cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γ.Σ. Ηλιούπολης Αττικής
Τμήμα πετοσφαίρισης ανδρών
Προπονητής των ανδρικών τμημάτων είναι ο  Γιάννης Παπαχρήστος . Από το 2007 εως το 2009 ο  Γιάννης Παπαχρήστος  ανέλαβε καθήκοντα προπονητή στα τμήματα παγκορασίδων του συλλόγου και από το 2010-2012 τα τμήματα ανδρών.Από τον Ιανουάριο 2015 εώς σήμερα παραμένει προπονητής των τμημάτων ανδρών.
Έδρα των αναπτυξιακών τμημάτων του βολλευ ανδρών είναι το κλειστό γήπεδο στο 1ο Γυμνάσιο Ηλιούπολης ( Γρ. Αυξεντίου 2)ενώ έδρα της ανδρικής ομάδας είναι το Α κλειστό Ηλιούπολης επί της οδού Εθνάρχου Μακαρίου 2.
Η ανδρική ομάδα την αγωνιστική περίοδο 2017-2018 στέφθηκε δευτεραθλήτρια στο πρωτάθλημα της Β Εθνικής.
Την αγωνιστική περίοδο 2021-2022 η ομάδα Κ17 κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Final 4
Στις 18 Δεκεμβρίου 2022 η ανδρική ομάδα, στέφθηκε κυπελλούχος Ε.Σ.ΠΕ.Δ.Α για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου νικώντας στον τελικό την ομάδα του Μίλωνα Νέας Σμύρνης με σκορ 3-2 σετ.
Στις 20 Φεβρουαρίου 2023 η εφηβική ομάδα κατέκτησε την 4η θέση στο Final 4 του πρωταθλήματος Κ 21.
Στις 20 Μαρτίου 2023 η ανδρική ομάδα αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Β Εθνικής Ε.Σ
Ιστορική αναδρομή
Στο παρελθόν ο σύλλογος διατηρούσε ανδρικό τμήμα χειροσφαίρισης το οποίο κατόρθωσε να ανέλθει στην Α1 Εθνική Κατηγορία. Το 2005 το τμήμα απορροφήθηκε από την Α.Ε.Κ. και έκτοτε παραμένει ανενεργό.
Το τμήμα υδατοσφαίρισης του συλλόγου της Ηλιούπολης δημιουργήθηκε το 2006, με έδρα το Κολυμβητήριο του Δήμου Ηλιούπολης.
Ανδρών
Η ανδρική ομάδα μέσα σε μία πενταετία ανέβηκε όλα τα σκαλιά δυναμικότητας των ελληνικών πρωταθλημάτων υδατοσφαίρισης, φτάνοντας στην κορυφαία κατηγορία.
Ειδικότερα, ξεκίνησε την αγωνιστική της πορεία από τη Δ' Εθνική Κατηγορία, ανεβαίνοντας στη Γ' Εθνική από την πρώτη της κιόλας χρονια. Τον Ιούλιο του 2009 εξασφάλισε την άνοδό της στη Β' Εθνική. Το 2010 ολοκλήρωσε αήττητη της αγωνιστικές της υποχρεώσεις και μαζί με το Πρωτάθλημα κέρδισε το δικαίωμα ανόδου στην Α2 Εθνική.
Την αγωνιστική περίοδο 2011-12 προσέθεσε μια ακόμη πρωτιά στη συλλογή της, ανεβαίνοντας για πρώτη φορά στην ιστορία της στην Α1 Εθνική Κατηγορία Ανδρών. Ο πρώτος αγώνας του συλλόγου στην κατηγορία αυτή πραγματοποιήθηκε στο Κολυμβητήριο της Ηλιούπολης στις 10 Νοεμβρίου 2012, ήταν εναντίον της ομάδας του Παλαιού Φαλήρου και έληξε ισόπαλος 9-9. Τη σημαντική αυτή χρονιά, 2012-13, η Ηλιούπολη τερμάτισε στην 11η θέση της κατάταξης της κανονικής περιόδου, γνωρίζοντας άμεσα τον υποβιβασμό στην Α2 Εθνική.
Αγωνιστική περίοδος 2015-16
Κατά την αγωνιστική περίοδο, 2015-16, ο Γ.Σ. Ηλιούπολης αγωνίζεται για 2η φορά στη 10χρονη ιστορία του Α1 Εθνική Κατηγορία Ανδρών.
Γυναικών
Το γυναικείο τμήμα υδατοσφαίρισης του συλλόγου κατά την αγωνιστική περίοδο 2012-13 συμμετείχε στο Πρωτάθλημα της Β' Εθνικής Κατηγορίας, τερματίζοντας στην 1η θέση του Ομίλου Αττικής (τέρματα 53-5 σε όμιλο 4 ομάδων). Ακολούθως διεκδίκησε την άνοδο στην τελική φάση που διεξήχθη στο Βόλο. Εκεί κατετάγη στην 3η θέση, κάτι που σήμαινε και την παραμονή του τελικά στην κατηγορία.
Αγωνιστική περίοδος 2015-16
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2015-16, η Γυναικεία ομάδα του Γ.Σ. Ηλιούπολης αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα της Β' Εθνικής Κατηγορίας, στο οποίο κατά τις προηγούμενες αθλητικές χρονίες κατακτά την 3η θέση και λαμβάνει το χάλκινο μετάλλιο
Τμήμα Στίβου
Κατά την αξιολόγηση των ελληνικών συλλόγων που εξέδωσε το Νοέμβριο του 2010 ο Σ.Ε.Γ.Α.Σ., ο Γ.Σ. Ηλιούπολη βρέθηκε στην 63η θέση (σε σύνολο 321 συλλόγων). Την επόμενη χρονιά σκαρφάλωσε στην 49η θέση (σε σύνολο 299 συλλόγων). Στην αξιολόγηση του 2012 βρέθηκε λίγο ψηλότερα, στην 44η θέση (σε σύνολο 281 συλλόγων). Στην κατάταξη για το έτος 2013 βρέθηκε στην 22η θέση (σε σύνολο 294 συλλόγων). Στην αξιολόγηση για τα έτη 2014-2021 σε σύνολο 350 σωματείων βρέθηκε μεταξύ 17-25 θέση. Στην αξιολόγηση για το έτος 2022 σε σύνολο 430 σωματείων βρέθηκε στην 16η θέση.
Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2020 συμμετείχε ο Σύλλογος με 3 αθλήτριες (ΣΠΑΝΟΥΔΑΚΗ-ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΕΣΙΡΙΔΟΥ)
Οι προπονήσεις πραγματοποιούνται στο Δημοτικό Στάδιο «Χαλικάκι». Πρόεδρος του συλλόγου είναι ο Απόστολος Κωστούλας και έφορος του τμήματος ο Κωνσταντίνος Πιπερίδης.
Τμήμα τζούντο
Ο Γ.Σ. Ηλιούπολης διατηρεί τμήμα τζούντο από το 1999 μέχρι σήμερα. Στην προσπάθεια αυτή πρωτοστάτησε η Κάκια Λυμπέρη, αθλήτρια με συμμετοχές σε πανελλήνια και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, καθώς και Διεθνής Διαιτητής.
Οι αθλητές του τμήματος συμμετέχουν ανελλιπώς από ιδρύσεως του σε όλες τις διοργανώσεις της Ελληνικής Ομοσπονδίας Τζούντο.
Οι προπονήσεις πραγματοποιούνται στο Α' Κλειστό Δημοτικό Γυμναστήριο Ηλιούπολης. Πρόεδρος του συλλόγου είναι ο Απόστολος Κωστούλας και έφορος του τμήματος η Ιωάννα Κόλλια.
Τμήμα ρυθμικής γυμναστικής
Ο σύλλογος διοργανώνει περιοδικά διεθνές τουρνουά ρυθμικής γυμναστικής στο Κλειστό Γυμναστήριο της Ηλιούπολης.
ΟΙ προπονήσεις πραγματοποιούνται στο Α΄ Κλειστό Δημοτικό Γυμναστήριο Ηλιούπολης και στο Β΄ Κλειστό Γυμναστήριο Ηλιούπολης. Πρόεδρος του συλλόγου είναι ο Απόστολος Κωστούλας και έφορος του τμήματος η Θέμις Χαρίτου - Γιακουμέλου.
Έμβλημα
Το έμβλημα του συλλόγου απεικονίζει έναν ήλιο που ξεπροβάλλει ανάμεσα από δύο βουνά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι υδατοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι χειροσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι κολύμβησης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι αντισφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι τζούντο Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι στίβου Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α. Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.ΠΕ.Δ.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1953 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1953 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1973
Θρησκευτικοί Πόλεμοι (Γαλλία)
Δεν υπάρχει συμφωνία από τους ιστορικούς για τον ακριβή αριθμό των συγκρούσεων και οι αντίστοιχες ημερομηνίες κατά τις οποίες συνέβησαν, με μερίδα τους να υποστηρίζει πως το Έδικτο της Νάντης το 1598 τερμάτισε τους πολέμους, αλλά η μετέπειτα αναζωπύρωση της επαναστατικής δραστηριότητας κάνει κάποιους να πιστεύουν πως η συνθήκη του Αλέ το 1629 είναι το πραγματικό τέλος. Παρόλα αυτά, υπάρχει κοινή συμφωνία πως η Σφαγή του Βασί το 1562, αποτελεί την έναρξη των θρησκευτικών πολέμων και το Διάταγμα της Ναντ, 32 έτη αργότερα, τερμάτισε τον κύριο όγκο των συγκρούσεων. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, υπήρξε μια σειρά από σύνθετες διπλωματικές διαπραγματεύσεις και ειρηνευτικές συμφωνίες, οι οποίες ακολουθούνταν τακτικά από ανανεωμένες συγκρούσεις και εξαιρετικά αιματηρές διαμάχες για την εξουσία.
Ανάμεσα στις πολυάριθμες συγκρούσεις, γνωστή είναι και η Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου το 1572, η οποία ήταν η αφετηρία για τη σφαγή χιλιάδων Ουγενότων πολιτών κατά τις επόμενες μέρες(οι διάφορες εκτιμήσεις κυμαίνονται ευρέως από 5.000 έως 100.000   ) σε όλη τη χώρα από τους Καθολικούς Γάλλους. Το τέλος των πολέμων βρήκε τους Ουγενότους να έχουν κερδίσει σημαντικές ελευθερίες και δικαιώματα από το Έδικτο της Νάντης, αν και αυτό δεν έφερε το τέλος της εχθρικότητας απέναντί τους. Οι πόλεμοι αποδυνάμωσαν την εξουσία της μοναρχίας, η οποία ήταν ήδη αδύναμη από την περίοδο εξουσίας του Φραγκίσκου Β΄ και κατόπιν του Καρόλου Θ΄, αν και αργότερα επανέκτησε κάποια από τη δύναμη της υπό τον Ερρίκο Δ΄ της Γαλλίας.
Μερικές δεκαετίες αργότερα το 1685, το Έδικτο της Νάντης αναιρέθηκε βάσει του νέου Έδικτου του Φοντενμπλό, και η καταστολή και καταδίωξη των Ουγενότων συνεχίστηκε ως και τα μέσα του 18ου αιώνα, κατά τη διάρκεια του οποίου και μετανάστευσαν μαζικά προς άλλες προτεσταντικές χώρες της Ευρώπης, καθώς και σε Αμερική και Αυστραλία. Το 1985, ο πρόεδρος της Γαλλικής δημοκρατίας Φρανσουά Μιτεράν εξέφρασε ιστορική δημόσια συγγνώμη προς τους απογόνους των Ουγενότων σε όλο τον κόσμο για την καταδίωξη κατά τους θρησκευτικούς πολέμους και μετέπειτα, και την ίδια χρονική περίοδο η Γαλλική κυβέρνηση εξέδωσε αναμνηστικό γραμματόσημο όπου αναφέρεται πως η Γαλλία είναι το σπίτι των Ουγενότων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θρησκευτική ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Κοινωνική ιστορία της Γαλλίας
Ιάκωβος Δ΄ της Σκωτίας
Ο Ιάκωβος Δ΄ της Σκωτίας (James IV of Scotland, Κάστρο Στέρλινγκ, 17 Μαρτίου 1473 – Μπράνξτον, Νορθάμπερλαντ, 9 Σεπτεμβρίου 1513) ήταν βασιλιάς της Σκωτίας (1488 - 1513) ως γιος και διάδοχος του Ιακώβου Γ΄ της Σκωτίας και της Μαργαρίτας της Δανίας. Ανέβηκε στον θρόνο μετά τον θάνατο του πατέρα του στη μάχη του Σώσιμπορν μια εμφύλια εξέγερση στην οποία ο νεαρός Ιάκωβος είχε σημαντικό ρόλο. Ο Ιάκωβος Δ΄ θεωρείται ο πιο επιτυχημένος μονάρχης στην ιστορία της Σκωτίας αλλά η βασιλεία του τελείωσε άδοξα με τη συντριβή του στη μάχη της Φλόντεν στην οποία έπεσε και ο ίδιος, είναι ο τελευταίος μονάρχης στην ιστορία όλων των βασιλείων της Μεγάλης Βρετανίας που πέθανε πολεμώντας σε μάχη.
Πολιτική
Ο Ιάκωβος Δ΄ της Σκωτίας σύντομα έγινε αποτελεσματικός κυβερνήτης και σοφός βασιλιάς, υπέταξε άλλη εξέγερση (1489), αποκατέστησε τη δικαιοσύνη σε ολόκληρη τη χώρα και έφερε τον Πέδρο δε Αγιάλα, Ισπανό διπλωμάτη, υπό τον έλεγχο του (1493). Υποστήριξε τον Πέρκιν Ουώρμπεκ, διεκδικητή του Αγγλικού θρόνου (ως ο αγνοούμενος Ριχάρδος του Σρώσμπερυ, Δούκας της Υόρκης), και έκανε τον Σεπτέμβριο του 1496 μια σύντομη επέμβαση στο πλευρό το. Τον Αύγουστο του 1497 πολιόρκησε το Κάστρο του Νόραμ με τη βομβαρδιστική μηχανή του παππού του "Μονς Μεγκ". Ο Ιάκωβος αναγνώρισε ότι είναι απαραίτητη η σύναψη ειρήνης με την Αγγλία, γι' αυτό ξεκίνησε διπλωματικές επαφές που επικυρώθηκαν τον Φεβρουάριο του 1498 με τη Συνθήκη του Έυτον, νέες διαπραγματεύσεις κατέληξαν στη Συνθήκη της Αιωνίας Ειρήνης (1530) με τον Ερρίκο Ζ΄ της Αγγλίας. Ο σημαντικότερος όρος της συνθήκης ήταν ο γάμος του Ιακώβου Δ΄ με την κόρη του Ερρίκου Ζ΄, Μαργαρίτα Τυδώρ. Ο γάμος απαθανατίστηκε από τον μεγάλο ποιητή Ουίλλιαμ Ντάνμπαρ (1459 - 1520) που ζούσε τότε στην αυλή του Ιακώβου Δ΄ ως "Ο γάμος του γαϊδουράγκαθου και του τριαντάφυλλου", δηλαδή η ένωση των δύο εθνικώ λουλουδιών της Αγγλίας και της Σκωτίας. Ο Ιάκωβος Δ΄ παρά τον γάμο του προσπάθησε να διατηρήσει καλές σχέσεις με τη Γαλλία κάτι που έφερε πολλές φορές την αντίδραση των Άγγλων, όταν ετοιμάστηκαν να ανανεώσουν την "Παλαιά Συμμαχία" ο Ερρίκος Ζ΄ έστειλε τον Τόμας Γούλσεϋ (1473 - 1530) να την εμποδίσει. Ο Γούλσεϋ αναφέρει "δεν βρήκα πουθενά χειρότερη συμπεριφορά από ότι στη Σκωτία, ακόμα και οι κυρίες στην αγορά γνώριζαν τα πάντα σχετικά με τις λεπτομέρειες της άφιξης μου". Οι καλές σχέσεις των Σκώτων με τους Άγγλους συνεχίστηκαν ωστόσο μέχρι τον θάνατο του Ερρίκου Ζ΄ (1509). Ο Ιάκωβος Δ΄ αναγνώρισε τη σημασία που θα είχε για τη Σκωτία η ίδρυση μεγάλου στόλου για να έχει η χώρα ισχυρή ναυτική παρουσία. Ο Ιάκωβος ίδρυσε για τον σκοπό αυτό δυο μεγάλα ναυπηγεία με 38 πλοία για το Σκωτικό Βασιλικό Ναυτικό ανάμεσα στα οποία βρισκόταν η «Μαργαρίτα» και ο «Μέγας Μιχαήλ». Η κατασκευή του «Μέγα Μιχαήλ» ξεκίνησε στο Νιου Χέιβεν κοντά στο Εδιμβούργο (1511), είχε συνολικό μήκος 73 μέτρα, βάρος 1000 τόνους και ήταν εκείνη την εποχή το μεγαλύτερο πλοίο στον κόσμο.
Τέχνες
thumb|right|250px|Ο Ιάκωβος Δ΄ της Σκωτίας - έργο του [[Ντανιίλ Μάιτενς σε αντιγραφή μιάς σύγχρονης προτομής του.]] Ο Ιάκωβος σαν κορυφαίος Αναγεννησιακός πρίγκιπας ήταν μεγάλος προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών. Ίδρυσε με διάταγμα (1506) την Ενσωμάτωση κουρέων και χειρουργών του Εδιμβούργου που έγινε αργότερα το Βασιλικό Κολλέγιο Χειρουργών του Εδιμβούργου, μετέτρεψε το Κάστρο του Εδιμβούργου σε εργοστάσιο παραγωγής πυροβόλων όπλων και ίδρυσε το πρώτο τυπογραφείο στη Σκωτία (1507). Έκτισε μεγάλο τμήμα από τα Ανάκτορα του Φώκλαντ, τις Μεγάλες Αίθουσες του Στέρλινγκ και του Κάστρου του Εδιμβούργου και τα εξόπλισε όλα με πολυτελείς ταπετσαρίες. Ο Ιάκωβος Δ΄ ήταν μεγάλος προστάτης της λογοτεχνίας με ποιήματα που παρουσίαζαν σε μεγάλο βαθμό την πολιτιστική ζωή και τις πνευματικές ανησυχίες της εποχής του. Στην αυλή του έζησαν διάσημοι πνευματικοί άντρες όπως ο ποιητής Ουίλλιαμ Ντάνμπαρ (1459 - 1520), ο ποιητής Ουόλτερ Κέννεντυ (1455 - 1518) και ο Γκάβιν Ντάγκλας (1474 - 1522) που έκανε την πρώτη μετάφραση της «Αινειάδας» του Βιργίλιου στη βόρεια Ευρώπη, την εποχή του έζησε και ο διάσημος ποιητής Ρόμπερτ Χένρισον. Ο Ιάκωβος ήταν επίσης σημαντικός προστάτης της μουσικής με τη χρήση δανεικού χρήματος από το βασιλικό θησαυροφυλάκιο. Ίδρυσε το βασιλικό κολέγιο στο Αμπερντήν με τον Καγκελάριο του, Ουίλλιαμ Έλφινστον (1431 - 1514), και τα Κολλέγια του Αγίου Λεονάρδου και του Αγίου Ανδρέα με τον νόθο γιο του Αλεξάντερ Στιούαρτ, αρχιεπίσκοπο του Αγίου Ανδρέα, και τον Τζον Χέπμπορν, προϊστάμενο του Αγίου Ανδρέα. Ο καγκελάριος Ουίλλιαμ Έλφινστον πέρασε μεγάλη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση σύμφωνα με την οποία όλοι οι βαρόνοι θα έπρεπε να εκπαιδεύσουν τους μεγαλύτερους γιους και διαδόχους τους για σταθερό χρόνο. Ο Ιάκωβος μιλούσε πολλές γλώσσες, τον Ιούλιο του 1498 ο Ισπανός απεσταλμένος Πέδρο δι Αγιάλα (1475 - 1531) ανέφερε στους Καθολικούς βασιλείς Φερδινάνδο και Ισαβέλλα:
Ο Ιάκωβος Δ΄ της Σκωτίας ήταν ο τελευταίος βασιλιάς που μιλούσε τα Σκωτικά Γαελικά. Έκανε απόπειρα για μεγάλη γλωσσική μεταρρύθμιση για τη συντομία της γλώσσας με τη χρήση πειράματος, για να μάθει αν η γλώσσα μαθαίνεται ή είναι έμφυτη έστειλε μια γυναίκα να αναθρέψει δυο παιδιά στο νησί του Ίντσκειθ. Ο Ιάκωβος ήταν επίσης προστάτης της ιατρικής, της χειρουργικής και των υπόλοιπων επιστημών, μετέτρεψε τμήμα του Κάστρου του Στέρλινγκ σε εργαστήριο αλχημείας με τον διάσημο αλχημιστή Τζον Ντέιμιαν που προσπαθούσε να μετατρέψει τα μέταλλα σε χρυσό. Τα πειράματα του κατανάλωσαν μεγάλες ποσότητες υδραργύρου, χρυσού λιθίου και κασσίτερου. Ο Ντέιμιαν αναζήτησε επίσης από τότε την ανακάλυψη της αεροπορίας με δυο αποτυχημένες απόπειρες να πετάξει από το Κάστρο του Στέρλινγκ που τις απαθανάτισε ο Ουίλλιαμ Ντάνμπαρ σε δυο ξεχωριστά ποιήματα.
Εσωτερική πολιτική
Τον Μάιο του 1493 ο Τζον του Άιλα, Kόμης του Ρος, καθαιρέθηκε από το Κοινοβούλιο της Σκωτίας, ο Bασιλιάς απέπλευσε στο κάστρο του Ντάνσταφναγκ στο οποίο οι δυτικοί οπλαρχηγοί του δήλωσαν υποταγή. Ο Τζον του Άιλα παραδόθηκε, μεταφέρθηκε στη βασιλική αυλή και από τότε έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του με μια σύνταξη στο Αββαείο του Πέισλυ, τα Χάιλαντ και τα νησιά ήρθαν κάτω από τον άμεσο βασιλικό έλεγχο. Ο εγγονός του Τζον Ντόμναλλ Ντουμπ ένας από τους διεκδικητές της ηγεμονίας παρέμεινε ειρηνικός, ο άλλος του ανιψιός αντίθετα Αλεξάντερ ΜακΝτόναλντ του Λοχάλς επιτέθηκε στη Ρος και σκοτώθηκε στο νησί Όρονσι (1497). Το βασιλικό συμβούλιο αποφάσισε τον Οκτώβριο του 1496 ότι για τα εγκλήματα των νησιωτών θα είναι υπεύθυνοι απέναντι στον βασιλιά οι οπλαρχηγοί της περιοχής. Η πράξη αυτή ήταν ανεφάρμοστη και μετά την Ανάκληση (1498) υπονομεύτηκαν οι τίτλοι των οπλαρχηγών στα εδάφη τους, η αντίσταση απέναντι στον βασιλιά παρέμενε ισχυρή. Ο Ιάκωβος Δ΄ περίμενε το καλοκαίρι του 1498 τους οπλαρχηγούς στο Κάστρο του Κάμπελταουν Λοχ για να τους παραδώσει τα διατάγματα αλλά ελάχιστοι εμφανίστηκαν. Ο Άρτσιμπαλντ Κάμπελλ, 2ος Κόμης του Αργκάυλ, δέχτηκε πρόθυμος να καλύψει το κενό της βασιλικής εξουσίας αλλά είχε ελάχιστες επιτυχίες στη διαμάχη με τον γαμπρό του Τόρκιλ Μακλάουντ του Λιούις. Ο Τόρκιλ κλήθηκε από τον βασιλιά να του παραδώσει τον Ντόμναλλ Ντουμπ, διάδοχο της ηγεμονίας του Άιλα στο Ινβερνές (1501) αλλά δεν εμφανίστηκε.
Μετά την ανυπακοή ο Αλεξάντερ Γκόρντον, 3ος κόμης του Χάντλι παραχώρησε τα εδάφη του Τόρκιλ, στη συνέχεια επιτέθηκε με στρατό στο Λοχάμπερ έδιωξε τους ενοικιαστές της περιοχής και τοποθέτησε τους οπαδούς του. Μετά τη σύγκλιση του Κοινοβουλίου (1504) ο βασιλικός στρατός επιτέθηκε από το Άυρ στο ''Κάστρο του Καίρν-να-Μπουργκ δυτικά του Μαλ στο οποίο ο Μακλίν του Ντούαρτ είχε υπό την προστασία τον Ντόμναλλ Ντουμπ. Η πολιορκία έγινε με αργούς ρυθμούς και ο Ιάκωβος Δ΄ έστειλε τον βασιλικό πυροβολητή Χανς με πλοίο του Ρόμπερτ Μπάρτον και στη συνέχεια έστειλε περισσότερες ενισχύσεις ιδιαίτερα σε πυροβολικό με τον Κόμη του Άρραν, το Καίρν-να-Μπουργκ κυριεύθηκε τον Ιούνιο του 1504 αλλά ο Ντόμναλλ Ντουμπ δεν συνελήφθη. Τον Σεπτέμβριο του 1507 ο Τόρκιλ Μακλάουντ πολιορκήθηκε στο Κάστρο του Στόρνογουεϋ στο Λιούις, ο Ντόμναλλ Ντουμπ συνελήφθη και φυλακίστηκε μέχρι το τέλος της ζωής του, ο Τόρκιλ Μακλάουντ πέθανε στην εξορία (1511). Ο Αλεξάντερ Γκόρντον του Χάντλυ δέχτηκε πλούσιες ανταμοιβές από τον βασιλιά για τις υπηρεσίες του. ''
Μάχες και θάνατος
thumb|right|250px|Τα σύμβολα του Ιακώβου Δ΄ της Σκωτίας όπως εμφανίζονται στο Κάστρο του Στέρλινγκ. Ο πόλεμος ανάμεσα στην Αγγλία και τη Γαλλία ξέσπασε σαν αποτέλεσμα των Ιταλικών πολέμων, ο Ιάκωβος Δ΄ βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση επειδή είχε υπογράψει συμμαχία και με τις δυο χώρες. Με την άνοδο του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας (1509) οι σχέσεις της Σκωτίας με την Αγγλία χειροτέρευσαν, όταν ο Ερρίκος επιτέθηκε στη Γαλλία ο Ιάκωβος βρήκε την ευκαιρία να κηρύξει τον πόλεμο στην Αγγλία. Ο Ιάκωβος Δ΄ δεν δέχτηκε την απαγόρευση του πάπα Ιουλίου Β΄, αρνήθηκε την επικύρωση της από τον πάπα Λέοντα Ι΄ με αποτέλεσμα οι σχέσεις του με την Αγία Έδρα να χειροτερεύσουν. Ο Λέων Ι΄ έστειλε απειλητικό γράμμα στον Ιάκωβο που τον καλούσε να συμμορφωθεί με τους εκκλησιαστικούς κανόνες, στις 28 Ιουνίου 1513 ο βασιλιάς της Σκωτίας αφορίστηκε από τον καρδινάλιο Κρίστοφερ Μπαίνμπριτζ (1464 - 1514). Ο Ιάκωβος Δ΄ συγκέντρωσε στρατό και έστειλε το ναυτικό του με τον «Μέγα Μιχαήλ» να ενωθεί με τον Γαλλικό στόλο του Λουδοβίκου ΙΒ΄ της Γαλλίας στον Πόλεμο της Συμμαχίας του Καμπραί. Ο Ερρίκος Η΄ έλλειπε στην πολιορκία του Θερουάν και ο Ιάκωβος επιτέθηκε στη Νορθουμβρία. Ο στρατός της Σκωτίας γνώρισε καταστροφική συντριβή από τους Άγγλους στις 9 Σεπτεμβρίου 1513 στη μάχη του Φλόντεν. Στη μάχη έπεσε ο ίδιος ο βασιλιάς και πολλοί άλλοι ευγενείς όπως ο γιος του αρχιεπισκόπου του Αγίου Ανδρέα. Η μάχη του Φλόντεν ήταν η πιο καταστροφική ήττα στην ιστορία της Σκωτίας και σκληρό χτύπημα για τη χώρα επειδή πέρα από τα υπόλοιπα της στέρησε τον ικανότερο και δημοφιλέστερο βασιλιά. Ο γιος του, Ιάκωβος Ε΄, που δεν ήταν ακόμα δυο ετών στέφθηκε βασιλιάς σε τρεις βδομάδες, όλη την περίοδο που ήταν ανήλικος η Σκωτία βρέθηκε σε ασταμάτητες ταραχές και εμφύλιες συγκρούσεις.
Οι Αγγλικές και οι Σκωτσέζικες πηγές για τη μάχη του Φλόντεν περιγράφουν τη μεγάλη ετοιμότητα του Βασιλιά να πολεμήσει, ο Πέδρο Ντι Αγιάλα παρουσιάζει τις ικανότητες του σαν στρατιωτικού αρχηγού και τη μαχητικότητα του όταν πολεμούσε ως εξής:
"Ήταν πολύ θαρραλέος περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον βασιλιά και είμαι ο ίδιος μάρτυρας σε αυτό, ήταν έτοιμος να πάρει ακόμα και το μεγαλύτερο ρίσκο χωρίς καμιά σκέψη για τον εαυτό του. Το ελάττωμα του ήταν ότι ξεκινούσε ο ίδιος να πολεμά πριν δώσει εντολές στον στρατό του, ο ίδιος μου είπε ότι ο λαός του τον υπηρετεί με όλα τα μέσα, του δίνει ότι ζητήσει γι' αυτό είναι και ο ίδιος υποχρεωμένος να βάλει σε κίνδυνο ακόμα και τη ζωή του για χάρη του. Οι πράξεις του τελικά ήταν τόσο γενναίες όσο και τα λόγια του". Ένα σώμα για το οποίο διαδόθηκε η φήμη ότι είναι του Ιακώβου βρέθηκε στο πεδίο της μάχης και μεταφέρθηκε στο Λονδίνο για ταφή. Ο Ιάκωβος Δ΄ είχε αφοριστεί αλλά ο Ερρίκος Η΄ είχε πάρει άδεια για να θάψει τον Βασιλιά της Σκωτίας σε μια καθορισμένη θέση στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Παύλου, το βαλσαμωμένο σώμα του όμως έμεινε άταφο πολλά χρόνια στη Μονή του Σην στο Σάρρεϋ. Το σώμα χάθηκε στη συνέχεια όταν η μονή κατεδαφίστηκε στην Αγγλική Μεταρρύθμιση. Ο Τζον Στόου (1525 - 1605) αναφέρει ότι είχε δει το κεφάλι του Βασιλιά που ξεχώριζε από τα κόκκινα μαλλιά του, μεταφέρθηκε στη Μονή του Αγίου Μιχαήλ στην οδό Γουντ για ταφή, η μονή κατεδαφίστηκε αργότερα και στη θέση της υπάρχει σήμερα μια δημόσια οικία. Το αιματοβαμμένο παλτό του Ιακώβου παραδόθηκε στον Ερρίκο Η΄ από τη βασίλισσα του, Αικατερίνη της Αραγονίας. Ο Έρασμος έγραψε έναν επιτάφιο για τον Ιάκωβο Δ΄ στο έργο του "Αγαδία", αργότερα έγραψε επιστολή στον γιο του Ιάκωβο Ε΄ στο οποίο του τονίζει ότι γεννήθηκε στη Σπάρτη που πρέπει να την υπηρετήσει υπενθυμίζοντας τη μάχη του Φλόντεν και τη μαχητικότητα του πατέρα του. Ο νόθος γιος του Ιακώβου Δ΄, Αλεξάντερ Στιούαρτ, ήταν μαθητής του Έρασμου.
Θρύλοι
Διάφορες φήμες κυκλοφόρησαν μετά τον θάνατο του ότι είχε επιζήσει ή ότι το σώμα του είχε ταφεί στη Σκωτία αλλά δεν υπάρχει απόδειξη για τους ισχυρισμούς. Αυτές οι ιστορίες βασίστηκαν σε θρύλους ότι πριν τη μάχη του Φλόντεν έσκισε μπροστά στους ευγενείς το βασιλικό του παλτό για να τους δείξει ότι είναι έτοιμος να πολεμήσει σαν απλός στρατιώτης. Άλλοι θρύλοι αναφέρουν ότι το σώμα που βρέθηκε στο πεδίο της μάχης από τους Άγγλους δεν είχε δεμένη στη μέση τη βασιλική αλυσίδα. Οι θρύλοι των συνοριακών περιοχών Σκωτίας-Αγγλίας (Borders) σημειώνουν ότι στη διάρκεια της μάχης 4 ιππείς από το Χιούμ ρίχτηκαν με μανία στο πεδίο για να αρπάξουν το σώμα του βασιλιά επειδή ήταν άκρως προσβλητικό ύστερα από τέτοια ταπεινωτική ήττα ο νεκρός να πέσει στα χέρια των Άγγλων. Τον 18ο αιώνα, όταν το μεσαιωνικό πηγάδι του Χιούμ καθαρίστηκε, βρέθηκε ένας σκελετός με μια αλυσίδα στη μέση αλλά στη συνέχεια εξαφανίστηκε, σύμφωνα με άλλη φήμη βρέθηκε ένας σκελετός στο Χιούμ λίγα χρόνια μετά τη μάχη και τάφηκε στο αβαείο του Χόλυρουντ. Ο ίδιος θρύλος σημειώνει ότι ο σκελετός εμφανίστηκε στο κάστρο του Ρόξμπουργκ τον 17ο αιώνα. Ο ιστορικός Ρόμπερτ Λίντσεϋ του Πίτσκοττι (1532 - 1580) γράφει (1570) ότι ένας κατάδικος βρήκε τον σκελετό περίπου 10 χρόνια μετά τη μάχη, ζήτησε από τον Δούκα του Ώλμπανυ να του τον δείξει αλλά εκείνος το αρνήθηκε.
Οικογένεια
Ο πρόωρος αρραβώνας του με τη Καικιλία της Υόρκης δεν κατέληξε σε γάμο αλλά το ενδιαφέρον για κάποιον Αγγλικό γάμο ήταν πάντοτε μεγάλο. Μια γαμήλια συμφωνία ακολούθησε με τη Μαρία της Αραγωνίας, κόρη των Καθολικών βασιλέων της Ισπανίας Φερδινάνδου και Ισαβέλλας, αλλά ο θάνατος της αδελφής της Ισαβέλλας, Βασίλισσας της Πορτογαλίας, ματαίωσε τα σχέδια και η Μαρία έγινε νύφη του χήρου της αδελφής της Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας. Σε μια τελετή στο ιερό του Καθεδρικού Ναού της Γλασκώβης στις 10 Δεκεμβρίου 1502 επικυρώθηκε η ειρήνη ανάμεσα στον βασιλιά της Σκωτίας και τον Ερρίκο Ζ΄ της Αγγλίας. Ο σημαντικότερος όρος της συνθήκης ήταν ο γάμος του Ιακώβου Δ΄ με την κόρη του Ερρίκου Ζ΄, Μαργαρίτα. Ο αρραβώνας τους έγινε στο Λονδίνο και η γαμήλια τελετή που περιγράφεται από τη "Βίβλο των Ωρών" στο Αββαείο του Χόλυρουντ στο Εδιμβούργο στις 8 Αυγούστου 1520. Με τον γάμο απέκτησαν 4 γιους οι 3 από τους οποίους πέθαναν σε βρεφική ηλικία και 2 κόρες που πέθαναν με τη γέννηση τους:
Ο Ιάκωβος Δ΄ είχε και πολλά νόθα παιδιά:
Με τη Μάριον Μπόυντ:
Με τη Λαίδη Μάργκαρετ Ντράμμοντ:
Με την Τζάνετ Κέννεντυ:
Με την Ίζαμπελ Στιούαρτ, κόρη του Τζέημς Στιούαρτ, 1ου Κόμη του Μπιούκαν:
Λογοτεχνία
Ο Ιάκωβος Δ΄ της Σκωτίας παρουσιάζεται στα παρακάτω μυθιστορήματα:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Σκωτίας Κατηγορία:Οίκος των Στιούαρτ
Χάρης Γιαννόπουλος
Ο Χάρης Γιαννόπουλος (Αλεξάνδρεια Ημαθίας, 13 Ιουλίου 1989), είναι Έλληνας διεθνής καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σούτιγνκ γκαρντ / σμολ φόργουορντ για τον Κολοσσό Ρόδου.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Γιαννόπουλος γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας. Ξεκίνησε την επαγγελματική σταδιοδρομία του με τον ΠΑΟΚ. Τον Αύγουστο του 2008, υπέγραψε συμβόλαιο τεσσάρων ετών με τον Ολυμπιακό Πειραιώς, με τα χρώματα του οποίου αγωνίστηκε τελικά για ένα χρόνο, προτού δοθεί δανεικός για μία διετία στον Πανιώνιο (2009-2011). Το 2011 έλαβε μεταγραφή στο Περιστέρι, κυνηγώντας περισσότερο χρόνο συμμετοχής, στο οποίο ωστόσο επικρατούσαν δυσχερείς οικονομικές συνθήκες. Εκεί είχε μέσο όρο 32 λεπτά συμμετοχής ανά αγώνα, πετυχαίνοντας 298 πόντους (12,4 μ.ο.).
Το καλοκαίρι του 2012, ακολούθησε τον προπονητή Αργύρη Πεδουλάκη στην ανδρική ομάδα του Παναθηναϊκού, υπογράφοντας συμβόλαιο για 1+1 χρόνια. Με τους «πράσινους» αναδείχθηκε Πρωταθλητής και Κυπελλούχος Ελλάδος για το 2013, ενώ παράλληλα συμμετείχε και σε αγώνες της Ευρωλίγκα.
Το 2013 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με την ισπανική Μανρέσα και το 2014 με την επίσης ισπανική Ομπραδόιρο.
Στις 14 Αυγούστου 2015, ανακοινώθηκε η συνεργασία του με το Ρέθυμνο. Στις 10 Ιουλίου 2017, ανανέωσε το συμβόλαιό του με τους κρητικούς έως το 2020.
Στις 26 Ιουνίου 2018, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας 2+1 χρόνων με την ΑΕΚ. Το 2019 κατέκτησε το Διηπειρωτικό Κύπελλο. Στις 16 Φεβρουαρίου 2020, κέρδισε το Κύπελλο Ελλάδας 2019-20, με την ΑΕΚ να κερδίζει στον τελικό τον Προμηθέα Πατρών 61-57. Στις 21 Ιουνίου 2020, ανακοινώθηκε το τέλος της συνεργασίας του με την ομάδα. Σε 19 αγώνες στο Πρωτάθλημα Ελλάδας, μέτρησε 7.3 πόντους, 2.2 ριμπάουντ και 6.5 βαθμούς στην αξιολόγηση κατά μέσο όρο ανά αγώνα. Στο Τσάμπιονς Λιγκ είχε σε 11 παιχνίδια 5 πόντους, 1.6 ριμπάουντ και 3.6 βαθμούς αξιολόγησης ανά παιχνίδι στα σχεδόν 12 λεπτά που αγωνιζόταν κατά μέσο όρο.
Στις 28 Ιουλίου 2020, ανακοινώθηκε από τον Προμηθέα Πάτρας. Τη σεζόν 2020-21, μέτρησε σε 27 αγώνες στο Πρωτάθλημα Ελλάδας σε κανονική περίοδο και play offs 8.67 πόντους μέσο όρο, 3.67 ριμπάουντ και 1 ασίστ σε 26.19 λεπτά συμμετοχής. Στις 24 Σεπτεμβρίου 2020, κατέκτησε με τον Προμηθέα το Σούπερ Καπ Ελλάδας, νικώντας στον τελικό το Περιστέρι 82-74. Τη σεζόν 2021-22, αγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα σε 9 αγώνες έχοντας 7.44 πόντους μέσο όρο, 2.11 ριμπάουντ και 1.2 ασίστ σε 19.39 λεπτά συμμετοχής.
Στις 8 Απριλίου 2022, ανακοινώθηκε από το Περιστέρι μέχρι το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2021-22.
Από τις 17 Αυγούστου 2022, ο Κολοσσός Ρόδου αποτελεί το νέο σταθμό στην καριέρα του αθλητή.
Εθνική Ελλάδος
Το ντεμπούτο του με την Εθνική ανδρών έγινε το 2017, στους αγώνες για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019. Συμμετείχε επίσης και στα προκριματικά για το Ευρωμπάσκετ 2022. Ήταν παρών στο Προολυμπιακό τουρνουά του Καναδά, στο οποίο η Εθνική έχασε την πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, αφού ηττήθηκε στον τελικό από την Τσεχία 97-72.
Με το εθνόσημο στους άνδρες μετράει 22 αγώνες με 89 πόντους (μ.ο: 4.05). Στους έφηβους είχε 41 αγώνες με 280 πόντους (μ.ο: 6.83) και στους νέους άνδρες κατέγραψε 28 συμμετοχές με 291 πόντους (μ.ο: 10.39).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ18 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ20 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μανρέσα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ομπραδόιρο Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεθύμνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Προμηθέα Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κολοσσού Ρόδου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο εξωτερικό
Μάχη του Καμπραί
Η μάχη του Καμπραί ήταν αιματηρή μάχη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, στην οποία για πρώτη φορά στην ιστορία έγινε μεγάλη χρήση τεθωρακισμένων. Ήταν μια κίνηση των Βρετανών για να διασπάσουν το μέτωπο των Γερμανών προς όφελος των συμμάχων. Παρόλη την χρήση των τανκς, οι απώλειες και από τις δύο πλευρές ήταν τεράστιες, χωρίς όμως να επέλθει η νίκη για κάποια από τις δυο πλευρές, ούτε και να αλλάξει την διαδρομή του μετώπου. Η μάχη διεξήχθη στα περίχωρα της πόλης Καμπραί, στη βορειοανατολική Γαλλία.
Πριν την μάχη
Το 1917 είχε καταρρεύσει το Ρωσικό μέτωπο. Οι Γερμανοί ενίσχυσαν τις επιθέσεις τους στο ανατολικό μέτωπο, αναγκάζοντάς τους να αποσπάσουν ανθρώπινο δυναμικό και πυρομαχικά από το δυτικό μέτωπο. Οι σύμμαχοι αντιλήφθηκαν την ευκαιρία και άρχισαν επιθέσεις με νέες δυνάμεις, χωρίς όμως να σημειώσουν καμία σημαντική επιτυχία. Οι φρικτές απώλειες και η απάνθρωπη ζωή στο μέτωπο άρχισαν να διαβρώνουν το ηθικό των στρατιωτών που όλο και πιο συχνά διαμαρτύρονταν και αρνούνταν να πολεμήσουν. Τα σωφρονιστικά μέτρα ήταν σκληρά. Το 1917 δύο νέα μέλη προσχώρησαν στην συμμαχία, οι ΗΠΑ και η Ελλάδα, μπαίνοντας στον πόλεμο και ενισχύοντας το ηθικό των Γάλλων.
Στις 20 Μαΐου οι Βρετανοί εξαπόλυσαν σφοδρή επίθεση στην Φλάνδρα. Μετά από σημαντικές απώλειες και μόλις πενιχρά αποτελέσματα, η επίθεση σταμάτησε τον Νοέμβριο. Η τακτική της δολιοφθοράς του εχθρού δεν επέφερε αποτελέσματα, και έτσι οι στρατηγοί αναζητούσαν νέες μεθόδους. Οι Βρετανοί έδωσαν έμφαση στα όλο και πιο πολυάριθμα τανκς. Όμως οι Γερμανοί γρήγορα αναψύχωσαν και βρήκαν τα αδύνατα σημεία της θωράκισης, έτσι ώστε με φλογοβόλα και πολυβόλα κατάφερναν να τα θέτουν εκτός μάχης. Επίσης το ανώμαλο και ελώδες έδαφος της Φλάνδρας καθιστούσε δυσχερή την ολίσθηση των ερπιστίων.
Οι Γερμανοί από την μεριά τους έδιναν βάρος στα σώματα επιδρομών, και στην ευελιξία για να αντιμετωπίζουν τις επιθέσεις του εχθρού. Εγκέφαλος της τακτικής αυτής ήταν ο Όσκαρ φον Χούτιρ, από τον οποίο και ονομάστηκε.
Η προετοιμασία της μάχης
μικρογραφία|δεξιά|200px|Χάρτης του πεδίου μάχης στις 19 Νοεμβρίου 1917 Τον Ιούνιο του 1917 οι Τζων Φρέντερικ Τσαρλς Φούλλερ και Χένρυ Χιούτζ Τούτνορ εξαπέλυσαν επίθεση με τα τανκς στην Καμπραί. Ο στρατηγός Τζούλιαν Μπυρν, διοικητής της Τρίτης Βρετανικής Στρατιάς, ενώ αρχικά αποσκοπούσε στην κατάληψη της Καμπραί, υιοθέτησε την συμβουλή που πήρε και άλλαξε τα σχέδια, με νέο στόχο να διαπεράσει το γερμανικό μέτωπο. Έδωσε μάλιστα την διαταγή να διασπάσει το γερμανικό μέτωπο στο σημείο αυτό, αφήνοντας πύλη ανοιχτή με πρόσβαση στα μετόπισθεν του εχθρού. Η επιλογή της Καμπραί βασίζονταν κυρίως στην φυσική διαμόρφωση του εδάφους της περιοχής που ήταν πιο επίπεδο και πιο σκληρό και άντεχε το πέρασμα των τανκς.
Το δαιδαλώδες σχέδιο της μάχης προέβλεπε την συγκέντρωση της σφοδρής επίθεσης σε ένα περιορισμένο χώρο πλάτους πέντε χιλιομέτρων μεταξύ Canal du Nord και Canal de Saint-Quentin για να διασπάσει την άμυνα των Γερμανών. Την πρώτη μέρα θα γινόταν επίθεση του 3ου σώματος από τον Νότο με κατεύθυνση πορείας προς Crèvecoeur και Bonavis. Το ιππικό θα ενίσχυε την επίθεση αυτή. Το 4ο σώμα θα επιτίθονταν στο βορά και θα καταλάμβαναν τις πόλεις Havrincourt, Flesquières, Graincourt και Marcoing. 216 τανκς θα έπαιρναν μέρος στην πρώτη επίθεση, ενώ 96 εφεδρικά θα περίμεναν. μικρογραφία|300px|αριστερά|Βρετανοί στριατιώτες που βρίσκονται οχυρωμένοι στον κρατήρα μιας βόμβας
Κατά την διάρκεια της μάχης δοκιμάστηκαν για πρώτη φορά νέες τακτικές πολέμου, και νέοι συνδυασμοί επίθεσης με τανκς, πεζικό και αεροπλάνα. Μπροστά προέλαυναν τα τανκς, ακολουθούμενα από πεζικό σε μια απόσταση 45-50 μέτρων. Μερικά από τα τανκς ξεδίπλωναν γέφυρες πάνω από τα χαρακώματα για να περνάν οι πεζικάριοι που ακολουθούσαν. Άλλα τανκς μετέφεραν πυρομαχικά για εφοδιασμό μέσα στο πεδίο της μάχης.
Η επίθεση των Βρετανών
μικρογραφία|δεξιά|200px|Χάρτης του πεδίου μάχης το απόγευμα της 20ης Νοεμβρίου 1917 Ο βρετανικός στρατός στην αρχή της μάχης είχε παραταχθεί από δεξιά προς τα αριστερά ως εξής: η 55η μεραρχία West Lancashire Jeudwine, η 12η 'ανατολική μεραρχία Άρθουρ Σκοτ, η 20ή ελαφρή μεραρχία Ντάγκλας Σμιθ, η 6η μεραρχία Τόμας Μάρντεν, η 51η μεραρχία των Highland Τζωρτζ Χάρπερ, η 62η μεραρχία 2nd West Riding Γουόλτερ Μπράιθγουεϊτ, και η 36η μεραρχία Ulster Όλιβερ Νάγκετ. Μία ακόμα εφεδρική, η 29η βρετανική μεραρχία Henry de Beauvoir de Lisle ήταν έτοιμη να εκτελέσει εντολές.
Παραπομπές
Καμπραι Κατηγορία:Μάχες βρετανικού στρατού Κατηγορία:Μάχες γερμανικού στρατού
Το τέλος της μικρής μας πόλης
Το τέλος της μικρής μας πόλης είναι μία συλλογή διηγημάτων του Δημήτρη Χατζή με ενιαίους θεματικούς άξονες που συνδέουν τα επτά αφηγήματα, επιτρέποντας την ανάγνωσή του ως ενιαίο έργο. Σύμφωνα με τον Λίνο Πολίτη τα διηγήματα της συλλογής «δίνουν κυρίως έναν κόσμο που φθίνει, επειδή έχουν αλλάξει οι οικονομικές και οι κοινωνικές συνθήκες». Εντοπίζεται επίσης ο σημαντικός αντίκτυπος που έχουν οι κοινωνικοί και οικονομικοί μετασχηματισμοί στους κεντρικούς χαρακτήρες στα διηγήματα της συλλογής, ενώ παράλληλα προβάλλεται η σύγκρουση μεταξύ ατόμου και κοινωνικού συνόλου, ο εντοπισμός του προσωπικού οφέλους και η διαχείριση της διαφοράς από τους άλλους, ο κοινωνικός αποκλεισμός και η περιθωριοποίηση ορισμένων χαρακτήρων.
Ο ρόλος του συγγραφέα
Για να γίνουν κατανοητά ορισμένα στοιχεία που απαντώνται στο παρόν, αλλά και σε άλλα έργα του Δημήτρη Χατζή, είναι αναγκαία η συνοπτική αναφορά σε στοιχεία του βίου του — εκείνα που καθόρισαν τον τρόπο της γραφής του. Το διήγημα, όπως και η ποίηση, εκφράζει σε μικρό ή μεγάλο βαθμό την ψυχή του συγγραφέα του. Σε ένα βαθμό, τις εσωτερικές συγκρούσεις του συγγραφέα υποδεικνύουν οι ήρωες, οι χαρακτήρες του διηγήματος με τις περιπέτειές τους και τις συγκρούσεις τους. Ο Δημήτρης Χατζής δεν περιγράφει απλώς τον χαρακτήρα-ρόλο του νεαρού σοσιαλιστή που παγιδεύεται στο αδιέξοδο της πραγμάτωσης των πεποιθήσεών του, είναι ο ίδιος ένας απογοητευμένος σοσιαλιστής.
Γεννημένος στα Ιωάννινα το 1913 ο συγγραφέας στρατεύθηκε από νωρίς στο Κομμουνιστικό Kόμμα, έλαβε μέρος στον Εμφύλιο και κατόπιν έζησε πολιτικός εξόριστος στην Ουγγαρία, την Ανατολική Γερμανία και τη Ρουμανία, σχεδόν τριάντα χρόνια, μέχρι τον επαναπατρισμό του το 1974. Η βίαιη καταστολή της ουγγρικής εξέγερσης του 1956 επέφερε μια έντονη συνειδησιακή μεταβολή πάνω του, ωθώντας τον σε αμφισβήτηση του σταλινικού δόγματος και του ίδιου του τού δογματισμού, εμφανούς στην πρώιμη λογοτεχνική παραγωγή του. Τούτη η μεταλλαγή πέραν των προσωπικών απογοητεύσεων του συγγραφέα είναι και η προσωπική του αντιμετώπιση στο ζήτημα της προσαρμογής μη κομμουνιστικών πολιτισμικών στοιχείων στις ανάγκες μιας εξελισσόμενης κοινωνίας.
Ο Δημήτρης Χατζής ως συγγραφέας είναι δεμένος με το ψυχογράφημα και την ηθογραφία. Επηρεασμένος από τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό χρησιμοποίησε και στο παρόν έργο ρεαλιστική γραφή, χωρίς να γίνεται λαογράφος μήτε ρομαντικός, αλλά πλήρως διεισδυτικός στον εσωτερικό κόσμο των ηρώων του δίνοντας τη «ζεστασιά της ανθρώπινης σχέσης τους».
Θεματικοί άξονες της συλλογής
Ο κοινός θεματικός άξονας είναι η μικρή επαρχιακή πόλη και οι διαδικασίες μετασχηματισμού της μέσα από κοινωνικές, ιστορικές και οικονομικές αλλαγές. Στην πραγματικότητα είναι ο χαρακτήρας της επαρχιακής πόλης των Ιωαννίνων, που αλλοτριώνεται σταδιακά είτε υπό την επίδραση της ανάπτυξης νέων μεθόδων βιοτεχνικής και βιομηχανικής παραγωγής, είτε υπό τη δημογραφική κοινωνική πίεση στον καιρό του πολέμου και τη σκοτεινή ανάπτυξη του κεφαλαίου. Η χρήση της μικρής κοινότητας (η μικρή μας πόλη) προκειμένου να αναδειχθεί το άτομο συνήθως ως θύμα των συνθηκών είναι ένα χαρακτηριστικό που μοιράζεται ο συγγραφέας με άλλους ομότεχνούς του της δεκαετίας του 1960.
Κοινός, επίσης, θεματικός άξονας είναι η ηθογραφική ανάλυση των ηρώων του, των απλών ανθρώπων γύρω από τους οποίους πλέκει ο Δ. Χατζής τους λογοτεχνικούς του μύθους, ή η οπτική γωνία με την οποία διερευνά αληθινούς χαρακτήρες. Στην προκειμένη περίπτωση ο συγγραφέας παρουσιάζει μια φανερή ή κρυφή αφηγηματική στάση που λειτουργεί ενοποιητικά στο συνολικό ύφος του έργου μαζί με τη χρονολογική θα έλεγε κανείς παράταξη των διηγημάτων.
Στο διήγημα «Ο Σιούλας ο ταμπάκος», ο συγγραφέας, με την έμμεση αναφορά του στο κάστρο και στην λίμνη, οριοθετεί τον κοινωνικό του χώρο στην πόλη των Ιωαννίνων, διαμορφώνοντας εκ των προτέρων το σκηνικό μιας κοινωνικής διαφοράς που θεμελιώνεται πάνω στον παρόντα ξεπεσμό την άλλοτε ευημερία αυστηρά ιεραρχημένων κοινωνικών ομάδων, όπως ήταν τα ισνάφια στις Βαλκανικές πόλεις του 18ου και 19ου αι. Στα Ιωάννινα, στη Λάρισα και στη Θεσσαλονίκη, σημαντικά κέντρα παραγωγής και συγκέντρωσης δερμάτων, εξακολούθησαν να επιβιώνουν εργαστήρια με την παραδοσιακή τους μορφή μέχρι και τη δεκαετία του 1960. Οι ταμπάκοι θεωρούσαν ότι ανήκαν σε μια παλαιά συντεχνία, συνεπώς κλειστή κοινωνική ομάδα, που κατοικούσε εντός του κάστρου στην ανατολική πλευρά της λίμνης. Ως κλειστή κάστα έχουν διαμορφώσει την υποστηρικτική μυθολογία της διαφοράς τους με τις κατώτερες κάστες διατηρώντας μόνο σχέση με τους καϊκτσήδες, εξαιτίας κυρίως του πάθους του κυνηγιού. Παρόλο που στο συγκεκριμένο διήγημα ο συγγραφέας εξετάζει έναν μόνο εκπρόσωπο τούτης της συντεχνίας, είναι σαφές ότι μέσω του Σιούλα εκπροσωπείται το συνολικό συντεχνιακό ρεύμα αντίθεσης προς το κοινωνικό περιβάλλον.
Μέσα σε αυτό το κλειστό, υποθετικά αύταρκες, περιβάλλον («Αυτάρκεια. Ηθική. Κοινωνική. Πολιτική.» ), ο Σιούλας ο ταμπάκος γεννήθηκε, μεγάλωσε και δημιούργησε τη δική του οικογένεια, αρνούμενος να βιώσει τις εξελίξεις του περιβάλλοντός του, καθώς «κάθε νεωτερισμός είταν ξιπασμός», αρνούμενος ακόμα και να αποδεχθεί έναν ξενιτεμένο της συντεχνίας του. Όλα είναι κρυφά, ακόμη και η απόγνωση της συζύγου του που δεν μπορεί να μιλήσει για τη φτώχεια. Ο μετασχηματισμός και η εκβιομηχάνιση της ελληνικής επαρχίας επηρέασε καταλυτικά το ισνάφι των ταμπάκων, φέρνοντας τον άνθρωπο αντιμέτωπο με τη μηχανή που κατεργαζόταν τα δέρματα και ευκολότερα και φθηνότερα. Ο κόσμος των βυρσοδεψών και των εργαστηρίων τους άρχισε να φθίνει με την αλλαγή των κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών, σε σημείο που, παρά την άρνησή τους να βιώσουν τις επερχόμενες αλλαγές, οι ταμπάκοι στο πρόσωπο του Σιούλα υποκύπτουν και αρχίζουν να μεταλλάσσονται, ερχόμενοι σε επαφή με τις κατώτερες κάστες. Πρόκειται για μια οδυνηρή αλλά απόλυτα απαραίτητη αλλαγή που αφυπνίζει και ταυτόχρονα δίνει την ευκαιρία. Ο Σιούλας ο ταμπάκος αποφασίζει να πουλήσει το δίκαννό του στο γύφτο. Ο γύφτος, αντίθετα από κεντρικούς ήρωες των επόμενων διηγημάτων που πραγματευόμαστε, αρνείται το προσωπικό κέρδος. Γνωρίζει τι σημαίνει το όπλο για τον κυνηγό και όχι μόνο αρνείται να το αγοράσει σε εξευτελιστική τιμή αλλά του δανείζει και ένα κατοστάρικο. Η συνειδητοποίηση πως ο γύφτος και ο βαρελάς αργότερα είναι καλοί άνθρωποι, γίνεται το τέλος της απομόνωσης και η αρχή της αλλαγής: «Έτσι πήγε ο πρώτος ταμπάκος, στάθηκε στο παζάρι και πούλησε το κυνήγι του.»
Αντίθετα, σε ένα άλλο διήγημα της συλλογής στο «Ο τάφος», καμία αναφορά δεν κάνει ο συγγραφέας, έστω και έμμεση για την πόλη, ζωγραφίζει μονάχα ένα τοπίο στα περίχωρα που σήμερα έχει αλλάξει. Εδώ έχει σημασία η σημαντική αντίθεση ανάμεσα στον κυρ Αντώνη τον Τσιάγαλο ευηπόληπτο πολίτη και στήριγμα της κοινωνίας και τον μπάρμπα Σπούργο, τον μιαρό ξένο, τον ολομόναχο.
Ο ένας είναι απόλυτα ενταγμένος στο δικό του σύστημα αστικών αξιών, «με τη δραστήρια συμμετοχή του στις δημοτικές εκλογές και με τη θέση του επιτρόπου», ο άλλος διωγμένος από τον τόπο του, από τη δίνη μιας εσωτερικής σύγκρουσης της οικογένειας για ζητήματα κληρονομικά. Είναι περιθωριοποιημένος όπου και να πάει, δεν μπορεί καν να διαχειριστεί τη διαφορά του από τα κοινωνικά σύνολα με τα οποία έρχεται σε επαφή.
Και οι δύο χαρακτήρες ενοικιάζουν από μία δημοτική παράγκα στα περίχωρα της πόλης. Ο ένας τη θεωρεί κεφάλαιο, «αποκούμπι των γερατειών του», ο άλλος απλά ένα τόπο ήρεμο για να γαληνέψει. Εκείνος που θεωρεί την καλύβα του «κεφάλαιο» θα προσπαθήσει και θα τα καταφέρει να διώξει τον ξένο, προσάπτοντάς του φονικά που δεν έκανε, διώχνοντάς τον με τη συνεργασία της υπόλοιπης κοινότητας, με τον ίδιο τρόπο δηλαδή που έδιωχναν τον «ξένο» τα κλειστά κοινωνικά συστήματα ήδη από την πρώτη αστική επανάσταση στο διάβα της ιστορίας και τις αρχέγονες συγκρούσεις γαιοκτησίας.
Για διαφορετικούς λόγους κανένας από τους δύο δεν επιχειρεί να βελτιώσει τις δημοτικές καλύβες. Ο κυρ Αντώνης γιατί περιμένει τη δημιουργία ενός δρόμου που θα του φέρει πελατεία, ο μπάρμπα Σπούργος γιατί δεν ενδιαφέρεται παρά μόνο για τη γαλήνη του. Όταν ο δρόμος έρχεται ο Σπούργος πρέπει να βγει από τη μέση χάριν της επιδίωξης του προσωπικού κέρδους του κυρ Αντώνη που τον «Σπούργο — στο χέρι τον είχε». Παρόλα αυτά ο ανταγωνισμός θα έρθει με τη μορφή νέων κεφαλαίων και καλοσχεδιασμένων επιχειρήσεων με αποτέλεσμα να μη χαρεί καθόλου ο κυρ Αντώνης για την πύρρεια νίκη του. Με τη βοήθεια δικηγόρων και της αστυνομίας, με τη βοήθεια δηλαδή του συστήματος που ευνοεί το «οικείο», ο Σπούργος απομακρύνεται και τη θέση του στον ανταγωνισμό του κυρ Αντώνη παίρνει το πραγματικό μαγαζί. Ο κυρ Αντώνης βρίσκεται σε ευθεία σύγκρουση με τις νεοτερικές εξελίξεις και την τουριστική αξιοποίηση του τόπου, σε ευθεία δηλαδή σύγκρουση με το κοινωνικό σύνολο. Θαμμένος στις παραδοσιακές αξίες του αρνείται και αυτός να δει ότι οι γυναίκες χορεύουν πλέον εδώ και καιρό στην αγκαλιά των ανδρών, αρνείται να δει στο βάθος πως ο μπάρμπα Σπούργος, ο ενάντιος, ήταν στην πραγματικότητα ο σύντροφος και συμπλήρωμά του. Είναι φυσικό, λοιπόν, να νιώσει την απέραντη μοναξιά του τάφου, όταν συνειδητοποιεί πως ο Σπούργος επέστρεψε μονάχα για να πεθάνει.
Στο «Η θεια μας η Αγγελική», το κεντρικό πρόσωπο, «η θεια η Αγγελική» ζει στην πόλη των Ιωαννίνων της περιόδου του Αλβανικού μετώπου, μια πόλη με έντονες δημογραφικές πιέσεις εξαιτίας της έλλειψης του μαχόμενου πληθυσμού, που ήδη από το 1922 πάσχει συνολικά από φτώχεια, αισχροκέρδεια και ανεργία. Ο πόλεμος είναι μία έκφραση της βιαιότερης πιθανώς κοινωνικής πίεσης και αλλαγής, την οποία υφίστανται οι ήρωες, όπως τους αφηγείται ο συγγραφέας στα πλαίσια της μικρής τους πόλης.
Η προδοσία της αντιπροσωπευτικής ηρωίδας έρχεται με την επιδίωξη προσωπικού κέρδους σε βάρος της κοινότητας, του μαυραγορίτη, του Αντώνιου Γωγούση, ο οποίος χάρη στην εμπιστοσύνη της θείας Αγγελικής μετατρέπει το κελάρι της σε αποθήκη μαύρης αγοράς, οδηγώντας τη σε σύγκρουση με το περιβάλλον, που δεν μπορεί να κατανοήσει την άγνοιά της στο δεδομένο θέμα. «Ωχού τώρα… Το κελάρι κυρ' Αγγελική, ποιος τους το 'δωσε των φονιάδων — εγώ τους το 'δωσα; Παράτα μας, λέω.» Ο ίδιος ο Γωγούσης είναι το άτομο που στρέφεται ενάντια στην κοινότητά του είτε για λόγους αισχροκέρδειας, είτε για λόγους επιβίωσης στις αντίξοες συνθήκες που παράγει για τον τόπο η πολεμική σύγκρουση.
Σε όλο το εύρος της συλλογής διηγημάτων του Χατζή παρατηρείται σαφής επίδραση των οικονομικών και κοινωνικών μετασχηματισμών μιας κοινωνίας που εκσυγχρονίζεται απέναντι στους παραδοσιακούς τρόπους επιβίωσης και κυρίως στα παραδοσιακά επαγγέλματα. Οι ήρωες των διηγημάτων είτε έρχονται σε σύγκρουση με τις παλιές αξίες ή αλλάζουν την οπτική γωνία με την οποία βλέπουν τον κόσμο υπό την πίεση της φτώχειας, όπως ο Σιούλας ο ταμπάκος. Ενίοτε αισχροκερδούν ή εκμεταλλεύονται, χάριν προσωπικού οφέλους, όπως στην περίπτωση του Αντώνιου Γωγούση του Μαυραγορίτη ή του κυρ Αντώνη του Τσιάγαλου. Διατηρώντας μια πεισματική προσήλωση στην κοινωνιολογική διάσταση του μύθου του ο Χατζής αναδεικνύει τις αντιθέσεις που παράγει το άτομο σε σχέση με το περιβάλλον του και αντίθετα. Ταυτόχρονα διαμορφώνει μια δική του ανθρωπολογία του ξένου στην περίπτωση του μπάρμπα Σπούργου, φέρνοντας στην επιφάνεια στοιχεία τοπικισμού και καχυποψίας προς καθετί ξένο. Μπροστά σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία τα κλειστά συστήματα δεν έχουν ούτε την παλαιότερη θέση, μήτε την προγενέστερη αξία τους. Έχοντας δει τον κόσμο να αλλάζει ο συγγραφέας, μεταφέρει το βίωμά του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο μέσω της τέχνης του.
Mitragliere (αντιτορπιλικό)
Το Mitragliere ήταν ένα από τα δεκαεννέα αντιτορπιλικά κλάσης Soldati που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) στα τέλη της δεκαετίας του 1930 και τις αρχές της δεκαετίας του 1940. Ολοκληρώθηκε στις αρχές του 1942, όντας το πρώτο πλοίο της δεύτερης ομάδας σκαφών της κλάσης του που παραδόθηκε. Μεταπολεμικά δόθηκε στο Γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό ως πολεμική αποζημίωση με το οποίο και παρέμεινε στην ενεργό υπηρεσία ως Jurien de la Gravière.
Περιγραφή
Τα αντιτορπιλικά κλάσης Soldati ήταν ελαφρώς βελτιωμένες εκδοχές της προηγούμενης κλάσης Oriani. Είχαν ολικό μήκος 106,7 m. Το πλάτος τους ήταν 10,15 m και το μέσο βύθισμά τους έφτανε τα 3,15 m, ενώ με πλήρες φορτίο ανέρχονταν σε 4,3 m. Τα Soldati είχαν εκτόπισμα 1830-1850 t (1800-1820 LT) με κανονικό φορτίο και 2450-2550 t (2410-2510 LT) με πλήρες. Το πλήρωμα κατά τη διάρκεια του πολέμου ανερχόταν σε 206 αξιωματικούς υπαξιωματικούς και ναύτες.
Σχεδιασμένα για μέγιστη ισχύ 48000 shp και ταχύτητα 34-35 kn σε επιχειρησιακές συνθήκες, τα πλοία της κλάσης αυτής έφτασαν σε ταχύτητες 39-40 kn κατά τη διάρκεια των θαλάσσιων δοκιμών τους, όντας όμως ελαφρώς φορτωμένα. Είχαν ακτίνα δράσης 2340 ναυτικών μιλίων με ταχύτητα πλεύσης 14 kn και 682 ναυτικών μιλίων με ταχύτητα 34 kn.
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από τέσσερα πυροβόλα των 120 mm εγκατεστημένα σε ζεύγη σε δύο πυργίσκους, έναν στην πλώρη μπροστά από την υπερκατασκευή, καθώς και έναν ακόμη στην πρύμνη. Υπήρχε επίσης ένα πυροβόλο των 120 mm που μπορούσε να βάλει βλήματα φωτισμού/κατάδειξης στόχων. Αντιαεροπορική προστασία παρείχαν οκτώ πυροβόλα των 20 mm, ενώ ο οπλισμός συμπληρώνονταν από δύο τρίδυμους τορπιλοσωλήνες των 533 mm εγκατεστημένους στο μέσον του πλοίου. Παρόλο που δεν ήταν εφοδιασμένα με σύστημα σόναρ για ανθυποβρυχιακό πόλεμο, τα πλοία της κλάσης αυτής διέθεταν ζεύγος εκτοξευτών βομβών βυθού. Μπορούσαν επίσης να μεταφέρουν έως και 48 νάρκες.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του Mitragliere άρχισε στις 7 Οκτωβρίου 1940 στις εγκαταστάσεις της Cantieri Navali Riuniti (CNR) στην Ανκόνα. Καθελκύστηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1941 και ολοκληρώθηκε την 1η Φεβρουαρίου του επόμενου έτους. Τον Αύγουστο του 1948 δόθηκε στη Γαλλία ως πολεμική αποζημίωση, όπου παρέμεινε επιχειρησιακό ως Jurien de la Gravière μέχρι τον παροπλισμό του στις 12 Ιουνίου 1954.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης Soldati Κατηγορία:Ιταλικά αντιτορπιλικά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Σαβίνια
μικρογραφία|Ο Σαβίνια Ο Σαβίνια (σλοβένικα: Savinja) είναι ο μεγαλύτερος σε μήκος ποταμός που ρέει εξ΄ ολοκλήρου στη Σλοβενία. Ρέει στη βορειοανατολική Σλοβενία και κυρίως στην κοιλάδα του Άνω Σαβίνια και κάτω Σαβίνια (σλοβενικά : Zgornja ή Spodnja Savinjska dolina) και μέσα από τις πόλεις του Τσέλιε και Λάσκο. Ο Σαβίνια είναι ο κύριος ποταμός των Σαβίνια Άλπεων (σλοβενικά: Savinjske Alpe). Εκβάλλει στον ποταμό Σάβο στην πόλη Ζιντάνι. Πλημμυρίσει συχνά όπως το 1960, 1990, και το 1995. Ο Σαβίνια έχει μήκος 102 χιλιόμετρα.
Ο Σαβίνια προέρχεται από την ένωση του Ρίνκα και ρέει κατά μήκος της κοιλάδας Λογκάρ κι εκβάλλει στον Γερέκα, από αυτό το σημείο δημιουργείται ο ποταμός Σαβίνια. Έχει ανακηρυχθεί μνημείο φυσικής κληρονομιάς και ο καταρράκτης-πηγή του Ρίνκα είναι ένα από τους πιο όμορφους και τα πιο γνωστούς καταρράκτες στη Σλοβενία.