cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σοφρίτο
Χαρακτηριστικά του πιάτου
Το σοφρίτο είναι μια μάλλον εύκολη συνταγή που απαιτεί να είσαι "από πάνω" για περίπου 20 λεπτά από την συνολική 1 ώρα και 45 λεπτά που η συνταγή διαρκεί, μαζί με την προετοιμασία. Μπορεί να ετοιμαστεί από την προηγούμενη ημέρα ή νωρίτερα την ίδια μέρα και να ζεσταθεί ήπια λίγο πριν το σερβίρισμα.
Οι ποσότητες ξυδιού και σκόρδου ποικίλλουν στις διάφορες συνταγές ενώ μπορούν να γίνουν ελάχιστες τροποποιήσεις στην βασική συνταγή. Για παράδειγμα, αντί για λευκό ξύδι κρασιού μπορεί να χρησιμοποιηθεί λευκό μπαλσάμικο ξύδι ή μπορεί να προστεθεί και ζωμός βοδινού για να γίνει η σάλτσα πιο νόστιμη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Επτανησιακή κουζίνα
Αντώνιος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών (1929-2019)
Ο Αντώνιος, ιταλ. Antonio (γενν. 20 Ιανουαρίου 1929) από τον Οίκο των Βουρβόνων-δύο Σικελιών ήταν πρίγκιπας των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών. Είναι μηχανικός με ειδίκευση στα Ραντάρ.
Βιογραφία
Είναι ο πρωτότοκος γιος του Γκαμπριέλ πρίγκιπα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών και της Μαλγκορζάτα-Ιζαμπέλλα Κσαρτορύσκα, κόρης του Αδάμ-Λουδοβίκου Κσαρτορύσκι.
Οικογένεια
Το 1958 νυμφεύτηκε την Ελισάβετ, κόρη του Φιλίππου-Αλβέρτου δούκα της Βυρτεμβέργης και έχει τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Παραθεριστικός Οικοδομικός Συνεταιρισμός Υπαλλήλων ΔΕΗ Κομοτηνής
Ο Παραθεριστικός Οικοδομικός Συνεταιρισμός Υπαλλήλων ΔΕΗ Κομοτηνής είναι οικισμός της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης, ο οποίος αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2011 να απογράφεται στον δήμο Μαρωνείας-Σαπών. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τους Προσκυνητές, την Αλκυώνα, το Κρυονέρι, τις Λεύκες και τον Προφήτη Ηλία αποτελούν την τοπική κοινότητα Προσκυνητών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μαρωνείας του Δήμου Μαρωνείας - Σαπών και στην απογραφή του 2011 απογράφησαν 16 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Κατηγορία:Δήμος Μαρωνείας - Σαπών
Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ Νέας Ζηλανδίας
Η Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ Νέας Ζηλανδίας ([αγγλικά: New Zealand Rugby League, NZRL) είναι το διοικητικό όργανο για το άθλημα του ράγκμπι λιγκ στη Νέα Ζηλανδία. Η NZRL ιδρύθηκε στις 25 Απριλίου 1910 για να προετοιμαστεί για μια περιοδεία της Μεγάλης Βρετανίας το ίδιο έτος.
Η NZRL είναι μια κοινωνία που έχει συσταθεί βάσει του νόμου περί εταιριών του 1908. Ο σημερινός προστάτης του NZRL είναι ο Σερ Πίτερ Λιτς, ο οποίος αντικατέστησε την Έλεν Κλάρκ το 2011.
Ιστορία
Τον Απρίλιο του 1910, δημιουργήθηκε η Ομοσπονδία Ράγκμπι Λιγκ Νέας Ζηλανδίας με σκοπό τη διαχείριση του νέου αθλήματος στη Νέα Ζηλανδία, "με την ευλογία της Βόρειας Ομοσπονδίας Ράγκμπι, με την προϋπόθεση ότι η Επαρχία Ώκλαντ δεν θα έχει τη διοίκηση ολόκληρου του παιχνιδιού στη Νέα Ζηλανδία".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στη Νέα Ζηλανδία Κατηγορία:Ράγκμπι λιγκ
WB
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων WB ή Wb ή wb μπορεί να αναφέρεται:
Πολκοβνίκ Μίνκοβο Ντόμπριτς
Το Πολκοβνίκ Μίνκοβο ή απλά Μίνκοβο (βουλγαρικά: Полковник Минково, (μετάφραση: Συνταγματάρχης Μίνκοβο) είναι χωριό της βορειοανατολικής Βουλγαρίας στην Επαρχία του Ντόμπριτς, στην ιστορική περιοχή της Νότιας Δοβρουτσάς, διοικητικά ανήκει στον Δήμο Ντόμπριτς . Απέχει 10 χλμ. από το Ντόμπριτς, καταλαμβάνει έκταση 12,387 τ.χλμ. και βρίσκεται στα 216 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας. Συνορεύει, ενωμένα σχεδόν οικιστικά, με το χωριό Πομπέντα ενώ στην επικράτεια του υπάρχει η τεχνητή Λίμνη Μίνκοβο.
Το χωριό ακολούθησε την ιστορία της περιοχής από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στο Βουλγαρικό πριγκιπάτο και από το 1913 έως το 1940 στη Ρουμανία. Με την απελευθέρωση από τη Ρουμανία μετονομάστηκε από Τσαμπασακάλ σε Πολκοβνίκ Μίνκοβο ​​προς τιμήν του Παναγιότ Μίνκοβ, διοικητή συντάγματος του 8ου Πεζικού κατά τη συμμετοχή της Βουλγαρίας στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο όπου έδωσε μάχες στην περιοχή και τραυματίστηκε βαριά κι έπειτα απεβίωσε στη γειτονική Πομπέντα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Επαρχίας Ντόμπριτς Κατηγορία:Δήμος Ντόμπριτς
Φογάτσα
Η φογάτσα είναι είδος τσουρεκιού (γλυκό ψωμί) βενετσιάνικης προέλευσης (fugasa) το οποίο παρασκευάζεται στην Κέρκυρα, κυρίως κατά την περίοδο του Πάσχα και της πασχαλιάς, αλλά και καθ'όλη την διάρκεια του έτους σε συγκεκριμένα ζαχαροπλαστεία της Κέρκυρας. Αυτό το παραδοσιακό τσουρέκι, όπως το μαρτυρά και η λέξη, είναι γεμάτο επιρροές από την παρουσία των Ενετών στο νησί. Δυο κουλτούρες συναντιώνται επί πάρα πολλά χρόνια και προσφέρουν αυτό το ιδιαίτερο τσουρέκι.
Χαρακτηρίζεται ως το πασχαλινό ψωμί της Κέρκυρας και είναι δάνειο μιας εκλεπτυσμένης βενετσιάνικης συνταγής. Το σχήμα του είναι συνήθως στρογγυλό. Μια παραλλαγή της φογάτσας είναι οι κολομπίνες που στην ουσία παράγονται από τα ίδια υλικά και στολίζονται με ένα κόκκινο αβγό και ένα φτερό και έχουν σχήμα πλεξούδας.
Για την παρασκευή της φογάτσας απαιτούνται όλα σχεδόν τα υλικά ενός απλού τσουρεκιού (αβγά, γάλα, ζάχαρη, βούτυρο, αλεύρι, μαγιά, βανίλια, ξύσμα πορτοκαλιού), αλλά η διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι προστίθεται επιπλέον κουμ κουάτ, και το γλυκό του κουταλιού και το λικέρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Επτανησιακή κουζίνα Κατηγορία:Ιταλικά επιδόρπια
Ουμπέρτο Μπέργκαμο
Ο Ουμπέρτο "Μπίτι" Μπέργκαμο (ιταλικά : Umberto "Bitti" Bergamo) (Βερόνα 1 Ιανουαρίου 1930 - Πράτο 12 Οκτωβρίου 1979), ήταν Ιταλός πρωταθλητής της αντισφαίρισης και προπονητής.
Έφτασε στο δεύτερο γύρο στο μονό στο Ρολάν Γκαρός το 1951, το 1953, το 1955 και το 1957, και έφτασε στον τελικό του τουρνουά της Αθήνας, το Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου, το 1953. Στο διπλό έφθασε στο τρίτο γύρο του Ρολάν Γκαρός το 1951 με συμπαίκτη Γκιουζέπε Μέρλο. Όταν σταμάτησε την αντισφαίριση δούλεψε σε εταιρεία εισαγωγών-εξαγωγών.
Το 1978 κλήθηκε από την Ιταλική ομοσπονδία αντισφαίρισης να αναλάβει την Εθνική ομάδα για το Κύπελλο Ντέιβις. Μετά από μια απογοητευτική πρώτη σεζόν (αποκλεισμός στον πρώτο γύρο 4-1 την Ουγγαρία), στην διοργάνωση του 1979 η Ιταλία του Μπέργκαμο νικά τη σειρά τη Δανία, την Πολωνία, την Ουγγαρία, τη Μεγάλη Βρετανία και στα ημιτελικά την Τσεχοσλοβακία φτάνοντας στον τελικό του τουρνουά, που θα παιχτεί στα μέσα Δεκεμβρίου στο Σαν Φρανσίσκο εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο Μπέργκαμο δεν θα καθήση ποτέ στον πάγκο της Ιταλίας στον τελικό, στις 12 Οκτωβρίου 1979 σε ηλικία 49 ετών σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό ατύχημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Ιταλοί προπονητές της αντισφαίρισης
Καταζίνα Ζντζιέμπουο
Η Καταζίνα Ζντζιέμπουο (πολωνικά: Katarzyna Zdziebło) (γενν. 28 Νοεμβρίου 1996, Μιέλετς) είναι Πολωνή αθλήτρια του στίβου, η οποία ειδικεύεται στο βάδην.
Καριέρα
Η Ζντζιέμπουο κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2022 στο βάδην 20 χλμ, με χρόνο 1:27:31, που είναι ρεκόρ Πολωνίας. Τερμάτισε στη 10η θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 στο Τόκιο στην ίδια απόσταση. Επίσης, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Πρωτάθλημα Πολωνίας στο βάδην 35 χιλιομέτρων (Οπόλε 2022) και 4 χρυσά μετάλλια στο βάδην 20 χιλιομέτρων (Μιέλετς 2019), (Βαρσοβία 2020), (Σιέντλτσε 2021), (Σουβάουκι 2022). Είναι η κάτοχος του ρεκόρ της Πολωνίας σε απόσταση 35 χλμ με χρόνο 2:49:37. Έχει επίσης 5 πολωνικά ρεκόρ νεανίδων - σε απόσταση 10.000 μ. (2015, Εσκιλστούνα), 20 χλμ. (2015, Γκντανσκ), 5.000 μ. (2015, Σταλόβα Βόλα), 10 χλμ. (2015, Ζανιέμι) και 3000 μ. κλειστού (2018, Τόρουν).
Φερδινάνδος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Βιογραφία
Ο Φερδινάνδος-Μαρία-Ανδρέας-Αλφόνσος-Μάρκος είναι γιος του Ρανιέρι δούκα του Κάστρο και της Μαρίας-Καρολίνας Ζαμοΰσκα, κόρης του Αντρζέι-Πρζεμυσλάβ κόμη Ζαμοΰσκι.
Καταζίνα Ζντζιέμπουο
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολωνές αθλήτριες του βάδην Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 2019 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Φερδινάνδος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Αναφορές
Κατηγορία:Δούκες της Καλαβρίας Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών Κατηγορία:Γάλλοι πολωνικής καταγωγής
Λάπατο Αιτωλοακαρνανίας
Το Λάπατο είναι ορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας το οποίο βρίσκεται προς τα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας. Είναι κτισμένο στις δυτικές πλαγιές του όρους Κούτουπα του Παναιτωλικού σε υψόμετρο 879 μέτρα. Απέχει 37 χλμ. ΒΑ-Β. από το Αγρίνιο και μέσα από το χωριό περνάει η ΕΟ Καρπενησίου - Αγρινίου. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1991 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Αγίου Βλασίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στην τοπική κοινότητα Αγίου Βλασίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παρακαμπυλίων του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 7 μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Συγκινησιακή πειρατεία
Η συγκινησιακή πειρατεία (amygdala hijack) είναι όρος που επινοήθηκε από το Ντάνιελ Γκόλμαν στο βιβλίο του, του 1996, Η συναισθηματική νοημοσύνη: Γιατί το «EQ» είναι πιο σημαντικό από το «IQ»;. Ο Γκόλμαν χρησιμοποιεί τον όρο αποδίδοντας με αυτόν τις ανεξέλεγκτες ανθρώπινες συναισθηματικές αντιδράσεις, όπου κύριο ρόλο παίζει η αμυγδαλή στα νευρωνικά κυκλώματα του ανθρώπινου εγκεφάλου.
Το νευρωνικό κύκλωμα σε ένα οπτικό / ακουστικό ερέθισμα
Η αμυγδαλή αντιδρά πολύ ταχύτερα από τα σκεπτόμενα τμήματα του εγκεφάλου, όχι όμως τόσο εύστοχα. Συλλαμβάνει δηλαδή άμεσα κάποια δεδομένα βάσει των οποίων είναι σε θέση ήδη να αντιδρά πριν τα δεδομένα αυτά ακόμα καταγραφούν στο νεοφλοιό όπου συνδυάζονται και σχηματίζουν σαφή αντικείμενα. Αν ο φλοιός κρίνει πως τα δεδομένα έχουν συναισθηματική χροιά τα οδεύει δευτερογενώς προς την αμυγδαλή ώστε είτε να κατευνάσει μια αστήρικτη ανησυχία είτε να ενισχύσει, επαληθεύοντας, την αντίδραση της αμυγδαλής.
Φόβος, προερχόμενος από οπτικό ερέθισμα
Σε ένα οπτικό ερέθισμα, όταν για παράδειγμα κάτι κουλουριασμένο ξετυλίγεται ξαφνικά μπροστά στα μάτια μας, η αμυγδαλή θα αντιδράσει πρώτη, κάνοντάς μας να τραβηχτούμε απότομα, σχηματίζοντας την ασαφή εικόνα πως πρόκειται, έστω, για ένα φίδι που μας επιτίθεται. Το οπτικό σήμα θα φτάσει αργότερα στον οπτικό φλοιό, ο οποίος θα αποφανθεί με σαφήνεια ή πως πρόκειται για το λάστιχο του ποτίσματος που τραβιέται από κάποιον και θα στείλει το αντίστοιχο σήμα που θα κατευνάσει την αμυγδαλή ή πως πρόκειται πράγματι για φίδι, οπότε θα στείλει σήμα στην αμυγδαλή που θα έχει σαν αποτέλεσμα να κατακλυστούμε από ορμόνες για δράση (π.χ. αδρεναλίνη).
Η αμυγδαλή συνδέεται με τα επινεφρίδια όπου παράγονται οι ορμόνες αυτές και με πολλά ακόμα κέντρα στον εγκέφαλο και στο σώμα, αποστέλλοντας εντολές και λαμβάνοντας πληροφορίες. Στην περίπτωση που η αμυγδαλή ανατροφοδοτηθεί με επαλήθευση πως βρισκόμαστε σε πραγματικό κίνδυνο, τότε τείνει να έχει τον έλεγχο, για πολύ μεγαλύτερο διάστημα, αποκλειστικά ο «συναισθηματικός» μας εγκέφαλος και γινόμαστε έρμαιο των συναισθημάτων μας, στην προκειμένη περίπτωση του φόβου μας. Αυτό συμβαίνει γιατί οι ορμόνες που κυκλοφορούν πλέον στον οργανισμό, στις οποίες αντιδρά με ευαισθησία η αμυγδαλή και παραμένει σε υπερδιέγερση, κάνουν δύσκολα επιστρεπτή τη διαδικασία στον έλεγχο από τα κέντρα της λογικής. Η κατάσταση αυτή όπου ο έλεγχος των αντιδράσεων από το λογικό νου (μετωπιαίος λοβός) είναι ελάχιστος, είτε λόγω στιγμιαίας αντίδρασης ελλείψει σαφούς πληροφόρησης είτε λόγω παρατεταμένης κυρίευσης της λογικής από το συναίσθημα υπό την επίδραση των ορμονών, είναι η συγκινησιακή πειρατεία της αμυγδαλής.
Κέρδος αλλά και κόστος
Το ότι αισθανόμαστε και αντιδρούμε πριν σκεφτούμε, ή χωρίς να ελέγχουμε τις αντιδράσεις μας λογικά, έχει καλά και άσχημα. Η λειτουργία αυτή του κέντρου της αμυγδαλής είναι σωτήρια σε ένα περιβάλλον γεμάτο άμεσους κινδύνους και δυσκολίες, όπου ο φόβος και ο θυμός μπορεί να δώσουν πλεονέκτημα, όπως ήταν στα πρώιμα χρόνια της εξέλιξης κάποιων προγόνων μας (και βέβαια παίζει και σήμερα πρωτεύοντα ρόλο στην επιβίωση των άγριων ζώων που εξαρτώνται πολύ από τη γρήγορη αντίδραση στο αν αυτό που ανιχνεύουν είναι λεία ή εχθρός). Η αμυγδαλή λοιπόν φαίνεται να μας έφτασε με ασφάλεια στο σήμερα, όμως σε πολλές περιπτώσεις η αντίδρασή μας πριν καν σκεφτούμε, ή χωρίς έλεγχο του τι κάνουμε και γιατί, μας φέρνει πλέον σε δύσκολη θέση και οι συνέπειες μπορεί να είναι ακόμα και καταστροφικές. Ο σύγχρονος άνθρωπος δηλαδή, στο περιβάλλον που ζει πλέον, είναι απαραίτητο να ελέγχει όσο το δυνατόν περισσότερο τις συναισθηματικές του αντιδράσεις, για να μπορεί να λειτουργεί αρμονικά στο χώρο της εργασίας του, στο οικογενειακό του περιβάλλον κλπ.
Μπουρδέτο
Το μπουρδέτο ή μπουργέτο ή μπουριέτο είναι ψαρόσουπα αρκετά πηχτή, η οποία συναντάται κυρίως στα Επτάνησα, ενώ θεωρείται το παραδοσιακό και πιο χαρακτηριστικό πιάτο της Κέρκυρας μαζί με το σοφρίτο και την παστιτσάδα. Η καταγωγή και η ονομασία του προέρχεται από την Ιταλία - brodetto στα ιταλικά σημαίνει ζωμός.
Περιγραφή
Πρόκειται για μια συνταγή με ψάρι, σε σάλτσα κοκκινοπίπερου, συνοδεία πατάτας, η οποία μαγειρεύεται σε φέτες, μαζί με το ψάρι. Παραδοσιακά γίνεται με σκορπίνα, η οποία θεωρείται ότι δίνει το πιο νόστιμο μπουρδέτο αλλά ο καθένας μπορεί να χρησιμοποιήσει το πετρόψαρο της προτίμησής του.
Τα πετρόψαρα προτείνονται από Κερκυραίους ψαράδες για την παρασκευή του καλύτερου μπουρδέτου. Οι σκορπίνες και ο ροφός προσφέρονται επίσης για το καλύτερο μπουρδέτο. Σύμφωνα με τους Κερκυραίους ψαράδες, στη συνταγή πρέπει οπωσδήποτε να μπαίνουν και φρέσκα μπακαλιαράκια. Γενικότερα, τα ψάρια που θα χρησιμοποιηθούν στο μπουρδέτο πρέπει να είναι φρέσκα.
Το μπουρδέτο μπορεί να γίνει με διάφορα είδη ψαριών (μπακαλιάρος, βακαλάος, χταπόδι, σκορπίνες, σκορπιός, γαλέος, κεφαλοπούλα, φαγκρί κλπ.) αλλά μπορεί να γίνει και με κρέας μοσχαριού. Στην Κέρκυρα χρησιμοποιούν διάφορα ψάρια για το μπουρδέτο ενώ στη Ζάκυνθο μαγειρεύουν το μπουρδέτο με κρέας.
Άκης Φάντης
Ο Άκης Φάντης ήταν Ελληνοκύπριος δημοσιογράφος. Διετέλεσε Κυβερνητικός Εκπρόσωπος της Κύπρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Άκης Φάντης γεννήθηκε στη Λευκωσία το 15 Δεκεμβρίου 1944. Πατέρας του ήταν ο Αντρέας Φάντης. Σπούδασε νομικά στη Μόσχα, ενώ συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στο Λονδίνο. Εργάστηκε σε πολλά κυπριακά ΜΜΕ (όπως οι εφημερίδες Χαραυγή, Αθλητικό Βήμα, Εμπρός), ενώ εξέδωσε και ο ίδιος αρκετές εφημερίδες και περιοδικά. Επιπλέον, εργάστηκε και στην ΠΕΟ. Ακόμη, ήταν ανταποκριτής της Εφημερίδας των Συντακτών της Αθήνας.
Ήταν νυμφευμένος και είχε τρεις κόρες. Απεβίωσε στις 30 Απριλίου 2018.
Πολιτική καριέρα
Στις 28 Φεβρουαρίου 1988 διορίστηκε κυβερνητικός εκπρόσωπος στην Κυβέρνηση Γιώργου Βασιλείου. Παρέμεινε στη θέση αυτή έως την 1 Δεκεμβρίου 1992, οπόταν και παραιτήθηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Κυβερνητικοί Εκπρόσωποι Κύπρου Κατηγορία:Κυβέρνηση Γιώργου Βασιλείου 1988
Ορλάντο Σίρολα
Ο Ορλάντο Σίρολα (ιταλικά : Orlando Sirola) (Φιούμε 30 Απριλίου 1928 - Μπολόνια 13 Νοεμβρίου 1995), ήταν Ιταλός πρωταθλητής της αντισφαίρισης.
Ο Σίρολα ξεκίνησε να παίζει αντισφαίριση σαν παιδί δείχνοντας το ταλέντο του αλλά λόγω του πολέμου αναγκάστηκε να σταματήσει προσωρινά και στη συνέχεια να ασχοληθεί με το άθλημα ξανά το 1951. Με τον Νίκολα Πιετραντζέλι στα διπλά ανδρών έγραψαν ιστορία στο Ιταλικό τένις με τη νίκη τους στο Ρολάν Γκαρός το 1959 και φτάνοντας στον τελικό Γουίμπλεντον το 1956. Το δίδυμο αυτό στα διπλά αντρών είχαν ρεκόρ 42 νίκες, 34 στο Κύπελλο Ντέιβις. Το ίδιο δίδυμο ήταν πρωταθλητές Ιταλίας στο διπλό το 1955, 1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1962, 1963, 1964 και το 1965.
Στο απλό, στο Γαλλικό Όπεν έφτασε στους ημιτελικούς το 1960 και στο δεύτερο γύρο το 1958. Στο Γουίμπλεντον έφθασε στο δεύτερο γύρο το 1959 και το 1962. Στο Διεθνές πρωτάθλημα Ιταλίας ήταν τρεις φορές στα προημιτελικά (1954, 1958 και 1960). Φιναλίστ ήταν στο ιταλικό πρωτάθλημα το 1957 χάνοντας από τον Μπέπε Μέρλο και το 1959 χάνοντας από τον Πιετραντζέλι σε τρία σετ.
Στο μικτό διπλό συνεργάστηκε με την Λέα Περίκολι κι έφθασαν στους προημιτελικούς στο Γουίμπλεντον το 1955. Επίσης ήταν δύο φορές πρωταθλητής Ιταλίας το 1956 και το 1959.
Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν πρώτος στο απλό το απλό, και πρώτος στο διπλό αντρών.
Το 1963 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στους Μεσογειακούς αγώνες της Νάπολης. Στην εθνική ομάδα του κυπέλλου Ντέιβις κατά την περίοδο 1953-1963 ο Σίρολα κέρδισε 22 παιχνίδια κι έχασε 23 στο απλό, έκανε 35 νίκες στο διπλό. Το 1960 και το 1961 στο διπλό, ήταν μέλος της Ιταλικής ομάδας που έφτασε στον τελικό του τουρνουά, πριν χάσει από την Αυστραλία με 1-4 και 0-5.
Ποτέ δεν έγινε επαγγελματίας και συμμετείχε μόνο σε μεγάλα τουρνουά που προορίζονταν για ερασιτέχνες. Μεταξύ 1969 και 1971 ήταν αρχηγός της εθνικής για το Ντέιβις καπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν
Κάρολος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών (1963)
Ο Κάρολος, ιταλ. Carlo (γενν. 24 Φεβουαρίου 1963) από τον Οίκο των Βουρβόνων-δύο Σικελιών είναι δούκας του Κάστρο.
Οικογένεια
Το 1998 νυμφεύτηκ ετην Καμίλλα Κροκιάνι και έχει τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούκες της Καλαβρίας Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών Κατηγορία:Γάλλοι πολωνικής καταγωγής
Ελάτη η βαλσαμική
Η Ελάτη η βαλσαμική (Abies balsamea) ή άλλως ελατοβάλσαμο είναι ένα βορειοαμερικανικό έλατο, ιθαγενές στο μεγαλύτερο τμήμα του ανατολικού και του κεντρικού Καναδά (Νέα Γη), τη δυτική προς κεντρική Βρετανική Κολομβία και τις βορειοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες (Μινεσότα ανατολικά προς το Μέιν και νότια στα Απαλάχια Όρη έως τη Δυτική Βιρτζίνια).
Ανάπτυξη
Το ελατοβάλσαμο είναι ένα μικρό έως μεσαίου μεγέθους αειθαλές δέντρο, συνήθως 14-20 μέτρα ψηλό, σπανίως έως και 27 μέτρα ψηλό, με ένα στενό κωνικό στέμμα. Ο φλοιός στα νεαρά δέντρα είναι ομαλός, γκρι, με φουσκάλες ρητίνης, (οι οποίες τείνουν να ψεκάζουν το περιεχόμενό τους όταν διαρραγούν) και γίνεται τραχύς, με σχισμές ή φολιδωτές στα παλαιά δέντρα. Τα φύλλα είναι επίπεδα βελονοειδή, μήκους από 15 έως 30 χιλιοστά, σκούρα πράσινα και συχνά με ένα μικρό κομμάτι από στόματα κοντά στην άκρη και δύο λευκές ζώνες στομάτων κάτω και μια ελαφρώς οδοντωτή άκρη. Διατάσσονται σπειροειδώς στο βλαστό. Οι κώνοι των σπόρων είναι όρθιοι, μήκους 40 έως 80 χιλιοστά, σκούροι μοβ, ωριμάζουν σε καφέ και αποσυντίθενται το Σεπτέμβριο, για να απελευθερώσουν τους φτερωτούς τους σπόρους.
Ποικιλίες
Υπάρχουν δύο ποικιλίες:
Συνώνυμα
• 3
Οικολογία
Στις κορυφές των βουνών, συστάδες με έλατα βαλσάμης αναπτύσσουν περιστασιακά ελατοκύματα. Συχνά βρίσκονται σε συνδυασμό με το Μαύρο Έλατο, το Λευκό Έλατο και την τρεμώδη λεύκα (είδος άγριας λεύκης).
Αυτό το δέντρο παρέχει τροφή στις άλκες, στους Αμερικανικούς κόκκινους σκίουρους (Tamiasciurus hudsonicus), στους λοξίες (Loxia spp.) και στις αμερικανικές παπαδίτσες (Poecile spp.), καθώς και καταφύγιο για τα ουαπίτι (Cervus canadensis), τους αμερικανικούς λαγούς (Lepus americanus), τα ελάφια της Βιρτζίνια (Odocoileus virginianus), τις αμερικανικές αγριόκοτες (Bonasa umbellus) και άλλα μικρά θηλαστικά και ωδικά πτηνά. Οι βελόνες, καταναλώνονται από κάποιες λεπιδόπτερες κάμπιες, όπως για παράδειγμα το σκώρο Ιώ (Automeris io).
Χρήσεις
Και οι δύο ποικιλίες του είδους είναι πολύ δημοφιλείς ως Χριστουγεννιάτικα δέντρα, κυρίως στις βορειοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες. Η ρητίνη χρησιμοποιείται για την παραγωγή του Καναδικού βάλσαμου και χρησιμοποιείται παραδοσιακά ως μια θεραπεία για το κοινό κρυολόγημα και ως κόλλα για γυαλιά, εξαρτήματα οπτικών οργάνων καθώς και για την παρασκευή μόνιμων αναρτήσεων δειγμάτων μικροσκοπίου. Λαμβάνοντας υπόψη τη χρήση του ως παραδοσιακού γιατρικού και της σχετικά υψηλής περιεκτικότητας των βελονών του σε ασκορβικό οξύ, ο ιστορικός Jacques Mathieu υποστήριξε ότι το βάλσαμο έλατο ήταν το «aneda» το οποίο θεράπευσε τον Jacques Cartier από το σκορβούτο, κατά τη δεύτερη εξερευνητική του αποστολή στον Καναδά. Το ξύλο αλέθεται για την κατασκευή ξυλείας καλουπώματος (μέρος της ξυλείας SPF [Spruce-pine-fir έλατο-πεύκο-ελάτου]), για ξυλεία τοιχοποιίας και πολτοποίηση της κατασκευής χάρτου. Το αιθέριο έλαιο του ελατοβάλσαμου είναι ένα μη τοξικό απωθητικό τρωκτικών, εγκεκριμένο από την Υπηρεσία Προστασίας Περιβάλλοντος (Environmental Protection Agency - [EPA]). Το ελατοβάλσαμο χρησιμοποιείται επίσης ως αποσμητικό χώρου και ως θυμίαμα.
Πριν από την διαθεσιμότητα του ελαστικού αφρού και των αεροστρωμάτων οι κλώνοι του ελατοβάλσαμου ήταν ένα προτιμώμενο στρώμα, στα μέρη όπου τα δέντρα ξεπερνούσαν κατά πολύ τους κατασκηνωτές. Πολλοί κλάδοι ελάτων φτιάχνονται από συνδυασμό κλαδιών που είναι λυγισμένα προς τα κάτω λόγω του βάρους του χιονιού και άλλα, φρέσκα κλαδιά που είναι λυγισμένα προς τα πάνω στην προσπάθειά τους να βρουν περισσότερο ηλιακό φως. Στρώσεις των ανεστραμμένων φρεσκοκομμένων άκρων από τα μικρά δέντρα δημιουργούσαν ένα ευχάριστο αρωματικό στρώμα, ανασηκώνοντας την κλινοστρωμνή από το βρεγμένο έδαφος· και τα λυγισμένα πράσινα άκρα ήσαν ελατήρια κάτω από τις μαλακές βελόνες. Οι ανώτερες στρώσεις άκρων, τοποθετούνταν με τις κομμένες τους άκρες να ακουμπούν στην γη, για την αποφυγή δυσάρεστων αιχμηρών σημείων και των χυμών (sap).
Η ποικιλία ''Α. balsamia «ομάδα Hudsonia» (έλατο Hudson), έχει κερδίσει από τη Βασιλική Εταιρεία Οπωροκηπευτικών βραβείο της αξίας Κηπευτικών (Royal Horticultural Society's Award of Garden Merit)''.
Οι ιθαγενείς Αμερικανοί το χρησιμοποιούσαν για διάφορους ιατρικούς σκοπούς.
Δέντρο έμβλημα
Το ελατοβάλσαμο είναι το δέντρο έμβλημα της επαρχίας Νιου Μπράνσγουικ στον Καναδά.
Σημειώσεις
<references group="Σημ."/>
<div style=""> <references group="Παρ. Σημ."/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
balsamea Κατηγορία:Χλωρίδα του Καναδά Κατηγορία:Χλωρίδα του Δυτικού Καναδά Κατηγορία:Δέντρα των Βορειο-Ανατολικών ΗΠΑ Κατηγορία:Δέντρα των Βορειο-Κεντρικών ΗΠΑ Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Δέντρα στη περιοχή των Μεγάλων Λιμνών (Βόρεια Αμερική) Κατηγορία:Δέντρα από υγρό ηπειρωτικό κλίμα Κατηγορία:Φυτά ελαχίστης ανησυχίας (LC)
Ανδρέας Καλίνσκης-Ροΐδης
Ο Ανδρέας Καλίνσκης-Ροΐδης (Αθήνα, 1868) ήταν αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού.
Πατέρας του ήταν ο Ευστράτιος Ροΐδης, ο οποίος ανήκε σε μια από τις παλαιότερες αθηναϊκές αριστοκρατικές οικογένειες. Η μητέρα του ήταν κόρη του Πολωνού φιλέλληνα Άντζεϊ Καλίνσκι (πολωνικά: Andrzej Kallinski, εξελληνισμένος ως Ανδρέας Καλίνσκης), ο οποίος πολέμησε στην Ελληνική Επανάσταση και έγινε γραμματέας των Βασιλέων Όθωνα και Γεωργίου Α΄, και της Ελένης Σέκερη, κόρης του εμπόρου και ηγετικού μέλους της Φιλικής Εταιρείας, Παναγιώτη Σέκερη. Ο Καλίνσκης σπούδασε στη Γερμανία και μπήκε στον Ελληνικό Στρατό το 1887 ως ανθυπασπιστής ιππικού. Συμμετείχε στο εκστρατευτικό σώμα που στάλθηκε στην Κρήτη κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, στους Βαλκανικούς Πολέμους και στη Μικρασιατική Εκστρατεία, όπου, ως στρατηγός, διοικούσε τη μοναδική μεραρχία ιππικού του Ελληνικού Στρατού. Αποστρατεύτηκε με τον βαθμό του αντιστράτηγου.
Ο γιος του, Ανδρέας Καλίνσκης, έγινε επίσης αξιωματικός, φτάνοντας στο βαθμό του υποστράτηγου. Πολέμησε στον Ιερό Λόχο Μέσης Ανατολής κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και στη συνέχεια έπαιξε ηγετικό ρόλο στην ίδρυση των Λόχων Ορεινών Καταδρομών. Η κόρη του, Μαρία, παντρεύτηκε τον Στρατάρχη και πρωθυπουργό Αλέξανδρο Παπάγο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Έλληνες πολωνικής καταγωγής Κατηγορία:Στρατηγοί του Ελληνικού Στρατού
Επικαιρότητα (εφημερίδα)
Η «Επικαιρότητα» ήταν ελληνική ημερήσια πολιτική εφημερίδα, η οποία κυκλοφορούσε από τον Οκτώβριο του 1988 μέχρι τον Δεκέμβριο του 1991
Εκδότης της ήταν ο γνωστός επιχειρηματίας Σωκράτης Κόκκαλης, φίλος του τότε πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά αυτός που «έτρεχε» την εφημερίδα σε καθημερινή βάση ήταν ο αρχισυντάκτης της, γνωστός δημοσιογράφος Σπύρος Καρατζαφέρης, ο οποίος είχε αποχωρήσει από την «Ελευθεροτυπία».
Τον Δεκέμβριο του 1991 ο Κόκκαλης έκλεισε την εφημερίδα, παρά το γεγονός ότι είχε καλή κυκλοφορία. Πολλοί παρατηρητές ερμήνευσαν την απόφασή του ως συμβιβασμό με τον Μητσοτάκη, ο οποίος όμως παραχώρησε ανταλλάγματα, καθώς ανέθεσε στον Κόκκαλη τις ψηφιακές παροχές του ΟΤΕ. Επιπλέον, ο Κόκκαλης παρέμεινε ισχυρός στον χώρο των ΜΜΕ με τον ραδιοφωνικό σταθμό Flash και το ομώνυμο περιοδικό, στα οποία διευθύντρια ήταν η γυναίκα του Ελένη.
Μπόκρη Αιτωλοακαρνανίας
Η Μπόκρη είναι ορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας με υψόμετρο 701 μέτρα, το οποίο βρίσκεται προς τα ανατολικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας. Απέχει 32,5 χλμ. Β-ΒΑ. από το Αγρίνιο και μέσα από το χωριό περνάει η ΕΟ Καρπενησίου - Αγρινίου. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1991 ως Μπόκρι να καταγράφεται στην τότε κοινότητα Αγίου Βλασίου και το 2001 το όνομά της διορθώθηκε σε Μπόκρη. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στην τοπική κοινότητα Αγίου Βλασίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παρακαμπυλίων του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Dora (μελέτη περίπτωσης)
Η Dora (ελεύθερη μετάφραση: Ντόρα) είναι ψευδώνυμο που δόθηκε από τον Αυστριακό νευρολόγο - και θεμελιωτή της ψυχανάλυσης - Σίγκμουντ Φρόιντ, σε μία ασθενή του, η οποία είχε διαγνωστεί με υστερία και την οποία κούραρε για έντεκα εβδομάδες το 1900. Το πιο χαρακτηριστικό υστερκό σύμπτωμά της ήταν η αφωνία ή απώλεια φωνής. Το πραγματικό όνομα της ασθενούς ήταν Ίντα Μπάουερ (γερμανικά: Ida Bauer, 1882 - 1945). Αδελφός της ήταν ο γνωστός Αυστριακός μαρξιστής Όττο Μπάουερ, ηγετικό μέλος του μαρξιστικού κινήματος της χώρας. Η Μπάουερ έγινε γνωστή, όταν ο Φρόιντ δημοσίευσε Μελέτη περίπτωσης για αυτήν ονόματι Bruchstücke einer Hysterie-Analyse (1905 [1901], Standard Edition Vol. 7, pp. 1–122).
Ο Φρόιντ, έφτασε στην κατάληξη μετά από τις συνεδρίες του και δύο περιγραφικά όνειρα που του εξιστόρησε ότι η Dora, τελικά είχε μία έλξη και τους τρεις παραπάνω εμπλεκόμενους, τον πατέρα της, τον Κύριο και την Κυρία Κ. Μετά από αυτό η Dora σταμάτησε τις θεραπείες και ο Φρόιντ απογοητεύτηκε ως αναλυτής. Δύο χρόνια αργότερα, η Μπάουερ πήγε και επισκέφτηκε τον Φρόιντ, και του είπε ότι σχεδόν όλα της τα συμπτώματα υποχώρησαν κι ότι αντιμετώπισε τους Κ., λέγοντας τελικά ότι εκείνη είχε δίκιο εξαρχής. Ο Φρόιντ, αν και πρόσθεσε τις νέες του σημειώσεις, θεώρησε ότι απέτυχε παταγωδώς. Οι τελικές του σημειώσεις ήταν ότι ο πατέρας και η Κυρία Κ. είχαν δεσμό και η Dora ζήλεψε για αυτό, γεγονός που περιέπλεξε την υπόθεση ήταν και η έλξη της για την Κυρία Κ. Η εργασία του Φρόιντ.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασκεναζίτες
Εξημερωμένη κόκκινη αλεπού
Η ρωσική εξημερωμένη κόκκινη αλεπού είναι μια μορφή της άγριας κόκκινης αλεπούς (Vulpes vulpes) που έχει εξημερωθεί σε ένα βαθμό, υπό εργαστηριακές συνθήκες. Αυτές είναι το αποτέλεσμα ενός πειράματος το οποίο σχεδιάστηκε για να αποδείξει τη δύναμη της επιλεκτικής αναπαραγωγής για να μεταμορφώσει τα είδη, όπως περιγράφεται από τον Κάρολο Δαρβίνο στο Η καταγωγή των ειδών. Το πείραμα σχεδιάστηκε σκόπιμα για να αντιγράψει τη διαδικασία που είχε παραγάγει σκύλους από τους λύκους, καταγράφοντας τις αλλαγές στις αλεπούδες, όταν σε κάθε γενιά μόνο οι πιο ήμερες αλεπούδες αφέθηκαν να αναπαραχθούν. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, οι απόγονοι αλεπούδες έγιναν πιο ήμεροι και πιο σκυλίσιοι στη συμπεριφορά τους.
Το πρόγραμμα ξεκίνησε το 1959 στη Σοβιετική Ένωση από τον ζωολόγο Ντμίτρι Μπελιάεβ και από τότε βρίσκεται σε συνεχή λειτουργία. Σήμερα, το πείραμα βρίσκεται υπό την επίβλεψη της Λιουντμίλα Τρουτ, στη Ρωσία, στο Ινστιτούτο Κυτταρολογίας και Γενετικής στο Νοβοσιμπίρσκ.
Μορφολογία
Οι ρωσικές εξημερωμένες αλεπούδες παρουσιάζουν μια ποικιλία μεταλλάξεων χρώματος τριχώματος, περιλαμβάνοντας κόκκινο, ασημί (μαύρο), πλατινέ, διασταυρώσεις, και γεωργιανό λευκό, το τελευταίο είναι ένα χρώμα αποκλειστικό του ρωσικού προγράμματος αναπαραγωγής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εξημερωμένα ζώα Κατηγορία:Αλεπού
Αλφόνσος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών (1901-1964)
Ο Αλφόνσος, ιταλ. Alfonso (30 Νοεμβρίου 1901 - 3 Φεβρουαρίου 1964) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών ήταν δούκας της Καλαβρίας.
Βιογραφικό
Ο Αλφόνσος-Μαρία-Λέων-Χριστίνους-Αλφόνσος ντι Λιγκουόρι-Αντώνιος-Φραγκίσκος-Σαβέριο ήταν γιος του Καρόλου πρίγκιπα των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών και της πρώτης συζύγου του Μαρίας δε λας Μερθέδες των Βουρβόνων-Ισπανίας, κόρης του Αλφόνσου ΙΒ΄ της Ισπανίας.
Οικογένεια
Το 1936 νυμφεύτηκε την Αλίκη των Βουρβόνων-Πάρμας, κόρη του Ηλία δούκα της Πάρμας και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Δούκες της Καλαβρίας Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών
Ζωσιμαία Σχολή
Η Ζωσιμαία Σχολή υπήρξε ένα από τα πιο σημαντικά ελληνικά εκπαιδευτικά ιδρύματα στη διάρκεια της τελευταίας περιόδου της Οθωμανικής κυριαρχίας (1828-1913). Η Ζωσιμαία ιδρύθηκε το 1828 στα Ιωάννινα με προσωπική δαπάνη των αδερφών Ζωσιμά και εξακολουθεί να λειτουργεί μέχρι σήμερα ως λύκειο, σύμφωνα με τους κανονισμούς του Υπουργείου Παιδείας.
Ίδρυση και πρώτα χρόνια
Κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης (1821-1830) και ενώ οι συγκρούσεις ακόμα μαίνονται στην περιοχή της Ηπείρου, τα Ιωάννινα, η πολιτιστική πρωτεύουσα του νέου ελληνισμού, και ένα σημαντικό κέντρο του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, έπεφτε σε μια βραχυπρόθεσμη παρακμή. 350px|μικρογραφία|αριστερά|Η Ζωσιμαία σχολή τον 19ο αιώνα Σε αυτό το σημείο, πέντε αδέλφια της οικογένειας των Ζωσιμάδων είχαν μεταναστεύσει στη Ρωσία, όπου έγιναν επιτυχημένοι έμποροι και αποφάσισαν να προβούν σε μια σημαντική συμβολή στην πατρίδα τους, τη χρηματοδότηση για την ίδρυση ενός νέου εκπαιδευτικού ιδρύματος. Η Ζωσιμαία Σχολή ιδρύθηκε το 1828 και αρχικά λειτούργησε με τέσσερις σχολικές τάξεις σε ένα μικρό τουρκικό σπίτι στην περιοχή σημερινής Πλατείας Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνος. Η Σχολική Επιτροπή των Ιωαννίνων, ένας οργανισμός που είναι αρμόδιος της διαχείριση των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της πόλης, είχε την πλήρη ευθύνη της διαχείρισης της Ζωσιμαίας, με την οικονομική ενίσχυση της οικογένειας Ζωσιμά. Από το 1832 χρησιμοποιείται ο τίτλος Ζωσιμαία ως προσδιοριστικό του διδακτηρίου και της δραστηριότητας του. μικρογραφία|αριστερά|Μνημείο προς τιμή του [[Νικόλαος Ζωσιμάς|Νικόλαου Ζωσιμά ]]
Διεύθυνση Αναστάσιου Σακελλάριου
Το 1833 ο Αναστάσιος Σακελλάριος από το Ζαγόρι, ένας πρώην μαθητής του Αθανάσιου Ψαλίδα - ένας σημαντικός πνευματικός του ελληνικού Διαφωτισμού και σύμβουλος του Αλή Πασά - έγινε διευθυντής της Ζωσιμαίας. Το 1834 αγοράζεται οικόπεδο που βρίσκεται η σημερινή Ζωσιμαία. Στη θέση αυτή βρισκόταν η οικία του μεγαλέμπορου Δημητρίου Αθανασίου. Παρά τα προβλήματα, φιλοξένησε τη σχολή μέχρι το 1905 που άνοιξε τις πύλες της το νέο κτήριο στο ίδιο οικόπεδο.
Το 1840 τρεις τάξεις προστέθηκαν στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα του σχολείου.
Η σχολή έγινε από τετρατάξια επτατάξια τη δεκαετία του 1830 και το 1852 σύμφωνα με τη διαθήκη του Νικόλαου Ζωσιμά χωρίστηκε σε τριτάξιο ελληνικό σχολείο και σε τετρατάξιο γυμνάσιο.
Κατά τη διάρκεια της διεύθυνσης Α. Σακελλάριου η σχολή έγινε ξακουστή στον ευρύτερο ελληνικό χώρο. Εκτός από πολλούς Ηπειρώτες μαθητές, υπήρχαν και μαθητές ακόμη και από την Ανατολική Ρωμυλία και από άλλα μέρη του εκτός ελληνικού κράτους τότε Ελληνισμού. Έχουν καταγραφεί μεταγραφές ακόμη και από τη «Μεγάλη του Γένους Σχολή» της Κωνσταντινούπολης. Επίσης από τη σχολή αποφοίτησαν ακόμη και ορισμένοι Τούρκοι και Αλβανοί, οι οποίοι διακρίθηκαν στον πολιτικό και στρατιωτικό στίβο των χωρών τους.
Οι μαθητές της έφτασαν να είναι 400 εκείνο το χρονικό διάστημα, ο ίδιος ο Α. Σακελλάριος δίδασκε στις 2 τελευταίες τάξεις. Οι απόφοιτοι, όσοι δεν συνέχιζαν τις σπουδές στο Πανεπιστήμιο, διορίζονταν δάσκαλοι σε όλες τις πόλεις και χωριά της Βαλκανικής με ελληνικό πληθυσμό. Το 1860 με απόφαση του Πανεπιστημίου Αθηνών, οι απόφοιτοι της Ζωσιμαίας εισάγονταν σε αυτό χωρίς εισαγωγικές εξετάσεις. Το 1862 ο Α. Σακελλάριος αποχωρεί από τη σχολή ύστερα από διένεξη με την εφορεία καταστημάτων Ιωαννίνων.
Νεότερα χρόνια
Το 1901 ανατέθηκε στον γιαννιώτη μηχανικό Π. Μελίρρυτο και στον ταγματάρχη του Μηχανικού Δ. Χρηστίδη η εκπόνηση της μελέτης ανέγερσης της πρώτης ‘Σχολής’. Η θεμελίωση του κτιρίου έγινε στις 17 Φεβρουαρίου 1902 και τα εγκαίνια αυτού τρία χρόνια αργότερα,στις 14 Φεβρουαρίου 1905. Η πρόσοψη του κτηρίου ήταν αντιγραφή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου των Αθηνών. Το κτίριο φιλοξένησε τη σχολή μέχρι και τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, όταν και βομβαρδίστηκε και μετατράπηκε σε φυλακή. Η εκπαιδευτική δραστηριότητα της Ζωσιμαίας μεταφέρθηκε προσωρινά στο κτίριο του Ρουμανικού γυμνασίου (μετέπειτα Οικονομικό γυμνάσιο). Από το 1951 άρχισε να κατασκευάζεται το κτήριο της τελευταίας Ζωσιμαίας σε σχέδια του αρχιτέκτονα Πάτροκλου Καραντινού. Με την ολοκλήρωση του κτιρίου το 1957 η σχολή εγκαταστάθηκε σε αυτό. Το προηγούμενο κτίριο που είχε βομβαρδιστεί αποκαταστάθηκε και αργότερα λειτούργησε σαν γυμνάσιο Αρένων.
Διευθυντές 1862-1913
Μερικοί από τους διευθυντές του σχολείου αυτό το διάστημα ήταν: μικρογραφία|350px|Πανόραμα της πρόσοψης του παλαιού κτηρίου της Ζωσιμαίας Σχολής, που αντιγράφει την αρχιτεκτονική του κτηρίου της Πρυτανείας του Πανεπιστημίου Αθηνών στα Προπύλαια. Οι εκπαιδευτικοί είχαν υψηλό μορφωτικό επίπεδο, με σημαντική συμβολή στην πολιτιστική και εκπαιδευτική δραστηριότητα εκείνης της εποχής, όπως, για παράδειγμα, ο Παναγιώτης Αραβαντινός, ο οποίος έγραψε έναν μεγάλο αριθμό από βιβλία σχετικά με τη λαογραφία και τη γλωσσολογία.
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στα Ιωάννινα Κατηγορία:Ελληνικά σχολεία κατά την Τουρκοκρατία
Πίτερ φαν ντερ Πλας Ι
Βιογραφία
Ελάχιστα είναι γνωστά σχετικά με τη ζωή του Πίτερ φαν ντερ Πλας. Πιστεύεται ότι γεννήθηκε στις Βρυξέλλες ή στο Χάαρλεμ. Είναι γνωστό ότι είχε δραστηριοποιηθεί στις Βρυξέλλες μεταξύ 1610 και 1650, όπου ήταν "Δάσκαλος" στην τοπική Συντεχνία. Πιστεύεται ότι απεβίωσε στην ίδια πόλη μεταξύ 1650 και 1661.
Μερικές φορές συγχέεται με τον καλλιτέχνη που αναφέρεται ως P.V. Plas (γνωστό επίσης και ως Pieter van de Plassen, P. van Dillen και ως αυτός που υπέγραφε με τα αρχικά P.V.P.). Ο καλλιτέχνης αυτός δραστηριοποιήθηκε στις Βρυξέλλες μεταξύ 1630 και 1650 και πιθανώς ήταν Ολλανδός. Ο P.V. Plas ήταν ζωγράφος νεκρών φύσεων και εργαζόταν με το φλαμανδικό ύφος ζωγραφικής.
Έργο
Ο Πίτερ φαν ντερ Πλας ζωγράφισε πορτρέτα μεμονωμένων ατόμων καθώς και ομαδικά πορτρέτα για τις τοπικές συντεχνίες των Βρυξελλών.
Πίνακας που απεικονίζει ιερακοτρόφους αποτελεί τμήμα της Εθνικής Πινακοθήκης της Νορβηγίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Ακετολακτόνη
Η ακετολακτόνη (αγγλικά: acetolactone) ή οξιρανόνη (αγγλικά: oxiranone) ή 1,2-εποξυαιθενάλη είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα, οξυγόνο και υδρογόνο, με μοριακό τύπο C2H2O2, αν και χρησιμοποιείται περισσότερο ο γραμμικός της τύπος 30 px. Είναι το μικρότερο μέλος των λακτονών, δηλαδή (θεωρητικό) προϊόν εσωτερικής εστεροποίησης του υδροξυαιθανικού οξέος, αλλά μπορεί επίσης να περιγραφεί ως η εποξείδιο της κετένης. Η ένωση περιγράφηκε το 1997 ως παροδικό χημικό είδος σε  πειράματα φασματοσκοπίας μαζών Αν και η «μητρική» ακετολακτόνη δεν έχει ακόμη απομονωθεί ως ελεύθερη ένωση, συγγενικά χημικά είδη, όπως η δι(τριφθορομεθυλ)ακετολακτόνη [(CF3)2C2O2], που βρίσκεται σε ένα βαθμό ηλεκτρονιακής σταθεροποίησης από τις δύο τριφθορομεθυλομάδες που περιέχει, είναι γνωστό ότι έχει χρόνο ημιζωής 8 ωρών, στους 25 °C. Αυτή η ένωση παράγεται με φωτόλυση του δι(τριφθορομεθυλο)μηλονυλ υπεροξειδίου.
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:C2 Κατηγορία:Λακτόνες Κατηγορία:Εποξείδια Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις Κατηγορία:Καρβοξυλικοί εστέρες
Ακρόπολη φρουρίου
μικρογραφία| Σε αυτό το σχέδιο του 17ου αι. της οχυρωμένης πόλης [[Κασάλε Μονφεράτο|Καζάλε Μονφερράτο, η ακρόπολη είναι η μεγάλη δομή σε σχήμα αστεριού στα αριστερά.]] Η ακρόπολη φρουρίου είναι ο κεντρικός οχυρωμένος χώρος μίας κωμόπολης ή πόλης. Μπορεί να είναι κάστρο, φρούριο ή οχυρωμένο κέντρο. Ο όρος είναι υποκοριστικό του «πόλη», που σημαίνει «μικρή πόλη», επειδή είναι ένα μικρότερο τμήμα της πόλης, της οποίας είναι ο αμυντικός πυρήνας. Η αρχαία Σπάρτη είχε μία ακρόπολη, όπως και πολλές άλλες ελληνικές πόλεις και κωμοπόλεις.
Σε μία οχύρωση με προμαχώνες, η ακρόπολη είναι το ισχυρότερο μέρος του συστήματος, μερικές φορές εσωτερικά του τείχους με τους προμαχώνες του, αλλά συχνά αποτελεί μέρος του τείχους για λόγους οικονομίας. Είναι τοποθετημένη να είναι η τελευταία γραμμή άμυνας, σε περίπτωση που ο εχθρός παραβιάσει τα άλλα τμήματα του οχυρωματικού συστήματος. Στην ακρόπολη υπήρχαν οι λειτουργίες της αστυνομίας και του στρατού, καθώς και οι στρατώνες.
800 π.Χ. – 400 μ.Χ
μικρογραφία| Ανακατασκευή του [[Bibracte|οχυρού του Bιβράκτη, ενός τμήματος του οχυρού (oppidum) στη Γαλατία. Οι Κέλτες χρησιμοποίησαν αυτές τις οχυρωμένες πόλεις τον 2ο και 1ο αι. π.Χ.]] Στην αρχαία Ελλάδα η Ακρόπολις, που κυριολεκτικά σημαίνει «το υψηλότερο σημείο της πόλης», τοποθετημένη σε μία επιβλητική υπεροχή, ήταν σημαντική στη ζωή των ανθρώπων: χρησίμευε ως καταφύγιο και οχυρό στον κίνδυνο και περιείχε στρατιωτικές και επισιτιστικές προμήθειες, το ιερό του θεού. και ένα βασιλικό ανάκτορο. Η πιο γνωστή είναι η Ακρόπολη της Αθήνας, αλλά σχεδόν κάθε ελληνική πόλη-κράτος είχε μία: η Ακροκόρινθος φημίζεται ως ένα ιδιαίτερα ισχυρό φρούριο. Σε μία πολύ μεταγενέστερη περίοδο, όταν η Ελλάδα διοικείτο από τη Λατινική αυτοκρατορία, τα ίδια δυνατά σημεία χρησιμοποιήθηκαν από τους νέους φεουδάρχες για τον ίδιο περίπου σκοπό.
167–160 π.Χ.
Οι αντάρτες που αναλάμβαναν την εξουσία στην πόλη, αλλά με την ακρόπολη να κρατούν ακόμη οι πρώην ηγεμόνες, δεν μπορούσαν σε καμία περίπτωση να θεωρήσουν ασφαλή τη θητεία τους στην εξουσία. Ένα τέτοιο περιστατικό έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ιστορία της εξέγερσης των Μακκαβαίων εναντίον της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών. Η ελληνιστική φρουρά της Ιερουσαλήμ και οι ντόπιοι υποστηρικτές των Σελευκιδών παρέμειναν για πολλά χρόνια στην ακρόπολη της Άκρας, καθιστώντας την κυριαρχία των Μακκαβαίων στην υπόλοιπη Ιερουσαλήμ επισφαλή. Όταν τελικά κατέκτησαν το μέρος, οι Μακκαβαίοι κατέστρεψαν και ισοπέδωσαν την Άκρα, αν και έκτισαν μία άλλη ακρόπολη για δική τους χρήση σε διαφορετικό μέρος της Ιερουσαλήμ.
400–1600
μικρογραφία| Αν και μεγάλο μέρος της [[Νίκαια (Γαλλία)|Νίκαιας στη Γαλλία λεηλατήθηκε κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της πόλης το 1543, οι Γαλλο-Οθωμανικές δυνάμεις που πολιορκούσαν τη Νίκαια δεν κατάφεραν να καταλάβουν την Ακρόπολή της. Οι ακροπόλεις έχουν χρησιμοποιηθεί συχνά ως τελευταία άμυνα για έναν πολιορκημένο στρατό.]] Σε διάφορες περιόδους, και ιδιαίτερα κατά τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση, η ακρόπολη – έχοντας τις δικές της οχυρώσεις, ανεξάρτητα από τα τείχη της πόλης – ήταν η τελευταία άμυνα ενός πολιορκημένου στρατού, που συχνά κρατούνταν μετά την κατάκτηση της πόλης. Οι ντόπιοι και οι αμυνόμενοι στρατοί έχουν συχνά κρατήσει ακροπόλεις πολύ μετά την πτώση της πόλης. Για παράδειγμα, στην πολιορκία της Νίκαιας το 1543, οι οθωμανικές δυνάμεις με επικεφαλής τον Μπαρμπαρόσα κατέκτησαν και λεηλάτησαν την πόλη και αιχμαλώτισαν πολλούς, αλλά η ακρόπολη άντεξε, πιστή στον τον Κάρολο Ε΄ της Γερμανίας.
1600 έως σήμερα
Σε καιρό πολέμου η ακρόπολη προσέφερε σε πολλές περιπτώσεις υποχώρηση στους ανθρώπους που ζούσαν στις περιοχές γύρω από την πόλη. Ωστόσο, οι ακροπόλεις χρησιμοποιούνταν συχνά επίσης για την προστασία μιας φρουράς ή μιας πολιτικής εξουσίας από τους κατοίκους της πόλης όπου βρισκόταν, σχεδιασμένες να διασφαλίζουν την πίστη από την πόλη που υπερασπίζονταν. Αυτό χρησιμοποιήθηκε, για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια των Ολλανδικών Πολέμων του 1664-1667, ο Βασιλιάς Κάρολος Β' της Αγγλίας κατασκεύασε μια Βασιλική Ακρόπολη στο Πλύμουθ, ένα σημαντικό λιμάνι του καναλιού που έπρεπε να προστατευτεί από μια πιθανή ναυτική επίθεση. Ωστόσο, λόγω της υποστήριξης του Πλύμουθ προς τους βουλευτές στον τότε πρόσφατο Αγγλικό Εμφύλιο Πόλεμο, η Ακρόπολη του Πλύμουθ σχεδιάστηκε έτσι ώστε τα πυροβόλα του να μπορούν να πυροβολούν τόσο στην πόλη όσο και στις θαλάσσιες προσεγγίσεις.
Η Βαρκελώνη έχτισε μια μεγάλη ακρόπολη το 1714 για να εκφοβίσει τους Καταλανούς να μην επαναλάβουν τις εξεγέρσεις τους στα μέσα του 17ου και στις αρχές του 18ου αιώνα κατά της ισπανικής κεντρικής κυβέρνησης. Τον 19ο αιώνα, όταν το πολιτικό κλίμα είχε ελευθερωθεί αρκετά ώστε να το επιτρέπει, οι κάτοικοι της Βαρκελώνης κατέστρεψαν την ακρόπολη και την αντικατέστησαν με το κύριο κεντρικό πάρκο της πόλης, το Parc de la Ciutadella. Ένα παρόμοιο παράδειγμα είναι η Citadella στη Βουδαπέστη της Ουγγαρίας.
Η επίθεση στη Βαστίλη στη Γαλλική Επανάσταση –αν και στη συνέχεια θυμήθηκε κυρίως για την απελευθέρωση της χούφτας των φυλακισμένων εκεί– ήταν σε σημαντικό βαθμό υποκινούμενη από το γεγονός ότι η δομή ήταν βασιλική ακρόπολη στο μέσο του επαναστατικού Παρισιού.
Ομοίως, μετά την ανατροπή της κυριαρχίας των Βουρβόνων από τον Γκαριμπάλντι στο Παλέρμο, κατά τη διάρκεια της Ενοποίησης της Ιταλίας το 1860, η Ακρόπολη Castellamare του Παλέρμο – σύμβολο της μισητής και καταπιεστικής πρώην κυριαρχίας – κατεδαφίστηκε πανηγυρικά.
Μετά την απόκτηση της ανεξαρτησίας του Βελγίου το 1830, μια ολλανδική φρουρά υπό τον στρατηγό Ντέιβιντ Χέντρικ Σασέ παρέμεινε στην Ακρόπολη της Αμβέρσας μεταξύ 1830 και 1832, ενώ η πόλη είχε ήδη γίνει μέρος του ανεξάρτητου Βελγίου.
Η Πολιορκία του Αλκαζάρ στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, στον οποίο οι Εθνικιστές αντιμετώπισαν μια πολύ μεγαλύτερη Ρεπουμπλικανική δύναμη για δύο μήνες μέχρι να ανακουφιστούν, δείχνει ότι σε ορισμένες περιπτώσεις μια ακρόπολη μπορεί να είναι αποτελεσματική ακόμη και στον σύγχρονο πόλεμο. Μια παρόμοια περίπτωση είναι η Μάχη του Huế κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ, όπου μια μεραρχία στρατού του Βορείου Βιετνάμ κράτησε την ακρόπολη της Huế για 26 ημέρες ενάντια στους δικούς της αριθμούς πολύ καλύτερα εξοπλισμένων στρατευμάτων των ΗΠΑ και του Νοτίου Βιετνάμ.
Σύγχρονη χρήση
μικρογραφία| Η περιοχή φρούρισης του [[Βασιλικό 22ο Σύνταγμα|22ου Βασιλικού Συντάγματος είναι η Ακρόπολη του Κεμπέκ στον Καναδά. Η ακρόπολη είναι η μεγαλύτερη οχύρωση που είναι ακόμη σε στρατιωτική λειτουργία στη Βόρεια Αμερική.]] Η Ακρόπολη του Κεμπέκ (η κατασκευή ξεκίνησε το 1673 και ολοκληρώθηκε το 1820) εξακολουθεί να σώζεται ως η μεγαλύτερη ακρόπολη, που βρίσκεται ακόμη σε επίσημη στρατιωτική λειτουργία στη Βόρεια Αμερική. Είναι η βάση του 22ου Βασιλικού Συντάγματος του Καναδικού Στρατού και αποτελεί μέρος των Επάλξεων της Πόλης του Κεμπέκ, που χρονολογείται από τη δεκαετία του 1620.
Από τα μέσα του 20ου αι. οι ακροπόλεις φρουρίων συνήθως περικλείουν στρατιωτικά κέντρα διοίκησης και ελέγχου, αντί για πόλεις ή στρατηγικά σημεία άμυνας στα όρια μίας χώρας. Αυτές οι σύγχρονες ακροπόλεις φρουρίων είναι κατασκευασμένες για να προστατεύουν το κέντρο διοίκησης από βαριές επιθέσεις, όπως εναέριους ή πυρηνικούς βομβαρδισμούς. Οι στρατιωτικές ακροπόλεις κάτω από το Λονδίνο στο Ηνωμένο Βασίλειο, συμπεριλαμβανομένου του τεράστιου υπόγειου συγκροτήματος Πίνδαρος κάτω από το Υπουργείο Άμυνας, είναι παραδείγματα, όπως και το πυρηνικό καταφύγιο του όρους Τσεγιέν στις ΗΠΑ.
Στη Ναυτική ορολογία
Στα θωρακισμένα πολεμικά πλοία, το βαριά θωρακισμένο τμήμα του πλοίου που προστατεύει τους χώρους πυρομαχικών και μηχανημάτων ονομάζεται θωρακισμένη citadel.
Μία σύγχρονη ναυτική χρήση του όρου αναφέρεται στο βαρύτερο, προστατευμένο τμήμα του κύτους, το λεγόμενο "τα ζωτικά", και η citadel είναι το ημι-θωρακισμένο τμήμα των εξάλων, επάνω από "τα ζωτικά". Γενικά η αγγλο-αμερικανική και η γερμανική γλώσσα ακολουθούν αυτό, ενώ στη ρωσική γλώσσα αναφέρονται "τα ζωτικά" ως цитадель (προφ. τσιτάντελ). Ομοίως, η ρωσική λογοτεχνία συχνά αναφέρεται στον πυργίσκο ενός τανκ ως «τσιτάντελ».
Το ασφαλές δωμάτιο σε ένα πλοίο ονομάζεται επίσης citadel.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οχυρώσεις
Πύλη Αρντεατίνα
Η Πύλη Αρντεατίνα (ιταλικά: Porta Ardeatina) ήταν μία από τις πύλες των Αυρηλιανών Τειχών της Αρχαίας Ρώμης.
Η πύλη βρίσκονταν ανάμεσα στη Πόρτα Άππια και στη Πόρτα Σαν Πάολο, κοντά στις σύγχρονες αψίδες κάτω από τις οποίες διέρχεται η Λεωφόρος Χριστόφορου Κολόμβου. Η πύλη εικάζεται ότι τέθηκε εκτός λειτουργίας πολύ σύντομα (παύει να αναφέρεται πλέον από τον 8ο αιώνα). Σύμφωνα με τη σημερινή της κατάσταση, μπορεί να θεωρηθεί ως μια απλή πύλη πλαισιωμένη με τραβερτίνη, της οποίας το πιο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό είναι η παρουσία, τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά των τειχών, ενός τμήματος πλακόστρωτου δρόμου που χρονολογείται από τη ρωμαϊκή περίοδο. Μάλιστα εξακολουθούν να είναι ορατά ίχνη που άφησε η κίνηση καροτσιών - που θα πρέπει να ήταν αρκετά έντονη.
Η πύλη δεν διέθετε αμυντικούς πύργους: η έλλειψη αυτή μετριαζόταν μέσω μιας προεξοχής του τοίχου, η οποία μπορούσε να χρησιμεύσει ως μικρό οχύρωμα.
Σύμφωνα με μια δήλωση του ανθρωπιστή και ιστορικού Πότζιο Μπρατσολίνι, η Πόρτα Αρντεατίνα έφερε μια συνήθη μνημειακή πλάκα, η οποία ανέφερε τον Αυτοκράτορα Ονώριο. Το στοιχείο αυτό μπορεί να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι δεν επρόκειτο για μια απλή δευτερεύουσα πύλη, αλλά για μια κύρια πύλη-αψίδα. Κοντά στην πύλη, στην εσωτερική πλευρά, είναι εμφανή τα ερείπια ενός τάφου ενσωματωμένου στα τείχη. Αυτό επιβεβαιώνει το γεγονός ότι ο Αυτοκράτορας Αυρηλιανός, ο οποίος για να μειώσει το κόστος και να επιταχύνει την κατασκευή του τείχους - ενσωμάτωσε πρώην κατασκευές μέσα στα τείχη.
Πηγές
Κατηγορία:Αυρηλιανά Τείχη Κατηγορία:Τοπογραφία της αρχαίας Ρώμης
Λα Τσερτόζα
Η Λα Τσερτόζα είναι ένα νησί στην Λιμνοθάλασσα της Βενετίας στην βόρεια Ιταλία. Βρίσκεται στα βορειοανατολικά της Βενετίας σε απόσταση μικρότερη από 250 μέτρα από το νησί Σαν Πιέτρο ντι Καστέλλο και λιγότερο από 500 μέτρα από το μεγάλο μακρόστενο νησί Λίντο. Ένα κανάλι πλάτους 20 μέτρων χωρίζει την Λα Τσερτόζα από το νησί Βινιόλε, έχει έκταση 22 εκτάρια. Το νησί φιλοξένησε μία Κοινότητα Αυγουστινιανών (1199), μετά από δύο αιώνες παραχωρήθηκε στο Τάγμα των Καρθουσιανών, το προηγούμενο θρησκευτικό ίδρυμα αποκαταστάθηκε την περίοδο 1490 - 1505. Όταν ο Ναπολέων Α΄ διέλυσε την Δημοκρατία της Βενετίας το νησί Λα Τσερτόζα έγινε στρατιωτική εγκατάσταση. Τον 17ο αιώνα υπήρχε στο νησί το περίφημο "Κάστρο της Σκόνης", είναι το μοναδικό αξιοθέατο του νησιού που διατηρείται μέχρι και σήμερα, ανακαινίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1990.
Τα σχέδια για να μετατραπεί το νησάκι σε έναν απέραντο χώρο αναψυχής με το όνομα "Πάρκο ντε λα Τσερτόζα" ξεκίνησαν το 2010, θα περιλαμβάνει ένα τεράστιο πάρκο, ναυτική σχολή, εστιατόρια και αθλητικούς χώρους. Η ολοκλήρωση θα γινόταν το 2015 ωστόσο ένας ανεμοστρόβιλος έπληξε το νησί (12 Ιουνίου 2012) και τα έργα έπαθαν μεγάλη ζημιά, η αποκατάσταση ξεκίνησε την ίδια χρονιά. Τα νέα σχέδια είχαν στόχο να ανοίξει το πάρκο για το κοινό το 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Λιμνοθάλασσας της Βενετίας