Ροδόπολη_Αττικής
Σύγχρονη ιστορία
Το 1965, μετά την ανάπτυξη ανεξάρτητων παραθεριστικών εστιών στους νότιους πρόποδες του πεντελικού που "κοιτούν" στην Αθήνα (γύρω στο 1945-1949, όπως π.χ. Βριλήσσια κ.α.), αναγνωρίζεται η Ροδόπολη ως αυτόνομη κοινότητα της Αττικής, ακολουθώντας το παράδειγμα της Δροσιάς που έχει ήδη ανεξαρτητοποιηθεί από την περασμένη δεκαετία (1952, όταν παύει και η λειτουργία του σιδηροδρόμου που παρείχε πρόσβαση στα λατομεία του Διονύσου στη Ραπεντώσσα). Η κωλυσιεργία στην αυτονόμηση της Ροδόπολης οφείλεται στον περιορισμένο πληθυσμό της και την παραμονή στο πρότυπο της αγροτικής ανάπτυξης, σε αντίθεση με τη Δροσιά που γνωρίζει μεγάλη τουριστική και παραθεριστική ανάπτυξη κατά τους θερινούς μήνες. thumb|Η πλατεία της Ροδόπολης φωτισμένη με «το μπλε του [[Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών|ΟΗΕ», στο πλαίσιο της συμμετοχής τού Δήμου Διονύσου στον εορτασμό της 70ης επετείου από την ίδρυση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (24/10/2015).]] Κατά τις δεκαετίες του 1980, 1990 και 2000 η ευρύτερη περιοχή της Πεντέλης πλήγεται από τις πυρκαγιές που περιορίζουν τις δασικές εκτάσεις της, ενώ άλλο ένα περιστατικό που συγκλονίζει την περιοχή είναι ο σεισμός του 1999 που παρά ταύτα δεν προκαλεί σοβαρές ζημιές στην περιοχή. Όταν συγκροτείται ο Σύνδεσμος Προστασίας και Ανάπλασης του Πεντελικού (ΣΠΑΠ) η κοινότητα σπεύδει να συμμετάσχει στο εγχείρημα ως μέλος των 23 πλέον συμμετεχόντων. Το ανεξάντλητο οικιστικό ενδιαφέρον της Αθήνας ως μητροπολιτικό κέντρο ολόκληρης της Αττικής φαίνεται πλέον να ξεπερνά τα στενά όρια του λεκανοπεδίου και να φτάνει έως τον Άγιο Στέφανο, το Κρυονέρι, την Άνοιξη, τη Δροσιά και το Διόνυσο που αναγνωρίζονται σταδιακά ως δήμοι, σύμφωνα με το νέο Κανονισμό Δήμων και Κοινοτήτων. Η προσβασιμότητα που παρέχει η Εθνική Οδός Αθηνών Λαμίας, η εκρηκτική οικιστική δημοφιλία του συγκροτήματος των βορείων προαστίων και η αστική ανάπτυξη που ξεπερνά την πόλη της Κηφισιάς και φτάνει μέχρι τη Δροσιά (με εξαίρεση την Εκάλη που θέτει αυστηρούς οικοδομικούς περιορισμούς λόγω των δασών που εσωκλείει και του εισοδηματικού προφίλ των κατοίκων της) φανερώνουν μια δυναμική στα δεδομένα του συγκροτήματος. Οι οικιστικές πιέσεις που ασκούνται στο συγκρότημα των "υπερβορείων", όπως αποκαλούνται προαστίων, μετά την οικοδομική εξάντληση του λεκανοπεδίου, φαίνεται να είναι επιτακτικές και να έρχονται σε σύγκρουση με τους δασικούς χαρακτηρισμούς, ενώ συχνά επωφελούνται του γκρίζου νομοθετικού καθεστώτος στη χρήση γης. Η αδυναμία της ελληνικής πολιτείας να επιτρέψει την περιφερειακή ανάπτυξη και να ξεκαθαρίσει το τοπίο σχετικά με το κτηματολόγιο, το δασολόγιο και το περιουσιολόγιο φαίνεται να υποδαυλίζει περιστατικά πυρκαγιών στην ευρύτερη περιοχή του πεντελικού, μεταξύ άλλων, τοπίου. Οι οικιστικές πιέσεις έρχονται ευθέως πλέον σε ρήξη με τις ανάγκες περιορισμού της αστικής επέκτασης των Αθηνών και διατήρησης του Κρυονερίου ως βιομηχανική, δασική και ήπια οικιστική ζώνη, της δε Ροδόπολης και Σταμάτας ως αγροτικές, δασικές ζώνες επίσης ήπιας οικιστικής και παραθεριστικής ανάπτυξης. Το γεγονός αυτό φαίνεται να έχει επηρεάσει τις δύο τελευταίες κοινότητες, με πολλά περιστατικά δόμησης των δασών τους (Δάσος Ροδόπολης, Δάσος Σταμάτας, λόφος Πνύκος κ.α.) αλλά παράλληλα να ανεβάζουν τις αξίες τους και να τις αναδεικνύουν σε οιωνεί προάστια των Αθηνών, όπως συνέβη με το γειτονικό Διόνυσο και τη Δροσιά, με το Υπουργείο Οικονομικών να αναθεωρεί τακτικά τις παρωχημένες πλέον αντικειμενικές αξίες της ευρύτερης περιοχής.