cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ανθρώπινο πέος
Ανατομία
Το σπογγώδες σώμα της ουρήθρας εμφανίζει μια διευρυμένη περιοχή στην ρίζα του πέους που ονομάζεται βολβός, ενώ στον κορμό πορεύεται κάτω από τα δύο σηραγγώδη σώματα, μέχρι να καταλήξει στο σώμα της βαλάνου. Το σπογγώδες σώμα διελαύνεται στο κέντρο του από την ουρήθρα. Κατά τη στύση παραμένει εύκαμπτο, ώστε να αποτρέπεται η συμπίεση της ουρήθρας από τα σηραγγώδη σώματα και να διατηρείται ευρύχωρη για την έξοδο του σπέρματος. Στην κορυφή του πέους εμφανίζεται ένα στρογγυλεμένο σώμα που ονομάζεται βάλανος ή κεφαλή του πέους. Η βάλανος επενδύεται εξωτερικά από βλεννογόνο μεμβράνη. Στην βάση της σχηματίζεται ένα ελαφρώς διογκωμένο χείλος που ονομάζεται στεφάνη και στην κορυφή της βρίσκεται το στόμιο της ουρήθρας. Κατά τη στύση, όταν το πέος γίνεται σκληρό και άκαμπτο, το σώμα της βαλάνου είναι μαλακότερο για να απορροφά τις πιέσεις κατά τη συνουσία.
Τα περιβλήματα του πέους είναι η πόσθη (εξωτερικά) και η περιτονία (εσωτερικά). Η πόσθη αποτελεί το δέρμα που καλύπτει την ελεύθερη μοίρα και εμφανίζει στην κάτω επιφάνεια την ραφή του πέους. Το τμήμα της πόσθης που καλύπτει τη βάλανο ονομάζεται ακροποσθία. Η συγκεκριμένη δομή προστατεύει την βάλανο από τριβές, ενώ από την εφηβεία και έπειτα είναι αρκετά χαλαρή επιτρέποντας την εύκολη αποκάλυψή της όταν χρειάζεται. Ο χαλινός του πέους είναι μια δερματική πτυχή, η οποία βρίσκεται στην κάτω επιφάνεια της βαλάνου και την συνδέει με την ακροποσθία και το σώμα του πέους. Ο χαλινός έχει ελαστικότητα και βοηθά στην ανάσυρση της ακροποσθίας, ώστε να αποκαλύπτεται η βάλανος και στην αυτόματη επαναφορά του δέρματος μετά την στύση. Η περιτονία αποτελεί ένα πέταλο ινώδους συνδετικού ιστού που περιβάλλει τα σηραγγώδη σώματα κάτω από το δέρμα της πόσθης.
Οι μύες του περινέου που σχετίζονται με τη λειτουργία του πέους είναι ο βολβοσηραγγώδης και οι ισχιοσηραγγώδεις μύες. Ο βολβοσηραγγώδης μυς περιβάλλει τον βολβό του σηραγγώδους σώματος της ουρήθρας και συμβάλλει στην ανόρθωση και τις συσπάσεις του πέους. Οι ισχιοσηραγγώδεις μύες πορεύονται κάτω από κάθε σκέλος του πέους.
Στύση
μικρογραφία|left|300px|Ανατομικό διάγραμμα των αρτηριών του πέους. Στύση ονομάζεται το φαινόμενο, κατά το οποίο το πέος γίνεται παχύτερο, επιμηκέστερο και θερμότερο. Η διαδικασία της στύσης περιλαμβάνει πλήρωση των σηραγγωδών σωμάτων με αίμα από τις αρτηρίες του πέους και παρεμπόδιση της παροχέτευσής του από τις φλέβες. Η παρεμπόδιση της παροχέτευσης του αίματος οφείλεται στην απόφραξη των φλεβών λόγω της πίεσης πάνω στην περιτονία και στην σύσπαση του βολβοσηραγγώδους και των ισχιοσηραγγωδών μυών.
Η στύση είναι ακούσιο αντανακλαστικό φαινόμενο και προκαλείται από αισθητικά η φαντασιακά ερεθίσματα (οπτικές, ακουστικές ή φαντασιακές ερωτικές παραστάσεις) ή από ερεθίσματα που προέρχονται από τη βάλανο (προστριβή του πέους). Τα ερεθίσματα αυτά αναλύονται στον φλοιό του εγκεφάλου και διεγείρουν το βασικό γενετησιακό κέντρο (μεταιχμιακό σύστημα) που βρίσκεται στον υποθάλαμο. Το κέντρο αυτό αλληλεπιδρά με το κέντρο της στύσης, που βρίσκεται στην ιερή μοίρα του νωτιαίου μυελού. Το τελευταίο μέσω των νευρικών ώσεων προκαλεί την είσοδο του αίματος στα σηραγγώδη σώματα.
Παρότι η στύση ταυτίζεται με την ερωτική διέγερση, μπορεί επίσης να συμβεί σε καταστάσεις χωρίς ερωτικό περιεχόμενο. Οι αυθόρμητες στύσεις συμβαίνουν συχνά κατά την εφηβεία λόγω της τριβής με τα ρούχα, ορμονικών διακυμάνσεων, γεμάτης ουροδόχου κύστης, νευρικότητας κ.λπ. Είναι φυσιολογικό να εμφανίζονται στύσεις κατά τη διάρκεια του ύπνου, οι οποίες εάν συνοδεύονται από εκσπερμάτιση ονομάζονται ονείρωξη. Το πέος σε στύση μπορεί να εμφανίζει ελαφρά κλίση στα αριστερά, προς τα πάνω ή άλλη κατεύθυνση. Η λειτουργική σημασία της στύσης είναι η επίτευξη της συνουσίας με την εναπόθεση του σπέρματος στο βάθος του γυναικείου κόλπου κοντά στον τράχηλο της μήτρας.
Εκσπερμάτιση
Εκσπερμάτιση ονομάζεται η εξώθηση του σπέρματος από το πέος μέσω της ουρήθρας. Αποτελεί αντανακλαστικό φαινόμενο που συχνά προκύπτει ως αποτέλεσμα σεξουαλικής διέγερσης και συνοδεύεται από οργασμό. Το φαινόμενο ελέγχεται από το κεντρικό νευρικό σύστημα, από ένα κέντρο στην οσφυϊκή μοίρα του νωτιαίου μυελού που ενεργοποιείται λόγω της συνεχιζόμενης σεξουαλικής διέγερσης. Η διαδικασία της εκσπερμάτισης διακρίνεται σε δύο φάσεις:
Ούρηση
μικρογραφία|130px|Ούρηση σε όρθια στάση. Στους άνδρες η αποβολή των ούρων από το σώμα γίνεται μέσω του πέους. Η ουροδόχος κύστη αδειάζει μέσω της ουρήθρας, η οποία διαπερνά τον αδένα του προστάτη, τον κορμό του πέους και καταλήγει στο στόμιο της ουρήθρας. Στη ρίζα του πέους βρίσκεται ο έξω σφιγκτήρας μυς, ο οποίος αποτελείται από γραμμωτό μυϊκό ιστό και σε υγιείς άνδρες μπορεί να συσπασθεί εκούσια. Η χαλάρωση του σφιγκτήρα επιτρέπει στα ούρα να εξέλθουν από το σώμα.
Φυσιολογικά, η ούρηση περιλαμβάνει συντονισμό μεταξύ του κεντρικού, του αυτόνομου και του σωματικού νευρικού συστήματος. Στα βρέφη η ούρηση εμφανίζεται ως ακούσιο αντανακλαστικό. Κατά τη διάρκεια της στύσης τα κέντρα του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνα για την ούρηση εμποδίζουν την χαλάρωση των μυών του σφιγκτήρα, ώστε να αποτρέψουν την έξοδο των ούρων κατά την εκσπερμάτιση. Με αυτόν τον τρόπο διαχωρίζονται η λειτουργία της ούρησης από την αναπαραγωγική λειτουργία του πέους.
Πρώτα στάδια ζωής
Το πέος αναπτύσσεται από το γεννητικό φύμα, μια φαλλική δομή που σχηματίζεται στο έμβρυο κατά τις αρχικές εβδομάδες της κύησης. Κατά την ανάπτυξη του αναπαραγωγικού συστήματος το φύμα επιμηκύνεται και εξελίσσεται σε πέος λόγω της έκθεσής του σε ανδρικές ορμόνες (ανδρογόνα). Η παρουσία του χρωμοσώματος Υ στο αρσενικό έμβρυο θα μετατρέψει τις γονάδες σε όρχεις. Η πλήρης εξωτερική διαφοροποίηση των οργάνων αρχίζει περίπου την 8η εβδομάδα μετά τη σύλληψη και ολοκληρώνεται γύρω στην 12η εβδομάδα.
Επιστήμη
Ιστορία και ετυμολογία της επιστήμης
Πριν από τον 18ο αιώνα, ο προτιμώμενος όρος για τη μελέτη της φύσης μεταξύ των Άγγλων ομιλητών ήταν «φυσική φιλοσοφία», ενώ άλλες φιλοσοφικές επιστήμες (π.χ., λογική, μεταφυσική, επιστημολογία, η ηθική και η αισθητική) συνήθως αναφέρονται ως "ηθική φιλοσοφία». (Σήμερα, η "ηθική φιλοσοφία" είναι περισσότερο ή λιγότερο συνώνυμη με την "ηθική".) Η επιστήμη συνδέθηκε πιο έντονα με τη φυσική φιλοσοφία σε σχέση με άλλες επιστήμες σταδιακά με την ισχυρή προώθηση της σημασίας της πειραματικής επιστημονικής μεθόδου, από ανθρώπους όπως ο Φράνσις Μπέικον (Francis Bacon). Με τον Μπέικον αρχίζει μια πιο ευρεία και ανοικτή κριτική της επιρροής του Αριστοτέλη που είχε δώσει έμφαση στη θεωρία και δεν αντιμετώπιζε τη συλλογή δεδομένων ως μέρος της ίδιας της επιστήμης. Μια αντίθετη θέση έγινε κοινή: ότι αυτό που είναι κρίσιμο για την επιστήμη στις καλύτερες στιγμές της είναι η συστηματική συλλογή σαφών και χρήσιμων ακατέργαστων δεδομένων, κάτι που είναι ευκολότερο να κάνουμε σε ορισμένους τομείς από ότι σε άλλους.
Ανθρώπινο πέος
Εφηβεία
Με την έναρξη της εφηβείας ξεκινά η σεξουαλική ωρίμανση των αναπαραγωγικών οργάνων. Η έκκριση τεστοστερόνης προκαλεί την διόγκωση του πέους, του οσχέου και των όρχεων. Ταυτόχρονα ξεκινά η παραγωγή σπέρματος, αναπτύσσεται η ηβική τρίχα, ενώ μπορεί να παρατηρηθεί ελαφρά σκούρυνση του δέρματος. Μια μεγάλης κλίμακας μελέτη που αξιολόγησε το μέγεθος του πέους σε αγόρια ηλικίας 17 έως 19 ετών δεν βρήκε σημαντική διαφορά στο μέσο μέγεθος ανάμεσα στις ηλικίες. Από αυτό συμπεραίνεται ότι η βασική ανάπτυξη του πέους συνήθως ολοκληρώνεται γύρω στην ηλικία των 17 ετών.
Επιστήμη
Ιστορία και ετυμολογία της επιστήμης
Η λέξη «επιστήμη» στα αγγλικά πάντως ακόμη χρησιμοποιούνταν κατά τον 17ο αιώνα, αναφερόμενη στην αριστοτελική έννοια της γνώσης, η οποία ήταν αρκετά ασφαλής ώστε να χρησιμοποιηθεί ως μια συνταγή για το πώς ακριβώς να εκτελεστεί μια συγκεκριμένη εργασία. Όσον αφορά στη μεταβατική χρήση του όρου «φυσική φιλοσοφία» κατά την περίοδο αυτή, ο φιλόσοφος Τζων Λοκ (John Locke) έγραψε το 1690 ότι «η φυσική φιλοσοφία δεν είναι ικανή να καθίσταται επιστήμη." Ωστόσο, μπορεί να οφείλεται στο ότι ο Λοκ δεν χρησιμοποιούσε τη λέξη "επιστήμη" με τη σύγχρονη έννοια, αλλά προτείνοντας ότι η «φυσική φιλοσοφία» δεν μπορούσε να συναχθεί κατά τον ίδιο τρόπο όπως τα μαθηματικά και η λογική.
Ανθρώπινο πέος
Κλινική σημασία
Στυτική δυσλειτουργία
Επιστήμη
Ιστορία και ετυμολογία της επιστήμης
Ο ισχυρισμός του Λοκ παρότι, από τις αρχές του 19ου αιώνα η φυσική φιλοσοφία είχε αρχίσει να διαχωρίζεται από τη φιλοσοφία, διατήρησε συχνά μια πολύ ευρεία έννοια. Σε πολλές περιπτώσεις, η επιστήμη συνέχισε να σημαίνει αξιόπιστη γνώση πάνω σε οποιοδήποτε θέμα, με τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα, με την ευρεία έννοια, με σύγχρονους όρους, όπως η πολιτική επιστήμη, και η πληροφορική. Στην πιο συγκεκριμένη έννοιά της,ως φυσική φιλοσοφία συνδέθηκε με μια σειρά σαφώς καθορισμένων νόμων (ξεκινώντας με τους νόμους του Γαλιλαίου, τους νόμους του Κέπλερ, και τους νόμους του Νεύτωνα για την κίνηση), έγινε πιο δημοφιλής, να αναφερθώ στη φυσική φιλοσοφία, όπως οι φυσικές επιστήμες. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, εξάλλου, υπήρξε αυξημένη τάση να συνδέουν την επιστήμη με τη μελέτη του φυσικού κόσμου (δηλαδή, το μη-ανθρώπινο κόσμο). Η κίνηση αυτή άφησε μερικές φορές τη μελέτη της ανθρώπινης σκέψης και της κοινωνίας (αυτό που θα ονομαστεί αργότερα κοινωνική επιστήμη) σε ένα γλωσσικό κενό από το τέλος του αιώνα και στη συνέχεια του επόμενου
Ανθρώπινο πέος
Κλινική σημασία
Η στυτική δυσλειτουργία είναι η αδυναμία ανάπτυξης ή διατήρησης ικανοποιητικής στύσης κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής δραστηριότητας. Στην διαδικασία της στύσης συμμετέχουν ο εγκέφαλος, ορμόνες, νεύρα, μύες, συναισθήματα και ανώτερες ψυχικές λειτουργίες, όπως αισθήσεις, μνήμη και προσοχή. Μια διαταραχή σε αυτήν τη διαδικασία μπορεί να επηρεάσει την στύση. Η αδυναμία διατήρησης μιας στύσης μπορεί να οφείλεται τόσο σε οργανικούς/σωματικούς, όσο και ψυχολογικούς παράγοντες ή συνδυασμό και των δύο.
Τα κυριότερα οργανικά αίτια είναι καρδιαγγειακές παθήσεις, διαβήτης, νευρολογικά προβλήματα, ορμονικές ανεπάρκειες (υπογοναδισμός), παρενέργειες φαρμάκων, αλκοολισμός κ.λπ. Τα ψυχολογικά αίτια περιλαμβάνουν σκέψεις και συναισθήματα (π.χ. άγχος επίδοσης, διάσπαση προσοχής κ.λπ.) και όχι φυσική αδυναμία. Συνήθως το πρόβλημα είναι καθαρά ψυχολογικό σε υγιείς άντρες κάτω των 40 ετών. Για τους άνδρες άνω των 50 ετών το πρόβλημα είναι συχνότερα οργανικό. Η δυσλειτουργία μπορεί να έχει ψυχολογικές συνέπειες, όπως επίδραση στις σχέσεις ή στην αυτοεικόνα.
Επιστήμη
Ιστορία και ετυμολογία της επιστήμης
Ο Ρίτσαρντ Φάινμαν (Richard Feynman) περιέγραψε την επιστήμη κατά τον ακόλουθο τρόπο για τους μαθητές του: "Η αρχή της επιστήμης, ο ορισμός, σχεδόν, είναι το εξής: Η δοκιμασία όλων των γνώσεων είναι πειραματισμός.Το πείραμα είναι ο μόνος κριτής της επιστημονικής "αλήθειας". Αλλά ποια είναι η πηγή της γνώσης; Από που προέρχονται οι νόμοι που πρέπει να δοκιμαστούν; Το πείραμα, από μόνο του, βοηθά στην παραγωγή αυτών των νόμων, υπό την έννοια ότι μας δίνει εναύσματα. Αλλά αυτό που χρειάζεται επίσης είναι φαντασία για να δημιουργηθούν από αυτά τα εναύσματα για τις μεγάλες γενικεύσεις.
Ανθρώπινο πέος
Κλινική σημασία
Η στυτική δυσλειτουργία δεν αποτελεί πάθηση ή ένδειξη γενικευμένης σεξουαλικής ανικανότητας. Μια περιστασιακή αδύναμη στύση, ιδίως χωρίς παρουσία ισχυρού ερωτικού ερεθίσματος, δεν αποτελεί δείγμα στυτικής δυσλειτουργίας. Υπολογίζεται ότι περίπου το 40% των ανδρών άνω των 40 ετών μπορεί να βιώσει κάποια μορφή δυσλειτουργίας, τουλάχιστον περιστασιακά. Η θεραπεία πρώτης γραμμής είναι η λήψη φαρμάκων PDE5 (αναστολείς της Φωσφοδιεστεράσης τύπου 5), όπως η σιλδεναφίλη. Άλλες μορφές αντιμετώπισης περιλαμβάνουν συνεδρία με σεξολόγο (για ψυχογενή αίτια), ορμονοθεραπεία (λήψη τεστοστερόνης), ενδοσηραγγώδεις ενέσεις κ.λπ.
Επιστήμη
Το επιστημονικό πνεύμα
Ο Φάινμαν έδωσε βαρύτητα κάνοντας διαλέξεις για να ξεχωρίσει την επιστημονική διαδικασία από την επιστήμη. Υποστήριζε πως η επιστημονική διαδικασία παράγει «ειδικούς» χωρίς γνώση, όταν ακολουθείται χωρίς το πνεύμα της επιστήμης που είναι η πρόκληση της εκάστοτε εκδοχής της αλήθειας την οποία υποστηρίζουν οι «ειδικοί». Με τη λογική αυτή του Νομπελίστα Φυσικού, κυρίαρχο ρόλο στην επιστήμη παίζει η αμφισβήτηση των απόψεων των «αυθεντιών» και η εμπιστοσύνη στην «κοινή αίσθηση» και τη «νοημοσύνη της φυσικότητας».
Ανθρώπινο πέος
Αυνανισμός
Ο αυνανισμός του άνδρα είναι η διαδικασία, κατά την οποία φτάνει σε οργασμό και εκσπερματώνει χωρίς να συνευρίσκεται με ερωτικό σύντροφο. Συνήθως γίνεται με την μηχανική κίνηση του χεριού επάνω στο πέος.
Πολιτισμός
Προφύλαξη/Προφυλακτικό
Τα προφυλακτικά μέτρα λαμβάνονται κατά τη διάρκεια της συνουσίας τόσο από τον άντρα, όσο και τη γυναίκα. Το δημοφιλέστερο μέτρο αντισύλληψης που εφαρμόζεται στον άνδρα είναι το κοινό προφυλακτικό.Το συγκεκριμένο μέτρο είναι από τα ελάχιστα που αποτρέπουν μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη και προστατεύουν παράλληλα από την μετάδοση αφροδίσιων νοσημάτων (όπως το AIDS). Συνήθως συνδυάζεται με σπερματοκτόνα.
Περιτομή
Περιτομή ονομάζεται η αποκοπή (αφαίρεση) της ακροποσθίας, της πτύχωσης του δέρματος που καλύπτει τη βάλανο του πέους, συνήθως για θρησκευτικούς λόγους (το απαιτεί η εβραϊκή και η μουσουλμανική θρησκεία) ή σπανιότερα για αντιμετώπιση της φίμωσης.
Αρχαιότητα
Από το παρελθόν το πέος έχει λάβει ισχυρή σημασία ως σύμβολο της γονιμότητας και χρησιμοποιούταν σε θρησκευτικές τελετές για την αύξηση της αναπαραγωγικής ικανότητας των ανδρών. Ο Πρίαπος, ο οποίος αντιπροσωπεύεται με ένα μεγάλο πέος, ήταν θεός της γονιμότητας, προστάτης των υποζυγίων και οικόσιτων ζώων, των καρποφόρων φυτών, των κήπων και των ανδρικών γεννητικών οργάνων.
Δείτε επίσης
Πολιτιστικά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αναπαραγωγικό σύστημα
Τζούλιαν Κόουπ
Ο Τζούλιαν Κόουπ (Julian David Cope, γενν. 21 Οκτωβρίου 1957) είναι Βρετανός μουσικός, συγγραφέας, ιστορικός, μουσικολόγος, και ποιητής.
Γεννήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 1957 στο Deri της επαρχίας Mid Glamorgan στην Ουαλία. Το πλήρες όνομα του είναι Τζούλιαν Ντέιβιντ Κόουπ. Είναι κυρίως γνωστός ως τραγουδιστής του post-punk συγκροτήματος The Teardrop Explodes, αλλά έχει ηχογραφήσει και αρκετά άλμπουμ ως αυτόνομος καλλιτέχνης. Ήταν ιδρυτικό μέλος των συγκροτημάτων Queen Elizabeth και Brain Donor. Επίσης, έχει γράψει διάφορα βιβλία, κυρίως με μουσικά θέματα, και την αυτοβιογραφία του.
Καριέρα
Μεγάλωσε στο Tamworth της επαρχίας Staffordshire στην Αγγλία. Φοίτησε στο Κολέγιο Ανώτερης Μόρφωσης του Λίβερπουλ (City Of Liverpool College Of Higher Education – COLCHE) και αργότερα εγγράφηκε στο Πολυτεχνείο της πόλης. Η μουσική του καριέρα ξεκίνησε επίσημα τον Μάιο του 1977 όταν έγινε μπασίστας των Crucial Three. Τα άλλα δύο μέλη του συγκροτήματος ήταν ο Pete Wylie και ο Ian McCulloch (αργότερα κιθαρίστας και τραγουδιστής των Echo and the Bunnymen). Διαλύθηκαν μετά από έξι βδομάδες χωρίς να καταφέρουν να δώσουν κάποια συναυλία ή να ηχογραφήσουν κάποιο δίσκο. Οι Κόουπ και McCulloch συνέγραψαν το τραγούδι “Books”, αλλά το ηχογράφησαν ο καθένας ξεχωριστά με τα επόμενα γκρουπ τους. Στη συνέχεια ο Κόουπ δημιούργησε άλλα γκρουπ, όλα με μικρούς χρόνους ζωής. Τελικά, το 1978 ανέλαβε χρέη τραγουδιστή, μπασίστα και βασικού τραγουδοποιού στους The Teardrop Explodes, με τους οποίους έγινε ευρύτερα γνωστός. Το 1981 εξέδωσε το άλμπουμ “Fire Escape in the Sky: The Godlike Genius of Scott Walker’’, μια συλλογή από παλιά τραγούδια του Σκοτ Γουόκερ τον οποίο θαύμαζε. Χρόνια αργότερα, ο Κόουπ δήλωσε ότι έχασε το ενδιαφέρον που είχε για τον τρόπο σκέψης του Γουόκερ.
Μετά τη διάλυση των The Teardrop Explodes, ο Κόουπ επέστρεψε στο Tamworth και ξεκίνησε τη δημιουργία του πρώτου του solo άλμπουμ World Shut Your Mouth, το οποίο κυκλοφόρησε το 1984. Ακολούθησε το Fried, με εξώφυλλο τον Κόουπ ντυμένο μόνο με ένα καβούκι χελώνας. Το τρίτο του άλμπουμ λεγόταν Saint Julian και περιείχε τη μεγαλύτερη του επιτυχία σα solo καλλιτέχνης, το ‘’World Shut Your Mouth’’ (Νο19 στη Μ. Βρετανία).
Ο Κόουπ απογοητεύτηκε πάρα πολύ από τον τέταρτο δίσκο του, My Nation Underground. Θεωρούσε ότι είχε δεχτεί μεγάλη πίεση από δισκογραφική εταιρεία του ώστε να ηχογραφήσει κάτι που δε συμφωνούσε με αυτό που ήθελε σαν καλλιτέχνης. Ενώ ηχογραφούσε το My Nation Underground, κατάφερε να ηχογραφήσει ένα άλλο δίσκο στη διάρκεια ενός σαββατοκύριακου στο ίδιο στούντιο, το οποίο ονόμασε Skellington. Το ύφος του ήταν διαφορετικό από τον προηγούμενο του δίσκο, με αποτέλεσμα η δισκογραφική του εταιρία να αρνηθεί να τον κυκλοφορήσει. Έτσι ξεκίνησε η πρώτη από πολλές διαμάχες του Κόουπ με τις εκάστοτε δισκογραφικές του εταιρείες, προκειμένου να καταφέρει να κυκλοφορήσει τις δουλειές του. Ο Κόουπ αρνήθηκε να συνεργαστεί μαζί τους μέχρι να κυκλοφορήσουν το Skellington, αλλά τελικά αυτό κυκλοφόρησε μέσω ενός ανεξάρτητου label το 1990. Κυκλοφόρησε το επόμενο του άλμπουμ, Droolian κρυφά, με τη βοήθεια του Rocky Ericson, ενώ οι συνεχείς διαμάχες του με τις δισκογραφικές εταιρείες τον οδήγησαν να απαρνηθεί τη μουσική βιομηχανία γενικότερα. Στα άλμπουμ του Peggy Suicide και Jehovahkill, που ηχογραφήθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ασχολήθηκε με τα ιδιαίτερα ενδιαφέροντα του, όπως τον μυστικισμό, τα δικαιώματα των ζώων, τη θηλυκή Θεότητα και την οικολογία.
Κατά τη διάρκεια μιας από αυτές τις διαμάχες, ο Κόουπ ξεκίνησε την πρώτη του αυτοβιογραφία, με τίτλο ‘’Head On’’. Αυτή κάλυπτε κυρίως τα χρόνια από το 1976 έως το 1982, αρχίζοντας πριν τη δημιουργία των The Teardrop Explodes και τελειώνοντας λίγο μετά τη διάλυση εκείνου του γκρουπ. Το επόμενο του βιβλίο, ‘’Repossessed’’ ήταν επίσης αυτοβιογραφικό και κάλυπτε την περίοδο 1983 έως το 1989, την κυκλοφορία των πρώτων solo δίσκων του και τη συγγραφή του Head On. Αυτά τα δύο βιβλία επανεκδόθηκαν μαζί σε ένα βιβλίο με τίτλο “Head On/Repossessed” το 2000 και γνώρισαν την αποδοχή των κριτικών ως πολύ καλές ιστορικές αναφορές στην ιστορία της pop μουσικής στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και της δεκαετίας του ’80.
Το 1988 κυκλοφόρησε το βιβλίο ‘’The Modern Antiquetarian’’ το οποίο είχε μεγάλη επιτυχία. Ήταν μια ενδελεχή και επίπονη έρευνα για τα αρχαία πέτρινα κυκλικά μνημεία που βρίσκονται σε διάφορα σημεία στα βρετανικά νησιά, και συνοδεύτηκε με ένα ντοκιμαντέρ του BBC 2. Το 2004 εκδόθηκε η συνέχεια του, το “The Megalithic European’’, με θέμα τα μεγαλιθικά μνημεία στην Ευρώπη. Διατηρεί επίσης μία ιστοσελίδα σχετικά με αυτά τα ευρωπαϊκά μνημεία στην οποία μπορεί ο καθένας να συνεισφέρει τις δικές του εμπειρίες. Ο Κόουπ θεωρείται αυθεντία στο τομέα της Προϊστορίας και έχει δώσει διαλέξεις στο Βρετανικό Μουσείο σχετικά με το αρχαίο μνημείο Avebury και τον θεό των Βίκινγκς Όντιν.
Μετά τις περιπέτειες του, ο Κόουπ αποφεύγει τη συνεργασία με μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες και προτιμά να προωθεί μόνος του τις δουλειές του. Συνεχίζει να ηχογραφεί υλικό σαν solo καλλιτέχνης αλλά είναι και μέλος των συγκροτημάτων Brain Donor (παίζουν proto-metal) και Queen Elizabeth (παίζουν ambient μουσική). Οι περισσότερες από τις τελευταίες δουλειές του Κόουπ διανέμονται κυρίως (ενίοτε αποκλειστικά) από την ιστοσελίδα του Head Heritage. Επίσης ασχολείται με τη μουσικολογία και προωθεί περιθωριακή και άγνωστη μουσική και καλλιτέχνες. Στην ιστοσελίδα του διατηρεί ένα ξεχωριστό χώρο, το Unsung, όπου επιλέγει το άλμπουμ του μήνα. Έχει αναδείξει γκρουπ όπως οι Comets On Fire, οι Sun O))), (με τους οποίους συνεργάστηκε στο άλμπουμ τους ‘’White 1’’) και διάφορα γιαπωνέζικα συγκροτήματα με τα οποία θα ασχολείται στο προσεχές του βιβλίο Japanrocksampler, που θα κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο του 2007. Ο χώρος Unsung στην ιστοσελίδα του και οι διάφοροι συνδρομητές του έχουν παίξει πολύ σημαντικό ρόλο για την καριέρα καλλιτεχνών όπως οι Sir Lord Baltimore, Les Rallizes Denudes και οι Groundhogs. Επίσης, ο Τζούλιαν Κόουπ θεωρείται ένας από τους πρώτους bloggers, καθώς εκφράζει τις απόψεις του σε ειδικό κομμάτι στην ιστοσελίδα του κάθε πρώτη μέρα του μήνα από το 1998.
Ο Τζούλιαν Κόουπ συνεχίζει να εμφανίζεται ζωντανά στη Βρετανία και στην Ευρώπη. Συμμετείχε στο φεστιβάλ Glastonbury το 2003. Δεν έχει περιοδεύσει εκτός Ευρώπης εδώ και πολλά χρόνια, λόγω των οικογενειακών υποχρεώσεων του και της απέχθειας του για τα αεροπορικά ταξίδια. Το 2005 σχεδίαζε να περιοδεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά δεν κατάφερε να εξασφαλίσει βίζα από την Αμερικάνικη Υπηρεσία Αλλοδαπών (INS).
Ζει κοντά στο μνημείο Avebury, στο Wiltshire της Μ. Βρετανίας, με τη σύζυγο του Dorian και τις δύο κόρες του Albany (Big Al/Alghost) και Avalon (Vince).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κόουπ Τζούλιαν Κόουπ Τζούλιαν Κατηγορία:Μουσικοί της εναλλακτικής ροκ
Μπετελγκέζ
Μπετελγκέζ (Betelgeuse) ή εξελληνισμένα Βετελγόζης είναι το ιδιαίτερο όνομα του ημικανονικά παλλόμενου υπεργίγαντα α του αστερισμού Ωρίωνος (alpha Orionis, α Ori). Επίσης ο αστέρας φέρει το όνομα 58 Ωρίωνος (ονομασία κατά Τζον Φλάμστηντ). Είναι το ένατο λαμπρότερο άστρο στον ουρανό και βρίσκεται σε απόσταση περίπου 640 ετών φωτός. Αν και φέρει το γράμμα α, ο λαμπρότερος αστέρας του Ωρίωνα είναι ο Ρίγκελ και όχι ο Μπετελεγκέζ. Αποτελεί την επάνω δεξιά κορυφή του χειμερινού τριγώνου και το κέντρο του χειμερινού εξαγώνου.
Ο Μπετελγκέζ, που έχει χαρακτηριστεί ως ερυθρός υπεργίγαντας, είναι ένας από τους μεγαλύτερους και λαμπρότερους αστέρες του ουρανού. Η διάμετρός του είναι τόσο μεγάλη που αν βρισκόταν στο κέντρο του Ηλιακού Συστήματος, η επιφάνειά του θα έφτανε μέχρι την τροχιά του Δία, «καταπίνοντας» όλους τους εσωτερικούς πλανήτες. Η διάμετρός του είναι περίπου 1180 φορές μεγαλύτερη από αυτή του Ήλιου. Το μέγεθός του μεταβάλλεται από 0,5 σε 1,4, η μεγαλύτερη μεταβλητότητα για αστέρα πρώτου μεγέθους.
Ονομασία
Το τελευταίο μέρος (-ελγκέζ) του ονόματος του Μπετελγκέζ προέρχεται από το αραβικό الجوزاء (al-Jauzā΄), που ήταν το ιστορικό όνομα του Ωρίωνα. Το όνομα προέρχεται από ένα αραβικό θρύλο και μεταφράζεται παραδοσιακά ως «ο Κεντρικός». Σχετικά με το πρώτο συνθετικό του ονόματος ο Allen προκρίνει τη λέξη إبط (Ibt), που σημαίνει μασχάλη. Μια εναλλακτική ετυμολόγηση είναι η Al Mankib al Jabbar = ο Ώμος του Γίγαντα, όνομα που αντιστοιχεί καλύτερα στη θέση του αστέρα στο σχήμα που δημιουργούν τα φωτεινότερα άστρα του αστερισμού. Από διάφορους Άραβες συγγραφείς περιγράφηκε επίσης ως al Dhira = ο βραχίονας και ως al Yad al Yamna = το δεξί χέρι, πάντοτε του Γίγαντα. Το όνομα Mirzam = ο Βρυχόμενος ή ο Αγγελιοφόρος, που αρχικώς οι Άραβες το χρησιμοποιούσαν για τον αστέρα γ Ωρίωνος, χρησιμοποιήθηκε επίσης για τον Βετελγόζη. Για τον λόγο αυτό ο Λαλάντ αναφέρει τον α Ωρίωνος ως Almerzamo nnagied.
Οι Sayce και Bosanquet ταυτίζουν τον αστέρα με τον μεσοποταμιακό Gula. Στην Ινδία ο Μπετελγκέζ μόνος του αποτελούσε τον τέταρτο σεληνιακό οίκο (nakshatra), τον Ardra (= Υγρό), που απεικονιζόταν ως πολύτιμο πετράδι μαζί με τον θεό της θύελλας, τον Ρούντρα. Στα σανσκριτικά κείμενα ο αστέρας αναφέρεται με το όνομα Bahu, που σημαίνει βραχίονας. Η ινδική σύλληψη του αστερισμού ωστόσο ήταν μια αντιλόπη ή άλογο που τρέχει, με τους αστέρες α, β, γ και κ να σημειώνουν τα πόδια και τον α ειδικότερα (τον Βετελγόζη) στη θέση του άνω μέρους του αριστερού μπροστινού ποδιού. Ισοδύναμη είναι και η ονομασία στους Πέρσες, Besn = βραχίονας, και στους Κόπτες: Klaria = μικρός βραχίονας.
Ως προς το όνομα του αστέρα στην αρχαία Ελλάδα, ο Γιόχαν Μπάγερ αναφέρει το γλήνεα από τον Άρατο, μόνο που στο πρωτότυπο κείμενο του αρχαίου ποιητή δεν αναφέρεται πουθενά αυτή η λέξη. Ο Χρυσοκόκκης αποκαλεί τον Βετελγόζη «ώμον διδύμων», υπονοώντας ίσως με τον όρο αυτό και ένα αστέρα που γειτνιάζει με τον αστερισμό Δίδυμοι, ο οποίος βρίσκεται πάνω από τον Ωρίωνα.
Σε νεότερα δυτικά κείμενα, μετά τo 1000 μ.X., το όνομα απαντάται παρεφθαρμένο ως Bed Elgueze, Beit Algueze, Bet El-geuze, Beteigeuze, κ.ά. μορφές μέχρι τη σημερινή, που επίσης απαντάται με παραλλαγές: Betelgeuse, Betelguese, Betelgueze, Betelgeux. Οι Αλφόνσειοι Πίνακες τον γράφουν ως Beldengenze, ενώ ο Ριτσιόλι Bectelgeuze και Bedalgeuze.
Η ανακάλυψη του Χέρσελ
Η διακύμανση της φωτεινότητας του Μπετελγκέζ περιγράφηκε για πρώτη φορά το 1836 από τον Τζων Χέρσελ, όταν δημοσίευσε τις παρατηρήσεις του στο Outlines of Astronomy: σημείωσε την αύξηση της δραστηριότητας την περίοδο 1836 - 1840, ακολουθούμενη από επακόλουθη μείωση. Το 1849 αναφέρθηκε σε ένα μικρότερο κύκλο της μεταβλητότητας, που κορυφώθηκε το 1852. Μεταγενέστεροι παρατηρητές κατέγραψαν ασυνήθιστα υψηλά μέγιστα σε διάστημα αρκετών ετών, αλλά μόνο μικρές αποκλίσεις 1957 - 1967. Τα αρχεία της Αμερικανικής Ένωσης των Παρατηρητών Μεταβλητών Αστέρων (AAVSO) δείχνουν μέγιστο φαινόμενο μέγεθος (φωτεινότητα) της τάξης του 0,2 κατά τα έτη 1933 και 1942, με ελάχιστο πιο αμυδρό από το μέγεθος 1,2 και στα δύο 1927 και 1941. Αυτή η μεταβλητότητα στη φωτεινότητα μπορεί να εξηγήσει γιατί ο Johann Bayer, με τη δημοσίευση της Uranometria του το 1603, έχει οριστεί ως άλφα καθώς μπορεί να είχε συναγωνιστεί τον συνήθως φωτεινότερο Ρίγκελ (βήτα).
Το 1920, οι Άλμπερτ Μίκελσον και Φράνσις Πις τοποθέτησαν ένα συμβολόμετρο 6 μέτρων στην πρόσοψη του τηλεσκοπίου των 2,5 μέτρων στο Παρατηρητήριο του όρους Γουίλσον. Με τη βοήθεια του John Anderson, το τρίο μέτρησε τη γωνιακή διάμετρο του Μπετελγκέζ στα 0,047 ", έναν αριθμό ο οποίος οδήγησε σε διάμετρο της τάξης των 3,84 × 108 χλμ (240 εκατομμύρια μίλια ή 2,58 ΑΜ) με βάση την τότε τιμή της παράλλαξης των 0.018". Υπήρχε, όμως, γνωστή αβεβαιότητα λόγω του μαυρίσματος των άκρων και λάθη στη μέτρηση - ένα κεντρικό θέμα που θα αποτελούσε το επίκεντρο της επιστημονικής έρευνας για σχεδόν έναν αιώνα. Αρχίζοντας με αυτή την πρώτη γωνιακή μέτρηση στα ορατά μήκη κύματος, οι ερευνητές έχουν διεξάγει πολλαπλές έρευνες που κυμαίνονται από το υπεριώδες μέχρι τα μέσα του υπέρυθρου με αμφισβητήσιμα αποτελέσματα.
Πρόσφατες μελέτες
Στην πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα σημειώθηκε μεγάλη πρόοδος σε πολλαπλά μέτωπα, το πιο κεντρικό από τα οποία είναι η απεικόνιση της φωτόσφαιρας του άστρου σε διαφορετικά μήκη κύματος και η μελέτη των πολύπλοκων περιαστρικών κελύφων του Μπετελγκέζ. Στην αυγή της χιλιετίας, ο Μπετελγκέζ μετρήθηκε στη μέση της υπέρυθρης ακτινοβολίας που χρησιμοποιεί το υπέρυθρο διαστημικό Συμβολόμετρο (ISI) και έδωσε ένα άκρο σκοτεινό με εκτίμηση της τάξης των 55,2 ± 0,5 milliarcseconds (MAS)-ένας αριθμός απόλυτα συνεπής με τα ευρήματα του Michelson ογδόντα χρόνια πριν. Κατά το χρόνο της δημοσίευσής της, η εκτιμώμενη παράλλαξη από την αποστολή Hipparcos ήταν 7,63 ± 1,64 mas, παράγοντας μια ακτίνα για τον Μπετελγκέζ περίπου 3,6 AΜ. Ωστόσο, πολυάριθμες συμβολομετρικές μελέτες στο εγγύς υπέρυθρο έχουν εμφανιστεί από τότε από το Παρατηρητήριο Paranal στη Χιλή υποστηρίζοντας πιο μικρές διαμέτρους. Παρ 'όλα αυτά, στις 9 Ιουνίου 2009, ο βραβευμένος με Νόμπελ Charles Townes ανακοίνωσε ότι το αστέρι είχε συρρικνωθεί κατά 15% από το 1993 με αυξανόμενο ρυθμό. Παρουσίασε στοιχεία ότι ο ISI του Πανεπιστημίου του Berkeley στην κορυφή του βουνού Γουίλσον είχε παρατηρήσει 15 συναπτά έτη της αστρικής συστολή. Παρά την εμφανή μείωση του μεγέθους του Μπετελγκέζ, ο Townes και ο συνάδελφός του, ο Edward Wishnow, επεσήμανε ότι η ορατή φωτεινότητα του άστρου, ή το μέγεθος, το οποίο παρακολουθείται τακτικά από τα μέλη της AAVSO, δεν έχει δείξει καμία σημαντική εξασθένιση στο ίδιο χρονικό διάστημα. Αυτό το εύρημα της μειούμενης ακτίνας σε συνδυασμό με μια σχετικά σταθερή ροή θέτει υπό αμφισβήτηση μερικές από τις θεμελιώδεις θεωρίες της αστρικής δομής.
thumb|Το νεφέλωμα γύρω από τον Μπετελγκέζ. Ο μικρός κόκκινος κύκλος αποτελεί την ορατή επιφάνεια του Μπετελγκέζ. Ο μαύρος κύκλος αποτελεί το λαμπρό μέρος που καλύφτηκε για να φωτογραφηθεί το αχνότερο νεφέλωμα. Σχετικά με όλη αυτή τη συζήτηση υπάρχουν πολλές έρευνες σχετικά με τη δυσνόητη δυναμική της επεκταμένης ατμόσφαιρας του Μπετελγκέζ. Εδώ και δεκαετίες οι αστρονόμοι έχουν καταλάβει ότι οι ερυθροί γίγαντες κυριαρχούν στην επιστροφή μάζας στο γαλαξία δημιουργώντας αδιαφανή εξωτερικά κελύφη, αλλά η πραγματική μηχανική αυτής της αστρικής απώλειας μάζας έχει παραμείνει ένα μυστήριο. Με τις πρόσφατες εξελίξεις στις συμβολομετρικές μεθοδολογίες, οι αστρονόμοι μπορούν να είναι κοντά στην επίλυση αυτού του αινίγματος. Τον Ιούλιο του 2009, εικόνες που διατίθενται από το Ευρωπαϊκό Νότιο Παρατηρητήριο, που λαμβάνονται από το έδαφος με βάση το Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο Συμβολόμετρο (VLTI), έδειξαν τεράστια λοφία αερίου που εκτινάσσονται στην περιβάλλουσα ατμόσφαιρα σε αποστάσεις που προσεγγίζουν τις 30 ΑΜ. Συγκρίσιμη με την απόσταση μεταξύ του Ήλιου και του Ποσειδώνα, αυτή η απώλεια μάζας είναι μία από τις πολλές δυναμικές που αναπτύσσονται στην περιβάλλουσα ατμόσφαιρα. Οι αστρονόμοι έχουν εντοπίσει τουλάχιστον 6 διαφορετικά κελύφη που περιβάλλουν τον Μπετελγκέζ. Καθώς ο αιώνας ξετυλίγεται, η επίλυση του μυστηρίου της μάζας απώλειας στα τελευταία στάδια της εξέλιξης ενός άστρου μπορεί να αποκαλύψει τους παράγοντες που οδηγούν ταχύτατα τους εκρηκτικούς θανάτους αυτών των αστρικών γιγάντων.
Ορατότητα
Το φαινόμενο μέγεθος του α Ωρίωνα αναγράφεται στο Simbad στα 0,42, καθιστώντας κατά μέσο όρο το ένατο πιο λαμπρό αστέρι στην ουράνια σφαίρα, ακριβώς μπροστά από τον Αχερνάρ. Επειδή ο Μπετελγκέζ είναι ένα μεταβλητό αστέρι, η φωτεινότητα του οποίου κυμαίνεται μεταξύ 0,2 και 1,2, υπάρχουν περίοδοι που θα ξεπεράσει τον Προκύωνα για να γίνει το όγδοο πιο λαμπρό αστέρι. Στα αμυδρότερα του, θα πέσει πίσω από το Ντενέμπ ως το 19ο λαμπρότερο αστέρι και να ανταγωνίζεται με το Μιμόζα για την 20ή θέση.
Ο Μπετελγκέζ έχει ένα δείκτη χρώματος (Β-V) 1.85 - ένας αριθμός που δείχνει το προχωρημένο "κοκκίνισμα" αυτού του ουράνιου αντικειμένου. Η φωτόσφαιρα έχει μια εκτεταμένη ατμόσφαιρα, η οποία εμφανίζει ισχυρές γραμμές εκπομπής αντί για απορρόφησης, ένα φαινόμενο που συμβαίνει όταν ένα άστρο περιβάλλεται από ένα παχύ αέριο κάλυμμα. Αυτή η εκτεταμένη αέρια ατμόσφαιρα έχει παρατηρηθεί να κινείται τόσο μακριά από, αλλά και προς το Μπετελγκέζ, ανάλογα προφανώς με τις διακυμάνσεις της ακτινικής ταχύτητας στη φωτόσφαιρα. Μόνο περίπου το 13% της ενέργειας ακτινοβολίας του άστρου εκπέμπεται με τη μορφή του ορατού φωτός, με το μεγαλύτερο μέρος της ακτινοβολίας της, να εμφανίζεται στο υπέρυθρο. Αν τα μάτια μας ήταν ευαίσθητα στην ακτινοβολία σε όλα τα μήκη κύματος, ο Μπετελγκέζ θα εμφανιστεί ως το λαμπρότερο αστέρι στον ουρανό.
Γωνιακό μέγεθος
Στις 13 Δεκεμβρίου 1920, ο Μπετελγκέζ έγινε το πρώτο αστέρι έξω από το ηλιακό μας σύστημα που έχει ποτέ μετρηθεί η διάμετρός του. Αν και η συμβολομετρία ήταν ακόμα στα σπάργανα, το πείραμα αποδείχθηκε επιτυχές και ο Μπετελγκέζ βρέθηκε να έχει ένα ενιαίο δίσκο των 0.047 δευτερόλεπτο του τόξου. Η γνώση των αστρονόμων σχετικά με τη συσκότιση του άκρου ήταν αξιοσημείωτη: εκτός από το σφάλμα της μέτρησης του 10%, η ομάδα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο αστρικός δίσκος ήταν πιθανό 17% μεγαλύτερος, λόγω της μείωσης της έντασης του φωτός γύρω από τα άκρα-εξ ου και η γωνιακή διάμετρο περίπου 055 ". Από τότε, έχουν γίνει άλλες έρευνες, οι οποίες έχουν δείξει γωνίες που κυμαίνονται 0,042 - 0,069 δευτερόλεπτο του τόξου.
Το ζήτημα σήμερα είναι πιο μήκος φωτός (ορατό φως, εγγύς υπέρυθρο ή μέσο υπέρυθρο) παράγει την πιο ακριβή μέτρηση της γωνιακής ακτίνας. Η πιο διαδεδομένη λύση, φαίνεται, είναι αυτή που εκτελείται με το ISI στα μέσα της υπέρυθρης ακτινοβολίας από τους αστρονόμους από στο Διαστημικό Εργαστήριο Θετικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας Berkeley. Στην εποχή 2000, η ​​ομάδα, υπό την ηγεσία του John Weiner, δημοσίευσε ένα έγγραφο που δείχνει το Μπετελγκέζ με ένα ενιαίο δίσκο του 54,7 ± 0,3 mas, αγνοώντας κάθε πιθανή συνεισφορά καυτά σημεία, τα οποία είναι λιγότερο αισθητά στα μέσα της υπέρυθρης ακτινοβολίας. Μια άλλη ομάδα αστρονόμων με επικεφαλής τον Guy Perrin του Observatoire de Paris, παρουσίασε ένα έγγραφο το 2004, υποστηρίζοντας ότι το εγγύς υπέρυθρο μέγεθος του 43,33 ± 0,04 mas ήταν μια πιο ακριβής μέτρησης της φωτόσφαιρας. Πιο πρόσφατες μελέτες που έχουν γίνει στο εγγύς υπέρυθρο με το IOTA και VLTI έχουν φέρει ισχυρή υποστήριξη για την ανάλυση του Perrin δίνοντας διαμέτρους που κυμαίνονται μεταξύ 42,57 - 44,28 mas με πολύ μικρό περιθώριο λάθους.
Χαρακτηριστικά
Η σύγχρονη Αστρονομία μας πληροφορεί ότι ο Μπετελγκέζ είναι ένας ερυθρός υπεργίγαντας. Η επιφανειακή θερμοκρασία του είναι 3.500 K, ενώ η διάμετρός του 887 + 203 - 1,180 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής. Το μέσο απόλυτο μέγεθος του αστέρα είναι −6,05, που αντιστοιχεί σε πραγματική λαμπρότητα 105 χιλιάδες φορές μεγαλύτερη από εκείνη του Ήλιου. Η ταχύτητα περιστροφής του άστρου είναι 5 χλμ/δευτ, που σημαίνει με βάση τα δεδομένα που έχουμε στη διάθεσή μας ότι ο Μπετελγκέζ κάνει μια περιφορά γύρω από τον εαυτό του κάθε 25 με 32 χρόνια. Ο Μπετελγκέζ πάλλεται ημικανονικά περίπου κάθε 2.335 μέρες. Όχι μόνο είναι η φωτόσφαιρα τεράστια, αλλά το αστέρι περιβάλλεται από ένα τεράστιο και πολύπλοκο περιαστρικό περιβάλλον όπου το φως θα μπορούσε να πάρει πάνω από τρία χρόνια μόνο για να ξεφύγει, καθώς φτάνει σε απόσταση σχεδόν ενός παρσέκ από το άστρο.
Η μάζα του Μπετελγκέζ εκτιμάται ότι είναι 5 με 30 φορές μεγαλύτερη της μάζας του Ήλιου, με πιο πιθανές τις τιμές μεταξύ 10 και 20, και ιδίως τις τιμές από 18 έως 20 ηλιακές μάζες. Αν τα στοιχεία για τη μάζα του Μπετελγκέζ είναι σωστά τότε θα εκραγεί ως υπερκαινοφανής αστέρας στις επόμενες χιλιετίες και τότε θα είναι η λαμπρότερη έκρηξη που θα έχει παρατηρηθεί με φαινόμενο μέγεθος -12, λαμπρότερη από το φεγγάρι και εύκολα ορατή και τη διάρκεια της ημέρας.
Μεταβλητότητα
Ταξινομώντας τον ως ένα παλλόμενο μεταβλητό αστέρα με υπο-ταξινόμηση "SRC", οι ερευνητές έχουν προτείνει διάφορες υποθέσεις για να εξηγήσουν την εκρηκτική χορογραφία στο Μπετελγκέζ - ένα φαινόμενο το οποίο προκαλεί την ταλάντωση του απόλυτου μεγέθους από -5,27 μέχρι -6,27. Η τρέχουσα αντίληψή, της αστρικής δομής προτείνει ότι τα εξωτερικά στρώματα του υπεργίγαντα σταδιακά διαστέλλονται και συστέλλονται, με αποτέλεσμα η επιφάνεια (φωτόσφαιρα) να αυξάνεται και να μειώνεται εκ περιτροπής και η θερμοκρασία να ανεβαίνει και να πέφτει. Έτσι προκαλείται η μετρήσιμη αυξομείωση στη φωτεινότητα του άστρου μεταξύ του πιο σκοτεινού μέγεθος του 1.2, που φάνηκε ήδη από το 1927, και τη λάμψη του 0,2, που παρατηρήθηκε το 1933 και 1942. Ένας κόκκινος υπεργίγαντας όπως ο Μπετελγκέζ θα πάλλεται με αυτόν τον τρόπο επειδή η αστρική ατμόσφαιρά του είναι εγγενώς ασταθής. Καθώς συρρικνώνεται το αστέρι, απορροφά όλο και περισσότερη από την ενέργεια που περνά μέσα από αυτό, προκαλώντας την ατμόσφαιρα να ζεσταθεί και να επεκταθεί. Αντίθετα, καθώς το αστέρι επεκτείνεται, η ατμόσφαιρά του γίνεται λιγότερο πυκνή επιτρέποντας την ενέργεια για να ξεφύγει και η ατμόσφαιρα να κρυώσει, έτσι αρχίζοντας μια νέα φάση συστολής. Υπολογίζοντας τους παλμούς του άστρου και προσομοιάζοντας την περιοδικότητα του ήταν δύσκολο, καθώς φαίνεται ότι υπάρχουν πολλοί κύκλοι συμπεπλεγμένοι. Όπως αναφέρθηκε σε μελέτες από τους Stebbins και Sanford το 1930, υπάρχουν βραχυπρόθεσμες διακυμάνσεις των περίπου 150 με 300 ημερών που διαμορφώνουν μια κανονική κυκλική διακύμανση με περίοδο περίπου 5,7 χρόνια.
Στην πραγματικότητα, ο υπεργίγαντας εμφανίζει σταθερά ακανόνιστες φωτομετρικές, πολωσιμετρικές και φασματοσκοπικές μεταβολές, γεγονός που υποδηλώνει τη σύνθετη δραστηριότητα στην επιφάνεια του άστρου και στην εκτεταμένη ατμόσφαιρά του. Σε έντονη αντίθεση με τα γιγαντιαία αστέρια που είναι συνήθως μεταβλητοί μακράς περιόδου με λογικές τακτικές περιόδους, οι ερυθροί γίγαντες είναι γενικά ημικανονικοί ή ακανόνιστοι με παλλόμενα χαρακτηριστικά. Σε ένα έγγραφο ορόσημο που δημοσιεύθηκε το 1975, ο Martin Schwarzschild απόδωσε αυτές τις διακυμάνσεις της φωτεινότητας στη μεταβαλλόμενη μορφή κοκκίδωσης που σχηματίζεται από μερικά γιγάντια κύτταρα μεταφοράς θερμότητας που καλύπτουν την επιφάνεια αυτών των αστεριών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπετελγκεζ Κατηγορία:Μεταβλητοί αστέρες Κατηγορία:Αντικείμενα Bayer Κατηγορία:Υπεργίγαντες αστέρες τύπου M
Ερρίκος Α΄ της Ναβάρρας
Ο Ερρίκος Α' της Ναβάρρας ή Ερρίκος ο Παχύς (Enrique I de Navarra, 1244 - 22 Ιουλίου 1274) από τον Οίκο του Μπλουά, ήταν κόμης της Καμπανίας, του Μπρι και βασιλιάς της Ναβάρρας (1270-1274). Ήταν μικρότερος γιος του Θεοβάλδου Α΄ της Ναβάρρας και της τρίτης συζύγου του Μαργαρίτας των Βουρβόνων. Την εποχή του μεγαλύτερου αδελφού του Θεοβάλδου Β΄ της Ναβάρρας διετέλεσε αντιβασιλιάς της Καμπανίας αμέτρητες φορές στην διάρκεια της απουσίας του Θεοβάλδου. Παντρεύτηκε (1269) την Λευκή του Αρτουά κόρη του Ροβέρτου Α΄ του Αρτουά δεύτερου αδελφού του Λουδοβίκου Θ΄ του Αγίου. Αναγνωρίστηκε διάδοχος του θρόνου της Καμπανίας από τον μεγαλύτερο αδελφό του που δεν είχε γιους, τον διαδέχθηκε με τον πρόωρο θάνατο του τον Δεκέμβριο του 1270.
Κυβέρνηση
Η ανακήρυξη του σαν βασιλιάς της Ναβάρρας έγινε τον επόμενο χρόνο στις 1 Μαΐου 1171 και η στέψη του καθυστέρησε μέχρι τον Μάιο του 1273. Η πρώτη του πράξη ήταν να πληρώσει φόρο υποτέλειας στον Φίλιππο τον Τρομερό για την Καμπανία. Η περιοχή της Ναβάρρας βρισκόταν σε μεγάλη οικονομική έκρηξη σε σχέση με τις υπόλοιπες περιοχές της Ιβηρικής. Με την Συνθήκη των Παρισίων (1259) οι Άγγλοι έδωσαν μεγάλα εμπορικά προνόμια στην Γασκώνη διακόπτοντας την πρόσβαση της Ναβάρρας στον ωκεανό όπως επίσης και την οικονομική της έκρηξη. Ο Ερρίκος σαν απάντηση επέτρεψε στην επισκοπή της Παμπλόνας να ανεξαρτητοποιηθεί από το Σεν Σερσίν και το Σεν Νικολάς (1266), παραχώρησε προνόμια στις πόλεις Εστέλλα, Λος Άκρος και Βιάνα οι οποίες αστικοποιήθηκαν και έγιναν οικονομικά ισχυρές. Προσπάθησε με κάθε τρόπο να διατηρήσει φιλικές σχέσεις με την αριστοκρατία ώστε να αποφύγει οποιαδήποτε μορφή εμφύλιου πολέμου στο βασίλειο του.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ναβάρρας Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά Κατηγορία:Κόμητες της Καμπανίας
Είμαστε όλοι δολοφόνοι
Είμαστε όλοι δολοφόνοι (Γαλλικά: Nous sommes tous des assassins) είναι γαλλο-ιταλική ταινία του 1952 που γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από τον Αντρέ Καγιάτ, πρώην δικηγόρο. Αφηγείται την ιστορία του Ρενέ, ενός νεαρού άνδρα από τις φτωχογειτονιές, που εκπαιδεύτηκε από τη Γαλλική Αντίσταση κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στον αγώνα κατά των Γερμανών. Συνεχίζει να σκοτώνει πολύ μετά το τέλος του πολέμου, καθώς αυτό είναι το μόνο που ξέρει να κάνει.
Η ταινία συμμετείχε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών το 1952 και κέρδισε το Ειδικό Βραβείο Κριτικής Επιτροπής.
Πλοκή
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ρενέ Λε Γκουέν (Μαρσέλ Μουλουντζί), ένας μικροαπατεώνας, στρατολογήθηκε στη Γαλλική Αντίσταση και εκπαιδεύτηκε ως επαγγελματίας δολοφόνος κατά των Γερμανών κατακτητών. Αλλά όταν τελειώνει ο πόλεμος, συνεχίζει να εφαρμόζει ό, τι έχει διδαχθεί με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να καταδικαστεί σε θάνατο. Περιμένοντας στο κελί του την ακριβή ημερομηνία εκτέλεσης, εξακολουθεί να ελπίζει ότι ο Πρόεδρος, κατόπιν ενεργειών του δικηγόρου του (Κλωντ Λαιντύ), θα του δώσει χάρη. Ο δικηγόρος του προσπαθεί να αποδείξει ότι οι δολοφονίες του πελάτη του βασίζονται σε ένα σοβαρό κενό, ένα κοινωνικό πρόβλημα. Και καθώς ο δικηγόρος προσπαθεί να πάρει τη χάρη, ο Λε Γκουέν συνδέεται με άλλους καταδικασμένους: τον Τζίνο, έναν Κορσικανό που είχε εμπλακεί σε μια υπόθεση βεντέτας, τον Ντυτουά, που αρνείται την ενοχή του και τον Μπωσέ, δολοφόνο της μικρής κόρης του.
Ο Αντρέ Καγιάτ μέσα από τις ταινίες του προσπάθησε να καταδείξει τις ανισότητες και την αδικία του γαλλικού δικαστικού συστήματος. Η ταινία παρουσιάζεται ως κατηγορητήριο κατά της θανατικής ποινής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1952 Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Γκενρό
Γκενρό (元老) είναι το όνομα εννέα Ιαπώνων πολιτικών, οι οποίοι υπηρετούσαν ως μη επίσημοι σύμβουλοι του Αυτοκράτορα στην Εποχή Μεϊτζί, στην Εποχή Ταϊσόου και στην Εποχή Σιόουβα. Οι γκενρό θεωρούνται ως πατέρες-ιδρυτές της σημερινής Ιαπωνίας.
Ιστορία των γκενρό
Ο όρος «γκενρό» για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκε σε εφημερίδα το 1982, μετά τη παραίτηση του Ματσουκάτα Μασαγιέσι από τη θέση του Πρωθυπουργού. Σύμφωνα με την ερεύνα του Αμερικανού επιστήμονα Μπέρναντ Σίλμπερμαν, περίπου αυτό το χρονικό διάστημα οι γκενρό άρχισαν τη λειτουργία τους.
Οι γκενρό είχαν το δικαίωμα να προτείνουν στον Αυτοκράτορα ένα πολιτικό για τη θέση του Πρωθυπουργού της χώρας, και ο Αυτοκράτορας λάμβανε υπόψη του τις προτάσεις των γκενρό.
Περίπου από το 1900, οι πρώτοι εφτά γκενρό σταμάτησαν να ασχολούνται μόνο με την ιαπωνική πολιτική, αλλά συγκεντρώθηκαν και στα κρατικά προβλήματα.
Μετά τον θάνατο του Ματσουκάτα Μασαγιέσι το 1924, ο μοναδικός γκενρό έγινε ο Σαϊόντζι Κιμμότι, ο οποίος είχε μεγάλη επιρροή στη πολιτική της Ιαπωνίας στις δεκαετίες των 1920 και 1930. Ο Σαϊόντζι ήταν κατά της συμφωνίας με τη Ναζιστική Γερμανία.
Το 1940, μετά τον θάνατο του Σαϊόντζι, οι γκενρό εξαφανίστηκαν.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ιάπωνες πολιτικοί
Γκεόργκι Πούλεφσκι
Ο Γκεόργκι Πούλεφσκι ή Γκιόργκι Πούλεφσκι (σλαβομακεδονικά: Ѓорѓи Пулевски ή Ѓорѓија Пулевски, Георги Пулевски, 1817-1895) ήταν συγγραφέας και επαναστάτης από το Γκαλίτσνικ, σήμερα στην Βόρεια Μακεδονία, γνωστός σήμερα ως ο πρώτος συγγραφέας για που εξέφρασε δημοσίως την ιδέα ενός σλαβομακεδονικού έθνους ξεχωριστού από το βουλγαρικό, καθώς και μιας ξεχωριστής σλαβομακεδονικής γλώσσας. Ο Πούλεφσκι γεννήθηκε το 1817 στο Γκάλιτσνικ, τότε υπό την κυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και πέθανε το 1895 στη Σόφια, στο Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας. Εκπαιδεύτηκε ως λιθοδόμος και έγινε αυτοδίδακτος συγγραφέας σε θέματα που σχετίζονται με τη σλαβομακεδονική γλώσσα και τον πολιτισμό. Στη Βουλγαρία θεωρείται Βούλγαρος και πρώιμος υποστηρικτής του Μακεδονισμού.
Πρώιμα χρόνια
Ο Πούλεφσκι γεννήθηκε στην περιοχή της φυλής των Μιγιάκων. Σύμφωνα με μια άποψη, το επώνυμο είναι βλάχικης καταγωγής, όπως συμβαίνει με πολλά άλλα επώνυμα στην περιοχή των Μιγιάκων, επισημασμένο από την βλαχική κατάληξη -ουλ (που υπάρχει στα Πούλεφσκι, Γκουγκουλεφτσι, Τουλεφτσι, Γκουλοφτσι, Τσουντουλοφτσι, κ.λπ.), ωστόσο, οι οικογένειες αυτές υιοθέτησαν μια Μιγιάκικη ταυτότητα και δεν είχαν δεσμούς με την κοινότητα των Βλάχων (τσιντσαρ). Σύμφωνα με μια πηγή, οι πρόγονοι του Πούλευσκι εγκαταστάθηκαν στο Γκαλίτσνικ από την Πουλα, μια μικρή παραθαλάσσια πόλη νότια της Σκόδρας, στα τέλη του 15ου αιώνα, εξ ου και το επώνυμο Πούλεφσκι. Ο ίδιος ο Πούλεφσκι προσδιοριζόταν ως μιγιακ γκαλιτσκι («Μιγιάκος από το Γκαλίτσνικ», 1875).
Ως επτάχρονος, πήγε με τον πατέρα του στη Ρουμανία για εποχιακές εργασίες (πετσαλμπα).
Έργα
αριστερά|μικρογραφία|308x308εσ| Το «Λεξικό τριών γλωσσών» (1875). Το 1875, δημοσίευσε στο Βελιγράδι ένα βιβλίο επονομαζόμενο Λεξικό τριών γλωσσών (Πετσνικ οντ τρι γεζικα, Речник од три језика). Πρόκειται για ένα βιβλίο διαλόγων που συντάσσεται σε στυλ «ερωτήσεων και απαντήσεων» σε τρεις παράλληλες στήλες, στα σλαβομακεδονικά, τα αλβανικά και τα τουρκικά, και τα τρία γραμμένα με κυριλλικό. Ο Πούλεφσκι επέλεξε να γράψει στο τοπικό σλαβομακεδονικό και όχι στο βουλγαρικό πρότυπο που βασίζεται στις ανατολικές διαλέκτους του Ταρνόβου. Η γλώσσα του ήταν μια προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα υπερδιαλεκτικό σλαβομακεδονικό πρότυπο, αλλά με μια προκατάληψη προς τη δική του τοπική γαλικιτσνική διάλεκτο. Το κείμενο του Ρετσνικ περιέχει προγραμματικές δηλώσεις όπου ο Πούλεφσκι υποστηρίζει ένα ανεξάρτητο μακεδονικό έθνος και γλώσσα. μικρογραφία|300x300εσ| Άγαλμα του Πούλεφσκι στα Σκόπια Τα επόμενα έργα που δημοσίευσε ήταν ένα επαναστατικό ποίημα, το Σαμοβιλα Μακεντονσκα («Μια Μακεδόνισσα Νεράιδα») που δημοσιεύθηκε το 1878, και ένα Βιβλίο Μακεδονικών Τραγουδιών σε δύο τόμους, που δημοσιεύθηκε το 1879 στο Βελιγράδι, το οποίο περιείχε και λαϊκά τραγούδια που συλλέχθηκαν από τον Πούλεφσκι και μερικά δικά του πρωτότυπα ποιήματα.
Το 1880, ο Πούλεφσκι δημοσίευσε το σλαβιανο-νασελιενσκι μακεντονσκα σλογκνιτσα ρετσοβσκα («Γραμματική της γλώσσας του σλαβομακεδονικού πληθυσμού»), ένα έργο που σήμερα είναι γνωστό ως η πρώτη απόπειρα συγγραφής μιας σλαβομακεδονικής γραμματικής. Σε αυτό, ο Πούλεφσκι συστηματικά αντιπαρέθετε την γλώσσα του, την οποία ονόμασε νασινσκι («η γλώσσα μας») ή σλαβιανο-μακεντονσκι («σλαβο-μακεδονικά») με τα σερβικά και τα βουλγαρικά. Όλες οι καταγραφές αυτού του βιβλίου χάθηκαν κατά το πρώτο μισό του 20ου αιώνα και ανακαλύφθηκαν και πάλι τη δεκαετία του 1950 στη Σόφια. Λόγω της έλλειψης τυπικής εκπαίδευσης του συγγραφέα ως γραμματικού και διαλεκτολόγου, σήμερα το βιβλίο θεωρείται περιορισμένης περιγραφικής αξίας. Ωστόσο, χαρακτηρίστηκε ως «ιστορική σηματοδότηση εθνοτικής και γλωσσικής συνείδησης αλλά όχι επαρκώς αναπτυγμένη για να χρησιμεύσει ως κωδικοποίηση». Το 1892, ο Πούλεφσκι ολοκλήρωσε την πρώτη Σλαβομακεντονσκα οπστα ιστοριγια (Γενική Ιστορία των Σλαβομακεδόνων), ένα μεγάλο χειρόγραφο με πάνω από 1700 σελίδες. Στο τελευταίο έργο του: «Γιαζιτσνιτσα, σοντερζσαγιουσταγια σταρομπολγκαρσκι εζικ, ουρεντενα εμ ιζπραβλενα ντα σε ουτσατ μπολγκαρσκι ι μακεντονσκι σινοβε ι κερκι» («Γραμματική, περιέχουσα παλαιά βουλγαρική γλώσσα, διευθετημένη και διορθωμένη για να διδαχθεί στους Βούλγαρους και Μακεδόνες γιους και κόρες»), θεωρούσε ότι οι σλαβομακεδονικές διάλεκτοι ήταν παλιά βουλγαρικά και οι διαφορές μεταξύ των δύο καθαρά γεωγραφικές.
Στρατιωτική καριέρα
Το 1862, ο Πούλεφσκι πολέμησε ως μέλος της Βουλγαρικής Λεγεώνας ενάντια στην οθωμανική πολιορκία στο Βελιγράδι. Συμμετείχε επίσης στον Σερβοτουρκικό πόλεμο το 1876 και στη συνέχεια στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-1878, ο οποίος οδήγησε στην απελευθέρωση της Βουλγαρίας. Κατά τη διάρκεια του τελευταίου ήταν βοεβόδας μιας μονάδας Βουλγάρων εθελοντών, που συμμετείχε στη μάχη του περάσματος της Σίπκα. Μετά τον πόλεμο, πήγε να ζήσει στην πρόσφατα απελευθερωμένη βουλγαρική πρωτεύουσα της Σόφιας. Συμμετείχε επίσης ως εθελοντής στην εξέγερση Κρέσνα-Ραζλογκ (1878-79), η οποία στόχευε στην ενοποίηση της Οθωμανικής Μακεδονίας με τη Βουλγαρία. Σε μια αίτηση για σύνταξη παλαιμάχου στο Κοινοβούλιο της Βουλγαρίας το 1882, εξέφρασε τη λύπη του για την αποτυχία αυτής της ενοποίησης. Από το 1883 ο Πούλεφσκι έλαβε τελικά μια κυβερνητική σύνταξη ως αναγνώριση της θητείας του ως Βουλγάρου εθελοντή, μέχρι το θάνατό του το 1895.
Ταυτοποίηση
Ο ορισμός της εθνοτικής σλαβομακεδονικής ταυτότητας προέκυψε από τα γραπτά του Γκεόργκι Πούλεφσκι, που αναγνώρισαν την ύπαρξη μιας ξεχωριστής σύγχρονης σλαβομακεδονικής γλώσσας και έθνους. Ο Πούλεφσκι συνόψισε τις λαϊκές ιστορίες του σλαβομακεδονικού λαού και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι Σλαβομακεδόνες ήταν απόγονοι των Αρχαίων Μακεδόνων. Η άποψη αυτή βασίστηκε στον ισχυρισμό ότι η αρχαία μακεδονική γλώσσα είχε σλαβικά συστατικά σε αυτήν, και έτσι, οι αρχαίοι Μακεδόνες ήταν Σλάβοι, και ότι οι σύγχρονοι Σλαβομακεδόνες ήταν απόγονοί τους. Ωστόσο, ο σλαβομακεδονικός αυτοπροσδιορισμός του ήταν διφορούμενος. Ο Πούλεφσκι θεωρούσε τη σλαβομακεδονική ταυτότητα ως τοπικό φαινόμενο, παρόμοιο με τους Ερζεγοβινινούς και τους Θράκες. Επίσης, μερικές φορές περιγράφει τον εαυτό του ως «Σέρβο πατριώτη», αλλά αντιλαμβανόταν επίσης τον εθνικό του χαρακτηρισμό ως «Βούλγαρο από το χωριό του Γκαλίτσνικ». Οι διαφορετικές αναγνωρίσεις του Πούλεφσκι αποκάλυψαν την απουσία σαφούς εθνοτικής ταυτότητας σε ένα τμήμα του τοπικού σλαβικού μακεδονικού πληθυσμού εκείνη την εποχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σερβοτουρκικός πόλεμος 1876-1878 Κατηγορία:Οθωμανική Μακεδονία Κατηγορία:Βούλγαροι Μακεδόνες Κατηγορία:Πολιτισμός της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Σλαβομακεδόνες συγγραφείς Κατηγορία:Βούλγαροι συγγραφείς