cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aion: The Tower of Eternity
Επεκτάσεις
Η επέκταση «Aion: Dark Betrayal» («Σκοτεινή Προδοσία») κυκλοφόρησε στις 26 Ιουνίου 2013 και εισήγαγε δυο νέες κλάσεις χαρακτήρων, τις Gunner (Gunslinger στην Αμερική) και Bard (Songweaver στην Αμερική), καθώς και τρεις νέες περιοχές, το Βόρειο Κάταλαμ (North Kalam στην Ευρώπη και Katalam στην Αμερική), το Νότιο Κάταλαμ (South Katalam στην Ευρώπη και Danaria στην Αμερική) και το Υπόγειο Κάταλαμ (Katalam Underground στην Ευρώπη και Idian Depths στην Αμερική). Επίσης, το ανώτερο επίπεδο των χαρακτήρων ανέβηκε στο 65.
Στις 29 Ιανουαρίου 2014, η συμπληρωματική επέκταση 4.5, με την ονομασία «Steel Cavalry» («Ατσάλινο Ιππικό») στην Αμερική, προσέθεσε μια ακόμη κλάση, τον Aethertech, η οποία σύμφωνα με την NCsoft «χρησιμοποιεί μηχανικές αναρτήσεις για να εξαπολύσει τόσο κοντινές, όσο και μακρινές επιθέσεις».
Στις 25 Μαρτίου 2015, οι ευρωπαϊκοί servers εμπλουτίστηκαν με τη συμπληρωματική επέκταση 4.7.1 «The Great Invasion» («Η μεγάλη εισβολή») και στις 22 Μαΐου 2015 η Gameforge ανακοίνωσε μέσω του τρίτου επεισοδίου ερωταπαντήσεων με το κοινό, με τίτλο «#AskAion», ότι η επέκταση 4.7.5 θα εγκατασταθεί στην Ευρώπη στις 17 Ιουνίου 2015. Την ίδια ημερομηνία η Αμερική εγκατέστησε την επέκταση «Aion 4.8: Upheaval» («Αναστάτωση»).
Αποδοχή κοινού
Το Aion έχει λάβει γενικά θετικές κριτικές από τους επαγγελματίες κριτικούς. Η συλλεκτική κριτική Metacritic απαριθμεί μια μέση βαθμολογία των κριτικών της τάξεως του 76%. Θετικά σχόλια ανέφεραν ότι το Aion παρέχει μια «δροσερή ματιά», από καλλιτεχνική άποψη, και κάνει μια «μεγάλη πρώτη εντύπωση», με πολύ «γυάλισμα» και την ισορροπία. Το IGN (Imagine Games Network) δήλωσε ότι το Aion «προσπαθεί να προσφέρει κάτι για τον καθένα και το καταφέρνει αυτό, αν και σε διαφορετικό βαθμό και σε διαφορετικά στάδια».
Τα αρνητικά σχόλια επικεντρώνονται στην τάση του παιχνιδιού προς το «grinding» («άλεσμα», όρος των βιντεοπαιχνιδιών για τη διαδικασία της ενασχόλησης με επαναλαμβανόμενες εργασίες) και την έλλειψη καινοτόμων χαρακτηριστικών. Η κριτική της GameSpot σημείωσε ότι τα πρώτα επίπεδα του παιχνιδιού ήταν «γρήγορα και έξυπνα», αλλά ότι το «grinding γρήγορα έγινε ενοχλητικό». Σύμφωνα με την κριτική του X-Play, «μετά από λίγες ώρες θα γίνει εμφανές ότι δεν υπάρχει κάτι το πολύ ριζικά διαφορετικό εδώ». Το GameSpot σημειώσε επίσης ότι οι διακομιστές φαινόταν να μην είναι σε θέση να χειριστούν τον αριθμό των παικτών που μπορούν να συμμετέχουν σε μεγάλης κλίμακας PvP.
Στην Ελλάδα το Aion απέσπασε γενικά θετικές κριτικές. Το GreekTuts σε ανάλυση του παιχνιδιού δήλωσε ότι «το Aion έχει όλα τα στοιχεία που χρειάζεται ένα MMORPG για να γίνει επιτυχημένο και θεωρούμε πως θα επιτύχει το στόχο του. Τολμάμε κιόλας να κάνουμε και μια πρόβλεψη. Ο κόσμος που παίζει άλλα παιχνίδια του είδους, είναι σίγουρο ότι θα κατακλύσει τον κόσμο της Atreia, απλά για να δοκιμάσει τις δυνάμεις του, και είμαστε σίγουροι ότι πολλοί από αυτούς δεν θα ξαναεπιστρέψουν στα παιχνίδια που έπαιζαν». Το Game Over δήλωσε ότι «η NCsoft ξεπέρασε τον εαυτό της με το Aion».
Πωλήσεις και έσοδα
Το Aion ήταν η μεγαλύτερη MMO κυκλοφορία τα τελευταία χρόνια σύμφωνα με την NCsoft, έχοντας 400.000 προπαραγγελίες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το παιχνίδι έφερε κέρδη της τάξεως των 40,6 εκατομμυρίων γουόν ($32,7 εκατομμύρια ή €29,2 εκατομμύρια) κατά το οικονομικό τρίμηνο στη Νότια Κορέα, την Ταϊβάν, την Κίνα και την Ιαπωνία. Στην Κίνα, πάνω από 1 εκατομμύριο παίχτες συμμετείχαν στο παιχνίδι στις πρώτες τέσσερις μέρες κυκλοφορίας.
Συγχωνεύσεις Εξυπηρετητών
Λόγω των μειωμένων αριθμών παιχτών, η Gameforge αποφάσισε να συγχωνεύσει τους Ευρωπαϊκούς server και το προγραμμάτισε για το πρώτο τρίμηνο του 2016, το έβδομο έτος του Aion EU. Έτσι, στις 3 Φεβρουαρίου του 2016 οι ευρωπαϊκοί κύριοι εξυπηρετητές ενώθηκαν σύμφωνα με πρότυπα πληθυσμού και μειώθηκαν στους 8.
Μουσική
Το επίσημο Aion: The Tower of Eternity Original Soundtrack soundtrack του παιχνιδιού κυκλοφόρησε σε μορφή μονού CD περιέχοντας 22 μουσικά κομμάτια γραμμένα από το συνθέτη Γιανγκ Μπανγκ-Αν. Το soundtrack έγινε διαθέσιμο στις 21 Οκτωβρίου του 2008 στη Νότια Κορέα και στην Ιαπωνία, ενώ στη Βόρεια Αμερική και στην Ευρώπη αποτελούσε μέρος της Συλλεκτικής Έκδοσης. Επίσης, το soundtrack έγινε διαθέσιμο μέσω του iTunes στις 20 Οκτωβρίου 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ρόλων Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια MMORPG Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2008 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2009 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια που έγιναν κόμικς Κατηγορία:Θυσίες στη μυθοπλασία Κατηγορία:Διάκριση στη μυθοπλασία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με αγγέλους
Venus Frigida
Venus Frigida (Αφροδίτη που παγώνει) είναι ελαιογραφία του 1611 του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, η οποία σήμερα βρίσκεται στο Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών της Αμβέρσας. Ανήκει σε μια μιρή ομάδα έργων που ο καλλιτέχνης υπέγραψε και χρονολόγησε. Ο πίνακας αντλεί τον τίτλο του από τη φράση του Ρωμαίου θεατρικού συγγραφέα Τερέντιου, "sine Cerere et Baccho friget Venus " ("χωρίς τη Δήμητρα και τον Βάκχο, η Αφροδίτη παγώνει") δηλαδή η αγάπη δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς φαγητό και κρασί). Η θεά κάθεται στο προσκήνιο και τρέμει από το κρύο. Στα πόδια της κάθεταο ο Έρως, ενώ πίσω της βρίσκεται ένας Σάτυρος. Ο Ρούμπενς έχει απεικονίσει την Αφροδίτη σε αυτήν τη στάση αντλώντας έμπνευση από το άγαλμα που αργότερα θα ονομαζόταν Lely Venus (από τον ζωγράφο και ειδήμονα τέχνης Σερ Πίτερ Λέλυ (Sir Peter Lely), στου οποίου την κατοχή περιήλθε κάποια στιγμή), το οποίο είδε στη συλλογή Γκοντσάγκα κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Μάντοβα. Η απεικόνιση αυτή της Αφροδίτης έχει μεγάλη σημασία για την ανάπτυξη του εντυπωσιακού ύφους της γυμνής ζωγραφικής του Ρούμπενς.
Πηγές
Κατηγορία:Πίνακες του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς
SkyTeam
Η SkyTeam είναι μια συμμαχία αεροπορικών εταιρειών, η δεύτερη σε μέγεθος στον κόσμο, μετά τη Star Alliance. Αποτελείται από 10 αερομεταφορείς σε 3 ηπείρους.
Ιστορικό της της SkyTeam
Μερικές ημέρες αργότερα, η SkyTeam ανακοίνωσε τέσσερα νέα περιφερειακά μέλη, το καθένα υποστηριζόμενο από ένα πλήρες μέλος: Καθένα από τα περιφερειακά μέλη θα υιοθετήσει ένα πρόγραμμα συχνών επιβατών του πλήρες μέλους που το υποστηρίζει (η COPA ήδη χρησιμοποιεί το πρόγραμμα Onepass της Continental και η Kenya Airways της Air France-KLM, με την ονομασία Flying Blue)
Πιθανά Μελλοντικά μέλη
Οι παρακάτω εταιρείες έχουν είτε εκφράσει την επιθυμία τους να ενταχθούν στη SkyTeam, είτε φημολογείται πως γίνονται διαπραγματεύσεις για την ένταξή τους:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροπορικές συμμαχίες
Πυρήνας αντιδραστήρα
Με τον όρο πυρήνας αντιδραστήρα ή πυρήνας αντιδραστήρος χαρακτηρίζεται το κεντρικό τμήμα η λεγόμενη "καρδιά" του πυρηνικού αντιδραστήρα όπου συντελούνται οι αντιδράσεις σχάσης.
Ο πυρήνας αντιδραστήρα περιέχει το πυρηνικό καύσιμο, τις ρυθμιστικές ράβδους και τον πυρηνικό επιβραδυντή.
Κατηγορία:Πυρηνικοί αντιδραστήρες
Ιερά Μονή Μοδίου Φθιώτιδας
Η Ιερά Μονή Μοδίου ή Ιερά Μονή Μεταμόρφωσης του Σωτήρα Μοδίου βρίσκεται στην Στερεά Ελλάδα και την Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας, δυτικά και δίπλα στο Μόδι Φθιώτιδας. Απέχει 11 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Κάτω Τιθορέα και είναι κτισμένη στους νότιους πρόποδες του Καλλίδρομου. Πρόκειται για το καθολικό ερειπωμένου μονής το οποίο από το 1999 έχει χαρακτηριστεί μαζί με τον περιβάλλοντα χώρο ιστορικό διατηρητέο μνημείο. "Ο ναός είναι συνεπτυγμένος εγγεγραμμένος με τρούλλο, με συνεπτυγμένους χορούς και νάρθηκα. Το εσωτερικό του ναού δίνει την αίσθηση ενιαίου χώρου με έντονη την παρουσία του τρούλλου." Στην κόγχη του Ιερού και την εξωτερική πλευρά υπάρχει κτητορική επιγραφή με χρόνο κτίσης 1571 ενώ στο νότιο τοίχο του νάρθηκα άλλη με χρονολογία αφπα(=1581). Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2011 όταν απογράφηκε στο δήμο Αμφίκλειας - Ελάτειας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με το Μόδι αποτελούν την τοπική κοινότητα Μοδίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Τιθορέας του Δήμου Αμφίκλειας - Ελάτειας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 6 άτομα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοναστήρια στη Φθιώτιδα Κατηγορία:Δήμος Αμφίκλειας - Ελάτειας
Διοίκηση Αεροπορικής Υποστήριξης
Η Διοίκηση Αεροπορικής Υποστήριξης (ΔΑΥ) είναι Διοίκηση του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας. Είναι υπεύθυνη για την προμήθεια, διαχείριση και υποστήριξη υλικού των Μονάδων της ΠΑ. Έχει έδρα την Α/Β Ελευσίνας.
Ιστορία
Η ιστορία της ξεκινάει το 1956 με την συγκρότηση της ως 30ο Αρχηγείο Αεροπορικού Υλικού (30ο ΑΑΥ) με έδρα το Φάληρο. Δημιουργήθηκε με σκοπό την Τεχνική και εφοδιαστική διαχείριση των μονάδων της ΠΑ. Το 1969 μετονομάζεται σε 30η Διοίκηση Αεροπορικού Υλικού (30η ΔΑΥ) και μεταφέρεται στην σημερινή της έδρα στην Ελευσίνα. Το 1985 μετονομάζεται ξανά, σε Διοίκηση Αεροπορικής Υποστήριξης (ΔΑΥ). Το 1987 μέσα από την αναδιοργάνωση της Π.Α. γίνεται ενοποίηση της Διοίκησης Αεροπορικής Εκπαίδευσης (ΔΑΕ) με την ΔΑΥ και με την κατάργηση της ΔΑΕ αναλαμβάνει την ευθύνη των δραστηριοτήτων της.
Το 1993 με την ανασυγκρότηση της Διοίκησης Αεροπορικής Εκπαίδευσης μειώνεται ο ρόλος της εκπαίδευσης από τη ΔΑΥ, ενώ παράλληλα αλλάζει και η αποστολή της.
Αποστολή
Ελέγχει και παρακολουθεί την συντήρηση του υλικού, είναι υπεύθυνη για την διασφάλιση ποιότητας όλων των οπλικών συστημάτων και την υποστήριξη σε ανταλλακτικά των μονάδων της Π.Α. Εξασφαλίζει την ποιότητα αυτών και γενικά την τεχνική και εφοδιαστική υποστήριξη μέσω των Εργοστασίων και του Ανεφοδιαστικού Κέντρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική Πολεμική Αεροπορία
Μάχη των Θερμοπυλών (191 π.Χ.)
Η Δεύτερη Μάχη των Θερμοπυλών το 191 π.Χ Π.Χ. ήταν η πρώτη μεγάλη μάχη πεδίου του Ρωμαιο-Συριακού Πολέμου. Ο ρωμαϊκός στρατός υπό τον ύπατο Μάνιο Ακίλιο Γκλάμπριο θριάμβευσε επί των συμμαχικών στρατευμάτων του Σελευκίδη βασιλιά Αντίοχου Γ '. και την Αιτωλική Ομοσπονδία.
Προοίμιο
Μεγάλα τμήματα των Αιτωλικών στρατευμάτων είχαν μείνει πίσω για να φυλάξουν τις περιοχές τους, έτσι ώστε να διαθέσουν μόνο 4.000 άνδρες στη διάθεση του Αντιόχου. Ο ίδιος ο βασιλιάς των Σελευκιδών είχε μόνο 10.000 ακόμη υπό την εντολή του. Λόγω αυτής της σαφούς αριθμητικής κατωτερότητας, ο Αντίοχος απέφυγε μια μάχη ανοιχτού πεδίου και είχε οχυρώσει τις Θερμοπύλες. σε ένα στενό σημείο μεταξύ Οίτης και του Κόλπου των Μαλίων, εκεί, όπου το 480 π.Χ. οι Σπαρτιάτες στην Μάχη των Θερμοπυλών είχαν αντιταχθεί στους Πέρσες εισβολείς.
Οι Σελευκίδες οχύρωσαν τα στενά με τάφρους και επάλξεις. Οι Αιτωλοί χωρίστηκαν: 2.000 έμειναν στην πόλη της Ηρακλείας στο δυτικό άκρο των Θερμοπυλών για να εμποδίσουν εκεί την προέλαση των Ρωμαίων. Οι άλλοι κατέλαβαν τα τρία σημαντικότερα ορεινά περάσματα της Οiτης σε ίσα μέρη: τον Καλλίδρομο, την Ροδουντία και το Τίχιο.
Πορεία της μάχης
Ο ύπατος Γκλάμπριο επιτέθηκε κατά μέτωπο στις οχυρώσεις του Αντιόχου. Αλλά δεν διέσπασε τη γραμμή των Σελακιδών φαλαγγιτών, οι οποίοι υποστηρίχθηκαν επιπλέον από μαχητές με εμβέλεια. Ταυτόχρονα, στο πίσω μέρος των Ρωμαίων, το στρατόπεδό τους κατακτήθηκε από τους Αιτωλούς από την Ηράκλεια, το οποίο όμως δεν είχε καμία συνέπεια.
Οι πλευρικοί ελιγμοί του Γκλάμπριους αποδείχθηκαν καθοριστικοί στη μάχη: είχε στείλει δύο αποσπάσματα των 2.000 ανδρών το καθένα για να κατακτήσουν τα περάσματα του βουνού. Ο Χιλίαρχος Lucius Valerius Flaccus απέτυχε στην προσπάθεια να πάρει τη Ροδουντία και το Τίχιο. Ωστόσο, ο Κάτωνας κέρδισε τη μάχη στον Καλλίδρομο εναντίον των Αιτωλών.
Ο Κάτων επιτέθηκε στον στρατό των Σελευκιδών στην πλευρά του βουνού, οπότε άρχισε μια άτακτη υποχώρηση. Το μεγαλύτερο μέρος του στρατού αιχμαλωτίστηκε από τους Ρωμαίους ή σκοτώθηκε. Ο ίδιος ο Αντίοχος διέφυγε με περίπου 500 άνδρες του ιππικού του στη Χαλκίδα, από όπου απέπλευσε στη Μικρά Ασία.
Επιπτώσεις
Η νίκη των Ρωμαίων στις Θερμοπύλες αποφάσισε την πρώτη φάση του Ρωμαιο-Συριακού Πολέμου, δηλαδή τον αγώνα για επικράτηση στην Ελλάδα, υπέρ τους. Ο Αντίοχος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει όλες τις βάσεις στην Ελλάδα, καθώς αυτές δεν μπορούσαν πλέον να αμυνθούν. Οι Αιτωλοί, που προηγουμένως ήταν οι μόνοι σημαντικοί σύμμαχοι των Σελευκιδών, βρίσκονταν υπό πίεση από αυτό το σημείο και μετά, καθώς τα στρατεύματά τους είχαν αποκοπεί από τις μονάδες των Σελευκιδών.
Με τη νίκη τους, οι Ρωμαίοι είχαν επίσης χρόνο να φέρουν περαιτέρω ενισχύσεις για την επίθεση στα εδάφη του Αντιόχου στη Μικρά Ασία. Τέλη 190 π.Χ Τελικά νίκησαν τον Σελευκίδη βασιλιά στη Μάχη της Μαγνησίας, με την οποία η Ρώμη κέρδισε ηγεμονία σε ολόκληρη την περιοχή της Μεσογείου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάχες αρχαίας ελληνικής ιστορίας Κατηγορία:Μάχες ρωμαϊκού στρατού
Hold Your Fire
Το Hold Your Fire είναι το δωδέκατο στούντιο άλμπουμ του καναδικού χαρντ ροκ συγκροτήματος Rush, το οποίο κυκλοφόρησε στις 8 Σεπτεμβρίου του 1987 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Anthem Records".
Οι ηχογραφήσεις του άλμπουμ πραγματοποιήθηκαν σε πέντε διαφορετικά στούντιο, ξεκινώντας από το "The Manor" στο Όφξορντσαϊρ, το "Ridge Farm Studio" στο Σάρρεϋ, τα "Air Studios" στο Μοντσερράτ, το "McClear Place" στο Τορόντο και το φορητό στούντιο "Lerxst Mobile". Η μίξη του δίσκου πραγματοποιήθηκε στο "Guillaume Tell Studio" του Παρισιού τον Μάιο του 1987.
Για την προώθηση του άλμπουμ γυρίστηκε βίντεο κλιπ για το σινγκλ "Time Stand Still", με τη συμμετοχή της τραγουδίστριας Έιμι Μαν. Το άλμπουμ ανέβηκε στο # 10 στη Μεγάλη Βρετανία και το # 9 στη Φινλανδία, αλλά υπήρξε το πρώτο τους μετά το "Hemispheres" του 1978 το οποίο δεν κατάφερε να μπει στο Top-10 στην πατρίδα των Rush. Επίσης, ήταν ο πρώτος τους δίσκος μετά το "Caress of Steel" του 1975, ο οποίος δεν βραβεύθηκε ως πλατινένιος στις Ηνωμένες Πολιτείες, παρά το γεγονός ότι ανέβηκε στο # 13 και έγινε χρυσός.
Λίστα Τραγουδιών
1. Force Ten (Lee, Lifeson, Peart, Dubois) - 4:31
2. Time Stand Still (Lee, Lifeson, Peart) - 5:09
3. Open Secrets (Lee, Lifeson, Peart) - 5:38
4. Second Nature (Lee, Lifeson, Peart) - 4:36
5. Prime Mover (Lee, Lifeson, Peart) - 5:19
6. Lock and Key (Lee, Lifeson, Peart) - 5:09
7. Mission (Lee, Lifeson, Peart) - 5:16
8. Turn the Page (Lee, Lifeson, Peart) - 4:55
9. Tai Shan (Lee, Lifeson, Peart) - 4:17
10. High Water (Lee, Lifeson, Peart) - 5:33
Βραβεία
Hold Your Fire (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Χρυσός
Καναδάς (CRIA Certification): Πλατινένιος
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος
Μέλη των Rush
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Hold Your Fire" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Rush Κατηγορία:Άλμπουμ του 1987
Ιντζές Βοϊβόντας
Ο Ιντζές Βοϊβόντας, αναφέρεται και Στογιάν Ιντζές ή σκέτο Ιντζές, ήταν βούλγαρος στρατιωτικός κι επαναστάτης στα τέλη του 18ου - αρχές 19ου αιώνα.
Ο Ιντζές γεννήθηκε στα εδάφη της σημερινής Βουλγαρίας, Οθωμανικά τότε, άγνωστο ακριβώς που με το όνομα Στογιάν. Από μικρή ηλικία έμεινε ορφανός από πατέρα, και ο πατριός του τον έστειλε στους γενίτσαρους, εκεί ο Ιντζές σκότωσε την αρχηγό τους και διέφυγε στη Ανατολική Θράκη όπου συγκρότησε δικό του στρατιωτικό σώμα. Έγινε αρματωλός και κλέφτης, απόκτησε φήμη και το όνομα του διασώζεται σε πολλά δημοτικά τραγούδια.
Αργότερα πήγε στην Μολδοβλαχία, πολεμώντας ενάντια στους Οθωμανούς με τον στρατό του Τούντορ Βλαντιμιρέσκου, εκεί θα γνωρίσει την Αικατερίνη που την παντρεύτηκε κι απέκτησαν έναν γιο. Στις 17 Ιουνίου 1821 πήρε μέρος στην ατυχή για τους έλληνες Μάχη του Σκουλενίου όπου κι έπεσε μαχόμενος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βούλγαροι αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Βούλγαροι επαναστάτες του 19ου αιώνα Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Βούλγαροι επαναστάτες του 18ου αιώνα
Ανώνυμος σχολιαστής του Θεαίτητου
Το πιο αρχαίο σωζόμενο σε ικανοποιητικό βαθμό υπόμνημα σε διάλογο του Πλάτωνα, είναι γραμμένο σε έναν πάπυρο που έμεινε θαμμένος επί 17 τουλάχιστον αιώνες στην αιγυπτιακή άμμο,  πιθανώς στην Ερμούπολις την Μεγάλη,  διατηρούμενος (κατιτίς παραπάνω από την μισή έκτασή του) σε 526 εκατοστά μήκος επί 30 εκατοστά ύψος και διασώζοντας 74 κολώνες (σελίδες) κειμένου σε καλό βαθμό συντήρησης συν μία ακόμη σχεδόν κατεστραμμένη και μερικά παπυρικά αποσπάσματα κειμένου. Η πρώτη έκδοσή του πραγματοποιήθηκε από τους Η. Diels και W. Shubart το 1905.
Η άγνωστη ταυτότητα του συγγραφέως του υπομνήματος
Δυστυχώς η υπογραφή με το όνομα του συγγραφέα δεν διασώζεται. Σίγουρα πρόκειται για κάποιον Πλατωνιστή, πιθανώς Αλεξανδρινής σχολής που έγραψε το υπόμνημα στον Θεαίτητο γύρω στο πρώτο προ κοινής χρονολογίας αιώνα ενώ ο παρόν πάπυρος αποτελεί αντίγραφο του δευτέρου αιώνα μ.χ. Έχει προταθεί από τον καθηγητή Tarrant (1983) ο Εύδωρος ο Αλεξανδρεύς ως πιθανός συγγραφέας αν και ο Mansfeld (1991) με τον οποίο συμφωνεί ο Sedley (1995) έχει εκφράσει αντίθετη θέση επί του θέματος.
Παπυρολογικές παρατηρήσεις
Όπως φαίνεται στην παραπάνω φωτογραφία που συνοδεύει το λήμμα, η γραφή του παπύρου χαρακτηρίζεται ανεπίσημη, κεφαλαία και στρογγυλεμένη ενώ όπως διακρίνονται καθαρά στην πρώτη, τρίτη και τέταρτη κολώνα του κειμένου το σύμβολο > πριν από την κάθε γραμμή κειμένου σημαίνει ότι αποτελεί ακριβή παραπομπή από τον διάλογο του Πλάτωνα. Αυτό είναι ένα σημαντικό στοιχείο για τον φιλολογικό και φιλοσοφικό έλεγχο της χειρόγραφης παράδοσης του Πλατωνικού έργου από την στιγμή που τα πιο παλαιά αντίγραφα των διαλόγων ανέρχονται σε βυζαντινούς κώδικες του 10ου αιώνα ενώ σε πάπυρους διασώζονται μόνο αποσπάσματα αυτών.
Ο πάπυρος φυλάσσεται στο Βερολίνο με την ονομασία PBerol inv. 9782.
Σχετική Βιβλιογραφία
H. Diels - W. Schubart, BKT II, 1905
Corpus Dei Papiri Filosofici Greci e Latini, Parte III: Commentari, Leo S. Olschki Editore, Firenze 1995, σελίδες 227- 563 σε επιμέλεια, μετάφραση στα ιταλικά και σχολιασμό του David Sedley.
Harold Tarrant, Plato's First Interpreters, Cornell University Press, Ithaca, New York, 2000.
John Dillon, The Middle Platonists; 80 B.C. to A.D. 220, Duckworth, London, 1977, Revised second edition 1996, σελίδες 270 και 271.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πλατωνικοί διάλογοι
Μπολτγουντίτης
Ο μπολντγουντίτης (αγγλ. boldwoodite) είναι ένυδρο πυριτικό ορυκτό του καλίου και του Ουρανίου. Το όνομά του το οφείλει στον Μπέρτραμ Μπόλτγουντ (Bertram Borden Boltwood, 1870-1927), ραδιοχημικό στο Πανεπιστήμιο του Γιέιλ των ΗΠΑ.
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Είναι ορυκτό που σχηματίζεται από την οξείδωση και την αλλοίωση των πρωτογενών ουρανιούχων μεταλλευμάτων, κυρίως του ουρανινίτη. Απαντάται στις εξωτερικές κυρίως ζώνες εξαλλοίωσης γεμίζοντας ρωγμώσεις σχετικά μακριά από τον πρωτογενή ουρανινίτη. Εμφανίζεται, επίσης, σε πηγματιτικές - ψαμμιτικές ουρανιούχες αποθέσεις στο οροπέδιο του Κολοράντο.
Ορυκτά με τα οποία συνδέεται, πλην του ουρανινίτη, είναι ο μπεκερελίτης, ο φουρμαριερίτης, ο φωσφοουρανυλίτης, η γύψος και ο φθορίτης.
Εκτός από το Κολοράντο ανευρίσκεται επίσης στις Πολιτείες Νεβάδα, Γιούτα, Καλιφόρνια και Πενσιλβάνια των ΗΠΑ, στη Σκωτία, στη Ρουάντα, στην περιοχή Λα Ριόχα της Αργεντινής, στην Ιαπωνία και στη Νότια Αυστραλία. Αναφέρονται, επίσης, μικρές εμφανίσεις του και σε άλλες περιοχές του πλανήτη.
Δεν ανευρίσκεται στην Ελλάδα.
Δείτε επίσης
Μπολντγουντιτης Κατηγορία:Ορυκτά του ουρανίου Κατηγορία:Ορυκτά του πυριτίου
Μικρή περιοχή
thumb|250px|Ο διαμερισμός του αγωνιστικού χώρου. Μικρή περιοχή στο ποδόσφαιρο είναι μια περιοχή του αγωνιστικού χώρου κοντά στο τέρμα. Υπάρχει από μια τέτοια περιοχή σε κάθε μια από τις δύο πλευρές του γηπέδου.
Σχήμα και Διαστάσεις
Η μικρή περιοχή είναι ένα ορθογώνιο παραλληλόγραμμο που είναι τρεις φορές μικρότερη από τη μεγάλη περιοχή. Οι διαστάσεις είναι 5,5 μέτρα πλάτος και 20,1 μέτρα μήκος. Η μικρή περιοχή αρχίζει από τη γραμμή του άουτ και απέχει 11 μέτρα από το σημείο του πέναλτι.
Πηγές
Διαστάσεις γηπέδου ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ορολογία ποδοσφαίρου
Κρυπτογραφία ελλειπτικών καμπυλών
Η κρυπτογραφία ελλειπτικών καμπυλών είναι μια σχετικά νέα επιστήμη η οποία συμβάλει στην προσπάθεια για παγκόσμια ασφάλεια.
Λόγοι χρήσης
Υπάρχουν πολυάριθμοι λόγοι για τους οποίους οι ελλειπτικές καμπύλες είναι ενδιαφέρον εργαλείο στα χέρια των κρυπτογράφων. Στις ελλειπτικές καμπύλες μας δίνεται η δυνατότητα να εξετάσουμε τα ασφαλέστερα κρυπτοσυστήματα της αγοράς. Το σημαντικό εδώ είναι ότι δεν υπάρχει καμία γνωστή και αποδοτική μέθοδος επίθεσης. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να εξασφαλίζεται με την χρήση των ελλειπτικών καμπυλών το ίδιο επίπεδο ασφάλειας χρησιμοποιώντας σώματα αρκετά μικρότερα σε σχέση με τα σώματα που χρησιμοποιούμε στα "συμβατικά" κρυπτοσυστήματα. Έχει προταθεί ότι για να είναι το κρυπτοσύστημα του El Gamal (βασισμένο σε ελλειπτικές καμπύλες) ασφαλές μέχρι το 2020 θα πρέπει τα σώματα της μορφής που χρησιμοποιούνται να έχουν P>2^{160} ενώ το "συμβατικό" El Gamal θα πρέπει το 2020 να χρησιμοποιεί σώματα με P>2^{1880} για να εξασφαλίσει την ασφάλεια που χρειάζεται.
Αυτή η τελευταία υπόθεση είναι η αιτία που οι ελλειπτικές καμπύλες έχουν γίνει τόσο δημοφιλείς για τις πρακτικές εφαρμογές τους στον τομέα της κρυπτογραφίας, ειδικά για τις εφαρμογές που έχουν σε περιορισμένες πλατφόρμες, όπως οι έξυπνες κάρτες, όπου η διαθέσιμη μνήμη είναι αρκετά μικρή. Στις περιορισμένες πλατφόρμες συγκαταλέγονται και οι ασύρματες συσκευές, όπως τα PDA, τα τηλέφωνα που υποστηρίζουν εφαρμογές multimedia, τα έξυπνα κινητά κτλ. Τέτοιου είδους συσκευές χρησιμοποιούν δημόσια κανάλια επικοινωνία.
Το πλεονέκτημα
Η ασφάλεια των ψηφιακών υπογραφών, των αλγόριθμων ασφαλούς ανταλλαγής κλειδιών και τα κρυπτοσυστήματα δημόσιου κλειδιού μέσω ελλειπτικών καμπυλών βασίζονται στην δυσκολία εύρεσης του διακριτού λογάριθμου, που είναι εκτελέσιμος σε υποεκθετικό χρόνο. Συνεπώς μπορούν να επιλεχθούν αρκετά μικρότεροι παράμετροι για τα κρυπτοσυστήματα ελλειπτικών καμπυλών από ότι στα συνήθη κρυπτοσυστήματα διακριτού λογαρίθμου ή για το RSΑ, πετυχαίνοντας το ίδιο επίπεδο ασφάλειας. Μικρότερες παράμετροι μπορούν ενδεχομένως να οδηγήσουν σε σημαντικά οφέλη, ειδικά για υψηλότερα επίπεδα ασφάλειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κρυπτογραφία Κατηγορία:Θεωρία σωμάτων
Άπις Άνω Αιγύπτου
Η Άπις (αρχαία ελληνικά : Ἆπις ή Ὠφιεῖον ή Ὠφιῆον ή τὰ Τρία Κάστρα, στα αρχαία αιγυπτιακά : Ỉp.t-rsy.t (Ỉp.t - Ỉpy - Ỉpw)) ήταν αρχαία κώμη της Αιγύπτου στην Άνω Αίγυπτο. Το όνομα της προέρχεται από τον θεό Άπι που είχε μορφή ταύρου.
Η πόλη ανήκε στην 4η νομή και βρισκόταν κοντά στο σημερινό Λούξορ, την αρχαία Θήβα, και νότια της Διοσπόλεως.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου
Τραγωδία του Κολούμπια
μικρογραφία|205px|Το έμβλημα της πτήσης STS-107 που οδήγησε στο ατύχημα Το δυστύχημα του διαστημικού λεωφορείου «Κολούμπια» συνέβη στις 1 Φεβρουαρίου 2003, όταν το Διαστημικό Λεωφορείο «Κολούμπια» διαλύθηκε σε ύψος 60 χιλιομέτρων πάνω από το Τέξας και τη Λουιζιάνα των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια επανεισόδου του στη γήινη ατμόσφαιρα, σκοτώνοντας το επταμελές πλήρωμά της αποστολής STS-107.
Όταν το σκάφος επανεισήλθε στη γήινη ατμόσφαιρα, η προκληθείσα ζημιά επέτρεψε την είσοδο θερμών ατμοσφαιρικών αερίων με αποτέλεσμα να καταστραφεί η εσωτερική δομή του πτερυγίου, να καταστεί ολόκληρη τη δομή του σκάφους ασταθής και να αρχίσει έτσι να αυτοδιαλύεται αργά.
Μετά το δυστύχημα, το διαστημικό πρόγραμμα ανεστάλη για περισσότερο από δύο έτη, όπως είχε γίνει με το δυστύχημα του διαστημικού λεωφορείου Τσάλεντζερ το 1986. Η κατασκευή του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού (ΔΔΣ) τέθηκε σε αναμονή από την πλευρά της NASA και βασίστηκε αποκλειστικά στη Διαστημική Υπηρεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας επί 29 μήνες για την ανατροφοδότησή του μέχρι την αποστολή STS-114 και 41 μήνες για την εναλλαγή προσωπικού μέχρι την αποστολή STS-121.
Έκτοτε έγιναν πολλές τεχνικές και οργανωτικές αλλαγές, συμπεριλαμβανομένης της ενδελεχούς επιθεώρησης του σκάφους καθώς είναι σε τροχιά για τον προσδιορισμό του κατά πόσον καλά λειτουργεί το σύστημα θερμικής προστασίας του σκάφους και της διατήρησης μίας ορισμένης αποστολής διάσωσης, σε περίπτωση που βρεθούν ανεπανόρθωτες βλάβες. Πέρα από την τελευταία αποστολή (STS-125) για την επισκευή του διαστημικού τηλεσκοπίου Χαμπλ, όλες οι μεταγενέστερες αποστολές οδηγούνταν προς τον ΔΔΣ, έτσι ώστε το πλήρωμα να τον χρησιμοποιεί ως ασφαλές μέρος.
Η αποστολή STS-107
270px|right|thumb|Τα μέλη της αποστολής STS-107: (Α → Δ) [[Ντέιβιντ Μ. Μπράουν|Ντ. Μπράουν, Ρ. Χάσμπαντ, Λ. Κλαρκ, Κ. Τσάολα, Μ. Άντερσον, Ου. ΜακΚούλ και Ι. Ραμόν.]]
Το πλήρωμα της αποστολής αποτελούνταν από 7 μέλη. Επικεφαλής της αποστολής ήταν ο σμήναρχος Ρίτσαρντ Ντάγκλας Χάσμπαντ, ο οποίος συμμετείχε για δεύτερη φορά σε αποστολή στο διάστημα, έχοντας λάβει μέρος στην αποστολή STS-96, με το Διαστημικό Λεωφορείο Ντισκάβερι. Πιλότος της αποστολής ήταν ο 41 ετών Ουίλιαμ Κάμερον ΜακΚούλ, το νεότερο μέλος της STS-107. Η αποστολή αυτή ήταν η πρώτη πτήση του ΜακΚούλ στο διάστημα. Από τα υπόλοιπα μέλη, εμπειρία σε διαστημικές πτήσεις είχαν μόνο η μηχανικός πτήσης Καλπάνα Τσάολα, η πρώτη αστροναύτης ινδικής καταγωγής - η οποία ήταν και το μόνο μέλος του πληρώματος που είχε ταξιδέψει ξανά με το Κολούμπια (στην αποστολή STS-87, έξι χρόνια νωρίτερα) - και ο επικεφαλής του επιστημονικού μέρους της STS-107, Μάικλ Άντερσον , ο οποίος είχε λάβει μέρος στην αποστολή STS-89 του διαστημικού λεωφορείου Endeavour. Την υπόλοιπη ομάδα, που συμμετείχαν για πρώτη φορά σε πτήση στο διάστημα, αποτελούσαν οι σμηναγοί και γιατροί Ντέιβιντ Μπράουν και Λόρελ Κλαρκ, υπεύθυνοι για τα βιολογικά πειράματα, και ο σμήναρχος της Πολεμικής Αεροπορίας του Ισραήλ Ίλαν Ραμόν , ο πρώτος Ισραηλινός αστροναύτης.
Το ατύχημα κατά την απογείωση
thumb|Το Κολούμπια κατά την απογείωσή του στις 16 Ιανουαρίου 2003. Το αριστερό αεροδυναμικό εξάρτημα Bipod Foam Ramp, από την αποκόλληση μέρους του οποίου προήλθε το δυστύχημα της 1ης Φεβρουαρίου, διακρίνεται στην Εξωτερική Δεξαμενή (ΕΤ), στο ύψος του ρύγχους του λεωφορείου, στο σημείο σύνδεσης του λεωφορείου με την ΕΤ (τριγωνικό σχήμα, σε ανοιχτόχρωμο πορτοκαλί χρώμα).
Στις 16 Ιανουαρίου του 2003, 82 δευτερόλεπτα από την απογείωση του Κολούμπια, ένα μεγάλο και δύο μικρότερα κομμάτια αφρού από ένα αεροδυναμικό βοήθημα (Left Bipod Foam Ramp), τοποθετημένο στις ενισχυμένες με ανθρακονήματα προστατευτικές μήτρες γραφίτη (πανελς Reinforced carbon–carbon - RCC) της Εξωτερικής Δεξαμενής (Space Shuttle External Tank – ET), στο σημείο σύνδεσης του λεωφορείου με αυτήν, αποκολλήθηκαν σε υψόμετρο 65.600 ποδών (20 χιλιόμετρα) και ενώ το όχημα κινούνταν με ταχύτητα 2,46 Mach. Με βάση τις μετρήσεις, η κατεύθυνση του αέρα κατά την άνοδο, στο ύψος των 32.000 ποδών (57 δευτερόλεπτα), ήταν από την αριστερή πλευρά του οχήματος, σπρώχνοντας το ρύγχος προς τα δεξιά, αυξάνοντας την αεροδυναμική δύναμη στην Εξωτερική Δεξαμενή. Ωστόσο, το αεροδυναμικό φορτίο τόσο στην εξωτερική δεξαμενή όσο και μεταξύ αυτής και του λεωφορείου, ήταν εντός των ορίων των τεχνικών προδιαγραφών.
Το μεγαλύτερο κομμάτι (21 με 27 ίντσες μήκος και 12 με 18 ίντσες πλάτος) προσέκρουσε στην κάτω επιφάνεια του αριστερού φτερού του λεωφορείου και -σύμφωνα με την επίσημη έρευνα, που πραγματοποιήθηκε μετά την τραγωδία- προξένησε μια οπή διαμέτρου 15 με 25 εκατοστών, από την οποία εισήλθαν θερμά αέρια στο φτερό κατά τη διάρκεια της επανεισόδου του Κολούμπια στην ατμόσφαιρα της Γης.
Παρόμοια ατυχήματα στο ίδιο αεροδυναμικό εξάρτημα είχαν παρατηρηθεί και σε 4 προηγούμενες αποστολές. Η πρώτη φορά ήταν στην αποστολή STS-7 το 1983, ακολούθησε η αποστολή STS-32 του 1990 και η αποστολή STS-50 του 1992. Η τελευταία φορά που είχε παρατηρηθεί το ίδιο ατύχημα στο σύστημα ήταν στην αποστολή STS-112, δύο μόλις αποστολές πριν την STS-107, στο οποίο η αποκόλληση είχε καταγραφεί για πρώτη φορά από κάμερα στην Εξωτερική Δεξαμενή (ET Cam). Αργότερα, μάλιστα, αποκαλύφθηκε πως παρόμοια ατυχήματα είχαν συμβεί σε δύο ακόμα αποστολές (STS-52 και STS-62), χωρίς να γίνουν αντιληπτά.
Όλες οι προηγούμενες αποστολές είχαν ολοκληρωθεί κανονικά. Όπως και στο δυστύχημα του Τσάλεντζερ, στις 28 Ιανουαρίου 1986, όπου τα προβλήματα διάβρωσης στον δακτύλιο-Ο (O-ring) που ευθύνονται για την έκρηξή του είχαν παρουσιαστεί σε προηγούμενες αποστολές (με πρώτη την αποστολή STS-2 του Κολούμπια), έτσι και στη συγκεκριμένη περίπτωση η NASA δεν είχε θεωρήσει ως ιδιαίτερα επικίνδυνο το φαινόμενο. Μάλιστα, μετά την αποστολή STS-112, οι υπεύθυνοι της NASA ανέφεραν σχετικά με το ζήτημα πως "δεν τίθεται κανένα θέμα ασφάλειας", παρά το εμφανές βαθούλωμα που είχε προκαλέσει η αποκόλληση στη θωράκιση του αριστερού προωθητικού πυραύλου του διαστημικού λεωφορείου «Ατλαντίς».
Το βίντεο της απογείωσης της αποστολής STS-107 μελετήθηκε δύο ώρες μετά από αυτήν, χωρίς να προκύπτει κάτι το ασυνήθιστο. Ωστόσο, σε λεπτομερέστερη ανάλυση του φιλμ την επόμενη ημέρα, έγινε αντιληπτή η αποκόλληση του κομματιού αφρού και η πρόσκρουσή του στο αριστερό φτερό και υπολογίστηκε πως θα μπορούσε να έχει προκαλέσει κάποιο πρόβλημα στη θερμική θωράκιση. Η χαμηλή ανάλυση της κάμερας δεν βοηθούσε στον καθορισμό της θέσης του πιθανού προβλήματος, ούτε στο μέγεθος της ζημιάς.
Κατά τη διάρκεια της δεύτερης ημέρας της αποστολής, χωρίς να γίνει αρχικά αντιληπτό από κανέναν, ένα μικρό κομμάτι αποκολλήθηκε από το διαστημικό λεωφορείο, το οποίο πιθανόν να είχε σχέση με το ατύχημα της απογείωσης. Η αποκόλληση καταγράφηκε μόνο από το βοηθητικό σύστημα δεδομένων (Modular Auxiliary Data System).
Οι κινήσεις των τεχνικών μετά την αποκόλληση
Το ατύχημα της απογείωσης έγινε αντιληπτό από τους τεχνικούς της Φωτογραφικής Ομάδας Εργασίας (Intercenter Photo Working Group). Τα μέλη της προβληματίζονταν ιδιαίτερα από την αδυναμία καθορισμού του ακριβούς μεγέθους της ζημιάς που θα μπορούσε να είχε προκληθεί στο φτερό, εξαιτίας της χαμηλής ανάλυσης των εικόνων που είχαν στη διάθεσή τους. Για τον λόγο αυτό, ο επικεφαλής της ομάδας απέστειλε επίσημη αίτηση προς το Υπουργείο Άμυνας για την λήψη μιας νέας, υψηλής ανάλυσης φωτογραφίας της περιοχής του αριστερού φτερού του Κολούμπια, από τους δορυφόρους του Αμερικανικού Στρατού. Στην αίτηση ζητούσε η φωτογράφηση να επικεντρωθεί μεταξύ των προστατευτικών πάνελς RCC 5 έως 9, όπου υπολόγιζαν πως είχε προσκρούσει το κομμάτι αφρού. Αυτή ήταν η πρώτη από τις, συνολικά, τρεις αιτήσεις της ομάδας για τον ίδιο σκοπό, όσο η αποστολή STS-107 βρισκόταν σε τροχιά. Παράλληλα, η Ομάδα ετοίμασε μια επίσημη αναφορά, την οποία απέστειλαν στην Ομάδα Διαχείρισης της Αποστολής (Mission Management Team), το Γραφείο Αξιολόγησης της Αποστολής (Mission Evaluation Room) καθώς και στους μηχανικούς των United Space Alliance και Boeing.
300px|thumb|αριστερά|Εικόνα του αφρώδους αεροδυναμικού εξαρτήματος που προκάλεσε την οπή στο αριστερό φτερό του Κολούμπια.
Κατά την πέμπτη ημέρα της αποστολής (21 Ιανουαρίου) συστήθηκε μια ειδική ομάδα αξιολόγησης των συντριμμιών (Debris Assessment Team), η οποία κατέληξε, και αυτή, στη γνώμη πως θα έπρεπε να υπάρξει άμεσα μια νέα φωτογραφία υψηλής ανάλυσης της συγκεκριμένης περιοχής του φτερού, ώστε να μπορέσει να προχωρήσει σε ασφαλέστερα συμπεράσματα. Και αυτή η αίτηση, η οποία έγινε προς τα στελέχη του Προγράμματος Διαστημικών Λεωφορείων (Space Shuttle Program) απορρίφθηκε.
Τα μέλη της ομάδας αναγκάστηκαν να υπολογίσουν την πιθανή ζημιά με τη χρήση του μαθηματικού μοντέλου «Crater», το οποίο είχε σχεδιαστεί για διαφορετικής φύσης ζημιές. Η μελέτη τους επικεντρώθηκε σε δύο ειδών σενάρια: Σε ζημιές στα προστατευτικά πλαίσια RCC και σε ζημιές στα πλακίδια πυριτίου, στο κάτω μέρος της επιφάνειας του φτερού. Η ομάδα κατέληξε στο συμπέρασμα πως κατά την είσοδο του Κολούμπια στην ατμόσφαιρα θα υπήρχε, πιθανότατα, κάποιου είδους τοπικό θερμικό πρόβλημα. Δεν μπορούσαν, ωστόσο, να προσδιορίσουν με ακρίβεια το μέγεθος της ζημιάς που θα μπορούσε να προκληθεί από αυτό στο φτερό του Κολούμπια, καθώς η έλλειψη φωτογραφίας υψηλής ανάλυσης εμπόδιζε την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων.
Τα αποτελέσματα της μελέτης τους παρουσιάστηκαν στο Γραφείο Αξιολόγησης της Αποστολής στις 24 Ιανουαρίου. Αυτό, με τη σειρά του, παρουσίασε τη μελέτη στην Ομάδα Διαχείρισης, η οποία αποφάσισε - ξανά - πως δεν χρειαζόταν η λήψη νέας φωτογραφίας. Οι συζητήσεις πάνω στο θέμα συνεχίστηκαν, πάντως, και μετά την ολοκλήρωση της εργασίας της ομάδας αξιολόγησης.
Την όγδοη ημέρα της αποστολής, το προσωπικού του εδάφους ενημέρωσε τον κυβερνήτη της αποστολής, Ρ. Χάσμπαντ, για την αποκόλληση του κομματιού κατά τη διάρκεια της απογείωσης και την πρόσκρουσή του στο αριστερό φτερό, επισημαίνοντας πως δεν υπήρχε καμία ανησυχία για τη θερμική θωράκιση του αριστερού φτερού (πάνελς RCC) ή κάποια άλλη βλάβη. Πρόσθεσαν, μάλιστα, πως, καθώς το φαινόμενο είχε παρατηρηθεί και στο παρελθόν, δεν θα παρουσιαζόταν κανένα πρόβλημα κατά τη διάρκεια της επανεισόδου του Κολούμπια στην ατμόσφαιρα. Το προσωπικό εδάφους απέστειλε επίσης το βίντεο του ατυχήματος, το οποίο ο Χάσμπαντ έδειξε στο υπόλοιπο πλήρωμα.
Καθ' όλη τη διάρκεια της διαδικασίας για την αξιολόγησης της ζημιάς, η στάση των στελεχών της NASA - υπό μια «άτυπη δομή διοίκησης και με μια διαδικασία λήψης αποφάσεων που λειτουργούσε έξω από τα πλαίσια του οργανισμού» - ήταν επηρεασμένη από την πεποίθηση πως ακόμα και αν ανακάλυπταν κάποια σημαντική ζημιά, ελάχιστα πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν για να αποτραπεί μια καταστροφή. Αντίθετα, θεωρούσαν πως η μελέτη θα είχε περισσότερη αξία για τις μελλοντικές αποστολές. Επιπλέον, πριν την αποστολή, υπήρχε η πεποίθηση πως τα συστήματα θερμικής προστασίας RCC ήταν ιδιαίτερα αξιόπιστα. Κατά την επίσημη έρευνα της επιτροπής που ανέλαβε την πραγματογνωμοσύνη για το δυστύχημα, ιδιαίτερη αναφορά γινόταν στις αποφάσεις της (Linda Ham), διοικητικού στελέχους της NASA κατά τη συγκεκριμένη αποστολή, η οποία εκπροσωπούσε αυτή την οπτική τη συγκεκριμένη εποχή.
Το δυστύχημα
Την 1η Φεβρουαρίου, έχοντας συμπληρώσει 16 ημέρες στο διάστημα, η STS-107 ετοιμάστηκε για την ολοκλήρωση της αποστολής της και την επιστροφή της στη Γη. Οι σχετικές διαδικασίες για την προετοιμασία της επανεισόδου του Κολούμπια στην ατμόσφαιρα πραγματοποιήθηκαν ομαλά, χωρίς καμία ιδιαίτερη ανησυχία γύρω από το θέμα του αριστερού φτερού. Η προσγείωση είχε προγραμματιστεί για τις 9:16 π.μ. Οι καιρικές συνθήκες ήταν εντός των επιτρεπτών ορίων και όλα τα συστήματα έδειχναν φυσιολογικές μετρήσεις. Η διαδικασία ξεκίνησε στις 2:30 στο Κέντρο Ελέγχου της αποστολής και η άδεια για την έναρξη της επιστροφής δόθηκε στο Κολούμπια στις 8:10. Το διαστημικό λεωφορείο βρισκόταν εκείνη τη στιγμή πάνω από τον Ινδικό Ωκεανό, αναποδογυρισμένο, με το πίσω μέρος του οχήματος προς το έδαφος, σε ύψος 175 μιλίων / 282 χλμ. και κινούμενο με ταχύτητα 17.500 μιλίων / 27.360 χλμ. την ώρα. Οι Χάσμπαντ και ΜακΚούλ, στις 8:15, πραγματοποίησαν με επιτυχία τους απαραίτητους ελιγμούς και οδήγησαν το Κολούμπια με κατεύθυνση προς τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Στις 8:44:09 το Κολούμπια συνάντησε τα πρώτα διακριτά στρώματα της ατμόσφαιρας. Εκείνη τη στιγμή βρισκόταν πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό, στα 400 χιλιάδες πόδια. Από τη στιγμή αυτή και για τα επόμενα 6 λεπτά η θερμοκρασία, φυσιολογικά, αυξάνεται σταδιακά στους 2.500 βαθμούς Φαρενάιτ / 1.371,1 βαθμούς Κελσίου, καθώς τα μόρια της ατμόσφαιρας συγκρούονται πάνω στο όχημα. Τεσσεράμισι λεπτά αργότερα (8:48:39) ένας από τους αισθητήρες στο άκρο του αριστερού φτερού κατέγραφε μια ασυνήθιστη για τα προηγούμενα δεδομένα του Κολούμπια αύξηση της θερμοκρασίας. Τα δεδομένα, ωστόσο, δεν μεταδόθηκαν με την τηλεμετρία στο Κέντρο Ελέγχου, ούτε παρουσιάστηκαν στο πλήρωμα, αλλά καταγράφηκαν μόνο από το βοηθητικό σύστημα δεδομένων (Modular Auxiliary Data System).
Στις 8:50:53 το Κολούμπια, ταξιδεύοντας με ταχύτητα 24,1 Mach σε υψόμετρο 243 χιλιάδων ποδών, έμπαινε στην 10-λεπτη φάση κατά την οποία το όχημα δέχεται τη μέγιστη θερμική καταπόνηση. Στις 8:53:26 το Κολούμπια περνούσε πάνω από τις ακτές της Καλιφόρνια, δυτικά του Σακραμέντο, με ταχύτητα 23 Mach σε υψόμετρο 231,6 χιλιάδες πόδια και με θερμοκρασία κοντά στους 2.800 °F / 1.537,8 °C.
Καθώς περνούσε πάνω από την Καλιφόρνια. άρχισε να γίνεται ορατό από τους παρατηρητές στο έδαφος ως μια φωτεινή κηλίδα που κινούταν με ταχύτητα στον ουρανό. Στις 8:53:46 οι παρατηρητές στη Γη, υπό τον σκοτεινό ακόμα πρωινό ουρανό, διέκριναν τις πρώτες ανωμαλίες, καθώς κομμάτια από το όχημα άρχισαν να αποκολλούνται, προκαλώντας στιγμιαία αύξηση στη φωτεινότητα των καυτών αερίων που περιέκλειαν το όχημα. Τέσσερις παρόμοιες ανωμαλίες στη φωτεινότητα παρατηρήθηκαν τα επόμενα 23 δευτερόλεπτα, καθώς και μια έκλαμψη δευτερόλεπτα αφότου το Κολούμπια είχε εισέλθει πάνω από την πολιτεία της Νεβάδας, κινούμενο με ταχύτητα 22,5 Mach σε υψόμετρο 227,4 χιλιάδων ποδών. Άλλες 18 παρόμοιες ανωμαλίες και εκλάμψεις παρατηρήθηκαν τα επόμενα τέσσερα λεπτά, καθώς κινούταν πάνω από τις πολιτείες της Γιούτα, της Αριζόνας, του Νέου Μεξικό και του Τέξας.
Η πρώτη προβληματική ένδειξη στο Κέντρο Ελέγχου έγινε αντιληπτή τη στιγμή που το Κολούμπια έμπαινε στον ουρανό της Νεβάδα, όταν ο υπεύθυνος των Συστημάτων Συντήρησης, Μηχανικής και Πληρώματος (Maintenance, Mechanical, and Crew Systems - MMACS) ενημέρωσε πως 4 υδραυλικοί αισθητήρες στο αριστερό φτερό λειτουργούσαν κάτω από την ελάχιστη ικανότητα μετρήσεων.
Στις 8:55:00 η θερμοκρασία στο Κολούμπια είχε φτάσει, φυσιολογικά, στους 3.000°F / 1.648,9°C. Τρία λεπτά αργότερα, καθώς το Κολούμπια έμπαινε στον εναέριο χώρο του Τέξας από το Νέο Μεξικό, κινούμενο με ταχύτητα 19,5 Mach σε υψόμετρο 209,8 χιλιάδες πόδια, η θερμοκρασία είχε πέσει στους 2.880°F / 1.582,2°C. Τη στιγμή αυτή, αποκολλήθηκε ένα από τα πλακίδια θερμικής προστασίας.
Στις 8:59:15 οι τεχνικοί του MMACS πληροφόρησαν πως έχασαν τις μετρήσεις πίεσης από τα ελαστικά των κύριων τροχών προσγείωσης του αριστερού φτερού. Τότε ζητήθηκε να ενημερωθεί το πλήρωμα πως έλαβαν τη μετάδοση με τις μετρήσεις της πίεσης των ελαστικών και αξιολογούσαν τις ενδείξεις, ενώ δεν είχε γίνει αντιληπτή η τελευταία εκπομπή του πληρώματος του λεωφορείου. Στις 8:59:32, ενώ το Κολούμπια πλησίαζε το Ντάλας, μεταδόθηκε η τελευταία απάντηση του κυβερνήτη του πληρώματος, Ρ. Χάσμπαντ, η οποία κόπηκε στη μέση: «Roger, uh, bu.....»
Στις 9:00:18, βίντεο από παρατηρητές στη Γη κατέγραφαν το Κολούμπια να βρίσκεται σε αποσύνθεση.
Μετά το δυστύχημα
Μέχρι τις 9:01:15 EST το διαστημικό λεωφορείο είχε εξαφανιστεί από τα συστήματα παρακολούθησης του Κέντρου Ελέγχου. Οι πρώτες αναφορές από το Τέξας οδήγησαν τον Υπεύθυνο Πτήσης του Κέντρου Ελέγχου, (LeRoy E. Cain), να κηρύξει στα επόμενα λεπτά κατάσταση έκτακτης ανάγκης («Shuttle Contingency»).
right|thumb|«...Το Κολούμπια χάθηκε, δεν υπάρχουν επιζώντες...» [[Τζορτζ Μπους (νεότερος)|Τζωρτζ Ουώκερ Μπους - Προεδρικό Διάγγελμα σχετικά με την Τραγωδία του Κολούμπια. ]] Με βάση τις διαδικασίες που είχαν προκύψει μετά το δυστύχημα του διαστημικού λεωφορείου Τσάλεντζερ το 1986 για όλες τις παρόμοιες περιπτώσεις, διατάχθηκε άμεσα (9:12:39 EST) το «κλείσιμο των θυρών» του Κέντρου Ελέγχου. Κατά τη συγκεκριμένη διαδικασία, ουδείς επιτρεπόταν να εισέλθει ή να εξέλθει από αυτό, μέχρι όλα τα δεδομένα και οι συνομιλίες να αποθηκευτούν για την έρευνα που θα ακολουθούσε. Στις 10:30 EST, ο Διευθυντής της NASA, (Sean OʼKeefe) ενεργοποίησε, με βάση το πρωτόκολλο, μια ανεξάρτητη επιτροπή για τη διερεύνηση του δυστυχήματος. Επικεφαλής της τέθηκε ο απόστρατος αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ, ναύαρχος (Harold W. Gehman, Jr.).
Μέσα στα επόμενα λεπτά από την καταστροφή ενημερώθηκε, επίσης, η πολιτική ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο τότε Πρόεδρος της Αμερικής, Τζωρτζ Μπους, αφού ενημέρωσε τον Πρωθυπουργό του Ισραήλ Αριέλ Σαρόν για την τύχη του Ισραηληνού αστροναύτη Ιλάν Ραμόν, προέβη σε επίσημο διάγγελμα προς τον αμερικανικό λαό, μέσω του οποίου ανακοίνωσε την απώλεια του Κολούμπια και του επταμελούς πληρώματός του. Λίγο αργότερα, κήρυξε την περιοχή του ανατολικού Τέξας ως «ομοσπονδιακή περιοχή καταστροφής», θέτοντάς την υπό την δικαιοδοσία των ομοσπονδιακών υπηρεσιών για την διαδικασία συλλογής των συντριμμιών του οχήματος.
Διαδικασία συλλογής συντριμμιών
Οι έρευνες για τη συλλογή των συντριμμιών ξεκίνησαν την ίδια ημέρα της καταστροφής. Τα κομμάτια του Κολούμπια, κινούμενα στην ατμόσφαιρα με ταχύτητα 12.000 μιλίων / 19.300 χιλιομέτρων την ώρα, κατέπεσαν στο έδαφος λίγα λεπτά από την διάλυση του λεωφορείου.
Η περιοχή έρευνας περιελάμβανε κυρίως μια έκταση από το κεντροανατολικό Τέξας, ανατολικά της πόλης Νακαντόχτσις στην οποία είχαν καταγραφεί πτώσεις μεγάλων κομματιών, έως τη δυτική Λουιζιάνα και το νοτιοδυτικό Αρκάνσας. Η έκταση αυτή βρίσκεται σε μια σχετικά αραιοκατοικημένη περιοχή των Ηνωμένων Πολιτειών, με μέσο όρο 85 κατοίκους ανά τετραγωνικό μίλι. Σε συνδυασμό με την πρωινή ώρα του ατυχήματος (8:00 τοπική ώρα), οι πιθανότητες τραυματισμού κάποιου κατοίκου που βρισκόταν σε υπαίθριο χώρο εκείνη την ώρα υπολογίστηκαν στο 9 με 24%. Αυτό βοήθησε στο να περιοριστούν οι ζημιές από την πτώση των κομματιών σε υλικές, μόνο, καταστροφές.
Αν και οι Αρχές είχαν ενημερώσει για τους κινδύνους από την τοξικότητα ορισμένων κομματιών του λεωφορείου, παρουσιάστηκαν σύντομα φαινόμενα πώλησης συντριμμιών του Κολούμπια στο διαδίκτυο. Κατά τις πρώτες μέρες της έρευνας, η αστυνομία του Τέξας ανακοίνωσε πως ανακαλύφθηκαν ανθρώπινα μέλη, τα οποία πιστοποιήθηκε πως άνηκαν στο πλήρωμα του Κολούμπια. Ανάμεσα στα συντρίμμια που περισυλλέγησαν ανακαλύφθηκε και ένα φιλμ 13 λεπτών, το οποίο κατέγραφε τις κινήσεις και διαλόγους των αστροναυτών από τη στιγμή της έναρξης της διαδικασίας επανεισόδου στη γήινη ατμόσφαιρα. Η κινηματογράφηση, από τα ίδια τα μέλη της αποστολής, σταματούσε 4 λεπτά πριν από την έναρξη της αποσύνθεσης του Κολούμπια και 11 λεπτά πριν την οριστική απώλεια του στίγματος του διαστημοπλοίου από το Κέντρο Ελέγχου. Στο φιλμ, τέσσερα από τα επτά μέλη της αποστολής (Χάσμπαντ, ΜακΚούλ, Τσάολα και Κλαρκ) φαίνονταν να προβαίνουν στις συνηθισμένες προετοιμασίες, κατέγραφαν τις λάμψεις που προκαλούνται από την πρόσκρουση μορίων της ατμόσφαιρας στο εμπρόσθιο τμήμα του διαστημοπλοίου κατά την είσοδο σε αυτή και συζητούσαν με ενθουσιασμό σχετικά με το φαινόμενο.
Η διαδικασία συλλογής διήρκησε αρκετούς μήνες. Σε αυτή έλαβαν μέρος περισσότεροι από 25.000 άνθρωποι, σε επίγειες και εναέριες έρευνες καθώς και έρευνες εντός των λιμνών της περιοχής, καλύπτοντας μια έκταση που πλησίαζε το μέγεθος της πολιτείας του Κονέκτικατ. Συνολικά, συλλέχθηκαν πάνω από 84.000 διαφορετικά κομμάτια από το διαστημικό λεωφορείο, τα οποία κάλυπταν το 38% του καθαρού βάρους του οχήματος. Το κομμάτι που συλλέχθηκε δυτικότερα ανακαλύφθηκε στην περιοχή Λίτλφιλντ του Τέξας. Επρόκειτο για το κομμάτι της θερμικής θωράκισης που αποκολλήθηκε κατά την είσοδο του Κολούμπια στον εναέριο χώρο του Τέξας. Το ανατολικότερο εύρημα συλλέχθηκε στην περιοχή Φορτ Πολκ, στη Λουιζιάνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποστολές Διαστημικών Λεωφορείων Κολουμπια
Πουλτσινέλα
right|thumb|374x374px|Ιταλικός Πουλτσινέλα right|thumb|297x297px|L'ivresse de Polichinelle (Η Αλκοολική δηλητηρίαση του Πουλτσινέλα) του Joseph Faverot (1894) thumb|344x344px|Γαλλικός Πουλτσινέλα Πουλτσινέλα (Pulcinella), είναι κλασικός χαρακτήρας που προέρχεται από την Κομέντια ντελ άρτε του 17ου αιώνα κι έγινε βασικός χαρακτήρας του Ναπολιτάνικου κουκλοθέατρου.
Όνομα
Μια πιθανή θεωρία αντλεί το όνομά του από το υποκοριστικό του ιταλικού pulcino (πουλάκι), λόγω της μεγάλης του μύτης, σύμφωνα με τον μουσικό ιστορικό Φρανσεσκο Σαβεριο Κουάντριο, ή λόγω της τσιριχτής ένρινης φωνής και της "δειλής ανικανότητας" στην συμπεριφορά του, σύμφωνα με τον Τζουζέπε (Ιωσήφ) Μπαρέτι.
Σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή, το όνομα Πουλτσινέλα προέρχεται από το όνομα του Πούτσιο Ντ'Ανιέλο, ενός αγρότη από την Acerra, ο οποίος απεικονίζεται σε έναν διάσημο πίνακα του Ανιμπάλε Καράτσι, και μάλιστα χαρακτηρίζεται από μεγάλη μύτη. Έχει επίσης προταθεί ότι η μορφή είναι μια καρικατούρα ενός ανθρώπου που πάσχει από μεγαλακρία.
Χαρακτηριστικά
Ντυμένος πάντα στα λευκά με μια μαύρη μάσκα (ώστε αν συμβιβάσει τις αντιθέσεις της ζωής και του θανάτου), ξεχωρίζει χάρη στη χαρακτηριστική φωνή του, οξεία και ζωηρή που παραγόταν από ένα εργαλείο (σαν παλλόμενη χορδή) και συνέβαλε στον έντονο ρυθμό της παράστασης. Ο Πουλτσινέλα, συχνά κουβαλάει μακαρόνια και μια ξύλινη κουτάλα. Σύμφωνα με τον Πιερ-Λουΐ Ντεκάρτ, παραδοσιακά, είναι ποταπός, μοχθηρός και πανούργος, και η κύρια άμυνά του είναι να παριστάνει τον χαζό ώστε να γνωρίζει τι συμβαίνει. Σε κάποιες εκδοχές, ο Πουλτσινέλα έχει έναν αδελφό, τον Κουκουρούκου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φανταστικοί χαρακτήρες
Πλωτίνος
Ο Πλωτίνος (περ. 203 - 270) ήταν σημαντικός φιλόσοφος της ύστερης αρχαιότητας και συνεχιστής της νεοπλατωνικής σχολής της φιλοσοφίας, που ίδρυσε ο Νουμήνιος.
Βίος
Βασική πηγή πληροφοριών γύρω από τη ζωή και το έργο του Πλωτίνου αποτελεί το έργο του μαθητή του, Πορφύριου. Ο Πλωτίνος γεννήθηκε στην Λυκόπολη της Κάτω Αιγύπτου περίπου το 203 μ.Χ. και πέρασε τα νεανικά του χρόνια στην Αλεξάνδρεια. Σε ηλικία 28 ετών ξεκίνησε να ασχολείται με τη φιλοσοφία κοντά στους Αλεξανδρινούς δασκάλους, ωστόσο, ο μόνος που τον ενέπνευσε ήταν ο πλατωνικός φιλόσοφος Αμμώνιος Σακκάς. Κατά την παρακολούθηση μιας ομιλίας του Αμμωνίου, ο Πλωτίνος φέρεται να δήλωσε "αυτός είναι ο άνθρωπος που αναζητούσα". Στο τέλος των σπουδών του ορκίστηκε να διατηρήσει κρυφά όσα διδάχτηκε κοντά στον Αμμώνιο.