cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαλκανικοί Πόλεμοι
Στρατιωτική προπαρασκευή
Το 1906 και συνέχεια της ίδιας κυβέρνηση, μετά τη βελτίωση των δημοσίων οικονομικών, λήφθηκαν και τα πρώτα σοβαρά μέτρα στρατιωτικής ανασυγκρότησης τα οποία και εξακολούθησαν να επιταχύνονται κατά τη διάρκεια της μακράς θητείας της κυβέρνησης Θεοτόκη. Το Ταμείο Εθνικής Αμύνης με μια σειρά διαταγμάτων προικοδοτήθηκε με νέους πόρους έτσι ώστε να καταστεί δυνατή η παραγγελία άλλων 40.000 ακόμη τυφεκίων Μάνλιχερ που παραλήφθηκαν το ίδιο έτος, ενώ συνάφθηκε δάνειο 20.000.000 δρχ. που διατέθηκε στο παραπάνω Ταμείο για παραγγελίες υλικού επιστράτευσης και κατασκευή αποθηκών. Το ύψος εκείνων των παραγγελιών καθώς και των ετών 1907, 1908, και 1909 (επί Θεοτόκη) ανήλθε στο συνολικό ποσό των 77.000.000 δρχ. Έτσι το 1909 όταν μετά τη παραίτηση του Γ. Θεοτόκη ανέλαβε ο Δ. Ράλλης ο ελληνικός στρατός είχε παραλάβει συνολικά: 100.000 Τυφέκια Μάνλιχερ, 7.000 Αραβίδες Μάνλιχερ, 10 Πυροβολαρχίες ταχυβόλων, 36.000.000 Φυσίγγια νέου τυφεκίου, όπως και υλικό επιστράτευσης για δύναμη τριών μεραρχιών και κάποια δευτερεύοντα είδη που δεν είχαν ακόμη παραληφθεί.
Ο Ελληνικός Στρατός το 1912
Ο Στρατός Θεσσαλίας στον οποίο συγκεντρώθηκε το μεγαλύτερο μέρος των δυνάμεων αποτελούνταν από: τις 1ης έως 7ης Μεραρχίες, 20 συντάγματα πεζικού, 1 σύνταγμα Κρητών, 1 τάγμα Ευζώνων, 3 Τάγματα Εθνοφρουράς, 1 ταξιαρχία ιππικού, 4 συντάγματα πεδινού και 2 μοίρες ορειβατικού πυροβολικού. Επίσης το μηχανικό αποτελούνταν από 2 συντάγματα σκαπανέων, 1 τάγμα γεφυροποιών και 2 λόχους τηλεγραφητών. Τη δύναμη ενίσχυαν και 4 αεροσκάφη.
Ο Στρατός Ηπείρου, που ο ρόλος του θα ήταν δευτερεύων, αποτελούνταν από την 8η Μεραρχία, 1 σύνταγμα πεζικού, 4 τάγματα Ευζώνων, 1 τάγμα Εθνοφρουράς, 1 Ίλη ιππικού, 1 μοίρα πεδινού, 1 ορειβατικού και 1 τοπομαχικού πυροβολικού. Επίσης πλαισιωνόταν και από έναν λόχο μηχανικού.
Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος
Οι τρεις Σλαβικοί σύμμαχοι (Βουλγαρία, Σερβία και Μαυροβούνιο) είχαν εκπονήσει εκτεταμένα σχέδια για το συντονισμό των πολεμικών προσπαθειών τους, σε συνέχεια των μυστικών προπολεμικών τους διακανονισμών και υπό στενή ρωσική εποπτεία (η Ελλάδα δεν είχε συμπεριληφθεί). Η Σερβία και το Μαυροβούνιο θα επετίθεντο στο Σαντζάκ, η Βουλγαρία και η Σερβία στη Μακεδονία και τη Θράκη.
Η κατάσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν δύσκολη. Ο πληθυσμός της των περίπου 26 εκατομμυρίων παρείχε τεράστιο όγκο ανθρώπινου δυναμικού, αλλά τα τρία τέταρτα του πληθυσμού και σχεδόν όλο το μουσουλμανικό τμήμα του ζούσαν στο ασιατικό τμήμα της αυτοκρατορίας. Οι ενισχύσεις έπρεπε να προέλθουν από την Ασία κυρίως μέσω της θάλασσας, πράγμα που εξαρτιόταν από τα αποτελέσματα του πολέμου μεταξύ του τουρκικού και του ελληνικού ναυτικού στο Αιγαίο.
Με την ξέσπασμα του πολέμου η Οθωμανική Αυτοκρατορία ενεργοποίησε τρία Αρχηγεία Στρατού: το Θρακικό στην Κωνσταντινούπολη, το Δυτικό στη Θεσσαλονίκης και του Αξιού στα Σκόπια, εναντίον των Βουλγάρων, των Ελλήνων και των Σέρβων αντίστοιχα. Οι περισσότερες από τις διαθέσιμες δυνάμεις της διατέθηκαν σε αυτά τα μέτωπα. Μικρότερες ανεξάρτητες μονάδες διατέθηκαν αλλού, κυρίως γύρω από τις βαριά οχυρωμένες πόλεις.
Το Μαυροβούνιο, υπό τον Βασιλιά Νικόλαο, ήταν το πρώτο που κήρυξε πόλεμο στις 8 Οκτωβρίου (25 Σεπτεμβρίου Π.Η.). Η κύρια ώθησή του ήταν προς τη Σκόδρα, με δευτερεύουσες επιχειρήσεις στην περιοχή Νόβι Παζάρ. Οι υπόλοιποι σύμμαχοι, αφού επέδωσαν κοινό τελεσίγραφο, κήρυξαν τον πόλεμο μια εβδομάδα αργότερα. Η Βουλγαρία επιτέθηκε προς την Ανατολική Θράκη και αναχαιτίστηκε μόνο στα περίχωρα της Κωνσταντινούπολης στη γραμμή Τσατάλτσα και στον Ισθμό της Χερσονήσου της Καλλίπολης, ενώ δευτερεύουσες δυνάμεις κατέλαβαν τη Δυτική Θράκη και την Ανατολική Μακεδονία. Η Σερβία επιτέθηκε νότια προς τα Σκόπια και το Μοναστήρι και έπειτα στράφηκε δυτικά προς τη σημερινή Αλβανία, φτάνοντας στην Αδριατική, ενώ μια δεύτερη Στρατιά κατέλαβε το Κοσσυφοπέδιο και ενώθηκε με τις δυνάμεις του Μαυροβουνίου. Πριν από την έναρξη των επιχειρήσεων η Ελλάδα είχε φροντίσει να αποστείλει στη Μακεδονία 250 περίπου Μακεδονομάχους που είχαν προετοιμάσει τον πληθυσμό και οργανώσει ομάδες ανταρτών. Η Ελλάδα αποβίβασε στρατό στη Χαλκιδική αλλά οι κυριότερες δυνάμεις της Ελλάδας επιτέθηκαν από τη Θεσσαλία στη Μακεδονία μέσω του στενού του Σαρανταπόρου και μετά την κατάληψη της Θεσσαλονίκης στις 12 Νοεμβρίου (στις 26 Οκτωβρίου 1912 Π.Η.) επέκτεινε την κατεχόμενη έκτασή της και ενώθηκε με τον Σερβικό στρατό στα βορειοδυτικά ενώ οι κύριες δυνάμεις της στράφηκαν ανατολικά προς την Καβάλα, φτάνοντας στους Βούλγαρους. Ένας άλλος ελληνικός στρατός επιτέθηκε στην Ήπειρο προς τα Ιωάννινα.
Στο ναυτικό μέτωπο, ο οθωμανικός στόλος δύο φορές βγήκε από τα Δαρδανέλια και τις δύο ηττήθηκε από το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό στις Ναυμαχίες της Έλλης και της Λήμνου. Η ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο δεν επέτρεψε στους Οθωμανούς να μεταφέρουν τα σχεδιαζόμενα στρατεύματα από τη Μέση Ανατολή στο Θρακικό (κατά των Βουλγάρων) και το Μακεδονικό (κατά των Ελλήνων και Σέρβων) μέτωπο. Σύμφωνα με τον E.Τ. Ερικσον το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό έπαιξε επίσης σημαντικότατο, αν και έμμεσο ρόλο, στην εκστρατεία της Θράκης εξουδετερώνοντας όχι λιγότερα από τρία Θρακικά Σώματα (βλ. Πρώτος Βαλκανικός Πόλεμος, βουλγαρικό θέατρο επιχειρήσεων), σημαντικό τμήμα του εκεί Οθωμανικού Στρατού, -στο πολύ σημαντικό ξεκίνημα του πολέμου. Μετά την ήττα του οθωμανικού στόλου, το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό ήταν επίσης ελεύθερο να απελευθερώσει τα νησιά του Αιγαίου. Ο Βούλγαρος Στρατηγός Νικόλα Ιβάνοφ αναγνώρισε τη δράση του Ελληνικού Ναυτικού ως κύριο παράγοντα της γενικής επιτυχίας των συμμάχων.
Τον Ιανουάριο, μετά από να επιτυχημένο πραξικόπημα νέων αξιωματικών του στρατού, η Οθωμανική Αυτοκρατορία αποφάσισε να συνεχίσει τον πόλεμο. Μετά από μια αποτυχημένη οθωμανική αντεπίθεση στο μέτωπο της Δυτικής Θράκης, οι Βουλγαρικές δυνάμεις, με τη βοήθεια του Σερβικού Στρατού, κατόρθωσαν να καταλάβουν την Αδριανούπολη, ενώ οι Ελληνικές δυνάμεις κατάφεραν να πάρουν τα Ιωάννινα αφού νίκησαν τους Οθωμανούς στη Μάχη του Μπιζανίου. Στο κοινό θέατρο επιχειρήσεων Σερβίας-Μαυροβουνίου ο στρατός του Μαυροβουνίου πολιορκούσε και κατέλαβε τη Σκόδρα, τερματίζοντας την οθωμανική παρουσία στην Ευρώπη δυτικά της γραμμής Τσατάλτσα μετά από σχεδόν 500 χρόνια. Ο πόλεμος τελείωσε επίσημα με τη Συνθήκη του Λονδίνου στις 30 (17) Μαΐου 1913.
Β' Βαλκανικός Πόλεμος
Η βουλγαρική μονάδα που εισήλθε στη Θεσσαλονίκη αποδείχθηκε ότι ήταν μια ισχυρή μεραρχία 18.000 ανδρών, αντί του τάγματος, κάτι που προκάλεσε ανησυχία μεταξύ των Ελλήνων, που την είδαν ως βουλγαρική προσπάθεια να εγκαταστήσει μια συγκυριαρχία πάνω στην πόλη. Λόγω όμως της επείγουσας ανάγκης ενισχύσεων στο μέτωπο της Θράκης, το Βουλγαρικό Αρχηγείο σύντομα αναγκάστηκε να απομακρύνει τα στρατεύματά του από την πόλη (ενώ οι Έλληνες συμφώνησαν με αμοιβαία συνθήκη να απομακρύνουν τις μονάδες τους που ενέδρευαν στις Σέρρες) και να τις μεταφέρουν στο Δεδεαγάτς (σημερινή Αλεξανδρούπολη), αλλά άφησε πίσω του ένα τάγμα που άρχισε να οχυρώνει τις θέσεις του.
Η Ελλάδα είχε επίσης επιτρέψει στους Βούλγαρους να ελέγχουν το τμήμα της σιδηροδρομικής γραμμής Θεσσαλονίκης-Κωνσταντινούπολης που βρισκόταν στην κατεχόμενη από τους Έλληνες περιοχή, δεδομένου ότι η Βουλγαρία έλεγχε το μεγαλύτερο μέρος αυτής της γραμμής προς τη Θράκη. Μετά τη λήξη των επιχειρήσεων στη Θράκη - και επιβεβαιώνοντας τις ελληνικές ανησυχίες - η Βουλγαρία δεν ήταν ικανοποιημένη από το έδαφος που έλεγχε στη Μακεδονία και ζήτησε αμέσως από την Ελλάδα να παραιτηθεί από τη Θεσσαλονίκη και την περιοχή βόρεια της Πιερίας, παραδίδοντάς της ουσιαστικά όλη τη Μακεδονία του Αιγαίου. Αυτά τα απαράδεκτα αιτήματα, μαζί με τη βουλγαρική άρνηση αποστρατείας του στρατού της, εφόσον η Συνθήκη του Λονδίνου είχε τερματίσει τον κοινό πόλεμο εναντίον των Οθωμανών, ανησύχησαν την Ελλάδα, που αποφάσισε και αυτή να διατηρήσει τον στρατό της σε επιστράτευση.
Παρομοίως, στη βόρεια Μακεδονία, η ένταση μεταξύ Σερβίας και Βουλγαρίας λόγω των μελλοντικών φιλοδοξιών τους για τη Μακεδονία του Βαρδάρη προκάλεσε πολλά επεισόδια μεταξύ των δύο στρατών, κάνοντας τη Σερβία να διατηρήσει την κινητοποίηση του στρατού της. Η Σερβία και η Ελλάδα πρότειναν οι τρεις χώρες να μειώσουν τον στρατό τους κατά ένα τέταρτο, ως ένα πρώτο βήμα για τη διευκόλυνση μιας ειρηνικής λύσης, αλλά η Βουλγαρία το απέρριψε. Η Ελλάδα και η Σερβία ξεκίνησαν μια σειρά διαπραγματεύσεων και υπέγραψαν μια συνθήκη την 1η Ιουνίου (19 Μαΐου) 1913. Με τη συνθήκη αυτή συμφωνήθηκαν αμοιβαία σύνορα μεταξύ των δύο χωρών μαζί με μια συμφωνία αμοιβαίας στρατιωτικής και διπλωματικής υποστήριξης σε περίπτωση βουλγαρικής ή / και αυστρο-ουγγρικής επίθεσης. Ο Τσάρος Νικόλαος Β΄ της Ρωσίας, καλά ενημερωμένος, προσπάθησε να σταματήσει την επερχόμενη σύγκρουση στις 8 Ιουνίου, στέλνοντας ένα ταυτόσημο προσωπικό μήνυμα στους βασιλιάδες της Βουλγαρίας και της Σερβίας, προσφερόμενος να ενεργήσει ως διαιτητής σύμφωνα με τις διατάξεις της Σερβοβουλγαρικής Συνθήκης του 1912. Ωστόσο η Βουλγαρία, θέτοντας όρους για την αποδοχή της ρωσικής διαιτησίας, αρνήθηκε οποιαδήποτε συζήτηση και έκανε τη Ρωσία να αποκηρύξει τη συμμαχία της με τη Βουλγαρία.
Οι Σέρβοι και οι Έλληνες είχαν στρατιωτικό πλεονέκτημα την παραμονή του πολέμου επειδή οι στρατοί τους αντιμετώπισαν συγκριτικά αδύναμες οθωμανικές δυνάμεις στον πρώτο Βαλκανικό πόλεμο και υπέστησαν σχετικά ελαφρές απώλειες, ενώ οι Βούλγαροι ενεπλάκησαν σε σφοδρές μάχες στη Θράκη. Οι Σέρβοι και οι Έλληνες είχαν χρόνο να ενισχύσουν τις θέσεις τους στη Μακεδονία. Οι Βούλγαροι είχαν επίσης κάποια πλεονεκτήματα, ελέγχοντας τις γραμμές εσωτερικής επικοινωνίας και εφοδιασμού.
Στις 29 (16) Ιουνίου 1913, ο στρατηγός Σαβόφ, με άμεσες εντολές του Τσάρου Φερδινάνδου Ι, έδωσε διαταγές για επίθεση εναντίον τόσο της Ελλάδας όσο και της Σερβίας χωρίς να συμβουλευτεί τη βουλγαρική κυβέρνηση και χωρίς επίσημη κήρυξη πολέμου. Τη νύχτα της 30 (17) Ιουνίου 1913 επιτέθηκε στον Σερβικό στρατό στον ποταμό Μπρεγκάλνιτσα και στη συνέχεια στον Ελληνικό στρατό στη Νιγρίτα. Ο Σερβικός στρατός αντιστάθηκε στην ξαφνική νυχτερινή επίθεση, ενώ οι περισσότεροι στρατιώτες δεν γνώριζαν καν με ποιον μάχονταν, καθώς τα βουλγαρικά στρατόπεδα βρίσκονταν δίπλα στους Σέρβους και θεωρούντο συμμαχικά. Οι δυνάμεις του Μαυροβουνίου ήταν μόλις λίγα χιλιόμετρα μακριά και επίσης έσπευσαν στη μάχη. Η βουλγαρική επίθεση αναχαιτίστηκε.
Στις 30 Ιουλίου ο ελληνικός στρατός υστερούσε πλέον αριθμητικά του βουλγαρικό στρατού, που προσπάθησε να περικυκλώσει τους Έλληνες με μια μάχη τύπου των Καννών, ασκώντας πίεση στα πλευρά τους. Ο ελληνικός στρατός είχε εξαντληθεί και αντιμετώπιζε δυσκολίες εφοδιασμού. Η μάχη συνεχίστηκε για 11 ημέρες, από 29 Ιουλίου ως 9 Αυγούστου, σε ένα ορεινό και δασωμένο λαβύρινθο πάνω από 20 χιλιόμετρων, χωρίς καμία έκβαση. Ο Έλληνας Βασιλιάς, βλέποντας ότι οι μονάδες που πολεμούσε ήταν από το σερβικό μέτωπο, προσπάθησε να πείσει τους Σέρβους να επαναλάβουν την επίθεσή τους, καθώς το μέτωπο εκείνο είχε πλέον αδυνατίσει, αλλά οι Σέρβοι αρνήθηκαν. Τότε έφτασαν τα νέα για ρουμανική προέλαση προς τη Σόφια και την επικείμενη πτώση της. Αντιμέτωπος με τον κίνδυνο περικύκλωσης ο Κωνσταντίνος συνειδητοποίησε ότι ο στρατός του δεν μπορούσε πλέον να συνεχίσει τις εχθροπραξίες, συμφώνησε με την πρόταση του Ελευθέριου Βενιζέλου και αποδέχτηκε το αίτημα της Βουλγαρίας για ανακωχή, όπως του είχε μεταφερθεί μέσω της Ρουμανίας.
Η Ρουμανία είχε κηρύξει επιστράτευση και κήρυξε τον πόλεμο στη Βουλγαρία στις 10 Ιουλίου (27 Ιουνίου), καθώς είχε προειδοποιήσει επίσημα τη Βουλγαρία από τις 28 (15) Ιουνίου ότι δεν θα παρέμενε ουδέτερη σε νέο Βαλκανικό πόλεμο, λόγω της άρνησης της Βουλγαρίας να παραχωρήσει το φρούριο της Σιλίστρας, όπως είχε υποσχεθεί πριν από τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο σε αντάλλαγμα της ρουμανικής ουδετερότητας. Οι δυνάμεις της αντιμετώπισαν μικρή αντίσταση και τη στιγμή που οι Έλληνες δέχτηκαν το βουλγαρικό αίτημα για ανακωχή είχαν φθάσει στη Βράζντεμπνα, 11 χιλιόμετρα από το κέντρο της Σόφιας.
Βλέποντας τη στρατιωτική κατάσταση του βουλγαρικού στρατού οι Οθωμανοί αποφάσισαν να επέμβουν. Επιτέθηκαν και χωρίς αντίσταση κατάφεραν να ανακτήσουν την Ανατολική Θράκη με την οχυρωμένη της πόλη Αδριανούπολη, ανακτώντας μια περιοχή στην Ευρώπη ελάχιστα μεγαλύτερη από το σημερινό ευρωπαϊκό έδαφος της Τουρκίας.
Αντιδράσεις μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων κατά τους πολέμους
Οι εξελίξεις που οδήγησαν στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο δεν πέρασαν απαρατήρητες από τις Μεγάλες Δυνάμεις, παρόλο που υπήρξε επίσημη συναίνεση μεταξύ των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων για την εδαφική ακεραιότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που οδήγησε σε αυστηρή προειδοποίηση στα βαλκανικά κράτη, ανεπίσημα καθεμιά από αυτές υιοθέτησε διαφορετική διπλωματική προσέγγιση λόγω των αντικρουόμενων συμφερόντων τους στην περιοχή. Έτσι κάθε πιθανό αποτρεπτικό αποτέλεσμα της από κοινού επίσημης προειδοποίησης ακυρώθηκε από τα ανάμεικτα ανεπίσημα μηνύματα και απέτυχε να αποτρέψει ή να σταματήσει τον πόλεμο:
Ο Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος ήταν ένα συντριπτικό πλήγμα για τη ρωσική πολιτική στα Βαλκάνια, που εδώ και αιώνες είχε επικεντρωθεί στην πρόσβαση στις "θερμές θάλασσες". Πρώτον, σημάδεψε το τέλος του Βαλκανικού Συνασπισμού, ζωτικού σκέλους του Ρωσικού συστήματος άμυνας κατά της Αυστροουγγαρίας. Δεύτερον, η σαφώς φιλοσερβική θέση που η Ρωσία αναγκάστηκε να λάβει στη σύγκρουση, κυρίως λόγω της αδιάλλακτης επιθετικότητας της Βουλγαρίας, προκάλεσε μόνιμη ρήξη μεταξύ των δύο χωρών. Ως εκ τούτου, η Βουλγαρία επανέφερε την πολιτική της προς μια στενότερη συνεννόηση με τις Κεντρικές Δυνάμεις για ένα αντισερβικό μέτωπο, λόγω των νέων εθνικών της φιλοδοξιών, που στρέφονταν τώρα κυρίως κατά της Σερβίας. Έτσι η Σερβία απομονώθηκε στρατιωτικά από την αντίπαλό της Αυστροουγγαρία, εξέλιξη που τελικά οδήγησε τη Σερβία στον επόμενο πόλεμο ένα χρόνο αργότερα. Το 1913 η Ρωσία δεν είχε την πολυτέλεια να χάσει τον τελευταίο σύμμαχό της σε αυτόν τον κρίσιμο τομέα και έτσι δεν είχε άλλες εναλλακτικές λύσεις αλλά να στηρίξει ανεπιφύλακτα τη Σερβία όταν ξέσπασε η κρίση μεταξύ Σερβίας και Αυστρίας το 1914. Αυτή ήταν μια θέση που την οδήγησε αναπόφευκτα, αν και απρόθυμα, σε έναν Παγκόσμιο Πόλεμο με καταστροφικά αποτελέσματα γι 'αυτήν, αφού ήταν λιγότερο προετοιμασμένη (τόσο στρατιωτικά όσο και κοινωνικά) για το γεγονός αυτό από οποιαδήποτε άλλη Μεγάλη Δύναμη.
Η Αυστροουγγαρία ανησύχησε από τη μεγάλη αύξηση του εδάφους της Σερβίας σε βάρος των εθνικών της φιλοδοξιών στην περιοχή, καθώς και για την άνοδο του κύρους της Σερβίας, ιδίως στους Σλαβικούς πληθυσμούς της. Αυτή την ανησυχία συμμεριζόταν και η Γερμανία, που έβλεπε τη Σερβία ως δορυφόρο της Ρωσίας. Αυτό συνέβαλε σημαντικά στην προθυμία των δύο κεντρικών δυνάμεων να πάνε στον πόλεμο το συντομότερο δυνατό.
Τελικά, όταν μια υποστηριζόμενη από τη Σερβία οργάνωση δολοφόνησε τον διάδοχο του Αυστροουγγρικού θρόνου, προκαλώντας την Κρίση του Ιουλίου του 1914, κανείς δεν μπορούσε να σταματήσει τη σύγκρουση και ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος.
Οι συνέπειες των Βαλκανικών Πολέμων
Ο σοβιετικός δημογράφος Μπόρις Ουρλάνις εκτίμησε στο Voini I Narodo-Nacelenie Europi (1960) ότι στον Α΄ και τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο σκοτώθηκαν 122.000, 20.000 από τραυματισμούς και 82.000 από ασθένειες. thumb|left|350px|Αφίσα της εποχής, σχετική με την εδαφική επέκταση της Ελλάδας. Ο Α' Βαλκανικός πόλεμος είναι για την Ελλάδα αντιστρόφως ανάλογος, με τις απώλειες. Δηλαδή με μικρές απώλειες η Ελλάδα διπλασιάσθηκε. Αντίστοιχα και η Σερβία εκπλήρωσε όλους τους αντικειμενικούς στόχους της, ενώ η Βουλγαρία είχε πολύ μεγάλες απώλειες ειδικά στο μέτωπο της Αδριανούπολης μετά τον Β΄ Βαλκανικό πόλεμο τον οποίο η ίδια προκάλεσε, δεν είχε μεγάλα εδαφικά κέρδη.
Το ελληνικό κράτος διπλασιάσθηκε και σε έκταση και σε πληθυσμό με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν οι καλύτερες προϋποθέσεις για κοινωνική, πολιτική και οικονομική ανάπτυξη. Ταυτόχρονα άλλαξε ριζικά και η δομή του πληθυσμού, τόσο για το νέο Ελληνικό κράτος όσο και στο κομμάτι της Οθωμανικής αυτοκρατορίας που αποσπάστηκε από αυτήν. Δηλαδή, στη θέση ενός ενιαίου οικονομικού χώρου ξαφνικά μπήκαν σύνορα, τα οποία επηρέασαν π.χ. τους νομάδες κτηνοτρόφους οι οποίοι ήταν συνηθισμένοι να μετακινούνται στον ενιαίο χώρο των Βαλκανίων. Ανάλογα επηρεάσθηκαν οι Έλληνες έμποροι, που ήταν η αστική τάξη της εποχής. Μια λύση ήταν η στροφή στη διοίκηση. Δηλαδή οι Έλληνες αστοί από έμποροι άρχισαν να μετατρέπονται σε δημοσίους υπαλλήλους και να τοποθετούνται στον διοικητικό μηχανισμό του νέου Ελληνικού κράτους στη θέση των αποχωρούντων Μουσουλμάνων.
Ταυτόχρονα μεγάλος αριθμός πληθυσμού μετακινήθηκε από όλες και προς όλες τις πλευρές. Υπολογίζονται σε περισσότεροι από 400.000 οι Τούρκοι που έφυγαν από την Οθωμανική, Ευρωπαϊκή αυτοκρατορία και πήγαν προς την Τουρκία. Γενικά κυρίως μετά τον Β' Βαλκανικό πόλεμο οι κάτοικοι των εδαφών της τέως Ευρωπαϊκής Τουρκίας αισθάνονται απειλούμενοι από τον αλυτρωτισμό των υπολοίπων εθνοτήτων και σε πολλές περιπτώσεις (κυρίως οι φτωχότεροι) ακολουθούν τα στρατεύματα του έθνους τους. Υπάρχουν φιλμ της εποχής που δείχνουν καραβάνια Σέρβων, Βουλγάρων, Τούρκων ή Ελλήνων προσφύγων να ακολουθούν τα αντίστοιχα στρατεύματα μέχρι να ορισθούν τα τελικά σύνορα.
Η Ελλάδα δέχθηκε και άλλα κύματα προσφύγων λόγω των διωγμών που υπέστησαν οι Έλληνες στη Ανατολική Θράκη και τη Μικρά Ασία. Το Οθωμανικό κράτος ψάχνοντας υπεύθυνους για την ήττα ξέσπασε σε διωγμούς εναντίον των Ελλήνων. Υπολογίζονται σε περισσότερους από 100.000 οι πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη και αντίστοιχος αριθμός από τη Μικρά Ασία οι πρόσφυγες που εξαναγκάστηκαν να φύγουν μετά τις βιαιότητες.
Από κοινωνική άποψη με την ενσωμάτωση της Θεσσαλονίκης αλλά και της Μακεδονίας γενικότερα το Ελληνικό κράτος, από μονοεθνικό και αγροτικό, γίνεται ξαφνικά πολυεθνικό αλλά και λόγω της ενσωμάτωσης των νέων εδαφών αλλάζει κοινωνική δομή αποκτώντας περισσότερους αστούς και εργάτες. Ενσωματώνονται (μέχρι την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923) μεγάλες μάζες μουσουλμάνων, Εβραίων και σε πολύ μικρότερο βαθμό Σλάβων.
Η Μακεδονία πλησίαζε πιο πολύ στη Ευρώπη από τις υπόλοιπες περιοχές του Ελληνικού κράτους. Υπήρχαν αστικά κέντρα αμιγώς ελληνικά κέντρα αλλά και βλάχικα, όπως η Κλεισούρα όπου σε αντίθεση με την επαρχία του Ελληνικού κράτους ήταν εξοικειωμένοι με τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής, και βέβαια αυτό αντανακλάται και στα ρούχα που φορούσαν. Στις αρχές του 20ου αιώνα οι νέες Ελληνίδες ακόμη και στα χωριά της Μακεδονίας δεν φορούν πλέον τα παραδοσιακά ρούχα και μάλιστα οι εύπορες αστές ντύνονται με την τελευταία λέξη της γαλλικής μόδας.
Δηλαδή το Ελληνικό κράτος αστικοποιείται και ταυτόχρονα «κληρονομεί» μεγάλες ομάδες εργατών λόγω των πόλεων της Μακεδονίας. Η Θεσσαλονίκη ήταν εκείνη την εποχή η πιο ευρωπαϊκή πόλη του Ελληνικού κράτους με μεγάλο εργατικό δυναμικό σημαντικό και αριθμητικά αλλά και από άποψη οργάνωσης (federatión). Η Federatión, η οποία είχε σαν βάση της, το εβραϊκό εργατικό στοιχείο, αλλά και ομοϊδεάτες Έλληνες, Τούρκους ή Σλάβους σε μικρότερα ποσοστά, είναι πλέον η πιο σημαντική εργατική οργάνωση που υπάρχει στο ελληνικό κράτος και θα δώσει τον μεγαλύτερο όγκο στο σοσιαλιστικό εργατικό κόμμα που υπήρξε πρόγονος του ΚΚΕ.
Στεντ
Το στεντ (αγγλ. stent), λέγεται και ενδοπρόθεση, είναι ένας μεταλλικός ή πλαστικός σωλήνας που εισάγεται σε μια κοίλη δομή στο σώμα. Η δομή αυτή μπορεί να είναι αρτηρία, φλέβα ή άλλη δομή, όπως ουρητήρας, χοληδόχος πόρος ή βρόγχος. Το στεντ κρατά τη δομή ανοιχτή.
Υπάρχει μια μεγάλη ποικιλία στεντ, τα οποία χρησιμοποιούνται για διαφορετικούς σκοπούς. Η κατηγοριοποίησή τους συνήθως γίνεται με βάση την κλινική τους χρήση, π.χ. αγγειακά ή μη αγγειακά, στεφανιαία ή περιφερικά. Τα περισσότερα είναι κατασκευασμένα από μεταλλικό ή πλαστικό υλικό που μοιάζει με πλέγμα. Tα μοσχεύματα στεντ είναι κατασκευασμένα από ύφασμα (πολυεστέρα), τα οποία χρησιμοποιούνται για την επιδιόρθωση μεγαλύτερων αρτηριών. Τα στεντ που χρησιμοποιούνται στους αεραγωγούς των πνευμόνων είναι συχνά κατασκευασμένα από σιλικόνη.
Το στεντ το οποίο χρησιμοποιείται για την επιδιόρθωση στεφανιαίας αρτηρίας είναι ένας μικρός, αυτο-διαστελλόμενος, μεταλλικός σωλήνας πλέγματος. Τοποθετείται μέσα σε στεφανιαία αρτηρία μετά από αγγειοπλαστική (λέγεται και διαδερμική στεφανιαία παρέμβαση ή PCI) για να εμποδίσει το κλείσιμο της αρτηρίας. Η αγγειοπλαστική πραγματοποιείται με τοπική αναισθησία και ήπια καταστολή, ενώ δεν περιλαμβάνει μεγάλες τομές και διαρκεί συνήθως περίπου μία ώρα. Εάν πρέπει να τοποθετηθούν περισσότερα από ένα στεντ, μπορεί να διαρκέσει περισσότερο. Σε σύγκριση με τη χειρουργική επέμβαση παράκαμψης στεφανιαίας αρτηρίας (μπάι πας), η οποία είναι πολύ πιο επεμβατική, τα άτομα που λαμβάνουν στεντ έχουν λιγότερη ενόχληση και μικρότερο χρόνο ανάρρωσης.
Για την αποφυγή μιας νέας απόφραξης της αρτηρίας χρησιμοποιείται ένα στεντ που εκλύει φάρμακο. Όπως και άλλα στεντ που χρησιμοποιούνται για την επιδιόρθωση της στεφανιαίας αρτηρίας, παραμένει μόνιμα στη θέση του μετά την επέμβαση. Για ένα χρόνο ή περισσότερο μετά την τοποθέση του στεντ χορηγούνται φάρμακα, όπως η ασπιρίνη και άλλα αντιαιμοπεταλιακά φάρμακα, για την πρόληψη σοβαρών επιπλοκών, όπως θρόμβων αίματος.
Είδη
Τα στεντ πρώτης γενιάς ήταν κατασκευασμένα από γυμνό μέταλλο. Παρόλο που σχεδόν εξάλειψαν τον κίνδυνο ρήξης της αρτηρίας, μείωσαν ελάχιστα τον κίνδυνο επαναστένωσης. Περίπου το ένα τέταρτο όλων των στεφανιαίων αρτηριών που υποβλήθηκαν σε θεραπεία με στεντ γυμνού μετάλλου έκλεισαν ξανά μετά από περίπου 6 μήνες. Γι' αυτό το λόγο άρχισαν να χρησιμοποιούνται στεντ που εκλύουν φάρμακα. Παρόλα αυτά, υπήρχαν ανησυχίες ότι τα στεντ αυτά σχετίζονται με μια σπάνια αλλά σοβαρή επιπλοκή που ονομάζεται θρόμβωση ενδοπρόθεσης, στην οποία σχηματίζεται ένας θρόμβος αίματος σε ένα στεντ ένα ή περισσότερα χρόνια μετά την εμφύτευσή του. Επειδή αυτή η επιπλοκή μπορεί να είναι θανατηφόρα, τα άτομα με στεντ που εκλύουν φάρμακα λαμβάνουν παράλληλα ασπιρίνη και ένα αντιαιμοπεταλιακό φάρμακο συνταγογραφημένο από τον γιατρό. Επί του παρόντος χρησιμοποιούνται πολλά στεντ δεύτερης και τρίτης γενιάς, τα οποία περιλαμβάνουν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Εμφυτεύματα Κατηγορία:Ιατρικές συσκευές
Όθων ντε Λα Ρος
Ο Όθων ντε Λα Ρος (Otto de la Roche, πέθανε πριν το 1234) ήταν Γάλλος ευγενής από την επαρχία Φρανς-Κοντέ στην Βουργουνδία και γενάρχης του Οίκος ντε Λα Ρος. Συμμετείχε στην Δ΄ Σταυροφορία (1204) και έγινε ο πρώτος άρχοντας του Φραγκικού Δουκάτου των Αθηνών, διεκδίκησε επίσης την Βαρωνία της Θήβας (1211). Ο χρονικογράφος Αλμπερίκ του Τρουά - Φονταίν γράφει ότι ήταν γιος ενός "σημαντικού ευγενούς του Πονς από το Λα Ρος στην Βουργουνδία". Η θέση του Λα Ρος αμφισβητείται επειδή δεν είναι γνωστό αν το όνομα "Βουργουνδία" αναφέρεται στην ελεύθερη κομητεία ή στο Δουκάτο της Βουργουνδίας. Το χωριό Λα Ρος-συρ-Λ'Όνιον στην Ρίγκνεϊ της ελεύθερης κομητείας είναι η πιθανότερη θέση επειδή βρίσκεται δίπλα από το Φλάγκει, την Βενετία και τα υπόλοιπα εδάφη της οικογένειας του Όθωνος.
Καλλιάνειρα
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Καλλιάνειρα είναι γνωστή μία από τις 50 Νηρηίδες, δηλαδή τις θυγατέρες του Νηρέα και της Δωρίδας. Η Καλλιάνειρα είναι μία από τις 32 Νηρηίδες που αναφέρονται στην Ιλιάδα (ραψωδία Σ, η συγκεκριμένη στον στίχο 44), ότι ήρθαν να θρηνήσουν μαζί με τη Θέτιδα από τα βάθη της θάλασσας στην ακτή της Τρωάδας για τον μελλοντικό θάνατο του γιου της Αχιλλέα.
Όθων ντε Λα Ρος
Δ΄ Σταυροφορία
Ο Όθων επικύρωσε τις δωρεές των προγόνων του στο αβαείο του Σαρλιέ (1195). Συμμετείχε στην Δ΄ Σταυροφορία την χρονιά που έφτασε έξω από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης (1203). Ο χρονικογράφος Γοδεφρείδος Βιλλεαρδουίνος αναφέρει ότι πολέμησε στην "Έκτη Μεραρχία" του Σταυροφορικού στρατού η οποία "δημιουργήθηκε από τον λαό της Βουργουνδίας". Οι Σταυροφόροι κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη (12 Απριλίου 1204) και τα υπόλοιπα εδάφη που ανήκαν στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία υπό την ηγεσία του Βαλδουίνου Θ΄ της Φλάνδρας που εξελέγη πρώτος Λατίνος Αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης (9 Μαΐου 1204).
Καλλιάνειρα
Πηγή
Καλλιανειρα
Όθων ντε Λα Ρος
Δ΄ Σταυροφορία
Η διανομή των εδαφών έφερε μεγάλη σύγκρουση στους Σταυροφόρους, ένας από τους αρχηγούς της ο Βονιφάτιος ο Μομφερρατικός πολιορκούσε ακόμα την Αδριανούπολη αν και είχε κατακτηθεί πρόσφατα από τον Βαλδουίνο. Οι Σταυροφόροι ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις με τον Βονιφάτιο, ο Όθων σύμφωνα με τον Βιλλεαρδουίνο ήταν ο ένας από τους τέσσερις "κύριους συμβούλους" του Βονιφάτιου. Τον Οκτώβριο του 1204 ακολούθησε η τελική συμφωνία για την διανομή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ο Βονιφάτιος ο Μομφερρατικός αναγνωρίστηκε κυρίαρχος σε ολόκληρη τη Ελληνική χερσόνησο με έδρα την Θεσσαλονίκη. Ο Βονιφάτιος κατέκτησε τον Νοέμβριο την Θεσσαλία, την Βοιωτία και την Αττική και παραχώρησε τις νέες περιοχές στους στρατηγούς του. Ο Όθων ντε Λα Ρος δέχτηκε την Αθήνα, πολύ πιθανό πήρε και την Θήβα αν και ο ιστορικός Λόνγκνον αναφέρει ότι η Θήβα μετά την κατάκτηση της παραχωρήθηκε στον Αλμπερτίνο και στον Ρολαντίνο της Κανόσα.
Μέγας Κύρης των Αθηνών
thumb|right|250px|Η ηγεμονία των Αθηνών (1204) Ο Όθων δέχτηκε τον τίτλο του "Μέγα Κύρη των Αθηνών". Είναι αβέβαιο πότε δέχτηκε τον τίτλο του "Δούκα", σύμφωνα με την παράδοση όπως γράφει το Χρονικόν του Μορέως ο τίτλος απονεμήθηκε από τον Λουδοβίκο Θ΄ της Γαλλίας στον διάδοχο του Γκυ Α΄ ντε Λα Ρος (1259). Ο τίτλος δεν εμφανίζεται σε επίσημα έγγραφα πριν το 1260, σε μια επιστολή τον Ιούνιο του 1208 ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ τον προσφωνεί "Κύρη". Ο Όθων οχύρωσε την Ακρόπολη Αθηνών, όπως γράφει ο Λόνγκνον έκτισε έναν τετράγωνο πύργο στην κύρια είσοδο της Ακρόπολης ακολουθώντας τις συμβουλές του ειδικού Αντουάν Μπον. Ο Όθων είχε την υποστήριξη της Καθολικής εκκλησίας, ο πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ καθόρισε με διάταγμα τον Λατίνο Μπεράρ πρώτο Καθολικό αρχιεπίσκοπο των Αθηνών σαν διάδοχο του Ορθόδοξου αρχιεπισκόπου Μιχαήηλ Χωνιάτη (27 Νοεμβρίου 1206). Ο Όθων είχε καλές σχέσεις με το Κιστερκιανό αβαείο του Μπελεβώ στην πατρίδα του Βουργουνδία, τοποθέτησε πολλούς μοναχούς του αβαείου στην Μονή Δαφνίου και ανήγειρε μια στήλη για να τους απομνημονεύσει.
Σχέσεις με τον αυτοκράτορα Ερρίκο της Φλάνδρας
Τον Σεπτέμβριο του 1207 ο επικυρίαρχος του Βονιφάτιος του Μομφερράτου έπεσε σε μάχη με τους Βούλγαρους, οι υποτελείς του επαναστάτησαν εναντίον του νέου Λατίνου αυτοκράτορα Ερρίκου της Φλάνδρας. Ο Όθων στάθηκε πιστός στον αυτοκράτορα, αυτό πιθανότατα του "κόστισε την Θήβα" επειδή την ίδια εποχή ο Αλμπερτίνο της Κανόσα έγινε κύριος στην Ακρόπολη της πόλης. Ο Όθων ντε Λα Ρος παντρεύτηκε στα τέλη του 1208 την Ισαβέλλα ντε Ρέϋ από την οικογένεια των Βιλλεαρδουίνων. Την ίδια περίοδο παρουσιάζεται η πρώτη του σύγκρουση με την εκκλησία, απαγόρευσε στον πατριάρχη Μπεράρ να διορίσει τον θησαυροφύλακα του Καθεδρικού ναού, ο πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ εξουσιοδότησε τον αρχιεπίσκοπο της Λάρισας να λύσει την διαφορά.
Ο αυτοκράτορας Ερρίκος της Φλάνδρας συγκάλεσε τις πρώτες μέρες του Μαΐου του 1209 το πρώτο από τα δυο Κοινοβούλια στην Ραβέννικα, οι εκτάσεις του Όθωνος κατοχυρώθηκαν. Ο αυτοκράτορας κυρίευσε την Θήβα από τον Αλμπερτίνο του Κανόσα (8 Μαΐου 1209) και επισκέφτηκε την Αθήνα όπου αντιμετώπισε τον Όθων με μεγάλο σεβασμό. Ο ιστορικός Τζων Λόνγκνον σημειώνει ωστόσο ότι ο Όθων δεν αναγνώρισε ποτέ τον αυτοκράτορα σαν άμεσο επικυρίαρχο, έμεινε πάντοτε πιστός στον διάδοχο του Βονιφάτιου Δημήτριο του Μομφερράτου μέχρι την πτώση του βασιλείου της Θεσσαλονίκης (1224).[15] Δεν είναι γνωστό αν του παραχωρήθηκε η Θήβα από τον αυτοκράτορα μετά την κατάκτηση της (1209) αφού καταγράφεται για πρώτη φορά κύριος της Θήβας το 1211.
Λόρδος του Άργους και του Ναυπλίου
thumb|right|250px|Ο [[Φραγκικός Πύργος (Ακρόπολη Αθηνών) στην Ακρόπολη Αθηνών που κατεδαφίστηκε (1874) με δαπάνες του Ερρίκου Σλήμαν.]] Στο δεύτερο Κοινοβούλιο στην Ραβέννικα (2 Μαΐου 1210) ο Όθων επικύρωσε τις σχέσεις της εκκλησίας με το κράτος υπογράφοντας σαν "Όθων ντε λα Ρος, Μέγας Κύρης των Αθηνών". Ο Όθων κατηγορήθηκε για την συμπεριφορά του στους Έλληνες ιερείς σαν να είναι δουλοπάροικοι, οι περισσότεροι είχαν χειροτονηθεί με Ορθόδοξους ηγουμένους και οι Φράγκοι προσπάθησαν να υποτάξουν τον τοπικό πληθυσμό με την βία. Ο Όθων και ο Γοδεφρείδος Βιλλεαρδουίνος ξεκίνησαν μια σειρά από εκστρατείες στην ηπειρωτική Ελλάδα, κατέλαβαν την Ακροκόρινθο (1210), το Άργος και το Ναύπλιο (1212), δέχτηκε τα Τιμάρια Άργους και Ναυπλίας και το Κάστρο του Δαμαλά. Δέχτηκε επιπλέον σύμφωνα με τον Μαρίνι Σανούδο Τορσέλλο έναν εμπορικό φόρο από την Κόρινθο. Ο Όθων μετέφερε την πρωτεύουσα του στην Θήβα επειδή είχε σημαντική εμπορική σημασία με την παραγωγή μεταξιού, ο ίδιος διέμενε πάντοτε στην Αθήνα σε ένα κάστρο στην κορυφή της Ακρόπολης.
Σύγκρουση με τον κλήρο
Την περίοδο 1208 - 1213 είχε συνεχώς αλληλογραφία με τον πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ επειδή ο Λατινικός κλήρος της Αττικής είχε έντονα παράπονα για την συμπεριφορά του, έδωσε το κάστρο της Λιβαδειάς στον πάπα και σαν αντάλλαγμα πήρε μια ετήσια εισφορά (1214). Ο διάδοχος του Πάπας Ονώριος Γ΄ ζήτησε την περίοδο 1217 - 1225 να έχει συνάντηση μαζί του, τον αφόρισε και έθεσε τις εκτάσεις του σε απαγόρευση σαν τιμωρία για την συμπεριφορά του στους Λατίνους ιερείς. Ο Όθων συμφώνησε με τον πάπα να επιστρέψει τα εκκλησιαστικά εδάφη αλλά να κρατήσει τα εκκλησιαστικά έπιπλα με μια ετήσια εισφορά. Παραχώρησε σε καθορισμένες μέρες του χρόνου στο Μπελεβώ δικαιώματα αλιείας στην Λα Ρος και Ρέϋ (1217, 1221). Σύμφωνα με την παράδοση μετά το 1225 παραιτήθηκε στην Αθήνα υπέρ του γιου του Γκυ Α΄ ντε Λα Ρος και επέστρεψε με την σύζυγο του στην πατρίδα του αλλά δεν υπάρχουν πηγές να το επιβεβαιώσουν. Το βέβαιο είναι ότι πέθανε πριν το 1234 αφού σε ένα διάταγμα εκείνη την χρονιά ο γιος του Όθων Β΄ του Ρέι καταγράφεται σαν "ένας γιος του πρώην λόρδου Όθωνος, δούκα των Αθηνών".
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες των Αθηνών Κατηγορία:Αυθέντες Άργους και Ναυπλίας Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι Κατηγορία:Οικογένεια ντε Λα Ρος
Ντιλάρα Καζίμοβα
Η Ντιλάρα Καζίμοβα (αζέρικα: Dilarə Kazımova, 20 Μαΐου 1984) είναι Αζέρα τραγουδίστρια και ηθοποιός.
Εκπροσώπησε το Αζερμπαϊτζάν το 2014 στον Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision, με το τραγούδι "Start A Fire", και τερμάτισε στην 22η θέση στο τελικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αζέρες τραγουδίστριες Κατηγορία:Συμμετέχοντες στο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision με το Αζερμπαϊτζάν Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2014 Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Άγιος Νεομάρτυς Σταμάτιος ο εκ Πηλίου
Ο Nεομάρτυς Σταμάτιος ο εκ Πηλίου (αναφέρεται και ως εξ Αγίου Γεωργίου Νηλείας ή εκ Ζαγοράς) είναι Άγιος της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας. Μαρτύρησε στην Κωνσταντινούπολη το έτος 1680 στις 16 Αυγούστου (κατ' άλλους στις 15). Η μνήμη του τιμάται σύμφωνα με παλιούς Συναξαριστές, την 16η Αυγούστου και σύμφωνα με νεότερη απόφαση της Ι. Μητροπόλεως Δημητριάδος, την πρώτη Κυριακή μετά την 16η Αυγούστου.
Βιογραφία - Μαρτύριο του Αγίου
Πληροφορίες για τον βίο του Αγίου παρέχουν ο Ιωάννης Καριοφύλλης, ο οποίος συνέγραψε σύντομο μαρτύριο του νεομάρτυρος, ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στο Νέον Μαρτυρολόγιον, το οποίο αναφέρει ως πηγή του τον Ιωάννη Καριοφύλλη αλλά αναφέρει διαφορετική ημερομηνία του μαρτυρίου του και ο Αγιορείτης μοναχός Ιάκωβος Κωφός ο Νεοσκητιώτης, ο οποίος μαζί με το μαρτύριο εποίησε και ασματική ακολουθία προς τιμήν του.
Ο Άγιος Σταμάτιος γεννήθηκε στο χωριό Άγιος Γεώργιος Νηλείας Μαγνησίας στη βορειοδυτική πλευρά του Πηλίου. Ο ακριβής χρόνος γέννησής του δεν μας διεσώθηκε, αλλά σύμφωνα με την τοπική παράδοση υπήρξε απόγονος της μεγάλης οικογένειας των Σταματόπουλων. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός, ότι οι κάτοικοι του χωριού επιδεικνύουν ως και σήμερα ερείπια παλαιού σπιτιού, το οποίο θεωρείται ως το πατρικό σπίτι του Αγίου, αλλά και παλαιά βρύση, η οποία φέρει την ονομασία «του Σταματόπουλου ή του Αγίου Σταματίου η βρύση».
Οι κάτοικοι, εξουθενωμένοι οικονομικά, συχνά σχημάτιζαν επιτροπές από τα πιο αξιοσέβαστα πρόσωπα της περιοχής και απευθύνονταν στην Υψηλή Πύλη, ζητώντας φορολογική ανακούφιση.
Γύρω στο 1680 ήρθε κάποιος αγάς στην περιοχή τους για να συγκεντρώσει τον φόρο του χαρατσιού χάριν της Βαλιδέ χανούμ Κιοσσέμ, στην οποία είχε δωρηθεί η χερσόνησος της Μαγνησίας. Ο αγάς αυτός ήταν πολύ καταπιεστικός στη συλλογή του φόρου, αυθαιρετούσε, καταδυνάστευε και αδικούσε τους Χριστιανούς. Απελπισμένοι οι κάτοικοι αποφάσισαν να στείλουν μια αντιπροσωπία στην Κωνσταντινούπολη, στην Υψηλή Πύλη, μήπως κι εύρουν το δίκιο τους. Βασικό στέλεχος αυτής της αντιπροσωπίας ήταν και ο Σταμάτιος. Ταξίδευσαν λοιπόν μέχρι την Πόλη, παρουσιάστηκαν στον Βεζύρηκαι άρχισαν να του παραπονιούνται για τις αδικίες του αγά.
Ο Βεζύρης όμως, επειδή ήταν φίλος με τον φοροεισπράκτορα, διέταξε να τους πετάξουν έξω σπρώχνοντάς τους και χτυπώντας τους. Ορισμένοι από την αντιπροσωπία, μεταξύ αυτών και ο άγιος, διαμαρτύρονταν έντονα και φώναζαν για την αδικία που γινόταν.
Τότε κάποιοι παριστάμενοι Τούρκοι αξιωματούχοι, φίλοι του αγά, τον ξεχώρισαν και τον πήγαν στον Βεζύρη ψευδομαρτυρώντας και συκοφαντώντας τον άγιο ότι είχε γίνει τούρκος και τώρα εμφανίζεται ως χριστιανός. Ο άγιος φυσικά αρνήθηκε εντονώτατα μπροστά στον Βεζύρη την κατηγορία. Εκείνος όμως τον έστειλε στον αρμόδιο γι’ αυτές τις υποθέσεις κριτή, όπου ανακρινόμενος ο άγιος και πάλι αρνήθηκε την κατηγορία λέγοντας πως πρόκειται για συκοφαντία. Ο ιεροδικαστής τότε του λέει: «Κι αν δεν έγινες, γίνε τώρα». Ο άγιος μάρτυρας με μεγάλη φωνή απάντησε: «μη γένοιτο να γίνω τόσο ανόητος και ν’ αρνηθώ τον Χριστό μου. Καλύτερα να πεθάνω και να είμαι με τον Χριστό μου, παρά να ζω σ’ αυτόν τον κόσμο με μύριες απολαύσεις και δόξες».
Ο δικαστής βλέποντας τη σταθερότητα του μάρτυρα τον έστειλε στον Βεζύρη, ο οποίος προσπάθησε με πολλούς τρόπους, κολακείες, υποσχέσεις, τιμές και αξιώματα να μεταπείσει τον μάρτυρα. Μέχρι και υπασπιστή του υποσχέθηκε να τον κάνει. Ο άγιος για δεύτερη φορά με δυνατή φωνή σταθερά ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό λέγοντας: «Εγώ πλούτο και δόξα και τιμή έχω τον Χριστό μου, ο οποίος μου έχει κατοικία στους ουρανούς, δόξα και ζωή αιώνια. Οι δικές σου τιμές και δόξες είναι φθαρτές και μάταιες και γρήγορα χάνονται μαζί με εκείνους που τις επιδιώκουν».
Τότε ο βεζύρης οργισμένος τον παρέδωσε στον έπαρχο να τον θανατώσει. Τον αποκεφάλισαν στις 16 (ή 15) Αυγούστου 1680 μ.Χ. ημέρα Δευτέρα, μπροστά στο βασιλικό παλάτι, δίπλα στην Αγία Σοφία.
Εορτή
Η μνήμη του Αγίου Σταματίου τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία μας την επομένη του μαρτυρίου του, δηλαδή στις 16 Αυγούστου, λόγω του ότι η ημέρα της μαρτυρικής τελειώσεώς του συμπίπτει με τη μεγάλη εορτή της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου. Με απόφαση του Μητροπολίτου Δημητριάδος και Αλμυρού κυρού Χριστοδούλου (του και μετέπειτα Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος) ορίστηκε να τιμάται η μνήμη του Αγίου Σταματίου στην Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος την πρώτη Κυριακή μετά τις 15 Αυγούστου. Η απόφαση αυτή ελήφθη, διότι στις 16 Αυγούστου εορτάζεται πανηγυρικά στο χωριό Άγιος Λαυρέντιος του Πηλίου ο Άγιος Απόστολος ο Νέος, ο οποίος μαρτύρησε δι’ αποκεφαλισμού στην Κωνσταντινούπολη στις 16 Αυγούστου του 1686. Το γεγονός αυτό και σε συνδυασμό με το Νέο Μαρτυρολόγιο, στο οποίο ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης τοποθετεί το μαρτύριο του Αγίου Σταματίου στις 16 Αυγούστου, ημέρα μαρτυρίου του Αγίου Αποστόλου του Νέου, οδήγησε για πολλά χρόνια στην εσφαλμένη ταύτιση των δύο νεομαρτύρων Σταματίου και Αποστόλου, δεδομένου ότι και οι δύο μαρτύρησαν δι’ αποκεφαλισμού στην Κωνσταντινούπολη με διαφορά μιας μόνο ημέρας, επιπλέον δε κατάγονταν και από γειτονικά χωριά του Πηλίου.
Ο Άγιος Σταμάτιος τιμάται επίσης με ξεχωριστή ευλάβεια και στον ενοριακό ναό της Κοιμήσεως Θεοτόκου στην κωμόπολη Γυμνό της Εύβοιας, αλλά και στο ακριτικό αιγαιοπελαγίτικο νησί της Χίου, όπου στη θρησκευτική συνείδηση των κατοίκων οι φέροντες τα ονόματα Σταμάτιος και Σταματία εορτάζουν στις 16 Αυγούστου. Αξιοσημείωτο είναι και το γεγονός, ότι στις 16 Αυγούστου 1992 τελέσθηκαν από τον Μητροπολίτη Χίου, Ψαρών και Οινουσσών Διονύσιο τα εγκαίνια του περικαλλούς παρεκκλησίου του Αγίου Σταματίου, δίπλα από τον ιερό ναό της Ευαγγελιστρίας (Παναγίας Μουτσαίνης) στην κωμόπολη του Βροντάδου. Ο λαοφιλής στη Χίο Άγιος Σταμάτιος τιμάται επίσης στον ιερό ενοριακό ναό του Αγίου Ιωάννου Θεολόγου πόλεως Χίου, όπου το αριστερό κλίτος είναι αφιερωμένο στη μνήμη του, και στο εξωκκλήσιο του Αγίου Γεωργίου-Αγίου Σταματίου στο χωριό Βερβεράτο της Χίου, όπου τελείται πανήγυρις με μεγάλη προσέλευση πιστών από όλο το νησί.
Συναξαριστής
16 Αυγούστου ΣΗΜΕΙΩΣΗ 1. Όρα το Mαρτύριον αυτού εις το Nέον Mαρτυρολόγιον.
Ακολουθίες
Οι αθλητικοί αγώνες και η θαρραλέα ομολογία πίστεως υμνούνται και γεραίρονται και μέσα από τις δύο ασματικές ακολουθίες, που συντάχθηκαν προς τιμήν του ενδόξου νεομάρτυρος:
Πηγές - Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεομάρτυρες
Ιστορικό εκδόσεων των Windows 10
Τα Windows 10 είναι λειτουργικό σύστημα του υπολογιστή που αναπτύχθηκε από τη Microsoft. Η Microsoft περιγράφει τα Windows 10 ως «λειτουργικό σύστημα μιας υπηρεσίας» που θα πραγματοποιούν συνεχείς ενημερώσεις στα χαρακτηριστικά και στις λειτουργίες τους, ενώ υπάρχει πλέον η δυνατότητα για τα επιχειρηματικά περιβάλλοντα να λαμβάνουν μη κρίσιμες ενημερώσεις σε βραδύτερο ρυθμό, ή να χρησιμοποιήσουν τη μακροπρόθεσμη διάρκεια υποστήριξης όπου θα λαμβάνουν μόνο τις κρίσιμες ενημερώσεις, όπως εκδόσεις του κώδικα ασφαλείας, κατά την πενταετή διάρκεια της βασικής υποστήριξης. Ο Terry Myerson, εκτελεστικός αντιπρόεδρος των Windows και της ομάδας συσκευών της Microsoft, υποστήριξε ότι ο στόχος του μοντέλου αυτού ήταν να μειωθεί ο κατακερματισμός σε ολόκληρη την πλατφόρμα των Windows.
Τα παρακάτω αποτελούν την ιστορία των επιμέρους εκδόσεων των Windows 10, ξεκινώντας από την αρχική περίοδο Βeta δοκιμών της, η οποία ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2014.
Κωδική ονομασία «20H1»
Η επόμενη έκδοση των Windows 10, με την κωδική ονομασία "20H1", είναι η ένατη μεγάλη ενημέρωση στα Windows 10 και η τρίτη για την οποία χρησιμοποιείται μία πιο περιγραφική κωδική ονομασία. Η πρώτη preview έκδοση κυκλοφόρησε στους Insiders που επέλεξαν το ring "Skip Ahead" στις 14 Φεβρουαρίου 2019.
Παραπομπές
Κατηγορία:Windows 10
Βέτα Μπετίνη
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στις 8 Μαΐου του 1958 στην Καλαμαριά Θεσσαλονίκης όπου πέρασε τα παιδικά της χρόνια. Ξεκίνησε να ασχολείται από νεαρή ηλικία με σύνθεση και την υποκριτική. Η πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο έγινε το 1982 στην κωμωδία Βασικά... Καλησπέρα σας, με πρωταγωνιστή τον Στάθη Ψάλτη. Την ίδια χρονιά ακολούθησε η κοινωνική ταινία Ο ρεπόρτερ. Το 1983 έπαιξε στις ταινίες Το ψώνιο και Καμικάζι αγάπη μου. Το 1987 έλαβε μέρος σε τέσσερις βιντεοταινίες με πιο γνωστή την Κλασική περίπτωση βλάβης ενώ το 1988 ακολούθησαν δύο ακόμη συμμετοχές σε βιντεοκασέτες. Τη σεζόν 1987-1988 έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο στην κωμική σειρά Η αλεπού και ο μπούφος. Την επόμενη σεζόν έπαιξε μαζί με τον Θανάση Βέγγο στη σειρά Βεγγαλικά στην ΕΤ1. Στην ιδιωτική τηλεόραση εμφανίστηκε στις σειρές Μάμα μία, Μάλιστα κύριε, Casa di macaroni, Οι Μεν Και Οι Δεν και άλλες. Στο θέατρο και στην τηλεόραση συνεργάστηκε επίσης με τον Γιάννη Ζουγανέλη σε παραγωγές σατιρικού και επιθεωρησιακού χαρακτήρα.
Τη δεκαετία του 1990 έγραψε στίχους για γνωστούς συνθέτες όπως για τους Αδερφούς Κατσιμίχα. Στην τηλεόραση πρωταγωνίστησε στην κωμική σειρά Οι στάβλοι της Εριέτας Ζαΐμη, τις σεζόν 2002-2004, υποδυόμενη την Τουρκάλα κρατούμενη Χούλια Οσμάν. Το 2015 πρωταγωνίστησε στη βιογραφική ταινία The Striped Dress by Bandaloud υποδυόμενη τον εαυτό της.
Έφυγε από τη ζωή στις 18 Οκτωβρίου του 2017 σε ηλικία 59 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
79 (αριθμός)
Το 79 (εβδομήντα εννέα) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 78 και πριν από το 80. Είναι ένας περιττός αριθμός, αφού δεν διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 79 συμβολίζεται ως LXXIX στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΟΘ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
79
Άμεσο μάρκετινγκ
To Άμεσο Μάρκετινγκ είναι μία υποκατηγορία του Μάρκετινγκ. Σκοπός του είναι η άμεση επαφή με τους καταναλωτές χωρίς να χρησιμοποιεί ενδιάμεσους φορείς όπως τα Μέσα ενημέρωσης. Αυτό απαιτεί εμπορική επικοινωνία (όπως άμεσες επιστολές, Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, τηλεμάρκετινγκ). Αν η διαφήμιση ζητάει από τον άνθρωπο να κάνει μία συγκεκριμένη αντίδραση, για παράδειγμα να τηλεφωνήσει ή να επισκεφθεί έναν ιστότοπο, τότε ονομάζεται διαφήμιση άμεσης αντίδρασης. το άμεσο μάρκετινγκ είναι ένα αμφίδρομο σύστημα μάρκετινγκ που χρησιμοποιεί ένα ή περισσότερα διαφημιστικά μέσα, προκειμένου να πραγματοποιήσει μια μετρούμενη ανταπόκριση ή συναλλαγή σε οποιοδήποτε σημείο. Τα μέσα που χρησιμοποιεί μπορεί να είναι η αλληλογραφία, sms, socia Media, Digital Marketing.
Ηγεμονία
Η ηγεμονία είναι η πολιτική, οικονομική ή στρατιωτική κυριαρχία ή έλεγχος που ασκεί ένα κράτος πάνω σε ένα άλλο. Στην αρχαία Ελλάδα (8ος αιώνας π.Χ. – 6ος αιώνας μ.Χ.), η ηγεμονία συμβόλιζε την πολιτικοστρατιωτική ηγεμονία μιας πόλης-κράτους πάνω σε άλλεις πόλεις-κράτη. Το κυρίαρχο κράτος είναι γνωστό με τον όρο ηγεμόνας. Τον 19ο αιώνα, ο όρος ηγεμονία πλέον σήμαινε την "Κοινωνική ή πολιτιστική υπεροχή από μια ομάδα μέσα σε μια κοινωνία ή ένα περιβάλλον". Αργότερα, επεκτάθηκε για να συμπεριλάβει και τον ορισμό, κατά τον οποίο "η ηγεμονία είναι μια ομάδα ή ένα καθεστώς ασκεί αθέμιτη επιρροή σε μια κοινωνία". Επίσης, χρησιμοποιείται και για τη γεωπολιτική και πολιτιστική κυριαρχία μιας χώρας πάνω από άλλες (ηγεμονισμός). Ο ηγεμονισμός αναφέρεται στην ιδέα ότι οι μεγάλες Δυνάμεις είχαν σκοπό να καθιερώσουν την Ευρωπαϊκή ηγεμονία πάνω από την Ασία και την Αφρική.
Στο πολιτιστικό ιμπεριαλισμό, το κράτος-ηγέτης υπαγόρευε την εσωτερική πολιτική του δευτερεύοντος κράτους και τον κοινωνικό χαρακτήρα των δευτερευόντων κρατών που αποτελούν την σφαίρα επιρροής με έναν από τους δύο τρόπους: μια εσωτερική στηριζόμενη κυβέρνηση ή μια εξωτερική εγκατεστημένη κυβέρνηση.
Στη θεωρία των διεθνών σχέσεων, Η ηγεμονία υποδηλώνει: (α) μεγάλη υλική ασυμμετρία υπέρ ενός κράτους, το οποίο έχει (β) αρκετή στρατιωτική δύναμη για να εκδιώξει αποτελεσματικά οποιαδήποτε πιθανή απειλή στο σύστημα, (γ) ελέγχει την πρόσβαση σε πρώτες ύλες, τους φυσικούς πόρους, τα κεφάλαια και τις αγορές, (δ) έχει ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα στην παραγωγή προϊόντων προστιθέμενης αξίας, (ε) δημιουργεί μια αποδεκτή ιδεολογία που αντικατοπτρίζει αυτό το στάτους κβο, και (στ) διαφοροποιείται λειτουργικά από άλλα μέλη του συστήματος, καθώς αναμένεται να παρέχει ορισμένα δημόσια αγαθά, όπως ασφάλεια ή εμπορική και οικονομική σταθερότητα.
Στον μαρξισμό, η εκεί θεωρία της πολιτισμικής ηγεμονίας, η οποία συνδέεται στενά με τον Αντόνιο Γκράμσι, θεωρεί ότι η άρχουσα τάξη μπορεί να χειριστεί το σύστημα αξιών και των ηθών της κοινωνίας ώστε η άποψη τους να γίνει η παγκόσμια άποψη: κατά τον Τέρι Ίγκλτον, ο "Γκράμσι χρησιμοποιεί κανονικά τη λέξη ηγεμονία για να δείξει τους τρόπους με τους οποίους η διοικούσα εξουσία κερδίζει τη συναίνεση των υπήκοων της για να κυβερνήσει". Σε αντίθεση με την αυταρχική διακυβέρνηση, η πολιτισμική ηγεμονία "είναι ηγεμονική μόνο αν αυτοί που επηρεάζονται από αυτή επίσης συναινούν και παλεύουν για την κοινή λογική της". δεξιά|μικρογραφία|Η [[Αρχαία Ελλάδα υπό την Θηβαϊκή ηγεμονία (371-362 π.Χ.)]]
8ος-1ος αιώνας π.Χ.
Στον ελληνορωμαϊκό κόσμο της ευρωπαϊκής κλασικής αρχαιότητας το 5ο αιώνα π.Χ., η πόλη-κράτος της Σπάρτης ήταν ο ηγεμόνας της Πελοποννησιακής Συμμαχίας (6ος-4ος αιώνας π.Χ.). Αργότερα, ο Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας έγινε ο ηγεμόνας της Συμμαχίας της Κορίνθου το 337 π.Χ. (ωστόσο, την αρχηγία της ανέλαβε τελικά ο Μέγας Αλέξανδρος επειδή ο Φίλιππος δολοφονήθηκε από τον Παυσανία και το συνέδριο επαναλήφθηκε το 336 π.Χ.). Επίσης, ο ρόλος της Αθήνας κατά την ύπαρξη της βραχύβιας Αθηναϊκής συμμαχίας (478-404 π.Χ.) ήταν αυτός του "ηγεμόνα". Η υπερηπειρωτική Αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών παρενέβαινε στα εσωτερικά των συμμαχιών αυτών, πριν καταλυθεί από την εκστρατεία του Μεγαλεξάνδρου.
Αρχαίοι ιστορικοί όπως ο Ηρόδοτος (c. 484 π.Χ. – c. 425 π.Χ.), ο Ξενοφών (c. 431 π.Χ. – 354 π.Χ.) και ο Έφορος (c. 400 π.Χ. – 330 Π. χ.) πρωτοστάτησαν στην χρήση του όρου της ηγεμονίας όπως τον γνωρίζουμε σήμερα.
Στην αρχαία Ανατολική Ασία, η κινεζική ηγεμονία υπήρξε κατά την διάρκεια της εποχής της Άνοιξης και του Φθινοπώρου (υπήρξε περίπου το 770 π.Χ. - 480 π.Χ.), όταν η αποδυναμωμένη διακυβέρνηση της δυναστείας των Ανατολικών Τσόου οδήγησε στην σχετική ηγεμονία των Πέντε Ηγεμόνων (κινεζικά: 霸 - μπα). Διορίζονταν από συνέδρια των φεουδαρχών, και ως εκ τούτου ήταν ονομαστικά υποχρεωμένη να τηρούν την ηγεμονία των ανατολικών Τσόου πάνω από τα υποταγμένα κράτη.
1ος αιώνας μ.Χ. - 14ος αιώνας μ.Χ.
Η Ευρώπη κυριαρχήθηκε από την ηγεμονική Ρωμαϊκής ειρήνης κατά τον 1ο και 2ο αιώνα. Αυτή θεσπίστηκε από τον αυτοκράτορα Αύγουστο και συνοδευόταν από μια σειρά βίαιων στρατιωτικών εκστρατειών.
Από τον 7ο αιώνα μέχρι τον 12ο αιώνα, το χαλιφάτο των Ομεϋαδών και αργότερα το χαλιφάτο των Αββασιδών κυριαρχούσαν στα αχανή εδάφη που κυβερνούσαν. Άλλα κράτη όπως η Βυζαντινή Αυτοκρατορία είχαν πληρώσει φόρο για κάποιο διάστημα.
Στην Ινδία του 7ου αιώνα, ο Χάρσα, ηγέτης μιας μεγάλης αυτοκρατορίας στη βόρεια Ινδία από το 606 έως το 647, ένωσε το μεγαλύτερο μέρος του βορρά υπό την ηγεμονία του. Προτίμησε να μην εγκαταστήσει μια κεντρική κυβέρνηση, αλλά να αφήσει τους κατακτημένους βασιλείς στον θρόνο τους με την προϋπόθεση ότι θα πληρώνουν φόρο στον Χάρσα.
Κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα, το Στέμμα της Αραγονίας ανέλαβε ηγεμονικό ρόλο στα ύδατα της Μεσογείου.
15ος αιώνας - 19ος αιώνας
Στο έργο του "Η πολιτική της διεθνούς οικονομίας", ο Τζαγιάνθα Τζάιμαν γράφει: "Αν λάβουμε υπόψη το κυριαρχούμενο από τη Δύση παγκόσμιο σύστημα ήδη από τον 15ο αιώνα, υπήρξαν πολλές ηγεμονικές δυνάμεις και υποψήφιοι που προσπάθησαν να δημιουργήσουν την παγκόσμια τάξη με βάση τις δικές τους εικόνες." Αναφέρει διάφορες χώρες-διεκδικητές για ιστορικούς λόγους. Ο Φίλιππος Δ΄ προσπάθησε να αποκαταστήσει την κυριαρχία των Αψβούργων. Όμως, ήδη από τον 17ο αιώνα οι "Ισπανικές αξιώσεις για ηγεμονία (στην Ευρώπη) είχαν αποτύχει οριστικά και ανεπανόρθωτα."
Στα τέλη του 16ου και του 17ου αιώνα, η εμποροκρατική κυριαρχία της Ολλανδικής Δημοκρατίας είναι πρώιμο παράδειγμα εμπορικής ηγεμονίας. Αυτό έγινε εφικτό με την ανάπτυξη της αιολικής ενέργειας για να εξασφαλιστεί η αποτελεσματική παραγωγή και διανομή αγαθών και υπηρεσιών. Έτσι το χρηματιστήριο του Άμστερνταμ απέκτησε μεγάλη σημασία και η πόλη έγινε κέντρο του παγκόσμιου εμπορίου.