cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λαγκάδια Αρκαδίας
Επανάσταση 1821
Στα Λαγκάδια η επανάσταση κηρύχτηκε στις 23 Μαρτίου 1821. Την 1η Απριλίου 1821 ο κοτζαμπάσης Κανέλλος Δεληγιάννης διατάσσει τη σφαγή όλων των Τούρκων Λαγκαδινών (40 οικογένειες) και την πυρπόληση του τζαμιού. Συνολικά σφαγιάστηκαν περίπου 300 άοπλοι άντρες (λίγες ημέρες νωρίτερα είχαν αφοπλιστεί), γυναίκες και παιδιά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να τρομοκρατηθούν οι κάτοικοι της γύρω περιοχής που, φοβούμενοι αντίποινα, εντάχθηκαν στο πλευρό των Δεληγιανναίων, οι οποίοι είχαν πλέον πέσει στη δυσμένεια των Τούρκων και χρειάζονταν υποστήριξη.
Το 1825 ο Ιμπραήμ έχοντας ανακαταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της Πελοποννήσου εισέρχεται στα άδεια από κατοίκους Λαγκάδια και στήνει για μερικές μέρες το αρχηγείο του στο σπίτι των Δεληγιανναίων.
Η προσφορά των Λαγκαδινών στον αγώνα του 1821 ήταν μεγάλη. Εκτός από την προσωπική τους συμμετοχή (Γιάννης Θεοφιλόπουλος «Καραβογιάννης», Παπασταθούλης, Θανάσης Κίντζιος, Μιχάλης Κίντζιος, Ιωάννης Χριστοδουλόπουλος [Χουντής Νικόλαος]), βοήθησαν και με το χτίσιμο πολλών και σημαντικών οχυρωματικών έργων.
Εκπαίδευση
Το 1866, με δωρεά του Δημήτριου Δημητρακόπουλου ύψους 10.000 δραχμών κτίστηκε το Γυμνάσιο Λαγκαδίων. Με τα χρήματα του Δημητρακόπουλου ολοκληρώθηκαν το 1868 η τοιχοποιία και η στέγη. Το κτήριο αποπερατώθηκε περί το 1890, με κρατική επιχορήγηση που εξασφάλισε ο πρώην Υπουργός Οικονομικών Απόστολος Αθανασιάδης. Πρόκειται για επιβλητικό κτήριο, με τρεις ορόφους και εξαιρετικής ποιότητας λιθοδομή, αντιπροσωπευτική της Λαγκαδινής τέχνης της πέτρας. Πρωτομάστορες αναφέρονται οι: Σίνος Γκιώκας, Αντώνιος Κάτσαινος και Βασίλης Λώλος.
Το Γυμνάσιο-Λύκειο του χωριού δεν λειτουργεί απο το 2011 ενώ το νηπιαγωγείο έκλεισε το 2022 αφήνοντας μόνο το δημοτικό σχολείο να λειτουργεί.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|upright=0.75|Ο Εσταυρωμένος, Ναός Παμμεγίστων Ταξιαρχών (1808) Εκτός από το τοπίο, τα τρεχούμενα νερά, τις παραδοσιακές βρύσες και τα γεφύρια, σημαντικά αξιοθέατα στα Λαγκάδια αποτελούν οι ναοί των Ταξιαρχών και του Τίμιου Προδρόμου. Χτίστηκαν και οι δύο το 1808 σε διάστημα 40 ημερών λόγω χρονικού περιορισμού που έθεσαν οι Τούρκοι. Στον Κάτω Μαχαλά ο Ναός των Αγίων Αποστόλων που κατασκευάστηκε το 1854. Διατηρείται επίσης και το αρχοντικό των Δεληγιανναίων. μικρογραφία|upright=0.75|Το ρολόι της εκκλησίας των Ταξιαρχών (1910)
Κακή πίστη
Κακή πίστη είναι, κατά την κοινή γλωσσική χρήση του όρου, η έλλειψη ειλικρίνειας και η δολιότητα.
Στη σύγχρονη φιλοσοφία ο όρος χρησιμοποιείται με παρεμφερή αλλά διαφορετική έννοια. Ένα πρόσωπο είναι δυνατόν να διατηρεί το νου του προσκολλημένο σε πεποιθήσεις παρότι αυτές αντιβαίνουν τα πραγματικά γεγονότα. Η «κακή πίστη» (mauvaise foi) σημαίνει γενικότερα την εσφαλμένη αντίληψη και πιο συγκεκριμένα ταυτίζεται με την αυτο-εξαπάτηση. Υπάρχει ωστόσο διαφωνία για το κατά πόσον αυτή η αυτο-εξαπάτηση είναι εσκεμμένη ή όχι. Για τη φιλοσοφία το ερώτημα είναι πώς η κακή πίστη ή αυτο-εξαπάτηση καθίσταται δυνατή. Όταν ένα πρόσωπο βρίσκεται σε τέτοια κατάσταση αυτο-εξαπάτησης, το πρόσωπο αυτό ψεύδεται αλλά και είναι το θύμα του ψεύδους ταυτόχρονα. Το οποίο από μόνο του είναι ένα παράδοξο ή φαινομενικό παράδοξο. Ιδιαίτερα αφού, για παράδειγμα, η διάδοση εσφαλμένων αντιλήψεων είναι σφάλμα όταν το πρόσωπο που τις διαδίδει δεν γνωρίζει ότι είναι εσφαλμένες και ψεύδος όταν το πρόσωπο γνωρίζει ότι είναι εσφαλμένες και παρ'όλα αυτά τις διαδίδει.
Ο υπαρξιστής φιλόσοφος Ζαν Πολ Σαρτρ αποκάλεσε ως «πνεύμα της ιεροπρέπειας» την πεποίθηση ότι το εγγενώς καλό καθαυτό όντως υπάρχει και ότι αυτό είναι έμφυτο ή ενυπάρχον στον κόσμο ως απόλυτη αξία. Υποστήριξε ότι αυτό οδηγεί σε κακή πίστη και ότι οι άνθρωποι υποπίπτουν στο πνεύμα της ιεροπρέπειας επειδή παίρνουν τις αξίες τους πολύ στα σοβαρά, και ξεχνούν ότι οι αξίες εξαρτώνται, επιλέγονται και αποδίδονται υποκειμενικά. Σύμφωνα με τα λόγια του Σαρτρ, ''«..το πνεύμα της ιεροπρέπειας έχει δύο χαρακτηριστικά: θεωρεί τις αξίες ως υπερβατικά δεδομένες, ανεξάρτητες από την ανθρώπινη υποκειμενικότητα, και μετατοπίζει την κατηγορία του "επιθυμητού" από την οντολογική δομή των πραγμάτων στην απλή υλική τους υπόσταση..»
Παραπομπές
Κατηγορία:Έννοιες στην Ηθική Κατηγορία:Ψυχανάλυση Κατηγορία:Θεολογία Κατηγορία:Πίστη Κατηγορία:Εξαπάτηση
Πελλήνη
Ήταν ορεινή πόλη και απείχε 60 στάδια από την Αιγείρα και 60 στάδια απο τη θάλασσα, ανάμεσα στους ποταμούς Κριός και Σύθας. Λιμάνι της ήταν οι Αριστοναύτες. Είχε ιδρυθεί απο πρωτοέλληνες Αιγειαλείς, ενώ αργότερα ήρθαν οι Ίωνες και οι Αχαιοί. Το όνομα της το οφείλει στον Γίγαντα Πάλλας ή κατά άλλους από τον Πέλληνα απο το Άργος. Έξω από την πόλη υπήρχε ιερό της Αθηνάς με άλσος και άγαλμα του Δολίου Ερμή, επίσης ιερό του Λαμπτήρος Διονύσου, ιερό του Θεόξενου Απόλλωνα με χάλκινο άγαλμα του θεού, ιερά της Άρτεμης και Ειλειθυίας. Στην Πελλήνη γίνονταν τα Θεοξένια, ιερή γιορτή όπου γίνονταν και αθλητικοί αγώνες, ενώ η πόλη έκοβε και δικά της νομίσματα. Η Πελλήνη ήταν σύμμαχος των Κορινθίων και συχνά τους βοηθούσε στις πολεμικές τους επιχειρήσεις με τον στόλο της.
Σύμφωνα με τον Όμηρο, η Πελλήνη συμμετείχε στον Τρωικό Πόλεμο με 100 πλοία μαζί με τα λιμάνια της, τους Αριστοναύτες και την Γονόεσσα, ενώ οι Αμφίων και Αστέριος συμμετείχαν στην Αργοναυτική εκστρατεία.
Από την Πελλήνη προήλθαν και τέσσερις αρχαίοι ολυμπιονίκες. Ο Φάνας στην 67η Ολυμπιάδα το 512 π.Χ., με τρεις μάλιστα νίκες στον Δίαυλο, Δόλιχο και Οπλίτη δρόμο. Ο Σώστρατος στην 80η Ολυμπιάδα το 460 π.Χ. στο στάδιο παίδων. Ο Πρόμαχος στην 94η Ολυμπιάδα το 404 π.Χ. στο παγκράτιον. Και ο Χαίρων τέσερις φορές πρώτος στην πάλη σε τέσσερις διαφορετικές ολυμπιάδες το 356 π.Χ., 352 π.Χ., 348 π.Χ. και το 344 π.Χ.
Η πόλη καταστράφηκε το 396 μ.Χ. απο τους γότθους του Αλάριχου. Η θέση της αρχαίας πόλης έχει βρεθεί στο χωριό Πελλήνη στον σημερινό Δήμο Ξυλοκάστρου. Έχει γίνει μικρή ανασκαφή και έχουν βρεθεί ο ναός της Αθηνάς, αρχαίο θέατρο και ερείπια κτιρίων.
Οχιά
Οι οχιές είναι είδη ιοβόλων φιδιών που ανήκουν στην οικογένεια Viperidae. Η γεωγραφική τους εξάπλωση περιλαμβάνει όλα τα μέρη του κόσμου, εκτός από την Ανταρκτική, την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία, τη Μαδαγασκάρη, τη Χαβάη, διάφορα άλλα απομονωμένα νησιά και περιοχές βόρεια του Αρκτικού Κύκλου. Όλα τα είδη της οικογένειας έχουν δόντια που συνδέονται με ιοβόλους αδένες.
Περιγραφή
Η οχιά είναι ένα μεσαίου μεγέθους ερπετό, το οποίο φτάνει σπάνια το ένα μέτρο μήκος. Το σώμα της οχιάς έχει σχήμα κυλινδρικό. Τα αρσενικά φίδια έχουν χρώμα σταχτί, ενώ τα θηλυκά είναι πιο ανοιχτόχρωμα μπεζ. Το σώμα τους καλύπτεται από φολίδες, όπως και το κεφάλι. Επίσης, στη ράχη το φίδι έχει σκούρα σχέδια σε σχήμα τεθλασμένης γραμμής, ενώ στο κεφάλι τα σχήματα που έχει σχηματίζουν το γράμμα Χ ή Λ. Τα θηλυκά έχουν πιο μικρό μήκος από τα αρσενικά. Το κεφάλι τους είναι πιο πλατύ προς τα πίσω και διακρίνεται έντονα από το σώμα. Η ουρά τους είναι κοντή. Έχουν δυνατή όραση ακόμα και στο σκοτάδι, ενώ η ίριδα των ματιών τους έχει την ιδιότητα να αλλάζει ανάλογα με την ένταση του φωτός. Στην άνω γνάθο είναι εξοπλισμένη με δύο μυτερά δόντια, μεγαλύτερα από τα κοινά που έχει, τα οποία συνδέονται με αδένες που εκκρίνουν δηλητήριο. Το φίδι αυτό συναντάται σε παραποτάμιες περιοχές με βραχώδεις σχηματισμούς, καθώς έχει την ικανότητα να αναρριχάται και να κολυμπάει.
Αναπαραγωγή
Τα περισσότερα είδη είναι ωοζωοτόκα. Η ίδια η λέξη viper (επιστημονική ονομασία του φιδιού) προέρχεται από τις λατινικές λέξεις vivo = ζω και pario = γεννώ. Γεννά 10-20 ζωντανά μικρά, τα οποία έχουν δηλητήριο.
Συμπεριφορά
Όταν η οχιά δαγκώσει τη λεία της, τότε πιέζονται οι αδένες και εκκρίνεται δηλητήριο, το οποίο μέσω των δοντιών περνά στην πληγή του θύματος. Ανάλογα με τις περιστάσεις, η οχιά έχει την ικανότητα να καθορίζει την ποσότητα δηλητηρίου που θα χύσει στο θύμα της. Γενικότερα, η ποσότητα του δηλητηρίου είναι ανάλογη του μεγέθους του φιδιού.
Τροφή και επικινδυνότητα
Οι ενήλικες οχιές τρέφονται με μικρά ζώα, όπως ποντίκια, άλλα ερπετά και πτηνά. Το δηλητήριό τους είναι επικίνδυνο. Τυπικά περιέχει πολλές πρωτεϊνάσες (ένζυμα που διαλύουν πρωτεΐνες). Αυτές προκαλούν συμπτώματα πόνου, οίδημα και νέκρωση, όπως επίσης και απώλεια αίματος. Ο θάνατος συνήθως επέρχεται από την πτώση της αρτηριακής πίεσης. Οι οχιές δεν επιτίθενται ποτέ στον άνθρωπο εάν δεν πατηθούν, πιαστούν ή απειληθούν άμεσα.
Αν δεχθεί κάποιος δηλητηριώδες δήγμα από οχιά, απαιτείται έγκαιρη ιατρική φροντίδα. Είναι σημαντικό να μην σκιστεί ή κοπεί το δέρμα στο σημείο του δήγματος και να μην δεθεί το δαγκωμένο μέλος. Το δηλητήριο εξαπλώνεται κυρίως μέσω της λέμφου και όχι της φλεβικής ή αρτηριακής οδού, έτσι το να προκληθεί αιμορραγία στο σημείο του δαγκώματος δεν είναι μόνο ανούσιο, αλλά και επικίνδυνο, λόγω του τραυματικού σοκ που μπορεί να προκληθεί και να επιδεινώσει την κατάσταση του τραυματία. Επίσης, μία σφιχτή περίδεση του δαγκωμένου μέλους φράσσει την κυκλοφορία του αίματος και μπορεί να προκαλέσει νέκρωση, γάγγραινα και θρομβώσεις, έτσι είναι σημαντικό να διατηρηθεί η ομαλή κυκλοφορία του αίματος. Στις σοβαρότερες περιπτώσεις, αν δεν επιφέρει τον θάνατο, το δήγμα της οχιάς αφήνει μόνιμη ουλή στο σημείο του δαγκώματος, ή μπορεί να απαιτηθεί ακρωτηριασμός του μέλους. Μπορεί επίσης ο τραυματίας να είναι αλλεργικός στο δάγκωμα. Κατά τη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων δηλητηριωδών δηγμάτων στη χώρα μας, τα συμπτώματα υποχωρούν μετά την κατάλληλη ιατρική περίθαλψη και επέρχεται η πλήρης ίαση του ασθενούς.
Παρουσία στην Ελλάδα
μικρογραφία|600x600εσ|Γεωγραφική κατανομή των πέντε ειδών οχιάς στην Ελλάδα Στην Ελλάδα απαντούν τα εξής είδη:
Στην Κύπρο εντοπίζεται η φίνα ή κοντονούρα (λόγω της κοντής της ουράς), που ανήκει στο είδος Macrovipera lebetina.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εχιδνίδες
Down to Earth (άλμπουμ, Ozzy Osbourne)
Down to Earth είναι ο τίτλος του όγδοου στούντιο δίσκου του βρετανού χέβι μέταλ τραγουδιστή Ozzy Osbourne, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2001 από την "Epic Records". Η ιαπωνική έκδοση του άλμπουμ περιελάμβανε το επιπλέον κομμάτι "No Place for Angels".
Τραγούδια
1. Gets Me Through (Osbourne, Palmer) - 5:04
2. Facing Hell (Osbourne, Palmer, Humphrey, Nicholls) - 4:25
3. Dreamer (Osbourne, Frederiksen, Jones) - 4:44
4. No Easy Way Out (Osbourne, Palmer) - 5:06
5. That I Never Had (Osbourne, Frederiksen, Holmes, Trujillo) - 4:23
6. You Know...(Part 1) (Osbourne, Palmer) - 1:06
7. Junkie (Osbourne, Frederiksen, Holmes, Trujillo) - 4:28
8. Running Out of Time (Osbourne, Frederiksen, Jones) - 5:05
9. Black Illusion (Osbourne, Palmer, Nicholls, Sturmer) - 4:21
10. Alive (Osbourne, Saber) - 4:54
11. Can You Hear Them? (Osbourne, Frederiksen, Holmes, Trujillo) - 4:58
Βραβεία
Down to Earth (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Πλατινένιος
Καναδάς (CRIA Certification): Πλατινένιος
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το Down to Earth ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2001 Κατηγορία:Άλμπουμ του Ozzy Osbourne
Βακτηριοκτόνο
Γενικά τα βακτηριοκτόνα, όπως μαρτυρεί η ονομασία τους, είναι ουσίες, είτε φυσικής είτε συνθετικής προέλευσης, που δρουν καταστρεπτικά επί των βακτηρίων, ιδιαίτερα στην πράξη κατά των παθογόνων.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βακτηριολογία Κατηγορία:Αντιβιοτικά
Μυρβιέλ-λε-Μονπελιέ
Το Μυρβιέλ-λε-Μονπελιέ (γαλλικά: Murviel-lès-Montpellier, οξιτανικά: Mervièlh) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μυρβιελουά (γαλλικά: Murviellois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Απαγκά
Το Απαγκά (αρμενικά: Ապագա) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Αρμαβίρ, στην Αρμενία. Το 2009, αριθμούσε 4,163 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Αρμαβίρ
Archigram
Archigram (" Άρκιγκραμ") ήταν το όνομα μιας εξέχουσας πρωτοποριακής αρχιτεκτονικής ομάδας η οποία σχηματίστηκε τη δεκαετία του 1960 στο Λονδίνο. Αντλώντας έμπνευση από την τεχνολογία με σκοπό τη δημιουργία μιας νέας πραγματικότητας, επί μια περίπου δεκαετία οι Archigram παρουσίαζαν σταθερά και επίμονα, ακραίες φαντασιακές ιδέες και εικόνες μιας αχαλίνωτης νεωτερικότητας, υπό την μορφή υποθετικών έργων. Αφοσιωμένοι σε μια προσέγγιση τεχνολογικά εξελιγμένων δομών και υποδομών εστιασμένων στην τεχνολογία επιβίωσης, η ομάδα πειραματιζόταν με θέματα όπως οι σπονδυλωτές δομές, η κινητικότητα μέσα στο περιβάλλον, οι χωροκάψουλες και οι εικόνες μαζικής κατανάλωσης. Φορέας των ιδεών και των φαντασιών τους αποτέλεσε το -πενιχρού προϋπολογισμού- ομώνυμο περιοδικό/φυλλάδιο "Archigram", του οποίου εξέδωσαν συνολικά 9 τεύχη μεταξύ 1961 και 1970.
Οι Archigram επιθυμούσαν σθεναρά να αποτρέψουν τον Μοντερνισμό από το να μετατραπεί σε μια στείρα και 'ασφαλή' ορθοδοξία από τους οπαδούς του. Ανάμεσα στις πηγές έμπνευσης της ομάδας ήταν κατ' αρχάς τα έργα του Ρίτσαρντ Μπάκμινστερ Φούλερ ο οποίος αναρωτιόταν " αν η ανθρωπότητα έχει άραγε ελπίδες να επιζήσει διαχρονικά και επιτυχώς στον πλανήτη Γη, και αν ναι, πώς; ". Η φύση της επιρροής αυτής, η οποία έγινε αντικείμενο προβληματισμού για εκείνους, είναι εμφανής στα έργα τους, στα οποία προσπαθούν να εφεύρουν πρωτοποριακά συστήματα και μηχανισμούς ως έναν εναλλακτικό φορέα των κατοίκων του πλανήτη. Σε αντίθεση όμως με το εφήμερο των προτάσεων του Φούλερ, ο οποίος θεωρεί ότι περισσότερα πράγματα πρέπει να γίνουν με λιγότερους πόρους (λόγω των πεπερασμένων υλικών), οι Archigram βασίζουν την σκέψη τους σε ένα μέλλον ανεξάντλητων πόρων.
Μια ακόμα πηγή έμπνευσης ήταν γι'αυτούς τα σχέδια του φουτουριστή Αντόνιο Σαντ'Ελία, ο οποίος οραματιζόταν μια "μηχανοποιημένη" πόλη του μέλλοντος. Αυτό είναι ίσως και το πιο ουσιαστικό χαρακτηριστικό του κόσμου των Archigram, η διαρκής αναζήτηση μιας ουτοπίας, φτιαγμένης για να φιλοξενεί τις ανθρώπινες ανέσεις. Αυτός ο προσανατολισμός προς τις ανθρώπινες επιθυμίες, συνάδει με την στροφή που συνέβαινε την εποχή εκείνη στην κοινωνική αναπαραγωγή της αρχιτεκτονικής: Το δομημένο περιβάλλον ανακατευθύνονταν για να υπηρετήσει μια φιλελεύθερη, και όχι πλέον κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία· να παράσχει στέγη σε καταναλωτές, και όχι πλέον σε εργάτες· να θέλξει το σώμα και όχι να το πειθαρχήσει.
Μέλη-Υπόβαθρο
Ο κύριος πυρήνας της ομάδας, όπως αυτός διαμορφώθηκε το 1963 στην πλήρη του μορφή, αποτελούνταν από έξι μέλη: Warren Chalk (1927-1988), Peter Cook (1936), Dennis Crompton (1935), David Greene (1937), Ron Herron (1930-1994) και Michael Webb (1937).
Τρεις από αυτούς (P. Cook, D.Greene, M. Webb) είχαν τότε προσφάτως αποφοιτήσει, έχοντας διαγράψει ήδη μια εντυπωσιακή φοιτητική πορεία (στην Architectural Association, στην Nottingham School of Architecture και στην Regent Street Polytechnic, αντίστοιχα). Οι άλλοι τρεις (W. Chalk, D. Crompton, R.Herron) συνεργάζονταν ήδη από το 1960 στον τομέα Ειδικών Έργων (Special Works division) του περίφημου Αρχιτεκτονικού Παραρτήματος του Συμβουλίου της Κομητείας του Λονδίνου ([London County Council Architects Department ή LCC Architects), έχοντας προσθέσει στο ενεργητικό τους την κατασκευή σημαντικών σχολικών κτιρίων, το μπρουταλιστικό South Bank Complex καθώς και διακρίσεις σε εθνικούς αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς.
Theo Crosby
Ο σχεδιαστής Theo Crosby (1925-1994) ήταν το "κρυμμένο χέρι" πίσω απ'την ομάδα. Ήταν αυτός ο οποίος το 1962, ως επί κεφαλής της Ομάδας Σχεδιασμού της Taylor Woodrow Construction, (μιας από τις μεγαλύτερες κατασκευαστικές εταιρείες της Βρετανίας) τους έφερε όλους σε επαφή προσφέροντάς τους θέση στην ομάδα του, προκειμένου να εργαστούν στην αναστήλωση του σταθμού Γιούστον (Euston) και να ασχοληθούν με διάφορα άλλα πειραματικά έργα. Αυτός επίσης τους προσέφερε αργότερα κάλυψη στο περιοδικό Architectural Design (του οποίου ήταν συντάκτης από το 1953 ως το 1962) και τους έφερε στην προσοχή του Ινστιτούτου Σύγχρονης Τέχνης (Institute of Contemporary Arts, ICA) του Λονδίνου όπου πραγματοποίησαν το 1963 την έκθεσή τους "Living City".
Γέννηση της ομάδας
Η περίοδος της εργασίας τους στην Taylor Woodrow Construction (μεταξύ 1962 και 1965), ήταν εκείνη κατά την οποία οι σχέσεις τους στερεοποιήθηκαν, κάτι που οδήγησε σε εκτεταμένες συνεργασίες τους τόσο σε εκθέσεις όσο και στην ακαδημαϊκή διδασκαλία. Συνήθιζαν να μένουν μετά τη δουλειά ως αργά στο γραφείο, κάνοντας νοητικές αποδράσεις σε έναν ελεύθερο κόσμο απεριόριστων πιθανοτήτων, οδηγούμενοι από ένα ρομαντικό όνειρο καθολικών, παγκόσμιων δομών και τρόπων έκφρασης. Ο δρόμος είχε προετοιμαστεί για αυτούς από τον Ρίτσαρντ Μπάκμινστερ Φούλερ και το Independent Group. Υπήρχε άλλωστε εκείνη την εποχή μια νέα αίσθηση απελευθέρωσης σε όλα τα πεδία: στην Ποπ Αρτ, στην ποπ μουσική, στη μόδα, στον κινηματογράφο, στη λογοτεχνία, στις σχέσεις, στην τεχνολογία του διαστήματος, στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και το Λονδίνο αποτελούσε τότε το δυναμικό πολιτιστικό κέντρο της Ευρώπης.
Οι ίδιοι έλεγαν για τους εαυτούς τους στην επίσημη βιογραφία τους το 1965:
Η ομάδα Archigram δεν έχει επισήμως συνταχθεί. Έξι νέοι αρχιτέκτονες βρήκαν κοινά ενδιαφέροντα και κοινές αντιπάθειες, σε ορισμένες περιπτώσεις ανέπτυξαν τις ιδέες τους ανεξάρτητα, σε άλλες συνεργάστηκαν στενά, ειδικότερα στην παραγωγή του Archigram, ενός ψυχωμένου φυλλαδίου που ταρακούνησε το ενδιαφέρον των αρχιτεκτόνων σε όλο τον κόσμο.
Διάλυση της ομάδας
Το 1969, η ομάδα, στην οποία είχαν μέχρι τότε προσχωρήσει ο Collin Fournier και ο Ken Allison, άνοιξε στο Λονδίνο αρχιτεκτονικό γραφείο με την ονομασία Archigram Architects, έχοντας μόλις κερδίσει έναν διαγωνισμό για το σχεδιασμό κέντρου αναψυχής στο Μόντε Κάρλο. Το σχέδιο αποτελούνταν στην ουσία από έναν γιγάντιο κυκλικό θόλο θαμμένο υπογείως δίπλα στη Μεσόγειο. Τα καθίσματα, οι τουαλέτες και οι φωτισμοί ήταν προσαρτημένα σε τροχούς έχοντας την δυνατότητα να κινηθούν σε νέους σχηματισμούς καθώς η χρήση του κτιρίου μεταβαλλόταν. Η χρηματοδότηση όμως κατέρρευσε και το κέντρο αναψυχής δεν κτίστηκε ποτέ. Το πολιτιστικό κλίμα, κάποτε τόσο θετικά προσκείμενο στην τεχνοκρατική αισιοδοξία των Archigram, σκοτείνιαζε, καθώς η βιαιότητα του πολέμου στο Βιετνάμ και οι εμφύλιες αναταραχές στη Βόρεια Ιρλανδία, αναδείκνυαν την μακάβρια πλευρά της τεχνολογικής προόδου. Μέσα στα επόμενα 5 χρόνια, οι Archigram διασπάστηκαν καθώς τα μέλη τους έφυγαν προς αναζήτηση νέων ενδιαφερόντων. Όταν το γραφείο έκλεισε το 1974, είχαν πραγματωθεί ήδη τρία έργα, όλα τους το 1973 από τον Dennis Crompton και τον Ron Herron (μια παιδική χαρά στο Μίλτον Κέινς, μια έκθεση στο Commowealth Institute στο Λονδίνο και μια πισίνα για τον τραγουδιστή Ροντ Στιούαρτ).
Το Περιοδικό
Αρχικά κάτι λίγο περισσότερο από μια συλλογή εκκεντρικών σπουδαστικών εργασιών, το περιοδικό "Archigram" αποτέλεσε το σημείο εστίασης της ριζοσπαστικής αρχιτεκτονικής τόσο στην Βρετανία όσο και παγκοσμίως, εκδιδόμενο στο Λονδίνο σε 9 τεύχη μεταξύ 1961 και 1970. Στους Cook, Greene και Webb, οι οποίοι ήδη από τις σπουδές τους είχαν διαμορφώσει τη δική τους διακριτή αντίληψη του Μοντέρνου, αποδίδεται η γέννηση της ιδέας και του ονόματος του περιοδικού, του οποίου εξέδωσαν τα δύο πρώτα τεύχη, ενώ η ανεπίσημη κοινοπραξία των έξι μελών αναδύθηκε μέσα από την τρίτη έκδοση του περιοδικού (1963), οπότε και απέκτησαν το συλλογικό όνομα Archigram. Έκτοτε η έκδοση του περιοδικού αποτέλεσε συλλογική προσπάθεια των έξι μελών.
Με το όνομά του να αποτελεί ένα υβρίδιο ανάμεσα στην Αρχιτεκτονική και στο τηλεγράφημα (Archi-tecture, Tele-gram), κάθε τεύχος-μανιφέστο ήταν ουσιαστικά αφιερωμένο σε ευμετάβλητα υβρίδια τα οποία γονιμοποιούσαν την δομή με συστήματα επικοινωνίας. Τα τεύχη αυτά, είχαν τον χαρακτήρα περισσότερο ενός φυλλαδίου της "υπόγειας" καλλιτεχνικής σκηνής, παρά μιας περιοδικής αρχιτεκτονικής έκδοσης. Αντί για γυαλιστερό χαρτί, εκλεπτυσμένες φωτογραφίες και δημοσιογραφικού τύπου κάλυψη αρχιτεκτονικών γεγονότων, στο Archigram έβρισκε κανείς comic strips, αλλοπρόσαλλες γραμματοσειρές και σελιδοποίηση, ποιήματα, και κοφτές, σαν σε τηλεγράφημα, δηλώσεις. Το πρώτο τεύχος παράχθηκε το 1961 σε 300 μόλις αντίτυπα, αποτελώντας στην ουσία φύλλο διαμαρτυρίας:
Το πρώτο Archigram ήταν ένα ξέσπασμα ενάντια στις αηδίες που συνέβαιναν στο Λονδίνο, ενάντια στη στάση μιας συνεχιζόμενης Ευρωπαϊκής παράδοσης ευγενούς αλλά ψόφιας, ξεψυχισμένης αρχιτεκτονικής, η οποία είχε απορροφήσει την ταμπέλα του 'Μοντέρνου', έχοντας όμως προδώσει τις περισσότερες από τις φιλοσοφίες του αρχικού 'Μοντέρνου'. - Peter Cook, 1967
Το 'Archigram' επρόκειτο για ένα εκδοτικό εγχείρημα που αλίευε εικόνες και ιδέες από αλλού με σκοπό να δημιουργήσει το πλαίσιο για τις νέες προτάσεις που το ίδιο διακινούσε και οι οποίες έπειτα θα έβρισκαν το δρόμο για τις σελίδες άλλων επικρατέστερων περιοδικών στην Αγγλία και στο εξωτερικό. Οι Archigram έφερναν πειραματικές δουλειές του εξωτερικού στην προσοχή της Βρετανικής σκηνής και ταυτόχρονα οικειοποιούνταν τους αρχιτέκτονες εκτός Βρετανίας με τα έργα τεχνολογικής αιχμής του σύγχρονού τους Cedric Price (1934-2003), με τον Βρετανό αριστοτέχνη της αρχιτεκτονικής χρήσης πλαστικών και φουσκωτών κατασκευών Arthur Quarmby, καθώς και με τις δουλειές φοιτητών και αποφοίτων. Η έκδοση έχτιζε μια αίσθηση διεθνούς κοινότητας μεταξύ των αρχιτεκτόνων στους οποίους οι εικόνες των Archigram αντηχούσαν. Κυρίως διέδιδε ιδέες και τις οικειοποιούσε, είτε αυτές επρόκειτο να γίνουν αποδεκτές είτε όχι.
Το εγχείρημα τράβηξε την προσοχή της αρχιτεκτονικής κοινότητας μέσω της συμμιγούς χρήσης εικόνων, των μελετημένων ελευθεριών στο στήσιμο των τευχών, της ιδιαίτερης μεταχείρισης συνηθισμένων τυπογραφικών διαδικασιών και της στρατηγικής διασποράς των θεμάτων του. Το περιεχόμενο συνειδητά εξελίχθηκε, μέχρι το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1960, από την ένταση ανάμεσα στο ανθεκτικό και το παροδικό σε προτάσεις για δίκτυα μέγα-δομών, έπειτα στο δεύτερο μισό, σε προτάσεις για αυτοφερόμενα κελύφη και τελικά σε προτάσεις για την αποσύνθεση αρχιτεκτονικών αντικειμένων σε ένα τεχνολογικά υποκινούμενο τοπίο.
Μέσω της παραγωγής και της διασποράς της εικόνας, οι Archigram διατύπωσαν ένα αρχιτεκτονικό λεξιλόγιο και διαμόρφωσαν το οπτικό/αισθητικό παράδειγμα για όλα αυτά που πλέον είναι τα συνήθη εργαλεία στον τομέα της σχεδίασης.Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1960, το περιοδικό είχε πουλήσει αρκετές χιλιάδες αντίτυπα και είχε φιλοξενήσει στις σελίδες του δουλείες φιλόδοξων αρχιτεκτόνων της εποχής όπως του Nicholas Grimshaw, του Arata Isozaki, του Hans Hollein και του Frei Otto.
Αρχείο τευχών του Archigram Archival Project
Τεύχος 1, 1961 | Τεύχος 2, 1962  | Τεύχος 3, 1963  | Τεύχος 4, 1964 | Τεύχος 5 , 1964 | Τεύχος 6 , 1965 | Τεύχος 7 , 1966 | Τεύχος 8 , 1968 | Τεύχος 9 , 1970 | Τεύχος 9½ , 1974
Τα Έργα
=== 1964, Plug-In City, Peter Cook === Η Plug-In City ως συνολική πρόταση ήταν ο συνδυασμός μιας σειράς ιδεών που δουλεύτηκαν ανάμεσα στο 1962 και 1964. Επρόκειτο για μια σειρά προτάσεων για μια ελεγχόμενη από υπολογιστή πόλη, σχεδιασμένη για διαρκή μεταβολή. Στην ουσία μια γιγάντια σκαλωσιά, μια μεγα-δομή χωρίς κτίρια στην οποία αφαιρούμενες μονάδες-κυψέλες κατοίκησης μπορούσαν να προσαρτηθούν. Είναι δύσκολο να εντοπίσει κανείς ποια από τις φάσεις του Plug-In City αποτελεί το καθοριστικό έργο. Ανάμεσα στην περίοδο 1962-1966, διάφορα στοιχεία σχεδιάζονταν και έννοιες τροποποιούνταν ή επεκτείνονταν, έχοντας ως αποτέλεσμα μια αναπόφευκτη ασυνέπεια στα σχέδια.
Σε μια εποχή όπου το κρατικό μοντέλο παροχής κατοικίας κατέρρεε, το πρόβλημα της ανεργίας ήταν τεράστιο και η ιδιωτική επιχειρηματική οικονομία απαιτούσε την "κατοικία ως καταναλωτικό αγαθό", η Plug-In City έμοιαζε να είναι η μέση λύση ανάμεσα στην κατοικία του κρατικού και του ιδιωτικού τομέα, με κάψουλες επιλεγμένες από ιδιώτες να σκαρφαλώνουν σαν πεταλίδες πάνω στην κρατική υποδομή. Υπό αυτό το πρίσμα, αυτό το βυσματικό, αναλώσιμο, "ποπ" κέλυφος-σπίτι, ήταν για τους Archigram όχι απλά μια ευφάνταστη απόκλιση από το συνηθισμένο, αλλά η στεγαστική λύση για μια οικονομικά μεταμορφωμένη κοινωνία.
=== 1964, Walking City, Ron Herron ===
Το 1964, στο περιοδικό Archigram, ο Ron Herron πρότεινε την Walking City, μια πόλη συντιθεμένη από γιγάντιες αυτοδύναμες ρομποτικές δομές εξελιγμένης νοημοσύνης, οι οποίες θα μπορούσαν ελεύθερα να περιπλανώνται στις πόλεις του κόσμου. Η μορφή τους προήλθε από έναν συνδυασμό εντόμου και μηχανής και ήταν μια κυριολεκτική ερμηνεία της θεώρησης του Le Corbusier για "το σπίτι ως μια μηχανή για να ζεις". Οι οντότητες αυτές ήταν μεν αυτόνομες, αλλά παρασιτικής φύσεως, ώστε να μπορούν να προσαρτώνται σε σταθμούς προκειμένου να ανταλλάξουν ενοίκους ή να ανανεώσουν τους πόρους τους. Διάφορες Walking Cities θα μπορούσαν να διασυνδεθούν μεταξύ τους, παράγοντας "κινούμενες μητροπόλεις" όταν χρειαζόταν, και έπειτα να σκορπιστούν ξανά όταν δεν υπήρχε πια ανάγκη για την συνδυαστική τους δύναμη. Ξεχωριστά κτίρια θα μπορούσαν επίσης να κινούνται οπουδήποτε ο ιδιοκτήτης τους επιθυμούσε ή οι ανάγκες επέβαλαν. Ο πολίτης, μετατρέπεται σε έναν εξυπηρετούμενο νομάδα, κάτι όχι και τόσο διαφορετικό από ότι συμβαίνει με τα σημερινά αυτοκίνητα πολυτελείας. Η πρόταση αυτή τοποθετούνταν σε ένα μελλοντικό σκηνικό ενός κατεστραμμένου και ανθυγιεινού κόσμου στον απόηχο ενός πυρηνικού πολέμου.
=== 1964, Capsules, Warren Chalk === Ένας πύργος από προσθαφαιρούμενα σπίτια-κάψουλες σχεδιάστηκε από τον Warren Chalk το 1964. Εμπνευσμένες από τις διαστημικές κάψουλες, οι προκατασκευασμένες αυτές μονάδες κατοικίες θα προσαρτώνταν σε ένα κεντρικό στέλεχος το οποίο θα παρείχε στατική υποστήριξη, κατακόρυφη κυκλοφορία και υπηρεσίες. Οι μονάδες-κάψουλες κατοικίας θα αντικαθιστούνταν μέσω ενός γερανού στην κορυφή, καθώς θα εξελίσσονταν καινούρια μοντέλα.
=== 1966, Cushicle, Michael Webb === Το Cushicle είναι μια εφεύρεση που επιτρέπει στον χρήστη να κουβαλήσει ένα πλήρες περιβάλλον στην πλάτη του. Έχει τη δυνατότητα να φουσκώνει, αυξάνοντας τον όγκο του, όταν χρειάζεται. Είναι μια πλήρης νομαδική μονάδα. Επιτρέπει σε έναν εξερευνητή ή περιπατητή να έχει υψηλά επίπεδα άνεσης με ελάχιστο κόπο. Μπορεί να κουβαλήσει φαγητό, νερό, ραδιόφωνο, μικρή τηλεόραση και συσκευή θέρμανσης. Η αυτόνομη αυτή μονάδα θα μπορούσε να αναπτυχθεί ώστε να αποτελέσει μέρος ενός ευρέως διαδεδομένου συστήματος ατομικών κελυφών.
=== 1968, Instant City === Υποθετικό ερευνητικό έργο το οποίο εξερευνούσε δυνατότητες εμφύσησης της μητροπολιτικής δυναμικής σε άλλες περιοχές μέσω προσωρινών εκδηλώσεων, δομών, κινητών εγκαταστάσεων και τεχνολογίας πληροφοριών.Η ομάδα πρότεινε τη φόρτωση μιας πλήρους γκάμας πόρων αναψυχής και εκπαίδευσης μιας μητρόπολης στην αιωρούμενη, μέσω γιγάντιων μπαλονιών, 'Instant City', η οποία θα πέταγε από μέρος σε μέρος και θα προσγειωνόταν προσωρινά σε μικρές κοινωνίες ώστε να προσφέρει στους κατοίκους τους την ευκαιρία να απολαύσουν τον παλμό της ζωής στην πόλη.
Άλλα Σημαντικά Έργα
1961, Spray Plastic House, David Greene
1962, The Sin Centre, Michael Webb (διπλωματική εργασία)
1966, Living Pod, David Greene
1966, Blow-Out Village, Peter Cook
1966, Suitaloon, Michael Webb
1964-1966, Auto Environment
1967, 1990 House
1967, Control and Choice
1968, Ideas Circus
1969, Batiment Public in Monte Carlo
1970, Bornmouth Steps
1970, Addhox, Peter Cook
1972, Urban Mark: The City as a Responsive Environment
1973, Landscape Projects
1974, Suburban Sets
Πλήρης λίστα έργων και εικόνων στο Archigram Archival Project.
Τα Σχέδια
Η αρχιτεκτονική παραγωγή των Archigram έλαβε χώρα κυρίως στο χαρτί και όχι στο έδαφος. Αντιλήφθηκαν ότι η μοντέρνα αρχιτεκτονική μπορούσε να παραχθεί τόσο στα εργοτάξια, όσο και μέσω περιοδικών, εκθέσεων και προτάσεων σε αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς. Στην εποχή του έγχρωμου φωτογραφικού φίλμ, των απευθείας πωλήσεων, των έγχρωμων περιοδικών, της τηλεόρασης, η εικόνα αποτελούσε για αυτούς το κυρίαρχο μέσο για μια παγκόσμια επικοινωνία. Οι αρχιτεκτονικές τους εικόνες, τοποθετούνται ανάμεσα στις πιο αξιοσημείωτες και αξιομνημόνευτες όχι μόνο της δεκαετίας του 1960, αλλά και όλων των εποχών. Ο ιστορικός και κριτικός της αρχιτεκτονικής Reyner Banham, απέδωσε περισσότερο "καλλιτεχνικό ταλέντο" στους Archigram, απ' ό,τι σε οποιοδήποτε άλλο αρχιτεκτονικό σώμα από την εποχή των βασιλικών έργων του Κρίστοφερ Ρεν.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική
1415
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1415 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Τηλεμεταφορά
Με τον όρο τηλεμεταφορά εννοούμε τη διαδικασία της μεταφοράς, σχεδόν ακαριαίας, από έναν χώρο σε ένα άλλο, χωρίς τη χρήση συμβατικών μέσων.
Ο πρώτος που επινόησε αυτόν τον όρο ήταν ο συγγραφέας Charles Fort ο οποίος χρησιμοποίησε τον αγγλικό όρο teleportation ( πρόθεμα "tele-" από την ελληνική ρίζα "Τηλε-" = μακριά και τις τελευταίες συλλαβές του "transportation", δηλαδή μεταφορά).
Επιστημονική Φαντασία
Η πρώτη αναφορά για ένα σύστημα τηλεμεταφοράς σε ένα διήγημα επιστημονικής φαντασίας πραγματοποιήθηκε στο έργο The Man Without a Body (1877) του David Page Mitchell, στο οποίο ένας επιστήμονας ανακαλύπτει μια μέθοδο για την αποδόμηση των ατόμων ενός γάτου και αντίστοιχη μεταφορά τους μέσω τηλεγράφου. Η ιδέα θα ξαναχρησιμοποιηθεί από τους συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας του 20ου αιώνα (από τα πιο επιφανή, το διήγημα The Fly του George Langelaan από το οποίο θα γυριστούν οι δύο ταινίες Το πείραμα του δόκτορα K και Η Μύγα), αγγίζοντας παγκόσμια διάδοση χάρη στην επιτυχία της τηλεοπτικής σειράς Star Trek και από τις κινηματογραφικές παραγωγές που ακολούθησαν.
Οι τρόποι που χρησιμοποίησαν οι συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας μπορούν να διακριθούν σε δύο τύπους :
Κατηγορία:Επιστημονική φαντασία
Μικρόμετρο (αποσαφήνιση)
Η λέξη μικρόμετρο μπορεί να αναφέρεται σε:
Το ανοίκειο
Το ανοίκειο (Das Unheimliche) είναι τίτλος δοκιμίου του θεμελιωτή της ψυχανάλυσης Σίγκμουντ Φρόιντ, το οποίο δημοσιεύτηκε το 1919, ελάχιστα πριν από το γνωστότερο και εκτενέστερο σύγγραμμα του συγγραφέα Πέρα από την αρχή της ηδονής.
Το ανοίκειο ασχολείται, από τη σκοπιά της αισθητικής, με την πρόκληση του ανοίκειου (γερμ.: unheimlich) συναισθήματος στη λογοτεχνία, αλλά και στην πραγματική ζωή, με τον Φρόιντ να επιχειρεί να δώσει μία ψυχαναλυτική ερμηνεία στο φαινόμενο. Ο συγγραφέας ορίζει το ανοίκειο ως ταυτόχρονα αλλόκοτο, απόκοσμο, δυσοίωνο (με την έννοια του στοιχείου το οποίο προκαλεί την αίσθηση ότι επίκειται κάτι κακό), φρικτό και τρομακτικό.
Περιεχόμενο
Η μελέτη αρχίζει με μία γλωσσική ανάλυση της γερμανικής λέξης unheimlich, τονίζοντας ότι είναι μεν το αντίθετο του heimlich (οικείος, γνώριμος, φιλικός), αλλά και ότι η τελευταία λέξη έχει επιπροσθέτως την εναλλακτική σημασία του μύχιου, του μυστικού, του κρυμμένου. Το unheimlich αντιπαρατίθεται μεν με την πρώτη ερμηνεία του heimlich, με τη δεύτερη δε όχι μόνο δεν αντιτίθεται μα την ενισχύει κιόλας. Ο Φρόιντ παραθέτει αποσπάσματα χρήσης των δύο λέξεων από λεξικά, τονίζει ότι στις περισσότερες άλλες γλώσσες η λέξη δεν μπορεί να μεταφραστεί μονολεκτικά με πλήρη ακρίβεια, ενώ επισημαίνει και μία κρίσιμη λεξικογραφική επεξήγηση: unheimlich είναι εκείνο το οποίο έρχεται στην επιφάνεια, ενώ όφειλε να παραμείνει κρυφό.
Στη συνέχεια, ο συγγραφέας παραθέτει μία σύνοψη της προγενέστερης μελέτης επί του ανοίκειου συναισθήματος στη λογοτεχνία, από τον Ερνστ Γιεντς το 1906. Σύμφωνα με τον Γιεντς, αιτία πρόκλησης του ανοίκειου συναισθήματος είναι η αβεβαιότητα στο επίπεδο της λογικής, δίνοντας ως παράδειγμα το διήγημα του Ερνστ Χόφμαν Ο Κακός με την Άμμο (Der Sandmann), από τα Παραμύθια του Χόφμαν. Εκεί παρουσιάζεται μία αληθοφανής κούκλα ονόματι Ολυμπία την οποία ο πρωταγωνιστικός χαρακτήρας (και, μαζί του, ο αναγνώστης) αδυνατεί για κάποιο διάστημα να ξεχωρίσει από ζωντανή γυναίκα. Το τέχνασμα της λογικής αβεβαιότητας, ενορχηστρωμένο έτσι ώστε να παραμένει όχι στο επίκεντρο αλλά στην περιφέρεια της προσοχής του αναγνώστη, ώστε να μην εξαναγκαστεί ο τελευταίος να διερευνήσει το ζήτημα ενεργά και λογικά, είναι κατά τον Γιεντς η κύρια πηγή του ανοίκειου.
Ο Φρόιντ, αντιθέτως, υποστηρίζει ότι κύρια αιτία πρόκλησης ανοίκειου συναισθήματος στο εν λόγω διήγημα είναι ο Κακός με την Άμμο, ένας φανταστικός δαιμονικός χαρακτήρας τον οποίον ο πρωταγωνιστής είχε συσχετίσει όταν ήταν μικρός με τον θάνατο του πατέρα του. Ο Κακός με την Άμμο υποτίθεται πως πετά άμμο στα μάτια των παιδιών για να τα αποσπάσει από τις κόγχες τους και να τα κλέψει. Κατά τον συγγραφέα, η βασική πηγή του ανοίκειου στο έργο του Χόφμαν είναι η αιωρούμενη απειλή της κλοπής των ματιών, η οποία λειτουργεί ως υποκατάστατο του άγχους ευνουχισμού που παρατηρείται στο οιδιπόδειο σύμπλεγμα. Έτσι, ο Φρόιντ εισάγει μία ψυχαναλυτική ερμηνεία του ανοίκειου, κατά την οποία η υπόμνηση απωθημένων παιδικών φοβιών, όπως το άγχος ευνουχισμού, φέρνει στην επιφάνεια το εν λόγω συναίσθημα. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, αυτό είναι ένα μόνο παράδειγμα του ψυχαναγκασμού επανάληψης ο οποίος κρύβεται στην πηγή του ανοίκειου, προκαλώντας το τελευταίο όταν το υποκείμενο βιώνει ακούσια επαναλήψεις του ίδιου πράγματος («αιώνια επιστροφή του ομοίου»).
Στη συνέχεια, ο Φρόιντ περιγράφει τη λογική σύγχυση μεταξύ ζώντων και άβιων πλασμάτων, την οποία ο Γιεντς είχε θεωρήσει κύρια αιτία του ανοίκειου, ως απλώς ένα εναλλακτικό παράδειγμα υπενθύμισης απωθημένων παιδικών ψυχικών διεργασιών. Με το ίδιο σκεπτικό, εισάγει στη συζήτηση και το μοτίβο του σωσία, όπως το είχε αναλύσει ο Όττο Ρανκ, ως επίσης ένα δείγμα παιδικής ψυχικής λειτουργίας και, επομένως, βασική τεχνική πρόκλησης ανοίκειου συναισθήματος λόγω του ψυχαναγκασμού επανάληψης. Κατά τον Ρανκ, ο σωσίας είναι ένας «φιλικός» μηχανισμός ψυχικής άμυνας απέναντι στην επαπειλούμενη φθορά του θανάτου κατά τα πρώτα στάδια ανάπτυξης του εγώ, ο οποίος σε μεταγενέστερα στάδια (στον ενήλικο ψυχικό βίο) αποκτά ένα τελείως διαφορετικό νόημα, καθώς προβάλλονται σ' αυτόν τα περιεχόμενα της νόησης που απορρίπτονται από τον μηχανισμό ψυχικής αυτολογοκρισίας του εγώ (π.χ., τα παραπροϊόντα της απώθησης στο ασυνείδητο). Έτσι, από θετικά φορτισμένο μοτίβο κατά την παιδική ηλικία, ο σωσίας μετατρέπεται σε ανοίκειο προάγγελο θανάτου. Τέλος, σαν ένα ακόμα παράδειγμα υπόμνησης παιδικών ψυχικών διεργασιών και, επομένως, πρόκλησης του ανοίκειου συναισθήματος, ο συγγραφέας παραθέτει περιπτώσεις ανάδειξης μιας υποτιθέμενης παντοδυναμίας της σκέψης σε σχέση με τον υλικό κόσμο, ένα μοτίβο το οποίο είναι ισχυρό κατά την παιδική ηλικία και ανιχνεύεται στη ρίζα τόσο της μαγείας όσο και του ανιμισμού.
Στο σημείο αυτό, ο Φρόιντ συσχετίζει τη γλωσσική με την ψυχολογική ερμηνεία του ανοίκειου, αποφαινόμενος ότι ο όρος αφορά ένα αγχογόνο στοιχείο του ψυχικού βίου το οποίο είχε παλαιότερα απωθηθεί στο ασυνείδητο και αποξενωθεί από το εγώ, αλλά τώρα επανέρχεται ακούσια στην επιφάνεια: δεν είναι ούτε οικείο μα ούτε και παντελώς ξένο, είναι ανοίκειο. Ο συγγραφέας προχωρά παραθέτοντας πρόσθετα παραδείγματα για να στηρίξει τη θέση του, τα περισσότερα από τα οποία τα ανάγει σε ήδη αναλυμμένα μοτίβα που προξενούν την αίσθηση του ανοίκειου, όπως η παντοδυναμία της σκέψης (π.χ., εκφραζόμενη μέσω μαγικών δυνάμεων, ή μέσω της κατάλυσης του ορίου μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας, όταν κάτι θεωρούμενο μέχρι πρότινος ως φανταστικό παρουσιάζεται χωρίς επεξηγήσεις ως πραγματικό), η λογική σύγχυση μεταξύ ζώντων και άβιων πλασμάτων (π.χ., λόγω μίας επιληπτικής κρίσης) και το άγχος ευνουχισμού (π.χ., διά της περιγραφής αποκομμένων σωματικών μελών με αυτόνομη δραστηριότητα). Ακόμα, ο Φρόιντ παραθέτει δύο νέα στοιχεία τα οποία προκαλούν ανοίκειο συναίσθημα λόγω υπενθύμισης παιδικών ψυχικών διεργασιών: το μοτίβο της ταφής λόγω νεκροφάνειας, το οποίο κατά τον συγγραφέα παραπέμπει στη φαντασίωση της ενδομήτριας ζωής, και ό,τι σχετίζεται με τον θάνατο και την επάνοδο των νεκρών, δηλαδή ψυχικά στοιχεία τα οποία η ορθολογικότητα της ενήλικης ζωής έχει απωθήσει.
Στη συνέχεια ο συγγραφέας διαχωρίζει τις περιστάσεις όπου προκαλείται το ανοίκειο συναίσθημα, τις οποίες έχει ήδη περιγράψει, σε δύο κατηγορίες: αυτές όπου το ανοίκειο πηγάζει από παλαιές, ανορθολογικές πεποιθήσεις τις οποίες το άτομο έχει υπερβεί αλλά φαίνεται να επιβεβαιώνονται τελικά από τα γεγονότα (π.χ., η παντοδυναμία της σκέψης ή η επάνοδος των νεκρών) και αυτές όπου το ανοίκειο πηγάζει από ερεθίσματα τα οποία ανακαλούν απωθημένα παιδικά συμπλέγματα (π.χ., το άγχος ευνουχισμού). Σύμφωνα με τον Φρόιντ, η πρώτη κατηγορία επιφέρει πράγματι ένα ανοίκειο συναίσθημα μόνο στην πραγματική ζωή, υπό την προϋπόθεση ότι το υποκείμενο διατηρεί κάποια αμφιβολία για τις ορθολογικές πεποιθήσεις του και επομένως αυτές είναι εύθραυστες, ή σε φανταστικές εξιστορήσεις όπου ο αφηγηματικός κόσμος φαίνεται να συμπίπτει με τον πραγματικό. Γι' αυτό τα παραμύθια, όπου ο κόσμος της αφήγησης διακρίνεται εξ αρχής από τον πραγματικό και το φανταστικό στοιχείο δηλώνει από την πρώτη στιγμή την παρουσία του, δεν επιφέρουν σχεδόν ποτέ την αίσθηση του ανοίκειου. Από την άλλη, οι πηγές του ανοίκειου του δεύτερου τύπου, τα ερεθίσματα τα οποία φέρνουν στην επιφάνεια απωθημένα παιδικά συμπλέγματα, έχουν τη δυνατότητα να προκαλέσουν ανοίκεια συναισθήματα τόσο στη βιωμένη εκδοχή τους, στην πραγματική ζωή, όσο και μέσω μυθοπλαστικών αφηγήσεων.
Πηγές
Ανοίκειο Ανοίκειο Ανοίκειο
Νεμπιάν
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Νεμπιαναί (γαλλικά: Nébianais).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
For He's a Jolly Good Fellow
Το "For He's A Jolly Good Fellow" είναι ένα τραγούδι το οποίο τραγουδιέται στις Αγγλοσαξονικές χώρες για να δοθούν τα συγχαρητήρια σε ένα πρόσωπο σε ένα σημαντικό γεγονός, όπως μια συνταξιοδότηση, μια προαγωγή, γενέθλια, μια γέννηση ενός παιδιού, η την νίκη σε ένα γεγονός αθλητικού πρωταθλήματος. Η μελωδία προέρχεται από αυτήν του Γαλλικού τραγουδιού "Marlbrough s'en va-t-en guerre." Το παραδοσιακό παιδικό τραγούδι, The Bear Went Over the Mountain τραγουδιέται στην ίδια μελωδία.
Σύμφωνα με το Guinness Book of World Records, το "For He's a Jolly Good Fellow" είναι το δεύτερο πιο δημοφιλές τραγούδι στην Αγγλική γλώσσα, ακολουθώντας το "Happy Birthday to You" και ακολουθούμενο από το "Auld Lang Syne." Χρησιμοποιείται συχνά στην θέση του "Happy Birthday to You" σε ταινίες και στην τηλεόραση για την αποφυγή πιθανών προβλημάτων πνευματικών δικαιωμάτων.
Ιστορία
Η μελωδία αρχικά συντέθηκε τη νύχτα μετά τη Μάχη του Μαλπλακέ το 1709.
Στίχοι
Όπως πολλά τραγούδια που χρησιμοποιούν αντωνυμίες φυλετικά συγκεκριμένες, το τραγούδι μπορεί να μετατραπεί για να συμφωνεί με το φύλο του προτιθέμενου αποδέκτη, με το "he" να αντικαθίσταται από το "she."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
'''
Κατηγορία:Παιδικά τραγούδια
Necro
Ο Ρον Μπράουνσταιν (Ron Raphael Braunstein), πιο γνωστός και ως Necro, είναι ανεξάρτητος death rap, hardcore hip hop MC από το Μπρούκλιν στη Νέα Υόρκη, γνωστός στη χιπ χοπ κοινότητα για τους εξαιρετικά περιγραφικούς του στίχους. Εφηύρε τον όρο death rap προκειμένου να περιγράψει το σκληροπυρηνικό, βίαιο χιπ χοπ του και για να ξεχωρίσει από τα άλλα είδη μουσικής που προβάλλονταν από τα μέσα ενημέρωσης. Είναι επίσης ο αδερφός του ράπερ Ill Bill.
Πρόσφατα Γεγονότα
Μετά από οχτώ χρόνια στην δική του ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρία Psycho+Logical-Records, ο Necro υπέγραψε συμφωνία με την Αυστρο-Αμερικάνικη ανεξάρτητη εταιρία διανομής Koch Records, μέσα από την οποία κυκλοφόρησε τον πέμπτο δίσκο του, Death Rap, στις 11 Σεπτεμβρίου, 2007. Τόσο ο Necro όσο και η Koch ελπίζουν ότι αυτή η συμφωνία θα βοηθήσει την εταιρία και τη διανομή εναλλακτικής χιπ χοπ μουσικής στη μουσική βιομηχανία γενικότερα, καθώς και ότι θα κάνει γνωστότερο το όνομα του Necro.
Αναφορές
Necro
Αθλητικά γεγονότα του 2010/Οκτώβριος
Παρατίθενται σημαντικά αθλητικά γεγονότα που συνέβησαν στον κόσμο τον μήνα Οκτώβριο του 2010. Ακολουθούνται από συνδέσμους προς τις πηγές μέσω των οποίων μεταδόθηκαν.
Έρημος της Ιουδαίας
Γεωγραφία
Η έρημος της Ιουδαίας εκτείνεται από το βορειοανατολικό Νεγκέβ στα ανατολικά του Μπέιτ Ελ και χαρακτηρίζεται από φυσικές αναβαθμίδες με βάραθρα. Καταλήγει σε έναν απότομο κρημνό που πίπτει προς τη Νεκρά Θάλασσα και την κοιλάδα του Ιορδάνη. Αρκετά ουάντι διασχίζουν την έρημο της Ιουδαίας από τα βορειοανατολικά προς τα νοτιοανατολικά και έχει πολλές χαράδρες, οι περισσότερες από αυτές βαθιές, από 366 μέτρα στα δυτικά έως 183 μέτρα στα ανατολικά. Η έρημος της Ιουδαίας είναι μια περιοχή με ιδιαίτερη μορφολογική δομή κατά μήκος ανατολικά των Ιουδαϊκών Ορέων.
Μερικές φορές είναι γνωστή ως יְשִׁימוֹן Γεσιμόν, που σημαίνει έρημος ή αγριότοπος, ή ακόμα Ερημότοπος του Ιούδα ή Ερημιά της Ιουδαίας, μεταξύ άλλων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία του Ισραήλ Κατηγορία:Γεωγραφία της Παλαιστίνης Κατηγορία:Ιουδαία
Ντάγκλας ΜακΓκρέγκορ
Ο Ντάγκλας ΜακΓκρέγκορ (Douglas McGregor, 1906 – 1 Οκτωβρίου 1964) στην προσπάθεια του να διαχωρίσει την απαισιόδοξη Θεωρία Χ για τους εργαζομένους από την αισιόδοξη Θεωρία Υ, επηρέασε σημαντικά τη θεωρία και την πρακτική του μάνατζμεντ. Η θεωρία Υ εισήγαγε μια ανθρωπιστική προσέγγιση που οδήγησε στην εισαγωγή σχεδιασμών εργασίας που κέντριζαν το ενδιαφέρον των εργαζομένων, προήγαγαν την ανάπτυξη του ατόμου, βελτίωναν την αποδοτικότητα της εργασίας και διευκόλυναν την παραγωγικότητα.
Το έργο του
Ο Ντάγκλας ΜακΓκρέγκορ παρατήρησε ότι οι διαφορές μεταξύ της κλασσικής και της προσέγγισης συμπεριφοράς στην κατανόηση των ενεργειών του εργαζόμενου δεν οφειλόταν μόνο στη διαφορετική έμφαση που έδινε καθεμία στην εργασία ή τον εργαζόμενο, αλλά και σε μια μεγάλη διαφορά στον τρόπο θεώρησης του ίδιου του εργαζόμενου. Ο Φρέντερικ Ουίνσλοου Τέιλορ και οι συνάδελφοί του, δίνοντας μεγάλο βάρος στην εργασία και υιοθετώντας μια απαισιόδοξη και κάπως παραδοσιακή άποψη για τους εργαζόμενους, υποστήριζαν ότι οι μάνατζερ δε χρειαζόταν παρά να χειρίζεται τις εργασιακές συνθήκες και να χρησιμοποιεί αποτελεσματικά τις αμοιβές και τις τιμωρίες ώστε να καλλιεργεί την παραγωγικότητα των εργαζομένων. Ο Έλτον Μάγιο και οι συνάδελφοί του, δίνοντας έμφαση στους κοινωνικούς και ψυχολογικούς παράγοντες του εργαζόμενου, ήταν πολύ πιο αισιόδοξοι για το χαρακτήρα του εργαζόμενου. Ο ΜακΓκρέγκορ χαρακτήρισε καθεμιά από αυτές τις φιλοσοφικές απόψεις για τον εργαζόμενο και ονόμασε Θεωρία Χ τη θεωρία του Φρέντερικ Ουίνσλοου Τέιλορ και θεωρία Υ τη θεωρία του Έλτον Μάγιο. Ο παρακάτω πίνακας αποτελεί μια περίληψη των χαρακτηρισμών του ΜακΓκρέγκορ για τη θεωρία Χ και τη Θεωρία Υ.
Οι περίφημοι χαρακτηρισμοί του ΜακΓκρέγκορ για τις διαφορετικές φιλοσοφικές απόψεις για τον χαρακτήρα του εργαζόμενου συνέβαλλαν κατά πολύ στην εκλαΐκευση των πορισμάτων όσων ασχολούνται θεωρητικά και πρακτικά με τις ανθρώπινες σχέσεις. Η θεωρία Υ, θεμελιωμένη σε μια αισιόδοξη άποψη για το χαρακτήρα του εργαζόμενου, υποστήριξε ότι τα στελέχη πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τους τη ψυχολογική πλευρά και να κάνουν τα εξής:
Ο ΜακΓκρέγκορ συγκέντρωσε τις παρατηρήσεις του στο βιβλίο "The Human Side of Enterprise" («Η ανθρώπινη πλευρά της επιχείρησης», 1960). Αυτό το βιβλίο είχε σημαντική απήχηση στους Αμερικανούς μάνατζερ.
Σύγκριση με Mayo
Ο Έλτον Μάγιο μελέτησε σε μια επιχείρηση και παρουσίασε τις παρατηρήσεις του από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα εμπεριστατωμένου πειραματισμού αλλά σε σχετικά περιορισμένο εύρος· Αντίθετα, ο ΜακΓκρέγκορ εμπλούτισε τα συμπεράσματα του σε μια ευρεία κοινωνιολογική χροιά. Δεν πρότεινε συγκεκριμένους τρόπους για τους μάνατζερ, αλλά υπέδειξε την ανάγκη επαναπροσανατολισμού της φιλοσοφίας του μάνατζμεντ όσον αφορά την αντιμετώπιση των εργαζομένων και το σχεδιασμό της εργασίας του.
Νεφιές
Το Νεφιές (γαλλικά: Neffiès, οξιτανικά: Nefiès) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Νεφιεσουά (γαλλικά: Neffiessois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Super Cup ΠΟΑΣΠ
Το Super Cup αποτελεί το τρίτο πιο σημαντικό τρόπαιο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Σωματείων Πάφου (ΠΟΑΣΠ). Η κατάκτηση του Super Cup διεκδικείται σε ένα μονό αγώνα, ο οποίος σηματοδοτεί την έναρξη της καινούριας ποδοσφαιρικής περιόδου. Στον αγώνα αυτό αναμετρούνται ο πρωταθλητής και ο κυπελλούχος (ή ο φιναλίστ του κυπέλλου σε περίπτωση που κάποια ομάδα έχει κατακτήσει πρωτάθλημα και κύπελλο) της προηγούμενης περιόδου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αγροτικών Σωματείων Πάφου
Άλιενς: Η Επιστροφή
Το Άλιενς: Η Επιστροφή (αγγλικά: Aliens) είναι αμερικανική κινηματογραφική ταινία περιπέτειας τρόμου και επιστημονικής φαντασίας του 1986, σε σκηνοθεσία και σενάριο Τζέιμς Κάμερον. Πρωταγωνιστούν οι Σιγκούρνι Γουίβερ, Κάρι Χεν, Μάικλ Μπιν, Λανς Χένρικσεν, Γουίλιαμ Χόουπ, Πολ Ράιζερ και Μπιλ Πάξτον. Αποτελεί συνέχεια της ταινίας Άλιεν: Ο Επιβάτης του Διαστήματος του 1979 και ακολουθεί την Έλεν Ρίπλεϊ καθώς επιστρέφει στον πλανήτη όπου το πλήρωμά της ήρθε αντιμέτωπο με το εχθρικό εξωγήινο πλάσμα.
Ο τόνος του Άλιενς ήταν περισσότερο δράσης και περιπέτειας σε αντίθεση με τα έντονα στοιχεία τρόμου της πρώτης ταινίας. Μετά την επιτυχία της ταινίας Ο Εξολοθρευτής (1984), η 20th Century Fox έδωσε το πράσινο φως για το Άλιενς, με προϋπολογισμό 18 εκατομμυρίων δολαρίων.
Η ταινία αποδείχτηκε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, αποφέροντας 85,1 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό box office και 131 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Έλαβε επτά υποψηφιότητες για Όσκαρ, συμπεριλαμβανομένου και Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της Γουίβερ, κερδίζοντας δύο στις κατηγορίες Μοντάζ Ηχητικών Εφέ και Οπτικά Εφέ.
Πλοκή
Η Έλεν Ρίπλεϊ, η μοναδική που επέζησε από το πλήρωμα του Νοστρόμο, ξυπνά μετά από 57 χρόνια κρυογενετικού ύπνου, όταν μια ομάδα διάσωσης θα τη σώσει. Το καλωσόρισμα που δέχεται από τους ανθρώπους της "Εταιρίας" δεν είναι καθόλου θερμό καθώς δεν πιστεύουν την ύπαρξη εξωγήινων. Αδυνατώντας να τους πείσει, ανακαλύπτει ότι ο πλανήτης στον οποίο αντιμετώπισε τα εξωγήινα τέρατα, τώρα αποικείται. Όλα όμως θα αλλάξουν όταν η επικοινωνία με τους αποίκους του μακρινού πλανήτη θα διακοπεί. Τότε η εταιρία ζητά από τη Ρίπλεϊ να επιστρέψει στον πλανήτη LV-426 και να ερευνήσει την κατάσταση. Μαζί της θα έχει και μια ομάδα επίλεκτων πεζοναυτών. Για να απαλλαγεί από τους συνεχόμενους εφιάλτες της με το εξωγήινο τέρας, η Ρίπλεϊ δέχεται την αποστολή και προετοιμάζεται για μια τελική μάχη με τα τέρατα.
Πρώτα στάδια
Ενώ ολοκλήρωνε την ταινία Ο Εξολοθρευτής το 1983, ο Τζέιμς Κάμερον συζήτησε την πιθανότητα να ασχοληθεί με μια συνέχεια του Άλιεν: Ο Επιβάτης του Διαστήματος με παραγωγό τον Ντέιβιντ Γκίλερ. Λάτρης της πρώτης ταινίας, ο Κάμερον ενδιαφερόταν να δημιουργήσει μια συνέχεια και μέσα σε τέσσερις μέρες έγραψε ένα 45σέλιδο προσχέδιο, αν και διοικητικές αλλαγές στη 20th Century Fox οδήγησαν την ταινία στο ράφι καθώς θεωρούσαν ότι το Άλιεν δεν έβγαλε αρκετά κέρδη ώστε να εγγυηθεί μία συνέχεια. Εξαιτίας καθυστέρησης των γυρισμάτων του Εξολοθρευτή, ο Κάμερον μπόρεσε να γράψει το σενάριο του Άλιενς. Η Fox εντυπωσιάστηκε με τον αποτέλεσμα και είπε στον Κάμερον ότι αν Ο Εξολοθρευτής αποδειχτεί επιτυχημένος, θα μπορούσε να σκηνοθετήσει το Άλιενς.