cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιός ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας
Γενετική ποικιλλομορφία
ΔΙΑΓΝΩΣΗ Πολλοί οροθετικοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν ότι έχουν μολυνθεί με τον ιό. [90] Για παράδειγμα, το 2001 είχαν ελεγχθεί λιγότερο από το 1% του σεξουαλικά ενεργού αστικού πληθυσμού στην Αφρική, και το ποσοστό αυτό είναι ακόμη χαμηλότερο σε αγροτικούς πληθυσμούς. [ 90] Επιπλέον, το 2001 μόνο το 0,5% των εγκύων γυναικών που συμμετείχαν σε αστικές δομές υγείας και είχαν συμβουλές, έκαναν τεστ ή λήφθηκαν τα αποτελέσματα του ελέγχου τους. [90] Και πάλι, το ποσοστό αυτό είναι ακόμη χαμηλότερο σε αγροτικές εγκαταστάσεις υγείας. [90] .Επειδή οι δωρητές μπορεί να αγνοούν τη μόλυνσή τους ,οι δότες αίματος και τα προϊόντα του αίματος που χρησιμοποιούνται στην ιατρική και την ιατρική έρευνα ελέγχονται τακτικά για τον ιό HIV. [91] HIV-1 είναι αρχικά δοκιμασμένο-τεσταρισμένο με ένζυμο-συνδεδεμένη ανοσορροφητική δοκιμασία (ELISA) για την ανίχνευση αντισωμάτων του ιού HIV-1. Τα δείγματα με ένα μη αντιδραστικό αποτέλεσμα από την αρχική εξέταση ELISA ειναι HIV- αρνητικό, εκτός εάν έχει συμβεί νέα έκθεση σε ένα μολυσμένο σύντροφο ή συνεργάτη της άγνωστης κατάστασης HIV. Τα δείγματα με ένα θετικό αποτέλεσμα ELISA επανελέγχονται εις διπλούν. [92] Αν το αποτέλεσμα είτε απο διπλές αναλύσεις, είναι αντιδραστικό, το δείγμα αναφέρεται ως κατ 'επανάληψη αντιδρών και υποβάλλεται σε δοκιμές επιβεβαίωσης με μια πιο ειδική συμπληρωματική εξέταση (π.χ., ανάλυση κατά Western ή, λιγότερο συχνά, μία δοκιμασία ανοσοφθορισμού (IFA)). Μόνο δείγματα που είναι αντιδραστικά με επανειλημμένα ELISA και θετικά με IFA ή αντιδραστικά με στύπωμα Western θεωρούνται HIV-θετικά και ενδεικτικά της μόλυνσης HIV. Δείγματα που έχουν επανειλημμένα ELISA αντιδραστικά παρέχουν περιστασιακά ένα απροσδιόριστο Western blot αποτέλεσμα, το οποίο μπορεί να είναι είτε ένα ατελής απόκριση αντισώματος προς HIV σε ένα μολυσμένο άτομο ή μη ειδικές αντιδράσεις σε μη μολυσμένα άτομα. [93]
ΚΥΚΛΙΚΟ ΔΙΑΓΡΑΜΜΑ Θάνατοι HIV το 2014. [94] Νιγηρία (15.76%)  Νότια Αφρική (12,51%)  Ινδία (11,50%)  Τανζανία (4.169%)  Μοζαμβίκη (4.061%)  Ζιμπάμπουε (3,49%)  Καμερούν (3,09%)  Ινδονησία (3,04%)  Κένυα (2,98%)  Ουγκάντα (2,97%)  Μαλάουι (2,94%), Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (2,17%)  Αιθιοπία (2,11%)  Άλλο (29,21%)
Αν και η IFA μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να επιβεβαιωθεί η μόλυνση σε αυτές τις διφορούμενες περιπτώσεις, αυτή η δοκιμασία δεν χρησιμοποιείται ευρέως. Σε γενικές γραμμές, ένα δεύτερο δείγμα θα πρέπει να συλλεχθεί σε περισσότερο από ένα μήνα αργότερα και να επανεξεταστούν τα άτομα με απροσδιόριστα αποτελέσματα κηλίδος Western. Αν και πολύ λιγότερο συχνά διαθέσιμες, δοκιμές νουκλεϊκού οξέος (π.χ., ιικό RNA ή προϊική μέθοδος ενίσχυσης DNA) μπορεί επίσης να βοηθήσει τη διάγνωση σε ορισμένες περιπτώσεις. [92] Επιπλέον, μερικά δείγματα που δοκιμάστηκαν μπορεί να παρέχουν αμφίβολα αποτελέσματα, λόγω της χαμηλής ποσότητας δείγματος. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ένα δεύτερο δείγμα συλλέγεται και δοκιμάζεται για την HIV λοίμωξη.
ΕΙΚΟΝΑ Ο Robert Gallo, συν-ανακάλυψε τον ιό του HIV
Το 1983, δύο ξεχωριστές ερευνητικές ομάδες με επικεφαλής τον Robert Gallo και Luc Montagnier ανεξάρτητα δηλώσαν ότι ένας νέος ρετροϊός μπορεί να έχει μολύνει τους ασθενείς με AIDS, και δημοσίευσαν τα ευρήματά τους στο ίδιο τεύχος του περιοδικού Science. [111] [112] .Ο Gallo υποστήριξε ότι ο ιός που είχε απομονωθεί από την ομάδα του από ένα ασθενή με AIDS ήταν εντυπωσιακά όμοιος σε σχήμα με άλλα ανθρώπινα Τ-λεμφοτροπικού ιούς (HTLVs) που η ομάδα του είχε πρώτα απομονώσει. Η ομάδα του Gallo αποκάλεσε τον πρόσφατα απομονωμένο ιο, ιό HTLV-III. Ταυτόχρονα, η ομάδα Montagnier απομόνωσε έναν ιό από έναν ασθενή που παρουσίαζε διόγκωση των λεμφαδένων του λαιμού και σωματική αδυναμία, δύο κλασικά συμπτώματα του AIDS. Ερχόμενος σε αντίθεση με την αναφορά από την ομάδα του Gallo, ο Μοντανιέ και οι συνεργάτες του έδειξαν ότι οι πρωτεΐνες του πυρήνα του ιού ήταν ανοσολογικά διαφορετικές από εκείνες του HTLV-I.Η Ομάδα του Μοντανιέ ονόμασε τον απομονωμένο ιό ιό σχετιζόμενο με την λεμφαδενοπάθεια (LAV). [102] Καθώς αυτοί οι δύο ιοί αποδείχθηκε να είναι οι ίδιοι, το 1986, οι LAV και HTLV-III μετονομάστηκαν σε HIV. [113] Προέλευση Τόσο ο ιός HIV-1 όσο και ο HIV-2 πιστεύεται ότι έχουν τις ρίζες τους σε μη-ανθρώπινα πρωτεύοντα θηλαστικά στη Δυτική-Κεντρική Αφρική, και πιστεύεται ότι έχουν μεταβιβασθεί στον άνθρωπο (μια διαδικασία γνωστή ως aszoonosis) στις αρχές του 20ου αιώνα. [114] [115] Ο HIV-1 φαίνεται να έχει τις ρίζες του στο νότιο Καμερούν μέσα από την εξέλιξη του SIV (cpz), ένας ιός ανοσοανεπάρκειας των πιθήκων (SIV) που προσβάλλει άγριους χιμπατζήδες (HIV-1 προκύπτει από τον SIV (cpz) ενδημικά στα υποείδη του χιμπατζή: Pan troglodytes troglodytes). [116] [117] Ο πιο κοντινός συγγενής του HIV-2 είναι ο SIV (SMM), ένας ιός της sooty mangabey (Cercocebus Atys Atys), ενός πίθηκου του Παλαιού Κόσμου που ζουσε στη Litoral Δυτική Αφρική (από τη νότια Σενεγάλη ως τη δυτική Ακτή Ελεφαντοστού). [13] .Οι Νέου Κόσμου πιθήκοι όπως ο πίθηκος κουκουβάγια είναι ανθεκτικοί στις λοιμώξεις από τον ιό HIV-1, πιθανώς λόγω μιας γονιδιακής σύντηξης των δύο γονιδίων αντοχής του ιού. [118] Ο HIV-1 πιστεύεται ότι πήδηξε το φράγμα των ειδών σε τρεις τουλάχιστον διαφορετικές περιπτώσεις, που προκάλεσαν τις τρεις ομάδες του ιού, Μ, Ν, και Ο [119]
thumb|Από αριστερά προς τα δεξιά: η αφρικανική πράσινη πηγή πιθήκου της SIV, η καπνισμένα πηγή mangabey του HIV-2, και η πηγή χιμπατζή του HIV-1
Υπάρχουν ενδείξεις ότι οι άνθρωποι που συμμετέχουν σε δραστηριότητες κρέατος αγρίων ζώων, είτε ως κυνηγοί είτε ως προμηθευτές θηράματων, συνήθως αποκτούν SIV. [120] Ωστόσο, ο SIV είναι ένας ασθενής ιος, και συνήθως καταστέλλεται από το ανθρώπινο ανοσοποιητικό σύστημα μέσα σε λίγες εβδομάδες από τη μόλυνση. Θεωρείται ότι σε αρκετές μεταδόσεις του ιού από άτομο σε άτομο με γρήγορη διαδοχή είναι απαραίτητο να δοθεί επαρκής χρόνος για να μεταλλαχθεί σε ιό HIV. [121] Επιπλέον, λόγω του σχετικά χαμηλού ρυθμού μετάδοσης του άτομο-με-άτομο, μπορεί να εξαπλωθεί σε όλο τον πληθυσμό μόνο με την παρουσία ενός ή περισσοτέρων από τα κανάλια μετάδοσης υψηλού κινδύνου, τα οποία πιστεύεται ότι έχουν απουσιάσει στην Αφρική πριν από τον 20ο αιώνα. Συγκεκριμένα προτεινόμενα κανάλια μετάδοσης υψηλού κινδύνου, που επιτρέπουν στον ιό να προσαρμοστεί στους ανθρώπους και να εξαπλωθεί σε όλη την κοινωνία, εξαρτώνται από την προτεινόμενη χρονική στιγμή της διέλευσης από τα ζώα στον άνθρωπο. Γενετικές μελέτες του ιού δείχνουν ότι ο πιο πρόσφατος κοινός πρόγονος της ομάδας HIV-1 Μ χρονολογείται γύρω στο 1910. [122] Οι υποστηρικτές αυτής της χρονολογίας συνδέουν την επιδημία του HIV με την εμφάνιση της αποικιοκρατίας και της ανάπτυξης των μεγάλων αποικιακών πόλεων της Αφρικής, οδηγώντας στις κοινωνικές αλλαγές, συμπεριλαμβανομένου ενός υψηλότερου βαθμού σεξουαλικής ασυδοσίας, την ofprostitution εξάπλωση, και την ταυτόχρονη υψηλή συχνότητα των γεννητικών ασθενειών έλκους (όπως η σύφιλη) στις εκκολαπτόμενες αποικιακές πόλεις. [123] Ενώ τα ποσοστά μετάδοσης του ιού HIV κατά τη διαρκή κολπική συνουσία είναι συνήθως χαμηλά, έχουν αυξηθεί πολλές φορές εάν ένας από τους εταίρους πάσχει από μια σεξουαλικά μεταδιδόμενη μόλυνση που οδηγεί σε γεννητικά έλκη. 1900 αποικιακές πόλεις ήταν αξιοσημείωτες λόγω του υψηλού επιπολασμού της πορνείας και των γεννητικών  ελκών στο βαθμό που από το 1928 το 45% των γυναικών κατοίκων της Ανατολικής Leopoldville είχαν σκεφτεί να είχαν γίνει πόρνες και από το 1933 περίπου το 15% όλων των κατοίκων της ίδιας πόλης μολύνθηκαν με μία από τις μορφές της σύφιλης. [123] Μια εναλλακτική άποψη υποστηρίζει ότι οι ανασφαλείς ιατρικές πρακτικές στην Αφρική κατά τα έτη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως μη αποστειρωμένη επαναχρησιμοποίηση των συρίγγων μιας χρήσης κατά τη διάρκεια του μαζικού εμβολιασμού, αντιβιοτικά, και οι εκστρατείες θεραπείας κατά της ελονοσίας, ήταν ο αρχικός φορέας που επέτρεψε στον ιό να προσαρμοστεί στον άνθρωπο και την εξάπλωση. [121] [124] [125] Η παλαιότερη καλά τεκμηριωμένη περίπτωση του HIV στον άνθρωπο χρονολογείται από το 1959 στο Βελγικό Κογκό. [126] Ο ιός μπορεί να ήταν παρόν στις Ηνωμένες Πολιτείες ήδη από τα μέσα έως τα τέλη της δεκαετίας του 1950, επειδή ένα δεκαέξι ετών αρσενικό παρουσιάστηκε με συμπτώματα το 1966 και πέθανε το 1969. [127] -->
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιοί Κατηγορία:HIV/AIDS Κατηγορία:Αιτίες θανάτου
Αντζέλικο Κάρτα
Ο Αντζέλικο (Άντζελο) Κάρτα (γεννημένος το 1886 στη Ριόλα Σάρντο) ήταν Ιταλός στρατιωτικός αξιωματούχος, γνωστός για τις ενέργειές του κατά την Κατοχή των δυνάμεων του Άξονα στην Κρήτη στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο Κάρτα στην Κρήτη
Το 1943, ο Αντζέλικο Κάρτα κατείχε το αξίωμα του αντιστράτηγου υπό την ηγεσία του 51ου Τμήματος Πεζικού της Σιένα, στο οποίο ανατέθηκε η κατοχή των ανατολικών κρητικών επαρχιών της Σητείας και του Λασιθίου. Ήταν πιο πολύ βασιλόφρων παρά φασίστας και σε αντίθεση με τους διοικητές της γερμανικής φρουράς στα δυτικά και κεντρικά μέρη της Κρήτης, γενικά συμπεριφερόταν μετριοπαθώς στον τοπικό πληθυσμό.
Μετά την ανακωχή του Κασιμπίλε, ο Κάρτα αποφάσισε να εναντιωθεί στη φασιστική Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία. Επικοινώνησε με τον Στρατιωτικό των Επιχειρήσεων Ειδικών Αποστολών, Πάτρικ Λη Φέρμορ, μέσω του αξιωματικού αντικατασκοπείας του τμήματος Πεζικού, μεριμνώντας ώστε αυτός και τα μέλη του προσωπικού του φίλα προσκείμενα στους Συμμάχους να φυγαδευτούν λαθραία στην Αίγυπτο μαζί με τα αμυντικά σχέδια για τα ανατολικά του νησιού. Αφού εγκατέλειψε το αυτοκίνητό του βορειοανατολικά του κεντρικού αρχηγείου στη Νεάπολη για αντιπερισπασμό, ο Κάρτα και οι σύντροφοί του ξεκίνησαν για τα νοτιοδυτικά. Αποφεύγοντας τις γερμανικές περιπολίες και τα αεροπλάνα, επιβιβάστηκε σε μηχανοκίνητη λέμβο στο Τσούτσουρο φτάνοντας στη Μάρσα Ματρούχ το επόμενο απόγευμα, στις 23 Σεπτεμβρίου 1943.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλική κατοχή της Ελλάδας Κατηγορία:Ιταλοί στρατηγοί
Μπαουσιοί Ιωαννίνων
Οι Μπαουσιοί είναι ένας ορεινός οικισμός από τα χωριά της Λάκκας Σουλίου που βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές του όρους Τόμαρου/Ολύτσικα σε υψόμετρο 800 μέτρα. Οι Μπαουσιοί απέχουν περίπου 30 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την πόλη των Ιωαννίνων και 9 χλμ. ανατολικά από τον κόμβο Τύρια της Εγνατίας Οδού. Στις 23 Ιουλίου 1943 οι Γερμανικές δυνάμεις κατοχής έκλεισαν την πενταμελή επιτροπή του χωριού σε αχυρώνα και τους έκαψαν ζωντανούς. Στη συνέχεια εισέβαλαν στο χωριό το οποίο έκαψαν σκοτώνοντας δύο ακόμα γυναίκες κατοίκους του. Το παλιό όνομα του χωριού ήταν Μπαουσιούς, το 1919 συστάθηκε με το όνομα αυτό κοινότητα Μπαουσιούς και το 1928 διορθώθηκε σε Μπαουσιοί. Ανήκει στη τοπική κοινότητα Μπαουσίων που περιλαμβάνει τους οικισμούς Τύρια, Μπαγαίοι, Κολυζωαίοι και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 7 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Δωδώνης Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Κωνσταντίνος Γ΄
Βιογραφία
Ο Κωνσταντίνος Γ΄ στέφθηκε Συναυτοκράτορας από τον πατέρα του (22 Ιανουαρίου 613) και αμέσως μετά αρραβωνιάστηκε την δεύτερη ξαδέλφη του, Γρηγορία, κόρη του πρώτου ξαδέλφου του πατέρα του, Νικήτα. Ο γάμος θεωρήθηκε αιμομιξία σύμφωνα με τα χριστιανικά ήθη της εποχής αλλά η κατακραγή που προκάλεσε την ίδια χρονιά το σκάνδαλο του δεύτερου γάμου του πατέρα του με την ανεψιά του Μαρτίνα επισκίασε τον δικό του γάμο. Ο Κωνσταντίνος Γ΄ είχε αναγορευθεί διάδοχος του Ηρακλείου μαζί με τον Ηρακλεωνά, ετεροθαλή αδελφό του, γιο από τη δεύτερη γυναίκα του Ηρακλείου, Μαρτίνα. Ο Κωσταντίνος Γ΄ ανακηρύχθηκε Καίσαρας σε ηλικία 29 ετών, ενώ ο ετεροθαλής αδελφός του ήταν τότε 15 ετών.
Ο Κωνσταντίνος Γ΄ φέρεται να είχε εκμυστηρευθεί πριν τον θάνατό του σε πολιτικούς του φίλους, την ανησυχία του για ενδεχόμενη απόπειρα θανάτωσής του από τη θετή μητέρα του συναυτοκράτορα Ηρακλεωνά, Μαρτίνα. Ο θησαυροφύλακας Φιλάγριος τον συμβούλευσε να δώσει ένα μεγάλο ποσό χρημάτων στον στρατό ώστε να εξασφαλίσει την υποστήριξη στους γιους του σε περίπτωση που αυτός πέθαινε πρόωρα. Ο Κωνσταντίνος Γ΄ έστειλε μέσω του Φιλάγριου στον οπαδό του Βαλεντίνο το τεράστιο ποσό των 2.000.000 σόλιδων για να το μοιράσει στους στρατιώτες, ώστε να υποστηρίξουν τους γιους του μετά τον θάνατό του. Σύντομα, μόλις τρεις μήνες μετά την άνοδό του στον θρόνο, πέθανε πρόωρα από φυματίωση (25 Μαίου 641), αφήνοντας τον Ηρακλεωνά μόνο αυτοκράτορα. Μετά τον θάνατό του, η Σύγκλητος κατηγόρησε τη Μαρτίνα ότι συνωμότησε και δηλητηρίασε τον Κωνσταντίνο, καθαίρεσε τον γιό της, και τους καταδίκασε σε εξορία και ακρωτηριασμό. Όρισε επίσης ως διάδοχό του τον γιο του Κωνσταντίνου και της συζύγου του Γρηγορίας, Κώνστα, ο οποίος κυβέρνησε ως αυτοκράτορας Κώνστας Β΄. Δεν είναι απόλυτα εξακριβωμένο αν ο θάνατος του Κωνσταντίνου Γ΄επήλθε όντως από δηλητηρίαση ή από φυματίωση, όπως αναφέρουν άλλες πηγές.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις 3 Σεπτεμβρίου.
Επιδρομή στη Σύμη
Η Επιδρομή στη Σύμη (γνωστή ως Επιχείρηση Κατοικία), έλαβε χώρα από τις 13 έως τις 15 Ιουλίου 1944 στο πλαίσιο της Μεσογειακής Εκστρατείας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν μια συνδυασμένη επιχείρηση που διεξήχθη από δύο ομάδες ειδικών δυνάμεων των Συμμάχων, τη Βρετανική Ειδική Υπηρεσία Σκαφών (ΕΥΣ, Special Boat Service, SBS) και τον Ελληνικό Ιερό Λόχο. Οι δύο ομάδες επιτέθηκαν στην Ιταλική και την Γερμανική φρουρά στο νησί της Σύμης, στο Αιγαίο Πέλαγος.
Κατά τη διάρκεια της επιδρομής, τα Ιταλικά και Γερμανικά στρατεύματα που ήταν σταθμευμένα στο νησί κατατροπώθηκαν. Οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις και τα Γερμανικά πλοία που βρίσκονταν στο νησί καταστράφηκαν μέσα σε λίγες μέρες. Αφού η αποστολή ολοκληρώθηκε με απόλυτη επιτυχία, οι ελληνικές και βρετανικές δυνάμεις εκκένωσαν τη Σύμη, όπως είχε προγραμματιστεί.
Ιστορικό
Τον Σεπτέμβριο-Οκτώβριο του 1943, κατά τη διάρκεια της Μάχης της Δωδεκανήσου, οι Γερμανοί νίκησαν τα συμμαχικά στρατεύματα καταλαμβάνοντας τα Δωδεκάνησα, τα οποία ανήκαν μέχρι τότε στην Ιταλία. Στις 12 Οκτωβρίου 1943 το νησί της Σύμης έπεσε στην κατοχή του Γερμανικού στρατού.
Τον Απρίλιο του 1943, η 1η Ειδική Αεροπορική Υπηρεσία (ΕΑΥ) χωρίστηκε στα δύο. 250 άνδρες της ΕΑΥ και της Δύναμης Επιδρομών Μικρής Κλίμακας αποσπάστηκαν και μεταφέρθηκαν στην νεοσύστατη Ειδική Μοίρα Σκαφών υπό τη διοίκηση του Ταγματάρχη Ερλ Τζέλικοου. Τα μέλη της νέας Ειδική Μοίρα μεταφέρθηκαν στην Χάιφα, όπου συνεκπαιδεύτηκαν μαζί με τον Ελληνικό Ιερό Λόχο για να διεξάγουν στο μέλλον κοινές επιχειρήσεις Αιγαίο. Στη συνέχεια οι δύο ομάδες κρύφτηκαν στην Τουρκία (επισήμως η Τουρκία ήταν ακόμα ουδέτερη, αλλά γνώριζε και ανεχόταν την διεξαγωγή τέτοιων επιχειρήσεων) και χρησιμοποίησαν τα μικρά υπεράκτια νησιά ως βάση τους.
Η δύναμη που διατέθηκε για την επιδρομή στη Σύμη ήταν 100 άνδρες από την ΕΥΣ με επικεφαλής τον Ταγματάρχη Ίαν "Τζοκ" Λαπρέκ και 224 άνδρες από τον Ιερό Λόχο που εκπαιδεύτηκαν και οπλίστηκαν από τους Βρετανούς. Οι 324 άνδρες χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες. Σε κάθε ομάδα ανατέθηκαν στόχοι τους οποίους έπρεπε να υλοποιήσουν, ένας εκ των οποίων ήταν η κατάληψη ενός βαριά υπερασπιζόμενου κάστρου.
Επιδρομή
Οι Ελληνικές και οι Βρετανικές δυνάμεις, υποστηριζόμενες από ημιολία και καΐκια, αποβιβάστηκαν στο νησί απαρατήρητες. Μέχρι την αυγή και οι τρεις ομάδες είχαν φτάσει στους αντίστοιχους στόχους τους. Η επίθεση ξεκίνησε το ξημέρωμα. Η επίθεση ξεκίνησε με τον βομβαρδισμό του λιμανιού με ολμοβόλα και πολυβόλα, όπου η Γερμανική φρουρά αιφνιδιάστηκε. Δύο Γερμανικές φορτηγίδες που ακολούθησαν τα βρετανικά σκάφη και εισήλθαν στο λιμάνι, δέχτηκαν καταιγισμό πυρών, με αποτέλεσμα να βυθιστούν.
Ο άλλος στόχος ήταν το Σημείο Μολό: Οι άνδρες της ΕΥΣ κατέλαβαν το λόφο χωρίς να συναντήσουν ιδιαίτερη αντίσταση. Ωστόσο σύντομα μια γερμανική μονάδα που υποχωρούσε από την Ερμούπολη αντεπιτέθηκε στους άνδρες της ΕΥΣ. Ανεβαίνοντας το λόφο, σύντομα οι Γερμανοί χτυπήθηκαν από πυρά ελαφρών όπλων και χειροβομβίδες. Μια Ελληνική διμοιρία που βρισκόταν πιο κάτω, τους περικύκλωσε, με αποτέλεσμα να παραδοθούν.
Ο τελευταίος στόχος ήταν το κάστρο που βρισκόταν ακριβώς πάνω από το λιμάνι. Σε αυτό το λιμάνι είχαν συγκεντρωθεί τα πυρά των πολυβόλων τύπου Vickers και των ελαφριών όπλων. Καθώς διέσχιζαν μια γέφυρα, οι άνδρες της ΕΥΣ καθηλώθηκαν και για σύντομο διάστημα παρέμειναν στάσιμοι. Οι μάχες ήταν βίαιες και η πλειονότητα των απωλειών προήλθε από αυτήν την περιοχή. Τα περισσότερα πυρά που πυροδοτήθηκαν είχαν στόχο το κάστρο. Ένας αιχμάλωτος Γερμανός αξιωματικός και ένας Υπολοχαγός του Βασιλικού Ναυτικού που είχε αποσπαστεί στην ΕΥΣ κάλεσαν το κάστρο να παραδοθεί. Μετά από τρεις ώρες περαιτέρω μάχης, μια ιταλική μονάδα Καραμπινιέρων βγήκε από το κάστρο και παραδόθηκε. αριστερά|μικρογραφία|Δεκανέας της SBS πριν από την επιδρομή Στην ενδοχώρα, οι Γερμανικές θέσεις στη Μονή Πανορμίτη δέχτηκαν επίθεση και οι στρατιώτες εκδιώχθηκαν, οι οποίοι παραδόθηκαν μόνο όταν έφτασαν σε ακρωτήριο δίπλα στη θάλασσα. Έτσι, οι Σύμμαχοι εξασφάλισαν το νησί. Εκκαθαρίσεις έγιναν και σε άλλα δυνατά σημεία του νησιού.
Αφού το νησί εξασφαλίστηκε, η ΕΥΣ άρχισε να τοποθετεί μηχανισμούς καταστροφής σε πυροβολεία, πυρομαχικά, καύσιμα και εκρηκτικά. Ακόμα και το λιμάνι δεν γλίτωσε: συνολικά δεκαεννέα Γερμανικά καΐκια, μερικά με εκτόπισμα 150 τόνων, καταστράφηκαν. Κατά τη διάρκεια της επιδρομής, η Λουφτβάφε πραγματοποίησε αρκετές επιθέσεις στο νησί, χωρίς όμως αποτέλεσμα.
Με την εκπλήρωση όλων των στόχων, αποφασίστηκε η εκκένωση του νησιού. Ο Ιερός Λόχος και η ΕΥΣ εγκατέλειψαν το νησί μεταφέροντας μαζί τους τα λάφυρα από την επιδρομή και τους αιχμαλώτους. Ένα μικρό τμήμα της ΕΥΣ παρέμεινε στο νησί μέχρι την τελευταία δυνατή στιγμή. Δύο γερμανικά πλοία προσπάθησαν να αποβιβαστούν, αλλά η ΕΥΣ επιτέθηκε σκληρά στα δύο πλοία και προσπάθησαν να υποχωρήσουν. Οι τελευταίοι άντρες που εγκατέλειψαν το νησί με μια φορτηγίδα έπεσαν πάνω σε ένα E-Boat. Καθώς στην κατοχή τους είχαν αρκετά κλεμμένα όπλα και πυρομαχικά κατάφεραν να το βυθίσουν χωρίς ανθρώπινες απώλειες.
Συνέπειες
Η Επιχείρηση Κατοικία ήταν μια απόλυτη επιτυχία και επιτεύχθηκαν πολλά περισσότερα πράγματα από αυτά που είχαν οριστεί. Για τους Γερμανούς η επιδρομή τους ανάγκασε να τοποθετήσουν περισσότερα στρατεύματα στην περιοχή. Ως αποτέλεσμα οι Γερμανοί τοποθέτησαν μια πολύ μεγαλύτερη φρουρά στη Σύμη. Η επιδρομή ήταν η τελευταία του είδους της στο Αιγαίο για την ΕΥΣ, ενώ ο Ιερός Λόχος συνέχισε τις επιδρομές κατά εχθρικών στόχων στο Αιγαίο καθώς ήταν πλέον πλήρως εκπαιδευμένος και πολιτικά αξιόπιστος.
Τον Αύγουστο του 1944, η ΕΥΣ εντάχθηκε στην Ομάδα Ερήμου Μεγάλης Εμβέλειας όπου συμμετείχε σε περαιτέρω επιχειρήσεις στην Αδριατική, στην Πελοπόννησο, στην Αλβανία και, τέλος, στην Ίστρια. Οι μονάδες ήταν τόσο αποτελεσματικές ώστε μέχρι το τέλος του 1944, 200-300 άντρες της ΕΥΣ και οι άνδρες του Ελληνικού Ιερού Λόχου κατάφεραν να κατατρόπωσουν έξι Γερμανικές διμοιρίες.
Στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η τελετή παράδοσης των Γερμανικών δυνάμεων που ήταν σταθμευμένες στην περιοχή (οι οποίες ήταν υπό την ηγεσία του στρατηγού Βάγκεναρ) στους Βρετανούς έγινε στη Σύμη. Μετά την γερμανική παράδοση, τα νησιά ήταν υπό βρετανική κατοχή για δύο χρόνια. Το 1948 η Σύμη ενώθηκε με την Ελλάδα, μαζί με τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία των Δωδεκανήσων Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα
Χρήστος Αναγνωστούδης
Ο Χρήστος Αναγνωστούδης ήταν σημαντικός Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός από τα Βασιλικά.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χρήστος Αναγνωστούδης γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα. Υπηρέτησε αρχικά ως οπλίτης σε αντάρτικα σώματα στις περιοχές Θέρμης και Πολυγύρου. Στη συνέχεια συγκρότησε δική του ένοπλη ομάδα για τη προστασία του ελληνικού πληθυσμού της περιοχής από τις βουλγαρικές και τουρκικές επιθέσεις. Την περίοδο 1907 - 1908 συνεργάστηκε με τον αξιωματικό Β. Τσιρογιάννη δρώντας βορειότερα έως την περιοχή της Στρώμνιτσας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Ιστορία της Θεσσαλονίκης
Γλυκοπατάτα
Η γλυκοπατάτα είναι ποώδες, πολυετές φυτό, το οποίο ανήκει στο γένος Ιπόμοια (Ipomoea) και στην οικογένεια των Περιπλοκοειδών. Η καταγωγή της είναι από τη Νότια Αμερική και καλλιεργείται για τις πλούσιες σε άμυλο και σάκχαρα ρίζες του. Στην Ευρώπη φαίνεται ότι έφτασε μετά από την εξερεύνηση της Αμερικής από τον Κολόμβο.
Είναι λάθος να συνδέεται η γλυκοπατάτα με την κοινή πατάτα γιατί δεν έχει καμία σχέση.
Οι βλαστοί της γλυκοπατάτας είναι μακριοί, έρποντες ή αναρριχώμενοι και φέρουν μεγάλα φύλλα, μακριά, συνήθως σχήματος καρδιάς με χρώμα βαθύ πράσινο. Το φυτό για να ανθίσει απαιτεί μικρή διάρκεια της ημέρας. Τα άνθη του φύονται κατά ταξιανθίες έχουν χρώμα κόκκινο, σχήμα χοανοειδές με πλατύ έλασμα και φύονται από τις μασχάλες των φύλλων.
thumb|left|250px|Γλυκοπατάτες
Η ρίζα που είναι το φαγώσιμο τμήμα του φυτού έχει χρώμα καφέ, κίτρινο, πορτοκαλί ή κόκκινο εξωτερικά και κίτρινο, λευκό, πορτοκαλί και ορισμένες φορές κόκκινο εσωτερικά. Το σχήμα της είναι ατρακτοειδές έως μακρύ ή κονδυλώδες. Οι ποικιλίες που έχουν πορτοκαλί σάρκα είναι πλούσιες σε καροτένιο εκτός βέβαια από όλες τις ποικιλίες που είναι πλούσιες σε άμυλο.
Η γλυκοπατάτα πολλαπλασιάζεται με βλαστούς ή μοσχεύματα καθώς ενώ βγάζει άνθη δεν σχηματίζει καρπούς και σπόρια, προτιμά δε τα ελαφριά αμμοπηλώδη εδάφη. Για να υπάρχουν καλές αποδόσεις χρειάζεται θερμός καιρός για περίπου πέντε μήνες. Οι γλυκοπατάτες τρώγονται βραστές ή ψητές σκέτες, αλλά και σε γαρνιτούρες, ως ορεκτικό, ως επιδόρπιο με προσθήκη ζάχαρης άχνης, σε γέμισμα διαφόρων πιτών κ.λ.π. Χρησιμοποιούνται επίσης και για την παραγωγή αλκοόλης και αλκοολούχων ποτών.
Σήμερα καλλιεργείται σε μεγάλη κλίμακα στην Αμερική, Αφρική και στα νησιά του Ειρηνικού. Η Κίνα έχει τη μεγαλύτερη παραγωγή γλυκοπατάτας στον κόσμο. Ακολουθούν η Βραζιλία, η Ινδονησία, η Ουγκάντα και η Νότια Αφρική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιπλοκοειδή Κατηγορία:Βρώσιµες ρίζες και κόνδυλοι Κατηγορία:Αμυλούχα λαχανικά Κατηγορία:Χλωρίδα της Νότιας Αμερικής Κατηγορία:Τρόφιμα πρώτης ανάγκης Κατηγορία:Γερμανική κουζίνα
Τρουά-Ριβιέρ (Γουαδελούπη)
Το Τρουά-Ριβιέρ (γαλλικά: Trois-Rivières, γουαδελουπιανό κρεόλ: Twarivyè) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Γουαδελούπης.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τρουά-Ριβιεριέν (γαλλικά: Trois-Riviériens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Γουαδελούπης
Βουλγαρική Λέσχη Θεσσαλονίκης
Λίγες ημέρες μετά την κατάληψη της Θεσσαλονίκης από τους Γερμανούς τον Απρίλιο του 1941, δημιουργήθηκε στην πόλη η Βουλγαρική Λέσχη Θεσσαλονίκης.
Μέσω της διανομής τροφίμων και άλλων ειδών καθώς και της παροχής διευκολύνσεων που παρείχε στα μέλη της αλλά και μέσω της προπαγάνδας που ασκούσε με διάφορους τρόπους, η Λέσχη επιδίωκε να προσελκύσει, κατοίκους τόσο της Θεσσαλονίκης όσο και γενικότερα της Μακεδονίας, στη βουλγαρική ιδέα με απώτερο στόχο να παρουσιάσει στις γερμανικές αρχές έναν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο αριθμό βουλγαροφρόνων στην Μακεδονία προκειμένου να πετύχει κάποια στιγμή την προσάρτησή της στη Βουλγαρία.
Ίδρυση, λειτουργία και μέλη της Λέσχης
Σύμφωνα με το πρακτικό της ίδρυσής της Λέσχης την 1η Μαΐου του 1941 συγκεντρώθηκαν στο κτίριο όπου παλαιότερα στεγάζονταν το γιουγκοσλαβικό εμπορικό επιμελητήριο στη Θεσσαλονίκη, στην οδό Κομνηνών 6 οι: Νεδέλκο Α. Τσαούσεφ, Κρούμ Πόπεφ, Κωνσταντίνος Μπογδάνοφ, Νέστορ Αγγέλοφ, Στόγιαν Ρούκοφ, Νικόλα Φιλίπποφ και Δημήτρι Ιβάνοφ και αποφάσισαν να ιδρύσουν ένα σωματείο με την επωνυμία Βουλγαρική Λέσχη Θεσσαλονίκης και «με σκοπόν μορφωτικόν και εκπολιτιστικόν των μελών αυτής...». Ο Νεδέλκο Α. Τσαούσεφ ήταν ο εμπνευστής της ιδέας της δημιουργίας της Βουλγαρικής Λέσχης. Είχε γεννηθεί στη Θεσ/νίκη, είχε ελληνική υπηκοότητα και πριν την κατοχή ονομαζόταν Τσαούσης ή Τσαούσογλου, είχε δε προσπαθήσει να ενταχθεί στη Σχολή της Αστυνομίας Πόλεων αλλά είχε κοπεί λόγω προβλημάτων υγείας. Στις 10 Σεπτεμβρίου του 1941 ο Τσαούσεφ υπέβαλε στη Γενική Διοίκηση Θεσ/νίκης αίτηση ίδρυσης και λειτουργίας της Βουλγαρικής Λέσχης, μαζί με το καταστατικό της και στις 26 Οκτωβρίου 1941 ο στρατιωτικός –διοικητής Θεσσαλονίκης –Αιγαίου αντιστράτηγος Φον Κρένσκυ έστειλε στο Βούλγαρο αξιωματικό –σύνδεσμο πλοίαρχο Ιβάνοφ την έγκριση της λειτουργίας της Λέσχης.
Η Βουλγαρική Λέσχη Θεσσαλονίκης λειτουργούσε υπό την εποπτεία του Γερμανού στρατιωτικού διοικητή της πόλης, και για την νόμιμη λειτουργία της υπεύθυνος απέναντι του ήταν ο Βούλγαρος αξιωματικός -σύνδεσμος. Επίσης ο στρατιωτικός διοικητής έπρεπε να εγκρίνει τον Πρόεδρο της Λέσχης και τα μέλη της Λέσχης δεν επιτρέπονταν να έχουν όπλα εκτός αν δίνονταν ειδική άδεια σε συγκεκριμένα πρόσωπα από το φρουραρχείο Θεσσαλονίκης.
Στο καταστατικό της Βουλγαρικής Λέσχης (αρ. 2) αναφέρονταν ότι σκοπός της ήταν: «α) Να εργάζεται και να συνεργάζεται δια την ηθικήν, εκπολιτιστικήν και εκπαιδευτικήν ανάπτυξιν των μελών της β) Να οργανώνει και καθοδηγή την αλληλοβοήθειαν μεταξύ των Βουλγάρων της περιοχής αυτής γ) Να παρέχη υγειάν μόρφωσιν και να μεριμνά δια την σωματικήν ανάπτυξιν των μελών αυτής και των οικογενειών των δ) Να ενεργεί οτιδήποτε με σκοπόν την σωματικήν ανάπτυξιν, την μόρφωσιν και εν γένει την εκπολιτιστικήν δράσιν των Βουλγάρων και των οικογενειών των της περιοχής». Η σφραγίδα της Λέσχης έγραφε «Βουλγαρική Λέσχη Θεσσαλονίκης» και στην μέση είχε τους Αγίους Κύριλλο και Μεθοδίο, στην ημέρα εορτής των οποίων (24 Μαΐου) η Λέσχη γιόρταζε.
Σύμφωνα με το αρ. 4 μέλη της μπορούσαν να γίνουν Βούλγαροι που είχαν γεννηθεί στην Μακεδονία ή είχαν μακεδονική καταγωγή. Τα μέλη έπρεπε να καταβάλλουν ετήσια συνδρομή 120 δραχμές. Κάθε μέλος της Λέσχης λάμβανε δελτίο στο οποίο αναφερόταν το ονοματεπώνυμό του, η οικογενειακή του κατάσταση και το επάγγελμά του. Πάντως, μεταξύ άλλων, μέλη της Λέσχης έγιναν και άτομα του υποκόσμου της πόλης προκειμένου να έχουν την προστασία της Λέσχης και κατ’ επέκταση του Βουλγαρικού Προξενείου αν συλλαμβάνονταν από Έλληνες αστυνομικούς.
Στα μέλη της Λέσχης γινόταν διανομή διαφόρων αγαθών όπως ζάχαρη, καφές, σαπούνι και πετρέλαιο η εξεύρεση των οποίων σε χαμηλές τιμές στη διάρκεια της κατοχής ήταν για τους υπόλοιπους ανθρώπους ιδιαίτερα δύσκολη έως αδύνατη. Επίσης η Λέσχη υποσχόταν στα μέλη της δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και εκπαίδευση, ότι θα τους έβρισκε δουλειά και ότι θα τους βοηθούσε και θα τους στήριζε έναντι των γερμανικών αρχών.
Στις 9 Νοεμβρίου του 1941 βουλγαρόφρονες κάτοικοι της Θεσσαλονίκης αλλά και άτομα από άλλες περιοχές της Μακεδονίας με βουλγαρική συνείδηση συγκεντρώθηκαν στην έδρα της Λέσχης και ενέκριναν τον Πρόεδρο και τα μέλη του νέου Διοικητικού Συμβουλίου της Λέσχης. Πρόεδρος έγινε ο Ταγματάρχης Αλέξανδρος Σαμαρτζίεφ, Γραμματέας ο Πέτρος Φικιώρης ή Δαλκαλίτσεφ και Ταμίας ο Πέτρος Δεμερτζίεφ. Επίσης μέλη του νέου Διοικητικού Συμβουλίου έγιναν και οι Νέστωρ Αγγέλοβιτς ή Αγγέλοφ, Χρήστος Τσίτσεφ, Δημήτριος Σιάνοφ, Στογιάν Γιουρούκοβιτς και Νικόλαος Φιλλίποβιτς.
Τον Μάρτιο του 1942 στην Λέσχη υπήρχαν 22 Βούλγαροι αστυνομικοί. Επίσης στην έδρα της Λέσχης λειτουργούσε και βουλγαρική στρατιωτική αντιπροσωπεία στην οποία αρχικά επικεφαλής ήταν ο έφεδρος λοχαγός Δημήτριος Γεράνοφ. Η στρατιωτική αυτή αντιπροσωπεία αποτελούνταν από τρεις Βούλγαρους αξιωματικούς που εργάζονταν εκεί μόνιμα όμως συχνά έρχονταν και άλλοι αξιωματικοί από τη Βουλγαρία. . Στα μέσα Νοεμβρίου του 1941 έφτασε στη Θεσσαλονίκη ο Βούλγαρος στρατηγός Ζίλκοφ και με βασικό συνεργάτη τον ταγματάρχη Μίτκοφ, που είχε τοποθετηθεί στρατιωτικός σύνδεσμος στο Γραφείο του Γερμανού στρατιωτικού διοικητή Θεσσαλονίκης –Αιγαίου, ανέλαβε τη διεύθυνση του συνόλου της προπαγάνδας της Βουλγαρικής Λέσχης. . Οι σχέσεις όμως του Προέδρου της Λέσχης Σαμαρτζίεφ με το Ζίλκοφ και τον Μίτκοφ δεν ήταν καλές και τελικά το Φεβρουάριο του 1942 ο Σαμαρτζίεφ απομακρύνθηκε από τη θέση του και πρόεδρος ανέλαβε ο Δημήτριος Σιάνοφ ή Σιάννης, με καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη. Λίγους μήνες αργότερα, στα τέλη του καλοκαιριού του 1942, ο Σαμαρτζίεφ μαζί με άλλα μέλη της Λέσχης, προσπάθησαν να πετύχουν την αντικατάσταση του Σιάνοφ, κατηγορώντας τον για καταχρήσεις και υπερβάσεις, κάτι τέτοιο όμως τελικά δεν επετεύχθη καθώς ο Σιάνοφ είχε τη στήριξη του Μίτκοφ.
Τον Μάρτιο του 1943 οι ελληνικές αρχές προχώρησαν στην αντικατάσταση των δελτίων ταυτότητας. Τότε η Βουλγαρική Λέσχη Θεσσαλονίκης υποστήριξε ότι οι Βούλγαροι της Μακεδονίας, που είχαν ταυτότητες της Λέσχης, δε χρειαζόταν να πάρουν νέες ελληνικές ταυτότητες. Τελικά σύμφωνα με ανακοίνωση των γερμανικών αρχών, επίσημες ταυτότητες θεωρούνταν μόνο αυτές που εξέδιδαν οι ελληνικές αρχές. Τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς η Λέσχη προσπάθησε, χωρίς αποτέλεσμα να πετύχει την ίδρυση «Βουλγαρικού Εμπορικού Συλλόγου» στη Θεσσαλονίκη.
Το Φεβρουάριο του 1944 η Βουλγαρική Λέσχη έστειλε αναφορά στη Βουλγαρική κυβέρνηση με την οποία ζήτησε να παραχωρηθεί και η υπόλοιπη Μακεδονία στο βουλγαρικό κράτος, υποστηρίζοντας ότι οι βουλγαρόφορνες της Μακεδονίας υφίσταντο κακομεταχείριση από τους Έλληνες.
Το καλοκαίρι του 1944 η Βουλγαρική Λέσχη ήταν διχασμένη σχετικά με το μέλλον της Μακεδονίας: ο Σιάνοφ και άλλα μέλη υποστήριζαν την προσάρτηση της Μακεδονίας στη Βουλγαρία ενώ ο Δεμερτζίεφ υποστήριζε τη δημιουργία αυτόνομης Μακεδονίας. Στο μεταξύ τον Απρίλιο του 1944 η Λέσχη είχε συνεδριάσει για να εκλέξει νέο Διοικητικό Συμβούλιο, οι εκλογές όμως τελικά δεν έγιναν καθώς υπήρχαν έντονες διαφωνίες ανάμεσα σε μέλη της Λέσχης. Το Σεπτέμβριο του 1944, και ενώ ο Άξονας κατέρεε, το διοικητικό συμβούλιο και τα ηγετικά στελέχη της Βουλγαρικής Λέσχης Θεσσαλονίκης εγκατέλειψαν την πόλη και διέφυγαν στη Βουλγαρία. Συγχρόνως εγκατέλειψαν τη Θεσσαλονίκη και οι Βούλγαροι αξιωματικοί που ήταν υπεύθυνοι για τη βουλγαρική προπαγάνδα.
Σύμφωνα με στοιχεία της κατοχικής υπηρεσίας του «Κέντρου Αλλοδαπών» της Θεσσαλονίκης τα μέλη της Βουλγαρικής Λέσχης Θεσσαλονίκης τον Οκτώβριο του 1942 ήταν 14.149. Ενάμισι χρόνο περίπου αργότερα, τον Απρίλιο του 1944 η Λέσχη είχε 18.426 μέλη. Τα άτομα αυτά δεν ήταν μόνο από τη Θεσσαλονίκη αλλά και από επαρχίες της Δυτικής Μακεδονίας. Στη Λέσχη είχαν γραφτεί και πολλά άτομα που είχαν ελληνική συνείδηση αποκλειστικά για λόγους επιβίωσης και κάποια στιγμή αποχώρησαν δηλώνοντας μετάνοια για τη συμμετοχή τους στη Λέσχη, όμως ο αριθμός των μελών που αποχώρησαν δεν αφαιρέθηκε από το μητρώο της Λέσχης. Από την άλλη η βουλγαρική πλευρά υποστήριζε τον Οκτώβριο του 1942 ότι η Λέσχη είχε 80.000 μέλη θέλοντας προφανώς να δημιουργήσει την εντύπωση ότι πολλοί κάτοικοι της Μακεδονίας είχαν βουλγαρική συνείδηση και έτσι να πετύχει την προσάρτηση της Μακεδονίας στη Βουλγαρία.
Εκκλησιαστική, εκπαιδευτική και κοινωνική δραστηριότητα της Λέσχης
Στις 15 Ιανουαρίου του 1942, ύστερα από συνεχείς πιέσεις της Βουλγαρικής Λέσχης προς τις γερμανικές αρχές της Θεσσαλονίκης, παραχωρήθηκε στη βουλγαρική πλευρά, ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου, στη Θεσσαλονίκη. Η εν λόγω εκκλησία είχε αρχίσει να χτίζεται, ύστερα από άδεια που είχαν δώσει οι οθωμανικές αρχές της Θεσσαλονίκης, από τη βουλγαρική κοινότητα της πόλης, λίγα χρόνια πριν τους Βαλκανικούς Πολέμους και ήταν αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο. Λόγω όμως των αντιδράσεων της ελληνικής πλευράς ο ναός δεν είχε ολοκληρωθεί μέχρι την ενσωμάτωση της πόλης στο ελληνικό κράτος και αποπερατώθηκε τελικά από τους Έλληνες μετά το 1912 και μετονομάστηκε σε ναό του αγίου Ιωάννη Χρυσοστόμου. Μετά την απελευθέρωση το 1944 ξαναπέρασε στην ελληνική πλευρά. Σήμερα βρίσκεται στην οδό Περδίκκα, κοντά στο Θεαγένειο Νοσοκομείο. , Επίσης στις αρχές Ιουνίου του 1942 είχε δοθεί στη βουλγαρική κοινότητα ο σερβικός ναός του Αγίου Σάββα. Ο εν λόγω ναός διατηρήθηκε και βρίσκεται σήμερα στο ισόγειο του κτιρίου στην οδό Καμβουνίων 1.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, βασική επιδίωξη της Βουλγαρικής Λέσχης Θεσσαλονίκης, ήταν η δημιουργία βουλγαρικού σχολείου στην πόλη. Στις 25 Απριλίου του 1942 ο στρατιωτικός διοικητής Θεσσαλονίκης –Αιγαίου ενέκρινε την λειτουργία βουλγαρικού σχολείου στη Θεσσαλονίκη, στο κτίριο του πρώην σέρβικου σχολείου, στην οδό Αγίας Τριάδος 15. Στο βουλγάρικο σχολείο λειτουργούσε και συσσίτιο γεγονός το οποίο, λόγω της πολύ άσχημης οικονομικής κατάστασης και της πείνας που επικρατούσε, οδήγησε και αρκετούς Έλληνες να γράψουν εκεί τα παιδιά τους. Το επόμενο διάστημα στάλθηκαν από τη Βουλγαρία βιβλία και γραφική ύλη. Κατά το σχολικό έτος 1942-1943 γράφτηκαν στο βουλγαρικό σχολείο (που είχε επτά τάξεις) περίπου 350 μαθητές αλλά αρκετοί απ’ αυτούς που είχαν γραφτεί είτε δεν παρακολούθησαν καθόλου είτε διέκοψαν αργότερα. Έτσι στην ονομαστική κατάσταση που έδωσε το σχολείο στις γερμανικές αρχές ήταν γραμμένα τα ονόματα 185 μαθητών. Το επόμενο σχολικό έτος (1943-1944) οι μαθητές του βουλγάρικου σχολείου στη Θεσσαλονίκη ήταν 200.
Το 1943 διευθυντής του σχολείου αναφέρεται ο Στ. Χρίστοφ. Το 1944 διευθυντής έγινε ο δάσκαλος Παπαναστάσοφ. Το γεγονός αυτό προκάλεσε τις αντιδράσεις δύο άλλων δασκάλων οι οποίοι το Φεβρουάριο και τον Μάιο του 1944 παρέμειναν στη Σόφια και έτσι το διάστημα αυτό το σχολείο δεν λειτούργησε.
Στις 16 Απριλίου του 1944 εγκαινιάστηκε το βουλγάρικο γυμνάσιο (στο κτίριο του Ορφανοτροφείου Μέλισσα, στην οδό Βασιλίσσης Όλγας), το οποίο όμως δεν λειτούργησε ποτέ. Στο κτίριο του Ορφανοτροφείου, μέχρι το τέλος της κατοχής, λειτούργησε κοιτώνας των μαθητών που δεν ήταν από τη Θεσσαλονίκη αλλά και ξενώνας για τους επίσημους Βούλγαρους που έφταναν στην πόλη.
Η Βουλγαρική Λέσχη Θεσσαλονίκης είχε προσπαθήσει επανειλημμένα να ξαναλειτουργήσει η παλαιά Βουλγαρική Σχολή στην οδό Μοναστηρίου αλλά κάτι τέτοιο τελικά δεν έγινε.
Τον Ιανουάριο του 1943 δημιουργήθηκε, στο σπίτι του Ρίστοβιτς ή Σιάτρεφ Μποζίν, στην οδό Αγίας Τριάδος 16, στη Θεσσαλονίκη, βουλγαρική κλινική, στην οποία σύμφωνα με την εφημερίδα Ζόρα (φύλλο 7ης Ιουλίου 1943) παρέχονταν δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στους Βούλγαρους της Θεσσαλονίκης.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας Κατηγορία:Ιστορία της Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ιστορία της Ελλάδας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Κλαύδιος της Λωρραίνης
Ο Κλαύδιος της Λωρραίνης ή Κλωντ της Λωρραίνης (Claude de Lorraine, 20 Οκτωβρίου 1496 - 12 Απριλίου 1550) μέλος του Οίκου της Λωρραίνης ήταν ο πρώτος δούκας του Γκιζ (1528-1550). Ο Κλαύδιος ήταν δεύτερος γιος του Ρενέ Β΄ της Λωρραίνης με την δεύτερη σύζυγο του Φιλίππη του Χέλρε, μεγάλωσε στην αυλή του Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας. Σε ηλικία 17 ετών έγινε σύμμαχος με την βασιλική οικογένεια με τον γάμο του με την Αντουανέτα των Βουρβόνων, κόρη του Φραγκίσκου κόμη του Βαντόμ.
Διακρίσεις σε μάχες
Ο Κλαύδιος διακρίθηκε στη μάχη του Μαρινιάνο (1515), σώθηκε παρά τα 32 χτυπήματα που δέχτηκε στην μάχη. Πολέμησε στην Φονταραβία (1521) και η Λουίζα της Σαβοΐας περιγράφει την κατάκτηση της περιοχής χάρη στις σκληρές του προσπάθειες. Έγινε κυβερνήτης στην Βουργουνδία και της Καμπανία (1523) μετά την επιτυχία του στην απόκρουση των αυτοκρατορικών στρατευμάτων που επιτέθηκαν στην περιοχή του. Στην "μάχη του Ζαβέρν" (1525) συνέτριψε τα στρατεύματα των αγροτών του Πόλεμου των Χωρικών που αγωνίστηκαν επίσης για την ελευθερία τους στη Λωρραίνη.
Πρώτος δούκας του Γκιζ
Στην επιστροφή από την αιχμαλωσία του βασιλιά της Γαλλίας Φραγκίσκου Α΄ (1528) ο Κλαύδιος κηρύχθηκε από τον ίδιο τον βασιλιά δούκας του Γκιζ. Ο τίτλος του δούκα που του απενεμήθη ήταν μεγάλη τιμή υπέρ του, διότι ο συγκεκριμένος τίτλος είχε απονεμηθεί ως τότε μόνο σε μέλη της βασιλικής οικογένειας ή σε αρσενικούς απογόνους του Ούγου Καπέτου. Ο ίδιος αντίθετα καταγόταν από την οικογένεια του δουκάτου της Λωρραίνης. Ο βασιλιάς Φραγκίσκος A' αν και άρχισε να δυσπιστεί λόγω των μεγάλων φιλοδοξιών του Κλαύδιου, συνέχισε να τον ανταμείβει με δώρα και γη για τις συνεχείς προσφορές του. Διακρίθηκε και στην εκστρατεία του Λουξεμβούργου (1542)
Οικογένεια
Με την σύζυγό του Αντουανέτα των Βουρβόνων, κόρη του Φραγκίσκου κόμη του Βαντόμ, παιδιά του ήταν:
Σαιντ-Ομέρ
Ο Ωντομάρ (600-670), επίσκοπος του Τερουάν, αγιοποιημένος ως Άγιος Ομέρ, έδωσε το όνομά του σε διάφορες γεωγραφικές τοποθεσίες, υπό την μορφή Σαιντ-Ομέρ.
Όρος Χόμα
μικρογραφία|το όρος Χόμα Το Όρος Χόμα είναι βουνό, παλιό σβησμένο ηφαίστειο, που βρίσκεται στη δυτική Κένυα. Αποτελεί μια ευρεία χερσόνησο στη νότια ακτή του κόλπου Βίναμ της λίμνης Βικτώρια. Η χερσόνησος αυτή ορίζει την ακτή της Χόμα και η βουνοκορφή είναι περίπου 20 χιλιόμετρα βόρεια της πόλης Χόμα.
Το βουνό σχηματίστηκε από λάβα και χρονολογείται από το Μειόκαινο έως το Πλειστόκαινο. Μαζί με το Ολ Ντόινιο Λενγκάι είναι ένα από τα πολύ λίγα ηφαίστεια καρμπονατίτη στον κόσμο.
Αναφορές
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Κένυας
Σκουφοβουτηχτάρι
{{Ταξινομοπλαίσιο Podiceps cristatus cristatus Podiceps cristatus infuscatus }} Το Σκουφοβουτηχτάρι είναι υδρόβιο πτηνό της οικογενείας των Πυγοποδιδών, που απαντά στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Podiceps cristatus και περιλαμβάνει 3 υποείδη.
Στην Ελλάδα απαντά το υποείδος Podiceps cristatus cristatus (Linnaeus, 1758).
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους Podiceps, είναι η ακριβής λατινική απόδοση της ελληνικής λέξης Πυγόπους (πυγή = οπίσθια + πους = πόδι) (γλωσσικό αντιδάνειο), και σχετίζεται με την οπίσθια θέση των ταρσών του πτηνού σε σχέση με το σώμα του.
Η λατινική ονομασία του είδους (cristātus, a, um, adj. crista), αναφέρεται άμεσα στα ωτικά του λοφία, ενώ το ίδιο ακριβώς ισχύει και για την ελληνική ονομασία του είδους.
Γεωγραφική κατανομή υποειδών
Το σκουφοβουτηχτάρι είναι ένα είδος με εξάπλωση σε όλες τις ηπείρους πλην της αμερικανικής, σε μεσαία γεωγραφικά πλάτη και στις υποτροπικές περιοχές. Απαντά στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης και της κεντρικής Ασίας, αν και διαχειμάζει και σε τμήματα της νότιας Ασίας (π.χ. Β Ινδία). Επίσης βρίσκεται σε διάσπαρτους θύλακες στην Αφρική, από την Τυνησία και την Αίγυπτο στα βόρεια και, μέσα από λίγες αποικίες στην κεντρική Αφρική, προς τη Νότια Αφρική. Τέλος, απαντά και στην Ωκεανία.
(σημ. με έντονα γράμματα το υποείδος που απαντά στην Ελλάδα)
Μεταναστευτική συμπεριφορά
thumb|left|300px|Γεωγραφική εξάπλωση του είδους Podiceps cristatus. Πράσινο: επιδημητικό (όλο το έτος) Κίτρινο: καλοκαιρινές περιοχές αναπαραγωγής Πορτοκαλί: περιοχές διαχείμασης Στην πλειονότητα των πληθυσμών του, το είδος είναι πλήρως μεταναστευτικό, αν και κάποιοι από αυτούς μπορούν να μετακινούνται μόνον τοπικά. Αναπαράγεται από τον Απρίλιο έως και το Σεπτέμβριο στην Ευρώπη, όλους τους μήνες του έτους στην Αφρική (με κορύφωση κατά τη διάρκεια των μεγάλων βροχών) και από το Νοέμβριο έως το Μάρτιο στην Αυστραλασία, φωλιάζοντας είτε κατά μόνας, ή κατά διάσπαρτα ζεύγη ή σε χαλαρές αποικίες, που σχηματίζονται μόνον εάν οι ασφαλείς περιοχές φωλιάσματος είναι λίγες και οι χώροι σίτισης είναι εκτεταμένοι. Μετά την αναπαραγωγή (από τον Αύγουστο έως τον Οκτώβριο), τα ενήλικα άτομα μπορεί να διασπαρούν τοπικά σε μεγάλες λίμνες και ταμιευτήρες, για να υποβληθούν σε αλλαγή πτερώματος (moulting), κατά την οποία συγκεντρώσεις εκατοντάδων ατόμων (μερικές φορές ακόμη και μεγαλύτερες από 10.000 άτομα) μπορεί να σχηματίζονται.
Κατά την διάρκεια του χειμώνα, τα σκουφοβουτηχτάρια παραμένουν σε μεγάλο βαθμό μοναχικά, ειδικά όταν αναζητούν τροφή, αλλά προσωρινές συναθροίσεις έως 5.000 άτομα, μπορεί να δημιουργούνται σε ορισμένες περιοχές.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από την Ισλανδία και τις Φερόες, το Ομάν, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και την Ινδονησία, τη Σενεγάλη, το Μάλι, τη Νιγηρία και το Λεσότο.
Στην Ελλάδα, το σκουφοβουτηχτάρι είναι μερικώς μεταναστευτικό είδος, δηλαδή απαντά είτε ως επιδημητικό αναπαραγόμενο πτηνό στη βόρεια χώρα (λίμνη Καστοριάς) και, πιθανόν στην κεντρική, είτε κυρίως ως χειμερινός επισκέπτης σε όλη την επικράτεια.
Βιότοπος
thumb|left|260px|Eνήλικο σκουφοβουτηχτάρι στο αναπαραγωγικό πτέρωμα)
Αναπαραγωγική περίοδος
Το σκουφοβουτηχτάρι, στα εδάφη αναπαραγωγής, συχνάζει σε γλυκά ή υφάλμυρα νερά με άφθονη αναδυομένη ή υποεπιφανειακή βλάστηση (del Hoyo et al. 1992, Snow & Perrins 1998), δείχνοντας προτίμηση σε μη όξινες ευτροφικές υδάτινες λεκάνες με επίπεδες ή επικλινείς όχθες και λασπώδη ή αμμώδη υποστρώματα (Snow & Perrins 1998), συνήθως 0,5-5 μ. βάθους (Snow & Perrins 1998), αλλά και σε μεγάλες περιοχές ανοικτού νερού (del Hoyo et al. 1992) και καλαμιώνες (Bruun). Άλλοι κατάλληλοι οικότοποι περιλαμβάνουν μικρούς νερόλακκους ή λίμνες, λεκάνες αργής ροής ποταμών και τεχνητές υδάτινες κατασκευές (π.χ. δεξαμενές, ιχθυοτροφεία και διακοσμητικές λίμνες) (del Hoyo et al. 1992). Στην Αυστραλία το είδος συχνάζει και σε έλη, ταμιευτήρες, μικρές λίμνες, αλυκές, εκβολές ποταμών και όρμους (Marchant & Higgins 1990), ενώ στην τροπική Αφρική και τη Νέα Ζηλανδία μπορεί να αναπαράγεται σε ορεινές, υποαλπικές και αλπικές λίμνες έως τα 3.000 μέτρα (del Hoyo et al. 1992).
Στα μη αναπαραγωγικά εδάφη, το είδος απαντάται σε μεγάλες, εκτεθειμένες και χωρίς πάγο (Fjeldsa 2004), λίμνες και ταμιευτήρες (del Hoyo et al. 1992, Snow & Perrins 1998), μετακινούμενο προς τα προφυλαγμένα παράκτια εσωτερικά ύδατα (Snow & Perrins 1998), με λιγότερο από 10 μέτρα βάθος (Fjeldsa 2004), όπως υφάλμυρες εκβολές (del Hoyo et al. 1992, Snow & Perrins 1998), δέλτα ποταμών, ή παλιρροϊκά κανάλια και παλιρροϊκές λιμνοθάλασσες (Snow και Perrins 1998) κατά τη διάρκεια ψυχρών εισβολών (Fjeldsa 2004). Επιπλέον, συχνάζει σε μεγάλες αλμυρές λίμνες στην Αυστραλία (Marchant & Higgins 1990).
Φαίνεται να απαιτεί αρκετό ζωτικό χώρο σε ιχθυοβριθή ύδατα, επιφανείας τουλάχιστον 5 εκταρίων, ενώ σπάνια θα το δει κανείς σε χώρους μικρότερους του ενός εκταρίου.
Στην Ελλάδα, απαντά σε ποτάμια, λίμνες, τενάγη, λιμνοθάλασσες και σε παράκτιες θαλάσσιες περιοχές. . Στη λίμνη Καστοριάς, ιδιαίτερα την άνοιξη και το καλοκαίρι, παρατηρούνται ιδιαίτερα μεγάλες συγκεντρώσεις.
Μορφολογία
thumb|right |260px|Το εντυπωσιακό κεφάλι ενήλικου ατόμου (αναπαραγωγικό πτέρωμα) thumb|260px|Σκουφοβουτηχτάρι στη λίμνη Παμβώτιδα Το σκουφοβουτηχτάρι ανήκει σε μία τάξη πτηνών (Πυγοποδόμορφα), που στον ελλαδικό χώρο, είναι γνωστά ως βουτηχτάρια, βουτηχτάρες ή καραπατάκια, τα οποία κολυμπάνε και καταδύονται με χαρακτηριστική επιδεξιότητα.
Τα φύλα είναι όμοια, αλλά το πτέρωμα εμφανίζεται σε δύο διαφορετικές μορφές, της αναπαραγωγικής και της μη αναπαραγωγικής εποχής (εποχικός διμορφισμός), με το πρώτο να είναι εντυπωσιακό σε εμφάνιση. Είναι μετρίου μεγέθους πουλί, αλλά το μεγαλύτερο από τα βουτηχτάρια που απαντούν στον ευρωπαϊκό χώρο.
Στο πτέρωμα αναπαραγωγής ξεχωρίζουν ο μακρύς, ευθύς λαιμός που είναι λευκός στο μπροστινό μέρος και, αποτελεί από μόνο του ασφαλές διαγνωστικό στοιχείο στην παρατήρηση πεδίου. Η ράχη και το πίσω μέρος του λαιμού είναι σκούρα γκρι με καφετιές περιοχές σε διάφορα σημεία τους, ενώ το ράμφος είναι γκρίζο-ροζ και η ουρά πολύ κοντή, σχεδόν ατροφική, (Πάπυρος-Λαρούς Μπριτάνικα), διότι συνίσταται από δέσμη πτίλων (Όντρια).
Οι ταρσοί, όπως σε όλα τα βουτηχτάρια, είναι τοποθετημένοι αρκετά πίσω στο σώμα και συμπιεσμένοι (Όντρια), στοιχείο που καθιστά τα σκουφοβουτηχτάρια αδέξια στο βάδισμα. Τα πόδια έχουν 4 δακτύλους, εκ των οποίων οι 3 εμπρόσθιοι είναι εφοδιασμένοι με ευκρινή, ξεχωριστό λοβό και όχι νηκτική μεμβράνη (διαφορά από τα θαλασσοβούτια).
Στο χειμερινό πτέρωμα του πουλιού, δεν υπάρχουν τα εντυπωσιακά χαρακτηριστικά του αναπαραγωγικού πτερώματος, και πάλι, όμως, το σκουφοβουτηχτάρι ξεχωρίζει από τα συγγενικά του είδη, λόγω μεγέθους, του ίσιου και μακρού λαιμού, του έντονα ροζ ράμφους και, από μία χαρακτηριστική λευκή γραμμή πάνω από τους οφθαλμούς.
Τροφή
Το σκουφοβουτηχτάρι τρέφεται κυρίως με ψάρια, καθώς και έντομα (που συλλαμβάνονται στον αέρα), καρκινοειδή (π.χ. καραβίδες, γαρίδες) και μαλάκια, περιστασιακά αμφίβια και τις προνύμφες τους (del Hoyo et al. 1992). Η κατανάλωση ασπονδύλων είναι υψηλότερη κατά τη διάρκεια της περιόδου αναπαραγωγής (del Hoyo et al. 1992). Τα ψάρια αλιεύονται με καταδύσεις και, είναι κυρίως επιφανειακά είδη που φτάνουν κατά μέσο όρο 10 έως 15 εκατοστά σε μήκος, αλλά το μέγιστο μέγεθος μπορεί να φθάσει τα 25 εκατοστά. Τα νεαρά πουλιά στην αρχή τρέφονται με έντομα.
Γενικά
Τα σκουφοβουτηχτάρια είναι πολύ εύκολο να τα παρατηρήσει κάποιος στις περιοχές όπου συχνάζουν. Κολυμπάνε σε ανοικτές επιφάνειες νερού, πραγματοποιώντας συχνότατες καταδύσεις. Η κατάδυση διαρκεί συνήθως λιγότερο από 1 λεπτό -45 δευτερόλεπτα περίπου-, ενώ κολυμπούν κάτω από το νερό σε βάθος 2-4 μέτρων, περίπου. Πάντως έχουν καταγραφεί και καταδύσεις σε μεγαλύτερα βάθη, στα 20 -40 μέτρα.
Όταν πετάει διακρίνονται οι κοντές πτέρυγες με τα γρήγορα φτεροκοπήματα και το κεφάλι, που διατηρείται χαμηλότερα από τον άξονα του σώματος.
Τελετουργικό επίδειξης
thumb|left|300px|Ζευγάρι ενηλίκων ατόμων Το είδος είναι γνωστό για το τελετουργικό που εκτελούν τα ζευγάρια, όταν πρόκειται να διαλέξουν το ταίρι τους. Αποτελείται από ένα σύνολο επί μέρους σταδίων που εκτελούνται με ευλάβεια και περιλαμβάνουν προκαθορισμένες κινήσεις πάνω στην επιφάνεια του νερού. Πρόκειται για μία «παράσταση» που, πολλές φορές, έχει αποκληθεί «Χορός των Πιγκουίνων» και έχει αποτυπωθεί πολλάκις στο φωτογραφικό και κινηματογραφικό φακό.
Το ζευγάρι παίρνει θέση στη «σκηνή», συνήθως κάπου κεντρικά στην επιφάνεια του νερού, στήθος με στήθος, με τα πουλιά να κουνούν το κεφάλι τους και να κτυπάνε τα πόδια τους στο νερό. «Δώρα» προσφέρονται με τη μορφή τροφής ή υλικών που θα χρησιμεύσουν στην κατασκευή της φωλιάς, ενώ, αρσενικό και θηλυκό «παίζουν» πανομοιότυπα, εναλλάσσοντας «ρόλους». Πριν από την έναρξη του κυρίως τελετουργικού, συνήθως προηγούνται αναγνωριστικές κινήσεις από το ένα πουλί, που φανερώνουν την επιθυμία του να βρεί ταίρι με διαρκή, δυνατά κρωξίματα. Κατά τη διάρκεια της τελετής, το ένα πουλί πλησιάζει το άλλο με κατάδυση ακριβώς κάτω από την επιφάνεια του νερού, για να εμφανιστεί απότομα μπροστά στο άλλο με τεντωμένο σώμα και κάποιο «δωράκι», ενώ το δεύτερο πουλί στέκεται απέναντι σε θέση αναμονής. Πολύ συχνά, εκτελούνται μικρές, αιφνιδιαστικές και γρήγορες πτήσεις, παράλληλα με την επιφάνεια του νερού και με το σώμα μισοβυθισμένο, προς την αντίθετη κατεύθυνση από εκείνη που βρίσκεται το ταίρι. Εάν πλησιάσει κάποιος «αντίζηλος», αντιμετωπίζεται εξαιρετικά βίαια, με κατά μέτωπον επίθεση και προσπάθεια εκδίωξής του από το σκηνικό.