cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαράκου
Βιογραφία
Μία θεωρία που υπάρχει είναι ότι ο Sharaku δεν ήταν ένα πρόσωπο αλλά μία εικαστική συλλογική προσπάθεια πολλών καλλιτεχνών ουκίγιο-ε που σκοπό είχαν να βοηθήσουν κάποιο οίκο ξυλογραφίας. Το όνομα Σαράκου μεταφράζεται στα Ιαπωνικά σαν ανοησία και ίσως ήταν κάποιο αστείο επινόημα των καλλιτεχνών που το δημιούργησαν. Το γρήγορα εξελισσόμενο στυλ (4 διαφορετικές τεχνοτροπίες) που ο Σαράκου χρησιμοποίησε στην σύντομη καριέρα του δίνει λογική βάση στην θεωρία αυτή. Μια άλλη θεωρία για τη ζωή του είναι ότι σχετίζεται με τον μεγάλο καλλιτέχνη της ουκίγιο-ε Χοκουσάι. Αυτό μπορεί να εξηγηθεί με την απουσία του Χοκουσάι στα καλλιτεχνικά πράγματα μεταξύ των χρόνων 1792 και 1796 περίοδο που το έργο του Σαράκου εμφανίστηκε. Σχετκά με την απότομη εξαφάνισή του μία εξήγηση είναι ότι ο δάσκαλός του ήταν δυσαρεστημένος με τις απεικονίσεις ηθοποιών του λαϊκού θεάτρου Καμπούκι και ίσως προτιμούσε το πιο εξευγενισμένο Θέατρο Νο.
Έργο
thumb|left|250px|Ο ηθοποιός Καμπούκι Σαγαμούρα Σοτζούρο ο Γ', 1794, 5Ος Μήνας Η καριέρα του φαίνεται ότι τελείωσε άδοξα ίσως και λόγω της ρεαλιστικής και ριζοσπαστικής φύσης του έργου του που δημιούργησε μεγάλη εχθρότητα στην εποχή του στο Έντο. Είναι πιθανόν ότι ο ρεαλισμός στα έργα του και η εμμονή στα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, να δημιούργησε αμηχανία στους πελάτες και τα έργα του ήταν δύσκολο να πουληθούν. Οι κριτικοί τέχνης της εποχής ήταν αμείλικτοι εναντίον του και ενδεχομένως αυτό να τον ανάγκασε να αποσυρθεί. Παρότι τα έργα του δεν ήταν φημισμένα στην Ιαπωνία, Δυτικοί συλλέκτες τον ανακάλυψαν στα τέλη του 19ου αιώνα. Σήμερα θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους και εκφραστικότερους καλλιτέχνες ουκίγιο-ε και ίσως ο πρώτος καλλιτέχνης μοντέρνας τέχνης στην Ιαπωνία. Τα έργα του σήμερα αγοράζονται σε μυθικές τιμές στις δημοπρασίες έργων τέχνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιάπωνες ζωγράφοι Κατηγορία:Προσωπογράφοι
Αλεσσάντρο Αλμπάνι
Βιογραφία
Ο Αλεσσάντρο Αλμπάνι γεννήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 1692 στο Ουρμπίνο, που τότε ανήκε στα Παπικά Κράτη. Ήταν γιος του Οράτσιο Αλμπάνι. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Λα Σαπιέντσα της Ρώμης. Στα πρώτα χρόνια της ζωής του προετοιμάστηκε επίσης για στρατιωτική σταδιοδρομία. Σε ηλικία 9 ετών, στις 26 Αυγούστου 1701, έγινε επίτιμο μέλος της στρατιωτικής αδελφότητας της δικαιοσύνης των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη της Ρώμης, και το 1707, συνταγματάρχης ενός συντάγματος δραγώνων στα στρατεύματα του ποντίφικα.
Ο Αλεσσάντρο ήταν μέλος της οικογένειας Αλμπάνι (κλάδος του Ουρμπίνο) που είχε εγκατασταθεί εκεί από τη βόρεια Αλβανία τον 15ο αιώνα. Ο πατέρας του Αλεσσάντρο, Οράτσιο, ήταν αδελφός του Πάπα Κλήμη ΙΑ΄ Αλμπάνι, ο οποίος έπεισε τον Αλεσσάντρο να εγκαταλείψε τη στρατιωτική σταδιοδρομία. Εν μέρει, η κακή όρασή του, που οδήγησε σε τύφλωση σε προχωρημένη ηλικία, δεν ήταν η κατάλληλη για στρατιώτη, και ως εκ τούτου ο Αλεσσάντρο εισήλθε στον κλήρο. Μετά τον θάνατο του Πάπα Κλήμη ΙΑ΄ τον Μάρτιο του 1721, ο Πάπας Ιννοκέντιος ΙΓ΄ διόρισε τον Αλεσσάντρο ως καρδινάλιο, στις 16 Ιουλίου 1721 ως καρδινάλιο-διάκονο του Σαντ'Αντριάνο αλ Φόρο - για το οποίο ο Αλεσσάντρο χρειάστηκε πολλές ειδικές παραχωρήσεις επειδή ο αδελφός του, Αννιμπάλε Αλμπάνι, είχε γίνει καρδινάλιος το 1711 και εξακολουθούσε να είναι μέλος στο Κολλέγιο των Καρδιναλίων.
Ο Αλμπάνι εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο οξυδερκείς αρχαιολόγους της εποχής του, σε κριτή του καλού γούστου στην εκτίμηση της ρωμαϊκής γλυπτικής και «σε έναν ισχυρό και δραστήριο συλλέκτη ρωμαϊκών αρχαιοτήτων και προστάτη των τεχνών… Χρησιμοποίησε τόσο την αρχαία όσο και τη σύγχρονη τέχνη ως μια μορφή πολιτιστικού κεφαλαίου», παρατήρησε ο Σέιμουρ Χάουαρντ, «χαρίζοντας τα αποκτήματά του ως χάρες και πουλώντας τα για διαρκώς αναγκαία κεφάλαια ή όταν έχαναν την αποτελεσματικότητά τους γι' αυτόν». Την πρώτη του μαθητεία σε αυτόν τον τομέα την υπηρέτησε υπό τον παπικό αρχαιολόγο και επιμελητή Μαρκαντόνιο Σαμπατίνι.
Ήταν ο επίσημος προστάτης των καλλιτεχνών της Ρώμης ως προστάτης της Ακαδημίας του Αγίου Λουκά και ισχυρός υποστηρικτής των αγαπημένων του. Μεταξύ των έργων σύγχρονων καλλιτεχνών που πέρασαν από τα χέρια του ήταν το λεύκωμα με σχέδια του Κάρλο Μαράτι, το οποίο πωλήθηκε το 1763 στον Γεώργιο Γ΄ και φυλάσσεται στη Βασιλική Συλλογή.
Ο διαλλακτικός τρόπος του τον ταίριαζε σε διπλωματικά καθήκοντα, όπως οι επιτυχείς διαπραγματεύσεις με τον Βιτόριο Αμεντέο Β΄ για τα αντικρουόμενα δικαιώματα διορισμού και τοποθέτησης, που επιδεινώθηκαν από την απόκτηση από τον Οίκο της Σαβοΐας της Σαρδηνίας, επί της οποίας ο παπισμός είχε μακροχρόνιες φεουδαρχικές διεκδικήσεις. Οι συμφωνίες οριστικοποιήθηκαν το 1727 κατά τη διάρκεια της παποσύνης του Πάπα Βενέδικτου ΙΓ΄, για την οποία ο Βιτόριο Αμεντέο ευχαρίστησε τον καρδινάλιο Αλεσσάντρο με ένα πλούσιο ηγουμενείο και τον τίτλο του «Προστάτη του Βασιλείου». Εντός της Παπικής Κουρίας, ωστόσο, το κόμμα των ζελάντι θεώρησε ότι οι όροι των συμφωνιών ήταν πολύ γενναιόδωροι. Οι εντάσεις αυξήθηκαν με το ποντιφικάτο του Κλήμη ΙΒ΄, που δεν ήταν υποστηρικτής της Σαβοΐας. Όταν επιτεύχθηκε νέο κονκορδάτο το 1741, ο Αλεσσάντρο Αλμπάνι υπέγραψε από την πλευρά της Σαβοΐας.
Ως καρδινάλιος συμμετείχε στα κονκλάβια του 1724, 1730, 1740, 1758, 1769 και 1774-1775. Ανακοίνωσε τις εκλογές του Πάπα Κλήμη ΙΓ΄ (1758), του Πάπα Κλήμη ΙΔ΄ (1769) και του Πάπα Πίου ΣΤ΄ (1775). Η συνεπής στάση του κατά των γαλλικών συμφερόντων τον έφερε πιο κοντά σε εκείνα των Αψβούργων- ο καρδινάλιος Αλμπάνι εκπροσώπησε την Αυστρία των Αψβούργων στην Αγία Έδρα, από το 1756 έως τον θάνατό του. Διορίστηκε βιβλιοθηκάριος της Αγίας Ρωμαϊκής Εκκλησίας στις 12 Αυγούστου 1761.
Από την εποχή της παποσύνης του Πάπα Κλήμη ΙΔ΄ ευθυγραμμίστηκε με τους ζελάντι ενάντια στην ανάμειξη των ρωμαιοκαθολικών μοναρχών στη διπλωματία που περιέβαλε την τελική εκδίωξη και καταστολή των Ιησουιτών από τις περισσότερες καθολικές χριστιανικές χώρες.
Βίλλα Αλμπάνι
Ο Αλεσσάντρο ανέθεσε το 1745 την κατασκευή της περίφημης Βίλλα Αλμπάνι στη Ρώμη. Η οικοδόμηση άρχισε το 1751 σύμφωνα με τον Τζουζέπε Βάσι και το 1763 η κατασκευή της ολοκληρώθηκε, για να στεγάσει τις εξελισσόμενες, συνεχώς αντικαθιστώμενες και ανανεούμενες συλλογές του από αρχαιότητες και αρχαία ρωμαϊκά γλυπτά, οι οποίες σύντομα γέμισαν το καζίνο που έβλεπε προς τη Βίλλα. Ο ισόβιος φίλος του Αλμπάνι, ο Κάρλο Μαρκιόννι, ήταν ο υπεύθυνος αρχιτέκτονας, στη Βίλλα και ίσως και για τους δύο ναούς στο πάρκο, έναν ιωνικό ναό της Διάνας και ένα εικονικό ερείπιο. Οι αρχαιότητες του Αλμπάνι καταγράφηκαν από τον γραμματέα του καρδινάλιου, τον πρώτο επαγγελματία ιστορικό τέχνης, τον Γιόχαν Γιοάχιμ Βίνκελμαν, ο οποίος στηριζόταν από τον Αλμπάνι από τη στιγμή που ο Επταετής Πόλεμος τον άφησε στη Ρώμη χωρίς σύνταξη, και του οποίου η δική του γευσιγνωσία οξύνθηκε από τη σχέση αυτή.
Μετά τις ναπολεόντειες αναταραχές οι κληρονόμοι των Αλμπάνι πούλησαν τη βίλλα στους Κίγκι, οι οποίοι ήταν επίσης συγγενείς των Αλμπάνι και είχαν προσθέσει το όνομα Αλμπάνι στο δικό τους. Οι Κίγκι την πούλησαν τελικά στους Τορλόνια, τους Ρωμαίους τραπεζίτες, στους οποίους η έπαυλη εξακολουθεί να ανήκει. Τα νομίσματα και τα μετάλλια του καρδινάλιου Αλμπάνι μεταφέρθηκαν στη Βιβλιοθήκη του Βατικανού, στην οποία προήδρευε από το 1761. Οι σαρκοφάγοι, οι στήλες και τα γλυπτά έχουν διασκορπιστεί, αλλά το περίφημο ανάγλυφο του Αντίνοου παραμένει στη βίλλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί καρδινάλιοι
Γερμανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2001-2002
Το πρωτάθλημα της περιόδου 2001-2002 ήταν το 39ο από την καθιέρωση της Μπουντεσλίγκα. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Μπορούσια Ντόρτμουντ, για 6η φορά στην ιστορία της. Πρώτοι σκόρερ αναδείχθηκαν οι Μάρσιο Αμορόζο της πρωταθλήτριας Μπορούσια Ντόρτμουντ και Μάρτιν Μαξ της Μόναχο 1860, με 18 γκολ. Αξιοσημείωτη πάντως ήταν η πορεία της Μπάγερ Λεβερκούζεν τη σεζόν, όπου διεκδικούσε τους τρεις τίτλους στις διοργανώσεις στις οποίες αγωνίστηκε, δηλαδή το πρωτάθλημα, το Κύπελλο Γερμανίας και το Τσάμπιονς Λιγκ, χωρίς ωστόσο να κερδίσει κανέναν από αυτούς τους τίτλους.
Βαθμολογία
Κατηγορία:Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2001-2002
Τζορτζ Μέρεντιθ
Ο Τζορτζ Μέρεντιθ (αγγλικά: George Meredith) (12 Φεβρουαρίου 1828 – 18 Μαΐου 1909) ήταν Άγγλος μυθιστοριογράφος και ποιητής, από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της αγγλικής λογοτεχνίας κατά τη βικτωριανή περίοδο. Αρχικά ασχολήθηκε με την ποίηση, επηρεασμένος μεταξύ άλλων από τον Τζον Κητς, αλλά σταδιακά έγινε διάσημος ως μυθιστοριογράφος. Τα μυθιστορήματά του διακρίνονται για το σπινθηροβόλο πνεύμα, τους έξυπνους διαλόγους, το αφοριστικό ύφος και την ψυχολογική ανάλυση των χαρακτήρων.
Τα πιο γνωστά μυθιστορήματά του είναι Η δοκιμασία του Ρίτσαρντ Φέβερελ (1859) που σκανδάλισε τους βικτωριανούς λογοτεχνικούς κύκλους, Ο Εγωιστής (1879) και η μεγάλη επιτυχία του Η Άρτεμις του σταυροδρομιού (1885).
Ο Μέρεντιθ επηρέασε και υποστήριξε νεότερους μυθιστοριογράφους της εποχής του, μεταξύ των οποίων τον Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον, τον Τόμας Χάρντι και τον Τζορτζ Γκίσινγκ. Προτάθηκε για το Νόμπελ Λογοτεχνίας επτά φορές. Το 1905 τιμήθηκε με το παράσημο του Τάγματος της Αξίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1849 παντρεύτηκε την κόρη του σατιρικού συγγραφέα Τόμας Λαβ Πίκοκ, Μαίρη Έλεν Νίκολς, χήρα επτά χρόνια μεγαλύτερή του, με την οποία απέκτησε ένα γιο. Στη δεκαετία του 1850, δημοσίευσε τις πρώτες του λογοτεχνικές απόπειρες που τον έκαναν γνωστό, κυρίως ποιήματα και σονέτα που δημοσιεύτηκαν σε περιοδικά. Η πρώτη του ποιητική συλλογή εκδόθηκε το 1851 και ακολούθησαν δύο ημι-παρωδιακά μυθιστορήματα, Το ξύρισμα του Σαγκπάτ (1855) και Φαρίνα (1857). Η απιστία της συζύγου του με τον ζωγράφο Χένρι Ουόλις το 1857, στον πίνακα του οποίου Ο θάνατος του Τσάτερτον ο Μέρεντιθ ήταν το μοντέλο, και η κατάρρευση του γάμου του περιγράφονται στην αρχή του πρώτου μεγάλου μυθιστορήματός του Η δοκιμασία του Ρίτσαρντ Φέβερελ (1859), έργο που συγκλόνισε τους αναγνώστες με την ειλικρίνεια και τον ψυχολογικό ρεαλισμό και απαγορεύτηκε στις δημόσιες βιβλιοθήκες ως άσεμνο. Ακολουθεί το 1860 η διασκεδαστική κωμωδία Έβαν Χάρινγκτον που αναφέρεται στην εφηβεία του, χρησιμοποίησε το οικογενειακό ραφείο και τους συγγενείς του για θέμα. μικρογραφία|250x250εσ|Ο θάνατος του [[Τόμας Τσάτερτον|Τσάτερτον του Χένρι Ουόλις, ο Μέρεντιθ πόζαρε το 1856]] Το 1860 προσελήφθη ως αναγνώστης χειρογράφων εκδοτικού οίκου. Ένα χρόνο αργότερα, το 1861, πέθανε η γυναίκα του, γεγονός που του έδωσε την ευκαιρία να αναφερθεί στον προδομένο έρωτά του στην ποιητική συλλογή με τίτλο Σύγχρονος έρωτας (1862). Ξαναπαντρεύτηκε το 1864 με τη Μαίρη Βάλιαμυ, έναν ευτυχισμένο γάμο αυτή τη φορά από τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά. Την ίδια χρονιά δημοσίευσε το Η Αιμιλία στην Αγγλία και, το 1865, το Ρόντα Φλέμινγκ.
Γύρω στο 1865/1866 έφυγε για την Ιταλία ως πολεμικός ανταποκριτής κατά τη διάρκεια του Αυστροπρωσικού πολέμου του 1866, σταλμένος από την εφημερίδα Μόρνινγκ Ποστ.
Επιστρέφοντας στην Αγγλία το 1868, αγόρασε σπίτι και εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Σάρρεϋ, στο Μποξ Χιλ, όπου συνέχισε το λογοτεχνικό του έργο, έγραψε πολλά ποιήματα και τα σημαντικότερα έργα του, ανάμεσα στα οποία ιδιαίτερη θέση κατέχει ένα κριτικό δοκίμιο πάνω στη θεωρία της κωμωδίας, το Δοκίμιο για την κωμωδία (1877).
Πέθανε στο σπίτι του στο Μποξ Χιλ το 1909.
Το ποίημα του Μέρεντιθ Ο Κορυδαλλός Πετώντας Ψηλά (The Lark Ascending) ενέπνευσε τον Άγγλο συνθέτη Ραλφ Βον Ουίλιαμς να γράψει την ομώνυμη σύνθεση.
Ύφος
μικρογραφία|250x250εσ|Το σπίτι του Τζορτζ Μέρεντιθ στο Μποξ Χιλ, όπου έγραψε μεγάλο μέρος του έργου του. Ο Τζορτζ Μέρεντιθ είναι εκπρόσωπος του κωμικο-κοινωνικού μυθιστορήματος: απεικονίζει τα ήθη της ανώτερης τάξης της εποχής του, σκιαγραφώντας μια εικόνα της βρετανικής κοινωνίας. Καταγγέλλει την υποκρισία των αντρικών τρόπων και συμπεριφοράς, τον σνομπισμό, την υποταγή των γυναικών, την επικριτικότητα, την άγνοια. Για να παρουσιάσει τα ελαττώματα των ανθρώπων, χρησιμοποιεί την κωμωδία και απογυμνώνει τη βικτωριανή εποχή από τις ψεύτικες αρετές και τη σεμνοτυφία που τη χαρακτήριζαν. Τα μυθιστορήματά του ήταν καινοτόμα όσον αφορά το ενδιαφέρον για τις κοινωνικές αλλαγές, αλλά και για την ψυχολογία των χαρακτήρων του. Θεωρείται ένας από τους θεμελιωτές του ψυχολογικού μυθιστορήματος. Το ύφος του, τόσο στην ποίηση όσο και στην πεζογραφία, διακρίθηκε για τη συντακτική πολυπλοκότητα. Ο Όσκαρ Ουάιλντ δήλωσε ότι ο Μέρεντιθ, μαζί με τον Μπαλζάκ, ήταν ο αγαπημένος του μυθιστοριογράφος και παρομοίασε το στυλ του με «χάος που φωτίζεται από κεραυνούς».
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ποιητές Κατηγορία:Άγγλοι μυθιστοριογράφοι
Μίκλος Χόρτυ
Η ήττα στον Ά' Παγκόσμιο Πόλεμο είχε ως συνέπεια πολλές περιοχές που ανήκαν στο Βασίλειο της Ουγγαρίας και μεγάλος αριθμός Ούγγρων να βρεθούν υπό τον έλεγχο των γειτονικών κρατών της Τσεχοσλοβακίας, της Ρουμανίας και της Γιουγκοσλαβίας. Η δυσαρέσκεια που προκλήθηκε σε συνδυασμό με την αναταραχή που επικρατούσε στην Ευρώπη μετά το τέλος του πολέμου, οδήγησε σε επανάσταση υπό τον Ουγγροεβραίο κομμουνιστή Μπέλα Κουν και το Μάρτιο του 1919 η Ουγγαρία ανακηρύχθηκε σοβιετική δημοκρατία. Στις 30 Μαΐου 1919 όμως οι αντίπαλοι του κομμουνιστικού καθεστώτος συγκρότησαν αντεπαναστατική κυβέρνηση στο Σέγκεντ, το οποίο βρισκόταν υπό γαλλική κατοχή, και ο Χόρτυ ορίστηκε αρχηγός του Εθνικού Στρατού. Οι περισσότεροι που εντάχθηκαν σε αυτό το στράτευμα ήταν πρώην αξιωματικοί του διαλυμένου Αψβουργικού στρατού. Το καθεστώς του Κουν όμως κατέρρευσε κατόπιν της εισβολής της Ρουμανίας και της κατάληψης της Βουδαπέστης από το ρουμανικό στρατό στις 3 Αυγούστου. Μετά από τη πίεση της Αντάντ οι Ρουμάνοι αποχώρησαν και ο Εθνικός Στρατός του Χόρτυ εισήλθε στην πρωτεύουσα στις 16 Νοεμβρίου. Οι παραστρατιωτικές ομάδες του Χόρτυ επέβαλλαν ένα καθεστώς τρόμου, τη λεγόμενη Λευκή Τρομοκρατία, ως αντίποινα για τις διώξεις που είχαν ασκήσει οι κομμουνιστές στους αντιπάλους τους. Εκτός από σοσιαλιστές και συνδικαλιστές, στοχοποιήθηκαν οι Εβραίοι.
Τον Ιούνιο του 1941, τα Ουγγρικά στρατεύματα πολέμησαν στο πλευρό των Γερμανών κατά της Σοβιετικής Ένωσης και τον Ιανουάριο του 1943, κοντά στον ποταμό Ντον, νοτίως του Βορόνεζ, οι σοβιετικές δυνάμεις αποδεκάτισαν το ουγγρικό εκστρατευτικό σώμα, το οποίο έχασε περισσότερους από τους μισούς άνδρες του και το σύνολο των αρμάτων μάχης και του υπόλοιπου οπλισμού του.
Με τη συναίνεση του Χόρτυ, το 1944 γερμανικά στρατεύματα εγκαταστάθηκαν στην Ουγγαρία. Βοηθούμενοι από τις ουγγρικές αρχές οι Γερμανοί ενέτειναν και συστηματοποίησαν τον εκτοπισμό των Εβραίων. Όταν όμως οι δυνάμεις του Άξονα άρχισαν να καταρρέουν, ο Χόρτυ επιχείρησε να έρθει σε συνεννόηση με τους Συμμάχους για τη σύναψη χωριστής ανακωχής. Οι προτάσεις του απορρίφθηκαν αλλά όταν οι ενέργειές του αυτές έγιναν γνωστές, οι Γερμανοί τον συνέλαβαν και στην θέση του έβαλαν τον Φέρεντς Σάλασι απόστρατο αξιωματικό του Στρατού και αρχηγό του Φασιστικού κόμματος "Σταυρωτό Βέλος". Με την ήττα της Γερμανίας τον απελευθέρωσαν τα αμερικανικά στρατεύματα τον Μάιο του 1945. Η Γιουγκοσλαβία ζήτησε να της παραδοθεί ο Χόρτυ ως εγκληματίας πολέμου για να δικαστεί, αλλά οι Αμερικανοί αρνήθηκαν να ικανοποιήσουν αυτό το αίτημα. Ο Χόρτυ πέρασε τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του στο Εστορίλ της Πορτογαλίας.
Σημειώσεις - Παραπομπές
Κατηγορία:Φασίστες Κατηγορία:Ούγγροι πολιτικοί Κατηγορία:Πολιτικοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ούγγροι στρατιωτικοί Κατηγορία:Ναύαρχοι Κατηγορία:Πρόσωπα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Μπιτς βόλεϊ
right|300px|thumb|Γήπεδο Μπιτς Βόλεϊ
Το μπιτς βόλεϊ (αγγλικά: beach volleyball, ελληνικά: πετοσφαίριση επί άμμου) είναι ένα Ολυμπιακό ομαδικό άθλημα που παίζεται στην άμμο. Υπάρχουν 2 ομάδες των δύο ατόμων τοποθετημένες στην κάθε πλευρά του φιλέ που χωρίζει το γήπεδο, και χτυπούν την μπάλα του βόλεϊ ώστε να περάσει πάνω από το φιλέ ,στην αντίπαλη πλευρά του γηπέδου. Ο αγώνας αρχίζει με το σερβίς, το χτύπημα δηλαδή του αθλητή ώστε να στείλει την μπάλα πάνω από το φιλέ στην περιοχή της αντίπαλης ομάδας.
Η μπάλα
Η μπάλα είναι σφαιρική,φτιαγμένη υλικό (δέρμα ή συνθετικό δέρμα ή κάτι παρόμοιο) το οποίο να μην απορροφά υγρασία και γενικά να είναι κατάλληλη για εξωτερικές συνθήκες αφού οι αγώνες μπορεί να παίζονται με βροχή. Έχει στο εσωτερικό της μια σαμπρέλα από λάστιχο ή παρόμοιο υλικό. Στη μπάλα του μπιτς βόλεϊ χρησιμοποιούνται φωτεινά χρώματα όπως πορτοκαλί και κίτρινο. Το βάρος της κυμαίνεται από 260-280 γραμμάρια. Η δεύτερη επαφή από τον παίκτη δεν πρέπει να γίνεται υποχρεωτικά με «μανσέτα»,γίνεται και με δάχτυλα υπο συγκεκριμένους κανόνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πετοσφαίριση Βολει Κατηγορία:Ομαδικά αθλήματα Κατηγορία:Ολυμπιακά αθλήματα
Χορτιάτης Θεσσαλονίκης
μικρογραφία|213x213εσ|Το λιθόκτιστο πυργοειδές κωδωνοστάσιο του Αγίου Γεωργίου (1874)
Ο Χορτιάτης είναι κωμόπολη της Περιφερειακής Ενότητας Θεσσαλονίκης και έχει οριστεί ιστορική έδρα του Δήμου Πυλαίας - Χορτιάτη. Έχει πληθυσμό 4.873 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Γενικά
Ο Χορτιάτης βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Χορτιάτης νοτιοανατολικά της Θεσσαλονίκης, σε απόσταση 18 χιλιομέτρων από το κέντρο της πόλης. Κατά τον Μακεδονικό αγώνα, οι Χορτιατινοί αγωνίστηκαν με σημαντικότερο μακεδονομάχο τον οπλαρχηγό Γεώργιο Αλεξόπουλο. Στον Χορτιάτη έλαβε χώρα κατά την Κατοχή το Ολοκαύτωμα του Χορτιάτη, στις 2 Σεπτεμβρίου του 1944, από τους Γερμανούς κατακτητές.
Στο όρος Χορτιάτης, κοντά στον οικισμό, βρίσκεται η Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος η οποία ιδρύθηκε το 1961 από τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Παντελεήμονα τον Α' και το 1979 εντάχθηκε στην τότε νέα Ιερά Μητρόπολη Νεαπόλεως από τον Μητροπολίτη Μητροπολίτη Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Διονύσιο. Έκτοτε ανεγέρθηκαν σταδιακά τα νέα μοναστηριακά κτίρια και ο κεντρικός ναός.
Αριθμητικά δεδομένα
Διάφορες πληροφορίες αποστάσεων είναι οι εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Πυλαίας - Χορτιάτη Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Μαρτυρικά χωριά και πόλεις της Ελλάδας Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης
Πύργος του Ρολογιού (Μανάρα)
Ο Πύργος του Ρολογιού Μανάρα είναι πύργος ρολογιού που βρίσκεται στη μέση της κεντρικής πλατείας (casbah) στην Παλιά Πόλη της Ναμπλούς, δίπλα στο Τζαμί Αν-Νασρ στα παλαιστινιακά εδάφη.
Αποτελείται από 5 ορόφους και ανεγέρθηκε το 1906 με εντολή του Οθωμανού σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, για τον εορτασμό των 30 ετών της βασιλείας του. Ο πύργος είναι παρόμοιος με εκείνους που έχτισε επίσης ο Σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίντ στην Τρίπολη (σήμερα στον Λίβανο) και στη Γιάφα. Ο Πύργος του Ρολογιού έχει μια ωδή στον σουλτάνο σε περίτεχνη αραβική καλλιγραφία.
Ο Πύργος του Ρολογιού Μανάρα είναι σήμερα το σύμβολο του Δήμου Ναμπλούς, που ιδρύθηκε ως τέτοιος μετά τη νίκη του παλαιστινιακού πολιτικού κόμματος Χαμάς στις τοπικές εκλογές του 2006 σε αυτήν την πόλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πύργοι ρολογιών Κατηγορία:Οθωμανικοί πύργοι ρολογιών Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στην Παλαιστίνη
Κουρτ Κνίσπελ
Ο Κουρτ Κνίσπελ (γερμανικά:Kurt Knispel) (20 Σεπτεμβρίου 1921 - 28 Απριλίου 1945 ) ήταν Γερμανός αρματιστής κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, γνωστός για την καταστροφή 168 εχθρικών αρμάτων μάχης, καθιστώντας τον τον πιο επιτυχημένο μαχητή σε μάχες με τεθωρακισμένα οχήματα.
Πρώτα χρόνια
Ο Κνίσπελ γεννήθηκε στο Salisfeld (Salisov), έναν μικρό οικισμό κοντά στην πόλη Zuckmantel (τώρα Zlaté Hory) στη Σουδητία της Τσεχοσλοβακίας σε γερμανική οικογένεια. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής του ηλικίας στο κοντινό χωριό Niklasdorf. Μετά την προσάρτηση της Σουδητίας από τη Γερμανία το 1938, εγκατέλειψε το αγρόκτημα των γονιών του και πήγε να εργαστεί σε ένα εργοστάσιο αυτοκινήτων.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Από τον Μάιο του 1940 έως τον Ιανουάριο του 1941 ήταν ενεργός ως στρατιώτης στο πεζικό, αλλά δεν στάλθηκε στο μέτωπο. Υπέβαλε αίτηση για μεταφορά στο τμήμα των τεθωρακισμένων. Ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του ως γεμιστής και πυροβολητής σε ένα Panzer IV. Η εκπαίδευση διήρκεσε μέχρι τις 11 Ιουνίου 1941.
Ο Κνίσπελ ήταν ο πυροβολητής σε Panzer IV υπό τον υπολοχαγό Χέλμαν κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα, όπου συμμετείχε στην αρχική επίθεση ως μέρος του Panzergruppe 3 του LVII Σώματος (αργότερα LVII Σώμα Panzer), υπό την ηγεσία του στρατηγού Άντολφ Φρίντριχ Κούντσεν. Ο Κνίσπελ έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις στις πύλες του Στάλινγκραντ, στα βόρεια γύρω από την περιοχή Λένινγκραντ - Τιχβίν και επίσης στον Καύκασο υπό τον Έμπερχαρντ φον Μάκενσεν. Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής αντεπίθεσης τον χειμώνα του 1941-1942, η μονάδα του υπέστη σοβαρές απώλειες και αποσύρθηκε στην Εσθονία για ανασυγκρότηση. Κατά τη διάρκεια των αμυντικών μαχών, ο Κνίσπελ κατάφερε να εξαλείψει μεγάλο αριθμό αρμάτων, φορτηγών και πυροβολικού.
Τον Μάιο του 1942, η μονάδα του μεταφέρθηκε πίσω στο γερμανικό Ράιχ και εξοπλίστηκε εκεί με το νέο Panzer IV F2. Η μονάδα υποτάχθηκε στη 13η Μεραρχία Πάντσερ της Βέρμαχτ. Μετά από αυτό, από τον Αύγουστο ο Κνίσπελ έλαβε μέρος στη γερμανική καλοκαιρινή επίθεση «Κυανή Περίπτωση ». Για τις επιτυχίες του (συμπεριλαμβανομένης της καταστροφής 12 εχθρικών αρμάτων) τού απονεμήθηκε ο Σιδηρούς σταυρός 2ης τάξης. Από τις 19 Νοεμβρίου 1942, υποβλήθηκε σε θεραπεία σε νοσοκομείο κοντά στο Nalchik λόγω ασθένειας.
Μετά την παραμονή του στο νοσοκομείο, ολοκλήρωσε την εκπαίδευση με το νέο θωρακισμένο Panzer VI Tiger.
Από τον Απρίλιο του 1943 ήταν στη 503η Μεραρχία Βαρέων Αρμάτων. Για την καταστροφή 27 εχθρικών αρμάτων τού απονεμήθηκε ο Σιδηρούς σταυρός πρώτης τάξης. Στις 20 Μαΐου 1944, τού απονεμήθηκε ο Γερμανικός Σταυρός σε Χρυσό.
Από τον Ιούνιο του 1944, διοικούσε ένα τεθωρακισμένο VI Tiger II, το οποίο χρησιμοποιήθηκε στο Δυτικό Μέτωπο εναντίον των Συμμάχων μετά την απόβαση στη Νορμανδία το καλοκαίρι του ίδιου έτους. Μετά την επιστροφή του στη Γερμανία, η 503η Μεραρχία Βαρέων Αρμάτων μεταφέρθηκε στην Ουγγαρία στις αρχές του Οκτωβρίου 1944, όπου χρησιμοποιήθηκε στη Μάχη του Ντέμπρετσεν. μικρογραφία|Τάφος του Kurt Knispel στο Μπρνο.
Θάνατος
Μια μέρα μετά την προαγωγή του σε λοχία, ο Kνίσπελ υπέστη σοβαρό τραυματισμό στο κεφάλι από θραύσμα στις 28 Απριλίου 1945, όταν το Tiger ΙΙ του χτυπήθηκε ενώ πολεμούσε με σοβιετικά άρματα μάχης. Πέθανε στο νοσοκομείο στο Urbau (σήμερα Vrbovec) δύο ώρες αργότερα και τάφηκε στο τοπικό νεκροταφείο.
Δέκα ημέρες μετά το θάνατό του, ο πόλεμος στην Ευρώπη τελείωσε.
Στις 10 Απριλίου 2013 οι τσεχικές αρχές επιβεβαίωσαν ότι βρέθηκαν τα λείψανα του μεταξύ 15 άλλων Γερμανών στρατιωτών πίσω από ένα εκκλησιαστικό τείχος στο Vrbovec. Αναγνωρίστηκε από την ετικέτα του σκύλου του.
Προσωπικότητα
Ο Κνίσπελ ήταν μακράν ο πιο επιτυχημένος αρματιστής του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και μάλιστα πιστώνεται ότι χτύπησε ένα T-34 στα 3.000 μέτρα. Πολέμησε σχεδόν με κάθε τύπο γερμανικού άρματος ως αρχηγός, πυροβολητής και γεμιστής. Τού απονεμήθηκε ο Σιδηρούς σταυρός πρώτης τάξης αφού κατέστρεψε το πεντηκοστό εχθρικό τεθωρακισμένο και το σήμα καταστροφής αρμάτων σε χρυσό μετά από περισσότερες από 100 μάχες με τεθωρακισμένα. Ως διοικητής του Tiger I και στη συνέχεια Tiger II, κατέστρεψε άλλα 42 εχθρικά άρματα.
Η αργή προώθηση του Κνίσπελ οφείλεται σε πολλές συγκρούσεις με ανώτερες ναζιστικές αρχές (για παράδειγμα, επιτέθηκε σε έναν αξιωματικό των Einsatzgruppen στην Κρακοβία τον οποίο είδε να κακομεταχειρίζεται Σοβιετικούς αιχμαλώτους) και την ανυπακοή στους γενικούς στρατιωτικούς κανόνες. Είχε μούσι και μαλλιά μακρύτερα από τους κανονισμούς. Μόνο το εντυπωσιακό ιστορικό του τον έσωσε από το να καταλήξει σε στρατιωτική φυλακή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Νικόλαος Χουρσαλάς
Ο Νίκος Χουρσαλάς (Αθήνα, 16 Μαρτίου 1979) εξελέγη Δήμαρχος Κορυδαλλού το 2019. Υπηρετεί την Αυτοδιοίκηση από το 2006 ως δημοτικός σύμβουλος, έχοντας εμπειρία τόσο από τον Ά βαθμό Αυτοδιοίκησης όσο και από τον Β΄ ως σύμβουλος στην Περιφέρεια αλλά και στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση. Στον Κορυδαλλό εκλέγεται ως δημοτικός σύμβουλος από το 2016
ενώ έχει διατελέσει Αντιδήμαρχος στους τομείς Οικονομικών, Καθαριότητας, Πρασίνου, Δημοτικής Συγκοινωνίας καθώς και Πρόεδρος των Βρεφονηπιακών Σταθμών ακ ιτης Δημοτικής Επιχείρησης Κορυδαλλού.
Δήμαρχος Κορυδαλλού
Έθεσε υποψηφιότητα για πρώτη φορά ως Δήμαρχος κι εξελέγη στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019 στον Κορυδαλλό με τον συνδυασμό του «Ένα Βήμα Μπροστά».
Στον πρώτο γύρο των εκλογών (26 Μαΐου 2019) έλαβε ποσοστό 21,30%, 6.111 ψήφους και 9 έδρες, ενώ και στον δεύτερο γύρο (2 Ιουνίου 2019) αναδείχθηκε νικητής έναντι του αντιπάλου του, Σταύρου Κασιμάτη, με ποσοστό 52,30% και 10.428 ψήφους και έχει αναλάβει τα καθήκοντά του από την 1η Σεπτεμβρίου 2019.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Εργάζεται στο Υπουργείο Τουρισμού από το 2007 ενώ στο παρελθόν εργάστηκε στον τομέα εκπαίδευσης ως καθηγητής στο Τ.ΕΙ. Χαλκίδας (2005-2007), σε δημόσια Ι.Ε.Κ και παράλληλα είναι μέλος του Μητρώου Αξιολογητών του Ε.Ο.Π.Ε.Π του Υπ.Παιδείας.
Αυτοδιοικητική Εμπειρία
Σπουδές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Κορυδαλλού
Άουγκουστ Γκέντριχ
Ο Άουγκουστ Γκέντριχ (γερμανικά: August Gödrich) (25 Σεπτεμβρίου 1859 - 16 Μαρτίου 1942), ήταν Γερμανός ποδηλάτης και Ολυμπιονίκης το 1896.
Γεννήθηκε στο Gerlsdorf της σημερινής Τσεχίας και εργάστηκε αρχικά σας αξιωματικός του στρατού και αργότερα σε εργοστάσιο ποδηλάτων. Το 1887 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα όπου πήγε με ποδήλατο στη Μέση Ανατολή, αργότερα γύρισε την Ευρώπη με ποδήλατο. Το 1891, παρακολούθησε το συνέδριο του γερμανικού τμήματος της ένωσης ποδηλασίας στο Βερολίνο, για το οποίο ταξίδεψε από την Αθήνα καλύπτοντας τη διαδρομή από το Μπρίντεζι προς το Βερολίνο με το ποδήλατο.
Στους Α΄Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 στην Αθήνα πήρε μέρος στο αγώνισμα ποδηλασίας 100 χιλιομέτρων στη διαδρομή Αθήνα-Μαραθώνας. Την εποχή των αγώνων έμενε στην Αθήνα. Στο αγώνισμα τερμάτισε δεύτερος, με χρόνο 3:42:18 ώρες, πίσω από τον Α. Κωνσταντινίδη παρόλο που είχε πτώση στον αγώνα. Το 1898 ήταν πρώτος σε αγώνα Αθήνα-Παλαιό Φάληρο.
Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1936 τιμήθηκε με αγώνα 76 χιλιομέτρων από το σπίτι του στο Βερολίνο. Πέθανε το 1942 στο Φάλνεκ της σημερινής Τσεχίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ποδηλάτες στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Ματθαίος των Φουά-Κομμάνζ
Ο Ματθαίος, γαλλ. Mathieu (απεβ. 1453) από τον Οίκο του Γκραγύ ήταν, ως σύζυγος της Μαργαρίτας, κόμης τού Κομμάνζ (Comminges).
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος τού Αρσαμπώ των Γκραγύ υποκόμη τού Καστιγιόν & Γκρουζόν, κόμη τού Μπανώζ και πρωτεύοντα τού Μπυς (capital de Buch) και της Ισαβέλλας κόμισσας της Φουά, κόρης τού Ρογήρου-Βερνάρδου Ε΄ υποκόμη τού Καστελμπόν.
Έγινε ιππότης το 1413 και μέλος της ακολουθίας τού Ιωάννη των Βαλουά δούκα της Βουργουνδίας. Για την πιστότητά του ο Κάρολος ΣΤ΄ της Γαλλίας, σύμμαχος τού Φιλίππου Γ΄ δούκα της Βουργουνδίας (γιού τού Ιωάννη) τού έδωσε το Μαρμπόν. Όμως ο Ματθαίος δεν μπορούσε να το λάβει, διότι ήταν κάτω από τον έλεγχο τού Καρόλου Ζ΄ διαδόχου (δελφίνου) τότε, που ήταν σε πόλεμο με τον πατέρα του Κάρολο ΣΤ΄.
Άννα Φάλκι
Η Άννα Φάλκι (Πραγματικό όνομα: Anna Christina Palomaki-Falchi) (Τάμπερε, 22 Απριλίου 1972), είναι Ιταλίδα μοντέλο, ηθοποιός και παρουσιάστρια τηλεοπτικών εκπομπών φιλανδικής καταγωγής.
Ματθαίος των Φουά-Κομμάνζ
Βιογραφία
Εκείνη την εποχή νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα κόμισσα τού Κομμάνζ, 20 έτη μεγαλύτερή του, μία αυταρχική γυναίκα που υποτίθεται, ότι είχε σκοτώσει τον πρώην σύζυγό της στη φυλακή. Φοβούμενος την ίδια μοίρα, ο Ματθαίος, λίγους μήνες μετά, κλείδωσε τη σύζυγό του στο κάστρο τού Μπραμεβάκ στα Πυρηναία και κυβέρνησε μόνος του. Ακολούθησε τον αδελφό του στην λιποταξία από το στρατόπεδο των Βουργουνδών στον Κάρολο Ζ΄ της Γαλλίας, ο οποίος τον αντάμειψε με τη διακυβέρνηση τού Δελφινάτου (Ντωφινέ, 1426-28).
Άννα Φάλκι
Βιογραφία
Η Άννα Φάλκι γεννήθηκε στο Τάμπερε της Φιλανδίας από Ιταλό πατέρα και από Φιλανδέζα μητέρα. Έχει επίσης έναν αδερφό. Στην Ιταλία μετακόμισε το 1978 μαζί με την οικογένειά της και στην ηλικία των έξι ετών.
Καριέρα
Ξεκίνησε να εργάζεται ως μοντέλο και στον διαγωνισμό ομορφιάς Μις Ιταλία του 1989 ήρθε δεύτερη κερδίζοντας τον τίτλο Miss Cinema. Στην τηλεόραση εμφανίστηκε για πρώτη φόρα παίζοντας σε μια διαφήμιση για την Τράπεζα της Ρώμης το 1992.
Ματθαίος των Φουά-Κομμάνζ
Βιογραφία
Εν τω μεταξύ οι ανικανοποίητοι πολίτες τού Κομμάνζ παρακάλεσαν για την επιστροφή της Μαργαρίτας τον Κάρολο Ζ΄, που διέταξε την απελευθέρωσή της. Ο Ματθαίος αρνήθηκε και μετέφερε τη σύζυγό του στο Φουά. Έγινε πάλι σύμμαχος της Βουργουνδίας και χρίστηκε ιππότης τού Τάγματος τού Χρυσόμαλλου Δέρατος το 1440. Τότε ο Κάρολος Ζ΄ έθεσε το Κομμάνζ υπό την κηδεμονία τού Ιωάννη Δ΄ κόμη τού Αρμανιάκ και το 1441 άρχισε πόλεμος μεταξύ τού κόμη της Φουά και τού κόμη τού Αρμανιάκ. Η διαμάχη διακόπηκε μόνο το 1442 με μία εκστρατεία εναντίον των Άγγλων. Έπειτα από αυτήν, ο Κάρολος Ζ΄ διέταξε πάλι την απελευθέρωση της κόμισσας τού Κομμάνζ το 1443 και τώρα ο Ματθαίος αναγκάστηκε να υπακούσει. Η Μαργαρίτα αφέθηκε, αλλά απεβίωσε λίγο αργότερα, αφήνοντας το Κομμάνζ στο στέμμα της Γαλλίας.
Άννα Φάλκι
Ιδιωτική ζωή
μικρογραφία|Η Άννα Φάλτσι το 2008 Από το 1994 έως το 1996 συνδέθηκε με τον τηλεπαρουσιαστή Ροζάριο Φιορέλο, ενώ στα τέλη της δεκαετίας του '90 συνδέθηκε με τον οδηγό αγώνων μοτοσυκλέτας Μαξ Μπιάτζι.
Το 2005 παντρεύτηκε στο Μόντε Αρτζεντάριο με μια πολυτελή τελετή με τον Ρωμαίο επιχειρηματία και χρηματιστή Στέφανο Ρικούτσι, από τον οποίο χώρισε ένα χρόνο αργότερα.
Ματθαίος των Φουά-Κομμάνζ
Βιογραφία
Το 1449 ο Ματθαίος συνόδευσε τον Γκαστόν Δ΄ στην πολιορκία τού Μωλεόν· απεβίωσε 4 έτη μετά.
Άννα Φάλκι
Ιδιωτική ζωή
Από το 2008 έως το 2010 συνδέθηκε με τον επιχειρηματία της Ρομάνα, Ντένι Μοντέσι, με τον οποίο απέκτησε μια κόρη, την Αλίσα. Έχοντας πάρει διαζύγιο από τον Ρικούτσι, από το 2011 έως το 2022 συνδέθηκε ρομαντικά με τον Αντρέα Ρουτζιέρι, δημοσιογράφο της Rai και αναπληρωτή του Φόρτσα Ιτάλια από το 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλίδες τηλεπαρουσιάστριες Κατηγορία:Ιταλίδες μοντέλα
Ματθαίος των Φουά-Κομμάνζ
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1419 τη Μαργαρίτα, κόμισσα του Κομάνζ· δεν απέκτησε απογόνους.
Το 1443 απεβίωσε η Μαργαρίτα και ο Ματθαίος έκανε δεύτερο γάμο, με την Αικατερίνη ντε Κορράζ και είχε τέκνα:
Από μη νόμιμη σχέση είχε δύο φυσικά τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Φουά
Κιρκούκ
Το Κιρκούκ (αραβικά: كركوك, Καρκούκ, κουρδικά:  Kerkûk/که‌رکووک, τούρκικα: Kerkük, Κερκιούκ) είναι πόλη στο βόρειο Ιράκ, πρωτεύουσα του κυβερνείου Κιρκούκ. Η πόλη υπολογίζεται ότι το 2009 είχε 850.787 κατοίκους. Ο χείμαρρος Χάσα, παραπόταμος του Τίγρη, περνάει μέσα από την πόλη.
Ιστορία
Το Κιρκούκ βρίσκεται στη θέση της Ασσυριακής πόλης Άρραφα, η οποία βρισκόταν στο δυτικό άκρο του δρόμου που ένωνε την Μεσοποταμία με το Ιράν. Ο οικισμός βρισκόταν στην Ακρόπολη του Κιρκούκ. Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της Τρίτης Δυναστείας της Ουρ. Η πόλη ήταν ιδιαίτερα σημαντική κατά τον 11ο και το 10ο αιώνα π.Χ., όταν βρισκόταν υπό της εξουσία των Ασσυρίων. Η Αρράφα λόγω της στρατηγικής της θέσης άλλαζε συχνά κυρίαρχο. Η πόλη τελικά κατακτήθηκε από τον Ναβοπολάσσαρ το 616. Η πόλη επανιδρύθηκε κατά τους ελληνιστικούς χρόνους ως Κάρκα, και τελικά ονομάστηκε Σελεύκεια. Η πόλη στη συνέχεια πέρασε στην κατοχή των Σασσανιδών, των Αράβων και τελικά το 1918 των Βρετανών και το 1926 έγινε τμήμα του βασιλείου του Ιράκ.
Η εποχή του πετρελαίου
Το 1927 ανακαλύφθηκε κοντά στην πόλη ένα τεράστιο κοίτασμα πετρελαίου. Το 1943 άρχισε να εξάγεται πετρέλαιο από την Ιρακινή Εταιρεία Πετρελαίου, η οποία βοήθησε στην αστικοποίηση της περιοχής.
Μετανάστευση
Η πόλη αρχικά διέμεναν κυρίως Ιρακινοί Τουρκμένοι, αλλά μετά την εύρεση πετρελαίου στην περιοχή ήρθαν για δουλειά Κούρδοι και Άραβες και αυτή η μετανάστευση συνέχισε μέχρι τη δεκαετία του 1960. Οι Κούρδοι και οι Τουρκμένοι διεκδικούν την πόλη ως πολιτιστική τους πρωτεύουσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ιράκ
Σερβική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών
thumb|right|285px|Η έδρα της Ακαδημίας, κτίσμα του 1822 Η Σερβική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών (Српска академија наука и уметности, αρκτικόλεξο САНУ) είναι μια εθνική ακαδημία και το πρώτο «τη τάξει» ακαδημαϊκό ίδρυμα στη Σερβία, που ιδρύθηκε το 1841 ως «Εταιρεία Σερβικής Διανοήσεως» και συνέχισε με διαφορετικές ονομασίες μέχρι το σημερινό της τίτλο.
Πρόδρομα ιδρύματα
Η Σερβική Βασιλική Ακαδημία Επιστημών (Српска краљевска академија) ήταν διάδοχος της Σερβικής Εταιρείας Σοφών (Српско учено друштво), με την οποία συγχωνεύθηκε το 1892, δεχόμενη τα μέλη της ως δικά της (είτε τακτικά, είτε επίτιμα), τις δραστηριότητές της και τη θέση της στην επιστημονική και την πολιτιστική ζωή Το ίδιο είχε γίνει κάποιες δεκαετίες νωρίτερα, όταν η Σερβική Εταιρεία Σοφών είχε αναλάβει στις 29 Ιουλίου 1864 τη θέση και τις λειτουργίες της Εταιρείας Σερβικής Διανοήσεως (Друштво српске словесности), της πρώτης τέτοιας εταιρείας στο Πριγκιπάτο της Σερβίας, που ιδρύθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1841.
Το 1864 η Εταιρεία Σοφών εξέλεξε ως μέλη της διεθνείς επαναστατικές μορφές, όπως τους Τζουζέπε Γκαριμπάλντι, Νικολάι Τσερνισέφσκι και Αλεξάντερ Χέρτσεν, και για τον λόγο αυτόν καταργήθηκε αμέσως από τη συντηρητική κυβέρνηση του Πρίγκιπα Μιχαήλ Ομπρένοβιτς.
Η ίδρυση της Σερβικής Βασιλικής Ακαδημίας
thumb|right|205px|[[Ιωσήφ Πάντσιτς, ο πρώτος στην ιστορία πρόεδρος της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών]] Από την ίδρυσή της την 1η Νοεμβρίου 1886, η Σερβική Βασιλική Ακαδημία Επιστημών είναι το υψηλότερο «τη τάξει» ακαδημαϊκό ίδρυμα στη Σερβία. Σύμφωνα με την ιδρυτική πράξη της, ο βασιλιάς Μίλαν Γ΄ Ομπρένοβιτς θα διόριζε τον πρώτο ακαδημαϊκό, ο οποίος με τη σειρά του θα επέλεγε τα άλλα αρχικά μέλη της Ακαδημίας. Τα ονόματα των πρώτων ακαδημαϊκών ανακοινώθηκαν στις 5 Απριλίου 1887. Αρχικώς υπήρχαν 4 τομείς της Ακαδημίας, οι οποίοι τότε αποκαλούνταν «ειδικευμένες ακαδημίες», με ισάριθμους αρχικούς ακαδημαϊκούς σε καθέναν, τους εξής:
Ακαδημία Φυσικών Επιστημών
Ακαδημία Φιλοσοφίας
Ακαδημία Κοινωνικών Επιστημών
Ακαδημία Τεχνών
Κατάλογος προέδρων
thumb|right|Ο [[Αλεξάνταρ Μπέλιτς, ο επί μακρότερο χρόνο πρόεδρος της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σερβικη
Περιφέρεια Ανατολικού Καζακστάν
Η περιφέρεια Ανατολικού Καζακστάν (Шығыс Қазақстан облысы, Şığıs Qazaqstan oblısı, شىعىس قازاقستان وبلىسى) είναι περιφέρεια του Καζακστάν. Καλύπτει το ανατολικότερο μέρος του Καζακστάν, μαζί με τον ποταμό Ιρτίς και τη Λίμνη Ζαϊσάν. Το διοικητικό κέντρο είναι το Οσκεμέν (γνωστό επίσης ως Ουστ-Καμενογκόρσκ). Συνορεύει βόρεια και βορειοανατολικά με τη Ρωσία, με την Αυτόνομη Περιοχή των Ουιγούρων του Σιντζιάνγκ στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας νότια και νοτιοανατολικά. Το ανατολικότερο μέρος της περιφέρειας είναι πολύ κοντά στη Μογγολία, ωστόσο δεν συνορεύουν για λίγα χιλιόμετρα, καθώς χωρίζονται από την Κίνα και τη Ρωσία. Συνορεύει επίσης με τρεις περιφέρειες του Καζακστάν, την περιφέρεια Παβλοντάρ στα βορειοδυτικά, την περιφέρεια Καραγκάντα στα δυτικά και την περιφέρεια Αλμάτι στα νότια.
Πληθυσμός: 1,396,593 (απογραφή 2009) 1,531,024 (απογραφή 1999). Μέχρι τις 4 Ιανουαρίου 2011 ο πληθυσμός του Οσκεμέν ήταν 318,800. Υπάρχουν πολλοί Ρώσοι και Ουκρανοί, και η πρωτεύουσα έχει πιο πολλούς κατοίκους από τα δύο έθνη σε σχέση με τους Καζάκους. Η έκταση είναι 283,300 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Δημιουργήθηκε από την ένωση δύο σοβιετικών περιφερειών του Καζακστάν: της παλιάς περιφέρειας Βοστότσνο-Καζακστάνσκαγια (Ανατολικό Καζακστάν) και της περιφέρειας Σεμιπαλατίνσκ. Στις 17 Μαρτίου 2022, ανακοινώθηκε ότι η περιοχή του Ανατολικού Καζακστάν θα διαιρεθεί, δημιουργώντας την Περιφέρεια Αμπάι. Αυτό τέθηκε σε ισχύ στις 8 Ιουνίου 2022, με οκτώ περιοχές της Περιφέρειας του Ανατολικού Καζακστάν να μεταφέρονται στη νέα περιοχή. Τα νέα σύνορα που χωρίζουν την νεοσύστατη Περιφέρεια Αμπάι και την Περιφέρεια του Ανατολικού Καζακστάν αντιστοιχούν περίπου στα σύνορα που υπήρχαν μεταξύ των δύο περιφερειών της σοβιετικής εποχής.
Δημογραφικά στοιχεία
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Τζαμί στο Οσκεμέν Το 55% των κατοίκων είναι Καζάκοι και το 41% είναι Ρώσοι.
Διοικητικές διαιρέσεις
Η περιφέρεια διαιρείται σε δεκαπέντε επαρχίες και τις πόλεις Οσκεμέν (Ουστ-Καμενογκόρσκ), Αγιαγκόζ, Κουρτσάτοφ, Ρίντερ, Σεμέι (Σεμιπαλατίνσκ) και Ζιργιανόβσκ. Στην περιφέρεια Ανατολικού Καζακστάν 10 τοποθεσίες με καθεστώς πόλης: Το Οσκεμέν (Ουστ-Καμενογκόρσκ), Αγιαγκόζ, Τσαρσκ (Σαρ), Κουρτσάτοφ, Ρίντερ, Σεμέι (Σεμιπαλατίνσκ), Σερεμπριάνσκ, Σεμοναΐχα, Ζαϊσάν, και Ζιριανόβσκ.
Αθλητισμός
Η περιφέρεια έστειλε μια ομάδα μπάντι στη Σπαρτακιάδα το 2009 και τερμάτισε τρίτη.
Παραπομπές
Ανατολικο Καζακσταν
Οικονομία της Νορβηγίας
Η οικονομία της Νορβηγίας είναι μια μικτή οικονομία που αναπτύσσεται με έντονο κρατικό έλεγχο σε στρατηγικούς τομείς της οικονομίας.
Αν και ευαίσθητη στους παγκόσμιους κύκλους, η οικονομία της Νορβηγίας έχει δείξει ισχυρή ανάπτυξη από την έναρξη της βιομηχανικής εποχής.
Τομείς
Η ναυτιλία έχει από καιρό στηρίξει τον τομέα των εξαγωγών της Νορβηγίας, αλλά επίσης, ένα μεγάλο μέρος της οικονομικής ανάπτυξης της Νορβηγίας τροφοδοτήθηκε από μια αφθονία φυσικών πόρων, συμπεριλαμβανομένης της εξεύρεσης πετρελαίου και της παραγωγής του, την υδροηλεκτρική ενέργεια, και την αλιεία. Η γεωργία και η παραδοσιακή βαριά βιομηχανία έχουν υποστεί σχετική μείωση σε σύγκριση με τις υπηρεσίες και τις πετρελαϊκές βιομηχανίες. Ο δημόσιος τομέας της είναι από τους μεγαλύτερους στον κόσμο, ως ποσοστό του συνολικού ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Η χώρα έχει πολύ υψηλό βιοτικό επίπεδο σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, καθώς και ένα ευρέως ολοκληρωμένο σύστημα κοινωνικής πρόνοιας.
Θεόδωρος Καρατζάς
Ο Θεόδωρος Καρατζάς (1930 - 3 Μαρτίου 2004) ήταν Έλληνας δικηγόρος με ειδίκευση σε θέματα διεθνών συναλλαγών, επενδύσεων και ναυτιλίας. Υπήρξε συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου και στη συνέχεια του Κώστα Σημίτη και κατείχε σημαντικές θέσεις στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα με αποκορύφωμα τη θητεία του ως διοικητής της Εθνικής Τράπεζας (1996-2004).
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1930 στην Αθήνα. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στο Ινστιτούτο Ανώτατων Ευρωπαϊκών Σπουδών στο Στρασβούργο. Από το 1955 εργαζόταν ως δικηγόρος Αθηνών με ειδίκευση σε θέματα διεθνών συναλλαγών, επενδύσεων και ναυτιλίας. Υπήρξε σύμβουλος της Εθνικής Τράπεζας σε ναυτιλιακά θέματα, καθώς και νομικός σύμβουλος πολλών Ελλήνων εφοπλιστών.
Μετά το 1981 και την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, κατέλαβε μια σειρά από σημαντικές θέσεις: διευθύνων σύμβουλος στην ΕΤΕΒΑ (Ελληνική Τράπεζα Επενεδύσεων και Βιομηχανικής Ανάπτυξης, 1982-1985), πρόεδρος της Ελληνογαλλικής Τράπεζας Διεθνούς Εμπορίου και Ναυτιλίας (1982-1985), γενικός γραμματέας του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας με υπουργό τον Κώστα Σημίτη (1985-1987) και υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας (1987-1989). Yπήρξε επίσης πρόεδρος της Επιτροπής για τον εκσυγχρονισμό του τραπεζικού συστήματος (1986-1987) και πρόεδρος της «Ασπίς Στεγαστική Τράπεζα» (1992-1996).
Το 1996 έγινε διοικητής της Εθνικής, προτεινόμενος από τον Κ. Σημίτη, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2004 και τον θάνατό του μετά από σύντομη ασθένια. Η οκταετής θητεία Καρατζά στη διοίκηση της Εθνικής Τράπεζας υπήρξε αποφασιστική στην περαιτέρω εξέλιξη και την ανάπτυξη της Τράπεζας, αφού η αναδιάρθρωση και ο εκσυγχρονισμός που επιτεύχθηκε την περίοδο αυτή διασφάλισαν την ανταγωνιστικότητά της έναντι των άλλων ελληνικών τραπεζών και της έδωσαν την ευκαιρία για αναβάθμιση της διεθνούς παρουσίας της, ιδιαίτερα στο χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου.
Ο Καρατζάς πίστευε ότι η ελληνική οικονομία χρειάζεται ισχυρές εξωστρεφείς επιχειρήσεις με διεθνή παρουσία, αλλά το κέντρο λήψης αποφάσεων πρέπει πάντα να βρίσκεται στην Ελλάδα. Στη λογική αυτή κινούνταν και η (τελικά αποτυχημένη) προσπάθειά του για τη συγχώνευση της Εθνικής Τράπεζας με την Alpha Bank. Η πολιτική του Θ. Καρατζά στην Ε.Τ.Ε. και στην Ένωση Ελληνικών Τραπεζών, της οποίας επίσης ήταν πρόεδρος την οκταετία 1996-2004, διευκόλυνε τις διεργασίες που ελάμβαναν χώρα στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα, έτσι ώστε ο κλάδος να αποτελέσει ένα από τα πιο δυναμικά και ανταγωνιστικά τμήματα της οικονομίας της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Οικονομίας
Επαρχία Ουλάν
Η επαρχία Ουλάν (Ұлан ауданы) είναι επαρχία στην περιφέρεια Ανατολικού Καζακστάν στο ανατολικό Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο είναι το Μολοντιόζνι. Πληθυσμός: 40,482 (εκτίμηση 2013) 39,079 (απογραφή 2009) 45,699 (απογραφή 1999).
Παραπομπές
Ουλαν
Μιχαήλ Εμινέσκου
Ο Μιχάι Εμινέσκου, (Mihai Eminescu, πραγματικό όνομα Mihail Eminovici - Μιχαήλ Εμινόβιτς, 15 Ιανουαρίου 1850 - 15 Ιουνίου 1889) ήταν Ρουμάνος ποιητής και λογοτέχνης. Γεννήθηκε στο Μποτοσάνι (Botoșani) της Μολδαβίας στις 15 Ιανουαρίου 1850 και υπήρξε γόνος ευκατάστατης επαρχιακής οικογένειας. Ξεκίνησε το σχολείο στην πόλη Τσερναούτσι (Cernăuți) και το τελείωσε στο Σιμπίου (Sibiu), όπου είχε την ευκαιρία να μελετήσει επαρκώς τη γερμανική γλώσσα. Σε ηλικία 19 ετών εγγράφηκε στη φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου της Βιέννης και κατόπιν μελέτησε νομικά στο Βερολίνο και στην Ιένα. Δίχως να ολοκληρώσει τις σπουδές του σε κάποιον ιδιαίτερο τομέα, επέστρεψε στην πατρίδα του εργαζόμενος ως βιβλιοθηκάριος, σχολικός επιθεωρητής και δημοσιογράφος στο Ιάσιο (Iași) (1874-1876). Έχασε τη θέση εργασίας του εξαιτίας πολιτικών αντιπαλοτήτων και αναγκάστηκε να μετακομίσει στο Βουκουρέστι (București), όπου εργάστηκε κυρίως ως αρθρογράφος, συνεχίζοντας παράλληλα να γράφει και να δημοσιεύει ποιήματα.
Από πολύ νωρίς ο Εμινέσκου έδειξε το ποιητικό του ταλέντο δημοσιεύοντας ποιήματα του στο γνωστό τότε φιλολογικό περιοδικό της πατρίδας του «Λογοτεχνικές Συνδιαλέξεις» (Convorbiri Literare), όπου και δέχθηκε εγκωμιαστικές κριτικές από τον μεγάλο κριτικό και λογοτέχνη Τίτο Μαϊορέσκου (Titu Maiorescu). Ανήκε στη γενιά των μεγάλων κλασικών Ρουμάνων συγγραφέων, όπως ο διηγηματογράφος Ίον Κρεάνγκα (Ion Creangă) και ο φαναριώτικης καταγωγής λογοτέχνης και θεατρικός συγγραφέας Ίων Λούκα Καρατζιάλε (Ion - Luca Caragiale), ο οποίος συνεργάστηκε με τον νεαρό ποιητή Εμινέσκου στην εφημερίδα «Ο Χρόνος» (Timpul).
Η σταδιοδρομία του ταλαντούχου ποιητή δε διήρκεσε πολύ. Υπέστη διανοητική διαταραχή -μανιοκαταθλιπτική ψύχωση- το 1883. Μετά από μακρά θεραπεία στο Ντέμπλινγκ (Doebling) της Αυστρίας η υγεία του φαινομενικά σταθεροποιήθηκε. Επέστρεψε στην πατρίδα του και εργάστηκε ως βιβλιοθηκάριος στο Ιάσιο μέχρι το 1887. Οι διανοητικές του διαταραχές επιδεινώθηκαν το 1889 και αναγκάστηκε να καταφύγει σε ένα σανατόριο στο Βουκουρέστι. Εκεί μια πέτρα ενός παράφρονα του έθραυσε το κρανίο και τον οδήγησε στον θάνατο. Μόλις 13 έτη διήρκεσε η δημιουργική του πορεία, καθώς έφυγε στις 15 Ιουνίου του 1889 σε ηλικία μόλις 39 ετών. Στα λίγα αυτά χρόνια της δημιουργικής του πορείας ο ποιητής δημοσίευσε μόνον 64 ποιήματα. Μετά το θάνατό του βρέθηκαν στο σπίτι του χιλιάδες αδημοσίευτων χειρογράφων με ποιήματα, πεζά, θεατρικά έργα, φιλοσοφικές μελέτες, μεταφράσεις κ.λπ., που αποδεικνύουν το πολυσχιδές ταλέντο του ποιητή.
Το πορτραίτο του πήρε τη θέση του στην Αλέα των Κλασικών της Ρουμανικής λογοτεχνίας, σε ένα γλυπτικό σύμπλεγμα στο πάρκο του Στεφάνου του Μεγάλου (Ștefan cel Mare), στο Κισινάου (Chișinău) της Μολδαβίας.
Εργογραφία
Η λυρική μπαλάντα με τον τίτλο ο Αυγερινός (L' Εtoile du soir) θεωρείται κορύφωση της ποιητικής του δημιουργίας. Εδώ, όπως και στην «Προσευχή ενός Δάκα» καθώς και στην «1η Επιστολή», περιγράφεται η σχέση θείου-ανθρωπίνου. Όσον αφορά στον πεζό λόγο, ιδιαίτερη θέση κατέχει Ο Φτωχοδιόνυσος, φανταστικό διήγημα που δημοσιεύθηκε το 1872 στις «Λογοτεχνικές Συνδιαλέξεις». Παρόλο που ανήκει στις δημιουργίες της νεότητας του συγγραφέα, θεωρήθηκε εξαρχής αριστούργημα.
Σάκο και Βαντσέτι
Στις 15 Απριλίου του 1920, δυο υπάλληλοι χρηματαποστολής πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν στην οδό Περλ (Pearl Street) στο Νότιο Μπρέιντρι (South Braintree) της Μασαχουσέτης, με σκοπό την κλοπή των δυο ξύλινων χρηματοκιβωτίων που κρατούσαν, τα οποία περιείχαν 15.776,51 δολλάρια. Αυτά είναι τα μόνα αδιαμφισβήτητα περιστατικά που έλαβαν χώρα και που αποδείχτηκαν πέραν πάσης αμφιβολίας.
Στις 11 Σεπτεμβρίου του 1920 παραπέμφθηκαν σε δίκη, οι γνωστοί στην αστυνομία αναρχικοί, Νίκολα Σάκκο και ο Μπαρτολομέο Βαντσέτι, στους οποίους και αποδόθηκαν οι κατηγορίες για ανθρωποκτονία από πρόθεση εναντίον των δυο υπαλλήλων. Η εκδίκαση της υπόθεσης «Κοινοπολιτεία εναντίον των Νικόλα Σάκο και Μπαρτολομέο Βαντσέτι» («Commonwealth v. Nicola Sacco and Bartolomeo Vanzetti») έλαβε χώρα στο ορκωτό Δικαστήριο του Ντένταμ (Dedham) της Μασαχουσέτης, το οποίο στις 14 Ιουλίου του 1921 και μετά από ομοφωνία των ενόρκων κήρυξε τους κατηγορουμένους ενόχους ανθρωποκτονίας πρώτου βαθμού και τους καταδίκασε σε θάνατο.
Κατά τη διάρκεια των επόμενων χρόνων θα υποβληθούν πληθώρα προσφυγών και αιτήσεων επανεξέτασης της δικαστικής διαδικασίας αφού όπως υποστήριζαν οι συνήγοροι των κατηγορουμένων διαπράχτηκε κακοδικία. Ωστόσο κανένα αίτημα δεν έγινε αποδεκτό, ούτε καν και η έσχατη αίτηση προς τον Κυβερνήτη της Μασαχουσέτης Άλβαν Τ. Φούλερ (Alvan T. Fuller), για μείωση έστω της ποινής έγινε αποδεκτή. Ο Κυβερνήτης διόρισε ειδική τριμελής Επιτροπή Επανεξέτασης, τον Ιούνιο του 1927 που αποτελείτο από δυο Πρυτάνεις μεγάλων Πανεπιστημίων και έναν τέως Δικαστή, η οποία εξέτασε τη δικογραφία και αποφάνθηκε ότι η δίκη ήταν δίκαιη και οι κατηγορούμενοι ήταν ένοχοι «πέραν εύλογων αμφιβολιών».
Στις 23 Αυγούστου του 1927, στις 12:00 τα μεσάνυχτα οι κρατούμενοι στη φυλακή Τσαρλστάουν της Βοστώνης, καταδικασθέντες Νικόλα Σάκο και Μπαρτολομέο Βαντσέτι, οδηγήθηκαν στην ηλεκτρική καρέκλα όπου και εκτελέστηκαν.
Τον Ιούλιο του 1977 ο τότε Κυβερνήτης της Μασσαχουσέτης, Μάικ Δουκάκης, - έπειτα από ενδελεχή ανάγνωση των αρχείων της δίκης από τη νομική ομάδα της Πολιτείας -αποκατέστησε την αλήθεια αναγνωρίζοντας τη δικαστική πλάνη και επιβεβαιώνοντας την αθωότητα των κατηγορουμένων. Μάλιστα, ονόμασε την 23η Αυγούστου 1977 «Ημέρα μνήμης των Νικόλα Σάκο και Μπαρτολομέο Βαντσέτι».