cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ριχάρδος Γ΄ της Αγγλίας
Διαδοχή
Ο Βρετανός ιστορικός Μάικλ Χικς (γεν. 1948) και η Βρετανίδα ιστορικός Ζοζεφίν Ουίλκινσον αναφέρουν ότι η μητέρα της Αικατερίνης πολύ πιθανό να ήταν η Αικατερίνη Ωτ, στη βάση ότι της έδινε ο Ριχάρδος Γ΄ το 1477 ετήσιο μισθό 100 σελινιών. Η οικογένεια Ωτ σχετίζεται με τους Γούντβιλ μέσω του γάμου της Ελισάβετ Γούντβιλ με τον Ουίλλιαμ Ωτ, ένα δε από τα παιδιά τους ήταν ο Ρίτσαρντ Ωτ, Οικονόμος του πριγκηπικού νοικοκυριού. Η κόρη τους Αλίκη παντρεύτηκε τον σερ Τζων Φογκ, και απόγονός τους ήταν η Αικατερίνη Παρ, έκτη σύζυγος του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας. Οι ίδιοι πρότειναν ότι μητέρα του Τζων πιθανό ήταν η Αλίκη Μπουργκ, καθώς ο Ριχάρδος επισκέφτηκε το Πόντεφρακτ το 1471, τον Απρίλιο και τον Οκτώβριο του 1473 και στις αρχές Μαρτίου 1474 για μια εβδομάδα. Την 1η Μαρτίου 1474 παραχώρησε στην Αλίκη Μπουργκ ισόβια 20 λίρες το χρόνο για "να καλύψει τις ανάγκες της", ενώ δέχτηκε αργότερα άλλη μια χορηγία για το ρόλο της ως νοσοκόμα στον γιο του δούκα του Κλάρενς, Εδουάρδο του Γουόρικ, συνέχισε δε να της δίνει επιδότηση και όταν έγινε βασιλιάς. Ο Βρετανός ιστορικός Τζον Ασντάουν-Χιλλ (1948-2018) εισηγείται ότι η σύλληψη του Τζων έγινε το καλοκαίρι του 1467, όταν προσκλήθηκε ο Ριχάρδος Γ΄ από τον Τζων Χάουαρντ, και το παιδί που γεννήθηκε το 1468 πήρε το όνομα του φίλου και οπαδού του. Ο ίδιος δε ο Ριχάρδος καταγράφει ότι ο Τζων, όταν ορίστηκε από αυτόν διοικητής του Καλαί στις 11 Μαρτίου 1485, ήταν ακόμα παιδί, και δεν είχε κλείσει τα 21 του χρόνια, πιθανότατα δε έγινε διοικητής στα 17α γενέθλιά του.
Θρύλοι
Το "Συμβούλιο του Βορρά" του Ριχάρδου αποτέλεσε μια από τις μεγαλύτερες διοικητικές καινοτομίες, ο δε Ριχάρδος έγινε πρόεδρος του συμβουλίου όταν ανέβηκε στον θρόνο ο Εδουάρδος Δ΄ και ήταν ο αντικαταστάτης του βασιλιά κατά την απουσία του. Τον Απρίλιο του 1484 έγινε μέρος του κεντρικού βασιλικού συμβουλίου με πρόεδρο τον Τζων ντε λα Πολ, κόμη του Λίνκολν και έδρα το κάστρο του Σαντάλ στο Ουέικφιλντ. Το Συμβούλιο βελτίωσε σημαντικά την κατάσταση στη βόρεια Αγγλία, διατήρησε την ειρήνη, τιμώρησε τους εγκληματίες και έλυσε τις εδαφικές διαφορές. Η μεταφορά της επαρχιακής διακυβέρνησης στον έλεγχο της κεντρικής περιγράφεται ως "η πιο έμπιστη κίνηση του βασιλιά", που διατηρήθηκε μέχρι το 1641. Το Δεκέμβριο του 1483 ο Ριχάρδος Γ΄ ίδρυσε την "Αυλή αιτημάτων", στην οποία φτωχοί που δεν μπορούσαν να πληρώσουν δικηγόρους διατύπωναν τα παράπονά τους. Τον Ιανουάριο του 1484 βελτίωσε την εγγύηση για να προστατέψει τους ύποπτους εγκληματίες από την προφυλάκιση και την περιουσία τους από κατάσχεση. Ίδρυσε το "Κολέγιο των Όπλων" (1484), απαγόρευσε τους περιορισμούς στην εκτύπωση και πώληση των βιβλίων και διέταξε τη μετάφραση όλων των γραπτών νόμων από τα Γαλλικά στα Αγγλικά.
Απαγόρευσε τις αυθαίρετες φιλανθρωπίες ποινικοποιώντας την απόκρυψη από αγοραστή γης τμήμα της που είχε διατεθεί σε κάποιον άλλο. Απαιτούσε τη δημοσίευση πωλήσεων γης και καθόρισε τα προσόντα των ιδιοκτητών για τους ενόρκους. Έκανε νέους νόμους εμπορικού προστατευτισμού απαγορεύοντας την πώληση κρασιού και λαδιού με απάτη και τη συλλογή κλήρων με δόλο. Με το θάνατο του Ριχάρδου Γ΄ έληξε η δυναστεία των Πλανταγενετών που βασίλευσε στην Αγγλία από την άνοδο στο θρόνο του Ερρίκου Β΄ (1154). Ο τελευταίος άρρεν απόγονος ήταν ο ανηψιός του Ριχάρδου, Εδουάρδος, κόμης του Γουόρικ, γιος του δούκα του Κλάρενς, που εκτελέστηκε από τον Ερρίκο Ζ΄ (1499). Η μόνη αρσενική γραμμή που σώθηκε είναι των Μπωφόρ που εκπροσωπείται σήμερα από τον Ερρίκο Σόμερσετ, 12ο δούκα του Μπωφόρ, η οποία γραμμή των Μπωφόρ έχει αποκλειστεί από τον αγγλικό θρόνο από τον Ερρίκο Δ΄.
Φήμη
thumb|right|250px|Μνημειακός λίθος του Ριχάρδου Γ΄ στη χορωδία του καθεδρικού ναού του Λέστερ πριν αντικατασταθεί από τον σύγχρονο τάφο του. Υπάρχουν αναρίθμητες πηγές σύγχρονες ή μεταγενέστερες που περιγράφουν αναλυτικά τη βασιλεία του Ριχάρδου Γ΄. Αυτές περιλαμβάνουν "Τα Χρονικά του Κρόιλαντ", την αναφορά του Δομήνικου Μαντσίνι, τις "Αναμνήσεις του Κομίν", τα "Πάστον Λέττερς" του Τζέιμς Γκαίρντερ, τα "Χρονικά του Ρόμπερτ Φάμπυαν", και πολλές άλλες καταγραφές όπως γράμματα του ίδιου του Ριχάρδου. Οι περισσότερες πηγές είναι υπό αμφισβήτηση επειδή οι συγγραφείς δεν είχαν ζήσει στην Αγγλία ή δεν τον είχαν γνωρίσει προσωπικά.
Ο ιστορικός Τζων Ρους (1411-1491) που έζησε την εποχή του Ριχάρδου τον περιγράφει ως "καλό άρχοντα", "προστάτη του λαού του" και με "μεγάλη καρδιά". Ο Ιταλός παρατηρητής Δομήνικος Μαντσίνι αναφέρει στον Άντζελο Κάτο, αρχιεπίσκοπο της Βιέννης, ότι ο Ριχάρδος είχε καλή φήμη και ότι "η ιδιωτική του ζωή είχε προκαλέσει το θαυμασμό όλων". Ο Ριχάρδος Γ΄ είχε ιδιαίτερους δεσμούς με την πόλη της Υόρκης, σε βαθμό που όταν άκουσαν εκεί το θάνατό του στη μάχη του Μπόσγουορθ, το συμβούλιο της πόλης εξέφρασε τη λύπη του, παρά το ότι θα αντιμετώπιζε την οργή του νικητή.
Την περίοδο που ζούσε έγινε στόχος επιθέσεων ακόμα και στο βορρά (1482), όπου ένας άντρας κατηγορήθηκε ότι πρόσβαλε τον δούκα του Γκλόστερ λέγοντας ότι "δεν έκανε κάτι παρά να δείχνει τα δόντια του" στην πόλη της Υόρκης. Το 1484 η δυσαρέσκεια πήρε τη μορφή σάτιρας, το μόνο δε έργο που έχει διασωθεί είναι του Ουίλλιαμ Κόλλινγκμπερν (1435-1484) "Η Γάτα, ο Αρουραίος, ο Λόβελ ο Σκύλος, όλοι κυβερνούν την Αγγλία υπό ένα Γουρούνι" (Ιούλιος 1484). Το σατιρικό έργο καρφιτσώθηκε στην πόρτα του καθεδρικού ναού του Αγίου Παύλου και αναφερόταν στον βασιλιά και στους συμβούλους του, Ουίλλιαμ Καίητσμπυ, Ρίτσαρντ Ράτκλιφ και Φράνσις, υποκόμη του Λόβελ. Ο Ριχάρδος Γ΄ πίεσε στις 30 Μαρτίου 1485 τους λόρδους του Λονδίνου να καταδικάσουν όλες τις κατηγορίες εναντίον του ότι δηλητηρίασε τη βασίλισσα Άννα και είχε στόχο να παντρευτεί την ανηψιά του Ελισάβετ, διέταξε δε τον σερίφη του Λονδίνου να φυλακίσει όποιον διασπείρει τέτοιες φήμες. Οι ίδιες εντολές δόθηκαν σε ολόκληρο το βασίλειο και στην πόλη της Υόρκης όπως βρέθηκε στις καταγραφές της πόλης στις 5 Απριλίου 1485, με οδηγίες να απαγορευτούν οι κακές φήμες και τα σατιρικά κείμενα. Στη φυσική του εμφάνιση περιγράφεται ότι είχε τον έναν ώμο ψηλότερο από τον άλλον αλλά δεν βρέθηκε καμιά άλλη σωματική παραμόρφωση.
Ο Άγγλος ιστορικός Τζον Στόου (1524/25-1605), μιλώντας σε υπερήλικες που τον είχαν γνωρίσει, ανέφερε ότι του είπαν πως ο Ριχάρδος Γ΄ "είχε μια αρκετά ευπαρουσίαστη σωματική εμφάνιση, αλλά μικρού παραστήματος". Ο Γερμανός ταξιδιώτης Νίκολας φον Πόππελαου που πέρασε δέκα μέρες στον οίκο του Ριχάρδου το Μάιο του 1484, τον περιγράφει ως "τρία δάκτυλα ψηλότερος από εμένα, αρκετά πιο αδύνατος, με λεπτά χέρια και πόδια και επίσης με μεγάλη καρδιά". Έξι χρόνια μετά το θάνατο του Ριχάρδου (1491), ένας καθηγητής ονόματι Ουίλλιαμ Μπάρτον τον περιγράφει στη διατριβή του ""υποκριτή και απατεώνα...που άξια θάφτηκε σε ένα λάκκο σαν σκυλί"". Μετά το θάνατο του οι Τυδώρ ανέλαβαν τη δυσφήμηση του Ριχάρδου Γ΄, λόγω του ότι ήθελαν να νομιμοποιήσουν τον Ερρίκο Ζ΄ στο θρόνο. Οι οπαδοί του τονίζουν έντονα ότι όλες οι αρνητικές γνώμες δεν έχουν καμιά σχέση με τον ίδιο και είναι προϊόν της προπαγάνδας των Τυδώρ. Η προπαγάνδα τους είχε έντονη συμβολή στην αρνητική απεικόνιση του Ριχάρδου από τον Ουίλλιαμ Σαίξπηρ στο έργο του "Ριχάρδος Γ΄", όπου τον παρουσιάζει αδίστακτο και κακοποιό, που δολοφονούσε όποιον τον εμπόδιζε να πάρει την εξουσία.
Ιστορικές αναφορές
Ο Βρετανός ιστορικός Τζων Ρους (περ. 1411/1420-1492) στο έργο του "Ιστορία των βασιλέων της Αγγλίας" που γράφτηκε την εποχή του Ερρίκου Ζ΄, αλλάζοντας τις προηγούμενες αναφορές του, τον περιγράφει ότι "γεννήθηκε με δόντια και ώριμη τρίχα" αφού βρισκόταν δυο χρόνια στη μήτρα της μητέρας του. Το σώμα του ήταν κοντό και στρεβλό, με τον ένα ώμο ψηλότερο από τον άλλο, και ήταν "αδύνατος και σωματικά αδύναμος". Ο Τζων Ρους χρεώνει στον Ριχάρδο τόσο τη δολοφονία του Ερρίκου ΣΤ΄ όσο και τη δηλητηρίαση της συζύγου του, Άννας Νέβιλ. Ο Τζέρεμυ Πόττερ, πρώην πρόεδρος της Εταιρείας Ριχάρδος Γ΄, γράφει ότι ο Ριχάρδος Γ΄ "κρίνεται ένοχος επειδή είναι αδύνατο να αποδειχτεί αθώος".
Ο Πολύδωρος Βιργίλιος και ο Τόμας Μορ επεκτείνονται παρουσιάζοντας τις σωματικές ανωμαλίες του Ριχάρδου ως ένδειξη του παραμορφωμένου του μυαλού, ο δε Μορ τον περιγράφει "μικρό στη διάπλαση με παραμορφωμένα άκρα και σκληρό στην εμφάνιση". Ο Πολύδωρος Βιργίλιος γράφει ότι ήταν "παραμορφωμένος στην εμφάνιση με τον έναν ώμο ψηλότερο από τον άλλον". Οι δυο ιστορικοί παρουσιάζουν τον Ριχάρδο ως παράλογο και κολακευτικό, να σχεδιάζει συνέχεια την πτώση των εχθρών του. Τα θετικά στοιχεία του ήταν η εξυπνάδα και η γενναιότητα που επαναλαμβάνονται από τον Σαίξπηρ, που τον περιγράφει "κυρτωμένο, χλιαρό και με χαλαρό χέρι". Η φήμη του Ριχάρδου Γ΄ ως νομοθέτη ήταν πολύ καλή, ο Ουίλλιαμ Κάμντεν σημειώνει (1605) ότι ο Ριχάρδος αν και "ήταν άστατος χαρακτήρας έκανε καλούς νόμους". Ο σερ Φράνσις Μπέικον στο ίδιο μήκος γράφει ότι "ήταν πολύ καλός νομοθέτης ιδιαίτερα για τον κοινό λαό". Ο καρδινάλιος Τόμας Ουόλσεϊ (1473-1530) υπενθυμίζει (1525) ότι ο δήμαρχος του Λονδίνου και πολλοί άλλοι άντρες "δεν πλήρωσαν πολλούς κακούς φόρους χάρη της καλής νομοθεσίας". Η εικόνα του Ριχάρδου Γ΄ στους ιστορικούς του 18ου και του 19ου αιώνα ήταν άθλια, ο δε Ντέιβιντ Χιουμ γράφει ότι "χρησιμοποίησε τη σοφία του για να κρύψει την κακία και την απανθρωπιά του". Ο Χιουμ κατακρίνει τους ιστορικούς που τον δικαιολογούν ότι "δεν ήταν νόμιμος βασιλιάς και χρειαζόταν μεγάλη σκληρότητα για να νομιμοποιήσει την εξουσία του" γράφοντας ότι η αυθαίρετη άσκηση της εξουσίας από τον ίδιο μεγάλωσε την αστάθεια. Ο σημαντικότερος βιογράφος του Ριχάρδου Γ΄ τον 19ο αιώνα Τζέιμς Γκαίρντερ (1828-1912) που τον εξέτασε με ουδέτερο βλέμμα βγάζει το συμπέρασμα ότι ο Σαίξπηρ και ο Μορ, αν και έγραψαν πολλές υπερβολές, είχαν γενικά δίκιο.
Ο Ριχάρδος Γ΄ εκτός από εχθρούς είχε και πολλούς υποστηρικτές, όπως ο Τζωρτζ Μπακ, απόγονος ενός από τους οπαδούς του, που ολοκλήρωσε το έργο για τη ζωή του το 1619. Ο Μπακ επιτέθηκε στους "εξωφρενικούς παραλογισμούς και τα φανταστικά σκάνδαλα" από τους οπαδούς των Τυδώρ, αποκλείοντας όλα όσα του καταλογίζουν για φόνους και σωματικές ανωμαλίες. Ο Μπακ στηρίχτηκε σε επιστολή που έγραψε η Ελισάβετ της Υόρκης με την οποία ζητούσε να παντρευτεί τον βασιλιά, το δε βιβλίο του Μπακ δημοσιοποιήθηκε (1646) αλλά η επιστολή δεν βρέθηκε ποτέ. Σε πορτογαλικά αρχεία βρέθηκαν έγγραφα που δείχνουν ότι μετά το θάνατο της βασίλισσας Άννας ο Ριχάρδος Γ΄ έστειλε απεσταλμένους στην Πορτογαλία να διαπραγματευτούν διπλό γάμο, ο πρώτος ανάμεσα στον ίδιο και την αδελφή του βασιλιά Ιωάννα, που είχε καταγωγή από τους Λάνκαστερ, και ο δεύτερος ανάμεσα στην Ελισάβετ της Υόρκης και τον Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας. Ο φανατικότερος από τους οπαδούς του Ριχάρδου Γ΄ ήταν ο Χόρας Ουόλπολ, στο δε έργο του "Ιστορικές αμφιβολίες για τη ζωή και τη βασιλεία του βασιλιά Ριχάρδου Γ΄" (1768) αρνείται όλους τους φόνους και τονίζει ότι όλες οι πράξεις του Ριχάρδου έγιναν με καλή πίστη. Ο Ουόλπολ αμφισβητεί επιπλέον τις σωματικές ανωμαλίες του Ριχάρδου, αναγνωρίζει μόνο μια μικρή κύρτωση στους ώμους και στις απόψεις του για την τρομοκρατία γράφει ότι ήταν αδύνατο να έκανε όλα τα εγκλήματα για τα οποία κατηγορείται. Άλλος μεγάλος υπερασπιστής του Ριχάρδου Γ΄ ήταν ο εξερευνητής και συγγραφέας σερ Κλέμεντς Μάρκαμ που στο έργο του "Ριχάρδος Γ΄: η ζωή και ο χαρακτήρας του" (1905) απαντά στο έργο του Γκαίρντερ. Ο Μάρκαμ δηλώνει ότι ο Ερρίκος Ζ΄ σκότωσε τους δυο μικρούς πρίγκηπες και ότι τα υπόλοιπα δήθεν αποδεικτικά στοιχεία ήταν μόνο προπαγάνδα. Ο Άλφρεντ Λεγκ στο έργο του "Ο μισητός βασιλιάς" (1885) γράφει τέλος ότι ο Ριχάρδος ήταν "μεγάλη ψυχή" που η αδράνειά του έδωσε την ευκαιρία σε εχθρούς να τον κατηγορήσουν. Πολλοί ιστορικοί τον 20ο αιώνα βλέπουν τις πράξεις του Ριχάρδου ως φυσικό αποτέλεσμα της ασταθούς εποχής που έζησε. Ο Άγγλος ιστορικός Τσαρλς Ρος (1924–1986) γράφει "τα τέλη του 15ου αιώνα ήταν πολύ σκληρή και βίαιη εποχή ειδικότερα στις υψηλές κοινωνικές τάξεις, γεμάτη πολέμους, πείνα και αρρώστιες, σε αυτό το υπόβαθρο δεν μπορούμε να χρεώσουμε στον Ριχάρδο τις κατηγορίες του Σαίξπηρ και των υπολοίπων, ήταν συνηθισμένη συμπεριφορά για την εποχή του". Οι οπαδοί του Ριχάρδου Γ΄ ίδρυσαν τη "Συντροφιά του Λευκού Κάπρου" για να βελτιώσουν τη φήμη του, ενώ άλλοι συγγραφείς εξακολουθούσαν να τον λένε σκληρό και βίαιο βασιλιά και "υπεύθυνο για το φόνο των ανηψιών του".
Τέχνη
thumb|right|250px|Το εξώφυλλο του βιβλίου "Η αληθινή τραγωδία του Ριχάρδου Γ΄" (1594) Ο Ριχάρδος πέρα από τον Σαίξπηρ εμφανίζεται σε πολλά ακόμα λογοτεχνικά έργα, από τα οποία τα δυο προηγήθηκαν των έργων του Σαίξπηρ. Το λατινικό δράμα "Ριχάρδος Γ΄" (λατ. Richardus Tertius) του Τόμας Λεγκ (1580) πιστεύεται ότι ήταν το πρώτο σχετικό λογοτεχνικό θεατρικό έργο στην Αγγλία. Το ανώνυμο θεατρικό έργο "Η Αληθινή Τραγωδία του Ριχάρδου Γ΄" (1590) που γράφτηκε την εποχή του Σαίξπηρ φαίνεται ότι είχε έντονη επίδραση από τον ίδιο τον Σαίξπηρ. Κανένα από τα δυο αυτά έργα δεν τονίζει τα σωματικά ελαττώματα του Ριχάρδου, αν και η Αληθινή Τραγωδία του Ριχάρδου Γ΄ γράφει σε κάποιο σημείο ότι ήταν "ελαφρά καμπούρης και θολός", προσθέτοντας ότι ήταν "βίαιος και τυραννικός", ενώ και τα δυο τονίζουν τις προσωπικές του φιλοδοξίες. Ο Μπεν Τζόνσον έγραψε το έργο "Ριχάρδος ο Καμπούρης" (1602) αλλά δεν δημοσιοποιήθηκε και δεν είναι τίποτα γνωστό για την περιγραφή του βασιλιά.
Η Βρετανίδα συγγραφέας Μάρτζορι Μπάουεν (1885-1952) με το μυθιστόρημα "Ντίκον" (1929) βάζει τις βάσεις για τη λογοτεχνία τη σχετική με την εποχή του Ριχάρδου Γ΄. Το έργο της Σκωτσέζας συγγραφέως Τζόζεφιν Τέυ (1896-1952) "Η Κόρη της Εποχής" (1947) δημιουργεί αίσθηση γράφοντας ότι ο Ριχάρδος Γ΄ ήταν αθώος για το θάνατο των δυο μικρών πριγκήπων. Άλλοι συγγραφείς δίνουν διαφορετικές ερμηνείες, όπως η Βρετανίδα συγγραφέας Βάλερι Άναντ (γεν. 1937) στο μυθιστόρημά της "Στέμμα από Τριαντάφυλλα" (1989), και η Αμερικανίδα ιστορική μυθιστοριογράφος Σάρον Κέι Πένμαν (γεν. 1945) στο έργο της "Αφθονία του Ήλιου", όπου χρεώνει το θάνατο των δυο μικρών πριγκήπων στον δούκα του Μπάκινγκχαμ. Η Αμερικανίδα συγγραφέας Ελίζαμπεθ Πήτερς (1927-2013) στο έργο της "Οι Φόνοι του Ριχάρδου Γ΄" (1974) εξετάζει την πιθανότητα να είναι υπεύθυνος ο Ριχάρδος Γ΄ για το φόνο των πριγκήπων, καθώς και για άλλα εγκλήματα. Μια συμπαθητική εικόνα για τον Ριχάρδο δίνει η Βρετανίδα συγγραφέας Σύνθια Χάρροντ-Ίγκλς (γεν. 1948) στην "Ίδρυση" (1980), τον πρώτο τόμο του έργου της "Δυναστεία των Μόρλαντ". Μια κινηματογραφική ταινία-μεταφορά του έργου του Σαίξπηρ "Ριχάρδος Γ΄", με παραγωγό και σκηνοθέτη τον Λόρενς Ολίβιε, στην οποία ο ίδιος είχε το ρόλο του πρωταγωνιστή, παίχτηκε το 1955. Άλλη μια σημαντική μεταφορά του έργου ήταν η ομώνυμη ταινία με πρωταγωνιστή τον Ίαν ΜακΚέλεν (1995), που αναφέρεται σε μια φανταστική φασιστική Αγγλία τη δεκαετία του 1930. Ο Αλ Πατσίνο είχε τη σκηνοθεσία και το ρόλο του πρωταγωνιστή στην ταινία-ντοκιμαντέρ "Αναζητώντας τον Ριχάρδο Γ΄" (1996), που παίχτηκε στην τηλεόραση αρκετές φορές.
Αρχαιολογικές έρευνες
Στις 24 Αυγούστου 2012 το Πανεπιστήμιο του Λέστερ, το δημοτικό συμβούλιο του Λέστερ και η Εταιρεία Ριχάρδος Γ΄ αποφάσισαν να κάνουν συντονισμένες προσπάθειες για να ανακαλύψουν και να εξετάσουν τον σκελετό του Ριχάρδου Γ΄. Η διοίκηση της επιχείρησης ανατέθηκε στην Αρχαιολογική Υπηρεσία του Λέστερ υπό τη διεύθυνση της Φιλίππα Λάνγκλεϊ. Ο πρώτος στόχος ήταν η ανακάλυψη της εκκλησίας των Γκρεϊφράιαρς του Λέστερ στην οποία ο Ριχάρδος τάφηκε βιαστικά χωρίς ταφική πομπή (1485), εκκλησία που κατεδαφίστηκε από τον Ερρίκο Η΄. Με βάση παλαιούς χάρτες και μια σειρά από σταθερά τοπογραφικά σημεία η θέση της εκκλησίας εντοπίστηκε κάτω από ένα σύγχρονο γκαράζ αυτοκινήτων.
Η ομάδα ανακοίνωσε επίσημα στις 5 Σεπτεμβρίου 2012 ότι ανακάλυψε την εκκλησία των Γκρεϊφράιαρς και δυο μέρες αργότερα ανακοίνωσε ότι βρήκε τον κήπο του Ρόμπερτ Χέρικ, στον οποίο καταγράφεται μνημείο του Ριχάρδου Γ΄ το 17ο αιώνα. Ένας ανθρώπινος σκελετός βρέθηκε κάτω από την χορωδία της εκκλησίας. Οι αρχαιολόγοι βρήκαν τον σκελετό πολύ εύκολα στο πρώτο σημείο που έσκαψαν, και που συμπτωματικά βρέθηκε κάτω από ένα χαραγμένο σύμβολο "R" στην άσφαλτο, χάραξη που έγινε το έτος 2000 για να δηλώσει ότι η περιοχή είναι θέση πάρκινγκ. Στις 12 Σεπτεμβρίου ανακοινώθηκε ότι ο σκελετός ανήκε στον Ριχάρδο Γ΄ για τρεις λόγους: βρισκόταν κάτω από τη χορωδία της εκκλησίας, ανήκε σε ενήλικο άντρα, και είχε μια ελαφριά κύρτωση στους ώμους. Ο σκελετός είχε επίσης ένα βέλος στη σπονδυλική στήλη και μεγάλες βλάβες στο κρανίο από χτύπημα ενός λεπιδωτού όπλου, πιθανότατα ξίφους. Η βάση του κρανίου είχε μια μεγάλη τρύπα που δείχνει χτύπημα με τσεκούρι, ο δε δρ Στιούαρτ Χάμιλτον δήλωσε ότι είναι αδύνατο να άφησε αυτό το κτύπημα τον εγκέφαλο ζωντανό και συνεπώς αποτελούσε την αιτία θανάτου. Οι αρχαιολόγοι που εξέτασαν το κρανίο κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι "τραυματίστηκε θανάσιμα στο πεδίο της μάχης στο πίσω μέρος του κρανίου". Η αναλυτική εξέταση στο εσωτερικό του κρανίου έδειξε ότι είχε μια οδοντωτή τρύπα, και η λεπίδα μπήκε μέσα στο κρανίο σε βάθος 10,5 εκατοστών. Ο σκελετός του Ριχάρδου Γ΄ είχε συνολικά 10 χτυπήματα: 4 ελαφρείς τραυματισμούς στην κορυφή του κρανίου, ένα χτύπημα με μαχαίρι στα ζυγωματικά, 1 κόψιμο στην κάτω γνάθο, 2 θανατηφόρα χτυπήματα στη βάση του κρανίου, 1 κόψιμο στο πλευρικό οστό και μια πληγή στη λεκάνη, η οποία προήλθε μετά το θάνατό του. Είναι προφανές ότι έσυραν το πτώμα του δεμένο πίσω από άλογο με τα όπλα δεμένα γύρω από τα σκέλη του. Φαίνεται καθαρά ότι ο γλουτός του χτυπήθηκε με μεγάλη δύναμη αφού το χτύπημα επεκτεινόταν από το μάτι μέχρι το μέτωπο του πυελικού οστού, ενώ δέχτηκε και άλλα χτυπήματα που δεν άφησαν ίχνη στον σκελετό.
Ο Βρετανός ιστορικός Τζον Ασντάουν-Χιλλ (1949-2018) χρησιμοποίησε γενεαλογικές αναζητήσεις για να βρει απογόνους της Άννας της Υόρκης, μεγαλύτερης αδελφής του Ριχάρδου της Υόρκης. Μια Βρετανή, η Τζόυ Ίμπσεν, που μετανάστευσε στην Καναδά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν 16ης γενεάς απόγονος του Ριχάρδου Γ΄ μέσω της αδελφής του. Το μιτοχονδριακό DNA της Τζόυ Ίμπσεν μετά από εξέταση ανήκε στην υποομάδα "J", στην ίδια υποομάδα με το DNA του Ριχάρδου. Η Τζόυ Ίμπσεν πέθανε το 2008, ο δε γιος της Μάικλ Ίμπσεν έδωσε στοματικά δείγματα στις 24 Αυγούστου 2012 σε ερευνητική ομάδα, και το δείγμα συγκρίθηκε με άλλα δείγματα DNA που βρέθηκαν στις ανασκαφές στην ευρύτερη περιοχή ταφής του Ριχάρδου. Το Πανεπιστήμιο του Λέστερ στις 4 Φεβρουαρίου 2013 επιβεβαίωσε οριστικά ότι ο σκελετός ανήκε στον Ριχάρδο Γ΄ χάρη στην ανάλυση του μιτοχονδριακού DNA, την οδοντιατρική εξέταση και τα φυσικά ελαττώματα του σκελετού. Η ομάδα ανακοίνωσε ότι η αιχμή βέλους που βρέθηκε με το σώμα του ήταν της ρωμαϊκής εποχής και πιθανόν βρισκόταν στον τάφο όταν ενταφιάστηκε, και ότι το κρανίο συνεθλίβη από ένα λεπιδωτό όπλο, με φυσικό αποτέλεσμα τον ακαριαίο θάνατο, ενώ είναι απίθανο να φορούσε το κράνος του την ώρα που πέθανε. Η ομάδα ανακάλυψε πολλά αυγά νηματόζωων (παρασιτικά σκουλήκια) γύρω από την περιοχή ταφής του βασιλιά, το δε συμπέρασμα ύστερα από ανάλυση ήταν ότι τα αυγά αυτά προήλθαν από μια μόλυνση που είχε ο Ριχάρδος ενόσω ζούσε, και δεν είχαν σχέση με απορρίμματα που έπεσαν αργότερα στην περιοχή. Ο δήμαρχος του Λέστερ ανακοίνωσε ότι ο σκελετός θα ταφόταν ξανά στον καθεδρικό ναό του Λέστερ στις αρχές του 2014 αλλά οι έρευνες καθυστέρησαν την ταφή περίπου ένα χρόνο. Ένα μουσείο αφιερωμένο στον Ριχάρδο Γ΄ άνοιξε τον Ιούλιο του 2014 στα κτήρια της Βικτωριανής σχολής δίπλα από τον καθεδρικό ναό των Γκρεϊφράιαρς,την αρχική θέση ταφής.
Η τελευταία ταφή
thumb|right|250px|Ο σύγχρονος τάφος του Ριχάρδου Γ΄ Η πρόταση να γίνει η αναταφή του Ριχάρδου Γ΄ στον καθεδρικό ναό του Λέστερ συνάντησε αντιδράσεις, καθώς η Συμμαχία των Πλανταγενετών που ισχυρίστηκαν ότι είναι απόγονοι της δυναστείας απαιτούσε να γίνει η ταφή στον καθεδρικό ναό του Γιορκ όπως επιθυμούσε. Τον Αύγουστο του 1483 σε μια συνέλευση αμφισβήτησαν ευθέως την απόφαση του δημάρχου του Λέστερ να θάψει τον βασιλιά στο Λέστερ. Ο απόγονός του Μάικλ Ίμπσεν που χρησιμοποίησε τον εαυτό του στις έρευνες και είχε συνεπώς τον πρώτο λόγο ζήτησε να γίνει η αναταφή του στον καθεδρικό ναό του Λέστερ. Ένας δικαστής δήλωσε στις 20 Αυγούστου ότι η ταφή του Ριχάρδου στον καθεδρικό ναό του Λέστερ ήταν η απαραίτητη νομική ρήτρα για να προχωρήσουν οι ανασκαφές και ζήτησε από τις αντιμαχόμενες πλευρές ψυχραιμία για να μην καταλήξει το ζήτημα σε μια σύγχρονη μορφή του "Πολέμου των Ρόδων". Η Συμμαχία των Πλανταγενετών είχε επιπλέον το μεγάλο πρόβλημα ότι δεν επέζησε κανένα από τα παιδιά του Ριχάρδου Γ΄ και δεν υπήρχαν την εποχή τους απόγονοι που θα μπορούσαν να έχουν τον πρώτο ρόλο για τη θέση που θα γινόταν η αναταφή του. Τα οστά του βασιλιά μεταφέρθηκαν στον καθεδρικό ναό του Λέστερ στις 22 Μαρτίου 2015, και η αναταφή τους έγινε στις 26 Μαρτίου. Η Βρετανίδα ανθρωπολόγος Καρολίν Ουίλκινσον (γεν. 1965) του Πανεπιστημίου του Νταντί, στις 5 Φεβρουαρίου 2013 πήρε εντολή να δημιουργήσει το πρόσωπο του Ριχάρδου Γ΄ βάση τρισδιάστατης απεικόνισης του σκελετού του, ο οποίος περιγράφεται "θερμός, νέος και σοβαρός". Το Πανεπιστήμιο του Λέστερ ανακοίνωσε στις 11 Φεβρουαρίου 2014 το γονιδίωμα του Ριχάρδου Γ΄ και ότι χρησιμοποιήθηκε το μιτοχονδριακό DNA του απογόνου του Μάικλ Ίμπσεν για τις έρευνες, ο δε Ριχάρδος Γ΄ είναι ο πρώτος αρχαίος βασιλιάς που έγινε η ταυτοποίησή του με γονιδίωμα. Το Νοέμβριο του 2014 ανακοινώθηκε ότι η μητρική γραμμή του DNA έγινε πλήρως αποδεκτή. Η πατρική γραμμή παρουσίασε πολλά προβλήματα, δεν φαινόταν να είναι απόγονος του προπροπάππου του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας, του οποίου το DNA βρισκόταν στον πιο γνωστό απόγονό του Ερρίκο Σόμερσετ, 5ο δούκα του Μπωφόρ. Το γεγονός δείχνει ότι ίσως υπάρχουν κάποια σφάλματα στα δυο γενεαλογικά δέντρα, το πρώτο ανάμεσα στον Εδουάρδο Γ΄ και τον Ριχάρδο Γ΄, και το δεύτερο ανάμεσα στον Εδουάρδο Γ΄ και τον Ερρίκο Σόμερσετ, 5ο δούκα του Μπωφόρ.
Μετά το θάνατό του στη μάχη του Μπόσγουορθ ο Ριχάρδος Γ΄ τάφηκε στην εκκλησία των Γκρεϊφράιαρς στο Λέστερ. Μετά την ανακάλυψη του σκελετού του Ριχάρδου Γ΄ (2012) αποφασίστηκε η ταφή του στον καθεδρικό ναό του Λέστερ παρά τις σκληρές αντιδράσεις των οπαδών του που ήθελαν να γίνει στο Γιορκ Μίνστερ. Τα υπολείμματά του μεταφέρθηκαν με μια μεγαλοπρεπή πομπή που ξεκίνησε για τον καθεδρικό ναό στις 22 Μαρτίου 2015, και η ταφή έγινε στις 26 Μαρτίου 2015, στη δε πομπή συμμετείχαν ο Τιμ Στίβενς, επίσκοπος του Λέστερ, και ο Τζάστιν Ουέλμπι, αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι. Η βασιλική οικογένεια της Βρετανίας εκπροσωπήθηκε από τον δούκα και τη δούκισσα του Γκλόστερ και την κόμησσα του Ουέσσεξ. Ο ηθοποιός Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, που δηλώνει μακρινός συγγενής του και παρίστανε τον βασιλιά στην τηλεοπτική σειρά "The Hollow Crown" του βρετανικού Καναλιού 4 (Channel 4), διάβασε ένα ποίημα της βραβευμένης Σκωτσέζας ποιήτριας και σεναριογράφου Αν Ντάφι (γεν. 1955). Ο καθεδρικός του τάφος σχεδιάστηκε από τους αρχιτέκτονες φαν Χάινινγκεν και Χάουαρντ, ο λευκός λίθος στην κορυφή ορθογώνιας μορφής είχε βαθιά χαραγμένο ένα σταυρό και ήταν κατασκευασμένος από μάρμαρο του Σουέηλντεηλ στο βόρειο Γιορκσάιρ. Ο λίθος βρίσκεται πάνω σε έναν άλλο ορθογώνιο χαμηλότερο και πλατύτερο πλίνθο μαύρου χρώματος με μάρμαρο από το Κιλκένι, που έχει χαραγμένα το όνομα, τις ημερομηνίες και τα σύμβολα του Ριχάρδου. Τα οστά του Ριχάρδου Γ΄ τοποθετήθηκαν σε ένα φέρετρο με μολυβένιες επιφάνειες και κατασκευασμένο με ξύλο βελανιδιάς από τον Μάικλ Ίμπσεν, και τοποθετήθηκε σε ένα θολωτό τάφο κάτω από τον πλίνθο και το λίθο. Το αρχικό σχέδιο του τάφου προτάθηκε το 2010 από την ομάδα "Αναζητώντας για τον Ριχάρδο" και χρηματοδοτήθηκε από τα "Μέλη της Κοινωνίας του Ριχάρδου Γ΄", αλλά απορρίφθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2013 από τον καθεδρικό ναό του Λέστερ. Μετά τη δημόσια κατακραυγή ο καθεδρικός ναός υποχώρησε και συμφώνησε στην κατασκευή ενός ταφικού μνημείου πάνω από τον τάφο του Ριχάρδου Γ΄.
Τίτλοι
Ο Ριχάρδος πήρε τον τίτλο του δούκα του Γκλόστερ την 1η Νοεμβρίου 1461, και στα τέλη του 1461 έγινε μέλος του "Τάγματος της Περικνημίδας". Μετά το θάνατο του Εδουάρδου Δ΄ έγινε Λόρδος-Προστάτης της Αγγλίας, κράτησε δε το αξίωμα από τις 30 Απριλίου μέχρι τις 26 Ιουνίου 1483, οπότε έγινε βασιλιάς. Ο Ριχάρδος Γ΄ ως βασιλιάς χρησιμοποίησε τον τίτλο "με τη Χάρη του Θεού βασιλιάς της Αγγλίας και της Γαλλίας και λόρδος της Ιρλανδίας". Ο Ριχάρδος Γ΄ έμεινε γνωστός ως "Ντίκον" σύμφωνα με ένα θρύλο που κυκλοφόρησε τον 16ο αιώνα, για μια προειδοποίηση που είχε ακούσει λίγο πριν τη μάχη του Μπόσγουορθ ότι θα τον προδώσει ο δούκας του Νόρφολκ :
"Ο Ιάκωβος του Νόρφολκ δεν μπορεί να είναι πια έμπιστος, τον Ντίκον τον κύριό του τον αγόρασε και τον πούλησε".
Σύμβολα
Ως δούκας του Γκλόστερ ο Ριχάρδος Γ΄ χρησιμοποιούσε τα βασιλικά σύμβολα της Αγγλίας σε διασταύρωση με τα βασιλικά σύμβολα της Γαλλίας, με διαφορά μια ετικέτα στην κορυφή με τρεις λωρίδες, που η κάθε μία είχε τρεις ερμίνες, ενώ το όλο σύμβολο υποστήριζε ένας λευκός κάπρος. Ως βασιλιάς χρησιμοποίησε τα βασιλικά σύμβολα της Αγγλίας που τα υποστήριζε ένα λιοντάρι και ένας λευκός κάπρος. Το σύνθημά του ήταν "η Πίστη με δεσμεύει" και το σύμβολό του ήταν ο λευκός κάπρος.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Αγγλίας Κατηγορία:Οίκος της Υόρκης Κατηγορία:Πόλεμος των Ρόδων Κατηγορία:Δούκες του Γκλόστερ Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας
Σιδηροδρομικός Σταθμός Παρισιού Σαιν-Λαζάρ
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Παρισιού Σεν Λαζάρ (γαλλικά: Gare Saint-Lazare) είναι ένας από τους 6 μεγαλύτερους τερματικούς σταθμούς του δικτύου της SNCF στο Παρίσι. Βρίσκεται στο 8ο διαμέρισμα και είναι ένας από τους παλαιότερους κύριους σταθμούς του δικτύου «Ouest-État ». Ήταν ο πρώτος σταθμός που χτίστηκε στο Ιλ-ντε-Φρανς το 1837 και εξυπηρετεί κυρίως την κίνηση των προαστίων, Είναι ο δεύτερος σταθμός του Παρισιού και της Γαλλίας σε κυκλοφορία επιβατών και ο δεύτερος στην Ευρώπη, με περίπου 100 εκατομμύρια ταξιδιώτες ετησίως. Είχε την πρώτη θέση μέχρι τη δημιουργία της γραμμής RER A που εξυπηρετεί κίνηση από τα δυτικά προάστια. Επίσης εξυπηρετεί την Νορμανδία.
Παραπομπές
Παρισι Σαιν Λαζαρ
Ταρσίζιος
Ο Ταρσίζιος, ο οποίος συγκαταλλέγεται στους Χριστανούς αγίους, υπήρξε σε νεαρή ηλικία, μάρτυρας της πρώιμης εκκλησίας, κατά τον 3ο αιώνα.
Ήταν μαθητής του επισκόπου Ρώμης Στεφάνου και από μικρή ηλικία διακονούσε στις εκκλησιαστικές συναθροίσεις.
Μαρτύριο
Σε περίοδο διωγμού κατά των Χριστιανών, κάποια μέρα ο Ταρσίζιος μετέφερε το ψωμί και το κρασί της Θείας Κοινωνίας, στους συλληφθέντες μελλοθάνατους χριστιανούς. Στο δρόμο κυκλώθηκε από ειδωλολάτρες, οι οποίοι του ζήτησαν επίμονα να τους παραδώσει αυτά που κρατούσε. Ο Ταρσίζιος αρνήθηκε σθεναρά, και τότε αυτοί τον ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου. Όταν έσκυψαν για να πάρουν αυτά που κρατούσε ο Ταρσίζιος, διαπίστωσαν ότι είχαν εξαφανιστεί και στα χέρια του νεαρού βρισκόταν μόνο το πανί που τα κάλυπτε.
Σήμερα το λείψανό βρίσκεται στη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία του Αγίου Σιλβέστρου στη Ρώμη. Η μνήμη του τιμάται στις 15 Αυγούστου.
Πηγές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Νίκος Φώσκολος
Ο Νίκος Φώσκολος (Αθήνα 26 Νοεμβρίου 1927 - Αθήνα 30 Οκτωβρίου 2013) ήταν σύγχρονος Έλληνας συγγραφέας, μυθιστοριογράφος, σεναριογράφος και κριτικός του ραδιοφώνου και του θεάτρου, σκηνοθέτης του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.
Βιογραφία
Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ωστόσο δεν αποφοίτησε.
Αρχικά δούλεψε ως δημοσιογράφος, (στη δεκαετία 1950-1960), στις εφημερίδες Εμπρός και Ανεξάρτητος Τύπος κάνοντας ελεύθερο και καλλιτεχνικό ρεπορτάζ και γράφοντας κινηματογραφική κριτική. Από πολύ νωρίς ασχολήθηκε με τη συγγραφή αστυνομικού μυθιστορήματος. Η ραδιοφωνική εκπομπή Αστυνομικές ιστορίες του Νίκου Φώσκολου αποτέλεσε το πρώτο του ραδιοφωνικό σίριαλ που είχε πολύ μεγάλη επιτυχία και όταν εκδόθηκε ήταν το μπεστ-σέλερ της εποχής.
Στη δεκαετία του 1960 ξεκινά ως θεατρικός συγγραφέας και κριτικός, συγγράφοντας περισσότερα από 10 θεατρικά έργα και πολλά ραδιοφωνικά. Στη συνέχεια μετακινείται στον κινηματογράφο όπου και σεναριογραφεί περισσότερες από 70 ταινίες, κυρίως με τη Φίνος Φιλμ.
Το 1971 ασχολείται με επιτυχία με την τηλεόραση, με την ιστορική τηλεοπτική σειρά (δράμα) Άγνωστος πόλεμος που σημείωσε το παγκόσμιο ρεκόρ 92% θεαματικότητας, μετά την οποία ακολούθησαν διάφορα ιστορικά και κοινωνικά δράματα όπως τα Εν τούτω νίκα, Η κραυγή των λύκων, Ρωμανός Διογένης κ.ά.
Μετά το 1991, όταν κάνει την εμφάνισή της η ιδιωτική τηλεόραση, συγγράφει για τον ΑΝΤ1 τη μεγάλης διάρκειας τηλεοπτική σειρά Λάμψη, της οποίας η προβολή κράτησε 14 συναπτά χρόνια (1991-2005), κάνοντας 3.457 επεισόδια στο σύνολο. Το 1993 έγραψε την δεύτερη τηλεοπτική σειρά του, επίσης για τον ίδιο σταθμό, το Καλημέρα ζωή της οποίας η προβολή κράτησε επίσης 13 συναπτά χρόνια κάνοντας 3.093 επεισόδια στο σύνολο (1993-2006).
Ο Νίκος Φώσκολος ήταν τακτικό μέλος της Ένωσης Συντακτών Αθηναϊκού Τύπου, καθώς και της Εταιρίας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων. Είχε λάβει τρία βραβεία και ένα κρατικό Βραβείο Σεναρίου για την ταινία Κοντσέρτο για πολυβόλα (1968). Από τις ταινίες του έχουν βραβευθεί επίσης: Οι αδίστακτοι, Πυρετός στην άσφαλτο και Κοινωνία ώρα μηδέν, ενώ η ταινία Το χώμα βάφτηκε κόκκινο του Βασίλη Γεωργιάδη, της οποίας έγραψε το σενάριο, προτάθηκε από την Αμερικανική Ακαδημία Τεχνών και Επιστημών για Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας (1965). Η ταινία του Υπολοχαγός Νατάσσα (1970) με τους Αλίκη Βουγιουκλάκη και Δημήτρη Παπαμιχαήλ αποτέλεσε τη μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στον ελληνικό κινηματογράφο, ρεκόρ που κράτησε έως το 1999. Επίσης είχε τιμηθεί από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας (2007), από την Ιερά Σύνοδο για τη σειρά Εν τούτω νίκα, από την ΕΡΤ, από διάφορους δήμους, καλλιτεχνικές λέσχες, μεταξύ των οποίων και της Αθήνας, σωματεία και άλλες οργανώσεις. Με τα σενάριά του συνέβαλε στην εδραίωση του είδους φιλμ νουάρ στον ελληνικό κινηματογράφο.
Ο Νίκος Φώσκολος ομιλούσε την αγγλική γλώσσα και ήταν μόνιμος κάτοικος Ηλιούπολης Αττικής. Είχε παντρευτεί τρεις φορές και είχε ένα γιο, τον Σπύρο (1951-), από τον πρώτο του γάμο, και μια κόρη, την Αρχοντούλα (Ντέλα) (1963-), από τον δεύτερο. Τρίτη σύζυγος του από το 1987 ήταν η ηθοποιός Τόνια Βυθούλκα. Πέθανε στις 30 Οκτωβρίου 2013 και η κηδεία του τελέστηκε στο Κοιμητήριο Ηλιούπολης.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί του κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες κριτικοί του θεάτρου
Μονάρχης
εναλλ.=Ευρωπαϊκό οικοσηματολογικός βασιλικό στέμμα.|μικρογραφία|Ευρωπαϊκό οικοσηματολογικός βασιλικό στέμμα. Ο μονάρχης είναι το αξίωμα του ανωτάτου άρχοντα ενός κράτους, που κυβερνά συνήθως ένα βασίλειο. Ένας μονάρχης μπορεί να ασκεί τα περισσότερο και πιο ανώτατα καθήκοντα σε ένα κράτος, αν και υπάρχουν περιπτώσεις όπου άλλα άτομα μπορούν να ασκήσουν αυτή την εξουσία εν ονόματι του μονάρχη. Συνήθως ένας μονάρχης, είτε κληρονομεί το δικαίωμα να ασκήσει κυριαρχικά δικαιώματα σε ένα κράτος (που συχνά αυτή η διαδικασία αναφέρεται ως διαδοχή στο θρόνο ή το στέμμα), είτε επιλέγεται μέσα από μια καθιερωμένη διαδικασία από μια οικογένεια ή μια ομάδα μπορεί να παρέχει το μονάρχη ενός έθνους. Εναλλακτικά, ένα άτομο μπορεί να γίνει μονάρχης με τη βία, με αυτοανακήρυξη ή με συνδυασμό άλλων μέσων. Ένας μονάρχης βασιλεύει συνήθως για όλη του τη ζωή ή μέχρι να παραιτηθεί. Οι εξουσίες του μονάρχη ποικίλουν από τη μία μοναρχία στην άλλη ή από τη μία ιστορική εποχή στην άλλη. Για παράδειγμα, ένα είδος μονάρχη, ο αυτοκράτορας, μπορεί να χειρίζεται όλη την εξουσία κυριαρχίας ενός κράτους (απόλυτη μοναρχία), ενώ ένα άλλο είδος μονάρχη, ο βασιλιάς, μπορεί να διαθέτει εθιμοτυπικά καθήκοντα με μικρή ή ελάχιστη εξουσία, ενώ την πραγματική εξουσία να την έχει μια εκλεγμένη κυβέρνηση ή ένα κοινοβούλιο (συνταγματική μοναρχία).
Χαρακτηριστικά
Οι μονάρχες, φέρουν ποικίλους τίτλους - βασιλιάς ή βασίλισσα, πρίγκιπας ή πριγκίπισσα, αυτοκράτορας ή αυτοκράτειρα, δούκας ή δούκισσα, εμίρης, σουλτάνος ή φαραώ. Ο όρος πρίγκιπας χρησιμοποιείται μερικές φορές ως γενικός όρος για να αναφερθεί σε κάθε μονάρχη ανεξάρτητα από τον τίτλο, ειδικά σε παλαιότερα κείμενα.
Ένας βασιλιάς μπορεί επίσης να είναι σύζυγος της βασίλισσας και μια βασίλισσα μπορεί να είναι σύζυγος του βασιλιά. Εάν και οι δύο απο το ζευγάρι βασιλεύουν, κανείς απο τους δύο δεν θεωρείται σύζυγος βασιλιά ή βασίλισσας. Η μοναρχία είναι πολιτικού ή κοινωνικοπολιτιστικού χαρακτήρα και γενικά (αλλά όχι πάντα) συνδέεται με κληρονομική κυριαρχία. Οι περισσότεροι μονάρχες, τόσο ιστορικά όσο και σήμερα, έχουν γεννηθεί και ανατραφεί μέσα σε μια βασιλική οικογένεια (η κυριαρχία της οποίας για μια χρονική περίοδο αναφέρεται ως δυναστεία) και έχει εκπαιδευτεί για μελλοντικά καθήκοντα. Διαφορετικά συστήματα διαδοχής έχουν χρησιμοποιηθεί, όπως συγγένεια εξ αίματος, τα πρωτότοκα τέκνα, ο σαλικός νόμος, κλπ. Ενώ παραδοσιακά οι περισσότεροι μονάρχες είναι άνδρες, οι γυναίκες μονάρχες έχουν επίσης κυριαρχίσει. εναλλ.=Πέτρος Β΄, Αυτοκράτορας της Βραζιλίας.|μικρογραφία|[[Πέτρος Β΄ της Βραζιλίας|Πέτρος Β΄, Αυτοκράτορας της Βραζιλίας.]] Ορισμένες μοναρχίες δεν είναι κληρονομικές. Σε μια εκλεκτική μοναρχία, ο μονάρχης εκλέγεται αλλά εξυπηρετεί με άλλο τρόπο όπως οποιοσδήποτε άλλος μονάρχης. Τα ιστορικά παραδείγματα της εκλεγμένης μοναρχίας περιλαμβάνουν τους ιερούς Ρωμαίους αυτοκράτορες (που εκλέγονται από εκλεκτικούς πρίγκιπες, αλλά συχνά προέρχονται από την ίδια δυναστεία) και την ελεύθερη εκλογή βασιλιάδων της πολωνικής-λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Τα σύγχρονα παραδείγματα περιλαμβάνουν τον Γιανγκ ντι-Περτουάν Αγκόν της Μαλαισίας, ο οποίος διορίζεται από τη Διάσκεψη των Κυβερνώντων κάθε πέντε χρόνια ή μετά το θάνατο του βασιλιά, και ο Πάπας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, ο οποίος υπηρετεί ως κυρίαρχος της Πόλης του Βατικανού και εκλέγεται (μέχρι θανάτου) από το Κολλέγιο των Καρδιναλίων.
Τους τελευταίους αιώνες, πολλά κράτη έχουν καταργήσει τη μοναρχία και απέκτησαν δημοκρατία (βλέπε, π.χ., Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα). Η υπεράσπιση της κυβέρνησης από μια δημοκρατία ονομάζεται ρεπουμπλικανισμός, ενώ η υπεράσπιση της μοναρχίας ονομάζεται μοναρχισμός. Ένα κύριο πλεονέκτημα της κληρονομικής μοναρχίας είναι η άμεση συνέχεια της εθνικής ηγεσίας, όπως φαίνεται στην κλασική φράση "Ο [παλαιός] βασιλιάς είναι νεκρός. Ζήτω ο [νέος] βασιλιάς!". Στις περιπτώσεις όπου ο μονάρχης χρησιμεύει κυρίως ως τελετουργικός αριθμός (π.χ. στις περισσότερες σύγχρονες συνταγματικές μοναρχίες), η πραγματική ηγεσία δεν εξαρτάται από τον μονάρχη. Μία μορφή κυβέρνησης μπορεί στην πραγματικότητα να είναι κληρονομική χωρίς να θεωρείται μοναρχία, όπως οικογενειακή δικτατορία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοναρχία  Κατηγορία:Τίτλοι ευγενείας Κατηγορία:Θέσεις εξουσίας Κατηγορία:Διακυβέρνηση Κατηγορία:Βασιλικοί τίτλοι
Backtrack
Το BackTrack ήταν μια διανομή Linux η οποία χρησιμοποιούνταν κυρίως για digital forensics και penetration test. Τον Μάρτιο του 2013, η ομάδα Offensive Security επαναδημιούργησε το BackTrack γύρω από την διανομή Debian και το διένημε υπό το όνομα Kali Linux.
Ιστορία
Το έργο Backtrack δημιουργήθηκε από τον Mati Aharoni και τον Max Moser. Η διανομή BackTrack προήλθε από διάφορες παραλλαγές, το WHAX ήταν μια διανομή σχεδιασμένη για εργασίες ασφάλειας, το WHAX παράχθηκε από το Whoppix το οποίο ήταν βασισμένο στο Knoppix. Όταν το Whoppix έφτασε στην έκδοση 3.0 το όνομα του άλλαξε σε WHAX.
Το Auditor Security Collection ήταν ένα Live CD βασισμένο στο Knoppix και είχε διάφορα εργαλεία για την ασφάλεια συστημάτων. Μετά τη συγχώνευση των δυο προήλθε το BackTrack
Χαρακτηριστικά
Το BackTrack απευθυνόταν κυρίως στα άτομα που θέλουν να δοκιμάσουν την ασφάλεια ενός συστήματος. Η διανομή του σε Live CD και Live USB έδινε την άμεση δυνατότητα εκκίνησης του BackTrack χωρίς να χρειάζεται εγκατάσταση. Υπήρχε και η δυνατότητα εγκατάστασης σε σκληρό δίσκο είτε μέσα από το Live CD ή αμέσως.
Μερικά από τα κύρια εργαλεία του BackTrack ήταν:
Τα εργαλεία του BackTrack κατατάσσονταν σε κατηγορίες, οι κατηγορίες είναι:
Εκτός από τα εξειδικευμένα προγράμματα ασφάλειας το BackTrack περιλάμβανε και μερικά απλά όπως τα Mozilla Firefox, Pidgin, K3b και XMMS.
Εκδόσεις
Το BackTrack 2 εκδόθηκε στις 6 Μαρτίου 2007 και περιλάμβανε πάνω από 300 εργαλεία ασφαλείας. Μια δοκιμαστική έκδοση του BackTrack 3 στις 14 Δεκεμβρίου 2007 αλλά ανακοινώθηκε ότι συγκεντρωνόταν περισσότερο σε υποστήριξη νεώτερων υλικών.
Μόλις έβγαινε μια καινούργια έκδοση του BackTrack η παλιά έκδοση έχανε την υποστήριξη από την κοινότητα ανάπτυξης του BackTrack.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διανομές Linux
Γιόσιπ Φρίστσιτς
Ο Γιόσιπ Φρίστσιτς (κροατικά: Josip Friščić, 15 Αυγούστου 1949 – 23 Ιανουαρίου 2016) ήταν Κροάτης πολιτικός. Ήταν ηγέτης του Κροατικού Αγροτικού Κόμματος (HSS) και αντιπρόεδρος του κροατικού Κοινοβουλίου από το 2008.
Ο Φρίστσιτς προσχώρησε στο κόμμα το 1992 και στη συνέχεια ίδρυσε πολλά τοπικά παραρτήματα. Μετά από πολλά χρόνια ενεργού πολιτικού έργου, εξελέγη πρόεδρος του κόμματος το 2005. Το κόμμα του ήταν ζωτικής σημασίας για τον σχηματισμό κεντροδεξιάς κυβέρνησης μετά από τις βουλευτικές εκλογές του 2007. Παραιτήθηκε το 2012. Έπασχε από μια σπάνια μορφή καρκίνου και πέθανε στις 23 ιανουαρίου 2016.
Πύργος
thumb|right|[[Γουίλις Τάουερ (πρώην Σίαρς Τάουερ), στο Σικάγο, ΗΠΑ. Ήταν το ψηλότερο κτήριο στον κόσμο από το 1973 μέχρι το 1998.]] thumb|right|Ο [[Πύργος του Άιφελ στο Παρίσι.]] thumb|right|Πύργος τηλεόρασης στην [[Πράγα.]] thumb|right|[[El Faro towers στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής.]] thumb|Πύργος στη [[Μόσχα.]]
Οι πύργοι είναι υψηλά συνήθως κτίρια στα οποία το ύψος υπερβαίνει το πλάτος. Είναι κατασκευασμένα για να εκμεταλλευτούν το ύψος τους. Μπορούν σταθούν μόνα τους ή να αποτελούν μέρους ενός άλλου κτιρίου.
Ιστορία
Οι πύργοι χρησιμοποιούνται από τις προϊστορικές εποχές. Ο παλαιότερος γνωστός πύργος βρίσκεται στην Ιεριχώ. Οι παλαιότεροι γνωστοί πύργοι ήταν τα λεγόμενα Ζιγκουράτ τα οποία υπήρχαν στη Σουμεριανή αρχιτεκτονική από την 4η χιλιετία προ χριστού. Τα πιο γνωστά ζιγκουράτ θεωρούνται το Ζιγκουράτ της Ουρ κατασκευασμένο την τρίτη χιλιετία προ χριστού και το Etemenaki ένα από τα πιο διάσημα έργα της Βαβυλωνιακής αρχιτεκτονικής. Το τελευταίο κατασκευάστηκε στη Βαβυλώνα κατά τη διάρκεια της δεύτερης χιλιετίας προ χριστού και θεωρείται ο ψηλότερος πύργος του αρχαίου κόσμου.
Μερικά από τα πρώτα παραδείγματα που διασώζονται είναι οι δομές Broch στο βόρειο τμήμα της Σκωτίας, τα οποία είναι κωνικά φυλάκια. Αυτά και άλλα παραδείγματα από τον φοινικικό και Ρωμαϊκό πολιτισμό τόνισαν τη χρήση ενός πύργου για την οχύρωση.
Οι Κινέζοι χρησιμοποιούσαν τους πύργους ως μέρος του Τείχους κατά τη δυναστεία των Qin το 210 π.Χ.
Οι Μιναρέδες αποτελούν μορφή πύργου στην Ισλαμική αρχιτεκτονική.
Ουρανοξύστες
Ένας σύγχρονος τύπος πύργου είναι ο ουρανοξύστης ο οποίος χρησιμοποιεί λιγότερο χώρο στο έδαφος ως προς το ποσοστό του εμβαδού του συνολικού κτιρίου. Οι ουρανοξύστες συχνά δεν ταξινομούνται ως πύργοι, αν και οι περισσότεροι έχουν την ίδια σχεδίαση και δομή με τους πύργους. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, τα ψηλά κτήρια ονομάζονται ως μπλοκ πύργων. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου είχε το παρατσούκλι «Δίδυμοι Πύργοι», το οποίο μοιραζόταν με τους Πύργους Πετρόνας στην Κουάλα Λουμπούρ.
Στρατηγικά πλεονεκτήματα
Ο πύργος έχει χρησιμοποιηθεί στη ιστορία για να παρέχει τα στρατηγικά του πλεονεκτήματα, όπως η παροχή καλύτερης θέας της περιοχής. Έχει χρησιμοποιηθεί και σε τοίχους άμυνας.
Βλαντίμιρ Ερλ
Ο Βλαντίμιρ Ιμπραγκίμοβιτς Ερλ (Владимир Ибрагимович Эрль, γεννηθείς Βλαντίμιρ Ιβάνοβιτς Γκορμπουνόφ, Владимир Иванович Горбунов, 14 Μαΐου 1947, Λένινγκραντ, ΡΣΟΣΔ, ΕΣΣΔ - 25 Σεπτεμβρίου 2020, Αγία Πετρούπολη, Ρωσία) ήταν Ρώσος ποιητής, πεζογράφος και κριτικός κειμένων.
Βιογραφία
Εργάστηκε ως βιβλιοθηκάριος και εκπαιδευτής της πυροσβεστικής.
Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1960, ήταν μέλος του κύκλου ποιητών "Μάλαγια Σαντόβαγια". Ήταν ο ηγέτης της λογοτεχνικής ομάδας των Χελενούκτων, με την οποία συνδέθηκαν κατά κάποιο τρόπο οι Α. Ν. Μιρόνοφ, Α. Λ. Χβοστένκο και άλλοι. Τα έργα του Ερλ δημοσιεύονταν κυρίως ως σαμιζντάτ (στα περιοδικά "Ρολόι", "37", "Τρανσπονάνς", "Το περιοδικό του Μίτια", κ.λπ).
Δημιουργία
Δημοσίευσε περισσότερα από 100 βιβλία σαμιζντάτ ως εκδότης. Ο ερευνητής του σαμιζντάτ Μπορίς Κονστρίκτορ αποκάλεσε τον Ερλ «Παγκανίνι της γραφομηχανής» για τη υψηλή ποιότητα των δημοσιεύσεων, γεγονός ασυνήθιστο στους κύκλους του σαμιζντάτ.
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 ασχολήθηκε κυρίως με τη φιλολογική και κειμενική εργασία. Ενήργησε ως κριτικός κειμένων και εκδότης των έργων των Ν. Ι. Χαρμς, Κ. Κ. Βάγκινοφ, Α. Ι. Βεντένσκι, Β. Ν. Πετρόφ, Λ. Λ. Αρονζόν κ.ά.
Βραβεύτηκε το 1986 με το Βραβείο Αντρέι Μπέλιι.
Το πρώιμο ποιητικό έργο του Ερλ και άλλων Ελενούκτων κληρονομείται από τους Ομπεριούτους και έχει φαινομενικά παιχνιδιάρικο χαρακτήρα, μέσα από το οποίο αναδύεται το υπαρξιακό-τραγικό μοτίβο του ακαταμάχητου χάους και ο παραλογισμός του κόσμου. Στα ποιήματα των δεκαετιών 1970 και 1980 εντείνονται τα λυρικά μοτίβα. Το κύριο πεζογραφικό έργο του Ερλ, το διήγημα "Αναζητώντας το χαμένο Χέιφ" (1965-1970), είναι μια από τις πρώτες προσπάθειες εφαρμογής στη ρωσική λογοτεχνία των τεχνικών που αναπτύχθηκαν από την παγκόσμια λογοτεχνική πρωτοπορία των μέσων του 20ού αιώνα: αλεατορική γραφή, κολάζ κ.λπ.
Εξωτερικοι σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ρώσοι ποιητές
Ιλλουμινάτι
thumb|[[Άνταμ Βάισχαουπτ, ο ιδρυτής]] Οι Ιλλουμινάτι (λατινικά: Illuminati, ακριβής μετάφραση: Πεφωτισμένοι) είναι μέλη μυστικών εταιρειών, τα οποία ισχυρίζονται ότι φωτίζονται άμεσα από τον Θεό, χωρίς τα μυστήρια. Τέτοιες αιρέσεις παρουσιάστηκαν στην Ισπανία, στη Βαυαρία και στην Πικαρδία. Κατά τα τέλη του 18ου αιώνα, οι Ιλλουμινάτοι προσέγγισαν τον Ελευθεροτεκτονισμό. To 1907 μετέφεραν την έδρα τους στο Βερολίνο, όπου διατηρήθηκε η μυστική αυτή εταιρεία μέχρι σήμερα, έχοντας παράλληλα βλέψεις για παγκόσμια κυριαρχία.
Οι Πεφωτισμένοι ήταν μια μυστική οργάνωση που ιδρύθηκε τον 18ο αιώνα από τον Άνταμ Βάισχαουπτ στη Βαυαρία. Στόχος της οργάνωσης ήταν η ανακάλυψη μυστικών για να τα αποκαλύψει σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Πάμπολλοι μύθοι και θεωρίες συνωμοσίας έχουν επίκεντρο την επιβίωση της οργάνωσης και τις δραστηριότητές της, στις οποίες περιλαμβάνονται η Γαλλική Επανάσταση και ο αγώνας έκτοτε, μαζί με την Καθολική Εκκλησία, για την προώθηση της παγκοσμιοποίησης.
Στο παρασκήνιο βρισκόταν το πνευματικό περιβάλλον του πανεπιστημίου, στο οποίο στην πράξη κυριαρχούσαν οι Ιησουίτες, οργάνωση που είχε διαλυθεί τρία έτη πριν. Ο εικοσιοκτάχρονος Βάισχαουπτ ήταν ο μοναδικός καθηγητής του Ίνγκολστατ χωρίς παρελθόν στην Εταιρεία και ήταν αντιστοίχως απομονωμένος από το διδασκαλικό προσωπικό, επίσης εξαιτίας του ενθουσιασμού του για τις πεφωτισμένες ιδέες του. Για να προστατεύσει τους μαθητές του από τις ραδιουργίες των Ιησουϊτών και ιδίως για να τους εξασφαλίσει πρόσβαση στη σύγχρονη κριτική εκκλησιαστική λογοτεχνία, ίδρυσε την «Ένωση της μυστικής γνώσης», η οποία στις αρχές αποτελούταν από μόλις είκοσι άτομα.
Πέραν τούτου, ο ιδρυτής είδε στην Οργάνωση των Ροδόσταυρων, μία μυστική πνευματική οργάνωση ανήκουσα στη Μασονία, ένα κακό αενάως αυξανόμενο που έπρεπε να καταπολεμηθεί. Ο Βάισχαουπτ κατέγραψε τους λόγους για την ίδρυση της ένωσης στην επιστολή Pythagoras oder Betrachtungen über die geheime Welt und Regierungskunst (Ο Πυθαγόρας ή οι παρατηρήσεις σχετικά με τον μυστικό κόσμο της Τέχνης της κυβέρνησης):
Η οργάνωση πήρε μία πρώτη ώθηση το 1778, όταν ένας παλιός μαθητής και πρόεδρος της Palatinado Renano την αναδιοργάνωσε. Ο Βάισχαουπτ πρότεινε σαν νέο όνομα το «Bienenorden» (Οργάνωση των Μελισσών), διότι οραματιζόταν ότι οι οπαδοί θα συνέλεγαν το νέκταρ της γνώσης, κατευθυνόμενοι από μία μέλισσα βασίλισσα, αλλά στο τέλος προτιμήθηκε το «Bund der Illuminaten» (Ένωση των Πεφωτισμένων) και μετά το «Illuminatenorden» (Οργάνωση των Πεφωτισμένων). Από την ένωση της σοφίας θα δημιουργούνταν μία μυστική οργάνωση που δεν μπορούσε να αρνηθεί την προέλευση του οργανωτικού της μοντέλου από την Εταιρεία του Ιησού.
Σύντομη άνθηση
Μία επόμενη αναδιοργάνωση έλαβε χώρα το 1780 μετά την είσοδο στην οργάνωση του αριστοκράτη Adolph von Knigge. Το 1782, ο Adolph Freiherr Knigge εφοδίασε την οργάνωση με μία δομή παραμασονική, με τον Weishaupt και τον Knigge, ως διευθυντές του επονομαζόμενου «Άρειου Πάγου». Με αυτή την νέα διανομή αρμοδιοτήτων, οι Πεφωτισμένοι πέτυχαν να στρατολογήσουν στις τάξεις τους πολλούς μασόνους και να εισχωρήσουν σε ολόκληρες στοές.
Στο παρασκήνιο βρισκόταν η κρίση που άρχισε προς το 1776 ανάμεσα στους υψηλούς Γερμανούς μασόνους με την αποκοπή τους από τη ναϊτική Αυστηρή Τήρηση. Ο Karl Gotthelf von Hund und Altengrotkau είχε κατορθώσει να προσελκύσει τις διάφορες στοές υπό τις διαταγές του μέσω ενός απολιτικού-ρομαντικού τελετουργικού, που διασφάλιζε ότι θα ήταν διάδοχος της οργάνωσης των Ναϊτών που διαλύθηκε το 1312. Κατά τη διάρκεια πολλών ετών, επιπλέον είχε διαβεβαιώσει τους πάντες ότι διατηρούσε επαφές με «άγνωστους ανωτέρους», που τον είχαν μυήσει στη μασονία. Καθώς όταν πέθανε το 1776, κανείς από τους «μυστικούς ανώτερους» δεν επικοινώνησε μαζί τους, υπήρχε μεγάλη σύγχυση στη στοά. Στο μασονικό συνέδριο της Αυστηρής Τήρησης που έλαβε χώρα στο Βίλχελμσμπαντ ανάμεσα στις 16 Ιουλίου και την 1η Σεπτεμβρίου 1782, ο Knigge και ο δεύτερος αντιπρόσωπος των Πεφωτισμένων, Franz Dietrich von Ditfurth, ένας εκδηλωτικός ριζοσπάστης Πεφωτισμένος, πήραν την κοινή γνώμη με το μέρος της οργάνωσής τους. Το ναϊτικό σύστημα εγκαταλείφθηκε και η οργάνωση του Ροδόσταυρου περιορίστηκε σε μειοψηφία στην προσπάθειά της να διατηρήσει εκείνη την παράδοση. Αμφότεροι οι Πεφωτισμένοι κατάφεραν, συμπεριλαμβανομένου και του Johann Christoph Bode, να κερδίσουν ένα σημαντικό αντιπρόσωπο στην Αυστηρή Τήρηση.
Κρίση και απαγόρευση
Συνέπεια τούτων, ο αριθμός των μελών αυξήθηκε ραγδαία, εντούτοις την ίδια στιγμή αυτή η επιτυχία σήμανε την αρχή του τέλους: Ο Knigge δεν έβλεπε να εκτιμάται η προσφορά του, καθώς αυξανόταν η οργάνωση και απείλησε με επιστολές να καταδώσει τα μυστικά της στους Ιησουίτες και στους Ροδόσταυρους. Η ενέργειά του αυτή ενίσχυσε τη δυσπιστία του Weishaupt, στον οποίο δημιουργούνταν σημαντικές ανησυχίες εκ του ότι ο Knigge και με τη σειρά του ο επιμελής Bode είχαν προσεταιριστεί τον πρίγκηπα Karl von Hessen-Kassel και τον Ferdinand von Braunschweig, καθώς επίσης και τον δούκα Ernst von Sachsen-Gotha και τον Carl August von Sachsen-Weimar, όλους εκείνους τους εκπρόσωπους της απολυταρχίας. Οι υποψίες αυτές δεν ήταν ανεδαφικές, καθώς ο Carl August και ο ιδιωτικός του σύμβουλος Goethe, είχαν εγγραφεί μόνο και μόνο για να ερευνήσουν την Οργάνωση.
Ως αποτέλεσμα οξύνθηκαν οι ασυμφωνίες μεταξύ Weishaupt και Knigge μέχρι του σημείου η Οργάνωση να απειλείται με διάλυση. Τον Φεβρουάριο του 1784 συγκλήθηκε στη Βαϊμάρη για το σκοπό αυτό ένα διαιτητικό δικαστήριο με το όνομα «κογκρέσο». Προς έκπληξη του Knigge η κρίση του συμβουλίου στο οποίο συμμετείχαν μεταξύ άλλων ο Goethe, ο J. G. Herder και ο Herzog Ernst von Sachsen-Gotha ήταν ότι έπρεπε να δημιουργηθεί ένας νέος Άρειος Πάγος. Αυτό έμοιαζε ένας ανεκτός συμβιβασμός. Αλλά, όπως ήταν αναμενόμενο, ο ιδρυτής της οργάνωσης συνέχισε να ασκεί μεγάλη επιρροή ακόμη και χωρίς να έχει την επίσημη προεδρία στον Άρειο Πάγο, γεγονός το οποίο αποτέλεσε μια μεγάλη ήττα για τον Knigge. Αφού συμφωνήθηκε η σιωπή και η επιστροφή όλων των εγγράφων, την πρώτη Ιουλίου ο Knigge εγκατέλειψε την Οργάνωση. Στον καιρό που ακολούθησε αποποιήθηκε την επιθυμία να διορθώσει τον κόσμο μέσω μυστικών κοινωνιών. Από την μεριά του ο Weishaupt παρέδωσε τη διεύθυνση της Οργάνωσης στον Johann Martin, κόμη της Stolberg-Roßla.
Κατά τη διάρκεια των εσωτερικών διαμαχών οι μυστικές εταιρείες είχαν προσελκύσει την προσοχή των αρχών της Βαυαρίας. Το επίκεντρο των υποψιών ήταν οι δολοφόνοι που ήταν κοντά στους πεφωτισμένους και προσπαθούσαν να αλλάξουν την παραδοσιακή Οργάνωση, εμφιλοχωρώντας στις τάξεις των δημοσίων υπαλλήλων για να πετύχουν ένα «Λογικό Κράτος». Συνεπεία αυτού στις 22 Ιουνίου του 1784 ο Πρίγκιπας-εκλέκτορας Karl Theodor απαγόρευσε όλες τις «κοινότητες, κοινωνίες ή αδελφότητες» που εγκαθιδρύθηκαν χωρίς την έγκριση των αρχόντων.