cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλκαίος ο Μεσσήνιος
Ο Αλκαίος ο Μεσσήνιος ήταν αρχαίος Έλληνας επιγραμματοποιός. Ήταν σύγχρονος του Φιλίππου Ε΄ της Μακεδονίας (220-178 π.Χ.), τον οποίο στην αρχή εξεθείαζε για τους αγώνες του υπέρ των Ελλήνων. Μετά όμως στράφηκε εναντίον του. Είναι ο μόνος πολιτικός ποιητής της Παλατινής Ανθολογίας. Σώθηκαν σ΄αυτήν 22 επιγράμματά του από την ανθολογία (Στέφανο) του Μελεάγρου. Πρόκειται για τα επιγράμματα V 10, VI 218, VII 1, 5 (αποδιδόμενο και σε άγνωστο ποιητή), 55, 247, 412, 495, IX 518, 519, 588, ΧΙ 12, ΧΙΙ 29, 30, 64, ΧVΙ 5, 7, 8, 196, 226. Τα επιγράμματα VII 429 και 536 της Ανθολογίας αποδίδονται στον Αλκαίο τον Μυτιληναίο αλλά ο Pierre Waltz πιθανολογεί ότι πρόκειται περί εσφαλμένης γραφής του ονόματος του Μεσσήνιου.
Αναφορές στον Αλκαίο
Το όνομά του ήταν πάντα σεβαστό στα Γράμματα, ενώ οι στίχοι του συγκίνησαν τους ανθρώπους. Τα έργα του, αληθινά διαμάντια της Ελληνικής ποίησης, δείχνονται σαν επιγραμματοποιού ιάμβου και σαν χλευαστικών ποιημάτων. Θεωρείται και σπουδαίος επικούρειος φιλόσοφος. Τα χαρακτηριστικά στην ποιητική του δημιουργία είναι πλούσιος γλωσσικός θησαυρός, απλότητα στη φράση και επιγραμματικότητα, τέλεια γνώση της στιχουργικής και δυναμικότητα στην έκφραση. Διαπραγματεύεται τα θέματά του με ευγενική κομψότητα και χαρίζει στους αναγνώστες του ευχάριστα συναισθήματα. Ο Φίλιππος για να τον εκδικηθεί τον τιμώρησε για μοιχό με την ποινή της Ραφανιδώσεως. Παραμένει ένας δροσερός ποιητής, καυστικός στις επιθέσεις του, εκλεκτός στη φράση του, ζωντανός στα αιώνια θέματα του έρωτα και της χαράς και χαριτωμένος στη διατύπωση. Γράφουν για αυτόν, ο Γερμανός καθηγητής Ριχάρδος Ρα'ι'ντσεστάιν, ο Πλούταρχος (Φλαμινίνος 9) και ο Ευσέβιος (10, 223). .
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επιγραμματοποιοί Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Στέφανος του Μελεάγρου Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη Κατηγορία:Μούσα Παιδική Κατηγορία:Αρχαίοι Μεσσήνιοι
Άννα-Νίκη Σταμολάμπρου
Η Άννα-Νίκη Σταμολάμπρου (Θεσσαλονίκη, 26 Αυγούστου 1995) είναι Ελληνίδα διεθνής καλαθοσφαιρίστρια, η οποία αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ για τον Παναθηναϊκό και την Εθνική Ελλάδας.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Η Σταμολάμπρου ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της στον Θερμαϊκό Θέρμης και ακολούθησε η μεταγραφή της στον ΠΑΟΚ, σε ηλικία 14 ετών.
Στη συνέχεια, σε ηλικία 18 ετών μετακινήθηκε στις Η.Π.Α. και στο Πανεπιστήμιο Ρόμπερτ Μόρις. Εκεί αγωνίστηκε στο Πανεπιστημιακό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης (NCAA) όπου την τελευταία της χρονιά είχε 16.6 πόντους, 5.8 ριμπάουντ και 2,8 ασίστ ανά παιχνίδι.
Το 2017 μετά την αποφοίτηση της από το κολέγιο, συμφώνησε με την ελβετική Χέλιος. Στην Ελβετία μέτρησε 18 πόντους, 5.3 ριμπάουντ, 4.5 ασίστ κατά μέσο όρο σε τέσσερις αγώνες. Ολοκλήρωσε τη σεζόν 2017-18 στην Ισπανία καθώς τον Ιανουάριο του 2018 συμφώνησε με την Κάμπους Προμέτε, ομάδα πρώτης κατηγορίας. Στην Ισπανία μέτρησε 2.2 πόντους, 0.7 ριμπάουντ και 0.3 κατά μέσο όρο σε 10 αγώνες.
Τον Ιούνιο του 2018, υπέγραψε συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό. Την πρώτη της χρονιά κατέκτησε το νταμπλ με τους ερυθρόλευκους. Στις 3 Ιουλίου 2019, ανακοινώθηκε η μονοετής ανανέωση του συμβολαίου της, μέχρι το τέλος της σεζόν. Στις 14 Ιουνίου 2021, ανανέωσε το συμβόλαιό της με τον Ολυμπιακό έως το 2023. Τη σεζόν 2022-23, κατέκτησε με τις «ερυθρόλευκες» το Πρωτάθλημα Ελλάδας ενώ η ίδια είχε στην Α1 Γυναικών 13.5 πόντους μέσο όρο, 2.2 ριμπάουντ, 2.9 ασίστ κατά μέσο όρο.
Στις 7 Αυγούστου 2023, ανακοινώθηκε η συμφωνία της με τον Παναθηναϊκό για την αγωνιστική σεζόν 2023-24.
Εθνική Ελλάδας
Η Σταμολάμπρου συμμετείχε με την Ελλάδα στο Ευρωμπάσκετ Γυναικών 2017. Στις 15 Νοεμβρίου 2020 σημείωσε 22 πόντους και πέτυχε ρεκόρ καριέρας στην Εθνική κόντρα στη Σλοβενία στην προκριματική φάση του Ευρωμπάσκετ 2021. Το 2023 ήταν μέλος της ομάδας στο Ευρωμπάσκετ Γυναικών 2023, στο οποίο η Εθνική κατετάγη 11η (1-3 νίκες/ήττες). Με την Εθνική γυναικών έχει 52 αγώνες με 306 πόντους (μ.ο: 5.88).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος κορασίδων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νεανίδων Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος νέων γυναικών Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Καλαθοσφαιρίστριες ΠΑΟ
Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο σάλας ανδρών)
Το Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου σάλας ανδρών είναι η δεύτερη πιο σημαντική διοργάνωση ποδοσφαίρου σάλας στην Κύπρο.Διοργανώνεται από τη Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ). Ξεκίνησε την περίοδο 1999-00, ενώ δεν διεξήχθη τις περιόδους 2001-02 και 2003-04. Το κύπελλο της περιόδου 2019-20 διακόπηκε λόγω της πανδημίας του κορωνοιού. Πολυνίκεις ομάδες του θεσμού είναι η Ομόνοια και η AGBU Ararat Λευκωσίας που έχουν από 6 κατακτήσεις.
Ζαν-Λου Κρετιέν
Ο Ζαν-Λου Ζακ Μαρί Κρετιέν (Jean-Loup Jacques Marie Chrétien) είναι Γάλλος απόστρατος ταξίαρχος της Γαλλικής Πολεμικής Αεροπορίας και πρώην αστροναύτης, που έλαβε μέρος σε δύο γαλλοσοβιετικές διαστημικές αποστολές και σε μία αποστολή διαστημικού λεωφορείου της NASA. Ο Κρετιέν υπήρξε ο πρώτος Γάλλος και γενικότερα ο πρώτος Δυτικοευρωπαίος στην ιστορία που πέταξε στο διάστημα (24 Ιουνίου 1982).
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ζαν-Λου Κρετιέν γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου 1938 στην πόλη Λα Ροσέλ της Γαλλίας, αλλά μεγάλωσε στο Μορλαί. Ο πατέρας του, ο Ζακ Κρετιέν, ήταν ναύτης του Πολεμικού Ναυτικού, ενώ η μητέρα του, η Μαρί-Μπλανς Κουντυριέ (Marie-Blanche Coudurier), ήταν νοικοκυρά.
Ο Κρετιέν πήγε σε δημόσιο σχολείο, στο Κολέγιο Saint-Charles στο Σαιν-Μπριέκ και στο Λύκειο του Μορλέ. Εισάχθηκε στη γαλλική σχολή της Πολεμικής Αεροπορίας (École de l'Air) στο Σαλόν ντε Προβάνς το 1959 και απεφοίτησε το 1961 με master στην αεροναυτική μηχανική.
Προάχθηκε σε ανθυποσμηναγό και εντάχθηκε στην 5η Μοίρα Μαχητικών, στη νοτιοανατολική Γαλλία, όπου υπηρέτησε 7 χρόνια ως πιλότος μαχητικού σε μονάδα με Super-Mystere B2 και μετά με Mirage III. Το 1970 έγινε δεκτός στη γαλλική σχολή πιλότων δοκιμών (École du personnel navigant d'essais et de réception, EPNER) και στη συνέχεια υπηρέτησε ως πιλότος δοκιμών στην Αεροπορική Βάση της Ιστρ για άλλα 7 χρόνια. Τότε επέβλεψε το πρόγραμμα δοκιμαστικών πτήσεων για το μαχητικό Mirage F-1. Το 1977 τον διόρισαν υποδιοικητή της Νότιας Διοικήσεως Αεράμυνας με έδρα το Αιξ-αν-Προβάνς, όπου υπηρέτησε μέχρι την επιλογή του ως αστροναύτη τον Ιούνιο του 1980. Ο Κρετιέν παρέμεινε αξιωματικός της γαλλικής Πολεμικής Αεροπορίας, αποσπασμένος στο CNES. Στο σύνολο της σταδιοδρομίας του συμπλήρωσε περισσότερες από 8 χιλιάδες ώρες πτήσεως σε διάφορα αεροσκάφη, μεταξύ των οποίων τα σοβιετικά Tupolev Tu-154, MiG-25, Sukhoi Su-26 και Sukhoi Su-27.
Τον Απρίλιο του 1979 η Σοβιετική Ένωση προσέφερε στη Γαλλία τη δυνατότητα να «πετάξει» έναν Γάλλο στο διάστημα σε μία κοινή Γαλλοσοβιετική αποστολή, με τους όρους του προγράμματος Interkosmos. Η προσφορά έγινε δεκτή και η Γαλλία άρχισε μία διαδικασία επιλογής υποψήφιων Γάλλων αστροναυτών τον Σεπτέμβριο του 1979. Ο Κρετιέν ήταν ο ένας από τους δύο φιναλίστ που επιλέχθηκαν στις 12 Ιουνίου 1980 και άρχισε εκπαίδευση στο Κέντρο Εκπαιδεύσεως Κοσμοναυτών «Γιούρι Γκαγκάριν» τον Σεπτέμβριο του 1980. Το επόμενο έτος ορίσθηκε ως ο «κοσμοναύτης ερευνητής» του κύριου πληρώματος της αποστολής Σογιούζ T-6.
Το Σογιούζ T-6 εκτοξεύθηκε στις 24 Ιουνίου 1982 και το πλήρωμά του, οι Κρετιέν, Ντζανιμπέκοφ και Ιβαντσένκοφ, συνδέθηκε σε τροχιά με τον διαστημικό σταθμό Σαλιούτ 7, όπου συνάντησε τους Ανατόλι Μπερεζοβόι και Βαλεντίν Λεμπέντεφ. Πέρασαν μαζί σχεδόν μία εβδομάδα, διεξάγοντας ένα πρόγραμμα κοινών πειραμάτων, όπως μία σειρά δοκιμών γαλλικού συστήματος καρδιαγγειακής απεικονίσεως με υπερήχους, και μετά επέστρεψαν στη Γη μετά μία πτήση που διάρκεσε (για τον Κρετιέν) 7 ημέρες, 21 ώρες, 50 λεπτά και 42 δευτερόλεπτα. Αυτή η πτήση κατέστησε τον Κρετιέν τον πρώτο μη Αμερικανό πολίτη δυτικής χώρας που βρέθηκε ποτέ στο διάστημα.
Μετά την αποστολή αυτή, ο Κρετιέν διορίσθηκε επικεφαλής του «Γραφείου Αστροναυτών» του CNES.
Ο Κρετιέν πέταξε για δεύτερη φορά στο διάστημα με το Σογιούζ TM-7, που εκτοξεύθηκε στις 26 Νοεμβρίου 1988. Μαζί με τους Α. Βόλκοφ και Σ. Κρικάλεφ, μπόρεσαν να συνδεθούν με τον διαστημικό σταθμό Μιρ, όπου συνάντησαν τους Τιτόφ, Μανάροφ και Πολιακόφ. Πέρασαν μαζί 22 ημέρες διεξάγοντας ένα πρόγραμμα κοινών πειραμάτων, στα πλαίσια του οποίου οι Βόλκοφ και Κρετιέν πραγματοποίησαν έναν «περίπατο στο διάστημα» διάρκειας 5 ωρών και 57 λεπτών, κατά τον οποίο εγκατέστησαν τη γαλλική πειραματική δομή ERA και ένα σετ δειγμάτων υλικών. Ο Κρετιέν έτσι έγινε ο πρώτος μη Αμερικανός και μη Σοβιετικός στην ιστορία που «περπάτησε» ποτέ στο διάστημα (βγήκε δηλαδή έξω από το σκάφος και αιωρήθηκε στο κενό). Εκτός αυτού, έγινε ο πρώτος μη Σοβιετικός που εκτέλεσε δεύτερη διαστημική πτήση πάνω σε σοβιετικό διαστημόπλοιο. Η αποστολή αυτή διάρκεσε συνολικά 24 ημέρες, 18 ώρες και 7 λεπτά.
Από το 1990 μέχρι το 1993 ο Κρετιέν συμμετείχε στην εκπαίδευση κυβερνητών του ρωσικού «λεωφορείου» Μπουράν στη Μόσχα. Πέταξε επίσης με αεροσκάφη Tupolev 154 και MiG-25, σε εκπαιδευτικές προσομοιώσεις διαστημικού λεωφορείου. Το 1994 επιλέχθηκε ως μέλος της 15ης Ομάδας Αστροναυτών της NASA και εκπαιδεύθηκε εκ νέου στο Διαστημικό Κέντρο Τζόνσον το 1995. Τελικώς πέταξε με την αποστολή STS-86 του διαστημικού λεωφορείου «Ατλαντίς», που διάρκεσε από τις 25 Σεπτεμβρίου μέχρι τις 6 Οκτωβρίου 1997 και ήταν η έβδομη αποστολή λεωφορείου που συνδέθηκε με τον ρωσικό σταθμό Μιρ. Μέλος του πληρώματος του «Ατλαντίς» ήταν και ο γνωστός του Κρετιέν από το προηγούμενο διαστημικό του ταξίδι Ρώσος αστροναύτης Τιτόφ. Η αποστολή παρέδωσε έναν νέο υπολογιστή στον Μιρ και σχεδόν 5 τόνους εφοδίων και επιστημονικού υλικού, ενώ επέστρεψε πειραματικό εξοπλισμό και αποτελέσματα στη Γη.
Προσωπική ζωή
Ο Κρετιέν νυμφεύθηκε μια Αμερικανίδα από Νιου Κέιναν του Κονέκτικατ, την Έιμυ Κριστίν Τζένσεν (Amy Kristine Jensen), από την οποία τελικά πήρε διαζύγιο. Απέκτησαν 5 παιδιά, από τα οποία το ένα απεβίωσε. Η κόρη τους Λώρεν ζει με τη μητέρα της στο Χιούστον.
Ο Κρετιέν έχει χόμπι το σκι τον χειμώνα και την ιστιοπλοΐα το καλοκαίρι. Επίσης, του αρέσει το γκολφ, η ιστιοσανίδα και η ξυλογλυπτική. Παίζει εκκλησιαστικό όργανο και μάλιστα πήρε μια ηλεκτρική μίνι εκδοχή του μαζί του κατά την πρώτη διαμονή του στην «Πόλη των Άστρων» στη Ρωσία. Μιλά με άνεση την αγγλική και τη ρωσική γλώσσα.
Οργανισμοί
Ο Ζαν-Λου Κρετιέν είναι μέλος των Δ.Σ. της γαλλικής Ακαδημίας Αέρα και Διαστήματος (Académie de l'air et de l'espace) και του Musée de l’air et de l’espace. Διετέλεσε επίσης σύμβουλος επανδρωμένων διαστημικών δραστηριοτήτων του προέδρου της εταιρείας Dassault Aviation, μέλος του Αμερικανικού Ινστιτούτου Αεροναυτικής και Αστροναυτικής, της Διεθνούς Ακαδημίας Αστροναυτικής, της Ενώσεως Εξερευνητών του Διαστήματος και μέλος του Δ.Σ. της Brit Air, μιας μικρής αεροπορικής εταιρείας με έδρα την πόλη του, το Μορλαί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι αστροναύτες Κατηγορία:Γάλλοι στρατιωτικοί
Κοπονέ
Το Κοπονέ (γαλλικά: Copponex) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κοπονεξιέν (γαλλικά: Copponexiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Βιρτζίνια ΜακΒη
Η Βιρτζίνια Κάμερον ΜακΒη (Virginia Cameron MacVeagh· ΗΠΑ, 29 Ιουλίου 1885 - Σάντα Μπάρμπαρα, Καλιφόρνια, 5 Νοεμβρίου 1973), ήταν Αμερικανίδα αθλήτρια της αντισφαίρισης.
Ήταν κόρη του Λίνκολν ΜακΒη (συνώνυμος του διατελέσαντος πρέσβη των ΗΠΑ στην Ελλάδα και μετέπειτα γαμπρού της) και της Μαρίας Χάμοντ. Η μητέρα της χώρισε με τον πατέρα της και παντρεύτηκε τον Φρεντερίκ ντε Μπιλιέρ αμερικανό διπλωμάτη στην Ελλάδα. Ήρθε σε επαφή για πρώτη φορά με την αντισφαίριση σε ελβετικό οικοτροφείο όπου κλείστηκε 12 ετών. Από το 1913 ήταν παντρεμένη με τον Ιταλό διπλωμάτη Αγκοστίνο Φεράντε ντι Ρουφάνο (Agostino Ferrante di Ruffano) που τον γνώρισε στην Ελλάδα και απέκτησε τέσσερα αγόρια και μία κόρη με το ίδιο όνομα. Με τον σύζυγό της έζησε σε πολλές χώρες όπου ήταν διπλωματικός αντιπρόσωπος, όπως σε Ιταλία, Τουρκία, Βραζιλία, Ισπανία, Γερμανία και ΗΠΑ.
Είχε συμμετάσχει αρκετές φορές στα εθνικά πρωταθλήματα της Ελβετίας, της Γαλλίας και της Ελλάδος σαν αθλήτρια τοπικών συλλόγων αφού εκείνη την εποχή μόνο έτσι επιτρεπόταν η συμμετοχή της. Ήταν δεύτερη στο Γαλλικό πρωτάθλημα του 1906 όπου έχασε στον τελικό του μονού γυναικών από την Κέιτ Ζιλού, πρώτη στο διπλό μεικτό στο Ελληνικό πρωτάθλημα το 1911 με συμπαίκτη τον Δημήτρη Πυροκάκο, πρώτη στο πρωτάθλημα Ελβετίας στο μονό γυναικών το 1908.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές του ΟΑΑ
Μνημείο Υπερασπιστών της Σοβιετικής Αρκτικής
Περιγραφή
Το μνημείο αποτελείται από το άγαλμα ενός στρατιώτη, που φορά χλαίνη και στον ώμο φέρει περασμένο ένα τουφέκι. Ο στρατιώτης έχει το βλέμμα στραμμένο στα δυτικά, προς την Κοιλάδα της Δόξας, όπου τον Ιούλιο του 1941 δόθηκαν οι σφοδρότερες μάχες του Αρκτικού Μετώπου, όταν ο Κόκκινος Στρατός απώθησε τους Γερμανούς εισβολείς που προσπαθούσαν να πλησιάσουν το Μούρμανσκ.
Το ύψος του αγάλματος είναι 35,5 μέτρα και του βάθρου 7 μέτρα. Είναι το δεύτερο ψηλότερο άγαλμα στη Ρωσία, μετά από το γλυπτό Η Μητέρα Πατρίδα Καλεί για τη Μάχη του Στάλινγκραντ. Το βάρος του αγάλματος, το οποίο είναι κούφιο, ξεπερνά τους 5.000 τόννους.
Μπροστά από το μνημείο υπάρχει μια εξέδρα που αποτελείται από πέτρα σε φυσικό μαύρο χρώμα και περιέχει μια ακοίμητη φλόγα. Λίγο πιο ψηλά και κοντά στο άγαλμα βρίσκεται μια κεκλιμένη τριγωνική πυραμίδα. Σύμφωνα με τους σχεδιαστές του μνημείου, η πυραμίδα αυτή αναπαριστά μια μεσίστια σημαία, ως ένδειξη πένθους για τους στρατιώτες που έπεσαν υπερασπιζόμενοι την Κόκκινη Σημαία. Δίπλα στο μνημείο βρίσκεται μια στήλη από στιλβωμένο γρανίτη, με την παρακάτω επιγραφή: "Υπερασπιστές της Αρκτικής – οι πολεμιστές της 14ης Στρατιάς, της 19ης Στρατιάς, του Βόρειου Κόκκινου Στόλου, του 7ου Σώματος της Αεροπορίας, του 82ου και 100ού Τμήματος Συνοριοφυλάκων και των Παρτιζάνικων ομάδων "Σοβιετικοί λιμενεργάτες", "Μπολσεβίκικη Αρκτική", "Πολικοί", "Σταλινικοί" και "Μπολσεβίκος". Τους τιμούμε γιατί υπερασπίστηκαν τούτη τη γη!"
Στη μία πλευρά του μνημείου υπάρχουν δύο αντιαεροπορικά όπλα καθώς, κατά τη διάρκεια του πολέμου, στον συγκεκριμένο χώρο είχαν εγκατασταθεί πυροβολεία για την αεράμυνα του Μουρμάνσκ.) Στη βάση του μνημείου έχουν εντοιχιστεί δύο κάψουλες, μία με θαλασσινό νερό από το σημείο όπου βυθίστηκε το περιπολικό σκάφος Τουμάν κατά την ηρωική του μάχη εναντίον τριών γερμανικών αντιτορπιλικών, και μία με χώμα από την Κοιλάδα της Δόξας και το μέτωπο του ποταμού Βερμάν.
Μια μεγάλη σκάλα στο κέντρο του μνημείου οδηγεί σε μια εξέδρα που χρησιμοποιείται από ομιλητές κατά τη διάρκεια τελετών. Το συγκρότημα του μνημείου ολοκληρώνεται με ένα τείχος που κτίσθηκε το 2004 και φέρει πλακέτες προς τιμήν των άλλων Ηρωικών Πόλεων του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλυπτική στη Ρωσία Κατηγορία:Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Μαριάννα Ντολίνσκα
Η Μαριάννα Ντολίνσκα (πολωνικά: Marianna Dolińska) (1891–1928) ήταν Πολωνή Ρομά από το χωριό Αντονιούφκα της Πολωνίας. Το 1923, αφού ο σύζυγός της συνελήφθη για διάρρηξη και το κάρο της διαλύθηκε, περιπλανήθηκε στην ερημιά με τα τέσσερα παιδιά της, ηλικίας 6 μηνών έως 7 ετών. Φοβούμενη για την πείνα τους, το βράδυ της 11ης Δεκεμβρίου, τα δολοφόνησε, κρεμώντας τα από ένα δέντρο. Την επόμενη μέρα ομολόγησε σε αστυνομικό τμήμα. Η Ντολίνσκα στάλθηκε σε ψυχιατρείο και πέθανε εκεί το 1928.
Οι φωτογραφίες από τη σκηνή του εγκλήματος των σορών των παιδιών της Ντολίνσκα έγιναν γνωστές ως το «στεφάνι των παιδιών» και έχουν ψευδώς ισχυριστεί ότι αντιπροσωπεύουν θύματα των σφαγών των Πολωνών στη Βολυνία και την Ανατολική Γαλικία από τον Ουκρανικό Επαναστατικό Στρατό το 1943.
Δολοφονία των παιδιών της
μικρογραφία| Μια φωτογραφία των δολοφονημένων παιδιών συνόδευε ένα άρθρο του 1928 του Πολωνού ψυχιάτρου Βίτολντ Γουνιέφσκι. Αργότερα έγινε ανεπίσημα γνωστό ως το «στεφάνι των παιδιών». μικρογραφία| Μια δεύτερη φωτογραφία των παιδιών δημοσιεύτηκε το 1948 στο Εγχειρίδιο Ιατροδικαστικής για Φοιτητές και Ιατρούς του Βίκτορ Γκζίβο-Ντομπρόφσκι. μικρογραφία| Σε μια άλλη φωτογραφία, οι γραμμές που διασχίζουν την εικόνα, που πιθανώς προκλήθηκαν από το δίπλωμα της ανεπτυγμένης εκτύπωσης ή τις γρατσουνιές στο αρνητικό, ερμηνεύτηκαν λανθασμένα ως σύρμα που συγκρατεί τα παιδιά στο δέντρο. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 1923, οι κάτοικοι του Πόβιατ Ράντομ στην Πολωνία υπέφεραν από φτώχεια και πείνα. Η Πολωνική Κρατική Αστυνομία είχε αρχίσει να διαλύει τον πληθυσμό των Ρομά, οι οποίοι κατηγορούνταν ότι έκλεβαν τρόφιμα και ζώα από αγροτικές φάρμες. Στις αρχές Δεκεμβρίου, ο σύζυγος της Ντολίνσκα συνελήφθη για πολλές διαρρήξεις και εκείνη έμεινε μόνη με τα τέσσερα πεινασμένα παιδιά τους. Το κάρο της καταστράφηκε και δεν είχε καμία πηγή εισοδήματος.
Μη μπορώντας να λάβει βοήθεια από τις τοπικές κοινότητες των Ρομά ή των Πολωνών, η 32χρονη γυναίκα περιπλανήθηκε με τα παιδιά της στους παγωμένους βάλτους μεταξύ των χωριών Αντονιούφκα, Ντομπρόβα Κοζουόφσκα και Σίτσκι. Η Ντολίνσκα, η οποία ήταν ψυχικά άρρωστη, αποφάσισε ότι ο μόνος τρόπος για να προστατεύσει τα παιδιά της από την πείνα ήταν να βάλει τέλος στη ζωή τους. Στις 11 Δεκεμβρίου 1923 γύρω στις 8 μ.μ. σκότωσε τη Ζόφια (6 μηνών), τον Αντόνι (3 ετών), την Μπρονισουάβα (5 ετών) και τον Στέφαν (7 ετών) και τους έδεσε σε ένα δέντρο. Την επόμενη μέρα πήγε στο αστυνομικό τμήμα στο Ράντομ και ομολόγησε το έγκλημα. Η Ντολίνσκα τέθηκε υπό κράτηση μετά από επιτόπια έρευνα. Ένας φωτογράφος της αστυνομίας τράβηξε πολλές φωτογραφίες των κρεμασμένων παιδιών.
Νοσηλεία και θάνατος
Κατά τη διάρκεια της εξάμηνης έρευνας για τη δολοφονία, η Ντολίνσκα παρατηρήθηκε να παρουσιάζει συχνές και βίαιες ψυχικές αλλαγές. Είχε κρίσεις οργής και αυτοκαταστροφική συμπεριφορά ή έπεφτε σε λήθαργο για μέρες κάθε φορά. Οι ψυχίατροι που την εξέτασαν κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ήταν «ουδέτερος δράστης του εγκλήματος, άτομο χωρίς επίγνωση των συνεπειών τη στιγμή της πράξης».
Η Ντολίνσκα στάλθηκε σε ψυχιατρικό νοσοκομείο στο Τβόρκι για παρακολούθηση και θεραπεία. Το προσωπικό του ιδρύματος έκρινε την Ντολίνσκα διανοητικά ανίκανη, διαγνώσκοντάς της με κατάθλιψη, απάθεια, αυταπάτες και παραισθήσεις. Μέχρι το 1926, έπασχε από μια μανιοκαταθλιπτική διαταραχή μετά από αυτό που ονομάστηκε «τυπικό επεισόδιο μανιοψύχωσης». Το προσωπικό του ινστιτούτου του Τβόρκι είπε ότι είχε αρχικά σχεδιάσει να αυτοκτονήσει αφού σκότωσε τα παιδιά της, αλλά δεν το έπραξε. Ο Βίτολντ Γουνιέφσκι, διευθυντής της εγκατάστασης, της διέγνωσε με «φρενίτιδα-νοσηρική ψύχωση», γνωστή πλέον ως διπολική διαταραχή. Ο ίδιος χαρακτήρισε την περίπτωσή της «ψυχοπαθολογική απόπειρα παρατεταμένης αυτοκτονίας, την οποία η ασθενής δεν ολοκλήρωσε». Ο Γουνιέφσκι έγραψε ένα άρθρο για το τεύχος του 1928 του περιοδικού Rocznik Psychiatryczny της Πολωνικής Ψυχιατρικής Ένωσης. Στο άρθρο του περιέγραψε την περίπτωση της Ντολίνσκα και συμπεριέλαβε μια φωτογραφία των παιδιών, γράφοντας ότι «το φρικιαστικό θέαμα έχει φωτογραφηθεί από τους ερευνητές εγκλημάτων μας και η φωτογραφία είναι αυτή τη στιγμή στην κατοχή μας».
Η Ντολίνσκα πέθανε το 1928, πέντε χρόνια μετά το περιστατικό, και θάφτηκε στο νεκροταφείο του νοσοκομείου. Το δέντρο όπου κρεμάστηκαν τα παιδιά της κόπηκε.
Δημοσίευση των φωτογραφιών
Είναι γνωστό ότι υπάρχουν τρεις φωτογραφίες των νεκρών παιδιών, τραβηγμένες από ελαφρώς διαφορετικές οπτικές γωνίες. Οι φωτογραφίες του τόπου του εγκλήματος έγιναν γνωστές ως το «στεφάνι των παιδιών». Η πρώτη δημοσίευση μιας από τις φωτογραφίες συνόδευε το άρθρο του Βίτολντ Γουνιέφσκι το 1928 στο περιοδικό Rocznik Psychiatryczny. Το 1948, μια άλλη από τις φωτογραφίες χρησιμοποιήθηκε στο Εγχειρίδιο Ιατροδικαστικής για Φοιτητές και Ιατρούς του Βίκτορ Γκζίβο-Ντομπρόφσκι, για να απεικονίσει την ανθρωποκτονία με απαγχονισμό.
Ενώ οι φωτογραφίες των παιδιών έχουν χρησιμοποιηθεί επανειλημμένα για την ψευδή απεικόνιση εγκλημάτων που διέπραξε ο Ουκρανικός Επαναστατικός Στρατός το 1943, η παλαιότερη γνωστή δημοσίευση μιας από τις φωτογραφίες με ψευδή ισχυρισμό προέλευσης ήταν στην πρώτη σελίδα της ναζιστικής προπαγανδιστικής εφημερίδας Nowy Kurier Warszawski στις 2 Ιουλίου 1941, όπου συνοδευόταν από τον τίτλο «Έτσι πολεμούν οι Μπολσεβίκοι!». Το φυλλάδιο ισχυριζόταν ότι τα νεκρά παιδιά δολοφονήθηκαν από τους Σοβιετικούς σε ένα χωριό κοντά στο Βαουκαβίσκ το 1919.
Μια άλλη από τις φωτογραφίες εμφανίστηκε στη συνέχεια σε ένα τεύχος του 1993 του περιοδικού Na Rubieży, που δημοσιεύτηκε από την Εταιρεία για την Εορτή των Θυμάτων των Ουκρανών Εθνικιστών, φέροντας τη λεζάντα «Παιδιά Πολωνών βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν από ένα κλάδο του Ουκρανικού Επαναστατικού Στρατού κοντά το χωριό Κόζουφ, στην επαρχία Τερνόπιλ, το φθινόπωρο του 1943». Μετά από αυτό το παράδειγμα, η φωτογραφία χρησιμοποιήθηκε σε παρόμοια πλαίσια σε πολλά ερευνητικά περιοδικά. Δύο χρόνια αργότερα η εικόνα εμφανίστηκε στο έργο του Γ. Βενγκιέρσκι «Εσωτερικός Στρατός στις περιοχές Στανισλάβιβ και Τερνόπιλ», φέροντας τη λεζάντα «δολοφονήθηκαν από τα SS-Γαλικίας, παιδιά Πολωνών στην περιοχή Κόζουφ».
Μία από τις φωτογραφίες περιλαμβάνει γραμμές που διασχίζουν την εικόνα, πιθανώς από το δίπλωμα της ανεπτυγμένης εκτύπωσης ή γρατσουνιές στο αρνητικό. Στο πλαίσιο της αφήγησης της σφαγής των Βολυνίων, αυτές οι γραμμές ερμηνεύτηκαν λανθασμένα ως σύρμα που συγκρατεί τα παιδιά στο δέντρο. Σε ένα άρθρο του 2019 στο πολωνικό ακαδημαϊκό περιοδικό Widok, η Σάρα Χερτσίνσκα γράφει ότι η φωτογραφία «αποδείχτηκε ότι ταιριάζει απόλυτα στον διάλογο με γνώμονα τους δράστες για τη γενοκτονία των Βολυνίων» και ότι η πανταχού παρουσία της θα μπορούσε να εξηγηθεί ως καθοδηγούμενη από την ανάγκη του κοινού να έχει μια οπτική αναπαράσταση της αγριότητας των σφαγών.
Μνημεία
μικρογραφία| Ένα μνημείο στο [[Πσέμισλ αφιερωμένο στα θύματα του Ουκρανικού Επαναστατικού Στρατού, απεικόνιζε το «στεφάνι των παιδιών». Αφαιρέθηκε το 2008.]] Τον Ιούλιο του 2003, ένα μνημείο για τα θύματα των σφαγών των Πολωνών στη Βολυνία και την Ανατολική Γαλικία αποκαλύφθηκε στο Πσέμισλ, το οποίο απεικόνιζε τα παιδιά της Ντολίνσκα. Στις αρχές Οκτωβρίου 2008, το γλυπτό αφαιρέθηκε.
Η Εθνική Επιτροπή για την Ανέγερση Μνημείου στα Θύματα της Γενοκτονίας του ΟΕΣ ιδρύθηκε το 2006. Η αποστολή της επιτροπής ήταν να χτίσει ένα μνημείο στο κέντρο της Βαρσοβίας. Ένα σχέδιο με πρότυπο τη φωτογραφία «στεφάνι των παιδιών» υποβλήθηκε από τον γλύπτη Μάριαν Κονιέτσνι και επιλέχθηκε από την επιτροπή. Το προτεινόμενο γλυπτό, που απεικονίζει παιδιά καρφωμένα στον κορμό ενός φτερωτού δέντρου ύψους 5 μέτρων, έφερε διαμάχη στα μέσα ενημέρωσης και προκάλεσε μια έκθεση της ιστορίας των φωτογραφιών των Άντα Ρουτκόφσκα και Ντάριους Στόλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί εγκληματίες Κατηγορία:Πολωνοί δολοφόνοι Κατηγορία:Πολωνοί Ρομά Κατηγορία:Πρόσωπα με διπολική διαταραχή
Προεδρική Βιβλιοθήκη του Μπορίς Γέλτσιν
Η Προεδρική Βιβλιοθήκη του Μπορίς Γέλτσιν (ρωσικά: Президентская библиотека имени Б. Н. Ельцина) είναι μία από τις τρεις εθνικές βιβλιοθήκες της Ρωσίας και βρίσκεται στην Αγία Πετρούπολη. Ένα από τα βασικά καθήκοντα της βιβλιοθήκης είναι η ψηφιοποίηση των ιστορικών αρχείων. Η βιβλιοθήκη βρίσκεται υπό τη διαχείριση του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Ιστορία
Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε στις 26 Απριλίου 2007 με διάταγμα του Βλαντιμίρ Πούτιν ως «Βιβλιοθήκη του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας» με προϋπολογισμό 5 δισεκατομμύρια ρούβλια. Η βιβλιοθήκη πήρε το όνομά της από τον πρώην πρόεδρο της Ρωσίας Μπορίς Νικολάγιεβιτς Γιέλτσιν, ο οποίος πέθανε το 2007.
Τον Οκτώβριο του 2008, ο ομοσπονδιακός «Νόμος για τις Βιβλιοθήκες» (ρωσικά О библиотечном деле) χορήγησε στη βιβλιοθήκη τον βαθμό της εθνικής βιβλιοθήκης και το δικαίωμα αντιγραφής βιβλίων. Στεγάζεται στο κτίριο της Γερουσίας και της Συνόδου, η βιβλιοθήκη εγκαινιάστηκε στις 27 Μαΐου του 2009 και άνοιξε για το κοινό την 1η Σεπτέμβριο του 2009. Τα ηλεκτρονικά της αναγνωστήρια έχουν πρόσβαση σε αποθήκες με πάνω από 215.000 αποθηκευτικών αρχείων, συμπεριλαμβανομένων ψηφιακών αντιγράφων παλαιών χειρογράφων, χαρτών, συλλογών φωτογραφιών, εφημερίδων, μονογραφιών και επιστημονικών έργων, που συλλέγονται από τις αποθήκες των Ρωσικών Κρατικών Ιστορικών Αρχείων, Κρατικών Αρχείων της Ρωσίας Ομοσπονδίας, Εθνική Βιβλιοθήκη της Ρωσίας, Ρωσική Κρατική Βιβλιοθήκη και περιφερειακές βιβλιοθήκες.
Τον Νοέμβριο του 2014, η βιβλιοθήκη ανακοίνωσε τη δημιουργία μιας περιφερειακής διαδικτυακής εγκυκλοπαίδειας που προοριζόταν να λειτουργήσει ως εναλλακτική λύση της Wikipedia με τη δικαιολογία ότι η Wikipedia "δεν ήταν σε θέση να παράσχει λεπτομερείς και αξιόπιστες πληροφορίες για τις περιοχές της Ρωσίας."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στη Ρωσία Γ Κατηγορία:Εθνικές βιβλιοθήκες
Κηττός
Ο Κηττός ή οι Κηττοί (Κηττός), (ο δήμος: Κηττού) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Λεοντίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).
Ονομασία
Ο δήμος πήρε το όνομά του είτε:
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Σύμφωνα τον ερευνητή του 19ου αιώνα Διονύσιο Σουρμελή, ο δήμος βρισκόταν μεταξύ των Λαμπρικών και του Κορωπίου, στην τοποθεσία την οποία ανέφεραν τότε ως το Κήτσι, θεωρώντας ότι η παραλλαγή της ονομασίας (γράμμα τ σε σ και αναβιβασμός τόνου) δεν φέρνει καμιά αμφιβολία για την ταυτότητα του δήμου. Αυτή η υπόθεση πάντως δεν δείχνει να ισχύει σήμερα καθώς, σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, στις περιοχές Κίτσι και Θήτι, οι οποίες βρίσκονται στο νότιο τμήμα της περιφέρειας του σημερινού Δήμου Κρωπίας, τοποθετείται ο αρχαίος δήμος των Λαμπτρών Υπένερθεν, δηλαδή των παραλίων Λαμπτρών.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Λεοντίδας φυλής, συμμετείχε με 3 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν με 3 ή 4 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι του Κηττού
Ο δημότης του αρχαίου Κηττού ονομαζόταν Κήττιος.
Προσωπικότητες από τον Κηττό
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο του Κηττού, όπως ο Γλαύκων ο Κήττιος πατέρας του Ευτύχου, ο κληρούχος Δήμαρχος ο Κήττιος, ο βουλευτής Δημόφιλος ο Κήττιος, ο θεσμοθέτης Δρωπίδης ο Κήττιος κ.α. Από τους πλέον γνωστούς, οι οποίοι είχαν κάποιου είδους σχέση με το δήμο ή την περιοχή του ήταν επίσης οι:
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Κορντόν (Άνω Σαβοΐα)
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κορντονάν (γαλλικά: Cordonnants).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Πλευρώνα
Η αρχαία Πλευρών ή Ασφακοβούνι ήταν πόλη στην αρχαία Αιτωλία. Το όνομα αναφέρεται σε δύο οικισμούς, ο παλιότερος βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Κουρίου ανάμεσα στους ποταμούς Αχελώο και Εύηνο, τον καταγράφει ο Νεών κατάλογος που έγραψε ο Όμηρος στην Ιλιάδα. Η ευρύτερη περιοχή της Πλευρών είχε το όνομα Πλευρωνία.
Η παλιότερη πόλη
Τα ερείπια της παλιότερης πόλης βρίσκονται λίγο βόρεια της νεώτερης και περιέχουν Κυκλώπεια τείχη. Η αρχαία Πλευρώνα βρισκόταν στην πεδιάδα ανάμεσα στους ποταμούς Αχελώο και Εύηνο, δυτικά από την Καλυδώνα, στους πρόποδες του όρους Κουρίου από το οποίο πήραν το όνομα τους οι Κουρήτες της Αιτωλοακαρνανίας. Η Πλευρώνα και η Καλυδώνα ήταν οι δυο σημαντικότερες πόλεις της Αιτωλίας στην αρχαιότητα, ο Στράβων γράφει ότι αποτελούσαν το "στολίδι της Ελλάδας". Η Πλευρώνα ήταν αρχικά πόλη των Κουρητών και οι κάτοικοι της βρίσκονταν σε συνεχείς πολέμους με τους Αιτωλούς της γειτονικής Καλυδώνας. Οι Κουρήτες που επιτέθηκαν στην Καλυδώνα όπως καταγράφεται σε κάποιο επεισόδιο στην Ιλιάδα πιθανότατα προέρχονταν από την Πλευρώνα. Την εποχή που ξέσπασε ο Τρωικός Πόλεμος ήταν Αιτωλική πόλη, οι κάτοικοι της συμμετείχαν στην εκστρατεία υπό την ηγεσία του Θόα, εγγονού του Οινέα. Ο ιστορικός Έφορος γράφει ότι οι Κουρήτες εκδιώχθηκαν από την Πλευρωνία από τους Αιτωλούς της Καλυδώνας, την εποχή που ξέσπασε ο Πελοποννησιακός Πόλεμος ο Θουκυδίδης καταγράφει την ευρύτερη περιοχή των δύο πόλεων ως "Αιολίς".
Η νεώτερη πόλη
Ο Στράβων γράφει ότι οι κάτοικοι της την εγκατέλειψαν όταν την κατέστρεψε ο Μακεδόνας βασιλιάς Δημήτριος Β΄ Αιτωλικός ένα προσωνύμιο που του δόθηκε για να τον διαχωρήσει από τον παππού του Δημήτριο τον Πολιορκητή. Τα ερείπια της αρχαίας Πλευρώνας βρίσκονται κοντά στο σημερινό Γυφτόκαστρο ή Πετροβούνι. Μετά την καταστροφή οι κάτοικοι ίδρυσαν την "Νεότερα Πλευρών" στους πρόποδες του όρους Αράκυνθος. Ο ιδρυτής της νέας πόλης ήταν πιθανότατα ο Πανταλέων του Πλευρώνος στρατηγός στην Αιτωλική Συμπολιτεία (242/241, 235/234, 228/227, 222/221, 214/213 π.Χ.). Όταν ηττήθηκε η Αιτωλική Συμπολιτεία στον πόλεμο μεταξύ των Ρωμαίων και των Σελευκιδών προσχώρησε στην Αχαϊκή Συμπολιτεία, μετά την Μάχη της Λευκόπετρας εισήλθε στην Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Σε όλη την διάρκεια των αυτοκρατορικών χρόνων συνεχίστηκαν οι εξεγέρσεις στην Αιτωλία. Η Νέα Πλευρών εντοπίστηκε στην περιοχή που βρίσκεται το "κάστρο της κυρίας Ειρήνης". Τα ερείπια της αρχαίας πόλης βρίσκονται λίγα χιλιόμετρα βόρεια από το σημερινό Μεσολόγγι και ακριβώς δυτικά της αρχαίας πόλης της Καλυδώνας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 200 μέτρων και συνδέεται με την θάλασσα με ένα αμυντικό τείχος που περικυκλώνει την αρχαία πόλη της Ελαίας.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα Κατηγορία:Τοποθεσίες της Ιλιάδας
Πήκτης
Ο Πήκτης ήταν βυζαντινός αξιωματούχος, Αρμενικής καταγωγής, στρατηγός και Δούξ Αντιόχειας ανάμεσα στο 1064-1067.
Το πραγματικό του όνομά είναι άγνωστο, στις πηγές αναφέρεται σαν "Pext" ή "Bakhd" που πιστεύεται ότι είναι παραφθορά του βυζαντινού τίτλου του Βέστη. Επίσης ταυτίζεται με έναν αρμένιο αξιωματούχο, με καταγωγή το Ανίον, που είχε ασπαστεί την ορθόδοξη πίστη και είχε δολοφονηθεί από έναν καλόγερο στην Κιλικία μετά από λίγα χρόνια κι αναφέρεται με το ίδιο όνομα. Διασώζεται η σφραγίδα σε μολυβδόβουλο ενός Γεωργίου Πήκτη και υπάρχει η εκδοχή το Pext να είναι παραφθορά του ονόματος Πήκτης.
Ο Πήκτης αναφέρεται κατά την θητεία του ότι πολιόρκησε και κατέλαβε το Φρούριο Ασφούνα, ενώ σε μία μάχη με τους Τουρκομάνους προδόθηκε από τον δούκα Εδέσσης, Θεόδωρο Πηγονίτη, και ηττήθηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Αντιόχειας Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί Βέστες
Αλέξανδρος Κοτζιάς
Ο Αλέξανδρος Κοτζιάς (27 Ιανουαρίου 1926 - 1992) ήταν Έλληνας κριτικός και λογοτέχνης.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Παναγιώτη Κοτζιά και της Ξένης Αλεξανδροπούλου. Αδελφός του ήταν ο συγγραφέας Κωστής Κοτζιάς. Περάτωσε τις εγκύκλιες σπουδές στην Αθήνα και εν συνεχεία εγγράφηκε στη Νομική Σχολή Αθηνών, από την οποία όμως δεν αποφοίτησε ποτέ. Ασχολήθηκε για ένα διάστημα με τις οικοδομικές επιχειρήσεις.
Υπήρξε διευθυντής του γραφείου Τύπου της ελληνικής πρεσβείας του Λονδίνου καθώς και διευθυντής και ειδικός σύμβουλος της Γενικής Γραμματείας Τύπου και Πληροφοριών.
Πέθανε στην Τζιά το 1992, όταν έπεσε με την πλάτη από ύψος τριών μέτρων. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Αποστόλου και είχαν αποκτήσει δυο παιδιά.
Λογοτεχνικό έργο
Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα ελληνικά γράμματα με την δημοσίευση διηγήματος στα Μαθητικά Γράμματα και εν συνεχεία δημοσίευσε πληθώρα μεταφράσεων και μυθιστορημάτων. Παράλληλα ασχολήθηκε με την δημοσιογραφία και την λογοτεχνική κριτική συνεργαζόμενος με διάφορες εφημερίδες και περιοδικά όπως η Μεσημβρινή, Το Βήμα, η Φιλολογική Καθημερινή, την επιμέλεια της οποίας είχε αναλάβει κατά την περίοδο 1975 - 1982 κ.α. Κατά τη διάρκεια της Χούντας των Συνταγματάρχων συμμετείχε στην έκδοση των "Δεκαοχτώ Κειμένων" και υπήρξε ένας εκ των υπευθύνων της έκδοσης προκειμένου να αποφευχθεί πιθανή δίωξη στην εκδότρια των εκδόσεων Κέδρος, Νανά Καλλιανέση. Αργότερα συμμετείχε στην έκδοση "Νέα Κείμενα Ι" και "Νέα Κείμενα ΙΙ".
Υπήρξε ένας εκ των σημαντικότερων μεταπολεμικών συγγραφέων ενώ για το έργο του Φανταστική Περιπέτεια (εκδόσεις Κέδρος, 1986) είχε τιμηθεί με το Α΄ Κρατικό Βραβείο μυθιστορήματος. Διετέλεσε ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, της οποίας χρημάτισε σύμβουλος και αντιπρόεδρος (1982-1984) της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί της λογοτεχνίας
Τζούντιθ Άντερσον
Η Τζούντιθ Άντερσον (αγγλικά: Judith Anderson, πραγματικό όνομα: Frances Margaret Anderson, 10 Φεβρουαρίου 1897 - 3 Ιανουαρίου 1992) ήταν Αυστραλή επιτυχημένη ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Θεωρούνταν σπουδαία θεατρική ηθοποιός κατά την εποχή της, η οποία κέρδισε κι ένα βραβείο Tony. Ενώ βραβεύθηκε και με δύο βραβεία Emmy. Υπήρξε υποψήφια, επίσης, για ένα βραβείο Grammy και για ένα βραβείο Όσκαρ. Πλέον, θεωρείται μίας από τις σπουδαιότερες ηθοποιούς του θεάτρου, για τον 20ο αιώνα. Το 1960, τιμήθηκε με τον τίτλο Dame.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Βρετανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Βρετανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βρετανίδες ηθοποιοί θεάτρου
Γουλιέλμος Γ΄ της Γενεύης
Ο Γουλιέλμος Γ΄, γαλλ.: Guillaume III de Genève (1280 - 1320) από τον Οίκος της Γενεύης ήταν κόμης της Γενεύης από το 1308 έως το 1320. Ήταν γιος του Αμεδαίου Β΄ κόμη της Γενεύης και της Aγνής των Ιβρέα, κόρης του Ιωάννη κόμη του Σαλόν.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην περιοχή της Σαβοΐας-Μωριάν (Maurienne) και είχε άλλους δύο αδελφούς: τον Ούγο, έναν λαϊκό, και τον Aμεδαίο που έγινε επίσκοπος της Τουλ από το 1320 έως το 1330. Η αδελφή του Ιωάννα παντρεύτηκε τον Γκυσάρ ΣΤ΄ του Αλμπόν, τον λεγόμενο Μεγάλο, άρχοντα του Μπωζέ (Beaujeuet), ενώ η άλλη αδελφή του Mαρία παντρεύτηκε τον Ιωάννη Β΄ του Σαλόν-Αρλαί (Chalon-Arlay), γιο του Ιωάννη Α΄ του Σαλόν-Αρλαί (1259-1316).
Το 1291 ο πατέρας του υπέγραψε μία συνθήκη ειρήνης με τους κόμητες της Σαβοΐας, για να ενισχύσει το οικογενειακό καθεστώς με μία συμμαχία μεταξύ των δύο οικογενειών. Έτσι ο Γουλιέλμος Γ΄ αρραβωνιάστηκε μία κόρη των κομήτων της Σαβοΐας. Θα νυμφευόταν την Aγνή, κόρη του Aμεδαίου Ε΄. Το συμβόλαιο υπογράφτηκε στο κάστρο Σαιν-Ζωρζ-ντ'Εσπεράνς (Saint-Georges-d'Espéranche) των κόμητων της Σαβοΐας, στις 31 Αυγούστου 1297. Με αυτή τη συμφωνία ο κόμης της Σαβοΐας έδινε 10.000 χρυσές λίρες ως προίκα και το κάστρο Λα Κορμπιέρ (La Corbière) και δήλωση υποτέλειας, υπό τον όρο ότι οι δυνάμεις του κόμη της Γενεύης θα απέτρεπαν οποιαδήποτε επίθεση. Επίσης η οικογένεια της Γενεύης θα έδινε 4.000 χρυσές λίρες και τη γέφυρα μπροστά από το κάστρο στον γιο της, με τα κάστρα του Ρυμιγύ (Rumilly) στο Αμπαναί (Abanais), Ωτβίλ (Hauteville), Αλμπύ (Alby), Σαρούς (Charousse) ως εγγύηση, καθώς και άλλα ενέχυρα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1297 την Αγνή της Σαβοΐας, κόρη του Aμεδαίου Ε΄ κόμη της Σαβοΐας και απέκτησαν τα εξής τέκνα:
Ο Γουλιέλμος Γ΄ είχε επίσης έναν νόθο γιο με την Εμερώντ ντε Λα Φρας (Emeraude de La Frasse), κυρία του Moνζουά (Montjoie):
Περίοδος εξουσίας
Καθώς επρόκειτο ο Γουλιέλμος Γ΄ να ανεβεί στον θρόνο, ο πατέρας του Αμεδαίος Β΄, συνέταξε τη διαθήκη του το κάστρο Λα Μπαλμ (La Balme)]] στις 24 Σεπτεμβρίου 1306. Σε αυτή την πράξη, τον ορίζει ως διάδοχό του και διευκρινίζει ότι οι αδελφοί Αμεδαίος και Ούγος θα λάβουν τα κάστρα Βαρέ (Varey), Μορνέ (Mornex), Ρυμιγύ, Ρυμιγύ-σου-Κορνιγιόν (Rumilly-sous-Cornillon) και Κορνιγιόν, την κυριότητα του Μπορν (Bornes), τα δικαιώματα στην αγορά του Λα Ρος (La Roche) και τα εδάφη και τα ενοίκια που κατέχει στο Βωντ (Vaud)· όλα με την προϋπόθεση ότι θα μπορούν να δοθούν αυτά τα κάστρα και τα δικαιώματα μόνο στους κληρονόμους του κόμη. Ο πατέρας του απεβίωσε στις 22 Μαΐου 1308, κοντά στο κάστρο Βυάς (Vuache).
Η πραγματική ανάληψη της εξουσίας του Γουλιέλμου Γ΄ δεν είναι γνωστή· ο Πιερ Ντουπάρκ υποστηρίζει την υπόθεση του Ζυλ Βυγ, ο οποίος θεωρεί ότι ο νέος κόμης ανέλαβε λίγο πριν από το τέλος του Αμεδαίου Β΄. Αυτή η παρατήρηση βασίζεται στην ανάλυση ενός καταστατικού, όχι πρωτότυπου, του 1308. Ο ιστορικός Mατιέ ντε λα Κορμπίερ ωστόσο επισημαίνει, ότι "με μία συναλλαγή που ολοκληρώθηκε στις 29 Μαΐου, ανέλαβε ο μεγαλύτερος γιος του Γουλιέλμος Γ΄".
Η εξουσία του Γουλιέλμου Γ΄ πιθανότατα επηρεάστηκε από τη σύζυγό του από τον οίκο της Σαβοΐας: ο νέος κόμης δεσμεύτηκε να τηρήσει ειρήνη με τον κόμη της Σαβοΐας. Στη συνθήκη ειρήνης μεταξύ του κόμη της Σαβοΐας και της Βεατρίκης του Βιενουά τον Αύγουστο του 1308, ο Γουλιέλμος Γ΄ «εγγυάται για την υλοποίησή της». Στις 23 Οκτωβρίου 1308 υπέγραψε με τον κόμη Aμεδαίο Ε΄ μία συνθήκη αέναης ειρήνης στο κάστρο του Σαιν-Ζωρζ-ντΈσπεράνς. Η συνθήκη είναι μία ευκαιρία για τον Γουλιέλμο Γ΄ να αναγνωρίσει ότι κρατά «ως φέουδο του κόμη της Σαβοΐας τα κάστρα και τις δικαιοδοσίες του Σαρούς (Charousse), Αλμπύ, Ωτβίλ (Hauteville-sur-Fier) και Λα Κορμπιέρ (La Corbière), καθώς και όλα όσα κατέχουν οι άρχοντες του Γκρεζύ (Grésy-sur-Aix), του Σεσέν (Cessens) και του Αρνώ ντε Γκραντμόν ( Arnaud de Grandmont) στη Γενεύη». Επικυρώνει επίσης προηγούμενες συμφωνίες, συμπεριλαμβανομένης της ειρήνης του Aνεμάς (Annemasse) από το 1287 ή της διαιτητικής απόφασης του 1293 που ψηφίστηκε με τον Γουλιέλμο επίσκοπο της Λωζάνης, και τον Αίμωνα του Καρ (Quart). Τελικά στις 21 Ιανουαρίου 1312 οι γιοι του κόμη της Σαβοΐας, Εδουάρδος και Aίμων, υπογράφουν συμφωνία, που δεσμεύει τα διάφορα μέρη να διαιρέσουν τη βαρονία του Φωσινύ (Faucigny), σε περίπτωση θανάτου χωρίς κληρονόμο του κυρίου της Ούγου. Ένα γεγονός τον Απρίλιο του 1312 ανάγκασε τους υπογράφοντες τη συμφωνία να παρέμβουν: ένας υποτελής του βαρώνου του Φωσινύ, ο Γκυγιώμ-Αλμπί Λυσάνζ, διέπραξε φόνο. Τότε οι άρχοντες της Σαβοΐας και της Γενεύης παρενέβησαν, παίρνοντας το κάστρο Λυσάνζ (Lucinges) και καταστρέφοντάς το. Ο κόμης συνέχισε την παλαιά του συμμαχία με τον κόμη του Βιενουά, τους επισκόπους της Γενεύης και της Λωζάνης. Ορκίστηκε υποτέλεια στον κόμη του Βιενουά, αναγνωρίζοντας ότι κρατά ως φέουδο την κομητεία του και διάφορα κάστρα αυτού του κυρίου στις 13 Ιουνίου 1316
Ο Γουλιέλμος Γ΄ απεβίωσε στις 11 Απριλίου 1319 και με τη διαθήκη του -που έγραψε στο κάστρο του Ανσί- ονομάζει διάδοχο τον γιο του Aμεδαίο. Σε περίπτωση που ο γιος του αποβιώσει, κάνει διαδόχους του τα αδέλφια του, Ούγο και Aμεδαίο. Στη διαθήκη του αφήνει ένα ενοίκιο στα αδέλφια του, τη μητέρα του Αγνή του Σαλόν και τη σύζυγό του Aγνή της Σαβοΐας, την προίκα της και την κοιλάδα των Κλειδιών και το κάστρο Σαρούς. Η πράξη συμπληρώνεται με δωρεές προς την Εκκλησία και τα ιδρύματά της.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Κόμητες της Γενεύης Κατηγορία:Οίκος της Γενεύης
Κορνιέ
Το Κορνιέ (γαλλικά: Cornier) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κορνιεράν (γαλλικά: Cornièrans).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Κατάλογος αστέρων του Δελφίνος
Ο παρών κατάλογος αστέρων του Δελφίνου παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό του Δελφίνου κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Φλάμστηντ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Δ *
Μαργαρίτα της Λωρραίνης-Βωντεμόν
Η Μαργαρίτα, γαλλ. Margarette (1463 - 2 Νοεμβρίου 1521) από τον Οίκο της Λωρραίνης γεννήθηκε ως κόρη του κόμη του Βωντεμόν και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Αλανσόν.
Βιογραφία
Ήταν η 3η κόρη του Φρειδερίκου Β΄ κόμη του Βωντεμόν και της Γιολάντας των Βαλουά, κόρης του Ρενέ δούκα του Ανζού.
Γεννήθηκε στο Βωντεμόν και ήταν 7 ετών όταν απεβίωσε ο πατέρας· και μεγάλωσε στην Αιξ-λα-Προβάνς από τον πάππο της Ρενέ δούκα του Ανζού. Όταν αυτός απεβίωσε το 1480, η Μαργαρίτα στάλθηκε πίσω στη Λωρραίνη στον αδελφό της Ρενέ Β΄ δούκα της Λωρραίνης. Αυτός κανόνισε τον γάμο της με τον Ρενέ δούκα του Αλανσόν.
Απεβίωσε στο Αρζεντάν της Βρετάνης από φυσικά αίτια σε ηλικία 58 ετών. Αγιοποιήθηκε το 1921 από τον πάπα Βενέδικτο ΙΕ΄.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Ρενέ δούκα του Αλανσόν και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης Κατηγορία:Δούκισσες του Αλανσόν
Κωστής Φραγκούλης
Ο Κωστής Φραγκούλης, γνωστός και ως Ανταίος (Λάστρος, 7 Νοεμβρίου 1905 - Ηράκλειο, 11 Φεβρουαρίου 2005) ήταν Έλληνας μαντιναδολόγος, ποιητής, πεζογράφος, χρονογράφος και τυπογράφος. Πρόκειται για ένα λαϊκό λογοτέχνη που έγραφε στο κρητικό ιδίωμα.
Βιογραφία
Κωστής Φραγκούλης ήταν το τέταρτο και τελευταίο παιδί του Στυλιανού και της Ζαμπίας. Έμαθε τα πρώτα του γράμματα στο μονοθέσιο σχολείο της Λάστρου. Σε ηλικία 16 χρονών, έφυγε από το χωριό του προς αναζήτηση καλύτερης τύχης και εγκαταστάθηκε στο Ηράκλειο όπου εργάστηκε ως βοηθός στο τυπογραφείο της εφημερίδας Ίδη. Σύντομα, άρχισε να ασχολείται και με τη συγγραφή χρονογραφημάτων.
Γύρω στο 1929 μετακόμισε στην Αθήνα όπου το 1937 παντρεύτηκε τη Σοφία Τριανταφύλλου ή Σπετσιώτη από τη Σαντορίνη. Με το ξέσπασμα του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, ο Φραγκούλης επιστρατεύτηκε στο Αλβανικό μέτωπο. Μετά την έναρξη της Κατοχής επέστρεψε στη γενέτειρά του Λάστρο όπου και παρέμεινε μέχρι την απελευθέρωση. Στη συνέχεια, επανεγκαταστάθηκε στο Ηράκλειο όπου ξανάρχισε να εργάζεται ως τυπογράφος. Αργότερα, απέκτησε ιδιόκτητο τυπογραφείο με την επωνυμία Ανταίος, εμπνευσμένη από το μυθικό γίγαντα. Το τυπογραφείο αυτό έγινε σημείο συνάντησης των Ηρακλειωτών διανοούμενων της εποχής.
Παράλληλα με την επαγγελματική του ενασχόληση, ο Κωστής Φραγκούλης έγραφε με το ψευδώνυμο Ανταίος καθημερινά και για 35 συνεχή έτη τη στήλη του χρονογραφήματος Λόγοι και αντίλογοι στην τοπική εφημερίδα του Ηρακλείου Πατρίς. Από το 1985 και για περίπου δυο δεκαετίες, επιμελούνταν και παρουσίαζε ραδιοφωνικές εκπομπές με τον τίτλο Κρητικοί Αντίλαλοι που μεταδίδονταν δύο φορές την εβδομάδα αρχικά από την τοπική ΕΡΤ και αργότερα από το Ράδιο Κρήτη. Επιπρόσθετα, δημοσίευε κείμενα στο σύνολο του τοπικού τύπου. Ο Κωστής Φραγκούλης τιμήθηκε από πολλούς τοπικούς φορείς και το 1988 του απονεμήθηκε τιμητική σύνταξη από το Υπουργείο Πολιτισμού. Απεβίωσε σε ηλικία 100 ετών στις 11 Φεβρουαρίου 2005 στο Ηράκλειο.
Έργο
Παρότι οι εγκύκλιες σπουδές του περιορίζονταν στην φοίτηση στο Δημοτικό, ο Φραγκούλης αναπλήρωσε τα όποια κενά με προσωπική μελέτη. Μέσω του επαγγέλματός του, είχε την ευκαιρία να έρθει σε επαφή με ανθρώπους του πνεύματος κάτι που ήταν καθοριστικό για την λογοτεχνική του εξέλιξη. Κατόρθωσε να μεταφέρει τον γλωσσικό πλούτο που είχε συγκεντρώσει κατά τη διάρκεια της διαμονής του στην κρητική ύπαιθρο σε εξαιρετικούς στίχους που αποτελούν αριστουργήματα αυθεντικού κρητικού λόγου και παρουσιάζουν ιδιαίτερο γλωσσολογικό, λαογραφικό, λογοτεχνικό και κοινωνιολογικό ενδιαφέρον. Εκτός από ποιήματα και χρονογραφήματα, ο Κωστής Φραγκούλης έγραψε επίσης πεζά διηγήματα και ηθογράφηματα. Όλα τα βιβλία του τα στοιχειοθέτησε και τα εκτύπωσε ο ίδιος. Πολλές μαντινάδες και ποιήματά του δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες και περιοδικά ή μεταδόθηκαν από τις ραδιοφωνικές εκπομπές του. Το έργο του γνώρισε εξαιρετική επιτυχία στο κοινό του Ηρακλείου και γενικότερα της Κρήτης αλλά και την εκτίμηση λογίων όπως ο Μενέλαος Παρλαμάς, ο Στυλιανός Αλεξίου, ο Θεοχάρης Δετοράκης και ο Νίκος Μαμαγκάκης.
Κορυφαίο έργο του είναι τα Δίφορα, μια δίτομη συλλογή ποιημάτων σε ιαμβικούς δεκαπεντασύλλαβους ανομοιοκατάληκτους στίχους γραμμένους στην κρητική διάλεκτο. Το έργο αυτό θεωρείται από πολλούς εφάμιλλο του Ερωτόκριτου του Κορνάρου. Για τα Δίφορα, ο Φραγκούλης τιμήθηκε το 1990 με το βραβείο Σωτηρίου Ματράγκα από την Ακαδημία Αθηνών. Στίχους από τα Δίφορα μελοποίησε και τραγούδησε ο σπουδαίος καλλιτέχνης της Κρητικής παραδοσιακής μουσικής Κώστας Μουντάκης.
Ποιητικές συλλογές και πεζά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Λα Κοτ-ντ'Αρμπρό
Το Λα Κοτ-ντ'Αρμπρό (γαλλικά: La Côte-d'Arbroz) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κουταίν (γαλλικά: Coutains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Ρεβέκκα (μυθιστόρημα)
Το Ρεβέκκα (πρωτότυπος τίτλος: Rebecca) είναι ένα μυθιστόρημα της Βρετανίδας συγγραφέα Δάφνη Ντι Μωριέ, το οποίο κυκλοφόρησε το 1938. Το best-seller αυτό, μεταξύ των δύο κυκλοφοριών του 1938 και 1965, πούλησε 2,829,313 αντίτυπα. Το βιβλίο, μνημονεύεται από την πρώτη φράση του κιόλας, όταν η Mrs. Danvers λέει: Last night I dream I went to Manderley again. (Το προηγούμενο βράδυ, ονειρεύτηκα πως ξαναπήγα στο Μάντερλι). Το βιβλίο, επίσης, διασκευάστηκε και έγινε ταινία με τον ομώνυμο τίτλο, σκηνοθετημένη από τον Άλφρεντ Χίτσκοκ, η οποία κέρδισε και Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Επιπλέον αποσπάσματα του έργου χρησιμοποιήθηκαν από το Νίκο Νικολαΐδη στην ταινία του "Πρωινή περίπολος" (1987). Το 1938, ψηφίστηκε το πιο αγαπημένο βιβλίο της χρονιάς από το American Booksellers Association.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα μυστηρίου Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Γιόχαν Γιάκομπ Ντιλένιους
Ο Γιόχαν Γιάκομπ Ντιλένιους (Johann Jacob Dillenius, 1684 – 2 Απριλίου 1747) ήταν Γερμανός βοτανολόγος.
Γλίνος Τρικάλων
Το Γλίνος είναι πεδινό χωριό του Δήμου Τρικκαίων. Βρίσκεται στα νοτιοανατολικά της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, στο δυτικό τμήμα του θεσσαλικού κάμπου και ανάμεσα στα Τρίκαλα και την Καρδίτσα. Έχει μόνιμο πληθυσμό, κατά την Ελληνική απογραφή 2011, 565 κατοίκους.
Γιόχαν Γιάκομπ Ντιλένιους
Η ζωή του
thumb|Το [[Γεράνι (φυτό)|γεράνι (Pelargonium inquinans) από το Hortus Elthamensis]] Ο Ντιλένιους γεννήθηκε στο Ντάρμστατ και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Γκίσεν. Το 1721, με την προτροπή του Άγγλου βοτανoλόγου Γουίλιαμ Σέραρντ, εγκαταστάσθηκε στην Αγγλία. Το 1734 ο Ντιλένιους διορίσθηκε Καθηγητής της βοτανικής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Αυτό οφειλόταν στη διαθήκη του Σέραρντ, ο οποίος με τον θάνατό του το 1728 άφησε κληρονομιά στο πανεπιστήμιο τρεις χιλιάδες λίρες για τη δημιουργία και διατήρηση ομώνυμης έδρας βοτανικής, τη βιβλιοθήκη του και το φυτολόγιό του, όλα υπό τον όρο ότι ο Ντιλένιους θα διοριζόταν ως ο πρώτος καθηγητής σε αυτή την έδρα. Ο Γερμανός βοτανολόγος έγινε έτσι ο πρώτος «Σεραρδιανός Καθηγητής της Βοτανικής» στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.