cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρόγραμμα Σογιούζ
Το σκάφος
Το σκάφος Σογιούζ, όπως και τα περισσότερα σοβιετικά, είναι παράδειγμα απλότητας και πρακτικότητας στη σχεδίαση, κάτι που του εξασφάλισε και τη μακροβιότητα και αξιοπιστία του. Προσφέρει 1,5 φορές το χώρο διαβίωσης του αμερικανικού Απόλλων, έχοντας μικρότερο συνολικό βάρος. Αποτελείται από τρία κυρίως τμήματα. Ένα σχεδόν σφαιρικό, τροχιακό τμήμα που χρησιμοποιείται ως θάλαμος αποσυμπίεσης και σύνδεσης με άλλα οχήματα ή διαστημικούς σταθμούς. Ένα τμήμα σε σχήμα καμπάνας, που αποτελεί το όχημα επανεισόδου και μπορεί να μεταφέρει τρία άτομα. Τέλος στο πίσω μέρος βρίσκεται ένα τρίτο τμήμα, το τμήμα οργάνων, στο οποίο βρίσκονται τα περισσότερα συστήματα και δεξαμενές καυσίμων και αέρα. Το τροχιακό τμήμα και το τμήμα οργάνων απορρίπτονται στο διάστημα και καίγονται στην ατμόσφαιρα. Το τμήμα επανόδου προσγειώνεται με τη βοήθεια αλεξιπτώτων και μικρών ανασχετικών πυραύλων που πυροδοτούνται σε μικρό ύψος από το έδαφος.
Το Σογιούζ εκτοξεύεται με τον πύραυλο-φορέα Σογιούζ, που αποτελεί εξέλιξη του πυραύλου Βοσχόντ με την προσθήκη ενός επιπλέον ορόφου.
Πρώτη γενιά
Τα σκάφη Σογιούζ μπορούν να καταταχθούν σε σχεδιαστικές γενιές. Τα Σογιούζ 1 έως 11 (1967-1971) ήταν οχήματα πρώτης γενιάς, που μπορούσαν να μεταφέρουν έως τρία άτομα στο τμήμα επανεισόδου, χωρίς διαστημικές στολές λόγω έλλειψης χώρου. Οι στολές χρησιμοποιούνταν μόνο για εξωοχηματική δραστηριότητα και απορρίπτονταν μαζί με το τροχιακό τμήμα. Ξεχώριζαν από τις μη ευθύγραμμες φωτοσυλλεκτικές επιφάνειες και από τη χρήση του συστήματος "Ίγκλα" για την αυτόματη σύνδεση στο διάστημα, που απαιτούσε κεραίες ραντάρ. Τα πρώτα εννιά σκάφη δεν είχαν θυρίδα απευθείας σύνδεσης μεταξύ σκαφών, και οι μετακινήσεις των πληρωμάτων από το ένα σκάφος στο άλλο γίνονταν με διαστημικό περίπατο, και χρησιμοποιώντας το τροχιακό τμήμα ως θάλαμο αποσυμπίεσης.
Το πορθμείο Σογιούζ
Μετά το ατύχημα του Σογιούζ 11, το 1971, όπου τρεις κοσμοναύτες έχασαν τη ζωή τους από αποσυμπίεση, η σχεδίαση των σκαφών άλλαξε. Η πιο σημαντική μεταβολή ήταν ότι τώρα το πλήρωμα θα φορούσε διαστημικές στολές σε όλη τη διάρκεια της αποστολής. Η ικανότητα μεταφοράς ατόμων μειώθηκε από τρία σε δυο· η τρίτη θέση καταλήφθηκε από ένα σύστημα υποστήριξης ζωής. Επίσης καταργήθηκαν τα φωτοηλεκτρικά και το σκάφος χρησιμοποιούσε μπαταρίες. Ο τύπος αυτός χρησιμοποιήθηκε από το 1973 μέχρι το 1981 και εξυπηρέτησε τους σταθμούς Σαλιούτ.
Χρησιμοποιώντας τις παρατηρήσεις τους κατά τη διάρκεια της κοινής αμερικανορωσικής αποστολής Απόλλο-Σογιούζ, οι Σοβιετικοί απλοποίησαν και εκσυγχρόνισαν τη σχεδίαση των Σογιούζ. Ο νέος τύπος ήταν το Σογιούζ-Τ, με δυνατότητα μεταφοράς τριών ατόμων με στολές. Επίσης επέστρεψαν και οι επιφάνειες συλλογής ηλιακής ενέργειας. Ο τύπος χρησιμοποιήθηκε από το 1976 ως το 1986.
Σογιούζ ΤΜ και ΤΜΑ
Το Σογιούζ-ΤΜ ήταν η τέταρτη γενιά σκαφών (1986-2003) και χρησιμοποιήθηκε για τη μεταφορά από και προς το διαστημικό σταθμό Μιρ. Πέρα από άλλες βελτιώσεις διέθετε και καινούργιο, πιο έξυπνο σύστημα σύνδεσης με το σταθμό, το "Κουρς" (πορεία).
Το Σογιούζ-ΤΜΑ, που μπήκε σε χρήση το 2003, είναι η τελευταία παραλλαγή και χρησιμοποιείται για τη συγκοινωνία με το Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Διαθέτει περισσότερο χώρο και περισσότερες ανέσεις για το πλήρωμα.
Προγκρές
Τέλος το Προγκρές είναι παραλλαγή του Σογιούζ για τη μεταφορά υλικών και εφοδίων στο διάστημα. Η κάψουλα επανόδου έχει μετατραπεί σε αποθηκευτικό χώρο, και λείπουν τα συστήματα που έχουν να κάνουν με το χειρισμό και την υποστήριξη της ζωής του πληρώματος.
Σκάφη Σογιούζ χρησιμοποιήθηκαν στα πλαίσια του προγράμματος Ζοντ, για πτήσεις γύρω από τη Σελήνη με επιστροφή. Μετέφεραν κυρίως πειραματόζωα και χρησιμοποιούσαν διαφορετική τεχνική επανεισόδου στην ατμόσφαιρα. Δεν διέθεταν το τροχιακό διαμέρισμα των υπόλοιπων Σογιούζ.
Αρκετές επίσης ήταν και οι στρατιωτικές παραλλαγές που σχεδιάστηκαν, χωρίς όμως να πραγματοποιηθούν.
Νόρθμπρουκ (νησί)
Η νήσος Νόρθμπρουκ (ρωσικά: Нортбрук) είναι ρωσικό νησί στον Αρκτικό ωκεανό και ειδικότερα νησί του αρχιπελάγους της γης του Φραγκίσκου Ιωσήφ. Έχει έκταση 289 τετραγωνικά χιλιόμετρα και το ψηλότερο σημείο του νησιού βρίσκεται σε ύψος 344 μέτρων. Το νησί πήρε το όνομα του από τον Βρετανό Τόμας Μπέιρινγκ, πρώτο κόμη του Νόρθμπρουκ και πρόεδρο της Βασιλικής Γεωγραφικής Εταιρείας. Διοικητικά ανήκει στην περιφέρεια Αρχάγγελσκ.
Κατηγορία:Περιφέρεια Αρχάγγελσκ Κατηγορία:Νησιά της Ρωσίας
Κατάλογος επεισοδίων του Μπομπ Σφουγγαράκη
μικρογραφία|δεξιά|270px|Το λογότυπο της σειράς. Η αμερικανική τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων Μπομπ Σφουγγαράκης, στην Ελλάδα προβλήθηκε για πρώτη φορά την 1η Μαΐου του 1999 στο Nickelodeon, τοποθετείται στην υποθαλάσσια πόλη του Βυθού του Μπικίνι. Η σειρά δημιουργήθηκε από τον Στίβεν Χίλενμπεργκ. Σε αυτή πρωταγωνιστεί ένα πλήθος θαλάσσιων πλασμάτων με ανθρώπινη συμπεριφορά, που απαρτίζεται από τους: Μπομπ Σφουγγαράκη, Πάτρικ Αστέρη, Καλαμάρη Πλοκάμια, Ευγένιο Καβούρη, Σάντυ Φουντούκη, Γκάρι το Σαλιγκάρι και Πλαγκτόν και Κάρεν ως κυρίους χαρακτήρες. Ο πρωταγωνιστής Μπομπ Σφουγγαράκης είναι ένα υπεραισιόδοξο σφουγγάρι που ενοχλεί τους υπόλοιπους χαρακτήρες και εργάζεται ως μάγειρας στο ταχυφαγείο Τραγανός Κάβουρας. Η σειρά αυτή είχε τόση επιτυχία που από τον πρώτο μήνα που προβλήθηκε ξεπέρασε τους 1,9 εκατομμύρια τηλεθεατές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπομπ Σφουγγαράκης Μπομπ
940
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 940 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Επαρχία Μπομπίρουα
Η Επαρχία Μπομπίρουα (Bobirwa) είναι μια επαρχία της Κεντρικής Περιφέρειας στη Μποτσουάνα. Πρωτεύουσα είναι η Μπομπονόνγκ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Επαρχίες της Μποτσουάνα Κατηγορία:Κεντρική Περιφέρεια (Μποτσουάνα)
Γιέλγκαβα
Δημογραφικά στοιχεία
Εθνοτική σύνθεση της Γιέλγκαβα, την 1 Ιανουαρίου του 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λετονίας
943
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 943 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Επαρχία Λεμπιάζγιε
Η επαρχία Λεμπιάζγιε (Лебяжі ауданы) είναι μια επαρχία στην περιφέρεια Παβλοντάρ στο βόρειο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο της περιοχής το χωριό Ακκού. Πληθυσμός: 13,798 (εκτίμηση 2013) 14,593 (απογραφή 2009) 19,653 (απογραφή 1999).
Παραπομπές
Λεμπιαζγιε
Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος
Γεννήθηκε στην Κολωνία της Δυτικής Γερμανίας, μεγάλωσε στη Καβάλα και σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου της Θεσσαλονίκης. Τελείωσε το Φιλολογικό Τμήμα της Σχολής με κατεύθυνση τους τομείς της Κλασικής Φιλολογίας και της Νεότερης Ελληνικής και Μεσαιωνικής Φιλολογίας.
Διδάσκει Ελληνικά, Φιλοσοφία και Λατινικά στο Πρώτο Λύκειο του Αμερικανικού Κολεγίου Ανατόλια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες μυθιστοριογράφοι
Σκοτεινός θάλαμος
Χρησιμοποιώντας κάτοπτρα, είναι δυνατόν το είδωλο να μην είναι ανεστραμμένο αλλά ορθό. Μία άλλη πιο φορητή έκδοση είναι ένα κουτί με ένα κάτοπτρο υπό γωνία που προβάλει πάνω σε χαρτί αντιγραφής το οποίο έχει τοποθετηθεί στο γυάλινο πάνω μέρος του κουτιού. Η εικόνα αυτή βλέποντάς την από πίσω είναι και σε αυτή την περίπτωση ορθή. Όσο μικραίνουμε την οπή, το είδωλο γίνεται πιο ευκρινές, αλλά και πιο σκοτεινό. Ωστόσο, όταν η οπή γίνει πολύ μικρή, η ευκρίνεια επιδεινώνεται λόγω περίθλασης. Κάποιοι «σκοτεινοί θάλαμοι» χρησιμοποιούν έναν φακό αντί για οπή, ούτως ώστε το διάφραγμα ανοίγματος να είναι μεγαλύτερο, δίνοντας μεγαλύτερη φωτεινότητα και διατηρώντας παράλληλα την εστίαση.
Ιστορία
Ο «σκοτεινός θάλαμος» είναι γνωστός από την εποχή του Mozi και του Αριστοτέλη. Η πρώτη αναφορά στην αρχή λειτουργίας του «σκοτεινού θαλάμου» έγινε από τον Mozi (Mo - Ti) (470 - 390 π.Χ.), έναν Κινέζο φιλόσοφο και ιδρυτή του μοϊσμού (Mohism). Ο Mozi αναφέρει τη διάταξη αυτή ως «πλάκα συλλογής» ή «κλειδωμένο δωμάτιο θησαυρού». Ο Έλληνας φιλόσοφος Αριστοτέλης (384-322 π.Χ.) κατανόησε την οπτική αρχή του «σκοτεινού θαλάμου». Κατά τη διάρκεια μίας έκλειψης Ηλίου και καθώς ο Ήλιος ήταν μερικώς καλυμμένος, παρατήρησε το σχήμα ημισελήνου του Ηλίου που προβαλλόταν στο έδαφος μέσα από τις τρύπες από ένα κόσκινο και μέσα από τα κενά μεταξύ των φύλλων ενός πλάτανου. Τον 4ο αιώνα π.Χ., ο Αριστοτέλης σημείωσε ότι «το φως του ήλιου που ταξιδεύει μέσα από μικρά ανοίγματα ανάμεσα στα φύλλα ενός δέντρου, τις τρύπες από ένα κόσκινο, τα ανοίγματα από αντικείμενα καλαθοπλεκτικής, ακόμη και τα διασταυρούμενα δάχτυλα, δημιουργεί κυκλικές κηλίδες του φωτός στο έδαφος». Στην «Οπτική» του Ευκλείδη (περ. 300 π.Χ.) ο «σκοτεινός θάλαμος» παρουσιάζεται σαν μια απόδειξη ότι το φως ταξιδεύει σε ευθεία γραμμή. Τον 4ο αιώνα, ο Έλληνας λόγιος Θέων ο Αλεξανδρεύς παρατήρησε ότι «το φως των κεριών που περνά μέσα από μία οπή θα δημιουργήσει μία φωτεινή κηλίδα σε μια οθόνη που είναι ευθυγραμμισμένη με την οπή και το κέντρο του κεριού».
Τον 6ο αιώνα, ο Βυζαντινός μαθηματικός και αρχιτέκτονας Ανθέμιος ο Τραλλιανός (διάσημος για το σχεδιασμό του ναού της Αγίας Σοφίας), χρησιμοποίησε ένα είδος «σκοτεινού θαλάμου» στα πειράματά του. Τον 9ο αιώνα, ο Αλ κίντι ( Alkindus ) απέδειξε ότι «το φως από τη δεξιά πλευρά της φλόγας του κεριού περνάει μέσα από το άνοιγμα και καταλήγει στην αριστερή πλευρά της οθόνης, ενώ το φως από την αριστερή πλευρά της φλόγας περνάει το άνοιγμα και καταλήγει στη δεξιά πλευρά της οθόνης».
Ο Αλχαζέν έδωσε την πρώτη σαφή περιγραφή και ανάλυση, και εφηύρε το «σκοτεινό θάλαμο» και την κάμερα οπής. Ενώ ο Αριστοτέλης, ο Θέων ο Αλεξανδρεύς, ο Αλ κίντι και ο Κινέζος φιλόσοφος Mozi είχαν περιγράψει νωρίτερα τα αποτελέσματα μίας «σημειακής» πηγής φωτός που περνά μέσα από μία οπή, κανένας από αυτούς δεν πρότεινε ότι αυτό που προβάλλεται στην οθόνη αποτελεί το είδωλο των αντικειμένων που βρίσκονται από την άλλη πλευρά του ανοίγματος. Ο Αλχάζεν ήταν ο πρώτος που το απέδειξε με ένα πείραμα, όπου πολλές διαφορετικές πηγές φωτός ήταν τοποθετημένες σε μία μεγάλη περιοχή. Ήταν επομένως ο πρώτος που πρόβαλλε με επιτυχία μία ολόκληρη εικόνα σε μία οθόνη με χρήση του «σκοτεινού θαλάμου».
Στη δυναστεία των Σονγκ, ο Κινέζος επιστήμονας Shen Kuo (1031-1095) πειραματίστηκε με ένα «σκοτεινό θάλαμο», και ήταν ο πρώτος που εφήρμοσε γεωμετρικά και ποσοτικά χαρακτηριστικά σε αυτόν, στο βιβλίο του «The Dream Pool Essays» (1088 μ.Χ.). Ωστόσο, ο Shen Kuo αναφέρθηκε στο γεγονός ότι το «Miscellaneous Morsels from Youyang», που γράφτηκε περίπου το 840 μ.Χ. από τον Duan Chengshi († 863) κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Τανγκ (618-907), αναφέρεται στην αναστροφή του ειδώλου μίας κινεζικής παγόδας δίπλα στη θάλασσα. Στην πραγματικότητα, ο Shen δεν ισχυρίζεται πουθενά ότι ο ίδιος ήταν ο πρώτος που πειραματίστηκε με μία τέτοια συσκευή. Αναφερόμενος λοιπόν στο παραπάνω βιβλίο, στο οποίο η αναστροφή του ειδώλου της παγόδας αποδίδεται στη θάλασσα, σχολιάζει ότι αυτό είναι ανοησία. Διατυπώνει ότι είναι αποτέλεσμα μίας φυσιολογικής αρχής κατά την οποία «το είδωλο αντιστρέφεται μετά το πέρασμα μέσα από την μικρή οπή». Στην Αγγλία, το 13ο αιώνα, ο Ρότζερ Μπέικον περιέγραψε τη χρήση ενός «σκοτεινού θαλάμου» για την ασφαλή παρατήρηση ηλιακών εκλείψεων. Στο τέλος του 13ου αιώνα, ο Arnaldus de Villa Nova χρησιμοποίησε τον «σκοτεινό θάλαμο» για να προβάλει ζωντανές παραστάσεις για ψυχαγωγία. Η δυνατότητα χρήσης του «σκοτεινού θαλάμου» ως σχεδιαστικό βοήθημα μπορεί να ήταν γνωστό στους καλλιτέχνες ήδη από τον 15ο αιώνα. Ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι (1452-1519 μ.Χ.), περιέγραψε τον «σκοτεινό θάλαμο» στο Codex Atlanticus. Το «Oculus Artificialis Teledioptricus Sive Telescopium» του Johann Zahn, το οποίο δημοσιεύθηκε το 1685, περιέχει πολλές περιγραφές και διαγράμματα, εικόνες και σκίτσα τόσο του «σκοτεινού θαλάμου» όσο και του «μαγικού φαναριού».
Πιστεύεται ότι ο Τζιοβάννι ντε λα Πόρτα (Giambattista della Porta) ήταν αυτός που τελειοποίησε τον «σκοτεινό θάλαμο» και τον περιέγραψε εκτενώς στο βιβλίο του Magia Naturalis (Φύσεως Μαγεία) (1558-1589). Στις μεταγενέστερες εκδόσεις του Magia Naturalis, η οπή αντικαθίσταται από έναν κυρτό φακό. Η δημοτικότητα της συσκευής αυτής με το φακό βοήθησε στην εξάπλωση της γνώσης για τον «σκοτεινό θάλαμο». Ο Τζιοβάννι ντε λα Πόρτα σύγκρινε το σχήμα του ανθρώπινου οφθαλμού με το φακό στο «σκοτεινό θάλαμο» που κατασκεύασε, και παρείχε ένα εύκολα κατανοητό παράδειγμα του πώς το φως θα μπορούσε να φέρει τις εικόνες μέσα στο μάτι.
Ένα κεφάλαιο στο «Saggio sopra Pittura» (1764) του Conte Algarotti είναι αφιερωμένο στη χρήση ενός «σκοτεινού θαλάμου» στη ζωγραφική. Οι Dutch Masters του 17ου αιώνα, όπως ο Johannes Vermeer, ήταν γνωστοί για την υπέροχη προσοχή τους στη λεπτομέρεια. Εικάζεται ότι έκαναν χρήση ενός τέτοιου «σκοτεινού θαλάμου», αλλά το κατά πόσο οι καλλιτέχνες εκείνης της περιόδου έκαναν εκτενή χρήση του «σκοτεινού θαλάμου» παραμένει ένα ζήτημα ιδιαίτερης διαμάχης, που αναβίωσε πρόσφατα από την διατριβή των Hockney - Falco.
Ο όρος «camera obscura» («σκοτεινός θάλαμος») από μόνος του χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Γερμανό αστρονόμο Γιόχαν Κέπλερ το 1604, ο οποίος χρησιμοποιούσε μία ειδική σκηνή ως σκοτεινό θάλαμο κατά τις τοπογραφικές του μελέτες της Αυστρίας. Ο Άγγλος γιατρός και συγγραφέας Sir Thomas Browne έκανε κάποιες εικασίες επί των αλληλένδετων λειτουργιών της οπτικής του οφθαλμού και του «σκοτεινού θαλάμου» στην ομιλία του το 1658 «The Garden of Cyrus» έτσι:
Για το μάτι, οι ακτίνες από το αντικείμενο διασταυρώνονται στον κερατοειδή, διαθλώνται από τον κρυσταλλοειδή φακό, όπως διαθλώνται και από τον φακό του «σκοτεινού θαλάμου» και πέφτουν στον αμφιβληστροειδή, όπου τα είδωλα των αντικειμένων αποτυπώνονται, όπως στο χαρτί ή στον τοίχο του «σκοτεινού θαλάμου.
Τα πρώτα μοντέλα ήταν μεγάλα, περιλαμβάνοντας είτε ένα ολόκληρο σκοτεινό δωμάτιο ή μία σκηνή (όπως χρησιμοποιήθηκε από τον Κέπλερ). Μέχρι το 18ο αιώνα, μετά από προσαρμογές από τον Ρόμπερτ Μπόυλ και τον Ρόμπερτ Χουκ, έγιναν διαθέσιμα πιο φορητά μοντέλα. Αυτά χρησιμοποιήθηκαν εκτενώς από ερασιτέχνες καλλιτέχνες κατά τη διάρκεια των ταξιδίων τους, αλλά επίσης χρησιμοποιήθηκαν και από επαγγελματίες, όπως ο Paul Sandby, οι Καναλέττο και Joshua Reynolds, των οποίων ο «σκοτεινός θάλαμος» (που ήταν καμουφλαρισμένος σαν ένα βιβλίο) είναι τώρα στο Μουσείο Επιστήμης (Λονδίνο). Τέτοιοι «σκοτεινοί θάλαμοι» προσαρμόστηκαν αργότερα από τους Νιεπς (Joseph Nicephore Niepce), Λουί Νταγκέρ (Louis Daguerre) και Ουίλιαμ Φοξ Τάλμποτ (William Fox Talbot) για τη δημιουργία των πρώτων φωτογραφιών.
Ποιότητα εικόνας
Η ποιότητα του ειδώλου σε ένα «σκοτεινό θάλαμο» εξαρτάται από το μέγεθος της οπής. Όσο μικρότερη οπή έχει ο «σκοτεινός θάλαμος» τόσο μεγαλύτερο είναι το βάθος πεδίου, οπότε καλύτερη η ποιότητα εικόνας. Όσο μικραίνει όμως η οπή, γίνεται πιο αισθητό το φαινόμενο της περίθλασης του φωτός. Από τη γεωμετρική οπτική, κάθε σημείο του αντικειμένου θα απεικονίζεται στο πίσω μέρος του «σκοτεινού θαλάμου» σε δίσκο διαμέτρου:
Για πολύ μικρή οπή d \ll L,R), λόγω περίθλασης, κάθε σημείο του αντικειμένου θα απεικονίζεται στο πίσω μέρος του «σκοτεινού θαλάμου» σε ένα δίσκο του Airy διαμέτρου:, όπου \lambda είναι το μήκος κύματος.
Συνολικά το είδωλο κάθε σημείου του αντικειμένου θα απεικονίζεται στο πίσω μέρος του «σκοτεινού θαλάμου» σε δίσκο διαμέτρου ίσο με το άθροισμα των αντίστοιχων διαμέτρων λόγω γεωμετρικής οπτικής και λόγω περίθλασης:
Βέλτιστη ποιότητα εικόνας θα επιτυγχάνεται όταν η συνολική διάμετρος είναι ελάχιστη, δηλαδή όταν μηδενίζεται η παράγωγος της ως προς d.
και για L\ll R είναι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οπτικά όργανα Κατηγορία:Οπτικά παιχνίδια Κατηγορία:Καλλιτεχνικές τεχνικές Κατηγορία:Φωτογραφία
Αβλαβής διέλευση
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Θαλάσσης
Γιάκομπ Όμπρεχτ
Ο Γιάκομπ Όμπρεχτ (Jacob Obrecht ή Hobrecht, Γάνδη 1457 ή 1458 – Φερράρα 1 Αυγούστου 1505) ήταν Φλαμανδός συνθέτης του 15ου αιώνα, από τους κορυφαίους της -κυρίως- φωνητικής και αντιστικτικής Γαλλοφλαμανδικής Σχολής που κυριάρχησε στη μουσική της Αναγέννησης. Διακρίθηκε, ιδιαίτερα, ως συνθέτης λειτουργιών, τομέα στον οποίο επισκιάστηκε μόνο μετά τον θάνατό του, από τον περίφημο Ζοσκέν ντε Πρε.
Βιογραφικά στοιχεία
Όσα, ελάχιστα, είναι γνωστά για την καταγωγή του Όμπρεχτ και την παιδική του ηλικία προέρχονται, κυρίως, από το μοτέτο του Mille quingentis. Ήταν ο μοναδικός γιος του τρομπετίστα της Γάνδης, Βίλεμ Όμπρεχτ (Willem Obrecht) και της Λίσμπετ Χίιραρτς (Lysbette Gheeraerts). Η μητέρα του πέθανε πολύ νέα, το 1460, και ο πατέρας του, το 1488. Τα δεδομένα της αρχικής μουσικής του παιδείας είναι, επίσης, λιγοστά αλλά, κατά πάσα πιθανότητα, έμαθε να παίζει τρομπέτα, όπως ο πατέρας του και με τον τρόπο αυτό, διδάχθηκε αντίστιξη και να αυτοσχεδιάζει πάνω σε ένα cantus firmus. Είναι πιθανό να γνώριζε τον Αντουάν Μπινουά (Antoine Busnois) στην Αυλή της Βουργουνδίας και, σίγουρα, ήξερε τη μουσική του, καθώς η πρώτη λειτουργία που συνέθεσε ο Όμπρεχτ δείχνει στενή συγγένεια ύφους με τον γηραιότερο συνθέτη.
Λόγιος, συνθέτης και κληρικός, o Όμπρεχτ φαίνεται να κατείχε κάποιες βραχύβιες θέσεις, δύο από τις οποίες κατέληξαν όχι τόσο ιδανικά. Υπάρχει μία αρχειακή καταγραφή για την αποζημίωσή του για ένα έλλειμμα στους λογαριασμούς του, λόγω δωρεάς χορωδιακών βιβλίων που είχε αντιγράψει. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του βρισκόταν σε μεγάλη εκτίμηση, τόσο από τους πάτρονες όσο και από τους συναδέλφους του. Ο Γιοχάνες Τινκτόρις, γράφοντας έναν κατάλογο σύγχρονων μεγάλων συνθετών στη Νάπολη, τον ξεχωρίζει ανάμεσά τους. Το πιο σημαντικό είναι ότι, ο Όμπρεχτ ήταν μόλις 25 ετών όταν ο Τινκτόρις δημιούργησε τη λίστα του και, μάλιστα, στην άλλη πλευρά της Ευρώπης. Ο ίδιος ο Έρασμος υπήρξε μέλος μίας από τις χορωδίες του Όμπρεχτ, γύρω στο 1476. Το 1485 έγινε βοηθός χοράρχης στον καθεδρικό ναό της Μπρυζ και το 1491 διευθυντής παρεκκλησίου στην Αμβέρσα.
Ενώ οι περισσότεροι διορισμοί του Όμπρεχτ ήταν στη Φλάνδρα, πραγματοποίησε τουλάχιστον δύο ταξίδια στην Ιταλία, μία φορά το 1487, κατόπιν πρόσκλησης του δούκα Έρκολε Α΄ της Φεράρα [18] και, πάλι, το 1504. Ο Έρκολε είχε ακούσει τη μουσική του Όμπρεχτ η οποία, είναι γνωστό ότι, κυκλοφόρησε στην Ιταλία μεταξύ 1484 και 1487, και δήλωσε ότι την εκτιμούσε περισσότερο από τη μουσική όλων των άλλων σύγχρονων συνθετών. Ο δούκας, προσπάθησε να πετύχει διορισμό από τον πάπα για τον Όμπρεχτ, αλλά αυτό δεν έγινε, οπότε ο συνθέτης επέστρεψε στη Φλάνδρα. Το 1504, ο Όμπρεχτ επανήλθε στη Φερράρα, αλλά με το θάνατο του δούκα στις αρχές του επόμενου έτους, έμεινε χωρίς δουλειά. Με ποια ιδιότητα παρέμεινε στη Φερράρα είναι άγνωστο, αλλά πέθανε στην επιδημία της πανώλης, εκεί, λίγο πριν την 1η Αυγούστου 1505.
Μουσική και μουσικολογικά στοιχεία
Ο Όμπρεχτ έγραψε κυρίως θρησκευτική μουσική -λειτουργίες και μοτέτα- και κάποια σανσόν. Συνδυάζοντας σύγχρονα και αρχαϊκά στοιχεία, το ύφος του συνθέτη είναι πολυδιάστατο. Ίσως περισσότερο από αυτές του ώριμου Ζοσκέν, οι λειτουργίες του Όμπρεχτ οφείλουν πολλά στη μουσική του Γιοχάνες Όκεγχεμ, ιδιαίτερα στις ευρείες μελωδικές γραμμές και μακρές φράσεις που χαρακτηρίζουν τη μουσική του τελευταίου. Το στυλ του ΄Ομπρεχτ αποτελεί τυπικό παράδειγμα της αντιστικτικής δαψιλείας του τέλους του 15ου αιώνα. Συχνά, χρησιμοποιούσε την τεχνική του cantus firmus στις λειτουργίες του: μερικές φορές χώριζε το αρχικό υλικό σε μικρές φράσεις, άλλοτε χρησιμοποιούσε μεταθετικές δομές (permutation sets) πλήρων μελωδιών ή μελωδικών θραυσμάτων. Γενικά, το ύφος του είναι αξιοσημείωτο για τις ζεστές, γεμάτες χάρη μελωδικές γραμμές και τοις καθαρές αρμονίες που προσεγγίζουν ακόμη και τη σημερινή αίσθηση της τονικότητας.
Κάποιες φορές, έπαιρνε τις βασικές νότες μιας μελωδίας και τις διέτασσε ανάλογα με την αξία τους, από μεγάλη προς μικρή, κατασκευάζοντας νέο υλικό από τις παραγόμενες ακολουθίες φθογγοσήμων. Σαφώς, στον Όμπρεχτ, δεν υπήρχε μεγάλη ποικιλομορφία, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της μουσικά διερευνητικής περιόδου του, όταν ήταν 20 ετών. Άρχισε να απομακρύνεται από τις, περιοριστικές γι’ αυτόν, ποιητικές φιξαρισμένες φόρμες (formes fixes) της εποχής, ειδικά στα σανσόν του. Από αυτές, το ροντό απολάμβανε της προτίμησής του, αν και προτιμούσε να συνθέτει λειτουργίες, όπου είχε μεγαλύτερη ελευθερία. Επιπλέον, τα μοτέτα του αποκαλύπτουν μια μεγάλη ποικιλία από διαθέσεις και τεχνικές. Στη λειτουργία του, Missa Sub tuum, ο αριθμός των φωνών στα πέντε μέρη του έργου αυξάνεται από τρεις στο Kyrie, σε τέσσερις στο Gloria, και ούτω καθεξής, μέχρι επτά στο Agnus Dei. Η λειτουργία Missa Maria zart, που χρονολογείται από το 1504, βασίζεται σε ένα λατρευτικό τραγούδι δημοφιλές στο Τιρόλο, το οποίο κατά πάσα πιθανότητα άκουσε ο συνθέτης καθώς περνούσε από την περιοχή, μεταξύ 1503 και 1504. Απαιτώντας περισσότερο από μία ώρα για να εκτελεστεί, είναι μία από τις μεγαλύτερες σε χρονική διάρκεια πολυφωνικές συνθέσεις του Λειτουργικού Τυπικού που γράφηκαν ποτέ.
Παρόλο που συνέθεσαν στην ίδια περίοδο, οι Όμπρεχτ και Όκεγχεμ (μεγαλύτερος του Όμπρεχτ κατά 30 χρόνια, περίπου) διαφέρουν σημαντικά στο μουσικό ύφος. Ο Όμπρεχτ δεν μοιράζεται τον γεμάτο φαντασία χειρισμό του cantus firmus από τον Όκεγχεμ, αλλά επιλέγει να το παραθέσει κατά λέξη (sic). Ενώ οι φράσεις στη μουσική του Όκεγχεμ είναι ασαφώς καθορισμένες, αυτές της μουσικής στον Όμπρεχτ μπορούν εύκολα να διακριθούν, αν και οι δύο συνθέτες ευνοούσαν την ευρεία μελωδική δομή. Επιπλέον, ο Όμπρεχτ εμπλέκει τη μελωδία του cantus firmus με την πρόθεση να αναδιοργανώσει με ακουστικό τρόπο τα μουσικά μοτίβα. Ο Όκεγχεμ, από την άλλη, πράττει αυτό πολύ λιγότερο. Ο τρόπος σύνθεσης του Όμπρεχτ αντιτίθεται έντονα με τα έργα της επόμενης γενιάς, τα οποία ευνοούσαν μια διαρκώς αυξανόμενη απλότητα στον τρόπο προσέγγισης (που είχε προκαθοριστεί από ορισμένα έργα του -σύγχρονου- Ζοσκέν ντε Πρε). Παρόλο που ήταν φημισμένος στην εποχή του, ο Όμπρεχτ φαίνεται να είχε μικρή επιρροή στους επόμενους συνθέτες. Πιθανότατα, απλώς έφυγε από τη μόδα, μαζί με τους άλλους μάστορες αντίστιξης της γενιάς του.
Μοτέτα
I*nter praeclarissimas virtutes; L*audemus nunc dominum; L*audes Christo redemptori.;
Σημειώσεις
i. Αναφέρεται, επίσης, η ολλανδική πόλη Μπέρχεν οπ Ζόομ (Bergen op Zoom) ως γενέτειρα του συνθέτη
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Συνθέτες
Ανάβατος
Ιστορία
thumb|left|200px|Σπίτια στον Ανάβατο Η ίδρυση του Ανάβατου τοποθετείται στους μέσους βυζαντινούς χρόνους. Σύμφωνα με την παράδοση, δημιουργήθηκε από τους εργάτες που έφτασαν στη Χίο για την κατασκευή της Νέας Μονής επί Κωνσταντίνου του Μονομάχου. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, ο οικισμός δημιουργήθηκε λόγω των πειρατικών επιδρομών που μάστιζαν τα δυτικά παράλια του νησιού.
Ο πρώτος πυρήνας του οικισμού κτίστηκε στην περιοχή του Κάστρου, στην κορυφή του υψώματος και περιβαλλόταν από οχυρωματικό περίβολο. Στη συνέχεια, κατά την εποχή της κυριαρχίας της Γένοβας, αφενός το κάστρο ενισχύθηκε σημαντικά και αφετέρου ο οικισμός επεκτάθηκε ανατολικά, εκτός των ορίων της ακρόπολης, δημιουργώντας το Μεσοχώρι. Ο Ανάβατος είχε επίσης το ρόλο παρατηρητηρίου τόσο της θάλασσας όσο και της ενδοχώρας. Σύμφωνα με τον Ιταλό χαρτογράφο Φραντσέσκο Πιατσέντζα, κατά τα τέλη του 17ου αιώνα ο Ανάβατος διέθετε περίπου 150 κατοίκους.
Ο παλιός πυρήνας του οικισμού καταστράφηκε κατά τη διάρκεια των γεγονότων της σφαγής της Χίου, όταν ο Ανάβατος πολιορκήθηκε και αλώθηκε από τα οθωμανικά στρατεύματα. Παράλληλα, μεγάλος αριθμός επιζησάντων εγκαταστάθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου (συνοικία Αναβατούσικα), τη Χώρα της Χίου κ.α.
O κυρίως οικισμός εγκαταλείφθηκε οριστικά μετά τον σεισμό του 1881 και οι εναπομείναντες κάτοικοί του εγκαταστάθηκαν στα κράσπεδα του λόφου, στο κατώτερο τμήμα του Ανάβατου. Οι ασχολίες των Αναβατούσων κατά τα χρόνια της ύστερης Τουρκοκρατίας περιστρέφονταν γύρω από την καλλιέργεια της γης και την κτηνοτροφία.
Ο οικισμός - όπως και η υπόλοιπη Χίος - περιήλθε στο ελληνικό κράτος κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, ενώ το 1918 εγκαταστάθηκαν προσωρινά στον Ανάβατο πρόσφυγες από τα παράλια της Μικράς Ασίας, οι οποίοι εργάστηκαν ως καπνοκαλλιεργητές. Στον Ανάβατο, αλλά και γενικότερα στο βόρειο τμήμα του νησιού, ο γυναικείος πληθυσμός - πέρα από τα οικιακά - ασχολείτο ενεργά και με κάθε λογής αγροτικές εργασίες. Οι αντίξοες συνθήκες διαβίωσης και η απομόνωση του χωριού, οδήγησαν τις τελευταίες δεκαετίες στην ερήμωση του Ανάβατου, ο οποίος πλέον αριθμεί μόλις μια μόνιμη κάτοικο.
Διοικητικά, μετά την απελευθέρωση του νησιού, ο Ανάβατος αποτέλεσε έδρα ομώνυμης κοινότητας της επαρχίας Χίου. Κατόπιν υπήχθη στον καποδιστριακό Δήμο Ομηρούπολης, ενώ από το 2011 ανήκει στον διευρυμένο Δήμο Χίου.
Περιγραφή
Το Μεσοχώρι ή παλαιό χωριό αναπτύσσεται ανατολικά του κάστρου, στο ανατολικό πρανές του λόφου. Διασχίζεται από δύο σχεδόν παράλληλους άξονες στην κατεύθυνση βορρά νότου. Το νέο χωριό αναπτύσσεται χαμηλότερα και διαφέρει από το υπόλοιπο χωριό, καθώς οι οικίες εκεί είναι μεγαλύτερες, διώροφες κεραμοσκεπής και έχουν γύρω τους οικόπεδο. Στο νέο χωριό βρίσκεται ο νέος ναός του Ταξιάρχη. Το κοιμητήριο βρίσκεται εκτός του οικιστικού συνόλου. Ο κοιμητηριακός ναός, ο οποίος είναι αφιερωμένος στον άγιο Γεώργιο αναστηλώθηκε το 1992 και φέρει τοιχογραφίες του 16ου αιώνα. Η ευρύτερη περιοχή του Ανάβατου διαθέτει κοιτάσματα βωξίτη, ενώ παλιότερα παρείχε άφθονη ξυλεία και κοιτάσματα άνθρακα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένα χωριά του νομού Χίου Κατηγορία:Δήμος Χίου
Επαρχία Μποτέτι
Η Επαρχία Μποτέτι (Bobirwa) είναι μια επαρχία της Κεντρικής Περιφέρειας στη Μποτσουάνα. Πρωτεύουσα είναι η Λετλακάνε.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Επαρχίες της Μποτσουάνα Κατηγορία:Κεντρική Περιφέρεια (Μποτσουάνα)
944
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 944 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
945
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 945 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Επαρχία Μοϊινκούμ
Παραπομπές
Μοιινκουμ
Σίρλεϊ Τεμπλ
Η Σίρλεϊ Τεμπλ (Shirley Temple Black, ορθή προφορά Σέρλι Τεμπλ, 23 Απριλίου 1928 – 10 Φεβρουαρίου 2014) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός, τραγουδίστρια και χορεύτρια.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 23 Απριλίου 1928 στην Καλιφόρνια από πατέρα τραπεζικό υπάλληλο και μητέρα νοικοκυρά. Η μητέρα της την έγραψε σε ηλικία 3 ετών σε μαθήματα χορού και την προώθησε στην υποκριτική τέχνη από μικρή ηλικία.
Σταδιοδρομία ως ηθοποιός
Η σταδιοδρομία της ξεκίνησε ως πρωταγωνίστρια σε εκπαιδευτικά βίντεο.
Το 1934 έπαιξε τον πρώτο της κινηματογραφικό ρόλο στην κωμωδία Brihgt Eyes (1934). Έγινε διάσημη με την ταινία Stand up and cheer της εταιρείας Fox. Στις ταινίες που πρωταγωνιστούσε, χόρευε και τραγουδούσε με άνεση. Πολλά από τα τραγούδια που ερμήνευε στις ταινίες έγιναν επιτυχίες. Όπως από την ταινία Bright Eyes και το «Αnimal Crackers in My Soup» από το Curly Top (1935). Η Σίρλεϊ Τεμπλ έγινε σύμβολο όλης της Αμερικής την εποχή της οικονομικής κρίσης. Χαρακτηρίστηκε ως παιδί-θαύμα και για την Τεμπλ είχε μιλήσει δημόσια και ο Πρόεδρος Ρούσβελτ. Η Τεμπλ έγινε παιδική κούκλα με ρεκόρ πωλήσεων.
Βραβεύσεις
Το 1935, σε ηλικία 7 ετών της απονεμήθηκε το βραβείο Όσκαρ στην 7η απονομή βραβείων Όσκαρ.
Το 2000 για την προσφορά της στον κινηματογράφο της απονεμήθηκε το βραβείο Guild.
Λήξη σταδιοδρομίας
Αποσύρθηκε από τον κινηματογράφο το 1950, σε ηλικία μόλις 22 ετών. Μεγαλώνοντας είχε αρχίσει να χάνει τη δημοτικότητά της, καθώς το κοινό είχε ταυτιστεί με το μικρό ξανθό κοριτσάκι και όχι με την έφηβη πλέον Σίρλεϊ.
Προσωπική ζωή
Σε ηλικία μόλις 17 ετών έκανε τον πρώτο της γάμο με τον Τζων Άγκαρ και απέκτησε μία κόρη. Το 1950 έκανε τον δεύτερο γάμο της με τον Τσαρλς Άλντεν Μπλακ και απέκτησε έναν γιο. Στις 10 Φεβρουαρίου του 2014, σε ηλικία 85 ετών, απεβίωσε από φυσικά αίτια στο σπίτι της στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια.
Ενασχόληση με τα κοινά
Ως ενήλικη η Τεμπλ ασχολήθηκε με τα κοινά. Επί προεδρίας Τζέραλντ Φορντ, ονομάστηκε πρέσβειρα επί τιμής των ΗΠΑ στην Γκάνα από το 1974 έως το 1976. Επίσης υπήρξε επίτιμη πρέσβειρα στην Τσεχοσλοβακία από το 1989 έως και το 1993 επί προεδρίας Τζορτζ Μπους. Δραστηριοποιήθηκε για την αντιμετώπιση της πολλαπλής σκλήρυνσης, από την οποία έπασχε ο αδελφός της.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Τιμητικό Όσκαρ (παραλήπτες) Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεθοδιστές
321 Φλωρεντίνα
Η Φλωρεντίνα (Florentina) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,04. Ανακαλύφθηκε το 1891 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από τη Βιέννη και της έδωσε το όνομα της κόρης του. Η Φλωρεντίνα ανήκει στην Οικογένεια αστεροειδών της Κορωνίδος.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Φλωρεντίνας υπολογίζεται σε 27,2 χιλιόμετρα, ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 21,1 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός της τύπος είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,230 (από δεδομένα του IRAS). Η Φλωρεντίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 2 ώρες και 52 λεπτά, μία ταχεία περιστροφή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 115 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Αντίοχος ΙΒ΄ Διόνυσος
Ο Αντίοχος ΙΒ' Διόνυσος ήταν ηγεμόνας της Δυναστείας των Σελευκιδών, βασιλέων της Συρίας κατά την ελληνιστική περίοδο. Ήταν ο νεότερος γιος του Αντίοχου Η' του Γρυπού και της Τρύφαινας και διαδέχτηκε τον αδελφό του Δημήτριο Γ' τον Εύκαιρο στη διακυβέρνηση ενός κομματιού του κράτους των Σελευκιδών, και συγκεκριμένα την περιοχή γύρω από τη Δαμασκό. Η διακυβέρνησή του κράτησε την περίοδο 87 – 84 π.Χ.
Βιογραφικά στοιχεία
Τα χρόνια που ακολούθησαν το θάνατο του πατέρα του χαρακτηρίστηκαν από σφοδρές πολεμικές συγκρούσεις ανάμεσα στα μεγαλύτερα αδέλφια του και τα ξαδέρφια του, που διέσπασαν τα εναπομείναντα εδάφη της πάλαι ποτέ κραταιάς αυτοκρατορίας των Σελευκιδών σε μικρότερα τμήματα. Ταυτόχρονα επικίνδυνοι εξωτερικοί εχθροί εποφθαλμιούσαν τα εδάφη αυτά, εκμεταλλευόμενοι το γεγονός πως η δυναστεία όδευε προς τη δύση της. Στην ταραγμένη αυτή περίοδο, ο Αντίοχος ΙΒ' ήταν ο τελευταίος από τους Σελευκίδες που έδειξε στρατιωτική δεινότητα αν και σε τοπικό επίπεδο.
Πραγματοποίησε μια σειρά επιδρομών στο βασίλειο της Ιουδαίας και προσπάθησε να περιορίσει την επέκταση των Ναβαταίων Αράβων. Μια μάχη εναντίον του λαού αυτού αρχικώς αποδείχθηκε νικηφόρα, μέχρι που ο νεαρός βασιλιάς ενεπλάκη σε μία μάχη και σκοτώθηκε από έναν Άραβα στρατιώτη. Μετά το θάνατό του (84 π.Χ.) ο συριακός στρατός υποχώρησε και χάθηκε στην έρημο. Λίγο αργότερα, οι Άραβες κατέκτησαν τη Δαμασκό.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ηγεμόνες των Σελευκιδών Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
ΚΚ Ζάγκρεμπ
Η ΚΚ Ζάγκρεμπ (κροατικά: Košarkaški klub Zagreb, Κασάρκασκι Κλουπ Ζάγκριεπ, ελληνικά: μπασκετικός σύλλογος Ζάγκρεμπ, εν συντομία: Κα Κα Ζάγκρεμπ) είναι επαγγελματική ομάδα μπάσκετ με έδρα το Ζάγκρεμπ της Κροατίας. Αγωνίζεται στην Κροατική Α-1 Λίγκα (Πρωτάθλημα Κροατίας) και την Αδριατική Λίγκα, ενώ το 2011/12 πήρε μέρος για πρώτη φορά στην Ευρωλίγκα. Λόγω του σπόνσορά της, από το 2007 η ομάδα είναι γνωστή ως ΚΚ Ζάγκρεμπ Κροάτια Οσιγκουράνιε.
Ιστορία
Η ομάδα ιδρύθηκε το 1970 με το όνομα ΚΚ Σίγκετ από τη συνοικία Σίγκετ του Ζάγκρεμπ. Το 1976 η ομάδα μετονομάστηκε σε ΚΚ Νόβι Ζάγκρεμπ, αντιπροσωπεύοντας το Νόβι Ζάγκρεμπ (Νέο Ζάγκρεμπ), το τμήμα της πόλης του Ζάγκρεμπ νότια του ποταμού Σάβα. Από την αρχή οι παίχτες της ομάδας είχαν το προσωνύμιο Μυρμήγκια λόγω της σκληρής δουλειάς και του ομαδικού πνεύματος για το οποίο φημιζόταν η ομάδα.
Από την ίδρυσή της, η ΚΚ Ζάγκρεμπ με πολλή δουλειά και κόπο κατάφερε μετά από 19 χρόνια να συμμετέχει στη φημισμένη Α' Κατηγορία της πρώην Γιουγκοσλαβίας το 1989. Παρότι η ομάδα κουβαλά πλέον μια αξιοσημείωτη κληρονομιά, ζούσε για χρόνια στη σκιά της συντοπίτισσας αντιπάλου της Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ, από την ίδρυση όμως της Κροατικής Λίγκας στις αρχές του 1990, η ΚΚ έφτιαξε τη δική της φήμη, φτάνοντας να γίνει μια από τις ελίτ ομάδες της χώρας. Ειδικότερα, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 2000, η ομάδα ήταν κυρίως γνωστή για τις ομάδες νέων της, που κέρδισαν πάμπολλους τίτλους στην Κροατία καθώς και ευρωπαϊκούς, ενώ η ομάδα των ανδρών ήταν πάντοτε στη σκιά των τριών μεγάλων του κροατικού μπάσκετ-Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ, ΚΚ Ζάνταρ και ΚΚ Σπλιτ.
Τα πιο πρόσφατα χρόνια, όταν έγινε μέλος της διοργάνωσης του Κυπέλλου Γιουροτσάλεντζ, η ομάδα αύξησε το μπάτζετ της με πρόθεση να κάνει άλλο ένα βήμα και κατάφερε να κερδίσει τα πρώτα της σημαντικά τρόπαια, το Κύπελλο Κροατίας το 2008 και το 2010. Το 2010, η ομάδα μετεστεγάστηκε στο Ντράζεν Πέτροβιτς, έδρα και της Τσιμπόνα, αφήνοντας την παραδοσιακή της έδρα, το σχολικό σπόρτσχωλ Τρνσκο, 3.000 θέσεων. Η μετακίνηση αυτή μεγάλωσε την ομάδα, με αποτέλεσμα να κάνει το νταμπλ στην Κροατία το 2011, κατακτώντας τόσο το πρωτάθλημα όσο και το κύπελλο.
D.E.V.O.L.U.T.I.O.N.
D.E.V.O.L.U.T.I.O.N. είναι ο τίτλος του δέκατου στούντιο άλμπουμ του γερμανικού thrash metal συγκροτήματος Destruction, το οποίο κυκλοφόρησε στις 29 Αυγούστου του 2008 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "AFM".
Οι ηχογραφήσεις του δίσκου πραγματοποιήθηκαν στα "Hansen Studios" του Ρίπεν της Δανίας, με παραγωγό τον Γιάκομπ Χάνσεν.
Οι κριτικές για τον δίσκο υπήρξαν θετικές, με το "Metal Storm" να το βαθμολογεί με 7,7 / 10, το "The Metal Observer" με 9,5 / 10, το "Bravewords" με 8 / 10, το "AllMusic" με 3,5 / 5 και το "Metal Archives" με 81 %.
Τα πρώτα γράμματα του κάθε τίτλου κομματιού σχηματίζουν το ακρωνύμιο "D.E.V.O.L.U.T.I.O.N.", τίτλο του δίσκου.
Θέσεις τσαρτ
{|width="100%" align="center"| D.E.V.O.L.U.T.I.O.N. (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 29 Αυγούστου 2008
Τα μέλη των Destruction
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "D.E.V.O.L.U.T.I.O.N." ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Destruction Κατηγορία:Άλμπουμ του 2008
Επαρχία Σερόουε Παλάπιε
Η Επαρχία Σερόουε Παλάπιε (Serowe Palapye) είναι μια επαρχία της Κεντρικής Περιφέρειας στη Μποτσουάνα. Πρωτεύουσα είναι η Σερόουε και δεύτερη μεγαλύτερη πόλη η Παλάπιε.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Επαρχίες της Μποτσουάνα Κατηγορία:Κεντρική Περιφέρεια (Μποτσουάνα)
AK-47
Το AK-47 ή καλάσνικoφ είναι πυροβόλο επιθετικό τυφέκιο πιέσεως αερίων με επιλογέα βολής που δέχεται φυσίγγια 7.62 επί 39 χιλιοστομέτρων. Αναπτύχθηκε για πρώτη φορά στη Σοβιετική Ένωση από τον Μιχαήλ Καλάσνικοφ. Η ονομασία ΑΚ-47 Καλάσνικoφ σημαίνει αυτόματο Καλάσνικoφ, μοντέλο του 1947 (ρωσικά: Автомат Калашникова 47, Αβτομάτ Καλασνίκοβα 47). Είναι επίσημα γνωστό ως "Αβτομάτ Καλασνίκοβα" (ή απλά "AK"). Xρησιμοποιείται ευρύτατα από τους στρατούς παγκοσμίως ενώ θεωρείται ως το πιο θανατηφόρο τυφέκιο.
Ιστορία
Ο σχεδιασμός του AK άρχισε τον τελευταίο χρόνο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου (1944) όταν οι σοβιετικοί εισέβαλαν στο κατεστραμμένο πια Βερολίνο από τους βομβαρδισμούς των συμμάχων και έπεσαν στα χέρια τους τα απόρρητα σχέδια διαφόρων οπλικών συστημάτων του 3ου Ράιχ, περιλαμβανομένου και του τυφεκίου StG44, το οποίο θεωρείται πρόγονος του ΑΚ-47. Μετά τον πόλεμο και συγκεκριμένα το 1946, το AK-46 παρουσιάστηκε για επίσημες στρατιωτικές δοκιμές και το 1947 η σταθερή έκδοση του όπλου εισήχθη σε υπηρεσία με επιλογή των μονάδων του σοβιετικού στρατού. Η πρώτη ανάπτυξη του σχεδίου ήταν το AKS-47 (S-Skladnoy ή «αναδιπλωμένη»), η οποία ήταν εξοπλισμένη με αναδιπλωμένη στήριξη από μέταλλο. Το 1949, το AK-47 έγινε επίσημα δεκτό από τα σοβιετικά στρατεύματα και χρησιμοποιούνταν από την πλειοψηφία των κρατών-μελών του Συμφώνου της Βαρσοβίας.
Το αρχικό AK-47 ήταν ένα από τα πρώτα αληθινά τυφέκια εφόδου. Ακόμα και μετά από έξι δεκαετίες, λόγω της αντοχής του, το χαμηλό κόστος παραγωγής, και την ευκολία χρήσης, το μοντέλο (και οι παραλλαγές του) παραμένει το πιο διαδεδομένο και δημοφιλές τυφέκιο στον κόσμο. Διαθέτει επίσης όλα τα πλεονεκτήματα μιας μεγάλης εμπορικής εφεύρεσης: πρακτικότητα, αποτελεσματικότητα και χαμηλό κόστος παραγωγής. Έχει κατασκευαστεί σε πολλές χώρες και είναι σε υπηρεσία σε τακτικές ένοπλες δυνάμεις καθώς και σε παράνομες, επαναστατικές και τρομοκρατικές οργανώσεις σε όλο τον κόσμο. Το ΑΚ-47 ήταν η βάση για την ανάπτυξη πολλών άλλων ατομικών και ομαδικών πυροβόλων όπλων. Έχουν παραχθεί περισσότερα AK-τύπου τυφέκια από ότι το σύνολο των άλλων τουφεκιών.
ΑΚ-47
Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ είχε απαγορεύσει την εισαγωγή όπλων από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας κατά τη διάρκεια των ετών του Ψυχρού Πολέμου (1947-1989). Κομμουνιστικές χώρες που δεν αποτελούσαν μέρος του Συμφώνου της Βαρσοβίας, όπως η Γιουγκοσλαβία και η ηπειρωτική Κίνα, είχαν τη δυνατότητα να διαπραγματεύονται εμπορικές συμφωνίες με τις ΗΠΑ, έτσι και την εισροή κινεζικού τύπου AK καθώς Yugo ΑΚ (Zastava). Οι βραχίονες Μααντί (η αμερικανική έκδοση του MISR) είχαν τη δυνατότητα, επειδή η Αίγυπτος δεν ήταν ποτέ κομμουνιστική χώρα, ούτε μέλος του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Ενώ η αγγλόφωνη παράδοση είναι να αποκαλείται το ρωσικό 7.62x39 τυφέκιο από τον Μιχαήλ Καλάσνικοφ "AK-47", η επίσημη ονοματολογία του στην πραγματικότητα ήταν πάντα AK\ΑΚΜ, χωρίς την αρίθμηση 47. Το AK-74 και όλες οι παραλλαγές του, όμως, περιλαμβάνουν το έτος στην αρχική ονομασία του. Και το όπλο είναι επίσης πιο γνωστό ως «καλάσνικoφ».
AKS-47
Βασικά το ίδιο με το κλασικό ΑΚ-47, αλλά το κοντάκι έχει αντικατασταθεί με ένα μηχανισμό περιστροφής για να επιτρέψει την κάτω δίπλωση. Λόγω της έλλειψης κοντακίου το όπλο είναι σαφώς ελαφρύτερο από το πρωτότυπο ζυγίζοντας τρία κιλά. Έχει ημιαυτόματη αλλά και πλήρως αυτόματη λειτουργία και έχει μια γεμιστήρα χωρητικότητας 30 φυσιγγίων έχει επίσης κάννη μήκους 41,5 εκατοστών. Το AKS-47 ξεκίνησε παραγωγή το 1949 το ίδιο έτος που ξεκίνησε και το κλασικό μοντέλο. Υπάρχει επίσης και η ημιαυτόματη καραμπίνα Poly Tech AKS-47S.
ΑΚΜ
Η βελτιωμένη έκδοση του ΑΚ-47, το οποίο διαθέτει μια σειρά από βελτιώσεις, όπως έναν σφραγισμένο δέκτη (σε αντίθεση με τον αλεσμένο δέκτη του αρχικού ΑΚ-47), ένας αντισταθμιστής κλίσης στην άκρη της κάννης (για τη μείωση της ανάκρουσης), μία βελτιωμένη σωλήνα αερίων (χωρίς εξαερισμούς), και τη χρήση ελαφρύτερων υλικών για την μείωση του βάρους και την απλοποίηση των κατασκευών. Το ΑΚΜ σε αντίθεση με το κλασικό μοντέλο το οποίο ζυγίζει 4,3 κιλά χωρίς το γεμιστήρα ζυγίζει 3,6 κιλά λόγω των ελαφρύτερων υλικών από τα οποία είναι φτιαγμένο. Η παραγωγή αυτού του όπλου ξεκίνησε το 1959.
AKMS
Βασικά το ίδιο με το ΑΚΜ, αλλά το κοντάκι έχει αντικατασταθεί από ένα μηχανισμό περιστροφής για να επιτρέψει την κάτω-αναδίπλωση. Η ονοματολογία AKMS δείχνει επίσης ότι το όπλο δεν είναι μια παραλλαγή με αλεσμένο δέκτη και έχει το μπλοκ φυσικού αερίου που έχει και το ΑΚΜ, καπάκι, συναρμολογούμενη κάννη, στόχαστρο, καθώς και κατάλληλο ξύλο. Το όπλο είναι βαρύτερο από το ΑΚΜ καθώς ζυγίζει 3,8 κιλά και έχει μήκος κάννης 41.5 εκατοστών. Μπορεί να δεχθεί γεμιστήρες χωρητικότητας 10 ως 40 φυσιγγίων άλλα μπορεί επίσης να δεχθεί και κασέτα χωρητικότητας 75 φυσιγγίων.
AKMSU
Κομμένη και κοντή εκδοχή του ΑΚΜ, που μοιάζει με το AKS-74U εκτός από το ότι είναι ακόμα ένα όπλο 7.62 επί 39 χιλιοστομέτρων. Το AKMSU δεν παράγεται σε μεγάλες ποσότητες στη Σοβιετική Ένωση. Ωστόσο, πολλές άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Γιουγκοσλαβίας, έφτιαξαν τις δικές τους εκδόσεις.
Οι περισσότερες από τις λεγόμενες "AKMSU" καραμπίνες που έχουν εμφανιστεί σε ταινίες του Χόλυγουντ, όπως Three Kings, Tropic Thunder, Bad Boys II, κλπ είναι στην πραγματικότητα πλήρους μεγέθους παραλλαγές ΑΚ που έχουν μετατραπεί με μέρη Κρίνκοφ. Το AKMSU στα αριστερά είναι ένα άσφαιρο πλήρως αυτόματο ΑΚΜ (7.62 επί 39 χιλιοστομέτρων) πιστόλι που μετατράπηκε σε Κρίνκοφ μέσω πρόσθετων τμημάτων. Πολλά AKMSU διαθέτουν πλευρικά αναδιπλώμενο κοντάκι τύπου AKS-74U.
Πηγές
Κατηγορία:Τυφέκια
Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ισημερινού
Η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ισημερινού (ισπανικά: Federación Ecuatoriana de Fútbol, FEF) είναι το ανώτατο διοικητικό όργανο όσον αφορά το άθλημα του ποδοσφαίρου στον Ισημερινό. Η έδρα της βρίσκεται στο Γκουαγιακίλ και είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των ποδοσφαιρικών διοργανώσεων της χώρας, Σέριε Α, Σέριε Β, ερασιτεχνικά πρωταθλήματα, όπως και για την οργάνωση και λειτουργία των εθνικών ομάδων ανδρών, γυναικών και νέων του Ισημερινού.
Ιστορία
Στο παρελθόν, πολυάριθμες ερασιτέχνες ομοσπονδίες λειτουργούσαν στις επαρχίες με τις μεγαλύτερες πόλεις, όπως το Κίτο και το Γκουαγιακίλ. Σε μία προσπάθεια ενοποίησης των περιφερειακώω ερασιτεχνικών ομοσπονδιών, στις 30 Μαΐου του 1925 δημιουργήθηκε η Εθνική Αθλητική Ομοσπονδία του Ισημερινού (Federación Deportiva Nacional del Ecuador). Το 1926, η ομοσπονδία φιλοξένησε την πρώτη διοργάνωση, τους Ολυμπιακούς της Ριομπάμπα (Riobamba Olimpic) και έγινε μέλος της FIFA. Το 1927 εντάχθηκε επίσημα στην CONMEBOL, αλλά έκανε την παρθενική της εμφάνιση σε επίσημες διοργανώσεις το 1939 στο Νοτιοαμερικάνικο Πρωτάθλημα.
Στη δεκαετία του 1940, η Ομοσπονδία διεξήγαγε τις πρώτες ερασιτεχνικές διοργανώσεις για κάθε επαρχία σε εθνικό επίπεδο. Από τη δεκαετία του 1950, τα πρωταθλήματα των περιφερειών Γκουάγιας και Πιτσίντσα, έγιναν επαγγελματικά το 1951 και το 1953 αντίστοιχα. Από το 1957, η Ομοσπονδία άρχισε να διεξάγει επαγγελματικές διασυλλογικές διοργανώσεις σε εθνικό επίπεδο. Με τη δημιουργία των διασυλλογικών διοργανώσεων, οι περιφερειακές ομοσπονδίες των Γκουάγιας και Πιτσίντσα προσχώρησαν στην Ομοσπονδία, δημιουργώντας επίσημα τον Σύνδεσμο Ποδοσφαίρου Ισημερινού (Asociación Ecuatoriana de Fútbol). Το 1978, μετονομάστηκε σε Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ισημερινού (Federación Ecuatoriana de Fútbol). Με εξαίρεση δύο ετών, η Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου Ισημερινού διεξάγει κάθε χρόνο όλες τις εγχώριες διοργανώσεις, χωρίς διακοπή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες Ισημερινού
Κοινωνική Συμφωνία
Η Κοινωνική Συμφωνία είναι ελληνικό πολιτικό κόμμα της κεντροαριστεράς. Ιδρύθηκε το 2012 από τους πρώην βουλευτές και υπουργούς Λούκα Κατσέλη και Χάρη Καστανίδη, ενώ σημερινός πρόεδρος του κόμματος είναι ο Παναγιώτης Δημητρουλόπουλος.
Ιστορικό
Η Κοινωνική Συμφωνία ιδρύθηκε στις 14 Μαρτίου 2012 από τη Λούκα Κατσέλη και το Χάρη Καστανίδη, κορυφαία στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και των κυβερνήσεων Γιώργου Παπανδρέου, οι οποίοι διαγράφτηκαν από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος, καθώς καταψήφισαν τη νέα δανειακή σύμβαση (2ο Μνημόνιο). Η Λούκα Κατσέλη ορίστηκε πρόεδρος του κόμματος και ο Χάρης Καστανίδης πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.
Στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε για την παρουσίαση της Ιδρυτικής Διακήρυξης του κόμματος, παρευρέθηκαν πέντε βουλευτές που διαγράφτηκαν από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. για τον ίδιο λόγο (Κασσάρας, Κυριακοπούλου, Τριανταφυλλόπουλος, Μίχος, Τεκτονίδου), καθώς και οι πρώην βουλευτές Σπύρος Κουβέλης και Πέμυ Ζούνη. Λίγες ημέρες αργότερα, προσχώρησε στην Κοινωνική Συμφωνία και ο Παναγιώτης Δημητρουλόπουλος.
Εν όψει των εθνικών εκλογών του 2012, η Κοινωνική Συμφωνία συμμετείχε αυτόνομα με συνδυασμούς και στις 56 εκλογικές περιφέρειες της Ελλάδας. Ωστόσο, έλαβε 60.753 ψήφους (0,96%) και έμεινε εκτός Βουλής. Στις επαναληπτικές εκλογές του ίδιου έτους η Κοινωνική Συμφωνία υποστήριξε το ΣΥ.ΡΙΖ.Α..
Στις 30 Νοεμβρίου 2013 πραγματοποιήθηκε το 1ο Συνέδριο της Κοινωνικής Συμφωνίας. Είχαν προηγηθεί δύο πανελλαδικές συνδιασκέψεις, στις οποίες τέθηκαν οι κατευθυντήριες γραμμές για την πραγματοποίηση του συνεδρίου. Πρόεδρος του κόμματος εκλέχτηκε η Λούκα Κατσέλη. Λίγες μέρες αργότερα παραιτήθηκε από το κόμμα ο Λάμπρος Μίχος, καταγγέλλοντας ηγεμονία της Λούκας Κατσέλη.
Στις ευρωεκλογές του 2014 η Κοινωνική Συμφωνία υποστήριζε το ΣΥ.ΡΙΖ.Α.. Ο γραμματέας του κόμματος Νικήτας Κανάκης συμμετείχε στο ψηφοδέλτιο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., χωρίς ωστόσο να καταφέρει να εκλεγεί. Είχε προηγηθεί η αποχώρηση του Χάρη Καστανίδη και του Ανδρέα Τριανταφυλλόπουλου, οι οποίοι εντάχθηκαν στη Δημοκρατική Αριστερά.
Τον Ιανουάριο του 2015, ενόψει και των πρόωρων εθνικών εκλογών, η Κοινωνική Συμφωνία υποστήριξε το ΣΥ.ΡΙΖ.Α.. Αν και αρχικά είχε συμφωνηθεί να συμμετέχουν στελέχη της Κοινωνικής Συμφωνίας στα ψηφοδέλτια του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., τελικά οι υποψήφιοι της Κοινωνικής Συμφωνίας αποσύρθηκαν, στηρίζοντας όμως το ΣΥ.ΡΙΖ.Α.. Ωστόσο, η Κυριακή Τεκτονίδου αποχώρησε από το κόμμα και ήταν υποψήφια με το ΣΥ.ΡΙΖ.Α..
Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015, η Κοινωνική Συμφωνία υποστήριξε και πάλι το ΣΥ.ΡΙΖ.Α..
Έκτοτε έχει ουσιαστικά αδρανοποιηθεί.
Κάστρο Μπεζενίκου
Το Κάστρο Μπεζενίκου, επίσης γνωστό ως Κάστρο της Βλαχέρνας, είναι ερειπωμένο σήμερα κάστρο που βρίσκεται στην Αρκαδία κοντά στο Λεβίδι και 32 χλμ από την Τρίπολη. Βρίσκεται σε ύψος 1.150 μέτρων στη κορυφή βραχώδους λόφου.
Το όνομά του προέρχεται από το παλιό όνομα του χωριού Βλαχέρνα, «Μπεζενίκος».
Τα τείχη του κάστρου έχουν χαρακτηριστικά βυζαντινής αρχιτεκτονικής και πιστεύεται ότι κτίστηκε κατά την Φραγκοκρατία μετά την επανάκτηση της περιοχής από το Δεσποτάτο του Μυστρά τον 15ο αιώνα. Διασώζονται χαρακτηριστικά αρχαίας τοιχοδομίας και ερείπια δύο πύργων, ο ένας στο εσωτερικό του έχει στέρνα. Αναφέρεται ότι το 1458 ο Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής δεν κατάφερε να το κατακτήσει, παρόλο που το πολιόρκησε, λόγω της οχυρής θέσης του, αλλά και ότι το 1826 κατά την Ελληνική επανάσταση του 1821 το κάστρο δέχτηκε επίθεση από τον Ιμπραήμ, που και αυτός δεν κατάφερε να το εκπορθήσει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα της Αρκαδίας Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα στην Πελοπόννησο
Κωνσταντίνος Καντακουζηνός (στόλνικος)
Ο στόλνικος Κωνσταντίνος Καντακουζηνός (γεν. 1640 - θάνατος 7 Ιούνιου 1716 ) ήταν λόγιος βογιάρος από την οικογένεια των Καντακουζηνών της Ρουμανίας που επηρέασε την πολιτική και πνευματική ζωή της Βλαχίας. Στο Ρουμανικό πολιτιστικό χώρο αναγνωρίζεται ως εκπρόσωπος του Αναγεννησιακού Ουμανισμού στη Βλαχία, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Ιστορία και τη Γεωγραφία. Ο Κωνσταντίνος Καντακουζηνός ήταν ο τριτότοκος γιος του ποστέλνικου (στρατιωτικού φρούραρχου) Κωνσταντίνου Καντακουζηνού και της Έλενας, κόρης του βοεβόδα Radu. Ο στόλνικος (υπουργός εξωτερικών) ήταν για 38 χρόνια ο ισχυρός σύμβουλος των ηγεμόνων της Βλαχίας, καθώς ο αδελφός του Σερμπάν Καντακουζηνός ήταν ηγεμόνας της Βλαχίας από το 1678 μέχρι το 1688, τον διαδέχθηκε ο ανεψιός από την αδελφή του Stanca, Κωνσταντίνος  Μπρινκοβεάνου, που ηγεμόνευσε από το 1688 μέχρι το 1714 και αυτόν  διαδέχθηκε ο γιος του Στέφανος Καντακουζηνός από το 1714 μέχρι το 1716.