cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Περιτομή
Βιβλική χρήση και πρακτικές
Μια εξήγηση αυτής της απαίτησης συνδέεται με τη συμβολική σημασία του πέους. Το πέος είναι η απόδειξη του ανδρισμού, από μία άποψη και η πηγή δύναμης του άνδρα. Με την περιτομή ο άνδρας συμβολικά αποκόπτει ένα τμήμα του υπέρ του Θεού, αναγνωρίζει δηλαδή ότι η ισχύς του είναι πεπερασμένη και ότι υπάρχει κάποιος πιο ισχυρός και πιο τέλειος από αυτόν. Ο άνδρας εφαρμόζει τη διείσδυση ως μέσο υποταγής, ο Θεός την περιτομή. Η διαφορά από τη διείσδυση είναι ότι η περιτομή γίνεται από τον ίδιο τον περιτεμνόμενο (το ανθρώπινο γένος) ως ίδια επιλογή χωρίς συμμετοχή του Θεού.
Στον Χριστιανισμό δε διατηρείται η παράδοση της περιτομής, αφού θεωρείται ότι η αναγκαιότητά της καταργείται με την εκούσια σταυρική θυσία του Ιησού και αντικαθίσταται από το βάπτισμα. Ο θεϊκός νόμος δεν απαιτεί πλέον κατά τους Χριστιανούς τη συμβολική περικοπή του πέους, την αναγνώριση δηλαδή με αυτόν τον τρόπο της παντοδυναμίας του Θεού, αλλά εισάγεται μια πιο ισότιμη σχέση που στηρίζεται στην αγάπη. Ο Απόστολος Παύλος αναφέρει σχετικά στις επιστολές του: ἐν ᾧ [Χριστῷ] καὶ περιετμήθητε περιτομῇ ἀχειροποιήτῳ ἐν τῇ ἀπεκδύσει τοῦ σώματος τῶν ἁμαρτιῶν τῆς σαρκός, ἐν τῇ περιτομῇ τοῦ Χριστοῦ (Κολ. 2:11). ἐγὼ δέ, ἀδελφοί, εἰ περιτομὴν ἔτι κηρύσσω, τί ἔτι διώκομαι; ἄρα κατήργηται τὸ σκάνδαλον τοῦ σταυροῦ [...] ὁ γὰρ πᾶς νόμος ἐν ἑνὶ λόγῳ πληροῦται, ἐν τῷ ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν (Γαλ. 5:11, 14)
Η διεγνωσμένη φίμωση του πέους μπορεί να αντιμετωπιστεί με συντηρητική (μη χειρουργική) θεραπεία ή, σε ειδικές περιπτώσεις, όπως η υποτροπή, με χειρουργική (μερική τομή της πόσθης). Συχνότερα, και ιδίως σε ανηλίκους, η συντηρητική αντιμετώπιση προτιμάται λόγω ασφάλειας και αποτελεσματικότητας.
Eθνικοί και διεθνείς ιατρικοί οργανισμοί, όπως η Ευρωπαϊκή Ουρολογική Εταιρεία, η Καναδική Παιδιατρική Εταιρεία, η Ουρολογική Εταιρεία Αυστραλίας & Νέας Ζηλανδίας, ο Γερμανικός Σύλλογος Παιδιάτρων κ.λπ., δεν συνιστούν περιτομή σε υγιή άτομα, ή για ιατρικούς λόγους σε περίπτωση διαθεσιμότητας λιγότερο επεμβατικής θεραπείας.
Κατά καιρούς έχουν γίνει συζητήσεις για το αν και κατά πόσο η περιτομή επηρεάζει την σεξουαλική ευχαρίστηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χειρουργική Κατηγορία:Θρησκειολογία Κατηγορία:Πέος
Κάρλο Τζελόζο
Ο Κάρλο Τζελόζο (ιταλικά: Carlo Geloso, 20 Αυγούστου 1879 - 23 Ιουλίου 1957) ήταν Ιταλός στρατηγός κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1939, ανέλαβε τη διοίκηση των Ιταλικών Δυνάμεων στην Αλβανία. Την επόμενη χρονιά, κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, τέλεσε ανώτατος διοικητής της 11ης Ιταλικής Στρατιάς. Ήταν διοικητής των ιταλικών δυνάμεων κατοχής στην Ελλάδα από το 1941 μέχρι το 1943. Όταν η Ιταλία εντάχθηκε στους Συμμάχους, ο Τζελόλο κρατήθηκε ως αιχμάλωτος πολέμου από τους Γερμανούς. Μετά τη γερμανική παράδοση, κρατήθηκε για μικρό χρονικό διάστημα από τους Σοβιετικούς και αφέθηκε ελεύθερος το 1946.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Μετά την είσοδο της Ιταλίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Τζελόζο στάλθηκε για να υπηρετήσει σε θέση επιτελούς στο μέτωπο των Ιουλιανών Άλπεων και στις 9 Νοεμβρίου 1915 προάχθηκε σε ταγματάρχη. Τον Μάιο του 1916, διορίστηκε επικεφαλής της 31ης Μεραρχίας Πεζικού και η συμμετοχή του με τη μεραρχία στην Έκτη Μάχη του Ιζόντσο, του χάρισε το πρώτο Ασημένιο Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας. Τον Φεβρουάριο του 1917, μεταφέρθηκε στο γενικό επιτελείο. Τον Μάιο κέρδισε το δεύτερο Ασημένιο Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας για τη συμμετοχή του στη Δέκατη Μάχη του Ιζόντσο στην περιοχή του Μπόσκο Μάλο-Ποντ Χορίτε και, στις 31 Μαΐου, προάχθηκε σε αντισυνταγματάρχη. Ως επικεφαλής της 65ης Μεραρχίας Πεζικού από τον Ιούλιο, πολέμησε στην Ενδέκατη Μάχη του Ιζόντσο στην περιοχή Μέσνιακ, κερδίζοντας το τρίτο του Ασημένιο Μεταλλιο, κι έπειτα στην καταστροφική Μάχη του Καπορέττο. Από τον Απρίλιο του 1918 ήταν επικεφαλής της 34ης Μεραρχίας Πεζικού. Η οργανωτική του ικανότητα αναγνωρίστηκε τον Σεπτέμβριο κι του απονεμήθηκε το παράσημο του ιππότη στο Στρατιωτικό Τάγμα της Σαβοΐας. Μετά την ανακωχή, πέρασε κάποιο διάστημα στην περιοχή Τονάλε-Γκάρντα πριν πάρει τη θέση του διοικητή στην Πάντοβα κι έπειτα στη φρουρά της Ρώμης και του γενικού επιτελείου.
Περίοδος μεσοπολέμου
Παρά τη διακεκριμένη, αν όχι ασυνήθιστη, καριέρα του, από τις 20 Ιουλίου 1920 μέχρι τις 7 Μαρτίου 1925 υποβιβάστηκε σε «Ειδική Βοηθητική Θέση», μία ειδική διευθέτηση που είχε ως σκοπό τη διάθεση του μεγάλου αριθμού των αξιωματικών μετά το τέλος του πολέμου. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, στις 4 Μαΐου 1921 έγινε μέλος του φασιστικού κινήματος, και στις 31 Δεκεμβρίου 1924 προάχθηκε σε συνταγματάρχη.
Στις 25 Ιανουαρίου 1931 προάχθηκε σε ταξίαρχο και τον Μάρτιο της ίδιας χρονιάς, επέστρεψε στη Ρώμη ως επιτελάρχης του VIII Σώματος Στρατού. Έπειτα, το 1933, υπηρέτησε ως διοικητής πυροβολικού του III Σώματος Στρατού στο Μιλάνο και στη συνέχεια, διορίστηκε ως προσωρινός επιτελάρχης του X Σώματος Στρατού στη Νάπολη και του VI Στρατού Σώματος στην Μπολόνια το 1934 και 1935 αντίστοιχα. Στις 25 Νοεμβρίου 1935, διορίστηκε στην υψηλού κύρους και περιζήτητη θέση του διοικητή της 21ης Μεραρχίας Πεζικού Γρεναδιέρων της Σαρδηνίας (Granatieri di Sardegna) στη Ρώμη.
Αιθιοπία και Αλβανία
Τον Μάρτιο του 1936 στάλθηκε στην Ιταλική Σομαλιλάνδη για να διοικήσει το Ειδικό Τμήμα Πεζικού «Λάγκι» κατά τη διάρκεια του Β΄ Ιταλο-Αιθιοπικού Πολέμου. Εκεί κατέλαβε την περιοχή των λιμνών του ισημερινού και νίκησε τον Αιθίοπα Ντέστα Ντάμτου. Τον Οκτώβριο του 1936, έγινε κυβερνήτης της περιοχής που αποτελεί το σημερινό κυβερνείο Γκάλα-Σιντάμο, καθώς και διοικητής της τοπικής ιταλικής φρουράς. Για τις υπηρεσίες του προάχθηκε τον Δεκέμβριο σε στρατηγό μεραρχίας (υποστράτηγο) κι έλαβε μία επιπλέον διάκριση Στρατιωτικού Τάγματος της Σαβοΐας. Παρέμεινε σε αυτή τη θέση μέχρι το 1938. Η βίαιη καταστολή της αιθιοπικής αντίστασης, ειδικά μετά την αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του αντιβασιλέα Ροντόλφο Γκρατσιάνι τον Φεβρουάριο του 1937, οδήγησε την κυβέρνηση της Αιθιοπίας να τον συμπεριλάβει στον κατάλογο των εγκληματιών πολέμου και προσπάθησε, ανεπιτυχώς, να τον εκδώσει στην Αιθιοπία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το 1938 επέστρεψε στη Ρώμη, όπου μέχρι τις 3 Αυγούστου ήταν Επίτιμος Κυβερνήτης του Γκάλα-Σιντάμο, αλλά το 1939 προάχθηκε σε στρατηγό σώματος στρατού (αντιστράτηγο) και στάλθηκε να διοικήσει το Σώμα Στρατού του Μπάρι. Τον Οκτώβριο στάλθηκε να διοικήσει αρχικά το VII Σώμα Στρατού στην Τεργέστη και μετέπειτα, την 1η Δεκεμβρίου, το XXVI Σώμα Στρατού, το οποίο περιελάμβανε την Ιταλική φρουρά στην κατεχόμενη τότε από τους Ιταλούς Αλβανία.
Ο Τζελόζο παρέμεινε στην Αλβανία μέχρι τις 6 Ιουνίου 1940. Κατά τη διάρκεια της θητείας του κατέστρωσε σχέδια επίθεσης στην Ελλάδα και στοιχεία των σχεδίων του χρησιμοποιήθηκαν στη μετέπειτα Ιταλική εισβολή στην Ελλάδα αλλά, κάτω από τις συνθήκες και τις δυνάμεις που θα συμμετείχαν σε αυτήν, πολύ διαφοροποιημένα από αυτό που είχε οραματιστεί. Αν και ικανός οργανωτής, ήταν αδέξιος στους παρασκηνιακούς πολιτικούς ελιγμούς που χαρακτήριζαν το Φασιστικό καθεστώς. Στις 23 Απριλίου 1941, μετά τη διαφωνία του με τον Γκαλεάτσο Τσιάνο, Υπουργό Εξωτερικών και φυσικό κληρονόμο του Μουσολίνι, κατά τη διάρκεια μίας συζήτησης για πιθανό πόλεμο με την Ελλάδα, αντικαταστάθηκε από τον Σεμπαστιάνο Βισκόντι Πράσκα.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και κατοχή της Ελλάδας
Η είσοδος της Ιταλίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τον βρήκε επικεφαλής της Τρίτης Στρατιάς, αλλά στις 15 Νοεμβρίου 1940 επέστρεψε στην Αλβανία για να αναλάβει τη διοίκηση της Ενδέκατης Στρατιάς, που μόλις είχε συσταθεί, στον πόλεμο κατά της Ελλάδας που ήταν σε εξέλιξη. Τον Σεπτέμβριο του 1941, μετά τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα και την έναρξη της κατοχής στη χώρα, ονομάστηκε Ανώτατος Διοικητής των Ιταλικών Δυνάμεων στην Ελλάδα, ενώ παρέμεινε διοικητής της Ενδεκάτης Στρατιάς. Διατήρησε και τις δύο θέσεις μέχρι την απόλυσή του τον Μάιο του 1943. Τον Οκτώβριο του 1942, προάχθηκε σε στρατηγό στρατιάς (στρατηγό).
Την ίδια στιγμή, η σχέση του με τους Γερμανούς γινόταν όλο και πιο τεταμένη, καθώς φρουρούσε με ζήλο τα ιταλικά προνόμια στην Ελλάδα εναντίον γερμανικής καταπάτησης, ειδικά μετά το διορισμό του στρατάρχη Αλεξάντερ Λερ ως του Γερμανού επικεφαλής Νοτιοανατολικής Ευρώπης τον Δεκέμβριο του 1942. Αυτός ο διορισμός ήρθε ως αποτέλεσμα της επιδείνωσης της κατάστασης στο Βόρειοαφρικανικό μέτωπο, κάτι το οποίο έκανε την απόβαση Συμμάχων στην Ελλάδα όλο και πιο πιθανή. Οι Γερμανοί, οι οποίοι δεν εμπιστεύονταν την ικανότητα των Ιταλών να αντικρούσουν μία τέτοια επίθεση, άρχισαν να μετακινούν περισσότερους από τους δικούς τους στρατιώτες στην Ελλάδα και προσπάθησαν να αντικαταστήσουν τους Ιταλούς σε μερικές στρατηγικές περιοχές, όπως η Αθήνα και ο Σιδηρόδρομος Αθηνών-Θεσσαλονίκης, με την αιτιολογία πως με αυτόν τον τρόπο καθιστούσαν διαθέσιμα επιπλέον Ιταλικά στρατεύματα για άμυνα στη Δυτική Ελλάδα. Ο Τζελόζο αρνήθηκε κατηγορηματικά να εξετάσει αυτό το ενδεχόμενο και πρότεινε πως οποιαδήποτε επιπλέον στρατιωτική Γερμανική δύναμη φτάσει στην Ελλάδα, θα πρέπει να βρίσκεται υπό τις δικές του διαταγές. Έχοντας την υποστήριξη της Ιταλικής ανώτατης διοίκησης, η κατάσταση δεν επιλύθηκε, με τον Τζελόζο να προτείνει μέχρι και τη δημιουργία μίας «Ομάδας Στρατιών Ανατολής», η οποία θα περιελάμβανε όλες τις Ιταλικές δυνάμεις που βρίσκονταν στις κατεχόμενες περιοχές των Βαλκανίων και της οποίας θα ήταν επικεφαλής ο ίδιος, ως αντιστάθμισμα των δυνάμεων των οποίων ήταν επικεφαλής ο Λερ.
Αν και ο επικεφαλής του Ιταλικού Γενικού Επιτελείου, Ούγκο Καβαλλέρο, τον επαίνεσε ως «ίσως ο καλύτερος από τους στρατηγούς μας, τεχνικά προετοιμασμένος, ενεργητικός και με τακτ», ο Τζελόζο απολύθηκε στις 3 Μαΐου 1943 και τέθηκε υπό τη διάθεση του Υπουργείου Πολέμου. Ο πιθανότερος λόγος της απόλυσής του ήταν η τελευταία του διαφωνία με τον Λερ σε μία συνάντηση που έλαβε χώρα λίγες μέρες πριν την απόλυση. Ο Λερ απαίτησε από τους Ιταλούς μία σειρά μέτρων για τον περιορισμό της επέκτασης του κινήματος της Εθνικής Αντίστασης, συμπεριλαμβανομένων και των συλλήψεων αξιωματικών του τέως Ελληνικού Στρατού, της κατάσχεσης όλων των ραδιοφωνικών σταθμών και της παράδοσης όλων των Εβραίων που βρίσκονταν στην Ιταλική ζώνη στον έλεγχο των Γερμανών.
Φυλάκιση, απελευθέρωση και τελευταία χρόνια
Στις 20 Ιουνίου 1943, λόγω της προχωρημένης ηλικίας του, τοποθετήθηκε στην εφεδρεία, αλλά ανακλήθηκε για να υπηρετήσει στο Υπουργείο Πολέμου. Τις μέρες πριν την ανακωχή του Κασίμπιλε, τέθηκε ως διοικητής των στρατευμάτων που προορίζονταν να υπερασπιστούν τη Ρώμη, αλλά στην πραγματικότητα δεν άσκησε ποτέ διοίκηση. Συνελήφθη από τους Γερμανούς στις 23 Σεπτεμβρίου και στάλθηκε σε ένα Όφλαγκ στην πόλη Σκόκι. Απελευθερώθηκε με την άφιξη των στρατιωτών του Κόκκινου Στρατού, στάλθηκε στο Χάρκοβο και κατόπιν, στις 9 Οκτωβρίου 1945, επέστρεψε στην Ιταλία. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του, ο Τζελόζο έγραψε στον τότε Υπουργό Πολέμου της Ιταλικής Κοινωνικής Δημοκρατίας (RSI), Ροντόλφο Γκρατσιάνι, ζητώντας του να μεσολαβήσει για την ασφαλή απελευθέρωσή του. Ωστόσο, δεν φαίνεται να είχε ενταχθεί στην RSI. Με την επιστροφή του στην Ιταλία, του ζητήθηκε να συντάξει έναν κατάλογο με τα ονόματα των συντρόφων του και των συνεργατών τους που βρίσκονταν σε αιχμαλωσία.
Την 1η Φεβρουαρίου 1946 τέθηκε σε άδεια, αλλά ανακλήθηκε για να υπηρετήσει προσωρινά από τις 27 Απριλίου μέχρι τις 30 Ιουνίου 1947. Στις 28 Μαΐου 1947, με την Ιταλική μοναρχία να έχει καταργηθεί την προηγούμενη χρονιά, έδωσε όρκο πίστης στη νέα Ιταλική Δημοκρατία. Την 1η Μαΐου 1954, λόγω της προχωρημένης ηλικίας του, τέθηκε σε μόνιμη άδεια και απεβίωσε περίπου τρία χρόνια αργότερα, στις 23 Ιουλίου 1957, στη Ρώμη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί στρατηγοί
Κίτρινος πυρετός
thumb|right|295px|Περιοχές της Αφρικής, στις οποίες ο κίτρινος πυρετός έχει ενδημική μορφή Ο κίτρινος πυρετός είναι ιογενές λοιμώδες νόσημα, που μεταδίδεται στον άνθρωπο με τα τσιμπήματα των κουνουπιών. Συναντάται στις τροπικές περιοχές της νότιας Αμερικής και της Αφρικής, ενώ απουσιάζει από τις χώρες της Ασίας. Η θνητότητα της νόσου κυμαίνεται μεταξύ 3 και 7,5%, ενώ για το υποσύνολο των ασθενών που θα αναπτύξουν ίκτερο η θνητότητα κυμαίνεται από 20 έως 50%.
Κλινική εικόνα
Εμφανίζονται (τις περισσότερες περιπτώσεις) με ξαφνικά ρίγη και πυρετό. Ακολουθεί κεφαλαλγία, πόνος στην πλάτη, πόνοι σε όλο το σώμα, ναυτία, εμετός και κοκκίνισμα των ματιών. Ακολουθούν τρεις ημέρες όπου τα κλινικά συμπτώματα παρουσιάζουν ύφεση αλλά κατά 50% τα συμπτώματα επιστρέφουν κι η πορεία του νοσήματος περνά στη δεύτερη φάση. Ο πυρετός επανέρχεται, εμφανίζεται ίκτερος, αιμορραγίες, κυρίως αιματέμεση, υπνηλία, αδυναμία της λειτουργίας της ουροδόχου κύστεως και βραδυκαρδία. Ακολουθούν παραλήρημα, καταπληξία, κώμα, τα οποία οδηγούν το 50% των ασθενών που θα νοσήσουν στο θάνατο.
Δεν υπάρχει ειδική θεραπεία για τον κίτρινο πυρετό.
Προφυλάξεις
Τα μέτρα προφύλαξης είναι:
Γενικά
Ο Κίτρινος πυρετός, γνωστός ιστορικά ως κίτρινη υποδοχή ή κίτρινή πληγή, είναι μια οξεία ιογενής νόσος. Στις περισσότερες περιπτώσεις, τα συμπτώματα περιλαμβάνουν πυρετό, ρίγη, απώλεια της όρεξης, ναυτία, μυϊκοί πόνοι ιδιαίτερα στην πλάτη, και πονοκεφάλους. Τα συμπτώματα βελτιώνονται συνήθως εντός πέντε ημερών. Σε μερικούς ανθρώπους μέσα σε μια ημέρα από τη βελτίωση, ο πυρετός επανέρχεται, εμφανίζονται κοιλιακοί πόνο και η ηπατική βλάβη ξεκινά προκαλώντας κίτρινο δέρμα. Εάν αυτό συμβεί, ο κίνδυνος αιμορραγίας και τα προβλήματα των νεφρών αυξάνονται επίσης.
Η νόσος προκαλείται από τον ιό του κίτρινου πυρετού και μεταδίδεται από το τσίμπημα του θηλυκού κουνουπιού. Μολύνει μόνο τους ανθρώπους, άλλα πρωτεύοντα, και διάφορα είδη κουνουπιών. Στις πόλεις, κατά κύριο λόγο μεταδίδεται από τα κουνούπια του είδους Aedes aegypti. Ο ιός είναι ένας RNA ιός του γένους φλαβοϊών. Η ασθένεια μπορεί να είναι δύσκολο να ξεχωρίσει από άλλες ασθένειες, ειδικά στα πρώτα στάδια. Για την επιβαιβέωση του ιού από ένα ύποπτο κρούσμα, είναι απαραίτητη η εξέταση αίματος
Ένα ασφαλές και αποτελεσματικό εμβόλιο κατά του κίτρινου πυρετού υπάρχει και ορισμένες χώρες απαιτούν τον εμβολιασμο για τους ταξιδιώτες σε αυτές τις χώρες. Άλλες προσπάθειες για την πρόληψη της λοίμωξης περιλαμβάνουν τη μείωση του πληθυσμού της μετάδοσης των κουνουπιών. Σε περιοχές όπου ο κίτρινος πυρετός είναι συνήθης και ο εμβολιασμός είναι ασυνήθιστος, η νωρίς διάγνωση των περιπτώσεων και ανοσοποίηση των μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού, είναι σημαντικό για να αποφευχθούν οι εστίες μόλυνσης. Μόλις ένα άτομο μολυνθεί, η διαχείριση είναι συμπτωματική χωρίς ειδικά μέτρα αποτελεσματικά κατά του ιού. Σε άτομα με σοβαρή ασθένεια, ο θάνατος επέρχεται στο κατά το ήμισυ περίπου των άνθρωπων χωρίς θεραπεία.
Ο κίτρινος πυρετός προκαλεί 200.000 μολύνσεις και 30.000 θανάτους κάθε χρόνο, με σχεδόν το 90% από αυτά να συμβαίνουν στην Αφρική. Σχεδόν ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι ζουν σε μια περιοχή του κόσμου όπου η ασθένεια είναι συνήθης. Ο ιός είναι συνήθης στις τροπικές περιοχές της Νότιας Αμερικής και της Αφρικής, αλλά όχι στην Ασία. Από το 1980, ο αριθμός των περιπτώσεων του κίτρινου πυρετού έχει αυξηθεί. Αυτό πιστεύεται ότι οφείλεται στο γεγονός ότι πολύ περισσότεροι άνθρωποι ζουν στις πόλεις, τα άτομα μετακινούνται πολύ πιό συχνά, και στην αλλαγή του κλίματος. Η ασθένεια προέρχεται από την Αφρική και εξαπλώθηκε στη Νότια Αμερική μέσω του εμπορίου σκλάβων τον 17ο αιώνα. Από τον 17ο αιώνα, αρκετές σημαντικές εστίες της νόσου έχουν εμφανιστεί στην Αμερική, την Αφρική και την Ευρώπη. Κατά τον 18ο και 19ο αιώνα, ο κίτρινος πυρετός θεωρήθηκε ως μια από τις πιο επικίνδυνες μολυσματικές ασθένειες. Ο ιός του κίτρινου πυρετού ήταν ο πρώτος ιός που ανακαλύφθηκε.
Μετάδοση
Ο ιός του κίτρινου πυρετού κυρίως μεταδίδεται μέσω του τσιμπήματος των κουνουπιών του κίτρινου πυρετού Aedes aegypti, αλλά και άλλα κουνούπια, όπως το κουνούπι-τίγρης Aedes albopictus μπορεί επίσης να είναι φορέας αυτού του ιού. Όταν ένα θηλυκό κουνούπι καταπίνει το αίμα ενός μολυσμένου ανθρώπου ή άλλου πρωτεύοντος γίνεται φορέας του ιού. Ιοί φθάνουν το στομάχι του κουνουπιού, και εάν η συγκέντρωση του ιού είναι αρκετά υψηλή, τα ιοσωμάτια μπορούν να μολύνουν τα επιθηλιακά κύτταρα και να αναπαραχθούν εκεί. Από εκεί, να φτάσουν στην αιματοκήλη, και από εκεί στους σιελογόνους αδένες. Όταν το κουνούπι ρουφάει το επόμενο αίμα, εγχέει σάλιο του εντός του τραύματος, και ο ιός φθάνει στην κυκλοφορία του αίματος του ατόμου που τσιμπήθηκε. Η μετάδοση του ιού του κίτρινου πυρετού από ένα θηλυκό κουνούπι στα αυγά της και στη συνέχεια στις προνύμφες, χωρίς προηγούμενο γεύμα αίματος φαίνεται να παίζει ένα ρόλο σε μια αιφνίδια έκρηξη της νόσου.
Το κουνούπι του κίτρινου πυρετού είναι καλά προσαρμοσμένο στις αστικές περιοχές και μπορεί επίσης να μεταδώσει άλλες ασθένειες, συμπεριλαμβανομένου του δάγγειου. Ο αστικός κύκλος είναι υπεύθυνος για τις μεγάλες εστίες του κίτρινου πυρετού που συμβαίνουν στην Αφρική. Εκτός από ένα ξέσπασμα το 1999 στη Βολιβία, αυτός ο αστικός κύκλος δεν υπάρχει πλέον στη Νότια Αμερική.
Εκτός από τον αστικό κύκλο, τόσο στην Αφρική όσο και τη Νότια Αμερική, μια επιδημία λύσσας είναι παρούσα, όπου τα κουνούπια του γένους Haemagogus και Sabethes (στη Νότια Αμερική) λειτουργούν ως φορείς. Στη Νότια Αμερική, η επιδημία λύσσας του αστικού κύκλου είναι σήμερα ο μόνος τρόπος που οι άνθρωποι μπορούν να μολύνουν ο ένας τον άλλο, γεγονός που εξηγεί τη χαμηλή συχνότητα του κίτρινου πυρετού στην ήπειρο. Οι άνθρωποι που μολύνονται στη ζούγκλα μπορούν να μεταφέρουν τον ιό σε αστικές περιοχές, όπου ενεργούν ως φορείς. Λόγω αυτής της επιδημία λύσσας του αστικού κύκλου, ο κίτρινος πυρετός δεν μπορεί να εξαλειφθεί.
Διάγνωση
Αν υπάρχει υποψία κίτρινου πυρετού, ο ιός δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί μέχρι έξι έως 10 ημέρες μετά την ασθένεια. Μια άμεση επιβεβαίωση μπορεί να ληφθεί με την αναστροφή μεταγραφής αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης όπου το γονιδίωμα του ιού ενισχύεται. Μία άλλη άμεση προσέγγιση είναι η απομόνωση του ιού και την ανάπτυξη του σε κυτταρική καλλιέργεια χρησιμοποιώντας πλάσμα του αίματος. Αυτό μπορεί να λάβει μία έως τέσσερις εβδομάδες.
Σε μια διαφορική διάγνωση, λοίμωξη με κίτρινο πυρετό πρέπει να διακρίνεται από άλλες πυρετώδεις ασθένειες όπως η ελονοσία. Άλλες ιογενείς πυρετοί αιμορραγικοί, όπως ο ιός Έμπολα, ο ιός Λάσσα, ο ιός Μάρμπουργκ, και ο ιός Χουνίν, πρέπει να αποκλειστεί ως αιτία.
Πρόληψη
Προσωπικά πρόληψη του κίτρινου πυρετού περιλαμβάνει τον εμβολιασμό, καθώς και η αποφυγή των τσιμπήματα των κουνουπιών σε περιοχές όπου ο κίτρινος πυρετός είναι ενδημικός. Θεσμικά μέτρα για την πρόληψη του κίτρινου πυρετού περιλαμβάνουν προγράμματα εμβολιασμού και μέτρα για τον έλεγχο των κουνουπιών. Τα προγράμματα για την κατανομή των κουνουπιέρων για χρήση σε σπίτια που παρέχουν μειώσεις σε περιπτώσεις τόσο ελονοσίας όσο και κίτρινου πυρετού.
Ο εμβολιασμός
Ο εμβολιασμός συνιστάται για όσους ταξιδεύουν στις πληγείσες περιοχές, επειδή οι μη ιθαγενείς άνθρωποι τείνουν να υποφέρουν σοβαρότερα την ασθένεια όταν μολύνονται. Η προστασία αρχίζει από τη δέκατη ημέρα μετά τη χορήγηση του εμβολίου στο 95% των ανθρώπων, και διαρκεί για τουλάχιστον 10 χρόνια. Περίπου το 81% των ανθρώπων που εξακολουθούν να είναι ανοσοποίητο μετά από 30 χρόνια. Το εξασθενημένο ζωντανό εμβόλιο στέλεχος 17D αναπτύχθηκε το 1937 από τον Μαξ Τάιλερ. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συνιστά εμβολιασμούς ρουτίνας για τους ανθρώπους που ζουν στις πληγείσες περιοχές μεταξύ του ένατου και του 12ου μήνα μετά τη γέννηση. Μέχρι ένα στους τέσσερις ανθρώπους βιώνουν τον πυρετό, πόνους, και τοπική ευαισθησία και ερυθρότητα στο σημείο της ένεσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιογενείς ασθένειες Κατηγορία:Επιδημίες Κατηγορία:Τροπικές ασθένειες
Ζωολογικός κήπος του Σαν Ντιέγκο
Ο ζωολογικός κήπος του Σαν Ντιέγκο (αγγλικά:San Diego Zoo) είναι ένας μεγάλος ζωολογικός κήπος στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνιας των ΗΠΑ. Άνοιξε το 1916.
Είδη ζώων
Ο ζωολογικός κήπος φιλοξενεί πολλά είδη σπάνιων, υπό εξαφάνιση και εξωτικών ζώων, μεταξύ άλλων ζώα πολικές αρκούδες, ουρακοτάγκους, γιγάντια πάντα, ινδικούς ελέφαντες, ινδικούς ρινόκερους, οκάπι, αρκούδες των Άνδεων, τίγρεις, φοινικόπτερα κ.α.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαν Ντιεγκο Κατηγορία:Σαν Ντιέγκο
Πάπας Αγάθων
Ο Πάπας Αγάθων (Papa Agatone, 575 – 10 Ιανουαρίου 681) ήταν Πάπας από τις 27 Ιουνίου του 678 έως το θάνατό του στις 10 Ιανουαρίου του 681.
Πρώτα χρόνια
Ήταν Έλληνας, γεννήθηκε στη Σικελία και ήταν γόνος μιας εύπορης αλλά ευσεβούς οικογένειας. Μετά τον θάνατό τους μοίρασε την περιουσία τους στους φτωχούς και αποσύρθηκε σε ένα μοναστήρι στο Παλέρμο. Η παράδοση αυτή βασίζεται σε μία επιστολή του Πάπα Γρηγορίου Α΄ στον αββά του αγίου Ερμή του Παλέρμο, ενός μοναστηριού των Βενεδικτίνων και στην οποία αναφέρει κάποιον Αγάθωνα. Στην επιστολή αυτή, ο Γρηγόριος γράφει ότι ο ηγούμενος μπορούσε να δεχθεί τον Αγάθωνα στο μοναστήρι του, αν η σύζυγος του τελευταίου δεχόταν να μπει σε γυναικεία μονή. Αν και υπάρχουν λόγοι που συναινούν στο ότι ο μοναχός αυτός ήταν ο άγιος Αγάθων, θα ήταν ωστόσο, με βάση την πηγή αυτή, 100 ετών τον καιρό της εκλογής του.
Παποσύνη
left|thumb|Αγάθων Το μεγαλύτερο γεγονός της παποσύνης του ήταν η Έκτη Οικουμενική Σύνοδος (680–681), με την οποία τερματίστηκε η αίρεση του Μονοθελητισμού, η οποία έγινε κατά το παρελθόν ανεκτή από διάφορους Πάπες. Η σύνοδος ξεκίνησε όταν ο βυζαντινός αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Δ', θέλοντας να δώσει τέλος στο σχίσμα που χώριζε τις δύο πλευρές, έγραψε στον Πάπα Δόνο προτείνοντας μια διάσκεψη για το θέμα, αλλά όταν έφτασε η επιστολή ο Δόνος είχε ήδη πεθάνει. Ως διάδοχός του, Αγάθων έσπευσε να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία που παρείχε ο αυτοκράτορας. Διεξήγαγε συμβούλια σε ολόκληρη τη Δύση προκειμένου οι αντιπρόσωποι να μπορούν να παρουσιάσουν την καθολική παράδοση της Δυτικής Εκκλησίας. Στη συνέχεια έστειλε μια μεγάλη αντιπροσωπεία για να συναντηθεί με τους Ανατολικούς στην Κωνσταντινούπολη.
Οι αντιπρόσωποι του Αγάθωνα και οι πατριάρχες συγκεντρώθηκαν στο αυτοκρατορικό παλάτι στις 7 Δεκεμβρίου του 680. Οι Μονοθελητές παρουσίασαν την άποψή τους. Στη συνέχεια αναγνώστηκε η επιστολή του Πάπα Αγάθωνα που εξηγούσε την πίστη της Εκκλησίας ότι ο Χριστός είχε δύο φύσεις, τη θεϊκή και την ανθρώπινη. Η σύνοδος συμφώνησε ότι ο απόστολος Πέτρος μιλούσε μέσω του Αγάθωνα. Ο Πατριάρχης Γεώργιος Α΄ ασπάστηκε το περιεχόμενο της επιστολής του Αγάθωνα, όπως έκαναν και οι περισσότεροι παρευρισκόμενοι επίσκοποι. Η σύνοδος διακήρυξε την ύπαρξη των δύο φύσεων του Χριστου και καταδίκασε το Μονοθελητισμο με τον Πάπα Ονώριο Α΄ να περιλαμβάνεται στους αφορισθέντες. Με τη λήξη της συνόδου το Σεπτέμβριο του 681 τα διατάγματα, που προέκυψαν, στάλθηκαν στον Πάπα, αλλά ο Αγάθων είχε πεθάνει ήδη από τον Ιανουάριο. Πέρα από την καταδίκη του Μονοθελητισμού, η σύνοδος θεράπευσε και το σχίσμα.
Ο άγιος Αγάθωνας ξεκίνησε επίσης διαπραγματεύσεις μεταξύ της Αγίας Έδρας και του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου για τη σχέση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και των παπικών εκλογών. Ο αυτοκράτορας υποσχέθηκε στον Αγάθωνα ότι θα καταργούσε ή θα μείωνε τους φόρους που οι Πάπες ήταν υποχρεωμένοι να καταβάλουν στο δημόσιο για την εκλογή τους.
Τιμάται σαν άγιος τόσο από τη Ρωμαιοκαθολική όσο και από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 10 Ιανουαρίου και στις 20 Φεβρουαρίου αντίστοιχα.
Ορισμένοι ακόλουθοι του Καθολικού Παραδοσιακού Κίνηματος ισχυρίζονται ότι ήταν ο πρώτος Πάπας που έδωσε κατά την ενθρόνισή του τον παπικό όρκο, όπως τον αποκαλούν.
Μινσκ
Ιστορία
Οι παλαιότερες αναφορές του Μινσκ χρονολογούνται από το 11ο αιώνα (1067). Το 1242 το Μινσκ έγινε ένα μέρος του μεγάλου δουκάτου της Λιθουανίας και έλαβε τα προνόμιά πόλης το 1499. Από 1569 ήταν πρωτεύουσα της Βοϊβοντίνας (ваяводства) του Μινσκ στην πολωνική-λιθουανική Κοινοπολιτεία. Προσαρτήθηκε από τη Ρωσία το 1793 συνεπεία του δεύτερου χωρίσματος της Πολωνίας. Μεταξύ 1919-1991 το Μινσκ ήταν πρωτεύουσα της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας.
Πάπας Αγάθων
Παραπομπές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Έλληνες Πάπες Κατηγορία:Πάπες 7ου αιώνα Κατηγορία:Ορθόδοξοι Άγιοι Ιταλίας Αγάθων Α΄ Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Μινσκ
Γεωγραφία
μικρογραφία|Μινσκ. Άποψη του ποταμού Σβίσλατς και του Τροϊτσκόγιε Πρεντμέστιε. Το Μινσκ βρίσκεται στη νοτιοανατολική πλαγιά των λόφων του Μινσκ, μια περιοχή λόφων που εκτείνεται από τα νοτιοδυτικά (επάνω από τον ποταμό Νιόμαν) στα βορειοανατολικά - δηλαδή, στη λίμνη Λουκομσκάγιε στη βορειοδυτική Λευκορωσία. Το μέσο υψόμετρο πάνω από τη στάθμη της θάλασσας είναι 220 μέτρα. Η φυσική γεωγραφία του Μινσκ διαμορφώθηκε στις δύο πιο πρόσφατες παγετωνικές εποχές. Ο ποταμός Σβίσλατς, που διασχίζει την πόλη από τα βορειοδυτικά προς τα νοτιοανατολικά, βρίσκεται στην ουρστρομτάλ, μια αρχαία ποτάμια κοιλάδα που σχηματίζεται από το νερό που ρέει από τα λιωμένα φύλλα πάγου στο τέλος της τελευταίας εποχής των παγετώνων. Υπάρχουν έξι μικρότερα ποτάμια μέσα στα όρια της πόλης, που αποτελούν τμήματα της λεκάνης της Μαύρης Θάλασσας.
Εκεχειρία του Μάλμε
Η Εκεχειρία του Μάλμε, η οποία υπεγράφη στις 26 Αυγούστου 1848, σήμανε το τέλος των μαχών μεταξύ της Δανίας και της Πρωσίας, στα πλαίσια του Πρώτου Πολέμου του Σλέσβιχ, ο οποίος είχε ως σκοπό την επίλυση της μεταξύ των δύο αντίπαλων πλευρών διαφοράς αναφορικά με το ζήτημα των δουκάτων του Χόλσταϊν και του Σλέσβιχ.
Μινσκ
Γεωγραφία
Το Μινσκ βρίσκεται στην περιοχή των μικτών δασών που είναι χαρακτηριστικό στο μεγαλύτερο μέρος της Λευκορωσίας. Το πευκοδάσος και τα μικτά δάση συνορεύουν με την άκρη της πόλης, ειδικά στα βόρεια και ανατολικά. Ορισμένα από τα δάση διατηρήθηκαν ως πάρκα (για παράδειγμα, το Πάρκο Τσελιουσκινίτες) καθώς η πόλη μεγάλωνε.
Εκεχειρία του Μάλμε
Το νέο δανικό σύνταγμα του 1848, το οποίο εξεδόθη από τον Φρειδερίκο Ζ΄ της Δανίας, προέβλεπε την προσάρτηση του Δουκάτου του Σλέσβιχ. Ως απάντηση στην συγκεκριμένη ενέργεια, η Γερμανική Συνομοσπονδία απέστειλε στα δουκάτα στρατεύματα υπό την ηγεσία του στρατηγού Φρίντριχ φον Βράνγκελ.
Διατάξεις
Οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, Ρωσία, Γαλλία και Μεγάλη Βρετανία, επέβαλαν την υπογραφή της συνθήκης του Μάλμε στις 26 Αυγούστου 1848, στην οποία η Σουηδία είχε ρόλο διαμεσολαβητή. Προέβλεπε ανακωχή διάρκειας επτά μηνών, υποχώρηση των γερμανικών δυνάμεων από τα δουκάτα και την ίδρυση, εντός των δουκάτων, κυβέρνησης αποτελούμενης από κοινού από Δανούς και Πρώσους, η οποία θα ευρισκόταν υπό την επιτήρηση της Μεγάλης Βρετανίας και της Ρωσίας.
Μινσκ
Γεωγραφία
Η πόλη χτίστηκε αρχικά στους λόφους, οι οποίοι επέτρεψαν αμυντικές οχυρώσεις, και τα δυτικά τμήματα της πόλης είναι τα πιο λοφώδη.
Εκεχειρία του Μάλμε
Διατάξεις
Το Κοινοβούλιο της Φρανκφούρτης, καθώς δεχόμενο πιέσεις, αρνήθηκε να επικυρώσει την συνθήκη με 238 ψήφους έναντι 221. Οι κύριοι αντιτιθέμενοι ήταν οι αριστεροί δημοκράτες, οι οποίοι ψήφισαν ενάντια στο σύνολό τους. Μια δεύτερη ψηφοφορία έλαβε, τελικώς, χώρα στις 16 Σεπτεμβρίου 1848, ενώ, χάρη, στην μεταβολή της ψήφου ορισμένων βουλευτών, η συνθήκη τελικά επικυρώθηκε. Το γεγονός αυτό οδήγησε στο ξέσπασμα λαϊκής εξέγερσης, εμπρός στην Εκκλησία του Αγίου Παύλου στην Φρανκφούρτη, με υποστηρικτές της γερμανικής ενοποίησης να νιώθουν προδομένοι εμπρός στην συγκεκριμένη διπλωματική υποχώρηση. Η ηρεμία, τελικώς, επέστρεψε χάρη στην επέμβαση πρωσικών και αυστριακών δυνάμεων. Σε άλλες τοποθεσίες, επίσης, η συνθήκη προκάλεσε κινήματα αγανάκτησης, τα οποία εντάχθηκαν στο γενικότερο πλαίσιο της Επανάστασης του Μαρτίου.
Μινσκ
Κλίμα
Το Μινσκ έχει υγρό ηπειρωτικό κλίμα με θερμά καλοκαίρια (τύπος Dfb της κλιματικής ταξινόμησης Κέππεν), λόγω της τοποθεσίας του μεταξύ της έντονης επιρροής του υγρού αέρα του Ατλαντικού Ωκεανού και του ξηρού αέρα της ευρασιατικής ξηράς. Ο καιρός είναι ασταθής και τείνει να αλλάζει συχνά. Η μέση θερμοκρασία του Ιανουαρίου είναι −4.5 °C, ενώ η μέση θερμοκρασία του Ιουλίου είναι +18.5 °C. Η χαμηλότερη θερμοκρασία καταγράφηκε στις 17 Ιανουαρίου 1940, στους −40 °C και η θερμότερη στις 29 Ιουλίου 1936 στους +35 °C και στις 3 Αυγούστου 2014, επίσης στους +35 °C. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα συχνές ομίχλες, κοινές το φθινόπωρο και την άνοιξη. Το Μινσκ λαμβάνει ετήσια βροχόπτωση 690 χιλιοστών, εκ των οποίων το ένα τρίτο πέφτει κατά τη διάρκεια της ψυχρής περιόδου (ως χιόνι και βροχή) και τα δύο τρίτα στην ζεστή περίοδο. Καθ΄όλη τη διάρκεια του έτους, οι περισσότεροι άνεμοι είναι δυτικοί και βορειοδυτικοί, φέρνοντας δροσερό και υγρό αέρα από τον Ατλαντικό. Παρόμοια κλιματικά καθεστώτα βρίσκονται στη Στοκχόλμη της Σουηδίας και στο Χάλιφαξ του Καναδά.
Εκεχειρία του Μάλμε
Διατάξεις
Η Δανία ακύρωσε την συνθήκη στις 22 Φεβρουαρίου 1849, γεγονός το οποίο οδήγησε, εκ νέου, τις δύο αντίπαλες πλευρές σε διαπραγματεύσεις, με τον Στρατό της Γερμανικής Συνομοσπονδίας να εκπροσωπείται από τον στρατηγό Καρλ φον Πρίττβιτς. Το ζήτημα, τελικώς, επιλύθηκε προσωρινά μέσω της υπογραφής της Συνθήκης του Λονδίνου, το 1852.
Μινσκ
Οικολογική κατάσταση
Η οικολογική κατάσταση παρακολουθείται από το Δημοκρατικό Κέντρο Ραδιενεργού και Περιβαλλοντικού Ελέγχου.
Κατά την περίοδο 2003-2008 το συνολικό βάρος των ρύπων αυξήθηκε από 186.000 σε 247.400 τόνους. Η αλλαγή από το φυσικό αέριο ως βιομηχανικό καύσιμο σε μαζούτ για οικονομικούς λόγους έχει επιδεινώσει την οικολογική κατάσταση. Ωστόσο, η πλειονότητα της συνολικής ατμοσφαιρικής ρύπανσης παράγεται από αυτοκίνητα. Η Λευκορωσική τροχαία DAI κάθε χρόνο διεξάγει την επιχείριση "Καθαρός Αέρας" για να αποτρέψει τη χρήση αυτοκινήτων με εξαιρετικά ρυπογόνους κινητήρες. Μερικές φορές η μέγιστη κανονιστική συγκέντρωση της φορμαλδεΰδης και της αμμωνίας στον αέρα ξεπερνιέται στην επαρχία Ζαβόντσκι. Άλλοι κύριοι ρύποι είναι το χρώμιο-4 και το διοξείδιο του αζώτου. Οι επαρχίες Παρτιζάνσκι, Ζαβόντσκ και Λενίνσκι, που βρίσκονται στο νοτιοανατολικό μέρος του Μινσκ, είναι οι πιο μολυσμένες περιοχές της χώρας.
Τουρισμός
Υπάρχουν περισσότερα από 400 ταξιδιωτικά γραφεία στο Μινσκ. Περίπου το ένα τέταρτο από αυτά παρέχουν δραστηριότητα πράκτορα και οι περισσότεροι από αυτούς είναι ταξιδιωτικοί επιχειρηματίες.
Τιμές
Ένας μικρός πλανήτης, ο 3012 Μινσκ, ο οποίος ανακαλύφθηκε από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσέρνιχ το 1979, πήρε το όνομά της από τη πόλη.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Μινσκ είναι αδελφοποιημένο με τις παρακάτω πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λευκορωσίας Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ευρώπης
Υπεργίγαντας αστέρας
150px|thumb|right|Ο ε του Ηνίοχου είναι ένας υπεργίγαντας αστέρας Υπεργίγαντας αστέρας ή αστέρας υπεργίγαντας χαρακτηρίζεται οποιοσδήποτε αστέρας του οποίου η διάμετρος είναι μεγαλύτερη από το εκατονταπλάσιο της ηλιακής.
Οι υπεργίγαντες αστέρες αποτελούν ιδιαίτερη κατηγορία μεγέθους αστέρων. Μεταξύ αυτών των υπεργιγάντων αστέρων συγκαταλέγεται και ο αστέρας ε του Ηνιόχου ο οποίος ενώ φαίνεται ως αστέρας 3ου μεγέθους, έχει διάμετρο περίπου 2100 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής και όγκο 8 Χ 109 μεγαλύτερο του Ηλίου.
Επίσης ο ερυθρός αστέρας Αντάρης (α του Σκορπιoύ) του οποίου η θερμοκρασία είναι μόνο 3000° K παρουσιάζει πολύ μεγάλη φωτεινότητα εξαιτίας του όγκου του που είναι πολύ μεγάλος. Η διάμετρος αυτού είναι 160 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής και ο όγκος του 4,1 Χ 106 μεγαλύτερος.
Κατηγορία:Είδη αστέρων
Αλταβίλλα Βιτσεντίνα
Η Αλταβίλλα Βιτσεντίνα (ιταλικά: Altavilla Vicentina) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Δυτικά στον Ταΰγετο Ι & ΙΙ
Με τον τίτλο Δυτικά στον Ταύγετο δημοσιεύτηκαν τα λαογραφικά βιβλία του Γεωργίου Ι. Πετράκου για την Αρτεμισία Καλαμάτας. Οι εκδόσεις έγιναν από τον Σύλλογο Αρτεμισίων Αθήνας, σε δύο τόμους. Ο πρώτος τόμος το 2002 με 522 σελίδες και ο δεύτερος το 2005 με 250 σελίδες. Ο Γεώργιος Πετράκος έγραψε και τρίτο βιβλίο με τον τίτλο "ΤΟΠΟΙ ΓΑΛΗΝΗΣ ΚΑΙ ΗΡΕΜΙΑΣ" για τις εκκλησίες της περιοχής Αλαγονίας. Η έκδοση έγινε από τον Σύλλογο Αρτεμισίων Καλαμάτας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βιβλία Κατηγορία:Ιστορία της Μεσσηνίας
Μπάιρον Νέλσον
Ο Μπάιρον Νέλσον (4 Φεβρουαρίου 1912- 26 Σεπτεμβρίου 2006) ήταν κορυφαίος Αμερικανός γκόλφερ, που διακρίθηκε από το 1935 μέχρι το 1946. Ήταν ο μόνος που κατέκτησε 11 διαδοχικά τουρνουά και συνολικά 18 τουρνουά το 1945. Αποχώρησε από το γκολφ σε ηλικία 34 ετών και αποσύρθηκε στο ράντσο του. Ήταν επίσης γνωστός για την ιπποτική συμπεριφορά του, που του είχε χαρίσει το προσωνύμιο «Λόρδος Βύρων».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του γκολφ
Σουλτανίτσα Κωστή
Η Σουλτανίτσα Κωστή (- 1885) ήταν Ελληνίδα του 19ου αιώνα με διακεκριμένη κοινωνική δράση.
Βιογραφικά στοιχεία
Πατέρας της ήταν ο Ιάκωβος Ρίζος Νερουλός. Παντρεύτηκε για δεύτερη φορά και πήρε τον διακεκριμένο επιστήμονα και αρχίατρο του παλατιού Νικόλαο Κωστή. Εργάστηκε στο Αμαλίειο Ορφανοτροφείο θηλέων με πολύ ζήλο και διακρίθηκε για το επίπονο φιλανθρωπικό και φιλεκπαιδευτικό της έργο. Μετά τον θάνατο της Ζωής Σούτσου εκλήθη στην προεδρία του συμβουλίου του Αμαλίειου και διορίστηκε διευθύντρια του Ορφανοτροφείου.
Απεβίωσε στις 16 Απριλίου 1885.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Αλεξάντερ Σουβόροφ
Ο Αλεξάντρ Βασίλιεβιτς Σουβόροφ (ρωσ. Алекса́ндр Васи́льевич Суво́ров, 24 Νοεμβρίου 1730 – 18 Μαΐου 1800) ήταν Ρώσος στρατιωτικός. Συμμετείχε σε εξήντα μάχες κατά των Πολωνών, των Γάλλων και των Τούρκων, τις οποίες κέρδισε όλες. Θεωρείται ως ο σημαντικότερος θεμελιωτής της ρωσικής πολεμικής τακτικής και είναι γνωστός για τα στρατιωτικά εγχειρίδια που συνέγραψε. Επί Αικατερίνης Β' είχε νικήσει πολλές φορές τους Τούρκους και τους Πολωνούς και διατηρούσε εξαιρετικές σχέσεις με την Αυτοκράτειρα, η οποία λέγεται ότι τον έσωσε από τη θανατική ποινή. Ωστόσο, με τον επόμενο Αυτοκράτορα, Παύλο Α', ο Σουβόροφ είχε κακές σχέσεις και έπεσε σε πρόσκαιρη δυσμένεια. Ύστερα όμως του ανατέθηκε να βοηθήσει τους Αυστριακούς στον πόλεμο κατά της Γαλλικής Επανάστασης και εξεστράτευσε στην Ιταλία και στην Ελβετία. Μετά τις εν λόγω εκστρατείες, επέστρεψε στη Ρωσία, όπου άφησε την τελευταία του πνοή έπειτα από λίγες ημέρες. Ο Σουβόροφ έφερε τον τίτλο του κόμη του Ρίμνικ και του απονεμήθηκαν ο ιταλικός τίτλος του πρίγκιπα του Οίκου της Σαβοΐας και ο γερμανικός του κόμη της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ενώ έφτασε στον βαθμό του Αρχιστράτηγου της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (θεωρείται ο τέταρτος και τελευταίος, χωρίς να συμπεριλαμβάνεται ο αυτοτιτλοδοτημένος Στάλιν).
Καταγωγή και παιδική ηλικία
Κατά την παιδική του ηλικία, ο Σουβόροφ ήταν φιλάσθενος και, γι´αυτό, ο πατέρας του τον προόριζε για πολιτική υπηρεσία. Ωστόσο, ο Αλεξάντρ ενδιαφερόταν περισσότερο για το στρατό και μάθαινε στρατιωτική ιστορία απ' τα βιβλία που υπήρχαν στη βιβλιοθήκη του πατέρα του. Ο Αβραάμ Πετρόβιτς Γκαννιμπάλ, οικογενειακός φίλος των Σουβόροφ, έπεισε τον Βασίλι να επιτρέψει στον γιο του ν’ ακολουθήσει τη στρατιωτική σταδιοδρομία. Το 1742 κατατάχθηκε στο Σύνταγμα Φρουράς του Σεμιενόφσκι, όπου υπηρέτησε για 6,5 έτη και μάθαινε ξένες γλώσσες.
Αρχή της στρατιωτικής καριέρας (1754-1762)
thumb|200px|right|«Η κατάληψη του οχυρού Κόλμπεργκ κατά τον Επταετή Πόλεμο», έργο του [[Αλεξάντερ Κοτσέμπουε (1852)]]
Το 1754, ο Σουβόροφ έλαβε τον βαθμό του υπολοχαγού και εντάχθηκε στο Σύνταγμα Πεζικού του Ιγνκερμάνλαντσκ, ενώ κατά την περίοδο 1756-1758 υπηρέτησε στο Ανώτατο Επιτελείο (το οποίο δημιούργησε ο Πέτρος Α'). Κατά τον Επταετή Πόλεμο υπηρέτησε στο ρωσικό πυροβολικό με τον βαθμό του ταγματάρχη. Το 1758 διορίστηκε διοικητής του Μέμελ (νυν Κλαϊπέντα) και στις 14 (25) Ιουλίου 1759 έτρεψε σε φυγή ένα σώμα Πρώσσων Δραγόνων ως διοικητής του αντίστοιχου ρωσικού σώματος και αργότερα έγινε επιτελικός στο σώμα του Αρχιστράτηγου Βίλλιμ Φέρμορ. Μ' αυτό τον βαθμό πολέμησε στο Κούνερσντορφσκ, ενώ τον επόμενο χρόνο έγινε διοικητής μεγάλης μονάδας και έλαβε μέρος στην κατάληψη του Βερολίνου από τους Ρώσους. Το 1761 ήταν διοικητής διάφορων σωμάτων Δραγόνων, Ιππέων και Κοζάκων, τα οποία συμμετείχαν σε επιθέσεις στην Πολωνία και ανάγκασε τον Γερμανό στρατηγό Πλάτεν να απομακρύνει τις δυνάμεις του απ' το Γκολνάου.
Καριέρα επί Αικατερίνης Β' (1762-1796)
Στις 26 Αυγούστου (7 Σεπτεμβρίου) 1762, ο Σουβόροφ έλαβε το βαθμό του συνταγματάρχη και διορίστηκε διοικητής του 12ου Σώματος των Γρεναδιέρων στο Αστραχάν, το οποίο ανέλαβε τη φρουρά της Αγίας Πετρούπολης κατά τη διάρκεια της στέψης της Αικατερίνης Β' στη Μόσχα. Όταν έφτασε στη Μόσχα, η Αικατερίνη του χάρισε ένα πίνακα, όπου ο Σουβόροφ έγραψε: «Αυτή η πρώτη συνάντηση άνοιξε τον δρόμο μου στη δόξα». Κατά την περίοδο 1763-1769 ήταν διοικητής του 62ου Σώματος Πεζικού στο Σούζνταλ. Εκεί έγραψε το βιβλίο Εγκατάσταση του Συντάγματος (ρωσ. Полковое учреждение), στο οποίο κατέγραψε κανόνες για την εκπαίδευση των στρατιωτών. Το Σεπτέμβριο του 1768 έλαβε τον βαθμό του ταξίαρχου.
thumb|left|200px|Το εξώφυλλο του βιβλίου στρατιωτικής τακτικής «Εγκατάσταση Συντάγματος», το οποίο έγραψε ο Σουβόροφ (1764-1765). Αποτελείται από έξι κεφάλαια
Πόλεμοι με τη Συνομοσπονδία του Μπαρ
thumb|right|200px|Ο Αλεξάντρ Σουβόροφ στο Μνημείο «Χιλιετηρίδα της Ρωσίας» (ρωσ. Памятник «Тысячелетие России») στο [[Νόβγκοροντ, ανάμεσα στις 128 πιο γνωστές ιστορικές προσωπικότητες της Ρωσίας (για το έτος 1862)]]
Στις 15 (26) Μαΐου διορίστηκε διοικητής των Σωμάτων Φρουράς του Σμολένσκ, του Σούζνταλσκ και του Νιζεγκαρόντσκ, με διαταγές να κινηθεί στην Πολωνία για ν' αντιμετωπίσει τη Συνομοσπονδία του Μπαρ. Αυτή η εκστρατεία έδειξε τα αποτελέσματα της μεθόδου εκπαίδευσης του Σουβόροφ: Οι στρατιώτες του διέσχισαν την απόσταση των 850 μιλίων μέσα σε ένα μήνα και μονάχα έξι απ' αυτούς αρρώστησαν. Η τακτική του Σουβόροφ έδωσε πολλές νίκες στους Ρώσους. Ως διοικητής διάφορων σωμάτων, ο Σουβόροφ επιτέθηκε στα σώματα της Συνομοσπονδίας του Μπαρ σ' αρκετές πόλεις της Πολωνίας. Στις 2 (13) Σεπτεμβρίου 1769 πέτυχε νίκη σε μάχη που διεξήχθη στο χωριό Ορέχοβο, ενώ στις 1 (12) Ιανουαρίου 1770 έλαβε τον βαθμό του υποστράτηγου.
Τον ίδιο χρόνο, ο Σουβόροφ νίκησε τους Πολωνούς σε αρκετές μάχες και τον Οκτώβριο στάλθηκε στην περιφέρεια Λιούμπλινσκ για να αναλάβει τη διοίκηση του ρωσικού στρατού στην περιοχή, αλλά στον δρόμο υπέστη κάταγμα θώρακος και αναγκάστηκε να νοσηλευτεί στο νοσοκομείο για περίπου επτά μήνες. Το Μάιο του 1771 νίκησε το Γάλλο στρατηγό Σαρλ Φρανσουά Ντυμουριέ στη μάχη του Λιαντσκορόνα. Στις 13 (24) Σεπτεμβρίου 1771 κατατρόπωσε το σώμα του Μιχαήλ Ογκίνσκι, αν και ο αντίπαλος ήταν αριθμητικά υπέρτερος (πέντε χιλιάδες Πολωνοί έναντι 900 Ρώσων). Σ´αυτή τη μάχη σκοτώθηκαν 80 Ρώσοι και χίλιοι Πολωνοί. Οι Ρώσοι αιχμαλώτισαν επίσης 700 Πολωνούς, συμπεριλαμβανομένων και 30 διοικητών.
Κύρια επιτυχία του Σουβόροφ στην πρώτη του εκστρατεία στην Πολωνία ήταν η ανακατάληψη του οχυρού της Κρακοβίας, το οποίο είχαν καταλάβει οι Γάλλοι, υπό τις διαταγές του συνταγματάρχη Σουαζί. Ο Σουβόροφ, μαθαίνοντας το νέο, συγκέντρωσε ένα μικρό σώμα και βάδισε κατά του οχυρού · καθ’ οδόν άλλα ρωσικά σώματα ενώθηκαν μαζί του. Το οχυρό πολιορκήθηκε επί τρεις μήνες, ενώ, παράλληλα, οι Πολωνοί προσπαθούσαν να σπάσουν το ρωσικό μέτωπο. Τελικά, στις 15 (26) Απριλίου 1772, ο Σουβόροφ κατέλαβε το οχυρό. Γι' αυτή την επιτυχία έλαβε χίλια τσέρνοβετς και δέκα χιλιάδες ρούβλια για τον εαυτό του και για τους στρατιώτες του. Η επιτυχία αυτή του Σουβόροφ επηρέασε αποφασιστικά τις τελικές ρυθμίσεις του διαμελισμού της Πολωνίας μεταξύ Ρωσίας, Αυστρίας και Πρωσίας (Σεπτέμβριος 1772).
Ρωσοτουρκικός πόλεμος 1768-1774
Μετά την επιτυχία του στην Πολωνία, ανετέθη στο Σουβόροφ η αποστολή να επιθεωρήσει και να ενισχύσει τη ρωσική φρουρά στα σύνορα με τη Σουηδία. Ωστόσο, τον Απρίλιο του 1773 στάλθηκε στα Βαλκάνια και, συγκεκριμένα, στην Πρώτη Στρατιά του Πιότρ Ρουμιάντσεφ, στο σώμα του στρατηγού Σαλτικόφ. Όταν έφτασε στο Νεγκοέστι, έλαβε διαταγή να παρακολουθεί το οχυρό του Τουρτουκάι. Οι Τούρκοι πίστεψαν ότι οι Ρώσοι δεν θα επιχειρούσαν να καταλάβουν το οχυρό καθώς είχαν λιγότερες δυνάμεις. Ωστόσο, οι Ρώσοι επιτέθηκαν και κατάφεραν να νικήσουν τους Τούρκους, αλλά η πόλη καταστράφηκε και οι γεωργοί μετανάστευσαν στα ρωσικά εδάφη του Δούναβη. Ο Σουβόροφ τραυματίστηκε σοβαρά στο πόδι και δέχτηκε αυστηρή επίπληξη, καθώς είχε λάβει εντολές να παρακολουθεί και όχι να καταλάβει το οχυρό. Το Ανώτατο Στρατιωτικό Επιτελείο φαίνεται να ζήτησε τη θανάτωσή του, αλλά η Αικατερίνη Β', σύμφωνα με την προφορική παράδοση, δήλωσε ότι «τους νικητές δεν τους δικάζουν». Οι Ρώσοι δεν εκμεταλλεύτηκαν τη νίκη του Σουβόροφ με αποτέλεσμα οι Τούρκοι να ανακαταλάβουν το οχυρό. Στις 17 (28) Ιουνίου, όμως, ο Σουβόροφ επιτέθηκε, αν και οι Τούρκοι είχαν τους διπλάσιους άνδρες, και κατάφερε να απωθήσει εκ νέου τους Τούρκους και να καταλάβει το οχυρό.
Πολιορκία του Γκίρσοβο
Ο Σουβόροφ διορίστηκε, τον Ιούλιο, διοικητής φρουράς στο Γκίρσοβο (ή Χίρσοβο - βρίσκεται στη δεξιά όχθη του Δούναβη), όπως στις 3 (14) Σεπτεμβρίου 1773 δέχθηκε επίθεση απ' τους Τούρκους, οι οποίοι είχαν στη διάθεσή τους τέσσερις χιλιάδες άνδρες πεζικό και τρεις χιλιάδες άνδρες ιππικό. Ο Σουβόροφ περίμενε τους Τούρκους να πλησιάσουν και άρχισε να αντεπιτίθεται σε διάφορα σημεία. Στο τέλος της μάχης, οι απώλειες των Τούρκων ανέρχονταν σε σχεδόν δύο χιλιάδες άνδρες (μαζί με δύο πασάδες), ενώ των Ρώσων σε μονάχα 200 άνδρες.
Μάχη του Κοζλούντζι
Ο Σουβόροφ επιστρέφει στη Μόσχα τον Οκτώβριο για διακοπές και το Μάρτιο του επόμενου έτους λαμβάνει τον βαθμό του αντιστρατήγου. Αργότερα συμμετέχει στην επίθεση του Καμένσκι στο Ντόμπριτς και, εν συνεχεία, αντιμετωπίζει τους Τούρκους στο Κοζλούντζι. Χάρη στη βοήθεια του Μιχαήλ Καμένσκι, μελλοντικό Στρατάρχη των Ρωσικών Δυνάμεων, ο Σουβόροφ κατάφερε να επικρατήσει έναντι του Αμπντούλ Ρεζάκ στη μάχη, κατά την οποία σκοτώθηκαν 209 Ρώσοι και 1.200 Τούρκοι. Κύρια συνέπεια της μάχης ήταν η υπογραφή της συνθήκης του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή μεταξύ Ρωσικής και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στη συνθήκη αυτή οφείλεται, σε σημαντικό βαθμό, η ανάπτυξη του εμπορίου των Ελλήνων, υπόδουλων εκείνη την εποχή στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, γεγονός που είχε σαν απώτερη συνέπεια την οικονομική ευρωστία του ελληνικού χώρου κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Προς τιμή του Σουβόροφ η πόλη μετονομάστηκε σε Σουβόροβο, όνομα που διατηρεί μέχρι σήμερα.
thumb|214px|Πορτραίτο του Α. Β. Σουβόροφ, Κ. Στέιμπεν, 1815
Στο μεσοδιάστημα των δύο ρωσοτουρκικών πολέμων (1774-1786)
Το 1774 έγινε διοικητής της 6ης μοσχοβίτικης μονάδας και τον Αύγουστο του ιδίου έτους στάλθηκε για να καταπνίξει την Αγροτική Επανάσταση, αρχηγός της οποίας ήταν ο Εμελιάν Πουγκατσιόφ. Ο Ιβάν Μίχελσον είχε, όμως, ήδη διαλύσει τις επαναστατικές δυνάμεις πριν από την άφιξη του Σουβόροφ στο Βόλγα, στον οποίο ανετέθη νέα αποστολή (μαζί με τον Μίχελσον): να κινηθεί προς το Τσαρίτσιν (νυν Βόλγκογκραντ) για να συλλάβει τον Πουγκατσιόφ, ο οποίος αιχμαλωτίστηκε εντέλει από τον εκατόνταρχο Χάρτσεφ. Ο Σουβόροφ τον έφερε στο Σιμπίρσκ (νυν Ουλιάνοφσκ) και, εν συνεχεία, ασχολήθηκε με την ακινητοποίηση των επαναστατικών σωμάτων και την ειρήνευση του πληθυσμού στην περιοχή. Τον επόμενο χρόνο έλαβε άδεια για ένα έτος λόγω του θανάτου του πατέρα του και της γέννησης της κόρης του, Νατάλιας. Με τη λήξη της άδειάς του, ο Σουβόροφ διορίστηκε διοικητής της μονάδας της Αγίας Πετρούπολης, και αργότερα ανέλαβε, εξαιτίας ασθένειας του στρατηγού Πραζαρόφσκι, την ηγεσία ολόκληρου του ρωσικού στρατού στην Κριμαία και στο δέλτα του Δούναβη. Ο Σουβόροφ υποστήριξε τον διορισμό του Σαχίν Γκιρέι στη θέση του χάνου της Κριμαίας (την έλαβε κατόπιν μεγάλης πίεσης των ρωσικών δυνάμεων και της ρωσικής διπλωματίας), ενώ ο προηγούμενος χάνος, Ντεβλέτ Δ' Γκιρέι, ύστερα από βαριές ήττες, διέφυγε στην Τουρκία.
Όταν η κατάσταση στην περιοχή έγινε πιο ήρεμη, ο Σουβόροφ έλαβε άδεια για λόγους υγείας και μετακόμισε στην Πολτάβα. Στα τέλη του 1777 διορίστηκε Διοικητής του Σώματος του Κουμπάν. Μέσα σε τρεις μήνες, ο Σουβόροφ αναδιοργάνωσε την άμυνα της πόλης, εκπαίδευσε κατάλληλα τον στρατό και οργάνωσε άριστη κατασκοπία, κάτι που του επέτρεπε να γνωρίζει τις κινήσεις των ανταρτών. Οι αντάρτες αυτοί ήταν απόγονοι των Κοζάκων και ορισμένοι εντάχθηκαν στη φρουρά του Σουλτάνου. Οι υπόλοιποι στάλθηκαν στον Δούναβη, αλλά αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να περιπλανηθούν στα βουνά του Κουμπάν λόγω της εκεί παρουσίας των Ρώσων αλλά και των Νογκάι (τουρκικής φυλής). Την περίοδο εκείνη ανεδείχθησαν οι διπλωματικές του ικανότητες, καθώς κατάφερε να ειρηνεύσει την περιοχή χάρη στην ήπια συμπεριφορά του προς τους αιχμαλώτους και τον άμαχο πληθυσμό. Το 1778, ο Σουβόροφ μετέφερε τους Αρμένιους και τους Έλληνες από την Κριμαία στον ποταμό Ντον, κοντά στην περιοχή του Ροστόβ. Το Μάιο του ιδίου έτους, ο Σουβόροφ ασκούσε καθήκοντα διοικητή τόσο στην Κριμαία όσο και στο Κουμπάν με κύριαν αποστολή την αποτροπή της εισβολής των Τούρκων. Τον Οκτώβριο μετέφερε το σώμα του απ' το Μπαχτσισαράι στο Γκιοζλιόφ (νυν Ευπατόρια) και παρέμεινε εκεί για επτά μήνες. Την εποχή εκείνη στην Ευρώπη διαδόθηκε επιδημία πανώλης αλλά η Ευπατόρια, χάρη στις προληπτικές ενέργειες του Σουβόροφ, κατάφερε να αποφύγει την ασθένεια. Οι στρατιώτες καθάρισαν όλες τις τουαλέτες και τους στάβλους της πόλης, επισκεύασαν τα πηγάδια και τα λουτρά, έλεγχαν τα εισαγόμενα προϊόντα και ανάγκασαν τους κατοίκους να καθαρίζουν τακτικά τα σπίτια τους. Οι κάτοικοι δεν ήταν πολύ ικανοποιημένοι με αυτές τις αποφάσεις, αλλά το Στρατιωτικό Συμβούλιο δεν έλαβε υπόψιν τις διαμαρτυρίες τους και ο Σουβόροφ, μετά την προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία, διέταξε τη δημιουργία στρατιωτικού νοσοκομείου στην πόλη. Το 2004 στήθηκε εκεί άγαλμα του στρατηγού
thumb|175px|right|Ρώσος αξιωματικός και στρατιώτης του πεζικού με στολή των ετών 1786-1796
Ρωσοτουρκικός πόλεμος 1787-1792
right|220 px|thumb|Άγαλμα του Α. Β. Σουβόροφ στο [[Οτσάκοφ]] Το 1787 ξέσπασε νέος πόλεμος μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αφ' ενός και Ρωσίας και Αυστρίας αφ' ετέρου, κατά την έναρξη του οποίου ο Σουβόροφ ήταν διοικητής σώματος στο Κίνμπουρν με αποστολή να φρουρεί τα παράλια της Μαύρης Θάλασσας. Στις 1 (12) Οκτωβρίου 1787, οι Τούρκοι αποβίβασαν 5–6.000 άνδρες στην περιοχή, την οποία φρουρούσαν περίπου 4.000 Ρώσοι. Στην αρχή, ο Σουβόροφ περιόρισε τους στρατιώτες του σε άμυνα, αλλά, όταν οι Τούρκοι έφθασαν διακόσια βήματα από στην πόλη, διέταξε αντεπίθεση. Τότε, οι Τούρκοι αναγκάστηκαν σε υποχώρηση, κατά τη διάρκεια της οποίας έχασαν τους περισσότερους άνδρες τους — ο ίδιος ο Σουβόροφ αναφέρει ότι μόνο 500 Τούρκοι κατάφεραν να σωθούν. Στη μάχη αυτή ο Σουβόροφ τραυματίστηκε δύο φορές. Το επόμενο έτος συμμετείχε στην πολιορκία του Οτσάκοφ μαζί με τον Ποτέμκιν, ο οποίος αποφάσισε να μην επιτεθεί στο οχυρό, απόφαση με την οποία διαφώνησε ο Σουβόροφ. Παρά τις προσπάθειες του τελευταίου, ο Ποτέμκιν επέμεινε στην απόφασή του να μην επιτεθεί, γι' αυτό και ο Σουβόροφ, ο οποίος ήταν τραυματίας, ανέθεσε την ηγεσία του σώματος του στον Αλεξάντρ Μπιμπίκοφ. Τελικά, οι Ρώσοι κατάφεραν να καταλάβουν το οχυρό στις 6 Δεκεμβρίου 1788, ύστερα από επίθεση διάρκειας μίας ώρας και δεκαπέντε λεπτών. Επικριτικός στην απόφαση του Ποτέμκιν ήταν και ο στρατηγός Ρουμιάντσεφ, ο οποίος χαρακτήρισε την πολιορκία του οχυρού ως «πολιορκία της Τροίας». Από την πλευρά της, η Αικατερίνη Β' είχε συμφωνήσει με τους στρατηγούς που υποστήριξαν ότι οι Ρώσοι μπορούσαν να καταλάβουν το Οτσάκοφ τον Απρίλιο και ότι είχαν χάσει πολύτιμο χρόνο.