cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στεπόκιρκος
Αναπαραγωγή
Ο στεπόκιρκος φθάνει στη σεξουαλική ωριμότητα κατά το δεύτερο ή τρίτο χρόνο της ζωής του. Τα ζευγαρώματα αρχίζουν ήδη από τις περιοχές διαχείμασης, με τα ζευγάρια να είναι, ωστόσο, σταθερά μόνο για μια σεζόν αναπαραγωγής.
Η φωλιά κατασκευάζεται κυρίως από το θηλυκό, απ’ευθείας πάνω στο έδαφος, είναι ελαφρά υπερυψωμένη και μπορεί να καλύπτεται από υψηλή βλάστηση, ενώ σπανιότερα βρίσκεται πάνω σε χαμηλούς θάμνους.
Η περίοδος ωοτοκίας είναι από τις αρχές Μαΐου μέχρι τον Ιούνιο. Η γέννα αποτελείται από 4-5 αβγά, σπανιότερα 3-6 αβγά, με διαστήματα 2 ημερών μεταξύ τους. Η επώαση -που ξεκινάει από το πρώτο αβγό-, πραγματοποιείται αποκλειστικά από το θηλυκό, και διαρκεί 28-30 ημέρες, με το αρσενικό να εφοδιάζει με τροφή. Μετά την εκκόλαψη, τη σίτιση των νεοσσών αναλαμβάνει το θηλυκό για 21 ημέρες, ενώ το αρσενικό εφοδιάζει το θηλυκό και αργότερα τους νεοσσούς με τροφή. Αργότερα, κυνηγάνε και οι δύο γονείς.
Οι νεοσσοί διαφέρουν σε μέγεθος και, είναι πολύ πιθανόν, ο μικρότερος να μην επιζήσει. Αποκτούν το πρώτο τους πτέρωμα στις 21-28 ημέρες. Το πρώτο πέταγμα πραγματοποιείται στις 35-40 ημέρες, περίπου, αλλά μένουν κοντά στους γονείς τους, για 2-3 εβδομάδες ακόμη.
Στην Ελλάδα ο στεπόκιρκος δεν φωλιάζει, αλλά έρχεται και ξεχειμωνιάζει στη χώρα, σε ελάχιστους αριθμούς.
Κατάσταση πληθυσμού
Οι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί του στεπόκιρκου μειώθηκαν δραματικά κατά τον 20ό αιώνα. Σε πολλές περιοχές, όπως τα Βαλκάνια, τη Μολδαβία και τη Λευκορωσία έχει σχεδόν εξαφανιστεί, ενώ ο κυριότερος όγκος αναπαράγεται στη Ρωσία, το Αζερμπαϊτζάν, την Ουκρανία, και την Τουρκία (25%-49% του παγκόσμιου πληθυσμού).
Στην περιοχή αναπαραγωγής, κατά κύριο λόγο απειλείται από την καταστροφή και την υποβάθμιση των χορτολιβαδικών εκτάσεων της στέπας, και τη μετατροπή σε αρόσιμες γεωργικές εκτάσεις, το κάψιμο της βλάστησης, την εντατική βόσκηση των υγρών βοσκοτόπων και την εκκαθάριση από θάμνους και ψηλά ζιζάνια (Galushin et al 2003. Ε. Bragin litt. 2007). Στους χώρους διαχείμασης, πιστεύεται ότι επιδρούν αρνητικά, η χρήση επιβλαβών φυτοφαρμάκων, τα ποντικοφάρμακα και άλλες τοξικές χημικές ουσίες (R. Simmons litt 1999?, Galushin et al 2003), αν και αυτό απαιτεί περαιτέρω έρευνα, καθώς και από την απώλεια της βοσκοτόπων λόγω της καύσης, κοπής και υπερβόσκησης (Galushin et al. 2003).
Η αξιολόγηση της κατάστασης του εν λόγω είδους περιπλέκεται από το γεγονός ότι, στα εδάφη αναπαραγωγής, οι αριθμοί διαφοροποιούνται ανάλογα με τις περιβαλλοντικές συνθήκες, όπως λ.χ. από τους αριθμούς των μικρών θηλαστικών. Αξιόπιστα στοιχεία από τις οδούς μετανάστευσης και διαχείμασης είναι επίσης δύσκολο να καταγραφούν, λόγω της σπανιότητας του είδους, της στρατηγικής της μετανάστευσης, καθώς και της δυσκολίας στην αναγνώριση πεδίου, αν και σημαντικές συγκεντρώσεις των πτηνών έχουν αναγνωριστεί σε περιοχές της Ινδίας και της Αφρικής (Galushin et al. 2003).
Ο στεπόκιρκος σήμερα κατατάσσεται ως είδος Σχεδόν Απειλούμενο (NT) από την IUCN.
Για την Ελλάδα δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία, αλλά ο στεπόκιρκος είναι από τα σπανιότερα αρπακτικά της χώρας.
Πηγές
Κατηγορία:Αετίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας
Νεάντερταλ
Ο άνθρωπος του Νεάντερταλ (Homo neanderthalensis), ή απλά Νεάντερταλ, είναι είδος ανθρωπίδη (είδος του Homo Sapiens το οποίο πιθανολογείται ότι γενετικά επιβίωσε στον Σύγχρονο Άνθρωπο ) το οποίο εμφανίστηκε 200.000-250.000 χρόνια πριν και εξέλειψε ολοκληρωτικά πριν 41.000-39.000 χρόνια. Η ονομασία του προέρχεται από την κοιλάδα Νεάντερταλ της Γερμανίας, όπου το 1856 ανακαλύφθηκαν από εργάτες απολιθωμένα οστά τα οποία αποδόθηκαν στο συγκεκριμένο είδος.
Ανακάλυψη
thumb|left|Η τοποθεσία της κοιλάδας Νεάντερταλ, στη [[Γερμανία. Με κίτρινο χρώμα απεικονίζεται το ομόσπονδο κρατίδιο Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία]] Η κοιλάδα Νεάντερταλ (γερμανικά: Neandertal) βρίσκεται στο ομόσπονδο κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας στη Γερμανία, 12 χιλιόμετρα ανατολικά του Ντίσελντορφ. Η κοιλάδα αυτή του ποταμού Ντίσελ, που αποτελεί παραπόταμο του Ρήνου, ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του θεολόγου Γιοάχιμ Νεάντερ (Joachim Neander) που έζησε τον 17ο αιώνα στην περιοχή. Στο επώνυμο Neander προστέθηκε η κατάληξη thal που σημαίνει 'κοιλάδα' στα γερμανικά και η οποία μεταβλήθηκε σε tal το 1901.
Το 1856 μερικοί εργάτες οι οποίοι ανέσκαπταν την περιοχή για την εξόρυξη άνθρακα, βρήκαν μέσα στη σπηλιά Φελιτχόφερ ένα απολιθωμένο κρανίο και μερικά οστά ανθρώπινου σκελετού, των οποίων τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά δεν έμοιαζαν με τα χαρακτηριστικά καμιάς σύγχρονης ανθρώπινης φυλής. Τα ευρήματα παραδόθηκαν στον Γερμανό φυσιοδίφη Γιόχαν Κάρλ Φούλροτ, ο οποίος εξέφρασε την άποψη ότι επρόκειτο για απολιθωμένο σκελετό προϊστορικού ανθρώπου. Άλλοι μελετητές της εποχής δεν συμφώνησαν και έδωσαν διάφορες εξηγήσεις για την ιδιοτυπία των μορφολογικών χαρακτηριστικών των οστών.
Αργότερα, παρόμοιοι σκελετοί βρέθηκαν σε διάφορες περιοχές της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής, και αποδείχτηκε πως οι σκελετοί αυτοί ανήκαν σε μία ιδιαίτερη ομάδα ανθρώπων που διέφερε από την ομάδα του Χόμο Σάπιενς στην οποία ανήκουν οι σύγχρονοι άνθρωποι. Η επιστημονική ονομασία που δόθηκε σε αυτό το ανθρώπινο είδος είναι Homo neanderthalensis, δηλαδή "νεαντερτάλιος άνθρωπος". Επειδή τα οστά του σκελετού που βρέθηκαν ήταν χοντρά προτάθηκε η ονομασία Homo primigenus (πρωτογενής άνθρωπος). Σήμερα η ονομασία Νεάντερταλ είναι γενικευμένη και αναφέρεται σε όλους τους πρωτόγονους ανθρώπους που εμφανίστηκαν στη Γη πριν από εκατό με διακόσιες χιλιάδες χρόνια.
Ανατομία
Ο άνθρωπος του Νεάντερταλ είχε σχετικά μικρό ανάστημα που κυμαινόταν μεταξύ 1,5 και 1,6 μέτρων, με τους άνδρες να είναι πιο ψηλοί από τις γυναίκες. Είχε ισχυρές αρθρώσεις και πιο κοντά οστά σε σχέση με τον σύγχρονο άνθρωπο. Όπως φαίνεται από τα αποτυπώματα των μυών πάνω στα οστά τους, οι νεαντερτάλιοι είχαν ογκώδες και ρωμαλέο σώμα, με έντονη τριχοφυΐα και ήταν πιο δυνατοί από τους Χόμο Σάπιενς.
Επίσης ο Νεάντερταλ διέφερε από τον σύγχρονο άνθρωπο και ως προς την ιδιαίτερη κατασκευή του κεφαλιού του που ήταν μεγάλο και δυσανάλογο με το υπόλοιπο σώμα του, αφού είχε μεγαλύτερη εγκεφαλική χωρητικότητα της τάξης των 1.600 κυβικών εκατοστών. Υστερούσε όμως σε όγκο στους μετωπιαίους λοβούς όπου βρίσκονται τα προκινητικά κέντρα που ελέγχουν τις ανώτερες πνευματικές λειτουργίες, άρα ήταν μειωμένης πνευματικής ικανότητας σε σχέση με τον σημερινό άνθρωπο. Είχε μεγάλες οφθαλμικές κόγχες, μεγάλα ζυγωματικά, μεγάλα ρουθούνια και έντονες γωνίες στο πρόσωπο, ενώ οι γνάθοι του ήταν δυνατές και προεξείχαν. Η πάνω γνάθος ήταν χονδροειδής και εμπόδιζε τη μεταβίβαση χαμηλής θερμοκρασίας μέσα στους γναθικούς κόλπους, πράγμα που αύξανε την αντοχή τους στο ψύχος, αφού το κλίμα των περιοχών όπου ζούσε ήταν πολύ πιο υγρό και ψυχρό σε σχέση με σήμερα. Η παρεγκεφαλίδα και η ινιακή περιοχή ήταν αναπτυγμένες. Το ινιακό τμήμα, σύμφωνα με ορισμένους ανθρωπολόγους, βρισκόταν στη θέση που υπάρχει και στον σημερινό άνθρωπο.
Το μέτωπό του ήταν γερμένο προς τα πίσω και τα υπερόφρυα τόξα έντονα, παχιά και προεξέχοντα. Το πίσω μέρος του κρανίου του παρουσιάζει ένα εξόγκωμα, που ονομάζεται κόρυμβος. Σύμφωνα με τη γνώμη άλλων, ήταν μετατοπισμένο προς τα πίσω. Η όρθια στάση και το βάδισμά του πιστεύεται ότι ήταν ατελή, ενώ τα πόδια του παρουσίαζαν μια ελαφριά κάμψη στα γόνατα και το κεφάλι του έγερνε προς τα εμπρός. Τα οστά της κνήμης παρουσιάζουν μια χαρακτηριστική κύρτωση, τα κάτω άκρα ήταν σχετικά κοντά και οι βραχίονές του προεξείχαν προς τα εμπρός. Ο εγκέφαλός του παρουσιάζει αρχαϊκούς χαρακτήρες και είναι φανερό πως ο ψυχισμός του παλαιάνθρωπου αυτού πρέπει να ήταν κατώτερος από οποιαδήποτε σημερινή φυλή. Εικάζεται ότι οι γυναίκες κυοφορούσαν 11 μήνες.
Ιδιαίτερα σημαντικά είναι τα ευρήματα που αφορούν στις συχνότητες στις οποίες ήταν συντονισμένο το αυτί του, μετά από μελέτες ως προς το μέγεθος και το σχήμα των οσταρίων του αυτιού τα οποία οποία μετατρέπουν τους ήχους σε ηχητικά σήματα προς τον εγκέφαλο. Οι συχνότητες της φυσιολογικής ομιλίας σήμερα είναι 2-4 KHz, παρόμοιες με αυτές του Homo heidelbergensis, προγόνου του Νεάντερταλ με τον οποίο είχαν την ίδια περίπου λειτουργία αυτιών. Αυτό ερμηνεύεται ως ένδειξη ότι ο Homo heidelbergensis, που ίσως έζησε 500.000 πριν, αναπαρήγαγε νοήμονες φωνητικούς ήχους που θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως μια πρωτογλώσσα, μια πρώτη μορφή ομιλίας.
Τρόπος ζωής
thumb|left|Σύγκριση κρανίου του [[Άνθρωπος|Χόμο Σάπιενς (αριστερά) και του Νεάντερνταλ (δεξιά).]] Ο Νεάντερταλ κατασκεύαζε λίθινα εργαλεία με τη λεγόμενη μουστέρια λιθοτεχνία, με την οποία αξιοποιείτο καλύτερα η πρώτη ύλη για την κατασκευή πιο εκλεπτυσμένων λίθινων εργαλείων. Η λιθοτεχνία του ήταν πολύ ανώτερη και με μεγαλύτερη πολυπλοκότητα εργαλειακών συνόλων σε σχέση με την ολδοβιανή λιθοτεχνία του Χόμο Χάμπιλις (Homo habilis) και την αχελαία του Χόμο Ερέκτους (Homo erectus). Επίσης σχημάτιζε αφηρημένες σκέψεις για την επεξεργασία του πυριτόλιθου και χάραζε ορισμένα σημάδια σε βότσαλα χωρίς να έχει εξακριβωθεί ακόμα η σημασία τους. Παρήγε μια υποτυπώδη τέχνη, αφού έχουν ανακαλυφθεί ζωγραφιές στις σπηλιές, όπου ζούσε, ενώ ίσως χρησιμοποιούσε οστέινα μουσικά όργανα και είχε ανεπτυγμένο προφορικό λόγο. Ακόμα έκανε χρήση της φωτιάς και των ρούχων.
Ο João Zilhão, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Λισαβόνας, είπε ότι οι Νεάντερταλ είχαν την ικανότητα να χρησιμοποιούν σύμβολα και να σκέφτονται αφηρημένα, με βάση τις σπηλιές στην Ισπανία.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο άνθρωπος του Νεάντερταλ συμμετείχε σε διάφορες τελετουργίες, πράγμα που σημαίνει ότι είχε θρησκευτική συνείδηση, ενώ φαίνεται ότι πίστευε στην ύπαρξη μεταθανάτιας ζωής. Έθαβε του νεκρούς του και μάλιστα σε πλάγια στάση με λυγισμένα τα γόνατα, ενώ ο ενταφιασμός των νεκρών γινόταν τελετουργικά, αφού βρέθηκε σε τάφο απολιθωμένη γύρη αγριολούλουδων και ένας κύκλος από κέρατα αγριοκάτσικου. Υπάρχουν επίσης αποδείξεις ότι φρόντιζε τα άρρωστα ή τραυματισμένα άτομα της ομάδας του, αφού ζούσε με την οικογένειά του, που ήταν συμπαγής και οργανωμένη. Γενικότερα είναι αξιοσημείωτη η πρόοδος που παρουσίασε στη συμπεριφορά, στη σκέψη και την καλλιέργεια, πράγμα που σημαίνει ότι στο συγγενές με το σύγχρονο άνθρωπο γονιδιακό του απόθεμα είχε αρχίσει η έκφραση όλο και πιο προχωρημένων ανθρώπινων χαρακτηριστικών, τα οποία τελειοποιήθηκαν στο είδος μας.
Εξαφάνιση
Οι Νεάντερταλ πρέπει να ζούσαν παράλληλα με τους Χόμο Σάπιενς για κάποιο διάστημα αλλά ανταγωνιστικά. Οι πρώτοι δεν είχαν εξαπλωθεί σε πολλά μέρη, καταδεικνύοντας τη μη προσαρμοστικότητά τους και τη μικρής διάρκειας ύπαρξή τους. Δείγματά τους βρέθηκαν στη νότια και κεντρική Ευρώπη, στην κεντρική Ασία στην περιοχή του σημερινού Ουζμπεκιστάν, καθώς και στη νοτιοδυτική Ασία. Απολιθώματά τους δεν βρέθηκαν στην Αφρική, την Αμερική και την ανατολική Ασία.
Η απότομη εξαφάνιση των Νεάντερταλ έχει γίνει αντικείμενο πολλών μελετών. Αν και δεν έχουν εξακριβωθεί τα αίτια, έχουν διατυπωθεί διάφορες υποθέσεις που μπορεί να οδήγησαν αυτό το είδος σε αφανισμό. Μία από αυτές υποστηρίζει ότι οι Νεάντερταλ έπεσαν θύματα της γενοκτονίας που εξαπέλυσαν οι Χόμο Σάπιενς, εξαιτίας των μαζικών τάφων που ανακαλύφθηκαν και που φέρουν ενδείξεις βίαιων θανάτων. Ο Κάρολος Δαρβίνος πίστευε ότι ο αγώνας ανάμεσα στα συγγενικά είδη ήταν πολύ σκληρός. Οι Χόμο Σάπιενς όμως δεν ήταν τόσο μυώδεις όσο οι Νεάντερταλ οπότε ήταν δύσκολο να τους εξοντώσουν, είχαν όμως υψηλότερη ευφυΐα και κατάφεραν να επικρατήσουν.
Άλλη θεωρία που έχει διατυπωθεί είναι ότι οι Νεάντερταλ εξαφανίστηκαν λόγω της μεγάλης ρινικής κοιλότητας που είχαν η οποία τους έκανε ευάλωτους σε ασθένειες που σχετίζονταν με το κρύο στη μεσοπαγετώδη περίοδο όπου ζούσαν, ενώ μία άλλη υποστηρίζει ότι έπεσαν θύματα μεγάλης επιδημίας που μείωσε τον πληθυσμό τους σε χαμηλά επίπεδα και τελικά εξαφανίστηκαν. Η τελευταία όμως θεωρία αδυνατεί στο να εξηγήσει πως οι Χόμο Σάπιενς δεν επηρεάστηκαν από μια τυχόν επιδημία. Τέλος υπάρχει η υπόθεση ότι οι Χόμο Σάπιενς υπερτερούσαν αριθμητικά και κατάφεραν να αφομοιώσουν με επιμειξίες τους Νεάντερταλ, πράγμα που σημαίνει ότι γονίδια των Νεάντερταλ υπάρχουν στον σύγχρονο άνθρωπο. Βέβαια υπάρχουν και εκείνοι που θεωρούν ότι ίσως όλοι οι παραπάνω λόγοι να ευθύνονται αθροιστικά για την εξαφάνιση των Νεάντερταλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανθρωπίδες Κατηγορία:Προϊστορικά πρωτεύοντα
Γιόζεφ Ροτ
Ο Γιόζεφ Ροτ (Joseph Roth, 2 Σεπτεμβρίου 1894 - 27 Μαΐου 1939) ήταν Αυστριακός συγγραφέας και δημοσιογράφος εβραϊκής καταγωγής, περισσότερο γνωστός για το μυθιστόρημά του Το εμβατήριο Ραντέτσκυ. Έζησε και έγραψε την περίοδο του Μεσοπολέμου, και τα μυθιστορήματά του αντικατοπτρίζουν όλες τις πτυχές της ζωής σε εκείνη την ταραγμένη εποχή.
Βιογραφία
Ο Μόζες Γιόζεφ Ροτ γεννήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1894 στο Μπρόντυ, μια μικρή πόλη της Ανατολικής Γαλικίας, στην τότε Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία. Σήμερα η περιοχή αυτή ανήκει στην Ουκρανία.
Ο Ροτ μεγάλωσε με τη μητέρα του, Μαρία Γκρούμπελ και με τον θείο του, ο οποίος είχε και την κηδεμονία του, Ζίγκμουντ Γκρούμπελ αφού ο πατέρας του, Ναχούμ Ροτ, εγκατέλειψε την οικογένεια πριν τη γέννηση του παιδιού. Ο νεαρός Γιόζεφ μεγάλωσε σε μια συνοικία που κατοικούνταν από γερμανόφωνους ορθόδοξους Εβραίους, και από τα πρώτα χρόνια της εκπαίδευσής του στο εβραϊκό δημοτικό σχολείο του Μπρόντυ έμαθε τα γίντις, μαζί με τα γερμανικά και τα πολωνικά. Η μητέρα και ο γιος, τελείως εξαρτημένοι οικονομικά από τον θείο του, περνούν χρόνια φτωχικά. Η μητέρα του δεν μπορούσε να ελπίζει σε δεύτερο καλύτερο γάμο γιατί ήταν ακόμα παντρεμένη με τον Ναχούμ Ροτ και ο Γιόζεφ ήταν πολύ μικρός για να δουλέψει. Έτσι πέρασε στερημένη παιδική ηλικία αλλά, παρόλα αυτά, κατόρθωσε να μορφωθεί αφού ο θείος του ξοδεύει λεφτά για τη μόρφωσή του. Έτσι από το 1905 ως το 1913 φοιτά στο Γυμνάσιο του Μπρόντυ, το μόνο Γυμνάσιο (εκτός της πρωτεύουσας, του Λέμπεργκ, σημερινό Λβιβ) που υπήρχε σε όλη τη Γαλικία, και μάλιστα ήταν από τους καλύτερους μαθητές. Τότε ξεκίνησε το ενδιαφέρον του για τη λογοτεχνία, με τη συγγραφή ποιημάτων.
Μετά το τέλος των σπουδών στο Γυμνάσιο, τον Μάιο του 1913, μετακόμισε στο Λβιβ για να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο της πόλης. Ωστόσο απώτερος στόχος του ήταν η φοίτησή του στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βιέννης –στην καρδιά της αυτοκρατορίας–, κάτι που έγινε δυνατό το φθινόπωρο του 1913. Την ίδια εποχή, που εγκαθίσταται πλέον μόνιμα στη Βιέννη, παρακολουθεί και το «XI (11o) Σιωνιστικό Συνέδριο» που οργανώνεται στην πόλη από τις 2 έως τις 9 Σεπτεμβρίου 1913 (σύνεδρος του οποίου είναι και ο Φραντς Κάφκα).
Βιέννη (1913 - 1916)
Ζει μόνος του και φτωχικά σε ένα διαμέρισμα μιας λαϊκής συνοικίας της πόλης ενώ επιβιώνει με τα λιγοστά χρήματα που του στέλνει η οικογένειά του. Απογοητευμένος από την ποιότητα των μαθημάτων στο πανεπιστήμιο, θα το εγκαταλείψει σταδιακά, μέχρι το 1916 όπου θα διακόψει τη φοίτηση εντελώς. Τον Αύγουστο του 1914, λίγο μετά την κήρυξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, έρχονται –μαζί με χιλιάδες άλλους Εβραίους– πρόσφυγες στη Βιέννη, η μητέρα του και μια θεία του. Μένουν όλοι μαζί, σε ένα άλλο μικρό και φτωχικό διαμέρισμα, και ζουν από το επίδομα των προσφύγων και από ότι χρήματα κατορθώνει να τους στείλει, ο αδερφός της μητέρας του. Ωστόσο εκείνα τα χρόνια θα κάνει και τα πρώτα του βήματα στη λογοτεχνία. Το 1914 και το 1915 πρωτοδημοσιεύονται έργα του (ποιήματα, διηγήματα και δοκίμια) σε εφημερίδες της Βιέννης, όπως η Österreichs Illustrierte Zeitung (Το αίνιγμα του κόσμου, ποίημα) και η Neues Wiener Jurnal.
1916 - 1918
Αν και αρχικά ήταν δηλωμένος ειρηνιστής, αργότερα αναθεώρησε τις απόψεις του και τον Μάιο του 1916, επιδίωξε να στρατευτεί. Η στρατολογία τον έκρινε ανίκανο προς στράτευση, αλλά στις 28 Αυγούστου 1916 κατατάχτηκε εθελοντής θέλοντας να σταλεί στο μέτωπο. Τελικά, υπηρέτησε στο μέτωπο της ιδιαίτερης πατρίδας του, της Γαλικίας, αλλά σε υπηρεσία γραφείου, πιθανότατα σαν λογοκριτής. Εξακολούθησε τη συνεργασία του με εφημερίδες, δημοσιεύοντας κυρίως σχόλια και επιφυλλίδες στις εφημερίδες Abend και Der Friede.
1919
Γύρισε στη Βιέννη τον Δεκέμβριο του 1918. Αποφάσισε να επιστρέψει στην ιδιαίτερη πατρίδα του, αλλά μπήκε σε περιπέτειες. Την κατείχαν οι Ουκρανοί, που θέλησαν να τον επιστρατεύσουν. Το απέφυγε, μόνο που παραλίγο να το πάθει κατά την επιστροφή του όταν βρέθηκε στην περιοχή των Καρπαθίων όπου πολεμούσαν οι Ουκρανοί με τους Τσεχοσλοβάκους. Ύστερα από πολλές περιπέτειες ξαναβρέθηκε στη Βιέννη τον Μάρτιο του 1919. Είχε προσελκυστεί όπως και πολλοί νέοι της εποχής του από τις σοσιαλιστικές ιδέες, που με την Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία γνώρισαν τεράστια δημοτικότητα, και υπέγραφε τις συνεργασίες του στην εφημερίδα Vorwärts, επίσημο όργανο του Γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος ως «Ο κόκκινος Ροτ» (der rote Roth). Επίσης θα συνεργαστεί μόνιμα με την εφημερίδα Neuer Tag και περιστασιακά με την Neues Wiener Tagelblatt. Το φθινόπωρο του 1919 θα γνωριστεί με τη γυναίκα που θα γινόταν σύζυγός του (και η οποία θα έχει ένα τόσο τραγικό τέλος), την επίσης Εβραία από τη Γαλικία, Φρηντερίκε "Φρηντλ" Ράιχλερ. Η εφημερίδα Der Neue Tag, με την οποία συνεργαζόταν, τον έστειλε στην Ουγγαρία τον Αύγουστο του 1919, ένα ταξίδι το οποίο υπήρξε η αφορμή για κάποια ταξιδιωτικά κείμενα, που δημοσιεύτηκαν με τον τίτλο «Reise ins Heanzenland». Επ' αφορμή αυτού του ταξιδιού θα εκδώσει και αυστριακό διαβατήριο.
1921 - 1922
Το 1921 θα κάνει ένα σύντομο ταξίδι στη Γαλικία για να παρασταθεί στην ετοιμοθάνατη μητέρα του η οποία πεθαίνει αμέσως μετά την άφιξή του. Παντρεμένος πλέον με τη Φρηντλ (ο γάμος έγινε στις 5 Μαρτίου 1922 στη συναγωγή της Βιέννης), θα ζήσει για πρώτη και τελευταία φορά σε δικό του σπίτι, μόνιμα εγκαταστημένος, σε ένα Βερολίνο με μεγάλη πνευματική κίνηση, κοιτίδα πολλών λογοτεχνικών ιδεών και κινημάτων της εποχής τα οποία ο Ροτ παρακολουθεί από κοντά. Αλλά η Γερμανία αντιμετώπιζε σοβαρότατη οικονομική κρίση κυρίως εξαιτίας των επανορθώσεων που της επέβαλε η Συνθήκη των Βερσαλλιών.
1923
Ο Ροτ και η γυναίκα του ξαναγύρισαν το 1923 στη Βιέννη. Έστελνε συνεργασίες του στην εφημερίδα Frankfurter Zeitung (Frankfurter Allgemeine σήμερα), όπως και στην Prager Tagelblatt, που κυκλοφορούσε στην Πράγα. Από το καλοκαίρι του 1923 άρχισε να κάνει ταξίδια στην Πράγα, όπου γνωρίστηκε με τον Μαξ Μπροντ, τον εκδότη του Κάφκα. Κατά τους μήνες Οκτώβριο και Νοέμβριο δημοσίευσε στην εφημερίδα της Βιέννης Arbeiterzeitung, το μυθιστόρημα Das Spinnennetz (Ο ιστός της αράχνης) σε συνέχειες. Αξιοσημείωτο είναι ότι τρεις μέρες αφότου ολοκληρώθηκε η δημοσίευσή του, εκδηλώθηκε το πραξικόπημα της μπιραρίας στο Μόναχο. Οι πρωταγωνιστές του, Χίτλερ και Λούντεντορφ, αναφέρονται στον Ιστό της αράχνης.
1924
Επίσης, τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 1924, πάλι σε συνέχειες, δημοσίευσε το μυθιστόρημα Hotel Savoy, ενώ τον Ιούλιο και τον Αύγουστο δημοσιεύτηκε η Die Rebellion (Η εξέγερση). Τα δύο τελευταία μυθιστορήματα δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα Frankfurter Zeitung και κυκλοφόρησαν τον ίδιο χρόνο και σε βιβλίο από τις εκδόσεις Schmiede. Δίνει συνεργασίες του και στο σατιρικό περιοδικό της αριστεράς Lachen Links.
Παρίσι (1925 - 1928)
Το 1925 θα εκδοθούν σε βιβλίο αμέσως μετά τη συγγραφή τους, οι νουβέλες του April, Die Geschichte einer Liebe (Απρίλης, η ιστορία μιας αγάπης) και Der blinde Spiegel: Ein kleiner Roman (Ο τυφλός καθρέφτης: ένα μικρό μυθιστόρημα). Την άνοιξη του 1925 η Frankfurter Zeitung τον στέλνει σαν μόνιμο ανταποκριτή της στο Παρίσι. Η αρχική παραμονή του στο Παρίσι δεν κράτησε παρά μόνο ένα χρόνο, 1925-1926. Την άνοιξη του 1926 η εφημερίδα του, τον αντικαθιστά με άλλο ανταποκριτή, και ο Ροτ (αφού εγκαταστήσει τη γυναίκα του στη Βιέννη), φεύγει για ένα τετράμηνο ταξίδι στη Ρωσία. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Παρίσι όμως, προσελκύεται από τη γαλλική κουλτούρα, και μελετά συστηματικά Γάλλους συγγραφείς. Από μια περιήγησή του το καλοκαίρι του 1925 στη νότιο Γαλλία προέκυψε μια σειρά κειμένων που με τίτλο «Στη νότιο Γαλλία» δημοσιεύτηκαν στην Frankfurter Zeitung. Το καλοκαίρι του 1926 θα γράψει το σημαντικό του δοκίμιο Juden auf Wanderschaft (Περιπλανώμενοι Ιουδαίοι) το οποίο θα εκδοθεί σε βιβλίο το 1927. Οι ανταποκρίσεις του, 18 κείμενα με τίτλο «Ταξίδι στη Ρωσία» αντιμετώπιζαν με ιδιαίτερη αυστηρότητα την πολιτική που ασκούνταν από το κομμουνιστικό καθεστώς. Στο ταξίδι αυτό άρχισε να γράφει το μυθιστόρημα Die Flucht ohne Ende (Φυγή χωρίς τέλος) ενώ του προμήθευσε το υλικό για το επόμενο μυθιστόρημα που γράφτηκε μεταξύ 1928-1929, αλλά εκδόθηκε μετά τον θάνατό του, το Der stumme Prophet (Ο βουβός προφήτης). Το 1927, η Frankfurter Zeitung τον έστειλε στην τότε Γιουγκοσλαβία και στην Αλβανία. Οι ανταποκρίσεις του δημοσιεύτηκαν υπό τον τίτλο «Ταξίδι στην Αλβανία»). Το φθινόπωρο η εφημερίδα τον έστειλε ένα ταξίδι στη κεντρική Γερμανία, για να ακολουθήσει τον δρόμο που έκανε ο Γερμανός ποιητής Χάινριχ Χάινε στο διάσημο μυθιστόρημά του Ταξίδι στο Χαρτς. Προέκυψαν έτσι τα «Γράμματα από τη Γερμανία». Τα χρόνια αυτά είναι ιδιαίτερα προσοδοφόρα αφού είναι από τους πιο (αν όχι ο πιο) καλοπληρωμένους δημοσιογράφους της Γερμανίας τότε, αφού από την F.Z μόνο, λαμβάνει μισθό 1000 μάρκων το μήνα. Η επόμενη χρονιά (1928) του επιφύλαξε μια σημαντική γνωριμία: γνωρίστηκε και συνδέθηκε με φιλία με τον Στέφαν και τη Φρεντερίκε Τσβάιχ, αλλά και μια βαριά δυστυχία: η γυναίκα του Φρηντλ, η οποία από το 1926 είχε αρχίσει να δείχνει σημάδια ψυχικής αποδιοργάνωσης, ασθενεί από σχιζοφρένεια και νοσηλεύεται σε ψυχιατρικό νοσοκομείο του Βερολίνου. Μετά την (προσωρινή) ανάκαμψή της το ζευγάρι εγκαθίσταται για μερικούς μήνες στο Παρίσι. Έχοντας σκοπό να ζήσει πλέον μόνο από τη συγγραφή, επιλέγει τον εκδοτικό οίκο "Kiepenheuer & Witsch", ο οποίος του δίνει εκτός από μεγάλα ποσοστά και μηνιαίο υψηλό μισθό. Σε αυτόν τον οίκο θα εκδώσει το Zipper und sein Vater (Ο Τσίπερ κι ο πατέρας του) και τη μελέτη «Το εβραϊκό θέατρο της Μόσχας» το 1928 και το Rechts und links (Δεξιά και Αριστερά) το 1929. Η εφημερίδα του τον έστειλε στο διάστημα Μαΐου - Ιουλίου 1928 στην Πολωνία και στο διάστημα Οκτωβρίου - Νοεμβρίου 1929 στην Ιταλία. Αποτέλεσμα δυο σειρές ανταποκρίσεων «Γράμματα από την Πολωνία» και «Η τέταρτη Ιταλία».
1929
Στα τέλη του 1929 το ζεύγος Ροτ επιστρέφει στο Βερολίνο. Ενώ ο Ροτ γράφει το μυθιστόρημά του Ιώβ, η Φρηντλ δυστυχώς δεν καλυτερεύει και ο Ροτ βυθίζεται στη μελαγχολία και στις τύψεις καθώς πιστεύει ότι φταίει αυτός για την κατάσταση της γυναίκας του επειδή: «...δεν κατάφερε να της προσφέρει αυτό που έχει ανάγκη κάθε γυναίκα, τη θαλπωρή της οικογένειας, ένα σπίτι, παιδιά».''. Η κατάσταση της γυναίκας του χειροτερεύει διαρκώς ο Ροτ αναγκάζεται να τη βάλει σε μια ιδιωτική νευρολογική κλινική του Βερολίνου. ''Το 1929 μπήκε στη ζωή του η Σύμπιλ Ράρες, μια Εβραία ηθοποιός με την οποία δημιούργησε σχέση που όμως δεν κράτησε πολύ. Εν αντιθέσει, η επόμενη γνωριμία του με την Άντρεα Μάνγκα Μπελ, συντάκτρια σε περιοδικό τέχνης, μια καλλονή κατά το ήμισυ Κουβανή, μητέρα δύο παιδιών, την οποία γνώρισε τον Αύγουστο του 1929 θα διαρκέσει μέχρι το 1936. Από καλοκαίρι του 1929 ο Ροτ και αφού είχε διακόψει τη συνεργασία του με την F.Z. λίγο πριν λόγω οικονομικών διαφορών, άρχισε τη συνεργασία του με την ακροδεξιά εφημερίδα Müncher Neuesten Nachrichten (τη σημερινή Süddeutsche Zeitung που είναι όμως προοδευτική). Οι λόγοι που πήγε στη Müncher Neuesten Nachrichten ήταν καθαρά οικονομικοί, δημοσίευσε δε σ' αυτή σειρά άρθρων μεταξύ Μαΐου 1929 και Αυγούστου 1931, που όμως δεν είχαν πολιτικό περιεχόμενο.
1930
Τη χρονιά αυτή ο Ροτ δημοσίευσε το μυθιστόρημα ''Hiob. Roman eines einfachen Mannes (Ιώβ. Η ιστορία ενός απλού ανθρώπου''), που όπως ομολογεί το έγραψε ενώ έπινε συνέχεια. Ο Ιώβ γίνεται και μεγάλη εμπορική επιτυχία, πουλώντας σε μικρό χρονικό διάστημα 30.000 αντίτυπα. Επίσης, κυκλοφορεί σε ένα τόμο με τον τίτλο «Panoptikum. Gestalten und Kulissen» τα κείμενα που είχε δημοσιεύσει στη Frankfurter Zeitung. Το καλοκαίρι του 1930 θα αρχίσει να γράφει το πιο διάσημο έργο του, Το εμβατήριο Ραντέτσκυ. Όταν η συγγραφή θα έχει τελειώσει (1933) ο Ροτ θα εγκαταλείψει οριστικά τη Γερμανία. Η Φρηντλ εισήχθη στις 23 Σεπτεμβρίου 1930 στο σανατόριο "Rekawinkel" στην Αυστρία (σημ. Πρέσσμπαουμ) ζυγίζοντας 32 κιλά. Τον Δεκέμβριο του 1933 και αφού ο συγγραφέας είχε εξαντληθεί οικονομικά από την πανάκριβη νοσηλεία της συζύγου του, την εισάγει στο δημόσιο στο δημόσιο ίδρυμα "Am Steinhof Sanatorium" της Βιέννης, στο οποίο ο Ροτ πληρώνει μόνο τα έξοδα διατροφής.
Εμιγκρές
Στις 30 Ιανουαρίου 1933 ο Αδόλφος Χίτλερ έγινε καγκελάριος της Γερμανίας, την ίδια μέρα ο Ροτ την εγκατέλειψε. Ο Ροτ ήξερε πολύ καλά τι θα συνέβαινε αν παρέμενε στη Γερμανία. Ήδη από το καλοκαίρι του 1932 είχε πει:
«''Είναι καιρός να φεύγουμε. Θα καίνε τα βιβλία μας εννοώντας εμάς τους ίδιους. Όποιος λέγεται Βάσσερμαν, Ροτ, Ντέμπλιν, δεν έχει καιρό για χάσιμο. Πρέπει να φύγουμε για να ριχτούν μόνο τα βιβλία στην πυρά''».
Και πραγματικά, υπήρξε και σε αυτό προφητικός. Τη νύχτα της 10ης Μαϊου του 1933 μια μεγάλη πυρά άναψε στο Βερολίνο, και τα βιβλία όλων των Εβραίων συγγραφέων κάηκαν.
1933-1936
Αρχικά πήγε στο Παρίσι και λίγο αργότερα πήγαν να τον βρουν εκεί η Αντρέα και τα παιδιά της. Αυτόν τον πρώτο χρόνο της εξορίας του θα γράψει τις νουβέλες Stationschef Fallmerayer (Ο σταθμάρχης Φαλμερμάυερ), Triumph der Schönheit (Ο θρίαμβος της ομορφιάς) και Die Büste des Kaisers (Η προτομή του Αυτοκράτορα) που θα εκδοθούν αμέσως στο Παρίσι. Μετά το Παρίσι, θα δοκιμάσει την τύχη του στη Μασσαλία και τη Νίκαια στην οποία και θα μείνει μέχρι το καλοκαίρι του 1935. Στη Νίκαια γράφει το δοκίμιο Der Antichrist (Ο Αντίχριστος) και τη νουβέλα Die hundert Tage (Οι εκατό ημέρες). Τον ξαναβρίσκουμε στο Παρίσι τον Ιούνιο του 1935. Εγκαινίασε συνεργασία με ένα περιοδικό που εξέδιδαν Γερμανοί εξόριστοι στην Αυστρία, το Der Christliche Ständestaat. Μάιο και Ιούνιο του 1936 ταξίδεψε στο Άμστερνταμ. Κατόπιν πήγε στην Οστένδη, όπου είχε επαφές με άλλους γερμανόφωνους συγγραφείς, ανάμεσά τους και με τον Στέφαν Τσβάιχ. Στις λογοτεχνικές παρέες εκεί ήταν παρούσα και μια κοπέλα τριάντα χρονών, η συγγραφέας Ίρμγκαρντ Κρόιν. Έγιναν εραστές και η σχέση του με την Αντρέα πήρε τέλος. Κυκλοφόρησε και το έργο του Beichte eines mörders: Erzählt in einer nacht (Η ομολογία ενός δολοφόνου: μέσα σε μια νύχτα). Το 1935 η Φρηντλ μεταφέρθηκε στο προοδευτικών αντιλήψεων ψυχιατρικό νοσοκομείο "Mauer-Öhling" στο Αμστέττεν της Αυστρίας, αφού ένας φίλος του Ροτ κατάφερε να βρει μια θέση για τη γυναίκα του. Για τον Ροτ από το 1937 και μετά τα προβλήματα υγείας από την υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ (συνήθεια που είχε αποκτήσει κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου) θα αρχίσουν να γίνονται ορατά.
Το αλκοόλ τον νικά
Το 1937 είναι η χρονιά που ο Ροτ θα ασπασθεί και επίσημα τον Καθολικισμό και μάλιστα θα βαπτιστεί. Τον Νοέμβριο του 1937 επανέκαμψε στο Παρίσι. Κατέλυσε στο ξενοδοχείο "Foyot", μόνιμο χώρο διαμονής του, οσάκις βρισκόταν στη γαλλική πρωτεύουσα. Ήταν η τελευταία φορά: σε λίγο το "Foyot" κατεδαφίστηκε. Εγκαταστάθηκε τότε σ' ένα άλλο ξενοδοχείο ακριβώς απέναντι, στο "De La Poste". Και πλέον παραδόθηκε στο αλκοόλ. Εξέδωσε το έργο ''Das falsche Gewicht. Die Geschichte eines Eichmeisters (Το κάλπικο ζύγι. Η ιστορία ενός κρατικού αξιωματούχου επί των μέτρων και των σταθμών'').
1938
Το 1938 η Κρόιν προσελκύστηκε από τη γοητεία ενός αξιωματικού του ναυτικού με τον οποίο πήγε να ζήσει στη Νίκαια. Ο Ροτ επιχείρησε να επανασυνδεθεί με την Άντρεα Μάνγκα Μπελ, αλλά βρήκε την πόρτα της κλειστή. Προσεταιριζόμενος όλο και περισσότερο τους μοναρχικούς αναλαμβάνει και μια αποστολή τον Φεβρουάριο του 1938: μια ομάδα Αυστριακών μοναρχικών που επεδίωκαν την παλινόρθωση της μοναρχίας στην πατρίδα τους, τον έστειλε στη Βιέννη να συναντήσει τον καγκελάριο Σούσνιγκ. Μόνο που αντί του Σούσνιγκ συνάντησε τον αρχηγό της αστυνομίας, ο οποίος τον πληροφόρησε ότι είναι ανεπιθύμητος στην Αυστρία. Τον Ιούνιο του 1938 ήταν παρών στην κηδεία του θεατρικού συγγραφέα Έντεν φον Χόρβατ στο Παρίσι. Λίγο αργότερα, το φθινόπωρο, πήγε στο Άμστερνταμ. Ήταν η τελευταία φορά που το έβλεπε. Μια καρδιακή προσβολή δεν θα περιορίσει το πάθος του για το ποτό. Θα είναι πάντως το '38 η χρονιά που θα κυκλοφορήσει το σημαντικό έργο του Die Kapuzinergruft (Η κρύπτη των Καπουτσίνων).
1939
Το 1939 εκδόθηκε το έργο του ''Die Geschichte von der 1002. Nacht (Ιστορία της χιλιοστής δεύτερης νύχτας''). Στο διάστημα Φεβρουαρίου - Μαΐου δημοσίευσε συνεργασίες με τίτλο «Μαύρο-κίτρινο ημερολόγιο» στην εφημερίδα Die Österreichische Post. Στις 22 Μαΐου ετοίμασε ένα κείμενο με τίτλο «Η βελανιδιά του Γκαίτε στο Μπούχενβαλντ». Το υπαγόρευσε σε κάποιον του οποίου το όνομα δεν γνωρίζουμε, ο οποίος στο τέλος του κειμένου γράφει: «Τελευταίο άρθρο πριν από το θάνατό του».
Το τέλος
Στις 23 Μαϊου του 1939 έμαθε ότι ο φίλος του θεατρικός συγγραφέας Έρνστ Τόλλερ αυτοκτόνησε στη Νέα Υόρκη. Η είδηση αυτή τον τσάκισε. Εισήχθη στο νοσοκομείο Νεκέρ, όπου στις 27 Μαΐου 1939 τον βρήκε ο θάνατος σε ηλικία 45 χρονών από «κίρρωση του ήπατος που προήλθε από υπερβολική χρήση αλκοόλ» Η κηδεία του έγινε μετά από τρεις μέρες στο νεκροταφείο του Τιαί. Πήγαν εκεί να τον αποχαιρετήσουν επιφανείς άνθρωποι των γραμμάτων, εμιγκρέδες, δημοσιογράφοι. Αλλά και πολλοί φτωχοί άγνωστοι πολιτικοί εξόριστοι μαζί με τους οποίους πήγαινε στα αστυνομικά τμήματα να ζητήσει να τους παρασχεθεί άδεια παραμονής στη Γαλλία. Ο τάφος του βρίσκεται στον ρωμαιοκαθολικό τομέα του νεκροταφείου. Και πάνω τοποθετήθηκε μια πλάκα με την επιγραφή στα γαλλικά: «Γιόζεφ Ροτ - Αυστριακός συγγραφέας - Πέθανε στην εξορία στο Παρίσι». Λίγους εβδομάδες μετά το θάνατό του θα εκδοθεί το τελευταίο έργο του Der Leviathan (Λεβιάθαν). Ένα χρόνο μετά το θάνατό του οι στρατιές του Χίτλερ μπήκαν στη Γαλλία.
Η τύχη της Φρηντλ Ροτ
Η γυναίκα του από το 1935 διέμενε νοσηλευόμενη στο ψυχιατρικό νοσοκομείο "Mauer-Öhling" στο Αμστέττεν της Κάτω Αυστρίας (σημερινό κρατικό νοσοκομείο "Landesklinikum Amstetten"). Τον Μάιο του 1940 καταφτάνει στο νοσοκομείο μια επιτροπή γιατρών και ζητάει τα ιατρικά αρχεία όλων των ασθενών. Οι ασθενείς σταδιακά μεταφέρονται στο νοσοκομείο "Linz-Niedernhart". Στις 3 Ιουλίου του 1940 η Φρηντλ Ροτ είναι μία ανάμεσα στους 50 ασθενείς που μεταφέρονται εκείνη τη μέρα. Από εκεί ύστερα από έντεκα μέρες παραμονής, οδηγείται στο Σλος Χάρτχαϊμ (γνωστό κέντρο ευθανασίας των Ναζί υπό τη διεύθυνση του διαβόητου Ρούντολφ Λονάουερ), όπου στις 15 Ιουλίου 1940 (επίσημα καταχωρημένη ημερομηνία θανάτου), πεθαίνει στον θάλαμο αερίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αυστριακοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Εβραίοι λογοτέχνες Κατηγορία:Γερμανοεβραίοι
Κυριάκος Μάτσης
Ο Κυριάκος Μάτσης ήταν αγωνιστής, μέλος της ΕΟΚΑ κατά την περίοδο της Αγγλικής αποικιοκρατίας (με το ψευδώνυμο "Μιλτιάδης") και στοχαστής. Γεννήθηκε στο χωριό Παλαιχώρι, της επαρχίας Λευκωσίας στις 23 Ιανουαρίου του 1926 και ήταν το ένα από τα τρία τέκνα της οικογένειας του Χρηστοφή και της Κυριακού Μάτση. Ο αδελφός του, Γιαννάκης Μάτσης, ήταν Τομεάρχης Λευκωσίας και μετέπειτα πολιτικός. Ο Κυριακός το 1946 εισήχθη στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης όπου σπούδασε γεωπονία (απόφοιτος 1952). Κατά την διάρκεια της διαμονής του στην Θεσσαλονίκη γνωρίστηκε με το Γρηγόρη Αυξεντίου που υπηρετούσε στον ελληνικό στρατό σαν έφεδρος αξιωματικός. Ο Μάτσης συνδέθηκε μαζί του και οργάνωνε διαλέξεις εθνικής διαφωτίσεως, ενώ όταν γύρισε στην Κύπρο εργαζόταν ως γεωπόνος στην Αμμόχωστο. Εντάχθηκε από πολύ νωρίς στην Παναγροτική Ένωση Κύπρου για τα δίκαια του αγρότη. Διετέλεσε τομεάρχης της ΕΟΚΑ στην επαρχία Αμμοχώστου από το 1955 και τομεάρχης Κερύνειας έως τον θάνατο του. Συνελήφθη στις 9 Ιανουαρίου 1956, μετά από προδοσία και κατά την διάρκεια των βασανιστηρίων τον επισκέφθηκε ο ίδιος ο Κυβερνήτης Χάρντιγκ και του πρόσφερε το υπερβολικά μεγάλο για την εποχή ποσό των 500.000 λιρών αν αποκάλυπτε πού κρυβόταν ο Διγενής. Εκεί απάντησε το γνωστό "Ου περί χρημάτων τoν αγώνα ποιούμεθα...αλλά περί αρετής" Στις 13 Σεπτεμβρίου 1956 δραπέτευσε και επικηρύχτηκε με το ποσό των 5.000 λιρών. Στις 19 Νοεμβρίου 1958 περικυκλώθηκε το κρησφύγετό του στο Δίκωμο Πενταδάκτυλου, όπου βρισκόταν μαζί με δύο συναγωνιστές του και αρνήθηκε να παραδοθεί. Έτσι, ανατινάχθηκε από τις Βρετανικές δυνάμεις με αποτέλεσμα να βρει το θάνατο. Θάφτηκε στα "φυλακισμένα μνήματα" που τότε ήταν φυλακή, χωρίς να επιτραπεί στους συγγενείς του να παραλάβουν τη σορό του.
Ο Οδυσσέας Ελύτης για τον Κυριάκο Μάτση
"Ο ήρωας, αληθινό φωτόδεντρο. Προχώρησε αμείλικτος μεσα στο φως, όπως ο Ιησούς Χριστός. Γνήσιο άλας της γης".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η φυσιογνωμία ενός στοχαστή που τάχθηκε στον Αγώνα της ΕΟΚΑ (Ομιλία του Πέτρου Παπαπολυβίου στην παρουσίαση του βιβλίου της Δόξας Κωμοδρόμου «Κυριάκος Μάτσης)
Κατηγορία:Κύπριοι αγωνιστές του 1955-59
Δημήτρης Καβρουδάκης
εναλλ.=Δημήτρης Καβρουδάκης|μικρογραφία|262x262εσ|Δημήτρης Καβρουδάκης
Ο Δρ. Δημήτρης Καβρουδάκης είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Γεωγραφικής Ανάλυσης στο Τμήμα Γεωγραφίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Έχει διατελέσει εκλεγμένος γραμματέας (2022 - 2026) στο Περιφερειακό Συμβούλιο Έρευνας και Καινοτομίας της Περιφέρειας Βόρειου Αιγαίου. Είναι ο εμπνευστής και ο προγραμματιστής των συσκευών 'Virginia' οι οποίες μελετούν περιβαλλοντικές τιμές και ποιότητα αέρα σε διάφορα δημόσια κτήρια της πόλης της Μυτιλήνης με σκοπό την εξοικονόμηση πόρων. Η λειτουργία των έξυπνων συσκευών συνεχίζεται μέχρι και σήμερα στο κτήριο της Γενικής Γραμματείας Αιγαίου και Νησιωτικής πολιτικής αλλά και στο Εμπορικό Επιμελητήριο Λέσβου .
εναλλ.=Εξώφυλλο βιβλίου "Χωρική Ανάλυση"|μικρογραφία|378x378εσ|Εξώφυλλο βιβλίου "Χωρική Ανάλυση". Το βιβλίο είναι υποχρεωτικό διδακτικό ανάγνωσμα μαθημάτων σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο σε ικανό αριθμό πανεπιστημιακών τμημάτων της Ελλάδας.
Σύντομη Βιογραφία
Σπούδασε Computer Info Systems στο American College of Greece (DEERE), και Γεωγραφία στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Στην συνέχεια ύστερα από την απόκτηση του μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών: MSc in GIS από το University of Leeds, UK απέκτησε το διδακτορικό τίτλο σπουδών του: PhD in Geography από το University of Sheffield, UK. Τέλος, ύστερα από την ολοκλήρωση του μεταδιδακτορικού τίτλου στο UCL (CASA) UK, εργάστηκε ως ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου και στο University of Sheffield, UK. Συμμετείχε σε ερευνητική δραστηριότητα αιχμής σχετικά με το αντικείμενο της Γεωγραφικής Ανάλυσης η οποία οδήγησε σε έναν αριθμό σχετικών δημοσιεύσεων και ανακοινώσεων σε συνέδρια. Τα επιστημονικά του ενδιαφέροντα περιλαμβάνουν: ανάλυση θέσης, χωρική ανάλυση, ανάλυση δικτύων, ΓΣΠ, ανοιχτό λογισμικό. Έχει συμμετάσχει σε ερευνητικά προγράμματα σχετικά με ανάλυση μεταφορικών δικτύων, Web-GIS, ανισότητες πληθυσμών, χωρική ανάλυση οικονομικών στοιχείων καθώς και ανάπτυξη ΓΣΠ. Χρησιμοποιεί νέες μεθοδολογικές προσεγγίσεις γεωγραφικής ανάλυσης όπως Artificial Intelligence και Agent Based Modelling καθώς επίσης και νέες τεχνολογίες στην ποσοτική ανάλυση χωρικών δεδομένων όπως Grid Computing και large scale distributed modelling. Τέλος, ύστερα από μακρά εμπειρία προγραμματισμού, αναπτύσσει λογισμικό και υλισμικό, συμμετέχει στην ανάπτυξη του Λειτουργικού Συστήματος Linux και χρησιμοποιεί ανοιχτό υλισμικό όπως: ESP32, Arduino, Raspbery-PI και κινητές συσκευές με Android OS.
Βιβλία
[[Αρχείο:Δημήτρης Καβρουδάκης.jpg|μικρογραφία|264x264εσ|Ομιλία στο TEDx-Lesvos (Νοέμβριος 2019) με τίτλο "Smart Cities"   ]]
Ιστοσελίδα
http://www.dimitrisk.gr/ εναλλ.=Εξώφυλλο βιβλίου "Practice of Spatial Analysis"|μικρογραφία|401x401px|Εξώφυλλο βιβλίου "Practice of Spatial Analysis"
Agent Based Models
εναλλ.=εναλλακτικό κείμενο|μικρογραφία|ΑΒΜ μοντέλο για την εκκένωση πληθυσμού (Βατερά Λέσβου) κατά τη διάρκεια φωτιάς σε κατοικημένη περιοχή.|931x931px Ο Δημήτρης Καβρουδάκης εφαρμόζει σύνθετες μεθόδους ανάλυσης και προσομοίωσης πληθυσμών όπως τα Μοντέλα Πολλαπλών Πρακτόρων (ABM ). Προσομοιώνει δηλαδή πληθυσμούς και χαρακτηριστικά τους, στο χώρο και το χρόνο ώστε να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα για την αλληλεπίδραση τους και την χωρική τους κατανομή. Τα πεδία εφαρμογής αυτών των μεθόδων περιλαμβάνουν: εκένωση πληθυσμού, ανάλυση δικτύων, χωρική βελτιστοποίηση. εναλλ.=Agent Based Model 2|μικρογραφία|934x934px|Agent Based Model 2
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί μικρογραφία|575x575εσ|Έξυπνη συσκευή παρακολούθησης περιβαλλοντικών τιμών τύπου "Virginia" που έχει εγκατασταθεί σε δημόσια κτήρια στη Μυτιλήνη Λέσβου με σκοπό την εξοικονόμηση πόρων.
Αδαμίτες
Οι Αδαμίτες ή Αδαμιανοί ήταν αιρετικοί Χριστιανοί που επεδίωκαν να ξαναδημιουργήσουν την αθωότητα των πρωτοπλαστων στα εγκόσμια. Το ιδιάζον χαρακτηριστικό τους είναι ότι παραπλήσιες θρησκευτικές κοινότητες με αυτή τη βασική ιδέα έσβησαν και επανεμφανίσθηκαν τουλάχιστον τρεις φορές, κατά την αρχαιότητα, τον δυτικό Μεσαίωνα και τη νεότερη εποχή, και είναι γνωστές όλες με την παραπάνω ονομασία.
Οι αρχαίοι Αδαμίτες
Οι Αδαμίτες πρωτοπαρουσιάσθηκαν σε πρωτοχριστιανικές κοινότητες στη Βόρεια Αφρική τον 2ο και τον 3ο αιώνα. Υπάρχουν διάφορες καταγραφές για την προέλευσή τους. Ορισμένοι πίστευαν ότι υπήρξαν γέννημα των καρποκρατιστών Γνωστικών, που υποστήριζαν έναν μυστικισμό των αισθήσεων. Ο Θεοδώρητος Κύρου (Haer. Fab., I, 6) είχε αυτή την άποψη και τους ταύτιζε με τις ελευθεριάζουσες σέκτες των οποίων οι συνήθειες περιγράφονται από τον Κλήμεντα. Αντιθέτως, άλλοι συγγραφείς τους θεωρούν παραπλανημένους οπαδούς του ασκητισμού, που επεδίωξαν να εξορκίσουν τις σαρκικές επιθυμίες με επιστροφή σε απλές συνήθειες και με την κατάργηση του γάμου.
Ο Άγιος Επιφάνιος και ο Ιερός Αυγουστίνος αναφέρουν ονομαστικά την αίρεση και περιγράφουν τις πρακτικές τους: Οι Αδαμίτες αποκαλούσαν την κοινότητά τους «Παράδεισο», ισχυριζόμενοι ότι τα μέλη τους ήσαν αποκατεστημένα στην κατάσταση της πρωταρχικής αθωότητας του Αδάμ και της Εύας. Συνακόλουθα, επιδίδονταν στον «ιερό γυμνισμό», εκκλησιαζόμενοι ολόγυμνοι, τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες, απέρριπταν τον θεσμό του γάμου ως άγνωστον στην Εδέμ, ισχυριζόμενοι ότι δεν θα είχε υπάρξει ποτέ αν δεν είχε προϋπάρξει η αμαρτία. Ζούσαν επίσης υιοθετώντας τον απόλυτο αντινομιανισμό, υποστηρίζοντας πως, οτιδήποτε κι αν έπρατταν, οι πράξεις τους δεν μπορούσαν να είναι ούτε καλές, ούτε κακές. Οι αρχαίοι αυτοί Αδαμίτες παρήκμασαν και έσβησαν κατά τον 4ο και 5ο αιώνα.
Οι νεότεροι Αδαμίτες
thumb|Η σύλληψη νεο-Αδαμιτών σε δημόσια πλατεία στο [[Άμστερνταμ]] Παραπλήσιες ιδέες και συνήθειες με τις παραπάνω επανεμφανίσθηκαν στην κεντρική και δυτική Ευρώπη περισσότερες από μία φορές. Κατά τον Μεσαίωνα αναβίωσαν τον 13ο αιώνα στην Ολλανδία, στα πλαίσια της αδελφότητας του Ελεύθερου Πνεύματος, και στη Βοημία από τους Ταμπορίτες. Σε άλλη μορφή τέτοιες τάσεις απαντώνται τον 14ο αιώνα στους Βεγάρδους στη Γερμανία. Παντού όλες οι παραπάνω κινήσεις αντιμετώπισαν τη σταθερή αντίθεση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.
Πιο συγκεκριμένα, το 1419 μία σέκτα των Ταμποριτών αποσχίσθηκε από τους άλλους. Γνωστοί ως «Βοημοί Αδαμίτες», άρχισαν να περιφέρονται γυμνοί σε πόλεις και χωριά, κηρύσσοντας ότι «ο Θεός κατοικούσε στους Αγίους των Τελευταίων Ημερών» και ότι ο γάμος ήταν αμάρτημα. Ο ιστορικός Νόρμαν Κον έγραψε: ''«Ενώ οι Ταμπορίτες ήσαν αυστηρά μονογαμικοί, σε αυτή τη σέκτα ο ελεύθερος έρωτας φαίνεται ότι αποτελούσε τον κανόνα. Οι Αδαμίτες διεκήρυτταν ότι οι αγνοί ήσαν ανάξιοι να εισέλθουν στη Βασιλεία των Ουρανών ... Η σέκτα επιδιδόταν ιδιαίτερα σε τελετουργικούς γυμνούς χορούς γύρω από μια φωτιά. Πραγματικά αυτοί οι άνθρωποι φαίνεται πως περνούσαν μεγάλο μέρος του χρόνου τους γυμνοί, αψηφώντας το κρύο και ισχυριζόμενοι ότι ευρίσκονταν στην κατάσταση της αθωότητας του Αδάμ και της Εύας.» Ο Κον σχολιάζει επίσης ότι οι Αδαμίτες επεκρίνονταν από άλλους Ταμπορίτες επειδή «δεν σκέπτονταν καν να βιοπορισθούν από την εργασία των χεριών τους»''. Στη θεωρητική βάση της νεότερης αιρέσεως υπεισέρχεται και ο πανθεϊσμός: Αφού ο Θεός ενυπάρχει σε καθετί, ο άνθρωπος δεν μπορεί να αμαρτήσει όταν ακολουθεί τους νόμους της φύσης, διότι ακόμη και οι ορμές και τα ένστικτα είναι και αυτά έργα του Θεού.
Οι «Πικαρδοί» (Picards), όπως τους ονόμαζαν στη Βοημία, πήραν στην κατοχή τους ένα νησάκι στον ποταμό Νεζάρκα της νότιας Βοημίας και ζούσαν κοινοβιακά, επιδιδόμενοι στον γυμνισμό, στον ελεύθερο έρωτα, την άρνηση του γάμου και της ατομικής ιδιοκτησίας. Ο Γιαν Ζίσκα, ο ηγέτης των Ουσσιτών, σχεδόν εξάλειψε αυτή την αίρεση το 1421, καταλαμβάνοντας το νησί τους. Από την άλλη, αναφέρεται την ίδια εποχή ως εξαπλωμένη στη Βοημία και στη Μοραβία, αν και μισούμενη από τους Ουσσίτες επειδή οι Αδαμίτες απέρριπταν το δόγμα της μετουσιώσεως και το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, καθώς και την ιεροσύνη.
Με τη διάσπαση των Προτεσταντών κατά τους Πολέμους των Τριών Βασιλείων τον 17ο αιώνα, Αδαμίτες καταγράφονται και πάλι στον Catalogue of the Several Sects and Opinions in England.
Μία αναβίωση των αδαμιτικών δογμάτων έλαβε χώρα στη Βοημία (περιοχή του Χρούντιμ) μετά το 1781, εξαιτίας του διατάγματος ανεξιθρησκίας του Αυτοκράτορα Ιωσήφ Β΄. Αυτή η ομάδα Αδαμιτών αναφέρεται για πρώτη φορά το 1783. Αλλά ενώ σε λίγο περιορίστηκε, παρουσιάστηκε και πάλι σε μερικά χωριά της Βοημίας. Αυτοί οι Αδαμιανοί επονομάσθηκαν «Μαροκίτες», επειδή ισχυρίζονταν ότι θα ερχόταν κάποιος από το Μαρόκο για να καταλύσει τον Ρωμαιοκαθολικισμό. Η τελευταία έγκυρη αναφορά για την ύπαρξη Αδαμιτών χρονολογείται από το 1849.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικές κοινότητες Κατηγορία:Χριστιανικά κινήματα Κατηγορία:Γύμνια
Δενθηλήτες
Οι Δενθαλήται, Δενθελήται και Δενθηλάται ήταν «έθνος Θρακικόν» κατά τον Στέφανο τον Βυζάντιο. Το μεγαλύτερο μέρος της φυλής αυτής κατοικούσε στην βορειότατη Μακεδονία, κοντά στο Στρυμόνα, βορειότερα των Σιντών, καθώς και δυτικά του Αίμου, και μία μοίρα τους στην υπό τον Αίμον ανατολική Θράκη.
Οι Δανθαλήτες ήταν πολεμικότατη φυλή. Ο Φίλιππος αφού πέρασε δια μέσου της Θράκης εξεστράτευσε κατά των Οδρυσών, των Βησσών και των Δανθαλητών, οι οποίοι ήταν τα μαχιμότερα Θρακικά φύλα της εποχής εκείνης. Οι Δανθαλήται ως επί το πλείστον ήταν αργότερα φίλοι και σύμμαχοι των Ρωμαίων. Ο Κράσσος υποστηρίζε τον τυφλό βασιλιά των Δανθαλητών Σιτάν και φοβούμενος για την τύχη της Μακεδονίας, αντεπεξήλθε κατά των Βασταρνών και Σκυθών, τους συνέτριψε, και τους εξεδίωξε αμαχητί από την Μακεδονία. Ακολούθως εισέβαλε στην Μυσία, την οποία λεηλάτησε. Η χώρα των Δανθαλητών, που περιελάμβανε τα δυτικότερα του Αίμου και προς νότο μέρη της άνω και κάτω Μοισίας, αποτέλεσε μία από τις ρωμαϊκές στρατηγίες της Θράκης, την Δανθηλητική 106. Παρ'όλα αυτά οι Δανθαλήτες, αν και ήταν συνήθως σύμμαχοι των Ρωμαίων, βοηθούμενοι από τους Σκορδίσκους επαναστάτησαν κατά των Ρωμαίων επί Αυγούστου Καίσαρα και κυρίευσαν και λεηλάτησαν την Μακεδονία.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Θράκες
Δίγεροι
Πηγές
Κατηγορία:Εξαφανισθέντες λαοί Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά φύλα Κατηγορία:Αρχαίοι Θράκες
Τζαλίλ Χούντιεφ
Ο Τζαλίλ Χούντιεφ (Cəlil Xudiyev, 1895, Σουσά — 1988, Στεπανακέρτ) ήταν Αζέρος στρατιωτικός.
Βιογραφία
Ο Τζαλίλ Χούντιεφ γεννήθηκε το 1895 σε οικογένεια ευγενών της Σούσας. Ο Τζαλίλ Χούντιεφ ήταν ενεργός συμμετέχων στον πόλεμο Αρμενίων-Μουσουλμάνων, ο οποίος συνέβη στα χρόνια 1905-1918.
Ο Τζαλίλ Χούντιεφ εργάστηκε σε μια πολύ σημαντική θέση στο στρατό του Αζερμπαϊτζάν υπό την ηγεσία του στρατηγού Μεχμαντάροφ το 1918-1920 και ήταν ένας από τους ηγέτες μιας στρατιωτικής μονάδας που συμμετείχε στην εξέγερση και την απομάκρυνση των Αρμενίων από το Φρούριο Ασκεράν, το Λατσίν και το Ναγκόρνο - Καραμπάχ.
Το 1988, κατά την διάρκεια συγκρούσεων μεταξύ Αρμενίων και Αζέρων στην περιοχή, δολοφονήθηκε από Αρμενίους στο Στεπανακέρτ, ενώ το σπίτι του κάηκε μετά την εκτέλεση του.
Απομνημονεύματα
Στις 4 Απριλίου 2017, το Azad Azerbaijan TV μετέδωσε ένα βίντεο σχετικά με τη ζωή και τη δραστηριότητα του Τζαλίλ Χούντιεφ.
Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αζέροι στρατιωτικοί
Σημαία της Ουάσιγκτον
δεξιά|μικρογραφία|200px|Σημαία της Ουάσιγκτον [[Αρχείο:IFIS Equal.png]] Η Σημαία της πολιτείας της Ουάσινγκτον αποτελείται από την κρατική Σφραγίδα (που φέρει μια εικόνα του Γεωργίου Ουάσινγκτον), το πεδίο με το σκούρο πράσινο και με το χρυσό περιθώριο είναι προαιρετικό. Είναι η μόνη σημαία αμερικανικής πολιτείας με έναν πεδίο πράσινου καθώς επίσης και η μόνη πολιτειακή σημαία με την εικόνα ενός Αμερικανού Προέδρου.
Ιστορία
Το σχέδιο υιοθετήθηκε το 1923, πριν από το οποίο η Ουάσιγκτον δεν είχε καμία επίσημη πολιτειακή σημαία. Τον 20ο αιώνα, οι κάτοικοι της δημιούργησαν μια μπλε στρατιωτική σημαία με το πρόσωπο του Προέδρου Ουάσιγκτον και με χρυσό φόντο σύμφωνα με τις πληροφορίες από την επίσημη ιστοσελίδα της πολιτειακής γραμματείας της Ουάσιγκτον. Οι μετέπειτα ανεπίσημες σημαίες είναι παρόμοιες με τη σημερινή αλλά με αλλαγμένο το φόντο της πολιτειακής σφραγίδας από χρυσό σε πράσινο ή μοβ.
Αναπαραγωγή
Επειδή η σφραγίδα πρέπει να ραφτεί και από τις δύο πλευρές, η σημαία είναι η δαπανηρότερη πολιτειακή σημαία των ΗΠΑ. Οι άνθρωποι που θέλουν να την κατασκευάσουν πρέπει να στείλουν δύο αντίγραφα της κατασκευής τους στο γραμματέα της Ουάσιγκτον. Εάν την εγκρίνει, ο γραμματέας θα στείλει ένα αντίγραφο της σημαίας πίσω στον κατασκευαστή του που τη χαρακτηρίζει ως "εγκεκριμένη" και θα κρατήσει άλλη στο αρχείο.
Σύμφωνα με τον νόμο αυτής της πολιτείας (RCW 1.20.010), "η επίσημη σημαία της Ουάσιγκτον που πωλείται πρέπει να είναι κατασκευασμένη από σκούρο πράσινο μετάξι ή ύφασμα και να υπάρχει στο κέντρο της μια αναπαράσταση της σφραγίδας της Ουάσιγκτον που να είναι κεντημένη, και χρωματισμένη. Οι άκρες της σημαίας μπορούν ή όχι, να πλαισιωθούν. Το περιθώριο πρέπει να είναι χρυσό ή κίτρινο σύμφωνα με τη σκιά και τη σφραγίδα. Οι διαστάσεις της σημαίας μπορούν να ποικίλουν."
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουασιγκτον Κατηγορία:Σύμβολα της Ουάσινγκτον (πολιτεία)
Αντρίι Λούνιν
Ο Αντρίι Ολεκσίγιοβιτς Λούνιν (ουκρανικά: Андрій Олексійович Лунін) (γενν. 11 Φεβρουαρίου 1999) είναι Ουκρανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για τη Ρεάλ Μαδρίτης και την Εθνική Ουκρανίας.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Λούνιν είναι «προϊόν» της ακαδημίας νέων της ΦΚ Μεταλίστ Χάρκιβ και της ακαδημίας νέων της ΦΚ Ντνίπρο.
Ντνίπρο
Από το καλοκαίρι του 2016, προβιβάστηκε από τις ακαδημίες στην Β ομάδα της Ντνίπρο. Έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα σε ηλικία 17 ετών, σε αγώνα εναντίον της ΦΚ Καρπάτι Λβιβ στις 16 Οκτωβρίου 2016 για το Πρωτάθλημα Ουκρανίας. Ήταν ο βασικός τερματοφύλακας της Ντνίπρο για την υπόλοιπη σεζόν, παίζοντας σε συνολικά 25 αγώνες για το σύλλογο, σε όλες τις διοργανώσεις που συμμετείχε ο σύλλογος. Ωστόσο, στο τέλος της σεζόν, λόγω οικονομικών παρατυπιών, η Ντνίπρο υποβιβάστηκε απευθείας στη Β κατηγορία Ουκρανίας (τρίτο επίπεδο ποδοσφαίρου) και πολλοί παίκτες, συμπεριλαμβανομένου του Λούνιν, είχαν την ελευθερία να εγκαταλείψουν το σύλλογο.
Ζορία Λουχάνσκ
Ο Λούνιν πέρασε τη σεζόν 2017-18 παίζοντας για τη Ζορία Λουχάνσκ, όπου και πάλι γρήγορα καθιερώθηκε ως ο πρώτος τερματοφύλακας. Στις 14 Σεπτεμβρίου 2017, ο Λούνιν έκανε το ευρωπαϊκό του ντεμπούτο, στην ήττα της Ζορία με 0-2 στη φάση ομίλων του Europa League 2017-18 εναντίον της Έστερσουντ ΦΚ στην Αρένα Λβιβ. Με το τέλος της σεζόν είχε αγωνιστεί σε 36 αγώνες, σε όλους τους αγώνες εκείνη τη σεζόν, συμπεριλαμβανομένων και των 6 αγώνων της Ζορία στο Europa League.
Ρεάλ Μαδρίτης
Στις 19 Ιουνίου 2018, η Ρεάλ Μαδρίτης ήρθε σε συμφωνία με Ζορία Λουχάνσκ για τη μεταγραφή του Λούνιν, με αναφερόμενο ποσό 8,5 εκατομμυρίων ευρώ, συν 5 εκατομμύρια πρόσθετα μπόνους. Η συμφωνία ολοκληρώθηκε τέσσερις ημέρες αργότερα και έγινε ο πρώτος Ουκρανός που έπαιξε για το σύλλογο. Στις 27 Αυγούστου 2018, δόθηκε με δανεισμό στην ΚΝ Λεγανές της Πριμέρα Ντιβισιόν για τη σεζόν. Στα μισά της σεζόν, δήλωσε ότι ήταν ικανοποιημένος ως δεύτερος τερματοφύλακα πίσω από τον Ιβάν Κουεγιάρ και θα ολοκλήρωνε το συμβόλαιο δανεισμού του.
Στις 13 Αυγούστου 2019, δόθηκε με δανεισμό στη Ρεάλ Βαγιαδολίδ για τη σεζόν 2019-20. Στις 15 Οκτωβρίου 2019, ο Λούνιν συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο των 20 καλύτερων παικτών κάτω των 21 ετών για το βραβείο Golden Boy 2019.