cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ηλιακό κανόνι
Ιστορία
Τα πιο παλαιά ηλιακά κανόνια χρησιμοποιήθηκαν στην Ευρώπη γύρω στο 1600. Ήταν της μόδας στα Ευρωπαϊκά πάρκα κατά τον 18ο αι. και τις αρχές του 19ου. Τα έπαιρναν και σε μερικά πλοία για να δείξουν το μεσημέρι. Η Dixie Gun Works κυκλοφόρησε στην αγορά μικροσκοπικές εκδοχές από το κανόνι.
Αναφορές
Κατηγορία:Πυροβόλα
Αλβέρτος Γ΄ του Χάμπσμπουργκ
Ο Αλβέρτος Γ΄, γερμ. Albrecht (απεβ. 25 Νοεμβρίου 1199) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόμης του Χάμπσμπουργκ (Habsburg) στο Άαργκαου το διάστημα 1167-99.
Βιογραφία
Όπως και ο πατέρας του, υποστήριζε πιστά τους Χοενστάουφεν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ίντα, κόρη του Ροδόλφου κόμη του Πφούλεντορφ και είχε τέκνο :
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων
Ατσιρεάλε
Η Ατσιρεάλε (Σικελικά : Jaciriali) είναι παραλιακή πόλη στη Μητροπολιτική Πόλη της Κατάνιας στην Ιταλική Περιφέρεια Σικελία στη νότια Ιταλία. Βρίσκεται στα βόρειο-ανατολικά της Μητροπολιτικής πόλης, στους πρόποδες του όρους Αίτνα και αντικρίζει το Ιόνιο Πέλαγος. Περιέχει αμέτρητες εκκλησίες όπως η Βασιλική του Αγίου Πέτρου σε Νεογοτθική αρχιτεκτονική, η Βασιλική του Αγίου Πέτρου σε ρυθμό Σικελικού Μπαρόκ, ο Καθεδρικός Ναός του Ατσιρεάλε του 17ου αιώνα και ένα εκπαιδευτήριο για τους ιερείς. Η Ατσιρεάλε είναι διάσημη για τις τέχνες και τη ζωγραφική, σε αυτή βρίσκεται η παλιότερη Ακαδημία στη Σικελία.
Αρχαιότητα και Μεσαίωνας
Στην αρχαιότητα βρισκόταν σύμφωνα με την παράδοση η Ελληνική πόλη Ξιφωνία που εξαφανίστηκε μυστηριωδώς, στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία βρισκόταν στην ίδια θέση η επίσης Ελληνική πόλη Άτσις που ενεπλάκη στους πολέμους με την Καρχηδόνα. Ο Οβίδιος στο έργο του Μεταμορφώσεις γράφει για τον μεγάλο έρωτα ανάμεσα στο πνεύμα του ποταμού Άτσις και τη Νηρηίδα Γαλάτεια. Όταν πέθανε ο Άτσις τα δάκρυα της Γαλάτειας ήταν τόσα πολλά που δημιούργησαν τον ποταμό Άτσις που περνούσε μέσα από την αρχαία πόλη.[3] Βρισκόταν στον κύριο δρόμο που οδηγούσε από την Κατάνια στην Ταορμίνα και ήταν πασίγνωστη στους Ρωμαίους για τα ιαματικά της λουτρά. Τον Μεσαίωνα η πόλη επεκτάθηκε γύρω από το κάστρο, στη Βυζαντινή αυτοκρατορία απέκτησε το όνομα "Ακυληία". Ένας ισχυρός σεισμός (1169) διασκόρπισε τον πληθυσμό, οι περισσότεροι μετακινήθηκαν λίγο βορειότερα στη "Νέα Ακυληία" που ήταν ο πυρήνας της σύγχρονης πόλης. Τα μοναδικά υπολείμματα της Μεσαιωνικής "Νέας Ακυληίας" είναι η εκκλησία του Αγίου Αντωνίου σε Γότθο-Λομβαρδικό ρυθμό.
Νεώτερα χρόνια
Ο αυτοκράτορας Κάρολος Κουίντος απήλλαξε την πόλη από τους φεουδαρχικούς δεσμούς και την μετέτρεψε σε Κοινότητα του Στέμματος. Στα τέλη του 16ου αιώνα η πόλη είχε πληθυσμό περίπου 6.000 - 7.000 κατοίκους, το αρχαιότερο "Καρναβάλι του Ατσιρεάλε" καταγράφεται το 1594, επεκτάθηκε σημαντικά σαν εμπορικό κέντρο με νέα κτίρια. Η Ατσιρεάλε καταστράφηκε από ισχυρό σεισμό (1693) που διέκοψε την οικονομική της ανάπτυξη. Στην "Εκστρατεία των Χιλίων" (1861) που ελευθερώθηκε η Σικελία από το Βασίλειο της Νεαπόλεως η Ατσιρεάλε ήταν η πρώτη πόλη που επαναστάτησε εναντίον των Βουρβόνων. Οι Σύμμαχοι βομβάρδισαν άγρια την πόλη με πολλούς άμαχους σαν θύματα. Η εκκλησία του Αγίου Μπιάγκιο στην Ατσιρεάλε έχει μερικά λείψανα του σεβάσμιου Γκάμπριελ Αλλέγκρα (1907 - 1974) που εισήλθε στο Τάγμα των Φραγκισκανών (1918)
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της Σικελίας Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής πόλης της Κατάνιας
5D/Μπρόρσεν
Ο Κομήτης Μπρόρσεν (5D/Brorsen) ήταν περιοδικός κομήτης με περίοδο περιφοράς γύρω από τον Ήλιο 5,46 γήινα έτη. Αυτή η τιμή αντιστοιχεί σε κομήτη της «Οικογένειας του Δία». Πήρε το όνομά του από τον Δανό αστρονόμο Τέοντορ Μπρόρσεν, από τον οποίο ανακαλύφθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1846.
Ιστορικό
Ο κομήτης ανακαλύφθηκε μόλις μία ημέρα αφότου πέρασε από το περιήλιο της τροχιάς του και συνέχισε να πλησιάζει τη Γη, περνώντας σε μια ελάχιστη απόσταση από αυτή, 0,52 AU, στις 27 Μαρτίου. Ως αποτέλεσμα, η φαινόμενη διάμετρος της κόμης του αυξήθηκε: ο Ιούλιος Σμιτ το εκτίμησε μεταξύ 3 και 4 λεπτών της μοίρας στις 9 Μαρτίου και μεταξύ 8 και 10 λεπτών στις 22 Μαρτίου. Κατά την τελευταία παρατήρηση του έτους εκείνου, στις 22 Απριλίου, παρουσίαζε ελάχιστη φαινόμενη κίνηση, όντας περί τις 20 μοίρες από τον Βόρειο Ουράνιο Πόλο. Μέχρι τότε, η περίοδος περιφοράς του είχε ήδη προσδιορισθεί ως 5,5 γήινα έτη. Διαπιστώθηκε ότι μία κοντινή διέλευσή του από τον Δία το 1842 τον είχε θέσει στην τροχιά στην οποία ανακαλύφθηκε.
Η σχεδόν ημιακέραια τιμή της περιόδου του κομήτη σε έτη σήμαινε ότι οι εμφανίσεις του κοντά στο περιήλιο θα εναλάσσονταν (μία ευνοϊκή και η επόμενη δυσμενής). Καθώς αναμενόταν, ο κομήτης δεν παρατηρήθηκε στην εμφάνιση του 1851, όταν δεν πλησίασε τη Γη κοντύτερα από 220 εκατομμύρια χιλιόμετρα.
Η τροχιά του κομήτη δεν είχε ακόμα προσδιορισθεί με ακρίβεια και τα πράγματα έγιναν χειρότερα από το γεγονός ότι ξαναπλησίασε τον Δία το 1854. Το 1857 ο Καρλ Κρίστιαν Μπρουνς βρήκε έναν κομήτη στις 18 Μαρτίου. Σύντομα υπολογίσθηκε η τροχιά του, οπότε διαπιστώθηκε ότι ήταν ο 5D/Brorsen, αν και οι προβλέψεις με την παλαιά τροχιά έπεφταν τρεις μήνες έξω. Ο κομήτης παρακολουθήθηκε μέχρι τον Ιούνιο του 1857, και η τροχιά του υπολογίσθηκε με μεγαλύτερη ακρίβεια.
Ο Κομήτης Μπρόρσεν παρατηρήθηκε και πάλι το 1868. Μία ακόμα προσέγγιση στον Δία μείωσε την περίοδο αρκετά ώστε να γίνει ο κομήτης ορατός το 1873. Ακολούθησε μία πολύ ευνοϊκή εμφάνιση το 1879, επιτρέποντας την παρατήρηση του κομήτη για το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα στην ιστορία του, 4 μήνες, με διέλευση από το περιήλιο στις 31 Μαρτίου. Ο κομήτης δεν παρατηρήθηκε το 1884 εξαιτίας των συνθηκων, αλλά ούτε και το 1890, σε μία ευνοϊκή επιστροφή. Η επόμενη ευνοϊκή επιστροφή ήταν για το 1901, αλλά οι αναζητήσεις δεν εντόπισαν τον κομήτη.
Τον 20ό αιώνα, παρά την αποτυχία όλων των προσπαθειών, ο Μπράιαν Μάρσντεν υπολόγισε την τροχιά για μία πολύ ευνοϊκή εμφάνιση το 1973. Ιάπωνες αστρονόμοι αναζήτησαν εντατικά τον κομήτη, αλλά τίποτα δεν εμφανίσθηκε. Ο Μπρόρσεν θεωρείται σήμερα χαμένος κομήτης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπρορσεν
Αλί ιμπν Γιουσούφ
Ο Αλί ιμπν Γιουσούφ (علي بن يوسف) (1083 - 26 Ιανουαρίου 1143 ) ήταν ο 5ος βασιλιάς των Αλμοραβίδων που βασίλεψε από το 1106 εώς το 1143.
Βιογραφία
Ο Αλί αναγνωρίστηκε ως ο κληρονόμος του πατέρα του, Γιουσούφ ιμπν Τασφίν, το 1102. Διαδέχτηκε τον πατέρα του μετά το θάνατό του, το 1106. Ο Αλί διοικούσε από το Μαρόκο και διόρισε τον αδελφό του, Ταμίν ιμπν Γιουσούφ, ως κυβερνήτη της Αλ-Άνταλους. Επέκτεινε τα εδάφη του στην Ιβηρική Χερσόνησο καταλαμβάνοντας την Σαραγόσα το 1110, αλλά τελικά την έχασε και πάλι από τον Αλφόνσο Α΄, Βασιλιά της Αραγονίας, το 1118. Η Κόρδοβα επαναστάτησε κατά των Αλμοραβίδων το 1121.
Το 1139, έχασε την Μάχη του Ουνρίκε κατά των πορτογαλικών δυνάμεων οδηγούμενων από τον κόμη Αφόνσο Ενρίκες, το οποίο επέτρεψε στον Αφόνσο να ανακηρύξει τον εαυτό του ανεξάρτητο Βασιλιά.
Θάλασσα Των Σαργασσών
Σύμφωνα με τον Μουσουλμανικό χαρτογράφο Μοχάμεντ αλ-Ιντρίσι, το Mugharrarin (επίσης μεταφράζεται ως «οι περιπέτειες») που απεστάλθη από τον Αλί ιμπν Γιουσούφ, υπό τον ναύαρχο Αχμάντ ιμπν Ουμάρ, περισσότερο γνωστός με το όνομα Ράκς αλ-Αούζ έφτασε στην Θάλασσα των Σαργασσών, ένα μέρος του ωκεανού που καλύπτεται από φύκια, το οποίο είναι πολύ κοντά στις Βερμούδες.
Οικογένεια
Ο Αλί ήταν ο γιος του Γιουσούφ ιμπν Τασφίν. Είχε τουλάχιστον δύο γιους:
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2003
Τα 69α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 15 Δεκεμβρίου 2004, απονεμήθηκαν στις 11 Ιανουαρίου 2004, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2003. thumb|right|150px|[[Σοφία Κόπολα, Καλύτερη Σκηνοθεσία]] thumb|right|150px|[[Μπιλ Μάρεϊ, Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος]] thumb|right|150px|[[Hope Davis, Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος]] thumb|right|150px|[[Eugene Levy, Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος]] thumb|right|150px|[[Shohreh Aghdashloo, Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2003
7P/Πονς-Βίνεκε
Ο Κομήτης Πονς-Βίνεκε (7P/Pons–Winnecke) είναι περιοδικός κομήτης με σημερινή περίοδο περιφοράς γύρω από τον Ήλιο 6,32 γήινα έτη. Αυτή η τιμή αντιστοιχεί σε κομήτη της «Οικογένειας του Δία». Πήρε το όνομά του από τον Γάλλο αστρονόμο Ζαν-Λουί Πονς από τη Μασσαλία, που τον ανεκάλυψε στις 12 Ιουνίου 1819, και από τον Γερμανό αστρονόμο Φρήντριχ Βίνεκε, από τον οποίο ανακαλύφθηκε και πάλι στις 9 Μαρτίου 1858.
Η πλέον πρόσφατη διέλευση του κομήτη από το περιήλιο της τροχιάς του έγινε στις 30 Ιανουαρίου 2015, οπότε και είχε αποχή 24 μοιρών.
Πιστεύεται ότι ο Κομήτης Πονς-Βίνεκε είναι η πηγή από την οποία προέρχονται τα μετέωρα της βροχής διαττόντων Βοωτίδες του Ιουνίου, που παρατηρείται στα τέλη Ιουνίου.
Σήμερα το περιήλιο της τροχιάς του κομήτη απέχει 1,3 AU από τον Ήλιο, οπότε ο κομήτης δεν τέμνει την τροχιά της Γης. Κατά το αφήλιο ο κομήτης βρίσκεται λίγο έξω από την τροχιά του Δία (5,6 AU από τον Ήλιο). Τον Ιούνιο του 1927 πέρασε σε απόσταση μόλις 6 εκατομμυρίων χλμ. (0,04 AU) από τη Γη και το 1939 σε απόσταση 16 εκατομμυρίων χλμ. (0,11 AU) Σε ολόκληρο τον 21ο αιώνα δεν θα πλησιάσει τη Γη τόσο πολύ όσο στις δύο αυτές περιπτώσεις.
Ο πυρήνας του κομήτη έχει εκτιμώμενες διαστάσεις περί τα 5,2 χιλιόμετρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πονς-Βινεκε
Καμαρούλα Αιτωλοακαρνανίας
Η Καμαρούλα είναι ημιορεινό χωριό της Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 170 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Καμαρούλα βρίσκεται βορειοδυτικά της λίμνης Τριχωνίδας σε απόσταση 5 χλμ. ανατολικά του Αγρινίου. Είναι κτισμένη στα δυτικά του χείμαρρου Ερμίτσα, ανάμεσα στα χωριά Κοκκινοπύλια (ΝΔ.) και Σχίνο (ΒΑ.) και μέσα από αυτό περνάει η ΕΟ Αγρινίου - Καρπενησίου. Η γύρω περιοχή επί τουρκοκρατίας ήταν τσιφλίκι Τούρκου αγά το οποίο, αν και "Εθνική Γαία", μετά την απελευθέρωση έγινε κτήμα του οπλαρχηγού της Βελάουστας (σημερινό Πυργί) Γιαννάκη Στάικου, όπου κτηνοτρόφοι από τα Κρυονέρια Αιτωλοακαρνανίας (Κουτουλίστα) έβοσκαν το χειμώνα τα ζώα τους. Το 1924 με τον νόμο απαλλοτρίωσης "βακουφιών" και "τσιφλικιών" για αποκατάσταση ακτημόνων το κτήμα αγοράζεται από ομάδα κατοίκων της Κουτολίστας οι οποίοι μετά από επιμέτρηση και σχεδίασή του διανέμεται στους δικαιούχους.
Διοικητικά
Αναφέρεται επίσημα ως οικισμός και περιλαμβάνεται στις απογραφές από το 1940 ως μέρος της του δήμου Αγρινίου και το 1963 στο ΦΕΚ 66Α - 22/05/1963 όταν ορίστηκε έδρα της νεοϊδρυθείσας ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τα Κοκκινοπύλια αποτελούν την τοπική κοινότητα Καμαρούλας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αγρινίου του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 785 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 595.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Άρνολντ Γκίλδενπφενιγ
Ο Άρνολντ Γκίλδενπφενιγ (γερμ. Arnold Guldenpfennig, 1830 - 1908) ήταν Γερμανός αρχιτέκτονας που εργάστηκε κυρίως στον τομέα της καθολικής ιερής αρχιτεκτονικής στην επισκοπή του Paderborn.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1830 στο Βάρμπουργκ. Πατέρας του ήραν ο βασιλικός πρωσικός υπαλλήλος συνόρων και εφοριών Γκέοργκ Βίλχελμ Άρνολντ Γκίλδενπφενιγ από το Χάουσμπέργκε στο Βέσερ και μητέρα του η Μαρία Κριστίνε το γένος Βάττενντορφ. Το 1836 η οικογένεια μετακόμισε στο Λαντμπέργκεν στο Tecklenburger Land κοντά στο Οσναμπρούκ.
Φίτησε σε λύκεια στο Μίνστερ και στο Μίντεν. Μετά το σχολείο ήταν μαθητευόμενος οικοδόμος στο Μίντεν και σπούδασε στην Οικοδομική Ακαδημία του Βερολίνου μέχρι το 1854. Στη συνέχεια εντάχθηκε στο αρχιτεκτονικό γραφείο του August Hubert Uhlmann στον καθεδρικό ναό και την επισκοπή στο Παντερμπόρν. Το καλοκαίρι του 1858 πέρασε τις εξετάσεις για τα προσόντα του πρωτομάστορα ενώπιον της Βασιλικής Τεχνικής Κατασκευαστικής Αντιπροσωπείας. Το 1856, σε ηλικία 25 ετών, διορίστηκε οικοδόμος καθεδρικών ναών και επισκοπών στο Παντερμπόρν. Εργάστηκε επίσης ως ελεύθερος επαγγελματίας αρχιτέκτονας με το δικό του γραφείο. Σε αυτή τη δραστηριότητα σχεδίασε επίσης κοσμικά κτίρια, κυρίως νεογοτθικού ρυθμού, για παράδειγμα τη Σχολή Ράισμαν, το σχολείο του Michaelskloster (που καταστράφηκε στον πόλεμο) και κτίρια κατοικιών.
Απεβίωσε στις 23 Σεπτεμβρίου 1908 στο Παντερμπόρν.
Κτίρια
Ο Άρνολντ Γκίλδενπφενιγ δημιούργησε σχέδια για τις ακόλουθες καθολικές εκκλησίες, μεταξύ άλλων:
Πηγές
Κατηγορία:Αρχιτέκτονες του 19ου αιώνα Κατηγορία:Αρχιτέκτονες του 20ού αιώνα Κατηγορία:Γερμανοί αρχιτέκτονες
Ο γιος του Σαούλ
Ο γιος του Σαούλ (πρωτότυπος τίτλος: Saul fia) είναι ουγγρική δραματική ταινία του 2015 σε σκηνοθεσία Λάζλο Νέμες και σε σενάριο του ίδιου και της Κλάρα Ρόγιερ.
Πλοκή
Ο Σαούλ είναι Ουγγροεβραίος κρατούμενος στο Άουσβιτς και υποχρεωμένος να εργάζεται στο στρατόπεδο βοηθώντας τους φρουρούς σχετικά με την αποκομιδή των πτωμάτων από τους θαλάμους αερίων (Sonderkommando). Μία μέρα, βλέπει ένα νεαρό αγόρι, το οποίο αναπνέει ακόμη, να το πνίγουν οι φρουροί, διατάσσοντας την αυτοψία του για να επιβεβαιωθεί ότι πέθανε. Ο Σαούλ επιμένει να το πάει εκείνος στον γιατρό και του ζητά να μην κάνει αυτοψία, καθώς θέλει να τον θάψει σύμφωνα με τα εβραϊκά έθιμα.
Έτσι, ο Σαούλ αναζητά ραββίνο για την ταφή του παιδιού. Παράλληλα, μία μερίδα κρατουμένων σχεδιάζει εξέγερση στο στρατόπεδο, με στόχο την απελευθέρωση.
Μετά από αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες για την εύρεση ραββίνου, ο Σαούλ προσεγγίζεται από έναν κρατούμενο, τον Μπράουν, και τον ντύνει με τα ρούχα των Sonderkommandos, για να τον γλιτώσει τον θάνατο. Ένας συγκρατούμενος του Σαούλ, ο Αβραάμ, τον ρωτά γιατί επιμένει τόσο για αυτό το παιδί και ο Σαούλ του απαντά πως είναι ο νόθος γιος του.
Την επόμενη μέρα, οι κρατούμενοι εξεγείρονται εναντίον των Ες Ες και δραπετεύουν από το στρατόπεδο. Ο Σαούλ κουβαλά στην πλάτη του τον γιο του και ζητά από τον Μπράουν να πει την προσευχή για να τον θάψει. Τότε ανακαλύπτει πως ο Μπράουν δεν είναι ραββίνος και είπε ψέματα για να σώσει τη ζωή του. Στη συνέχεια, ακούγοντας τους φρουρούς να πλησιάζουν, οι εξεγερμένοι κρατούμενοι μπαίνουν σε ένα ποτάμι. Εκεί, ο Σαούλ δεν αντέχει άλλο το βάρος του παιδιού και το αφήνει στο νερό.
Όταν βγαίνουν από το ποτάμι, μπαίνουν σε μια καλύβα στο δάσος και συζητούν την ένταξή τους στην Πολωνική Αντίσταση. Ένα μικρό αγόρι τους ανακαλύπτει και ο Σαούλ το βλέπει και χαμογελά. Το αγόρι φεύγει και ακούγονται οι πυροβολισμοί από τους φρουρούς που πλησιάζουν.
Βραβεία/Διακρίσεις
Η ταινία κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, το Βραβείο BAFTA Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης Ταινίας και το Βραβείο Satellite Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Επίσης, απέσπασε το Μέγα Βραβείο της Επιτροπής και το FIPRESCI στο 68o φεστιβάλ των Καννών, ενώ ήταν υποψήφια και για τον Χρυσό Φοίνικα.
Επιπλέον, έλαβε υποψηφιότητα για το βραβείο Σεζάρ καλύτερης ξένης ταινίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουγγρικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Πολωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ρωσόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με το Ολοκαύτωμα Κατηγορία:Ταινίες βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας Κατηγορία:Ταινίες του 2015 Κατηγορία:Ουγγρόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ουγγαρία Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Πολωνία Κατηγορία:Πολεμικές δραματικές ταινίες
Ιωάννα του Ποντιέ
Η Ιωάννα, γαλλ. Jeanne (π. 1220 - 16 Μαρτίου 1279) από τον Οίκο του Νταμαρτίν ήταν κόρη και κληρονόμος της κόμισσας του Ποντιέ. Με τους γάμους της έγινε βασίλισσα της Καστίλης και μετά κυρία του Φαλβύ & Λα Ερέλ. Διαδέχθηκε την εξαδέλφη της των Νταμμαρτίν στην κομητεία του Ωμάλ το 1259.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Σίμωνα και της Μαρίας των Μπελέμ, κόρης και κληρονόμου του Γουλιέλμου Δ΄ κόμη του Ποντιέ. Σύζυγος του τελευταίου ήταν η Άλυς των Καπετιδών, κόρη του Λουδοβίκου Ζ΄ της Γαλλίας.
Διαδέχθηκε ως κόμισσα του Ωμάλ τη Ματθίλδη Β΄ κόμισσα του Μπουλόν, Ωμάλ & Νταμμαρτίν, κόρη του Ρενώ Α΄ κόμη του Μπουλόν, Ωμάλ & Νταμμαρτίν (μεγαλύτερου αδελφού του Σίμωνα).
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1237 τον Φερδινάνδο Γ΄ των Ιβρέα βασιλιά της Καστίλης και είχε τέκνα:
Το 1252 απεβίωσε ο Φερδινάνδος Β΄ και η Ιωάννα έκανε δεύτερο γάμο το 1261 με τον Ιωάννη ντε Νεσλ, κύριο του Φαλβύ & του Λα Ερέλ (απεβ. 1292).
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Καστίλλης Κατηγορία:Βασίλισσες της Γαλικίας Κατηγορία:Βασίλισσες του Λεόν Κατηγορία:Γαλλίδες κόμισσες
Σύμβαση προσχώρησης
Είναι οι συμβάσεις οι οποίες περιέχουν ορούς διατυπωμένους από το ισχυρό αντισυμβαλλόμενο μέρος παρέχοντας στο άλλο μέρος μονό την επιλογή να προσχωρήσει στη εν λόγω σύμβαση η όχι. Συνήθως σε αυτές περιλαμβάνονταί και όσες περιέχουν γενικούς όρους συναλλαγών
Κάστρο του Μποντζέντιν
Το Κάστρο του Μποντζέντιν (Zamek w Bodzentynie) είναι ερειπωμένο κάστρο στο Μποντζέντιν της Πολωνίας. Χτίστηκε στο δεύτερο μισό του 14ου αιώνα.
Ιστορία
Ο 15ος και 16ος αιώνας ήταν μια εποχή πρωτοφανούς ακμής του κάστρου. Επεκτάθηκε μετά τη μεγάλη πυρκαγιά του 1413 και στα τέλη του 15ου αιώνα, ο καρδινάλιος Φρειδερίκος Γιαγκελλόνων πρόσθεσε μια νέα ανατολική πτέρυγα με τους οικιστικούς πύργους. Οι οικοδομικές εργασίες συνεχίστηκαν κατά τον 16ο αιώνα από τους διάδοχους επισκόπους Γιαν Κονάρσκι, Πιοτρ Τομίτσκι, Φραντσίσεκ Κρασίνσκι και Πιοτρ Μισκόφσκι, οι οποίοι σταδιακά του έδωσαν όλα τα χαρακτηριστικά του αναγεννησιακού στυλ. Όλες οι δραστηριότητες πραγματοποιήθηκαν υπό την ηγεσία του Ιταλού αρχιτέκτονα Γιαν Μπάλτσερ.
Η τελευταία σημαντική ανακατασκευή του κάστρου έγινε μεταξύ 1657–1691, υπό την ηγεσία των επισκόπων Γιακούμπα Ζαντζίκα, Πιοτρ Γκεμπίτσκι, Πιοτρ Τιλίτσκι, Μάρτσιν Σισκόφσκι, Άντζεϊ Τσεμπίτσκι και Γιαν Μαουαχόφσκι. Το κτίριο πήρε τη μορφή του μπαρόκ, με σχέδιο σε σχήμα πετάλου. Η τελευταία επένδυση στην κατοικία έγινε το 2ο μισό του 18ου αιώνα από τον επίσκοπο Καγέταν Σόουτικ, ο οποίος απασχολούσε τον διαπρεπή αρχιτέκτονα Γιακούμπα Φοντάνε.
Η σημασία του Κάστρου του Μποντζέντιν άρχισε να μειώνεται μετά την κατασκευή του επισκοπικού παλατιού στο Κιέλτσε. Το 1789, η Δίαιτα αποφάσισε να προχωρήσει στην εθνικοποίηση της επισκοπικής περιουσίας. Το κάστρο μετατράπηκε σε σιταποθήκη και στρατιωτικό νοσοκομείο. Το 1814 το κτίριο τελικά παραλείφθηκε. Το μεσαιωνικό κάστρο έγινε κυρίως πηγή δωρεάν οικοδομικών υλικών για τον ντόπιο πληθυσμό, με αποτέλεσμα να καταστραφεί το μνημείο. Μόνο το 1902 το κτίριο έγινε προστατευμένο. Αλλά δεν ξαναχτίστηκε ποτέ στην παλιά του αίγλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές αποπερατωμένα τον 14ο αιώνα Κατηγορία:Ερειπωμένα κάστρα στην Πολωνία
Βιεννέζικο ψωμί
Το βιεννέζικο ψωμί είναι είδος ψωμιού που παράγεται από μια διαδικασία που αναπτύχθηκε στη Βιέννη της Αυστρίας, τον 19ο αιώνα. Η διαδικασία της Βιέννης χρησιμοποίησε υψηλή άλεση ουγγρικών σιτηρών και ζυμομύκητα μαγιάς για διόγκωση.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Κάιζερζεμελ (Kaisersemmel) ή Αυτοκρατορικό ρολό. Τον 19ο αιώνα, για πρώτη φορά, παρασκευάστηκε ψωμί μόνο από ζύμη μπύρας και από νέα ζύμη και όχι από ένα προζύμι. Το πρώτο γνωστό παράδειγμα αυτού ήταν το γλυκοζυμωμένο αυτοκρατορικό ρολό (ρολό Κάιζερ) του αρτοποιείου της Βιέννης στη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού του 1867. Αυτά τα ζαχαρούχα ζυμωμένα ρολά δεν είχαν την όξινη ξινή γεύση του γαλακτοβάκιλλου και λέγεται ότι ήταν δημοφιλή και είχαν μεγάλη ζήτηση.
Πριν από αυτό το διάστημα, οι αρτοποιοί χρησιμοποιούσαν μαγιά παλαιάς ζύμης και είχαν ανακαλύψει ότι η αύξηση των διαστημάτων ανάπαυσης του προζυμιού προωθούσε περισσότερη ανάπτυξη ζύμης και λιγότερη παραγωγή αερίου λόγω του συντριπτικού αριθμού των γαλακτοβακίλλων. Κάποια στιγμή οι αρτοποιοί άρχισαν να προσθέτουν ζύμη μπύρας, ή μαγιά μπύρα ή μαγιά, στο προζύμι, το οποίο παρήγαγε ένα πιο λευκό και πιο γλυκό ψωμί.
Η ελάττωση χρήσης μαγιάς μπύρας για την κατασκευή γλυκοζυμωμένου ψωμιού αναπτύχθηκε όταν παρασκευαστές μπύρας σταδιακά άλλαξαν τους ζυμομύκητες με μαγιά χαμηλής ζύμωσης (Saccharomyces pastorianus) και έτσι η διαδικασία της Βιέννης αναπτύχθηκε από το 1846. Το 1845 ο Σύνδεσμος Αρτοποιών της Βιέννης ανακοίνωσε διαγωνισμό για την παραγωγή γλυκιάς ζύμης με ζύμωση και το βραβείο απονεμήθηκε το 1850 στον Άντολφ Ίγκνατς Μάουτνερ του Μάρκχογφ. Η Έκθεση του Παρισιού αναγνώρισε το Αρτοποιείο της Βιέννης το 1867 ως το πρώτο στον κόσμο που χρησιμοποίησε την πιεσμένη μαγιά.
Τρία είδη αρτοποιημάτων παρουσιάστηκαν από το βιεννέζικο αρτοποιείο στην έκθεση: τα γλυκοζυμωμένα αυτοκρατορικά ψωμάκια, φρατζόλες σιταριού και σίκαλη ή αποκλειστικά φραντζόλες σίκαλης και μια μεγάλη ποικιλία από φανταχτερά ψωμιά και γλυκά κέικ. Τα αυτοκρατορικά ρολά φτιάχτηκαν με τις λεπτότερες ποιότητες αλευριού, γάλα και νερό σε αναλογία 50:50, μαγιά μπύρας και αλάτι. Άλλα ψωμιά φτιαγμένα με τις ίδιες ποιότητες αλευριού ισχυρίστηκαν ότι περιλαμβάνουν τα: μπισκότα για τσαι, τα οποία είχαν προσθήκη βουτύρου και μπορεί να είχαν αποκλείσει το νερό υπέρ του γάλακτος, το κέικ Γκίπφελ, το οποίο χρησιμοποιούσε γάλα (χωρίς νερό) και λαρδί και το Μπριός, παρασκευασμένο με γάλα και ζάχαρη.
Πιεσμένη μαγιά δημητριακών
Η μαγιά της Βιέννης εξαπλώθηκε με τη χρήση πολτοποιημένου καλαμποκιού, κριθαριού και σίκαλης σε βύνη. Ο Χόρσφορντ δεν ισχυρίστηκε ότι ο λυκίσκος χρησιμοποιήθηκε στην παραγωγή πιεσμένης μαγιάς. Αφού ριχθεί μια μικρή ποσότητα ζύμης στο ψυχρό ζυθόγλευκο και εισαχθεί λίγος αέρας, η πολλαπλασιασμένη μαγιά επιπλέει στην επιφάνεια. Αυτή η μαγιά συλλέγεται με λίγη φροντίδα με ξάφρισμα. Χρησιμοποιείται κρύο, απεσταγμένο νερό για να πλυθεί και να κατακαθίσει τη μαγιά αρκετές φορές μέχρι να παραμείνει μόνο η μαγιά. Στη συνέχεια αποστραγγίζεται και συμπιέζεται με τη βοήθεια υδραυλικής πρέσας.
Η πιεσμένη μαγιά ήταν ένας από τους προδρόμους της σύγχρονης, εμπορικά διαθέσιμης μαγιάς αρτοποιίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ψωμιά με μαγιά Κατηγορία:Αυστριακά ψωμιά Κατηγορία:Αυστριακή κουζίνα Κατηγορία:Πολιτισμός της Αυστρίας
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης 2004
Τα 70α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης (αγγλικά: New York Film Critics Circle Awards), που ανακοινώθηκαν στις 13 Δεκεμβρίου 2004, απονεμήθηκαν στις 9 Ιανουαρίου 2005, τιμώντας την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2004.
thumb|right|150px|[[Κλιντ Ίστγουντ, Καλύτερη Σκηνοθεσία]] thumb|right|150px|[[Paul Giamatti, Καλύτερος Α' Ανδρικός Ρόλος]] thumb|right|150px|[[Imelda Staunton, Καλύτερος Α' Γυναικείος Ρόλος]] thumb|right|150px|[[Clive Owen, Καλύτερος Β' Ανδρικός Ρόλος]] thumb|right|150px|[[Βιρτζίνια Μάντσεν, Καλύτερος Β' Γυναικείος Ρόλος]] thumb|right|150px|[[Alexander Payne, Καλύτερο Σενάριο]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2004
Κάστρο του Μπομπολίτσε
Το Κάστρο του Μπομπολίτσε (πολωνικά: Zamek w Bobolicach) είναι βασιλικό κάστρο του 14ου αιώνα στο χωριό Μπομπολίτσε της Πολωνίας. Το συγκρότημα βρίσκεται σε μια ημιορεινή υψίπεδη περιοχή που ονομάζεται Υψίπεδο Κρακοβίας-Τσενστοχόβα.
Ιστορία
Το Κάστρο του Μπομπολίτσε χτίστηκε από τον Βασιλιά Καζίμιρ Γ΄ το Μέγα στα μέσα του 14ου αιώνα, πιθανώς στη θέση μιας παλαιότερης ξύλινης κατασκευής. Το κάστρο ήταν μέρος του αμυντικού συστήματος των βασιλικών οχυρών που προστάτευαν τα δυτικά σύνορα της Πολωνίας από την πλευρά της Σιλεσίας. Το 1370, αμέσως αφού έγινε βασιλιάς της Πολωνίας, ο Λουδοβίκος Α΄ ο Μέγας παραχώρησε το κάστρο στον Βλαντίσλαφ Β΄ του Οπόλε, δούκα του Οπόλε, ως έπαθλο για την υποστήριξή του στα δυναστικά σχέδια του βασιλιά. 9 χρόνια αργότερα, ο Βλαντίσλαφ μίσθωσε το κάστρο στον Άντζεϊ Σόεν, έναν Ούγγρο από το Μπαρμπάλας. Ο νέος ιδιοκτήτης το επάνδρωσε με Γερμανούς και Τσέχους, οι οποίοι λήστεψαν ντόπιους κατοίκους και συνωμότησαν με το Τευτονικό Τάγμα. Δυσαρεστημένος με τη συμπεριφορά τους, ο Πολωνός βασιλιάς Βλαδίσλαος Β΄ Γιαγκέλο εισέβαλε στο Μπομπολίτσε το 1396 και κατέλαβε το κάστρο με παρακείμενα κτήματα. Από εκείνη την εποχή, το οχυρό ανήκε σε πολλές οικογένειες, συμπεριλαμβανομένων των Ντοουέγκα, Σαφραντσόβιε, Τρεστκόβιε, Κρεζόνιε (ιδιοκτήτες από το 1486) και αργότερα των Χοντακόφστσι, Μετσίνστσι και Μισκόφστσι (ιδιοκτήτες του γειτονικού Κάστρου του Μίρουφ). Στο Κάστρο του Μπομπολίτσε, το οικόσημο της αριστοκρατικής φατριάς Ντοουέγκα, τοποθετείται πάνω από το οχυρό της πύλης. αριστερά|μικρογραφία| Οικιστικό κτίριο του κάστρου Σύμφωνα με τα χρονικά του 15ου αιώνα, ένας εκπρόσωπος της οικογένειας Κρεζόβιε συνέλαβε και φυλάκισε την ανιψιά του στο Κάστρο του Μπομπολίτσε. Λέγεται ότι εξακολουθεί να στοιχειώνει το οχυρό ως κυρία στα λευκά. Υπάρχει επίσης μια ιστορία για δύο δίδυμα αδέρφια, ιδιοκτήτες κάστρων στο Μίρουφ και στο Μπομπολίτσε. Ο θρύλος λέει ότι έσκαψαν μια σήραγγα ανάμεσα στα δύο οχυρά, ώστε να μπορούν συχνά να συναντώνται κρυφά. Μια μέρα κατέλαβαν έναν μεγάλο θησαυρό – τον έκρυψαν στο τούνελ και έβαλαν ως φρουρά μια απεχθή μάγισσα για να αποτρέψει τυχόν κλέφτες. Τα αδέρφια καταλάβαιναν ο ένας τον άλλον τέλεια και μπορούσαν να περάσουν από φωτιά και νερό ο ένας για τον άλλον. Ωστόσο, η φιλία τους τέθηκε σε δύσκολη δοκιμασία, όταν ένας αδελφός έφερε μια όμορφη κοπέλα από την πολεμική του αποστολή. Υποψιαζόμενος ότι ο δίδυμος αδερφός του μπορεί να ερωτεύτηκε την κοπέλα, την έκλεισε στο κελάρι κοντά στον θησαυρό. Μια μέρα, κατά τη διάρκεια της απουσίας της μάγισσας, που παρακολουθούσε μια συνάντηση μαγισσών στο Φαλακρό Όρος, έπιασε το ζευγάρι των εραστών στο θησαυροφυλάκιο. Θύμωσε, δολοφόνησε τον αδερφό του και σκότωσε το κορίτσι στα μπουντρούμια του κάστρου. Το φάντασμα του κοριτσιού λέγεται ότι εξακολουθεί να στοιχειώνει τον πύργο του κάστρου. μικρογραφία| Κάτοψη του κάστρου Η αρχή της παρακμής του κάστρου χρονολογείται από το 1587, όταν καταστράφηκε σοβαρά κατά την εισβολή του Μαξιμιλιανού Γ΄ της Αυστρίας, αντίπαλου του Σιγισμούνδου Γ΄ της Πολωνίας στον πολωνικό θρόνο. Το κάστρο ανακατασκευάστηκε από τους τότε ιδιοκτήτες, την οικογένεια Κρεζόβιε, αλλά το 1657, κατά τη διάρκεια του Κατακλυσμού, λεηλατήθηκε και καταστράφηκε ολοσχερώς από τα σουηδικά στρατεύματα. Η κατάσταση του οχυρού ήταν τόσο άσχημη που όταν ο Βασιλιάς Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι έφτασε εδώ το 1683, έπρεπε να περάσει τη νύχτα σε μια σκηνή.
Τον 19ο αιώνα βρέθηκε ένας τεράστιος θησαυρός σε κελάρια του οχυρού. Υποτίθεται ότι το τμήμα του μπορεί να βρίσκεται στη θρυλική σήραγγα μεταξύ Μπομπολίτσε και Μίρουφ. Το 1882, μετά τον τεμαχισμό της γης, τα ήδη ερημωμένα τείχη αποκτήθηκαν από την αγροτική οικογένεια Μαρίλουφ. Τώρα το κάστρο ανήκει στην οικογένεια Λασέτσκι, η οποία αποφάσισε να το ξαναχτίσει το 1999.
Αρχιτεκτονική
Το κάστρο βρίσκεται σε έναν απότομο βραχώδη λόφο (360 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας). Μέχρι τώρα σώζεται μόνο το πάνω μέρος του οχυρού (το κτίριο κατοικιών με τουλάχιστον δύο ορόφους και τα υπολείμματα του κυλινδρικού τείχους). Το κάστρο ήταν προσβάσιμο μέσω μιας κινητής γέφυρας πάνω από την ξερή τάφρο, και ολόκληρη η κατασκευή περιβαλλόταν από τοίχους με επάλξεις, κατασκευασμένους από τοπικό λευκό ασβεστόλιθο. Επί του παρόντος βρίσκονται σε εξέλιξη εργασίες ανοικοδόμησης για την αποκατάσταση της πύλης εισόδου και του περιφερειακού τείχους γύρω από την έκταση του κάστρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στην Πολωνία Κατηγορία:Ιστορία της Ελάσσονος Πολωνίας Κατηγορία:Κατοικίες Πολωνών μοναρχών Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στην Πολωνία
Αγκνιέσκα Χόλαντ
Η Αγκνιέσκα Χόλαντ (Agnieszka Holland, γενν. 28 Νοεμβρίου 1948) είναι Πολωνίδα σκηνοθέτιδα και σεναριογράφος. Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της ως βοηθός των σκηνοθετών Κρίστοφ Ζανούσι and Αντρέι Βάιντα, και μετανάστευσε στη Γαλλία λίγο πριν την επιβολή του στρατιωτικού νόμου στην Πολωνία το 1981.
Η Χόλαντ είναι γνωστότερη για τις ταινίες της Europa Europa (1991) και Νικώντας το Σκοτάδι (υποψηφιότητα για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας). Το 2017 τιμήθηκε με την «Αργυρή Άρκτο» (Βραβείο Alfred Bauer) στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου για την ταινία της Ίχνη στο χιόνι.
Τα πρώτα χρόνια
Η Χόλαντ γεννήθηκε στη Βαρσοβία από γονείς δημοσιογράφους: την Ιρένα Ρυμπσίνσκα-Χόλαντ (Irena Rybczyńska) και τον Χένρυκ Χόλαντ (Henryk Holland). Η Ιρένα ήταν Ρωμαιοκαθολική και ο Χένρυκ Εβραίος, αλλά δεν ανέθρεψαν το παιδί τους θρησκευτικά. Η μητέρα είχε συμμετάσχει στην Εξέγερση της Βαρσοβίας το 1944 ως μέλος της πολωνικής αντίστασης, ενώ βοήθησε αρκετούς Εβραίους να επιβιώσουν από το Ολοκαύτωμα.
Η Ανιέσκα ήταν φιλάσθενη ως παιδί και περνούσε πολύ από τον χρόνο της γράφοντας, ζωγραφίζοντας και σκηνοθετώντας θεατρικά σκετς με άλλα παιδιά. Ο πατέρας της πέθανε υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες ενώ ανακρινόταν από την αστυνομία, όταν εκείνη ήταν 13 ετών. Παρά το ότι κατά τις επίσημες αναφορές ο θάνατός του ήταν αυτοκτονία, η οικογένειά του και άλλοι πιστεύουν ότι δολοφονήθηκε από την αστυνομία του κομμουνιστικού καθεστώτος με εκπαραθύρωση. Η μητέρα της Ανιέσκα ξαναπαντρεύτηκε αργότερα με τον επίσης δημοσιογράφο Στανισλάβ Μπρότζκι (Stanislaw Brodzki).
Μετά το λύκειο, η Ανιέσκα σπούδασε στη Σχολή Κινηματογράφου και Τηλεόρασης (FAMU) της Ακαδημίας Μουσικών Τεχνών της Πράγας. Εκεί γνώρισε και τον μελλοντικό της σύζυγο, τον επίσης σκηνοθέτη Λάτσο Αντάμικ (Laco Adamik).
Ενώ βρισκόταν στην Τσεχοσλοβακία, η Χόλαντ παρακολούθησε την Άνοιξη της Πράγας το 1968 και συνελήφθη για την υποστήριξή της στο κίνημα της πολιτικής φιλελευθεροποίησης. Κατόρθωσε ωστόσο να αποφοιτήσει κανονικά από τη FAMU το 1971. Η κόρη της, η Κασσία Αντάμικ (γενν. 28 Δεκεμβρίου 1972), έγινε επίσης σκηνοθέτιδα.
Φιλμογραφία
(ως σκηνοθέτιδα)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Διοικητές με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Μεταλλίου για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis
Τα Κανόνια του Ναβαρόνε
μικρογραφία|260x260εσ|Ο [[Γκρέγκορι Πεκ και ο Ντέιβιντ Νίβεν σε σκηνή της ταινίας]] Τα Κανόνια του Ναβαρόνε (αγγλικά: The Guns of Navarone) είναι πολεμική περιπέτεια Αμερικανο-Βρετανικής παραγωγής του 1961 σε σκηνοθεσία Τζέι Λι Τόμσον, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Αλίστερ Μακλίν. Πρωταγωνιστούν οι Γκρέγκορι Πεκ, Άντονι Κουίν και Ντέιβιντ Νίβεν, και ο Στάνλεϊ Μπέικερ.
Υπόθεση
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, το 1943, οι Γερμανοί θα τοποθετήσουν σε ένα μικρό νησί του Αιγαίου, το Ναβαρόνε, δύο τεράστια κανόνια στην κορυφή ενός βράχου, τα οποία θα αποτρέπουν οποιαδήποτε ναυτική επιχείρηση των Συμμάχων στο Αιγαίο. Οι Συμμαχικές δυνάμεις, βλέποντάς το, θα αποφασίσουν να δημιουργήσουν μια επίλεκτη ομάδα κομμάντος, οι οποίοι θα αναλάβουν την καταστροφή των κανονιών του Ναβαρόνε.
Επικεφαλής της ομάδας θα οριστεί ο ταγματάρχης Ρόι Φράνκλιν και μαζί του θα είναι ο Βρετανός λοχαγός και έμπειρος ορειβάτης Κιθ Μάλορυ, ο δεκανέας Τζον Μίλερ, ειδικός στα εκρηκτικά, ο Έλληνας συνταγματάρχης και μέλος της Εθνικής Αντίστασης, Αντρέας Σταύρου, ο Ελληνοαμερικανός Σπύρος Παπαδήμος με καταγωγή από το Ναβαρόνε, και τέλος ο έμπειρος καταδρομέας Μπούτσερ Μπράουν.
Στη συνέχεια θα συναντήσουν δύο γυναίκες της τοπικής αντίστασης, την αδελφή του Σπύρου, Μαρία, και την φίλη της, Άννα, που κάποτε αιχμαλωτίστηκε και βασανίστηκε από τους Γερμανούς πριν αποδράσει. Η ομάδα καταλήγει τελικά στην χωριό Μανδράκος, όπου προσπαθεί να βρει έναν γιατρό για τον Φράνκλιν (το οποίου το πόδι μολύνεται με γάγγραινα).
Όπως είχε προβλέψει ο Μάλορυ, οι περισσότερες γερμανικές δυνάμεις εγκαταλείπουν το φρούριο για να αντιμετωπίσουν την αναμενόμενη παράκτια επίθεση των Συμμάχων. Με την είσοδο τους στο χωριό Ναβαρόνε, όμως, ο Μίλερ ανακαλύπτει ότι τα περισσότερα από τα εκρηκτικά του έχουν αχρηστευθεί και υποψιαζέται ότι η Άννα έχει κάνει το σαμποτάζ. Εκείνη ομολογεί ότι δεν απέδρασε, αλλά ότι οι Γερμανοί την προσέλαβαν ως πληροφοριοδότρια σε αντάλλαγμα για την απελευθέρωσή της. Ο Μάλορυ προετοιμάζεται απρόθυμα να σκοτώσει την Άννα, αλλά η Μαρία τον προλαβαίνει και την πυροβολεί αυτή.
Η ομάδα χωρίζεται στα τρία: οι Μάλορυ και Μίλερ πηγαίνουν να τοποθετήσουν τα εκρηκτικά στα κανόνια, ο Σταύρου και ο Σπύρος δημιουργούν αντιπερισπασμούς στην χωριό (με τη βοήθεια των κατοίκων) και η Μαρία και ο Μπράουν κλέβουν ένα σκάφος για να μπορέσει να διαφύγει όλη η ομάδα από το νησί. Ο Μάλορυ και ο Μίλερ θα καταφέρουν να εισέλθουν στο φρούριο και θα τοποθετήσουν τα εκρηκτικά, ενώ ο Σπύρος κατά την προσπάθεια του να κλέψει ένα καΐκι, θα τον αντιληφθεί ένας Γερμανός στρατιώτης και θα τον σκοτώσει. Στο τέλος ο Μίλερ θα πυροδοτήσει τα εκρηκτικά από ασφαλή απόσταση και τα κανόνια θα καταστραφούν ολοσχερώς, επιτρέποντας στις Συμμαχικές δυνάμεις να καταλάβουν ολόκληρο το νησί και να το απελευθερώσουν από τις γερμανικές κατοχικές δυνάμεις.
Βραβεύσεις
Υποψηφιότητες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1961 Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Τζ. Λι Τόμσον Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ελλάδα
Αντιρρησίας Συνείδησης (ταινία)
Το Αντιρρησίας Συνείδησης (πρωτότυπος τίτλος: Hacksaw Ridge) είναι αμερικανική βιογραφική, πολεμική, δραματική ταινία του 2016, σε σκηνοθεσία Μελ Γκίμπσον. Το σενάριο γράφτηκε από τους Άντριου Νάιτ και Ρόμπερτ Σένκαν. Πρωταγωνιστούν οι Άντριου Γκάρφιλντ, Σαμ Γουόρθινγκτον, Βινς Βον και Τερέζα Πάλμερ. Η ταινία είναι βασισμένη στις εμπειρίες του Ντέσμοντ Ντος, ενός εθελοντή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος για θρησκευτικούς λόγους δεν οπλοφορούσε, κι έγινε ο πρώτος άοπλος που τιμήθηκε με το Μετάλλιο της Τιμής.
Κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ στις 6 Νοεμβρίου του 2016, λαμβάνοντας ως επί το πλείστον θετικές κριτικές. Με το αρχικό μπάτζετ να φτάνει τα 40 εκατομμύρια δολάρια, κατάφερε να εισπράξει παγκοσμίως 163 εκατομμύρια. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου και το National Board of Review, το τοποθέτησαν ανάμεσα στις 10 Καλύτερες Ταινίες του 2016. Έλαβε πολλά βραβεία και πολλές υποψηφιότητες: Στην 89η Τελετή της Αμερικανικής Ακαδημίας θα είναι υποψήφιο για 6 Όσκαρ. Θα είναι, επίσης, υποψήφιο για 3 Χρυσές Σφαίρες. Επίσης, είχε πολλές υποψηφιότητες και στα AACTA Awards, κερδίζοντας στην κατηγορία Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Σκηνοθεσίας, Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου, Α' Ανδρικού Ρόλου και Β' Ανδρικού Ρόλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2016 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος) Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές πολεμικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μελ Γκίμπσον Κατηγορία:Αντιπολεμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Icon Productions Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Summit Entertainment Κατηγορία:Δραματικές ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Ρούπερτ Γκρέγκσον-Γουίλιαμς
Ροδόλφος Β΄ του Χάμπσμπουργκ
Ο Ροδόλφος Β΄, γερμ. Rudolph (απεβ. 10 Απριλίου 1232) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόμης του Χάμπσμπουργκ (Habsburg) στο Άαργκαου, το διάστημα 1199-1232.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Αλβέρτου Γ΄ και της Ίντα/Ίτα, κόρης του Ροδόλφου κόμη του Πφούλεντορφ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων
Χρονικό νόμισμα
Στην οικονομία, ένα νόμισμα βασισμένο στο χρόνο είναι ένα εναλλακτικό νόμισμα ή σύστημα ανταλλαγής όπου η λογιστική μονάδα/αξία είναι το πρόσωπο-ώρα ή κάποια άλλη μονάδα χρόνου. Ορισμένα νομίσματα που βασίζονται στο χρόνο υπολογίζουν εξίσου τις συνεισφορές όλων: μια ώρα ισούται με μία πίστωση υπηρεσιών. Σε αυτά τα συστήματα, ένα άτομο εθελοντικά εργάζεται για μία ώρα για ένα άλλο άτομο. Έτσι, πιστώνεται με μία ώρα, την οποία μπορούν να εξαργυρώσει για μια ώρα υπηρεσίας από έναν άλλο εθελοντή. Άλλοι χρησιμοποιούν μονάδες χρόνου που μπορεί να είναι κλάσματα μιας ώρας (π.χ. λεπτά, δέκα λεπτά - 6 μονάδες/ώρα, ή 15 λεπτά - 4 μονάδες/ώρα). Ενώ τα περισσότερα συστήματα ανταλλαγής με βάση το χρόνο είναι οι ανταλλαγές υπηρεσιών όπου η περισσότερη ανταλλαγή συνεπάγεται την παροχή υπηρεσιών που μπορούν να μετρηθούν σε μια μονάδα χρόνου, είναι επίσης δυνατή η ανταλλαγή αγαθών με την «τιμολόγηση» τους σε όρους μέσου εθνικού ωριαίου μισθού (π.χ. εάν η μέση ωριαία τιμή είναι 20$/ώρα, τότε ένα εμπόρευμα αξίας 20$ στο εθνικό νόμισμα θα ισοδυναμούσε με 1 ώρα).
Τράπεζες χρόνου
Η τράπεζα χρόνου είναι ένα αστικό κοινό και συμπεριλαμβάνεται στα εναλλακτικά ανταλλακτικά δίκτυα (ΕΑΔ). Άνθρωποι που έχουν περισσότερο χρόνο παρά χρήμα καινοτομούν βρίσκοντας λύση στα καθημερινά τους προβλήματα. Κοινότητες ανθρώπων παρέχουν υπηρεσίες μεταξύ τους με μόνο ανταλλακτικό μέσο τον χρόνο τους. Μία ώρα εργασίας (π.χ. κούρεμα γκαζόν) ισοδυναμεί με μια ώρα εργασίας (π.χ. υδραυλικές εργασίες). Με αυτό τον τρόπο ικανοποιούνται αρκετές ανάγκες των μελών της κοινότητας χωρίς τη διαμεσολάβηση του χρήματος και της αγοράς.
Ο τρόπος λειτουργίας της κάθε τράπεζας χρόνου ποικίλει ανάλογα την κοινότητα. Άλλες χρησιμοποιούν εναλλακτικά νομίσματα για τη διευκόλυνση των συναλλαγών, θεσπίζουν ανώτατα και κατώτατα όρια συσσώρευσης χρονοπόντων χάρην της εξασφάλισης της αμοιβαιότητας στις σχέσεις μεταξύ των μελών. .
Οι τράπεζες χρόνου έχουν καθιερωθεί σε 34 χώρες, με τουλάχιστον 300 τράπεζες χρόνου να είναι εγκατεστημένες σε 40 πολιτείες των ΗΠΑ και 300 σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο. Οι τράπεζες χρόνου έχουν επίσης σημαντική παρουσία στην Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα, τη Νέα Ζηλανδία, την Ταϊβάν, τη Σενεγάλη, την Αργεντινή, το Ισραήλ, την Ελλάδα και την Ισπανία. Οι τράπεζες χρόνου χρησιμοποιήθηκαν για να μειώσουν τα ποσοστά επανειλημμένων περιστατικών με προγράμματα εκτροπής για τους νεαρούς παραβάτες για πρώτη φορά. Να διευκολυνθεί η επανένταξη των πρώην κρατουμένων · Να παρέχουν υγειονομική περίθαλψη, επαγγελματική κατάρτιση και κοινωνικές υπηρεσίες σε δημόσια συγκροτήματα κατοικιών. Να διευκολυνθεί η απεξάρτηση ουσιών και να αποτρέψει την ιδρυματοποίηση των παιδιών με σοβαρές αναπηρίες, μέσω των δικτύων γονικής υποστήριξης. Η παροχή μεταφοράς για τους ηλικιωμένους στο εσωτερικό της υπαίθρου. Παροχή παροχής φροντίδας σε ηλικιωμένους μεσώ κοινοτικών υπηρεσιών υγείας και νοσηλείας εκτός νοσοκομείου. Και η ενθάρρυνση των πρωτοβουλιών για τα δικαιώματα των γυναικών στη Σενεγάλη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κοινωνικά νομίσματα
Κόρι Μπρούερ
Κολεγιακή πορεία
Ο Μπρούερ δέχθηκε μία αθλητική υποτροφία για να παρακολουθήσει το Πανεπιστήμιο της Φλόριντα, όπου έπαιξε για την ομάδα μπάσκετ Φλόριντα Γκέτορς του προπονητή Μπίλι Ντόνοβαν από το 2004 έως το 2007. Ο Μπρούερ ήταν ένα από τα τέσσερα βασικά πρωτοετή μέλη της τάξης του Ντόνοβαν το 2004 που θα είχαν δραματική επίδραση στην τύχη των Γκέτορς τις επόμενες τρεις χρονιές. Με κινητήριο μοχλό την τάξη του 2004, οι Γκέτορς θα κατακτήσουν τα τρία πρώτα πρωταθλήματα του τουρνουά μπάσκετ της SEC στην ιστορία της ομάδας (2005, 2006, 2007) και δύο συνεχή εθνικά πρωταθλήματα στο τουρνουά NCAA (2006, 2007) με την ίδια αρχική σύνθεση.
Ο Μπρούερ κατέγραψε το πρώτο τριπλ-νταμπλ στην ιστορία της ομάδας των Γκέτορς στις 18 Δεκεμβρίου 2005, σημειώνοντας 15 πόντους, 10 ριμπάουντ και 13 ασίστ (οι 13 ασίστ ήταν οι περισσότερες από έναν Γκέτορ από τότε που ο Τζέισον Ουίλιαμς είχε υψηλό ομάδας 17 το 1997).
O Τσαντ Φορντ του ESPN.com προέβλεπε ότι θα ήταν επιλογή του πρώτου γύρου στο ντραφτ του NBA του 2006, αν είχε συμμετάσχει στο ντραφτ εκείνης της χρονιά. Ωστόσο, ο Μπρούερ, μαζί με τους συμπαίκτες τους Γιοακίμ Νόα και Αλ Χόρφορντ, ανακοίνωσαν στη συγκέντρωση για το πρωτάθλημα ότι θα επιστρέψουν για την νέωτερη χρονιά τους με στόχο το δεύτερο πρωτάθλημα στο τουρνουά NCAA. Μετά το δεύτερο πρωτάθλημα NCAA των Γκέτορς, ο Μπρούερ επέλεξε να εισέλθει στο ντραφτ του NBA στις 5 Απριλίου 2007 μαζί με τους συμπαίκτες τους Νόα και Χόρφορντ.
Μινεσότα Τίμπεργουλβς (2007–2011)
μικρογραφία| Ο Μπρούερ (δεξιά) με τους Τίμπεργουλβς τον Απρίλιο του 2010 Ο Μπρούερ επιλέχθηκε έβδομος συνολικά από τους Μινεσότα Τίμπεργουλβς στο ντραφτ του ΝΒΑ το 2007. Λόγω της απόσυρσης της εμφάνισης με τον αριθμό 2 στη Μινεσότα που φορούσε ο εκλιπών Μαλίκ Σίλι, ο Μπρούερ εξέφρασε την επιθυμία να φορέσει τον αριθμό 22. Υιοθέτησε επίσημα τον αριθμό 22 για τα καλοκαιρινά πρωταθλήματα της χρονιάς, στο Λας Βέγκας της Νεβάδα.
Την 1η Δεκεμβρίου 2008, ανακοινώθηκε ότι ο Μπρούερ είχε υποστεί ρήξη προσθίου χιαστού συνδέσμου και ότι θα έχανε την υπόλοιπη αγωνιστική περίοδο 2008-09 του ΝΒΑ.
Ντάλας Μάβερικς (2011)
Στις 22 Φεβρουαρίου 2011, ο Μπρούερ ανταλλάχθηκε στους Νιου Γιορκ Νικς σε μία τριμερή επιτυχημένη ανταλλαγή που έφερε επίσης τον Καρμέλο Άντονι από τους Νάγκετς στη Νέα Υόρκη. Την 1η Μαρτίου 2011, παραιτήθηκε από τους Νικς χωρίς να παίξει παιχνίδι σε αυτούς. μικρογραφία|250x250εσ| Ο Μπρούερ στην παρέλαση πρωταθλήματος του 2011 των Μάβερικς Στις 3 Μαρτίου 2011, ο Μπρούερ υπέγραψε τριετές συμβόλαιο 8 εκατομμυρίων δολαρίων με τους Ντάλας Μάβερικς. Κέρδισε το πρώτο του Πρωτάθλημα ΝΒΑ με τους Μάβερικς όταν νίκησαν τους Μαϊάμι Χιτ σε έξι αγώνες στους Τελικούς του ΝΒΑ το 2011.
Ντένβερ Νάγκετς (2011–2013)
Στις 13 Δεκεμβρίου 2011, ο Μπρούερ και ο Ρούντι Φερνάντεζ ανταλλάχθηκαν στους Ντένβερ Νάγκετς για μία μελλοντική επιλογή δευτέρου γύρου και μία εξαίρεση παίκτη που ανταλλάχθηκε.
Επιστροφή στη Μινεσότα (2013–2014)
Στις 12 Ιουλίου 2013, ο Μπρούερ υπέγραψε συμβόλαιο τριετούς διάρκειας και ύψους 15 εκατομμυρίων δολαρίων με τους Μινεσότα Τίμπεργουλβς, επιστρέφοντας για μία δεύτερη θητεία στην ομάδα.
Στις 11 Απριλίου 2014, ο Μπρούερ σημείωσε 51 πόντους (υψηλό σταδιοδρομίας) σε μία νίκη των Χιούστον Ρόκετς. Με αυτόν τον τρόπο προστέθηκε μαζί με τους Μάικλ Τζόρνταν, Άλεν Άιβερσον και Ρικ Μπάρι ως οι μόνοι παίκτες που κατέγραψαν 50+ πόντους και 6+ κλεψίματα σε ένα παιχνίδι. Επίσης ισοφάρισε το τότε υψηλό της ομάδας του Κέβιν Λαβ για τους περισσότερους πόντους σε ένα παιχνίδι.
Χιούστον Ρόκετς (2014–2017)
Στις 19 Δεκεμβρίου 2014, ο Μπρούερ αποκτήθηκε από τους Χιούστον Ρόκετς σε μία ανταλλαγή τριών ομάδων στην οποία συμμετείχαν επίσης οι Τίμπεργουλβς και οι Φιλαδέλφεια 76ερς. Τρεις ημέρες αργότερα, έκανε την πρώτη εμφάνισή του με τους Ρόκετς απέναντι στους Πόρτλαντ Μπλέιζερς. Σε κάτι λιγότερο από 23 λεπτά συμμετοχής ερχόμενος από τον πάγκο, κατέγραψε 12 πόντους, 4 ριμπάουντ, 4 ασίστ, 5 κλεψίματα και 1 τάπα στη νίκη με 110-95. Στις 21 Φεβρουαρίου 2015, σημείωσε υψηλό χρονιάς με 26 πόντους και 10 ριμπάουντ σε μία νίκη με 98–76 επί των Τορόντο Ράπτορς. Κατά τη διάρκεια των τελικών της περιφέρειας του ΝΒΑ του 2015, ο Μπρούερ πέτυχε 19 πόντους, άρπαξε 10 ριμπάουντ και έδωσε 2 ασίστ ερχόμενος από τον πάγκο οδηγώντας τους Ρόκετς στην αποφασιστική νίκη επί των Κλίπερς στο έκτο παιχνίδι που τελικά επέστρεψε με 3-1 νίκες και προκρίθηκαν στους τελικούς της Δυτικής Περιφέρειας.
Στις 14 Ιουλίου 2015, ο Μπρούερ υπέγραψε εκ νέου με τους Ρόκετς με ένα τριετές συμβόλαιο 23,4 εκατομμυρίων δολαρίων. Στις 22 Ιανουαρίου 2016, ανέλαβε την θέση του αρχικού σμολ φόργουορντ της ομάδας. Στις 4 Φεβρουαρίου, στο ένατο ξεκίνημά του ως βασικός στη χρονιά, ο Μπρούερ σημείωσε 24 πόντους, υψηλό χρονιάς, σε μία νίκη με 111–105 επί των Φοίνιξ Σανς.
Λος Άντζελες Λέικερς (2017–2018)
Στις 23 Φεβρουαρίου 2017, ο Μπρούερ ανταλλάχθηκε, μαζί με μία επιλογή του πρώτου γύρου του 2017, στους Λος Άντζελες Λέικερς με αντάλλαγμα τον Λου Ουίλιαμς. Στις 28 Φεβρουαρίου 2018, παραιτήθηκε από τους Λέικερς μετά την επίτευξη συμφωνίας εξαγοράς.
Φιλαδέλφεια 76ερς (2019)
Στις 15 Ιανουαρίου 2019, ο Μπρούερ υπέγραψε δεκαήμερο συμβόλαιο με τους Φιλαδέλφεια 76ερς. Στις 25 Ιανουαρίου υπέγραψε δεύτερο δεκαήμερο συμβόλαιο με την ομάδα. Μετά τη λήξη του δεύτερου δεκαημέρου συμβολαίου του, οι 76ερς χώρισαν με τον Μπρούερ, αποφασίζοντας να μην τον υπογράψουν για το υπόλοιπο της αγωνιστικής περιόδου.
Σακραμέντο Κινγκς (2019–2020)
Στις 8 Φεβρουαρίου 2019, ο Μπρούερ υπέγραψε δεκαήμερο συμβόλαιο με τους Σακραμέντο Κινγκς. Συνέχισε να υπογράφει ένα δεύτερο δεκαήμερο συμβόλαιο στις 18 Φεβρουαρίου και ένα συμβόλαιο για την υπόλοιπη χρονιά στις 28 Φεβρουαρίου. Αφού πέρασε ολόκληρη την περίοδο 2019–20 του NBA (πριν διακοπεί ) ως ελεύθερος, ο Μπρούερ υπέγραψε εκ νέου με τους Κινγκς στις 23 Ιουνίου 2020 πριν από την προγραμματισμένη επανέναρξη της αγωνιστικής περιόδου.
Προπονητική πορεία
Στις 16 Νοεμβρίου 2020, οι Νιου Όρλεανς Πέλικανς ανακοίνωσαν ότι είχαν προσλάβει τον Μπρούερ ως προπονητή ανάπτυξης παικτών, ανακοινώνοντας ταυτόχρονα την αποχώρησή του από το NBA.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σακραμέντο Κινγκς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φιλαδέλφεια 76ers Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μινεσότα Τίμπεργουλβς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λος Άντζελες Λέικερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Χιούστον Ρόκετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντένβερ Νάγκετς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντάλας Μάβερικς Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Χέρμπερτ Ρένερ
Ο Χέρμπερτ Ρένερ (γερμανικά: Herbert Renner, γεννημένος στις 28 Σεπτεμβρίου 1946) είναι Γερμανός πρώην ποδοσφαιριστής.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Νυρεμβέργη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ζανκτ Γκάλεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚ Στρασμπούρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 1. ΦΣΦ Μάιντς 05 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Όμιλος Πετοσφαίρισης Χαλκίδας
Ο Όμιλος Πετοσφαίρισης Χαλκίδας (Ο.ΠΕ.Χ.) ιδρύθηκε το 2012, και αποτελεί την φυσική συνέχεια του τμήματος πετοσφαίρησης της  Α.Γ.Ε.Χ.  Η ανεξαρτητοποίηση του τμήματος  ήταν επιθυμία  όλων των παραγόντων της Επιτροπής Volleyball της  Α.Γ.Ε.Χ., οι οποίοι επί πολλά έτη επιθυμούσαν την αυτόνομη ύπαρξη του τμήματος για την καλύτερη
υποστήριξη και ανάπτυξη του. Ο Όμιλος Πετοσφαίρισης Χαλκίδας (Ο.ΠΕ.Χ.) έχει την έδρα του Κλειστό Γυμναστήριο ΔΑΚ ¨Μελίνα Μερκούρη¨ και διαθέτει αναπτυξιακά και αγωνιστικά τμήματα.
Μέσα στην πολυετή αυτή πορεία, αναδείχθηκαν αρκετοί αθλητές που τίμησαν και τιμούν με την παρουσία τους τον χώρο του αθλήματος. Ιδιαίτερα επιτυχημένη καριέρα έκαναν αθλητές που αναδείχθηκαν από τον Ο.ΠΕ.Χ. τις πρώτες δύο δεκαετίες, όπως οι νυν προπονητές των αναπτυξιακών - αγωνιστικών τμημάτων του συλλόγου Χρήστος Αδάμ (Ιωνικός Ν.Φ. - ΑΕΚ, 1 φορά Κυπελλούχος Ελλάδος - συμμετοχή με Εθνική Εφήβων σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα) και Σοφία Ιορδανίδου (4 φορές Πρωταθλήτρια και 1 Κυπελλούχος Ελλάδος με Πανελλήνιο και ΠΑΟ, 3 φορές MVP, καριέρα σε Γαλλία και Ιταλία – συμμετοχή με Εθνική Γυναικών στους Ολυμπιακούς αγώνες 2004) καθώς και ο Θανάσης Μιχαλόπουλος (Κυπελλούχος Ευρώπης με Ολυμπιακό – συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 με Εθνική ομάδα Beach Volley). Τη σκυτάλη μετά το 2000 πήραν οι Κώστας Ταμπουρατζής (Ολυμπιακός – Εθνική Ανδρών), Άννα-Μαρία Σπανού και Πένυ Λάιου, που αγωνίστηκαν ή αγωνίζονται σε ομάδες Α1 & Α2 κατηγορίας, φτάνοντας στις μέρες μας στους Οδυσσέα Αδάμ (Φοίνικας Σύρου), Λυδία Αδάμ (Ηρακλής Κηφισιάς – Αμαζόνες Ν. Ερυθραίας),  Φάνη Ρουσόπουλο (ΠΑΟ - Εθνική Εφήβων) καθώς  και τους Αφους Μανδηλάρη (Εθνική Ομάδα Beach Volley).
Ο σύλλογος ανήκει στην ΕΣΠΑΑΑ (Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Αθήνας & Ανατολικής. Αττικής) και συμμετέχει στα αναπτυξιακά και Εθνικά πρωταθλήματα της Ένωσης όπου και πρωταγωνιστεί.