cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκέρτρουντ Μπελ
Η Gertrude Margaret Lowthian Bell (14 Ιουλίου 1868 - 12 Ιουλίου 1926) ήταν Αγγλίδα συγγραφέας, εξερευνήτρια, διπλωμάτης, αρχαιολόγος που εξερεύνησε, χαρτογράφησε και επηρέασε την χάραξη της αυτοκρατορικής βρετανικής πολιτικής λόγω των γνώσεων και των επαφών που απέκτησε από τα εκτεταμένα ταξίδια της στην Συρία, την Παλαιστίνη, την Μεσοποταμία, την Μικρά Ασία και την Αραβία. Μαζί με τον Τ. Ε. Λώρενς, η Μπελ βοήθησε στην στήριξη των δυναστειών των χασεμιτών στην Ιορδανία και στο Ιράκ.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Μοντεκρεστέζε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερμπάνο-Κούζιο-Όσσολα
Σερ μπερίντζ
Το Σερ μπερίντζ (επίσης καθαρό μπερέντζ ή καθαρό μπιρίντζ) είναι ρυζόγαλο αρωματισμένο με ροδόνερο και μπαχαρικά όπως κανέλα ή κάρδαμο. Συχνά περιέχει αμύγδαλο. Τρώγεται σε πολλές γειτονικές χώρες με την αρχαία Περσία ή στην γύρω περιοχή, όπως το Αφγανιστάν, το Ιράν, το Πακιστάν και ο Λίβανος. Μπορεί να σερβιριστεί ζεστό ή διατηρημένο με απλή ψύξη ως επιδόρπιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αφγανική κουζίνα
Πολύμερος Μοσχοβίτης
Ο Πολύμερος Μοσχοβίτης (1892 - Αθήνα, 5 Απριλίου 1950 ) ήταν Έλληνας στρατιωτικός, αιχμάλωτος στη Μικρά Ασία, πολεμικός ανταποκριτής, δημοσιογράφος και κριτικός θεάτρου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Βόλο το 1892. Στα νεανικά του χρόνια έλαβε μέρος ως εθελοντής οπλίτης (λοχίας Πυροβολικού ) στους Βαλκανικούς Πολέμους. Αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων το 1916 μαζί με τους Σοφοκλή Βενιζέλο, Ναπολέοντα Ζέρβα, Θρασύβουλο Τσακαλώτο και Χριστόδουλο Τσιγάντε. Υποστήριξε το Κίνημα της Θεσσαλονίκης (Εθνικής Αμύνης) και το Κόμμα Φιλελευθέρων του Ελευθέριου Βενιζέλου. Πήρε μέρος στο Μακεδονικό Μέτωπο και στη Μικρασιατική Εκστρατεία ως αξιωματικός του πυροβολικού (11η Μεραρχία) όπου διακρίθηκε για τις διοικητικές ικανότητες του και τιμήθηκε πολλαπλώς. Κατά την κατάρρευση του μετώπου τον Αύγουστο του 1922 συνελήφθη στα Μουδανιά αιχμάλωτος, μαζί με τον Κωνσταντίνο Βερσή και παρέμεινε κρατούμενος για περισσότερο από ένα έτος στην Ανατολική Τουρκία, απελευθερούμενος και επιστρέψας στην Ελλάδα το Σεπτέμβριο του 1923, κατά την ανταλλαγή αιχμαλώτων του Μικρασιατικού Πολέμου.
Το 1925 συμμετείχε στην πενταμελή επιτροπή, που διαπραγματεύτηκε, ως εκπρόσωπος της Ελληνικής Κυβέρνησης, την παραλαβή των πυροβόλων Σνάιντερ (Schneider), στη Χάβρη της Γαλλίας. Άριστος γνώστης γαλλικών και μαθηματικών, πέτυχε να αποσπάσει από τους Γάλλους φόρμουλα γόμωσης υψηλού βεληνεκούς, η οποία έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην επιτυχή έκβαση του Ελληνοϊταλικού Πολέμου το 1941. Την επόμενη χρονιά (1926) ο Μοσχοβίτης μετείχε μαζί με άλλους υψηλόβαθμους αξιωματικούς και πολιτικούς σε πρωτοβουλία για την ανατροπή του δικτάτορα-στρατηγού Θεόδωρου Πάγκαλου, λόγω της οποίας συνελήφθη. Παραιτήθηκε από το στράτευμα το 1929 με το βαθμό του Ταγματάρχη και ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία, αρθρογραφώντας σε εφημερίδες. Μεταξύ άλλων, συνεργάστηκε με τις εφημερίδες Έθνος, Βραδυνή, Νέοι Καιροί, Ελεύθερη Γνώμη και Ελληνικό Μέλλον.
Την 1η Μαρτίου 1935 υποστήριξε το βενιζελικό κίνημα/πραξικόπημα το οποίο κατέστειλε ο Γεώργιος Κονδύλης και για το λόγο αυτό καταδικάστηκε από έκτακτο Στρατοδικείο στις 31 Μαρτίου, σε θάνατο. Διέφυγε της σύλληψης και αυτοεξορίστηκε στη Νάπολη της Ιταλίας. Επέστρεψε στην Ελλάδα μετά από έξι μήνες αφού είχε δοθεί γενικευμένη χάρη με την παλινόρθωση της βασιλευομένης δημοκρατίας (Νοέμβριος 1935).
Όταν ξέσπασε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος εστάλη ως πολεμικός ανταποκριτής στο μέτωπο του 1940 στη Γαλλία και το χειμώνα του 1940 – 41 στην Αλβανία.
Τον Απρίλιο του 1941 με την κατάληψη της Αθήνας από τους Γερμανούς κατέφυγε στην Αίγυπτο. Λόγω της φιλίας του με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, εξορίστηκε από τους Άγγλους στην Ινδία. Και πάλι διέφυγε κι έφτασε στις ΗΠΑ, όπου εγκαταστάθηκε στην Νέα Υόρκη. Εκεί εξέδιδε για τρία χρόνια(περ. 1942-1945) την εβδομαδιαία εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος». Κατά την απουσία του και κατόπιν εντολής του, το σπίτι του στην Πλατεία Κουμουνδούρου χρησιμοποιήθηκε από την αντίσταση, όπου σε καθημερινή βάση ο Αθανάσιος Τσαλδάρης και ο Ι. Ζαχαράκης ενημερώνονταν κρυφά μέσω ραδιοφώνου από την εκπομπή του BBC. Έλαβε μέρος στις εκλογές του 1946 ως υποψήφιος βουλευτής Α΄ Αθηνών με τον Συνδυασμό Εθνικού Κόμματος Ελλάδος, του Ναπολέοντα Ζέρβα. Το 1948 – 49 διετέλεσε άτυπος σύμβουλος του Στρατηγού Στυλιανού Κιτριλάκη, ο οποίος ανέλαβε διοικητής του Β' Σώματος Στρατού, και πήρε μέρος στην επιχείρηση στο Γράμμο ως πολεμικός ανταποκριτής.
Ήταν νυμφευμένος με την Αικατερίνη (Ρένα) Κατριμουστάκη και είχε έναν γιο, τον Ιάσονα και έναν αδελφό, το Χρήστο.
Τιμήθηκε μεταξύ άλλων με το παράσημο "Λεγεώνα της Τιμής επί Στρατιωτικού Σκοπού" (Légion d'honneur à titre militaire) της Γαλλικής Δημοκρατίας.
Πέθανε το 1950.
Μετά θάνατον, το 2010 βραβεύτηκε από τον ΕΔΟΕΑΠ για την προσφορά του, ως πολεμικός ανταποκριτής στον πόλεμο του ’40.
Το όνομά του δόθηκε σε δρόμο στα προσφυγικά της Λ. Αλεξάνδρας.
Έργο
Συνέγραψε λεπτομερώς και με ντοκουμέντα την Μικρασιατική Εκστρατεία και τις εμπειρίες του ως αιχμάλωτος σε καθημερινό χρονογράφημά του, αρχικά στο Έθνος και εν συνεχεία στα Αθηναϊκά Νέα από τις 19 Δεκεμβρίου 1932 ως τις 2 Απριλίου 1933, με τίτλο: «Πως διελύθη ο στρατός που νικούσε 10 χρόνια». Τα άρθρα του δημοσιεύτηκαν σε βιβλίο με τίτλο "Αιχμάλωτος στη Μ.Ασία" από την εφημερίδα Τα Νέα το 2018.
Απόσπασμα από άρθρο του
"''Οπωσδήποτε επί τέλους, τα χαράματα της 19ης προς την 20η  Αυγούστου 1922 εξεκολλήσαμε. Περάσαμε από το Παρσάκ έξω από το Εσκή Σεχήρ (Δορύλαιο), του οποίου ο σταθμός και η γύρω συνοικία εφλέγοντο. Η καταστροφή του σταθμού και η ανατίναξις των εργοστασίων εγκαταστάσεως των μηχανημάτων είχεν αρχίσει από της 1 και 30’ το πρωί και διήρκησεν έως τας 5. Δεν έμεινε τίποτα. Μερικά σπίτια τριγύρω, όπως ήταν φυσικόν, επήραν φωτιά από τα γειτονικά κτίρια τα οποία είχον εμπρησθεί και φυσικά η φωτιά μετεδόθη τόσω μάλλον καθ’ όσον αρκετά υλικά εχρειάσθη να καταστραφούν δια του πυρός δια να μην απομείνουν εις τα χέρια του εχθρού. Μετά την αποχώρησιν και του τελευταίου μας τμήματος οι Τούρκοι της πόλεως έβαλαν φωτιά εις τα περί τον σταθμόν άλλα σπίτια – Χριστιανοί, Έλληνες και Αρμένιοι εκάθηντο ως επί το πλείστον εκεί- και έτσι η συνοικία ολόκληρος ηρειπώθη. Ήτο άλλωστε η μόνη συνοικία του Εσκή Σεχήρ που εκάη. Έχω αντίληψιν προσωπικήν του πράγματος διότι από Εσκή Σεχήρ ηθέλησεν η μοίρα να ξαναπεράσω, μετά δύο μήνες, αιχμάλωτος. Επομένως είδα τις καταστροφές που είχαν γίνει, τις είδα και βεβαιώ με τον πιο ρητόν τρόπο πως εκ της πόλεως αυτής μόνον η περί τον σταθμόν συνοικία εκάη, εμπρησθείσα δια λόγους στρατιωτικούς, επιτακτικούς και απολύτως αναντίρρητους- λόγους υψίστου ασφαλείας των υποχωρούντων στρατευμάτων. Κανείς στρατός του κόσμου δεν θα ενεργούσε άλλως. Και οι Τούρκοι θα έπραττον το ίδιο και μάλιστα τόσον καλά όσον οιοσδήποτε. Ειδικώς, λοιπόν, δια το Εσκή Σεχήρ, επαναλαμβάνω ότι είδα μόνος μου, με τα μάτια μου, τις καταστροφές που έκαμεν, όπως ήτο αναγκασμένος, ο ελληνικός στρατός φεύγων. Εκεί, εις το Εσκή Σεχήρ άλλως τε οι Τούρκοι, όχι μόνον με την ανοχή αλλά και την προτροπήν των αρχών και της συνοδείας μας, επετέθησαν εναντίον της φάλαγγος των αιχμαλώτων, κατέσφαξαν στρατιώτας, ητίμασαν τα άσπρα μαλλιά του στρατηγού Κλαδά, εφόνευσαν, συντρίβωντας τα κεφάλια τους, υπερσαράντα αξιωματικούς αιχμαλώτους, εμαχαίρωσαν με στιλέτο εις την ωμοπλάτη (πώς εγλύτωσεν από το φοβερόν εκείνο τραύμα;) τον λοχαγόν Αργυρίου, τον έφεδρον ανθυπίατρον Φουστάνον από την Σύρον, τον υπολοχαγόν, τότε, του πυροβολικού Παναγόπουλον Δ. και με μιαν ξιφολόγχην Λέμπελ (λιμαρισμένην εις την ράχην ώστε να αποβεί πριόνι από τη μία μεριά, ούσα ξυράφι από την άλλη) κάτω από τον υπεζωκότα, τον υποφαινόμενον – χωρίς να λογαριάσω τον Κοσμόπουλο, τον Ασημάκη, τον λοχία Νάλτσα από την Θεσσαλονίκη και τόσους άλλους. Αλλά δια όλα αυτά «απαγορεύεται η κουβέντα». Η υπερευέξαπτος τουρκική φιλοτιμία δεν το επιτρέπει και η ελληνοτουρκική …φιλία, μημουαπτική σαν να ήτο από φαρφουρί, θα εκινδύνευεν αν ελέγετο η αλήθεια ολόκληρη. Όθεν ας την βάλωμεν αυτήν την κακομοίρα την αλήθεια πάλι εις το ντουλάπι (…)''"
* φαρφουρί=πορσελάνη (λέξη περσικής προέλευσης)
Πηγές
Μοσχοβιτης Πολυμερος Μοσχοβιτης Πολυμερος
Μυρίσης Νάξου
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Αγιά ( 31 κ.), Απόλλωνα ( 129 κ.), Κάμπο ( 31 κ.) Κορωνίδα (Κωμιακή 279 κ.), Ταξιάρχη ( 22 κ.), Φαρακλό ( 5 κ.) και Χίλια Βρύση ( 42 κ.) την τοπική κοινότητα Κορωνίδος ( 594 κ.). Η τ.κ. Κορωνίδος υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δρυμαλίας, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Νάξου
Χριστιανή του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ
Βιογραφία
Ήταν η τέταρτη κόρη του Φίλιππου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ και της Σοφίας Χέντβιχ των Ασκάνια, κόρης του Φραγκίσκου Β΄, δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες
Δημοσθένης Ρίζος
Ο Δημοσθένης Ρίζος (Άγιος Βλάσιος Μαγνησίας 1875 – Θεσσαλονίκη 1941) ήταν Έλληνας πολιτικός και δημοσιογράφος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Άγιο Βλάσιο Πηλίου και ασχολήθηκε με την δημοσιογραφία εκδίδοντας τις εφημερίδες Αυγή (Βόλος) και Θεσσαλία. Το 1914 εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου και εξέδωσε την εφημερίδα Φως.
Εξελέγη βουλευτής, με την υποστήριξη του Λαϊκού Κόμματος, Θεσσαλονίκης στις εκλογές του 1935 και επανεξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης, με το ίδιο κόμμα, στις εκλογές του 1936.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Κλεάνθης Αιγιαλείδης
Ο Κλεάνθης Αιγιαλείδης (1866 - ;) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Σκιάθο και ήταν διευθυντής στα Ταχυδρομεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Σκοπέλου Κατηγορία:Βουλευτές Ευβοίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Συλλογή στρατιωτικών εμβατηρίων
Η συλλογή στρατιωτικών εμβατηρίων, και ιδιαίτερα αυτών της Πρωσίας είναι ο επίσημος κατάλογος των ιστορικών και σύγχρονων γερμανικών στρατιωτικών εμβατηρίων.
Πρωσική συλλογή
Ορίστηκε δια βασιλικού διατάγματος από τον βασιλιά Φρειδερίκο Γουλιέλμο Γ' το 1817, με σκοπό να εφοδιάσει τα στρατιωτικά συντάγματα με «καλή στρατιωτική μουσική». Ο αρχικός κατάλογος, ο οποίος περιείχε γερμανικά, αλλά και αυστριακά και ρώσικα εμβατήρια, διαιρείτο σε τρεις επι μέρους συλλογές, ανάλογα με τον ιδιαίτερο σκοπό της χρήσης τους.
Τα εμβατήρια της συλλογής είναι επίσημα καταγραμμένα και αριθμημένα και φέρουν τον αριθμό της συλλογής και τον αριθμό του εμβατηρίου.
Σύγχρονη συλλογή
Εκτός από την ιστορική πρωσική συλλογή, το 1925 ο στρατιωτικός μουσικός Χέρμαν Σμιντ συνέταξε έναν σύγχρονο κατάλογο εμβατηρίων του Γερμανικού στρατού, διευρύνοντας τον ιστορικό κατάλογο με νέες συνθέσεις. Ο νέος αυτός κατάλογος ήταν υπό συνεχή σύσταση μέχρι το τέλος του πολέμου το 1945, οπότε και παγιώθηκε.
Αποτελείται από τέσσερις επί μέρους συλλογές:
Κατηγορία:Εμβατήρια
Αριστείδης Καρτάλης
Ο Αριστείδης Καρτάλης ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Χατζηαντώνη Καρτάλη και καταγόταν από πλούσια οικογένεια εμπόρων. Αδέρφια του ήταν οι Ιωάννης και Γεώργιος Καρτάλης. Συμμετείχε, μαζί με τον αδερφό του Ιωάννη, στην επανάσταση του 1878 λαμβάνοντας μέρος στις μάχες της Μακρυνίτσας και του Σαρακηνού.
Διετέλεσε δήμαρχος Τσαγκαράδων επί πολλά έτη διαθέτοντας σημαντικά χρηματικά ποσά για κοινωφελή έργα.
Ντιναμό Μόσχας (πετοσφαίριση γυναικών)
Η ΖΒΚ Ντιναμό Μόσχας (ρωσικά: ЖВК Динамо Москва) είναι ρωσική ομάδα πετοσφαίρισης γυναικών. Ιδρύθηκε το 1926 ως τμήμα της αθλητικής κοινωνίας Ντιναμό. Το 1992 η ομάδα διαλύθηκε, αλλά αναδημιουργήθηκε το 2004. Αποτελεί μια από τις πιο επιτυχημένες ομάδες στην ΕΣΣΔ και τη Ρωσία στην ιστορία της πετοσφαίρισης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1926 Κατηγορία:Ρωσικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης
Πολωνικός-Οθωμανικός Πόλεμος (1672-1676)
μικρογραφία| Η Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία ως φέουδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, 1672-1676. Ο Πολωνικός-Οθωμανικός Πόλεμος (1672-1676) ήταν μια σύγκρουση μεταξύ της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, πρόδρομος του Μεγάλου Τουρκικού Πολέμου. Τελείωσε το 1676 με τη Συνθήκη του Ζουράβνο και την Κοινοπολιτεία να παραχωρεί τον έλεγχο των περισσότερων από τα εδάφη της Ουκρανίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Προάγγελος
Οι αιτίες του Πολωνικού-Οθωμανικού Πολέμου του 1672-1676 μπορούν να εντοπιστούν στο 1666. Ο Πετρό Ντοροσένκο, Χετμάνος του στρατού της Ζαπορόζιας, είχε στόχο να αποκτήσει τον έλεγχο της Ουκρανίας, αλλά αφού αντιμετώπιζε ήττες από άλλες φατρίες που αγωνίζονταν για τον έλεγχο αυτής της περιοχής, σε μια τελική προσπάθεια να διατηρήσει την εξουσία του στην Ουκρανία, υπέγραψε μια συνθήκη με τον Σουλτάνο Μωάμεθ Δ΄ το 1669 που αναγνώρισε τον Χετμανάτο των Κοζάκων ως υποτελές της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Εν τω μεταξύ, οι δυνάμεις της Κοινοπολιτείας προσπαθούσαν να προκαλέσουν αναταραχή στην Ουκρανία, αλλά αποδυναμώθηκαν από πολέμους πολλών χρόνων (Εξέγερση του Χμελνίτσκι, Κατακλυσμός και Πόλεμος Πολωνίας-Ρωσίας (1654-1667)). Προσπαθώντας να εκμεταλλευτούν αυτήν την αδυναμία, οι Τάταροι, οι οποίοι συνήθως επιτίθονταν στα σύνορα της Κοινοπολιτείας προς αναζήτηση λεηλασιών και πλιάτσικου, εισέβαλαν, αυτή τη φορά με συμμάχους με τους Κοζάκους υπό τον Χετμάνη Ντοροσένκο. Ωστόσο, τους σταμάτησαν οι δυνάμεις της Κοινοπολιτείας υπό τον Γιαν Σομπιέσκι, ο οποίος σταμάτησε την πρώτη τους προέλαση (1666-1667), τους νίκησε αρκετές φορές και τελικά κέρδισε μια ανακωχή μετά τη Μάχη του Ποντχάιτσε.
Το 1670, ωστόσο, ο Χετμάνης Ντοροσένκο προσπάθησε για άλλη μια φορά να καταλάβει την Ουκρανία και το 1671 ο Χαν της Κριμαίας, Αντίλ Γκιράι, υποστηρικτής της Κοινοπολιτείας, αντικαταστάθηκε από ένα νέο, τον Σελίμ Α΄ Γκιράι, από τον Οθωμανό σουλτάνο. Ο Σελίμ συμμάχησε με τους Κοζάκους του Ντοροσένκο, αλλά και πάλι όπως το 1666-1667, οι δυνάμεις Κοζάκων-Τάταρων ηττήθηκαν από τον Σομπιέσκι. Στη συνέχεια ο Σελίμ ανανέωσε τον όρκο πίστης του στον Οθωμανό Σουλτάνο και ζήτησε βοήθεια, με τον οποίο ο Σουλτάνος συμφώνησε. Έτσι, μια άτακτη διασυνοριακή σύγκρουση κλιμακώθηκε σε τακτικό πόλεμο το 1671, καθώς η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν τώρα έτοιμη να στείλει τις κανονικές της μονάδες στο πεδίο της μάχης σε μια προσπάθεια να αποκτήσει τον έλεγχο αυτής της περιοχής από μόνη της.
Πρώτη φάση (1672)
Οι οθωμανικές δυνάμεις, που αριθμούσαν 80.000 άντρες και με επικεφαλής τον Μεγάλο Βιζέρη Κιοπρουλού Φαζίλ Αχμέτ πασά και τον Οθωμανό Σουλτάνος Μωάμεθ Δ΄, εισέβαλαν στην Πολωνική Ουκρανία τον Αύγουστο, κατέλαβαν το φρούριο της Κοινοπολιτείας στο Καμιένιετς Ποντόλσκι και πολιόρκησαν το Λβουφ. Χωρίς προετοιμασία για πόλεμο και διχασμένο από εσωτερική σύγκρουση μεταξύ του βασιλιά Μιχαήλ Κορύμπουτ Βισνιοβιέτσκι και της αριστοκρατίας των σλάχτα, το Σέιμ της Κοινοπολιτείας δεν μπορούσε να ενεργήσει για την αύξηση των φόρων και τη συγκέντρωση ενός μεγαλύτερου στρατού. Οι εκπρόσωποί της αναγκάστηκαν να υπογράψουν τη Συνθήκη του Μπούτσατς τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, η οποία παραχωρούσε στους Οθωμανούς το μέρος της Ουκρανίας της Κοινοπολιτείας (το Βοεβοδάτο Μπράτσουαφ και το Βοεβοδάτο Ποδολίας στη Δεξιά Όχθη της Ουκρανίας και μέρος του Βοεβοδάτου Κιέβου. Η Αριστερή όχθη της Ουκρανίας ήταν ήδη υπό τον έλεγχο του Βασιλείου της Ρωσίας από την Εκεχειρία του Αντρουσόβο του 1667) και υποσχέθηκε ετήσιο φόρο τιμής 22.000 δουκάτων.
Δεύτερη φάση (1673-1676)
μικρογραφία| Μάχη πάνω από το τουρκικό λάβαρο του [[Γιούζεφ Μπραντ.]] Αντί να επικυρώσει την ειρηνευτική συνθήκη, το Σέιμ της Κοινοπολιτείας, με τους περισσότερους βουλευτές τελικά ενωμένους από θυμό τους λόγω των εδαφικών απωλειών και του υποτιμητικού φόρου (το οποίο θα μπορούσε στην πραγματικότητα να θεωρηθεί ότι μείωσε την Κοινοπολιτεία σε υποτελής στους Οθωμανούς) τελικά αύξησε τους φόρους για έναν νέο στρατό (περίπου 37.000 στρατιωτών) και αύξησε το τμήμα Κοζάκων σε 40.000. Ο Χετμάνος Γιαν Σομπιέσκι ηγήθηκε μιας στρατιωτικής εκστρατείας εναντίον των Οθωμανών και νίκησε αρκετές φορές τους Οθωμανούς, εκ των οποίων η Μάχη του Χοτίν ήταν η μεγαλύτερη νίκη. Στη συνέχεια, ανέλαβε τον έλεγχο της επικράτειας της Μολδαβίας και των περισσότερων αμφισβητούμενων ουκρανικών εδαφών. Εκείνο το έτος ο βασιλιάς Μιχαήλ Κορύμπουτ Βισνιοβιέτσκι πέθανε και ο Γιαν Σομπιέσκι, σε αναγνώριση των νικών και της αφοσίωσής του εξελέγη βασιλιάς της Κοινοπολιτείας το 1674.
Τον επόμενο χρόνο, ωστόσο, οι πολωνικές δυνάμεις υπέστησαν φθορά, καθώς το Σέιμ αρνήθηκε και πάλι να αυξήσει τους φόρους και να πληρώσει τον στρατό, με αποτέλεσμα μαζικές λιποταξίες απλήρωτων στρατιωτών. Τα πολωνικά προβλήματα επιδεινώθηκαν περαιτέρω από την ανίκανη ηγεσία του Χετμάνου Μίχαου Καζίμιες Πατς, ο οποίος εμπόδισε την ηγεσία του Σομπιέσκι, ενώ οι Οθωμανοί συνέχισαν να λαμβάνουν ενισχύσεις. Ωστόσο, το 1674 η Κοινοπολιτεία επανέλαβε την επίθεση, εκμεταλλευόμενη μια νέα ρωσοτουρκική σύγκρουση εκείνο το έτος και ο Πολωνικός-Οθωμανικός Πόλεμος παρέμεινε ανεπίλυτος. Οι δυνάμεις του Σομπιέσκι με 6.000 άνδρες νίκησαν 20.000 Τούρκους και Τάταρους υπό τον Ιμπραήμ Σισμάν στη Μάχη του Λβουφ τον Αύγουστο του 1675. Ακόμα και μετά τη Μάχη της Τρεμπόβλα, το Σέιμ εξακολουθούσε να αρνείται τις εκκλήσεις του για περισσότερα χρήματα και μεγαλύτερο στρατό.
Το 1676, αφού οι 16.000 άνδρες του Σομπιέσκι άντεξαν την δύο εβδομάδων πολιορκία του Ζουράβνο, από 100.000 άνδρες υπό τον Ιμπραήμ Πασά, υπογράφηκε μια νέα συνθήκη ειρήνης, η Συνθήκη του Ζουράβνο. Η ειρηνευτική συνθήκη αντέστρεψε εν μέρει εκείνες της Συνθήκης του Μπούτσατς: οι Οθωμανοί κράτησαν περίπου τα δύο τρίτα των εδαφών που απέκτησαν το 1672 και η Κοινοπολιτεία δεν ήταν πλέον υποχρεωμένη να καταβάλει φόρο τιμής στην αυτοκρατορία και ένας μεγάλος αριθμός Πολωνών κρατουμένων απελευθερώθηκαν από τους Οθωμανούς.
Επακόλουθα
δεξιά|μικρογραφία| [[Γιούζεφ Μπραντ, Επίθεση του ιππικού]] μικρογραφία| Προσωπογραφία φερέτρου Στρατηγού Ζίγκμουντ Ντζιεμπόφσκι, ο οποίος πέθανε κατά τη διάρκεια του πολέμου κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στις 16 Δεκεμβρίου 1674. Το Σέιμ απέρριψε τη συνθήκη, μέσω των ενεργειών αυστριακών διπλωμάτων και του Πάπας Ιννοκέντιου ΙΑ΄. Ο Σομπιέσκι αναγκάστηκε επίσης να μειώσει το στρατό του από 30.000 σε 12.000 άντρες.
Ο πόλεμος έδειξε την αυξανόμενη αδυναμία και αναταραχή της Κοινοπολιτείας, η οποία μέχρι το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα είχε αρχίσει τη σταδιακή παρακμή της που θα κορυφωνόταν έναν αιώνα αργότερα με τους διαμελισμούς της Πολωνίας. Το απείθαρχο Σέιμ, που παρέλυσε από το liberum veto και τη δωροδοκία από το εξωτερικό, κυριαρχήθηκε από πολιτικούς που σκέφτονταν μόνο τα βραχυπρόθεσμα κέρδη και αρνούνταν διαρκώς τα κεφάλαια για τη συγκέντρωση στρατού, καθώς φαινόταν πως το μεγαλύτερο μέρος της Κοινοπολιτείας δεν θα καταστρεφόταν από τους οθωμανικούς στρατούς. Ακόμα και μετά τη δυσμενή Συνθήκη του Μπούτσατς, η οποία έπεισε το Σέιμ να αυξήσει τους φόρους, μόλις επιτεύχθηκαν οι αρχικές επιτυχίες, η πλειοψηφία του Σέιμ δεν μπορούσε να πειστεί και πάλι για να διατηρήσει την πίεση στον εχθρό. Οι στρατιώτες έμειναν απλήρωτοι και οι λιποταξίες σε μαζική κλίμακα επηρέασαν αρνητικά τον πολωνικό σκοπό. Αυτή η φαινομενική αδυναμία υπεράσπισης, η οποία φάνηκε και στις άλλες πρόσφατες και μελλοντικές συγκρούσεις στις οποίες συμμετείχε η Κοινοπολιτεία, προσκάλεσε όλο και περισσότερο ξένες δυνάμεις να κατασπαράξουν την Κοινοπολιτεία.
Από την πολωνική πλευρά, οι μάχες έγιναν κυρίως από έναν στρατό που χρηματοδοτήθηκε ιδιωτικά από τον Γιαν Σομπιέσκι. Κέρδισε φήμη ως ικανός, θαρραλέος διοικητής και πατριώτης, έχοντας επενδύσει μέρος της προσωπικής του περιουσίας στην υπεράσπιση της Κοινοπολιτείας. Το 1674 εξελέγη βασιλιάς της Πολωνίας και κυβέρνησε από τότε ως Γιαν Γ΄. Η φήμη του Σομπιέσκι προηγήθηκε αυτού επίσης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και η νίκη του αρκετά χρόνια αργότερα στη Μάχη της Βιέννης θα εξασφάλιζε τη φήμη του ως κορυφαίου διοικητή που πολέμησε τους Οθωμανούς. Ωστόσο, ακόμη ούτε και εκείνος δεν θα μπορούσε να σταματήσει την Κοινοπολιτεία από την παρακμή και να εισαγάγει μεταρρυθμίσεις που θα έσωζαν τη χώρα.
Η Κοινοπολιτεία ανέκτησε τα εδάφη που χάθηκαν σε αυτόν τον πόλεμο μετά τον Πολωνικό-Οθωμανικό Πόλεμο του 1683-1699, με τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς του 1699, αλλά αυτή ήταν μια από τις τελευταίες νίκες της.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Ο Πολωνικός-Οθωμανικός Πόλεμος είχε σημαντική επίδραση στην Πολωνία. Το Pan Wołodyjowski είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα μυθοπλασίας, που διαδραματίζετε τον 17ο αιώνα στην Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία κατά τη διάρκεια των Πολωνικών-Τατάρικων και Πολωνικών-Οθωμανικών Πολέμων.
Ο Συνταγματάρχης Βολοντιγιόφσκι είναι μια πολωνική ιστορική δραματική ταινία σε σκηνοθεσία του Γέζι Χόφμαν. Η ταινία βασίζεται στο μυθιστόρημα Pan Wołodyjowski, το τελευταίο μέρος στην Τριλογία του Χένρικ Σιενκιέβιτς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνικοί-Οθωμανικοί Πόλεμοι Κατηγορία:Πόλεμοι της Βλαχίας Κατηγορία:Πόλεμοι της Ηγεμονίας της Μολδαβίας Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της πρώιμης νεότερης περιόδου Κατηγορία:Σχέσεις Πολωνίας-Τουρκίας Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Ουκρανίας Κατηγορία:Πόλεμοι της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας Κατηγορία:Πόλεμοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
WebSocket
Το WebSocket είναι ένα πρωτόκολλο επικοινωνίας υπολογιστών το οποίο παρέχει κανάλια πλήρους αμφίδρομης επικοινωνίας μέσω μίας TCP σύνδεσης.
Το πρωτόκολλο WebSocket έγινε πρότυπο από τον οργανισμό IETF με τον κωδικό RFC 6455 το 2011.
Το πρωτόκολλο WebSocket υποστηρίζεται σχεδόν σε όλους τους κύριους φυλλομετρητές, όπως οι Google Chrome, Microsoft Edge, Internet Explorer, Firefox, Safari και Opera. Το WebSocket απαιτεί επίσης τις εφαρμογές κινητών στον διακομιστή να το υποστηρίζουν.
Το WebSocket είναι διαφορετικό πρωτόκολλο από το HTTP. Και τα 2 πρωτόκολλα βρίσκονται στο 7ο επίπεδο του Μοντέλου αναφοράς OSI και έτσι εξαρτώνται από το TCP στο επίπεδο 4. Παρ' ότι είναι διαφορετικά, το RFC 6455 δηλώνει ότι το WebSocket "είναι σχεδιασμένο να λειτουργεί πάνω από τις πόρτες 80 και 443 του HTTP αλλά και να υποστηρίζει HTTP proxies και μεσάζοντες" κάνοντάς το έτσι συμβατό με το πρωτόκολλο HTTP. Για να επιτευχθεί η συμβατότητα με το HTTP, η χειραψία του WebSocket χρησιμοποιεί το HTTP Upgrade header για να αλλάξει το HTTP πρωτόκολλο σε WebSocket.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορολογία του Διαδικτύου
Χέντβιχ του Μεκλεμβούργου-Γκύστρο
H Χεδβίγη, (γερμ. Hedwig von Mecklenburg-Güstrow, 12 Ιανουαρίου 1666 - 9 Αυγούστου 1735) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν κόρη του δούκα του Μεκλεμβούργου-Γκύστρο και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ-Τσέρμπικ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1686 τον Αύγουστο της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ-Τσέρμπικ και είχε τέκνα:
Ταξιάρχης Νάξου (οικισμός)
Ο Ταξιάρχης είναι παράκτιος οικισμός της βορειοδυτικής Νάξου (περιοχή Αμπράμ) με 22 κατοίκους (απογραφή 2011). Διοικητικά υπάγεται στην Τοπική Κοινότητα Κορωνίδος, η οποία υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Δρυμαλίας που υπάγεται στο Δήμο Νάξου και Μικρών Κυκλάδων.
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Αγιά ( 31 κ.), Απόλλωνα ( 129 κ.), Κάμπο ( 31 κ.), Κορωνίδα (Κωμιακή 279 κ.), Μυρίση (55 κ.), Φαρακλό ( 5 κ.) και Χίλια Βρύση ( 42 κ.) την τοπική κοινότητα Κορωνίδος ( 594 κ.). Η τ.κ. Κορωνίδος υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δρυμαλίας, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Νάξου
Καλή Βρύση Καστοριάς
Η Καλή Βρύση είναι ορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Καστοριάς σε υψόμετρο 1.163 μέτρα και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα της Μακεδονίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν έχει μόνιμο πληθυσμό.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το χωριό φαίνεται να πρωτοκατοικείται περί τον 17ο αιώνα. Αποτελούνταν από καλύβια, στα οποία κατοικούσαν διάφορες οικογένειες οι οποίες είχαν καταφύγει από την οργή του κατακτητή (των Οθωμανών). Αυτοί οι άνθρωποι το είχαν διαλέξει ως καταφύγιο, λόγο της θέσεως που βρισκόταν, στους πρόποδες της Αλεβίτσας. Το 1710 φαίνεται να έχει κτισθεί η πρώτη εκκλησία του χωριού ο Άγιος Αθανάσιος όπως το μαρτυρεί και κάποια πέτρινη πλάκα που βρέθηκε επάνω της κτισμένη με χαραγμένη την χρονολογία κατασκευής της. Κατά το 1850 εμφανίζονται και άλλοι κάτοικοι από την Ήπειρο και την Θεσσαλία. Το 1865 κτίζεται η δεύτερη εκκλησία του χωριού ο Άγιος Δημήτριος ο οποίος σώζεται μέχρι και σήμερα σε καλή κατάσταση. Το έτος 1928 κτίζεται το πρώτο σχολείο δημοτικής εκπαίδευσης. Τα σπίτια ήταν περίπου 80-90, οι κάτοικοι δεν ξεπερνούσαν τους 500 (70 οικογένειες), οι οποίοι ασχολούνταν κυρίως με την υλοτομία, γεωργία, κτίστες και κτηνοτροφία. Το χωριό είχε 1500 στρέμματα καλλιεργήσιμης γης. Είχε 4 παντοπωλεία και 1 καφενείο. Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, κάποιοι κάτοικοι του χωριού συμμετείχαν στις συγκρούσεις ως αντάρτες του ΔΣΕ και σύμφωνα με μαρτυρίες κατοίκων, παρά την θέληση τους. Ήταν ξεχωριστή κοινότητα έως το έτος 1952. Τις προμήθειες τους τις φέρνανε από την Καστοριά και το Νεστόριο.
Βρίσκεται δίπλα στα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία σε απόσταση 20 χλμ. ΒΔ. από το Νεστόριο και 36 Δ.- ΝΔ. από την Καστοριά. Αναφέρεται ως Καλέβιστα το 1918, μετά την απελευθέρωση, στο ΦΕΚ 259Α - 29/12/1918 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας που τότε ανήκε στο νομό Φλωρίνης. Το 1928 με το ΦΕΚ 156Α - 08/08/1928 μετονομάζεται σε Καλή Βρύση. Το 1941 με το ΦΕΚ 257Α - 31/07/1941 αποσπάται στο νομό Καστοριάς.
Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη Διποταμία και το Μεσόβραχο αποτελούν την τοπική κοινότητα Διποταμίας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Νεστορίου του δήμου Νεστορίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν κατοικείται.
Κηφισιά Ερεχθηίδας
Η Κηφισιά ή Κηφισία ή Κηφήσια (Κηφισιά ή Κηφισία), (ο δήμος: Κηφισίας) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Ερεχθηίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).
Ο Στράβων, αναφερόμενος στον ιστορικό Φιλόχορο και το έργο του «Ατθίς» (ή Ατθίδες ή Ιστορίαι) λέει ότι η Κηφισιά ήταν μια από τις δώδεκα πόλεις, οι οποίες ιδρύθηκαν στην Αθήνα από τον μυθικό βασιλιά της Αθήνας, Κέκροπα και αργότερα ο Θησέας την ένωσε με την πόλη της αρχαίας Αθήνας.
Ονομασία
Ο δήμος πήρε το όνομά του, όπως άλλωστε και ο αρχαίος δήμος της Επικηφισιάς, από τη δευτερεύουσα θεότητα της αρχαίας Αττικής, του μυθικού ήρωα Κηφισού, η οποία ήταν αλληγορική προσωποποίηση του ομώνυμου ποταμού Κηφισού.
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος της Κηφισιάς, ήταν δήμος των Μεσογείων. Βρισκόταν περίπου 14,5 χιλιόμετρα από την αρχαία Αθήνα, δυτικά του Πεντελικού όρους, το οποίο τον διαχώριζε από τον δήμο του Μαραθώνα) και βρισκόταν σχεδόν μπροστά από τον δήμο των Αχαρνών. Ο αρχαίος δήμος βρισκόταν στην ίδια περιοχή, στην οποία βρίσκεται η σημερινή πόλη της Κάτω Κηφισιάς όπως και ο σύγχρονος Δήμος Κηφισιάς.
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Ερεχθηίδας φυλής, συμμετείχε με 6 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν με 8 βουλευτές στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι της αρχαίας Κηφισιάς
Ο δημότης της αρχαίας Κηφισιάς ονομαζόταν Κηφισιεύς ή Κηφησιεύς. Η περιοχή της Κηφισιάς ήταν το αγαπημένο μέρος καλοκαιρινών διακοπών του Ηρώδη του Αττικού, ο οποίος έχτισε εκεί τη βίλλα του, η οποία διέθετε μαυσωλείο των παιδιών του, κήπους και αγάλματα.
Προσωπικότητες από την αρχαία Κηφισιά
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από το δήμο της Κηφισιάς, όπως ο βουλευτής Βάθυλλος ο Κηφισιεύς, ο βουλευτής Βλέπης ο Κηφισιεύς, ο επιστάτης του Ερεχθείου Βροσυνίδης ο Κηφισιεύς, ο βουλευτής Δημοκλής ο Κηφισιεύς γιος του Δημοκλή, ο βουλευτής Δημόστρατος ο Κηφισιεύς, ο βουλευτής Δημοφάνης ο Κηφισιεύς, ο επιστάτης του Ερεχθείου Διόδης ο Κηφισιεύς, ο βουλευτής Διόδωρος ο Κηφισιεύς ο πρεσβύτερος και ο γιος του ο βουλευτής Διόδωρος ο Κηφισιεύς ο νεότερος, ο βουλευτής Διονύσιος ο Κηφισιεύς γιος του Αλεξάνδρου, ο βουλευτής Διονύσιος ο Κηφισιεύς γιος του Ζωπύρου, ο βουλευτής Διονυσόδωρος ο Κηφισιεύς, ο βουλευτής Διοφάνης ο Κηφισιεύς γιος του Διοφάνη, ο βουλευτής Δίωξις ο Κηφισιεύς γιος του Διώξιδος κ.α. Από τους πλέον γνωστούς, οι οποίοι είχαν κάποιου είδους σχέση με το δήμο ή την περιοχή του ήταν επίσης οι:
Πηγές – βιβλιογραφία
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Γκαρ ντε λ'Εστ (Παρίσι)
Ο σταθμός Γκαρ ντε λ'Εστ (γαλλικά: Gare de l'Est, σημαίνει Σταθμός της Ανατολής), επίσημα Παρί-Εστ, είναι ένας από τους έξι μεγάλους τερματικούς σταθμούς της κρατικής σιδηροδρομικής εταιρίας της Γαλλίας SNCF στο Παρίσι. Βρίσκεται στο 10ο διαμέρισμα, κοντά στον σταθμό Γκαρ ντυ Νορ, στο τέλος της λεωφόρου του Στρασβούργου. Είναι ένας από τους μεγαλύτερους και παλαιότερους σιδηροδρομικούς σταθμούς στο Παρίσι, το δυτικό άκρο των σιδηροδρομικών γραμμών Παρίσι-Στρασβούργο και Παρίσι-Μυλούζ.
Στον σταθμό υπάρχουν ανταποκρίσεις με διάφορες αστικές υπηρεσίες, όπως το μετρό Παρισιού (γραμμές 4, 5 και 7) το RER, καθώς και λεωφορεία.
Κατάλογος νοσοκομείων της Κύπρου
Αυτός είναι ένας κατάλογος νοσοκομείων της Κύπρου:
Γκαρ ντε λ'Εστ (Παρίσι)
Το 2018 μετακινήθηκαν 37.831.100 επιβάτες και είναι ο πέμπτος μεγαλύτερος σιδηροδρομικός σταθμός ως προς μετακίνηση επιβατών στη Γαλλία.
Κατάλογος νοσοκομείων της Κύπρου
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Κύπρο
Γκαρ ντε λ'Εστ (Παρίσι)
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η είσοδος του σταθμού Ο σταθμός Γκαρ ντε λ'Εστ άνοιξε το 1849 από την εταιρεία σιδηροδρόμων Παρίσι-Στρασβούργο με αρχικό όνομα «Σταθμός Στρασβούργου». Τα επίσημα εγκαίνια έγιναν το επόμενο έτος με την παρουσία του προέδρου Λουδοβίκου Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Το κτήριο σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Φρανσουά Ντυκεναί και μετονομάστηκε σε Γκαρ ντε λ'Εστ το 1854, μετά την επέκταση της σιδηροδρομικής σύνδεσης προς την κοινότητα Μυλούζ.
Ανακαινίσεις έγιναν το 1885 και το 1900, ως μέρος του μετασχηματισμού του Παρισιού από τον βαρόνο Οσμάν. Το 1931 ο σταθμός διπλασιάστηκε σε μέγεθος, με το νέο τμήμα του να είναι χτισμένο συμμετρικά με το παλιό τμήμα. Αυτές οι αλλαγές ευνόησαν σημαντικά την περιοχή. Στην κορυφή της δυτικής πρόσοψης του Γκαρ ντε λ'Εστ υπάρχει ένα άγαλμα του γλύπτη Φιλίπ Ζοζέφ Ανρί Λεμαίρ, που αναπαριστά την πόλη του Στρασβούργου, ενώ το ανατολικό άκρο του σταθμού στεφανώνεται από ένα άγαλμα που προσωποποιεί το Βερντέν, καθώς αυτές οι δύο πόλεις είναι σημαντικοί προορισμοί που εξυπηρετούνται από τον σταθμό.
Στις 4 Οκτωβρίου 1883, από τον σταθμό Γκαρ ντε λ'Εστ έγινε η πρώτη αναχώρηση του Οριάν Εξπρές για την Κωνσταντινούπολη.
Η SNCF ξεκίνησε τις υπηρεσίες της LGV Est Européenne από τον σταθμό Γκαρ ντε λ'Εστ στις 10 Ιουνίου 2007, με υπηρεσίες TGV και Intercity-Express (ICE) στη Βορειοανατολική Γαλλία, το Λουξεμβούργο, τη Νότια Γερμανία και την Ελβετία. Τα τρένα αρχικά σχεδιάστηκαν να λειτουργούν στα 320 χλμ / ώρα (198 mph), με τη δυνατότητα να τρέχουν στα 350 χλμ / ώρα (217 mph), μειώνοντας τους χρόνους μετακίνησης έως και 2 ώρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σιδηροδρομικοί σταθμοί στη Γαλλία Κατηγορία:Σταθμοί RER
Τσιν τσαν τσον
Το τσιν τσαν τσον είναι υποτιμητικός όρος που χρησιμοποιείται μερικές φορές από ομιλητές της αγγλικής ή και άλλων γλωσσών για να χλευάσουν ή να μιμηθούν τόσο την κινεζική γλώσσα όσο και άτομα κινεζικής καταγωγής ή και άλλους ανατολικοασιάτες αντιληπτούς ως κινέζους. Αρκετοί σχολιαστές χαρακτήρισαν τον όρο ως υποτιμητικό, σημειώνοντας ότι οι επιθέσεις ή ο φυσικός εκφοβισμός των ανατολικοασιατών συνοδεύεται συχνά από φυλετικούς φαυλισμούς ή απομίμηση των κινεζικών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινεζική γλώσσα
Η Συμμορία των Δώδεκα
Η Συμμορία των Δώδεκα (αγγλικά: Ocean's Twelve) είναι αμερικανική κωμική περιπέτεια παραγωγής 2004, σε σκηνοθεσία Στίβεν Σόντερμπεργκ. Αποτελεί το δεύτερο μέρος της τριλογίας και όπως στην πρώτη ταινία πρωταγωνιστούν οι Τζορτζ Κλούνεϊ, Μπραντ Πιτ, Ματ Ντέιμον, Άντι Γκαρσία, Μπέρνι Μακ, Ντον Τσιντλ και η Τζούλια Ρόμπερτς, ενώ στο καστ προστίθενται οι Κάθριν Ζέτα-Τζόουνς, Βενσάν Κασέλ και Άλμπερτ Φίνεϊ.
Πλοκή
Μετά την επιτυχημένη ληστεία των 160 εκατομμυρίων δολαρίων από τον αδίστακτο Τέρι Μπένεντικτ, ο Ντάνι Όσιαν και η συμμορία του νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι και χωρίς μπλεξίματα με το νόμο. Μια μέρα όμως, ο Μπένεντικτ τους επισκέπτεται τον καθένα ξεχωριστά, αλλά δεν τους κάνει τίποτα. Απλά τους λέει ότι έχουν δύο εβδομάδες προθεσμία να του επιστρέψουν τα λεφτά. Η συμμορία ξαναενώνεται και γνωρίζοντας πως δεν μπορούν να κάνουν κάποιο κόλπο στις Ηνωμένες Πολιτείες αποφασίζουν να στραφούν προς την Ευρώπη. Ο Ράστι αποφασίζει να πάνε στο Άμστερνταμ, καθώς εκεί υπάρχει ένας τύπος που μπορεί να τους βοηθήσει, αλλά ο Ράστι δεν λέει στη συμμορία τον πραγματικό λόγο που θέλει να πάει εκεί.
Στην προσπάθειά τους να στήσουν το κόλπο που τους ζητήθηκε να κάνουν, ανακαλύπτουν πως κάποιος άλλος τους πρόλαβε. Συμπεραίνουν ότι αυτός ο κάποιος ήταν το πρόσωπο που είπε στον Μπένεντικτ την αλήθεια. Αργότερα η Ίζαμπελ Λαχίρι, όργανο της Europol, ερευνά τη ληστεία και βλέποντας τον τρόπο της απόπειράς τους, τους ανακαλύπτει. Η Ίζαμπελ και ο Ράστι "γνωρίζονται", καθώς οι δυο τους έχουν παρελθόν. Παρ' όλο που αποφασίζει να μην τους συλλάβει, τους προειδοποιεί να μην κάνουν τίποτα άλλο. Επίσης τους λέει ποιος είναι ο άνδρας που τους "έδωσε" στον Μπένεντικτ. Όταν τον ανακαλύπτουν, μαθαίνουν ότι αυτός προσεβλήθη όταν ο μέντοράς του, ο οποίος είναι ένας εξαιρετικός επαγγελματίας κλέφτης, του λέει ότι ο Ντάνι Όσιαν και η συμμορία του είναι καλύτεροι κλέφτες. Έτσι τους προκαλεί να κλέψουν κάτι και αν τα καταφέρουν θα τους δώσει τα λεφτά που χρειάζονται για να δώσουν στον Μπένεντικτ. Έτσι η συμμορία αρχίζει να καταστρώνει το σχέδιό της για την κλοπή και να προσέχουν την Ίζαμπελ, η οποία τους παρακολουθεί.
Box office
Με προϋπολογισμό 110.000.000 δολάρια, η ταινία άνοιξε στην 1η θέση με 39,1 εκατομμύρια δολάρια το πρώτο σαββατοκύριακο. Οι εισπράξεις στην Αμερική έφτασαν τα 125,5 εκατομμύρια δολάρια ενώ στον υπόλοιπο κόσμο τα 237,2 εκατομμύρια δολάρια. Συνολικά απέφερε 362,7 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Ήταν η 14η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία στην Αμερική και η 10η παγκοσμίως για το 2004.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2004 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Μονακό Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ολλανδία Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιταλία Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Στίβεν Σόντερμπεργκ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Φλόριντα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σικάγο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Ατλάντικ Σίτι, Νιου Τζέρσεϊ Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Λας Βέγκας
Χάρι Άλεν
Ο Χάρι Άλεν (Harry Allen, 5 Νοεμβρίου 1911 – 14 Αυγούστου 1992), ήταν Άγγλος δήμιος που απαγχόνιζε τους Ελληνοκύπριους αγωνιστές της ΕΟΚΑ στις φυλακές της Λευκωσίας, κατά τη δεκαετία του 1950, την εποχή που οι Βρετανοί προσπαθούσαν να καταπνίξουν τον απελευθερωτικό αγώνα της Κύπρου.
Θύματα
Οι απαγχονισθέντες από τον Άλεν ήταν :
Φέρεται επίσης να είναι ο εκτελεστής της 54χρονης Ελληνοκύπριας, Στυλλούς Παντοπίου Χριστοφή, που καταδικάστηκε τότε για τον φόνο της γερμανικής καταγωγής νύφης της.
Ενθύμια
Έχει εκδοθεί βιβλίο για τη ζωή του, με τίτλο Ο τελευταίος δήμιος της Βρετανίας, που εξέδωσε το Μουσείο των φυλακών Wandsworth.
Πηγές
Κατηγορία:Άγγλοι δήμιοι
Τζένι Λιντ
Η Γιοχάννα Μαρία "Τζέννυ" Λιντ (Johanna Maria "Jenny" Lindt, 6 Οκτωβρίου 1820 - 2 Νοεμβρίου 1887) ήταν Σουηδή τραγουδίστρια της όπερας και συχνά αποκαλούνταν "το Αηδόνι της Σουηδίας". Μια από τις γνωστότερες τραγουδίστριες του 19ου αιώνα, ερμήνευσε σοπράνο ρόλους σε όπερες στη Σουηδία και σε όλη την Ευρώπη ενώ πραγματοποίησε μια περιοδεία από επιτυχημένες και δημοφιλείς συναυλίες στις ΗΠΑ. Από το 1840 ήταν μέλος της Σουηδικής Βασιλικής Ακαδημίας Μουσικής.
Η Λιντ έγινε διάσημη μετά την ερμηνεία της στο Der Freischütz στη Σουηδία το 1838. Μέσα σε λίγα χρόνια, υπέστη ζημιά στις φωνητικές χορδές όμως ο καθηγητής φωνητικής Μανουέλ Γκαρσία κατάφερε να σώσει τη φωνή της. Είχε μεγάλη ζήτηση σε ρόλους όπερας σε όλη τη Σουηδία και όλη την Ευρώπη καθ' όλη τη διάρκεια του 1840 ενώ απέκτησε στενές σχέσεις με τον Φέλιξ Μέντελσον. Μετά από δυο δημοφιλείς σεζόν στο Λονδίνο, ανακοίνωσε την αποχώρησή της από την όπερα σε ηλικία 29 ετών.
Το 1850 πήγε στην Αμερική μετά από πρόσκληση του κωμικού Π. Τ. Μπάρνουμ. Έδωσε 93 συναυλίες μεγάλης κλίμακας και έπειτα συνέχισε να περιοδεύει ως ανεξάρτητη καλλιτέχνης. Από αυτές τις συναυλίες κέρδισε περισσότερα από $350,000, τα οποία δώρισε σε φιλανθρωπικά ιδρύματα, κυρίως για την κατασκευή σχολείων στη Σουηδία. Με τον σύζυγό της Όττο Γκόλντσμιντ επέστρεψε στην Ευρώπη το 1852, όπου απέκτησε τρία παιδιά και έκανε περιστασιακές συναυλίες για πάνω από δυο δεκαετίες ενώ το 1855 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αγγλία. Από το 1882 και για κάποια χρόνια ήταν καθηγήτρια φωνητικής στο Βασιλικό Κολέγιο Μουσικής στο Λονδίνο.
Λόρο Τσουφφέννα
Το Λόρο Τσουφφέννα (ιταλικά: Loro Ciuffenna) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Αρέτσο, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Αρέτσο
Λουτσινιάνο
Το Λουτσινιάνο (ιταλικά: Lucignano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Αρέτσο, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Αρέτσο
Αλκαθάβα της Αλμερίας
Αλκαθάβα της Αλμερίας είναι ένα οχυρωμένο συγκρότημα στην Αλμερία της νότιας Ισπανίας. Η λέξη Αλκαθάβα, που προέρχεται από την αραβική λέξη (القصبة; αλ-κασμπάχ), σημαίνει έναν τύπο οχύρωσης εντός μιας πόλης.
Ιστορία
Το 955 η Αλμερία κέρδισε τον τίτλο «μεδίνα» ("πόλη") από τον Χαλίφη της Κόρδοβας, Αμπντ αλ-Ραχμάν Γ΄. Η κατασκευή της αμυντικής ακρόπολης, που βρίσκεται στο βόρειο τομέα της πόλης, ξεκίνησε εκείνη την περίοδο. Η Αλκαθάβα, με τα τείχη, τους πύργους, τις πλατείες, τα σπίτια και το τζαμί της, επρόκειτο να γίνει και η έδρα της τοπικής κυβέρνησης, με σκοπό τον έλεγχο τόσο της πόλης όσο και της γύρω παράκτιας περιοχής.
Το συγκρότημα διευρύνθηκε υπό τον Χαλίφη Αλ-Μανσούρ και, αργότερα, υπό τον Αλ-Τζαϊράν, πρώτο βασιλιά της ανεξάρτητης Ταϊφά της Αλμερίας (1012-1028).
Η ίδρυση της Αλκαθάβας είχε ως στόχο να προστατεύσει τη μεγαλύτερη πόλη εκείνης της περιόδου, Πετσίνα.
Η πλειοψηφία των αντικειμένων ενός αρχαιολογικού χώρου που ανακαλύφθηκαν στην Αλκαθάβα φυλάσσονται στο Μουσείο της Αλμερίας, αν και ορισμένα από αυτά φυλάσσονται στο Μουσείο της Αλκαθάβας.
Περιγραφή
Το πρώτο περίβλημα διαχωρίζεται από το δεύτερο από το αποκαλούμενο «Muro de la Vela» (Τείχος του Κεριού), το οποίο πήρε το όνομά του από μια καμπάνα που προειδοποιούσε τον πληθυσμό σε περίπτωση γεγονότων, όπως κατά την άφιξη ενός πλοίου στο λιμάνι, όταν υπήρχε κίνδυνος, πυρκαγιές κλπ. Αυτός το τείχος χτίστηκε από τον βασιλιά Κάρολο Γ΄ της Ισπανίας.
Στο δεύτερο περίβλημα ήταν η κατοικία των διοικητών, των στρατιωτών τους και των υπηρετών τους. Περιλάμβανε, επίσης, το τζαμί, τα λουτρά, τα πηγάδια, τις σκηνές κλπ.
Το τρίτο περίβλημα, το οποίο βρισκόταν περισσότερο εξωτερικά, είναι επίσης το πιο σύγχρονο στο συγκρότημα. Μετά τη Χριστιανική επανάκτηση της Αλμερίας, οι Καθολικοί μονάρχες Ισαβέλλα Α΄ της Καστίλλης και Φερδινάνδος Β΄ της Αραγωνίας έχτισαν ένα κάστρο που στον πιο ανυψωμένο τομέα της πόλης, ικανό να αντισταθεί στη νέου τύπου πυρίτιδα του πυροβολικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλμερία
Αλίνα Σάνκο
Η Αλίνα Σάνκο (γεν. 31 Δεκεμβρίου 1998) είναι Ρωσίδα μοντέλο. Είχε εκπροσωπήσει τη Ρωσία στο διαγωνισμό Miss World 2019 στο Λονδίνο και κατάφερε να προχωρήσει στο Top 12.
Πρόωρη ζωή και εκπαίδευση
Η Σάνκο γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1998 στο Άζοφ. Πριν από την είσοδό του, ο Sanko είχε εργαστεί ως πρότυπο για έναν ηλεκτρονικό κατάλογο.
Το 2019, η Σάνκο επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει το Azov στη Miss Russia 2019. Συνέχισε να κερδίζει τον διαγωνισμό, αντικαθιστώντας τη Γιούλια Πολυαχιχίνα της Τσουβασίας. Η επιλαχούσα της ήταν η Αρίνα Βερίνα του Γεκατερίνμπουργκ και η Ραλίνα Αραμπόβα του Ταταρστάν. Ως μέρος του βραβείου της, η Σάνκο απονεμήθηκε ένα ολοκαίνουργιο αυτοκίνητο και 3 εκατομμύρια ₽. Ως Miss Russia, η Sanko είχε την ευκαιρία να εκπροσωπήσει τη Ρωσία τόσο στο Miss World 2019 όσο και στη Miss Universe 2019, ωστόσο, λόγω αντιφατικών ημερομηνιών, θα αγωνιστεί μόνο στη Miss World. Η Ρωσία αποχώρησε τελικά από τη Miss Universe μετά από καθυστερήσεις στην ανακοίνωση της ημερομηνίας και του τόπου διεξαγωγής του διαγωνισμού, κάτι που θα δυσκολευόταν να βρει έναν αντικαταστάτη για τη Σάνκο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Ρωσίδες μοντέλα
Μαρτσάνο ντελλα Κιάνα
Το Μαρτσάνο ντελλα Κιάνα (ιταλικά: Marciano della Chiana) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Αρέτσο, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Αρέτσο
Σαγκουισόρβον το έλασσον
Το Αιματόχορτο έχει τις ίδιες φαρμακευτικές ιδιότητες με το είδος Σαγκουισόρβον το φαρμακευτικόν(Sanguisorba officinalis). Παλαιότερα χρησιμοποιείτο ως τσάι, για την ανακούφιση από την διάρροια.
Επίσης έχει μια αξιοσέβαστη ιστορία, που ονομάζεται από τον Φράνσις Μπέικον αγαπημένο βότανο και έφτασε στο Νέο Κόσμο, με τους πρώτους Άγγλους αποίκους, ακόμη και να λάβει ειδική μνεία από τον Τόμας Τζέφερσον.
Μόντε Σαν Σαβίνο
Το Μόντε Σαν Σαβίνο (ιταλικά: Monte San Savino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Αρέτσο, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Σαγκουισόρβον το έλασσον
Δείτε επίσης
• 4
Σημειώσεις
<div style=""> <references group="Σημ."/> <div style=""> <references group="Παρ. Σημ."/>
Μόντε Σαν Σαβίνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Αρέτσο
Σαγκουισόρβον το έλασσον
Παραπομπές
<div style="">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ροδοειδή Κατηγορία:Λαχανικά Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας Κατηγορία:Ευρωπαϊκή χλωρίδα Κατηγορία:Χλωρίδα της Βόρειας Αφρικής
Unbehagen
To Unbehagen είναι το δεύτερο στούντιο άλμπουμ των Nina Hagen Band που κυκλοφόρησε το 1979 από την CBS Records. Είναι το μοιραίο άλμπουμ, αφού μετά που κυκλοφόρησε, το συγκρότημα  διαλύθηκε. Η Νίνα Χάγκεν ακολούθησε προσωπική καριέρα, και τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος ίδρυσαν τους Σπλιφφ.
Τρία απο τα τραγούδια του άλμουμ κυκλοφόρησαν ως σινγκλ. και, τρίΤο άλμπουμ.
Γενικά το άλμπουμ γνώρισε κάποια επιτυχία και έγινε χρυσός δίσκος στη  Γερμανία το 1981, με πωλήσεις άνω των 250.000 αντίτυπων.
Αναφορές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1979
Μοντεμινιάιο
Το Μοντεμινιάιο (ιταλικά: Montemignaio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Αρέτσο, στην περιφέρεια της Τοσκάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Αρέτσο
Επίθεση στο Μαχένγκε
Προαγγελία
Εντός του πλαισίου του ουδέτερου κράτους του Βελγικού Κονγκό, η Force Publique (FP) το μόνο που μπορούσε να εφαρμόσει ήταν αμυντική στάση. Αυτό όμως άλλαξε όταν στις 15 Αυγούστου 1914, Γερμανικά πλοία που βρίσκονταν σε λιμάνια στη Λίμνη Τανγκανίκα, βομβάρδισαν το λιμάνι του Μοκολόμπου (Mokolobu) και μία εβδομάδα αργότερα, το φυλάκιο στη Λουκούγκα (Lukuga).
Μετά την κατάληψη της Ρουάντα τον Μάιο του 1916 και του Ουρούντι τον Ιούνιο του 1916, οι Βελγο-Κονγκολέζικες δυνάμεις προήλασαν νοτιότερα από την Κιτέγκα (Kitega) κατά μήκος της ανατολικής όχθης της Λίμνης Τανγκανίκα. Στις 28 Ιουλίου η Force Publique κατέλαβε το λιμένα της Κιγκόμα, τερματικό σταθμό της στρατηγικής σιδηροδρομικής γραμμής από το Νταρ ες Σαλάαμ η οποία περνά μέσω της Ταμπόρα στην Κιγκόμα. Στις 19 Σεπτεμβρίου 1916 η πόλη της Ταμπόρα, πέρασε υπό των έλεγχο των Βελγικών δυνάμεων.
Βελγική υποχώρηση
Μετά τη Μάχη της Ταμπόρα οι κυβερνήσεις της Βρετανίας και του Βελγίου συμφώνησαν ώστε η τελευταία θα υποχωρούσε την πλειοψηφία των δυνάμεών της στη Ρουάντα και στο Ουρούντι και να ολοκληρώσει τη στρατιωτική της εκστρατεία στη Γερμανική Ανατολική Αφρική.Αυτό συνέβη λόγω των Βρετανικών φόβων ότι το Βέλγιο θα εγείρει αξιώσεις για τα εδάφη που είχε κατακτήσει.
Επίθεση στο Μαχένγκε
αριστερά|μικρογραφία|310x310εσ|Χάρτης της [[Εκστρατεία Ανατολικής Αφρικής (Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος)|Εκστρατείας στην Ανατολική Αφρική, 1916-1917.]] Λόγω της συνεχιζόμενης Γερμανικής αντίστασης και της αυξανόμενης εμπειρίας τους στις τακτικές ανταρτοπόλεμου, κατόπιν αιτήματος της Βρετανικής κυβέρνησης, τα στρατεύματα της «Force Publique» μεταφέρθηκαν στην περιοχή Ντοντόμα-Κιλόσα τον Ιούλιο του 1917. Στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την επίθεση, οι Βελγικές δυνάμεις στρατολόγησαν 20.000 άνδρες από τη Ρουάντα-Ουρούντι για να χρησιμοποιηθούν ως αχθοφόροι. Εκείνη την περίοδο η περιοχή του Μαχένγκε ελέγχετο από 12 Γερμανικές ομάδες υπό τις διαταγές του Hauptmann (Λοχαγού) Theodor Tafel. Οι Βελγο-Κονγκολέζικες μονάδες προωθήθηκαν στο Οροπέδιο Μαχένγκε το Σεπτέμβριο του 1917 και κατέλαβαν το Μαχένγκε τον Οκτώβριο του 1917. Ο Λοχαγός Tafel οπισθοχώρησε προς τα νότιο-ανατολικά. Λόγω των προβλημάτων στρατιωτικής επιμελητείας (military logistics)—η εποχή των βροχών, κατέστησε το δρόμο από την Κιλόσα προς το Μαχένγκε μη χρησιμοποιήσιμο, μόνο δύο Βελγικά τάγματα μπορούσαν να παραμείνουν στο Μαχένγκε, οι υπόλοιποι στάλθηκαν στον κεντρικό σιδηρόδρομο για επανατοποθέτηση στην Κίλουα (Kilwa) και το Λίντι.
Επακόλουθο
Μετά την επίθεση στο Μαχένγκε και την κατάληψη του Μαχένγκε κατά το 1917, ο Βελγο-Κονγκολέζικος στρατός ήλεγχε περί το ένα τρίτο της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής. Από τους 20.000 αχθοφόρους εκ της Ρουάντα-Ουρούντι που αξιοποιήθηκαν στην εκστρατεία, τα δύο τρίτα δεν επέστρεψαν ποτέ στις εστίες των. Μετά τον πόλεμο, όπως περιγράφηκε στη Συνθήκη των Βερσαλλιών, η Γερμανία υποχρεώθηκε να παραχωρήσει τον "έλεγχο" της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής στους Συμμάχους.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
<references group="Παρ. Σημ." />
Διαδικτυακές πηγές
Μαχενγκε
Χάικο Μάας
Ο Χάικο Γιόζεφ Μάας (γερμανικά: Heiko Josef Maas, 19 Σεπτεμβρίου 1966) είναι Γερμανός πολιτικός (SPD), που υπηρέτησε ως Υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, στην τέταρτη κυβέρνηση της Άνγκελα Μέρκελ, από τον Μάρτιο του 2018 έως τον Δεκέμβριο του 2021.