cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ισόβροχος
Ο όρος ισόβροχος είναι μετεωρολογικός και μπορεί να αναφέρεται στον πληθυντικό και να αφορά τόπους, ισόβροχοι τόποι, ή στον ενικό και να αφορά γραμμή (ευθεία ή καμπύλη), ισόβροχος γραμμή.
Συγκεκριμένα στη κατάρτιση μετεωρολογικού χάρτη καιρού σημειώνονται οι περιοχές εκείνες που παρουσιάζουν το ίδιο ύψος βροχόπτωσης. Τα σημεία αυτά συνδέονται στη συνέχεια με γραμμή που καλείται ισόβροχος γραμμή. Η μελέτη των γραμμών αυτών συμβάλλει ιδιαίτερα τόσο στην εκπόνηση δελτίου καιρού όσο και στη παρακολούθηση των κλιματολογικών συνθηκών ευρύτερα.
Πηγές
Κατηγορία:Μετεωρολογία
Εκλογές στη Δομινίκα
Από το 1832 διεξάγονται εκλογές στη Δομινίκα. Σε εθνικό επίπεδο η χώρα εκλέγει το ένα κοινοβούλιο. Η Συνέλευση της Δομινίκας (House of Assembly) αποτελείται από 32 μέλη, εκ των οποίων τα 21 εκλέγονται για πενταετή θητεία σε μονοεδρικές περιφέρειες, 9 διορισμένους γερουσιαστές, τον πρόεδρο και 1 μέλος εξ οφίτσιο. Ο αρχηγός κράτους, που είναι ο Πρόεδρος εκλέγεται από τη Βουλή.
1924-1936
Το 1924 έπειτα από την νέα εισαγωγή των εκλεγμένων μελών του Νομοθετικού Συμβουλίου για πρώτη φορά από το 1898 διεξήχθησαν εκλογές. Η Ένωση των Αντιπροσώπων της Κυβέρνησης κέρδισε το ένα τρίτο από τις εκλεγμένες έδρες. Στις επόμενες εκλογές το 1936, η Ένωση κατέλαβε τις μισές από τις έδρες που αναδείχθηκαν με εκλογές.
1951
Στις γενικές εκλογές που διενεργήθηκαν στις 31 Οκτωβρίου 1951 δεν πήραν μέρος πολιτικά κόμματα. Όλοι οι υποψήφιοι κατήλθαν ως ανεξάρτητοι, με τη συμμετοχή να διαμορφώνεται στο 75,9%. Την ίδια χρονιά δόθηκε και το καθολικό δικαίωμα ψήφου.
1957
Στις 15 Αυγούστου 1957 διεξήχθησαν γενικές εκλογές, με τη συμμετοχή μόνο ανεξάρτητων. Η συμμετοχή ήταν της τάξης του 75,6%.
Γενικές εκλογές 1961 - 1975
Από το 1961 ως το 1980 κυριάρχησε στην εξουσία το Εργατικό Κόμμα της Δομινίκας.
1961
Στις γενικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 17 Ιανουαρίου 1961 η συμμετοχή διαμορφώθηκε στο 76,9%. Το αποτέλεσμα ήταν η νίκη για το Εργατικό Κόμμα της Δομινίκας, που κέρδισε 7 επί συνόλου 11 εδρών.
1966
Στις εκλογές που έγιναν στις 7 Ιανουαρίου 1966 κέρδισε σαρωτική νίκη το Εργατικό Κόμμα της Δομινίκας, με 10 επί συνόλου 11 εδρών και με συμμετοχή 80,3%.
1970
Οι επόμενες εκλογές έδωσαν και νέα νίκη στους Εργατικούς και διεξήχθησαν στις 26 Οκτωβρίου 1970. Ειδικότερα, 8 επί συνόλου 11 εδρών πήγαν στο Εργατικό Κόμμα.
1975
Οι τελευταίες εκλογές προτού η Δομινίκα κηρυχθεί ανεξάρτητη από το Ηνωμένο Βασίλειο διεξήχθησαν στις 24 Μαρτίου 1975. Κέρδισαν οι Εργατικοί, με 16 έδρες από τις συνολικά 21. Η συμμετοχή διαμορφώθηκε στο 79%.
1980
Οι πρώτες εκλογές μετά την ανεξαρτησία το 1978 διεξήχθησαν στις 21 Ιουλίου 1980. Το Κόμμα Ελευθερίας της Δομινίκας κέρδισε 17 από τις συνολικά 21 έδρες, ενώ το κυβερνών Εργατικό Κόμμα της Δομινίκας απώλεσε όλες του τις 16 έδρες έπειτα από 19 συνεχή χρόνια στην εξουσία. Η συμμετοχή ήταν 80,2%.
1985
Στις επόμενες εκλογές, την 1η Ιουλίου 1985, το Κόμμα Ελευθερίας της Δομινίκας παρέμεινε στην εξουσία, εξασφαλίζοντας 15 επί συνόλου 21 εδρών, με συμμετοχή 74,6%.
1990
Για μία ακόμη φορά πρώτευσε το Κόμμα Ελευθερίας της Δομινίκας στις εκλογές που έγιναν στις 28 Μαΐου 1990. Κέρδισε 11 επί συνόλου 21 εδρών, με τη συμμετοχή να καταγράφει ιστορικό χαμηλό στο 66,6%, από τότε που δόθηκε σε όλες και όλους το δικαίωμα ψήφου, το 1951.
1995
Με νέο ρεκόρ χαμηλής συμμετοχής (65,2%) διεξήχθησαν γενικές εκλογές στις 12 Ιουνίου 1995. Παρότι τις περισσότερες ψήφους συγκέντρωσε το Κόμμα Ελευθερίας της Δομινίκας, το Ενωμένο Κόμμα Εργατών κατέλαβε 11 από τις συνολικά 21 έδρες.
2000
Στις επόμενες γενικές εκλογές, που έγιναν στις 31 Ιανουαρίου 2000 το Εργατικό Κόμμα της Δομινίκας του Ρόζι Ντάγκλας κέρδισε 10 έδρες και επέστρεψε στην εξουσία, παρότι το Ενωμένο Κόμμα Εργατών του Έντισον Τζέιμς, κέρδισε περισσότερες ψήφους. Το UWP κέρδισε 9 έδρες και το Κόμμα Ελευθερίας της Δομινίκας 2 έδρες. Η συμμετοχή διαμορφώθηκε στο 59,25% (νέο ιστορικό χαμηλό από το 1951). Σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού από το Εργατικό Κόμμα της Δομινίκας και το Κόμμα Ελευθερίας. Το 2004 απεβίωσε εν ενεργεία ο πρωθυπουργός Πιέρ Τσαρλς και τον διαδέχθηκε ο υπουργός Παιδείας Ρούζβελτ Σκέριτ.
2005
Στις γενικές εκλογές που διενεργήθηκαν στις 5 Μαΐου 2005 το κυβερνών Εργατικό Κόμμα της Δομινίκας κέρδισε τις 12 από τις συνολικά 21 έδρες στη Βουλή, ενώ το Ενωμένο Κόμμα Εργατών ανεπιτυχώς αμφισβήτησε τα αποτελέσματα στο δικαστήριο, αναφορικά με αρκετές εκλογικές περιφέρειες. Ήταν οι πρώτες εκλογές στις οποίες δεν εξέλεξαν καμία έδρα το Κόμμα Ελευθερίας της Δομινίκας της Γιουτζίνια Τσαρλς.
2009
Οι επόμενες εκλογές έγιναν στις 18 Δεκεμβρίου 2009 και το κυβερνών Εργατικό Κόμμα αύξησε τη δύναμή του από τις 18 στις 21 έδρες, κερδίζοντας μια τρίτη θητεία. Οι εκλογές διεξήχθησαν με καθυστέρηση άνω του ενός έτους εξαιτίας του ότι ο πρωθυπουργός ξέχασε να ζητήσει τη διάλυση της βουλής. Στις 9 Ιουλίου 2010 διεξήχθησαν και επαναληπτικές εκλογές για την πλήρωση 2 εδρών, με τις έδρες να κερδίζουν ξανά οι δύο υποψήφιοι του κόμματος της αντιπολίτευσης (Ενωμένο Κόμμα Εργατών).
2014
Το κυβερνών σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα της Δομινίκας κέρδισε 15 επί συνόλου 21 εδρών, με τις υπόλοιπες 6 να πηγαίνουν στο κεντροδεξιό Ενωμένο Κόμμα Εργατών. Έτσι, πρωθυπουργός εξελέγη ξανά ο Ρούζβελτ Σκέριτ.
Αρχαία Κασσώπη
Στους λόφους του σημερινού χωριού Καμαρίνα του Δήμου Ζαλόγγου Πρέβεζας (Νόμος Καποδίστριας, σήμερα με το Νόμο Καλλικράτης, είναι Δήμος Πρέβεζας), υπάρχουν τα ερείπια της αρχαίας πόλης Κασσώπης, η οποία ιδρύθηκε από τους Κασσωπαίους, ένα Ηπειρωτικό φύλο, κλάδο των Θεσπρωτών και πιθανώς αργότερα εποικίσθηκε και από εποίκους Ηλείους και Αρκάδες. Η ίδρυση της πόλης ήταν το αποτέλεσμα ενός συνοικισμού των διάσπαρτων οικισμών της περιοχής. Μια άποψη λέει ότι η πόλη κτίσθηκε από γηγενείς Ηπειρώτες Θεσπρωτούς με σκοπό να προστατευθεί η εύφορη κοιλάδα – πεδιάδα του δυτικού τμήματος του Νομού Πρέβεζας από τις βλέψεις των Ηλείων εποίκων. Κάποια πρώιμα ευρήματα υποδεικνύουν ότι πιθανόν στη θέση της πόλης να προϋπήρχε κάποιος μικρότερος οικισμός. Ο καθηγητής αρχαιολογίας Σωτήριος Δάκαρης διεξήγαγε ανασκαφές στην Κασσώπη για λογαριασμό της Αρχαιολογικής Εταιρείας στο διάστημα 1952-1955, αργότερα δε οι ανασκαφές συνεχίστηκαν από το 1977-78 έως το 1983, με τη συνεργασία του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων με το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο του Βερολίνου, αργότερα δε έγινε έκδοση τόμου των ερευνών στο Μόναχο.
Περιηγητές στην Αρχαία Κασσώπη
Ο Σκύλαξ ο Καρυανδεύς, εξερευνητής του 6ου αιώνα π.Χ. γράφει στο έργο του «Περίπλους»: «Η Κασσωπαία ήτο εθνότης εγκατεστημένη νοτίως της Θεσπρωτίας και παροικούσαν δε ούτοι έως τον Ανακτόριον Κόλπον (εννοεί Αμβρακικό). Παράπλους δε εστί της Κασσωπαίας χώρας ήμισυ ημέρες». Ο γεωγράφος Στράβων θεωρεί τους Κασσωπαίους Θεσπρωτούς Ηπειρώτες και γράφει: «Χάονες μέν ούν και Θεσπρωτοί και μετά τούτων εφεξής Κασσωπαίοι, και ούτοι δ’ εισί την από Κεραυνίων ορέων μέχρι του Αμβρακικού κόλπου παραλίαν νέμονται χώραν ευδήμονα έχοντες». Η Κασσώπη απέκτησε οικονομική δύναμη με το εμπόριο, την κτηνοτροφία και τα γεωργικά προϊόντα της εύφορης πεδιάδας των παραλιών της Πρέβεζας και του Αχέροντα. Ο πρώτος που ταύτισε τα ερείπια με την αρχαία Κασσώπη είναι ο Άγγλος περιηγητής συνταγματάρχης Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ (William Martin Leake), ο οποίος επισκέφθηκε την περιοχή τα έτη 1805 και το 1835 δημοσίευσε το διάγραμμά της. Γιά την Κασσώπη επίση έχουν γράψει οι περιηγητές Νίκολας Χάμοντ Nickolas Hammond και Φρανσουά Πουκεβίλ (Francois Pouckeville).
Ιστορία της Κασσώπης
Οι απόψεις για τη χρονολογία ίδρυσης της διίστανται. Μία άποψη φέρει την Κασσώπη να ιδρύεται στον 8ο – 7ο αιώνα π.Χ. από Αρκάδες και Ηλείους εποίκους και άλλη άποψη τον 4ο αιώνα π.Χ. από Κασσωπαίους, κλάδο των Θεσπρωτών. Η άποψη του Υπουργείου Πολιτισμού (Ελλάδα) είναι ότι ''«η Κασσώπη, πρωτεύουσα της Κασσωπαίας, κτίστηκε πριν τα μέσα του 4ου αι. π.Χ. (340 π.Χ), σε φυσικά οχυρή θέση, σε ένα οροπέδιο με υψόμετρο 550-650 μ., στις πλαγιές του Ζαλόγγου, με σκοπό να προστατεύσει από την εκμετάλλευση των Ηλείων αποίκων, την εύφορη πεδιάδα που απλωνόταν νοτιότερα».''. Η αλήθεια είναι κάπου ενδιάμεσα. Πιθανά ιδρύθηκε παλιότερα, αλλά έλαβε τη μεγάλη ανάπτυξη και αίγλη της τον 4ο αιώνα π.Χ.. Ο Στέφανος Βυζάντιος, συγγραφέας της εποχής του 6ου αιώνα μ.Χ., αναφέρει την Κασσώπη στο βιβλίο του «Εθνικά»: «Πόλις εν Μολοσσοίς επώνυμος τη Κασσωπαία Χώρα». . Οι περισσότεροι αρχαίοι συγγραφείς αναφέρονται με τον ευρύτερο όρο Κασσωπαία χώρα και όχι τόσο στην πόλη Κασσώπη. Εξαίρεση αποτελεί ο Διόδωρος Σικελιώτης (80-20 π.Χ.) στο βιβλίο του «Ιστορική Βιβλιοθήκη ΙΧ, 88» πού αναφέρει «Κασσώπη, πόλις με το όνομα τούτο εις τον Ηπειρωτικόν χώρον» και ο προαναφερθείς Στέφανος Βυζάντιος. Η Αρχαία Κασσώπη έλαβε μέρος τόσο στήν εθελοντική ομοσπονδία πόλεων Ηπειρωτική Συμμαχία που συνέστησε η Μυρτάλη - Ολυμπιάδα, μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, όσο και αργότερα στό πλέον μακρόβιο Κοινό των Ηπειρωτών.
Γεωγραφία της Αρχαίας Κασσώπης
Το υψόμετρο της Κασσώπης είναι 550-620m και η θέση της είναι στρατηγική, με άριστη θέα και υγιεινό κλίμα. Βόρεια και δυτικά προστατεύεται από τις βουνοκορφές Ανεμόμυλος και Κιτέπι μαζί με τους κάθετους γκρεμούς του όρους Ζάλογγο, αποκαλούμενους στεφάνια. Οι προσβάσιμες πλευρές της ακρόπολης της Κασσώπης προστατεύονται με τείχος. Στην αρχαία Κασσώπη αναφέρονται και μεταγενέστεροι συγγραφείς περιηγητές, όπως ο Γερμανός Conrad Bursian (1830-1883), που μας γράφει «η Κασσώπη είναι κτισμένη σε μια φυσική οχυρή θέση, κάτω από βραχώδη έξαρση». Επίσης την επισκέφθηκαν και γράφουν γι αυτήν ο συνταγματάρχης Ληκ και ο Γάλλος Φρανσουά Πουκεβίλ. Η σημασία της Κασσώπης αρχίζει να αναφαίνεται στον 4ο αιώνα π.Χ., οπότε και φτάνει στο απόγειο της δόξας της παράλληλα με την κοντινή πόλη Αμβρακία (απέχουν 50 χλμ.). Χάρις στη στρατηγική της θέση είχε μικτή οικονομία: κτηνοτροφία στο βουνό, γεωργία στον κάμπο και αλιεία στη θάλασσα. Πέραν αυτού η περιοχή είχε πολλά δάση και με την ξυλεία της Κασσώπης κατασκευάζονταν πλοία μέχρι και τον 19ο αιώνα μ.Χ. Ο περιηγητής Κυριάκος από την Ανκόνα γράφει πώς το έτος 1435 που επισκέφθηκε την Κασσώπη «βρήκε ένα μεγάλο δάσος από βελανιδιές και χρυσόξυλο», ένα είδος πουρνάρι από το οποίο με κατεργασία έπαιρναν το πρινοκόκι, ή κρεμεζί, ή κικνίδι, βαφή της υφαντουργίας. Η Κασσώπη, πέραν της κτηνοτροφίας, αλιείας και γεωργίας, στράφηκε τον 3ο αιώνα π.Χ. προς τη βιοτεχνία και το ναυτιλιακό εμπόριο. Τα καράβια των Κασσωπαίων όργωναν τη Μεσόγειο θάλασσα και διακινούσαν στην Καρχηδόνα, στη Ρώμη, στο Βρινδήσιο (σημερινό Μπρίντιζι), στη Μασσαλία, στο Γιβραλτάρ, στα παράλια της Αδριατικής, στα νησιά του Αιγαίου, στα Μικρασιατικά παράλια, στα παράλια του Εύξεινου Πόντου και στην Αίγυπτο με προϊόντα της Ηπείρου όπως κρασί, λάδι, ελιές, φρούτα, ξηρούς καρπούς και υφάσματα. Τα τελευταία χρόνια γίνονται σημαντικές αρχαιολογικές ανακαλύψεις σχετικά με τις σχέσεις των Ηπειρωτών με τους προγόνους των Ρωμαίων, τους Ετρούσκους, με τους οποίους φαίνεται οι Ηπειρώτες είχαν εμπορικές σχέσεις από τον 8ο και 7ο αιώνα π.Χ. .
Ιστορία της Αρχαίας Κασσώπης
Στον Πελοποννησιακό Πόλεμο η Κασσώπη τάχθηκε με την πλευρά των Σπαρτιατών, ενώ οι άλλοι Ηπειρώτες συντάχθηκαν με τους Αθηναίους. Έτσι αργότερα ο βασιλιάς Φίλιππος Β' της Μακεδονίας, σε συμφωνία με τους φίλους του Ηπειρώτες Μολοσσούς κυρίευσε την Κασσώπη, την Πανδοσία, το Βουχέτιον, τις Βατίες και την Ελάτρεια και τις παραχώρησε ως δώρο στον βασιλέα των Μολοσσών Αλέξανδρο Α', αδελφό της συζύγου του, Μυρτάλης Ολυμπιάδας. Υπενθυμίζεται ότι ο Αλέξανδρος Α' παντρεύτηκε την ανεψιά του, Κλεοπάτρα, αδελφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, και την ίδια ημέρα αυτού του γάμου δολοφονήθηκε ο Φίλιππος Β' από τον Παυσανία.
Ο στρατηγός Λυκίσκος κατέλαβε αυτές τις πόλεις και εγκατέστησε Μακεδονικές φρουρές. Από τη στιγμή αυτή όλη η Ήπειρος συντάσσεται με την Μακεδονική πολιτική και σημαντικό εκστρατευτικό σώμα Ηπειρωτών συμμετέχει στους μακροχρόνιους πολέμους του Μεγάλου Αλεξάνδρου της Ασίας. Έχει καταγραφεί το έτος 1980 -1985 το εξής γεγονός: όταν γυρίσθηκαν τα πρώτα ντοκιμαντέρ στην ορεινή περιοχή του Πακιστάν, όπου ζει η φυλή των Καλάς (Kalash), απόγονων Ελλήνων στρατιωτών του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ένας ηλικιωμένος άνδρας Καλάς δήλωσε ότι «θυμάται από την προφορική παράδοση ότι οι πρόγονοί του κατάγονταν από μια μακρινή ορεινή περιοχή, άπειρο χώρα (Ήπειρος), που είχε πολλά βουνά και ποτάμια που ένα το έλεγαν Τσίαμι (Θύαμις = Καλαμάς) και το άλλο πήγαινε στον Κάτω Κόσμο (Αχέρων)». Βουδιστικά κείμενα, όπως το «Majjihima Nakaya», αναφέρονται σε «Κράτος Ελλήνων» την εποχή του Βούδα τον 6ο π.Χ. αιώνα στον Καύκασο (Ινδοκούς), εκεί που σήμερα ζουν οι Καλάς. Εξάλλου η πόλη Κανταχάρ λεγόταν Ισκανταχάρ από το Μέγα Αλέξανδρο. Οι σημερινοί Καλάς αποκαλούν τον Μέγα Αλέξανδρο «Σικαντέρ Αζάμ». Προφανώς ο διθάλαμος Μακεδονικός Τάφος ευγενούς μέλους της κοινωνίας που σώζεται σήμερα στην Κασσώπη ανήκει σε αυτή τη χρονική περίοδο της Μακεδονικής κυριαρχίας. Ο Φίλιππος Β' το έτος 343 π.Χ. διέλυσε την Συμπολιτεία των Ελαϊτών, μέλος της οποίας ήταν η Κασσώπη και η πόλη έγινε μέλος Αμφικτυονίας των πλησίον πόλεων, με κέντρο το ιερό της θεάς Αφροδίτης, το οποίο είναι κτισμένο σε απόσταση 300m ανατολικά της Κασσώπης. Λίγο αργότερα, μετά το θάνατο του βασιλιά των Μολοσσών Αλέξανδρου Α', δημιουργείται η Ηπειρωτική Συμμαχία (329-325 π.Χ.) και η Κασσώπη συμμετέχει, μάλιστα οι συνεδριάσεις των ηγετών γίνονται εδώ στο μικρό Ωδείον. Η μεγάλη ακμή της πόλης σημειώνεται τον 3ο αιώνα π.Χ., οπότε κτίζονται τα μεγάλα δημόσια κτήρια και ανοικοδομούνται πολλά σπίτια. Η πόλη είχε δικό της νομισματοκοπείο. Το νόμισμα της Κασσώπης απεικόνιζε τον Δία και αετό σε κεραυνό. Η πόλη διατηρούσε πολιτική αγορά, πρυτανεία, δύο θέατρα, ξενώνα, ναούς λατρείας της Αφροδίτης και του Σωτήρος Διός. Γύρω στο 220 π.Χ., η Κασσώπη εντάχτηκε στην Αιτωλική Συμπολιτεία και συνέχισε ομαλά την πορεία της μέχρι το έτος 168-167 π.Χ., οπότε καταστράφηκε από τις λεγεώνες του Ρωμαίου ύπατου Αιμίλιου Παύλου. Αργότερα κατοικήθηκε ξανά μέχρι τη Ναυμαχία του Ακτίου το έτος 31 π.Χ., οπότε με διαταγή του Οκταβιανού οι κάτοικοι αναγκάσθηκαν να μετακομίσουν στη νέα πόλη της νίκης, τη Νικόπολη Ηπείρου. Όμως μικρός οικισμός παρέμεινε εν ζωή μέχρι το 100 μ.Χ.
Επίσκεψη στην Κασσώπη
Η Κασσώπη είναι σήμερα ο πλέον άρτιος για επίσκεψη αρχαιολογικός χώρος του νομού Πρέβεζας. Η προσπέλαση γίνεται ως εξής:
Υπάρχουν εδώ κυκλώπεια τείχη βορείως και εντός του πολεοδομικού ιστού. Μέσα στο πολυγωνικό τείχος της αρχαίας Κασσώπης, πρωτεύουσας της Κασσωπαίας χώρας, πάχους περίπου 3,50 m., υπήρχαν περίπου 600 διώροφα σπίτια, μέσα σε οικόπεδα των 230 m2. Όλα διέθεταν μεσημβρινό προσανατολισμό και άρτια κατασκευή και λειτουργικότητα, με κοινό αποχετευτικό διάδρομο και σκεπασμένο υπόνομο. Το αποχετευτικό σύστημα της Κασσώπης είναι εξαιρετικό και αφορούσε τόσο τα λύματα όσο και τα όμβρια ύδατα. Η Κασσώπη ήταν κτισμένη κατά το Ιπποδάμειο σύστημα και διέθετε 20 παράλληλους δρόμους, τους «στενωπούς», πλάτους 4,20 m, που μεταξύ τους απείχαν 30 m, και διασταυρώνονταν με τους πλατύτερους δρόμους, τις «πλατείες» πλάτους 6 m, σχηματίζοντας 60 περίπου οικοδομικά τετράγωνα. Το εμβαδόν της Κασσώπης εντός του οικιστικού χώρου της είναι 300 στρέμματα και υπάρχουν άλλα 370 στρέμματα που κατοικούντο εκτός των τειχών. Ο πληθυσμός της πόλης υπολογίζεται στα 5.000 – 10.000 άτομα. Η διαμόρφωση της επηρεάστηκε από το παλαιότερο πρότυπο πόλεως στην περιοχή, την Αμβρακία.
Αξιοθέατα Μνημεία της Κασσώπης
Η Κασσώπη διαθέτει αξιόλογα Μνημεία που δεσπόζουν στο οροπέδιο. Αυτά είναι τα Τείχη, η Βόρεια Στοά, η Δυτική Στοά, το Πρυτανείον, το Ωδείον, το Θέατρο, ο Βωμός της Αφροδίτης (Θεά της Ομορφιάς, του Έρωτα και της Γονιμότητας), ο Βωμός του Απόλλωνα, όπως και Ναό της Αφροδίτης, εκτός της ακροπόλεως στο Ζάλογγο. Την κάτοψη και ονοματοδοσία των Μνημείων της Κασσώπης μας δίνει η αναπαράσταση των Γερμανών αρχαιολόγων Βόλφραμ Χέπφνερ και Ερνστ Λούντβικ Σβάντνερ.
Τα Τείχη της Κασσώπης
Η Κασσώπη προστατεύονταν νότια και ανατολικά από ισχυρά κυκλώπεια πολυγωνικά τείχη, τα οποία σώζονται σε αρκετά σημεία. Το συνολικό μήκος των τειχών υπολογίσθηκε στα 6 χλμ. και το μέγιστο ύψος αυτών ήταν 10 m, με πλάτος 3–5 m. Τα τείχη καλύπτουν περιοχές απροστάτευτες φυσικά και η πόλη είχε δύο κύριες εισόδους, μία ανατολικά και μία δυτικά. Η ανατολική πύλη της Κασσώπης είναι αυτή που εισέρχονται σήμερα οι τουρίστες και προστατευόταν από μεγάλη μεταλλική πύλη, της οποίας διασώζεται η υποδοχή επί του βράχου. Η Κασσώπη είχε και μερικές δευτερεύουσες πύλες. Μια μικρή πύλη σώζεται πολύ καλά σήμερα δυτικά, και μοιάζει με λίθινο τούνελ, γιατί είναι στεγασμένη με μεγάλιθους σαν αψίδα. Πηγαίνοντας προς το Μακεδονικό Τάφο, είναι ορατή από δεξιά.
Η Βόρεια Στοά της αγοράς
Κατασκευάστηκε την περίοδο του Κοινού των Ηπειρωτών (234/3-168 π.Χ.) Έχει λίθινη πολυγωνική κρηπίδα και η ανωδομία της ήταν πλίνθινη με ξυλοδεσιές. Η βόρεια πλευρά ενισχύεται με 17 αντηρίδες. Στο εσωτερικό υπήρχε κιονοστοιχία με 13 ιωνικούς κίονες. Στην πρόσοψη της Βόρειας Στοάς αποκαλύφτηκαν 21 λίθινα βάθρα με επιγραφές του 3ου-2ου αιώνα π.Χ. Η θέση της αγοράς και του δημόσιου χώρου της Κασσώπης είχε άμεση επαφή με την κύρια οδό και με την πύλη του τείχους, θέση που ευνοεί την άνετη πρόσβαση των κατοίκων της υπαίθρου στο χώρο της λειτουργίας του Κοινού των Ηπειρωτών. Αποτελούσε τόπο συνάθροισης των ανδρών, κάλυπτε επιφάνεια 100x80m = 8.000 m2 και χωρούσε εκατοντάδες άτομα.
Η Δυτική Στοά
Βρίσκεται στη δυτική πλευρά της αγοράς, μεταξύ του Τεμένους και του Πρυτανείου. Αποτελείται από μία περίστυλη αυλή με 3 x 4 δωρικούς κίονες. Γύρω από την αυλή, διατάσσονται 6 χώροι. Στα ανατολικά υπήρχε στοά με 13 δωρικούς κίονες. Το Τέμενος – Ιερό βρίσκεται σε επαφή με τη Δυτική Στοά, στα ανατολικά της. Στο προαύλιο αυτού βρίσκεται ο βωμός της Αφροδίτης. Το Πρυτανείον ήταν ένα οικοδόμημα 8 περίπου δωματίων, στη δυτική πλευρά της πόλης και σε επαφή με την Δυτική Στοά.
Το Καταγώγειον
Το Καταγώγειον ήταν ένα δημόσιο οικοδόμημα διαστάσεων 33 x 30,3 m., με αίθριο, διώροφο στις τρεις πλευρές και μονώροφο στην τέταρτη για να μην κρύβει τον ήλιο και πιθανότατα λειτουργούσε ως ξενώνας, αρχαίο ξενοδοχείο. Άλλη άποψη λέει ότι πιθανώς να επρόκειτο για ένα είδος εμπορικού κέντρου. Παρόμοιο κτίριο βρέθηκε στην αρχαία Ολυμπία. Χρονολογείται περίπου στο 400-350 π.Χ. Αποτελείται από μία ορθογώνια κεντρική αυλή (αίθριον, atrium) διαστάσεων 14x12 m, που περιβάλλεται από τέσσερις στοές με 7 x 8 οκτάπλευρους πεσσούς με δωρικά κιονόκρανα. Πίσω από τις στοές είναι παραταγμένοι χώροι που δεν επικοινωνούν μεταξύ τους, αλλά μόνο με τις στοές. Υπήρχε και δεύτερος όροφος με εξώστη και η επικοινωνία γινόταν με εσωτερική ξύλινη σκάλα, της οποίας τα λίθινα βάθρα διασώθηκαν. Κάτω από το ελληνιστικό καταγώγιο υπήρχε παλαιότερο κτήριο του 4ου αιώνα π.Χ. Τα 31 υπνοδωμάτια του Καταγωγείου ήταν 18 στο ισόγειο και 13 στον άνω όροφο. Τα τούβλα της κεραμοσκεπής σώζονται και πρέπει να κατασκευάσθηκαν στη γειτονική Αμβρακία όπου είχε εργαστήρια κεραμοποιίας.
Το Μικρό Θέατρο, ή Ωδείον, ή Βουλευτήριον
Το Ωδείον βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της πόλης και είναι το πρώτο μνημείο που βλέπουμε μόλις εισέλθουμε στην πόλη, αριστερά. Χρονολογείται στον 3ο αιώνα π.Χ. Φαίνεται να είναι σκαλισμένο πάνω σε φυσικό βράχο, με κατασκευές λίθινων κερκίδων επί αυτού. Η χωρητικότητά του είναι περίπου 300-500 άτομα και η άποψη ότι έχει χωρητικότητα 2.500 είναι υπερβολική. Το Ωδείον ήταν στεγασμένο, η σκεπή στηριζόταν σε τετράγωνο περιτοίχισμα και οι διαστάσεις της σκηνής του ήταν 15,4 Χ 7,60 m. Η χρήση του Ωδείου προφανώς ήταν για μουσικές και λογοτεχνικές εκδηλώσεις, αλλά πιθανόν να χρησιμοποιήθηκε και ως Βουλευτήριο του Κοινού των Ηπειρωτών. Έμπροσθεν του Ωδείου υπάρχουν ερείπια κάποιου βωμού, πιθανώς του Απόλλωνα. Τμήμα του βράχου που στηρίζεται το Ωδείον έχει καταρρεύσει και εκεί τοποθετήθηκαν προστατευτικά κάγκελα.
Ο Μακεδονικός Τάφος
Το Μαυσωλείο αυτό, γνωστό από παλιά, βρίσκεται νοτιοδυτικά, στο άκρον της ακροπόλεως και αποκαλείτο «Βασιλόσπιτο». Υπάρχει σχετική ασπρόμαυρη φωτογραφία του Ελβετού Φρεντ Μπουασονάς έτους 1926, ο οποίος το επισκέφθηκε τότε. Πρόκειται για υπόγειο θολωτό τάφο Μακεδονικής τεχνοτροπίας που αποκαταστάθηκε και είναι επισκέψιμο. Ο επισκέπτης κατεβαίνει πρώτα κάποια φθαρμένα σκαλιά και εισέρχεται σε διάδρομο 10,5 Χ 1,44 m. Μετά εισέρχεται στον κυρίως θάλαμο 3,02 Χ 2,29 Χ 3,30m ο οποίος είναι σοβατισμένος και χρωματισμένος με φθορές. Η οροφή είναι θολωτή από σκαλιστή πέτρα και έχει μια οπή από αρχαιοκάπηλους. Ο τάφος βρέθηκε άδειος γιατί είχε συληθεί στο παρελθόν. Είναι βέβαιο ότι ανήκε σε κάποιον σημαντικό ευγενή της Κασσώπης, πιθανώς και Μακεδόνα σύμμαχο. Άλλη άποψη λέει ότι πρόκειται για Ηρώο πιθανώς ιδρυτού της πόλης.
Το ιερό της Αφροδίτης
Τα ερείπιά του βρίσκονται εκτός της πόλεως Κασσώπης, δίπλα στο δρόμο που οδηγεί στο Ζάλογγο, 200m ανατολικά αυτής. Ήταν ναός περίπτερος εξάστυλος με διαστάσεις 17,20 Χ 10,15 m. Στο σημείο του ναού βρέθηκε πήλινο είδωλο της Θεάς Αφροδίτης, πολιούχου της Κασσώπης.
Νεκροπόλεις
Η Κασσώπη είχε τέσσερα νεκροταφεία, τα οποία έχουν ανασκαφεί μερικώς. Βρέθηκαν ορισμένα κτερίσματα που βρίσκονται στο αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων.
Οικίες της Κασσώπης
Μια από τις ιδιωτικές οικίες («Σπίτι»), που βρίσκεται βορειοανατολικά του Καταγωγίου αποτελείται από κεντρική αυλή με το προαύλιο, τον ανδρώνα, τον οίκο με το μαγειρείο, τον λουτρώνα και βοηθητικούς χώρους. Καταστράφηκε το 167 π.Χ. και επισκευάστηκε λίγο αργότερα πρόχειρα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Ηπείρου Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Πρέβεζα
Λέων Δ΄ (αποσαφήνιση)
Λέων Δ΄ είναι όνομα των:
Ορφέας Οικονομίδης
Νεανικά χρόνια
Ο Ορφέας Οικονομίδης γεννήθηκε στο Αϊδίνιο της Μικράς Ασίας το 1907 και μεγάλωσε στη Μυτιλήνη. Έφηβος ήρθε στην Αθήνα και εντάχθηκε στην ΟΚΝΕ. Το 1926 εισήχθη στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ταυτόχρονα άρχισε να δημοσιογραφεί στην εφημερίδα Ριζοσπάστης. Όταν αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο, έγινε μέλος του ΚΚΕ και το 1929 έγινε αρχισυντάκτης του Ριζοσπάστη.
Στην ηγεσία του ΚΚΕ - Διώξεις - Απόδραση
Τον Ιανουάριο του 1931 η κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου φυλάκισε με το νόμο περί Ιδιώνυμου πολλά ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ, μαζί με τον Οικονομίδη, στις φυλακές Συγγρού. Τον Απρίλιο του 1931 ο Οικονομίδης μαζί με άλλα 8 στελέχη του ΚΚΕ θα δραπετεύσουν από τις φυλακές Συγγρού, μαζί με τον δεκανέα της φρουράς Γρηγόρη Γρηγοριάδη που ήταν μέλος της ΟΚΝΕ, και όλοι μαζί θα καταφύγουν στη Σοβιετική Ένωση. Οι υπόλοιποι οκτώ που απέδρασαν ήταν οι Βασίλης Ασίκης, Λευτέρης Αποστόλου, Κώστας Ευτυχιάδης, Περικλής Καρασκόγιας, Γιώργος Κολοζώφ, Μάρκος Μαρκοβίτης, Δημήτρης Παπαρήγας και Ανδρόνικος Χαϊτάς.
Στη Μόσχα ο Οικονομίδης με το ψευδώνυμο Κριεζής φοίτησε στο ΚUTV και επέστρεψε το 1936 στην Ελλάδα. Μάλιστα στη Μόσχα ήταν ο γραμματέας της ομάδας των Ελλήνων που φοιτούσαν στις κομματικές σχολές του ΚUTV.
Δικτατορία Μεταξά - Κατοχή - Αντίσταση
Κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας του Μεταξά ο Οικονομίδης πέρασε στην παρανομία. Το Σεπτέμβρη του 1938 συνελήφθη από την Ασφάλεια και φυλακίστηκε στις φυλακές της Κέρκυρας στην Ακτίνα Θ', όπου κρατούνταν πολλά ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ με επικεφαλής το Νίκο Ζαχαριάδη. Ο Οικονομίδης δεν άντεξε την απομόνωση, υπέγραψε δήλωση μετανοίας και αποφυλακίστηκε στα τέλη του 1939. Αμέσως μετά την αποφυλάκισή του μαζί με τον Θανάση Κλάρα (μετέπειτα Άρη Βελουχιώτη) θα οργανώσουν ένα παράνομο τυπογραφείο και θα το παραδώσουν στο κόμμα όταν αυτό ανασυγκροτήθηκε από τα εξόριστα στελέχη το Μάιο-Ιούνιο του 1941 υπό την καθοδήγηση της Νέας Κεντρικής Επιτροπής.
Ο Ελληνοϊταλικός Πόλεμος τον βρήκε στην Αθήνα συνδεδεμένο με άλλα στελέχη του ΚΚΕ που είχαν υπογράψει δήλωση κατά τη διάρκεια της μεταξικής δικτατορίας, αλλά δεν είχαν προσχωρήσει στο καθεστώς και παρέμεναν κομμουνιστές. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής ο Οικονομίδης εντάχθηκε στο ΕΑΜ.
Αμέσως μετά την απελευθέρωση εξέδιδε την εβδομαδιαία εφημερίδα του ΑΚΕ (Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας) "Νέος Δρόμος", με το όνομα Ορφέας Πετρανός. Στον Οικονομίδη οφείλεται η διάσωση του λόγου του Άρη Βελουχιώτη στη Λαμία στις 29 Οκτώβρη 1944. Τον δημοσίευσε στην εφημερίδα "Ρούμελη" και λίγες μέρες αργότερα στο "Νέο Δρόμο".
Μετά τον εμφύλιο
Επίσης, πραγματοποίησε αρκετές διαλέξεις στο Κέντρο Μαρξιστικών Ερευνών.
Ο Ορφέας Οικονομίδης πέθανε στην Αθήνα το 1979.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κομμουνιστές Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ
Φρίξος Σαββίδης
Ο Φρίξος Σαββίδης είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Υγείας της Κύπρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Φρίξος Σαββίδης γεννήθηκε στον Κάτω Αμίαντο στις 17 Οκτωβρίου 1951. Σπούδασε οικονομικά στο Putney College και στο Wallbrook College. Είναι μέλος του σώματος του Ινστιτούτου Εγκεκριμένων Λογιστών και Ελεγκτών Αγγλίας και Ουαλίας. Έχει εργαστεί σε διάφορες διευθυντικές θέσεις σε οίκους εγκεκριμένων λογιστών και ήταν διευθύνων συνεταίρος του οίκου Σαββίδης και Συνεταίροι/Pannell Kerr Forster, Εγκεκριμένοι Λογιστές Ελεγκτές, μέχρι την υπουργοποίησή του.
Επιπρόσθετα, διετέλεσε αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου των Κυπριακών Αερογραμμών αλλά και διεθνών εταιρειών που δραστηριοποιούνται στους τομείς της ναυτιλίας, ενέργειας, ασφαλειών και διεθνούς εμπορίου. Ακόμη, διετέλεσε πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής εναντίον των Ναρκωτικών και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου. Επιπλέον, διετέλεσε, για λίγους μήνες, πρόεδρος του συμβουλίου του ΤΕΠΑΚ.
Έχει 1 υιό και 2 κόρες.
Πολιτική διαδρομή
Στις 25 Αυγούστου 1999 διορίστηκε Υπουργός Υγείας στην κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου 2003 που ολοκληρώθηκε η θητεία της κυβέρνησης.
Άλλες δραστηριότητες
Ο Φρίξος Σαββίδης διετέλεσε πρόεδρος της ποδοσφαιρικής εταιρείας Απόλλων Λεμεσού.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι οικονομολόγοι Κατηγορία:Υπουργοί Υγείας (Κύπρος) Κατηγορία:Πρόεδροι Απόλλων Λεμεσού (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1998
Κωνσταντίνος Ε΄ (αποσαφήνιση)
Κωνσταντίνος Ε΄ είναι το όνομα των:
Βαλδουίνος Α΄ της Φλάνδρας
thumb|250px|left|Ο Βαλδουίνος Α΄ της Φλάνδρας σε μικρογραφία του 15ου αιώνα Ο Βαλδουίνος Α΄ της Φλάνδρας (Γαλλική γλώσσα : Baudouin Ier de Flandre, περί το 830 – 879), γνωστός και ως Βαλδουίνος ο Σιδεροχέρης (Bras de Fer, το επίθετο καταγράφτηκε για πρώτη φορά τον 12ο αιώνα), ήταν ο πρώτος κόμης της Φλάνδρας. Ήταν γιος κάποιου άσημου με το όνομα Οντασέρ, για τον οποίον τίποτε δεν είναι γνωστό, όπως επίσης δεν είναι τίποτε γνωστό για την παιδική ηλικία του Βαλδουίνου. Έγινε γνωστός με τον γάμο του με την Ιουδήθ της Φλάνδρας, κόρη του βασιλιά της Γαλλίας Καρόλου Β΄ του Φαλακρού, παρά τη θέληση του πατέρα της. Η Ιουδήθ είχε παντρευτεί στους δύο προηγούμενους γάμους της τους βασιλείς του Ουέσσεξ Εθελγούλφ και τον γιό του Εθελμπάλντ, αλλά μετά τον θάνατο του τελευταίου επέστρεψε στη Γαλλία (860). Ο Κάρολος ο Φαλακρός δεν συμφωνούσε με τον γάμο, αλλά η Ιουδήθ κατάφερε να δραπετεύσει στην Αγγλία με τον Βαλδουίνο Α΄ με τη βοήθεια του αδελφού της Λουδοβίκου Β΄ του Τραυλού. Ο Κάρολος Β΄ τους καταδίωξε, αλλά δεν κατάφερε να τους συλλάβει και έβαλε τους επισκόπους του να αφορίσουν το ζευγάρι. Ο Βαλδουίνος Α΄ και ο Ιουδήθ δραπέτευσαν στη Ρώμη, όπου κατάφεραν να πάρουν τη συγκατάθεση του πάπα Νικολάου Α΄ για τον γάμο τους, κάτι που έκανε τον Κάρολο Β΄ να υποκύψει και να τους δεχτεί (23 Νοεμβρίου 862). Ο γάμος τους έγινε στην Οσέρ στις 13 Δεκεμβρίου 863, όπου τού παραχωρήθηκε τότε από τον πεθερό του η διοίκηση της Φλάνδρας, με καθήκον να τον προστατεύει από τις επιδρομές των Βίκινγκς. Ο Βαλδουίνος Α΄ κατάφερε να κυβερνήσει επιτυχώς την περιοχή και να εδραιώσει την κυριαρχία του.
Οικογένεια
Ο Βαλδουίνος Α΄ νυμφεύτηκε την Ιουδήθ της Φλάνδρας, κόρη τού Καρόλου Β΄ των Φράγκων και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες της Φλάνδρας Κατηγορία:Οίκος της Φλάνδρας
Έμβλημα του Λάος
thumb|right|200px|Το εθνόσημο του Λάος Το εθνόσημο του Λάος παρουσιάζει το ναό - σύμβολο της χώρας, Φα Θατ Λουάνγκ (Pha That Luang). Το φράγμα συμβολίζει τη δύναμη που δίνει τον ποταμό Ναμ Νγκουν, ενώ υπάρχει και ένας ασφαλτοστρωμένος δρόμος με ένα καλλιτεχνικά σχεδιασμένο υδάτινο πεδίο. Στο κάτω μέρος βρίσκεται ένα τμήμα από τιμόνι. Οι δύο επιγραφές στα αριστερά και δεξιά σημαίνουν «Ειρήνη, Ανεξαρτησία, Δημοκρατία» και στα δεξιά γράφουν «Ενότητα και Ευημερία». To 1991 το εθνόσημο τροποποιήθηκε και αφαιρέθηκε το κομμουνιστικό αστέρι που υπήρχε στο προηγούμενο έμβλημα.
Σύμφωνα με την επίσημη περιγραφή του εμβλήματος στο Σύνταγμα του Λάος, το εθνόσημο εκτός από την παγόδα, το υδάτινο πεδίο, ένα δάσος, ένα υδροηλεκτρικό φράγμα και το τιμόνι, συμπεριλαμβάνει στάχυα ρυζιού και στις δύο πλευρές, που στεφανώνουν τον κύκλο, καθώς επίσης και τις επιγραφές "Λαοκρατική Δημοκρατία του Λάος" και το εθνικό σύνθημα της χώρας.
Παραπομπές
Λαος Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Λάος
Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας (μίνι σειρά)
Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας είναι μια αμερικανική τηλεοπτική μίνι σειρά που μεταδόθηκε στο ABC από τις 27 έως τις 30 Μαρτίου 1983. Πρωταγωνιστούν οι Ρίτσαρντ Τσάμπερλεϊν, Ρέιτσελ Γουάρντ, Μπάρμπαρα Στάνγουικ, Κρίστοφερ Πλάμερ, Πάιπερ Λόρι, Τζιν Σίμονς και άλλοι. Τη σκηνοθέτησε ο Ντάριλ Ντιουκ και βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του 1977 της Αυστραλιανής συγγραφέως Κολίν Μακάλαφ. Η σειρά είχε τεράστια επιτυχία και έγινε η δεύτερη μίνι σειρά όλων των εποχών με την υψηλότερη βαθμολογία πίσω από τις Ρίζες.
Πλοκή
Ο Πάντι έχει μια πλούσια αδερφή, τη Μαίρη Κάρσον, μια χήρα που ζει στη Νέα Νότια Ουαλία της Αυστραλίας, στην Ντρογκέντα, και κατέχει τεράστιο σταθμό προβάτων. Μια μέρα, ο Πάντι δέχεται πρόταση από τη Μαίρη για δουλειά στο κτήμα της, έτσι το 1921, όλη η οικογένεια Κλίρι μετακομίζει από τη Νέα Ζηλανδία στην Αυστραλία.
Στη Ντρογκέντα, η οικογένεια γνωρίζει τον Ραλφ ντε Μπρικασάρ, έναν νεαρό, ικανό και φιλόδοξο ιερέα. Ως τιμωρία για προσβολή κάποιου επισκόπου, έχει υποβιβαστεί σε μια απομακρυσμένη ενορία κοντά στην Ντρογκέντα. Ο Ραλφ έχει γίνει φίλος με τη Μαίρη Κάρσον, ελπίζοντας ότι μια γενναία δωρεά της στην Καθολική Εκκλησία θα μπορούσε να τον απελευθερώσει από την εξορία του. Ο Ραλφ είναι όμορφος άντρας και η Μαίρη καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να τον δελεάσει να αθετήσει τον όρκο του ιερέα. Ο Ραλφ αγνοεί τα κόλπα της και συνεχίζει τις επισκέψεις του. Νοιάζεται για όλους τους Κλίρι και αγαπά ιδιαίτερα τη μικρή Μέγκι.
Η σχέση του Φρανκ με τον πατέρα του, Πάντι, δεν ήταν ποτέ καλή. Οι δυο τους αγωνίζονται για να τραβήξουν την προσοχή της Φι. Ο Φρανκ αγανακτεί για τις πολλές εγκυμοσύνες που της έκανε να περάσει ο Πάντι. Η Φι, στα 40 της πλέον, αποκαλύπτει ότι είναι και πάλι έγκυος. Οι δύο άντρες μαλώνουν βίαια και ο Πάντι λέει στον Φρανκ ότι δεν είναι βιολογικός του γιος. Αποκαλύπτεται ότι η Φι, κόρη επιφανούς πολίτη της Νέας Ζηλανδίας, είχε σχέση με έναν παντρεμένο πολιτικό. Ο καρπός του έρωτά τους, ο Φρανκ, ήταν ήδη 18 μηνών όταν η Φι παντρεύτηκε τον Πάντι. Επειδή μοιάζει με τον χαμένο έρωτά της, ο Φρανκ ήταν πάντα το αγαπημένο παιδί της Φι. Μετά τη διαμάχη με τον Πάντι, ο Φρανκ φεύγει μακριά. Η Φέι γεννά δίδυμα αγόρια, τον Τζέιμς και τον Πάτρικ (Τζιμς και Πάτσι), αλλά δείχνει ελάχιστο ενδιαφέρον για αυτά. Λίγο αργότερα, ο αγαπημένος μικρός αδερφός της Μέγκι, ο Χαλ, πεθαίνει.
Με τον Φρανκ μακριά και τον Χαλ νεκρό, η Μέγκι προσκολλάται στον Ραλφ ντε Μπρικασάρ, ο οποίος είναι ο μόνιμος μέντορας και φίλος της. Καθώς μεγαλώνει, μερικοί αρχίζουν να βλέπουν με κακό μάτι τη στενή τους σχέση, όπως εξάλλου κάνουν και οι ίδιοι. Η Μαίρη Κάρσον, υποκινούμενη από ζήλια, καταστρώνει ένα σχέδιο για να απομακρύνει τον Ραλφ από τη Μέγκι, δελεάζοντάς τον με μια υψηλή θέση στην ιεραρχία της εκκλησίας. Αν και στη διαθήκη της αφήνει το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας της στον Πάντι, γράφει κρυφά μια νέα, κάνοντας τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία κύριο δικαιούχο της περιουσίας της και τον Ραλφ εκτελεστή της διαθήκης.
Στη νέα διαθήκη, αποκαλύπτεται τελικά το πραγματικό μέγεθος της περιουσίας της Μαίρης. Η Ντρογκέντα δεν είναι το βασικό της περιουσιακό στοιχείο, όπως πίστευαν από καιρό ο Ραλφ και ο Πάντι, αλλά είναι απλώς ένα χόμπι, μια εκτροπή από τα πραγματικά οικονομικά της συμφέροντα. Ο πλούτος της Μαίρης προέρχεται από μια τεράστια πολυεθνική οικονομική αυτοκρατορία αξίας άνω των 13 εκατομμυρίων λιρών (περίπου 200 εκατομμύρια δολάρια Αυστραλίας με τα σημερινά δεδομένα). Το τεράστιο μέγεθος του κληροδοτήματος της Μαίρης εγγυάται την ταχεία άνοδο του Ραλφ στην εκκλησία. Φροντίζει επίσης ότι μετά τον θάνατό της, μόνο ο Ραλφ, στην αρχή, θα γνωρίζει τη νέα διαθήκη – αναγκάζοντάς τον να επιλέξει ανάμεσα στη Μέγκι και τη φιλοδοξία του. Φροντίζει επίσης και τον αδερφό της, υποσχόμενος σε όλα τα εγγόνια του και σε αυτόν ένα σπίτι στη Ντρογκέντα όσο ζουν.
Στο πάρτι των 75ων γενεθλίων της Μαίρης, ο Ραλφ καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να αποφύγει τη 17χρονη πλέον Μέγκι, που φοράει μια όμορφη ροζ τουαλέτα. Αργότερα, εξηγεί στη Μέγκι ότι οι άλλοι μπορεί να μη θεωρούν το ενδιαφέρον του αθώο. Η Μαίρη πεθαίνει το ίδιο βράδυ και ο Ραλφ μαθαίνει για τη νέα διαθήκη. Βλέπει αμέσως την ιδιοφυΐα του σχεδίου της Μαίρης, και παρόλο που κλαίει και την αποκαλεί «σιχαμένη», μεταφέρει τη νέα διαθήκη στον δικηγόρο της χωρίς καθυστέρηση. Ο δικηγόρος, σκανδαλισμένος, προτρέπει τον Ραλφ να καταστρέψει τη διαθήκη, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Το κληροδότημα των 13 εκατομμυρίων λιρών επιτρέπει σύντομα στον Ραλφ να φύγει για το Σίδνεϊ για να συνεχίσει τη λαμπρή καριέρα του στην εκκλησία.
Πριν φύγει, η Μέγκι του εξομολογείται τον έρωτά της και μοιράζονται ένα παθιασμένο φιλί, αλλά ο Ραλφ απομακρύνεται λόγω των καθηκόντων του ως ιερέας και παρακαλεί τη Μέγκι να βρει κατάλληλο σύντροφο. Οι Κλίρι μαθαίνουν ότι ο Φρανκ έχει καταδικαστεί για φόνο, αφού σκότωσε κάποιον σε έναν καβγά. Ο Φρανκ περνά τρεις δεκαετίες στη φυλακή.
Ακολουθούν κι άλλες τραγωδίες: Ο Πάντι πεθαίνει σε πυρκαγιά από κεραυνό και ο γιος του, Στου, σκοτώνεται από αγριογούρουνο λίγο αφότου βρει το σώμα του πατέρα του. Εντωμεταξύ, ο Ραλφ, αγνοώντας τον θάνατο του Πάντι και του Στου, επιστρέφει στη Ντρογκέντα αφού μαθαίνει για τη φωτιά. Τραυματίζεται ελαφρά όταν το αεροπλάνο του βυθίζεται στη λάσπη. Καθώς η Μέγκι φροντίζει τις πληγές του, το πάθος τους αναζωπυρώνεται, αλλά και πάλι ο Ραλφ αποκρούει τη Μέγκι και αυτός παραμένει στη Ντρογκέντα μόνο όσο χρειάζεται για να τελέσει τις κηδείες.
Τρία χρόνια αργότερα, ένας κουρέας προβάτων ονόματι Λουκ Ο'Νιλ αρχίζει να φλερτάρει τη Μέγκι. Παρόλο που τα κίνητρά του είναι περισσότερο οικονομικά παρά ερωτικά, εκείνη τον παντρεύεται επειδή μοιάζει λίγο στον Ραλφ, αλλά και επειδή ο Λουκ δεν είναι καθολικός και έχει ελάχιστη σχέση με τη θρησκεία. Σύντομα συνειδητοποιεί το λάθος της. Μετά από ένα σύντομο μήνα του μέλιτος, ο Λουκ, ένας άξεστος που θεωρεί τις γυναίκες αντικείμενα του σεξ και προτιμά την παρέα των ανδρών, βρίσκει στη Μέγκι δουλειά σε ένα ευγενικό ζευγάρι, τους Μιούλερ, και ο ίδιος πηγαίνει να δουλέψει σε φυτία ζαχαροκάλαμων στο Βόρειο Κουίνσλαντ. Πριν φύγει, οικειοποιείται όλες τις οικονομίες της Μέγκι και κανονίζει να του καταβάλλεται απευθείας ο μισθός της. Της λέει ότι μαζεύει χρήματα για να αγοράσει ένα οικόπεδο. Ελπίζοντας να αλλάξει τα σχέδια του Λουκ, η Μέγκι φέρνει στον κόσμο μια κοκκινομάλλα κόρη, την Τζάστιν. Το νέο μωρό, ωστόσο, δεν κάνει καμία εντύπωση στον Λουκ.
Ο πατέρας Ραλφ επισκέπτεται τη Μέγκι κατά τη διάρκεια του δύσκολου τοκετού της. Έχει έρθει για να την αποχαιρετήσει, καθώς φεύγει από την Αυστραλία για τη Ρώμη. Βλέπει τη δυστυχία της Μέγκι και τη λυπάται. Η Τζάστιν είναι δύσκολο μωρό, έτσι οι Μιούλερ στέλνουν τη Μέγκι σε ένα απομονωμένο νησί για ξεκούραση. Ο πατέρας Ραλφ επιστρέφει στην Αυστραλία, μαθαίνει πού βρίσκεται η Μέγκι από την Αν Μιούλερ και μένει μαζί της αρκετές μέρες. Εκεί, επιτέλους, οι εραστές ολοκληρώνουν το πάθος τους και ο Ραλφ συνειδητοποιεί ότι παρά τη φιλοδοξία του να γίνει ο τέλειος ιερέας, η επιθυμία του για τη Μέγκι τον κάνει άντρα σαν όλους τους άλλους. Επιστρέφει στην εκκλησία και η Μέγκι, έγκυος τώρα στο παιδί του Ραλφ, αποφασίζει να χωρίσει από τον Λουκ. Κοιμάται μια τελευταία φορά με τον Λουκ για να διασφαλίσει ότι δεν θα αμφισβητηθεί η πατρότητα του παιδιού της, μετά λέει στον Λουκ τι γνώμη για εκείνον και επιστρέφει στη Ντρογκέντα.
Πίσω στο σπίτι, φέρνει στον κόσμο ένα όμορφο αγόρι το οποίο ονομάζει Ντέιν. Η Φι, που είχε εμπειρία σε τέτοια θέματα, παρατηρεί την ομοιότητα του Ντέιν με τον Ραλφ μόλις γεννιέται. Η σχέση της Μέγκι και της Φι παίρνει τροπή προς το καλύτερο. Η Τζάστιν γίνεται ένα ανεξάρτητο, πανέξυπνο κορίτσι που υπεραγαπά τον αδερφό της. Ωστόσο, δεν είναι κοντά σε κανέναν άλλον και αποκρούει την τρυφερότητα της Μέγκι. Κανένας από τους άλλους επιζώντες αδελφούς της Μέγκι δεν παντρεύεται ποτέ και η Ντρογκέντα γίνεται σταδιακά ένα μέρος γεμάτο ηλικιωμένους. Ο Ραλφ επισκέπτεται την Ντρογκέντα μετά από μακρά απουσία και γνωρίζει τον Ντέιν. Αν και νιώθει μια παράξενη έλξη για το αγόρι, δεν καταλαβαίνει ότι γιος του. Μετά από πολλά χρόνια στη φυλακή, ο Φρανκ αφήνεται τελικά ελεύθερος υπό όρους χάρη στη μεσολάβηση του Ραλφ και επιστρέφει στη Ντρογκέντα κατεστραμμένος. Ο Ντέιν μεγαλώνει και αποφασίζει, προς απογοήτευση της Μέγκι, να γίνει ιερέας. Η Φι λέει στη Μέγκι ότι αυτό που έκλεψε από τον Θεό πρέπει τώρα να το επιστρέψει. Η Τζάστιν, στο μεταξύ, αποφασίζει να γίνει ηθοποιός και φεύγει από την Αυστραλία για να κάνει καριέρα στην Αγγλία. Ο Ραλφ, καρδινάλιος πλέον, γίνεται μέντορας του Ντέιν, αλλά εξακολουθεί να μη γνωρίζει ότι ο νεαρός είναι ο γιος του. Ο Ντέιν αγνοεί επίσης την αληθινή τους σχέση. Ο Ραλφ τον φροντίζει πολύ και λόγω της ομοιότητάς τους, τους θεωρούν θείο και ανιψιό. Ο Ραλφ και ο Ντέιν ενθαρρύνουν αυτήν τη φήμη.
Η Τζάστιν και ο αδερφός της παραμένουν στενά συνδεδεμένοι, αν και συχνά αυτός σοκάρεται με τις ερωτικές της περιπέτειες και τον ελεύθερο τρόπο ζωής της. Γίνεται φίλη με τον Ράινερ Χάρτχαϊμ, έναν Γερμανό πολιτικό που είναι φίλος τόσο του Ντέιν όσο και του Ραλφ και που την ερωτεύεται βαθιά. Η φιλία τους γίνεται το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή της και είναι στα πρόθυρα να γίνει κάτι περισσότερο όταν χτυπάει η τραγωδία. Ο Ντέιν, που μόλις έχει γίνει ιερέας, κάνει διακοπές στην Ελλάδα. Εκεί, πηγαίνει για κολύμπι και πνίγεται προσπαθώντας να σώσει δύο γυναίκες από ένα επικίνδυνο ρεύμα. Η Μέγκι αποκαλύπτει πριν από την κηδεία του Ντέιν ότι ο Ντέιν είναι γιος του Ραλφ. Ο Ραλφ πεθαίνει στην αγκαλιά της Μέγκι μετά την κηδεία.
Η Τζάστιν διακόπτει κάθε επικοινωνία με τον Ράινερ και πέφτει σε κατάθλιψη. Τελικά, ξαναβρίσκονται με αυστηρά πλατωνικούς όρους, μέχρι που ο Ράινερ επισκέπτεται μόνος την Ντρογκέντα για να ζητήσει από τη Μέγκι να τον βοηθήσει να παντρευτεί την Τζάστιν. Η Τζάστιν, το μοναδικό πλέον εγγόνι της Φι και του Πάντι Κλίρι, αποδέχεται τελικά τα αληθινά της συναισθήματα για τον Ράινερ και τον παντρεύεται.
Ανάπτυξη
Ο ρόλος της Μέγκι Κλίρι έγινε ο πιο περιζήτητος ρόλος της παραγωγής και θεωρήθηκε ρόλος ζωής. Πολλές ηθοποιοί πέρασαν από ακρόαση για τον ρόλο. Η Βρετανίδα ηθοποιός Λιν Φρέντερικ ήταν μια από τις πολλές ηθοποιούς που θεωρήθηκαν πιθανές για τον ρόλο. Η Φρέντερικ έβαψε ακόμη και τα μαλλιά της κόκκινα για να προβληθεί. Άλλες ηθοποιοί που πέρασαν από ακρόαση για τον ρόλο ήταν οι Μισέλ Φάιφερ, Τζέιν Σέιμουρ, Ολίβια Νιούτον Τζον και Κιμ Μπέισινγκερ.
Άλλα μέσα κυκλοφορίας
Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας κυκλοφόρησαν σε VHS το 1991 στις ΗΠΑ και τον Καναδά και επανακυκλοφόρησαν σε DVD στις ΗΠΑ και τον Καναδά στις 3 Φεβρουαρίου 2004. Και οι δύο εκδόσεις έλαβαν πιστοποίηση "Κατάλληλο για όλους".
Συνέχεια
Μια συνέχεια με τίτλο Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας: Τα άγνωστα χρόνια (The Thorn Birds: The Missing Years) μεταδόθηκε από το CBS το 1996. Αφηγείται την ιστορία των 19 χρόνων που δεν περιέχονται στην αρχική μίνι σειρά.
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2019-20
Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2019-20 αποτέλεσε το 81ο πρωτάθλημα στην Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα διακόπηκε μετά την 23η αγωνιστική λόγω των μέτρων για την αντιμετώπιση της πανδημίας κορωνοϊού στην Κύπρο. Δεν αναδείχθηκε πρωταθλήτρια ομάδα.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 2019-20 συμμετείχαν 12 ομάδες.
Διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση, όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Μετά την ολοκλήρωση των 22 αγωνιστικών (Α΄ φάση) οι ομάδες συμμετείχαν σε 2 ομίλους (ανάλογα με τη θέση τους) και έδωσαν αγώνες κατάταξης (Β΄ φάση). Στους αγώνες μεταφέρθηκαν τα αποτελέσματα, οι βαθμοί και τα τέρματα της Α΄ φάσης. Οι ομάδες στις θέσεις 1-6 διαγωνίστηκαν για την κατάκτηση του πρωταθλήματος και τις θέσεις που οδηγούσαν στα πρωταθλήματα Ευρώπης. Οι ομάδες θα αναμετριόνταν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια θα ανακηρυσσόταν η ομάδα που θα συγκέντρωνε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα θα εξασφάλισε τη συμμετοχή της στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2020–21. Επιπλέον, οι ομάδες που θα τερμάτιζαν στη δεύτερη και τρίτη θέση θα εξασφάλιζαν τη συμμετοχή τους στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2020–21.
Οι ομάδες στις θέσεις 7-12 θα αναμετριόνταν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Οι δύο τελευταίες ομάδες θα υποβιβάζονταν στη Β΄ κατηγορία 2020–21.
Αλλαγές σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο
Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 2018-19, στο πρωτάθλημα της περιόδου 2019-20 συμμετείχε η πρωταθλήτρια ομάδα του πρωταθλήματος Β΄ κατηγορίας 2018-19, Εθνικός Άχνας, και η ομάδα που τερμάτισε στη δεύτερη θέση, Ολυμπιακός Λευκωσίας. Στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχαν η Αλκή Ορόκλινη και ο Ερμής Αραδίππου που έχουν υποβιβαστεί στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2019-20.
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Στον πιο κάτω πίνακα παρουσιάζονται οι ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.
Σημειώσεις: 1 Λόγω ακαταλληλότητας της δικής της έδρας για διεξαγωγή αγώνων Α΄ κατηγορίας, η Δόξα χρησιμοποιεί ως έδρα το Μακάρειο Στάδιο.
Βαθμολογία
Η βαθμολογία της Α΄ φάσης ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμες των ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση. <ref name=":0" />
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων της Α΄ φάσης:
Βαθμολογία
Η βαθμολογία του Α΄ ομίλου μέχρι την ημέρα της διακοπής ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του Α΄ ομίλου μέχρι την ημέρα της διακοπής.
Διακοπή πρωταθλήματος
Τον Μάρτιο του 2020, μετά την ολοκλήρωση της 23ης αγωνιστικής, το Υπουργείο Υγείας της Κύπρου εξέδωσε διάταγμα το οποίο απαγόρευε, μεταξύ άλλων, τη διεξαγωγή αγώνων, ως ένα από τα μέτρα για αναχαίτιση της διασποράς του κορωνοϊού στη χώρα. Το πρωτάθλημα τελικά διακόπηκε οριστικά στις 15 Μαΐου 2020. Αποφασίστηκε όπως η πρώτη ομάδα της βαθμολογίας έως την ημέρα της διακοπής, Ομόνοια, να συμμετάσχει στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2020–21 ενώ η δεύτερη Ανόρθωση, ο τρίτος ΑΠΟΕΛ και ο τέταρτος Απόλλων να συμμετάσχουν στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2020–21. Δεν υποβιβάστηκε καμία ομάδα.
Δείτε ακόμη
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2019–2020
FAI τεθωρακισμένο όχημα
Το FAI ήταν ένα τεθωρακισμένο όχημα που παράχθηκε στην Σοβιετική Ένωση την δεκαετία του 1930-1940. Αντικατέστησε το D-8 και ήταν πρακτικά μια εκσυγχρονισμένη έκδοσή του.
Ιστορία
Το FAI ήταν βασισμένο στο σασί του GAZ-A, μια αντιγραφή του Αμερικάνικου Ford Model A. Το σασί ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα του FAI, καθώς δεν ήταν αρκετά δυνατό για να αντέξει σε μερικούς ανώμαλους δρόμους, αλλά ούτε και για να κουβαλήσει σημαντικό φορτίο πυρομαχικών. Οι Γερμανοί ήταν γνωστοί οτι ξεπερνούσαν αυτό το εμπόδιο, σχεδιάζοντας ξεχωριστά σασί για στρατιωτικά οχήματα και αυτοκίνητα για πολίτες, αλλά το εργοστάσιο που παρήγαγε αυτά τα οχήματα δεν είχε αρκετούς πόρους για να πράξει κάτι τέτοιο σε γρήγορο χρονικό διάστημα. Βέβαια, αν και λεπτά θωρακισμένο και ελαφρά οπλισμένο, το FAI μπορούσε να αντέξει αρκετά καλά ενάντια σε μικρά πυρά όπλων, αλλά δεν μπορούσε να αντέξει σχεδόν κανένα χτύπημα από κανόνια ή βαριά πυρά πολυβόλων. Ήταν επίσης αρκετά ευάλωτο σε νάρκες. Η FAI ήταν ένα τυπικό παράδειγμα αυτής της κατηγορίας οχημάτων με ένα μόνο πολυβόλο DT 7,62 mm σε περιστρεφόμενο πυργίσκο.
Το FAI παράχθηκε σε σχετικά μικρά νούμερα και αντικαταστάθηκε από το αρκετά παρόμοιο BA-20, που χρησιμοποιούσε όμως ένα πιο δυνατό σασί από το GAZ-M1.
Υπηρεσία
Το FAI χρησιμοποιήθηκε από τον Σοβιετικό στρατό και μερικά επίσης εξάχθηκαν στην Μογγολία και στην Ισπανία, για χρήση από την Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία. Αφού τελείωσε ο πόλεμος, τα περισσότερα FAI συνθλήφθηκαν από συμπιεστές αυτοκινήτων σε μάντρες, με αποτέλεσμα να μην έχουν επιβιώσει πολλά σήμερα. 1-2 από αυτά τα οχήματα εξάχθηκαν στην Πολωνία, οπού συνέχιζαν να χρησιμοποιούνται μέχρι την δεκαετία του 1970, παρά την απαρχαιωμένη ηλικία τους σαν αποθεματικά οχήματα. Προς το τέλος της ηλικίας τους, τα οχήματα ενάλλασσαν το σασί και την μηχανή τους με αυτά του UAZ-469. Ένα από αυτά τα οχήματα έχει τοποθετηθεί σαν μνημείο, αν και ο οπλισμός του έχει αφεραιθεί και αντικατασταθεί με ψεύτικο.
εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις
Κοπροφιλία
H Κοπροφιλία (ή και κοπρολαγνεία) είναι μία παραφιλία, στην οποία η σεξουαλική διέγερση πετυχαίνεται μέσω κοπράνων. Η εν λόγω παραφιλία δεν πρέπει να συγχέεται με τον σαδομαζοχισμό. Μελέτη στη Φινλανδία, στην οποία συμπεριλήφθηκαν 164 άντρες, έδειξε ότι το 18.2% έχει εμπλακεί με την κοπροφιλία, εκ των οποίων 3% ενεπλάκη ως σαδιστής ενώ το 6.1% ως μαζοχιστής, ενώ το 9.1% και τα δύο. Στη συνέχεια η εν λόγω μελέτη δεν ανάδειξε αν υπάρχει προτίμηση μεταξύ των ετεροφυλόφιλων ή των ομοφυλόφιλων σε αυτήν την παραφιλία. Η λέξη κοπροφιλία προέρχεται από το «κόπρος» και «φιλία».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σεξουαλικές πράξεις Κατηγορία:Παραφιλίες Κατηγορία:Κόπρανα