cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ακριτοχώρι Μεσσηνίας
Διοικητική ιστορία
Το Γρίζι προσαρτήθηκε, το 1835, στον παλαιό Δήμο Κολωνίδων, με έδρα την Κορώνη, όπου και παρέμεινε, ως το 1912, που ο δήμος αυτός καταργήθηκε. Τουλάχιστον από το 1844 ως το 1927 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως το Γρίζι, ενώ από το 1927 ως σήμερα αναφέρεται ως το Ακριτοχώριον. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης ως το Γρίζι στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Κολωνίδων της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 14 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Το 1912 το χωριό προσαρτάται ως οικισμός στην Κοινότητα Καπλανίου, με έδρα το Καπλάνι. Στην ίδια κοινότητα είχαν προσαρτηθεί επίσης οι οικισμοί Βάλτσουκα (σήμερα το Εξοχικό), Ζιζάνιον και Τσαΐζι (σήμερα η Υάμεια). Το 1927 το Γρίζι μετονομάζεται επίσημα σε Ακριτοχώριον, ενώ το 1948 το Ακριτοχώριον αποσπάται από την Κοινότητα Καπλανίου και ορίζεται ως έδρα της Κοινότητας Ακριτοχωρίου. Το Ακριτοχώριον παρέμεινε ως οικισμός και έδρα της Κοινότητας Ακριτοχωρίου, από το 1948 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το Ακριτοχώριον υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Κορώνης, με έδρα την Κορώνη, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Ακριτοχώριον ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων Δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Το Ακριτοχώριον σήμερα είναι η έδρα και ο μοναδικός οικισμός της Κοινότητας Ακριτοχωρίου του Δήμου Πύλου-Νέστορος.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την Απογραφή του 2011, έχει 192 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες, με την καλλιέργεια βιολογικών προϊόντων και κυρίως με την παραγωγή ελαιολάδου.
Κτίρια – εκδηλώσεις – αξιοθέατα
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια και το παλαιό Δημοτικό Σχολείο υπάρχει επίσης η εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός του Αγίου Δημητρίου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας και εορτάζει στις 26 Οκτωβρίου. Στο χωριό διατηρείται ακόμα το έθιμο, το οποίο είναι γνωστό ως οι παραδοσιακές «γουρνοσφαξιές», που πραγματοποιούνται κάθε χρόνο, ενώ διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις και δρώμενα, διοργανώνει επίσης ο Σύλλογος των Απανταχού Ακριτοχωριτών «ΤΟ ΓΡΙΖΙ».
Η βρύση της «Τσουκαλούς»
Η βρύση της «Τσουκαλούς», η οποία κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1930 και εξυπηρετούσε τις ανάγκες ύδρευσης των κατοίκων, είναι επίσης ένα από τα ιδιαίτερα αξιοθέατα του χωριού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος Κατηγορία:Δήμος Κορώνης Κατηγορία:Δημοτική Ενότητα Κορώνης Κατηγορία:Υάμεια
1517 Βελιγράδι
Με το όνομα Βελιγράδι (Beograd) είναι γνωστός ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,10. Ανακαλύφθηκε το 1938 από τον Σέρβο αστρονόμο Μίλοραντ Πρότιτς, που παρατηρούσε από το Βελιγράδι, και πήρε το όνομά του από την πόλη αυτή.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Βελιγραδίου εκτιμάται σε 36,16 ± 1,9 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι X (κατά SMASSII), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0491 ± 0,005. Ο αστεροειδής Βελιγράδι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ως 9 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βελιγραδι
Αριαράθης Δ΄ της Καππαδοκίας
Άνοδος στον θρόνο
Μετά τον θάνατο του Αριαράθη Γ' γύρω στο 220 π.Χ. η διαδοχή περνούσε στον γιο του από τη Στρατονίκη, Αριαράθη Δ', που τότε δεν ήταν παρά νήπιο. Η άνοδος του Αριαράθη Δ' στον θρόνο συνέπεσε με μια παράξενη πολιτική συγκυρία: σε όλα τα ισχυρά κράτη της εποχής η βασιλεία πέρασε σχεδόν ταυτόχρονα σε νέα πρόσωπα, στην πλειοψηφία τους νεαρά σε ηλικία, κάτι που προϊδέαζε για αναπάντεχες εξελίξεις στο πολιτικό σκηνικό. Στη Μακεδονία ο θρόνος κληροδοτήθηκε στον δεκατετράχρονο Φίλιππο Ε' μετά τον θάνατο του θείου του και επιτρόπου του, Αντίγονου Γ'. Ο Αχαιός, πρώην στρατηγός των Σελευκιδών και νυν κυβερνήτης των εδαφών της Ασίας πέρα από τον Ταύρο είχε διεκδικήσει τον τίτλο του βασιλέως, ενώ ο νεαρός Αντίοχος Γ' (που αργότερα έλαβε το προσωνύμιο «ο Μέγας») μόλις είχε αναλάβει τον θρόνο της Συρίας μετά τη δολοφονία του αδερφού του, Σέλευκου Γ' του Κεραυνού. Στην Αίγυπτο νέος φαραώ αναδείχτηκε ο Πτολεμαίος Δ' ο Φιλοπάτωρ, αφού δολοφόνησε πολλά από τα μέλη της οικογένειάς του, συμπεριλαμβανομένης και της μητέρας του. Μετά τον θάνατο του Κλεομένη Γ' ο Λυκούργος ανέλαβε την εξουσία στη Σπάρτη και τέλος, ο περίφημος Αννίβας εκλέχτηκε χάρις στο μίσος του για τους Ρωμαίους στρατηγός από τους Καρχηδονίους, παρά το νεαρό της ηλικίας του.
Πρώτη διπλωματική περίοδος
Το 193 π.Χ., ο Αντίοχος Γ', έχοντας σταθεροποιήσει την εξουσία του στη Συρία κι έχοντας προβεί σε μια σειρά εχθρικών κινήσεων προς τις γειτονικές του χώρες, ήρθε σε οριστική ρήξη με τους Ρωμαίους. Προτού ξεκινήσει εχθροπραξίες αναζήτησε συμμάχους στο πρόσωπο, αρχικά του Αννίβα και κατόπιν των ηγεμόνων άλλων ελληνιστικών βασιλείων. Η πρακτική που ακολούθησε ήταν η τέλεση διπλωματικών γάμων ανάμεσα στους ηγεμόνες αυτούς και στις κόρες του. Έτσι ο Αριαράθης νυμφεύτηκε μια πριγκίπισσα των Σελευκίδων με το όνομα Αντιοχίς και κατ’ επέκταση συμμετείχε στον πόλεμο (192–190 π.Χ.) που ακολούθησε στο πλευρό του πεθερού του κατά των Ρωμαίων.
Η Συνθήκη της Απάμειας (188 π.Χ.), με την οποία επισφραγίστηκε το τέλος του πολέμου, σηματοδότησε τη μεταστροφή της καππαδοκικής εξωτερικής πολιτικής. Εκτός από την οικονομική αφαίμαξη, η συντριβή των Σελευκιδών και η αποδυνάμωση του κράτους τους στέρησε από την Καππαδοκία μια ισχυρή προστάτιδα δύναμη που παραδοσιακά τη στήριζε και εξασφάλιζε την εδαφική της ακεραιότητα. Ως αποτέλεσμα ο Αριαράθης θεώρησε συμφέρον να στραφεί στην Πέργαμο, η οποία αποτέλεσε τον μεγάλο νικητή στο διπλωματικό τραπέζι της Απάμειας, καθώς ήταν το βασίλειο που υποστήριξε από την αρχή τα συμφέροντα της Ρώμης. Η συμμαχία επικυρώθηκε με γάμο ανάμεσα στην κόρη του Αριαράθη Δ', τη Στρατονίκη, με τον βασιλιά της Περγάμου, Ευμένη Β', και μετέπειτα τον αδερφό και διάδοχό του, Άτταλο Β'. Με τη διαμεσολάβηση της Περγάμου το ποσό της πολεμικής αποζημίωσης μειώθηκε στο μισό και η Καππαδοκία θεωρήθηκε από τη Ρώμη συμμαχικό κράτος.
Δεύτερη διπλωματική περίοδος
Από την εποχή αυτή και μέχρι το τέλος της ιστορίας του το βασίλειο βρέθηκε στη σφαίρα επιρροής της Ρώμης, ενώ η εξωτερική του πολιτική στη Μικρά Ασία ήταν στενά συνυφασμένη με εκείνη της Περγάμου. Στο πλαίσιο της συμμαχίας τους ο Αριαράθης Δ' συντάχθηκε με τον Ευμένη Β' στον νικηφόρο πόλεμο εναντίον του Φαρνάκη Α' του Πόντου την περίοδο 183–179 π.Χ. Οι σχέσεις δε της Καππαδοκίας με τη Συρία αποκαταστάθηκαν κατά την περίοδο της ηγεμονίας του Αντιόχου Δ', όταν οι Ατταλίδες και οι Σελευκίδες αποκατέστησαν τις διπλωματικές τους σχέσεις. Ο συνασπισμός Καππαδοκίας, Περγάμου και Συρίας την περίοδο αυτή χάραξε κοινή εξωτερική πολιτική, καθορίζοντας τις εξελίξεις στη Μικρά Ασία, γεγονός που θορύβησε κατά καιρούς τη Σύγκλητο.
Το ξέσπασμα του Τρίτου Μακεδονικού Πολέμου (172-168/167 π.Χ.) βρήκε την Καππαδοκία και την Πέργαμο στο πλευρό των Ρωμαίων. Η νίκη, ωστόσο, των τελευταίων απέναντι στον τελευταίο βασιλιά της Μακεδονίας, Περσέα, δεν είχε πολιτικό όφελος για τα κράτη της Μικράς Ασίας. Οι Ρωμαίοι ήταν πλέον αποφασισμένοι να τα αποδυναμώσουν, κάτι που έπραξαν αναγνωρίζοντας αυτονομία στους επικίνδυνους εχθρούς τους, τους Γαλάτες. Το γεγονός αυτό ενθάρρυνε τους τελευταίους να επιδιώξουν την προσάρτηση ενός τμήματος της Καππαδοκίας το 163 π.Χ., δίχως όμως αποτέλεσμα. Τέλος, λίγο πριν από τον θάνατό του ο Αριαράθης αναχαίτισε την επίθεση του Πτολεμαίου, δυνάστη της Κομμαγηνής, ο οποίος επιδίωκε να καταλάβει τη Μελιτηνή.
Πολιτιστική προσφορά
Ο Αριαράθης Δ', ο οποίος έφερε στις νομισματικές του εκδόσεις το παρωνύμιο «Ευσεβής», ήταν πιθανόν εκείνος που μετονόμασε τις καππαδοκικές πόλεις Τύανα, Μάζακα, Καισάρεια σε Ευσέβειες και εισήγαγε τη νομοθεσία του Χαρώνδα στα Μάζακα. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του εγκαινιάστηκαν πιθανότατα οι επαφές της καππαδοκικής δυναστείας με τα ελληνικά κράτη της Δύσης και τη Ρώμη, όχι μόνο σε πολιτικό αλλά και σε πολιτιστικό επίπεδο. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι ο διάδοχός του, Μιθριδάτης, έλαβε τη μόρφωσή του στην πόλη των Αθηνών. Τέλος, η πολιτική στροφή προς την Πέργαμο, αποτέλεσε την αφορμή για τη σύναψη σχέσεων ανάμεσα στους Αριαραθίδες και την Κω, με τον Αριαράθη να χρηματοδοτεί πιθανότατα μέρος των οικοδομικών έργων που έλαβαν χώρα στο γυμνάσιο του νησιού.
Οικογένεια και διαδοχή
Ο Διόδωρος μας μεταφέρει πως η βασίλισσα Αντιοχίδα, όταν φάνηκε πως δεν μπορούσε να κάνει παιδιά, παρουσίασε στον άνδρα της δύο νόθους γιους, τον Αριαράθη και τον Οροφέρνη. Ωστόσο, η μοίρα της έπαιξε παράξενο παιχνίδι, καθώς λίγο αργότερα έφερε η ίδια αναπάντεχα στον κόσμο δύο κόρες κι ένα γιο, ο οποίος ονομάστηκε Μιθριδάτης. Έτσι, αφού αποκάλυψε την αλήθεια στον σύζυγό της, κανόνισε ώστε ο μεγαλύτερος από τους δύο ψεύτικους διαδόχους να σταλεί στη Ρώμη με κάποιο επίδομα και ο νεότερος στην Ιωνία, έτσι ώστε να αποφευχθεί μελλοντικά η όποια διαμάχη με τον νόμιμο γιο της για την εξουσία. Μια νεότερη θεωρία θέλει τους δύο αυτούς να αποτελούν νόμιμα τέκνα του βασιλιά από κάποια προγενέστερη σύζυγο και η ιστορία αυτή να επινοήθηκε προκειμένου να διασφαλιστεί η αμφισβητήσιμη παρουσία του Μιθριδάτη στον θρόνο.
Ο τελευταίος μεγαλώνοντας άλλαξε το όνομά του σε Αριαράθης. Έλαβε ελληνική παιδεία και έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τη φιλοσοφία και τα έργα πολιτισμού γενικότερα. Ο πατέρας του τον εκτιμούσε ιδιαίτερα κι σε προχωρημένη ηλικία αποφάσισε να παραιτηθεί υπέρ του. Ωστόσο ο νεαρός Αριαράθης αρνήθηκε να το πράξει προτού αποβιώσει ο πατέρας του από φυσικά αίτια το 163 π.Χ.
Βιβλιογραφία
<div class="references-small" style="font-size:85%; -moz-column-count:1; -webkit-column-count:1; column-count:1;">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αριαραθης 04
Μίκιο Σάτο
Ο Μίκιο Σάτο (ιαπωνικά: 佐藤 幹夫, 18 Απριλίου 1928 - 9 Ιανουαρίου 2023) ήταν Ιάπωνας μαθηματικός, γνωστός για την ίδρυση των πεδίων της αλγεβρικής ανάλυσης, των υπερσυναρτήσεων και των ολονομικών κβαντικών πεδίων. Ήταν καθηγητής στο Ερευνητικό Ινστιτούτο Μαθηματικών Επιστημών στο Κιότο.
Βιογραφία
O Σάτο γεννήθηκε στο Τόκιο στις 18 Απριλίου 1928 και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο, όπου έλαβε πτυχίο το 1952 και διδακτορικό υπό την επίβλεψη του Σοκίτσι Ιγιανάγκα το 1963. Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Οσάκα και στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο πριν ενταχθεί στο Ερευνητικό Ινστιτούτο Μαθηματικών Επιστημών (RIMS) του Πανεπιστημίου του Κιότο το 1970. Διετέλεσε διευθυντής του RIMS από το 1987 έως το 1991.
Στους μαθητές του περιλαμβάνονται οι Μασάκι Κασιβάρα, Τακαχίρο Καβάι, Τετσούτζι Μίουα και Μίτσιο Τζίμπο, οι οποίοι έχουν ονομαστεί "σχολή Σάτο".
Ο Σάτο πέθανε στην οικία του στο Κιότο στις 9 Ιανουαρίου 2023, σε ηλικία 94 ετών.
Έρευνα
Ο Σάτο ήταν γνωστός για το πρωτοποριακό του έργο σε διάφορους τομείς, όπως οι προ-ομογενείς διανυσματικοί χώροι και τα πολυώνυμα Μπερνστάιν-Σάτο, και ειδικότερα για τη θεωρία του για τις υπερσυναρτήσεις. Η θεωρία αυτή εμφανίστηκε αρχικά ως επέκταση ιδεών από τη θεωρία κατανομών- σύντομα συνδέθηκε με τη θεωρία της τοπικής κοχομολογίας του Γκρόθεντιεκ, για την οποία αποτελούσε μια ανεξάρτητη υλοποίηση με όρους της θεωρίας των διαφραγμάτων. Επιπλέον, οδήγησε στη θεωρία των μικροσυναρτήσεων και της μικροτοπικής ανάλυσης στις γραμμικές μερικές διαφορικές εξισώσεις και στη θεωρία Φουριέ, όπως για τα κυματοειδή, και τελικά στις σημερινές εξελίξεις στη θεωρία των D-modules Μέρος της θεωρίας των υπερσυναρτήσεων του Σάτο είναι η σύγχρονη θεωρία των ολονομικών συστημάτων: PDEs υπερκαθορισμένα σε σημείο που να έχουν πεπερασμένων διαστάσεων χώρους λύσεων (αλγεβρική ανάλυση).
Στη θεωρητική φυσική, ο Σάτο έγραψε μια σειρά εργασιών τη δεκαετία του 1970 με τους Μίτσιο Τζίμπο και Τετσούτζι Μίβα, οι οποίες ανέπτυξαν την ολονομική κβαντική θεωρία πεδίου. Όταν ο Σάτο τιμήθηκε με το βραβείο Βολφ στα Μαθηματικά 2002-2003, η εργασία αυτή περιγράφηκε ως "μια σημαντική επέκταση του μαθηματικού φορμαλισμού που διέπει το δισδιάστατο μοντέλο Ising, και εισήγαγε τις διάσημες συναρτήσεις tau στην πορεία"  Ο Σάτο συνέβαλε επίσης σε θεμελιώδεις εργασίες για τη θεωρία των μη γραμμικών σολιτονίων, χρησιμοποιώντας απείρως διαστάσεων Grassmannians.
Στη θεωρία αριθμών, ο ίδιος και ο Τζον Τέιτ έθεσαν ανεξάρτητα την εικασία Σάτο-Τέιτ για τις συναρτήσεις L γύρω στο 1960.
Ο Πιερ Σαπίρα παρατήρησε: "Κοιτάζοντας πίσω 40 χρόνια αργότερα, συνειδητοποιούμε ότι η μαθηματική προσέγγιση του Σάτο δεν είναι τόσο διαφορετική από εκείνη του Γκρόθεντιεκ, ότι ο Σάτο είχε την απίστευτη τόλμη να αντιμετωπίσει την ανάλυση ως αλγεβρική γεωμετρία και ότι ήταν σε θέση να κατασκευάσει αλγεβρικά και γεωμετρικά εργαλεία προσαρμοσμένα στα προβλήματά του".
Βραβεία
Ο Σάτο τιμήθηκε με το Βραβείο Επιστήμης Ασάχι το 1969, με το Βραβείο της Ιαπωνικής Ακαδημίας το 1976, με το Βραβείο Πολιτιστικής Αξίας του Ιαπωνικού Υπουργείου Παιδείας το 1984, με το Βραβείο Schock το 1997 και με το Βραβείο Βολφ στα Μαθηματικά το 2002-2003.
Ο Σάτο ήταν ομιλητής ολομέλειας στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών στη Βαρσοβία το 1983. Εξελέγη ξένο μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών το 1993.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Ιάπωνες μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα
Μάρκος Τύλλιος Κικέρων
Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων (Marcus Tullius Cicero, 3 Ιανουαρίου 106 π.Χ. - 7 Δεκεμβρίου 43 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος πολιτικός, ρήτορας, δικηγόρος και φιλόσοφος, ο οποίος υπηρέτησε ως ύπατος το έτος 63 π.Χ.. Καταγόταν από πλούσια οικογένεια και θεωρείται ευρέως ως ένας από τους μεγαλύτερους ρήτορες και πεζογράφους.
Η ζωή του
Γεννήθηκε στην έπαυλη της οικογενείας του στο Αρπίνο. Μορφώθηκε στη Ρώμη με δασκάλους τον γραμματικό Λεύκιο Αίλιο (Πραικονίνο Στίλωνα), τον Απολλώνιο τον Μόλωνα, έναν από τους μεγαλύτερους ρήτορες της Σχολής της Ρόδου, τον Αρχηγό της αποκαλούμενης τετάρτης ακαδημίας Φίλωνα τον Λαρισαίο, τον επικούρειο Φαίδρο και τον στωικό Διόδοτο. Παράλληλα, παρακολουθούσε τις αγορεύσεις των μεγάλων ρητόρων της εποχής, τον Λεύκιο Λικίνιο Κράσσο, τον Μάρκο Αντώνιο και άλλους. Δασκάλους στο Δίκαιο και στους Νόμους είχε τον οιωνοσκόπο Κόιντο Μούκιο Σκαιόλα και τον μεγάλο ποντίφικα Κόιντο Μούκιο Σκαιόλα. Συνδέθηκε φιλικά με τους ποιητές Μάρκο Άκιο και Αντιοχέα Άρχιο, ο οποίος από το 102 π.Χ. ζούσε στη Ρώμη ως προστατευόμενος του Λούκουλλου. Στον Συμμαχικό Πόλεμο (90-88 π.Χ.) πολέμησε υπό τον στρατηγό Γναίο Πομπήιο Στράβωνα σε ηλικία 18 ετών.
Με το τέλος του πολέμου συνέχισε τις σπουδές του στη Φιλοσοφία και τους Νόμους. Όταν ήταν δικτάτορας ο Σύλλας, το 81 π.Χ., εκφώνησε τον πρώτο του λόγο υπέρ του Κοϊντίου (Pro Quintio) λόγο δικανικό του ιδιωτικού δικαίου. Κατόπιν εκφώνησε το δεύτερο λόγο του, κατά του Χρυσογόνου (Pro Roscio Amerino). Ο Χρυσόγονος ήταν ένας πολύ ισχυρός απελεύθερος του Σύλλα, ο οποίος κατηγόρησε τον Ρώσκιο, αφού πρώτα του πήρε την περιουσία μέσω των προγραφών, για πατροκτονία. Ο νεαρός Κικέρων κέρδισε τη δίκη, αποκτώντας μεγάλη φήμη.
Το 79 π.Χ. έφυγε από τη Ρώμη και επισκέφθηκε για δύο χρόνια την Αθήνα, τη Μικρά Ασία και τη Ρόδο. Λόγος της φυγής του ήταν είτε ότι φοβήθηκε την οργή του Σύλλα είτε κάποιο πρόβλημα υγείας είτε η επιθυμία να συμπληρώσει τις σπουδές του. Στην Αθήνα γνώρισε τον Αντίοχο τον Ασκαλωνίτη, μαθητή του προαναφερθέντος Φίλωνα, που δίδασκε στο Γυμνάσιο του Πτολεμαίου. Στη Ρόδο μαθήτευσε και πάλι στον Απολλώνιο τον Μόλωνα, ο οποίος, όταν άκουσε τον Κικέρωνα να απαγγέλλει κάποιο ρητορικό γύμνασμα, λέγεται ότι είπε: «σὲ μέν, ὦ Κικέρων ἐπαινῶ καὶ θαυμάζω, τῆς δ' Ἑλλάδος οἰκτίρω τὴν τύχην, ὁρῶν, ἃ μόνα τῶν καλῶν ἡμῖν ὑπελείπετο, καὶ ταῦτα Ῥωμαῖος διά σου προσγινόμενα, παιδείαν καὶ λόγον». Όταν επέστρεψε στη Ρώμη, μετά το θάνατο του Σύλλα, ασχολήθηκε με την πολιτική.
Το 75 π.Χ. έγινε ταμίας (quaestor) και στάλθηκε στη Σικελία, όπου έγινε πολύ δημοφιλής για την τιμιότητα και την καλή συμπεριφορά του, τόσο ώστε οι κάτοικοι του νησιού του ανέθεσαν να τους εκπροσωπήσει στη διένεξή τους με τον κυβερνήτη Γάιο Βέρρη, ο οποίος επί τρία χρόνια τους είχε καταληστέψει. Τελικά ο Κικέρων κέρδισε την υπόθεση. Το 69 π.Χ. έγινε αγορανόμος (aedilis) και το 66 π.Χ. πραίτορας (praetor). Τότε έβγαλε και τον πρώτο πολιτικό του λόγο, De imperio Cn Pompei (ή Pro Lege Manilia) για να υποστηρίξει την πρόταση του δήμαρχου Μανίλιου να ανατεθεί στον Πομπήιο, εκτός από την αρχηγία του πολέμου κατά των πειρατών, και ο πόλεμος εναντίον του Μιθριδάτη με έκτακτη πληρεξουσιότητα. Τελειώνοντας η θητεία του ως πραίτορα, δεν πήρε, ως όφειλε, τη διοίκηση κάποιας επαρχίας, αλλά παρέμεινε στη Ρώμη. Με τις δημηγορίες του υπέρ των πελατών του προετοιμαζόταν να πάρει το αξίωμα του υπάτου (consul).
Ως Ύπατος
Έγινε Ύπατος το 63 π.Χ. Κατά τη χρονιά που ήταν ύπατος αποκάλυψε τη συνωμοσία του Κατιλίνα κι έσωσε τη Ρώμη από τον κίνδυνο, που αυτή ενείχε. Τότε έβγαλε τους 4 περίφημους λόγους του Κατά Κατιλίνα, δύο στη Σύγκλητο και δύο μπροστά στο δήμο. Γι' αυτό ανακηρύχθηκε «πατήρ πατρίδος» (pater patriae). Δημιούργησε όμως και εχθρούς, καταδικάζοντας σε θάνατο τους πέντε συνενόχους του, που συνελήφθησαν στη Ρώμη, παρά την υπέρ αυτών συνηγορία του Καίσαρα (ο Κατιλίνας κατάφερε να διαφύγει). Ο Δήμαρχος Πόπλιος Κλαύδιος, εχθρός του Κικέρωνα, πρότεινε την ψήφιση νόμου για εκείνους που θα καταδίκαζαν σε θάνατο Ρωμαίους πολίτες άκριτους. Η ψήφιση του νόμου αυτού θα έβαζε σε κίνδυνο τη ζωή του Κικέρωνα, που τότε (58 π.Χ.) είχε πολύ κακές σχέσεις με τους ισχυρούς Καίσαρα, Πομπήιο και Κράσσο, επειδή αυτός ήταν που είχε προτείνει και πετύχει την καταδίκη σε θάνατο των 5 συνενόχων του Κατιλίνα. Γι' αυτό, πριν ψηφισθεί ο νόμος του Κλαύδιου, έφυγε από τη Ρώμη. Η απουσία του κράτησε 16 μήνες. Τον κήρυξαν εξόριστο, ο δε Κλαύδιος έκαψε το σπίτι του στον Παλατίνο Λόφο κι έχτισε στη θέση αυτή ναό της Ελευθερίας. Η περιουσία του βγήκε σε πλειστηριασμό, αλλά, όπως γράφει ο Πλούταρχος, δεν παρουσιάστηκαν αγοραστές.
Το 51-50 π.Χ. διετέλεσε ανθύπατος της Κιλικίας, επαναφέροντας στον θρόνο της Καππαδοκίας τον Αριοβαρζάνη και συντρίβοντας τις ληστρικές συμμορίες του Όρους Αμανού (σήμερα όρος Νουρ, βόρεια από την Αντιόχεια, στην Επαρχία του Χάταϊ). Γι' αυτές τις επιτυχίες του ανακηρύχθηκε imperator (διοικητής/στρατηγός) από τους στρατιώτες του.
Όταν γύρισε στη Ρώμη, είχε ήδη ξεσπάσει ο Εμφύλιος Πόλεμος ανάμεσα στον Καίσαρα και στον Πομπήιο. Ο Κικέρων, αν και έκλινε μάλλον προς την πλευρά του Πομπήιου, δίστασε να πάρει ανοιχτά θέση.
Τον Ιούνιο του 49 π.Χ. πήγε στο Δυρράχιο (Επίδαμνος), αποφασισμένος να ταχθεί με τον Πομπήιο. Μετά τη Μάχη των Φαρσάλων, τον Αύγουστο του 48 π.Χ., πήγε στο Μπρίντιζι (Βρινδήσιον), όπου παρέμεινε ένα χρόνο, ώσπου ο Καίσαρ του επέτρεψε να ξαναγυρίσει στη Ρώμη. Το 46 και το 45 π.Χ. έμεινε μακριά από την πολιτική δράση και ασχολήθηκε με το συγγραφικό του έργο. Επανήλθε στην πολιτική μετά τη δολοφονία του Καίσαρα, την οποία επιδοκίμασε, πιστεύοντας ότι έτσι θα αποκαθίστατο η ελεύθερη πολιτεία. Αλλά σύντομα διαπίστωσε ότι πέθανε μεν ο τύραννος, αλλά όχι και η τυραννία.
Αντιπολίτευση και συνέπειες
Μπήκε επικεφαλής της Αντιπολίτευσης κατά του Μάρκου Αντώνιου, στον οποίο επιτέθηκε με τους περίφημους 14 λόγους του, που ονομάστηκαν «Φιλιππικοί», από τους περίφημους λόγους του Δημοσθένη κατά του βασιλιά Φίλιππου της Μακεδονίας. Επιδίωξε χωρίς επιτυχία να συνασπιστούν η Σύγκλητος και ο Οκτάβιος εναντίον του Αντώνιου.
Όταν ο Οκτάβιος έγινε Ύπατος, συμμάχησε με τον Αντώνιο και τον Λέπιδο και αποτέλεσαν τη Δεύτερη Τριανδρία. Προγράψανε πάνω από 200 πολίτες, ανάμεσά τους τον Κικέρωνα και τον αδελφό του Κόιντο. Για τον Κικέρωνα επέμειναν ο Αντώνιος και ο Λέπιδος. Ο Οκτάβιος δεν ήθελε τον θάνατό του.
Ο Κικέρων περιπλανήθηκε στο Κίρκαιο και στην Καϊέτα (σύγχρονη Γκαέτα). Τον συνέλαβαν όμως στις 7 Δεκεμβρίου 43 π.Χ., ενώ μεταφερόταν με φορείο, οι άνδρες του Αντώνιου, ο εκατόνταρχος Ερέννιος και ο χιλίαρχος Ποπίλιος, τον οποίο είχε υπερασπιστεί ο Κικέρων ως δικηγόρος όταν κατηγορήθηκε για πατροκτονία, και τον σκότωσαν. Όταν ο Κικέρων αντιλήφθηκε τους διώκτες του, έβγαλε το κεφάλι του από το φορείο και του το έκοψε ο Ερέννιος. Το κεφάλι και τα χέρια, τα οποία επίσης έκοψαν, τα πήγανε στον Αντώνιο, που εκείνη την ώρα προέδρευε σε αρχαιρεσίες. Τα τοποθέτησε στα Ρόστρα, πράξη, που, όπως γράφει ο Πλούταρχος, απεικονίζει την ψυχή του Μάρκου Αντώνιου. Λέγεται ότι, βλέποντας το κομμένο κεφάλι του Κικέρωνα, ο Αντώνιος είπε πως τελείωσαν οι προγραφές και διέταξε να σταματήσουν, ενώ η γυναίκα του, η Φουλβία, τράβηξε έξω τη γλώσσα του και την τρύπησε επανειλημμένα με βελόνα, λόγω των όσων είχε πει ο ρήτορας για κείνη και τον σύζυγό της.
Οικογένεια και προσωπικότητα
Ο Κικέρων νυμφεύθηκε την Τερεντία με την οποία απέκτησε τον Μάρκο και την Τουλλία, αλλά χώρισε και παντρεύτηκε την Πουβλιλία, πολύ ευκατάστατη, σκοπεύοντας με τα λεφτά της να πληρώσει τα χρέη του, καθώς είχε χάσει τη μεγάλη περιουσία του. Έτσι τουλάχιστον λέει ο απελεύθερός του, ο Τύρωνας. Η περιουσία η δική του ήταν πολύ μεγάλη, απόδειξη ότι διατηρούσε πολυτελείς επαύλεις στο Τούσκλο, τους Ποτιόλους, τη Φόρμια, την Πομπηία και την Κύμη. Ο γιος του Κικέρων Μάρκος Τύλλιος γεννήθηκε το 65 π.Χ.
Ως πολιτικός ο Κικέρων έσωσε την πατρίδα του αποκαλύπτοντας τη συνωμοσία του Κατιλίνα. Στις δημόσιες λειτουργίες που του ανατέθηκαν ανταποκρίθηκε με μετριοπάθεια και ακεραιότητα, πάντα δε υπερασπίστηκε τους φιλελεύθερους θεσμούς. Ήταν όμως ασταθής στον χαρακτήρα, διστακτικός, επιρρεπής στις κολακείες, του έλειπε το σθένος και τον διέκρινε φιλαυτία.
Έργο
Τα συγγράμματα του Κικέρωνα μπορούν να διαιρεθούν στις παρακάτω κατηγορίες:
Σε παιδική ηλικία έγραψε το μικρό ποίημα «Πόντιος Γλαύκος», αργότερα δε τα «Αράτεια», μετάφραση των «Φαινομένων» του Αράτου και τα «Προγνωστικά». Στο έργο του ανήκουν ακόμα ιστορικά έργα όπου αφηγείται τα πεπραγμένα της υπατείας του, προβάλλοντας ιδιαίτερα τον εαυτό του, ένα σύγγραμμα Γεωγραφίας καθώς και άλλα ανέκδοτα κείμενα.
Λόγοι
Από τους συνολικά 107 λόγους του, μόνο πενήντα επτά σώζονται σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κικερων Κικερων Κικερων Κικερων Κικερων
Ποταμιά Ζαγορίου Ιωαννίνων
Για συνώνυμο οικισμό στο Νομό Ιωαννίνων δείτε: Ποταμιά Αγίου Δημητρίου
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Ποταμιά
Η Ποταμιά είναι ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων στην Ήπειρο σε υψόμετρο 500 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Ποταμιά συμπεριλαμβάνεται στα Ζαγοροχώρια και ειδικότερα στο ανατολικό Ζαγόρι. Το χωριό είναι κτισμένο κοντά στην συμβολή του Άραχθου με τον Ζαγορίτικο ποταμό και επάνω στην επαρχιακή οδό Ιωαννίνων - Μηλιωτάδων. Απέχει 26 χλμ ΒΑ. της πόλης των Ιωαννίνων και 2,5 χλμ. ΝΑ. από τους Μηλιωτάδες με τους οποίους συνδέεται μέσω της γέφυρας του Καμπέρ Αγά. Η γέφυρα πήρε το όνομά της από από τον Καμπέρ Αγά που έδωσε τα χρήματα για την κατασκευή του και έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο από το 1982. Ως οικισμός αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1961 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Κρυόβρυσης. Το 1997 αποσπάσθηκε και προσαρτήθηκε στο δήμο Ανατολικού Ζαγορίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τη τοπική κοινότητα Ποταμιάς που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ανατολικού Ζαγορίου του Δήμου Ζαγορίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 31 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Ζαγορίου
Ελαιούσιος
Ο Ελαιούσιος ήταν ιατρός της αρχαιότητας. Έζησε τον 1ο αιώνα μ.Χ. ή πιο πριν. Τον αναφέρει ο Σορανός, ο οποίος μας λέει ότι ήταν διάδοχος του Ασκληπιάδη και οπαδός της θεωρίας που υπέθετε ότι συγκεκριμένες ασθένειες σχετίζονται με την συνουσία, ενώ άλλοι ιατροί της εποχής του υποστήριζαν κάθετα την αντίθετη άποψη.
Έγραψε μια διατριβή περί χρονίων ασθενειών (Χρόνια) το οποίο δεν διασώθηκε. Ο Σορανός αναφέρει τον δέκατο τρίτο τόμο του έργου αυτού.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιατροί
Έλεος
Ο Έλεος ήταν η προσωποποίηση του ομώνυμου συναισθήματος. Υπήρχε βωμός του στην αγορά των Αθηνών. Ιερείς του βωμού αυτού ήταν ο Άδραστος και οι Ηρακλείδες.
Πηγές
Ελεος
Καλέντζι
Με το όνομα Καλέντζι αναφέρονται οι οικισμοί:
Επίσης με το όνομα αυτό αναφέρονταν στο παρελθόν οι οικισμοί:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Εργαλειομηχανή
Εργαλειομηχανή ή μηχανικό εργαλείο είναι μια μηχανή που χρησιμοποιείται για την επεξεργασία μεταλλικών κομματιών, κατά μια σειρά συνήθως επαναλαμβανόμενων κοπών. Οι εργαλειομηχανές είναι οι μόνες μηχανές, οι οποίες είναι ικανές να "αυτοαναπαραχθούν" και χρησιμοποιούνται επίσης για την κατασκευή σχεδόν όλων των τύπων των μηχανών.
Είδη μηχανοκατεργασίας
Υπάρχουν γενικά τρεις κατηγορίες μηχανοκατεργασίας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Μηχανολογία Κατηγορία:Ξυλουργική
Discoverer 37
Αποστολή
Η εκτόξευσή του έλαβε χώρα στην Αεροπορική Βάση Βάντενμπεργκ στις 13 Ιανουαρίου 1962 (21:41 UTC) με πύραυλο-φορέα Thor DM-21 Agena-B, όμως δεν τέθηκε σε τροχιά.
Στόχος της αποστολής του ήταν να μπει σε χαμηλή περιγήινη τροχιά, ώστε να καταγράψει οπτικό υλικό το οποίο θα επέστρεφε πίσω στην Γη με κάψουλα επανεισόδου. Η ολική μάζα του δορυφόρου ήταν 1.1150 kg, ήταν δε εφοδιασμένος με πανοραμική κάμερα εστιακού μήκους 61 cm και μέγιστης ανάλυσης 7,6 m.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δορυφόροι Discoverer Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1962
Όντα της Σαξονίας
Η Όντα, γερμ.: Oda von Sax (877 - μετά το 952) από τον Οίκο των Οθωνιδών, ήταν κόρη του δούκα της Σαξονίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Λοθαριγγίας.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Όθωνα Α΄ δούκα της Σαξονίας (830/840 - 912) και της Χέντβιχ του Μπάμπενμπεργκ (Χάτουι των Ποπονιδών), κόρης του Ερρίκου μαργράβου της Φραγκονίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Zβέντιμπολντ της Λοθαριγγίας και μετά το τέλος του τον Αύγουστο του 900 (όταν η Όντα πρέπει να ήταν 23 ετών), έκανε έναν δεύτερο γάμο με τον Γκέρχαρντ Α΄ κόμη του Μετς. Από αυτήν την ένωση γεννήθηκαν:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Οθωνιδών
Μπέντζαμιν Μουκάπα
Ο Μπέντζαμιν Γουίλιαμ Μουκάπα (1938-2020) ήταν πολιτικός της Τανζανίας που διετέλεσε τρίτος πρόεδρος της Τανζανίας. Υπηρέτησε στο αξίωμα επί μία δεκαετία, από το 1995 έως το 2005. Διετέλεσε επίσης πρόεδρος του Επαναστατικού Κρατικού Πολιτικού Κόμματος (Chama Cha Mapinduzi, CCM).
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην Εντάντα, κοντά στην Μασάσι στη νότια Τανγκανίκα, στις 12 Νοεμβρίου 1938. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Μακερέρε στην Ουγκάντα το 1962 με πτυχίο μπάτσελορ στα αγγλικά. Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια το επόμενο έτος, και απέκτησε μεταπτυχιακό στα διεθνή ζητήματα. Προηγουμένως υπηρέτησε σε διάφορες διοικητικές θέσεις στην Ντοντόμα και ως υπουργός Επιστημών, Τεχνολογίας και Ανώτατης Εκπαίδευσης. Ο Μουκάπα ήταν ο επικεφαλής της αποστολής της Τανζανίας στον Καναδά το 1982 και στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1983 έως το 1984. Διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών από το 1977 έως το 1980 και ξανά από το 1984 έως το 1990.
Προεδρία
Το 1995 ο Μουκάπα εξελέγη πρόεδρος βασιζόμενος σε μία εκστρατεία με σύνθημα την καταπολέμηση της διαφθοράς και υποστήριξε σθεναρά τον πρώην πρόεδρο Τζούλιους Νιερέρε. Οι προσπάθειες του Μουκάπα για την καταπολέμηση της διαφθοράς περιελάμβαναν τη δημιουργία ενός ανοιχτού φόρουμ ονόματι Προεδρική Επιτροπή Διαφθοράς (Επιτροπή Γουαριόμπα) και την αυξημένη υποστήριξη για το Γραφείο Πρόληψης της Διαφθοράς.
Η δεύτερη πενταετής θητεία του Μουκάπα ως προέδρου έληξε τον Δεκέμβριο του 2005. Κατά τη διάρκεια αυτής της θητείας, ο Μουκάπα ιδιωτικοποίησε τις κρατικές εταιρείες και θέσπισε πολιτικές ελεύθερης αγοράς. Οι υποστηρικτές του υποστήριξαν ότι η προσέλκυση ξένων επενδύσεων θα προωθούσε την οικονομική ανάπτυξη. Οι πολιτικές του κέρδισαν την υποστήριξη της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και οδήγησαν στην ακύρωση ορισμένων διεθνών χρεών της Τανζανίας.
Κατηγορήθηκε για κάποια αναποτελεσματικότητα στις προσπάθειές του για την αντιμετώπιση της διαφθοράς καθώς και για τις πολυτελείς δαπάνες του. Ξόδεψε 15 εκατομμύρια λίρες για ένα ιδιωτικό προεδρικό τζετ, καθώς και γύρω στα 30 εκατομμύρια λίρες για στρατιωτικό αεροπορικό εξοπλισμό από την BAE Systems, την οποία οι ειδικοί θεώρησαν πέρα από τις περιορισμένες ανάγκες των ενόπλων δυνάμεων της χώρας.
Μετά την προεδρία
Έχοντας αποχωρήσει από το αξίωμά του λόγω του ορίου θητειών σε δύο πενταετίες, ο Μουκάπα ήρθε αντιμέτωπος με αρκετές καταγγελίες για διαφθορά,  όπως εκείνες που αφορούσαν το προσοδοφόρο ανθρακωρυχείο Κιγουίρα στα νότια υψίπεδα της Τανζανίας, το οποίο ιδιωτικοποιήθηκε χωρίς να ακολουθηθούν οι νόμιμες διαδικασίες. Με την ιδιωτικοποίηση του ανθρακωρυχείου Κιγουίρα για τον εαυτό του, κατηγορήθηκε για παραβίαση του συντάγματος της Τανζανίας, το οποίο δεν επιτρέπει σε έναν πρόεδρο να ασκεί επιχειρηματική δραστηριότητα στον κρατικό οίκο.
Ο Μουκάπα υπηρέτησε σε διοικητική θέση στο Πανεπιστήμιο Άγα Χαν από το Νοέμβριο του 2007 έως το 2012.
Θάνατος
Ο Μουκάπα πέθανε στις 24 Ιουλίου 2020 σε νοσοκομείο στο Νταρ ες Σαλάμ όπου νοσηλευόταν. Ήταν 81 ετών.
Ανδρέας Χατζηκυριάκος
Ο Ανδρέας Χατζηκυριάκος (1876 - 1956) ήταν Έλληνας πολιτικός του 20ου αιώνα.
Βιογραφία
Η καταγωγή του ήταν από τα Ψαρά. Γεννήθηκε στη Σύρο και σπούδασε χημικός - μηχανικός στο πανεπιστήμιο Ζυρίχης. Υπήρξε συνιδρυτής της τσιμεντοβιομηχανίας «Τιτάν» καθώς και ιδιοκτήτης της «Ηρακλής». Επί σειρά ετών υπήρξε πρόεδρος του Συνδέσμου των Ελλήνων Βιομηχάνων και Βιοτεχνών και ένας από τους ιδρυτές της Σιβιτανιδείου Σχολής. Διετέλεσε μέλος διαφόρων Επιτροπών του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας. Εκλέχτηκε Βουλευτής (1905 και 1910) Ψαρών και γερουσιαστής (1929) Αθηνών. Διετέλεσε υπουργός εθνικής οικονομίας στις κυβερνήσεις Ν. Πλαστήρα (1922 - 23) και Κυβέρνηση Ιωάννη Μεταξά (1936-37).
Γαμπρός του ήταν ο Αλέξανδρος Τσάτσος.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί-επέκταση Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Οικονομίας Κατηγορία:Έλληνες χημικοί μηχανικοί Κατηγορία:Βουλευτές Ψαρών Κατηγορία:Οικογένεια Χατζηκυριάκου
1518 Ροβανιέμι
Ο Ροβανιέμι (Rovaniemi) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,391. Ανακαλύφθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1938 από τον Φινλανδό αστρονόμο Ούργιο Βάισαλα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας (και, ανεξάρτητα, στις 21 Οκτωβρίου 1938 από τον Βέλγο αστρονόμο Εζέν Ντελπόρτ που παρατηρούσε από την Υκλ του Βελγίου, ανακάλυψη που ανακοινώθηκε πρώτη), και πήρε το όνομά του από την πόλη Ροβανιέμι της Λαπωνίας.
Οργανισμός Γεωργικών Ασφαλίσεων
Ο Οργανισμός Γεωργικών Ασφαλίσεων (ΟΓΑ) ήταν ο κρατικός φορέας κύριας ασφάλισης στην Ελλάδα και δημιουργήθηκε το 1961. Είχε ως σκοπό την παροχή συντάξεων γήρατος, χηρείας και αναπηρίας στον αγροτικό πληθυσμό της χώρας. Το 1998 είχε μετατραπεί σε «Ταμείο Κύριας Ασφάλισης Αγροτών», διευρύνοντας το φάσμα ασφαλιστικών παροχών που παρείχε. Η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που παρείχε, σήμερα παρέχεται από τον ΕΟΠΥΥ, η ασφαλιστική αντικαταστάθηκε την 1η Ιανουαρίου 2017 από τον ΕΦΚΑ, ενώ τις προνοιακές του παροχές (π.χ. τα οικογενειακά επιδόματα) τις ανέλαβε από τον Φεβρουάριο του 2018 ο ΟΠΕΚΑ, ο οποίος είναι και η μετεξέλιξη του ΟΓΑ.
1518 Ροβανιέμι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ροβανιεμι
Οργανισμός Γεωργικών Ασφαλίσεων
Αγροτική Εστία
Από το 2003 εφαρμόζεται ο θεσμός της Αγροτικής Εστίας, στα πλαίσια της αναβάθμισης των παροχών του ΟΓΑ προς τους ασφαλισμένους του. Πρόκειται για προγράμματα κοινωνικού τουρισμού, ενημέρωσης και πληροφόρησης του αγροτικού πληθυσμού, παροχή χρηματικών βοηθημάτων σε πολύτεκνες οικογένειες ή για επιμορφωτικά σεμινάρια νέων αγροτών ή για την παρακολούθηση αγροτικών συνεδρίων.
Σημειώσεις
Οικογενειακά επιδόματα ΟΓΑ
Οργανισμός Γεωργικών Ασφαλίσεων
Ελευθερεύς
Ελευθερεύς ήταν ένα από τα συνώνυμα (επικλήσεις) του θεού Διονύσου. Προέρχεται από το όνομα Ελευθέριος ή από την πόλη Ελευθεραί της Βοιωτίας. Αναφερόμενο στον Διόνυσο σημαίνει «αυτός που απελευθερώνει την ανθρωπότητα από τη λύπη και τον πόνο». Αναφέρεται επίσης στον Δία.
Πηγές
Ελευθερευς
Ανδρέας Οσίανδρος
Γεννήθηκε στο Γκούνσενχάουζεν και σπούδασε στο Ίνγκολστατ. Από το 1520 κατοικούσε στη Νυρεμβέργη και αφού έγινε υποστηρικτής του λουθηρανισμού, βοήθησε να γίνει βασικό κίνημα της πόλης.
Αργότερα επήγε στο Μπρέσλαου της Σιλεσίας και τελικά στην Καινιξβέργη της Πρωσσίας, όπου διορίσθηκε καθηγητής του εκεί πανεπιστημίου, ιδρυθέντος υπό του Αλβέρτου της Πρωσσίας. Εργάσθηκε εκεί μέχρι τον θάνατό του. Ο γιος του και δύο εγγονοί του έγιναν και αυτοί θεολόγοι.
Προλόγισε το έργο του Κοπέρνικου De Revolutionibus Orbium Coelestium. («Περί των Περιστροφών των Ουρανίων Σφαιρών»)(1543)
Πηγές
Κατηγορία:Πρώσοι
Μάλαγα (επαρχία)
Η Επαρχία Μάλαγα είναι μία από τις οκτώ επαρχίες της Ανδαλουσίας της Ισπανίας και η κεντρικότερη από τις πέντε παράλιες εξ αυτών. Συνορεύει Δ. με την επαρχία του Κάδιθ, Β. με τις επαρχίες της Σεβίλλης και της Κόρδοβας, Α. με την επαρχία της Γρανάδας, ενώ Ν. βρέχεται από τη Μεσόγειο.
Είναι η μικρότερη σε έκταση αλλά και η πλέον πυκνοκατοικημένη επαρχία της Ανδαλουσίας. Κατά το μεγαλύτερο μέρος της είναι ορεινή. Η έκτασή της φθάνει τα 7.285 τ.χλμ. Στις προς ακτές πεδιάδες της καλλιεργούνται: σακχαροκάλαμο, εσπεριδοειδή, σύκα, ελιές και αμπέλια. Φημισμένα τυγχάνουν τα παραγόμενα κρασιά της Μάλαγας.
Επίσης στο υπέδαφος της επαρχίας αυτής υπάρχουν πλούσια κοιτάσματα σιδήρου και μολύβδου με συνέπεια τη δημιουργία εργοστασίων βαριάς βιομηχανίας καθώς και εξαγωγών μεταλλευμάτων από τον λιμένα της ομώνυμης πόλης Μάλαγα που είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας και ο σημαντικότερος λιμένας της.
Ο Πληθυσμός της επαρχίας αυτής τον Μάρτιο του 1981 ήταν 1.036.261 κάτοικοι σημειώνοντας πυκνότητα πληθυσμού ανά τ.χλμ. 142, μία από τις μεγαλύτερες της Χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Ανδαλουσίας Κατηγορία:Μάλαγα
Περικλής Βυζάντιος
Οικογένεια
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Βυζάντιου, αξιωματικού του πυροβολικού, και της Μερόπης Σαμαρνιωτάκη. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από παλιά οικογένεια, φαναριώτικης καταγωγής, και ήταν εγγονός του Χρήστου Βυζάντιου.
Φοίτησε στη Σχολή Μακρή και έλαβε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής στο εργαστήριο του Ευαγγέλου Ιωαννίδη. Το 1910 πήγε στο Μόναχο για να σπουδάσει νομικά, αλλά γρήγορα εγκατέλειψε την πρωτεύουσα της Βαυαρίας για να σπουδάσει ζωγραφική στο Παρίσι, στην Σχολή Καλών Τεχνών (École des beaux-arts) και στην Ακαδημία Ζυλιάν (Académie Julian).
Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1916 και άνοιξε δικό του εργαστήριο στην Αθήνα ενώ την ίδια χρονιά εξέθεσε για πρώτη φορά έργα του σε έκθεση του Συνδέσμου Ελλήνων Καλλιτεχνών. Το 1917 συμμετείχε στην ίδρυση της Ομάδας «Τέχνη», η οποία προήλθε από τη σύγκρουση των νεωτεριστών καλλιτεχνών με τους συναδέλφους τους που παρέμεναν πιστοί στον συντηρητικό ακαδημαϊσμό. Κατά την περίοδο 1921–1922 ακολούθησε τον Ελληνικό Στρατό στην Μικρά Ασία ως πολεμικός ζωγράφος. Το 1922 ήταν ο επίσημος σκιτσογράφος της Δίκης των Έξι και μερικά από τα σκίτσα αυτής της δίκης δημοσιεύθηκαν στον αθηναϊκό Τύπο. Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ).
Το 1923 νυμφεύθηκε την Φρόσω Σκουμπουρδή και έναν χρόνο αργότερα γεννήθηκε το πρώτο τους παιδί, ο Κωνσταντίνος. Μαζί με τους Φωκίωνα Ρωκ, Μιλτιάδη Μαλακάση, Κώστα Ουράνη και Δημήτρη Μητρόπουλο ίδρυσε το 1928 την Καλλιτεχνική Λέσχη «Ατελιέ». Το 1934 ίδρυσε μαζί με την ζωγράφο Αλέκα Στύλου-Διαμαντοπούλου την πρώτη ελεύθερη σχολή ζωγραφικής, η οποία λειτούργησε με επιτυχία μέχρι την πτώση της Ελλάδας στους Γερμανούς το 1941. Το 1936, με δική του παρέμβαση η Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών ίδρυσε παράρτημα στην Ύδρα, του οποίου ανέλαβε τελικά τη διεύθυνση (1939). Το 1937, τιμήθηκε με δύο κρατικές διακρίσεις: «χαλκούν μετάλλιον» και «τιμητικό δίπλωμα». Όταν ξέσπασε ο πόλεμος το 1940, ο Περικλής Βυζάντιος φιλοτέχνησε την αφίσα του Πολεμικού Λαχείου, το οποίο προορίζονταν για την συγκέντρωση χρημάτων για τις οικογένειες των στρατιωτών. Το 1971, ξεκίνησε να γράφει την αυτοβιογραφία του, αλλά αρρώστησε και τελικά υπέκυψε στην ασθένειά του πριν προλάβει να την ολοκληρώσει. Εντούτοις, η αυτοβιογραφία του εκδόθηκε τελικά το 1995. Εκτός από τη ζωγραφική, ο Βυζάντιος ασχολήθηκε με τη σκηνογραφία (εργάστηκε ως σκηνογράφος στο Εθνικό Θέατρο κατά τη δεκαετία του 1930) και τη γελοιογραφία.
Κατά τη διάρκεια της καλλιτεχνικής του πορείας, έργα του παρουσιάστηκαν σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα καθώς και σε χώρες του εξωτερικού ( όπως στην Μπιεννάλε της Βενετίας του 1934 και στην Διεθνή Έκθεση του Παρισιού το 1937 ).
Μετά τον θάνατό του, η κόρη του, Μαριλένα Λιακοπούλου, δώρισε έργα του καλλιτέχνη για να εκτεθούν μόνιμα στην Ύδρα, στο παλιό αρχοντικό Λαζάρου Κουντουριώτη. Ο γιος του καλλιτέχνη, Ντίκος Βυζάντιος (Αθήνα, 1924 – Μαγιόρκα Ισπανίας, 10 Αυγούστου 2007) ήταν επίσης διακεκριμένος ζωγράφος που έζησε σχεδόν μόνιμα στη Γαλλία. Αναδρομικές εκθέσεις με έργα του Περικλή Βυζάντιου διοργανώθηκαν στη Θεσσαλονίκη το 1984 και στην Αθήνα το 1994.
Τεχνοτροπία & έργο
Ο Βυζάντιος ασχολήθηκε κυρίως με την τοπιογραφία και τις προσωπογραφίες Κατά τα πρώτα χρόνια της πορείας του ήταν εμφανής η επιρροή του από τη μαθητεία του στη Γαλλία. ανήκουν έργα επηρεασμένα από τη γαλλική καλλιτεχνική παράδοση, Χαρακτηρίζεται ως ιμπρεσιονιστής ζωγράφος και διακρίθηκε για τη θετική του επιρροή στα καλλιτεχνικά δρώμενα της Ελλάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Κλων Στέφανος
Ο Κλων Στέφανος (Κέα, 1854 - 10 Ιανουαρίου 1915) ήταν Έλληνας επιστήμονας, ο πρώτος Έλληνας γιατρός-ανθρωπολόγος. Ειδικεύτηκε σε πλήθος ερευνών και μελετών, ενώ πραγματοποίησε ανασκαφές σε πολλές νησιωτικές περιοχές της Ελλάδας. Θεωρείται ο θεμελιωτής της φυσικής ανθρωπολογίας στην Ελλάδα. Ίδρυσε το Ανθρωπολογικό Μουσείο της Αθήνας και ήταν σύμβουλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1915 ιδρύθηκε τιμής ένεκεν έδρα Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με το όνομα του Στέφανου. Πέθανε την ίδια χρονιά, χωρίς να ευτυχήσει να εργαστεί στην έδρα. Ο αδερφός του, Κυπάρισσος, ήταν μαθηματικός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 19ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες ανθρωπολόγοι Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα
EF
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων EF ή Ef ή ef (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται ι-εφ) μπορεί να αναφέρεται:
Ελλοπίων
Ο Ελλοπίων από την Πεπάρηθο ήταν αρχαίος Έλληνας Σωκρατικός φιλόσοφος. Τον αναφέρει μόνο ο Πλούταρχος.
Πηγές
Ελλοπιων
Grim Fandango
Το Grim Fandango λαμβάνει χώρα στην Χώρα των Νεκρών. Εκεί οι πρόσφατα αποθανούσες ψυχές, που παριστάνονται ως μεξικάνικες φιγούρες calaca, προσπαθούν να συνεχίζουν το ταξίδι τους και να φτάσουν στον τελικό τους προορισμό. Ο πρωταγωνιστής του παιχνιδιού είναι ο ταξιδιωτικός πράκτορας Manuel "Manny" Calavera, ο οποίος προσπαθεί να βοηθήσει την νεοαφιχθείσα Mercedes "Meche" Colomar, μια ενάρετη ψυχή, στο ταξίδι της στην Χώρα των Νεκρών.
Το παιχνίδι συνδυάζει στοιχεία από την πίστη της μεταθανάτιας ζωής των Αζτέκων, επηρεασμένο από το στυλ των κλασσικών ιστοριών φιλμ νουάρ, όπως τα The Maltese Falcon, On the Waterfront και Casablanca.
Το Grim Fandango έλαβε επαίνους για τον καλλιτεχνικό του σχεδιασμό και τη σκηνοθεσία του. Επιλέχθηκε για πολλά βραβεία και συχνά αναφέρεται ως ένα από τα καλύτερα βιντεοπαιχνίδια όλων των εποχών. Ωστόσο, ήταν μια εμπορική αποτυχία και συνέβαλε στην απόφαση της LucasArts να τερματίσει την ανάπτυξη περαιτέρω παιχνιδιών περιπέτειας και την ακόλουθη παρακμή του είδους στον χώρο.
Το 2014, με τη βοήθεια της Sony, το στούντιο του Schafer, Double Fine Productions, απέκτησε την άδεια του Grim Fandango – μετά το κλείσιμο της LucasArts από τη Disney το προηγούμενο έτος. Τον Ιανουάριο του 2015, η Double Fine κυκλοφόρησε μια ανανεωμένη έκδοση του παιχνιδιού, με αρκετές βελτιώσεις στα γραφικά των χαρακτήρων, αναβαθμισμένο χειρισμό (προσθέτοντας το κλασσικό χειρισμό point and click του είδους), ενορχηστρωμένο score και πρόσθετο σχολιασμό από τους δημιουργούς. Κυκλοφόρησε αρχικά για τις πλατφόρμες Windows, PlayStation 4, PlayStation Vita, OS X και Linux. Ακολούθησαν εκδόσεις για συσκευές Android και iOS, τον Μάιο του 2015. Τον Νοέμβριο του 2018 κυκλοφόρησε για την κονσόλα Nintendo Switch της, ενώ τον Οκτώβριο του 2020 βγήκε και έκδοση για το Xbox One.
Πλοκή
Το παιχνίδι είναι τοποθετημένο στην μετέπειτα ζωή των Αζτέκων. Χαρτογραφεί το τετράχρονο ταξίδι που κάνει κάθε ψυχή διασχίζοντας την χώρα των νεκρών για να φτάσει τελικά στον τελικό της προορισμό, την Μικτλάν, τον κάτω κόσμο των Αζτέκων. Ο πρωταγωνιστής του παιχνιδιού είναι ο σκελετός Manny Calavera. Ο Manny δουλεύει ως ένας από τους θεριστές ψυχών, δηλαδή ως ένας ταξιδιωτικός πράκτορας που παίρνει τις ψυχές από τον επάνω κόσμο, και τις μεταφέρει στον κόσμο των νεκρών.
Μετά από κάθε μεταφορά, δουλειά του είναι να βρει το καλύτερο ταξιδιωτικό πακέτο για τους πελάτες του, το οποίο καθορίζεται ανάλογα με την ζωή του αντίστοιχου πεθαμένου. Σύμφωνα με το πόσο σωστά έχει ζήσει ο καθένας, θα του δοθεί και πιο γρήγορο μεταφορικό μέσον για να φτάσει στον τελικό προορισμό. Το πιο γρήγορο μέσον αποτελεί το τραίνο Νο.9, που κάνει όλο το ταξίδι των τεσσάρων χρόνων σε τέσσερα λεπτά.
Με την αρχή του παιχνιδιού, ο Manny αναγκάζεται να γίνει ντετέκτιβ όταν ανακαλύπτει μια πλεκτάνη της εταιρίας όπου δουλεύει. Η αναζήτησή του τον οδηγεί μέσα από ένα δίχτυ διαφθοράς, απάτης και δολοφονιών.
Χαρακτήρες
Οι περισσότεροι από τους χαρακτήρες είναι ισπανικής καταγωγής και έτσι, στον αγγλικό διάλογο του παιχνιδιού, προστίθενται ισπανικές λέξεις.
δεξιά|thumb|Ο Manny φορώντας τη στολή του Χάρου Για εξιλέωση από τις αμαρτίες του που έκανε κατά την διάρκεια της ζωής του (άγνωστες στον παίκτη, αλλά και στον ίδιο τον Manny), ο Manny δουλεύει ως ταξιδιωτικός ατζέντης στην Department of Death (D.o.D) στην πόλη El Marrow. Με το να εργάζεται ως Χάρος, δουλειά του είναι να ανεβαίνει στον κόσμο των ζωντανών και να παίρνει μαζί του στον κόσμο των νεκρών τους καινούριους νεκρούς. Με αυτόν τον τρόπο βρίσκει πελάτες/ψυχές. Η πραγματική δουλειά του όμως είναι να βρίσκει ψυχές με τα καλύτερα πακέτα ταξιδιού (δηλαδή με τις καλύτερες ζωές). Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα καταφέρει να εξιλεωθεί κάποτε και να μπορέσει επιτέλους να ξεκινήσει το δικό του ταξίδι προς το τέλος του δρόμου.
Τα πράγματα πάνε όμως διαφορετικά, και στην αρχή του παιχνιδιού γίνεται εμφανές ότι ο Manny δεν μπορεί να βρει ποτέ καλούς πελάτες, γεγονός που δεν γινόταν μέχρι να έρθει στο γραφείο ο αντίπαλος του Domino, ο οποίος καταφέρνει ως δια μαγείας να εξυπηρετεί μοναχές και αγίους σχεδόν πάντα. Αγανακτισμένος ο Manny “κλέβει” μια πελάτισσα του Domino, την Metche Colomar. Τελικά όμως, μην μπορώντας να βρει το εισιτήριο της που δικαιούται για το τραίνο Νο.9, η Meche φεύγει με τα πόδια, και αφού και η εταιρία μαθαίνει τα συμβάντα, τον απολύει και τον φυλακίζει μέχρι νεωτέρας. Ο Manny, μη καταλαβαίνοντας τι συμβαίνει, ελευθερώνεται και ενημερώνεται για την απάτη της εταιρίας από τον Salvador. Έτσι αφού καταταχθεί στην L.S.A και βοηθήσει σημαντικά, φεύγει από τα El Marrow για να ψάξει την Meche και να την βοηθήσει.
Η Meche είναι η γνωστή “δεσποινίς σε κίνδυνο”. Ο Manny σχεδόν άμεσα την ερωτεύεται. Αν και η Meche είναι μια αγία, ο Manny δεν μπορεί να βρει στα στοιχεία ότι δικαιούται εισιτήριο για το τραίνο Νο.9. Ως αποτέλεσμα η Meche φεύγει με τα πόδια για το δύσκολο ταξίδι. Όταν ο Manny το μαθαίνει αυτό προσπαθεί να βρει τρόπο να την βρει πάση θυσία.
Αποτελεί για την ακρίβεια την κωμική χροιά του παιχνιδιού. Ο Glottis είναι ένας τεράστιος πορτοκαλί δαίμονας της χώρας των νεκρών. Αποτελεί μάλιστα δαίμονα της ταχύτητας…γι’ αυτό και από την αρχή του παιχνιδιού γίνεται εμφανές ότι η μεγάλη του ενασχόληση και αγάπη είναι τα γρήγορα αυτοκίνητα. Ο Manny τον βρίσκει στο γκαράζ της εταιρίας D.O.D και τον προσλαμβάνει σαν οδηγό του. Από κει και πέρα, και αφού ο Glottis απολυθεί από την εταιρία, παραμένει πιστός σύντροφος του Manny, οδηγός του και μηχανικός του. Μάλιστα, σε μια κατάσταση, η αφοσίωση του στον Manny τον οδηγεί να απαρνηθεί αυτό που τον κρατά στην ζωή, την ταχύτητα, και έτσι φτάνει επικίνδυνα κοντά στον θάνατο. Ο Manny καταφέρνει να τον σώσει. Ο Glottis είναι εμπνευσμένος από την μυθολογία των Μεξικανών, όπου δαίμονες στην χώρα των νεκρών συντροφεύουν κάθε ψυχή στο ταξίδι της.
Ο μεγάλος κακός του παιχνιδιού, ο Hector LeMans είναι ο αρχηγός του εγκληματικού υποκόσμου στο El Marrow. Με την βοήθεια των μπράβων του, ειδικεύεται στο να κλέβει εισιτήρια του τραίνου Νο.9 από τους δικαιούχους ιδιοκτήτες τους και να τα πουλά σε πλούσιους ανήθικους.
Ο Domino αποτελεί από τα νεαρότερα μέλη της εταιρίας D.O.D, και γρήγορα καταφέρνει να υποσκελίσει τον Manny και να του πάρει την θέση και το γραφείο του. Στην διάρκεια του παιχνιδιού φανερώνεται ότι ο Domino είναι ένας από τους εργάτες του μεγάλου κακού του Hector και με αυτόν τον τρόπο τα κατάφερνε όλα.
Ο Salvador Limones είναι ο αρχηγός της μυστικής επαναστατικής οργάνωσης LSA (Lost Souls' Alliance = Συμμαχία των Χαμένων Ψυχών) η οποία πολεμάει τον Hector LeMans με οποιονδήποτε τρόπο μπορεί. Ο Limones στρατολογεί τον Manny, με την σκέψη να έχει έναν μυστικό πράκτορα μέσα στην εταιρία D.O.D. Ως αντάλλαγμα ο Limones βοηθά τον Manny να δραπετεύσει από το El Marrow και να μπορέσει να ψάξει για την Meche.
Ανάπτυξη
Το Grim Fandango βγήκε μόνο σε CD-ROM και είχε πλήρη φωνητική επένδυση. Σχεδιάστηκε από τον Tim Schafer, συν-σχεδιαστή του Day of the Tentacle, και δημιουργού του Full Throttle, καθώς και του πιο νέου, Psychonauts. Το Grim Fandango αποτέλεσε μια τολμηρή προσπάθεια της LucasArts να ανανεώσει το είδος των γραφικών παιχνιδιών περιπέτειας, που μέχρι το 1998 βρισκόταν σε μια ακραία πτώση,  συνδυασμένη με την άνοδο στην μόδα των πιο φανταχτερών και εντυπωσιακών οπτικά παιχνιδιών, όπως των παιχνιδιών δράσης πρώτου προσώπου. Ήταν η πρώτη προσπάθεια της LucasArts, από την εποχή του Labyrinth,στην οποία δεν χρησιμοποιήθηκε η κλασσική μηχανή SCUMM. Απεναντίας, χρησιμοποιήθηκε η μηχανή Sith, που είχε πρωταρχικά χρησιμοποιηθεί από το Jedi Knight: Dark Forces II, σαν βάση για την δημιουργία της GrimE μηχανής.
Οι τρισδιάστατοι χαρακτήρες και το σύστημα χειρισμού που πρόσφερε η μηχανή GrimE, πρόσφερε μια τελείως διαφορετική μορφή, από αυτήν που πρόσφεραν τα παιχνίδια με την SCUMM μηχανή. Παρόλα αυτά, το παιχνίδι κράτησε πολλούς από τους κανόνες της LucasArts σε θέματα παζλ και στυλ διαλόγων, τη μη επιλογή θανάτου του χαρακτήρα κ.ά. Το παιχνίδι συνδυάζει αρχιτεκτονικές που περιλαμβάνουν αρ ντεκό ουρανοξύστες της δεκαετίας του 1930 μέχρι και έναν Αζτεκικό ναό. Είναι εμποτισμένο από μια σκοτεινή ιστορία που θυμίζει έντονα το είδος φιλμ νουάρ. Μάλιστα, το δεύτερο μέρος της ιστορίας, όπου ο Manny Calavera διευθύνει ένα νάιτ κλαμπ, είναι εμπνευσμένο από τις ταινίες Το Γεράκι της Μάλτας, Key Largo και Καζαμπλάνκα, ενώ πολλοί χαρακτήρες παρουσιάζονται να καπνίζουν.
Οι χαρακτήρες του παιχνιδιού έχουν όλοι μορφές σκελετών καλάκας, βασισμένες στη δουλειά του Μεξικανού πολιτικού καλλιτέχνη, José Guadalupe Posada.