cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κωνσταντίνος Κοντοπόδης
Εκπαιδευτική καριέρα
Φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο της γενέτειράς του και μετά στο Γυμνάσιο Ιεράπετρας, για να εγγραφεί το 1927, στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπηρέτησε ως φιλόλογος στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση σε Γυμνάσια της Ιεράπετρας, της Μάνης, της Βιάννου και άλλων περιοχών και έγινε Λυκειάρχης. Ήταν ο ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος της Μορφωτικής Στέγης Ιεράπετρας, το 1954 και ιδρυτής της Βιβλιοθήκης. Εξαιτίας των δημοκρατικών φρονημάτων του αλλά και της κοινωνικής και συνδικαλιστικής του δράσης απολύθηκε από τη χούντα.
Λιβαδερό Δράμας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Δράμας
Κωνσταντίνος Κοντοπόδης
Οικογένεια
Ο Κωστής Κοντοπόδης παντρεύτηκε τη Μαρία Σταυρακάκη (1933) με την οποία απέκτησε 1 κόρη και 3 γιους. Αργότερα απέκτησε 8 εγγόνια και 5 δισέγγονα.
Πολιτική καριέρα
Κατήλθε υποψήφιος στις εκλογές του 1974 ως υποψήφιος βουλευτής Λασιθίου με το ΠΑΣΟΚ (στο οποίο ήταν γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής Λασιθίου) και συγκέντρωσε 2.471 ψήφους, χωρίς να εκλεγεί.
Κατά τη συζήτηση στη Βουλή για την αναθεώρηση του Συντάγματος, το 1986, τάχθηκε κατά της μυστικής ψηφοφορίας με τα λόγια: "Το ελεύθερον είναι το εύψυχον. Η ελευθερία είναι στην ψυχή μας, δεν είναι σε κάποιους συμβιβασμούς, σε κάποιους συνδυασμούς, σε κάποιους κανόνες, σε κάποιες συναρτήσεις. Είναι μέσα στην ψυχή μας. Δεν μπορώ εγώ με κανένα τρόπο να συμβιβαστώ με την ιδέα ότι είναι δυνατόν να αποφασίζουμε κάτω από μια μυστική ψηφοφορία μέσα σ' αυτή την Αίθουσα, όταν μάλιστα υπάρχουν και θεωρεία που με τη μυστικότητά μας θα έπρεπε ακόμη να τα κλείσουμε. Με τη μυστικότητα χάνουν το νόημά τους οι συνεδριάσεις μας. Δεν μπορώ να δεχθώ ότι μέσα σ' αυτή την Αίθουσα θα υπάρξει συνάδελφος βουλευτής που στερείται τη γενναιότητα και το θάρρος να πει ελεύθερα τη γνώμη του. Και λέω ελεύθερα τη γνώμη μου σημαίνει πως ψηφίζω φανερά."
Ο Κωστής Κοντοπόδης απεβίωσε σε ηλικία 101 ετών το 2009 και ενταφιάστηκε στους Μεσελέρους. Η νεκρώσιμη ακολουθία εψάλη από τον ιερό ναό του Τιμίου Σταυρού της Ιεράπετρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Λασιθίου
Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης
Ο Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης (Σέρρες, 4 Ιουλίου 1967) είναι Έλληνας πεζογράφος και θεατρικός συγγραφέας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης γεννήθηκε στις Σέρρες το 1967 και έζησε εκεί τα πρώτα του παιδικά χρόνια.
Σπούδασε στη Νομική Σχολή της Αθήνας και στη Δραματική Σχολή Βεάκη. Για λίγα χρόνια εργάστηκε ως ηθοποιός σε θεατρικές παραστάσεις. Μετά ασχολήθηκε με την συγγραφή. Κυκλοφορούν ως τώρα τα μυθιστορήματα Οι τέσσερις τοίχοι (2000), Ο φιλοξενούμενος (2004), Το ελάχιστο ίχνος (2013), η συλλογή διηγημάτων Φυσικές Ιστορίες (2006) και το αφήγημα Ύπνος (2008), όλα από τις εκδόσεις «Το Ροδακιό». Διηγήματά του έχουν συμπεριληφθεί σε θεματικές ανθολογίες και έχουν δημοσιευτεί στον Τύπο και σε λογοτεχνικά περιοδικά.
Έχει γράψει τα θεατρικά έργα: Μεταμφίεση («Ιανός», 2005), Λάσπη, Λα Πουπέ («Το Ροδακιό» 2019), Αέρας («δήγμα / Ευρασία» 2011, «Το Ροδακιό» 2019), Στην Οθόνη Φως («Το Ροδακιό» 2011), Τον Άυλο Εσένα («Το Ροδακιό» 2016), Κέικ («Το Ροδακιό» 2016), Πεταλούδα σε Πηγάδι, Στον Παράδεισο, («Το Ροδακιό» 2019), Το σπίτι με τα φίδια, (Νεφέλη 2021), Η βαλίτσα της Ουρανίας Σελέστ (ΚΠΙΣΝ), τα οποία έχουν παρασταθεί στα θέατρα: Οδού Κεφαλληνίας, Σφενδόνη, Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Σερρών, ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Αγρινίου, Πόλη, Θέατρο Τέχνης, Εθνικό Θέατρο, Αγγέλων Βήμα, Από Μηχανής, Ιλίσια Βολανάκης, Μικρό Παλλάς, Μικρό θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου, Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος , Berlin Schlosspark Theater). Επίσης, μετά από ανάθεση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, έχει γράψει το λιμπερέτο για την όπερα “Ζ” , βασισμένο πάνω στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Β. Βασιλικού, καθώς και το βασισμένο στο μυθιστόρημα του Ροΐδη λιμπρέτο για την “Πάπισσα Ιωάννα”.
Έχει διδάξει θεατρική δημιουργική γραφή (Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Εθνικό θέατρο, εκδόσεις Πατάκη, Ανοικτό Πανεπιστήμιο). Tο 2019 μαζί με τον Θανάση Τριαρίδη και τον Δημήτρη Τάρλοου ξεκίνησαν τη Σχολή Πυροδότησης θεατρικής γραφής του θεάτρου Πορεία.
Τιμήθηκε με το «Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Πεζογράφου» του περιοδικού Διαβάζω (2000) και το γαλλικό βραβείο “Laure Bataillon” (2004) για το μυθιστόρημα Οι τέσσερις τοίχοι που  βρέθηκε στη μικρή λίστα του Βρετανικού βραβείου Independent “Foreign Fiction Prize” το 2007. Επίσης, το έργο Στην Οθόνη Φως κέρδισε το «Βραβείο Κοινού» στο θεατρικό φεστιβάλ της Χαϊδελβέργης το 2013 .Tο μυθιστόρημα του «Το ελάχιστο ίχνος» τιμήθηκε με το Βραβείο Πεζογραφίας του περιοδικού Κλεψύδρα.
Εργογραφία
Παρακάτω παρουσιάζεται η εργογραφία του πεζογράφου:
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Χειμάρρα (ναρκαλιευτικό)
Το Ελληνικό πολεμικό πλοίο Χειμάρρα N/K 1 ήταν ξύλινο ναρκαλιευτικό τύπου MMS (πρώην MMS 1 ή 1501). Ήταν ένα από τα 8 όμοια σκάφη που παραχωρήθηκαν στο Ελληνικό Βασιλικό Ναυτικό το 1945 από το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό για την εκτέλεση του μεγάλου τότε προγράμματος ναρκαλιείας των ελληνικών θαλασσών που άρχισε το 1946. Ήταν όμοιου τύπου με τα Αργυρόκαστρο, Κορυτσά, Μύκονος, Σύρος ΙΙΙ, Τεπελένι, Τήνος και Άνδρος. Μετά το πέρας των εργασιών το 1952 επεστράφη στο Βρετανικό Ναυτικό.
Είχε εκτόπισμα 250 τόνων, μήκος 36 μέτρα, πλάτος 3,9 και βύθισμα 2,35 μέτρα. Έφερε 2 κύριες μηχανές Ντίζελ, ισχύος 250 ίππων εκάστη (συνολική ισχύς 480 ίπποι), που του έδιναν ταχύτητα 9-10 κόμβων. Ο οπλισμός του σκάφους περιελάμβανε 2 αντιαεροπορικά πυροβόλα των 20 χιλιοστών και 2 πολυβόλα. Επίσης έφερε εγκατεστημένο πλήρη εξοπλισμό μαγνητικής ναρκαλιείας. Το πλήρωμά του ήταν 20 άνδρες.
Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά
33 Πολύμνια
Η Πολύμνια (Polyhymnia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών. Ανακαλύφθηκε το 1854 από τον Ζαν Σακορνάκ, ο οποίος παρατηρούσε από το Παρίσι, και έλαβε το όνομά του από την ομώνυμη Μούσα της ελληνικής μυθολογίας.
Η τροχιά της Πολυμνίας γύρω από τον Ήλιο έχει σχετικώς μεγάλη εκκεντρότητα, με αποτέλεσμα η απόστασή της από αυτόν να ποικίλλει σημαντικά. Το απόλυτο μέγεθος της Πολυμνίας, όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα, είναι 8,55. Η μέση διάμετρός της εκτιμάται σε 50 ως 120 χλμ., ενώ η μάζα της σε 130 ως 1800 τρισεκατομμύρια τόνους. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 1,4 ως 3,3 cm/sec², ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής σε 26 ως 63 m/sec.
Η Πολύμνια περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της με περίοδο 18 ώρες και 36 λεπτά (σχετικώς αργά). Το άλβεδό της είναι περίπου 0,1, μικρό για αστεροειδή τύπου S όπως είναι η Πολύμνια. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της υπολογίζεται σε 109 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολυμνια
Τουλούζ (Ανατολικά Πυρηναία)
Το Τουλούζ (γαλλικά: Toulouges, καταλανικά: Toluges) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τουλουζιέν (γαλλικά: Toulougiens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Αγνή του Λουν
Η Αγνή, γερμ. Agnes von Loon (1150 - 1191) από τον Οίκο του Λουν ήταν κόρη τού κόμη τού Λουν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βαυαρίας.
Βιογραφία
Ήταν κόρη τού Λουδοβίκου Α΄ κόμισσα του Λουν και της Αγνής του Μετς, κόρης τού Φόλμαρ Ε΄ τού Μετς.
Σφαγή στα Άνω και Κάτω Κερδύλια
thumb|300px|Ερείπια των Κερδυλίων μετά την πυρπόληση από τον γερμανικό στρατό. Η Σφαγή στα Άνω και Κάτω Κερδύλλια ή Σφαγή των Κερδυλλίων, όπως είναι γνωστότερη σήμερα, αποτελεί μια από τις πιο γνωστές ανθρώπινες τραγωδίες κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα καθώς περισσότεροι από 200 άμαχοι κάτοικοι των Άνω και Κάτω Κερδυλλίων Σερρών εκτελέστηκαν από άνδρες της γερμανικής Βέρμαχτ ως αντίποινα για τη δράση ανταρτών στην περιοχή και για την βοήθεια των κατοίκων των εν λόγω χωριών προς τους αντάρτες.
Υπόβαθρο
Τα χωριά Άνω και Κάτω Κερδύλια βρίσκονται χτισμένα σε ορεινή περιοχή του νομού Σερρών, κοντά στις ακτές του Στρυμονικού Κόλπου και την Αμφίπολη.
Λίγους μήνες μετά την κατάληψη της Ελλάδας από τα γερμανικά στρατεύματα ιδρύθηκε στην Κεντρική Μακεδονία, κυρίως με πρωτοβουλία του Γραφείου του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας για την περιοχή της Μακεδονίας και της Θράκης, η οργάνωση Ελευθερία. Ακολούθησε στα μέσα του καλοκαιριού του 1941 η δημιουργία της αντάρτικης ομάδας Οδυσσέας Ανδρούτσος στην περιοχή της Νιγρίτας και της αντάρτικης ομάδας Αθανάσιος Διάκος στα ορεινά του νομού Κιλκίς. Στις αρχές Σεπτεμβρίου αντάρτες της ομάδας Οδυσσέας Ανδρούτσος με αρχηγό τον Κερδυλιώτη δάσκαλο Θανάση Γκένιο (Λασάνη) και υπαρχηγό τον Περικλή Σταματόπουλο προχώρησαν στον αφοπλισμό των σταθμών της γερμανικής χωροφυλακής στα χωριά Ευκαρπία και Μαυροθάλασσα και στις 27 Σεπτεμβρίου 1941 στον αφοπλισμό του σταθμού της χωροφυλακής στη Δάφνη, στην περιοχή της Νιγρίτας.
Αρχικά γεγονότα
Μετά τις επιθέσεις των ανταρτών στους σταθμούς της χωροφυλακής των παραπάνω χωριών η γερμανική πλευρά εστίασε την προσοχή της στην ευρύτερη περιοχή. Έγιναν έρευνες στην περιοχή και ανακρίθηκαν κάτοικοι, στους οποίους επισημάνθηκε ότι η συνέχιση της παροχής βοήθειας στους αντάρτες θα είχε πολύ αρνητικές συνέπειες για τους ίδιους και για τα χωριά τους. Παρόλα αυτά οι πληροφορίες που συνέλεξαν οι κατοχικές δυνάμεις δεν ήταν σημαντικές ώστε να μπορέσουν να εντοπίσουν τους αντάρτες και αυτούς που τους βοηθούσαν.
Τα γεγονότα που οδήγησαν στη σφαγή
Στις 12 Οκτωβρίου 1941 το 382ο Σύνταγμα Πεζικού της Βέρμαχτ ερεύνησε τα δύο χωριά, συγκέντρωσε και ανέκρινε τους κατοίκους και αναζήτησε όσους είχε κατονομάσει ο Κίκηρας χωρίς όμως να τους βρει. Κατά τη διάρκεια των ερευνών εκτέλεσε τον Κωνσταντίνο Ψαρρά στο Κάτω Κερδύλιο, πυρπόλησε ορισμένα σπίτια ανταρτών και συνέλαβε μερικά άτομα. Στους συγκεντρωμένους κατοίκους δηλώθηκε ότι θα πρέπει να απέχουν από οποιαδήποτε βοήθεια προς τους αντάρτες γιατί αλλιώς θα έκαιγαν όλα ανεξαιρέτως τα σπίτια των χωριών και θα εκτελέσουν όλους τους άνδρες κατοίκους.
Οι κάτοικοι φοβήθηκαν και δημιούργησαν μια επιτροπή που αποτελούταν από τον πρόεδρο του Άνω Κερδυλίου, το γραμματέα και τον κοινοτικό σύμβουλο και η οποία στις 16 Οκτωβρίου 1941 πήγε στη Θεσσαλονίκη και υπέβαλε αίτηση στη Γενική Διοίκηση για να διαβιβαστεί στη συνέχεια στις γερμανικές αρχές. Στην αίτηση αυτή η επιτροπή επικροτούσε τις τελευταίες γερμανικές επιχειρήσεις και ζητούσε την αποστολή στην περιοχή δύναμης της ελληνικής χωροφυλακής ή και γερμανικής μονάδας "ίνα ούτω εξοντώσωμεν τους ληστοσυμμορίτας και ησυχάση η επαρχία μας".
Χρονικό της τραγωδίας
Ξημερώματα της 17 Οκτωβρίου 1941, δύο λόχοι του 220ου Τάγματος Σκαπανέων της Βέρμαχτ με δύναμη 250 ανδρών υπό τις διαταγές των λοχαγών Βέντλερ (Wendler) και Σράινερ Σράινερ ξεκίνησαν από τον Σταυρό Θεσσαλονίκης για τα Κερδύλια έχοντας μαζί τους κρατούμενους Κερδυλιώτες. Φτάνοντας κοντά στα χωριά άφησαν τα αυτοκίνητα, άρχισαν να ανεβαίνουν από τρία σημεία και περικύκλωσαν τα Άνω Κερδύλια από την θέση Στρόβολο και τα Κάτω Κερδύλια από την θέση Λειβάδια. Η χρονική στιγμή εκδήλωσης της επιχείρησης και το γεγονός ότι άφησαν τα αυτοκίνητα μακριά από τα χωριά δείχνει οι Γερμανοί στρατιώτες ήθελαν να αιφνιδιάσουν τους κατοίκους. Και πραγματικά σχεδόν το σύνολο των κατοίκων των δύο χωριών συνελήφθη. Κανείς δεν προσπάθησε να αποδράσει επειδή οι κάτοικοι, καθώς δεν υπήρχε ανάλογο προηγούμενο, δεν πήραν στα σοβαρά τις γερμανικές απειλές.
Οι στρατιώτες της Βέρμαχτ συγκέντρωσαν τους άρρενες κατοίκους μεταξύ 16 και 60 χρόνων στις θέσεις Αλώνια και Κούτρες. Οι γυναίκες και τα παιδιά αρχικά συγκεντρώθηκαν στα σχολεία και στη συνέχεια, αφού είχαν απομακρυνθεί οι άντρες, τους επιτράπηκε να πάρουν μαζί τους όσα πράγματα μπορούσαν και να φύγουν προς το Καστρί και την Ευκαρπία ενώ κλείδωσαν σε κοινοτικό κατάστημα 23 υπερήλικες, οι οποίοι αργότερα κινδύνεψαν από την πυρπόληση του χωριού. .
Στις 09.00 το πρωί δόθηκε το σήμα με μια φωτοβολίδα, και οι Γερμανοί στρατιώτες άρχισαν να εκτελούν άρρενες κατοίκους ηλικίας από 16 μέχρι 60 ετών. . Από την εκτέλεση εξαιρέθηκαν στο Άνω Κερδύλιο δεκαεπτά άτομα άνω των εξήντα ετών, μεταξύ των οποίων ο ιερέας, ο δάσκαλος και ο δασοφύλακας και στο Κάτω Κερδύλιο δέκα γέροντες. Οι άνθρωποι αυτοί χρησιμοποιήθηκαν μετά το τέλος των εκτελέσεων για την ταφή των νεκρών.
Τα κτίρια των χωριών κάηκαν εκτός από τις εκκλησίες και μετά την καταστροφή, οι κάτοικοι κατέφυγαν στα χωριά Καστρί και Ευκαρπία.
Ο αριθμός των θυμάτων
Σύμφωνα με τις μεταπολεμικές λίστες εκτελεσθέντων ο αριθμός των νεκρών ανήλθε σε 214 άτομα. Οι εκθέσεις των τότε αστυνομικών αρχών και της Γενικής Διοίκησης Μακεδονίας έκαναν λόγω για 211-212 εκτελεσθέντες ενώ οι γερμανικές αρχές κατοχής για 207. Στην έκθεση που συνέταξε μεταπολεμικά το Ελληνικό Εθνικό Γραφείο Εγκλημάτων Πολέμου αναφέρεται ότι οι νεκροί ήταν 222. Τέλος ο Γιάννης Παπασυμεών στο βιβλίο του για την καταστροφή των Κερδυλίων δημοσιεύει κατάσταση 230 ατόμων, μεταξύ των οποίων και ετεροδημότες, που συντάχθηκε μεταπολεμικά από την κοινότητα των Νέων Κερδυλίων.
Μετά την καταστροφή
Η επίσημη ανακοίνωση από την γερμανική διοίκηση της Θεσσαλονίκης που εκδόθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1941, αναφέρει:
Τα χωριά δεν ξανακατοικήθηκαν και οι εναπομείναντες κάτοικοι έκτισαν αργότερα το 1955 τον σύγχρονο οικισμό των Νέων Κερδυλίων. Η σφαγή των Κερδυλίων αναγνωρίστηκε από το Ελληνικό Κράτος το 1998 με το Προεδρικό Διάταγμα 393/7-12-1998 και η κοινότητα Νέων Κερδυλίων ως μαρτυρική. Το ολοκαύτωμα των Κερδυλίων θεωρείται η πρώτη ομαδική εκτέλεση αμάχων από τα στρατεύματα κατοχής στην Βόρεια Ελλάδα κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η σφαγή των Κερδυλίων αποτέλεσε, όπως και οι υπόλοιπες θηριωδίες κατά την κατοχή, αφορμή για να κατηγορηθούν από μεταπολεμικές κυβερνήσεις και από Έλληνες συνεργάτες των Ναζί, οι αντάρτικες ομάδες, συχνά προσκείμενες στο κομμουνιστικό κόμμα, ότι κατά την δράση τους δεν προστάτεψαν τον άμαχο πληθυσμό και τον εξέθεσαν, με αποτέλεσμα να αποτελέσουν εύκολη λεία στα αντίποινα των κατακτητών, κάτι που δεν μπορεί να στηριχθεί απόλυτα στην ιστοριογραφία. Ο έμμισθος συνεργάτης της κατοχικής κυβέρνησης και των ναζί Αθανάσιος Χρυσοχόου (επιτελάρχης του στρατηγού και δωσίλογου πρωθυπουργού Τσολάκογλου, επί Κατοχής και έμμισθος γενικός επιθεωρητής Νομαρχιών Μακεδονίας και ορισθείς ως γενικός διοικητής Μακεδονίας έναν μήνα πριν από την αποχώρηση των ναζί από την Ελλάδα), ως μάρτυρας υπεράσπισης του Ναζιστή Μαξ Μέρτεν σε μεταπολεμική δίκη το 1959 δηλώνει ότι ο λόγος της επέμβασης του γερμανικού στρατού, που είχε ως αποτέλεσμα την εκτέλεση των κατοίκων ήταν, κατά τον ίδιο, η δράση κομμουνιστών ανταρτών. Η ψυχολογική φόρτιση από την μετεμφυλιακή αντιπαλότητα, στοίχειωνε την επιθυμία των κατοίκων για την αναγνώριση της θηριωδίας, μέχρι την αναγνώρισή της πολύ αργότερα το 1998.
Σήμερα στην περιοχή υπάρχει μνημείο με υψωμένο μεγάλο μαρμάρινο σταυρό που ανυψώθηκε το 1978, ενώ κάθε χρόνο στις 17 Οκτωβρίου τελούνται εκδηλώσεις μνήμης.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κερδυλια Κατηγορία:Ιστορία των Σερρών Κερδυλια Κατηγορία:1941 Κατηγορία:Δήμος Αμφίπολης Κατηγορία:Μαρτυρικά χωριά και πόλεις της Ελλάδας
Hellhammer
Οι Hellhammer ήταν ελβετικό metal συγκρότημα, το οποίο σχηματίστηκε το 1981 στη Ζυρίχη, συνεχίζοντας μέχρι το 1984. Θεωρούνται ιδιαίτερα επιδραστικοί για την εξέλιξη του black και του death metal. Μετά την διάλυση τους, δύο από τα μέλη του συγκροτήματος σχημάτισαν τους Celtic Frost.
Βιογραφία
Το καλοκαίρι του 1981, ο Τόμας Γκάμπριελ Φίσερ, μπασίστας του συγκροτήματος Grave Hill, ήλθε σε πρώτη επαφή με την μουσική των Venom, όταν αγόρασε το σινγκλ "In League With Satan". Επηρεασμένος από την ένταση και την ταχύτητα της μουσικής των Βρετανών και θεωρώντας ότι οι Grave Hill έπαιζαν πολύ αργά, αποφάσισε να σχηματίσει ένα νέο συγκρότημα τον Μάιο του 1982. Η αρχική ονομασία του συγκροτήματος ήταν Hammerhead, με τον Φίσερ (Tom Warrior) να αναλαμβάνει τα φωνητικά και την κιθάρα, τον Ουρς Σπρένγκερ (Steve Warrior) το μπάσο και τον Πιτ Στράτον τα τύμπανα.
left|thumb|160px|Ο Τόμας Γκάμπριελ Φίσερ το 2006 Το Νοέμβριο του 1982, ο Γιοργκ Νόιμπαρτ (Bruce Day) πήρε την θέση του Στράτον και το καλοκαίρι του 1983 ηχογράφησαν το πρώτο τους ντέμο στο Μπίρχβιλ της Ελβετίας, ενώ είχαν ήδη μετονομαστεί σε Hellhammer. Το συγκρότημα ηχογράφησε 17 τραγούδια σε διάστημα δύο ημερών, με τα εννέα εξ αυτών να αποτελούν το "Death Fiend".
Το μεγαλύτερο μέρος αυτών των κομματιών κατέληξε στο ντέμο "Triumph of Death", το οποίο απέστειλαν στα ΜΜΕ έναν μήνα αργότερα με την επιγραφή "Venom are killing music... Hellhammer are killing Venom". Οι αντιδράσεις υπήρξαν ανάμεικτες, με τον underground metal Τύπο της εποχής να επιδοκιμάζει την καινοτομία τους αλλά και να κατακρίνει το άτεχνο και τραχύ παίξιμο τους. Παράλληλα με την συγκεκριμένη κυκλοφορία, τα μέλη του σχήματος υιοθέτησαν τα παρωνύμια Satanic Slaughter (Φίσερ), Savage Damage (Σπρένγκερ) και Denial Fiend (Νόιμπαρτ).
Στα τέλη του 1983, την θέση του Σπρένγκερ πήρε ο Μάρτιν Έρικ Έιν (Slayed Necros), ο οποίος είχε ήδη συνεισφέρει στο συγκρότημα πριν γίνει μέλος του, με στίχους και μουσικές ιδέες. Τον Δεκέμβριο του 1983, ηχογράφησαν το ντέμο "Satanic Rites" μέσα σε διάστημα οκτώ ωρών. Το ντέμο περιελάμβανε δέκα κομμάτια και εκδόθηκε στον περιορισμένο αριθμό των διακοσίων αντιτύπων, τα οποία στάλθηκαν σε διάφορες εταιρείες. Η "Noise Records" τους πρότεινε τριετές συμβόλαιο συνεργασίας και ηχογράφησαν το ΕΡ "Apocalyptic Raids", από τις 2 μέχρι τις 7 Μαρτίου 1984, στο "Caet Studio" του Βερολίνου, κυκλοφορώντας το την επόμενη ημέρα. Δύο ακόμη κομμάτια από τις ηχογραφήσεις, τα "Revelations of Doom" και "Messiah" συμπεριλήφθηκαν στην συλλογή "Death Metal" της "Noise". Παράλληλα, η "Metal Blade Records" κυκλοφόρησε το ΕΡ στις Ηνωμένες Πολιτείες, συμπεριλαμβάνοντας το κομμάτι "Crucifixion" από το "Satanic Rites" στην συλλογή "Metal Massacre V". Το "Apocalyptic Raids" επανεκδόθηκε το 1990 με δύο επιπλέον κομμάτια και διαφορετικό εξώφυλλο, φέροντας τον τίτλο "Apocalyptic Raids 1990 A.D.".
Παρά την αύξηση της δημοτικότητας τους, οι Hellhammer διαλύθηκαν τον Μάιο του 1984 θεωρώντας ότι έφθασαν στα μουσικά τους όρια, με τον Φίσερ να ανακοινώνει μετά από σύντομο χρονικό διάστημα την δημιουργία των Celtic Frost. Σχεδόν 25 χρόνια αργότερα, η συλλογή "Demon Entrails", αποτέλεσε την πρώτη επίσημη κυκλοφορία των ντέμο του συγκροτήματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετικά heavy metal συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά τρίο
Γιάννης Αλεξάνδρου (Διαμαντής)
Ο Γιάννης Αλεξάνδρου (Καπετάν Διαμαντής) (1914-1949) ήταν Έλληνας κομμουνιστής, αντιστασιακός, καπετάνιος του ΕΛΑΣ καθώς και υποστράτηγος του ΔΣΕ κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο. Σκοτώθηκε στα Μάρμαρα Φθιώτιδας στις 21 Ιουνίου 1949.
Νεανικά χρόνια
Ο Γιάννης Αλεξάνδρου γεννήθηκε το 1914 στην Κάτω Αγόριανη Φωκίδας (Λιλαία) από φτωχή αγροτική οικογένεια. Ο προπάππος του, Λουκάς Αλεξάνδρου ήταν συμπολεμιστής του Οδυσσέα Ανδρούτσου στο Χάνι της Γραβιάς τιμημένος από τον Όθωνα με το μετάλλιο της "ευαρέσκειας". Όταν ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Γυμνάσιο της Αμφίκλειας, μετέβη στη Θεσσαλονίκη για να σπουδάσει στη Νομική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου. Στα φοιτητικά του χρόνια γίνεται μέλος της Κομμουνιστικής Νεολαίας ΟΚΝΕ και έπειτα μέλος του ΚΚΕ. Υπηρέτησε τη θητεία του στο 42 Σύνταγμα Ευζώνων στη Λαμία το 1935. Στη δικτατορία του Μεταξά συνελήφθη, φυλακίστηκε, υπέστη βασανιστήρια, υπέγραψε δήλωση μετανοίας στις 9/4/1940 και αποφυλακίστηκε.
Στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο που ακολούθησε μερικούς μήνες μετά πολέμησε με το βαθμό του λοχία.
Στην Εθνική Αντίσταση
Μετά την κατάρρευση του μετώπου επέστρεψε στο χωριό του όπου μαζί με άλλους συγκρότησε το κομματικό γραφείο της περιοχής. Ήταν από τους πρωτοπόρους της Αντίστασης στην περιοχή του Παρνασσού και εντάχθηκε γρήγορα, το καλοκαίρι του 1942, στην ανταρτική ομάδα του Άρη Βελουχιώτη με το πολεμικό όνομα Διαμαντής. Έλαβε μέρος σε όλες τις μάχες στο ξεκίνημα του ΕΛΑΣ στη Ρούμελη (Κρίκελλο, Ρεκά, Γοργοπόταμο, Μικρό Χωριό, Άμφισσα κ.ά).
Αργότερα έγινε πολιτικός καθοδηγητής και καπετάνιος του Αρχηγείου Παρνασίδας μαζί με τον Νικηφόρο (κατόπιν του ανεξάρτητου Τάγματος Παρνασσίδας) και όταν ο ΕΛΑΣ οργανώθηκε σε τακτικό στρατό έγινε καπετάνιος στο 34ο Σύνταγμα της 2ης Μεραρχίας με χώρο ευθύνης κυρίως την Αττικοβοιωτία. Έλαβε μέρος στα Δεκεμβριανά με το σύνταγμά του και συμμετείχε κυρίως στις μάχες που διεξήχθησαν στην περιοχή του "Νοσοκομείου Σωτηρίας" της Αθήνας, υπερασπίζοντας τον τομέα του.
Στον Εμφύλιο
Μετά τη Συνθήκη της Βάρκιζας αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του Ταγματάρχη Π.Ε.Ε.Α διωκόμενος από την επονομαζόμενη «Λευκή τρομοκρατία» βγήκε πάλι στο βουνό αρχικά τελείως άοπλος και στη συνέχεια (1946) ηγήθηκε ομάδας ανταρτών στην περιοχή της Φθιώτιδας-Φωκίδας. Οργάνωσε σε μάχιμο τμήμα πολλούς διωκώμενους πρώην αντάρτες του ΕΛΑΣ και έλαβε μέρος με επιτυχία σε πολλές μάχες με αποσπάσματα χωροφυλακής και εθνοφυλάκων (ΜΑΥ) αλλά και με μονάδες του Εθνικού Στρατού (ΕΣ), προκαλώντας την αναγνώριση και το σεβασμό ακόμη και των αντιπάλων του.
Στα τέλη Ιανουαρίου του 1947, τρεις μήνες μετά την ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), ο Διαμαντής μαζί με τον Καπετάν Ερμή (Βασίλη Πριόβολο) θα γίνουν διοικητές του Αρχηγείου Παρνασσίδας που υπαγόταν στο Αρχηγείο Ρούμελης με διοικητή τον Γούσια (Γιώργο Βοντίτσιο). Ο Διαμαντής θα αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις "Τέρμινους" και "Λαίλαψ" του Εθνικού Στρατού την άνοιξη και το φθινόπωρο του 1947. Η αντάρτικη τακτική του Διαμαντή με χτυπήματα αποτελεσματικά, εφαρμογή του υποχωρητικού ελιγμού, πέρασμα στα μετόπισθεν του εχθρού κι αιφνιδιαστικά χτυπήματα στα νώτα και στα πλευρά του, με σκοπό τη φθορά και την απόσπαση εφοδίων και πυρομαχικών στέφθηκε με πλήρη επιτυχία. Τα "Τέρμινους" και "Λαίλαψ" απέτυχαν. Ούτε ο ΔΣΕ συνετρίβη, ούτε ο ΕΣ κατόρθωσε να διατηρήσει τις περιοχές που προσωρινά κατέλαβε.
Διοικητής της 2ης Μεραρχίας του ΔΣΕ
Το 1948 με τη δημιουργία του ΚΓΑΝΕ (Κλιμάκιο Γενικού Αρχηγείου Νότιας Ελλάδας) και την αναδιοργάνωση των δυνάμεων του ΔΣΕ ο Διαμαντής έγινε διοικητής της ρουμελιώτικης 2ης Μεραρχίας του ΔΣΕ και έφερε με επιτυχία εις πέρας τις αποστολές που του ανατέθηκαν από το Γενικό Αρχηγείο του ΔΣΕ που είχε έδρα στο Γράμμο. Οι επινοήσεις του στον ανταρτοπόλεμο και οι απροσδόκητοι ελιγμοί που πραγματοποιούσε έφερναν σε δύσκολη θέση τους στρατηγούς του ΕΣ. Πάντα στις δύσκολες στιγμές ο Διαμαντής με το οπλοπολυβόλο στο χέρι, ας ήτανε στρατηγός, πολεμούσε στην πρώτη γραμμή (Χαρακτηριστικές μάχες: Πυργούλι, Καρδίτσα, Καρπενήσι, Γέφυρα Κοράκου, Λιδωρίκι).
Από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της αναφερόμενης ως "επίλεκτης" 2ης Μεραρχίας ήταν η κατάληψη του Καρπενησιού στις 21 Ιανουαρίου του 1949, οπότε και του απονεμήθηκε από την ηγεσία του ΔΣΕ ο βαθμός του υποστράτηγου (μαζί με τον Χαρίλαο Φλωράκη). Παράλληλα τιμήθηκε στις 22/1/1949 με το μετάλλιο της Στρατιωτικής Αξίας Β' κατηγορίας της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης. Μετά την ανακατάληψη του Καρπενησιού από τις κυβερνητικές δυνάμεις στις 8 Φεβρουαρίου 1949, επακολούθησε ένα ανηλεές κυνηγητό της μεραρχίας Διαμαντή σε όλη την κεντρική Ελλάδα από την Άρτα μέχρι τη Βοιωτία από πολλαπλάσιες και επαρκώς εφοδιασμένες μονάδες του ΕΣ.
Το τέλος του Καπετάν-Διαμαντή
Τον Ιούνιο του 1949 τα απομεινάρια της μεραρχίας Διαμαντή βρέθηκαν στη Φθιώτιδα όπου στο χωριό Μάρμαρα στις 21 του ίδιου μήνα ο Καπετάν Διαμαντής βρήκε τον θάνατο. Οι κυβερνητικοί μετέφεραν τη σορό του νεκρού Διαμαντή στη Λαμία για δημόσια έκθεση, όμως η πολλή ζέστη που επικρατούσε τη ματαίωσε. Οι αρχές δεν επέτρεψαν να ταφεί ο Διαμαντής στο νεκροταφείο της Λαμίας, έτσι θάφτηκε έξω από τη μάντρα του νεκροταφείου.
Στοιχεία Προσωπικότητας
Θεωρήθηκε μετά θάνατον από πολλούς συναγωνιστές του ως πρότυπο πολεμικού ηγέτη ενώ αρκετοί στρατιωτικοί αντίπαλοι αναγνώρισαν και γραπτώς στα απομνημονεύματα τους την αξία του (Ζαφειρόπουλος : "Αντισυμμοριακός Αγών"). Περιγράφεται ως λιτός άνθρωπος που πολεμούσε στην πρώτη γραμμή χωρίς να δίνει ιδιαίτερη σημασία στην ασφάλειά του και ενδιαφερόταν έμπρακτα για τους μαχητές που πολεμούσαν υπό τις διαταγές του, ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που άφησε ελεύθερους στρατιώτες του ΕΣ που είχαν αιχμαλωτιστεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Μαχητές του Δ.Σ.Ε Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πεζικού
Χερσόνησος Καμτσάτκα
thumb|300px|Η χερσόνησος Καμτσάτκα στο ανατολικότερο σημείο της [[Ρωσίας. Η κόκκινη περιοχή είναι το υποκείμενο Κράι Καμτσάτκα, το οποίο περιλαμβάνει και ένα κομμάτι της ηπειρωτικής χώρας στα βόρεια.]]
Νίκος Σαργκάνης
Ο  Νίκος Σαργκάνης (Ραφήνα, 13 Ιανουαρίου 1954) είναι Έλληνας παλαίμαχος διεθνής τερματοφύλακας ποδοσφαίρου, ο οποίος διέπρεψε κατά τη δεκαετία του ’80 αγωνιζόμενος στον Ολυμπιακό, στον Παναθηναϊκό και σε άλλες ομάδες. Εκτός από την καλή του απόδοση κάτω από τα δοκάρια, είχε ειδικευτεί στην εκτέλεση πέναλτι, σημειώνοντας αρκετά γκολ. Είχε το παρατσούκλι «φάντομ».
Χερσόνησος Καμτσάτκα
Η χερσόνησος Καμτσάτκα (полуо́стров Камча́тка, πολουόστραβ Καμτσάτκα) είναι χερσόνησος μήκους 1.250 χιλιομέτρων στην ανατολική Ρωσία και καταλαμβάνει μια έκταση 270.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Βρίσκεται μεταξύ του Ειρηνικού Ωκεανού (ανατολικά της χερσονήσου) και της Οχοτσκικής Θάλασσας (δυτικά της χερσονήσου). Πολύ κοντά στην ακτή προς τον Ειρηνικό Ωκεανό, βρίσκεται η βάθους 10.500 μέτρων Τάφρος Κουριλών-Καμτσάτκας.
Νίκος Σαργκάνης
Σε συλλογικό επίπεδο
Ο Νίκος Σαργκάνης αναδείχθηκε από τον Ηλυσιακό, στον οποίο εντάχθηκε το 1966 στην ηλικία των 12 ετών και το 1969 στην ηλικία των 15 ετών έκανε το ντεμπούτο του στην ανδρική ομάδα, όπου αγωνίστηκε χωρίς να έχει αναπληρωματικό τερματοφύλακα. Αρχικά αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού και άρχισε να αγωνίζεται ως τερματοφύλακας έπειτα από υπόδειξη και επιμονή του παλιού διεθνή τερματοφύλακα Χρήστου Ρίμπα, όταν ο βασικός τερματοφύλακας της ομάδας κρίθηκε ανεπαρκής. Στον Ηλυσιακό είχε μια εξαιρετική πορεία στο πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής, όταν σημείωσε ένα μεγάλο σερί αγώνων χωρίς να δεχτεί γκολ.
Χερσόνησος Καμτσάτκα
Η χερσόνησος Καμτσάτκα, οι Νήσοι Κομαντόρσκι και η Νήσος Καραγκίνσκι απαρτίζουν το υποκείμενο της Ρώσικης Ομοσπονδίας, Κράι Καμτσάτκα. Η συντριπτική πλειοψηφία των 322.079 κατοίκων είναι Ρώσοι, αλλά υπάρχουν και 13.000 αυτόχθονες Κοριάκες. Ο μισός και πλέον πληθυσμός είναι συγκεντρωμένος στην πόλη Πετροπάβλοφσκ Καμτσάτσκι (179.526 το 2010) και στη γειτονική Ελίζοβο (38.980).
Νίκος Σαργκάνης
Σε συλλογικό επίπεδο
Το 1977 πήγε στην Καστοριά, με την οποία έκανε ντεμπούτο στην Α΄ Εθνική στις 11/9/1977. Πραγματοποίησε καταπληκτικές εμφανίσεις, με αποκορύφωμα την εκπληκτική πορεία της ομάδας στο κύπελλο Ελλάδας της περιόδου 1979-80, το οποίο κατέκτησε νικώντας με 5-2 τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης.
Χερσόνησος Καμτσάτκα
Στη χερσόνησο Καμτσάτκα βρίσκονται τα ηφαίστεια της Καμτσάτκα, τα οποία έχουν ανακηρυχθεί ως Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Το υψηλότερο ηφαίστειο είναι το Κλουτσέφσκαγια. Το ύψος του ηφαιστείου δεν είναι επακριβώς γνωστό, με την ύπαρξη διαφόρων τιμών, από τα 4.750 μέτρα μέχρι τα 4.835 μέτρα, όμως είναι το υψηλότερο βουνό στη χερσόνησο Καμτσάτκα και το ψηλότερο ηφαίστειο σε ολόκληρη την Ευρασία.
World War Live: Battle of the Baltic Sea
World War Live: Battle of the Baltic Sea είναι ο τίτλος του πρώτου ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του σουηδικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Sabaton, το οποίο κυκλοφόρησε στις 5 Αυγούστου 2011 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Nuclear Blast Records". Η κυκλοφορία χωρίζεται σε δύο μέρη, το πρώτο ηχογραφημένο στην "Sabaton Cruise" πλέοντας στην Βαλτική Θάλασσα το 2010 και το δεύτερο σε διάφορες συναυλίες στην Ευρώπη.
Νίκος Σαργκάνης
Σε συλλογικό επίπεδο
Επόμενος σταθμός στην καριέρα του ήταν ο Ολυμπιακός, ενώ παράλληλα κλήθηκε στην εθνική ομάδα. Με τον Ολυμπιακό κατέκτησε τρία πρωταθλήματα (1980-81, 1981-82, 1982-83) και ένα κύπελλο Ελλάδας (1980-81).
Το 1985 πήρε μεταγραφή στον μεγάλο αντίπαλο της ομάδας του Πειραιά, τον Παναθηναϊκό, όπου αγωνίστηκε για πέντε περιόδους, κατακτώντας δύο ακόμη πρωταθλήματα (1985-86, 1989-90) και τρία κύπελλα Ελλάδας (1985-86, 1987-88, 1988-89). Στον τελικό του 1988, ο οποίος κρίθηκε στα πέναλτι, ο Νίκος Σαργκάνης υπήρξε ο μεγάλος πρωταγωνιστής καθώς εκτέλεσε εύστοχα ένα πέναλτι και απέκρουσε δύο, οδηγώντας τον Παναθηναϊκό στην κατάκτησή του.
World War Live: Battle of the Baltic Sea
Τα άλμπουμ αυτά κυκλοφόρησαν σε μορφή διπλού δίσκου βινυλίου και ενός DVD με τίτλο "Live at Rockstad: Falun 2008" με τα βίντεο κλιπ των κομματιών "Coat of Arms", "Uprising" και "Screaming Eagles".
Νίκος Σαργκάνης
Σε συλλογικό επίπεδο
Το 1990 μεταγράφηκε στον Αθηναϊκό, στον οποίο είχε άλλη μια επιτυχημένη παρουσία, καθώς τερμάτισε στην 6η θέση στο πρωτάθλημα και έφτασε ως τον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας (1990-91), για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου. Είναι ο μοναδικός ποδοσφαιριστής που έχει αγωνιστεί σε τελικό του κυπέλλου Ελλάδας με τέσσερις διαφορετικούς συλλόγους και ο πρώτος που το κατέκτησε με τρεις διαφορετικές ομάδες.
Χερσόνησος Καμτσάτκα
Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της χερσονήσου (βαρύ ψύχος, ενεργά ηφαίστεια, δυνατοί σεισμοί) την κάνουν ιδιαίτερα εχθρική προς κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα. Εκτός των επαγγελμάτων που συνδέονται με τον στρατό, κύρια ασχολία των λιγοστών κατοίκων είναι η εκμετάλλευση των άφθονων φυσικών πόρων (αλιεία, ξυλεία), ενώ τα τελευταία χρόνια παρατηρείται ανάπτυξη του λεγόμενου τουρισμού ακραίων συνθηκών. Πόλεις υπάρχουν μόνο στο νότιο κομμάτι της χερσονήσου, όπου το κλίμα είναι κάπως ευνοϊκότερο.
World War Live: Battle of the Baltic Sea
Θέσεις τσαρτ
World War Live: Battle of the Baltic Sea (άλμπουμ)
Χερσόνησος Καμτσάτκα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καμτσάτκα
World War Live: Battle of the Baltic Sea
Θέσεις τσαρτ
Επίσημη κυκλοφορία: 5 Αυγούστου 2011
Τα μέλη των Sabaton
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "World War Live: Battle of the Baltic Sea" είναι οι εξής:
Νίκος Σαργκάνης
Στην εθνική Ελλάδας
Στην εθνική Ελλάδας κλήθηκε πρώτη φορά το φθινόπωρο του 1980. Έκανε εντυπωσιακό ντεμπούτο στις 15 Οκτωβρίου 1980 στην εκτός έδρας νίκη με 1-0 επί της Δανίας για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982. Οι εκπληκτικές του αποκρούσεις, με κορυφαία μια αστραπιαία αντίδρασή του σε σουτ βολέ του περίφημου Άλαν Σίμονσεν από πολύ κοντά, συνέβαλαν στη νίκη της ομάδας του και ανάγκασαν τους Δανούς δημοσιογράφους να τον αποκαλέσουν «φάντομ», παρατσούκλι που του έμεινε έως το τέλος της καριέρας του. Με την εθνική Ανδρών αγωνίστηκε ως το 1991 σε συνολικά 58 αγώνες.
Καριέρα προπονητή
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ο Νίκος Σαργκάνης ακολούθησε καριέρα προπονητή. Κατέχει δίπλωμα προπονητή ποδοσφαίρου Α΄ και εκπαιδευτή τερματοφυλάκων στην εκπαιδευτική ομάδα της UEFA.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Σαργκάνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Γ.Σ. Καστοριάς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθηναϊκού Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές που έχουν βάλει γκολ Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές
Λουκάς Καστανάκης
Ο Λουκάς Καστανάκης (30 Δεκεμβρίου 1890 – 26 Ιουνίου 1956) ήταν δημοσιογράφος και μεταφραστής. Ήταν αδελφός του συγγραφέα Θράσου Καστανάκη.
Βιογραφία
Ο Λουκάς Καστανάκης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αντώνη Καστανάκη και της Ευριδίκης Παππαδοπούλου. Στην Κωνσταντινούπολη πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια και φοίτησε στο Ζωγράφειο Γυμνάσιο. Το 1892 γεννήθηκε ο αδελφός του Μανόλης και το 1901 ο αδελφός του Θράσος. Το 1905 απεβίωσε η μητέρα τους. Το 1909 πήγε στο Βατούμ του Καυκάσου, όπου εργάστηκε στην εταιρεία των αδελφών Αρβανιτίδη, αρχικά στο εργοστάσιο πετρελαίων και στη συνέχεια στην εταιρεία μαγγανίου. Τον Μάιο του 1917 νυμφεύθηκε τη Ναντέζντα (Μίλη) Παράτσα, της οποίας η μητέρα ήταν Ελληνίδα και ο πατέρας καταγόταν από το Μαυροβούνιο. Στον Καύκασο συναντήθηκε με τον Νίκο Καζαντζάκη και συνδέθηκε φιλικά μαζί του. Έγινε μάλιστα ο δάσκαλός του στη ρώσικη γλώσσα. .
Το 1920 πήγε στο Βερολίνο και μετά εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες ενώ παράλληλα έγινε μαθητής και συνεργάτης του Γιάννη Ψυχάρη. Διετέλεσε ανταποκριτής διαφόρων ελληνικών εφημερίδων, διηύθυνε την ελληνόφωνη εφημερίδα «Αγών» και εξέδωσε βιβλία στα ελληνικά. Υπήρξε ένας από τους ιδρυτές του «Διεθνούς Βήματος των Φοιτητών» (Tribune Internationale des étudiants), οργάνωση που ένωνε τους φοιτητές όλων των χωρών που σπούδαζαν στο Παρίσι. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ήταν μια από τις προσωπικότητες που παρέστησαν στην ίδρυση της οργάνωσης την 12η Ιανουαρίου 1926.
Το 1931 εγκαταστάθηκε με τη σύζυγό του οριστικά στην Αθήνα. Συνεργάστηκε με τις εφημερίδες Πολιτεία και Ανεξάρτητος, με διάφορα περιοδικά, όπως τα Νεοελληνικά Γράμματα, και με τον εκδοτικό οίκο «Δημητράκου». Το 1933 υπέγραψε τη διαμαρτυρία των Ελλήνων λογίων για την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία. Το 1934-1935 εργάστηκε στο τμήμα εξαγωγής ελληνικών καπνών της σοβιετικής εμπορικής αντιπροσωπείας. Το 1935 εξορίστηκε για 2 μήνες στη Φολέγανδρο από την κυβέρνηση Κονδύλη. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Μετά την απελευθέρωση εργάστηκε ως δημοσιογράφος και μεταφραστής για τις εφημερίδες Ριζοσπάστης και Ελεύθερη Ελλάδα. Τον Δεκέμβριο του 1947 ξεκίνησε για τον Καστανάκη μια τετραετής περίοδος εξορίας: αρχικά στην Ικαρία, μετά στη Μακρόνησο και τέλος στον Αη-Στράτη. Από τον Αύγουστο του 1951, που αφέθηκε ελεύθερος, εργάστηκε πάλι ως μεταφραστής και δημοσιογράφος για Το Βήμα, Τα Νέα, τον Ταχυδρόμο και την Ακρόπολη. Πέθανε στο νοσοκομείο «Ελπίς» στις 26 Ιουνίου 1956 εξαιτίας νεοπλάσματος του ουροποιητικού. Η σύζυγός του Μίλη πέθανε το 1959. Τα πολυάριθμα άρθρα και οι μεταφράσεις του, που βρίσκονται διάσπαρτα σε διάφορα έντυπα, καθώς και όλο το ανέκδοτο υλικό που άφησε πίσω του, εκδίδονται σιγά σιγά, σε θεματικές συλλογές από τους κληρονόμους του.
2166 Χάνταλ
Ο Χάνταλ (Handahl) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,752. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή της Βιολέτας Χάνταλ-Γκρην, μητέρας του Αμερικανού αστρονόμου Ντάνιελ Γκρην.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Χάνταλ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χανταλ
Περιφέρειες του Καζακστάν
Το Καζακστάν διαιρείται σε 17 περιφέρειες (облыстар / oblıstar; ενικός: облыс / oblıs; области / oblasti; ενικός: область / oblast' ). Οι περιφέρειες υποδιαιρούνται περαιτέρω σε επαρχίες (аудандар / awdandar; ενικός: аудан / awdan; районы / rayony; ενικός: район / ραγιόν ). Τρεις πόλεις, το Σιμκέντ, το Αλμάτι και η Αστάνα είναι ξεχωριστές πόλεις που δεν είναι μέρος της περιφέρειας που περιβάλλονται.
Στις 16 Μαρτίου 2022, ο πρόεδρος του Καζακστάν Κασίμ-Ζομάρτ Τοκάγιεφ ανακοίνωσε ότι θα δημιουργηθούν τρεις νέες περιοχές. .
Η νεοσύστατη Περιφέρεια Αμπάι δημιουργήθηκε από εδάφη της Περιφέρειας του Ανατολικού Καζακστάν με νέα πρωτεύουσα το Σεμέι. Επίσης η Περιφέρεια Ουλουτάι δημιουργήθηκε από εδάφη της Περιφέρειας Καραγκαντά με νέα πρωτεύουσα το Τζεζκαζγκάν και τέλος η Περιφέρεια Ζετισού δημιουργήθηκε από εδάφη που ανήκαν προηγουμένως στην Περιφέρεια Αλμάτι, με νέα πρωτεύουσα το Ταλντικοργκάν. Σε συνέχεια της διοικητικής μεταρρύθμισης, η πρώην πρωτεύουσα της Περιφέρειας Αλμάτι μεταφέρθηκε από το Ταλντικοργκάν στο Κονάγιεβ.
Πρώην περιφέρειες
μικρογραφία|Αλλαγή των περιφερειών και συνόρων από το 1954 έως σήμερα Τα τελευταία 60 χρόνια, έχουν αλλάξει αρκετά τα σύνορα, όπως συγχωνεύσεις ή διασπάσεις (περιφέρεια Γκούργιεφ, διασπάστηκε σε Ατιράου και Μανγκιστάου), περιφέρεια Καραγκάντα (ενώθηκε με την περιφέρεια Τζεζκαζγκάν), περιφέρεια Ανατολικού Καζακστάν (ενώθηκε με την περιφέρεια Σεμιπαλατίνσκ), περιφέρεια Κοστανάι (ενώθηκε με την περιφέρεια Τουργκάι) και η περιφέρεια Τσελινογκράντ που ενώθηκε με την περιφέρεια Ακμόλα. Επίσης άλλαξαν τα ονόματα πολλών πόλεων όπως το Άλμα-Άτα που έγινε Αλμάτι. Το 1997, όταν έγινε η τελευταία αλλαγή περιφερειακών συνόρων, το 1999 έγιναν ορισμένες επιπλέον αλλαγές στα σύνορα μεταξύ των περιφερειών Βόρειου Καζακστάν και Ακμόλα, όπου μέρη της πρώην περιφέρειας Κοκσετάου έγιναν μέρη της περιφέρειας Ακμόλα. Έγιναν, για να χωρίσουν τους ρωσικούς πληθυσμούς και να μην υπάρχουν περιφέρειες με πλειοψηφεία Ρώσων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώτο επίπεδο υποδιαιρέσεων της τοπικής αυτοδιοίκησης
Βίλλια Κάρλος Φονσέκα
Η Βίλλια Κάρλος Φονσέκα (ισπανικά: Villa Carlos Fonseca) ή Βίλλια Ελ Κάρμεν (Villa El Carmen) είναι ένας από τους εννέα δήμους του Διαμερίσματος Μανάγουα της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι η Βίλλια Κάρλος Φονσέκα.
Βιολογική παραγωγή
Στη Βιολογία, αλλά και γενικότερα στις Βιοεπιστήμες, με τον όρο βιολογική παραγωγή χαρακτηρίζεται γενικά η κάθε είδους δημιουργία νέας οργανικής ουσίας από τους ζωντανούς οργανισμούς.
Η βιολογική παραγωγή αποτελεί αυτούσια ένα προσδιοριστικό μέτρο του βιολογικού πλούτου ενός βιολογικού πληθυσμού, μιας βιοκοινότητας ή ενός οικοσυστήματος που μπορεί να παρουσιάζει μια γεωγραφική περιοχή, χώρα ή ήπειρος. Η μελέτη αυτής αποτελεί ιδιαίτερο σε σπουδαιότητα κλάδο της Οικολογίας και ειδικότερα σε σημαντικές εφαρμογές στη βελτίωση της απόδοσης των λεγομένων "ανθρωπογενών οικοσυστημάτων" όπως χαρακτηρίζονται π.χ. η γεωργία, η κτηνοτροφία, οι υδατοκαλλιέργειες κ.λπ.
Η βιολογική παραγωγή βασίζεται στην ενέργεια που απαιτείται για τη συνέχιση της ζωής. Πρωταρχική πηγή ενέργειας εν προκειμένω για όλους τους οργανισμούς αποτελεί η ηλιακή ακτινοβολία όπου δι΄ αυτής οι οργανισμοί δεσμεύουν κάποια ποσότητα (φωτοχημική ενέργεια) με τη φωτοσύνθεση. Έτσι παρατηρείται η πρωτογενής παραγωγή, η δευτερογενής, η τριτογενής, η τεταρτογενής κ.λπ. που ουσιαστικά κάθε μία εξ αυτών αποτελεί και ένα ιδιαίτερο στάδιο κατανάλωσης, δημιουργώντας στο σύνολό τους τη λεγόμενη τροφική αλυσίδα. Για παράδειγμα η βλάστηση ενός έλους (πρωτογενής π.) καταναλώνεται από ακρίδες (δευτερογενής π.), και αυτές από τρωκτικά (τριτογενής π.) και αυτά από φίδια ή γεράκια (τεταρτογενής π.) κ.λ.π.
Η βιολογική παραγωγή εκφράζεται συνηθέστερα σε ποσότητα θερμότητας δηλαδή σε κιλοθερμίδες που θεωρητικά απελευθερώνεται από την πλήρη οξείδωση των οργανικών ενώσεων που παράγονται είτε ανά τετραγωνικό μέτρο επιφάνειας σε ετήσια βάση, είτε ως ουσία κατά βάρος που παράχθηκε ανά τ.μ. ετήσια, με αντίστοιχες μονάδες μέτρησης Kcal/m2/yr, ή g/m2/yr
Πηγές
Κατηγορία:Οικολογία
Μεγάλο Τζαμί Αλ Φάτεχ
Το Τζαμί Αλ Φάτεχ (επίσης γνωστό ως Μεγάλο Τζαμί Αλ Φάτεχ και Al-Fateh Ισλαμικό Κέντρο Αλ Φάτεχ) (مسجد الفاتح, Masjid al-Fatih ) είναι ένα από τα μεγαλύτερα τζαμιά του κόσμου, το οποίο καλύπτει 6.500 τετραγωνικά μέτρα και έχει τη δυνατότητα να φιλοξενήσει περισσότερους από 7.000 προσκυνητές κάθε φορά. Το τζαμί χτίστηκε από τον Σεΐχη Ίσα μπιν Σαλμάν Αλ Χαλίφα, το 1987, και πήρε το όνομά του από τον Αχμέντ Αλ Φάτεχ. Το 2006 στο Τζαμί Αλ Φάτεχ στεγάστηκε η Εθνική Βιβλιοθήκη του Μπαχρέιν.
Σχετικά
Το τζαμί είναι ο μεγαλύτερος τόπος λατρείας στο Μπαχρέιν. Βρίσκεται δίπλα στην εθνική οδό Αλ Φάτεχ στο Ζαφίρ, που είναι ένα προάστιο της Μανάμα. Ο τεράστιος τρούλος, που χτίστηκε πάνω από το Τζαμί Αλ Φάτεχ, είναι κατασκευασμένος εξ ολοκλήρου από υαλοβάμβακα. Ζυγίζοντας πάνω από 60 τόνους, ο θόλος είναι σήμερα ο μεγαλύτερος θόλος από υαλοβάμβακα στον κόσμο. Το μάρμαρο που χρησιμοποιείται στα δάπεδα είναι ιταλικό και ο πολυέλαιος είναι από την Αυστρία. Οι πόρτες είναι κατασκευασμένες από ξύλο τικ από την Ινδία. Σε όλο το τζαμί υπάρχουν καλλιγραφικές γραφές σε έναν πολύ παλιό είδος στυλ που ονομάζεται Μπαχρέιν.
Βιβλιοθήκη
Η βιβλιοθήκη του Ισλαμικού Κέντρου Αχμέντ Αλ Φάτεχ περιέχει περίπου 7.000 βιβλία μερικά από τα οποία είναι 100 ετών και άνω. Σε αυτά περιλαμβάνονται αντίγραφα των βιβλίων των διδασκαλιών του Προφήτη Μωάμεθ ή αυτά που αναφέρονται ως βιβλία της Χαντίθ, η Παγκόσμια Εγκυκλοπαίδεια Αραβικών, η Εγκυκλοπαίδεια της Ισλαμικής Νομολογίας, ημερολόγια του Τζαμιού Αλ Αζχάρ, που έχουν εκτυπωθεί πριν από εκατό χρόνια καθώς και πολλά ευρετήρια και περιοδικά.
Τουρισμός
Εκτός από τόπο λατρείας το τζαμί είναι ένα από τα κορυφαία τουριστικά αξιοθέατα στο Μπαχρέιν. Είναι ανοιχτό από τις 09:00 έως τις 16:00 και πραγματοποιούνται περιηγήσεις σε διάφορες γλώσσες, όπως αγγλικά, γαλλικά, φιλιππινέζικα, ρωσικά και πολλές άλλες γλώσσες. Το τζαμί είναι κλειστό για επισκέπτες και τουρίστες όλες τις Παρασκευές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τζαμιά στο Μπαχρέιν Κατηγορία:Τζαμιά στη Μανάμα Κατηγορία:Σουνιτικά τζαμιά Κατηγορία:Τζαμιά με τρούλους Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Μανάμα Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Μανάμα Κατηγορία:Μεγάλα τζαμιά
Υπουργείο Οικονομικών (Ελλάδα)
Το Υπουργείο Οικονομικών (ΥΠ.ΟΙΚ.) ήταν το κυβερνητικό τμήμα για τη δημοσιονομική πολιτική και το σχεδιασμό και την εκτέλεση του προϋπολογισμού της Ελλάδας (έσοδα και δαπάνες της Γενικής Κυβέρνησης). Αντικαταστάθηκε στις 27 Ιουνίου 2023 από το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών.
Υπό την ευθύνη του βρίσκονταν, μεταξύ άλλων, το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους (ΓΛΚ), οι Δημόσιες Επιχειρήσεις και Οργανισμοί (Δ.Ε.Κ.Ο.), ο Οργανισμός Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (Ο.Δ.ΔΗ.Χ.), η Διεύθυνση Διαχείρισης Δημόσιου Υλικού (ΔΔΔΥ), το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (Τ.Α.Ι.ΠΕ.Δ.) και οι αποκρατικοποιήσεις γενικότερα και η Ειδική Γραμματεία Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους.
Νάταλι Γουντ
Η Νάταλι Γουντ (αγγλ. Natalie Wood), (20 Ιουλίου 1938 - 29 Νοεμβρίου 1981) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.
Υπουργείο Οικονομικών (Ελλάδα)
Ήταν το 1ο στη σειρά τάξης των Υπουργείων, σύμφωνα με την Απόφαση Πρωθυπουργού Αριθ. Υ1/2019 (ΦΕΚ 2901/Β/9-7-2019).
Νάταλι Γουντ
Νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε στο Σαν Φρανσίσκο στις 20 Ιουλίου 1938, από Ρώσους γονείς. Το πραγματικό της όνομα ήταν Ναταλία Ζαχαρένκο. Ο πατέρας ήταν επιπλοποιός, και η μητέρα της προερχόταν από ευκατάστατη οικογένεια της τσαρικής Ρωσίας. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, κατέφυγαν στον Καναδά και στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν στις ΗΠΑ.
Καριέρα
thumb|left|Η Γουντ με τον [[Τζέιμς Ντιν σε σκηνή της ταινίας Επαναστάτης Χωρίς Αιτία.]] thumb|left|Το αστέρι της Νάταλι Γουντ στη [[Λεωφόρος της Δόξας στο Χόλυγουντ|Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ.]] Η ηθοποιός ξεκίνησε καριέρα της στον κινηματογράφο κατά την παιδική της ηλικία, συνεχίζοντάς την με επιτυχία μετά την ενηλικίωσή της, αφού πριν κλείσει τα 25 της χρόνια είχε ήδη τρεις υποψηφιότητες για Όσκαρ. Το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο έγινε το 1943 στην ταινία Κρεμάστε τους (The Moon Is Down) και το 1947, στα εννιά της χρόνια, ερμήνευσε το ρόλο της κόρης της Μορίν Ο'Χάρα στην χριστουγεννιάτικη ταινία Το θαύμα της 34ης οδού (Miracle on 34th Street) και το ρόλο της κόρης της Τζιν Τίρνεϊ στην ταινία Ψυχές στην ομίχλη (The Ghost and Mrs. Muir). Κατά την εφηβεία της, σε ηλικία 17 ετών, η ερμηνεία της στην ταινία Επαναστάτης χωρίς αιτία (Rebel Without a Cause, 1955) της χάρισε υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου. Πρωταγωνίστησε στις ταινίες μιούζικαλ: Γουέστ σάιντ στόρι (West Side Story, 1960) και Γυμνή κάθε βράδυ (Gypsy, 1962) και έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στις ταινίες: Πυρετός στο αίμα (Splendor in the Grass, 1961) και Αγάπησα έναν ξένο (Love with the Proper Stranger, 1965). Είναι επίσης γνωστή για τις ταινίες της Η αιχμάλωτος της ερήμου (The Searchers, 1956), Έρωτες που σβήνουν την αυγή (Inside Daisy Clover, 1965), Αγάπη για τον έρωτα (This Property is Condemned, 1966) και Μπομπ και Κάρολ και Τεντ και Αλίκη (Bob & Carol & Ted & Alice, 1969).
Υπουργείο Οικονομικών (Ελλάδα)
Δείτε επίσης
Οικονομικων  Κατηγορία:Υπουργεία Οικονομικών Κατηγορία:Τράπεζα της Ελλάδος Κατηγορία:Τραπεζική στην Ελλάδα
Νάταλι Γουντ
Προσωπική ζωή
Η Γουντ κατά τη δεκαετία του 1970 περιόρισε τις κινηματογραφικές της εμφανίσεις, απέκτησε μια κόρη, τη Νατάσα Γκρέγκσον Βάγκνερ, από τον δεύτερό της σύζυγο, Ρίτσαρντ Γκρέγκσον και μετά το διαζύγιό τους το 1972 ξαναπαντρεύτηκε τον πρώτο της σύζυγο Ρόμπερτ Βάγκνερ, με τον οποίο υπήρξε παντρεμένη από το 1957 έως και το 1962. Η Γουντ απέκτησε άλλη μια κόρη, την Κόρτνεϊ, μετά το δεύτερό της γάμο με τον Βάγκνερ. Κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1970, η ηθοποιός στράφηκε στην τηλεόραση, πρωταγωνιστώντας στην τηλεοπτική επανεκτέλεση της ταινίας του 1953 Όσο υπάρχουν άνθρωποι (From Here to Eternity). Η συμμετοχή της στην τηλεταινία αυτή, της χάρισε μια ακόμη υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα. Κατά τη διάρκεια της καριέρας της, οι ταινίες της είχαν ως θέμα το πέρασμα στην ενηλικίωση.
Θάνατος
Η ηθοποιός απεβίωσε από πνιγμό στις 29 Νοεμβρίου 1981 σε ηλικία 43 ετών. Ο θάνατός της συνέβη υπό μυστηριώδεις και αδιευκρίνιστες συνθήκες και οι μαρτυρίες σχετικά με το περιστατικό ήταν ασαφείς και αντιφατικές. Οι έρευνες που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια ώθησαν τις αρχές του Λος Άντζελες να υποστηρίξουν το 2012 ότι ο θάνατός της οφειλόταν σε πνιγμό και άλλους μη καθορισμένους παράγοντες.
Φιλμογραφία
μικρογραφία|Η Γουντ το 1963 σε φωτογράφιση για την προώθηση της ταινίας Γυμνή κάθε βράδυ. μικρογραφία|Η Γουντ το 1973 με την κόρη της, Νατάσα Γρέγκσον Βάγκνερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Τρεσέρ
Το Τρεσέρ (γαλλικά: Tresserre, καταλανικά: Tresserra) είναι γαλλική κοινότητα στον Νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τρεσερουά (γαλλικά: Tresserrois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Παύλος Κουντουριώτης
thumb|Ο Παύλος Κουντουριώτης το 1900 Ο Παύλος Κουντουριώτης (9 Απριλίου 1855 − 22 Αυγούστου 1935 ) ήταν Ναύαρχος του Βασιλικού Ναυτικού, Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού και Αρχηγός του Β΄ Στόλου κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους. Συμμετείχε στην Κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης ως μέλος της τριανδρίας, διετέλεσε δύο φορές Πρόεδρος της Β΄ Ελληνικής Δημοκρατίας και δύο φορές ως Αντιβασιλέας της Ελλάδας.
Ναυτική υπηρεσία
Το 1886 συμμετείχε ως υποπλοίαρχος σε ναυτικές επιχειρήσεις στην Πρέβεζα, καθώς και σε αυτές στην Κρήτη κατά τον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 με τον βαθμό του πλωτάρχη. Ως κυβερνήτης του ατμομυοδρόμου «Αλφειός» αποβίβασε το εκστρατευτικό σώμα του Συνταγματάρχη Τιμολέοντος Βάσσου στο Κολυμπάρι Χανίων τον Φεβρουάριο του 1897 και στη Σκάλα Λεπτοκαρυάς τον Απρίλιο του 1897. Ως Κυβερνήτης του εκπαιδευτικού «Μιαούλης», ο Αντιπλοίαρχος τότε Κουντουριώτης πραγματοποίησε το πρώτο υπερπόντιο ταξίδι ελληνικού πολεμικού. Το 1908 έγινε υπασπιστής του βασιλιά Γεωργίου Α΄ και τον επόμενο χρόνο προάχθηκε σε Πλοίαρχο.