cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάργκοτ Ρόμπι
2007-2011: Τα πρώτα βήματα στον χώρο του κινηματογράφου
Η Μάρκγοτ Ρόμπι ασχολείται επαγγελματικά με την υποκριτική από το 2007, όταν πρωταγωνίστησε σε δύο ταινίες μεγάλου μήκους, στη Vigilante και στη ΜΕΘ. Επειδή εντυπωσίασε τον σκηνοθέτη της ταινίας ΜΕΘ με τις επιδόσεις της κατά την διάρκεια της οντισιόν, διεκδίκησε κατευθείαν τον ρόλο της στην ταινία. Την ίδια χρονιά, συμμετείχε σε τηλεοπτικές διαφημίσεις για διάφορες εταιρείες, ενώ εμφανίστηκε και ως guest star στην ταινία "The Elephant Princess" και στην ταινία "City Homicide" ως Caitlin Brentford. Το 2008, προστέθηκε στο cast της σειράς Neighbours ως Donna Freedman. Το 2009, είχε υποψηφιότητα στα βραβεία Nickelodeon Kids Choice Awards και στα Βραβεία της Αυστραλίας Logie, ως η πιο ταλαντούχα και δημοφιλή γυναίκα της Αυστραλίας. Έναν χρόνο αργότερα, τον Σεπτέμβριο του 2010 η Μάργκο Ρόμπι αποχώρησε από το cast της σειράς Neighbours όπου συμμετείχε για περίπου τρία χρόνια, για να ασχοληθεί με την κινηματογραφική της καριέρα στο Χόλυγουντ του Λος Άντζελες. Το τελευταίο επεισόδιο της σειράς όπου συμμετείχε η Μαργκοτ, προβλήθηκε στις 26 Ιανουαρίου του 2011, ενώ τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς είχε υποψηφιότητα στα βραβεία Logie στην κατηγορία της πιο δημοφιλή ηθοποιού.
2011-2015: Μετακίνηση στο Holywood
Το 2011, η Μάργκο Ρόμπι εγκαταστάθηκε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας, για την ακρόαση της σειράς "Charlie’s Angels". Ωστόσο, οι παραγωγοί της Sony Pictures Television ακύρωσαν τη συμμετοχή της στη σειρά και της πρόσφεραν τον ρόλο της Laura Cameron, στη δραματική σειρά "Pan Am". Η Μάργκο αποδέχθηκε την πρόταση της παραγωγής και συμμετείχε στη σειρά, αλλά η σειρά μετά από μια σεζόν σταμάτησε να γυρίζει νέα επεισόδια λόγω χαμηλής τηλεθέασης, παρά τις θετικές κριτικές των κριτικών. Τον Μάιο του 2012, συμμετείχε στο cast της ρομαντικής κομεντί του Ρίτσαρντ Κούρτις, "About Time". Η ταινία προβλήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο τον Σεπτέμβριο του 2013 και στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, έλαβε θετικές κριτικές και εισέπραξε 87 εκατομμύρια δολάρια από τον προϋπολογισμό των 12 εκατομμυρίων δολαρίων. Τον Ιούνιο του 2012, ανακοινώθηκε ότι η Μάργκο Ρόμπι ήταν σε συζητήσεις για την συμμετοχή της στη ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε, "Ο Λύκος της Wall Street". Η ταινία προβλήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 2013, η Μάργκο συμμετείχε στη ταινία στον ρόλο της Naomi Lapaglia και η ταινία έγινε εμπορική επιτυχία σε όλο τον κόσμο, με συνολική είσπραξη 392 εκατομμύρια δολάρια. Επιπλέον, η ταινία προτάθηκε για πέντε βραβεία Όσκαρ, συμπεριλαμβάνοντας το βραβείο Όσκαρ για καλύτερη φωτογραφία. Η Μάργκο έλαβε υποψηφιότητα στα βραβεία κινηματογράφου MTV, αλλά κέρδισε το Βραβείο Καλύτερου Νέου, στα βραβεία Empire. Στις 18 Σεπτεμβρίου του 2014, η Μάργκο Ρόμπι ίδρυσε την δική της εταιρεία παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών, LuckyChap Entertainment.
2015-σήμερα: Η άνοδος στην επιτυχία
Το 2015, η Μάργκο Ρόμπι πρωταγωνίστησε μαζί με ηθοποιό Γουίλ Σμίθ, στη ρομαντική κομεντί "Focus". Η ταινία κυκλοφόρησε στις 27 Φεβρουαρίου του 2015 με γενικά μικτές κριτικές. Ωστόσο, η ερμηνεία της Μάργκο ικανοποίησε τους κριτικούς της ταινίας. Το "Focus", συγκέντρωσε σε εισπράξεις πάνω από 150 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Επίσης, το 2015, η Μάργκο Ρόμπι έλαβε υποψηφιότητα για το Βραβείο BAFTA Rising Star. Την ίδια χρονιά, η Μάργκο πρωταγωνίστησε μαζί με τους ηθοποιούς Κρις Πίν και Τσίγουετελ Ετζιφόρ στην ταινία "Z for Zachariah", τα γυρίσματα της οποίας πραγματοποιήθηκαν στη Νέα Ζηλανδία. Η πρεμιέρα της ταινίας έγινε στις 24 Ιανουαρίου του 2015 στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance. Η ταινία έλαβε θετικές κριτικές και η ερμηνεία της Μάργκο εγκωμιάστηκε από τους κριτικούς. Ο Ντριού ΜακΓουίνι από την HitFix, έγραψε: «η ερμηνεία της Ρόμπι στην συγκεκριμένη ταινία, την καθιερώνει ως μία από τις καλύτερες ηθοποιούς της ηλικίας της στις μέρες μας». Επιπλέον, την ίδια χρονιά, η Μάργκο εμφανίστηκε σε ένα ντοκιμαντέρ για την 30η επέτειο της τηλεοπτικής σειράς "Neighbours", με τίτλο "Neighbours 30th: The Stars Reunite", το οποίο προβλήθηκε στην Αυστραλία και το Ηνωμένο Βασίλειο τον Μαρτίου του 2015. Εμφανίστηκε επίσης στη "Σουίτα Française" μαζί με τους Μισέλ Γουίλιαμς, Κριστίν Σκοτ Τόμας και Μάθιας Σοέναερτς. Η ταινία ήταν μια προσαρμογή του Ιρέν Νεμιρόφσκι και έλαβε θετικές κριτικές. Μέσα στο ίδιο έτος, έκανε μια εμφάνιση στην κωμωδία-δράμα του Άνταμ ΜακΚέϊ, "The Big Short", όπου κυκλοφόρησε στις 11 Δεκεμβρίου του 2015.
Το 2016, η Μάργκο Ρόμπι συμπρωταγωνίσθησε με την Τίνα Φέι στο "Whiskey Tango Foxtrot", μια προσαρμογή του The Taliban Shuffle και κυκλοφόρησε στις 4 Μαρτίου του 2016 από την Paramount Pictures. Αργότερα εκείνο το έτος, η Μάργκο πρωταγωνίστησε ως Τζέιν Πόρτερ στην ταινία του Ντέιβιντ Γιόις,"The Legend of Tarzan", μαζί με τους Κρίστοφ Βαλτς, Σάμιουελ Λ. Τζάκσον και Αλεξάντερ Σκάρσγκορντ. Η ταινία κυκλοφόρησε την 1η Ιουλίου του 2016.
Την ίδια χρονιά, η Μάργκο Ρόμπι συμμετείχε ως Harley Quinn στην ταινία της Warner Bros και των DC Comics, "Suicide Squad". Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν στις 13 Απριλίου του 2015 και η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 5 Αυγούστου του 2016. Στην ταινία συμμετείχαν επίσης οι Γουίλ Σμίθ, Τζέρετ Λέτο, Τζόελ Κιννάμ και Βίολα Ντέιβς. Την 1η Οκτωβρίου του 2016, συμμετείχε στην πρεμιέρα του Saturday Night Live, με την συμμετοχή του μουσικού The Weeknd. Στις 29 Σεπτεμβρίου του 2017, κυκλοφόρησε η ταινία Goodbye Christopher Robin, όπου η Μάργκο πρωταγωνίστησε μαζί με τον Ντόμχναλ Γκλίσον. Την ίδια χρονιά, υποδύθηκε την Τόνια Χάρντιγκ στην ταινία “I, Tonya”, όπου γράφτηκε από τον Στίβεν Ρότζερς και σε σκηνοθεσία του Κρέγκ Τζίλεσπι. Για την συμμετοχή της ως Τόνια Χάρντιγκ, η Μάργκο Ρόμπι ήταν υποψήφια για το Βραβείο Χρυσής Σφαίρας για την Καλύτερη Ηθοποιό και για το Βραβείο Όσκαρ για την Καλύτερη Ηθοποιό. Ήταν η πρώτη ηθοποιός που ορίστηκε για Βραβείο Όσκαρ ερμηνεύοντας έναν αληθινό αθλητή. Το 2018, η Μάργκο συμμετείχε ως Ράμπιτ Φλόπσι στην ταινία κινουμένων σχεδίων Peter Rabbit, μια προσαρμογή της σειράς βιβλίων της Μπίτριξ Πότερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλές ηθοποιοί Κατηγορία:Αυστραλοί μοντέλα
Ευνίκη (βασίλισσα του Βοσπόρου)
Η Eυνίκη (άκμασε τον 1ο αι. μ.Χ., απεβ. μετά το 69) ήταν η βασίλισσα του βασιλείου του Βοσπόρου από τον γάμο της με τον βασιλιά Κότυ Α΄. Φαίνεται ότι ήταν αντιβασίλισσα κατά την ανηλικιότητα του γιου της Τ. Ι. Ρησκούπορι Α΄ το 68-69.
Πηγές
Κατηγορία:Μονάρχες του Βασιλείου του Βοσπόρου
Το Καρναβάλι στη Φλάνδρα
Μια γερμανική έκδοση της ταινίας δημιουργήθηκε ταυτόχρονα και κυκλοφόρησε με τον τίτλο Die klugen Frauen, με τον Ερνστ Σίφνερ σε έναν από τους πρώτους ρόλους του.
Υπόθεση
Η υπόθεση διαδραματίζεται το 1616, όταν η Φλάνδρα αποτελούσε τμήμα της Ισπανικής αυτοκρατορίας. Στη μικρή πόλη Μπομ, εν μέσω προετοιμασιών για το πανηγύρι της, φθάνει ένας φρουρός που ανακοινώνει την άφιξη του Ισπανού πρέσβη και του στρατού του, που περνάει για την Ολλανδία και θα διανυκτερεύσει στην πόλη.
Φοβούμενοι ότι η παρουσία του στρατού θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε βιαιότητες και λεηλασίες, καθώς οι μνήμες είναι ακόμη νωπές από τις λεηλασίες που προκάλεσαν οι Ισπανοί μερικές δεκαετίες νωρίτερα, ο δήμαρχος - υποστηριζόμενος από το δημοτικό συμβούλιο - συμβουλεύει τον πληθυσμό να είναι ήρεμος, συνετός και υπάκουος και έχει την ιδέα να προσποιηθεί ότι μόλις πέθανε, προκειμένου να αποφύγει να δεχτεί τους στρατιώτες. Αλλά η σύζυγός του Κορνηλία εξεγέρθηκε κατά της δειλίας του και οργανώνει τις άλλες γυναίκες για να προετοιμάσουν τη φιλοξενία και να προσαρμόσουν την ψυχαγωγία για τους Ισπανούς (που επιμένουν να περάσουν τη νύχτα στην πόλη ούτως ή άλλως).
Χάρη στο θερμό καλωσόρισμα των γυναικών, οι Ισπανοί όχι μόνο αποφεύγουν την κακή συμπεριφορά, αλλά και κατά την αναχώρησή τους την επομένη νωρίς το πρωί, ο πρέσβης ανακοινώνει τη διαγραφή των φόρων για την πόλη για ένα χρόνο.
Η Κορνηλία επιτρέπει στον σύζυγό της να λάβει τα εύσημα για την καλή τους τύχη, αλλά εν τω μεταξύ αποτρέπει τα σχέδια του συζύγου της για την κόρη τους, ο οποίος σχεδίαζε να την παντρέψει με τον κρεοπώλη της πόλης αντί του νεαρού ζωγράφου Μπρίγκελ τον οποίο η κοπέλα αγαπούσε.
Ιστορικό και παραγωγή
Το Καρναβάλι στη Φλάνδρα του Ζακ Φεντέρ ανήκει στο ύφος του ποιητικού ρεαλισμού που στη συνέχεια θα εμβαθύνει ο βοηθός του Μαρσέλ Καρνέ. Σκηνοθετήθηκε αμέσως μετά το σκοτεινό ψυχολογικό δράμα Πανσιόν Μιμόζες και ο Φεντέρ δήλωσε ότι ήθελε να χαλαρώσει κάνοντας μια κωμωδία, πολύ μακριά από τη σημερινή εποχή. Βασίστηκε στο σενάριο που έγραψε δέκα χρόνια νωρίτερα ο Σαρλ Σπάακ, που αναφερόταν στη Φλάνδρα του 17ου αιώνα όταν βρισκόταν υπό ισπανική κατοχή. Συγχρόνως, ο Φεντέρ αποτίει φόρο τιμής στους παλιούς ζωγράφους της πατρίδας του - Πίτερ Μπρίγκελ, Φρανς Χαλς, Πίτερ ντε Χόοχ- Το έργο του αντικατοπτρίζει τον ρεαλισμό της εποχής της ζωγραφικής της ολλανδικής Χρυσής Εποχής και παρουσιάζει χαρακτήρες, οι οποίοι φαίνονται κατευθείαν βγαλμένοι από τους πίνακες. Η περίπλοκη αναβίωση μιας φλαμανδικής πόλης (σε προάστιο του Παρισιού) πραγματοποιήθηκε από τον σχεδιαστή Λαζάρ Μέισον και τα πολυτελή κοστούμια ήταν του Ζωρζ Μπεντά. Το ισχυρό καστ περιλάμβανε τη σύζυγο του σκηνοθέτη Φρανσουάζ Ροζέ και τον Λουί Ζουβέ.
Η ταινία δημιουργήθηκε από τη γαλλική θυγατρική της γερμανικής εταιρείας Tobis και έγινε σε δύο εκδόσεις, γαλλικά και γερμανικά, με διαφορετικούς ηθοποιούς (εκτός από τη Φρανσουάζ Ροζέ που εμφανίστηκε και στις δύο).
Αποδοχή
Όταν κυκλοφόρησε η ταινία, είχε μεγάλη επιτυχία. Όμως, στη Φλάνδρα προκλήθηκαν αντιδράσεις, η ταινία επικρίθηκε για την παρουσίαση των Φλαμανδών ως δειλών και συνεργατών των κατακτητών. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, μεγάλο μέρος της Φλάνδρας είχε καταληφθεί από τους Γερμανούς. Η ταινία θεωρήθηκε ότι αναφερόταν έμμεσα στην αδύναμη αντίσταση των κατοίκων κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ή ακόμη και στον εφησυχασμό προς τον κατακτητή. Έτσι το εξέλαβαν οι θεατές το 1936 και προκλήθηκαν διαδηλώσεις διαμαρτυρίας στις μεγάλες πόλεις του βόρειου Βελγίου. Η ταινία συζητήθηκε στη Βελγική κυβέρνηση, η οποία απέρριψε το αίτημα απαγόρευσης. Η ταινία ωστόσο απαγορεύτηκε στη Μπρυζ, τη Γάνδη και την Αμβέρσα
Αντίθετα, στη Γερμανία επαινέθηκε με ενθουσιασμό και η πρεμιέρα της στο Βερολίνο (15 Ιανουαρίου 1936) πραγματοποιήθηκε παρουσία του Γιόζεφ Γκαίμπελς. Ωστόσο, λίγες μέρες μετά το ξέσπασμα του πολέμου το 1939, η ταινία απαγορεύτηκε στη Γερμανία και στις κατεχόμενες χώρες της Ευρώπης και στη συνέχεια ο Ζακ Φεντέρ και η Φρανσουάζ Ροζέ διέφυγαν στην Ελβετία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1935 Κατηγορία:Γαλλικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές αισθηματικές κωμικές ταινίες
Τιβέριος Ιούλιος Μιθριδάτης
Ο Τιβέριος Ιούλιος Μιθριδάτης Φιλογερμανικός Φιλόπατρις, γνωστός και ως Μιθριδάτης Γ΄ του Βοσπόρου (άκμασε. το 41 μ.Χ., απεβ. το 68 μ.Χ.) από τη δυναστεία Τιβερίων-Ιουλίων του Βοσπόρου ήταν υποτελής βασιλιάς τού Βοσπόρου.
Καταγωγή
Ο Μιθριδάτης ήταν ο πρώτος γιος τού βασιλιά Τ. Ι. Ασπούργου και της συζύγου του Γηπαιπύριδος, κόρης τού Κότυ Γ΄ (Σαπαίων) της Θράκης. Είχε έναν μικρότερο αδελφό, που θα τον διαδεχόταν ως Τιβ. Ιούλ. Κότυς Α΄. Ήταν πρίγκιπας ελληνικής, ιρανικής και ρωμαϊκής καταγωγής. Ήταν το πρώτο εγγόνι τού Ασάνδρου και της Δυνάμεως βασιλέων τού Βοσπόρου και τού Κότυος Γ΄ (Σαπαίων) και της Αντωνίας Τρύφαινας βασιλέων της Θράκης.
Μέσω της εκ μητρός γιαγιάς του Αντ. Τρυφαίνης, ήταν απόγονος τού Ρωμαίου Mάρκου Αντωνίου, ενός της Τριανδρίας. Η Αντ. Τρύφαινα ήταν η πρώτη δισεγγονή, που γεννήθηκε στον Μ. Αντώνιο. Επίσης μέσω της Τρυφαίνης, ο Μιθριδάτης συνδεόταν με διάφορα μέλη της δυναστείας των Ιουλίων-Κλαυδίων.
Ο Τιβ. Ιούλ. Μιθριδάτης ονομάστηκε προς τιμήν τού προγόνου του Μιθριδάτη ΣΤ΄ βασιλιά τού Πόντου, ο οποίος ήταν παππούς της Δυνάμεως, εκ πατρός γιαγιάς τού Τ. Ι. Μιθριδάτη.
Η ζωή του
Λίγα είναι γνωστά για την πρώιμη ζωή του Μιθριδάτη. Ο Τιβ. Ιούλ. Ασπούργος ήταν επικεφαλής της επικράτειας τού Βοσπόρου μέχρι το τέλος του το 37 ή το 38 Η Γηπαίπυρις διαδέχθηκε τον σύζυγό της ως αποκλειστική ηγεμόνας. Το 39 μ.Χ. ο Μιθριδάτης κληρονόμησε τον θρόνο της μητέρας του. Λίγο πριν από το 45, ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Κλαύδιος είχε δώσει στον Μιθριδάτη ολόκληρο το βασίλειο τού Βοσπόρου για να κυβερνήσει. Ο Κλαύδιος τον αναγνώρισε και τον διόρισε ως νόμιμο βασιλιά τού Βοσπόρου. Το 45, για άγνωστους λόγους, ο Κλαύδιος καθαίρεσε τον Μιθριδάτη από τον θρόνο και τον αντικατέστησε με τον μικρότερο αδελφό του Κότυ Α΄. Ο Κλαύδιος είχε αποσύρει τη ρωμαϊκή φρουρά υπό τον Αύλο Δίδιο Γάλλο από το βασίλειο τού Βοσπόρου και λίγες ρωμαϊκές κοόρτεις είχαν μείνει πίσω υπό τον Γάιο Ιούλιο Aκουίλα, από την τάξη των ιππέων.
Ο Μιθριδάτης αμφισβήτησε τη νέα κατάσταση. Δεν εμπιστεύτηκε τον Κότυ Α΄ και τον Aκουίλα και προσπάθησε να ανακτήσει τον θρόνο του. Κατάφερε να δελεάσει τους ηγέτες των τοπικών φυλών και τους λιποτάκτες στους συμμάχους του. Μπόρεσε να αναλάβει τον έλεγχο των τοπικών φυλών και να συγκεντρώσει έναν στρατό για να κηρύξει τον πόλεμο στον Κότυ Α΄ και τον Aκουίλα. Όταν ο Κότυς Α΄ και ο Aκουίλα άκουσαν νέα γι' αυτόν τον πόλεμο, φοβήθηκαν ότι η εισβολή ήταν επικείμενη, πάντως και οι δύο άνδρες ήξεραν ότι είχαν την υποστήριξη τού Κλαύδιου. Ο Μιθριδάτης με τον στρατό του συνεπλάκη σε πόλεμο με τον στρατό του Κότυ Α΄ και τα τάγματα τού Ακουίλα, σε έναν πόλεμο τριών ημερών, τον οποίο πόλεμο ο Κότυς Α΄ και ο Aκουίλα κέρδισαν αλώβητοι και θριάμβευσαν στον ποταμό Τάναϊ.
Ο Μιθριδάτης γνώριζε ότι η συνέχεια της αντίστασης ήταν μάταιη και έκανε έκκληση στον Κλαύδιο: στράφηκε σε έναν εντόπιο φύλαρχο, που ονομαζόταν Ευνώνης, για να τον βοηθήσει και ο Ευνώνης έστειλε απεσταλμένους στη Ρώμη στον Κλαύδιο, που κόμιζαν επιστολή τού Μιθριδάτη.
Στην επιστολή τού Μιθριδάτη προς τον Αυτοκράτορα, ο Μιθριδάτης τον χαιρετούσε και τού απευθυνόταν με μεγάλη τιμή και σεβασμό από έναν ηγεμόνα σε άλλον ηγεμόνα. Ο Μιθρισάτης ζητούσε από τον Κλαύδιο χάρη και να γλιτώσει από μία θριαμβευτική πομπή ή θανατική ποινή. Ο Κλαύδιος δεν ήταν σίγουρος, πώς να τιμωρήσει ή να αντιμετωπίσει τον βασιλιά. Ο Μιθριδάτης συνελήφθη και μεταφέρθηκε στη Ρώμη ως αιχμάλωτος. Εμφανίστηκε ως δημόσιο πρόσωπο δίπλα στην εξέδρα στη Ρωμαϊκή Αγορά μαζί με τους φρουρούς του και η αντιμετώπιση αυτή τού Μιθριδάτη παρέμεινε σταθερή.
Ο Κλαύδιος εντυπωσιάστηκε με το έλεος, που ζήτησε ο Μιθριδάτης με την επιστολή του και τού επέτρεψε να ζήσει. Τού χαρίστηκε στη θανατική ποινή και τον εξόρισε. Ο Μιθριδάτης έζησε, ως εξόριστος, άπορος μέχρι το τέλος του. Δεν είχε γνωστή γυναίκα ή παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μονάρχες του Βασιλείου του Βοσπόρου
Τεχνητή επιλογή
Τεχνητή επιλογή είναι η διαδικασία κατά την οποία ο άνθρωπος χρησιμοποιεί για αναπαραγωγή ζώα ή φυτά με χαρακτηριστικά που έχουν ορισμένο ενδιαφέρον για αυτόν, καθορίζει δηλαδή ποιοι γονότυποι θα αναπαραχθούν περισσότερο σε σχέση με άλλους. Με την επιλογή, απομακρύνονται από τον πληθυσμό ανεπιθύμητα γονίδια, ενώ παράλληλα αυξάνεται η συχνότητα γονιδίων με ευνοϊκή επίδραση στα χαρακτηριστικά που ενδιαφέρουν. Συνήθως, κατά την τεχνητή επιλογή διατηρούνται για αναπαραγωγή τα άτομα που η φαινοτυπική τους τιμή για τον προς βελτίωση χαρακτήρα είναι μεγαλύτερη ή μικρότερη από μια ορισμένη τιμή, ενώ τα υπόλοιπα άτομα δε συμμετέχουν στον πληθυσμό της επόμενη γενεάς.
Λιγκ Καπ Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2018-2019
Το Λίγκ Καπ πετοσφαίρισης ανδρών για την περίοδο 2018-19 ήταν η 8η διοργάνωση στην ιστορία του θεσμού. Η διοργάνωση ονομάζεται επίσημα Λιγκ Καπ "Νίκος Σαμαράς", στη μνήμη του μεγάλου πετοσφαιριστή της Ορεστιάδας. Διοργανώθηκε από την ΕΣΑΠ με τη συμμετοχή των δέκα ομάδων της Βόλεϊ Λιγκ 2018-19. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Πειραιώς για 5η συνεχόμενη φορά και για 6η φορά συνολικά την ιστορία του.
Προκριματική φάση
Η προκριματική φάση διεξήχθη με δύο ομίλους των τεσσάρων ομάδων και έναν όμιλο των τριών ομάδων. Στον Α΄ όμιλο τοποθετήθηκαν οι ομάδες της Βόρειας Ελλάδας, ενώ για τη συγκρότηση των δύο άλλων ομίλων έγινε κλήρωση. Στους ημιτελικούς προκρίθηκαν οι πρώτοι κάθε ομίλου και ο καλύτερος δεύτερος από τις ομάδες του Α΄ και του Β΄ ομίλου.
Α' Όμιλος
Βαθμολογία
Αγώνες
Οι έδρες των αγώνων προέκυψαν από κλήρωση που διενήργησε η ΕΣΑΠ
Β' Όμιλος (Πειραιάς – Γυμναστήριο "Μελίνα Μερκούρη" Ρέντη)
Βαθμολογία
Αγώνες
Γ' Όμιλος (Αθήνα – Γυμναστήριο Πανελληνίου)
Βαθμολογία
Αγώνες
Ημιτελικοί
Ο Β΄ ημιτελικός διεξήχθη μεταξύ του 1ου του Α΄ ομίλου και του 1ου του Β΄ ομίλου στην έδρα της 1ης ομάδας του Β΄ ομίλου.
Τελικός
Ο τελικός ήταν διπλός, με τη διαδικασία του Χρυσού Σετ. Κατά την προκήρυξη της διοργάνωσης ο πρώτος αγώνας θα διεξαγόταν στην έδρα του νικητή του Α΄ ημιτελικού. Έτσι ο πρώτος τελικός διεξήχθη στην Ερμούπολη στις 23 Ιανουαρίου, στο γυμναστήριο "Δημήτριος Βικέλας" και ο δεύτερος στον Πειραιά, στο γυμναστήριο "Μελίνα Μερκούρη" Ρέντη.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι - Πηγές
2017 2018 Λιγκ Καπ Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2018 2019 Λιγκ Καπ Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2018 2019
Αντώνης Παπαδόπουλος (σκηνοθέτης)
Ο Αντώνης Παπαδόπουλος είναι σκηνοθέτης και θεατρικός συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Αθήνα, το 1958 και ζει στη Νίκαια. Σπούδασε στη Ρώμη θεατρική σκηνοθεσία και συγγραφή σεναρίου καθώς και φωτογραφία στο studio Il Contrasto. Το 1975 σε ηλικία 16 ετών, κυκλοφόρησε η ποιητική του συλλογή "Χρυσαναλαμπές". Το πρώτο του θεατρικό έργο το "Σαν μέσα από ένα παράθυρο", ανέβηκε με τον θίασό του Teatro in corsa, στη Ρώμη, τον Μάιο του 1984 στο Teatro Piccolo di Trastevere που ανήκε τότε στην Aishe Nana. Το 1985 πάντα στη Ρώμη, ανεβάζει τη "Φαίδρα" του Γιάννη Ρίτσου (5 Ιουνίου) παράσταση που παρακολούθησε ο ποιητής.
Το 1990 δημιουργεί μαζί με τον Λουλούδη Χατζή τον θίασο Ιωνικό Θέατρο, που είναι και ο παλαιότερος θίασος στην ευρύτερη περιοχή του Πειραιά.
Εκτός του Ιωνικού Θεάτρου έχει δημιουργήσει τη Θεατρική Ομάδα Μικρασιατών Θήβας, τη Θεατρική Ομάδα Μελίου Μεγάρων τη Θεατρική Ομάδα Έφεσος (ενηλίκων) καθώς και την Παιδική Θεατρική Ομάδα Έφεσος.
Σκηνοθέτησε, επίσης, στην Θεατρική Ομάδα ΚΑΠΗ Δήμου Κορυδαλλού. η οποία μετά την αποδέσμευσή της από τον Δήμο, ονομάζεται Θεατρική Ομάδα "Doxie Girls" και συνεχίζει να προσφέρει υπηρεσίες στους ανθρώπους της 3ης ηλικίας.
Από το 2017 ήταν ο ιδρυτής και σκηνοθετής της Θεατρικής Ομάδας Σϊπυλον της Ένωσης Μαγνησίας Μ. Ασίας
Ιδρυτικό Μέλος του Ομίλου για την UNESCO N. Πειραιά και Νήσων, καθώς και ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Ομοσπονδίας για την UNESCO. (Ταμίας και Αντιπρόεδρος 2000-2004)
Πρόεδρος του Ομίλου για την UNESCO Ιστορίας Τέχνης και Θεάτρου, και δημιουργός του ελεύθερου σε πρόσβαση ιστότοπου www.unescohat.wordpress.com/ με τον οποίο ανέβασε ολοκληρωμένο για πρώτη φορά στο ελληνικό διαδίκτυο τον κατάλογο των Μνημείων της Παγκόσμιας και της Άυλης Κληρονομιάς.
Βιβλία
"Τα προσφυγικά". Θεατρικά έργα (2022) Δήμος Νίκαια-Ρέντη
Θεατρικά έργα που έχει παρουσιάσει
(του ίδιου) : Σαν μέσα από ένα παράθυρο, Η ησυχία κατοικεί στο σπίτι της Αλίκης, Διακοπές τον Αύγουστο, Η 'Εξοδος, Η νύφη (Μαρίτσα η πρόσφυγγα), Οντισιόν, Μας χωρίζει μια θάλασσα, Η ταράτσα, Ουρανοξύστης,
Η παρεξήγηση (του Α. Καμύ), Λεωφορείο ο Πόθος (του Τ. Ουϊλιαμς), Φον Δημητράκης (του Δ. Ψαθά), Σουριάδα (έργα του Γ. Σουρή), Αγνοδίκη (της Μάουρα Ντελ Σέρα), Ο κύριος Σλόαν (του Τζο Όρτον), Γελώντας άγρια (του Κ. Ντουράνγκ), Η βεγγέρα (του Η. Καπετανάκη), Η Μήδεια (του Μποστ), Φαύστα (του Μποστ), Φαλακρή τραγουδίστρια (του Ιονέσκο),Η αυλή των θαυμάτων (του Ι. Καμπανέλλη), Οι φασουλήδες του Κατσιπόρα (του Λόρκα), Τα μάγια της πεταλούδας (του Λόρκα), "Ο καστανάς" (του ίδιου), "Οι έρωτες του Δον Περλιμπλίν και της Μπελίσα" (του Λόρκα)
Μονόπρακτα
Φαίδρα (του Γ. Ρίτσου), Ελένη (του Γ. Ρίτσου), Το φάντασμα της Μασσαλίας (του Ζ. Κοκτώ), Την έχασα (του Ζ. Κοκτώ), Περιφέρεια (του Γ. Σουρή), Αναπαραδιάρης (του Γ. Σουρή), Η επιδημία (του Γ. Σουρή), Δεν έχει τα προσόντα (του Γ. Σουρή), Άλλα αντ' άλλων (του Γ. Σουρή), Αποχρώσεις (της Α. Γκέστενμπεργκ), Ο ψεύτης (του Κοκτώ), Η Εβραία (του Μπρεχτ), Εξεύρεση εργασίας (του Μπρεχτ), Η πιο δυνατή (του Α. Στρίντμπεργκ), Dramaticule (του Σ. Μπέκετ), Η επέτειος (του Αναγνώστου), Φυτά εσωτερικού χώρου (Ασλανίδου-Κονδύλη), Τα παπούτσια (Κ. Μητροπούλου), Το χαλί μπουχάρα (του Κ. Μουρσελά), Η απαρηγόρητη χήρα (του Κ. Μουρσελά)
Πολυθεάματα για τη Μικρασία
Επίσης έχει δημιουργήσει πλήθος λογοτεχνικών βραδιών, και άλλων αφιερωμάτων (για τον Καβάφη, τη Μητέρα στην Ελληνική Τέχνη, τους Ινδιάνους και τους λαούς της Κεντρικής Αμερικής κλπ)
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Μάρκος Ν. Δραγούμης
Ο Μάρκος Δραγούμης (1926 - 2 Ιουλίου 2011) ήταν Έλληνας αρθρογράφος και συγγραφέας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν μέλος της οικογένειας Δραγούμη και ήταν γιος του Νικολάου Δραγούμη και της Αμαρυλλίδος Ζάννου. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από την Οικογένεια Δραγούμη και ήταν απόγονος του Μάρκου Δραγούμη ενώ από την πλευρά της μητέρας του απο την επιχειρηματική οικογένεια Ζάννου και ήταν εγγονός του Κλεάνθη Ζάννου, επιχειρηματία. Σπούδασε ιατρική και αναμείχθηκε με το αριστερό κίνημα της εποχής με αποτέλεσμα να εξοριστεί δύο χρόνια στον Αϊ Στράτη. Το 1957 έθεσε υποψηφιότητα στις βουλευτικές εκλογές του 1957 με την ΕΔΑ, με την οποία και εξελέγη. Παραιτήθηκε όμως υπέρ του Σταμάτη Μερκούρη προκειμένου να σταματήσει η δίωξη του τελευταίου. Τη δεκαετία του 1960 έλαβε μέρος στο κίνημα ειρήνης.
Το 1966 εγκαταστάθηκε στην Αγγλία για να εκπονήσει την διατριβή του, την οποία όμως διέκοψε για να αφιερωθεί στον αντιδικτατορικό αγώνα. Από το 1970 στρέφεται οριστικά προς τον φιλελευθερισμό ασκώντας παράλληλη κριτική προς τον σοσιαλισμό. Μετά την πτώση της Χούντας ανέλαβε υπεύθυνος τύπου στις ελληνικές πρεσβείες του Λονδίνου, της Βαρσοβίας κ.α. καθώς και διευθυντής της ελληνικής μεταφραστικής υπηρεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις Βρυξέλλες.
Αρθρογραφούσε τακτικά στις εφημερίδες «Αυγή», «Athens Daily News» και «Δημοκρατική Αλλαγή», υπήρξε συνεργάτης του «Οικονομικού Ταχυδρόμου», μετάφρασε διάφορα έργα ενώ μελέτες του είχαν δημοσιευθεί σε περιοδικά ιστορικό-πολιτικού περιεχομένου. Συνέγραψε αρκετά βιβλία μεταξύ των οποίων και το έργο «Πορεία προς τον Φιλελευθερισμό» (1991), το οποίο κατόπιν αποφάσεώς του διέπεται από άδεια Creative Commons.
Απεβίωσε στις 2 Ιουλίου 2011 στην Αθήνα και ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Το όνομά του φέρει τιμητικά το Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών-Μάρκος Δραγούμης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ Μαρκος
Βάντα Λαντόφσκα
right|frame|Η Βάντα Λαντόβσκα το 1907 Η Βάντα Λαντόβσκα (Wanda Landowska, 5 Ιουλίου 1879 - 16 Αυγούστου 1959) ήταν Πολωνή (αργότερα πολιτογραφήθηκε Γαλλίδα) τσεμπαλίστρια, της οποίας οι παραστάσεις, διδασκαλία, ηχογραφήσεις και τα γραπτά της έπαιξαν μεγάλο ρόλο στην αναβίωση της δημοτικότητας του τσέμπαλου στις αρχές του 20ου αιώνα. Ήταν η πρώτη που ηχογράφησε τις "Παραλλαγές Γκόλντμπεργκ" του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ στο τσέμπαλο (1931).
Βιογραφία
Η Λαντόβσκα γεννήθηκε στη Βαρσοβία· ο πατέρας της ήταν δικηγόρος, και η μητέρα της γλωσσολόγος, η οποία μάλιστα μετέφρασε το έργο "Μαρκ Τουέιν" στα Πολωνικά. Ξεκίνησε να παίζει πιάνο στην ηλικία των τεσσάρων, και σπούδασε στο Ωδείο της Βαρσοβίας με τους Γιαν Κλεζίνσκι (Jan Kleczynski) και Αλεξάντερ Μιχαλόβσκι (Aleksander Michałowski). Σπούδασε επίσης σύνθεση με τον Χάινριχ Ούρμπαν (Heinrich Urban) στο Βερολίνο, αλλά κατά δήλωσή της ήταν "ανυπότακτη στους κανόνες". Μετά το γάμο της με τον Πολωνό λαογράφο Χένρυ Λεβ (Henry Lew) το 1900 στο Παρίσι, δίδαξε πιάνο στη Schola Cantorum (1900-1912).
Αργότερα δίδαξε τσέμπαλο στην Hochschule für Musik του Βερολίνου (1912-1919). Το έντονο ενδιαφέρον της για τη μουσικολογία -ιδιαιτέρως για τα έργα των Μπαχ, Κουπρέν και Ραμώ- την οδήγησε να περιοδεύσει τα μουσεία της Ευρώπης, εξετάζοντας αυθεντικά πληκτροφόρα όργανα. Μάλιστα απέκτησε κάποια παλαιά πληκτροφόρα, ενώ κατασκευάστηκαν κάποια σύγχρονα όργανα, κατόπιν παραγγελίας της, από τους κατασκευαστές Πλεϋέλ και Σια (Pleyel et Companie). Τα περισσότερα απ' αυτά επρόκειτο για μεγάλα τσέμπαλα 16 ποδών (μια οκτάβα χαμηλότερα από τον φυσιολογικό τόνο), με πολλά κατασκευαστικά στοιχεία του σύγχρονου πιάνου. Τα όργανα αυτά έχουν εκπέσει εντελώς από την αισθητική αντίληψη της μουσικής μπαρόκ τις τελευταίες δεκαετίες. Μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο ήταν η πρώτη που αναβίωσε την εκτέλεση του συνεχούς βάσιμου με τσέμπαλο, παίζοντας στα "Κατά Ματθαίον Πάθη" του Μπαχ, στη Βασιλεία της Ελβετίας, όπου έδινε σεμινάρια.
Ίδρυσε την Σχολή Παλαιάς Μουσικής (École de Musique Ancienne) στο Παρίσι το 1925: από το 1927, το σπίτι της στο Σαιν-Λε-λα-Φορέ (Saint-Leu-la-Forêt) έγινε κέντρο μελέτης και ερμηνείας της παλιάς μουσικής. Κατά την εισβολή του γερμανικού στρατού στη Γαλλία, η Λαντόβσκα -Εβραία στην καταγωγή- διέφυγε με τη βοηθό και σύντροφό της Ντενίζ Ρεστού (Denise Restout). Το 1940 τη βρίσκει να περιοδεύει στη νότια Γαλλία, ενώ αργότερα εξέπλευσε από τη Λισαβόνα για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Έφθασε στη Νέα Υόρκη στις 7 Δεκεμβρίου 1941. Το σπίτι στο Σαιν-Λε λεηλατήθηκε, μουσικά όργανα, χειρόγραφα και βιβλία εκλάπησαν (φημολογείται πάνω από 10.000 τόμοι), αφήνοντάς τη ουσιαστικά χωρίς περιουσιακά στοιχεία. Το 1949 εγκαταστάθηκε στην πόλη Λέικβιλ (Lakeville) του Κονέκτικατ και άρχισε μια νέα καριέρα ως εκτελέστρια και καθηγήτρια μουσικής στις Ηνωμένες Πολιτείες, κάνοντας συνάμα και εκτεταμένες περιοδείες. Η σύντροφός της, Ντενίζ Ρεστού, ήταν εκδότης και μεταφραστής των γραπτών της για τη μουσική, συμπεριλαμβανομένων των Musique Ancienne ("Παλαιά Μουσική") και Landowska on Music ("Η Λαντόβσκα για τη Μουσική").
Αν και έχει ασκηθεί σφοδρή κριτική στην ερμηνεία της, η Λαντόβσκα θεωρείται πρωτοπόρος στην αναβίωση του τσέμπαλου και της προκλασσικής μουσικής στον 20ό αιώνα. Ο τρόπος ερμηνείας της χαρακτηρίζεται σφριγηλός και ζωντανός, εν αντιθέσει με την εύθραυστη και λεπτεπίλεπτη όψη της ιδίας. Σε πολλές ηχογραφήσεις της διαφαίνεται μια υπερβολική χρήση ρεγκίστρων, κάτι που οφείλεται εν πολλοίς στα κριτήρια της εποχής της και τα διαθέσιμα όργανα. Αρκετοί μαθητές της εξελίχθηκαν σε αξιόλογους και διάσημους εκτελεστές, ενώ τα γραπτά της συνέβαλαν στην κατανόηση ενός ξεχασμένου -εν πολλοίς- μουσικού κόσμου. Επιπλέον, συνέβαλε στην ανάπτυξη σύγχρονων τεχνικών εκτέλεσης στο τσέμπαλο, ιδίως όσον αφορά τους δακτυλισμούς και την ποικιλία στην άρθρωση. Αρκετά νέα έργα γράφτηκαν γι 'αυτήν: το El retablo de maese Pedro του Μανουέλ ντε Φάλια (το κουκλοθέατρο του Μαστρο-Πέτρου), σηματοδότησε την επιστροφή του τσέμπαλου στη σύγχρονη ορχήστρα. Ο ντε Φάλια έγραψε αργότερα ένα κοντσέρτο για τσέμπαλο, το οποίο και τής αφιέρωσε, όπως και ο Φρανσίς Πουλένκ με το "Αγροτικό" του Κοντσέρτο (concert champêtre).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί μουσικοί
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2023
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2023 ήταν η 67η έκδοση του Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision. Διεξήχθη στο Λίβερπουλ του Ηνωμένου Βασιλείου, αφού η, η νικήτρια χώρα του με το τραγούδι "Stefania" των Kalush Orchestra, δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της φιλοξενίας της εκδήλωσης λόγω ανησυχιών για την ασφάλεια που προκλήθηκαν μετά την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2022. Υπό την διοργάνωση της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης (EBU) και του οικοδεσπότη ραδιοτηλεοπτικού φορέα Βρετανική Εταιρεία Μεταδόσεων (BBC) για λογαριασμό της Εθνικής Τηλεοπτικής Εταιρείας της Ουκρανίας (UA:PBC), ο διαγωνισμός έλαβε χώρα στην Liverpool Arena και αποτελούταν από δύο ημιτελικούς στις 9 και 11 Μαΐου και τον τελικό στις 13 Μαΐου 2023. Ήταν η ένατη φορά, αριθμός-ρεκόρ, που το Ηνωμένο Βασίλειο φιλοξένησε τον διαγωνισμό, με τελευταία φορά στο Μπέρμιγχαμ το. Τα τρία ζωντανά σόου παρουσίασαν η Βρετανή τραγουδίστρια Αλέσα Ντίξον, η Βρετανή ηθοποιός Χάνα Γουάντινγκχεμ και η Ουκρανή τραγουδίστρια Γιούλια Σάνινα, με τον Ιρλανδο-Βρετανό τηλεοπτικό παρουσιαστή και σχολιαστή του διαγωνισμού Γκρέιαμ Νόρτον να συμμετέχει μαζί τους στον τελικό.
Νικήτρια χώρα αναδείχθηκε η με το τραγούδι "Tattoo, που ερμήνευσε η Λορίν και έγραψε η Λορίν μαζί με τους Τζίμι "Joker" Θόρνφελντ, Τζίμι Γιάνσον, Μόα Καρλμπέκερ, Πέτερ Μποστρέμ και Τόμας Γκούσταφσον. Η, το , η  και η  συμπλήρωσαν την πρώτη πεντάδα. Ήταν η πρώτη φορά από την εισαγωγή της τηλεψηφοφορίας που η νικήτρια χώρα δεν πήρε ούτε ένα 12άρι από το κοινό. Ήταν επίσης η δεύτερη φορά (η πρώτη ήταν πάλι η  το ) από την επανεισαγωγή της ψηφοφορίας της κριτικής επιτροπής παράλληλα με την τηλεψηφοφορία το 2009 που ο γενικός νικητής κέρδισε την ψηφοφορία της κριτικής επιτροπής αλλά όχι την τηλεψηφοφορία: ο Käärijä της ς με το τραγούδι "Cha Cha Cha", βγήκε πρώτος στην ψηφοφορία του κοινού. Η Λορίν έγινε η πρώτη γυναίκα και το δεύτερο άτομο που κέρδισε τον διαγωνισμό δύο φορές, μετά τον Τζόνι Λόγκαν. Η Σουηδία ισοφάρισε επίσης το ρεκόρ της ς για τις περισσότερες νίκες στις επτά.
Τόπος διεξαγωγής
left|thumb|Η [[Liverpool Arena, χώρος διεξαγωγής του διαγωνισμού του 2023.]]
Ο διαγωνισμός του 2023 διεξήχθη στο Λίβερπουλ του Ηνωμένου Βασιλείου. Ήταν η ένατη φορά που το Ηνωμένο Βασίλειο φιλοξένησε τον διαγωνισμό μετά το, το , το , το , το , το , το και το. Ο επιλεγμένος χώρος υποδοχής ήταν η Liverpool Arena, μια εσωτερικού χώρου αρένα πολλαπλών χρήσεων και με χωρητικότητα 11.000 θέσεις, που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης του Λίβερπουλ και χρησιμεύει ως χώρος εκδηλώσεων, συμπεριλαμβανομένων συναυλιών και αθλημάτων. Ο χώρος έχει ήδη φιλοξενήσει τα MTV Europe Music Awards 2008 και το BBC Sports Personality of the Year (2008, 2017).
Εκτός από τον κεντρικό χώρο, η διοργανώτρια πόλη διοργάνωσε επίσης παράλληλες εκδηλώσεις παράλληλα με τον διαγωνισμό. Το Eurovision Village (ελληνικά: Χωριό της Eurovision) ήταν η επίσημη περιοχή των θαυμαστών και των χορηγών του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision κατά τη διάρκεια των εβδομάδων της εκδήλωσης, όπου ήταν δυνατή η παρακολούθηση παραστάσεων από συμμετέχοντες στο διαγωνισμό και τοπικούς καλλιτέχνες, καθώς και ζωντανές εκπομπές που μεταδόθηκαν από τον κεντρικό χώρο. Βρισκόταν στο Pier Head και ήταν ανοικτό από τις 5 έως τις 13 Μαΐου 2023. Το EuroClub, το οποίο έλαβε χώρα στο Camp and Furnace, φιλοξένησε τα επίσημα after party και ιδιωτικές παραστάσεις από τους συμμετέχοντες στο διαγωνισμό. Ένα πολιτιστικό φεστιβάλ δύο εβδομάδων που ονομάστηκε "EuroFest" πραγματοποιήθηκε σε όλο το Λίβερπουλ από 1 έως 14 Μαΐου 2023 και περιλάμβανε συνεργασίες μεταξύ Βρετανών και Ουκρανών καλλιτεχνών. Η εκδήλωση "Τυρκουάζ Χαλί" ("Turquoise Carpet"), όπου οι διαγωνιζόμενοι και οι αντιπροσωπείες τους παρουσιάζονται ενώπιον του αναγνωρισμένου Τύπου και των θαυμαστών, πραγματοποιήθηκε έξω από την Γκαλερί Τέχνης Walker στις 7 Μαΐου 2023, ακολουθούμενη από την Τελετή Έναρξης στο St George's Hall.
Επιλογή χώρας υποδοχής
Ο κερδήθηκε από την Ουκρανία με το τραγούδι "Stefania" από τους Kalush Orchestra, και σύμφωνα με την παράδοση της Eurovision, η EBU έδωσε αρχικά στην Ουκρανία την ευκαιρία να διοργανώσει τον διαγωνισμό του 2023. Η Ουκρανία είχε φιλοξενήσει τον διαγωνισμό δύο φορές στο παρελθόν, το και το, και τις δύο φορές στο Κίεβο. Ωστόσο, υπό τη σκιά της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία που ξεκίνησε το 2022, δημιουργήθηκαν εικασίες ότι η χώρα δεν θα ήταν σε θέση να φιλοξενήσει την εκδήλωση. Εξαιτίας αυτού, πολλές χώρες εξέφρασαν ενδιαφέρον να φιλοξενήσουν σε περίπτωση που η Ουκρανία δεν μπορούσε, συμπεριλαμβανομένου του Βελγίου, της Ιταλίας, της Ολλανδίας, της Πολωνίας, της Ισπανίας (η οποία αργότερα απέσυρε το ενδιαφέρον της), της Σουηδίας και του Ηνωμένου Βασιλείου. Η τελευταία φορά που ο διαγωνισμός δεν διεξήχθη στη νικήτρια χώρα του προηγούμενου έτους ήταν το.
Στις 16 Μαΐου 2022, ο Μίκολα Τσερνοτίτσγι, πρόεδρος του ουκρανικού συμμετέχοντος ραδιοτηλεοπτικού φορέα Public Broadcasting Company of Ukraine (UA:PBC), δήλωσε ότι επιθυμεί να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό σε μια ειρηνική Ουκρανία και ήλπιζε ότι η χώρα θα μπορούσε να εγγυηθεί την ασφάλεια όλων των συμμετεχόντων και των αντιπροσωπειών τους κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης. Ο Τσερνοτίτσγι δήλωσε στις 20 Μαΐου ότι ο ραδιοτηλεοπτικός φορέας θα ξεκινήσει συζητήσεις με την EBU σχετικά με τη φιλοξενία του διαγωνισμού.
Πολλοί Ουκρανοί πολιτικοί υποστήριξαν τη διεξαγωγή του διαγωνισμού στην Ουκρανία. Ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι δήλωσε ότι ήλπιζε ο διαγωνισμός κάποια μέρα να πραγματοποιηθεί στη Μαριούπολη. Ο Μίκολα Ποβορόζνικ, ο πρώτος αναπληρωτής επικεφαλής της κρατικής διοίκησης της πόλης του Κιέβου, δήλωσε στις 26 Μαΐου 2022 ότι το Κίεβο θα ήταν έτοιμο να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό εάν του ζητηθεί. Ο υπουργός Πολιτισμού της Ουκρανίας Ολεξάντρ Τκατσένκο (Oleksandr Tkachenko) δήλωσε στις 3 Ιουνίου την πρόθεσή του να συζητήσει τις αλλαγές υπό όρους με την EBU προκειμένου να επιτραπεί η διεξαγωγή του διαγωνισμού στη χώρα. Ο Τάρας Μελνιτσούκ, εκπρόσωπος της ουκρανικής κυβέρνησης για το Verkhovna Rada, δήλωσε στις 10 Ιουνίου ότι δημιουργήθηκε μια επιτροπή για να βοηθήσει στη διοργάνωση του διαγωνισμού.
Στις 16 Ιουνίου 2022, το UA:PBC και η ουκρανική κυβέρνηση πραγματοποίησαν συνάντηση με την EBU για να συζητήσουν πιθανές επιλογές φιλοξενίας στην Ουκρανία. Στη συνάντηση, το UA:PBC πρότεινε το Λβιβ, την Υπερκαρπαθία και το Κίεβο ως πιθανές τοποθεσίες φιλοξενίας. Την επόμενη μέρα, η EBU ανακοίνωσε ότι η Ουκρανία δεν θα μπορούσε να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό, μετά από αξιολογήσεις με ειδικούς τόσο της UA:PBC όσο και τρίτων, και ότι θα ξεκινούσαν συζητήσεις με το BBC για πιθανή φιλοξενία στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το Ηνωμένο Βασίλειο είχε τερματίσει στη δεύτερη θέση στο διαγωνισμό του 2022 με το τραγούδι "Space Man" του Σαμ Ράιντερ. Σε απάντηση, ο πρόεδρος του UA:PBC Τσερνοτίτσγι και ο ουκρανός υπουργός Πολιτισμού Τκατσένκο, μαζί με τους πρώην Ουκρανούς νικητές της Eurovision Ρουσλάνα, Τζαμάλα και Όλεχ Πσιούκ των Kalush Orchestra, εξέδωσαν κοινή δήλωση ζητώντας περαιτέρω συνομιλίες με την EBU για τη διοργάνωση της εκδήλωσης στην Ουκρανία. Αυτή η στάση υποστηρίχθηκε από τον Βρετανό πρωθυπουργό Μπόρις Τζόνσον, τον πολωνικό ραδιοτηλεοπτικό φορέα TVP, τον Πολωνό αναπληρωτή πρωθυπουργό και υπουργό πολιτισμού Piotr Gliński και τη βρετανική γραμματέα πολιτισμού Nadine Dorries. Μια επακόλουθη δήλωση από την EBU στις 23 Ιουνίου επιβεβαίωσε την απόφασή της να μην φιλοξενήσει την εκδήλωση στην Ουκρανία, υπογραμμίζοντας τις εκτιμήσεις ασφαλείας για κάτι τέτοιο, ενώ προέτρεψε επίσης να μην πολιτικοποιηθεί η διαδικασία επιλογής της χώρας υποδοχής.
Στις 25 Ιουλίου 2022, η EBU, το UA:PBC και το BBC ανακοίνωσαν ότι ο διαγωνισμός του 2023 θα διεξαχθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο, με τη διαδικασία υποβολής προσφορών της πόλης υποδοχής να ξεκινά την ίδια εβδομάδα. Αυτή θα είναι η πέμπτη φορά που το Ηνωμένο Βασίλειο θα φιλοξενήσει το διαγωνισμό αντί για τη χώρα που κέρδισε την προηγούμενη χρονιά, αφού το έπραξε για την το, για τη  το , για το  το , και για το  το.
Φάση υποβολής προσφορών για την διοργανώτρια πόλη
Ταυτόχρονα με την επιβεβαίωση ότι το Ηνωμένο Βασίλειο θα φιλοξενούσε τον διαγωνισμό για λογαριασμό της Ουκρανίας, ο οικοδεσπότης ραδιοτηλεοπτικός σταθμός BBC ξεκίνησε τη διαδικασία υποβολής προσφορών στις 25 Ιουλίου 2022. Το BBC δήλωσε ότι "όποιοι δυνητικοί υποψήφιοι πρέπει να πληρούν ένα σύνολο ελάχιστων προτύπων που να αποδεικνύουν ότι έχουν την ικανότητα και εμπειρία να φιλοξενήσουν μια εκδήλωση αυτής της κλίμακας και πολυπλοκότητας". Τα κριτήρια επιλογής για την πόλη υποδοχής τα προηγούμενα χρόνια περιελάμβαναν: έναν χώρο ικανό να φιλοξενήσει τουλάχιστον 10.000 θεατές, ένα κέντρο τύπου για μέγιστο αριθμό 1.500 δημοσιογράφων, εύκολη πρόσβαση σε ένα διεθνές αεροδρόμιο και διαμονή σε ξενοδοχείο για τουλάχιστον 2.000 αντιπροσώπους, δημοσιογράφους και θεατές.
Κατά το πρώτο στάδιο της διαδικασίας υποβολής προσφορών, το BBC έλαβε εκδηλώσεις ενδιαφέροντος από 20 πόλεις και κωμοπόλεις του Ηνωμένου Βασιλείου, επτά από τις οποίες προκρίθηκαν στις 12 Αυγούστου 2022: Μπέρμιγχαμ, Γλασκώβη, Λιντς, Λίβερπουλ, Μάντσεστερ, Νιούκαστλ και Σέφιλντ. Αυτές οι πόλεις πήγαν στο δεύτερο στάδιο, όπου είχαν προθεσμία έως τις 8 Σεπτεμβρίου για να αναπτύξουν τις προσφορές τους λεπτομερώς για αξιολόγηση από το BBC, το οποίο θα πραγματοποιούσε επίσης επισκέψεις στις πόλεις καθ' όλη τη διάρκεια του μήνα. Στις 27 Σεπτεμβρίου, η Γλασκώβη και το Λίβερπουλ ανακοινώθηκαν ότι μπήκαν στην τελική λίστα, και στις 7 Οκτωβρίου, η EBU και το BBC ανακοίνωσαν το Λίβερπουλ ως την διοργανώτρια πόλη, με τη Liverpool Arena ως τον επιλεγμένο χώρο για τον διαγωνισμό.
Υπόμνημα:
Παραγωγή
Η παραγωγή του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision 2023 γίνεται από τον βρετανικό δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα British Broadcasting Corporation (BBC). Ο ουκρανικός δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας, η Εθνική Τηλεοπτική Εταιρεία της Ουκρανίας (UA:PBC), συνεργάζεται με το BBC για την ανάπτυξη και την εφαρμογή ουκρανικών στοιχείων για τις ζωντανές εκπομπές, συμπεριλαμβανομένων του θεματικού λογότυπου, της μουσικής υπόκρουσης, της επιλογής παρουσιαστών και εναρκτήριων και ενδιάμεσων τελετών. Οι τρεις εκπομπές παράγονται από το BBC Studios Entertainment Productions και το BBC Studios Music Productions, και τα δύο να είναι μέλη της BBC Studios, την εμπορική θυγατρική του BBC.
Η ανώτερη ομάδα παραγωγής αποτελείται από τους Μάρτιν Γκριν (Martin Green) ως διευθύνοντα σύμβουλο, Ρέιτσελ Άσνταουν (Rachel Ashdown) ως επικεφαλής επίτροπο, Άντριου Κάρτμελ (Andrew Cartmell) ως εκτελεστικό παραγωγό, Λι Σμίθαρστ (Lee Smithurst) ως επικεφαλής του σόου, Τβαν βαν ντε Νιεβενχουίζεν (Twan van de Nieuwenhuijzen) ως επικεφαλής του διαγωνισμού και Τζέιμς Ο'Μπράιεν (James O'Brien) ως εκτελεστικό υπεύθυνο της παραγωγής. Το επιπρόσθετο προσωπικό παραγωγής περιλαμβάνει τους σκηνοθέτες πολλαπλών καμερών Νίκι Πάρσονς (Nikki Parsons), Ρίτσαρντ Βαλεντάιν (Richard Valentine) και Όλι Μπάρλετ (Ollie Bartlett), τον κύριο δημιουργικό διευθυντή Νταν Σίπτον (Dan Shipton), τον μουσικό διευθυντή Κότζο Σάμουελ (Kojo Samuel), τον σκηνογράφο Χούλιο Χιμέδε (Julio Himede), τον επικεφαλής ήχου Ρόμπερτ Έντουαρντς (Robert Edwards) και τον σχεδιαστή φωτισμών Τιμ Ράουτλετζ (Tim Routledge). Επικεφαλής της ουκρανικής ομάδας διαβούλευσης είναι οι Οξάνα Σιμπίνσκα (Oksana Sybinska), Τετιάνα Σεμένοβα (Tetiana Semenova) και Χερμάν Νένοφ. Τη μουσική υπόκρουση για τις παραστάσεις συνέθεσε ο Μικαίλο Νεκράσοφ (Mykhailo Nekrasov).
Ο προκαταρκτικός προϋπολογισμός αναμένεται να κυμαίνεται από £27 εκατομμύρια έως £36 εκατομμύρια (€30.6 εκατομμύρια έως €40.8 εκατομμύρια), εκ των οποίων το Δημοτικό Συμβούλιο του Λίβερπουλ και η Συνδυασμένη Αρχή της Περιφέρειας της πόλης του Λίβερπουλ θα συνεισφέρουν έκαστοι £2 εκατομμύρια, £10 εκατομμύρια θα συνεισφέρει η Βρετανική κυβέρνηση και από £8 εκατομμύρια έως £17 εκατομμύρια θα συνεισφέρει το BBC.
Οπτικός σχεδιασμός
Στις 7 Οκτωβρίου 2022, μαζί με την ανακοίνωση της πόλης υποδοχής, η EBU αποκάλυψε το γενικό λογότυπο για τον διαγωνισμό του 2023. Η καρδιά της Eurovision, η οποία έχει συνήθως τη σημαία της διοργανώτριας χώρας τοποθετημένη στο κέντρο της, περιέχει τη σημαία της Ουκρανίας για φέτος για να αντικατοπτρίζει τη νίκη της χώρας την προηγούμενη χρονιά. Το κείμενο "Song Contest" συνοδεύεται παρακάτω από το "United Kingdom" και πιο κάτω από το "Liverpool 2023".
Η θεματική τέχνη και το σλόγκαν για τον διαγωνισμό, "United by Music", αποκαλύφθηκε στις 31 Ιανουαρίου 2023. Σχεδιασμένο από την εταιρεία συμβούλων επωνυμίας με έδρα το Λονδίνο Superunion και την ουκρανική εταιρεία παραγωγής Starlight Media, η θεματική τέχνη χτίστηκε γύρω από μια σειρά από δισδιάστατες καρδιές που μοιάζουν με ένα ηλεκτροκαρδιογράφημα, που αντιπροσωπεύουν την απάντηση στον ρυθμό και στον ήχο, ενώ τα χρώματα ήταν εμπνευσμένα από αυτά της Ουκρανικής και της Βρετανικής σημαίας. Η τυπογραφία εμπνεύστηκε από τις πινακίδες των δρόμων του Λίβερπουλ του 20ου αιώνα και τη μουσική κληρονομιά της πόλης.
Σχεδιασμός της σκηνής
Ο σχεδιασμός της σκηνής για τον διαγωνισμό του 2023 αποκαλύφθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2023. Σχεδιασμένο από τον σκηνογράφο Χούλιο Χιμέδε (Julio Himede) με έδρα τη Νέα Υόρκη, ο σχεδιασμός της σκηνής βασίστηκε στις "αρχές της συντροφικότητας, του εορτασμού και της κοινότητας", αντλώντας έμπνευση από μια μεγάλη αγκαλιά και τις "πολιτιστικές πτυχές και ομοιότητες μεταξύ της Ουκρανίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα του Λίβερπουλ". Η σκηνή έχει πλάτος 450 τετραγωνικά μέτρα, με 220 τετραγωνικά μέτρα ανεξάρτητα περιστρεφόμενων οθονών LED, πάνω από 700 πλακάκια δαπέδου LED και περισσότερα από 1500 μέτρα φώτα LED. Ο Βασιλιάς Κάρολος Γ' και η Βασίλισσα Καμίλα (των οποίων οι στέψεις πραγματοποιήθηκαν την εβδομάδα πριν από τον διαγωνισμό) εγκαινίασαν τη σκηνή στις 26 Απριλίου, κατά τη διάρκεια μιας επίσημης επίσκεψης στο Λίβερπουλ.
Παρουσιαστές
Στις 8 Δεκεμβρίου 2022, το ουκρανικό έντυπο ψυχαγωγικών ειδήσεων Muzvar ανέφερε ότι στον διαγωνισμό του 2023 θα συμμετάσχουν τέσσερις παρουσιαστές, με δύο ο καθένας από την Ουκρανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, και ότι η Μαρία Εφροσίνινα και ο Τιμούρ Μιροσνιτσένκο, που είχαν παρουσιάσει το και το  αντίστοιχα, θα ήταν οι Ουκρανοί παρουσιαστές.
Στις 22 Φεβρουαρίου 2023, ανακοινώθηκε η σύνθεση των παρουσιαστών για τον διαγωνισμό του 2023. Η Βρετανίδα τραγουδίστρια Αλέσα Ντίξον, η Βρετανίδα ηθοποιός Χάνα Γουάντινγκχεμ και η Ουκρανή τραγουδίστρια Γιούλια Σάνινα θα φιλοξενήσουν και τις τρεις εκπομπές του διαγωνισμού, με τον Ιρλανδό τηλεοπτικό παρουσιαστή και Βρετανό σχολιαστή του διαγωνισμού από το 2009, Γκρέιαμ Νόρτον, να συμμετέχει στον τελικό. Ο Νόρτον έχει προηγουμένως παρουσιάσει και τις δύο εκδόσεις του Διαγωνισμού Χορού της Eurovision το 2007 και το 2008, καθώς και το Eurovision Song Contest's Greatest Hits το 2015.
Ο Τιμούρ Μιροσνιτσένκο (ο οποίος είχε συνδιοργανώσει τον ) και η Σαμ Κουέκ φιλοξένησαν το "Τυρκουάζ Χαλί" και την Τελετή Έναρξης. Ο Μιροσνιτσένκο συντονίζει επίσης τις συνεντεύξεις τύπου του διαγωνισμού, μαζί με τους Τζερμέιν Φόστερ και Μαρίγια Βαϊνογκράντοβα.
Παραστάσεις στην αρχή και στο μέσο του διαγωνισμού
Αρχικά, ανακοινώθηκε ότι πληροφορίες για τις εναρκτήριες και ενδιάμεσες τελετές θα κυκλοφορήσουν στα μέσα Απριλίου του 2023.
Στις 13 Απριλίου 2023, οι πληροφορίες σχετικά με τις εναρκτήριες και ενδιάμεσες τελετές για τους ημιτελικούς κυκλοφόρησαν από το BBC και το UA:PBC. Η εναρκτήρια και ενδιάμεση τελετή για τον τελικό αποκαλύφθηκαν στις 17 Απριλίου.
Ο πρώτος ημιτελικός άνοιξε από μια χορευτική παράσταση με συνοδεία του τραγουδιού "Together in Electric Dreams", ενώ ακολούθησε η συμπαρουσιάστρια Γιούλια Σάνινα ερμηνεύοντας το "Mayak", ενώ στην ενδιάμεση πράξη η Αλιόσα ερμήνευσε το "Ordinary World" με τη Ρεμπέκα Φέργκιουσον και η Ρίτα Όρα που ερμήνευσε ένα ποτ-πουρί των τραγουδιών "Ritual", "Anywhere", "I Will Never Let You Down" και "Praising You".
Ο δεύτερος ημιτελικός περιελάμβανε ένα προφορικό κομμάτι για την ιστορία του διαγωνισμού από τον ηθοποιό Λουκ Έβανς, ενώ η ενδιάμεση πράξη παρουσίαζε το "Music Unites Generations", ένα ποτ-πουρί γνωστών ουκρανικών μουσικών έργων, συμπεριλαμβανομένου του τραγουδιού "Shchedryk" που ερμήνευσαν οι Μαρία Γιαρεμτσούκ, Otoy και Ζλάτα Ντζιούνκα, και μια χορευτική παράσταση σε χορογραφία του Τζέισον Γκίλκισον, ερμηνευμένο από τρεις drag εκτελεστές, τις Miss Demeanour, Miss Mercedes Bends και Tomara Thomas, μαζί με το χορευτικό σύνολο Podilya. Η παράσταση με τίτλο "Be Who You Wanna Be", είχε ρυθμιστεί για έναν συνδυασμό των τραγουδιών "Free Yourself", "Free Your Mind", "Free" και το τραγούδι της Αυστραλίας του, "We Got Love".
Ο τελικός άνοιξε από τους Kalush Orchestra που ερμήνευσαν το νικητήριο τραγούδι τους "Stefania" και το καινούριο τους τραγούδι "Changes". Μεταξύ αυτών που εμφανίστηκαν στο προηχογραφημένο τμήμα της εναρκτήριας πράξης ήταν οι Bolt Strings, Άντριου Λόυντ Βέμπερ, Τζος Στόουν, Ballet Black, Ms Banks και η Πριγκίπισσα Κάθριν. Μετά ακολούθησε η παραδοσιακή παρέλαση των σημαιών, παρουσιάζοντας και τους είκοσι έξι φιναλίστ, συνοδευόμενους από τέσσερις πρώην Ουκρανούς συμμετέχοντες στη Eurovision ερμηνεύοντας νέες στροφές στα διαγωνιστικά τους τραγούδια αναμεμειγμένα με βρετανικά κλασικά: τους Go_A με το "Shum", τη Τζαμάλα με τη νικητήριο τραγούδι "1944", την Τίνα Κάρολ με το "Show Me Your Love", και την Βέρκα Σερντιούτσκα με το "Dancing Lasha Tumbai". Η ενδιάμεση πράξη περιλάμβανε τον Σαμ Ράιντερ που ερμήνευσε το νέο του τραγούδι με τίτλο "Mountain", μαζί με τον ντράμερ των Queen, Ρότζερ Τέιλορ, και συνεχίστηκε με το "The Liverpool Songbook", ένας φόρος τιμής στη μουσική κληρονομιά του Λίβερπουλ, με έξι πρώην συμμετέχοντες στη Eurovision να τραγουδούν τη δική τους εκδοχή τραγουδιών από την διοργανώτρια πόλη: ο Μαχμούντ με το "Imagine", η Νέτα με το "You Spin Me Round (Like a Record)", ο Ντάδι Φρέιρ με το "Whole Again", η Κορνέλια Γιάκομπς με το "I Turn to You", η Σόνια με το "Better the Devil You Know" και ο Ντάνκαν Λόρενς, μαζί με τους προαναφερθέντες καλλιτέχνες, τους παρουσιαστές και τη Ρουσλάνα σε μια προηχογραφημένη εμφάνιση στη Χρυσή Πύλη του Κιέβου, με "You'll Never Walk Alone". Ο Μπιορν Ουλβέους των ABBA θα εμφανιστεί επίσης σε ένα σύντομο σκετ βίντεο σχετικά με τις πρόσφατες εμπορικές επιτυχίες που βγήκαν από τον διαγωνισμό.
Ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι ζήτησε από την EBU να του επιτρέψει να μιλήσει στο κοινό κατά τη διάρκεια του τελικού μέσω ενός προηχογραφημένου μηνύματος, αλλά αυτό απορρίφθηκε στη συνέχεια με βάση την επιθυμία της EBU να "μην πολιτικοποιήσει το γεγονός".