cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαχ Σουλτάνα (κόρη του Σελίμ Β΄)
Η Σαχ (Σαχουμπάν) Χανίμ Σουλτάν (Οθ. Τούρκικα: شاہ سلطان) (Τούρκικα: Şah (Şahuban) Hanım Sultan, 1548 - 1580) ήταν κόρη του σουλτάνου Σελίμ Β΄ και της Χασεκί Νουρμπανού Σουλτάν της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και εγγονή του Σουλεϊμάν Α' και της Χουρέμ Σουλτάν.
Ζωή
Η Σαχ γεννήθηκε το 1548 στο παλάτι της Μανίσας. Ήταν κόρη του Σελίμ Β' και της αγαπημένης του συζύγου, Νουρμπανού Σουλτάν.Το πλήρες ονομά της ήταν Σαχουμπάν Χανίμ. Η Σαχ Σουλτάν πέρασε την παιδική της ηλικία στην Μανίσα.
'Την 1η Αυγούστου 1562 ο Σουλεϊμάν Α' γιόρτασε τον τριπλό γάμο των εγγονών του. Η Εσμαχάν Σουλτάνα παντρεύτηκε τον Σοκολού Μεχμέτ Πασά, η Γκεβχερχάν Σουλτάνα παντρεύτηκε τον Πιγιαλέ Πασά και η Σαχ Σουλτάνα παντρεύτηκε τον Χασάν Αγά.
Όταν ο συζυγός της Χασάν Εφέντι πέθανε, παντρεύτηκε τον Σιλαχτάρ Αλί Πασά. Από το γάμο αυτό γεννήθηκαν δύο γιοι. Είχε 4 παιδιά. Τον Σουλτανζαδέ Αλί, την Γκεβχερχάν Σουλτάν ,την Σαχ Σουλτάν και την Χανισανάρ Σουλτάν.
Τον Σεπτέμβριου του 1566, μετά τον θάνατο του παππού της, Σουλεϊμάν Α' του Μεγαλοπρεπή, ήρθε στην Κωνσταντινούπολη με την μητέρα της και της αδελφές της και έχαιρε μεγάλη δύναμη στο παλάτι Τοπ Καπί. Στην διαμάχη μεταξύ της μητέρας της, Νουρμπανού Σουλτάνα και της συζύγου του αδελφού της, Σαφιγιέ Σουλτάνα, πήρε το μέρος της μητέρας της.
Πέθανε το 1580 σε ηλικία 36 ετών, στην Κωνσταντινούπολη και ο τάφος της βρίσκεται στην Αγία Σοφία.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Θοή αλεπού
thumb|Θοή αλεπού στο Κέντρο Διάσωσης Άγριας Ζωής και Λύκων του Κολοράντο Η θοή αλεπού (Vulpes velox) είναι μικρή αλεπού ανοιχτού πορτοκαλί-καφετιού χρώματος, περίπου ίση με το μέγεθος μιας κατοικίδιας γάτας, που βρίσκεται στα δυτικά λιβάδια της Βόρειας Αμερικής, όπως στη Μοντάνα, το Κολοράντο, το Νέο Μεξικό, το Κάνσας, την Οκλαχόμα και το Τέξας. Ζει επίσης στη Μανιτόμπα, το Σασκάτσουαν και την Αλμπέρτα στον Καναδά, όπου προηγουμένως είχε εξαλειφθεί. Είναι στενά συγγενική με την αλεπού νάνο και τα δύο είδη μερικές φορές είναι γνωστά ως υποείδη της Vulpes velox επειδή υβρίδια των δύο ειδών εμφανίζονται φυσικά όπου συμπίπτουν οι οικότοποί τους.
Η θοή αλεπού ζει κυρίως σε λειμώνες με χαμηλό χορτάρι και ερήμους. Σχεδόν πήγε να εξαφανιστεί στη δεκαετία του 1930 ως αποτέλεσμα των προγραμμάτων ελέγχου των θηρευτών, αλλά με επιτυχία επανεντάχθηκε αργότερα. Επί του παρόντος, η κατάσταση διατήρησης των ειδών θεωρείται από την IUCN ως ελαχίστης ανησυχίας λόγω των σταθερών πληθυσμών αλλού.
Όπως και οι περισσότεροι κυνίδες, η θοή αλεπού είναι παμφάγα και η διατροφή της περιλαμβάνει χόρτα και φρούτα, καθώς και μικρά θηλαστικά, ψοφίμια και έντομα. Στην άγρια φύση, η διάρκεια ζωής της είναι τρία έως έξι χρόνια και αναπαράγεται μία φορά ετησίως, από τα τέλη Δεκεμβρίου μέχρι τον Μάρτιο, ανάλογα με τη γεωγραφική περιοχή. Τα κουτάβια γεννιούνται κάπου μεταξύ τον Μάρτιο έως τα μέσα Μαΐου, και απογαλακτίζονται σε ηλικία έξι έως επτά εβδομάδων.
Η θοή αλεπού είναι γενετικά στενά συγγενική με την αλεπού νάνο (Vulpes macrotis), αλλά καταλαμβάνει διαφορετικό γεωγραφικό εύρος εξάπλωσης. Οι δύο έχουν θεωρηθεί ιστορικά ως διαφορετικά είδη για λόγους που σχετίζονται βασικώς με το μέγεθος: η αλεπού νάνος είναι ελαφρώς μικρότερη από την θοή αλεπού και έχει και μικρότερο ρύγχος. Εντούτοις, υβρίδια μεταξύ των δύο εμφανίζονται φυσικά όπου οι οικότοποί τους συμπίπτουν, και ορισμένοι θηλαστικολόγοι ταξινομούν τις δύο ως υποείδη ενός μοναδικού είδους που συνήθως εκλαμβάνεται ως Vulpes velox (με τη θοή αλεπού να περιγράφεται ως V. velox velox και την αλεπού νάνο ως V. velox macrotis). Ωστόσο, τα στοιχεία της μοριακής γενετικής δεν είναι καθοριστικά, και μερικοί από αυτούς που το χρησιμοποίησαν συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν τη θοή αλεπού και την αλεπού νάνο ως ξεχωριστά είδη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Είδη ελαχίστης ανησυχίας (LC) Κατηγορία:Αλεπού Κατηγορία:Θηλαστικά του Καναδά Κατηγορία:Θηλαστικά των Ηνωμένων Πολιτειών
Σχινοκάψαλα Λασιθίου
Τα Σχινοκάψαλα ή Σχοινοκάψαλα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητος του δήμου Ιεράπετρας, στην ανατολική Κρήτη. Βρίσκονται σε απόσταση 21 χιλιομέτρων από την Ιεράπετρα και είναι κτισμένα σε υψόμετρο 430 μέτρων, στους νότιους πρόποδες του όρους Θρυπτής, με θέα προς το Λιβυκό πέλαγος.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό δεν αναφέρεται στις απογραφές των οθωμανικών χρόνων. Πιθανόν να ήταν ακατοίκητο, όμως η περιοχή καλλιεργούταν από αγρότες του Ορεινού, οι οποίοι σταδιακά εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, δημιουργώντας πάλι το χωριό. Το χωριό αναφέρεται ξανά το 1928, οπότε αναγνωρίστηκε ως οικισμός και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ορεινού. Το 1963 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας, η οποία διατηρήθηκε μέχρι το 1997. Με το πρόγραμμα Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Μακρύ Γυαλού και τελικά με το πρόγραμμα Καλλικράτης στον δήμο Ιεράπετρας.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού του οικισμού σύμφωνα με τις απογραφές είναι η εξής:
Σημεία ενδιαφέροντος
thumb|250px|Ο ναός του Αγίου Γεωργίου Νότια του χωριού βρίσκεται ο ναός του Αγίου Γεωργίου, το εσωτερικό του οποίου είναι τοιχογραφημένο. Ο ενοριακός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο.
Διοικητικά στοιχεία
Δείτε: Κοινότητα Σχινοκαψάλων
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Ιεράπετρας
Σεληνιακά Απέννινα
thumb|right|225px|Σε αυτό τον χάρτη του αναγλύφου γύρω από τη [[Θάλασσα των Βροχών, τα Σεληνιακά Απέννινα σημειώνονται με ένα «Κ».]]
Τα Σεληνιακά Απέννινα (λατινική και διεθνής επιστημονική ονομασία Montes Apenninus) είναι μία απόκρημνη οροσειρά στην ορατή από τη γη πλευρά της Σελήνης, στο βόρειο ημισφαίριό της. Πήραν το όνομά τους από τα Απέννινα όρη της Ιταλίας. Το συνολικό μήκος της σεληνιακής οροσειράς είναι περίπου 600 χιλιόμετρα, με κάποιες από τις κορυφές τους να φθάνουν σε ύψος τα 5 χλμ.
Τα Σεληνιακά Απέννινα, το κέντρο των οποίων βρίσκεται περίπου σε σεληνογραφικές συντεταγμένες πλάτος 18,9° Βόρειο και μήκος 3,7° Δυτικό, σχηματίζουν το νοτιοανατολικό σύνορο της μεγάλης Θάλασσας των Βροχών και το βορειοδυτικό της Γης των Χιονιών, μιας υψηλής περιοχής. Η οροσειρά αρχίζει ακριβώς στα δυτικά του κρατήρα Ερατοσθένους. Λίγο δυτικότερα, η οροσειρά διακόπτεται από ένα διάκενο, μέσα από το οποίο η Θάλασσα των Βροχών στον βορρά ενώνεται με τη Θάλασσα των Νήσων στα νότια. Στα δυτικά των Απεννίνων βρίσκονται τα Καρπάθια Όρη.
Από τον Ερατοσθένη, τα Απέννινα σχηματίζουν μία τοξωτή αλυσίδα που κάμπτεται βαθμιαία από την ανατολική προς τη βορειοανατολική κατεύθυνση, απολήγοντας στο Ακρωτήριο Φρενέλ σε πλάτος περίπου 29,5° Β. Στο σημείο αυτό υπάρχει ένα άλλο διάκενο, μέσα από το οποίο η Θάλασσα των Βροχών στα δυτικά ενώνεται με τη Θάλασσα της Ηρεμίας (Mare Serenitatis) στα ανατολικά. Στο βόρειο άκρο αυτού του διάκενου απλώνονται τα Όρη του Καυκάσου.
Ορισμένα από τα όρη που αποτελούν τα Σεληνιακά Απέννινα έχουν τα δικά τους ιδιαίτερα ονόματα, που δίνονται εδώ κατά σειρά από τα δυτικά προς τα βορειοανατολικά:
Οι δύο τελευταίες κορυφές είναι ίσως γνωστότερες από το ότι σχηματίζουν την κοιλάδα Χάντλεϋ-Απεννίνων, όπου προσσεληνώθηκε η σεληνάκατος της αποστολής Απόλλων 15. Αυτή η αποστολή θεωρήθηκε μία από τις πλέον επιτυχείς επιστημονικά του Προγράμματος «Απόλλων». Εξερεύνησε τη μικρότερη κορυφή Όρος Χάντλεϋ Δέλτα και την Αύλακα του Χάντλεϋ, σε μία από τις γεωλογικώς πιο ποικιλόμορφες τοποθεσίες του Προγράμματος.
Μεγάλο μέρος των Σεληνιακών Απεννίνων συνιστά ένα απόκρημνο έξαρμα στο άκρο της Θάλασσας των Βροχών, με μία ευρεία έκταση προπόδων στη νοτιοανατολική πλευρά. Πιο απόκρημνοι είναι οι πρόποδες (όχι όλοι) στη βορειοδυτική πλευρά, κατά μήκος του τμήματος της οροσειράς στα νοτιοανατολικά του κρατήρα Αρχιμήδη.
Απόψεις
thumb|left|425px|Πλάγια άποψη του χείλους του σεληνιακού δίσκου που δείχνει τα Σεληνιακά Απέννινα (αριστερά), τα [[Όρη του Καυκάσου (Σελήνη)|Όρη του Καυκάσου (δεξιά), την ανατολική Θάλασσα των Βροχών (άνω) και τη δυτική Θάλασσα της Ηρεμίας (κάτω). Εικόνα που λήφθηκε από την αποστολή Απόλλων 11. Ο μεγάλος κρατήρας πάνω από το κέντρο της εικόνας είναι ο Αρχιμήδης.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Απεννινα
Ιδεώδες (μαθηματικά)
Στη θεωρία δακτυλίων, ιδεώδες είναι ένα ειδικό υποσύνολο του δακτυλίου.
Ορισμός
Από την τρίτη ιδιότητα, προκύπτει ότι κάθε ιδεώδες I του δακτυλίου είναι διάφορο του συνόλου \mathcal{R}. Στη γενική θεωρία των ιδεώδων και το σύνολο \mathcal{R} αποτελεί ιδεώδες.
Μεγιστικό ιδεώδες
Έστω ) δακτύλιος και ένα ιδεώδες του. Το Μ καλείται μεγιστικό ιδεώδες (αγγλικά: maximal ideal) αν για κάθε  με  έπεται ότι I=M ή.
Πρώτο Ιδεώδες
Έστω ) δακτύλιος και ένα ιδεώδες του. Το \mathcal{P} θα καλείται πρώτο ιδεώδες (αγγλικά: prime ideal) αν ικανοποιεί την εξής ιδιότητα:
Προκύπτει ότι κάθε μεγιστικό ιδεώδες του \mathcal{R} είναι πρώτο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θεωρία δακτυλίων Κατηγορία:Αλγεβρικές δομές
NBA 1971-72
H αγωνιστική περίοδος 1971-72 ήταν η 26η στην ιστορία του NBA. Στο πρωτάθλημα έλαβαν μέρος 17 ομάδες και έδωσαν 82 παιχνίδια η κάθε μία στα πλαίσια της κανονικής περιόδου. Ακολούθησαν τα πλέι-οφ, όπου οι Λος Άντζελες Λέικερς επικράτησαν των Νιου Γιορκ Νικς με 4-1 νίκες στους τελικούς και κατέκτησαν τον τίτλο.
Αυτός ήταν ο έκτος τίτλος στην ιστορία των Λέικερς και ο πρώτος από τότε που η ομάδα μετακόμισε στο Λος Άντζελες (ο τελευταίος ήταν το 1954 ως Μινεάπολις Λέικερς). Για να συμβεί αυτό, χρειάστηκαν οκτώ συνεχόμενες αποτυχημένες προσπάθειες στους τελικούς της διοργάνωσης. Σημαντικό ρόλο στην επιστροφή στις επιτυχίες έπαιξαν οι Ουίλτ Τσάμπερλεϊν (αναδείχθηκε πολυτιμότερος παίκτης της σειράς των τελικών) και Τζέρι Ουέστ.
Κόμμα Δικαιοσύνης
Το Κόμμα Δικαιοσύνης (Adalet Partisi) ήταν δεξιό τουρκικό πολιτικό κόμμα των δεκαετιών 1960 - 1980. Υπό την ηγεσία του Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ, αναδείχτηκε κυβερνών κόμμα έξι (6) φορές.
Η ίδρυσή του, αλλά και η παύση της λειτουργίας του, επηρεάστηκαν ουσιωδώς από δυο στρατιωτικά πραξικοπήματα. Η ίδρυσή του οφείλεται στις συνέπειες του πραξικοπήματος της 27ης Μαΐου 1960 ενώ η λειτουργία του απαγορεύτηκε από το πραξικόπημα της 12ης Σεπτεμβρίου 1980.
Το κόμμα ιδρύθηκε τον Φεβρουάριο του 1961 από πρώην μέλη και υποστηρικτές του διαλυθέντος με το πραξικόπημα του 1960 Δημοκρατικού Κόμματος και πήρε το όνομά του από το βασικό αίτημα των ιδρυτών του, να αποδοθεί δικαιοσύνη, δηλαδή αμνηστία στα 592 μέλη του Δημοκρατικού Κόμματος που συνελήφθησαν, δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε διάφορες ποινές στις δίκες της Γιασίαντα.
Θεωρήθηκε ως φιλελεύθερο συντηρητικό (κεμαλιστικό) κόμμα, με φιλοδυτικό προσανατολισμό.
Ίδρυση
Ως αποτέλεσμα του στρατιωτικού πραξικοπήματος της 27ης Μαΐου 1960 η στρατιωτική κυβέρνηση υπό την ηγεσία του Τζεμάλ Γκιουρσέλ, διέλυσε το Δημοκρατικό Κόμμα, τον Σεπτέμβριο του 1960. Παρόλα αυτά τα μέλη και οι υποστηρικτές του κόμματος, δημιούργησαν μια σειρά νέων, μικρών κομμάτων που όλα φιλοδοξούσαν να αντικαταστήσουν το Δημοκρατικό Κόμμα. Ένα από αυτά τα κόμματα, αυτό το οποίο πήρε την πρωτοκαθεδρία τελικά, ήταν το κόμμα που ίδρυσε ο απόστρατος στρατηγός, Ραγκίπ Γκιουμούσπαλα (Ragıp Gümüşpala), τον Φεβρουάριο του 1961. Το κόμμα υιοθέτησε, το έμβλημα του Δημοκρατικού Κόμματος, - ένα άσπρο άλογο που καλπάζει -, και σύντομα κατάφερε να θέσει υπό την επιρροή του, τις επαρχιακές επιτροπές του ΔΚ στις δυτικές επαρχίες της Τουρκίας. Ωστόσο, μέχρι και τις βουλευτικές εκλογές του 1961, την υποστήριξη των ανατολικών επαρχιών κέρδιζε το - επίσης, νεοιδρυθέν «Κόμμα της Νέας Τουρκίας». Εν όψει των εκλογών τα δυο κόμματα αποφάσισαν να συνάψουν εκλογικό συνασπισμό - κίνηση που αποδείχτηκε εξαιρετικά επιτυχημένη, με τον συνασπισμό τους να κερδίζει την πλειοψηφία των εδρών της Εθνοσυνέλευσης με ποσοστό 48.5%, το 34.8% του οποίου αναλογούσε στο Κόμμα Δικαιοσύνης.
Άνοδος
Η πρώτη επίσημη καταγραφή της απήχησης του κόμματος έγινε στις δημαρχιακές εκλογές του 1963, όπου αναδείχτηκε κυρίαρχο, λαμβάνοντας ποσοστά της τάξης του 46%, γεγονός που το κατέστησε την πρώτη δύναμη στη χώρα. Ο θάνατος του Ρατζίπ Γκιούμουσπαλα, άνοιξε τη μάχη διαδοχής του, με κυριώτερους υποψήφιους τον Σαϊτ Μπιλγκίτς (Sait Bilgiç) και τον Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ (Süleyman Demirel). Οι δυο υποψήφιοι αντιπροσώπευαν διαφορετικές θέσεις του κόμματος. Οι πιο «σκληροπυρηνικοί» με αρχηγό τον Μπιλγκίτς ήθελαν να εστιάσει το κόμμα στην αδικία και στον εξευτελισμό που υπέστη την περίοδο της χούντας, ενώ οι «μετριοπαθείς» με αρχηγό τον Ντεμιρέλ ήθελαν να αφήσουν το παρελθόν πίσω και να εστιάσουν στα πραγματικά προβλήματα του λαού, που ήταν κυρίως η οικονομική κατάσταση της χώρας. Η παρέμβαση του πανίσχυρου αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Στρατού, στρατηγού Τζεβντέτ Σουνάι, όπου έκανε αυστηρές προειδοποιήσεις, λειτούργησε τελικά προς όφελος του μετριοπαθούς Ντεμιρέλ.
Τον Δεκέμβριο του 1964 στο συνέδριο του κόμματος, ο Ντεμιρέλ αναδείχτηκε με 1072 ψήφους έναντι 552 του Μπιλγκίτς, νέος Πρόεδρος.
Ισχύς
Το κόμμα Δικαιοσύνης ήταν ο νικητής των βουλευτικών εκλογών της 10ης Οκτωβρίου 1965, όπου κέρδισε με μεγάλη διαφορά από το δεύτερο, Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα, την πλειοψηφία των ψήφων (52.9 %) και την πλειοψηφία των εδρών στην Εθνοσυνέλευση (240 έδρες). Από τη μελέτη κατανομής των ψήφων έγινε φανερό ότι το Κόμμα Δικαιοσύνης κατάφερε να πάρει όλη την εκλογική δύναμη του Δημοκρατικού κόμματος και να χριστεί και στην πράξη διάδοχός του.
Η προσωπικότητα του Ντεμιρέλ έπαιξε ιδιαίτερο ρόλο στην άνοδο του κόμματος. Ο νεαρός (για τα δεδομένα της τουρκικής πολιτικής) 44χρονος πολιτικός ήταν άνθρωπος αυτοδημιούργητος. Καταγόμενος από ένα μικρό χωριό της επαρχίας Ισπάρτα από γονείς αγρότες, κατάφερε να σπουδάσει και να αναδειχτεί τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα. Γι' αυτούς τους λόγους αποδείχτηκε ιδιαίτερα ελκυστικός στους ανθρώπους της υπαίθρου που ένιωθαν ότι μπορούσαν να ταυτιστούν με αυτόν, ότι ήταν ένας από αυτούς. Έχοντας το ίδιο χάρισμα με τον Μεντερές, ήταν ικανότατος ρήτορας, μπορούσε να μιλήσει τη γλώσσα του λαού, κάτι που ούτε ο Ισμέτ Ινονού ούτε άλλοι, δεξιοί ή αριστεροί πολιτικοί κατάφεραν να κάνουν.
Πηγές
Κατηγορία:Τουρκικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Δεξιά πολιτικά κόμματα
Καίσαρ Ρώμας
Ο Καίσαρ Ρώμας ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός του 19ου αιώνα. Γεννήθηκε στα τελευταία έτη της Ελληνικής Επανάστασης. Πατέρας του ήταν ο κόμης Κανδιανός Ρώμας. Μετέβη στην Αθήνα και εγκαταστάθηκε στο σπίτι του θείου του και Συμβούλου της Επικρατείας Γεώργιο, όπου και γράφτηκε στη Στρατιωτική Σχολή. Σε ηλικία 23 χρονών έγινε αξιωματικός του μηχανικού. Πήγε στο Παρίσι και συνέχισε τις σπουδές του, ενώ επιδόθηκε και σε αρχαιολογικές και αρχιτεκτονικές μελέτες. Επέστρεψε με βαθμό υπολοχαγού των γενικών επιτελών. Δίδαξε ως καθηγητής στην Στρατιωτική Σχολή και έγινε Διαγγελέας του Όθωνα, τον οποίο συνόδευσε μετά την έξωσή του στο Μόναχο και παρέμεινε εκεί για αρκετό καιρό. Επέστρεψε από το Μόναχο και ζήτησε την αποστρατεία του με βαθμό ταγματάρχη. Έβαλε υποψηφιότητα στις εκλογές του 1892 και εκλέχτηκε βουλευτής Ζακύνθου, απεβίωσε όμως ξαφνικά λίγες μέρες μετά την εκλογή του.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του μηχανικού Κατηγορία:Βουλευτές Ζακύνθου Καισαρ
La Repubblica
Η εφημερίδα ιδρύθηκε το 1976 από ανθρώπους που συνδέονταν με την εβδομαδιαία L'Espresso και τους εκδότες Carlo Caracciolo και Eugenio Scalfari. Η La Republica δημιουργήθηκε ως μια σοσιαλιστική εφημερίδα, επικεντρωμένη στους αριστερούς φιλελεύθερους και υποστηρικτές του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Η αρχική της μορφή ήταν 20 σελίδες ειδήσεων και αναλυτικών άρθρων, τα οποία σκόπιμα δεν είχαν τμήματα για τον αθλητισμό και τις επιχειρήσεις.
Η εφημερίδα ανήκει στον όμιλο μέσων ενημέρωσης Gruppo Editorials L'Espresso που περιλαμβάνει επί του παρόντος το ραδιόφωνο και την τηλεόραση της La Repubblica.
Ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας είναι ο Βιτόριο Τζουκόνι, ο οποίος προηγουμένως εργάστηκε ως ανταποκριτής στη Μόσχα για την Corriere della Sera. Από τον Δεκέμβριο του 2008, η κυκλοφορία της εφημερίδας ξεπέρασε τα 556.000 αντίτυπα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εφημερίδες με τόπο έκδοσης την Ιταλία Κατηγορία:Εφημερίδες στην ιταλική γλώσσα
Μερόπη (κόρη του Οινοπίωνος)
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία η Μερόπη ήταν θνητή πριγκίπισσα που βιάστηκε από τον Ωρίωνα και έγινε η μνηστή του, ο Παρθένιος της Νίκαιας την καταγράφει ως "Αίρω". Η Μερόπη ήταν κόρη του βασιλιά Οινοπίωνος του θρυλικού βασιλιά της Χίου, γιο του Διονύσου και της Αριάδνης που έφερε στο νησί την αμπελοκαλλιέργεια και την οινοποιία. Η μητέρα της ήταν η Νύμφη Ελίκη, ήταν αδελφή του Μέλανα, του Τάλως, του Ευάνθη και του Αθάμα. Η ιστορία της κόρης του Οινοπίωνα παρουσιάζει παραλλαγές, ο κυνηγός Ωρίων ένας ωραίος άντρας παντρεύτηκε την Σίντη, μετά την τιμωρία του από την Ήρα έφτασε στην Χίο όπου τον καλοδέχτηκε ο βασιλιάς Οινοπίων σε ένα πλούσιο γεύμα. Η Μερόπη αγάπησε τον Ωριάνα αλλά δεν είχε την άδεια του πατέρα της να τον παντρευτεί, μετά από ένα μεθύσι ο Ωρίων της επιτέθηκε. Ο οργισμένος Οινοπίων για την πράξη στην κόρη του έβγαλε με το σπαθί του τα μάτια του Ωρίωνα και τον πέταξε στην θάλασσα. Οι ιστορίες διαφέρουν, μια πηγή καταγράφει την Μερόπη ως σύζυγο του Οινοπίωνα και όχι σαν κόρη του, σε άλλες πηγές αναφέρεται σαν κόρη του Μίνωα που ήταν επίσημα ο παππούς του πατέρα της. Ο κορυφαίος Ούγγρος μυθογράφος Καρλ Κερένυι γράφει στο έργο του "Οι θεοί της Ελλάδας" ότι ο Ωρίωνας ήταν Γίγαντας χωρίς μητέρα, εξέτασε την άποψη να είναι η Μερόπη σύζυγος του Οινοπίωνα σαν παραλλαγή μιας παράδοσης που καταγράφει την Μερόπη ως μητέρα του Ωρίωνα.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ελλάδας και της Δανίας Κατηγορία:Γυναίκες στην Ελληνική μυθολογία Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Κοινότητα Δαμάστας Ηρακλείου
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μαλεβιζίου
Γενειοφόρος χαλκή κεφαλή
Η Γενειοφόρος Χαλκή Κεφαλή είναι τμήμα αρχαίου αττικού χάλκινου ανδριάντα. Βρέθηκε το 1886 στις ανασκαφές της Ακρόπολης κοντά στο βόρειο τείχος μεταξύ των Προπυλαίων και του Ερεχθείου. Φυλάγεται στο Εθνικό Μουσείο στην Αθήνα με τον αριθμό ευρετηρίου 6446.
Περιγραφή
Η χάλκινη κεφαλή έχει μέγεθος περίπου φυσικό, ίδιο με αυτό ενός άνδρα μέσης ηλικίας. Το όλο πρόσωπο είναι συμμετρικό. Το πηγούνι έχει σχήμα σφηνοειδές, τα χείλη του στόματος είναι παχιά και σχηματίζουν την χαρακτηριστική διαστολή, το γνωστό αρχαϊκό μειδίαμα. Τα μάτια είναι μακρόστενα, η μύτη λεπτή, τα φρύδια γοητεύουν με την άψογη καμπύλη τους. Οι ένθετες κόρες των οφθαλμών λείπουν. Το μακρουλό σχήμα του κεφαλιού είναι παράξενο, και εξηγείται καλύτερα αν στο κεφάλι ήταν προσαρμοσμένη μια περικεφαλαία. Το μουστάκι, τα γένια και η κόμη είναι περιποιημένα και χαραγμένα με λεπτομέρεια. Το εσωτερικό της κεφαλής αποτελεί πήλινος πυρήνας.
Ερμηνεία
Η γενική εντύπωση του έργου θυμίζει κάπως τα γνωστά αγάλματα από την Αίγινα. Γι' αυτό και εξάγεται το συμπέρασμα πως το χέρι του Αττικού καλλιτέχνη που το έφτιαξε, είχε επηρεαστεί από τους σύγχρονους συναδέλφους του στο γειτονικό νησί. Υπερτερεί δε ως προς την ζωντάνια της έκφρασής σε σύγκριση με το καθ' εαυτό Αιγινίτικο ύφος. Σίγουρα παρουσίαζε κάποιον θνητό, αφού ο καλλιτέχνης προσπάθησε να αποδώσει ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Ίσως να απεικονίζει κάποιον πολεμιστή, ο οποίος αφιέρωσε τον ανδριάντα του στην Αθηνά, όπως ήταν συνηθισμένο την εποχή του 6ου και 5ου π.Χ. αιώνα.
Ιστορική τοποθέτηση
Αν και το υπόλοιπο του ανδριάντα δεν σώθηκε, αναγνωρίζουμε την χαρακτηριστική τέχνη της προπερσικής χρονικής περιόδου. Βρέθηκε επίσης στην επίχωση της Ακρόπολης, η οποία έγινε λίγο μετά την αποχώρηση των Περσών, και κατά την παλινόρθωση του Ιερού Βράχου.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα Κατηγορία:Εκθέματα αρχαίων αγαλμάτων στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας Κατηγορία:Ακρόπολη Αθηνών Κατηγορία:Αρχαιολογία στην Αθήνα Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Λάμια
Στην ελληνική μυθολογία η Λάμια ήταν βασίλισσα της Λιβύης που έγινε δαίμονας. Παίρνοντας τη μορφή φαντάσματος, άρπαζε παιδιά και τα καταβρόχθιζε.
Η Λάμια ήταν κόρη του θεού Ποσειδώνα και της Λιβύης. Η ίδια ήταν βασίλισσα της Λιβύης και σύζυγος του Βήλου. Την αγάπησε ο Δίας και από την ένωση τους γεννήθηκαν πολλά παιδιά τα οποία σκότωσε η Ήρα από τη ζήλια της. Η Λάμια από τη στενοχώρια της μεταμορφώθηκε σε τέρας που σκότωνε παιδιά. Η Ήρα τότε την καταδίκασε να μην κοιμάται ποτέ, ο Δίας όμως την λυπήθηκε και της έδωσε την δυνατότητα να βγάζει τα μάτια της και να τα ξαναβάζει όποτε θελήσει. Κατά τον Στησίχορο από τα παιδιά της επέζησαν η Σκύλλα και ο Τρίτωνας.
Λάμιες στη Βασκική μυθολογία
Οι Λάμιες (στα Βασκικά, lamiak) στη Βασκική μυθολογία είναι μυθολογικά όντα συχνά συσχετισμένα με τις Σειρήνες, τις Γοργόνες και τις νεράιδες. Περιγράφονται με πόδια και νύχια κάποιου είδους πτηνού και ουρά ψαριού. Ήταν γυναίκες εξαιρετικού κάλλους και κατοικούσαν συνήθως σε ποτάμια. Συνήθιζαν να είναι ευγενικές και ο μόνος τρόπος για να εξαγριωθούν ήταν να τις πειράξουν τα μαλλιά. Πολλές φορές ερωτεύονταν θνητούς και έκαναν παιδιά μαζί τους. Ακόμα, συγχέονταν με την κύρια Βασκική θεότητα Μάρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λαμια Λαμια Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Λιβύης Κατηγορία:Θνητές γυναίκες του Δία
Εθνικός Δρυμός Βίκου-Αώου
Ο Εθνικός Δρυμός Βίκου-Αώου είναι μια περιοχή προστατευόμενου φυσικού πλούτου, βόρεια της πόλης των Ιωαννίνων, στο Ζαγόρι της Ηπείρου. Ανακηρύχθηκε επίσημα εθνικός δρυμός το 1973 και συνορεύει βορειοανατολικά με τον Εθνικό Δρυμό Πίνδου-Βάλλια Κάλντα. Η περιοχή έχει ενταχθεί στο ευρωπαϊκό δίκτυο προστατευόμενων περιοχών natura 2000 και διακρίνεται για τις έντονες εναλλαγές στο φυσικό τοπίο: κατάφυτες πυκνές εκτάσεις αλληλοδιαδέχονται απότομους γκρεμούς.
Η περιοχή Βίκου-Αώου, που αποτελεί έναν από τους δέκα εθνικούς δρυμούς της Ελλάδας, περιλαμβάνει το φαράγγι του Βίκου που αποτελεί και τον πυρήνα του δρυμού καθώς και τμήμα της οροσειράς της Τύμφης, την χαράδρα του Αώου καθώς και μία σειρά από παραδοσιακά διατηρημένους οικισμούς. Έχει ονομαστεί και «Δρυμός των μεγάλων κορυφών», λόγω των απότομων και υψηλών κορυφών της περιοχής, με υψηλότερη αυτήν της Γκαμίλας (2.497 μ.) στην Τύμφη. Έχει έκταση 122.250 στρεμμάτων, από τα οποία τα 34.120 είναι ο κύριος πυρήνας του. Η περιοχή περιλαμβάνει ένα εξαιρετικά σπάνιο και ευαίσθητο οικοσύστημα, αυτός είναι και ο λόγος που δεν επιτρέπεται καμία ανθρώπινη δραστηριότητα, εκτός από αυτές που σχετίζονται με την περιήγηση και την αναψυχή κατά τη διάρκεια της ημέρας.
Φαράγγι του Βίκου
Στα δυτικά του δρυμού βρίσκεται η χαράδρα του Βίκου που διασχίζει το δυτικό και το κεντρικό Ζαγόρι, ξεκινώντας βόρεια του χωριού Βίκος και καταλήγοντας νοτιοανατολικά στα χωριά Κουκούλι και Κήποι. Έχουν εντοπισθεί ίχνη ανθρώπινης δραστηριότητας από το 40.000 π.Χ. . Το φαράγγι είναι υδατογενές και εκτείνεται σε μήκος 12 χιλιομέτρων και έχει καταγραφεί στο βιβλίο Γκίνες ως το φαράγγι με το μικρότερο άνοιγμα παγκοσμίως, καθώς με βάθος άνω των 1.000 μέτρων είναι το βαθύτερο φαράγγι του πλανήτη. Το πλάτος του ποικίλλει από 100 ως 1.000 μέτρα.
Τα φαράγγι δημιουργήθηκε από έντονες γεωλογικές ανακατατάξεις. Η χλωρίδα που συναντάται στη περιοχή του φαραγγιού είναι ιδιαίτερα μεγάλης ποικιλίας. Μέχρι και τις αρχές του 20ου αιώνα τα βότανα του φαραγγιού χρησιμοποιούνταν από πρακτικούς γιατρούς, τους λεγόμενους «Βικογιατρούς» για θεραπευτικούς σκοπούς. Η θέα από ορισμένα σημεία κατά μήκος του φαραγγιού είναι μαγευτική, ιδιαίτερα από το χωριό Βραδέτο (θέση Μπελόη) και από το χωριό Μονοδέντρι (θέση Οξιά). Στο Μονοδένδρι βρίσκεται και το «πέτρινο δάσος», ένα σύνολο τεράστιων βράχων που ορθώνονται σαν απότομα δέντρα, με αλλεπάλληλα στρώματα πέτρας, αξιοπρόσεκτο γεωλογικό φαινόμενο. Η Μονή της Αγίας Παρασκευής, που βρίσκεται ακριβώς στο χείλος του γκρεμού, είναι κτισμένη το 1413.
Χαράδρα Αώου
Ο ποταμός Αώος στο βόρειο τμήμα του δρυμού, διασχίζει ιδιαίτερα πυκνή βλάστηση. Το ποτάμι διατρέχει τις πλαγιές της Τύμφης, της Τραπεζίτσας και του Ραδοβουνίου. Το μήκος της χαράδρας είναι συνολικά 8 χιλιόμετρα και το πλάτος της κυμαίνεται από 300 μέτρα ως 2,5 χιλιόμετρα. Είναι γενικά από τους δημοφιλείς προορισμούς για κανώ-καγιάκ και ράφτινγκ (προσφέρει διαφορετικά επίπεδα δυσκολίας ανάλογα το τμήμα του ποταμού). Στο ύψος του καταρράκτη του Γράβου βρίσκεται η ιστορική Μονή Στομίου, κτισμένη το 1774. Χαρακτηριστική είναι η μεγάλη μονότοξη γέφυρα του Αώου (1780), η οποία σηματοδοτεί και το βόρειο σύνορο του Δρυμού.
Τύμφη
μικρογραφία|Η Δρακόλιμνη, στο βάθος η κορυφή της Γκαμήλας Στις δυτικές πλαγιές της Τύμφης (ονομάζεται και 'Γκαμήλα' από τους ντόπιους) βρίσκονται οι παραδοσιακοί οικισμοί Μικρό και Μεγάλο Πάπιγκο. Ακριβώς πάνω από το Μικρό Πάπιγκο δεσπόζουν οι «Πύργοι της Αστράκας», πελώριοι επιβλητικοί βράχοι.
Στην περιοχή βρίσκεται πλήθος λιμνών διαφόρων μεγεθών. Η «μυθική» Δρακολίμνη είναι η μεγαλύτερη λίμνη του εθνικού δρυμού, σε υψόμετρο 2.050 μέτρα. Είναι μια αλπική λίμνη η οποία οφείλει την ύπαρξη της στους παγετώνες που υπήρχαν στη περιοχή πριν από 10.000 χρόνια. Το όνομά της το έχει πάρει από τοπικό θρύλο. Το βάθος λεγότανε ότι έφτανε τα 200 μέτρα και εικάζεται ότι συγκοινωνεί με το υπόγειο υδάτινο δίκτυο της Τύμφης. Η αλήθεια όμως είναι ότι το βάθος της λίμνης δεν ξεπερνά τα πέντε (5) μέτρα. Δεξιά και αριστερά της Δρακόλιμνης ορθώνονται οι κορυφές Αστρακάς (2.436 μ.) και Γκαμίλα (2.497 μ.). Αξιοπρόσεκτη είναι και η πανίδα της περιοχής: σε αυτό το περιβάλλον ζει και ο αλπικός Τρίτωνας (Ichthyosaura alpestris), ένα είδος αμφίβιου με μεγάλη εξάπλωση στην Ευρώπη που σε ελληνικό έδαφος απαντά μόνο σε μεγάλα υψόμετρα, άνω των 1200 μέτρων. Το ορειβατικό καταφύγιο Τύμφης βρίσκεται σε ύψος 1950 μέτρων, κάτω και βόρεια της κορυφής της Αστράκας. Αποτελεί σημείο συνάντησης αρκετών ορειβατικών μονοπατιών.
Παραδοσιακοί οικισμοί
μικρογραφία|Σπίτια στο [[Πάπιγκο.]] Σε πλήρη αρμονία με το μοναδικό φυσικό περιβάλλον του εθνικού δρυμού βρίσκονται τα εξ ολοκλήρου πετρόκτιστα χωριά της περιοχής: τα μονοπάτια, τα αρχοντικά, οι εκκλησίες ακόμη και οι στέγες των σπιτιών. Οι οικισμοί είναι διάσπαρτοι στη λεκάνη απορροής των ποταμών Βοϊδομάτη, Αώου, Βάρδα και Ζαγορίτικου και παρουσιάζουν ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον, καθώς διατηρούν το παραδοσιακό τους χρώμα και έχουν χαρακτηριστεί διατηρητέοι από τις αρμόδιες υπηρεσίες.
Η οικονομία των χωριών του Ζαγορίου βασίζονταν στην δασική εκμετάλλευση (κυρίως ξυλεία) και την κτηνοτροφία. Σε αυτό συντέλεσε και ο φυσικός πλούτος της περιοχής. Ουσιαστικό ρόλο έπαιξε και η μετανάστευση από τον 17ο αιώνα η οποία έδωσε ώθηση στο εμπόριο. Πλούσιοι Ζαγορίσιοι προσέφεραν μεγάλα ποσά για κοινωφελή έργα και για το κτίσιμο των περίφημων γεφυριών που στολίζουν το φυσικό περιβάλλον του δρυμού, στα ποτάμια και στις χαράδρες της περιοχής. Από το περίτεχνα δομημένα πέτρινα τοξωτά γεφύρια ενδεικτικά είναι αυτό του Κόκκορου και του Πλακίδα (ή Καλογερικό), που είναι τρίτοξο.
Εκτός από τα γεφύρια, διάσπαρτοι είναι οι παλιοί νερόμυλοι καθώς και τα μοναστήρια, όπως αυτό του Άγιου Ιωάννη Ρογκοβού, χτισμένο το 1024, κοντά στο χωριό Τσεπέλοβο, στην χαράδρα Βικάκη (δηλ. του μικρού Βίκου).
Χλωρίδα και Πανίδα
μικρογραφία|αριστερά|Ο Βοϊδομάτης Σε όλα τα σημεία του εθνικού δρυμού εναλλάσσεται το πράσινο της πυκνής βλάστησης με το γκρίζο των απότομων γκρεμών. Η περιοχή αποτελεί καταφύγιο για μεγάλο πλήθος φυτών και βοτάνων. Έχουν καταγραφεί πάνω από 1.700 είδη και υποείδη φυτικών ειδών, ενδεικτικά υπάρχουν 18 είδη γερανιού, 43 τριφυλλιού και 14 είδη από καμπανούλες. Τουλάχιστον 50 είδη δασικών δέντρων και θάμνων έχουν καταγραφεί στα όρια του Δρυμού. Ενδημικά σπάνια στην Ελλάδα είδη φυτών φύονται που προσελκύουν το ενδιαφέρον επιστημόνων παγκοσμίως.
Στην πανίδα του δρυμού περιλαμβάνονται 24 είδη θηλαστικών, πολλά από τα οποία είναι υπό εξαφάνιση: αρκούδες, λύκοι, ζαρκάδια, αγριόγιδα, αγριογούρουνα, λύγκες, κουνάβια. Επίσης διαβιούν 133 είδη πτηνών, όπως διάφορα αρπακτικά: αετοί, γύπες, γεράκια, και ορισμένα είδη ψαριών.
Κλιματολογικές συνθήκες
Το κλίμα επηρεάζει καθοριστικά τη μορφολογία και τη λειτουργία των οικοσυστημάτων. Μεγάλο ετήσιο ύψος βροχής και πυκνό χιόνι, που πέφτει 7-9 μήνες τον χρόνο, χαρακτηρίζουν την περιοχή.
Τα καλοκαίρι η περιοχή είναι ιδιαίτερα δροσερή με σποραδικές βροχές, ενώ τον χειμώνα οι βροχοπτώσεις είναι ιδιαίτερα συχνές με έντονη υγρασία και χιονοπτώσεις. Οι καιρικές συνθήκες που επικρατούν στον δρυμό διαφέρουν από αυτές της ευρύτερης περιοχής λόγω της ιδιομορφίας του οικοσυστήματος και γενικά το κλίμα έχει χαρακτηριστεί ως μεσογειακό-ηπειρωτικό.
Έδαφος και υπέδαφος
Υπάρχουν πλήθος από βράχια από σκληρούς ασβεστόλιθους που σχηματίστηκαν πριν από 37 ως 150 εκατομμύρια χρόνια. Σε διάφορα σημεία υπάρχουν επίσης στρώσεις φλύσχη (μίγμα από μαρμαρυγιούχους ψαμμίτες και αργιλούχες ιλυώδεις μάργες με εναλλαγές από στρώσεις κροκαλοπαγών πετρωμάτων). Υπάρχουν επίσης και τεταρτογενείς σχηματισμοί, οι οποίοι περιλαμβάνουν αλλούβια ποταμών, και αλλουβιακές ασβεστολιθικές αποθέσεις ασβεστόλιθων που δημιουργήθηκαν από παλαιούς παγετώνες.
Η διάβρωση του ασβεστολίθου από το νερό με την πάροδο του χρόνου έχει προκαλέσει τη δημιουργία σπηλαίων. Στην Τύμφη υπάρχουν πολλά βάραθρα, δηλαδή απότομα βυθίσματα του εδάφους που προέκυψαν από την κατάπτωση της οροφής υπόγειων σπηλαίων. Το μεγαλύτερο βάραθρο είναι αυτό της «Προβατίνας» με βάθος 451 μ. και είναι το τρίτο μεγαλύτερο παγκοσμίως. Ακολουθούν τα: «Χάσμα του Έπους», «Τρύπα της νύφης», «Τρύπα της λυγερής», «Γκαϊλότρυπα», ονόματα που έχουν δοθεί από τοπικούς θρύλους και δοξασίες.
Πιθανοί κίνδυνοι και απειλές
Η σταδιακή εγκατάλειψη των καλλιεργειών και η αστυφιλία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, είχε ως αποτέλεσμα την έναρξη πορείας ανόρθωσης του δασικού οικοσυστήματος στον Εθνικό Δρυμό. Όμως, με την εντατική εκμετάλλευση των φυσικών πόρων, τις διανοίξεις δρόμων, την εντατική υλοτομία και την κακή διαχείριση των υδάτινων πόρων, αυτή η πορεία έχει ανακοπεί σχετικά, όχι όμως σε σημείο που να απειλείται η ισορροπία του οικοσυστήματος.
Δραστηριότητες
Η περιοχή ενδείκνυται για πεζοπορία και ορειβασία, οι περιηγήσεις δίνουν την ευκαιρία για μοναδική επαφή με το ατόφιο φυσικό περιβάλλον. Οι αθλητικές ενασχολήσεις που σχετίζονται με τη φύση και είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένες στην περιοχή του δρυμού είναι κυρίως: καγιάκ, ράφτινγκ, πολύωρη ανάβαση στις κορυφές της περιοχής. Αμέτρητος είναι ο αριθμός των διαδρομών που ποικίλλουν από έναν απλό περίπατο μέχρι πολύωρο σκαρφάλωμα στις κορυφές της Γκαμήλας.
Οι πιο πολυσύχναστες ορειβατικές διαδρομές βρίσκονται σε εξής σημεία: Γκαμήλα, Δρακολίμνη, Βίκο, Κοζιακό, Κούστα, Τσούκα Ρόσα, Αβγό και στα σηματοδοτημένα μονοπάτια με τον κωδικό Ζ, που ενώνουν τους οικισμούς του Ζαγορίου. Επίσης, υπάρχει δυνατότητα για παραπέντε στους Ασπραγγέλους, ιππασία στα Κάτω Πεδινά, κανό στο φαράγγι του Βίκου καγιάκ και ράφτινγκ στο Βοϊδομάτη, τον Αώο, τον Βάρδα και τον Ζαγορίτικο. Επίσης τα σπήλαια και βάραθρα στα οροπέδια της Τύμφης ενδείκνυνται για εξερεύνηση. Η περιοχή φιλοξενεί δύο ορειβατικά καταφύγια, στην Γκαμήλα και στη Βωβούσα. Καταλύματα υπάρχουν σχεδόν σε όλα τα χωριά της περιοχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ήπειρος Κατηγορία:Νομός Ιωαννίνων Κατηγορία:Εθνικοί δρυμοί της Ελλάδας
Ο Λοχίας Γιορκ
Η σημασία της ταινίας (όπως και άλλων ταινιών της περιόδου με παρόμοια θεματολογία) ήταν τεράστια για την εποχή που γυρίστηκε, εφόσον προσπαθούσε με απλό τρόπο να εξηγήσει στους Αμερικανούς τον λόγο για τον οποίο αξίζει κανείς να πολεμήσει για την πατρίδα του. Πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο Γκάρι Κούπερ, που βραβεύτηκε με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του. Η ταινία έλαβε συνολικά 11 υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.
Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου κατέταξε την ταινία στην 57η θέση στη λίστα με τις 100 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, ενώ το 2008 η ταινία επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του National Film Registry ως πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική.
Πλοκή
Στην κοιλάδα των τριών διχάλων, στα βουνά του Κάμπερλαντ του Τενεσί βρίσκεται το σπίτι της οικογένειας Γιορκ, μιας φτωχής οικογένειας γεωργών. Ο μεγαλύτερος γιος της οικογένειας είναι ο Άλβιν Γιορκ, ένας ατίθασος και μπεκρής νέος, ο οποίος την ημέρα εργάζεται σκληρά προκειμένου να καταστήσει την άγονη γη της οικογένειας γόνιμη και να μπορέσει να σπείρει καλαμπόκι και τη νύχτα συχνάζει με τους φίλους του σε καπηλειά. Η μητέρα του Άλβιν ανησυχεί για το γιο της, του οποίου το ατίθασο πνεύμα τον εμποδίζει να σκεφτεί σοβαρά τη δημιουργία οικογένειας και τον κάνει να περιφρονεί το θείο. Η κυρία Γιορκ πείθει τον πάστορα Ρόσιερ Πάιλ να μιλήσει με τον Άλβιν προκειμένου να τον συνετίσει, αλλά η επέμβαση του δεν πρόκειται να φέρει αποτελέσματα.
Ο Άλβιν αλλάζει την άστατη ζωή του όταν ερωτεύεται την Γκρέισι Γουίλιαμς, την οποία σκοπεύει να παντρευτεί. Βάζει στόχο να βγάλει χρήματα προκειμένου να αγοράσει ένα χερσαίο χωράφι και να χτίσει σπίτι προκειμένου να προσφέρει στην κοπέλα μια άνετη ζωή. Ο Νέιτ Τόμπκινς ιδιοκτήτης του χωραφιού που θέλει να αγοράσει ο Άλβιν του δίνει διωρία δυο μηνών για να συγκεντρώσει το κατάλληλο ποσό κι ο Άλβιν δουλεύει σαν σκυλί από το πρωί ως το βράδυ, αλλά την τελευταία στιγμή το χωράφι πωλείται σε άλλον κι ο Άλβιν χάνει την προκαταβολή που είχε δώσει. Ο Άλβιν αποφασίζει να πάρει εκδίκηση από τον Τόμπκινς, ο οποίος αθέτησε το λόγο του, αλλά ενώ βρίσκεται καθ' οδόν για το σπίτι του Τόμπκινς, τον χτυπάει κεραυνός.
Ο Άλβιν τότε καταλαβαίνει ότι το ένστικτο της οργής δεν πρόκειται να τον βγάλει από το αδιέξοδό του, αντιλαμβάνεται το χτύπημα του κεραυνού ως θείο σημάδι κι ασπάζεται τη θρησκεία. Η ζωή του νεαρού αλλάζει προς το καλύτερο από τη στιγμή που αποβάλλει όλα του τα πρωτόγονα ένστικτα. Κερδίζει την αγάπη της Γκρέις και εργάζεται σκληρά για να μπορέσει να έχει μια καλύτερη ζωή, αλλά ενώ βρίσκεται κοντά στους στόχους του, η Αμερική μπαίνει στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο κι ο Άλβιν καλείται να υπηρετήσει. Όντας πλέον φιλειρηνιστής ο νέος διστάζει να καταταγεί, αλλά καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μπορεί κανείς να πολεμήσει με σκοπό τη δημιουργία ενός καλύτερου και ειρηνικότερου κόσμου.
Ο Γιορκ ταξιδεύει στην Ευρώπη όπου βιώνει τη λαίλαπα του πολέμου κι η ικανοτητά του στο στόχο του φέρνει σύντομα υψηλά αξιώματα. Χάρη στην ευστροφία και τη μεθοδικότητα του καταφέρνει (με τη βοήθεια μιας μικρής ομάδας ανδρών) να πολιορκήσει ένα καίριο γερμανικό οχυρό, να σκοτώσει 20 άνδρες και να αιχμαλωτίσει 132, το πρώτο από μια σειρά ηρωικών κατορθωμάτων.
Παραγωγή
Πολλά αμερικανικά στούντιο ζήτησαν την άδεια του Άλβιν Γιορκ για να τους επιτραπεί να γυρίσουν τη ζωή του σε ταινία, αλλά έβρισκαν πάντοτε αντίσταση από τον ήρωα, ο οποίος υπέκυψε τελικά στην προσφορά της εταιρίας Warner Bros., η οποία συμπεριλάμβανε τη δημιουργία σχολείου με θέμα την διδασκαλία της Βίβλου στο χωριό του στο Τενεσί.
Η σκηνοθεσία ανατέθηκε στο μεγάλο Χάουαρντ Χοκς και το σενάριο έγραψαν οι Τζον Χιούστον, Χάουαρντ Κοχ, Έιμπεμ Φίνκελ και Χάρι Τσάντλι βασισμένοι στο προσωπικό ημερολόγιο του Άλβιν Γιορκ. Υποψήφιοι για το ρόλο του Γιορκ, ήταν ο Χένρι Φόντα, ο Τζέιμς Στιούαρτ και ο Ρόναλντ Ρέιγκαν, αλλά φημολογείται ότι ο ίδιος θεωρούσε ότι ο μόνος ηθοποιός που μπορούσε να τον υποδυθεί ήταν ο Γκάρι Κούπερ (ηθοποιός που αντιπροσώπευε το μέσο Αμερικανό και αποτελούσε σύμβολο τιμιότητας και ακεραιότητας για τον αμερικανικό κινηματογράφο), παρά το γεγονός ότι ο Κούπερ είχε πατήσει τα 40 κι ήταν σχετικά μεγάλος για το ρόλο του τριαντάχρονου Γιορκ. Ο Κούπερ αρχικά απέρριψε το ρόλο θεωρώντας ότι ήταν μεγάλος γι' αυτόν, αλλά άλλαξε γνώμη όταν έλαβε γράμμα από τον Γιορκ που τον παρακαλούσε να τον αναλάβει. Ο Κούπερ λόγω της ηλικίας του και λόγω ενός προβλήματος στη λεκάνη του δεν μπορούσε να λάβει μέρος στον πόλεμο και θεωρούσε ότι με τη συμμετοχή του στην ταινία θα μπορούσε να συνεισφέρει με τον καλύτερο τρόπο. Το πρόβλημα ήταν ότι ο Κούπερ είχε συμβόλαιο με την εταιρία του Σάμιουελ Γκόλντγουιν, ο οποίος αρνούνταν να τον δανείσει στη Warner. Η συμφωνία μεταξύ των δυο εταιριών όμως έκλεισε όταν ο Γουίλιαμ Γουάιλερ ζήτησε τη Μπέτι Ντέιβις από τη Warner, ως πρωταγωνίστρια της κινηματογραφικής μεταφοράς του θεατρικού της Λίλιαν Χέλμαν Οι Μικρές Αλεπούδες (The Little Foxes, 1941) που γύριζε για λογαριασμό της εταιρίας Γκόλντγουιν. Έτσι έγινε ανταλλαγή μεταξύ των δυο ηθοποιών που εκείνη την περίοδο βρίσκονταν στο απόγειο της δόξας.
Η ταινία αποτέλεσε τη δεύτερη συνεργασία του Γκάρι Κούπερ με τον Χάουαρντ Χοκς για το 1941, καθώς οι δυο τους γύρισαν μαζί την ίδια χρονιά την ταινία Ο Καθηγητής και η Γυμνή Χορεύτρια (Ball of Fire). Η Τζόαν Λέσλι που εμφανίζεται στο ρόλο της Γκρέισι Γουίλιαμς ήταν μόλις δεκάξι χρονών όταν γυρίστηκε η ταινία. Η ηθοποιός γύρισε την ίδια χρονιά την ταινία Ο Δραπέτης της Σιέρα (High Sierra, 1941) στο πλευρό του Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, αλλά δεν είχε ακόμα κυκλοφορήσει στον κινηματογράφο και ήταν ακόμη άσημη. Ο Γιορκ δεν ήθελε καμιά διάσημη ηθοποιό να υποδυθεί την πολυαγαπημένη του σύζυγό κι αναφέρομενος στην Αν Σέρινταν που θέλησε να αναλάβει το ρόλο δήλωσε: No Ooomph Girls! Παραδόξως υποψήφια για το ρόλο της Γκρέισι ήταν η, επίσης άσημη τότε, Τζέιν Ράσελ.
Βραβεύσεις
Η ταινία χάρισε στον σκηνοθέτη Χάουαρντ Χοκς, την πρώτη και μοναδική υποψηφιότητα για Όσκαρ Σκηνοθεσίας κι έλαβε συνολικά έντεκα υποψηφιότητες, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Το 1941 ήταν όμως μια από τις χρονιές που ο Αμερικανικός Κινηματογράφος έβγαλε πολλές αξιομνημόνευτες ταινίες κι Ο Λοχίας Γιορκ βρέθηκε αντιμέτωπος για το πολυπόθητο αγαλματίδιο με τις ταινίες: Πολίτης Κέιν (Citizen Kane) του Όρσον Γουέλς, Οι Μικρές Αλεπούδες (The Little Foxes) του Γουίλιαμ Γουάιλερ, Υποψίες (Suspicion) του Άλφρεντ Χίτσκοκ και Η Κοιλάδα της Κατάρας (How Green Was My Valley) του Τζον Φορντ, με το τελευταίο να κερδίζει τόσο το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας όσο κι εκείνο της σκηνοθεσίας. Ο Γκάρι Κούπερ κρίθηκε νικητής για την ερμηνεία του στο ρόλο του Γιορκ κι όταν δέχτηκε το βραβείο δήλωσε: ''Ήταν ο Λοχίας Γιορκ που κέρδισε αυτό το βραβείο κι όχι εγώ. Γαμώτο! Αποτελώ μέλος της κινηματογραφικής βιομηχανίας εδώ και 16 χρόνια και πολλές φορές ονειρεύτηκα τη νίκη ενός τέτοιου βραβείο. Αυτό είναι το μόνο πράγμα που μπορώ να πω! Το αστείο είναι ότι όταν το ονειρευόμουν, έβγαζα πάντα καλό ευχαριστήριο λόγο'' κι ενώ αποχωρούσε από τη σκηνή ξέχασε το βραβείο του στην εξέδρα. Χρόνια αργότερα ο Κούπερ εκμυστηρεύτηκε: ''Ο Λοχίας Γιορκ κι εγώ έχουμε πολλά κοινά στοιχεία. Γεννήθηκαμε κι οι δυο στα βουνά (στο Τενεσί εκείνος στη Μοντάνα εγώ) και μάθαμε κι οι δυο ιππασία και σκοποβολή, ως αναπόσπαστο μέρος της διδασκαλίας μας ενώ μεγαλώναμε. Ο Γιορκ είναι η αγαπημένη μου, από όλες τις ταινίες μου όχι επειδή μου χάρισε βραβείο όσκαρ, αλλά επειδή μου έδωσε την ευκαιρία να συνεισφέρω στο σκοπό και να ερμηνεύσω έναν καλό και ακέραιο Αμερικανό άνδρα''. Η ταινία έλαβε επιπλέον Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1941 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές πολεμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές βιογραφικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος) Κατηγορία:Ταινίες Δυτικού Μετώπου (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος) Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο μοντέρ κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Χαλ Ουόλις Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Χάουαρντ Χοκς Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μαξ Στάινερ Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Τζον Χιούστον Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής
Άουγκουστ φον Πάρσεβαλ
Ο Άουγκουστ φον Πάρσεβαλ (August von Parseval, 5 Φεβρουαρίου 1861, Φράνκενταλ – 22 Φεβρουαρίου 1942, Βερολίνο) ήταν Γερμανός σχεδιαστής αερόπλοιων.
Σε νεαρή ηλικία, ο φον Πάρσεβαλ παρακολούθησε μαθήματα της Βασιλικής Βαυαρικής Στρατιωτικής Σχολής στο Μόναχο από το 1873 έως το 1878 όταν συμμετείχε σε εξετάσεις για δοκίμους (Fähnrichexamen). Στη συνέχεια εισήλθε στο 3ο Βασιλικό Βαυαρικό Σύνταγμα Πεζικού Πρίγκιπας Κάρολος της Βαυαρίας. Ήταν αυτοδίδακτος, και ασχολήθηκε με θέματα αεροναυτικής. Στο οχυρό του Άουγκσμπουργκ ήρθε σε επαφή με τον Άουγκουστ Ρίντινγκερ και μεταγενέστερα γνώρισε τον συνεργάτη του, Ρούντολφ Χανς Μπαρτς φον Ζίγκσφελντ, με τον οποίο ανέπτυξε τα Drachenballons: αερόστατα τα οποία χρησιμοποιούνται από τον στρατό για παρατήρηση.
Το 1901 οι Πάρσεβαλ και Ζίγκσφελντ άρχισαν την κατασκευή ενός πηδαλιουχούμενου αερόπλοιου. Μετά τον θάνατο του Ζίγκσφελντ κατά τη διάρκεια προσγείωσης με μη προσδεδεμένο αερόστατο το 1902, το έργο διακόπηκε μέχρι το 1905.
Μέχρι το 1905, χάρη σε βελτιώσεις στον σχεδιασμό κινητήρων, ήταν πλέον διαθέσιμος ένας κατάλληλος κινητήρας. Τα μοντέλα του έλαβαν άδεια από τη βρετανική εταιρεία Vickers. Μέχρι το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κατασκευάστηκαν 22 αερόπλοια τύπου Πάρσεβαλ (τόσο μη άκαμπτα όσο και ημιάκαμπτα). Στα τέλη της δεκαετίας του '20 και στις αρχές της δεκαετίας του '30, τέσσερα ακόμη ημιάκαμπτα αερόπλοια κατασκευάστηκαν με βάση την «αρχή Πάρσεβαλ-Νάατζ».
Οι πτήσεις των μοντέλων του Πάρσεβαλ όπως και του Ζέπελιν, συγκέντρωναν πλήθος κόσμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί μηχανικοί
Τύρος
thumb|300px|Θέα του λιμανιού της Τύρου thumb|270px|Σοκάκι στην Τύρο thumb|270px|Παλιά κτίσματα στη πόλη Η Τύρος (صور, Ṣūr, φοινικικά:, Ṣūr, , Ṣōr, τιβεριανά εβραϊκά: , Ṣōr, ακκαδικά: , Ṣurru, Sur, Tyrus, Տիր, Tir) είναι αρχαία πόλη του Λιβάνου, σημαντικός λιμένας των Φοινίκων. Το 2003 είχε περίπου 117,000 κατοίκους. Βρίσκεται παρά τις ακτές του νοτίου Λιβάνου εκτεινόμενη στην απέναντι ακτή. Σήμερα παραμένει μία μικρή πόλη πέριξ παλαιού λιμένα με περιορισμένη κίνηση.
Εποχή του Χαλκού - Σιδήρου
Έτσι η Τύρος ουσιαστικά αποτελούσε δύο πόλεις, την Παλαιά (αναφέρεται και ως "Ούσου") κτισμένη επί της ακτής και της Νέας επί της απέναντι νησίδας. Μετά την εκπόρθηση της μητρόπολής της, Σιδώνας από τους Φιλισταίους το 13ο π.Χ. αι. η Τύρος κατέστη και πολυάνθρωπος και μητρόπολη πλείστων αποικιών. Η Παλαιά Πόλη ή Παλαίτυρος είχε περισσότερο ρόλο προαστίων παρά ξεχωριστής πόλης και προμήθευε το νησί της Τύρου με νερό και ξυλεία. Ο Ιώσηπος Φλάβιος αναφέρει ότι περιστασιακά υπήρχαν διαμάχες μεταξύ Παλαιάς και Νέας Πόλης, οι οποίες όμως τελικά λύνονταν πάντοτε καθώς οι δύο είχαν σχέσεις αλληλοεξάρτησης: Η Νέα Πόλη ήταν τρανό εμπορικό και ναυτιλιακό κέντρο ενώ η Παλαιά παρείχε νερό, ξυλεία και χώρο για την ταφή των νεκρών. Η Τύρος αναφέρεται σε μνημεία που χρονολογούνται από το 1300 π.Χ. και έπειτα.
Υπάρχουν 10 γράμματα του πρίγκιπα της Τύρου Αβίμιλκος τα οποία στάλθηκαν προς τον φαραώ της Αιγύπτου Ακενατών και χρονολογούνται στα 1350 π.Χ. Στα γράμματα αυτά αναφέρονται διάφορα ζητήματα εκείνης της περιόδου όπως την έλλειψη νερού και ξυλείας μετά τη κατάληψη της Παλαιάς Πόλης από ληστές και παρανόμους (οι οποίοι αναφέρονται ως "Απίρου")
Στο πρώτο μισό της 1ης χιλιετίας π.Χ. το εμπόριο του αρχαίου κόσμου συγκεντρώθηκε στις αποθήκες της Τύρου. Οι Τύριοι έμποροι ήταν οι πρώτοι που τόλμησαν να πλοηγηθούν στα ύδατα της Μεσογείου και ίδρυσαν τις αποικίες τους στις ακτές και στα νησιά του Αιγαίου, στην Ελλάδα, στη βόρεια ακτή της Αφρικής, στην Καρχηδόνα και σε άλλες περιοχές, στη Σικελία και στην Κορσική, στην Ισπανία στο Ταρτέσσους και ακόμη και πέρα από τις Ηράκλειες Στήλες στη Κάδιθ. Η Τύρος ήταν επίσης γνωστή για τη παραγωγή πορφύρας, η οποία ήταν η ακριβότερη και σπανιότερη βαφή της αρχαιότητας και προοριζόταν μονάχα για τους βασιλείς και τους ευγενείς.
Η Τύρος έγινε μία από τις ισχυρότερες πόλεις της Φοινίκης. Στα χρόνια ενός από τους βασιλείς της, του ιερέα Ιθομπάαλ (887-856 π.Χ.) η Τύρος κυριαρχούσε στα παράλια της Φοινίκης μέχρι τον Βηρυτό στα βόρεια και σε τμήμα της Κύπρου. Το 814 π.Χ. υπό τον βασιλιά Πυγμαλίων ιδρύεται η Καρχηδόνα. Εκείνη την εποχή η Φοινίκη αποκαλούνταν επίσης και Τυρία και Σιδωνία.
Η ακμή της Τύρου άρχισε να εμφανίζει κάμψη από εσωτερικές έριδες κατά τη διαδοχή του Βασιλέως Χιράμ. Ακολούθησε η απώλεια των αποικιών της και το 876 π.Χ. έγινε φόρου υποτελής των Ασσυρίων. Μεγάλες καταστροφές υπέστη κατά την κατάληψή της το 702 π.Χ. από τον Βασιλέα Σενναχερείμ. Το 573 π.Χ. υποχρεώθηκε ν΄ αναγνωρίσει την επικυριαρχία του Ναβουχοδονόσορα Β' και να πληρώνει φόρο υποτελείας.
Περσική κυριαρχία
thumb|right|Χάρτης της πόλης την εποχή που πολιορκήθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο Το 538 π.Χ. η Τύρος καταλήφθηκε από τον Βασιλέα των Περσών Κύρο τον Πρεσβύτερο. Υπο τους Πέρσες η πόλη μπαίνει σε μια περίοδο μεγάλης ακμής. Οι Πέρσες διαίρεσαν τη Φοινίκη σε τέσσερα υποτελή βασίλεια, τα βασίλεια της Σιδώνος, της Τύρου, της Αράδου και της Βύβλου. Οι Τύριοι αναλάμβαναν να κατασκευάζουν πανίσχυρους στόλους για λογαριασμό των Περσών και ως αποτέλεσμα ευδοκιμούσαν.
Όπως μαρτυρεί ο Ηρόδοτος κατά την εκστρατεία του Ξέρξη κατά των Ελλαδικών πόλεων-κρατών η Τύρος κατασκεύασε μεγάλο μέρος του στόλου και συμμετείχε ως σύμμαχος των Περσών. Το 388 π.Χ. καταλήφθηκε από τον Βασιλιά της Κύπρου Ευαγόρα. Και μετά την ήττα που υπέστη το 385 π.Χ. από το Πέρση Τυρίβαζο περιήλθε πάλι στους Πέρσες.
Κατά την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου το 332 π.Χ. η Τύρος αναγνώρισε μεν τη κυριαρχία του Αλεξάνδρου ωστόσο δεν του επετράπη να εισέλθει στη πόλη, με την αιτιολογία ότι ούτε στους Πέρσες είχαν επιτρέψει ποτέ κάτι αντίστοιχο. Ο Αλέξανδρος προσπάθησε να διαπραγματευτεί κάποια συμβιβαστική λύση αλλά οι Τύριοι εκτέλεσαν τους κύρηκές του πετώντας τους από τα τείχη, το οποίο θεωρήθηκε ανόσια πράξη. Ως αποτέλεσμα η κατάληψη της πόλης ήταν πλέον ζήτημα τιμής παρά τις όσες δυσκολίες αντιμετώπιζαν. Κατά τη διάρκεια της επτάμηνης πολιορκίας, η οποία ήταν μία από τις δυσκολότερες δοκιμασίες που ο Μακεδόνας βασιλιάς κλήθηκε να αντιμετωπίσει, εφαρμόστηκαν από τους αντιπάλους όλα τα τότε γνωστά μέσα επίθεσης και άμυνας. Τότε εμφανίστηκε η πρώτη ιστορική χρήση του πυρπολικού σκάφους. Ο Μέγας Αλέξανδρος τελικά κατέλαβε τη Τύρο μέσω μιας ιδιοφυούς τακτικής: Γκρέμισε την Παλαιά Πόλη και χρησιμοποίησε τα υλικά της για να κατασκευάσει έναν ισθμό ο οποίος ένωνε τη στεριά με το νησί της Νέας Πόλης. Τελικά χάρη στον ισθμό αλλά και επερχόμενου ρήγματος των τειχών η πόλη καταλήφθηκε παρά τον ηρωισμό των κατοίκων της. Με τη πάροδο των αιώνων διάφορες προσχώσεις προστίθενται στον ισθμό του Αλεξάνδρου και τελικά το πρώην νησί μετατρέπεται σε χτισμένη χερσόνησο, όπως δηλαδή είναι σήμερα.
Πάντως, η Τύρος συνοικίστηκε εκ νέου και λόγω του λαμπρού της λιμένα απέβη από τον Μέγα Αλέξανδρο ένα από τα καλύτερα ορμητήριά του. Στην Τύρο φυλασσόταν και ο δημόσιος Μακεδονικός Θησαυρός που μετά το θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου και το φόνο του επιμελητού του στρατηγού Περδίκκα παραδόθηκε στον Άτταλο.
Ελληνιστική περίοδος
Στην ακολουθούμενη διαμάχη των επιγόνων η Τύρος περιήλθε από το Πτολεμαίο στον Αντίγονο, αργότερα πάλι στο Πτολεμαίο και απ΄ αυτού στο Δημήτριο το Πολιορκητή. Μετά τη μάχη της Ιψού, περιήλθε στους Σελευκίδες.
Ρωμαϊκή περίοδος
thumb|270px|Η Αψίδα του Θριάμβου στη Τύρο, κατασκευασμένη από τους Ρωμαίους Το 68 π.Χ. η Τύρος περνάει υπο τη κυριαρχία των Ρωμαίων. Κατά τα ρωμαϊκά χρόνια η Τύρος επωφελείται από την εξάλειψη της πειρατείας η οποία ήταν συχνό φαινόμενο στην ανατολική Μεσόγειο και παράλληλα διατηρεί μεγάλη αυτονομία υπό καθεστώς Civitas foederata. Η Τύρος παραμένει σημαντικό εμπορικό κέντρο μέχρι και την αρχή της νέας χιλιετίας, αλλά η ακμή της Αλεξάνδρειας σταδιακά την υποσκιάζει.