cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αμερίκιο
Το αμερίκιο είναι σχετικά μαλακό ραδιενεργό μέταλλο με ασημί εμφάνιση. Τα πιο συνηθισμένα του ισότοπα είναι το 241Am και το 243Am. Στις χημικές ενώσεις συνήθως παίρνουν αριθμό οξείδωσης +3, συνήθως σε διαλύματα. Μερικές άλλες καταστάσεις οξείδωσης είναι επίσης γνωστές, οι οποίες παίρνουν τιμές από +2 ως +7 και μπορούν να αναγνωριστούν από το χαρακτηριστικό φάσμα οπτικής απορρόφησης. Η κρυσταλλική σύνθεση του στερεού αμερίκιου και των ενώσεων του έχει ατέλειες οι οποίες προκαλούνται από την ακτινοβολία με σωματίδια άλφα που παράγει και συσσωρεύονται με τον χρόνο, κάτι το οποίο προκαλεί αλλαγές στις ιδιότητες του στοιχείου.
Ιστορία
thumb|left|Το κύκλοτρο 60 ιντσών στο Εργαστήριο Ακτινοβολίας Lawrence του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ, τον Αύγουστο του 1939 Παρόλο που το αμερίκιο προφανώς παράχθηκε σε προηγούμενα πυρηνικά πειράματα, συντέθηκε, απομονώθηκε και αναγνωρίστηκε στο τέλος του φθινοπώρου του 1944 στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϋ στην Καλιφόρνια από τους Γκλεν Σίμποργκ, Λίον Μόργκαν, Ραλφ Τζέιμς, και Άλμπερτ Γκιόρσο. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν κύκλοτρο 60 ιντσών στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια. Το στοιχείο αναγνωρίστηκε χημικά στο Μεταλλουργικό Εργαστήριο (τώρα Εθνικό Εργαστήριο Άργκον) του Πανεπιστημίου του Σικάγου. Ακολουθώντας το ελαφρύτερο ποσειδώνιο, το πλουτώνιο και το βαρύτερο κιούριο, το αμερίκιο ήταν το τέταρτο υπερουράνιο στοιχείο που ανακαλύφθηκε. Εκείνο τον καιρό, ο περιοδικός πίνακας είχε ανακατασκευαστεί από τον Σίμποργκ και είχε πάρει τη σημερινή του μορφή περιέχοντας τις σειρές των ακτινιδών και των λανθανιδών. Αυτό οδήγησε στην τοποθέτηση του αμερίκιου ακριβώς κάτω από το δίδυμο λανθανίδιο στοιχείο του, το ευρώπιο. Έτσι, ονομάστηκε και αυτό από μια άλλη ήπειρο, την Αμερική: «Το όνομα αμερίκιο (από την Αμερική) και το σύμβολο Am προτείνονται για αυτό το στοιχείο με βάση τη θέση του ως το έκτο μέλος της σειράς των ακτινιδών σε αντιστοιχία του ευρωπίου, της σειράς των λανθανιδών».
Τα αρχικά πειράματα παρήγαγαν τέσσερα ισότοπα του αμερίκιου: Το 241Am, το 242Am, το 239Am και το 238Am. Το ισότοπο αμερίκιο-241 παράχθηκε απευθείας από το πλουτώνιο με απορρόφηση ενός νετρονίου. Αποσυντίθεται εκπέμποντας ένα σωματίδιο άλφα και μετατρέπεται σε 237Np. Η ημιζωή αυτής της αποσύνθεσης αρχικά προσδιορίστηκε στα 510 ± 20 έτη, αλλά μετά διορθώθηκε και ορίστηκε στα 432,2 έτη.
Το δεύτερο ισότοπο 242Am παράχθηκε με τον βομβαρδισμό με νετρόνια του ήδη δημιουργημένου 241Am. Μέσω της γρήγορης β-αποσύνθεσης, το 242Am μετατρέπεται στο ισότοπο του κιουρίου 242Cm (το οποίο είχε ανακαλυφθεί νωρίτερα). Η ημιζωή αυτής της αποσύνθεσης είχε αρχικά οριστεί στις 17 ώρες, μέγεθος το οποίο ήταν πολύ κοντά στην τωρινή ορισμένη τιμή των 16,02 ωρών.
Η ανακάλυψη του αμερίκιου και του κιούριου το 1944 είχε άμεση σχέση με το Σχέδιο Μανχάταν, τα αποτελέσματα του οποίου ήταν εμπιστευτικά και δεν αποκαλύφθηκαν μέχρι το 1945. Ο Σίμποργκ διέρρευσε τη σύνθεση των στοιχείων 95 και 96 στο αμερικανικό ραδιοφωνικό πρόγραμμα για παιδιά, το Quiz Kids, 5 μέρες πριν την επίσημη παρουσίαση σε ένα συνέδριο της Αμερικανικής Ένωσης Χημικών στις 11 Νοεμβρίου 1945, όταν ένας από τους ακροατές ρώτησε αν κατά τη διάρκεια του πολέμου ανακαλύφθηκε κάποιο άλλο υπερουράνιο στοιχείο εκτός από το πλουτώνιο και το ποσειδώνιο. Μετά την ανακάλυψη των ισοτόπων 241Am και 242Am, η παρασκευή και οι ενώσεις τους κατοχυρώθηκαν σαν πατέντες αποκλειστικά υπό το όνομα του Σίμποργκ. Τα αρχικά δείγματα αμερικίου ζύγιζαν μερικά μικρογραμμάρια, ήταν μετά βίας ορατά και αναγνωρίστηκαν από τη ραδιενέργεια που εξέπεμπαν. Οι πρώτες ουσιώδεις ποσότητες μεταλλικού αμερίκιου ζύγιζαν από 40 έως 200 μικρογραμμάρια και δεν προέκυψαν μέχρι το 1951 μέσω της μείωσης του φθοριούχου άλατος αμερικίου με βάριο σε περιβάλλον κενού στους 1.100 βαθμούς Κελσίου.
Δράση
Τα μακροβιότερα και πιο κοινά ισότοπα του αμερίκιου, τα 241Am και 243Am, έχουν ημιζωές 432,2 και 7.370 έτη αντίστοιχα. Έτσι, όλο το αρχέγονο αμερίκιο (το αμερίκιο που υπήρχε στη Γη κατά τη δημιουργία της) πρέπει να έχει αποσυντεθεί ως τώρα.
Το υπάρχον αμερίκιο είναι συγκεντρωμένο στις περιοχές που έχουν χρησιμοποιηθεί για ατμοσφαιρικές πυρηνικές δοκιμές μεταξύ του 1945 και 1980, όπως επίσης και σε τοποθεσίες πυρηνικών ατυχημάτων όπως το Τσερνόμπιλ. Για παράδειγμα, η ανάλυση των καταλοίπων στο πεδίο δοκιμών της πρώτης αμερικάνικης βόμβας υδρογόνου την 1η Νοεμβρίου 1952 έδειξε υψηλή συγκέντρωση διάφορων ακτινιδίων, μεταξύ αυτών και αμερίκιου. Λόγω στρατιωτικού απόρρητου, αυτά τα αποτελέσματα δημοσιεύτηκαν το 1956. . Ο τρινιτίτης, το υαλώδες κατάλοιπο που υπάρχει στο έδαφος της ερήμου κοντά στο Αλαμογκόρντο του Νέου Μεξικού, μετά τη δοκιμή της πυρηνικής βόμβας Trinity στις 16 Ιουλίου 1945 περιέχει ίχνη 241Am. Αυξημένα επίπεδα αμερίκιου ανιχνεύθηκαν επίσης στον τόπο συντριβής ενός αμερικανικού βομβαρδιστικού Β-52, το οποίο μετέφερε τέσσερις βόμβες υδρογόνου, το 1968 στη Γροιλανδία.
Το αμερίκιο παράγεται κυρίως τεχνητά σε μικρές ποσότητες, για ερευνητικούς σκοπούς. Ένας τόνος χρησιμοποιημένου πυρηνικού καυσίμου περιέχει περίπου 100 γραμμάρια διάφορων ισοτόπων του αμερίκιου, κυρίως 241Am και 243Am. Η μεγάλης διάρκειας ραδιενέργειά του δεν είναι κατάλληλη για αποκομιδή, και γι' αυτό το αμερίκιο μαζί με άλλα ακτινίδια στοιχεία με μεγάλη διάρκεια ημιζωής πρέπει να εξουδετερώνονται. Η σχετική διαδικασία έχει αρκετά βήματα, όπου το αμερίκιο αρχικά διαχωρίζεται και μετά μετατρέπεται μέσω βομβαρδισμού νετρονίων σε ειδικούς αντιδραστήρες για μικρής ζωής νουκλεΐδια. Αυτή η διαδικασία είναι γνωστή ως πυρηνική μεταστοιχείωση αλλά είναι ακόμα υπό κατασκευή για το αμερίκιο.
Μερικά άτομα αμερίκιου μπορούν να παραχθούν με αντιδράσεις δέσμευσης νετρονίων και βήτα αποσύνθεση σε αποθέματα με πολύ μεγάλη συγκέντρωση ουρανίου.
Σύνθεση πυρήνων ισοτόπων
μικρογραφία|Οι καμπύλες χρωματογραφικής εξαγωγής δείχνουν τις ομοιότητες μεταξύ των λανθανιδών Tb, Gd, και Eu και των αντίστοιχων ακτινιδών Bk, Cm, and Am. Το αμερίκιο παράγεται σε μικρές ποσότητες σε πυρηνικούς αντιδραστήρες εδώ και δεκαετίες, και αρκετά κιλά των ισότοπων 241Am και 243Am έχουν συγκεντρωθεί μέχρι σήμερα. Παρ' όλα αυτά, από τότε που προσφέρθηκε για πώληση για πρώτη φορά το 1962, η τιμή του η οποία είναι περίπου στα 1.500 δολάρια ανά γραμμάριο 241Am παραμένει σχεδόν ίδια λόγω της πολύ περίπλοκης διαδικασίας διαχωρισμού. Το βαρύτερο ισότοπο 243Am παράγεται σε πολύ μικρότερες ποσότητες και έτσι είναι πολύ δυσκολότερο να διαχωριστεί, κάτι το οποίο καταλήγει σε πολύ υψηλότερο κόστος της τάξεως των 100-160 χιλιάδων δολαρίων ανά γραμμάριο.
Το αμερίκιο δεν παράγεται απευθείας από το ουράνιο - το πιο κοινό υλικό πυρηνικών αντιδραστήρων - αλλά από το ισότοπο του πλουτωνίου 239Pu. Αυτό το ισότοπο του πλουτωνίου πρέπει αρχικά να παραχθεί, σύμφωνα με την παρακάτω πυρηνική διαδικασία:
Η δέσμευση δύο νετρονίων από το 239Pu (η λεγόμενη (n,γ) αντίδραση) ακολουθείται από μια β-αποσύνθεση και καταλήγει στο 241Am:
Το πλουτώνιο που υπάρχει στα χρησιμοποιημένα πυρηνικά καύσιμα είναι περίπου κατά το 12% 241Pu. Επειδή μετατρέπεται αυτόματα σε 241Am, το 241Pu μπορεί να εξαχθεί και να χρησιμοποιηθεί για επιπλέον παραγωγή 241Am. Αυτή η διαδικασία, όμως, είναι ιδιαίτερα αργή. Η μισή από την αρχική ποσότητα του 241Pu αποσυντίθεται και γίνεται 241Am μετά από περίπου 15 έτη και η ποσότητα του 241Am φτάνει τον μέγιστο αριθμό της μετά από 70 έτη.
Το 241Am που αποκτήθηκε μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή βαρύτερων ισοτόπων του αμερίκιου μέσω της περαιτέρω λήψης νετρονίων μέσα σε πυρηνικό αντιδραστήρα. Σε αντιδραστήρα ελαφρού ύδατος, το 79% του 241Am μετατρέπεται σε 242Am και το 10% στο πυρηνικό ισομερές 242Am:
Το Αμερίκιο-242 έχει περίοδο ημιζωής μόνο 16 ώρες, κάτι το οποίο κάνει την περαιτέρω μετατροπή του σε 243Am εξαιρετικά ανεπαρκή. Αντί αυτού, το τελευταίο ισότοπο παράγεται με μια διαδικασία όπου το 239Pu λαμβάνει τέσσερα νετρόνια υπό υψηλή ροή νετρονίων:
Δημιουργία μετάλλου
Οι περισσότερες διαδικασίες σύνθεσης περιέχουν μείγμα διαφορετικών ισοτόπων ακτινιδών σε μορφή οξειδίων, από τα οποία πρέπει να διαχωριστούν τα ισότοπα του αμερίκιου. Σε μια τυπική διαδικασία, το χρησιμοποιημένο καύσιμο του αντιδραστήρα (καύσιμο μείγμα οξειδίων) διαλύεται σε νιτρικό οξύ και η μάζα του ουρανίου και του πλουτωνίου αφαιρείται χρησιμοποιώντας εξαγωγή πλουτωνίου-ουρανίου με τριβούτυλο-φωσφορικό άλας σε υδρογονάνθρακα. Οι λανθανίδες και οι ακτινίδες που μένουν, διαχωρίζονται από το υδάτινο υπόλειμμα (πυρηνέλαιο) με χρήση εξαγωγής με βάση το διαμίδιο, έτσι ώστε μετά το διαχωρισμό να δοθεί ένα μείγμα τρισθενών ακτινιδών και λανθανιδών. Έπειτα, οι ενώσεις του αμερίκιου εξάγονται επιλεκτικά χρησιμοποιώντας περίπλοκες τεχνικές χρωματογραφίας και φυγοκεντρικού διαχωρισμού με το κατάλληλο συστατικό. Έχουν γίνει εκτενείς μελέτες και διεργασίες πάνω στην εξαγωγή αμερίκιου μέσω διαλύματος. Για παράδειγμα, μια πρόσφατη έρευνα που χρηματοδοτήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση με την κωδική ονομασία "EUROPART" μελέτησε τις τριαζίνες και άλλες ενώσεις ως πιθανές ουσίες εξαγωγής. Η σύνθεση BTBP (Bis-triazinyl bipyridine) προτάθηκε πρόσφατα για ουσία εξαγωγής, τόσο για το αμερίκιο όσο και για το κιούριο. Ο διαχωρισμός του αμερίκιου από το κατά πολύ όμοιο του κιούριο μπορεί να επιτευχθεί βυθίζοντας ένα μείγμα των υδροξειδίων τους σε διάλυμα διττανθρακικού νατρίου με όζον σε υψηλές θερμοκρασίες. Τόσο το αμερίκιο όσο και το κιούριο είναι παρόντα κυρίως σε διαλύματα με σθένος +3. Ενώ το κιούριο παραμένει αμετάβλητο, το αμερίκιο οξειδώνεται και μετατρέπεται σε διαλυτές ενώσεις του αμερίκιου, οι οποίες μπορούν να απομακρυνθούν με νερό.
Το μεταλλικό αμερίκιο παράγεται με αναγωγή από τις ενώσεις του. Το φθοριούχο άλας του αμερίκιου(ΙΙΙ) χρησιμοποιήθηκε αρχικά για αυτό το σκοπό. Η αντίδραση πραγματοποιούνταν χρησιμοποιώντας βάριο ως παράγοντα αναγωγής σε υδάτινο και χωρίς οξυγόνο περιβάλλον μέσα σε θάλαμο κατασκευασμένο από ταντάλιο και βολφράμιο.
Μια εναλλακτική μέθοδος είναι η αναγωγή του διοξειδίου του αμερίκιου με μεταλλικό λανθάνιο ή θόριο.
Φυσικές ιδιότητες
thumb|Πυκνή διπλο-εξαγωνική δομή με την ακολουθία στρωμάτων ABAC στην κρυσταλλική δομή του α-αμερίκιου (A: πράσινο, B: μπλε, C: κόκκινο). Στον περιοδικό πίνακα το αμερίκιο εντοπίζεται δεξιά από το πλουτώνιο, αριστερά από το κιούριο και κάτω από τη λανθανίδα ευρώπιο, με το οποίο μοιράζεται πολλές ομοιότητες στις φυσικές και χημικές ιδιότητες. Το αμερίκιο είναι ένα υψηλά ραδιενεργό στοιχείο. Όταν είναι ακόμα «φρέσκο» έχει αργυρόλευκη μεταλλική λάμψη, αλλά σιγά σιγά διαλύεται στον αέρα. Με πυκνότητα 12 γραμμάρια ανά κυβικό εκατοστό, το αμερίκιο είναι ελαφρύτερο τόσο από το κιούριο (13,52 γραμμάρια/κυβικό εκατοστό) όσο και από το πλουτώνιο (19,8 γραμμάρια/κυβικό εκατοστό) αλλά είναι βαρύτερο από το ευρώπιο (5,264 γραμμάρια/κυβικό εκατοστό) κυρίως λόγω της μεγάλης ατομικής μάζας του. Το αμερίκιο είναι σχετικά μαλακό, διαμορφώνεται εύκολα και έχει σημαντικά χαμηλότερο συντελεστή όγκου από τις ακτινίδες πριν από αυτό : Th, Pa, U, Np και Pu. Το σημείο τήξης του των 1.173 βαθμών Κελσίου είναι σημαντικά υψηλότερο από αυτό του πλουτωνίου (639 βαθμοί) και του ευρωπίου (826 βαθμοί), αλλά χαμηλότερο από αυτό του κιουρίου (1.340 βαθμοί).
Σε ατμοσφαιρικές συνθήκες, το αμερίκιο έχει τη σταθερότερη α μορφή του, η οποία έχει κρυσταλλική εξαγωνική συμμετρία και ομάδα συμμετρίας Ρ63/mmc με παραμέτρους πλέγματος a = 346.8 pm και c = 1124 pm, και τέσσερα άτομα ανά μονάδα. Ο κρύσταλλος αποτελείται από διπλή εξαγωνική κλειστή δομή με ακολουθία στρώσης ABAC και έτσι είναι ισοτυπικός με το α-λανθάνιο και μερικές άλλες ακτινίδες όπως το α-κιούριο. Η κρυσταλλική δομή του αμερίκιου αλλάζει με την πίεση και τη θερμοκρασία. Όταν συμπιέζεται σε θερμοκρασία δωματίου στα 5 GPa, το α-λανθάνιο μετατρέπεται στη β μορφή του, η οποία είναι προσωποκεντρική κυβική συμμετρία με ομάδα συμμετρίας Fm3m και σταθερά πλέγματος a = 489 pm. Αυτή η συμμετρία είναι ίδια με την πλησιέστερη δομή με την ακολουθία ABC. Με επιπλέον πίεση στα 23 GPa, το αμερίκιο αποκτά ορθορομβική γ-Am δομή όμοια με αυτή του α-ουρανίου. Δεν υπάρχουν άλλες μεταβολές μέχρι και τα 52 GPa, εκτός από την εμφάνιση μιας μονοκλινούς φάσης στις πιέσεις μεταξύ 10 και 15 GPa. Δεν υπάρχει συνοχή στην κατάσταση αυτής της φάσης στις μελέτες που έχουν γίνει ως τώρα, οι οποίες καταχωρούν τις φάσεις α, β και γ ως Ι, ΙΙ και ΙΙΙ. Η μετατροπή από β σε γ συνοδεύεται από μείωση 6% στην κρυσταλλική περιεκτικότητα, όμως η θεωρία προβλέπει μια σημαντική μεταβολή στην περιεκτικότητα κατά τη μεταβολή από α σε β, κάτι το οποίο δεν επιβεβαιώνεται πειραματικά. Η πίεση στη μεταβολή από α σε β μειώνεται με την αύξηση της θερμοκρασίας και όταν το α-αμερίκιο θερμαίνεται σε ατμοσφαιρικές συνθήκες στους 770 βαθμούς Κελσίου, παίρνει μορφή fcc, η οποία είναι διαφορετική από τη β-Am και στους 1075 βαθμούς Κελσίου μετατρέπεται σε σωματοκεντρική κυβική δομή. Το διάγραμμα φάσης πίεσης-θερμοκρασίας του αμερίκιου είναι όμοιο με εκείνο των λανθανιδών, του πρασεοδυμίου και του νεοδυμίου.
Όπως και με πολλές άλλες ακτινίδες, η αυτοκαταστροφή του κρυσταλλικού πλέγματος λόγω της εκπομπής α-σωματιδίων είναι εγγενής στο αμερίκιο. Είναι εμφανές κυρίως στις χαμηλές θερμοκρασίες, όπου η κινητικότητα των παραγόμενων παραμορφώσεων του πλέγματος είναι σχετικά χαμηλή, μέσω της διεύρυνσης διάθλασης των κορυφών των ακτίνων Χ. Αυτό το φαινόμενο κάνει ασαφή τη θερμοκρασία του αμερίκιου και μερικές από τις ιδιότητες του, όπως η ηλεκτρική αντίσταση. Έτσι, για το αμερίκιο-241 η αντίσταση στα 4,2Κ αυξάνεται με τον χρόνο από τα περίπου 2 µOhm·cm στα 10 µOhm·cm μετά από διάστημα 40 ωρών και φορτίζεται στα περίπου 16 µOhm·cm μετά από 140 ώρες. Αυτό το φαινόμενο παρουσιάζεται λιγότερο σε θερμοκρασίες δωματίου, λόγω της εξάλειψης των ελαττωμάτων λόγω ακτινοβολίας. Επίσης, η επαναφορά του δείγματος στη θερμοκρασία δωματίου το οποίο είχε διατηρηθεί αρχικά σε χαμηλές θερμοκρασίες για ώρες επαναφέρει την αντίσταση του. Σε πρόσφατα δείγματα η αντίσταση αυξάνεται σταδιακά με την αύξηση της θερμοκρασίας από περίπου 2 µOhm·cm στο υγρό ήλιο στα 69 µOhm·cm σε θερμοκρασία δωματίου. Αυτή η συμπεριφορά είναι όμοια με αυτή του ποσειδωνίου, του ουρανίου, του θορίου και του πρωτακτινίου αλλά είναι διαφορετική από του πλουτωνίου και του κιουρίου, τα οποία δείχνουν ραγδαία αύξηση ως τα 60 Κ η οποία ακολουθείται από φόρτιση. Η τιμή της θερμοκρασίας δωματίου για το αμερίκιο είναι χαμηλότερη από αυτή του ποσειδώνιου, του πλουτωνίου και του κιουρίου αλλά υψηλότερη από αυτή του ουρανιου, του θορίου και του πρωτακτινίου.
Το αμερίκιο είναι παραμαγνητικό σε ένα μεγάλο εύρος θερμοκρασιών, από αυτή του υγρού ήλιου ως τη θερμοκρασία δωματίου και υψηλότερα. Αυτή η συμπεριφορά είναι σημαντικά διαφορετική από το γειτονικό κιούριο το οποίο παρουσιάζει αντισιδηρομαγνητική μεταβολή στους 52 Κ. Ο συντελεστής θερμικής διαστολής του αμερίκιου είναι ελαφρώς ανισοτροπικός και κυμαίνεται στα (7.5 ± ,0,2)/°C στον μικρότερο "a" άξονα και (6,2 ± 0,4)/°C για τον μεγαλύτερο "c" εξαγωνικό άξονα. Η ενθαλπία της διάλυσης του μεταλλικού αμερίκιου σε υδροχλωρικό οξύ σε κανονικές συνθήκες είναι −620,6 ± 1,3 kJ/mol από την οποία η σταθερή μεταβολή της ενθαλπίας σχηματισμού του υδάτινου ιόντος Am3+ είναι −621,2 ± 2,0 kJ/mol−1. Το σταθερό δυναμικό είναι 2,08 ± 0,01 V.
Χημικές ιδιότητες
thumb|Ιόντα αμερίκιου σε διάλυμα: Am3+. Το Am3+ είναι άχρωμο σε χαμηλές και κοκκινωπό σε υψηλές συγκεντρώσεις. Το αμερίκιο αντιδρά άμεσα με το οξυγόνο και διαλύεται σε οξέα. Η συνηθέστερη κατάσταση οξείδωσης για το αμερίκιο είναι +3 στην οποία οι ενώσεις του αμερίκιου είναι σχετικά ανθεκτικές προς την οξείδωση και την αναγωγή. Κατ'αυτή την έννοια, το αμερίκιο είναι χημικά ίδιο με τις υπόλοιπες λανθανίδες. Το τρισθενές αμερίκιο σχηματίζει αδιάλυτο φθοριούχο, οξαλικό, ιωδικό, υδροξεικό, φσωφορικό και άλλα άλατα. Άλλες καταστάσεις οξείδωσης έχουν παρατηρηθεί μεταξύ των σθενών +2 και +7 το οποίο είναι το μεγαλύτερο εύρος μεταξύ των ακτινιδών. Το χρώμα τους σε υδάτινα διαλύματα διαφέρει ως εξής : Am3+ (διαφανές προς κιτρινο-κόκκινο), Am4+ (κιτρινο-κόκκινο), AmV (κίτρινο), AmVI (καφέ), και AmVII (σκοτεινό πράσινο). Όλες οι καταστάσεις οξείδωσης έχουν ένα χαρακτηριστικό φάσμα οπτικής απορρόφησης, με λίγες κορυφές στις περιοχές ορατού και ημι-υπέρυθρου, και η θέση και η ένταση αυτών των κορυφών μπορούν να μετατραπούν σε συγκεντρώσεις των αντίστοιχων καταστάσεων οξείδωσης. Για παράδειγμα, το Am(III) έχει 2 μυτερές κορυφές στα 504 και 811 nm, το Am(V) στα 514 και 715 nm, και το Am(VI) στα 666 και και 992 nm.
Οι ενώσεις αμερίκιου με κατάσταση οξείδωσης +4 και πάνω είναι ισχυροί παράγοντες οξείδωσης, συγκρίνονται σε ισχύ με το υπερμαγγανικό ιόν σε οξικά διαλύματα. Ενώ τα Am4+ ιόντα είναι ασταθή σε διαλύματα και μετατρέπονται αμέσως σε Am3+, η κατάσταση οξείδωσης +4 συμβαίνει και σε στερεά, όπως το διοξείδιο του αμερίκιου (AmO2) και το φθοριούχο άλας αμερίκιου (AmF4).
Όλες οι πενταδύναμες και εξαδύναμες ενώσεις του αμερίκιου είναι σύνθετα άλατα όπως τα KAmO2F2, Li3AmO4 και Li6AmO6, Ba3AmO6, AmO2F2. Οι καταστάσεις υψηλής οξείδωσης Am(IV),Am(V) και Am(VI) μπορούν να προκύψουν από το Am(III) μέσω οξείδωσης με υπερθειικό αμμώνιο σε αραιωμένο νιτρικό οξύ, με οξείδιο του ασημιού σε περιχλωρικό οξύ, ή με όζον ή υπερθειικό νάτριο σε διαλύματα ανθρακικού νατρίου. Η πενταδύναμη κατάσταση οξείδωσης του αμερίκιου παρατηρήθηκε για πρώτη φορά το 1951. Είναι παρούσα σε υδάτινα διαλύματα στη μορφή ιόντων του (όξινα) ή του  (αλκαλικά) τα οποία είναι ασταθή και ευαίσθητα σε αντιδράσεις δυσαναλογοποίησης.
Ενώσεις οξυγόνου
Το οξαλικό άλας του αμερίκιου(ΙΙΙ), αφού στεγνωθεί σε κενό σε θερμοκρασία δωματίου, έχει τη χημική μορφή Am2(C2O4)3·7H2O. Εάν θερμανθεί σε κενό, χάνει το νερό στους 240 °C και αρχίζει να μετατρέπεται σε AmO2 στους 300 °C, η αποσύνθεση ολοκληρώνεται στους 470 °C. Το αρχικό οξαλικό μετατρέπεται σε νιτρικό οξύ με τη μέγιστη διαλυτότητα των 0,25 g/L.
Αλογονίδια
Τα αλογονίδια του αμερίκιου είναι γνωστά για τις οξειδωτικές τους καταστάσεις +2,+3 και +4, από τις οποίες η +3 είναι η πιο σταθερή, ειδικά σε διαλύματα.
Η αναγωγή των ενώσεων του Am(III) με αμάλγαμα νατρίου δημιουργεί άλατα Am(II), τα μαύρα αλογονίδια AmCl2, AmBr2 και AmI2. Είναι πολύ ευαίσθητα στο οξυγόνο και την οξείδωση στο νερό κατά την οποία απελευθερώνουν υδρογόνο και επιστρέφουν στην κατάσταση του Am(III). Οι σταθερές μορφές δομής είναι:
Μπορούν επίσης να προκύψουν από την αντίδραση μεταλλικού αμερίκιου με το κατάλληλο αλογονίδιο υδραργύρου HgX2, όπου το Χ μπορεί να είναι Cl, Br ή I:
Το φθοριούχο αμερίκιο (AmF3) είναι ελάχιστα διαλυτό και γίνεται ίζημα όταν αντιδρά με Am3+ και ιόντα φθοριούχου άλατος σε αδύναμα οξικά διαλύματα:
Το τετρασθενές φθοριούχο αμερίκιο (AmF4) παράγεται μέσω της αντίδρασης στερεού φθοριούχου αμερίκιου(ΙΙΙ) με μοριακό φθόριο:
Μια άλλη γνωστή μορφή στερεού τετρασθενούς χλωριούχου αμερίκιου είναι το KAmF5. Το τετρασθενές αμερίκιο έχει επίσης παρατηρηθεί στην υδάτινη μορφή του. Για αυτό το σκοπό, το μαύρο Am(OH)4 διαλύθηκε σε 15-M NH3F με συγκέντρωση αμερίκιου 0,01Μ. Το κόκκινο διάλυμα που προέκυψε είχε ένα χαρακτηριστικό φάσμα οπτικής απορρόφησης το οποίο είναι όμοιο με αυτό του AmF4, αλλά διαφέρει από άλλες καταστάσεις οξείδωσης. Η θέρμανση του Am(IV) στους 90 °C δεν οδήγησε σε δυσαναλογοποίηση ή αναγωγή, όμως παρατηρήθηκε μια αργή αναγωγή σε Am(III) η οποία μετά έγινε ακτινοβολία σωματιδίων άλφα του αμερίκιου.
Οξυαλογονίδια αμερίκιου στη μορφή AmVIO2X2, AmVO2X, AmIVOX2 και AmIIIOX μπορούν να παραχθούν με την αντίδραση αντίστοιχων αλογονιδίων αμερίκιου με οξυγόνο ή Sb2O3, και το AmOCl μπορεί επίσης να παραχθεί από τη φάση εξάτμισης της υδρόλυσης:
Χαλκογενίδια και πνικτίδια
Τα γνωστά χαλκογενίδια του αμερίκιου περιλαμβάνουν το σουλφίδιο AmS2, τα σελινίδια AmSe2 και Am3Se4 και τα τελλουρίδια Am2Te3 και AmTe2. Τα πνικτίδια του αμερίκιου (243Am) του τύπου AmX είναι γνωστά για τα στοιχεία φώσφορο, αρσενικό, αντιμόνιο και βισμούθιο. Κρυσταλλοποιούνται σε πλέγμα ορυκτού άλατος.
Πυριτίδια και βορίδια
Το μονοπυριτίδιο του αμερίκιου (AmSi) και το "διπυριτίδιο" (AmSix με 1.87 < x < 2.0) προκύπτουν από την αναγωγή του φθοριούχου άλατος αμερίκιου(ΙΙΙ) με στοιχειώδες πυρίτιο σε κενό στους 1050 °C (AmSi) και μεταξύ 1150 και 1200 °C (AmSix). Το AmSi είναι στερεό, μαύρο, ισομορφικό με το LaSi και έχει ορθορομβική κρυσταλλιλκή συμμετρία. To AmSix έχει ένα έντονο ασημί χρώμα και τετράγωνο κρυσταλλικό πλέγμα (ομάδα διαστήματος /41/amd) και είναι ισομορφικό με τα PuSi2 και ThSi2. Τα βορίδια του αμερίκιου περιλαμβάνουν τα AmB4 και AmB6. Το τετραβορικό Am μπορούμε να το αποκτήσουμε αν θερμάνουμε ένα οξείδιο ή αλογονίδιο του αμερίκιου με διβορικό μαγνήσιο σε κενό ή αδρανή ατμόσφαιρα.
Ενώσεις οργανοαμερίκιου
thumb|120px|Προβλεπόμενη δομή αμεροκίνιου [(η8-C8H8)2 Am] Το αμερίκιο σχηματίζει μια οργανομεταλλική ένωση με 2 κυκλο-οκτα-τετραενείς συνδέτες που είναι (η8-C8H8)2Am. Επίσης σχηματίζει τριγωνικούς συνδέσμους (η5-C5H5)3Am με 3 δακτυλίους κυκλοπενταδιενυλίου. Ο σχηματισμός συνδέσμων του τύπου Am(n-C3H7-BTP)3, όπου το BTP είναι 2,6-δι(1,2,4-τριαζιν 3-ιλ)πυριδίνιο, σε διαλύματα που περιέχουν n-C3H7-BTP και ιόντα Am3+ έχουν επιβεβαιωθεί από την τεχνική EXAFS. Μερικοί από αυτούς τους συνδέσμους τύπου BTP διαδρούν επιλεκτικά με το αμερίκιο και για αυτό τον λόγο είναι χρήσιμοι στο διαχωρισμό από τις λανθανίδες και άλλες ακτινίδες.
Στη βιολογία
Το αμερίκιο είναι τεχνητό στοιχείο και για αυτό μια βιολογική λειτουργία που θα περιλαμβάνει αυτό το στοιχείο είναι ανέφικτη. Έχει προταθεί η χρήση βακτηρίων για την αφαίρεση του αμερίκιου και άλλων βαρέων μετάλλων από ποτάμια και ρυάκια. Έτσι, τα εντεροβακτήρια της οικογένειας των κιτροβακτηρίων απομακρύνουν τα ιόντα του αμερίκιου από υδάτινα διαλύματα, δεσμεύοντας τα σε μια ένωση μέταλλου-φωσφόρου στα κυτταρικά τους τοιχώματα. Διάφορες μελέτες έχουν δείξει βιοαπορρόφηση και βιοσυγκέντρωση αμερίκιου από βακτήρια και μύκητες.
Σχάση
Το ισότοπο 242m1Am (περίοδος ημιζωής 141 έτη) έχει τις μεγαλύτερες τιμές απορρόφησης θερμικών νετρονίων (5.700 barns), αυτό έχει ως αποτέλεσμα μικρή κρίσιμη μάζα για μια διαρκή αλυσιδωτή πυρηνική αντίδραση. Η κρίσιμη μάζα για μια ατόφια σφαίρα 242m1Am είναι περίπου 9 έως 14 χιλιόγραμμα (η αβεβαιότητα προκύπτει από την ανεπαρκή γνώση των ιδιοτήτων των υλικών). Μπορεί να μειωθεί στα 3 έως 5 kg με έναν μεταλλικό ανακλαστήρα και μπορεί να γίνει ακόμα μικρότερη με έναν ανακλαστήρα νερού. Μια τόσο μικρή κρίσιμη μάζα είναι προτιμότερη για φορητά πυρηνικά όπλα αλλά αυτά που βασίζονται στο 242m1Am δεν είναι ακόμα γνωστά, προφανώς λόγω της σπανιότητας και της πολύ υψηλής τιμής τους. Οι κρίσιμες μάζες των δύο άλλων διαθέσιμων ισότοπων, του 241Am και 243Am είναι σχετικά υψηλές, 57.6 ως 75.6 κιλά για το 242m1Am και 209 κιλά για το 243Am. Η σπανιότητα και η υψηλή τιμή δυσχεραίνουν επίσης τη χρήση του αμερίκιου ως πυρηνικού καυσίμου σε πυρηνικούς αντιδραστήρες.
Ισότοπα
Περίπου 19 ισότοπα και 8 πυρηνικά ισομερή είναι γνωστά για το αμερίκιο. Υπάρχουν 2 εκπομποί ακτίνων α μακράς ζωής, οι 241Am και 243Am με διάρκεια ημιζωής 432,2 και 7.370 έτη αντίστοιχα, και το πυρηνικό ισομερές 242m1Am που έχει μακρά περίοδο ημιζωής ίση με 141 έτη. Οι περίοδοι ημιζωής των άλλων ισοτόπων και ισομερών ποικίλλουν από 0,64 microseconds για το 245m1Am ως 50,8 ώρες για το 240Am. Όπως με τις περισσότερες από τις ακτινίδες, τα ισότοπα του αμερίκιου με μονό αριθμό νετρονίων έχουν σχετικά υψηλό αριθμό πυρηνικών σχάσεων και χαμηλή κρίσιμη μάζα. Το αμερίκιο-241 αποσυντίθεται σε 237Np εκπέμποντας σωματίδια α 5 διαφορετικών ενεργειών, κυρίως στα 5.846 MeV (85.2%) και 5.443 MeV (12.8%). Επειδή οι περισσότερες καταστάσεις που προκύπτουν είναι μεταστατικές, εκπέμπουν επίσης ακτίνες γ με τη διακριτή ενέργεια μεταξύ των τιμών 26,3 και 158,5 keV. Το αμερίκιο-242 είναι ένα ισότοπο σύντομης ζωής με διάρκεια ημιζωής 16.02 ωρών. Κυρίως (κατά το 82.7%) μετατρέπεται με β-αποσύνθεση σε 242Cm, αλλά επίσης με πρόσληψη ηλεκτρονίων σε 242Pu (17.3%). To 242Cm και το 242Pu μετατρέπονται με σχεδόν την ίδια αλυσίδα αποσύνθεσης από το 238Pu ως και το 234U. Σχεδόν όλη η ποσότητα (99,541%) του 242m1Am αποσυντίθεται με εσωτερική μετατροπή και το υπόλοιπο 0,459% με αποσύνθεση-α σε 238Np. Το τελευταίο διασπάται σε 238Pu και μετά σε 234U. Το αμερίκιο-243 μετατρέπεται μέσω εκπομπής-α σε 239Np, το οποίο μετατρέπεται μέσω αποσύνθεσης-β σε 239Pu και το 239Pu γίνεται 235U με εκπομπή ενός σωματιδίου α.
Ανιχνευτές ιονισμού
Το αμερίκιο είναι το μόνο συνθετικό στοιχείο που έχει βρει εφαρμογές στα σπίτια μας, όπου ένας συνηθισμένος ανιχνευτής καπνού χρησιμοποιεί 241Am στη μορφή του διοξειδίου του αμερίκιου ως πηγή ιονίζουσας ακτινοβολίας. Αυτό το ισότοπο προτιμάται αντί του 226Ra, επειδή εκπέμπει 5 φορές περισσότερα σωματίδια α και έχει σχετικά μικρή βλαβερή ακτινοβολία γ. Η ποσότητα αμερίκιου σε ένα κοινό νέο ανιχνευτή καπνού είναι 1 μcurie (37 kBq) ή 0,28 μgr. Αυτή η ποσότητα μειώνεται σταδιακά καθώς το αμερίκιο μετατρέπεται σε ποσειδώνιο-237, ένα διαφορετικό διουρανικό στοιχείο με πολύ μεγαλύτερη ημιζωή (περίπου 2,14 εκατομμύρια έτη). Με τη διάρκεια ημιζωής του στα 432,2 έτη, το αμερίκιο που βρίσκεται σε έναν ανιχνευτή καπνού περιέχει περίπου 3% ποσειδώνιο μετά από 19 έτη, και περίπου 5% μετά από 32 έτη. Η ακτινοβολία περνά από έναν θάλαμο ιονισμού, έναν χώρο μεταξύ δύο ηλεκτροδίων γεμάτο αέρα, που επιτρέπει να περνά ένα μικρό, σταθερό ρεύμα μεταξύ των ηλεκτροδίων. Όταν εισέρχεται καπνός στα ηλεκτρόδια απορροφά τα σωματίδια α, κάτι το οποίο μειώνει τον ιονισμό και επηρεάζει το ρεύμα ενεργοποιώντας το συναγερμό. Σε σύγκριση με τους εναλλακτικούς οπτικούς ανιχνευτές καπνού, ο ανιχνευτής καπνού ιονισμού είναι φθηνότερος και μπορεί να ανιχνεύσει σωματίδια τα οποία είναι πολύ μικρά για να προκαλέσουν σημαντική διασπορά φωτός, όμως είναι πιο επιρρεπής σε λανθασμένους συναγερμούς.
Ραδιονουκλεΐδια
Καθώς το 241Am έχει σημαντικά μεγαλύτερη περίοδο ημιζωής από το 238Pu (432,2 έτη έναντι 87), έχει πρωταθεί ως ενεργό στοιχείο ραδιοϊσοτοπικές θερμοηλεκτρικές γεννήτριες, για παράδειγμα στη διαστημική. Παρόλο που το αμερίκιου παράγει λιγότερη θερμότητα και ηλεκτρισμό - η απόδοση είναι 114,7 mW/g για το 241Am και 6.31 mW/g για το 243Am - και η ακτινοβολία του είναι περισσότερο επιβλαβής για τους ανθρώπους καθώς εκπέμπει νετρόνια, η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος σκοπεύει να χρησιμοποιήσει το αμερίκιο για εξερευνητικά σκάφη.
Άλλη μια προτεινόμενη χρήση του αμερίκιου που έχει σχέση με το διάστημα είναι ως καύσιμο σε διαστημόπλοια με πυρηνική ώθηση. Βασίζεται στον πολύ υψηλό ρυθμό πυρηνικής σύντηξης του 242m1Am, η οποία μπορεί να διατηρηθεί ακόμα και με μεταλλικά φύλλα πάχους λίγων μικρομέτρων. Το μικρό πάχος μας βοηθάει να αποφύγουμε το πρόβλημα της αυτο-απορρόφησης της εκπεμπόμενης ακτινοβολίας. Το πρόβλημα αυτό είναι παρεμφερές με αυτό που παρουσιάζεται στις ράβδους ουρανίου ή πλουτωνίου, στις οποίες μόνο η επιφάνεια παράγει σωματίδια α. Τα προϊόντα σύντηξης του 242Am μπορούν είτε να δώσουν απευθείας ώθηση στο διαστημόπλοιο ή μπορούν να θερμάνουν το προωθητικό αέριο. Μπορούν επίσης να μεταφέρουν την ενέργεια τους σε κάποιο υγρό και να παράγουν ηλεκτρισμό μέσω μιας υδρομαγνητοδυναμικής γεννήτριας.
Άλλη μια πρόταση που υλοποιεί τον υψηλό ρυθμό πυρηνικής σύντηξης του 242mAm είναι οι πυρηνικές μπαταρίες. Ο σχεδιασμός τους βασίζεται όχι στην ενέργεια των σωματιδίων α που εκπέμπονται από το αμερίκιο αλλά στο φορτίο τους, καθώς το αμερίκιο δρα ως αυτοσυντηρούμενη "κάθοδος". Ένα μόνο φορτίο 3.2 κιλών 242mAm μιας τέτοια μπαταρίας μπορεί να δώσει περίπου 140 kW ισχύος σε διάστημα 80 ημερών. Με όλα τα πιθανά οφέλη, οι τρέχουσες εφαρμογές του 242mAm παρεμποδίζονται από τη σπανιότητα και την υψηλή τιμή αυτού του πυρηνικού ισομερούς.
Πηγή νετρονίων
Το οξείδιο του 241Am πιεζόμενο με βηρύλλιο είναι μια επαρκής πηγή νετρονίων. Εδώ το αμερίκιο δρα ως πηγή σωματιδίων α, και το βηρύλλιο παράγει νετρόνια λόγω της μεγάλης διασταύρωσης του για την (α,n) πυρηνική αντίδραση :
Παραγωγή άλλων στοιχείων
Το αμερίκιο είναι αρχικό συστατικό για την παραγωγή άλλων διουρανικών στοιχείων και μετακτινιδών - για παράδειγμα, το 82,7% του 242Am μετατρέπεται σε 242Cm και το 17,3% σε 242Pu. Στον πυρηνικό αντιδραστήρα, το 242Am μεταστοιχειώνεται επίσης λόγω πρόσληψης νετρονίου σε 243Am και 244Am, το οποίο μετατρέπεται λόγω β-αποσύνθεσης σε 244Cm :
Ο βομβαρδισμός του 241Am με ιόντα 12C ή 22Ne παράγει το ισότοπο 247Es (Αϊνσταΐνιο) ή το 260Db (ντούμπνιο) αντίστοιχα. Επίσης, το στοιχείο μπερκέλιο (ισότοπο 243Bk) είχε αρχικά παραχθεί και ανανγωριστεί εσκεμμένα μέσω του βομβαρδισμού του 241Am με σωματίδια α, το 1949, από την ίδια ομάδα του Πανεπιστημίου του Μπέρκλεϊ χρησιμοποιώντας το ίδιο κυκλοτρόνιο των 60 ιντσών. Παρομοίως, το νομπέλιο παράχθηκε στο Κοινό Ινστιτούτο Πυρηνικής Έρευνας στην Ντουμπνά της Ρωσίας το 1965 μέσω αρκετών αντιδράσεων, μια από τις οποίες περιελάμβανε βομβαρδισμό του 243Am με ιόντα 15Ni. Επίσης, μια από τις αντιδράσεις σύνθεσης του λωρένσιου που ανακαλύφθηκε από επιστήμονες στο Μπέρκλεϋ και την Ντουμπνά συμπεριελάμβανε βομβαρδισμό του 243Am με 18Ο.
Φασματοσκόπιο
Το αμερίκιο-241 έχει χρησιμοποιηθεί ως φορητή πηγή τόσο ακτινοβολιών γάμμα όσο και σωματιδίων α για μια σειρά ιατρικών και βιομηχανικών χρήσεων. Οι εκπομπές ακτινών γάμμα των 60-keV από το 241Am σε τέτοιες πηγές μπορούν να χρησιμοποιηθούν για έμμεση ανάλυση υλικών στη ραδιογραφία και στη φασματοσκοπία φθοριούχων ακτινών Χ, όπως επίσης και για τον έλεγχο ποιότητας σε μετρητές πυρηνικής πυκνότητας και πυρηνικά παχύμετρα. Για παράδειγμα, το στοιχείο έχει χρησιμοποιηθεί για τη μέτρηση του πάχους γυαλιού ώστε να διευκολυνθεί η παραγωγή επίπεδου γυαλιού. Το αμερίκιο-241 είναι επίσης κατάλληλο για βαθμονόμηση των φασματοσκοπίων ακτινών γάμμα στο φάσμα χαμηλής ενέργειας, καθώς το φάσμα του αποτελείται από σχεδόν μια μόνο κορυφή και αμελητέο συνεχές Compton (τουλάχιστον 3 τάξεις χαμηλότερης έντασης). Οι ακτίνες γάμμα του αμερίκιου-241 χρησιμοποιούνταν επίσης στο παρελθόν για παθητική διάγνωση της λειτουργίας του θυροειδούς. Αυτή η τεχνική βέβαια δε χρησιμοποιείται πλέον.
Επιπτώσεις στην υγεία
Ως πολύ ραδιενεργό στοιχείο, το αμερίκιο και οι ενώσεις του πρέπει να δέχονται επεξεργασία μόνο σε ειδικά εργαστήρια με εξειδικευμένο εξοπλισμό. Παρόλο που τα περισσότερα ισότοπα του αμερίκιου εκπέμπουν κυρίως σωματίδια α τα οποία μπορούν να μπλοκαριστούν με λεπτά φύλλα κοινών υλικών, πολλά από τα παράγωγα εκπέμπουν ακτίνες γάμμα και νετρόνια τα οποία έχουν μεγάλο διεισδυτικό βάθος.
Εαν καταναλωθεί, το αμερίκιο αποβάλλεται από τον οργανισμό σε μερικές μέρες και μόνο το 0,05% απορροφάται από το αίμα. Από αυτό, περίπου το 45% πάει στο συκώτι, το 45% στα κόκκαλα, και το υπόλοιπο 10% αποβάλλεται. Η πρόσληψη από το συκώτι εξαρτάται από τον οργανισμό του ατόμου και αυξάνεται με την ηλικία. Στα κόκκαλα, το αμερίκιο αποθηκεύεται αρχικά στο φλοιό και στις δοκιδώδεις επιφάνειες και σιγά σιγά αναδιανέμεται σε όλο το κόκκαλο. Η βιολογική ημιζωή του 241Am είναι 50 έτη στα κόκκαλα και 20 έτη στο συκώτι, ενώ στους γόνους (όρχεις και ωοθήκες) μένει για πάντα. Σε όλα αυτά τα όργανα ενισχύει τον κίνδυνο καρκινοπάθειας ως αποτέλεσμα της ραδιενέργειας του.
Το αμερίκιο συχνά βρίσκεται στις χωματερές από ανιχνευτές καπνού που έχουν πεταχτεί. Οι κανόνες που σχετίζονται με την απόρριψη των ανιχνευτών καπνού είναι πολύ ελαστικοί. Στις Η.Π.Α. ο «Πρόσκοπος Ραδιενέργειας« David Hahn μπόρεσε να συγκεντρώσει αμερίκιο από ανιχνευτές καπνού αφού κατάφερε να αγοράσει περίπου εκατό σε πολύ χαμηλή τιμή και επίσης να κλέψει μερικούς. Έχουν υπάρξει περιπτώσεις ανθρώπων που μολύνθηκαν με αμερίκιο, η χειρότερη από τις οποίες είναι αυτή του Harold McCluskey, ο οποίος στην ηλικία των 65 ετών είχε εκτεθεί σε 500 φορές υψηλότερη τιμή αμερικίου από την επιτρεπτή ως αποτέλεσμα μιας έκρηξης στο εργαστήριο του. Ο McCluskey πέθανε στην ηλικία των 75 ετών, όχι ως αποτέλεσμα της έκθεσης του αλλά από καρδιοπάθεια την οποία είχε και πριν το ατύχημα.
Παράκτια χειροσφαίριση
thumb|Ένα τέρμα σε αγώνα χειροσφαίρισης στην άμμο Η παράκτια χειροσφαίριση (Beach handball) ή χειροσφαίριση στην άμμο είναι ομαδικό αγώνισμα, το οποίο παίζεται με μία μπάλα. Οι δύο ομάδες προσπαθούν να πετύχουν τέρμα (γκολ) ρίχνοντας τη μπάλα στο τέρμα της άλλης ομάδας. Το άθλημα παρουσιάζει ομοιότητες με τη χειροσφαίριση, με τη διαφορά ότι δε διεξάγεται σε αθλητικό γήπεδο, αλλά στην άμμο. Οι αγώνες δίνονται σε δύο ή τρία σετ, ανάλογα με το χρόνο που η ομάδα θα κερδίσει το δεύτερο σετ του αγώνα.
Ιστορία
Η πρώτη εμφάνιση του αθλήματος στην Ευρώπη έγινε το 1990 στην Ιταλία. Το 1994 η παράκτια χειροσφαίριση υιοθετήθηκε από τον υψηλότερο φορέα του αθλήματος, τη Διεθνή Ομοσπονδία Χειροσφαιρίσεως (Ι.Η.F., Βασιλεία) και το 1995 από τον Ευρωπαϊκό του φορέα, την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Χειροσφαιρίσεως (Ε.Η.F., Βιέννη). Το πρώτο παγκόσμιο πρωτάθλημα παράκτιας χειροσφαίρισης έγινε το 2001 στην Άκιτα της Ιαπωνίας. Τα παγκόσμια πρωταθλήματα γίνονται ταυτόχρονα σε άνδρες και γυναίκες.
Η παράκτια χειροσφαίριση στην Ελλάδα ξεκίνησε επίσημα από το 1996 όταν διεξήχθη το πρώτο Πανελλήνιο πρωτάθλημα Beach Handball. Σε διεθνές επίπεδο οι Ελληνικές εθνικές ομάδες αντρών και γυναικών έχουν κερδίσει συνολικά 4 μετάλλια. Η σημαντικότερη διάκριση ήρθε όταν η εθνική ομάδα γυναικών με αντίπαλο στον τελικό τη Νορβηγία, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα που διεξήχθη στο Καζάν της Ρωσίας το 2018. Επίσης πολύ σημαντικές διεθνές διακρίσεις ήρθαν και στους παράκτιους μεσογειακούς αγώνες που διεξήχθησαν στην Πάτρα το 2019, στους όποιους κέρδισαν το χρυσό μετάλλιο και η εθνική αντρών και η εθνική γυναικών, και οι δύο με αντίπαλο στον τελικό την Πορτογαλία, επίσης στους παράκτιους μεσογειακούς αγώνες που διεξήχθησαν στην Πεσκάρα της Ιταλίας το 2015, η εθνική γυναικών κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο, αφού έχασε από την Ιταλία στον μεγάλο τελικό.
Νικητές στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα
Τα πιο πρόσφατα ευρωπαικά πρωταθλήματα διεξήχθησαν στην Πολωνία, το 2019, σε άνδρες και γυναίκες.
1335
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1335 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Νίκος Γλέζος
Ο Νίκος Γλέζος (Παροικιά, 1925 - Καισαριανή Αττικής, 10 Μαΐου 1944) ήταν Έλληνας αντιστασιακός, μέλος του ΕΑΜ και του ΚΚΕ. Εκτελέστηκε στην Κατοχή από τους Γερμανούς για την αντιστασιακή δράση του. Ήταν αδερφός του Μανώλη Γλέζου.
Νεανικά Χρόνια
Ο Νίκος Γλέζος γεννήθηκε το 1925 στην Παροικιά της Πάρου. Ήταν γιος της Παριανής δασκάλας Ανδρομάχης Γ. Ναυπλιώτη από τις Λεύκες και του Ναξιώτη δημοσιογράφου Νίκου Εμμ. Γλέζου από την Απείρανθο. Επειδή ο πατέρας του είχε πεθάνει πριν ο Νίκος βαφτιστεί, πήρε το όνομα του. Ως τα δέκα του χρόνια έζησε στην Απείρανθο και από το 1935 στην Αθήνα, όπου μετακόμισε η οικογένειά του για εύρεση εργασίας. Εγκαταστάθηκε στο Μεταξουργείο (Παραμυθίας 40) και δούλεψε ως υπάλληλος σε φαρμακείο και στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό. Τελείωσε το Γυμνάσιο και το 1943 εισήχθη στην Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία.
Αντίσταση
Το 1942 έγινε μέλος της ΟΚΝΕ, του ΕΑΜ Νέων και αργότερα της ΕΠΟΝ. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής συμμετείχε σε ένοπλες πράξεις αντίστασης με ειδικές ομάδες του ΚΚΕ που συνεργαζόταν με μέλη του ΕΑΜ της Αστυνομίας Πόλεων. Είχε το ψευδώνυμο «Φωκάς», που το είχε εμπνευστεί από μια περιοχή του νησιού στο οποίο γεννήθηκε και μεγάλωσε. Συνελήφθη στις 13 Απριλίου 1944 ύστερα από προδοσία και φυλακίστηκε. Στο τμήμα της Κομαντατούρ στην οδό Μέρλιν υπέστη πολλά βασανιστήρια και στη συνέχεια φυλακίστηκε στο Στρατόπεδο Συγκέντρωσης Χαϊδαρίου.
Εκτέλεση
Στις 10 Μαΐου 1944 εκτελέστηκε στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής μαζί με άλλους 91 αγωνιστές, ανάμεσα στους οποίους 10 γυναίκες.
Τα τελευταία λόγια του θυμίζουν σε όλους μας την οφειλή προς την πατρίδα, που ο ίδιος ξεπλήρωσε με τη θυσία της ίδιας της ζωής του. Τα έγραψε στην άσπρη φόδρα του σκούφου του και τον πέταξε από το καμιόνι που τον μετέφερε από το Χαϊδάρι προς την Καισαριανή, στη συμβολή των οδών Ιεράς Οδού, Κωνσταντινουπόλεως και Μεγάλου Αλεξάνδρου. Περίοικοι που βρέθηκαν εκεί, όταν προσπέρασε η φάλαγγα των αυτοκινήτων μάζεψαν τον σκούφο του και τον μετέφεραν στην οικογένειά του.
10 - 5 - 44
Αγαπητή μητέρα
σας φιλώ, χαιρε(τι)σμούς
''πέφτοντας για τον Ελ. ΛΑΟ''
Γλέζος Νίκος
Παραμυθίας 40
Υστεροφημία
Η ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ "ΝΙΚΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΓΛΕΖΟΥ"
Στη μνήμη του Νίκου Γλέζου, η οικογένειά του ίδρυσε δανειστική βιβλιοθήκη, στον τόπο καταγωγής του. Στις 20 Ιανουαρίου 1965, που έγιναν τα εγκαίνια της βιβλιοθήκης στ' Απεράθου της Νάξου, η συλλογή της απαριθμούσε 575 τόμους βιβλίων, ενώ τον Δεκέμβριο του 2014 είχε στην ιδιοκτησία της 26.000 τόμους.
Βιβλιογραφία
Συλλογικό Έργο, "ΝΙΚΟΣ ΝΙΚ. ΓΛΕΖΟΣ 1925-1944", (Αθήνα, Εκδόσεις Καλειδοσκόπιο, ISBN: 978-960-471-007-2)
Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ Κατηγορία:Μέλη της ΕΠΟΝ Κατηγορία:Εκτελεσθέντες αντιστασιακοί
Κιούριο
Το χημικό στοιχείο κιούριο είναι μέταλλο με ατομικό αριθμό 96 και ατομικό βάρος (247). Έχει θερμοκρασία τήξης 1340 C°.
Αυτό το ραδιενεργό υπερουράνιο στοιχείο της σειράς των ακτινιδών ονομάστηκε από το επώνυμο της Μαρία Κιουρί και του συζύγου της Πιερ Κιουρί. Το κιούριο πρώτα παρήχθη και προσδιορίστηκε το καλοκαίρι του 1944 από την ομάδα του Γκλεν Θ. Σίμποργκ στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, στο Μπέρκλεϋ. Η ανακάλυψη κρατήθηκε μυστική και ανακοινώθηκε στο κοινό το Νοέμβρη του 1945. Το περισσότερο κιούριο παράγεται με το βομβαρδισμό του Ουρανίου ή του πλουτώνιου με τα νετρόνια στους πυρηνικούς αντιδραστήρες - ένας τόνος των ξοδευμένων πυρηνικών καυσίμων περιέχει περίπου 20 γραμμάρια κιουρίου. Το κιούριο είναι σκληρό, πυκνό, αργυρόλευκο μέταλλο με σχετικά υψηλό σημείο τήξης και σημείο βρασμού για μέλος της ομάδας των ακτινιδών. Ενώ είναι παραμαγνητικό στις κανονικές συνθήκες, γίνεται αντισιδηρομαγνητικό όταν ψύχεται και παρόμοιες μαγνητικές μεταβάσεις παρατηρούνται επίσης για πολλές ενώσεις κιουρίου. Στις ενώσεις, το κιούριο εμφανίζει συνήθως σθένος +3 και μερικές φορές +4. Το κιούριο οξειδώνεται εύκολα και τα οξείδιά του αποτελούν κυρίαρχη μορφή αυτού του στοιχείου. Διαμορφώνει έντονα συγκροτήματα φθορισμού με τις διάφορες οργανικές ενώσεις, αλλά δεν υπάρχει κανένα στοιχείο ενσωμάτωσής του στα βακτήρια και τα ακάρεα.
Όταν εισάγεται στο ανθρώπινο σώμα, το κιούριο συσσωρεύεται στα οστά, τους πνεύμονες και το συκώτι όπου υποβοηθά τον καρκίνο. Όλα τα γνωστά ισότοπα του κιουρίου είναι ραδιενεργά και έχουν μικρή κρίσιμη μάζα για συνεχή πυρηνική αλυσωτή αντίδραση. Εκπέμπουν κυρίως σωμάτια α, και η θερμότητα που απελευθερώνεται σε αυτήν τη διαδικασία μπορεί ενδεχομένως να παραγάγει την ηλεκτρική ενέργεια στις θερμοηλεκτρικές γεννήτριες ραδιοϊσοτόπων. Αυτή η εφαρμογή εμποδίζεται από την έλλειψη, το υψηλό κόστος και τη ραδιενέργεια των ισοτόπων κιουρίου. Το κιούριο χρησιμοποιείται στην παραγωγή των βαρύτερων ακτινίδων και του ραδιονουκλεϊδίου 238Pu για τις πηγές ισχύος στους τεχνητούς βηματοδότες.
Ιστορία
thumb|left|upright|Γκλεν Θ. Σιμποργκ thumb|left|upright|Το κυκλοτρόνιο 60 ιντσών (150 cm) cm στο εργαστήριο ακτινοβολίας Lawrence, Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Μπέρκλεϋ, Αυγούστου 1939..
Το ισότοπο κιούριο-242 παρήχθη μέσα στον Ιούλιο - Αύγουστο 1944 με το βομβαρδισμό 239Pu με α - σωματίδια για να παράγει το κιούριο με την απελευθέρωση ενός νετρονίου:
Το κιούριο-242 προσδιορίστηκε σαφώς από τη χαρακτηριστική ενέργεια των α - σωματιδίων που εκπέμπονταν κατά τη διάρκεια της αποσύνθεσης: Η ημιζωή αυτής της άλφα αποσύνθεσης υπολογίστηκε αρχικά ως 150 ημέρες και διορθώθηκε έπειτα σε 162.8 ημέρες.
Ένα άλλο ισότοπο, το 240Cm παρήχθη σε παρόμοια αντίδραση το Μάρτιο του 1945:
Η ημιζωή της α - αποσύνθεσης του 240Cm καθορίστηκε σωστά ως 26.7 ημέρες.
Η ανακάλυψη του κιουρίου, καθώς επίσης και του αμερίκιου το 1944, ήταν στενά συνδεδεμένες στο σχέδιο Μανχάταν, τα αποτελέσματα ήταν εμπιστευτικά και υποταξινομίθηκαν μόνο το 1945. Ο Σίμποργκ διέρρευσε τη σύνθεση των στοιχείων 95 και 96 στην αμερικανική ραδιοφωνική παράσταση για τα παιδιά, τα παιδιά διαγωνισμου γνώσεων, πέντε ημέρες πριν από την επίσημη παρουσίαση σε μια αμερικανική χημική συνεδρίαση της κοινωνίας στις 11 Νοεμβρίου 1945, όταν ρώτησε ένας από τους ακροατές εάν οποιοδήποτε νέο υπερουράνιο στοιχείο εκτός από το πλουτώνιο και το ποσειδώνιο είχε ανακαληφθεί κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η ανακάλυψη του κιουρίου (242Cm και 240Cm), η παραγωγή και οι ενώσεις τους που ήταν αργότερα κατοχυρωμένη με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στη λίστα ως εφευρέτης τους ήταν μόνο ο Σίμποργκ.
Το νέο στοιχείο ονομάστηκε μετά από τη Μαρί Σκλοντόφσκα Κιουρί και το σύζυγό της Πιερ Κιουρί που σημειώνονται για την ανακάλυψη του ραδίου και για την εργασία τους στη ραδιενέργεια. Ακολούθησε το παράδειγμα του γαδολίνιου, στοιχείων μία λανθανίδα στοιχείο επάνω από το κιούριο στον περιοδικό πίνακα, ο οποίος ονομάστηκε μετά από τον εξερευνητή των σπανίων γαίων Johan Gadolin (Τζόχαν Γαδολίν): " Σαν όνομα για το στοιχείο του ατομικού αριθμού 96 πρέπει να επιθυμήσουμε να προτείνουμε το "κιούριο", με το σύμβολο Cm. Τα στοιχεία δείχνουν ότι το στοιχείο 96 περιέχει με τη σειρά επτά 5f ηλεκτρόνια και είναι έτσι ανάλογο με το στοιχείο γαδολίνιο με τα επτά 4f ηλεκτρόνιά του σαν κανονική σπάνια γαία. Σε αυτήν τη βάση το στοιχείο 96 ονομάζεται από τους Κιουρί κατά τρόπο ανάλογο με την ονομασία του γαδολίνιου, στο οποίο ο φαρμακοποιός Gadolin ήταν τιμημένος."
Τα πρώτα δείγματα κιουρίου ήταν μόλις ορατά, και προσδιορίστηκαν από τη ραδιενέργειά τους. Ο Λούις Βέρνερ και ο Ισαδόρος Πέρλμαν δημιούργησαν το πρώτο ουσιαστικό δείγμα 30 μικρογραμμαρίων του υδροξείδιου του κιουρίου-242 στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας το 1947 με το βομβαρδισμό αμερικίου-241 με νετρόνια. Μακροσκοπικά ποσά τριφθοριούχου κιουρίου λήφθηκαν το 1950 από τον W.W. Τ. Crane, τον J. C. Wallmann και τον Β. Β. Cunningham. Η μαγνητική ευαισθησία της ήταν πολύ στενή σε αυτή του GdF3 της παροχής των πρώτων πειραματικών στοιχείων για το σθένος +3 του κιουρίου στις ενώσεις του. Το μέταλλο κιούριο παρήχθη μόνο το 1951 από τη μείωση του φθοριούχου κιουρίου με βάριο.
Φυσικά
thumb|230px|Διπλή-εξαγωνική στενή συσκευασία με την ακολουθία στρώματος ABAC στη δομή του κρυστάλλου του α-κιουρίου (Α: πράσινο, Β: μπλε, Γ: κόκκινο) thumb|250px|Πορτοκαλής [[φθορισμός του Cm3+ των ιόντων σε ένα διάλυμα του σύνθετου τρις (υδροτρις) πυραζολυβορατοκιουρίου (ΙΙΙ), που διεγείρεται σε 396.6 nm.]]
Το συνθετικό, ραδιενεργό στοιχείο, κιούριο είναι ένα σκληρό πυκνό μέταλλο με την αργυροειδή - άσπρη εμφάνιση και τις φυσικές και χημικές ιδιότητες που μοιάζουν με εκείνες του γαδολινίου. Το σημείο τήξης του, 1340 °C είναι σημαντικά υψηλότερο από αυτό του προηγούμενου υπερουράνιου στοιχείου ποσειδώνιου (637 °C), του πλουτωνίου (639 °C) και του αμερικίου (1173 °C).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ακτινίδες Κατηγορία:Κιούριο
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 1985-1986
Πρωταθλητής: Άρης
Αυτή ήταν η τελευταία χρονιά του πρωταθλήματος Ελλάδος ως Α' εθνική αφού από την επόμενη σεζόν η πρώτη κατηγορία του ελληνικού πρωταθλήματος θα ονομαστεί Α1 εθνική κατηγορία.
Βαθμολογία
1 Ο ΠΑΟΚ έχει έναν μηδενισμό και ποινή αφαίρεσης 2 βαθμών.
Πηγές
Κατηγορία:Α εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Α Ανδρων 1985 1986 Πρωταθλημα Ελλαδος Α Ανδρων 1985 1986
Προεπεξεργαστής
Στην πληροφορική ο προεπεξεργαστής είναι ένα πρόγραμμα υπολογιστή το οποίο επεξεργάζεται τα δεδομένα που του δίνονται και παράγει πηγαίο κώδικα για επεξεργασία από κάποιο άλλο πρόγραμμα (ή άλλον προεπεξεργαστή). Το πόσα και ποια δεδομένα επεξεργάζεται εξαρτάται από το είδος του προεπεξεργαστή.
Γενικά
Η ανάγκη χρήσης προεπεξεργαστών προέκυψε από την ανάγκη επαναχρησιμοποίησης τμημάτων πηγαίου κώδικα χωρίς να ξαναγράφονται από την αρχή αλλά με τη χρήση λέξεων κλειδιών. Αυτή η διαδικασία δεν είναι απαραίτητο να ενσωματώνεται στον μεταγλωττιστή καθώς δυσκολεύει και την αποσφαλμάτωση (debugging).
Πρακτικά οι περισσότεροι εξειδικευμένοι σε γλώσσες προγραμματισμού προεπεξεργαστές «περνούν» το αποτέλεσμα όχι σε κείμενο αλλά σε μια συμβολική γλώσσα ειδική για τον συγκεκριμένο μεταγλωττιστή αλλά σχεδόν πάντα υπάρχει η δυνατότητα εξαγωγής σε κείμενο. Φυσικά όλα εξαρτώνται από τον προεπεξεργαστή και τις εντολές που υπάρχουν για αυτόν μέσα στο πηγαίο κείμενο.
Λεξικολογικοί προεπεξεργαστές
Οι προεπεξεργαστές αυτού του επιπέδου εκτελούν απλές αντικαταστάσεις (στο βαθμό που απαιτούν μόνο λεξικολογική ανάλυση), αναζητώντας μέσα στο κείμενο του πηγαίου κώδικα λέξεις κλειδιά και τις αντικαθιστούν με άλλες λέξεις. Είναι κυρίως προγράμματά αντικατάστασης μακροεντολών.
Προεπεξεργαστής C
Είναι το πιο κοινό παράδειγμα προεπεξεργαστή αυτού του τύπου. Αναζητά μέσα στο κείμενο γραμμές κώδικα που ξεκινάνε με τον χαρακτήρα "#" και τις χρησιμοποιεί σαν εντολές γι αντικατάσταση. Επειδή δεν χρησιμοποιεί καμία γνώση για τη γλώσσα που είναι γραμμένος ο πηγαίος κώδικας ούτε για τη γλώσσα για την οποία θα χρησιμοποιηθεί το αποτέλεσμα, έχει υποστεί αρκετές κριτικές και πολλές γλώσσες αναγκάστηκαν να ενσωματώσουν αρκετές από τις δυνατότητές του.
1336
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1336 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Προεπεξεργαστής
Προεπεξεργαστής C
Ο προεπεξεργαστής C "περνάει" τον πηγαίο κώδικα από πολλές φάσεις. Οι βασικές φάσεις είναι: Η γραμμή μετατρέπεται σε: Η εντολή επιβάλλει στον προεπεξεργαστή να ενσωματώσει το αρχείο "stdio.h" μέσα στο κείμενο του πηγαίου κώδικα. Η εντολή: επιβάλλει στον προεπεξεργαστή να ενσωματώσει το αρχείο "windows.h" μέσα στο κείμενο του πηγαίου κώδικα εάν προηγούμενα έχει οριστεί κάπου η μεταβλητή _WIN32 (έστω και αν αυτή η μεταβλητή, αργότερα, πάψει να είναι ορισμένη από κάποια εντολή undef), διαφορετικά επιβάλλει στον προεπεξεργαστή να ενσωματώσει το αρχείο "unistd.h.
1336
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Προεπεξεργαστής
Συντακτικοί προεπεξεργαστές
Οι συντακτικοί προεπεξεργαστές πρωτοεμφανίστηκαν με την οικογένεια γλωσσών Lisp. Ο ρόλος τους είναι να μετασχηματίσουν τα δενδροειδείς δομές σύνταξης σύμφωνα με διάφορους, προκαθορισμένους από το χρήστη, κανόνες. Σε μερικές γλώσσες προγραμματισμού, οι κανόνες γράφονται στην ίδια τη γλώσσα όπως στη Lisp και την OCaml. Σε μερικές χρησιμοποιείται εξωτερική γλώσσα όπως συμβαίνει με την XML που χρησιμοποιεί την XSLT.
m4
Δείτε επίσης: m4 (γλώσσα προγραμματισμού)
php
Η php είναι και προεπεξεργαστής που χρησιμοποιείται για να επεξεργάζεται (μερικώς) αρχεία html. Η php ελέγχει αν το πηγαίο αρχείο περιέχει ειδικές εντολές για την ίδια (γραμμές που ξεικούν με το "<?php" ή " " και κλείνουν τελικά με "?>" ή " ") και επεξεργάζεται το ενδιάμεσο κείμενο ενσωματώνοντας στο αρχείο html το αποτέλεσμα. Παράδειγμα απλής χρήσης της php ως προεπεξεργαστή για αρχεία html είναι: Η σελίδα μου <b> <?php echo("Σελίδα υπό κατασκευή!"); ?> </b> </ br> <?php echo("Περάστε αργότερα."); ?> το οποίο μετατρέπει το κείμενο της σελίδας σε Η σελίδα μου <b> Σελίδα υπό κατασκευή! </b></ br> <?php echo("Περάστε αργότερα."); ?> και το αποστέλλει στον αναγνώστη της σελίδας. (αυτό με τη σειρά του μπορεί να περάσει σε άλλον προεπεξεργαστή όπως οι προεπεξεργαστές αρχείων asp. Η ίδια η php έχει πλέον τη δυνατότητα να μεταβιβάζει το αρχείο σε προεπεξεργαστή αρχείων asp πριν τα επιστρέψει στον εξυπηρετητή για περαιτέρω επεξεργασία ή αποστολή στον επισκέπτη της ιστοσελίδας).
Το προηγούμενο παράδειγμα θα εμφανίσει στη σελίδα το: Σελίδα υπό κατασκευή! Περάστε αργότερα.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Μηχανική λογισμικού
Καλιφόρνιο
Το χημικό στοιχείο καλιφόρνιο είναι ραδιενεργό μέταλλο με ατομικό αριθμό 98 και ατομικό βάρος (251). Το σύμβολό του είναι Cf. Δημιουργήθηκε το 1950 στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ στο Εργαστήριο Ακτινοβολιών βομβαρδίζοντας κιούριο με σωματίδια άλφα.