cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λεάντρο Γκρέκο
Οι πρώτοι σύλλογοι
Ο Γκρέκο ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην Ρόμα. Το 2003, δόθηκε ως δανεικός στην Αστρέα κι εκεί πετυχαίνει το πρώτο του γκολ. Στη συνέχεια μεταγράφηκε στην Ελλάς Βερόνα και είχε δύο πολύ καλές σεζόν παίζοντας 26 ματς στην πρώτη σεζόν και 15 στην άλλη. Πήγε το 2008 στη Ρόμα, αλλά το δεύτερο εξάμηνο του 2009 πήγε σαν δανεικός στη Πίζα και το 2010 ξανά σαν δανεικός στη Πιατσένζα.
Ρόμα και Ολυμπιακός
Επέστρεψε στην Ρόμα τη σεζόν 2010-11 αλλά τον Ιούλιο του 2012 υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό, με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας (2013).
Επιστροφή στην Ιταλία
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ελλάς Βερόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Πίζα 2009 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πιατσέντζα Κάλτσιο 1919 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Ιωάννης Β΄ της Ανατολικής Φρισίας
Ο Ιωάννης Β΄, γερμ.: Johan II von Ostfriesland (29 Σεπτεμβρίου 1538, Άουριχ - 29 Σεπτεμβρίου 1591, κάστρο Στίκχχαουζεν) από τον Οίκο των Σίρκσενα ήταν συν-επίτροπος από το 1561 μέχρι το τέλος του το 1591 της κομητείας της Ανατολικής Φρισίας. Κυβέρνησε από κοινού με τον πρωτότοκο αδελφό του Έντσαρντ Β΄.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Έννο Β΄ κόμη της Ανατολικής Φρισίας και της Άννας, κόρης του Ιωάννη Ε΄ κόμη του Όλντενμπουργκ.
Το 1558 καταργήθηκε η διαδοχή στον πρωτότοκο από τη μητέρα του Ιωάννη Β΄, την Άννα, πιθανότατα για να αναχαιτίσει την επιρροή του Οίκου των Βάσα στην κομητεία, που βασίστηκε στον γάμο του πρωτότοκου γιου της Έντσαρντ Β΄ με την Αικατερίνη των Βάσα, κόρη του Γουσταύου Α΄ της Σουηδίας. Αυτό σήμαινε ότι η Άννα κατάργησε το δικαίωμα του Έντσαρντ Β΄ να είναι ο μοναδικός κυβερνήτης του νομού. Τούτο οδήγησε στην εκ των πραγμάτων διαίρεση της Ανατολικής Φρισίας, επειδή ο Ιωάννης Β΄, όπως και η μητέρα του, ήταν Καλβινιστής, ενώ ο Έντζαρντ Β΄ ήταν Λουθηρανός.
Όταν ο Ιωάννης Β΄ απεβίωσε το 1591, ο Έντσαρντ Β΄ έγινε τελικά ο μοναδικός κυβερνήτης της κομητείας της Ανατολικής Φρισίας, αλλά η εξουσία του είχε πληγεί σοβαρά από τη συνεχιζόμενη σύγκρουση. Αυτός ήταν ένας ουσιαστικός παράγοντας, ο οποίος τελικά συνέβαλε στη λεγόμενη Εξέγερση του Έμντεν.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Σίρκσενα
The Weinstein Company
Οι σκηνοθέτες Κουέντιν Ταραντίνο, Κέβιν Σμιθ και Άντονι Μιγκέλα, λέγεται πως δουλεύουν μόνο για την Weinstein. Οι πρώτες παραγωγές της εταιρείας περιλαμβάνουν τις ταινίες Εκτός Τροχιάς (με την Τζένιφερ Άνιστον και τον Κλάιβ Όουεν), Transamerica και Τhe Matador.
Η Weinstein Company ανακοίνωσε τον Μάρτιο του 2006 την συνεργασία της με την Metro-Goldwyn-Mayer. Σύμφωνα με αυτή την συνεργασία η Weinstein θα παρήγαγε τις ταινίες, η Metro-Goldwyn-Mayer θα τις διανείμε στην Αμερική και η Weinstein θα διατηρούσε τα πνευματικά δικαιώματα για οποιαδήποτε άλλη χρήση.
Η εταιρία διαλύθηκε τον Μαίο του 2018, όταν και κήρυξε χρεοκοπία.
Κατηγορία:The Weinstein Company Weinstein Company Κατηγορία:Εταιρείες διανομής ταινιών των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Πρώην επιχειρήσεις παραγωγής κινηματογραφικών και τηλεοπτικών έργων των ΗΠΑ
Ιερό της Μουνιχίας Αρτέμιδος
Το Ιερό της Μουνιχίας Αρτέμιδος ή Ναός της Μουνιχίας Αρτέμιδος ήταν από τους σημαντικότερους αρχαίους ναούς της Αττικής, αφιερωμένο στη θεά Άρτεμη. Βρισκόταν στη νότια πλευρά του λιμανιού της Μουνιχίας (το ευρύτερα γνωστό παλιότερα Τουρκολίμανο και κατόπιν Μικρολίμανο) στον Πειραιά, στη θέση που βρίσκεται ο Ναυτικός Όμιλος Ελλάδος. Παίρνει το όνομα από τον τοπικό μυθικό ήρωα Βασιλέα Μούνιχο.
Φαίνεται επίσης πως ο ναός ήταν και ένα είδος ασύλου των πολιτών της αρχαίας Αθήνας που νόμιζαν ότι αδικούνται. Έτσι κατέφευγαν εκεί, αν διώκονταν από την Πολιτεία και, είτε ανέμεναν την εκδίκαση της ένστασής τους, είτε επέβαιναν (με την ανοχή των Αρχών) στα πλοία του προκείμενου λιμένα Μουνιχίας και αυτοεξορίζονταν.
Προς τιμή της Μουνιχίας Αρτέμιδος τελούνταν ετησίως τα Μουνίχια, σημαντική εορτή για την Αθήνα και η σημαντικότερη του αρχαίου Πειραιά, με αγώνες ναυτικού χαρακτήρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι ναοί της Αθήνας Κατηγορία:Αρχαία ιερά της Αθήνας Κατηγορία:Τοπογραφία του αρχαίου Πειραιά Κατηγορία:Αρχαίος Πειραιάς Κατηγορία:Ναοί της Αρτέμιδος
Αχιλλέας Σαμοθράκης
Ο Αχιλλέας Σαμοθράκης (1879-1944) ήταν Έλληνας γιατρός και συγγραφέας. Ασχολήθηκε με πολλά είδη του πεζού λόγου, ωστόσο το μεγαλύτερο μέρος του γραπτού έργου του, έχει ιστορικό περιεχόμενο. Από τις πλέον γνωστές προσωπικότητες της πόλης, στην προπολεμική κοινωνία της Αλεξανδρούπολης. Σήμερα είναι γνωστός για την περίφημη βιβλιοθήκη του, η οποία, βρίσκεται στο 1ο Γυμνάσιο Αλεξανδρουπόλεως, όμως παραμένει αναξιοποίητη.
Βιογραφικό
Ο Αχιλλέας Σαμοθράκης γεννήθηκε στην Αίνο της Ανατολικής Θράκης το 1876 και πέθανε στην Αθήνα το 1944,στις 31 Μαϊου. Έχει τρεις αδερφές, την Κατίνα, τη Μαρία και τη Δέσποινα Σαμοθρακη. Η Κατίνα παντρεύτηκε τον ξάδερφο του ευεργέτη Αντώνη Λεονταρίδη, Χαράλαμπο. Η Δέσποινα Σαμοθράκη, μάλιστα υπήρξε δασκάλα που υπηρέτησε στο 3ο Δημοτικό Σχολείο Αλεξανδρούπολης. Το 1895 φοίτησε στα Ζαρίφεια Διδασκαλεία της Φιλιππούπολης και υπηρέτησε λίγα χρόνια ως δάσκαλος στην Αίνο και το Δεδέαγατς- σημερινή Αλεξανδρούπολη. Συνέχισε τις σπουδές του στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και το 1906 αναγορεύθηκε ως διδάκτωρ. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Ζαγατζίκ της Αιγύπτου, όπου και για 15 χρόνια, άσκησε εκεί, το επάγγελμα του ιατρού. Συγχρόνως έγραφε και μελετούσε. Το 1920, κλήθηκε από τον ύπατο αρμοστή Θράκης Αντώνιο Σαχτούρη, και ανέλαβε την οργάνωση και διεύθυνση του Πολιτικού Νοσοκομείου Αδριανουπόλεως, όπου αριθμούσε 150 κλίνες. Μετά από 7 μήνες εγκαταστάθηκε στην Αλεξανδρούπολη, ως ιατρός, νομίατρος και σχολίατρος. Για 20 χρόνια δίδασκε Υγιεινή στο Γυμνάσιο και την Παιδαγωγική Ακαδημία. Έγινε Υγειονομικός Επιθεωρητής της Περιφέρειας αλλά ήταν κι ο πρώτος πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Έβρου. Το 1940, κυνηγημένος από τους Βούλγαρους, όπως όλοι οι κάτοικοι της Αλεξανδρούπολης, κατέφυγε στην Αθήνα, όπου έζησε δύσκολα χρόνια, άγνωστος. Μέχρι και το 1944, όπου στις 31 Μαϊου και αφού χαροπάλεψε για μερικούς μήνες από σκληρή αρρώστια, πέθανε και τάφηκε στο νεκροταφείο των Πατησίων. Δεν πρόλαβε, όπως ήθελε, να γυρίσει στην ελεύθερη πια, Αλεξανδρούπολη.
Έργο
Ο Αχιλλέας Σαμοθράκης, ήταν άνθρωπος του βιβλίου, αγαπούσε τη γνώση, τη μελέτη, την έρευνα όχι μόνο γύρω από την Ιατρική και την Ιστορία της αλλά και γύρω από την ιστορία της Θράκης. Η ζωή του και το πλούσιο έργο του αποδεικνύουν μια εξαιρετική προσωπικότητα. Κατέκτησε τη Λατινική και την Ελληνική φιλολογία με τη μελέτη. Έτσι το έργο του στρέφεται γύρω από θέματα Ελληνικής Ιστορίας αλλά κυρίως την ιστορία της Θράκης. Συνέθεσε δικές του μελέτες για την ιστορία της Ιατρικής, μετέφρασε αξιόλογες διατριβές ξένων επιστημόνων σε θέματα ιατρικά. Ήταν τακτικός συνεργάτης της ΄΄΄Ιατρικής πρόοδου΄΄΄ Αθηνών, της Ελληνικής Ιατρικής Θεσσαλονίκης, της Μεγάλάλ Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας και συνέγραψε την ιστορία του Ιπποκράτη.
Δημοσιευμένες εργασίες
Παρακάτω αναφέρονται οι εργασίες του Αχιλλέα Σαμοθράκη, που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Ιατρική Πρόοδος» αλλά και στο περιοδικό «Ελληνική Ιατρική Θεσσαλονίκης».
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αίνος
Ένα πάθος στην έρημο
Ένα πάθος στην έρημο (γαλλικός τίτλος: Une passion dans le désert) είναι διήγημα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1830 στο περιοδικό Revue de Paris. Περιλαμβάνεται στην ενότητα Σκηνές της στρατιωτικής ζωής του μυθιστορηματικού κύκλου Ανθρώπινη κωμωδία.
Η υπόθεση αφηγείται την ιστορία ενός στρατιώτη του ναπολεόντειου στρατού που, χαμένος στην έρημο, καταφεύγει σε μια σπηλιά και εξημερώνει και αναπτύσσει μια ιδιότυπη σχέση με τη λεοπάρδαλη που βρίσκει εκεί. Είναι μια ιστορία που διαδραματίζεται με ιστορικό υπόβαθρο την εκστρατεία του Ναπολέοντα στην Αίγυπτο.
Σχολιασμός
Το Ένα πάθος στην έρημο ανήκει στα έργα της Ανθρώπινης Κωμωδίας, στο οποίο αποκαλύπτεται ξεκάθαρα η επίδραση της ρομαντικής παράδοσης στο έργο του Μπαλζάκ, η οποία εκφράζεται με τον εξωτισμό και την παράξενη ιστορία αγάπης. Είναι επίσης το μόνο έργο στο οποίο ο συγγραφέας τοποθέτησε ένα ζώο στο κέντρο της δράσης και επιπλέον το περιέγραψε σαν να έγραφε για έναν άνθρωπο, στην προκειμένη περίπτωση μια όμορφη, ελκυστική γυναίκα. Μέσω αυτής της απροσδόκητης τεχνικής, ο Μπαλζάκ περιέγραψε τη σύγκρουση του φυσικού πάθους με τη συμβατική συμπεριφορά που καθιέρωσε ο πολιτισμός και την αναπόφευκτη καταστροφή της σχέσης που προκαλείται από πρωταρχικά αντανακλαστικά (ο θάνατος του θηρίου συμβαίνει όταν ο στρατιώτης παρερμηνεύει μια αυθόρμητη κίνηση, εντελώς φυσιολογική για το ζώο). Οι περιγραφές της ερήμου θεωρούνται ανυπέρβλητα λογοτεχνικά μέρη του έργου.
Το έργο επρόκειτο να αποτελέσει μέρος ενός τρίπτυχου ιστοριών για την εκστρατεία της Αιγύπτου, που δεν γράφτηκε ποτέ. Έτσι, αποτελεί ένα εντελώς μεμονωμένο έργο στην Ανθρώπινη Κωμωδία, που δεν σχετίζεται με κανένα άλλο, και επιπλέον - παρά το γεγονός ότι περιλαμβάνεται στις Σκηνές της στρατιωτικής ζωής (μέσω της παρουσίας του στρατιωτικού), είναι πολύ πιο κοντά στην αισθητική και την ατμόσφαιρα των Φιλοσοφικών Σπουδών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ
Καυκωνία Ηλείας
Η Καυκωνία είναι ημιορεινό χωριό της Ηλείας στην Περιφερειακή Ενότητα Ηλείας  σε υψόμετρο 238 μέτρα.
Γεωγραφία
Η Καυκωνία βρίσκεται στο κέντρο του νομού και σε απόσταση 9 χλμ. Β. από την Αρχαία Ολυμπία (έδρα του δήμου) και 19 χλμ. Α. από τον Πύργο. Το χωριό είναι κτισμένο σε λοφώδη περιοχή ανάμεσα στο Χελιδόνι (Β.-ΒΑ.) και το Πελόπιο (ΝΔ.). Οι κάτοικοί της ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια σταφίδας και ελιάς. Αξιοθέατα είναι η ανακαινισμένη πετρόκτιστη εκκλησία της Αγίας Παρασκευής (χρονολογείται από το 1895) και το πέτρινο θεατράκι όπου το καλοκαίρι γίνονται θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικές παραστάσεις. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά με την ονομασία Καυκανιά το 1835 να προσαρτάται στην τότε δήμο Κυθηρίας. Το 1912 με το ΦΕΚ 256Α - 28/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας και το 1940 διορθώνεται σε Καυκωνία. Η ονομασία της προέρχεται από τους αρχαίους Καύκωνες της Κοίλης Ήλιδας. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Καυκωνίας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αρχαίας Ολυμπίας του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 160 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας
Δημοκρατία της Σερβικής Κράινα
Η Δημοκρατία της Σερβικής Κράινα (σερβικά: Република Српска Крајина) ήταν ένα μη αναγνωρισμένο κράτος, σερβικός θύλακας στα εδάφη της Κροατίας που δημιουργήθηκε με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το 1991 και διατηρήθηκε έως το 1995.
Το κρατίδιο διαλύθηκε το 1995 έπειτα από την επίθεση και κατάληψη του από τον Κροατικό στρατό κατά την επιχείρηση "Καταιγίδα". Κατά την επιχείρηση αυτή εκτοπίστηκαν και σκοτώθηκαν χιλιάδες Σέρβοι. Αρχικά οι Κροάτες στρατηγοί της Άντε Γκοτόβινα και Μλάντεν Μάρκατς παρόλο που αρχικά καταδικάστηκαν και φυλακίστηκαν για εγκλήματα πολέμου έπειτα αθωώθηκαν από το διεθνές ποινικό δικαστήριο της Χάγης ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων στη Σερβία. 250.000 Σέρβοι της Κράινα αναφέρεται ότι εγκατέλειψαν τις εστίες τους, και ένας αριθμός από αυτούς σκοτώθηκε σε στρατιωτικές επιθέσεις. Όσοι Σέρβοι της Κροατίας έφυγαν έχασαν το δικαίωμα στην περιουσία τους. Με βάση τη δίωξη τόσο πολλών πολιτών της Σερβίας μπορεί να ειπωθεί ότι η κροατική κυβέρνηση διέπραξε εθνική κάθαρση των Σέρβων. Η πλειοψηφία των Σέρβων κατοίκων κατέφυγαν στην τότε Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας και τη Δημοκρατία της Σερβίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σερβικη Κραινα Κατηγορία:Πρώην μη αναγνωρισμένα κράτη
Μεταλλεία Λαυρίου
right|thumb|250px|Κορινθιακό αγγείο με απεικόνιση των εργαζομένων σκλάβων στα μεταλλεία Λαυρίου. 5ος π.Χ. αιώνας Με τη γενική ονομασία μεταλλεία Λαυρίου φέρεται μια σειρά μεταλλείων και μεταλλευτικών εγκαταστάσεων που υπάρχουν στην ευρύτερη περιοχή του Λαυρίου και έγιναν αντικείμενο εκμετάλλευσης επί περίπου 5.000 χρόνια. Τα μεταλλεύματα του αργύρου στη περιοχή του λαυρίου είναι κυρίως μεταλλεύματα μολύβδου και αργύρου.
Ιστορικό
Τα μεταλλεία στην περιοχή του Λαυρίου είναι από τα αρχαιότερα μεταλλεία στον Ελλαδικό χώρο. Η μεταλλευτική δραστηριότητα σε αυτά χρονολογείται από το 3.000 π.Χ., (ίχνη εξορύξεως χαλκού στην περιοχή Θορικού) αλλά η συστηματική εκμετάλλευσή τους αρχίζει με τη γέννηση της Αθηναϊκής Δημοκρατίας το 508 π.Χ. από τον Κλεισθένη Τα μεταλλεία του Λαυρίου υπήρξαν η κύρια πηγή πλούτου της Αθήνας κατά την κλασική εποχή (5ος και 4ος π.Χ. αιώνας). Η πρώτη ενέργεια που βασίστηκε στα μεταλλεία αυτά υπήρξε προγενέστερη της εγκαθίδρυσης της Δημοκρατίας, όπως αυτή τοποθετείται από τους ιστορικούς: Ήταν η κοπή ενός από τα πρώτα αργυρά νομίσματα στον κόσμο, της αθηναϊκής δραχμής, γύρω στο 580 π.Χ. Γύρω στα 512 π.Χ. η Αθήνα υποχρεώθηκε να βασιστεί αποκλειστικά στα μεταλλεία του Λαυρίου, καθώς οι Πέρσες είχαν εισβάλει στη Βόρεια Ελλάδα. Οι πρόσοδοι από τα μεταλλεία αυτά έγιναν αισθητές γύρω στο 500 π.Χ., ενώ οι πολεμικές προετοιμασίες απόκρουσης των Περσών (Μάχη του Μαραθώνα) βασίστηκαν στον άργυρο που εξορυσσόταν στα μεταλλεία. Το 482 π.Χ. εντοπίζεται ένα νέο μεγάλο αργυρούχο κοίτασμα στην περιοχή και ο Θεμιστοκλής πείθει τους Αθηναίους να διατεθούν τα προερχόμενα από αυτό έσοδα για την κατασκευή ενός ισχυρού στόλου. Η Αθήνα διέθετε ήδη 70 πολεμικά πλοία και με τα χρήματα από τα μεταλλεία κατασκεύασε άλλα 130. Με τα πλοία αυτά η Αθήνα κατάφερε να αποκρούσει τις δυνάμεις του Ξέρξη, ο οποίος έχοντας περάσει τις Θερμοπύλες κατέβαινε προς την πόλη. Ο αθηναϊκός στόλος, έχοντας αποκτήσει την απαιτούμενη ισχύ, καταναυμάχησε τον Περσικό στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας, στερώντας έτσι τις Περσικές δυνάμεις ξηράς από τις προμήθειες και τη δυνατότητα ανεφοδιασμού τους.
Τα μεταλλεία έχασαν προσωρινά την αξία τους, όταν η Αθήνα έχασε τον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Επανήλθαν προσωρινά σε αξιόλογη εκμετάλλευση επί εποχής Λυκούργου κατά τον 4ο αιώνα, ωστόσο η ανακάλυψη νέων μεταλλείων στη Βόρεια Ελλάδα και η αθηναϊκή παρακμή τα έθεσαν στο περιθώριο. Τελικά, οι μεταλλευτικές δραστηριότητες διακόπηκαν ολοσχερώς τον 2ο αιώνα, επειδή, πρώτον η εξόρυξη, φθάνοντας σε βάθη 100 μ., συνάντησε νερό στις στοές, δεύτερον, οι Ρωμαίοι βρήκαν πολύ δύσκολη και την επεξεργασία του μεταλλεύματος και τρίτον, οι Ρωμαίοι άρχισαν την εκμετάλλευση των πλούσιων κοιτασμάτων αργύρου στην Ισπανία, με αποτέλεσμα τα μεταλλεία Λαυρίου να χάσουν τα πρωτεία στην παραγωγή αργύρου παγκοσμίως, μια θέση που κατείχαν για σχεδόν μία χιλιετία.
Υπολογίζεται ότι από τον 7ο μέχρι το 1ο αιώνα π.Χ. από τα μεταλλεία εξορύχθηκαν 3.500 τόνοι αργύρου και 1.400.000 τόνοι μολύβδου. Η μέγιστη παραγωγή παρατηρήθηκε κατά τα κλασσικά χρόνια με μέση ετήσια παραγωγή 30 τόνους αργύρου.
Νεότερα χρόνια
thumb|Μετοχή του 1873 της εταιρείας Τα Μεταλλουργεία του Λαυρίου thumb|Μετοχή της Compagnie francaise des mines du Laurium που ιδρύθηκε το 1875 thumb|Μετοχή του 1909 της εταιρείας Τα Μεταλλουργεία του Λαυρίου Τα μεταλλεία παρέμειναν σε αδράνεια μέχρι το 19ο αιώνα μ.Χ. Το 1860 ο Ανδρέας Κορδέλλας (1836 - 1909), μεταλλειολόγος γεννημένος στη Σμύρνη με σπουδές στο Φράιμπουρκ της Γερμανίας επισκέπτεται την περιοχή και διαβλέπει σημαντική οικονομική προοπτική με την ανάτηξη των σκωριών και την επεξεργασία των εκβολάδων. Έρχεται σε επαφή με τον Τζιανμπατίστα Σερπιέρι (1832-1897), Ιταλό επιχειρηματία, του οποίου η οικογένεια ήδη ασχολείτο με παρόμοιες εργασίες εκμετάλλευσης σκωρίας ρωμαϊκής εποχής ορυχείων στο Κάλιαρι της Σαρδηνίας. Ο Σερπιέρι διαβλέπει επίσης την οικονομική δυνατότητα που του προσφέρει το Λαύριο και, το 1864, ιδρύει την εταιρεία "Roux - Serpieri - Fressynet C.E." (ή "Hilarion Roux et Cie") εν μέρει με δικά του κεφάλαια αλλά και με συμμετοχή του γαλλικού (έδρα στη Μασσαλία) τραπεζικού οίκου "I. Roux-Fressynet". Η εταιρεία διατηρείται μέχρι το 1873, έχοντας μετονομαστεί σε "Ελληνική Εταιρεία των Μεταλλουργείων Λαυρίου", κατασκευάζοντας εγκαταστάσεις στο λιμένα του Λαυρίου, στη θέση "Εργαστηριάκια" και αναλαμβάνει την παραγωγή αργυρούχου μολύβδου από τις σκωρίες. Το 1865 διαθέτει 18 καμίνους, εγκαταστάσεις μεταλλοπλυσίας, μηχανουργείο και σιδηρόδρομο, απασχολώντας, το 1867, 1.200 εργαζόμενους, τεράστιο αριθμό για την εποχή.
Το 1869 ανακύπτει το Λαυρεωτικό ζήτημα, καθώς η εταιρεία διεκδικεί από το ελληνικό κράτος τις αρχαίες εκβολάδες, με αποτέλεσμα τη σύγκρουσή της με αυτό. Η λύση στο ζήτημα που προέκυψε ήταν, μετά από διαπραγματεύσεις, να δημιουργηθούν δύο εταιρείες: Η Εταιρεία των Μεταλλουργείων Λαυρίου (ελληνική) και η "Μεταλλεία Καμάριζας" (1873). Το 1876 η δεύτερη παραχωρεί τη θέση της στην γαλλική εταιρεία "C.F.M.L. (Compagnie Francaise des Mines du Laurium)", την οποία ιδρύει και πάλι ο Σερπιέρι και κατασκευάζει νέο εργοστάσιο στη θέση "Κυπριανός".
Η εταιρεία αυτή θα επιζήσει μέχρι το 1877 και το Λαύριο ακολουθεί έκτοτε την πορεία των δύο νέων εταιρειών: Οικίες και καταστήματα ανήκαν στις εταιρείες, που έχουν αναλάβει και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των εργαζομένων, την κατασκευή σχολείων, ναών, λιμενικών εγκαταστάσεων. . Το 1880 εμφανίζεται η πρώτη σοβαρή κρίση: Οι τιμές του μολύβδου πέφτουν διεθνώς και οι εταιρείες αντιμετωπίζουν οικονομική κρίση. Το βασικό πλήγμα και στις δύο το επέφερε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος. Το 1930 η ελληνική εταιρεία εκποιείται σε μια βρετανική, η οποία διακόπτει τις εργασίες, ενώ η γαλλική συνεχίζει, αλλά με μειωμένες δραστηριότητες. Στα τέλη της δεκαετίας του 1920 και ενώ ο πληθυσμός της πόλης έχει μειωθεί κατά 50%, εγκαθίστανται σε αυτήν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, που της δίνουν νέα ζωή. Η γαλλική εταιρεία επιζεί και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και, τη δεκαετία του 1950, αρχίζει και πάλι η εντατική εκμετάλλευση των σκωριών, των εκβολάδων και των μεταλλείων. Η εταιρεία, ωστόσο, αναγκάστηκε να διακόψει τις μεταλλευτικές της δραστηριότητές το 1977 και τις μεταλλουργικές το 1982, ως συνέπεια της αποβιομηχάνισης που επεκτάθηκε σε όλη τη χώρα τη δεκαετία του '80. Τότε δημιουργήθηκε στη θέση της η κρατική εταιρεία ΕΜΜΕΛ (Ελληνική Μεταλλευτική Μεταλλουργική Εταιρία Λαυρίου) η οποία διέκοψε την λειτουργία της το 1989. Οι περισσότερες μονάδες διέκοψαν τη λειτουργία τους και περισσότερο από το 20% των κατοίκων της πόλης, έχοντας πληγεί από την ανεργία, την εγκαταλείπουν. Το 1992 το εργοστάσιο της Γαλλικής Εταιρείας Μεταλλείων Λαυρίου στον Κυπριανό ήρθε στην κυριότητα του Υπουργείου Πολιτισμού, κηρύχθηκε διατηρητέο μνημείο και παραχωρήθηκε στο ΕΜΠ, το οποίο το 1995 δημιούργησε εκεί το Τεχνολογικό Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου.
Η γεωλογία και τα μεταλλεία
thumb|right|250px|Μνημείο των εργατών μεταλλωρύχων στην πλατεία Λαυρίου. Η κύρια γεωλογική δομή της Λαυρεωτικής αποτελείται από δύο κύριες τεκτονικές ενότητες την Ανώτερη Τεκτονική Ενότητα (UTU) από σχιστολίθους με παρεμβολές μαρμάρων και την Κατώτερη Τεκτονική Ενότητα (LTU), που συνίσταται από το Ανώτερο Μάρμαρο (UM), τους ενδιάμεσους μαρμαρυγιακούς σχιστολίθους (σχιστόλιθοι Καισαριανής ή Καμάριζας) (SCH) και το Κατώτερο Μάρμαρο (LM), σε επάλληλη διάταξη με σχεδόν οριζόντια ανάπτυξη. Τρεις κύριες γεωλογικές επαφές αποτέλεσαν από την αρχαιότητα αλλά και από τους νεότερους μεταλλευτές, αντικείμενο έρευνας και εκμετάλλευσης αργυρομολυβδούχων κοιτασμάτων του Λαυρίου.Σε όλες τις επαφές αναπτύχθηκαν διαχρονικά διάφορες μεταλλευτικές εκμεταλλεύσεις.
Τα σημαντικότερα μεταλλεία βρίσκονται στην περιοχή του οικισμού Πλάκα, περίπου 6 χλμ. βόρεια του Λαυρίου, και στην περιοχή Καμάριζα ή Αγίου Κωνσταντίνου, 5 χλμ δυτικά της πόλης.Η ευρύτερη περιοχή του σημερινού οικισμού της Πλάκας Λαυρεωτικής απετέλεσε σημαντικό μεταλλευτικό κέντρο τόσο κατά την αρχαία όσο και κατά την νεώτερη περίοδο εκμετάλλευσης των μεταλλείων του Λαυρίου. Εντοπίζεται στην κεντρική ζώνη μεταλλοφορίας της Λαυρεωτικής και απέχει 8 χιλιόμετρα από την πόλη της Κερατέας και 6 χιλιόμετρα από το Λαύριο. Ήταν σίγουρα το σημαντικότερο μεταλλευτικό συγκρότημα της Βόρειας πλευράς της Λαυρεωτικής με τη μεγαλύτερη ανάπτυξη να χρονολογείται στο τέλος του 19ου αι. και τις αρχές του 20ου αι.
Πλάκα Λαυρεωτικής: ένας παράδεισος Γεωλογικής και Μεταλλευτικής κληρονομιάς
Διάσπαρτα σε όλη την περιοχή βρίσκονται εκατοντάδες μικρά μεταλλεία, φρέατα, στοές και διανοίξεις, οι περισσότερες με διεύθυνση από Β προς Ν προς την περιοχή του Σουνίου. Πολλές εκβολάδες βρίσκονται σε κοιλώματα ή επί της ακτής της Λαυρεωτικής, ενώ η επίδραση του θαλασσινού νερού στα κατάλοιπα των αρχαίων εξορύξεων έχει δημιουργήσει πολλά ορυκτά, ορισμένα από τα οποία ανευρίσκονται τυπικά στην περιοχή και την χαρακτηρίζουν (type localities, εν συνόλω 26 ορυκτά στα μεταλλεία και 3 στις σκωρίες). Άλλες περιοχές με μεταλλευτικές / εξορυκτικές δραστηριότητες είναι η Έλαφος, ο Θορικός, η Σουρέζα, το Βρωμοπούσι, ενώ εκτείνονται μέχρι την περιοχή του Σουνίου. Μερικά από τα κυριότερα μεταλλεία είναι τα εξής:
Για την καταμέτρησή των μεταλλωρύχων  πριν την είσοδο στη κύρια στοά και για την αποθήκευση μικρών εργαλείων κατασκευάστηκε ένα κτήριο-θυρωρείο, το οποίο ονομαζόταν από τους εργάτες  ‘’Παρόν’’ λόγω ακριβώς της χρήσης του
Ορυκτά των μεταλλείων
right|thumb|250px|Λαυριονίτης από τα μεταλλεία Λαυρίου
Στα μεταλλεία ανευρίσκονται 650 και πλέον ορυκτά, εξ ων τα 23 αποτελούν χαρακτηριστικά για την περιοχή (type localities, TL). Στη Λαυρεωτική γη απαντώνται εκτός από τα ορυκτά των μεταλλείων και τα ορυκτά σκωρίας-λιθαργύρων (slag minerals), τα οποία η IMA τα έχει ονομάσει ανθρωπογενή και δεν ονοματοδοτούνται κατά την ανακάλυψή τους παρά μόνο όταν βρεθούν και στο φυσικό περιβάλλον. Υπολογίζετε πως επί συνόλου στη Λαυρεωτική γη απαντώνται 750 και πλέον ορυκτά, εξ ων τα 31 αποτελούν χαρακτηριστικά για την περιοχή (type localities, TL). Δείγματα αυτών των ορυκτών είναι, ακόμη και σήμερα, περιζήτητα από συλλέκτες και μουσεία, καθώς απαντούν σε μοναδικούς σχηματισμούς, όπως ο αγαρδίτης, ο σερπιερίτης, ο θορικοσίτης, ο λαυριονίτης, ο καμαριζαΐτης, ο γεωργιαδεσίτης κ. ά. Πολλά από τα ορυκτά αυτά εκτίθενται στο Ορυκτολογικό Μουσείο Λαυρίου και το Ορυκτολογικό-Μεταλλευτικό Μουσείο Καμάριζας Λαυρίου. Κάθε χρόνο ανακαλύπτονται και νέα ορυκτά από την περιοχή της Λαυρεωτικής που ταυτοποιούνται διεθνώς από την ΙΜΑ (International Mineralogical Association) ως παγκοσμίως πρωτότυπα ορυκτά.
Type Locality Minerals from the Lavrion Mining District
Το μουσείο του Αγίου Κωνσταντίνου στην Καμάριζα, στεγάζεται σε κτίριο του κεντρικού μεταλλευτικού φρέατος. Το κτίριο που στέγαζε την εποχή της λειτουργίας των μεταλλείων, τον μηχανισμό κίνησης του πύργου αναδείχθηκε στη σύγχρονη εποχή σε ένα μικρό αλλά αξιόλογο Ορυκτολογικό Μουσείο. Ορυκτά, εργαλεία, τα μηχανήματα που διασώζονται, φωτογραφίες, κείμενα κλπ. αποτελούν τα σημερινά εκθέματα του μουσείου και κυρίως τα ορυκτά, εξαιρετικής ομορφιάς σε χρώματα και μορφές που γίνονται πλέον μέρος της ιστορίας του χώρου, μνήμη της γης και μνήμη των ανθρώπων.
Το Ορυκτολογικό Μουσείο Λαυρίου δημιουργήθηκε το 1984 στο παλαιό κτίσμα του θυρωρείου του συγκροτήματος του «Μεταλλοπλυσίου», από την Εταιρεία Μελετών Λαυρεωτικής (Ε.ΜΕ.Λ.), η οποία το αφιέρωσε στη μνήμη του μεταλλειολόγου Ανδρέα Κορδέλλα. Στις προθήκες του μουσείου εκτίθενται περίπου 740 δείγματα ορυκτών των μεταλλείων Λαυρίου καθώς και πολλά αργυρά νομίσματα του 4ου π.Χ. αιώνα, κατασκευασμένα από τον άργυρο των μεταλλείων. Υπάρχουν δείγματα μεταλλευτικών και σχετικά κοινών ορυκτών (γαληνίτης, σφαλερίτης, αιματίτης, κερουσίτης κ.ά.) αλλά και ορυκτά πολύ περισσότερο σπάνια, χαρακτηριστικά για την περιοχή (type locality), όπως ο λαυριονίτης, ο σερπιερίτης, ο κτενασίτης, ο γεωργιαδεσίτης, ο θορικοσίτης, ο καμαριζαΐτης, ο ανναβεργίτης κ.ά.
Η Ε.ΜΕ.Λ. εξέδωσε τον Δεκέμβριο του 2018, το βιβλίο των Νίκου Μ. Βουρλάκου και Μιχάλη Γ. Φίτρου με τίτλο "Τα Ορυκτά της Λαυρεωτικής" (ISBN 978-960-85333-5-6), που αποτελεί μια σύγχρονη λεπτομερή καταγραφή όλων των μέχρι σήμερα ευρεθέντων ορυκτών στην περιοχή του Λαυρίου. Το Δεκέμβριο 2019, η Ε.ΜΕ.Λ. πραγματοποίησε με την επιχορήγηση του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού την πρώτη αγγλική επικαιροποιημένη έκδοση του βιβλίου των Νίκου Μ. Βουρλάκου και Μιχάλη Γ. Φίτρου με τίτλο "The Minerals of Lavrion" (ISBN 978-960-85333-6-3) - καλύπτοντας με αυτόν τον τρόπο και το ξενόγλωσσο κοινό.
Βιβλίο για τα Συλλεκτικά Ορυκτά της Ελλάδος
Εκτός από τα μουσεία, υπάρχουν ιδιωτικές συλλογές σε σπίτια κατοίκων της Καμάριζας και του Λαυρίου, με σημαντικότερες εκείνες των Βασίλη Στεργίου, Ηρακλή Κατσάρου και Αικατ. Καπέλλα.
Υποβρύχια Εξερεύνηση
Σε ένα από αυτά τα ορυχεία, μετά την ολοκλήρωση των εργασιών και την εγκατάλειψη του, η εισροή υδάτων που προερχόταν από τον υδροφόρο ορίζοντα, κατέκλυσε τις στοές και «σφράγισε» ολοκληρωτικά το βαθύτερο επίπεδο. Ομάδα περιηγητών Greek Gate, εντόπισε το πλημμυρισμένο τμήμα. Σε συνεργασία με τους σπηλαιοδύτες Ερρίκο Κρανιδιώτη και Στέλιο Σταματάκη τον Ιούλιο του 2019, πραγματοποιήθηκε εξερευνητική κατάδυση και βιντεοσκοπήθηκε για πρώτη φορά πλημμυρισμένο τμήμα μεταλλευτικής στοάς στην Ελλάδα.
Ύστερα από δύσκολη καθοδική πορεία στις στοές του ορυχείου, σε απόσταση τουλάχιστον 500 μέτρων από την είσοδο, οι δύτες έφτασαν στο πλημμυρισμένο τμήμα, την «λίμνη» όπως την αποκαλεί η ομάδα. Επρόκειτο ουσιαστικά για ένα μεγάλο ευρύχωρο θάλαμο, τουλάχιστον 10 μέτρων μήκους και 5 μέτρων πλάτους,  που οδηγεί στις πλημμυρισμένες στοές. αριστερά|μικρογραφία|400x400εσ|Οι δύτες Ερρίκος Κρανιδιώτης και Στέλιος Σταματάκης μετά το πέρας της κατάδυσης.
Υποβρυχίως το ορυχείο συνεχίζει την πορεία του, σε ένα δαιδαλώδες τμήμα στοών, ανοιγμένες στο φυσικό βράχο. Πολλοί είσοδοι των στοών φέρουν ξύλινα υποστυλώματα, ενώ εντοπίζονται απομεινάρια από σιδηροδρομικές γραμμές βαγονιών εξόρυξης που οδηγούσαν στην καρδιά του ορυχείου. Οι δύτες πραγματοποίησαν πορεία τουλάχιστον 100 μέτρων εντός των στοών, καταγράφοντας τις μοναδικές εικόνες. Η διαύγεια και η ορατότητα των υδάτων στο ορυχείο ήταν εκπληκτική.
Η ομάδα τονίζει χαρακτηριστικά: «Με το πέρασμα του χρόνου έχει διαστρεβλωθεί η αρχική εικόνα του ορυχείου ανεπανόρθωτα και στερεί από τους σημερινούς και μελλοντικούς μελετητές σημαντικές πληροφορίες για την ιστορία του. Το υγρό στοιχείο είναι το μόνο που προστατεύει και διαφυλάττει την εικόνα του ορυχείου τη στιγμή της παύσης των εργασιών από τους μεταλλωρύχους. Νιώθεις ένα δέος όταν βρίσκεσαι υποβρυχίως σαν να επιστρέφεις στο παρελθόν και να βλέπεις τις φιγούρες αυτών των ανθρώπων που δούλευαν κάτω από τόσο αντίξοες συνθήκες».
Η ομάδα τον Ιούλιο και Αύγουστο του 2019 πραγματοποίησε κατάδυση και σε άλλα δύο ορυχεία, στην Πλάκα και στο Ορυχείο 145. Οι πλημμυρισμένες στοές σε αυτά τα δύο ορυχεία εξερευνήθηκαν πλήρως.
Βιβλιογραφία
Cotta · μετάφραση Γιώργος Ν. Κατραμπασάς · επιμέλεια Γιώργος Ν. Δερμάτης, Εταιρεία Μελετών Λαυρεωτικής, 2007.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομός Αττικής Κατηγορία:Οικονομία της αρχαίας Αθήνας Λαυριου Κατηγορία:Λαύριο
Το τελευταίο ψέμμα
Το τελευταίο ψέμα (αρχικός τίτλος: Το τελευταίο ψέμμα) είναι μια ελληνική δραματική ταινία του 1957, σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη. Το σενάριο το έγραψε ο ίδιος ο Κακογιάννης και η παραγωγή ανήκει στη Φίνος Φιλμ και στη Δαμασκηνός - Μιχαηλίδης. Πρωταγωνιστεί η Έλλη Λαμπέτη.
Πλοκή
Η Χλόη Πέλλα είναι η μοναχοκόρη μιας κάποτε πλούσιας, ξεπεσμένης πια οικογένειας της Αθήνας, που χρωστάει χρήματα από τον μπακάλη της γειτονιάς και την υπηρέτριά της, Κατερίνα, μέχρι την τράπεζα. Στο (υποθηκευμένο) πολυτελές σπίτι της οικογένειας οργανώνονται βραδιές χαρτοπαιξίας, τις οποίες με δυσκολία χρηματοδοτεί, ενώ η Χλόη συχνάζει σε κοσμικές διασκεδάσεις με την παρέα της. Ο κύκλος της -άνθρωποι με οικονομική επιφάνεια- αγνοεί την πραγματική οικονομική της κατάσταση. Η οικογένεια απευθύνεται στην αδερφή της μητέρας για κάποια οικονομική εξυπηρέτηση, όμως εκείνη φαίνεται ότι δεν μπορεί ή δεν θέλει να βοηθήσει. Ως μόνη λύση στο αδιέξοδο φαντάζει πια ένας καλός γάμος. Προς αυτήν την κατεύθυνση η Χλόη πιέζεται έντονα από τη μητέρα της, Ρωξάνη Πέλλα, η οποία την προειδοποιεί ότι αν η οικογένεια πτωχεύσει, η ίδια δεν θα αντέξει τον εξευτελισμό και θα πεθάνει.
Την Χλόη πολιορκούν αρκετοί αξιόλογοι γαμπροί, εκείνη όμως επιλέγει έναν πάμπλουτο επιχειρηματία, τον οποίο και αρραβωνιάζεται, παρόλο που στην πραγματικότητα είναι ερωτευμένη με έναν μποέμ χήρο σαραντάρη με τρία παιδιά. Η Χλόη πιέζεται συναισθηματικά ολοένα και περισσότερο, ενώ κρύβει τα πραγματικά της αισθήματα.
Στο παρασκήνιο, το μικρό παιδί της υπηρέτριας έχει πάθει κάποιο ατύχημα: χτυπά στο κεφάλι και χάνει την λαλιά του. Η Κατερίνα ζητά τα χρήματα που της χρωστούν για την νοσηλεία του παιδιού της, αλλά η οικογένεια της Χλόης αδιαφορεί. Σε μια συμπλοκή της Κατερίνας με την Χλόη και την μεγαλομανούς μητέρα της, η υπηρέτρια πεθαίνει λόγω ανακοπής!
Το γεγονός αυτό ήταν και η σταγόνα που ξεχείλησε το ποτήρι για την Χλόη… Η ίδια ακυρώνει τον γάμο της και για να εκπληρώσει το τάμα της υπηρέτριας πηγαίνει το παιδί στην Τήνο τον Δεκαπενταύγουστο για να γίνει καλά.
Μέσα στις τυμπανοκρουσίες της γιορτής της Μεγαλόχαρης και ένα γενικευμένο θρησκευτικό παροξυσμό, το νήπιο ανακτά την λαλιά του, η Χλόη ξεσπά σε λυγμούς σα να βρήκε την λύτρωση, ενώ αφήνεται να εννοηθεί ότι αναλαμβάνει η ίδια πια το νήπιο («το παιδί μου, το παιδί μου…», είχε φωνάξει λίγο νωρίτερα προσπαθώντας να ανοίξει δρόμο μέσα από το πλήθος.)
Καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας οι πρωταγωνιστές προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματά τους με αξιοπρέπεια, με τον όποιον τρόπο αντιλαμβάνεται ο καθένας τους, βέβαια, τον όρο. Ίσως η λύση που δίνεται στο τέλος να βοηθά την Χλόη να ανακτήσει την δική της.
Παραγωγή
Πρόκειται για την πρώτη εμφάνιση στον κινηματογράφο του παιδιού-θαύματος Βασιλάκη Καΐλα.
Η ταινία κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 10 Φεβρουαρίου 1958 και, κόβοντας 50.156 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 5η θέση ανάμεσα σε 31 ταινίες της ίδιας σεζόν. Κυκλοφόρησε και με τη μορφή ντιβιντί στις 9 Ιανουαρίου 2007.
Βιβλιογραφική πηγή
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1958 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Μιχάλη Κακογιάννη Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μάνου Χατζιδάκι Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Δαμασκηνός - Μιχαηλίδης
Τζο Χαρτ
Ο Τζο Χαρτ (Charles Joseph John "Joe" Hart, 19 Απριλίου 1987) είναι Άγγλος ποδοσφαιριστής. Αγωνίζεται ως τερματοφύλακας στη Σκωτία με τα χρώματα της ΣΕΛΤΙΚ
Είναι ο πρώτος Άγγλος τερματοφύλακας που αγωνίστηκε στην Σέριε Α.
Συλλογική καριέρα
Ο Τζο Χαρτ γεννήθηκε στην πόλη του Shrewsbury, και αρχικά ασχολήθηκε με διάφορα αθλήματα πριν καταλήξει στο ποδόσφαιρο. Η τοπική ομάδα τον πήρε κοντά της από την ηλικία των 11 και στην ηλικία των 16 κατάφερε να ανέβει στην μεγάλη ομάδα κάνοντας το ντεμπούτο του. Παράλληλα όμως οι εμφανίσεις του τον έφεραν στην Εθνική ομάδα. Το 2006 ψηφοφορία φιλάθλων τον ανέδειξε ως τον κορυφαίο τερματοφύλακα του πρωταθλήματος. Το καλοκαίρι του 2006 και ενώ βρισκόταν σε υποχρεώσεις με την Εθνική στο Βέλγιο ανακοινώθηκε η απόκτησή του από την Μάντσεστερ Σίτι. Τον Οκτώβριο του 2006 έκανε την πρώτη του εμφάνιση με την πρώτη ομάδα λόγω των πολλών τραυματισμών. Το 2007 ήταν για αυτόν μια χρονιά γεμάτη δανεισμούς και αποτυχίες αφού όχι μόνο δόθηκε δανεικός σε Tranmere και έπειτα στην Μπλάκπουλ αλλά έχασε και την θέση του στην Εθνική. Ο δανεισμός όμως στην Μπλάκπουλ αποδείχθηκε καλός και για αυτόν και για την ομάδα του καθώς οι καλές εμφανίσεις του τον έφεραν πίσω στην Σίτι. Εκεί υπολογιζόταν ως πρώτη επιλογή, όπως και στην Εθνική ομάδα, αλλά όλα αυτά μέχρι το 2008 οπότε ήρθε στην ομάδα ως πρώτος τερματοφύλακας ο Σέι Γκίβεν. Τότε ήρθε και ο τρίτος δανεισμός του στην Μπέρμιγχαμ Σίτι. Και αυτός ο δανεισμός του ήταν πάρα πολύ καλός και σηματοδότησε την καριέρα του καθώς στο τέλος της χρονιάς ψηφίστηκε ως ο καλύτερος τερματοφύλακας της χρονιάς και παράλληλα ήταν υποψήφιος για το καλύτερο νέο παίκτη. Έτσι ήρθε και η επιστροφή του στην Σίτι. Παράλληλα με την επιστροφή του στην Σίτι ήρθε και η επιστροφή του στην θέση του τερματοφύλακα στην εθνική ομάδα. Οι ευκαιρίες που πήρε ως βασικός της αξιοποίησε και τον έφεραν στην πρώτη θέση και βασικό στην ομάδα. Βοήθησε στο μέγιστο την ομάδα του, ιδιαίτερα την χρονιά 2011 την οποία κέρδισε το κύπελλο. Στον τελικό Κυπέλλου αγωνίστηκε βασικός. Όσα χρόνια είναι στην Σίτι αγωνίζεται ως βασικό μέλος ενώ πολλοί εκφράζουν την άποψη πως ο Χαρτ αποτελεί τον καλύτερο παίκτη του κόσμου.
Εθνική
Μετά από πολλές εμφανίσεις του στην Εθνική ομάδα έγινε βασικό μέλος της το 2010 ενώ και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2012 αγωνίστηκε σε όλα τα παιχνίδια βασικός.
Ύγκντρασιλ
Στη Σκανδιναβική μυθολογία το Ύγκντρασιλ (Yggdrasill, επίσης αποκαλείται Μιμαμάιντ (Mimameid) ή Λέραντ (Lerad)), ήταν το παγκόσμιο δέντρο, ένα γιγαντιαίο δέντρο, που θεωρείται πως συνδέει τους εννέα κόσμους της Σκανδιναβικής κοσμολογίας.
Στα κλαδιά του Υγκντράσιλ βρίσκονταν το Άσγκαρντ, το Άλφχαϊμ και το Βάναχαϊμ. Ο κορμός του αποτελούσε τον παγκόσμιο άξονα περνώντας μέσα από το κέντρο του Μίντγκαρντ, γύρω από τον οποίο βρισκόταν το Γιότουνχαϊμ και κάτω από τον οποίο ήταν το Νινταβέλλιρ ή Σβαρταλφχάιμ. Οι τρεις ρίζες του έφταναν ως το Χέλχαϊμ, το Νίφλχαϊμ και το Μούσπελχαϊμ.
Από τις τρεις ρίζες, μία διέσχιζε το Άσγκαρντ, μία το Γιότουνχαϊμ και μία το Χέλχαϊμ. Κάτω από τη ρίζα του Άσγκαρντ βρισκόταν το ιερό Πηγάδι του Ουρντ και εκεί κατοικούσαν οι τρεις Νορν, επί των οποίων οι θεοί δεν είχαν καμία δύναμη και οι οποίες κάθε μέρα πότιζαν το δέντρο από την πρωταρχική πηγή. Κάτω από τη ρίζα του Γιότουνχαϊμ βρισκόταν η πηγή ή πηγάδι του Μίμιρ και κάτω από αυτή του Χέλχαϊμ το πηγάδι Χβεργκελμίρ (το Βρυχώμενο Καζάνι).
Στην κορυφή του δέντρου κούρνιαζε ένας γιγάντιος κόκορας ή πιο συχνά ένας αετός με το όνομα Βιντοφνίρ (Vidofnir), στο μέτωπο του οποίου καθόταν ένα γεράκι, το Βεντρφολνίρ (Veðrfolnír). Οι ρίζες στο Νίφλχαϊμ κατατρώγονταν από ένα δράκο, τον Νίντχογκ. Ένας σκίουρος, ο Ρατατόσκ, έτρεχε πάνω κάτω στο δέντρο μεταφέροντας προσβολές ανάμεσα στον Νίντχογκ και τον αετό. Τέσσερα ελάφια τρέφονταν από τον φλοιό του Ύγκντρασιλ.
Σύμφωνα με το μύθο ο Όντιν κρεμάστηκε επί εννέα νύχτες στο Ύγκντρασιλ προκειμένου να βρει τις ρούνους. Ίσως ο μύθος αυτός να έχει σχέση και με το Γερμανικό έθιμο να θυσιάζουν ανθρώπους κρεμώντας τους από δέντρα.
Το Ύγκντρασιλ παίζει κεντρικό ρόλο και στο μύθο του Ράγκναροκ, στο τέλος του κόσμου. Οι μόνοι άνθρωποι που επιβίωσαν του Ράγκναροκ, οι Λιφ και Λιφτχράσιρ, κατάφεραν να ξεφύγουν βρίσκοντας καταφύγιο στα κλαδιά του Ύγκντρασιλ, όπου τρέφονται από τη δροσιά και προστατεύονται από το δέντρο.
Καραβίδα
μικρογραφία|Καραβίδες μεξικάνικου στιλ Η καραβίδα είναι ζώο του γλυκού νερού, που ανήκει στην τάξη Δεκάποδα και στην οικογένεια Αστακίδες. Πρόκειται για καρκινοειδές, με μήκος 10-12 εκατοστά, ενώ σπάνια μπορεί να φθάσει σε μήκος τα 18. Τα αρσενικά είναι μεγαλύτερα από τα θηλυκά. Μοιάζει με μικρό αστακό. Το κρέας της τρώγεται και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως δόλωμα. Η μελέτη των καραβίδων ονομάζεται αστακολογία. Σε αρκετά κράτη εκτρέφονται σε ενυδρεία. Σε μερικές χώρες η εισαγωγή ξένων καραβίδων είναι κίνδυνος για τα τοπικά ποτάμια. Στην Ευρώπη έχουν εισαχθεί από την Αμερική τρία είδη: τα Orconectes limosus, Pacifastacus leniusculus και Procambarus clarkii.
Στο αρχαίο Περού οι Μότσε λάτρευαν τα ζώα και συχνά απεικόνιζαν τις καραβίδες σε καλλιτεχνικά έργα.
Στον κόσμο
Υπάρχουν 3 οικογένειες καραβίδας, εκ των οποίων δύο ζουν στο βόρειο ημισφαίριο και μία στο νότιο ημισφαίριο. Η τελευταία λέγεται Παραστακίδες και απαντάται στη Νότια Αμερική, στην Αυστραλασία και στη Μαδαγασκάρη, όπου συναντάται το ενδημικό είδος Astacopsis madagascarensis. . Από τις άλλες δύο οικογένειες, οι Αστακίδες ζουν στη δυτική Ευρώπη και Ασία και στα δυτικά της Βόρειας Αμερικής, ενώ αντιπρόσωποι της οικογένειας Καμπαρίδες ζουν στην ανατολική Ασία και στην ανατολική Βόρεια Αμερική. Στην τελευταία υπάρχει και η μεγαλύτερη ποικιλία ειδών, με περισσότερα από 330 είδη από 9 γένη, όλα της οικογένειας των Καμπαριδών. Η μεγαλύτερη καραβίδα του κόσμου (Astacopsis gouldi ζυγίζει μέχρι 3 κιλά και ζει στην Τασμανία. Στην Ευρώπη ζουν 7 είδη του γένους Astacus και Austropotamobius.
Στην Ελλάδα
Στον ελληνικό χώρο απαντώνται δύο είδη στα γλυκά νερά, που διαφέρουν μεταξύ τους. Ένα είδος είναι η καραβίδα με τα λευκά πόδια (Astacus pallipes) με λαβίδες που έχουν σχήμα σπείρας και στο κάτω μέρος των ποδιών τους έχουν χρώμα λευκό. Το είδος αυτό είναι ανοικτόχρωμο και απαντάται στα καθαρά νερά, κοντά σε πηγές. Το άλλο είδος είναι ο Αστακός ο ποτάμιος, που είναι επίσης γνωστή ως καραβίδα με τα κόκκινα πόδια. Το ζώο αυτό έχει χρώμα λαδί ή πράσινο και ζει σε στάσιμα και θολά νερά, σε αντίθεση με το προηγούμενο είδος. Κάτω από τα πόδια το χρώμα του είναι κόκκινο. Το είδος αυτό γευστικά είναι πολύ κατώτερο από το πρώτο και τρώγεται βραστό. Οι ουρές καθαρίζονται από το όστρακο και κονσερβοποιούνται σε δοχεία με άλμη, ώστε να εξαχθούν στις χώρες του εξωτερικού. Η αλίευση του συγκεκριμένου είδους απαγορεύεται, όταν έχουν μήκος κάτω από 8 εκατοστά. Για τη θαλασσινή καραβίδα του Ατλαντικού το κατώτερο όριο είναι 11-16 εκατοστά, ανάλογα με τη χώρα.
Περιγραφή
Όπως όλα τα Δεκάποδα, η καραβίδα έχει σώμα που αποτελείται ουσιαστικά από δύο μέρη: τον κεφαλοθώρακα και την κοιλιά. Αναπνέει με βράγχια, τα οποία μοιάζουν με φτερά. Τρέφονται με μικρά θαλάσσια ζώα και σκουλήκια. Το είδος καραβίδα η θαλασσινή (επιστημονική ονομασία: Νέφρωψ ο νορβηγικός) ή αστακογαρίδα έχει κόκκινο χρώμα (ρόδινο χλομό) και οδοντωτές ακμές στις δαγκάνες και στη ράχη της. Ζει σε βάθος πάνω από 200 μ. και γεννά αυγά κάθε δύο χρόνια τους θερινούς μήνες. Η γονιμοποίηση των αυγών γίνεται εκτός νερού. Τα νεαρά που εκκολάπτονται μοιάζουν με γαρίδες και έπειτα από τρεις αλλαγές στο κέλυφός τους, κατεβαίνουν στο βυθό. Το μεγάλωμά τους γίνεται με βραδύ ρυθμό, ωστόσο από την ηλικία των 5 ετών είναι ικανά να αναπαραχθούν.
Αναπαραγωγή
Οι καραβίδες αναπαράγονται το φθινόπωρο. Το θηλυκό μεταφέρει τα αυγά του, τα οποία είναι προσκολλημένα κάτω από την κοιλιά, μέχρι το Μάιο με Ιούνιο, οπότε και γίνεται η εκκόλαψη. Τα μικρά είναι σχεδόν ίδια με τους ενήλικες και αλλάζουν πολλές φορές το κέλυφός τους τα πρώτα τρία χρόνια της ζωής τους. Στη συνέχεια αυτό γίνεται μία φορά κάθε χρόνο, προτού ζευγαρώσουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δεκάποδα
Γεώργιος Βόγιας
Ο Γεώργιος Βόγιας του Νικολάου - Καπετάν Καρτσιώτης, γεννήθηκε στην Καρύτσα Κισσάβου, όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Ο πατέρας του Νικόλαος ήταν πρώτος ξάδελφος με τον Γιάννη Χαραλάμπου Βόγια. Ήταν πλοίαρχος αλλά μετά εγκατέλειψε τη θάλασσα και δούλευε ως φαροφύλακας στη Χαλκιδική για πολλά χρόνια έως τη συνταξιοδότησή του.
Είχε τρία παιδιά. Το πρώτο, μία κόρη, παντρεύτηκε με έναν Θεσσαλό καραβοκύρη. Το δεύτερο, ο Γιώργος. Το τρίτο ήταν ο Χαράλαμπος, που σπούδασε και δούλευε δάσκαλος στη Λάρισα. Στην Κατοχή, ήταν εξόριστος από τους Γερμανούς στην Ιταλία και Ελβετία. Στον Εμφύλιο τον απέλυσαν από δάσκαλο και τον εξόρισαν για τα φρονήματα του στη Μακρόνησο.
Ο Γιώργος Νικολάου Βόγιας, από μαθητής του Γυμνασίου, δέχτηκε την επίδραση των επαναστατικών κομμουνιστικών ιδεών. Ως φοιτητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης οργανώνεται στην Κομμουνιστική Νεολαία και στη συνέχεια στο ΚΚΕ, παίρνει ενεργό μέρος στους φοιτητικούς αγώνες με αποτέλεσμα να αποβληθεί από το Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης.
Εκεί μαζί με τον Μπλάνα (Κίσσαβο) δημιούργησαν κομμουνιστική οργάνωση. Ο λόχος που υπηρετούσαν βγήκε πρώτος στην εκπαίδευση παρόλο που ήταν πειθαρχικός.
Τη δράση του συνέχισε καθ'όλη την περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά. Κυνηγήθηκε από την ασφάλεια του Μανιαδάκη και φυλακίστηκε. Στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 κατατάχτηκε στον Ελληνικό Στρατό και πολέμησε τους Ιταλούς στην Αλβανία, στην πρώτη γραμμή, και διακρίθηκε σε πολλές μάχες.
Στη γερμανοϊταλική κατοχή, μετά το 1941, ο Γιώργος Βόγιας μαζί με άλλους συγχωριανούς κομμουνιστές, ήδη από την αρχή της Κατοχής, καταπιάνονται με τη συγκρότηση αντιστασιακής οργάνωσης του χωριού τους Καρύτσα. Υπήρξαν πρωτοπόροι,δημιουργώντας τον 28 του Ιούνη του 1942 την πρώτη ανταρτική ομάδα στην Όσσα.
Η πρώτη τους αντίδραση στους Ιταλούς που στάθμευαν στο χωριό Στόμιο ήταν να αρνηθούν να δώσουν τα ζώα τους στις υπηρεσίες τους. Αυτό έγινε την Κυριακή 28 Ιουνίου 1942, όταν οι Ιταλοί πήγαν να επιτάξουν ζώα από το χωριό Καρύτσα. Από νωρίς το πρωί βγήκαν στην πλατεία οι Ρίζος Βαρδάτσικος, Βασίλης Περλέρος, Χαδούλης Χαδούλης, Στέργιος Παλιούρας και Γιάννης Αρβανιτάκης να μαζέψουν χρήματα για τα έξοδα της επιτροπής που θα κατέβαινε στη Λάρισα ν' αγοράσει τρόφιμα. Στο καφενείο του Στέργιου Φωτίου πέντε Ιταλοί, που είχαν έρθει από το Κόκκινο Νερό, τον χτυπούσαν γιατί δεν έδωσε τα ζώα για υπηρεσία. Όλοι της οργάνωσης έφυγαν. Περνώντας ο Ρίζος Βαρδάτσικος έξω από το σπίτι του Χαδούλη άκουσε φασαρία. Μπήκε και είδε τον Χαδούλη με τον Ιταλό να μαλώνουν πεσμένοι και οι δυό τους στο δάπεδο. Έβγαλε τον Χαδούλη από τα χέρια του Ιταλού και επειδή ήταν ματωμένος του είπε: «φύγε εσύ και άφησέ τον σε μένα». Ο Ρίζος Βαρδάτσικος χτύπησε τον Ιταλό με τα χέρια και για μια στιγμή ο Ιταλός τα 'χασε και τον άφησε να φύγει. Το όπλο του Ιταλού το κρατούσε ο Γιάννης Χαδούλης, πατέρας του Χαδούλη κι όταν ο Ιταλός συνήλθε, πήρε το όπλο από το Χαδούλη κι επιχείρησε να το οπλίσει με σφαίρες, στρέφοντάς το προς το Ρίζο Βαρδάτσικο που πρόλαβε και τό έπιασε από την κάνη κι η σφαίρα έφυγε προς τα πάνω. Ύστερα από πάλη με τον Ιταλό, του πήρε το όπλο, τον χτύπησε με τον υποκόπανο, πήρε το όπλο του κι έφυγε. Εκεί, προς το γεφύρι, συνάντησε την Ευθυμία Καμάκα και φώναξε: «Έχουμε το πρώτο όπλο για τον αγώνα»!
Μετά από αυτό οι Ιταλοί από το Στόμιο κινητοποιήθηκαν προς την Καρύτσα και συγκέντρωσαν όλους τους χωριανούς στην εκκλησία. Το χωριό απομονώθηκε κι άρχισαν τα βασανιστήρια και οι ανακρίσεις.
Την επαύριο καμιά εικοσαριά Καρυτσιώτες, απ' όλες τις ηλικίες, μαζεύτηκαν έξω από το χωριό στην τοποθεσία Ράχη Στόικου μαζί με τον Γιώργο Ν. Βόγια. Αποφασίστηκε ο σχηματισμός ένοπλης ομάδας από οχτώ άτομα και οι άλλοι όλοι γύρισαν στο χωριό.
Οι οκτώ που συγκρότησαν την ομάδα ήταν: 1. Γιώργος Ν. Βόγιας. Ορίστηκε αρχηγός της ομάδας με το ψευδώνυμο Καρτσιώτης. 2. Ρίζος Βαρδάτσικος. Υπαρχηγός, με το ψευδώνυμο Μπουραζάνης. 3. Βασίλης Περλέρος - Καρατζάς. 4. Νίκος Περλέρος - Ψηλέας, αδέλφια. 5. Δαλέρας Κωνσταντίνος - Γαβριάς. 6. Χαδούλης Ιω. Χαδούλης - Πουρνάρας. 7. Κώστας Αναστασίου - Καψάλης και 8. Νίκος Αρβανιτάκης - Τσουκνίδας. Ο Γιάννης Αρβανιτάκης και ο Γιάννης Καμάκας γύρισαν στο χωριό να δουλέψουν για την οργάνωση. Παρέμειναν όμως στην ομάδα η αδελφή του Χαδούλη Δήμητρα και των αδελφών Περλέρων η Ανοιξίτσα. Αργότερα γύρισαν κι αυτές στο χωριό να δουλέψουν στην Οργάνωση.
Οι Ιταλοί έκαψαν στο χωριό 4 σπίτια. Απομονώθηκαν οι κάτοικοι του χωριού από τους Ιταλούςκαι από ένα τμήμα της Ελληνικής Χωροφυλακής, με επικεφαλής τον μοίραρχο Πατούλια, που αργότερα βγήκε κι αυτός στον ΕΛΑΣ με πλούσια δράση, και χτένιζαν την περιοχή για τη σύλληψή τους. Σ' αυτές τις ενέργειες πρωτοστατούσε ο γραμματέας της κοινότητας Ανδρέας Γκέρος ρίχνοντας ευθύνες σ' αυτούς που αντιστάθηκαν.
Το άκουσμα της συγκρότησης της ανταρτοομάδας της Καρύτσας αναπτέρωσε τις σκλαβωμένες καρδιές των κατοίκων της περιοχής και όχι μόνο. Είχε ως αποτέλεσμα να επισπευτεί και η άλλη ανταρτοομάδα που ετοιμαζόταν εκείνο τον καιρό στην Ανατολή της Αγιάς και στην ίδια την Αγιά. Το απόγευμα στις 13-8-1942, στη δασική τοποθεσία Μάλτσα του χωριού Ανατολή πανηγυρικά ύψωσαν την Ελληνική Σημαία. Εκεί μίλησε ο δάσκαλος Γεώργιος Μπλάνας από το χωριό Ανατολή κι ορίστηκε κι αυτός από τη δεκαπενταμελή ομάδα αρχηγός της, με το ψευδώνυμο Κίσσαβος.
Η Καρτσιώτικη ομάδα, με τη βοήθεια της Οργάνωσης των Αμπελακίων, πέρασε στον Όλυμπο έχοντας ως σύνδεσμο τον Δρόσο Τσαντή, που τους σύνδεσε με τον γραμματέα της Αχτιδικής Οργάνωσης των Γόννων Κυριάκο Γεροζήση κι αυτός, με τη σειρά του,με την ανταρτική ομάδα του Ολύμπου με τους Τσαριτσανιώτες Κων/νο Κηπουρό, Νίκο Ξυνό κ.ά.
Αργότερα, τον ίδιο χρόνο, όλες μαζί οι ανταρτικές ομάδες της Καρύτσας, Ανατολής και του Ολύμπου επέστρεψαν για λίγο καιρό στον Κίσσαβο, ασχολούμενοι με προβλήματα εκπαίδευσης και αναδιοργάνωσης, και με τις νέο-κατατάξεις. Μία ομάδα αποσπάστηκεπρος το Μαυροβούνι - Πήλιο για την ανάπτυξη των ανταρτών σε όλη την Ανατολική Θεσσαλία.
Στη συνέχεια, ο Γιώργος Βόγιας αποσπάστηκε στα τμήματα της Βορειοδυτικής Θεσσαλίας (Χάσια), καπετάνιος του 5ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ. Πολέμησε τους κατακτητές και στις επιχειρήσεις του ΕΛΑΣ κατά των Ζερβικών στην Ήπειρο. Με διάταγμα της ΠΕΕΑ ονομάστηκε ταγματάρχης - Καπετάνιος του ΕΛΑΣ.
Μετά την παράδοση του οπλισμού του ΕΛΑΣ ευρισκόμενος στη Λάρισα συλλαμβάνεται από τις κυβερνητικές αρχές, της νέας κατάστασης, και φυλακίζεται για ένα διάστημα με άλλους δύο καπεταναίους, τον Μίμη Μπουκουβάλα της Ταξιαρχίας Ιππικού και άλλον έναν που τον σκότωσαν. Όταν αποφυλακίσθηκε τον Φεβρουάριο το 1946 έφυγε από τη Λάρισα και πήγε στην περιοχή της Καρδίτσας όπου οργάνωσε την αυτοάμυνα.
Τον Ιούλιο του 1946, με την έναρξη του δεύτερου αντάρτικου βγαίνει ξανά στο βουνό και τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου αναδεικνύεται αρχηγός του Αρχηγείου των Χασίων και στη συνέχεια αρχηγός του Αρχηγείου του Κόζιακα, του Δ.Σ.Ε.
Στον Κόζιακα ο Γιώργος Βόγιας - Καρτσιώτης πολεμούσε τον αντίπαλο με ηρωισμό και αυταπάρνηση. Οι συνθήκες σ' αυτό το βουνό ήταν πάρα πολύ δυσμενείς και παρ'όλα αυτά δημιούργησε πολλά προβλήματα στον κυβερνητικό στρατό.
Την άνοιξη του 1947 συγκεντρώθηκαν ισχυρές κυβερνητικές δυνάμεις σε ασφυκτικό κλοιό. Κατόρθωσε όμως να ξεφύγει και να ελιχθεί προς τα Χάσια. Εκεί συνάντησε τον Μάρκο Βαφειάδη με τον Γιώργο Κικίτσα οι οποίοι τον έδωσαν εντολή να ξαναμπεί με την ταξιαρχία του στο χώρο του Κόζιακα. Ο Καρτσιώτης αντέδρασε, όμως πειθάρχησε στη διαταγή. Γνώριζε εκ των προτέρων πως τα αποτελέσματα θα είναι καταστροφικά. Μολονότι στους συνεργάτες του είχε εκδηλώσει την απαισιοδοξία του ξαναμπήκε στον Κόζιακα. Κατά τη μαρτυρία του Γιωργή Μπλάνα (Κίσσαβος), ο Καρτσιώτης δέχθηκε αφόρητες πιέσεις, από τον Μ.Βαφειάδη και τον Γ.Κικίτσα, να επανέλθει στην περιοχή του Κόζιακα και τελικώς το έκανε, με λίγες δυνάμεις και χωρίς επαρκή πολεμικά εφόδια.
Στον Κόζιακα μαζί με τους αντάρτες που τον ακολουθούσαν ελήχθηκαν κάμποσες μέρες πεινασμένοι και διψασμένοι. Χωρίς εφόδια, τρόφιμα, πυρομαχικά κι εφεδρείες πάλεψε σαν λιοντάρι ώσπου τον Μάιο του 1947 έπεσε μαχόμενος ηρωικά στη θέση Δέση. Ο Μπλάνας αναφέρει ότι μετά τον τραυματισμό του ο Καρτσιώτης αυτοκτόνησε με χειροβομβίδα για να μην πέσει ζωντανός στα χέρια του εχθρού.
Λίγοι τον ξέφυγαν από τον κλοιό και διασώθηκαν. Ένας λόχος από αυτούς με επικεφαλής τον Δασκαλογιώργο από τους Γόννους, έφτασε ως τον Κίσσαβο και φιλοξενήθηκαν στην περιοχή Λιχνόκολη, πάνω από το χωριό Καρύτσα.