cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πεντακουάρκ
Ένα πεντακουάρκ είναι ένα ανθρωπογενές υποατομικό σωματίδιο, που αποτελείται από τέσσερα κουάρκ και ένα αντικουάρκ συνδεδεμένα μεταξύ τους. δεν είναι γνωστό ότι εμφανίζονται φυσικά ή υπάρχουν εκτός πειραμάτων που πραγματοποιήθηκαν ειδικά για τη δημιουργία τους.
Αφού τα κουάρκ έχουν αριθμό βαρυονίου+ 1⁄3, και αντικουάρκ του− 1⁄3, το πεντακουάρκ θα είχε συνολικό αριθμό βαρυονίου 1, και έτσι θα ήταν ένα βαρυόνιο. Επιπλέον, επειδή έχει πέντε κουάρκ αντί για τα συνηθισμένα τρία που βρίσκονται στα κανονικά βαρυόνια ( a.k.a. «τρικουάρκ»), ταξινομείται ως εξωτικό βαρυόνιο. Το όνομα πεντακουάρκ επινοήθηκε από τους Claude Gignoux et al. (1987). και ο Harry J. Lipkin το 1987. ωστόσο, η πιθανότητα των σωματιδίων πέντε κουάρκ εντοπίστηκε ήδη από το 1964 όταν ο Murray Gell-Mann υπέθεσε για πρώτη φορά την ύπαρξη κουάρκ. Αν και είχαν προβλεφθεί για δεκαετίες, τα πεντακουάρκ αποδείχτηκαν εκπληκτικά δύσκολο να ανακαλυφθούν και ορισμένοι φυσικοί άρχισαν να υποψιάζονται ότι ένας άγνωστος νόμος της φύσης εμπόδιζε την παραγωγή τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αδρόνια Κατηγορία:Βαρυόνια
Ζύμη
μικρογραφία|Ζύμη ψωμιού αφού έχει γίνει ένα ομοιογενές σώμα Η ζύμη είναι μία εύπλαστη, μερικές φορές παχύρρευστη και άλλες ελαστική, πάστα κατασκευασμένη από οποιεσδήποτε καλλιέργειες δημητριακών, οσπρίων ή καστανιάς. Η ζύμη συνήθως κατασκευάζεται με ανάμειξη αλεύρου με μικρή ποσότητα νερού και/ή άλλου υγρού και μερικές φορές περιλαμβάνει διογκωτικούς παράγοντες, είτε βιολογικούς (ζυμομύκητες) είτε χημικούς (μπέικιν πάουντερ), καθώς και άλλα συστατικά όπως διάφορα λίπη ή αρώματα. Η διαδικασία παρασκευής και διαμόρφωσης της ζύμης αποτελεί πρόδρομο για την παρασκευή μιας ευρείας ποικιλίας τροφίμων, ιδιαίτερα ψωμιού και προϊόντων με βάση το ψωμί, αλλά περιλαμβάνει επίσης μπισκότα, κέικ, ζυμαρικά, πιτόψωμα (flatbreads), πίτσες, πίτες και άλλα παρόμοια αρτοσκευάσματα. Οι ζύμες παρασκευάζονται από μεγάλη ποικιλία αλεύρων, συνήθως από σιτάρι, αλλά και αλεύρια από αραβόσιτο, ρύζι, σίκαλη και άλλα δημητριακά, καθώς και από όσπρια, αμύγδαλα και άλλες καλλιέργειες που χρησιμοποιούνται σε όλο τον κόσμο.
Τεχνικές
Οι τεχνικές που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή προϊόντων από ζύμη εξαρτώνται από τον τύπο της ζύμης και το επιθυμητό προϊόν.
Τηγανητά τρόφιμα από ζύμη (π.χ. λουκουμάδες) είναι επίσης κοινά σε πολλούς πολιτισμούς.
Στάδια παρασκευής ζύμης
ζύμωμα (ανάμειξη με υλικά). Στο στάδιο αυτό ο σκοπός είναι να ανακατευτούν τα υλικά της ζύμης. Κάθε αλεύρι χρειάζεται συγκεκριμένο χρόνο να ζυμωθεί ,διότι αν η μάλαξη συνεχιστεί για περισσότερο από τον απαιτούμενο χρόνο, η ζύμη χάνει την συνοχή της
Το ψήσιµο της ωριµασµένης ζύμης. Στο στάδιο αυτό η ζύμη που έχει ηδη "ανέβει" ψήνεται ή τηγανίζεται κι έτσι έχουμε το τελικό προϊόν.μικρογραφία|Η ζύμη ενώ φουσκώνει
Τύποι αλεύρων
μικρογραφία|210px|Αλεύρι ρυζιού
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλευρα
Γκας Τζάσπερτ
Ο Γκας Τζάσπερτ (Augustus James Olysses "Gus" Jaspert, γεννημένος το 1979) είναι Βρετανός διπλωμάτης και υπηρέτησε ως Κυβερνήτης των Βρετανικών Παρθένων Νήσων από τις 22 Αυγούστου 2017 ως τις 23 Ιανουαρίου 2021.
Καριέρα και υπόβαθρο
Από το 2001 έως το 2007 ο Τζάσπερτ εργάστηκε στο Συμβούλιο της κομητείας του Σάρεϊ ως επικεφαλής διευθυντής για τις υπηρεσίες προστασίας παιδιών. Στη συνέχεια πέρασε δύο χρόνια στο υπουργείο Οικονομικών της Βρετανίας και ήταν επί τριετία Προϊστάμενος της Υπηρεσίας κατά των Ναρκωτικών και του Αλκοόλ και Επικεφαλής της Αστυνομίας. Από το 2012 έως το 2014 εργάστηκε στην οδό Downing Street 10 ως ιδιωτικός γραμματέας του πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον. Έπειτα φοίτησε για έναν χρόνο στο Βασιλικό Κολέγιο Αμυντικών Σπουδών, έναν θεσμό που φροντίζει τους δημόσιους υπαλλήλους που «έχουν τη δυνατότητα να φτάσουν σε υψηλότερες τάξεις ". Στη συνέχεια, πέρασε δύο χρόνια ως διευθυντής Ασφάλειας και Πληροφοριών, στη γραμματεία Εθνικής Ασφάλειας, προτού διοριστεί  ως Κυβερνήτης των Βρετανικών Παρθένων Νησιών.
Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου με πτυχίο πρώτης τάξης στην Ιστορία και στα Γερμανικά το 2001 και το 2015 του απονεμήθηκε μεταπτυχιακό δίπλωμα στη Διεθνή Ασφάλεια και Στρατηγική από το King's College του Λονδίνου.
Ο τυφώνας Ίρμα
Λίγο μετά την ορκωμοσία του ως κυβερνήτης οι Βρετανικές Παρθένοι Νήσοι επλήγησαν από τον τυφώνα Ίρμα. Ο Τζάσπερτ κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης 16 ημέρες μετά την ορκωμοσία του, και έγινε έτσι ο πρώτος κυβερνήτης των Βρετανικών Παρθένων Νήσων που άσκησε αυτήν την εξουσία σύμφωνα με το Σύνταγμα.
Παραπομπές
Τζασπερτ
Κατοπτρική ύλη
Κατοπτρική ύλη, (άλλες ονομασίες: σκιώδη ύλη ή ύλη Αλίκης), ονομάζεται στη Φυσική ένα υποθετικό αντίστοιχο της συνηθισμένης ύλης.
Η σύγχρονη φυσική ασχολείται με τρεις βασικούς τύπους χωρικής συμμετρίας : ανάκλαση, περιστροφή και μετάφραση. Τα γνωστά στοιχειώδη σωματίδια σέβονται τη συμμετρία περιστροφής και μετατόπισης αλλά δεν σέβονται τη συμμετρία ανάκλασης του καθρέφτη (ονομάζεται επίσης P-συμμετρία ή ισοτιμία). Από τις τέσσερις θεμελιώδεις αλληλεπιδράσεις - τον ηλεκτρομαγνητισμό, την ισχυρή αλληλεπίδραση, την ασθενής αλληλεπίδραση και τη βαρύτητα - μόνο η ασθενής αλληλεπίδραση σπάει την ισοτιμία.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Υποθετικά στοιχειώδη σωμάτια Κατηγορία:Σκοτεινή ύλη Κατηγορία:Σωματιδιακή φυσική
Ντόναλντ Κάμπελ
Ο Ντόναλντ Κάμπελ (Donald Malcolm Campbell, 23 Μαρτίου 1921 - 4 Ιανουαρίου 1967) ήταν Βρετανός οδηγός, ο οποίος έσπασε οκτώ παγκόσμια ρεκόρ ταχύτητας στο νερό και στην ξηρά τη δεκαετία του 1950 και του 1960. Ο πατέρας του ήταν επίσης οδηγός.
Στις 4 Ιανουαρίου του 1967, το αεριωθούμενο ταχύπλοο Μπλούμπερντ Κ7, με το οποίο ο Ντόναλντ Κάμπελ επιχείρησε να καταρρίψει το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ ταχύτητας στο νερό, στη λίμνη Κόνιστον της Αγγλίας, συνετρίβη με ταχύτητα σχεδόν 450 χλμ. την ώρα, σκοτώνοντας ακαριαία τον Βρετανό οδηγό, ο οποίος λίγο πριν τη μοιραία προσπάθεια είχε ορκιστεί να εγκαταλείψει τις παράτολμες προσπάθειές του, εάν ξεπερνούσε τα 450 χλμ./ώρα.
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Άγγλοι οδηγοί αγωνιστικών αυτοκινήτων
Γιάννης Κουτεντάκης
Ο Γιάννης Κουτεντάκης είναι ομότιμος καθηγητής Εργοφυσιολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, ο οποίος διετέλεσε κοσμήτορας της Σχολής Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού στα Τρίκαλα και υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Κέντρου Έρευνας και Τεχνολογίας Ανάπτυξης Θεσσαλίας (ΚΕΤΕΑΘ). Έχει υπηρετήσει ως εθνικός προπονητής κωπηλασίας της Ελλάδας και του Ηνωμένου Βασιλείου
Ρενέ Κλεμάν
Ο Ρενέ Κλεμάν (γαλλικά: Rene Clement), (18 Μαρτίου 1913 – 17 Μαρτίου 1996), ήταν Γάλλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος.
Γιάννης Κουτεντάκης
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1952 στο Βόλο.
Ρενέ Κλεμάν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Γιάννης Κουτεντάκης
Βιογραφία
Κατέχει πτυχίο Γυμναστικής Ακαδημίας (1974) από το αντίστοιχο τμήμα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Έλαβε το μεταπτυχιακό του δίπλωμα (MSc) από το Τμήμα Επιστήμης Αθλητισμού του Πανεπιστημίου του Μπέρμινχαμ (Birmingham University) το 1984.
Μεταξύ των ετών 1985-1987 υπηρέτησε ως εθνικός προπονητής κωπηλασίας στη Βρετανική Κωπηλατική Ομοσπονδία, και στη συνέχεια, εργάστηκε ως φυσιολόγος στο Βρετανικό Ολυμπιακό Ιατρικό Κέντρο, στο Λονδίνο (1987-1991).
Ολοκλήρωσε τις διδακτορικές του σπουδές στο ανωτέρω τμήμα του Birmingham University, το 1991, με εξειδίκευση στην εργοφυσιολογία. Εκλέχθηκε στη συνέχεια τακτικό μέλος ΔΕΠ από το τμήμα Επιστήμης Αθλητισμού του Birmingham University και υπηρέτησε σε αυτό τα έτη 1991 έως και 1998
Επέστρεψε μόνιμα στην Ελλάδα το έτος 1998, όταν και εκλέχτηκε επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, στο νεοσύστατο τότε τμήμα ΤΕΦΑΑ των Τρικάλων. Το 2006 εκλέχτηκε τακτικός καθηγητής στο ίδιο τμήμα.
Ερευνητική σταδιοδρομία
Κατέχει 40 και πλέον έτη αδιάλειπτης διδακτικής και ερευνητικής προϋπηρεσίας σε Αγγλία και Ελλάδα, συνταξιοδοτήθηκε το 2019 από τη Σχολή Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού και εκλέχθηκε Ομότιμος καθηγητής
Έχει εκπονήσει διάφορες ερευνητικές και κοινωνικές δράσεις σε θέματα σχετικά με την άθληση και τον αθλητισμό γενικότερα     και αρθρογραφεί στα ελληνικά ΜΜΕ.
Κατά τη σταδιοδρομία του, έχει δημοσιεύσει σχεδόν 400 ερευνητικές εργασίες (papers) σε ξένα περιοδικά κύρους και διεθνή συνέδρια σχετικά με θέματα εφαρμοσμένης φυσιολογίας, ανθρώπινης απόδοσης και υγείας, εκ των οποίων, 230 εργασίες περιλαμβάνονται στο Scopus. Έχει δημοσιεύσει κατά καιρούς παρεμβάσεις του στα ΜΜΕ, κυρίως για θέματα των ΑΕΙ.
Αναγνώριση και διακρίσεις
Το διεθνές έργο του είναι αναγνωρισμένο σε παγκόσμια κλίμακα και έχει λάβει, μέχρι σήμερα, σχεδόν 19.000 αναφορές. Σημειωτέον, η εργασία του με τίτλο The Dancer as a Performing Athlete στο διεθνές περιοδικό Physiological Considerations έχει λάβει >600 αναφορές.
Το 2019, συμπεριλήφθηκε στους πιο αναγνωρίσιμους ερευνητές βάσει των αναφορών που έχει στη διεθνή βιβλιογραφία, από τον διεθνώς αναγνωρισμένο οργανισμό Thomson Reuters στο πλαίσιο του project Clarivate Analytics κατέχοντας ένα δείκτη επιστημονικής ποιότητας, h-index στο 75.
Κεντρική Ευρώπη
Η Κεντρική Ευρώπη είναι η κεντρική περιοχή της Ευρώπης. Η Κεντρική Ευρώπη περιλαμβάνει γειτονικές περιοχές που μερικές φορές θεωρούνται επίσης τμήματα της Δυτικής, της Νότιας και της Ανατολικής Ευρώπης. Η έννοια της Κεντρικής Ευρώπης βασίζεται σε μια κοινή ιστορική, κοινωνική και πολιτισμική ταυτότητα και είναι ένα μωσαϊκό περιοχών που παραδοσιακά είναι Καθολικές και Προτεσταντικές. Ο Τριακονταετής Πόλεμος μεταξύ Καθολικισμού και Προτεσταντισμού ήταν μια σημαντική διαδικασία σχηματοποίησης στην ιστορία της Κεντρικής Ευρώπης και καμία πλευρά δεν μπόρεσε να επικρατήσει στην περιοχή συνολικά.
Ιστορικά η Κεντρική Ευρώπη περιελάμβανε τα περισσότερα εδάφη της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και τα εδάφη που ανήκαν στα δύο γειτονικά βασίλεια στα ανατολικά (Πολωνία και Ουγγαρία). Η Ουγγαρία και τμήματα της Πολωνίας ανήκαν αργότερα στη Μοναρχία των Αψβούργων, που ήταν επίσης μια σημαντική δύναμη σχηματοποίησης στην ιστορία της. Σε αντίθεση με τα αντίστοιχά τους της Δυτικής Ευρώπης, λίγα κράτη της Κεντρικής Ευρώπης είχαν αποικίες στο εξωτερικό, τόσο λόγω της κεντρικής τους θέσης όσο και άλλων παραγόντων. Αυτό έχει αναφερθεί συχνά ως μία από τις αιτίες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Κεντρική Ευρώπη χωρίστηκε από το Σιδηρούν Παραπέτασμα στο τμήμα που ανήκε στη Δύση και σε εκείνα του Ανατολικού Μπλοκ. Το Τείχος του Βερολίνου ήταν το πιο ορατό σύμβολο αυτής της διαίρεσης.
Γιάννης Κουτεντάκης
Αναγνώριση και διακρίσεις
Σε έγκριτη ερευνητική εργασία (Updated science-wide author databases of standardized citation indicators) στο περιοδικό Plos Biology, το Δεκέμβριο του 2020, ο Γιάννης Κουτεντάκης συμπεριλήφθηκε στους καταλόγους Mendeley Data 2020 οι οποίοι περιλαμβάνουν το ανώτερο 2% των πλέον επιδραστικών επιστημόνων με τη μεγαλύτερη ερευνητική απήχηση, για το έργο του στο πεδίο της εφαρμοσμένης φυσιολογίας.
To 2023, σε δημοσίευση της λίστας αξιολόγησης |AD Scientific Index, ο δρ. Κουτεντάκης κατατάχθηκε στην 1η θέση αξιολόγησης στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας για τη διεθνή αναγνώριση του ερευνητικού έργου του.
Κεντρική Ευρώπη
Η Κεντρική Ευρώπη ξεκίνησε μια «στρατηγική αφύπνιση» στις αρχές του 21ου αιώνα, με πρωτοβουλίες όπως η Κεντροευρωπαϊκή Πρωτοβουλία (CEI), το Centrope και η Ομάδα Βίσεγκραντ. Ενώ οι οικονομίες της περιοχής εμφανίζουν σημαντικές εισοδηματικές ανισότητες όλες οι χώρες της Κεντρικής Ευρώπης καταγράφονται από τον Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης ως πολύ ανεπτυγμένες.
Γιάννης Κουτεντάκης
Αναγνώριση και διακρίσεις
Τον Μάιο 2023, ο καθηγητής Κουτεντάκης βραβεύτηκε από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας για το όλο ερευνητικό και ακαδημαϊκό έργο και την πολυεττή προσφορά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου Θεσσαλίας
Κεντρική Ευρώπη
Μεσαίωνας και πρώιμα νεότερα χρόνια
Σύμφωνα με τον Ούγγρο ιστορικό Γένε Σουτς τα θεμέλια της ιστορίας της Κεντρικής Ευρώπης κατά την πρώτη χιλιετία είχαν στενή σχέση με την ανάπτυξη της Δυτικής Ευρώπης. Εξήγησε ότι μεταξύ 11ου και 15ου αιώνα όχι μόνο υλοποιήθηκαν ο εκχριστιανισμός και οι πολιτισμικές του συνέπειες, αλλά και εμφανίστηκαν σαφώς καθορισμένα στην Κεντρική Ευρώπη κοινωνικά χαρακτηριστικά με βάση εκείνα της Δυτικής. Η λέξη-κλειδί της Δυτικής κοινωνικής ανάπτυξης ήταν η διάδοση των ελευθεριών και της αυτονομίας στη Δυτική Ευρώπη. Αυτά τα φαινόμενα εμφανίστηκαν στις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης στα μέσα του 13ου αιώνα. Υπήρχαν αυτοδιοίκηση πόλεων, επαρχιών και κοινοβούλια.
Το 1335, επί της βασιλείας του Κάρολου Α΄ της Ουγγαρίας, το κάστρο του Βίσεγκραντ, έδρα των Ούγγρων μοναρχών, ήταν ο τόπος της συνάντησης κορυφής των βασιλιάδων της Πολωνίας, της Βοημίας και της Ουγγαρίας. Συμφώνησαν να συνεργασθούν στενά στους τομείς της πολιτικής και του εμπορίου, εμπνέοντας τους μετά τον Ψυχρό Πόλεμο διαδόχους του να αναλάβουν μια επιτυχή Κεντροευρωπαική πρωτοβουλία.
Πριν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
thumb|Η Κεντρική Ευρώπη πριν τον [[Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1902): {{legend|#FF0000|Χώρες και περιοχές της Κεντρικής Ευρώπης: Γερμανία και Αυστρία-Ουγγαρία (χωρίς τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και τη Δαλματία))}}{{legend|#FB607F|Περιοχές μεταβατικές μεταξύ Κεντρικής και Νοτιοανατολικής / Ανατολικής Ευρώπης: Ρουμανία}}]] Πριν το 1870 η εκβιομηχάνιση είχε αρχίσει να αναπτύσσεται στη Βορειοδυτική και στην Κεντρική Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είχαν αναπτυχθεί σε κάποιο σημαντικό βαθμό στον υπόλοιπο κόσμο. Ακόμη στην Ανατολική Ευρώπη η εκβιομηχάνιση ήταν πολύ καθυστερημένη. Η Ρωσία για παράδειγμα παρέμενε σε μεγάλο βαθμό αγροτική και οι αυταρχικοί ηγεμόνες της κρατούσαν τους χωρικούς στη δουλοπαροικία. Η έννοια της Κεντρικής Ευρώπης ήταν ήδη γνωστή στις αρχές του 19ου αιώνα, αλλά άρχισε να λειτουργεί ουσιαστικά τον 20ό αιώνα και έγινε άμεσα αντικείμενο άμεσου ενδιαφέροντος. Ωστόσο η αρχική έννοια αναμείγνυε επιστήμη, πολιτική και οικονομία - ήταν στενά συνδεδεμένη με την έντονα αναπτυσσόμενη γερμανική οικονομία και τη φιλοδοξία της να κυριαρχήσει σε τμήμα της ευρωπαικής ηπείρου, που ονομάστηκε Mitteleuropa. Ο γερμανικός όρος για την Κεντρική Ευρώπη ήταν τόσο της μόδας, που άλλες γλώσσες αναφέρονταν σε αυτή εννοώντας εδάφη από τον Ρήνο ως τον Βιστούλα ή ακόμη και τον Δνείπερο και από τη Βαλτική Θάλασσα ως τα Βαλκάνια. Παράδειγμα του οράματος της τότε εποχής για την Κεντρική Ευρώπη μπορεί να θεωρηθεί το βιβλίο του Γιόζεφ Παρτς του 1903.
Στις 21 Ιανουαρίου 1904 ιδρύθηκε στο Βερολίνο η Mitteleuropäischer Wirtschaftsverein (Κεντροευρωπαϊκή Οικονομική Ενωση) με κύριο στόχο της την οικονομική ολοκλήρωση της Γερμανίας και της Αυστροουγγαρίας (με ενδεχόμενη επέκταση στην Ελβετία, το Βέλγιο και την Ολλανδία. Για μια ακόμη φορά ο όρος Κεντρική Ευρώπη συνδέθηκε με τα γερμανικά σχέδια πολιτικής, οικονομικής και πολιτιστικής κυριαρχίας. Το "ευαγγέλιο" της έννοιας ήταν το βιβλίο του Φρίντριχ Νάουμαν Mitteleuropa, στο οποίο έκανε έκκληση για τη δημιουργία μιας οικονομικής ομοσπονδίας μετά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ιδέα του Νάουμαν ήταν η ομοσπονδία να έχει ως κέντρο της τη Γερμανία και την Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία, αλλά θα περιλάμβανε επίσης όλα τα ευρωπαϊκά κράτη εκτός της Αντάντ. Η ιδέα αυτή απέτυχε μετά την ήττα της Γερμανίας κατά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο και τη διάλυση της Αυστροουγγαρίας. Η αναβίωσή της μπορεί να παρατηρηθεί κατά την εποχή του Χίτλερ.
Μεσοπόλεμος
Σύμφωνα με τον Εμανουέλ ντε Μαρτόν το 1927 στις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης περιλαμβάνονταν οι Γερμανία, Ελβετία, Ουγγαρία, Πολωνία, Ρουμανία και Τσεχοσλοβακία. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί τόσο ανθρώπινα όσο και φυσικά γεωγραφικά χαρακτηριστικά για να ορίσει την Κεντρική Ευρώπη, αλλά δεν λαμβάνει υπ΄ όψη του τη νομική ή την κοινωνική, πολιτιστική, οικονομική και τεχνολογική ανάπτυξη σε αυτές τις χώρες.
Ο μεσοπόλεμος (1918-1939) έφερε ένα νέο γεωπολιτικό σύστημα, καθώς και οικονομικά και πολιτικά προβλήματα και η έννοια της Κεντρικής Ευρώπης απέκτησε διαφορετικό χαρακτήρα. Το κέντρο του ενδιαφέροντος μετατοπίστηκε στο ανατολικό της κομμάτι - τις χώρες που (επαν)εμφανίστηκαν στον ευρωπαικό χάρτη: Τσεχοσλοβακία, Ουγγαρία και Πολωνία. Η Κεντρική Ευρώπη έπαψε να είναι η περιοχή της φιλοδοξίας της Γερμανίας να ηγηθεί και να κυριαρχήσει και έγινε ένας τόπος ποικίλων κινημάτων ολοκλήρωσης, που στόχευαν στην επίλυση πολιτικών, οικονομικών και εθνικών προβλημάτων των "νέων" κρατών, ως τρόπου αντιμετώπισης των γερμανικών και σοβιετικών πιέσεων. Αλλά η σύγκρουση συμφερόντων ήταν τόσο μεγάλη, που ούτε η Μικρή Αντάντ ούτε το Ιντερμάριουμ (Międzymorze) δεν είχαν επιτυχία.
Η περίοδος του μεσοπολέμου έφερε νέα στοιχεία στην έννοια της Κεντρικής Ευρώπης. Πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο περιέκλειε κυρίως γερμανικά κράτη (Γερμανία, Αυστρία), ενώ τα μη γερμανικά εδάφη αποτελούσαν περιοχή επιδιωκόμενης γερμανικής διείσδυσης και κυριαρχίας - η γερμανική ηγετική θέση ήταν το φυσικό αποτέλεσμα της οικονομικής κυριαρχίας. Μετά τον πόλεμο στο κέντρο της έννοια τοποθετήθηκε το ανατολικό τμήμα της Κεντρικής Ευρώπης. Εκείνη την εποχή οι επιστήμονες έδειξαν ενδιαφέρον για την ιδέα αυτή: το Διεθνές Ιστορικό Συνέδριο στις Βρυξέλλες το 1923 ασχολήθηκε με την Κεντρική Ευρώπη και το Συνέδριο του 1933 συνέχισε τις συζητήσεις.
Η Ουγγαρέζα ιστορικός Μάγκντα Ανταμ έγραψε στη μελέτη της Το Σύστημα των Βερσαλλιών και η Κεντρική Ευρώπη (2006): "Σήμερα γνωρίζουμε ότι ήταν ολέθρια για τη Κεντρική Ευρώπη η Μικρή Αντάντ, η στρατιωτική συμμαχία της Τσεχοσλοβακίας, της Ρουμανίας και του Βασίλειου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων (αργότερα Γιουγκοσλαβία) που δημιουργήθηκε το 1921 όχι για τη συνεργασία της Κεντρικής Ευρώπης ούτε για την καταπολέμηση της γερμανικής επέκτασης, αλλά με τη λανθασμένη αντίληψη ότι η Ουγγαρία έπρεπε να παραμείνει εντελώς ανίσχυρη ».
Τα πρωτοποριακά κινήματα της Κεντρικής Ευρώπης ήταν ουσιαστικό κομμάτι της ανάπτυξης του μοντερνισμού, που έφτασε στο αποκορύφωμά του σε όλη την ήπειρο κατά τη δεκαετία του 1920. Το Sourcebook of Central European avantgards (Μουσείο Τέχνης της Κομητείας του Λος Άντζελες) περιέχει πρωτογενή ντοκουμέντα των αβάν-γκαρντ της Αυστρίας, της Τσεχοσλοβακίας, της Γερμανίας, της Ουγγαρίας και της Πολωνίας από το 1910 ως το 1930. Τα μανιφέστα και τα περιοδικά των ριζοσπαστικών κύκλων της Κεντρικής Ευρώπης είναι γνωστά στους Δυτικούς μελετητές και διδάσκονται στα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του είδους τους στον δυτικό κόσμο.
Mitteleuropa
Στη Γερμανία η έννοια αυτή συνδέεται επίσης μερικές φορές με τις προπολεμικές γερμανικές επαρχίες ανατολικά της Γραμμής Όντερ-Νάισσε
Ο όρος «Mitteleuropa» γεννάει αρνητικούς ιστορικούς συνειρμούς μεταξύ ορισμένων ηλικιωμένων, αν και οι Γερμανοί δεν έχουν παίξει αποκλειστικά αρνητικό ρόλο στην περιοχή. Οι περισσότεροι Εβραίοι της Κεντρικής Ευρώπης αγκάλιασαν τη φωτισμένη γερμανική ανθρωπιστική κουλτούρα του 19ου αιώνα. [39] Οι γερμανόφωνοι Εβραίοι από τη Βιέννη, τη Βουδαπέστη και την Πράγα του 1900 έγιναν εκπρόσωποι αυτού που πολλοί θεωρούν ότι είναι η κουλτούρα της Κεντρικής Ευρώπης στα καλύτερά της, αν και η ναζιστική εκδοχή της "Mitteleuropa" κατέστρεψε αυτό το είδος της κουλτούρας. Ωστόσο ο όρος "Mitteleuropa" χρησιμοποιείται πλέον ευρέως στη γερμανική εκπαίδευση και μέσα ενημέρωσης χωρίς αρνητικό νόημα, ειδικά μετά το τέλος του κομμουνισμού. Στην πραγματικότητα πολλοί άνθρωποι από τα νέα κρατίδια της Γερμανίας (της πρώην Ανατολικής Γερμανίας) δεν αναγνωρίζουν εαυτούς ως μέλη της Δυτικής Ευρώπης και ως εκ τούτου προτιμούν τον όρο «Mitteleuropa».
Η Κεντρική Ευρώπη κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η Κεντρική Ευρώπη καταλήφθηκε σε μεγάλο βαθμό από τη ναζιστική Γερμανία. Πολλές περιοχές έγιναν πεδία μάχης και ερημώθηκαν. Η μαζική δολοφονία των Εβραίων ερήμωσε πληθυσμιακά πολλές από τις επί αιώνες περιοχές εγκατάστασής τους ή επέφερε τον εποικισμό τους άλλους ανθρώπους και ο πολιτισμός τους εξαφανίστηκε. Τόσο ο Αδόλφος Χίτλερ όσο και ο Ιωσήφ Στάλιν ήταν εκ διαμέτρου αντίθετοι στις επί αιώνες αρχές των Αψβούργων να «ζουν και να αφήνουν να ζήσουν» σε σχέση με εθνικές ομάδες, λαούς, μειονότητες, θρησκείες, πολιτισμούς και γλώσσες και προσπάθησαν να επιβάλουν τις δικές τους ιδεολογίες και συμφέροντα εξουσίας στην Κεντρική Ευρώπη. Υπήρχαν διάφορα σχέδια των Συμμάχων για την κρατική τάξη στην Κεντρική Ευρώπη για μετά τον πόλεμο. Ενώ ο Στάλιν προσπάθησε να πάρει όσο το δυνατόν περισσότερα κράτη υπό τον έλεγχό του, ο Ουίνστον Τσώρτσιλ προτιμούσε μια Κεντροευρωπαϊκή Συνομοσπονδία του Δούναβη για να αντιμετωπίσουν αυτές οι χώρες τη Γερμανία και τη Ρωσία. Υπήρχαν επίσης σχέδια προσθήκης της Βαυαρίας και της Βυρτεμβέργης σε μια διευρυμένη Αυστρία. Υπήρξαν επίσης διάφορα κινήματα αντίστασης γύρω από τον Οθωνα των Αψβούργων, που επιδίωξαν αυτόν τον στόχο. Η ομάδα γύρω από τον αυστριακό ιερέα Χάινριχ Μάγερ εργάστηκε επίσης προς αυτή την κατεύθυνση, βοηθώντας με επιτυχία τους Συμμάχους στη διεξαγωγή του πολέμου, μεταξύ άλλων, παρέχοντας στις ΗΠΑ χώρους παραγωγής και τα σχέδια των ρουκετών V-2, τανκ Tiger και αεροσκαφών. Ο Όθων των Αψβούργων προσπάθησε επίσης να αποσπάσει την Ουγγαρία από την αρπαγή της από τη ναζιστική Γερμανία και την ΕΣΣΔ. Υπήρχαν διάφορες σκέψεις για την αποτροπή της γερμανικής ισχύος στην Ευρώπη μετά τον πόλεμο. Η ιδέα του Τσώρτσιλ να φτάσει στην περιοχή γύρω από τη Βιέννη και τη Βουδαπέστη πριν από τους Ρώσους μέσω μιας επιχείρησης από την Αδριατική δεν είχε εγκριθεί από το Γενικό Επιτελείο των Δυτικών Συμμάχων. Το αποτέλεσμα της στρατιωτικής κατάστασης στο τέλος του πολέμου ήταν να επικρατήσουν τα σχέδια του Στάλιν και μεγάλο μέρος της Κεντρικής Ευρώπης τέθηκε υπό ρωσικό έλεγχο.
Η Κεντρική Ευρώπη πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μεγάλα τμήματα της Ευρώπης, που ανήκαν πολιτιστικά και ιστορικά στη Δύση, έγιναν κομμάτι του Ανατολικού Μπλοκ. Ο Τσέχος συγγραφέας Μίλαν Κούντερα (μετανάστης στη Γαλλία) έγραψε το 1984 έγραψε για την "Τραγωδία της Κεντρικής Ευρώπης" στο New York Review of Books. Το σύνορο μεταξύ των δύο μπλοκ ονομάστηκε Σιδηρούν Παραπέτασμα. Κατά συνέπεια ο όρος Κεντρική Ευρώπη χρησιμοποιείτο όλο και περισσότερο μόνο για τις δυτικότερες χώρες πρώην χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας (Ανατολική Γερμανία, Πολωνία, Τσεχοσλοβακία, Ουγγαρία), για να τις προσδιορίζει ως κομμουνιστικά κράτη που ήταν πολιτιστικά δεμένα με τη Δυτική Ευρώπη. Η χρήση αυτή συνεχίστηκε και μετά τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας, όταν οι χώρες αυτές εισήλθαν στη μεταβατική περίοδο.
Η περίοδος μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο επέφερε το σταμάτημα της έρευνας για την Κεντρική Ευρώπη στο Ανατολικό Μπλοκ, καθώς όλα της τα αποτελέσματα αποδείκνυαν την ανομοιομορφία της, γεγονός ασύμβατο με το σταλινικό δόγμα. Από την άλλη το θέμα έγινε δημοφιλές στη Δυτική Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου μεγάλο μέρος της έρευνας διεξαγόταν από μετανάστες από την Κεντρική Ευρώπη. Μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού οι δημοσιολόγοι και ιστορικοί της Κεντρικής Ευρώπης, ιδιαίτερα της αντικομμουνιστικής αντιπολίτευσης, επέστρεψαν στην έρευνά τους.
Σύμφωνα με τον Καρλ Α. Σίνουμπερ (Central Europe:Mitteleuropa:Europe Centrale:Μια Ανάλυση ενός Γεωγραφικού Χώρου) τα περισσότερα κράτη της Κεντρικής Ευρώπης δεν μπόρεσαν να διατηρήσουν την πολιτική τους ανεξαρτησία και έγιναν Σοβιετική Δορυφόρος Ευρώπη. Εκτός από την Αυστρία μόνο τα περιφερειακά ευρωπαικά κράτη Φινλανδίας και Γιουγκοσλαβίας διατήρησαν την πολιτική τους κυριαρχία σε κάποιο βαθμό, μένοντας έξω από τις στρατιωτικές συμμαχίες της Ευρώπης.
Ρόλοι
Σύμφωνα με τον Αμερικανό καθηγητή Ρόναλντ Τάιρσκι η σύνοδος κορυφής που έγινε το 1991 στο Βίσεγκραντ της Ουγγαρίας και όπου συμμετείχαν οι πρόεδροι της Πολωνίας, της Ουγγαρίας και της Τσεχοσλοβακίας χαιρετίσθηκε τότε ως σημαντικός σταθμός για την κεντροευρωπαϊκή συνεργασία, αλλά η Ομάδα Βίσεγκραντ έγινε το όχημα για τον συντονισμό του δρόμου της Κεντρικής Ευρώπης προς την Ευρωπαϊκή Ενωση, ενώ η ανάπτυξη στενότερων δεσμών εντός της περιοχής εξασθένησε.
Ο Αμερικανός καθηγητής Πίτερ Κάτζενσταιν την Κεντρική Ευρώπη ως σταθμό σε μια διαδικασία που σηματοδοτεί τη διαδικασία μετασχηματισμού των χωρών της Ομάδας Βίσεγκραντ με διαφορετικούς αλλά συγκρίσιμους τρόπους. Σύμφωνα με τον ίδιο στο σύγχρονο δημόσιο λόγο της Γερμανίας η "Κεντροευρωπαική ταυτότητα αναφέρεται στο πολιτιστικό χάσμα μεταξύ Καθολοκισμού και (Ανατολικής) Ορθοδοξίας. Αναφέρει ότι δεν υπάρχει ακριβής, αδιαμφισβήτητος τρόπος να αποφασιστεί αν τα Βαλτικά κράτη, η Σερβία, η Κροατία, η Σλοβενία, η Ρουμανία ή η Βουλγαρία ανήκουν στην Κεντρική Ευρώπη.
Ορισμοί
thumb|Γεωπολιτικές προκλήσεις - Πάνελ για το μέλλον της Ευρώπης Περισσότερο από φυσική οντότητα η Κεντρική Ευρώπη είναι μια έννοια κοινής ιστορίας, που έρχεται σε αντίθεση με εκείνη των γύρω περιοχών. Το ζήτημα της ονομασίας και του ορισμού της Κεντρικής Ευρώπης αποτελεί αντικείμενο συζητήσεων. Πολύ συχνά ο ορισμός εξαρτάται από την εθνικότητα και την ιστορική οπτική του συγγραφέα του.
Ακαδημαικοί
Οι κύριοι προτεινόμενοι ορισμοί της περιοχής, όπως έχουν συγκεντρωθεί από τον Πολωνό ιστορικό Γέρζι Κλoτσόβσκι είναι: thumb|upright=1.35|[[Αυστροουγγαρία|Χώρες κυβερνώμενες από τους Αψβούργους]]
Ο πρώην καθηγητής του Πανεπιστημίου της Βιέννης Λόνι Ρ. Τζόνσον επισημαίνει κριτήρια για τη διάκριση της Κεντρικής Ευρώπης από τη Δυτική, την Ανατολική και τη Νοτιοανατολική:
Πιστεύει επίσης ότι η Κεντρική Ευρώπη δεν είναι μια στατική χωρική αλλά μια δυναμική ιστορική έννοια. Για παράδειγμα η Λιθουανία, μεγάλο μέρος της Λευκορωσίας και η δυτική Ουκρανία ανήκουν στην Ανατολική Ευρώπη, ενώ πριν από 230 χρόνια ανήκαν στη Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία.
Εγκυκλοπαίδειες και λεξικά
Η Γερμανική Εγκυκλοπαίδεια Meyers Grosses Tachenlexikon (Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια Τσέπης Μάγερ) του 1999 ορίζει την Κεντρική Ευρώπη ως το κεντρικό τμήμα της Ευρώπης, χωρίς ακριβή σύνορα με την Ανατολή και τη Δύση. Ο όρος χρησιμοποιείται ως επί το πλείστον για την ονομασία των εδαφών ανάμεσα στο Σκάλδη και το Βιστούλα και από τον Δούναβη ως τις Πύλες της Μοραβίας. Συνήθως οι χώρες που θεωρούνται Κεντροευρωπαϊκές είναι η Αυστρία, η Κροατία, η Τσεχία, η Γερμανία, η Ουγγαρία, η Πολωνία, η Σλοβακία, η Σλοβενία, η Ελβετία, υπό την ευρύτερη έννοια επίσης η Ρουμανία και η Σερβία και μερικές φορές το Βέλγιο, η Ολλανδία και το Λουξεμβούργο.
Γεωγραφικοί
Η γερμανική Ständige Ausschuss für geogrisische Namen (Μόνιμη Επιτροπή Γεωγραφικών Ονομάτων), που εισάγει και προτείνει κανόνες για την ομοιόμορφη χρήση των γεωγραφικών ονομάτων, προτείνει δύο είδη συνόρων. Το πρώτο ακολουθεί τα διεθνή σύνορα των σημερινών χωρών. Το δεύτερο υποδιαιρεί και περιλαμβάνει ορισμένες χώρες με βάση πολιτιστικά κριτήρια. Σε σύγκριση με ορισμένους άλλους ορισμούς, είναι ευρύτερος, συμπεριλαμβάνοντας το Λουξεμβούργο, την Κροατία, τις Βαλτικές χώρες και, με τη δεύτερη έννοια, τμήματα της Ρωσίας, της Λευκορωσίας, της Ουκρανίας, της Ρουμανίας, της Σερβίας, της Ιταλίας και της Γαλλίας.
Μερικές φορές ο όρος «Κεντρική Ευρώπη» υποδηλώνει ένα γεωγραφικό ορισμό ως την περιοχή του Δούναβη στην καρδιά της ηπείρου, περιλαμβάνοντας τις γλωσσικές και πολιτιστικές περιοχές που σήμερα περιλαμβάνουν τα κράτη της Κροατίας, της Τσεχίας, της Ουγγαρίας, της Πολωνίας, της Σερβίας, της Σλοβακίας, της Σλοβενίας ​​και συνήθως επίσης την Αυστρία και τη Γερμανία, αλλά ποτέ τη Ρωσία και άλλες χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης προς τα Ουράλια Όρη. [74]
Ο όρος χώρες ΕU11 αναφέρεται στα κράτη της Κεντρικής, Ανατολικής και Βαλτικής Ευρώπης, που έγιναν μέλη της ΕΕ το 2004 και αργότερα: το 2004 η Τσεχία, η Εσθονία, η Λετονία, η Λιθουανία, η Ουγγαρία, η Πολωνία, η Σλοβενία ​​και η Σλοβακία, το 2007 η Βουλγαρία και η Ρουμανία και το 2013 η Κροατία.
Κράτη
Η αντίληψη της έννοιας της Κεντρικής Ευρώπης είναι μια συνεχής πηγή διαμάχης, αν και τα μέλη της Ομάδας Βίσεγκραντ σχεδόν πάντα περιλαμβάνονται ως de facto χώρες της Κεντρικής Ευρώπης. Παρόλο που οι απόψεις για τις χώρες που ανήκουν στην Κεντρική Ευρώπη ποικίλλουν σε μεγάλο βαθμό, σύμφωνα με πολλές πηγές (βλ. Ενότητα Ορισμοί) η περιοχή περιλαμβάνει τα κράτη που αναφέρονται παρακάτω.
Ανάλογα με το πλαίσιο οι χώρες της Κεντρικής Ευρώπης ομαδοποιούνται μερικές φορές ως χώρες της Ανατολικής ή της Δυτικής Ευρώπης, συλλογικά ή μεμονωμένα,  αλλά κάποια κράτη ανήκουν στην Ανατολική Ευρώπη:  Για παράδειγμα η Αυστρία μπορεί να αναφέρεται ως Κεντροευρωπαϊκή, Ανατολικοευρωπαϊκή ή Δυτικοευρωπαϊκή.
Άλλες χώρες και περιοχές
Ορισμένες πηγές προσθέτουν επίσης γειτονικές χώρες για ιστορικούς λόγους (πρώην Αυστροουγγρική και Γερμανική Αυτοκρατορία και σύγχρονα Βαλτικά κράτη) ή βάσει γεωγραφικών ή / και πολιτιστικών λόγων:
Ορισμένες από τις περιφέρειες της Ιταλίας μπορεί μερικές φορές να περιληφθούν στην Κεντρική Ευρώπη (Νότιο Τιρόλο, Τρεντίνο, Τεργέστη και Γκορίτσια, Φριούλι, Λομβαρδία, περιστασιακά Βένετο ή όλη η Βόρεια Ιταλία).
Γεωγραφία
thumb|upright=1.35|Ο [[Δούναβης με τη λεκάνη απορροής του στην Κεντρική και Νοτιοανατολική Ευρώπη]] Η γεωγραφία ορίζει τα φυσικά σύνορα της Κεντρικής Ευρώπης με τις γειτονικές περιοχές προς τα βόρεια τη Βαλτική Θάλασσα, δηλαδή τη Βόρεια Ευρώπη (ή τη Σκανδιναβία), και προς τα νότια τις Άλπεις, την Ιταλική και τη Βαλκανική χερσόνησο, κατά μήκος της γραμμής Σότσα-Κόρκα-Σάβου-Δούναβη. Τα σύνορα με τη Δυτική και την Ανατολική Ευρώπη είναι λιγότερο καθορισμένα από γεωγραφική άποψη και για αυτό το λόγο τα πολιτιστικά και ιστορικά όρια μετακινούνται ευκολότερα δυτικά-ανατολικά από ότι νότια-βόρεια. Ο ποταμός Ρήνος, που ρέει από νότιο προς βορά μέσω της Δυτικής Γερμανίας, αποτελεί εξαίρεση.
Νότια η Πεδιάδα της Παννονίας οριοθετείται από τους ποταμούς Σάβο και Δούναβη - και τις αντίστοιχες περιοχές πλημμύρας και εκτείνεται στις ακόλουθες χώρες: Αυστρία, Κροατία, Ουγγαρία, Ρουμανία, Σερβία, Σλοβακία και Σλοβενία, και αγγίζει τα σύνορα της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και της Ουκρανίας ("περιπανονιακά κράτη").
Ως νοτιοανατολικό τμήμα των Ανατολικών Άλπεων οι Δειναρικές Άλπεις εκτείνονται επί 650 χιλιόμετρα κατά μήκος των ακτών της Αδριατικής Θάλασσας (από βορειοδυτικά προς νοτιοανατολικά), από τις Ιουλιανές Άλπεις στα βορειοδυτικά μέχρι τον ορεινό όγκο Σαρ-Κόραμπ, από βορά προς νότο. Σύμφωνα με το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου αυτή η ορεινή αλυσίδα χαρακτηρίζεται ως Νότια Κεντρική Ευρωπαϊκή. Η πόλη της Τεργέστης σε αυτή την περιοχή, για παράδειγμα, θεωρεί εαυτήν ρητά ως città mitteleuropea (μεσευρωπαϊκή πόλη). Αυτό συμβαίνει ιδιαίτερα επειδή βρίσκεται στο μεταίχμιο μεταξύ του Λατινικού, του Σλαβικού, του Γερμανικού, του Ελληνικού και του Εβραϊκού πολιτισμού από τη μία και της γεωγραφικής περιοχής της Μεσογείου και των Άλπεων από την άλλη, αποτελώντας μια γεωγραφική και πολιτιστική σύνθεση.
Η περιοχή της χλωρίδας της Κεντρικής Ευρώπης εκτείνεται από την Κεντρική Γαλλία (το Μασίφ Σαντράλ) ως την Κεντρική Ρουμανία (Καρπάθια) και τη Νότια Σκανδιναβία.
Δημογραφία
thumb|upright=1.35|Πυκνότητα πληθυσμού στις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης upright=1.35|thumb|Πυκνότητα πληθυσμού (κάτοικοι ανά km2) κατά χώρα, 2018 Η Κεντρική Ευρώπη είναι μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές της ηπείρου. Περιλαμβάνει χώρες ποικίλων μεγεθών, που κυμαίνονται από το πολύ μικρό Λίχτενσταϊν ως τη Γερμανία, τη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή χώρα σε πληθυσμό (που ανήκει εξ ολοκλήρου στην Ευρώπη). Οι χώρες που ανήκουν πλήρως στην έννοια της Κεντρικής Ευρώπης ("οι χώρες του πυρήνα της") αριθμούν περίπου 165 εκατομμύρια άτομα, εκ των οποίων περίπου 82 εκατομμύρια είναι κάτοικοι της Γερμανίας. Άλλοι πληθυσμοί είναι της Πολωνίας με περίπου 38,5 εκατομμύρια κατοίκους, η Τσεχία με 10,5 εκατομμύρια, η Ουγγαρία με 10 εκατομμύρια, η Αυστρία με 8,8 εκατομμύρια, η Ελβετία με 8,5 εκατομμύρια, η Σλοβακία με 5,4 εκατομμύρια, και το Λίχτενσταϊν με λιγότερο από 40.000.
Αν οι χώρες που περιστασιακά περιλαμβάνονται στην Κεντρική Ευρώπη μετρηθούν, εν μέρει ή στο σύνολό τους - Κροατία (4,3 εκατομμύρια), Σλοβενία ​​(2 εκατομμύρια, εκτίμηση 2014), Ρουμανία (20 εκατομμύρια), Λιθουανία (2,9 εκατομμύρια ), Λετονία (2 εκατομμύρια), Εσθονία (1,3 εκατομμύρια), Σερβία (7,1 εκατομμύρια) - θα προέκυπτε αύξηση μεταξύ 25 και 35 εκατομμυρίων, ανάλογα με το εάν προσμετρηθούν περιφερειακή ή συνολικά. Αν μικρότερα, δυτικά και ανατολικά, ιστορικά τμήματα της Κεντρικής Ευρώπης συμπεριληφθούν στο δημογραφικό σώμα, επιπλέον 20 εκατομμύρια άτομα διαφορετικών εθνικοτήτων θα προστεθούν επίσης στο συνολικό αριθμό, θα ξεπεράσει τα 200 εκατομμύρια άτομα.
Οικονομία
Επί του παρόντος μέλη της Ευρωζώνης είναι στην Κεντρική Ευρώπη η Αυστρία, η Γερμανία, το Λουξεμβούργο, η Σλοβακία και η Σλοβενία. Η Κροατία, η Τσεχία, η Ουγγαρία και η Πολωνία χρησιμοποιούν τα δικά τους νομίσματά (κούνα Κροατίας, κορόνα Τσεχίας, φιορίνι Ουγγαρίας, ζλότι Πολωνίας), όπως και η Ελβετία (ελβετικό φράγκο), η Σερβία (δηνάριο Σερβίας) και η Ρουμανία (λέου Ρουμανίας). 2013 UN Human Development Report Quartiles.svg μεταξύ των χωρών της Κεντρικής Ευρώπης, με επίσης τη δεύτερη θέση παγκοσμίως. Η Σερβία ήταν τελευταία (11η) στη λίστα (67η παγκοσμίως). thumb|right|upright=1.35|Χάρτης που δείχνει τη θέση στον [[Δείκτης Παγκοσμιοποίησης|Δείκτη παγκοσμιοποίησης KOF.]] Η Ελβετία ήταν επίσης στην κορυφή της λίστας δείκτη παγκοσμιοποίησης στις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης (στοιχεία 2016) και 1η και παγκοσμίως.
Ο δείκτης ευημερίας Legatum καταδεικνύει ένα μέσο και υψηλό επίπεδο ευημερίας στην Κεντρική Ευρώπη (στοιχεία 2018). Η Ελβετία ήταν στην κορυφή (4η παγκοσμίως). [[File:Transparency international 2015.png|thumb|upright=1.35|Επισκόπηση του δείκτη αντίληψης για τη διαφθορά, 2015.
Οι περισσότερες χώρες της Κεντρικής Ευρώπης τείνουν να βαθμολογούνται πάνω από το μέσο όρο στον Δείκτη Αντίληψης για τη Διαφθορά (στοιχεία 2018), με επικεφαλής την Ελβετία, τη Γερμανία και την Αυστρία.
Η εκβιομηχάνιση έγινε νωρίς στην Κεντρική Ευρώπη. Αυτό προκάλεσε την κατασκευή σιδηροδρομικών και άλλων τύπων υποδομών. thumb|upright=1.35|Πυκνότητα σιδηροδρομικού δικτύου. Η Κεντρική Ευρώπη περιλαμβάνει τα παλαιότερα σιδηροδρομικά συστήματα της ηπείρου, των οποίων η μεγαλύτερη επέκταση καταγράφηκε στις περιοχές της Αυστροουγγαρίας και της Γερμανίας στις δεκαετίες του 1860 και του 1870. Από τα μέσα του 19ου αιώνα το Βερολίνο, η Βιέννη και η Βούδα/Πέστη ήταν κεντρικά σημεία εστίασης για τις γραμμές του δικτύου που συνέδεε τις βιομηχανικές περιοχές της Σαξονίας, της Σιλεσίας, της Βοημίας, της Μοραβίας και της Κάτω Αυστρίας με τη Βαλτική (Κίελο, Στσέτσιν) και την Αδριατική (Ριέκα, Τεργέστη). Οι σιδηροδρομικές υποδομές στην Κεντρική Ευρώπη παραμένουν οι πυκνότερες στον κόσμο. Η πυκνότητα των σιδηροδρόμων, με συνολικό μήκος γραμμών (χλμ.) ανά 1.000 τ.χλμ. είναι μεγαλύτερη κατά σειρά στην Τσεχία (198,6), την Πολωνία (121,0), τη Σλοβενία ​​(108,0), τη Γερμανία (105,5), την Ουγγαρία (98,7), τη Σερβία (87,3), τη Σλοβακία (73,9) και την Κροατία (72,5).
Πριν εμφανιστούν οι πρώτοι σιδηρόδρομοι τη δεκαετία του 1840 οι ποτάμιες μεταφορές αποτελούσαν το κύριο μέσο επικοινωνίας και εμπορίου. Από τις πρώτες διώρυγες ήταν εκείνες του Πλάουεν (1745), του Φίνοβ και του Μπέγκα (1710) που συνέδεαν την Τιμισοάρα με το Νόβι Σαντ και το Βελιγράδι μέσω του Δούναβη. Το πιο σημαντικό επίτευγμα από την άποψη αυτή ήταν η διευκόλυνση της ναυσιπλοΐας στον Δούναβη από τη Μαύρη Θάλασσα ως το Ουλμ το 19ο αιώνα.
Σε σύγκριση με το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης οι οικονομίες της Αυστρίας, της Κροατίας, της Τσεχίας, της Γερμανίας, της Ουγγαρίας, της Πολωνίας, της Σλοβακίας, της Σλοβενίας και της Ελβετίας τείνουν να παρουσιάζουν υψηλή πολυπλοκότητα. Η εκβιομηχάνιση έφτασε στην Κεντρική Ευρώπη σχετικά νωρίς: στο Λουξεμβούργο και τη Γερμανία ως το 1860, στην Τσεχία, Πολωνία, Σλοβακία και Ελβετία ως το 1870, στην Αυστρία, Κροατία, Ουγγαρία, Λίχτενσταϊν, Ρουμανία, Σερβία και Σλοβενία ​​ως το 1880.
Οι χώρες της Κεντρικής Ευρώπης είναι από τους σημαντικότερους παραγωγούς τροφίμων στον κόσμο. Η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός λυκίσκου στον κόσμο με μερίδιο 34,27% το 2010, τρίτος παραγωγός σίκαλης και κριθαριού, 5ος παραγωγός ελαιοκράμβης, 6ος παραγωγός γάλακτος και πέμπτος μεγαλύτερος παραγωγός πατάτας. Η Πολωνία είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος παραγωγός σμέουρων και φραγκοστάφυλων, ο τρίτος μεγαλύτερος παραγωγός σίκαλης, ο πέμπτος παραγωγός μήλων και φαγόπυρου και ο έβδομος μεγαλύτερος παραγωγός πατάτας. Η Τσεχία είναι ο τέταρτος και η Ουγγαρία ο πέμπτος παραγωγός λυκίσκου στον κόσμο. Η Σερβία είναι ο δεύτερος στον κόσμο παραγωγός δαμάσκηνων και δεύτερος σε βατόμουρα. Η Σλοβενία είναι έκτη στην παραγωγή λυκίσκου.
Οι χώρες της Κεντρικής Ευρώπης, ιδιαίτερα η Αυστρία, η Κροατία, η Γερμανία και η Ελβετία, είναι μερικοί από τους πιο ανταγωνιστικούς τουριστικούς προορισμούς.
Η Κρακοβία, η Βαρσοβία και το Βρότσουαφ (Πολωνία), η Πράγα και το Μπρνο (Τσεχία), η Βουδαπέστη (Ουγγαρία), το Βουκουρέστι (Ρουμανία), η Μπρατισλάβα (Σλοβακία), η Λουμπλιάνα (Σλοβενία), το Βελιγράδι (Σερβία) και το Ζάγκρεμπ (Κροατία) είναι μεταξύ των 100 κορυφαίων προορισμών εξωτερικής ανάθεσης (outsourcing) στον κόσμο.
Εκπαίδευση
Το πρώτο πανεπιστήμιο ανατολικά της Γαλλίας και βόρεια των Άλπεων ήταν το Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα το 1348 ή 1349 από τον Κάρολο Δ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, στα πρότυπα του Πανεπιστημίου των Παρισίων με το σύνολο των σχολών (νομική, ιατρική, φιλοσοφία και θεολογία).
Το Πανεπιστήμιο Κεντρικής Ευρώπης (CEU) είναι ένα αγγλόφωνο πανεπιστήμιο μεταπτυχιακού επιπέδου που προωθεί μια διακριτά κεντροευρωπαϊκή οπτική. Ιδρύθηκε το 1991 από τον Ούγγρο Τζωρτζ Σόρος, που πρόσφερε δωρεά 880 εκατομμυρίων δολαρίων, καθιστώντας το ένα από τα πλουσιότερα της Ευρώπης. Κατά το ακαδημαϊκό έτος 2013/14 το CEU είχε 1381 φοιτητές από 93 χώρες και 388 διδάσκοντες από 58 χώρες.
Θρησκεία
Οι χώρες της Κεντρικής Ευρώπης είναι κυρίως Καθολικές (Αυστρία, Κροατία, Ουγγαρία, Λίχτενσταϊν, Λουξεμβούργο, Πολωνία, Σλοβακία και Σλοβενία) ή μεικτά Καθολικές και Προτεσταντικές (Γερμανία και Ελβετία). Οι μεγάλες ομάδες Προτεσταντών περιλαμβάνουν Λουθηρανούς και Καλβινιστές. Σημαντικοί πληθυσμοί Ανατολικών Καθολικών και Παλαιοκαθολικών υπάρχουν επίσης σε όλη την Κεντρική Ευρώπη. Η Κεντρική Ευρώπη υπήρξε στο παρελθόν κέντρο του Προτεσταντισμού, που όμως έχει σχεδόν εξαλειφθεί από την Αντιμεταρρύθμιση. Η Τσεχία (Βοημία) ήταν ιστορικά η πρώτη προτεσταντική χώρα, στη συνέχεια έγινε με τη βία πάλι καθολική και σήμερα είναι με μεγάλη πλειοψηφία άθρησκη, ωστόσο ο μεγαλύτερος αριθμός θρησκευόμενων είναι οι Καθολικοί (10,3%). Η Ρουμανία και η Σερβία είναι κυρίως Ορθόδοξες με σημαντικές Προτεσταντικές και Καθολικές μειονότητες.
Πριν από το Ολοκαύτωμα (1941-45) υπήρχε επίσης στην περιοχή μια μεγάλη εβραϊκή κοινότητα Ασκεναζί, που αριθμούσε περίπου 16,7 εκατομμύρια ανθρώπους.
Σε ορισμένες από αυτές τις χώρες υπάρχει αριθμός άθεων, μη δηλωσάντων θρησκεία και άθρησκων ανθρώπων: Τσεχία (άθρησκοι 34,2% και μη δηλώσαντες 45,2%), Γερμανία (άθρησκοι 38%), Σλοβενία ​​(άθεοι 14,7% ), Λουξεμβούργο (23,4% άθρησκοι [149]), Ελβετία (20,1%), Ουγγαρία (27,2% μη δηλώσαντες, 16,7% άθρησκοι και 1,5% άθεοι), Σλοβακία (άθεοι και άθρησκοι 13,4%, μη δηλώσαντες 10,6%) Αυστρία (19,7% του "άλλη ή καθόλου"), Λίχτενσταϊν (10,6% χωρίς θρησκεία), Κροατία (4%) και Πολωνία (3% μη πιστοί / αγνωστικιστές και 1% μη δηλώσαντες).
Κουζίνα
Η κουζίνα της Κεντρικής Ευρώπης έχει εξελιχθεί ανά τους αιώνες λόγω κοινωνικών και πολιτικών αλλαγών. Οι περισσότερες χώρες μοιράζονται πολλά πιάτα. Τα πιο δημοφιλέστερα, χαρακτηριστικά της Κεντρικής Ευρώπης είναι τα λουκάνικα και τα τυριά, με τα αρχαιότερα τεκμήρια τυροκομίας σε αρχαιολογικούς χώρους να χρονολογούνται από το 5.500 π.Χ. (Κούγιαβι, Πολωνία). Άλλα τρόφιμα και ποτά που συνδέονται ευρέως με την Κεντρική Ευρώπη είναι το γκούλας και η μπίρα. Στην κατά κεφαλή κατανάλωση μπύρας παγκοσμίως προηγείται η Τσεχία, ακολουθούμενη από τη Γερμανία και την Αυστρία. Η Πολωνία έρχεται 5η, η Κροατία 7η και η Σλοβενία ​​13η.
Ανθρώπινα δικαιώματα
Γενικά οι χώρες της περιοχής είναι υψηλά στο ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων: η θανατική ποινή έχει καταργηθεί σε όλες, η σωματική τιμωρία απαγορεύεται στα περισσότερα από αυτά και οι άνθρωποι και των δύο φύλων μπορούν να ψηφίσουν στις εκλογές. Ωστόσο οι χώρες της Κεντρικής Ευρώπης αγωνίζονται να υιοθετήσουν τη νέα γενιά ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως ο γάμος των ομοφυλοφίλων. Η Αυστρία, η Τσεχία, η Γερμανία και η Πολωνία έχουν ιστορικό συμμετοχής στο πρόγραμμα έκδοσης και κράτησης της CIA, σύμφωνα με το Open Society Foundation.
Λογοτεχνία
Η συγγραφική παράδοση της περιοχής περιστρέφεται γύρω από την ταραχώδη ιστορία της, καθώς και την πολιτιστική της ποικιλομορφία. Its existence is sometimes challenged. Ειδικά μαθήματα για τη λογοτεχνία της Κεντρικής Ευρώπης διδάσκονται στα Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, Χάρβαρντ και Γιαγκιελόνιο The as well as cultural magazines dedicated to regional literature. . Το Angelus Award είναι ένα πολωνικό βραβείο αξίας 150.000,00 PLN (περίπου 50.000 $ ή 30.000 £) για συγγραφείς που προέρχονται από την περιοχή. Ομοίως το Διεθνές Λογοτεχνικό Βραβείο Vilenica της Σλοβενίας απονέμεται σε ένα συγγραφέα της Κεντρικής Ευρώπης για "εξαιρετικά επιτεύγματα στον τομέα της λογοτεχνίας και του δοκιμίου."
Αθλητισμός
Μεταξύ των αθλητικών διοργανώσεων της Κεντρικής Ευρώπης είναι :
Το ποδόσφαιρο είναι ένα από τα δημοφιλέστερα αθλήματα. Οι χώρες της Κεντρικής Ευρώπης είχαν ανέκαθεν πολλές μεγάλες εθνικές ομάδες και φιλοξένησαν αρκετές σημαντικές διοργανώσεις. Η Γιουγκοσλαβία φιλοξένησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1976 και η Γερμανία (τότε ως Δυτική Γερμανία) εκείνο του 1988. Πρόσφατα, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου του 2008 και εκείνο του 2012, διοργανώθηκαν στην Αυστρία και την Ελβετία και την Πολωνία και την Ουκρανία αντίστοιχα. Η Γερμανία φιλοξένησε 2 Παγκόσμια Κύπελλα της FIFA (του1974 και του 2006) και κέρδισε εκείνο του 2014.
Οργανισμοί
Η Κεντρική Ευρώπη είναι η γενέτειρα των περιφερειακών πολιτικών οργανισμών:
Δείκτης Δημοκρατικότητας
thumb|upright=1.35|Ο χάρτης του [[Δείκτης Δημοκρατικότητας|Δείκτη Δημοκρατικότητας του Economist Intelligence Unit για το 2020, με τα πιο πράσινα χρώματα που αντιπροσωπεύουν τις πιο δημοκρατικές χώρες]] Στην Κεντρική Ευρώπη βρίσκονται ορισμένες από τις παλαιότερες δημοκρατίες στον κόσμο. Ωστόσο οι περισσότερες από αυτές έχουν επηρεαστεί από τον ολοκληρωτισμό, ιδιαίτερα τον Φασισμό και τον Ναζισμό. Η Γερμανία και η Ιταλία κατέλαβαν όλες τις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης, εκτός από την Ελβετία. Σε όλες τις κατεχόμενες χώρες οι Δυνάμεις του Άξονα ανέστειλαν τη δημοκρατία και εγκατέστησαν καθεστώτα-μαριονέτες, πιστά στις δυνάμεις κατοχής. Επίσης εξανάγκασαν τις κατακτημένες χώρες να εφαρμόσουν φυλετικούς νόμους και να σχηματίσουν στρατιωτικές δυνάμεις για να βοηθήσουν τον αγώνα της Γερμανίας και της Ιταλίας εναντίον των Κομμουνιστών. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο σχεδόν ολόκληρη η Κεντρική Ευρώπη (το ανατολικό και το κεντρικό τμήμα της) καταλήφθηκε από τους Κομμουνιστές. Ο κομμουνισμός κατάργησε επίσης τη δημοκρατία και τις ελεύθερες εκλογές και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το μεγαλύτερο μέρος της Κεντρικής Ευρώπης είχε καταληφθεί και αργότερα συμμάχησε με τη Σοβιετική Ένωση, συχνά ενάντια στη θέλησή της με χαλκευμένο δημοψήφισμα (π.χ. Πολωνία 1946) ή με τη βία (βορειοανατολική Γερμανία, Πολωνία, Ουγγαρία κ.ά.) Οι περισσότερες χώρες της Κεντρικής Ευρώπης σημειώνουν πολύ υψηλή βαθμολογία στον Δείκτη Δημοκρατικότητας.
Παγκόσμιος Δείκτης Ειρήνης
thumb|right|upright=1.35|Παγκόσμιος Δείκτης Ειρήνης. Παρά την ταραχώδη ιστορία της,η Κεντρική Ευρώπη είναι σήμερα μια από τις ασφαλέστερες περιοχές του κόσμου. Οι περισσότερες χώρες της Κεντρικής Ευρώπης βρίσκονται στο ανώτερο 20%.
Ώρα Κεντρικής Ευρώπης
thumb|right|Ζώνη Ώρας Κεντρικής Ευρώπης (σκούρο κόκκινο) Η ζώνη ώρας που χρησιμοποιείται στα περισσότερα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι 1 ώρα πριν από τη Συντονισμένη Παγκόσμια Ώρα. Ονομάζεται συνήθως Ώρα Κεντρικής Ευρώπης επειδή υιοθετήθηκε για πρώτη φορά εκεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρώπη Κατηγορία:Περιοχές της Ευρώπης
Ιταλική Πόλκα
μικρογραφία|325x325εσ|Έναρξη μίας σολιστικής μεταγραφής του κομματιού από τον [[Αλεξάντρ Ζιλότι.]] Η Ιταλική Πόλκα (Polka Italienne) είναι έργο για δύο πιάνα του Ρώσου συνθέτη Σεργκέι Ραχμάνινοφ και γράφτηκε το 1906. Αρχικά, το κομμάτι ξεκινάει με Μι♭ Ελάσσονα και περίπου στη μέση του έργου μετατρέπεται σε Μι♭ Μείζονα.
Κατά καιρούς, έχουν γίνει πολλές μεταγραφές αυτής της, κατά τα άλλα, σύντομης μελωδικής σύνθεσης. Το μέρος του κομματιού που βρίσκεται σε Μι♭ Μείζονα χαρακτηρίζεται από μία χαρούμενη διάθεση, είναι ευρέως αναγνωρίσιμο και δίνει την εντύπωση ότι προέρχεται από την σλαβική λαογραφία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνθέσεις σε Μι ύφεση μείζονα
Πάουλ Νιπκόφ
Ο Πάουλ Τζούλιους Γκότλιμπ Νιπκόφ (22 Αυγούστου 1860 – 24 Αυγούστου 1940) ήταν Γερμανός τεχνικός και εφευρέτης. Εφηύρε το δίσκο του Νιπκόφ, μία από τις πρώτες επιτυχημένες τεχνολογίες για τη μετάδοση τηλεοπτικών προγραμμάτων. Εκατοντάδες σταθμούς πειραματίστηκαν χρησιμοποιώντας το σύστημα του Νιπκόφ στη δεκαετία του 1920 και του 1930, μέχρι που αντικαταστάθηκε από τα πλήρως ηλεκτρικά συστήματα της δεκαετίας του 1940.
Πρώτα χρόνια
Ο Νιπκόφ γεννήθηκε στο Λάουερμπουργκ (σημερινό Λιέμπορκ) στην Πρωσική επαρχία της Πομερανίας, τώρα μέρος της Πολωνίας. Ενώ φοιτούσε στο σχολείο στο γειτονικό Νόιστατ (σημερινό Βεϊχέροβο) στην επαρχία της Δυτικής Πρωσίας, ο Νιπκόφ πειραματίστηκε στην τηλεφωνία και τη μετάδοση κινούμενων εικόνων. Μετά την αποφοίτηση του, πήγε στο Βερολίνο για να μελετήσει την επιστήμη. Σπούδασε φυσιολογική οπτική με τον Χέρμαν φον Χέλμχολτς και ηλεκτροφυσικό με τον Αδόλφο Σλάμπι.
Δίσκος Νιπκόφ
μικρογραφία| Ένα τηλεοπτικό δέκτη χρησιμοποιώντας ένα δίσκο Nipkow στο Tekniska museet, Στοκχόλμη Ενώ ήταν ακόμα μαθητής συνέλαβε την ιδέα για το "ηλεκτρικό τηλεσκόπιο", κυρίως γνωστός για την ιδέα χρήσης ενός διάτρητου δίσκου, του δίσκου Νιπκόφ. Η ιδέα του ήρθε ενώ καθόταν στο σπίτι μόνος του με μια λάμπα πετρελαίου την Παραμονή των Χριστουγέννων, το 1883. Ο Αλεξάντερ Μπάιν μετέδωσε εικόνες τηλεγραφική στη δεκαετία του 1840, αλλά ο δίσκος Νιπκόφ βελτίωσε τη διαδικασία κωδικοποίησης.
Ύστερα, πήγε στο αυτοκρατορικό γραφείο διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας στο Βερολίνο για να κάνει αίτηση παραχώρησης διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας για το "ηλεκτρικό τηλεσκόπιο" που "φωτίζει ηλεκτρικά αντικείμενα", στην κατηγορία "ηλεκτρικές συσκευές". Αυτή χορηγήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1885 με αναδρομική ισχύ μέχρι τις 6 Ιανουαρίου 1884. Δεν είναι γνωστό εάν ο Νιπκόφ επιχείρησε πρακτική υλοποίηση για το δίσκο, αλλά μπορεί κανείς να υποθέσει ότι ο ίδιος δεν κατασκεύασε ποτέ κάποιον. Το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας έληξε μετά από 15 χρόνια, λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος. Ο Νιπκόφ έγινε σχεδιαστής σε ινστιτούτο στο Βερολίνο και δεν συνέχισε τις εργασίες για τη μετάδοση των εικόνων.
Πρώτα συστήματα τηλεόρασης
Οι πρώτες τηλεοπτικές εκπομπές χρησιμοποιούσαν μέθοδο οπτικομηχανικής σάρωσης εικόνας. Ήταν η μέθοδος που βοήθησε τον Νιπκόφ να δημιουργήσει με το δίσκο και θα μπορούσε να διεκδικήσει κάποια πίστωση για την εφεύρεση. Σύμφωνα με συνέντευξη που έδωσε σε ραδιοφωνική εκπομπή του Βερολίνου το 1928, δήλωσε: "οι τηλεοράσεις βρίσκονταν σε σκοτεινά κελιά. Εκατοντάδες στέκονταν και περίμεναν υπομονετικά τη στιγμή που θα δουν τηλεόραση για πρώτη φορά. Περίμενα ανάμεσά τους, ολοένα και πιο νευρικός. Τώρα, για πρώτη φορά θα δω τι είχα επινοήσει πριν από 45 χρόνια. Επιτέλους έφτασα στην πρώτη σειρά, ένα σκούρο ύφασμα σπρώχθηκε στο πλάι και είδα μπροστά μου μια τρεμάμενη εικόνα που δεν μπορούσα να διακρίνω εύκολα." Το σύστημα προβλήθηκε από την εταιρεία Telefunken.