cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βελισάριος
Προσωπική ζωή
Ο Βελισάριος νυμφεύτηκε την Αντωνίνα, στενή φίλη της αυτοκράτειρας Θεοδώρας, με την οποία μοιράζονταν παρόμοιο παρελθόν. Ο ίδιος την υπεραγαπούσε, ωστόσο η σχέση τους φαίνεται ότι κάθε άλλο παρά ιδανική υπήρξε. Ο Προκόπιος της καταλογίζει συνεχείς απιστίες εις βάρος του Βελισαρίου, και πολλές φορές αναφέρεται στον αδίστακτο χαρακτήρα της. Τις απόψεις αυτές συμμερίζονται οι περισσότεροι μελετητές, αν και χωρίς τις υπερβολές και τις ευφάνταστες περιγραφές του Προκοπίου. Πάντως ο δυναμισμός της Αντωνίνας και η στενή σχέση της με τα ανάκτορα έδωσαν ώθηση στην καριέρα του συζύγου της, ενώ με τον άστατο βίο της δημιουργούσε πολλά προβλήματα στον Βελισάριο. Από την άλλη, τον ακολουθούσε στις περισσότερες εκστρατείες του και μετά το θάνατό του, πέρασε την υπόλοιπη ζωή της σε σεμνή χηρεία. Ο Βελισάριος και η Αντωνίνα απέκτησαν μία κόρη, την Ιωαννίνα, η οποία αρραβωνιάστηκε με τον εγγονό της Θεοδώρας, Αναστάσιο. Η Αντωνίνα ουδέποτε ήθελε αυτό το συνοικέσιο, έτσι μετά τον θάνατο της Θεοδώρας διέλυσε τον αρραβώνα.
Θάνατος και υστεροφημία
thumb|260x260px|Ο Βελισάριος ως τυφλός ζητιάνος σε πίνακα τού [[Ζακ-Λουί Νταβίντ (1781). Οι διηγήσεις που ήθελαν τον Βελισάριο να καταλήγει τυφλός επαίτης εμφανίστηκαν στο Βυζάντιο κυρίως από τον 12ο αι. και επηρέασαν τη δυτικοευρωπαϊκή τέχνη και γραμματεία μέχρι και τους νεότερους χρόνους, παραμερίζοντας την πραγματική ιστορία.]]
Η απόκρουση της εισβολής των Κουτριγούρων ήταν η τελευταία στρατιωτική επιχείρηση του Βελισαρίου. Έπειτα αποσύρθηκε οριστικά από τον ενεργό δημόσιο βίο και πέθανε τον Μάρτιο του 565, λίγους μήνες πριν τον θάνατο του Ιουστινιανού, όχι όμως χωρίς ενοχλήσεις από την Αυλή. Το 561 κατηγορήθηκε ακόμη μία φορά ότι συμμετείχε σε μια συνωμοσία κατά του αυτοκράτορα με συνέπεια τη δήμευση της περιουσίας του και τον κατ’ οίκον περιορισμό. Έξι μήνες αργότερα, ο Ιουστινιανός αποκατέστησε τον γηραιό πλέον στρατηγό.
Η ζωή και τα κατορθώματά του έγιναν αντικείμενο θαυμασμού ανά τους αιώνες και τροφοδότησαν πολλούς θρύλους και διηγήσεις. Το όνομά του έγινε συνώνυμο της στρατιωτικής ευφυΐας και ανδρείας και αποδιδόταν σε δαφνοστεφείς στρατηγούς, όπως ο δημοφιλής Ιωάννης Κουρκούας (10ος αι.) που ονομάστηκε από τους συγχρόνους του «άλλος Τραϊανός ή Βελισάριος». Επίσης, ιδίως από τον 11ο αι., στην ιστορική παράδοση υπεισέρχονται στοιχεία και περιστατικά από βίους και κατορθώματα άλλων προσωπικοτήτων. Επιπλέον, οι διηγήσεις που αναφέρονται στον Βελισάριο, παίρνουν έναν έντονα δραματικό χαρακτήρα, επηρεασμένες από τις έντονες μεταβολές της τύχης του ήρωά τους και τις τεταμένες σχέσεις του με τα ανάκτορα. Ο Μιχαήλ Γλυκάς (11ος αιώνας) δραματοποιεί τις τύχες του Βελισαρίου αναφέροντας ότι ο νικητής Περσών, Βανδάλων, Γότθων και Ούννων καθόταν αναμένοντας από τον δήμιο να τον αποκεφαλίσει. Τον επόμενο αιώνα ο Ιωάννης Ζωναράς προχωρεί ακόμη περισσότερο λέγοντας ότι ο Βελισάριος έμεινε φυλακισμένος μέχρι το τέλος της ζωής του, ενώ ο Ιωάννης Τζέτζης περιγράφει πώς ο ήρωάς του τυφλώθηκε και αναγκάστηκε από τον μνησίκακο Ιουστινιανό να επαιτεί.
Στα τέλη της βυζαντινής περιόδου εμφανίζεται η Διήγησις του θαυμαστού ανδρός του λεγομένου Βελισσαρίου ή απλούστερα Διήγησις ή Ριμάδα περί Βελισαρίου ή Βελισαρίου μυθιστόρημα. Πρόκειται περί ηθικοδιδακτικού ποιήματος, που αναφέρεται στη μεγάλη δόξα του ήρωα και την τραγική κατάληξή του, σύμφωνα με τις περί τύφλωσης και επαιτείας περιγραφές. Η Διήγησις τυπώθηκε για πρώτη φορά το 1525 στη Βενετία και επηρέασε σημαντικά την εικόνα του Βελισαρίου στη Δύση. Είναι αξιοσημείωτο μάλιστα ότι για αιώνες στη Δύση, οι λαϊκές περιγραφές και διηγήσεις είχαν επικρατήσει των πραγματικών γεγονότων. Έτσι, κατά τους νεότερους χρόνους πολλοί αξιόλογοι συγγραφείς και καλλιτέχνες επηρεαστήκαν και εμπνεύστηκαν από αυτές, συνθέτοντας δοκίμια (όπως το έργο πολιτική αγωγής Βελισάριος του Ζαν-Φρανσουά Μαρμοντέλ), μυθιστορήματα (Ρόμπερτ Γκρέιβς - Βελισάριος, το σπαθί του Ιουστινιανού), θεατρικά (Ε. Σενκ), ζωγραφικούς πίνακες (Ζακ-Λουί Νταβίντ, Φρανσουά Ζεράρ) αλλά και συγγράμματα ιστορικής ύλης (Λ. Μαόν).
Ο Βελισάριος ως στρατηγός
Υπήρξε πρότυπο στρατηγού. Η πειθαρχία και η προσφορά του στο βυζαντινό κράτος ήταν οι πυλώνες της δραστηριότητάς του. Στην απόβαση στην Αφρική κατά των Βανδάλων εκτέλεσε Ούννους μισθοφόρους δημοσίως αφού φέρθηκαν απείθαρχα. Ένα άλλο παράδειγμα αποτελεί το γεγονός ότι έδειχνε στους στρατιώτες του τα σώμα του το οποίο δεν είχε καταφέρει κανείς να λαβώσει. Η ακατάπαυστη αλκή του, να εκστρατεύει και να αποκαθιστά τα σύνορα του βαθμηδόν εξελληνιζόμενου ρωμαϊκού κράτους σε μια έκταση από τη Δυτική Μεσόγειο μέχρι τα βάθη της Μέσης Ανατολής τον κατατάσσουν μεταξύ των σπουδαιότερων στρατιωτικών όλων των εποχών. Επίσης διακρίθηκε για την ευστροφία του κυρίως στην τρομερή πολιορκία της Ρώμης από τους Οστρογότθους όπου με ξαφνικές εξόδους από την Αιώνια Πόλη προκαλούσε καίρια πλήγματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Ύστερη Αρχαιότητα Κατηγορία:Βυζαντινοπερσικοί πόλεμοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί δούκες
Πανεπιστήμιο Κολούμπια
Το Πανεπιστήμιο Κολούμπια (αγγλικά: Columbia University, επίσημα: Columbia University in the City of New York) είναι ένα ιδιωτικό ερευνητικό πανεπιστήμιο των ΗΠΑ, θεωρούμενο από πολλούς ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια της Νέας Υόρκης. Το Κολούμπια αποτελεί ένα από τα οκτώ πανεπιστήμια που ανήκουν στην ομάδα των Ivy League, τα οποία θεωρούνται από τα καλύτερα πανεπιστήμια στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η πανεπιστημιούπολή του («κάμπους») βρίσκεται στο βόρειοδυτικό μέρος του Μανχάταν. Ιδρύθηκε το έτος 1754 ως King's College από την Εκκλησία της Αγγλίας. Επρόκειτο για το πρώτο κολέγιο που ιδρυόταν στη Νέα Υόρκη και το πέμπτο στις 13 αποικίες που αργότερα δημιούργησαν τις ΗΠΑ. Μετά την Αμερικανική Επανάσταση, το νομικό καθεστώς του ήταν πολιτειακό επί τρία χρόνια, ενώ από το 1787 μέχρι σήμερα λειτουργεί ως ΝΠΙΔ. Σημερινός πρόεδρος είναι ο Lee Bollinger.
Το Πανεπιστήμιο Κολούμπια είναι η «έδρα» των λεγόμενων Βραβείων Πούλιτζερ, τα οποία απονέμονται επί ένα αιώνα και πλέον για ξεχωριστό έργο στη δημοσιογραφία, τη λογοτεχνία και τη μουσική. Μέχρι στιγμής (2007), υπάρχουν 87 κάτοχοι Βραβείου Νόμπελ που με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο συνδέονται με το Κολούμπια, περισσότεροι από οποιοδήποτε άλλο ίδρυμα στον κόσμο. Στους χώρους του γεννήθηκε το ραδιόφωνο FM και τέθηκαν τα θεμέλια της σύγχρονης Γενετικής. Υπήρξε το πρώτο αμερικανικό πανεπιστήμιο που προσέφερε σπουδές στην Ανθρωπολογία και στην Πολιτική επιστήμη. Εξάλλου, ποικιλόμορφα λογοτεχνικά και καλλιτεχνικά κινήματα, όπως η «Αναγέννηση του Χάρλεμ» και το κίνημα των Μπητ διαμορφώθηκαν στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια κατά τον εικοστό αιώνα.
Το ίδρυμα συμπεριλαμβάνει τα Barnard College, Teachers College και το Θεολογικό Σεμινάριο Union Theological Seminary (UTS), όλα κοντά στο κυρίως κάμπους, ενώ ένα κοινό προπτυχιακό πρόγραμμα προσφέρεται με το Ιουδαϊκό Θεολογικό Σεμινάριο Αμερικής και ένα άλλο με το Juilliard School. Το λεκτικό έμβλημα (μόττο) του Πανεπιστημίου είναι το «Εν τω φωτί Σου οψόμεθα φως» (In lumine Tuo videbimus lumen), παράφραση από ψαλμό του Δαβίδ.
Η πανεπιστημιούπολη
thumb|right|Το γλυπτό Alma Mater στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. thumb|right|Το "College Walk" είναι μια δημόσια δίοδος που κόβει δρόμο μέσα από την πανεπιστημιούπολη. Η κυρίως πανεπιστημιούπολη βρίσκεται στην περιοχή Μόρνινγκσάιντ Χάιτς, στον δήμο Μανχάταν. Σχεδιάσθηκε ως ένα συγκεντρωτικό «κάμπους» αστικού τύπου από τους αρχιτέκτονες McKim, Mead και White στα τέλη του 19ου αιώνα. Με έκταση 132 στρέμματα, καταλαμβάνει πάνω από έξι οικοδομικά τετράγωνα. Σε αυτά πρέπει να προσθέσουμε τα 100 στρέμματα του αθλητικού συγκροτήματος του Baker Field, τα 20 έικρ (82 στρέμματα) του Ιατρικού Κέντρου και τα 157 έικρ (635 στρέμματα) του Γεωφυσικού Παρατηρητηρίου Lamont-Doherty.
Στην ιδιοκτησία του Πανεπιστημίου συμπεριλάμβάνονται πάνω από 7.000 διαμερίσματα στην περιοχή, που στεγάζουν καθηγητές, μεταπτυχιακούς φοιτητές, αλλά και υπαλλήλους, ενώ για τους προπτυχιακούς υπάρχουν περί τους 20 κοιτώνες.
Νέα κτήρια στο κάμπους είναι τα Uris Hall (δεκαετία του 1960) και Alfred Lerner Hall, μια αποδομιστική κατασκευή που ολοκληρώθηκε μόλις το 1998 και έχει σχεδιασθεί από τον τότε κοσμήτορα της Σχολής Αρχιτεκτονικής του Κολούμπια Μπερνάρ Τσουμί (γνωστό και από το Νέο Μουσείο Ακρόπολης στην Αθήνα).
Το σύστημα βιβλιοθηκών του Κολούμπια διαθέτει πάνω από 9 εκατομμύρια τόμους βιβλίων (μία πηγή δίνει ακριβώς 9.277.042 τόμους). Αξιοσημείωτη είναι η Βιβλιοθήκη Αρχιτεκτονικής και Καλών Τεχνών Avery (Avery Architectural and Fine Arts Library), που είναι η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη Αρχιτεκτονικής στις ΗΠΑ και ίσως και σε όλο τον κόσμο, με πάνω από 400.000 τόμους. Η κεντρική βιβλιοθήκη ήταν η Low Memorial Library (1895), στο κέντρο του κάμπους, αλλά το κτήριο δεν λειτουργεί ως τέτοια από το 1934. Κύρια βιβλιοθήκη είναι η Butler.
Η Ιατρική Σχολή βρίσκεται στο Ιατρικό Κέντρο, στο Ουάσινγκτον Χάιτς, 50 οικοδομικά τετράγωνα παραπάνω. Το αθλητικό συγκρότημα περιλαμβάνει το Στάδιο Lawrence A. Wien, γήπεδα τένις και εγκαταστάσεις στίβου στο βόρειο άκρο του νησιού του Μανχάταν, στο Inwood. Εκτός από το Γεωφυσικό Παρατηρητηρίου Lamont-Doherty, στη δυτική όχθη του ποταμού Χάντσον στο Παλισέιντς, υπάρχουν και τα Εργαστήρια Νέβις, στο Ίρβινγκτον.
Σπουδές
Το Πανεπιστήμιο Κολούμπια την τρέχουσα ακαδημαϊκή χρονιά (2007) έχει 24.644 φοιτητές (6.809 προπτυχιακούς και 15.577 μεταπτυχιακούς) και 3.476 μέλη διδακτικού και ερευνητικού προσωπικού.
Εισαγωγή φοιτητών και οικονομική βοήθεια
Το Πανεπιστήμιο Κολούμπια έχει μερικά πολύ επιλεκτικά προπτυχιακά τμήματα, που κατεβάζουν πολύ το ποσοστό των υποψήφιων προπτυχιακών φοιτητών που γίνονται δεκτοί. Το 2007 μόλις το 9,1% όσων υπέβαλαν αίτηση έγιναν δεκτοί, ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά στις ΗΠΑ. Πάνω από το 50% όλων αυτών θα λάβουν κάποιας μορφής οικονομική βοήθεια, που φθάνει κατά μέσο όρο τις 20.000 δολάρια ανά φοιτητή.
Οργάνωση
Οι προπτυχιακές σχολές του πανεπιστημίου είναι οι εξής:
Οι κυριότερες μεταπτυχιακές σχολές είναι:
Αξιολογήσεις
Οι προπτυχιακές σχολές του πανεπιστημίου αξιολογήθηκαν ως έβδομες στον κόσμο και έκτες στην αμερικανική ήπειρο από το Πανεπιστήμιο της Σαγκάης Jiao Tong, και 11ες στον κόσμο (7ες στη Β. Αμερική) από την THES - QS World University Rankings. Σύμφωνα με το Εθνικό Συμβούλιο Ερευνών των ΗΠΑ (National Research Council), τα μεταπτυχιακά προγράμματα του Κολούμπια κατατάσσονται όγδοα στις ΗΠΑ.
Εκδόσεις
Το 1893 ιδρύθηκαν οι «Πανεπιστημιακές Εκδόσεις του Κολούμπια» (Columbia University Press), ανάμεσα στα έργα των οποίων συγκαταλέγεται η The Columbia Encyclopedia (1η έκδοση το 1935) και η The Columbia Lippincott Gazetteer of the World, (από το 1952).
Επίσης, στην πανεπιστημιούπολη συντάσσονται και οι:
Υπάρχουν και τα ειδικευμένα επιστημονικά ερευνητικά περιοδικά που εκδίδουν τμήματα του πανεπιστημίου:
Ραδιοτηλεόραση
Το Πανεπιστήμιο Κολούμπια διαθέτει δύο πρωτοπόρους στους φοιτητικούς σταθμούς: τον WKCR-FM και την CTV.
Ο WKCR, ο φοιτητικός ραδιοσταθμός εκπέμπει στην ευρύτερη περιοχή της Νέας Υόρκης και ισχυρίζεται ότι είναι ο αρχαιότερος σταθμός FM του κόσμου (βλ. Έντγουιν Χάουαρντ Άρμστρονγκ. Σήμερα ο σταθμός έχει τα στούντιό του στον πρώτο όροφο του Alfred Lerner Hall στο κυρίως κάμπους, με τον κύριο αναμεταδότη του στον ουρανοξύστη της Τάιμς Σκουέρ 4, στο κέντρο του Μανχάταν.
Διάφορα
Η Πανεπιστημιακή Ορχήστρα (Columbia University Orchestra) ιδρύθηκε από τον συνθέτη Edward MacDowell το 1896, και είναι η αρχαιότερη συνεχώς σε λειτουργία πανεπιστημιακή ορχήστρα των ΗΠΑ.
Ο μεγαλύτερος σύλλογος προπτυχιακών στο κάμπους είναι οι Columbia University College Democrats, που κέρδισαν τη διάκριση Chapter of the Year του ακαδημαϊκού έτους 2006-2007 για τους φοιτητικούς συλλόγους του Δημοκρατικού Κόμματος.
Εφευρέσεις και ανακαλύψεις
Πολλές τεχνολογικές και επιστημονικές καινοτομίες είδαν το φως στο πανεπιστήμιο Κολούμπια. Υπήρξε το λίκνο του ραδιοφώνου FM και του λέιζερ. Ο αλγόριθμος MPEG-2 για τη συμπιεσμένη αποθήκευση και μετάδοση κινούμενης εικόνας και ήχου αναπτύχθηκε εδώ από τον καθηγητή Δημήτρη Αναστασίου, του τμήματος ηλεκτρολόγων μηχανικών. Ο βιολόγος Martin Chalfie ήταν ο πρώτος που εισήγαγε τη χρήση της πράσινης φωσφορίζουσας πρωτεΐνης (Green Fluorescent Protein, GFP) για το σημάδεμα κυττάρων σε άθικτους οργανισμούς.
Κάποιες από τις σημαντικότερες συνεισφορές από επιστήμονες του Κολούμπια έγιναν στον τομέα της Υγείας, περίπου 175 νέες εφευρέσεις ή καινοτομίες ανά έτος. Πάνω από 30 φαρμακευτικά προϊόντα βασισμένα σε ανακαλύψεις και καινοτομίες που έγιναν στο Κολούμπια βρίσκονται σήμερα στην αγορά, όπως η ομοκυστεΐνη (τεστ για καρδιαγγειακές παθήσεις).
Το Κολούμπια συγκαταλέγεται ανάμεσα στα κορυφαία ιδρύματα των ΗΠΑ σε εισπραττόμενα έσοδα από πατέντες και συμφωνίες αδειοδοτήσεων για εφευρέσεις και ανακαλύψεις του (σήμερα περί τις 600 πατέντες και 250 συμφωνίες αδειοδοτήσεων). Από τις πατέντες και τις σχετικές συμφωνίες το Κολούμπια κέρδισε πάνω από 230 εκατομμύρια δολάρια το οικονομικό έτος 2006, σύμφωνα με πηγή του πανεπιστημίου.
Βραβεία και διακρίσεις
Μέχρι τον Οκτώβριο 2006, 76 άνθρωποι του πανεπιστημίου Κολούμπια έχουν τιμηθεί με Βραβείο Νόμπελ σε διάφορους τομείς, από τους οποίους οι 8 είναι σήμερα (2007) καθηγητές του.
Καθηγητές του Κολούμπια με πρόσφατο Βραβείο Νόμπελ (τα 10 τελευταία χρόνια, 1996-2006):
Ερευνητές ή απόφοιτοι του Κολούμπια με πρόσφατο Βραβείο Νόμπελ (τα 10 τελευταία χρόνια, 1996-2006):
Διάσημοι πρόεδροι, απόφοιτοι και παρακολουθήσαντες
Κατ' αρχή, στους προέδρους του Κολούμπια περιλαμβάνεται ο μετέπειτα Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντουάιτ Αϊζενχάουερ (πρόεδρος του παν/μίου από το 1948 ως το 1953).
Τρεις Πρόεδροι των ΗΠΑ έχουν φοιτήσει στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. 6 δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ και 39 κάτοχοι βραβείου Νόμπελ έχουν πάρει πτυχίο ή μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών από το Κολούμπια. Οι τρεις Πρόεδροι είναι οι Θεόδωρος Ρούζβελτ, Φράνκλιν Ντελέινο Ρούζβελτ και Μπάρακ Ομπάμα, όλοι φοιτητές της Νομικής Σχολής.
Ο πρώην υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Αλεξάντερ Χέιγκ σπούδασε στην Columbia Business School (1954-1955). Απόφοιτοι είναι ο Δρ. Bhimrao Ambedkar, από τους ιδρυτές και συγγραφείς του συντάγματος της ανεξάρτητης Ινδίας, και ο Ντάνιελ Τόμπκινς, αντιπρόεδρος των ΗΠΑ.
Πρόσφατες πολιτικές φυσιογνωμίες που μορφώθηκαν στο Κολούμπια είναι, εκτός από τον Ομπάμα, ο σημερινός γερουσιαστής Τζαντ Γκρεγκ του Νιού Χαμσάιρ, η πρώην υπουργός εξωτερικών Μαντλήν Ωλμπράιτ, ο πρώην Γ.Γ. του ΟΗΕ Μπούτρος Μπούτρος Γκάλι, ο πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας Άλαν Γκρήνσπαν, ο Τζορτζ Στεφανόπουλος, σύμβουλος του Προέδρου Μπιλ Κλίντον, και ο Μιχαήλ Σαακασβίλι, Πρόεδρος της Γεωργίας.
Οι φυσικοί επιστήμονες Στήβεν Τζέι Γκουλντ, Ρόμπερτ Μίλικαν και Μάικλ Πάπιν, όπως και ο οικονομολόγος Μίλτον Φρίντμαν, είχαν όλοι τίτλους σπουδών του Κολούμπια.
Στον πολιτισμό και τις τέχνες, οι Ρότζερς και Χάμερστην και ο Αρτ Γκαρφάνκελ είναι απόφοιτοι του Κολούμπια. Οι ποιητές Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα και Άλλεν Γκίνσμπεργκ, οι συγγραφείς Ισαάκ Ασίμωφ, Τζ. Ντ. Σκάλινγκερ, Άπτον Σίνκλερ, Τζακ Κέρουακ, Ρότζερ Ζελάζνυ, Χέρμαν Γουκ και Τόνυ Κούσνερ, ο συνθέτης Μπέλα Μπάρτοκ, όλοι παρακολούθησαν μαθήματα στο πανεπιστήμιο.
Διάσημοι που αποφοίτησαν από το Κολούμπια είναι μεταξύ άλλων οι ηθοποιοί Μπράιαν Ντένεχι, Τζορτζ Σήγκαλ, Αμάντα Πητ και Μάθιου Φοξ, ενώ οι Εντ Χάρις και Τζέικ Γκίλενχαλ το παρακολούθησαν για λίγο πριν τα παρατήσουν.
Γνωστοί καθηγητές και ερευνητές
Ανάμεσα στους σημαντικότερους καθηγητές ήταν ο φιλόσοφος Τζον Ντιούι, ο ιστορικός Ρίτσαρντ Χοφστάντερ, ο κοινωνιολόγος Ρόμπερτ Κ. Μέρτον, οι πρωτοπόροι ανθρωπολόγοι Φραντς Μπόας και Μάργκαρετ Μηντ, οι πυρηνικοί φυσικοί Ενρίκο Φέρμι, Τζον Ντάνινγκ, Ι. Ι. Ράμπι και Πόλυκαρπ Κους, που βοήθησαν να αρχίσει το Σχέδιο Μανχάταν στο πανεπιστήμιο, και ο πρωτοπόρος γεωφυσικός Μορίς Ίγουινγκ. Εδώ ο Τόμας Χαντ Μόργκαν ανεκάλυψε τη χρωμοσωμική βάση της κληρονομικότητας στο περίφημό του «δωμάτιο με τις μύγες», θέτοντας το θεμέλιο της σύγχρονης Γενετικής. Η φιλόσοφος Χάνα Άρεντ υπήρξε επισκέπτρια καθηγήτρια τη δεκαετία του 1960.
Οι αρχιτέκτονες Μπερνάρ Τσουμί, Σαντιάγο Καλατράβα και Φρανκ Γκέρι έχουν διδάξει στο Κολούμπια, όπως και ο Παλαιστίνιος διανοούμενος Έντουαρντ Σαΐντ.
Ονομάσθηκαν προς τιμή του
Ο Παγετώνας Κολούμπια στην Αλάσκα ονομάσθηκε έτσι από το πανεπιστήμιο, το ίδιο και το Όρος Κολούμπια στο Κολοράντο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κολουμπ Κατηγορία:Πανεπιστήμια της Ivy League Κατηγορία:Νέα Υόρκη
Ουταμάρο
thumb|250px| "Άνθη του Έντο", π. [[1800]] Ο Κιταγκάουα Ουταμάρο (喜多川歌麿), (π. 1753 - 1806) ήταν Ιάπωνας ζωγράφος και ένας από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες της παραδοσιακής ξυλογραφίας ουκίγιο-ε. Είναι γνωστός ιδιαίτερα για τις δεξιοτεχνικά συντιθεμένες σπουδές γυναικών γνωστές ως μπιτζίνγκα. Δημιούργησε επίσης πολλά έργα με θέματα από τη φύση ιδιαίτερα εικονογραφημένα βιβλία εντόμων. Τα έργα του έγιναν γνωστά στη Ευρώπη στα μέσα του 19ου αιώνα και ήταν ιδιαίτερα δημοφιλή στη Γαλλία. Επηρέασαν δε βαθιά τους Ευρωπαίους ιμπρεσσιονιστές, ιδιαίτερα η τεχνική έμφασης στο φως και στη σκιά.
Βιογραφία
Βιογραφικές λεπτομέρειες για τη ζωή του Ουταμάρο είναι ιδιαίτερα περιορισμένες και κάθε αναφορά δίνει διαφορετική άποψη για την ζωή του. Διαφορετικές πηγές ισχυρίζονται ότι γεννήθηκε στο Έντο (σημερινό Τόκυο), στο Κυότο ή στην Οζάκα γύρω στο 1753 (αν και η ακριβής ημερομηνία δεν είναι σαφής). Το αρχικό όνομά του ήταν Κιτιγκάουα Ιτσιταρο. Είναι γενικά αποδεκτό ότι ήταν μαθητής του ζωγράφου Τοριγιάμα Σέκιεν όταν ήταν ακόμα παιδί, αλλά διάφορες πηγές ισχυρίζονται ότι ήταν γιος του. Μεγάλωσε στο σπίτι του Σέκιεν και παρέμεινε εκεί ακόμα και μετά το θάνατό του δασκάλου του, το 1788. Ο Σέκιεν ήταν εκπαιδευμένος στην αριστοκρατική σχολή Κανό ζωγραφική αλλά στο ενδιάμεσο της καριέρας του επηρεάστηκε περισσότερο από τη δημοφιλή ουκίγιο-ε. Ο Ουταμάρο, όπως ήταν σύνηθες με τους Γιαπωνέζικους καλλιτέχνες του καιρού του, άλλαξε το όνομά του όταν ωρίμασε σαν καλλιτέχνης. Πήρε επίσης και το όνομά του σε Ιτσιτάρο Γιουσούκε. Παντρεύτηκε μία φορά αλλά ποτέ δεν έκανε παιδιά.
Η πρώτη του επαγγελματική δουλειά στην ηλικία των 22 το 1775 ήταν για το εξώφυλλο ενός καταλόγου για ένα θέατρο Καμπούκι με το γκό Τογιοάκι. Από την άνοιξη του 1752 άλλαξε το όνομά του σε Utamaro, και άρχισε να σχεδιάζει έργα που απεικόνιζαν γυναίκες μπιτζίνγκα. Σε κάποιο σημείο στα μέσα των 1780 (ίσως το 1783) έζησε μαζί με τον ανερχόμενο εκδότη Τσουτάγια Τζουζάμπουρο για 5 συνεχή χρόνια. Ήταν τα χρόνια αυτά ο κύριος καλλιτέχνης της εκδοτικής εταιρίας του Τσουτάγια. Παρήγαγε πολλά έργα την περίοδο αυτή πολλές εικονογραφήσεις για βιβλία κιόκα.
Το 1791 ο Ουταμάρο άρχισε να σχεδιάζει θέματα δημοφιλή για τους καλλιτέχνες ουκίγιο-ε. Το 1793 ήταν ήδη ένας καταξιωμένος καλλιτέχνης ουκίγιο-ε και άρχισε να σχεδιάζει τις διάσημες σειρές έργων του με θέμα την περιοχή Γιοσιγουάρα. Το 1797 που πέθανε ο Τσουτάγια Τζουζαμπούρο αναστατώθηκε ιδιαίτερα και μετά τα έργα του ποτέ πια δεν έφτασαν το επίπεδο τελειότητας όπως τα περασμένα έργα του. thumb|right|250px|Σούνγκα του Ουταμάρο (1799). Με την πάροδο των χρόνων παρήγαγε έναν μεγάλο αριθμό ερωτικής φύσεως έργα, γνωστά στην Ιαπωνία ως σούνγκα (shunga). Τα ερωτικά αυτά χαρακτικά του Ουταμάρο αποτελούν δοξολογία της σεξουαλικής απόλαυσης. Η ωραιότερη σειρά του με χαρακτικά «σούνγκα» είναι «Το Τραγούδι του Μαξιλαριού» (1788), με γκροτέσκες σκηνές ερωτικής συνεύρεσης, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται «Η κόρη του ψαρά αποπλανιέται από τα πνεύματα της θάλασσας», «Νεαρή κοπέλα αποπλανιέται από τριχωτό τέρας», «Ζευγάρι σε ερωτική συνεύρεση» κ. ά. Από την περίφημη σειρά με χαρακτικά «Το Άλμπουμ των Πράσινων Σπιτιών» ξεχωρίζει, μεταξύ άλλων, «Η παλλακίδα της Γιοσιγουάρα και ο εραστής της».
Μαθητές
Μετά το θάνατο του Ουταμάρο ο μαθητής του Κοικαγουα Σουντσό συνέχισε να παράγει έργα στο στυλ του δασκάλου του και είναι σήμερα γνωστός ως Ουταμάρο Β'.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες ζωγράφοι
Τοριγιάμα Σέκιεν
thumb|250px| Κάππα, μυθικό δημιούργημα Ο Τοριγιάμα Σέκιεν (鳥山 石燕), (1712-1788) ήταν ένας Ιάπωνας καλλιτέχνης του είδους ουκίγιο-ε που ειδικεύτηκε στο είδος γιοκάι. ήταν ο δάσκαλος του Ουταμάρο. Πριν αρχίσει να ασχολείται με την ξυλογραφία και την παραγωγή εντύπων ήταν ζωγράφος της Σχολής Κανό.
Στα 1780 ο Σέκιεν ανέλαβε να σχεδιάσει μια σειρά έργων πάνω στα μυθικά υπερφυσικά όντα της Γιαπωνεζικής μυθολογίας. Το αποτέλεσμα ήταν η σειρά του Χιάκι Γιακό όπου βασίζεται και η μετά θάνατον φήμη του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες ζωγράφοι
231
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 231 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Εθνική Οδός 3 (Ελλάδα)
Η Εθνική Οδός 3 (ΕΟ3) είναι εθνική οδός της Ελλάδας που συνδέει το συνοριακό σταθμό της Νίκης στα σύνορα με τη Βόρεια Μακεδονία με την Ελευσίνα διασχίζοντας την ανατολική πλευρά της Δυτικής Μακεδονίας, τη δυτική Θεσσαλία και την ανατολική Στερεά Ελλάδα. Στο τμήμα του από τη Λάρισα μέχρι τη Λαμία και τη Θήβα αποτελούσε τον κύριο οδικό άξονα που συνέδεε την Θεσσαλονίκη με την Αθήνα, πριν την κατασκευή του Αυτοκινητοδρόμου 1.
Στο μεγαλύτερο μέρος συμπίπτει με τους υπό κατασκευή Αυτοκινητόδρομο 3 στη Θεσσαλία, και Αυτοκινητόδρομο 27 στη Δυτική Μακεδονία. Αποτελεί τμήμα της Ευρωπαϊκής Οδού 65 (Ε65) στο τμήμα Λαμία - Συνοριακός σταθμός Νίκης και την Ευρωπαϊκή οδό 962 (Ε962) στο τμήμα Ελευσίνα - Θήβα.
Τμήμα Κοζάνη - Λάρισα
250px|thumb|Ο χάρτης του τμήματος Κοζάνη - Λάρισα Το συγκεκριμένο τμήμα εξαγγέλθηκε το 2010. Εχεί συζητηθεί πολλές φορές η κατασκευή ενός κλειστού αυτοκινητοδρόμου που θα ξεκινάει από την διασταύρωση με την Εγνατία Οδό ως συνέχεια του Α27 θα φτάνει στην Λάρισα σε ενδεχομένως μια διασταύρωση με τον Α1 ή τον Α4. Παρ' όλα αυτά η ολοκλήρωση του συγκεκριμένου τμήματος θα ολοκληρωθέι τη πενταετία 2021-2025. Το 2011 το Υπουργείο Περιβάλλοντος ενέκρινε τους περιβαλλοντικούς όρους για το έργο «Κατασκευή και λειτουργία του οδικού τμήματος Μικρό Ελευθεροχώρι έως το Σαραντάπορο της Εθνικής Οδού Λάρισας - Κοζάνης (Εθνική Οδός 3)». Ο νέος οδικός άξονας θα κατασκευαστεί παράλληλα και σε μικρή απόσταση από το σημερινό δρόμο ενώ η συνολική χάραξη αφορά μήκος περίπου 12 χιλιομέτρων ενώ συμπεριλαμβάνονται σημαντικά τεχνικά έργα όπως ανισόπεδος κόμβος στα Σέρβια, γέφυρες, άνω και κάτω διαβάσεις, οχετοί, κάθετες οδοί, παράπλευρο οδικό δίκτυο. Όμως το συγκεκριμένο τμήμα αντιμετωπίζει προβλήματα ως προς την χρηματοδότησή του, με το πιθανότερο σενάριο να ενταχθεί σε κάποιο πρόγραμμα ΕΣΠΑ.
Διαδρομή
Η Εθνική Οδός 3 περνά από τις ακόλουθες περιοχές:
αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ|Έξοδος της Ε.Ο.3 νοτίως του Αμυνταίου Φλώρινας, το χειμώνα 2018-2019
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικές Οδοί της Ελλάδας
232
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 232 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Οαμαρού
Η Οαμαρού (αγγλικά: Oamaru) είναι η μεγαλύτερη πόλη στο Βόρειο Οτάγκο, στο Νότιο Νησί της Νέας Ζηλανδίας, και η κύρια πόλη στην περιοχή Ουαϊτάκι. Βρίσκεται 80 χιλιόμετρα νότια του Τίμαρου και 120 χιλιόμετρα βόρεια του Ντανήντιν στις ακτές του Ειρηνικού. Ο Κρατικός Αυτοκινητόδρομος 1 και η σιδηροδρομική κύρια νότια γραμμή την συνδέουν και με τις δύο πόλεις. Με πληθυσμό 13.900 κατοίκους, η Οαμαρού είναι η 28η μεγαλύτερη αστική περιοχή στη Νέα Ζηλανδία και η τρίτη μεγαλύτερη στο Οτάγκο πίσω από το Ντανήντιν και το Κουίνσταουν. Η πόλη είναι η έδρα της περιφέρειας Ουαϊτάκι, η οποία περιλαμβάνει τις γύρω πόλεις Κούραου, Ουέστον, Πάλμερστον και Χάμπντεν, οι οποίες από κοινού έχουν συνολικό πληθυσμό 23.200.
Τον Αύγουστο του 2016 η Οαμαρού μπήκε στο Βιβλίο των Παγκόσμιων Ρεκόρ Γκίνες για τη μεγαλύτερη συγκέντρωση ατμοπάνκ ατόμων (steampunks) στον κόσμο, όρος που δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1980 και βασίζεται σε φανταστικές εφευρέσεις που θα μπορούσαν να είχαν δημιουργήσει οι Βικτωριανοί για τον σύγχρονο κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νέας Ζηλανδίας
Mars Global Surveyor
Το Mars Global Surveyor (Μαρς Γκλόμπαλ Σερβέγιορ, MGS) ήταν μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο που αναπτύχθηκε από το Εργαστήριο Προώθησης Τζετ (αγγλ. Jet Propulsion Laboratory, JPL) της NASA και εκτοξεύτηκε της 7 Νοεμβρίου 1996. Σκοπός της αποστολής ήταν η χαρτογράφηση του πλανήτη Άρη, από την ιονόσφαιρα έως την επιφάνεια του. Στα πλαίσια του Mars Exploration Program (πρόγραμμα εξερεύνησης του Άρη) βοήθησε επίσης στον εντοπισμό πιθανών θέσεων προσγείωσης για αποστολές του προγράμματος Mars Exploration Rover και στην αναμετάδοση σημάτων των αποστολών αυτών από την επιφάνεια του πλανήτη.
Σήματα από το όχημα ελήφθησαν για τελευταία φορά της 2 Νοεμβρίου 2006. Καθώς προσπάθειες για επαναφορά της επικοινωνίας και επίλυσης του προβλήματος απέβησαν άκαρπες, η NASA ανακοίνωσε τον τερματισμό της αποστολής τον Απρίλιο του 2007. μικρογραφία|278x278εσ|Το Mars Global Surveyor πριν την έναρξη της αποστολής
Παραπομπές
Κατηγορία:Μη επανδρωμένα διαστημικά σκάφη‎
Σθενέλαος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Σθενέλαος, που δεν πρέπει να συγχέεται με τους Σθένελο και Σθενέλα, είναι γνωστός ένας Λύκιος που έλαβε μέρος στον Τρωικό Πόλεμο. Ο πατέρας του ονομαζόταν Ιθαιμένης. Ο Σθενέλαος σκοτώθηκε σε αυτό τον πόλεμο από τον Πάτροκλο, όπως αναφέρεται στην Ιλιάδα (ραψωδία Π, στίχος 586): «Και του Ιθαιμένους τον υιόν με πέτραν εις τον σβέρκον / κτύπησε τον Σθενέλαον και του 'σπασε τα νεύρα.» (μετάφραση Ιακώβου Πολυλά).
Πηγές
Σθενελαος
Διευθυντήριο
Το Διευθυντήριο ήταν κυβερνητικό σχήμα χωρών:
Anastacia
Η Anastacia Lyn Newkirk, γεννηθείσα στις 17 Σεπτεμβρίου 1968, είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια-στιχουργός, παραγωγός και πρώην χορεύτρια. Τα δύο πρώτα άλμπουμ της Not That Kind (2000) και Freak of Nature (2001) κυκλοφόρησαν σε μικρό χρονικό διάστημα το ένα από το άλλο με μεγάλη επιτυχία. Από την multi-platinum παγκόσμια επιτυχία της "I'm Outta Love", η Anastacia τιμήθηκε με το βραβείο 'World's Best-Selling New Female Pop Artist' το 2001. Η εμπορική της επιτυχία συνεχίστηκε με international επιτυχίες όπως τα "Paid My Dues", "One Day In Your Life" και το επίσημο τραγούδι του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2002, "Boom". Μετά την ανάρρωση της από καρκίνο του μαστού, επέστρεψε με το τρίτο άλμπουμ της το 2004 με τίτλο Anastacia το οποίο σηματοδότησε μια αλλαγή στον ήχο της σε σχέση με τα προηγούμενα άλμπουμ της υιοθετώντας pop-rock στοιχεία. Φτάνοντας το νούμερο ένα σε 11 χώρες, έγινε το δεύτερο μεγαλύτερο σε πωλήσεις άλμπουμ στην Ευρώπη εκείνη τη χρονιά. Το lead single του άλμπουμ "Left Outside Alone" παρέμεινε στο νούμερο ένα στο Ευρωπαϊκό Billboard chart για 15 εβδομάδες και βοήθησε την Anastacia να λανσάρει την πιο επιτυχημένη Ευρωπαϊκή περιοδεία από σόλο καλλιτέχνη εκείνη τη χρονιά. Το άλμπουμ επίσης έδωσε ακόμη τρία singles: "Sick and Tired", "Welcome to My Truth", και "Heavy on My Heart".
Γνωστή για την ισχυρή mezzo-soprano φωνή της και το μικρό ανάστημα της (157 cm), έχει χαρακτηριστεί ως "η μικρή κυρία με τη μεγάλη φωνή" ("the little lady with the big voice"). Έχει κάνει διορθωτική επέμβαση όρασης LASIK τον Αύγουστο του 2005, ωστόσο φοράει ακόμη συχνά τα γυαλιά για τα οποία ξεχώριζε όταν πρώτο-έγινε διάσημη.
Στη διάρκεια της ζωής της η Anastacia έχει αντιμετωπίσει αρκετά προβλήματα υγείας. Διαγνώστηκε με νόσο του Crohn όταν ήταν 13, καρκίνο του μαστού στην ηλικία των 34, και υπερκοιλιακή ταχυκαρδία στην ηλικία των 39. Το 2013, η Anastacia διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού για δεύτερη φορά. Για την αναγνώριση των ανθρωπιστικών προσπαθειών της για πάνω από μια δεκαετία για την ενημέρωση για τον καρκίνο του μαστού η Anastacia έγινε η δεύτερη γυναίκα που τιμήθηκε με το Humanitarian Award στα GQ Men of the Year Awards το 2013.
Λοιπές Ενασχολήσεις
Έχει συμμετάσχει σε διαφημιστικές καμπάνιες για την Skonda, τη Honda και την Dr Pepper μαζί με την Cyndi Lauper. Έχει εμφανιστεί σε εξώφυλλα αρκετών διεθνών περιοδικών, όπως το Cosmopolitan του Εκουαδόρ, το Eva της Βουλγαρίας, το Grazia της Ιταλίας, τα Fault, Fabulous και Love Sunday του Ηνωμένου Βασιλείου και το Veronica της Ολλανδιας. Έχει επίσης φωτογραφηθεί για τα αμερικανικά FHM και Playboy και το You του Η.Β. Το 2012 η Anastacia πρωταγωνίστησε στην ταινία All You Can Dream, σε σκηνοθεσία του Valerio Zanoli.
Προσωπική ζωή
Η Anastacia παντρεύτηκε το σωματοφύλακα της Wayne Newton στο Huatulco του Μεξικό στις 21 Απριλίου 2007. Έγινε η μητριά των δύο παιδιών του από προηγούμενη σχέση. Τον Απρίλιο του 2010, επιβεβαιώθηκε ότι το ζευγάρι κατέθεσε αίτηση διαζυγίου.
Η Anastacia έχει αρκετά tattoos στην πλάτη της, και ένα κάτω από το λαιμό της που γράφει "Forever" με ασυνήθιστη γραμματοσειρά. Το 2008 πρόσθεσε φτερά σε αυτό το tattoo. Ακόμη έχει ένα Ανκχ στο κάτω μέρος της πλάτης της, το οποίο είχε εμφανιστεί στο πρώτο της άλμπουμ. Καθώς συμβολίζει την αιώνια ζωή, στα μάτια των θαυμαστών της συμβολίζει εκείνη. Το τρίτο της tattoo βρίσκεται στη βάση του λαιμού αυχένα της ακριβώς πάνω από το 'Forever' και είναι το μόνο έγχρωμο tattoo της. Γράφει A&W για να συμβολίσει το γάμο της με τον Wayne Newton. Αν και το ζευγάρι έχει πάρει διαζύγιο η Anastacia έχει δηλώσει ότι δεν μετανιώνει για το tattoo.
Η Anastacia έμενε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια, αλλά μετακόμισε στη Φλόριντα το 2018.
Δισκογραφία
Κυρίως άρθρο: Anastacia discography
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες ποπ Κατηγορία:Νικητές World Music Awards
Στρόφιος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Στρόφιος είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:
Πηγές
Στροφιος Στροφιος
233
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 233 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μενέλαος Καροτσιέρης
Ο Μενέλαος Καροτσιέρης, (Ταταύλα Κωνσταντινούπολη 1863 - Αθήνα 1953). Ήταν αθλητής στίβου, διαιτητής πάλης, ιδρυτικό μέλος και μέλος στο συμβούλιο της Ελληνικής παλαιστικής ομοσπονδίας.
Βιογραφικό
Ξεκίνησε το αθλητισμό από τον Ηρακλή Ταταoύλων το 1878 και συνέχιζε να αγωνίζεται μέχρι το 1914, σε ηλικία 51 ετών. Διακρίθηκε στο στίβο, στην πάλη, στη γυμναστική και στην άρση βαρών. Το 1903 νίκησε στους αγώνες των Θεραπείων στη σφαιροβολία και στο δίζυγο. Το 1906 και το 1907 αναδείχτηκε πρωταθλητής στην άρση βαρών με δύο χέρια στους Πανιώνιους Αγώνες σηκώνοντας 111 οκάδες και 102 κιλά αντίστοιχα. Το 1912 στους Πανελλήνιους αγώνες νίκησε στην πάλη και την ίδια χρονιά στους Παναιγυπτιακούς αγώνες της Αλεξάνδρειας.
Ήταν για χρόνια παράγοντας του Ηρακλή Ταταoύλων και του Συνδέσμου Αθλητικών Σωματείων της Κωνσταντινούπολης. Ήταν ιδρυτικό μέλος του προσκοπισμού στην Πόλη και ιδρυτικό μέλος της Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως.
Πηγές
Καροτσιερης Καροτσιερης Καροτσιερης Καροτσιερης Καροτσιερης Κ
Χιάκι Γιακό
thumb|300px|"Χιάκι Γιακό" του [[Καγουάναμπι Κιόσαι, Βρεττανικό Μουσείο, Λονδίνο ]]
Το Χιάκι Γιακό (百鬼夜行; μεταφράζεται σε Νυχτερινή παρέλαση εκατό δαιμόνων) ήταν μία Γιαπωνέζικη μυθολογική δοξασία. Η δοξασία αυή ισχυρίζεται ότι κάθε χρόνο (γιοκάι) υπερφυσικά όντα βγαίνουν στους δρόμους κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών. Πιστεύοταν ότι οποιοσδήποτε βρεθεί μπροστά σε αυτή την φρικτή πομπή θα πεθάνει αν δεν έχει την Βουδιστική προστασία σούτρα. Το παιχνίδι Χιάκου Μονογκατάρι βασίζεται πάνω σε αυτόν ακριβώς τον φολκλορικό μύθο.
Η δημοφιλής δοξασία αυτή απετέλεσε ένα κοινό θέμα στην Ιαπωνική εικαστική τέχνη. Ένα πρώιμο παράδειγμα είναι το διάσημο 16 αιώνων Χιάκι Γιακό Ζου (百鬼夜行図) (το ζου σημαίνει εικόνα) και αποδίδεται στον Τόσα Μιτσουνόμπου. Άλλοι διάσημοι καλλιτέχνες που απεικόνισαν οτν μύθο είναι οι Τοριγιάμα Σέκιεν και Ουταγκάουα Γιοσιίκου. Τα έργα αυτά είναι περισσότερο χιουμοριστικά παρά φοβιστικά.
Κατηγορία:Ιαπωνική μυθολογία
Τόσα Μιτσουνόμπου
thumb|300px| <Center>[[Χιάκι Γιακό </Center> ]] Ο Τόσα Μιτσουνόμπου (土佐光信), 1434-1525) ήταν Ιάπωνας ζωγράφος, ο ιδρυτής της σχολής Τόσα. Γεννημένος σε οικογένεια που παρήγαγε παραδοσιακά ζωγράφους για την αυτοκρατορική αυλή, διατέλεσε διευθυντής το εικαστικού γραφείου της αυλής από το 1493 έως το 1496. Το 1518 διατέλεσε ηγετική καλλιτεχνική φυσιογνωμία κατά την κυριαρχία των σόγκουν Ασικάγκουα. Ο Μιτσουνόμπου ήταν διάσημος για το έργο του Χιάκι Γιακό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες ζωγράφοι
Τζοβάννι Πίκο ντελλά Μιράντολα
Ο Τζοβάννι Πίκο ντέλλα Μιράντολα (Giovanni Pico della Mirandola, 24 Φεβρουαρίου 1463 – 17 Νοεμβρίου 1494) ήταν φιλόσοφος και ευγενής της ιταλικής Αναγεννήσεως. Είναι γνωστός για τα γεγονότα του 1486, όταν πρότεινε να υπερασπισθεί 900 θέσεις για τη θρησκεία, τη φιλοσοφία, τη φυσική φιλοσοφία και τη μαγεία, ενώ συνέγραψε σχετικά τον Λόγο επί της αξιοπρεπείας του ανθρώπου, που έχει αποκληθεί «το μανιφέστο της Αναγεννήσεως» Oration on the Dignity of Man (1486). . Οι 900 θέσεις του υπήρξε το πρώτο τυπωμένο βιβλίο που απαγορεύθηκε παγκοσμίως από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Θεμελίωσε την παράδοση της χριστιανικής Καμπάλα, μία από τις βάσεις του πρώιμου νεώτερου δυτικού εσωτερισμού.
Βιογραφία
thumb|Το κάστρο της Μιράντολα (Δουκάτο της Μόντενα) το 1976
Οικογένεια
Ο Τζοβάννι γεννήθηκε στη Μιράντολα, κοντά στη Μόντενα, ως ο νεότερος γιος του Τζιανφραντσέσκο Πίκο (Gianfrancesco I Pico, 1415-1467), δούκα της Μιράντολα και κόμη της Κονκόρντια, και της συζύγου του Ιουλίας, κόρης του Φελτρίνο, γιού του ποιητή Ματτέο Μπογιάρντο, κόμη του Σκαντιάνο. Η οικογένεια ζούσε από καιρό στο Κάστρο της Μιράντολα και σχετιζόταν στενά με τους οίκους των Σφόρτσα, των Γκοντζάγκα και των Έστε, ενώ τα αδέλφια του Τζοβάννι συνδέθηκαν με γάμους με τους απογόνους των κληρονομικών ηγετών της Κορσικής, της Φερράρα, της Μπολόνια και του Φορλί.
Ο Τζοβάννι, γεννημένος 23 χρόνια μετά τον γάμο των γονέων του, είχε δύο πολύ μεγαλύτερους αδελφούς, οι οποίοι έζησαν και μετά τον θάνατό του: τον Κόμη Γκαλεότο Α΄, που συνέχισε τη δυναστεία, και τον Αντόνιο, που έγινε στρατηγός της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Η οικογένεια της μητέρας τους είχε διακριθεί στις τέχνες και στα γράμματα της Αναγεννήσεως.
Ο Τζοβάννι είχε μια αντιφατική σχέση με τον ανεψιό του, τον Τζιανφραντσέσκο Πίκο ντελλά Μιράντολα, ο οποίος ήταν μεγάλος θαυμαστής του θείου του, αλλά παρά το γεγονός αυτό δημοσίευσε το Examen vanitatis doctrinae gentium (1520), που περιγράφηκε από τον ιστορικό Τσαρλς Μπ. Σμιτ ως μία απόπειρα «να καταστρέψει ό,τι είχε κτίσει ο θείος του».
Σπουδές
Διαθέτοντας εξαιρετική μνήμη ως παιδί, ο Τζοβάννι έμαθε λατινικά και ίσως και ελληνικά από πολύ μικρή ηλικία. Προοριζόμενος για εκκλησιαστική σταδιοδρομία, έγινε παπικός πρωτονοτάριος (ίσως επί τιμή) σε ηλικία 10 ετών και το 1477 πήγε στην Μπολόνια για να σπουδάσει Κανονικό Δίκαιο.
Αλλά όταν η μητέρα του πέθανε τρία χρόνια αργότερα, ο Πίκο παράτησε το Κανονικό Δίκαιο και άρχισε να σπουδές φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Φερράρα. Σε μια σύντομη επίσκεψη στη Φλωρεντία, συνάντησε τον Πολιτσιάνο, τον αυλικό ποιητή Τζιρόλαμο Μπενιβιένι, ίσως και τον νέο τότε Δομινικανό μοναχό Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα. Για την υπόλοιπη ζωή του παρέμεινε στενός φίλος και με τους τρεις τους. He may also have been a lover of Poliziano. Από το 1480 μέχρι το 1482, ο Τζοβάννι Πίκο συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, ένα μείζον κέντρο του αριστοτελισμού στην Ιταλία. Εκεί έμαθε και την εβραϊκή και την αραβική γλώσσα από τον Εβραίο αβερροϊστή Ελία ντελ Μέντιγκο, ο οποίος μετέφρασε ραββινική βιβλιογραφία για λογαριασμό του Πίκο. Ο Πίκο συνέγραψε σονέτα στη λατινική και την ιταλική, τα οποία, εξαιτίας της επιδράσεως των ιδεών του Σαβοναρόλα, κατέστρεψε στο τέλος της ζωής του.
Πέρασε τα επόμενα 4 χρόνια στο σπίτι του ή επισκεπτόμενος κέντρα του ανθρωπισμού στην Ιταλία. Το 1485 επισκέφθηκε το Πανεπιστήμιο των Παρισίων, το σημαντικότερο κέντρο στην Ευρώπη για τη σχολαστική φιλοσοφία και θεολογία. Πιθανώς στο Παρίσι άρχισε να συγγράφει τις 900 θέσεις του και συνέλαβε την ιδέα να τις υπερασπισθεί σε δημόσια συζήτηση.
Οι 900 θέσεις
thumb|left|Ο [[Λαυρέντιος ο Μεγαλοπρεπής|Λαυρέντιος των Μεδίκων]] Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του Τζοβάννι Πίκο, δύο εξελίξεις διαμόρφωσαν τη συνέχεια. Η πρώτη ήταν όταν επέστρεψε για να μείνει για λίγο καιρό στη Φλωρεντία τον Νοέμβριο του 1484 και συνάντησε τον Λαυρέντιο των Μεδίκων και τον Μαρσίλιο Φιτσίνο. Ήταν μία αστρολογικώς ευνοϊκή ημέρα, την οποία ο Φιτσίνο είχε επιλέξει για να δημοσιεύσει τις μεταφράσεις του των έργων του Πλάτωνος από την ελληνική στη λατινική, υπό την ενθουσιώδη στήριξη του Λαυρεντίου. Ο Πίκο φαίνεται ότι τους γοήτευσε, και, παρά τις φιλοσοφικές διαφορές με τον Φιτσίνο, ο τελευταίος φαίνεται ότι πείσθηκε για τη θεϊκή πρόνοια της αφίξεώς του. Ο Λαυρέντιος θα υπεστήριζε και θα προστάτευε τον Πίκο μέχρι τον θάνατό του το 1492. Χωρίς τη στήριξη αυτή, είναι αμφίβολο αν θα είχε επιζήσει ο Πίκο από την Ιερά Εξέταση.
Λίγο αργότερα, ο Πίκο ταξίδευε για τη Ρώμη, όπου σκόπευε να εκδώσει τις 900 θέσεις του και να ετοιμάσει μια «σύνοδο» λογίων από όλη την Ευρώπη για να τις συζητήσουν. Σταματώντας στο Αρέτσο όμως, έμπλεξε σε μια ερωτική σχέση με τη σύζυγο ενός από τους εξαδέλφους του Λαυρεντίου των Μεδίκων. Επεχείρησε να την απαγάγει, αλλά συνελήφθη, τραυματίσθηκε και φυλακίσθηκε από τον σύζυγό της. Απελευθερώθηκε μόνο μετά από προσωπική παρέμβαση του Λαυρεντίου. Το περιστατικό είναι ενδεικτικό του τολμηρού χαρακτήρα του Πίκο.
Ο Πίκο βάσιζε τις ιδέες του κυρίως στον Πλάτωνα, όπως και ο δάσκαλός του Μαρσίλιο Φιτσίνο, αλλά διατηρούσε βαθύ σεβασμό για τον Αριστοτέλη. Αν και γέννημα των studia humanitatis, ο Πίκο ήταν ένας εκλεκτικιστής, και σε κάποιες πλευρές του αντιπροσώπευε μία αντίδραση κατά των υπερβολών του καθαρού ουμανισμού, υπερασπιζόμενος εκείνους που πίστευε ως τους καλύτερους εκ των μεσαιωνικών και Αράβων σχολιαστών του Αριστοτέλη, όπως ήταν ο Αβερρόης και ο Αβικέννας, σε μια περίφημη επιστολή του προς τον Ερμόλαο Μπάρμπαρο το 1485. Στόχος του Πίκο ήταν πάντοτε να συμφιλιώσει τον πλατωνισμό με τον αριστοτελισμό, καθώς πίστευε ότι χρησιμοποιούσαν διαφορετικές λέξεις για να εκφράσουν τις ίδιες έννοιες. Πιθανώς για τον λόγο αυτόν οι φίλοι του τον αποκαλούσαν «Princeps Concordiae» δηλαδή «Πρίγκιπα της Συμφιλιώσεως» (ένα λογοπαίγνιο με τον τίτλο του κόμη της Κονκόρντια σουλλα Σέκκια που έφερε ο πατέρας του). Ο Πίκο πίστευε ότι ένας μορφωμένος άνθρωπος θα έπρεπε να μελετά και τις εβραϊκές και ταλμουδικές πηγές, καθώς και τις ερμητικές, επειδή κατ' αυτόν αντιπροσώπευαν την ίδια έννοια του Θεού που περιέχει η Παλαιά Διαθήκη, με διαφορετικά λόγια.
Αποτέλειωσε τον Λόγο επί της αξιοπρεπείας του ανθρώπου ως συνοδό των 900 θέσεων και πήγε στη Ρώμη προκειμένου να συνεχίσει το σχέδιό του να τις υπερασπισθεί δημοσίως. Κυκλοφόρησε μαζί αμφότερα τα κείμενα τον Δεκέμβριο του 1486 υπό τον τίτλο «Conclusiones philosophicae, cabalasticae et theologicae», και προσφέρθηκε να πληρώσει τα έξοδα κάθε σοφού που θα ερχόταν στη Ρώμη για να τις συζητήσει δημοσίως. Αφού θα εξερχόταν νικητής από το «ντιμπέιτ», ο Πίκο οραματιζόταν όχι μόνο τη συμβολική συναίνεση-συμφιλίωση των ειδωλολατρών σοφών με τον Χριστιανισμό, αλλά και τη μεταστροφή των Εβραίων σε αυτόν, καθώς θα συνειδητοποιούσαν ότι ο Ιησούς ήταν το πραγματικό μυστικό των παραδόσεών τους.
thumb|left|Ο Πάπας Ιννοκέντιος Η΄ Τον Φεβρουάριο του 1487, ωστόσο, ο Πάπας Ιννοκέντιος Η΄ σταμάτησε τις ετπιμασίες για την προτεινόμενη συζήτηση και όρισε μια επιτροπή για να εξετάσει το εάν οι 900 θέσεις ήταν αιρετικές ή όχι. Μολονότι ο Πίκο απάντησε στις κατηγορίες εναντίον των Θέσεων, 13 από αυτές καταδικάσθηκαν. Ο Πίκο συμφώνησε να γράψει την αναίρεσή τους, αλλά δεν μετέβαλε άποψη ως προς την εγκυρότητά τους. Τελικώς και οι 900 θέσεις καταδικάσθηκαν. Ο συγγραφέας έγραψε μία apologia προς υπεράσπισή τους (Apologia J. Pici Mirandolani, Concordiae comitis), που δόθηκε στη δημοσιότητα το 1489, αφιερωμένη στον προστάτη του Λαυρέντιο των Μεδίκων. Μόλις ο Πάπας πληροφορήθηκε την κυκλοφόρηση αυτού του χειρογράφου, συνεκάλεσε ένα εξεταστικό σώμα, υποχρεώνοντας τον Πίκο να αποκηρύξει και την Απολογία, όπως και τις καταδικασμένες θέσεις, πράγμα που ο συγγραφέας συμφώνησε να πράξει.
Ο Πάπας διεκήρυξε ότι οι 900 θέσεις ήταν:
"Εν μέρει αιρετικαί, εν μέρει καρπός της αιρέσεως, εν πολλοίς σκανδαλώδεις και προσβλητικές προς τα ευσεβή ώτα. Οι περισσότερες δεν συνίστανται παρά στην αναπαραγωγή των πλανών των ειδωλολατρών φιλοσόφων... ...άλλες είναι ικανές να ερεθίσουν την δυσσέβειαν των Εβραίων. Ορισμένες, τέλος, υπό το πρόσχημα της «φυσικής φιλοσοφίας», ευνοούν τέχνας [δηλ. τη μαγεία ] εχθρικάς προς την Καθολικήν Πίστην και το ανθρώπινον γένος."
Η εμπειρία συγκλόνισε τον Πίκο. Συμφιλιώθηκε με τον Σαβοναρόλα, με τον οποίον παρέμειναν πολύ στενοί φίλοι. Πειθόμενος από τον Πίκο, ο Λαυρέντιος προσεκάλεσε τον Σαβοναρόλα στη Φλωρεντία. Αλλά ο Πίκο δεν αποκήρυξε ποτέ τις αμφιλεγόμενες πεποιθήσεις του. Εγκαταστάθηκε σε μία έπαυλη κοντά στο Φιέζολε, την οποία ετοίμασε για αυτόν ο Λαυρέντιος. Εκεί συνέγραψε τα έργα Heptaplus id est de Dei creatoris opere (1489) και De Ente et Uno (= «Περί του όντος και του Ενός», 1491), όπως και το άλλο περίφημο έργο του, την Disputationes adversus astrologiam divinicatrium (= «Πραγματεία κατά της προγνωστικής αστρολογίας»), που εκδόθηκε μετά το θάνατό του. Σε αυτή την πραγματεία κατεδίκαζε με δριμύ τρόπο τις αιτιοκρατικές πρακτικές των αστρολόγων της εποχής του.
Μετά τον θάνατο του Λαυρεντίου των Μεδίκων, in 1492, ο Πίκο μετακόμισε στη Φερράρα, αν και συνέχισε να επισκέπτεται τη Φλωρεντία. Εκεί, η πολιτική αστάθεια προκάλεσε την αύξηση της επιρροής του Σαβοναρόλα και ο Πίκο άρχισε να ακολουθεί και τις ακραίες απόψεις του φίλου του: αποφάσισε να γίνει μοναχός, αποκήρυξε το ενδιαφέρον του για τα αιγυπτιακά και χαλδαιικά κείμενα, κατέστρεψε τα ποιήματά του και χάρισε την περιουσία του.
Θάνατος
Στις 17 Νοεμβρίου 1494 βρέθηκε νεκρός στη Φλωρεντία, σε ηλικία 31 ετών. Δηλητηριάστηκε υπό ανεξιχνίαστες συνθήκες μαζί με τον φίλο του Άντζελο Πολιτσιάνο. Θρυλήθηκε τότε ότι τον δηλητηρίασε ο ίδιος ο γραμματέας του επειδή είχε προσχωρήσει υπερβολικά στις απόψεις του Σαβοναρόλα, χωρίς όμως καμμία απόδειξη. Η σορός του θάφτηκε μαζί με αυτή του Τζιρόλαμο Μπενιβιένι στον Άγιο Μάρκο, ενώ ο Σαβοναρόλα εκφώνησε τον επικήδειο λόγο. Ο Φιτσίνο έγραψε: ''«Ο αγαπημένος μας Πίκο μάς άφησε την ίδια ημέρα που ο Κάρολος Η΄ εισερχόταν στη Φλωρεντία, και τα δάκρυα των ανθρώπων των γραμμάτων αντιστάθμισαν τη χαρά του λαού. Χωρίς το φως που έφερε ο βασιλιάς της Γαλλίας, η Φλωρεντία ίσως να μην είχε δει ποτέ μια τόσο λυπημένη μέρα από αυτή που έσβησε το φως του Μιράντολα.»''
Το 2007 έγινε εκταφή των σορών του Πολιτσιάνο και του Πίκο ντελλά Μιράντολα από τη βασιλική του Αγίου Μάρκου στη Φλωρεντία. Επιστήμονες υπό τον Τζιόρτζιο Γκρουπιόνι, καθηγητή της ανθρωπολογίας στη Μπολόνια, με σύγχρονη τεχνολογία δειγματοληψίας για να προσδιορίσουν την αιτία του θανάτου τους. Τον Φεβρουάριο του 2008 ανακοίνωσαν ότι αυτές οι ιατροδικαστικές εξετάσεις έδειξαν ότι αμφότεροι είχαν πεθάνει από δηλητηρίαση με αρσενικό, πιθανώς μετά από εντολή του διαδόχου του Λαυρεντίου, του Πέτρου του Άτυχου.
Έργα και απόψεις
thumb|left|Το βιβλίο Opera quae exstant omnia (1601) Στον Oratio de hominis dignitate (Λόγος επί της αξιοπρεπείας του ανθρώπου, 1486), ο Πίκο δικαιολογεί την ανθρώπινη αναζήτηση της γνώσεως μέσα σε ένα νεοπλατωνικό πλαίσιο.
Ο Λόγος επί της αξιοπρεπείας του ανθρώπου έπαιξε και τον ρόλο εισαγωγής στις 900 θέσεις, που ο Πίκο πίστευε ότι παρείχαν μια πλήρη και επαρκή βάση για την ανακάλυψη όλης της γνώσεως, και επομένως ένα πρότυπο για την άνοδο της ανθρωπότητας στην κλίμακα της υπάρξεως. Οι 900 θέσεις είναι καλό παράδειγμα ουμανιστικού συγκρητισμού, καθώς ο Πίκο συνδύασε τον πλατωνισμό, τον νεοπλατωνισμό, τον αριστοτελισμό, τον ερμητισμό και την Καμπάλα. 72 από τις «θέσεις» περιγράφουν αυτό που ο Πίκο πίστευε ότι ήταν ένα πλήρες σύστημα φυσικής.
Στο έργο De animae immortalitate (Παρίσι 1541) και άλλα, ο Πίκο αναπτύσσει το δόγμα πως η κατοχή αθάνατης ψυχής από τον άνθρωπο τον ελευθερώνει από την ιεραρχική στάση. Ο συγγραφέας πίστευε στην τελική επανασυμφιλίωση όλων των ψυχών με τον Θεό: μία από τις 900 θέσεις του ήταν η εξής: «Μια θανάσιμη αμαρτία πεπερασμένης διαρκείας δεν αξίζει μια αιώνια-άπειρη τιμωρία, αλλά μόνον προσωρινή». Αυτή ήταν μία από τις 13 που κηρύχθηκαν αιρετικές από τον Πάπα με την απόφαση της 4ης Αυγούστου 1487. Στον Λόγο ο Πίκο γράφει «η ανθρώπινη κληση είναι μία μυστικιστική κλήση που πρέπει να πραγματώνεται ακολουθώντας μία διαδρομή τριών σταδίων, που περιλαμβάνει απαραίτητα τον ηθικό μετασχηματισμό, τη διανοητική έρευνα και την τελική τελειοποίηση δια της ταυτίσεως με την απόλυτη πραγματικότητα. Αυτό το πρότυπο είναι παγκόσμιο (γενικό), επειδή μπορεί να ανιχνευθεί σε κάθε παράδοση.»
Σε νεαρή ηλικία ο Πίκο έγραψε ένα Commento sopra una canzone d'amore di Girolamo Benivieni (= «Σχόλιο επί μιας ερωτικής ωδής του Μπενιβιένι»), όπου αποκαλύπτει το σχέδιό του να γράψει ένα βιβλίο με τίτλο Poetica Theologia.
Το Heptaplus είναι μια μυστικιστική αλληγορική έκθεση της Δημιουργίας σύμφωνα με τις επτά βιβλικές αισθήσεις, που αναλύει την ιδέα πως διαφορετικές θρησκείες και παραδόσεις περιγράφουν τον ίδιο Θεό. Το βιβλίο είναι γραμμένο στο χαρακτηριστικό του απολογητικό και πολεμικό ύφος: "Αν κάπου συμφωνούν με εμάς, θα παροτρύνουμε τους Εβραίους να σταθούν πλάι στις αρχαίες παραδόσεις των πατέρων τους. Αν κάπου διαφωνούν, τότε συντασσόμενοι με την Εκκλησία θα τους επιτεθούμε. Εν συντομία, οτιδήποτε ανιχνεύσουμε που είναι ξένο προς την αλήθεια των Ευαγγελίων θα το αποκρούομε με όλες τις δυνάμεις μας, ενώ οτιδήποτε βρίσκουμε να είναι ιερό και αληθινό θα το παίρνουμε από τη συναγωγή, σαν από λάθος κάτοχο, για τους εαυτούς μας, τους νόμιμους Ισραηλίτες."
- Heptaplus, προοίμιο στην 3η έκθεση
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ιταλοί αναγεννησιακοί ουμανιστές Κατηγορία:Ιταλοί ρήτορες Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς Κατηγορία:Αποκρυφιστές Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 15ου αιώνα Κατηγορία:Κόμητες της Ιταλίας
Project Magic
Το Project Magic είναι ένα πρόγραμμα, που σχεδιάστηκε από τον David Copperfield, στο οποίο ομάδες μάγων και εργοθεραπευτών δουλεύουν από κοινού για να διδάξουν ταχυδακτυλουργία σε άτομα  με κινητικές δυσλειτουργίες με σκοπό να βοηθήσουν στην αποκατάστασή τους.