cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζόγιο κάντζι
Ιστορία
Το Υπουργείο Παιδείας, Πολιτισμού, Αθλητισμού, Επιστημών και Τεχνολογίας έδωσε εντολή στους εκπαιδευτικούς να αρχίσουν την διδασκαλία των νέων χαρακτήρων στο οικονομικό έτος 2012, έτσι ώστε οι μαθητές του γυμνασίου να μπορούν να τους διαβάσουν και οι μαθητές του λυκείου να τους γράψουν. Τα σχολεία και πανεπιστήμια άρχισαν να χρησιμοποιούν τους χαρακτήρες στις εισαγωγικές εξετάσεις από το σχολικό έτος 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά Κατηγορία:Ιαπωνική γλώσσα
Άτλι Γκρέγκερσεν
Καριέρα
Στο ξεκίνημα της καριερας του αγωνίζτηκε με Randers FC και αργότερα με τις Lyngby BK, GÍ Gøta, IF Skjold, BK Frem και Víkingur. Τον Ιούνιο του 2010 υπέγραψε με την Σκωτσέζικη Ross County, από την οποία έφυγε το Φεβρουάριο του 2011, έχοντας μόνο μια συμμετοχή στο Κύπελλο.
Διεθνής καριέρα
Έκανε το ντεμπόυτο του με την Εθνική Νήσοι Φερόε το 2009. Αγωνίστηκε σε έξι παιχνίδια των προκιματικών του παγκοσμίου κυπέλλου 2010 και πέντε στα προκριματικά του Euro 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Νήσων Φερόε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές των Νήσων Φερόε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρος Κάουντι ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπολντκλούμπεν Φρεμ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λύνγκμπυ ΒΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ράντερς ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΙΦ Σκιόλντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βίκινγκουρ Γκότα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΓΙ Γκότα
Γκραν Πρι Βραζιλίας
Το Γκραν Πρι της Βραζιλίας (Grande Prêmio do Brasil), γνωστό και ως Γκραν Πρι του Σάο Πάολο, είναι ένας αγώνας πρωταθλήματος της Φόρμουλα 1 που διεξάγεται επί του παρόντος στο Autódromo José Carlos Pace στη γειτονιά Ιντερλάγκος του Σάο Πάολο.
Προέλευση
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Circuito da Gávea 1934 Οι αγώνες αυτοκινήτου ξεκίνησαν στη Βραζιλία πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με αγώνες στο Ρίο ντε Τζανέιρο που ξεκίνησαν το 1934. Το 1936 ξεκίνησε η κατασκευή του πρώτου μόνιμης πίστας της Βραζιλίας στη γειτονιά Ιντερλάγκος του Σάο Πάολο και ολοκληρώθηκε το 1940. Η Βραζιλία πραγματοποίησε το Γκραν Πρι κατά τη διάρκεια των πρώτων ημερών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στο Ιντερλάγκος και στο Gavea. Το Ιντερλάγκος, μια πίστα εμπνευσμένη από το Roosevelt Raceway στις Ηνωμένες Πολιτείες απέκτησε γρήγορα τη φήμη μιας σκληρής και απαιτητικής πίστας με πολλές προκλητικές στροφές, αλλαγές υψομέτρου, τραχιά επιφάνεια και ελάχιστο χώρο για λάθη.
Φόρμουλα 1
μικρογραφία|350x350εσ|Ένας χάρτης με όλες τις τοποθεσίες του Γκραν Πρι της Βραζιλίας
Ιντερλάγκος, Σάο Πάολο
Το Γκραν Πρι της Βραζιλίας διεξήχθη για πρώτη φορά το 1972 στο Ιντερλάγκος, αν και δεν ήταν μέρος του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος της Φόρμουλα 1. Χαρακτηριστικός για τα ευρωπαϊκά μηχανοκίνητα αθλήματα εκείνη την εποχή, αυτός ο αγώνας έγινε ως δοκιμή για να πειστεί η FIA εάν η πίστα του Ιντερλάγκος και οι διοργανωτές της μπορούσαν να πραγματοποιήσουν ένα Γκραν Πρι. Όπως οι περισσότερες μεγάλες πίστες που χρησιμοποιούνται για Γκραν Πρι στη Λατινική Αμερική, όπως το Autodrome Hermanos Rodríguez στην Πόλη του Μεξικού, το Ιντερλάγκος βρισκόταν (και εξακολουθεί να βρίσκεται) στα όρια μιας μεγάλης αστικής γειτονιάς σε μια πολύ μεγάλη πόλη. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, ο αγώνας συμπεριλήφθηκε για πρώτη φορά στο επίσημο ημερολόγιο, τον οποίο και κέρδισε ο υπερασπιστής του παγκόσμιου τίτλου και κάτοικος του Σάο Πάολο Έμερσον Φιτιπάλντι. Το 1974, ο Φιτιπάλντι κέρδισε ξανά σε συνθήκες βροχής και τον επόμενο χρόνο, ένας άλλος ντόπιος του Σάο Πάολο, ο Κάρλος Πάσε, κέρδισε τον αγώνα με την ομάδα της Brabham, ακολουθούμενος από τον Φιτιπάλντι. Το 1977 κέρδισε ο Reutemann, αλλά οι οδηγοί άρχισαν να παραπονιούνται για την πολύ τραχιά επιφάνεια του Interlagos και η διοργάνωση μεταφέρθηκε στη συνέχεια για ένα χρόνο στη νέα πίστα Jacarepaguá στο Ρίο ντε Τζανέιρο.
Μετά από ένα χρόνο στο Ρίο, ο αγώνας επέστρεψε ξανά στο Ιντερλάγκος, με νέες και αναβαθμισμένες εγκαταστάσεις για τις επόμενες δύο σεζόν. Αυτόν τον αγώνα κέρδισε ο Ζακ Λαφίτ για να ολοκληρώσει την κατάκτηση του ίδιου και του Ligier στους εναρκτήριους γύρους της Νότιας Αμερικής στην Αργεντινή και τη Βραζιλία. Αλλά η επιφάνεια του Ιντερλάγκος ήταν ακόμα πολύ ανώμαλη. Η αρχική συμφωνία από το 1978 και μετά ήταν η εναλλαγή του Γκραν Πρι της Βραζιλίας μεταξύ των πιστών του Σάο Πάολο και του Ρίο. Ο αγώνας του 1980 έπρεπε αρχικά να διεξαχθεί στο Jacarepaguá, αλλά τμήματα αυτής της πίστας (η οποία αρχικά ήταν χτισμένη σε ένα βάλτο) άρχισαν να βυθίζονται στο μαλακό έδαφος και η πίστα διαλύθηκε άσχημα, έτσι το Γκραν Πρι του 1980 έπρεπε να μεταφερθεί στο Ιντερλάγκος. Ωστόσο εκείνη τη στιγμή, ο πληθυσμός του Σάο Πάολο είχε αυξηθεί από 5 σε 8 εκατομμύρια κατοίκους σε διάστημα 10 ετών, με την περιοχή γύρω από την πίστα να γινόταν όλο και πιο υποβαθμισμένη και γύρω από την πίστα, όπου δεν φαινόταν καλή για τη Φόρμουλα 1, η οποία χάρη στην παγκόσμια τηλεοπτική προβολή γινόταν κάτι σαν ένα λαμπερό θέαμα. Η Φόρμουλα 1 αρχικά υποτίθεται ότι θα επέστρεφε στο Ιντερλάγκος για τη σεζόν του 1981, όταν η επιφάνεια της πίστας θα ξαναγίνει. Ωστόσο αποδείχθηκε ότι η Φόρμουλα 1 επέστρεψε ένα χρόνο πολύ νωρίς. Οι οδηγοί ήταν δυσαρεστημένοι με τις συνθήκες ασφαλείας του πολύ ανώμαλου έδαφους της Interlagos που δεν είχε αλλάξει παρά τις βελτιώσεις του προηγούμενου έτους. Τα φτερά των οχημάτων εκείνης της χρονιάς είχαν την τάση να αναπηδούν πάνω-κάτω χάρη στην αναρρόφηση που δημιουργείται από τα φτερά του αμαξώματος των αυτοκινήτων και ήταν πιο άκαμπτα από πριν. Έτσι αυτά τα εύθραυστα αυτοκίνητα ήταν ελάχιστα ανεκτικά σε μια τέτοια τραχιά διαδρομή και ήταν πολύ δυσάρεστα στην οδήγηση. Η κακή επιφάνεια ήταν τόσο τραχιά που τα χτυπήματα προκάλεσαν μηχανικά προβλήματα σε ορισμένα αυτοκίνητα. Επίσης, τα εμπόδια και οι περιφράξεις δεν ήταν αρκετά επαρκή για τη Φόρμουλα 1. Ο Τζόντι Σέκτερ προσπάθησε να σταματήσει τον αγώνα να προχωρήσει αλλά αυτό δεν λειτούργησε και ο αγώνας κατέληξε να τον κερδίσει ο Γάλλος Ρενέ Αρνώ. Με την πιο λαμπερή εικόνα της Φόρμουλα 1 να ταιριάζει καλύτερα στην πιο όμορφη πόλη του Ρίο ντε Τζανέιρο, ο αγώνας επέστρεψε ξανά στο Ρίο και η πίστα συνέχισε να φιλοξενεί τους αγώνες κατά την δεκαετία του 1980.
Jacarepaguá, Ρίο ντε Τζανέιρο
Μετά την εμφάνιση το 1980, του Νέλσον Πικέ, την παρακμή του Ιντερλάγκος και την αποχώρηση του Φιτιπάλντι, οι Βραζιλιάνοι οπαδοί άσκησαν πίεση για να φιλοξενήσουν το GP της Βραζιλίας στην πατρίδα του Πικέ. Η επίπεδη πίστα του Jacarepaguá, όπως και του Interlagos πριν, αποδείχτηκε εξαιρετικά απαιτητική: οι περισσότερες στροφές ήταν μεγάλες και γρήγορες, κάποιες ήταν ελαφρώς στριμωγμένες και η πίστα είχε πολύ λεία επιφάνεια. Λόγω του ημερολογίου της FIA, το οποίο είχε πάντα το GP της Βραζιλίας στην αρχή της σεζόν, δηλαδή στο καλοκαίρι του νότιου ημισφαιρίου και τον τροπικό καιρό του Ρίο, οι περισσότεροι αγώνες διεξήχθησαν κάτω από πολύ υψηλές θερμοκρασίες και υψηλή υγρασία. Λόγω όλων αυτών των συνθηκών, τα Grand Prix στο Ρίο ήταν εξαιρετικά απαιτητικά και οι περισσότεροι οδηγοί που τα κέρδισαν ήταν εξαντλημένοι στο τέλος.
Το 1981, ο Κάρλος Ρόιτεμαν παρήκουσε τις εντολές της ομάδας να αφήσει τον συμπαίκτη του Άλαν Τζόουνς να περάσει και πήρε τη νίκη. Την επόμενη χρονιά ο Πικέ τερμάτισε 1ος και ο Κέκε Ρόσμπεργκ τερμάτισε 2ος, αλλά λόγω του πολέμου FISA-FOCA, ο Πικέ και ο Ρόσμπεργκ αποκλείστηκαν καθώς και οι δύο βρέθηκαν λιποβαρείς μετά τον αγώνα και η νίκη του αγώνα δόθηκε στον 3ο Αλέν Προστ, ο οποίος θα πήγαινε για να κερδίσει στο Jacarepaguá άλλες 4 φορές (κερδίζοντας το παρατσούκλι "ο Βασιλιάς του Ρίο"). Ο αγώνας είδε επίσης τον Ιταλό Ρικάρντο Πατρέζε να αποσύρεται λόγω σωματικής εξάντλησης (ένα πολύ σπάνιο φαινόμενο στη F1, αλλά αρκετά συνηθισμένο στο Ρίο). Ο Πικέ κέρδισε το 1983 και το 1986 και ο αγώνας του 1988 ήταν ιδιαίτερα αξιοσημείωτος, καθώς ο ανερχόμενος σταρ Άιρτον Σένα ξεκίνησε από το pit-lane στον πρώτο του αγώνα με τη McLaren, όπου ξεκίνησε μια άγρια μάχη που τον έφερε στη δεύτερη θέση πίσω από τον συμπαίκτη του Προστ, αλλά αποκλείστηκε επειδή άλλαξε το εφεδρικό του αυτοκίνητο μετά την έναρξη του γύρου της προθέρμανσης. Ο αγώνας του 1989 ήταν ο τελευταίος αγώνας στο Jacarepaguá, τον οποίο κέρδισε ο Βρετανός οδηγός Νάιτζελ Μάνσελ με Ferrari, στο πρώτο Γκραν Πρι που ένα αυτοκίνητο είχε ένα ημιαυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων.
Επιστροφή σε ένα νέο Interlagos
μικρογραφία|Κοινό του Γκραν Πρι Βραζιλίας, 2004 Το Γκραν Πρι του 2001 ήταν αξιοσημείωτο για το γεγονός ότι σηματοδότησε το εκρηκτικό ντεμπούτο του Χουάν Πάμπλο Μοντόγια στη Φόρμουλα 1. Ο Κολομβιανός οδηγός πέρασε εκπληκτικά μπροστά από τον Μίχαελ Σουμάχερ νωρίς και προηγήθηκε εύκολα μέχρι ένα περιστατικό στο οποίο ο Γιος Φερστάπεν με Arrows έτρεξε στο πίσω μέρος της Williams-BMW του και τελείωσε τον αγώνα του. Ο Μοντόγια τελικά άφησε το φάντασμα αυτού του γεγονότος κερδίζοντας τον αγώνα του 2004 στο τελευταίο του Grand Prix για την Williams προτού μετακομίσει στη McLaren, κρατώντας τον μελλοντικό συμπαίκτη του Κίμι Ράικονεν να πάρει μια σκληρή νίκη. Ο αγώνας του 2001 είναι επίσης αξιοσημείωτος για δύο αδέρφια, τον Μίχαελ και τον Ραλφ Σουμάχερ, που μοιράζονται μια σειρά στην εκκίνηση για πρώτη φορά.
Ιδιαίτερα αξιομνημόνευτα πρόσφατα Γκραν Πι της Βραζιλίας περιλαμβάνουν τον αγώνα του 2003, ο οποίος σημείωσε την παρθενική νίκη στο Grand Prix, πολύ απροσδόκητα και μέσα σε χαοτικές και ασυνήθιστες συνθήκες, για τον Τζιανκάρλο Φιζικέλα της Jordan. Η έντονη βροχόπτωση πριν και κατά τη διάρκεια του αγώνα προκάλεσε προβλήματα στην επιλογή ελαστικών για πολλές ομάδες, γεγονός που επέτρεψε στην αδύναμη ομάδα Minardi να έχει μία πραγματική ευκαιρία για νίκη, επειδή ήταν η μόνη ομάδα που προετοιμάστηκε για τις βροχοπτώσεις. Και οι ύπουλες συνθήκες πίστας έκαναν πολλούς οδηγούς να αποχωρήσουν από τον αγώνα, συμπεριλαμβανομένου του τότε Παγκόσμιου Πρωταθλητή Μίχαελ Σουμάχερ, τερματίζοντας μια αξιοσημείωτη σειρά νικών που χρονολογούνται από το Γερμανικό Grand Prix του 2001. Μέσα σε αυτό, αρκετοί οδηγοί, συμπεριλαμβανομένων των Κίμι Ράικονεν της McLaren και του Ντέιβιντ Κούλθαρντ, οδήγησαν τον αγώνα και, όταν ένα ατύχημα με τον Φερνάντο Αλόνσο της Renault μπλόκαρε την πίστα και έφερε την κόκκινη σημαία, επικράτησε σύγχυση. Ο Φιζικέλα ηγήθηκε της κούρσας εκείνη την εποχή, έχοντας μόλις προσπεράσει τον Ράικονεν. Ωστόσο, ήταν ο Φινλανδός που ανακηρύχθηκε νικητής του αγώνα σύμφωνα με τον κανόνα που όριζε ότι το αποτέλεσμα του αγώνα σε τέτοιες περιπτώσεις έπρεπε να ληφθεί από τη σειρά χρονομέτρησης δύο γύρους πριν από τη διακοπή του αγώνα. Αυτή η απόφαση ανατράπηκε μέρες αργότερα στο Εφετείο της FIA στο Παρίσι αφού ήρθαν στο φως νέα στοιχεία που απέδειξαν ότι ο Φιζικέλα είχε περάσει τη γραμμή τερματισμού στο για δεύτερη φορά πριν από το ατύχημα του Alonso, και ως εκ τούτου ήταν ο νόμιμος νικητής. Η διοργάνωση του 2004 σηματοδότησε την πρώτη φορά από την είσοδο του αγώνα στο ημερολόγιο του Πρωταθλήματος της Formula 1 που δεν ήταν ένας από τους τρεις πρώτους γύρους της σεζόν του πρωταθλήματος.
δεξιά|μικρογραφία|240x240εσ|Autódromo José Carlos Pace, ο χώρος διεξαγωγής του Grand Prix της Βραζιλίας δεξιά|μικρογραφία|240x240εσ| Αυτοκίνητο ασφαλείας στο Grand Prix της Βραζιλίας 2006
Οτίλια Γεντζέιτσακ
μικρογραφία|260x260εσ| Αντίγραφο του μεταλλίου και του αυτόγραφου της Οτίλια Γεντζέιτσακ στη Λεωφόρο Αθλητών Αστέρων στο Ντζίβνουφ Η Οτίλια Γεντζέιτσακ (πολωνικά: Otylia Jędrzejczak) (γενν. 13 Δεκεμβρίου 1983) είναι Πολωνή αθλήτρια της κολύμβησης. Ήταν ολυμπιονίκης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα, στα 200 μέτρα πεταλούδα. Τερμάτισε 4η σε αυτό το αγώνισμα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο και επίσης κολύμπησε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 στο Σίδνεϊ. Στην Αθήνα το 2004 κέρδισε το αργυρό μετάλλιο στα 400 μ. ελεύθερο και στα 100 μ. πεταλούδα. Έσπασε τρεις φορές το παγκόσμιο ρεκόρ στα 200 μ. πεταλούδα γυναικών (μία φορά στην πισίνα των 25 μέτρων).
Γκραν Πρι Βραζιλίας
Επιστροφή σε ένα νέο Interlagos
Ο Φερνάντο Αλόνσο έγινε ο νεότερος ποτέ Παγκόσμιος Πρωταθλητής της Φόρμουλα 1 στο Γκραν Πρι της Βραζιλίας το 2005, η τρίτη του θέση πίσω από τον νικητή Juan Pablo Montoya και τον αντίπαλο του πρωταθλήματος Κίμι Ράικονεν ήταν αρκετή για να κατακτήσει τον τίτλο με δύο αγώνες να απομένουν.
Για το 2006, το Γκραν Πρι της Βραζιλίας, όπως και το 2004, μεταφέρθηκε στην περίφημη θέση της φιλοξενίας του τελευταίου γύρου της σεζόν, σε αυτό που ήταν το πρώτο αντίο του Μίκαελ Σουμάχερ στη Φόρμουλα 1, πριν από την νέα επιστροφή του για τη σεζόν 2010. Ξεκινώντας από τη 10η θέση, ο Σουμάχερ έκανε εκπληκτική δουλειά στον τελευταίο του αγώνα. Ωστόσο έπεσε στην 19η θέση στον ένατο γύρο λόγω ενός σκασμένου ελαστικού που προκλήθηκε από μια μικρή σύγκρουση με τον Τζιανκάρλο Φιζικέλα όταν ο πρώτος προσπαθούσε να προσπεράσει τον δεύτερο. Αφού μπήκε στα pit για ένα νέο ελαστικό, επέστρεψε στον αγώνα, ακριβώς μπροστά από τον Μάσα, έτσι σχεδόν έγινε γύρος, στη συνέχεια προσπέρασε αρκετούς οδηγούς για να πάρει την καρό σημαία στην τέταρτη θέση, μετά από έναν εκθαμβωτικό ελιγμό προσπέλασης στον Κίμι Ράικονεν. Η απόδοσή του δεν ήταν αρκετή για να δώσει στον «Σούμι» το όγδοο τίτλο του, καθώς ο Αλόνσο, ο οποίος χρειαζόταν μόνο έναν βαθμό για να γίνει ξανά Παγκόσμιος Πρωταθλητής, τερμάτισε στη δεύτερη θέση. Ο Βραζιλιάνος Φελίπε Μάσα πήρε την pole position και ηγήθηκε του αγώνα από την αρχή μέχρι το τέλος για να πάρει τη δεύτερη νίκη της καριέρας του.
Οτίλια Γεντζέιτσακ
Η Γεντζέιτσακ γεννήθηκε στη Ρούντα Σλόνσκα, στο Βοεβοδάτο Σιλεσίας της Πολωνίας. Ξεκίνησε το κολύμπι σε ηλικία 6 ετών ως μέτρο για να διορθώσει μια ελαφρά καμπυλότητα της σπονδυλικής στήλης. Στην αρχή μισούσε το άθλημα. Η στάση της απέναντί του άλλαξε αφού είχε κερδίσει το πρώτο της βραβείο σε διαγωνισμό στη Γερμανία σε ηλικία 8 ετών. Η Γεντζέιτσακ ασχολήθηκε σοβαρά με την κολύμβηση στο γυμνάσιο. Με επικεφαλής την προπονήτρια Μάρια Γιακόμπικ, κέρδισε τους πρώτους της τίτλους στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων το 1999. Τα μετάλλια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανηλίκων το 1999 και το 2000 άνοιξαν τον δρόμο για την πρώτη της Ολυμπιακή εμφάνιση.
Γκραν Πρι Βραζιλίας
Επιστροφή σε ένα νέο Interlagos
Τον Μάρτιο του 2008, ο δήμαρχος του Σάο Πάολο ανακοίνωσε ότι είχε υπογράψει νέα συμφωνία με τον Μπέρνι Έκλεστοουν για να συνεχίσει τη διεξαγωγή του Γκραν Πρι Βραζιλίας. Αυτή η συμφωνία επέτρεψε στον αγώνα της Βραζιλίας να είναι στο ημερολόγιο μέχρι το 2015. Με αυτό, το Interlagos ήταν έτοιμο για σημαντικές βελτιώσεις στις εγκαταστάσεις του.
Στον τελευταίο αγώνα της σεζόν του 2008 στη Βραζιλία, ο Λιούις Χάμιλτον έγινε ο νεότερος Παγκόσμιος Πρωταθλητής μέχρι εκείνο το σημείο στην ιστορία της Formula 1. Μετά την υιοθέτηση μιας συντηρητικής στρατηγικής χωρίς κινδύνους για το μεγαλύτερο μέρος του αγώνα για να εξασφαλίσει τουλάχιστον την 5η θέση και τον τίτλο, μια βροχόπτωση αργά τον αγώνα προκάλεσε απροσδόκητα προβλήματα. Πρώτον, ο Χάμιλτον έπεσε στην 5η θέση από τον Γερμανό οδηγό της Toyota, Τίμο Γκλοκ, ο οποίος δεν μπήκε στα πιτς όπως οι περισσότεροι άλλοι πρωτοπόροι οδηγοί. Μόλις 3 γύρους να απομένουν, ο Σεμπάστιαν Φέτελ προσπέρασε επίσης τον Βρετανό στην πίστα, κάτι που σήμαινε ότι θα κατέληγε με ίσους βαθμούς με τον Μάσα, αλλά με μία νίκη λιγότερο. Ενώ όλοι επικεντρώνονταν στη μάχη μεταξύ αυτών των δύο (ο Φέτελ κατάφερε να μείνει μπροστά στο τέλος), κόντρα σε κάθε προσδοκία και οι δύο μπόρεσαν να προσπεράσουν τον Γκλοκ, ο οποίος είχε χάσει κάθε πρόσφυση με τα ελαστικά του στην τελευταία στροφή πριν το τέλος. Αυτό σήμαινε ότι, ενώ ο αντίπαλος του τίτλου του πρωταθλήματος οδηγών της McLaren, Φελίπε Μάσα κέρδισε τον αγώνα, ο Χάμιλτον πήρε τελικά την πέμπτη θέση που χρειαζόταν για να γίνει πρωταθλητής. Ο Fernando Alonso της Renault, ο προηγούμενος νεότερος πρωταθλητής, ήταν δεύτερος μπροστά από τον συμπαίκτη του Massa, Kimi Räikkönen και τον Σεμπάστιαν Φέτελ της Toro Rosso.
Οτίλια Γεντζέιτσακ
Για τα αθλητικά της επιτεύγματα, έλαβε τον Σταυρό του Ιππότη του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας (5η Τάξη) το 2004.
Γκραν Πρι Βραζιλίας
Επιστροφή σε ένα νέο Interlagos
Ο αγώνας του 2009 καθόρισε έναν ακόμη Πρωταθλητή Οδηγών, με τον Τζένσον Μπάτον να τερματίζει 5ος για να εξασφαλίσει το μοναδικό του τίτλο του πρωταθλήματος Οδηγών έναντι του Φέτελ, οδηγώντας τώρα για τη Red Bull, που τερμάτισε 4ος. Ο Αυστραλός συμπαίκτης του Vettel Μαρκ Γουέμπερ κέρδισε τον αγώνα μπροστά από τον Πολωνό Ρόμπερτ Κουμπίτσα. Το 2010 είδε ένα προκριματικό γύρο με κακές καιρικές συνθήκες όπου ο Γερμανός Νίκο Χούλκενμπεργκ έκανε έναν εκπληκτικό γύρο για να πάρει την pole position. Ο συμπατριώτης του Φέτελ κέρδισε τον αγώνα μπροστά από τον Webber και αυτός ο αγώνας έδωσε στη Red Bull το Πρωτάθλημα Κατασκευαστών και δημιούργησε μια μονομαχία για τον τίτλο των οδηγών στον τελευταίο γύρο στο Άμπου Ντάμπι. Το 2011 είδε μία άλλη μάχη με τις Red Bull στο 1–2, αλλά ήταν ο Webber αυτή τη φορά που κέρδισε τον Vettel, ο οποίος είχε ήδη κερδίσει τον δεύτερο τίτλο του οδηγού στην Ιαπωνία νωρίτερα εκείνη τη χρονιά. Το 2012 ήταν ένας άλλος κλασικός αγώνας, όπου ο Φέτελ αυτή τη φορά έπρεπε να δώσει μάχη με τον Ισπανό οδηγό της Ferrari Fernando Alonso. Αφού έκανε ένα πολύ κακό ξεκίνημα που τον έριξε στην 22η, ανέβηκε στην 6η θέση που ήταν αρκετό για να τον δει να κερδίζει τον 3ο συνεχόμενο τίτλο του οδηγού. Αυτός ο αγώνας ήταν επίσης αξιοσημείωτος ως ο τελευταίος αγώνας F1 του Μίχαελ Σουμάχερ: ο θρυλικός Γερμανός είχε επιστρέψει με τη Mercedes το 2010, αλλά δεν κέρδισε ούτε έναν αγώνα – μια τεράστια έκπληξη, δεδομένου ότι ήταν ο πιο επιτυχημένος οδηγός F1 στην ιστορία. Το 2013 είδε τον Vettel να κέρδισε τον 9ο συνεχόμενο αγώνα του εκείνη τη σεζόν που ήταν ένα νέο ρεκόρ. Το 2014 είδε το εντελώς κυρίαρχο δίδυμο της Mercedes των Nico Rosberg και Lewis Hamilton να τερματίζει με 1–2 στον αγώνα. Το 2015 είδε τον Rosberg να κερδίζει ξανά. είχε περάσει το μεγαλύτερο μέρος εκείνης της σεζόν αποκαρδιωμένος και στο έλεος του συμπαίκτη του Χάμιλτον, ο οποίος κέρδισε το 3ο Πρωτάθλημα οδηγών του. Το 2016 είδε τη συνεχιζόμενη κυριαρχία της Mercedes, αλλά ήταν ο Χάμιλτον που κέρδισε με δεύτερο τον Ρόσμπεργκ. Αλλά η νίκη της Mercedes εκείνη την ημέρα επισκιάστηκε από δυνατή βροχή, πολλά ατυχήματα και μια εκπληκτική οδήγηση από τον Ολλανδό έφηβο Max Verstappen, γιο του πρώην οδηγού της F1 Γιος Φερστάπεν, ο οποίος οδήγησε την Red Bull από τη 16η στην 3η θέση σε 15 γύρους, αφού η ομάδα του τα κατάφερε χάρη στην στρατηγική ελαστικών.
Οτίλια Γεντζέιτσακ
Δημοπρασία χρυσού μεταλλίου Ολυμπιακών Αγώνων
Η Γεντζέιτσακ οφείλει την επιτυχία της στο χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο σε έναν λαμπρό τερματισμό στο τελευταίο τέταρτο της απόστασης των 200 μέτρων, που της επέτρεψε να προσπεράσει την Αυστραλή Πετρία Τόμας, η οποία ηγήθηκε του αγώνα για πάνω από 150 μέτρα.
Γκραν Πρι Βραζιλίας
Επιστροφή σε ένα νέο Interlagos
Στις 10 Οκτωβρίου 2013 ανακοινώθηκε ότι το συμβόλαιο για το Grand Prix της Βραζιλίας είχε παραταθεί μέχρι το 2022, με περαιτέρω παράταση τον Νοέμβριο του 2020 που το επέκτεινε μέχρι το 2025
Οτίλια Γεντζέιτσακ
Δημοπρασία χρυσού μεταλλίου Ολυμπιακών Αγώνων
Μετά τον αγώνα, η Γεντζέιτσακ αποκάλυψε ότι κατά τη διάρκεια των προολυμπιακών δοκιμών στην Αθήνα τον Ιούνιο είχε δηλώσει ότι αν κέρδιζε ένα χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες, θα το δημοπρατούσε και θα παρέδιδε τα έσοδα σε μια φιλανθρωπική οργάνωση που βοηθάει παιδιά που πάσχουν από λευχαιμία.
Γκραν Πρι Βραζιλίας
Επιστροφή σε ένα νέο Interlagos
Πέντε Βραζιλιάνοι οδηγοί έχουν κερδίσει το Grand Prix της Βραζιλίας, με τους Έμερσον Φιτιπάλντι, Νέλσον Πικέ, Άιρτον Σένα και Φελίπε Μάσα να έχουν κερδίσει από δύο φορές και τον Κάρλος Πάσε να έχει κερδίσει από μία φορά. Οι περισσότερες νίκες είναι του Γάλλου Αλέν Προστ, ο οποίος έχει κερδίσει τον αγώνα 6 φορές (συμπεριλαμβανομένων 5 φορές στο Jacarepaguá). Ο Αργεντινός οδηγός Κάρλος Ρόιτεμαν και ο Μίχαελ Σουμάχερ έχουν κερδίσει και οι δύο 4 φορές.
Φήμες για επιστροφή στο Ρίο ντε Τζανέιρο
Την άνοιξη του 2019, ο Ζαΐρ Μπολσονάρου, Πρόεδρος της Βραζιλίας, ανακοίνωσε ότι το Grand Prix της Βραζιλίας θα επιστρέψει στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Επειδή η πίστα Jacarepaguá είχε κατεδαφιστεί για να ανοίξει ο δρόμος για την κατασκευή εγκαταστάσεων για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016, μια νέα πίστα πρόκειται να κατασκευαστεί στη γειτονιά Deodoro του Ρίο ντε Τζανέιρο. Ωστόσο, αυτό διαψεύστηκε από τον εμπορικό διευθυντή της Formula 1, Sean Bratches.
Οτίλια Γεντζέιτσακ
Δημοπρασία χρυσού μεταλλίου Ολυμπιακών Αγώνων
Τα αποτελέσματα της διαδικτυακής δημοπρασίας ανακοινώθηκαν στις 19 Δεκεμβρίου 2004, με την Victoria Cymes, μια πολωνική εταιρεία τροφίμων, να αποδεικνύεται η υψηλότερη προσφορά με 257.550 ζλότι (περίπου 82.437 δολάρια ΗΠΑ). Τα χρήματα παραδόθηκαν στην Ογκολογική και Αιματολογική Κλινική του Νοσοκομείου Παίδων του Βρότσλαβ.
Γκραν Πρι Βραζιλίας
Φήμες για επιστροφή στο Ρίο ντε Τζανέιρο
Τον Νοέμβριο του 2020 υπογράφηκε μια συμφωνία σύμφωνα με την οποία η Φόρμουλα 1 θα συνεχίσει να αγωνίζεται στο Ιντερλάγκος μέχρι το 2025, αν και με τον τίτλο του Γκραν Πρι του Σάο Πάολο. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που ο αγώνας ήταν γνωστός ως Γκραν Πρι του Σάο Πάολο. Το συμβόλαιο του αγώνα ανεστάλη τον Ιανουάριο του 2021. Επίσης τον Ιανουάριο του 2021, με επίσημη επιβεβαίωση τον Φεβρουάριο του 2021, ο νεοεκλεγείς δήμαρχος του Ρίο ντε Τζανέιρο, Eduardo Paes, επιβεβαίωσε ότι τα σχέδια για την κατασκευή της νέας πίστας στο Deodoro είχαν ακυρωθεί, με την υπόσχεση να βρεθεί ένα νέο κατάλληλο μέρος για την κατασκευή της.
Οι οδηγοί της Φόρμουλα 1 εξέφρασαν επίσης την ανησυχία τους για το περιβάλλον σχετικά με το έργο και ο Λιούις Χάμιλτον είπε, «Δεν νομίζω ότι είναι μια έξυπνη κίνηση. Υπάρχει μια παγκόσμια κρίση με την αποψίλωση των δασών».
Οτίλια Γεντζέιτσακ
Ατύχημα και δίκη
Την 1η Οκτωβρίου 2005, τραυματίστηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, στο οποίο σκοτώθηκε ο 19χρονος αδελφός της, Σίμον. Το Chrysler 300C HEMI του 2005 το οποίο οδηγούσε τράκαρε μετωπικά σε ένα δέντρο, μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια να προσπεράσει πολλά φορτηγά με υπερβολική ταχύτητα κατά τη διάρκεια κακών καιρικών συνθηκών.
Γκραν Πρι Βραζιλίας
Επαναλαμβανόμενοι νικητές (κατασκευαστές)
Ομάδες με έντονους χαρακτήρες αγωνίζονται στο πρωτάθλημα της Φόρμουλα 1 την τρέχουσα σεζόν. Ένα ροζ φόντο υποδηλώνει γεγονός που δεν ήταν μέρος του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος της Φόρμουλα 1.
Οτίλια Γεντζέιτσακ
Ατύχημα και δίκη
Δικάστηκε για ατύχημα με αποτέλεσμα τον θάνατο του επιβάτη. Οι εισαγγελείς πρότειναν αρχικά στην Γεντζέιτσακ μια συμφωνία που θα οδηγούσε σε ποινή φυλάκισης 2 ετών σε αναστολή. Η Γεντζέιτσακ αρνήθηκε τη συμφωνία και πίεσε έντονα για αθώωση, δηλώνοντας ότι είχε ήδη τιμωρηθεί αρκετά από τον θάνατο του αδελφού της. Η δίκη της ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2007 ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου στο Πουόνσκ, κοντά στον τόπο του ατυχήματος. Καταδικάστηκε σε 9 μήνες φυλάκιση κατά την οποία έπρεπε να κάνει 30 ώρες κοινωφελούς εργασίας το μήνα. Έχασε και την άδεια οδήγησης για 1 χρόνο. Τόσο η εισαγγελία όσο και ο Γεντζέιτσακ άσκησαν έφεση στο Περιφερειακό Δικαστήριο στο Πουότσκ, το οποίο επικύρωσε την απόφαση.
Γκραν Πρι Βραζιλίας
Επαναλαμβανόμενοι νικητές (κατασκευαστές κινητήρων)
Οι κατασκευαστές με έντονους χαρακτήρες αγωνίζονται στο πρωτάθλημα της Formula 1 την τρέχουσα σεζόν. Ένα ροζ φόντο υποδηλώνει γεγονός που δεν ήταν μέρος του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος της Formula 1.
Ανά έτος
δεξιά|μικρογραφία|Η πρωτότυπη πίστα στο Jacarepaguá, που χρησιμοποιήθηκε το 1978 και το 1981-1989 δεξιά|μικρογραφία|Η πρωτότυπη πίστα του Interlagos, που χρησιμοποιήθηκε το 1972-1977 και το 1979-1980
Οτίλια Γεντζέιτσακ
Ατύχημα και δίκη
Κατά τη διάρκεια της δίκης, η κατηγορούσα αρχή τόνισε το γεγονός ότι η Γεντζέιτσακ ήταν άπειρη οδηγός και η οδήγησή της τη στιγμή του θανατηφόρου ατυχήματος ήταν απερίσκεπτη. Η υπεράσπιση πρότεινε αποκλίσεις στις καταθέσεις των μαρτύρων του ατυχήματος και επέκρινε τις απόψεις των ειδικών που αξιολογούσαν τα αίτια του ατυχήματος.
Γκραν Πρι Βραζιλίας
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Οτίλια Γεντζέιτσακ
Ατύχημα και δίκη
Το ατύχημα, η δίκη και τα επακόλουθά τους άρχισαν να παίρνουν το βάρος τους. Η στάση της κατά τη διάρκεια της δίκης είχε ως αποτέλεσμα την αποξένωση πολλών από τους θαυμαστές της και την πτώση της δημοτικότητάς της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές αθλήτριες της κολύμβησης Κατηγορία:Κολυμβητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Κολυμβητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Πολωνοί χρυσοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Πολωνοί αργυροί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της κολύμβησης Κατηγορία:Κολυμβητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Κολυμβητές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Χαμόγελου
Γκραν Πρι Βραζιλίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Φόρμουλα 1 Κατηγορία:Αθλητισμός στη Βραζιλία Κατηγορία:Αγώνες αυτοκινήτου
Μπαλς
Το Μπαλς ή Βαλς (Valls, διαβάζεται [baʎʃ]) είναι μια πόλη της Καταλονίας, πρωτεύουσα της κομητείας του Άνω Καμ, στην επαρχία της Ταραγόνα. Έχει έναν πληθυσμό της τάξης των 24.649 κατοίκων, που αποτελεί πάνω από τον μισό της κομητείας. Η ευρύτερη περιοχή όπου εντάσσεται είναι γνωστή ως Πεδιάδα της Ταραγόνα (Camp de Tarragona), δίπλα στον ποταμό Φρανκολί, πολύ κοντά στο Ρέους και την Ταραγόνα.
Το Μπαλς είναι η πατρίδα δύο ιδιαίτερων καταλανικών παραδόσεων, του calçot (γεύμα που συνδυάζει μεγάλα κρεμμύδια με μια ειδική σάλσα) και των καστελιές, των καταλανικών ανθρώπινων πύργων. Πολύ σημαντική είναι η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, μεικτού ρομανικο-γοτθικού ρυθμού του 16ου αιώνα και η "Capella del Roser" («Παρεκκλήσι του Ρόδου») όπου βρίσκεται ένα βιτρώ με θέμα τη Ναυμαχία της Ναυπάκτου.
Ιστορία
Η πόλη του Μπαλς βρίσκεται σε μια περιοχή που αποτελεί πέρασμα και ως αποτέλεσμα υπάρχουν ίχνη ανθρώπινης παρουσίας ήδη από την προϊστορική εποχή (θέση Picamoixons), την ιβηρική και τη ρωμαϊκή περίοδο (αρχαιολογικός χώρος του Vilar και ο φούρνος στο Φοντεσκάλδες). Ωστόσο η πόλη αυτή καθεαυτή γεννήθηκε στο πρώτο μισό του 12ου αιώνα, με την εκδίωξη των μουσουλμάνων που κατοικούσαν τους κοντινούς ορεινούς όγκους. Το 1194 εμφανίζεται στα αρχεία η ενοριακή εκκλησία του Αγίου Ιωάννη ενώ το 1210 ο βασιλιάς Πέτρος ο Καθολικός χαρίζει στην πόλη το δικαίωμα της πραγματοποίησης εβδομαδιαίας αγοράς και το 1229 η πόλη αποκτά και δημοτικούς νόμους (ordenanzas municipales).
Τα δύο σημαντικότερα σημεία της πόλης ήταν η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη και το φρούριό της, που από το 1391 πουλήθηκε από τον βασιλιά Ιωάννη Α' στον αρχιεπίσκοπο, τάσσοντας όλη την πόλη στην εξουσία του. Εκείνη την εποχή χτίστηκαν και τα τείχη της πόλης.
Με το πέρασμα των αιώνων, το Μπαλς αποτέλεσε σταθερά τον δεύτερο σημαντικότερο αστικό πυρήνα της Πεδιάδας της Ταραγόνα, που είδε να αυξάνονται οι αστικές και θρησκευτικές του κατασκευές, με αποκορύφωμα τη κατασκευή της νέας εκκλησίας του Αγίου Ιωάννη μεταξύ 1569 και 1583.
Μετά τον πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής, το Μπαλς και η Καρδόνα ήταν τα μοναδικά μέρη όπου διατηρήθηκαν ομάδες ένοπλης πολιτοφυλακής που αποτέλεσε τον πρόδρομο των Mossos d'Esquadra, της Καταλανικής Περιφερειακής Αστυνομίας. Ο 18ος αιώνας ολοκληρώθηκε σε ένα κλίμα οικονομικής ευμάρειας, βασισμένης στην καλλιέργεια του αμπελιού, και που είχε δει την κατασκευή νέων δημοσίων και θρησκευτικών κτιρίων και την άνθιση της γιορτής της Παρθένου της Καντέλα, όπου και εντοπίζονται οι πρώτες δραστηριότητες σχετικές με τους castellers. μικρογραφία|[[Μνημείο αφιερωμένο στους castellers |left]] Τον Φεβρουάριο του 1808, κατά τη γαλλική εισβολή στην Ισπανία, πραγματοποιήθηκε έξω από την πόλη η μάχη του Μπαλς μεταξύ Ισπανών και Γάλλων, που έληξε με ήττα του ισπανικού στρατού και των συμμάχων τους και κατέδειξε στο Ναπολέοντα τη σημασία που είχε η Ταραγόνα για τον έλεγχο της εισόδου στην Ιβηρική. Αυτόν τον αιώνα η πόλη έζησε αρκετές αναταραχές, που οφείλονταν είτε στους Καρλικούς Πολέμους είτε σε εξεγέρσεις των εργατών των εργοστασίων της. Η υφαντουργία έφερε πλούτο στην περιοχή και κατά τα μέσα του αιώνα την έκανε προσωρινά τη τέταρτη μεγαλύτερη πληθυσμιακά πόλη της Καταλονίας με 16.084 κατοίκους, μετά από τη Βαρκελώνη, το Ρέους και της Τορτόζα. Παρά τις οικονομικές καταστροφές που προκάλεσε η επιδημία φυλλοξήρας στις καλλιέργειες αμπελιού, προς το τέλος του αιώνα ιδρύθηκε το εργοστάσιο φυσικού αερίου της πόλης (1880), η Τράπεζα του Μπαλς (1883), καταστευάστηκε το ψηλότερο καμπαναριό της Καταλονίας στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη (1897) κι εγκαινιάστηκε η σιδηροδρομική γραμμή που συνέδεε την πόλη με τη Βαρκελώνη και την Μπιλανόβα (1883).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Καταλονίας
Βασίλης Ρόβας
Ο Βασίλης Ρόβας (Καρδίτσα, 6 Ιανουαρίου 1984) είναι Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη θέση της μεσαίας γραμμής.
Το επαγγελματικό ξεκίνημα
Τα πρώτα του επαγγελματικά ποδοσφαιρικά βήματα τα έκανε στην Προοδευτική, με τη φανέλα της οποίας έκανε ντεμπούτο στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής κατηγορίας. Στη συνέχεια αγωνίστηκε στον Ατρόμητο Αθηνών για τρία χρόνια, όπου υπήρξε το περισσότερο διάστημα, βασικό στέλεχος της ενδεκάδας.
Η συνέχεια σε Άρη, ΠΑΣ Γιάννινα και ΟΦΗ
Το 2009 υπέγραψε στον Άρη Θεσσαλονίκης, όμως δεν κατάφερε να καθιερωθεί ως βασικός και έτσι δόθηκε δανεικός στον ΠΑΣ Γιάννινα στο β΄ μισό της περιόδου 2009-10. Τον Αύγουστο του 2010 πήγε στον ΟΦΗ, όπου δεν είχε μεγάλο χρόνο συμμετοχής.
Πανιώνιος και Απόλλων
Τον Ιανουάριο του 2012 μεταπήδησε στον Πανιώνιο. Εκεί έμεινε ως τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, όταν αποφάσισε να αποχωρήσει για να δοκιμάσει την τύχη του εκτός συνόρων, όμως η συμφωνία του με την ομάδα του εξωτερικού δεν ολοκληρώθηκε, με αποτέλεσμα να συνεχίσει την καριέρα του στον Απόλλωνα Σμύρνης, ο οποίος στο τέλος της περιόδου στέφθηκε πρωταθλητής Β' Εθνικής και προβιβάστηκε στη Σούπερ Λίγκα.
Στην ΑΕΚ και επιστροφή στον Άρη
Τον Σεπτέμβριο του 2015 επέστρεψε στον Άρη Θεσσαλονίκης, έπειτα από 5 χρόνια, στον οποίο αγωνίστηκε για 2 χρονιές. Στην πρώτη του χρονιά πραγματοποίησε 21 συμμετοχές πρωταθλήματος και τη δεύτερη 22.
Η συνέχεια σε Αστέρα Αμαλιάδας, Νίκη Βόλου και Αναγέννηση Καρδίτσας
Το καλοκαίρι του 2017 υπέγραψε στον Αστέρα Αμαλιάδας, με τη φανέλα του οποίου κατέκτησε το πρωτάθλημα του ομίλου του στην Γ΄ Εθνική και αγωνίστηκε στα μπαράζ ανόδου χάνοντας οριακά τον προβιβασμό. Τον Σεπτέμβριο του 2018 αποκτήθηκε από τη Νίκη Βόλου, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε στην Γ΄ Εθνική.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νίκης Βόλου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2003-2004
Το πρωτάθλημα της περιόδου 2003-04 κατέκτησε ο Παναθηναϊκός για 25η φορά στην ιστορία του. Ο Παναθηναϊκός που τερμάτισε πρώτος και στην κανονική περίοδο του πρωταθλήματος επικράτησε στον τελικό των Play Off του Γ.Σ. Αμαρουσίου με 3-0 νίκες. Οι ομάδες που υποβιβάστηκαν ήταν το Ηράκλειο και ο Ηλυσιακός. Πολυτιμότερος παίκτης (MVP) του πρωταθλήματος αναδείχτηκε ο Δημήτρης Διαμαντίδης με την φανέλα του Ηρακλή.
Κανονική Περίοδος
1 Αγ=Αγώνες, Ν=Νίκες, Η=Ήττες, ΠΥ=Πόντοι Υπέρ, ΠΚ=Πόντοι Κατά, ΔΠ=Διαφορά Πόντων
Τελική Κατάταξη
1 Το Περιστέρι υποβιβάστηκε λόγω χρεών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Ανδρων 2003 2004 Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Ανδρων 2003 2004
Συνθήκες της Ρώμης (1957)
Οι Συνθήκες της Ρώμης του 1957 είναι οι δύο διεθνείς συνθήκες με τις οποίες ιδρύθηκαν η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) και η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας (ΕΥΡΑΤΟΜ), από τις οποίες προήλθε η Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπεγράφησαν από εκπροσώπους του Βελγίου, της Δυτικής Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας, του Λουξεμβούργου και της Ολλανδίας στις 25 Μαρτίου 1957 και η ημερομηνία υπογραφής τους θεωρείται η επίσημη ημερομηνία γέννησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Τα προηγηθέντα
Μετά την υπογραφή της συνθήκης των Παρισίων, η διαδικασία για τη συνεργασία μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα είχε γνωρίσει δύο μεγάλες αποτυχίες. Πρώτα ναυάγησαν οι διαπραγματεύσεις για την Ευρωπαϊκή Αμυντική Κοινότητα (ΕΑΚ). Το σχέδιο των ευρωπαϊστών για δημιουργία κοινού ευρωπαϊκού στρατού, που θα λειτουργούσε ως αντίβαρο του σοβιετικού στρατού, απορρίφθηκε από τη Γαλλική Εθνοσυνέλευση το 1954. Η αποτυχία αυτή ανέτρεψε επίσης τα σχέδια για την Ευρωπαϊκή Πολιτική Κοινότητα (ΕΠΚ), η οποία αποσκοπούσε στη δημιουργία μιας Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας με διπλό κοινοβούλιο. Εν τέλει η αποτυχία των υπερφιλόδοξων σχεδίων των ευρωπαϊστών για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση τους οδήγησε στην αναζήτηση πρακτικότερων πεδίων, καταλήγοντας έτσι στην απόφαση για οικονομική συνεργασία.
Η Συνθήκη για την ίδρυση της ΕΟΚ
thumb|300px|[[1952-58 - Η Ευρώπη των Έξι]]
Η συνθήκη αυτή, συνέχεια της Συνθήκης των Παρισίων, προέβλεπε τη δημιουργία μιας κοινής αγοράς βασισμένης στην τελωνειακή ένωση των προαναφερθέντων κρατών. Τα θέματα αυτά είχαν τεθεί ήδη από τη διάσκεψη της Μασσαλίας, τον Ιούνιο του 1955. Με τη συνθήκη αυτή επίσης αποφασίστηκε η συγκρότηση ειδικού συμβουλευτικού οργάνου, της Συνέλευσης, με έδρα το Στρασβούργο και αποτελούμενου από 142 μέλη, διοριζόμενα από τα κοινοβούλια των έξι κρατών, το οποίο το 1962 ονομάστηκε Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η συνθήκη τέθηκε επισήμως σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 1958.
Με τη συνθήκη αυτή, μεταξύ άλλων, προβλέπονταν: Θεμελιώδης ήταν, τέλος, και η πρόβλεψη για την απαγόρευση των διακρίσεων κατά φυσικών και νομικών προσώπων λόγω εθνικότητας από τις αρχές κάθε κράτους-μέλους.
Η Συνθήκη για την ίδρυση της ΕΥΡΑΤΟΜ
Με τη συνθήκη αυτή, που υπεγράφη την ίδια μέρα με την προηγούμενη, προβλεπόταν η συνεργασία στον τομέα της εκμετάλλευσης της ατομικής ενέργειας. Στη λογική της παλαιότερης Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα, ετίθετο υπό κοινή εποπτεία η παραγωγή ατομικής ενέργειας, του ισχυρότερου όπλου την εποχή εκείνη. Ενώ η Συνθήκη για την ίδρυση της ΕΚΑΧ είχε όριο 50 ετών, δηλαδή λήξη στις 23 Ιουλίου 2002, αυτή για την ίδρυση της ΕΥΡΑΤΟΜ συμφωνήθηκε διαρκής. Με τη συνθήκη αυτήν προβλεπόταν η συνδιαχείριση στην παραγωγή ατομικής ενέργειας, για την κάλυψη των αναγκών των μελών, και η πώληση των πλεονασμάτων σε κράτη μη-μέλη.
Η Σύμβαση για ορισμένα κοινά όργανα των ΕΚ
Το τρίτο και τελευταίο διεθνές κείμενο που υπογράφηκε την ίδια ημέρα στη Ρώμη ήταν η Σύμβαση σχετικά με ορισμένα κοινά όργανα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Με αυτή προβλεπόταν η συγχώνευση ορισμένων οργάνων των τριών ΕΚ που καλούνταν να εκπληρώσουν ανάλογες αποστολές, εφόσον θα ετίθεντο σε ισχύ και οι δύο νέες Συνθήκες και δεδομένου ότι τα όργανα της ΕΚΑΧ βρίσκονταν σε λειτουργία ήδη από το 1952. Επρόκειτο για τις τρεις Συνελεύσεις, τα τρία Δικαστήρια και τις δύο Οικονομικές και Κοινωνικές Επιτροπές (η ΕΚΑΧ δε διέθετε τέτοια), που θα τα αντικαθιστούσαν μία ενιαία Συνέλευση, ένα ενιαίο Δικαστήριο και μία ενιαία Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή αντίστοιχα.
Οι αντιπροσωπείες
Τα κράτη που υπέγραψαν τη συνθήκη εκπροσωπούνταν ως εξής:
Η ιστορική σημασία της Συνθήκης
Αν και οι ρυθμίσεις των Συνθηκών κατά βάση αφορούσαν θέματα οικονομικής συνεργασίας, οδήγησαν τελικά στην προώθηση της ιδέας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Το κείμενό τους θεωρείται από τα βασικά "συνταγματικά" κείμενα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ο πρώτος της Καταστατικός χάρτης). Η επέτειος των 50 χρόνων από την υπογραφή τους εορτάστηκε με λαμπρές εκδηλώσεις απ' όλα τα κράτη μέλη (που αριθμούν πλέον τα 27) και με ειδική σύνοδο Κορυφής στο Βερολίνο, υπό την προεδρία της Γερμανίδας καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ, και την υπογραφή Διακήρυξης των αξιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ανάγκης περαιτέρω συνεργασίας. Ειδικές εκδηλώσεις έγιναν επίσης στη Ρώμη, όπου υπογράφτηκε η εν λόγω συνθήκη.
Βιβλιογραφία
Αμφότερα τα κείμενα βρίσκονται στην ιταλική Βικιθήκη, με τους εξής τίτλους:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρώμης (1957)
Βασίλειο της Σκωτίας
Το Βασίλειο της Σκωτίας (σκωτικά γαελικά: Rìoghachd na h-Alba, σκωτς: Kinrick o Scotland) ήταν ένα κυρίαρχο κράτος στη βορειοδυτική Ευρώπη που παραδοσιακά λέγεται ότι ιδρύθηκε το 843. Υπέστη αρκετές εδαφικές μεταβολές, ενώ καταλάμβανε το ένα τρίτο της νήσου της Μεγάλης Βρετανίας, έχοντας χερσαία σύνορα στο νότο με το Βασίλειο της Αγγλίας. Είχε υποστεί πολλές εισβολές από τους Άγγλους, αλλά υπό τον Ροβέρτο Α΄, μετείχε σε έναν επιτυχημένο πόλεμο ανεξαρτησίας και παρέμεινε ανεξάρτητο κράτος καθ' όλη τη διάρκεια του ύστερου Μεσαίωνα. Το 1603, ο Ιάκωβος ΣΤ΄ της Σκωτίας έγινε βασιλιάς της Αγγλίας, εντάσσοντας τη Σκωτία με την Αγγλία σε μια προσωπική ένωση. Το 1707, τα δύο βασίλεια ενώθηκαν για να σχηματίσουν το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας υπό τους όρους των Πράξεων της Ένωσης. Μετά την προσάρτηση των Βόρειων Νήσων από το Βασίλειο της Νορβηγίας το 1472 και την τελική σύλληψη του βασιλικού δήμου του Μπέρικ από το Βασίλειο της Αγγλίας το 1482, το έδαφος του Βασιλείου της Σκωτίας αντιστοιχούσε με εκείνο της σύγχρονης Σκωτίας, οριοθετημένο από τη Βόρεια Θάλασσα στα ανατολικά, τον Ατλαντικό Ωκεανό στα βόρεια και δυτικά και τη Βόρεια Μάγχη και την Ιρλανδική Θάλασσα στα νοτιοδυτικά.
Το Στέμμα αποτελούσε το πιο σημαντικό στοιχείο της κυβέρνησης. Η σκωτική μοναρχία κατά το Μεσαίωνα αποτελούσε σε μεγάλο βαθμό πλανόδιο θεσμό, πριν την ανάπτυξη του Εδιμβούργου ως πρωτεύουσας το δεύτερο μισό του 15ου αιώνα. Το Στέμμα παρέμεινε στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής και τον 16ο αιώνα εμφανίστηκε ως ένα μεγάλο κέντρο προβολής και καλλιτεχνικής υποστήριξης, μέχρι την ουσιαστική διάλυσή του με την Ένωση των Στεμμάτων το 1603. Το σκωτικό Στέμμα υιοθέτησε τα συμβατικά αξιώματα δυτικοευρωπαϊκών μοναρχικών κρατών της εποχής και ανέπτυξε ένα Ιδιαίτερο Συμβούλιο και μεγάλες κρατικές υπηρεσίες. Το Κοινοβούλιο αναδείχθηκε επίσης ως βασικός νομικός θεσμός, αναλαμβάνοντας εποπτεία της φορολογίας και της πολιτικής, αλλά ποτέ δεν ήταν τόσο κεντρικό στοιχείο της πολιτικής ζωής. Τα πρώτα χρόνια, οι βασιλιάδες των Σκώτων εξαρτώνταν από τους μεγάλους άρχοντες – τους μόρμαερς και τους τόισεχς – αλλά από τη βασιλεία του Δαυίδ Α΄, εισήχθησαν σεριφάτα, τα οποία επέτρεψαν τον πιο άμεσο έλεγχο και σταδιακά περιόριζαν τη δύναμη των μεγάλων αρχοντικών. Το 17ο αιώνα, η δημιουργία των Ειρηνοδικείων και των Επιτρόπων Προμήθειας συνέβαλε στην αύξηση της αποτελεσματικότητας της τοπικής κυβέρνησης. Η μόνιμη λειτουργία δικαστηρίων βαρόνων και η καθιέρωση εκκλησιαστικών συνεδριών συνέβαλε στην εδραίωση της εξουσίας των τοπικών λέαρντ.
Ο σκωτικός νόμος αναπτύχθηκε στο Μεσαίωνα και μεταρρυθμίστηκε και κωδικοποιήθηκε το 16ο και 17ο αιώνα. Υπό τον Ιάκωβο Δ΄, οι νομικές λειτουργίες του συμβουλίου εξορθολογίστηκαν, με καθημερινές Δικαστικές Συνεδριάσεις στο Εδιμβούργο. Το 1532 ιδρύθηκε το Κολλέγιο της Δικαιοσύνης, το οποίο οδήγησε στην κατάρτιση και τον επαγγελματισμό των δικηγόρων. Ο Δαυίδ Α΄ ήταν ο πρώτος σκώτος βασιλιάς που έγινε γνωστός για την κοπή δικού του νομίσματος. Κατά την Ένωση των Στεμμάτων το 1603 η λίρα σκωτίας καθορίστηκε σε μόλις το ένα δωδέκατο της αξίας της αγγλικής λίρας. Η Τράπεζα της Σκωτίας έκοβε λίρες από το 1704. Το νόμισμα της Σκωτίας καταργήθηκε με την Πράξη της Ένωσης, ωστόσο μέχρι σήμερα η Σκωτία διατηρεί μοναδικά τραπεζογραμμάτια.
Γεωγραφικά, η Σκωτία χωρίζεται μεταξύ των Υψίπεδων και Νήσων και των Πεδιάδων. Τα Υψίπεδα είχαν σχετικά μικρή καλλιεργητική περίοδο, η οποία μειώθηκε περαιτέρω κατά τη διάρκεια της Μικρής Εποχής των Παγετώνων. Από τη σύσταση της Σκωτίας μέχρι την έναρξη του Μαύρου Θανάτου, ο πληθυσμός είχε αυξηθεί σε ένα εκατομμύριο. μετά από την πανώλη, έπεσε έπειτα στο μισό εκατομμύριο. Αυξήθηκε το πρώτο μισό του 16ου αιώνα, φθάνοντας σε περίπου 1,2 εκατομμύριο από τη δεκαετία του 1690. Σημαντικές γλώσσες στο μεσαιωνικό βασίλειο περιελάμβαναν τα γαελικά, τα αρχαία αγγλικά, τα σκανδιναβικά και τα γαλλικά, αλλά από την πρώιμη σύγχρονη εποχή τα μέσα σκωτς είχαν αρχίσει να κυριαρχούν. Ο Χριστιανισμός εισήχθη στη Σκωτία από τον 6ο αιώνα. Τη νορμανδική περίοδο η σκωτική εκκλησία υπέστη μια σειρά αλλαγών που οδήγησαν σε νέους μοναστικούς κανόνες και οργάνωση. Κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα, η Σκωτία υπέστη προτεσταντική μεταρρύθμιση που δημιούργησε μια καλβινική εθνική εκκλησία. Υπήρξε μια σειρά θρησκευτικών αντιπαραθέσεων που οδήγησαν σε διαχωρισμούς και διώξεις. Το σκωτικό Στέμμα ανέπτυξε ναυτικές δυνάμεις σε διάφορα σημεία της ιστορίας του, αλλά συχνά βασιζόταν σε ιδιότες και πολεμούσε καιροσκοπικά. Οι χερσαίες δυνάμεις επικεντρώθηκαν γύρω από τον μεγάλο κοινό στρατό, αλλά υιοθέτησαν ευρωπαϊκές καινοτομίες από τον 16ο αιώνα και πολλοί Σκώτοι υπηρέτησαν ως μισθοφόροι και ως στρατιώτες για το αγγλικό Στέμμα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρώην μοναρχίες της Ευρώπης Κατηγορία:Ιστορία της Σκωτίας
Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου
"Το άρθρο αυτό προορίζεται για το σύμπλεγμα 'Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου'. Για το σύμπλεγμα 'Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου (2001-Σήμερα)', δείτε το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου (2001-Σήμερα). Για τις επιθέσεις που κατέστρεψαν το αρχικό σύμπλεγμα, δείτε τις Επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001." link=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:World_Trade_Center_Viewed_From_Ground_New_York_City_1999.jpg|thumb|319x319px|Οι "Δίδυμοι Πύργοι" σε φωτογραφία του 1999, λήψη από το έδαφος. Το αρχικό Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου (αγγλικά: World Trade Center) ήταν ένα σύμπλεγμα επτά κτιρίων στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Στο σύμπλεγμα αυτό, συμπεριλαμβάνονται και δύο ουρανοξύστες-ορόσημα, τα Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 1 και 2 (1 World Trade Center, 2 World Trade Center) που ήταν ευρέως γνωστοί ως "Δίδυμοι Πύργοι" (Twin Towers), διότι επρόκειτο για δύο κτίρια με μεγάλες εξωτερικές ομοιότητες. Το σύμπλεγμα καταστράφηκε κατά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, με τους δύο πύργους και το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 7 να καταρρέουν. Τα υπόλοιπα κτίρια του συμπλέγματος καταστράφηκαν μερικώς από από την κατάρρευση των πύργων και τελικά, κατεδαφίστηκαν. μικρογραφία|Το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου δίπλα στο Παγκόσμιο Οικονομικό Κέντρο και το Battery Park City.
Το πρωί της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001, μέλη της Αλ-Κάιντα συνέτριψαν δύο αεροπλάνα Boeing 767 στους ουρανοξύστες του συμπλέγματος (στις 8:46 στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 1 και στις 9:03 στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 2), προκαλώντας την ολοσχερή κατάρρευση τους μετά από 85 και 56 λεπτά φωτιάς αντίστοιχα. Υπολογίζεται ότι σκοτώθηκαν 2.977 άτομα, συμπεριλαμβάνοντας τα 157 άτομα στα αεροσκάφη και τους πάνω από 250 νεκρούς πυροσβέστες. Συντρίμμια που έπεσαν από την κατάρρευση προκάλεσαν μεγάλες ζημιές σε κοντινά κτίρια, όπως στο Deutsche Bank Building και το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 7, το οποίο και κατέρρευσε. Η διαδικασία καθαρισμού των συντριμμιών διήρκεσε 8 μήνες και ο αέρας στην περιοχή χρειάστηκε 9 μήνες για να επανέλθει στην προηγούμενη χημική του σύσταση. μικρογραφία|Πλάνο που απεικονίζει το αρχική τοποθεσία του Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου.
Ιστορία
Την στιγμή που ολοκληρώθηκε η κατασκευή τους, το 1973, οι "Δίδυμοι Πύργοι" αποτέλεσαν τα ψηλότερα κτίρια του κόσμου, με τον 1ο Πύργο να είναι 417 μέτρα (530 μέτρα με την κεραία του) και τον 2ο 415 μέτρα. Τα υπόλοιπα κτίρια του συμπλέγματος, που κατασκευάστηκαν μεταξύ 1975-1985, ήταν τα εξής: το ξενοδοχείο Marriott (Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 3) και τα Παγκόσμια Κέντρα Εμπορίου 4, 5, 6 και 7. Η συνολική δαπάνη για την κατασκευή ολόκληρου του συμπλέγματος ήταν 400 εκατομμύρια δολάρια (τωρινά 2,3 δισ. δολάρια, δηλαδή 2,1 δισ. ευρώ περίπου).
Η πρώτη επίθεση στους Δίδυμους Πύργους (26.02.1993)
Στις 26 Φεβρουαρίου του 1993 το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου δέχτηκε την πρώτη τρομοκρατική επίθεση, όταν ένα νοικιασμένο φορτηγό γεμάτο από εκρηκτικά (φιάλες υδρογόνου και περίπου μισό τόνο δυναμίτη) εξερράγη στον υπόγειο χώρο στάθμευσης του συγκροτήματος. Παρόλο που οι τρομοκράτες δεν είχαν πρόσβαση στους ίδιους τους Πύργους, προσπάθησαν να πάνε όσο το δυνατόν πιο κοντά στα θεμέλια τους. Για το λόγο αυτό επέλεξαν τον χώρο στάθμευσης του ξενοδοχείου Marriott (Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου 3) παρκάροντας το φορτηγό στην νότια πλευρά του Βόρειου Πύργου. Στις 12:18 μμ (ώρα Αμερικής) η βόμβα εξερράγη. Έξι άτομα σκοτώθηκαν ακαριαία ενώ 1.450 άτομα τραυματίστηκαν σοβαρά. Επρόκειτο για την μεγαλύτερη τρομοκρατική επίθεση σε Αμερικανικό Έδαφος (έως τότε).
Οι Δίδυμοι Πύργοι λειτούργησαν σαν τεράστιες καμινάδες τραβώντας ανοδικά τον καπνό από το σημείο της έκρηξης μέσα από τις σκάλες και τους ανελκυστήρες του κτιρίου, που εκείνη την ώρα ήταν γεμάτα από κόσμο που προσπαθούσε να εκκενώσει τους Πύργους. Συνολικά χρειάστηκαν τέσσερις με πέντε ώρες για να ολοκληρωθεί η εκκένωση των κτιρίων (χρόνος που φυσικά δεν υπήρχε. κατά την επόμενη επίθεση στο Συγκρότημα). Ο σκοπός της επίθεσης ήταν να καταστραφεί η θεμελίωση του Βόρειου Πύργου, οδηγώντας τον να καταρρεύσει πάνω στον Νότιο Πύργο που βρισκόταν δίπλα του. Εκ του αποτελέσματος φάνηκε πως οι τρομοκράτες, δεν μπόρεσαν να εκτιμήσουν σωστά την εκπληκτική δύναμη που παρουσίαζε η κατασκευή των Διδύμων Πύργων (των οποίων η κατασκευή έδινε τη δυνατότητα για εκατοντάδες εναλλακτικές μορφές κατανομής βάρους από όλα τα τμήματα του σκελετού με αποτέλεσμα να μην επηρεάζεται η στατικότητα των κτιρίων ακόμα και αν αφαιρούνταν από ατύχημα μέρος αυτού).
Αμέσως μετά την επίθεση του 1993, βασικό ζητούμενο ήταν αρχικά η εύρεση στοιχείων που θα οδηγούσαν τις Αρχές στα ίχνη αυτών που οργάνωσαν την επίθεση και δευτερευόντως η άμεση αποκατάσταση της πρότερης λειτουργίας του Συγκροτήματος. Οι έρευνες δεν άργησαν να αποδώσουν καρπούς, καθώς παρά το μέγεθος της έκρηξης, ανακαλύφθηκε εξάρτημα στο οποίο ήταν καταγεγραμμένος ο αριθμός πλαισίου του φορτηγού που χρησιμοποίησαν οι τρομοκράτες για την επίθεση, οδηγώντας γρήγορα τις Αρχές πολύ στα ίχνη του Ραμζί Γιουσέφ (Ramzi Yousef).
Η προσπάθεια αποκατάστασης των ζημιών που ακολούθησε την επίθεση, ολοκληρώθηκε μέσα από σειρά ενεργειών στις οποίες περιλαμβάνονταν : i) Η δομική ενίσχυση των Δίδυμων Πύργων (Κτίρια 1 και 2) και του Ξενοδοχείου (Κτίριο 3) και ειδικά στα σημεία που η έκρηξη επηρέασε την στατικότητα των κτιρίων ii) κατακόρυφη αύξηση των μέτρων ασφαλείας (ειδικά στις πύλες εισόδου/εξόδου του Συγκροτήματος iii) αναβάθμιση των συστημάτων ασφαλείας και πυρασφάλειας iv) ενίσχυση των Πύργων με περισσότερες ηλεκτρο-γεννήτριες καθώς και με εφεδρικά συστήματα φωτισμού, οξυγόνωσης, πυρασφάλειας τα οποία ήταν σημαντικό να λειτουργούν για αρκετές ώρες μετά από ενδεχόμενη διακοπή ρεύματος v) η ανά όροφο δημιουργία κέντρων ελέγχου/ασφαλείας (command centers) τα οποία ήταν επιφορτισμένα με τον έλεγχο και τον συντονισμό της εκκένωσης κάθε ορόφου σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Πολλά ακόμη μέτρα ασφαλείας λήφθηκαν σε προσθήκη όσων είχε ήδη λάβει η Λιμενική Αρχή της Νέας Υόρκης (Port Authority of New York) με τα οποία αναβαθμίζονταν διαρκώς και με επιμέλεια η πυροπροστασία των Δύο Πύργων (πχ. με την διαρκή αντικατάσταση του πυροπροστατευτικού αφρού με τον οποίο είχε ψεκαστεί ο ατσάλινος σκελετός των δύο πύργων - ο οποίος έπρεπε να διατηρείται σε άψογη κατάσταση προκειμένου να προστατεύεται η δομική επάρκεια των κτιρίων σε περίπτωση φωτιάς) vi) Η διενέργεια προγραμματισμένης δοκιμαστικής εκκένωσης έτσι ώστε οι εργαζόμενοι να εξοικειωθούν με την διαδικασία εκκένωσης και επικοινωνίας με τα κέντρα ελέγχου.