cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βομβαρδισμός της Δρέσδης
Γερμανία
Από γερμανικής πλευράς προβλήθηκε επανειλημμένα ο ισχυρισμός ότι οι βομβαρδισμοί απροστάτευτων γερμανικών πόλεων ήταν κυρίως πράξη αντεκδίκησης και συλλογικής τιμωρίας του γερμανικού λαού, που παρέμεινε μέχρι τέλους πιστός στον Χίτλερ, δεδομένου ότι η ηγεσία των Συμμάχων γνώριζε ότι οι αντίστοιχες επιδρομές της Λουφτβάφε, π.χ. στο Λονδίνο και το Κόβεντρι, χαλύβδωσαν το ηθικό των Βρετανών. Στην περίπτωση της Δρέσδης παραπέμπουν μάλιστα στις εκτεταμένες καταστροφές που υπέστη η παλαιά πόλη και στις αναλογικά μικρότερες ζημιές που καταγράφηκαν στα βόρεια όπου βρισκόταν το αεροδρόμιο, τα στρατόπεδα και τα εργοστάσια που τροφοδοτούσαν τη γερμανική πολεμική μηχανή, όπως το Sachsenwerk (ραντάρ), το Zeiss Ikon A.G. (διόπτρες), το Radio H. Mende (ασύρματοι και ανιχνευτές ναρκών) και Infesto (συστήματα διεύθυνσης τορπιλών). Επιπλέον δεν διέθετε αντιαεροπορική άμυνα, καθώς τα αντιαεροπορικά πυροβόλα (Flak) είχαν μεταφερθεί στο Ρουρ και την Σιλεσία.
Βρετανία
Αν και δεν έλειψαν οι Βρετανοί και Αμερικανοί επικριτές που υιοθέτησαν ως ορθά πολλά από τα γερμανικά επιχειρήματα, η πλευρά των Δυτικών συμμάχων ισχυρίζεται ότι η περιορισμένη ακρίβεια των συμμαχικών βομβαρδισμών, ελλείψει ραντάρ ακριβείας και της συχνά κακής ορατότητας, ήταν η αφορμή για την ενίσχυση από το 1943 των ισοπεδωτικών βομβαρδισμών ανά περιοχή. Επιπλέον οι βομβαρδισμοί στρατηγικών στόχων είχαν αποδειχτεί εξαιρετικά δαπανηροί σε αεροσκάφη και πληρώματα, λόγω της γερμανικής αντιαεροπορικής άμυνας.
Απόδοση ευθυνών
Μεταπολεμικά, όταν αμφισβητήθηκε έντονα η εξοντωτική στρατηγική της RAF, έγινε από βρετανικής πλευράς απόπειρα να αποδοθεί στον πτέραρχο Σερ Άρθουρ Χάρις η αποκλειστική ευθύνη. Εξάλλου, ο επονομαζόμενος Bomber Harris ήταν υπέρμαχος των στρατηγικών βομβαρδισμών. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι ακόμα και στη Βρετανία, όπου ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος εξακολουθεί να θεωρείται τεκμήριο εθνικής υπεροχής, υπήρξαν αντιδράσεις όταν το 1992 στήθηκε στο Λονδίνο άγαλμα του Χάρις. Σήμερα, ωστόσο, ο Τσώρτσιλ θεωρείται ο υπεύθυνος της ισοπέδωσης της πόλης, αν και ο ίδιος αποστασιοποιήθηκε από το γεγονός. Σύμφωνα με τον Ρεϊμόν Καρτιέ, ο βομβαρδισμός της πόλης είχε ζητηθεί από τους Σοβιετικούς, για να εξουδετερωθούν τα εργοστάσια που έδρευαν στα περίχωρά της, αλλά αυτό ποτέ δεν αποκαλύφθηκε από τους Συμμάχους.
Βιβλία
Τα επιχειρήματα των δύο πλευρών έδωσαν τροφή σε δύο μπεστ σέλερ. Το 2002 κυκλοφόρησε «Η Φωτιά» (Der Brand) του Γεργκ Φρίντριχ (Jörg Friedrich). Στο βιβλίο περιγράφεται με μελοδραματικό ύφος η τραυματική εμπειρία του βομβαρδισμού γερμανικών πόλεων από την πλευρά των θυμάτων. Η μονομερής αφήγησή του επικεντρώνεται στην προσπάθεια να καταδείξει ότι οι βομβαρδισμοί δεν είχαν στρατηγική σημασία και ότι είχαν ως μοναδικό σκοπό τη μαζική τιμωρία και εξόντωση του γερμανικού λαού.
Η απάντηση της βρετανικής πλευράς, ήρθε από την πένα του Φρέντερικ Τέιλορ (Dresden: Tuesday, 13 February, 1945). Ο Βρετανός ιστορικός εστίασε στη σημασία της τοπικής βιομηχανίας της Σαξωνίας για την πολεμική μηχανή του Ράιχ και υπογράμμιζε ότι οι βομβαρδισμοί ήταν απάντηση στην ανηλεή στρατηγική της Λουφτβάφε και αναγκαία προϋπόθεση για την τελική επικράτηση των Συμμάχων. Ωστόσο, δεν απέκλειε το ενδεχόμενο να χαρακτηριστεί έγκλημα πολέμου.
Επίσης, τις συγκλονιστικές, ωμές περιγραφές του χάους που ακολούθησε της βομβιστικής επιδρομής και του τρόπου που οι ζωντανοί της πόλης προσπάθησαν να «διαχειριστούν» το πρόβλημα των χιλιάδων άταφων νεκρών, περιγράφονται στο μπεστ σέλερ βιβλίο του David Irving «Ο βομβαρδισμός της Δρέσδης - Η αποκάλυψη των γεγονότων 1945», που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1963 και στην Ελλάδα το 2006, από τις εκδόσεις Ιωλκός.
Ανοικοδόμηση και συμφιλιωτικές κινήσεις
thumb|right|150px|Φωτογραφία της Frauenkirche στην οποία φαίνεται το μεγαλύτερο σωζόμενο τμήμα του αυθεντικού ναού Τα τελευταία χρόνια υπήρξαν σημαντικές αποφάσεις για τη συμφιλίωση των άλλοτε αντιπάλων στρατοπέδων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όπως η αδελφοποίηση του Κόβεντρι και της Δρέσδης.
Η όπερα Semperoper ανακατασκευάστηκε την περίοδο 1977-1985. Έγινε αυστηρά πιστή ανακατασκευή, ενώ ελήφθησαν υπόψη και οι απαιτήσεις μιας σύγχρονης όπερας. Το Τσβίνγκερ ανοικοδομήθηκε από το 1945 ως το 1963 και άνοιξε τις πόρτες του στο κοινό ήδη το 1952.
Ωστόσο, την κυριότερη αφορμή για τη συμφιλίωση πρόσφερε η ανοικοδόμηση του καθεδρικού ναού Frauenkirche, που δέσποζε επί αιώνες στο κέντρο της πόλης. Πάνω από 6.000 μέλη από 23 χώρες συμμετείχαν στην πρωτοβουλία αυτή, όπου πρωταγωνιστικό ρόλο ανέλαβαν οι Friends of Dresden Inc. και η Association Frauenkirche Paris. Στις 13 Φεβρουαρίου 2000 ο Πρίγκιπας Εδουάρδος, δούκας του Κεντ, παρέδωσε το επίχρυσο αντίγραφο του σταυρού που χρηματοδοτήθηκε από βρετανικές δωρεές. Μάλιστα προερχόταν από τα χέρια Βρετανού σιδηρουργού, που ήταν γιος πιλότου βομβαρδιστικού που συμμετείχε στις επιθέσεις κατά της Δρέσδης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θηριωδίες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Δρέσδη Δ
Β΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 2018-19
Το Πρωτάθλημα Φούτμπολ Λιγκ 2018–19, γνωστό και ως Football League, για την αγωνιστική περίοδο 2018-19, ήταν η δεύτερη σε τάξη κατηγορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Για ένατη αγωνιστική περίοδο το πρωτάθλημα διεξήχθη με την επωνυμία Football League, ενώ προηγουμένως ονομαζόταν Β΄ Εθνική, ονομασία που χρησιμοποιείται ακόμη.
Προς την Football League
Προβιβάστηκαν από την Γ΄ Εθνική
Υποβιβάστηκαν από την Super League
Από την Football League
Προβιβάστηκαν στην Super League
Υποβιβάστηκαν στην Γ΄ Εθνική
Βαθμολογία
Μετά την επικύρωση της βαθμολογίας επιβλήθηκαν ποινές αφαίρεσης τριών βαθμών σε πέντε ΠΑΕ (Κέρκυρα, Ηρόδοτος, ΑΕΠ Ηρακλής, ΑΕ Σπάρτη και Αιγινιακός) που «κόπηκαν» και στη 2η φάση της επιτήρησης. Επίσης επιβλήθηκαν ποινές αφαίρεσης 33 βαθμών στην ΑΕΠ Ηρακλής για οφειλές σε 11 παίκτες αλλά και στον ΑΟΚ Κέρκυρα για τον ίδιο λόγο. Αυτές οι ποινές θα αφορούν την επόμενη αγωνιστική περίοδο.
Αγώνας διαβάθμισης
Ο αγώνας διαβάθμισης πραγματοποιήθηκε ανάμεσα στον ΟΦΗ και στον Πλατανιά σε διαφορετικά γήπεδα. Το πρώτο παιχνίδι στις 19 Μαΐου 2019 έληξε 0-0 και το δεύτερο στις 22 Μαΐου έληξε 3-2.
Τριλμπαρντού
Το Τριλμπαρντού (γαλλικά: Trilbardou) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Ρενάτο Αουγκούστο
Ο Ρενάτο Αουγκούστο (Renato Augusto, 8 Φεβρουαρίου 1988) είναι Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για την Κορίνθιανς και την εθνική ομάδα της Βραζιλίας.
Ο Ρενάτο Αουγκούστο ξεκίνησε την καριέρα του από την Φλαμένγκο και το 2008 πήρε μεταγραφή για την Μπάγιερν Λεβερκούζεν, όπου πραγματοποίησε καλές εμφανίσεις και ήταν μέλος της ομάδας της χρονιάς για τη Μπουντεσλίγκα για τη σαιζόν 2008-09. Το 2012 αποκτήθηκε από την Κορίνθιανς για 3,5 εκατομμύρια ευρώ και ανακηρύχθηκε καλύτερος παίκτης του βραζιλιάνικου πρωταθλήματος για το 2015, χρονιά την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα η Κορίνθιανς. Το 2016 αποκτήθηκε από την Μπεϊτζίν Γκουοάν για 8 εκατομμύρια ευρώ. Το 2021 επέστρεψε στην Κορίνθιανς.
Ο Ρενάτο Αουγκούστο πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα το 2011 και έκτοτε έχει πραγματοποιήσει 32 συμμετοχές με το εθνόσημο, σκοράροντας 6 φορές. Ήταν μέλος της αποστολής της Βραζιλίας στο Μουντιάλ 2018 και στο Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλούμπε ντε Ρεγκάτας ντο Φλαμένγκο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερ Λεβερκούζεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπορτ Κλαμπ Κορίνθιανς Παουλίστα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπεϊτζίνγκ Γκουοάν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο
Τριλπόρ
Το Τριλπόρ (γαλλικά: Trilport) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Τριλπορταί (γαλλικά: Trilportais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Μαρία Αμαλία της Αυστρίας (1780-1798)
Η Μαρία Αμαλία της Αυστρίας (Marie Amalie von Österreich, 17 Οκτωβρίου 1780 - 25 Δεκεμβρίου 1798) ήταν κόρη του Λεοπόλδου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Η Μαρία Αμαλία Ιωσηφίνα Ιωάννα Αικατερίνη Θηρεσία γεννήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1780 στην Φλωρεντία, και ήταν το δωδέκατο παιδί και η τέταρτη κόρη του Λεοπόλδου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Μαρίας Λουίζας της Ισπανίας.
Είχε μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία περιτριγυρισμένη από τα πολλά αδέλφια της. Στη Μαρία Αμαλία δόθηκε μια κάπως διαφορετική ανατροφή από ό,τι ήταν συνηθισμένο για τα βασιλικά παιδιά εκείνη την εποχή: ανατράφηκαν πραγματικά από τους γονείς τους και όχι από υπηρέτες, κρατήθηκαν σε μεγάλο βαθμό εκτός από οποιαδήποτε τελετουργική αυλική ζωή και διδάχτηκαν να ζουν απλά, φυσικά και σεμνά.
Πέθανε στις 25 Δεκεμβρίου 1798 στη Βιέννη σε ηλικία 18 ετών. Είναι θαμμένη στην αυτοκρατορική κρύπτη στη Βιέννη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης Κατηγορία:Αυστριακοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Αθηνά Χαλκίοικος
Η Αθηνά Χαλκίοικος ήταν η πολιούχος θεά της αρχαίας Σπάρτης. Ο ναός της Αθηνάς Χαλκίοικου ήταν ένα από τα σημαντικότερα ιερά της Σπάρτης και λειτούργησε από τον 8ο αιώνα π.Χ. μέχρι τον 2ο αι. μ.Χ.. Οι ανασκαφές έφεραν λίγα, και κυρίως ασήμαντα ευρήματα στο φως της ημέρας, επειδή ο ναός είχε ήδη συληθεί στο παρελθόν.
Ετυμολογία
Το λεξικό Σουίδα επεξηγεί το όνομα με την ύπαρξη χάλκινου οίκου, ή λόγω της ανθεκτικότητας του ναού. Λέει επίσης, ότι πιθανόν να ιδρύθηκε από Χαλκίδες πρόσφυγες από την Εύβοια. Ο Ησύχιος την αποκαλεί «χαλκηδάνη» και το ναό «χαλκίναο». Ο Ευριπίδης αποκαλεί τη θεά «χαλκόπυλο». Πιθανόν το όνομα να μην είναι το αρχικό, αφού ο Θουκυδίδης στην επιγραφή Δαιμόνων που χρονολογείται το 430 π.Χ. αποκαλεί την Αθηνά «Πολιούχο». Αργότερα ίσως λόγω της χάλκινης διακόσμησης ή επένδυσης του ναού, ονομάστηκε «Χαλκίοικος».
Ιωάννης Β΄ της Οπάβα-Ράτιμπορ
Ο Ιωάννης Β΄, τσεχ. Jan II. (μετά το 1365 - 1424) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας τού Ράτσιμπους (γερμαν. Ράτιμπορ), Κρνοβ & Μπρούνταλ. Έγινε κυβερνήτης τού Κλόντζκο και Ζμποκόβιτσε Σλάσκιε (1388-97).
Βιογραφία
Κατά τον γάμο του έδωσε στη σύζυγό του Ελένα ως δική της ιδιοκτησία για μετά την αποβίωσή του (wittum) την επαρχίες Πστσύνα, κ.ά. Πράγματι το 1424 απεβίωσε ο Ιωάννης Β΄ και η Ελένα έλαβε τις προσόδους τους, χρησιμοποιώντας τον τίτλο βαρόνη της Πστσύνα.
Αθηνά Χαλκίοικος
Περιγραφή
Σύμφωνα με τον Παυσανία, ο ναός της είχε ιδρυθεί από τον Τυνδαρέα και τους γιους του, παρέμεινε όμως ημιτελής μέχρι που ο Σπαρτιάτης αρχιτέκτονας, χαλκουργός και ποιητής Γιτιάδας, περί τα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ., επένδυσε τον ναό εξ ολοκλήρου με χάλκινα ή μπρούτζινα ανάγλυφα μυθολογικού περιεχομένου. Επίσης έπλασε ένα χάλκινο ή ξύλινο χαλκένδυτο άγαλμα της θεάς και έγραψε ύμνο προς τιμή της.
Ιωάννης Β΄ της Οπάβα-Ράτιμπορ
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πρεμυσλιδών
Αθηνά Χαλκίοικος
Περιγραφή
Ο Παυσανίας μνημονεύει το ναό σε συνδυασμό με τρίποδες και αγάλματα που στήθηκαν. Τα στοιχεία όμως που δίνει, περιέχουν αναχρονισμούς και σύμφωνα με σύγχρονους ιστορικούς ερμηνεύονται μόνο κατόπιν διορθώσεων. Οι αρχαιολογικές έρευνες αποκάλυψαν δύο επίπεδα των ερειπίων, ένα της πρώιμης γεωμετρικής εποχής, και ένα δεύτερο, της κλασικής εποχής. Τα ευρήματα επίσης συμπεριλαμβάνουν πολλά χάλκινα καρφιά και χάλκινες πλάκες, οι οποίες πιθανόν κάλυπταν μέρη του ναού, όχι όμως ολόκληρο το ναό.
Ο ναός βρίσκονταν στο υψηλότερο σημείο της περιοχής, στην ακρόπολη βόρεια της πόλης της Σπάρτης. Ο ναός αυτός ήταν απαραβίαστος και παρείχε άσυλο σε όποιον κατέφευγε εκεί. Επώνυμοι άνδρες που έκαναν χρήση του ασύλου ήταν ο νομοθέτης Λυκούργος, ο Άγις Δ΄, ο νικητής της μάχης των Πλαταιών Παυσανίας (το 470 π.Χ.) και ο Λεωνίδας Β΄ (το 242 π.Χ.), όταν έπεσαν σε δυσμένεια και καταδιώχτηκαν από τους συμπολίτες τους. Μάλιστα ο Παυσανίας βρήκε φρικτό θάνατο, καθώς -όπως μαρτυρεί ο Θουκυδίδης- οι έφοροι της πόλης έχτισαν την πόρτα του ιερού και τον άφησαν χωρίς νερό και τροφή.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Σπάρτης
Βεντσέσλαος Β΄ της Οπάβα-Ράτιμπορ
Ο Βεντσέσλαος Β΄, τσεχ. Václav IΙ (π. 1405 - 1456) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας τού Ράτιμπορ και μέρους της Οπάβα (συγκεκριμένα τού Κρνοβ) το διάστημα 1424-37.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Ιωάννη Β΄ δούκα τού Ράτιμπορ & μέρους της Οπάβα (τού Κρνοβ) και της Ελένα των Γκεντιμινιδών, κόρης τού Καριμπούτας πρίγκιπα τού Νόβγκροντ Σεβέρσκυι.
Πολέμησε με τον πατέρα του και άλλους πρίγκιπες της Σιλεσίας μαζί με την Πολωνία και ενάντια στο Τευτονικό Τάγμα, το 1414 στον Πόλεμο τού Λιμού.
Κονσταντίν Σεργκέγιεβιτς Ακσάκοφ
Ο Κονσταντίν Σεργκέγιεβιτς Αξάκοφ, γεννημένος στις 29 Μαρτίου (10 Απριλίου) 1817 στο χωριό Αξάκοβο στην Κυβερνεία Αρινμπούρκ της Τσαρικής Ρωσίας και απεβίωσε στις 9 (19) Δεκεμβρίου 1860 στη Ζάκυνθο, Ελλάδα σε ηλικία 43 ετών - είναι Ρώσος δημοσιογράφος κοινής γνώμης, ποιητής, μεταφραστής, κριτικός λογοτεχνίας, ιστορικός, γλωσσολόγος και ένας από τους κύριους εκφραστές της ρωσικής σλαβοφιλίας και ιδεολόγος του σλαβόφιλου κινήματος στη Ρωσία τον 19ο αιώνα .μικρογραφία|Νικολάϊ Βλαντίμιροβιτς Στανκέβιτς
Βεντσέσλαος Β΄ της Οπάβα-Ράτιμπορ
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1437 τη Μαργαρίτα, κόρη τού Βίνσεντ τού Σαμοτούλυ καστελλάνου τού Μιεντύρετς και είχε τέκνα:
Κονσταντίν Σεργκέγιεβιτς Ακσάκοφ
Σύντομη βιογραφία
Μέχρι τα 10 χρόνια του ο Κωνσταντίν Αξάκοφ έζησε στο Αξάκοβο ενώ το 1826 μετακόμισε στη Μόσχα με την οικογένεια του. Στις αρχές της δεκαετίας του 1830 μαθήτευε δίπλα στον Μιχαήλ Π. Παγκόντιν και όταν έγινε 15 ετών εισήλθε στο ιστορικό τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστήμιου Μόσχας (1832) και αποφοίτησε το 1835 με τον τίτλο "Υποψήφιος Διδάκτωρ Πανεπιστημίου".
Βεντσέσλαος Β΄ της Οπάβα-Ράτιμπορ
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πρεμυσλιδών
Κονσταντίν Σεργκέγιεβιτς Ακσάκοφ
Σύντομη βιογραφία
Κατά τις πανεπιστημιακές σπουδές εντρύφησε στη γερμανική κλασσική φιλοσοφία και ειδικότερα στον Γερμανό φιλόσοφο Φίντριχ Χέγκελ, επιρροή σημαντική που επηρέασε και τα έργα του.
Στο πανεπιστήμιο συμφοίτησε μαζί με τους Βυσσαριώνα Μπελίνσκι, Όσιπ Μποντιάνσκι και έγινε μέλος του Κύκλου του Νικολάϊ Στακένβιτς (φιλοσοφικός κύκλος συμφοιτητών). Το 1837 ο κύκλος αυτός διασπάστηκε λόγω της αποχώρησης του Στανκεβιτς στο εξωτερικό και ήταν η αιτία ο Αξάκοφ να προσεγγίσει έναν άλλο φιλοσοφικό κύκλο, αυτόν των Σλαβόφιλων, με μέλη τους Αλεξέϊ Σ. Χομιακόφ, Ιβάν Β. Κίρεγιεβσκιι και Γιούρι Φ. Σαμάριν.
Το 1838 βρέθηκε και αυτός στο εξωτερικό, στη Γερμανία όπου και έμεινε για 5 μήνες.
Από το 1857 ήταν φανατικός συγγραφέας για την εφημερίδα «Μόλβα ». μικρογραφία|Apotheosis of the Slavs history - Αλφόνσο Μούχα Ο θάνατος του πατέρα του επηρέασε σημαντικά την υγεία του με έντονα συμπτώματα φυματίωσης που τον οδήγησαν στο νησί Ζάκυνθος στην Ελλάδα όπου και απεβίωσε το 1860. Ενταφιάζεται στη Μονή Σίμωναφ Ουσπένσκιι στη Μόσχα.
Η "Ρωσική Ψυχή"
Γενικά στα έργα του προσπαθούσε να μελετήσει τον Ρωσικό λαό και τη ρωσική ιδιοσυγκρασία όμως συγκεκριμένα μέσα από το έργο του «Για την εσωτερική κατάσταση της Ρωσίας» δηλώνει πως ο ρωσικός λαός δεν κυβερνάται ούτε θέλει να κυβερνηθεί, όπου μέσα από τη διδαχή του Χριστιανισμού και της Πίστης πρέπει να παραμένει μια ενωμένη οντότητα αντιστεκόμενη στη δυτική επιρροή, πρέπει να ζει πνευματικά και ηθικά και απλοϊκά, κοντά στη φύση.
Ο Αξάκοφ θεωρεί πως η αρμονία και η ενότητα του λαού κλονίστηκε κατά τη βασιλεία του Μεγάλου Πέτρου, ο οποίος με τη φιλοευρωπαϊκή διαχείρισή του διέσπασε τον ρωσικό λαό από το κράτος και τον δίχασε.
Ρεϊνάλντο Αν
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ρεϊνάλντο Αν γεννήθηκε στο Καράκας της Βενεζουέλας το 1874 (ή 1875 ) και ήταν το νεότερο από τα, συνολικά, δώδεκα παιδιά της οικογένειας. Ο πατέρας του, Κάρλος (Carlos Hahn), ήταν ένας εύπορος μηχανικός, εφευρέτης και επιχειρηματίας, Γερμανο-εβραϊκής καταγωγής. . Η μητέρα του, Έλενα (Helena María de Echenagucia-Ellis), ήταν Βενεζουελάνα με βασκικές ρίζες και, όπως οι πλουσιότερες οικογένειες στη χώρα, καταγόταν από ισπανούς αποίκους. Ο πατέρας του γνώριζε τον πρόεδρο της Βενεζουέλας, Α. Μπλάνκο (Antonio Guzmán Blanco), αλλά η -όλο και πιο ασταθής- πολιτική ατμόσφαιρα κατά τη λήξη της πρώτης θητείας του, ανάγκασε τον πατέρα του να εγκαταλείψει τη Βενεζουέλα, το 1878.
Παρά το γεγονός ότι, αρχικά, έδειξε ενδιαφέρον για την παραδοσιακή μουσική τού Καράκας, η Γαλλία είναι αυτή που θα «καθορίσει τη μουσική ταυτότητα τού Αν στη μετέπειτα ζωή του». . Η Όπερα του Παρισιού, το Μπαλέτο της Όπερας του Παρισιού, η Όπερα Κομίκ (Comique), εκτός από τον ιστό των καλλιτεχνών και συγγραφέων, αποδείχθηκαν ιδανικό σκηνικό για τον νεαρό Ρεϊνάλντο. Παιδί-θαύμα, έκανε το ντεμπούτο του στα σαλόνια τής εκκεντρικής πριγκίπισσας Ματίλντε (Mathilde), ανιψιάς του Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Εκεί, συνόδευε τον εαυτό του στο πιάνο και τραγουδούσε άριες του Όφενμπαχ. Ήδη, σε ηλικία 8 ετών, ο Αν συνέθεσε τα πρώτα του τραγούδια.
Κονσταντίν Σεργκέγιεβιτς Ακσάκοφ
Η "Ρωσική Ψυχή"
μικρογραφία|Νεκρές Ψυχές, Νικολάι Γκόγκολ
Ρεϊνάλντο Αν
Βιογραφικά στοιχεία
Παρά την -παραδοσιακά- διαβόητη αντιπάθεια του Ωδείου του Παρισιού προς τα παιδιά-θαύματα (ήδη, ο Λιστ είχε απορριφθεί πολλά χρόνια πριν), ο Αν μπήκε στο Ωδείο σε ηλικία 10 ετών. Στους διάσημους καθηγητές του, περιλαμβάνονταν οι Μασνέ, Γκουνώ και Σαιν-Σανς, ενώ ο Ραβέλ υπήρξε συμφοιτητής του.
Κονσταντίν Σεργκέγιεβιτς Ακσάκοφ
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι ποιητές Κατηγορία:Ρώσοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Ρώσοι συγγραφείς Κατηγορία:Ρώσοι δημοσιογράφοι
Ρεϊνάλντο Αν
Εάν οι στίχοι μου είχαν φτερά
Το 1888, σε ηλικία 14 ετών, ο Αν συνέθεσε το τραγούδι Εάν οι στίχοι μου είχαν φτερά (Si mes vers avaient des ailes) σε ποίηση Βικτόρ Ουγκώ. Το τραγούδι έγινε αμέσως επιτυχία, όταν δημοσιεύθηκε από τη Le Figaro. Μέσω αυτής της επιτυχίας, ο Αν ήρθε σε επαφή με πολλούς κορυφαίους καλλιτέχνες της γαλλικής πρωτεύουσας, εκτός από τις σχέσεις που είχε, ήδη, αναπτύξει στο Ωδείο. Η φημισμένη σοπράνο Σ. Σάντερσον (Sybil Sanderson) και ο συγγραφέας Αλφόνς Ντωντέ, προσκάλεσαν τον συνθέτη να συμμετάσχει στον κοινωνικό τους περίγυρο. Ο Αν διέθετε το «ιδιαίτερο χάρισμα» να προσελκύει «σημαντικούς ανθρώπους στο πλευρό του». Όπως και σε πολλούς άλλους συνθέτες γαλλικών τραγουδιών της εποχής, ο Αν αρεσκόταν στην ποίηση του Ουγκώ. Πολλά από τα χαρακτηριστικά της μουσικής του είναι ήδη εμφανή στο συγκεκριμένο τραγούδι: η κυματιστή συνοδεία πιάνου, η γραμμή της φωνής που προέρχεται από τα πρότυπα και την οικειότητα του λόγου, τα αναπάντεχα μουσικά διαστήματα και οι πτώσεις, η έξυπνα τοποθετημένη mezza voce, η εκλέπτυνση και το βάθος των συναισθημάτων, όλα αυτά ακόμη πιο εντυπωσιακά, εάν ληφθεί υπ’ όψιν η ηλικία του συνθέτη. Ο Πολ Βερλαίν, ήταν ένας άλλος ποιητής του οποίου οι στίχοι ενέπνευσαν πολλά από τα τραγούδια του Αν.
Προσωπικές σχέσεις
thumb|350px|right|Ο Ρεϊνάλντο Αν σε πίνακα του 1907 Μέχρι την ηλικία των δεκαεννέα ετών, το 1894, ο Αν είχε γράψει πολλά ερωτικά τραγούδια. Ωστόσο, πίσω από αυτή την κοσμική του επιτήδευση, κρύβονταν επιμελώς τα προσωπικά του συναισθήματα. Είχε στενές φιλίες με διάφορες γυναίκες, οι οποίες ελκύονταν έντονα από τον γοητευτικό, νεαρό συνθέτη. Η Κλεοπάτρα ντε Μερόντ (Cléopatre-Diane de Merode), μια διάσημη καλλονή τής εποχής -και τρία χρόνια μεγαλύτερη από τον Αν-, τον ενέπνευσε να γράψει: «τη λατρεύω ως ένα μεγάλο και τέλειο έργο τέχνης». Ωστόσο, σύμφωνα με πληροφορίες, η αγάπη του γι’ αυτήν παρέμεινε πλατωνική για ολόκληρη τη ζωή του. Η φημισμένη εταίρα Liane de Pougy αναφέρεται στον Αν, στο ημερολόγιό της ως «η γλυκύτητα στη ζωή της». Αν και είχαν στενούς δεσμούς, η σχέση τους τελείωσε όταν η de Pougy παντρεύτηκε. Ο Αν, λέγεται ότι, τής είπε: «Αντίο, Lianon, μισώ τους παντρεμένους». Ωστόσο, ο συνθέτης θεωρείται ότι ήταν ομοφυλόφιλος, αν και σε προσωπικές του επιστολές κριτικάρει, συχνά, τόσο τους ομοφυλόφιλους όσο και την ομοφυλοφιλία.
Με τον Προυστ
Το 1894, αποδείχθηκε σημαδιακή χρονιά για τον Αν. Στο σπίτι της ζωγράφου Μ. Λεμαίρ (Madeleine Lemaire), συνάντησε έναν επίδοξο συγγραφέα τρία χρόνια μεγαλύτερο από αυτόν. Αυτός ο συγγραφέας ήταν ο -τότε ελάχιστα γνωστός-, Μαρσέλ Προυστ. Ο Προυστ και ο Αν μοιράζονταν, έκτοτε, την κοινή αγάπη τους για τη ζωγραφική, τη λογοτεχνία και τη μουσική του Φωρέ. Έγιναν εραστές και, συχνά, ταξίδευαν μαζί και έκαναν διάφορα πλάνα. Ένα από αυτά, είχε ως αποτέλεσμα τη σύνθεση Ζωγράφοι (Peintres, 1896), ένα έργο για απαγγελία με συνοδεία πιάνου.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο Αν εξάσκησε, επίσης, τη γραφή του με αποτέλεσμα να γίνει ένας από τους καλύτερους μουσικοκριτικούς. Ωστόσο, σπάνια εκτιμούσε τους συγχρόνους του και θαύμαζε τους καλλιτέχνες του παρελθόντος. Το γράψιμό του, όπως και του Προυστ, χαρακτηρίζεται από μια επιδεξιότητα στην απεικόνιση μικρών λεπτομερειών. Στο ημιτελές αυτοβιογραφικό μυθιστόρημά του, Ζαν Σαντέιγ (Jean Santeuil), μεταθανάτια δημοσιευμένο, ο Προυστ απαθανατίζει τον Αν. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Προυστ, άρχισε να γράφει ένα χρόνο μετά τη γνωριμία του με τον Αν και, παρόλο που έπαψαν να είναι εραστές, οι δύο καλλιτέχνες παρέμειναν φίλοι μέχρι τον θάνατό του, το 1922.
Οι δύο Πόλεμοι
Το 1909, ο Αν πολιτογραφήθηκε Γάλλος και, το 1914, στο ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, προσφέρθηκε εθελοντικά να υπηρετήσει στον γαλλικό στρατό. Παρά τα 40 του χρόνια, δηλαδή μεγαλύτερος από την επίσημη ηλικία στράτευσης, έγινε αποδεκτός και υπηρέτησε, αρχικά ως φαντάρος, φτάνοντας τελικά στον βαθμό του δεκανέα. Ενώ βρισκόταν στο μέτωπο συνέθεσε έναν κύκλο τραγουδιών σε ποίηση Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον.
Ως μαέστρος, ο Αν εξειδικεύτηκε στη διεύθυνση έργων του Μότσαρτ, διευθύνοντας τις αρχικές παραστάσεις του Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ, μετά από πρόσκληση της διάσημης Λ. Λέμαν (Lilli Lehmann), όταν το φεστιβάλ αναβίωσε μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Διετέλεσε, επίσης, στις δεκαετίες του 1920 και του 1930 γενικός διευθυντής της Όπερας του Καζίνο των Καννών. Για πολλά χρόνια ήταν μουσικοκριτικός, με μεγάλη βαρύτητα γνώμης, στην παρισινή Le Figaro.
Ο Αν παρέλαβε τις παρτιτούρες τής περίφημης Συμφωνίας σε Ντο Μείζονα του Ζωρζ Μπιζέ, η οποία ήταν ακόμη ανεκτέλεστη, από την ίδια τη χήρα του συνθέτη. Ο Αν, με τη σειρά του, τις κατέθεσε στη βιβλιοθήκη του Ωδείου του Παρισιού, όπου βρέθηκαν το 1933 και δόθηκε η πρώτη παράσταση του έργου, το 1935. Ο Αν αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Παρίσι το 1940 κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής και επέστρεψε στο τέλος του πολέμου, το 1945, γαι να αναλάβει το πόστο τού διευθυντή της Όπερας του Παρισιού. Ωστόσο, πέθανε το 1947 από έναν όγκο στον εγκέφαλο, χωρίς να πραγματοποιήσει τις μεταρρυθμίσεις για τις οποίες ήλπιζαν οι υποστηρικτές του. thumb|350px|right|Ο τάφος του Ρεϊνάλντο Αν στο παρισινό [[Κοιμητήριο Περ Λασαίζ ]]
Μουσικολογικές σημειώσεις
Ο Αν έγινε περιζήτητος για τα τραγούδια του, ωραιότατους κύκλους μελωδιών για φωνή και πιάνο. Επίσης, έγραψε έργα για το μουσικό θέατρο όπου ξεχωρίζουν οι οπερέτες του, πρότυπα μελωδικής και αρμονικής κομψότητας στη μορφή και στη μελοποίηση του λόγου, που τον ανέδειξαν στον σημαντικότερο, ίσως, συνεχιστή των έργων τού Όφενμπαχ και του Μεσαζέ (A. Messager).
Πηγές
Κατηγορία:Βενεζουελάνοι συνθέτες Κατηγορία:Γάλλοι συνθέτες Κατηγορία:Βενεζουελάνοι τραγουδιστές Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Απόφοιτοι του Κονσερβατορίου του Παρισιού
Άρεντ Άρεντς Κάμπελ
μικρογραφία| Αλιείς και αγρότες, [[Ρέικσμουζεουμ|Ρέικσμουζεουμ, 1625-1631]] Ο Άρεντ Άρεντς (Arent Arentsz, γνωστός και ως Κάμπελ (Cabel), 1585 – 18 Αυγούστου (ταφή), 1631) ήταν Ολλανδός τοπιογράφος της Χρυσής ολλανδικής Εποχής.
Βιογραφία
Ο Άρεντς γεννήθηκε και πέθανε στο Άμστερνταμ. Σύμφωνα με το RKD υπέγραφε τα έργα του με το μονόγραμμα Α.Α. Είναι γνωστός για τα καλοκαιρινά και χειμερινά τοπία, κυρίως με σκηνές κυνηγιού και ψαρέματος. Επηρεάστηκε από τον τοπιογράφο Χέντρικ Άφερκαμπ, αλλά τα έργα τους ξεχωρίζουν εύκολα. Μερικά από τα έργα του εκτίθενται στην Εθνική Πινακοθήκη (Λονδίνο) και στο Ρέικσμουζεουμ. Ο Άρεντς απεβίωσε το 1631 και τάφηκε στην Oude Kerk (Παλαιά Εκκλησία) της πόλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Μάρτιν Σλαφ
Ο Μάρτιν Σλαφ (γεν. στις 6 Αυγούστου 1953) είναι Αυστριακός επιχειρηματίας που ασχολήθηκε με το εμπόριο με την Ανατολική Γερμανία πριν από τη γερμανική επανένωση. Σύμφωνα με έρευνες του γερμανικού κοινοβουλίου, ο Σλαφ ήταν ανεπίσημο υπάλληλος της Στάζι. Η κωδική ονομασία του στη Στάζι ήταν Landgraf και ο αριθμός μητρώου του 3886-86. Η περιουσία του Σλαφ υπολογίζεται σε περισσότερα από 8 δισεκατομμύρια ευρώ.
Καριέρα με την Ανατολική Γερμανία
Τα αρχεία της Στάζι διατηρούν αρχεία για τον Σλαφ ήδη από το 1982. Ο Μάρτιν Σλαφ είχε αρκετές συναντήσεις με αξιωματούχους της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας το 1982. Τα έγγραφα της Στάζι περιγράφουν ότι οι ανώτεροι αξιωματικοί της είχαν εντυπωσιαστεί με την «εκτεταμένη ακίνητη περιουσία του Σλαφ, τις διάφορες εταιρείες του και την πρόσβασή του στην απαραίτητη αμερικανική τεχνολογία».
Σύμφωνα με τις έρευνες του γερμανικού κοινοβουλίου, ο Σλαφ προμήθευε την Ανατολική Γερμανία με αγαθά που είχαν απαγορευτεί από τη Δύση μέσω εμπάργκο.
Εξαφανισμένα δημόσια ταμεία μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου
Όταν το γερμανικό κοινοβούλιο ερεύνησε την υπόθεση εξαφάνισης δημοσίων κεφαλαίων μετά την Πτώση του Τείχους του Βερολίνου, διαπίστωσε ότι η Ανατολική Γερμανία (ΛΔΓ) είχε μεταφέρει μεγάλα χρηματικά ποσά στον Σλαφ μέσω λογαριασμών στη Βαντούζ, την πρωτεύουσα του Λίχτενσταϊν, σε αντάλλαγμα για αγαθά που βρίσκονταν "υπό δυτικό εμπάργκο". Επιπλέον, υψηλόβαθμοι αξιωματικοί της Στάζι συνέχισαν τη σταδιοδρομία τους μετά τη διάλυση της ΛΔΓ σε διευθυντικές θέσεις στον όμιλο εταιρειών του Σλαφ. Για παράδειγμα, το 1990 ο Χέρμπερτ Κόλερ, διοικητής της Στάσι στη Δρέσδη, μετέφερε 170 εκατομμύρια μάρκα στον Σλαφ για «σκληρούς δίσκους» και κάποιους μήνες αργότερα ξεκίνησε να εργάζεται για αυτόν. Οι έρευνες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι «η αυτοκρατορία των εταιρειών του Σλαφ έπαιξε κρίσιμο ρόλο» στις προσπάθειες της Στάζι να εξασφαλίσει το οικονομικό μέλλον των πρακτόρων της και να κρατήσει ζωντανό το δίκτυο πληροφοριών της.
Το περιοδικό Stern σημείωσε ότι ο αξιωματικός της Κα Γκε Μπε Βλαντίμιρ Πούτιν (νυν πρόεδρος της Ρωσίας) εργαζόταν την ίδια εποχή με τους συναδέλφους του στη Στάζι στη Δρέσδη.
Πρόσφατες δραστηριότητες
Τον Μάρτιο του 2008, η εφημερίδα Sunday Times ανέφερε ότι το διαζύγιο του Σλαφ από τη σύζυγό του, Άντρεα, το 2007 περιελάμβανε διακανονισμό 200 εκατομμυρίων ευρώ, τον μεγαλύτερο σχετικό ποσό που είχε αναφερθεί μέχρι τότε.
Σύνδεσμοι με Gazprom και Ρωσία
Ο Σλαφ συνδέεται με τις εταιρείες Gazprom. Ο συνεργάτης του, Μάικλ Χέιζον, κατέχει θέσεις στον όμιλο Centrex, ένα δίκτυο εταιρειών που ελέγχεται από την Gazprom. Ο Χέιζον ήταν επίσης πρόεδρος της CAP Holding, η οποία έχει έδρα το Λίχτενσταϊν και κατέχει μετοχές στο καζίνο Jericho για λογαριασμό του Σλαφ και των συνεργατών του. Σύμφωνα με τη Haaretz, «ο Χέιζον κατέχει στην πραγματικότητα μετοχές σε όλες τις εταιρείες με τις οποίες συνδέεται ο Σλαφ».
Ο Σλαφ διαθέτει επίσης μια εταιρεία στην Κύπρο η οποία είχε την έδρα της στην ίδια διεύθυνση με την Centrex Holding και μετέχει ορισμένους διευθυντές με εταιρείες της Gazprom. Ο Σλαφ, η Centrex και ο Ρόμπερτ Νοβικόφσκι έχουν τον ίδιο υπεύθυνο τύπου στη Βιέννη. Ο Νοβικόφσκι εμπλέκεται με τον όμιλο Centrex και τη Central Energy Italian Gas Holding, μια εταιρείας που, όπως αποκαλύφθηκε, εξυπηρέτησε κρυφά τον Μπρούνο Μεντάστι-Γκρανέλι, φίλο του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, στο πλαίσιο μιας ιταλορωσικής συμφωνίας φυσικού αερίου.
British Gas
Ένας συνιδιοκτήτης της East Mediterranean Gas Company ισχυρίστηκε ότι το έργο υπεράκτιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου στη Γάζα, που ανήκε κυρίως στη British Gas, είχε κρυφές μετοχές που ανήκαν σε διάφορα άτομα, συμπεριλαμβανομένου του Σλαφ και του Παλαιστίνιου επιχειρηματία Μουχάμαντ Ρασίντ.
Δραστηριότητες στο Ισραήλ
Το 1998, ο Σλαφ άνοιξε ένα καζίνο στην Ιεριχώ σε συνεργασία με μια εταιρεία που εν μέρει ανήκε στον Γιάσερ Αραφάτ. Το καζίνο ονομάστηκε "The Oasis" και απευθυνόταν σε Ισραηλινούς, οι οποίοι δεν μπορούσαν να παίξουν τυχερά παιχνίδια στο Ισραήλ, όπου τα τυχερά παιχνίδια δεν είναι νόμιμα. Το καζίνο έκλεισε κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Ιντιφάντα.
Σύμφωνα με μεταγενέστερες έρευνες, ο Σλαφ είχε πολλές συναντήσεις με τον Αριέλ Σαρόν. Το 2002 ο Σλαφ χρησιμοποίησε τις επαφές του με τον Σαρόν για να βοηθήσει στην εξομάλυνση των σχέσεων της Αυστριακής Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης με το Ισραήλ. Η ισραηλινή κυβέρνηση είχε ανακαλέσει τον πρεσβευτή της από τη Βιέννη, μετά τη συμμετοχή στην κυβέρνηση του Κόμματος Ελευθερίας της Αυστρίας το 2000. Ένας νέος Ισραηλινός πρεσβευτής απεστάλη στην Αυστρία το 2004.
Τον Δεκέμβριο του 2005, η ισραηλινή αστυνομία εισέβαλε στο διαμέρισμα του Σλαφ και ανακοίνωσε ότι είχε βρει στοιχεία για δωροδοκία 3 εκατομμυρίων δολαρίων. Μέσα σε 24 ώρες ο Σαρόν υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και έπεσε σε κώμα, από το οποίο δεν συνήλθε ποτέ.
Ο συνεργάτης του Σλαφ, Ρόμπερτ Νοβικόφσκι, έγινε επίσης αντικείμενο ερευνών. Μια αποκάλυψη στη Ha'aretz αποκάλυψε διασυνδέσεις μεταξύ του χρηματοδότη του καζίνο Oasis στην Ιεριχώ, του πρωθυπουργού Εχούντ Ολμέρτ και του προκατόχου του Αριέλ Σαρόν. Η αστυνομία ισχυρίστηκε ότι ο Σαρόν είχε λάβει δωροδοκία 3 εκατομμυρίων δολαρίων και ο Λίμπερμαν εξακολουθεί να βρίσκεται υπό έρευνα για φερόμενη δωροδοκία από τον Σλαφ.
Τον Ιούνιο του 2010, ο επιχειρηματικός συνεργάτης του Σλαφ στη Νέα Υόρκη, ο Σόλομον Όμπστφελντ, ο οποίος διηύθυνε την LH Financial, βρέθηκε νεκρός από αυτοκτονία ή φόνο.
Τον Σεπτέμβριο του 2010, δημοσιεύθηκε ένα ρεπορτάζ στη Ha'aretz σχετικά με τις φερόμενες ως διεφθαρμένες και παράνομες δραστηριότητες του Σλαφ, τόσο οικονομικές όσο και πολιτικές, σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένων της Αυστρίας και του Ισραήλ.
Τον Απρίλιο του 2011, ο Ισραηλινός υπουργός Εξωτερικών Άβιγκντορ Λίμπερμαν κατηγορήθηκε για δωροδοκία από τον Μάρτιν Σλαφ και άλλους επιχειρηματίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Αυστριακοί εβραϊκής καταγωγής
Κυδαντίδες
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος των Κυδαντιδών, ήταν δήμος των Μεσογείων. Η τοποθεσία του δήμου αυτού παραμένει ακόμα άγνωστη και δεν έχει ακόμα ταυτιστεί επακριβώς με κάποια σημερινή περιοχή. Οι δήμοι Κυδαντιδών και Φιλαΐδων συναποτελούσαν, σύμφωνα με ερευνητές, τμήμα της περιοχής με κέντρο τη Βραυρώνα. Βάση διαφόρων επιγραφών θεωρείται ότι ο δήμος των Φιλαϊδών αντικατέστησε τον προγενέστερο οικισμό της Βραυρώνας, ενώ με βάση την άποψη του Αθανασίου Ιω. Αντωνίου ο παλαιότερος αυτός οικισμός διαιρέθηκε και από τη διαίρεσή του σχηματίστηκαν δύο δήμοι, οι των Φιλαϊδών και των Κυδαντιδών.
Υπάρχουν επίσης και διάφορες άλλες απόψεις για την τοποθεσία του δήμου, στις οποίες περιλαμβάνονται οι περιοχές Κάτω Χαρβάτι (περιοχή νότια της σύγχρονης Παλλήνης, η οποία παλαιότερα ήταν γνωστή ως Χαρβάτι), η περιοχή κοντά στην Μονή Πεντέλης και η περιοχή του Βουρβά. Σύμφωνα με τον John S. Traill, το κέντρο του δήμου βρίσκεται κοντά στη περιοχή της Μονής Πεντέλης (παλαιότερη ονομασία: Μονή Μεντέλης), η οποία βρίσκεται στον Δήμο Πεντέλης.
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, τοποθετούσε τον δήμο των Κυδαντιδών, μεταξύ των περιοχών του Καρέα και της Καισαριανής, στην περιοχή Κουταλάς.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος αρχικά της Αιγηίδας φυλής, συμμετείχε με 1 ή 2 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν από 1 ή 2 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος ενσωματώθηκε στην Πτολεμαΐδα φυλή με 1 βουλευτή. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι των Κυδαντιδών
Ο δημότης των αρχαίων Κυδαντιδών ονομαζόταν Κυδαντίδης.
Στον δήμο αυτόν, όπως και σε αυτόν των Ιωνιδών, μοιράζονταν την ίδια λατρεία για τον Ηρακλή, με κοινούς ιερείς και ιερατικούς λειτουργούς-αξιωματούχους (Κωλοκράται). Οι δυο αυτοί δήμοι ήταν οι μόνοι, από όσα είναι γνωστά ως σήμερα, στους οποίους οι δημότες λάτρευαν από κοινού τους θεούς τους.
Προσωπικότητες από τις Κυδαντίδες
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από το δήμο των Κυδαντιδών, όπως ο Γλαυκωνίδης ο Κυδαντίδης, ο Δεινίας ο Κυδαντίδης γιος του Φόρμου, ο βουλευτής Δημοκλής ο Κυδαντίδης γιος του Δημοκλέους, ο βουλευτής Δημόστρατος ο Κυδαντίδης γιος του Δημοστράτου, ο χορηγός Διόγνητος ο Κυδαντίδης γιος του Νικηράτου κ.α. Επίσης γνωστοί ήταν και οι:
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Ακάλ Ταχτ
Το Ακάλ Ταχτ (Παντζάμπι: ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ), ο θρόνος του ενός διαχρονικού, είναι ένα από τα πέντε ταχτ (έδρα εξουσίας) των Σιχ και βρίσκεται στο συγκρότημα του Χαριμαντίρ Σαχίμπ (Χρυσός Ναός) στην πόλη Αμριτσάρ του Παντζάμπ. Το Ακάλ Ταχτ χτίστηκε από τον Γκουρού Χάργκομπιντ ως ένα μέρος απονομής δικαιοσύνης και για την εξέταση κοσμικών θεμάτων, ενώ αποτελεί την υψηλότερη έδρα της επίγειας εξουσίας της Χάλσα και το μέρος του Τζατίνταρ, του ανώτερου εκπροσώπου των Σιχ. Ο σημερινός Τζατίνταρ του Ακάλ Ταχτ είναι ο Γιάννι Χάρπριτ Σινγκ, ο οποίος διορίστηκε από την Επιτροπή Σιρομανί Γκουρντβάρα Παρμπαντάκ, ενώ η Σάρμπατ Χάλσα ζητά την επαναφορά του Τζαγκτάρ Σινγκ Χάβαρα.
Ιστορία
Αρχικά γνωστό ως Ακάλ Μπούνγκα, το κτίριο βρίσκεται ακριβώς απέναντι από τον Χαριμαντίρ Σαχίμπ και ιδρύθηκε από τον έκτο Σιχ-Γκουρού, Γκουρού Χάργκομπιντ, ως ένα σύμβολο πολιτικής κυριαρχίας όπου οι Σιχ μπορούσαν να παρουσιάσουν τις πνευματικές και κοσμικές τους ανησυχίες αναζητώντας βοήθεια και επίλυσή τους. Μαζί με τον Μπάμπα Μπούντχα και τον Μπάι Γκούρντας, ο έκτος Σιχ-Γκουρού έχτισαν με τα ίδιά τους τα χέρια την πλατφόρμα που θα αποτελούσε το Ακάλ Ταχτ. Όταν στις 15 Ιουνίου 1606 ο Γκουρού Χάργκομπιντ αποκάλυψε την πλατφόρμα, τοποθέτησε σε αυτήν δύο σπαθιά, όπου το ένα υποδείκνυε το πνευματικό του κύρος (πίρι) και το άλλο την κοσμική του δύναμη (μίρι).
Τον 18ο αιώνα, ο Αχμάντ Σαχ Αμπντάλι και ο Μάσα Ρανγκάρ ηγήθηκαν μιας σειράς επιθέσεων προς το Ακάλ Ταχτ και τον Χαριμαντίρ Σαχίμπ. Έπειτα από τις επιθέσεις, το Ταχτ ξαναχτίστηκε με τούβλο μεταξύ 1770-1780, υπό τον Σουλτάνο-ουλ-Καούμ Τζάσα Σινγκ Αλουβάλια (1718–1783), τον ηγέτη της Σιχ Ομοσπονδίας στο Παντζάμπ.
Ο Χαρί Σινγκ Νάλβα, ένας στρατηγός του μαχαραγιά Ραντζίτ Σινγκ, διακόσμησε το Ακάλ Ταχτ με χρυσό. Στις 4 Ιουνίου 1984, το Ακάλ Ταχτ υπέστη ζημιές όταν ο Ινδικός στρατός, υπό τις διαταγές της Ίντιρα Γκάντι, της τότε Πρωθυπουργού της Ινδίας, εισέβαλε στον Χαριμαντίρ Σαχίμπ κατά τη διάρκεια της επιχείρησης «Μπλε Αστέρι» (operation Blue Star).
Σχεδιασμός
Το Ακάλ Ταχτ χτίστηκε σε μια τοποθεσία όπου υπήρχε μόνο ένα ψηλό ανάχωμα γης σε έναν μεγάλο ανοιχτό χώρο. Ήταν το μέρος όπου ο Γκουρού Χάργκομπιντ έπαιζε ως παιδί. Το αυθεντικό Ταχτ ήταν μια απλή πλατφόρμα ύψους 3,5 μέτρων, όπου ο Γκουρού θα καθόταν για να λαμβάνει τις αναφορές των Σιχ και να παρέχει δικαιοσύνη, ενώ περιβαλλόταν από τα διακριτικά της εξουσίας όπως ένα αλεξήλιο κι ένα φλάιγουϊσκ. Αργότερα, υπήρχε μία ανοικτή, ημι-κυκλική κατασκευή χτισμένη πάνω σε μαρμάρινους πυλώνες κι ένα επιχρυσωμένο εσωτερικό τμήμα. Υπήρχαν επίσης βαμμένα τοιχώματα, τα οποία απεικόνιζαν Ευρωπαίους.
Το σύγχρονο κτίριο είναι μία πενταώροφη κατασκευή με μαρμάρινη επένδυση και έναν επιχρυσωμένο θολωτό τρούλο, με τους τρεις από τους πέντε ορόφους να προστέθηκαν από τον Μαχαραγιά Ραντζίτ Σινγκ. Κατά τη διάρκεια σύγχρονων εργασιών αποκατάστασης, βρέθηκε ένα βαμμένο στρώμα διακοσμημένο με ασβέστη, το οποίο πιθανόν να ήταν μέρος της αυθεντικής οικοδομής.
Ανακατασκευή
Η Ινδική κυβέρνηση ξεκίνησε να ανακατασκευάζει το Ακάλ Ταχτ με την μύηση του Μπάμπα Σάντα Σινγκ, τον προστατευόμενο του Υπουργού Ένωσης, Μπούτα Σινγκ. Οι Σιχ ονόμασαν το καινούριο κτίριο Σαρκάρι Τακχτ (η λέξη σαρκάρ στα Ινδουιστικά και στα Παντζάμπι σημαίνει «κυβέρνηση») για να υποδείξουν πως είχε χτιστεί από την κυβέρνηση και δεν ήταν Ακάλ (ιερό). Για τον ρόλο του στην ανακατασκευή του Τακχτ, ο Υπουργός Ένωσης Μπούτα Σινγκ αφορίστηκε και εκδιώχθηκε, ενώ έγινε αποδεκτός και πάλι πίσω στην κοινότητα έπειτα από μία περίοδο μεταμέλειας (καθαρίζοντας τα σκεύη και τα παπούτσια των προσκυνητών στον Χρυσό Ναό).
Λίγα χρόνια αργότερα, ο διάδοχος του Τζερνέλ Σινγκ Μπιντζάβαλι από τον Ινδικό εκπαιδευτικό οργανισμό Damdami Taksal, Μπάμπα Τακάρ Σινγκ, ξεκίνησε τελετουργικά την κατεδάφιση του Ακάλ Τακχτ επειδή είχε ανακατασκευαστεί από μισθωμένους Σιχ, όπως ο Μπάμπα Σάντα Σινγκ και ο Μπούτα Σινγκ, και ως εκ τούτου δεν θεωρείτο αγνός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σιχ τοποθεσίες
Κορνέλις φαν Χάαρλεμ
Ο Κορνέλις φαν Χάαρλεμ (ολλανδικά: Cornelis Corneliszoon van Haarlem, 1562 – 11 Νοεμβρίου 1638) ήταν Ολλανδός ζωγράφος και σχεδιαστής της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική, ηγετική μορφή του μανιερισμού στον Βορρά και σημαντικός πρόδρομος του Φρανς Χαλς στην προσωπογραφία.
Βιογραφία
Ο Κορνέλις φαν Χάαρλεμ γεννήθηκε στο Χάαρλεμ το 1562 σε ευκατάστατη οικογένεια Όταν η οικογένειά του διέφυγε από το Χάαρλεμ το 1572 λόγω της πολιορκίας της πόλης από τα ισπανικά στρατεύματα, ο μικρός Κορνέλις παρέμεινε στην πόλη, όπου και εκπαιδεύτηκε αρχικά από τον Πίτερ Πίτερς τον πρεσβύτερο , τον γιο του επιλεγόμενου και Lange Pier Πίτερ Άρτσεν. και αργότερα μετέβη στην Αμβέρσα, όπου διετέλεσε μαθητής του Χίλλις Κουανιέ για ένα χρόνο, έχοντας πρώτα επισκεφθεί τη Ρουέν στη Γαλλία το 1579. Στη συνέχεια, περί το 1581-82, επέστρεψε στο Χάαρλεμ, όπου έζησε ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή του.
Έγινε αξιοσέβαστο μέλος της κοινωνίας της πόλης και, το 1583, έλαβε την πρώτη επίσημη παραγγελία από την πόλη του Χάαρλεμ για να δημιουργήσει ένα ομαδικό πορτρέτο του επίσημου γεύματος της πολιτοφυλακής του Χάαρλεμ. Η παραγγελία εκτελέστηκε με ιδιαίτερη επιτυχία και, λίγα χρόνια αργότερα, ονομάστηκε επίσημος ζωγράφος της πόλης του Χάαρλεμ, λαμβάνοντας πολυάριθμες επίσημες παραγγελίες. Λίγο πριν το 1603, ο Κορνέλις νυμφεύτηκε την Μαρίτχεν Άρεντς Ντάυμαν (Maritgen Arentsdr Deyman), θυγατέρα ενός πρώην Δημάρχου της πόλης και το 1605 κληρονόμησε το ένα τρίτο της περιουσίας του ιδιαίτερα ευκατάστατου πεθερού του.
Όταν στο Χάαρλεμ εγκαταστάθηκε ο Κάρελ φαν Μάντερ, έγιναν φίλοι και στη συντροφιά τους προσχώρησε και ο Χέντρικ Χόλτσιους. Οι τρεις καλλιτέχνες δημιούργησαν με "Ακαδημία Καλλιτεχνών", στα πρότυπα των αντίστοιχων της Γαλλίας και της Ιταλίας, όπου οι καλλιτέχνες συναντώνταν, συζητούσαν θέματα τεχνικής και αισθητικής. και, κυρίως, είχαν τη δυνατότητα να ζωγραφίζουν ανθρώπινες μορφές εκ του φυσικού και να μελετούν το γυμνό. Ωστόσο, οι ιστορικοί τέχνης δεν είναι σίγουροι αν ο Κορνέλις ζωγράφιζε εκ του φυσικού. Οι τρεις αυτοί καλλιτέχνες αποτελούν τη μείζονα έκφραση του μανιερισμού στην Ολλανδία, αναπαριστώντας γυμνές μορφές με συνεστραμμένα σώματα σε περίπλοκες στάσεις. Οι μανιεριστές είχαν δεχτεί ισχυρή επιρροή από το έργο του Μπαρτολομέους Σπράνγκερ, του οποίου τα σχέδια είχε φέρει ο φαν Μάντερ στο Χάαρλεμ το 1585 και είχαν άμεσο και ισχυρό αποτέλεσμα.
Ο Κορνέλις διαδραμάτισε σοβαρό ρόλο στην προσπάθεια αναμόρφωσης του καταστατικού της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά του Χάαρλεμ, καταργώντας τις μεσαιωνικού τύπου διατάξεις του και καταβάλλοντας προσπάθεια αναβάθμισης του κύρους των καλλιτεχνών.
Ανάμεσα στους καταγεγραμμένους μαθητές του συγκαταλέγονται οι Σάλομον ντε Μπράι, Κορνέλις Γιάκομπς Ντελφφ, Κορνέλις Ένγκελς και Χέρριτ Πίτερς Σβέελινκ. Μαθητής του ήταν, επίσης, ο Κορνέλις Κλες Χέντα, αδελφός του Βίλλεμ Κλες Χέντα, ο οποίος μετέφερε τον μανιερισμό του Δασκάλου του στην Ινδία, καθώς δραστηριοποιήθηκε ως ζωγράφος στην Αυλή του σουλτάνου Adil Shah του Μπιγιαπούρ (Bijapur).
Έργο
Ο Κορνέλις φαν Χάαρλεμ ζωγράφισε πορτρέτα (ατομικά και ομαδικά), σκηνές από τη μυθολογία και τη Βίβλο, ρωπογραφίες με σκηνές από κουζίνα και νεκρές φύσεις. Τα έργα του είναι στυλιζαρισμένα, με ιταλικού ύφους γυμνά σε περίεργες πόζες και κάπως χονδροειδή ανατομία. Αργότερα, το ύφος του άλλαξε και βασίστηκε περισσότερο στην ολλανδική παράδοση του ρεαλισμού. Ωστόσο, επηρέασε σημαντικά, ιδιαίτερα με τα ομαδικά πορτρέτα του, την αντίληψη για το είδος αυτό, στο οποίο ήταν πρωτοπόρος, και επηρέασε σημαντικά τον άλλο μεγάλο ζωγράφο ομαδικών πορτρέτων, τον Φρανς Χαλς. Πέντε πίνακές του μετατράπηκαν σε χαρακτικά από τον Χόλτσιους, γεγονός που του προσέδωσε σημαντική φήμη. Αργότερα τον Χόλτσιους ακολούθησαν και άλλοι χαράκτες.
Έργα του Κορνέλις φαν Χάαρλεμ υπάρχουν σε μουσεία όπως το Ρέικσμουζεουμ, το Μουσείο του Λούβρου, την Εθνική Πινακοθήκη Λονδίνου, το Μουσείο Ερμιτάζ, το Μουσείο Φρανς Χάλς και άλλα μεγάλα μουσεία ανά τον κόσμο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Ακγιάρ (Ρωσία)
Το Ακγιάρ (Акъяр) είναι το όνομα πολλών αγροτικών τοποθεσιών στην δημοκρατία του Μπασκορτοστάν, στην δυτική Ρωσία:
Φανάρι (συντήρηση φαγητού)
Το φανάρι (ή κλουβί ) είναι μέσο φύλαξης ευπαθών τροφίμων (κρέας, τυριά κτλ) για βραχύ χρονικό διάστημα, που κυρίως χρησιμοποιόταν στα παλιότερα χρόνια που δεν υπήρχαν τα ψυγεία.
Κατασκευή
μικρογραφία|Φανάρι ή κλουβί Ήταν κατασκευασμένο με μεταλλικό ή πλαστικό σκελετό, τόσο ελαφρύ που να μπορεί να κρέμεται χωρίς δυσκολία και γύρω - γύρω καλυπτόταν από σίτα. Μπροστά είχε πόρτα και δύο ράφια για να ακουμπούν τα διάφορα τρόφιμα.
Χρήση στην οικιακή ζωή
Το λεγόμενο «φανάρι», ήταν κρεμασμένο είτε έξω στην αυλή, είτε στον τοίχο του σπιτιού στην οροφή της κουζίνας και συνήθως ανεβοκατέβαινε με σχοινί περασμένο σε τροχαλία. Πολλές φορές το κρεμούσαν στις βορινές βεράντες απλά για να είναι δροσερά τα τρόφιμα από τον αέρα, όχι στις νότιες βεράντες προς αποφυγή της σκόνης, της υγρασίας και κυρίως να προστατεύονται από τις ανεπιθύμητες επισκέψεις εντόμων, τρωκτικών και γατών.
Σχεδόν όλο το περίσσευμα του φαγητού, φυλάσσονταν στο εσωτερικό του, ακόμα και μέχρι την επόμενη ημέρα.
Το φανάρι αντικατέστησαν τα ψυγεία με τον πάγο σε μορφή παγοκολώνας, που προμήθευε καθημερινά ο παγοπώλης της γειτονιάς.
Σύγχρονη χρήση
Σήμερα το φανάρι είναι ξεπερασμένο είδος οικιακής χρήσης, που τείνει να καταργηθεί που όμως κάποιες φορές μπορεί να διακοσμεί ένα σύγχρονο σπίτιι. Αποτελεί έκθεμα σε συγκεκριμένα μουσεία, είδος πώλησης στα παλαιοπωλεία.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Συντήρηση τροφίμων Κατηγορία:Οικιακή οικονομία
Αντούγιεβο
Το Αντούγιεβο (Адуево) είναι όνομα διάφορων αστικών περιοχών στην δυτική Ρωσία:
Καλλονή Τροιζήνας
Η Καλλονή (μέχρι το 1954 Δεσιά ή Λεσιά ) είναι παραθαλάσσιος οικισμός στον δήμο Τροιζηνίας, στην περιφερειακή ενότητα Νήσων της περιφέρειας Αττικής. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η Καλλονή έχει 669 κατοίκους. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 35 μέτρων, στους πρόποδες του βουνού Ορθολίθι. Απέχει 20 χιλιόμετρα από τον Γαλατά.
Στη θέση Άγιος Γεώργιος έχει ανασκαφεί οικισμός των προϊστορικών και γεωμετρικών χρόνων. Η Καλλονή είναι σήμερα ψαροχώρι και παραθεριστικός προορισμός. Στην Καλλονή λειτουργεί ξενοδοχειακή μονάδα, ενοικιαζόμενα δωμάτια και καταστήματα εστίασης. Στην Καλλονή λειτουργεί δημοτικό σχολείο, νηπιαγωγείο, ιατρείο, φαρμακείο και αλιευτικό καταφύγιο με χώρο για ψαρόβαρκες και σκάφη αναψυχής.
Η Καλλονή το 1835 προσαρτήθηκε στον δήμο Δρυόπης, όπου παρέμεινε μέχρι το 1912, όταν προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κάτω Φαναρίου. Με την κατάργηση της κοινότητας το 1997, με το πρόγραμμα Καποδίστριας, προσαρτήθηκε στον δήμο Τροιζήνας και το 2010, με το πρόγραμμα Καλλικράτης στον δήμο Τροιζηνίας.
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Νταβίντ Ρίγκερτ
Ο Νταβίντ Αντάμοβιτς Ρίγκερτ (Давид Ада́мович Ри́герт, γεννήθηκε 12 Μαρτίου 1947) είναι Σοβιετικός, αυστριακής καταγωγής, πρώην αθλητής της άρσης βαρών και προπονητής. Θεωρείται ως ένας από τους μεγαλύτερους του αθλήματος όλων των εποχών. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του σημείωσε 68 παγκόσμια ρεκόρ και κέρδισε ένα χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο, το 1976 καθώς και έξι παγκόσμιους τίτλους. Το 1999 εισήχθη στο Hall of Fame της Διεθνούς Ομοσπονδίας Άρσης Βαρών.
Πρώτα χρόνια
Ο Ρίγκερτ ήταν γιος του Ρωσογερμανών Αντάμ Αντάμοβιτς Ρίγκερτ και Γιελιζαβέτα Ρουντόλφοβνα Χορν. Ο παππούς του, Αντάμ Ρίγκερτ, εργαζόταν στο κτήμα του Βαρώνου Ρούντολφ Χορν, ενός αξιωματικού του τσάρου. Η κόρη του Βαρώνου Χορν, Γιελιζαβέτα, παντρεύτηκε τον γιο του Αντάμ Ρίγκερτ, επίσης Αντάμ. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ο πατέρας του (χειριστής αγροτικών μηχανημάτων) μεταφέρθηκε στα Ουράλια Όρη ως καταναγκαστικός εργάτης, μαζί με άλλους Ρώσους γερμανικής καταγωγής, και η μητέρα και τα παιδιά του μεταφέρθηκαν στο Βόρειο Καζακστάν. Ο Νταβίντ και τα οκτώ αδέρφια του μεγάλωσαν στην περιοχή Κουμπάν, κοντά στον Καύκασο και δούλευε από μικρή ηλικία σε συλλογικό αγρόκτημα.
Ο Ρίγκερτ αρχικά προπονήθηκε ως πυγμάχος γνωρίζοντας επιτυχία σε τοπικό επίπεδο στα 17 του, αλλά στη συνέχεια, με κίνητρο τη νίκη του Γιούρι Βλάσοφ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960, άλλαξε στην άρση βαρών: είδε για πρώτη φορά πραγματική μπάρα σε ένα ρεπορτάζ, το οποίο προβλήθηκε στη συλλογική φάρμα πριν από την έναρξη μιας ταινίας μεγάλου μήκους. Αφού υπηρέτησε στον Σοβιετικό Στρατό, μετακόμισε στο Σάχτι, για να εκπαιδευτεί με τον Ρούντολφ Πλιουκφέλντερ. Στη νέα του πόλη, ο Ρίγκερτ εργάστηκε ως ανθρακωρύχος, καθώς το ενδιαφέρον του για σπουδές ήταν περιορισμένο.
Καριέρα
Ο Ρίγκερτ άρχισε να προπονείται μόνος του στην άρση βαρών το 1966, χρησιμοποιώντας τις μεθόδους προπόνησης του πρώην Σοβιετικού πρωταθλητή άρσης βαρών Αρκάντι Βορομπιόφ. Δύο χρόνια αργότερα, ενώ υπηρετούσε στον Σοβιετικό Στρατό, ο Ρίγκερτ κέρδισε τον τίτλο Master of Sports της ΕΣΣΔ. Αυτό το επίπεδο ισοδυναμούσε με αυτό ενός εθνικού πρωταθλητή. Είχε τέλειες σωματικές αναλογίες, ιδιαίτερα αθλητικός και εκρηκτικός. Αργότερα στη ζωή του θα αναπτύξει κατακόρυφο άλμα ενός μέτρου. Οι Δυτικοευρωπαίοι τον αποκαλούσαν «λιοντάρι με τους μύες του Ηρακλή». Μετά την αποστράτευση έζησε και εκπαιδεύτηκε στο Αρμαβίρ. Το 1969 γνώρισε τον διάσημο Σοβιετικό προπονητή Ρούντολφ Πλιουκφέλντερ, ο οποίος τον προσκάλεσε στο Σάχτι, όπου ο Ρίγκερτ άρχισε να εκπαιδεύεται στις Εθελοντικές αθλητικές κοινωνίες της Σοβιετικής Ένωσης υπό τον Πλιουκφέλντερ. Σημείωσε εντυπωσιακή πρόοδο και μόλις 11 μήνες αργότερα, το 1970, ο Ρίγκερτ συμπεριλήφθηκε στην εθνική ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης και έκανε το ντεμπούτο του διεθνώς, κερδίζοντας χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Άρσης βαρών των ΗΠΑ στην κατηγορία των 82,5 κιλών.