Ενισχυτής
Παράδειγμα κυκλώματος ενισχυτή
Το πρακτικό κύκλωμα ενισχυτή που φαίνεται παραπάνω θα μπορούσε να είναι η βάση για έναν ενισχυτή ήχου μέτριας ισχύος. Διαθέτει μια τυπική (αν και ουσιαστικά απλοποιημένη) σχεδίαση όπως συναντάμε στους σύγχρονους ενισχυτές, με βαθμίδα κλάσης AB εξόδου ώθησης-έλξης (push–pull output) και χρησιμοποιεί κάποια συνολική αρνητική ανάδραση. Εμφανίζονται διπολικά τρανζίστορ, αλλά αυτός ο σχεδιασμός θα μπορούσε επίσης να πραγματοποιηθεί με FET ή λυχνίες. Το σήμα εισόδου συνδέεται μέσω πυκνωτή C1 στη βάση του τρανζίστορ Q1. Ο πυκνωτής επιτρέπει τη διέλευση του σήματος AC, αλλά μπλοκάρει την τάση πόλωσης DC που καθορίζεται από τους αντιστάτες R1 και R2, έτσι ώστε οποιοδήποτε προηγούμενο κύκλωμα να μην επηρεάζεται από αυτό. Τα Q1 και Q2 σχηματίζουν έναν διαφορικό ενισχυτή (ενισχυτής που πολλαπλασιάζει τη διαφορά μεταξύ δύο εισόδων με κάποια σταθερά), σε μια διάταξη γνωστή ως ζεύγος μακράς ουράς (long-tailed pair). Αυτή η διάταξη χρησιμοποιείται για να επιτρέπει βολικά τη χρήση αρνητικής ανάδρασης, η οποία τροφοδοτείται από την έξοδο στο Q2 μέσω των R7 και R8. Η αρνητική ανάδραση στον ενισχυτή διαφοράς επιτρέπει στον ενισχυτή να συγκρίνει την είσοδο με την πραγματική έξοδο. Το ενισχυμένο σήμα από το Q1 τροφοδοτείται απευθείας στο δεύτερο στάδιο, το Q3, το οποίο είναι ένα στάδιο κοινού εκπομπού που παρέχει περαιτέρω ενίσχυση του σήματος και της πόλωσης DC για τα στάδια εξόδου, Q4 και Q5. Το R6 παρέχει το φορτίο για το Q3 (ένας καλύτερος σχεδιασμός θα χρησιμοποιούσε πιθανώς κάποια μορφή ενεργού φορτίου εδώ, όπως έναν αποδέκτη σταθερού ρεύματος (constant-current sink)). Μέχρι στιγμής, όλος ο ενισχυτής λειτουργεί στην κατηγορία Α. Το ζεύγος εξόδου είναι διατεταγμένο σε κλάση-AB ώθησης-έλξης, που ονομάζεται επίσης συμπληρωματικό ζεύγος. Παρέχει το μεγαλύτερο μέρος της ενίσχυσης του ρεύματος (ενώ καταναλώνουν χαμηλό ρεύμα ηρεμίας) και οδηγούν απευθείας το φορτίο, συνδεδεμένο μέσω του πυκνωτή C2 για φραγή του DC. Οι δίοδοι D1 και D2 παρέχουν μια μικρή ποσότητα σταθερής τάσης πόλωσης για το ζεύγος εξόδου, πολώνοντας τα απλώς στην αγώγιμη κατάσταση, έτσι ώστε να ελαχιστοποιείται η παραμόρφωση διασταύρωσης. Δηλαδή, οι δίοδοι σπρώχνουν σταθερά τη βαθμίδα εξόδου σε λειτουργία class-AB (υποθέτοντας ότι η πτώση του εκπομπού βάσης των τρανζίστορ εξόδου μειώνεται από την απαγωγή θερμότητας). Αυτός ο σχεδιασμός είναι απλός, αλλά μια καλή βάση για έναν πρακτικό σχεδιασμό, επειδή σταθεροποιεί αυτόματα το σημείο λειτουργίας του, καθώς η ανάδραση λειτουργεί εσωτερικά από DC προς τα πάνω μέσω της περιοχής ήχου και πέρα. Περαιτέρω στοιχεία κυκλώματος θα μπορούσαν πιθανώς να βρεθούν σε ένα πραγματικό σχέδιο που θα εξασθενούσαν απότομα την απόκριση συχνότητας πάνω από το απαιτούμενο εύρος για να αποφευχθεί η πιθανότητα ανεπιθύμητης ταλάντωσης. Επίσης, η χρήση σταθερής πόλωσης διόδου όπως φαίνεται εδώ μπορεί να προκαλέσει προβλήματα, εάν οι δίοδοι δεν ταιριάζουν τόσο ηλεκτρικά όσο και θερμικά με τα τρανζίστορ εξόδου - εάν τα τρανζίστορ εξόδου ανάβουν πολύ, μπορούν εύκολα να υπερθερμανθούν και να καταστραφούν, καθώς το πλήρες ρεύμα από το τροφοδοτικό δεν περιορίζεται σε αυτό το στάδιο. Μια κοινή λύση για τη σταθεροποίηση των συσκευών εξόδου είναι η συμπερίληψη ορισμένων αντιστάσεων εκπομπών, συνήθως ενός Ω ή κάτι τέτοιο. Ο υπολογισμός των τιμών των αντιστατών και των πυκνωτών του κυκλώματος γίνεται με βάση τα εξαρτήματα που χρησιμοποιούνται και την προβλεπόμενη χρήση του ενισχυτή.