cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σετζόνγκ ο Μέγας
Χάνγκουλ
Πριν τη δημιουργία των καινούργιων γραμμάτων, στο βασίλειο χρησιμοποιούσαν την Κινεζική μαζί με ένα φωνητικό σύστημα βασισμένο στην Κινεζική που προϋπήρχε. Όμως λόγω των ουσιαστικών διαφορών μεταξύ των Κορεατικών και των Κινέζικων, και των πολλών χαρακτήρων που έπρεπε να αποστηθίσουν, οι ασθενέστερες τάξεις παρέμεναν αγράμματοι. Έτσι ο Σέτζονγκ εισήγαγε αυτό το σύστημα 28 χαρακτήρων (4 εκ των οποίων έχουν απαρχαιωθεί) για να μορφωθεί ο λαός του. Το Χανγκουλ ολοκληρώθηκε το 1443 και δημοσιεύτηκε το 1446 μαζί με ένα εγχειρίδιο που περιγράφει τη φιλοσοφία και τα κίνητρα πίσω από τη δημιουργία τους και δηλώνει ότι κάποιος μπορεί να το μάθει σε μερικές μέρες.
Ο Σέτζονγκ βρήκε αντιδράσεις από τους ευγενείς, οι οποίοι αντέδρασαν λέγοντας ότι οι υπήκοοί θα μπορούσαν να βρουν «παραθυράκια» στους νόμους και να τα καταχραστούν ή ότι θα τους απειλούσαν παίρνοντας τις δουλειές τους στο δημόσιο τομέα. Γι’ αυτό συνέχισαν να χρησιμοποιούν τα χάνια, ακόμα και μετά το θάνατο του Σέτζονγκ[45] και αποκαλούσαν τα χανγκουλ γραφή των παιδιών, των γυναικών και των κοινών. Το 1504 απαγορεύτηκαν με νόμο, αλλά διατηρήθηκαν χάρη στα βιβλία για γυναίκες, βουδιστές μοναχούς και Κορεάτες Χριστιαννούς. Σιγά σιγά απέκτησαν το κοινό τους και το 1849 υιοθετήθηκαν ως το εθνικό σύστημα γραφής της Κορέας.
Θάνατος
Ο Σέτζονγκ τυφλώθηκε από επιπλοκές του διαβήτη, ασθένεια η οποία τελικά του στοίχισε τη ζωή. Ο τάφος του, μαζί με αυτόν της βασίλισσάς του και της υπόλοιπης δυναστείας Τζοσεόν, βίσκονται στο  Yeoju, της South Korea. Τον διαδέχτηκε ο γιός του Γι Χιάνγκ, που βασίλεψε ως Βασιλιάς Μούντζονγκ.
Κατουένσε Φουτεμπόλ ΣΑ
Η Κατουένσε Φουτεμπόλ ΣΑ είναι μια βραζιλιάνικη ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Κατού. Ιδρύθηκε την 1η Ιανουαρίου 1974. Μετράει μια συμμετοχή στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών Βραζιλίας, 7 στη Σέριε Β και 7 στη Σέριε Γ. Έδρα της ομάδας είναι το Estádio Antônio Pena, χωρητικότητας 8000 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1974 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βραζιλίας
Σάμος ΙΙ (τορπιλοβόλο)
Σάμος ΙΙ (Τορπιλοβόλο)
Μετονομάστηκε σε τορπιλοβόλο ‘6’.
Ιδίου τύπου τα τορπιλοβόλα ‘Χίος II)’, ‘Μυτιλήνη’, ‘‘Κως Ι’, ‘‘Ρόδος Ι’, ‘Κύπρος’. Μετονομάστηκαν αργότερα σε τορπιλοβόλα ‘6’, ‘7’, ‘8’, ‘9’, ‘10’ και ‘17’.
Ναυπηγήθηκε στα βρετανικά ναυπηγεία Yarrow μετά από παραγγελία της Ελληνικής Κυβέρνησης. Οι τορπιλοσωλήνες τοποθετήθηκαν στο Φιούμε.
Με την Ανατολική Μοίρα έλαβε μέρος στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897.
Χρησιμοποιήθηκε επίσης και για την δίωξη του λαθρεμπορίου. Αποσύρθηκε το 1912.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ελληνικά Τορπιλοβόλα
Νομοθετικό Σώμα της Δυτικής Βιρτζίνια
Το Νομοθετικό Σώμα της Δυτκής Βιρτζίνια είναι το πολιτειακό νομοθετικό σώμα της πολιτείας της Δυτικής Βιρτζίνια.
Ως διθάλαμο νομοθετικό σώμα, διαιρείται μεταξύ της άνω Γερουσίας και της κάτω Βουλής των Αντιπροσώπων. Εγκαθιδρύθηκε υπό το Άρθρο VI του Συντάγματος της Δυτικής Βιρτζίνια μετά την απόσχιση της πολιτείας από την Βιρτζίνια κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο το 1863. Όπως και στην γειτονική και πρώην συντακτική Γενική Συνέλευση της Βιρτζίνια, η κάτω βουλή του νομοθετικού σώματος αναφέρεται επίσης ως "House of Delegates."
Το Νομοθετικό Σώμα συνέρχεται στο κτίριο του Πολιτειακού Καπιτωλίου στο Τσάρλστον.
Προέλευση των νομοσχεδίων
Τα νομοσχέδια, ακόμη και τα νομοσχέδια εσόδων, και τα ψηφίσματα μπορεί να προέρχονται από οποιαδήποτε από τα δύο σώματα.
Υπέρβαση αρνησικυρίας
Για νομοσχέδια προϋπολογισμού ή συμπληρωματικά νομοσχέδια πιστώσεων, τα δυο τρίτα των μελών που έχουν εκλεγεί σε κάθε σώμα απατούνται για να προσπελασθεί το βέτο του κυβερνήτη σε ένα νομοσχέδιο ή αντικείμενα ή τμήματα του. Για όλα τα άλλα νομοσχέδια, απαιτείται μια απλή πλειοψηφία σε κάθε σώμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοθετικά σώματα των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Δυτική Βιρτζίνια
Ξυπόλυτοι στο Πάρκο
Η ταινία Ξυπόλυτοι στο Πάρκο (αγγλ. Barefoot in the Park) είναι αισθηματική κομεντί παραγωγής 1967, σε σκηνοθεσία Τζιν Σακς, βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Νιλ Σάιμον, ο οποίος το διασκεύασε για τη μεγάλη οθόνη. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ, η Τζέιν Φόντα, η Μίλντρεντ Νάτγουικ και ο Σαρλ Μπουαγιέ. Η Μίλντρεντ Νάτγουικ που επανέλαβε το ρόλο που είχε ερμηνεύσει στο Μπρόντγουεϊ προτάθηκε για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου.
Υπόθεση
Ο Πολ Μπράτερ (Ρόμπερτ Ρέντφορντ), ένας σοβαρός και μετρημένος δικηγόρος που προσπαθεί να καθιερωθεί στον εργασιακό του χώρο, παντρεύεται την Κόρι Μπράτερ (Τζέιν Φόντα), μια ανέμελη κοπέλα που θέλει να ζήσει έντονα και να διασκεδάσει. Οι δυο τους είναι πολύ ερωτευμένοι παρά τις διαφορές τους. Μετά το γάμο τους όμως η συγκατοίκησή τους σε ένα σπίτι, το οποίο δεν πληροί την περιγραφή του συμβολαίου, δημιουργεί προβλήματα στο γάμο τους και τους φέρνει αντιμέτωπους με μια σειρά κωμικοτραγικών καταστάσεων. Το σπίτι είναι πολύ μικρότερο σε σχέση με εκείνο που είχαν δει αρχικά, το δωμάτιο τους είναι μια τρύπα στην οποία μετά βίας χωράν και οι δυο, η τζαμαρία της οροφής είναι έχει μια τρύπα από την οποία μπαίνει στο διαμέρισμα βροχή και χιόνι, η θέρμανση δε λειτουργεί και το κυριότερο, ο Βίκτορ Βελάσκο (Σαρλ Μπουαγιέ) ένοικος της σοφίτας από πάνω, πρέπει να περνάει από το διαμέρισμά τους για να μπει στο δικό του. Όλα αυτά τα παράξενα περιστατικά διασκεδάζουν αφάνταστα την Κόρι, αλλά εκνευρίζουν τον Πολ. Η μητέρα της Κόρι (Μίλντρεντ Νάτγουικ) που επισκέπτεται συχνά την κόρη της αναγκάζεται να παίξει το ρόλο του διαιτητή στη σχέση του Πολ και της Κόρι και ερωτεύεται τον μυστηριώδη κύριο Βελάσκο. Ο Πολ και η Κόρι διαπιστώνουν τη διαφορετικότητά τους και καταλαβαίνουν ότι πρέπει να κάνουν θυσίες για να σώσουν τη σχέση τους.
Πληροφορίες παραγωγής
Η ταινία αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου θεατρικού του συγγραφέα Νιλ Σάιμον, που είχε ανέβει στο Μπρόντγουεϊ το 1963 με πρωταγωνιστές τους Ρόμπερτ Ρέντφορντ και την Ελίζαμπεθ Άσλεϊ. Όταν η Paramount αποφάσισε να χρηματοδοτήσει την κινηματογραφική μεταφορά της ταινίας ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ, η Μίλντρεντ Νάτγουικ και ο Χερμπ Έντελμαν ανέλαβαν τους ρόλους που είχαν ερμηνεύσει στο Μπρόντγουεϊ. Πρώτη επιλογή για το ρόλο της Κόρι Μπράτερ ήταν η Νάταλι Γουντ, που είχε συμπρωταγωνιστήσει με τον Ρέντφορντ σε δυο ταινίες (Έρωτες που Σβήνουν την Αυγή (Inside Daisy Clover, 1965) και Αγάπη για τον Έρωτα (This Property is Condemned, 1966)). Η Γουντ όμως απέρριψε το ρόλο δηλώνοντας ότι ήθελε να απέχει από τα κινηματογραφικά δρώμενα για κάμποσο καιρό. Τότε ανέλαβε το ρόλο η Τζέιν Φόντα.
Υποδοχή
Η ταινία είχε προϋπολογισμό 2 εκατομμυρίων δολαρίων κι έκανε εισπράξεις 19,994,515 δολαρίων.
Βραβεία
Η Μίλντρεντ Νάτγουικ προτάθηκε για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου χάνοντας από την Εστέλ Πάρσονς που κρίθηκε νικήτρια για την ταινία Μπόνι και Κλάιντ (Bonnie & Clyde). Η Τζέιν Φόντα προτάθηκε για Βραβείο BAFTA για το ρόλο της στην ταινία. Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1967 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη
Κάρολος Γιέλσκι
Βιογραφία
thumb|left|Αγάλματα μπροστά στα [[αέτωμα|αετώματα του αγίου Στανισλάβ]] Δημιουργός των φημισμένων αγαλμάτων του Αγίου Καζιμίρ (στη νότια πλευρά), της Αγίας Ελένης (στο κέντρο) και του Αγίου Στανισλάβ (στη βόρεια πλευρά), που τοποθετήθηκαν στην οροφή μπροστά στο αέτωμα του Καθεδρικός ναός του αγίου Στανισλάβ στο Βίλνιους μεταξύ των ετών 1786—1792. Το έτος 1950 τα γλυπτά αφαιρέθηκαν, ενώ το 1997 επανατοποθετήθηκαν (γλύπτης Στανίσλοβας Κούζμα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιθουανοί γλύπτες
Αιμίλιος Προσαλέντης
Ο Αιμίλιος Προσαλέντης (Κέρκυρα 1859 – Αθήνα 1926) ήταν Έλληνας ζωγράφος. Ήταν γιος του επίσης ζωγράφου Σπυρίδωνα Προσαλέντη. Καταγόταν από Κερκυραϊκή οικογένεια ευγενικής καταγωγής. Η οικογένεια Προσαλέντη ήταν μία από τις οικογένειες ευγενών στη Χρυσή Βίβλο.
Μαθήτευσε αρχικά κοντά στον πατέρα του και αργότερα σπούδασε μηχανική στο Παρίσι. Όταν γύρισε στην Ελλάδα, κατατάχθηκε ως μηχανικός στο πολεμικό ναυτικό. Η ζωγραφική του περιορίστηκε αρχικά στην ελαιογραφία, ενώ τα έργα του απεικόνιζαν αποκλειστικά θαλασσινές σκηνές.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του επιδόθηκε στην υδατογραφία. Κυριότεροι πίνακές του: Ναυμαχία των Δαρδανελίων, Έξοδος του Άρεως από το Ναβαρίνο, Πυρπόλησις της τούρκικης ναυαρχίδας στην Ερεσό κ.ά.
Γιος του ήταν ο ζωγράφος Σπύρος Προσαλέντης (1894 - 1942).
Συλλογή
[[File:Θαλασσογραφία.jpg|thumb|221x221px| Θαλασσογραφία, Αιμίλιος Προσαλέντης, υδατογραφία σε χαρτόνι, 30 x 45 εκ., Ιδιωτική Συλλογή
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Οικογένεια Προσαλέντη
Οργανισμός Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους
Ο Οργανισμός Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (Ο.Δ.ΔΗ.Χ.) είναι Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου. Ιδρύθηκε το 1998 με τον ν.2628/6.7.1998 και λειτουργεί βάσει των 3965/18.5.2011 (ΦΕΚ 113 Α’) και 4223/31.12.2013 (ΦΕΚ 287 Α'). Σκοπός του είναι η διαχείριση του χρέους της γενικής κυβέρνησης και των φορέων του ευρύτερου δημοσίου τομέα, η επίτευξη των βέλτιστων δυνατών δανειακών συμβάσεων και η διαχείριση του χαρτοφυλακίου του χρέους.
Αρχαιολογικός Χώρος Πέλλας
Ο Αρχαιολογικός Χώρος της Πέλλας είναι μία έκταση περίπου 70.000 τ.μ. που βρίσκεται σε αγροτική περιοχή στο δυτικό άκρο του οικισμού της Πέλλας. Περιλαμβάνει τον οικιστικό τομέα όπου βρίσκονται οι ιδιωτικές οικίες των ελληνιστικών χρόνων, το συγκρότημα της αγοράς και τα δημόσια ιερά.
Τα μνημεία του αρχαιολογικού χώρου της Πέλλας ανήκουν στην ελληνιστική περίοδο. Λείψανα της κλασικής πόλης έχουν εντοπισθεί στην περιοχή του αρδευτικού καναλιού, δεδομένο που ενισχύει την υπόθεση ότι ο πυρήνας της εκτεινόταν στο νότιο τμήμα του σύγχρονου αρχαιολογικού χώρου. Ο επισκέπτης δεν θα πρέπει να αναζητήσει εδώ το ανάκτορο της Πέλλας. Αυτό βρίσκεται βορειότερα σε λόφο που εξασφάλιζε την επίβλεψη της πόλης.
Η σημερινή κωμόπολη της Πέλλας, είναι χτισμένη δίπλα στην Αρχαία Πέλλα και ανήκει στην επαρχία των Γιαννιτσών, τoυ Νομού Πέλλας.
Ιστορία
εναλλ.=Κατοικία στον χώρο της αρχαίας Πέλλας |μικρογραφία|Κατοικία στον χώρο της αρχαίας Πέλλας, της αρχαίας πρωτεύουσας της [[Μακεδονικό βασίλειο|Μακεδονίας.]] [[Image:Pella House atrium.jpg|thumb|183x183px| Ψηφιδωτό Δάπεδο κατοικίας στην Αρχαία Πέλλα
Η Πέλλα, η πρωτεύουσα των αρχαίων Μακεδόνων, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας, ανασκάφηκε συστηματικά σε μεγάλη έκταση και μελετήθηκε επιστημονικά στη διάρκεια του δεύτερου μισού του εικοστού αιώνα. Τα πρώτα χρόνια της Πέλλας ως πρωτεύουσας των Μακεδόνων σχετίζονται με την βασιλεία του Αρχέλαου, όταν μεταφέρεται γύρω στο 400 π.Χ., η πρωτεύουσα του βασιλείου από τις Αιγές στα παράλια του Θερμαϊκού κόλπου, πάνω ή κοντά σε μία παλαιότερη εγκατάσταση που υπήρχε ήδη στη θέση αυτή. Η τοποθεσία της νέας πρωτεύουσας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως προνομιακή καθώς υπήρχε πρόσβαση σε αυτή από την ξηρά αλλά και την θάλασσα ενώ επίσης οι κάτοικοί της είχαν στην διάθεσή τους μία πλούσια πεδιάδα. Με την εδραίωση της μακεδονικής κυριαρχίας στα χρόνια Φιλίππου Β' και την δυναμική πολιτική του γιου του Αλεξάνδρου η πόλη επεκτείνεται και γίνεται πλέον μία μεγαλούπολη με ακτινοβολία σε όλον τον τότε γνωστό κόσμο. Στα χρόνια του Κασσάνδρου η πόλη αναδιοργανώνεται και βρίσκεται στο απόγειο της ακμής της. Σταδιακά ωστόσο συντελείται και η απομάκρυνσή της από την θάλασσα, καθώς οι προσχώσεις των ποταμών Αξιού , Αλιάκμονα και Λουδία αναδιαμόρφωσαν την περιοχή κλείνοντας τον κόλπο και δημιουργώντας για πολλά χρόνια στην περιοχή αυτή μία λίμνη, που αποξηράνθηκε την δεκαετία του '3 0
δημιουργώντας μία εύφορη πεάδαδ, που από τότε έχει αγροτικό χαραήκτρα. Σήμερα η αρχαία πόλη απέχει περίπου 23 χιλιόμετρα από τις ακτές του κπόλου. Η Πέλλα χαρακτηρίζεται από τον Ξενοφώντα ως η μέγιστη πόλη της Μακεδί ονας. Αποτέλεσε το σπουδαιότερο πολι ιτκό, πολιτιστικό και εμπορικό κέντρο της Ελλάδας και τον γενέθλιο τόπο του Μεγάλου Αλεξάνδρου από όπου και ξεκίνησε την μεγαλειώδη εκστρα ια τε του￼￼. Η. Η πόλη αρχίζει να χάνει σταδιακά τη λάμψη της μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση του 168 π.Χ. χωρίς όμως να σταματήσει η οικοδομική και παραγωγική της δραστηριότητα. Στις αρχές του 1ου αιώνα π.Χ. η Πέλλα καταστρέφεται πιθανότατα από ένα σεισμό. Κάποια τμήματά της συνεχίζονται να κατοικούνται και μετά την καταστροφή (αφού έγιναν οι απαραίτητες επισκευές) ωστόσο λόγω των συνεχών επιδρομών που θα ακολουθήσουν, οι κάτοικοί της μετακινούνται δυτικότερα όπου και ιδρύεται από τους Ρωμαίυς , το 30 μ.Χ. , μία νέα πόλη , η Colonia Pellensis στη θέση της σημερινής Νέας Πέλλας. Έτσι η παλιά πρωτεύουσα μετατρέπεται σε έναν απέραντο ερειπιώνα. Η πρώτη ανασκαφική προσπάθεια έγινε στην Πέλλα το 1914 ωστόσο διακόπηκε μετά από δύο χρόνια λόγω του Α' παγκοσ ου μί πολέμου. Συστηματι ή ανασκαφή διενεργήθηκε τις περιόδους 1957 - 1963 και από το 1977 μέχρι και σε ήμρα. Η αρχαία πόλη απλώνεται σε μία έκταση περίπου 4.000 στρεμμάτων και αποτελείται από ορθογώνια οικοδομικά τετράγωνα πλάτους : 46 - 47 μ. και μήκους από : 110, 125 , 133 , 152 μ. . Τα οικοδομικά τετράγωνα χωρίζονται από οριζόντιους δρόμους (πλάτους : 9μ.) και κάθετους (πλάτους : 6μ.). Δύο πλατύτεροι κάθετοι δρόμοι (9μ.), πλακοστρωμένοι με υπερυψωμένα πεζοδρόμια , οδηγούσαν από το λιμάνι στην Αγορά και το κέντρο της πόλης , ενώ υπήρχε επίσης και ένας μνημειακός οριζόντιος δρόμος (πλάτους : 15μ.) που διέσχιζε την πόλη και δ ιχοτομοΑγορά. Στηνά. Στην πόλη υπήρχε πυκνό δίκτυο υδροδότησης και αποέτευσης, ουτρά , κρήνες και δ.εμενές. Τα τείχη της πόλης ήταν πλίνθινα με λίθ.η βάση.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Πέλλας
Διπολική διαταραχή
Η διπολική διαταραχή (γνωστή και ως διπολική συναισθηματική διαταραχή, μανιοκαταθλιπτική διαταραχή ή απλώς μανιοκατάθλιψη), είναι μια ψυχική νόσος. Τα άτομα με διπολική διαταραχή βιώνουν επεισόδια ανεβασμένης ή ευερέθιστης διάθεσης γνωστά ως μανία εναλλασσόμενα με επεισόδια κατάθλιψης. Αυτά τα επεισόδια μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα στην ικανότητα του ανθρώπου να λειτουργήσει φυσιολογικά στην καθημερινότητα του. Σχεδόν το 4% των ανθρώπων παγκοσμίως έχουν διπολική διαταραχή, είναι το ίδιο συχνή σε άνδρες και γυναίκες και εμφανίζεται συνήθως σε νεαρή ηλικία. Η αιτία που προκαλεί την διαταραχή δεν είναι ξεκάθαρη αλλά οι γενετικοί και περιβαλλοντικοί παράγοντες θεωρείται πως παίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της διαταραχής. Η θεραπεία περιλαμβάνει σταθεροποιητές διάθεσης όπως το λίθιο, αντιεπιληπτικά φάρμακα καθώς και ψυχοθεραπεία.
Υπάρχουν γενικευμένα προβλήματα με κοινωνικό στίγμα, στερεότυπα καθώς και προκατάληψη ενάντια σε άτομα με διπολική διαταραχή, ωστόσο η διπολική διαταραχή έχει συνδεθεί και με την δημιουργικότητα και ακόμη και την ιδιοφυΐα, και πολλοί καλλιτέχνες, όπως ο ζωγράφος Βίνσεντ βαν Γκογκ, η ηθοποιός και συγγραφέας Κάρι Φίσερ, η συγγραφέας Βιρτζίνια Γουλφ, ο καλλιτέχνης Κάνιε Γουέστ, και η καλλιτέχνης Σελένα Γκόμες έπασχαν και πάσχουν από αυτή.
Συμπτωματολογία
Η μανία είναι κυρίαρχο χαρακτηριστικό της διπολικής διαταραχής και μπορεί να συμβεί με διαφορετικά επίπεδα σοβαρότητας. Σε ηπιότερα επεισόδια μανίας, γνωστά ως υπομανία, τα άτομα εμφανίζονται ενεργητικά, ευερέθιστα, και μπορεί να είναι πολύ παραγωγικά. Όταν η μανία γίνεται πιο σοβαρή, τα άτομα αρχίζουν να συμπεριφέρονται αλλοπρόσαλλα και παρορμητικά, παίρνοντας συχνά λανθασμένες αποφάσεις και έχουν μη ρεαλιστικές ιδέες για το μέλλον, ενώ η ανάγκη για ύπνο μειώνεται σημαντικά. Σε πολύ σοβαρά επεισόδια μανίας, τα άτομα μπορεί να βιώσουν πολύ διαστρεβλωμένες πεποιθήσεις για τον κόσμο και την πραγματικότητα, αυτό είναι γνωστό και ως ψύχωση.
Τα άτομα που βιώνουν μανιακά επεισόδια, επίσης, συχνά βιώνουν και καταθλιπτικά επεισόδια. Κάποιοι βιώνουν μια κατάσταση στην οποία παρουσιάζονται ταυτόχρονα χαρακτηριστικά μανίας και κατάθλιψης, αυτά ονομάζονται μικτά επεισόδια και είναι τα πιο ευμετάβλητα στο πλαίσιο της διαταραχής. Τα μανιακά και καταθλιπτικά επεισόδια διαρκούν από λίγες ημέρες έως μερικούς μήνες.
Μανιακά επεισόδια
Η έναρξη ενός μανιακού επεισοδίου συχνά προαναγγέλλεται από διαταραχές του ύπνου. Αλλαγές στη διάθεση, ψυχοκινητικές αλλαγές και αλλαγές στην όρεξη καθώς και μια αύξηση του άγχους μπορεί επίσης να εμφανιστούν έως τρεις εβδομάδες πριν από την ανάπτυξη ενός μανιακού επεισοδίου.
Υπομανιακά επεισόδια
Η υπομανία χαρακτηρίζεται από ήπια έως μέτρια επίπεδα αυξημένης διάθεσης όπως αισιοδοξία, πίεση του λόγου και αυξημένη δραστηριότητα καθώς και μειωμένη ανάγκη για ύπνο. Σε γενικές γραμμές, η υπομανία δεν προκαλεί δυσλειτουργία όπως η μανία. Πολλά άτομα με υπομανία είναι στην πραγματικότητα πιο παραγωγικοί από ό,τι συνήθως, ενώ τα μανιακά άτομα έχουν δυσκολία να ολοκληρώσουν τις εργασίες που τους ανατίθενται. Μερικοί άνθρωποι με υπομανία δείχνουν αυξημένη δημιουργικότητα, αν και άλλοι επιδεικνύουν κακή κρίση και ευερεθιστότητα. Πολλοί παρουσιάζουν έντονη σεξουαλική ορμή. Στην υπομανία ωστόσο δεν παρουσιάζονται ψυχωσικά χαρακτηριστικά.
Η υπομανία μπορεί να είναι ευχάριστη για το άτομο που την βιώνει. Έτσι, ακόμα και όταν η οικογένεια και οι φίλοι αναγνωρίζουν εναλλαγές της διάθεσης, το άτομο συχνά θα αρνηθεί ότι κάτι δεν πάει καλά με τη διάθεσή του. Εάν αφεθεί χωρίς θεραπεία, ένα επεισόδιο υπομανίας μπορεί να διαρκέσει οπουδήποτε από λίγες ημέρες έως αρκετά χρόνια, όμως συνήθως τα συμπτώματα διαρκούν για μερικές εβδομάδες έως μερικούς μήνες.
Καταθλιπτικά επεισόδια
Τα σημεία και συμπτώματα της καταθλιπτικής φάσης της διπολικής διαταραχής περιλαμβάνουν αίσθημα θλίψης, άγχους, ενοχής, θυμό, απομόνωση και απελπισία καθώς και διαταραχές στον ύπνο και την όρεξη. Κόπωση και απώλεια ενδιαφέροντος σε συνήθως ευχάριστες δραστηριότητες, προβλήματα συγκέντρωσης, μοναξιά, απέχθεια προς τον εαυτό, απάθεια ή αδιαφορία, αποπροσωποποίηση, απώλεια ενδιαφέροντος για σεξουαλική δραστηριότητα, κοινωνικό άγχος, ευερεθιστότητα, χρόνιος πόνος (με ή χωρίς γνωστή αιτία), έλλειψη κινήτρων και σκέψεις αυτοκτονίας επίσης εμφανίζονται. Σε σοβαρές περιπτώσεις, το άτομο μπορεί να γίνει ψυχωτικό, μια κατάσταση γνωστή ως διπολική κατάθλιψη με ψυχωσικά χαρακτηριστικά. Αυτά τα συμπτώματα περιλαμβάνουν ψευδαισθήσεις ή, λιγότερο συχνά, παραισθήσεις, συνήθως δυσάρεστες. Ένα μείζον καταθλιπτικό επεισόδιο διαρκεί για τουλάχιστον δύο εβδομάδες, και μπορεί να συνεχιστεί για πάνω από έξι μήνες, αν αφεθεί χωρίς θεραπεία.
Όσο πιο νωρίς εμφανιστεί η διαταραχή στην ζωή ενός ανθρώπου τόσο πιο πιθανό είναι τα πρώτα επεισόδια να είναι καταθλιπτικά. Επειδή η διπολική διάγνωση απαιτεί μανιακά ή υπομανιακά επεισόδια, πολλοί ασθενείς αρχικά διαγιγνώσκονται και αντιμετωπίζονται σαν να έχουν μείζονα κατάθλιψη.
Μικτά επεισόδια
Στο πλαίσιο της διπολικής διαταραχής, μια μικτή κατάσταση είναι μια κατάσταση κατά την οποία τα συμπτώματα της μανίας και της κατάθλιψης συμβαίνουν ταυτόχρονα. Τυπικά παραδείγματα περιλαμβάνουν κλάμα κατά τη διάρκεια ενός καταθλιπτικού επεισοδίου ή ταχείες σκέψεις κατά τη διάρκεια ενός μανιακού επεισοδίου. Τα άτομα μπορούν επίσης να αισθάνονται έντονη απογοήτευση σε αυτή την κατάσταση, για παράδειγμα, κάποιος μπορεί να έχει σκέψεις «μεγαλείου» ενώ ταυτόχρονα να αισθάνεται αποτυχημένος. Τα μικτά επεισόδια είναι συχνά η πιο επικίνδυνη περίοδος της διπολικής διαταραχής, κατά την οποία οι κίνδυνοι της κατάχρησης ουσιών, διαταραχής πανικού, απόπειρες αυτοκτονίας, και άλλες επιπλοκές αυξάνονται σημαντικά.
Συνοσηρότητα
Η διάγνωση της διπολικής διαταραχής μπορεί να γίνει πιο περίπλοκη από συνυπάρχουσες ψυχιατρικές παθήσεις όπως η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, κοινωνική φοβία, διαταραχή πανικού και διαταραχή ελλειμματική προσοχής - υπερκινητικότητας. Η κατάχρηση ουσιών μπορεί να προϋπάρχει της εμφάνισης των συμπτωμάτων διπολικής διαταραχής, περιπλέκοντας περαιτέρω τη διάγνωση. Μια προσεκτική ανάλυση κατά μήκος των συμπτωμάτων και επεισοδίων, εμπλουτισμένη αν είναι δυνατόν από φίλους και μέλη της οικογένειας, είναι ζωτικής σημασίας για τη θέσπιση ενός σχεδίου θεραπείας, ειδικά όταν υπάρχουν αυτά τα συνυπάρχοντα νοσήματα.
Αιτιολογία
Τα αίτια της διπολικής διαταραχής ενδέχεται να διαφέρουν μεταξύ των ατόμων. Οι μελέτες σε διδύμους έχουν δείξει μια σημαντική γενετική συμβολή, καθώς και την επίδραση του περιβάλλοντος. Για τη διπολική διαταραχή Ι, τα ποσοστά αντιστοιχίας στις σύγχρονες μελέτες είναι σταθερά γύρω στο 40% σε μονοζυγωτικά δίδυμα (ίδια γονίδια), σε σύγκριση με το 0 έως το 10% σε διζυγωτικά δίδυμα. Η συνολική κληρονομικότητα της διπολικής διαταραχής έχει τεθεί σε 0,71. Η σχετικά χαμηλή αντιστοιχία μεταξύ διζυγωτικών δίδυμων που μεγαλώνουν μαζί δείχνει ότι οι οικογενειακές περιβαλλοντικές επιπτώσεις είναι περιορισμένες.
Γενετικά αίτια
Γενετικές μελέτες έχουν δείξει πολλές χρωμοσωμικές περιοχές και υποψήφια γονίδια που φαίνεται να σχετίζονται με την ανάπτυξη της διπολικής διαταραχής, αλλά τα αποτελέσματα δεν είναι συνεπή και συχνά δεν αντιγράφονται.
Αν και η πρώτη γενετική εύρεση για τη μανία ήταν το 1969, οι μελέτες σύνδεσης έχουν ασυνέπειες.
Τα ευρήματα συνηγορούν στην ετερογένεια, με διαφορετικά γονίδια να εμπλέκονται σε διαφορετικές οικογένειες. Επιμέρους γονίδια είναι πιθανό να έχουν μόνο μια μικρή επίδραση και να συμμετέχουν σε κάποια πτυχή που σχετίζεται με τη διαταραχή (και σε ένα ευρύ φάσμα τις φυσιολογικής ανθρώπινης συμπεριφοράς) και όχι στη διαταραχή αυτή καθαυτή.
Η προχωρημένη ηλικία του πατέρα έχει συνδεθεί με μια κάπως αυξημένη πιθανότητα της διπολικής διαταραχής στους απογόνους, σύμφωνα με την υπόθεση της αύξησης νέων γενετικών μεταλλάξεων.
Νευρολογικά αίτια
Σύμφωνα με μία υπόθεση, όταν οι άνθρωποι που έχουν γενετική προδιάθεση προς την διπολική διαταραχή βιώνουν στρεσογόνα γεγονότα, το όριο του στρες στο οποίο συμβαίνουν οι αλλαγές της διάθεσης γίνεται σταδιακά χαμηλότερο, μέχρι τα επεισόδια τελικά να ξεκινήσουν (και να επαναληφθούν) χωρίς προειδοποίηση. Υπάρχουν στοιχεία στον άξονα υποθαλάμου-υπόφυσης-επινεφριδίων, πως μπορεί να αναπτύξει ανωμαλίες στη διπολική διαταραχή που οφείλεται στο στρες.
Άλλα συστατικά του εγκεφάλου που έχουν προταθεί ότι παίζουν ένα ρόλο είναι τα μιτοχόνδρια, και μια αντλία τριφωσφορικής αδενοσίνης νατρίου, προκαλώντας κυκλικές περιόδους κακής πυροδότησης των νευρώνων (κατάθλιψη) καθώς και υπερευαισθησίας των νευρώνων (μανία).
Περιβαλλοντικά αίτια
Τα στοιχεία δείχνουν ότι οι περιβαλλοντικοί παράγοντες παίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη και την πορεία της διπολικής διαταραχής, και ότι οι ατομικές ψυχοκοινωνικές μεταβλητές μπορεί να αλληλεπιδράσουν με γενετικές προδιαθέσεις. Υπάρχουν αρκετά συνεπή στοιχεία από μελέτες που δείχνουν ότι πρόσφατα γεγονότα στην ζωής και στις διαπροσωπικές σχέσεις συμβάλλουν στην πιθανότητα υποτροπών της διπολικής διαταραχής, όπως και στην μείζονα κατάθλιψη. Υπήρξαν επανειλημμένες αναφορές ότι το ένα τρίτο έως το ήμισυ των ενηλίκων που έχει διαγνωστεί με διπολική διαταραχή αναφέρουν τραυματικές/βίαιες εμπειρίες στην παιδική ηλικία, κάτι που συνδέεται με γρηγορότερη εμφάνιση καθώς και χειρότερη εξέλιξη της διαταραχής. Ο συνολικός αριθμός αυτών που αναφέρουν στρεσογόνα γεγονότα στην παιδική ηλικία είναι υψηλότερος σε εκείνους που διαγνώσθηκαν με διπολική διαταραχή στην ενήλικη ζωή τους σε σύγκριση με εκείνους χωρίς ιδιαίτερα στρεσογόνα γεγονότα.
Νευρολογικά αίτια
Λιγότερο συχνά η διπολική διαταραχή μπορεί να συμβεί σε συνδυασμό με μια νευρολογική πάθηση ή βλάβη όπως εγκεφαλικό επεισόδιο, τραυματική βλάβη εγκεφάλου, μόλυνση από HIV, πολλαπλή σκλήρυνση, πορφυρία και πιο σπάνια απο επιληψία κροταφικού λοβού.
Νευροενδοκρινολογικά αίτια
Η ντοπαμίνη, ένας γνωστός νευροδιαβιβαστής υπεύθυνος για την εναλλαγή της διάθεσης έχει αποδειχθεί ότι αυξάνεται κατά τη διάρκεια της μανίας. Δύο επιπλέον νευροδιαβιβαστές, το γάμμα-αμινοβουτυρικό οξύ και το γλουταμικό, έχει ανακαλυφθεί ότι προκαλούν ανεβασμένα επίπεδα διάθεσης. Το γλουταμικό αυξάνεται σημαντικά εντός του αριστερού πλαγιοπίσθιου προμετωπιαίου φλοιόυ κατά τη διάρκεια της μανιακής φάσης της διπολικής διαταραχής, και επιστρέφει σε φυσιολογικά επίπεδα μόλις το επεισόδιο τελειώσει. Το γάμμα-αμινοβουτυρικό βρίσκεται σε υψηλότερες συγκεντρώσεις σε άτομα με διπολική διαταραχή οδηγώντας στην μείωση υποδοχέων γάμμα-αμινοβουτυρικού. Η αύξηση του γάμμα-αμινοβουτυρικού είναι πιθανόν να προκαλείται από μια διαταραχή στην πρόωρη ανάπτυξη που με τη σειρά της προκαλεί μια διαταραχή της μετανάστευσης των κυττάρων και του σχηματισμόυ φυσιολογικής ανάπτυξης των δομών του εγκεφάλου που συνδέονται συνήθως με τον εγκεφαλικό φλοιό.
Διάγνωση
Η διάγνωση βασίζεται σε προσωπικές εμπειρίες του ασθενούς καθώς και ανωμαλίες στη συμπεριφορά που έχουν παρατηρηθεί από μέλη της οικογένειας, φίλους ή συναδέλφους. Η διάγνωση συνεχίζεται με σημάδια που παρατηρεί ο ψυχίατρος ή ο ψυχολόγος ως οι μόνοι αρμόδιοι. Υπάρχει μια λίστα με κριτήρια που πρέπει να υπάρχουν για να διαγνωσθεί τελικά η διπολική διαταραχή, αυτά βασίζονται στην ύπαρξη και τη διάρκεια ορισμένων συμπτωμάτων ή σημείων.
Αρχικά μπορεί ο ασθενής να εξεταστεί από έναν ιατρό. Παρόλο που δεν υπάρχουν βιολογικές εξετάσεις που να επιβεβαιώνουν τη διπολική διαταραχή, μπορεί να γίνουν κάποιες για να αποκλειστούν παθήσεις και ασθένειες που παρουσιάζονται με παρόμοια συμπτώματα.
Διπολικό φάσμα
Το διπολικό φάσμα αναφέρεται σε μια κατηγορία διαταραχών που παρουσιάζουν ασυνήθιστα ανεβασμένη ή καταθλιπτική διάθεση. Αυτές οι διαταραχές κυμαίνονται από διπολική διαταραχή I, πλήρη μανιακά επεισόδια, κυκλοθυμία, υπομανιακά επεισόδια έως διαταραχές που πληρούν μόνο μερικά από τα κριτήρια μανίας ή υπομανίας. Αυτές οι διαταραχές συνήθως περιλαμβάνουν τα καταθλιπτικά συμπτώματα ή επεισόδια που μπορούν να εναλλαχτούν με ανεβασμένη διάθεση ή ακόμα και μικτά επεισόδια που εμφανίζουν τα συμπτώματα και των δύο πόλων. Η έννοια του διπολικού φάσματος είναι η ίδια με αυτή του Έμιλ Κραίπελιν, της μανιοκαταθλιπτικής ασθένειας. Αυτή τη στιγμή η μανιοκαταθλιπτική ασθένεια αναφέρεται συνήθως ως διπολική διαταραχή. Ένα απλό ονοματολογικό σύστημα συστήθηκε το 1978 για να ξεχωρίζει πιο εύκολα το σημείο που βρίσκεται το άτομο μέσα στο διπολικό φάσμα.
Τα σημεία του φάσματος που χρησιμοποιούν αυτή την ονοματολογία συμβολίζονται με τη χρήση των παρακάτω κωδικών:
Συνεπώς το mD αντιπροσωπεύει μια υπομανιακή κατάσταση με μείζονα κατάθλιψη. Ένας περαιτέρω διαχωρισμός γίνεται μερικές φορές στη σειρά των γραμμάτων για να αναδείξει τη σειρά των επεισοδίων, όταν δηλαδή η φυσιολογική κατάσταση του ασθενούς διακόπτεται από επεισόδια μανίας ακολουθούμενα από κατάθλιψη (MD) ή αντιστρόφως (DM).
Εφαρμόζοντας αυτό το μοντέλο η μονοπολική κατάθλιψη συμβολίζεται με D. Η μονοπολική μανία (M) είναι είτε πολύ σπάνια, ή ανύπαρκτη δεδομένου ότι υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία για κάτι τέτοιο, τέτοιες περιπτώσεις εξάλλου αναφέρονται ως Md.
Η μονοπολική υπομανία (m) χωρίς συνοδευόμενη κατάθλιψη έχει αναφερθεί ωστόσο στην ιατρική βιβλιογραφία. Υπάρχει προβληματισμός για το εάν αυτή η κατάσταση μπορεί να εμφανιστεί με μεγαλύτερη συχνότητα στον γενικό πληθυσμό που δεν λαμβάνει θεραπεία. Η επιτυχής κοινωνική λειτουργία αυτών των ατόμων με τις δυνητικά υψηλές επιδόσεις μπορεί να οδηγήσει στο να τους χαρακτηρίζουν φυσιολογικούς, αντί για άτομα με σημαντική απορρύθμιση.
Κριτήρια και υποτύποι
Δεν υπάρχει καμία σαφής συναίνεση μεταξύ επιστημόνων ως προς το πόσοι τύποι της διπολικής διαταραχής υπάρχουν. Ωστόσο το DSM-IV-TR (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders) και ICD-10 (International Statistical Classification of Diseases and Related Health Problems) αναφέρουν ότι η διπολική διαταραχή είναι αντιληπτή ως ένα φάσμα διαταραχών που συμβαίνουν σε ένα συνεχές. Το DSM-IV-TR απαριθμεί τρεις ειδικούς υποτύπους και έναν υποτύπο για μη καθορισμένη κατηγορία διπολικής διαταραχής.
Διπολική διαταραχή ταχείας εναλλαγής
Οι περισσότεροι άνθρωποι που πληρούν τα κριτήρια για τη διπολική διαταραχή βιώνουν μια σειρά επεισοδίων, κατά μέσο όρο 0.4 έως 0.7 ανά έτος, διάρκειας τριών έως έξι μηνών. Η ταχεία εναλλαγή, ωστόσο, είναι μία κατάσταση που μπορεί να εφαρμοστεί σε οποιοδήποτε από τους παραπάνω υποτύπους. Η ταχεία εναλλαγή στην διπολική διαταραχή χαρακτηρίζεται από τέσσερα ή περισσότερα επεισόδια ετησίως και εμφανίζεται σε ένα σημαντικό ποσοστό των ατόμων με διπολική διαταραχή. Ο ορισμός της ταχείας εναλλαγής και βάσει του Diagnostic and Stistical Manual of Mental Disorders (DSM) είναι τουλάχιστον τέσσερα μείζονα καταθλιπτικά, μανιακά, υπομανιακά ή μεικτά επεισόδια να έχουν συμβεί κατά τη διάρκεια μιας περιόδου 12 μηνών. Υπερταχεία (σε διάστημα κάποιων ημερών) καθώς και υπερ-υπερταχεία (σε διάστημα κάποιων ωρών) εναλλαγή έχει επίσης εμφανιστεί.
Διαφορική διάγνωση
Έχει παρατηρηθεί ότι η διάγνωση για διπολική διαταραχή γίνεται βάσει του ιστορικού του ασθενούς, έτσι ώστε, από τεχνική άποψη, ο καθένας με μια ιστορία υπομανίας και κατάθλιψης έχει διπολική διαταραχή, ανεξάρτητα από την τρέχουσα ή μελλοντική του ψυχική κατάσταση. Αυτό έχει περιγραφεί ως «ένα ηθικό και μεθοδολογικό ζήτημα», καθώς αυτό σημαίνει ότι κανείς δεν μπορεί να θεωρηθεί ως θεραπευμένος (παρά μόνο χαρακτηρίζεται «σε ύφεση») από διπολική διαταραχή. Αυτή θεωρείται ιδιαίτερα προβληματική κατάσταση, δεδομένου ότι τα σύντομα υπομανιακά επεισόδια είναι ευρέως διαδεδομένα μεταξύ των ανθρώπων και δεν συνδέονται κατ' ανάγκην με τη δυσλειτουργία.
Θεραπεία
thumb| Το [[λίθιο είναι το μόνο φάρμακο που θεραπεύει τη μανία στα παιδιά.|200x200px]] Η διπολική διαταραχή δεν μπορεί να θεραπευτεί, αντιθέτως η θεραπεία εστιάζει στο να βοηθήσει κάποιο άτομο να ελέγχει τα υπάρχοντα επεισόδια και στο να μην αναπτύξει άλλα επεισόδια στο μέλλον. Η θεραπεία γίνεται με φαρμακευτική αγωγή και ψυχοθεραπεία. Νοσηλεία ίσως χρειαστεί, ειδικά σε επεισόδια μανίας.
Ψυχοθεραπευτική προσέγγιση
Η ψυχοθεραπεία έχει ως στόχο την ανακούφιση των συμπτωμάτων, αναγνωρίζει τι πυροδοτεί το κάθε επεισόδιο, μειώνει τα αρνητικά συναισθήματα που εκφράζονται στις σχέσεις, αναγνωρίζει αρχικά συμπτώματα πριν από την πλήρη υποτροπή καθώς και αναγνωρίζει τους παράγοντες που οδηγούν στην διατήρηση της ύφεσης. Η γνωσιακή συμπεριφοριστική θεραπεία, θεραπεία με επίκεντρο την οικογένεια και ψυχοεκπαίδευση έχουν την μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα και βοηθάνε στην πρόληψη των υποτροπών, ενώ η θεραπεία κοινωνικού ρυθμού και η διαπροσωπική ψυχοθεραπεία φαίνεται να είναι οι πιο αποτελεσματικές όσον αφορά τα καταθλιπτικά συμπτώματα. Οι περισσότερες μελέτες έχουν βασιστεί μόνο σε ασθενείς με διπολική διαταραχή, όμως, και η θεραπεία κατά τη διάρκεια της οξείας φάσης μπορεί να είναι μια ιδιαίτερη πρόκληση.
Φαρμακευτική αγωγή
Υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός φαρμάκων που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της διπολικής διαταραχής. Η φαρμακευτική αγωγή με το καλύτερο αποτέλεσμα είναι το λίθιο, το οποίο είναι αποτελεσματικό στη θεραπεία της οξείας μανίας καθώς και στην πρόληψη των υποτροπών περισσότερο για μανιακά αντί για καταθλιπτικά επεισόδια. Το λίθιο μειώνει τον κίνδυνο της αυτοκτονίας και αυτοτραυματισμού σε άτομα με διπολική διαταραχή.
Τέσσερα αντιεπιληπτικά χρησιμοποιούνται στη θεραπεία της διπολικής διαταραχής. Η καρβαμαζεπίνη είναι αποτελεσματική στη θεραπεία των μανιακών επεισοδίων, με κάποιες έρευνες να δείχνουν πως είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική στην ταχεία εναλλαγή της διπολικής διαταραχής καθώς και σε εκείνους με έντονα ψυχωσικά συμπτώματα. Είναι λιγότερο αποτελεσματική ωστόσο στην πρόληψη της υποτροπής από το λίθιο. Η καρβαμαζεπίνη έγινε δημοφιλής επιλογή θεραπείας για τη διπολική διαταραχή στα τέλη του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990, αλλά εκτοπίστηκε από το βαλπροϊκό νάτριο στη δεκαετία του 1990 το οποίο πλέον χρησιμοποιείται συχνότερα σαν θεραπεία για τη διπολική διαταραχή καθώς είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό στη θεραπεία μανιακών επεισοδίων. Η λαμοτριγίνη έχει κάποια αποτελεσματικότητα στη θεραπεία της διπολικής κατάθλιψης, έχει επίσης αποδειχθεί ότι έχει κάποια αποτελεσματικότητα στην πρόληψη περαιτέρω επεισοδίων αν και σύμφωνα με μελέτες που έχουν γίνει δεν είναι αρκετά αποτελεσματική στην ταχεία εναλλαγή. Η αποτελεσματικότητα της τοπιραμάτης είναι άγνωστη. Ανάλογα με τη σοβαρότητα της περίπτωσης, αντιεπιληπτικά μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε συνδυασμό με λίθιο ή και μόνα τους.
Αντιψυχωσικά έχουν βρεθεί να είναι χρήσιμα για τη διαχείριση της μανίας που σχετίζεται με τη διπολική διαταραχή, ωστόσο οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις δεν είναι σαφείς. Η ολανζαπίνη είναι αποτελεσματική στην πρόληψη των υποτροπών, αν και τα στοιχεία δεν είναι τόσα πολλά όσο για το λίθιο. Τα αντικαταθλιπτικά δεν έχουν δείξει να επιφέρουν κάποια βελτίωση που να μην την προκαλούν και απο μόνοι τους άλλοι σταθεροποιητές διάθεσης.
Χορήγηση βενζοδιαζεπινών για σύντομο χρονικό διάστημα μπορεί να χρησιμοποιηθεί παράλληλα με άλλα φάρμακα μέχρι να σταθεροποιηθεί πλήρως η διάθεση.
Πρόγνωση
Για πολλά άτομα με διπολική διαταραχή μια καλή πρόγνωση προκύπτει από μια καλή θεραπεία, η οποία με τη σειρά της, προκύπτει από μια σωστή διάγνωση. Επειδή η διπολική διαταραχή μπορεί να έχει ένα υψηλό ποσοστό λανθασμένης διάγνωσης, είναι συχνά δύσκολο για τα άτομα με την διαταραχή να λάβουν έγκαιρη και κατάλληλη θεραπεία.
Η διπολική διαταραχή μπορεί να είναι μια σοβαρή ιατρική κατάσταση. Ωστόσο τα άτομα με διπολική διαταραχή μπορεί να ζήσουν μια ολοκληρωμένη και ικανοποιητική ζωή. Αρκετά συχνά, η φαρμακευτική αγωγή είναι απαραίτητη για την επίτευξη του στόχου αυτού. Τα άτομα με διπολική διαταραχή μπορεί να έχουν περιόδους φυσιολογικής ή σχεδόν φυσιολογικής λειτουργίας μεταξύ των επεισοδίων (νορμοθυμία).
Λειτουργικότητα
Η λειτουργικότητα του ατόμου στη διπολική διαταραχή Ι και ΙΙ μεταβάλλεται με το χρόνο κατά μήκος ενός φάσματος από καλή ως μέτρια έως κακή. Κατά τη διάρκεια των περιόδων της μείζονος κατάθλιψης ή μανίας, η λειτουργικότητα είναι συνήθως κακή, με την κατάθλιψη να συνδέεται περισσότερο με την δυσλειτουργία από τη μανία. Η λειτουργικότητα του ατόμου μεταξύ των επεισοδίων είναι κατά μέσο όρο καλή. Ωστόσο τα συμπτώματα της υπομανίας συνδέονται περισσότερο με την βελτίωση της λειτουργικότητας του ατόμου.
Μια άλλη μελέτη επιβεβαίωσε τη σοβαρότητα της διαταραχής λέγοντας πως «το ποσοστό της θνησιμότητας από κάθε αίτιο σε ασθενείς με διπολική διαταραχή έχει αυξηθεί περίπου δύο φορές». Η διαταραχή συνδέεται με ένα ιδιαίτερα υψηλό ποσοστό αυτοκτονίας, ειδικά στα καταθλιπτικά επεισόδια.
Αυτοκτονία
Η διπολική διαταραχή μπορεί να προκαλέσει αυτοκτονικό ιδεασμό που οδηγεί σε απόπειρες αυτοκτονίας. Ένα στα τρία άτομα με διπολική διαταραχή έχουν κάνει απόπειρες αυτοκτονίας στο παρελθόν ή έχουν αυτοκτονήσει. Το ποσοστό θνησιμότητας από αυτοκτονία στη διπολική διαταραχή είναι μεταξύ 18-25%.
Ιστορία της διαταραχής
alt=|thumb|left|upright|Ο Γερμανός ψυχολόγος Έμιλ Κραίπελιν ήταν ο πρώτος που έκανε τον διαχωρισμό ανάμεσα στην μανιοκαταθλιπτική ασθένεια και την σχιζοφρένεια στα τέλη του 19ου αιώνα. Παραλλαγές της διάθεσης και διαφοροποιήσεις στα επίπεδα ενέργειας έχουν παρατηρηθεί στην ιστορία προ αμνημονεύτων χρόνων. Οι λέξεις «μελαγχολία» (μια παλιά λέξη για την κατάθλιψη) και «μανία» προέρχονται από την αρχαία Ελλάδα. Η λέξη μελαγχολία προέρχεται από το μέλας, που σημαίνει «μαύρο» και χόλος που σημαίνει «χολή», ενδεικτικό της προέλευσης του όρου στις προ-Ιπποκράτη θεωρίες. Εντός των θεωριών αυτών η μανία θεωρήθηκε πως βγαίνει από περίσσεια κίτρινη χολή, ή ένα μείγμα από μαύρη και κίτρινη χολή. Οι γλωσσικές ρίζες της μανίας, ωστόσο, δεν είναι τόσο ξεκάθαρες. Κάποιες ετυμολογίες που προτείνει ο Ρωμαίος ιατρός, Αυρηλιανός, συμπεριλαμβανομένων των αρχαίων ελληνικών λέξεων «ἀνία», που σημαίνει «να παράγει μεγάλη ψυχική οδύνη» και «μανός», που σημαίνει «χαλαρός», το οποίο προσεγγίζει σε υπερβολική χαλάρωση του νου και της ψυχής. Υπάρχουν τουλάχιστον πέντε άλλες υποψήφιες ετυμολογίες, και μέρος της σύγχυσης που περιβάλλει την ακριβή ετυμολογία της λέξης «μανία» είναι η ποικίλη χρήση της στην προ-ιπποκράτειο ποίηση και μυθολογία.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1800, ο Γάλλος ψυχίατρος Ζαν-Ετιάν Ντομινίκ Εσκιρόλ και οι «συναισθηματικές μονομανίες», ήταν η πρώτη προσέγγιση σε ό,τι ήταν να εξελιχθεί στη σύγχρονο κατάθλιψη. Η βάση της τρέχουσας σύλληψης της μανιοκατάθλιψης μπορεί να εντοπιστεί στη δεκαετία του 1850, στις 31 Ιανουαρίου του 1854, ο Ζυλ Μπελαρζέ περιγράφει στη Γαλλική Αυτοκρατορική Ακαδημία Ιατρικής μία διφασική ψυχική ασθένεια που προκαλεί επαναλαμβανόμενες ταλαντώσεις μεταξύ μανίας και της κατάθλιψης, την οποία ονόμασε folie à double forme («διπλής μορφής παραφροσύνη»). Δύο εβδομάδες αργότερα, στις 14 Φεβρουαρίου 1854, ο Ζαν-Πιέρ Φαλρέ παρουσίασε μια περιγραφή στην Ακαδημία σχετικά με το τι ήταν ουσιαστικά η ίδια διαταραχή, και ορίζεται folie circulaire («κυκλική παραφροσύνη») από αυτόν.
Αυτές οι έννοιες αναπτύχθηκαν περαιτέρω από τον Γερμανό ψυχίατρο Έμιλ Κραίπελιν, ο οποίος, χρησιμοποιώντας την προσέγγιση του Κάλμπαουμ σχετικά με την κυκλοθυμία, κατηγοριοποιεί και μελετά τη φυσική πορεία των ασθενών με διπολική διαταραχή οι οποίοι δεν λάμβαναν κανένα είδος θεραπείας. Αυτός επινόησε τον όρο μανιοκαταθλιπτική ψύχωση, αφού διαπίστωσε ότι οι περίοδοι της οξείας ασθένειας, μανίας ή κατάθλιψης, γενικά χαρακτηρίζονταν από διαστήματα όπου ο ασθενής ήταν σε θέση να λειτουργήσει κανονικά.
Ο όρος «μανιοκαταθλιπτική αντίδραση» εμφανίστηκε στο πρώτο διαγνωστικό εγχειρίδιο της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας το 1952, επηρεασμένη από την κληρονομιά του Άντολφ Μέγιερ ο οποίος είχε προτείνει την ασθένεια ως αντίδραση βιογενετικών παραγόντων από ψυχολογικές και κοινωνικές επιρροές. Οι υποτύποι της διπολικής διαταραχής προτάθηκαν για πρώτη φορά από τον Γερμανό ψυχίατρο Καρλ Λέονχαρντ το 1957 ο οποίος ήταν και ο πρώτος που εισήγαγε τον όρο διπολικός (για άτομα με μανία) και μονοπολικός (για άτομα με καταθλιπτικά επεισόδια).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Άρθρα για την διπολική διαταραχή
Ελληνική Διπολική Οργάνωση
Σιδηροδρομικός Σταθμός Νάουσας
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Νάουσας είναι σιδηροδρομικός σταθμός στη Νάουσα του Νομού Ημαθίας. Ο σταθμός άνοιξε το 1894. Βρίσκεται σε κατοικημένη περιοχή, κοντά στο κέντρο της πόλεως. Εξυπηρετείται από τον Προαστιακό σιδηρόδρομο προς Έδεσσα και Θεσσαλονίκη. Χτίστηκε από την εταιρεία που κατασκεύασε τη σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Μοναστηρίου επί Τουρκοκρατίας, έχοντας χαρακτηριστικά ευρωπαϊκών σταθμών της εποχής.
Παραπομπές
Ναουσα Ναουσα Ναουσα Ναουσα Κατηγορία:Νάουσα
Δρίνος
μικρογραφία|Ο Δρίνος Ο Δρίνος, Δρίνας, ή Ντρίνα ( κροατ. Drina, σερβ. Дрина ) είναι ένας διεθνής ποταμός μήκους 346 χλμ., που αποτελεί μεγάλο τμήμα των συνόρων μεταξύ Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και Σερβίας. Είναι ο μακρύτερος παραπόταμος του ποταμού Σάβου και ο μακρύτερος καρστικός ποταμός στις Δειναρικές Άλπεις, που ανήκει στη λεκάνη απορροής του Δούναβη. Το όνομά του προέρχεται από τη λατινική ονομασία του ποταμού (Drinus), που με τη σειρά της προέρχεται από την αρχαία ελληνική (Δρείνος).
Ανήκει στη λεκάνη της Μαύρης Θάλασσας και δημιουργείται από τη συγχώνευση των ποταμών Τάρα και Πίβα στο πεδίο Σκεπάν σε υψόμετρο 470 μέτρα. Η λεκάνη απορροής του καλύπτει το νοτιοδυτικό και δυτικό τμήμα της Σερβίας, το βόρειο τμήμα του Μαυροβουνίου και το ανατολικό τμήμα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Η ροή του έχει κατεύθυνση από νότο προς βορρά και έχει πολλούς παραποτάμους.
Το πλάτος του είναι 15 μέτρα έως και 200 μέτρα στο Ζβόρνικ. Μεγάλες πόλεις στην ροή του είναι η Φότσα, η Γκοράζντε, η Βίσεγκραντ, η Μπέιλοβαρ και η Ζβόρνικ. Στο κάτω ρου του ποταμού δημιουργούνται πολλοί μαίανδροι και τρέχει μέσα από φαράγγια και κοιλάδες, καθιστώντας τον Ντρίνα να θεωρείται ένα από τα πιο όμορφα ποτάμια των Βαλκανίων. Οι σημαντικότεροι παραπόταμοι του είναι οι Σουτιέσκα, Μπίστριτσα, Πράχα, Βτρίνιατσα, Τζάνια, Τσεχοτίνα, Λιμ, Ρζαβ, Λιουμποβίτζα και Ζαντάρ.
Στον Δρίνο υπάρχουν τρία υδροηλεκτρικά φράγματα, το "Βίσεγκραντ" που τέθηκε σε λειτουργία το 1989, το "Μπιέλοβαρ" που τέθηκε σε λειτουργία το το 1966 και το "Ζβόρνκ" που τέθηκε σε λειτουργία το 1955.
Ο Δρίνος πήρε το όνομα του από ένα είδος πουρναριού. Μετά το θάνατο του αυτοκράτορα Θεοδοσίου το 395 ήταν το σύνορο μεταξύ της Δυτικής και της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Κατά μήκος του ποταμού Ντρίνα στα τότε σύνορα της Αυστροουγγαρίας και της Σερβίας, το 1914 και το 1915 διεξήχθησαν μεγάλες στρατιωτικές επιχειρήσεις.
Πλευσιμότητα
Ο ποταμός δεν είναι πλεύσιμος σήμερα, αλλά μαζί με τον Τάρα αποτελεί τον κύριο προορισμό για καγιάκ και ράφτινγκ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και το Μαυροβούνιο.
Ωστόσο παλαιότερα η κυκλοφορία μικρών σκαφών στο Δρίνο ήταν αρκετά ανεπτυγμένη. Οι πρώτες γραπτές πηγές για σκαφη στο Δρίνο χρονολογούνται από τις αρχές του 17ου αιώνα. Περνώντας από την περιοχή αυτή, το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα, ο Οθωμανός περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή σημείωσε ότι οι άνθρωποι στην κοιλάδα του Δρίνου κόβουν βελανιδιές ύψους 40 μέτρων και χρησιμοποιούν τους κορμούς τους για να κάνουν βάρκες, κάνοντας τους κοίλους με πρωτόγονα εργαλεία και ελεγχόμενη φωτιά. Αυτός ο τύπος σκάφους ονομάζεται μονόξυλο. Γράφει ότι υπήρχαν χιλιάδες τέτοιες βάρκες στο Ζβόρνικ, που έπλεαν μέχρι το Βελιγράδι, κατάντη του Δρίνου και του Σάβου. Οι βάρκες δεν έπλεαν ανάντι του Ζβόρνικ.
Το μονόξυλο του Γέλαβ
Το Σεπτέμβριο του 2011, μετά από τοπικές πλημμύρες, ανακαλύφθηκε μια παλιά βάρκα, θαμμένη κάτω από τα χαλίκια στον ποταμό Δρίνο, κοντά στο Γέλαβ, περίπου 10 χλμ. βόρεια της Λόζνιτσα. Είναι η πρώτη που ανακαλύφθηκε στην κοιλάδα του Δρίνου ολόκληρη και σε τόσο καλή κατάσταση. Η βάρκα έχει μήκος 7,1 μ., πλάτος 1,3 μ. και περιφέρεια του πίσω τμήματος 4 μ. Όταν ανοίχτηκε ζύγιζε 2 τόνους, αλλά μετά από ξήρανση για δύο χρόνια σε φυσικές συνθήκες το βάρος της μειώθηκε σε 1,3 τόνους. Αφού στέγνωσε υποβλήθηκε διαδικασία συντήρησης το 2013. Καθώς το τοπικό μουσείο στη Λόζνιτσα δεν είχε χώρο για να εκτεθεί ένα τόσο μεγάλο αντικείμενο, κατασκευάστηκε ειδικό παράρτημα ειδικά για το μονοξύλιο. Εκτιμάται ότι κατασκευάστηκε μεταξύ 1740 και 1760 από τον κορμό μιας βελανιδιάς που ήταν ηλικίας 230 έως 300 ετών όταν κόπηκε. Με βάση τα σημάδια πάνω της, το συγκεκριμένο σκάφος χρησιμοποιήθηκε κατά πάσα πιθανότητα για τη μεταφορά φορτίου χύδην από τη μία όχθη του ποταμού στην άλλη, καθώς φαίνεται να είναι πολύ συμπαγές για να το χειρίζονταν με κουπιά. Οι εγκοπές και τα σημάδια του δείχνουν ότι πιθανότατα ανελκυόταν από τον ποταμό με άλογα. Είναι πιθανό ότι αργότερα, όταν τέθηκε εκτός λειτουργίας, χρησιμοποιήθηκε ως θεμέλιο ενός νερόμυλου.
Πηγές και φαράγγια
Ο Δρίνος πηγάζει ανάμεσα στις πλαγιές των βουνών Μαγκλίτς και Πίβσκα Πλάνινα, ανάμεσα στα χωριά Στσέπαν Πόλιε (στο Μαυροβούνιο) και Χουμ (Βοσνία-Ερζεγοβίνη). Στην αρχή του ρέει δυτικά και στη συνέχεια κάνει μια μεγάλη καμπή προς τα βορειοανατολικά, γύρω από τα βουνά Μαλούσα. Στη συνέχεια διασχίζει τα χωριά Kόσμαν, Πρίγεντγελ, Ντούτσελι, Τσελίκοβο Πόλιε, Κοπίλοβι, Τρμπούστσε, Μπροντ και την πόλη Φότσα. Δέχεται τους παραπόταμους Σουτιέσκα, Μπγέλαβα και Μπίστριτσα από τα αριστερά και το Τσεχότινα στη Φότσα από τα δεξιά.
Εδώ ο Δρίνος έχει χαράξει το μακρύτερο από τα πολλά φαράγγια της πορεία του, το μήκους 45 χλμ. φαράγγι Σούχι Ντολ-Μπισερόβινα ανάμεσα στις νοτιότερες πλαγιές των βουνών Τζαχορίνα από το βορρά και τα βουνά Kόβατς από το νότο. Στο φαράγγι βρίσκονται τα χωριά Zλάταρι, Γιοσάνιτσα, Ουστικόλινα, Τσβιλίν, Ζεμπίνα Σούμα, Οσάνιτσα, Κολοβάριτσε, Βράνιτσι, Μράβινιατς, Μπιλγίν, Βιτκόβιτσι και Ζούπτσιτσι, καθώς και η πόλη Γκόραζντε. Ο ποταμός παίρνει τον ποταμό Κολούνσκα και τον Οσάνιτσα ως παραπόταμους από τα αριστερά.
Ο Δρίνος συνεχίζει προς τα βορειοανατολικά, περνώντας κοντά από τα χωριά Ζούζελο, Οτζακ, Κόπατσι και Ουστίπρατσα, εισέρχεται στο φαράγγι Mέτζετζα μήκους 26 χιλιομέτρων, χαραγμένο ανάμεσα στα βουνά Βουτσέβιτσα από τα νότια και τις νότιες πλαγιές των βουνών Ντέβετακ από τα βόρεια. Το στενότερο τμήμα του φαραγγιού Mέτζετζαε είναι το Tίγιεσνο, το τμήμα του φαραγγιού μήκους 8 χιλιομέτρων, όπου το ποτάμι εκτός από το στενότερο (μόνο 12 μ.) είναι και στό βαθύτερό του (12 μ). Εδώ δέχεται τον ποταμό Πράτσα από τα αριστερά και τα ποτάμια Γιάντζινα και Λιμ από τα δεξιά. Στο φαράγγι βρίσκονται τα χωριά Tρμποσίλιε, Mέτζετζα και Oράχοβτσι και το μεγαλύτερο μέρος του καταλαμβάνεται από την τεχνητή λίμνη του Βίσεγκραντ, που δημιουργήθηκε από τον ομώνυμο υδροηλεκτρικό σταθμό. Στην πόλη του Βίσεγκραντ ο Δρίνος δέχεται τον ποταμό Ρζαφαπό τα δεξιά και στρέφεται βορειοδυτικά στο βουνό Σούβα Γκόρα στο φαράγγι Κλοτίγεβατς. Το φαράγγι έχει μήκος 38 χιλιομέτρων και βάθος μέχρι 1000 μέτρα, χαραγμένο ανάμεσα στα βουνά Μποκσάνιτσα (από τα δυτικά) και Zβίγεζντα (από τα ανατολικά). Στο φαράγγι βρίσκονται τα χωριά Σάσε, Ρέσνικ, Τζουρέβιτσι και Γκόρνιε Στιτάρεβο και εισρέει στο Δρίνο ο ποταμός Kούκαλ από τα δεξιά. Στο χωριό Σλαπ ο Δρίνος δέχεται τον ποταμό Ζέπα από τα δεξιά και στρέφεται απότομα προς τα δυτικά, μετατρεπόμενος σε ποταμό-σύνορο μεταξύ Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και Σερβίας κοντά στο χωριό Γιαγκόστιτσα.
Ποταμός-σύνορο
Ο Δρίνος ρέει μεταξύ των βουνών Zβίγεζντα και Σούσιτσα και πλημμυρίζεται από την τεχνητή λίμνη Πέρουτσατς στις βόρειες πλαγιές του βουνού Tάρα, που δημιουργήθηκε από το σταθμό ηλεκτροπαραγωγής Μπάζινα Μπάστα. Στη λίμνη βρίσκονται τα χωριά Πρόχιτσι και Oσάτιτσα (στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη), καθώς και τα ερείπια της μεσαιωνικής πόλης Τζούρτζεβατς. Φράγμα στον ποταμό έχει κατασκευασθεί στο χωριό Πέρουτσατς, όπου ξεπηδά μια πλούσια πηγή από το βουνό Τάρα, που εισέρχεται στο Δρίνο ως καταρράκτης. Τα νερά του Δρίνου χρησιμοποιούνται ακόμη ως ιχθυότοποι για την αναπαραγωγή της ιριδίζουσας πέστροφας.
Ο ποταμός συνεχίζει στα χωριά Πέτσι, Ντόμπρακ, Σκέλανι (στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη) και Zαγκούλινε (στη Σερβία), φτάνοντας στην πόλη Μπάγινα Μπάστα. Στα χωριά Ντόνια Κρβίτσα και Ρογκάτσιτσα ο Δρίνος κάνει μια μεγάλη στροφή, αλλάζοντας εντελώς την κατεύθυνσή του από βορειοανατολικά προς βορειοδυτικά. Αυτό το ξεχωριστό γεωγραφικό χαρακτηριστικό διαμορφώνει τις περιοχές Οσάτ και Λούντμερ της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, που χωρίζονται από τον ποταμό από το τμήμα Aζμπουκόβιτσα της περιοχής Ποντρίνιε της Σερβίας.
Άνω Δρίνος
Ρέοντας στις δυτικές πλαγιές του βουνού Μπουκόβιτσα ο Δρίνος περνά από τα χωριά Γκβόζντατς, Οκλετατς, Στρμόβο, Μπάτσεβτσι, Ντόνιε Κόσλιε, Ντρλάτσε, Βρχπόλιε, Ντόνια Μπουκόβιτσα (στη Σερβία), Μπολιέβιτσι, Φακόβιτσι, Tέγκαρε, Σικιίριτσι και Βολιέβιτσα (στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη), προτού φθάσει στις πόλεις Λιουμπόβιγια της Σερβίας, στο κέντρο της περιοχής Aζμπουκόβιτσα (ή Ανω Ποντρίνιε) και Μπράτουνατς της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, στο κέντρο της περιοχής Λούντμερ. Εδώ ο Δρίνος δέχεται το δεξιό παραπόταμο Λιουμπόβιτσα και συνεχίζει ανάμεσα στα βουνά Γιάγκοντνια και Μπόρανια (στη Σερβία) και Γκλόγκοβα (στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη). Μετά τα ερείπια της μεσαιωνικής πόλης Mίκουλιακ και των χωριών Mίτσιτσι, Ουζβόνιτσα, Κρντσα, Βόλιεβτσι (στη Σερβία), Κρασανόβιτσι, Ντουμπράβιτσε, Πόλομ και Ζέλινιε (στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη), ο Δρίνος πλημμυρίζεται ξανά, αυτή τη φορά από την τεχνητή Λίμνη Ζβόρνικ, προϊόν του ομώνυμου σταθμού ηλεκτροπαραγωγής. Στη λίμνη βρίσκονται τα χωριά Αμαζιτς, Κούλινε (στη Σερβία), Σόποτνικ, Ντρίνιατσα και Τζέβανιε (στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη). Εκεί επίσης εισρέει στο Δρίνο (σήμερα λίμνη Zβόρνικ) από τα αριστερά ο ποταμός Ντρίνιατσα, που προέρχεται από την περιοχή της Βοσνίας Γκόρνι Μπίρατς.