cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Απόκληροι της ζωής
Πλοκή
Αφήνοντας τον Νάτσυ να περιμένει έξω από το δωμάτιο της Άννας, ο Μπόμπο πηγαίνει να βρει τον Τάινι, όπου και τον εντοπίζει να είναι μεθυσμένος στον κυματοθραύστη κοντά στη φορτηγίδα. Ο Μπόμπο θυμωμένος τον καταδιώκει στη ακτή με τον Τάινι να δηλώνει την αθωότητά του συνεχώς. Ο Τάινι, που δεν ξέρει να κολυμπά, ανεβαίνει στα βράχια για να ξεφύγει και παρασύρεται από ένα κύμα και πνίγεται.
Μετά από λίγο καιρό αφού η Άννα είναι σε θέση να βγει από το νοσοκομείο, ο Μπόμπο τη φέρνει πίσω στη φορτηγίδα μέσω του σκάφους του Δρ. Μπρόδερς. Η Άννα δεν είναι σε θέση να περπατήσει και γι' αυτό ο Μπόμπο αναλαμβάνει να την κουβαλήσει στο κατώφλι του σπιτιού τους, το οποίο έχει αναμορφωθεί έτσι ώστε να είναι τόσο άνετο όσο ονειρευόταν η Άννα. Το αγαπημένο τους τραγούδι παίζει καθώς μπαίνουν μέσα.
Παραγωγή
Οι Απόκληροι της ζωής επρόκειτο να γίνει ένα κινηματογραφικό όχημα για τον Γκαμπέν, ο οποίος ήταν από τους κορυφαίους ηθοποιούς στη χώρα καταγωγής του τη Γαλλία, αλλά δεν κατάφερε να πετύχει το ίδιο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο χαρισματικός Γκαμπέν ήταν σε αρκετούς επιτυχημένους πρωταγωνιστικούς ρόλους και είχε το πλεονέκτημα να επιλέξει την ιστορία του Ρόμπερτσον για να γίνει μια προσαρμογή στον κινηματογράφο. Θέλοντας να τον εκμεταλλευτεί, η 20th Century Fox αγόρασε τα δικαιώματα του βιβλίου, παρά τα θέματα της πορνείας, του βιασμού, του κανιβαλισμού και της δολοφονίας. Ο Κώδικας Παραγωγής Χέιζ προχώρησε σε συστάσεις καθώς έκρινε ότι το στούντιο έπρεπε να αφήσει το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας. Στον ρόλο του Τάινι, ο Μίτσελ υποδύθηκε τον κακό στην ταινία, έχοντας νωρίτερα παίξει ως αξιαγάπητος πατέρας της Σκάρλετ Ο'Χαρα στο Όσα Παίρνει ο Άνεμος το 1938.
Λίγο μετά την έναρξη των γυρισμάτων, ο σκηνοθέτης Φριτς Λανγκ εγκατέλειψε την ταινία, καθώς φημολογείται ότι οφείλονταν σε διαμάχη που είχε με τον Γκαμπέν σχετικά με τη Μαρλέν Ντίτριχ, η οποία είχε δεσμό και με τους δύο άντρες. Δεν είναι γνωστό ποια αρχική σκηνή γυρίστηκε από τον Λανγκ ή τον διάδοχο σκηνοθέτη Άρτσι Μάγιο. Υπήρξαν προβλήματα σχετικά με την τοποθεσία της ταινίας στον κόλπο του Σαν Πάμπλο, ο οποίος είχε καταστραφεί μετά τον βομβαρδισμό του Περλ Χάρμπορ και η δυτική ακτή ανακηρύχθηκε ζώνη ασφαλείας. Ένα μεγάλο σκηνικό του στούντιο ήταν γεμάτο με νερό για τις σκηνές της φορτηγίδας, δίνοντας στην ταινία μια τεχνητή, ονειρική ατμόσφαιρα. Τα εφέ φωτισμού, ομίχλης και κυμάτων, μερικές φορές ήταν σκοτεινά και απαίσια ή αφρώδη και ρομαντικά ανάλογα με τη σκηνή, οδήγησαν στην υποψηφιότητα του Τσαρλς Κλαρκ για Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας.
Ο Ισπανός σουρεαλιστής ζωγράφος Σαλβαντόρ Νταλί προσλήφθηκε για να δημιουργήσει τη σκηνή της κορύφωσης της ιστορίας, αλλά αυτή θεωρήθηκε πολύ παράξενη και η σκηνή γυρίστηκε με μόνο κάποια από την επιρροή του (πιθανότατα το κοντινό πλάνο του ρολογιού, ή η ακέφαλη γυναίκα) άθικτη.
Κριτικές
Ο Μπόσλεϊ Κράουδερ, κριτικός κινηματογράφου για τους The New York Times, αμφισβήτησε τη σκηνοθεσία της ταινίας, ειδικά την εστίασή της στον ηθοποιό Ζαν Γκαμπέν: «Όμως όλοι χρειάζονται πολύ περισσότερο από ένα ασαφές και ανεπίλυτο σενάριο, πολύ περισσότερο από ένα συνθετικό τοπίο και κατασκευασμένες διαθέσεις. Ο σκηνοθέτης Άρτσι Μάγιο δεν τους έφερε σε επαφή με την πραγματική ζωή. Έχει ξοδέψει το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειάς του για να φέρει το κοινό σε επαφή με τον κ. Γκαμπέν. Και η ταινία είναι πολύ βαριά για να το φέρει εξ ολοκλήρου, ακόμα κι αν είναι ο Σαρλ Μπουαγιέ από την άλλη πλευρά των σιδηροδρομικών γραμμών.»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Ταινίες του 1942 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άρτσι Μάγιο Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Φριτς Λανγκ Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox
Ευφροσύνη Γουδά
Η Ευφροσύνη Γουδά (γεννημένη στις 15 Σεπτεμβρίου 1984) είναι Ελληνίδα αθλήτρια της συγχρονισμένης κολύμβησης. Αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004. Πλέον έχει αποσυρθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της κολύμβησης
Φερνάνδο Σαν Εμετέριο
Ο Φερνάνδο Σαν Εμετέριο Λάρα - (Fernando San Emeterio Lara) (Σανταντέρ, 1 Ιανουαρίου 1984) είναι Ισπανός πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής, μέλος της Εθνικής Ισπανίας, και για αρκετά χρόνια βασικός παίκτης της Βαλένθια. Το 2011 φαίνεται να είναι η καλύτερη χρονιά στην καριέρα του, αφού αναδείχτηκε «Πολυτιμότερος Παίκτης» (MVP) του Πρωταθλήματος Ισπανίας, αλλά και μέλος της καλύτερης πεντάδας της Ευρωλίγκα.
Από το 2021 και αφότου αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, εργάζεται ως βοηθός προπονητή στην Βαλένθια, του Πρωταθλήματος Ισπανίας και της Ευρωλίγκα.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Σαν Εμετέριο ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του από τη Βαγιαδολίδ, το 2001. Το 2006 πήρε μεταγραφή για την Χιρόνα και το 2008 για την Μπασκόνια.
Το 2015 υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την Βαλένθια, Τη σεζόν 2016-17, ήταν σημαντικό μέλος της ομάδας όταν αυτή κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία της το Πρωτάθλημα Ισπανίας, νικώντας την Ρεάλ Μαδρίτης με 3-1 νίκες στη σειρά των τελικών. Στις 22 Σεπτεμβρίου 2017, δεσμεύτηκε με τη Βαλένθια μέχρι το 2019. Στις 7 Δεκεμβρίου 2017, συμπλήρωσε 150 συμμετοχές στην Ευρωλίγκα.
Τη σεζόν 2019-20, μέτρησε 7,3 πόντους, 1,8 ριμπάουντ, 1,6 ασίστ σε 24 αγώνες στην Ευρωλίγκα. Υπέγραψε επέκταση συμβολαίου (1+1) στις 13 Ιουλίου 2020.
Την 1η Ιουλίου 2021, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, σε ηλικία 37 ετών και μετά από 20 χρόνια σημαντικής πορείας.
Εθνική Ισπανίας
Ο Σαν Εμετέριο ήταν μέλος της Εθνικής ομάδας της Ισπανίας που κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2005. Ήταν επίσης μέλος της εθνικής Ισπανίας που συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα FIBA του 2010 και κέρδισε το χρυσό μετάλλιο. Στη συνέχεια, ο Σαν Εμετέριο συμμετείχε στο Ευρωμπάσκετ 2011, όπου η Ισπανία κέρδισε το χρυσό μετάλλιο και κέρδισε μια θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012, στους οποίους κέρδισε το αργυρό μετάλλιο. Συμμετείχε επίσης στο Ευρωμπάσκετ 2013, όπου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο. Ήταν ξανά παρών στο Ευρωμπάσκετ 2015, όπου κατέκτησε για δεύτερη φορά το χρυσό μετάλλιο καθώς και στο Ευρωμπάσκετ 2017 στο οποίο κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο.
Προπονητής
Το καλοκαίρι του 2021, ξεκίνησε την σταδιοδρομία του στην προπονητική αποτελώντας βοηθό προπονητή του Άλεξ Μουμπρού στον πάγκο της Βαλένθια.
Πύργος των Πετιμεζαίων
Ο ιστορικός Πύργος των Πετιμεζαίων, που είναι χαρακτηριστικό δείγμα οχυρωμένης μεταβυζαντινής κατοικίας, βρίσκεται σε περίοπτη θέση εντός του χωριού Κάτω Λουσοί των Καλαβρύτων. Σήμερα διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση και έχει χαρακτηρισθεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο.
Χτίστηκε των 17ο αιώνα και αποτέλεσε κατοικία και ορμητήριο της οικογένειας των Πετιμεζαίων στους αγώνες τους εναντίον των Τούρκων, τόσο κατά τα προεπαναστατικά χρόνια όσο και κατά τη διάρκεια της Επανάστασης. Πρόκειται για διώροφο κτήριο από ντόπια γκρίζα πέτρα επιμελημένης κατασκευής. Χαρακτηριστικό του γνώρισμα είναι ο μικρός κυκλικός πυργίσκος που βρίσκεται στην βορειοδυτική πλευρά του δεύτερου ορόφου και στηρίζεται πάνω σε ανεστραμμένη κωνική βάση.
Το 1804 στον ιστορικό αυτό πύργο δολοφονήθηκε ύστερα από προδοσία ο κλεφταρματολός Αθανάσιος Πετιμεζάς.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πύργοι στην Αχαΐα
Γκρυζέλντα Κωνστάντσια Βισνιοβιέτσκα
Η Γκρυζέλντα-Κωνστάντσια, πολων. Gryzelda Konstancja Zamoyska Wiśniowiecka (27 Απριλίου 1623 - 17 Απριλίου 1672) από τον Οίκο του Ζαμοΰσκι ήταν κόρη του βοϊβόδα της Ποδολίας και με τον γάμο της έγινε σύζυγος του βοϊβόδα της Ρουθηνίας.
Βιογραφία
O αδελφός της Ιωάννης Ζαμοΰσκι (1627-1665) νυμφεύτηκε τη Μαρία Καζιμίρα Λουίζα ντε Λα Γκρανζ ντ'Αρκιάν. Όταν αυτός απεβίωσε, η Μαρία-Καζιμίρα-Λουίζα έκανε δεύτερο γάμο με τον Ιωάννη Γ΄ Σομπιέσκι βασιλιά της Πολωνίας-Λιθουανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1639 τον Ιερεμία Βισνιοβιέτσκι βοϊβόδα της Ρουθηνίας, πρίγκιπα του Βισνιόβιετς και είχε τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί του 17ου αιώνα
Αποστολία Ιωάννου
Η Αποστολία Ιωάννου (γεννηθείσα στις 31 Αυγούστου του 1979), είναι Ελληνίδα αθλήτρια της συγχρονισμένης κολύμβησης η οποία αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 στην Αθήνα. Πλέον έχει αποσυρθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της κολύμβησης
Σεισμός στη Λάρισα (1941)
Την 1η Μαρτίου 1941 ισχυρός σεισμός 6,3 βαθμών της κλίμακας ρίχτερ έπληξε την πόλη της Λάρισας και τα γειτονικά χωριά Γερακάρ ι, Ελευθέριο, Νέσσων, Νέχαλη, Πλατύκαμπος, Γλαύκη και Χάλκη. 40 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, ενώ οι τραυματίες έφτασαν τους 100. Σοβαρότατες ήταν και οι υλικές ζημιές στα κτήρια, το 10% των οποίων καταστράφηκε ολοσχερώς, ενώ το 60% παρουσίασε σημαντικές βλάβες. Επιπλέον, παρατηρήθηκε καθίζηση στην αριστερή όχθη του Πηνειού ποταμού.
Γεγονότα πριν τον σεισμό
Έπειτα από την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου στις 28 Οκτωβρίου 1940, η Λάρισα αποτέλεσε στόχο αεροπορικών επιδρομών, εξαιτίας της Αεροπορικής Βάσης και άλλων στρατιωτικών εγκαταστάσεων που βρίσκονταν στην πόλη. Πιο χαρακτηριστικός από όλους υπήρξε ο μεγάλος βομβαρδισμός της 21ης Δεκεμβρίου του 1940, ο οποίος είχε ήδη προκαλέσει σοβαρές καταστροφές και είχε επηρεάσει την ψυχολογία των κατοίκων, πολλοί εκ των οποίων είχαν καταφύγει για την ασφάλειά τους σε γειτονικά χωριά.
Επίσης, στις 2 Ιανουαρίου 1941 σημειώθηκε προσεισμός μεγέθους 4,1 ρίχτερ.
Ο κύριος σεισμός
Ενώ οι ιταλικοί βομβαρδισμοί δεν είχαν πάψει όλο το προηγούμενο διάστημα, το πρωί του Σαββάτου 1ης Μαρτίου στις 5 και 53΄, η πόλη σείστηκε από τον κύριο σεισμό ύψους 6,3 ρίχτερ. Οι σαστισμένοι κάτοικοι σηκώθηκαν από τα κρεβάτια τους πιστεύοντας ότι επρόκειτο για μια ακόμα αεροπορική επιδρομή και με σκοπό να κατευθυνθούν προς τα καταφύγια. Μάλιστα, απόρησαν με το γεγονός ότι δεν είχαν ηχήσει οι σειρήνες, που είχαν εγκατασταθεί στην πόλη με σκοπό να προειδοποιούν τους κατοίκους για αυτού του είδους τις επιθέσεις.
Χαρακτηριστικές είναι οι εικόνες που μετέδιδε ανταποκριτής αθηναϊκής εφημερίδας «Γεγονός είναι ότι εκ των 6.000 περίπου οικιών της Λαρίσης ποσοστόν 80% κατέστη άχρηστον …Μεταξύ εκείνων που κατέρρευσαν είναι κτίρια Τραπεζών, το Δικαστικόν μέγαρον, η στρατιωτική λέσχη (Λέσχη Ασλάνη), τα ξενοδοχεία «Στέμμα» και «Πανελλήνιον», η εκκλησία του Αγίου Αχιλλίου, τα γραφεία του Β΄ Σώματος Στρατού (Αρχοντικό Σκαλιώρα), το Αρσάκειον, τα νοσοκομεία, οι δύο μιναρέδες, οι οποίοι διετηρούντο δια λόγους ιστορικούς, το κωδωνοστάσιον του Αγίου Νικολάου…»
Επακόλουθα
Λίγο αργότερα κατέφθασαν στρατιωτικές δυνάμεις με σκοπό τον απεγκλωβισμό από τα ερείπια και την παροχή πρώτων βοηθειών, Το έργο όμως αυτό εμπόδισε ο εκ νέου βομβαρδισμός που σημειώθηκε την επομένη, 2 Μαρτίου, Κυριακή των Απόκρεω. «''Η εχθρική αεροπορία, εν γνώσει ότι την προηγουμένην ημέραν η Λάρισα είχεν υποστεί τρομακτικάς καταστροφάς, με αρκετά θύματα εκ του σεισμού και καθ’ ήν ώραν το έδαφος εσείετο υπό των κατ΄ εξακολούθησιν σεισμικών δονήσεων και υπήρχον χιλιάδες άστεγοι γυναίκες και παιδιά, εβομβάρδισεν επί μίαν ολόκληρον ώραν δια σμήνους βομβαρδιστικών αεροπλάνων την πληγείσαν ταύτην πόλιν. Κατά την διάρκειαν του βομβαρδισμού διεκόπη το έργον της διασώσεως των υπό τα ερείπια θυμάτων εκ των σεισμών».''
Οι καταστροφές που προκλήθηκαν και οι πολλαπλοί κίνδυνοι ανάγκασαν τους κατοίκους της Λάρισας να την εγκαταλείψουν σχεδόν ολοκληρωτικά. Ως αποτέλεσμα, όταν αργότερα, παραμονές του Πάσχα, εισέβαλαν τα γερμανικά στρατεύματα, συνάντησαν μια έρημη πόλη και επιδόθηκαν σε περαιτέρω λεηλασία, γεγονός που, μαζί με όσα είχαν προηγηθεί, συνέβαλε στην ολοκληρωτική αλλαγή της όψης της.
Πηγές
Κατηγορία:Λάρισα Κατηγορία:Σεισμοί στην Ελλάδα
Ιάκωβος Σομπιέσκι
Βιογραφία
Ήταν γιος του Μάρεκ Σομπιέσκι ευγενούς (szlachcic) της Πολωνίας-Λιθουανίας, σημαιοφόρου (chorąży) της Αυλής, καστελάνου, μετά βοϊβόδα, του Λούμπιν και της Γιαντβίγκα Σνοπκόβσκας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τη Μαριάννα Βισνιοβιέτσκα (1600-1624), κόρη του Κωνστάντυ Bισνιοβιέτσκι βοϊβόδα του Μπελτς & Ρουθηνίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικογένεια Σομπιέσκι
Κατερίνα Μπλιάμου
Η Κατερίνα Μπλιάμου (Χρυσό Σερρών, 15 Οκτωβρίου 1982) είναι Ελληνίδα κολυμβήτρια, του ύπτιου και του ελεύθερου στυλ κολύμβησης, κυρίως. Μαζί με άλλους αθλητές, εκπροσώπησε την πατρίδα της στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 στο Σίδνεϊ αλλά και στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2005, όπου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της κολύμβησης Κατηγορία:Έλληνες Μεσογειονίκες Κατηγορία:Νταρνάκες
Φρίντριχσχαϊν-Κρόιτσμπεργκ
Το Φρίντριχσχαϊν-Κρόιτσμπεργκ (γερμανικά: Friedrichshain-Kreuzberg) είναι το δεύτερο δημοτικό διαμέρισμα του Βερολίνου. Στις 30 Ιουνίου 2016 αριθμούσε 281.076 κατοίκους.
Το μικρότερο σε έκταση από τα δώδεκα δημοτικά διαμερίσματα του Βερολίνου έχει ταυτόχρονα την υψηλότερη πληθυσμιακή πυκνότητα και τον χαμηλότερο μέσο όρο ηλικίας. Δημιουργήθηκε το 2001 με τη διοικητική μεταρρύθμιση του Βερολίνου, μέσω της συγχώνευσης των μέχρι τότε ξεχωριστών δημοτικών διαμερισμάτων Φρίντριχσχαϊν και Κρόιτσμπεργκ.
Αυτή η κεντρική συνοικία θεωρείται εναλλακτική και δημιουργική και είναι γνωστή για την ποικίλη νυχτερινή και πολιτιστική ζωή.
Πολιτική
Στις εκλογές του 2016 για το κοινοβούλιο του δημοτικού διαμερίσματος (Bezirksverordnetenversammlung) εξελέγησαν τα κάτωθι κόμματα:
Θεοφίλα Σοφία Σομπιέσκα
Η Θεοφίλα-Σοφία, πολων. Teofila Zofia Daniłowic[zówna] Sobieska (1607 - 27 Νοεμβρίου 1661) από τον Οίκο των Ντανίλοβιτς ήταν κόρη του βοϊβόδα της Ρουθηνίας και με τον γάμο της έγινε σύζυγος πολιτικού & στρατιωτικού της Πολωνίας-Λιθουανίας.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη (1η από τον 2ο γάμο) του Γιαν Ντανίλοβιτς βοϊβόδα της Ρουθηνίας και της 2ης συζύγου του Σοφίας Ζουκιέβσκι, κόρης του Στανίσλαφ Ζουκιέβσκι βοϊβόδα του Κιέβου.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1627 τον Ιακώβ Σομπιέσκι πολιτικό & στρατιωτικό της Πολωνίας-Λιθουανίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί ευγενείς Κατηγορία:Οικογένεια Σομπιέσκι
Εθνική Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 1972
Το πρωτάθλημα Ελλάδας υδατοσφαίρισης ανδρών 1972, ολοκληρώθηκε στις 9 Ιουλίου 1972, με τον αγώνα μπαράζ ανάμεσα στον Εθνικό και τον Ολυμπιακό. Έγιναν 2 γύροι στο Ολυμπιακό κολυμβητήριο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Εθνικός.
Τελική βαθμολογία
Ο Ολυμπιακός κέρδισε το παιχνίδι του α' γύρου 4–3 ενώ ο Εθνικός αυτό του δεύτερου με 5–4. Ο Εθνικός κέρδισε και το μπαράζ με 6–5.
Ο Παναθηναϊκός έχει δύο ήττες άνευ αγώνα με Εθνικό και Καλαμάκι.
Πηγή
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών
Ελευθερία Φτούλη
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της συγχρονισμένης κολύμβησης Κατηγορία:Συγχρονισμένη κολύμβηση
Ιαπωνικός μακάκος
Ο Ιαπωνικός μακάκος (Macaca fuscata), επίσης γνωστός ως μαϊμού του χιονιού, είναι μία μαϊμού της οικογένεια ς των κερκοπιθηκίδων (Cercopithecidae), τα μέλη της οποίας είναι γνωστά ως μαϊμούδες του Παλαιού Κόσμου. Συναντώνται στην Ιαπωνία. Παίρνουν το όνομά τους "πίθηκος του χιονιού" επειδή ζουν σε περιοχές όπου το χιόνι καλύπτει το έδαφος για πολλούς μήνες κάθε χρόνο - κανένα άλλο πρωτεύον πλην του ανθρώπου δε ζει σε βορειότερο ή ψυχρότερο κλίμα. Έχουν καφέ-γκρι γούνα, κόκκινα πρόσωπα και μικρές ουρές. Δύο υποείδη είναι γνωστά.
Στην Ιαπωνία, το είδος είναι γνωστό ως Nihonzaru (ニ ホ ン ザ ル, ένας συνδυασμός των λέξεων Nihon 日本 "Ιαπωνία" + saru 猿 "μαϊμού") έτσι ώστε να διακρίνεται από άλλα πρωτεύοντα. Όμως ο ιαπωνικό μακάκος είναι τόσο οικείος στους Ιάπωνες, που όταν αναφέρονται με τη λέξη saru, συνήθως έχουν στο μυαλό τους τον ιαπωνικό μακάκο.
Φυσικά χαρακτηριστικά
αριστερά|μικρογραφία| Κρανίο ενός ιαπωνικού μακάκου Ο ιαπωνικός μακάκος διακρίνεται από φυλετικό διμορφισμό. Τα αρσενικά ζυγίζουν κατά μέσο όρο 11,3 κιλά, ενώ τα θηλυκά 8,4 κιλά. Οι μακάκοι από τις ψυχρότερες τείνουν να ζυγίζουν περισσότερο από αυτά από τις θερμότερες περιοχές. Το μέσο ύψος των αρσενικών είναι 57,01 εκατοστά και των θηλυκών 52,28 εκατοστά. Το μέγεθος του εγκεφάλου τους είναι περίπου 95 γραμμάρια. Η ουρά τους μοιάζει με κολόβωμα, έχοντας μήκος μόλις 92,51 χιλιοστά κατά μέσο όρο στα αρσενικά και 79,08 χιλιοστά στα θηλυκά. Ο μακάκος έχει ροζ πρόσωπο και οπίσθια. Το υπόλοιπο σώμα του είναι καλυμμένο με καστανά ή γκριζωπό τρίχωμα. Η γούνα του είναι καλά προσαρμοσμένη στο κρύο και το πάχος της αυξάνεται όσο μειώνονται οι θερμοκρασίες. Ο μακάκος μπορεί να επιβιώσει σε θερμοκρασίες μέχρι και -20° Κελσίου.
Οι μακάκοι κινούνται ως επί το πλείστον και στα τέσσερα. Τα θηλυκά περνούν περισσότερο χρόνο στα δέντρα, ενώ τα αρσενικά περνούν περισσότερο χρόνο στο έδαφος. Είναι γνωστό ότι εκτελούν άλματα. Είναι επίσης δεινοί κολυμβητές και έχει αναφερθεί ότι κολυμπούν πάνω από μισό χιλιόμετρο. Η διάρκεια ζωής τους είναι στο υψηλό όριο αυτού που είναι τυπικό για τους μακάκους, δηλαδή μέχρι 28 έτη για τα αρσενικά και 32 έτη για τα θηλυκά.
Δομή ομάδας
μικρογραφία|Ιαπωνικοί μακάκοι περιποιούνται ο ένας τον άλλο Οι Ιαπωνικοί μακάκοι ζουν σε μητριαρχικές κοινωνίες και τα θηλυκά μένουν στη γενέθλια οικογένειά τους για μια ζωή, ενώ τα αρσενικά αποχωρούν πριν ωριμάσουν σεξουαλικά. Οι ομάδες μακάκων περιέχουν ενηλίκους και των δύο φύλων, καθώς και μερικά κυρίαρχα θηλυκά. Αυτά τα θηλυκά συνυπάρχουν σε μια κυριαρχική δομή ιεραρχίας. Ιεραρχική δομή με διαφορετικά επίπεδα υπάρχει και ανάμεσα στις υπο-ομάδες. Βραχύβιες ομάδες δημιουργούνται επίσης αποκλειστικά από αρσενικά, τα οποία μόλις έχουν αποχωρήσει από τη γενέθλια ομάδα τους και πρόκειται να μεταφερθούν σύντομα σε μια άλλη. Ωστόσο, πολλά αρσενικά ξοδεύουν αρκετό χρόνο μακριά από οποιαδήποτε ομάδα και μπορεί να εγκαταλείψουν και να συμμετάσχουν σε πολλές ομάδες κατά τη διάρκεια της ζωής τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θηλαστικά της Ιαπωνίας Κατηγορία:Είδη ελαχίστης ανησυχίας (LC)
Ρακίνας και Σαίξπηρ
Ρακίνας και Σαίξπηρ (γαλλικός τίτλος: Racine et Shakespeare) είναι δοκίμιο του Σταντάλ στο οποίο τάσσεται υπέρ του ρομαντισμού ενάντια στον κλασικισμό. Γραμμένο μεταξύ 1823 και 1825, υποστηρίζει την αναζήτηση της νεωτερικότητας και την εγκατάλειψη των παλιών κανόνων που δεν είχαν πλέον θέση και δεν ίσχυαν πια παρά μόνο λόγω συντηρητισμού και ακαδημαϊκού κομφορμισμού.
Γράφτηκε δύο χρόνια πριν από τον πρόλογο του Κρόμγουελ του Βικτόρ Ουγκώ και τα δύο κείμενα έθεσαν τις θεωρητικές βάσεις του λογοτεχνικού Ρομαντισμού στη Γαλλία.
Περιεχόμενο
Ο Σταντάλ, υπερασπιζόμενος την ιδέα μιας σύγχρονης λογοτεχνίας, ισχυρίζεται ότι ο κανόνας των τριών ενοτήτων (του χρόνου, του τόπου και της δράσης όπως είχαν κωδικοποιηθεί τον 17ο αιώνα από τους Γάλλους τραγικούς ποιητές με βάση την αρχαία ελληνική τραγωδία) δεν είναι απαραίτητος και επαινεί το θέατρο σε πεζογραφία.
«Το να είσαι ρομαντικός σημαίνει να περιφρονείς τις καθιερωμένες σχέσεις, να παραβιάζεις τυπικές απαγορεύσεις, να αγνοείς την ποιητική που καταπιέζει το μυαλό και περιορίζει την ιδιοφυΐα, σημαίνει να ταράζεις συνήθειες, να τολμάς να καινοτομείς, να προσφέρεις ζωντανά έργα, σε άμεση επαφή με καθημερινές ανάγκες και προβλήματα: Ο Ρομαντισμός σε όλες τις τέχνες είναι αυτό που αντιπροσωπεύει τους σημερινούς ανθρώπους, και όχι εκείνους των ηρωικών εποχών των τόσο μακρινών μας, και που μάλλον δεν υπήρξαν ποτέ».
Τάσσεται υπέρ ενός θεάτρου που να προσαρμόζεται στις ιστορικές συνθήκες και τη λογοτεχνική ζωή της εποχής του: «Οι Ρομαντικοί δεν συμβουλεύουν κανέναν να μιμηθεί απευθείας τα δράματα του Σαίξπηρ. Αυτό που πρέπει να μιμηθούμε από αυτόν τον σπουδαίο άνθρωπο είναι ο τρόπος μελέτης του κόσμου μέσα στον οποίο ζούμε και η τέχνη να δίνουμε στους συγχρόνους μας ακριβώς το είδος της τραγωδίας που χρειάζονται, αλλά που δεν έχουν το θάρρος να διεκδικήσουν, τρομοκρατημένοι κατά κάποιο τρόπο από τη φήμη του μεγάλου Ρακίνα.»
Και συνεχίζει: «Ο ρομαντισμός είναι η τέχνη που παρουσιάζει στον κόσμο λογοτεχνικά έργα που, στη σημερινή κατάσταση των συνηθειών και των πεποιθήσεών τους, είναι πιθανό να τους δώσουν τη μεγαλύτερη δυνατή ευχαρίστηση. Ο κλασικισμός, αντίθετα, τους παρουσιάζει τη λογοτεχνία που έδινε τη μεγαλύτερη δυνατή ευχαρίστηση στους παππούδες τους».
Εν ολίγοις, για τον Σταντάλ, το να είναι κάποιος ρομαντικός σημαίνει να είναι αποφασιστικά και απόλυτα σύγχρονος με την εποχή του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα του Σταντάλ Κατηγορία:Ρομαντισμός
Κλάρα Ντόμπρεφ
Η Κλάρα Ντόμπρεφ (ή Κλάρα Πέτροβα Ντόμπρεβα, Клара Петрова Добрева; γεννημένη στις 2 Φεβρουαρίου 1972) είναι Ουγγαρέζααριστερή πολιτικός, που διετέλεσε Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου μεταξύ Ιουλίου 2019 και Ιανουαρίου 2022.
Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
Η Ντόμπρεφ γεννήθηκε στη Σόφια της Βουλγαρίας από μητέρα Ουγγαρέζα, την Πιρόσκα Απρό, και Βούλγαρο πατέρα, τον Πέταρ Ντόμπρεφ. Ο παππούς της από την πλευρά της μητέρας της, Άνταλ Απρό, κομμουνιστής πολιτικός, υπηρέτησε ως υπουργός Βιομηχανίας στη Λαϊκή Δημοκρατία της Ουγγαρίας τη δεκαετία του 1950-1960.
Η Ντόμπρεφ είναι κάτοχος πτυχίου στα οικονομικά από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο της Βουδαπέστης και πτυχίο νομικής από το Πανεπιστήμιο Έτβες Λόραντ. Κατά τη διάρκεια των χρόνων της στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο ήταν μέλος της AIESEC και στο παγκόσμιο συνέδριο του οργανισμού το 1992 ήταν η αντιπρόεδρος του συμβουλίου εμψυχωτών υπεύθυνη για τις δημόσιες σχέσεις. Η Ντόμπρεφ έκανε την πρακτική της στο Modi Xerox (τώρα ονομάζεται Xerox India) ως βοηθός μάρκετινγκ στο Μπανγκαλόρ της Ινδίας. αριστερά|μικρογραφία| Η Κλάρα Ντόμπρεφ (κέντρο) με την πρέσβη των ΗΠΑ στην Ουγγαρία Έιπριλ Χ. Φόλει (αριστερά) και τη Νάνσι Μπρίνκερ, πρώην πρέσβη στην Ουγγαρία (δεξιά). Βουδαπέστη, 10 Ιουλίου 2008
Καριέρα
Η Ντόμπρεφ κατείχε αρκετές κυβερνητικές θέσεις στο παρελθόν, συμπεριλαμβανομένης της επικεφαλής του υπουργικού συμβουλίου του Πέτερ Μέντγκιεσι κατά τις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2002 και αντιπρόεδρος του Γραφείου για το Εθνικό Σχέδιο Ανάπτυξης και την Υποστήριξη της ΕΕ, όπου υπηρέτησε από το 2002 έως την υποψηφιότητα του συζύγου της για πρωθυπουργό το 2004, όταν παραιτήθηκε.
Η Ντόμπρεφ είναι ανώτερη λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Έτβες Λόραντ. Είναι πρόεδρος του ουγγρικού τμήματος του UN Women. Η Ντόμπρεφ έγινε διευθύνων σύμβουλος της Altus Ltd. το 2009, μιας εταιρείας συμβούλων ανάπτυξης, που ανήκει στον σύζυγό της.
Το 2019, η Ντόμπρεφ επανήλθε στην πολιτική, ως ο κύρια υποψήφιος της λίστας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου του Δημοκρατικού Συνασπισμού για τις εκλογές του 2019. Με ένα εκπληκτικό και εντυπωσιακό,  αποτέλεσμα 16,05% για το κόμμα της, καλύτερο από όλες τις προβλεπόμενες έρευνες, εξελέγη βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Η Ντόμπρεφ εξελέγη Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις 3 Ιουλίου 2019.
Προσωπική ζωή
Η Ντόμπρεφ είναι παντρεμένη με τον Φέρεντς Γκιουρτσάνι, πρωθυπουργό της Ουγγαρίας μεταξύ 2004 και 2009.
Πηγές
Κατηγορία:Ούγγροι πολιτικοί Κατηγορία:Αντιπρόεδροι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ουγγαρίας
Νεοκαισάρεια
Η Νεοκαισάρεια (τουρκικά: Niksar, Νίξαρ) είναι πόλη στην επαρχία Τοκάτ της Τουρκίας. Διευθετήθηκε από πολλές αυτοκρατορίες, και κάποτε ήταν η πρωτεύουσα της επαρχίας.
Ιστορία
Η Νεοκαισάρεια κυριαρχήθηκε από τις αυτοκρατορίες των Χετταίων, των Περσών, των Ελλήνων, των Ποντίων, των Ρωμαίων, των Βυζαντινών, των Ντανισμεντίδων, των Σελτζούκων και των Οθωμανών. Ήταν πάντα ένα σημαντικό μέρος στην Ανατολία λόγω της θέσης της, του κλίματος της και των παραγωγικών εδαφών της.
Ήταν γνωστή ως Κάβειρα στην Ελληνιστική περίοδο. Ήταν μια από τις αγαπημένες κατοικίες του Μέγα Μιθριδάτη, ο οποίος έχτισε εκεί ένα παλάτι, και αργότερα του βασιλιά Πολέμονα Α΄ και των διαδόχων του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόντος Κατηγορία:Ρωμαϊκοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Καθολικές τιμητικές επισκοπές στην Ασία
Ο Κρητικός (Πρεβελάκης)
«Ο Κρητικός» είναι μυθιστόρημα – που διαιρείται σε τρία βιβλία – (μυθιστορηματική τριλογία) που έγραψε ο λογοτέχνης Παντελής Πρεβελάκης, στο οποίο εξιστορούνται οι αγώνες του Κρητικού λαού για την απόκτηση της ελευθερίας του από τους Τούρκους και της Ένωσης με την Ελλάδα. Αποτελείται δε, από τα εξής βιβλία:
Σήμερα κυκλοφορούν και οι τρεις τόμοι από τις εκδόσεις «Βιβλιοπωλείον της Εστίας».
''«Πρόκειται για μια «μυθοποίηση» της νεώτερης ιστορίας της Κρήτης στα 50 μεστότερα και κρισιμότερα χρόνια της. Τα μεγάλα γεγονότα της περιόδου αυτής – οι Επαναστάσεις του 1889, 1895 και 1896-7, η Αυτονομία, το Κίνημα του Θέρισου – ξετυλίγονται πλάι στις σκηνές και στα επεισόδια που δημιούργησε η φαντασία του συγγραφέα, και τα ιστορικά πρόσωπα της εποχής, με κορυφαίο το Βενιζέλο, ζούνε και κινούνται σε αρμονικό δέσιμο με τους μυθιστορηματικούς ήρωες»''.
Το έργο διαβάστηκε από ραδιοφώνου από τον Μάνο Κατράκη τον Μάιο του 1965.
Το μυθιστόρημα κυκλοφόρησε στα γαλλικά το 1962 «Le Crétois»  σε μετάφραση και πρόλογο του Ελληνιστή Ζακ Λακαριέρ (Jacques Lacarrière) από τον εκδοτικό οίκο «Gallimard» και επανέκδοση έγινε το 1980.
Ο Πρεβελάκης για το έργο του
Ο ίδιος ο Πρεβελάκης σε μια ομιλία που πραγματοποίησε κατά την τελετή αναγόρευσής του σε επίτιμο διδάκτορα της Φιλοσοφικής σχολής του Πανεπιστημίου της Κρήτης στις στις 3 Μάη του 1984 (και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Νέα Εστία», τεύχος 1392,) δίνει τις απαραίτητες πληροφορίες για τη συγγραφή του έργου.
το ύφος, θεματολογία, γλώσσα
''Τα θέματα τα οποία θα περιλαμβάνονταν στο έργο, καθόρισαν εξαρχής την μορφή του λόγου: στους πρώτους δύο τόμους ο συγγραφέας επέλεξε τον ραψωδικό τρόπο, τα ειρηνικά και τα πολεμικά έργα παρουσιάστηκαν σε σαφείς και αυτοτελείς ενότητες, όπου ο αναγνώστης μπορεί να παρακολουθήσει από ποιες ρίζες, με ποιους αγώνες και με ποιο τίμημα, ο λαός υψώθηκε κατ' αναβαθμούς στις ιδέες της πατρίδας και της ελευθερίας. Στον τρίτο τόμο, όπου οι άντρες φιλονικούν για την ορθή πολιτεία -ο λόγος γίνεται δραματικός, η ώρα της εποποιίας έχει παρέλθει.''
''Όσον αφορά τη γλώσσα, πεθύμησα να έχει τη ζωτικότητα του λαού που την έπλασε και να αποτελέσει τη λυδία λίθο της αλήθειας μου....  Θέλησα ακόμα να στήσω στη γλώσσα ένα απέριττο μνημείο:να ονομάσω με ακρίβεια τα αισθητά πράγματα για να ξορκίσω με ένα βλέμμα συγκεκριμένο τα πονηρά πνεύματα, δηλαδή τον αφηρημένο λόγο.Γι' αυτό το λόγο χρησιμοποιεί τις παραδόσεις του λαού, τα παραμύθια του, τα τραγούδια ακόμα και τις δεισιδαιμονίες του, ταυτίζεται με την λαϊκή ψυχή.
Ο κριτικός της λογοτεχνίας Μήτσος Χατζίνης, (κρίνοντας το πρώτο βιβλίο όταν κυκλοφόρησε το 1948,) ειδικά για τη χρήση της γλώσσας στο έργο γράφει:
Πασχίζει να συλλάβει το ύφος του τόπου και του φυσικού περιβάλλοντος: Η τοπογραφία έχει διατηρηθεί επακριβώς, οι ήρωες του είναι κομμάτι του κρητικού εαυτού του, η περιγραφή αφορά την γενέθλια γη.
Επίσης, η πίστη στο Έθνος, η πίστη των ανθρώπων στην ιερότητα και στη διάρκεια του Γένους, ήταν ακόμα μια πραγματικότητα της ψυχής, ήταν ένας σκοπός υπεράνω του μεμονωμένου ατόμου για τον οποία άξιζε να πεθάνει κανείς.
Ακόμα μια πραγματικότητα της κρητικής ψυχής, ο Θεός, ο ορθόδοξος χριστιανισμός και η ευλάβεια. Ο Κρητικός ίσως είναι ένα από τα τελευταία βιβλία της ευρωπαϊκής ηπείρου που εξακολουθεί να εποπτεύει ο Θεός. επισημαίνει.
Το δέντρο
Το πρώτο βιβλίο της τριλογίας, ο συγγραφέας το δούλεψε από τις 25 Αυγούστου του 1942 έω τις 8 Σεπτεμβρίου του 1945, και εκδόθηκε τον Μάρτιο του 1948.
Εδώ πρωτο-ορίζονται ο τόπος και ο χρόνος της μυθιστορίας. Ο τόπος είναι η επαρχία του Ρεθύμνου, και τα χωριά της, κυρίως τα ορεινά, όπου οι Κρητικοί δεν έχουν ποτέ παραδεχτεί την εξουσία του Τούρκου. Γύρω από το Αμάρι, και το μοναστήρι των Ασωμάτων, κινούνται οι ήρωες του έργου. Όσο για τον χρόνο, εκτείνεται από το 1866 περίπου μέχρι και το 1895.
Ο συγγραφέας σε αυτό το πρώτο βιβλίο, έδωσε περισσότερο βάρος στην πλήρη απεικόνιση της ζωής στην Κρήτη εκείνης της περιόδου. Έτσι εξιστορούνται αναλυτικά – πολύτιμη πηγή λαογραφικών πληροφοριών – το χρονικό της γενιάς  του κεντρικού προσώπου του βιβλίου, του Κωνσταντή Μαρκαντώνη και τα πρώτα χρόνια του νεαρού. Επίσης περιγράφονται όλα τα ήθη και τα έθιμα του τόπου, οι γιορτές, τα πανηγύρια, ο χορός, ο καθημερινός πόλεμος εναντίον των Τούρκων και η εξέγερση του 1878, ο πόθος και το πάθος για την λευτεριά, το σχολείο, τα γιατροσόφια, το φαγητό και το ποτό, τα ζώα και η σχέση τους με τον άνθρωπο, η θρησκευτική ζωή γεμάτη ευλάβεια, οι θρησκευτικές τελετουργίες, οι κηδείες, η αγροτική ζωή, τα δημοτικά τραγούδια, οι μαντινάδες, τα παραμύθια, οι λαϊκοί θρύλοι, ακόμα και οι δεισιδαιμονίες. Κυρίαρχη θέση κατέχει και η περιγραφή του φυσικού χώρου, που η ικανή πένα του Πρεβελάκη, απογειώνει τη γραφή παρουσιάζοντας σχεδόν σαν λυρικό ποίημα τη φύση που περιβάλλει τους ανθρώπους αυτούς.
Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΗΣ ΜΑΡΚΑΝΤΩΝΗΣ: τυπικό δείγμα νεαρού Κρητικού, ο κεντρικός ήρωας του Πρεβελάκη είναι το μοναχοπαίδι – μοναχογιός – του Σήφη από τα Χανιά, από το χωριό Καλλικράτης  που ήρθε στην περιοχή του Αμαριού στο κάστρο το Μεροβίγλι, κατά την Επανάσταση του 1866 και  της επίσης Χανιώτισσας, Αρετής. Τον πατέρα του, τον σκοτώνουν με δόλο, Τούρκοι και η μάνα του, ήδη έγκυος, προσπαθεί να τα βγάλει πέρα μόνη της. Βοηθό σε αυτόν τον αγώνα, να επιβιώσει και να μεγαλώσει το παιδί της, έχει τους καλόγερους της μονής των Ασωμάτων, που στην ιδιοκτησία της ήταν το κάστρο του Μαρκαντώνιου Τρεβιζάνου (το Μεροβίγλι), και ιδιαίτερα τον ηγούμενο Αντρόνικο και τον καλόγερο Μανασσή. Ο Κωνσταντής ανατρέφεται σαν όλα τα αγόρια των ορεινών περιοχών της Κρήτης: μαθαίνει να είναι περήφανος, πιστός Χριστιανός και να μισεί τον Τούρκο. Όταν θα μπει στην εφηβεία, θα συμμετάσχει στη ζωή των ανταρτών της περιοχής, που δεν έχουν αφήσει το ντουφέκι από τα χέρια τους. Με συνεχείς επιδρομές, και κάτω από την σημαία της Ένωσης, πολεμάνε τους Τούρκους όπου και όπως μπορούν. Αντάρτης και ο ίδιος, συμμετέχοντας σε κάποια επιχείρηση των Κρητικών εναντίον των Τούρκων κατά την εξέγερση του 1878 συλλαμβάνεται και ρίχνεται στη φυλακή, στο φρούριο του Ρεθύμνου. Από εκεί καταφέρνει μαζί με τους συντρόφους του, να το σκάσουν και γυρίζοντας πίσω στο χωριό του, μαθαίνει ότι η μάνα του η Αρετή, έχει πεθάνει, όντας ένα από τα πολλά θύματα της λοιμικής, που είχε χτυπήσει την περιοχή του Αμαριού. Ο Κωνσταντής, παλικάρι πια, απομένει ολομόναχος στον κόσμο, και ο καλόγερος Μανασσής γίνεται πλέον ο ψυχοπατέρας του.
Η πρώτη λευτεριά
Το δεύτερο βιβλίο της τριλογίας γράφτηκε από τις 27 Δεκεμβρίου του 1947 έως τις 25 Σεπτεμβρίου του 1948 και πρωτοεκδόθηκε το 1949.
Αν το πρώτο βιβλίο εκτείνεται σε μια περίοδο σχεδόν 30 χρόνων, το δεύτερο δεν εξιστορεί παρά τα γεγονότα 29 μηνών. Το βιβλίο αυτό ξεκινά την αφήγηση των περιστατικών της Επανάστασης του 1896 – 1897, από τις 20 Ιουλίου του 1896, ημέρα της γιορτής του Προφήτη Ηλία. Περιγράφονται αναλυτικά οι κινήσεις των Κρητικών που θα οδηγήσουν στην ένοπλη εξέγερση των αρχών του 1897, η μορφή του αρχηγού του Αγώνα, του Μανούσου Κούντουρου, αλλά και του επόμενου αρχηγού του Ελευθέριου Βενιζέλου, οι ετοιμασίες, οι συνάξεις, η άφιξη του Ελληνικού στρατού υπό τον Τιμολέοντα Βάσσο, η οργάνωση του Κομιτάτου, οι συγκρούσεις με τα τουρκικά στρατεύματα, η εμπλοκή των δυτικών κρατών στον αγώνα της Κρήτης και η επίθεσή τους στο ελληνικό στρατόπεδο του Ακρωτηρίου στις 9 Φλεβάρη του 1897 η μάχη στις Αρχάνες, η στάση της Ελλάδας, ο Ελληνο-Τουρκικός πόλεμος του 1897, η ήττα της Ελλάδας, και η παρεπόμενη πισωδρόμηση στους στόχους των Κρητικών, η απόκτηση Αυτονομίας και κλείνει με την άφιξη του κυβερνήτη του νησιού, του πρίγκιπα Γεώργιου στις 9/21 Δεκέμβρη 1898.
Αν ο χρόνος μικραίνει ο τόπος απλώνεται για να περιλάβει όλη την δυτικοκεντρική Κρήτη. Επίκεντρο τώρα γίνονται τα Χανιά, και πιο συγκεκριμένα η Χερσόνησος του Ακρωτηρίου, και το λιμάνι της Σούδας.
Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΗΣ ΜΑΡΚΑΝΤΩΝΗΣ η προσωποποίηση του ανώνυμου λαϊκού Κρητικού στο βιβλίο,στο πανηγύρι του Προφήτη Ηλία, η παρουσίαση του οποίου ανοίγει το δεύτερο βιβλίο θα συναντήσει πρώτη φορά τη μέλλουσα γυναίκα του. Είναι η Βαγγελιώ από το διπλανό χωριό, τον Οψιγιά, την οποία με τη βοήθεια του Μανασσή θα καταφέρει να παντρευτεί. Με αφορμή αυτό το γεγονός, ο συγγραφέας θα παρουσιάσει λεπτομερώς τον κρητικό γάμο και τα έθιμά του. Μετά την προσωρινή αυτή ανάπαυλα ο Κωνσταντής φεύγει για να ενωθεί με το στράτευμα του Μανούσου Κούντουρου, του ηγέτη αυτής της εξέγερσης. Μαζί του θα διασχίσει πολεμώντας την Κρήτη, από τα Σφακιά, στην Αγιά Ρουμέλη και από κει στο Ακρωτήρι. Θα φτιάξει– με τη βοήθεια του Μανασσή -και ο ίδιος το δικό του Καπετανάτο, από περίπου 30  Κρυφορωμιούς των Χανίων, που τον αναγνώρισαν σαν αρχηγό τους. Ταυτόχρονα θα γίνει και πατέρας, ενός αρσενικού, που σε μια ανάπαυλα του πολέμου θα γυρίσει στο Μεροβίγλι, να το δει και να το βαφτίσει. Το παιδί θα πάρει το όνομα του πατέρα του Κωνσταντή, Σήφης. Έπειτα θα ξαναφύγει να συνεχίσει τον πόλεμο. Θα ενταχτεί στο ελληνικό στρατόπεσο στο Ακρωτήρι, όπου θα αντιμετωπίσει τον βομβαρδισμό από τα καράβια των Μεγάλων Δυνάμεων, και θα πάρει μέρος στην υπεράσπιση της πόλης των Αρχανών απο τους Τούρκους. Τέλος, όταν ο πόλεμος θα λήξει με τη δημιουργία της Κρητικής Πολιτείας και την αναχώρηση του τουρκικού στρατού, - απογοητευμένος που δεν κατάφεραν να πετύχουν τον βασικό στόχο τους, την Ένωση με την Ελλάδα, αποσύρεται στο σπίτι του για να ζήσει ελεύθερος πια, την ειρηνική ζωή και να ασχοληθεί με τα αγροτικά έργα.
Η Πολιτεία
Το τρίτος μέρος αρχίζει να το γράφει την 1η Ιουνίου του 1949 και το τελειώνει στις 31 Ιουλίου του 1950, ενώ πρωτοεκδίδεται τον Δεκέμβριο του 1950.
Με το τρίτο βιβλίο μεταφερόμαστε στο 1905. Οχτώ χρόνια έχουν περάσει από τότε που η Κρήτη κέρδισε μεν τη ελευθερία της από την Οθωμανική αυτοκρατορία αλλά όχι και την αυτονομία της. Το νησί το διοικούν ακόμα οι 4 εγγυήτριες δυνάμεις (κατέχοντας η κάθε μια από μια περιφέρεια του νησιού), με επικεφαλής τον αρμοστή Πρίγκιπα Γεώργιο. Η αυταρχική όμως διακυβέρνηση και η Ένωση που δεν πραγματοποιείται, κάνουν τους Κρητικούς με αρχηγό τον Ελευθέριο Βενιζέλο, να πάρουν ακόμα μια φορά τα όπλα για να απαιτήσουν καλύτερη – δικαιότερη –συνταγματική διακυβέρνηση και Ένωση με την Ελλάδα. Η Επανάσταση εκδηλώθηκε τον Μάρτιο του 1905 - η Επανάσταση του Θέρισου -και ένας,αυτή τη φορά εμφύλιος πόλεμος απειλούσε να αιματοκυλήσει και πάλι την Κρήτη. Όμως, οι συγκρούσεις και οι αψιμαχίες δεν εξελίχθηκαν τελικά σε πόλεμο, αφού ο Βενιζέλος διαπραγματευόμενος με τις Μεγάλες Δυνάμεις κατέληξε σε έναν συμβιβασμό. Το βιβλίο τελειώνει ακριβώς στις 4 Σεπτεμβρίου του 1910 με την αναχώρηση του Βενιζέλου από την Κρήτη για την Αθήνα προκειμένου να ηγηθεί των πολιτικών δυνάμεων της χώρας.
Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΗΣ ΜΑΡΚΑΝΤΩΝΗΣ έχει αλλάξει. Η ελευθερία που απόκτησαν οι Κρητικοί έκανε και τον σαραντάρη πια καπετάνιο, να σκεφτεί πάνω στη ζωή του, να πιστέψει περισσότερο στις δικές του δυνάμεις, και στις δυνάμεις των Κρητικών, να θελήσει το αυτεξούσιο και για τον εαυτό του και για την Κρήτη. Αυτή η αλλαγή τον φέρνει σε σύγκρουση με το κοντινό περιβάλλον του. Οι περισσότεροι συχωριανοί του, δεν είναι με το μέρος του Βενιζέλου, όπως αυτός, και δεν βλέπουν με καλό μάτι τις κινητοποιήσεις που γίνονται. Η γυναίκα του η Βαγγελιώ έχει πάρει τον αντίθετο από αυτόν δρόμο. Την ελευθερία που κέρδισε την αφιέρωσε στο Θεό, και όχι στους ανθρώπους, ακολουθώντας υπάκουα και πιστά τον Μανασσή, τον ψυχοπατέρα του Κωνσταντή. Και ο Μανασσής, θεωρεί ότι αφού λευτερώθηκαν από τους άπιστους, δεν χρειάζεται να κάνουν τίποτα άλλο παρά να ζουν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Ο Κωνσταντής όμως, που νιώθει τις δυνάμεις του μέρα με τη μέρα να μεγαλώνουν, φεύγει και ενώνεται με τους Επαναστάτες στον Θέρισο. Ωστόσο ένα κρίμα βαραίνει την ψυχή του: σε μια ενέδρα αναγκάστηκε να σκοτώσει έναν συντοπίτη του, αντίπαλο, έναν Κρητικό χωροφύλακα- ενωμοτάρχη. Ο φόνος αυτός θα επηρεάσει δραματικά τη ζωή του. Θα χάσει τη γυναίκα του για να γνωρίσει όμως τον αληθινό Έρωτα. Τελικά, παρόλα τα εμπόδια ο Μαρκαντώνης α ξ ί ζ ε ι πλέον το καλύτερο. Και το καλύτερο είναι μπροστά: και γι' αυτόν και για την Κρήτη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παντελής Πρεβελάκης Κατηγορία:Ελληνικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Κρήτη
Τοπική Φυσαλίδα
Η Τοπική Φυσαλίδα αποτελεί κοιλότητα στο διαστρικό μέσο (ISM) του βραχίονα του Ωρίωνα εντός του Γαλαξία. Εντός της φυσαλίδος περιέχονται μεταξύ άλλων, το Τοπικό Διαστρικό Νέφος εντός του οποίου βρίσκεται το Ηλιακό Σύστημα της Γης, και το νέφος G. Η φυσαλίδα έχει έκταση τουλάχιστον 300 ετών φωτός και η πυκνότητα υδρογόνου της είναι περίπου 0,05 άτομα/cm3, ή περίπου το 1/10 της μέσης τιμής του Γαλαξία (0,5 άτομα/cm3), και το 1/6 του Τοπικού Διαστρικού Νέφους (0,3 άτομα/cm3). Η θερμή διάχυση αερίων εντός της Τοπικής Φυσαλίδας εκπέμπει ακτίνες Χ.
Περιγραφή
Το Ηλιακό Σύστημα ταξιδεύει εντός της περιοχής στην οποία βρίσκεται η Τοπική Φυσαλίδα εδώ και 5 με 10 εκατομμύρια έτη. Η τωρινή θέση του είναι εντός του Τοπικού Διαστρικού Νέφους, μιας μικρής περιοχής η οποία διαθέτει μεγαλύτερη πυκνότητα σε σχέση με την συνήθη πυκνότητα της φυσαλίδος.
Η φυσαλίδα δεν έχει σφαιρικό σχήμα, αλλά ωοειδές ή ελλιπτικό, και γίνεται φαρδύτερη πάνω και κάτω από το γαλαξιακό πεδίο, κατά παρόμοια μορφή με αυτή της κλεψύδρας. Συνορεύει με άλλες φυσαλίδες χαμηλότερης πυκνότητας, κυρίως τη φυσαλίδα Λουπ Α´ η οποία δημιουργήθηκε σε απόσταση 500 εκατομμυρίων ετών φωτός από τον Ήλιο και στην οποία βρίσκεται ο αστέρας Αντάρης (γνωστός και ως Άλφα του Σκορπιού). Η φυσαλίδα Λουπ Α´ ενώνεται με την Τοπική Φυσαλίδα μέσω σηρράγγων στο διαστρικό μέσο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλαξίας Κατηγορία:Νεφελώματα
Τούμπα Μάτζαρη
Η Τούμπα (Тумба Маџари) είναι νεολιθικός οικισμός που βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα των Σκοπίων της Βόρειας Μακεδονίας και είναι ο σημαντικότερος νεολιθικός οικισμός στην κοιλάδα των Σκοπίων. Ανακαλύφθηκε το 2/1961 κατά τη διάρκεια των αρχαιολογικών δοκιμαστικών ανασκαφών που αφορούσαν την κατασκευή του αυτοκινητοδρόμου.
Οι πρώτες αρχαιολογικές ανασκαφές πραγματοποιήθηκαν το 1978 από το Μουσείο της ΠΓΔΜ, υπό την ηγεσία του Βόισλαβ Σάνεφ. Η στρωματογραφία του οικισμού έχει πολιτιστικό στρώμα που υποδηλώνει ότι ανθρώπινη παρουσία υπήρχε συνεχώς κατά την περίοδο μεταξύ του 6000 και του 4300 π.Χ.
Η γη χρησιμοποιούνταν κυρίως για τη γεωργία, διατηρώντας τα ερείπια ενός πολύπλευρου οικισμού. Τα στοιχεία των πολλαπλών σταδίων του οικισμού βρίσκονται μέσα σε ένα στρώμα εκατό εκατοστών που δείχνει τα τρία στάδια της ζωής μέσα στην κοινότητα και ότι ο οικισμός ήταν μέρος της πολιτιστικής ομάδας Ανζαμπέγκοβο-Βρσνικ. Μια από τις πρώτες δομές που βρέθηκαν ήταν ένα σπίτι, που πιστεύεται ότι ήταν ιερό, αποδεικνύοντας στοιχεία για τη θρησκεία.
Το πιο αντιπροσωπευτικό εύρημα του χώρου είναι η ανακάλυψη προ-ινδοευρωπαϊκών γλυπτών της Μεγάλης Μητέρας, υποδηλώνοντας την ύπαρξη της λατρείας της Μεγάλης Μητέρας Θεάς. Αυτά τα ευρήματα είναι αξιοσημείωτες ενδείξεις της υλικής και πνευματικής ζωής και των υψηλών καλλιτεχνικών και αισθητικών επιτευγμάτων του Νεολιθικού ανθρώπου από την ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Σκόπια Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στα Βαλκάνια
Ζαν ντε λα Κασιέρ
Ο Ζαν ντε λα Κασιέρ (1502 - 21 Δεκεμβρίου 1581) ήταν ο 51ος Μέγας Μάγιστρος στο Κυρίαρχο Στρατιωτικό Τάγμα της Μάλτας (1572 - 1581). Οικοδόμησε τον Καθεδρικό ναό του Αγίου Ιωάννη στη Βαλέτα της Μάλτας και τάφηκε στην κρύπτη του. Ο Ζαν ντε λα Κασιέρ έμεινε γνωστός για τη γενναιότητα που έδειξε σε μάχη της βόρειας Αφρικής όπου έσωσε τα χρώματα του Τάγματος, διαδέχθηκε τον Πιέτρο ντελ Μόντε ως Μέγας Μάγιστρος (30 Ιανουαρίου 1572). Τα πρώτα χρόνια της ηγεμονίας του εμφανίζονται έντονες συγκρούσεις ανάμεσα στο Τάγμα και τον επίσκοπο της Μάλτας Μαρτίν Ρόγιας για το θέμα της εκκλησιαστικής εξουσίας. Οι συγκρούσεις αυτές ήταν πρωτόγνωρες στην ιστορία του Τάγματος, τον επίσκοπο είχε στείλει ως εκπρόσωπο του στη Μάλτα ο Κάρολος E΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (1530). Ο Ζαν ντε λα Κασιέρ δήλωσε αδυναμία και ζήτησε βοήθεια από τον πάπα Γρηγόριο ΙΓ΄. Ο πάπας έστειλε τον Πιέτρο Ντουσίνα, ο Λα Κασιέρ τον υποστήριξε αρχικά αλλά αργότερα ξέσπασαν μέσα στο Τάγμα νέες διαφωνίες. Μια δεύτερη σύγκρουση ξέσπασε με τη Δημοκρατία της Βενετίας όταν γαλέρες των Ιωαννιτών έκαναν κατάσχεση σε εμπορεύματα που είχαν προορισμό Εβραίους ιδιοκτήτες. Οι Ιππότες φοβήθηκαν έντονα το ενδεχόμενο να γίνει κατάσχεση της περιουσίας τους που βρισκόταν στη Βενετία, ζήτησαν ξανά τη βοήθεια του πάπα. Ο Ζαν ντε λα Κασιέρ συμφώνησε να πληρώσει αποζημίωση αλλά οι Ιππότες δυσαρεστήθηκαν έντονη για την απαγόρευση να κάνουν κατάσχεση σε πλοία που δεν ήταν χριστιανικά. Η τρίτη σύγκρουση ξέσπασε (1577) όταν ο Φίλιππος Β΄ της Ισπανίας διόρισε τον 16χρονο Βεγκέσλαο της Αυστρίας γιο του αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού Β΄ που ήταν ξάδελφος του Πρεσβύτερο του Τάγματος στο Στέμμα της Καστίλης. Οι Ιππότες της Μάλτας επαναστάτησαν απέναντι στον διορισμό αλλά ο πάπας τους διέταξε να ζητήσουν συγνώμη ενώπιον του Μεγάλου Μαγίστρου.
Τα γεγονότα αυτά οδήγησαν σε ανοιχτή σύγκρουση ανάμεσα στους Ιππότες του Τάγματος και στον Μέγα Μάγιστρο Ζαν ντε λα Κασιέρ λόγω της τυφλής υποταγής του στον πάπα, το αποτέλεσμα ήταν η καθαίρεση του και η φυλάκιση του στο κάστρο του Σαν Άντζελο (11 Ιουλίου 1581). Ο ναυτικός ήρωας Ματυρέν Ρομεγκάς, Πρεσβύτερος της Τουλούζης που είχε εκλεγεί υπολοχαγός του Τάγματος (1577) τον διαδέχθηκε ως Μέγας Μάγιστρος. Ο πάπας έστειλε τον Γκασπάρ Βισκόντι να λύσει τη διαφορά, εκείνος έστειλε τον Λα Κασιέρ και τον Ρομεγκάς στη Ρώμη για να απολογηθούν. Ο πάπας Γρηγόριος ΙΓ΄ δέχτηκε με ενθουσιασμό τον Ζαν ντε λα Κασιέρ, αντίθετα αντιμετώπισε τον Ματυρέν Ρομεγκάς με πλήρη αδιαφορία με αποτέλεσμα να πεθάνει σε μια βδομάδα από παραφροσύνη (4 Νοεμβρίου 1581). Ο Ζαν ντε λα Κασιέρ αποκαταστάθηκε στη θέση του Μεγάλου Μαγίστρου αλλά δεν έζησε και εκείνος πολύ, πέθανε σε έναν μήνα σε ηλικία 78 ετών ενώ βρισκόταν ακόμα στη Ρώμη (21 Δεκεμβρίου 1581). Η σωρός του μεταφέρθηκε στη Μάλτα και τάφηκε στον Καθεδρικό ναό του Αγίου Ιωάννη στη Βαλέτα που έκτισε ο ίδιος.
Πηγές
Κατηγορία:Ιππότες της Μάλτας
Ελένη Γεωργίου
Η Ελένη Γεωργίου (γεννημένη στις 19 Δεκεμβρίου 1985) είναι Ελληνίδα αθλήτρια της συγχρονισμένης κολύμβησης η οποία αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Πλέον έχει αποσυρθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της κολύμβησης
Μαρία Καζιμίρα Λουίζα ντε Λα Γκρανζ ντ'Αρκιάν
Η Μαρία Καζιμίρα Λουίζα (γαλλ. Marie Casimire Louise de La Grange d'Arquien, 28 Ιουνίου 1641 - 30 Ιανουαρίου 1716) από τον Οίκο του Λα Γκρανζ ντ' Αρκιάν ήταν κόρη του κυβερνήτη του Καλαί και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Πολωνίας-Λιθουανίας.
Άνω Ρίγκλια Μεσσηνίας
Τα Άνω Ρίγκλια είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Ριγκλίων, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Λεύκτρου, του δήμου Δυτικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Μεσσηνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης  Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Καλαμών του νομού Μεσσηνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Μαρία Καζιμίρα Λουίζα ντε Λα Γκρανζ ντ'Αρκιάν
Βιογραφία
Ήταν η πέμπτη κόρη του Ανρί ντε λα Γκρανζ, Μαρκησίου του Αρκιάν, κυβερνήτη του Καλαί, και της Φρανσουάζ ντε λα Σατρ.
Άνω Ρίγκλια Μεσσηνίας
Γεωγραφία
Τα Άνω Ρίγκλια είναι οικισμός στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Μεσσηνίας, στην περιοχή της Μεσσηνιακής Μάνης και στις νοτιοδυτικές απολήξεις του Ταϋγέτου, βόρεια της επαρχιακής οδού Καλαμάτας-Αρεόπολης και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 120. Ο οικισμός απέχει 48 χλμ. περίπου ΝΑ. της Καλαμάτας.
Μαρία Καζιμίρα Λουίζα ντε Λα Γκρανζ ντ'Αρκιάν
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1658 τον Γιαν Ζαμοΰσκι, μεγιστάνα της Πολωνίας (αδελφό της Γκρυζέλντα Κωνστάντσια, μητέρας του Μιχαήλ Κορύμπουτ Βισνιοβιέτσκι, βασιλιά της Πολωνίας-Λιθουανίας), και είχε τέκνα:
Άνω Ρίγκλια Μεσσηνίας
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 ως Άνω Ρήγγλια και προσαρτήθηκε στον δήμο Πέφνου του νομού Λακωνίας. Το 1899 εντάχθηκε στον, τέως, νομό Λακωνικής και το 1909 πάλι στον νομό Λακωνίας. Το 1920 η ονομασία του οικισμού διορθώθηκε σε Άνω Ρίγκλια και το 1938 υπήχθη οριστικά στον νομό Μεσσηνίας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Ριγκλίων και προσαρτήθηκε στον δήμο Λεύκτρου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Λεύκτρου και προσαρτήθηκε στον δήμο Δυτικής Μάνης.
Μαρία Καζιμίρα Λουίζα ντε Λα Γκρανζ ντ'Αρκιάν
Οικογένεια
Τρεις μήνες μετά το θάνατο του Ζαμοΰσκι το 1665, η Μαρία Καζιμίρα Λουίζα έκανε δεύτερο γάμο με τον Ιωάννη Γ΄ Σομπιέσκι, βασιλιά της Πολωνίας & μεγάλο δούκα της Λιθουανίας, και είχε τέκνα:
Άνω Ρίγκλια Μεσσηνίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Μάνης
Αγωνιστική περίοδος BAA 1947-1948
Η αγωνιστική περίοδος 1947-48 ήταν η δεύτερη στην ιστορία του Basketball Association of America (BAA). Το BAA ήταν η διοργανώτρια αρχή του επαγγελματικού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης στη Βόρεια Αμερική κατά τις πρώτες τρεις σεζόν διεξαγωγής του, πριν ενωθεί με το NBL και δημιουργήσουν το NBA το 1949.
Στο πρωτάθλημα έλαβαν μέρος 8 ομάδες και έδωσαν 48 παιχνίδια η κάθε μία στα πλαίσια της κανονικής περιόδου. Ακολούθησαν τα πλέι-οφ, όπου οι Μπάλτιμορ Μπούλετς επικράτησαν των Φιλαδέλφεια Ουόριορς με 4-2 νίκες στους τελικούς και κατέκτησαν τον τίτλο.
Το NBA αναγνωρίζει τις τρεις σεζόν του BAA ως μέρος της ιστορίας του, επομένως η περίοδος 1947-48 θεωρείται από πολλούς ως η δεύτερη του NBA.
Κορυφαίοι στατιστικών
Σημ.: Μέχρι την αγωνιστική περίοδο 1969-70, οι κορυφαίοι σε πόντους και ασίστ καθορίζονταν με βάση το σύνολο και όχι τον μέσο όρο.
Πλέι-οφ
Στον πρώτο γύρο, οι ομάδες που τερμάτισαν στη δεύτερη και τρίτη θέση κάθε κατηγορίας (δυτική και ανατολική) αγωνίστηκαν μεταξύ τους, με την πρόκριση να κρίνεται στις δύο νίκες. Οι νικητές των δύο αγώνων δημιούργησαν το ένα ζευγάρι των ημιτελικών, όπου και εκεί η πρόκριση για τους τελικούς του πρωταθλήματος κρίθηκε στις δύο νίκες.
Στο άλλο ζευγάρι των ημιτελικών, αγωνίστηκαν μεταξύ τους οι ομάδες που τερμάτισαν στην πρώτη θέση των δύο κατηγοριών, με την πρόκριση για τους τελικούς του πρωταθλήματος να κρίνεται στις τέσσερις νίκες. Στα τελικά, ο πρωταθλητής αναδείχθηκε επίσης στις τέσσερις νίκες. Αυτό το σύστημα διεξαγωγής των πλέι-οφ χρησιμοποιήθηκε μόνο τις δυο πρώτες σεζόν της διοργάνωσης.
Το πρωτάθλημα κατέκτησαν οι Μπάλτιμορ Μπούλετς επικρατώντας των Φιλαδέλφεια Ουόριορς με 4-2 νίκες στους τελικούς. Αξιοσημείωτο είναι ότι το τουρνουά διεξήχθη το διάστημα 23 Μαρτίου-21 Απριλίου 1948, με τους Μπούλετς να παίζουν 12 και τους Ουόριορς 13 παιχνίδια σε 30 ημέρες, ενώ για τους τελικούς έπαιξαν 6 αγώνες σε 12 ημέρες.