cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιβάν Κριλόφ
Οι μύθοι
αριστερά|μικρογραφία|Σοβιετικό γραμματόσημο (1959) Στην αρχή του λογοτεχνικού του έργου, οι μύθοι του Κριλόφ ήταν χαλαρά εμπνευσμένοι από τα έργα του Αισώπου και του Ζαν ντε Λα Φονταίν αλλά τα θέματα άλλαζαν στα έργα του. Οι αλεπούδες και τα κοράκια, οι λύκοι και τα πρόβατά του, είτε σοφά είτε ανόητα, ήταν πάντα αναγνωρίσιμοι ρωσικοί χαρακτήρες. Οι παραβολές και τα διδάγματα των μύθων του εξυμνούσαν την κοινή λογική, τη σκληρή δουλειά και την αγάπη για τη δικαιοσύνη.
Η χρήση της καθομιλουμένης λαϊκής ρωσικής γλώσσας, την οποία κατανοούσαν οι απλοί άνθρωποι, έφερε μια νότα ρεαλισμού στη ρωσική κλασική λογοτεχνία και τον έκαναν έναν από τους πρώτους Ρώσους συγγραφείς που προσέγγισε το ευρύ κοινό. Πολλοί από τους στίχους του έχουν γίνει παροιμίες στη Ρωσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι λογοτέχνες Κατηγορία:Ρώσοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ρώσοι ποιητές
Οστσίτσα (λόφος)
Ο Οστσίτσα (πολωνικά: Ostrzyca, Spitzberg) είναι δασικός λόφος στη νοτιοδυτική Πολωνία. Ο λόφος έχει κωνικό σχήμα και είναι ένα ανενεργό και διαβρωμένο ηφαίστειο, το οποίο ήταν ενεργό στη νεογενή περίοδο. Πιο συγκεκριμένα το ηφαίστειο είναι ένας ηφαιστειακός λαιμός από βασάλτη. Η γεωλογία γύρω από τον λόφο αποτελείται από ψαμμίτη και κροκαλοπαγές πέτρωμα της Πέρμιας περιόδου. Ο λόφος προστατεύεται από ένα φυσικό καταφύγιο από το 1962.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αξιοθέατα στο Βοεβοδάτο Κάτω Σιλεσίας Κατηγορία:Λόφοι της Πολωνίας Κατηγορία:Σουδητικά Όρη
NGC 5090 και NGC 5091
Ο NGC 5090 και ο NGC 5091 είναι δύο γαλαξίες σε απόσταση 150 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό του Κενταύρου οι οποίοι βρίσκονται σε πορεία σύγκρουσης ενώ o NGC 5091. Ο NGC 5090 είναι ελλειπτικός γαλαξίας και ο NGC 5091 σπειροειδής. Η ταχύτητα του πυρήνα του NGC 5091 υπολογίζεται στα 3429 km/s, ενώ του NGC 5090 στα 3185 km/s. Ο πρώτος σχετίζεται με ισχυρή, διπλή ραδιοπηγή (PKS 1318-43).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
5090 Κατηγορία:Κένταυρος (αστερισμός) Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες Κατηγορία:Αλληλεπιδρώντες γαλαξίες Κατηγορία:Ιδιόμορφοι γαλαξίες Κατηγορία:Αντικείμενα 2MASS
Γουίνα (ποταμός)
Ο Γουίνα (πολωνικά: Łyna, γερμανικά: Alle, Alna, Лава) είναι ποταμός που πηγάζει στο Βοεβοδάτο Βαρμίας-Μαζουρίας της βόρειας Πολωνίας και εκβάλει στο Όμπλαστ Καλίνινγκραντ της Ρωσίας.
Ο Γουίνα είναι παραπόταμος του ποταμού Πρεγκόλια και έχει συνολικό μήκος 264 χλμ. (207 χλμ. στην Πολωνία και 57 χλμ. στη Ρωσία) και μια έκταση λεκάνης 7.126 χλμ² (5.298 χλμ² στην Πολωνία). Συνδέεται με τη Λίμνη Μάμρι μέσω του Καναλιού της Μαζουρίας του 18ου αιώνα.
Με ιστορικούς όρους, ο ποταμός έπεσε στην περιοχή του μεσαιωνικού Μοναστικού Κράτους των Τευτόνων Ιπποτών που ιδρύθηκε τον 13ο αιώνα. Η γειτονική επικράτεια έγινε αργότερα γνωστή ως Ανατολική Πρωσία, και στη συνέχεια μια ανατολικότερη επαρχία της Γερμανίας μέχρι το 1945, όταν, σύμφωνα με τις αλλαγές συνόρων που ανακοινώθηκαν στη Διάσκεψη του Πότσδαμ, χωρίστηκε μεταξύ της Πολωνίας και της Σοβιετικής Ένωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Πολωνίας Κατηγορία:Ποταμοί της Ρωσίας Κατηγορία:Παραπόταμοι του Πρεγκόλια
NGC 1042
Ο NGC 1042 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Κήτος. Βρίσκεται κοντά στον επίσης σπειροειδή γαλαξία NGC 1035. Και οι δύο έχουν παρόμοιες μετατοπίσεις προς το ερυθρό, γεγονός που ενδέχεται να σημαίνει ότι υπάρχει αλληλεπίδραση ανάμεσα τους.
Κοβάτσεβο
Το Κοβάτσεβο (Αγγλικά: Kovachevo και Βουλγαρικά: Кова̀чево), είναι ένα χωριό στο δήμο του Σαντάνσκι (Sandanski), στην Επαρχία Μπλαγκόεβγκραντ (Blagoevgrad Province) της Βουλγαρίας.
Γεωγραφία
Το Κοβάτσεβο (Кова̀чево) βρίσκεται σε ορεινή περιοχή.
Ιστορία
Στο Κοβάτσεβο (Кова̀чево), έχουν βρεθεί ερείπια ενός οικισμού από την πρώιμη Νεολιθική περίοδο.
Η εκκλησία «Κοίμηση της Θεοτόκου» είναι από τον 14ο αιώνα και αποκαταστάθηκε κατά τον 17ο - 18ο αιώνα, το παρεκκλήσι του «Αγίου Ντιμίταρ» είναι από τον 17ο αιώνα, το οποίο ξαναχτίστηκε στο 19ο αιώνα και η εκκλησία του «Αγίου Αθανασίου», χτίστηκε στα τέλη του 18ου - αρχές 19ου αιώνα.
Στο «Етнография на вилаетите Адрианопол, Монастир и Салоника» («Εθνογραφία των βιλαετίων της Αδριανούπολης, Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης»), που δημοσιεύθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1878 και αντικατοπτρίζει τις στατιστικές του ανδρικού πληθυσμού από το 1873, το Κοβάτσεβο ή Κοβατσέβο (Kovatchévo), αναφέρεται ως ένα χωριό με 100 νοικοκυριά και 330 Βούλγαρους κατοίκους.
Το 1891, ο Γεώργιος Στρέζοβ (Георги Стрезов), γράφει για το χωριό:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά στην Επαρχία Μπλαγκόεβγκραντ
Χάρης Καρατζάς
Ο Χάρης Καρατζάς (1935-2020) ήταν βουλευτής και Υφυπουργός Παιδείας.
Γεννήθηκε στον Αλικιανό Χανίων και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ήταν πρόεδρος της νεολαίας της ΕΡΕ την περίοδο 1965-67. Φυλακίστηκε και εξορίστηκε κατά την περιόδο της δικτατορίας. Εκλέχθηκε βουλευτής στις εκλογές του 1974 και του 1977 και διετέλεσε Υφυπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων στην κυβέρνηση Καραμανλή την περίοδο 1977-80. Το 1990 ήταν υποψήφιος Δήμαρχος Χανίων. Πέθανε το 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων
Κάλυβος Ρεθύμνης
Ο Κάλυβος ίναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μυλοποτάμου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται 42 χλμ. ανατολικά από το Ρέθυμνο, σε υψόμετρο 560 μ.
Ιστορία
Δείτε Κοινότητα Καλύβου
Ο κεντρικός ναός της ενορίας Κάλυβου είναι ο δίκλιτος ναός των Ταξιαρχών και του Αγίου Χαραλάμπου. Το τέμπλο του ναού χρονολογείται από το 1816. Ο κοιμητηριακός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο. Άλλοι ναοί του χωριού περιλαμβάνουν τους Aγία Tριάδα και Kοίμηση της Θεοτόκου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Οδοντιατρική στην αρχαία Ρώμη
Η οδοντιατρική αναπτύχθηκε κατά τα πρώτα μέρη της ρωμαϊκής ιστορίας, πιθανώς λόγω της άφιξης ενός Έλληνα γιατρού που ονομαζόταν Αρχαγάθος. Ορισμένα από τα αρχαία ρωμαϊκά στοματοχειρουργικά εργαλεία ήταν το οδοντικό τρυπάνι, οι σμίλες, οι μοχλοί οστών και οι λαβίδες λαβίδες δοντιών. Οι αρχαίοι Ρωμαίοι επινόησαν τη χρήση ναρκωτικών κατά την οδοντιατρική επέμβαση. Αυτά τα εργαλεία χρησιμοποιήθηκαν για τη θεραπεία καταστάσεων του πονόδοντου και για την εξαγωγή δοντιών. Στην αρχαία Ρώμη πίστευαν ότι η αιτία των συνθηκών που απαιτούσαν μια τέτοια θεραπεία ήταν το «σκουλήκι των δοντιών».
Αισθητική οδοντιατρική
μικρογραφία| Ετρουσκικές τεχνητές οδοντοστοιχίες Οι αρχαίοι Ρωμαίοι λεύκαιναν τα δόντια τους χρησιμοποιώντας οδοντόκρεμα από ανθρώπινα ούρα και γάλα κατσίκας. Οι οδοντικές γέφυρες και κορόνες αναπτύχθηκαν στην αρχαία Ρώμη το 500 π.Χ. Αυτή η μορφή οδοντιατρικής ήταν μια τέχνη στην οποία ειδικεύονταν οι Ετρούσκοι. Αυτός ο πολιτισμός ανέπτυξε τις πρώτες «πραγματικές» οδοντιατρικές γέφυρες. Οι ρωμαϊκές οδοντικές γέφυρες κατασκευάζονταν συνήθως από οστό ή ελεφαντόδοντο και είχαν μεγάλη ζήτηση κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Οι αρχαίοι Ρωμαίοι οδοντίατροι χρησιμοποιούσαν επίσης οδοντικά εμφυτεύματα από χρυσό.
Πονόδοντος
μικρογραφία| Αρχαία ρωμαϊκή οδοντική λαβίδα Οι θεραπείες για τον πονόδοντο ήταν δημοφιλείς και ευρέως διαδεδομένες λόγω του έντονου πόνου και της τερηδόνας που προκαλούνταν. Στο έργο του Φυσική Ιστορία, ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος μίλησε για θεραπείες τους πονόδοντου. Έγραψε ότι ένας ασθενής μπορούσε να χύσει το φάρμακο στο αυτί του. Κάποια φάρμακα χύνονταν στο αυτί στην ίδια πλευρά του κεφαλιού με τον πονόδοντο, άλλα υποτίθεται ότι έπρεπε να χυθούν στην αντίθετη πλευρά. Ορισμένες θεραπείες περιελάμβαναν εισπνοή άγριας μέντας, χρήση οστών λαγού για το κόψιμο των ούλων, χρήση οστών καλυμμένων με περιττώματα και γαργάρα με τη στάχτη κεράτων ελαφιού. Μια άλλη θεραπεία απαιτούσε τη σύλληψη ενός βατράχου στο φως του φεγγαριού. Ο ασθενής έπρεπε να φτύσει στο στόμα του και να δώσει εντολή στον βάτραχο να φύγει παίρνοντας τον πονόδοντο μαζί του. Οι Ρωμαίοι γιατροί πίστευαν ότι ο πονόδοντος προκαλούνταν από ένα «σκουλήκι των δοντιών».
Εξαγωγή δοντιών
μικρογραφία| Πορτρέτο του Ρωμαίου γιατρού [[Γαληνός|Γαληνού]] μικρογραφία| Άγαλμα που απεικονίζει τον ιστορικό [[Πλίνιος ο Πρεσβύτερος|Πλίνιο τον Πρεσβύτερο.]] Δεν είναι σαφές ποιο ρωμαϊκό επάγγελμα ή επαγγέλματα ασκούσαν την οδοντιατρική. Μπορεί να υπήρχαν ειδικοί γιατροί που είχαν εκπαιδευτεί για να κάνουν προκαταρκτικές οδοντιατρικές επεμβάσεις, είναι επίσης πιθανό η οδοντιατρική να ασκούνταν ως υποσύνολο άλλων επαγγελμάτων, όπως η κομμωτική. Η εξαγωγή δοντιών είναι μια στοματική χειρουργική επέμβαση που πραγματοποιείται με σκοπό την αφαίρεση δοντιών. Στην αρχαία Ρώμη, μπορεί να ασκούνταν από ειδικούς που δεν σχετίζονταν με επαγγελματίες γιατρούς. Αυτή η πρακτική απαιτούσε την απαλή εξαγωγή των δοντιών, προκειμένου να αποφευχθεί ο κίνδυνος. Αυτός ο κίνδυνος είχε επίσης ως αποτέλεσμα η πρακτική να είναι σπάνια. Η αρχαία βιβλιογραφία περιγράφει άλλη μία διαδικασία για την εξαγωγή δοντιών. Σε αυτήν τη διαδικασία, το δόντι πιανόταν και θα κουνιόταν μέχρι να αφαιρεθεί με τα χέρια. Μια άλλη πρακτική περιλάμβανε την κοπή των ούλων και των οστών που περιβάλλουν ένα δόντι και στη συνέχεια την εξαγωγή. Ο Ρωμαίος γιατρός Κέλσος σύστηνε στους γιατρούς να εξάγουν το οστό κοντά στα δόντια και να μην εξάγουν δόντια παιδιών εκτός εάν εμπόδιζαν την ανάπτυξή τους.
Άλλα
Οι αρχαίοι Ρωμαίοι ιατρικοί συγγραφείς πίστευαν ότι τα δόντια χαλαρώνουν λόγω αδυναμίας των ριζών ή ασθένειας των ούλων. Αυτό το αντιμετώπιζαν καυτηριάζοντας τα ούλα και στη συνέχεια καλύπτοντάς τα με μέλι και υδρόμελι. Στη συνέχεια τοποθετούνταν στα δόντια φαρμακευτική αγωγή. Εάν το δόντι πονούσε, αφαιρούνταν. Αυτή η διαδικασία γινόταν με «ξύσιμο» του δοντιού για «στρογγύλεμα» και στη συνέχεια με κούνημα του δοντιού μέχρι να μπορέσει να αφαιρεθεί με ασφάλεια.
Σχιστίες χείλους και υπερώας
Ο Κέλσος περιέγραψε θεραπείες για τις σχιστίες χείλους και υπερώας. Έγραψε ότι η εφαρμογή ράμματος στα χείλη ήταν η προτεινόμενη μέθοδος του Κέλσου για τη θεραπεία μικρών προβλημάτων. Μεγαλύτερα και πιο έντονα προβλήματα αντιμετωπίζονταν χρησιμοποιώντας χειρουργική διαδικασία. Οι αρχαίοι Ρωμαίοι σκότωναν επίσης παιδιά με σχισμένα χείλη, λόγω της πεποίθησης ότι ήταν κυριευμένα από κακά πνεύματα.
Ιστορία
Σύμφωνα με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο για μεγάλο μέρος της ρωμαϊκής ιστορίας δεν υπήρχε ιατρική κοινότητα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η ιατρική περιοριζόταν σε δημοφιλείς εναλλακτικές θεραπείες και όχι σε εκπαιδευμένους επαγγελματίες γιατρούς. Το επάγγελμα του γιατρού εισήχθη στους Ρωμαίους από τον Έλληνα γιατρό Αρχάγαθο, ο οποίος ταξίδεψε στη Ρώμη και καθιερώθηκε ως γιατρός. Τελικά απέκτησε τη φήμη ότι κάνει βίαιη χρήση του χάλυβα και της φωτιάς κάτι που του κόστισε τη φήμη του και του χάρισε τον τίτλο του «χασάπη». Υπάρχουν αρχαιολογικά και ιστορικά στοιχεία αμφισβητούν αυτή την αφήγηση. Η Δωδεκάδελτος, που ήταν το σύνολο της νομοθεσίας που αποτέλεσε τη βάση του Ρωμαϊκού Δικαίου, υποννοούν ότι είχε ασκηθεί η οδοντιατρική σε εκείνο το σημείο της ιστορίας. Παρ' όλα αυτά, οι ιστορικοί και οι αρχαιολόγοι δεν έχουν καταλήξει σε αυτό το θέμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οδοντιατρική Κατηγορία:Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία
Χρήστος Δέλλιος
Ο Χρήστος Δέλλιος ή Ζαχαροπλάστης (Βογδάντσα, 1869 - Κορυφή Ημαθίας, 1957) ήταν Έλληνας Μακεδονομάχος οπλαρχηγός και πρόκριτος της Γευγελής, γεννημένος στην Βογδάντσα. εναλλ.=Προτομή|μικρογραφία|Προτομή του Χρήστου Δέλλιου στην Κορυφή Ημαθίας, φιλοτεχνημένη από τον Αθ. Μηνόπουλο.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χρήστος Δέλλιος γεννήθηκε το 1869 στη Βογδάντσα. Οι πρόγονοί του κατάγονταν από το Κοστουρίνο της Στρώμνιτσας, αλλά κατέφυγαν στη Βογδάντσα λόγω αναταραχών με τους Τούρκους. Ο ίδιος μεγάλωσε και πήγε σχολείο στις Σέρρες (1872-1885) και κατόπιν μετακόμισε στη Γευγελή το 1888. Γρήγορα αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους προκρίτους της πόλης. Ο Χρήστος Δέλλιος ασκούσε το επάγγελμα του ζαχαροπλάστη (είχε καφενείο με μπιλιάρδο την κεντρική πλατεία), γεγονός που του έδωσε και το προσωνύμιο "Ζαχαροπλάστης". Με τη σύζυγό του Μαρία Μόσχου του Αθανασίου απέκτησε τέσσερα παιδιά (Βασίλειος, Αναστασία, Βικτωρία που έζησαν στην Ελλάδα - Θεσσαλονίκη και Κορυφή Ημαθίας, και έναν γιο με το πιθανό όνομα Αντώνιος, του οποίου η τύχη αγνοείται μετά την μετοίκησή του στην Νότιο Αμερική στις αρχές του 20ου αιώνα). thumb|left|300px|Τα μέλη της οργάνωσης Φιλοπτώχου Αδελφότητος Γευγελής κατά το [[1904]] Οι Ρώσοι αξιωματικοί Σβίρκυ και Πετσώφ που ανέλαβαν την εποπτεία της περιοχής Γευγελής (μετά τις μεταρρυθμίσεις της Πύλης και τη διεθνή διαμεσολάβηση), που όμως προωθούσαν την πανσλαβιστική πολιτική, αλλά και η φιλοβουλγαρική στάση του καϊμακάμη Γευγελής Ραμίζ εφέντη (που εντυπωσίαζε ακόμα και τους Ευρωπαίους διπλωμάτες) , είχαν καταστήσει την περιοχή (μαζί με την περιοχή Δοϊράνης) στα μέσα του 1901, άντρο 4.000 περίπου, ενόπλων Βουλγάρων κομιτατζήδων. Το 1898 σημειώθηκαν μαζικές δολοφονίες Ελλήνων προκρίτων και ιερέων από το Βουλγαρικό κομιτάτο στη Γευγελή, ενώ το 1899 δολοφονήθηκε ο ιατρός Δημήτριος Κυβερνίδης, στέλεχος του Ελληνισμού. Λόγω της εντεινόμενης Βουλγαρικής βίας στην περιοχή της Γευγελής, ο Χρήστος Δέλλιος ίδρυσε το 1902 τη Φιλόπτωχο Αδελφότητα.
Η Φιλόπτωχος Αδελφότητα της Γευγελής οργανώθηκε στα πρότυπα της Φιλικής Εταιρείας και ενώ φαινομενικά εμφανίζονταν στις Οθωμανικές αρχές ως φιλανθρωπικό ίδρυμα, δρούσε κρυφά ως ένοπλος πυρήνας προκειμένου να αντιμετωπίσει τις Βουλγαρικές βιαιότητες (δολοφονίες, καταστροφές οικιών και καταστημάτων, απόσπαση χρημάτων κ.α.). Ο Χρήστος Δέλλιος μύησε στην αδελφότητα σημαντικούς και ικανούς Γευγελιώτες. Τα αρχικά στελέχη ήταν ο Αθανάσιος Αρβανίτης, ο Γεώργιος Τσολάκης, ο Χαρίσιος Χατζηζαφειρίου και ο Βασίλειος Σιωνίδης. Για να οργανώσει την ένοπλη ομάδα ο Χρήστος Δέλλιος φρόντισε να προμηθευτεί οπλισμό με ιδίους πόρους. Η πολιτοφυλακή αυτή, υπό την ηγεσία του Χρήστου Δέλλιου, έδρασε στην πόλη της Γευγελής και στα περίχωρά της και κατάφερε να αποτρέψει τη συνέχιση των δολοφονιών κατά των στελεχών του Ελληνισμού της περιοχής από μέρους του Βουλγαρικού κομιτάτου. Έτσι ο Ελληνισμός της πόλης κατάφερε να διασωθεί έως ότου το Ελληνικό κράτος απέστειλε προς βοήθεια της τοπικής άμυνας, έμπειρους και εκπαιδευμένους αξιωματικούς για την προάσπιση των Ελληνικών πληθυσμών. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του (απεβίωσε το 1957) τα έζησε στην Κορυφή Ημαθίας όπου καλλιέργουσε τα χωράφια που του παραχώρησε το Ελληνικό κράτος (τότε Βασίλειο της Ελλάδος) μετά την παρασημοφόρησή του στις 7 Μαίου 1938. Το 1970 στην κορυφή Ημαθίας στήθηκε προτομή του, φιλοτεχνημένη από τον καθηγητή Αθανάσιο Μηνόπουλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Δελλιος Κατηγορία:Πρόκριτοι
Αικατερίνη της Βοσνίας, κόμισσα του Τσέλιε
Η Αικατερίνη της Βοσνίας (, Katarina Celjska - Kotromanićka) (άκμασε τον 14ο αιώνα) μέλος του Οίκου των Κοτρομάνιτς ήταν Βόσνια αρχόντισσα. Ήταν κόμισσα του Τσέλιε από το γάμο της με τον Χέρμαν Α΄ κόμη του Τσέλιε.
Βιογραφία
Είναι γνωστό ότι η Αικατερίνη ήταν Βοσνιακής καταγωγής, αλλά η καταγωγή της αμφισβητείται. Κάποιοι πιστεύουν ότι η Αικατερίνη ήταν κόρη του Βλαντίσλαβ Κοτρομάνιτς και της συζύγου του Γιελένα Σούμπιτς. Οι υπόλοιποι πιστεύουν, ότι ήταν η δεύτερη κόρη του Στέφανου Β΄ Κοτρομάνιτς μπαν της Βοσνίας, και της τρίτης συζύγου του Ελισάβετ της Κουγιάβια των Πιαστ. Αν ήταν κόρη του Βλαντίσλαβ, ήταν αδελφή του βασιλιά Tβρτκο Α΄ βασιλιά της Βοσνίας, ενώ αν η Αικατερίνη ήταν κόρη του Στεφάνου Β΄, ήταν αδελφή της Ελισάβετ βασίλισσας της Ουγγαρίας.
Η καταγωγή της Αικατερίνης δεν είναι ξεκάθαρη, επειδή δεν υπάρχουν στοιχεία, που να συνδέουν την Αικατερίνη με κάποιο από τα ζεύγη.
Οικογένεια
Η Αικατερίνη παντρεύτηκε το 1361 (ή το 1362) με τον Χέρμαν Α' κόμη του Τσέλιε (Celje / Cilli). Το ζευγάρι ήταν παντρεμένο για είκοσι τρία χρόνια και είχε τουλάχιστον δύο παιδιά:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος Κοτρομάνιτς Κατηγορία:Κόμισσες του Τσέλιε
Ντέιβιντ Χέρμαν
Ο Ντέιβιντ Χέρμαν (αγγλ. David Herman, 20 Φεβρουαρίου 1967) είναι Αμερικανός ηθοποιός, κωμικός και ηθοποιός που δανείζει τη φωνή του. Είναι καλύτερα γνωστός ως μέλος του αρχικού καστ του MADtv και για το ρόλο του ως "Michael Bolton" στη ταινία Office Space. Ακόμη, είναι γνωστός για τους ρόλους του σε τηλεοπτικά προγράμματα όπως το Futurama και το King of the Hill, στα οποία δανείζει τη φωνή του.
Πρώτα χρόνια
Ο Ντέιβιντ Χέρμαν γεννήθηκε στην πόλη της Νέας Υόρκης και μεγάλωσε στο Washington Heights. Αποφοίτησε από το Fiorello H. LaGuardia High School of Music & Art and Performing Arts το 1987. Στη συνέχεια, παρακολούθησε το πρόγραμμα υποκριτικής στο SUNY Purchase.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί κωμικοί σκετς Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Ολεξί Χοντσαρούκ
Ο Ολεξί Βαλέριοβιτς Χοντσαρούκ (Олексій Валерійович Гончарук, γενν. 7 Ιουλίου 1984) είναι Ουκρανός πολιτικός.
Είναι πρωθυπουργός της Ουκρανίας από τις 29 Αυγούστου 2019.΄ Είναι ο νεαρότερος πρωθυπουργός της χώρας σε ηλικία μόλιες 35 ετών σπάζοντας το ρεκόρ του προκάτοχου του Βολοντιμίρ Γκρόιζμαν ήταν 38 όταν διορίστηκε.
Προηγουμένως ο Χοντσαρούκ ασκούσε το επάγγελμα του δικηγόρου και από τις 28 Μαΐου 2019 ήταν αναπληρωτής επικεφαλής του Γραφείου του Προέδρου της Ουκρανίας Β. Ζελένσκι.
Σπούδασε στο Κίεβο. Εργάζεται ως δικηγόρος από το 2005 και ήταν σύμβουλος του υπουργού οικολογίας Ίχορ Σέβτσενκο και του Στεπάν Κουμπίβ. Επίσης ήταν υποψήφιος του κόμματος Δύναμη του Λαού το 2014 χωρίς να κερδίσει έδρα, και το 2018 ίδρυσε την δεξιά φιλελεύθερη οργάνωση "Οι άνθρωποι είναι σημαντικοί".
Στις 16 Ιανουαρίου 2020 υπέβαλλε την παραίτησή του στον πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, η οποία προήλθε μετά από ηχητικά μηνύματα ντοκουμέντα, όπου ο πρωθυπουργός χλεύαζε τον πρόεδρο της χώρας, ενώ τον θεωρούσε ανίκανο να αναλάβει την ορθή οικονομική διαχείριση της χώρας του. Όμως η παραίτηση αυτή δεν έγινε αποδεκτή για πολιτικούς λόγους. Λόγω των ταλαντώσεων του κυβερνητικού συνασπισμού.
Στις 2 Μαρτίου 2020 υπέβαλλε για δεύτερη φορά την παραίτηση του. Στις 4 Μαρτίου 2020 ενώπιον της ουκρανικής βουλής έγινε αποδεκτή η παραίτησή του από 355 ψήφους, ενώ χρειάζονταν 226 ψήφοι. Από το αποτέλεσμα αυτό σύσσωμη και οι υπουργοί υπέβαλλαν τις παραιτήσεις τους. Στην θέση του πρωθυπουργού τον διαδέχθηκε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Ντενίς Σμιγκάλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ουκρανίας Κατηγορία:Ουκρανοί νομικοί
Automeccanica
Η Αutomeccanica (Αυτομηχανική στα ιταλικά) ήταν ελληνική εταιρεία παραγωγής αυτοκινήτων. Ιδρύθηκε το 1979 και ήταν μία από τις εταιρείες που παρήγαγαν αυτοκίνητα του "επιβατηγού-βοηθητικού" τύπου, ο οποίος ήταν δημοφιλής στην Ελλάδα, για λόγους φορολογικής κατηγοριοποίησης. Οι ιδρυτές της ήταν πρώην στελέχη της Αυτοκινητοβιομηχανίας Ελλάδος, μια εταιρεία που ιδρύθηκε το 1975 και παρήγαγε, επίσης, οχήματα αυτού του τύπου - που ήταν βασισμένα στα μοντέλα της ιταλικής Fissore που με την σειρά τους, βασίζονταν στα μοντέλα της Fiat, καθώς και άλλων μοντέλων FIAT και παραλλαγών. Η Automeccanica ακολούθησε ένα διαφορετικό μονοπάτι και χρησιμοποίησε ως βάση σχεδιασμού, τα μοντέλα της Zebra, ενός επιβατηγού-βοηθητικού αυτοκινήτου, βασισμένο στο Daihatsu Charade, ενώ ανέλαβε επίσης και τη συναρμολόγηση του ίδιου του Charade. Το 1985, μετά την αλλαγή του νόμου για τα αυτοκίνητα τύπου Zebra, η Automeccanica σταμάτησε την παραγωγή αυτοκινήτων (μετά από την κατασκευή 2.000 μοντέλων) και άρχισε, με άδεια παραγωγής, την εισαγωγή του Σοβιετικού Lada Niva, ενώ ανέπτυξε την δικιά της cabrio έκδοση του αυτοκινήτου. Το 1988 απέκτησε το πρώην εργοστάσιο του "πατέρα" της, της Αυτοκινητοβιομηχανίας Ελλάδος και το εργοστάσιο στη Θήβα. Η Automeccanica σταμάτησε τις δραστηριότητες της το 1995.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην ελληνικές αυτοκινητοβιομηχανίες
Αναστάσιος Μισιρλόγλου
Ο Αναστάσιος Μισιρλόγλου (1886-1961) ήταν ιατρός, καθηγητής πανεπιστημίου, βουλευτής και Υπουργός.
Ελισάβετ της Κουγιάβια
Η Ελισάβετ της Κουγιάβια Elżbieta, /Елизабета, (1315/1320 – μετά τις 22 Αυγούστου 1345) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν Πολωνή ευγενής.
Αναστάσιος Μισιρλόγλου
Γεννήθηκε στην Πάνορμο της Προποντίδας. Σπούδασε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή και αναγορεύθηκε διδάκτορας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1908. Άσκησε την Ιατρική στην Κωνσταντινούπολη μέχρι το 1924 όταν εκλέχθηκε βουλευτής και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Ήταν Υπουργός Υγιεινής στην Κυβέρνηση Μιχαλακόπουλου το 1925, ενώ επανεκλέχθηκε βουλευτής στις εκλογές του 1928, 1935 και 1936. Το 1942 διορίστηκε Καθηγητής Χειρουργικής στη νεοσύστατη Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1959.
Πέραν της μεγάλης προσφοράς στην ιατρική, ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία, άφησε σημαντικό κοινωνικό έργο και είναι δωρητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου.
Ελισάβετ της Κουγιάβια
Βιογραφία
Το μόνο παιδί που μπορεί να αποδοθεί στην Ελισάβετ της Κουγιάβια με σιγουριά, είναι η Ελισάβετ της Βοσνίας, γεννημένη π. 1340. Μερικοί πιστεύουν ότι η Αικατερίνη της Βοσνίας, κόμισσα του Τσέλιε, ήταν κόρη της Ελισάβετ της Κουγιάβια και του Στέφανου Β', ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι η Αικατερίνη ήταν κόρη του αδελφού του Στεφάνου Β΄, Βλαδίσλαου και της συζύγου του Γιελένα Σούμπιτς. Η Ελισάβετ μπορεί να είχε επίσης έναν γιο, τον Βουκ, ο οποίος μπορεί να επέζησε από τη βρεφική ηλικία, αλλά δεν έζησε περισσότερο από τον πατέρα του και έτσι δεν έγινε ποτέ μπαν της Βοσνίας. Ο Βουκ μπορεί να ήταν γιος μίας από τις δύο προηγούμενες συζύγους του Στεφάνου Β΄.
Αναστάσιος Μισιρλόγλου
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Υγιεινής Κατηγορία:Έλληνες χειρουργοί Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Ελισάβετ της Κουγιάβια
Βιογραφία
Ο Στέφανος Β΄ έζησε περισσότερο από την Ελισάβετ. Είναι άγνωστο από τι απεβίωσε η Ελισάβετ. Κρίνοντας από την εποχή, είναι πιθανό ότι απεβίωσε από πανώλη, ο οποίος σάρωνε ολόκληρη την Ευρώπη κατά τον 14ο αι. Η Ελισάβετ τάφηκε στο Μπομπόβατς σε έναν τάφο, που μοιραζόταν με τον σύζυγό της, τον κουνιάδο της Βλαδισλαο και την κουνιάδα της Γιελένα. Μετά το τέλος της Ελισάβετ της Κουγιάβια, η κόρη της Ελισάβετ ανατράφηκε από την Ελισάβετ βασίλισσα της Ουγγαρίας και αυτό οδήγησε σύντομα στον γάμο τής Ελισάβετ με τον Λουδοβίκο Α΄ της Ουγγαρίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πριν το 1339 τον Στέφανο Β΄ των Κοτρομάνιτς μπαν της Βοσνίας και είχε τέκνο:
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ Κατηγορία:Οίκος Κοτρομάνιτς
NGC 1291
Ο NGC 1291 ή NGC 1269 είναι δακτυλιοειδής γαλαξίας με ασυνήθιστη δομή ο οποίος απέχει 33 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Ηριδανό. Τον ανακάλυψε ο James Dunlop το 1826 και τον κατέγραψε ο Γιόχαν Ντράιερ (Johan Ludvig Emil Dreyer), στο Νέο Γενικό Κατάλογο (New General Catalogue, NGC) με αριθμό 1291. Ο Τζων Χέρσελ (John Herschel) παρατήρησε ανεξάρτητα το ουράνιο σώμα το 1836 και το κατέγραψε ως NGC 1269 χωρίς να συνειδητοποιήσει πως πρόκειται για διπλή εγγραφή. Η ομάδα του διαστημικού τηλεσκοπίου υπεριώδους ακτινοβολίας GALEX ανέφερε πως ο NGC 1291 είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα "μεταβατικού γαλαξία".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1291 Κατηγορία:Ηριδανός (αστερισμός) Κατηγορία:Δακτυλιοειδείς γαλαξίες 012209
Γεγονότα Μαΐου 2018
16 Μαΐου
μεταξύ Ουάσινγκτον και Σεούλ. (Bloomberg)
31 Μαΐου
05
NGC 371
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
0371 Κατηγορία:Μικρό Νέφος του Μαγγελάνου Κατηγορία:Ανοικτά σμήνη
Κάτω Ραβένια Ιωαννίνων
Γενικά στοιχεία
Το χωριό Κάτω Ραβένια βρίσκεται σε υψόμετρο 560 μέτρων. Είναι τριγυρισμένο από δάση και ακαλλιέργητη έκταση. Είναι χτισμένο σε ομαλό και πολύ βατό μέρος.
Το 1912 το χωριό αριθμούσε 100 οικογένειες και 622 κατοίκους. Ο αριθμός αυτός με το πέρασμα των χρόνων μειώθηκε αρκετά με αποτέλεσμα σήμερα να υπάρχουν 30 οικογένειες και 75-80 μόνιμοι κάτοικοι. Αποτελεί το ησυχαστήριο της περιοχής με πολύ καλό κλίμα, με φιλόξενους και ευγενικούς ανθρώπους. Έχει θέα προς την Τύμφη, τον κάμπο του Παρακαλάμου, το Καλπάκι και προς τα βουνά Κασιδίαρης και Νεμέρτσικα.
Ονοματολογία
Η ονομασία του χωριού έχει απασχολήσει πολλούς. Έτσι το Υπουργείο Εσωτερικών το 1927 όρισε Συμβούλιο Τοπωνυμιών για την ονομασία διάφορων χωριών που έφεραν τουρκικά ή σλαβικά ονόματα. Για τα Κάτω Ραβένια η μεν λέξη «κάτω» μπήκε σε αντιδιαστολή με την λέξη «άνω» και είναι καθαρά ελληνική. Αμφισβητήθηκε η δεύτερη λέξη «Ραβένια» η οποία μένει ακαθόριστη διότι συγχέεται η Σλαβική, η Ελληνική και η Τουρκική γλώσσα. Σε πολλά σημεία της Ελλάδας υπάρχει η λέξη «Ραβένια ή Ρεβένια». Το Συμβούλιο Τοπωνυμιών αποφάσισε να ονομάσει τα Άνω Ραβένια με το όνομα «Καλλιθέα» και τα Κάτω Ραβένια απλώς «Ραβένια». Υπήρξαν όμως αντιδράσεις των κατοίκων του χωριού και έτσι παρέμεινε η ονομασία Άνω και Κάτω Ραβένια.
Αξιοθέατα
Το χωριό έχει δυο εκκλησίες, τον Άγιο Νικόλαο, μονόκλιτη εκκλησία με χαγιάτι που είναι και η παλαιότερη (χρονολογείται στον 18ο αιώνα). Το τέμπλο της κοσμείται από εικόνες των 12 αποστόλων και σύμφωνα με επιγραφή χρονολογείται στο 1773. Δίπλα της βρίσκεται, η νεότερη, της Γέννησης της Θεοτόκου. Είναι τρίκλιτη και είναι η κεντρική εκκλησία του χωριού, που χτίστηκε το 1910. Εκεί υπάρχει ομώνυμη φορητή εικόνα, σχετικά μεγάλων διαστάσεων, σε προσκυνητάρι, ζωγραφισμένη από Χιονιαδίτες ζωγράφους το 1819.
Η Περιοχή Αγιοί είναι μοναδική σε ομορφιά. Εδώ μέσα σε μια σπηλιά λειτούργησε το ξακουστό μοναστήρι, με το οποίο είναι συνυφασμένο και το γνωστό δημοτικό τραγούδι «Παπα-Γιώργης» (...όλα τα κάστρα πάτησε κι όλα τα μοναστήρια / το μοναστήρι στους Αγίους δεν μπορεί να πατήσει...). Δίπλα στο μοναστήρι υπάρχει το φαράγγι του Γορμού, παραπόταμου του Καλαμά, το οποίο αποτελεί μνημείο της φύσης με την πλούσια χλωρίδα και πανίδα που διαθέτει. Για τους λάτρεις της πεζοπορίας αποτελεί μια πρόκληση και κατά τους χειμερινούς μήνες τα νερά του Γορμού προσφέρονται για ράφτινγκ. Το μικρό μαγαζάκι στην όχθη του σου προσφέρει ξεκούραση και δροσιά τα ζεστά μεσημέρια του καλοκαιριού.
Τα Κάτω Ραβένια είναι η πατρίδα της αξέχαστης λαϊκής τραγουδίστριας Κατερίνας Πότση (Μανταλένα 1947-1988), η οποία μεσουράνησε στην ελληνική μουσική σκηνή και κινηματογράφο, δίπλα στον Γιώργο Ζαμπέτα, στη δεκαετία του 1960.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Πωγωνίου
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σμύρνης (ΣΕΓΑΣ)
Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σμύρνης ήταν ποδοσφαιρική διοργάνωση που διεξαγόταν υπό την αιγίδα του ΣΕΓΑΣ. Καταργήθηκε το 1922 ύστερα από την Μικρασιατική Καταστροφή.
Η ίδρυση του ΣΕΓΑΣ
Ο Σύνδεσμος Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων (ΣΕΓΑΣ) ιδρύθηκε με την ονομασία ΣΕΑΓΣ το 1897 επί βασιλείας Γεωργίου του Α' το 1897, πριν από την έναρξη του Ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897, με σκοπό την προετοιμασία των τότε ελληνικών αθλητικών σωματείων, μετά τους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα το 1896. Το 1895 κατά την διάρκεια διασυλλογικών αγώνων στην Πάτρα ανάμεσα στον Παναχαϊκό, τον Πανελλήνιο, τον Παναιτωλικό Μεσολογγίου, του Εθνικού Γυμναστικού Συλλόγου και στη Γυμναστική Εταιρία Πατρών, είχε προταθεί η ένωση όλων των συλλόγων σε μιά ομοσπονδία. Στις 25 Οκτωβρίου 1896 ο Πανελλήνιος έστειλε σε όλους τους συλλόγους της εποχής εγκύκλιο που τους καλούσε σε συνέδριο στις 11-15 και 17 Ιανουαρίου 1897 με θέμα την Ίδρυση συνδέσμου, τη ψήφιση καταστατικού και εκλογές. Στις 11 Ιανουαρίου 1897 στην πρώτη συγκέντρωση στο γυμναστήριο του "Πανελληνίου Γ.Σ." ήταν παρόντες και διαπιστεύτηκαν 28 σύλλογοι με έναν εξ’ αυτών να έχουν έδρα στη Σμύρνη η οποία άνηκε εκτός Ελλάδας: το Γυμνάσιον Σμύρνης (πρόδρομος του Πανιωνίου) το οποίο είχε συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς του 1896, καθώς και δύο κυπριακές, ο Γ.Σ. «τα Παγκύπρια» Λευκωσίας, και ο Γ.Σ. «τα Ολύμπια» Λεμεσού.
Τον Φεβρουάριο του 1907 ο ΣΕΓΑΣ διέγραψε δύο ποδοσφαιριστές του Πανιωνίου Σμύρνης, Α. Λάσκαρη και Λ. Λαμπρινίδη. Μετά από ένσταση του Πειραϊκού Συνδέσμου κατά του Εθνικού Γυμναστικού Συλλόγου, διότι κατά τον μεταξύ τους ποδοσφαιρικό αγώνα, αγωνίσθηκαν στις τάξεις του Εθνικού δύο παίκτες του Πανιωνίου.
Το ποδόσφαιρο στη Σμύρνη
Το άθλημα είχαν φέρει στη Σμύρνη οι Άγγλοι κάτοικοι της πόλης, που κατοικούσαν κυρίως στη συνοικία Μπουρνόβας. Το 1877 στον Μπουρνόβα έγινε ο πρώτος ποδοσφαιρικός αγώνας στη Σμύρνη (αν και ο πρώτος που έχει καταγραφεί στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν στη Θεσσαλονίκη το 1875). Το 1894 ιδύθηκε ο Αγγλικός 'Ομιλος Μπουρνόβα, ο πρώτος ποδοσφαιρικός σύλλογος στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το 1896 ιδρύθηκε με τη συμβολή των Άγγλων το Σπόρτινγκ Κλάμπ, διαθέτοντας πολυτελείς εγκαταστάσεις στην περιοχή του Και, στην προκυμαία. Τα μέλη του ήταν Βρετανοί, Αμερικάνοι, Άγγλοι, Γάλλοι, Ιταλοί, Αρμένιοι και Έλληνες, οι οποίοι εξασκούνταν κυρίως στο τένις, στην ποδηλασία, στο ποδόσφαιρο και το βόλλεϋ. Το Σπόρτινγκ Κλάμπ οργάνωνε επίσης ποδοσφαιρικές συναντήσεις ανάμεσα στις άτυπες πρώτες ομάδες της Σμύρνης και του Μπουρνόβα και των πληρωμάτων των βρετανικών θωρηκτών που ναυλοχούσαν στο λιμάνι.
Οι Άγγλοι έφτιαξαν γήπεδο στο Μπουρνόβα στο οποίο διεξάγονταν οι Πανιώνιοι Αγώνες (ως το 1904) και ήταν έδρα του ποδοσφαιρικού συλλόγου Bournobat J.A.A (Bournobat Juniors Athletic Association of Smyrna), αγγλικής ένωσης με αρκετούς Έλληνες αθλητές όπως οι Αγγελόπουλος, Αναγνωστόπουλος, Αργυρίου, Γριμάνης, Καλομοίρης, Καραράς, Κεντρωτής, Κόγκος, Κούτελης, Μεγαρίδης, Παστουρμαντζής και Περώνης και συνυπήρχε στην περιοχή με την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομάδα Μπουρνόβα. Η JAA διασπάστηκε το 1908 σε δύο μέρη και το ένα εντάχθηκε στον προϋπάρχοντα (ίδρ. 1900 περίπου) Ερμή, ενώ το άλλο σχημάτισε το βραχύβιο Θησέα Μπουρνόβα που είχε στενές σχέσεις με τον Απόλλωνα. Σε εφημερίδες της Σμύρνης μεταξύ των οποίων και η Αμάλθεια αναφέρονται ποδοσφαιρικοί αγώνες στα 1890-93 από τον Ορφέα και το Γυμνάσιον Σμύρνης.
Σύμφωνα με την Αμάλθεια τον Απρίλιο του 1896 ο αγγλικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος του Μπουρνόβα αντιμετώπισε την ομάδα αξιωματικών του αγγλικού πολεμικού πλοίου «Χουντ» (νίκησε 8-0), έχοντας στις τάξεις του και τρεις Έλληνες: Μουράτη, Κονταξόπουλο και Τομπρώφ. Στις 21 Ιανουαρίου 1897, ο Ποδοσφαιρικός Όμιλος Περαίας (Κορδελιού) αντιμετώπισε σε αγώνα τους αξιωματικούς των αγγλικών πλοίων που βρίσκονταν στο λιμάνι της Σμύρνης. Το Ιανουάριο του 1898 σύμφωνα με τον τοπικό τύπο το Γυμνάσιον αντιμετώπισε στο Κορδελιό τον τοπικό όμιλο και νίκησε 6-0.
Η πρώτη οργανωμένη ποδοσφαιρική ομάδα του «Γυμνασίου» -του μετέπειτα Πανιώνιου- συγκροτήθηκε το 1895, ενώ ο Ορφέας ήδη το 1896 διατηρούσε τμήμα ποδοσφαίρου. Κατά τη δεκαετία του 1900 ο Πανιώνιος, ο Απόλλων (από το 1910), η Αρμενική Ένωση Ποδοσφαίρου (είχε καταγράψει πολλούς φιλικούς αγώνες με τον Πέλοπα), ο Μπουρνόβας JAA (αγγλική με πολλούς Έλληνες), ο Πέλοψ Μελαντίας, η εβραϊκή Μακάμπι, η τουρική Ιστικλάλ (από το 1914 - ενώ διέκοψε να λειτουργεί το 1919-22), η Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης, και η Σχολή Μπάρξερ διοργάνωναν τουρνουά και ένα ανεπίσημο πρωτάθλημα Σμύρνης. Η τελευταία το 1910 κατέκτησε το Κύπελλο Πανιωνίου.
Ο Πανιώνιος αλλά και ο ελληνοαγγλικός σύλλογος Μπουρνόβας διέθεταν ίσως τις καλύτερες ελληνικές ομάδες εκείνη την περίοδο, δίνοντας παίκτες και στην Εθνική ομάδα για τους Μεσοολυμπιακούς Αγώνες των Αθηνών του 1906. Τον Οκτώβριο 1906 ο Πανιώνιος διοργάνωσε το Κύπελλο Πανιωνίου, το οποίο έγινε έπειτα θεσμός, στο γήπεδο του Παραδείσου (αντίτιμο συμμετοχης για κάθε σύλλογο ανερχόταν σε μισή οθωμανική λίρα). Στα τέλη του 1909 ο Πανιώνιος έδωσε τρεις αγώνες στην Αθήνα, αμέσως μετά τη λήξη του 2ου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου Ελλάδας που είχε διοργανώσει ο ΣΕΓΑΣ. Ο Πανιώνιος νίκησε με 5-3 τον πρόσφατο τότε πρωταθλητή Ελλάδος «Πανελλήνιο Ποδοσφαιρικό Όμιλο» -μετέπειτα Παναθηναϊκός-, ήρθε ισόπαλος 1-1 με τη Μικτή Πειραιά και ηττήθηκε με 2-3 από τη Μικτή Αθηνών η οποία κατέκτησε το τουρνουά. Την ίδια χρονιά κατέκτησε το Κύπελλο Αθηνών-Σμύρνης. Στις 13 Απριλίου 1911 ο Πανιώνιος βρέθηκε στην Αθήνα για φιλικό κόντρα στη μικτή Ποδοσφαιρικός Όμιλος Αθηνών / Πειραϊκός Σύνδεσμος (δύο σωματείων με μεγάλη αντιπαλότητα) στο Ποδηλατοδρόμιο, με διαιτητή τον Παναγή Βρυώνη και διεξήχθη μάλιστα παρουσία του πρωθυπουργού Βενιζέλου και πλήθους κόσμου (εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ, φύλλο της 14ης Απριλίου 1911).
Στις 6 Αυγούστου 1907 ο Απόλλων σε ανεπίσημο αγώνα αντιμετώπισε σε φιλική συνάντηση τον Πανιώνιο (2-0) (τρεις μήνες πριν διεξήχθησαν οι ποδοσφαιρικοί αγώνες μεταξύ των σχολικών ομάδων της Σμύρνης). Αυτός ήταν και ο πρώτος αγώνας ανάμεσα στους "αιώνιους' αντιπάλους της Σμύρνης.
H ποδοσφαιρική ομάδα του Απόλλωνα που ιδρύθηκε το 1910 και έκανε την πρώτη του επίσημη εμφάνιση στο πρωτάθλημα Σμύρνης το 1912, γρήγορα εξελίχθηκε κερδίζοντας σε φιλικούς αγώνες αγγλικές ομάδες της Σμύρνης, αλλά και σερί πρωταθλημάτων που άρχισε να διοργανώνει ο ΣΕΓΑΣ. Θεωρήθηκε η ισχυρότερη ελληνική ομάδα στη Μικρά Ασία, αλλά και από τις καλύτερες στον ελληνικό χώρο. Αξιοσημείωτες ήταν οι φιλικές νίκες που πέτυχε επί του πληρώματος του Αυστριακού Βίριντους το 1911 και του Αγγλικού Μέσεντζερ το 1918. Παράλληλα αναπτύχθηκε μία μεγάλη κόντρα με τον Πανιώνιο που υποστηριζόταν κυρίως από την αστική τάξη, σε αντίθεση με τον Απόλλωνα που είχε τη στήριξη των λαϊκών στρωμάτων. Σωματεία που συμμετείχαν σε ποδοσφαιρικά τουρνουά και κύπελλα (με έτος ίδρυσης σε παρένθεση) ήταν:
Το πρωτάθλημα
Η Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης νίκησε τον Πανιώνιο στον τελικό του πρωταθλήματος το 1911, ενώ την επόμενη χρονιά το κατέκτησε η Αρμενική Λέσχη Κυνηγών με πρόεδρο τον Μικιρδίτς Χανικιάν. Στις 16 Μαρτίου 1912 η αρμενική ομάδα κέρδισε τον τίτλο απέναντι στον Πέλοπα, τον Πανιώνιο, την αγγλική Bournabat Juniors Athletic Association και τον Απόλλωνα Μάλιστα αμέσως μετά τον τίτλο η Αρμενική Λέσχη έδωσαε φιλικό στη Σμύρνη με μια μικτή Γαλατασαράι- Φενέρμπαχτσε.
Στις 27 Σεπτεμβρίου 1913 ανακοινώθηκε στον τύπο η έναρξη της χειμερινής περιόδου των ποδοσφαιρικών αγώνων της πόλης, με πρεμιέρα τον αγώνα Πανιωνίου και Αρμενικής Λέσχης Κυνηγών. Τελικά ο Πανιώνιος αναδείχθηκε πρωταθλητής στο τέλος της σεζόν 1913-14, με ποδοσφαιριστές όπως οι Χ. Βεντιρόζος, Μαγγανιώτης, Θ. Δημητρίου, Αντ. Πατιάδης και Σ. Δεσποτόπουλος και προπονητή (από το 1909) τον γυμναστή Σοφοκλή Μάγνη. Ακολούθησαν πέντε συνεχόμενοι τίτλοι από τον Απόλλωνα. Το 1919 ο Απόλλων κατέκτησε και πάλι το πρωτάθλημα λίγο πριν την απόβαση του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη, απέναντι σε ομάδες όπως η Μακαμπί, οι Γουόντερερς, ο Πανιώνιος, Αγγλικός Όμιλος Βουρνόβα, Αρμενική Λέσχη. Την ομάδα αποτελούσαν οι: Μαγουλάς, Φωτιάδης, Καίσαρης, Δημήτρης Γώτης, Αγαμέμνων Γκίλης, Κουγιουντόγλου, Καμπουρόπουλος, Οικονομίδης, Βασίλης Σάμιος, Τσάρλς, Ταλούμης. Από τη συγκεκριμένη χρονιά μάλιστα διασώζεται και φωτογραφία από την αναμέτρηση Μακαμπί - Γουόντερερς στο Στάδιο Πανιωνίου.
Η Αρμενική Λέσχη αποτελούσε πλέον τον ισχυρότερο αντίπαλο του Απόλλωνα που κατέκτησε και τον τίτλο του 1920. Τον Ιανουάριο του 1920, η διοίκηση του Απόλλωνα, ενοχλημένη από την αρθρογραφία του αθηναϊκού περιοδικού Ολυμπιονίκης, που αφορούσε στην πρώτη ήττα της ποδοσφαιρικής του ομάδας από την Αρμενική Λέσχη, (το τρόπαιο του 1919-20 είχε αθλοθετήσει ο Πανιώνιος), και μετά από ανταπόκριση του προέδρου του Πανιωνίου Δημητρού Δάλλα από τη Σμύρνη, έστειλε επιστολή στον Πανελλήνιο Σύλλογο, με την οποία του ανακοίνωνε τα ακόλουθα αποτελέσματα: Απόλλων – Γουόντερερς 7-0 Απόλλων – Πανιώνιος 1-0 Απόλλων – Αγγλικός Όμιλος Βουρνόβα 3-1 Απόλλων – «Ευρώπη» 4-3 «Ευρώπη» – Πανιώνιος 1-0 «Ευρώπη» – Αρμενική Λέσχη 6-1 «Ευρώπη» – Γουόντερερς: δεν παρουσιάσθηκαν οι Γουόντερερς «Ευρώπη» – Αγγλικό Στραταρχείο 16-0 Οι αγώνες διεξάγονταν συνήθως είτε το Στάδιο του Πανιωνίου, είτε του Απόλλωνος. Αντιθέτως η ομάδα του Πανιωνίου δεν μπορούσε να πρωταγωνιστήσει, επειδή είχε αποδεκατιστεί από την επιστράτευση του 1921 και στελεχωνόταν πλέον από πολύ νεαρούς αθλητές, από παλαιότερους που είχαν αποσπασθεί από το μέτωπο και από αθλητές της Παλαιάς Ελλάδας που είχαν εσχάτως εγγραφεί στα μητρώα της.
thumb|right|160px|Η σφραγίδα του Πανιωνίου Σμύρνης
Το τελευταίο πρωτάθλημα διεξήχθη τη σεζόν 1921-22 με τον Απόλλωνα πρωταθλητή. Ξεκίνησε τις 19 Δεκεμβρίου 1921 έως τις 27 Φεβρουαρίου 1922, ημέρα του μεγάλου τελικού, ανάμεσα στον Απόλλωνα και την Αρμενική Λέσχη. Το κύπελλο του πρωταθλητή είχε αθλοθετηθεί από τον Απόλλωνα και οι πέντε ομάδες που συμμετεί- χαν ήταν οι: Απόλλων, Αρμενική Λέσχη, Αγγλικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος «Βάρβαρος» (ο παλιός Αγγλικός Όμιλος Μπουρνόβα), Πανιώνιος και Σιδηροδρομική Ένωση (αγγλο-γαλλο-ελληνική ομάδα). Οι αγώνες τελούνταν κάθε Κυριακή, στα στάδια του Απόλλωνα και του Πανιωνίου. Στον τελικό οι «κυανόλευκοι» επικράτησαν 3-1 ενώ ο τελικός διεξήχθη στο γήπεδο του Πανιωνίου, παρουσία 5.000 θεατών, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος Σμύρνης.
Η τελευταία πρωταθλήτρια Σμύρνης του 1922 είχε τους εξής ποδοσφαιριστές: Καίσαρης, Κουγιουντόγλου, Τσαρλς, Ταλούμης, Μαυρομμάτης (Χαραλαμπάκης), Π.Χρυσούλης, Καμπουρόπουλος, Β.Σάμιος, Παπαγιάννης, Δ.Γώττης, Α.Γκίλης, Αλεβιζάκης, Ντομένικο, Βίγλατσης, Ι.Ζαλούμης, Κιμητσόπουλος, Μαγουλάς, Γ.Μαρσέλλος και οι τερματοφύλακες Αντώνης Φωτιάδης (βασικός) και Ζεϊμπέκης (αναπληρωματικός τερματοφύλακας). Πρόεδρος ο Φωτιάδης (οι Χρυσούλης και Μαρσέλλος αιχμαλωτίστηκαν και θανατώθηκαν από τους Τούρκους λίγους μήνες μετά).
Στο πασχαλινό τουρνουά της Ποδοσφαιρικής Ενώσεως Αθηνών-Πειραιώς του 1922 είχαν προσκληθεί ο Απόλλων και ο Πανιώνιος, αλλά δεν συμμετείχαν καθώς πολλοί ποδοσφαιριστές τους ήταν στρατευμένοι στον πόλεμο. Ένα χρόνο πριν, το 1921, το αθλητικό τμήμα της Αμερικανικής Χ.Α.Ν., υπό τον Αμερικανό Στάλεϋ, είχε διοργανώσει στρατιωτικούς ποδοσφαιρικούς αγώνες στο Στάδιο του Πανιωνίου, παρουσία πλήθους κόσμου.
Γήπεδα
Στην Σμύρνη μέχρι το 1922 δραστηριοποιήθηκαν αρκετά Ελληνικά αθλητικά σωματεία, με αρχαιότερο όλων τον Ορφέα, πρόγονο του Πανιωνίου Γυμναστικού Συλλόγου Σμύρνης, που ιδρύθηκε το 1890 και ανεπίσημα το 1888. Από τότε και μετά άρχισαν να δημιουργούνται σύλλογοι, γυμναστήρια και γήπεδα ως αθλητικοί χώροι. Ένα από τα πρώτα γήπεδα ήταν του Μπουρνόβα όπου πραγματοποιούνταν οι Πανιώνιοι Αγώνες αλλά και τα Απολλώνια και για τους αγώνες ανακαινίσθηκε πλήρως το 1904 από τον αρχιτέκτονα Β. Λίττη και απέκτησε στίβο 400 μέτρων και κερκίδες χωρητικότητας 6.000 θεατών. Ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος Σμύρνης θεωρούσε απαραίτητη την εκγύμναση των νέων και δούλεψε σημαντικά για ν' αποκτήσει ο Πανιώνιος το δικό του γήπεδο. Κατάφερε να παραχωρηθεί έκταση 105 στρεμμάτων από τη Δημογεροντία και την Κεντρική Επιτροπή. Το στάδιο είχε στίβο περιμέτρου 334 μέτρων, γήπεδο ποδοσφαίρου, γυμναστήριο και εξέδρα 7.000 θεατών και εγκαινιάστηκε το 1912 και ήταν το μεγαλύτερο στη Σμύρνη.. Παράλληλα, βοήθησε και τον Απόλλωνα να αποκτήσει το δικό του ιδιόκτητο γήπεδο, το 1916 στη συνοικία του Αγίου Τρύφωνα, στο προάστιο Μπέλα Βίστα, κοντά στο θέατρο Τερψιθέα. Τα κυριότερα γήπεδα ήταν:
Η Μικτή Σμύρνης
Η πρώτη μικτή, αποτελούμενη κυρίως από Άγγλους, αντιμετώπισε τη μικτή Κωνσταντινούπολης 4 φορές το 19ο αιώνα (1897, 1898, 1899, 1904) κερδίζοντας ισάριθμες φορές (η μικτή Κωνσταντινούπολης αποτελούνταν κατά κόρον από Έλληνες).
Στις 2 Μαρτίου 1908 η Μικτή Σμύρνης αποτελούμενη αποκλειστικά από ποδοσφαιριστές του Πανιωνίου νίκησε με 3-1 (1-1 ημίχρονο) τη Μικτή Αθηνών-Πειραιώς (Εθνικού ΓΣ Αθηνών, Πανελλήνιου ΓΣ και Πειραϊκού Συνδέσμου) σε φιλικό αγώνα που διεξήχθη στο Ποδηλατοδρόμιο του Νέου Φαλήρου, παρουσία του διαδόχου τότε Κωνσταντίνου και μελών της ελληνικής βασιλικής οικογένειας. Ο Πανιώνιος αγωνίστηκε με "κατερύθρους μπλούζας και λευκά παντελόνια" (εφ. "Εμπρός", 3/3/1908) και είχε την ακόλουθη σύνθεση σύμφωνα με την ορολογία της εποχής: Τερματοφύλακας: Κ. Μαλκότσης. Οπισθοφύλακες: Α. Μωραϊτίνης, Κ. Λάσκαρις (αρχηγός). Μέσοι: Ν. Νικολαΐδης, Χ. Βεντιρόζος, Ι. Χριστιανούδης. Εμπροσθόφυλακες: Δ. Λάσκαρις, Κ. Βύζιος, Γ. Νικολαΐδης, Ν. Απέργης, Θεμ. Κωνσταντινίδης.
Το 1921 η μικτή Σμύρνης συμμετείχε στην ιστορική ποδοσφαιρική συνάντηση μεταξύ της Νέας Ελλάδος και της Παλαιάς Ελλάδος στο στάδιο του Πανιωνίου στη Σμύρνη, όπου παρουσία 7.500 θεατών, του Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσοστόμου, στρατιωτικών και πολιτικών αρχών της πόλης, η μικτή Αθηνών/Πειραιώς (Παλαιά Ελλάδα) νίκησε 4-2.
Μεσοολυμπιακοί 1906
Ως αποτέλεσμα οι παίκτες του του αγγλικού ομίλου Μπουρνόβα συμμετείχαν ως εκπρόσωποι στην ομάδα της Σμύρνης που έλαβε μέρος στους Μεσοολυμπιακούς Αγώνες των Αθηνών το 1906, όπου και κατέλαβε τη 2η θέση επί τεσσάρων ομάδων. Συμμετείχαν οι εξής ποδοσφαιριστές: Ριχάρδος Bούσαλης (γκολκίπερ), Αλβ. Βίτελ και Ζαρέ Κουγιουμτζιάν (αμυντικοί), Εδ. Βίτελ, Ερβ. Βίτελ, Περσ. Λαφονταίν (αμυντικοί μέσοι), Χαβ. Ζόλυ, Δον. Βίτελ, Ιάκ. Ζιρώ, Γκράχαμ και Εδμ. Ζιρώ (επιθετικοί) της ποδοσφαιρικής ομάδας του Α.Ο. Μπουρνόβα. Στο τουρνουά πήραν μέρος μόνον τέσσερις ομάδες, η Ελλάδα, η Δανία, η Μικτή Θεσσαλονίκης και η Μικτή Σμύρνης που αποτελείτο από Έλληνες, Άγγλους, Γάλλους και Αρμένιους. Η Σμύρνη και η Θεσσαλονίκη ανήκαν στην επικράτεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η ποδοσφαιρική ομάδα της Σμύρνης αρχικά στον ημιτελικό έχασε από την ομάδα της Δανίας με 5-1. Έτσι για τη 2η θέση και το αργυρό (τότε χάλκινο) μετάλλιο αγωνίστηκαν η Σμύρνη με τη Θεσσαλονίκη (οποία αποτελούσαν κυρίως Έλληνες ποδοσφαιριστές και ένας Εβραίος όλοι του "Ομίλου Φιλομούσων", του μετέπειτα Ηρακλή Θεσ.) με νικήτρια την Σμύρνη με 3-0. Η μικτή Θεσσαλονίκης αποτελούνταν από τους: Γιάννη Σαριδάκη, Γιάννη Άμποτ, Γιώργο Βαπόρη, Νίκο Πίνδο, Α.Τέγο, Νίκο Πεντσίκη, Γιάννη Κύρου, Γιώργο Σωτηριάδη, Β.Ζαρκάδη, Δημήτρη Μητσόπουλο, και Α.Καραγγονίδη.
Ολυμπιακοί 1920
thumb|200px|Η εθνική Ελλάδος στην Ολυμπιάδα της Αμβέρσας Το 1920 στην Εθνική ομάδα που δημιουργήθηκε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αμβέρσας, συμμετείχαν τρεις ποδοσφαιριστές του Πανιωνίου και τέσσερις του Απόλλωνα. Από τον Πανιώνιο οι: Θεόδωρος Δημητρίου (ο Μπέμπης ή Μπίμπος, αριστερός ακραίος επιθετικός) και ο αναπληρωματικός Σωτήριος Δεσποτόπουλος (μέσος). Από τον Απόλλωνα οι: Αντώνιος Φωτιάδης (τερματοφύλακας), Α. Γκίλλης, Δ. Γώττης, και Ι. Ζαλούμης. Ο αγώνας της εθνικής ομάδας κόντρα στη Σουηδία στις 28 Αυγούστου 1920, θεωρείται από τη Διεθνή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία FIFA ως ο πρώτος της εθνικής Ελλάδας και μοναδικός επίσημος πριν τη δημιουργία της ΕΠΟ το 1926. Οι διεθνείς ποδοσφαιριστές:
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικοί προσφυγικοί αθλητικοί σύλλογοι Κατηγορία:Αθλητισμός στη Σμύρνη
Κοίλο πολύγωνο
μικρογραφία|δεξιά|150px|Ένα παράδειγμα κοίλου πολυγώνου Ένα απλό πολύγωνο που δεν είναι κυρτό ονομάζεται κοίλο πολύγωνο, ή μη κυρτό ή επανεισδύον. Ένα απλό κοίλο πολύγωνο σε κάθε περίπτωση περιέχει μία τουλάχιστον εσωτερική γωνία μεγαλύτερη από 180 μοίρες.
Ένα κοίλο πολύγωνο είναι πάντοτε δυνατό να διαμεριστεί σε ένα σύνολο από κυρτά πολύγωνα. Ένας αλγόριθμος πολυωνυμικού χρόνου για την εύρεση ενός διαμερισμού κοίλου πολυγώνου σε όσο το δυνατόν λιγότερα κυρτά πολύγωνα, παρουσιάστηκε το 1985 από τους καθηγητές πληροφορικής του Πανεπιστημίου Πρίνστον, Μπερνάρ Σαζέλ και Ντέιβιντ Ντόμπκιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολύγωνα
Σανταλάρης
Ο Σανταλάρης είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Νείλος ο Σχολαστικός
Ο Νείλος ο Σχολαστικός ήταν Βυζαντινός επιγραμματοποιός από τον οποίο διασώζονται 2 επιγράμματα με χριστιανικό περιεχόμενο στην Ελληνική Ανθολογία (AG Anthologia Graeca), το Εις εικόνα του αρχαγγέλου (AG I 33) και το Eις εικόνα Σατύρου από ψηφίδος εν Αντιοχεία (AG XVI 247).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί ποιητές Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Ανθολογία του Πλανούδη
Σύνοδος Ιασίου
Η Σύνοδος Ιασίου ήταν μια εκκλησιαστική σύνοδος της Ορθόδοξης Εκκλησίας που συγκλήθηκε στο Ιάσιο το 1642.
Συγκεκριμένα λόγω της μεγάλης θρησκευτικής ταραχής που είχε επέλθει από την Ομολογία του Κυρίλλου Λούκαρη που περιελάμβανε καλβινικές δοξασίες ο Ηγεμόνας της Μολδοβλαχίας Βασίλειος Λούπος συγκάλεσε στο Ιάσιο εκκλησιαστική σύνοδο προσκαλώντας με απεσταλμένους του το Οικουμενικό Πατριαρχείο και την Εκκλησία της Ρωσίας όπως συμμετάσχουν και λάβουν σχετική θέση.
Πράγματι η εν λόγω σύνοδος συγκλήθηκε και άρχισε τις εργασίες της κατά τον Σεπτέμβριο του 1642 και περατώθηκαν ένα μήνα μετά στις 27 Οκτωβρίου (1642). Στη Σύνοδο αυτή συζητήθηκε και επικυρώθηκε η επιστολή του τότε Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Παρθενίου Α΄ και της περί Αυτόν συνόδου στην οποία και καταπολεμήθηκαν οι καλβινικές δοξασίες που περιλαμβάνονταν στην Ομολογία του Κ. Λούκαρη, καθώς και η μετέπειτα Ομολογία του Μογίλα.
Το πρακτικό της Συνόδου αυτής στη συνέχεια στάλθηκε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για επικύρωση, ενώ η επικυρωθείσα επιστολή του Πατριάρχη Παρθενίου Α΄ υπεβλήθη στον Ηγεμόνα Βασίλειο Λούπο με την επισυναπτόμενη παράκληση όπως επικυρώσει αυτήν ως περιέχουσα "γνωστά διδάγματα της Ανατολικής Εκκλησίας".
Σημειώσεις
Η εν λόγω σύνοδος είχε χαρακτήρα Πατριαρχικής Συνόδου. Με ίδιο αντικείμενο καταδίκης συνήλθε 30 χρόνια αργότερα, το 1672 στα Ιεροσόλυμα, η καλούμενη "Σύνοδος Ιεροσολύμων (1672)".
Πηγές
Κατηγορία:Εκκλησία της Ρουμανίας Κατηγορία:Οικουμενικό Πατριαρχείο Κατηγορία:Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία Κατηγορία:Ιάσιο Κατηγορία:17ος αιώνας
Κοινότητα Ρόκκας
Με την ονομασία Κοινότητα Ρόκκας αναφέρονται:
Λιπιδουρία
Ως λιπιδουρία καλείται η παρουσία σταγονιδίων λίπους στο ίζημα των ούρων. Τα σταγονίδια λίπους είναι σφαιρικά στοιχεία που παρατηρούνται στο ίζημα των ούρων κατά την μικροσκόπησή του στα πλαίσια της γενικής εξέτασης ούρων. Η παρουσία τους συσχετίζεται με μια ποικιλία νεφρικών ασθενειών και ίσως να εμφανίζονται και μετά από σοβαρούς τραυματισμούς. Εμφανίζονται κυρίως στο νεφρωτικό σύνδρομο σε συνδυασμό με σοβαρή πρωτεϊνουρία και οίδημα. Η παρουσία τους δεν συνδέεται με τα επίπεδα χοληστερόλης στο αίμα.
Συλλογή ούρων
Απαιτούνται τα πρώτα πρωινά ούρα.
Τιμές αναφοράς
Φυσιολογικά δεν παρατηρούνται στα ούρα σταγονίδια λίπους. thumb|225px|Αναπαράσταση σταγονιδίων λίπους και λιπωδών κυλίνδρων στα ούρα
Τα σταγονίδια λίπους στο μικροσκόπιο
Για την καλύτερη παρατήρησή τους στο απλό οπτικό μικροσκόπιο προτείνεται η χρώση σταγόνας ιζήματος με την χρωστική Sudan III.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ευρήματα ιατρικών ουρολογικών εξετάσεων Κατηγορία:Ούρο
Φρούριο Πλακωτό
αριστερά|μικρογραφία|Πύργος στο φρούριο Πλακωτό Το Πλακωτό ή αλλιώς Κάστρο ή Χτίριο, είναι αρχαίο φρούριο στην Μαγούλα Αττικής.Βρίσκεται σε μια κορυφή ΒΑ της Μαγούλας, πάνω από το Χάνι Καμπόλη. Σύμφωνα με τον ιστορικό Ober το μνημείο αποτελεί τμήμα της αρχαίας οχύρωσης των Αθηνών για την προστασία της Αθήνας από τους Βοιωτούς και τους Μεγαρείς και χρονολογείται από το 400-350 π.Χ
Στο φρούριο σώζεται πέτρινος κυκλικός πύργος ύψους 2 μέτρων και περιβάλλεται από διπλά τείχη.