cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κατούνα Αιτωλοακαρνανίας
Εκκλησίες
Η εκκλησία της Κατούνας, στην κεντρική πλατεία, είναι ο Ιερός Ναός του Αγίου Αθανασίου. Εορτάζει στις 18 Ιανουαρίου. Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, που βρίσκεται στο συνοικισμό Κατωμερήσια, εορτάζει στις 26 Ιουλίου. Η ενορία της Κατούνας υπάγεται στην Αρχιερατική Περιφέρεια Κατούνας, της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." />
<references group="Παρ. Σημ." />
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κ
Μίρνα Λόι
Η Μίρνα Λόι (πραγματικό όνομα: Μίρνα Αντέλ Γουίλιαμς, 2 Αυγούστου 1905 – 14 Δεκεμβρίου 1993) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και του θεάτρου. Ως ερμηνεύτρια, ήταν γνωστή για την ικανότητά της να προσαρμόζεται στο υποκριτικό στιλ του συμπρωταγωνιστή της στην οθόνη.
Γεννημένη στη Χέλενα της Μοντάνας, η Λόι πέρασε τα πρώτα της χρόνια στο αγροτικό Ράντερσμπουργκ, ενώ στην εφηβεία της μετακόμισε στο Λος Άντζελες με τη μητέρα της. Εκεί άρχισε να σπουδάζει χορό και εκπαιδεύτηκε εκτενώς ως χορεύτρια καθ' όλη τη διάρκεια των σχολικών της χρόνων. Την ανακάλυψε η σχεδιάστρια παραγωγής Νατάσα Ράμποβα, η οποία τη βοήθησε να πάρει μέρος σε ακροάσεις ταινιών και έτσι η Λόι άρχισε να παίρνει μικρούς ρόλους στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Αφοσιώθηκε πλήρως στην υποκριτική μετά από μερικούς δευτερεύοντες ρόλους σε βωβές ταινίες. Αρχικά ερμήνευσε εξωτικούς ρόλους, συχνά ως φαμ φατάλ ή ως γυναίκα ασιατικής καταγωγής, αλλά οι προοπτικές της για καριέρα βελτιώθηκαν πολύ μετά την ερμηνεία της στην ταινία Ο άνθρωπος-σκιά (1934) με τον Ουίλιαμ Πάουελ και τη Μορίν Ο'Σάλιβαν. Ο ρόλος της βοήθησε να γίνει γνωστή ως πολύπλευρη ηθοποιός, έμπειρη τόσο στο δράμα όσο και στην κωμωδία.
Οι ερμηνείες της Λόι κορυφώθηκαν τη δεκαετία του 1940, με ταινίες όπως The Thin Man Goes Home, Τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας, Ο εργένης και το αγριοκόριτσο και Το παλάτι των ονείρων. Εμφανίστηκε σε λίγες μόνο ταινίες τη δεκαετία του 1950, συμπεριλαμβανομένου ενός πρωταγωνιστικού ρόλου στην κωμωδία Μια ντουζίνα παιδιά από νάιλον (1950), καθώς και σε δεύτερους ρόλους στο Η κόρη του πρεσβευτού (1956) και στο δράμα Γεννημένοι για την αμαρτία (1958). Εμφανίστηκε μόνο σε οκτώ ταινίες μεταξύ 1960 και 1981, οπότε αποσύρθηκε από την υποκριτική.
Παρόλο που η Λόι δεν ήταν ποτέ υποψήφια για Όσκαρ, τον Μάρτιο του 1991 έλαβε τιμητικό βραβείο Όσκαρ ως αναγνώριση του έργου της ζωής της τόσο στην οθόνη όσο και εκτός, συμπεριλαμβανομένης της υπηρεσίας ως βοηθός διευθυντή της στρατιωτικής και ναυτικής πρόνοιας του Ερυθρού Σταυρού κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και ως μέλος της Επιτροπής των ΗΠΑ στην UNESCO. Το 2009, η εφημερίδα The Guardian την ανακήρυξε ως μία από τις καλύτερες ηθοποιούς που δεν είχαν λάβει ποτέ υποψηφιότητα για Όσκαρ. Η Λόι πέθανε τον Δεκέμβριο του 1993 στη Νέα Υόρκη, σε ηλικία 88 ετών.
1905–1924: Τα πρώτα χρόνια
δεξιά|μικρογραφία| Η Λόι (αριστερά) σε ηλικία έξι ετών, στέκεται στη βεράντα της γιαγιάς της στη [[Χέλενα (Μοντάνα)|Χελένα της Μοντάνας, με την ξαδέρφη της (1911)]] Το πραγματικό όνομα της Λόι ήταν η Μίρνα Άντελ Γουίλιαμς. Γεννήθηκε στις 2 Αυγούστου 1905, στη Χέλενα (Μοντάνα). Ήταν κόρη της Αντέλ Μέι (το γένος Τζόνσον) και του κτηνοτρόφου Ντέιβιντ Φράνκλιν Γουίλιαμς. Οι γονείς της είχαν παντρευτεί στη Χελένα το 1904, έναν χρόνο πριν γεννηθεί. Είχε έναν μικρότερο αδερφό, τον Ντέιβιντ Φρέντερικ Γουίλιαμς (1911-1983). Ο παππούς της Λόι από την πλευρά του πατέρα της, Ντέιβιντ Τόμας Γουίλιαμς, ήταν Ουαλός και μετανάστευσε από το Λίβερπουλ της Αγγλίας στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1856, φτάνοντας στη Φιλαδέλφεια. Ανίκανος να διαβάσει και να γράψει στα αγγλικά, εγκαταστάθηκε αργότερα στη Μοντάνα όπου ξεκίνησε καριέρα κτηνοτρόφου. Οι παππούδες της Λόι από την πλευρά της μητέρας της ήταν Σκωτσέζοι και Σουηδοί μετανάστες. Κατά τη διάρκεια της παιδικής της ηλικίας, ο πατέρας της εργάστηκε ως τραπεζιτικός υπάλληλος, εργολάβος οικοδομών και εκτιμητής γεωργικών εκτάσεων στη Χελένα και ήταν ο νεότερος άνδρας που εξελέγη ποτέ για να υπηρετήσει στο Πολιτειακό Νομοθετικό Σώμα της Μοντάνας. Η μητέρα της είχε σπουδάσει μουσική στο Αμερικανικό Ωδείο Μουσικής στο Σικάγο, και κάποτε σκεφτόταν να γίνει ερμηνεύτρια συναυλιών, αλλά τελικά αφιέρωσε τον χρόνο της στην ανατροφή της Λόι και του αδελφού της. Η μητέρα της Λόι ήταν σε όλη της τη ζωή δημοκρατική, ενώ ο πατέρας της ήταν ένθερμος ρεπουμπλικανός. Μεγάλωσε με τη μεθοδιστική πίστη. δεξιά|μικρογραφία| Η Λόι ως κεντρική φιγούρα στο Fountain of Education του Χάρι Φίλντινγκ Γουάινπρενερ, γλυπτό στο Λύκειο του [[Βένις (Λος Άντζελες)|Βένις στο Λος Άντζελες (1922)]] Η Λόι πέρασε τα πρώτα της χρόνια στο Ράντερσμπουργκ της Μοντάνας, μια αγροτική κοινότητα με ορυχεία περίπου 80 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Χελένα. Τον χειμώνα του 1912, η μητέρα της Λόι παραλίγο να πεθάνει από πνευμονία και ο πατέρας της έστειλε τη γυναίκα και την κόρη του στην Καλιφόρνια. Η μητέρα της Λόι είδε μεγάλες δυνατότητες στη Νότια Καλιφόρνια και κατά τη διάρκεια μιας από τις επισκέψεις του συζύγου της, τον ενθάρρυνε να αγοράσει ακίνητη περιουσία εκεί. Μεταξύ των ακινήτων που αγόρασε ήταν και γη που αργότερα θα πουλούσε, με σημαντικό κέρδος, στον κινηματογραφιστή Τσάρλι Τσάπλιν για να χτίσει εκεί το κινηματογραφικό του στούντιο. Αν και η μητέρα της προσπάθησε να πείσει τον σύζυγό της να μετακομίσουν μόνιμα στην Καλιφόρνια, εκείνος προτίμησε τη ζωή στο ράντσο και τελικά οι τρεις τους επέστρεψαν στη Μοντάνα. Αμέσως μετά, η μητέρα της Λόι χρειαζόταν υστερεκτομή και επέμεινε ότι το Λος Άντζελες ήταν ασφαλέστερο μέρος για να το κάνει, έτσι εκείνη, η Λόι και ο αδερφός της Λόι, Ντέιβιντ, μετακόμισαν στο Όσιαν Παρκ, όπου η Λόι άρχισε μαθήματα χορού. Αφού η οικογένεια επέστρεψε στη Μοντάνα, η Λόι συνέχισε τα μαθήματα χορού της και σε ηλικία 12 ετών, η Μίρνα Γουίλιαμς έκανε το ντεμπούτο της στη σκηνή με έναν χορό που είχε χορογραφήσει βασισμένη στο «The Blue Bird» από την οπερέτα Rose Dream στο θέατρο Marlow της Χελένα.
Όταν η Λόι ήταν 13 ετών, ο πατέρας της πέθανε κατά τη διάρκεια της πανδημίας ισπανικής γρίπης τον Νοέμβριο του ίδιου έτους. Η μητέρα της Λόι μετέφερε μόνιμα την οικογένεια στην Καλιφόρνια, όπου εγκαταστάθηκαν στο Κάλβερ Σίτι, έξω από το Λος Άντζελες. Η Λόι παρακολούθησε τη σχολή θηλέων Westlake ενώ συνέχισε να σπουδάζει χορό στο κέντρο του Λος Άντζελες. Όταν οι δάσκαλοί της αντιτάχθηκαν στην εξωσχολική συμμετοχή της στο θέατρο, η μητέρα της την έγραψε στο Λύκειο του Βένις και στα 15 της άρχισε να εμφανίζεται σε τοπικές παραστάσεις.
Το 1921, η Λόι πόζαρε για τον καθηγητή γλυπτικής του λυκείου, Χάρι Φίλντινγκ Γουάινπρενερ, ως «Έμπνευση». Η ολόσωμη φιγούρα της είναι κεντρική στο γλυπτό Fountain of Education. Το σύμπλεγμα εγκαταστάθηκε μπροστά από την εξωτερική πισίνα της σχολή τον Μάιο του 1923, όπου βρισκόταν για δεκαετίες. Η λεπτή φιγούρα της Λόι με το ανασηκωμένο πρόσωπό της και το ένα χέρι της να εκτείνεται προς τον ουρανό παρουσίαζε ένα «όραμα αγνότητας, χάρης, νεανικού σθένους και φιλοδοξίας» που ξεχώρισε σε ένα άρθρο των Los Angeles Times μαζί με το όνομα του μοντέλου — την πρώτη φορά που εμφανίστηκε το όνομά της σε εφημερίδα. Λίγους μήνες αργότερα, η φιγούρα τη Λόι αφαιρέθηκε προσωρινά από το σύμπλεγμα και μεταφέρθηκε στο θωρηκτό Nevada για έναν διαγωνισμό για την Ημέρα Μνήμης στον οποίο συμμετείχε η "δεσποινίς Μίρνα Γουίλιαμς". Το σύμπλεγμα φαίνεται στις εναρκτήριες σκηνές της ταινίας Grease του 1978. Μετά από δεκαετίες έκθεσης στα στοιχεία της φύσης και σε βανδαλισμούς, το αρχικό τσιμεντένιο άγαλμα αφαιρέθηκε το 2002 και αντικαταστάθηκε το 2010 από ένα χάλκινο αντίγραφο που χρηματοδοτήθηκε μέσω μιας εκστρατείας των αποφοίτων.
Η Λόι πράτησε το σχολείο σε ηλικία 18 ετών για να αρχίσει να βοηθά στα οικονομικά της οικογένειας. Δούλεψε σε έναν κινηματογράφο, όπου έπαιζε σε μουσικές σεκάνς που χρησίμευαν ως προκαταρκτική ψυχαγωγία πριν από την ταινία.
1925–1932: Αρχές καριέρας
μικρογραφία| Στο τεύχος του Σεπτεμβρίου 1925, το περιοδικό Motion Picture παρουσίασε δύο φωτογραφίες της Λόι από τον Χένρι Γουάξμαν, όπως εμφανιζόταν στην ταινία What Price Beauty? Ενώ η Λόι χόρευε στην κινηματογραφική αίθουσα, ο φωτογράφος πορτρέτων Χένρι Γουάξμαν τράβηξε αρκετές φωτογραφίες της που υπέπεσαν στην αντίληψη τουΡοντόλφο Βαλεντίνο όταν ο ηθοποιός πήγε στο στούντιο του Γουάξμαν για να ποζάρει. Ο Βαλεντίνο έψαχνε συμπρωταγωνίστρια για την Κόμπρα, την πρώτη ανεξάρτητη παραγωγή του ιδίου και της συζήτου του, Νατάσα Ράμποβα. Η Λόι δοκιμάστηκε στον ρόλο, τον οποίο δεν πήρε, αλλά αμέσως μετά προσλήφθηκε ως κομπάρσος για το Pretty Ladies (1925), στο οποίο η ίδια και η νεοφερμένη Τζόαν Κρόφορντ ήταν σε μια ομάδα χορευτριών που κρέμονταν από έναν περίτεχνο πολυέλαιο.
Η Ράμποβα προσέλαβε τη Λόι για έναν μικρό αλλά φανταχτερό ρόλο δίπλα στη Νίτα Νάλντι στο What Price Beauty?, μια ταινία δικής της παραγωγής. Γυρισμένη τον Μάιο του 1925, η ταινία παρέμεινε τρία χρόνια ακυκλοφόρητη, αλλά στιγμιότυπα της Λόι με εξωτικό μακιγιάζ και κοστούμια εμφανίστηκαν στο περιοδικό Motion Picture και οδήγησαν στην υπογραφή συμβολαίου ανάμεσα στη Λόι και τη Warner Bros. Εκεί, το επώνυμό της άλλαξε από Γουίλιαμς σε Λόι.
Οι ρόλοι της Λόι στον βωβό κινηματογράφο ήταν κυρίως ως βαμπ ή φαμ φατάλ, ενώ συχνά απεικόνιζε χαρακτήρες ασιατική ή ευρασιατικής καταγωγής σε ταινίες όπως Across the Pacific (1926), Πέντε μοιραίες γυναίκες (1928), Η ερυθρά πόλις (1928), The Black Watch (1929) και The Desert Song (1929). Το 1930 εμφανίστηκε στο Τανγκό της αγάπης. Χρειάστηκαν χρόνια για να ξεπεράσει αυτή την τυποποίηση, και το 1932, εμφανίστηκε ως κακιά Ευρασιάτισσα στην ταινία Η μοιραία γυναίκα (1932). Έπαιξε επίσης, δίπλα στον Μπόρις Καρλόφ, τη διεφθαρμένη σαδίστρια κόρη του πρωταγωνιστή στο Η μάσκα του Φου Μαντσού (1932).
Το 1932, η Λόι τα έφτιαξε με τον παραγωγό Άρθουρ Χόρνμπλοου Τζούνιορ, όσο ήταν ακόμη παντρεμένος. Πιο πριν, η Λόι εμφανίστηκε σε μικρούς ρόλους στο Ο τραγουδιστής της τζαζ και σε μια σειρά από πολυτελή Technicolor μιούζικαλ, όπως The Show of Shows, Bride of the Regiment και Ιππόται της Σελήνης. Ως αποτέλεσμα, συνδέθηκε με μουσικούς ρόλους και όταν αυτά άρχισαν να χάνουν την εύνοια του κοινού, η καριέρα της πήρε τον κατήγορο. Το 1934, η Λόι εμφανίστηκε στο Η τιμή του γκάνγκστερ με Κλαρκ Γκέιμπλ και Γουίλιαμ Πάουελ. Όταν πυροβόλησαν και σκότωσαν τον γκάνγκστερ Τζον Ντίλινγκερ μετά την προβολή της ταινίας στο Biograph Theatre στο Σικάγο, η ταινία έλαβε ευρεία δημοσιότητα, με ορισμένες εφημερίδες να αναφέρουν ότι η Λόι ήταν η αγαπημένη ηθοποιός του Ντίλινγκερ.
1933–1938: Αστέρας
δεξιά|μικρογραφία| Η Λόι με τον ο Γουίλιαμ Πάουελ στην ταινία Ο άνθρωπος-σκιά (1934) Αφού εμφανίστηκε με τον Ραμόν Νοβάρο στο The Barbarian (1933), η Λόι επιλέχθηκε για την ταινία του 1934 Ο άνθρωπος-σκιά. Σε ένα χολιγουντιανό πάρτι, ο σκηνοθέτης της ταινίας Γ. Σ. Βαν Ντάικ έριξε τη Λόι σε μια πισίνα για να δει την αντίδρασή της και ένιωσε ότι ο χειρισμός της κατάστασης ήταν ακριβώς αυτό που οραματιζόταν για την ταινία του. Ο άνθρωπος-σκιά έγινε μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της χρονιάς και προτάθηκε για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Η Λόι έλαβε εξαιρετικές κριτικές και αναγνωρίστηκε για τις κωμικές της ικανότητες. Αυτή και ο συμπρωταγωνιστής της Γουίλιαμ Πάουελ αποδείχτηκαν δημοφιλές ζευγάρι στην οθόνη και εμφανίστηκαν σε 14 ταινίες μαζί, ένα από τα πιο παραγωγικά ζευγάρια στην ιστορία του Χόλιγουντ. μικρογραφία| Με τον [[Σπένσερ Τρέισι στα γυρίσματα της ταινίας Ο ματωμένος θησαυρός (1935). Η Λόι ήταν βαθιά ερωτευμένη με τον Τρέισι.]] μικρογραφία| Ο Άρθουρ Χόρνμπλοου Τζούνιορ και η Λόι αμέσως μετά τον γάμο τους το 1936 μικρογραφία| Η Λόι και ο Πάουελ στο Γάμος υπό επιφύλαξη (1937), την 7η από τις 14 κοινές τους ταινίες Στη συνέχεια, η Λότι συμμετείχε σε πιο σημαντικές ταινίες, όπως Σύζυγος εναντίον δακτυλογράφου (1936) με τους Κλαρκ Γκέιμπλ και Τζιν Χάρλοου και Ερωτικός πυρετός (1936) με τον Ρόμπερτ Μοντγκόμερι, οι οποίες της έδωσαν την ευκαιρία να αναπτύξει κωμικές δεξιότητες. Γύρισε τέσσερις διαδοχικές ταινίες με τον Γουίλιαμ Πάουελ: Γάμος με επιφυλάξεις (1936), όπου πρωταγωνιστούσαν επίσης οι Τζιν Χάρλοου και Σπένσερ Τρέισι, Ο μέγας Ζίγκφελντ (1936), Η ασύλληπτη σκιά (1936), με τους Πάουελ και Τζέιμς Στιούαρτ και τη ρομαντική κομεντί Γάμος υπό επιφύλαξη (1937). Ο Λόι παντρεύτηκε τον Άρθουρ Χόρνμπλοου το 1936, μεταξύ των γυρισμάτων των διαδοχικών ταινιών. Αργότερα φημολογήθηκε ότι είχε σχέσεις με τον συμπρωταγωνιστή της Σπένσερ Τρέισι μεταξύ 1935 και 1936. Αργότερα, η Λόι αποκάλυψε στον Άλαν Γκρίνμπεργκ ότι ήταν ερωτευμένη με τον Σπένσερ Τρέισι: «Τον αγαπούσα πραγματικά. Τον αγαπούσα. Εννοώ ότι ήμουν ερωτευμένη μαζί του και εκείνη [η Κάθριν Χέπμπορν] στάθηκε εμπόδιο». Αργότερα, τη δεκαετία του 1940, η Λόι επισκεπτόταν τακτικά τον Τρέισι διακριτικά στο Μπέβερλι Χιλς στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του. δεξιά|μικρογραφία| Η Λόι με τον [[Κλαρκ Γκέιμπλ στα γυρίσματα της Μυστικής αποστολής, 1938]] Γύρισε τρεις ακόμη ταινίες με τον Γκέιμπλ στη Metro-Goldwyn-Mayer (MGM): το Μονάρχης χωρίς θρόνο (1937), ήταν ένα ιστορικό δράμα και μία από τις ταινίες με την πιο κακή υποδοχή στην καριέρα της Λόι και του Γκέιμπλ, αλλά οι άλλες δύο, Φλεγόμενοι ουρανοί και Η μυστική αποστολή (και οι δύο του 1938) έγιναν επιτυχίες.
Στη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Λόι ήταν μια από τις πιο ακριβοπληρωμένες ηθοποιούς του Χόλιγουντ και μεταξύ 1937-1938 συμπεριλήφθηκε στην ετήσια δημοσκόπηση «Quigley Poll of the Top Ten Money Making Stars», η οποία συγκεντρώθηκε σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες για τα αστέρια που είχαν αποφέρει τα περισσότερα έσοδα στους κινηματογράφους το προηγούμενο έτος.
1939–1949: Εμπορικές ταινίες και ακτιβισμός
δεξιά|μικρογραφία| Η Λότι με τον [[Τάιρον Πάουερ στο Όνειρο του Ινδού (1939)]] μικρογραφία| Χόγκι Καρμάικλ, [[Φρέντρικ Μαρτς, Λόι, Ντέινα Άντριους και Τερέζα Ράιτ στο Τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας (1946)]] Στα τέλη της δεκαετίας του 1930, η Λόι έχαιρε μεγάλης εκτίμησης για τις ερμηνείες της σε ρομαντικές κομεντί και ήθελε να δείξει τις δραματικές της ικανότητες. Επιλέχτηκε για τον πρωταγωνιστικό γυναικείο ρόλο στο Όνειρο του Ινδού (1939) δίπλα στον Τάιρον Πάουερ. Γύρισε το Third Finger, Left Hand (1940) με τον Μέλβιν Ντάγκλας και εμφανίστηκε στα Θα ξαναγαπηθούμε (1940), Τρελή αγάπη (1941) και Ο άνθρωπος σκιά στις κούρσες (1941), με τον Γουίλιαμ Πάουελ.
Την 1η Ιουνίου 1942, η Λόι χώρισε από τον σύζυγό της στο Ρίνο, αναφέροντας την «ψυχική σκληρότητα» ως αιτία διαζυγίου. Πέντε ημέρες μετά το διαζύγιο, παντρεύτηκε τον Τζον Ντ. Χερτζ Τζούνιορ, διαφημιστικό στέλεχος και ιδρυτή της Hertz Rent A Car, στο σπίτι της αδερφής του στη Νέα Υόρκη. Παρέμειναν δύο χρόνια παντρεμένοι και τελικά χώρισαν στην Κουερναβάκα του Μεξικού, στις 21 Αυγούστου 1944, με τη Λόι να επικαλείται και πάλι ψυχική σκληρότητα.
Με το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου την ίδια χρονιά, η Λόι εγκατέλειψε την καριέρα της ως ηθοποιός και άρχισε να αφιερώνει χρόνο δουλεύοντας με τον Ερυθρό Σταυρό. Ήταν τόσο εναντίον του Αδόλφου Χίτλερ, που το όνομά της εμφανίστηκε στη μαύρη λίστα του, με αποτέλεσμα οι ταινίες της να απαγορευτούν στη Γερμανία. Βοήθησε επίσης στη λειτουργία μιας καντίνας του Ναυτικού και περιόδευε συχνά για να συγκεντρώσει κονδύλια για τις πολεμικές επιχειρήσεις. Γύρω στο 1945, η Λόι τα έφτιαξε με τον παραγωγό και σεναριογράφο Τζιν Μάρκεϊ, ο οποίος στο παρελθόν ήταν παντρεμένος με τις ηθοποιούς Τζόαν Μπένετ και Χέντι Λαμάρ. Οι δυο τους παντρεύτηκαν με ιδιωτική τελετή στις 3 Ιανουαρίου 1946, σε ένα παρεκκλήσι, ενώ ο Μάρκεϊ υπηρετούσε στον στρατό.
Επέστρεψε στις ταινίες με το The Thin Man Goes Home (1945). Το 1946, έπαιξε τη σύζυγο του στρατιώτη Φρέντρικ Μαρτς στο Τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας (1946). Η Λόι έπαιξε με τον Κάρι Γκραντ στο Ο εργένης και το αγριοκόριτσο (1947) του Ντέιβιντ Ο. Σέλζνικ. Στην ταινία συμπρωταγωνιστούσε η έφηβη Σίρλεϊ Τεμπλ. Μετά την επιτυχία της, εμφανίστηκε ξανά με τον Γκραντ στο Παλάτι των ονείρων (1948).
1950–1982: Τελευταίες ταινίες και πολιτικές δραστηριότητες
μικρογραφία| Η Λόι και ο σύζυγος νούμερο τέσσερα Χάουαρντ Χ. Σάρτζεντ επιστρέφουν από διάσκεψη της [[Εκπαιδευτική Επιστημονική και Πολιτιστική Οργάνωση των Ηνωμένων Εθνών|UNESCO αμέσως μετά τον γάμο τους το 1951]] Το 1950, η Λόι συμπρωταγωνίστησε με τον Κλίφτον Γουέμπ στο Μια ντουζίνα παιδιά από νάιλον (1950), που έγινε μεγάλη εμπορική επιτυχία, με εισπράξεις 4,4 εκατομμυρίων δολαρίων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Την ίδια χρονιά, χώρισε από τον Μάρκεϊ. Ο τέταρτος και τελευταίος σύζυγός της ήταν ο Χάουαρντ Χ. Σάρτζεντ, υφυπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ και πρόεδρος του Radio Liberty, τον οποίο παντρεύτηκε στις 2 Ιουνίου 1951, στη Βιρτζίνια. Ο Σάρτζεντ, ως πρεσβυτεριανός, ήθελε ο γάμος να τελεστεί στην εκκλησία, αλλά δεν μπόρεσαν να το κάνουν λόγω του πρόσφατου διαζυγίου της Λόι.
Καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, η Λόι ανέλαβε σημαντικό ρόλο ως συμπρόεδρος του Συμβουλευτικού Συμβουλίου της Εθνικής Επιτροπής Κατά των Διακρίσεων στη Στέγαση. Το 1948, είχε γίνει μέλος της Εθνικής Επιτροπής των ΗΠΑ στην UNESCO, η πρώτη διασημότητα του Χόλιγουντ που το έκανε. Το 1952, πρωταγωνίστησε στο σίκουελ του Μια ντουζίνα παιδιά από νάιλον με τίτλο Ερωτικά γυμνάσια. Το 1956, εμφανίστηκε στο Η κόρη του πρεσβευτού με τον Τζον Φορσάιθ και την Ολίβια Ντε Χάβιλαντ. Έπαιξε δίπλα στον Μοντγκόμερι Κλιφτ και τον Ρόμπερτ Ράιαν στο Lonelyhearts (1958), μεταφορά του κλασικού μυθιστορήματος του 1933 του Ναθάνιελ Γουέστ Miss Lonelyhearts. Το 1960, εμφανίστηκε στα Ο δολοφόνος θα 'ρθει απόψε και Δεσμώτες της ηδονής, αλλά δεν έπαιξε σε άλλη ταινία μέχρι το 1969 που έπαιξε στο Τρέλες του Απρίλη. Το 1965, η Λόι ικέρδισε το βραβείο Sarah Siddons για τη δουλειά της στο θέατρο του Σικάγου. Δημοκρατική σε όλη της τη ζωή, υποστήριξε δημόσια την εκλογή του Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι το 1960, θεωρώντας τον Ρίτσαρντ Νίξον αδίστακτο.
Αφού χώρισε από τον τέταρτο σύζυγό της Σάρτζεντ το 1960, η Λόι μετακόμισε στο Μανχάταν. Το 1967, επιλέχτηκε για την τηλεοπτική σειρά The Virginian, εμφανιζόμενη σε ένα επεισόδιο με τίτλο "Lady of the House". Επίσης, το 1967, εμφανίστηκε στο Family Affair στο επεισόδιο "A Helping Hand" ως άνεργη. Το 1972, εμφανίστηκε ως πεθερά του υπόπτου σε ένα επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς Κολόμπο με τίτλο "Étude in Black". Το 1974, έπαιξε έναν δεύτερο ρόλο στο Τζάμπο 747 εν κινδύνω. Το 1975, η Λόι διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού και υποβλήθηκε σε δύο μαστεκτομές για τη θεραπεία της νόσου. Κράτησε τη διάγνωση του καρκίνου και τη μετέπειτα θεραπεία της κρυφή μέχρι τη δημοσίευση της αυτοβιογραφίας της το 1987.
Η Λόι εμφανίστηκε στο θέατρο Elitch του Ντένβερ το 1967 στο Ξυπόλυτοι στο πάρκο.
Το 1978, εμφανίστηκε στην ταινία The End ως μητέρα του κύριου χαρακτήρα που υποδυόταν ο Μπαρτ Ρέινολντς. Η τελευταία της ερμηνεία στον κινηματογράφο ήταν το 1980 στο Πες μου τι θέλεις επιτέλους του Σίντνεϊ Λουμέτ. Επέστρεψε επίσης στο θέατρο, κάνοντας το ντεμπούτο της στο Μπρόντγουεϊ σε μια βραχύβια αναβίωση του 1973 του The Women.
Το 1981, εμφανίστηκε στο τηλεοπτικό δράμα Summer Solstice, που ήταν η τελευταία εμφάνιση του Χένρι Φόντα. Ο τελευταίος της ρόλος ήταν ως γκεστ σταρ στην κωμική σειρά Love, Sidney, το 1982.
1983–1993: Τελευταία χρόνια
Τον Ιανουάριο του 1985 η Λόι τιμήθηκε από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών σε ειδικό αφιέρωμα στο Κάρνεγκι Χολ της Νέας Υόρκης, στο οποίο παρευρέθηκε μαζί με 2.800 καλεσμένους. Η αυτοβιογραφία της με τίτλο Myrna Loy: Being and Becoming, εκδόθηκε το 1987. Το επόμενο έτος έλαβε βραβείο Kennedy Center Honor. Παρόλο που η Λόι δεν προτάθηκε ποτέ για Όσκαρ για καμία ερμηνεία της, μετά από μια εκτεταμένη εκστρατεία συγγραφής επιστολών και πίεσης από τον σεναριογράφο και μέλος του τότε ΔΣ του Σωματείου Συγγραφέων της Αμερικής Μάικλ Ράσναου, ο οποίος ζήτησε την υποστήριξη πρώην συνεργατών της Λόι στην οθόνη και φίλων όπως Ρόντι Μακντάουολ, Σίντνεϊ Σέλντον, Χάρολντ Ράσελ και πολλών άλλων, έλαβε το 1991 Τιμητικό Όσκαρ "για το σύνολο της καριέρας της". Το δέχτηκε από το σπίτι της στη Νέα Υόρκη, δηλώνοντας απλώς «Με κάνετε πολύ ευτυχισμένη. Ευχαριστώ πολύ". Ήταν η τελευταία της δημόσια εμφάνιση σε οποιοδήποτε μέσο.
Θάνατος
μικρογραφία| Τάφος, [[Χέλενα (Μοντάνα)|Χελένα, Μοντάνα]] Η Λόι πέθανε σε ηλικία 88 ετών στις 14 Δεκεμβρίου 1993, σε νοσοκομείο του Μανχάταν κατά τη διάρκεια χειρουργικής επέμβασης μετά από μια μακρά, απροσδιόριστη ασθένεια. Ήταν αδύναμη και είχε προβλήματα υγείας, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα να μην μπορέσει να παραστεί στην τελετή των βραβείων Όσκαρ το 1991, όπου επρόκειτο να λάβει τιμητικό Όσκαρ. Αποτεφρώθηκε στη Νέα Υόρκη και οι στάχτες της ενταφιάστηκαν στη γενέτειρά της Χελένα, στη Μοντάνα.
Κληρονομιά
δεξιά|μικρογραφία| Με τον [[Κλαρκ Γκέιμπλ στο Φλεγόμενοι ουρανοί]] Για τη συνεισφορά της στη βιομηχανία του κινηματογράφου, η Λόι έχει ένα αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας του Χόλιγουντ στο 6685 Hollywood Boulevard.
Ένα κτίριο στο Sony Pictures Studios, πρώην MGM Studios, ονομάστηκε προς τιμήν της. Το αποτύπωμά της και η υπογραφή της βρίσκονται στο πεζοδρόμιο μπροστά από το Theatre 80, στη Νέα Υόρκη.
Οι Steel Pole Bathtub έχουν ένα τραγούδι στο άλμπουμ τους του 1991 Tulip που πήρε το όνομά του από τη Λόι και δείγμα διαλόγου από μια από ταινίες της.
Ο τραγουδοποιός Τζος Ρίτερ συμπεριέλαβε ένα τραγούδι για τη Λόι στο άλμπουμ του 2017 Gathering.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Τιμητικό Όσκαρ (παραλήπτες) Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου
5ος αιώνας
Ο 5ος αιώνας είναι η περίοδος μεταξύ των ετών 401-500 σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο. Στην Ευρώπη ο αιώνας αυτός είναι αναμφίβολα μεταβατικός και φέρνει πολλές αλλαγές, με κυριότερη τη πτώση της Ρώμης και της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και παράλληλα την εγκατάσταση και οργάνωση βαρβαρικών φυλών στα πρώην εδάφη της.
Γεγονότα
thumb|Η Ευρώπη το 450 μ.Χ.
Σημαντικά πρόσωπα
05
Ανακάλυψη
Η ανακάλυψη είναι η εύρεση και για πρώτη φορά χρήση ή διατύπωση κάποιου προϋπάρχοντος πράγματος. Αντιδιαστέλλεται με την εφεύρεση, η οποία είναι η επινόηση μη προϋπάρχοντος. Είναι συνήθως τυχαία, αλλά πολύ σημαντικά για τη ζωή και τον πολιτισμό, ευρήματα του ανθρώπου π.χ. η ανακάλυψη της Αμερικής ή εξωτερικά ερεθίσματα που γονιμοποιούνται θετικά στον ανθρώπινο νου π.χ. η ανακάλυψη της αρχής της ανώσεως από τον Αρχιμήδη.
Σημαντικές ανακαλύψεις για την εξέλιξη του πολιτισμού υπήρξαν η γραφή, ο ηλεκτρισμός, το πετρέλαιο και η πενικιλίνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μάθηση Κατηγορία:Γνώση
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1861
Οι Ελληνικές βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου του 1861 έγιναν από την κυβέρνηση Αθ. Μιαούλη, μετά τη διάλυση της Βουλής στις 16 Νοεμβρίου 1860 από τον Βασιλιά Όθωνα. Το Δεκέμβριο, ο Όθωνας έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Καλλέργη, τον οποίο κάλεσε για το σκοπό αυτό από το Παρίσι όπου υπηρετούσε ως πρέσβης. Ο Καλλέργης αρνήθηκε και ο Όθωνας προκήρυξε εκλογές, οι οποίες έγιναν στις 16 Ιανουαρίου 1861. Στις εκλογές εκλέχθηκαν 138 υποψήφιοι που υποστήριζαν τη φιλοβασιλική κυβέρνηση Μιαούλη.
Αναφορές
Κατηγορία:Ελληνικές βουλευτικές εκλογές
Κωνσταντίνος Λάσκαρις (λόγιος)
Ο Κωνσταντίνος Λάσκαρις (1434 - 15 Αυγούστου 1501) ήταν Έλληνας λόγιος.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1466, σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Σάθα, και ενώ πήγαινε να εγκατασταθεί μόνιμα σε κάποιο ελληνικό νησί, το πλοίο κατέπλευσε στη Μεσσήνη της Σικελίας, και ύστερα από πρόσκληση των κατοίκων της πόλεως παρέμεινε να διδάξει εκεί την ελληνική γλώσσα. Το 1467 διορίστηκε με ειδικό προνόμιο καθηγητής της ελληνικής γραμματείας στο Πανεπιστήμιο της Μεσσήνης. Το 1476 είχε τη χαρά να δει τη Γραμματική του σε έντυπο βιβλίο το οποίο εκδόθηκε στο Μιλάνο -το πρώτο με ελληνικό κείμενο μόνο βιβλίο που τυπώθηκε.
Πέθανε το 1501 στη Μεσσήνη κατά τη διάρκεια μιας επιδημίας πανώλης, δωρίζοντας μάλιστα στην κοινότητα της πόλης την πολύτιμη συλλογή χειρογράφων του. Η συλλογή αυτή φυλάχτηκε στην πόλη μέχρι το 1679 και από εκεί μεταφέρθηκε στην Ισπανία, υποτελή κράτη της οποίας ήταν και η Σικελία με τη Νάπολη. Σήμερα 76 χειρόγραφα αυτής της συλλογής υπάρχουν στην Εθνική βιβλιοθήκη της Μαδρίτης.
Ο Λάσκαρις, εκτός από την Γραμματική του, συνέγραψε διάφορα βιβλία σχετικά με επιμέρους θέματα της Γραμματικής όπως περί τόνων των ονομάτων, ετυμολογία, ορθογραφία, κ.α., μεταφράσεις αρχαίων Ελλήνων όπως του Πλούταρχου, τον Διογένη τον Λαέρτιο καθώς και ανθολογίες συγγραφέων, ιστορικά όπως την βυζαντινή ιστορία από τη περίοδο του Θεοδώρου Λάσκαρη έως το Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, αλλά και θρησκευτικά όπως τον Βίο του Αγίου Δημητρίου και τις Πράξεις των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου.
Επιτομή των οκτώ του λόγου μερών
Ο Κωνσταντίνος Λάσκαρις συνέγραψε το έργο του Επιτομή των οκτώ του λόγου μερών και άλλων τινών αναγκαίων συντεθείσα παρά Κωνσταντίνου Λασκάρεως του Βυζαντίου το 1465. Είναι γραμματικό βιβλίο και σκοπός της συγγραφής του ήταν να γνωρίσει την ελληνική γλώσσα η Ιππολύτη, κόρη του δούκα του Μιλάνου, Φραντζέσκο Σφόρτζα, της οποίας ήταν δάσκαλος ο Λάσκαρις εκείνη τη περίοδο. Το βιβλίο είναι το πρώτο έντυπο χρονολογημένο βιβλίο που είναι γραμμένο αποκλειστικά στην ελληνική γλώσσα και τυπώθηκε από Έλληνα, τον Δημήτριο Δαμιλά, ο οποίος μάλιστα με υπόδειγμα τα χειρόγραφα του Λάσκαρι σχεδίασε και στοιχειοθέτησε και τους τυπογραφικούς χαρακτήρες.
Η Επιτομή τυπώθηκε στο Μιλάνο, με την συνδρομή του Paravicino, ο οποίος πιθανότατα ήταν ιδιοκτήτης νόμιμου τυπογραφείου. Η εκτύπωση τέλειωσε στις 30 Ιανουαρίου 1476. Το βιβλίο αποτελείται από 76 φύλλα σε μέγεθος 4ο, δηλαδή 23 εκατοστά, και υπάρχει στην Εθνική βιβλιοθήκη. Το βιβλίο επανεκδόθηκε το 1480 πάλι στο Μιλάνο από τον Buono Accorsi, στα 1489 επανατυπώθηκε στη Βιτσέντζα της Ιταλίας και τον Φεβρουάριο του 1494 από τον Άλδο Μανούτιο στη Βενετία. Μάλιστα, αυτή η έκδοση του Άλδου, είναι η πρώτη χρονολογημένη έκδοση του τυπογραφείου του.
Οι εκδόσεις Κάδμος ανατύπωσαν τον Απρίλη του 2007 το βιβλίο, σε επιμέλεια του Αντώνη Αντωνάκου, πραγματοποιώντας την 90ή έκδοση του βιβλίου.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί ουμανιστές Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι Κατηγορία:Βυζαντινοί λόγιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα
Ράγια (υποδιαίρεση χώρας)
μικρογραφία|330x330εσ|Τουρκικά Ράγια στην περιοχή των Ρουμανικών Ηγεμονιών (17ος-18ος αιώνας) Ο Ράγια ή Ράια είναι όρος που χρησιμοποιείται στη ρουμανική ιστοριογραφία για να αναφερθεί σε πρώην εδάφη των μεσαιωνικών ηγεμονιών της Βλαχίας και της Μολδαβίας που ήταν υπό την άμεση διοίκηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σε αντίθεση με τα πριγκιπάτα, τα οποία διατήρησαν την εσωτερική αυτονομία υπό Οθωμανική επικυριαρχία. Ο όρος προέρχεται από τη λέξη ραγιάχ, ένα γενικό όνομα για τους μη Μουσουλμάνους υπηκόους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αν και κατά κύριο λόγο κατοικούνταν από Χριστιανικό πληθυσμό, τα ράγια κυβερνώνταν σύμφωνα με το Οθωμανικό δίκαιο.
Ένα ράια αποτελούνταν από ένα σημαντικό φρούριο και την ενδοχώρα της, η οποία γενικά σχημάτιζε ένα καζά στο Οθωμανικό διοικητικό σύστημα. Στην Βλαχία, το ράια βρίσκεται στη βόρεια όχθη του Δούναβη, γύρω από τα φρούρια των Τούρνου Μαγκουρέλε, Τζιούρτζιου και Βραΐλα, ενώ στη Μολδαβία βρίσκονταν στα ανατολικά σύνορα, γύρω από τα φρούρια Κιλίγια, Ακκερμάν, Μπέντερ και Χοτίν. Τα εδάφη της Βλαχίας επεστράφησαν στη τελευταία το 1829 από τη Συνθήκη της Αδριανουπόλεως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Μορφές διοικητικής διαίρεσης
Αθλητικά γεγονότα του 2007/Δεκέμβριος
Στη βαθμολογία προηγείται η ΑΕΚ και ακολουθούν ο Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, ο Αστέρας Τρίπολης, ο Άρης, ο Ατρόμητος, ο ΠΑΟΚ, ο Πανιώνιος, ο Ηρακλής, η Λάρισα, η Ξάνθη, ο ΟΦΗ, ο Απόλλων Καλαμαριάς, ο Λεβαδειακός, η Βέροια και ο Εργοτέλης.
Λεξικοστατιστική
Διαδίκτυο
Κατηγορία:Ιστορική γλωσσολογία
Αθλητικά γεγονότα του 2007/Δεκέμβριος
12
Μπρι (τυρί)
thumb|200px|Τυρί μπρί Το Μπρι (γαλλικά: Brie) είναι ένα μαλακό τυρί φτιαγμένο από αγελαδινό γάλα. Το όνομά του προέρχεται από την ομώνυμη επαρχία της Γαλλίας στην οποία παρασκευάστηκε για πρώτη φορά το τυρί αυτό. Το χρώμα του είναι ωχρό με μια ελαφριά γκρίζα απόχρωση κάτω από την επιφανειακή λευκή ευγενή ευρωτίαση. Η λευκή αυτή μούχλα είναι άγευστη αλλά φαγώσιμη.
Το Μπρι μπορεί να παραχθεί με αποβουτυρωμένο ή ημιαποβουτυρωμένο γάλα. Η πήξη του γάλακτος επιτυγχάνεται με την προσθήκη σε αυτό πυτιών και ζεσταίνοντάς το στη μέγιστη θερμοκρασία των 37°C. Το τυρί στη συνέχεια μπαίνει σε καλούπια. Το 20 εκατοστών καλούπι γεμίζει με αλλεπάλληλες λεπτές στρώσεις τυριού και στραγγίζει για 18 περίπου ώρες. Το τυρί στη συνέχεια βγαίνει από τα καλούπια, αλατίζεται, ενισχύεται επιφανειακά με μούχλα τυριού και παλαιώνεται σε υπόγειο για τουλάχιστον τέσσερις εβδομάδες.
Σήμερα υπάρχουν πολλά είδη μπρι, με κόκκους πιπεριού, με πάπρικα, με ξηρούς καρπούς κτλ.
Κατηγορία:Μαλακά τυριά Κατηγορία:Γαλλικά τυριά Κατηγορία:Καπνιστά τυριά Κατηγορία:Τυριά αγελαδινού γάλακτος
Μανουήλ Μοσχόπουλος
Ο Μανουήλ Μοσχόπουλος ήταν Βυζαντινός λόγιος. Άκμασε κατά την βασιλεία του Ανδρόνικου Β' Παλαιολόγου. Ήταν σημαντικός σχολιαστής και εκδότης έργων της αρχαίας ελληνικής γραμματείας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε περίπου το 1265. Ήταν ανιψιός του μητροπολίτη Κρήτης Νικηφόρου Μοσχόπουλου και μαθητής (ίσως και διάδοχος) του Μάξιμου Πλανούδη. Ανήκε στην παράταξη των ανθενωτικών. Το 1305/1306 φυλακίστηκε για αντικαθεστωτική δράση. Ήταν επίσης δάσκαλος του δικαστή Νικολάου Ματαράγγου.
Έργο
Εξέδωσε σχολιασμένα κείμενα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Έγραψε επίσης πολλά φιλολογικά έργα, τα οποία παρέμειναν σε χρήση για τουλάχιστον τρεις αιώνες μετά τον θάνατό του και επέδρασαν ιδιαίτερα στην εξέλιξη των σλαβικών γλωσσών. Συνέθεσε την πρώτη μαθηματική πραγματεία σχετικά με τα μαγικά τετράγωνα στον ευρωπαϊκό χώρο. Έχει σωθεί η αλληλογραφία του με σημαντικές προσωπικότητες της εποχής, όπως με τον Θεόδωρο Μετοχίτη, τον Γεώργιο Ακροπολίτη, τον μαθηματικό Νικόλαο Ραβδά, τον Ιωσήφ τον Φιλόσοφο, καθώς και με τον αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β' Παλαιολόγο.
Απόψεις
Το 1321 συνέθεσε μία σύντομη πραγματεία περί όρκου, όπου εκφράζει συμβολαιοκρατικές αντιλήψεις. Κατά μία άποψη, η σκέψη του «βρίσκεται μάλλον στα όρια κλασσικού φιλελευθερισμού και αναρχισμού».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί μοναχοί Κατηγορία:Βυζαντινοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Βυζαντινοί μαθηματικοί Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 13ου αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 14ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί συγγραφείς Κατηγορία:Βυζαντινοί θεολόγοι
Βασιλικά Ευβοίας
Η ονομασία του χωριού κατά πάσα πιθανότητα ανάγεται στα χρόνια των περσικών πολέμων. Συγκεκριμένα, κατά τη ναυμαχία του Αρτεμισίου τα βασιλικά πλοία των Περσών φέρονται να είχαν αγκυροβολήσει στον όρμο του χωριού, ενώ τα πλοία των Ελλήνων στον όρμο του διπλανού χωριού, που σήμερα ονομάζεται Ελληνικά. Ως προέκταση του χωριού θεωρείται το Ψαροπούλι, που είναι η παραλία του χωριού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Ιστιαίας - Αιδηψού
9969 Μπράιγ
Ο 9969 Μπράιγ (9969 Braille) είναι ένας μικρός αστεροειδής που ολοκληρώνει μια περιφορά γύρω από τον Ήλιο κάθε 3,58 χρόνια. Η ανακάλυψη του έγινε το 1992 από τους αστρονόμους στο Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ και αργότερα πήρε το όνομά του από τον Λουδοβίκος Μπράιγ, εφευρέτη του σύστημα γραφής για τυφλούς. Φωτογραφήθηκε από το διαστημικό σκάφος Deep Space 1 το 1999, αλλά μια δυσλειτουργία οδήγησε σε ακαθάριστες εικόνες. Μάλιστα στα γαλλικά προφέρεται Μπράιγ και όχι Μπράιλ γιατί το διπλό l προφέρεται [γ].
Ανακάλυψη και Ονομασία
Ανακαλύφθηκε στις 27 Μαΐου 1992, από τους Έλινορ Χέλιν και Κένεθ Τζ. Λώρενς ενώ εργάζονταν στο Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, ως μέρος της Έρευνας Αστεροειδών της ΝΑΣΑ, και του δόθηκε η προσωρινή ονομασία 1992 KD. Αργότερα, μετονομάστηκε σε 9969 Μπράιγ προς τιμήν του Λουδοβίκου Μπράιγ, όπως πρότεινε από το Διαστημικό Κέντρο Κέννεντυ ο μηχανικός Κέρι Μπάτοκ.
Εξερεύνηση
Λεπτομερείς πληροφορίες για τον 9969 Μπράιγ προέρχονται κυρίως από το διαστημικό σκάφος Deep Space 1, το οποίο πέρασε σε απόσταση 26 χιλιομέτρων από τον αστεροειδή στις 29 Ιουλίου 1999. Μέχρι τη στιγμή που το Deep Space 1 έφτασε στον 9969 Μπράιγ, το υπεριώδες φασματόμετρό του είχε αποτύχει, αλλά έστηλε δύο ψηφιακές εικόνες μεσαίας ανάλυσης και τρία υπέρυθρα φάσματα κατά τη διάρκεια της συνάντησης. Ωστόσο, αν και το διαστημικό σκάφος ήρθε σε απόσταση 26 χλμ από τον 9969 Μπράιγ, οι εικόνες και τα φάσματα τραβήχτηκαν από απόσταση 14.000 χλμ., λόγω προβλημάτων με το σύστημα παρακολούθησης. Ο κύριος σκοπός της αποστολής ήταν δοκιμή της τεχνολογίας, αλλά η συνάντηση με τον 9969 Μπράιγ ήταν μια ισχυρή επιστημονική αξία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστεροειδείς Κύριας Ζώνης
Κολλέγιο της Γαλλίας
Το Κολλέγιο της Γαλλίας (γαλλικά: Collège de France) είναι δημόσιο ίδρυμα ανώτατης εκπαίδευσης και έρευνας (grand établissement) στη Γαλλία. Ιδρύθηκε το 1530 και βρίσκεται στο Παρίσι, στο 5ο διαμέρισμα, στο Καρτιέ λατέν, απέναντι από την ιστορική πανεπιστημιούπολη της Σορβόννης.
Το Κολλέγιο θεωρείται το πιο αναγνωρισμένο ερευνητικό ίδρυμα της Γαλλίας. Έως το 2017, 21 βραβευθέντες με βραβείο Νόμπελ και 8 με το Μετάλλιο Φιλντς συνεργάζονταν με το Κολλέγιο. Δεν χορηγεί πτυχία. Οι καθηγητές δίνουν διαλέξεις όπου η παρουσία είναι ελεύθερη και ανοιχτή σε οποιονδήποτε. Το σύνθημα του Κολλεγίου είναι το Docet Omnia, λατινικά για το «Διδάσκει τα πάντα». Ο στόχος του είναι να «διδάξει την επιστήμη στην πράξη» που συνοψίζεται καλύτερα στη φράση του Μωρίς Μερλώ-Ποντύ: «Αυτό που το Κολλέγιο της Γαλλίας, από την ίδρυσή του, είναι δεσμευμένο να παρέχει στους ακροατές του, δεν είναι οι αποκτηθείσες αλήθειες, αλλά η ιδέα της ελεύθερης έρευνας» φράση η οποία είναι γραμμένη με χρυσά γράμματα πάνω από την κύρια αίθουσα.
Το Κολλέγιο διαθέτει ερευνητικά εργαστήρια και μία από τις καλύτερες ερευνητικές βιβλιοθήκες της Ευρώπης, με τμήματα που επικεντρώνονται στην ιστορία με σπάνια βιβλία, ανθρωπιστικές επιστήμες, κοινωνικές επιστήμες αλλά και χημεία και φυσική.
Από τον Ιούνιο του 2009, πάνω από 650 ηχητικά προγράμματα (podcasts) των διαλέξεων του Κολλεγίου της Γαλλίας είναι διαθέσιμα στο iTunes. Ορισμένα είναι επίσης διαθέσιμα στα αγγλικά και τα κινεζικά. Επίσης, ο ιστότοπος του Κολλεγίου έχει αναρτήσει αρκετά βίντεο των μαθημάτων. Τα μαθήματα παρακολουθούνται από διάφορους φοιτητές, από ανώτερους ερευνητές έως διδακτορικούς ή μεταπτυχιακούς φοιτητές ή ακόμη και από πτυχιούχους. Επιπλέον, τα «εναρκτήρια μαθήματα» (πρώτο μάθημα) είναι σημαντικά γεγονότα στην πνευματική και κοινωνική ζωή του Παρισιού και προσελκύουν ένα πολύ μεγάλο κοινό από Παριζιάνους.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το Κολλέγιο της Γαλλίας Το Κολλέγιο της Γαλλίας ιδρύθηκε το 1530 από τον βασιλιά Φραγκίσκο Α' της Γαλλίας, υπό την προτροπή του Γκιγιόμ Μπυντέ, με πρότυπο το Καθολικό Πανεπιστήμιο της Λέουβεν, που είχε ιδρυθεί το το 1425.
Επηρεασμένο από τον ανθρωπισμό, το Κολλέγιο ιδρύθηκε ως αντίπαλον δέος της Σορβόννης για να προωθήσει κλάδους όπως τα Εβραϊκά, τα Αρχαία Ελληνικά (ο πρώτος δάσκαλος ήταν ο διάσημος λόγιος Ιωάννης Λάσκαρις) και τα Μαθηματικά και από την ίδρυσή του έως σήμερα έχει έναν διπλό προσανατολισμό, την έρευνα και τη διδασκαλία.
Αρχικά ονομάστηκε Βασιλικό Κολλέγιο (Collège Royal), αργότερα Κολλέγιο Τριών Γλωσσών (Collège des Trois Langues και στα λατινικά: Collegium Trilingue), αργότερα Εθνικό Κολλέγιο και Αυτοκρατορικό Κολλέγιο. Ονομάστηκε Κολλέγιο της Γαλλίας το 1870.
Το 2010 έγινε ιδρυτικός συνεργάτης του Πανεπιστημίου Παρίσι PSL (Université Paris sciences et lettres). μικρογραφία|250x250εσ|Εσωτερική αυλή του Κολλεγίου
Διδάσκοντες
Το Κολλέγιο της Γαλλίας συγκεντρώνει μια επίλεκτη ομάδα ξένων και Γάλλων καθηγητών που αποτελείται από περίπου πενήντα καθηγητές, που εκλέγονται μεταξύ γαλλόφωνων καθηγητών που έχουν διακριθεί με τη σπουδαιότητα των ερευνών τους σε επιστήμες όπως τα μαθηματικά, τη φυσική, τη χημεία, τη βιολογία, την ιστορία, την αρχαιολογία, τη γλωσσολογία, τις ανατολικές σπουδές, τη φιλοσοφία, επιστήμες και άλλους τομείς. Δύο έδρες προορίζονται για ξένους μελετητές που καλούνται να δώσουν διαλέξεις.
Η εκλογή στη θέση καθηγητή στο Κολλέγιο της Γαλλίας είναι μία από τις υψηλότερες διακρίσεις στη γαλλική τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Στα διακεκριμένα μέλη του διδακτικού προσωπικού συγκαταλέγεται και ο Σερζ Αρός, ο οποίος βραβεύτηκε με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 2012. Επιπλέον, 8 βραβευθέντες με το Μετάλλιο Φιλντς συνεργάζονται με το Κολλέγιο.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Μονή Παναγίας Περιβλέπτου
Η Μονή Παναγίας Περιβλέπτου είναι μονή της ύστερης βυζαντινής περιόδου στο Μυστρά της Ελλάδας. Βρίσκεται στην νοτιοανατολική άκρη του εξωτερικού τείχους, δίπλα στον απόκρημνο βράχο. Υπήρξε καθολικό μοναστηριού αφιερωμένου στην Παναγία.
Ο ναός, που μοιάζει να είναι σφηνωμένος μέσα στο βράχο, χτίστηκε κατά τα μισά του 14ου αιώνα από τον πρώτο δεσπότη του Μοριά, Μανουήλ Καντακουζηνό και έλαβε την ονομασία ενός από τα πλέον γνωστά μοναστήρια της Κωνσταντινούπολης.
Ο ναός είναι σταυροειδής, εγγεγραμμένος δίστυλος. Η είσοδος στο ναό εξασφαλίζεται από μια μικρή πόρτα δίπλα στις αψίδες, η οποία οδηγεί αρχικά σ' ένα στενό διάδρομο, κάτω από το βράχο. Το κτηριακό σύμπλεγμα συμπληρώνουν τα παρεκκλήσια.
Το εσωτερικό του ναού κοσμείται με εξαιρετικές τοιχογραφίες, χαρακτηριστικές της Παλαιολόγειας Αναγέννησης. Χρονολογούνται στην περίοδο μεταξύ 1348 και 1380, είναι από τις ελάχιστες που σώζονται από τον ύστερο βυζαντινό κύκλο, ενώ είναι πολύ μεγάλης σημασίας για την καλύτερη κατανόηση της βυζαντινής τέχνης. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει η εικονογράφηση του τρούλου, στον οποίο εικονίζεται ο Παντοκράτωρ, η Παναγία και οι Προφήτες. Η τεχνοτροπία και το ύφος των εικόνων παρουσιάζουν σημαντική ομοιογένεια. Εντούτοις, πιο διεισδυτικές ματιές αποδίδουν το έργο σε τέσσερις διαφορετικούς αγιογράφους ή σε διαφορές στον τρόπο εκτέλεσης των έργων. Τέλος, αξιόλογος ως προς την αισθητική, αλλά με ποικιλία ως προς την τεχνοτροπία, εμφανίζεται ο γλυπτός διάκοσμος του ναού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μοναστήρια στη Λακωνία Παναγία Περίβλεπτος Κατηγορία:Μυστράς
Εφεύρεση
Εφεύρεση χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε δημιουργική ενέργεια του ανθρώπου που απολήγει στην επινόηση πραγμάτων που δεν υπάρχουν προηγουμένως, ή στην ανεύρεση νέων μεθόδων εργασίας ή επωφελέστερων μέσων ή μεθόδων εκμετάλλευσης γνωστών δυνάμεων, ιδιοτήτων ή πραγμάτων.
Κατ΄ επέκταση των παραπάνω εφεύρεση ονομάζεται το αποτέλεσμα ή το προϊόν της δημιουργικής αυτής ενέργειας, δηλαδή το εφεύρημα. Βασική διαφορά της εφεύρεσης από την ανακάλυψη είναι ότι το αντικείμενο της πρώτης δεν προϋπάρχει, (π.χ. η εφεύρεση του τροχού), ενώ της δεύτερης προϋπάρχει αλλά δεν ήταν γνωστό στον άνθρωπο, (π.χ. ανακάλυψη της Αμερικής).
Γενικά
Γενικά ο όρος εφεύρεση αποτελεί νεωτερισμό τεχνικής κυρίως μορφής που συνηθέστερα είναι αποτέλεσμα δημιουργικής προσπάθειας (π.χ. εφεύρεση του ραντάρ), πολλές φορές όμως και τύχης, (π.χ. εφεύρεση του αερόστατου), που όπως και να έχει αποτελεί προοδευτική εξέλιξη πολιτισμού έναντι της προηγούμενης κατάστασης.
Με τις διάφορες εφευρέσεις του ο άνθρωπος στη μακραίωνη παρουσία του στη Γη ανακάλυψε παράλληλα και διάφορες φυσικές και χημικές ιδιότητες της ύλης που τον βοήθησαν, μελετώντας τις σε μια τεράστια σειρά ανακαλύψεων και ατελείωτων ερευνών. Μ' αυτές αφενός η ζωή του ανθρώπου έγινε πιο άνετη και αφετέρου ο τεχνολογικός πολιτισμός έλαβε τεράστιες διαστάσεις.
Ιστορία των εφευρέσεων-Πηγές έμπνευσης
Τα πρώτα χρόνια ανάπτυξης της τεχνολογίας, η παρατηρητικότητα της φύσης(βιομιμητική-βιομιμική ) από τον άνθρωπο έπαιξε  πολύ σημαντικό ρόλο  στην ανάπτυξη(επινόηση) νέων εφευρέσεων.Επίσης  η τύχη έπαιξε  το ρόλο της σε αρκετές περιπτώσεις , αλλά και πάλι  η παρατηρητικότητα και επινοητικότητα του εφευρέτη  μετέτρεπε  το τυχαίο γεγονός σε πρακτικό αντικείμενο.Τους τελευταίους αιώνες οι περισσότερες εφευρέσεις γίνονται  ως αποτέλεσμα της εφαρμοσμένης έρευνας αξιοποιώντας τα αποτελέσματα των επιστημονικών ερευνών που γίνονται σε ένα πλήθος επιστημών(π.χ.η θεωρία των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων αποτέλεσε αφορμή για  την ανάπτυξη των τηλεπικοινωνιών και όχι μόνο) .Συνεχίζει βέβαια  ο σημαντικός ρόλος της παρατηρητικότητας ιδίως της φύσης που είναι ανεξάντλητη πηγή ιδεών.
Απαραίτητοι όροι
Γενικά σήμερα οι νομοθεσίες των περισσοτέρων χωρών αξιώνουν για το χαρακτηρισμό μιας εφεύρεσης να πληρούνται κυρίως τρεις βασικές προϋποθέσεις: 1. νεωτερισμό, 2. ωφελιμότητα, και 3. πραγμάτωση, αυτών ακολουθούν βέβαια και άλλες όπως κόστος παραγωγής, βαθμός αξιοποίησης (ανάλογα της ωφελιμότητας), κ.ά.
Ονομασία
Συνηθέστερα οι εφευρέσεις λαμβάνουν το όνομα του εφευρέτη τους. Παρατηρείται όμως πολύ σπάνιο μία εφεύρεση από την αρχή μέχρι το τέλος ν΄ αποτελεί δημιουργία ενός μόνο ανθρώπου. Αντίθετα οι εφευρέσεις κατά κανόνα είναι προϊόντα συσχετισμού γνώσεων παρατηρήσεων κα πείρας. Σπάνιες επίσης είναι και οι περιπτώσεις εφευρέσεων που οφείλονται σε συμπτώσεις, όπως πολλοί υποστηρίζουν και τούτο διότι ακόμα και σε παρουσιαζόμενη σύμπτωση σε ανθρώπους που δεν διαθέτουν τις απαιτούμενες γνώσεις και τη σχετική οξυδέρκεια κανένα αποτέλεσμα εφεύρεσης ή ανακάλυψης δεν θα οδηγούσε. Για παράδειγμα κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι πριν τον Αρχιμήδη δεν είχε διαπιστώσει την άνωση που δέχεται το σώμα τους όταν βρεθούν μέσα στο νερό στον λουτήρα τους. Εντούτοις έπρεπε να υπάρξει η διάνοια του Αρχιμήδη για να εξάγει το ασφαλές συμπέρασμα του φαινομένου.
Βασική διάκριση
Ανάλογα της σημασίας που μπορεί να έχουν οι διάφορες εφευρέσεις για τον άνθρωπο αυτές διακρίνονται σε βασικές, πρωταρχικές και σε σημαντικές. Επίσης ανάλογα του ποσοστού του πληθυσμού προς το οποίο απευθύνονται οι εφευρέσεις χαρακτηρίζονται βασικές, δευτερεύουσες ή και τριτεύουσες. Τέλος ανάλογα του χρόνου εκμετάλλευσης αυτών χαρακτηρίζονται παροδικές ή μόνιμες. Υπήρξαν εφευρέσεις που όταν πραγματοποιήθηκαν τις διαπιστεύτηκαν ως "αιώνιες" και "ακατάλυτης αξίας" π.χ. η μαγνητική πυξίδα, που όμως σήμερα έχει αντικατασταθεί από την γυροσκοπική πυξίδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημιουργικότητα
Τουρλίδα (πτηνό)
Η Τουρλίδα είναι υδρόβιο, καλοβατικό πτηνό της οικογενείας των Σκολοπακιδών, που απαντάται στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Numenius arquata και περιλαμβάνει 3 υποείδη.
Στην Ελλάδα απαντάται κυρίως το υποείδος Numenius arquata arquata (Linnaeus, 1758), αλλά στην ανατολική επικράτεια μπορεί να βρίσκεται και το Numenius arquata orientalis (C. I. Brehm, 1831)
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους Numenius, είναι ελληνική, με αναφορά στα αρχαία κείμενα. Προέρχεται από τη λέξη νουμηνία: [ΕΤΥΜΟΛ. νουμηνία < νεομηνία < νέος + μήνη «σελήνη» (<μην, μηνός), πρβλ. ιερο-μηνία]. Η λέξη νεομηνία είναι η αρχή της νέας Σελήνης και, συνεπώς, του νέου Σεληνιακού μήνα. Επομένως, η πρωταρχική σημασία της λέξης είναι: νουμήνιος, «αυτός που ανήκει στη νουμηνία, ή αυτός που χρησιμοποιείται κατά την περίοδο της νουμηνίας». Επειδή η νέα Σελήνη φαίνεται από τη Γη σαν μία λεπτή, δρεπανοειδής καμπύλη (εξ ου και «μηνίσκος»), η ονομασία στο γένος πιθανότατα δόθηκε, λόγω της ομοιότητας του σχήματος του ράμφους του πτηνού με τη νέα Σελήνη.
Υπάρχει και δεύτερη, αυτόνομη ερμηνεία της λέξης που σημαίνει ακριβώς το πτηνό. Μάλιστα, υπάρχει και αναφορά στον Ησύχιο: «...συνñλθεν ατταγάς και νουμήνιος...», που λεγόταν σε περιπτώσεις ανθρώπων που συναναστρέφονταν άτομα του ιδίου χαρακτήρα με αυτούς (κάτι σαν το σημερινό «κύλησεν ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι!»).
Για την επιστημονική ονομασία του είδους, τα πράγματα είναι ακόμη πιο ξεκάθαρα. Η λέξη arquatus -a «τοξωτός, κεκαμμένος σε σχήμα τόξου» είναι μεν λατινική, αλλά έχει ελληνική ρίζα, τη λέξη έρκος: (το) (λόγ.) φράγμα, φραγμός- κυρίως στις φράσεις: (α) έρκος οδόντων ο φυσικός φραγμός που δημιουργούν οι οδοντοστοιχίες εμποδίζοντας την ομιλία (β) ποίον σ' έπος φύγεν έρκος οδόντων; (ομηρική φράση «πώς ξεστόμισες τέτοιο λόγο;») για φράση, διατύπωση, λέξη που ξεφεύγει από το στόμα κάποιου αυθόρμητα ή χωρίς επαρκή λογική.
Επομένως, είναι σαφής, τόσο η προέλευση της λέξης, όσο και η χρησιμοποίησή της στην ταξινομική του είδους, με αναφορά στο καμπυλωτό ράμφος του πτηνού.
Η αγγλική ονομασία του πτηνού (Curlew), είναι αποτέλεσμα ονοματοποιίας και σχετίζεται με τη χαρακτηριστική φωνή του πτηνού.
Συστηματική Ταξινομική
Η τουρλίδα περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Λινναίο το 1758, ως Scolopax arquata. Υπάρχουν 3 υποείδη, αν και αμφισβητείται από κάποιους ερευνητές το τρίτο (βλ. Πίνακα)
Γεωγραφική κατανομή υποειδών
Το είδος εξαπλώνεται σε ευρείες περιοχές του Παλαιού Κόσμου, αλλά στις περισσότερες θέσεις είναι περιορισμένο τοπικά. Τα δυτικά όρια κατανομής του βρίσκονται στις ακτές του Ατλαντικού, τόσο στην Ευρώπη (από την Ισλανδία μέχρι το Γιβραλτάρ), όσο και στην Αφρική (από το Μαρόκο μέχρι τη Νότια Αφρική). Τα ανατολικά όρια φθάνουν μέχρι τις ακτές του Ειρηνικού στην Ιαπωνία και στις Φιλιππίνες. Στα βόρεια, το είδος απαντάται στις απώτατες άκρες της Σκανδιναβίας, ενώ στα νότια φθάνει μέχρι το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος και στα ανατολικότερα όρια της Ινδονησίας. Οι περισσότεροι από τους κατά τόπους πληθυσμούς είναι ισχυρά μεταναστευτικοί.
Περιοχές αναπαραγωγής
Αναπαράγεται τα καλοκαίρια σε εκτεταμένες περιοχές της Β., Κ., και Α. Ευρώπης, κυρίως στις εκτεταμένες πεδιάδες της Ρωσίας και της Ουκρανίας και, αυτή η ζώνη εκτείνεται ανατολικά μέχρι τη Μογγολία, τη ΝΑ. Σιβηρία και τη ΒΔ. Κίνα, προσεγγίζοντας τις ασιατικές ακτές του Ειρηνικού. Πολύ λίγες είναι οι περιοχές όπου το είδος μένει μόνιμα όλο το έτος, ως επιδημητικό και, όλες βρίσκονται στην Ευρώπη, κυρίως στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιρλανδία, και σε κάποιες περιοχές της Γερμανίας και της Ολλανδίας.
Περιοχές διαχείμασης
Ανάλογα με το γεωγραφικό μήκος των περιοχών αναπαραγωγής, οι κατά τόπους πληθυσμοί μεταναστεύουν νότια στις δύσκολες εποχές του έτους. Οι κύριες περιοχές διαχείμασης βρίσκονται σε όλες τις ακτές των τριών ηπείρων του Παλαιού Κόσμου. Στην Ευρώπη και στη Β. Αφρική είναι οι ακτές της Μεσογείου, στην Ασία, όλες οι νότιες ακτές, στην Αραβική Θάλασσα, τον Ινδικό Ωκεανό και τη Θάλασσα της Ινδονησίας, φθάνοντας σχεδόν απέναντι από την Αυστραλία. Η Αφρική εκτός από όλες τις ακτές, περιφερειακά της ηπείρου, περιλαμβάνει και ηπειρωτικά εδάφη στη Κ. και Ν. Αφρική (βλ. πίνακα) Πηγές: (σημ. με έντονα γράμματα τα υποείδη που απαντώνται στον ελλαδικό χώρο)
Μεταναστευτική συμπεριφορά
thumb|right|300px|Tουρλίδα εν πτήσει, όπου διακρίνεται η θέση των ποδιών Η τουρλίδα είναι μεταναστευτικό είδος και, εκτός από τις λίγες περιοχές όπου βρίσκεται όλο το έτος, διαχειμάζει σε περιοχές νότια των περιοχών αναπαραγωγής της, ανάλογα με το γεωγραφικό μήκος (del Hoyo et al. 1996). Οι βορειοευρωπαϊκοί πληθυσμοί φεύγουν κατά τον Ιούνιο με νοτιοδυτική κατεύθυνση, προς τις ακτές της Βόρειας Θάλασσας και την Ιβηρική, ενώ σε μεγάλο ποσοστό περνάνε στη ΒΔ Αφρική. Ωστόσο οι μεταναστευτικοί πληθυσμοί του Ιουλίου και του Αυγούστου, δεν ταξιδεύουν πολύ μακριά, και απαντώνται κυρίως στις ακτές της Βόρειας Θάλασσας, όπου και αλλάζουν πτέρωμα (moult). Μάλιστα, στα μέσα Σεπτεμβρίου ενώνονται με τους πληθυσμούς των νεαρών πτηνών που διαχειμάζουν εκεί.