cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φλόμος
Περιγραφή
Ο φλόμος είναι φυτό διετές, δικοτυλήδονο που φυτρώνει σε εδάφη ακαλλιέργητα, πετρώδη, στις άκρες δρόμων, σε λιβάδια και σε όχθες. Το φυτό αποτελείται συνήθως από έναν κεντρικό κορμό, αν και μπορεί να διακλαδίζεται και φθάνει σε ύψος μέχρι τα 2 μέτρα. Τον πρώτο χρόνο βγάζει μόνο φύλλα και αναπτύσσει τον κορμό του. Γύρω από αυτόν αναπτύσσονται σε αστεροειδή διάταξη πολλά πράσινα λογχοειδή, παχιά και ελαφρώς τριχωτά φύλλα. Το δεύτερο χρόνο της ζωής του, στην κορυφή του φυτού εμφανίζονται τα άνθη του που έχουν κίτρινο χρώμα, είναι μικρά με διάμετρο 1.5-3 εκατοστά, με πολύ μικρό μίσχο, ενώ διαθέτουν πέντε κάλυκες και πέντε στήμονες. Η εποχή της ανθοφορίας του είναι από τον Μάιο έως τον Σεπτέμβριο. Ο καρπός του είναι σε κάψα με ωοειδή μορφή και οι σπόροι του είναι μικροί και ακανόνιστου σχήματος. Υπάρχουν πολλά είδη του φυτού και περίπου 44 από αυτά βρίσκονται στην Ελλάδα.
Ιστορικά στοιχεία
Το φυτό φλόμος ήταν γνωστό από την αρχαιότητα και το χρησιμοποιούσαν για τις φαρμακευτικές του ιδιότητες. Στον Θεόφραστο οφείλει το επίθετο "θάψος", καθώς αυτός έγραψε για ένα απροσδιόριστο βότανο στην αρχαία ελληνική αποικία Θάψος, κοντά στις Συρακούσες. Ο Διοσκουρίδης το αναφέρει ως "βερμπάσκο το μέλαν", ενώ και ο Πλίνιος αναφέρεται στις θεραπευτικές του ιδιότητες. Όταν τον 19ο αι. η Αθήνα έγινε πρωτεύουσα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους στερούνταν αποχετευτικού δικτύου και στα λιμνάζοντα νερά φυόταν ο φλόμος σε μεγάλους αριθμούς και δημιουργούσε δυσάρεστη ατμόσφαιρα. Έτσι προήλθε η φράση "μας φλόμωσε", ενώ έχει και την έννοια του "ζαλίζω" καθώς χρησίμευε και στο ψάρεμα για να ζαλίζει τα ψάρια.
Φαρμακευτική
Από την αρχαιότητα η κατ εξοχήν χρήση του φυτού ήταν η φαρμακευτική. Αλλά και η σύγχρονη βοτανολογία του αποδίδει θεραπευτικές ιδιότητες και για αυτό το σκοπό μάλιστα καλλιεργείται. Για την παρασκευή φυσικών φαρμακευτικών σκευασμάτων χρησιμοποιούνται κυρίως τα άνθη και τα φύλλα του φυτού αφού αποξηρανθούν. Παραδοσιακά η χρήση του, μετά από κατάλληλη επεξεργασία, αποσκοπούσε στη θεραπεία αναπνευστικών προβλημάτων, στην αντιμετώπιση του βήχα, αλλά και διάφορων γαστρεντερικών διαταραχών. Αναφέρεται επίσης ότι διαθέτει διουρητικές, μαλακτικές, καταπραϋντικές, αντιβιοτικές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες. Σύγχρονες μελέτες ενισχύουν τις παραδοσιακές απόψεις για τις φαρμακευτικές χρήσεις του φλόμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χοιραδιοειδή Κατηγορία:Βότανα Κατηγορία:Ευρωπαϊκή χλωρίδα Κατηγορία:Χλωρίδα της Νότιας Αμερικής Κατηγορία:Χλωρίδα της Ωκεανίας
Στέλλα Γεωργιάδου
Μουσική σταδιοδρομία
Πραγματοποίησε σπουδές στο Εθνικό Ωδείο Κύπρου και ταυτόχρονα ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με τη μουσική, ενώ έπειτα από πρόταση της Κωνσταντίνας εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα με σκοπό να πραγματοποιήσει επαγγελματική καριέρα στον χώρο του τραγουδιού. Το 1994 κυκλοφόρησε ο πρώτος της προσωπικός δίσκος με τίτλο «Άλλο που δεν θέλω», ο οποίος αποτελούνταν από δέκα τραγούδια σε μουσική του Αλέξη Παπαδημητρίου και στίχους της Ελένης Γιαννατσούλια. Ακολούθησε στα τέλη του 1996 η κυκλοφορία του επόμενου δίσκου της υπό τον τίτλο «Δε φοβάμαι» που περιλάμβανε 12 κομμάτια λαϊκού ύφους του συνθέτη Νίκου Τερζή και του στιχουργού Αντώνη Παππά. Λίγους μήνες αργότερα, το 1998, κυκλοφόρησε ο τρίτος δίσκος της, «Αποφασισμένη», σε στίχους και μουσική του Ανδρέα Μπονάτσου, από τον οποίο έγινε μεγάλη επιτυχία το «Τώρα μου μιλάει». Τα επόμενο χρονικό διάστημα ακολούθησαν τα άλμπουμ «Σε όρια τρελά» (1999), «Κάτι σαν μανία» (2001) και «Μου ΄λειψες πολύ» που κυκλοφόρησε το 2002 και περιείχε 11 μοντέρνα λαϊκά τραγούδια των Νίκου Τερζή και Τάσου Βουγιατζή. Τα επόμενα χρόνια κυκλοφόρησε διάφορα singles και συνέχισε να τραγουδάει σε νυχτερινά κέντρα της Ελλάδας μέχρι και την επιστροφή της στην Κύπρο.
Στη διάρκεια της καριέρας της η Γεωργιάδου έχει συνεργαστεί με καλλιτέχνες όπως οι Κωνσταντίνα (την οποία αναφέρει ως στήριγμα στα πρώτα της βήματα ), Τόλης Βοσκόπουλος, Πασχάλης Τερζής, Βασίλης Καρράς, Σταμάτης Γονίδης, Γιώργος Μαζωνάκης , Άντζελα Δημητρίου , Κωνσταντίνος Χριστοφόρου κ.ά.
Ράιντερ Καπ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γκολφ Κατηγορία:Αθλητικές διοργανώσεις που διεξάγονται κάθε δύο χρόνια
Στέλλα Γεωργιάδου
Πέρα από το τραγούδι
Το 2003 συμμετείχε στο ριάλιτι-τηλεπαιχνίδι «Η Φάρμα των επωνύμων». Τα τελευταία χρόνια ασχολείται με οικογενειακή επιχείρηση στην περιοχή της Σκαρίνου Λάρνακας. Είναι πτυχιούχος φιλολογίας του Ανοικτού Πανεπιστημίου Κύπρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριες τραγουδίστριες Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες ποπ Κατηγορία:Κύπριοι επιχειρηματίες
1116 Κατριόνα
Η Κατριόνα (Catriona) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,581. Ανακαλύφθηκε το 1929 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Σύριλ Τζάκσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ. Πήρε το όνομά της πιθανότατα από το ομώνυμο μυθιστόρημα (1893) του Ρόμπερτ Στήβενσον. Η Κατριόνα υπήρξε ο πρώτος από τους 72 συνολικά αστεροειδείς που ανεκάλυψε ο συγκεκριμένος αστρονόμος.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Κατριόνας εκτιμάται σε 39,12 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,1522. Η Κατριόνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 50 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατριονα
Bad Romance
To Bad Romance είναι ένα τραγούδι της Αμερικανίδας ποπ τραγουδίστριας Lady Gaga, το οποίο συμπεριλήφθηκε στο The Fame Monster, το 2009. Το τραγούδι, κυκλοφόρησε και σε single την ίδια χρονιά, το οποίο σημείωσε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία. Σε 18 χώρες έπιασε το νούμερο 1 στα chart, ενώ στα αμερικανικά Billboard Hot 100, έφτασε το νούμερο 2. Στις ΗΠΑ, επίσης, έγινε 11 φορές πλατινένιο. Παγκοσμίως, πούλησε 12 εκατομμύρια αντίτυπα, γεγονός που το καθιστά ως ένα από τα πιο επιτυχημένα σε πωλήσεις όλων των εποχών.
Το τραγούδι συνδυάζει είδη μουσικής όπως Techno και house, καθώς και στοιχεία από 80s και 90s. Μερικοί στίχοι του κομματιού περιέχουν και γαλλικά. Το κομμάτι κέρδισε και δύο Grammy Awards, ένα στην κατηγορία Καλύτερη Γυναικεία Φωνητικά σε Ποπ Τραγούδι και ένα στην κατηγορία Καλύτερο Μικρού Μήκους Μουσικό Βίντεο. Επίσης κέρδισε και 7 Βραβεία MTV Video Music Awards.
Γενικότερα, το video clip έλαβε καλές κριτικές, όχι μόνο για το περιεχόμενό του, αλλά και για τη σκηνοθετική του προσέγγιση. Με τους αναγνώστες του Billboard, να το κρίνουν το καλύτερο video clip της δεκαετίας του 2000.
Μουσικό Βίντεο
Η κύρια ιδέα του βίντεο είναι η απαγωγή της Gaga από μοντέλα που την εθίζουν και στη συνέχεια την πουλάνε στη Ρωσική μαφία για εκατομμύρια Ρούβλια. Όλη η ιστορία είναι γυρισμένη σε ένα εντελώς λευκό λουτρό. Το βίντεο ξεκινάει με την Gaga να κάθεται σε ένα θρόνο, περιτριγυρισμένη από ανθρώπους και φορώντας ένα ζευγάρι γυαλιά από ξυράφι και την περούκα που φοράει στο εξώφυλλο του άλμπουμ. Έχει το χέρι της σε ένα iPod ηχείο και αφού πατάει το κουμπί σταματάει η εισαγωγή και ξεκινάει το τραγούδι. Ξαφνικά μπαίνει φως στο δωμάτιο κι εκείνη θαμπώνεται. Στη συνέχεια το πλάνο μεταφέρεται στους φωτισμένους τοίχους και σε μια τζαμαρία που γράφει "Bath Haus of GaGa". Μέχρι να αρχίσει το πρώτο κουπλέ, μια ομάδα χορευτών βγαίνουν σαν τέρατα από μεγάλα άσπρα κουτιά που μοιάζουν με φέρετρα και γράφουν "Mons†er". Σε κάποια πλάνα εμφανίζεται και η ίδια να τραγουδάει με μαύρα ρούχα και γυαλιά σε έναν καθρέφτη, φορώντας μια κορώνα. Όταν αρχίσει το ρεφρέν βρίσκεται στο κέντρο του δωματίου και χορεύει, περιβαλλόμενη από συγχρονισμένους χορευτές. Στο μεταξύ τα πλάνα δείχνουν τη Gaga επίσης να βρίσκεται σε μια μπανιέρα και δύο γυναίκες να τις σκίζουν τα ρούχα, να την τραβάνε και να την αναγκάζουν να πιεί ένα ποτήρι βότκα. Σε άλλη εμφάνισή της, που πιθανώς συμβολίζει τη συνείδησή της νιώθει φοβισμένη και δακρύζει.
Όταν αρχίσει το δεύτερο κουπλέ, η Gaga φοράει ένα φόρεμα με διαμάντια και εξαναγκάζεται να χορέψει για μια ομάδα Ρώσων που θέλουν να την αγοράσουν. Στη συνέχεια πλησιάζει τον κεντρικό και χορεύει για εκείνον, καθώς αυτός πίνει βότκα. Όταν αρχίσει το δεύτερο ρεφρέν, εκείνος πιέζει ένα κουμπί και μια σειρά από λάπτοπ δείχνουν ότι πουλήθηκε για 1.000.000$. Μετά το ρεφρέν, η Gaga βρίσκεται στο κέντρο ενός βάθρου, με μαύρα εσώρουχα και διαμάντια, ενώ γύρω της υπάρχουν άντρες από την προηγούμενη σκηνή.
Στη γέφυρα του τραγουδιού η Gaga βρίσκεται μόνη της σε σκοτεινό πλάνο και περπατάει σε ψηλά χρυσά παπούτσια, με ένα ολόχρυσο φόρεμα. Συγχρόνως τα πλάνα τη δείχνουν να περιστρέφεται, φορώντας ένα ασημί φόρεμα που θυμίζει τροχιά. Στο δεύτερο μέρος της γέφυρας, η Gaga πλησιάζει τον Ρώσω που την εξαγόρασε ενώ αυτός είναι καθισμένος σε ένα κρεβάτι. Αυτή φοράει μια γούνα από ψεύτικη λευκή αρκούδα και εσώρουχα, ενώ βγάζει τα γυαλιά της. Η συνείδησή της ξαναεμφανίζεται. Όταν αρχίζει το ρεφρέν, το κρεβάτι παίρνει φωτιά. Το πλάνο αλλάζει και η Gaga χορεύει μαζί με χορευτές ντυμένους στα κόκκινα. Στο τέλος χειροκροτούν ρυθμικά και τα φώτα σβήνουν, καθώς το τραγούδι τελειώνει. Στην έξοδο του τραγουδιού συνεχίζει η μουσική της εισαγωγής, ενώ η Gaga είναι ξαπλωμένη φορώντας σουτιέν που βγάζει σπίθες μαζί με έναν καμμένο σκελετό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 2009 Κατηγορία:Τραγούδια της Lady Gaga Κατηγορία:Singles του 2009 Κατηγορία:Singles της Interscope Records Κατηγορία:Πολύγλωσσα τραγούδια Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στην Αυστρία
Επαρχία Σάντα Κρους (Αργεντινή)
Η επαρχία Σάντα Κρους (Provincia de Santa Cruz, , «Τίμιος Σταυρός») είναι επαρχία της Αργεντινής, που βρίσκεται στο νότιο τμήμα της χώρας, στην Παταγονία. Συνορεύει με την επαρχία Τσουμπούτ στα βόρεια και με τη Χιλή στα δυτικά και στα νότια, ενώ στα ανατολικά της έχει ακτές του Ατλαντικού. Η Σάντα Κρους είναι η δεύτερη μεγαλύτερη επαρχία της χώρας (μετά την επαρχία Μπουένος Άιρες) και η πιο αραιοκατοικημένη στην ηπειρωτική Αργεντινή. Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι η πόλη Ρίο Γαλιέγος, ενώ ο πληθυσμός της επαρχίας σύμφωνα με την απογραφή του 2022 είναι 333.473 κάτοικοι.
Οι ιθαγενείς της επαρχίας είναι οι Τεχουέλτσε, οι οποίοι, παρά την ευρωπαϊκή εξερεύνηση από τον 16ο αιώνα και μετά, διατήρησαν την ανεξαρτησία τους μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα. Αμέσως μετά την Κατάκτηση της Ερήμου στη δεκαετία του 1870, η περιοχή οργανώθηκε ως η Επικράτεια της Σάντα Κρους, που πήρε το όνομά της από την αρχική της πρωτεύουσα στο Πουέρτο Σάντα Κρους. Η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στο Ρίο Γαλιέγος το 1888 και έκτοτε παραμένει εκεί. Μετανάστες από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες εγκαταστάθηκαν στην επικράτεια στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα κατά τη διάρκεια του κυνηγιού του χρυσού. Η Σάντα Κρους έγινε επαρχία της Αργεντινής το 1957.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Τέχνη με σινική ώχρα στο [[Κουέβα ντε λας Μάνος, Σάντα Κρους. Φτιαγμένα από τον προ πολλού εξαφανισμένο λαό των Τολντένσε, είναι ηλικίας 13.000–9.000 ετών.]] Οι Τεχουέλτσε κατοίκησαν αυτά τα εδάφη πριν από την άφιξη του ισπανικού αποικισμού. Το 1520 ο Φερδινάνδος Μαγγελάνος έφθασε στην περιοχή που σήμερα είναι γνωστή ως κόλπος του Σαν Χουλιάν. 15 χρόνια αργότερα ο Μαρτίν ντε Αλκαζάμπα εξερεύνησε την περιοχή κοντά στον ποταμό Τσίκο, τον οποίο ονόμασε ποταμό Γαλιέγος. Λόγω των επιθέσεων των βρετανικών πειρατικών πλοίων, και μετά την επίσκεψη του Φράνσις Ντρέικ το 1578, οι Ισπανοί έστειλαν τον Πέντρο Σαρμιέντο ντε Γκαμπόα για να οχυρώσει και να χαρτογραφήσει τον Πορθμό του Μαγγελάνο και να εμποδίσει την πρόσβαση στις ισπανικές θέσεις στον Ειρηνικό.
Στα μέσα του 18ου αιώνα, οι Ιησουίτες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, ιδρύοντας μερικές ιεραποστολές. Όταν το 1776 δημιουργήθηκε η Αντιβασιλεία του Ρίο ντε λα Πλάτα, η περιοχή τέθηκε υπό την κυριαρχία του Μπουένος Άιρες. Ο Αντόνιο δε Βιέδμα ίδρυσε τη Νουέβα Κολόνια κοντά στο σημερινό Πουέρτο Ντεσεάδο και τη Φλοριδαμπλάνκα όχι μακριά από το Πουέρτο Σαν Χουλιάν, οι οποίες έκλεισαν αργότερα από τον Αντιβασιλέα Βερτίς.
Μεταξύ του 1825 και του 1836 υπήρξε μια σειρά από εξερευνήσεις των περιοχών, μεταξύ των οποίων και εκείνη του Καρόλου Δαρβίνου το 1834. Το 1860 ο διοικητής Λουίς Πιεδραμπουένα δημιούργησε μια βάση στη νήσο Παβόν στις εκβολές του Πουέρτο Ντεσεάδο.
Το 1878 δημιουργήθηκε η Κυβέρνηση της Παταγονίας με πρωτεύουσα τη Βιέδμα, αλλά έξι χρόνια αργότερα χωρίστηκε σε μικρότερες οντότητες, με την επικράτεια να ανακηρύσσεται Εθνική Κυβέρνηση της Σάντα Κρους, της οποίας πρωτεύουσα ήταν η πόλη Σάντα Κρους. Το 1901 η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στη σημερινή της θέση, στην πόλη Ρίο Γαλιέγος.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, άρχισε να καταφθάνει μεγάλος αριθμός Ευρωπαίων μεταναστών στη σχεδόν ακατοίκητη ζώνη- οι Ισπανοί, οι Γερμανοί, οι Βρετανοί και οι Σλάβοι ήταν οι πολυπληθέστεροι από αυτούς. Ήρθαν κυρίως για να αποφύγουν τις αυξανόμενες συγκρούσεις του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και προσελκύστηκαν από τη βιομηχανία μαλλιού της περιοχής. Η έναρξη του πολέμου σήμανε απότομη μείωση των εξαγωγών, φέρνοντας σοβαρή οικονομική κρίση στη Σάντα Κρους.
Το 1944 δημιουργήθηκε η στρατιωτική ζώνη Κομοδόρο Ριβαδαβία, η οποία περιλάμβανε το βόρειο τμήμα της εθνικής κυβέρνησης της Σάντα Κρους και το νότιο τμήμα της επαρχίας Τσουμπούτ. Η δικαιοδοσία αυτή διήρκεσε μέχρι την κατάργηση των μέτρων το 1955. Η επικράτεια της Σάντα Κρους απέκτησε το καθεστώς επαρχίας το 1957.
Γεωγραφία
αριστερά|μικρογραφία|Το ανεμώδες τοπίο της [[Παταγονίας της Σάντα Κρους.]] Η επαρχία χωρίζεται γενικά σε 2 διαφορετικές περιοχές: Οι Άνδεις στα δυτικά και τα οροπέδια στο κέντρο και στα ανατολικά. Στις Άνδεις υπάρχουν πολυάριθμες λίμνες, όπως η λίμνη Μπουένος Άιρες (2.240 km², 881 km² στην Αργεντινή), λίμνη Καρδιέλ (460 km²), η λίμνη Βιέδμα (1.082 km²), η λίμνη Αρχεντινο (1.560 km²), η λίμνη Πουεϊρεδόν, η λίμνη Μπελγράνο και η λίμνη Σαν Μαρτίν (1.013 km²). Ένα χαρακτηριστικό της περιοχής των Άνδεων είναι η παρουσία του Νότιου Παταγονικού Πεδίου Πάγου που καλύπτει το κεντρικό τμήμα των Άνδεων.
Από το κέντρο μέχρι την ακτή του Ατλαντικού στα ανατολικά, το τοπίο κυριαρχείται από οροπέδια. Αυτά τα οροπέδια αποτελούνται από βασαλτικό πέτρωμα που εμφανίζεται σε κλιμακωτές ακολουθίες. Τα οροπέδια είναι διαφορετικής ηλικίας, με τα παλαιότερα -νεογενούς και παλαιογενούς ηλικίας- να βρίσκονται σε υψηλότερα υψόμετρα από τα οροπέδια και τις εξάρσεις λάβας του Πλειστοκαίνου και του Ολοκαίνου. Στην περιοχή αυτή υπάρχουν μεμονωμένοι θύλακες λόφων και κοιλάδων. Στο Γκραν Μπάγιο δε Σαν Χουλιάν, η Λαγούνα δελ Καρμπόν βρίσκεται 105 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και είναι το χαμηλότερο σημείο στο δυτικό και νότιο ημισφαίριο. Στην ακτή του Ατλαντικού, χαρακτηρίζεται από γκρεμούς.
Κλίμα
Οι Άνδεις εμποδίζουν τα περισσότερα από τα εισερχόμενα μετωπικά συστήματα και, ως αποτέλεσμα, οι περισσότερες βροχοπτώσεις σημειώνονται στη δυτική πλευρά των βουνών, ενώ η βροχόπτωση μειώνεται γρήγορα προς τα ανατολικά. Ως αποτέλεσμα, εκτός από τα δυτικότερα τμήματα της επαρχίας, όπου οι βροχοπτώσεις είναι άφθονες και υπό μεγαλύτερη επίδραση από τον Ειρηνικό, το μεγαλύτερο μέρος της επαρχίας είναι ξηρό. Σε αντίθεση με το βόρειο ημισφαίριο όπου υπάρχουν μεγάλες μάζες γης που επιτρέπουν ψυχρές θερμοκρασίες, τα ψυχρά μέτωπα, τα οποία συνήθως προέρχονται από τα νοτιοδυτικά και κινούνται βορειοανατολικά, μετριάζονται από τον Ειρηνικό Ωκεανό, με αποτέλεσμα λιγότερο έντονες ψυχρές θερμοκρασίες. Παρόμοια με το μεγαλύτερο μέρος της Παταγονίας, το κλίμα της επαρχίας χαρακτηρίζεται από ισχυρούς δυτικούς ανέμους, οι οποίοι επίσης ενισχύουν την εξατμισοδιαπνοή. Σε γενικές γραμμές, τα νότια τμήματα της επαρχίας είναι ψυχρότερα από τα βόρεια.
Εθνικός Δρυμός Μαυρόβου
Ο Εθνικός Δρυμός Μαυρόβου (σλαβομακεδονικά: Национален парк Маврово) είναι ο μεγαλύτερος από τους τέσσερις εθνικούς δρυμούς της Βόρειας Μακεδονίας. Βρίσκεται στα δυτικά της χώρας, εκτείνεται σε μια έκταση περίπου 780 τετραγωνικών χιλιομέτρων και χαρακτηρίζεται από βαθιά φαράγγια, λίμνες και πυκνά δάση που αφθονούν σε ποικίλη άγρια ​​ζωή. Ιδρύθηκε το 1949 με νόμο που ψηφίστηκε από την εθνοσυνέλευση της χώρας· αργότερα η νομοθεσία άλλαξε για να επιβάλει ένα πολύ αυστηρότερο σύστημα προστασίας, χωρίζοντας τον δρυμό σε τρεις ζώνες: αυστηρά φυσικά καταφύγια, διαχειριζόμενα καταφύγια και τουριστική ζώνη.
Επαρχία Σάντα Κρους (Αργεντινή)
Υετός
Λόγω των Άνδεων, τα περισσότερα από τα εισερχόμενα μετωπικά συστήματα εμποδίζονται, με αποτέλεσμα οι περισσότερες βροχοπτώσεις να σημειώνονται στη δυτική πλευρά των Άνδεων, όπου οι βροχοπτώσεις μειώνονται γρήγορα προς τα ανατολικά. Μεγάλο μέρος της επαρχίας δέχεται λιγότερα από 200 χιλιοστά βροχόπτωσης ετησίως, ενώ στην περιοχή των Άνδεων, η οποία δέχεται μεγαλύτερη επιρροή από τον Ειρηνικό, μπορεί να δέχεται περισσότερα από 1.000 χιλιοστά. Οι βροχοπτώσεις πέφτουν κυρίως με τη μορφή ελαφριάς βροχής, ενώ οι ισχυρές βροχές και οι καταιγίδες είναι σπάνιες, με αυτές τις δύο να εμφανίζονται μόνο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Σε όλα τα μέρη της επαρχίας, περισσότερες βροχοπτώσεις σημειώνονται τον χειμώνα απ' ό,τι το καλοκαίρι.
Εθνικός Δρυμός Μαυρόβου
Το ανάγλυφο του δρυμού περιέχει τρία αλπικά ορεινά συστήματα: τα βουνά Σκάρδος, Κόραμπ και Μπίστρα. ο Σκάρδος και το Κόραμπ ξεπερνούν τα 2700 μέτρα σε ύψος (η κορυφή Κόραμπ, στα 2764 μ., είναι η υψηλότερη στη Βόρεια Μακεδονία). Τα βουνά αυτά διακρίνονται από τις πολλές χιονισμένες, οδοντωτές κορυφές και τα πλατιά χορταριασμένα οροπέδια κάτω από αυτά. Ανάμεσα στα τρία βουνά εκτείνεται το φαράγγι Ράντικα για περισσότερα από 25 χλμ. Κάθετοι βράχοι άνω των 300 μέτρων υψώνονται πάνω από τα νερά του ποταμού Ράντικα.
Επαρχία Σάντα Κρους (Αργεντινή)
Άνεμος
Οι επικρατέστερες διευθύνσεις ανέμου είναι από τα δυτικά, νοτιοδυτικά και βορειοδυτικά και μαζί εμφανίζονται στο 60% του χρόνου. Τα βόρεια τμήματα της επαρχίας τείνουν να έχουν περισσότερους βορειοδυτικούς ανέμους από ό,τι τα νότια τμήματα της επαρχίας. Με λίγες χερσαίες μάζες νότια των 46°Ν, στην επαρχία κυριαρχούν ισχυροί άνεμοι καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Τα καλοκαίρια είναι πιο θυελλώδη από τους χειμώνες. Οι ισχυρότεροι άνεμοι εντοπίζονται στην περιοχή των Άνδεων, ενώ οι ασθενέστεροι στις παράκτιες περιοχές. Με μέση ταχύτητα ανέμου 10 μέτρα ανά δευτερόλεπτο, η επαρχία είναι η πιο ανεμώδης στην Αργεντινή. Οι ριπές μπορούν να φτάσουν σε ορισμένα σημεία τα 200 χιλιόμετρα την ώρα.
Εθνικός Δρυμός Μαυρόβου
Η περιοχή του δρυμού περιέχει άλλα ενδιαφέροντα φυσικά φαινόμενα—τον ψηλότερο καταρράκτη στα Βαλκάνια (με κατακόρυφη πτώση περίπου 120 μ.), αλπικούς βάλτους στον Σκάρδο ως απομεινάρια της εποχής των παγετώνων, σπάνιο καρστικό ανάγλυφο (συμπεριλαμβανομένων όμορφων σπηλαίων) στο όρη Μπίστρα, καθώς και πολυάριθμες παγετωνικές λίμνες σε όλη την αλπική ζώνη.
Επαρχία Σάντα Κρους (Αργεντινή)
Ηλιοφάνεια
Αν και το μεγαλύτερο μέρος της επαρχίας είναι ξηρό, η επαρχία είναι σχετικά νεφελώδης. Το ποσοστό των συννεφιασμένων ημερών κυμαίνεται από 50% στα βόρεια έως 60% στα νότια. Οι μέσες ημερήσιες ώρες ηλιοφάνειας κυμαίνονται από 6 ώρες/ημέρα στο βορρά έως 4 ώρες/ημέρα στο νότο με τις χαμηλότερες στις παράκτιες περιοχές στο νότο.
Εθνικός Δρυμός Μαυρόβου
Ο εθνικός δρυμός, η λίμνη και η περιοχή έχουν πάρει το όνομά τους από τον οικισμό Μαύροβο.
Επαρχία Σάντα Κρους (Αργεντινή)
Οικονομία
Η οικονομία της επαρχίας, με εξαίρεση ίσως τη Νεουκέν, είναι η λιγότερο διαφοροποιημένη της χώρας. Το ήμισυ σχεδόν της παραγωγής της προέρχεται από τον εξορυκτικό τομέα (πετρέλαιο, φυσικό αέριο και εξόρυξη), με ετήσια παραγωγή 4,5 εκατ. κυβικών μέτρων πετρελαίου και 3 εκατ. κυβικών μέτρων φυσικού αερίου, κυρίως στις εγκαταστάσεις εξόρυξης Πίκο Τρουνκάδο, Κανιαδόν Σέκο και Σέρο Ρεδόνδο. Το ορυχείο Σέρο Νέγρο της Gold Corp. συνέβαλε τα τελευταία χρόνια στην αύξηση του πληθυσμού της Σάντα Κρους μέσω των εργασιών εξόρυξης χρυσού και των επιχορηγήσεων στην τοπική δημόσια εκπαίδευση και τον ιδιωτικό τομέα.
Εθνικός Δρυμός Μαυρόβου
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μαυρόβο και Ροστούσα
Επαρχία Σάντα Κρους (Αργεντινή)
Οικονομία
Η δεύτερη σημαντικότερη παραγωγική δραστηριότητα είναι αυτή που σχετίζεται με τα πρόβατα. Με 7 εκατομμύρια ζώα, η Σάντα Κρους είναι ο δεύτερος σημαντικότερος παραγωγός μαλλιού και κρέατος μετά την επαρχία Τσουμπούτ, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου προορίζεται για εξαγωγή. Η προβατοτροφία αναζωπυρώθηκε το 2002 με την υποτίμηση του πέσο και την ενίσχυση της παγκόσμιας ζήτησης για μαλλί (κυρίως από την Κίνα και την ΕΕ). Παρόλα αυτά, οι επενδύσεις σε νέα σφαγεία (κυρίως στο Ρίο Γαλιέγος) είναι μικρές και συχνά υπάρχουν φυτοϋγειονομικοί περιορισμοί στις εξαγωγές πρόβειου κρέατος. Η κτηνοτροφία περιλαμβάνει επίσης μικρό αριθμό βοοειδών και σε μικρότερο αριθμό χοίρων και αλόγων.
Η θαλάσσια αλιεία και η μετέπειτα εκβιομηχάνισή της στα αλιευτικά λιμάνια Πουέρτο Ντεσεάδο, Πουέρτο Σαν Χουλιάν, Πουέρτο Σάντα Κρους και Ρίο Γαλιέγος αποφέρει γαρίδες, καλαμάρια, μπακαλιάρους και δεκάδες άλλα είδη. Το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής καταψύχεται και εξάγεται.
Υπάρχει ελάχιστη γεωργία λόγω της ξηρής φύσης του εδάφους. Υπάρχει μια μικρή βιομηχανία ξυλείας που τροφοδοτείται τόσο από τα δάση όσο και από τα καλλιεργούμενα δέντρα, από τα οποία το ξύλο της λένγκα είναι το πλέον αξιοποιήσιμο.
Πολιτική διαίρεση
μικρογραφία|Οι νομοί της Σάντα Κρους και οι αντίστοιχες πρωτεύουσές τους. Η επαρχία χωρίζεται στα ακόλουθα 7 νομούς:
Νομός (Πρωτεύουσα)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Αργεντινής
Πράσινο Ηλείας
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Πράσινο βρίσκεται σε απόσταση 7 χλμ. Β.-ΒΔ. από την πρωτεύουσα του Ν.Ηλείας, τον Πύργο. Έχει υψόμετρο 61 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 37,7124639791 και γεωγραφικό μήκος 21,420590859. Το 1959, με το ΦΕΚ 5Α - 07/01/1959, το χωριό μετονομάστηκε σε «Πράσινο» λόγω του γεγονότος ότι βρίσκεται κυριολεκτικά μέσα στο πράσινο. Πριν το 1959 ονομαζόταν "Τζόγιας", που στα ιταλικά σημαίνει χαρά. Το όνομα δόθηκε εξαιτίας μιας κατσίκας που ο βοσκός την φώναζε "Τζογούλα", η οποία έβοσκε και πήγε σε μια απόκρημνη περιοχή που υπήρχε στο χωριό και βρήκε μια εικόνα της Παναγίας, οι κάτοικοι το θεώρησαν σπουδαίο κατόρθωμα και έπρεπε να δώσουν το όνομα της κατσίκας στο χωριό. Μαζί με το Γλυκόριζο και την Κεραμιδιά αποτελούν την τοπική κοινότητα Πρασίνου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιαρδάνου του δήμου Πύργου. Σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 718 κατοίκους ενώ ως οικισμός 486 και οι ασχολίες τους είναι οι αγροτικές καλλιέργειες και η κτηνοτροφία.
Αντώνιος Αντωνιάδης (ιατρός)
Ο Αντώνιος Αντωνιάδης (MD, Dip.Bact.Lond., PhD) είναι ομότιμος Καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και διετέλεσε για 14 έτη Διευθυντής του Α΄ Εργαστηρίου Μικροβιολογίας της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ και υπεύθυνος του Εργαστηρίου «WHO Collaborating Centre for Reference and Research on Arboviruses and Hemorrhagic Fever Viruses», το οποίο δημιούργησε το 1996. Στο εργαστήριο αυτό, επιτεύχθηκε για πρώτη φορά στη χώρα μας και στην Ευρώπη διάγνωση διαφόρων «νέων» νόσων και αναγνώριση του αιτιολογικού τους παράγοντα, γεγονός που συνέβαλε τα μέγιστα στην προάσπιση της δημόσιας υγείας και στην έγκαιρη θεραπεία των νόσων αυτών. Ως ιατρός Μικροβιολόγος, έλαβε το πτυχίο Μικροβιολογίας της Σχολής Υγιεινής και Τροπικής Ιατρικής του Πανεπιστημίου του Λονδίνου (Dipl. Bact. – LSHTM) και μετεκπαιδεύτηκε στο Yale Arbovirus Research Unit, του Πανεπιστημίου Yale των ΗΠΑ, στο Τμήμα Αξιολόγησης Νόσων του Ινστιτούτου Ιατρικών Ερευνών Λοιμωδών Νόσων του Στρατού των ΗΠΑ (USAMRIID), στο Fort Detrick των ΗΠΑ, στο Κεντρικό Εργαστήριο Δημόσιας Υγείας της Μεγάλης Βρετανίας (CPHL) στο Λονδίνο και στο Εθνικό Εργαστήριο Μικροβιολογίας (NBL) της Σουηδίας στη Στοκχόλμη. Κατά τη διάρκεια του ακαδημαϊκού έτους 1992 – 93, διετέλεσε έμμισθος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης στη Γερμανία.
Ο κ. Αντώνης Αντωνιάδης διετέλεσε για 13 χρόνια (2004-2016) Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ελληνικού Ινστιτούτου Παστέρ και επί σειρά ετών είναι μέλος του Δ.Σ. του πρώην Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων, νυν ΕΟΔΥ.
Ο κ. Αντωνιάδης Αντώνης είναι μέλος διαφόρων επιτροπών που αφορούν τη δημόσια υγεία του Υπουργείο Υγείας (Ελλάδα) και Κοινωνικής Αλληλεγγύης. Από το 1998, είναι Εθνικός Συντονιστής της καταστροφής του ιού της πολιομυελίτιδας στη χώρα μας, στο πρόγραμμα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (WHO) για την εκρίζωση της Πολιομυελίτιδας από τον πλανήτη μας. Από το 2002, είναι συντονιστής του Δικτύου Εργαστηρίων για την αντιμετώπιση Βιοτρομοκρατικών Ενεργειών στη χώρα μας, κυρίως κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων Αθήνα 2004. Από το 1992, συμμετέχει ενεργά ως εμπειρογνώμων της χώρας μας στις συνεδριάσεις και στα Ad hoc συμβούλια των Ηνωμένων Εθνών στη Γενεύη για την Αναθεώρηση της Συνθήκης Καταστροφής των Βιολογικών και Τοξινικών Όπλων (BTWC), όπου είναι και μέλος της ομάδος e-task Force της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Για μεγάλο χρονικό διάστημα, διετέλεσε σύμβουλος του Παγκοσμίου Οργανισμού Υγείας, όπου με την ιδιότητα αυτή, κατά τη διάρκεια επιδημιών, ηγήθηκε σε αποστολές του Οργανισμού στο Ιράκ και την Αλβανία. Συμμετείχε σε συμβούλια και αποστολές της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αφορούσαν την επιδημιολογία, την πρόληψη και την εργαστηριακή διάγνωση των Αιμορραγικών Πυρετών και με την ιδιότητα του εμπειρογνώμονα συμμετείχε σε αποστολές της Ε.Ε, σε διάφορες χώρες, οι οποίες αφορούσαν τη συνεργασία των Ερευνητικών Κέντρων της Ε.Ε με αντίστοιχα Κέντρα της Ρωσίας της Κίνας και άλλων χωρών. Ιδιαίτερα στην Κίνα, μετά από την πρώτη αποστολή, οργάνωσε ως συντονιστής της Ευρωπαϊκής Ένωσης workshop στο Xian για τη συνεργασία Ε.Ε και Κίνας στους Ιογενείς Αιμορραγικούς Πυρετούς. Μέχρι σήμερα, έχει δημοσιεύσει περισσότερες από 100 ερευνητικές εργασίες σε διεθνή έγκριτα περιοδικά και αναφορές των ερευνητικών εργασιών του υπάρχουν σε διεθνή συγγράμματα Ιατρικής Παθολογίας, Ιατρικής Μικροβιολογίας και σε διεθνείς ερευνητικές εργασίες (περισσότερες από 1.700). Τέλος, έχει συντονίσει πολλά ερευνητικά προγράμματα, τα οποία χρηματοδοτήθηκαν από την ΕΕ, ΗΠΑ, WHO, NATO και την Ελλάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μικροβιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Η Μέρα του Τσακαλιού
Η Μέρα του Τσακαλιού (The Day Of The Jackal) είναι ένα μυθιστόρημα θρίλερ του 1971 του Άγγλου συγγραφέα Φρέντερικ Φορσάιθ που αφηγείται την ιστορία ενός επαγγελματία δολοφόνου που αναλαμβάνει να σκοτώσει τον Γάλλο Πρόεδρο Σαρλ Ντε Γκωλ, για λογαριασμό της ΟΑΣ, μιας γαλλικής ακροδεξιάς παραστρατιωτικής οργάνωσης.
Το μυθιστόρημα έλαβε θετικές κριτικές και επαίνους όταν πρωτοκυκλοφόρησε το 1971 και έλαβε το βραβείο Έντγκαρ Καλύτερης Νουβέλας το 1972 από τους Αμερικανούς Συγγραφείς Μυστηρίου. Το μυθιστόρημα παραμένει ακόμη δημοφιλές και το 2003 συμπεριλήφθηκε στην έρευνα του BBC The Big Read. Η ΟΑΣ, όπως περιγράφεται στο μυθιστόρημα, υπήρχε και το βιβλίο ξεκινά με μια ακριβή απεικόνιση της απόπειρας δολοφονίας του Ντε Γκωλ με επικεφαλής τον Ζαν-Μαρί Μπαστιέν-Τιρί στις 22 Αυγούστου 1962. Η επόμενη πλοκή, ωστόσο, είναι μυθοπλασία.
Μέρος πρώτο: Ανατομία μιας συνομωσίας
Το βιβλίο ξεκινά το 1962 με την (ιστορική) αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του Ντε Γκωλ που σχεδιάστηκε, μεταξύ άλλων, από τον Αντισυνταγματάρχη Ζαν-Μαρί Μπαστιέν-Τερί στο προάστιο του Παρισιού Πετίτ- Κλαμάρ. Μετά τη σύλληψη του Μπαστιέν-Τερί και των εναπομεινάντων συνωμοτών, οι γαλλικές δυνάμεις ασφαλείας διεξάγουν έναν σύντομο αλλά εξαιρετικά άγριο «υπόγειο» πόλεμο με τους τρομοκράτες της ΟΑΣ, μιας παραστρατιωτικής ακροδεξιάς οργάνωσης που θεωρούσε ότι ο Ντε Γκωλ πρόδωσε τη Γαλλία καθώς παραχώρησε την ανεξαρτησία στην Αλγερία.
Η διεύθυνση μυστικών επιχειρήσεων των γαλλικών μυστικών υπηρεσιών, αποδεικνύεται εξαιρετικά αποτελεσματική στη διείσδυση στην ΟΑΣ και συλλαμβάνει και ανακρίνουν τον διοικητή επιχειρήσεων της ΟΑΣ, Αντουάν Αργκούν. Ωστόσο ο διάδοχος του Αργκούν, αντισυνταγματάρχης Μαρκ Ροντέν, εξετάζει προσεκτικά τις λίγες επιλογές του και διαπιστώνει ότι ο μόνος τρόπος για να πετύχει τη δολοφονία του Ντε Γκωλ είναι να προσλάβει έναν επαγγελματία δολοφόνο, κάποιον εντελώς άγνωστο τόσο στη γαλλική κυβέρνηση όσο και στην ίδια την ΟΑΣ. Μετά από εκτεταμένες έρευνες, επικοινωνεί με έναν Άγγλο δολοφόνο, και συναντιέται μαζί του με τον οποίο συμφωνεί να δολοφονήσει τον Ντε Γκωλ, έναντι 500.000 δολαρίων ΗΠΑ (περίπου 3,5 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ το 2021 ). Στη συνάντηση αυτή ο Άγγλος δολοφόνος αναφέρει για πρώτη φορά το κωδικό του όνομα ως «Τσακάλι»
Με ένα ψεύτικο διαβατήριο στο όνομα Αλεξάντερ Ντάνκαν, το Τσακάλι ταξιδεύει στις Βρυξέλλες, όπου αναθέτει σε έναν εξειδικεύμενο οπλουργό να του κατασκευάσει ένα ειδικό τουφέκι ελεύθερου σκοπευτή. Αποκτά επίσης ένα σετ πλαστών γαλλικών εγγράφων ταυτότητας από έναν πλαστογράφο, τον οποίο και σκοτώνει καθώς εκείνος επιχείρησε να τον εκβιάσει ζητώντας του περισσότερα χρήματα.
Μετά από μια σειρά ένοπλων ληστειών στη Γαλλία, η ΟΑΣ κατορθώνει να συγκεντρώσει τα χρήματα και να καταθέσει το 50% της αμοιβής του Τσακαλιού. Εν τω μεταξύ, οι γαλλικές αρχές, ανήσυχες για τον Ροντέν και τους υφισταμένους του στο ξενοδοχείο, συλλαμβάνουν τον Βίκτορ Κοβάλσκι, έναν από τους σωματοφύλακες του Ροντέν στη Γαλλία, και τον βασανίζουν μέχρι θανάτου. Ερμηνεύοντας τις ασυναρτησίες του, η μυστική υπηρεσία καταφέρνει μόνο να αποκρυπτογραφήσει τη συνομωσία του Ροντέν και το κωδικό όνομα του δολοφόνου. Ωστόσο όταν ενημερώνεται για το σχέδιο, ο Ντε Γκωλ αρνείται να ακυρώσει οποιαδήποτε δημόσια εμφάνιση. Έτσι οποιαδήποτε έρευνα, θα πρέπει να γίνει με απόλυτη μυστικότητα.
Ο Γάλλος υπουργός Εσωτερικών Ροζέ Φρέι συγκαλεί διάσκεψη των αρχηγών των γαλλικών αρχών ασφαλείας. Εκεί οι αρχηγοί δείχνουν αδυναμία πώς να προχωρήσουν, έως ότου ένας Επιθεωρητής της Αστυνομίας αναφέρει ότι το πρώτο και ουσιαστικό καθήκον τους είναι να προσδιορίσουν την αληθινή ταυτότητα του Τσακαλιού και προσφέρει εθελοντικά τον δικό του βοηθό, τον Κλοντ Λεμπέλ για να αναλάβει τον εντοπισμό του Τσακαλιού.
Μέρος δεύτερο: Ανατομία του Ανθρωποκυνηγητού
Με ειδικές εξουσίες έκτακτης ανάγκης για να διεξαγάγει την έρευνά του, ο Λεμπέλ κάνει ό,τι είναι δυνατό για να αποκαλύψει την ταυτότητα του Τσακαλιού. Έτσι σε μια επικοινωνία που έχει με άλλες χώρες για να μάθει εάν διατηρούν αρχεία για έναν πολιτικό δολοφόνο οι έρευνες αποδεικνύονται άκαρπες, Ωστόσο στο Ηνωμένο Βασίλειο, η έρευνα μεταβιβάζεται στον Ειδικό Κλάδο της Σκότλαντ Γιαρντ και σε έναν άλλο βετεράνο ντετέκτιβ, τον Μπράιαν Τόμας, ο οποίος κατάφερνει να μάθει ότι το Τσακάλι είχε πάρει μέρος στη δολοφονία του Προέδρου της Δομινικανή Δημοκρατία Ραφαέλ Τρουχίγιο. Επιπλέον, ο Τόμας μαθαίνει επίσης ότι ο δολοφόνος ήταν Άγγλος και χρησιμοποιούσε το όνομα Τσαρλς Κάλθροπ.
Ο Τόμας παίρνει μια εντολή από τον Βρετανό Πρωθυπουργό παρόμοια με αυτή του Λεμπέλ, με προσωρινές εξουσίες που του επιτρέπουν να κάνει όλες τις απαραίτητες έρευνες. Ψάχνοντας τον Τσαρλς Κάλθροπ, ο Τόμας εντοπίζει έναν άντρα που ζει στο Λονδίνο, αλλα απουσιάζει σε διακοπές. Τότε ο Τόμας επιβεβαιώνει ότι αυτός ο Κάλθροπ ήταν πράγματι στη Δομινικανή Δημοκρατία όταν δολοφονήθηκε ο Τρουχίγιο και σε μια συζήτηση με έναν υφιστάμενο του συνειδητοποιεί ότι τα τρία πρώτα γράμματα του ονόματος και του επωνύμου του Κάλθροπ αποτελούν τη Γαλλική λέξη για το Τσακάλι (Cha-cal). Πίσω στη Γαλλία η ΟΑΣ καταφέρνει να τοποθετήσει μια γυναίκα πληροφοριοδότη στο συμβούλιο που εποπτεύει τις έρευνες του Λεμπέλ για να γνωρίζει την πρόοδο των ερευνών από τις αρχές. Το Τσακάλι θέτοντας το σχέδιο δολοφονίας σε εφαρμογή εισέρχεται στη Γαλλία μέσω Ιταλίας, οδηγώντας μια νοικιασμένη Alfa Romeo. Παρόλο που ενημερώνεται ότι οι Γαλλικές αρχές εντόπισαν τις κινήσεις του, εκτιμά ότι θα τα καταφέρει να δολοφονήσει τον Ντε Γκωλ.
Στο Λονδίνο, ο Ειδικός Κλάδος εισβάλλει στο διαμέρισμα του Κάλθροπ, βρίσκοντας το διαβατήριό του και ενημερώνουν τον Λεμπέλ, ο οποίος βρίσκεται πολύ κοντά στη σύλληψη του Τσακαλιού, ωστόσο το Τσακάλι κατορθώνει να ξεφύγει την τελευταία στιγμή από το ξενοδοχείο όπου διέμενε και να βρει καταφύγιο στο κάστρο μιας γυναίκας που γνώρισε στο ξενοδοχείο. 'Οταν η ερωμένη του ψάχνει τα πράγματά του και βρίσκει το όπλο, το Τσακάλι τη σκοτώνει και τρέπεται ξανά σε φυγή. Τότε οι Γαλλικές αρχές αποφασίζουν να δημοσιοποιήσουν την ταυτότητα του Τσακαλιού στα μέσα ενημέρωσης προκειμένου να τον εντοπίσουν άμεσα. Παρόλα αυτά το Τσακάλι μεταμφιέζεται σε Δανό δάσκαλο και παίρνει το τρένο για το Παρίσι.
Μέρος Τρίτο: Ανατομία ενός φόνου
Στις 24 Αυγούστου, ο Υπουργός καλεί ξανά τον Λεμπέλ, αναφέροντας του ότι το Τσακάλι δεν μπορεί να εντοπιστεί. Την επόμενη μέρα, το Τσακάλι, μεταμφιεσμένος σε ανάπηρο βετεράνο πολέμου, περνά από τα σημεία ελέγχου ασφαλείας κρατώντας το όπλο του, που είναι κρυμμένο στα τμήματα μιας πατερίτσας και πηγαίνει σε μια σοφίτα με θέα την Place du 18 Juin 1940, όπου ο Ντε Γκωλ, θα απονέμει μετάλλια σε μια μικρή ομάδα βετεράνων της Αντίστασης.
Καθώς ξεκινά η παρέλαση, ο Λεμπέλ περπατώντας στο δρόμο μαθαίνει από έναν χωροφύλακα για έναν ανάπηρο βετεράνο και συνειδητοποιεί ότι είναι το Τσακάλι και ορμάει στην πολυκατοικία, καλώντας τον χωροφύλακα να τον ακολουθήσει. Εκεί το Τσακάλι ετοιμάζει το όπλο του και στοχοποιεί το κεφάλι του Ντε Γκωλ, αλλά η πρώτη του βολή αστοχεί καθώς ο Πρόεδρος σκύβει απροσδόκητα προς τα εμπρός για να φιλήσει έναν βετεράνο που τιμά. Ο χωροφύλακας πυροβολεί την κλειδαριά της πόρτας και μπουκάρει μέσα καθώς το Τσακάλι ετοιμάζεται να πυροβολήσει ξανά. Τότε το Τσακάλι γυρίζει και σκοτώνει τον χωροφύλακα, με τον Λεμπέλ να αρπάζει το πυροβόλο του χωροφύλακα και να πυροβολεί το Τσακάλι, σκοτώνοντάς τον αμέσως.
Επίλογος
Στο Λονδίνο, ο Ειδικός Κλάδος καθαρίζει το διαμέρισμα του Κάλθροπ όταν ο πραγματικός Τσαρλς Κάλθροπ εμφανίζεται. Καθώς διαπιστώνεται ότι ο Κάλθροπ ήταν πραγματικά σε διακοπές στη Σκωτία και δεν έχει καμία σχέση με τον δολοφόνο, οι Βρετανοί μένουν να αναρωτιούνται «αν το Τσακάλι δεν ήταν ο Κάλθροπ, τότε ποιος στο διάολο ήταν;».
Το Τσακάλι θάβεται σε ένα νεκροταφείο του Παρισιού, που έχει καταγραφεί επίσημα ως «άγνωστος ξένος τουρίστας, που σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα». Εκτός από έναν ιερέα, έναν αστυνομικό, τον γραμματέα και τους νεκροθάφτες, το μόνο άτομο που παρευρέθηκε στην ταφή είναι ο αστυνομικός επιθεωρητής Κλοντ Λεμπέλ, ο οποίος στη συνέχεια φεύγει για να επιστρέψει στην οικογένειά του.
Προέλευση
Κατά τη διάρκεια των τριών ετών αμέσως πριν από τη συγγραφή του της Μέρας του Τσακαλιού, ο Φρέντερικ Φορσάιθ πέρασε τον περισσότερο χρόνο του στη Δυτική Αφρική καλύπτοντας τον πόλεμο της Μπιάφρα, πρώτα για το BBC το 1967 και στη συνέχεια για άλλους δεκαοκτώ μήνες ως ανεξάρτητος δημοσιογράφος το 1968-1969.
Μετά την επιστροφή του στη Βρετανία, το πρώτο του βιβλίο, το "The Biafra Story: The Making of an African Legend" που αναφέρεται στον αιματηρό εμφύλιο πόλεμο κατά τον οποίο η Νιγηρία πολέμησε για να αποτρέψει την απόσχιση της ανατολικής επαρχίας της, εκδόθηκε από την Penguin Books στο τέλη του 1969. Προς απογοήτευση του Φορσάιθ ωστόσο, το βιβλίο πούλησε πολύ λίγα αντίτυπα και έτσι με την άφιξη της δεκαετίας του 1970, ο τότε 31χρονος ανεξάρτητος δημοσιογράφος, διεθνής τυχοδιώκτης και κάποτε νεότερος (στα 19 του) πιλότος μαχητικού της RAF βρέθηκε χωρίς δουλειά και αδέκαρος.
Για να λύσει τα οικονομικά του προβλήματα, αποφάσισε έτσι να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στη μυθοπλασία γράφοντας ένα πολιτικό θρίλερ. Ωστόσο, σε αντίθεση με τους περισσότερους μυθιστοριογράφους, ο Φορσάιθ χρησιμοποιούσε τον ίδιο τύπο ερευνητικών τεχνικών που είχε χρησιμοποιήσει ως ερευνητής ρεπόρτερ για να φέρει μια αίσθηση αυξημένης πραγματικότητας στο έργο του μυθοπλασίας, μια ιστορία που άρχισε να εξετάζει για πρώτη φορά όταν έγραφε το 1962-1963 ενώ αποσπάστηκε στο Παρίσι ως νεαρός ξένος ανταποκριτής του Reuters.
Όταν ο Φορσάιθ έφτασε στο Παρίσι το 1962, ο Γάλλος πρόεδρος Σαρλ ντε Γκωλ είχε μόλις παραχωρήσει την ανεξαρτησία στην Αλγερία για να τερματίσει τον οκταετή πόλεμο της Αλγερίας, μια άκρως αμφιλεγόμενη πράξη που είχε προκαλέσει την οργή της παραστρατιωτικής οργάνωσης κατά της αποαποικιοποίησης Οργάνωσης Μυστικός Στρατός (ΟΑΣ), η οποία στη συνέχεια ορκίστηκε να τον δολοφονήσει. Ο Φορσάιθ έγινε φίλος με αρκετούς από τους σωματοφύλακες του Προέδρου και έμαθε προσωπικά την ενέδρα της αποτυχημένης απόπειρας δολοφονίας τον Αύγουστο του 1962 κατά μήκος της Λεωφόρου της Απελευθέρωσης, κατά την οποία ο Ντε Γκωλ και η σύζυγός του διέφυγαν παραλίγο το θάνατο, καθώς ήταν η πιο σοβαρή από έξι συνολικά απόπειρες που θα έκανε η ΟΑΣ για τη ζωή του.
Ο Φορσάιθ ενσωμάτωσε μια αφήγηση αυτού του πραγματικού γεγονότος για το νέο του μυθιστόρημα, στο οποίο χρησιμοποίησε επίσης πολλές άλλες πτυχές και λεπτομέρειες σχετικά με τη Γαλλία, την πολιτική της, την ΟΑΣ και τη διεθνή επιβολή του νόμου που είχε μάθει κατά τη διάρκεια της καριέρας του ως ερευνητής δημοσιογράφου. Ο Φορσάιθ σημείωσε ότι σχεδόν όλα τα μέλη και οι υποστηρικτές της ΟΑΣ ήταν γνωστά και υπό παρακολούθηση από τις γαλλικές αρχές—ένας βασικός παράγοντας στην αποτυχία των απόπειρων δολοφονίας τους. Στα απομνημονεύματά του "The Outsider" το 2015, ο Φορσάιθ έγραψε ότι κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Γαλλία σκέφτηκε ότι η ΟΑΣ θα μπορούσε να δολοφονήσει τον Ντε Γκωλ εάν προσλάμβαναν έναν άνδρα ή μια ομάδα που ήταν εντελώς άγνωστοι στις γαλλικές αρχές - μια ιδέα που θα επεκτείνει αργότερα στο Τσακάλι.
Ιστορικό δημοσιεύσεων
Αν και ο Φορσάιθ έγραψε τη Μέρα του Τσακαλιού σε 35 ημέρες τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο του 1970, αυτό παρέμεινε αδημοσίευτο για σχεδόν ενάμιση χρόνο, καθώς αναζητούσε έναν εκδότη πρόθυμο να δεχτεί το χειρόγραφό του περίπου 140.000 λέξεων. Τέσσερις εκδοτικοί οίκοι το απέρριψαν μεταξύ Φεβρουαρίου και Σεπτεμβρίου επειδή οι εκδότες τους πίστευαν ότι μια φανταστική αφήγηση της ΟΑΣ που προσέλαβε έναν Βρετανό δολοφόνο το 1963 για να σκοτώσει τον Σαρλ ντε Γκωλ δεν θα ήταν εμπορικά επιτυχημένη, δεδομένου του γεγονότος ότι δεν είχε τραυματιστεί ποτέ και, όταν το βιβλίο γράφτηκε, ο Ντε Γκωλ ήταν ακόμη ζωντανός και είχε αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή. Οι εκδότες ανέφεραν στον Φορσάιθ ότι θεώρησαν ότι αυτά τα πολύ γνωστά γεγονότα ουσιαστικά ακύρωσαν το σασπένς της φανταστικής συνωμοσίας δολοφονίας του εναντίον του Ντε Γκωλ, καθώς οι αναγνώστες θα τη γνώριζαν ήδη και δεν θα μπορούσε να είχε επιτυχία. (Ο Ντε Γκωλ πέθανε από φυσικά αίτια στο εξοχικό του στο Colombey-les-Deux-Églises τον Νοέμβριο του 1970, αφού αποσύρθηκε ειρηνικά).
Μετά από αυτές τις απορρίψεις ο Φορσάιθ ακολούθησε μια διαφορετική στρατηγική και έγραψε μια σύντομη περίληψη του μυθιστορήματος για να την παρουσιάσει στους εκδότες, σημειώνοντας ότι η εστίαση δεν ήταν στην αληθοφάνεια της ίδιας της δολοφονίας, αλλά μάλλον στις τεχνικές λεπτομέρειες και το ανθρωποκυνηγητό. Με αυτόν τον τρόπο έπεισε τον εκδοτικό οίκο Hutchinson & Co με έδρα το Λονδίνο να δημοσιεύσουν το μυθιστόρημά του, ωστόσο, συμφώνησαν μόνο σε μια σχετικά μικρή αρχική έκδοση μόλις 8.000 αντιτύπων για την πρώτη του έκδοση των 358 σελίδων. Ο Φορσάιθ υπέγραψε συμβόλαιο για τρία βιβλία: λαμβάνοντας προκαταβολή 500 λιρών για το Τσακάλι, ακολουθούμενη από μια άλλη προκαταβολή 6.000 λιρών για το δεύτερο και το τρίτο μυθιστόρημα. Αν και το βιβλίο δεν ανακοινώθηκε επίσημα από τον Τύπο πριν από την αρχική του δημοσίευση τον Ιούνιο του 1971 στο Ηνωμένο Βασίλειο, η εκτεταμένη συζήτηση από στόμα σε στόμα είχε ως αποτέλεσμα γρήγορες πωλήσεις μετά τη δημοσίευση που οδήγησαν σε επαναλαμβανόμενες πρόσθετες εκδόσεις (συμπεριλαμβανομένων ορισμένων πριν από την επίσημη ημερομηνία έκδοσής του), για να αντιμετωπιστεί η απροσδόκητα ισχυρή ζήτηση των βιβλιοπωλών.
Η απροσδόκητη επιτυχία του βιβλίου στη Βρετανία προσέλκυσε σύντομα την προσοχή της Viking Press στη Νέα Υόρκη, η οποία απέκτησε γρήγορα τα δικαιώματα έκδοσης των ΗΠΑ για 365.000 δολάρια - ένα πολύ σημαντικό τότε ποσό για ένα τέτοιο έργο και ειδικά για έναν πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα. Αυτές οι αμοιβές (που ισοδυναμούν με περισσότερα από 2.000.000 δολάρια το 2013) μοιράστηκαν εξίσου μεταξύ του Hutchinson και του Φορσάιθ, γεγονός που ανέφερε αργότερα ότι «δεν είχε δει ποτέ χρήματα όπως αυτά και ποτέ δεν πίστευε ότι θα το έκανε». Μόλις δύο μήνες μετά τη δημοσίευσή του στο Ηνωμένο Βασίλειο, η πρώτη έκδοση της Viking κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ με τιμή 7,95 δολάρια και με ένα χαρακτηριστικό εξώφυλλο σχεδιασμένο από τον διάσημο Αμερικανό καλλιτέχνη Πολ Μπέικον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανική λογοτεχνία Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Δωρικό Έβρου
Το Δωρικό είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Έβρου σε υψόμετρο 80 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Δωρικό βρίσκεται σε απόσταση 14 χλμ. ΒΑ. της Αλεξανδρούπολης ανάμεσα στα χωριά Αετοχώρι (ΝΑ.) και Άβαντας (ΒΔ.). Η παλιά του ονομασία είναι Τουράλου και οι σημερινοί του κάτοικοι είναι απόγονοι προσφύγων από τον Πόντο και τις περιοχές του Καυκάσου. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Άβαντος. Το 1946 με το ΦΕΚ 150Α - 09/05/1946 ορίστηκε έδρα της νεοϊδρυθείσας ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά, μαζί με το Αετοχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Δωρικού που ανήκει στη δημοτική ενότητα Τραϊανούπολης του Δήμου Αλεξανδρούπολης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 341 ενώ ως οικισμός 260 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αλεξανδρούπολης Κατηγορία:Χωριά του νομού Έβρου
1117 Ρεγκινίτα
Η Ρεγκινίτα (Reginita) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,755. Ανακαλύφθηκε το 1927 από τον Ισπανό αστρονόμο Χοσέπ Κόμας Σολά, που παρατηρούσε από τη Βαρκελώνη, και πήρε το όνομά της από το όνομα της ανηψιάς του.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Ρεγκινίτας είναι άγνωστα. Η Ρεγκινίτα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 2 ώρες και 57 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρεγκινιτα
Ουρενγκόι
Το Ουρενγκόι (ρωσικά: Уренго́й) είναι αστική περιοχή (οικισμός αστικού τύπου) στην Επαρχία Πουρόφσκι του Αυτόνομου θύλακα των Γιαμάλων Νένετς στη Ρωσία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η πόλη είχε πληθυσμό 10.066 κατοίκων. Στην απογραφή του 2002 υπήρχαν 9.329 κάτοικοι, ενώ στην απογραφή του 1989 υπήρχαν 11.868 κάτοικοι.
Ιστορία
Το Ουρενγκόι ιδρύθηκε το 1932 ως οικισμός των Νένετς. Ανάμεσα στο 1949 και το 1953, η κατασκευή του σιδηρόδρομου ανάμεσα στο Σάλεχαρντ και την Ιγκάρκα προσανατολίστηκε από το Ουρενγκόι, και ένας σημαντικός αριθμός καταδίκων μεταφέρθηκε στο Ουρενγκόι για να δουλέψει στους χώρους κατασκευής. Η κατασκευή του πάγωσε το 1953, και οι κρατούμενοι μεταφέρθηκαν έξω από το Ουρενγκόι. Ο σιδηρόδρομος δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.
Οικονομία
Το πεδίο φυσικού αερίου Ουρενγκόι ονομάστηκε προς τιμήν του οικισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Ρωσίας
Nissan 350Z
Το Nissan 350Z (επίσημος κωδικός εργοστασίου: Z33) ήταν ένα σπορ αυτοκίνητο που κατασκευαζόταν από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Nissan, από τον Ιούνιο του 2002 έως το 2009. Αντικατέστησε το Nissan 300ZX και υπήρξε η πέμπτη γενιά από τη θρυλική σειρά «Ζ» που ξεκίνησε με το κλασικό Datsun 240Z το 1969. Ειδικότερα στην Ιαπωνία διατέθηκε ως Nissan Fairlady Z33. Αντικαταστάθηκε στα τέλη του 2008 από το Nissan 370Z.
Εξέλιξη και παρουσίαση
thumb|left|Το αρχικό πρωτότυπο 240Z Concept του 1999.
Μετά τη διακοπή της εξαγωγής του Nissan 300ZX στις ΗΠΑ το 1996, η διοίκηση της Nissan προσπάθησε επειγόντως να διατηρήσει ζωντανό το όνομα «Ζ», δημιουργώντας το επόμενο έτος ένα νέο μοντέλο, με αρχικό κωδικό 240Z, για να πάρει τη θέση του. Το καινούριο 240Z σχεδιάστηκε και εξελίχθηκε από το τμήμα σχεδιασμού της Βόρειας Αμερικής, στον ελεύθερο χρόνο τους από την κύρια εργασία. Το πρωτότυπο 240Z Concept παρουσιάστηκε στο North American International Auto Show στο Ντιτρόιτ τον Ιανουάριο του 1999, έχοντας μάλιστα το εντυπωσιακό πορτοκαλί εξωτερικό χρώμα που διατηρήθηκε και στο 350Z παραγωγής και γνώρισε μεγάλη εμπορική απήχηση ως χρώμα.
Ως αποτέλεσμα, δημιουργήθηκε ένα νέο πρωτότυπο και παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Ντιτρόιτ τον Ιανουάριο του 2001, ως «Z Concept». Είχε υποστεί αλλαγές στο σχεδιασμό και έφερε έναν ισχυρότερο κινητήρα V6 3.5 λίτρων, τον «VQ35DE», κυβισμού 3.498 cm³ και ισχύος 280 hp στις 6.200 στροφές το λεπτό. Από τον κυβισμό του κινητήρα, προήλθε και το όνομα του μοντέλου: 350Z.
Εκδόσεις
Τελικώς, η μαζική παραγωγή του 350Z ξεκίνησε το 2002 και κυκλοφόρησε πρώτα στην Ιαπωνία τον Ιούλιο, ως μοντέλο 2003. Το πρώτο έτος προσφερόταν αποκλειστικά ως κουπέ.
Ειδικότερα στις ΗΠΑ, παρουσιάστηκε στις 20 Αυγούστου 2002, ως μοντέλο της σεζόν (model year) του 2003, και η εκδοχή coupé προσφερόταν στις εξής εκδόσεις:
Οι εκδόσεις Performance, Touring και Track, μπορούσαν να παραγγελθούν και με σύστημα δορυφορικής πλοήγησης με DVD. Στην Ευρώπη διατέθηκε μόνο η κορυφαία έκδοση Track, αν και στην πράξη αναφερόταν επίσημα ως «350Ζ» σκέτο. Το επίπεδο εξοπλισμού Track έφερε ζάντες ελαφρού κράματος και φρένα Brembo, αλλά η ρύθμιση της ανάρτησης ήταν κοινή με όλα τα άλλα coupe.
Το καλοκαίρι του 2003 προστέθηκε και μία εκδοχή roadster, που ήταν καμπριολέ με ηλεκτρικά αναδιπλούμενη υφασμάτινη οροφή και με γυάλινο θερμαινόμενο πίσω παρμπρίζ. Στην Αμερική, το roadster διατέθηκε στις εκδόσεις Enthusiast και Touring, ενώ στην Ευρώπη διατέθηκε επίσης αποκλειστικά ως Track. Σημειωτέον ότι στην Ευρώπη και οι δύο εκδοχές αμαξώματος άρχισαν να εξάγονται ταυτόχρονα, λόγω μεγάλης καθυστέρησης μέχρι να αρχίσει να διατίθεται το μοντέλο στην ήπειρο αυτή. Ενδεικτικώς, στη Γερμανία το Nissan 350Z κυκλοφόρησε για πρώτη φορά μόλις τον Οκτώβριο του 2003 και με βασική τιμή τότε στα 33.850 ευρώ.
Επιδόσεις
thumb|right|Το ταμπλό της ιαπωνικής εκδοχής του μοντέλου.
Ανανέωση του 2007
Για την σεζόν (model year) του 2007, το 350Z υπέστη σημαντικές βελτιώσεις. Ο κινητήρας VQ35DE V6 αντικαταστάθηκε από έναν καινούριο, τον VQ35HR, επίσης V6 3.5 λίτρων. Απέδιδε ισχύ 228 kW (306 hp) στις 6.800 στροφές το λεπτό και είχε ροπή 363 N·m (268 ft·lbf) στις 4.800 στροφές το λεπτό. Η επιτάχυνση 0–100 km/h είχε βελτιωθεί οριακά και ήταν 5,7 δευτερόλεπτα, ενώ η τελική ταχύτητα ήταν πάλι ηλεκτρονικά περιορισμένη στα 250 km/h. Το καπό επανασχεδιάστηκε, θυμίζοντας κάπως το κλασικό Nissan 240Z.
Στην Αμερική, τα επίπεδα εξοπλισμού περιορίστηκαν στα 350Z (Base / βασική έκδοση), Enthusiast, Touring και Grand Touring, ενώ στην Ευρώπη διατηρήθηκε το αποκλειστικό κορυφαίο επίπεδο εξοπλισμού Track.
Αντικατάσταση του 350Ζ
Το 350Ζ coupé τελικώς αντικαταστάθηκε από το Nissan 370Z τον Δεκέμβριο του 2008, για τη σεζόν του 2009, ενώ το roadster το καλοκαίρι του 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
350Z Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Σερνικάκι Φωκίδας
Το Σερνικάκι είναι πεδινός οικισμός της Παρνασσίδας στο νομό Φωκίδας σε υψόμετρο 140 μέτρα, ο οποίος βρίσκεται δίπλα στην ΕΟ Ιτέας - Άμφισσας και μέσα στις δυτικές εκτάσεις του Ελαιώνα της Άμφισσας. Απέχει 7 χλμ. ΝΑ. της Άμφισσας, 10 χλμ. Β.-ΒΔ. της Ιτέας και λίγα λεπτά από τον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών. Το όνομα του χωριού είναι τοπωνύμιο που προήλθε την περίοδο της Τουρκοκρατίας από τον πρώτο Τούρκο τσιφλικά της περιοχής, τον Σερνίκ-Αγά. Το 1912 συστάθηκε κοινότητα με έδρα το ίδιο, ενώ το 1943 αποσπάσθηκε από το νομό Φθιώτιδος και Φωκίδος και υπάχθηκε στο νομό Φωκίδος. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, από το 2011, αποτελεί την τοπική κοινότητα Σερνικακίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αμφίσσης του Δήμο Δελφών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 354 κατοίκους.