cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αφθώδης στοματίτιδα
Πρόγνωση
Εξ ορισμού, δεν υπάρχει καμία σοβαρή υποκείμενη παθολογική κατάσταση, και το σημαντικότερο, τα έλκη δεν αντιπροσωπεύουν τον καρκίνο του στόματος ούτε είναι μολυσματικά. Ωστόσο, είναι άφθες ικανές να προκαλέσει σημαντική δυσφορία. Υπάρχει ένα φάσμα βαρύτητας, με συμπτώματα που κυμαίνονται από μια μικρή ενόχληση μέχρι αναπηρία. Λόγω του πόνου κατά τη διάρκεια του φαγητό, η απώλεια βάρους μπορεί να αναπτυχθεί ως αποτέλεσμα να μην τρώει κανείς σε σοβαρές περιπτώσεις αφθώδης στοματίτιδας. Συνήθως, η κατάσταση διαρκεί για αρκετά χρόνια πριν αυθόρμητα εξαφανιστεί αργότερα στη διάρκεια της ζωής.
Επιδημιολογία
Η αναφερόμενη επικράτηση κυμαίνεται από 5 με 66 %, αλλά στις περισσότερες των πληθυσμών, περίπου 20 % των ατόμων επηρεάζονται σε κάποιο βαθμό. Ως η πιο κοινή ασθένεια του βλεννογόνου του στόματος η αφθώδης στοματίτιδα εμφανίζεται σε όλο τον κόσμο, αλλά είναι πιο κοινή σε αναπτυγμένες χώρες.
Μέσα στα έθνη, υπάρχει μια ελαφρά υψηλότερη επικράτηση στην χαμηλές κοινωνικοοικονομικές ομάδες. Τα αρσενικά και τα θηλυκά επηρεάζονται σε μια ίση αναλογία, και η κορυφή ηλικία έναρξης κυμαίνεται μεταξύ 10 και 19 ετών. Περίπου το 80 % των ατόμων με αφθώδης στοματίτιδα ανέπτυξε για πρώτη φορά την κατάσταση πριν από την ηλικία των 30 ετών. Έχουν υπάρξει αναφορές για διαφορετική φυλετική διακύμανση. Για παράδειγμα, στις Ηνωμένες Πολιτείες, αφθώδης στοματίτιδα μπορεί να είναι τρεις φορές πιο συχνές σε λευκούς από μαύρους.
Ιστορία, κοινωνία πολιτισμός
Οι όροι «Aphthous affectations» και «αφθώδη έλκη» του στόματος αναφέρθηκαν αρκετές φορές στην πραγματεία «της επιδημίας» (μέρος του σώματος του Ιπποκράτη, τον 4ο αιώνα π.Χ.), αν και φαίνεται πιθανό ότι αυτή η στοματική εξέλκωση ήταν εκδήλωση κάποιας μολυσματικής ασθένειας, εφόσον περιγράφεται να συμβαίνει σε επιδημία-όπως μοτίβα, με ταυτόχρονα συμπτώματα όπως πυρετός.
Η αφθώδης στοματίτιδα κάποτε πίστευαν ότι είναι μια μορφή επαναλαμβανόμενης λοίμωξης από τον ιό του απλού έρπητα, και ορισμένοι κλινικοί γιατροί εξακολουθούν να αναφέρονται στον όρο ως «έρπητα» παρά το γεγονός ότι αιτιολογικά είχαν διαψευσθεί.
Ο άτυπος όρος «σαράκι πληγή» μερικές φορές χρησιμοποιείται, κυρίως στη Βόρεια Αμερική, είτε για να περιγράψει σε γενικές γραμμές αυτή την κατάσταση, [ ή να αναφερθεί στα επιμέρους έλκη αυτής της κατάστασης, ή έλκη στο στόμα από οποιαδήποτε αιτία άσχετη σε αυτή την κατάσταση. Η προέλευση της λέξης «σαράκι» πιστεύεται ότι έχει επηρεαστεί από τη Λατινική, Παλιά αγγλική, τη Μέση αγγλική και Old North γαλλικά. Στη Λατινική,ο καρκίνος μεταφράζεται σε «κακοήθης όγκος» ή κυριολεκτικά «καβούρια» (που σχετίζονται με την παρομοίωση από τομές όγκων στα άκρα ενός κάβουρα). Η λέξη που σχετίζεται στενά στη Μέση αγγλική και γαλλική Old North, έλκος, τώρα περισσότερο συνήθως εφαρμόζεται σε σύφιλη και επίσης φαίνεται να ενέχεται. Παρά την ετυμολογία, η αφθώδης στοματίτιδα δεν είναι μια μορφή καρκίνου, αλλά μάλλον εντελώς καλοήθη.
Πλέον ευρέως χρησιμοποιούμενος ιατρικός όρος είναι η «υποτροπιάζουσα αφθώδης στοματίτιδα» ή απλά «αφθώδης στοματίτιδα». Ιστορικά, πολλοί διαφορετικοί όροι έχουν χρησιμοποιηθεί για να γίνει αναφορά σε επαναλαμβανόμενη αφθώδη στοματίτιδα ή υπο-τύπους της, και μερικά είναι ακόμη σε χρήση. Άφθες Mikulicz είναι συνώνυμο του ανηλίκου RAS, και πήρε το όνομά του από τον Jan-Radecki Mikulicz. Συνώνυμα για μεγάλες RAS άφθες περιλαμβάνουν έλκη Sutton (το όνομά του από τον Richard Lightburn Sutton), νόσο του Sutton, του συνδρόμου του βλεννογόνου pariadenitis recurrens necrotica Sutton. Συνώνυμα για αφθώδη στοματίτιδα στο σύνολό περιλαμβάνουν (επαναλαμβανόμενες) στο στόμα άφθες, ( υποτροπιάζουσα) αφθώδης εξέλκωση και στο aphthosis.
Στην παραδοσιακή κινεζική ιατρική, στις θεραπείες για άφθες έμφαση δίνεται στην εκκαθάριση με θερμότητα.
Ρέμπραντ Λευκές Απαλές οδοντόκρεμες που δεν περιέχουν SLS συγκεκριμένα κυκλοφορούν στην αγορά για την θεραπεία των πασχόντων από σαράκι-πληγή.
Όταν ο κατασκευαστής Johnson & Johnson διέκοψε το προϊόν το 2014, προκάλεσε μια σπασμωδική κίνηση του θυμού από τους χρόνιους πελάτες, και η οδοντόκρεμα άρχισε να πωλείται σε τιμές πολλές φορές μεγαλύτερες από την αρχική τιμή στην ιστοσελίδα δημοπρασιών eBay.
Πηγές
1.Scully C (2013). Oral and maxillofacial medicine: the basis of diagnosis and treatment (3rd ed.). Edinburgh: Churchill Livingstone. pp. 226–234. ISBN 978-0-7020-4948-4.
2. Treister JM, Bruch NS (2010). Clinical oral medicine and pathology. New York: Humana Press. pp. 53–56. ISBN 978-1-60327-519-4
3.Altenburg A, Zouboulis CC (September 2008). "Current concepts in the treatment of recurrent aphthous stomatitis". Skin Therapy Letter 13 (7): 1–4. PMID 18839042
5.Brocklehurst P, Tickle M, Glenny AM, Lewis MA, Pemberton MN, Taylor J, Walsh T, Riley P, Yates JM (September 12, 2012). "Systemic interventions for recurrent aphthous stomatitis (mouth ulcers)". Cochrane Database of Systematic Reviews 9: CD005411. doi:10.1002/14651858.CD005411.pub2. PMID 22972085.
6.Swain N, Pathak J, Poonja LS, Penkar Y (September–December 2012). "Etiological Factors of Recurrent Aphthous Stomatitis: A Common Perplexity". Journal of Contemporary Dentistry 2 (3): 96–100.
7.Millet D, Welbury R (2004). Clinical problem solving in orthodontics and paediatric dentistry. Edinburgh: Churchill Livingstone. pp. 143–144. ISBN 978-0-443-07265-9.
9.Ślebioda, Zuzanna; Szponar, Elżbieta; Kowalska, Anna (12 November 2013). "Etiopathogenesis of Recurrent Aphthous Stomatitis and the Role of Immunologic Aspects: Literature Review". Archivum Immunologiae et Therapiae Experimentalis 62 (3): 205–215. doi:10.1007/s00005-013-0261-y. PMC 4024130. PMID 24217985.
10.Odell W (2010). Clinical problem solving in dentistry (3rd ed.). Edinburgh: Churchill Livingstone. pp. 87–90. ISBN 978-0-443-06784-6.
11."Canker sore". Mayo Foundation for Medical Education and Research. March 24, 2012. Retrieved July 7, 2014.
12.Riera Matute G, Riera Alonso E (September–October 2011). "[Recurrent aphthous stomatitis in Rheumatology]". Reumatología Clinica 7 (5): 323–328. doi:10.1016/j[https://dx.doi.org .reuma.2011.05.003. PMID 21925448 ].
13.Scully C, Porter S (March 31, 2008). "Oral mucosal disease: Recurrent aphthous stomatitis". British Journal of Oral and Maxillofacial Surgery 46 (3): 198–206. doi:10.1016/j.bjoms.2007.07.201.
15.Baccaglini L, Lalla RV, Bruce AJ, Sartori-Valinotti JC, Latortue MC, Carrozzo M, Rogers RS (2011). "Urban legends: recurrent aphthous stomatitis". Oral Diseases 17 (8): 755–770. doi:10.1111/j.1601-0825.2011.01840.x. PMC 3192917. PMID 21812866.
18.Dorfman J, The Center for Special Dentistry
19.McBride DR (July 1, 2000). "Management of aphthous ulcers". American Family Physician 62 (1): 149–154, 160. PMID 10905785.
20.Bailey J, McCarthy C, Smith RF (2011). "Clinical inquiry. What is the most effective way to treat recurrent canker sores?". The Journal of Family Practice 60 (10): 621–632. PMID 21977491.
21.Wikisource:Of the Epidemics
22.Greenberg MS, Glick M (2003). Burket's oral medicine diagnosis & treatment (10th ed.). Hamilton, Ont.: BC Decker. p. 63. ISBN 1-55009-186-7.
23."Canker". Oxford dictionaries. Retrieved July 12, 2014.
24."Aphthous stomatitis". Merriam-Webster, Incorporated. Retrieved July 12, 2014.
26.Tricarico A, Molteni G, Mattioli F, Guerra A, Mordini B, Presutti L, Iughetti L (November–December 2012). "Nipple trauma in infants? Bednar aphthae". American journal of otolaryngology 33 (6): 756–757. doi:10.1016/j.amjoto.2012.06.009. PMID 22884485.
27.ischman SL (June 1994). "Oral ulcerations". Seminars in Dermatology 13 (2): 74–77. PMID 8060829.
28.Stewart MG, Selesnick S (editors) (January 1, 2011). Differential diagnosis in otolaryngology – head and neck surgery. New York: Thieme. ISBN 978-1-60406-279-3.
30.Liu C, Tseng A, Yang S (2004). Chinese Herbal Medicine Modern Applications of Traditional Formulas. London: CRC Press. p. 533. ISBN 978-0-203-49389-2.
31.Deardorff J (March 5, 2014). "Loss of canker sore toothpaste angers loyal users". Chicago Tribune. Retrieved April 12, 2014.
32.Graedon J, Graedon T (2002). The people's pharmacy guide to home and herbal remedies. New York: St. Martin's Press. p. 122. ISBN 978-0-312-98139-6.
Ευρείς σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παθήσεις του στόματος
Καλάρης
Το ελληνικό επώνυμο Καλάρης ή Καλλάρης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα εξής πρόσωπα:
Βομβάρδα
Η Βομβάρδα (ή Μπουμπάρδα) (εκ του ιταλικού Bombarda) είναι πολεμικό πλοίο μεγαλύτερο από καΐκι με δύο ιστούς (κατάρτια), ο δεύτερος μικρότερος με κλίση προς τη πρύμη, ενώ στη πλώρη έφερε πρόβολο (κν. μπαστούνι). Στο πλωριό ιστό έφερε τετράγωνα ιστία (πανιά), στο πρυμναίο τραπεζοειδή επίδρομο και στο πρόβολο 2,3 φλόκους (σφαιροειδή τριγωνικά πανιά). Σήμερα έχει εκλείψει.
Οι βομβάρδες του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολεμικά πλοία
Χοιροκοιτία (κοινότητα)
Η Χοιροκοιτία είναι κοινότητα της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λάρνακας
Βόρεια Θράκη
thumbnail|Η Βόρεια Θράκη είναι το τμήμα της Θράκης εντός της σημερινής Βουλγαρίας Η Βόρεια Θράκη (βουλγαρικά: Северна Тракия, τουρκικά: Kuzey Trakya), επίσης γνωστή ως μέρος της σημερινής Βουλγαρίας σαν Βουλγαρική Θράκη, αποτελεί το βόρειο και μεγαλύτερο τμήμα της ιστορικής περιοχής της Θράκης. Βρίσκεται στη νότια Βουλγαρία και περιλαμβάνει την περιοχή νότια του Αίμου και ανατολικά του ποταμού Νέστου, συνορεύοντας με την Ελλάδα και την Τουρκία στο νότο και τη Μαύρη Θάλασσα στα ανατολικά. Περιλαμβάνει τον Αντίαιμο, την Άνω Θρακική Πεδιάδα και το 90% της Ροδόπης. Το κλίμα κυμαίνεται από ηπειρωτικό έως μεταβατικό ηπειρωτικό και ορεινό. Η υψηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε στη Βουλγαρία σημειώθηκε εδώ: ήταν 45,2 °C στο Σάντοβο το 1916. Οι κύριοι ποταμοί της περιοχής είναι ο Έβρος και οι παραπόταμοί του. Σημαντικές ιστορικές αρχαιοελληνικές πόλεις περιλαμβάνουν τη Φιλιππούπολη, τον Πύργο, την Ειρηνούπολη, τη Σήλυμνο, τη Διόσπολη, τη Στενήμαχο και τη Σευθόπολη. Η Βόρεια Θράκη έχει έκταση 42.073 τ. χλμ.
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία δημιούργησε την αυτόνομη επαρχία της Ανατολικής Ρωμυλίας στη Βόρεια Θράκη το 1878. Η περιοχή προσαρτήθηκε από το Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας το 1885.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Βουλγαρίας
Καπνικαρέα
Καπνικαρέα ή Εκκλησία της Παναγίας Καπνικαρέας ονομάζεται μία μικρή, βυζαντινή εκκλησία που χρονολογείται από τον 11ο αιώνα και η οποία βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας, στην οδό Ερμού, τον εμπορικότερο δρόμο του ιστορικού κέντρου της πόλης.
Η εκκλησία είναι αφιερωμένη στα Εισόδια της Θεοτόκου και ανήκει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, έτσι λοιπόν ονομάζεται «Ιερός Πανεπιστημιακός Ναός».
Αρχιτεκτονική
Ο αρχιτεκτονικός της ρυθμός είναι σύνθετος τετρακιόνιος σταυροειδής εγγεγραμμένος. Αναφέρεται ότι έχει κτιστεί στη θέση παλαιότερης εκκλησίας την οποία είχε ανεγείρει η Αιλία Ευδοκία, Αθηναία σύζυγος του αυτοκράτορα Θεοδόσιου του Μικρού. Η αρχική εκκλησία είχε χτιστεί με τη σειρά της (όπως συνηθιζόταν) πάνω στα θεμέλια αρχαίου ελληνικού ναού, αφιερωμένου σε γυναικεία θεότητα, πιθανότατα την Αθηνά ή την Δήμητρα. Στο ναό βρίσκονται ενσωματωμένα οικοδομικά στοιχεία όπως κίονες και εντοιχισμένα γλυπτά και επιγραφές. Τα εν λόγω οικοδομικαά στοιχεία είναι μέρη του ναού της Αθηνάς ή της Δήμητρας που βρισκόταν στο σημείο, ο οποίος καταστράφηκε και από τα κομμάτια του χτίστηκε η Καπνικαρέα.
Στη βόρεια πλευρά του ναού έχει προστεθεί παρεκκλήσιο με τρούλο, στη μνήμη της Αγίας Βαρβάρας.
Το όνομα της εκκλησίας και ιστορικά στοιχεία
Το όνομα της εκκλησίας θεωρείται ότι προέρχεται από αυτόν που την έκτισε, ο οποίος εισέπραττε ένα φόρο σε ακίνητα, για κάθε καμινάδα τους, στα χρόνια του Βυζαντίου, τον καπνικό φόρο. Πιο παλιά είχε το όνομα Καμουχαρέα, από το όνομα των χρυσοΰφαντων υφασμάτων (καμουχάς) τα οποία πιθανότατα έφτιαχναν σε εργαστήρια στην περιοχή.
Κατά την Τουρκοκρατία ονομαζόταν εκκλησία της Βασιλοπούλας και του Πρέντζα. Το 1834 υπήρξε σχέδιο κατεδάφισης του ναού το οποίο δεν εκτελέσθηκε με παρέμβαση του Λουδοβίκου της Βαυαρίας, του πατέρα του Όθωνα.
Αγιογραφίες
Ο Φώτης Κόντογλου (γνωστός Έλληνας ζωγράφος του 20ου αιώνα) έχει αγιογραφήσει την εικόνα της Πλατυτέρας στο Ιερό του Ναού.
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1961
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου ανδρών 1961 διεξήχθη στις 5 Μαρτίου στο Φαληρικό ιππόδρομο. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παπαβασιλείου της ΑΕΚ (απόσταση 10.000μ.), ενώ πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε η ΑΕΚ. Οι έξι πρώτοι προκρίθηκαν για τον βαλκανικό ανώμαλο της Σόφιας.
Πηγή
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1961 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στον Πειραιά
1561 Φρίκε
Ο Φρίκε (Fricke) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,246. Ανακαλύφθηκε το 1941 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Γερμανού αστρονόμου Βάλτερ Ερνστ Φρίκε (Walter Ernst Fricke).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Φρίκε εκτιμάται σε 26,04 ± 2,2 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0597 ± 0,011. Είναι άγνωστο αν και με ποια περίοδο περιστρέφεται ο Φρίκε γύρω από τον εαυτό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φρικε
Αντώνιος Τζίζης
Ο Αντώνιος Τζίζης (και Τζιζής, 1901 - 8 Φεβρουαρίου 1983) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής Αθηνών το 1963 και το 1964 με την Ένωση Κέντρου.
Βιογραφία
Σπούδασε Νομικά και άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα στην Αθήνα. Εξελέγη βουλευτής Β΄ Αθηνών στις εκλογές του 1963 με την Ένωση Κέντρου και επανεξελέγη στις εκλογές του 1964.
Μετά τη Μεταπολίτευση πήρε μέρος στις εκλογές του 1974 στη Β΄ Αθηνών με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις και συγκέντρωσε 4.608 ψήφους, χωρίς να εκλεγεί βουλευτής.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1983, σε ηλικία 82 ετών. Κηδεύτηκε στις 9 Φεβρουαρίου από τον ιερό ναό Αγίου Γεωργίου Κυψέλης και η ταφή του έγινε στο νεκροταφείο Νέας Μάκρης.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Ένωση Κέντρου Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι
Τάφος του Γρύπα Πολεμιστή
Ο τάφος του Πολεμιστή-Γρύπα είναι τάφος της εποχής του Χαλκού, που ανακαλύφθηκε στην αρχαιολογική περιοχή του Ανακτόρου του Νέστορα στον λόφο του Άνω Εγκλιανού της Πύλου, το 2015. Ο τάφος χρονολογείται γύρω στο 1450 π.Χ. και ανακαλύφθηκε από ερευνητική ομάδα που χρηματοδοτήθηκε από το Πανεπιστήμιο του Σινσινάτι, με επικεφαλής τους αρχαιολόγους Τζακ Λ. Ντέιβις και Σάρον Στόκερ. Ο τάφος πήρε το όνομά του από απεικονίσεις Γρύπα σε κτερίσματα από ελεφαντόδοντο, που βρέθηκαν στο πλάι του νεκρού. Ο χώρος του τάφου ανασκάφηκε από τον Μάιο έως τον Οκτώβριο του 2015.
Ιστορικό
Με πολλά ερωτήματα να παραμένουν αναπάντητα για τον μυκηναϊκό πολιτισμό πριν από τον 13ο αιώνα π.Χ., το Πανεπιστήμιο του Σινσινάτι ξεκίνησε νέες ανασκαφές στο Παλάτι του Νέστορα το 2015, με την υποστήριξη της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα και την άδεια του Υπουργείου Πολιτισμού. Το έργο του Μπλέγκεν στην Πύλο συνέχισαν οι Ντέιβις και Στόκερ, οι οποίοι και οι δύο έχουν εργαστεί σε αυτόν τον τομέα της Ελληνικής ιστορίας τα τελευταία 25 χρόνια.
2015
Οι αρχαιολόγοι είχαν αρχικά προγραμματίσει να ανασκάψουν την βάση του λόφου του παλατιού αλλά λόγω ζητημάτων της τοπικής γραφειοκρατίας και μιας απεργίας δεν μπόρεσαν να πάρουν άδεια για τον τόπο που ήθελαν, τους δόθηκε μόνο η άδεια να σκάψουν σε έναν γειτονικό ελαιώνα. Από τον ελαιώνα επιλέχθηκαν για έρευνα ορισμένα σημεία, μεταξύ των οποίων και "τριών λίθων που φαινόταν να σχηματίζουν γωνία". Στις 28 Μαΐου 2015, καθώς δύο μέλη της ερευνητικής ομάδας άρχισαν να σκάβουν, αποκαλύφθηκε μια ορθογώνια πέτρινη κατασκευή δύο μέτρα επί ένα μέτρο, υποδηλώνοντας τάφο. Οι ερευνητές ανακάλυψαν έναν σκελετό στο κάτω μέρος του τάφου που περιβάλλονταν από διάφορα τεχνουργήματα μέσα σε ένα ξύλινο φέρετρο. Τα ευρήματα αποτελούνταν από κοσμήματα, σφραγίδες, σκαλισμένα ελεφαντόδοντα, χτένες, χρυσά και ασημένια δοχεία και χάλκινα όπλα.
Οι αναλύσεις του σκελετού δείχνουν ότι είχε ύψος περίπου 1.52 μέτρα. Οι χτένες που βρέθηκαν στον τάφο υποδηλώνουν ότι είχε μακριά μαλλιά. Μια πρόσφατη ανακατασκευή του προσώπου βασισμένη στο κρανίο του πολεμιστή, που δημιουργήθηκε από τους Lynne Schepartz και Tobias Houlton, ανθρωπολόγους στο το Πανεπιστήμιο του Witwatersrand στο Γιοχάνεσμπουργκ, δείχνει ένα ευρύ, αποφασιστικό πρόσωπο με κοντά μεταξύ τους μάτια και περίοπτη γνάθο. »
''«Μέχρι στιγμής δεν έχουμε ιδέα για την ταυτότητα αυτού του ανθρώπου», είπε ο Στόκερ «εκτός από το ότι ηταν πολύ σημαντικός και πολύ πλούσιος. Τα οστά του δείχνουν ότι είχε ένα στιβαρό σώμα - το οποίο, μαζί με τα πολεμικά αντικείμενα που βρέθηκαν στον τάφο, υποδηλώνουν ότι ήταν πολεμιστής - αν και θα μπορούσε επίσης να ήταν ιερέας, καθώς πολλά από τα αντικείμενα που βρέθηκαν μαζί του είχαν τελετουργική σημασία »''.
Περαιτέρω ανάλυση του σκελετού θα επιτρέψει στους ερευνητές να μάθουν περισσότερα για την ταυτότητα του. Η επιστημονική εξέταση των καλά διατηρημένων δοντιών και των πυελικών οστών του μπορεί να βοηθήσει στον προσδιορισμό του γενετικού υπόβαθρου, της διατροφής και της αιτίας του θανάτου του.
Δάφνη Ι (βομβάρδα)
Δάφνη Ι (Βομβάρδα)
Εντάχθηκε στη δύναμη του Στόλου το 1830. Τον Απρίλιο του 1834 αγκυροβολημένη κοντά στο ΝΔ στόμιο του Πόρου (επονομαζόμενο ‘Σταυρός’) ξέσυρε τις άγκυρες της και προσάραξε θρυμματιζόμενη στους Βράχους. Δεν υπήρξαν θύματα. Για το ατύχημα αυτό ο Κυβερνήτης αθωώθηκε από το Πολεμικό Συμβούλιο.
Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία
Πιττ Μπάγκος
Το Πιττ Μπάγκος είναι μια εντελώς βυθισμένη δομή ατόλλης στο νοτιοδυτικό Τσάγκος Αρχιπέλαγος. Έχει μήκος περίπου 56 χμ από τα βορειοδυτικά προς τα νοτιοανατολικά, και πλάτος μεταξύ 20 και 30 χμ. Εκτείνεται σε γεωγραφικό πλάτος από τα 06°48'Ν έως τα 07°16'Ν και γεωγραφικό μήκος από 071°06'Α έως τα 071°36'Α. Η συνολική του έκταση είναι 1.317 χμ², που το κάνει την δεύτερη μεγαλύτερη δομή ατόλλης στο αρχιπέλαγος, μετά το Μεγάλο Τσάγκος Μπάγκος, και πριν το Σπήκερς Μπάγκος. Η πλησιέστερη ξηρά το νησί Ιλ Λουμπέν της ατόλλης των Νήσων Έγκμοντ, βρίσκεται 22 χμ στα βορειοανατολικά από το βόρειο άκρο του Μπάγκος Πιττ. Το ελάχιστο βάθος του είναι 7 μέτρα στον νοτιοανατολικό δακτύλιο του, και οι βαθύτερες περιοχές της πρώην λιμνοθάλασσας φτάνουν τα 44 μέτρα.
Αυτή η βυθισμένη ατόλλη ονομάστηκε από το όνομα του Ουΐλλιαμ Πιττ του νεότερου, που υπήρξε Πρωθυπουργός της Βρετανίας τις περιόδους 1783 - 1801 και 1804 - 1806.
Μια τσαμαδούρα, μαρκαρισμένη με έναν ανακλαστήρα ραντάρ, βρίσκεται αραγμένη στο βορειοδυτικό άκρο του μπάγκος.
Κατηγορία:Τσάγκος Αρχιπέλαγος
Αψίδα κεντρικού κλίτους
Στη θρησκευτική αρχιτεκτονική, η αψίδα κεντρικού κλίτους (στα λατινικά capitium, λέξη η οποία όριζε το άνω άνοιγμα του χιτώνα για την κεφαλή, λέξη η οποία οριζόταν στα λατινικά ως caput, αποτελώντας έμμεση αναφορά στην παρουσία της κεντρικής Αγίας Τράπεζας εντός του χοροστασίου) ορίζει, γενικώς, το άκρο του χοροστασίου μίας εκκλησίας όπισθεν της κεντρικής Αγίας Τράπεζας και του ιερού της εκκλησίας, όπου, εντός εκκλησιών σε σχήμα λατινικού σταυρού, η αψίδα κεντρικού κλίτους αντιστοιχεί στο τμήμα του σταυρού επί του οποίου ο Χριστός, όντας σταυρωμένος, ακούμπησε την κεφαλή του.
Αποτελεί το άκρο της εκκλησίας, όπως φαίνεται από το ύψος του διαμήκη άξονα, από την πλευρά της κεντρικής Αγίας Τράπεζας. Περιλαμβάνει το σύνολο των τοίχων, παραθύρων και οροφής του χοροστασίου, του περιμετρικού διαδρόμου χοροστασίου εφόσον υφίσταται τέτοιος και, τέλος, του ή των παρεκκλησίων, ακτινωτών, αψιδωτών, ή κλιμακωτών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θρησκευτική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Ναοδομία
Ορμίσδας
Με το όνομα Ορμίσδας ή κατ΄ άλλους Ωρωμάσδης φέρονται ένας Πάπας της Ρώμης και πέντε Βασιλείς της Περσίας της δυναστείας των Σασανιδών οι:
Γιώργος Πολ. Ιωαννίδης
μικρογραφία|"Θάνατος της Αθωότητας" ("Death of Innocence") 2013 oil on linen, 91x101cm Ο '''Γιώργος Πολ. Ιωαννίδης''' είναι σύγχρονος Έλληνας ζωγράφος, σκηνογράφος και αρχιτέκτονας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Επαρχία της Φλωρεντίας
Η επαρχία της Φλωρεντίας (ιταλικά: Provincia di Firenze) ήταν μία από τις επαρχίες την περιφέρειας της Τοσκάνης στην Ιταλία. Το 2015 η επαρχία αντικαταστάθηκε ως διοικητική οντότητα από την Μητροπολιτική Πόλη της Φλωρεντίας. Η πόλη της Φλωρεντίας ήταν πρωτεύουσα τόσο της επαρχίας όσο και της Τοσκάνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φλωρεντια
Βικιταξίδια
Τα Βικιταξίδια (Αγγλικά: Wikivoyage) είναι ένας ελεύθερος διαδικτυακός ταξιδιωτικός οδηγός, για ταξιδιωτικούς προορισμούς και θέματα ευρύτερου ταξιδιωτικού ενδιαφέροντος, ο οποίος συντάσσεται από εθελοντές. Το όνομα αποτελεί συνδυασμό της λέξης "Wiki" και "Ταξίδια".
Το εγχείρημα ξεκίνησε όταν συντάκτες της Γερμανικής και της Ιταλικής εκδοχής του Wikitravel αποφάσισαν τον Σεπτέμβριο του 2006 να μεταφέρουν τη δραστηριότητά τους και το μέχρι τότε υπάρχον περιεχόμενο του ιστότοπου σε ένα νέο ιστότοπο, σύμφωνα με την άδεια του ιστότοπου, μια διαδικασία που είναι γνωστή ως "forking". Ο ιστοχώρος που προέκυψε άρχισε να λειτουργεί ως "Wikivoyage" στις 10 Δεκέμβριου του 2006. Αποτελούσε ιδιοκτησία της γερμανικής ένωσης Wikivoyage e.V. η οποία διαχειριζόταν τον ιστότοπο. Το περιεχόμενο ήταν διαθέσιμο υπό την άδεια Creative Commons Attribution-ShareAlike.
Το 2012, έπειτα από μια μακρά περίοδο δυσαρέσκειας υπό τον τότε οικοδεσπότη της, η κοινότητα της αγγλόφωνης εκδοχής του Wikitravel επίσης αποφάσισε να μετακινήσει το εγχείρημά της. Το αγγλόφωνο Wikitravel συγχωνεύθηκε ξανά με το Wikivoyage υπό την ονομασία "Wikivoyage", και οι εκδοχές του Wikivoyage σε όλες τις γλώσσες μεταφέρθηκαν ώστε να λειτουργούν υπό το Ίδρυμα Wikimedia (Wikimedia Foundation (WMF)), έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό υπό τον οποίο λειτουργούν αρκετές από τις μεγαλύτερες διαδικτυακές κοινότητες που βασίζονται σε wiki, όπως η Βικιπαίδεια. Μετά από συμφωνίες μεταξύ των διαφόρων εμπλεκόμενων κοινοτήτων και του Ιδρύματος Wikimedia, ο ιστότοπος μεταφέρθηκε στους διακομιστές του WMF τον Δεκέμβριο του 2012 και το Wikivoyage (http://en.wikivoyage.org/) λειτούργησε επισήμως ξανά ως εγχείρημα του ιδρύματος Wikimedia στις 15 Ιανουαρίου του 2013, την ημέρα της 12ης επετείου λειτουργίας της Βικιπαίδειας Η ελληνόφωνη εκδοχή των Βικιταξιδιών λειτουργεί από τις 19 Μαΐου 2013 στη διεύθυνση http://el.wikivoyage.org/.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα του Wikimedia
Τσιρι-Βάρβαρα
thumb|300px|right|Λήψη από αέρος με Drone στα Τσιρι-Βάρβαρα του 2015. Τα Τσιρι-Βάρβαρα είναι ένα τοπικό-παραδοσιακό έθιμο το οποίο αναβιώνει κάθε χρόνο στις 3 Δεκεμβρίου στο Αμύνταιο της Φλώρινας. Η ακριβής τελετουργία του εθίμου σχετίζεται με το άναμμα φωτιάς από ένα σωρό ξύλων σχεδόν σε κάθε γειτονιά του Αμυνταίου ο οποίος συγκεντρώνεται με κόπο και προετοιμασία τουλάχιστον δυο μηνών από τις παρέες των παιδιών κάθε γειτονιάς. Στόχος της κάθε ομάδας που συμμετέχει στη διαδικασία είναι η συλλογή όσο το δυνατόν μεγαλύτερων ποσοτήτων καύσιμης ύλης με σκοπό το άναμμα της ψηλότερης φωτιάς. Ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος ενώ πολλές φορές δε λείπουν και οι "επιδρομές" των παιδιών της μιας γειτονιάς στην άλλη που ως στόχο έχουν να ζημιώσουν τους "αντιπάλους" είτε κλέβοντας ξύλα είτε επιχειρώντας τον εμπρησμό της φωτιάς τους πριν από την ώρα της. Σύμφωνα με το έθιμο η φωτιά ανάβει μετά τις δώδεκα το βράδυ με τους παρευρισκόμενους να παραμένουν στο σημείο μέχρι το ξημέρωμα της επόμενης μέρας. Τα τελευταία χρόνια τα Τσιρι-Βάρβαρα έχουν αρχίσει να λαμβάνουν τη μορφή ενός αυθόρμητου παραδοσιακού γλεντιού το οποίο συνοδεύεται με τοπικούς σκοπούς από χάλκινα πνευστά καθώς και διάφορα εδέσματα. Το έδεσμα όμως με το οποίο είναι άμεσα συνδεδεμένο το έθιμο σε όλη του την πορεία μέσα στο χρόνο είναι οι πιτουλίτσες τις οποίες συνηθίζουν οι νοικοκυρές να ψήνουν ειδικά για την περίσταση. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα ταπεινό έδεσμα το οποίο μοιάζει με τις κρέπες που όλοι γνωρίζουμε και μπορεί να το συναντήσει κανείς τόσο σε γλυκιά όσο και σε αλμυρή εκδοχή.
Καταβολές του εθίμου
thumb|300px|right|Στιγμιότυπο από το βράδυ της αναβίωσης του εθίμου την ώρα που χορεύει γύρω από τη φωτιά το χορευτικό τμήμα του συλλόγου Αμύντα Αμυνταίου. Τα Τσιρι-Βάρβαρα είναι ένα έθιμο του οποίου οι καταβολές προέρχονται κυρίως από την αρχαιότητα. Περιλαμβάνει στοιχεία που παραπέμπουν σε παγανιστικές εκδηλώσεις σχετιζόμενες με τη λατρεία της φωτιάς ενώ έντονο είναι και το στοιχείο που θέλει τη πυρά να χρησιμοποιείται ως μέσο εξαγνισμού για την απομάκρυνση των κακών πνευμάτων καθώς και τη σηματοδότηση μιας νέας αρχής. Αυτά τα στοιχεία έχουν αντίκρισμα στην άποψη που επικρατούσε ιδιαίτερα τα παλαιότερα χρόνια σχετικά με το καλωσόρισμα του Χειμώνα και την ευχή των ανθρώπων της υπαίθρου για καλή σοδειά και φυσικά για καλή τύχη. Εκτός όμως από αυτούς τους συμβολισμούς οι οποίοι έχουν αποδοθεί τα τελευταία χρόνια στο έθιμο κατόπιν ερευνών,υπάρχει έντονη η αντίληψη πως τα Τσιρι-Βάρβαρα σχετίζονται άμεσα και με την Αγία Βαρβάρα κυρίως λόγω της ονομασίας τους ("τσιρι" 1ο συνθετικό της λέξης πιθανότατα από τον ήχο που παράγεται κατά την καύση του ξύλου και τους μικρούς κρότους από τις σπίθες που απελευθερώνονται στην ατμόσφαιρα και"Βάρβαρα" προς τιμήν της Αγίας Βαρβάρας). Ο συσχετισμός αυτός προκύπτει εκτός από το στοιχείο της ονομασίας και λόγω της ημερομηνίας (3 Δεκεμβρίου παραμονή της εορτής της Αγίας Βαρβάρας) αλλά και του γεγονότος ότι η ίδια μαρτύρησε όταν ο πατέρας της ως ειδωλολάτρης την αποκεφάλισε και ο ίδιος κάηκε από κεραυνό ο οποίος τον χτύπησε αμέσως μετά την πράξη του σύμφωνα με τη Χριστιανική διδασκαλία. Επιπλέον η Αγία Βαρβάρα τιμάται από το 1928 και ως προστάτιδα του πυροβολικού τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες χώρες. Ανεξάρτητα όμως από τις όποιες ερμηνείες δίνονται στο συγκεκριμένο έθιμο το μόνο σίγουρο είναι πως αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι της τοπικής παράδοσης με τις ρίζες του να χάνονται στα βάθη των ετών ενώ επίσης συγκαταλέγεται σε έναν κύκλο εκδηλώσεων που συμβαίνει κατά τη χειμερινή περίοδο συμπεριλαμβανομένων και των εκδηλώσεων του Δωδεκαημέρου της πρωτοχρονιάς και των Χριστουγέννων. Δε θα μπορούσε βέβαια να παραλειφθεί το γεγονός πως τα Τσιρι-Βάρβαρα είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για γλέντι και συνάντηση φίλων και γνωστών γύρω από τη θαλπωρή που προσφέρει η φωτιά σε μια ιδιαίτερη εκδήλωση που φέρνει τον καθένα σε άμεση επαφή με την παράδοση και τα πατροπαράδοτα ήθη και έθιμα της ελληνικής υπαίθρου.
Ταξίδι στο παρελθόν
thumb|300px|right|Στιγμιότυπο από τα Τσιρι-Βάρβαρα του 2014. Τα Τσιρι-Βάρβαρα κυρίως λόγω της παλαιότητας τους ως έθιμο μιας και τα περισσότερα στοιχεία συγκλίνουν στους ρωμαϊκούς χρόνους, δε θα μπορούσαν να μην έχουν περάσει από διάφορες φάσεις ιστορικά και κυρίως λόγω των συνθηκών οι οποίες μεταβάλλονται συνεχώς στις ανθρώπινες κοινωνίες ιδιαίτερα κατά τα πιο σύγχρονα έτη. Ο προηγούμενος αιώνας (20ος) από τον οποίο προκύπτουν και τα περισσότερα στοιχεία για το έθιμο αποτέλεσε και έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς από άποψη ιδιαίτερων συνθηκών και μεταβολών σε κοινωνικό και όχι μόνο επίπεδο λόγω ραγδαίων εξελίξεων σε διάφορους τομείς και κυρίως στον τεχνολογικό. Τα Τσιρι-Βάρβαρα όπως και κάθε άλλο λαϊκό έθιμο αποτελούν ένα είδος κοινωνικής και πολιτισμικής εκδήλωσης με αποτέλεσμα να υφίστανται αναγκαστικά τις όποιες αλλαγές δεδομένων συντελούνται σε κοινωνικό κυρίως επίπεδο επηρεάζοντας έτσι πολλές φορές τη μορφή και τον τρόπο της ετήσιας αναβίωσής μέσω νέων στοιχείων και καινοτομιών που προκαλούν μικρή απόκλιση από την αρχική μορφή. Μπορεί βέβαια κάποιος να υποστηρίξει πως πρόκειται και για ένα είδος αλλοίωσης της πρώτης εικόνας που το έθιμο παρουσίαζε κάποτε χωρίς όμως να παραβλέπεται η αναγκαστική εξέλιξη λόγω της φύσης του ανθρώπου αλλά και της προόδου των κοινωνιών μέσω της επαφής με άλλες κουλτούρες και πολιτισμικές τάσεις.
Παραπομπές
Δήμος Αμυνταίου
Πολιτισμός - ιστορία: Ήθη και έθιμα
https://web.archive.org/web/20160319105331/http://amyntaio.gr/politismos-istoria/ithi-kai-ethima
Κατηγορία:Λαϊκή παράδοση της Ελλάδας Κατηγορία:ΈθιμαΠεριφέρεια Δυτικής Μακεδονίας
Ποδόσφαιρο στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Το ποδόσφαιρο στις σύγχρονες Ολυμπιάδες συμπεριλήφθηκε σε όλες τις διοργανώσεις εκτός από το 1896 και το 1932. Το γυναικείο τουρνουά προστέθηκε το 1996.
Ιστορικές πληροφορίες
Αν και το διεθνές ποδόσφαιρο είχε αναπτυχθεί αρκετά, παραδόξως στην Α΄ Ολυμπιάδα του 1896 δεν συμπεριλήφθηκε στο πρόγραμμα των αγώνων. Αναφέρεται πως είχαν έρθει ομάδες από τη Σμύρνη και τη Δανία και διοργανώθηκε κάποιο ανεπίσημο τουρνουά με τη συμμετοχή και μιας μικτής ομάδας της Αθήνας. Σε ένα πρώτο αγώνα η Σμύρνη νίκησε την Αθήνα και στον άτυπο τελικό συνετρίβη από τη Δανία με 15-0. Πάντως δεν απονεμήθηκαν μετάλλια ούτε είναι σίγουρο αν διεξήχθησαν αυτοί οι αγώνες.
Το πρώτο ολυμπιακό ποδοσφαιρικό τουρνουά διεξήχθη το 1900 στο Παρίσι και στη συνέχεια σε όλους τους μετέπειτα Ολυμπιακούς Αγώνες. Ποδόσφαιρο παίχτηκε και στη Μεσοολυμπιάδα του 1906 με νικήτρια τη Δανία.
Μόνο στην Ολυμπιάδα το 1932 δεν συμπεριλήφθηκε το άθλημα, διότι η FIFA φοβήθηκε ότι θα επισκίαζε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, το οποίο μόλις είχε ξεκινήσει να διοργανώνει το 1930.
Στις διοργανώσεις του 1900 και του 1904 συμμετείχαν μόνον τρεις ομάδες ενώ το 1908 μόνον πέντε. Σταδιακά ο αριθμός τους αυξήθηκε. Το ρεκόρ συμμετοχής κατέχει η διοργάνωση του 1952 στο Ελσίνκι, στην οποία πήραν μέρος 25 χώρες. Στη συνέχεια καθιερώθηκε από τα προολυμπιακά τουρνουά να προκρίνονται 16 χώρες, κάτι που ισχύει μέχρι σήμερα. Εντούτοις, κάποιες χρονιές μετείχαν λιγότερες χώρες, αφού οι ομάδες που είχαν προκριθεί απέσυραν τη συμμετοχή τους.
Στις πρώτες διοργανώσεις κυριαρχούσε η ομάδα της Μεγάλης Βρετανίας. Όμως, η επικράτηση του επαγγελματισμού στην Αγγλία και τη Σκοτία μείωσε τη δυναμικότητα της ερασιτεχνικής εθνικής ομάδας. Έτσι μετά το 1920 επικράτησε η Ουρουγουάη και αργότερα η Ιταλία.
Μεταπολεμικά κυριάρχησαν οι χώρες της ανατολικής Ευρώπης, αφού τα πρωταθλήματά τους δεν εθεωρούντο επαγγελματικά και μπορούσαν να κατεβάζουν ουσιαστικά τις εθνικές τους ομάδες.
Από το 1984 επιτράπηκε η συμμετοχή και επαγγελματιών παικτών αρκεί να μην ξεπερνούν τα 23 χρόνια ηλικίας, οπότε άρχισαν να διακρίνονται και ομάδες από τη δυτική Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική.
Διοργανώσεις ανδρών
Το προκριματικό τουρνουά, όπως αυτό για το Παγκόσμιο Κύπελλο, οργανώνεται από τις ηπειρωτικές συνομοσπονδίες. Οι περισσότερες ηπειρωτικές συνομοσπονδίες διοργανώνουν ένα ειδικό προκριματικό τουρνουά για εθνικές ομάδες κάτω των 23 ετών, αν και τα ευρωπαϊκά προκριματικά προέρχονται από τους φιναλίστ του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος κάτω των 21 ετών και τα νοτιοαμερικανικά προκριματικά από το Νοτιοαμερικανικό Πρωτάθλημα κάτω των 20 ετών.
Για το 2016, ο αριθμός των θέσεων που διατίθενται σε κάθε ήπειρο ήταν:
Διοργανώσεις γυναικών
Το τουρνουά των γυναικών διεξάγεται μεταξύ εθνικών ομάδων ποδοσφαίρου, χωρίς περιορισμούς ηλικίας. Μία θέση προορίζεται για τη διοργανώτρια χώρα. Για τις υπόλοιπες ομάδες, όπως στο Παγκόσμιο Κύπελλο υπάρχει ένας συγκεκριμένος αριθμός θέσεων που προορίζονται για ομάδες από κάθε ηπειρωτική συνομοσπονδία, οι ευρωπαϊκές ομάδες επιλέγονται με βάση τις πιο επιτυχημένες ευρωπαϊκές ομάδες που μετείχαν στο ποιο πρόσφατο Παγκόσμιο Κύπελλο, ενώ οι υπόλοιπες ηπειρωτικές συνομοσπονδίες διεξάγουν το δικό τους προκριματικό τουρνουά, για την πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Το ποδόσφαιρο γυναικών μπήκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα το 1996. Στις πρώτες δύο διοργανώσεις μετείχαν 8 χώρες. Οι ΗΠΑ κατέκτησαν το χρυσό μετάλλιο, ενώ το 2000 πήραν αργυρό μετά την ήττα στην παράταση από τη Νορβηγία. Το 2004 πήραν μέρος 10 χώρες και το 2008 πήραν μέρος 12 χώρες. Οι τελικοί των επόμενων δύο τουρνουά, το 2004 και το 2008, επίσης, κρίθηκαν στην παράταση, με τις ΗΠΑ να κερδίζουν τη Βραζιλία και τις δύο φορές. Το 2012 οι ΗΠΑ κέρδισαν το 4ο χρυσό μετάλλιο νικώντας την Ιαπωνία με 2-1 στον τελικό.
Κατανομή των θέσεων για κάθε ήπειρο το 2016 ήταν:
Ελλάδα
Η Ελλάδα συμμετείχε μόνο σε τρεις Ολυμπιάδες χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Εξαιρώντας την άτυπη και αμφίβολη συμμετοχή του 1896 και την εκτός σειράς Ολυμπιάδα του 1906, η εθνική ομάδα πήρε μέρος στις διοργανώσεις του 1920, του 1952 και φυσικά του 2004.
Το 2004 είχε τη μοναδική της συμμετοχή η γυναικεία ποδοσφαιρική ομάδα, χωρίς να σημειώσει νίκη ούτε γκολ.
Αποτελέσματα
Σημειώσεις
Μετάλλια
Σημειώσεις
Πηγές
Ολυμπιακοι Κατηγορία:Αθλήματα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες
ΑΠ.Α.Σ Νάξου Τα Φανάρια
Ο Απεραθίτικος Αθλητικός Σύλλογος «Τα Φανάρια» είναι αθλητικός σύλλογος στη Νάξο με τμήματα καλαθοσφαίρισης, σκακιού και επιτραπέζιας αντισφαίρισης.
O σύλλογος ιδρύθηκε το 1984, στην Απείρανθο της Νάξου, ένα χωριό χτισμένο στις ανατολικές υπώρειες των βουνών που ονομάζονται "Φανάρια", από τα οποία αντλεί την ονομασία του και αποτελεί έναν από τους παλαιότερους αθλητικούς συλλόγους του νησιού.
Καλλιεργεί, από το 1999, το άθλημα της καλαθοσφαίρισης με αξιόλογες διακρίσεις (ιδιαίτερα μετά την κατασκευή των σχετικών γηπέδων), ενώ λιγότερο συστηματικά έχει ασχοληθεί με το σκάκι και την επιτραπέζια αντισφαίριση. Το 2012 κατέκτησε το πρώτο του Πρωτάθλημα Κυκλάδων στην κατηγορία Ανδρών, επιτυχία που επανέλαβε το 2014. Εκείνη τη χρονιά, ιδρύθηκαν και οι Ακαδημίες του Συλλόγου.
Το 2017 κατέκτησε ξανά το Πρωτάθλημα Κυκλάδων στους Άνδρες, όπως και το 2018. Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, το σωματείο πραγματοποίησε τη σημαντικότερη μεταγραφή του Κυκλαδίτικου μπάσκετ, με την έλευση του πρωταθλητή Ευρώπης Γιάννη Γιαννούλη. Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, μετά την κατάκτηση του 5ου Πρωταθλήματος Κυκλάδων, το ανδρικό τμήμα του συλλόγου αγωνίστηκε στο Ειδικό Πρωτάθλημα Αιγαίου, όπου κατέκτησε την 1η θέση και την Άνοδο στην Γ΄ Εθνική καλαθοσφαίρισης ανδρών της ΕΟΚ.
Στην παρθενική εμφάνιση της ομάδας στις Εθνικές Κατηγορίες κατακτήθηκε άλλη μία άνοδος, στη Β΄ Εθνική καλαθοσφαίρισης ανδρών. Τη σεζόν 2020 - 2021 παρέμεινε στη Β’ Εθνική. Την σεζόν 2021 - 2022 η ομάδα πρωταγωνίστησε στον όμιλο της στην Β’ Εθνική κατακτώντας την τέταρτη θέση! Τη σεζόν 2022 - 2023 η ομάδα βγήκε τρίτη στον όμιλό της και συμμετείχε στα play off ανόδου στην Elite League (πρώην Α’2), χωρίς να καταφέρει να κερδίσει την άνοδο!
Οι Ακαδημίες του Συλλόγου αριθμούν πλέον περισσότερους από 150 νεαρούς/-ες αθλητές/-τριες και επιστέγασμα της δουλειάς που συντελείται σε αυτές είναι η κατάκτηση του Πρωταθλήματος Κυκλάδων στη κατηγορία των Παίδων την αγωνιστική περίοδο 2019-2020, καθώς και η παρουσία στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, η οποία ολοκληρώθηκε με 2 νίκες και 1 ήττα. Επιστέγασμα αποτελεί και η κατάκτηση του Πρωταθλήματος Κυκλάδων στην κατηγορία των Εφήβων την επόμενη αγωνιστική περίοδο (2020-21) και η παρουσία του Συλλόγου στο αντίστοιχο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, όπου κατέκτησε τον άτυπο τίτλο του Πρωταθλητή Αιγαίου και πέρασε στην τελική φάση, ανάμεσα στις 6 καλύτερες ομάδες της Ελλάδας, όντας το πρώτο σωματείο των Κυκλάδων που έφτασε σε αυτό το επίπεδο. Την σεζόν 2021-22 το τμήμα των παμπαίδων του συλλόγου κατέκτησε το πρωτάθλημα Κυκλάδων!
Τέλος, η Ακαδημία του σωματείου, επιλέχθηκε ως μία από τις 50 «ΑΘΛΗΤΙΚΕΣ ΑΚΑΔΗΜΙΕΣ ΟΠΑΠ».
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Νάξου Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σκακιστικοί σύλλογοι Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι επιτραπέζιας αντισφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Κ. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1984 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1999
Μαρ ντελ Πλάτα
Το Μαρ ντελ Πλάτα (Mar del Plata) είναι πόλη της Αργεντινής κτισμένη στις ακτές του Ατλαντικού. Ανήκει στην επαρχία Μπουένος Άιρες. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, το Μαρ ντελ Πλάτα έχει 614.350 κατοίκους και είναι η δεύτερη μεγαλύτερη στην επαρχία μετά τη Λα Πλάτα και έβδομη μεγαλύτερη στην Αργεντινή. Είναι το μεγαλύτερο παραθαλάσσιο θέρετρο της Αργεντινής και δέχεται ετησίως περίπου 8 εκατομμύρια τουρίστες. Είναι επίσης το μεγαλύτερο λιμάνι για αλιευτικά πλοία στην Αργεντινή και έχει δύο ναυπηγεία. Στην πόλη υπάρχουν υφαντουργίες και ορυχεία χαλαζίτη. Η πόλη είναι εμπορικό κέντρο για τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους της ευρύτερης περιοχής.
Η περιοχή του Μαρ ντελ Πλάτα εξερεύνηθηκε το 1581 από τον Χουάν δε Γκαράι. Το 1746 οι Ιησουΐτες μετά από παράκληση της Ισπανικής Κυβέρνησης ίδρυσαν στις όχθες της λιμνοθάλασσας Λας Καντρίγιας τη Ρεδουξιούν ντε Νουέστρα Σενιόρα ντελ Πιλάρ και μετέφεραν σε αυτήν 1.200 ανθρώπους ώστε να αναγνωριστεί ως πόλη. Παρόλα αυτά ήταν βραχύβια και το 1751 εγκαταλήφθηκε εξαιτίας επιθέσεων Ινδιάνων. Σε μια προσπάθεια να ενισχυθούν οι συναλλαγές με τη Βραζίλια οι Πορτογάλοι κατασκεύασαν στην περιοχή εγκατάστασεις για την παραγωγή παστού βοδινού. Το 1856 αυτές οι εγκαταστάσεις αγοράστηκαν από τον Χοσέ Κοέλο ντε Μεϊρέλες και γύρω τους αναπτύχθηκε ένας οικισμός που αποκαλούνταν Πουέρτο ντε λα Λαγούνα ντε λος Πάδρες. Η επιχείρηση αντιμετώπισε οικονομικές δυσκολίες και το 1873 πουλήθηκε στον Πατρίσιο Περάλτα Ράμος το 1873, ο οποίος αντιλαμβανόμενος τις δυνατότητες της περιοχής προσπάθησε να αναπτύξει την περιοχή. Έκτισε το εξωκκλήσι της Σάντα Σεσίλια και έκανε αίτηση να αναγνωριστεί ως πόλη με το όνομα Μαρ ντελ Πλάτα. Η αίτηση έγινε δεκτή και το Μαρ ντελ Πλάτα αναγνωρίστηκε ως πόλη τις 10 Φεβρουαρίου 1874. Το 1877 κατασκευάστηκε στο Μαρ ντελ Πλάτα ένας μύλος και μια αποβάθρα ωθώντας την πόλη σε ανάπτυξη. Τα πρώτα ξενοδοχεία στο Μαρ ντελ Πλάτα εμφανίστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1880, όπου παραθέριζε η ανώτερη τάξη του Μπουένος Άιρες.
Στην πόλη έλαβαν χώρα παιχνίδα του Μουντιάλ του 1978 και φιλοξένησε του Παναμερικανικούς Αγώνες του 1995. Το 2012 το Ράλι Ντακάρ ξεκίνησε από το Μαρ ντελ Πλάτα. Επίσης, στο Μαρ ντελ Πλάτα λαμβάνει χώρα κάθε Νοέμβριο το Φεστιβάλ Κινηματγράφου Μαρ ντελ Πλάτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Υπάρχουν δεκατέσσερις Αντιπρόεδροι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που αντικαθιστούν τον Πρόεδρο στην προεδρία της ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Ρόλος
Οι Αντιπρόεδροι είναι μέλη του Προεδρείου και προεδρεύουν της Ολομέλειας όταν δεν προεδρεύει ο Πρόεδρος. Ο Πρόεδρος μπορεί επίσης να μεταβιβάσει οποιοδήποτε καθήκον, καθήκον ή εξουσία σε έναν από τους Αντιπροέδρους. Τρεις Αντιπρόεδροι, που ορίζονται από τη Διάσκεψη των Προέδρων, έχουν παραδοσιακά μεγαλύτερη εξουσία από τους άλλους. το δικαίωμα συμμετοχής στην επιτροπή συναποφάσεων.
Εκλογή
Οι αντιπρόεδροι εκλέγονται μετά την εκλογή του προέδρου, η οποία πραγματοποιείται κάθε δυόμισι χρόνια.
6ο Κοινοβούλιο
Εκλεγμένοι (αναντίρρητα) με σειρά κατάταξης:
μικρογραφία|Αντιπρόεδροι εκλεγμένοι ανά χώρα το 2007 {{legend|#4885D6|Τρεις}} {{legend|#5CCFD6|Δύο}} {{legend|#56D683|Ένας}} {{legend|#D6C695|Κανένας}}
7ο Κοινοβούλιο
μικρογραφία|Αντιπρόεδροι εκλεγμένοι ανά χώρα το 2009 {{legend|#4885D6|Τρεις}} {{legend|#5CCFD6|Δύο}} {{legend|#56D683|Ένας}} {{legend|#D6C695|Κανένας}}
Εκλεγμένοι με σειρά κατάταξης:
8ο Κοινοβούλιο
Εκλεγμένοι με σειρά κατάταξης:
9ο Κοινοβούλιο
Εκλεγμένοι με σειρά κατάταξης:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο
Κεν Σάρο-Ουίουα
Ο Κεν Σάρο-Ουίουα (Kenule "Ken" Beeson Saro-Wiwa, 10 Οκτωβρίου 1941 - 10 Νοεμβρίου 1995) ήταν Νιγηριανός συγγραφέας, παραγωγός της τηλεόρασης και ακτιβιστής οικολόγος. Ο Σάρο-Ουίουα ήταν μέλος της φυλής Ογκόνι, μιας εθνοτικής μειονότητας της οποίας η περιοχή διαβίωσης στο δέλτα του Νίγηρα χρησιμοποιείται για την εξόρυξη πετρελαίου από τη δεκαετία του 1950. Αρχικά ως εκπρόσωπος και στη συνέχεια ως Πρόεδρος του Κινήματος για την Επιβίωση του Λαού των Ογκόνι, ο Σάρο Ουίουα ηγήθηκε μιας μη-βίαιης εκστρατείας εναντίον της καταστροφής που προκαλούσαν στο Δέλτα και στο λαό του οι δραστηριότητες των πολυεθνικών εταιρειών πετρελαίου, και ειδικά αυτές της Shell.
Το 1995 ο Κεν Σάρο-Ουίουα εκτελέστηκε με απαγχονισμό από το στρατιωτικό καθεστώς της Νιγηρίας, και ο θάνατός του προκάλεσε παγκόσμια κατακραυγή.
Ζωή, ακτιβισμός και εκτέλεση
Ο Σάρο-Ουίουα γεννήθηκε στο Μπόρι στην περιοχή του Δέλτα του Νίγηρα, και ήταν γιος του Τζιμ Ουίουα, ενός από τους αρχηγούς των Ογκόνι. Πέρασε την παιδική του ηλικία στο πολυγαμικό, αγγλικανικό περιβάλλον της οικογένειάς του και αποδείχτηκε εξαιρετικός μαθητής, κερδίζοντας υποτροφία για σπουδές αγγλικής λογοτεχνίας. Μετά τις σπουδές του δίδαξε για λίγο καιρό στο Πανεπιστήμιο του Λάγκος.
Κατόπιν διορίστηκε Πολιτικός Διοικητής του λιμανιού Μπόννυ στο Δέλτα και υποστήριξε τις ενέργειες της Νιγηριανής κυβέρνησης κατά του κρατιδίου της Μπιάφρα κατά τον εμφύλιο πόλεμο της Νιγηρίας. Το πιο γνωστό μυθιστόρημά του, Sozaboy: A Novel in Rotten English, αφηγείται την ιστορία ενός αγροτόπαιδου που στρατολογείται κατά τον εμφύλιο του 1967-70 και αποκαλύπτει τη διαφθορά στο Νιγηριανό στρατό εκείνης της εποχής. Επιπλέον, ο Σάρο-Ουίουα έγινε επιτυχημένος επιχειρηματίας και τηλεοπτικός παραγωγός. Η σατιρική τηλεοπτική σειρά δικής του παραγωγής Basi & Co., θεωρείται η σαπουνόπερα με τη μεγαλύτερη θεαματικότητα στην Αφρική.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 ο Ουίουα ήταν Περιφερειακός Επίτροπος για την Εκπαίδευση της τοπικής κυβέρνησης της Πολιτείας Ρίβερς, καθαιρέθηκε όμως το 1973 επειδή υποστήριζε την αυτονομία των Ογκόνι. Στο τέλος της δεκαετίας ίδρυσε διάφορες επικερδείς κτηματομεσιτικές και εμπορικές επιχειρήσεις, και κατά τη δεκαετία του 1980 επικεντρώθηκε στο γράψιμο, τη δημοσιογραφία και τις τηλεοπτικές παραγωγές.Οι δραστηριότητές του αυτές διακόπηκαν το 1987 όταν ξαναμπήκε στην πολιτική σκηνή, αυτή τη φορά διορισμένος από τον δικτάτορα Ιμπραίμ Μπαμπανγκίντα, προκειμένου να βοηθήσει στη μετάβαση της χώρας στη δημοκρατία. Ο Ουίουα σύντομα παραιτήθηκε, καθώς πίστευε ότι οι εξαγγελίες για επιστροφή στη δημοκρατία ήταν ψεύτικες. Αυτή αποδείχτηκε να είναι και η πραγματικότητα, καθώς ο Μπαμπανγκίντα δεν εγκατέλειψε την εξουσία: το 1993 κήρυξε άκυρο το αποτέλεσμα των γενικών εκλογών που θα μετέφεραν την εξουσία σε πολιτική κυβέρνηση, προκαλώντας αντιδράσεις που οδήγησαν στην παραίτησή του τον ίδιο χρόνο.
Το 1990 ο Σάρο-Ουίουα άρχισε να αφιερώνει ολοένα και περισσότερο χρόνο σε θέματα σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα και το περιβάλλον, ειδικά στην περιοχή των Ογκόνι. Ήταν ένα από τα πρώτα μέλη του Κινήματος για την Επιβίωση του Λαού Ογκόνι. Η Χάρτα των Δικαιωμάτων των Ογκόνι, γραμμένη από το Κίνημα, διακήρυξε τα αιτήματά του, όπως αυξημένη αυτονομία για τους Ογκόνι, ένα δίκαιο μερίδιο από τα κέρδη της εξόρυξης πετρελαίου, και επανόρθωση της περιβαλλοντικής καταστροφής της γης τους. Το 1992 ο Σάρο-Ουίουα φυλακίστηκε από το στρατιωτικό καθεστώς της Νιγηρίας για πολλούς μήνες χωρίς δίκη.
Τον Ιανουάριο του 1993 το Κίνημα διοργάνωσε ειρηνικές πορείες στις οποίες συμμετείχαν περίπου 300.000 Ογκόνι -περισσότερο από το μισό πληθυσμό τους- που πέρασαν από τέσσερα οικιστικά κέντρα των Ογκόνι και προκάλεσαν διεθνές ενδιαφέρον για τα προβλήματά τους. Την ίδια χρονιά η Shell σταμάτησε τις δραστηριότητές της στην περιοχή, ενώ η Νιγηριανή χούντα κατέβασε το στρατό καταλαμβάνοντας την περιοχή.
Ο Σάρο-Ουίουα συνελήφθη ξανά και κρατήθηκε από τις νιγηριανές αρχές τον Ιούνιο του 1993, αφέθηκε όμως ελεύθερος μετά από ένα μήνα. Το Μάϊο του 1994 συνελήφθη και κατηγορήθηκε για ηθική αυτουργία στο φόνο τεσσάρων φιλοκυβερνητικών Ογκόνι προεστών από το εξαγριωμένο πλήθος κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης του Κινήματος. Ο Σάρο-Ουίουα αρνήθηκε τις κατηγορίες, αλλά φυλακίστηκε για ένα χρόνο πριν κριθεί ένοχος και καταδικαστεί σε θάνατο από ένα δικαστήριο που συστάθηκε ειδικά για την περίπτωσή του. Κατά τη διάρκεια της δίκης σχεδόν όλοι συνήγοροι υπεράσπισης παραιτήθηκαν, καταγγέλλοντάς την ως στημένη από το καθεστώς του Σάνι Αμπάτσα. Έτσι οι κατηγορούμενοι υπερασπίστηκαν μόνοι τους εαυτούς τους ενώπιον του δικαστηρίου, που συνέχισε να φέρνει μάρτυρες κατηγορίας, πολλοί από τους οποίους αργότερα παραδέχτηκαν ότι είχαν δωροδοκηθεί από τη νιγηριανή κυβέρνηση προκειμένου να στηρίξουν τις κατηγορίες. Η δίκη δέχτηκε έντονη κριτική από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων· έξι μήνες μετά την έναρξή της, ο Κεν Σάρο-Ουίουα τιμήθηκε με το Right Livelihood Award για το θάρρος του και το Goldman Environmental Prize.
Η καταδικαστική απόφαση ήταν μάλλον αναμενόμενη, κατάπληξη όμως προκάλεσε η καταδίκη και των εννέα κατηγορουμένων σε θάνατο δι' απαγχονισμού. Πιστευόταν όμως ότι οι εκτελέσεις δεν θα πραγματοποιούνταν, καθώς η νιγηριανή κυβέρνηση θα δεχόταν διεθνή κατακραυγή και πιθανές νομικές και εμπορικές κυρώσεις αν η απόφαση αυτή εφαρμοζόταν.
Όμως στις 10 Νοεμβρίου του 1995 ο Σάρο-Ουίουα και άλλοι οκτώ υπεύθυνοι του Κινήματος κρεμάστηκαν από στρατιωτικό προσωπικό. Σύμφωνα με αναφορές, ο Ουίουα ήταν ο τελευταίος που εκτελέστηκε, και χρειάστηκαν αρκετές επαναλήψεις της διαδικασίας του απαγχονισμού μέχρι να αφήσει την τελευταία του πνοή. Ο θάνατός του προκάλεσε διεθνή κατακραυγή και την άμεση αποβολή της Νιγηρίας από την Κοινοπολιτεία, που εκείνες τις ημέρες συνεδρίαζε στη Νέα Ζηλανδία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες χώρες εξέτασαν το ενδεχόμενο επιβολής οικονομικών κυρώσεων στη Νιγηρία. Λίγο μετά την εκτέλεση των εννέα, η Shell ξεκίνησε και πάλι την εκμετάλλευση του πετρελαίου της γης των Ογκόνι.
Βιογραφίες
Η βιογραφία In the Shadow of a Saint (Στη Σκια ενός Αγίου) γράφτηκε από το γιο του Σάρο-Ουίουα, Κεν Ουίουα. Η βιογραφία The Politics of Bones, που γράφτηκε από τον Καναδό συγγραφέα Τίμοθι Χαντ και εκδόθηκε περίπου στη δέκατη επέτειο της εκτέλεσης, καταγράφει τη φυγή του αδερφού του Κεν Όουενς Ουίουα στο Λονδίνο και αργότερα στον Καναδά, μετά την εκτέλεση του αδερφού του και πριν τη δική του επικείμενη σύλληψη. Ο Όουενς είναι τώρα Καναδός πολίτης και συνεχίζει τον αγώνα του αδερφού του για τα δικαιώματα των Ογκόνι. Το βιβλίο εξιστορεί επιπλέον την προσωπική πάλη του Όουενς με τη νιγηριανή κυβέρνηση προκειμένου να εντοπιστεί η σορός του αδελφού του, που θάφτηκε σε έναν άγνωστο μαζικό τάφο μετά την εκτέλεση.