Πόλεμος_και_Ειρήνη
Δεύτερος τόμος
Το δεύτερο βιβλίο τοποθετείται χρονικά ανάμεσα στους πολέμους του 1805 και του 1812. Στο πρώτο βιβλίο, οι σκηνές της ειρηνικής ζωής συνδέονται πολύ με τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα της πρωτεύουσας. Στο δεύτερο όμως βιβλίο τα στρώματα αυτά μπαίνουν σε δεύτερο πλάνο. Την πρώτη θέση παίρνουν τώρα ο Πιέρ Μπεζούχωφ κι ο Αντρέι Μπολκόνσκυ, μαζί με τις οικογένειες των Ροστώφ και των Μπολκόνσκυ. Ο πρίγκιπας Αντρέι Μπολκόνσκυ που αγνοείται, επιστρέφει απροειδοποίητα στο πατρικό του, μαζί με το Γερμανό γυναικολόγο (τον οποίο συνάντησε στον τελευταίο σταθμό) που έρχεται να ξεγεννήσει την γυναίκα του. Η γέννα θα φέρει στον κόσμο τον πρίγκιπα Νικολάι Αντρέιτς και το θάνατο της νεαρής πριγκίπισσας Λιζ. Ο κόμης Μπεζούχωφ βρίσκεται σε φιλοσοφική διάθεση βλέποντας τη ζωή του σε τέλμα μετά από μία μονομαχία με τον υποτιθέμενο εραστή της γυναίκας του. Παρακολουθούμε την μεταστροφή του κόμητος Πιέρ Μπεζούχωφ μέσα από τη γνωριμία του με τον ελευθεροτέκτονα Όσιπ Αλεξέγιεβιτς Μπραζντέγιεφ στο σταθμαρχείο του Τορζόκ, στο ταξίδι του από τη Μόσχα στην Αγία Πετρούπολη. Επιθυμώντας να αλλάξει ζωή και να ζήσει ενάρετα μπαίνοντας στον δρόμο του θεού, ο κόμης Μπεζούχωφ μέσω της παραπάνω γνωριμίας γίνεται σύντομα μέλος της Μασονικής αδελφότητας της Πετρούπολης. Η τελετή μύησης περιγράφεται με λεπτομέρειες. ( Οι εσωτερικοί διάλογοι του Κόμητος στο σταθμό, η συζήτηση περί Θεού με τον μαρτινιστή μασόνο Μπραζντέγιεφ για τον μέγα Ωρολογοποιό, καθώς και θέσεις- σύμβολο πίστεως της αδελφότητας, θα τα συναντήσουμε και στο μετέπειτα έργο του Τολστόι καθώς και στο τελευταίο μυθιστόρημα του, την "Ανάσταση". Κυρίως την ιδέα του μονοθεϊσμού, της εσωτερικής ζωής, της αγάπης για τον πλησίον, την αθανασία της ψυχής και την πίστη στην μέλλουσα ζωή. ). Αμέσως μετά ο Πιέρ φεύγει για το νότο για να επιθεωρήσει τα κτήματά του και να θέσει σε εφαρμογή το μεταρρυθμιστικό του σχέδιο για την αναμόρφωση της ρωσικής κοινωνίας. Αντιμιλιταριστής και φιλειρηνιστής, πιστεύοντας σε ένα μέλλον που θα έχει καταργηθεί ο πόλεμος και η κρατική βία, ξεκινά να χτίζει σχολεία, νοσοκομεία, άσυλα και γηροκομεία. Επιθυμεί να καταργήσει την δουλοπαροικία και να ελευθερώσει τους μουζίκους. Όπου πάει τον υποδέχονται με ενθουσιασμό όχι οπωσδήποτε ειλικρινή. Αρχικά δίνει εντολές για τον περιορισμό των αγγαρείων και τη μείωση του γεωμόρου καθώς και την παύση της επιβολής σωματικών τιμωριών. Οι γυναίκες και τα παιδιά δεν οφείλουν να εργάζονται και πρέπει να απέχουν από τις σκληρές εργασίες. Ωστόσο δεν φαίνεται να έχει κατανοήσει το πως ακριβώς δουλεύουν τα πράγματα και παρασύρεται χωρίς να θέλει από τον αρχιεπιστάτη του, ο οποίος δεν παραλείπει να φροντίσει και για την υπεράσπιση των συμφερόντων των πλούσιων μουζίκων και των δικών του. Μολονότι δείχνει να έχει καταλάβει το δυσεπίτευκτο των σκοπών του, αναχωρεί με ένα αίσθημα ικανοποίησης, ότι έχει αρχίσει να προσφέρει κάτι στους συνανθρώπους τους και ενώ τόσο καιρό ζούσε μόνο για τον εαυτό του και αυτό ήταν η καταστροφή του· τώρα που αρχίζει να ζει για τους άλλους εξυψώνεται και πραγματώνει την βαθύτερη φύση του ως άνθρωπος. Η κατάσταση όμως στην ουσία της παραμένει λίγο-πολύ η ίδια, με τον πρίγκηπα να πρέπει να φροντίσει πρώτιστα για την διατήρηση εσόδων από την περιουσία του. Το σύνολο των πληρωμών που πρέπει να γίνουν στο συμβούλιο προστασίας και μια σειρά από αγοραπωλησίες που απαιτούσαν πολύπλοκες διατυπώσεις, τον εξαντλούν και αφήνει τον επιστάτη του να επιληφθεί της όλης κατάστασης. Επιστρέφοντας από το νότο επιθυμεί να περάσει από τον φίλο του Μπολκόνσκυ. Πράγματι ο πρίγκιπας Μπεζούχωφ και ο πρίγκιπας Μπολκόνσκυ συναντιούνται στο κτήμα που ο τελευταίος έχει αποσυρθεί για να βρει ηρεμία και τον εαυτό του. Ανοίγουν συζήτηση, με τον Πιέρ διστακτικά να παρουσιάζει στον φίλο του τις νέες ιδέες του σχετικά με το μασονισμό όπως τον αντιλαμβάνεται αυτός. Ως την ουσιαστική χριστιανική διδασκαλία της αγάπης και της συγχώρεσης, απαλλαγμένος από το κράτος και τα θρησκευτικά τυπικά-τελετουργικά, ως μια διδασκαλία που ενσαρκώνει τις πανανθρώπινες αξίες της ισότητας της αδελφοσύνης και της αγάπης. Ο Μπολκόνσκυ δεν φαίνεται να πείθεται αλλά δείχνει να προβληματίζεται ξαναφέρνοντας στον νου του τον τεράστιο ουρανό και το αίσθημα πληρότητας που βίωσε όταν βρισκόταν αιμόφυρτος καταγής με τον ουρανό από πάνω του στο πεδίο της μάχης (έτσι έκλεισε ο πρώτος τόμος ).