cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
243 Ίδη
Ρηγόλιθος
thumb|right|Εικόνα ενός ογκόλιθου 150 μέτρων από το Γκαλιλέο σε συντεταγμένες 24,8° Ν και 2,8° Α Περί τους 20 μεγάλους ογκόλιθους, διαστάσεων 40 ως 150 μέτρων, ανακαλύφθηκαν στον ρηγόλιθο της Ίδης, και αποτελούν τα μεγαλύτερα κομμάτια ρηγόλιθου. Επειδή οι ογκόλιθοι πρέπει να διασπώνται σχετικώς γρήγορα από νέες προσκρούσεις μετεωροειδών, όσοι είναι ορατοί στην επιφάνεια είτε θα σχηματίσθηκαν πρόσφατα, είτε αποκαλύφθηκαν πρόσφατα από κάποια πρόσκρουση. Οι περισσότεροι βρίσκονται μέσα στους κρατήρες Λασκώ και Μαμμούθ, αλλά ίσως δεν σχηματίσθηκαν εκεί. Αυτή η περιοχή προσελκύει θραύσματα εξαιτίας του ιδιόμορφου βαρυτικού πεδίου της Ίδης. Κάποιοι ίσως να εκτινάχθηκαν εκεί από τον νεαρό κρατήρα Ατσούρα στην αντίθετη πλευρά του αστεροειδούς.
Δομές
Αρκετές μεγάλες δομές σημαδεύουν την επιφάνεια της Ίδης. Ο αστεροειδής εμφανίζεται να διαιρείται σε δύο ήμισυ, που αναφέρονται ως «Περιοχή 1» και «Περιοχή 2». Η Περιοχή 1 με τη σειρά της έχει δύο μεγάλες δομές: μία εξέχουσα λοφοσειρά μήκους 40 χλμ. που ονομάστηκε Ράχη Τάουνσεντ (Townsend Dorsum) και μία δαντελωτή διαμόρφωση που ονομάστηκε Βιέννη (Vienna Regio).
Η Περιοχή 2 επιδεικνύει αρκετές ομάδες αυλακιών, συνήθως με πλάτος μέχρι 100 μέτρα και μήκος μέχρι 4 χλμ. Βρίσκονται κοντά στους κρατήρες Λασκώ, Μαμμούθ και Κάρτσνερ (Kartchner), αλλά δεν συνδέονται με αυτούς.
Κρατήρες
Η επιφάνεια της Ίδης φέρει πολλούς κρατήρες (μία από τις μεγαλύτερες πυκνότητες κρατήρων για σώμα του Ηλιακού Συστήματος), που εμφανίζουν μεγάλη ποικιλία διαστάσεων και ηλικιών. Οι προσκρούσεις μικρότερων αστεροειδών και μετεωροειδών υπήρξαν η κύρια διαδικασία που διαμόρφωσε την επιφάνειά της. Η δημιουργία κρατήρων έχει φθάσει το σημείο κορεσμού, δηλαδή οι νέες προσκρούσεις εξαλείφουν τα σημάδια των παλαιότερων, αφήνοντας τον συνολικό αριθμό κρατήρων σταθερό. Οι αρχαιότεροι κρατήρες έχουν ηλικίες συγκρίσιμες με την ηλικία του ίδιου του αστεροειδούς, έχοντας ίσως σχηματισθεί κατά τη διάσπαση του πρωταρχικού σώματος που δημιούργησε την Οικογένεια της Κορωνίδος. Ο μεγαλύτερος κρατήρας, ο Λασκώ, έχει διάμετρο σχεδόν 12 χλμ. Η Περιοχή 2 περιέχει όλους σχεδόν τους κρατήρες που είναι μεγαλύτεροι από 6 χιλιόμετρα. Κάποιοι κρατήρες σχηματίζουν αλυσίδες κρατήρων.
thumb|left|Ο ασύμμετρος κρατήρας Φίνγκαλ με διάμετρο 1,5 χλμ. στο νότιο μέρος Στους μεγαλύτερους κρατήρες της Ίδης δόθηκαν ονόματα σπηλαίων και σηράγγων λάβας πάνω στη Γη. Μία εξαίρεση στη μορφολογία τους είναι ο νέος και ασύμμετρος κρατήρας Φίνγκαλ, που έχει ένα έντονο όριο ανάμεσα στο εσωτερικό του και στο τοίχωμά του από τη μία πλευρά του. Επίσης, σημαντικός κρατήρας είναι ο Αφόν, που ορίζει τον πρώτο Ιδαίο μεσημβρινό.
Οι κρατήρες έχουν απλή δομή, με σχήμα μπολ, χωρίς επίπεδους πυθμένες ή κεντρικές κορυφές. Η κατανομή τους στην Ιδαία επιφάνεια είναι ομοιόμορφη, εκτός από ένα έξαρμα βόρεια του κρατήρα Τσουκουτιέν, που έχει λιγότερους κρατήρες ανά μονάδα επιφάνειας. Τα συντρίμματα που εκτοξεύουν οι προσκρούσεις αποτίθενται διαφορετικά στην Ίδη από τη Σελήνη ή τους πλανήτες, εξαιτίας της ταχύτερης περιστροφής, της πολύ μικρής βαρύτητας και του ακανόνιστου σχήματος. Οι στρώσεις των συντριμμάτων είναι άνισες γύρω από τους κρατήρες τους, ενώ τα περισσότερα θραύσματα διαφεύγουν για πάντα από τον αστεροειδή.
Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Άλμα εις μήκος ανδρών
Το άλμα εις μήκος ανδρών ήταν ένα από τα τέσσερα αγωνίσματα αλμάτων στο πρόγραμμα του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896.
243 Ίδη
Σύσταση
Η σύσταση του Ιδαίου εσωτερικού δεν έχει αναλυθεί άμεσα, αλλά πρέπει να είναι παρόμοια με το υλικό των χονδριτών μετεωριτών, σύμφωνα με τις παρατηρούμενες μεταβολές του χρώματος της επιφάνειας και τη μέση πυκνότητα του αστεροειδούς των 2,27 ως 3,10 gr/cm3. Τα πυριτικά ορυκτά ολιβίνης και πυρόξενος ανιχνεύθηκαν στην επιφάνεια από το Γκαλιλέο. Η περιεκτικότητα σε ορυκτά φαίνεται να είναι ομογενής σε όλη την έκταση του αστεροειδούς: Το Γκαλιλέο βρήκε ελάχιστες μεταβολές στην επιφάνεια, ενώ η περιστροφή του αστεροειδούς υποδηλώνει σταθερή πυκνότητα. Αν η σύστασή της είναι παρόμοια με εκείνη των μετεωριτών OC, οι οποίοι έχουν πυκνότητες από 3,48 ως 3,64 gr/cm3, η Ίδη είναι πορώδης σε ποσοστό 11–42%.
Το εσωτερικό του αστεροειδή πιθανώς περιέχει ποσότητες θραυσμάτων από προσκρούσεις που ονομάζονται «μεγαρηγόλιθος». Το Ιδαίο στρώμα μεγαρηγόλιθου θα πρέπει να εκτείνεται από λίγες εκατοντάδες μέτρα κάτω από την επιφάνεια μέχρι βάθους λίγων χιλιομέτρων. Ακόμα και στον πυρήνα του αστεροειδούς, το συμπαγές πέτρωμα ίσως έχει μερικώς ρηγματωθεί κάτω από τους μεγάλους κρατήρες Μαμμούθ, Λασκώ και Ουντάρα.
Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Άλμα εις μήκος ανδρών
Σύνοψη αγωνίσματος
Το αγώνισμα διεξήχθη στις 7 Απριλίου και ώρα 14:40 το μεσημέρι στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας. Εννέα αθλητές από πέντε χώρες πήραν μέρος στον αγώνα, όπου ο κάθε ένας είχε δικαίωμα για τρεις προσπάθειες.
243 Ίδη
Τροχιά
thumb|right|Η τροχιά και οι θέσεις της Ίδης και πέντε πλανητών όπως ήταν στις 9 Μαρτίου 2009 Η Ίδη είναι μέλος της Οικογένειας αστεροειδών της Κορωνίδος στην Κύρια Ζώνη Αστεροειδών. Η Ίδη περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο σε μία μέση απόσταση 2.862 ΑΜ μια φορά κάθε 4,84089 χρόνια σχεδόν στο επίπεδο της εκλειπτικής.
Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Άλμα εις μήκος ανδρών
Σύνοψη αγωνίσματος
Τα πρώτα δύο άλματα του Έλερι Κλαρκ ήταν άκυρα, καθώς οι κριτές (με επικεφαλής τον ο διάδοχο Κωνσταντίνο) του ζήτησαν να αφαιρέσει το καπέλο που είχε τοποθετήσει, λέγοντας ότι αυτό ήταν μια πρακτική των επαγγελματιών αθλητών που απαγορεύονταν η συμμετοχή τους στους Αγώνες. Το τρίτο άλμα του, ωστόσο, ήταν μακράν το καλύτερο από αυτά των υπόλοιπων συμμετεχόντων και του χάρισε την πρώτη θέση. Τις υπόλοιπες δύο θέσεις των μεταλλίων συμπλήρωσαν αθλητές επίσης από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
243 Ίδη
Προέλευση
Η Ίδη προήλθε από τη διάσπαση του πρόδρομου ουράνιου σώματος της Οικογένειας αστεροειδών της Κορωνίδος, διαμέτρου περίπου 120 χλμ. Αυτός ο «προγεννήτωρ» είχε ήδη μερικώς διαφοροποιημένο εσωτερικό, με τα βαρύτερα στοιχεία (μέταλλα) καταβυθισμένα στον πυρήνα του. Η Ίδη κληρονόμησε αμελητέες ποσότητες αυτού του υλικού του αρχικού πυρήνα. Δεν είναι γνωστό πότε διασπάσθηκε αυτό το αρχικό σώμα, αλλά σύμφωνα με μία ανάλυση του αριθμού Ιδαίων κρατήρων, η επιφάνεια της Ίδης έχει ηλικία πάνω από 1 δισεκατομμύριο χρόνια. Ωστόσο, το σύστημα Ίδης-Δακτύλου εκτιμάται ότι δεν μπορεί να έχει επιζήσει πάνω από 100 εκατομμύρια χρόνια.
Στίβος στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – Άλμα εις μήκος ανδρών
Πηγές
Αλμα εις μήκος Κατηγορία:Άλμα εις μήκος
243 Ίδη
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιδη Κατηγορία:Αστεροειδείς της Οικογένειας της Κορωνίδος
Δυναστεία των Κατζάρων
Ως Δυναστεία των Κατζάρων (Περσικά: سلسله قاجار Selsele-ye Qazar, Αζερικά: قاجارلار Qacarlar) αναφέρεται η τουρκικής καταγωγής   βασιλική δυναστεία που κυβέρνησε την περσική αυτοκρατορία από το 1794 έως το 1925.
Το κράτος που κυβερνήθηκε από τη δυναστεία ήταν επίσημα γνωστό ως Θείο Κράτος του Ιράν (Περσικά: دولت علیه ایران Dowlat-e Elliye ye Iran). Οι Κατζάροι ανέλαβαν τον πλήρη έλεγχο της αυτοκρατορίας το 1794, με την καθαίρεση του Αλί Χαν, του τελευταίου της δυναστείας Ζαντ. Επεβαλε την ιρανική κυριαρχία σε μεγάλα τμήματα του Καυκάσου και της Κεντρικής Ασίας. Το 1796, ο Μοχάμαντ Χαν Κατζάρ κατέλαβε τη Μασχάντ, θέτοντας τέλος στη δυναστεία των Αφσαριδών και στέφθηκε επίσημα σάχης μετά την τιμωρητική εκστρατεία του εναντίον των γεωργιανών επαρχιών του Ιράν.
Στην περιοχή του Καυκάσου, η Δυναστεία των Κατζάρων έχασε αμετάκλητα πολλές από τις περιοχές της αυτοκρατορίας από τη ρωσική αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα.
Πυραμίδα του Ελληνικού
μικρογραφία|300x300εσ|Απεικόνιση της πυραμίδας, 1887 Με τον όρο Πυραμίδα του Ελληνικού αποκαλείται μνημείο στην περιοχή του Άργους, κτισμένο πάνω στην οδική αρτηρία που ένωνε το Άργος με την Τεγέα. Η ονομασία του προέρχεται από τη χαρακτηριστική πυραμιδοειδή μορφή του. Η χρονολόγηση του κτίσματος είναι αντικείμενο διαφωνιών, με την αρχική και πιο διαδεδομένη εκτίμηση να την τοποθετεί στον 4ο π.Χ. αιώνα. Για την πιθανή χρήση του έχουν διατυπωθεί διάφορες θεωρίες, π.χ. ότι χρησίμευε ως τύμβος, οχυρό, ή φρυκτωρία. . Ο Παυσανίας (2ος αι. μ.Χ.) στο έργο του Ἑλλάδος περιήγησις στο δεύτερο βιβλίο, Κορινθιακά (XXV, 7), αναφέρεται σε πυραμιδοειδές οικοδόμημα, χωρίς να είναι σαφές αν αυτό πρόκειται για την πυραμίδα του Ελληνικού ή τη γειτονική Πυραμίδα του Λυγουριού:
"«Δεξιά καθώς κανείς πηγαίνει από το Αργος προς την Επιδαυρία υπάρχει οικοδόμημα που μοιάζει πολύ με πυραμίδα και έχει απεικονισμένες ανάγλυφες ασπίδες του σχήματος των αργολικών ασπίδων. Αυτού είχε πολεμήσει ο Προίτος εναντίον του Ακρισίου για την βασιλεία, και λένε πως ο αγώνας έληξε ισόπαλος και γι' αυτό αργότερα συμφιλιώθηκαν, αφού ούτε ο ένας ούτε ο άλλος μπόρεσε να πετύχει αποφασιστική νίκη. Λένε πως τότε πρώτη φορά συγκρούστηκαν οπλισμένοι με ασπίδες και οι ίδιοι και το στράτευμά τους. Για όσους εκατέρωθεν έπεσαν, επειδή ήταν συμπολίτες και συγγενείς, έγινε σ' αυτό το μέρος κοινός τάφος». (Μετάφραση Νικολάου Παπαχατζή )"
Όπως φαίνεται από το κείμενο, κατά την εποχή του Παυσανία το αναφερθέν οικοδόμημα ήταν διακοσμημένο με αργολικές ασπίδες και θεωρείτο, κατά τον ίδιο, τάφος (τύμβος) των πολιτών και συγγενών που έπεσαν σε μάχη πολεμώντας για την εξουσία. Χαρακτηριστικό της παλαιότητας της κατασκευής, σύμφωνα με τον Παυσανία, είναι ότι πρώτη φορά τότε είχαν χρησιμοποιηθεί ασπίδες σε μάχη.
Το 1991 η επιστημονική ομάδα του καθηγητή Ιωάννη Λυριτζή, διεξήγαγε έρευνα εφαρμόζοντας μία νέα μέθοδο χρονολόγησης. Τα αποτελέσματα της έρευνας αυτής ήρθαν σε ευθεία σύγκρουση με προηγούμενα πορίσματα αρχαιολόγου της αμερικανικής αποστολής του 1938, αφού η νέα ηλικία των κτισμάτων τοποθετείται στα μέσα προς το τέλος της 3ης χιλιετίας π.Χ. αντί του μόλις 3ου-4ου αιώνα π.Χ.
Η καθηγήτρια Μέρι Λέφκοβιτς (Mary Lefkowitz) έχει διαφωνήσει με τα παραπάνω συμπεράσματα, αναφέροντας μεταξύ άλλων ότι πέτρες που μετρήθηκαν μπορεί να ήταν ανακυκλωμένες από παλαιότερα κτίσματα, και ότι προηγούμενες έρευνες κατά τη δεκαετία του 1930, που επιβεβαιώθηκαν τη δεκαετία του 1980 από την αρχαιολόγο Helena Fracchia, αγνοήθηκαν. Ο Λυριτζής απάντησε σε άρθρο του σε επιστημονικό περιοδικό ότι η Λέφκοβιτς δεν κατανόησε και ερμήνευσε λανθασμένα την επιστημονική μέθοδο που ακολουθήθηκε.
Ο αρχαιολόγος καθηγητής Αδαμάντιος Σάμψων έγραψε πως έχει ήδη αποδειχθεί ότι το μνημείο χτίστηκε πάνω σε θεμέλια κτιρίου της Πρωτοελλαδικής εποχής, συνεπώς χτίστηκε σε κατοπινό από αυτή χρόνο. Εκτός αυτού, η τοιχοποιία της πυραμίδας, παρόμοια με εκείνη του Λυγουριού, καταδεικνύει την Κλασική ή Ύστερη Κλασική περίοδο. Κατά τον Σάμψων, η χρονολόγηση που έδωσε η ομάδα Λυριτζή δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελληνικου Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αργολίδα Κατηγορία:Ελληνιστικός πολιτισμός
Στάδιο (άθλημα)
300px|μικρογραφία|δεξιά|Το στάδιο της αρχαίας Νεμέας
Ιστορία
Το αγώνισμα στάδιον πήρε το όνομά του από το γήπεδο στο οποίο λάμβανε χώρα, το οποίο ονομάζεται επίσης στάδιον. Αυτή η λέξη έγινε stadium στα λατινικά, και στη συνέχεια πέρασε σε πολλές άλλες γλώσσες. Υπήρχαν και άλλα είδη αγώνων δρόμου, αλλά το στάδιον ήταν το πιο διάσημο. Ο νικητής του συχνά θεωρούσαν ότι είναι ο νικητής ολόκληρης της διοργάνωσης. Αν και ξέχωρα το στάδιον ήταν επίσης μέρος του αρχαίου Πεντάθλου.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες, το στάδιο (ως γήπεδο) ήταν αρκετά μεγάλο για να διαγωνιστούν έως είκοσι αθλητές, και ο αγώνας ήταν ένα σπριντ για μια απόσταση 200-γιάρδων (περίπου 180 μ.). Το στάδιο της Αρχαίας Ολυμπίας ήταν περίπου 190 μέτρα. Ο αγώνας ξεκινούσε με το ήχισμα των σάλπιγγων, και τους αγωνοθέτες να παρακολουθούν τους βατήρες για να βεβαιωθούν ότι δεν υπάρχουν λανθασμένες εκκινήσεις. Υπήρχαν, επίσης, αγωνοθέτες στο τέλος της διαδρομής για να βεβαιωθούν και να αποφασίσουν σχετικά με το ποιος είναι ο νικητής. Αν οι αγωνοθέτες αποφάσιζαν ότι υπήρχε ισοπαλία, ο αγώνας έπρεπε να επαναληφθεί. Οι δρομείς ξεκινούσαν τον αγώνα από τη θέση εκκίνησης, ίσως με τα χέρια απλωμένα προς τα εμπρός, αντί να σκύβουν όπως οι σύγχρονοι δρομείς. Έτρεχαν γυμνοί σε ένα χαραγμένο διάδρομο. Κατά τον πέμπτο αιώνα, ο διάδρομος σημαδεύτηκε από μια πέτρα στη γραμμή της εκκίνησης γνωστή ως βαλβίς. Η εξελίξεις αυτής της πέτρινης βαλβίδος εκκίνησης οδήγησαν στο να έχει μια σειρά από διπλές αυλακώσεις (10–12 εκατοστών μεταξύ τους), στις οποίες ο δρομέας τοποθετούσε τα δάχτυλα των ποδιών του. Ο σχεδιασμός αυτών των αυλακιών είχε σαν σκοπό να δώσει μία μόχλευση στον δρομέα για την εκκίνησή του.
Ο νικητής του σταδίου στους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες ήταν ο Κόροιβος ο Ηλείος.
Ο αγώνας αυτός έδωσε το όνομά του και στη μονάδα μήκους στάδιο, η οποία είναι ίση με την απόσταση που έτρεχαν οι δρομείς στο αγώνισμα αυτό.
Ολυμπιονίκες στο στάδιο
Νικητές του σταδίου στους αρχαίους ολυμπιακούς αγώνες:
Ολυμπιονίκες στο στάδιο παίδων
Νικητές του σταδίου παίδων στους αρχαίους ολυμπιακούς αγώνες:
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Ολυμπιακοί Αγώνες Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγωνίσματα δρόμου‎
Ο δρόμος προς το πεπρωμένο
Ο δρόμος προς το πεπρωμένο (Ισπανικά: Un camino hacia el destino) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 2016. Βασίζεται στην Μεξικάνικη τηλενουβέλα του 2003, La hija del jardinero ("Η κόρη του κηπουρού").
Πρωταγωνιστούν Παουλίνα Γότο, Οράσιο Παντσέρι, Χόρχε Αραβένα, Άνα Πατρίσια Ρόχο και Λισσέτ Μορέλος.
Βραβεία
Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με τα εξής βραβεία:
Κύπελλο Συνομοσπονδιών ΦΙΦΑ
Το Κύπελλο Συνομοσπονδιών ΦΙΦΑ (αγγλικά: FIFA Confederations Cup) ήταν ένα τουρνουά εθνικών ομάδων ποδοσφαίρου το οποίο διεξαγόταν κάθε τέσσερα χρόνια. Σε αυτό συμμετείχαν οι νικητές των κυπέλλων των έξι περιφερειακών συνομοσπονδιών της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου (ΦΙΦΑ) (ΚΑΦ, ΚΟΝΜΕΜΠΟΛ, ΟΥΕΦΑ, ΑΦΚ, ΟΦΚ, ΚΟΝΚΑΚΑΦ), καθώς και η κάτοχος του Παγκοσμίου Κυπέλλου και η διοργανώτρια χώρα, συνολικά οκτώ ομάδες. Το 2019 αποφασίστηκε η κατάργηση του θεσμού και η αντικατάστασή του από το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων, του οποίου η μορφή τροποποιήθηκε.
Ιστορικό
Το 1980 έγινε η πρώτη προσπάθεια δημιουργίας μιας παγκόσμιας ποδοσφαιρικής διοργάνωσης με συμμετοχή μόνο των πιο επιτυχημένων εθνικών ομάδων με την ευκαιρία του εορτασμού των 50 ετών του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Η διοργάνωση, που ονομάστηκε Μουντιαλίτο, έγινε στην Ουρουγουάη και προσκλήθηκαν μόνο οι έξι χώρες που είχαν κατακτήσει ως τότε το Παγκόσμιο Κύπελλο, από τις οποίες η Αγγλία αρνήθηκε να μετάσχει.
Το 1985 έγινε μια διαφορετική απόπειρα με το Έπαθλο Αρτέμιο Φράνκι, που ήταν ένας αγώνας μεταξύ των νικητριών χωρών του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος και του Κόπα Αμέρικα, δηλαδή κάτι ανάλογο με το Διηπειρωτικό Κύπελλο συλλόγων αλλά για εθνικές ομάδες. Η προσπάθεια δεν είχε συνέχεια, αν και έγινε άλλη μια φορά το 1993.
Το τουρνουά που εξελίχθηκε στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών ΦΙΦΑ ξεκίνησε ανεπίσημα το 1992 στη Σαουδική Αραβία και ονομαζόταν Κύπελλο Βασιλιά Φαχντ. Έπειτα από το πρώτο του 1992 έγινε και δεύτερο το 1995. Σε αυτό συμμετείχαν η εθνική Σαουδικής Αραβίας και κάποιοι κυπελλούχοι των περιφερειακών συνομοσπονδιών. Το 1997 ανέλαβε τη διοργάνωση η FIFA και το ονόμασε Κύπελλο Συνομοσπονδιών (FIFA Confederations Cup) και όρισε η διεξαγωγή του να γίνεται κάθε δύο χρόνια. Από το 2005 το κύπελλο διεξαγόταν κάθε τέσσερα χρόνια, ένα χρόνο πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο, στη χώρα που διοργάνωνε το επόμενο Παγκόσμιο. Έτσι, το Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2017 διεξήχθη στη Ρωσία.
Στο Κύπελλο του 2009, στο οποίο η Βραζιλία επικράτησε των ΗΠΑ με 3-2 στον τελικό, εξασφαλίστηκε η συμμετοχή της Ιταλίας (παγκόσμια πρωταθλήτρια 2006) και της Ν. Αφρικής (διοργανώτρια χώρα το 2010).
Τελευταία κάτοχος του τίτλου, είναι από τις 2 Ιουλίου 2017 η ομάδα της Γερμανίας, η οποία εκείνη τη μέρα, νίκησε στον τελικό του τελευταίου πρωταθλήματος τη Χιλή, με 1-0.
Στις 15 Μαρτίου 2019 η ΦΙΦΑ ανακοίνωσε την κατάργηση του θεσμού και την αντικατάστασή του από το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων.
Κατάλογος διοργανώσεων
Σημείωση
Ναυαρχείο
Με το όνομα Ναυαρχείο φέρεται γενικά η ανώτατη αρχή – διοίκηση πολεμικών πλοίων. Σε πολλά κράτη ο όρος αυτός είναι συνώνυμος με το Υπουργείο των Ναυτικών όπως «Συμβούλιο του Ναυαρχείου». Επίσης με το ίδιο όνομα φέρεται και το κτίριο ή το συγκρότημα όπου είναι εγκατεστημένη η υπηρεσία αυτή.
Σε μεγάλα ναυτικά κράτη π.χ. Αγγλία, ΗΠΑ, Ιαπωνία, κ.ά. στα οποία υφίσταται ο θεσμός του ναυαρχείου αυτό αποτελεί την ανώτατη διοικητική αρχή των ναυτικών δυνάμεων στις οποίες ο Υπουργός Ναυτικών αποτελεί τον «κοινοβουλευτικό σύνδεσμο» μεταξύ Ναυτικού και Βουλής.
Ο αρτιότερος τέτοιος οργανισμός ναυαρχείου είναι της Αγγλίας που φέρει τον τίτλο "Βασιλικό Βρετανικό Ναυαρχείο" που συγκροτείται από τέσσερις ναυάρχους όπου και καθιερώθηκε να ονομάζονται «Λόρδοι του Ναυαρχείου», ανεξάρτητα αν είναι ή δεν είναι κάτοχοι του τίτλου. Έτσι ο αρχαιότερος εξ αυτών ονομάζεται "1ος ναυτικός Λόρδος" σε αντιδιαστολή με τον εκάστοτε Υπουργό των Ναυτικών που ονομάζεται "1ος πολιτικός Λόρδος" και ο οποίος έχει για γραμματέα του έναν υποναύαρχο. Ο "1ος ναυτικός Λόρδος" είναι στη πράξη ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου του βρετανικού βασιλικού Ναυτικού. Ο "2ος ναυτικός Λόρδος" ασχολείται με θέματα διοίκησης, ο "3ος ναυτικός Λόρδος" ασχολείται με τεχνική υποδομή, και ο "4ος ναυτικός Λόρδος" με πάσης φύσεως θεμάτων διοικητικής μέριμνας (τροφοδοσίες, υλικά, ιματισμό κ.λπ)
Στο γαλλικό και ιταλικό πολεμικό ναυτικό υφίσταται ο θεσμός του "Συμβουλίου των ναυάρχων", που έχει περισσότερο συμβουλευτικό χαρακτήρα εισηγήσεων για τον αντίστοιχο υπουργό. Στην Ελλάδα αντί του όρου αυτού υφίσταται σήμερα το "Ανώτατο Συμβούλιο του Ναυτικού" που συνέρχεται υπό τον Υπουργό και συνεδριάζει τακτικά και έκτακτα, ασχολούμενο με τα πάσης φύσεως διοικητικά, οικονομικά και τεχνικά ζητήματα του Όπλου και πάντα με συμβουλευτικό χαρακτήρα.
Τα ναυαρχεία στεγάζονται συνήθως μέσα σε Ναυστάθμους ή εγγύτατα αυτών.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πολεμικό ναυτικό
The Piper at the Gates of Dawn
To The Piper at the Gates of Dawn είναι το πρώτο στούντιο άλμπουμ του βρετανικού συγκροτήματος Pink Floyd, το οποίο κυκλοφόρησε στις 5 Αυγούστου 1967. Ο τίτλος του άλμπουμ προέρχεται από το έβδομο κεφάλαιο του βιβλίου "Ο Άνεμος στις Ιτιές" του Κένεθ Γκράχαμ και είναι ο μοναδικός δίσκος των Pink Floyd που πραγματοποιήθηκε με τον Σιντ Μπάρετ ως ηγετική μορφή του συγκροτήματος.
Ιστορία του δίσκου
Το 1965, οι Ρίτσαρντ Ράιτ, Νικ Μέισον, Ρότζερ Γουώτερς και Σιντ Μπάρετ ξεκίνησαν να παίζουν ζωντανά ως "The Pink Floyd Sound". Στις 1 Φεβρουαρίου 1967 υπέγραψαν συμβόλαιο συνεργασίας με την "ΕΜΙ" και κυκλοφόρησαν το πρώτο τους σινγκλ με τίτλο "Arnold Layne", του οποίου οι στίχοι αναφερόταν σε έναν κλεπτομανή τραβεστί, στις 10 Μαρτίου 1967, ανεβαίνοντας στο # 20 των βρετανικών τσαρτ.
Το συγκρότημα επέστρεψε στο "Sound Techniques studio" ηχογραφώντας το "See Emily Play" στις 18 Μαΐου. Η κυκλοφορία του πραγματοποιήθηκε ένα μήνα αργότερα, με το σινγκλ να φθάνει στο # 6 των τσαρτ της πατρίδας τους.
Οι Pink Floyd ήταν υποχρεωμένοι από το συμβόλαιο τους να ηχογραφήσουν τον πρώτο τους δίσκο στα "Abbey Road Studios" της "ΕΜΙ" και την παραγωγή ανέλαβε ο Νόρμαν Σμιθ. Ο Μπάρετ ηχογράφησε τα φωνητικά του σε έναν απομονωμένο θάλαμο λόγω της χαμηλής έντασης της φωνής του. Τα τραγούδια του δίσκου χωρίζονται σε μακροσκελή κομμάτια με αυτοσχεδιασμό που προερχόταν από τις ζωντανές τους εμφανίσεις και σε πιο μικρά σε διάρκεια τραγούδια, τα οποία είχε συνθέσει ο Μπάρετ.
Οι ηχογραφήσεις για το άλμπουμ ξεκίνησαν στις 21 Φεβρουαρίου 1967 με την ολοκλήρωση του "Matilda Mother". Έξι ημέρες αργότερα, ηχογράφησαν τα "Interstellar Overdrive" και "Chapter 24", ενώ στις 16 Μαρτίου συντόμευσαν την εκτέλεση του "Interstellar Overdrive" και ηχογράφησαν το "Flaming". Στις 19 του μήνα ηχογράφησαν το "The Gnome" και την επομένη το 'Take Up Thy Stethoscope and Walk". Στις 22 Μαρτίου ολοκλήρωσαν το "The Scarecrow" με μία προσπάθεια και μέχρι τα μέσα Απριλίου ηχογράφησαν τα "Astronomy Domine" και "Pow R. Toc H". Στις 21 Μαΐου ολοκλήρωσαν το "Bike", το οποίο είχαν ξεκινήσει από τα τέλη του 1966.
Ο δίσκος κυκλοφόρησε στις 5 Αυγούστου 1967 παρουσιάζοντας ένα σύνολο ψυχεδελικής ορχηστρικής μουσικής με περίεργους στίχους. Το συγκρότημα συνέχισε να εμφανίζεται ζωντανά στο "UFO Club" του Λονδίνου, αλλά η παρακμή του Μπάρετ λόγω της έντονης χρήσης ναρκωτικών, τους οδήγησε στο να ακυρώσουν την εμφάνιση τους στο "National Jazz and Blues Festival". Το άλμπουμ σκαρφάλωσε στο # 6 στην Μεγάλη Βρετανία και κυκλοφόρησε στις 26 Οκτωβρίου 1967 στην Βόρεια Αμερική μέσω της "Tower" μπαίνοντας στις χαμηλές θέσεις του Billboard 200.
Οι κριτικές για το άλμπουμ ήταν θετικές και πλέον θεωρείται ως ένας από τους σπουδαιότερους δίσκους του ψυχεδελικού κινήματος της δεκαετίας του '60. Το "NME" το έχει βαθμολογήσει με 9/10, το "Allmusic" με την άριστη βαθμολογία των πέντε αστέρων, το "Pitchfork Media" με 9,4/10, και το "Rolling Stone" με 5/5.
Οι Pink Floyd έδωσαν πολλές συναυλίες στην Μεγάλη Βρετανία με σκοπό την προώθηση του δίσκου, αλλά δεν πραγματοποίησαν μία επίσημη περιοδεία λόγω προβλημάτων με τις βίζες τους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στις 1 Νοεμβρίου 1967, το συγκρότημα μετέβη στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού αλλά δεν έβγαλαν άδειες εργασίας και παρέμειναν στο ξενοδοχείο τους στο Σοσαλίτο της Καλιφόρνια. Στις 4 Νοεμβρίου έδωσαν την πρώτη τους αμερικανική συναυλία στο "Winterland Ballroom" του Σαν Φρανσίσκο μαζί με τους Big Brother and the Holding Company της Τζάνις Τζόπλιν. Η συμπεριφορά του Μπάρετ έγινε ακόμη χειρότερη όταν κατά την διάρκεια της συναυλίας χαλάρωσε τόσο τις χορδές της κιθάρας του ώστε να πέσουν, ενώ κατά την ζωντανή τους εμφάνιση στην τηλεοπτική εκπομπή "The Pat Boone Show" κουνούσε απλά τα χείλη του κατά το "Apples and Oranges" και δεν κινούνταν καθόλου. Αποτέλεσμα αυτής της συμπεριφοράς ήταν ο μάνατζερ τους, Άντριου Κινγκ, να ακυρώσει τις υπόλοιπες εμφανίσεις τους, στέλνοντας το συγκρότημα πίσω στην Αγγλία.
Στα μέσα Νοεμβρίου, το συγκρότημα προγραμματίστηκε να περιοδεύσει μαζί με τον Τζίμι Χέντριξ στην Μεγάλη Βρετανία, αλλά στην πρώτη συναυλία ο Μπάρετ δεν εμφανίστηκε και αντικαταστάθηκε από τον Ντέιβιντ Ο'Λιστ των The Nice. Τα προβλήματα κατάθλιψης του Μπάρετ οδήγησαν τα υπόλοιπα μέλη των Pink Floyd στο να εντάξουν νέο μέλος στην σύνθεση του συγκροτήματος, τον κιθαρίστα και τραγουδιστή Ντέιβιντ Γκίλμορ.
Βραβεύσεις
The Piper at the Gates of Dawn (άλμπουμ)
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Pink Floyd Κατηγορία:Άλμπουμ του 1967
Γαλακτικό οξύ
Το γαλακτικό οξύ (αγγλικά: lactic acid) είναι οργανική χημική ένωση, με μοριακό τύπο C3H6O3, αν και συνηθέστερα παριστάνεται ως CH3CH(OH)CO2H. Το χημικά καθαρό γαλακτικό οξύ, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, είναι λευκό στερεό, αναμείξιμο με το νερό. Όταν διαλύεται στο τελευταίο (νερό) σχηματίζει ένα άχρωμο διάλυμα. Η παραγωγή του συμπεριλαμβάνει τόσο φυσικές όσο και τεχνητές μεθόδους. Το γαλακτικό οξύ είναι ένα α-υδροξυοξύ (AHA, A-HydroxyAcid), λόγω της παρουσίας υδροξυομάδας δίπλα ακριβώς από την καρβοξυλομάδα του. Χρησιμοποιήθηκε βιομηχανικά ως ενδιάμεσο συνθετικό σύνθεσης διαφόρων οργανικών και βιοχημικών προϊόντων. Η συζυγής βάση του γαλακτικού οξέος είναι το γαλακτικό ανιόν [CH3C(OH)CO2–].
Το γαλακτικό οξύ σε υδατικό διάλυμα διίσταται, σχηματίζοντας γαλακτικό ανιόν και υδροξώνιο (Η3Ο+). Σε σύγκριση με το οξικό οξύ, το γαλακτικό οξύ έχει pKa = 3,86 έναντι 4,756 του πρώτου (δηλαδή του οξικού οξέος), γεγονός που σημαίνει ότι το γαλακτικό οξύ είναι περίπου κατά 10 φορές ισχυρότερο οξύ από αυτό (δηλαδή το οξικό οξύ). Η υψηλότερη οξύτητά του είναι συνέπεια του ενδομοριακού δεσμού υδρογόνου μεταξύ του ατόμου υδρογόνου του υδροξυλίου και του ενός ατόμου οξυγόνου του καρβοξυλίου.
Το γαλακτικό οξύ είναι χειρόμορφο, αποτελούμενο από δυο εναντιομερή. Το ένα είναι γνωστό ως L-(+)- ή S- γαλακτικό οξύ, ενώ το άλλο, που όμοιο με κατοπτρική εικόνα του πρώτου, είναι γνωστό ως D-(-)- ή R- γαλακτικό οξύ. Ένα ισομοριακό μείγμα των δυο εναντιομερών ονομάζεται DL- ή ρακεμεικό γαλακτικό οξύ. Το DL-γαλακτικό οξύ είναι υγροσκοπικό και αναμείξιμο με το νερό, αλλά και με την αιθανόλη, πάνω από την κανονική θερμοκρασία τήξης του, που είναι 16,8 °C. Τα διαχωρισμένα εναντιομερή έχουν αρκετά υψηλότερη θερμοκρασία τήξης (53°C). Το γαλακτικό οξύ που παράγεται με ζύμωση γάλακτος είναι συχνά ρακεμεικό, παρόλο που υπάρχουν κάποια συγκεκριμένα είδη βακτηριδίων που παράγουν μόνο D-γαλακτικό οξύ. Από την άλλη, το γαλακτικό οξύ που παράγεται με αναερόβεια αναπνοή των ζωικών μυών είναι το L-γαλακτικό οξύ και γι' αυτόν το λόγο ενίοτε το εναντιομερές αυτό ονομάζεται «σαρκογαλακτικό οξύ», δηλαδή με πρόθεμα που προέρχεται από την ελληνική λέξη «σάρξ» (δηλαδή σάρκα).
Στα ζώα, το L-γαλακτικό οξύ παράγεται σταθερά από το πυροσταφυλικό οξύ, μέσω ενός ενζύμου που ονομάζεται γαλακτική δεϋδρογονάση (LDH, Lactate DeHydrogenase), σε μια διεργασία ζύμωσης που συμβαίνει κατά τον κανονικό μεταβολισμό και την άσκηση. Η συγκέντρωση του L-γαλακτικού οξέος δεν αυξάνεται, παρά μόνο αν ο ρυθμός παραγωγής του ξεπεράσει το ρυθμό αποσύνθεσής του, που ρυθμίζεται από έναν αριθμό παραμέτρων, που συμπεριλαμβάνουν μεταφορείς μονοκαρβοξυλικών, τη συγκέντρωση και τον ισοφορμισμό της LDH, καθώς και την οξειδωτική χωρητικότητα των ιστών.
Η συγκέντρωση του L-γαλακτικού οξέος στο αίμα είναι συνήθως 1-2 mM σε ηρεμία, αλλά μπορεί να ξεπεράσει τα 20 mM, κατά τη διάρκεια έντονης άσκησης, καθώς και τα 25 mM μετά την άσκηση.
Απομονώθηκε για πρώτη φορά το 1780, από το Σουηδό χημικό Καρλ Βίλχελμ Σέελε (Carl Wilhelm Scheele).
Στη βιομηχανία, η γαλακτική ζύμωση πραγματοποιείται από βακτήρια του γαλακτικού οξέος, που μετατρέπουν γλυκόζη και σουκρόζη σε γαλακτικό οξύ. Αυτά τα βακτήρια μπορούν επίσης να αναπτυχθούν στο στόμα: Το γαλακτικό οξύ που παράγουν είναι υπεύθυνο για τη φθορά των δοντιών.
Στην ιατρική, το γαλακτικό οξύ είναι ένα από τα κύρια συστατικά του γαλακτικού διαλύματος Ρίνγκερ (lactated Ringer's solution) και του γαλακτικού διαλύματος Χάρτμανν (lactated Hartmann's solution). Αυτά τα ενδοφλέβια διαλύματα περιέχουν γαλακτικό οξύ, χλωριούχο νάτριο (NaCl) και χλωριούχο κάλιο (KCl) σε αποσταγμένο νερό, σε ισοτονικές με το ανθρώπινο αίμα συγκεντρώσεις, Η πιο συνηθισμένη χρήση αυτών των διαλυμάτων είναι η αντικατάσταση απωλειών σε υγρά του αίματος, μετά από αιμορραγία από τραύμα, εγχείρηση ή έγκαυμα.
Ιστορία
Το γαλακτικό οξύ αποστάχθηκε για πρώτη φορά το 1780 από το Σουηδό χημικό Καρλ Βίλχελμ Σέελε από το ξυνόγαλο, από το οποίο προέκυψε και το εμπειρικό του όνομα «γαλακτικό οξύ». Το 1808 ο Τζονς Τζακόμπ Μπερζέλιους (Jöns Jacob Berzelius) ανακάλυψε ότι το γαλακτικό οξύ παράγεται επίσης από τους μύες κατά τη διάρκεια της σύσπασής τους. Η δομή του εξακριβώθηκε από τον Γιοχάνες Γουΐσκενους (Johannes Wislicenus ) το 1873.
Το 1856, ο Λουί Παστέρ (Louis Pasteur) ανακάλυψε το λακτοβάκιλλο, καθώς και τον ρόλο του στην παραγωγή 2-υδροξυπροπανικού οξέος. Το γαλακτικό οξύ άρχισε να παράγεται για εμπορικούς σκοπούς από τη Γερμανική φαρμακευτική εταιρεία Boehringer Ingelheim το 1895.
Παραγωγή
Το φυσικό L – γαλακτικό οξύ που ονομάζεται και κρεωγαλακτικό ή σαρκογαλακτικό οξύ, βρίσκεται ως κανονικό συστατικό των μυών. Σχηματίζεται κατά την ζύμωση του γλυκογόνου (γλυκόλυση).
Βιομηχανικά το ρακεμικό γαλακτικό οξύ παράγεται με ελεγχόμενη ζύμωση της γλυκόζης και άλλων σακχάρων από διάφορους μικροοργανισμούς. Η ζύμωση πραγματοποιείται στους 50 °C με προσθήκη διάφορων θρεπτικών υλών όπως αλβουμίνη και διάφορα ανόργανα άλατα (π.χ. ανθρακικό ασβέστιο, CaCO3). Το μόριο της γλυκόζης με τα έξι (6) άτομα άνθρακα διασπάται σε δύο (2) μόρια με τρία (3) άτομα άνθρακα το καθένα (γαλακτικό οξύ), κάτω από αναερόβιες συνθήκες.
Με υδρόλυση 2-αλoπροπανικού οξέος
Με υδρόλυση 2-αλοοπροπανικού οξέος από αραιό διάλυμα υδροξειδίου του νατρίου παράγεται γαλακτικό οξύ :
Υδρόλυση 2-υδροξυπροπανονιτριλίου
Με υδρόλυση 2-υδροξυπροπανονιτρίλιου παράγεται γαλακτικό οξύ :
Με αναγωγή οξοπροπανικού οξέος
Με καταλυτική υδρογόνωση οξοπροπανικού οξέος παράγεται γαλακτικό οξύ
Ιδιότητες
Το καθαρό (άνυδρο) γαλακτικό οξύ είναι στερεό, λευκό, άοσμο κρυσταλλικό σώμα που διαλύεται πολύ εύκολα στο νερό με το οποίο σχηματίζει ένα διαυγές έως υποκίτρινο υγρό. Είναι πολύ υγροσκοπικό (απορροφά υγρασία από την ατμόσφαιρα), γι' αυτό και στο εμπόριο διατίθεται ως διάλυμα σε νερό με περιεκτικότητα που κυμαίνεται από 22-90%.
Ανήκει στην οικογένεια των α-υδρόξυ καρβοξυλικών οξέων καθώς τόσο το υδροξύλιο όσο και το καρβοξύλιό του είναι ενωμένα με το ίδιο άτομο άνθρακα. Εξαιτίας αυτού του ασύμμετρου ατόμου άνθρακα, το γαλακτικό οξύ απαντά σε δύο οπτικούς αντίποδες (στέρεο-ισομερή) και σε ρακεμική μορφή ανάλογα με τη δομή που έχει στο χώρο η ένωση ή ανάλογα με το πως στρέφει το επίπεδο του πολωμένου φωτός. Έτσι υπάρχει το D(-)- γαλακτικό οξύ και το L(+)- γαλακτικό οξύ το οποίο είναι και το πιο σημαντικό από βιολογική σκοπιά. Στο εμπόριο συνήθως διατίθεται η ρακεμική του μορφή (D/L) η οποία είναι μείγμα των δύο παραπάνω ισομερών σε αναλογία 1 προς 1.
Βιολογική Σημασία
Το γαλακτικό οξύ είναι γνωστό ότι σχηματίζεται στους μυς των ανθρώπων και των ζώων όταν εργάζονται, δηλαδή όταν οι απαιτήσεις του οργανισμού σε ενέργεια αυξάνονται.
Τα μυϊκά κύτταρα παράγουν έργο καταναλώνοντας τριφωσφορική αδενοσίνη (ATP). Η συγκεκριμένη ουσία παράγεται στα μιτοχόνδρια με την καύση της γλυκόζης και των λιπών και είναι εκείνη που κάνει τις μυϊκές ίνες να συστέλλονται. Η μετατροπή της γλυκόζης συντελείται σε δύο στάδια το αναερόβιο, που δεν απαιτεί οξυγόνο, και το αερόβιο. Το αερόβιο παράγει την μεγαλύτερη ποσότητα ATP και προσφέρει χάρη στην παρουσία του οξυγόνου τέλεια καύση με παράγωγα μόνο το διοξείδιο του άνθρακα και τη θερμότητα. Σε περίπτωση όμως έντονης εργασίας, κατά την οποία οι αυξημένες ανάγκες σε ενέργεια δεν καλύπτονται από τον αερόβιο μεταβολισμό, ενεργοποιείται ο αναερόβιος. Κατά τη διάρκεια αυτού του σταδίου παράγεται βιολογική ενέργεια με γλυκόλυση, κατά την οποία παράγεται ως παραπροϊόν πυροσταφυλικό οξύ και απομακρύνεται αντιδρώντας με το υδρογόνο και σχηματίζοντας γαλακτικό οξύ. Έτσι στον οργανισμό σχηματίζεται γαλακτικό οξύ, το οποίο έχει ως αποστολή του ν' απομακρύνει το υδρογόνο και να επιτρέψει έτσι στους μυς να συνεχίσουν το έργο τους, εφοδιάζοντας τον οργανισμό με επιπλέον ενέργεια. Από τους μυς το γαλακτικό οξύ περνά στο αίμα κι από κει στο ήπαρ. Όταν το επίπεδο του γαλακτικού οξέος ξεπερνά την ικανότητα της πέψης του οργανισμού, προκαλείται μυϊκή κόπωση και πόνος.
Εφαρμογή
Το γαλακτικό οξύ και τα άλατά του χρησιμοποιούνται ως συντηρητικά (Ε270), κυρίως εναντίον των ζυμών και των μυκήτων, κάνει φιλικούς τους υδατάνθρακες του γιαουρτιού ακόμη και για όσους παρουσιάζουν δυσανεξία στο γάλα. Είναι αυτό που δίνει στο γιαούρτι τη χαρακτηριστική οσμή του και την υπόξινη γεύση του. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι εμποδίζει την ανάπτυξη των παθογόνων μικροβίων μέσα στο γιαούρτι και το προστατεύει από επιμολύνσεις, στο διάστημα από την παραγωγή μέχρι την ημερομηνία λήξης του.
Επίσης χρησιμοποιείται στη βυρσοδεψία και τη βαφική, ως καταλύτης σε διάφορες χημικές διεργασίες, και ως πρώτη ύλη για την παραγωγή πλαστικών και διαλυτών. Δύο άτομα γαλακτικού οξέος μπορούν να αντιδράσουν δίνοντας μία κυκλική λακτόνη, η οποία στη συνέχεια με τη βοήθεια διάφορων καταλυτών πολυμερίζεται προς πολυγαλακτικό οξύ, ένας βιοδιασπώμενος πολυεστέρας με πολύτιμες θεραπευτικές ιδιότητες.
Κίνδυνοι για την υγεία
Στο φυσικό γαλακτικό οξύ δεν έχουν βρεθεί παρενέργειες σε ενήλικες. Τα D - ή τα DL - άλατα του γαλακτικού οξέος (στερεοϊσομερή) δεν πρέπει να χορηγούνται σε βρέφη και μικρά παιδιά γιατί δεν έχουν αναπτύξει ακόμα τα απαραίτητα ένζυμα στο συκώτι για να μεταβολίσουν αυτές τις μορφές του γαλακτικού οξέος.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης γυναικών 1976-1977
Το πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης γυναικών 1977 έγινε από 16 Ιουλίου έως 20 Ιουλίου στο γήπεδο Νίκαιας. Συμμετείχαν πέντε ομάδες, από το πρωτάθλημα Κέντρου το Παλαιό Φαληρο, ο Α.Ο. Σπόρτιγκ και ο Α.Ν.Ο. Γλυφάδας. Από το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης ο Απόλλων Καλαμαριάς και ο Ολυμπιακός Βόλου. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Σπόρτιγκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1976 1977 Πρωταθλημα Ελλαδος Γυναικών 1976 1977 Πρωταθλημα Ελλαδος Γυναικών 1976 1977
Καουσέα Νατάνο
Ο Καουσέα Νατάνο (Kausea Natano, 5 Ιουλίου 1957) είναι πολιτικός από το Τουβαλού και ο 13ος πρωθυπουργός της χώρας από τις 19 Σεπτεμβρίου 2019. Είναι επίσης βουλευτής στην περιφέρεια Φουναφούτι, έχοντας υπηρετήσει αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Επικοινωνιών επί πρωθυπουργίας του Γουίλι Τελάβι.
Προτού αρχίσει να ασχολείται με τα κοινά, ο Νατάνο ήταν διευθυντής Τελωνείων του Τουβαλού, ακι επίσης υπηρέτησε ως βοηθός γραμματέας στο υπουργείο Οικονομικών και Οικονομικού Σχεδιασμού.
Έπειτα από τις γενικές εκλογές του 2019, στις 19 Σεπτεμβρίου 2019, ο Νατάνο εξελέγη από τα μέλη του κοινοβουλίου ως πρωθυπουργός με ψήφους 10-6.
Κατάλογος έργων της Αγκάθα Κρίστι
Η Αγγλίδα συγγραφέας Άγκαθα Κρίστι έχει γράψει έναν αριθμό μυθιστορημάτων, διηγημάτων, αισθηματικών μυθιστορημάτων, θεατρικών έργων, καθώς και δύο αυτοβιογραφικά έργα. Ακολουθούν πίνακες με αυτά.
Καουσέα Νατάνο
Πολιτική σταδιοδρομία
Επανεξελέγη στις εκλογές του 2010 αλλά απέτυχε να εκλεγεί πρωθυπουργός, καθώς ηττήθηκε οριακά από τον Μαατία Τοάφα, ο οποίος εξελέγη πρωθυπουργός με 8 ψήφους. Τον Δεκέμβριο του 2010 η κυβέρνηση Τοάφα ανατράπηκε με πρόταση δυσπιστίας και ο Γουίλι Τελάβι τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία. Ο Νατάνο ήταν μεταξύ εκείνων που υποστήριξαν τον Τελάβι και διευκόλυνε έτσι τη διαδοχή του. Στις 24 Δεκεμβρίου διορίστηκε από τον Τελάβι ως υπουργός Επικοινωνιών. Επίσης, διορίστηκε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.
Κατάλογος έργων της Αγκάθα Κρίστι
Πηγές
Κατηγορία:Αγκάθα Κρίστι  Κατηγορία:Κατάλογοι βιβλίων
Καουσέα Νατάνο
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Νατάνο επανεξελέγη στις εκλογές του 2015 και του 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Τουβαλού Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Μηλικό οξύ
Το μηλικό οξύ (ή μαλικό οξύ) είναι ένα φυσικό οργανικό οξύ, που απαντάται σε ορισμένα φρούτα και λαχανικά, και ιδιαίτερα στα πράσινα μήλα, από τα οποία πήρε και το όνομά του. Ανήκει στην οικογένεια των α-υδρόξυ-καρβοξυλικών οξέων, καθώς τόσο το υδροξύλιο όσο και το καρβοξύλιο του είναι ενωμένα με το ίδιο άτομο άνθρακα. Χρησιμοποιείται κυρίως ως πρόσθετο τροφίμων, μέσο οξίνισης και αρωματισμού, με τον κωδικό Ε296.
Αγία Σοφία (συνοικία Λευκωσίας)
Η Αγία Σοφία είναι συνοικία του Δήμου Λευκωσίας. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, η διοικητική έκταση της συνοικίας δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Τα εδάφη αυτά ανήκουν εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκουν στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Μηλικό οξύ
Ιδιότητες
Σε κανονικές συνθήκες είναι στερεό κρυσταλλικό ή σε μορφή σκόνης, υπόλευκο προς λευκό. Είναι εύκολα διαλυτό στο νερό, και γενικά θεωρείται ως ένα από τα ασθενέστερα οξέα που απαντώνται στα τρόφιμα.
Αγία Σοφία (συνοικία Λευκωσίας)
Τοποθεσία
Στα βόρεια συνορεύει με το Αμπντί Τσαούς, στα βορειοανατολικά με το Γενί Τζαμί, στα ανατολικά με το Χαϊδάρ Πασά, στα νοτιοανατολικά με τον Άγιο Κασσιανό και την Χρυσαλινιώτισσα, στα νότια με την Ομεριέ και τη Φανερωμένη και στα δυτικά με την Ιπλίκ-Παζάρ-Κορκούτ Εφέντι.
Πληθυσμός
Η Αγία Σοφία απογραφόταν ξεχωριστά σε μερικές από τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο. Στις απογραφές του 1931, του 1960 και του 1973 δεν απογράφεται ξεχωριστά. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στη συνοικία από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος της δεν ελέγχεται από αυτήν. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Αγίας Σοφίας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού στις οποίες εμφανίζεται.
Μηλικό οξύ
Ιδιότητες
Το μόριο του μηλικού οξέος περιέχει ένα ασύμμετρο άτομο άνθρακα, δηλαδή ένα άτομο άνθρακα το οποίο είναι ενωμένο με τέσσερις διαφορετικούς υποκαταστάτες. Αποτέλεσμα αυτού είναι η ύπαρξη δύο οπτικών αντιπόδων και μίας ρακεμικής μορφής ανάλογα με τη δομή που έχει στο χώρο η ένωση ή ανάλογα με το πώς στρέφει το επίπεδο του πολωμένου φωτός. Έτσι υπάρχει το D-μηλικό οξύ και το L-μηλικό οξύ, το οποίο είναι αυτό που ανευρίσκεται στη φύση και το μόνο βιολογικά ενεργό. Η ρακεμική μορφή (D/L) είναι μείγμα των δύο παραπάνω ισομερών σε αναλογία 1 προς 1 και είναι οπτικά ανενεργή.
Αγία Σοφία (συνοικία Λευκωσίας)
Ναός Αγίας Σοφίας
Στη συνοικία της Αγίας Σοφίας υπάρχει ένα μεγαλοπρεπές κτίριο, το οποίο κατασκευάστηκε την περίοδο της Φραγκοκρατίας. Αρχικά, είχε κατασκευαστεί μια μικρή εκκλησία κατά τα Βυζαντινά χρόνια. Σύμφωνα με την παράδοση, η Αυτοκράτειρα Θεοδώρα, η οποία είχε καταγωγή από την Κύπρο, έπεισε τον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό να κατασκευάσει την μικρή εκκλησία και να του δώσει το ίδιο όνομα με τον ναό της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη.
Μηλικό οξύ
Ιδιότητες
Το μηλικό οξύ είναι ένα από τα οργανικά οξέα του σταφυλιού, το οποίο αυξάνει την οξύτητα του κρασιού. Με την μυλογαλακτική ζύμωση, μετατρέπεται σε γαλακτικό οξύ, το οποίο όντας λιγότερο όξινο από το μηλικό, μειώνει την οξύτητα του κρασιού, πράγμα που είναι απαραίτητο για τα ερυθρά κρασιά και όχι τόσο στα λευκά στα οποία επιθυμούμε μεγαλύτερη οξύτητα.
Επίσης, είναι ενδιάμεσο ενός κύκλου μεταβολισμού σακχάρων σε ζώντες οργανισμούς μεγάλης βιολογικής σημασίας (κύκλος κιτρικού οξέος – κύκλος του Krebs), μέρος της διαδικασίας κατά την οποία οι ζωντανοί οργανισμοί μετατρέπουν την τροφή σε ενέργεια. Επιπλέον, είναι το μοναδικό συστατικό που συμμετέχει στην παραπάνω διαδικασία, το οποίο έχει συσχετιστεί πέραν κάθε αμφιβολίας με τη φυσική δραστηριότητα και την παραγωγή ενέργειας στο ανθρώπινο σώμα. Η σωματική αντοχή των ανθρώπων συνδέεται άμεσα με σημαντική αύξηση των ενζύμων που προκαλούν τον μεταβολισμό του μηλικού οξέος με αποτέλεσμα σήμερα να κυκλοφορούν αρκετά συμπληρώματα διατροφής με βάση το συγκεκριμένο συστατικό.
Αγία Σοφία (συνοικία Λευκωσίας)
Ναός Αγίας Σοφίας
Μετά την έναρξη της Τουρκοκρατίας στην Κύπρο το 1571 μ.Χ., ο ναός μετατράπηκε σε τέμενος. Ονομαζόταν Τέμενος Αγίας Σοφίας, έως το 1954 που μετονομάστηκε σε Τέμενος Σελιμιγιέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Λευκωσίας
Μηλικό οξύ
Ιδιότητες
Με αναγωγή, παρουσία υδροϊωδίου, μετατρέπεται σε ηλεκτρικό οξύ, ενώ με οξείδωση παρουσία νιτρικού οξέος σε οξαλικό οξύ. Τέλος, με θέρμανση παρουσία ατμών θειικού οξέος υπόκειται σε αντίδραση συμπύκνωσης με ένα ακόμα μόριο μηλικού οξέος δίνοντας κουμαλινικό οξύ:
500px|Παρασκευή κουμαλινικού οξέος
Χρήσεις
Το μηλικό οξύ χρησιμοποιείται στα τρόφιμα ως μέσο οξίνισης και αρωματισμού και ως σταθεροποιητικό χρώματος στους χυμούς μήλου και γκρέιπφρουτ.
Στην ιατρική χρησιμοποιείται για την παρασκευή διαφόρων εστέρων και κυρίως για την παρασκευή μηλικού σιδήρου, που χρησιμοποιείται κατά της αναιμίας.
Παραγωγή
Το D/L-μηλικό οξύ παρασκευάζεται κατά την επίδραση νερού στο μηλεϊνικό ή στο φουμαρικό οξύ, καθώς και με αναγωγή του σταφυλικού οξέος (ρακεμική μορφή του τρυγικού οξέος).
Το D-μηλικό οξύ παρασκευάζεται κατά την αναγωγή με υδροϊώδιο του D-τρυγικού οξέος, καθώς και από το L-μηλικό οξύ σύμφωνα με την παρακάτω πορεία, στην οποία το L-μηλικό οξύ, παρουσία πενταχλωριούχου φωσφόρου υπόκειται σε αναστροφή κατά Walden δίνοντας D-χλωρο-ηλεκτρικό οξύ ενώ στη συνέχεια παρουσία υδροξειδίου του αργύρου δεν συμβαίνει αναστροφή κατά Walden και παίρνουμε το D-μηλικό οξύ:
L-μηλικό οξύ ( παρουσία PCl5) → D-χλωρο-ηλεκτρικό οξύ (παρουσία AgOH) → D-μηλικό οξύ
Κίνδυνοι για την υγεία
Το L-μηλικό οξύ είναι ένα φυσικό συστατικό των τροφίμων και μεταβολίζεται εύκολα από το ανθρώπινο σώμα. Γι' αυτό τον λόγο δεν θεωρείται επικίνδυνο και δεν έχει τεθεί ανώτατο όριο ημερήσιας κατανάλωσης. Αντίθετα για το D-μηλικό οξύ παραμένουν αμφιβολίες για το κατά πόσο ο ανθρώπινος οργανισμός έχει τη δυνατότητα να το μεταβολίζει.
Οι υψηλές συγκεντρώσεις της συγκεκριμένης ένωσης στις παιδικές τροφές έχουν απαγορευθεί, καθώς τα μικρά παιδιά δεν έχουν την ικανότητα να μεταβολίζουν μεγάλες ποσότητες μηλικού οξέος.
Παραπομπές
Μηλικο οξυ Κατηγορία:Υδροξυοξέα
Γιώργος Παμπορίδης
Ο Γιώργος Παμπορίδης είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός και δικηγόρος. Διετέλεσε Υπουργός Υγείας της Κύπρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γιώργος Παμπορίδης γεννήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 1969 στην Λευκωσία. Σπούδασε νομική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές (L.L.M.) στο ναυτικό δίκαιο στο Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον. Στη συνέχεια απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο (M.Sc) στη νομική από το Τμήμα Διεθνών Σχέσεων της Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου. Ακολούθως απέκτησε διδακτορικό (Ph.D.) στη νομική από το Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον στο δημόσιο διεθνές και ναυτικό δίκαιο.
Είναι εγγεγραμμένος δικηγόρος στην Κύπρο, στην Ελλάδα, στην Αγγλία και στην Ουαλία. Αρχικά εργάστηκε στο δικηγορικό γραφείο Τάσσος Παπαδόπουλος & Σια, στη συνέχεια στο δικηγορικό γραφείο Holman, Fenwick & Willan στην Αγγλία και στη συνέχεια στο δικηγορικό γραφείο Λ. Παπαφιλίππου & Σία στη Λευκωσία, ως συνέταιρος, για πέντε χρόνια. Το 2003 ίδρυσε την Pamboridis LLC με γραφεία στη Λευκωσία και την Αθήνα. Ασχολείται κυρίως με θέματα συγχωνεύσεων και εξαγορών, το Εταιρικό Δίκαιο, τον Διεθνή Φορολογικό Σχεδιασμό και το Ενεργειακό Δίκαιο. Επιπρόσθετα, δίδασκε Διεθνές Ναυτικό Δίκαιο και Δίκαιο της Ενέργειας στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Κύπρου.
Έχει συγγράψει τα βιβλία International Shipping Law: Legislation and Enforcement (εκδόσεις Kluwer Law International) και Hydrocarbons of the Republic of Cyprus, και πολλά νομικά άρθρα.
Είναι νυμφευμένος με τη Γαλάτεια Χαβουζάρη-Παμπορίδη και έχει τρία παιδιά.
Πολιτική διαδρομή
Στις 27 Ιουλίου 2015 διορίστηκε Υπουργός Υγείας στην κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 28 Φεβρουαρίου 2018.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Υπουργοί Υγείας (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη 2013
Αμπντούλ Αζίζ
Ο Αμπντούλ Αζίζ (τουρκ. Abdülaziz, 8 Φεβρουαρίου 1830 - 4 Ιουνίου 1876) ήταν ο 32ος Σουλτάνος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τους χρόνους 1861 - 1876.
Βιογραφία
Ο Αμπντούλ Αζίζ γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1830 στο παλάτι Τοπ Καπί και ήταν γιος του σουλτάνου Μαχμούτ Β΄ και της Περτεβνιγιάλ Σουλτάν. Διαδέχθηκε τον αδερφό του Αμπντούλ Μετζίτ Α΄ όταν πέθανε, το 1861. Μόλις έγινε σουλτάνος, διοργάνωσε τη δημόσια εκπαίδευση και το πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης πάνω στο γαλλικό μοντέλο. Το 1867 έγινε ο πρώτος Οθωμανός σουλτάνος που επισκέφθηκε τη Δυτική Ευρώπη.
Ο Αμπντούλ Αζίζ εκσυγχρόνισε το Οθωμανικό ναυτικό, κάνοντάς το το 3ο μεγαλύτερο στον κόσμο. Επίσης ίδρυσε το αρχαιολογικό μουσείο της Κωνσταντινούπολης και ίδρυσε το πρώτο σιδηροδρομικό δίκτυο της Κωνσταντινούπολης. Είχε σημαντικές σχέσεις με τη Βασίλισσα Βικτωρία και τον Ναπολέοντα Γ΄. Προσπάθησε να συνάψει φιλικές σχέσεις με τη Ρωσία, αλλά δεν τα κατάφερε.
Θάνατος
Η κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος εξ αιτίας των πολυτελών δαπανών του στα νέα ανάκτορα και το αυξανόμενο χρέος, δημιούργησαν συνολική δυσαρέσκεια ενώ στις 6 Μαΐου του 1876 συνέβη το περιστατικό της σφαγής των προξένων στη Θεσσαλονίκη. Ως αποτέλεσμα καθαιρέθηκε στις 30 Μαΐου του 1876 και λίγες μέρες μετά, στις 4 Ιουνίου, πιθανόν αυτοκτόνησε. Τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Μουράτ Ε΄.
Οικογένεια
Γιοι
Κόρες
Κατηγορία:Οθωμανοί Σουλτάνοι Κατηγορία:Κρητική Επανάσταση (1866-1869)
Ύδνα
Η Ύδνα της Σκιώνης (fl. 480 π.Χ.) ήταν αρχαία Ελληνίδα κολυμβήτρια και δύτρια, στην οποία δόθηκαν τα εύσημα για την καταστροφή του περσικού ναυτικού το 480 π.Χ..
Βιογραφία
Σύμφωνα με τον Παυσανία (Περιγραφή της Ελλάδας, 10.19.1.), πριν από μια κρίσιμη ναυμαχία με τους Πέρσες, η Ύδνα και ο πατέρας της, ο Σκυλλίας, προσφέρθηκαν εθελοντικά να βοηθήσουν τις ελληνικές δυνάμεις, προξενώντας υποβρύχιες ζημίες στον κοντινό περσικό ναυτικό στόλο. Αφού έφτασε στην Ελλάδα, ο Πέρσης βασιλιάς Ξέρξης αγκυροβόλησε τα πλοία του στα ανοικτά του Πηλίου για να περιμένει μία καταιγίδα πριν από τη Μάχη του Αρτεμισίου. Η Ύδνα ήταν γνωστή στην Ελλάδα ως επιδέξια κολυμβήτρια, έχοντας εκπαιδευτεί από τον πατέρα της, έναν επαγγελματία εκπαιδευτή κολύμβησης, από νεαρή ηλικία. Ήταν γνωστή για την ικανότητά της να κολυμπά σε μεγάλες αποστάσεις και να βουτάει βαθιά στον ωκεανό.
Σε ένα άλλο χρονικό του Ηρόδοτου, ο Σκυλλίας εργαζόταν για τους Πέρσες ως δύτης, ανακτώντας ένα μεγάλο μέρος του θησαυρού που βυθίστηκε στην καταιγίδα πριν εγκαταλείψει την ελληνική πλευρά. Υποτίθεται ότι κολύμπησε υποβρύχια από τις Αφφές στο Αρτεμίσιο, πιθανώς χρησιμοποιώντας ένα πρωτόγονο αναπνευστήρα ή ένα κλεμμένο σκάφος και έφερε στους Έλληνες πληροφορίες για τον περσικό στόλο. Αυτή η ιστορία υπονοεί ότι ήταν Έλληνας διπλός πράκτορας στον Περσικό στόλο, τον οποίο θα είχε σαμποτάρει με την Ύδνα και θα επωφελούταν επαγγελματικά πριν δραπετεύσει.
Σε ευγνωμοσύνη για τον ηρωισμό που έδειξε η Ύδνα και ο πατέρας της, οι Αμφίκτιοι τους αφιέρωσαν αγάλματα στους Δελφούς, τον πιο ιερό χώρο του ελληνιστικού κόσμου. Ο Παυσανίας μας λέει ότι «δίπλα στο άγαλμα του Γοργία υπάρχει μια αναθηματική προσφορά των Αμφικτυόνων προς τον πατέρα και την κόρη». Πιστεύεται ότι ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Νέρων λεηλάτησε το άγαλμά της και επέστρεψε μαζί του στη Ρώμη τον πρώτο αιώνα μ.Χ..
Στη μυθοπλασία
Η Ύδνα εμφανίζεται στο μυθιστόρημα της Έλβα Σοφρόνια Σμιθ του 1954, Adventure calls.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της κολύμβησης Κατηγορία:Ελληνίδες δύτριες Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ήρωες Κατηγορία:Πρωταγωνιστές των Περσικών Πολέμων
Χους (πόλη)
Το Χους είναι πόλη και έδρα δήμου της επαρχίας Ζέιλαντ (Ζηλανδία) της Ολλανδίας. Βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο της επαρχίας, πάνω στη χερσονησίδα Νότια Μπέβελαντ (Zuid-Beveland). Η πόλη έχει 26.920 κατοίκους (2010) και ο ομώνυμος δήμος 36.980 κατοίκους (2012). Είναι σιδηροδρομικός κόμβος της γραμμής Ρόοζενταλ - Φλίσινγκεν.
Προέλευση του ονόματος
Οι ρίζες του ονόματος της πόλης πρέπει να αναζητηθούν σε έγγραφα του 976 μ.Χ., όπου υπάρχει καταχώρηση ως Curtagosum, που παραπέμπει ευθέως στην πρώτη ολλανδική ονομασία Κόρτε Χος (Korte Gos).
Ιστορία
Το 1572 κατελήφθη από τους Ισπανούς και, οι πρώτες προσπάθειες ανακατάληψης της πόλης με τη συμμετοχή Άγγλων μισθοφόρων απέτυχαν. Πέντε χρόνια αργότερα, οι Ισπανοί την εγκατέλειψαν και περιήλθε στα χέρια του Πρίγκηπα Μαυρίκιο του Νασσάου (Prins Maurits de Nassau), ο οποίος την οχύρωσε περαιτέρω (τμήμα των οχυρώσεων σώζεται μέχρι και σήμερα). Στους αιώνες που ακολούθησαν, το Χους δεν ήταν παρά ένα αγροτικό κέντρο της επαρχίας Ζέιλαντ. Στα 1866 απέκτησε σιδηροδρομική γραμμή, γεγονός που βοήθησε στην εκβιομηχάνισή του.
Κατά τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους, παρά τη γερμανική κατοχή, δεν υπέφερε ιδιαίτερα. Στον Πρώτο, δέχτηκε το γειτονικό Κλούτινγκε (Kloetinge) 3 βόμβες, από λάθος εκτίμηση ενός βρετανικού αεροσκάφους, χωρίς ιδιαίτερες ζημιές, ενώ στο Χους έπεσαν 4 με ένα μόνο θύμα και υλικές ζημιές στο λιμάνι. Στον Δεύτερο, οι ζημιές ήσαν ακόμη μικρότερες. Απελευθερώθηκε το 1944. Στη Μεγάλη Πλημμύρα του 1953, το Χους παρέμεινε σχετικά αλώβητο. Τα ισχυρά ντάικς του βόρειου τμήματος της πόλης ανέσχεσαν σε μεγάλο βαθμό τα νερά. Στις άλλες περιοχές υπήρχαν ζημιές και 14 θύματα, αριθμός αναλογικά μικρός σε σχέση με την τεράστια καταστροφή που υπέστησαν οι γειτονικές πόλεις.