cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ασυλία
Η ασυλία στους βυζαντινούς χρόνους
Η νομοθετική κατοχύρωση του ασύλου στη βυζαντινή περίοδο κατωχηρώθηκε με την επίδραση του Χριστιανισμού. Στις διατάξεις του Ονώριου και του Θεοδόσιου το άσυλο αναγνωρίζεται ενώ όποιοι δεν συμμορφώνονταν με αυτό θα αντιμετωπίζονταν ως ένοχοι καθοσιώσεως. Ο Ιουστινιανός Α´ περιόρισε την απερίοριστη παροχή ασύλου εξαιρώντας από αυτό τους φονιάδες, τους μοιχούς και τους άρπαγες παρθένων. Επίσης υποχρέωσε την οι οφειλέτες του δημοσίου να καταβάλουν τους οφειλόμενους φόρους ακόμα κι αν ήταν μέσα σε άσυλο. Γενικά καθιέρωσε ο Ιουστινιανός ότι το άσυλο παρέχεται στους ανεύθυνους και τους αδίκους κατηγορούμενους. Στο νομθετικό έργο της Δυναστείας των Μακεδόνων στα Βασιλικά όσοι παραβίαζαν το άσυλο θα τιμωρούνταν με την εσχάτη των ποινών ως διαπράττοντες ιεροσυλία, ενώ στον Πρόχειρο Νόμο όσοι παραβίαζαν το άσυλο θα εξορίζονταν ισοβίως αφού προηγουμένως υποβάλλοντα σε δαρμό και κουρά. Τόσο ο Ιουστινιάνειος Κώδικας,όσο και τα Βασιλικά και ο νομοκανόνας του Φωτίου επαναλαμβάνουν επίσης την απαγόρευση παροχής ασύλουβ στους Ιουδαίους οι οποίοι θα μπορούσαν να προσφύγουν στην Εκκλησία με την πρόφαση να ασπασθούν τον Χριστιανισμό ενώ ήθελαν να αποφύγουν είτε την πληρωμή χρεών είτε τη δίωξη για μια εγκληματική πράξη τους. Στα μέσα του 10ου αι. ο Κωνσταντίνος Ζ΄ δεν ετίθετο θέμα ασύλου για τους ακουσίως και κατ' άγνοιαν φονείς.Επίσης άσυλο δίδεται μόνο σε μια κατηγορία εκουσίως φονιάδων, εκείνων οι οποίοι είναι άγνωστοι στις διωκτικές αρχές και αυθορμήτως προσέρχονται στην εκκλησία και εξομολογούνται το έγκλημά τους. Ωστόσο τα μέτρα αυτά του Κωνσταντίνος Ζ΄ δεν μείωσαν την εγκληματικότητα, αντιθέτως όπως πληροφορούμαστε από την Νεαρά του Μανουήλ Κομνηνού του έτους 1066 η εγκληματικότητα αυξήθηκε καθώς αρκετοί άρχοντες διευκόλυναν την καταφυγή των φονιάδων σε ιερούς χώρους. Έστι ο Μανούλ Κομνηνός θέσπισε τον ισόβιο εγκλησμό τους στη φυλακή και μόνο αν οι ίδιοι επιθυμούσαν να χειροτονηθούν μοναχοί να το κάνουν αφού περάσουν αυστηρή εξέταση και μετά να παραμείνουν ισοβίως σε μοναστήρι μακριά από την επαρχία όπου πραγματοποίησαν τον φόνο.
Πηγές
Κατηγορία:Άσυλο Κατηγορία:Συνταγματικό Δίκαιο Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο
Φακοειδής γαλαξίας
Ο φακοειδής γαλαξίας είναι τύπος γαλαξία που βρίσκεται ανάμεσα στον ελλειπτικό γαλαξία και τον σπειροειδή γαλαξία στο σχήμα μορφολογικής ταξινόμησης. Έχουν δίσκους, όπως και οι σπειροειδείς, αλλά έχουν εξαντλήσει ή απολέσει το μεγαλύτερο μέρος του διαστρικού υλικού τους, με συνέπεια να είναι πολύ χαμηλός ο ρυθμός γενέσεως νέων αστέρων. Κατά συνέπεια, αποτελούνται κατά κύριο λόγο από αστέρες μεγάλης ηλικίας, όπως συμβαίνει και με τους ελλειπτικούς γαλαξίες. Παρ' όλ' αυτά πολύ συχνά υπάρχουν μεγάλες ποσότητες σκόνης στους δίσκους τους. Παρά τις μορφολογικές τους διαφορές, οι φακοειδείς και οι ελλειπτικοί γαλαξίες έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά και μπορούν να θεωρηθούν πρώιμοι τύποι γαλαξιών οι οποίοι παθητικά εξελίσσονται, τουλάχιστον στο παρατηρήσιμο σύμπαν.
Ανδρομάχη
Το όνομα Ανδρομάχη μπορεί να αναφέρεται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Κλίμακα Κέλβιν
thumb|right|[[Θερμόμετρο με ενδείξεις σε Κελσίου (αριστερά) και Κέλβιν (δεξιά).]] Το κέλβιν (σύμβολο: Κ) είναι μονάδα μέτρησης της θερμοκρασίας στο Διεθνές Σύστημα Μονάδων (S.I.). Η αναφορά σε θερμοκρασίες στην κλίμακα Κέλβιν γίνεται όταν μια ένδειξη θερμοκρασίας συνοδεύεται με το σύμβολο «Κ», π.χ. θερμοκρασία 300 K (27 °C).
Το κέλβιν φέρεται κατά την ομώνυμη κλίμακα θερμοκρασίας όπου το απόλυτο μηδέν (-273,15 °C βαθμοί Κελσίου) αντιστοιχεί στο 0 Κ. Η θερμοκρασία 0 Κ είναι η χαμηλότερη δυνατή θερμοκρασία και λέγεται απόλυτο μηδέν. Η κλίμακα επινοήθηκε από τον Ουίλιαμ Τόμσον (William Thomson), πρώτο βαρόνο του Κέλβιν.
Δείτε επίσης
Κέλβιν Κατηγορία:Κλίμακες Κατηγορία:Θεμελιώδεις μονάδες του SI
Πιπερόριζα
Η πιπερόριζα ή τζίντζερ (παλαιότερη ελληνική ονομασία ζιγγίβερη ή ζιγγίβερις < αρχ. ελ.: ζιγγίβερις – αρχ. ινδ. γλώσσα πάλι:  सिंगिवेर, σανσκριτικά: शृंगवेर – αγγλικά: ginger, γαλλικά: gingembre, γερμανικά: Ingwer, ιταλικά: zenzero, πορτογαλικά: gengibre) είναι η ρίζα του φυτού Zingiber officinale (Ζιγγίβερις η φαρμακευτική) η οποία χρησιμοποιείται στην ιατρική αλλά και ως μπαχαρικό στο φαγητό ή ως εξωτική λιχουδιά. Το είδος αυτό δίνει το όνομα στην ομάδα φυτών Zingiberaceae, της οποίας άλλα γνωστά μέλη είναι το καρδάμωμο (κακουλέ), ο κουρκουμάς (κιτρινόριζα), η γκαλάνγκα κλπ.
Η καλλιέργεια της πιπερόριζας ξεκίνησε αρχικά στη Νότια Ασία, αλλά είναι διαδεδομένη και στην Ανατολική Αφρική και επίσης στην Καραϊβική. Χρησιμοποιείται στη μαγειρική, την ιατρική και στην αρωματοποιία, ενώ παράλληλα χρησιμοποείται και για λατρευτικούς σκοπούς.
Ετυμολογία
Η προέλευση της λέξης τζίντζερ είναι αντιδάνειο από το αγγλικό όνομα του μπαχαρικού, προερχόμενο αρχικά από την Ταμίλ γλώσσα: ίντζι βερ (இஞ்சி வேர்). Ο βοτανικός όρος για τη ρίζα στην Ταμίλ γλώσσα είναι βερ (வேர்) έτσι ονομάζεται ρίζα ή. Η ελληνική ζιγγίβερις συναντάται ως ginginer στη μεσαιωνική λατινική και εν συνεχεία στην παλιά αγγλική gingifere, την οποία ύστερα η γαλλική ονομάζει gingembre και καταλήγει στα αγγλικά ginger.
Καλλιέργεια
thumb|250px|Φυτεία πιπερόριζας.
Η πιπερόριζα είναι πολυετές φαρμακευτικό φυτό το οποίο έχει κονδυλώδες ρίζωμα με χαρακτηριστική καφέ φλούδα στο εξωτερικό του, ενώ εσωτερικά έχει ανοιχτό κίτρινο χρώμα και αναδύει χαρακτηριστικό πικάντικο και λεμονοειδές άρωμα. Πολλαπλασιάζεται με ριζώματα από μητρικές φυτείες με μήκος 3-5 εκατοστά, βάρος 15-20 γραμμάρια και τουλάχιστον έναν βλαστοφόρο οφθαλμό και κάθε χρόνο μπορεί να φτάσει σε ύψος ως 1 μέτρο και 20 εκατοστά από οφθαλμούς στα ριζώματα του φυτού. Οι βλαστοί της πιπερόριζας είναι συμπαγείς, κυλινδρικοί, όρθιοι και περικλείονται από μεμβρανώδη κολεό. Στις χώρες καταγωγής του φυτού εγκατάσταση γίνεται σε ξύλινα τελάρα ή κατά προτίμηση (ανάλογα και με τη δομή του εδάφους) σε σαμάρια από τον Μάρτιο έως τον Απρίλιο, ενώ σε άλλα μέρη από τον Σεπτέμβριο ως Οκτώβριο, καθώς αρχικά απαιτείται αρκετό νερό για να αναπτυχθεί.
thumb|250px|Παζάρι με δύο είδη πιπερόριζας στο Χαϊκού, Χαϊνάν, Κίνα.
Τα φύλλα που προκύπτουν είναι μυτερά, λεία και μακριά, με μήκος περίπου 1,5 με 2,5 εκατοστά και πλάτος 8 με 15 εκατοστά, ενώ ο μίσχος τους αναπτύσσεται αντιδιαμετρικά, κατ' εναλλαγή των πλευρών. Τα άνθη αναπτύσσονται εσωτερικά σε κωνοειδείς ταξιανθίες οι οποίες αποτελούνται από σειρές πράσινων βράκτιων φύλλων. Εσωτερικά κάθε βράκτιου προκύπτουν λουλούδια με ποικιλία χρωμάτων όπως άσπρα, κίτρινα και πορτοκαλί. Οι καρποί του φυτού είναι κάψες που αλλάζουν χρώμα καθώς ωριμάζουν, από πράσινο σε καφέ με πορτοκαλί εσωτερικό.
Από το 1585, η πιπερόριζα της Τζαμάικα ήταν το πρώτο ανατολίτικο μπαχαρικό το οποίο καλλιεργήθηκε στον Νέο Κόσμο (στην Αμερική και Ωκεανία) και στη συνέχεια έγινε εισαγωγή στην Ευρώπη. Αυτή τη στιγμή η Ινδία έχει την πρωτιά στην παραγωγή (περίπου 30%-50% της παραγωγής γίνεται στην Ινδία), αντικαθιστώντας την Κίνα, η οποία βρίσκεται στη δεύτερη θέση παραγωγής (~20.5%). Ακολουθεί η Ινδονησία (~12.7%), το Νεπάλ (~11.5%) και η Ταϊλάνδη (~10%). Καλύτερη θεωρείται η ποιότητα της Τζαμάικα.
Ασιατική κουζίνα
thumb|left|170px| ([[ιαπωνικά ガリ ): πιπερόριζα σε μορφή τουρσιού (ιαπωνικό ).]]
Σε χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας η φρέσκια πιπερόριζα είναι ένα από τα κύρια συστατικά στην προετοιμασία φαγητών με λαχανικά και φακές. Η πιπερόριζα αποξηραμένη και αλεσμένη, σε μορφή σκόνης, χρησιμοποιείται επίσης σε τοπικά φαγητά. Φρέσκια και αποξηραμένη πιπερόριζα χρησιμοποιείται ως μπαχαρικό σε καφέ ή τσάι, ιδιαίτερα τον χειμώνα.
left|thumb|170px|Πώληση στον δρόμο, (Κορέα).
Στην Ινδία είναι ένα από τα βασικά συστατικά σε μίγματα μπαχαρικών, όπως το κάρυ και το γκαράμ μασάλα. Στο Μπανγκλαντές η φρέσκια πιπερόριζα σε κομμάτια χρησιμοποιείται ως βάση σε φαγητά με κρέας, όπως κοτόπουλο, μαζί με κρεμμυδάκια και σκόρδο. Στη Μιανμάρ η πιπερόριζα αποκαλείται και επίσης χρησιμοποιείται στην τοπική κουζίνα αλλά και σε παρασκευή παραδοσιακών φαρμάκων. Στη Μιανμάρ υπάρχει και πιάτο με σαλάτα το οποίο αποκαλείται και αποτελείται από τριμμένη πιπερόριζα διατηρημένη σε λάδι με μια ποικιλία από ξηρούς καρπούς και σπόρους.
Στην Ινδονησία η πιπερόριζα χρησιμοποιείται ευρέως στην τοπική κουζίνα και ένα ποτό το οποίο ονομάζεται παρασκευάζεται από πιπερόριζα και ζάχαρη από φοίνικα. Στη Μαλαισία η πιπερόριζα ονομάζεται και χρησιμοποιείται στην τοπική κουζίνα και ειδικά στις σούπες. Στις Φιλιππίνες παρασκευάζεται ένα τσάι που ονομάζεται. Στο Βιετνάμ φρέσκα κομμάτια πιπερόριζας χρησιμοποιούνται ως γαρνιτούρα στο τοπικό φαγητό με γαρίδες. Στην Κίνα κομμένη πιπερόριζα σε φέτες ή ολόκληρη χρησιμοποιείται σε μεζέδες με ψάρια και κρέας, ενώ χρησιμοποιείται και στην παρασκευή τσαγιού με βότανα. Οι κινέζικες μπομπονιέρες γίνονται με ζαχαρωμένη πιπερόριζα. Στην Ιαπωνία η πιπερόριζα συμπληρώνει φαγητά από τόφου και νουντλς, αλλά στο (ιαπωνικό τουρσί) το ιαπωνικό  (ιαπωνικά ガリ ) είναι τουρσί από πιπερόριζα. Στην Κορέα χρησιμοποιείται η πιπερόριζα στο παραδοσιακό φαγητό.
Αραβική κουζίνα
Οι Άραβες αποκαλούν την πιπερόριζα και σε κάποιες περιοχές της Μέσης Ανατολής χρησιμοποιείται ως μπαχαρικό στο τσάι και στο γάλα. Στην Αραβική κουζίνα χρησιμοποιείται συχνά σε μίγματα μπαχαρικών, όπως στα (αραβ. خاواييج, εβρ. חו׳יג׳, Υεμένη),  (αραβ. بهارات, Αραβία − επίσης στο Ιράν και την Τουρκία) και  (راس الحانوت, Μαρόκο).
Δυτική κουζίνα
thumb|250px|Γλυκά κιμαδομπουρεκάκια με πιπερόριζα (, [[αγγλικά|αγγλ. mincemeat – Ηνωμένο Βασίλειο).]]
Στη δυτική κουζίνα η πιπερόριζα χρησιμοποιείται κυρίως σε παρασκευή ροφημάτων, γλυκών (όπως για παράδειγμα σε μπισκότα πιπερόριζας  ή κέικ ) και καρυκευμάτων. Επίσης παρασκευάζεται και ανθρακούχο ρόφημα πιπερόριζας (γνωστό ως μπύρα πιπερόριζας < αγγλ. ginger ale) και μπύρα από πιπερόριζα.
Μπύρα από πιπερόριζα παρασκευάστηκε αρχικά στην Αγγλία στα μέσα του 18ου αιώνα και στη συνέχεια έγινε διάσημη στην Αγγλία, ΗΠΑ και Καναδά. Η μπύρα αυτή απόκτησε μεγαλύτερη φήμη στις αρχές του 20ου αιώνα. Στα Ιόνια νησιά η μπύρα πιπερόριζας έγινε διάσημη από τον Βρετανικό στρατό το 19ο αιώνα κατά την περίοδο του Ιονικού Κράτους. Σήμερα στην Κέρκυρα η μπύρα πιπερόριζας παρασκευάζεται ως τοπικό ποτό με την ονομασία.
thumb|left|200px|Γερμανικά λουκάνικα σερβιρισμένα με [[ξινολάχανο (γερμ. Sauerkraut).]]
thumb|250px|Glühwein, παραδοσιακό ποτό των Χριστουγέννων (Γερμανία).
Στη Γαλλία παρασκευάζεται λικέρ με πιπερόριζα ενώ στην Αγγλία η πιπερόριζα χρησιμοποιείται στη παρασκευή είδους κρασιού το οποίο ονομάζεται "πράσινο κρασί πιπερόριζας" και πωλείται παραδοσιακά σε πράσινα μπουκάλια. Η πιπερόριζα χρησιμοποιείται ως μπαχαρικό στην παρασκευή ζεστού καφέ ή τσαγιού.
Στη Γερμανία και στην Αυστρία η πιπερόριζα χρησιμοποιείται σε μπισκότα, όπως τα (γερμ. ), ζαχαρωμένη σε καραμέλες, σε ζεστά ροφήματα, όπως σε τσάι πιπερόριζας στο οποίο συχνά προστίθεται κατά τη βράση κανέλα ή και πορτοκάλι, αλλά και σε λικέρ και ποτά ειδικά τον χειμώνα, όπως στο παραδοσιακό. Συνταγές για ζεστό κρασί αρωματισμένο με μπαχαρικά ήταν γνωστές στην Ευρώπη και κατά τον Μεσαίωνα. Από αυτές προέρχεται και το ζεστό, γλυκό, γερμανικό ποτό, το οποίο γίνεται από κόκκινο κρασί που βράζει με μπαχαρικά όπως κανέλα, μοσχοκάρυδο, πιπερόριζα και μπαχάρι. Επίσης, η πιπερόριζα παραδοσιακά προστίθεται σε τουρσί και σπιτικά λουκάνικα, όπως στο παραδοσιακό (γερμ. ).
Κουζίνα της Καραϊβικής
thumb|250px|Πικάντικη κολοκυθόπιτα με μπαχαρικά, διακοσμημένη με πιπεριές
Στην Καραϊβική η πιπερόριζα είναι διάσημο μπαχαρικό για μαγειρική αλλά και για τη δημιουργία εποχιακών ποτών όπως το κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων. Πρόκειται για ένα χαρακτηριστικά κόκκινο ποτό από τα ροδοπέταλα ιβίσκου, το οποίο, αφού αρωματιστεί με πιπερόριζα και μπαχάρι, γλυκαίνει με ζάχαρη και ρούμι. Οι Τζαμαϊκανοί χρησιμοποιούν πιπερόριζα στο καρύκευμα (αγγλ. jerk) ή σε μαρινάτες για ψήσιμο στα κάρβουνα, κάνουν μπύρα και τη χρησιμοποιούν στο τσάι. Επίσης αποτελεί βασικό άρωμα σε συνταγή Τζαμαϊκανικού κέικ (αγγλ. ), ενώ συχνά προστίθεται και στο κλασικό μίγμα μπαχαρικών για γλυκιά κολοκυθόπιτα.
Παραδοσιακά Φάρμακα
thumb|left|190px|[[Χημικός τύπος τζιντζερόλης (αγγλ. gingerol).]]
Από τα αρχαία χρόνια η πιπερόριζα χρησιμοποιείται στις ιατρικές παραδόσεις της Ασίας (π.χ. Ινδία και Κίνα), των Ελλήνων και των Αράβων, συνήθως σε αφεψήματα, βάμματα ή μίγματα αιθερίων ελαίων. Στη λαϊκή ιατρική πιο γνωστή είναι η χρήση για τη ναυτία, προβλήματα κατά την πέψη και σαν φάρμακο για το κρυολόγημα. Χρησιμοποιείται επίσης σε περιπτώσεις εμέτου και ιλίγγου, ως τονωτικό για προβλήματα δυσπεψίας, διάρροιας, δυσκοιλιότητας και για προβλήματα του κωλικού. Η γερμανική ελεγκτική επιτροπή για φάρμακα από βότανα,, έκρινε πως η πιπερόριζα αντενδείκνυται κατά την εγκυμοσύνη.
Τσάι από πιπερόριζα
Το τσάι από πιπερόριζα είναι διαδεδομένο σε διάφορες χώρες. Στην Κίνα το τσάι αυτό παρασκευάζεται από αποφλοιωμένες και κομμένες σε φέτες πιπερόριζας και συνήθως προστίθεται καφέ ζάχαρη. Φέτες από πορτοκάλι ή λεμόνι πολλές φορές προστίθενται για να γίνει ακόμα πιο γευστικό το τσάι. Η πιπερόριζα είναι βασικό συστατικό στο τσάι με μπαχαρικά, γνωστό ως τσάι, το οποίο είναι ευρέως διαδεδομένο στη νοτιοανατολική Ασία (π.χ. στην Ινδία).
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Θρησκευτική λατρεία
Κατηγορία:Μπαχαρικά Κατηγορία:Ζιγγιβεροειδή Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά της Ασίας Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας Κατηγορία:Χλωρίδα της Αφρικής
Δημοκρατία της Μπουργιατίας
Η Δημοκρατία της Μπουργιατίας (ρωσικά: Респу́блика Буря́тия) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Σιβηρικό Διαμέρισμα. Στα δυτικά βρέχεται από τη λίμνη Βαϊκάλη, ενώ στα Ν-ΝΑ συνορεύει με τη Μογγολία.
Πρωτεύουσα της Μπουργιατίας είναι το Ουλάν Ουντέ (404.426 κάτοικοι - απογρ. 2010). Από τις υπόλοιπες πόλεις, καμία δεν ξεπερνά σε πληθυσμό τους 30.000 κατοίκους.
Η πλειοψηφία των κατοίκων είναι ρωσικής καταγωγής (67,8%). Οι αυτόχθονες Μπουργιάτες αντιπροσωπεύουν το 28% του πληθυσμού και είναι η μεγαλύτερη εθνική μειονότητα της ασιατικής Ρωσίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Ψαμάθη
Το όνομα Ψαμάθη μπορεί να αναφέρεται:
Άθωρ
right|thumb|150 px|Άθωρ από το μουσείο Λούξορ
Με το όνομα Άθωρ ή και Αθώρ ή Ήσατ εννοείται η θηλυκή αιγυπτιακή θεότητα, την οποία οι Έλληνες ταύτιζαν με την Αφροδίτη. Ουράνια θεά, αναφέρεται συνήθως ως κόρη του Ρα ή Ρε και σύζυγος του Ώρου. Ενίοτε, όμως, αποδίδεται ως μητέρα του και τότε το όνομά της ερμηνεύεται ως «κατοικία του Ώρου», επειδή ο ηλιακός θεός κατέβαινε κάθε βράδυ στους κόλπους της, για να αναγεννηθεί την επομένη.
Απεικονίσεις και ιδιότητες
Ο συνήθης απεικονιστικός τύπος για τη θεά είναι η μορφή της αγελάδας, του ιερού ζώου της. Στα πλαίσια του αιγυπτιακού ανθρωπομορφισμού και θηριομορφισμού παρουσιάζεται ως θεά με κεφαλή αγελάδας, και συνηθέστερα ως θεά με μαλλιά χωρισμένα σε μακριές πλεξίδες, με κέρατα ή αυτιά αγελάδας.
Η θεά είχε ένα φετίχ, στο οποίο της άρεσε να ενσαρκώνεται, το σείστρο, μουσικό όργανο που αποδιώχνει τα κακά πνεύματα. προς τιμήν της ο αρχιτέκτονας της Ντεντερά σχεδίασε τους κίονες του ναού της ως ισάριθμα κολοσσιαία σείστρα.
Προστάτιδα των γυναικών και του καλλωπισμού, των οποίων θεωρείτο ότι προΐστατο, η Άθωρ απέκτησε τεράστια δημοτικότητα ως θεά της χαράς και του έρωτα. Την αποκαλούσαν βασίλισσα της ευθυμίας και του χορού ή βασίλισσα της μουσικής και του τραγουδιού, ενώ ο ναός της θεωρείτο τόπος μέθης και ευχάριστης διαβίωσης.
Αγαθοεργός θεότητα των ζωντανών, η Άθωρ τους έτρεφε με το γάλα της. Σε ό,τι αφορά στη σχέση της με τη βασιλική οικογένεια, απεικονιζόταν να κρατά τον βασιλιά στην αγκαλιά της ή στα γόνατά της και να προσφέρει τον μαστό της για θηλασμό ή ως αγελάδα θηλαζόμενη από τον Φαραώ. Όμως η θεά δεν ήταν αγαθοεργή μόνο στο βασίλειο των ζώντων πλασμάτων. Θεωρείται ευμενής η παρουσία της και στο βασίλειο των νεκρών.
Δημογραφία του Τουρκμενιστάν
Η δημογραφία του Τουρκμενιστάν αφορά τα δημογραφικά χαρακτηριστικά του πληθυσμού του Τουρκμενιστάν, συμπεριλαμβανομένης της αύξησης του πληθυσμού, της πυκνότητας του πληθυσμού, της εθνικότητας, του επιπέδου εκπαίδευσης, της υγείας, της οικονομικής κατάστασης, των θρησκευτικών πεποιθήσεων και άλλων πτυχών του πληθυσμού. Η εθνοτική πλειοψηφία στο Τουρκμενιστάν ονομάζεται Τουρκομάνοι. δεξιά|μικρογραφία|Πληθυσμός του Τουρκμενιστάν (σε εκατομμύρια) από το 1950-2009.
Άθωρ
Το βασίλειο των νεκρών
Με την επωνυμία «Βασίλισσα της Δύσης», θεωρείτο προστάτις της θηβαϊκής νεκρόπολης. Ο απεικονιστικός της τύπος στη Βίβλο των Νεκρών είναι η αγελάδα, με το μισό σώμα της έξω από το Λιβυκό Όρος, που θεωρείτο εσχατιά του κόσμου των ζωντανών, έτοιμη να υποδεχθεί τους νεκρούς κατά την άφιξή τους στον άλλο κόσμο και να τους μεταφέρει στη ράχη της. Προφύλασσε από κάθε κίνδυνο του μεταθανάτιου ταξιδιού, όλους όσους γνώριζαν πώς να την επικαλούνται με καθιερωμένους τύπους.
Δημογραφία του Τουρκμενιστάν
Δημογραφικές τάσεις
Ο πληθυσμός του Τουρκμενιστάν αυξήθηκε από 1.5 εκατομμύρια άτομα στην απογραφή του 1959 σε 4.5 εκατομμύρια άτομα στην απογραφή του 1995. Ο πληθυσμός συνέχισε να αυξάνεται, ξεπερνώντας τα 5 εκατομμύρια το 2001-2006.
Άθωρ
Το βασίλειο των νεκρών
Την ονόμαζαν επίσης «Κυρία της συκομορέας» γιατί πίστευαν ότι κάποιες φορές κρύβονταν στο φύλλωμα μεγάλου δέντρου, κοντά στις παρυφές της ερήμου, και ανέμενε την άφιξη του νεκρού για να του προσφέρει μόλις αυτός εμφανίζονταν το νερό και το ψωμί του καλωσορίσματος. Τέλος έλεγαν ότι αυτή κρατούσε τη μακριά σκάλα, από την οποία ανέβαιναν οι δίκαιοι στον ουρανό. Καθώς η ειδίκευση της Άθωρ στον ρόλο της χθόνιας θεότητας επεκτείνονταν όλο και πιο πολύ, οι γυναίκες που πέθαιναν δεν αποκαλούνταν πλέον «ο Όσιρις» κατά την προσφιλή συνήθεια της μετονομασίας του νεκρού, αλλά «η Άθωρ».
Δημογραφία του Τουρκμενιστάν
Γονιμότητα και θάνατοι
Συνολικό ποσοστό γονιμότητας (ΣΠΓ, Ζητούμενο Ποσοστό Γονιμότητας) και Ακαθάριστο Ποσοστό Γεννήσεων (ΑΠΓ):
Άθωρ
Ιερά
Το κυριότερο ιερό της θεάς βρισκόταν στην Ντεντερά (Denderah), όπου λατρευόταν μαζί με τον σύζυγό της, τον Ώρο της Εντφού, κατέχοντας εδώ τη δεύτερη θέση, και τον γιο τους Ιχί (Ihi-Ehi=ο παίκτης του σείστρου), τον οποίο απεικόνιζαν με τη μορφή μικρού παιδιού που παίζει το σείστρο δίπλα στη μητέρα του. Λαμπρές εορτές τελούνταν στο ναό, ιδίως την πρώτη ημέρα του έτους, επέτειο της γέννησης της θεάς. Πριν ακόμη χαράξει, οι ιερείς ανέβαζαν στη σκεπή του ιερού την εικόνα της θεάς και την παρουσίαζαν στον ανατέλλοντα ήλιο (Κεφρί ή Κεπερά). Επακολουθούσαν δημόσιες εορταστικές εκδηλώσεις, οι οποίες κατέληγαν σε αληθινό καρναβάλι και η ημέρα τελείωνε με τραγούδια και μεθύσια.
Δημογραφία του Τουρκμενιστάν
Εθνοτικές ομάδες
Ο πίνακας παρουσιάζει την εθνική σύνθεση του πληθυσμού του Τουρκμενιστάν (σε ποσοστά) μεταξύ 1926 και 1995. Έχει σημειωθεί απότομη πτώση στις σλαβικές εθνοτικές ομάδες (Ρώσοι και Ουκρανοί) καθώς και σε Καζάκους και Τάταρους από την ανεξαρτησία τους (όπως καταγράφηκε στις απογραφές του 1979 και του 1995). Οι Ουζμπέκοι είναι σήμερα η δεύτερη μεγαλύτερη εθνική ομάδα στο Τουρκμενιστάν, με τους Ρώσους να υποχωρούν στην τρίτη θέση. Σύμφωνα με στοιχεία που ανακοινώθηκαν στην Ασγκαμπάτ το Φεβρουάριο του 2001, το 91% του πληθυσμού είναι Τουρκομάνοι, το 3% είναι Ουζμπέκοι και το 2% είναι Ρώσοι. Μεταξύ του 1989 και του 2001 ο αριθμός των Τουρκομάνων στο Τουρκμενιστάν διπλασιάστηκε (από 2.5 σε 4.9 εκατομμύρια), ενώ ο αριθμός των Ρώσων μειώθηκε κατά δύο τρίτα (από 334.000 σε ελαφρώς πάνω από 100.000). Ωστόσο, αυτή η γρήγορη ανάπτυξη φαίνεται να είναι μάλλον απίθανη.
Άθωρ
Ιερά
Η Άθωρ λατρευόταν επίσης στο Εντφού (Edfou), μαζί με τον Ώρο, ο οποίος όμως κατείχε εδώ την πρώτη θέση, και τον γιο του Χορ-σμα-τάουϊ (Hor-sma-taoui). Λατρευόταν επίσης στην Όμβο, όπου απεικονιζόταν και στις δύο τριάδες του ιερού. Στις ακτές της Σομαλίας (από όπου ίσως σε αρχαιότατους χρόνους είχε έλθει στην Αίγυπτο) ονομαζόταν «Κυρά της χώρας Πουντ». Στη χερσόνησο του Σινά αποκαλείτο «Δέσποινα της χώρας Μαφκάτ» και στη Φοινίκη (όπου διαδραματίζεται τμήμα του μύθου για τον Όσιρι) «Δέσποινα της Βίβλου».
Σημειώσεις-παραπομπές
Κατηγορία:Θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας
Δημογραφία του Τουρκμενιστάν
Αζέροι στο Τουρκμενιστάν
Ο Μπεϊλέρ του Σαμάχι εγκαταστάθηκε κυρίως στο Κρασνοβόντσκ και το Ασαμπάντ (τώρα γνωστό ως Τουρκμενμπάσι και Ασγκαμπάντ αντίστοιχα). Ο πλούτος του Μπεϊλέρ ώθησε μια μεγάλη "επενδυτική έκρηξη" στο Τουρκιστάν (Τουρκμενιστάν). Ο Μπεϊλέρ άρχισε να κατασκευάζει νέα κτίρια χρησιμοποιώντας εκσυγχρονισμένο τεχνολογικό εξοπλισμό. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, χτίστηκε ένας μεγάλος αριθμός ξενοδοχείων, καραβανιών, τζαμιών, μεντρεσέδων, σχολείων και θεάτρων.
Οι Αζέροι συμμετείχαν επίσης στην μάχη κατά των μπολσεβίκων. Οι Αζέροι βρέθηκαν μεταξύ των μαχητών του Μπασμάτσι υπό την ηγεσία του Ενβέρ Πασά και ορισμένοι βοήθησαν στη χρηματοδότηση του κινήματος. Για δεκαετίες η καταπολέμηση της αποικιακής πολιτικής των μπολσεβίκων απέτυχε. Τα περισσότερα μέλη του κινήματος Μπασμάτσι σκοτώθηκαν στις μάχες της ανεξαρτησίας του Τουρκιστάν, ενώ το άλλο μέρος εξορίστηκε στα στρατόπεδα εργασίας, τα Γκουλάγκ. Ο αριθμός των Αζέρων που εξορίστηκαν σε ποινικά στρατόπεδα, γνωστά ως στρατόπεδα θανάτου, ήταν αμέτρητοι.
Κατά τη διάρκεια των 70 χρόνων της κυριαρχίας, οι Αζέροι κόλποι και πολεμιστές δηλώθηκαν ως εθνικός εχθρός και τα ονόματά τους διαγράφηκαν από τα βιβλία της ιστορίας. Σήμερα έχουν αποκατασταθεί.
Την περίοδο της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ, 36.000 Αζέροι ζούσαν στο Τουρκμενιστάν, αλλά τώρα ο πληθυσμός τους έχει φτάσει τους 52.000.
Ενώ ζουν στο Τουρκμενιστάν, οι Αζέροι συνέβαλαν στον πολιτισμό και την τέχνη της χώρας. Μουσικά όργανα όπως το Γκαβάλ, το Ναγκάρα, το Ταρ, ο Μπαγλαμάς και το Καμάντσα έχουν κερδίσει δημοτικότητα στο Τουρκμενιστάν και τα Αζερικά πιάτα Ντόβγκα, τηγανιτό Σιαμπζί και Γλυκό ρυζιού έχουν γίνει αγαπημένα πιάτα του Τουρκμενιστάν. Σήμερα, η Αζερική κοινότητα του Τουρκμενιστάν έχει δικά της τζαμιά, μουσικούς και χορευτές.
Ορισμένοι διάσημοι Αζέροι από το Τουρκμενιστάν είναι: ο επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας της πόλης του Μπακού Χατζιμπαλά Αμπουταλίμποφ, ο Ελνούρ Χοσεΐνοφ ο οποίος εκπροσώπησε το Αζερμπαϊτζάν δύο φορές στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision και νικητής του The Voice of Turkey, ο τραγουδιστής Ναταβάν Χαμπίμπι, ο γνωστός γεωλόγος Σαμίλ Αζιζμπέκο, ο σκηνοθέτης Αϊντάρ Ιμπραχίμοφ, οι εθνικοί ήρωες του Αζερμπαϊτζάν Φαχαρντίν Μουσάγιεφ και Ταχίρ Μπαγκιρόφ, η πρώτη γυναίκα στη βιομηχανία πετρελαίου και ο Υπουργός Εξωτερικών το 1959-1983.
Περιφέρεια Τσιτά
Περιφέρεια Τσιτά (Чити́нская о́бласть, τσιτίνσκαγια ομπλάστ) λεγόταν το ρωσικό Κράι Υπερβαϊκάλης μέχρι και το Φεβρουάριο του 2008, όταν ενσωματώθηκε σε αυτήν ο Αυτόνομος θύλακας της Άγκα - Μπουργιατίας.
Στα εδάφη της περιφέρειας βρισκόταν όλες οι σημαντικές πόλεις του νέου κράι, όπως η πρωτεύουσα Τσιτά (316.643 κάτοικοι - απογρ. 2002), το Κρασνοκάμενσκ (55.920) και η Μπόρζια (31.460).
Κατηγορία:Κράι Υπερβαϊκάλης
Δεύτερος Ενώχ
Ο Δεύτερος Ενώχ είναι ένα απόκρυφο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης και ονομάζεται έτσι κατ' αντιδιαστολή προς το απόκρυφο βιβλίο Ενώχ Α' ή Αιθιοπικό Ενώχ. Ο Ενώχ Β' ονομάζεται και σλαβονικός Ενώχ, γιατί διασώζεται κυρίως στην σλαβονική γλώσσα. Η σλαβονική μετάφραση προέρχεται από το πρωτότυπο κείμενο, που ήταν στα Ελληνικά Κάποιοι πιστεύουν ότι το αρχικό κείμενο ήταν του πρώτου αιώνα μ.Χ. και ήταν γραμμένο στα εβραϊκά. Ο Ενώχ Β' ονομάζεται επίσης και «Το βιβλίο των μυστικών του Ενώχ». Και στα δύο βιβλία ο Ενώχ ταξιδεύει και τελικά αναλαμβάνεται στους ουρανούς. Tο βιβλίο Ενώχ Β' έχει διασωθεί σε διάφορα χειρόγραφα σε σλαβικές χώρες όπως τη Ρωσία και τη Σερβία. Έχουν αναπτυχθεί διάφορες απόψεις για την προέλευση και το χρόνο συγγραφής του βιβλίου. Το βιβλίο πιθανόν γράφτηκε στους ελληνιστικούς χρόνους, γιατί περιλαμβάνει δημοφιλή θέματα της θρησκευτικής γραμματείας των ελληνιστικών χρόνων, όπως αστρολογικούς υπολογισμούς, αποκαλυπτικά ταξίδια, αγγελολογία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανισμός Κατηγορία:Αγία Γραφή Κατηγορία:Απόκρυφα της Παλαιάς Διαθήκης
Κρυπτανάλυση
Η κρυπτανάλυση (αγγλ.: cryptanalysis) είναι η μελέτη για την επινόηση μεθόδων που εξασφαλίζουν την κατανόηση του νοήματος της κρυπτογραφημένης πληροφορίας, έχοντας ως άγνωστες ποσότητες τον κρυφό μετασχηματισμό, το κλειδί, με βάση το οποίο αυτός πραγματοποιήθηκε και το κρυπτογραφημένο μήνυμα. Βασικός στόχος της είναι, ανάλογα με της απαιτήσεις του αναλυτή κρυπτοσυστημάτων ή αλλιώς κρυπταναλυτή, να βρει το κλειδί, το μήνυμα ή ένα ισοδύναμο αλγόριθμο που θα τον βοηθά να αναγνώσει το (κρυφό) μήνυμα. Ένας κρυπταλγόριθμος λέγεται ότι έχει «σπάσει», αν βρεθεί μια μέθοδος (πιθανοκρατική ή ντετερμινιστική) που μπορεί να βρει το μήνυμα ή το κλειδί με πολυπλοκότητα μικρότερη από την πολυπλοκότητα της επίθεσης ωμής βίας (αγγλ.: brute force attack). Η πρώτη νύξη σχετικά με την κρυπτανάλυση έγινε από ένα Άραβα μαθηματικό τον 8ο αιώνα με την εργασία Ανταμπ-αλ-κουταπ ή αλλιώς Εγχειρίδιο των γραμματέων.
Η κρυπτανάλυση είναι ο ένας από τους δύο κλάδους της κρυπτολογίας (ο άλλος είναι η κρυπτογραφία), η οποία ασχολείται με τη μελέτη της ασφαλούς επικοινωνίας. Σήμερα η κρυπτολογία θεωρείται ένα διεπιστημονικό γνωστικό πεδίο, το οποίο μπορεί να μελετηθεί ως όψη των εφαρμοσμένων μαθηματικών, της θεωρητικής πληροφορικής ή της επιστήμης ηλεκτρονικού μηχανικού. Παρεμφερείς κλάδοι είναι, αντιστοίχως, η στεγανογραφία και η στεγανοανάλυση.
Κρυπταναλυτικές επιθέσεις σε αλγορίθμους
Υπάρχουν έξι βασικές κρυπταναλυτικές επιθέσεις, κατηγοριοποιημένες ανάλογα με την ικανότητα του αντιπάλου (πόρους-υπολογιστική ισχύ) και το επίπεδο πρόσβασης που έχει ο επιτιθέμενος:
Επιθέσεις στο κανάλι επικοινωνίας
Είδη επιθέσεων στο κανάλι επικοινωνίας
Ταξινόμηση Μοντέλων αξιολόγησης ασφάλειας
Υπάρχουν 4 βασικά μοντέλα για την αξιολόγηση των αλγορίθμων:
Ασφάλεια άνευ όρων (Τέλεια Ασφάλεια)
Αυτή η μέτρηση εστιάζεται στην διάκριση αν ένα κρυπτοσύστημα έχει ασφάλεια άνευ όρων. Η βασική υπόθεση είναι ότι όσο κρυπτοκείμενο και αν κατέχει ο αντίπαλος, δεν υπάρχει αρκετή πληροφορία για να ανακτήσει το ανοικτό κείμενο (μοναδική λύση), όση υπολογιστική ισχύ (άπειρη) και αν έχει στην διάθεση του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το σημειωματάριο μίας χρήσης.
Υπολογιστική ασφάλεια (Πρακτική Ασφάλεια)
Αυτή η μέτρηση εστιάζεται στην υπολογιστική προσπάθεια "παράγοντας εργασίας", που χρειάζεται για να διασπαστεί ένα κρυπτοσύστημα. Στόχος των συγχρόνων συστημάτων είναι να εμφανίζουν μεγάλο παράγοντα δυσκολίας ώστε να μην είναι χρονικά δυνατό να διασπαστούν με τα διαθέσιμα (ή και τα μελλοντικά) μέσα.
Ασφάλεια – θεωρία πολυπλοκότητας
Αυτή η μέτρηση εστιάζει στην ταξινόμηση της υπολογιστικής ικανότητας του αντιπάλου υπολογιστικών προβλημάτων ανάλογα με τους πόρους που απαιτούνται για την επίλυση τους. Οι πόροι αναφέρονται σε:
Κρυπτανάλυση Κλασικών Κρυπτοσυστημάτων
Υπάρχουν διάφοροι τύποι κρυπταναλυτικών επιθέσεων για τα κλασικά κρυπτοσυστήματα. Οι περισσότερες βασίστηκαν πάνω στην γλωσσική δομή του μηνύματος. Στις νεότερες μορφές Κρυπτανάλυσης Κλασικών Κρυπτοσυστημάτων παρατηρείται ή είσοδος της στατιστικής στην ανάλυση.
Σχήμα 3.1 Χάρτης Κρυπταναλυτικών μεθόδων
Αναφορές
Κατηγορία:Εφαρμοσμένα μαθηματικά ''
Βαγγέλης Σεβδίνογλου
Ο Βαγγέλης Σεβδίνογλου ήταν Έλληνας καλαθοσφαιριστής και προπονητής καλαθοσφαίρισης. Γεννήθηκε στη Νίκαια στις 14 Ιανουαρίου 1933 και πέθανε στις 12 Μαΐου 2009 μετά από σοβαρό τραυματισμό στο κεφάλι.
Ξεκίνησε την καριέρα του στο μπάσκετ το 1951 όταν αγωνίστηκε στον Πειραϊκό. Το 1954 ο Μίσσας Πανταζόπουλος προπονητής της ΑΕΚ εισηγήθηκε την απόκτησή του. Στα επτά χρόνια που αγωνίστηκε ο Σεβδίνογλου στην ΑΕΚ ευτύχησε να κατακτήσει το πρώτο πρωτάθλημα της ΑΕΚ στην καλαθοσφαίριση το 1958. Το 1961 όταν αποσύρθηκε από την αθλητική του σταδιοδρομία ασχολήθηκε με την προπονητική αναλαμβάνοντας τις ομάδες των Πειραϊκού (ανδρικής και γυναικείας ομάδας), Φοίνικα Πειραιά, Πορφύρα και Ιωνικού Νικαίας. Επέστρεψε στην ΑΕΚ το 1967 για να εργασθεί έως το 1970 στα τμήματα υποδομής του συλλόγου. Στη συνέχεια μεταπήδησε στον Ολυμπιακό για να αναλάβει τα τμήματα υποδομής του, ενώ παράλληλα υπήρξε βοηθός των Νίκου Μήλα και Φαίδωνα Ματθαίου που ήταν διαδοχικά οι προπονητές της ανδρικής ομάδας του Ολυμπιακού. Το 1973 ανέλαβε ο ίδιος την τεχνική ηγεσία των ερυθρολεύκων. Υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Συνδέσμου Ελλήνων Προπονητών Καλαθοσφαίρισης (ΣΕΠΚ).
Μικρασιάτες
Οι Μικρασιάτες είναι πληθυσμιακή ομάδα Ελλήνων που προέρχεται από τη Μικρά Ασία με μακραίωνη ιστορία και μεγάλη συνεισφορά στις επιστήμες, τον πολιτισμό, την παιδεία και την ιστορική εξέλιξη του Ελληνισμού από τα αρχαία χρόνια και το Βυζάντιο μέχρι και σήμερα.
Πολλοί Μικρασιάτες συμμετείχαν στην Επανάσταση του 1821, στον Μακεδονικό Αγώνα και σε όλους τους αγώνες του Ελληνισμού. Η εγκατάσταση των Ελλήνων Μικρασιατών στην Ελλάδα έγινε αρχικά από τον Μάιο του 1914, καθώς οι διωγμοί στα μικρασιατικά παράλια είχαν ενταθεί ενάντια στο ελληνικό στοιχείο. Για τον λόγο αυτό πολλοί κατέφυγαν στην Ελλάδα. Τους τελευταίους μήνες του 1918, μετά τη λήξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου για την Τουρκία, άρχισε η παλιννόστηση των προσφύγων στη Μικρά Ασία. Συγκεκριμένα με τη ανακωχή του Μούδρου (1918) και την αποβίβαση του Ελληνικού Στρατού στη Σμύρνη (1919) αρκετοί πρόσφυγες που είχαν παραμείνει στη νησιωτική και ηπειρωτική Ελλάδα επέστρεψαν στη Μικρά Ασία, αλλά προσωρινά όπως αποδείχθηκε. Μετά την ολέθρια Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 - που αποτέλεσε το αποκορύφωμα των διώξεων και των σφαγών κατά τη Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας - και την επακόλουθη ανταλλαγή πληθυσμών του 1923-1924, χιλιάδες οικογένειες Μικρασιατών εγκαταστάθηκαν πλέον οριστικά στην ελληνική επικράτεια. Έως και την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης το 1923, ο αριθμός των εγκατασταθέντων Μικρασιατών ήταν περίπου 1.500.000. Ο Απόστολος Παύλος κήρυξε τον Χριστιανισμό στη Μικρά Ασία και στις τρεις περιοδείες του. Ακόμη απηύθυνε τρεις επιστολές, την Επιστολή προς Εφεσίους, την Επιστολή προς Κολοσσαείς και την Επιστολή προς Γαλάτες προς τις μικρασιατικές εκκλησίες της Εφέσου, των Κολοσσών και της Γαλατίας αντίστοιχα. Ο Ιωάννης ο Θεολόγος στην Αποκάλυψη, το τελευταίο βιβλίο της Καινής Διαθήκης, αναφέρει τις επτά μικρασιατικές εκκλησίες, δηλαδή τις επτά πρώτες χριστιανικές κοινότητες στη δυτική Μικρά Ασία που υπήρχαν στην Έφεσο, τη Σμύρνη, την Πέργαμο, τα Θυάτειρα, τις Σάρδεις, τη Φιλαδέλφεια και τη Λαοδίκεια. Ακόμη, τέσσερις Οικουμενικές Σύνοδοι έλαβαν χώρα στη Μικρά Ασία καθώς και πολλές τοπικές σύνοδοι, οι οποίες διαμόρφωσαν το ορθόδοξο δόγμα.
Βυζαντινοί Μικρασιάτες
Ο Μικρασιατικός Ελληνισμός κατέχει πολύ σημαντική θέση στην μακραίωνη ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας καθώς κατέστησε τη χερσόνησο της Μικράς Ασίας την καρδιά και τον πυρήνα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Οι σημαντικότερες βυζαντινές οικογένειες και δυναστείες έλκουν την καταγωγή του από την Μικρά Ασία, όπως ο Οίκος των Φωκάδων με τον Αυτοκράτορα Νικηφόρο Β´ Φωκά, ο Οίκος Μουζάλωνος, οι Φιλανθρωπινοί, η οικογένεια του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, η οικογένεια του Μεγάλου Βασιλείου, η οικογένεια του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, οι αδελφοί Νικήτας Χωνιάτης, πολιτικός και ιστορικός και Άγιος Μιχαήλ Χωνιάτης λόγιος και Μητροπολίτης Αθηνών κ.ά.
Το κορυφαίο έργο των Μικρασιατών είναι ο Ναός της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη που κτίσθηκε την περίοδο 532-537, επί βασιλείας του Ιουστινιανού Α΄, από τους μηχανικούς Ανθέμιο από τις Τράλλεις και Ισίδωρο από τη Μίλητο.
Μικρασιάτες στην Ελληνική Επανάσταση
Οι πόλεις της Μικράς Ασίας από πολύ νωρίς δέχθηκαν τα μηνύματα της οργάνωσης και εκτέλεσης στη συνέχεια του γενικού ξεσηκωμού του Γένους. Η Φιλική Εταιρεία εξαπλώθηκε ταχύτατα και σε ευρέα στρώματα, τόσο στην Κωνσταντινούπολη, όσο και στη Σμύρνη, τις Κυδωνίες και την Καππαδοκία.
Στη Σμύρνη συστάθηκε η “Φιλόμουσος και Φιλάνθρωπος Γραικική Εμπορική Εταιρία”, τα κέρδη της οποίας συγκεντρώνονταν για τον Αγώνα. Επικεφαλής της Εφορίας της Σμύρνης τοποθετήθηκε ο Μιχαήλ Ναύτης. Η Κυριακή Ναύτη από τη Σμύρνη, σύζυγός του Μιχαήλ, ήταν η πρώτη γυναίκα μέλος της Φιλικής Εταιρείας.
Το χρυσοκέντητο ύφασμα που χρησιμοποιήθηκε ως λάβαρο στην Ελληνική Επανάσταση βρισκόταν αρχικά στην Ωραία Πύλη του τέμπλου της Μονής Αγίας Λαύρας. Απεικονίζει την Κοίμηση της Θεοτόκου και κεντήθηκε από τα χέρια της διάσημης για την υψηλή αισθητική της κεντήστρας από τη Σμύρνη, με το όνομα Χρύσα. Το έργο αυτό φιλοτεχνήθηκε στα τέλη του 16ου αιώνα και προσφέρθηκε μαζί με άλλα αναθήματα στη Μονή της Αγίας Λαύρας Καλαβρύτων, ως προσφορά των Ελλήνων της Σμύρνης.
Ένα άγνωστος Μικρασιάτης δωρητής αγόρασε μπαρούτι από τη Σμύρνη και το Αϊβαλί και το προσέφερε μυστικά στον Αγώνα στα μέσα Μαρτίου του 1821. Με το μπαρούτι αυτό έγινε η απελευθέρωση της Καλαμάτας. Συνολικά αγόρασε 270 βαρέλια μπαρούτι-12 οκάδων το ένα- και έξι καντάρια μολύβι (κάθε καντάρι ισούται με 57 κιλά) και τα προσέφερε ως δωρεά στον Αγώνα με προορισμό την Πελοπόννησο. Το πολύτιμο φορτίο μεταφέρθηκε από τη Σμύρνη με καπετάνιο τον Χριστόφορο Μέξη. Το πλοίο κατάφερε και πέρασε όλα τα θαλάσσια μπλόκα και αγκυροβόλησε στην Πελοπόννησο. Το μπαρούτι κατέφτασε στη Μεσσηνία νύχτα και ακολούθως μεταφέρθηκε πάνω σε μουλάρια, από τον Αλμυρό της Βέργας στη Μονή Μαρδακίου στη Νέδουσα, για να ετοιμαστούν τα φυσέκια για τον Αγώνα.
Η Ιώνιος Φάλαγξ (Ιωνική φάλαγγα) ήταν ελληνικό τακτικό στρατιωτικό σώμα αποτελούμενο κυρίως από Μικρασιάτες (εξ ου και η ονομασία της Ιώνιος / Ιωνική), το οποίο συγκροτήθηκε και πολέμησε κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 σε διάφορες μάχες στην Πελοπόννησο και στη Στερεά Ελλάδα. Είχε επικεφαλής τον Γιαννακό Καρόγλου από τη Σμύρνη.
Ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας υπέστη τις σφαγές, τα ολοκαυτώματα που τελέστηκαν εναντίον και των υπόλοιπων Ελλήνων και παράλληλα συνεισέφερε με κάθε μέσο και βεβαίως με τη φυσική του παρουσία στην άνδρωση, στη γιγάντωση, στην εδραίωση της Επανάστασης. Έλαβαν χώρα σφαγές στην Κωνσταντινούπολη (1821), στη Σμύρνη (1821), στα Μοσχονήσια και τις Κυδωνιές Μικράς Ασίας (1821).
Οι Κυδωνίες, με ελληνικό πληθυσμό 30.000 κατά τις παραμονές της Ελληνικής Επανάστασης, ήταν ένα από τα σπουδαιότερα οικονομικά και πολιτιστικά κέντρα του υπόδουλου Ελληνισμού, το δεύτερο μετά τη Σμύρνη στη Μικρά Ασία. Οι Κυδωνιές καταστράφηκαν από τουρκικό στρατό, που μπήκε στην πόλη στις 2 Ιουνίου 1821 για να εκδικηθεί για την πυρπόληση τουρκικού δίκροτου στις 27 Μαΐου στην Ερεσό. Στις 3 Ιουνίου ο Ιωάννης Φιλήμων χαρακτηριστικά αναφέρει:
Όσοι κάτοικοι σώθηκαν, κατέφυγαν στα Ψαρά και σε άλλα νησιά και στην Πελοπόννησο και έλαβαν ενεργό μέρος στον Αγώνα.
Γνωστοί Μικρασιάτες αγωνιστές της Επανάστασης του 1821 ήταν ο λόγιος Ικέσιος Λάτρης (1799 - 1881), ο Κυριάκος Αλεβιζόπουλος, ο Πέτρος Βακάλογου κ.ά. Ο Δημήτριος Μοσχονησιώτης, από τις Κυδωνίες (Αϊβαλί) της Μικράς Ασίας, πρώτος αυτός εκπόρθησε το κάστρο του Παλαμηδίου στις 30 Νοεμβρίου του 1822. Ανάμεσα στους Αϊβαλιώτες ξεχωρίζουν οι ηρωικοί πέντε αδελφοί Πίσσα, ένας από τους οποίους, ο Ευστράτιος Πίσσας, στα «Απομνημονεύματά» του υπολογίζει τους πεσόντες στις διάφορες μάχες Κυδωνιείς σε πέντε χιλιάδες.
Ανάμεσα στις Μικρασιάτισσες που συμμετείχαν στον Αγώνα ξεχωρίζει η Πανωραία Χατζηκώστα, η επονομαζόμενη Ψωροκώσταινα, μία άπορη Μικρασιάτισσα Ελληνίδα η οποία δώρισε το μοναδικό ασημένιο δαχτυλίδι και ένα γρόσι που διέθετε για τον Αγώνα. Έτσι, το όνομά της ταυτίστηκε με την ίδια την Ελλάδα και έγινε σύμβολο του Έλληνα που παρά την ανέχεια και τις προσωπικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει εμφανίζεται πάντα πρόθυμος να βοηθήσει όσους έχουν ανάγκη.
Μικρασιάτες Μακεδονομάχοι
thumb|150px|Ο Μικρασιάτης Μακεδονομάχος [[Γεώργιος Τόμπρας, από τους πρωταγωνιστές του Μακεδονικού Αγώνα («Καπετάν Ρουπακιάς»).]] Πολλοί ήταν και οι Μικρασιάτες που συμμετείχαν στον Μακεδονικό Αγώνα. Εκτός των Μικρασιατών ιερωμένων όπως ο Δράμας Χρυσόστομος, ο Θεμιστοκλής Χατζησταύρου Αρχιδιάκονος και Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Δράμας, ο Πρωτοσύγκελλος Θεσσαλονίκης Αιμιλιανός, ο Μητροπολίτης Πρεσπών και Αχριδών Γερμανός και ο μητροπολίτης Τιβεριουπόλεως και Στρωμνίτσης Γρηγόριος Ωρολογάς έλαβαν μέρος στον Αγώνα και πολλοί ένοπλοι και πράκτορες Μικρασιάτες Μακεδονομάχοι. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν ο καπετάν Αλέξανδρος Ευρυθιώτης από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας που δημιούργησε δικό του δεκαπενταμελές αντάρτικο σώμα στις περιοχές Μπέλες, Πορροϊων, Πετριτσίου και Μελενίκου και έγινε γενικός αρχηγός των αντάρτικων σωμάτων, ο Γεώργιος Τόμπρας από τους πρωταγωνιστές του Μακεδονικού Αγώνα γνωστός ως «Καπετάν Ρουπακιάς» και ο καπετάν Στρατής από το Αδραμύττιο της Μικράς Ασίας ο οποίος ήταν εθελοντής, αρχηγός σώματος μακεδονομάχων στην περιοχή των Σερρών. Στην Καβάλα έδρασε ο Στυλιανός Μαυρομιχάλης, αρχικά σημαιοφόρος του Πολεμικού Ναυτικού, και μετέπειτα γραμματέας στο Ελληνικό Υποπροξενείο Καβάλας με μυστική αποστολή την οργάνωση του Εθνικού Κέντρου Καβάλας και τον συντονισμό του Μακεδονικού Αγώνα στην περιοχή. Άλλοι Μικρασιάτες Μακεδονομάχοι ήταν ο Μιλτιάδης Τσιομανέλης από τη Θίβαλη Μ. Ασίας, ο Καππαδόκης ιερέας Ιωακείμ Ανανιάδης από τη 	Νίγδη, ο Μιλτιάδης Ζερβός από τις Κυδωνιές, ο Ιωάννης Ιωαννίδης δάσκαλος και οπλίτης από την Κιουτάχεια, ο Γεώργιος Χωναίος που ήταν Διερμηνεύς του Ελληνικού Προξενείου Θεσσαλονίκης, ο Γεώργιος Γιαγκλής με καταγωγή από τα Μοσχονήσια κ.ά.
Μικρασιατική Παιδεία
Στη Μικρά Ασία λειτουργούσε πλήθος από Σχολές, Ακαδημίες, Σχολεία, Αρρεναγωγεία και Παρθεναγωγεία. Το κοινοτικό σχολείο της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης παρουσιάζει τις μορφές: Αρρεναγωγείο, Παρθεναγωγείο, Νηπιαγωγείο. Προϋπήρξαν βέβαια τα αρρεναγωγεία, που ήταν εξέλιξη των γραμματοδιδασκαλείων, κι ακολούθησαν τα παρθεναγωγεία αργά αλλά σταθερά, για να γενικευτούν σε όλες τις κοινότητες της Μ. Ασίας.
Όσον αφορά τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, λειτουργούσαν εκπαιδευτήρια και σχολές στις έδρες των μητροπόλεων, στις μεγάλες πόλεις, σε φημισμένα μοναστήρια ή στο κέντρο μεγάλων αγροτικών συνοικισμών. Ιδρύθηκαν ιδρυθεί Κεντρικές σχολές ή κοινοβιακά σχολεία αρρένων ή θηλέων με οικοτροφεία για τα παιδιά, που έρχονταν από μακριά. Οι Κεντρικές σχολές είχαν ολόκληρο ελληνικό σχολείο και τάξεις ή και πλήρες γυμνάσιο.
Μετά τον κύκλο των μαθημάτων των ελληνικών σχολείων ή των ολοκληρωμένων αστικών σχολών υπήρχε το Γυμνάσιο, όπου δίδασκαν πτυχιούχοι του πανεπιστημίου Αθηνών ή ευρωπαϊκών πανεπιστημίων ή απόφοιτοι ιερατικών σχολών. Οι Ιερατικές Σχολές ιδρύθηκαν για ώστε να καταρτίζονται ιερείς και δημοδιδασκάλοι για τις ελληνικές κοινότητες. Υπήρχαν ακόμη και νυχτερινές σχολές της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και επαγγελματικά σχολεία.
Πρινιάς Λάρισας
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του οικισμού του Πρινιά ήταν 79 άτομα, δηλαδή αυξημένος σχεδόν 32% σε σχέση με τον πληθυσμό της προηγούμενης απογραφής του 2001.
Μικρασιάτες
Μικρασιατική Παιδεία
Το Κεντρικόν Παρθεναγωγείον Σμύρνης ήταν κορυφαίο ελληνικό εκπαιδευτικό ίδρυμα το οποίο λειτούργησε από το 1830 στη Σμύρνη έως τη Μικρασιατική Καταστροφή. Περίφημη διευθύντρια του Κεντρικού υπήρξε η κορυφαία Σμυρναία παιδαγωγός Ουρανία Δούκα, στα χρόνια της οποίας το σχολείο αποκλήθηκε "Φάρος της Ανατολής". Στις αρχές του 20ού αιώνα στο σχολείο φοιτούσαν 2.000 μαθήτριες και δίδασκαν 23 εκπαιδευτικοί.
thumb|Η ελληνική αθλητική ομάδα "Αργαίος" της Σχολής της Καισάρειας της Καππαδοκίας (1907). Η ομάδα έλαβε το όνομά της από το όρος [[Αργαίος (Τουρκία)|Αργαίος, φημισμένο βουνό της Μικράς Ασίας από την αρχαιότητα.]] Η Αναξαγόρειος Σχολή στα Βουρλά Μικράς Ασίας ιδρύθηκε το 1760, ως το πρώτο σχολείο των Βουρλών, με την επωνυμία “Το Σχολείον της Παναγίας”, κοντά στην εκκλησία της Μητρόπολης των Βουρλών. Επίσης πλήθος σχολείων και εκπαιδευτηρίων λειτουργούσαν και σε πολλές άλλες περιοχές της Μικράς Ασίας.
Πρινιάς Λάρισας
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αγιάς Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας
Μικρασιάτες
Μικρασιατική Παιδεία
Αποκορύφωμα της εκπαίδευσης αποτελεί η οργάνωση με μέριμνα του Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή του Ιωνικού Ελληνικού Πανεπιστημίου Σμύρνης. Όμως το ίδρυμα δεν πρόλαβε να λειτουργήσει καθώς τις έτοιμες εγκαταστάσεις του πρόλαβε η Μικρασιατική Καταστροφή.
Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας
thumb|left|Σμύρνη 1922: Έλληνες Μικρασιάτες οι οποίοι σφαγιάσθηκαν κατά τη [[Γενοκτονία των Ελλήνων.]]
Η 14η Σεπτεμβρίου ανακηρύχθηκε ομόφωνα ως «Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος» από τη Βουλή των Ελλήνων το 1998. .
Μικρασιάτες στην Εθνική Αντίσταση
thumb|H συνοικία της [[Ξηροκρήνη (Θεσσαλονίκης)|Ξηροκρήνης στη Θεσσαλονίκη αποτέλεσε σημαντικό κέντρο της Εθνικής Αντίστασης και εκεί έλαβε χώρα η Εκτέλεση των Αντιστασιακών στις 11/5/1944.]] thumb|170px|Ο Μικρασιάτης δημοδιδάσκαλος και αντιστασιακός [[Κωνσταντίνος Καζάνας (1910-1982).]] Σημαντική είναι η αντιστασιακή δράση των Μικρασιατών κατά τη ναζιστική Κατοχή. Οι σημαντικότερες δράσεις της Εθνικής Αντίστασης έλαβαν χώρα σε συνοικίες και οικισμούς όπου είχαν εγκατασταθεί Μικρασιάτες όπως Κοκκινιά και Καισαριανή στην Αθήνα και Ξηροκρήνη και Επτάλοφος στη Θεσσαλονίκη. Στις 15 Μαΐου 1941 ιδρύθηκε στην προσφυγική συνοικία της Επταλόφου στη Θεσσαλονίκη η αντιστασιακή οργάνωση «Ελευθερία», που ήταν η πρώτη αντιστασιακή οργάνωση στην Ελλάδα και εξέδιδε και την ομώνυμη εφημερίδα.
Στη συνοικία Ξηροκρήνη της Θεσσαλονίκης υπήρχε κρησφύγετο αντιστασιακών με τυπογραφείο για έκδοση προκηρύξεων και ενημερωτικού υλικού, το οποίο όμως ανακαλύφθηκε από τους Ναζί και καταστράφηκε. Στις 11 Μαΐου 1944 εκτελέσθηκαν από τους Ναζί, οκτώ αντιστασιακοί νέοι 20 έως 30 ετών, στην περιοχή Καΐστρι της Ξηροκρήνης.
Τον Σεπτέμβριο του 1944 στην κεντρική πλατεία της Προσοτσάνης και ενώ η περιοχή της Δράμας και της ευρύτερης Ανατολικής Μακεδονίας βρισκόταν υπό την κατοχή των Βουλγάρων, ο δημοδιδάσκαλος Κωνσταντίνος Καζάνας μαζί με τον Αστέριο Αστεριάδη υπέστειλαν τη βουλγαρική σημαία και ύψωσαν την ελληνική, παρά την τρομοκρατία και τις απειλές των κατακτητών. Το γεγονός αυτό καταδίκασε τον Κωνσταντίνο Καζάνα σε εξορία στις φυλακές στη Σόφια αλλά αποτέλεσε ισχυρό πλήγμα προς τις φασιστικές βουλγαρικές δυνάμεις κατοχής και ταυτόχρονα αναπτέρωσε το ηθικό των Ελλήνων αγωνιστών και του τοπικού πληθυσμού. Είναι μάλιστα η μοναδική υποστολή σημαίας Δύναμης του Άξονα που συνέβη υπό το φως της ημέρας και υπό το βλέμμα των Στρατιωτικών Δυνάμεων Κατοχής, σε ολόκληρη την κατακτημένη Ευρώπη.
Κόμμα Ανεξαρτησίας (Ισλανδία)
200px|μικρογραφία|Λογότυπο του κόμματος μέχρι το 2016. Το κόμμα της ανεξαρτησίας (Sjálfstæðisflokkurinn) είναι ένα Ισλανδικό κεντροδεξιό πολιτικό κόμμα. Ιδρύθηκε το 1929 - πριν η Ισλανδία γίνει ανεξάρτητο κράτος - μετά από τη συγχώνευση του συντηρητικού και του φιλελεύθερου κόμματος. Το νέο κόμμα τάχθηκε καθαρά υπέρ της πλήρους ανεξαρτητοποιήσης της χώρας από τη Δανία και γι' αυτό το λόγο ονομάστηκε κόμμα της ανεξαρτησίας.
Το Sjálfstæðisflokkurinn θεωρείται σήμερα το μεγαλύτερο κόμμα της χώρας καθώς έχει κερδίσει σε όλες ανεξαιρέτως τις μεταπολεμικές εκλογικές αναμετρήσεις μέχρι τώρα. Ωστόσο,επειδή στην Ισλανδία συνήθως σχηματίζονται κυβερνήσεις συνασπισμού, δεν ήταν πάντοτε στην εξουσία. Συγκεκριμένα από τις 31 κυβερνήσεις που έχουν σχηματιστεί μέχρι τώρα (μετά τη δημιουργία του κόμματος) συμμετείχε στις 22, ενώ είχε την πρωθυπουργία στις 15 από αυτές.
Αρχηγός του Sjálfstæðisflokkurinn είναι ο πρόσφατα παραιτηθής πρωθυπουργός Γκέιρ Χάαρντε που όμως έχει ήδη προαναγγείλει την παραίτησή του και από την ηγεσία του κόμματος επικαλούμενος λόγους υγείας (καρκίνο στον ισοφάγο). Τον αντικατέστησε στην ηγεσία του κόμματος ο Μπιάρνι Μπένεντικτσον.
Αυτή τη στιγμή το κόμμα της ανεξαρτησίας κατέχει στο Ισλανδικό κοινοβούλιο 25 από τις 63 έδρες,αλλά δεν συμμετέχει στη σημερινή κυβέρνηση καθώς η κυβέρνηση συνασπισμού που είχε σχηματίσει το 2007 με τους σοσιαλδημοκράτες διαλύθηκε, υπό το βάρος της μεγάλης οικονομικής κρίσης που έπληξε τη χώρα τον Οκτώβριο του 2008.
Μετά τις εκλογές του 2013, το κόμμα συμμετέχει στην κυβέρνηση του Σίγκμουντουρ Νταβίντ Γκουνλάουγκσον μαζί με το Προοδευτικό Κόμμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισλανδικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Φιλελεύθερα-Συντηρητικά κόμματα Κατηγορία:Ευρωσκεπτικιστικά κόμματα
Ψαμάθη (δορυφόρος)
Ψαμάθη (αγγλικά: Psamathe) ονομάζεται ένας από τους φυσικούς δορυφόρους του πλανήτη Ποσειδώνα. Το όνομά του προέρχεται από το όνομα μιας εκ των Νηρηίδων της ελληνικής μυθολογίας. Η άλλη του σημερινή ονομασία είναι Ποσειδώνας X (Neptune X, δηλαδή ο δέκατος από τους δορυφόρους του Ποσειδώνα που έχει ονομαστεί). Η αρχική προσωρινή ονομασία που του είχε δοθεί ήταν S/2003 N 1.
Περιφέρεται γύρω από τον Ποσειδώνα με ακτίνα τροχιάς 48.096.000 χλμ. και περίοδο τροχιάς -9.074,30 ημέρες. Το αρνητικό πρόσημο περιόδου τροχιάς υποδηλώνει ότι η φορά της τροχιάς της Ψαμάθης είναι αντίθετη της φοράς αυτοπεριστροφής του Ποσειδώνα (retrograde orbit). Άλλο παράδειγμα αυτού του φαινομένου στο σύστημα του Ποσειδώνα είναι και η τροχιά του μεγαλύτερου φυσικού δορυφόρου του, Τρίτωνα.
300px|thumb|Καλλιτεχνική απεικόνιση της Ψαμάθης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Ποσειδώνα
Κεστρίνος
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία με το όνομα Κεστρίνος (το όνομα του μεταφράζεται ως "τεμάχιο ψαριού") αναφέρεται ένα εξώγαμο τέκνο του πρίγκηπα Ελένου της Τροίας και της συζύγου του αδελφού του Ελένου Έκτορα, της Ανδρομάχης. Ο πατέρας του πέθανε χωρίς να αποκτήσει παιδιά με την νόμιμη σύζυγο του Κεστρία, γι΄αυτό όπως γράφει ο Παυσανίας τον διαδέχθηκε στον θρόνο της Ηπείρου ο γιος του Νεοπτόλεμου Μολοσσός. Το γεγονός αυτό αναστάτωσε τον Κεστρίνο, με μια μερίδα οπαδών του μετανάστευσε στην Καμμανία και κατέλαβε μια περιοχή βόρεια του ποταμού Θύαμις. Από αυτόν η περιοχή αυτή μετονομάσθηκε σε Κεστρίνη ή Κεστρινία και η πόλη που ίδρυσε Κεστρία. Με άλλη παράδοση αναφέρει ότι βασίλευσε στο Βασίλειο του Βοσπόρου και ταυτίζεται με τον βασιλιά Γκένγκερ.
Πηγή
Κατηγορία:Τρώες
Νατάλια Γκορντιένκο
Η Νατάλια Γκορντιένκο (Наталія Гордієнко; Наталья Гордиенко; γεννημένη 11 Δεκεμβρίου 1987) είναι Μολδαβή τραγουδίστρια και χορεύτρια. Μαζί με τους Αρσένιουμ και Connect-R, εκπροσώπησε τη Μολδαβία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2006 στην Αθήνα με το τραγούδι "Loca" και τερμάτισαν στην 20η θέση. Είχε επιλεχθεί να εκπροσωπήσει ξανά τη Μολδαβία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2020 με το τραγούδι "Prison", προτού ακυρωθεί λόγω της πανδημίας COVID-19. Ωστόσο, το TRM επέλεξε εκ νέου την καλλιτέχνιδα για να εκπροσωπήσει τη χώρα στον διαγωνισμό του 2021 με το τραγούδι "Sugar" και ήρθε 13η στον τελικό.
Πρώτα χρόνια
Η Γκορντιένκο γεννήθηκε στο Κισινάου στις 11 Δεκεμβρίου 1987. Έχει oυκρανική καταγωγή. Έχει τραγουδήσει στον χορωδία του σχολείου της, έχει κάνει μαθήματα πιάνο σε ωδείο και έχει χορέψει στη χορευτική ομάδα του σχολείου της για δέκα χρόνια. Στην ηλικία των 15, ξεκίνησε να συμμετέχει σε διαγωνισμούς τραγουδιών.
Μουσική καριέρα και Eurovision
Το 2005, η Γκορντιένκο έγινε η τραγουδίστρια της μπάντας Millennium. Το 2005, στην εθνική επιλογή για την Calea Victoriei, ήρθαν τρίτοι. Αργότερα, προσκλήθηκαν να συμμετάσχουν στο διεθνή διαγωνισμό Golden Stag στη Ρουμανία το 2005.
Στις 20 Μαΐου 2006, εκπροσώπησε τη Μολδαβία μαζί με τον Arsenium και τον Connect-R με το τραγούδι "Loca" στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2006 στην ΑΘήνα. Το τραγούδι ήρθε 20ο ανάμεσα σε 24 τραγούδια και σημείωσε 22 πόντους.