cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπισκ
Το Μπισκ (ρωσικά: Бийск) είναι πόλη της Ρωσίας. Υπάγεται στο Κράι Αλτάι, στο νότο της δυτικής Σιβηρίας, στην όχθη του ποταμού Μπία. Έχει πληθυσμό 210.115 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010. Ιδρύθηκε το 1709 ως οχυρό, με εντολή του Μεγάλου Πέτρου, αλλά σε ένα χρόνο κάηκε από τοπικούς νομάδες. Ξαναχτίστηκε το 1718 και σταδιακά από στρατιωτικό οχυρό έγινε οικονομικό κέντρο, παίρνοντας καθεστώς πόλης το 1782.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Ρωσίας Κατηγορία:Κράι Αλτάι
Λυσίας
Ο Λυσίας (Αρχαία Αθήνα, περ. 445 π.Χ. (ή περ. 459 π.Χ.   - περ. 380 π.Χ.) υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους ρήτορες της αρχαιότητας. Γεννήθηκε το 459 π.Χ. στην Αθήνα. Πατέρας του ήταν ο Κέφαλος, επιφανής και πλούσιος Συρακούσιος, ενώ παππούς του ήταν ο Λυσανίας. Είχε δύο αδελφούς, τον Πολέμαρχο και τον Ευθύδημο. Ο πατέρας του με πρόσκληση του φίλου του πολιτικού Περικλή άφησε τις Συρακούσες για να εγκατασταθεί μόνιμα στην Αθήνα, όπου έζησε ως μέτοικος τριάντα περίπου χρόνια, έως τον θάνατό του. Ο Κέφαλος χάρη στη γνωριμία του με εξέχοντες πνευματικούς άνδρες των Αθηνών έδωσε υψηλού επιπέδου αγωγή και επιμελημένη μόρφωση στα παιδιά του.
Τα πρώτα χρόνια
Το 430 π.Χ. ο Λυσίας μαζί με τα αδέλφια του, τον Πολέμαρχο και τον Ευθύδημο, αναχώρησε σε ηλικία 15 περίπου ετών για τους Θουρίους, την αποικία των Αθηναίων στην Κάτω Ιταλία. Εκεί διδάχθηκε ρητορική από τον Τεισία, τον γνωστό Συρακούσιο ρήτορα. Το 412 π.Χ. όμως επέστρεψε ξανά στην Αθήνα, όταν μετά την ατυχή εκστρατεία των Αθηναίων στη Σικελία υπερίσχυσε στους Θουρίους η εχθρική προς τους Αθηναίους πολιτική παράταξη. Μαζί με τον αδελφό του Πολέμαρχο εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου ζούσε ως πλούσιος ισοτελής, έχοντας κτήματα, τρία σπίτια και εργοστάσιο ασπίδων στον Πειραιά, όπου εργάζονταν 120 δούλοι.
Η φυγή στα Μέγαρα
Όμως η έντονη πολιτική δράση και τα δημοκρατικά φρονήματα των δύο αδελφών ενόχλησαν τους Τριάκοντα Τυράννους. Ο τύραννος Ερατοσθένης θανάτωσε τον Πολέμαρχο, ενώ ο Λυσίας διέφυγε στα Μέγαρα, χάνοντας μεγάλο μέρος της περιουσίας του. Από τα Μέγαρα υποστήριζε με σθένος τις επιχειρήσεις των εξορίστων στον Πειραιά με επικεφαλής τον Θρασύβουλο. Για τον λόγο αυτό τους απέστειλε τα υπόλοιπα χρήματά του, ασπίδες και μισθοφόρους. Για τις ενέργειές του αυτές έγινε πρόταση από τον Θρασύβουλο στην Εκκλησία του Δήμου, αμέσως μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας (403 π.Χ.), να του παραχωρηθεί το δικαίωμα του πολίτη, αλλά η πρόταση αυτή πολεμήθηκε ως παράνομη από τον πολιτικό αντίπαλο του Θρασυβούλου, Αρχίνο. Έτσι, ο Λυσίας δεν απέκτησε ποτέ το δικαίωμα του Αθηναίου πολίτη, αλλά έμεινε έως τον θάνατό του ισοτελής μέτοικος.
Η επιστροφή στην Αθήνα
Ο Λυσίας, μόλις επέστρεψε στην Αθήνα το 403 π.Χ., παρουσιάστηκε στο δικαστήριο ως κατήγορος του Ερατοσθένους, του φονιά του αδελφού του. Ο Κατά Ερατοσθένους είναι ο μόνος λόγος που εκφωνήθηκε από τον ίδιο τον ρήτορα στο δικαστήριο. Από κει και πέρα ο Λυσίας, επειδή είχε χάσει την περιουσία του, εργάστηκε ως λογογράφος για να εξοικονομεί τα προς το ζην. Έγραφε επί πληρωμή λόγους για άλλους, οι οποίοι τους αποστήθιζαν και τους απήγγελλαν στα δικαστήρια για να υπερασπίσουν τις υποθέσεις τους. Ο Λυσίας πέθανε στην Αθήνα πιθανότατα το 377 π.Χ.
Το έργο του
Έγραψε περισσότερους από 230 δικανικούς λόγους, από τους οποίους ακέραιοι έχουν σωθεί μόλις 34. Από μερικούς άλλους έχουν σωθεί αποσπάσματα. Από τους λόγους αυτούς οι περισσότεροι είναι δικανικοί (εκφωνήθηκαν στα δικαστήρια) και οι υπόλοιποι συμβουλευτικοί (εκφωνήθηκαν στη Βουλή και στην Εκκλησία του Δήμου) και επιδεικτικοί (εκφωνήθηκαν στις εορτές). Από τους σωζόμενους λόγους ένας μόνο είναι συμβουλευτικός, ο Περὶ τῆς Πολιτείας και δύο επιδεικτικοί: ο Ἐπιτάφιος και ο Ὀλυμπιακός. Οι υπόλοιποι με εξαίρεση τον Ἐρωτικό, ο οποίος έφθασε σε μας μέσω του Πλάτωνος και εμπεριέχεται στο έργο του Φαίδρος, είναι δικανικοί, κατηγορικοί ή απολογητικοί και αναφέρονται σε ποικίλες υποθέσεις δημόσιες ή ιδιωτικές. Οι κυριότερoι: Κατὰ Ἐρατοσθένους, Ὑπέρ ἀδυνάτου, Ἐπιτάφιος, Κατὰ Διογείτονος κ.α. Τα έργα του χαρακτηρίζονται από την απλότητα και την λιτότητα του λόγου του και αναφέρονται στην πολιτική κατάσταση και στα ήθη της εποχής του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ρήτορες
Μπλουμφοντέιν
Το Μπλουμφοντέιν (Αφρικάανς: Bloemfontein) είναι μια από τις τρεις πρωτεύουσες της Νότιας Αφρικής, εκτός από την Πρετόρια και το Κέιπ Τάουν. Το Μπλουμφοντέιν αποτελεί τη δικαστική πρωτεύουσα της χώρας από το 1910.
Ιστορία
Η πόλη του Μπλουμφοντέιν επίσημα ιδρύθηκε το 1846 και κατά την περίοδο 1854-1902 αποτέλεσε την πρωτεύουσα του ελεύθερου κρατιδίου της Οράγγης. Το 1890, κατασκευάστηκε σιδηροδρομική γραμμή που ένωνε την πόλη με το Κέιπ Τάουν. Το 1899, έγινε η Συνέλευση του Μπλουμφοντέιν, η οποία απέτυχε να προλάβει το ξέσπασμα του πολέμου των Μπόερς.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου των Μπόερς, στις 13 Μαρτίου 1900 οι βρετανικές δυνάμεις κατέλαβαν την πόλη και έχτισαν ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης για γυναίκες και παιδιά. Οι 45.000 γυναίκες και παιδιά, καθώς και 17.000 μαύροι, που σκοτώθηκαν σε αυτά τα στρατόπεδα μνημονεύονται σε εθνική επέτειο.
Γεωγραφία και κλίμα
Το Μπλουμφοντέιν βρίσκεται στην κεντρική Νότια Αφρική, στην επαρχία της Οράγγης, σε υψόμετρο 1400 μέτρων. Η περιοχή είναι γενικά πεδινή με λίγους μικρούς ορεινούς όγκους. Λόγω του υψομέτρου του και της απόστασής του από τη θάλασσα, το Μπλουμφοντέιν παρουσιάζει ηπειρωτικό κλίμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νότιας Αφρικής
562 Σαλώμη
Η Σαλώμη (Salome) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,853. Ανακαλύφθηκε το 1905 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το ονομά της από τη βιβλική μορφή Σαλώμη, κόρη της Ηρωδιάδας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Σαλώμης εκτιμάται σε 30,68 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S, ενώ το άλβεδό της είναι 0,197. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται η Σαλώμη γύρω από τον εαυτό της.
Επαρχία Αλίτους
Η Επαρχία Αλίτους (λιθουανικά: Alytaus apskritis) είναι μια από τις 10 επαρχίες της Λιθουανίας. Έχει 182.851 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Λιθουανίας
Κώστας Χατζημιχαήλ
Ο Κώστας Χατζημιχαήλ είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, που αγωνίστηκε κατά τη δεκαετία του ΄50 καθώς και πρώην προπονητής ποδοσφαίρου πολλών ομάδων. Αγωνίστηκε κατά σειρά στην ΑΕΚ, στο Αιγάλεω και στα Πράσινα Πουλιά Καλαμάτας (παίκτης - προπονητής), ομάδα την οποία ανέβασε έως την Β΄Εθνική, όπου αγωνίστηκε το 1961.
Ως προπονητής είχε τη μεγαλύτερή του επιτυχία με την άνοδο της Δόξας Δράμας στην Α΄ Εθνική κατηγορία, έπειτα από απουσία 14 ετών (1979).
Ιδιαίτερη μνεία αξίζει επίσης το πέρασμά του από την Καβάλα την αγωνιστική περίοδο 1983-84, όπου κατάφερε να διατηρήσει την ομάδα στην κατηγορία, παρά την ποινή αφαίρεσης 10 βαθμών με την οποία ξεκίνησε την σεζόν. Μάλιστα ο Α.Ο.Κ. υπό τις οδηγίες του ανέδειξε την κορυφαία άμυνα της κατηγορίας και συγκέντρωσε μόλις δύο αγωνιστικούς βαθμούς λιγότερους από την Παναχαϊκή και τον Πιερικό, τις δύο ομάδες που κέρδισαν την άνοδο στην Α' Εθνική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πιερικού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναχαϊκής Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Δόξας Δράμας
Άρης Δικταίος
Ο Άρης Δικταίος (πραγματικό όνομα: Κώστας Κωνσταντουράκης, 1919 – 8 Μαρτίου 1983) ήταν Έλληνας ποιητής, δοκιμιογράφος και μεταφραστής. Βραβεύτηκε με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης το 1956 (από κοινού με το Γιάννη Ρίτσο) και το Παράσημο Α΄ Βαθμού των Γραμμάτων Κύριλλου και Μεθόδιου, από την κυβέρνηση της Βουλγαρίας το 1977. Ανήκει στην πρώτη μεταπολεμική γενιά Ελλήνων λογοτεχνών.
Η ζωή του
Γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης. Φοίτησε στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από το 1938 ως το 1940, οπότε και διέκοψε τις σπουδές του λόγω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της επιστράτευσης του. Μετά την κατάρρευση του μετώπου, επέστρεψε στην πατρίδα του την Κρήτη, όπου και παρέμεινε καθ'όλη την διάρκεια της Κατοχής. Στη λήξη της Κατοχής εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα και εργάστηκε ως δημοσιογράφος του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας, από το 1946 ως το 1951.
Το έργο του
Από το γυμνάσιο κιόλας, ο Άρης Δικταίος δημοσίευε ποιήματά του στο περιοδικό Νέα Γράμματα. Το 1934 κυκλοφόρησε την μετέπειτα αποκηρυγμένη ποιητική του συλλογή «Στα κύματα της ζωής», ενώ το 1935 εξέδωσε την ποιητική συλλογή «Δώδεκα εφιαλτικές βινιέτες». Τα περιοδικά με τα οποία συνεργάστηκε ήταν τα Νεοελληνικά Γράμματα, οι Νέοι Ρυθμοί, τα Φιλολογικά Χρονικά, η Νέα Εστία, η Νέα Πορεία, και άλλα. Εκτός από την ποίηση του, ιδιαίτερη ήταν η συνεισφορά του σε δοκίμια και μεταφράσεις, ενώ το έργο του είναι πολυμεταφρασμένο.
Η ποίηση του χαρακτηρίζεται από έντονη υπαρξιακή αγωνία και επιρροές από τον Ζαν Πολ Σαρτρ και τοποθετείται στη πρώτη μεταπολεμική γενιά της λογοτεχνίας μας. Έργα του έχουν μεταφραστεί σε πολλές ξένες γλώσσες.
Σημειώσεις
Οι χρονολογίες αφορούν στα έτη έκδοσης των έργων του
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές
832 Κάριν
Η Κάριν (Karin) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,185. Ανακαλύφθηκε το 1916 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από το όνομα της Κάριν Μάνσντοτερ, συζύγου του βασιλέα Ερρίκου ΙΔ΄ της Σουηδίας (16ος αιώνας).
Η Κάριν αποτελεί το μεγαλύτερο μέλος του «Σμήνους Κάριν», στο οποίο έδωσε το όνομά της και το οποίο θεωρείται πολύ νέο, δημιουργημένο από μία σύγκρουση πριν από 5,8 εκατομμύρια χρόνια.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Κάριν εκτιμάται σε 19,2 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,160. Η Κάριν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 18 ώρες και 21 λεπτά, μία αρκετά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καριν
Μετααιθυλομεθυλοβενζόλιο
To μετααιθυλομεθυλοβενζόλιο ή 1-αιθυλο-3-μεθυλοβενζένιο ή 1-αιθυλο-3-μεθυλοκυκλοεξατριένιο ή 3-αιθυλοτολουόλιο είναι ένα αρένιο με σύντομο συντακτικό τύπο μ-C6H4(CH3)CH2CH3.
Με αιθυλίωση βενζαλδεΰδης και αναγωγή
Με αιθυλίωση βενζαλδεΰδης κατά Friedel-Crafts, παράγεται μετααιθυλοβενζαλδεΰδη, η οποία ανάγεται στη συνέχεια κατά Wolff-Kishner :
Με μεθυλίωση ακετοφαινόνης και αναγωγή
Με μεθυλίωση ακετοφαινόνης κατά Friedel-Crafts, παράγεται μεταμεθυλοακετοφαινόνη, η οποία ανάγεται στη συνέχεια κατά Clemmensen :
Νίτρωση
Με νίτρωση παράγει 2-αιθυλο-4-μεθυλο-1-νιτροβενζόλιο και 4-αιθυλο-2-μεθυλο-1-νιτροβενζόλιο :
Σουλφούρωση
Με σουλφούρωση παράγει 2-αιθυλο-4-μεθυλοβενζοσουλφονικό οξύ και 4-αιθυλο-2-μεθυλοβενζοσουλφονικό οξύ :
Αλογόνωση
Με αλογόνωση παράγει 2-αιθυλο-1-αλο-4-μεθυλοβενζόλιο και 4-αιθυλο-1-αλο-2-μεθυλοβενζόλιο :
Αλκυλίωση
Με αλκυλίωση κατά Friedel-Crafts παράγει 2-αιθυλο-1-αλκυλο-4-μεθυλοβενζόλιο και 4-αιθυλο-1-αλκυλο-2-μεθυλοβενζόλιο :
Ακυλίωση
Με ακυλίωση κατά Friedel-Crafts παράγει 2-αιθυλο-1-ακυλο-4-μεθυλοβενζόλιο και 4-αιθυλο-1-ακυλο-2-μεθυλοβενζόλιο :
Υδροξυλίωση
Υδροξυλίωση κατά Friedel-Crafts παράγει 2-αιθυλο-4-μεθυλοφαινόλη και 4-αιθυλο-2-μεθυλοφαινόλη :
Καρβοξυλίωση
Καρβοξυλίωση κατά Friedel-Crafts παράγει 2-αιθυλο-4-μεθυλοβενζοϊκό οξύ και 4-αιθυλο-2-μεθυλοβενζοϊκό οξύ :
Αναγωγή
Με αναγωγή παράγει 1-αιθυλο-3-μεθυλοκυκλοεξάνιο :
Οζονόλυση
Με οζονόλυση παράγει αιθανοδιάλη, οξοπροπανάλη και 2-οξοβουτανάλη :
Αλομεθυλίωση
Με αλομεθυλίωση κατά Blanc παράγει 2-αιθυλο-1-αλομεθυλο-4-μεθυλοβενζόλιο και 4-αιθυλο-1-αλομεθυλο-2-μεθυλοβενζόλιο ::
Επίδραση καρβενίων
Με μεθυλένιο παράγει 1-αιθυλο-2,3-διμεθυλοβενζόλιο, 2-αιθυλο-1,4-διμεθυλοβεναζόλιο, 1-αιθυλο-3,5-διμεθυλοβενζόλιο, 4-αιθυλο-1,2-διμεθυλοβενζόλιο, 1-αιθυλο-5-μεθυλοκυκλοεπτατριένιο-1,3,5, 2-αιθυλο-6-μεθυλοκυκλοεπτατριένιο-1,3,5, 4-αιθυλο-1-μεθυλοκυκλοεπτατριένιο-1,3,5, 5-αιθυλο-2-μεθυλοκυκλοεπτατριένιο-1,3,5, 2-αιθυλο-4-μεθυλοκυκλοεπτατριένιο-1,3,5, 1-αιθυλο-3-μεθυλοκυκλοεπτατριένιο-1,3,5, μεταδιαθυλοβενζόλιο, μεταμεθυλοπροπυλοβενζόλιο και μεταϊσοπροπυλομεθυλοβενζόλιο:
Πηγές
Κατηγορία:Αρένια Κατηγορία:C9
Γερμανική επανένωση
Η Γερμανική επανένωση (γερμ. Deutsche Wiedervereinigung) ήταν η διαδικασία, κατά την οποία το 1990 η Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας (γερμ.: Deutsche Demokratische Republik / DDR) προσεχώρησε στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (γερμ.: Bundesrepublik Deutschland / BRD) σχηματίζοντας έτσι την ενωμένη Γερμανία μετά από 41 χρόνια. Αποτέλεσε δε την κορύφωση μιας σειράς γεγονότων στο Ανατολικό Μπλοκ που σήμαναν την κατάρρευση του Υπαρκτού Σοσιαλισμού και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Το τέλος της διαδικασίας ενοποίησης αναφέρεται επισήμως ως γερμανική ενότητα (γερμ.: Deutsche Einheit) και γιορτάζεται έκτοτε στις 3 Οκτωβρίου (Ημέρα της Γερμανικής Ενότητας, γερμ.: Tag der deutschen Einheit). Με τη γερμανική επανένωση, το Βερολίνο έγινε και πάλι πρωτεύουσα της Ενιαίας Γερμανίας.
Η κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας άρχισε να παραπαίει τον Μάιο του 1989, όταν η άρση των περιορισμών στα σύνορα της Ουγγαρίας με την Αυστρία άνοιξε τρύπα στο «σιδηρούν παραπέτασμα», προκαλώντας έξοδο χιλιάδων Ανατολικογερμανών που έφυγαν στη Δυτική Γερμανία και την Αυστρία μέσω της Ουγγαρίας. Η «Ειρηνική Επανάσταση», μια σειρά διαδηλώσεων στην Ανατολική Γερμανία, οδήγησε στις πρώτες ελεύθερες εκλογές στη χώρα στις 18 Μαρτίου 1990 και στις διαπραγματεύσεις μεταξύ της Λαοκρατικής και της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας που κατέληξαν στη Συνθήκη Ενοποίησης. Περαιτέρω διαπραγματεύσεις μεταξύ της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας, της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και των τεσσάρων κατοχικών δυνάμεων οδήγησαν στην αποκαλούμενη «Συνθήκη Δύο συν Τεσσάρων» (Συνθήκη Τελικού Διακανονισμού σε σχέση με τη Γερμανία) που παρείχε πλήρη κυριαρχία στο ενοποιημένο γερμανικό κράτος, του οποίου τα δύο προκάτοχα κράτη είχαν ορισμένους περιορισμούς που απέρρεαν από το καθεστώς τους μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ως κατεχόμενων περιοχών.
Η Ενωμένη Γερμανία δεν είναι διάδοχο κράτος, αλλά διευρυμένη συνέχεια της πρώην Δυτικής Γερμανίας. Ως εκ τούτου, η διευρυμένη Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας διατήρησε τις θέσεις της Δυτικής Γερμανίας σε διεθνείς οργανισμούς, μεταξύ των οποίων η Ευρωπαϊκή Κοινότητα (αργότερα Ευρωπαϊκή Ένωση) και το ΝΑΤΟ, ενώ παραιτήθηκε από τη συμμετοχή στο Σύμφωνο της Βαρσοβίας και σε άλλους διεθνείς οργανισμούς στους οποίους ανήκε μόνο η Ανατολική Γερμανία. Διατηρεί επίσης την ένταξη της παλιάς Δυτικής Γερμανίας στα Ηνωμένα Έθνη.
Ιστορία προ της Επανένωσης
Το 1945, το Τρίτο Ράιχ ηττήθηκε και η Γερμανία χωρίστηκε σε τέσσερις ζώνες κατοχής, υπό τη Σοβιετική Ένωση, τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία. Η πρωτεύουσα, το Βερολίνο, ομοίως χωρίστηκε σε τέσσερις ζώνες. Μεταξύ 1947 και 1949, οι τρεις ζώνες των δυτικών συμμάχων συγχωνεύθηκαν, σχηματίζοντας την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας και το Δυτικό Βερολίνο, ευθυγραμμισμένες με την καπιταλιστική Ευρώπη (η οποία αργότερα εξελίχθηκε στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα). Η σοβιετική ζώνη μετεξελίχθηκε στη Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας με πρωτεύουσα το Ανατολικό Βερολίνο, και ενσωματώθηκε στο κομμουνιστικό σοβιετικό μπλοκ. Η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία ήταν μέλος της δυτικής στρατιωτικής συμμαχίας, του ΝΑΤΟ, ενώ η Λαοκρατική Δημοκρατία ήταν μέλος του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Οι Γερμανοί ζήσαν υπό αυτές τις επιβληθείσες διαιρέσεις καθ'όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου που ακολούθησε.
Στη δεκαετία του 1980, η Σοβιετική Ένωση γνώρισε μια περίοδο οικονομικής και πολιτικής στασιμότητας και αντίστοιχα μειώθηκε η παρεμβατικότητά της στην πολιτική των μελών της Ανατολικής Συμμαχίας. Το 1987, ο Αμερικανός πρόεδρος Ρόναλντ Ρίγκαν μίλησε στην Πύλη του Βρανδεμβούργου, προκαλώντας τον σοβιετικό ηγέτη Μιχαήλ Γκορμπατσώφ να «σπάσει το τείχος» που χώριζε το Βερολίνο. Το Τείχος είχε καταστεί σύμβολο του πολιτικού και οικονομικού διαχωρισμού ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση, έναν διαχωρισμό που ο Τσόρτσιλ είχε χαρακτηρίσει ως το «Σιδηρούν παραπέτασμα». Στις αρχές του 1989, στο πλαίσιο της νέας εποχής των σοβιετικών πολιτικών της «γκλάσνοστ» (διαφάνειας) και της «περεστρόικα» (αναδιάρθρωσης) του Γκορμπατσώφ, το κίνημα «Αλληλεγγύη» ανέβηκε στην εξουσία στην Πολωνία. Εμπνευσμένο και από άλλες εικόνες γενναιότητας, ένα κύμα επαναστάσεων σάρωσε ολόκληρο το Ανατολικό Μπλοκ εκείνο το έτος.
Η αρχή για τη Γερμανία έγινε τον Μάιο του 1989, όταν η Ουγγαρία κατήργησε τους περιορισμούς στα σύνορά της με την Αυστρία. Χιλιάδες Ανατολικογερμανοί διέφυγαν έτσι στη Δύση, αν και ακόμη και τότε πολλοί μέσα και έξω από τη Γερμανία δεν πίστευαν ότι θα συνέβαινε ποτέ πραγματική επανένωση στο εγγύς μέλλον. Τον Ιούλιο του 1989, πολλοί Ανατολικογερμανοί κατέφυγαν στις πρεσβείες της Δυτικής Γερμανίας στο Ανατολικό Βερολίνο, τη Βουδαπέστη στην Ουγγαρία και την Πράγα στην Τσεχοσλοβακία, ζητώντας άσυλο. Το παράδειγμά τους μιμήθηκαν στη συνέχεια χιλιάδες συμπατριώτες τους, που κατέφευγαν παράνομα στη Δυτική Γερμανία, αναζητώντας περισσότερη ελευθερία, δικαιώματα και μια καλύτερη ζωή. Κι ενώ η μαζική εγκατάλειψη της Ανατολικής Γερμανίας συνεχιζόταν, ο επίσημος εορτασμός της 40ής επετείου της ίδρυσης της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας στις 7 Οκτωβρίου κατέληξε σε διαδηλώσεις εναντίον του κομμουνιστικού καθεστώτος, οι οποίες διαλύθηκαν βίαια από το στρατό και την αστυνομία. Η φλόγα όμως δεν έσβησε και δύο μέρες αργότερα, στις 9 Οκτωβρίου, έγινε νέα διαδήλωση 100.000 ατόμων στη Λειψία, ενώ μεγάλες διαδηλώσεις ακολούθησαν σε άλλες μεγάλες πόλεις της Ανατολικής Γερμανίας. Υπό το βάρος αυτής της «Ειρηνικής Επανάστασης», στις 18 Οκτωβρίου 1989 ο Γενικός Γραμματέας του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος Γερμανίας Έριχ Χόνεκερ παύθηκε από τα καθήκοντά του και αντικαταστάθηκε από τον Έγκον Κρενζ.
thumb|320px|right|Η πτώση του τείχους του Βερολίνου επιτάχυνε τη διαδικασία της επανένωσης. Οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας εναντίον του καθεστώτος συνεχίζονταν με όλο και μεγαλύτερο ενθουσιασμό και στις 4 Νοεμβρίου έγινε στο Ανατολικό Βερολίνο η μεγαλύτερη συγκέντρωση διαμαρτυρίας στη χώρα. Σε αυτήν πήραν μέρος 1.000.000 άνθρωποι. Μπρος σε αυτή την εκρηκτική κατάσταση, η κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας παραιτήθηκε. Πέντε μέρες αργότερα, στις 9 Νοεμβρίου, το περίφημο Τείχος του Βερολίνου άνοιξε και επιτράπηκε, για πρώτη φορά, το πέρασμα Ανατολικογερμανών στη Δυτική Γερμανία.
Οι εξελίξεις πλέον ήταν ραγδαίες. Στην Ανατολική Γερμανία καταργήθηκε το μονοπώλιο της εξουσίας του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος, ενώ λίγο αργότερα ανακοινώθηκε ότι επρόκειτο να γίνουν οι πρώτες ελεύθερες εκλογές, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν το Μάρτιο του 1990. Παράλληλα η επανένωση της Γερμανίας ήταν θέμα κορυφής στις συνομιλίες του Αμερικανού προέδρου Τζωρτζ Μπους (του πρεσβύτερου) και του Σοβιετικού προέδρου Μιχαήλ Γκορμπατσώφ. Ένα ακόμα βήμα προς την ενοποίηση αποτελεί και η κατάργηση, στις 24 Δεκεμβρίου του 1989, της βίζας και άλλων διατυπώσεων που απαιτούνταν για τους επισκέπτες που εισέρχονταν στην Ανατολική Γερμανία από τη Δυτική.
Συνεργασία
Στις 28 Νοεμβρίου 1989, δύο εβδομάδες μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, ο καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας, Χέλμουτ Κολ, ανακοίνωσε ένα πρόγραμμα 10 σημείων που ζητούσε από τις δύο Γερμανίες να επεκτείνουν τη συνεργασία τους με στόχο την ενδεχόμενη επανένωση.
Από τις αρχές του 1990 όλα έδειχναν πως η ένωση δεν ήταν μακριά. Το Φεβρουάριο ο καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας Χέλμουτ Κολ πρότεινε στον Ανατολικογερμανό πρωθυπουργό Μοντρόου διαπραγματεύσεις για οικονομική και νομισματική ένωση, ενώ παράλληλα οι υπουργοί εξωτερικών των νικητριών δυνάμεων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και των δύο Γερμανικών κρατών συμφώνησαν να αρχίσουν επίσημες συνομιλίες για την ένωση των δύο Γερμανιών.
Στις 19 Απριλίου ο νέος πρωθυπουργός της Ανατολικής Γερμανίας Λόταρ ντε Μεζιέρ εκλεγμένος με δημοκρατικές διαδικασίες για πρώτη φορά διακήρυξε τη δέσμευσή του για την ένωση των δύο Γερμανιών. Στις 28 Απριλίου σε ειδική διάσκεψη στο Δουβλίνο εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Κοινότητας χαιρέτησαν την επιθυμία για ενοποίηση της Γερμανίας και για ένταξη της Ανατολικής Γερμανίας στην ΕΟΚ στα πλαίσια της ένωσης.
Σημαντικό σταθμό στην πορεία για την ένωση αποτελεί η συνάντηση των υπουργών εξωτερικών των δύο Γερμανιών, της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας, των Η.Π.Α. και της Σοβιετικής Ένωσης στη Βόννη, για ένα αρχικό κύκλο συνομιλιών πάνω στα εξωτερικά ζητήματα που θα αφορούσαν την ενωμένη Γερμανία.
Οικονομική συγχώνευση
Η 18η Μαΐου 1990 αποτελεί ορόσημο στην πορεία αυτή, αφού υπογράφτηκε στη Βόννη από τις κυβερνήσεις της Ανατολικής και της Δυτικής Γερμανίας, η συμφωνία για τη νομισματική, οικονομική και κοινωνική ένωση των δύο κρατών, η οποία τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιουλίου 1990.
Συνθήκη Γερμανικής Επανένωσης
Το ένα μετά το άλλο τα γεγονότα οδηγούσαν τους Γερμανούς όλο και πιο κοντά στην πραγματοποίηση του ονείρου τους. Στις 6 Ιουλίου οι αρχηγοί του ΝΑΤΟ διακήρυξαν στο Λονδίνο ότι η ενοποιημένη Γερμανία είναι απαραίτητος παράγοντας για τη Συμμαχία. Λίγες μέρες αργότερα ο καγκελάριος Χέλμουτ Κολ, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στη Σοβιετική Ένωση συμφώνησε με το Σοβιετικό πρόεδρο Γκορμπατσώφ ότι η ενωμένη Γερμανία θα είναι ελεύθερη να αποφασίσει για τις μελλοντικές συμμαχίες της. Ύστερα απ'αυτό η Σοβιετική Ένωση συμφώνησε να αποσύρει τα στρατεύματά της από την Ανατολική Γερμανία σε 3-4 χρόνια.
Το τελικό βήμα όμως έγινε στις 31 Αυγούστου 1990, με την υπογραφή της συνθήκης ενοποίησης των δύο Γερμανιών, και τέθηκε σε ισχύ από τις 3 Οκτωβρίου 1990. Στις 2 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου διεξήχθησαν οι πρώτες εκλογές της ενωμένης Γερμανίας για το Κοινοβούλιο.
Πηγές
Επανενωση Κατηγορία:Ιστορία της Γερμανίας Κατηγορία:1990 Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος
Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Ρεθύμνου
Αυτός είναι ένας κατάλογος ο οποίος εμπεριέχει τα ποδοσφαιρικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Ρεθύμνου.
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Ρεθύμνου
Νήσος Σόι
Το Σόι (αγγλικά: Soay) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των Εβρίδων. Έχει έκταση 10,3 τ.χλμ. και 1 κάτοικο (2011). Κύριος οικισμός του νησιού είναι το Mol-chlach στην ανατολική ακτή του νησιού και διοικητικά ανήκει στην περιφέρεια του Χάιλαντ. Το νησί βρίσκεται πολύ κοντά στη νότια ακτή του νησιού Σκάι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σόι
Εκκλησιαστική ιστορία της Ελλάδας (1821-1827)
Η σχέση με το Οικουμενικό Πατριαρχείο
Ο διάδοχος του Γρηγόριου Ε', ο Ευγένιος Β΄, προσπάθησε να κατασιγάσει την οργή των Τούρκων σε βάρος των Ελληνικών πληθυσμών της πρωτεύουσας και των Οθωμανοκρατούμενων περιοχών με Έλληνες. Στους μήνες Μάιο και Ιούνιο του 1821 ήλθε σε επαφή με αξιωματούχους της Πύλης διαβεβαιώνοντάς τους για αποκατάσταση των σφαλμάτων όσων ξεσηκώθηκαν και υποσχόμενος απεριόριστη υπακοή και υποταγή στο μέλλον. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους κλήθηκε ο Ευγένιος από την Πύλη να εκδώσει καταδίκη κατά της ελληνικής επανάστασης. Στην εγκύκλιο του αυτή ο Ευγένιος Β΄ μεταξύ άλλων υποσχόταν άρση του αφορισμού σε εκείνους που θα εγκατέλειπαν τον αγώνα. Η εγκύκλιος αυτή καταδικάστηκε από τους ιεράρχες της Πελοποννήσου οι οποίοι αναθεμάτισαν τον Πατριάρχη: το καταδικαστικό κείμενο υπόγραψαν εικοσιοκτώ επίσκοποι και χίλιοι ιερείς. Ο μετά τον Ευγένιο Πατριάρχης Άνθιμος Γ’ παύτηκε από τον Σουλτάνο και εξορίσθηκε, διότι αποδείχθηκε αδρανής και ανάξιος προς κατευνασμόν των εξεγερθέντων Ελλήνων. Ο διαδεχόμενος αυτόν Χρύσανθος (1824-1826) με την εκλογή του δημοσίευσε εγκύκλιο προτρεπτική προς τους Έλληνες για ειρήνευση, γράφοντας ειδικώς προς τους Κρήτες και τους μοναχούς του Αγίου Όρους Κατά τη διακοπή των μεταξύ τους σχέσεων οι Ελλαδίτες αρχιερείς μνημόνευαν στις ιεροτελεστίες τους πάσης Επισκοπής ορθοδόξων Η μη μνημόνευση των διαδόχων του Γρηγορίου Ε' δεν μπορεί να εννοηθεί πως κινείται «προς την κατεύθυνση της αυτονομήσεως της Εκκλησίας των απελευθερωμένων περιοχών» από την Κωνσταντινούπολη. Η συνείδηση των επαναστατημένων Ελλήνων ήταν προσανατολισμένη στην εθνική ολοκλήρωση με την ενσωμάτωση και της Κωνσταντινούπολης,άρα και της έδρας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, στο Ελληνικό κράτος. Έτσι σε συνεδρίαση του Βουλευτικού (Μάρτιος 1822) προκρίθηκε η σύσταση Αρχιερατικής συνέλευσης από έξι ή οκτώ Αρχιερείς της ελεύθερης Ελλάδας για την πλήρωση κενών επισκοπικών εδρών και την αντιμετώπιση διαφόρων επισυμβασών καταχρήσεων. Προφορικώς αποφάσισαν τα μέλη της Β΄ Εθνοσυνέλευσης του Άστρους να μην δέχονται όσο διαρκεί η Επανάσταση αρχιερείς από την Κωνσταντινούπολη ή καμία έγγραφη πράξη από αυτήν. . Όμως ταυτόχρονα είχε συνειδητοποιηθεί το γεγονός πως κάθε απόπειρα ανάλογης ρύθμισης συνδεόταν με τη διατήρηση των κανονικών σχέσεων με τον Οικουμενικό θρόνο. Το υφιστάμενο δικαιοδοσιακό καθεστώς του Πατριαρχείου γινόταν σεβαστό. Έτσι οι δύο πρώτες εθνοσυνελεύσεις απέφυγαν να ρυθμίσουν ανάλογα θέματα. Όσον αφορά το Πατριαρχείο «στο ζήτημα του κανονικού καθεστώτος, δεν μπορούσε να εκφρασθεί επίσημα ή ανοικτά,διότι θα προκαλούσε την οργισμένη τουρκική αντίδραση, αφού η Πύλη θεωρούσε τις επαναστατημένες περιοχές έδαφος της Οθωμανικής αυτοκρατορίας». Στις 25 Οκτωβριου 1824 υποβλήθηκε σχετικό αίτημα προς τη Διοίκηση για να ζητηθεί άγιο Μύρο λόγω έλλειψής του από την Ελλαδική εκκλησία. Αυτή ανέθεσε στον Γεράσιμο Πανά να το φέρει στην Ελλάδα από την Κωνσταντινούπολη.
Θανατώσεις και φυλακίσεις
Οι επίσκοποι που πήγαν στην Τρίπολη συνελήφθησαν από τους Τούρκους και φυλακίστηκαν. Ήταν οκτώ: Κορίνθου Κύριλλος, Μονεμβασίας Χρύσανθος, Δημητσάνας Φιλόθεος, Ναυπλίου και Άργους Γρηγόριος, Χριστιανουπόλεως Γερμανός, Ολένης Φιλάρετος, Ανδρούσης Ιωσήφ και Τριπόλεως Δανιήλ. Από αυτούς οι πέντε πέθαναν στη φυλακή. Οι υπόλοιποι, Κύριλλος, Ιωσήφ και Δανιήλ, ελευθερώθηκαν όταν η Τρίπολη έπεσε στα χέρια των Ελλήνων, το Σεπτέμβριο του 1821. Από τον Απρίλιο μέχρι τον Ιούνιο του 1821 υπέστησαν μαρτυρικό θάνατο οι: Εφέσου Διονύσιος, Νικομηδείας Αθανάσιος, ο Αγχιάλου Ευγένιος, ο Θεσσαλονίκης Ιωσήφ, ο Αδριανουπόλεως Δωρόθεος, ο Σωζοπόλεως Παΐσιος, ο Γάνου και Χώρας Γεράσιμος, ο Θεοδωροπόλεως, ο Κίτρους Μελέτιος, ο Κρήτης Γεράσιμος, ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Κυπριανός, ο Κιτίου Μελέτιος, ο Πάφου Χρύσανθος, ο Κηρύνειας Λαυρέντιος, ο Μυριουπολεως, ο Τυρνόβου Ιωαννίκιος, ο Δέρκων Γρηγόριος και ο διατριβών στην Κωνσταντινούπολη πρώην Οικουμενικός Πατριάρχης Κύριλλος. thumb|150px|left|Ο Γρηγόριος Δικαίος ή [[Παπαφλέσσας.]] Κάποιοι εξ αυτών κλήθηκαν να διαμεσολαβήσουν μεταξύ Τούρκων και επαναστατημένων Ελλήνων, όπως ο Κυδωνίας που μετά την αποφυλάκισή του πέθανε από τις κακουχίες. Από τους 200 αρχιερείς επώνυμα έλαβαν μέρος 73, δηλαδή 36,5%. Βασανίσθηκαν, φυλακίσθηκαν 42, δηλαδή 21,0% και θανατώθηκαν στα πεδία της μάχης 45, δηλαδή 22, 5% Συνολικά 80% των αρχιερέων συμμετείχαν στην Ελληνική Επανάσταση.
Στην ηγεσία της Επανάστασης
Στο πρώτο έτος των συγκρούσεων στην Πελοπόννησο,οι επίσκοποι συχνά καλούνταν να αναλάβουν την ηγεσία στο πολιτικό και στο πολεμικό πεδίο. Οι διάφορες διακηρύξεις που έκαναν οι επαναστάτες περιείχαν τα ονόματα τουλάχιστον ενός ή δύο επισκόπων και μερικών κληρικών. Στη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης αναφέρονται χαρακτηριστικά ο Ρώγων Ιωσήφ στο Μεσολόγγι, ο Αθανάσιος Διάκος στην Αλαμάνα, ο Ησαΐας Σαλώνων στη μάχη της Αλαμάνας, ο Έλους Άνθιμος με τον Βρεσθένης Θεοδώρητο οι οποίοι πολέμησαν στην πολιορκία της Τριπόλεως, ο αρχιμανδρίτης Γρηγόριος Δικαίος ή Παπαφλέσσας που θανατώθηκε στο Μανιάκι, ο Παπαγιώργης από το Περθώρι με δικό του μικρό σώμα πολεμιστών θανατώθηκε επίσης στο Μανιάκι, ο Άνθιμος Γαζής αρχηγός της Επανάστασης στο Πήλιο, ο Θεόφιλος Καΐρης που ύψωσε τη σημαία της Επανάστασης στην Άνδρο και μετείχε στην αποτυχημένη εκστρατεία στον Όλυμπο, ο Νεόφυτος Καρύστου στον οποίο ο Δημήτριος Υψηλάντης ανέθεσε την κατά της Καρύστου εκστρατεία, τον Νεόφυτο Ταλαντίου και τον Δημήτριο Παπατσώρη
thumb|right|Ο Αθανάσιος ΔιάκοςΟ Κερνίτσης Προκόπιος στέλνεται στη Γαστούνη να ξεσηκώσει τους Ηλειώτες Αλλά και ο απλός κλήρος συμμετέχει με διάφορους τρόπους: οι ιερείς της Εύβοιας παρευρίσκονται και εμψυχώνουν τους συμπατριώτες τους στη μάχη των Βρυσακίων κατά του Ομέρ Βρυώνη. Αρκετοί από αυτούς μετεπαναστατικώς τιμήθηκαν και έγινε προσπάθεια να λάβουν τιμητικές συντάξεις.
Η συνοδική λειτουργία της ιεραρχίας των απελευθερωμένων επαρχιών
Με πρωτοβουλία της Διοίκησης παρουσιάζεται για πρώτη φορά η τάση μεταρρύθμισης των εκκλησιαστικών πραγμάτων, για τις αρμοδιότητες της οποίας ανατέθηκε στον Υπουργό της Θρησκείας, ενώ σε τοπικό επίπεδο υπεύθυνος ορίστηκε ο Έφορος της Λατρείας (θεσμός στην Ανατολική Χέρσο Ελλάδα). Οι διοριζόμενοι επιστάτες των επαρχιών ήταν συναρμόδιοι με τους κατά τόπους αρχιερείς κυρίως στις χηρεύουσες επαρχίες.
Πειθαρχική εξουσία
Η διακοπή των σχέσεων με το Φανάρι, η απουσία συνοδικού οργάνου, και η τάση της Διοίκησης να ελέγχει τα εκκλησιαστικά ζητήματα είχε σαν αποτέλεσμα να ασκείται η πειθαρχική εξουσία δια του Υπουργείου της Θρησκείας. Έτσι ο απομακρυσμένος από τις προηγούμενες τοπικές αρχές Σαντορίνης Ζαχαρίας Β', επειδή είχε κατηγορηθεί για μη απόδοση των συλλεγέντων φόρων στη διοίκηση, επανήλθε από τους αρμοστές των νήσων του Αιγαίου. Ο Σάμου Κύριλλος κλήθηκε σε απολογία στο Υπουργείο της Θρησκείας με την κατηγορία του φατριασμού κατά της Διοικήσεως επειδή προέτρεπε τους Σαμιώτες να μην δεχθούν τον διορισμένο από τη Διοίκηση έπαρχο. Ο Αιγίνης Γεράσιμος κατηγορήθηκε για παράβαση των νόμων όταν μετέβη στα Ιόνια νησιά για λόγους υγείας παρά τη ρητή απαγόρευση της Διοίκησης. Το Βουλευτικό ζήτησε την καθαίρεσή του από το Εκτελεστικό το οποίο τελικά τον απάλλαξε των κατηγοριών. Ο Παροναξίας Ιερόθεος κατηγορήθηκε από τη Διοίκηση για αντιπολιτευτικές ενέργειες υπέρ του Δημήτριου Υψηλάντη, συνελήφθη και το Βουλευτικό εισηγήθηκε την καθαίρεσή του διά του Υπουργού της Θρησκείας. Γενικά στο θέμα της εκκλησιαστικής πειθαρχίας από τη Διοίκηση παρατηρείται συνεργασία των κατά τόπους αρχιερέων με το Υπουργείο της Θρησκείας για την πιο αποτελεσματική απονομή της εκκλησιαστικής δικαιοσύνης, «κάτι που δεν αντέβαινε στην ορθόδοξη πολιτική θεολογία».
Επαρχιακή οργάνωση και εκκλησιαστικοί τίτλοι
Με τη μεταβολή της εκκλησιαστικής επαρχιακής οργάνωσης ασχολήθηκε η Γερουσία της Δυτικής Ελλάδος όταν τοποθέτησε τον Πορφύριο στη Μητρόπολη Ναυπάκτου και Άρτης στη θέση του διορισμένου από τις Τουρκικές αρχές Άνθιμου, και ταυτόχρονα του ανάθεσε νέα καθήκοντα γινόμενος Αρχιεπίσκοπος της ελευθέρας Δυτικής Ελλάδος. Ο αποδοθείς από τη Γερουσία τίτλος μαρτυρούσε την άγνοια των εκκλησιαστικών διατάξεων εκ μέρους της αλλά και την τάση συγκεντρωτισμού της εκκλησιαστικής διοίκησης της περιφέρειας σε ένα κεντρικό όργανο άμεσα συνεργαζόμενο μαζί της. Επίσης η ενέργεια αυτή της Γερουσίας έχει μια ακόμα σημασία: αποτελεί τη μοναδική περίπτωση ίσως της επαναστατικής περιόδου, «παραθεώρησης των δικαίων της Κωνσταντινουπόλεως», αφού θα μπορούσε να διορισθεί προσωρινώς τοποτηρητής. Τέλος, συνιστούσε την πρώτη περίπτωση εκκλησιαστικού διορισμού που έγινε από την πολιτική εξουσία στην επαναστατημένη Ελλάδα.
Η θέση της Εκκλησίας στα Συντάγματα της Επαναστατικής περιόδου
Ο από το Μεσολόγγι ψηφισθείς Οργανισμός της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος δεν αναφερόταν στα εκκλησιαστικά πράγματα. Η Νομική Διάταξις της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδος ή Οργανισμός του Αρείου Πάγου εισάγει τον νεοφανή νομικό όρο επικρατούσα θρησκεία και ορίζεται ως τέτοια η Ορθόδοξη. Θεσπίζεται η ελευθερία της λατρείας όλων των θρησκειών. Η διάταξη αυτή αναπαράχθηκε από τα ακολουθήσαντα συντάγματα: Προσωρινό Πολίτευμα ή Σύνταγμα της Επιδαύρου (1822), το Σύνταγμα του Άστρους (Νόμος της Επιδαύρου) και το Σύνταγμα της Τροιζήνος (1827). Είναι φανερό πως ο Συνταγματικός νομοθέτης με τη χρήση αυτού του όρου θέλησε να κατοχυρώσει τη δεσπόζουσα ιδεολογική και κοινωνικής θέσης της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί απλή επιβεβαίωση μιας υφιστάμενης πραγματικότητας, δηλαδή η συντριπτική πλειονότητα των κατοίκων της απελευθερωμένης Ελλάδας πρεσβεύει το ορθόδοξο δόγμα. Ο συνταγματικός νομοθέτης θεσπίζοντας τον όρο επικρατούσα θρησκεία ανταποκρινόταν σε μια μακρά και ήδη αποκρυσταλλωμένη πολιτειολογική παράδοση που είχε διαμορφωθεί στη Δύση από το πέρας των θρησκευτικών συγκρούσεων και μετά. Ταυτόχρονα είχε και ιδεολογικές προεκτάσεις. Σήμαινε ότι το Κράτος θα έπρεπε να υιοθετήσει την ορθόδοξη παράδοση σε κεντρικό συστατικό στοιχείο της επίσημης ιδεολογίας. Δείγμα της επικράτησης των κοσμικών εκσυγχρονιστικών απόψεων είναι η καθιέρωση στο Σύνταγμα της Τροιζήνας του 1827 διατάξεων αποκλεισμού του κλήρου από κάθε πολιτικό αξίωμα.
Η πρόταση του Αδαμάντιου Κοραή για τη διοίκηση της Εκκλησίας
thumb|150px|left|Ο Αδαμάντιος Κοραής ήθελε να διοικεί την Εκκλησία ένα συλλογικό όργανο αντίστοιχο του δημοκρατικού κοινοβουλίου Το 1821 ο Αδαμάντιος Κοραής επιμελήθηκε στο Παρίσι την έκδοση του ‘’Αριστοτέλους πολιτικών τα σωζόμενα’’. Εκεί διατυπώνει προτάσεις για το επαναστατημένο Ελληνικό έθνος και μεταξύ αυτών για τη θέση που πρέπει να κατέχει η Εκκλησία στο νεοσύστατο Κράτος. Ο Κοραής προτείνει, ’’Του ελευθερωθέντος μέρους της Ελλάδος ο κλήρος δεν χρεωστεί να γνωρίζη ως εκκλησιαστικόν αρχηγόν τον Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως ενόσω η Κωνσταντινούπολις μένει μολυσμένη από την καθέδραν του τυράννο, αλλά να κυβερνάται από Σύνοδον ιερέων, εκλεγομένων ελευθέρως από ιερείς και κοσμικούς, καθώς έπρασσεν η αρχαία Εκκλησία και πράσσει μέχρι σήμερον των ομοθρήσκων Ρώσων η Εκκλησία. Ο παραλληλισμός του Κοραή με τη Ρωσική Σύνοδο είναι μάλλον μερικός, και αφορά στη μορφή του θεσμού και όχι στον τρόπο εκλογής, αφού στη Ρωσία τα μέλη της Συνόδου εκλεγόταν αυταρχικώς από τον Τσάρο. Ο Κοραής πρώτος προτείνει να κυβερνάται η Εκκλησία από Σύνοδο επισκόπων και πρεσβυτέρων, όμοια με τη διαρκή Διοικούσα σύνοδο της ρωσικής Εκκλησίας. Ο Κοραής επηρεασμένος από τα ιδεώδη της δημοκρατίας και της Γαλλικής Επανάστασης, ήθελε να διοικεί την Εκκλησία ένα συλλογικό όργανο αντίστοιχο του δημοκρατικού κοινοβουλίου, παρά ένα πρόσωπο ως αρχηγό (Πατριάρχη ή Αρχιεπίσκοπο).
Επαρχία Τελσιάι
Η Επαρχία Τελσιάι (λιθουανικά: Telšių apskritis) είναι μια από τις 10 επαρχίες της Λιθουανίας. Έχει 177.088 κατοίκους.
Εκκλησιαστική ιστορία της Ελλάδας (1821-1827)
Το Άγιον Όρος
Το 1821 υπήρχαν στο Άγιο Όρος 2980 μοναχοί, το 1826 δεν ξεπερνούσε τους 590. Ο χαρτοφύλαξ Νικηφόρος Ιβηρήτης ήταν μυημένος στη Φιλική Εταιρεία. Τον Μάιο του 1821 στο ναό του Πρωτάτου πανηγυρικώς αποφασίσθηκε η ένταξη στο κίνημα του Εμμανουήλ Παπά, Ο Τούρκος διοικητής συνελήφθη και τέθηκε υπό περιορισμό στη μονή Κουτλουμουσίου, ενώ ένοπλοι μοναχοί αναπτύχθηκαν στα όρια του Αγίου Όρους. Αρκετά από τα μοναστήρια ήταν εφοδιασμένα με όπλα και κανόνια με σκοπό την απόκρουση πειρατικών επιδρομών. Καθώς όμως διαπίστωσαν πως η υπεσχημένη από τους Ρώσους βοήθεια δεν ερχόταν, το Πατριαρχείο αφόρισε την Επανάσταση και εκατοντάδες πρόσφυγες ζητούσαν καταφύγιο στη χερσόνησο του Άθωνα, αδράνησαν και ήλθαν σε συμβιβασμό με τον Αβδούλ Αμπούδ Πασά, ο οποίος με αντάλλαγμα την παροχή αμνηστίας ζήτησε την καταβολή 150.000 πιάστρων και την εγκατάσταση μικρής φρουράς στις Καρυές. Επίσης οι αγιορείτες θα έστελναν έγκριτους εξ αυτών ιερείς ως όμηρους στην Κωνσταντινούπολη ενώ θα παρέδιδαν και κάθε οπλισμό. Τον Νοέμβριο του 1821 ο Εμμανουήλ Παππάς καταφεύγει στο Άγιο Όρος μετά την αποτυχημένη εξέγερσή του στη Χαλκιδική. Από εκεί μαζί με λίγους μοναχούς που είτε ήθελαν να σώσουν τη ζωή τους ή να διαφυλάξουν πολύτιμα κειμήλια διέφυγαν με τον Παπά στη νότια Ελλάδα. Η σερβική μονή του Χιλανδαρίου διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο προσφέροντας δύο αρχηγούς, τον αρχιμανδρίτη Ησαΐα και τον προηγούμενο Μακάριο.
Ο ρόλος των μονών του Ελλαδικού χώρου στην Ελληνική επανάσταση
Ηγούμενοι μονών τίθενται επικεφαλής ένοπλων σωμάτων: ο ηγούμενος της μονής Πρέβελη Μελχισεδέκ Τσουδερός ηγήθηκε επαναστατικής ομάδας και σκοτώθηκε στο Πολεμάρχι Κισσάμου. , ενώ άλλοι εξ ιδίων πόρων συντηρούν αυτά, όπως ο Ιωακείμ,ηγούμενος της μονής Γέροντος. Ο ηγούμενος της μονής Ταξιαρχών Αιγίου Σάββας Βερσοβίτης συμμετείχε στη σύσκεψη της Βοστίτσας και από την ίδια μονή προερχόταν ο αγωνιστής ιερομόναχος Παφνούτιος Ρούβαλης Στο στρατιωτικό σώμα του Σωτήρη Χαραλάμπη υπηρετούσαν δέκα οπλοφόροι μοναχοί της μονής Φενεού, συντηρούμενοι με έξοδα της μονής. Πολλές μονές συνδράμουν οικονομικά τον Αγώνα: η μονή Ταξιαρχών προσφέρει σε τακτά χρονικά διαστήματα χρήματα: το 1821: 4900 γρόσια, το 1822: 8000 γρόσια, το 1823: οκτώ οκάδες και εκατόν εβδομήκοντα δράμια ασήμι-σκεύη ιερά, το 1824: 2500 γρόσια. ενώ από άλλες αποσπώνται βιαίως τα εφόδια από τους αγωνιστές, όπως ο από τον Κολοκοτρώνη το 1824 από τη μονή Αγίας Ελεούσας στην Ηλεία και ο ηγούμενός της απουσίαζε για να μην τα δώσει. Οι πολεμικές συνθήκες περιστέλλουν άλλες δραστηριότητες που έχουν αναπτύξει προεπαναστατικώς τα μοναστήρια, όπως η εκπαίδευση. Μια τέτοια περίπτωση είναι η Σχολή Μελέ της Μονής Τιμίου Προδρόμου Μεσσηνίας. Μοναστηριακοί πόροι αξιοποιούνται για τη συντήρηση σχολείων:το αθωνικό μετόχι του Αγίου Γεωργίου στη Σκύρο δίνει 1000 γρόσια το χρόνο για τα σχολεία του νησιού. χωρίς να λείπουν και τα εμπόδια για την εκποίησή τους Πολλές μονές καταστράφηκαν ή λεηλατήθηκαν για αντίποινα στη βοήθεια που παρείχαν στην Ελληνική Επανάσταση:της μονής Τιμίου Προδρόμου Σερρών δύο μοναχοί πέθαναν από ξυλοδαρμό, τρεις φυλακίσθηκαν και ο ηγούμενος απήχθη στην Κωνσταντινούπολη, η μονή Αγίας Ελεούσας της Ηλείας το 1826 από το Ιμπραήμ.
Οι Επαναστατημένοι Έλληνες και η σχέση τους με τους Καθολικούς της Ελλάδος και την Παπική Εκκλησία
Οι Ρωμαιοκαθολικοί αποτελούσαν τη μόνη ετερόδοξη θρησκευτική μειονότητα της επικράτειας, ο δε αριθμός των Καθολικών των ελληνικών νησιών το 1821 δεν είναι ακριβής: 16.000 για τον Hofmann και 11.000 για τον Σπυρίδων Τρικούπη και τον Ιωάννη Φιλήμωνα. Η πλειοψηφία τους βρισκόταν στη Σύρο, την Τήνο, τη Σαντορίνη και τη Νάξο. Οι Γάλλοι διπλωματικοί εκπρόσωποι τους παρακινούσαν να διατηρήσουν ουδετερότητα. Οι πληθυσμοί αυτοί ήταν πιο πολύ προσκολλημένοι στη θρησκεία τους παρά στην εθνικότητά τους. Υπήρχε ο φόβος να καταπιεστούν από την ορθόδοξη πλειοψηφία σε περίπτωση δημιουργίας ανεξάρτητου Ελληνικού κράτους. Αρνήθηκαν με επιμονή τη δικαιοδοσία των ελληνικών αρχών και την καταβολή φόρων προς αυτές. Για τον Σπυρίδωνα Τρικούπη ήθελαν να αποφύγουν αντίποινα των Τούρκων αλλά και δεν υπήρχαν ελπίδες εκ μέρους τους ευόδωσης της Επανάστασης. Δεν έλειψαν και μεμονωμένες επιδοκιμασίες της αίσιας έκβασης της Επανάστασης από καθολικούς όπως του επισκόπου Ζακύνθου. Όμως οι δυτικές καθολικές διπλωματικές αποστολές παρείχαν προστασία στους λατινικού δόγματος Ελληνες, ενώ έφταναν στο σημείο να απειλούν του Ορθόδοξους Έλληνες αν έβλαπταν του καθολικούς συντοπίτες τους: μια τέτοια περίπτωση αναφερόμενη από τον Σπυρίδωνα Τρικούπη ήταν του Αυστριακού ναυάρχου Παυλούκη που απείλησε σχετικά τους Ορθόδοξους Ναξιώτες.
Οι ξένες ιεραποστολές στον επαναστατημένο ελληνικό χώρο
Ήδη στις παραμονές της Ελληνικής Επανάστασης (1820) Άγγλοι μισσιονάριοι προγραμματίζουν σχέδια δράσης με κέντρο την Αθήνα και ακτινωτές προεκτάσεις σε γειτονικά κέντρα,όπως η Θήβα. Επίσης και Αμερικανοί ήθελαν να ιδρύσουν ιεραποστολικούς σταθμούς σε διάφορα μέρη της Ελλάδος. Επιχειρούν αναγνωριστικές επισκέψεις, όπως στη Σάμο κατά τις παραμονές και την έναρξη της Επανάστασης. Ο Αμερικανός Pliny Fisk, πίστευε πως, η Ελληνική Επανάσταση είχε προετοιμάσει το έδαφος για θρησκευτική μεταρρύθμιση Η έκρηξη όμως της Ελληνικής Επανάστασης ματαίωσε τα σχέδια των ιεραποστολικών ομάδων στον ελληνικό χώρο επειδή λόγω των πολεμικών δραστηριοτήτων δεν ήταν ασφαλές μέρος. Στις εργασίες της Β΄ Εθνοσυνέλευσης του Άστρους ο ιερέας Ν. Ζίας πληρεξούσιος Κέας έθεσε ζήτημα καταχρήσεων σε βάρος της Ορθόδοξης θρησκείας από την πλευρά ξένων ιεραποστολικών ομάδων οι οποίες ενδεχομένως θα δρούσαν στον Ελληνικό χώρο.
Πηγές
Εκκλησιαστική ιστορία της Ελλάδος (1821-1827) Κατηγορία:Θρησκευτική ιστορία της Ελλάδας
833 Μόνικα
Η Μόνικα (Monica) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,062. Ανακαλύφθηκε το 1916 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Μόνικας είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μονικα
Φώκια της Χαβάης
Η φώκια μοναχός της Χαβάης (Monachus schauinslandi - Μοναχός του Σάουινσλαντ) ζει στις ατόλλες και στα νησιά του αρχιπελάγους της Χαβάης και, όπως και ο στενός συγγενής της, η μεσογειακή φώκια, απειλείται άμεσα με αφανισμό.
Χαρακτηριστικά
Με το μακρόστενο σώμα τους, τον χονδρό, ευλύγιστο λαιμό, το κοντό και φαρδύ κεφάλι και τα κοντά πτερύγια μοιάζουν με όλες τις άλλες φώκιες και κυρίως με την μεσογειακή. Με μήκος μέχρι 2,40 μέτρα και βάρος 270 κιλά είναι λίγο μικρότερη από την τελευταία. Σε αντίθεση όμως με την μεσογειακή, τα θηλυκά της φώκιας της Χαβάης είναι μεγαλύτερα από τα αρσενικά, τα οποία φτάνουν τα 2,10 μέτρα και 200 κιλά. Είναι γκρίζες με καφέ στη ράχη ενώ στην κοιλιά πιο ανοιχτόχρωμες, χωρίς όμως το λευκό «μπάλωμα» της μεσογειακής φώκιας. Τα νεογέννητα έχουν μήκος περίπου 1 μέτρο και βάρος 15-18 κιλά και είναι καλυμμένα με μαύρη γούνα, η οποία αντικαθίσταται με κοντό τρίχωμα μετά από έξι εβδομάδες κατά την πρώτη έκδυση. Πολλές φορές οι φώκιες της Χαβάης φέρουν ορατά σημάδια και ουλές από αλιευτικά εργαλεία και επιθέσεις καρχαριών. Τα αισθητήρια μουστάκια στο ρύγχος είναι μαλακά και σκουρόχρωμα με λευκές απολήξεις, ενώ τα ρουθούνια της κοιτούν προς τα πάνω και όχι προς τα μπρος όπως στη μεσογειακή φώκια.
Ενδιαίτημα και τρόπος ζωής
thumb|left| Φώκιες σε Ενυδρείο στη [[Χονολουλού]] Την βρίσκουμε στα λεγόμενα «Υπήνεμα Νησιά» του βορειοδυτικού αρχιπελάγους της Χαβάης. Εκτός αναπαραγωγικής περιόδου είναι μοναχικό ζώο, σε σχέση με τις άλλες φώκιες. Στις αμμουδερές τους παραλίες ξεκουράζεται και φέρνει στον κόσμο τα μικρά της. Τα 2/3 της ζωής της όμως τα περνάει μέσα στη θάλασσα. Πρόσφατες έρευνες έδειξαν πως, αντίθετα με παλαιότερες αντιλήψεις, περνούν αρκετό χρόνο για την τροφοσυλλογή τους σε μεγάλα βάθη πάνω από 160 οργιές (300 μέτρα), σε κάποιες περιπτώσεις ακόμη και 300 οργιές (550 μέτρα). Συνήθως δεν απομακρύνονται από το αρχιπέλαγος, αν και έχουν εντοπιστεί μεμονωμένα ζώα στις ατόλλες Τζόνστον, Παλμύρα και Ουέηκ που απέχουν 1.150, 1.800 και 3.700 χιλιόμετρα από την Χαβάη αντίστοιχα. Το διαιτολόγιο της φώκιας της Χαβάης αποτελείται κυρίως από οστεϊχθύες (79%) αλλά και από κεφαλόποδα (16%) και καρκινοειδή (5%).
Κατάσταση
Χαρακτηρίζεται ως κρισίμως κινδυνεύον με αφανισμό από την Διεθνή Ένωση Προστασίας της Φύσης. Υπολογίζεται πως έχουν απομείνει γύρω στα 1000 ζώα, αριθμός όμως που συνεχίζει να μειώνεται παρά τα μέτρα προστασίας που πάρθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες. Η καταστροφή των βιοτόπων της, η υπεραλίευση και η καταδίωξη από τους ψαράδες είναι οι μεγαλύτερες απειλές για την επιβίωση της. Σε αυτές προστίθεται και η περιορισμένη γενετική ποικιλομορφία των εναπομεινάντων φωκών αλλά και οι φυσικοί εχθροί μέσα στην θάλασσα: ο καρχαρίας τίγρης και ο καρχαρίας των Γκαλαπάγκος. Αυτή η περιορισμένη γενετική ποικιλομορφία οφείλεται στην κατακόρυφη μείωση του πληθυσμού και είναι το αποτέλεσμα του ανελέητου κυνηγιού της φώκιας από τον άνθρωπο κατά τον 19ο αιώνα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την μειωμένη φυσική επιλογή και ικανότητα του είδους να προσαρμοστεί στις περιβαλλοντικές πιέσεις αυξάνοντας τον κίνδυνο του αφανισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χαβαης
563 Σουλέικα
Η Σουλέικα (Suleika) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,50. Ανακαλύφθηκε το 1905 από τον Γερμανό αστρονόμο Πάουλ Γκετζ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από ένα πρόσωπο του έργου Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα του Φ. Νίτσε.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Σουλέικα εκτιμάται σε 53,3 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,248. Η Σουλέικα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 41 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σουλεικα
Χάρβεϊ (ταινία, 1950)
Η ταινία Χάρβεϊ (αγγλ. Harvey) είναι κωμωδία παραγωγής 1950 βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο της Μαίρη Τσέις, σε σκηνοθεσία Χένρι Κόστερ. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Τζέιμς Στιούαρτ και η Τζόζεφιν Χαλ. Η Χαλ τιμήθηκε με Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της.
Υπόθεση
Ο καλοσυνάτος κι ευγενικός Έλγουντ Π. Ντοντ (Τζέιμς Στιούαρτ) έχει μια ιδιαιτερότητα που τον κάνει να ξεχωρίζει απ´τους υπόλοιπους ανθρώπους, έχει ένα φίλο το Χάρβεϊ, ο οποίος είναι ορατός μόνο απ'αυτόν. Ο Χάρβεϊ δεν είναι ανθρώπινο ον, μα ένας γιγαντιαίων διαστάσεων λαγός που ακολουθεί τον Έλγουντ παντού. Οι δυο τους συνομιλούν και τα πίνουν με τις ώρες με τους θαμώνες του μπαρ της γειτονιάς. Το Χάρβεϊ έκτος απ´τον Έλγουντ μπορούν ίσως να δουν άτομα ονειροπόλα, με έντονη παιδικότητα κι άτομα με αυθεντικότητα που δεν έχουν αλλοτριωθεί απ´τη ζωή που επιτάσσει η κοινωνία του σήμερα, που τείνει να δίνει ταμπέλες σε οτιδήποτε διαφορετικό. Η φιλία του Έλγουντ με το Χάρβεϊ δυσαρεστεί όμως την αδελφή του Έλγουντ, Βίτα (Τζόζεφιν Χαλ), η οποία πιστεύει ότι ο αδελφός της είναι τρελός εφόσον μιλάει με ένα λαγό τον οποίο ούτε αυτή, ούτε κανείς άλλος του κύκλου της δε μπορεί να δει. Η Βίτα που θέλει ν´ανέβει κοινωνικά για να μπορέσει να καλοπαντρέψει την κόρη της Μιρτλ Μέι (Βικτόρια Χορν), πιστεύει ότι τα οράματα του Έλγουντ αποτελούν κίνδυνο για το όνομα της οικογένειάς τους και για τη μελλοντική ευτυχία της κόρης της. Έτσι αποφασίζει να κλείσει τον Έλγουντ σε ψυχιατρική κλινική για να γλυτώσει το σκάνδαλο που μπορεί να προκαλέσει η συναναστροφή του αδελφού της με τον φανταστικό αυτό λαγό. Στο ψυχιατρείο όμως γίνεται λάθος κι αντί του Έλγουντ, ο οποίος με την προσωπικότητά και το διαυγές πνεύμα του περνά για απόλυτα φυσιολογικός, κρατούν μέσα τη Βίτα.
Πληροφορίες Παραγωγής
Ταινία βασισμένη στο ομώνυμο και βραβευμένο με Πούλιτζερ θεατρικό της Μαίρη Τσέις. Το θεατρικό της Τσέις έκανε πρεμιέρα στο Μπρόντγουεϊ τον Νοέμβριο του 1944 όπου παίχτηκε για 1775 παραστάσεις κι η εταιρία Universal Pictures πλήρωσε 750.000 δολάρια για να αγοράσει τα δικαιώματα του. Ο ρόλος του Έλγουντ δόθηκε στον Τζέιμς Στιούαρτ, ενώ η Τζόζεφιν Χαλ επανέλαβε το ρόλο που είχε ερμηνεύσει ήδη στο Μπρόντγουεϊ, εκείνον της αδελφής του Έλγουντ. Ο Στιούαρτ δήλωσε μετά τα γυρίσματα της ταινίας ότι η Χαλ είχε τον δυσκολότερο ρόλο εφόσον έπρεπε να υποδυθεί τόσο ότι πιστεύει όσο κι ότι δεν πιστεύει ότι ο αδελφός της έβλεπε τον τεράστιο λαγό. Η ταινία έκανε πρεμιέρα τον Οκτώβριο του 1950 κι έκανε εισπράξεις της τάξεως των 2.6 εκατομμυρίων δολαρίων.
Διακρίσεις
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου κατέταξε την ταινία σε δυο από τις λίστες με τις καλύτερες όλων των εποχών. Η ταινία έλαβε την 35η θέση στις λίστα με τις 100 καλύτερες κωμωδίες όλων των εποχών και την 7η στη λίστα με τις 10 καλύτερες ταινίες φαντασίας όλων των εποχών. .
Επανεκτελέσεις
Η ταινία γυρίστηκε 5 ακόμη φορές για την τηλεόραση. Ενώ όταν κυκλοφόρησε η ταινία του Ρίτσαρντ Κέλι Ντόνι Ντάρκο (Donnie Darko, 2001) έγινε συσχετισμός μεταξύ των φανταστικών λαγών που αποτελούν κύριο θέμα και στις δυο ταινίες.