργήσει ένα δίκτυο βιβλιοθηκονόμων που απασχολούνται στον τομέα των Κοινωνικών Επιστημών, μέσω του οποίου θα παρέχονται στα μέλη ευκαιρίες δικτύωσης, επαγγελματικής εξέλιξης και ανάπτυξης συνεργατικών σχέσεων. Επιπρόσθετα, διοργανώνει ποικίλες εκδηλώσεις και εργαστήρια και πραγματοποιεί μια ετήσια συνάντηση, η οποία δίνει τη δυνατότητα στα μέλη της να έρθουν σε επαφή και να ενημερωθούν για τις εξελίξεις του χώρου. Στα πλαίσια των δραστηριοτήτων της έγκειται η έκδοση του τριμηνιαίου περιοδικού με τίτλο «ALISS Quarterly», το οποίο διανέμεται στα μέλη της και περιλαμβάνει άρθρα σχετικά με σημαντικά ζητήματα που άπτονται του τομέα της πληροφόρησης και των Κοινωνικών Επιστημών. Επιπλέον, διατηρεί το ηλεκτρονικό ενημερωτικό δελτίο «LIS-SocialScience», το οποίο παρέχει πληροφόρηση για τις τελευταίες εξελίξεις στο χώρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βιβλιοθηκονομων και Επαγγελματιων της Πληροφορησης στον τομεα των Κοινωνικων Επιστημων
Ψάρι Τρικολώνων Αρκαδίας
Το Ψάρι είναι χωριό του Δήμου Γορτυνίας στην Αρκαδία. Από το 1997 μέχρι το 2010 αποτελούσε τμήμα του Δήμου Τρικολώνων. Βρίσκεται σε υψόμετρο 750 μέτρων περίπου, σε απόσταση 17 χιλιομέτρων απο την Μεγαλόπολη και 11 χιλιομέτρων απο την Στεμνίτσα.
Είναι παραδοσιακός οικισμός με πετρόχτιστα σπίτια στις παρυφές του όρους Μαινάλου στην καρδιά της ορεινής Αρκαδίας.
Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την γεωργία και την κτηνοτροφία. Το χωριό γιορτάζει κάθε χρόνο ανήμερα της Ζωοδόχου Πηγής, ενώ κατά τη διάρκεια του Δεκαπενταύγουστου πραγματοποιούνται πολιτιστικές εκδηλώσεις. Το κλίμα είναι ορεινό με κρύους χειμώνες και δροσερά καλοκαίρια.
Ιστορία
Το χωριό βάσει αρχαιολογικών ευρημάτων κατοικούνταν από την ύστερη αρχαιότητα σε σημείο που βρίσκεται βορειοανατολικά του σημερινού οικισμού. Το αρχικό του όνομα ήταν Παρώρεια. Η πρώτη γραπτή αναφορά που έχουμε για το Ψάρι είναι από τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη στα απομνημονεύματα του, όπου αναφέρεται στο χωριό με την ονομασία στου Ψάρη. Ο ίδιος αναφέρει τα εξής "Μᾶς ἐπῆραν ἀπὸ κοντὰ οἱ Τοῦρκοι, ἐπαίρναμε ψωμὶ ἁρπακτά. Εἰς τοῦ Ψάρη μᾶς ἔφθασαν οἱ Τοῦρκοι καὶ ἐπολεμήσαμεν ὅλην τὴν ἡμέραν. Οἱ συντρόφοι μου ἄρχισαν νὰ φεύγουν". Εικάζεται ότι εκείνη την εποχή στο χωριό κατοικούσε εκτροφέας αλόγων τα οποία έφεραν ψαρί χρώμα. Ο Γέρος του Μωρία συνήθιζε να επισκέπτεται την Βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου που υπάρχει στο χωριό, αφού κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας είχε υπάρξει μητροπολιτικός ναός. Σε μια επίσκεψη του, προδόθηκε η παρουσία του στους Τούρκους από τους μοναχούς της Μονής Αγίου Ιωάννου που υπήρχε λίγο έξω από το χωριό με αποτέλεσμα να φυγαδευτεί από τους κατοίκους την τελευταία στιγμή. Αργότερα γύρισε στο χωριό και έκαψε το μοναστήρι ως εκδίκηση για την προδοσία των καλόγερων. Σήμερα υπάρχουν ορατά τα ερείπια του μοναστηριού πάνω σε ένα λόφο στη θέση Παλαμαρόβρυση.
Αξιοθέατα
Αξίζει να επισκεφθείτε το Μουσείο Δημοτικής Εκπαίδευσης στο παλαιό σχολείο του χωριού, τον πολυχώρο Αρκαδιανή όπου λειτουργεί εστιατόριο παραδοσιακών φαγητών, εργαστήριο παραδοσιακών γλυκών και ένα μικρό μουσείο, την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (κτίσμα του 13ου αιώνα), τους παραδοσιακούς και ιστορικούς οικισμούς της γύρω περιοχής κ.α.
Καταγόμενοι από το Ψάρι
Από το Ψάρι κατάγεται η ηθοποιός Αγγελική Παπούλια, πρωταγωνίστρια στην ταινία (Κυνόδοντας), υποψήφια για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας στην 83η απονομή των βραβείων το 2011. Ο Δήμαρχος του Δήμου Τρικολώνων και Πρόεδρος του Τ.Ε.Δ.Κ. Αρκαδίας Γιώργος Μπαρούτσας, ο Πρέσβης ε.τ. της Ελλάδος και Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας Γεώργιος Παπούλιας, ο συγγραφέας και πολιτευτής Μάκης Παπούλιας, ο συγγραφέας και παλιός πολιτευτής της Α' Πειραιώς Ηλίας Σιαμέλας, ο Ταξίαρχος Πεζικού Διαμαντόπουλος Αντώνιος, ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής της Παναχαϊκής, του Πανηλειακού και του Παναρκαδικού Κυργιάκος Διαμαντόπουλος, o ζωγράφος Π. Παπούλιας, η γνωστη ζωγράφος Σμαράγδα Παπούλια, o γνωστός έμπορος και βιοτέχνης της Πάτρας Ιωάννης Διαμαντόπουλος κ.α.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Χωριά του Μαινάλου Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας
Μίλαν Μπάρος
Ο Μίλαν Μπάρος (Milan Baroš, γεννήθηκε 28 Οκτωβρίου 1981) είναι Τσέχος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός.
Την καριέρα του την ξεκίνησε στην γενέτειρά του, με τη Μπάνικ Οστράβα. Κατόπιν, πέρασε κι από Αγγλία, όπου έκατσε 5 χρόνια, αγωνιζόμενος σε Λίβερπουλ και Άστον Βίλα, ενώ με την πρώτη κατέκτησε και ένα Τσάμπιονς Λιγκ το 2005. Το 2007, όπου κι αποχώρησε από την Άστον Βίλα, υπέγραψε στη Λυών, όμως με το πέρας της σεζόν, δόθηκε δανεικός στην Πόρτσμουθ ΦΚ και, αργότερα, πήγε στη Γαλατασαράι, όπου έκατσε μία πενταετία, κατακτώντας ένα Σούπερ Καπ Τουρκίας και ένα Πρωτάθλημα Τουρκίας. Κατόπιν, αν εξαιρεθεί ένα πέρασμα από την Αντάλιασπορ, ο παίχτης αγωνίζεται σε ομάδες της χώρας του.
Ο Μπάρος έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Τσεχίας το 2001, ενώ από το 1996, στα μικρότερα τμήματά της. Συνολικά συμπλήρωσε στην Εθνική Ανδρών 93 συμμετοχές ως το 2012, πετυχαίνοντας 41 γκολ. Είναι ο δεύτερος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής του, πίσω από τον Γιαν Κόλερ. Με την Εθνική του έχει συμμετάσχει σε τρία Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα: το 2004, το 2008 και το 2012, με το πρώτο να είναι το πιο επιτυχημένο τόσο για την Εθνική του, που έφτασε έως τα ημιτελικά, όπου αποκλείστηκε από την Ελλάδα, αλλά και για τον ίδιο που βγήκε πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης. Επίσης, συμμετείχε και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006.
Προσωπική ζωή
Ο Μίλαν Μπάρος γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1981, στην πόλη Βαλάσκε Μεζιρίτσι, στην Τσεχοσλοβακία (σημερινή Τσεχία). Παρόλα αυτά, μεγάλωσε στο χωριό Βιγκάντισε. Το 2009, νυμφεύθηκε την Τερέσα Φράνκοβα, αποκτώντας κι έναν υιό την ίδια χρονιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσέχοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας Κ15 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τσεχίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μπάνικ Οστράβα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίβερπουλ Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άστον Βίλα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πόρτσμουθ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γαλατασαράι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αντάλιασπορ Κατηγορία:ΦΚ Μλάντα Μπόλεσλαβ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Τσεχίας (Πρώτη Κατηγορία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000
Κρις Μπενουά
Καριέρα και επιτεύγματα
Εκτός από πρωταθλήματα, ο Μπενουά κέρδισε επίσης το 2004 Royal Rumble και έμεινε στην ιστορία σαν τον δεύτερο μετά τον Shawn Michaels που έχουν κερδίσει τον αγώνα από το νούμερο 1. Περιγράφεται από το WWE ως "ένας από τα πιο αγαπημένα πρόσωπα στα μάτια των οπαδών του WWE για την απίστευτη ικανότητά του, ο Μπενουά θεωρήθηκε ευρέως ως ένα από τους πιο δημοφιλής, σεβαστούς και προικισμένους τεχνικούς παλαιστές στην ιστορία.
Δολοφόνος και αυτόχειρας
Στις 25 Ιουνίου του 2007, ο Μπενουά βρέθηκε νεκρός μαζί με τη γυναίκα και το γιο του στο σπίτι τους από την αστυνομία, μετά από ανησυχία των συναδέρφων του, αφού δεν εμφανίστηκε σε εκδήλωση του WWE την προηγούμενη βραδιά (24/6/2007), χωρίς να απαντήσει σε τηλέφωνα. Η έρευνα της αστυνομίας, οδηγήθηκε στο συμπέρασμα πως δολοφόνος της γυναίκας και του παιδιού ήταν ο Μπενουά που στη συνέχεια κρεμάστηκε. Η Νάνσι Μπενουά πέθανε στις 22 Ιουνίου, στις 23 ο παλαιστής επικοινώνησε με συνάδελφό του για να του πει ότι όλα είναι καλά. Στις 24 σκότωσε τον γιο του και στην συνέχεια αυτοκτόνησε.
Σύμπτωση
Ο Μπενουά στις τελευταίες του μέρες αγωνιζόταν στο σόου του WWE, ECW, εκεί όπου ήταν γραμμένο στα σενάρια της εταιρείας, την ίδια βραδιά της αυτοκτονίας του (24/6/2007), να κερδίσει τον τίτλο του σόου, στην εκδήλωση pay-per-view Vengeance: Night of Champions, όμως δεν εμφανίστηκε ποτέ. Το παράδοξο ήταν πως όταν ξεκίνησε την καριέρα του και συγκεκριμένα το 1995, ο Πολ Χέιμαν, ο ιδρυτής του Original ECW, είχε κανονίσει ότι ο Μπενουά κέρδιζε το ECW Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Βαρών Βαρών, αλλά τότε έφυγε από το σόου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές Κατηγορία:Αυτόχειρες
Έλεν Χαντ
μικρογραφία|375x375εσ|Η Χαντ στην τελετή απονομής των [[Βραβεία Έμμυ|βραβείων Έμμυ το 1994]] Η Έλεν Χαντ (Helen Elizabeth Hunt, γενν. 15 Ιουνίου 1963) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Πρωταγωνίστησε στην κωμική σειρά Mad About You για επτά χρόνια, πριν πρωταγωνιστήσει στη ρομαντική κομεντί Καλύτερα δε γίνεται (As Good as It Gets, 1997), για την οποία κέρδισε Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Άλλες ταινίες της περιλαμβάνουν: Twister (1996), Ο ναυαγός (Cast Away, 2000), Αυτό που θέλουν οι γυναίκες (What Women Want, 2000), Χωρίς αντάλλαγμα (Pay It Forward), Η νικήτρια (Soul Surfer, 2011), Η κατάρα του πράσινου σκορπιού (2001) και Μαθήματα ενηλικίωσης (The Sessions, 2012). Έκανε το σκηνοθετικό της ντεμπούτο το 2007, με την ταινία Όταν με βρήκε (Then She Found Me).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ) Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Γυναικείος Ρόλος)
Ήφαιστος (υποθετικός πλανήτης)
thumb|Ο Ήφαιστος (Vulcan) σε λιθογραφικό χάρτη του Ηλιακού Συστήματος από το 1846 Ο Ήφαιστος (λατινικά και διεθνώς: Vulcan) ήταν ένας υποθετικός πλανήτης του Ηλιακού Συστήματος, του οποίου την ύπαρξη υπέθεσαν μερικοί αστρονόμοι του 19ου αιώνα. Αυτός ο πλανήτης θα έπρεπε να βρίσκεται σε τροχιά ανάμεσα στην τροχιά του πλανήτη Ερμή και τον Ήλιο, καθώς η ύπαρξή του προτάθηκε για πρώτη φορά από τον Γάλλο μαθηματικό Υρμπαίν Λεβεριέ με βάση υπολογισμούς των ανεξήγητων διαφορών των παρατηρήσεων των πραγματικών θέσεων του Ερμή με τη μαθηματική πρόβλεψη των θέσεών του. Αυτές οι διαφορές-ιδιομορφίες στην τροχιά του Ερμή θεωρήθηκε ότι ήταν το αποτέλεσμα των βαρυτικών παρέλξεων από έναν άλλο, άγνωστο μέχρι τότε πλανήτη.
Αρκετές έρευνες διεξάχθηκαν προς αναζήτηση του Ηφαίστου, αλλά παρά κάποιους περιπτωσιακούς ισχυρισμούς ότι παρατηρήθηκε, η ύπαρξή του δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ. Οι ιδιομορφίες στην τροχιά του Ερμή εξηγούνται σήμερα με τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υποθετικά αντικείμενα Ηλιακού Συστήματος
Ελεύθερη πτώση
Ελεύθερη πτώση είναι η ευθύγραμμη ομαλά επιταχυνόμενη κίνηση ενός σώματος όταν το αφήσουμε να πέσει από κάποιο ύψος και η μόνη δύναμη που ενεργεί σ’ αυτό είναι το βάρος του, το οποίο θεωρείται σταθερό. Η αντίσταση του αέρα θεωρείται αμελητέα. Η ελεύθερη πτώση, επακριβώς, πραγματοποιείται μόνο στο κενό. Η επιτάχυνση του σώματος που πραγματοποιεί ελεύθερη πτώση ισούται με την ένταση του βαρυτικού πεδίου και είναι ανεξάρτητη της μάζας του σώματος. Η επιτάχυνση έχει μέση τιμή g\,=9,81 m/s^{2} σε γεωγραφικό πλάτος 45°. Η επιτάχυνση αυτή οφείλεται στην έλξη της Γης και ονομάζεται επιτάχυνση της βαρύτητας.
Ιστορικά στοιχεία
Ο Αριστοτέλης πίστευε ότι τα βαρύτερα σώματα φθάνουν γρηγορότερα στη γη από τα ελαφρύτερα. Η ελεύθερη πτώση μελετήθηκε κατά τον 17ο αιώνα από τον Γαλιλαίο και τον Καρτέσιο, οι οποίοι «κατέρριψαν» την αντίληψη του Αριστοτέλη. Λέγεται ότι ο Γαλιλαίος άφησε να πέσουν από τον πύργο της Πίζας ταυτόχρονα δύο μεταλλικές σφαίρες διαφορετικής μάζας και παρατήρησε ότι έφθασαν ταυτόχρονα στο έδαφος. Στην συνέχεια, περί το 1687, ο Νεύτωνας διατύπωσε γενικούς νόμους για την κίνηση των σωμάτων οι οποίοι περιέγραφαν κάθε μορφή κίνησης και η ελεύθερη πτώση έπαψε να αντιμετωπίζεται σαν ξεχωριστό αντικείμενο μελέτης.
Επίδραση αεροδυναμικής αντίστασης
Όταν ένα σώμα πέφτει στον αέρα και η μετωπική επιφάνεια του είναι αρκετά μεγάλη ώστε η αεροδυναμική αντίσταση να μην είναι αμελητέα, τότε σώμα αποκτά μια σταθερή ταχύτητα που λέγεται οριακή ταχύτητα. Η οριακή (σταθερή) ταχύτητα προσεγγίζεται όταν η δύναμη αεροδυναμικής αντίστασης F_a=Ku^{2} ισούται με τη δύναμη του βάρους B=mg, εξαρτάται επομένως από τη μετωπική επιφάνεια, την ταχύτητα και τη μάζα. Στην περίπτωση αυτή υπάρχει αντίσταση στην κίνηση και η πτώση δεν είναι ελεύθερη.
Έτσι, αν από το ίδιο ύψος αφήσουμε να πέσουν την ίδια χρονική στιγμή ένα φτερό και μια σφαίρα από μόλυβδο, το φτερό θα πέσει πολύ βραδύτερα από τη σφαίρα. Αυτό συμβαίνει γιατί η αντίσταση που προβάλλει ο αέρας στην κίνηση του φτερού είναι πολύ πιο μεγάλη απ’ ότι στη σφαίρα, αλλά κυρίως διότι η αδράνεια (μάζα) του φτερού είναι πολύ μικρότερη με αποτέλεσμα το φτερό να πέσει πιο αργά. Αν η αντίσταση του αέρα ελαττωθεί πολύ, τότε και το φτερό πέφτει με την ίδια επιτάχυνση που πέφτει και η σφαίρα. Λένε πως αυτό το απέδειξε πειραματικά ο Άγγλος Ρόμπερτ Μπόιλ (Robert Boyle, 1627-1691) λίγο μετά το θάνατο του Γαλιλαίου. Με τη βοήθεια της αεραντλίας, την οποία ο ίδιος εφηύρε, αφαίρεσε τον αέρα από ένα γυάλινο σωλήνα, μέσα στον οποίο είχε τοποθετήσει ένα φτερό και μια μολύβδινη σφαίρα. Όταν ανέστρεψε το σωλήνα, το φτερό και η σφαίρα έπεσαν ταυτόχρονα.
Εξισώσεις ελεύθερης πτώσης
Αν στις σχέσεις που περιγράφουν την ομαλά επιταχυνόμενη κίνηση θέσουμε αρχική ταχύτητα v_{0}=0\, και επιτάχυνση \alpha=g\, παίρνουμε τις εξισώσεις: του διανυθέντος διαστήματος και της ταχύτητας v=gt\,, όπου t\, είναι ο χρόνος.