cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Απομακρυσμένες Νησίδες των Ηνωμένων Πολιτειών
300px|right|thumb|Χάρτης θέσης των νησιών στον Ειρηνικό Ωκεανό (σε κόκκινη παράθεση) Απομακρυσμένες Νησίδες των Ηνωμένων Πολιτειών ένας στατιστικός χαρακτηρισμός, που καθορίζεται με το ISO 3166-1, για τις 9 απομονωμένες νησιωτικές κτήσεις των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Ατόλλη Παλμύρα είναι η μόνη ενσωματωμένη περιοχή ανάμεσα τους. Επί του παρόντος κανένα δεν έχει μόνιμους κατοίκους. Με πιο πρόσφατη απογραφή πληθυσμού αυτήν του 1980 να δίνει στοιχεία για τρία από τα νησιά: Ατόλλη Τζόνστον (327), Ατόλλη Μίντγουαιη (453) και Νήσο Ουέηκ (302). Οι ακόλουθες απογραφές του 1990 και 2000 μόνο σημειώνουν ότι δεν υπάρχει ιθαγενής πληθυσμός, που ήταν επίσης αληθές για όλες τις προηγούμενες απογραφές πλην αυτής του 1940. Το Πλάνο Αποίκησης των Μπαίηκερ, Χάουλαντ και Τζάρβις προσπάθησε να εγκαταστήσει Αμερικανούς σε αυτά τα τρία νησιά με αρχή το 1935, αλλά και τα τρία εκκενώθηκαν το 1942 ως αποτέλεσμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Κατατάσσονται μαζί εντελώς για μια στατιστική διευκόλυνση. Δεν διοικούνται συλλογικά, ούτε μοιράζονται μια κοινή πολιτισμική ή πολιτική ιστορία πέρα του ότι επί του παρόντος είναι ακατοίκητα νησιά υπό την κυριαρχία των Ηνωμένων Πολιτειών. Αντιπροσωπεύονται συλλογικά υπό τον ISO 3166-1 alpha-2 κωδικό UM. Ο Διαδικτυακός κωδικός χώρας ανώτατου επιπέδου ορισμός (ccTLD) ".um" έχει δοθεί ιστορικά στα νησιά, όμως, αποσύρθηκε τον Ιανουάριο του 2007.
Τζουζέππε Ανφρόσσι
Ο σεβασμιότατος Τζουζέππε Ανφρόσσι (ιταλικά: Giuseppe Anfossi, γεννήθηκε στις 7 Μαρτίου 1935) είναι από τις 9 Νοεμβρίου 2011 επίτιμος επίσκοπος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με έδρα στην Αόστα (Aosta) του Τορίνου της Ιταλίας, αντικαθιστώντας τον Οβίδιο Λάρι (Ovidio Lari).
Πηγές
Ανφρόσσι, Τζουζέππε Ανφρόσσι, Τζουζέππε
Βίλχελμ Όστβαλντ
Ο Φρήντριχ Βίλχελμ Όστβαλντ (Friedrich Wilhelm Ostwald, 2 Σεπτεμβρίου 1853 – 4 Απριλίου 1932) ήταν Γερμανός της Βαλτικής χημικός και φιλόσοφος. Βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1909 για το έργο του στην κατάλυση, τη χημική ισορροπία και τις ταχύτητες των αντιδράσεων. Οι Όστβαλντ, Σβάντε Αρρένιους, Ιάκωβος Ερρίκος βαν'τ Χοφ και Βάλτερ Νερνστ θεωρούνται συνήθως ως οι σύγχρονοι θεμελιωτές της φυσικοχημείας.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Όστβαλντ γεννήθηκε στη Ρίγα. Γονείς του ήταν ο βαρελάς Γκότφρηντ Βίλχελμ Όστβαλντ (1824-1903) και η Ελίζαμπετ Λόυκελ (Elisabeth Leuckel, 1824-1903). Είχε έναν μεγαλύτερο αδελφό, τον Ευγένιο (1851–1932), και έναν μικρότερο, τον Γκότφρηντ (1855-1918). Ο Φρήντριχ απεφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Ντόρπατ (το σημερινό Πανεπιστήμιο του Τάρτου) το 1875 και πήρε το διδακτορικό του εκεί το 1878 υπό την καθοδήγηση του Καρλ Σμιντ. Από το 1881 έως το 1887 δίδαξε στο Πολυτεχνείο της Ρίγας.
Ερευνητικό έργο
Στον Όστβαλντ αποδίδεται συνήθως η επινόηση της ομώνυμης μεθόδου για την παρασκευή νιτρικού οξέος (πατέντα 1902), αν και η βασική χημεία της μεθόδου είχε κατοχυρωθεί 64 χρόνια νωρίτερα από τον Σαρλ Φρεντερίκ Κυλμάν, όταν είχε πιθανώς μόνο ακαδημαϊκό ενδιαφέρον εξαιτίας της ελλείψεως μιας σημαντικής πηγής αμμωνίας, κάτι που μάλλον ίσχυε και το 1902. Αλλά τα πράγματα μεταβλήθηκαν δραστικά μεταξύ του 1905 και του 1911 ως αποτέλεσμα των εργασιών των Χάμπερ και Μπος στη διαδικασία δεσμεύσεως του αζώτου που είναι γνωστή ως Μέθοδος Χάμπερ-Μπος. Συχνά δίνεται η χρονολογία 1908 (μια εξαετία μετά την πατέντα) για την επινόηση της μεθόδου Όστβαλντ και ίσως οι παραπάνω εξελίξεις έδωσαν το κίνητρο στον Όστβαλντ για πρόσθετη εργασία ώστε να καταστήσει πρακτική τη μέθοδο. Ο συνδυασμός των δύο επινοήσεων οδήγησε σύντομα στην πολύ φθηνότερη και μεγαλύτερης κλίμακας παραγωγή τόσο λιπασμάτων όσο και εκρηκτικών υλών.
left|thumb|295px|Ο Όστβαλντ (δεξιά) με τον [[Ιάκωβος Ερρίκος βαν'τ Χοφ|βαν'τ Χοφ]] Ο Όστβαλντ συνεισέφερε επίσης σημαντικά στη θεωρία της αραιώσεως των διαλυμάτων, με την ανακάλυψη του ομώνυμου νόμου της αραιώσεως. Υπάρχει επίσης ο κανόνας του Όστβαλντ, που αφορά την κρυστάλλωση των πολυμορφικών ενώσεων. Ο Όστβαλντ όρισε επίσης το γραμμομόριο ως το μοριακό βάρος μιας ουσίας σε γραμμάρια μάζας. Η έννοια αυτή συνδεόταν κατά τον Γερμανό χημικό με την έννοια του ιδανικού αερίου. Κατά ειρωνικό τρόπο, η εισαγωγή της έννοιας του γραμμομορίου από αυτόν σχετιζόταν απευθείας με τη φιλοσοφική αντίθεσή του στην ατομική θεωρία, μια αντίθεση που τον καθιστούσε (μαζί με τον Ερνστ Μαχ) έναν από τους τελευταίους αντιπάλους της θεωρίας. Σε μια συνομιλία με τον Άρνολντ Σόμμερφελντ ο Όστβαλντ απεκάλυψε ότι μεταστράφηκε εξαιτίας των πειραμάτων του Ζαν Περέν σχετικά με την κίνηση Μπράουν. Το 1887 ίδρυσε το περιοδικό Zeitschrift für Physikalische Chemie («Περιοδικό για τη Φυσική Χημεία»), που εκδίδεται μέχρι σήμερα.
Το 1906 ο Όστβαλντ έγινε με εκλογή μέλος της Διεθνούς Επιτροπής Ατομικών Βαρών. Ως συνέπεια του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου η ιδιότητα του μέλους έληξε για αυτόν το 1917 και δεν ανανεώθηκε μεταπολεμικώς.
Εκτός από το έργο του στη χημεία, ο Όστβαλντ υπήρξε πολύ παραγωγικός σε ευρύτατη ποικιλία θεμάτων. Οι δημοσιευμένες εργασίες του, που περιλαμβάνουν πολλά φιλοσοφικά κείμενα, ανέρχονται συνολικά σε περίπου 40 χιλιάδες σελίδες. Αναμίχθηκε επίσης στο ειρηνιστικό κίνημα της Μπέρτα φον Ζούτνερ.
Προσωπική ζωή και άλλες δραστηριότητες
Στις 24 Απριλίου 1880 ο Όστβαλντ νυμφεύθηκε τη Χελένε φον Ράυχερ (Helene von Reyher, 1854-1946), με την οποία απέκτησαν 5 παιδιά, τα εξής:
Ο Όστβαλντ μυήθηκε στον Σκωτικό Τύπο (Α.Α.Σ.Τ.) της Μασονίας και κατέληξε Μέγας Διδάσκαλος της Μεγάλης Στοάς «Τσουρ Αουφγκεχέντεν Ζόννε» (Zur Aufgehenden Sonne) στο Μπαϊρόιτ.
Το 1887 εγκαταστάθηκε στη Λειψία, όπου εργάσθηκε την υπόλοιπη ζωή του. Ως προς τις θρησκευτικές απόψεις του, ο Όστβαλντ έτεινε προς την αθεΐα. Πέθανε σε ένα νοσοκομείο της Λειψίας σε ηλικία 78 ετών και τάφηκε στο σπίτι του, στο κοντινό Γκροσμπότεν και αργότερα στο Μεγάλο Κοιμητήριο της Ρίγας.
Μεταξύ των άλλων, ο Όστβαλντ ήταν και παθιασμένος ερασιτέχνης ζωγράφος, που παρασκεύαζε ο ίδιος τα χρώματά του και είχε στα ώριμα χρόνια του αναπτύξει ένα ισχυρό ενδιαφέρον για τη θεωρία των χρωμάτων. Συνέγραψε αρκετές πραγματείες σχετικά, όπως τα Malerbriefe (1904) και Die Farbenfibel (= «Το αλφαβητάρι των χρωμάτων», 1916). Οι απόψεις του στη θεωρία των χρωμάτων ήταν επηρεασμένες από εκείνες του Άλμπερτ Χένρυ Μούνσελ και με τη σειρά τους επέδρασαν στον Πάουλ Κλέε και σε μέλη του De Stijl, όπως στον Πητ Μοντριάν. Ενδιαφερόταν επίσης για την υιοθέτηση μιας οικουμενικής γλώσσας, μαθαίνοντας την Εσπεράντο και υποστηρίζοντας αργότερα τη γλώσσα Ίντο, ενώ είχε διατελέσει μέλος της επιτροπής της Αντιπροσωπείας για την Υιοθέτηση μιας Διεθνούς Βοηθητικής Γλώσσας. Ο Όστβαλντ δώρισε το μισό ποσό του Βραβείου Νόμπελ που είχε κερδίσει το 1909 στο κίνημα για την υιοθέτηση της Ίντο, χρηματοδοτώντας το περιοδικό της Progreso.
Ο Όστβαλντ υιοθέτησε τη φιλοσοφία του μονισμού, όπως αυτή διατυπώθηκε από τον Ερνστ Χέκελ, και έγινε πρόεδρος της «Μονιστικής Συμμαχίας» το 1911. Χρησιμοποίησε το βήμα της Συμμαχίας για να προαγάγει τον κοινωνικός δαρβινισμό, την ευγονική και την ευθανασία. Ο μονισμός του επηρέασε την ταυτοποίηση των ψυχολογικών τύπων από τον Καρλ Γιουνγκ.
Υπήρξε ένας από τους διευθυντές του ιδρύματος «Die Brücke» (= «η Γέφυρα») με έδρα το Μόναχο. Το ίδρυμα χρηματοδοτήθηκε σε σημαντικό βαθμό από τα χρήματα του Βραβείου Νόμπελ του Όστβαλντ.
Στη μυθοπλασία
Ο Βίλχελμ Όστβαλντ εμφανίζεται ως ένα από τα πρόσωπα του μυθιστορήματος του Αμερικανού Τζόζεφ Σκίμπελ A Curable Romantic (2010). Αναφέρεται επίσης στο μυθιστόρημα του Ίταλο Σβέβο Η συνείδηση του Ζήνωνα (1923).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί χημικοί Κατηγορία:Γερμανοί της Βαλτικής Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας Κατηγορία:Γερμανοί νομπελίστες Κατηγορία:Γερμανοί άθεοι Κατηγορία:Απόφοιτοι Πανεπιστημίου του Τάρτου Κατηγορία:Εσπεραντιστές Κατηγορία:Καθηγητές Πανεπιστημίου της Λειψίας Κατηγορία:Μέλη της Πρωσικής Ακαδημίας Επιστημών Κατηγορία:Μέλη της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας Επιστημών Κατηγορία:Γερμανοί εφευρέτες Κατηγορία:Φυσικοχημικοί
Νεσατέλ Ξαμάξ ΦΚΣ
Η Νεσατέλ Ξαμάξ ΦΚΣ είναι μια ελβετική ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Νεσατέλ. Ιδρύθηκε το 1970 μέσα από την ενοποίηση των FC Cantonal (1906) and FC Xamax (1912). Η ομάδα αγωνίζεται με κόκκινες φανέλες, μαύρα παντελόνια και κόκκινες κάλτσες. Έδρα της είναι το στάδιο Stade de la Maladière. Το όνομα ''Ξαμάξ' προέρχεται από τον ποδοσφαιριστή της Εθνικής Ελβετίας 'Xam' Max Abegglen,, ένα από τα ιδρυτικά μέλή της ομάδας.
Μετά από πολλές οικονομικές κρίσεις, η ομάδα αποβλήθηκε από το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ελβετίας τον Ιανουάριο του 2012 και κήρυξε πτώχευση στις 26 του ίδιου μήνα. Στη συνέχεια διαβαθμίστηκε στις μικρές ερασιτεχνικές κατηγορίες της Ελβετίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελβετίας Κατηγορία:Νεσατέλ Ξαμάξ Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1970
Ρεπανίδι Λήμνου
μικρογραφία|Ρεπανίδι. Παραδοσιακή αρχιτεκτονική ετος 1931 μικρογραφία|Εικόνα απο το Ρεπανίδι Το Ρεπανίδι είναι χωριό της Λήμνου. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του  Δήμου Μούδρου. Παλαιότερα ανήκε στον νομό Λέσβου.
Ιστορικές αναφορές
Το χωριό πρωτοαναφέρεται ως Ρεπανίδιον το 1285 σε απογραφικό πρακτικό που αφορά ιδιοκτησίες της μονής "Πτέρις". Η Πτέρις ή το Πτέριν ήταν μονή της Λήμνου κοντά στα Τσιμάνδρια. Μεταξύ άλλων κατείχε και "το ευκτήριον της Οδηγητρίας, το εις το Ρεπανίδιον, με τον τόπο του". Στο Ρεπανίδι κατοικούσαν κάποιοι από τους 28 συνολικά παροίκους που είχε σε όλη τη Λήμνο. Το 1418 ο Buondelmonti σημειώνει το χωριό ως Rapagnidi (Ραπανίδι) και το τοποθετεί στο εσωτερικό του νησιού. Η επόμενη αναφορά είναι του Belon (1548), ο οποίος εγκαταστάθηκε στο χωριό για αρκετές ημέρες προκειμένου να πραγματοποιήσει κοντινές εκδρομές στην Ηφαιστία, στο λόφο της Λημνίας γης κ.α. Το αναφέρει επανειλημμένα ως Rapagnidi και έτσι το σημειώνει σε χάρτη έκδοσης 1588. Γράφει ότι βρισκόταν κοντά στο λιμάνι των Εκατό Κεφαλών, τις οποίες επίσης σημειώνει στο χάρτη του 1588 ως Ecato Cephales.
Τις Eqaton Cephales σημειώνει κι ο Buondelmonti (1418) στο λόφο της Ηφαιστίας. Το λιμάνι τους βρισκόταν εν χρήσει και στα χρόνια του Piri Reis (1521), ο οποίος το σημειώνει στους χάρτες του ως "Limãn-i-jüz baš: Λιμάνι των Εκατό Κεφαλών". Ο Belon προσθέτει ότι το Ρεπανίδι απείχε έξι τουφεκιές από το λόφο του Κότσινου και τρεις από ένα λιμάνι, όπου ψάρευαν με αρμίδι και γρίπο.
Η πληροφορία αυτή σημαίνει ότι το χωριό δεν είχε ακόμα μεταφερθεί στη σημερινή θέση και ότι βρισκόταν περίπου στη θέση του Αγίου Υπατίου. Κοντά στο χωριό βρήκε και το μοναδικό δάσος της Λήμνου, αποτελούμενο από οξιές και δρυς (aesculi), τον καρπό των οποίων χρησιμοποιούσαν στην κατεργασία δερμάτων. Το 1611 αναφέρεται ότι πειρατές λεηλάτησαν ένα καΐκι με 13 ναύτες, το οποίο μετέφερε βελανίδια από τη Λήμνο στη Σαμοθράκη, γεγονός που δείχνει ότι γινόταν κι εξαγωγή βελανιδιών. Αρκετές βελανιδιές επιβιώνουν μέχρι σήμερα στην περιοχή.
Επίσης, το χωριό αναφέρεται: από το γιατρό Albacario (τέλη 16ου αιώνα) ως Raponidi που το επισκέφθηκε αναζητώντας τη Λημνία γη, στο χάρτη του Choiseul-Gouffier (1785) ως Herpagni, από τον Lacroix (1829) ως Ραπανίδι κι από τον Conze (1858) ως Drepanidi. Ο τελευταίος διευκρινίζει ότι δεν είναι το ίδιο χωριό με τον Άγιο Υπάτιο, όπως σημειωνόταν σε αγγλικούς χάρτες της εποχής του. Εδώ έχουμε την πληροφορία, ότι αν και το 1858 το χωριό είχε μεταφερθεί, εν τούτοις σε παλιότερους χάρτες σημειωνόταν ακόμα στον Ανυπάτη. Επομένως, η μετακίνηση δεν πρέπει να είχε γίνει πολύ παλιότερα αλλά περίπου στις αρχές του 19ου αιώνα.
Ο Conze πηγαίνοντας προς το πηγάδι της λημνίας γης περπάτησε δίπλα από τις γούβες, πιθάρια που είναι σκαλισμένα στο βράχο (βίνα), στα οποία αφήνουν το μούστο να βράσει πριν τον μεταφέρουν σε βαρέλια. Επίσης, σχεδίασε ένα αρχαίο ταφικό αγγείο προερχόμενο από την Ηφαιστία, το οποίο κατείχε ένας καφετζής του χωριού, ο Αναγνώστης Παπασάββας. Αργότερα πουλήθηκε στο Λούβρο. Ως Drepanidi σημειώνεται και στο χάρτη του De Launay (1898) ενώ ο Fredrich (1904) το σημειώνει σωστά Repanidi.
Όνομα
Οι παλιές αναφορές ως Ρεπανίδιον ή Ραπανίδι επαναλαμβάνονται από το 13ο ως το 16ο αιώνα και τις ξαναβρίσκουμε στα κοινοτικά έγγραφα του 19ου αιώνα με τις μορφές: Ρεπανίδιον, Ραπανίδι, Ροπανίδι, Ρεπανήδι ή Ρεπανίδη. Συνεπώς, η ονομασία του χωριού προήλθε μάλλον από το αγριόχορτο ραπανίδα ή ρεπανίδα, δηλαδή πρόκειται για φυτωνύμιο.
Κάποιες άλλες απόψεις που έχουν κατά καιρούς διατυπωθεί (από το έρπω ή το δρεπάνι ή τις δρυς) δεν ευσταθούν. Οι παραλλαγμένες μορφές του τοπωνύμιου, που οδήγησαν σε παρετυμολογήσεις, οφεί-λονται στην αδυναμία των περιηγητών να αποδώσουν σωστά το όνομα που άκουγαν από την προφορική ομιλία των κατοίκων. Ο τύπος Drepanidi των Conze και De Launay προήλθε ενδεχομένως από την έναρθρη μορφή "στ’ Ρεπανίδ’" ενώ το Herpagni που σημειώνεται στο χάρτη του Choiseul-Gouffier προήλθε από τον αναγραμματισμό "Ερπανίδ’", που είναι γνωστός κι από άλλα χωριά: "Ορμανού -Ρωμανού" και "Ορσωπούλ - Ρωσοπούλι".
19ος αιώνας
Από το Ρεπανίδι καταγόταν ο νεομάρτυρας Αθανάσιος, ο οποίος είχε μια περιπετειώδη ζωή.
Στα μέσα του 19ου αιώνα το χωριό είναι οργανωμένο. Το 1844 στην παλλημνιακή αντιπροσωπία που μετέβη στην Πόλη να διαμαρτυρηθεί για την εκβιαστική συμπεριφορά του διοικητή του νησιού συμμετείχε κι ο δημογέροντας του χωριού Νικόλας Πλαφάς. Στο χωριό λειτουργεί σχολείο, ισως από τη δεκαετία 1820-30, αρχικά στο κτίριο ενός ανεμόμυλου και αργότερα σε κάποιο τσουκαλαριό του Κότσινα. Το 1875 κτίστηκε σχολικό κτίριο και το 1879 το σχολείο έγινε κοινοτικό. Αρχικά ήταν διτάξιο και σταδιακά ως το 1912 έγινε πεντατάξιο.
Το 1854 ο ιερέας του χωριού ονομαζόταν Γεώργιος. Το 1856 147 άνδρες ηλικίας 18-60 ετών πλήρωσαν φόρο 4704 γρόσια ώστε να γλιτώσουν τη στράτευση, ενώ τόσο το 1863 όσο και το 1874 στο χωριό καταγράφηκαν 94 οικογένειες χριστιανών δείγμα πληθυσμιακής στασιμότητας. Επίσης, το 1874 υπήρχαν 118 σπίτια. Η πλειοψηφία απασχολείται στο γεωργικό τομέα, αλλά προς τα τέλη του 19ου αιώνα αναφέρονται και πλοιοκτήτες Ρεπανιδιώτες, όπως ο Μελεούνης.
Στα τέλη της τουρκοκρατίας λειτούργησε στο χωριό ταχυδρομικό γραφείο, του οποίου σώζεται σφραγίδα με ημερομηνία 16-9-12 και την ένδειξη REPANIDI (MOUDROS), μια και το χωριό ανήκε στο Δήμο Μούδρου. Οι Ρεπανιδιώτες έστελναν έναν αντιπρόσωπο στην παλλημνιακή επαρχιακή συνέλευση.
Ο ναός
thumb|right|200px|Ο Άγιος Γεώργιος
Ο ιερός ναός του Αγίου Γεωργίου υπήρχε το 1858 που έφτασε εκεί ο Conze, ο οποίος κατέφυγε στο εσωτερικό του για να προστατευτεί από τη μεγάλη ζέστη. Είναι τρίκλιτη ξυλόστεγη βασιλική χωρίς εξωνάρθηκα και χωρίς καμπαναριό. Το 1928 χτίστηκε ακριβώς δίπλα ένας νέος ναός του Αγίου Γεωργίου, με αποτέλεσμα ο παλαιός να αφεθεί στην τύχη του και να διατηρήσει στην αρ-χική τους μορφή τα δομικά και αρχιτεκτονικά στοιχεία που είχαν οι ναοί της Λήμνου το 19ο αιώνα, όπως τη λιτή πρόσοψη, την επίστρωση με μαλτεζόπλακες, τα καφασωτά στο γυναικωνίτη, το εξαιρετικής τέχνης επιχρυσωμένο, ξυλόγλυπτο τέμπλο -τμήμα του οποίου είναι του 18ου αιώνα- καθώς και παλιές εικόνες, όπως μια του αγίου Χαραλάμπους του 17ου αιώνα, που φυλάσσεται στο Εκκλησιαστικό Μουσείο. Ο παπά-Αγγελής Μιχέλης, ο οποίος υπηρέτησε ως δάσκαλος στο Ρεπανίδι στα 1900-04, γράφει για το ναό:
"...εις την βόρειαν πύλην του γυναικωνίτου της Εκκλησίας είναι δύο μαρμάρινοι παραστάδες. Επί του ενός υπάρχει επιγραφή δυσανάγνωστος εντός στεφάνου και εις τον άλλον δύο αγγεία, το εν άνω ετέρου και το έξωθεν της επαρχίας Μάρμαρον, το οποίον ήτο εντός του σχολείου και το οποίον ήτο βάθρον ανδριάντος αναφέρον «την Βουλήν την εξ Αρείου Πάγου» κ.τ.λ., κάτωθεν δε αυτής, με μικρότερα γράμματα, «Μενέξενος Τενέδιος εποίησε». Πάντα όμως ταύτα μετεφέρθησαν εξ Ηφαιστίας."
Σήμερα ο παλιός ναός είναι κοιμητηριακός και αποτελεί αρχιτεκτονικό μνημείο του νησιού. Στην πλατεία του χωριού υπήρχε τρίπατο πέτρινο καμπαναριό, το οποίο εθεωρείτο το αρχαιότερο στη Λήμνο. Συνεπώς, πρέπει να είχε κτιστεί πριν από το 1900. Το 1968 κατέρρευσε από σεισμό. Ως κα-τασκευαστής του αναφέρεται ο λιθοξόος Κωνσταντής Αταλιώτης από τη Φισίνη.
Νεότερα χρόνια
Στα χρόνια του μεσοπολέμου το χωριό γνώρισε μια μικρή ανάπτυξη. Το 1928 απογράφηκαν 639 κάτοικοι και το 1931 χτίστηκε νέο σχολικό κτίριο με συνδρομή του Συλλόγου Ρεπανιδιωτών ΗΠΑ "Άγιος Γεώργιος", το οποίο ευεργέτησαν ποικιλοτρόπως οι Σάββας Παπαδόπουλος και Γεώργιος Χατζηαντωνίου. Λειτούργησε ως το 1990 περίπου, οπότε συγχωνεύτηκε με το σχολείο Κοντοπουλίου. Από το 2006 στο σχολικό κτίριο λειτουργεί Εργαστήριο Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης.
Το 1928 άρχισε να κτίζεται ο νεότερος ναός του Αγίου Γεωργίου, που αποπερατώθηκε το 1948. Είναι πέτρινος με μαρμάρινα διακοσμητικά στοιχεία και ως κατασκευαστής του αναφέρεται ο ντόπιος Βασίλης Καυκής. Τους κατοίκους του χωριού εγκωμιάζει ο Αγγελής Μιχέλης σε μια μικρή ιστορική-λαογραφική μελέτη που δημοσίευσε το 1934:
"Οι κάτοικοι του Ρεπανιδίου άπαντες σχεδόν είναι κτηματίαι ευσεβέστατοι, με απλούστατα και πατριαρχικά ήθη και έθιμα. Από την γυναίκα ποτέ δεν λείπει το άσπρο φακιόλι, οι δε άνδρες ονειδίζονται από τους κατοίκους των πέριξ χωρίων διότι δεν εφόρουν ζωνάρια. Οι Ρεπανιδιώται είναι εις άκρον φιλοξενώτατοι, εις άκρον διασκεδαστικοί και δεν υστερούν εις τα εθνικά δημώδη τραγούδια."
Από το Ρεπανίδι κατάγεται ο συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας Κώστας Ζαφειρίου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά της Λήμνου
Έγκλημα και τιμωρία (ταινία)
Το Έγκλημα και τιμωρία (Γαλλικά: Crime et Châtiment), είναι αστυνομική δραματική ταινία Γαλλικής παραγωγής του 1956 σε σκηνοθεσία Ζωρζ Λαμπίν και σε σενάριο Σαρλ Σπάακ, βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι. Πρωταγωνιστούν οι Ζαν Γκαμπέν, Ρομπέρ Χοσέιν, Μαρίνα Βλάντυ και ο Λίνο Βεντούρα.
Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων
Υπουργία Νίκου Φίλη
Η σύγκρουση του Νίκου Φίλη με την Εκκλησία της Ελλάδος, για τις αλλαγές στο μάθημα των Θρησκευτικών αλλά και για την πρότασή του να ξεχωρίσουν οι αρμοδιότητες των θρησκευτικών ζητημάτων από τα ζητήματα της παιδείας, είναι ίσως το πιο πολυσυζητημένο θέμα της υπουργίας του, και αυτό - που κατά δηλώσεις του ιδίου - οδήγησε τον Πρωθυπουργό στο να τον αντικαταστήσει με τον Κώστα Γαβρόγλου.
Δημήτριος Κουλουριάνος
Ο Δημήτριος Κουλουριάνος του Θεοδώρου (4 Δεκεμβρίου 1930 - 3 Μαρτίου 2019) ήταν Έλληνας οικονομολόγος ο οποίος στην Ελλάδα, διετέλεσε διοικητής της Τράπεζας ΕΤΒΑ (1981-1982) και υπουργός Οικονομικών (1982 - 1983) στην πρώτη κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου, Στο εξωτερικό, υπήρξε στέλεχος της Παγκόσμιας Τράπεζας του ΟΗΕ (1968-1981), πρέσβης της Ελλάδας στον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης ΟΟΣΑ (1986-1990), αναπληρωτής διευθυντής της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης EBRD (1991-1993) καθώς και ευρωβουλευτής (1999 - 2004) με το ΔΗ.Κ.ΚΙ. του Δημήτρη Τσοβόλα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κορώνη Μεσσηνίας το Δεκέμβριο του 1930. Σπούδασε οικονομικά στην τότε ΑΣΟΕΕ (σήμερα Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών) και λίγο καιρό μετά την αποφοίτησή του εντάχθηκε το 1957 μετά από εξετάσεις στο δυναμικό της Τράπεζας της Ελλάδος και συγκεκριμένα στην Διεύθυνση Οικονομικών Μελετών μαζί με τους Γιάγκο Πεσμαζόγλου, Ξενοφώντα Ζολώτα, Απόστολο Λάζαρη και Σάκη Καράγιωργα. Στη συνέχεια, το 1960 με υποτροφία του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ) και οικονομική υποστήριξη της Τράπεζας της Ελλάδος, ξεκίνησε τις μεταπτυχιακές του σπουδές, στο πανεπιστήμιο Μπέρκλεϋ της Καλιφόρνια, Η.Π.Α όπου ολοκλήρωσε τη διδακτορική διατριβή του με θέμα Educational Planning for Economic Growth. Εκεί συνδέθηκε στενά με τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον οποίο είχε καθηγητή. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα στο τέλος του 1964 (κατά την κυβέρνηση του Γεώργιου Παπανδρέου) αποσπάστηκε στο υπουργείο Συντονισμού ως σύμβουλος του Α Παπανδρέου μέχρι τον Ιούλιο το 1965 (πτώση κυβέρνησης) όταν επέστρεψε στις Η.Π.Α για να καταθέσει και να υποστηρίξει την διδακτορική διατριβή του. Επέστρεψε στην θέση του στην Διεύθυνση Οικονομικών Μελετών της Τράπεζας της Ελλάδος στις αρχές του 1967. Όμως τον Απρίλιο του 1967 η Χούντα των Συνταγματαρχών τον απέλυσε από την Τράπεζα της Ελλάδος και είχε σκοπό τη φυλάκιση του. Έτσι αναγκάστηκε να δραπετεύσει με σκάφος στην Ιταλία το καλοκαίρι του 1968 ώστε να φτάσει στις ΗΠΑ αφού του είχε προσφέρει θέση η Παγκόσμια Τράπεζα του OHE. Μετά την φυγή του εργάστηκε για 13 χρόνια από το 1968 έως και το 1981, στην Παγκόσμια Τράπεζα του ΟΗΕ στην Ουάσινγκτον των ΗΠΑ. Εκτέλεσε πάνω από 20 διεθνείς αποστολές με τον ΟΗΕ στην Ασία, Λατινική Αμερική και Αφρική με τη μακροβιότερη στην Αιθιοπία ως οικονομικός σύμβουλος του ΟΗΕ στην Αιθιοπική κυβέρνηση.
Απεβίωσε στις 3 Μαρτίου 2019, σε ηλικία 88 ετών. Ήταν νυμφευμένος με την Σπυριδούλα Βαρβουτσή και είχε δύο παιδιά τον Θεόδωρο και την Αθηνά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα
Java Platform, Enterprise Edition
Ηadan Java Platform, Enterprise Edition ή αλλιώς Java EE είναι μια ευρέως διαδεδομένη πλατφόρμα για προγραμματισμό Server που στηρίζεται πάνω στην γλώσσα προγραμματισμού Java. Η Java EE διαφέρει από την βασική έκδοση της Java από το γεγονός ότι προσθέτει βιβλιοθήκες οι οποίες παρέχουν λειτουργικότητα ώστε να αναπτυχθεί διαδικτυακό, πολυμερές λογισμικό σε Java, βασισμένο σε αυτοτελή μέρη που τρέχουν σε application servers. Η Java EE ήταν γνωστή παλιότερα και ως J2EE, ονομασία που είχε μέχρι και την έκδοση 1.4. Η επόμενη έκδοση ονομάστηκε Java EE 5.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Java
Δημοκρατική Συμπαράταξη
Η Δημοκρατική Συμπαράταξη (ΔΗ.ΣΥ.) ήταν εκλογικός συνασπισμός κομμάτων της κεντροαριστεράς. Συγκροτήθηκε από το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΠΑ.ΣΟ.Κ.) και τη Δημοκρατική Αριστερά (ΔΗΜ.ΑΡ.), με σκοπό τη συμμετοχή στις εθνικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015. Επικεφαλής του συνασπισμού ήταν η πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ., Φώφη Γεννηματά.
Στη Βουλή των Ελλήνων εκπροσωπούνταν από 19 βουλευτές.
Ιστορικό
μικρογραφία|left|210px|Το λογότυπο του συνδυασμού για τις [[Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Σεπτεμβρίου 2015|εκλογές του 9/2015]] Η Δημοκρατική Συμπαράταξη ιδρύθηκε στις 30 Αυγούστου 2015, πριν από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015, ως εκλογική συνασπισμός του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος, την Δημοκρατικής Αριστεράς και των Κινήσεων Πολιτών για τη Σοσιαλδημοκρατία στα πλαίσια της ανασυγκρότησης του χώρου της σοσιαλδημοκρατίας και του δημοκρατικού σοσιαλισμού.
Στις εκλογές ο συνδυασμός έλαβε 6,28% και 17 έδρες, έναντι 4,68% (13 έδρες) και 0,48% (καμία έδρα) για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τη ΔΗΜ.ΑΡ., αντίστοιχα. Μία από τις έδρες κατέλαβε ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος, ενώ τις υπόλοιπες 16 το ΠΑ.ΣΟ.Κ..
Στις 14 Ιανουαρίου 2016 διαγράφτηκε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα, με απόφαση της Προέδρου, ο βουλευτής Λακωνίας Λεωνίδας Γρηγοράκος ύστερα από δηλώσεις του υπέρ του νέου Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκου Μητσοτάκη, ενώ μετά από ένα χρόνο επανεντάχθηκε και πάλι στο ΠΑ.ΣΟ.Κ..
Τον Ιανουάριο του 2017 μετά από συνάντηση της προέδρου, Φώφης Γεννηματά, με τον Γιώργο Παπανδρέου, ανακοινώθηκε η ένταξη του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών στη Δημοκρατική Συμπαράταξη, ενώ ένα μήνα αργότερα εντάχθηκε στο σχήμα και η Ένωση Δημοκρατικής Εθνικής Μεταρρύθμισης.
Το επόμενο διάστημα, η Δημοκρατική Συμπαράταξη ενισχύθηκε επιπλέον, με την προσχώρηση δύο βουλευτών, που είχαν εκλεγεί με Το Ποτάμι, τον βουλευτή Ροδόπης Ιλχάν Αχμέτ και τον βουλευτή Λάρισας Κωνσταντίνο Μπαργιώτα, οι οποίοι προσχώρησαν στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. και στην Κ.Ο. της Δημοκρατικής Συμπαράταξης.
Τον Ιούλιο του 2017 η πρόεδρος του Φώφη Γεννηματά, από το βήμα του συνεδρίου της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, ανακοίνωσε τη δημιουργία ενός νέου ενιαίου κεντροαριστερού φορέα στην Ελλάδα πριν από το τέλος του έτους. Παράλληλα, ο Σταύρος Θεοδωράκης, επικεφαλής του κόμματος το Ποτάμι, αποφάσισε επίσης να συμμετάσχει στη δημιουργία του κόμματος.
Το Νοέμβριο του ίδιου έτους, διεξήχθησαν οι εκλογές για την ανάδειξη του επικεφαλής του νέου κόμματος, μεταξύ εννέα υποψηφίων. Επειδή κανένας από τους υποψηφίους δεν κέρδισε την απαιτούμενη πλειοψηφία στον πρώτο γύρο, διεξήχθη και δεύτερος γύρος μεταξύ της Φώφης Γεννηματά και του Νίκου Ανδρουλάκη. Νικητής αναδείχθηκε η Φώφη Γεννηματά, με 56,75% των ψήφων. Στη συνέχεια, ανακοινώθηκε το όνομα του νέου κόμματος και το εξαμελές Πολιτικό Συμβούλιο.
Τον Ιανουάριο 2018 προσχώρησε στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, ως συνεργαζόμενος, ο βουλευτής Β' Αθηνών Γεώργιος-Δημήτριος Καρράς.
Στις 20 Ιανουαρίου 2019, ο βουλευτής Επικρατείας Θανάσης Θεοχαρόπουλος διαγράφτηκε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα, εξαιτίας της πρόθεσής του να υπερψηφίσει τη συμφωνία για το Μακεδονικό ζήτημα.
Συμμετέχοντα κόμματα
Τα κόμματα που αποτελούσαν τη Δημοκρατική Συμπαράταξη ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνασπισμοί πολιτικών κομμάτων στην Ελλάδα Κατηγορία:Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα Κατηγορία:Δημοκρατική Αριστερά Κατηγορία:Κίνημα Αλλαγής
Κιντάνα Ρόο
Η Κιντάνα Ρόο (ισπανικά: Quintana Roo, επίσημα Estado Libre y Soberano de Quintana Roo) είναι μία από τις 31 πολιτείες του Μεξικού. Χωρίζεται σε 10 δήμους και πρωτεύουσα της είναι η πόλη Τσετουμάλ. Μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας είναι το τουριστικό θέρετρο Κανκούν. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 1.325.578 κατοίκους (26η πολυπληθέστερη).
Η Κιντάνα Ρόο έχει έκταση 42.361 χλμ², αλλά διεκδικεί επίσης 10.200 χλμ² που τις γειτονικές πολιτείες Γιουκατάν και Καμπέτσε. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό Μεξικό, στο ανατολικό τμήμα της χερσόνησου Γιουκατάν. Η Κιντάν Ρόο στα βορειοδυτικά με το Γιουκατάν, στα δυτικά με το Καμπέτσε. Στα νότια συνορεύει με το Μπελίζ και στα βόρεια με το κόλπο του Μεξικού. Έχει επίσης μικρό μήκος συνόρων με τη Γουατεμάλα, αλλά αυτή η περιοχή διεκδικείται και από το Καμπέτσε. Η πολιτεία το 1902 με την διαίρεση του Γιουκατάν.
Το Κανκούν, ένα παγκοσμίως γνωστό τουριστικό θέρετρο, βρίσκεται στη Κιντάνα Ρόο, μαζί με ένα μεγάλο αριθμό λιγότερο γνωστών θερέτρων. Ο τουρισμός είναι η κύρια πηγή εισοδήματος στη πολιτεία.
Μπαρτολομέου ντε Γκουσμάο
Ο Μπαρτολομέου Λορένσο ντε Γκουσμάο (Bartolomeu Lourenço de Gusmão, Δεκέμβριος 1685 - 18 Νοεμβρίου 1724) ήταν Πορτογάλος ιερέας και φυσιοδίφης από την αποικία της Βραζιλίας, γνωστός από την εργασία του σχετικά με το σχεδιασμό αερόπλοιων ελαφρύτερων από τον αέρα.
Γεννήθηκε στη Βραζιλία το 1685 και πέθανε στο Τολέδο της Ισπανίας το 1724. Ιησουίτης ιερέας, γνώστης της αεροστατικής, της κρυπτογραφίας, της υδραυλικής, της ιστορίας, της λογοτεχνίας, των μαθηματικών και της θεολογίας, υπήρξε προστατευόμενος του βασιλιά της Πορτογαλίας, από τον οποίο ζήτησε την ευρεσιτεχνία για το "εργαλείο μεταφοράς στον αέρα" το 1709. Αν όλα πήγαιναν καλά, φιλοδοξούσε να μεταφέρει εναέρια ως 10 άτομα με το παράξενο πλεούμενό του στις Ινδίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πορτογάλοι Κατηγορία:Βραζιλιάνοι Κατηγορία:Φυσιοδίφες
Μάικλ Κλαρκ Ντάνκαν
Ο Μάικλ Κλαρκ Ντάνκαν (Michael Clarke Duncan, 10 Δεκεμβρίου 1957 – 3 Σεπτεμβρίου 2012) ήταν ένας Αμερικάνος ηθοποιός του κινηματογράφου γνωστός κυρίως για το ρόλο του Τζον Κόφι στην ταινία Το Πράσινο Μίλι (The Green Mile, 1999), για την οποία έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου. Γεννήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου του 1957 στο Σικάγο. Μεγάλωσε χωρίς πατέρα, μόνο με την μητέρα και μια αδελφή του. Επειδή ήταν μεγαλόσωμος και γυμνασμένος άρχισε να εργάζεται ως σωματοφύλακας σε διάφορα κέντρα στο Σικάγο και Λος Άντζελες. Παράλληλα εμφανίστηκε στον κινηματογράφο. Απεβίωσε στις 3 Σεπτεμβρίου 2012 από καρδιακή προσβολή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Πέτρος Ζαρκάδης
Ο Πέτρος Ζαρκάδης (Ζάκυνθος, 28 Οκτωβρίου 1940 - 20 Αυγούστου 2021 ) ήταν Έλληνας ηθοποιός και συνδικαλιστής.
Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Λυκούργου Σταυράκου και εν συνεχεία έγινε μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (Σ.Ε.Η.) αναπτύσσοντας σημαντική συνδικαλιστική δράση.
Ερμήνευσε δεκάδες ρόλους στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση ενώ μετείχε και σε θεατρικές παραστάσεις που προβλήθηκαν από τη μικρή οθόνη.
Το διάστημα 1986-1990 εργάσθηκε στο Κέντρο Ελληνικού πολιτισμού της Νέας Υόρκης.
Απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών στις 20 Αυγούστου 2021.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες συνδικαλιστές
Εσμεράλντα
Η Εσμεράλντα (Ισπανικά: Esmeralda) είναι τηλενουβέλα μεξικάνικης παραγωγής του 1997.
Πρωταγωνιστούν Λετίσια Καλντερόν, Φερνάντο Κολούνγκα, Ενρίκε Λισάλντε, Ρακέλ Μορέλ, Ρακέλ Ολμέδο και Ντίνα ντε Μάρκο.
Η σειρά προβλήθηκε με μεγάλη επιτυχία σε περισσότερες από 120 χώρες, κατορθώνοντας να σπάσει πολλαπλά ρεκόρ τηλεθέασης και να μετατραπεί σε ένα από τα μεγαλύτερα τηλεοπτικά φαινόμενα της δεκαετίας του '90.
Πλοκή
Κάποτε μία βροχερή νύχτα δύο μωρά γεννήθηκαν περιμένοντας το καθένα το αγκάλιασμα μίας στοργικής οικογένειας. Αλλά η εμμονή για έναν αρσενικό κληρονόμο και το παιχνίδι της μοίρας αλλάζουν εντελώς τις ζωές τους.
Το αγόρι που γεννήθηκε σε ένα μίζερο καλυβόσπιτο βλέπει το φως σε μία πλούσια βίλα και το όμορφο κορίτσι που γεννήθηκε σε ένα απαλό και ασφαλές σπίτι κάνει τα πρώτα του βήματα στους αυλακωτούς τοίχους της φτώχειας.
Το δώρο για αυτήν την σιωπή είναι κάποιες πολύτιμες πέτρες που από αυτές παίρνει το όνομα της το κορίτσι: Εσμεράλντα. Γεννήθηκε τυφλή αλλά η καλοσύνη της καρδιάς της δίνει δύναμη και κουράγιο που χρειάζεται για να είναι ευτυχισμένη.
Μετά από χρόνια αυτή και ο Χοσέ Αρμάντο συναντιούνται και ζουν έναν μεγάλο έρωτα όμως τα μυστικά του παρελθόντος είναι έτοιμα να αποκαλυφθούν...
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Κρίστιαν Βιρτ
Ο Κρίστιαν Βιρτ (Christian Wirth, 24 Νοεμβρίου 1885 - 26 Μαΐου 1944) ήταν λοχαγός των SS, Γενικός Επιθεωρητής των Στρατοπέδων εξόντωσης της Επιχείρησης Ράινχαρντ και επικεφαλής των Γερμανικών εξοπλισμών (DAW, Deutsche Ausrüstungswerke) στο αεροδρόμιο του Λούμπλιν στην κατεχόμενη Πολωνία.
Σταδιοδρομία
Ο Βιρτ γεννήθηκε στο Ομπερμπάλτσχαϊμ (Oberbalzheim) της Βυρτεμβέργης στις 24 Νοεμβρίου 1885. Ολοκληρώνοντας την υποχρεωτική εκπαίδευση ειδικεύτηκε ως ξυλουργός. Κατατάχτηκε στον Γερμανικό στρατό, όπου υπηρέτησε από το 1905 ως το 1910 και, ύστερα από την απόλυσή του, κατατάχτηκε στην Αστυνομία. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε ως μέλος της Στρατιωτικής Αστυνομίας.
Με τη λήξη του Πολέμου επανήλθε στην Αστυνομία κατά των εγκλημάτων (Kriminalpolizei, Kripo) στην Στουτγκάρδη, φθάνοντας στον βαθμό του Επιθεωρητή (1939). Είχε γίνει μέλος στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα ήδη από το 1931 (αριθ. μέλους 420383), το 1933 έγινε μέλος των SA και το 1939 προσχώρησε στα SS (αριθ. μέλους 345464).
Υπό αυτή του την ιδιότητα τοποθετήθηκε στο κέντρο ευθανασίας Γκράφενεκ κοντά στη Στουτγκάρδη. Όταν το Γκράφενεκ έκλεισε, μετατέθηκε αρχικά στο Βρανδεμβούργο, στο Χάνταμαρ (όπου ήταν υπεύθυνος γραφείου καταγραφών) και στη συνέχεια στο Σλος Χάρτχαϊμ, όπου είχε την διοικητική ευθύνη και ήταν υπεύθυνος ασφαλείας της εγκατάστασης μέχρι το καλοκαίρι του 1941, οπότε και το Πρόγραμμα Ευθανασίας T-4 ανεστάλη επίσημα. Ήδη, όμως, από τα μέσα του 1940 ο Βιρτ είχε επιφορτιστεί με τα καθήκοντα περιοδεύοντος διευθυντή / επιθεωρητή όλων των Ιδρυμάτων του Προγράμματος στο Ράιχ. Στο Ίδρυμα του Βραδεμβούργου πειραματίστηκε για πρώτη φορά με τον θάλαμο αερίων για την εξόντωση των ασθενών σε αυτό.
Υπηρεσία στα Στρατόπεδα εξόντωσης
Όταν πλέον ανεστάλη επίσημα το Πρόγραμμα Τ-4 ο Βιρτ έλαβε εντολή να συμμετάσχει στο επιτελείο των SS της περιοχής του Λούμπλιν, το οποίο είχε συγκροτήσει ο Αρχηγός της Αστυνομίας Οντίλο Γκλομπότσνικ. Η εμπειρία που είχε αποκτήσει ο Βιρτ στα Ιδρύματα ευθανασίας, ο ενθουσιασμός του για τα εθνικοσοσιαλιστικά ιδεώδη, αλλά και η έμφυτη σκληρότητά του τον έκαναν ιδανικό για την εργασία που επρόκειτο να του αναθέσει ο Γκλομπότσνικ: Αρχικά ανέλαβε διοικητής στο Στρατόπεδο Εξόντωσης Μπέλζεκ, αργότερα, όμως, ανέλαβε γενικός επιθεωρητής όλων των Στρατοπέδων της Επιχείρησης Ράινχαρντ. Στα πλαίσια αυτού του καθήκοντος ήταν ο επινοητής της μεθόδου των θαλάμων αερίων. Επιπλέον, αυτός ήταν που επέβαλε το καθεστώς τρομοκρατίας και θανάτου στα Ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης, επηρεάζοντας την ψυχολογία των μελλοθάνατων Εβραίων περισσότερο από κάθε άλλο Διοικητή. Η σκληρότητά του τού είχε αποδώσει το προσωνύμιο "Κρίστιαν ο Τρομερός" από τους υφισταμένους του, ενώ οι Ουκρανοί συνεργάτες του τον αποκαλούσαν "Στούκα". Όπως γράφτηκε αργότερα, "αν το Βερολίνο είχε χάσει τον Βιρτ, ολόκληρη η Επιχείρηση Ράινχαρντ θα είχε καταρρεύσει: Θα ήταν αδύνατο να βρεθεί άλλος με τέτοια σκληρότητα και τόση ενεργητικότητα". Ο Βιρτ ήταν επίσης αυτός που απέρριψε τη χρήση του Κυκλώνα Β στους θαλάμους αερίων στα στρατόπεδα που έλεγχε, με το αιτιολογικό ότι το αέριο αυτό παραγόταν από ιδιωτικές εταιρείες και η εκτεταμένη του χρήση στο Μπέλζεκ θα μπορούσε να προκαλέσει υποψίες και, επιπλέον, να οδηγήσει σε προβλήματα προμήθειάς του
Το τέλος
Όταν ολοκληρώθηκε η Επιχείρηση Ράινχαρντ και τα στρατόπεδα εξόντωσης άρχισαν να διαλύονται, ο Βιρτ (όπως και ολόκληρο σχεδόν το προσωπικό της Επιχείρησης) μετατέθηκε στην βόρεια Ιταλία (Τεργέστη) τον Σεπτέμβριο του 1943. Μαζί με τα άλλα μέλη της ομάδας Ράινχαρντ συγκρότησαν το "Einsatzkommando R", το οποίο ειδικευόταν στην καταδίωξη αντάρτικων ομάδων. Στις 26 Μαΐου 1944 μια αντάρτικη ομάδα κατάφερε να εξοντώσει τον Βιρτ. Ο τάφος του βρίσκεται στο Γερμανικό Στρατιωτικό νεκροταφείο του Κοστερμάνο (Costermano) κοντά στην Βερόνα και φέρει τον αριθμό 706.
Περιγραφή του χαρακτήρα του
Ο Κρίστιαν Βιρτ ήταν ιδιαίτερα βάναυσος και απάνθρωπος βασανιστής. Τον έτρεμαν τόσο οι φίλοι και γνωστοί του όσο και οι κρατούμενοι. Όλοι τον αποκαλούσαν ο «Κρίστιαν ο βάναυσος» και ο «Στούκα». Τα προσωνύμιά του αυτά αναφέρονται και στα πρακτικά της δίκης του. Ως προϊστάμενος προκαλούσε φόβο στους υφισταμένους του. Ήταν απότομος στις εντολές του και συχνά βωμολοχούσε, ενώ χρησιμοποιούσε βαριά διάλεκτο. Επιπλέον, δεν σεβόταν ούτε και τους νεκρούς, αφού από τα νεκρά θύματά του αφαιρούσε συχνά τιμαλφή και άλλα αντικείμενα.
Πηγές
Κατηγορία:SS Κατηγορία:Ολοκαύτωμα Κατηγορία:Προσωπικό του στρατοπέδου εξόντωσης του Χέλμνο Κατηγορία:Διοικητές ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης
Ακρίτας Φλώρινας
Ο Ακρίτας (παλαιότερα Μπούφι) είναι ορεινό γραφικό χωριό του Νομού Φλώρινας, μόλις 16 χιλιόμετρα από την πόλη της Φλώρινας.
Περιγραφή
Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.050 μέτρων στις πλαγιές του όρους Βαρνούντα. Ο Ακρίτας είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας της Δημοτικής Ενότητας Κάτω Κλεινών, του Δήμου Φλώρινας και ο πληθυσμός, του σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 100 κατοίκους. Η τοπική κοινότητα Ακρίτα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 39,663 χμ² (2011). Ο Ακρίτας βρίσκεται σε λοφώδη περιοχή βορειοδυτικά της πόλης της Φλώρινας. Δυτικά του χωριού υψώνεται η ανατολική πλευρά του όρους Βαρνούντα, Βίγλα όπως ονομάζεται στα μέρη αυτά. Το χωριό περιβάλλεται από πλούσιο δάσος έκτασης 32.000 στρεμ, όπου υπάρχει η πηγή Σουπούρκα σε υψόμετρο 2.000μ. και η πηγή Μπραζιάνη. Η κορυφή Περιστέρι βρίσκεται σε 2.100μ. υψόμετρο.
Ιδιαίτερη θέα προσφέρει η θέση Βαρτέσκα, απ' όπου φαίνεται όλος ο κάμπος της Πελαγονίας και οι λίμνες των Πρεσπών. Θεωρείται ένα από τα ομορφότερα χωριά της περιοχής και βρίσκεται στις ανατολικές πτυχώσεις του Βαρνούντα. Εχει λιγότερους από 150 κατοίκους σήμερα, όταν την εποχή του μεσοπολέμου κατοικούσαν εδώ περισσότεροι από 3.500 άνθρωποι. Ο Ακρίτας είναι το πιο ενδιαφέρον αρχιτεκτονικά χωριό της ευρύτερης περιοχής.
Τουρκοκρατία
Το Μπούφι ήταν ένα βλαχοχώρι, που κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας ήταν ένα από τα μεγαλύτερα χωριά της περιοχής. Όλη η περιοχή γύρω από το χωριό λέγονταν από τους Τούρκους Μπουφ-κολ (οκόλια: διοικητική διαίρεση της εποχής). Φαίνεται ότι αρχικά το χωριό ήταν χτισμένο κάτω από το παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου και η μετακίνηση των κατοίκων από εκεί έγινε το 15ο αιώνα.
Ελληνική Επανάσταση του 1821
Οι Μπουφιώτες συμμετείχαν στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 και πολλοί μετέβησαν στην Πελοπόννησο (αναφέρονται 200 μαχητές) για να συνεχίσουν τον αγώνα. Ο Λάζαρος Μέλιος αναφέρει ότι 81 Μπουφιώτες σχημάτισαν λόχο και πολέμησαν τους Τούρκους στην Πελοπόννησο, κατά την επανάσταση του 1821. Το 1866 60 Μπουφιώτες έσπευσαν να αγωνιστούν στο Αρκάδι κατά την Κρητική επανάσταση.
Μακεδονικός Αγώνας
Στο Μπούφι μέχρι τον 19ο αιώνα ομιλούνταν η βλαχική διάλεκτος και στη συνέχεια οι κάτοικοι εκσλαβίστηκαν γλωσσικά, όπως συνέβη σε πολλά μέρη της Μακεδονίας. Το 1886 κατά τον καθηγητή Νικόλαο Σχοινά, το Μπούφι κείται σε οχυρά θέση και αποτελείται από 250 Ελληνικές οικογένειες με ρωμαλέους άνδρες και φιλοπάτριδες.
Μετά την ίδρυση της Βουλγαρικής εξαρχίας, το Μπούφι "προσεχώρησεν εις το σχίσμα, διότι ο επίσκοπος αναπληρωτής του μητροπολίτου Πελαγονίας, τότε συνοδικού, προκειμένου να εισπράξη την αρχιερατικήν επιχορήγησιν μετήλθε τοιαύτα απάνθρωπα μέσα δια την είσπραξίν της, ώστε το χωρίον ηναγκάσθη να δηλώση ότι παύει να είναι πατριαρχικόν και προσχωρεί εις το σχίσμα δια ν' αποφύγη την σκληρότητα των προς είσπραξιν ληφθέντων μέτρων.
Λίγο πριν το 1903, το χωριό αριθμεί περισσότερα από 240 σπίτια, όμως μετά το 1903 πολλοί κάτοικοι του Μπουφίου εγκαταλείπουν το χωριό και μεταναστεύουν σε ΗΠΑ, Καναδά και Αυστραλία.
Κάτοικοί του συμμετείχαν στην εξέγερση του Ίλιντεν. Στις 31 Ιουλίου του 1903 αυτό το ηρωικό χωριό της περιοχής Φλώρινας δέχεται την επίθεση του Οθωμανικού στρατού που αριθμούσε χιλιάδες. Κατά την επίθεση αυτή οι ορδές των Οθωμανών έκαψαν την παλιά εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Ο Οθωμανικός στρατός το ξαναέκαψε στις 2 Αυγούστου 1903 και σκότωσε πολλούς κατοίκους του. Στις 28 Αυγούστου 1903 εξήντα επαναστάτες από το χωριό δίνουν μάχη με πολυάριθμα Τούρκικα στρατεύματα που διαρκεί περίπου 6 ώρες, μετά την οποία μάχη το Μπούφι καταστρέφεται και πάλι. Στις 7 Σεπτεμβρίου 1903, χωρικοί από το Μπούφι κατήγγειλαν στον Βρετανό πρόξενο Μοναστηρίου, το βιασμό δεκαπέντε κοριτσιών από το χωριό από Οθωμανούς στρατιώτες [Δραγούμης, 280]. Στις 28 Σεπτεμβρίου 1903 πολλοί κάτοικοι του Μπουφίου κατήγγειλαν, στους προξένους της Μεγάλης Βρετανίας, της Ρωσίας και της Αυστρίας στο Μοναστήρι, το φόνο του παπά Βασιλείου και τεσσάρων συγχωριανών τους από τον Οθωμανικό στρατό [Δραγούμης, 298]. Από το ίδιο χωριό κατάγεται και ο κομιτατζής Ναούμ Μπούφτσετο. Ο Ναούμ συγκέντρωσε ομάδα από 80 άτομα από τα χωριά Κρατερό, Παρόρειο, Πολυπλάτανο, Εθνικό και Αγία Παρασκευή και συμμετείχε στην εξέγερση του Ιλίντεν. Μετά την καταστολή της εξέγερσης ο Ναούμ Μπούφτσετο αναχώρησε για τη Βουλγαρία, για να επιστρέψει πάλι στη Μακεδονία και να πεθάνει σε μάχη με Τούρκικο στρατό τον Νοέμβριο του 1905. Ο οικισμός κάηκε ολοσχερώς το 1903 και κατόπιν ξαναχτίστηκε.
Στα μέσα Νοεμβρίου 1904 κοντά στο χωριό Μπούφι δολοφονήθηκαν από την ελληνική οργάνωση τρεις κομιτατζήδες. [εφημερίδα ΣΚΡΙΠ, 18/11/1904]. Βίαιη ενέργεια Ελληνικού σώματος εναντίον συνεργατών των Βουλγάρων, πραγματοποιήθηκε στο Μπούφι στα τέλη Φεβρουαρίου 1906 [Dakin, 342] Στις 8 Οκτωβρίου του 1907, 200 Βούλγαροι κομιτατζήδες με αρχηγούς τους κομιτατζήδες Άτσεφ, Τράικο, Τσόλε και Λέοντεφ κάψανε το Ράκοβο (Κρατερό). Πολλοί από αυτούς ήταν από το Μπούφι και από άλλα χωριά της περιοχής. Οι περισσότεροι κάτοικοι του Ρακόβου (Κρατερού) έλειπαν στο παζάρι στο Μοναστήρι. [Βλάχος, 506. Βακαλόπουλος Β, 295. Καραβίτης, 666-668]. Τα ελληνικά αντάρτικα σώματα θέλανε να πραγματοποιήσουν επίθεση εναντίον του Μπουφίου, για την καταστροφή του Ρακόβου (Κρατερού), αλλά επικράτησε ψυχραιμία.
Οι αγώνες των κατοίκων για ελευθερία συνεχίστηκαν έως και την τελευταία φάση του Μακεδονικού Αγώνα, όπου διακρίθηκε ο Μακεδονομάχος Κωνσταντίνος Χατζηπαπαβασίλης γιος του δολοφονημένου από τους Οθωμανούς παπα-Βασίλειου μετά την εξέγερση του Προφήτη Ηλία.
Απελευθέρωση
Στα μεταγενέστερα χρόνια ο Ακρίτας υπήρξε κεφαλοχώρι με 3.500 κατοίκους, από τους οποίους πολλοί το 1920 μετανάστευσαν στο εξωτερικό. Το 1913 είχε 2.288 άτομα, 1.175 άρρενες και 1.113 θήλεις (Απαρίθμηση 1913). Το Μπούφι Φλωρίνης αποτέλεσε ομώνυμη κοινότητα το 1918 (ΦΕΚ 259 / 21.12. 1918). Το 1920 είχε 1.709 άτομα, 751 άρρενες και 958 θήλεις, 299 οικογένειες (Απογραφή 1920). Το 1928 είχε 1.760 άτομα (827 άρρενες και 933 θήλεις), εκ των οποίων ένας ήταν πρόσφυγας πού ήρθε μετά το 1922. Ομοδημότες ήταν 1.729, ετεροδημότες 14 και αλλοδαποί 17. Απογράφηκαν αλλού 122 δημότες (Απογραφή 1928). Το 1940 είχε 1.989 άτομα, 952 άρρενες και 1.037 θήλεις (Απογραφή 1940). Το 1955 το χωριό μετονομάστηκε σε Ακρίτας (ΦΕΚ 287 / 10. 10. 1955).
Ο Ακρίτας σήμερα
Το χωριό κατοικείται από 100 άτομα το χειμώνα που αυξάνονται σε 180 το καλοκαίρι, τα οποία ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Πανηγύρι γίνεται στη γιορτή του Αγίου Πνεύματος, που συνδυάζει τις ομορφιές της φύσης με γλέντι. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα πανηγύρια της Περιφερειακής Ενότητας Φλώρινας.
Εκκλησίες του χωριού είναι της Αγίας Τριάδας, του Αγίου Γεωργίου, του Προφήτη Ηλία και του Αγίου Νικολάου (1872). Στον παλιό Βρεφονηπιακό Σταθμό του Ακρίτα στεγάζεται η Λαογραφική Συλλογή όπου παρουσιάζεται μια γεύση της πάλαι ποτέ ακμάζουσας κοινότητας. Παραδοσιακές ενδυμασίες, γεωργοκτηνοτροφικά εργαλεία, είδη μεταλλοτεχνίας, νομίσματα και τόσα άλλα που γεφυρώνουν το παρόν με το παρελθόν.
Αρχιτεκτονική
Η τοπική αρχιτεκτονική είναι ενδιαφέρουσα, καθώς τα σπίτια είναι πετρόχτιστα με χαγιάτι και όμορφα γείσα στη σκεπή. Υπάρχουν πολλά μονώροφα ή διώροφα πλίνθινα και πέτρινα σπίτια του 19ου αιώνα, πολλά καλοδιατηρημένα δείγματα των αρχών του περασμένου αιώνα και πάμπολλα λιθανάγλυφα και διακοσμητικά μοτίβα στα σπίτια του Μεσοπολέμου. Στο μέσον του χωριού υπάρχουν οι νερόμυλοι Σουτάρη Φώτιου και Σερβίκη Αντώνιου, ενώ μπροστά στο σχολείο υπάρχει βρύση. Το οικιστικό σύνολο του Ακρίτα συνιστά μία ξεχωριστή περίπτωση σε σχέση με τους υπόλοιπους οικισμούς της περιοχής, αφού εκεί συνυπάρχει μεγάλος αριθμός κτισμάτων που ανήκουν σε μία ευρεία γκάμα αρχιτεκτονικών στυλ. Δίπλα στα παραδοσιακά πλίθινα και πέτρινα μονώροφα ή διώροφα σπίτια του τέλους του 19ου αιώνα, συναντά κανείς καλοδιατηρημένα δείγματα της νεοκλασικής αρχιτεκτονικής των αρχών του 20ου αιώνα. Επίσης, οι εκλεκτικιστικές επιρροές είναι εμφανείς στα λιθανάγλυφα και στα άλλα διακοσμητικά μοτίβα αρκετών σπιτιών του Μεσοπολέμου στο κέντρο κυρίως του οικισμού.
Οι παλαιότεροι κάτοικοι του χωριού εξιστορούν ότι η κοινότητα αποφάσισε το 1907, λόγω της αύξησης του πληθυσμού και των αναγκών για στέγαση των μαθητών, το κτίσιμο ενός νέου σχολικού κτιρίου και για τον λόγο αυτό απευθύνθηκε στον γνωστό αρχιμάστορα Μπραν (ο οποίος είχε κτίσει και την εκκλησία του Αγίου Νικολάου το 1872). Το σχέδιο προέβλεπε την κατασκευή ενός διώροφου κτιρίου με οκτώ συνολικά αίθουσες διδασκαλίας, γραφεία και υπνοδωμάτια δασκάλων, βοηθητικούς χώρους στο υπόγειο κλπ, με προοπτική να στεγάσει 800 - 1.000 μαθητές. Η κατασκευή του σχολείου ξεκίνησε τον Μάιο του 1908 με συνεργείο 40 ατόμων και τη συμβολή των κατοίκων του χωριού και ολοκληρώθηκε το 1910, με συνολικό κόστος 3.200 λίρες. Στην τελική του μορφή, εκτός από τις αίθουσες διδασκαλίας, υπήρχε στα ανατολικά ένας μεγάλος χώρος εκδηλώσεων, ενώ στην εξωτερική του πλευρά υπήρχε εξώστης πάνω από την κεντρική θύρα εισόδου. Τα μορφολογικά του χαρακτηριστικά έχουν έντονες νεοκλασικές επιρροές, με τονισμένο τον κύριο άξονα συμμετρίας και ρυθμική επανάληψη των ανοιγμάτων εκατέρωθεν των εισόδων, οι οποίες στέφονται με κυκλικά διακοσμητικά υπέρθυρα. Όλες αυτές οι αρχιτεκτονικές και μορφολογικές ιδιαιτερότητες, σε συνδυασμό με τη μοναδικότητα του κτιρίου στην περιοχή, οδήγησαν το 2000 το Υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης στον χαρακτηρισμό του Δημοτικού Σχολείου Ακρίτα ως διατηρητέο.
Παραδοσιακή φορεσιά
μικρογραφία|upright=0.65|Παραδοσιακή ενδυμασία Η παραδοσιακή φορεσιά του Ακρίτα χαρακτηρίζεται από την ξεκάθαρη και αρμονική της γραμμή, εκφράζεται δε με τα σκούρα χρώματα στα πάνω ρούχα, κάνοντας αντίθεση με τα από κάτω άσπρα πουκάμισα.
Τα ανδρικά πουκάμισα φτάνουν ως τα γόνατα, οι γιακάδες και τα πρόσθετα μανίκια είναι κεντητά, τα μανίκια του ρούχου είναι αρκετά φαρδιά από τον ώμο μέχρι τον αγκώνα. Το πάνω ρούχο είναι χωρίς μανίκια, στο μήκος του πουκάμισου, δεμένο στη μέση με ζωνάρι από μάλλινο ύφασμα, η άκρη του οποίου πέφτει μπροστά. Το κυρίαρχο χρώμα είναι το μαύρο και το σκούρο μπλε. Για διακόσμηση χρησιμοποιούνται αλυσίδες που τοποθετούνται στο πέτο, Γκαϊτάνι (λεπτή μακριά κεντητή λωρίδα) σε ανοιχτό χρώμα ή σειρά από κουμπιά. Τα Τσοράπια (κάλτσες) είναι άσπρα, φτάνοντας πάνω από τα γόνατα.
Χαρακτηριστική είναι η παραδοσιακή Μπουφιώτικη γυναικεία φορεσιά Στη γυναικεία φορεσιά τα κεντήματα, τα οποία ξεχωρίζουν πάνω στα σκούρα χρώματα του πάνω ρούχου είναι με κόκκινες και άσπρες κλωστές. Έντονα παρόμοια κεντήματα σε οριζόντια γραμμή έχει και πάνω στις ποδιές, οι οποίες φτάνουν μέχρι κάτω από τα γόνατα. Το γυναικείο πουκάμισο είναι λευκό σαν χιόνι δουλεμένο από κάνναβη ή λινάρι, κεντημένο στο κάτω τμήμα του, στα μανίκια και γύρω από το μπούστο. Το τιουλμπένι (λεπτή μαντήλα) στο κεφάλι είναι άσπρο, συχνά σαν διακόσμηση πάνω του ράβονται χάντρες ή μικρά νομίσματα, που πιο συχνά τα συναντάμε στην παιδική φορεσιά.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Φλώρινας Κατηγορία:Δήμος Κάτω Κλεινών Κατηγορία:Χωριά του νομού Φλώρινας
Άθενς Γιουνάιτεντ Χάλιφαξ
Η Άθενς Γιουνάιτεντ (Athens United F.C. - AUFC) είναι ερασιτεχνικός ελληνοκαναδικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στην πόλη Χάλιφαξ της πολιτείας Νέα Σκωτία (Nova Scotia) του Καναδά. Ιδρύθηκε το 1996, έχει γαλανόλευκα χρώματα και τo έμβλημά της είναι εμπνευσμένο από τον αρχαιοελληνικό κίονα ιωνικού ρυθμού.
Αγωνιστικές πληροφορίες
Μάνατζερ της ομάδας και κινητήριος μοχλός είναι ο Λάμπης Κουσούλης που κατάγεται από την Τρίπολη Αρκαδίας. Ο σύλλογος είναι μέλος της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της πολιτείας και έχει λάβει μέρος τόσο στο τοπικό πρωτάθλημα του Χάλιφαξ (Halifax Soccer League-Senior B level) αλλά και στο πολιτειακό πρωτάθλημα (Nova Scotia Soccer League-Senior A/Premier level).
Από το 2007 αγωνίζεται στην "Metro Senior Men's Soccer League" (MSMSL), στην κατηγορία παλαιμάχων (Masters Α-35). Έχει αναδειχθεί τέσσερις φορές πρωταθλήτρια της πολιτείας στην κατηγορία της (2007, 2008, 2009, 2011) και μια φορά φιναλίστ (2010).
Στη σύνθεσή της περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων οι ομογενείς: Λάμπης Κουσούλης, Τζορτζ Ελεύθερος, Ρομπ Άνταμς, Άντριου Γκάβας, Τζεφ Αξέλ, Ευάγγελος Πανώπαλης, Τζίμι Ζέλιος κ.ά.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικοί αθλητικοί σύλλογοι Καναδά Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Καναδά
C2H4O3
Ο μοριακός τύπος C2H4O3 μπορεί να αναφέρεται στα ακόλουθα ισομερή θέσης:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων