cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πατάνι
Ετυμολογία
Ορισμένοι πιστεύουν ότι η ονομασία της πόλεως, που στην ταϊλανδική γλώσσα γράφεται με δύο «τ» (Pattani) είναι μια ταϊλανδική παραλλαγή της μαλαϊκής Patani (ڤتنا), που μπορεί να σημαίνει «αυτή η παραλία» στην τοπική διάλεκτο (στην πρότυπη μαλαϊκή γλώσσα η ίδια φράση θα ήταν pantai ini). Σύμφωνα με έναν θρύλο, ο ιδρυτής της πόλεως ήταν ένας βασιλιάς από την Κοτά Μαλιχά, που ονομαζόταν Φάγυα Τουνάκπα. Αυτός πήγε στην περιοχή για κυνήγι μια μέρα και είδε ένα πανώριο κατάλευκο σεβροταίν στο μέγεθος γίδας, που μετά εξαφανίσθηκε. Ο άρχοντας ρώτησε τους άνδρες της συνοδείας του πού είχε πάει αυτό το ζώο και εκείνοι του αποκρίθηκαν: «Pata ni lah!» (= «σε αυτή την παραλία!» στην τοπική διάλεκτο που προαναφέρθηκε). Αναζήτησαν το σεβροταίν, αλλά αντί για αυτό συνάντησαν ένα ηλικιωμένο ζευγάρι ανθρώπων. Συστήθηκαν και ο γέρος είπε πως ονομαζόταν Τσε Τάνι (= «Κύριος Τάνι») και τον είχε αποστείλει ο παππούς του βασιλιά για να κτίσει μια νέα πόλη κάπου παραπέρα, αλλά εκείνος είχε αρρωστήσει στο ταξίδι. Μη μπορώντας να συνεχίσει μακρύτερα, είχε παραμείνει εκεί. Τότε ο βασιλιάς διέταξε να κτισθεί μια πόλη στην τοποθεσία όπου είχε εξαφανισθεί το ζώο. Και η πόλη ονομάσθηκε Πατάνι είτε από τη φράση «αυτή την παραλία», είτε από το όνομα του γέρου ως «Pak Tani» = «πατέρας Τάνι».
Μια άλλη, τελείως διαφορετική ετυμολόγηση, είναι από τη μαλαϊκή λέξη petani, που σημαίνει «αγρότης». Μια τρίτη πρόταση είναι ότι η ονομασία της πόλεως προέρχεται από τη σανσκριτική λέξη pathini, δηλαδή παρθένα Νύμφη της ινδικής μυθολογίας. Αυτό ήταν το όνομα μιας θυγατέρας του Μερόνγκ Μαχαβάνγκσα, του θρυλικού ιδρυτή της προγενέστερης Αυτοκρατορίας Λανγκκασούκα (2ος έως 15ος αιώνας).
Κλίμα
Το Πατάνι έχει κλίμα τροπικών μουσώνων σύμφωνα με την Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν, με μακρόσυρτη εποχή των βροχών και σύντομη ξηρή εποχή. Οι θερμοκρασίες και η υγρασία είναι υψηλές όλο το έτος, με ελαφρώς υψηλότερη θερμοκρασία τον Απρίλιο. Η εποχή των βροχών-μουσώνων διαρκεί από τον Απρίλιο μέχρι τον Δεκέμβριο, ενώ η ξηρή εποχή καλύπτει τον Ιανουάριο, τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο. Οι πιο βροχεροί μήνες είναι ο Οκτώβριος, ο Νοέμβριος και ο Δεκέμβριος. Η μέση ετήσια βροχόπτωση ανέρχεται σε 1.865,1 χιλιοστόμετρα (μ.ό. ετών 1981-2010) και η μέση σχετική υγρασία σε 81%.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πατανι
Πολυτεχνείο του Ντάρμστατ
Το Πολυτεχνείο του Ντάρμστατ (Technische Universität Darmstadt (T.U.D.) – παλαιότερη ονομασία του μέχρι το 1997 Technische Hochschule Darmstadt) ιδρύθηκε το 1877 επί Λουδοβίκου 4ου της Έσσης στο Ντάρμστατ και συγκαταλέγεται δε μεταξύ των καλύτερων Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων της Γερμανίας. Η οργάνωσή του περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα Ανωτάτων Σχολών, όπως: Πολιτικών Μηχανικών, Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, Μηχανολόγων Μηχανικών, Ηλεκτρολόγων Μηχανικών, Μηχανικών Υπολογιστών, Μαθηματικών, Φυσικών, Χημικών, Βιολόγων, Οικονομολόγων κ.α. Οι κτιριακές του εγκαταστάσεις αναπτύσσονται σε δύο κύρια χωροταξικά σύνολα, αφενός στο κέντρο της πόλης τού Ντάρμστατ και αφετέρου στο Campus της Lichtwiese όπου λειτουργεί και το αθλητικό συγκρότημα του Πολυτεχνείου. Φοιτητικές εστίες χωροθετημένες στις όμορες περιοχές του T.U.D. εξυπηρετούν τη διαβίωση των φοιτητών του.
Συνολικά το διδακτικό προσωπικό του ανέρχεται σήμερα σε 3.000 απασχολούμενους σε όλες τις βαθμίδες και θέσεις. Το T.U.D. είναι μέλος της «TU 9 – German Institutes of Technology», στην οποία συμμετέχουν τα εννέα μεγαλύτερα τεχνικά Πανεπιστήμια της Γερμανίας. Πολλοί διακεκριμένοι επιστήμονες συγκαταλέγονται στους κατά καιρούς διδάσκοντες και αποφοίτους του, όπως ο Erasmus Kittler (ο οποίος επιμελήθηκε το πρώτο διεθνώς πρόγραμμα σπουδών στην Ηλεκτρολογία), ο Gerhard Herzberg (Νόμπελ Χημείας, 1971), ο Ερνστ Νόιφερτ (συγγραφέας του παγκοσμίως γνωστού βιβλίου «Bauentwurfslehre»), ο Günter Behnisch (Hans-Molfenter Preis, 1993), ο Peter Grünberg (Νόμπελ Φυσικής, 2007) κ.α.
Από την ίδρυσή του το 1877 σταθερή επιδίωξη του T.U.D. αποτελούσε και αποτελεί ο διεθνής προσανατολισμός του που μεταξύ άλλων προβλέπει σήμερα σε ένα σύνολο 25.000 θέσεων φοίτησης το 22% περίπου εξ’ αυτών να προορίζεται για αλλοδαπούς σπουδαστές. Το T.U.D. διατηρούσε και διατηρεί ουσιαστικές σχέσεις με πολλά αδελφά Πολυτεχνεία και Επιστημονικά Ιδρύματα διακεκριμένης ποιότητας από όλον τον κόσμο ενώ έχει να επιδείξει σημαντικούς σταθμούς κατά τη διαχρονική λειτουργία του και προσφορά του προς τη διεθνή επιστημονική εκπαίδευση. Όπως την ίδρυση το 1882 της πρώτης παγκοσμίως Ανωτάτης Σχολής Ηλεκτρολογίας, την ίδρυση το 1972 της πρώτης σε πανγερμανικό επίπεδο Ανωτάτης Σχολής Υπολογιστών κ.ο.κ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στη Γερμανία
Φάιστ (τραγουδίστρια)
Η Λέσλι Φάιστ (αγγλικά: Leslie Feist) (γεννημένη στις 13 Φεβρουαρίου 1976), γνωστή ως Feist, είναι Καναδή indie pop τραγουδίστρια-τραγουδοποιός και κιθαρίστρια, παίζει τόσο ως σόλο καλλιτέχνης όσο και ως μέλος του indie rock γκρουπ Broken Social Scene.
Η Feist ξεκίνησε τη σόλο μουσική της καριέρα το 1999 με την κυκλοφορία του Monarch. Τα επόμενα στούντιο άλμπουμ της, Let It Die, που κυκλοφόρησε το 2004, και The Reminder, που κυκλοφόρησε το 2007, έτυχαν αναγνώρισης από τους κριτικούς και εμπορικά επιτυχημένα, πουλώντας πάνω από 2,5 εκατομμύρια αντίτυπα. Το The Reminder κέρδισε στην Feist τέσσερις υποψηφιότητες για Grammy, συμπεριλαμβανομένης μιας υποψηφιότητας για τον καλύτερο νέο καλλιτέχνη. Έχει λάβει 11 βραβεία Juno, συμπεριλαμβανομένων δύο Καλλιτέχνης της Χρονιάς. Το τέταρτο στούντιο άλμπουμ της, Metals, κυκλοφόρησε το 2011. Το 2012, η Feist συνεργάστηκε σε ένα split EP με το metal συγκρότημα Mastodon, κυκλοφορώντας ένα διαδραστικό μουσικό βίντεο στη διαδικασία.
Η Feist έλαβε τρία βραβεία Juno στην τελετή του 2012: Καλλιτέχνης της Χρονιάς, Εναλλακτικό Άλμπουμ για Ενήλικες για Μέταλς και Μουσικό DVD της Χρονιάς για το ντοκιμαντέρ της Look at What the Light Did Now.
Πρώιμη ζωή
Η Leslie Feist γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1976 στο Amherst της Νέας Σκωτίας του Καναδά. Οι γονείς της είναι και οι δύο καλλιτέχνες. Ο πατέρας της, Harold Feist, ήταν ένας Αμερικανο-Καναδός αφηρημένος εξπρεσιονιστής ζωγράφος που δίδαξε τόσο στο Alberta College of Art and Design όσο και στο Πανεπιστήμιο Mount Allison στο Sackville του New Brunswick. Η μητέρα της, Lyn Feist, ήταν φοιτήτρια κεραμικής από το Saskatchewan. Αφού γεννήθηκε το πρώτο τους παιδί, ο Ben, η οικογένεια μετακόμισε στο Sackville.
Οι γονείς της Feist χώρισαν αμέσως μετά τη γέννησή της και ο Ben, η Feist και η μητέρα τους μετακόμισαν στο Regina, Saskatchewan, όπου ζούσαν με τον παππού και τη γιαγιά της. Αργότερα μετακόμισαν στο Κάλγκαρι της Αλμπέρτα, όπου φοίτησε στο Λύκειο Bishop Carroll καθώς και στο Εναλλακτικό Λύκειο. Φιλοδοξούσε να γίνει συγγραφέας και πέρασε μεγάλο μέρος της νιότης της τραγουδώντας σε χορωδίες. Σε ηλικία 12 ετών, η Feist εμφανίστηκε ως μία από τις 1.000 χορεύτριες στις τελετές έναρξης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του Κάλγκαρι, τους οποίους αναφέρει ως έμπνευση για το βίντεο "1234".
Επειδή ο πατέρας της είναι Αμερικανός, η Feist έχει διπλή υπηκοότητα Καναδά-ΗΠΑ, αστειευόμενος αργότερα ότι της δόθηκε η αμερικανική υπηκοότητα ως μέρος μιας συμφωνίας με την Apple.
Μουσική καριέρα
Το 1991, σε ηλικία 15 ετών, η Feist ξεκίνησε τη μουσική όταν ίδρυσε και ήταν η κύρια τραγουδίστρια για ένα πανκ συγκρότημα του Κάλγκαρι που ονομαζόταν Placebo (δεν πρέπει να συγχέεται με το αγγλικό συγκρότημα Placebo ). Αυτή και οι σύντροφοί της κέρδισαν έναν τοπικό διαγωνισμό Battle of the Bands και βραβεύτηκαν με το εναρκτήριο slot στο φεστιβάλ Infest 1993, με τους Ramones. Σε αυτή τη συναυλία γνώρισε τον Brendan Canning, του οποίου το συγκρότημα hHead εμφανίστηκε αμέσως πριν από το δικό της, και με τον οποίο εντάχθηκε στο Broken Social Scene δέκα χρόνια αργότερα.
Το 1995, η Feist αναγκάστηκε να πάρει άδεια από τη μουσική για να αναρρώσει από τη βλάβη των φωνητικών χορδών. Μετακόμισε από το Κάλγκαρι στο Τορόντο το 1996. Εκείνη τη χρονιά της ζητήθηκε από τον Noah Mintz των hHead να παίξει μπάσο στο σόλο έργο του Noah's Arkweld. Έπαιζε μπάσο στο Noah's Arkweld για ένα χρόνο παρόλο που δεν είχε παίξει ποτέ μπάσο στο παρελθόν. Το 1998, έγινε η κιθαρίστας του ρυθμού για το συγκρότημα By Divine Right και περιόδευσε μαζί τους το 1998, το 1999 και το 2000. Έπαιζε κιθάρα για μερικές ζωντανές εμφανίσεις του Bodega, αλλά ποτέ δεν ήταν επίσημο μέλος του συγκροτήματος.
Το 1999, η Feist μετακόμισε σε ένα διαμέρισμα Queen West πάνω από το Come As You Are με έναν φίλο ενός φίλου του, τον Merrill Nisker, ο οποίος στη συνέχεια άρχισε να παίζει ως ηλεκτρο-πανκ μουσικός Peaches. Η Feist δούλευε στο πίσω μέρος της σκηνής στα σόου των Peaches, χρησιμοποιώντας μια κούκλα κάλτσας και αποκαλούσε τον εαυτό της "Bitch Lap Lap". Οι δυο τους περιόδευσαν επίσης μαζί στην Αγγλία από το 2000 έως το 2001, μένοντας με την Justine Frischmann των Elastica και MIA. Ο Feist εμφανίστηκε ως προσκεκλημένος τραγουδιστής στο The Teaches of Peaches . Ο Feist εμφανίζεται στο βίντεο του Peaches για το τραγούδι " Lovertits ", υπονοούμενα τρίβοντας και γλείφοντας ένα ποδήλατο. Αργότερα, η Feist διασκεύασε αυτό το τραγούδι με τον Gonzales (τον οποίο γνώρισε κατά την περιοδεία με τους Peaches) στο άλμπουμ της Open Season. Το 2006, ο Feist συνέβαλε με εφεδρικά φωνητικά σε ένα κομμάτι με τίτλο "Give 'Er", το οποίο εμφανίστηκε στο άλμπουμ των Peaches Impeach My Bush .
Monarch (Lay Your Jeweled Head Down) (1999–2001)
Το σόλο ντεμπούτο άλμπουμ του Feist, Monarch, κυκλοφόρησε το 1999. Αποτελείται από δέκα τραγούδια, συμπεριλαμβανομένων των "Monarch" και "That's What I Say, It's Not What I Mean". Η παραγωγή του άλμπουμ έγινε από τον Dan Kurtz, ο οποίος αργότερα θα σχημάτιζε το Dragonette.
Let It Die (2001–2006)
μικρογραφία|Η Φάιστ το 2005. Το καλοκαίρι του 2001, η Feist δημιούργησε επτά τραγούδια στο σπίτι της, τα οποία ονόμασε The Red Demos, τα οποία δεν έχουν κυκλοφορήσει ποτέ εμπορικά. Πέρασε περισσότερα από δύο χρόνια περιοδεύοντας σε όλη την Ευρώπη με τον Gonzales. Την ίδια χρονιά ενώθηκε με μια ομάδα παλιών φίλων δημιουργώντας μια νέα εκδοχή του Toronto indie rock group Broken Social Scene, προσθέτοντας φωνητικά σε πολλά κομμάτια αφού της απαγόρευσε να παίξει κιθάρα από τον de facto αρχηγό του συγκροτήματος Kevin Drew. Στη συνέχεια ηχογράφησε το You Forgot It στο People with the band. Ενώ βρισκόταν σε περιοδεία στην Ευρώπη με την Gonzales, άρχισαν να ηχογραφούν νέες εκδόσεις των ηχογραφημένων στο σπίτι της Red Demos, οι οποίες αργότερα θα γινόταν το ντεμπούτο της στην κύρια εταιρεία Let It Die . Το Let It Die παρουσίασε πρωτότυπες συνθέσεις και διασκευές και ο Feist έχει γίνει γνωστός τόσο ως τραγουδοποιός όσο και ως καινοτόμος ερμηνευτής τραγουδιών άλλων καλλιτεχνών.
Η Feist περιόδευσε το 2004, το 2005 και το 2006 στη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη, την Ασία και την Αυστραλία υποστηρίζοντας το Let It Die . Κέρδισε δύο καναδικά βραβεία Juno για τον «Καλύτερο Νέο Καλλιτέχνη» και το «Καλύτερο Εναλλακτικό Ροκ Άλμπουμ» το 2004. Οι πωλήσεις του Let It Die ανήλθαν συνολικά στις 500.000 διεθνώς και της απονεμήθηκε πλατινένιος δίσκος στον Καναδά, καθώς και χρυσός δίσκος στη Γαλλία. Ο συνάδελφος Canadian Buck 65 εμφανίστηκε στο μουσικό βίντεο που σκηνοθέτησε ο Feist για το "One Evening", το οποίο ήταν επίσης υποψήφιο για το βίντεο της χρονιάς στα βραβεία Juno το 2004.
Ένα άλμπουμ με remix και συνεργασίες, Open Season, κυκλοφόρησε στις 18 Απριλίου 2006.
Η Feist δάνεισε επίσης τη φωνή της στα δύο κομμάτια "La Même Histoire" και "We're All in the Dance" για το soundtrack της ταινίας Paris, je t'aime του 2006.
The Reminder (2006–2007)
Στις αρχές του 2006, η Feist μετακόμισε στο Παρίσι, όπου ηχογράφησε τη συνέχεια του Let It Die στα LaFrette Studios με τους Gonzales, Mocky, Jamie Lidell και Renaud Letang, καθώς και το συγκρότημα της περιοδείας Bryden Baird, Jesse Baird, Julian Brown. του Apostle of Hustle, και της Afie Jurvanen του Paso Mino. μικρογραφία|Η Φάιστ τραγουδώντας (2006). Το τρίτο σόλο άλμπουμ της Feist, The Reminder , κυκλοφόρησε στις 23 Απριλίου 2007 στην Ευρώπη και την 1η Μαΐου 2007 στον Καναδά, τις ΗΠΑ και τον υπόλοιπο κόσμο. Έκανε περιοδεία σε όλο τον κόσμο για να προωθήσει το άλμπουμ. Το άλμπουμ περιλαμβάνει το " 1234 ", ένα τραγούδι που συνέγραψε η Sally Seltmann των New Buffalo, που έγινε επιτυχία έκπληξη αφού εμφανίστηκε σε διαφήμιση για το iPod nano, φτάνοντας στο Νο. 8 στις ΗΠΑ, ένα σπάνιο επίτευγμα για indie rock μουσικούς και ακόμα πιο αξιοσημείωτο αφού έφτασε στο Top Ten μόνο με τη δύναμη των λήψεων. Έχει επαινεθεί στον Τύπο και εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του τμήματος τεχνών των New York Times τον Ιούνιο του 2007. Το Reminder είχε πουλήσει παγκοσμίως πάνω από 1.000.000 αντίτυπα και είναι πιστοποιημένο χρυσό στις ΗΠΑ Το άλμπουμ κέρδισε επίσης ένα βραβείο Juno το 2008 για το "Album of the Year" στις 6 Απριλίου 2008 στο Κάλγκαρι της Αλμπέρτα.
Τα βίντεο για πολλά από τα σινγκλ σκηνοθέτησε ο Patrick Daughters, ο οποίος σκηνοθέτησε στο παρελθόν το βίντεο για το "Mushaboom" και συνέχισε σκηνοθετώντας τα "1234", "My Moon, My Man" και "I Feel It All." Το «1234» και το «My Moon, My Man» χορογραφήθηκαν από την καταξιωμένη χορογράφο και χορεύτρια Noemie Lafrance. Το βίντεο για το Honey, Honey περιλαμβάνει το έργο του avant-garde κουκλοθέατρου The Old Trout Puppet Workshop.
Το " I Feel It All " εμφανίστηκε στη βρετανική νεανική κωμωδία The Inbetweeners και χρησιμοποιήθηκε στην ταινία The Accidental Husband. Το "Honey Honey" εμφανίστηκε στο The L Word (επεισόδιο 5.06, "Lights! ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ! Δράση!" ). Το "I Feel It All" εμφανίστηκε στην ταινία του 2008 The Women. Ο δημοφιλής Γερμανός DJ Boys Noize έκανε remix στο "My Moon, My Man", το οποίο εμφανίζεται στο ντεμπούτο άλμπουμ του 2007 Oi Oi Oi. Ο DJ είναι επίσης γνωστό ότι κλείνει σετ με το remix. Τον Ιανουάριο του 2009, ο Bon Iver έπαιξε μια διασκευή στο "The Park" του Feist από το The Reminder στο αυστραλιανό ραδιόφωνο Triple J. Το τραγούδι "Limit to Your Love" εμφανίστηκε στη σεζόν 2, επεισόδιο 1 του βρετανικού εφηβικού δράματος Skins, και χρησιμοποιήθηκε στην ταινία The Accidental Husband. Μια διασκευή του τραγουδιού κυκλοφόρησε από τον Βρετανό τραγουδιστή-παραγωγό James Blake ως single από το ομώνυμο άλμπουμ του το 2011.
Πριν από την προβολή μιας διαφήμισης Apple iPod nano με αυτό το τραγούδι, το The Reminder πουλούσε περίπου 6.000 αντίτυπα την εβδομάδα και το "1234" σε 2.000 λήψεις την εβδομάδα. Μετά τη διαφήμιση, το τραγούδι ξεπέρασε τις 73.000 συνολικές λήψεις και έφτασε στο Νο. 7 στο Hot Digital Songs και στο Νο. 8 στο Billboard Hot 100. Το Reminder πήδηξε από το Νο. 36 στο Νο. 28 του Billboard 200, με πωλήσεις 19.000. Μετά την τηλεοπτική διαφήμιση για το iPod nano στο Ηνωμένο Βασίλειο, το σινγκλ ξεπέρασε την αρχική του θέση στο τσαρτ 102 και έγινε νούμερο 8 στα βρετανικά charts. Το περιοδικό Time ονόμασε το "1234" ένα από τα 10 καλύτερα τραγούδια του 2007, κατατάσσοντάς το στο Νο. 2. Ο συγγραφέας Josh Tyrangiel χαρακτήρισε το τραγούδι "αριστούργημα", επαινώντας τη Feist που το τραγούδησε "με ένα μείγμα σοφίας και πληθωρικότητας που είναι μόνο δικό της". Στις 6 Απριλίου 2008, ο Feist κέρδισε ένα βραβείο Juno για το σινγκλ ως "Single of the Year".
Η Feist παρουσίασε μια εναλλακτική εκδοχή του "1234" στην οδό Sesame κατά την 39η σεζόν του (2008), διδάσκοντας στα παιδιά να μετρούν μέχρι τον αριθμό τέσσερα. Είπε ότι η συνεργασία με τους Muppets ήταν ένα αποκορύφωμα της καριέρας της.
Το 2009, η Feist εμφανίστηκε σε μια ταινία μικρού μήκους σε σκηνοθεσία του συμπαίκτη του συγκροτήματος Broken Social Scene, Kevin Drew, η οποία επικεντρώθηκε στο τραγούδι της "The Water". Η Feist εμφανίζεται δίπλα στον Cillian Murphy και τον David Fox στον βουβό ρόλο της «Mother». Αυτή η ταινία μεταδόθηκε από το Pitchfork.com για μια εβδομάδα ξεκινώντας στις 2 Μαρτίου 2009. Σε συνέντευξή του στο site, ο Feist περιέγραψε την εμπειρία του να είσαι σε αυτήν την ταινία ως «βλέποντας μια ταινία ενώ είσαι σε μια ταινία».
Μέταλλα (2007–2013)
Το 2007, η Feist τοποθετήθηκε στο Νο. 9 του Spinner.com το 2007 Women Who Rock Right Now. και ανακηρύχθηκε Καλλιτέχνης της Χρονιάς Breakout του Spin και του Blender. Αφού οδήγησε τον Bob Wiseman ως την πρώτη της παράσταση στην Ευρώπη, έπαιξε στο βίντεό του Who Am I και ενώθηκε μαζί του στα ντραμς για το You Don't Love Me.
Η Feist φωτογραφήθηκε από την Annie Leibovitz για το τεύχος Νοεμβρίου 2007 του Vanity Fair ως μέρος ενός φωτογραφικού δοκιμίου για τη λαϊκή μουσική. Στις 3 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, ερμήνευσε το " 1234 " και το " I Feel It All " στο Saturday Night Live. μικρογραφία|Η Feist στο Καλοκαιρινό Φεστιβάλ του Κεμπέκ (πρωτεύουσα του Καναδά) το 2008. Η Feist ήταν στο εξώφυλλο της άνοιξης του 2008 του Naked Eye. Στις 28 Απριλίου, ο Feist πήρε συνέντευξη από τον Stephen Colbert. Στο τέλος της παράστασης ερμήνευσε το "I Feel It All", ενώ ο Colbert φόρεσε τη μπλε, παγιέτες, στράπλες φόρμα του Feist από το βίντεο "1234 ". Ο Feist ήρθε ξανά με τον Colbert στην πρώτη του χριστουγεννιάτικη ειδική προσφορά, A Colbert Christmas: The Greatest Gift of All!, που προβλήθηκε για πρώτη φορά στις 23 Νοεμβρίου 2008. Έπαιξε έναν άγγελο που εργαζόταν για την υπερφορτωμένη τηλεφωνική υπηρεσία (προσευχή) του Heaven. Συνόδευσε επίσης την Disko Bay Expedition του Cape Farewell. Στις 20 Οκτωβρίου 2008, είπε στον Καναδικό Τύπο ότι, μετά την επιτυχία του τελευταίου της άλμπουμ, The Reminder, ένιωθε ότι έπρεπε να απομακρυνθεί από τις πιέσεις της μουσικής βιομηχανίας για να σκεφτεί την επόμενη καριέρα της και να «ξεκουραστεί για ένα λεπτό». .
Τον Μάρτιο του 2009, ανακοινώθηκε ότι θα έκανε μια guest εμφάνιση στο κομμάτι "You and I" στο έβδομο άλμπουμ του Wilco.
Το 2009, η Feist εμφανίστηκε στην τηλεοπτική ταινία του CTV "My Musical Brain" με τον νευροεπιστήμονα και συγγραφέα Daniel Levitin, βασισμένη στο best seller βιβλίο του Levitin This Is Your Brain on Music.
Η Feist συνεργάστηκε με το συγκρότημα του Μπρούκλιν Grizzly Bear στο τραγούδι "Service Bell" για τη φιλανθρωπική οργάνωση για το AIDS Red Hot Organization. Αυτό το τραγούδι εμφανίζεται στο άλμπουμ των Red Hot Dark Was the Night και εντάχθηκε στο συγκρότημα τον Ιούνιο του 2009 κατά τη διάρκεια της συναυλίας τους στο Τορόντο για να τραγουδήσει αυτό το τραγούδι και να συνεισφέρει με δεύτερα φωνητικά στο τραγούδι "Two Weeks". Συνεργάστηκε επίσης με τον Ben Gibbard σε μια διασκευή του " Train Song " του Vashti Bunyan για το ίδιο άλμπουμ Dark Was the Night.
Τον Ιούνιο του 2009, επανήλθε στην παράσταση Broken Social Scene at a North by Northeast γιορτάζοντας την κυκλοφορία της βιογραφίας της μπάντας με τίτλο This Book Is Broken, στην οποία πρωταγωνιστεί. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με διάφορες φήμες που έλεγαν ότι ήταν απίθανο ο Feist να παίξει ξανά με το συγκρότημα. αυτή ήταν η πρώτη από πολλές εμφανίσεις με το BSS. Ερμήνευσε με τους Broken Social Scene κατά τη διάρκεια της συναυλίας τους στις 11 Ιουλίου 2009 στο Harbourfront Center του Τορόντο, τραγουδώντας και παίζοντας κιθάρα στο μεγαλύτερο μέρος της συναυλίας, καθώς και ερμηνεύοντας ένα μείγμα σόλο τραγουδιών της με τον Kevin Drew και τα σόλο τραγούδια του. Η συναυλία γυρίστηκε από τον σκηνοθέτη Bruce Macdonald και κυκλοφόρησε ως This Movie Is Broken. Τραγουδάει στο τέταρτο στούντιο άλμπουμ των Broken Social Scene, Forgiveness Rock Record. Έπαιξε ξανά με το συγκρότημα τον Ιούνιο του 2010 στο Ολυμπιακό νησί και στο Sound Academy στο Τορόντο στις 9 και 10 Δεκεμβρίου 2010.
Η Feist ένωσε τους Beck, Wilco, Jamie Lidell και James Gadson σε ένα στούντιο του Λος Άντζελες καλύπτοντας το Skip Spence 's Oar ως μέρος της σειράς Beck's Record Club, με βίντεο να εμφανίζονται στον ιστότοπο του Beck από τον Νοέμβριο του 2009.
Συνέβαλε επίσης με τα φωνητικά στο Constant Companion το δεύτερο άλμπουμ από τον Καναδό τραγουδοποιό Doug Paisley. Ο Feist τραγουδά στα κομμάτια "What I Saw" και το ντουέτο "Don't Make Me Wait". Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 12 Οκτωβρίου 2010.
Το τραγούδι της " Limit to Your Love " διασκευάστηκε από τον Βρετανό καλλιτέχνη post-dubstep James Blake και αργότερα έγινε remix ως dubstep κομμάτι από τον Benny Benassi και έπαιξε με μεγάλη αναγνώριση στο Ultra Music Festival του 2011.
Στις 7 Ιουλίου 2011, η Feist με τον Colin Greenwood των Radiohead, τους Nicolas Godin των Air, The Hotrats και Soap&Skin ερμήνευσαν τους Velvet Underground και το "Femme Fatale" του Nico σε μια συναυλία όλων των αστέρων "The Velvet Underground Revisited" που έλαβε χώρα. στο Cité de la Musique, Παρίσι.
Το άλμπουμ της Metals κυκλοφόρησε στις 30 Σεπτεμβρίου 2011. Στους συνεργάτες περιλαμβάνονται οι Valgeir Sigurðsson, Chilly Gonzales και Mocky. Το άλμπουμ έτυχε ευρείας αναγνώρισης από τους μουσικούς κριτικούς και εμφανίστηκε στο !earshot Campus και στο Community National Top 50 Albums chart τον Ιανουάριο του 2012. Ο Feist ηχογράφησε τα Metals σε ένα προσαρμοσμένο στούντιο σε έναν βράχο στο Big Sur της Καλιφόρνια. μικρογραφία|Στο Coachella, 2012 Το 2012, η Feist διασκεύασε ένα τραγούδι από το progressive metal συγκρότημα Mastodon και ο Mastodon διασκεύασε επίσης το Feist, με τα δύο τραγούδια να κυκλοφόρησαν σε διάσταση 7 ιντσών την Ημέρα του Record Store. Κυκλοφόρησαν επίσης ένα crossfading διαδραστικό βίντεο για το τραγούδι «A Commotion».
Το 2012 έγραψε το τραγούδι "Fire in the Water" αποκλειστικά για την ταινία The Twilight Saga: Breaking Dawn – Part 2. Το τραγούδι παίχτηκε όταν ο Έντουαρντ και η Μπέλα είναι οικεία στο εξοχικό τους σπίτι και έγινε δεκτό από τους κριτικούς.
Το τραγούδι της "The Water" διασκευάστηκε στο άλμπουμ του Αμερικανού βιολονίστα της τζαζ Zach Brock το 2012 Almost Never Was.
Τον Ιανουάριο του 2013, ανακοινώθηκε ότι η Feist θα ήταν επικεφαλής, μαζί με τον συνεργάτη του Broken Social Scene, στο Arts & Crafts Field Trip Music Festival για τον εορτασμό της δέκατης επετείου του Arts & Crafts.
Look at What the Light Did Now και Pleasure (2013–σήμερα)
Τον Σεπτέμβριο του 2010, η Feist ανακοίνωσε μέσω της ιστοσελίδας της την κυκλοφορία μιας ταινίας ντοκιμαντέρ για τη δημιουργική διαδικασία δημιουργίας του The Reminder, με τίτλο Look at What the Light Did Now. Σκηνοθετήθηκε από τον Καναδό σκηνοθέτη Anthony Seck και γυρίστηκε σε ταινία Super 8 mm. Η ταινία κυκλοφόρησε σε DVD τον Δεκέμβριο του 2010 και διεξήχθη μια περιορισμένη σειρά προβολών, συμπεριλαμβανομένης μιας προβολής στο Τορόντο στο Βασιλικό Μουσείο του Οντάριο, η οποία περιείχε μια συνέντευξη μετά την ταινία του Feist από τον Γιώργο Στρουμπουλόπουλο.
Η ταινία επικεντρώνεται στην ηχογράφηση του The Reminder καθώς και στην εξέλιξη της περιοδείας μέσα από το κουκλοθέατρο και την προβολή. Η ταινία περιλαμβάνει συνεντεύξεις με το μέλος του συγκροτήματος Afie Jurvanen. παραγωγός Chilly Gonzales ; Οι σύντροφοι του συγκροτήματος Broken Social Scene, Kevin Drew και Andrew Whiteman. και σκηνοθέτης βίντεο Patrick Daughters.
Τα μπόνους υλικά στο DVD περιλαμβάνουν το "This One Jam", μια πρώιμη παράσταση του Feist with Gonzales στο Trash Club. Ζωντανές εμφανίσεις από την περιοδεία Reminder. και δύο ταινίες μικρού μήκους: "The Water" με πρωταγωνιστή τον Feist και "Departures" με πρωταγωνιστή τον Kevin Drew και βασισμένες σε ιδέα του Feist. Περιλαμβάνεται επίσης ένα CD που περιέχει το soundtrack του ντοκιμαντέρ (κομμάτια από το The Reminder σε επανερμηνεία και εκτέλεση από τον Gonzales), ζωντανές εμφανίσεις από τον Feist, καθώς και δύο εκδοχές του ομότιτλου κομματιού, "Look at What the Light Did Now", μία του οποίου ηχογραφήθηκε ως ντουέτο με τον συγγραφέα του τραγουδιού, Αμερικανό μουσικό Kyle Field.
Στα βραβεία Juno του 2021, η Feist έπαιξε με τα επιζώντα μέλη των The Tragically Hip στο σινγκλ τους του 2002 "It's a Good Life If You Don't Weaken", που σηματοδότησε την πρώτη τηλεοπτική εμφάνιση του συγκροτήματος μετά τον θάνατο του Gord Downie. Σε μια διαφημιστική συνέντευξη στο CBC Radio 's Q πριν από την τελετή, το συγκρότημα δήλωσε ότι συμφώνησε να εμφανιστεί ειδικά επειδή ο Feist είχε προταθεί ως τραγουδιστής, με τον Langlois να δηλώνει ότι "Εντάξει, οπότε δεν πρόκειται να είναι κάποιος που θα προσπαθήσει να τραγουδήσει όπως ο Γκορντ ή κάποιος που προσπαθεί να μην τραγουδήσει όπως ο Γκορντ. Ήταν ένα «όχι» μέχρι που εμφανίστηκε η Feist.»
Φιλμογραφία
Λίστα τηλεοπτικών σειρών και ταινιών
Βραβεία
Κύριο άρθρο: List of awards and nominations received by Feist
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδοί μουσικοί Κατηγορία:Καναδοί Κατηγορία:Καναδοί τραγουδιστές Κατηγορία:Καναδές ηθοποιοί Κατηγορία:Καναδές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Καναδές ηθοποιοί κινηματογράφου
Μπόισι (Άινταχο)
Ιστορία
Το 1862 στη λεκάνη απορροής του Μπόισι ανακαλύφθηκε χρυσός και για να προστατευτούν οι ταξιδιώτες από τις ορδές Ινδιάνων, το 1863 κατασκευάστηκε το νέο οχυρό Μπόισι (το παλιό είχε καταστραφεί οχτώ χρόνια πριν) και γύρω του αναπτύχθηκε η πόλη. Ένας άλλος λόγος, πέρα από το χρυσό, για τον οποίο αναπτύχθηκε η πόλη ήταν το γεγονός ότι βρισκόταν σε ένα σημαντικό σταυροδρόμι της περιοχής και πάνω στο μονοπάτι Όρεγκον που διέσχιζε τη δυτική Αμερική, με αποτέλεσμα να εξελιχθεί σε εμπορικό κέντρο. Το 1864 το Μπόισι έγινε πόλη και ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα του εδάφους του Άινταχο. To 1890 το Μπόισι έγινε πρωτεύουσα της νεοσύστατης πολιτείας του Άινταχο και άρχισε να αναπτύσσεται γρήγορα. Κατά τη διάρκεια του 1930, Βάσκοι, οι οποίοι εκδιώχθηκαν από την πατρίδα τους στην Ισπανία, εγκαταστάθηκαν στο Μπόισι. Σήμερα το Μπόισι διαθέτει έναν από τους μεγαλύτερους πληθυσμούς Βάσκων στο κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Άινταχο
Αλμανδίνης
Ο αλμανδίνης είναι ο πιο κοινός από όλους τους γρανάτες και αυτός που χρησιμοποιείται περισσότερο στην κοσμηματοποιία.
Στην αρχαιότητα ήταν γνωστός ως «ανθράκιο» για το σκούρο, σχεδόν μαύρο χρώμα ορισμένων κρυστάλλων του. Πρόκειται για ένα πυριτικό άλας σιδήρου και αργιλίου που βρίσκεται σε μεταμορφωμένα και ηφαιστειακά πετρώματα πλούσια σε σίδηρο και μαγνήσιο. Μπορεί να βρεθεί επίσης, αν και πιο σπάνια, σε πηγματίτες. Πολλές φορές εντοπίζεται μαζί με τουρμαλίνη, ανδαλουσίτη, ζιρκόνιο ή απατίτη.
Οι κρύσταλλοι αλμανδίνη είναι στην πλειονότητα τους ρομβοδωδεκαεδρικοί (12 έδρες σε μορφή ρόμβου), όμως αυτοί που σχηματίζονται στους πηγματίτες είναι τραπεζόεδρα (24 τραπεζοειδείς έδρες). Το χρώμα του ποικίλλει από ροζ, τυπικό στους πιο μικρούς, έως καστανόμαυρο. Ανάλογα με τον τύπο προσμείξεων, το χρώμα είναι μαυριδερό, κιτρινωπό ή πρασινωπό. Μερικές φορές είναι εντελώς μαύρος από την παρουσία εγκλεισμάτων βιοτίτη.
Η κύρια χρήση του αλμανδίνη είναι στην κοσμηματοποιία, αν και λόγω της σκληρότητας και της αντοχής του συχνά αξιοποιείται ως λειαντικό υλικό για το χαρτί και τα υφάσματα. Τα καλύτερα κρυσταλλωμένα δείγματα προορίζονται για την κοσμηματοποιία. Από αυτά τα λιγότερο διαφανή και καθαρά κόβονται σε σχήμα καμποσόν, που επιτρέπει το πέρασμα του φωτός από μέσα τους. Τα πιο διαφανή δείγματα, με έντονο κόκκινο χρώμα, κόβονται σε έδρες (ταγιάρισμα). Οι αλμανδίνες κατώτερης ποιότητας γίνονται απλές χάντρες, για περιδέραια ή μπρασελέ.
Εμφανίσεις
Οι καλύτεροι αλμανδίνες για κοπή εντοπίζονται, στρογγυλεμένοι, στις αλλουβιακές αποθέσεις των ποταμών της Σρι Λάνκα και του Βιετνάμ και σε κρυσταλλική μορφή στην Ινδία και στο Αφγανιστάν. Στη Βραζιλία υπάρχουν δείγματα με όμορφο κόκκινο χρώμα του ρουμπινιού. Τα σημαντικότερα κοιτάσματα του αλμανδίνη βρίσκονται στην:
Κατηγορία:Ορυκτά του αργιλίου Κατηγορία:Ορυκτά του πυριτίου Κατηγορία:Ορυκτά του σιδήρου
Λεπιδοκροκίτης
Ο λεπιδοκροκίτης (αγγλ. lepidocrocite) είναι ένυδρο ορυκτό οξείδιο του σιδήρου. Οφείλει το όνομά του στις ελληνικές λέξεις λεπίς (λόγω του σχήματος των κρυστάλλων του) και κροκίς (= ίνα) λόγω της ινώδους υφής του.
Είναι προϊόν εξαλλοίωσης ή οξείδωσης σιδηρούχων πρωτογενών μεταλλευμάτων, ενώ καταπίπτει και ως ίζημα σε υπόγεια ύδατα. Ανευρίσκεται επίσης σε θαλάσσιους μαγγανιούχους κονδύλους (nodules).
Είναι σχετικά ευρέως διαδεδομένος. Έχει ανευρεθεί σε υδροθερμικά πεδία στη μεσοατλαντική οροσειρά (μεταβασάλτες ανάμεσα στις ακτές της Βραζιλίας και της Γουϊνέας, σε βάθος περίπου 3000 μ.). Απαντάται, επίσης, σε πολλές περιοχές της Αυστραλίας, της Γερμανίας, της Αυστρίας, στην Αριέζ και άλλες περιοχές της Γαλλίας, στο Pribram της Τσεχίας, σε πολλές περιοχές της Ιταλίας, στην Κορνουάλη (Αγγλία), το Ουζμπεκιστάν, το Τσουμέμπ της Ναμίμπια και στις Πολιτείες Πενσιλβάνια, Καλιφόρνια και Αριζόνα των ΗΠΑ.
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στη νήσο Μήλο (Προφήτης Ηλίας) και τα μεταλλεία Λαυρίου στις περιοχές Πλάκα (Αδάμη Νο 2), Σούνιο (ορυχείο Νο 19), παραλία Θορικού και Βρυσάκη (στις δύο τελευταίες σε μεταλλευτικά υπολείμματα).
Βιβλιογραφία
Λεπιδοκροκιτης
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1905
Στο Δ΄ Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών, το τρίτο με διοργανωτή τον ΣΕΓΑΣ, διεξήχθη στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας στις 22-24 Απριλίου 1905. Ο πολυνίκης σύλλογος κατέκτησε το τρόπαιο της Νίκης του Παιωνίου, ενώ δόθηκαν μετάλλια στους δύο πρώτους κάθε αγωνίσματος, ασημένιο με στέφανο δάφνης στον πρώτο και χάλκινο με κλαδί ελιάς στο δεύτερο.
Χρονικό των αγώνων
Την τελευταία ημέρα των αγώνων, ενώ αναμενόταν η άφιξη των δρομέων του ημιμαραθωνίου, διεξήχθησαν οι σχολικοί αγώνες και στη συνέχεια έγιναν οι απονομές. Λόγω των σχολικών αγώνων το Στάδιο γέμισε από ένα τεράστιο πλήθος θεατών, 70.000 περίπου. Την ημέρα αυτή παρέστησαν ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ με την βασίλισσα Όλγα και η βασίλισσα της Αγγλίας Αλεξάνδρα με τις πριγκίπισσσες κόρες της.
Την Ελλανόδικο Επιτροπή αποτελούσαν οι κ.κ. Μερκάτης, Κ. Μηλιώτης, Καράκαλος, Στάης και γραμματείς ήταν οι κ.κ. Συριώτης και Γεώργιος Σημηριώτης.
Διεξήχθησαν 14 αγωνίσματα στίβου (άλλα δύο αναφέρονται σε μεταγενέστερα δημοσιεύματα) και 9 άλλων αθλημάτων: γυμναστικής, άρσης βαρών, πάλης, διελκυστινδας και αναρρίχησης. Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε ξανά ο Πανελλήνιος Γ.Σ. ως πολυνίκης. Συμμετείχαν μόνο 4 σωματεία, μεταξύ των οποίων και ο Πανώνιος Σμύρνης που είχε στείλει πολυμελή αντιπροσωπία με 13 αθλητές. Οι υπόλοιποι εκτός Αθηνών σύλλογοι δεν έλαβαν μέρος "ένεκα των γλισχρών μέσων τα οποία διέθεταν".
Κατάταξη
* Δεν υπολογίστηκαν ο ακοντισμός και η ελληνική δισκοβολία, που αναφέρονται μόνο σε μεταγενέστερους καταλόγους νικητών. ** Συμπεριλαμβάνεται η διελκυστίνδα, στην οποία ο Πανελλήνιος ηττήθηκε από την Ομάδα του Πειραιά αλλά αναδείχθηκε νικητής, επειδή ο Πειραιάς είχε ανεξάρτητους αθλητές. Δεν περιλαμβάνεται το ομαδικό γυμναστικής που ήταν αγώνας επίδειξης.
Αναφορές
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1905 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Η Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι η οργάνωση νεολαίας του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος. Ιδρύθηκε το 1974 από ομάδα νέων προσκείμενη στον Ανδρέα Παπανδρέου.
Η Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι μέλος των Νέων Ευρωπαίων Σοσιαλιστών.
Ιστορικό
Η Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. ιδρύθηκε το καλοκαίρι του 1974 από νέους φιλικά προσκείμενος στον Ανδρέα Παπανδρέου, αρχηγό, τότε, του Πανελληνίου Απελευθερωτικού Κινήματος. Η οργάνωση διοικούταν από τριμελή επιτροπή (Νίκος Μιχαλόπουλος, Θανάσης Τσούρας, Κώστας Λαλιώτης) η οποία είχε οριστεί από τον Παπανδρέου για τη συγκρότησή της. Από το 1974 έως το 1990 η Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. αποτελούσε οργανικό μέρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. με τους Γενικούς Γραμματείς να διορίζονται από το Εκτελεστικό Γραφείο του κόμματος. Το 1990, η οργανωτική μορφή της οργάνωσης άλλαξε και για τρία χρόνια ο Γραμματέας εκλεγόταν από την Κεντρική Επιτροπή του ΠΑ.ΣΟ.Κ..
Το 1993 διεξήχθη το 1ο (Ιδρυτικό) Συνέδριο της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ., στο οποίο πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά διαδικασία εκλογής Γραμματέα. Πρώτος εκλεγμένος Γραμματέας εκλέχθηκε ο Βασίλης Τόγιας. Ένα χρόνο αργότερα, στα πλαίσια της συμμετοχής της νεολαίας στην Οργάνωση Σοσιαλιστικής Νεολαίας της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, ο Βασίλης Τόγιας ανέλαβε το πρώτο εξάμηνο του 1994, την προεδρία της οργάνωσης.
Το 2005 ο τότε πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Γιώργος Παπανδρέου αποφάσισε τη διάλυση και επανίδρυση της Νεολαίας του κόμματος, έχοντας την υποστήριξη, παρά τις αντιδράσεις, του Γραμματέα της οργάνωσης Βασίλη Κίτσιου. Σε αυτό το πλαίσιο, το Μάρτιο του 2007 διεξήχθη το Συνέδριο Επανίδρυσης της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. με τη συμμετοχή πάνω από 5.800 συνέδρων, η εκλογή των των οποίων πραγματοποιήθηκε από 90.663 μέλη της Νεολαίας. Το Συνέδριο εξέλεξε την Εθνική Αντιπροσωπία της οργάνωσης, υπερψήφισε την πολιτική διακήρυξη και εξέδωσε ψήφισμα κατά της αναθεώρησης του άρθρου 16 του Συντάγματος.
Συνδεδεμένες οργανώσεις
Η φοιτητική και σπουδαστική παράταξη της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι η Πανελλήνια Αγωνιστική Σπουδαστική Παράταξη (Π.Α.Σ.Π.), ενώ συνδέεται και με την Πανελλήνια Αγωνιστική Μαθητική Κίνηση (Π.Α.Μ.Κ.).
Άλλες δραστηριότητες
Η Νεολαία ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι η κάτοχος της αιματοβαμμένης σημαίας του Πολυτεχνείου. Η σημαία μετά τη διάλυση της Εθνική Φοιτητική Ένωση Ελλάδος (Ε.Φ.Ε.Ε.) έμεινε στα χέρια του τελευταίου προέδρου της Χρήστου Παπουτσή και εν συνεχεία σε διάφορα στελέχη της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Μέχρι και σήμερα η σημαία εμφανίζεται στην πορεία για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου στο μπλοκ της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της Π.Α.Σ.Π. και στη συνέχεια με τεχνητή ένταση φυγαδεύεται μεταξύ των μελών τους, ώστε να μη γίνει αντιληπτός ο κάτοχος.
Το θέμα της κατοχής της σημαίας γίνεται πεδίο έντασης μεταξύ της Νεολαίας ΠΑ.ΣΟ.Κ. και άλλων παρατάξεων ή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεολαίες πολιτικών κομμάτων στην Ελλάδα Κατηγορία:Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα
Le magazine L'Équipe
Το L'ÉQUIPE Magazine αποτελεί εβδομαδιαίο πρόσθετο της ημερήσιας γαλλικής εφημερίδας L'Équipe, το οποίο πωλείται με την εφημερίδα κάθε Σάββατο από το 1980. Γνωστό κι ως L'ÉQUIPE Mag, περιέχει, μεταξύ άλλων, και άρθρα των Ερίκ Μπιελντερμάν, Μπενουά Χαϊμερμάν, Ζαν-Κριστόφ Κολέν, Λοράν Κοαντίκ, Φρανσουάζ Ινιζάν και Στεφάν Λ'Ερμίτ : σημαντικά ρεπορτάζ, εικονογραφίες, αναλυτικά άρθρα-παρουσιάσεις και άρθρα πάνω σε ιστορικά γεγονότα παρουσιάζοντας μια κριτική ματιά, πιο απόμακρη, από τον χώρο του αθλητισμού.
Το L'ÉQUIPE Magazine κυκλοφορεί στο τέλος του έτους, από το 1989, ένα ειδικό τεύχος το οποίο λειτουργεί ως μια μορφή ανασκόπησης στα κορυφαία αθλητικά γεγονότα της χρονιάς που πέρασε.
Μια νέα εκδοχή του L'ÉQUIPE Mag κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2009.
Equipe magazine Equipe magazine
Παναγία της Βλαχέρνας (Άρτα)
Η Παναγία της Βλαχέρνας είναι επιβλητικός βυζαντινός ναός του 10ου-13ου αι., με μεταγενέστερες επεμβάσεις, στο χωριό Βλαχέρνα έξω από την Άρτα. Κτισμένη αρχικά ως καθολικό μοναστηριού στον τύπο της τρίκλιτης βασιλικής και διακοσμημένη με τοιχογραφίες, γλυπτά, μαρμαροθετήματα και ψηφιδωτά, η Παναγία της Βλαχέρνας λειτούργησε ως ταφικός ναός της οικογένειας των Κομνηνών-Δουκάδων, ηγεμόνων του Δεσποτάτου της Ηπείρου.
Αρχιτεκτονική
Ο αρχικός, μεσοβυζαντινός ναός του τέλους του 9ου ή των αρχών του 10ου αι. είχε τη μορφή τρίκλιτης ξυλόστεγης βασιλικής με τριμερές ιερό και ημικυκλική αψίδα που εξείχε από τον ανατολικό τοίχο. Από εκείνη την αρχιτεκτονική φάση σώζονται διάφορα αρχιτεκτονικά μέλη εντοιχισμένα στη μεταγενέστερη τοιχοποιία καθώς και η κεντρική αψίδα του ιερού και τμήμα παρακείμενου τοίχου που ενσωματώθηκαν στο διακονικό της νοτιοανατολικής γωνίας του μεταγενέστερου ναού. Η διαφορά στην τοιχοποιία, το σχήμα και το ύψος των αψίδων των δύο φάσεων είναι εμφανής στην ανατολική όψη του ναού.
Ο ναός που σώζεται σήμερα είναι υστεροβυζαντινός (βλ. κάτοψη). Ανοικοδομήθηκε τον πρώιμο 13ο αι. στον τύπο της τρίκλιτης θολωτής βασιλικής. Σε αυτή προστέθηκαν στα μέσα του ίδιου αιώνα ένας τρούλος σε κάθε κλίτος και ένα φουρνικό στο βόρειο κλίτος δημιουργώντας μια ιδιόμορφη τρίκλιτη θολοσκέπαστη βασιλική με τρεις τρούλους. Στα τέλη του 13ου αι., όπως υποδεικνύει η χρονολόγηση των τοιχογραφιών του, προστέθηκε νάρθηκας και ενδεχομένως άλλα προσκτίσματα και παρεκκλήσια, τα οποία δεν σώζονται σήμερα.
Τα τρία κλίτη έχουν άνισο πλάτος και χωρίζονται από κιονοστοιχίες, ενώ στο ιερό τα παραβήματα χωρίζονται από τοίχους με τοξωτά ανοίγματα. Ο νάρθηκας, αντίστοιχα, χωρίζεται με παραστάδες που εξέχουν σε τρία τμήματα. Κάθε κλίτος στεγάζεται με ημικυλινδρική καμάρα εσωτερικά και δίριχτη κεραμοσκεπή εξωτερικά, οι οποίες διακόπτονται από τους τρούλους, ενώ ο νάρθηκας φέρει ξεχωριστή εγκάρσια στέγη. Η στέγη και ο τρούλος εκτείνονται ψηλότερα στο κεντρικό κλίτος από ό,τι στα άλλα δύο. Στις στενές πλευρές κάθε στέγης σχηματίζονται αετώματα, στα οποία ανοίγονται τις περισσότερες φορές παράθυρα με πλίνθινα πλαίσια. Στεγασμένα αετώματα με παράθυρα προστέθηκαν ωστόσο και στις δύο μακρές πλευρές σε επαφή με τους τρούλους στα πλευρικά κλίτη, δίνοντας την εντύπωση σταυρεπίστεγου ναού. Από τις πέντε αρχικές εισόδους, μία σε κάθε μακρά πλευρά και τρεις στον δυτικό τοίχο σε αντιστοιχία με τα κλίτη, παραμένει σήμερα ανοιχτή μόνο η κεντρική του δυτικού τοίχου.
Τοιχογραφίες
Πλούσιος και εξαιρετικής ποιότητας ζωγραφικός διάκοσμος εντοπίστηκε στην Παναγία της Βλαχέρνας το 1975-1977 μετά την καθαίρεση νεότερων ασβεστοκονιαμάτων κατά τη διάρκεια εργασιών συντήρησης. Συστηματική μελέτη των τοιχογραφιών που αποκαλύφθηκαν τότε δημοσιεύτηκε πρόσφατα, ωστόσο νεότερα στοιχεία αναμένονται από την ολοκλήρωση της αποκάλυψης και του καθαρισμού των τοιχογραφιών, που εκκρεμεί ως σήμερα.
Πρώτη φάση (περ. 1240-1260)
Στη βάση γραπτών μαρτυριών, συγκρίσεων με άλλα μνημεία και ιστορικών περιστάσεων στην Ήπειρο, η πρώτη φάση των τοιχογραφιών του ναού, σύγχρονη με την ολοκλήρωση της τρουλαίας διαμόρφωσής του, χρονολογείται το πιθανότερο στα μέσα του 13ου αι., επί των ημερών του δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Β΄ Δούκα. Στον Μιχαήλ Β΄ πιθανολογείται ότι ανήκει και η σαρκοφάγος στο νοτιοδυτικό διαμέρισμα του κυρίως ναού. Δείγματα της πρώτης φάσης τοιχογράφησης έχουν εντοπιστεί στην πρόθεση (η Ευλόγηση της Παναγίας από τους ιερείς, ο Ασπασμός της Μαρίας και της Ελισάβετ κατά την Επίσκεψη της Παναγίας στον οίκο του Ζαχαρία, ιεράρχες) και στο διακονικό (Ιωάννης ο Πρόδρομος), κυρίως όμως στο νότιο κλίτος, ειδικότερα στον τρούλο του (Πεντηκοστή και ενδεχομένως Ανάληψη), στα λοφία (άγιοι Μαρδάριος, Παντελεήμων, Πολύευκτος), στο κεντρικό τόξο (Εζεκίας και Σολομών), στη δυτική καμάρα του (Πάθη του Χριστού: Προσευχή στη Γεσθημανή, Προδοσία, Κρίση του Πιλάτου, Εμπαιγμός) και στο τύμπανο και το εσωρράχιο του δυτικού τοίχου (άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός, άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός). Στην ίδια φάση αλλά ενδεχομένως από άλλο ζωγράφο έχουν φιλοτεχνηθεί οι διαφορετικού ύφους τοιχογραφίες του βόρειου κλίτους, που επικεντρώνονται σε επεισόδια μετά την Ανάσταση (Εμφάνιση του Χριστού στις Μυροφόρους, Ψηλάφηση του Θωμά), τοποθετημένα στη δυτική καμάρα. Στο τύμπανο του δυτικού τοίχου του βόρειου κλίτους διακρίνεται η Ίαση του Παραλυτικού της Βηθεσδά, που επίσης γιορτάζεται από την Εκκλησία μετά το Πάσχα.
Οι τοιχογραφίες του κεντρικού τρούλου (Παντοκράτορας, προφήτες) είναι νεότερες και χρονολογούνται στα 1700, ωστόσο δεν πρέπει να διαφέρουν θεματικά από εκείνες του 13ου αι. σύμφωνα με το καθιερωμένο σχήμα της εποχής για τρουλαίους ναούς.
Τη συνολική οργάνωση και τις ειδικότερες εικονογραφικές επιλογές που παρατηρούνται στην πρώτη φάση της τοιχογράφησης της Βλαχέρνας φαίνεται ότι επηρέασαν καθοριστικά αφενός οι αρχιτεκτονικές ιδιομορφίες του ναού – ειδικότερα ο συνδυασμός δρομικού οικοδομήματος με μεγάλες επιφάνειες για αφηγηματικές σκηνές και τρουλαίου οικοδομήματος με επιφάνειες κατάλληλες για ιεραρχικά διατεταγμένες εμβληματικές μορφές – και αφετέρου ο ρόλος της ως επίσημου ταφικού ναού των δεσποτών της Ηπείρου και ως χώρου επιδεικτικής προβολής των δεσμών τους με την πολιτικοθρησκευτική παράδοση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ιδιαίτερα της πρωτεύουσάς της. Γενικά ακολουθείται το εικονογραφικό πρόγραμμα που καθιερώθηκε στους μεσοβυζαντινούς τρουλαίους ναούς με τον Παντοκράτορα στην κορυφή, τα επεισόδια της επίγειας ζωής του Χριστού στο ενδιάμεσο επίπεδο και τις μορφές αγίων στο κατώτερο επίπεδο. Ιδιόμορφη είναι ωστόσο η τοποθέτηση των σκηνών των Παθών και των μετά την Ανάσταση γεγονότων στο νοτιοδυτικό και το βορειοδυτικό διαμέρισμα του κυρίως ναού αντίστοιχα, όπου δημιουργούν το κατάλληλο εσχατολογικό πλαίσιο για τις ταφές μελών της δυναστείας των Κομνηνών-Δουκών σε σαρκοφάγους στα ίδια σημεία. Οι βασιλείς της Παλαιάς Διαθήκης στην ανατολική πρόσβαση προς το νοτιοδυτικό διαμέρισμα με τη σαρκοφάγο του Μιχαήλ Β΄ προσδίδουν περαιτέρω ηγεμονικό κύρος στην ταφή τοποθετώντας τη στον κύκλο ευλαβών βασιλικών πατρώνων θρησκευτικών οικοδομημάτων. Ιδιομορφίες του εικονογραφικού προγράμματος που φανερώνουν δεσμούς με παραδοσιακά, ευρύτατης εξάπλωσης πρότυπα της Κωνσταντινούπολης είναι η αφιέρωση της πρόθεσης στον βίο της Παναγίας, του διακονικού στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο και του τρούλου του νότιου κλίτους στην Ανάληψη και την Πεντηκοστή. Στη μητροπολιτική τέχνη παραπέμπει και η τεχνοτροπία των τοιχογραφιών, που αντανακλά κομνήνειες παραδόσεις και χαρακτηρίζεται από μνημειακότητα, συμμετρία στη σύνθεση, κομψότητα και διακοσμητική χάρη, χρωματική ποικιλία, ακρίβεια στο σχέδιο, άνετες κινήσεις και ζωηρές εκφράσεις προσώπων. Εξάλλου η τεχνική (εξαιρετικά λεπτό τελευταίο στρώμα κονιάματος), τα υλικά (άφθονος λαζουρίτης για το μπλε του βάθους και των ενδυμάτων, χρυσός για τα φωτοστέφανα του Χριστού) και οι γνώσεις που επιστρατεύτηκαν στις τοιχογραφίες της πρώτης φάσης κάθε άλλο παρά επαρχιακό χαρακτήρα προσδίδουν στο αποτέλεσμα.
Δεύτερη φάση (τέλη 13ου αι.)
Η δεύτερη φάση των τοιχογραφιών της Βλαχέρνας περιλαμβάνει τις τοιχογραφίες του νάρθηκα και  χρονολογείται τεχνοτροπικά στα τέλη του 13ου αι. Στο νότιο διαμέρισμα η καμάρα φέρει παραστάσεις της Πρώτης Οικουμενικής και άλλων εκκλησιαστικών συνόδων, που συμβολίζουν την αποκατάσταση της ορθής πίστης. Το τύμπανο του νότιου τοίχου φέρει τη Φιλοξενία του Αβραάμ, που συμβολίζει την Αγία Τριάδα. Στο ανατολικό τύμπανο με την είσοδο προς το νότιο κλίτος του κυρίως ναού διακρίνεται η Φυγή της Ελισάβετ, μια σκηνή από τα απόκρυφα ευαγγέλια που αναφέρεται στη διάσωση του Ιωάννη (του μετέπειτα Προδρόμου) κατά τον διωγμό των νηπίων από τον Ηρώδη. Στο δυτικό τύμπανο του ίδιου διαμερίσματος διακρίνεται η Λιτανεία της εικόνας της Παναγίας της Οδηγήτριας, μια μοναδική, κοσμικού χαρακτήρα απεικόνιση της πάνδημης, λαμπρής τελετής που γινόταν κάθε Τρίτη στην Κωνσταντινούπολη. Τη θαυματουργή εικόνα της Μονής των Οδηγών στο κέντρο της σκηνής περιβάλλει εορταστικό πλήθος ανδρών και γυναικών συγκεντρωμένων στην αγορά και, στο βάθος, σε τριώροφο κτήριο με εξώστες. Χαμηλά διακρίνονται πλανόδιοι μικροπωλητές.
Παραπομπές
Παναγία της Βλαχέρνας (Άρτα) Κατηγορία:Βυζαντινές εκκλησίες στην Ήπειρο Βλαχερνας Κατηγορία:Δεσποτάτο της Ηπείρου Κατηγορία:Άρτα Κατηγορία:Βυζαντινή ζωγραφική Κατηγορία:Μεσαιωνική Ήπειρος
Τα πνεύματα του Ινισέριν
Τα πνεύματα του Ινισέριν (Αγγλικά:The Banshees of Inisherin) είναι είναι μια σκοτεινή ιλαροτραγική ταινία του 2022 σε σκηνοθεσία, σενάριο και συμπαραγωγή του Μάρτιν ΜακΝτόνα. Η ταινία διαδραματίζεται σε ένα φανταστικό νησί, με το όνομα Ινισέριν, στα ανοικτά της δυτικής ακτής της Ιρλανδίας. Οι πρωταγωνιστές, Κόλιν Φάρελ και Μπρένταν Γκλίσον, ενσαρκώνουν δύο καρδιακούς φίλους που βρίσκονται σε αδιέξοδο όταν ο ένας από τους δυο τερματίζει απότομα τη σχέση τους. Η ταινία έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο 79ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας στις 5 Σεπτεμβρίου 2022, όπου ο Φάρελ κέρδισε το βραβείο καλύτερου ηθοποιού και ο ΜακΝτόνα κέρδισε το βραβείο καλύτερου σεναρίου. Κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στην Ιρλανδία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες στις 21 Οκτωβρίου 2022 και στην Ελλάδα στις 23 Φεβρουαρίου 2023. Η ταινία έτυχε ευρείας αναγνώρισης από τους κριτικούς, οι οποίοι επαίνεσαν το σενάριο και τη σκηνοθεσία του ΜακΝτόνα, τη μουσική του Carter Burwell και τις ερμηνείες του βασικού καστ. Η ταινία έλαβε οκτώ κορυφαίες υποψηφιότητες στις 80ες Χρυσές Σφαίρες, κερδίζοντας τρεις: Καλύτερης Ταινίας σε μιούζικαλ ή κωμωδία, Καλύτερου Ηθοποιού σε μιούζικαλ ή κωμωδία (για τον Φάρελ ) και καλύτερου σεναρίου. Επίσης έχει λάβει εννέα υποψηφιότητες στα Όσκαρ και δέκα υποψηφιότητες στα BAFTA.
Πλοκή
Παρόλο που η δυναμική αδερφή του Πάτρικ, η Σιομπάν, και το προβληματικό αγόρι της περιοχής, ο Ντόμινικ, προσπαθούν να εκτονώσουν την κλιμακούμενη μάχη ανάμεσα στους δυο πρώην φίλους, η κατάσταση δεν βελτιώνεται. Ο Πάτρικ, έχοντας μεθύσει στην παμπ επιτίθεται λεκτικά στον Κολμ και στη συνέχεια προσπαθεί να του ζητήσει συγγνώμη. Τότε ο Κολμ πραγματοποιεί την απειλή του, κόβει ένα από τα δάχτυλά του και το πετάει στην πόρτα του Πάτρικ. Ο Πάτρικ βλέπει με ζήλεια, τον Κολμ να κάνει παρέα με έναν βιολιτζή και άλλους μουσικούς από την ηπειρωτική χώρα, και όταν του δίνεται η ευκαιρία, ξεγελάει τον βιολιτζή, λέγοντάς του ότι πεθαίνει ο πατέρας του και τον κάνει να φύγει από το νησί και να επιστρέψει στο σπίτι του. Καθώς οι εντάσεις δυναμώνουν, η γριά ΜακΚόρμικ, που μοιάζει σαν στοιχειό του νησιού, προειδοποιεί τον Πάτρικ ότι σύντομα θα έρθει ο θάνατος στο νησί. Εν τω μεταξύ, η Σιομπάν απορρίπτει ευγενικά την ρομαντική εξομολόγηση του Ντόμινικ και απηυδησμένη από τη ζωή στο νησί, μετακομίζει στην ηπειρωτική χώρα, έχοντας βρει δουλειά σε μια βιβλιοθήκη. Ο Πάτρικ επισκέπτεται τον Κολμ για να τον επιπλήξει που συμπεριφέρεται τόσο άσχημα. Ο Κολμ του λέει ότι έχει τελειώσει τη σύνθεση του τραγουδιού του, το οποίο αποκαλεί "The Banshees of Inisherin". Ο Πάτρικ του προτείνει να πάει στην παμπ και να παραγγείλει μερικές μπύρες να πιουν. Ο Κολμ συμφωνεί. Τότε ο Πάτρικ, έχοντας αναθαρρήσει, του εξομολογείται το ψέμα που είπε στον βιολιτζή για να τον κάνει να φύγει από το νησί. Ο Κολμ, αντί να πάει στην παμπ, όπως είχε υποσχεθεί στον Πάτρικ, κόβει τα υπόλοιπα αριστερά του δάχτυλα με το ψαλίδι και τα πετάει στην πόρτα του Πάτρικ. Ο Πάτρικ άδικα τον περιμένει στην παμπ.
Παραγωγή
Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Αύγουστο του 2021 στο νησί Ίνισμορ πριν μεταφερθούν στη νήσο Άκιλ αργότερα εκείνο τον μήνα. Οι τοποθεσίες που χρησιμοποιούνται στο Άκιλ περιλαμβάνουν το Cloughmore (η πάμπ), το Purteen Harbor (το κατάστημα της O'Riordan), το Keem Bay (το σπίτι του Κολμ Ντόχερτι), τη λίμνη Corrymore (το σπίτι της κυρίας McCormick) και την εκκλησία St.Thomas στο Dugort. Η οικία του Πάτρικ και της Σιομπάν χτίστηκε για της ανάγκες της ταινίας στην περιοχή Gort Na gCapall του Ίνισμορ και τα γυρίσματα διήρκεσαν 3 εβδομάδες. Και η παμπ, όπου διαδραματίζονται πολλές βασικές σκηνές στήθηκε στο Άκιλ για τις ανάγκες τις ταινίας. Τα γυρίσματα ολοκληρώθηκαν στις 23 Οκτωβρίου 2021.