cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ορφισμός (τέχνη)
Το ρεύμα του Ορφισμού συνδέθηκε με το κίνημα του Κυβισμού και μάλιστα συχνά χρησιμοποιείται και ο όρος Ορφικός κυβισμός. Το στοιχείο που διαφοροποιεί τα έργα της σχολής του ορφισμού από τα αντίστοιχα κυβιστικά, είναι η χρήση έντονων χρωμάτων και χρωματικών αντιθέσεων. Επιπλέον ο ορφισμός δεν χαρακτηρίζεται από την αυστηρότητα της κυβιστικής φόρμας. Κοινό χαρακτηριστικό τους είναι η αφαιρετική προσέγγιση των θεμάτων. Το ρεύμα του Ορφισμού διακόπηκε περίπου την περίοδο του Α' Παγκοσμίου πολέμου αλλά θεωρείται πως παρά την πολύ μικρή διάρκεια του, πρόλαβε να επηρεάσει αρκετούς καλλιτέχνες. Αρκετοί από τους Γερμανούς εξπρεσιονιστές ήρθαν σε επαφή με τα έργα των ορφιστών και υιοθέτησαν στοιχεία του ύφους τους. Ο ίδιος ο Πάουλ Κλέε συνάντησε τον Ντελονέ στο Παρίσι το 1912.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέρνα τέχνη Κατηγορία:Κυβισμός Ορφισμος
Λεωνίδας Δερτιλής
Ο Λεωνίδας Δερτιλής (20 Ιουλίου 1904 - 14 Νοεμβρίου 1980) ήταν Έλληνας οικονομολόγος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής και υπουργός. Από το 1948 και ως το 1952 ήταν πρόεδρος του Χρηματιστηρίου Αθηνών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Νεάπολη της Λακωνίας. Απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής Α΄ Αθηνών με τον Συνδυασμό Εθνικής Πολιτικής Ενώσεως (Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα) καθώς πήρε 5.640 ψήφους. Έλαβε μέρος σε αποστολές της Βουλής στη Γιουγκοσλαβία και στη Σοβιετική Ένωση, όπως και στη διάσκεψη του ΝΑΤΟ, που διεξήχθη στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον.
Η πρώτη του συμμετοχή σε κυβέρνηση έγινε ως υφυπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση του Αλέξανδρου Παπάγου από τις 15 Δεκεμβρίου 1954 ως τις 6 Οκτωβρίου 1955.
Ο Δερτιλής εξελέγη βουλευτής Α΄ Αθηνών στις εκλογές του 1952  με τον Ελληνικό Συναγερμό και στις εκλογές των ετών 1956, 1958,  στις 1961 και του 1963 με την ΕΡΕ.
Απεβίωσε το Νοέμβριο του 1980.
Ιοτάπα
Με το όνομα αυτό (εξελληνισμένα: Ιωτάπη) υπάρχουν οι εξής γυναίκες, που ανήκουν στην Αρμενική Δυναστεία των Οροντιδών ή σχετίζονται με αυτήν με επιγαμία:
Όταν έγιναν Ρωμαίες πολίτες, πρόσθεταν το όνομα Ιουλία:
Επίσης μία πόλη:
Κοινότητα Κουσέ
Η Κοινότητα Κουσέ είναι κοινότητα του Δήμου Φαιστού στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1928 με το ΦΕΚ 50Α - 03/04/1928 με την απόσπαση του οικισμού Κουσές από την κοινότητα Πετροκεφαλίου και τον ορισμό του ως έδρα της. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και τον οικισμό Λίσταρος. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 155 κατοίκους και εκπροσωπείται από την πρόεδρο κα. Αναστασία Παπαδάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Turn the Page (τραγούδι, Μπομπ Σίγκερ)
Το Turn the Page είναι τραγούδι του Αμερικανού μουσικού Μπομπ Σίγκερ, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο Back in '72, που κυκλοφόρησε το 1973. Το κομμάτι έχει επίκεντρο τους ροκ τραγουδιστές τα συναισθήματά του αλλά και το πώς τους βλέπει οι κοινωνία, σε μια ζωή γεμάτη περιοδείες. Το 1976, σε μία ζωντανή έκδοση του κομματιού εκείνο έλαβε δημοτικότητα κι έκτοτε θεωρείται ένα από τα κλασσικά κομμάτια της rock. Το 2014 ο Σίγκερ το ερμήνευσε στην εκπομπή CMT Crossroads μαζί με τον Τζέισον Άλντιν, το βίντεο από αυτή την ερμηνεία κέρδισε το CMT Music Awards της χρονιάς.
Το τραγούδι έχει εμπνεύσει αρκετούς ροκ καλλιτέχνες ενώ αρκετοί το έχουν διασκευάσει κι ακόμα το έχουν κυκλοφορήσει. Ο Τζων Μπον Τζόβι, ισχυρίστηκε ότι η μεγαλύτερη επιρροή του, στη σύνθεση του τραγουδιού Wanted Dead or Alive, ήταν αυτό το κομμάτι. Όσον αφορά τις διασκευές του, η πιο γνωστή και επιτυχημένη πρέπει να θεωρείται αυτή των Metallica, οι οποίοι το κυκλοφόρησαν και σε single, το οποίο έφτασε στο νούμερο 1, στα αμερικανικά τσαρτ. Επίσης, το συμπεριέλαβαν και στον δίσκο τους Garage Inc.. Αξιομνημόνευτο είναι και το video clip του κομματιού, που πρωταγωνιστεί η Τζίντζερ Λιν, στον ρόλο μιας πόρνης και ερωτικής χορεύτριας. Το MTV αρνήθηκε να το παίξει καθώς υπάρχουν σκηνές σεξουαλικής κακοποίησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1973 Κατηγορία:Τραγούδια των Metallica Κατηγορία:Singles του 1974 Κατηγορία:Singles του 1998 Κατηγορία:Singles της Elektra Records Κατηγορία:Αγγλόφωνα τραγούδια
Θειικό καλιομαγνήσιο
Άλλες πηγές
Κατηγορία:Άλατα Κατηγορία:Ενώσεις θείου Κατηγορία:Ενώσεις καλίου Κατηγορία:Ενώσεις μαγνησίου
2107 Ίλμαρι
Ο Ίλμαρι (Ilmari) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,61. Ανακαλύφθηκε το 1941 από τη Φινλανδή αστρονόμο Λίιζι Ότερμα, που παρατηρούσε από το Τούρκου, και πήρε το όνομά του από τον μυθικό Φινλανδό τεχνίτη Ίλμαρινεν.
ΚΦ Τίρανα
Τα χρώματα της ομάδας είναι μπλε και άσπρο. Διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο Στάδιο Σελμάν Στερμάσι χωρητικότητας 9.600 θεατών.
Ιστορία
Ιδρύθηκε τον Αύγουστο του 1920, υπό την ονομασία Αγκίμι Σ.Α. (Agimi S.A.) και ιδρυτής της ήταν ο Π. Νίκα. Άλλα ιδρυτικά μέλη της ομάδας ήταν οι Α. Ερεμπάρα, Π. Γιάκοβα, A. Χότζα, A. Κόγια, Π. Μπερίσα και A. Ζάιμι. Το 1927 μετονομάστηκε σε ''Σ.Κ. Τίρανα'' (Sportklub Tirana).
2107 Ίλμαρι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιλμαρι
ΚΦ Τίρανα
Ιστορία
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1947 άλλαξε την ονομασία της σε 17 Νέντορι Τιράνων (17 Nëntori = 17 Νοέμβρη) λόγω των πιέσεων που δέχτηκε από την κομμουνιστική κυβέρνηση της χώρας εξαιτίας των πολιτικών θέσεων που αντιπροσώπευε ο σύλλογος από την ίδρυσή του. Το 1952 άλλαξε εκ νέου όνομα και ονομάστηκε Πούνα Τιράνων (Puna Tirana). Μέχρι την δεκαετία του 1980 η ΚΦ Τίρανα ήταν στη σκιά των άλλων δύο μεγάλων ομάδων της πόλης των Τιράνων, την Παρτιζάν και την Διναμό, οι οποίες ελέγχονταν από τα Υπουργεία Αμύνης και Εσωτερικών αντίστοιχα, ενώ ανά καιρούς απολάμβαναν ευνοικής μεταχείρισης, πολλές φορές εις βάρος της ΚΦ Τίρανα. Το 1991 η ομάδα ξαναπήρε το αρχικό της όνομα και το 2005 άλλαξε το αρκτικόλεξό της σε Κ.Φ. Τίρανα
Έδρα του συλλόγου είναι το Στάδιο Σελμάν Στερμάσι (Selman Stërmasi), χωρητικότητας 12.500 θέσεων, ενώ στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις χρησιμοποιεί το Στάδιο Κεμάλ Στάφα, χωρητικότητας 19.700 θέσεων.
Τίτλοι
12 Σούπερ Καπ Αλβανίας : (1994, 2000, 2002, 2003, 2005, 2006, 2007, 2009, 2011, 2012, 2017, 2022).
Ευρώπη
Η ΚΦ Τίρανα έχει συμμετέχει 24 φορές σε Ευρωπαϊκές διοργανώσεις με πρώτη το 1965/66 στο Τσάμπιονς Λίγκ όπου αντιμετώπισε την σκωτσέζικη Κιλμάρνοκ. Έχει συνολικά στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις 64 αγώνες και μετράει 14 νίκες, 9 ισοπαλίες και 41 ήττες. Έχει φτάσει 6 φορές στο Τσάμπιονς Λίγκ 2 φορές στον 2ο γύρο του Κύπελλο ΟΥΕΦΑ (1983 και 1990) και 2 φορές στον 2ο γύρο του Κυπέλλου Κυπελλούχων (1987 και 1995) Δεν έχει καταφέρει να προχωρήσει πέρα απο τον 2ο Προκριματικό Γύρο.
Έμβλημα
Το έμβλημα του συλλόγου όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1920  Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1920 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αλβανίας
Χαφέζ αλ Άσαντ
Ο Χαφέζ αλ-Άσαντ (6 Οκτωβρίου 1930 - 10 Ιουνίου 2000) ήταν Σύρος πολιτικός και στρατιωτικός που διετέλεσε πρόεδρος της χώρας μεταξύ 1971 και 2000.
Ο Άσαντ συμμετείχε στο Συριακό πραξικόπημα του 1963 και η νέα ηγεσία τον διόρισε αρχηγό της αεροπορίας. Το 1966 ο Άσαντ συμμετείχε σε δεύτερο πραξικόπημα, το οποίο ανέτρεψε τους συντηρητικούς ηγέτες και έφερε στην ηγεσία του κράτους τους πιο ριζοσπαστικούς του κόμματος Μπάαθ. Ο Άσαντ διορίστηκε υπουργός εθνικής Άμυνας από την νέα κυβέρνηση. Τέσσερα χρόνια αργότερα έκανε τρίτο πραξικόπημα και έθεσε τον εαυτό του ως πλέον τον αδιαφιλονίκητο αρχηγό της Συρίας.
Ο Άσαντ αποριζοσπαστικοποίησε το Μπάαθ όταν ανέλαβε την εξουσία, δίνοντας περισσότερο χώρο στην προσωπική ιδιοκτησία και ενισχύοντας τις σχέσεις με χώρες που οι προκάτοχοι του θεώρησαν οπισθοδρομικές. Συμμάχησε με την Ε.Σ.Σ.Δ. στον ψυχρό πόλεμο με αντάλλαγμα υποστήριξη ενάντια στο Ισραήλ. Όταν ήλθε στην εξουσία οργάνωσε τις κρατικές υπηρεσίες με φανατικό τρόπο (οι Σουνίτες πήραν τον έλεγχο των πολιτικών θεσμών και οι Αλεβίτες τον έλεγχο του στρατού). Η εξουσίες του κόμματος να παίρνει αποφάσεις συλλογικά μεταφέρθηκαν στον πρόεδρο. Η Συριακή κυβέρνηση έπαψε να έχει μονοκομματικό σύστημα με την κανονική έννοια του όρου και μετατράπηκε σε μονοκομματική πολιτεία με ισχυρή προεδρία. Για να παραμείνει αυτό το σύστημα, το κόμμα εγκαθίδρυσε μια προσωπολατρεία γύρω από τον Άσαντ και την οικογένεια του.
Έχοντας γίνει η κύρια πηγή αποφάσεων στην Συριακή κυβέρνηση, άρχισε να ψάχνει για διάδοχο. Η πρώτη του επιλογή ήταν ο αδελφός του, Ριφάατ, εκείνος όμως προσπάθησε να πάρει την εξουσία το 1983 - 84 όταν η υγεία του Χαφέζ είχε επιδεινωθεί. Αργότερα, όταν ο Χαφέζ ανάκαμψε, ο Ριφάατ εξορίστηκε. Η δεύτερη του επιλογή ήταν ο πρωτότοκος γιος του, Μπασέλ. Αυτός όμως πέθανε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα το 1994 και έτσι ο Χαφέζ διάλεξε την τρίτη του επιλογή, τον μικρότερο γιό του, Μπασάρ, ο οποίος τότε δεν είχε καθόλου πολιτική εμπιρία. Η κίνηση αυτή δεν έγινε αποδεκτή από την Συριακή άρχουσα τάξη, ο Άσαντ όμως συνέχισε με το σχέδιο του και όποιος επίσημος ήταν αντίθετος τον απομάκρυνε. Ο Χαφέζ πέθανε το 2000 και ο Μπασάρ τον διαδέχθηκε στην προεδρία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Συρίας Κατηγορία:Σύροι Κατηγορία:Αλεβιτισμός
Ντίνος Εγκολφόπουλος
Ο Ντίνος Εγκολφόπουλος (Λαμία, 1918 - Μιλάνο, 22 Φεβρουαρίου 1999) ήταν Έλληνας βαρύτονος. Στο εξωτερικό ονομαζόταν Costantino Ego.
Η καριέρα του ξεκίνησε λίγο μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Τραγούδησε επί πολλά έτη στη Σκάλα του Μιλάνου και σε πολλά άλλα λυρικά θέατρα στην Ευρώπη και στην Αμερική. Ανάμεσα σε άλλες του συνεργασίες, τραγούδησε στο πλευρό της Μαρίας Κάλλας στις ΗΠΑ στο έργο "Πειρατής" του Βιντσέντζο Μπελίνι. Το 1955 έλαβε μέρος στην πρώτη παράσταση του Φεστιβάλ Αθηνών στο Ηρώδειο, τον "Ιδομενέα" του Μότσαρτ.
Απεβίωσε από καρκίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες βαρύτονοι
Büssing
μικρογραφία Η Büssing AG ήταν γερμανός κατασκευαστής λεωφορείων και φορτηγών, που ιδρύθηκε το 1903 από τον Heinrich Büssing (1843-1929) στο Braunschweig. Γρήγορα εξελίχθηκε σε έναν από τους μεγαλύτερους ευρωπαίους παραγωγούς, των οποίων τα οχήματα χρησιμότητας με το έμβλημα του λιονταριού Brunswick ήταν ευρέως διαδεδομένα, ιδιαίτερα από τη δεκαετία του 1930 και μετά. Η εταιρεία ανέλαβε την MAN AG το 1971.
Heinrich Büssing
αριστερά|μικρογραφία| 1903 Büssing ZU-550 φορτηγό εκτίθενται στο [[Γερμανικό Μουσείο|Deutsches Museum, Μόναχο ]] Στην ηλικία των 60 ετών, ο εφευρέτης και επιχειρηματίας Heinrich Büssing μαζί με τους δύο γιους του ίδρυσαν το Heinrich-Büssing-Spezialfabrik für Motorwagen und Motoromnibusse. Ο Büssing, γιος μιας δυναστείας σιδηρουργού στο Nordsteimke (σημερινό Wolfsburg ), είχε σπουδάσει μηχανική στο Collegium Carolinum στο Braunschweig και είχε ιδρύσει πολλά ποδήλατα, μηχανήματα και σιδηροδρομικά σήματα με ποικίλους βαθμούς επιτυχίας. Το πρώτο του φορτηγό ήταν ένα μηχάνημα ωφέλιμου φορτίου 2 τόνων που τροφοδοτείται από έναν βενζινοκινητήρα 2 κυλίνδρων. Αυτός ο επιτυχημένος σχεδιασμός κατασκευάστηκε αργότερα κατόπιν άδειας από άλλες εταιρείες στη Γερμανία, την Αυστρία, την Ουγγαρία και την Straker-Squire στην Αγγλία.
Ένα χρόνο αργότερα, έκανε το ντεμπούτο του σε ένα πρώτο ομοιόμορφο μοντέλο των 20 HP που μεταφέρει μέχρι δώδεκα επιβάτες στη διαδρομή Braunschweig- Wendeburg, το οποίο λειτούργησε από το δικό του Automobil-Omnibus-Betriebs-Gesellschaft. Τα λεωφορεία Büssing εξυπηρέτησαν σύντομα τις δημόσιες συγκοινωνίες σε ευρωπαϊκές πόλεις όπως το Βερολίνο ( ABOAG ), τη Βιέννη και την Πράγα ( Fross-Büssing ) ή το Λονδίνο.
Ιστορία
μικρογραφία| Büssing 5t στρατιωτικό φορτηγό το 1918 Πριν από τον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Büssing άρχισε να κατασκευάζει φορτηγά βαρέως τύπου για το χρόνο. Αυτά τα φορτηγά χαρακτηρίστηκαν από 4 και 6 κυλίνδρους κινητήρες (5 τόνους και 11 τόνους, αντίστοιχα). Το 1914 το τεθωρακισμένο αυτοκίνητο Büssing A5P αναπτύχθηκε με εντολή του γερμανικού Oberste Heeresleitung. Μετά τον πόλεμο, ο Heinrich Büssing έπρεπε να εισέλθει σε περιορισμένη εταιρική σχέση Kommanditgesellschaft, η οποία μετατράπηκε στην ανώνυμη εταιρεία Büssing AG το 1922. Το 1923, η Büssing εισήγαγε το πρώτο άκαμπτο τριών αξόνων σασί που χρησιμοποιήθηκε στα επερχόμενα μοντέλα και επέτρεψε στην Büssing να οδηγήσει το μερίδιο αγοράς στη Γερμανία σε εμπορικά οχήματα. μικρογραφία| 1963/1964 Διάταξη [[τρόλεϊ διατηρούνται στο Μάιν Φρανκφούρτη Μουσείο Μεταφορών. ]] Ο Büssing NAG χρησιμοποίησε τους κρατουμένους αρκετών ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης στο Braunschweig από το 1944 έως το Μάρτιο του 1945 για δουλεμπόρους. Αυτά τα στρατόπεδα ήταν υποκάμματα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Neuengamme.
Μετά την πολεμική παραγωγή του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου συνεχίστηκαν με φορτηγά 5 τόνων και αργότερα 7 τόνων. Το 1950, η επωνυμία της εταιρείας έγινε Büssing Nutzkraftwagen GmbH και η παραγωγή συγκεντρώθηκε σε καρότσια με κινητήρα κάτω από το έδαφος που θα γινόταν η ειδικότητα της εταιρείας. Οι περισσότερες μονάδες ελκυστήρων και όλα τα φορτηγά κανονικού ελέγχου είχαν κάθετες μηχανές, αλλά στα μέσα της δεκαετίας του 1960 υπήρχε μια έκδοση του τρακτέρ μέγιστου βάρους Commodore, του 16-210, ο οποίος είχε ένα οριζόντιο ντίζελ τοποθετημένο κάτω από την καμπίνα μπροστά από τον μπροστινό άξονα, ενώ το κιβώτιο ταχυτήτων είναι τοποθετημένο στο μέσο του πλαισίου του οχήματος.
Το 1969, η Büssing ξεκίνησε ισχυρούς δεσμούς με την MAN AG. Η MAN ήταν πελάτης σε μερικά καινοτόμα φορτηγά και εξαρτήματα της Büssing, ενώ προώθησε τη δική της σειρά. Το 1971, ανακοινώθηκε η εξαγορά της Büssing από την MAN. Η MAN άρχισε να χρησιμοποιεί το λογότυπο των λιονταριών στα καινούργια λεωφορεία "MAN-Büssing". Η μοναδική σειρά φορτηγών του Büssing συνεχίστηκε στην παραγωγή με την MAN AG μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980.
Κατασκευή τροχόσπιτων
Η Büssing κατασκευάζει τρόλεϊ μεταξύ 1933 και 1966, παράγοντας περίπου 71 μοντέλα. Οι περισσότερες ήταν για τις γερμανικές πόλεις, αλλά η παραγωγή περιελάμβανε επίσης τρία τρόλεϊ για το Chernyakhovsk, τη Ρωσία, το 1939. τέσσερα για την Κοπεγχάγη, Δανία, το 1940-42. και 14 για τη Λουκέρνη, Ελβετία, το 1965. Στην Τουρκία, το ESHOT μετέτρεψε 21 μοτοσικλέτες Büssing σε τροχόσπιτα το 1962 και το 1968 (αυτά δεν υπολογίζονται στο σύνολο 71 που αναφέρθηκαν παραπάνω). Τουλάχιστον τέσσερα τρόλεϊ Büssing έχουν διατηρηθεί, μεταξύ άλλων στο Μουσείο Μεταφορών της Φρανκφούρτης, στο DE στο Μουσείο Hannoversches Straßenbahn και στο Μουσείο Μεταφορών της ιστορίας στο Ferlach της Αυστρίας.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Κατασκευαστές φορτηγών Κατηγορία:Κατασκευαστές λεωφορείων Κατηγορία:Πρώην επιχειρήσεις της Γερμανίας Κατηγορία:Κατασκευαστές μηχανοκίνητων οχημάτων της Γερμανίας
Μεγάβυζος ο Ζωπύρου
Ο Μεγάβυζος ήταν γιος του Ζωπύρου, σατράπη της Βαβυλώνας, ο οποίος σκοτώθηκε στη διάρκεια μιας εξέγερσης των Βαβυλωνίων και έζησε τον 6ο προς 5ο π.Χ. αιώνα την εποχή που βασιλιάς της Περσικής Αυτοκρατορίας ήταν ο Δαρείος Α΄.
Βιογραφία
Ο Μεγάβυζος του Ζωπύρου στα τέλη του 520 π.Χ. πήρε μέρος, ως στρατηγός του Δαρείου, στην πολύμηνη πολιορκία της Βαβυλώνας, βοήθησε με τέχνασμά του στην κατάληψή της και τελικά έγινε σατράπης της στη θέση του πατέρα του. Ο Ηρόδοτος τον αναφέρει ως έναν από τους διοικητές του στρατού που πήρε μέρος στην εκστρατεία του Ξέρξη κατά της Ελλάδας. Διατάχθηκε να καταλάβει και να λεηλατήσει τους Δελφούς αλλά απέτυχε. Σε άλλη εκστρατεία των Περσών, στη Μέμφιδα της Αιγύπτου, αντιμετώπισε με επιτυχία τους Αθηναίους που είχαν εκστρατεύσει εκεί. Στασίασε κατά του Αρταξέρξη Α΄, όμως τελικά συμφιλιώθηκε μαζί του και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του ως αυλικός.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αμύτιδα των Αχαιμενιδών, κόρη τού Ξέρξη Α΄ τού Μεγάλου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πέρσες Κατηγορία:Πρωταγωνιστές των Περσικών Πολέμων
Δήμος Παναχαιών
Ο Δήμος Παναχαιών ή Παναχαΐας υπήρξε δήμος παλαιότερης διοικητικής διαίρεσης στην Ελλάδα, αυτής του 1836.
Ονομασία
Όπως λέει και το όνομά του, ήταν δήμος της περιοχής της πρώην Επαρχίας Πατρών (τότε ονομαζόταν Επαρχία Παλαιών Πατρών) της τότε Διοίκησης της Αχαΐας, ευρισκόμενος στον ορεινό όγκο του Παναχαΐκού, από το 1836 έως το 1840. Η ονομασία «Παναχαιών» προήλθε από το όνομα που χρησιμοποιούσε ο Όμηρος για να περιγράψει το σύνολο των Αχαιών, ενώ η ονομασία «Παναχαΐας» προήλθε από το Παναχαϊκό όρος. Ο δημότης ονομάστηκε, κατ' αντιστοιχία, Παναχαιεύς.
Ιστορία
Είχε πληθυσμό 2.388 κάτοικους.
Έδρα του δήμου ήταν η Γουζουμίστα (ή Γουρζούμισσα) και δήμαρχός του υπήρξε ο Πολύδωρος Ντζεβελέκος.
Ήταν ο δήμος των Ζουμπατοχωρίων και περιλάμβανε τα εξής χωριά : Βαλατούνα, Επάνω Μοίρα , Ζουμπάτα, Κασνέσι (ή Κάζνεσι), Κάτω Μοίρα   , Λαλικώστα, παλιό Μαζαράκι, Σούλι και Τοπόλοβα.
Με τη διάλυση του δήμου το 1840 τα χωριά Βαλατούνα, Επάνω Μοίρα, Κάτω Μοίρα, Σούλι και Τοπόλοβα και υπήχθησαν στον τότε Δήμο Πατρέων, τα χωριά Γουρζούμισσα, Ζουμπάτα, Κασνέσι (ή Κάζνεσι) και Παλιό Μαζαράκι υπήχθησαν στον τότε Δήμο Φαρρών, ενώ του Λαλικώστα υπήχθη στον τότε Δήμο Ερινεού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Π Δ Δ Δ Δ
Μεγαβάτης
Το όνομα Μεγαβάτης μπορεί να αναφέρεται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Γιάννος Βαρνακιώτης
Ο Γιάννος Βαρνακιώτης ήταν Έλληνας αρματολός και αγωνιστής πριν το 1821.
Βιογραφία
Ο Γιάννος ήταν αρματολός της Δυτικής Ελλάδας. Ανήκε στον οίκο των Βαρνακιωτών. Το 1769 πήγε με τον στόλο του Ορλώφ στην Κριμαία με πολλούς Ακαρνάνες και πολέμησε εναντίον των Τούρκων. Ανδραγάθησε και τιμήθηκε με ανώτερο στρατιωτικό βαθμό και παράσημο.
Έπεσε ηρωικά μαχόμενος.
Σοφία Ενάουι
Η Σοφία Ενάουι είναι Πολωνή αθλήτρια του στίβου που εξειδικεύεται στον δρόμο 1500 μέτρων.
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στα 1500 μέτρα γυναικών. Κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο ίδιο αγώνισμα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2017. Έχει στην κατοχή της το Ευρωπαϊκό ρεκόρ εφήβων στα 3000 μέτρα κλειστού στίβου.
Γεννήθηκε από Μαροκινό πατέρα και Πολωνή μητέρα, και μετανάστευσε στην Πολωνία στην ηλικία των 2 ετών.
Ατομικά ρεκόρ
Ανοιχτός στίβος
Κλειστός στίβος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου
Γιούκιο Μισίμα
Ο Κιμιτάκε Χιραόκα (ιαπωνικά: 平岡 公威, Χιραόκα Κιμιτάκε, 14 Ιανουαρίου 1925 – 25 Νοεμβρίου 1970), επίσης γνωστός ως Γιούκιο Μισίμα (三島由紀夫, Μισίμα Γιούκιο), ήταν Ιάπωνας συγγραφέας, ποιητής, ηθοποιός, μοντέλο, σκηνοθέτης, εθνικιστής και ιδρυτής της άοπλης πολιτοφυλακής Tatenokai (楯の会, "Εταιρία της Ασπίδας"). Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς του 20ου αιώνα. Προτάθηκε για το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1968, το οποίο όμως δόθηκε στον συμπατριώτη και χορηγό του, Γιασουνάρι Καβαμπάτα. Στα έργα του περιλαμβάνονται τα μυθιστορήματα Εξομολογήσεις μιας Μάσκας (仮面の告白, Kamen no kokuhaku) και Ο Ναός του Χρυσού Περιπτέρου (金閣寺, Kinkaku-ji), όπως και το αυτοβιογραφικό δοκίμιο Ήλιος και Χάλυβας (太陽と鉄, Taiyō to tetsu). Το έργο του Μισίμα φημίζεται για τον συνδυασμό του παραδοσιακού Ιαπωνικού και μοντέρνου Δυτικού λογοτεχνικού στύλ, αλλά και τη θεματολογία που αφορά την ομορφία, τον ερωτισμό και τον θάνατο.
Η πολιτική δράση του Μισίμα τον μετέτρεψε στην αμφιλεγόμενη φιγούρα, την οποία εξακολουθεί να είναι, της Ιαπωνικής ιστορίας. Οι δεξιόφρονες ιδεολογίες του ήταν όλο και πιο εμφανείς από την δεκαετία του '50 και ύστερα. Ήταν ιδιαίτερα περήφανος για το παραδοσιακό ιαπωνικό πνεύμα και αντιτάσσονταν σε οτιδήποτε ο ίδιος προσδιόριζε ως δυτικό, μεταξύ αυτών και η μεταπολεμική δημοκρατική Ιαπωνία. Φοβούμενος πως ο ιαπωνικός λαός θα έχανε σύντομα επαφή με την παράδοση, ίδρυσε την άοπλη πολιτοφυλακή Tatenokai με στόχο την επαναφορά της θεϊκής ιδιότητας του Αυτοκράτορα της Ιαπωνίας. Στις 25 Νοεμβρίου 1970, μαζί με τέσσερα μέλη της πολιτοφυλακής, ο Μισίμα εισέβαλλε στην στρατιωτική βάση του κεντρικού Τόκιο, και με όμηρο τον διοικητή της, επιχείρησε να κινητοποιήσει τις Ιαπωνικές Δυνάμεις Αυτοάμυνας ώστε να αντιταχθούν στο Σύνταγμα δίχως όμως επιτυχία. Όταν ολοκλήρωσε τον λόγο του αυτοκτόνησε με την μέθοδο του σεπούκου (χαρακίρι).
Η ζωή του
αριστερά|μικρογραφία|Ο εξάχρονος Γιούκιο Μισίμα (Απρίλιος 1931) Γεννήθηκε στις 14 Ιανουαρίου του 1925 στο Τόκιο και ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας. Ήταν ένα φιλάσθενο παιδί, που το ανάθρεψε η αυταρχική γιαγιά του. Το πραγματικό του όνομα ήταν Κιμιτάκε Χιραόκα (平岡 公威). Εκπαιδεύτηκε στρατιωτικά στις Δυνάμεις Αυτοάμυνας και άρχισε να στρατολογεί φοιτητές για έναν στρατό που είχε ως αποστολή την υπεράσπιση της χώρας του από τον επιταχυνόμενο εξαμερικανισμό της. Ήρθε από νωρίς σε επαφή με την ευρωπαϊκή λογοτεχνία και τους Ιάπωνες κλασικούς συγγραφείς. Σκηνοθέτησε την ταινία Τελετουργία του έρωτα και του θανάτου το 1965. Ασχολήθηκε και με το θέατρο. Έγραψε θεατρικά έργα, Ταράτσα του λεπρού βασιλιά κ.ά. Ήταν επίσης γνωστός για την καριέρα του ως μοντέλο και τη σωματοδόμηση χωρίς χρήση αναβολικών ουσιών.
Ήταν υποψήφιος τρεις φορές για το βραβείο Νόμπελ που τα έχασε, πιθανώς λόγω των ακροδεξιών του απόψεων. Στις 25 Νοεμβρίου 1970, αφού πρώτα παρέδωσε το τελευταίο του έργο Εκπεσών Άγγελος, αυτοκτόνησε με την μέθοδο του σεπούκου (χαρακίρι) στο ιαπωνικό γενικό επιτελείο των Δυνάμεων Αυτοάμυνας μετά από απόπειρα πραξικοπήματος. Τα τελευταία του λόγια ήταν: «''Βλέπουμε την Ιαπωνία να γλεντοκοπά βυθισμένη σε ευμάρεια και να κολυμπάει στο χρήμα και στην πνευματική της κενότητα. Είναι δυνατόν να δίνεις αξία στη ζωή, μέσα σε μια πλάση όπου το πνεύμα έχει πεθάνει; Ζήτω ο αυτοκράτορας! Νομίζω ότι ούτε καν με προσέχουν…''»
Το τέλος του Γιούκιο Μισίμα, η τελετουργική δημόσια αυτοκτονία του κάνοντας χαρακίρι μαζί με τον εραστή του, τον όμορφο νεαρό Μασακάτσου Μορίτα, έμελλε να επηρεάσει, ενδεχομένως και να συσκοτίσει, όλο του το έργο.
Άλλες πηγές
Κατηγορία:Ιάπωνες ποιητές Κατηγορία:Ιάπωνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ιάπωνες μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ιάπωνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Ιάπωνες ηθοποιοί Κατηγορία:Αυτόχειρες καλλιτέχνες Κατηγορία:Ιάπωνες σκηνοθέτες κινηματογράφου <references group="Γιώργος Χ. Μπαλούρδος, περιοδικό Οδός Πανός τχ. 139/1,3,2008, σ.139-149. "Γιούκιο Μισίμα-Τα χρυσάνθεμα ενός Νάρκισσου"" />
Αιγκίγ ντι Ντρου
Η Αιγκίγ ντι Ντρου (επίσης Ντρου, Γαλλικά, Les Drus) είναι βουνό του ορεινού όγκου των Άλπεων στις γαλλικές Άλπεις. Βρίσκεται ανατολικά του χωριού Λε Πραζ στην κοιλάδα του Σαμονί. Η λέξη Αιγκίγ σημαίνει «βελόνα» στα γαλλικά.
Το βουνό έχει δύο κορυφές:
Οι δύο κορυφές βρίσκονται στη μεγάλη δυτική κορυφογραμμή της Αιγκίγ Βερτ (4.122 μ) και συνδέονται μεταξύ τους με την Μπρες ντι Ντρου (3.697 μ). Η βόρεια όψη της Petit Dru θεωρείται μία από τις έξι μεγαλύτερες βόρειες όψεις των Άλπεων.
Αναβάσεις
Η πρώτη ανάβαση στη Μεγάλη Ντρου Grand Dru έγινε από τους Βρετανούς αλπινιστές Κλίντον Τόμας Ντεντ και Τζέιμς Γουόκερ Χάρτλεϊ, με οδηγούς τους Αλεξάντερ Μπάρκενερ και Κ. Μορέ, που τη σκαρφάλωσαν μέσω της νοτιοανατολικής όψης στις 12 Σεπτεμβρίου 1878. Ο Ντεντ στην περιγραφή του για την αναρρίχηση έγραψε πως ήταν μία από πλέον ενδιαφέρουσες αναρριχήσεις στις οποίες ενεπλάκη.
Η Μικρή Ντρου Petit Dru κατακτήθηκε τον επόμενο χρόνο, στις 29 Αυγούστου 1879, από τους ΤΖ. Ε. Σαρλέ-Στράτον, Π. Παγιό και Φ Φολινιέ μέσω της νότιας όψης και της νοτιοδυτικής ράχης. Η πρώτη διάσχιση (τραβέρσα) και των δύο κορυφών της Ντρου έγινε από τους Ε. Φοντέν και Ζ. Ραβανέλ στις 23 Αυγούστου 1901. Η πρώτη χειμερινή διάσχιση των Ντρου έγινε από τους Αρμάν Σαρλέ Και Καμίγ Ντεβουασού στις 25 Φεβρουαρίου 1938. Το 1889 έγιναν αναβάσεις και στις δύο κορυφές της Ντρου για πρώτη φορά από τη Μικρή προς τη μεγάλη Ντρου από δύο ομάδες. Στη μία ομάδα ομάδα αναρριχήθηκε Κάθριν Ρίτσαρσον με οδηγούς την Έμιλι Ρέι και τον Ζαν-Μπατίστ Μπις και στην άλλη οι Νας και Γουίλιαμς με οδηγούς τον Φρανσουά Σιμόν, τον Φρεντερίκ Παγιό και τον Εντουάρ Κουπελέν.
Η δυτική και η νοτιοδυτική όψη
Οι δύο όψεις 1000 μέτρων είχαν σοβαρά προβλήματα λιθοπτώσεων του 1950, το 1997, , το 2003 2005 and 2011, , που επηρέασαν σημαντικά τη δομή του βουνού και κατάστραψαν σημαντικό αριθμό διαδρομών. Αν και την εποχή της πρώτης ανάβασης στη βόρεια όψη (Πιέρ Αλαίν και Ρ. Λάινινγκερ στις 1 Αυγούστου 1935), ο Πιέρ Αλαίν θεώρησε ότι η δυτική όψη δεν ήταν δυνατόν να σκαρφαλωθεί, η ομάδα των Α. Νταγκόρι, Γουίντο Μανιόνε, Λουσιέν Μπεραρντίνι και Λαινέ κατόρθωσε αναρριχηθεί με διαδοχικές προσπάθειες στις 5 Ιουλίου και 17–19 Ιουλίου 1952 με τεχνικά βοηθήματα. Από τις 17 ως τις 22 Αυγούστου 1955, ο Ιταλός αναρριχητής Βάλτερ Μπονάττι αναρριχήθηκε σε μια δύσκολη μοναχική διαδρομή του νοτιοδυτικού πιλιέ στην Petit Dru (το Πιλιέ Μπονάτι). Η συγκεκριμένη διαδρομή – όπως και πολλές της δυτικής όψης – δεν υπάρχει πλέον στην αρχική της κατάσταση εξαιτίας λιθοπτώσεων, τα σημάδια των οποίων διακρίνονται από την κοιλάδα του Σαμονί. Επτά χρόνια αργότερα, από 24–26 Ιουλίου 1962, οι Γκάρι Χέμινγκ και Ρόγιαλ Ρόμπινς σκαρφάλωσαν την American Direct, μια ευθεία διαδρομή της δυτικής όψης. Στις 10–13 Αυγούστου 1965, Οι Ρόγιαλ Ρόμπινς και ο Τζον Χάρλιν, αναρριχήθηκαν σε μια ακόμα πιο ευθεία και άμεση διαδρομή προς την κορυφή, την American Direttissima. Και αυτή η διαδρομή καταστράφηκε από τις λιθοπτώσεις του 2005.
Άγαλμα κορυφής
Στις 4 Σεπτεμβρίου 1913 μια ομάδα αναρριχητών με την καθοδήγηση της Καμίγ Σιμόν και του Ρόμπερτς Σαρλέ-Στράτον προσπάθησαν να μεταφέρουν κοίλο μεταλλικό άγαλμα της Παναγίας της Λούρδης στην κορυφή. Το άγαλμα, ύψους ενός μέτρου ήταν κατασκευασμένο από αλουμίνιο και ζύγιζε 13 κιλά, έμεινε σε κρεβάς στα 3.000 μ. εξαιτίας κακοκαιρίας. Στις 18 Σεπτεμβρίου 1919 το άγαλμα τοποθετήθηκε στην κορυφή από μία ομάδα από το Αρζεντιέρ, μαζί με τον ιερέα του χωριού, αββά Αλεξίς Κουτέν
Εξωτερικοι σύνδεσμοι
Αιγκιγ ντι Ντρου
2108 Όττο Σμιντ
Ο Όττο Σμιντ (Otto Schmidt) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται προς την εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,958. Ανακαλύφθηκε το 1948 από τη Ρωσίδα-Σοβιετική αστρονόμο Πελαγία Σαζν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Σοβιετικού αστρονόμου, γεωφυσικού, συγγραφέα και εξερευνητή των πόλων Όττο Γιούλιεβιτς Σμιντ (Отто Юльевич Шмидт, 1891-1956).
Βυζαντινά νομισματοκοπεία
μικρογραφία|500εσ|Τα Ρωμαϊκά νομισματοκοπεία στην εποχή του Ιουστινιανού Α (μέσα 6ου αιώνα).
2108 Όττο Σμιντ
Αξιοσημείωτη είναι η πολύ μικρή εκκεντρότητα της τροχιάς του Όττο Σμιντ, δηλαδή η τροχιά του είναι σχεδόν κυκλική.
Βυζαντινά νομισματοκοπεία
Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με έδρα την Κωνσταντινούπολη ίδρυσε και λειτούργησε αρκετά νομισματοκοπεία σε όλη την ιστορία της (330-1453). Εκτός από το κύριο μητροπολιτικό νομισματοκοπείο στην πρωτεύουσα, την Κωνσταντινούπολη, δημιουργήθηκε επίσης ποικίλος αριθμός επαρχιακών νομισματοκοπείων σε άλλα αστικά κέντρα, ειδικά κατά τον 6ο αιώνα. Τα περισσότερα νομισματοκοπεία της επαρχίας -εκτός από τις Συρακούσες- έκλεισαν ή χάθηκαν από εισβολές στα μέσα του 7ου αιώνα. Μετά την απώλεια των Συρακουσών το 878, η Κωνσταντινούπολη έγινε το μοναδικό νομισματοκοπείο για χρυσά και αργυρά νομίσματα μέχρι τα τέλη του 11ου αιώνα, όταν άρχισαν να εμφανίζονται ξανά μεγάλα επαρχιακά νομισματοκοπεία. Πολλά νομισματοκοπεία, τόσο αυτοκρατορικά όσο και -όσο κατακερματιζόταν ο βυζαντινός κόσμος- νομισματοκοπεία που ανήκαν σε αυτόνομους τοπικούς κυβερνήτες, λειτούργησαν από τον 12ο έως τον 14ο αιώνα. Η Κωνσταντινούπολη και η Τραπεζούντα, έδρα της ανεξάρτητης ηγεμονίας της Τραπεζούντας (1204–1461), επέζησαν μέχρι την κατάκτησή τους από τους Οθωμανούς Τούρκους στα μέσα του 15ου αιώνα.
Ιστορία
Το αρχικό ρωμαϊκό δίκτυο νομισματοκοπείων αναδιοργανώθηκε και συγκεντρώθηκε από τον αυτοκράτορα Διοκλητιανό (βασ. 284–305) στο τέλος του 3ου αιώνα, παράλληλα με την αναδιάρθρωση της επαρχιακής και φορολογικής διοίκησης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Τα νομισματοκοπεία περιορίζονταν σε ένα ανά επαρχία (εκτός από μερικές εξαιρέσεις) και τέθηκαν υπό τον διπλό έλεγχο των πραιτοριανών επάρχων και του κόμη του ιερού θησαυροφυλακίου. Κατά τους επόμενους δύο αιώνες, μερικά νομισματοκοπεία έκλεισαν και άλλα άνοιξαν, όπως υπαγόρευε η δημοσιονομική ανάγκη ή οι διοικητικές αλλαγές. Επιπλέον, οι διάφοροι Αυτοκράτορες είχαν νομισματοκοπεία επισυναπτόμενα στην ακολουθία τους (comitatus), που τους ακολουθούσαν στα ταξίδια και τις εκστρατείες τους σε όλη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Έπειτα από έναν νόμο που εκδόθηκε το 366/369, η κοπή νομισμάτων πολύτιμων μετάλλων περιορίστηκε σε εκείνα τα κομιτικά νομισματοκοπεία, που λειτουργούσαν είτε σε μόνιμη βάση, είτε κάνοντας χρήση των τοπικών νομισματοκοπείων, που ήταν πλησιέστερα στην τρέχουσα τοποθεσία του αυτοκράτορα και της comitatus (ακολουθίας) του. Διαφορετικά, τα περιφερειακά νομισματοκοπεία περιορίζονταν κυρίως στην έκδοση νομισμάτων βασικών μετάλλων.
2108 Όττο Σμιντ
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Όττο Σμιντ εκτιμάται σε 19,11 ± 1,2 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,1215 ± 0,017. Ο Όττο Σμιντ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του πιθανώς μία φορά κάθε 15 ώρες περίπου.
Βυζαντινά νομισματοκοπεία
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια του 5ου αιώνα, το ρωμαϊκό σύστημα κοπής κατέρρευσε. Το Δυτικό ήμισυ της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατακλύστηκε από γερμανικές φυλές, αν και μερικά νομισματοκοπεία παρέμειναν ενεργά στη Δύση υπό τους νέους βάρβαρους ηγεμόνες και συνέχισαν να κόβουν νομίσματα, συμπεριλαμβανομένου του υψηλής ποιότητας χρυσού σόλιδου, στο όνομα των ανατολικών Αυτοκρατόρων, κυρίως στην Ιταλία των Οστρογότθων και τη Βουργουνδία. Στην Ανατολή, τα περισσότερα νομισματοκοπεία φαίνεται να ήταν ενεργά μέχρι κάποια χρονική στιγμή της βασιλείας του Ζήνωνα (βασ. 475–491), αλλά με τη διαδοχή του Αναστάσιου Α΄ (βασ. 491–518) μόνο τα νομισματοκοπεία της Κωνσταντινούπολης και της Θεσσαλονίκης παρέμειναν ενεργά. Το 498 ο Αναστάσιος ξεκίνησε μια σημαντική νομισματική μεταρρύθμιση -που πραγματοποιήθηκε από τον κόμη του ιερού θησαυρού Ιωάννη τον Παφλαγόνα - που θεωρείται ότι σηματοδοτεί την έναρξη του «βυζαντινού» συστήματος νομισμάτων. Ταυτόχρονα, άνοιξε ξανά τα νομισματοκοπεία στη Νικομήδεια και αργότερα στην Αντιόχεια. Ο αριθμός των νομισματοκοπείων επεκτάθηκε σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιουστινιανού Α΄ (βασ. 527–565), σε μεγάλο βαθμό λόγω της ανάκτησης της Ιταλίας, της Αφρικής και τμημάτων της Ισπανίας. Δεκατέσσερα νομισματοκοπεία ήταν ενεργά κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιουστινιανού Α΄, με νέα νομισματοκοπεία να ανοίγουν ή να έχουν ανακτηθεί από τους Βανδάλους και τους Οστρογότθους στην Καρχηδόνα, τη Ρώμη, τη Ραβέννα, την Καρθαγένη και σε μικρότερα επαρχιακά κέντρα. Τα περισσότερα από αυτά περιορίζονταν σε χάλκινα νομίσματα. Η Ραβέννα και η Καρθαγένη παρήγαγαν μόνο αργυρά νομίσματα σε ποσότητα, ενώ οι κοπές χρυσού περιορίζονταν στην Κατάνια, τη Θεσσαλονίκη και την Κωνσταντινούπολη. Ωστόσο, οι δύο τελευταίες πόλεις ξεπέρασαν κατά πολύ τις υπόλοιπες.
2108 Όττο Σμιντ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οττο Σμιντ
Βυζαντινά νομισματοκοπεία
Ιστορία
Οι εδαφικές απώλειες των αρχών του 7ου αιώνα, με τον Βυζαντινό–Σασσανιδικό πόλεμο του 602–628, τις σλαβικές επιδρομές στα Βαλκάνια και την έναρξη των μουσουλμανικών κατακτήσεων, μείωσαν δραστικά τον αριθμό των ενεργών νομισματοκοπείων. Το 628/629, ο Αυτοκράτορας Ηράκλειος (βασ. 610–641) έκλεισε όλα τα εναπομείναντα επαρχιακά νομισματοκοπεία στην Ανατολή εκτός από την Αλεξάνδρεια, η οποία έπεσε στους Άραβες το 646. Στη Δύση επίσης, μία προς μία οι πόλεις που φιλοξενούσαν τα διάφορα νομισματοκοπεία, έπεσαν σε διάφορους εχθρούς, μέχρι τον 9ο αιώνα και μόνο οι Συρακούσες παρέμειναν.
Με την πτώση των Συρακουσών το 878, η Κωνσταντινούπολη παρέμεινε το μοναδικό νομισματοκοπείο χρυσού και αργύρου μέχρι τα τέλη του 11ου αιώνα. Το επαρχιακό νομισματοκοπείο στη Χερσώνα άνοιξε εκ νέου περί το 860, αλλά η παραγωγή του περιορίστηκε σε χάλκινα νομίσματα. Η Θεσσαλονίκη έγινε το κύριο επαρχιακό νομισματοκοπείο, αφού άνοιξε ξανά το δεύτερο μισό του 11ου αιώνα και άλλα επαρχιακά κέντρα -η Θήβα, η Κόρινθος στη νότια Ελλάδα, η Φιλαδέλφεια τον 14ο αιώνα, η Μαγνησία και η Νίκαια κατά τη διάρκεια που η Αυτοκρατορία έδρευε στη Νίκαια (1204–1261)- ήταν ενεργά κατά καιρούς κατά τους τελευταίους αιώνες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Σφετεριστές ή ημιαυτόνομοι τοπικοί άρχοντες δημιούργησαν περιστασιακά δικά τους νομισματοκοπεία, όπως ο Ισαάκιος Κομνηνός της Κύπρου, ο Λέων Γκαμπαλάς της Ρόδου ή η οικογένεια Γαβρά της Τραπεζούντας. Η Κωνσταντινούπολη ωστόσο παρέμεινε το κύριο νομισματοκοπείο, παρέχοντας το μεγαλύτερο μέρος της νομισματοκοπίας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Οικονομία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ
Η δημοτικότητα του Νάσερ στην Αίγυπτο και στον αραβικό κόσμο ανέβηκε στα ύψη μετά την κρατικοποίηση της Διώρυγας του Σουέζ και την πολιτική του νίκη στην επακόλουθη Κρίση του Σουέζ. Ζήτησε υπό την κυβέρνησή του να αυξηθεί η ενότητα των αραβικών κρατών, η οποία κορυφώθηκε με τον σχηματισμό της Ηνωμένης Αραβικής Δημοκρατίας με τη Συρία από το 1958 έως το 1961. Το 1962 ο Νάσερ ξεκίνησε μια σειρά από σημαντικές σοσιαλιστικές μεταρρυθμίσεις για τον εκσυγχρονισμό της Αιγύπτου. Από το 1963 οι υποστηρικτές του Νάσερ πήραν την εξουσία σε πολλές αραβικές χώρες αλλά ο ίδιος ο Νάσερ ενεπλάκη στον Εμφύλιο Πόλεμο της Βόρειας Υεμένης και αργότερα στον πολύ μεγαλύτερο Αραβικό Ψυχρό Πόλεμο. Ξεκίνησε την δεύτερη προεδρική του θητεία τον Μάρτιο του 1965, μετά την αποχώρηση των πολιτικών του αντιπάλων από την προεκλογική εκστρατεία. Μετά την ήττα της Αιγύπτου στον Πόλεμο των Έξι Ημερών με το Ισραήλ το 1967, ο Νάσερ παραιτήθηκε αλλά επέστρεψε στην εξουσία μετά από διαδηλώσεις που απαίτησαν την επαναφορά του στο αξίωμα. Μέχρι το 1968, ο Νάσερ είχε γίνει πρωθυπουργός, είχε συμμετάσχει στον πόλεμο απόκτησης της χαμένης επικράτειας, είχε αρχίσει μια διαδικασία μη πολιτικοποίησης του στρατού και είχε εκδόσει μια σειρά από μεταρρυθμίσεις για πολιτικό φιλελευθερισμό. Με το πέρας της Συνόδου Κορυφής του Αραβικού Συνδέσμου το 1970, ο Νάσερ υπέστη καρδιακή προσβολή και πέθανε. Η κηδεία του στο Κάιρο προκάλεσε μια έκρηξη θλίψης στον αραβικό κόσμο.
Η ζωή του
Γιος ταχυδρομικού υπαλλήλου, γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1918 και σπούδασε στη Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία του Καΐρου, από την οποία και αποφοίτησε το 1938, ενώ διακρίθηκε στον πόλεμο εναντίον του Ισραήλ το 1948. Υπήρξε ένας από τους βασικούς ιδρυτές της παραστρατιωτικής οργάνωσης των «Ελεύθερων Αξιωματικών», η οποία, εκμεταλλευόμενη τη πικρία του λαού εκ του πολέμου με το Ισραήλ, ανέτρεψε την αιγυπτιακή δυναστεία του Βασιλιά Φαρούκ Α΄ στις 23 Ιουλίου 1952 και το 1953 ανακήρυξε την Αίγυπτο δημοκρατία ισλαμικού τύπου.
Στη συνέχεια το 1954 ο Νάσερ ανέτρεψε και τον πρώτο πρόεδρο της Αιγυπτιακής Δημοκρατίας συνταγματάρχη Μουχάμαντ Ναγκίμπ θέτοντάς τον σε κατ' οίκον περιορισμό (με αιτιολογία τη μετριοπαθή στάση του απέναντι στο Σουδάν) και ανέλαβε την προεδρία κατόπιν ανελεύθερων εκλογών το 1956 υπό την (αφανή) διπλωματική προστασία της Σοβιετικής Ένωσης. Τον ίδιο χρόνο η Αγγλία και οι ΗΠΑ συνομολογούν με την Αίγυπτο για την (βοήθεια) στη κατασκευή του μεγάλου φράγματος του Ασουάν και παράλληλα ο Νάσερ ζήτησε μεγάλες στρατιωτικές προμήθειες για τον στρατιωτικό εξοπλισμό της χώρας.
Μοίρασε την εθνική γη στους ακτήμονες και εθνικοποίησε πολλές ξένες επιχειρήσεις, με πρώτη τη διαχείριση της διώρυγας του Σουέζ. Τότε ξέσπασε οξύτατη κρίση και μάλιστα μετά την ανάληψη εκ μέρους της Αγγλίας και Γαλλίας συνεπικουρούμενη και από το Ισραήλ μεγάλης στρατιωτικής επέμβασης την οποία τελικά τα Ηνωμένα Έθνη καταδίκασαν ως παράνομη και οι δύο Δυνάμεις αναγκάσθηκαν να υποχωρήσουν. Η εξέλιξη αυτή έκανε τον Νάσερ να φαντάζει ως ήρωας.
Το 1958 ίδρυσε την Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία συμπράττοντας με τη Συρία, την Ιορδανία και τον Λίβανο σε ένα διακρατικό τύπο "αραβικού σοσιαλισμού" η οποία όμως αργότερα το 1961 αυτοδιαλύθηκε. Οι ΗΠΑ και η Αγγλία συνέχισαν να αρνούνται την στρατιωτική εξοπλιστική προμήθεια του Αιγυπτιακού στρατού. Ο Νάσερ τότε στράφηκε προς τη Ρωσία. Το γεγονός χαιρετίστηκε ιδιαίτερα από το Κρεμλίνο και ο Πρόεδρος Χρουστσώφ του επεφύλαξε θερμή υποδοχή. Τότε η Σοβιετική Ένωση ανέλαβε και τη κατασκευή του φράγματος του Ασουάν. Ήταν 9 Ιανουαρίου 1960 όταν οι Πρόεδροι Νάσερ και Χρουστσώφ, επιβαίνοντες σε ποταμόπλοιο, έριξαν μικρές πέτρες ως θεμέλιους λίθους στο σημείο κατασκευής του φράγματος.
thumb|αριστερά|150px|Ο Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ Την 7 Ιουνίου του 1960 ο Νάσερ επισκέφθηκε την Αθήνα κατόπιν επίσημης πρόσκλησης του Βασιλιά Παύλου. Από την επίσκεψη αυτή ξεκίνησε η δημιουργία του Ελληνοαραβικού Επιμελητηρίου και απαλείφθηκαν οι κατά των Ελλήνων της Αιγύπτου αξιώσεις δήμευσης περιουσιών και απελάσεων. Την επίσκεψη εκείνη ανταπέδωσε ο τότε διάδοχος Κωνσταντίνος στον οποίο ο Νάσερ επεφύλαξε θερμή υποδοχή. Ήταν ο πρώτος επίσημος της Δύσης που επισκέφθηκε τη χώρα μετά την μεταστροφή της Αιγύπτου στο Ανατολικό μπλοκ. Πρωτεργάτης εισηγητής της (αναγκαιότητας) ανταλλαγής αυτών των επισκέψεων ήταν ο Σοφοκλής Βενιζέλος.
Η επιρροή του Νάσερ δεν μειώθηκε παρά τη συντριπτική ήττα των Αράβων από τους Ισραηλινούς στον πόλεμο των έξι ημερών τον Ιούνιο του (1967). Με τη λήξη του πολέμου σε ραδιοφωνικό μήνυμά του ανήγγειλε στον αιγυπτιακό λαό την παραίτησή του. Η είδηση συγκίνησε τον αιγυπτιακό λαό τόσο που ξεχύθηκε στους δρόμους του Καΐρου σε μια τεράστια πορεία-συγκέντρωση, ζητώντας την παραμονή του στην προεδρία. Έτσι και παρέμεινε.
Από τις 21 ως τις 23 Δεκεμβρίου συγκλήθηκε στην πρωτεύουσα του Μαρόκου, Ραμπάτ, αραβική διάσκεψη. Παρά τις επίμονες προσπάθειες του Νάσερ για ανάληψη χειροπιαστών οικονομικών, πολιτικών και στρατιωτικών δεσμεύσεων στον κοινό αραβικό αγώνα εναντίον του Ισραήλ, οι μετριοπαθείς Άραβες ηγέτες, μεταξύ των οποίων οι ηγέτες της Υεμένης Ιριάνι, του Κουβέιτ Αλ Σαμπάχ, του Λιβάνου Σαρλ Ελί και του Μαρόκου Χασάν, αντέδρασαν με επιφυλακτικότητα. Απογοητευμένος ο Νάσερ αποχώρησε από τη διάσκεψη και συγκρότησε στην Τρίπολη (Λιβύη), στις 26 Δεκεμβρίου, "τρόικα" των επαναστατικών αραβικών καθεστώτων με τον Μουαμάρ αλ Καντάφι και τον Σουδανό στρατηγό Γκαφάαρ Νιμέιρι.
Θάνατος
Επιστρέφοντας από ένα μεγάλο ταξίδι στη Μόσχα, όπου στο περιθώριο των πολιτικών του επαφών υπεβλήθη σε εξονυχιστικές ιατρικές εξετάσεις, ο Νάσερ αποσύρθηκε σε αναγκαστικές διακοπές εν όψει προγραμματισμένων ιατρικών επεμβάσεων για την αντιμετώπιση οξύτατων καρδιακών και κυκλοφορικών προβλημάτων. Δεν πρόλαβε όμως να ξεκουραστεί ούτε μία μέρα, καθώς ξέσπασε ο εμφύλιος στην Ιορδανία, με αποτέλεσμα να διακόψει τις διακοπές του και να επιδοθεί σε ένα μαραθώνιο διαβουλεύσεων με στόχο τον τερματισμό της αιματοχυσίας, επιβαρύνοντας ακομα περισσότερο την ήδη κλονισμένη υγεία του.
Το πρωί της 28ης Σεπτεμβρίου, μόλις μία ημέρα μετά την υπογραφή της συμφωνίας ειρήνης, καθώς ο Νάσερ αποχαιρετούσε τον εμίρη του Κουβέιτ στο αεροδρόμιο του Καΐρου, ένιωσε ξαφνική αδιαθεσία, ζαλίστηκε και επέστρεψε στο σπίτι του. Οι γιατροί που τον επισκέφθηκαν δεν πρόλαβαν να του προσφέρουν τίποτα ουσιαστικό. Το ίδιο απόγευμα, ο 52χρονος Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ πέθανε από θρόμβωση της στεφανιαίας, βυθίζοντας την Αίγυπτο αλλά και όλο τον αραβικό κόσμο σε βαρύτατο πένθος. Αξιωματικός καριέρας, αφοσιωμένος στρατιώτης της αραβικής ενότητας και ανεξαρτησίας, ήρωας του αραβοϊσραηλινού πολέμου του 1947, πρωτεργάτης της ανατροπής της μοναρχίας το 1952, ηγέτης της χώρας από το 1954, περιβεβλημένος με την αίγλη της νίκης εναντίον Άγγλων, Γάλλων και Ισραηλινών στην κρίση του Σουέζ το 1956, κορυφαία προσωπικότητα του κινήματος των Αδεσμεύτων και θεμελιωτής του εκσυγχρονισμού της Αιγύπτου με κολοσσιαία έργα και βαθιές κοινωνικές μεταρρυθμίσεις: Αυτόν τον Νάσερ έκλαψαν με ανυπόκριτα δάκρυα και εκδηλώσεις μαζικής λαϊκής υστερίας στο Κάιρο και σ' όλα τα αραβικά εδάφη, συγχωρώντας του τη βαριά ήττα του Πολέμου των Έξι Ημερών και το άνοιγμα του δρόμου για έναν οδυνηρό συμβιβασμό.
Έπειτα από ένα πάνδημο λαϊκό προσκύνημα, 4 εκατομμύρια ολοφυρόμενων Αιγυπτίων κατέκλυσαν την πλατεία Ραμσή, την 1η Οκτωβρίου, και συνόδευσαν τη σορό του μεγάλου ηγέτη σε μια ανεπανάληπτη στην παγκόσμια ιστορία νεκρική πομπή. Ήταν τέτοια η υστερία του πλήθους που κατά τη διάρκεια της πομπής πέθαναν είτε από καρδιακή προσβολή είτε επειδή ποδοπατήθηκαν από αλλόφρονες συμπολίτες τους 48 Αιγύπτιοι, ενώ σημειωνόταν ένας σοβαρός τραυματισμός κάθε λεπτό της ώρας. Ο ίδιος ο διάδοχος του Νάσερ, Ανουάρ Σαντάτ -η εκλογή του οποίου επικυρώθηκε στις 15 Οκτωβρίου με δημοψήφισμα- έπαθε ένα ελαφρύ καρδιακό επεισόδιο και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, για να επιστρέψει τρεις ώρες αργότερα.
Πολλοί υπήρξαν επικριτές του έργου του όπως και πολλοί οι θαυμαστές του. Επί των ημερών του κατέρρευσε η ανθούσα μέχρι τότε ελληνική παροικία της Αιγύπτου λόγω των εθνικοποιήσεων και της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα συναλλάγματος, Ο ίδιος εφάρμοσε αστυνομοκρατούμενη εσωτερική πολιτική που εφαρμόσθηκε και σε άλλες χώρες της Μεσογείου, ενέπλεξε τη χώρα σε δύο πολέμους, με την Υεμένη, πενταετή (1962-1967) και με το Ισραήλ (πόλεμος των έξι ημερών) το 1967 με ασυγχώρητα μεγάλο αριθμό νεκρών, έστρεψε τη χώρα προς τη Σοβιετική Ένωση για να λάβει εξοπλισμούς που δεν μπόρεσαν να ενεργοποιηθούν στις κατάλληλες στιγμές ξεπουλώντας όλη τη παραγωγή δημητριακών και βάμβακος στη Σοβιετική Ένωση. Η στροφή αυτή μετά το θάνατό του αποδείχθηκε λανθασμένη και ακολούθησε αναστροφή, έτσι ώστε ο Κίσσινγκερ να χαρακτηριστεί και «μάγος» της Διπλωματίας. Ξεκίνησε ένα εθνικό - σοσιαλιστικό πολιτικό πρόγραμμα που εκ των πραγμάτων όχι μόνο δεν καρποφόρησε αλλά το μόνο που πέτυχε ήταν να γίνει ο ίδιος ίνδαλμα σε αρκετούς άλλους πραξικοπηματίες της Μεσογείου και όχι μόνο.
Αντίθετα οι οπαδοί του εγκωμιάζουν τις εσωτερικές μεταρρυθμίσεις του. Του αναγνωρίζουν την απαλλαγή της χώρας από τη Δυναστεία του Φαρούκ που κάτω από το πάθος της καλοπέρασης και της χαρτοπαιξίας δεν αντιλαμβανόταν τις δυσκολίες που περνούσε η χώρα, ανεξαρτήτως του διπλωματικού επεισοδίου που είχε δημιουργηθεί εξ υπαιτιότητάς του σε βάρος της ελληνικής βασιλικής οικογένειας, που αποκαταστάθηκε όμως επί Νάσερ. Ανεξάρτητα όμως από όλα τα παραπάνω, είναι γεγονός πως ο Νάσερ υπήρξε η πρώτη πολιτική φυσιογνωμία που προσπάθησε να αποκαταστήσει γενικά την αξιοπρέπεια στους Άραβες που την είχαν μακρόχρονα ταπεινώσει οι Δυτικοί.
Γραπτά
Ο Νάσερ έγραψε τα ακόλουθα βιβλία, τα οποία κυκλοφόρησαν κατά την διάρκεια της ζωής του :
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιγύπτιοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Πρόεδροι της Αιγύπτου Κατηγορία:Ήρωες της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Πραξικοπηματίες Κατηγορία:Πρόεδροι της Συρίας Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Φερνάντο Μουνιόθ Μπενίτεθ
Ο Φερνάντο Μουνιόθ Μπενίτεθ (ισπ.: Fernando Muñoz Benítez, 27 Ιουλίου 1970, Μαδρίτη), είναι ισπανός προπονητής πετοσφαίρισης. Από το 2011 είναι ο επικεφαλής προπονητής της Εθνικής Ανδρών Ισπανίας. Από την περίοδο 2017-18 εργάζεται και ως επικεφαλής προπονητής στη ανδρική ομάδα πετοσφαίρισης του Ολυμπιακού Πειραιώς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Προπονητές πετοσφαίρισης Ολυμπιακού Πειραιώς
Βραβείο Teddy
Το Βραβείο Teddy (Teddy Award) είναι διεθνές κινηματογραφικό βραβείο για ταινίες με ΛΟΑΤ θέματα, που απονέμεται από ανεξάρτητη κριτική επιτροπή ως επίσημο βραβείο του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Η πρώτη απονομή έγινε το 1987 και οι κυριότερες κατηγορίες είναι: καλύτερης ταινίας, ντοκιμαντέρ και μικρού μήκους.
Νικητές
Οι ταινίες που έλαβαν το βραβείο στην κατηγορία καλύτερης ταινίας μεγάλου μήκους:
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου Κατηγορία:Κινηματογραφικά βραβεία στη Γερμανία Κατηγορία:ΛΟΑΤ στη Γερμανία Κατηγορία:ΛΟΑΤ κινηματογραφικά βραβεία
Νικόλαος Βαρνακιώτης
Ο καπετάν Νικόλαος Βαρνακιώτης ήταν Έλληνας αρματολός.
Βιογραφία
Ο Γιάννος ήταν αρματολός της Δυτικής Ελλάδας. Πατέρας του ήταν ο Γιάννος Βαρνακιώτης. Ήταν αρχηγός του Ξηρομερίου. Πέθανε νωρίς και άφησε διάδοχο τον γιο του Γεώργιο.
Πηγές
Κατηγορία:Αρματολοί
Λυκούργος Λογοθέτης
Ο Λυκούργος Λογοθέτης (10 Φεβρουαρίου 1772 - 21 Μαΐου 1850), πραγματικό όνομα Γεώργιος Παπλωματάς, ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821 και πολιτικός. Ήταν ο πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης της σαμιακής επανάστασης του 1821.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Γεώργιος Παπλωματάς φοίτησε στο «Ελληνικόν Σχολείον» Καρλοβασίου, την κατόπιν γνωστή ως Πορφυριάδα Σχολή, και μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του μετέβηκε στην Κωνσταντινούπολη (1791-1794) και εντάχθηκε στο περιβάλλον των Φαναριωτών. Σύμφωνα με τις διαθέσιμες ιστορικές πληροφορίες, η δικτύωση με τους κύκλους αυτούς εξασφάλισε γρήγορα στον νέο διανοούμενο το διορισμό του ως γραμματεύς των Πατριαρχείων. Η μετάβασή του αργότερα στο επίσης προνομιακό περιβάλλον των Παραδουνάβιων Ηγεμονιών, αναμφίβολα αποτελούσε για εκείνον αναβάθμιση της κοινωνικής του θέσης, αλλά και δικαίωση των προσπαθειών του. Από το 1794 έως το 1802 σταδιοδρόμησε στις Αυλές πανίσχυρων ηγεμόνων της Βλαχίας και της Μολδαβίας, έγινε γραμματέας των ηγεμονικών γραφείων του Κωνσταντίνου Υψηλάντη και του Αλέξανδρου Σούτσου, και έλαβε τα αξιώματα του «ταμία» και «δεύτερου λογοθέτη». Το 1802 ακολούθησε τον Αλέξανδρο Σούτσο στην Κωνσταντινούπολη, όπου βίωσε τις ραγδαίες ανακατατάξεις που επέφεραν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία οι στρατιωτικές και διπλωματικές εξελίξεις της εποχής (γαλλικός επεκτατισμός, αγγλική αντίδραση, ρωσική απειλή).
Το 1805 επέστρεψε στη γενέτειρά του και ενεπλάκη ενεργά στην εσωτερική διαμάχη ανάμεσα στις τοπικές φατρίες των Καρμανιόλων (λαϊκοί) και των Καλικαντζάρων (ολιγαρχικοί). Συστρατεύθηκε με εκείνα τα κοινωνικά στρώματα που είχαν από τα τέλη του 18ου αιώνα αποκτήσει δύναμη, κυρίως από τις οικονομικές-εμπορικές τους δραστηριότητες και βαθμιαία επεδίωξαν να εκτοπίσουν από την τοπική εξουσία το ισχυρό κατεστημένο των παλαιών προεστών. Εξελίχθηκε σε ηγετική φυσιογνωμία της καρμανιόλικης φατρίας σε μία εποχή μεταβατική, κατά την οποία ένας άγριος εσωτερικός αγώνας ξέσπασε για την κατάληψη της τοπικής εξουσίας στην οθωμανοκρατούμενη Σάμο, και διώχθηκε απηνώς από τους αντιπάλους του. Κατόρθωσε επανειλημμένως να γλιτώσει τη ζωή του από δολοφονικές απόπειρες και εξορίστηκε με σουλτανικό φιρμάνι στο Άγιο Όρος για δύο χρόνια (1809-1810).
Η δραστηριότητά του κατά την Επανάσταση
Το έτος 1811, αφού έχει επιστρέψει στη Σάμο, νυμφεύθηκε την Πουλουδίτσα Γεωργιάδη, από τη μεγάλη προυχοντική οικογένεια του Μαραθόκαμπου. Πολύ γρήγορα, εκμεταλλευόμενος τα συγγενικά δίκτυα, έγινε προεστός δυτικής Σάμου και το 1812 πρόεδρος του σώματος των προεστών. Με την Πουλουδίτσα θα αποκτήσει εννέα παιδιά, εκ των οποίων τα πέντε πέθαναν νωρίς: τη Μαρουδιώ, τη Διαμαντούλα, τον Ιπποκράτη, τον Αλέξανδρο, την Κλεοπάτρα, τη Μαρία, τον Αλέξανδρο, την Αγγελική και τον Ιωάννη. Τα επιζήσαντα τέσσερα ήταν η Διαμαντούλα (1814-1897), ο Ιπποκράτης (1816-1857), η Κλεοπάτρα (1824-1882) και ο Αλέξανδρος (1826-1875), μετέπειτα καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (1861-1866) και Αρχιεπίσκοπος Σύρου και άλλων Κυκλάδων (1866-1875). Όταν στις αρχές του 1813 η φατρία των Καρμανιόλων απώλεσε την εξουσία από τους Καλικαντζάρους, η ζωή του Λογοθέτη αντιμετώπισε ξανά θανάσιμο κίνδυνο. Αναχώρησε τότε από τη Σάμο και δύο χρόνια αργότερα, το 1815, μετά από συνεχείς μετακινήσεις (Μύκονος, Τήνος, Κέρκυρα, Πόλη, Νέα Έφεσος-Κουσάντασι), εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του οριστικά στη Σμύρνη, ασκώντας το επάγγελμα του ιατρού/φαρμακέμπορου.