cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σταμάτιος Λεβίδης
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1822 έφτασε στην Ελλάδα με πρόθεση να συμβάλει στον αγώνα για την απελευθέρωση. Μετέβη στο Μεσολόγγι οπού ενήργησε σημαντικότατη εισφορά από την προσωπική του περιουσία για τον σκοπό της ανέγερσης των τειχών και του φρουρίου του Μεσολογγίου (1822) και ανέλαβε να προμηθεύει τα χρειώδη στους πολιορκούμενους. Με κίνδυνο της ζωής του διήλθε δύο φορές διά μέσου του Τουρκικού στρατού και κατάφερε να φτάσει στα Επτάνησα όπου είχε αποσταλεί από τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο. Αποβιβάστηκε στη Ζάκυνθο το 1823 όπου και εξαργύρωσε εθνικά ομόλογα με σκοπό την υποστήριξη του αγώνα.”Ενήργησε μετά τοιάυτης δραστηριότητος ώστε ενεθουσίασε τους κατοίκους της ωραίας αυτής νήσου.” Επιστρέφοντας στο Μεσολόγγι, εισήγαγε επιστολές, τροφές και πολεμοφόδια στην πολιορκημένη πόλη. Το 1824 αναχωρεί ξανά για τα Επτάνησα με σκοπό να αγοράσει εφόδια και “προς εκκαθάρισιν των εκκρεμών λογαριασμών της προσωρινής Διοικήσεως”, απεσταλμένος και πάλι του Μαυροκορδάτου. Μεταβαίνει στη Ζάκυνθο, Ιθάκη και Κεφαλονιά και από εκεί επιστρέφει στη Ζάκυνθο για να διαπραγματευθεί τα γνωστά εθνικά δάνεια του 1824 και 1825. Από εκεί βρίσκεται στην Ύδρα από όπου “απεστάλη εν μέσω πολλών και μεγάλων κινδύνων” ξανά στην Κεφαλονιά. Με τις ενέργειές του συντελεί στην πραγμάτωση της σύναψης του δανείου των 20.000 ταλίρων και για τον σκοπό συναντάει στην Κεφαλονιά τον Λόρδο Βύρωνα.
Στην καταστροφή της νήσου Σφακτηρίας (9 Μαΐου 1825) κινδύνευσε να αιχμαλωτιστεί, μα διασώθηκε κολυμπώντας ”ως ων δεινός κολυμβητής” μαζί με τον Μαυροκορδάτο, μέχρι το Ναβαρίνο όπου επιβιβάστηκαν “μισοπνιγμένοι” στο πλοίο “Άρης” του Ναυάρχου Αναστάσιου Τσαμαδού.
4 Ιανουαρίου 1825 τιμητικά ανακηρύσσεται επίτιμος πολίτης Μεσολογγίου. Το 1825 Γενικός Τροφοδότης της εκστρατείας και Επιθεωρητής των στρατευμάτων υπό τον Γ. Κουντουριώτη. Το 1827 αναλαμβάνει Φροντιστής στο στρατόπεδο του Γ. Καραϊσκάκη στο Φάληρο. Πήρε μέρος στις μάχες του Φαλήρου, όπου αγωνίστηκε γενναία. Το 1829 διορίζεται Φροντιστής του στρατού στη Ναύπακτο υπό τον Ρ. Τσώρτς στην εκστρατεία για την ανακατάληψη της Δυτικής Στερεάς Ελλάδας. Συμμετείχε στην εκστρατεία εναντίον των Αιγυπτίων στο Λιγοβίστι και πήρε μέρος στη μάχη για την άμυνα του Νεοκάστρου κατά του Ιμπραήμ. Απεσταλμένος του Προέδρου του Εκτελεστικού Γ. Κουντουριώτη από το Ναύπλιο κατόρθωσε να εισέλθει για μια ακόμη φορά στο το στενά πολιορκούμενο Μεσολόγγι, αναπτερώνοντας το θάρρος των πολιορκημένων. Μετά το τέλος της Επανάστασης, εγκαταστάθηκε στη Σύρο το 1832, όπου ανέλαβε τη διεύθυνση του Τελωνίου Σύρου.
Μεγάλης ιστορικής σημασίας είναι η αλληλογραφία του καθ΄ολη τη διάρκεια του αγώνα με τον προσωπικό του φίλο Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο καθώς και με τον Γεώργιο Πραΐδη, αλλά και τα κατάλοιπα έγγραφα που αφορούν την εκστρατεία του 1825 υπό τον Γ. Κουντουριώτη. Επιστολές του σώζονται στα Γενικά Αρχεία του Κράτους.
Στις 8-9 Μαΐου 2007 δημοπρατήθηκε από τον οίκο Hermann-Historica του Μονάχου, το “Αρχείο Σταμάτη Λεβίδη” αποτελούμενο από συλλογή 120 έγγραφων, ανάμεσα τους επιστολές και αλληλογραφία με τους Κολλέτη, Κουντουριώτη, Νοταρά, Τσαμαδό, Μαυρομιχάλη, Αναγνωσταρά, Καποδίστρια, χάρτες και άλλα τεκμήρια των χρόνων της Ελληνικής Επανάστασης (1823-1862). Παρά το δηλωμένο ενδιαφέρον, η Ελληνική Κυβέρνηση δεν κατόρθωσε να επικρατήσει και έχασε το σημαντικό αρχείο. Πλειοδότησε ανώνυμος Έλληνας αγοραστής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Σταματιος
Ντιντιέ Ντομί
Ο Ντιντιέ Ντομί (Didier Domi, 2 Μαΐου 1978) είναι παλαίμαχος διεθνής Γάλλος ποδοσφαιριστής.
Αγωνιζόταν στην αριστερή θέση της άμυνας. Έχει πραγματοποιήσει 14 διεθνείς συμμετοχές με την εθνική Γαλλίας στις μικρές ηλικίες. Πολύ καλές αγωνιστικά χρονιές έχει κάνει με την Παρί Σεν Ζερμέν και τη Νιούκαστλ.
Στον Ολυμπιακό αγωνιζόταν από το 2006 μέχρι και το 2010.
Τελευταία ομάδα στην καριέρα του Νττιντιέ Ντομί αποτέλεσε η Νιου Ίνγκλαντ Ρεβολούσιον, ομάδα της Αμερικής.
Τίτλοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιούκασλ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιντς Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιου Ίνγκλαντ Ρεβολούσιον Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚΝ Εσπανιόλ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Μαργαρίτα της Βουργουνδίας, βασίλισσα της Γαλλίας
Η Μαργαρίτα (Marguerite de Bourgogne, 1290 - 30 Απριλίου 1315) από τον Οίκο των Καπετιδών-Βουργουνδίας γεεννήθηκε ως κόρη του δούκα της Βουργουνδίας και έγινε βασίλισσα της Γαλλίας και της Ναβάρρας, ως (η πρώτη) σύζυγος του Λουδοβίκου Ι' της Γαλλίας.
Η ζωή της
Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Ροβέρτου Β' δούκα της Βουργουνδίας και της Αγνής των Καπετιδών. Παντρεύτηκε τον εξάδελφό της Λουδοβίκο Α΄ της Ναβάρρας (1305), ο οποίος ανέβηκε στον θρόνο ως Λουδοβίκος Ι' της Γαλλίας (1314). Μαζί απέκτησαν μια κόρη, την Ιωάννα Β΄ της Ναβάρρας (1312 - 1349). Η Μαργαρίτα κατηγορήθηκε για μοιχεία μαζί με τη συνυφάδα της Λευκή της Βουργουνδίας από την κουνιάδα της Ισαβέλλα της Γαλλίας (1314). Κλείστηκαν και οι δύο στη φυλακή, όπου η Μαργαρίτα απεβίωσε· σύμφωνα με μερικές πηγές στραγγαλίστηκε με εντολή του συζύγου της.
Η Μαργαρίτα αναφέρεται στο έργο του μεγάλου Γάλλου συγγραφέα, Ρωσικής καταγωγής, Μωρίς Ντρυόν (1918-2009) Οι καταραμένοι βασιλείς.
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος της Βουργουνδίας Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών Κατηγορία:Κόμισσες της Καμπανίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Ναβάρρας
Ισπανική Πολεμική Αεροπορία
Η Ισπανική Αεροπορία (ισπανικά: Ejército del Aire) είναι το εναέριο τμήμα των Ισπανικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Στην Ισπανική Αεροπορία ανήκει ένας ευρύς στόλος αεροσκαφών, από μαχητικά μέχρι μεταφορικά και ελικόπτερα. Αυτός ο στόλος ανέρχεται γύρω στα 450 αεροσκάφη, από τα οποία τα 130 είναι μαχητικά αεροπλάνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αεροπορία στην Ισπανία Κατηγορία:Πολεμική αεροπορία Αεροπορια
Πίναρα
Τα Πίναρα ήταν αρχαία ελληνική μεσόγεια πόλη της Λυκίας που βρίσκονταν επί λόφου στους πρόποδες του όρους Κράγου, δεξιά του Ξάνθου ποταμού. Αποτελούσε αποικία των Ξανθίων. Οι δε πολίτες της ονομάζονταν Πιναρείς. Το όνομα Πίναρα στη λυκιακή τοπική διάλεκτο σήμαινε κατοικήσιμος λόφος ενώ παλαιότερη ονομασία της πόλης ήταν Αρτύμνησος. Επώνυμος ήρωας της πόλης του οποίου υπήρχε και ιερό λατρείας ήταν ο Πίναρος.
Τα Πίναρα αποτελούσαν μία από τις έξι επισημότερες πόλεις της Λυκίας και αποτελούσε μέρος της λεγόμενης Συμπολιτείας των Λυκίων και μάλιστα με ισχύ τριών ψήφων στις διάφορες ψηφοφορίες, με ανάλογες βέβαια υποχρεώσεις. Κατά την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, το (333 π.Χ.), καταλήφθηκε μαζί με τις άλλες πόλεις της Ξάνθου, των Πατάρων κ.λπ. Στη συνέχεια πέρασε στο Βασίλειο της Περγάμου και μετά, το 133 π.Χ., υπό ρωμαϊκή κατοχή όπου και συνέχισε η μεγάλη ανάπτυξή της. Το 141 και το 240 (μ.Χ.) υπέστη μεγάλες ζημιές από καταστροφικούς σεισμούς.
Των Πινάρων σώζονται αργυρά και χάλκινα νομίσματα και σημαντικά ερείπια μεταξύ των οποίων το αρχαίο θέατρό της, σε άριστη σχεδόν κατάσταση, λαξευτοί ανάγλυφοι τάφοι κ.ά.. Στη θέση των αρχαίων Πινάρων βρίσκεται σύγχρονη πόλη που ονομάζεται Μίναρα ή Μίναρε.
Nighthawks (πίνακας)
Το Nighthawks (στα ελληνικά: Νυχτοπούλια) είναι ο τίτλος πίνακα του ζωγράφου Έντουαρντ Χόπερ, που βρίσκεται στο Ινστιτούτο Τεχνών του Σικάγο.
Ο πίνακας έχει διαστάσεις 152,4 εκ. και 84,1 εκ. και απεικονίζει το εσωτερικό ενός εστιατορίου (diner), αργά τη νύχτα, όπως φαίνεται μέσα από τη τζαμαρία του. Στο εστιατόριο βρίσκονται τρεις πελάτες βυθισμένοι στις σκέψεις τους και ο υπάλληλος του μαγαζιού.
Ο Χόπερ ζωγράφισε το πίνακα το 1942 και τον εμπνεύστηκε από ένα εστιατόριο στη Greenwich Avenue, στη Νέα Υόρκη.
Λοράν Γκμπαγκμπό
Ο Λοράν Κουντού Γκμπαγκμπό (Laurent Koudou Gbagbo) είναι ένας Ιβοριανός πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε Πρόεδρος από τις 26 Οκτωβρίου 2000 ως τις 11 Απριλίου 2011.
Πρώτα χρόνια και σπουδές
Γεννήθηκε στις 31 Μαΐου του 1945 στη Γκανιοά. Είναι παντρεμένος με τη Σιμόν Γκμπαγκμπό. Ήταν καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Κοκοντί-Αμπιτζάν.
Δράση και αυτοεξορία
Ίδρυσε το Μέτωπο του Λαού της Ακτής Ελεφαντοστού (Front Populaire Ivoirien, FPI) το 1982. Αυτοεξορίστηκε στη Γαλλία το 1985 και επέστρεψε το 1988. Ο Γκμπαγκμπό έβαλε υποψηφιότητα στις προεδρικές εκλογές του 1990, έλαβε όμως μόλις 11% των ψήφων, έναντι του βετεράνου Φελίξ Ουφουέ-Μπουανί. Στη συνέχεια ανέλαβε το Υπουργείο Παιδείας. Κέρδισε το δικτάτορα Ρομπέρ Γκεΐ στις εκλογές της 22 Οκτωβρίου 2000, με 59.4%. Ο Γκεΐ αρνήθηκε να αναγνωρίσει το αποτέλεσμα και οι υποστηρικτές του Γκμπαγκμπό τον ανάγκασαν να φύγει από τη χώρα, αφού κατέλαβαν την Αμπιτζάν. Έγινε Πρόεδρος στις 26 Οκτωβρίου 2000.
Εμφύλιος πόλεμος
Στις 19 Σεπτεμβρίου 2002, σημειώθηκε αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος κατά της κυβέρνησης, η οποία εξελίχθηκε σε εξέγερση. Σύντομα, οι συγκρούσεις επεκτάθηκαν και κατέληξαν σε εμφύλιο πόλεμο, ανάμεσα στο Νότο (ελεγχόμενο από κυβερνητικές δυνάμεις) και το Βορρά (ελεγχόμενο από αντάρτες). Οι συγκρούσεις έληξαν με συμφωνία κατάπαυσης του πυρός και αποστολή γαλλικής ειρηνευτικής δύναμης στην περιοχή. Ο Γκμπαγκμπό παρέμεινε Πρόεδρος και σχηματίστηκε κυβέρνηση εθνικής ενότητας, με τη συμμετοχή και των ανταρτών. Οι αντάρτες αρνήθηκαν τον αφοπλισμό και η συμφωνία κατέρρευσε το Νοέμβριο του 2004. Ο Πρόεδρος διέταξε το βομβαρδισμό θέσεων των ανταρτών. Σε έναν τέτοιο βομβαρδισμό στη Μπουακέ, χτυπήθηκαν Γάλλοι στρατιώτες και 9 από αυτούς σκοτώθηκαν, προκαλώντας αντίποινα από τους Γάλλους. Η προεδρική θητεία του Γκμπαγκμπό έληξε στις 30 Οκτωβρίου 2005, ωστόσο επεκτάθηκε για το πολύ έναν ακόμα χρόνο, βάσει σχεδίου της Αφρικανικής Ένωσης, το οποίο υποστηρίχθηκε και από το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Ο Γκμπαγκμπό επισκέφτηκε το Βορρά για πρώτη φορά από το ξέσπασμα του πολέμου και έλαβε μέρος στη "φλόγα της ειρήνης" στις 30 Ιουλίου του 2007, κατά την οποία έγινε η τελετή αφοπλισμού. Στη διάρκεια της τελετής εκείνης κάηκαν τα όπλα και αυτό συμβόλιζε το τέλος του πολέμου. Σε δήλωσή του, ο πρόεδρος κήρυξε επίσημα τον τερματισμό του πολέμου και τόνισε την ανάγκη να διεξαχθούν εκλογές το 2008.
Προεδρικές εκλογές 2010
Στις 30 Αυγούστου του 2008, ο Γκμπαγκμπό ονομάστηκε υποψήφιος του FPΙ για τις προεδρικές εκλογές, οι οποίες θα διεξάγονταν το Νοέμβριο του 2008. Ήταν ο μοναδικός υποψήφιος στο συνέδριο του κόμματός του. Οι προεδρικές εκλογές αναβλήθηκαν ξανά για το 2010.
Τερματίζοντας πρώτος στον πρώτο γύρο των εκλογών το 2010, ο Γκμπαγκμπό αντιμετώπισε τον Αλασάν Ουαταρά στον δεύτερο. Ο τελευταίος αναδείχθηκε νικητής με ποσοστό 54,1% από την Ανεξάρτητη Εκλογική Επιτροπή στις 2 Δεκεμβρίου 2010, εντούτοις το Συνταγματικό Συμβούλιο κήρυξε τα αποτελέσματα άκυρα ανακοινώνοντας τη νίκη του Γκμπαγκμπό την επόμενη ημέρα. Η αντιπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο γενικός γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών και οι Πρόεδροι Μπαράκ Ομπάμα και Νικολά Σαρκοζύ από την πλευρά τους θεωρούν νικητή τον Αλασάν Ουαταρά.
Έπειτα από την ολοκλήρωση των προεδρικών εκλογών του 2010, ο Γκμπαγκμπό αμφισβήτησε το αποτέλεσμα της καταμέτρησης και κατήγγειλε νοθεία, ζητώντας την ακύρωση των αποτελεσμάτων σε 9 από τις επαρχίες της χώρας. Ο Αλασάν Ουαταρά κηρύχθηκε νικητής και αναγνωρίστηκε ως εκλεγμένος πρόεδρος από τους εκλογικούς παρατηρητές, την διεθνή κοινότητα, την Αφρικανική Ένωση και την Οικονομική Κοινότητα των Δυτικοαφρικανικών Χωρών. Έπειτα από σύντομη περίοδο εμφύλιων συγκρούσεων, ο Γκμπαγκμπό συνελήφθη από τον δημοκρατικό στρατό και πρόεδρος ανέλαβε επίσημα ο Ουαταρά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακτής Ελεφαντοστού
Λουίς Φεδερίκο Λελουάρ
Ο Λουίς Φεδερίκο Λελουάρ (Luis Federico Leloir, 6 Σεπτεμβρίου 1906 - 2 Δεκεμβρίου 1987) ήταν Αργεντινός ιατρός και βιοχημικός που έλαβε το Βραβείο Νόμπελ Χημείας του 1970.
Αν και γεννήθηκε στη Γαλλία, ο Λελουάρ σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες. Οι έρευνές του πάνω στα γλυκονουκλεοτίδια, στον μεταβολισμό των υδατανθράκων και τη νεφρική υπέρταση προσέλκυσαν την παγκόσμια προσοχή και οδήγησαν σε σημαντικές προόδους στην κατανόηση, τη διάγνωση και τη θεραπεία της εγγενούς ασθένειας γαλακτοζαιμίας.
Οικογένεια και σπουδές
Οι γονείς του Λουίς, ο Φεδερίκο Λελουάρ και η Ορτανσία Αγκίρε ντε Λελουάρ (Hortensia Aguirre de Leloir), ταξίδεψαν από το Μπουένος Άιρες στο Παρίσι για λόγους υγείας του Φεδερίκο στα μέσα του 1906. Ωστόσο, ο Φεδερίκο πέθανε στα τέλη Αυγούστου και μία εβδομάδα αργότερα ο Λουίς γεννήθηκε σε ένα παλαιό σπίτι, στην οδό Βίκτωρος Ουγκώ 81 στο Παρίσι, λίγα τετράγωνα μακριά από την Αψίδα του Θριάμβου. Μετά την επιστροφή στην Αργεντινή το 1908, ο Λελουάρ έζησε μαζί με τα οκτώ αδέλφια του στην εκτεταμένη ιδιοκτησία El Tuyú, την οποία οι παππούδες του είχαν αγοράσει μετά την άφιξή τους ως μετανάστες από τη Χώρα των Βάσκων: Το El Tuyú αποτελείται από 400 χιλιάδες στρέμματα αμμώδους γης κατά μήκος της ακτογραμμής από την πόλη San Clemente del Tuyú ως την πόλη Mar de Ajó, σήμερα πλέον δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς.
Κατά την παιδική του ηλικία, ο Λουίς άρχισε να παρατηρεί φυσικά φαινόμενα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Τα σχετικά σχολικά μαθήματα και τα αναγνώσματά του τόνισαν τους συνδέσμους ανάμεσα στη φυσικοχημεία και τη βιολογία. Η μέση εκπαίδευσή του μοιράσθηκε ανάμεσα στο Colegio Lacordaire και (για λίγους μήνες) στο Κολέγιο Μπωμόντ στο Μπέρκσαϊρ της Αγγλίας. Οι βαθμοί του δεν ήταν εντυπωσιακοί και η πρώτη του απόπειρα για σπουδές στην αρχιτεκτονική έληξε γρήγορα όταν εγκατέλειψε την École Polytechnique των Παρισίων.
Τη δεκαετία του 1920 ο Λελουάρ επινόησε, όπως λέγεται, τη «σάλτσα γκολφ» (salsa golf), όταν βαρέθηκε να τρώει γαρίδες με μαγιονέζα. Με τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετώπιζαν αργότερα τα εργαστήρια και οι έρευνές του, συνήθιζε να αστειεύεται λέγοντας: «Αν είχα πατεντάρει εκείνη τη σάλτσα, τώρα θα είχαμε πολύ περισσότερα χρήματα για έρευνα.»
Στο Μπουένος Άιρες
thumb|right|285px|Ο Λελουάρ (άνω αριστερά) με την οικογένειά του σε θέρετρο της Αργεντινής το 1951 Μετά την επιστροφή του στην Αργεντινή, ο Λελουάρ εγγράφηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες. Ωστόσο, η αρχή δεν ήταν τόσο καλή, αφού χρειάστηκε 4 προσπάθειες για να περάσει το μάθημα της ανατομίας. Τελικά πήρε το πτυχίο του το 1932 και άρχισε την εξάσκηση του στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο Hospital de Clínicas «José de San Martín» και στο νοσοκομείο Ramos Mejía. Μετά από κάποιες συγκρούσεις με συναδέλφους και περιπλοκές με τη μέθοδό του για την περίθαλψη των ασθενών, ο Λελουάρ πήρε την απόφαση να αφοσιωθεί στην εργαστηριακή έρευνα, λέγοντας ότι ''«ελάχιστα μπορούσαμε να κάνουμε για τους ασθενείς μας... τα αντιβιοτικά, τα ψυχοδραστικά φάρμακα και όλοι οι νέοι θεραπευτικοί παράγοντες ήταν άγνωστοι [τότε].»''
Το 1933 ο Λελουάρ συνάντησε τον Μπερνάρδο Ουσάυ, που τού υπέδειξε ως θέμα διδακτορικής διατριβής τα επινεφρίδια και τον μεταβολισμό των υδατανθράκων. Ο Ουσάυ έτυχε να είναι φίλος με τον Κάρλος Μπονορίνο Ουδαόνδο, τον γυναικαδελφό της Βικτόρια Οκάμπο, εξαδέλφης του Λελουάρ. Μετά από σύσταση του Ουδαόνδο, ο Λελουάρ άρχισε τη συνεργασία με τον Ουσάυ, ο οποίος το 1947 πήρε το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής. Οι δυο τους ανέπτυξαν στενή συνεργασία σε ποικιλία ερευνητικών προγραμμάτων, μέχρι και τον θάνατο του Ουσάυ το 1971. Στον λόγο του στην απονομή του Βραβείου Νόμπελ, ο Λελουάρ ανέφερε ότι ''«ολόκληρη η ερευνητική μου σταδιοδρομία έχει επηρεασθεί από έναν άνθρωπο, τον καθηγητή Μπερνάρδο Α. Ουσάυ»''.
Στο Κέιμπριτζ
Μετά από δύο μόλις χρόνια ο Λελουάρ αναγνωρίσθηκε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες ως έχων εκπονήσει την καλύτερη διδακτορική διατριβή. Αισθανόμενος ότι οι γνώσεις του στη φυσική, στα μαθηματικά, στη χημεία και στη βιολογία είχαν ελλείψεις, συνέχισε να παρακολουθεί μαθήματα στο πανεπιστήμιο. Το 1936 ταξίδεψε στην Αγγλία για να αρχίσει προχωρημένες μελέτες στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, υπό την επίβλεψη ενός άλλου βραβευμένου με Νόμπελ βιοχημικού, του σερ Φρέντερικ Χόπκινς, που είχε ανακαλύψει τον κρίσιμο ρόλο των βιταμινών στη διατήρηση της καλής υγείας. Οι έρευνες του Λελουάρ στο Εργαστήριο Βιοχημείας του Κέιμπριτζ επικεντρώνονταν στα ένζυμα, και ειδικότερα στις επιδράσεις των κυανιδίων και των πυροφωσφορικών πάνω στη ηλεκτρική δεϋδρογονάση. Από εκείνη τη στιγμή και εξής ο Λελουάρ άρχισε να ειδικεύεται στην έρευνα του μεταβολισμού των υδατανθράκων.
Στις ΗΠΑ
Ο Λελουάρ επέστρεψε στην Αργεντινή το 1937 και το 1943 πήρε ως σύζυγό του την Αμέλια Θούμπερμπούλερ (Amelia Zuberbuhler), με την οποία απέκτησαν μία κόρη με το ίδιο όνομα, Αμέλια. Ωστόσο, η επιστροφή του στο Μπουένος Άιρες έγινε σε μια ταραγμένη εποχή: Ο Ουσάυ είχε εκδιωχθεί από το πανεπιστήμιο της πόλεως επειδή είχε υπογράψει μία δημόσια δήλωση κατά του ναζιστικού καθεστώτος στη Γερμανία και κατά της στρατιωτικής δικτατορίας της Αργεντινής. Συνακόλουθα, ο Λελουάρ κατέφυγε στις ΗΠΑ, όπου πήρε μία θέση αναπληρωτή καθηγητή στο Τμήμα Φαρμακολογίας στο Πανεπιστήμιο Ουάσινγκτον στο Σαιν Λούις, συνεργαζόμενος εκεί με το ζεύγος Καρλ και Γκέρτυ Κόρι, που αργότερα θα μοιράζονταν το Νόμπελ με τον Ουσάυ. Στη συνέχεια συνεργάσθηκε στο Ιατρικό Κολέγιο του Πανεπιστημίου Κολούμπια με τον Ντέιβιντ Ε. Γκρην ως ερευνητικός βοηθός. Αργότερα ο Λελουάρ θα έγραφε για τον Γκρην ότι του ενεφύσησε τη θέληση να ιδρύσει τη δική του ερευνητική ομάδα όταν θα επέστρεφε στην Αργεντινή.
Στο Ινστιτούτο Καμπομάρ
Το 1947 ο Λελουάρ είχε δημιουργήσει τη δική του ερευνητική ομάδα, που περιελάμβανε τους Ραβέλ Καπούτο, Ενρίκο Καμπίμπ, Ραούλ Τρούκο, Αλεχάντρο Παλαντίνι, Κάρλος Καρντίνι και Χοσέ Λουίς Ρέισιγκ (Reissig). Η ομάδα διερεύνησε και ανεκάλυψε γιατί ένα νεφρό που δυσλειτουργεί και η αγγειοτονίνη (αγγειοτενσίνη) προκαλούν αρτηριακή υπέρταση. Το ίδιο έτος ο Καπούτο, ερευνώντας τον μαστικό αδένα, πραγματοποίησε ανακαλύψεις σχετικές με την αποθήκευση των υδατανθράκων και τον συνακόλουθο μετασχηματισμό τους σε μορφή αποθηκευμένης ενέργειας στους οργανισμούς.
Η αναγνώριση
thumb|right|225px|Η χημική δομή της [[γαλακτόζης]] Στις αρχές του 1948 ο Λελουάρ και η ομάδα του ταυτοποίησαν τα θεμελιώδη νουκλεοτίδια για τον μεταβολισμό των υδατανθράκων, αναδεικνύοντας το Ινστιτούτο Καμπομάρ σε ένα από τα γνωστότερα βιοχημικά ινστιτούτα στον κόσμο. Αμέσως μετά ο Λελουάρ τιμήθηκε με το Βραβείο της Επιστημονικής Εταιρείας της Αργεντινής. Εκείνη την εποχή η ομάδα είχε αφοσιωθεί στη μελέτη των γλυκοπρωτεϊνών: Διακρίβωσαν τους κυριότερους μηχανισμούς του μεταβολισμού της γαλακτόζης (που σήμερα είναι γνωστοί συλλογικά ως «μονοπάτι του Λελουάρ, «Leloir pathway» ) και προσδιόρισαν την αιτία της σοβαρής γενετικής ασθένειας που είναι γνωστή ως γαλακτοζαιμία και της συνακόλουθης δυσανεξίας λακτόζης.
Το 1949 ο Λελουάρ συμφώνησε με τον Ρολάντ Γκαρθία, κοσμήτορα της Σχολής Φυσικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες, να καταστήσει τον ίδιο και τους Καρντίνι και Καμπίμπ άμισθους καθηγητές στο νεοϊδρυθέν Βιοχημικό Ινστιτούτο του Πανεπιστημίου. Το ινστιτούτο αυτό θα βοηθούσε στην ανάπτυξη επιστημονικών προγραμμάτων σε νεαρά πανεπιστήμια της χώρας και θα προσέλκυε ερευνητές και μέλη ΔΕΠ από άλλες χώρες, τόσο της Νότιας Αμερικής, όσο και ανεπτυγμένες.
Μετά τον θάνατο του ιδρυτή και χορηγού του ιδρύματος, του Jaime Campomar, το 1957, ο Λελουάρ και η ομάδα του ζήτησαν απεγνωσμένα χρηματοδότηση από τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας των ΗΠΑ και προς έκπληξή τους η αίτησή τους έγινε αποδεκτή. Το 1958 το Ινστιτούτο βρήκε μια νέα στέγη, σε ένα πρώην γυμνάσιο θηλέων, μετά από δωρεά της κυβερνήσεως της Αργεντινής. Καθώς ο Λελουάρ και οι έρευνές του κέρδιζαν σε αναγνώριση, παραπέρα χρηματοδότηση εξασφαλίσθηκε από το Συμβούλιο Ερευνών της χώρας, ενώ το Ινστιτούτο θα συνδεόταν αργότερα με το Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες.
Τα ύστερα χρόνια
thumb|right|245px|Ο Λελουάρ και συνεργάτες του γιορτάζουν την απονομή του Βραβείου Νόμπελ το 1970 πίνοντας σαμπάνια από δοκιμαστικούς σωλήνες. Μετά την ολοκλήρωση της εργαστηριακής δουλειάς του, ο Λελουάρ συνέχισε να διδάσκει στη Σχολή Φυσικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες, με ένα μικρό διάλειμμα για να ολοκληρώσει τις μελέτες του στο Κέιμπριτζ και στο Εργαστήριο Ερευνών Ενζύμων στις ΗΠΑ.
Το Βραβείο Νόμπελ
Στις 2 Δεκεμβρίου 1970 ο Λελουάρ τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας «για την ανακάλυψη των γλυκονουκλεοτιδίων και του ρόλου τους στη βιοσύνθεση των υδατανθράκων», καθιστάμενος ο τρίτος Αργεντινός στην ιστορία που τιμήθηκε με τέτοιο βραβείο σε οποιαδήποτε κατηγορία, μετά τον Κάρλος Σααβέδρα Λάμας (1936) και τον Ουσάυ (1947). Ολόκληρο το ποσό των 80 χιλιάδων δολαρίων του βραβείου ξοδεύθηκε κατευθείαν στην έρευνα. Ερωτώμενος για τη σπουδαιότητα των επιτευγμάτων του, ο Λελουάρ απάντησε: "«Αυτό ήταν ένα μόνο βήμα σε ένα πολύ μεγαλύτερο σχέδιο. Ανακαλύψαμε τη λειτουργία των γλυκονουκλεοτιδίων στον μεταβολισμό του κυττάρου. Θα ήθελα να το καταστήσω κατανοητό, αλλά είναι δύσκολο να το εξηγήσω: αυτό δεν είναι και πολύ αξιοσημείωτο κατόρθωμα, και μόλις που γνωρίζουμε λίγα πράγματα σχετικά»"
Θάνατος και κληρονομιά
Ο Λελουάρ δημοσίευσε μια σύντομη αυτοβιογραφία του με τίτλο «Long Ago and Far Away» στην έκδοση του 1983 της Annual Review of Biochemistry. Ο τίτλος κατά τον Λελουάρ προέρχεται από ένα από τα μυθιστορήματα του Γουίλιαμ Χένρι Χάντσον, που περιέγραφε τη ζωή στην εξοχή και τα τοπία της παιδικής ηλικίας του Λελουάρ.
Ο Λουίς Λελουάρ απεβίωσε στο Μπουένος Άιρες σε ηλικία 81 ετών από καρδιακή προσβολή, λίγο μετά την επιστροφή του στο σπίτι από το εργαστήριο. Ο τάφος του βρίσκεται στο Κοιμητήριο Λα Ρεκολέτα. Ο φίλος του, φιλόσοφος της επιστήμης Μάριο Μπούνχε, υποστηρίζει ότι η μακροπρόθεσμη κληρονομιά του Λελουάρ ήταν η απόδειξη του ότι «επιστημονική έρευνα διεθνούς επιπέδου... ...ήταν δυνατή σε μία υπανάπτυκτη χώρα εν μέσω πολιτικών αναταραχών» και αποδίδει στην επαγρύπνηση και στην ισχυρή θέληση του Λελουάρ την τελική του επιτυχία. Στις έρευνές του υπό δεινές οικονομικές συνθήκες, ο Λελουάρ συχνά κατέφευγε σε αυτοσχέδιες συσκευές και επινοήματα για να συνεχίσει τη δουλειά του. Σε μία περίπτωση λέγεται ότι έφτιαξε από στεγανό χαρτόνι πρόχειρους σωλήνες για να προστατεύσει τη βιβλιοθήκη του εργαστηρίου του από τη βροχή.
Ο Λελουάρ ήταν γνωστός για την ταπεινοφροσύνη του, τη συγκέντρωσή του στην εργασία και τη συνέπειά του, περιγραφόμενος από πολλούς ως ένας «αληθινός καλόγερος της επιστήμης».
Τιμητικές διακρίσεις
thumb|Ο Λελουάρ (αριστερά) με τον Α. Παρόντι και την κόρη του Αμέλια στο εργαστήριο thumb|Ο Λελουάρ με τη σύζυγό του Αμέλια και τον καρδιοχειρουργό [[Ρενέ Φαβαλόρο]] thumb|Ο οικογενειακός τάφος των Λελουάρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί επιστήμονες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Μπουένος Άιρες
Νάσιοναλ Λιγκ Νορθ
Η Νάσιοναλ Λιγκ Νορθ (αγγλικά: Conference North, πρώην Κόνφερενς Νορθ αγγλικά: Conference North) γνωστή και ως Vanarama National League North για εμπορικούς λόγους, είναι μία κατηγορία της διοργάνωσης Νάσιοναλ Λιγκ στην Αγγλία και βρίσκεται (μαζί με τη Νάσιοναλ Λιγκ Σάουθ) ένα επίπεδο κάτω από την κατηγορία Νάσιοναλ Λιγκ. Είναι στο βήμα 2 (step 2) του Νάσιοναλ Λιγκ Σίστεμ (NLS) και στο επίπεδο 6 του αγγλικού συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων. Αποτελείται από ομάδες που βρίσκονται στο βόρειο τμήμα της Αγγλίας, στο Μίντλαντ και τη Βόρεια Ουαλία.
Η ομάδα με τη μεγαλύτερη θητεία που αγωνίζεται αυτή τη στιγμή στο National League North είναι η Gloucester City, καθώς ήταν στην National League North από τη σεζόν 2009–10.
Ντουραλουμίνιο
Το ντουραλουμίνιο είναι η παλαιά εμπορική ονομασία ομάδας κραμάτων αλουμινίου–χαλκού που παρουσιάζουν αυξημένη μηχανική αντοχή μετά από βαφή και αργή κατακρήμνιση νέας φάσης (κατακρήμνιση λόγω γήρανσης). Εκτός από 3,5–5,5% κ.β. χαλκό, το ντουραλουμίνιο περιέχει επίσης περίπου 0,25–1,5% κ.β. μαγγάνιο και περίπου 0,5% κ.β. μαγνήσιο.
Το ντουραλουμίνιο ανακαλύφθηκε από τον γερμανό χημικό και μεταλλουργό Άλφρεντ Βιλμ (Alfred Wilm: 1869–1937), που εργάζονταν από το 1902 στην παραγωγή νέων κραμάτων για λογαριασμό του Γερμανικού Στρατού. Ένα Σάββατο του Σεπτεμβρίου του 1906, ο Βιλμ ζήτησε από τον βοηθό του να κάνει μία δοκιμή σκληρότητας σε ένα κράμα Al–Cu–Mn–Mg που μόλις είχε υποβάλει σε βαφή (απότομη ψύξη από την θερμοκρασία ερυθροπύρωσης). Ο βοηθός του Βιλμ βιάζονταν να φύγει και έκανε στα γρήγορα τη δοκιμή, η οποία έδωσε μία τιμή ελαφρώς υψηλότερη από την σκληρότητα του καθαρού αλουμινίου. Την Δευτέρα, ο βοηθός του Βιλμ επανέλαβε την ίδια δοκιμή και, προς μεγάλη έκπληξη του ίδιου και του προϊσταμένου του, το υλικό έδωσε μία τιμή σκληρότητας κατά πολύ υψηλότερη από την σκληρότητα του καθαρού αλουμινίου. Το κράμα είχε σκληρύνει στις 48 ώρες περίπου που μεσολάβησαν ανάμεσα στην πρώτη και τη δεύτερη δοκιμή σκληρότητας.
Το 1910, ξεκίνησε η βιομηχανική παραγωγή του κράματος στα χυτήρια της εταιρείας Dürener Metallwerke AG στο Ντύρεν (Düren) της Ρηνανίας. Η εταιρεία αυτή ονόμασε το νέο κράμα duralumin, μιας και ήδη διέθετε στην αγορά και άλλα κράματα με την εμπορική ονομασία Durana-Metalle (επρόκειτο για κρατερώματα που περιείχαν και σίδηρο για να είναι πιο ευκατέργαστα σε χαμηλές θερμοκρασίες).
Η ανακάλυψη του νέου ελαφριού και ανθεκτικού κράματος έγινε γρήγορα γνωστή και το 1910, η βρετανική εταιρεία Βίκερς (Vickers Sons & Maxim Ltd.) άρχισε να κατασκευάζει αερόπλοια από ντουραλουμίνιο γερμανικής προέλευσης. Το ντουραλουμίνιο χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή αεροπλάνων από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και εφεξής.
Σύσταση και ιδιότητες
220px|right|thumb|Η περιοχή του ντουραλουμινίου στο [[διάγραμμα φάσεων Al–Cu.]] Το ντουραλουμίνιο περιέχει 3,5 έως 5,5% κ.β. χαλκό. Όταν το κράμα θερμανθεί σε θερμοκρασία 500 με 500°C, ο χαλκός διαλύεται πλήρως μέσα στο αργίλιο. Με την βαφή του κράματος στο νερό, τον αέρα ή άλλο μέσο, ο χαλκός παραμένει σε διάλυση μέσα στο πλέγμα του αργιλίου σε μια κατάσταση μετασταθούς ισορροπίας. Κατόπιν, με την γήρανση του κράματος, μέσα στους μεγάλους κόκκους (κρυστάλλους) του αργιλίου αρχίζουν να κατακρημνίζονται ομοιόμορφα πολύ μικροί κόκκοι της φάσης θ, που είναι η διαμεταλλική ένωση CuAl2. Η φάση θ εμποδίζει την μετακίνηση των κρυσταλλικών διαταραχών και έτσι το κράμα εμφανίζει εξαιρετική σκληρότητα. Αυτό το φαινόμενο της αύξησης της αντοχής με αργή κατακρήμνιση νέας λεπτομερούς φάσης αποκαλείται σκλήρυνση ή ισχυροποίηση με κατακρήμνιση λόγω γήρανσης.
Το ντουραλουμίνιο παρουσιάζει εξαιρετική αντοχή σε σύγκριση με το καθαρό αλουμίνιο. Για παράδειγμα, το όριο θραύσης (εφελκυστική αντοχή) ενός ντουραλουμινίου με 4% κ.β. Cu και 1% κ.β. Mn, είναι περίπου 450 MPa, όσο δηλαδή και το όριο θραύσης ορισμένων κοινών χαλύβων. Το όριο θραύσης του καθαρού αλουμινίου είναι μόλις 80 MPa. Επιπλέον, με πυκνότητα περίπου 2,7 g/cm3, το ντουραλουμίνιο είναι εξίσου ελαφρύ με το καθαρό αλουμίνιο και σχεδόν τρεις φορές ελαφρύτερο από τον χάλυβα.
Σε σύγκριση με το καθαρό αλουμίνιο, το ντουραλουμίνιο υστερεί ως προς την αντοχή στην διάβρωση. Ωστόσο, η αντοχή του ντουραλουμινίου βελτιώνεται σημαντικά με επικάλυψη και θερμική επικόλληση από λεπτό φύλλο καθαρού αλουμινίου (προϊόντα alclad). Η βελτίωση της αντοχής του ντουραλουμινίου με ανοδίωση δεν ενδείκνυται, επειδή κατά την ανοδίωση δημιουργούνται κενά γύρω από τα κατακρημνίσματα θ (CuAl2) και το κράμα χάνει την αντοχή του σε κόπωση.
Τυποποίηση
Το όνομα ντουραλουμίνιο χρησιμοποιείται πλέον μόνον για ιστορικούς λόγους. Τα σημερινά κράματα Al–Cu, εκ των οποίων ορισμένα αντιστοιχούν στο ντουραλουμίνιο των αρχών του 20ού αι., ανήκουν στην σειρά UNS A2XXX («σειρά 2000»). Τα κράματα Al–Cu, όπως το Α2014, το Α2024, το Α2218, το Α2219, κ.ά., βρίσκουν πολλές εφαρμογές στην αεροναυπηγική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κράματα αργιλίου
Alliages d'aluminium pour corroyage
Κάσσανδρος
Ο Κάσσανδρος της Μακεδονίας (350 π.Χ. – 297 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Αντιπατριδών ήταν ένας από τους διαδόχους του Μεγάλου Αλεξάνδρου, μια από τις πρωταγωνιστικές φυσιογνωμίες στους πολέμους των Διαδόχων, που βασίλεψε στο χώρο της Μακεδονίας. Ήταν ο μεγαλύτερος σε ηλικία γιος του Αντιπάτρου και ένα από τα πιο αξιοσημείωτα γεγονότα που σχετίζονται με τη βασιλεία του είναι η ίδρυση της Θεσσαλονίκης. Επίσης ήταν ιδρυτής της βραχύβιας Δυναστείας των Αντιπατριδών.
Νεανικά χρόνια και άνοδος στην εξουσία
Μικρός είχε παρακολουθήσει τα μαθήματα του Αριστοτέλη μαζί με τον Αλέξανδρο και τον Ηφαιστίωνα. Ο Κάσσανδρος δεν ακολούθησε τον στρατό του Αλεξάνδρου, αλλά έμεινε στην Μακεδονία στο πλευρό του Αντιπάτρου. Αργότερα, στην αυλή του στρατηλάτη στη Βαβυλώνα, ο Κάσσανδρος ήταν αυτός που υπερασπίστηκε τον πατέρα του απέναντι στις κατηγορίες των εχθρών τους και κυρίως της Ολυμπιάδας, της μητέρας του Αλεξάνδρου.
Αργότερα, μετά τον θάνατο του Μ. Αλεξάνδρου, ο πατέρας του ανακήρυξε διάδοχό του στη βασιλεία της Μακεδονίας τον Πολυπέρχοντα. Ο Κάσσανδρος έλαβε, παρά το νεαρό της ηλικίας του, τη δεύτερη θέση στην ιεραρχία και το βαθμό του χιλιάρχου, που ήταν αξιόλογη θέση από την εποχή των Περσών, και που είχε υιοθετήσει και ο Μ. Αλέξανδρος στη διακυβέρνηση του κράτους του. Ο Κάσσανδρος ωστόσο δυσαρεστήθηκε, καθώς ο Πολυπέρχων, αν και πολύπειρος, δεν ήταν συγγενής τους εξ αίματος. Τότε, σύμφωνα με τον Διόδωρο Σικελιώτη, συμμάχησε πρώτα με ντόπιους συμμάχους και κατόπιν με τον βασιλιά της Αιγύπτου, Πτολεμαίο τον Σωτήρα και τον Αντίγονο το Μονόφθαλμο, και κήρυξε τον πόλεμο εναντίον των ανταγωνιστών του. Οι περισσότερες πόλεις της νότιας Ελλάδας τάχθηκαν με το μέρος του και η Αθήνα παραδόθηκε επίσης. Μέχρι το 318 π.Χ., που ηττήθηκε ο στόλος του Πολυπέρχονα στον Βόσπορο, είχε συγκεντρώσει στα χέρια του την κυριαρχία της Μακεδονίας και του υπόλοιπου ελλαδικού χώρου. Έκανε επίσης συμμαχία με την Ευρυδίκη, τη φιλόδοξη σύζυγο του βασιλιά Φιλίππου Γ’ του Αρριδαίου της Μακεδονίας, και έγινε αντιβασιλιάς. Ωστόσο, τόσο εκείνη όσο και ο σύζυγός της (που ήταν ετεροθαλής αδελφός του Αλεξάνδρου), φονεύτηκαν από την Ολυμπιάδα, μαζί με τον αδελφό του Κασσάνδρου, Νικάνορα. Ο Κάσσανδρος αμέσως προέλασε εναντίον της Ολυμπιάδας και, αφού την ανάγκασε να παραδοθεί στην Πύδνα, λιμάνι στους πρόποδες του Ολύμπου, διέταξε τον θάνατό της το 316 π.Χ.
Οι πόλεμοι των Διαδόχων
Περίπου το 313, διάφορες πόλεις αποκήρυξαν τη συμμαχία που είχαν με τον Κάσσανδρο και μεγάλα μέρη της Πελοποννήσου έπεσαν στα χέρια του Αντίγονου, ενώ οι πόλεμοι των Διαδόχων ήταν ακόμη σε εξέλιξη. Ο Κάσσανδρος αναγκάστηκε να μπει σε διαπραγματεύσεις, αλλά αυτό δεν οδήγησε πουθενά. Στα επόμενα δύο χρόνια, ο Πτολεμαίος κι ο Κάσσανδρος πήραν και πάλι την πρωτοβουλία και ο Αντίγονος υπέστη ήττες. Το φθινόπωρο του 311, υπογράφτηκε συμφωνία ειρήνης, η οποία προέβλεπε παύση των εχθροπραξιών και αναγνώριση του γιου του Μ. Αλεξάνδρου, Αλεξάνδρου Δ’, ως βασιλιά μετά την ενηλικίωσή του.
Το 310 π.Χ. – 309 π.Χ., ο Κάσσανδρος δίνοντας εντολές στον Γλαυκία, αξιωματικό των Εταίρων, δηλητηρίασε τον Αλέξανδρο Δ’ και τη μητέρα του, Ρωξάνη, οι οποίοι βρίσκονταν υπό την εποπτεία του. Επίσης έπεισε τον Πολυπέρχονα πως συμφέρον του ήταν να δηλητηριάσει το νόθο γιο του Αλεξάνδρου, Ηρακλή, και τη μητέρα του, μια ερωμένη του Αλεξάνδρου από την Περσία, τη Βαρσίνη, το 309 π.Χ.. Είχε ήδη συνδεθεί με τη βασιλική οικογένεια παίρνοντας για σύζυγο τη Θεσσαλονίκη, ετεροθαλή αδελφή του Μ. Αλεξάνδρου. Έχοντας συνάψει συμμαχία με το Σέλευκο, τον Πτολεμαίο και τον Λυσίμαχο, εναντίον του Αντιγόνου, έγινε μετά την ήττα του τελευταίου και του γιου του Δημητρίου το 301 π.Χ. στη Μάχη της Ιψού, αδιαμφισβήτητος ηγεμόνας της Μακεδονίας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δυναστεία των Αντιπατριδών Κατηγορία:Δηλητηριαστές
I Rise (τραγούδι της Μαντόνα)
Το I Rise είναι ένα τραγούδι της Αμερικανίδας καλλιτέχνιδας Μαντόνα. Κυκλοφόρησε στις 3 Μαΐου 2019 ως το πρώτο προωθητικό σινγκλ του δέκατου τέταρτου άλμπουμ της, Madame X.
Ιστορικό και κυκλοφορία
Μέχρι την κανονική κυκλοφορία του άλμπουμ στις 14 Ιουνίου, είχει προγραμματιστεί να κυκλοφορούν κάθε Παρασκευή νέα κομμάτια, μέσω streaming πλατφορμών αλλά και σε ψηφιακή μορφή. Αυτά τα κομμάτια είναι, το "I Rise" στις 3 Μαΐου, το "Future (feat. Quavo)" στις 17 Μαΐου, και το "Dark Ballet" στις 7 Ιουνίου.
Το "I Rise", το πρώτο προωθητικό σινγκλ, περιγράφεται ως ένας «ισχυρός και εμψυχωτικός ύμνος», μιλάει για την επιβίωση από όλες τις αντιξοότητες του κοινωνικού, σύγχρονου κόσμου, αλλά και για την οπλοκατοχή. «Ένας τρόπος να δώσουμε φωνή σε όλους τους περιθωριοποιημένους ανθρώπους που αισθάνονται ότι δεν έχουν την ευκαιρία να εκφράσουν ότι σκέφτονται», με λόγια της ίδιας της Μαντόνα. Η εισαγωγή του τραγουδιού περιέχει ένα μέρος από την ομιλία της κοινωνικής ακτιβίστριας και υπερασπίστριας για τον έλεγχο των όπλων, Emma González. Η Emma González αποτελεί συνιδρύτρια της επιτροπής Never Again MSD, ενώ είναι επιζήσασα από τον πυροβολισμό στο γυμνάσιο Stoneman Douglas της Φλόριντα, το 2018.
Προσωπικό
Όλοι οι συντελεστές αναφέρονται στο Tidal.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια της Μαντόνα Κατηγορία:Singles του 2019 Κατηγορία:Τραγούδια του 2019
Μουντάνεουμ
Το Μουντάνεουμ (Mundaneum) είναι ίδρυμα που δημιουργήθηκε το 1910, στα πλαίσια του εγχειρήματος επιστήμης τεκμηρίωσης (documentation science) δύο Βέλγων δικηγόρων, του Πολ Οτλέ (Paul Otlet) και του Ανρί Λα Φοντέν (Henri La Fontaine). Στόχος του ιδρύματος ήταν η συλλογή όλης της γνώσης του κόσμου και η κατηγοριοποίησή της σύμφωνα με ένα σύστημα που ανέπτυξαν, το οποίο ονόμασαν Universal Decimal Classification. Ο Οτλέ και ο Λα Φοντέν οργάνωσαν ένα διεθνές συνέδριο (International Conference of International Associations), στο οποίο βασίστηκε το Union of International Associations (UIA).
Ο Οτλέ θεωρούσε το εγχείρημα κέντρο μιας νέας 'πόλης του κόσμου' – ενός κέντρου το οποίο τελικά θα κατέληγε ένα αρχείο με περισσότερα από 12 εκατομμύρια ευρετήρια (index cards) και έγγραφα. Κάποιοι το θεωρούν πρόδρομο του Διαδικτύου (ή, πιο σωστά, εγχειρημάτων συστηματοποίησης της γνώσης όπως η Wikipedia και το WolframAlpha) και ο ίδιος ο Οτλέ ονειρευόταν ότι κάποτε, με κάποιον τρόπο, όλη η πληροφορία που είχε συλλέξει θα μπορούσε να είναι διαθέσιμη σε όλους τους ανθρώπους από το σπίτι τους.
Το Μουντάνεουμ αρχικά στεγάστηκε στο Palais du Cinquantenaire στις Βρυξέλλες (Βέλγιο). Στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε ένα κατάστημα του 1930 στο Μονς (Βαλλωνία).
Ένα φυλλάδιο στα αγγλικά του 1914 το περιέγραψε ως εξής:
Ο Οτλέ ανέθεσε στον αρχιτέκτονα Λε Κορμπυζιέ να σχεδιάσει ένα εγχείρημα για το Μουντάνεουμ που θα κατασκευαζόταν στη Γενεύη το 1929. Αν και το εγχείρημα δεν κατασκευάστηκε ποτέ, προκάλεσε μια θεωρητική διαμάχη (The Mundaneum Affair) μεταξύ του Λε Κορμπυζιέ και το Τσέχου κριτικού Karel Teige.
Το Μουντάνεουμ εμφανίζεται στο Wolfram’s Timeline of Systematic Data and the Development of Computable Knowledge, το οποίο περιγράφει κομβικά σημεία στην ιστορία της συλλογής και διαχείρισης δεδομένων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγιο Κατηγορία:Ιστορία υπολογιστών Κατηγορία:Βαλλωνία Κατηγορία:Ιστορία του Διαδικτύου Κατηγορία:Συστήματα ταξινόμησης
Νιγηρικές γενικές εκλογές (2016)
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στο Νίγηρα στις 21 Φεβρουαρίου 2016, με τον τελικό γύρο των προεδρικών εκλογών να διεξάγεται στις 20 Μαρτίου. Συνολικά 15 υποψήφιοι διεκδίκησαν το προεδρικό αξίωμα, με τον πρόεδρο Μαχαμαντού Ισουφού να διεκδικεί την επανεκλογή του για δεύτερη θητεία. Οι κύριοι υποψήφιοι της αντιπολίτευσης ήταν ο Σεϊνί Ουμαρού από το Εθνικό Κίνημα για την Ανάπτυξη της Κοινωνίας (MNSD), που είχεχάσει από τον Ισουφού στις προεδρικές εκλογές του 2011 και ο Χαμά Αμαντού από το Νιγηρικό Δημοκρατικό Κίνημα για μια Αφρικανική Ομοσπονδία (MODEN/FA), ο οποίος έκανε εκστρατεία από τη φυλακή από τον Νοέμβριο του 2015. Οι περισσότεροι από τους υποψηφίους της αντιπολίτευσης συμφώνησαν να στηρίξουν τον δεύτερο υποψήφιο στον δεύτερο γύρο για να κερδίσει τον Ισουφού. Ο Αμαντού έκανε αίτηση αποφυλάκισής του, η οποία απορρίφθηκε από το εφετείο στις 11 Ιανουαρίου. Μιλώντας μέσω του δικηγόρου του, χαρακτήρισε τον εαυτό του πολιτικό κρατούμενο και δήλωσε ότι δεν θα επεδίωκε εκ νέου να ασκήσει έφεση.
Ο Νίγηρας αντιμετώπισε σωρεία επιθέσεων από διάφορους αντάρτες και κυρίως την Μπόκο Χαράμ κατά τους μήνες που προηγήθηκαν των εκλογών. Τα ζητήματα ασφαλείας και της αντιμετώπισης της φτώχειας ήταν βασικά σημεία της προεκλογικής εκστρατείας. Διάφοροι παρατηρητές προέβλεψαν ότι θα υπήρχαν ελάχιστα επεισόδια βίας από την αντιπολίτευση, η οποία κατηγόρησε τον πρόεδρο για νοθεία και παρατυπίες στις εκλογές.
Ο Ισουφού προηγήθηκε στον πρώτο γύρο, όμως για ελάχιστες ψήφους δεν μπόρεσε να αποκτήσει την απαιτούμενη πλειοψηφία ώστε να εκλεγεί. Έτσι χρειάστηκε και δεύτερος γύρος, στον οποίο αναμετρήθηκε με τον Χαμά Αμαντού. Η αντιπολίτευση μποϊκοτάρισε τον δεύτερο γύρο και ο Ισουφού επανεξελέγη με συντριπτική πλειοψηφία.
Εκλογικό σύστημα
Ο Πρόεδρος του Νίγηρα εξελέγη με το σύστημα των 2 γύρων. Τα 171 μέλη της Εθνοσυνέλευση εξελέγη με δύο μεθόδους. Τα 158 μέλη εξελέγησαν σε 8 πολυεδρικές περιφέρειες βασισμένες στις επτά επαρχίες του Νίγηρα και στην πρωτεύουσα Νιαμέι με το σύστημα της απλής αναλογικής με λίστα κομμάτων. Επιπρόσθετα, οι 8 έδρες περιήλθαν στις εθνικές μειονότητες και άλλες 5 (μία για την κάθε ήπειρο) στους απόδημους πολίτες του Νίγηρα. Όλοι οι παραπάνω εξελέγησαν σε μονοεδρικές περιφέρειες με το πλειοψηφικό σύστημα.
Πρόεδρος
Η εκλογή κρίθηκε σε δεύτερο γύρο στις 20 Μαρτίου, χωρίς την αντιπολίτευση να συμμετέχει. Τα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν στις 22 Μαρτίου και νικητής αναδείχθηκε με ποσοστό 92,5% των ψήφων ο πρόεδρος Ισουφού. Η συμμετοχή ήταν 60%. Στο μεταξύ, την ημέρα ανακοίνωσης του αποτελέσματος, ο συνασπισμός της αντιπολίτευσης COPA κατήγγειλε νοθεία στις εκλογές και απέρριψε το αποτέλεσμα, λέγοντας ότι ο Νίγηρας "θα είχε έναν πρόεδρο που δεν είναι νόμιμος" μετά τη λήξη της πρώτης θητείας του Ισουφού.
Εθνοσυνέλευση
Στις βουλευτικές εκλογές τα κόμματα που ήταν προσκείμενα στον Ισουφού κέρδισαν την πλειοψηφία των εδρών, με 118 επί συνόλου 171 στην εθνοσυνέλευση.
Επακόλουθα
Οι 40 παρατηρητές από την Αφρικανική Ένωση δήλωσαν ικανοποιημένοι με τη διεξαγωγή του πρώτου γύρου των εκλογών, αναφορικά με τη διαδικασία, παρότι σημειώθηκαν καθυστερήσεις για γραφειοκρατικούς λόγους.
Στις 30 Μαρτίου τα τελικά αποτελέσματα επικυρώθηκαν από το Συνταγματικό Δικαστήριο. Το ποσοστό του Ισουφού ήταν επίσημα 92,51% και του Αμαντού 7,49%, με τη συμμετοχή να διαμορφώνεται στο 59,80%. Στις 2 Απριλίου 2016 ο Ισουφού ορκίστηκε για άλλη μία θητεία και επαναδιόρισε στην πρωθυπουργία τον Μπριζί Ραφινί. Η σύνθεση της νέας κυβέρνησης ανακοινώθηκε στις 11 Απριλίου. Παρότι ο Ισουφού είχε καλέσει προηγουμένως στο σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας με την αντιπολίτευση, ωστόσο κανένα μέλος της αντιπολίτευσης δεν συμπεριελήφθη στη νέα κυβέρνηση.
Αν και δεν προσήλθαν στην πρώτη συνεδρίαση, τελικά τον Απρίλιο τα μέλη της αντιπολίτευσης που εξελέγησαν βουλευτές κατέλαβαν τις έδρες τους στην εθνοσυνέλευση.
Παραπομπές
2016
Μίνγκα Γκουασού
Η πόλη της Μίνγκα Γκουασού (ισπανικά: Minga Guazú), που ιδρύθηκε το 1958, βρίσκεται στο διαμέρισμα Άλτο Παρανά, 311 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Ασουνσιόν της Παραγουάης.
Κλίμα
Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 21 °C. Η ανώτατη φτάνει 38 °C και ελάχιστη 0 °C. Η μεγαλύτερη μέση ετήσια βροχόπτωση της χώρας εμφανίζεται στην περιοχή Άλτο Παρανά.
Δημογραφία
Από τους 60.719 κατοίκους, 31.358 είναι άνδρες και 29.361 γυναίκες, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις από το Τμήμα Στατιστικής, Ερευνών και Απογραφών.
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε και αναπτύχθηκε χάρη στην εργασία των Σαλεσιανών του Ντον Μπόσκο, με ηγέτη τον ιερέα Γκίδο Κορονέλ, τον ιδρυτή της πόλης. Στα μέσα της δεκαετίας του '60, αποφάσισε να χτίσει μια πόλη 20 χιλιόμετρα απόσταση από τα σύνορα της Παραγουάης με τη Βραζιλία. Ωστόσο, το κέντρο της πόλης βρίσκεται σε απόσταση 16 χιλιομέτρων, ενώ ο άλλος οικισμός είναι δεύτερος σε πληθυσμό.
Οικονομία
Μεγάλο μέρος της οικονομικής δραστηριότητας της πόλης στηρίζεται στο Συνεταιρισμό, στον οποίο συμμετέχουν οι κάτοικοι και τώρα έχει μετατραπεί σε ένα πραγματικό γεωργικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα.
Κύριο προϊόν της είναι η σόγια, εκτός από αραβόσιτο, μανιόκα, βαμβάκι, σιτάρι, μάτε, ζαχαροκάλαμο, κοτόπουλο, λαχανικά και φασόλια.
Η μεγαλύτερη βιομηχανία πετρελαίου στην Παραγουάη είναι η πολυεθνική "Cargill" στην πόλη.
Τουρισμός
Το Διεθνές Αεροδρόμιο Γκουαρανί είναι στην πόλη της Μίνγκα Γκουασού, ένα από τα πιο σύγχρονα αεροδρόμια στη Νότια Αμερική, 30 χιλιόμετρα από την Σιουδάδ δελ Έστε.
Στην περιοχή βρίσκονται τα ποτάμια Μοντάι, Ακαράι, το ρεύμα Ακαράι-μι και Σάντα Μαρία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Παραγουάης
Ταρσός
Η Ταρσός (τουρκική: Tarsus) είναι πόλη της Μικράς Ασίας στο Βιλαέτι (=Νομαρχία) των Αδάνων, χτισμένη στις όχθες του ομώνυμου ποταμού, περίπου 12 χλμ. από τις ακτές της Μεσογείου. Βρίσκεται επί της σιδηροδρομικής γραμμής Μερσίνης Αδάνων σε κοντινή απόσταση από αυτή (οδικώς μισή ώρα). Ο πληθυσμός είναι 216.382 κάτοικοι (απογραφή 2000), αλλά στη μητροπολιτική περιοχή κατοικούν περίπου 2,75 εκατομμύρια άνθρωποι. Η πόλη χαρακτηρίζεται από την μακραίωνη ιστορία της.
Ιστορία
Ο Ξενοφών (Αναβ. Ι, 2.23) μνημονεύει τη Ταρσό ως πόλη μεγάλη και ευδαίμονα και ότι καταλήφθηκε από τον Κύρο τον Νεότερο το 401 π.Χ.. Διερχόμενος ο Μέγας Αλέξανδρος από την Ταρσό, και λουσθείς στα παγωμένα νερά του Κύδνου, ασθένησε σοβαρά, σωθείς από τον γιατρό του Φίλιππο τον Ακαρνάτο. Κατά τους χρόνους των διαδόχων (Επιγόνων) ανήκε στους Σελευκίδες, κατά δε τον μεταξύ Καίσαρος και Πομπήιου πόλεμο είχε ταχθεί υπέρ του πρώτου. Κατά τους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους, η Ταρσός είχε την προσωρινή ονομασία Αντιόχεια (του Κύδνου, καθώς είναι κτισμένη παρά τις όχθες του Κύδνου ποταμού που ήταν και το σύμβολο στα νομίσματά της). Το όνομα αυτό απαντά κυρίως επί Αντίοχου Δ' (175 – 164 π.Χ).
Σε αυτή την πόλη υποδέχθηκε με μεγαλοπρέπεια ο Μάρκος Αντώνιος τη Βασίλισσα της Αιγύπτου Κλεοπάτρα. Επί Αυγούστου η Ταρσός ήταν “civitas libera”. Εδώ πέθανε ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Τάκιτος και εδώ ετάφη ο Αυτοκράτορας του Βυζαντίου Ιουλιανός.
Η Ταρσός ήταν ονομαστή για τη φιλολογική και φιλοσοφική σχολή της, αμιλλώμενη εκείνη των Αθηνών και της Αλεξάνδρειας (Στράβων, περί το 673), υπήρξε δε πατρίς των στωικών φιλοσόφων Αντίπατρου, Αρχέδημου, των δύο Αθηνόδωρων, των δύο γραμματικών Αρτεμίδωρου και Διόδωρου, του τραγικού ποιητή Διονυσίδη και άλλων πολλών που ζούσαν στη Ρώμη.
Επίσης στη Ταρσό υπήρχε πολυάνθρωπη ιουδαϊκή παροικία, στην οποία είχε γεννηθεί ο απόστολος Παύλος (Πράξεις θ:11,30, κα:39). Εδώ, στην Ταρσό της Κιλικίας, επί Διοκλητιανού το 290 υπέστησαν μαρτυρικό θάνατο χιλιάδες χριστιανοί. Πολλών ιερά λείψανα εξ αυτών μεταφέρθηκαν στην Αφρική, όπως κάνει λόγο ο ιερός Αυγουστίνος. Την μνήμη τους εορτάζει η Δυτική Εκκλησία στις 6 Ιουνίου. Κατά τις Σταυροφορίες εδώ πέθανε ο Αυτοκράτορας Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσα το 1190.
Στα σωζόμενα ερείπια της αρχαίας πόλης ενήργησαν ανασκαφές Γάλλοι αρχαιολόγοι, τα δε ερχόμενα στο φως ευρήματα μεταφέρθηκαν στο μουσείο του Λούβρου. Διασώθηκαν επίσης νομίσματα της αρχαίας Ταρσού, στατήρας εξ ηλέκτρου του 6ου αιώνα π.Χ. με παράσταση μιας δάμαλης θηλαζόμενη υπό μόσχου, και στατήρας εξ αργύρου του 500 – 450 π.Χ. με την αυτή παράσταση (ίσως έμβλημα της πόλης;) καθώς και πλείστα άλλα που είχαν κοπεί υπό τους Σατράπες Τυριβάζου, Ορόντα, Φαρνάβαζου κ.ά. καθώς και επί Σελευκιδών τότε που η Ταρσός ήταν μία εκ των βασιλικών νομισματοκοπείων και επί των ρωμαϊκών χρόνων.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Γεωγραφία της Βίβλου Κατηγορία:Αντιόχεια Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Κιλικίας Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Swiftair Hellas
μικρογραφία|231x231εσ|Το αεροσκάφος SX-BGU, τύπου Fairchild Swearingen SA227-AC Metro III, στο Αεροδρόμιο των Τιράνων. Η Swiftair Hellas είναι εταιρεία παροχής εμπορευματικών πτήσεων με έδρα στην Αθήνα. Η βάση των δραστηριοτήτων της βρίσκεται στον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών και εξυπηρετεί αποκλειστικά την ελληνική εγχώρια αγορά.
Ιστορικό
Η Swiftair Hellas ιδρύθηκε και ξεκίνησε να λειτουργεί τον Ιούνιο του 2013. Ανήκει εξ ολοκήρου στην ισπανική εταιρεία Swiftair.
Στόλος
Ο στόλος της Swiftair Hellas περιλαμβάνει τα εξής αεροσκάφη:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές αεροπορικές εταιρείες Κατηγορία:Εμπορευματικές αεροπορικές εταιρείες Κατηγορία:Οικονομία της Αττικής
Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1976
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1976 ήταν η 21η έκδοση του ετήσιου Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision. Διοργανώθηκε από το NOS και διεξήχθη στη Χάγη της Ολλανδίας, στο Nederlands Congresgebouw. Η νίκη των Teach-In στη Στοκχόλμη της Σουηδίας την προηγούμενη χρονιά, έδωσε το δικαίωμα στην Ολλανδία να φιλοξενήσει το διαγωνισμό. Τον διαγωνισμό κέρδισαν οι Brotherhood of Man, ερμηνεύοντας το τραγούδι "Save Your Kisses for Me", για λογαριασμό του Ηνωμένου Βασιλείου που συγκέντρωσε 164 βαθμούς.
Την 2η θέση κατέλαβε η Γαλλία και την 3η το Μονακό. Για δεύτερη συνεχή φορά το τραγούδι που έμελε να κερδίσει τον διαγωνισμό παρουσιάστηκε πρώτο στη σειρά.
Τοποθεσία
Η Χάγη είναι η έδρα της κυβέρνησης του Βασιλείου των Κάτω Χωρών και πρωτεύουσα της επαρχίας της Νότιας Ολλανδίας. Αποτελεί επίσης την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, μετά το Άμστερνταμ και το Ρότερνταμ. Βρίσκεται στα δυτικά της χώρας και ο χώρος όπου έγινε ο τελικός του διαγωνισμού ήταν το Congresgebouw (σήμερα είναι γνωστό ως Παγκόσμιο Φόρουμ). Ο χώρος κατασκευάστηκε το 1969.
Μορφή
Το βαθμολογικό σύστημα που άρχισε να εφαρμόζεται από τον προηγούμενο διαγωνισμό, εξακολούθησε να ισχύει και το 1976. Το κάθε μέλος της κριτικής επιτροπής μπορούσε να δώσει 12 πόντους στο καλύτερο τραγούδι, 10 στο δεύτερο καλύτερο, στη συνέχεια 8 στο τρίτο, και από 7 ως 1 βαθμό για τα υπόλοιπα (από το 4ο ως το 10ο καλύτερο τραγούδι, σύμφωνα με τη γνώμη των κριτών). Σε αντίθεση με σήμερα, οι πόντοι δεν δόθηκαν με τη σειρά (από το 1 ως το 12), αλλά με τη σειρά που ερμηνεύτηκαν τα τραγούδια. Η διαδικασία να ανακοινώνονται οι βαθμολογίες με αύξουσα σειρά, ξεκινώντας από τον έναν βαθμό, δεν καθιερώθηκε παρά μόνο από τον διαγωνισμό του 1980 και μετά.
Συμμετέχουσες χώρες
Η Μάλτα, η Σουηδία και η Τουρκία αποχώρησαν από τον διαγωνισμό μειώνοντας σε 18 τις χώρες που έλαβαν μέρος στον διαγωνισμό εκεί της χρονιάς σε σύγκριση με τις 19 χώρες των προηγούμενων διαγωνισμών. Η Αυστρία και η Ελλάδα επέστρεψαν στον διαγωνισμό.
Η Σουηδία αποχώρησε από τον διαγωνισμό, καθώς το Sveriges Radio (SR) δεν είχε αρκετά χρήματα για να φιλοξενήσει κι άλλο διαγωνισμό σε περίπτωση που κέρδιζε ξανά η Σουηδία. Έτσι, εισήχθη ένας νέος κανονισμός στο μέλλον για κάθε ραδιοτηλεοπτικό φορέα να υποχρεούνται να καλύπτει μερικώς το κόστος της διεξαγωγής του διαγωνισμού. Όπως γράφει ο συγγραφέας και ιστορικός Τζον Κένεντι Ο' Κόνορ στο βιβλίο του The Eurovision Song Contest – The Official History, έγιναν διαδηλώσεις του κόσμου εναντίον του διαγωνισμού, κάτι που συνετέλεσε κατά μεγάλο μέρος στην απόφαση του SR για αποχώρηση.