cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Legend of Zelda: A Link to the Past
Υποδοχή
Το παιχνιδι αναγνωρίστηκε κριτικά κατά την απελευθέρωση για τα γραφικά και το gameplay και από τότε έχει αναγνωριστεί από τους κριτικούς ως ένα από τα μεγαλύτερα βιντεοπαιχνίδια όλων των εποχών. Το 2005, Η IGN το έβαλαν 11ο στα "Top 100 παιχνίδια", ενώ οι αναγνώστες το ψήφισαν στην 5η θέση. Τα μέλη του Gamefaqs το εβαλαν 4ο καλύτερο και οι αναγνώστες του ιαπωνικού περιοδικού Famitsu το εβελαν 31ο σε μια δημοσκόπηση του 2006. Είναι επίσης 3ο στη λίστα electronic gaming monthly, 23ο από τον game Informer και 3ο σε μια καλύτερη λίστα των 200 Nintendo της Nintendo Power. Τον Ιούλιο του 2007, οι αναγνώστες του περιοδικού το ψήφισαν έκτο σε μια δημοσκόπηση των 100 καλύτερων παιχνιδιών όλων των εποχών. Το Screwattack το έβαλε 2η στη λίστα των κορυφαίων 20 παιχνιδιών Super Nintendo. Το GamesRadar το εβαλε τρίτο καλύτερο παιχνίδι Super Nes όλων των εποχών, πίσω από το Chrono Trigger (2ο) και το Super Metroid (1ο). Ψηφίστηκε η καλύτερη συνέχεια του 1992 στο electronic gaming monthly. Τοποθετηθηκε ως όγδοο (το δεύτερο υψηλότερο παιχνίδι Zelda στη λίστα) στην επίσημη λίστα "100 μεγαλύτερα παιχνίδια Nintendo Nintendo της Nintendo Magazine". Το 2009, ο Game Informer το εβαλε μέσα στα τελευταία 12 της λίστας "Top 200 παιχνίδια όλων των εποχών", λέγοντας ότι "παραμένει τέλειο εως σήμερα". Το Petersen του έδωσε 5 από τα 5 αστέρια. A Link to the Past
Λεοντίσκος ο Μεσσήνιος
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Stater,%20452-432%20BC,%20Olympia.%2082-87th%20Olympiad.jpg|μικρογραφία|[[Στατήρας της Ολυμπίας ο οποίος χρονολογείται μεταξύ της 82ης (452 π.Χ.) και 87ης διοργάνωσης των αρχαίων ολυμπιακών αγώνων.]] Ο Λεοντίσκος ο Μεσσήνιος (5ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης με καταγωγή από τη Μεσσήνη της Σικελίας, ο οποίος στέφθηκε 2 φορές νικητής στο αγώνισμα της πάλης κατά τους 81ους (456 π.Χ.) και 82ους (452 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Αναφέρεται και ως νικητής στα Πύθια, ενώ η τεχνική που χρησιμοποιούσε ήταν να διπλώνει τα δάχτυλα των αντιπάλων του προκαλώντας τους πόνο, μια πρακτική την οποία ακολούθησε κατά τον 4ο αιώνα π.Χ. και ο πολυολυμπιονίκης του παγκράτιου Σώστρατος ο Σικυώνιος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Πυθιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πάλης‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες από την Μεγάλη Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (5ος αιώνας π.Χ.)
Κηφισός
μικρογραφία|Σήμανση στο σημείο όπου ανακαλύφθηκε η αρχαία γέφυρα του Κηφισού στον Ελαιώνα. Ο Κηφισός είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της Αττικής με μήκος 27 χιλιόμετρα. Πηγάζει από το φυσικό κόμβο της Πεντέλης δυτικά της Εκάλης και ανατολικά των Θρακομακεδόνων και της Πάρνηθας και διχοτομεί την πρωτεύουσα μέχρι την εκβολή του στο Φαληρικό όρμο, στον Σαρωνικό. Πριν την εκβολή του στο Φαληρικό όρμο συναντάται με τον Ιλισό.
Στη θέση του σημερινού σταθμού μετρό του Ελαιώνα υπήρχε τοξοτή γέφυρα στο σημείο που η Ιερά Οδός συναντούσε τον Κηφισό. Όπως αναφέρει η σχετική ταμπέλα της αρχαιολογικής υπηρεσίας στο σημείο "Ο ποταμός Κηφισός απεικονίζεται στο αριστερό άκρο του δυτικού αετώματος του Παρθενώνα ως έυρωστος νέος άντρας ξαπλωμένος στο βραχώδες έδαφος με τον κορμό του σε συστροφή, στάση που υποδηλώνει την κινητικότητα του ποταμού... Οι "γεφυρισμοί", τα σκωπτικά πειράγματα των Αθηναίων προς τους αξιωματούχους και του μύστες των Ελευσίνιων Μυστηρίων κατά την επιστροφή του από την Ελευσίνα προς την Αθήνα δια της Ιερά Οδού, που αναφέρονται από τους αρχαίους συγγραφείς, λάμβαναν χώρα στη γέφυρα του αθηναϊκού Κηφισού."
Ο ποταμός είχε αξιοποιηθεί για πρώτη φορά στην εποχή του Αδριανού, όταν κατά μήκος του κατασκευάστηκε επί ρωμαϊκών χρόνων το πρώτο οργανωμένο υδρευτικό σύστημα για την Αθήνα. Η δεξαμενή ενισχυόταν από διάφορα ρέματα του Πεντελικού και της Πάρνηθας, με αφετηρία τη ζώνη δεξαμενής στη σημερινή Νέα Πεντέλη και διέλευση από το Χαλάνδρι, τον Κοκκιναρά (Κηφισιά) και το Μονομάτι (Τατόι). Η έξοδος υδραγωγείου βρισκόταν στη σημερινή Πλατεία Δεξαμενής στο Κολωνάκι.
Ο Κηφισός χάρισε το όνομά του σε μία περιοχή κοντά στις ανατολικές πηγές του, την Κηφισιά.
Ρύπανση του ποταμού κατά τον 20ό αιώνα
Στη νεότερη ιστορία, και κυρίως τη μεταπολεμική περίοδο, το νοτιοδυτικό τμήμα του ποταμού εγκλωβίστηκε στη βιομηχανική ζώνη της Αττικής. Αμφίπλευρα του Κηφισού εγκαταστάθηκαν με γοργούς ρυθμούς εργοστάσια, βιομηχανίες και βιοτεχνίες βαρέος τύπου επιχειρηματικής δραστηριότητας, σε ένα άναρχο και άτυπο βιομηχανικό πάρκο. Ταυτόχρονα, δεν υπήρχε σχέδιο διευθέτησης των εκτάσεων ούτε και σχέδιο απορροής των βιομηχανικών αποβλήτων που κατέληγαν στον ποταμό. Στις όχθες του Κηφισού ανεγέρθηκε, ακόμη, πληθώρα από παραπήγματα, στις Αχαρνές μέχρι το Περιστέρι (Άγιος Ιωάννης Θεολόγος και Τσαλαβούτα) και τον Ταύρο.
Εγκιβωτισμός την δεκαετία του 2000 και κατασκευή αυτοκινητοδρόμου
thumb|330px|Ο Κηφισός κάτω από την εθνική οδό Αθηνών - Λαμίας.
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, και στο πλαίσιο των μεγάλων τεχνικών έργων που προωθήθηκαν εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας του 2004, προχώρησε ο εγκιβωτισμός του Κηφισού σε μήκος 13 χιλιομέτρων, δηλαδή η κατασκευή μεγάλου αγωγού από οπλισμένο σκυρόδεμα (μπετόν) για την διοχέτευση των νερών από το ύψος της Νέας Φιλαδέλφειας μέχρι τις εκβολές του στον Φαληρικό όρμο. Το τεχνικό αυτό έργο εξυπηρετούσε και την κατασκευή αυτοκινητόδρομου (τμήματος της Εθνικής Οδού Αθηνών - Λαμίας) πάνω από τον ποταμό. Το έργο αυτό επέλυσε μεν το ζήτημα των πλημμυρών, αλλά είχε τεράστιες περιβαλλοντικές επιπτώσεις, καθώς αφάνισε την φυσική κοίτη και τα πρανή του ποταμού σε μεγάλο μέρος της συνολικής του διαδρομής και συνεπώς κατέστρεψε το οικοσύστημα που υπήρχε στο τμήμα αυτό.
Παρά το γεγονός ότι ψηφίστηκε από το ελληνικό Κοινοβούλιο νόμος που απαγορεύει την εγκατάσταση βιομηχανιών κοντά στον ποταμό και την ρίψη σκουπιδιών, δεν υπήρξαν αρκετές προσπάθειες αστυνόμευσης.
Οικολογική αξία
Μετά από καταστροφές στην ευρύτερη περιοχή, όπως οι πυρκαγιές στην Πάρνηθα το 2007 και οι κατά διαστήματα πλημμύρες, αναθερμάνθηκε το ενδιαφέρον για τον Κηφισό και έγιναν προσπάθειες από εθελοντές να καθαριστούν οι κοίτες και οι άλλες ακάθαρτες απολήξεις του ποταμού στις όχθες του από το 2008 μέχρι και το 2012.
Ο Κηφισός, αν και επιβαρυμμένος, συντηρεί ακόμα πληθυσμούς ψαριών και είναι σημαντικός για την επιβίωση τους και την αποφυγή του κατακερματισμού της ζώνης στην οποία απαντώνται. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι στην λεκάνη του Κηφισού έχουν εντοπιστεί πρόσφατα αρκετά είδη ψαριών, ακόμα και ενδημικών στην Ελλάδα, εκ των οποίων ξεχωρίζουν τα χέλια και το αττικόψαρο ή ντάσκα Μαραθώνα. Το τελευταίο θεωρούνταν εξαφανισμένο λόγω της οικιστικής εξάπλωσης και της μόλυνσης, αλλά ανακαλύφθηκε μικρός εναπομείνων πληθυσμός του το 2013.
Επίσης τμήμα της άνω λεκάνης του διατηρεί τα χαρακτηριστικά της αναλλοίωτα, αποτελώντας πολύτιμο απομεινάρι του φυσικού αττικού τοπίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποτάμια της Αττικής Κατηγορία:Αθηναϊκό πεδίο
Τζέιμς Τέννι
Ο Τζέημς Τέννι (αγγλ. James Tenney) (10 Αυγούστου 1934 - 24 Αυγούστου 2006) ήταν σύγχρονος αμερικανικός συνθέτης και σημαντικός θεωρητικός μουσικής. Θεωρείται «ο πιο σημαντικός άγνωστος συνθέτης».
Βιογραφία και έργο
Γεννήθηκε στο Silver City του New Mexico και μεγάλωσε στην Αριζόνα και στο Κολοράντο. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Ντένβερ, στο Juilliard School of Music, στο Bennington College όπου και έλαβε την κατάρτιση Μπάτσελορ το 1958, και στο πανεπιστημίου του Ιλινόις, όπου έλαβε την κατάρτιση Μάστερ το 1961.
Σπούδασε πιάνο στον Eduard Steuermann και σύνθεση στους Chou Wen-chung, Lionel Nowak, Paul Boepple, Henry Brant, Carl Ruggles, Kenneth Gaburo, Lejaren Hiller, John Cage, Harry Partch, and Edgard Varèse. Μελέτησε επίσης θεωρία πληροφοριών στον Lejaren Hiller. Ανάμεσα στις μουσικές συνθέσεις του ήταν οι πρώτες συνθέσεις ηλεκτρονικής μουσικής υπολογιστών.
Σημαντικοί μαθητές του Τέννι ήταν οι John Luther Adams, Larry Polansky και Peter Garland. Συνεργάστηκε με τον John Cage, καθώς επίσης και με τα συγκροτήματα των Harry Partch, Steve Reich και Philip Glass.
Δίδαξε στο πολυτεχνικό ίδρυμα του Μπρούκλιν, στο ίδρυμα τεχνών στην Καλιφόρνια, στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας και στο πανεπιστήμιο Υόρκης στο Τορόντο. Πέθανε στις 24 Αυγούστου 2006 από καρκίνο του πνεύμονα στη Βαλέντσια της Καλιφόρνιας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Groups who often perform Tenney's works Quatuor Bozzini*{http://www.quatuorbozzini.ca} The Barton Workshop *{http://web.inter.nl.net/users/BartonWorkshop} Motion Ensemble*
Βίντεο
Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Μουσική στο Νέο Μεξικό Κατηγορία:Αμερικανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
Τρίβερο
Το Τρίβερο (ιταλικά: Trivero) είναι δήμος της Ιταλίας, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου, στην επαρχία της Μπιέλλα. Βρίσκεται περίπου 80 χλμ. βορειοανατολικά από το Τορίνο και 14 χλμ. από την Μπιέλλα.
Είναι σημαντικό κέντρο παραγωγής μαλλιού. Πολιούχος άγιος του δήμου είναι ο Άγιος Κήρυκος (San Quirico).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχία της Μπιέλλα
Μαργαρίτα του Χάναου
Η Μαργαρίτα, γερμ.: Margarethe von Hanau (1452 - 14 Μαρτίου 1467) από τον Οίκο του Χάναου ήταν κόρη του κόμη του Χάναου. Απεβίωσε 15 ετών.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Ράινχαρντ Γ΄ κόμη του Χάναου (1412-1452) και της συζύγου του Μαργαρίτας των Βίττελσμπαχ (1432-1457), κόρης του Όθωνα Α΄ κόμη του Παλατινάτου-Μόσμπαχ.
Στις 14 Αυγούστου 1459 σε ηλικία επτά ετών, η Μαργαρίτα είχε μνηστευτεί με τον Φίλιππο του Έπσταϊν-Κένιγκσταϊν. Έλαβε προίκα 12.000 φιορίνια, ένα σημαντικό ποσό εκείνη την εποχή. Μία εξήγηση γι' αυτό το μεγάλο ποσό μπορεί να είναι ότι ήταν η μόνη κόρη των γονιών της και, καθώς και οι δύο γονείς της είχαν ήδη αποβιώσει, δεν θα μπορούσε να πληρωθεί άλλη προίκα. Το ποσό μειώθηκε κατά 650 φιορίνια, τα οποία η οικογένεια Έπσταϊν υποτίθεται ότι έπρεπε να κερδίσει ως τόκο, και επρόκειτο να καταβληθεί από τα έσοδα της πόλης Μπούτσμπαχ.
Ωστόσο η Μαργαρίτα απεβίωσε το 1467 και ο γάμος δεν συνέβη ποτέ.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Οίκος του Χάναου
Λυκούργος Κόκκορης
Ο Λυκούργος Κόκκορης (1878–1937) ήταν Έλληνας οδοντίατρος. Ήταν ο πρώτος καθηγητής οδοντιατρικής στην Ελλάδα. Επρόκειτο για σημαντική αν και αμφιλεγόμενη προσωπικότητα στον κλάδο του.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1878 στην Αθήνα, ή σύμφωνα με μερικές πηγές στην Σπάρτη. Η ανατροφή και η μόρφωση που έλαβε στην παιδική ηλικία ήταν ασυνήθιστη για την εποχή, μιας και ομιλούσε εκτός των ελληνικών, γαλλικά, γερμανικά και αγγλικά. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου διακρίθηκε και αναγορεύθηκε διδάκτωρ το 1898. Μετά το πέρας των σπουδών του στην Αθήνα, μετέβη για μεταπτυχιακές σπουδές σε διάφορες πόλεις της Γερμανίας από το 1898 έως το 1903. Δεν ασχολήθηκε με κάποια απαιτητική ειδικότητα, και σύμφωνα με τους επικριτές του, αυτό συνέβη επειδή δεν ήταν έτοιμος για κάτι τέτοιο ή επειδή ήθελε να ασχοληθεί με ειδικότητα η οποία δεν ήταν ακόμη ανεπτυγμένη εντός Ελλάδας. Παρ' όλα αυτά διακρίθηκε και στη Γερμανία, όπου έλαβε το δεύτερο διδακτορικό του δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου.
Σύμφωνα με τον Γεώργιο Φωτεινό, ο οποίος έγραψε τη νεκρολογία του, ο Κόκκορης έλαβε χρηματικό βραβείο για την ολοκλήρωση και παρουσίαση εργασίας στη Γερμανία, ενώ του προσφέρθηκε και θέση στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου, την οποία αρνήθηκε και επέστρεψε στην Ελλάδα το 1903. Οι δραστηριότητες του μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα δεν είναι ξεκάθαρες, αν και υπάρχει καταγραφή οδοντιατρείου με το όνομα Κόκκορης στην Αθήνα.
Συμμετείχε ως εθελοντής αξιωματικός του Υγειονομικού στους Βαλκανικούς Πολέμους από όπου και έλαβε διακρίσεις. Αρχικά συμμετείχε στο μέτωπο της Μακεδονίας όπου τραυματίστηκε ελαφρά στη Μάχη του Κιλκίς-Λαχανά. Στη συνέχεια αιτήθηκε τη μεταφορά του στο μέτωπο της Ηπείρου, συμμετέχοντας ως αξιωματικός στην πρώτη γραμμή. Για τη συμμετοχή του στους πολέμους έλαβε μετάλλια και παράσημα, μεταξύ των οποίων ο Αργυρούς Σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος.
Μετά τη λήξη του πολέμου ασχολήθηκε με τον επιστημονικό κλάδο, συγγράφοντας έργα ή πραγματοποιώντας ομιλίες με θέμα την οδοντιατρική. Εξελέγη καθηγητής στη νεοσυσταθείσα έδρα της Στοματολογίας στην Ιατρική Σχολή Αθηνών το 1915, γεγονός που προκάλεσε διαμαρτυρίες από επιστήμονες άλλων κλάδων που επιθυμούσαν την προσωπική τους επαγγελματική ανέλιξη. Παράλληλα, ο Κόκκορης εκπροσώπησε την Ελλάδα σε διεθνή ιατρικά συνέδρια, ήταν μέλος του Βασιλικού Ιατροσυνεδρίου καθώς και μέλος ιατρικών επιστημονικών εταιρειών.
Η επιστροφή στην Ελλάδα και ο διορισμός στο Πανεπιστήμιο Αθηνών του Νικόλαου Γ. Παπαντωνόπουλου δημιούργησε πληθώρα προβλημάτων μεταξύ των δύο ανδρών, που δεν επιθυμούσαν, ο καθένας για διαφορετικό λόγο, να συνεργαστούν στην ανάπτυξη του Οδοντιατρικού Σχολείου του Πανεπιστημίου. Ο Παπαντωνόπουλος επιθυμούσε να δημιουργήσει μια σχολή στα πρότυπα του Πανεπιστημίου Νορθγουέστερν του Σικάγο, ενώ ο Κόκκορης δεν επιθυμούσε να μετακινηθεί από την Ιατρική Σχολή στο Οδοντιατρικό Σχολείο, μιας και το θεωρούσε επαγγελματικό υποβιβασμό. Έτσι, οι δύο άνδρες επιτίθενταν συχνά ο ένας στον άλλον. Τελικά, μέχρι τη δεκαετία του 1930 το μάθημα του Κόκκορη κατέστη προαιρετικό μιας και η ύλη του καλυπτόταν από άλλους καθηγητές, ενώ οι φοιτητές που τον παρακολουθούσαν γινόταν όλο και λιγότεροι.
Στη συνέχεια, αποσύρθηκε από τα οδοντιατρικά δρώμενα. Πέθανε σε ηλικία 59 ετών, το 1937. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε Άγιο Γεώργιο Καρύτση, όπου καθηγητές του Πανεπιστημίου, ακόμη και ο πολέμιος του Παπαντωνόπουλος, εκθείασαν το έργο και τον χαρακτήρα του.
Εργογραφία
Το έργο του χαρακτηρίζεται ευρύ. Μεταξύ των σημαντικότερων δημοσιεύσεών του είναι το σύγγραμμα Αι νόσοι του στόματος, το οποίο ήταν το πρώτο έργο στοματολογίας στην Ελλάδα. Άλλα σημαντικά έργα του ήταν τα Εξακτική των  οδόντων και η Υγιεινή του στόματος. Ασχολήθηκε επίσης με τον κλάδο της ιστορίας της οδοντιατρικής και συνέγραψε το Ιστορία της Οδοντιατρικής και της Στοματολογίας των αρχαιοτάτων χρόνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Αργυρός σταυρός του Τάγματος του Σωτήρος Κατηγορία:Έλληνες οδοντίατροι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Στάνλεϊ Μάθιους
Ο Σερ Στάνλεϊ Μάθιους (αγγλικά: Sir Stanley Matthews, βρετανική προφορά: Σερ Στάνλι Μάθιους, 1 Φεβρουαρίου 1915 – 23 Φεβρουαρίου 2000) ήταν Άγγλος ποδοσφαιριστής που αναγνωρίζεται ως ένας από τους μεγαλύτερους όλων των εποχών. Στις εκλογές της IFFHS ψηφίστηκε 11ος καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα. Ήταν ο πρώτος ποδοσφαιριστής που τιμήθηκε με τον τίτλο του «Σερ» και μέχρι τώρα είναι ο μοναδικός που έλαβε αυτήν τη διάκριση ενώ ήταν εν ενεργεία.
Ήταν ο πρώτος στον οποίο απονεμήθηκε η διάκριση της Χρυσής Μπάλας για τον καλύτερο Ευρωπαίο ποδοσφαιριστή της χρονιάς. Επίσης, υπήρξε ο πρώτος που έλαβε το ετήσιο βραβείο της Ένωσης Δημοσιογράφων Ποδοσφαίρου (Football Writers' Association Footballer of the Year).
Τον αποκαλούσαν «Μάγο της Ντρίμπλας», διότι ήταν ένας από τους πιο αριστοτεχνικούς ντριμπλέρ στην ποδοσφαιρική ιστορία. Διέθετε εξαιρετική αίσθηση ισορροπίας και άψογο χρονισμό, καθώς και μεγάλη ευελιξία. Φορούσε τη φανέλα με το νούμερο 7, είχε άριστη φυσική κατάσταση και ήταν χορτοφάγος. Κατόρθωσε να αγωνίζεται σε κορυφαίο επίπεδο ως τα 50 του χρόνια. Είναι ο μεγαλύτερος σε ηλικία παίκτης που αγωνίστηκε στην πρώτη κατηγορία της Αγγλίας.
Βιογραφία
Ο Στάνλεϊ Μάθιους γεννήθηκε την 1η Φεβρουαρίου 1915 στο Χάνκεϊ, στην περιοχή Στόουκ ον Τρεντ και ήταν ο τρίτος από τέσσερις αδελφούς. Ο πατέρας του, ο Τζακ ήταν τοπικός πυγμάχος και μετέδωσε στο γιο του το αθλητικό ταμπεραμέντο. Φοίτησε στο St Luke's School. Από μικρός έδειξε το ποδοσφαιρικό του ταλέντο στη θέση του δεξιού ακραίου επιθετικού και στα 13 του έπαιξε με τη σχολική ομάδα της Αγγλίας εναντίον της Ουαλίας.
Καριέρα σε συλλόγους
Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 ο έφηβος Μάθιους ξεκινά την ποδοσφαιρική του καριέρα στην ομάδα της Στόουκ Σίτι Φ.Κ. Ο προπονητής της ομάδας, Τομ Μάδερ πείθει τον Τζακ Μάθιους (τον πατέρα του Στάνλεϊ) ώστε να εργαστεί ο πιτσιρικάς ως βοηθός προσωπικού στα γραφεία της ομάδας, δίνοντάς του μία λίρα την εβδομάδα.
Το 1932 υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο σε ηλικία 17 ετών. Με την πάροδο του χρόνου εξελίχθηκε στον αδιαφιλονίκητο ηγέτη της Στόουκ μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Η ανέλιξη του συνδυάστηκε με την αγωνιστική αναγέννηση της ομάδας, η οποία μπορεί το 1932 να αγωνιζόταν στη δεύτερη κατηγορία, όμως με πυλώνα τον Μάθιους, προβιβάστηκε και εν συνεχεία κατέλαβε την καλύτερη θέση της ιστορίας της στο πρωτάθλημα, δηλαδή την τέταρτη. Απέκτησε μεγάλη δημοτικότητα και το 1938 όταν ζήτησε μεταγραφή προκάλεσε την παλλαϊκή αντίδραση των οπαδών της Στόουκ Σίτι. Περισσότερα από 3.000 άτομα συγκεντρώθηκαν με πλακάτ διαμαρτυρίας. Τελικά έμεινε στην ομάδα άλλα δέκα χρόνια ως το 1947.
Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος διέκοψε την καριέρα του στην καλύτερη περίοδο αφού ήταν ακόμα 24 ετών. Υπηρέτησε στην αεροπορία κοντά στο Μπλάκπουλ. Την περίοδο του πολέμου αγωνίστηκε ως φιλοξενούμενος σε φιλικά παιχνίδια με διάφορες ομάδες, όπως προκύπτει από σωζόμενα προγράμματα αγώνων. Ήταν οι αγγλικές: Μπλάκπουλ ΦΚ, Κριου Αλεξάντρα, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Άρσεναλ, η ουαλική Ρέξαμ και σκοτσέζικες όπως οι Ρέιντζερς Γλασκώβης. Επίσης, συμμετείχε σε έναν αγώνα της Μικτής Σκωτίας (Scots XI), αν και δεν ήταν Σκωτσέζος.
Μετά τον πόλεμο, το Μάιο του 1947, υπέγραψε στην Μπλάκπουλ ΦΚ αν και ήταν 32 ετών έναντι 11.500 λιρών. Το 1948 αναδείχθηκε «Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς» από την Ένωση Δημοσιογράφων Ποδοσφαίρου. Στην Μπλάκπουλ είχε άριστη συνεργασία με τον Σταν Μόρτενσεν. Το 1953 κατέκτησαν το Κύπελλο Αγγλίας νικώντας την Μπόλτον με 4–3, σε έναν τελικό που έμεινε στην ιστορία ως ο «Τελικός του Στάνλεϊ Μάθιους». Σε αυτόν ο Σταν Μόρτενσεν πέτυχε χατ τρικ αλλά οι εκπληκτικές ντρίμπλες του Μάθιους οδήγησαν την Μπλάκπουλ να ανατρέψει το εις βάρος της 1–3 στα τελευταία 30 λεπτά του αγώνα. Το τελευταίο μάλιστα γκολ σημειώθηκε με λίγα δευτερόλεπτα να απομένουν, και ο Μάθιους έφτασε με ατομική προσπάθεια μέσα στη μεγάλη περιοχή, αλλά αντί να επιδιώξει την προσωπική του δόξα, έδωσε πίσω πάσα στον συμπαίκτη του Μπιλ Πέρι, ο οποίος σκόραρε πριν ακουστεί το τελευταίο σφύριγμα. Λαμβάνοντας το μετάλλιο του νικητή από τη Βασίλισσα, ο Μάθιους έκλεισε το μάτι στην τηλεοπτική κάμερα προτού τον σηκώσουν στους ώμους τους οι συμπαίκτες του κρατώντας το Κύπελλο. Η ομάδα επέστρεψε στο Μπλάκπουλ σε μια ευφορική υποδοχή. Στο τρένο της επιστροφής, πολλά πλήθη τον επευφημούσαν σε κάθε σταθμό. Έτσι σε ηλικία 38 ετών κατέκτησε το Κύπελλο για πρώτη και μοναδική φορά στην καριέρα του, αφού είχε ήδη ηττηθεί σε δύο τελικούς το 1948 και το 1951. Ο αγώνας απέκτησε ιστορική αξία για τη δημοφιλία του αθλήματος στην Αγγλία καθώς περισσότερα από 12 εκατομμύρια τηλεθεατές τον παρακολούθησαν και έμεινε ως εντύπωση ότι το ποδόσφαιρο ήταν το άθλημα του λαού.
Το 1961 ξαναγύρισε στην πρώτη του ομάδα, τη Στόουκ Σίτι αν και ήταν 46 ετών και το επόμενο έτος κέρδισε μαζί της τον τίτλο της Β΄ κατηγορίας. Ταυτόχρονα, ανακηρύχθηκε για δεύτερη φορά στην καριέρα του «Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς» για το αγγλικό πρωτάθλημα. Έμεινε στη Στόουκ ως τις 6 Φεβρουαρίου 1965, που έδωσε το τελευταίο επίσημο παιχνίδι της σταδιοδρομίας του, σε ηλικία 50 ετών και 5 ημερών. Έγινε έτσι ο μεγαλύτερος σε ηλικία ποδοσφαιριστής που συμμετείχε σε επίσημο αγώνα, ρεκόρ που κράτησε σχεδόν μισό αιώνα. Μάλιστα, τότε επανήλθε από έναν τραυματισμό στο γόνατο που τον είχε αφήσει έξω από τα γήπεδα για ένα σχεδόν χρόνο. Διαμαρτυρόταν πάντα ότι εξαιτίας του γόνατου αναγκάστηκε να σταματήσει τόσο νωρίς λέγοντας: «ίσως η συνταξιοδότησή μου να είναι λίγο πρόωρη».
Διεθνής καριέρα
Στο πρώτο διεθνές παιχνίδι του το 1934, σκόραρε απέναντι στην Ουαλία σε αγώνα τον οποίο η Αγγλία κέρδισε με 4–0. Το 1937 σκόραρε το πρώτο χατ τρικ σε αγώνα της Αγγλίας με αντίπαλο την Τσεχοσλοβακία, παρά το γεγονός ότι οι Άγγλοι είχαν μείνει με 10 παίκτες. Το Μάιο του 1938 έκανε έναν από τους καλύτερους αγώνες της καριέρας του στο Βερολίνο απέναντι στη Γερμανία μπροστά σε 110.000 θεατές στη νίκη της Αγγλίας με 6–3, σημειώνοντας και ένα γκολ.
Παρά το γεγονός ότι ήταν μέλος στις καλύτερες επιθετικές τριάδες στην ιστορία του βρετανικού ποδοσφαίρου, τη δεκαετία του 1940 με τους Τόμι Λότον και Τομ Φίνεϊ και τη δεκαετία του 1950 με τους Φίνεϊ και Μόρτενσεν, διεθνής διάκριση δεν υπήρξε στην καριέρα του. Το 1950 αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο σε ένα μόνο αγώνα, στο οποίο η Αγγλία ηττήθηκε από την Ισπανία με 1–0. Αγωνίστηκε επίσης στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1954 απέναντι στο Βέλγιο. Ο αγώνας φαινόταν χαμένος για την Αγγλία, όταν ο Μάθιους μετακινήθηκε σε θέση μέσα δεξιά και οδήγησε την ομάδα στην ισοπαλία με 4–4. Στον αγώνα της ίδιας διοργάνωσης με την Ουρουγουάη (26 Ιουνίου, αποτέλεσμα 2–4) έγινε ο μεγαλύτερος σε ηλικία παίκτης που αγωνίστηκε σε Παγκόσμιο Κύπελλο μέχρι τότε, 39 ετών και 141 ημερών. Σε μία από τις καλύτερες εμφανίσεις της καριέρας του το 1955 ήταν δημιουργός των πέντε γκολ στο 7–2 της Αγγλίας επί της Σκωτίας. Συνολικά ο Μάθιους έπαιξε σε 54 επίσημες συναντήσεις με την εθνική ομάδα από το 1934 ως το 1957 και σημείωσε 11 γκολ. Επίσης, στη διάρκεια του πολέμου είχε άλλες 29 ανεπίσημες εμφανίσεις και δύο γκολ. Η διεθνής καριέρα του είναι η πιο μακροχρόνια όλων των εποχών για Άγγλο παίκτη αφού διήρκεσε 23 χρόνια. Στις 15 Μαΐου 1957 αγωνίστηκε για τελευταία φορά σε ηλικία 42 ετών. Μέχρι σήμερα είναι ο μεγαλύτερος σε ηλικία διεθνής Άγγλος ποδοσφαιριστής.
Συχνά ταξίδευε και συμμετείχε σε αγώνες επίδειξης ή συμμετείχε σε τιμητικές συναντήσεις, καθώς είχε παγκόσμια φήμη: επί παράδειγμα το 1956 στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής ένα μεγάλο πλήθος συγκεντρώθηκε για να τον δει. Το έτος αυτό του απονεμήθηκε η πρώτη Χρυσή Μπάλα στην ιστορία του θεσμού, το ετήσιο βραβείο για τον καλύτερο Ευρωπαίο ποδοσφαιριστή που απένεμε από τότε και ως το 2009 το γαλλικό περιοδικό France Football. Εκείνη τη χρονιά ο 41χρονος Μάθιους πρωταγωνίστησε βοήθησε την Αγγλία να κερδίσει το Βρετανικό Εσωτερικό Πρωτάθλημα, νικώντας τη Σκωτία, την Ουαλία και την Ιρλανδία. Συνολικά, κατά τη διάρκεια της καριέρας του αγωνίστηκε σε 1.263 επίσημους αγώνες, τους περισσότερους στη μέχρι τότε ιστορία του ποδοσφαίρου σημειώνοντας 139 γκολ.
Τον Απρίλιο το 1965 η Στόουκ διοργάνωσε έναν αγώνα προς τιμή του Σερ Στάνλεϊ Μάθιους στο γήπεδό της, το Βικτόρια Γκράουντ, στο οποίο 35.000 φίλαθλοι απόλαυσαν τη Μικτή Ευρώπης να νικά με 6–4, με παίκτες, όπως ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο, ο Λεβ Γιασίν, ο Γιόζεφ Μάζοπουστ, ο Φέρεντς Πούσκας, ο Εουσέμπιο, ο Φρανσίσκο Χέντο και ο Ρεϊμόν Κοπά. Στο τέλος του αγώνα ο Μάθιους μεταφέρθηκε στους ώμους των Πούσκας και Γιασίν ανάμεσα στον κόσμο που τον επευφημούσε.
thumb|Άγαλμα του Μάθιους στη γενέτειρα πόλη του
Την 1η Ιανουαρίου 1965 χρίστηκε ιππότης, ο πρώτος ποδοσφαιριστής που πήρε τον τίτλο του «Σερ» για τις υπηρεσίες που προσέφερε στον αθλητισμό. Επίσης, το 1992 η FIFA τον τίμησε με την ανώτατη διάκριση του αθλήματος, το Τάγμα Αξίας.
Μετά την αποχώρηση
Αφού είχε παίξει σε 700 παιχνίδια πρωταθλήματος, ο Μάθιους έγινε μάνατζερ της Πορτ Βέιλ ΦΚ από το 1965 ως το 1968. Ο ομάδα κατηγορήθηκε ότι έδινε στους παίκτες αδήλωτες αμοιβές και εκδιώχθηκε από τη Φούτμπολ Λιγκ. Στη συνέχεια η ομάδα επανήλθε αλλά ο Μάθιους έφυγε και εγκαταστάθηκε στη Μάλτα ως παίκτης-προπονητής της τοπικής Χιμπέρνιανς. Αγωνίστηκε στην ομάδα μέχρι την ηλικία των 55 ετών. Στη συνέχεια έπαιξε σε διάφορες τοπικές ομάδες ως τα 60 του. Επίσης, διετέλεσε προπονητής των Stan's Men στο Σοβέτο της Νότιας Αφρικής (όπου η παρουσία του συνέβαλε στην εκκίνηση του αθλήματος στη χώρα) και στον Καναδά. Τέλος, το 1981 αγωνίστηκε σε ένα φιλανθρωπικό παιχνίδι στο Grangemouth σε ηλικία 66 ετών.
Στη διάρκεια της καριέρας του ο Μάθιους κέρδισε το σεβασμό, όχι μόνο διότι υπήρξε σπουδαίος ποδοσφαιριστής αλλά και ως τζέντλεμαν. Αξίζει να αναφερθεί ότι ποτέ δεν τιμωρήθηκε σε κανένα επίσημο παιχνίδι της σταδιοδρομίας του. Σε αναγνώριση του ταλέντου και της προσφοράς του από το 2002 έχει τοποθετηθεί στο Hall of Fame του αγγλικού ποδοσφαίρου.
''«Το όνομά του συμβολίζει την ομορφιά του παιχνιδιού, η φήμη του διαχρονική και διεθνής, το αθλητικό πνεύμα και η κοσμιότητά του αναγνωρισμένα παγκοσμίως. Ένας μαγικός παίκτης από την ανθρωπότητα, για την ανθρωπότητα».''
Η 1η Φεβρουαρίου έχει καθιερωθεί ανεπισήμως ως «Ημέρα Σερ Στάνλεϊ Μάθιους». Τη μέρα αυτή ενθαρρύνονται οι εργαζόμενοι σε γραφεία να φορούν ποδοσφαιρικές στολές. Το σύνθημα είναι: «Φόρεσέ τη με υπερηφάνεια για τον Σερ Σταν», ώστε να μαζευτούν χρήματα για το «Ίδρυμα Στάνλεϊ Μάθιους» (The Stanley Matthews Foundation), το οποίο προσφέρει ευκαιρίες αθλητικής προώθησης σε μη προνομιούχους νέους της περιφέρειας Στόουκ ον Τρεντ. Το 2007 αποφασίστηκε οι υποστηρικτές της κίνησης αντί να φορούν αθλητικές στολές να φέρουν στα ρούχα τους το νούμερο 7, που φορούσε πάντα ο Μάθιους.
Στατιστικά στοιχεία επίσημων αγώνων
Πηγή : RSSSF (2023)
Τίτλοι
Μπλάκπουλ
Στόουκ Σίτι Αγγλία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1954 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1950 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπλάκπουλ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Στόουκ Σίτι Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πορτ Βέιλ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Άγγλοι αυτοβιογράφοι Κατηγορία:Νικητές Χρυσής Μπάλας Κατηγορία:Μέλη του Τάγματος της Αξίας της FIFA
Κόλπος του Κάδιθ
μικρογραφία |300px | Ο Κόλπος του Κάδιθ μικρογραφία |300px | Το νότιο τμήμα της Ιβηρικής χερσονήσου και ο Κόλπος του Κάδιθ Ο Κόλπος του Κάδιθ (ισπανικά: Golfo de Cádiz, πορτογαλικά: Golfo de Cádis) είναι κόλπος του βορειο-ανατολικού Ατλαντικού Ωκεανού, στη νοτιοδυτική ακτή της Ιβηρικής χερσονήσου. Βρίσκεται μεταξύ του ακρωτηρίου Σάο Βισέντε της Πορτογαλίας και του ακρωτηρίου Τραφάλγκαρ δυτικά των στενών του Γιβραλτάρ, έτσι τα νερά του βρέχουν τη νότια ακτή του πορτογαλικού Αλγκάρβε και τις νότιες ακτές των ισπανικών επαρχιών της Ουέλβα και του Κάδιθ.
Γεωγραφία
Ο κόλπος του Κάδιθ βρίσκεται μεταξύ 34° και 37°15′ βόρειου πλάτους και μεταξύ 6° έως 9°45′ δυτικού μήκους, το δε μήκος του φτάνει τα 320χλμ. Η πορτογαλική ακτογραμμή αποτελείται από ψηλούς κάθετους βράχους που διακόπτονται από παραλίες και εκβολές μικρών ποταμών. Κατά μήκος της ισπανικής ακτής, το πιο επαναλαμβανόμενο χαρακτηριστικό είναι τα μεγάλα έλη πίσω από τους παράκτιους αμμόλοφους, οι οποίοι διακόπτονται από τα δέλτα μεγάλων ποταμών. Είναι μια περιοχή με συνεχή σεισμική δραστηριότητα, λόγω της θέσης της στη ζώνη επαφής μεταξύ της αφρικανικής πλάκας και της ευρασιατικής πλάκας. Οι συχνοί σεισμοί είναι χαμηλής έντασης, αν και πιο βίαια φαινόμενα συμβαίνουν κατά διαστήματα. Δυο μεγάλα ποτάμια, ο Γουαδαλκιβίρ και ο Γουαδιάνα, καθώς και άλλα μικρότερα όπως ο Οδιέλ, ο Τίντο e ο Γουαδαλέτε έχουν τις εκβολές τους στον κόλπο του Κάδιθ.
Ιστορία
Ο Στράβωνας ανέφερε το δυτικό όριο του κόλπου, δηλαδή το τωρινό Σάο Βισέντε (Οφιούσα για τους αρχαίους Έλληνες) ως το τέλος της οικουμένης. Ο κόλπος του Κάδιθ βρίσκεται σε προνομιακή θέση καθώς αποτελεί την είσοδο στη Μεσογείο Θάλασσα και έχει ανοιχτή πρόσβαση στον Ατλαντικό. Οι πλωτοί ποταμοί, που εκβάλουν στον κόλπο, εξασφαλίζουν σύνδεση με την ενδοχώρα. Αυτά τα χαρακτηριστικά οδήγησαν στη δημιουργία ενός μεγάλου αριθμού λιμένων ανά τους αιώνες, Η προνομιακή τοποθεσία του κόλπου εξηγεί, μαζί με άλλους ιστορικούς παράγοντες, την επιλογή της πόλης Πάλος δε λα Φροντέρα για την αναχώρηση της πρώτης αποστολής του Χριστόφορου Κολόμβου το 1492, που οδήγησε στην ανακάλυψη της Αμερικής. Τα πρώτα χρόνια, ως κέντρο της εμπορικής αποικιοκρατίας με τον Νέο Κόσμο, επιλέχτηκε η Σεβίλλη χάρη στην πρόσβαση της στον Κόλπο μέσω του Γουαδαλκιβίρ, ενώ στη συνέχεια τη σκυτάλη πήρε η πόλη του Κάδιθ.
Λόγω της έντονης θαλάσσιας κυκλοφορίας στην περιοχή, ο κόλπος είναι ένα πραγματικό νεκροταφείο πλοίων. Πιστεύεται ότι υπάρχουν περίπου 500 με 800 ναυάγια, εκ των οποίων περίπου εκατό είναι φορτωμένα με πολύτιμα μέταλλα. Σε μια μόνο επιδρομή του ο κουρσάρος Φράνσις Ντρέικ στις 29 Απριλίου 1587 βύθισε εκεί τουλάχιστον 23 πλοία του ισπανικού στόλου. Η στρατηγική θέση του Κόλπου τον έκανε στο παρελθόν προνομιακό μέρος μαχών, με πιο διάσημη τη Ναυμαχία του Τραφάλγκαρ, η οποία έλαβε χώρα το 1805.
Οικονομία
Η αλιεία και το εμπόριο αποτελούν τις κύριες δραστηριότητες αυτού του θαλάσσιου χώρου. Υπάρχουν 314 είδη αλιευμάτων στον Κόλπο του Κάδιθ, όπως τα οστρακοειδή, ο γαύρος, οι σαρδέλες, τα μπαρμπούνια, οι τσιπούρες, τα κοκκινόψαρα, οι γλώσσες και ο τόνος. Ο τόνος είναι ιδιαίτερα σημαντικός, από οικονομική και πολιτιστική άποψη, καθώς περιλαμβάνει διαφορετικές τεχνικές αλιείας, όπως τα θυννεία.
Καταβόθρα Θεσπρωτίας
Η Καταβόθρα (πρώην Λιγοράτιον) είναι χωριό του δήμου Ηγουμενίτσας στον νομό Θεσπρωτίας της Ηπείρου. Σύμφωνα με τα στοιχεία της απογραφής του 2011, ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 250 μόνιμους κατοίκους.
Κόλπος του Κάδιθ
Οικονομία
Στον κόλπο του Κάδιθ έχουν εντοπιστεί μικρά αποθέματα φυσικού αερίου. Παρόλο που η εξαγωγή απορρίφθηκε στο παρελθόν επειδή θεωρήθηκε ότι η παραγωγή θα ήταν πενιχρή και δεν θα εξασφάλιζε σημαντική κερδοφορία, προς το παρόν συνεχίζεται η εξόρυξη για την αποφυγή εξωτερικής εξάρτησης. Η Repsol διεξάγει εξορύξεις σήμερα 30 χιλιόμετρα από τη Μαζαγκόν, κοντά στη Χουέλβα.
Καταβόθρα Θεσπρωτίας
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Η Καταβόθρα είναι κτισμένη σε υψόμετρο 120 μέτρων στα νοτιοανατολικά της Ηγουμενίτσας, σε κοντινή απόσταση από το Μαργαρίτι. Αρχικά ο οικισμός ήταν γνωστός ως Λιουαράτι, ενώ μέχρι το 1928 έφερε την ονομασία Λιγοράτιον.
Κόλπος του Κάδιθ
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Καταβόθρα Θεσπρωτίας
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Η ιστορία του χωριού φαίνεται να ξεκινάει κατά τα τέλη του 16ου αιώνα όταν στην περιοχή εγκαταστάθηκαν κάτοικοι της γειτονικής Ντόμπρας που καταστράφηκε από πειρατική επιδρομή. Αργότερα, οι συγκεκριμένοι εξισλαμίστηκαν κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα.
Κόλπος του Κάδιθ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κόλποι της Ευρώπης Κατηγορία:Γεωγραφία της Ισπανίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Πορτογαλίας Κατηγορία:Κόλποι του Ατλαντικού Ωκεανού
Καταβόθρα Θεσπρωτίας
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Η Καταβόθρα εξελίχθηκε σε έδρα των Τσαπάρη, οι οποίοι υπήρξαν για αιώνες αγάδες της περιοχής του κάμπου του Μαργαριτίου. Γνωστοί εκπρόσωποι της οικογένειας ήταν οι Σουλεϊμάν και Χασάν Τσαπάρη που ηγήθηκαν κατά τα τέλη του 18ου αιώνα δύο αποτυχημένων εκστρατειών για την καθυπόταξη του Σουλίου και ο Χαλίμι Τσαπάρη που το 1847 συμμετείχε στην επανάσταση του Ζεϊνέλ Γκιολέκα. Μετά την αποτυχία της συγκεκριμένης εξέγερσης, μέλη της οικογένειας αιχμαλωτίστηκαν και εξορίστηκαν από τις οθωμανικές αρχές.
Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων η Καταβόθρα προσαρτήθηκε, μαζί με την υπόλοιπη Θεσπρωτία, στην Ελλάδα. Από τα τέλη του 1924 μέχρι το 1927 εγκαταστάθηκαν προσωρινά στον οικισμό Έλληνες πρόσφυγες από την Καππαδοκία. Το 1930 ιδρύθηκε δημοτικό σχολείο και λειτουργούσε ταχυδρομικό γραφείο. Το 1940, σύμφωνα με τα προσωρινά αποτελέσματα της απογραφής εκείνου του έτους, ο πληθυσμός του ανερχόταν στους 663 κατοίκους από τους οποίους οι 542 ήταν Τσάμηδες. Στα τέλη του 1944, κατά τη διάρκεια της απελευθέρωσης της Θεσπρωτίας από την γερμανική Κατοχή, οι μουσουλμάνοι της Καταβόθρας εγκατέλειψαν τον οικισμό και κατέφυγαν στην Αλβανία. Κατά τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, στην Καταβόθρα εγκαταστάθηκαν βλαχόφωνοι νομαδοκτηνοτρόφοι προκειμένου να καλυφθεί πληθυσμιακά το κενό των Τσάμηδων.
Σύμφωνα με την τελευταία διοικητική διαίρεση (Σχέδιο Καλλικράτης) αποτελεί έδρα τοπικής κοινότητας της δημοτικής ενότητας Μαργαριτίου του Δήμου Ηγουμενίτσας. Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας. Η κεντρική εκκλησία της Καταβόθρας είναι αφιερωμένη στους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη. Στο χωριό υπάρχουν τα απομεινάρια του παλιού τζαμιού του Ιζέτ Λαβίδα.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας
Ερμής Παν
Ο Ερμής Παν (Hermes Pan) ή Ερμής Παναγιωτόπουλος (10 Δεκεμβρίου 1909 – 19 Σεπτεμβρίου 1990) ήταν ελληνικής καταγωγής Αμερικανός χορογράφος και χορευτής, συνεργάτης του Φρεντ Αστέρ και της Τζίντζερ Ρότζερς.
Γεννήθηκε στο Μέμφις του Τενεσί το 1909 και πέθανε στο Μπέβερλι Χιλς της Καλιφόρνια το 1990. Ο πατέρας του ήταν Έλληνας μετανάστης από τα Καλάβρυτα και η μητέρα του, Μαίρη Χιούστον, Ιρλανδή μετανάστρια. Η σταδιοδρομία του άρχισε το 1928 στο Θέατρο Μπρόντγουει όπου εμφανίστηκε σαν χορευτής, ενώ στη συνέχεια έπαιξε, μαζί με την αδελφή του Βάσω, σε πολλά μιούζικαλ συνεργαζόμενος με τον Φρεντ Αστέρ.
Η συνεργασία του με τον Αστέρ κράτησε σε όλη τους στην καριέρα και συνολικά συνεργάστηκαν σε 17 ταινίες. Η πρώτη συνεργασία τους ήταν στην ταινία Flying Down to Rio (1933). Το 1937 κέρδισε το Βραβείο Όσκαρ με την ταινία A Damsel in Distress για την χορογραφία, ενώ ήταν επίσης υποψήφιος με το Top Hat (1935) και το Swing Time (1936). Έχει χορέψει ή χορογραφήσει σε 112 ταινίες του Χόλιγουντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί χορευτές Κατηγορία:Αμερικανοί χορογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Χορογραφίας
Μαύρος Λόγγος Μεσσηνίας
Ο Μαύρος Λόγγος είναι οικισμός, που ανήκει στην Κοινότητα Τρικόρφου Μεσσηνίας. Διοικητικά υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Τρικόρφου, του Δήμου Μεσσήνης. Βρίσκεται σε υψόμετρο 302 μέτρα, νότια του χωριού Τρίκορφο και συνορεύει με το χωριό Μάνεσης, της Δημοτικής Ενότητας Αριστομένους. Περιλαμβάνει καλλιεργήσιμες εκτάσεις με ελαιόδενδρα, συκιές και σταφίδες. Με την Απογραφή του 2011, δεν καταγράφηκαν μόνιμοι κάτοικοι. Αναγνωρίσθηκε ως οικισμός στις 14-03-1971 και προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Τρικόρφου. Στις 07-06-2010, προσαρτήθηκε στο Δήμο Μεσσήνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
HALO
300px|thumb|right|Gulfstream G550 Το επιστημονικό αεροσκάφος HALO (αγγλ: High Altitude and Long Range Research Aircraft, Ερευνητικό αεροσκάφος μεγάλου υψομέτρου και μακράς εμβέλειας) εξυπηρετεί την επιστημονική εξερεύνηση της γήινης ατμόσφαιρας. Πρόκειται για αναβαθμισμένο ιδιωτικό αεροπλάνο τύπου Gulfstream G550. Θα πραγματοποιήσει μετρήσεις στην τροπόσφαιρα και στην κατώτερη στρατόσφαιρα. Θα πετάει σε ύψος 15.000 μέτρων και θα μεταφέρει φορτίο μέχρι τριών τόνων. Η εμβέλεια του θα φτάνει τα 8.000 χιλιόμετρα. Η βάση του θα είναι το Γερμανικό κέντρο Αεροπορίας και Διαστημικών Πτήσεων, το DLR στην πόλη Όμπερπφάφενχόφεν της Γερμανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιστημονικά αεροσκάφη
Λίμνη Σάι
Η Λίμνη Σάι ή Λίμνη Σάικο ((西湖), σημαίνει Δυτική Λίμνη) είναι μία από τις 5 λίμνες που περιβάλλουν το Όρος Φούτζι στην Ιαπωνία. Επικοινωνεί υπόγεια με τις λίμνες Σότζι και Μοτόσου και βρίσκεται σε υψόμετρο 901 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Λίμνες της Ιαπωνίας
Μαργαρίτα του Χάναου-Μύντσενμπεργκ
Η Μαργαρίτα, γερμ.: Margarethe von Hanau-Münzenberg (6 Απριλίου 1471 - 5 Σεπτεμβρίου 1503 στο Βορμς) από τον Οίκο του Χάναου ήταν κόρη του κόμη του Χάναου, που έγινε μοναχή.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Φιλίππου Α΄ κόμη του Χάναου-Μύντσενμπεργκ και της συζύγου του Αδριάνας, κόρης του Ιωάννη Δ΄ κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ.
Η οικογένειά της διαπραγματεύτηκε την είσοδό της στο μονή του Λήμπεναου ήδη από το 1477, και έγινε δεκτή εκεί ως μοναχή.
Διατηρήθηκε η αλληλογραφία μεταξύ αυτής και του πατέρα της, που δείχνει ότι εξακολουθούσε να ενδιαφέρεται για τις υποθέσεις της οικογένειάς της μετά την είσοδό της στο μοναστήρι.
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Οίκος του Χάναου
Καγκελαρία των Πανεπιστημίων του Παρισιού
Η Καγκελαρία των Πανεπιστημίων του Παρισιού (γαλλικά: Chancellerie des universités de Paris) αποτελεί υπηρεσία του Υπουργείου Ανώτατης Εκπαίδευσης στην Ακαδημία του Παρισιού. Είναι επί της ουσίας η πρυτανεία του Παρισιού για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αποτελεί εθνικό δημόσιο ίδρυμα διοικητικής φύσεως με νομική προσωπικότητα και οικονομική αυτονομία, υπό την εποπτεία του Υπουργείου Ανωτάτης Εκπαίδευσης. Διευθύνεται από έναν αντικαγκελάριο και τη γενική γραμματεία.
Λειτουργία
Η Καγκελαρία των Πανεπιστημίων του Παρισιού βοηθά τον πρύτανη - καγκελάριο στη διαχείριση των διαφόρων πανεπιστημίων της Ακαδημίας του Παρισιού. Εξασφαλίζει τον έλεγχο της λειτουργίας των εγκαταστάσεων αυτών, καθώς και των βιβλιοθηκών των πανεπιστημίων της ακαδημίας, ιδίως όσον αφορά τις κρατικές επενδύσεις. Μετά τη μετάβαση στην ανεξαρτητοποίηση του ακαδημαϊκού προσωπικού από τη διοίκηση της καγκελαρίας, κύρια αποστολή της είναι η καθημερινή διαχείριση των περιουσιακών στοιχείων των πανεπιστημίων, συμπεριλαμβανομένης της κοινής και αδιαίρετης κληρονομιάς τους. Εξασφαλίζει τη διαχείριση του συγκροτήματος της Σορβόννης, τη βίλλα Φιναλύ, το κάστρο Φεριέρ, την περιοχή Ρισελιέ, την Λογοτεχνική Βιβλιοθήκη του Ζακ Ντουσέ και άλλα περιουσιακά στοιχεία που κληροδότησε από το πρώην Πανεπιστήμιο του Παρισιού.
Λόγω της κάπως ειδικής κατάστασης του Ιλ-ντε-Φρανς, η Καγκελαρία των Πανεπιστημίων του Παρισιού, σε ορισμένες περιπτώσεις, έχει δικαιοδοσία πέρα από την ​​Ακαδημία του Παρισιού και στα δεκαεπτά πανεπιστήμια της περιοχής. Ο αρμόδιος υπουργός μπορεί επίσης να αναθέσει τη διαχείριση και των άλλων δημόσιων ιδρυμάτων, η οποία αποτελεί παρέκκλιση. Για τους ίδιους λόγους, η οργάνωση της είναι ελαφρώς διαφορετική από τις άλλες καγκελαρίες των πανεπιστημίων. Το διοικητικό της συμβούλιο περιλαμβάνει έναν αντικαγκελάριο, που δεν υπάρχει σε άλλες καγκελαρίες, οκτώ άτομα που διορίζονται από τον αρμόδιο υπουργό, αντί των τεσσάρων όπως συνηθίζεται και έναν μόνιμο περιφερειακό αντιπρόσωπο, υπεύθυνο προς τις φορολογικές υπηρεσίες στην περιοχή, εκτός από τον περιφερειακό διευθυντή φορολογίας. Κατά τις συσκέψεις του Διοικητικού Συμβουλίου σχετικά με την ανάθεση στην Καγκελαρία, δικαιοδοσίας, στο πλαίσιο της παρέκκλισης της Ακαδημίας του Παρισιού, οι διευθυντές των ιδρυμάτων λαμβάνουν μέρος επίσης στο συμβούλιο.
Σημαία των Ώλαντ
thumb|Σημαία των Νησιών Ώλαντ Η σημαία των Ώλαντ αναφέρεται στη γεωπολιτική θέση των φινλανδικών νησιών Ώλαντ στα ανοικτά των ακτών της Σουηδίας: είναι η σημαία της Σουηδίας με έναν κόκκινο σταυρό που συμβολίζει τη Φινλανδία.
Η σημαία είναι επίσημη στην αυτόνομη επαρχία των Ώλαντ (Åland) από το 1954. Υψώθηκε για πρώτη φορά στην πρωτεύουσα Μάριεχαμν στις 3 Απριλίου του 1954. thumb|Η ανεπίσημη σημαία 1921-1954 Πριν από την αυτονομία, χρησιμοποιούνταν μια δίχρωμη οριζόντια σημαία με τρεις λωρίδες χρωμάτων μπλε-κίτρινου-μπλε.
Εξωτερικoί σύνδεσμοι
Ωλαντ Κατηγορία:Ώλαντ
Κοινή καταγωγή
Στην εξελικτική βιολογία, μία ομάδα οργανισμών έχει κοινή καταγωγή όταν τα μέλη αυτής μοιράζονται έναν κοινό πρόγονο μεταξύ τους. Υπάρχει πλούσιο αποδεικτικό υλικό, από επίσημες έρευνες που να υποστηρίζει την θεωρία περί καταγωγής όλων των έμβιων οργανισμών της Γης, από έναν παγκόσμιο κοινό πρόγονο.
Ο Κάρολος Δαρβίνος πρώτος πρότεινε τη θεωρία περί παγκόσμιας καταγωγής των ειδών μέσω της εξελικτικής διαδικασίας στο έργο του Η καταγωγή των ειδών. Ο τελευταίος παγκόσμιος κοινός πρόγονος, είναι ο πιο πρόσφατος πρόγονος όλων των ζώντων οργανισμών, και πιστεύεται πως έζησε 3,9 δισεκατομμύρια χρόνια πριν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εξελικτική βιολογία
Διοικητικές διαιρέσεις της Κριμαίας
μικρογραφία|300x300εσ|Διοικητικές διαιρέσεις της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Κριμαίας (Ουκρανική έκδοση) Η Κριμαία είναι μια αμφισβητούμενη περιοχή, η οποία ως αποτέλεσμα της Κριμαϊκής κρίσης του 2014 ελέγχεται και αναγνωρίζεται από τη Ρωσία ως Δημοκρατία της Κριμαίας, ένα ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας. Την ίδια στιγμή, η Ουκρανία και σχεδόν όλες οι χώρες του κόσμου, αναγνωρίζουν την επικράτεια της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Κριμαίας ως μέρος της Ουκρανίας.
Η Δημοκρατία της Κριμαίας θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί τις διοικητικές διαιρέσεις της Αυτόνομης Δημοκρατίας της Κριμαίας και υποδιαιρείται σε 25 εδαφικές οντότητες: 14 επαρχίες (ραγιόν) και 11 δήμους πόλεων, επίσημα γνωστές ως εδάφη που κυβερνώνται από δημοτικά συμβούλια.
Σύμφωνα με το Ρωσικό (μετά τον Απρίλιο του 2014) και το Ουκρανικό (πριν τον Απρίλιο του 2014) διοικητικό σύστημα, το έδαφος της Κριμαίας αποκλείει την πόλη της Σεβαστούπολης.
Δημοτικές διαιρέσεις
Οι δημοτικές διαιρέσεις της Δημοκρατίας της Κριμαίας ταυτίζονται με τις διοικητικές διαιρέσεις. Όλες οι  διοικητικές επαρχίες της Δημοκρατίας της Κριμαίας έχουν δημοτικά ενσωματωθεί ως δημοτικά διαμερίσματα, και οι  πόλεις περιφερειακής σημασίας έχουν δημοτικά ενσωματωθεί ως αστικοί θύλακες.
Η Αυτόνομη Δημοκρατία της Κριμαίας δεν έχει δημοτικές διαιρέσεις, καθώς η έννοια αυτή δεν υπάρχει στην Ουκρανία.
1580 Μπετούλια
Η Μπετούλια (Betulia) είναι ένας μικρός αστεροειδής, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 14,52. Ανακαλύφθηκε το 1950 από τον Νοτιοαφρικανό αγγλικής καταγωγής αστρονόμο Έρνεστ Λέοναρντ Τζόνσον, που παρατηρούσε από το Γιοχάνεσμπουργκ, και πήρε το όνομά της από το βαφτιστικό όνομα της Μπετούλια Τόρο (Betulia Toro), συζύγου του Αμερικανού αστρονόμου και μαθηματικού Σάμιουελ Χέρικ, ο οποίος είχε μελετήσει την τροχιά του αστεροειδούς και είχε ζητήσει αυτή την ονοματοδότηση, όπως και εκείνη του 1685 Τόρο.
Η πολύ μεγάλη εκκεντρότητα της τροχιάς της Μπετούλιας έχει ως αποτέλεσμα να πλησιάζει την τροχιά της Γης κατά το περιήλιό της, ενώ κατά το αφήλιο βρίσκεται πάνω από την εξωτερική (προς τον Δία) περιοχή της Κύριας Ζώνης. Η Μπετούλια έχει την πιο μεγάλη κλίση της τροχιάς ως προς την εκλειπτική από όλους τους αστεροειδείς: 52 μοίρες και 7΄. Κατατάσσεται στην κατηγορία των αστεροειδών Αμόρ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μπετούλιας εκτιμάται σε 5,4 ± 0,5 χιλιόμετρα, ενώ η μέγιστη σε 6,6. Ο φασματικός τύπος της είναι C (ανθρακούχος), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,077. Η Μπετούλια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 6 ώρες 7 λεπτά και 57 δευτερόλεπτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπετουλια Μπετουλια
Σταθμός Βενιζέλου (Μετρό Θεσσαλονίκης)
Ο σταθμός Βενιζέλου βρέθηκε στο επίκεντρο της δημόσια συζήτησης λόγω της αποκάλυψης σημαντικών αρχαιοτήτων και τη διαμάχη για την ορθή διαχείρισή τους. Οι αρχαιότητες αποκαλύπτονται το 2012 και σύντομα τέθηκε το δίλημμα «ή μετρό ή αρχαία». Η διαμάχη ήταν μακροχρόνια και οδήγησε στο να μην πραγματοποιηθεί καμία σημαντική εργασία στον σταθμό έως και το 2016.
Κατά τη θητεία Βασίλη Μυλόπουλου στην προεδρία της Αττικό Μετρό σχεδιάστηκε μια πρόταση ταυτόχρονης ανάδειξης αρχαίων και μετρό στη Βενιζέλου, έπειτα από συνεργασία της Αττικό Μετρό, του Δήμου Θεσσαλονίκης, του Υπουργείου Πολιτισμού, του Υπουργείου Υποδομών και της Εφορίας Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης. Το 2017 εγκρίθηκε η λύση από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο και το 2018 ξεκίνησε ουσιαστικά η κατασκευή του σταθμού.
Αρχαιότητες
Η ανακάλυψη ήταν τόσο μεγάλη, που καθυστέρησε ολόκληρο το έργο για χρόνια. Ένας ιστορικός μάλιστα ονόμασε την ανακάλυψη «Βυζαντινή Πομπηία». Η Αττικό Μετρό ήθελε να αποσυναρμολογήσει τον δρόμο και στη συνέχεια να τον επανασυναρμολογήσει εκτός αρχαιολογικού χώρου, ενώ το δημοτικό συμβούλιο ήθελε να επανασχεδιαστεί το δίκτυο του μετρό ώστε η ανακάλυψη να εκτεθεί in situ (επί τόπου). Τελικώς, το ζήτημα κατέληξε στο Συμβούλιο της Επικρατείας και η Αττικό Μετρό αποφάσισε να κατασκευάσει τις σήραγγες σε βάθος 31 αντί για 14 μέτρα και να διαμορφώσει τον σταθμό ώστε τα ευρήματα να εκτεθούν εντός αυτού, όπως συμβαίνει στον σταθμό Σύνταγμα του μετρό της Αθήνας.
Ο σταθμός Βενιζέλου θα περιλαμβάνει, επίσης, έναν ανοικτό αρχαιολογικό χώρο, τον πρώτο του είδους του στον κόσμο, ώστε η αρχαία Εγνατία οδός να παραμείνει στη θέση της. Στον, τον επόμενο της γραμμής όπου και βρέθηκε ο ίδιος δρόμος (καθώς και μια δημόσια πλατεία), αυτός θα μετακινηθεί εκτός του σταθμού.
Παλαιότερη ονομασία
Ο σταθμός Βενιζέλου υπήρχε σε όλες τις προγενέστερες μελέτες με το όνομα Αλκαζάρ για τον μητροπολιτικό σιδηρόδρομο Θεσσαλονίκης, καθώς το ιστορικό μνημείο Αλκαζάρ βρίσκεται στο σημείο του σταθμού επί της οδού Εγνατία και της οδού Βενιζέλου.
Παραπομπές
Βενιζέλου
Ρεκρεατίβο δε Ουέλβα
Η Ρεκρεατίβο δε Ουέλβα (ισπανικά: Real Club Recreativo de Huelva, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [reˈal ˈkluβ rekɾeaˈtiβo ðe ˈwelβa]) είναι αθλητικός σύλλογος της Ισπανίας στην πόλη Ουέλβα της Ανδαλουσίας.
Ιδρύθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1889 ως Huelva Recreation Club (Σύλλογος αναψυχής Ουέλβας). Είναι ο αρχαιότερος σύλλογος στην Ισπανία. Χρώματά της είναι το λευκό και το μπλε και έδρα της είναι το Εστάδιο Νουέβο Κολομπίνο, χωρητικότητας 19.800 θέσεων.
Απελευθέρωση του Μετσόβου
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, μετά την κατάληψη της Θεσσαλονίκης (26 Οκτωβρίου 1912) και την σταθεροποίηση του μετώπου στη περιοχή της Μακεδονίας, ο ελληνικός στρατός διαθέτει πλέον την δυνατότητα μίας δυναμικής επέμβασης στο μέτωπο της Ηπείρου όπου μέχρι τότε περιορίζονταν σε έναν αμυντικό ρόλο.
Σημαντική διάβαση
Ο έλεγχος της πολύ σημαντικής διάβασης μεταξύ Ηπείρου Θεσσαλίας και Μακεδονίας συνιστούσε σημαντική παράμετρο για την επιτυχία αυτού του εγχειρήματος γεγονός που προϋπόθετε την κατάληψη του Μετσόβου.
Χρονικό της απελευθέρωσης
Το τελευταίο δεκαήμερο του Οκτωβρίου του 1912, σώματα εθελοντών Κρητικών καθώς και ένα απόσπασμα 340 περίπου οπλιτών του τακτικού στρατού με επικεφαλής τον αντισυνταγματάρχη Μήτσα, προωθούνται μέσω του Θεσσαλικού χώρου στην ελληνοτουρκική μεθόριο που διέσχιζε τότε τα ανατολικά υψώματα του Μετσόβου.
Στις 31 Οκτωβρίου του 1912 τα ελληνικά σώματα, συνεπικουρούμενα από ανταρτικές ομάδες της Ηπείρου και Μετσοβιτών εθελοντών, έχοντας διαβεί ήδη από την νύχτα την κορυφογραμμή Κατάρας- Ζυγού επιτίθενται από τις 6π.μ. κατά ων τουρκικών φρουρών οι οποίες αριθμούσαν 205 στρατιώτες και διέθεταν παράλληλα 2 κανόνια. Οι πυροβολισμοί διήρκεσαν ως τις 4 μ.μ. οπότε υψώθηκε λευκή σημαία από τους εντός του φρουρίου του Μετσόβου πολιορκημένος Οθωμανούς στρατιώτες και υπαλλήλους προκειμένου να παραδοθούν.
Πανελλήνιος ενθουσιασμός
Η είδηση της απελευθέρωσης του Μετσόβου, πατρίδα μεγάλων ευεργετών του Έθνους προκάλεσε ενθουσιασμό στο πανελλήνιο ενώ οι ημερήσιες οι εφημερίδες της Θεσσαλίας και των Αθηνών αφιέρωσαν πανηγυρικά άρθρα. Η κατάληψη της περιοχής του Μετσόβου αποτέλεσε γεγονός καθοριστικής σημασίας για τον στρατιωτικό σχεδιασμό των Ελληνικών δυνάμεων, αναφορικά με την επικείμενη απελευθέρωση των Ιωαννίνων η οποία συνέβη μετά από 4 μήνες. Για τους ίδιους του Μετσοβίτες σηματοδοτούσε τον τερματισμό της Οθωμανικής κυριαρχίας που διήρκεσε σχεδόν πέντε αιώνες.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Μετσόβου Μετσοβου Μετσοβου Κατηγορία:1912