cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαιν-Μαλό
Το Σαιν-Μαλό (Γαλλικά: Saint-Malo, Βρετονικά: Sant-Maloù) είναι πόλη της Γαλλίας στην περιοχή της Βρετάνης και στο νομό Ιλ-ε-Βιλέν (Ille-et-Vilaine). Οι κάτοικοί του αποκαλούνται Malouin(e)s. Η περιοχή έχει έκταση 35,7 τ.χλμ. και ο πληθυσμός (απογρ. 2007) ανέρχεται σε 52.737 κατοίκους.
Ιστορία
Η μικρή πόλη του Σαιν-Μαλό δημιουργήθηκε από τον 1ο π.Χ. αιώνα στη χερσόνησο Αλέ (Alet), στην περιοχή που και σήμερα φέρει το ίδιο όνομα. Η γαλλορωμαϊκή μικρή πόλη περιτειχίστηκε κατά τα τέλη του 3ου μ.Χ. αιώνα και αποτελούσε την έδρα μικρής στρατιωτικής φρουράς ενώ στα όρια του τείχους υπήρχε και ένα μικρό λιμάνι που «επέβλεπε» τις εκβολές του ποταμού Ρανς (Rance). Σύμφωνα με την παράδοση, ένας μοναχός από την Ουαλία, με το όνομα Machutus Malo ή Maclow (λατ. Maclovius), γεννημένος περίπου το 520 και βαφτισμένος από τον Άγιο Μπρένταν, του οποίου έγινε ο αγαπημένος μαθητής έφθασε στη χερσόνησο Αλέ και έγινε αρχιεπίσκοπος εκεί. Τάφηκε στο μικρό νησάκι που βρίσκεται 1500 μ. από τη χερσόνησο, το οποίο έλαβε το όνομα «Σαιν Μαλό». Το 1145 ο επίσκοπος Ζαν ντε Σατιγιόν (Jean de Chatillon) έλαβε άδεια από τον Πάπα να μεταφέρει το επισκοπείο της Αλέ στη μικρή πόλη του Σαιν-Μαλό.
Με την πάροδο του χρόνου το Σαιν-Μαλό εξελίχθηκε σε καταφύγιο πειρατών και Γάλλων κουρσάρων. Το 1308 οι κάτοικοι απογοητευμένοι από την κακή κατάσταση των οχυρωματικών έργων εκλέγουν για πρώτη φορά δήμαρχο με στόχο τη βελτίωσή τους, αλλά ο θεσμός αυτός αποδείχτηκε βραχύβιος. Κατά τον Εκατονταετή πόλεμο το Σαιν-Μαλό αλλάζει συχνά κατοχή, αλλά σε γενικές γραμμές είναι εχθρικό προς τους Δούκες της Βρετάνης. Τέλος, το 1395, ο Πάπας δωρίζει το Σαιν-Μαλό στον βασιλέα της Γαλλίας Κάρολο τον ΣΤ΄, αλλά 20 χρόνια αργότερα ο Δούκας Ιωάννης ο 5ος της Βρετάνης το ανακαταλαμβάνει.
Το 1488 οι Βρετόνοι ηττώνται στη μάχη του Σαιντ-Ωμπέν ντυ Κορμιέ (Saint-Aubin du Cormier) και το Σαιν-Μαλό αποδίδεται εκ νέου στους Γάλλους, παρά τις προσπάθειες της Δούκισας Άννας της Βρετάνης, που νυμφεύτηκε διαδοχικά τους βασιλείς της Γαλλίας Κάρολο 8ο και Λουδοβίκο 12ο, να παραμείνει η πόλη στην κυριαρχία του Δουκάτου. Συνέχισε την οικοδόμηση νέου κάστρου στη βορειοδυτική άκρη του τείχους.
Το 15ο και 16ο αιώνα η πόλη σημαδεύεται από σημαντική αύξηση της ναυτιλιακής δραστηριότητας, ως αποτέλεσμα των μεγάλων εξερευνητικών αποστολών. Οι Μαλουέν αποβιβάστηκαν στη Νέα Γη και έφθασαν ως τη Βραζιλία, ενώ από την πόλη ξεκίνησε και η αποστολή του - γεννημένου στο Σαιν-Μαλό - Ζακ Καρτιέ που ανακάλυψε τον Καναδά το 1534 καθώς και οι πρώτοι αποικιστές των νησιών Φώκλαντ, που ονομάστηκαν γαλλικά Îles Malouines και ισπανικά Islas Malvinas.
Το 17ο και 18ο αιώνα η ναυτιλιακή δραστηριότητα συνεχίστηκε κάνοντας το Σαιν-Μαλό ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια της χώρας. Το 1758 έγινε επιδρομή των Άγγλων εναντίον των κουρσάρων που έδρευαν στην ευρύτερη περιοχή. Δεν επέδραμαν εναντίον του Σαιν-Μαλό, αλλά στο γειτονικό Σαιν-Σερβάν κατάφεραν να εξουδετερώσουν περίπου 30 κουρσάρους.
Παρά το γεγονός ότι η παλιά πόλη δείχνει πραγματικά παλιά, το μεγαλύτερο μέρος της είχε καταστραφεί κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και αναστηλώθηκε μετά την αποχώρηση των Γερμανών διατηρώντας το στυλ του 17ου - 18ου αιώνα. Κατά τον πόλεμο και στην προσπάθεια των Συμμάχων να αποκτήσουν ένα λιμάνι που τους ήταν απαραίτητο για την υποστήριξη της απόβασης στη Νορμανδία η πόλη έγινε θέατρο σφοδρών συγκρούσεων, καθώς ο επικεφαλής της φρουράς του συνταγματάρχης Αντρέας φον Άουλοκ στην παραίνεση να παραδοθεί απάντησε ότι «θα υπερασπίσει το Σαιν-Μαλό ως την τελευταία του πέτρα». Οι αμερικανικές δυνάμεις, πιστεύοντας ότι ο φον Άουλοκ ήταν φανατικός (δεν ήταν) προέβησαν σε σφοδρούς βομβαρδισμούς της περιτοιχισμένης πόλης με εμπρηστικές κυρίως βόμβες, οβίδες και όλμους, με αποτέλεσμα μεγάλο τμήμα της να ερειπωθεί. Αυτό δεν εμπόδισε τους Γερμανούς να ανατινάξουν πλοία στην είσοδο του λιμανιού, καθιστώντας το άχρηστο για σημαντικό χρονικό διάστημα.
Το Σαιν-Σερβάν και το επίσης γειτονικό Παραμέ συγχωνεύτηκαν το 1967 με το Σαιν-Μαλό αποκτώντας την ονομασία «Δήμος του Σαιν-Μαλό».
Σήμερα το Σαιν-Μαλό είναι σημαντικό λιμάνι, θέρετρο στο οποίο οι κάτοικοι του Παρισιού διατηρούν εξοχική κατοικία και πόλος έλξης τουριστών τόσο για την περιτοιχισμένη πόλη (La Ville Intra-Muros), η οποία διατηρεί έντονο μεσαιωνικό χρώμα όσο και για ναυτιλιακές δραστηριότητες (θαλάσσια σπορ, κολύμβηση στην τεράστια αμμουδερή του παραλία, ιστιοπλοϊα). Είναι η πλέον τουριστική πόλη της Βρετάνης. Στην πόλη υπάρχουν τα περισσότερα εστιατόρια με θαλασσινά από κάθε άλλη ευρωπαϊκή πόλη. Το διασημότερο έδεσμα που σερβίρουν είναι τα στρείδια από το παρακείμενο χωριό Κανκάλ (Cancale). right|thumb|150px|Στρείδια του Κανκάλ
Συγκοινωνίες
Η πόλη συνδέεται ατμοπλοϊκά με το Πουλ, το Πόρτσμουθ και το Γουέιμαουθ στην Αγγλία. Από το σιδηροδρομικό του σταθμό περνά το TGV προσφέροντας απευθείας σύνδεση με τη Ρεν και το Παρίσι. Φυσικά υπάρχει οδική σύνδεση με την υπόλοιπη χώρα (εθνική οδός Ν137 και περιφερειακές D301 και D1). Η πόλη εξυπηρετείται από το μικρό αεροδρόμιο Dinard – Pleurtuit – Saint-Malo, που βρίσκεται 5 χλμ νοτιοδυτικά του Ντινάρ, προσφέροντας σύνδεση και με το Λονδίνο (Στάνστεντ). Υπάρχει, επίσης, δύο φορές την ημέρα λεωφορειακή σύνδεση με το Ποντορσόν (απέχει μόλις 2,5 χλμ. από το Μον Σαιν Μισέλ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βρετάνης
Πρωτίστως έμμονη ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή
Η πρωτίστως έμμονη ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, γνωστή και ως καθαρή ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, είναι μια λιγότερο γνωστή εκδήλωση της ΙΨΔ. Για τα άτομα με καθαρή ΙΨΔ υπάρχουν λιγότεροι παρατηρήσιμοι καταναγκασμοί σε σύγκριση με αυτούς που παρατηρούνται συνήθως στην τυπική μορφή ΙΨΔ (έλεγχος, μέτρηση, πλύσιμο χεριών κ.λπ.). Αντ' αυτού, η διαταραχή εκδηλώνεται κυρίως μέσα από επαναλαμβανόμενες νοητικές πράξεις, αποφυγή συγκεκριμένων σκέψεων και υπερβολικό μηρυκασμό. Η καθαρή ΙΨΔ παίρνει τη μορφή παρεμβατικών σκέψεων, που συνήθως σχετίζονται με ανησυχητικές, σεξουαλικές ή βίαιες θεματικές, όπως ο φόβος να κάνουμε κάτι ακατάλληλο ή παρορμητικό.
Σύμφωνα με το DSM-5, «Οι ιδεοψυχαναγκαστικές και οι συναφείς διαταραχές διαφέρουν από τις κανονιστικές ενασχολήσεις και τελετουργίες, επειδή είναι υπερβολικές ή επιμένουν πέρα από κατάλληλες περιόδους. Η διάκριση μεταξύ της παρουσίας υποκλινικών συμπτωμάτων και μιας κλινικής διαταραχής απαιτεί αξιολόγηση ενός αριθμού παραγόντων, συμπεριλαμβανομένου του επιπέδου δυσφορίας του ατόμου και της έκπτωσης στη λειτουργικότητα του»
Παρουσίαση
Η φύση και ο τύπος της καθαρής ΙΨΔ ποικίλλει πολύ, αλλά το κεντρικό θέμα για όλους τους πάσχοντες είναι η εμφάνιση μιας ενοχλητικής, παρεμβατικής σκέψης ή ερώτησης, μιας ανεπιθύμητης ή ακατάλληλης νοητικής εικόνας ή μιας τρομακτικής παρόρμησης που προκαλεί στο άτομο ακραίο άγχος, επειδή είναι αντίθετα προς θρησκευτικές πεποιθήσεις, ήθη ή κοινωνικούς κανόνες. Οι φόβοι που σχετίζονται με την καθαρή ΙΨΔ τείνουν να είναι πολύ πιο προσωπικοί και τρομακτικοί για το πάσχον άτομο από τους φόβους κάποιου με παραδοσιακή ΙΨΔ. Οι φόβοι της καθαρής ΙΨΔ συνήθως επικεντρώνονται σε σενάρια αυτοκαταστροφής που πιστεύουν ότι θα κατέστρεφαν τη ζωή τους ή τις ζωές των γύρω τους. Ένα παράδειγμα αυτής της διαφοράς θα μπορούσε να είναι ότι κάποιος με παραδοσιακή ΙΨΔ ανησυχεί υπερβολικά ή ανησυχεί για την ασφάλεια ή την καθαριότητα, ενώ κάποιος με καθαρή ΙΨΔ μπορεί να φοβάται ότι έχει υποστεί μια ριζική αλλαγή στη σεξουαλικότητά του (π.χ. μπορεί να έχει γίνει παιδόφιλος), ότι μπορεί να είναι δολοφόνος, ή ότι μπορεί να προκαλέσουν οποιαδήποτε μορφή βλάβης σε ένα αγαπημένο πρόσωπο ή σε ένα αθώο άτομο ή στον εαυτό τους, ή ότι θα τρελαθούν.
Μανζίνι
Το Μανζίνι (Manzini) είναι ένα από τα μεγαλύτερα αστικά κέντρα της Σουαζιλάνδης και πρωτεύουσα της περιφέρειας Μανζίνι, γνωστό και ως «κόμβος» (The Hub) της Σουαζιλάνδης. Μέχρι το 1960 ήταν γνωστό ως Μπρέμενσντορπ (Bremersdorp) από τον Άρθουρ Μπρέμερ (Arthur Bremer) ιδιοκτήτη ενός ξενοδοχείου στην περιοχή. Το αεροδρόμιο της Σουαζιλάνδης Ματσάφα (Matsapha) Διεθνές Αεροδρόμιο, το οποίο άνοιξε την δεκαετία του 1970, βρίσκεται 10 χιλιόμετρα δυτικά της πόλης. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 73.000 (απογραφή 2004).
Πρωτίστως έμμονη ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή
Παρουσίαση
Θα καταλάβουν ότι αυτοί οι φόβοι είναι απίθανοι ή ακόμα και αδύνατοι, αλλά το άγχος που θα αισθανθεί θα κάνει την εμμονή να φαίνεται αληθινή και ουσιαστική. Ενώ εκείνοι που δεν έχουν καθαρή ΙΨΔ μπορεί ενστικτωδώς να ανταποκρίνονται σε περίεργες, παρεμβατικές σκέψεις ή παρορμήσεις ως ασήμαντες και μέρος μιας φυσιολογικής διακύμανσης στο ανθρώπινο μυαλό, κάποιος με καθαρή ΙΨΔ θα ανταποκριθεί με βαθύ συναγερμό που ακολουθείται από μια έντονη προσπάθεια να εξουδετερώσει τη σκέψη ή να αποφύγει να έχει πάλι τη σκέψη. Αναρωτιούνται συνεχώς: «Είμαι πραγματικά ικανός για κάτι τέτοιο;» ή «Θα μπορούσε πραγματικά να συμβεί αυτό;» ή «Αυτό είμαι πραγματικά εγώ;» (παρόλο που συνήθως συνειδητοποιούν ότι ο φόβος τους είναι παράλογος, γεγονός που τους προκαλεί περαιτέρω αγωνία) και καταβάλλει τεράστια προσπάθεια για να ξεφύγει ή να επιλύσει την ανεπιθύμητη σκέψη. Στη συνέχεια καταλήγουν σε έναν φαύλο κύκλο διανοητικής αναζήτησης επιβεβαίωσης και προσπαθώντας να πάρουν μια οριστική απάντηση.
Μανζίνι
Ιδρύθηκε το 1885 σαν εμπορικός σταθμός και το 1898 πήρε την ιδιότητα του δήμου. Ο Άρθουρ Μπρέμερ πούλησε το ξενοδοχείο στις βρετανικές αποικιακές αρχές, οι οποίες το χρησιμοποίησαν σαν αρχηγείο και θεώρησαν σωστό να δώσουν στον οικισμό το όνομα του Μπρέμερ. Το ντορπ σημαίνει στα Αφρικάνικα μικρό χωριό, εξ ου και Μπρέμενσντορπ (το μικρό χωριό του Μπρέμερ).
Πρωτίστως έμμονη ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή
Παρουσίαση
Οι εμμονές συχνά αναφορούν αυτά τα θέματα:
Μανζίνι
Το χωριό καταστράφηκε το 1902 εν μέσω του πολέμου των βρετανών και ολλανδών αποίκων και το διαχειριστικό κέντρο μεταφέρθηκε στην Μπαμπάνε (Mbabane), η οποία είναι σήμερα η διοικητική πρωτεύουσα και η μεγαλύτερη πόλη της Σουαζιλάνδης. Ωστόσο το Μανζίνι παρέμεινε η αγροτική, εμπορική καρδιά της Σουαζιλάνδης, κερδίζοντας το παρατσούκλι «κόμβος».
Πρωτίστως έμμονη ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή
Διάγνωση
Δεν υπάρχει τέτοια διάγνωση στο DSM-5, μόνο η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. Σύμφωνα με το DSM-5, οι καταναγκασμοί μπορεί να είναι νοητικοί, αλλά είναι πάντα επαναλαμβανόμενες ενέργειες όπως «η προσευχή, η μέτρηση, η επανάληψη λέξεων σιωπηλά». Το DSM-5 δεν έχει καμία πληροφορία ότι η αναζήτηση απάντησης για κάποια ερώτηση μπορεί να συσχετιστεί με ΙΨΔ.
Μανζίνι
Το Μανζίνι πήρε τον ορισμό της πόλης το 1994.
Πρωτίστως έμμονη ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή
Εναλλακτικές
Όσοι έχουν καθαρή ΙΨΔ μπορεί να φαίνονται φυσιολογικοί και με υψηλή λειτουργικότητα, ωστόσο περνούν πολύ χρόνο στο μηρυκασμό προσπαθώντας να λύσουν οποιαδήποτε ερώτηση που τους προκαλεί δυσφορία. Συνήθως τα άτομα με αυτού του είδους τη διαταραχή αντιμετωπίζουν σημαντικές ενοχές και άγχος. Οι μηρυκασμοί μπορεί να περιλαμβάνουν την προσπάθεια να σκεφτούν κάτι «με τον σωστό τρόπο» προκειμένου να ανακουφιστούν από αυτή τη στενοχώρια.
Για παράδειγμα, μια παρεμβατική σκέψη όπως «Θα μπορούσα απλώς να σκοτώσω τον Μπιλ με αυτό το μαχαίρι» ακολουθείται από μια καταστροφική παρερμηνεία της σκέψης, δηλ. «Πώς θα μπορούσα να κάνω μια τέτοια σκέψη; Κατά βάθος πρέπει να είμαι ψυχοπαθής .» Αυτό μπορεί να οδηγήσει ένα άτομο να σερφάρει συνεχώς στο Διαδίκτυο, διαβάζοντας πολλά άρθρα σχετικά επί ψυχοπάθειας. Αυτό το τελετουργικό αναζήτησης διαβεβαίωσης συνήθως θα οδηγήσει να επιδεινώσει την ένταση της αναζήτησης της απάντησης. Υπάρχουν πολλές αντίστοιχες γνωστικές προκαταλήψεις, συμπεριλαμβανομένης της συγχώνευσης σκέψης-δράσης, της υπερβολικής σημασίας των σκέψεων και της ανάγκης για έλεγχο των σκέψεων.
Θεραπεία
Η πιο αποτελεσματική θεραπεία για την καθαρή ΙΨΔ φαίνεται να είναι η γνωσιακή συμπεριφορική θεραπεία (πιο συγκεκριμένα η πρόληψη έκθεσης και απόκρισης (αγγλικά: Exposure and Response Prevention, ERP) καθώς και η γνωστική θεραπεία (ΓΘ) που μπορεί να συνδυαστεί με τη χρήση φαρμάκων όπως οι ΕΑΕΣ. Τα άτομα με ΙΨΔ χωρίς εμφανείς καταναγκασμούς θεωρούνται από ορισμένους ερευνητές ότι ανταποκρίνονται λιγότερο στη ERP σε σύγκριση με άλλους με ΙΨΔ και επομένως η ERP μπορεί να αποδειχθεί λιγότερο επιτυχημένο από τη ΓΘ.
Η πρόληψη έκθεσης και απόκρισης βασίζεται θεωρητικά στις αρχές της κλασικής εξαρτημένης μάθησης και εξαφάνισης. Η παρεμβατική σκέψη συχνά παρουσιάζεται ως μια πρωταρχική ερώτηση ή ως καταστροφικό σενάριο που ακολουθείται από μια καταναγκαστική απάντηση φόβου, ανησυχίας, αμφισβήτησης και μηρυκασμού. (π.χ. Τι θα γίνει αν πραγματικά θέλω να βλάψω κάποιον; Τι θα γίνει αν διέπραξα αμαρτία;).
Αφετέρου, μια θεραπευτική απόκριση (αυτή που θα βοηθήσει να διακοπεί ο κύκλος της εμμονής) είναι αυτή που απαντά στην αιχμή (παρεμβατική σκέψη) με τρόπο που αφήνει ασάφεια. Με μια θεραπευτική απόκριση, το υποκείμενο αποδέχεται την πιθανότητα και είναι πρόθυμο να αναλάβει τον κίνδυνο του φοβούμενου αποτελέσματος αντί να επιχειρήσει (προσωρινά και επανειλημμένα) να καθησυχάσει τον εαυτό του ότι το φοβούμενο περιστατικό δεν θα συμβεί.
Για παράδειγμα, η παρεμβατική σκέψη θα μπορούσε να είναι: «Ίσως είπα κάτι προσβλητικό στο αφεντικό μου χθες». Μια συνιστάμενη απάντηση θα ήταν: «Ίσως το έκανα. Θα ζήσω με την πιθανότητα και θα πάρω το ρίσκο να με απολύσει αύριο». Αν και η αντίσταση στην ανάγκη να καθησυχάσει τον εαυτό του και να εκτελέσει καταναγκασμούς θα προκαλέσει αρχικά αύξηση του άγχους, η άρνηση άσκησης καταναγκασμών για μεγάλο χρονικό διάστημα θα προκαλέσει τελικά μείωση του άγχους γύρω από τις ενοχλητικές σκέψεις τους, καθιστώντας τις λιγότερο διαδεδομένες (π.χ. θα αρχίσουν να εμφανίζονται λιγότερο συχνά) και λιγότερο οδυνηρές όταν συμβαίνουν. Χρησιμοποιώντας αυτή τη διαδικασία, είναι επιτακτική ανάγκη να γίνεται διάκριση μεταξύ της θεραπευτικής απόκρισης και της μη θεραπευτικής απόκρισης (αναστοχασμός). Η θεραπευτική απάντηση δεν επιδιώκει να απαντήσει στο ερώτημα αλλά να αποδεχθεί την αβεβαιότητα του άλυτου διλήμματος.
Η θεραπεία αποδοχής και δέσμευσης (αγγλικά: Acceptance and Commitment Therapy, ACT) είναι μια νεότερη προσέγγιση που χρησιμοποιείται επίσης για τη θεραπεία της καθαρή ΙΨΔ, καθώς και άλλων ψυχικών διαταραχών όπως το άγχος και η κλινική κατάθλιψη. Η μείωση του άγχους που βασίζεται στο Mindfulness (αγγλικά: Mindfulness-Based Stress Reduction, MBSR) μπορεί επίσης να είναι χρήσιμη για την έξοδο από τον μηρυκασμό και τη διακοπή του κύκλου της εμμονής.
Παραπομπές
<references group="" responsive="0"> Κατηγορία:Διαταραχές άγχους Κατηγορία:Ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή Κατηγορία:Άγχος
Φρέντερικ Χόπκινς
Ο σερ Φρέντερικ Γκόουλαντ Χόπκινς (Sir Frederick Gowland Hopkins, 20 Ιουνίου 1861 – 16 Μαΐου 1947) ήταν Άγγλος βιοχημικός που τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής το 1929, από κοινού με τον Κρίστιαν Έικμαν, για την ανακάλυψη των βιταμινών, παρότι ο Κάζιμιρ Φουνκ, ένας Πολωνός βιοχημικός, θεωρείται από τους περισσότερους ως υπεύθυνος για την ανακάλυψη αυτή. Ο Χόπκινς ανεκάλυψε επίσης το αμινοξύ τρυπτοφάνη, το 1901. Διετέλεσε πρόεδρος της Βασιλικής Εταιρείας από το 1930 ως το 1935.
Η ζωή και το έργο του
Ο Χόπκινς γεννήθηκε στο Ήστμπoρν του Σάσσεξ, πήγε στο σχολείο αρρένων City of London School και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και την ιατρική σχολή του Guy's Hospital (σήμερα ανήκει στο King's College) Στη συνέχεια διδαξε φυσιολογία και τοξικολογία στο Guy's Hospital από το 1894 ως το 1898.
Το ίδιο έτος (1898), ενώ παρακολουθούσε μία συνάντηση της Εταιρείας Φυσιολογίας, προσκλήθηκε από τον σερ Μάικλ Φόστερ να εργασθεί στο Εργαστήριο Φυσιολογίας στο Κέιμπριτζ για να ερευνήσει τις χημικές πλευρές της επιστήμης αυτής. Εκείνη την εποχή η βιοχημεία δεν αναγνωριζόταν ως ξεχωριστός κλάδος της επιστήμης. Τον Ιούνιο του 1902 ο Χόπκινς έγινε λέκτορας της βιοχημείας, το 1910 εταίρος του Κολεγίου Τρίνιτυ και επίτιμος εταίρος του Κολεγίου Ιμάνιουελ, και το 1914 εκλέχθηκε στη νέα έδρα της Βιοχημείας στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Μεταξύ των φοιτητών του εκεί συγκαταλέγονταν και οι πρωτοπόροι της νευροχημείας Γιούντα Χερς Καστέλ (Judah Hirsch Quastel) και της εμβρυολογίας Τζόζεφ Νήνταμ.
Ο Χόπκινς είχε μελετήσει επί μακρόν το πώς τα κύτταρα ανακτούν ενέργεια με μια πολυσύνθετη μεταβολική διαδικασία χημικών αντιδράσεων οξειδοαναγωγής. Η μελέτη του το 1907 μαζί με τον σερ Γουόλτερ Μόρλεϋ Φλέτσερ (Walter Morley Fletcher, 1873-1933) επί της σχέσεως μεταξύ του γαλακτικού οξέος και των μυικών συστολών ήταν ένα από τα βασικά επιτεύγματα της έρευνας του Χόπκινς στη βιοχημεία του κυττάρου. Οι Χόπκινς και Φλέτσερ απέδειξαν ότι η εξάντληση του οξυγόνου προκαλεί συσσώρευση γαλακτικού οξέος στους μυικούς ιστούς. Η εργασία τους άνοιξε τον δρόμο για τη μετέπειτα ανακάλυψη (από τους Άρτσιμπαλντ Χιλ και Ότο Φριτς Μάγερχοφ) ότι ένας μεταβολικός κύκλος υδατανθράκων παρέχει την ενέργεια που χρησιμοποιείται για τη συστολή των μυών.
Το 1912 ο Χόπκινς δημοσίευσε την εργασία για την οποία είναι περισσότερο γνωστός: την απόδειξη, με μία σειρά πειραμάτων σιτίσεως ζώων, ότι δίαιτες που αποτελούνται αποκλειστικά από καθαρές πρωτεΐνες, υδατάνθρακες, λίπη, ιχνοστοιχεία και νερό, δεν επαρκούν για την ανάπτυξη των θηλαστικών. Αυτό τον οδήγησε στο να υποπτευθεί την ύπαρξη στην κανονική διατροφή πολύ μικρών ποσοτήτων άγνωστων ακόμα ουσιών που είναι ουσιώδεις για την ανάπτυξη και την επιβίωση των ζώων. Αυτές τις υποθετικές ουσίες τις αποκάλεσε αρχικώς «βοηθητικούς παράγοντες διατροφής» και αργότερα τις μετονόμασε σε βιταμίνες. Αυτή η εργασία οδήγησε στη βράβευσή του (μαζί με τον Κρίστιαν Έικμαν) με το Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής του 1929.
Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Χόπκινς συνέχισε τις έρευνές του πάνω στη θρεπτική αξία των βιταμινών. Οι προσπάθειές του ήταν ιδιαίτερα χρήσιμες σε μια περίοδο ελλείψεως τροφίμων και χορηγήσεως αυτών με δελτίο. Συμφώνησε να μελετήσει τη θρεπτική αξία ενός νέου υποκατάστατου που ονομάστηκε μαργαρίνη, και βρήκε ότι ήταν, όπως υποπτεύονταν, κατώτερη από το βούτυρο επειδή της έλειπαν οι βιταμίνες A και D. Ως αποτέλεσμα της έρευνάς του Χόπκινς, παρασκευάσθηκε η εμπλουτισμένη με βιταμίνες μαργαρίνη, για πρώτη φορά το 1926.
Ο Χόπκινς πιστώνεται με την ανακάλυψη και τον χαρακτηρισμό της γλουταθειόνης (το 1921), που είχε εξαχθεί από διάφορους ζωικούς ιστούς. Αρχικώς πρότεινε ότι η ουσία αυτή ήταν διπεπτίδιο του γλουταμινικού οξέος και της κυστεΐνης. Η χημική δομή της ήταν αμφιλεγόμενη επί πολλά χρόνια, αλλά το 1929 ο Χόπκινς συμπέρανε ότι ήταν ένα τριπεπτίδιο του γλουταμινικού οξέος, της κυστεΐνης και της γλυκίνης. Αυτό το συμπέρασμα συμφωνούσε με την ανεξάρτητη έρευνα του Έντουαρντ Κάλβιν Κένταλ.
Εκτός από το Βραβείο Νόμπελ, ο Χόπκινς τιμήθηκε με το Βασιλικό Μετάλλιο της Βασιλικής Εταιρείας το 1918 και με το Μετάλλιο Κόπλυ το 1926. Το 1905 εκλέχθηκε εταίρος της Βασιλικής Εταιρείας (το ισοδύναμο του ακαδημαϊκού άλλων χωρών) και το 1925 χρίσθηκε ιππότης (σερ) από τον Βασιλέα Γεώργιο Ε΄. Το 1935 τιμήθηκε με το Τάγμα της Αξίας (Order of Merit). Από το 1930 ως το 1935 ήταν πρόεδρος της Βασιλικής Εταιρείας, ενώ το 1933 διετέλεσε και πρόεδρος της Βρετανικής Ενώσεως για την Πρόοδο της Επιστήμης.
Ο Φρέντερικ Χόπκινς πέθανε στο Κέιμπριτζ σε ηλικία 86 ετών και τάφηκε εκεί, δίπλα στη σύζυγό του Τζέσι Ανν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιοχημικοί Κατηγορία:Φυσιολόγοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Κατηγορία:Βρετανοί νομπελίστες Κατηγορία:Εταίροι της Βασιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Πρόεδροι της Βασιλικής Εταιρείας Κατηγορία:Αγνωστικιστές
Πορνοκρατία
Με το όνομα Πορνοκρατία χαρακτηρίζεται στην ιστορία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας η περίοδος μεταξύ 904 και 963 μ.Χ, ξεκινώντας από την ανάληψη του θρόνου από τον Πάπα Σέργιο Γ΄ έως τον θάνατο του Ιωάννη ΙΒ΄. Μερικές πηγές ωστόσο θεωρούν ότι τερματίστηκε το 935 μ.Χ. με τον Πάπα Ιωάννη ΙΑ΄. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου μία σειρά από ισχυρές γυναίκες, με πιο σημαντικές την γερουσιαστή Θεοδώρα και την κόρη της Μαροζία, άσκησαν εξουσία τόσο στην πολιτική σκηνή της Ιταλίας όσο και στην Εκκλησία. Το όνομα “πορνοκρατία” προέρχεται κατά κύριο λόγο από το έργο του Λιουτπράνδου της Κρεμόνα που δεν δίστασε, αν και συχνά αβάσιμα, να κατηγορήσει τους ανώτερους κληρικούς της Καθολικής Εκκλησίας και του ιταλούς ευγενείς για σεξουαλική ακολασία προκειμένου να εξυπηρετήσει τις δικές του πολιτικές επιδιώξεις. Αυτό οδήγησε στον χαρακτηρισμό των παπών του 10ου αιώνα ως “στρατιά πόρνων”, χαρακτηρισμός που έδωσε το όνομα “πορνοκρατία” στην εποχή αυτή. Σήμερα όμως θεωρείται ότι οι περισσότερες σχετικές κατηγορίες προήλθαν από αντιπάλους της οικογένειας των Θεοφυλάκτων που ασκούσε επιρροή στην τότε πολιτική σκηνή της Ιταλίας καθώς και σε όσους ήταν ιδεολογικά αντίθετοι προς τους πάπες της εποχής που επεδίωκαν την μείωση της αυτοκρατορικής επιρροής στην Εκκλησία και την αύξηση της ισχύος της Ρώμης εντός της Καθολικής Εκκλησίας.
Ιστορία
Κατά τον 10ο αιώνα οι πάπες βρέθηκαν κάτω από την ισχυρή επιρροή της οικογένειας του Θεοφύλακτου, κόμη του Τούσκουλου και της γυναίκας του Θεοδώρας, η οποία, μαζί με την κόρη της Μαροζία, ασκούσε επιρροή στην εκλογή νέων παπών. Τα πολιτικά παιχνίδια της εποχής οδήγησαν στην εκλογή πολλών διαφορετικών παπών κατά την διάρκεια εξήντα ετών η εκλογή των οποίων εξυπηρετούσε τα συμφέροντα κατά κύριο λόγο της οικογένειας Θεοφύλακτου. Το κύριο χαρακτηριστικό της εποχής είναι η γρήγορη και συχνή εναλλαγή παπών πολλοί από τους οποίους βρήκαν βίαιο και ξαφνικό θάνατο. Ήταν τόσο έντονο αυτό το φαινόμενο που οι παπικοί υπηρέτες έκαναν περιουσίες πουλώντας τα υπάρχοντα κάθε απελθόντα πάπα.
Οι πάπες που όρισε η Θεοδώρα και η Μαροζία
Η Θεοδώρα, που είχε μεγάλη εξουσία στην ιταλική πολιτική σκηνή, φρόντισε να ανέλθει στον παπικό θρόνο το 904 ο Σέργιος Γ΄ που ήταν πολιτικός υποστηρικτής του συζύγου της, ο οποίος όμως πέθανε λίγα χρόνια μετά και συγκεκριμένα το 911. Τότε η Θεοδώρα μεθόδευσε την άνοδο στην παπική έδρα των Αναστάσιου Γ΄ (911 – 913), Λάνδου (913 – 914) και Ιωάννη Ι΄. Ο τελευταίος, για να δείξει την ευγνωμοσύνη του για την στήριξη της Θεδώρας την έκανε γερουσιαστή της Ρώμης, τίτλος που μεταβιβάστηκε και στις κόρες της Μαροζία και Θεοδώρα.
Το 927 η Μαροζία και ο σύζυγος της Γουίδος της Τοσκάνης εκθρόνισαν τον Ιωάννη Ι΄ και έβαλαν στην θέση του πρώτα τον Λέοντα ΣΤ΄ και μετά τον Στέφανο Ζ΄. Και οι δύο αυτοί πάπες ήταν υποχείρια της οικογένειας Θεοφύλακτου.
Το 931 πάπας έγινε ο γιος της Μαροζίας, ο Ιωάννης ΙΑ΄, από τον πρώτο της γάμο με τον Αλβερίκιο Α΄ της Τοσκάνης.
Οι πάπες που όρισε ο Αλβερίκιος Β'
Η εκλογή του Ιωάννη ΙΑ΄ δυσαρέστησε τον άλλο γιο της Μαροζίας από τον Αλβερίκιο, τον Αλβερίκιο Β΄, που ως πρωτότοκος ίσως να θεωρουσε ότι το αξίωμα θα πήγαινε σε εκείνον. Έτσι ο Αλβερίκιος Β΄ έκανε πραξικόπημα και φυλάκισε την μητέρα του Μαροζία ενώ ο νυν σύζυγός της, ο Ούγος της Προβηγκίας, το έσκασε. Ο Αλβερίκιος Β΄ όρισε πάπα τον Λέοντα Ζ΄ και μετά τον θάνατο του τελευταίου, έκανε πάπα τον Στέφανο Η΄, έπειτα τον Μαρίνο Β΄ και τέλος το 955 τον δεκαοκτάχρονο γιο του, τον Ιωάννη ΙΒ΄.
Η επίθεση του Λιουτπράνδου
Το 950 ο Λιουτπράνδος, που μέχρι τότε κατείχε σημαντική θέση πρεσβευτή στην ιταλική αυλή, έπεσε στην δυσμένεια του βασιλιά και εκδιώχθηκε από την αυλή. Τότε αναζήτησε και βρήκε προστασία στην γερμανική αυλή του Όθωνα Α΄ που ήταν ο μεγαλύτερος αντίπαλος των Ιταλών βασιλέων καθώς οι Οθωνίδες διεκδικούσαν τον θρόνο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που μέχρι τότε κατείχαν οι Καρολίδες. Υπό την προστασία του Όθωνα Α΄ ο Λιουτπράνδος άρχισε να γράφει την Ανταπόδοση, που όπως λέει και ο τίτλος, ήταν ένα έργο εκδίκησης ενάντια στην ιταλική αυλή και στο οποίο δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει ακραίες και συχνά χυδαίες εκφράσεις τόσο για τους ιταλούς ευγενεις και τις γυναίκες τους όσο και για τους ιταλούς πάπες. Το κείμενό του είναι γεμάτο περιγραφές ακραίων σεξουαλικών ακολασιών και ανηθικοτήτων που ειχαν σκοπό να συκοφαντήσουν την ιταλική αυλή και να προωθήσουν την πολιτική ατζέντα του Όθωνα αλλά και τις δικές του πολιτικές βλέψεις. Χαρακτήρισε την Θεοδώρα και την Μαροζία “πόρνες” και ισχυρίσθηκε ότι η Θεοδώρα εκπόρνευσε την δεκαπεντάχρονη τότε κόρη της στον πάπα Σέργιο Γ΄. Είπε μάλιστα ότι ο γιος της Μαροζίας, ο Ιωάννης ΙΑ΄, δεν ήταν γιος του συζύγου της αλλά νόθος γιος του Σέργιου Γ΄.
Το 961 οι υπηρεσίες του Λιουτπράνδου στον Όθωνα απέδωσαν καρπούς για τον ίδιο καθώς ο γερμανός βασιλιάς τον όρισε επίσκοπο της Κρεμόνα ως επιβράβευση.
Η επίθεση του Λιουτπράδου επεκτάθηκε όπως ήταν αναμενόμενο και στον τελευταίο πάπα και συγκεριμένα είπε ότι είχε μετατρέψει το παπικό μέγαρο σε “οίκο ανοχής και καταφύγιο πόρνων” όπου είχε αιμομεικτικές σχέσεις με την ανηψιά του και είχε αφήσει έγκυο την ερωμένη του πατέρα του. Επίσης ισχυρίσθηκε ότι ο πάπας είχε σχέσεις με μία χήρα που την είχε κάνει “κυβερνήτρια πολλών πόλεων” και της είχε χαρίσει χρυσούς σταυρούς και δισκοπότηρα ενώ τον κατηγόρησε για βιασμούς και εκμετάλλευση των γυναικών που πήγαιναν να προσκηνύσουν. Σύμφωνα με τον Λιουτπράνδο το γούστο του εκτεινόταν από “λεπτές σαν καλάμια από τη νηστεία” μέχρι “κοινές ελευθέριες γυναίκες με μεγάλο στήθος”. Ειδικά αυτή η τελευταία κατηγορία οδήγησε σε μία σημαντική μείωση των προσκηνητών που φοβόντουσαν ότι στην Ρώμη θα συναντήσουν τον λεγόμενο “Χριστιανό Καλιγούλα”. Αν και ο πάπας Ιωάννης ΙΒ΄ ήταν γνωστός για τον υλιστικό τρόπο ζωής του είναι αμφίβολο αν η πραγματικότητα ήταν τόσο ακραία όσο περιέγραφε ο Λιουτπράνδος.
Το 963 ο Λιουτπράνδος της Κρεμόνα έλαβε μέρος σε μία σύνοδο ιεραρχών στην Ρώμη, που είχε οργανώσει ο Όθωνας Α΄, και κατάφερε με τις συκοφαντικές φήμες που διέσπειρε να επηρεάσει την κατάσταση έτσι ώστε να καθαιρεθεί ο Ιωάννης ΙΒ΄. Οι κατηγορίες που ακούστηκαν ήταν ότι λειτουργούσε χωρίς να έχει μεταλάβει, ότ είχε χρίσει έναν διάκονο σε έναν σταύλo, ότι κυνηγούσε, ότι έχριζε επισκόπους με χρηματικό αντίτυμο, ότι έβαζε φωτιά σε σπίτια, ότι είχε σεξουαλικές σχέσεις με δύο αδελφές, ότι τύφλωσε τον πνευματικό του, ότι ευνούχισε έναν καρδινάλιο, ότι έπινε κρασί “προς τιμήν του διαβόλου” και ότι έπαιζε ζάρια ενώ επικαλούνταν τον Ερμή, την Αφροδίτη και άλλες μη χριστιανικές θεότητες.
Μετά την καθαίρεση του Ιωάννη ΙΒ΄ πάπας ορίσθηκε (μετά από μία σύντομη θητεία ενός μήνα του Βενέδικτου Ε΄) ο Λέων Η΄ ο οποίος εκδιώχθηκε από τον Ιωάννη ΙΒ΄ που δεν είχε πει ακόμα την τελυταια του λέξη. Ο Ιωάννης φρόντισε να εκδικηθεί τους ιερείς που είχαν ταχθεί εναντίον του. Έκοψε το δεξί χέρι ενός καρδινάλιου, έναν επίσκοπο τον μαστίγωσε και έκοψε την γλώσσα, δύο δάχτυλα και την μύτη ενός συμβολαιογράφου. Τελικά ο Ιωάννης πέθανε το 964 με τρόπο που επιβεβαίωνε τις αμφιβολίες περί ηθικής των αντιπάλων του. Λέγεται ότι πέθανε ενώ έκανε σεξ με μία παντρεμένη γυναίκα ενώ άλλοι λένε ότι τον έδειρε μέχρι θανάτου ο σύζυγός της. Έτσι έπεσε η αυλαία στην λεγόμενη εποχή της “πορνοκρατίας” με έναν πάπα που έζησε με εξαιρετικα υλιστικό και ανάρμοστο για την θέση του τρόπο, γεγονός που τον έκανε εύκολο στόχο για την κριτική των αντιπάλων του και επισφράγησε την εντύπωση της ηθικής κατάπτωσης της Καθολικής Εκκλησίας την εποχή εκείνη.
Η επικράτηση του όρου “Πορνοκρατία”
Μία από τις πιο χαρακτηριστικές πηγές για την περίοδο αποτελεί το ιστορικό έργο του Λιουτπράνδου, επισκόπου της Κρεμόνας, ο οποίος συμμετείχε στη σύνοδο που καθαίρεσε τον Πάπα Ιωάννη ΙΒ΄ και ήταν πολιτικός αντίπαλος της Ρώμης λόγω του ότι εκδιώχθηκε απο την ιταλική αυλή. Σε αυτό το πνεύμα της πολιτικής και προσωπικής αντιπαλότητας με την Ιταλία συνέγραψε το πιο διάσημο έργο του, την Ανταπόδοση, που, όπως λέει και ο τίτλος του, ήταν ένα κείμενο με σκοπό να πάρει εκδίκηση για τις προσωπικές του πικρίες. Σε αυτό το έργο ο Λιουτράνδος δεν δίστασε να κατηγορήσει τους ιταλούς κληρικούς για σεξουαλική ακολασία και ανηθικότητα ενώ επιτέθηκε ιδιαίτερα καυστικά ενάντια στις ισχυρές γυναίκες της ιταλικής πολιτικής σκηνής με σκοπό να πλήξει τους βασιλείς, τους πάπες και τους ευγενείς της Ιταλίας. Η γλώσσα που χρησιμοποιήσε ήταν ιδιαίτερα ακραία και χυδαία και, ενώ δεν στηρίχθηκε απαραίτητα σε ιστορικά στοιχεία, κατάφερε να επηρεάσει σημαντικά την θεώρηση για την εκκλησία της Ιταλίας του 10ου αιώνα δημιουργώντας αρνητικές και σκανδαλιστικές φήμες.
Κατά την εποχή της Αντιμεταρρύθμισης ο καρδινάλιος Βαρόνιος, λόγω προσωπικών πολιτικών επιδιώξεων, υιοθέτησε άκριτα τις απόψεις του Λιουτπράνδου με αποτέλεσμα από τότε οι καθολικοί και οι προτεστάντες ιστορικοί να διαιωνίζουν το στερεότυπο του ακόλαστου πάπα του 10ου αιώνα. Μέχρι τον 18ο αιώνα οι πάπες του 10ου αιώνα είχαν αρχίσει να χαρακτηρίζονται ως “στρατιά πόρνων”. Η λέξη "πορνοκρατία" χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά για να περιγράψει την συγκεκριμένη εποχή από τον Βαρόνιο.
Ο Βολταίρος όμως είχε αντίθετη άποψη και ισχυρίσθηκε ότι κατά τον 10ο αιώνα υπήρξαν πολλοί άξιοι πάπες.
Σήμερα αναγνωρίζεται ότι, αν και υπήρξαν περιπτώσεις όπου κάποιοι πάπες συμπεριφέρθηκαν με ηθικά αμφισβητίσιμο τρόπο και έζησαν με τρόπο που δεν θα ήταν αποδεκτός για άλλους πάπες, γενικά δεν δικαιολογείται η φήμη της ακραίας σεξουαλικής ακολασίας και ανηθικότητας. Οι σύγχρονοι ιστορικοί τείνουν να απομακρύνονται από τέτοιου είδους αρνητικές ερμηνείες λόγω αβασιμότητας και προτιμούν τον όρο "σκοτεινή εποχή" που περιγράφει καλύτερα την ατμόσφαιρα της πολιτικής διαπλοκής που επικρατούσε.
Πηγές
* Κατηγορία:Καθολική Εκκλησία
Όλνταμ Αθλέτικ
Η Όλνταμ Αθλέτικ (αγγλικά: Oldham Athletic) είναι επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος. Ιδρύθηκε το 1895 ως Pine Villa F.C.. Έδρα της ομάδας είναι το Boundary Park, χωρητικότητας 10638 θεατών. Συμμετέχει στη Φούτμπολ Λιγκ Ουάν. Ήταν φιναλιστ στο πρωτάθλημα Football League First Division την περίοδο 1914-15. Έχει κερδίσει μία φορά το πρωτάθλημα Football League Second Division (1990-91) ενώ ήταν φιναλίστ την περίοδο 1909-10. Επιπρόσθετα, έχει κερδίσει και μια φορά το πρωτάθλημα Football League Third Division την περίοδο 1973-74. Στο Κύπελλο Αγγλίας (ποδόσφαιρο ανδρών) έφτασε στα ημιτελικά τις περιόδους 1912-13, 1989-90 και 1993-94. Στο Λιγκ Καπ Αγγλίας ήταν φιναλίστ το 1990. Ήταν επίσης φιναλίστ στο Αγγλοσκοτσέζικο Κύπελλο την περίοδο 1978-79.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όλντχαμ Αθλέτικ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1895 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας
Γεώργιος Παπαϊωάννου
Ο '''Γεώργιος Ν. Παπαϊωάννου''' (1900 - 18 Απριλίου 1986) ήταν Έλληνας ιατρός, βουλευτής, δήμαρχος Αγρινίου και αγωνιστής του ΕΔΕΣ (Πρόεδρος Πατριωτικής Οργανώσεως Τριχωνίδος (ΠΟΤ), Αρχηγός Αρχηγείου Τριχωνίδος (ΕΟΕΑ-ΕΔΕΣ Τριχωνίδος), Μέλος της Κεντρικής Διοικούσης Επιτροπής ΕΔΕΣ, Πρόεδρος Επιτροπής Εξοπλισμού Πόλεως Αθηνών Πειραιώς Περιχώρων και της Επιτροπής Παρανόμου Εθνικόφρονος Τύπου). Καταγόταν από τις ιστορικές οικογένειες της Επανάστασης του 1821 Σκαλτσά/Σκαλτσοδήμου και Στάικου  .
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε το έτος 1900 στο Αγρίνιο, όπου και τελείωσε τις εγκύκλιους σπουδές του. Ήταν το έβδομο παιδί του Νικολάου Ιωάννου Παπαϊωάννου και της Δήμητρας, το γένος Βασιλείου Σκαλτσά ή Σκαλτσοδήμου. Ο πατέρας του ήταν στρατιωτικός γιατρός. Αποστρατεύθηκε με το βαθμό του Γενικού Αρχιιάτρου και ανέπτυξε πολιτική δράση, εκλεγείς κατ’ επανάληψη βουλευτής. Η μητέρα του υπήρξε εγγονή, θυγατέρα, αδερφή, σύζυγος και μητέρα πολιτικών ανδρών.
Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, από το οποίο αποφοίτησε με άριστα. Παρείχε ευρέως και αφιλοκερδώς τις ιατρικές του υπηρεσίες στα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα και τους αναξιοπαθούντες, γεγονός που συνέβαλε στη δημοφιλία του.
Πολιτική δράση
Το 1932 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής με το κόμμα των Φιλελευθέρων, του Ελευθερίου Βενιζέλου. Εκλέχτηκε τέσσερις φορές βουλευτής: το 1932, το 1936, το 1946 και το 1951, πάντα με το κόμμα των Φιλελευθέρων. Ήταν ενάντιος της βασιλείας καθώς επιδίωκε την ενίσχυση των ασθενέστερων στρωμάτων και την αναδιανομή πόρων υπέρ αυτών. Πρωτοστάτησε στο θέμα του καπνικού, το οποίο αποτελούσε την κύρια πηγή εσόδων για την περιφέρεια του, συνέβαλε στην ίδρυση Πρωτοδικείου στο Αγρίνιο και στη δημιουργία υποκαταστήματος της Αγροτικής Τράπεζας καθώς επίσης και στο να δοθεί η άδεια πορθμιακής γραμμής Ρίου Αντιρίου στην Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών. Συνέλαβε και στη διανομή μεγάλης παραλίμνιας έκτασης σε ακτήμονες, θίγοντας έτσι καίρια τα συμφέροντα ντόπιου γαιοκτήμονα.
Ως δήμαρχος Αγρινίου (1959-1964) ασχολήθηκε ιδιαίτερα με έργα υποδομής τα οποία απουσίαζαν, όπως, η επέκταση του σχεδίου πόλεως και του δικτύου υδρεύσεως (για το οποίο πέτυχε τη λήψη μεγάλου δανείου με σκοπό τη σύνδεση της πόλης με τον ποταμό Αχελώο), η κατασκευή κεντρικού αγωγού αποχετεύσεως, η ίδρυση πυροσβεστικής, αστικής συγκοινωνίας, δημοτικής βιβλιοθήκης και φιλαρμονικής, ενώ πρόσφερε έκταση του Δήμου για την στέγαση άπορων πολυτέκνων.
Πολεμική δράση
Υπηρέτησε στη Μικρασιατική Εκστρατεία ως Ανθυπίατρος στη γραμμή του μετώπου. Υπηρέτησε, επίσης, ως γιατρός στον ελληνοϊταλικό πόλεμο, κατά τον οποίο, ενώ αρχικά τοποθετήθηκε σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, κατόπιν αιτήσεως του μετατέθηκε στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Για τις υπηρεσίες του αυτές προήχθη μέχρι το βαθμό του Εφέδρου Επιάτρου, ενώ έτυχε τιμητικών διακρίσεων και παρασήμων.
Στη γερμανική κατοχή το 1942, σχημάτισε την αντιστασιακή Εθνική Οργάνωση με την επωνυμία Πατριωτική Οργάνωση Τριχωνίδος. Συγκρότησε στη συνέχεια ένοπλο αντάρτικο σώμα, το οποίο αρχικά χρηματοδότησε με την προσωπική του περιουσία και ενέταξε στις δυνάμεις του ΕΔΕΣ. Διορίσθηκε από τον Ναπολέοντα Ζέρβα αρχηγός του Αρχηγείου Τριχωνίδας απο την 22η Μαρτίου 1943 μέχρι τη 10η Οκτωβρίου 1943. Το Αρχηγείο Τριχωνίδος είχε μικρή σχετικά δύναμη, περίπου 250 ανταρτών, ανέπτυξε όμως ισχυρή δράση στην περιοχή της Αιτωλοακαρνανίας συγκρουόμενο με τα γερμανικά κατοχικά στρατεύματα. Την 5η Ιουλίου 1943 ανέλαβε από κοινού με τη δύναμη του Στυλιανού Χούτα την επίθεση κατά της Ιταλικής δύναμης στην γέφυρα Αχελώου.
Το Αρχηγείο του Γ.Ν. Παπαϊωάννου δέχθηκε επίθεση από τον ΕΛΑΣ στις 7 Μαΐου 1943 στο Θέρμο (Κεφαλόβρυσο Τριχωνίδος). Της επίθεσης είχε προηγηθεί η απόκτηση από τον ΕΛΑΣ του οπλισμού που όμως είχε ρίξει η συμμαχική αποστολή για το αρχηγείο Τριχωνίδας. Ο ίδιος ο Παπαϊωάννου συνελήφθη από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ. Τέθηκε υπό κράτηση από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ, από τις οποίες και κατηγορήθηκε ως συνεργάτης των αρχών κατοχής. Αργότερα, οι κατηγορίες αυτές κρίθηκαν αβάσιμες από το ΣΜΑ. Ο Παπαϊωάννου απελευθερώθηκε ύστερα από μεσολάβηση του Eddie Myers, με συμφωνία των δύο οργανώσεων. Ανασυγκρότησε το αντάρτικο τμήμα του, το οποίο αυτοδιαλύθηκε οριστικώς την 10η Οκτωβρίου 1943 μετά την γενική επίθεση του ΕΛΑΣ εναντίον των Εθνικών Ομάδων και αφού προηγουμένως η ομάδα του είχε υποχωρήσει, μαχόμενη, στο Ξηρόμερο Αιτωλοακαρνανίας. Αμέσως μετά ο Παπαϊωάννου αναχώρησε για την Αθήνα, όπου, μεταξύ άλλων, το 1944 ανέλαβε πρόεδρος της Επιτροπής Πόλεως Αθηνών του ΕΔΕΣ, αναλαμβάνοντας επίσης την ευθύνη εξοπλισμού και διακίνησης του παράνομου τύπου και συμβάλλοντας στη διαδήλωση που έλαβε χώρα στις 15 Ιανουαρίου 1945 ενάντια στις επιδιώξεις για την μετακατοχική Ελλάδα του ΕΑΜ.
Μετά το τέλος γερμανικής κατοχής εξελέγη βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας (1946) με το κόμμα των Εθνικών Φιλελευθέρων του Στυλιανού Γονατά. Ψήφισε τα μέτρα ειρηνεύσεως και πρωτοστάτησε στην αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης.
Οικογενειακή κατάσταση
Ηταν παντρεμένος με τη Βασιλική Παπαϊωάννου, το γένος Βασταρούχα, με την οποία απέκτησαν τέσσερα παιδιά, εκ των οποίων ο Νικόλαος Γ. Παπαϊωάννου εξελέγη δύο φορές κατά τη μεταπολίτευση βουλευτής με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.
Ο Γεώργιος Παπαϊωάννου απεβίωσε στις 18 Απριλίου 1986 στην Αθήνα. Τάφηκε δημοσία δαπάνη στο Αγρίνιο. Στην κηδεία του συνέρρευσε μεγάλο πλήθος και απέτισαν τιμή φορείς της πολιτείας, φίλοι, αλλά και ιδεολογικοί του αντίπαλοι.
Τα απομνημονεύματά του εκδόθηκαν το 1999. Το αρχείο φιλοξενείται στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών, στην Αθήνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέλη του ΕΔΕΣ Κατηγορία:Μέλη των Εθνικών Ομάδων Ελλήνων Ανταρτών Κατηγορία:Δήμαρχοι Αγρινίου Κατηγορία:Βενιζελισμός
1996 Άνταμς
Ο Άνταμς (Adams) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,1. Ανακαλύφθηκε το 1961 από το προσωπικό του Πανεπιστημίου της Ιντιάνα (Αστεροσκοπείο "Goethe Link" στο Μπρούκλυν της Ιντιάνα), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Βρετανού αστρονόμου και μαθηματικού Τζων Κάουτς Άνταμς.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Άνταμς είναι άγνωστα. Ο Άνταμς περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 3 ώρες και 19 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ανταμς
Κολοφώνα
Η Κολοφώνα ήταν αρχαία πόλη της Ιωνίας, χτισμένη κοντά στις ακτές της Μικράς Ασίας, ανάμεσα στην Λέβεδο και την Έφεσο. Η πόλη χτίστηκε τον 11ο αιώνα π.Χ. από Ίωνες που προέρχονταν πιθανόν από την Αττική. Σύμφωνα με τον τον Στράβωνα οικιστής της πόλης ήταν ο Ανδραίμων, απόγονος του μυθικού βασιλιά της Αθήνας Κόδρου. Στην επικράτεια της πόλης ανήκε και η πόλη Κλάρος η οποία θεωρούταν παλαιότερη με ιδρυτή τον ήρωα από την Κρήτη Ράκιο. Στην πόλη αυτή λειτουργούσε μαντείο και υπήρχε σημαντικό ιερό αφιερωμένο στον Απόλλωνα.
Η Κολοφώνα ήταν μία από τις δώδεκα πόλεις του Κοινού των Ιώνων. Φαίνεται πως συμμετείχε και αυτή στον Μελιακό πόλεμο. Από την Κολοφώνα καταγόταν ο λυρικός ποιητής Μίμνερμος και ο φιλόσοφος Ξενοφάνης. Σήμερα στην θέση της Κολοφώνας βρίσκεται η μικρή τουρκική πόλη Değirmendere.
S-Video
Το S-Video (αγγλικά: Separated Video, ελληνικά: Διαχωρισμένο βίντεο) είναι πρότυπο μεταφοράς αναλογικών σημάτων εικόνας που υλοποιείται από το ομώνυμο καλώδιο με βύσματα τύπου mini DIN. To S-Video διαχωρίζει το σήμα των χρωμάτων (Chrominance) και τα σήμα που αφορούν το άσπρο και το μαύρο (Luminance) ενώ υποστηρίζει τις καθιερωμένες αναλογικές αναλύσεις 480 και 576 γραμμών.
Ανάλυση σημάτων
To S-Video καλώδιο μεταφέρει σήμα video, δύο σήματα συγχρονισμού και γείωση. Τα δύο βασικά σήματα ονομάζονται Y και C
Το Y ή luma περιέχει την ένταση φωτεινότητας (μαύρο και άσπρο) καθώς και τα σήματα συγχρονισμού της εικόνας.
Το C ή chroma περιέχει τα χρώματα μαζί με την ένταση και τη χροιά τους. Τα σήματα συγχρονισμού για τις κάθετες και οριζόντιες γραμμές μεταφέρονται μαζί, αλλά με διαφορετικές συχνότητες ώστε να διαχωρίζονται από τον παραλήπτη του σήματος με ηλεκτρονικά φίλτρα.
Σε σχέση με το λεγόμενο «συστατικό βίντεο» (αγγλικά: component video) το σήμα του S-Video είναι χαμηλότερης ποιότητας.
Χρήσεις
Στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες η χρήση του S-Video είναι περιορισμένη λόγω της επικράτησης του βύσματος SCART το οποίο παρέχει περισσότερες δυνατότητες. Ειδικότερα στις τηλεοράσεις τα Video τα DVD Players και σε κάθε σύγχρονη ψηφιακή συσκευή έχει καταργηθεί πλήρως. Περισσότερο συχνή είναι η χρήση του σε συσκευές εικόνας στις ΗΠΑ και στην Ιαπωνία σε παλιές τηλεοράσεις, σε ορισμένες παιχνιδομηχανές όπως στη Nintendo 64 και σε ενισχυτές με επιλογέα πηγών εικόνας. Στη σημερινή ψηφιακή εποχή τo S-Video ως πρότυπο και η αντίστοιχη υλοποίηση του βαίνουν ταχέως προς κατάργηση.
Άλλοι τύποι
Το S-Video κυκλοφόρησε και σε άλλες εκδόσεις μη προτυποποιημένες ως εξής:
7-pin mini-DIN
Τα μη προτυποποιημένα 7-pin mini-DIN βύσματα (γνωστά ως "7P") χρησιμοποιήθηκαν από ορισμένους κατασκευαστές υπολογιστών (PCs and Macs). Το 7-pin socket είναι συμβατό με το καθιερωμένο 4άπινο Οι τρεις επιπλέον ακίδες χρησιμοποιούνται για να υποστηρίξουν σύνθετο σήμα εικόνας (Composite video) ή RGB ή YPbPr. Η έξοδος των 7 ακίδων (pin out) ποικίλει ανάλογα με τον κατασκευαστή.
Μερικά φορητά περιλαμβάνουν στο βύσμα των 7 ακίδων ψηφιακή έξοδο ήχου (''S/PDIF)
9-pin Video In/Video Out
Τα βύσματα 9 ακίδων χρησιμοποιούνται σε περιπτώσεις όπου απαιτείται η διπλής κατεύθυνσης λειτουργία των σημάτων ως εισόδων και εξόδων. Και σε αυτή την περίπτωση δεν υπάρχει συγκεκριμένη προτυποποίηση.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Τεχνολογία ταινίας και βίντεο
Μίσλαβ Όρσιτς
Ο Μίσλαβ Όρσιτς (29 Δεκεμβρίου 1992) είναι Κροάτης ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός πλάγιος επιθετικός ή επιθετικός μέσος για λογαριασμό της Δυναμό Ζάγκρεμπ και της εθνικής ομάδας της Κροατίας.
Ο Όρσιτς ξεκίνησε την καριέρα του από την Ίντερ Ζάπρεσιτς και το 2013 αποκτήθηκε από την Σπέτσια, όπου όμως είχε μικρό χρόνο συμμετοχής. Επέστρεψε στην Κροατία και την Ριέκα το 2014, αλλά δόθηκε δανεικός στη Τσέλιε και έπειτα στην κορεατική Τζεονάμ Ντράγκονς. Η Τζεονάμ Ντράγκονς τον απέκτησε το 2016 και αργότερα η κινεζική Τσανγκτσούν Γιατάι ΦΚ. Το 2017 επέστρεψε στην Κορέα και την Ουλσάν Χιουντάι. Το 2018 αποκτήθηκε από τη Δυνάμο Ζάγκρεμπ, με την οποία πραγματοποίησε καλές εμφανίσεις, με διψήφιο αριθμό γκολ κάθε σαιζόν. Τον Μάρτιο του 2021 σκόραρε χατ-τρικ επί της Τότεναμ στη φάση των 16 του Γιουρόπα Λιγκ,δίνοντάς της την πρόκριση στην επόμενη φάση. Ήταν μέλος της ομάδας της χρονιάς του Γιουρόπα Λιγκ για τη σαιζόν 2020-21.
Ο Όρσιτς πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική αντρών της Κροατίας τον Σεπτέμβριο του 2019. Είναι μέλος της αποστολής της Κροατίας στο Euro 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Ίντερ Ζάπρεσιτς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπέτσια Κάλτσιο 1906 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΧΝΚ Ριέκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Τσέλιε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σανγκτσούν Γατάι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουλσάν Χιουντάι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Ζάγκρεμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Blueprint
Το Blueprint είναι το τρίτο στούντιο άλμπουμ του μπλουζ ροκ κιθαρίστα Ρόρι Γκάλαχερ, το οποίο κυκλοφόρησε το Φεβρουάριο του 1973 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Polydor Records" και επανεκδόθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2000 από την "Buddha Records" με δύο επιπλέον τραγούδια, τα "Stompin' Ground" και "Treat Her Right" του Ρόι Χεντ.
Αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος του σχήματος στον οποίο συμμετείχε ο πρώην ντράμερ των Killing Floor, Ροντ ντε Αθ στη θέση του Γουίγκαρ Κάμπελ, ενώ ο Γκάλαχερ αποφάσισε να εμπλουτίσει τον ήχο του συγκροτήματος και αφού επί έξι χρόνια με τους Taste και το προσωπικό του σχήμα δούλευε ως τρίο, πρόσθεσε στη σύνθεση τους τον Λου Μάρτιν ο οποίος έπαιζε πλήκτρα. Αυτή η σύνθεση του σχήματος του Γκάλαχερ παρέμεινε μαζί για πέντε χρόνια με τελευταίο δίσκο τους το "Calling Card".
Εμπορικά, το συγκεκριμένο άλμπουμ συνέχισε την επιτυχία του "Live in Europe" ανεβαίνοντας στο # 12 των βρετανικών τσαρτ. Στις 25 Φεβρουαρίου 2005, το "Blueprint" βραβεύθηκε ως χρυσό για τις πωλήσεις του στη Μεγάλη Βρετανία.
Τραγούδια
1. Walk On Hot Coals (Gallagher) - 6:59
3. Banker's Blues (Gallagher) - 4:42
4. Hands Off (Gallagher) - 4:27
5. Race the Breeze (Gallagher) - 6:51
7. Unmilitary Two-Step (Gallagher) - 2:45
8. If I Had A Reason (Gallagher) - 4:27
Θέσεις τσαρτ
Blueprint (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 18 Φεβρουαρίου 1973
Βραβεία
Blueprint (άλμπουμ)
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Χρυσός
Οι μουσικοί
Οι μουσικοί οι οποίοι συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις του "Blueprint" είναι οι εξής:
Εύα Μπράουν
μικρογραφία|354x354εσ|Η Εύα Μπράουν με τον Αδόλφο Χίτλερ Η Εύα Μπράουν (Eva Braun, 6 Φεβρουαρίου 1912 – 30 Απριλίου 1945) ήταν Γερμανίδα φωτογράφος. Έγινε γνωστή ως ερωμένη του Αδόλφου Χίτλερ για δεκατρία χρόνια και σύζυγός του για ένα εικοσιτετράωρο.
Η ζωή της
Γεννήθηκε στο Μόναχο στις 6 Φεβρουαρίου του 1912 και ήταν η μεσαία από τις τρεις κόρες του δασκάλου Φριτς Μπράουν και της νοικοκυράς Φραντσίσκα Κρόνμπεργκερ. Τελείωσε το Λύκειο, ενώ παράλληλα δούλευε ως γραμματέας σε ιατρείο.
Η γνωριμία με τον Χίτλερ
Στα 17 της η Εύα προσελήφθη στο στούντιο του Χάινριχ Χόφμαν, επίσημου φωτογράφου του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος. Εκεί γνώρισε τον Αδόλφο Χίτλερ, ο οποίος φαίνεται ότι κεραυνοβολήθηκε από την ομορφιά της Εύας. Ο σαραντάχρονος άνδρας τής συστήθηκε ως Χερ Βολφ, ένα παρατσούκλι από τα παιδικά του χρόνια, που χρησιμοποιούσε μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Εκείνη είπε στις φίλες της ότι «γνώρισε ένα ώριμο κύριο με αστείο μουστάκι».
Στις αρχές της δεκαετίας του '30 ο Χίτλερ διατηρούσε δεσμό με τη Γκέλι Ράουμπαλ, κόρη της ετεροθαλούς αδελφής του Άνγκελα Ράουμπαλ. Μετά τον θάνατό της το 1931, για τον οποίον πολλά γράφτηκαν, ο Χίτλερ άρχισε να βλέπει περισσότερο την Εύα, αν και διατηρούσε δεσμό με την ηθοποιό Ρενάτε Μίλερ. Η Εύα ζήλευε παθολογικά τον Χίτλερ και το 1932 παραλίγο να βάλει τέρμα στη ζωή της, όταν αυτοπυροβολήθηκε στον λαιμό. Μόλις και μετά βίας σώθηκε και τότε ο Χίτλερ συνειδητοποίησε το πόσο την αγαπούσε. Βοήθησε σ' αυτό και η αυτοκτονία της Μίλερ, η οποία έπεσε από το μπαλκόνι ενός ξενοδοχείου στο Βερολίνο.
Η σχέση της με τον Χίτλερ
Το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα πάντοτε προσπαθούσε να κρατήσει την ερωτική ζωή του Φύρερ στο σκοτάδι. Ο Αδόλφος και η Εύα ποτέ δεν εμφανίσθηκαν μαζί δημόσια και οι περισσότεροι Γερμανοί έμαθαν για τη σχέση τους μετά τον πόλεμο. Ο Χίτλερ ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στις γυναίκες, οι οποίες με τις ψήφους τους τον είχαν ανεβάσει στην εξουσία το 1933. Έτσι, για κανένα λόγο δεν ήθελε να χάσει τη δημοτικότητά του στο γυναικείο φύλο. Στις ομιλίες του ισχυριζόταν ότι δεν έκανε οικογένεια, επειδή «η οικογένειά του είναι όλος ο γερμανικός λαός». Όπως, όμως, είχε εκμυστηρευτεί σε συνεργάτες του, δεν ήθελε να παντρευτεί, επειδή φοβόταν ότι τα παιδιά του δεν θα είχαν τη δική του ευφυΐα. Η Εύα λάμβανε αντισυλληπτικά από εκείνα που χρησιμοποιούσε το βοηθητικό προσωπικό της Βέρμαχτ. .
Το 1935 η Εύα επιχείρησε και δεύτερη απόπειρα αυτοκτονίας με υπνωτικά χάπια, η οποία πέρασε ανώδυνα. Παραπονιόταν ότι δεν έβλεπε συχνά τον αγαπημένο της, επειδή αυτός ζούσε στο Βερολίνο, όπου ήταν η έδρα του Τρίτου Ράιχ. Ο Χίτλερ τότε της νοίκιασε μια βίλα στα περίχωρα του Μονάχου, με τα δικαιώματα από τις δημοσιευμένες φωτογραφίες του. Η Εύα είχε στη διάθεσή της Μερσεντές με οδηγό και υπηρέτρια. Τον επόμενο χρόνο μετακόμισε στο εξοχικό του αγαπημένου της στις Βαυαρικές Άλπεις.
Ζούσε μια μάλλον ανέμελη ζωή, ακόμη και κατά τη διάρκεια του πολέμου. Γυμναζόταν καθημερινά για να διατηρείται σε φόρμα, διάβαζε αισθηματικά μυθιστορήματα και ξένα περιοδικά που ήταν απαγορευμένα για τους υπόλοιπους Γερμανούς, έβλεπε κινηματογράφο και εξασκούσε το χόμπι της που ήταν η φωτογραφία. Της άρεσε να κάνει γυμνή μπάνιο και να φωτογραφίζεται, πράγμα που εξόργιζε τον Χίτλερ. Αν και ήταν σύντροφος του Χίτλερ επί πολλά χρόνια η σχέση τους παρέμεινε μυστική και δεν έγινε ποτέ μέλος του ναζιστικού κόμματος. Από τα παρασκήνια όμως εργάστηκε για την ναζιστική προπαγάνδα και τραβούσε βίντεο και φωτογραφίες του Χίτλερ που τον παρουσίαζαν ως συμπαθητικό ηγέτη που αγαπούσε τα παιδιά τα οποία μετά πωλούσε στον Χάινριχ Χόφμαν.
Στις αρχές Απριλίου του 1945 ήταν κάτι παραπάνω από φανερό ότι οι ημέρες του Ναζισμού ήταν μετρημένες. Οι Σύμμαχοι είχαν σφίξει σαν τανάλια τη Γερμανία. Η Εύα τότε μετακόμισε στο Βερολίνο και εγκαταστάθηκε στα υπόγεια της Καγκελαρίας, όπου βρισκόταν το καταφύγιο του Χίτλερ. Αρνήθηκε να φύγει και δήλωσε ότι θα παραμείνει κοντά στον αγαπημένο της.