cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεγάλος Βόρειος Πόλεμος
Μέγεθος στρατιωτικών δυνάμεων
Το 1700, η Σουηδία είχε σταθερό στρατό 77.000 στρατιωτών. Το 1707, παρόλο τις απώλειες από τις μάχες, ο αριθμός του στρατού ανέβηκε στις 120.000 στρατιωτών. Η Ρωσία μπορούσε να κινητοποιήσει μεγαλύτερο αριθμό στρατιωτών, όμως η φτωχή διοικητική δομή έκανε αδύνατη την ταυτόχρονη εμπλοκή τους στον πόλεμο. Επίσης η άμυνα της τεράστιας έκτασης της Ρωσίας, απαιτούσε στρατό σε πολλά σημεία. Ο τσάρος Πέτρος ο Μέγας, είχε προσπαθήσει να ανεβάσει το ηθικό του στρατού του στα σουηδικά επίπεδα. Η Δανία συνείσφερε 20.000 άντρες στην εισβολή του Χόλσταιν-Γκότορπ και άλλους σε διαφορετικά μέτωπα. Η Πολωνία και η Σαξωνία μαζί μπορούσαν να κινητοποιήσουν τουλάχιστον 100.000 στρατιώτες.
Τα πολεμικά γεγονότα
thumb|250px|Η Βόρεια Ευρώπη στο ξεκίνημα του πολέμου. Ο πόλεμος ξεκίνησε τρεις μήνες μετά την υπογραφή της συνθήκης του Πρεομπραζένσκογιε με συντονισμένες επιθέσεις από τη Ρωσία, τη Δανία και τη Σαξονία, αλλά οι Σουηδοί του νεαρού Καρόλου ΙΒ΄ ήταν καλά προετοιμασμένοι και σαφώς υπερτερούσαν. Μέχρι το καλοκαίρι η Δανία είχε ηττηθεί και τεθεί εκτός μάχης. Τον Νοέμβριο ήταν η σειρά της Ρωσίας να γνωρίσει τη συντριβή στη μάχη της Νάρβα.
Τα πρώτα αποτελέσματα έδειχναν ότι η συμμαχία των τεσσάρων διαλύεται. Οι εκπρόσωποι μάλιστα της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, που ακόμα θεωρούσαν εαυτούς ουδέτερους παρά τη συμμετοχή του βασιλιά τους στη συμμαχία, προσφέρθηκαν να μεσολαβήσουν για τη σύναψη ειρήνης επ' ωφελεία της Σουηδίας. Ο Κάρολος ΙΒ΄, σταθμίζοντας λανθασμένως τα δεδομένα και παρασυρμένος από τις πρώτες επιτυχίες, όχι μόνο απέρριψε τη διαμεσολάβηση, αλλά επιτέθηκε κιόλας εναντίον της Πολωνίας για να εκθρονίσει τον Αύγουστο Β΄. Μετά από αυτό, η Κοινοπολιτεία προσχώρησε οριστικά στη συμμαχία κατά του Καρόλου ΙΒ΄. Ο πόλεμος στην Πολωνία διήρκεσε έξι χρόνια και ήταν μια καταστροφή για τον υπερόπτη Κάρολο ΙΒ΄, όχι λόγω των στρατιωτικών απωλειών, αλλά επειδή κρατούσε καθηλωμένα στρατεύματα που θα ήταν πολύτιμα στο ρωσικό μέτωπο.
Οι πρώτες ρωσικές επιτυχίες
Ενόσω αυτά συνέβαιναν στην Πολωνία, ο Μέγας Πέτρος ανασυγκρότησε το στρατό του και ετοίμασε νέα εκστρατεία απελευθέρωσης των βαλτικών εδαφών. Για να μη γίνει αντιληπτός, απέφυγε το σύντομο δρόμο (Μόσχα → Νόβγκοροντ → Ίνγκρια) και συγκέντρωσε το στράτευμα στον Αρχάγγελο, πόλη και λιμάνι του Βόρειου Παγωμένου Ωκεανού. Από εκεί διέσχισε τη Λευκή Θάλασσα και πέρασε στην αραιοκατοικημένη Ανατολική Καρελία χωρίς καμία παρενόχληση (Αύγουστος 1702).
Φαίνεται δύσκολο να μην πληροφορήθηκαν οι Σουηδοί για τη συγκέντρωση του ρωσικού στρατού στον Αρχάγγελο. Το πιθανότερο είναι να τη θεώρησαν αντιπερισπασμό, ή ακόμα και να μην ασχολήθηκαν σοβαρά γιατί εκτίμησαν μια τέτοια απόπειρα ως καταδικασμένη σε αποτυχία. Η Λευκή Θάλασσα θεωρούταν απροσπέλαστη με τα μέσα εκείνης της εποχής - το μεγαλύτερο διάστημα του έτους είναι παγωμένη, ενώ το καλοκαίρι γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνη από επιπλέοντα κομμάτια πάγου.
Παρά τους κινδύνους το σχέδιο πέτυχε. Από τη στιγμή που ο Μέγας Πέτρος πάτησε στην Καρελία, οι Σουηδοί βρέθηκαν σε εξαιρετικά δυσχερή θέση. Ο ρωσικός στρατός κινήθηκε αμέσως προς τα ΝΔ εκκαθαρίζοντας όσες σουηδικές φρουρές έβρισκε στο πέρασμά του, απελευθερώνοντας τις δύο πόλεις κλειδιά - το Νέτεμποργκ (Σλισελμπούργκ) και τη Νάρβα (Ιβάνγκοροντ). Με αυτόν τον τρόπο έως το 1704 είχε καταλάβει την Ίνγκρια και την Εσθονία. Αμέσως θεμελίωσε στην Ίνγκρια την Αγία Πετρούπολη, οχύρωσε την Κροστάνδη και ξεκίνησε να δημιουργεί στόλο και πεζικό κατά τα δυτικά πρότυπα.
Οι σύμμαχοι όμως δεν τα πήγαιναν το ίδιο καλά στην Πολωνία. Ο Κάρολος ΙΒ΄ κατάφερε να δημιουργήσει διασπαστικό στρατιωτικό σώμα αποτελούμενο από ντόπιους, με επικεφαλής τον τοπικό αριστοκράτη Στανίσουαφ Λεστσίνσκι. Ταυτόχρονα ο Αύγουστος Β΄ αντιμετώπιζε πρόβλημα χρηματοδότησης - τα έξοδα του στρατού καλύπτονταν από το δημόσιο ταμείο της Σαξονίας, της οποίας οι κάτοικοι είχαν αρχίσει να εξαγριώνονται από την υψηλή φορολογία. Τελικά το μέτωπο έκλεισε υπέρ των Σουηδών στις 24 Σεπτεμβρίου 1706 με τη Συνθήκη του Άλτρανσταντ, η οποία όριζε την απομάκρυνση του Αυγούστου Β΄ από τον πολωνο-λιθουανικό θρόνο και την αντικατάστασή του από το Λεστσίνσκι.
Οι εξελίξεις θορύβησαν τη Ρωσία, που έβλεπε ότι ο Κάρολος ΙΒ΄ έκλεινε το δυτικό μέτωπο και μπορούσε να αφοσιωθεί στο ανατολικό. Ο Μέγας Πέτρος έστειλε αμέσως 20.000 άνδρες στην Πολωνία, επιδιώκοντας να αναπτερώσει το ηθικό του Αυγούστου Β΄ και να τον ξαναβάλει στον πόλεμο. Πράγματι στις 29 Οκτωβρίου το ρωσικό εκστρατευτικό σώμα αντιμετώπισε μία δύναμη 5.000 Σουηδών στα πολωνοσαξονικά σύνορα, τους οποίους συνέτριψε (Σφαγή του Κάλις). Τότε οι σύμβουλοι του Αυγούστου Β΄ τον προέτρεψαν να ακυρώσει τη Συνθήκη του Άλτρανσταντ, αλλά εκείνος αρνήθηκε και επέστρεψε στη Σαξονία. Η απόφαση αυτή φαινόταν λογική, αφού παρά τη νίκη των Ρώσων στο Κάλις, ο κύριος όγκος του σουηδικού στρατού παρέμενε άθικτος και ήλεγχε το μεγαλύτερο κομμάτι της Πολωνίας.
Η σουηδική εκστρατεία στη Ρωσία
Αλλά και πάλι ο Κάρολος ΙΒ΄ απέφυγε τη διαπραγμάτευση, πιστεύοντας ότι είχε τη δύναμη να ανακτήσει την Ίνγκρια και την Εσθονία. Αρχικά κατέβαλε προσπάθειες να καταλάβει την Αγία Πετρούπολη δια θαλάσσης, όταν όμως αυτές αποκρούσθηκαν από το νεοναυπηγημένο ρωσικό Στόλο της Βαλτικής (του οποίου υποδιοικητής ήταν ο Έλληνας Ιωάννης Μπότσης), οργάνωσε πλήρη εκστρατεία το φθινόπωρο του 1708 μέσω της Πολωνίας για να καταλάβει τη Μόσχα.
Ο Μέγας Πέτρος απέφυγε την κατά μέτωπο αντιπαράθεση και ανάγκασε τον αντίπαλό του να κατευθυνθεί νότια προς την Ουκρανία, απομακρύνοντάς τον από τις εστίες του. Ο Κάρολος ΙΒ΄ έπεσε στην παγίδα και ο Τσάρος βρήκε την ευκαιρία που περίμενε, εφαρμόζοντας την τακτική της καμένης γης (εν προκειμένω της παγωμένης γης). Οι Σουηδοί βρέθηκαν προ εκπλήξεως όταν κατέφθασαν στις ακτές του Δνείπερου. Ο Πέτρος Α’ είχε διατάξει να κατεδαφιστούν όλα τα περάσματα του ποταμού και να καούν όλες οι εκτάσεις, κτήρια και εφόδια μέχρι το Σμολένσκ. Όλα αυτά σε συνδυασμό με την αποκοπή των υπάρχοντων γραμμών ανεφοδιασμού (Μάχη της Λέσναγια) που άφησε τους Σουηδούς πεινασμένους και απροστάτευτους στο έλεος του ρωσικού χειμώνα και τους οδήγησε στην πλήρη εξάντληση. Μέχρι την άνοιξη, και χωρίς να έχει δοθεί κάποια σημαντική μάχη, το 1/3 του σουηδικού εκστρατευτικού σώματος είχε πεθάνει και μεγάλο τμήμα του πολεμικού υλικού είχε καταστεί άχρηστο. Αυτές οι συνθήκες, οδήγησαν στην απόφαση το στράτευμα να κατευθυνθεί νότια προς την Πολτάβα και όχι προς τη Μόσχα, όπου και πάλι οι Σουηδοί αντίκρυσαν καμένη γη, που λιγόστεψε περαιτέρω τις δυνατότητες και το ηθικό τους.
Η χαριστική βολή δόθηκε στη Μάχη της Πολτάβα (8 Ιουλίου 1709) - από τους 25.000 Σουηδούς που επέζησαν του χειμώνα, περίπου 7.000 σκοτώθηκαν ή τραυματίσθηκαν και 3.000 αιχμαλωτίσθηκαν. Οι Ρώσοι είχαν μόνο 1.500 νεκρούς και 3.200 τραυματίες, επί συνόλου 45.000 ανδρών. Η μάχη έληξε με παράδοση των Σουηδών, ο δε Κάρολος ΙΒ΄ (είχε τραυματισθεί από ελεύθερο σκοπευτή δύο εβδομάδες νωρίτερα) διέφυγε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Η μάχη στον Πολτάβα είχε τεράστιο αντίκτυπο σε ολόκληρη την Ευρώπη: από την 8η Ιουλίου η Ρωσία λογιζόταν πια ως υπερδύναμη. Αμέσως η Δανία και η Σαξονία ανακάλεσαν τις συνθήκες ειρήνης και ξαναμπήκαν στον πόλεμο, ενώ ο Λεστσίνσκι έφυγε από την Πολωνία.
Η Ρωσοτουρκική όξυνση
Η φυγή του Καρόλου ΙΒ΄ στην Κωνσταντινούπολη δημιούργησε διπλωματικό επεισόδιο ανάμεσα στον Μέγα Πέτρο και το σουλτάνο Αχμέτ Γ΄. Ο Μέγας Πέτρος, μέσω του πρέσβη του απαίτησε την παράδοση του Σουηδού βασιλιά και ο Αχμέτ απάντησε με φυλάκιση του πρέσβη. Αυτό εξυπηρετούσε τα σχέδια του Καρόλου ΙΒ΄, που ήλπιζε σε είσοδο του σουλτάνου στον πόλεμο.
Οργισμένος από τη φυλάκιση του διπλωμάτη του, ο Μέγας Πέτρος εισέβαλε το 1710 στην Οθωμανική Αυτοκρατορία μέσω της Μολδαβίας. Οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στο Χούσι (μια κωμόπολη στα σημερινά ρουμανο-μολδαβικά σύνορα), με το συσχετισμό και τη διάταξη των δυνάμεων να ευνοεί σαφώς τους Οθωμανούς. Αν και η συντριβή των Ρώσων ήταν αναπόφευκτη, ο Αχμέτ Γ΄ διέταξε τους επιτελείς του να επιτρέψουν στους Ρώσους να αποχωρήσουν. Σε αντάλλαγμα ο τσάρος τού προσέφερε τη Συνθήκη του Προύθου (1711), με την οποία επιλύονταν (υπέρ του σουλτάνου) μια σειρά ρωσοτουρκικών συνοριακών διαφορών.
Η τελική φάση στη Δύση
thumb|220px|Γκραβούρα που αναπαριστά τη Ναυμαχία του Γκάνγκουτ από το Μωρίς Μπακουά (1724-1727). Η νίκη στο Γκάνγκουτ ήταν η πρώτη στην ιστορία του ρωσικού πολεμικού ναυτικού Αφού απέτυχε να προκαλέσει γενικευμένη ρωσοτουρκική σύρραξη, ο Κάρολος ΙΒ΄ έμεινε στην Πόλη για τρία ακόμα χρόνια φοβούμενος να επιστρέψει στη Σουηδία. Σε αυτό το διάστημα η παλιά αντισουηδική συμμαχία όχι μόνο ανασυστάθηκε, αλλά προστέθηκαν και δύο επιπλέον γερμανικά κρατίδια: η Πρωσία και το Αννόβερο.
Η χρονιά-κλειδί ήταν το 1714. Οι δυνάμεις της συμμαχίας έμοιαζαν ασταμάτητες: ο Μέγας Πέτρος βύθισε το σουηδικό στόλο στη Ναυμαχία του Γκάνγκουτ (ή Ριιλάχτι) και κατέλαβε τη δυτική Καρελία και τη Φινλανδία, ενώ οι Γερμανοί κι οι Πολωνοί εκκαθάριζαν μία προς μία τις σουηδικές φρουρές από το έδαφός τους. Στους Σουηδούς είχε απομείνει μόνο το Βίσμαρ και το Στράλζουντ (παραθαλάσσια πόλη, στα σημερινά γερμανο-πολωνικά σύνορα). Εκεί αποφάσισε να επανεμφανισθεί ο Κάρολος ΙΒ΄, αφήνοντας την ασφάλεια της Κωνσταντινούπολης. Παρέμεινε στην πόλη για δεκατρείς μήνες, μέχρι το Δεκέμβριο του 1715, οπότε η πόλη έπεσε στα συμμαχικά χέρια.
Ο Κάρολος ΙΒ΄ διέφυγε από το Στράλζουντ με μία ψαρόβαρκα και επέστρεψε στη Σουηδία, για πρώτη φορά μετά την αποτυχημένη εκστρατεία στη Ρωσία. Η Σουηδία είχε πια χάσει όλες τις κτήσεις της στη Γερμανία και την Ανατολική Βαλτική. Παρ' όλα αυτά εξακολουθούσε να αρνείται κάθε ενδεχόμενο συνθηκολόγησης μέχρι και το θάνατο του Καρόλου ΙΒ΄ (30 Νοεμβρίου 1718), κατά τη διάρκεια μιας αποτυχημένης εκστρατείας στη Νορβηγία.
Η βρετανική ενεργοποίηση
Μετά το θάνατο του Καρόλου ΙΒ΄ αναπτύχθηκε στη Δύση ένα έντονο παρασκήνιο. Ο Γεώργιος Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας (προερχόμενος από τη δυναστεία του Αννόβερου) ήταν θορυβημένος από την ισχυροποίηση της Ρωσίας και προσπάθησε υπογείως να συνενώσει τους έως τότε εχθρούς σε έναν κοινό αντιρωσικό άξονα. Παρακίνησε λοιπόν τα γερμανικά κρατίδια να βγουν από τον πόλεμο και παράλληλα χρηματοδότησε τη Σουηδία, ώστε να παρατείνει τις εχθροπραξίες με τους Ρώσους όσο μπορούσε, για να τους εξαντλήσει μέχρι η βρετανική διπλωματία να οργανώσει τον άξονα. Σε εφαρμογή αυτής της πολιτικής:
Η ρωσική νίκη
left|thumb|220px|Πέτρος ο Μέγας, πίνακας του Πωλ Ντελαρός (1838). Με τη νίκη του στο Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο ο Μέγας Πέτρος μετέτρεψε τη Ρωσία σε υπερδύναμη. Ο Μέγας Πέτρος είχε αντιληφθεί ήδη από το καλοκαίρι του 1719 τις προθέσεις του Γερμανού βασιλιά της Βρετανίας. Αποφάσισε λοιπόν να πάρει τις εξελίξεις στα χέρια του, μεταφέροντας τη σύγκρουση στην καρδιά του εχθρού: τον Αύγουστο του 1719 (πριν ακόμα η Σαξονία ακυρώσει τη συμμαχία) 26.000 Ρώσοι επιτέθηκαν κατά της Σουηδίας με 20 αποβατικά σκάφη και πολλές εκατοντάδες κωπήλατες λέμβους, περικυκλώνοντας τη Στοκχόλμη και ισοπεδώνοντας οκτώ μεγάλες πόλεις, μεταξύ των οποίων το Νόρσεπινγκ. Την ίδια κίνηση επανέλαβε το καλοκαίρι του 1720 κτυπώντας στρατιωτικές βάσεις στο Βορρά της χώρας.
Οι αποβάσεις αποδείχθηκαν κίνηση ματ και έγειραν οριστικά την πλάστιγγα στη μεριά της Ρωσίας. Ταυτόχρονα τα γερμανικά κρατίδια (πλην της Σαξονίας), αφού είχαν ήδη εξασφαλίσει τα εδάφη που ήθελαν, φαινόταν απρόθυμα να συγκροτήσουν αντιρωσική συμμαχία. Τέλος, στη Βρετανία είχαν προκύψει τεράστια οικονομικά προβλήματα, τα οποία ανάγκασαν τον Γεώργιο Α΄ να παύσει τη βοήθεια προς την Ουλρίκα Ελεονόρα.
Αποτίμηση
thumb|220px|Ο Αύγουστος Β΄ της Σαξονίας και της Πολωνίας. Καιροσκόπος αλλά και ικανότατος διπλωμάτης, υπήρξε ένα από τα τρία κεντρικά πρόσωπα του πολέμου. Το όφελος της Ρωσίας από τη νίκη της ήταν πολλαπλό. Η επανάκτηση των επαρχιών της Βαλτικής δεν αύξησε απλά την εδαφική επικράτεια και τον πληθυσμό της, αλλά κυρίως δημιούργησε τις προϋποθέσεις για την ανάπτυξη του ρωσικού εμπορίου και τη σώρευση πλούτου στα ταμεία του τσάρου. Δεν είναι τυχαίο ότι αμέσως μόλις κατέλαβε την Ίνγκρια, ο Μέγας Πέτρος θεμελίωσε τη νέα πρωτεύουσα-λιμάνι, την Αγία Πετρούπολη (σχετική ανάλυση εδώ). Αυτός ο πλούτος ήταν η υλική βάση που ανέδειξε τη Ρωσία στην παγκόσμια υπερδύναμη που γνωρίζουμε από το 18ο αι. μέχρι τις μέρες μας, κάτι που είχε διορατικά προβλέψει η βρετανική διπλωματία, για αυτό και χρηματοδότησε στις τελευταίες φάσεις του πολέμου τη Σουηδία ελπίζοντας να ανασχέσει αυτήν την πορεία.
Κερδισμένα βγήκαν και τα γερμανικά κρατίδια που συμμετείχαν στον πόλεμο, τα οποία πέτυχαν να απομακρύνουν τους Σουηδούς από τα εδάφη τους και να καταλάβουν προνομιακή θέση ανάμεσα στους υπόλοιπους συμπατριώτες τους. Η ιδέα του Αυγούστου Β΄ της Σαξονίας να επιδιώξει συμμαχία με τον Μέγα Πέτρο ήταν ευφυής, αφού ανάγκασε τους Σουηδούς να μάχονται ταυτόχρονα σε δύο μέτωπα.
Η Σουηδία ήταν η μεγάλη χαμένη του πολέμου. Μολονότι διέθετε τον αρτιότερα εκπαιδευμένο και εξοπλισμένο στρατό και στόλο της Βόρειας Ευρώπης, απώλεσε όλα τα εδάφη που ήλεγχε πέραν της Σκανδιναβίας. Μεγάλη ευθύνη για την ήττα φέρει προσωπικά ο βασιλιάς Κάρολος ΙΒ΄. Από το 1700 που ξεκίνησε ο πόλεμος μέχρι το 1718 που πέθανε, είχε πολλές ευκαιρίες να διαπραγματευθεί μόνιμες συμφωνίες ειρήνης. Ιδιαίτερα στα πρώτα εννέα χρόνια (1700-1709), κατά τα οποία σημείωνε συνεχείς στρατιωτικές νίκες στο δυτικό μέτωπο, θα μπορούσε να υπαγορεύσει την οποιαδήποτε συμφωνία από θέση ισχύος. Εάν έδινε στους Ρώσους το έλασσον (έξοδο στη Βαλτική) και διασφάλιζε την αποχώρησή τους από τον πόλεμο, θα έμενε ελεύθερος να ελέγξει τα γερμανικά εδάφη και τις περιοχές βορείως του Νέβα. Αλλά και μετά, έως το 1714, εάν έμπαινε σε διαπραγμάτευση θα αντιμετωπιζόταν τουλάχιστον ως ισότιμος. Αρνήθηκε όμως κάθε σχετική συμβουλή των επιτελών του, βάζοντας την προσωπική του εμπάθεια για τον Μέγα Πέτρο και τον Αύγουστο Β΄ και την άμετρη φιλοδοξία του πάνω από τα συμφέροντα της πατρίδας του και τη λογική. Σε αυτό πιθανά συντέλεσε και η ανωριμότητα της ηλικίας του - όταν ξεκίνησε ο πόλεμος, ο Κάρολος ΙΒ΄ ήταν μόλις δεκαεπτάμισι ετών.
Ως τελικό συμπέρασμα, δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί ότι ο Μεγάλος Βόρειος πόλεμος επανακαθόρισε τους συσχετισμούς στη Βόρεια Ευρώπη, μετατρέποντας μια αυτοκρατορία σε βασίλειο (Σουηδία) και ένα βασίλειο σε αυτοκρατορία (Ρωσία).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Πόλεμοι της Πρωσίας Κατηγορία:Πόλεμοι της Νορβηγίας
Κτίριο Ουγγρικού Κοινοβουλίου
thumb|250px|Το εξωτερικό του κτιρίου Το κτίριο του Ουγγρικού Κοινοβουλίου (ουγγρικά: Országház, [ˈorsaːɡhaːz], δηλαδή οίκος του Έθνους) είναι έδρα της ουγγρικής εθνοσυνέλευσης, ένα από τα παλαιότερα κτίρια κοινοβουλίων της Ευρώπης και σημαντικό αξιοθέατο της Βουδαπέστης και γενικότερα της Ουγγαρίας. Βρίσκεται στην πλατεία Κόσουτ τερ, στις όχθες του Δούναβη. Είναι το μεγαλύτερο κτίριο στην Ουγγαρία και μέχρι σήμερα το ψηλότερο στη Βουδαπέστη.
Ιστορία
Η Βουδαπέστη δημιουργήθηκε από την ένωση τριών πόλεων το 1873 και εφτά χρόνια αργότερα η Δίαιτα διαλύθηκε ώστε να εγκαθιδρυθεί ένα νέο αντιπροσωπευτικό κοινοβούλιο που να εκφράζει το έθνος. Διεξήχθη ένας διεθνής διαγωνισμός, και νικητής ανακηρύχθηκε ο Ίμρε Στέιντλ. Τα σχέδια άλλων δύο διαγωνιζόμενων χρησιμοποιήθηκαν για να κατασκευαστεί το εθνογραφικό μουσείο και το ουγγρικό υπουργείο γεωργίας, τα οποία έχουν πρόσοψη στο κοινοβούλιο. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1885 και το κτίριο εγκαινιάστηκε το 1896, στην 1000ή επέτειο της χώρας, και ολοκληρώθηκε το 1904.
Περίπου 1000 άτομα αναμίχθηκαν στην κατασκευή, στην οποία χρησιμοποιήθηκαν 40 εκατομμύρια τούβλα, μισό εκατομμύριο πολύτιμοι λίθοι και 40 κιλά χρυσού. Από τον Β΄ΠΠ, το νομοθετικό έργο έχει αναλάβει ένα σώμα και σήμερα η κυβέρνηση χρησιμοποιεί ένα μικρό τμήμα του κτιρίου. Κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος, ένα ερυθρό αστέρι τοποθετήθηκε στην κορυφή του θόλου, αλλά αφαιρέθηκε το 1990.
Περιγραφή
Η κυρία πρόσοψη είναι προς τον Δούναβη, αλλά η κύρια είσοδος βρίσκεται στην πλατεία στα ανατολικά του κτιρίου. Εσωτερικά και εξωτερικά, υπάρχουν 242 αγάλματα στους τοίχους. Στην πρόσοψη υπάρχουν αγάλματα Ούγγρων και Τρανσυλβανών ηγετών και διάσημων στρατιωτικών. Τα οικόσημα των βασιλιάδων και δούκων απεικονίζονται πάνω στα παράθυρα. Στο ανατολικό κλιμακοστάσιο βρίσκονται δύο λιοντάρια.
Ένα από τα διάσημα τμήματα του κτιρίου είναι η δεκαεξάγωνη κεντρική αίθουσα, με δύο τεράστιους θαλάμους δίπλα της, την κάτω και την άνω Βουλή. Η σημερινή εθνοσυνέλευση συνέρχεται στην κάτω Βουλή, ενώ η άνω Βουλή χρησιμοποιείται ως αίθουσα σεμιναρίων και συναντήσεων. Το ιερό στέμμα της Ουγγαρίας, το οποίο απεικονίζεται στο έμβλημα της Ουγγαρίας, εκτίθεται στην κεντρική αίθουσα από το 2000.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουδαπέστη Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ουγγαρία
Οίκος των Μπω
Ο Οίκος των Μπω/Μπάλτσο, γαλλ. Maison des Baux, ιταλ. de Balzo είναι μία Γαλλική ευγενής οικογένεια από τη νότιο Γαλλία. Ήταν μία από τις πλουσιότερες και πιο ισχυρές οικογένειες της Μεσαιωνικής Προβηγκίας, νωστή ως η Γενιά των Αετών. Ήταν ανεξάρτητοι κύριοι ως καστελάνοι του Λε Μπω και Αρλ και άσκησαν σημαντική εξουσία σε τοπικό επίπεδο. Είχαν σημαντικά φέουδα και αχανείς εκτάσεις, περιλαμβανομένου του πριγκιπάτου της Οράγγης.
Ιστορία
Η λέξη Μπω (λι Μπάου στα Προβηγκιανά) σημαίνει κρημνός και αναφέρεται στο οροπέδιο, ένα φυσικό οχυρό ύψωμα, επάνω στο οποίο η οικογένεια έκτισε το κάστρο της, το Σατώ ντε Μπω και την κώμη γύρω από αυτό. Η λέξη επίσης βρίσκεται στα Μπω-μανιέρ, Μπω-μπαι, Μπω-μιράν, Μπω-Κου-τεμπλ. Στα Προβηγκιανά το να "είσαι από το Μπω" είναι "ντε Μπαούσιο". Η φυσική άμυνα του βουνού προέρχεται α. από τον γύρω κρημνό, β. από το ότι το επάνω μέρος του είναι επίπεδο σχηματίζοντας μία πεδιάδα, που επιτρέπει να καλλιεργηθούν τροφές για προμήθειες και γ. από την κορυφογραμμή των Άλπεων, που επιτρέπει να ελέγχονται όλες οι δίοδοι προσέγγισης στην ακρόπολη του Λε Μπω και τη γύρω εξοχή, περιλαμβανομένης της οδού προς τα επάνω και κάτω του Ροδανού και των οδών από τη Μεσόγειο. Αυτά έκαναν το φρούριο αδιαπέραστο από τη στρατιωτική τεχνολογία της εποχής εκείνης.
Η οικογένεια των Μπω υπάρχει σήμερα στη Νάπολη στο όνομα αρκετών ευγενών με το όνομα ντε Μπάλτσο, που προέρχονται από τους νεαρότερους γιους, που ακολούθησαν τον Κάρολο Α΄ της Νάπολης στον νότο. Έπειτα από το τέλος της Αλίκης ντε Μπω τελευταίας αρχόντισσας των Μπω, ο πύργος και η πόλη κατελήφθησαν από τον Ρενέ των Βαλουά δούκα του Ανζού, κόμη της Προβηγκίας και βασιλιά της Νάπολης, που το έδωσε στη 2η σύζυγό του Ιωάννα του Λαβάλ. Όταν η Προβηγκία ενσωματώθηκε στο στέμμα, ακολούθησαν 150 έτη με βασιλικούς κυβερνήτες, όπως κυρίους, μετά κόμητες και πρίγκιπες ντε Μανβίλ. Οι Μπω έγιναν το κέντρο του Προτεσταντισμού. Η αποτυχημένη εξέγερσή τους εναντίον του στέμματος, οδήγησε τον καρδινάλιο Ρισελιέ το 1632 να διατάξει την κατεδάφιση του κάστρου και των γύρω τοίχων. Αυτό επιτεύχθηκε με τη βοήθεια του πυροβολικού.
Υάκινθος Μακρυποδάρης
Βιογραφία
Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Μακρυποδάρης μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη, όπου σύντομα έγινε αντιπρόσωπος των Δομινικανών μοναστηριών. Τα κηρύγματα του είχαν μεγάλο επίτευγμα τόσο στα Ελληνικά όσο και στα Ιταλικά. Το 1645 ο Μακρυποδάρης έγινε ο εξομοιωτής ενός Γερμανού απεσταλμένου στην Κωνσταντινούπολη, έτσι ο σύνδεσμος και η υποστήριξη βοήθησαν τελικά την καριέρα του περαιτέρω.
Ο Μακρυποδάρης ορίστηκε επομένως ως θεματοφύλακας του Έστεργκομ το 1645. Ταξίδεψε στη Βιέννη όπου ο Φερδινάνδος Γ΄, τον όρισε ως τον επίτιμο επίσκοπο των Σκοπίων, μια θέση που κατείχε από τις 29 Ιουλίου 1645 έως 1649. Αργότερα μετακόμισε στη Μολδαβία το 1646, όπου έμεινε στην τότε πρωτεύουσα της, το Ιάσιο. Το 1658 διορίστηκε από τον Λεόπολδο Α΄ ως επίσκοπο του Σέγκεντ μέχρι τις 2 Μαΐου 1668. Στη συνέχεια ο Μακρυποδάρης μετακόμισε στη Τρνάβα, όπου διορίστηκε βοηθός επίσκοπος. Ο Μακρυποδάρης πέθανε το 1672 σε ηλικία 71 ή 72 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα
Στέφανος Παπαγάλος
Ο Στέφανος Παπαγάλος (- 1910) ήταν Μακεδονομάχος, οπλαρχηγός από τη Βέροια.
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|250px|left|Ο Στέφανος Παπαγάλος (2ος από δεξιά) με συμπολεμιστές του από τη Βέροια Ο Στέφανος Παπαγάλος του Δημητρίου γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στη Βέροια. Υπήρξε απόγονος του ομώνυμου οπλαρχηγού του 1844. Αρχικά συμμετείχε ως οπλίτης σε διάφορα αντάρτικα σώματα που δρούσαν στην περιοχή Ημαθίας.
Η ειρωνεία της τύχης (ταινία)
Η ειρωνεία της τύχης (Ρωσικά: Ирония судьбы, или С лёгким паром!) είναι ταινία στο είδος ρομαντική κωμωδία, Σοβιετική παραγωγής του 1975.
Στέφανος Παπαγάλος
Βιογραφικά στοιχεία
Στη συνέχεια συγκρότησε δικό του ένοπλο σώμα. Έλαβε μέρος σε διάφορες μάχες με Βούλγαρους κομιτατζήδες και Τούρκους στρατιώτες στην περιοχή της λίμνης των Γιαννιτσών.
Συνεργάστηκε με το σώμα του Αθανάσιου Μινόπουλου και την ομάδα του Ιωάννη Δεμέστιχα (Νικηφόρου). Συνέχισε τη δράση του ως επικεφαλής 25μελούς σώματος και μετά την ανακήρυξη του συντάγματος από τους Νεότουρκους το 1908. Σκοτώθηκε στη μάχη του Σχοινά κοντά στη Βέροια το 1910.
Η ειρωνεία της τύχης (ταινία)
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1975 Κατηγορία:Ρωσόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Ρωσία Κατηγορία:Αισθηματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ρωσικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ρωσικές μουσικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Mosfilm Κατηγορία:Σοβιετικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Screwball κωμικές ταινίες
Στέφανος Παπαγάλος
Αναφορές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι
Φιόντορ Γιουρτσίχιν
Ο Θεόδωρος Νικολάγιεβιτς Γιουρτσίχιν (Фёдор Николаевич Юрчихин, 3 Ιανουαρίου 1959) είναι Ρώσος πιλότος-κοσμοναύτης και ήρωας της Ρωσίας. Έχει ελληνική καταγωγή.
Νεανικά χρόνια, εκπαίδευση, βιογραφία
Είναι γιος του Νικολάι Φιόντοροβιτς Γιουρτσίχιν και της ελληνικής καταγωγής Μικρούλας Γραμματικοπούλου-Γιουρτσιχίνα. Γεννήθηκε στο Μπατούμι της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Αζαρίας της πρώην Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Γεωργίας. Αφού αποφοίτησε από το σχολείο στο Βατούμι το 1976, ο Γιουρτσίχιν ξεκίνησε τις σπουδές του στο Αεροπορικό Ινστιτούτο της Μόσχας. Το 1983 αποφοίτησε ως μηχανολόγος με ειδικότητα στα διαστημικά οχήματα. Από το 1983 έως το 1997 εργάστηκε για τη Ρωσική Εταιρεία Διαστήματος Ενέργεια στο κέντρο ελέγχου ως Μηχανολόγος Μηχανικός, μεταγενέστερα ως αρχιμηχανικός σε διαστημικά προγράμματα Διαστημικού Λεωφορείου Μιρ και N.A.S.A.- M.I.R., ενώ με την εντολή του Γενικού Διευθυντή του Οργανισμού Διαστήματος της Ρωσίας γίνεται υποψήφιος κοσμοναύτης.
Πρώτη πτήση
left|thumb|Ο Γιουρτσίχιν στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό
Τον Οκτώβριο (7 έως 18) του 2002 ο Γιουρτσίχιν συμμετέχει ως ειδικό μέλος του πληρώματος του Διαστημικού Λεωφορείου Ατλαντίς για εκτέλεση απαραιτήτων εργασιών - επισκευών. Παρέμεινε στο διάστημα επί 10 μέρες, 19 ώρες και 58 λεπτά. Στις 7 Μαΐου του 2006 επιλέχθηκε με την απόφαση της Ρωσικής Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Διαστήματος (Ροσκόσμος), της Ενέργεια για ακόμα μια αποστολή. Για το λόγο αυτό στις αρχές Ιουνίου του 2006 η NASA και η Ροσκόσμος (Roscosmos) ετοίμασαν το πλήρωμα της 15ης αποστολής για τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Στο κύριο πλήρωμα περιλαμβάνονταν οι Φιόντορ Γιουρτσίχιν, Όλεγκ Κότοφ και Κλέιτον Άντερσον. Η έναρξη της 15ης αποστολής στο κατάστρωμα του Σογιούζ TMA-10 αρχικά είχε προγραμματιστεί για τον Μάρτιο του 2007, στη συνέχεια όμως αναβλήθηκε για τον Απρίλιο του ίδιου έτους και στις 7 Απριλίου 2007 ξεκίνησε τελικά με προορισμό τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, όπου παρέμεινε επί 196 ημέρες
Δεύτερη πτήση
Η δεύτερη του πτήση ξεκίνησε στις 7 Απριλίου 2007 ως μηχανικός πτήσης του Σογιούζ και ως διοικητής του πληρώματος του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού στο πρόγραμμα της 15ης αποστολής. Στις 9 Απριλίου 2007 το Σογιούζ TMA-10 αγκυροβόλησε στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, και το πλήρωμα ξεκινά τις εργασίες του στον σταθμό. Κατά τη διάρκεια της πτήσης ο Γιουρτσίχιν πραγματοποίησε τρεις διαστημικούς περιπάτους. Στις 30 Μαΐου 2007 διάρκειας 5 ωρών και 25 λεπτών. Στις 06 Ιουνίου 2007 οι αστροναύτες εγκατέστησαν επιπλέον το αντί-μετεωρικό πάνελ στο ρωσικό τμήμα του Δ.Δ.Σ. και αντικατέστησαν το παλιό καλώδιο με νέο. Οι εργασίες διήρκεσαν 5 ώρες 38 λεπτά. Στις 24 Ιουλίου 2007 τοποθέτησαν τη μονάδα «Πίρς», πλατφόρμα με τρία εμπορευματοκιβώτια του επιστημονικού εξοπλισμού και πραγματοποίησαν εργασίες για τη μονάδα «Ζβεζντά». Οι εργασίες διήρκεσαν 7 ώρες και 41 λεπτά. Επίσης ολοκλήρωσαν με επιτυχία τη διάλυση της δεξαμενής αμμωνίας. Στις 21 Οκτωβρίου 2007 με μια κάψουλα του πληρώματος του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού ο Όλεγκ Κότοφ και ο Γιουρτσίχιν, μαζί με τον πρώτο Μαλαισιανό αστροναύτη Μουζαφάρ Σουκόρ, προσγειώθηκαν στο βόρειο Καζακστάν. Λόγω της βλάβης στα καλώδια που συνδέουν το τηλεχειριστήριο για κάθοδο η κάψουλα προσγειώθηκε 70 χιλιόμετρα μακριά από την προγραμματισμένη θέση με αποτέλεσμα οι αστροναύτες να βιώσουν υπερφόρτωση των εννέα μονάδων.
Τρίτη πτήση
thumb|Ο Φιόντορ Γιουρτσίχιν στην τρίτη πτήση του. Έξοδος στο διάστημα, 23 Ιουλίου 2007.
Ξεκίνησε την τρίτη του πτήση στις 16 Ιουνίου 2010 ως διοικητής του διαστημικού οχήματος Σογιούζ TMA-19 προς τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό ως μηχανικός πτήσης για το πρόγραμμα της 24ης και 25ης κύριας αποστολής μαζί με τους αστροναύτες της NASA Ντάγκλας Ουίλοκ και Σάννον Ουώκερ. Στις 18 Ιουνίου 2010 το Σογιούζ TMA-19 συνδέθηκε με τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό και το πλήρωμα άρχισε τις εργασίες στο σταθμό. Κατά τη διάρκεια της πτήσης πραγματοποίησε δύο διαστημικούς περιπάτους. Στις 27 Ιουλίου 2010 επί 6 ώρες και 43 λεπτά. Στις 15 Νοεμβρίου 2010 και επί 6 ώρες και 27 λεπτά. Κατά την έξοδο στο διάστημα ο Γιουρτσίχιν και ο Μιχαήλ Κορνιένκο αντικατέστησαν την τηλεοπτική κάμερα στη μονάδα «Ζβεζντά». Κατά την έξοδο στο διάστημα των αστροναυτών ο Γιουρτσίχιν και ο Όλεγκ Σκρίποτσκα εγκατέστησαν τη μονάδα παροχής υπηρεσιών «Ζβεζντά» για να φιλοξενήσει τον επιστημονικό εξοπλισμό των ρωσικών και ευρωπαϊκών πειραμάτων. Στις 26 Νοεμβρίου 2010 το Σογιούζ TMA-19 αποσυνδέθηκε από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό και προσγειώθηκε με ασφάλεια στο Καζακστάν, 35 χιλιόμετρα νότια-ανατολικά της πόλης Αρκαλίκ. Η ημερομηνία προσγείωσης αναβλήθηκε 4 ημέρες νωρίτερα από το προγραμματισμένη, λόγω του κλεισίματος του εναέριου χώρου του Καζακστάν, εξαιτίας της Συνόδου Κορυφής του Ο.Α.Σ.Ε..
Τέταρτη πτήση
Η τέταρτη πτήση του Γιουρτσίχιν ως διοικητή του διαστημικού σκάφους Σογιούζ TMA-09M με την Κάρεν Νάϊμπέργκ (ΗΠΑ) και τον Λούκα Παρμιτάνο (Ιταλία) πραγματοποιήθηκε στις 29 Μαΐου 2013. Σε λιγότερο από 6 ώρες το διαστημόπλοιο αγκυροβόλησε στο "Δ.Δ.Σ.". Μετά από 163 ημέρες στο διάστημα επέστρεψε πίσω στη γη στις 11 Νοεμβρίου 2013.
Πέμπτη πτήση
Στις 1 έως 17 Νοεμβρίου 2016 ο Φιόντορ Γιουρτσίχιν, ο Τζακ Ντ. Φίσερ και ο Πάολο Νεσπόλι πραγματοποιούσαν στο κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ δοκιμασίες για την πτήση του έτους 2017. Η εκτόξευση πραγματοποιήθηκε τελικά στις 20 Απριλίου του 2017, η ώρα 10:13 π.μ. Ελλάδος από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στο Καζακστάν και στις 16:19 οι δυο κοσμοναύτες έφτασαν στον Δ.Δ.Σ. όπου παρέμειναν μέχρι την 3η Σεπτεμβρίου 2017.
Προσωπική ζωή
Ο Φιόντορ Γιουρτσίχιν-Γραμματικόπουλος διαμένει και εργάζεται στη Ρωσία. Είναι παντρεμένος με τη Λαρίσα Ανατόλιεβνα Γιουρτσιχίνα και έχει δύο κόρες.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί κοσμοναύτες Κατηγορία:Ρώσοι κοσμοναύτες Κατηγορία:Σοβιετικοί μηχανολόγοι μηχανικοί Κατηγορία:Ρώσοι μηχανολόγοι μηχανικοί Κατηγορία:Έλληνες μηχανολόγοι μηχανικοί Κατηγορία:Έλληνες της Σοβιετικής Ένωσης
Ανγκράπα
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Πολωνίας Κατηγορία:Ποταμοί της Ρωσίας Κατηγορία:Παραπόταμοι του Πρεγκόλια Κατηγορία:Διεθνείς ποταμοί της Ευρώπης
Εφετείο (Ελλάδα)
Προθεσμία έφεσης
Η προθεσμία της έφεσης κατά αποφάσεων πολιτικών Δικαστηρίων είναι 30 ημέρες από την επίδοση της πρωτόδικης απόφασης αν ο ενδιαφερόμενος ζει στην Ελλάδα σε γνωστή διεύθυνση ή 60 ημέρες αν αυτός ζει στο εξωτερικό ή έχει άγνωστο τόπο διαμονής.
Υπάρχουν περιπτώσεις που η προθεσμία έφεσης είναι συντομότερη. α) Στην περίπτωση των ασφαλιστικών νομής/κατοχής, η προθεσμία είναι 10 ημερών από την ημέρα επίδοσης της απόφασης (734§3 ΚΠολΔ), β) Στην περίπτωση της απόφασης παροχής κληρονομητηρίου, η προθεσμία είναι 20 ημερών από την ημέρα δημοσίευσης της απόφασης(824§1 ΚΠολΔ), γ) Στην περίπτωση της απόφασης περί την εκτέλεση προσωπικής κράτησης, η προθεσμία είναι 5 ημερών από την ημέρα δημοσίευσης της απόφασης(1054§2 ΚΠολΔ),
Λόγοι εφέσεως
Το εφετείο, επανεξετάζει την υπόθεση στα πλαίσια των λόγων της έφεσης, δηλαδή των πλημμελειών από τις οποίες θεωρεί ο εκκαλών ότι πάσχει η πρωτόδικη απόφαση. Μπορεί να προβληθούν τριών ειδών λόγοι εφέσεως.
Εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων
Λόγο έφεσης αποτελεί η κακή εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών όπως αυτά προκύπτουν από τα μέσα απόδειξης. Στην περίπτωση αυτή ο εκκαλών θεωρεί ότι το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο δεν εκτίμησε σωστά τα αποδεικτικά μέσα που προσκομίστηκαν στο Δικαστήριο (έγγραφα, μαρτυρικές καταθέσεις κλπ.) και κατέληξε σε εσφαλμένο συμπέρασμα σχετικά με κάποιο πραγματικό γεγονός που έχει ουσιώδη επιρροή στη δίκη και στη λύση της διαφοράς.
Εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου
Λόγο έφεσης αποτελεί επίσης και η λανθασμένη εφαρμογή του νόμου ή η εφαρμογή κατηργημένου ή άσχετου ως προς την δικαζόμενη υπόθεση νομοθετήματος.
Αναρμοδιότητα πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου
Λόγο έφεσης αποτελεί επίσης και η εκδίκαση της υπόθεσης από πρωτοβάθμιο δικαστήριο κατώτερο από αυτό που έπρεπε να είχε δικάσει τη διαφορά σύμφωνα με όσα ορίζει ο Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας. Π.χ. η υπόθεση εκδικάστηκε από το Μονομελές Πρωτοδικείο ενώ υπαγόταν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο. Αντίθετα, η εκδίκαση της υπόθεσης σε πρώτο βαθμό από ανώτερο Δικαστήριο από αυτό που θα έπρεπε, δεν αποτελεί λόγο έφεσης.
Διαδικασία ενώπιον του Εφετείου
Στο ακροατήριο του Εφετείου, η συζήτηση της υπόθεσης δεν είναι προφορική, δηλαδή δεν εξετάζονται νέοι μάρτυρες, ούτε και ακούγονται οι διάδικοι και οι πληρεξούσιοί τους. Μοναδική εξαίρεση αποτελούν οι εφέσεις που στρέφονται κατά αποφάσεων που εκδόθηκαν ερήμην ενός εκ των διαδίκων, δηλαδή όταν στον πρώτο βαθμό ένα από τους διαδίκους δεν εμφανίστηκε ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο και δικάστηκε ερήμην. Στην περίπτωση αυτή, η πρωτόδικη απόφαση εξαφανίζεται πλήρως και οι διάδικοι έχουν όλα τα δικαιώματα που είχαν στον πρώτο βαθμό και βεβαίως κυρίως το δικαίωμα να εξετάσουν μάρτυρες ενώπιον του Εφετείου.
Τρόπος παράστασης στα Πρωτοδικεία - Οι παρ' εφέταις δικηγόροι
Σε όλες τις υποθέσεις στο Εφετείο, οι διάδικοι είναι υποχρεωμένοι να παρίστανται και να ενεργούν οποιεσδήποτε διαδικαστικές πράξεις με δικηγόρο παρ'εφέταις, δηλαδή δικηγόρο διορισμένο σε οποιοδήποτε Εφετείο της Επικρατείας διαφορετικά δεν ακούγονται και θεωρούνται δικονομικά απόντες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δικαστικές αρχές
Θεοχάρης Κούγκας
Βιογραφικά στοιχεία
left|thumb|250px|Οι μακεδονομάχοι Μιχάλης Τσόντος, Ευάγγελος Φραγκιαδάκης, Θεοχάρης Κούγκας (2ος καθιστός από αριστερά), μαζί με συναγωνιστές τους, σε φωτογραφία του 1908. Ο Θεοχάρης Κούγκας γεννήθηκε στον Γηδά το 1870. Ήταν γιος του Πέτρου και της Ελισσάβετ. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους οπλαρχηγούς της Κεντρικής Μακεδονίας με επιβλητικό ανάστημα και σπουδαίες στρατιωτικές ικανότητες. Διακρίνονταν για το θάρρος και την αυτοθυσία του. Κατά τη διάρκεια του αγώνα τραυματίστηκε 7 φορές χωρίς ποτέ να καταβληθεί ή να εγκαταλείψει την προσφορά του στην πατρίδα. Ήταν ζωέμπορος και μετέφερε ζώα από την ελεύθερη Ελλάδα στη Μακεδονία.
1897–1902
Η δράση του ξεκίνησε το 1897 όταν του ανατέθηκε στη Λάρισα από τον τότε πρόεδρο της κοινότητας Πετρωτού Νικόλαο η μεταφορά πολεμοφοδίων στην Ημαθία. Μετέφερε τα πυρομαχικά από το Περιβόλι Φθιώτιδας σε κοφίνια με λεμόνια και τα πήγαινε στο Κλειδί στο σπίτι του Ράκου. Δραστηριοποιήθηκε στη λίμνη των Γιαννιτσών μαζί με τον συντοπίτη του Γεώργιο (Τζόλα) Περήφανο όπου εγκατέστησε τη θρυλική καλύβα Κούγκα (στη ΝΔ πλευρά). Στην καλύβα Κούγκα έδρασε μετέπειτα ο καπετάν Νικηφόρος (Ιωάννης Δεμέστιχας). Μαζί με τον Τζόλα Περήφανο προστάτευαν τους Έλληνες αλιείς από τους Βούλγαρους κομιτατζήδες. Το σώμα του αποτελούνταν από Ρουμλουκιώτες.
1903–1907
Το 1903 κατέφθασε για βοήθεια ο υπολοχαγός Κ. Μπουκουβάλας (καπετάν Πετρίλος). Το Νοέμβριο του 1904 ήρθε επίσης, ο Κρητικός Εμ. Κατσίγαρης, με τον οποίο πήρε μέρος σε πολλές συμπλοκές με Βουλγάρους. Στη συνέχεια ο Θεοχάρης Κούγκας με το σώμα του μετέβη στον Άγρα (Βλάδοβο) και στην Καρυδιά (Τέχοβο) προκειμένου να εξοντώσει όργανα του Βουλγαρικού κομιτάτου. Στις 27 Νοεμβρίου του 1904 το σώμα του Θεοχάρη Κούγκα συγκρούστηκε με εκατονταμελή ομάδα κομιτατζήδων στους Σαρακηνούς Αλμωπίας. Μετά από τετράωρη μάχη οι Βούλγαροι τράπηκαν σε φυγή. Στη συνέχεια επέστρεψε στη λίμνη των Γιαννιτσών, όπου με τον καπετάν Πετρίλο και τον Γεώργιο Γιώτα βοήθησαν να εξοντωθούν οι Βούλγαροι που δρούσαν στα γύρω χωριά: Άδενδρο (Κιρτζαλάρ), Παραλίμνη (Τσέκρι), Βραχιά (Καϊλί), Μικρό Μοναστήρι (Ζορμπάς) και Βαλτοχώρι (Σαρίτσα). Έτσι τα χωριά αυτά, καθώς επίσης και η Πέλλα, απαλλαγμένα από τη Βουλγαρική πίεση επανήλθαν στο Πατριαρχείο. Η δράση του μαζί με τον Γεώργιο (Γκόνο) Γιώτα στην περιοχή της λίμνης των Γιαννιτσών του απέδωσε (από κοινού με τον Γ. Γιώτα) το προσωνύμιο "Βουλγαροφάγοι" και έδωσε στην Ελληνική πλευρά το συγκρητικό πλεονέκτημα της άριστης γνώσης όλων των μυστικών περασμάτων της λίμνης. Ο Θεοχάρης Κούγκας ήταν αυτός που έπεισε τον Νικόλαο Πετρούση από το Μοναστηράκι Αλμωπίας να επανέλθει στην Ελληνική πλευρά. Το σώμα του συνεργάστηκε επίσης, με τον καπετάν Μωρογιάννη για την εξόντωση του κομιτατζή Μάρκωφ.
1908–1912
Το 1908 το σώμα του Θεοχάρη Κούγκα συμμετείχε στη μάχη της Πόλτσιστας Μοριχόβου εναντίον του Βούλγαρου Στόικο, όπου τραυματίστηκε από το σώμα του ο οπλίτης Μάρκου. Στη συνέχεια το Ελληνικό Αρχηγείο ανέθεσε στον καπετάν Γηδιώτη τις πιο επικίνδυνες αποστολές στο Μορίχοβο για την εξόντωση Βουλγάρων κομιτατζήδων που δρούσαν εκεί. Εκεί σε μάχη τραυματίστηκε ο ίδιος για πέμπτη φορά, σκοτώθηκαν 5 Έλληνες από το σώμα του και 6 Βούλγαροι κομιτατζήδες. Στην ομάδα του συμμετείχαν οι ακόλουθοι Γηδιώτες:
1912 – Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος
Κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο και ενώ ο Ελληνικός στρατός βρίσκονταν στη Βέροια προσέτρεξε προκειμένου να προσφέρει τις υπηρεσίες του. Έτσι οδήγησε το τμήμα του αξιωματικού Μαυρομιχάλη προς την Αλεξάνδρεια και πήρε μέρος στη μάχη για την κατάληψη των γεφυρών του Λουδία στις 20 Οκτωβρίου του 1912, όπου τραυματίστηκε για έκτη φορά. Κατά τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο συμμετέχει στη Μάχη Κιλκίς-Λαχανά, όπου τραυματίζεται για έβδομη φορά.
Τιμητική διάκριση
Τιμήθηκε από τον τότε υπουργό Στρατιωτικών Ελευθέριο Βενιζέλο κατόπιν διαταγής του βασιλιά Κωνσταντίνου με δίπλωμα και μετάλλιο (25 Μαΐου 1914) για τον ηρωισμό και την αυτοθυσία που επέδειξε στη μάχη των Γιαννιτσών κατά των Τούρκων, καθώς και στις μάχες Κιλκίς-Λαχανά.
Αναφορές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων
Ηλικία του σύμπαντος
Στη φυσική κοσμολογία η ηλικία του Σύμπαντος είναι ο χρόνος που έχει περάσει από τη Μεγάλη Έκρηξη μέχρι σήμερα. Η καλύτερη μέτρηση-υπολογισμός της ηλικία του Σύμπαντος, από τα δεδομένα του 2013 της διαστημικής αποστολής Planck, είναι 13 δισεκατομμύρια 798 εκατομμύρια έτη, συν ή πλην 37 εκατομμύρια έτη ή 4.354 δευτερόλεπτα. Αυτό με βάση το κοσμολογικό μοντέλο ΛCDM. . Το σφάλμα (αβεβαιότητα) των 37 εκατομμυρίων ετών έχει υπολογισθεί με βάση τη συμφωνία διαφορετικών ερευνητικών προγραμμάτων, όπως οι μετρήσεις της ακτινοβολίας υποβάθρου μικροκυμάτων από τον δορυφόρο Planck, την αποστολή Wilkinson Microwave Anisotropy Probe και άλλες διαστημικές αποστολές. Οι μετρήσεις της κοσμικής ακτινοβολίας υποβάθρου δίνουν τον χρόνο ψύξεως του Σύμπαντος που έχει περάσει από τη Μεγάλη `Εκρηξη, ενώ μετρήσεις του ρυθμού διαστολής του Σύμπαντος μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να υπολογισθεί η προσεγγιστική ηλικία του προεκτείνοντας προς τα πίσω στον χρόνο.
Ερμηνεία
Το μοντέλο ΛCDM (που προβλέπει την ύπαρξη κοσμολογικής σταθεράς Λ και ψυχρής σκοτεινής ύλης) περιγράφει την εξέλιξη του Σύμπαντος από μία πολύ ομοιογενή, καυτή και πυκνή αρχική κατάσταση στη σημερινή του κατάσταση κατά τη διάρκεια περίπου 13,8 δισεκατομμυρίων ετών κοσμολογικού χρόνου. Αυτό το πρότυπο ερμηνεύεται θεωρητικώς και υποστηρίζεται ισχυρώς από πρόσφατες παρατηρήσεις υψηλής ακριβείας όπως αυτές του WMAP. Αντιθέτως, οι θεωρίες για την προέλευση της αρχικής καταστάσεως παραμένουν στο επίπεδο της εικασίας. Αν το μοντέλο ΛCDM προεκταθεί προς τα πίσω από την αρχαιότερη καλώς κατανοητή κατάσταση, μέσα σε ένα ελάχιστο κλάσμα του δευτερολέπτου φθάνει σε μία κατάσταση βαρυτικής ανωμαλίας, τη λεγόμενη «Ανωμαλία της Μεγάλης Εκρήξεως». Αυτή η ανωμαλία δεν νοείται ως έχουσα κάποια φυσική σημασία με τη συνηθισμένη έννοια του όρου, αλλά είναι βολικό να μετράμε χρόνους «από τη Μεγάλη Έκρηξη», παρότι δεν ανταποκρίνονται σε έναν φυσικώς μετρήσιμο χρόνο. Για παράδειγμα, «10−6 δευτερόλεπτο μετά τη Μεγάλη Έκρηξη» είναι καλώς ορισμένη «εποχή» στην εξέλιξη του Σύμπαντος, ενώ αν αναφερόμασταν στην ίδια εποχή ως «πριν από 13,8 δισεκατομμύρια έτη μείον 10−6 δευτερόλεπτο», η ακρίβεια της σημασίας θα χανόταν επειδή το απειροελάχιστο δεύτερο χρονικό διάστημα απορροφάται από το σφάλμα στην εκτίμηση του πρώτου.
Παρότι θεωρητικώς το Σύμπαν μπορεί να έχει μία μακρότερη ιστορία, η Διεθνής Αστρονομική Ένωση χρησιμοποιεί σήμερα τον όρο «ηλικία του Σύμπαντος» για να δηλώσει τη διάρκεια της διαστολής του μοντέλου ΛCDM, ή ισοδύναμα τον χρόνο που έχει διαρρεύσει από τη Μεγάλη Έκρηξη στο παρατηρήσιμο σύμπαν.
Παρατηρησιακά όρια
Επειδή το Σύμπαν πρέπει να είναι τουλάχιστον τόσο παλιό όσο το παλαιότερο πράγμα που βρίσκεται μέσα του, υπάρχουν αστρονομικές παρατηρήσεις που θέτουν κάτω όριο στην ηλικία του Σύμπαντος: Αυτές περιλαμβάνουν τη θερμοκρασία των ψυχρότερων λευκών νάνων αστέρων, οι οποίοι βαθμιαία ψύχονται καθώς γηράσκουν, και το αμυδρότερο σημείο τερματισμού της Κύριας Ακολουθίας των αστέρων σε αστρικά σμήνη (οι αστέρες μικρότερης μάζας περνούν πολύ περισσότερο χρόνο στην Κύρια Ακολουθία, οπότε οι αστέρες με τη μικρότερη μάζα που έχουν εξελιχθεί πέρα από την Κύρια Ακολουθία θέτουν μία ελάχιστη ηλικία).
Κοσμολογικές παράμετροι
thumb|405px|Η ηλικία του Σύμπαντος μπορεί να βρεθεί δια του προσδιορισμού της σταθεράς του Χαμπλ σήμερα και προεκτείνοντας πίσω στον χρόνο με την παρατηρούμενη τιμή της παραμέτρου πυκνότητας (Ω). Πριν την ανακάλυψη της σκοτεινής ενέργειας, πιστευόταν ότι το Σύμπαν κυριαρχείται από την ύλη, δηλ. το Ω αντιστοιχούσε στο Ωm, όπως σε αυτή τη γραφική παράσταση. Το [[επιταχυνόμενο Σύμπαν έχει τη μεγαλύτερη ηλικία, ενώ το Σύμπαν της «Μεγάλης Σύνθλιψης» (Big Crunch universe) έχει τη μικρότερη.]] thumb|405px|Η τιμή του παράγοντα διορθώσεως της ηλικίας F παριστάνεται εδώ ως συνάρτηση δύο κοσμολογικών παραμέτρων: τη σημερινή μερική πυκνότητα ύλης Ωm και την «πυκνότητα» της κοσμολογικής σταθεράς ΩΛ. Οι τιμές αυτών των παραμέτρων που παρέχουν την καλύτερη συμφωνία παρατίθενται άνω αριστερά, ενώ το κυριαρχούμενο από ύλη Σύμπαν δείχνεται από το άστρο κάτω δεξιά.
Το πρόβλημα του προσδιορισμού της ηλικίας του Σύμπαντος είναι στενά συνδεδεμένο με το πρόβλημα του προσδιορισμού των τιμών των κοσμολογικών παραμέτρων. Σήμερα αυτός γίνεται κυρίως στα πλαίσια του μοντέλου ΛCDM, κατά το οποίο το Σύμπαν περιέχει συνηθισμένη (βαρυονική) ύλη, ψυχρή σκοτεινή ύλη, ακτινοβολία φωτονίων και νετρίνων, καθώς και μία κοσμολογική σταθερά. Οι συμβολές των παραπάνω στη σημερινή πυκνότητα ενέργειας του Σύμπαντος δίνονται από τις παραμέτρους πυκνότητας Ωm, Ωr και ΩΛ αντιστοίχως. Το πλήρες μοντέλο ΛCDM περιγράφεται κι από άλλες παραμέτρους, αλλά για τον σκοπό του υπολογισμού της ηλικίας του Σύμπαντος αυτές οι τρεις, μαζί με τη σταθερά του Χαμπλ H_0, είναι οι σημαντικότερες.
Αν υπάρχουν ακριβείς μετρήσεις αυτών των παραμέτρων, η ηλικία του Σύμπαντος μπορεί να προσδιορισθεί με χρήση της εξισώσεως Friedmann. Αυτή η εξίσωση συνδέει τον ρυθμό μεταβολής του παράγοντα κλίμακας a(t) με το περιεχόμενο ύλης του Σύμπαντος. Αντιστρέφοντας αυτή τη σχέση, μπορούμε να υπολογίσουμε τη μεταβολή του χρόνου ανά μεταβολή του παράγοντα κλίμακας και έτσι να υπολογίσουμε τη συνολική ηλικία του Σύμπαντος με ολοκλήρωση αυτής της σχέσεως. Η ηλικία t0 δίνεται τότε από μία έκφραση της μορφής όπου H_0 είναι η σταθερά του Χαμπλ και η συνάρτηση F εξαρτάται μόνο από την επιμέρους συνεισφορά στο ενεργειακό περιεχόμενο του Σύμπαντος που προέρχεται από διάφορες συνιστώσες. Το πρώτο σχόλιο σχετικά με αυτή τη μαθηματική σχέση είναι ότι η σταθερά ή παράμετρος του Χαμπλ είναι αυτή που ελέγχει την ηλικία του Σύμπαντος, με μία διόρθωση που προκύπτει από το περιεχόμενό του σε ύλη και ενέργεια. Επομένως, μία χονδρική εκτίμηση της ηλικίας του Σύμπαντος προέρχεται από τον λεγόμενο χρόνο Χαμπλ, το αντίστροφο της σταθεράς του Χαμπλ. Με την τιμή της H_0 γύρω στα 68 km/s/Mpc, ο χρόνος Χαμπλ αποτιμάται στα 1/H_0 = 14,4 δισεκατομμύρια έτη.
Για έναν ακριβέστερο υπολογισμό πρέπει να υπολογίσουμε τον διορθωτικό παράγοντα F. Στη γενική περίπτωση αυτό πρέπει να γίνει αριθμητικώς. Τα αποτελέσματα για μία περιοχή τιμών των κοσμολογικών παραμέτρων φαίνονται στο σχήμα. Για τις τιμές της αποστολής Planck values (Ωm, ΩΛ) = (0,3086, 0,6914) υπολογίζεται F = 0,956. Για ένα επίπεδο Σύμπαν χωρίς κοσμολογική σταθερά (Λ = 0), που αντιστοιχεί στο άστρο κάτω δεξιά στο σχήμα, F = 2/3, δηλαδή αισθητά μικρότερο, και συνεπώς το Σύμπαν είναι μικρότερης ηλικίας για την ίδια τιμή της σταθεράς του Χαμπλ. Για τον υπολογισμό αυτό, η Ωr κρατιέται σταθερή (περίπου το ισοδύναμο για τη διατήρηση της θερμοκρασίας του κοσμικού υποβάθρου μικροκυμάτων σταθερής) και η παράμετρος της καμπυλότητας της πυκνότητας ρυθμίζεται από την τιμή των άλλων τριών.
Εκτός από την αποστολή Planck, η WMAP διεδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην εξεύρεση μιας ακριβούς ηλικίας για το Σύμπαν, παρότι χρειάζονταν και άλλες μετρήσεις για μία ακριβή τιμή. Οι μετρήσεις της ακτινοβολίας του κοσμικού υποβάθρου μικροκυμάτων είναι πολύ χρήσιμες για τον περιορισμό των δυνατών τιμών της πυκνότητας ύλης Ωm και της παραμέτρου καμπυλότητας Ωk. . Δεν είναι το ίδιο ευαίσθητες άμεσα στην ΩΛ επειδή, εκτός των άλλων η κοσμολογική σταθερά γίνεται σημαντική μόνο σε μικρές μετατοπίσεις προς το ερυθρό. Οι ακριβέστεροι προσδιορισμοί της σταθεράς του Χαμπλ H0 προέρχονται σήμερα από υπερκαινοφανείς αστέρες τύπου Ia. Ο συνδυασμός αυτών των μετρήσεων οδηγεί στη γενικώς παραδεκτή τιμή για την ηλικία του Σύμπαντος που αναφέρθηκε στην αρχή του λήμματος.
Η ύπαρξη της κοσμολογικής σταθεράς Λ καθιστά το Σύμπαν «γηραιότερο» με σταθερές τις τιμές των άλλων παραμέτρων. Αυτό είναι σημαντικό, καθώς πριν γίνει παραδεκτή η Λ, το πρότυπο της Μεγάλης Εκρήξεως αντιμετώπιζε δυσκολίες στο να ερμηνεύσει το γιατί τα σφαιρωτά σμήνη, ακόμα και στον δικό μας Γαλαξία, εμφανίζονταν να είναι σημαντικά γηραιότερα από την ηλικία του Σύμπαντος όπως αυτή υπολογιζόταν από τη σταθερά του Χαμπλ με το Σύμπαν να θεωρείται ότι αποτελείται μόνο από ύλη. Η εισαγωγή της κοσμολογικής σταθεράς επιτρέπει τον υπολογισμό ηλικιών του Σύμπαντος μεγαλύτερων από αυτές των σφαιρωτών σμηνών, ενώ εξηγεί και άλλα χαρακτηριστικά που ήταν ανεξήγητα για το κοσμολογικό μοντέλο της «ύλης μόνο».
Η αποστολή WMAP
Η διαστημική αποστολή της NASA Wilkinson Microwave Anisotropy Probe (WMAP) με τη συλλογή δεδομένων της από παρατηρήσεις εννέα ετών, που δημοσιεύθηκε το 2012, έδωσε μία εκτίμηση της ηλικίας του Σύμπαντος στα 13,772 ± 0,059 δισεκατομμύρια έτη.
Ωστόσο, αυτή η ηλικία βασίζεται στην παραδοχή ότι το πρότυπο (μοντέλο) του υπολογισμού είναι σωστό. Διαφορετικές μέθοδοι εκτιμήσεως της ηλικίας του Σύμπαντος θα μπορούσαν να δώσουν διαφορετικές ηλικίες. Π.χ. υποθέτοντας ένα πρόσθετο υπόβαθρο από σχετικιστικά σωμάτια μπορούμε να δεκαπλασιάσουμε το σφάλμα στα όρια ηλικίας που θέτει η WMAP.
Η αποστολή Planck
Το 2013 ομάδα της διαστημικής αποστολής Planck του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος έδωσε μία εκτίμηση για την ηλικία του Σύμπαντος 13,82 δισεκατομμύρια έτη , ελαφρώς μεγαλύτερη, αλλά εντός των περιθωρίων σφάλματος της τιμής των δεδομένων από την αποστολή WMAP. Συνδυάζοντας τα δεδομένα της αποστολής Planck με αυτά προηγούμενων διαστημικών αποστολών, η βέλτιστη εκτίμηση της της ηλικίας του Σύμπαντος είναι 13,798 ± 0,037 δισεκατομμύρια έτη.
Ιστορία
Οι πρώτες επιστημονικές θεωρίες που υπεδείκνυαν ότι η ηλικία του Σύμπαντος θα πρέπει να είναι πεπερασμένη ήταν οι θερμοδυναμικές, που τυποποιήθηκαν στα μέσα του 19ου αιώνα. Η έννοια της εντροπίας υπαγορεύει ότι, αν το Σύμπαν (ως κλειστό σύστημα) είχε άπειρη ηλικία, τότε το καθετί μέσα του θα είχε την ίδια ακριβώς θερμοκρασία, και άρα δεν θα υπήρχαν λάμποντες αστέρες και ζωή. Καμιά επιστημονική εξήγηση για την αντίφαση αυτή δεν προσφέρθηκε τότε. Το 1915 ο Άλμπερτ Αϊνστάιν δημοσίευσε τη γενική θεωρία της σχετικότητας και το 1917 κατασκεύασε το πρώτο κοσμολογικό μοντέλο που βασιζόταν επάνω της. Προκειμένου να παραμείνει πιστός σε ένα σταθερό Σύμπαν, ο Αϊνστάιν προσέθεσε στις εξισώσεις του αυτό που αργότερα αποκλήθηκε κοσμολογική σταθερά. Ωστόσο, ήδη το 1922, χρησιμοποιώντας τη γενική σχετικότητα, ο Αλεξάντερ Φρήντμαν και ανεξάρτητα 5 χρόνια αργότερα ο Ζορζ Λεμαίτρ, απέδειξαν ότι το Σύμπαν είναι αδύνατον να παραμένει στατικό και ότι πρέπει είτε να διαστέλλεται, είτε να συστέλλεται. Το μοντέλο του Αϊνστάιν για ένα στατικό Σύμπαν αποδείχθηκε εξάλλου ασταθές από τον Άρθουρ Έντινγκτον.
Η πρώτη ευθεία παρατηρησιακή ένδειξη ότι το Σύμπαν έχει πεπερασμένη ηλικία προήλθε από τις μετρήσεις «ταχυτήτων απομακρύνσεως», πρώτα από τον Vesto Slipher, σε συνδυασμό με αυτές των αποστάσεων των «νεφελωμάτων» (γαλαξιών) από τον Έντγουιν Χαμπλ σε ένα έργο που δημοσιεύθηκε το 1929. Ο Χαμπλ και άλλοι ερευνητές προσδιόρισαν ότι το φως των μακρινών γαλαξιών παρουσίαζε μία μετατόπιση προς το ερυθρό, φανερή σε όλες τις φασματικές γραμμές του, η οποία οφειλόταν προφανώς στο φαινόμενο Ντόπλερ, υποδεικνύοντας έτσι ότι αυτοί οι γαλαξίες απομακρύνονταν από τη Γη. Επιπροσθέτως, όσο μακρύτερα φαίνονταν να βρίσκονται αυτοί οι γαλαξίες, τόσο μεγαλύτερη ήταν η μετατόπιση προς το ερυθρό και άρα η ταχύτητα της απομακρύνσεως. Αυτή ήταν η πρώτη άμεση απόδειξη ότι το Σύμπαν δεν ήταν στατικό, αλλά διαστελλόμενο. Η πρώτη εκτίμηση της ηλικίας του ήταν ο υπολογισμός τού πότε όλοι οι γαλαξίες πρέπει να άρχισαν να απομακρύονται από το ίδιο σημείο. Η αρχική τιμή του Χαμπλ για την ηλικία του Σύμπαντος ήταν πολύ μικρή, καθώς οι γαλαξίες πιστευόταν ότι βρίσκονταν πολύ εγγύτερα από όσο βρέθηκε από μεταγενέστερες παρατηρήσεις.
Ωστόσο ο Σάντατζ, όπως και ο Αϊνστάιν, δεν πίστευε εκείνη την εποχή τα ίδια τα δικά του αποτελέσματα. Η τιμή του για την ηλικία του Σύμπαντος ήταν υπερβολικά μικρή για να μπορεί να συμφιλιωθεί με τα 25 δισεκατομμύρια έτη που πίστευαν τότε ότι ήταν η ηλικία των γηραιότερων παρατηρούμενων αστέρων. Ο Σάντατζ και άλλοι αστρονόμοι επανέλαβαν αυτές τις μετρήσεις αρκετές φορές, προσβλέποντας στη μείωση της σταθεράς του Χαμπλ και στη συνακόλουθη αύξηση της προκύπτουσας ηλικίας του Σύμπαντος. Ο Σάντατζ έφθασε να προτείνει και νέες θεωρίες κοσμογονίας για να ερμηνεύσει αυτή την ασυμφωνία. Το ζήτημα επιλύθηκε τελικώς από βελτιώσεις στα θεωρητικά πρότυπα που χρησιμοποιούνταν για την εκτίμηση των ηλικιών των αστέρων. Το 2013, με χρήση των τελευταίων δεδομένων για την αστρική εξέλιξη, η εκτιμώμενη ηλικία του γηραιότερου γνωστού αστέρα είναι 14,46 ± 0,8 δισεκατομμύρια έτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ηλικια Ηλικια Κατηγορία:Μεγάλη Έκρηξη