cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρέι Ιμς
Σχέδιο υφασμάτων
Εργάστηκε σε γραφικά για διαφημίσεις, εξώφυλλα περιοδικών, αφίσες, χρονοδιαγράμματα, πίνακες παιχνιδιών, προσκλήσεις και επαγγελματικές κάρτες. Πρωτότυπα παραδείγματα υφασμάτων της βρίσκονται σε πολλές συλλογές μουσείων τέχνης. Τα κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα της έχουν επανεκδοθεί από τη Maharam ως μέρος της συλλογής τους "Textiles of the Twentieth Century" (Υφάσματα του 20ού αιώνα).
Σχεδιασμός με την χρήση κόντρα πλακέ
Μεταξύ του 1943 και 1978, το Γραφείο Eames παρήγαγε πολλά σχέδια επίπλων που κατασκευάζονταν εμπορικά, αρκετά από τα οποία φτιάχνονταν με κόντρα πλακέ. Το πρώτο από τα κομμάτια με κόντρα πλακέ ήταν ένας νάρθηκας κατασκευασμένος για το Ναυτικό των ΗΠΑ. Η ιδέα προέκυψε όταν ένας φίλος γιατρός του ζευγαριού μίλησε για τα προβλήματα που προκύπτουν από τους ανθυγιεινούς μεταλλικούς νάρθηκες. Οι νάρθηκες αυτοί κατασκευάζονταν μαζικά, έχοντας ως πρότυπο σχεδιασμού απλές μορφές διαμορφωμένες σε ένα επίπεδο και όχι μία πιο εργονομική σύνθετη και καμπυλωτή απόδοση που θα ταίριαζε καλύτερα με το ανθρώπινο σώμα.
Το πρώιμο υπόβαθρο της Ρέι στο σχέδιο μόδας αποδείχθηκε χρήσιμο για αυτό το έργο, καθώς ο νάρθηκας ήταν διακομισμένος με ένα μοτίβο που θα μπορούσε κανείς να εφαρμόσει και σε ρούχα, με ένα σύστημα βελών για το περίγραμμα του κόντρα πλακέ που εφάρμοζε στο σχήμα του ποδιού ενός στρατιώτη. Το Ναυτικό ανέθεσε στους Ιμς να παράγουν μαζικά 150.000 νάρθηκες. Η εταιρεία τους έγινε το Molded Plywood Products Division της Evans Plywood. Τα κέρδη του νάρθηκα επέτρεψαν στον Τσαρλς και την Ρέι να επεκτείνουν την παραγωγή τους και να πειραματιστούν με δημιουργίες επίπλων από κόντρα πλακέ. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/52/Charles Eames, Leg Splint, designed 1941-1942.jpg/151px-Charles Eames, Leg Splint, designed 1941-1942.jpg|μικρογραφία|231x231εσ| Νάρθηκας ποδιών, σχεδιασμένος για το Πολεμικό Ναυτικό κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Η τεχνική του λυγισμένου κόντρα πλακέ που χρησιμοποιήθηκε για την δημιουργία του νάρθηκα Ιμς ήταν μια σημαντική ανακάλυψη για τον μελλοντικό τρόπο σχεδιασμού της Ρέι και του Τσαρλς. Θα χρησιμοποιήσουν αργότερα την ίδια τεχνική στην Lounge Chair Wood (LCW) και στο Eames Lounge Chair. σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/60/LCW (Lounge Chair Wood) Chair by Charles and Ray Eames, Honolulu Museum of Art 4410.1.JPG/180px-LCW (Lounge Chair Wood) Chair by Charles and Ray Eames, Honolulu Museum of Art 4410.1.JPG|αριστερά|μικρογραφία|237x237εσ| Καρέκλα σαλονιού από ξύλο (LCW)
Δημοφιλή έπιπλα
Η Ρέι και ο Τσαρλς Ιμς συνεργάστηκαν για να δημιουργήσουν τα πιο δημοφιλή τους έπιπλα:
Καρέκλα σαλονιού από ξύλο / LCW
Ο Τσαρλς Ιμς, η Ρέι Ιμς και ο Έερο Σάαρινεν (Eero Saarinen) εφάρμοσαν τις γνώσεις τους για το κόντρα πλακέ, γνώσεις που απέκτησαν από την κατασκευή των ναυτικών ναρθήκων στην κατασκευή καρεκλών. Η καρέκλα που σχεδίασαν κέρδισε τον διαγωνισμό Organic Designs in Home Furnishings του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης και παραγωγή από τον Herman Miller ξεκίνησε το 1946.
Το περιοδικό Time χαρακτήρισε την καρέκλα LCW ως το καλύτερο σχέδιο του αιώνα στο τεύχος του στις 31 Δεκεμβρίου 1999. To Time έγραψε ότι «οι Ιμς πήραν την τεχνολογία για να καλύψουν μια ανάγκη εν καιρώ πολέμου (για νάρθηκες) και την χρησιμοποίησαν για να φτιάξουν κάτι κομψό, ελαφρύ και άνετο. Η ιδέα έχει αντιγραφεί πολύ αλλά ποτέ δεν βελτιώθηκε».
Πολυθρόνα / Lounge Chair
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e3/Eameslounch.jpg/246px-Eameslounch.jpg|μικρογραφία|246x246εσ| Πολυθρόνα σαλονιού Ιμς Το 1956, οι Ιμς παρουσίασαν την πολυθρόνα τους. Η πολυτελής καρέκλα συνδύαζε χυτό κόντρα πλακέ με αντικραδασμική προστασία. Παραμένει στην παραγωγή ακόμα και σήμερα, ως σύμβολο κύρους. Ο Τσαρλς Ιμς περιέγραψε τον τρόπο που το ύφασμα φθείρεται «σαν ένα καλά χρησιμοποιημένο γάντι του παίκτη πρώτης βάσης». σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/5c/Charles and Ray Eames - Bucket chair - 1950-1953 - Boijmans V 1680 (KN&V).jpg/153px-Charles and Ray Eames - Bucket chair - 1950-1953 - Boijmans V 1680 (KN&V).jpg|αριστερά|μικρογραφία|204x204εσ| Καρέκλα Eames Fiberglass Shell
Καρέκλα Shell
Η καρέκλα Eames Fiberglass Shell πουλήθηκε για πρώτη φορά το 1950 αφού δημιουργήθηκε το 1948 για τον «Διεθνή Διαγωνισμό για Σχεδιασμό Επίπλων Χαμηλού Κόστου» (“International Competition for Low-Cost Furniture Design”) του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης. Με ολόκληρο το κάθισμα από πλαστικό, ήταν μια εντελώς νέα δημιουργία και οι καρέκλες ήταν κατασκευασμένες σε ιδιαίτερα χρώματα για την εποχή.
Ταινίες
Αυτές οι ταινίες δημιουργήθηκαν από τον Τσαρλς και την Ρέι Ιμς για το Γραφείο Eames:
Η κληρονομιά του Γραφείου Eames
Το Γραφείο Eames έμεινε στη μνήμη μας κυρίως για τα έπιπλά του. Ωστόσο, η σχεδιαστική φιλοσοφία της Ρέι και του Τσαρλς ήταν πιο ολιστική και δεν περιοριζόταν μόνο στα έπιπλα. Οι Ιμς ήταν επίσης κινηματογραφιστές, σχεδιαστές απεικόνισης πληροφοριών και θεωρητικοί σχεδιασμού. Η New York Times έγραψε το 2015 ότι «Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, οι Ιμς είχαν γίνει τόσο απαραίτητοι για την αμερικανική εταιρεία υπολογιστών IBM όσο ήταν για τον Herman Miller,» τον κατασκευαστή επίπλων Ιμς. Η Ρέι και ο Τσαρλς πίστευαν ότι το σχέδιο ήταν «ένας τρόπος ζωής» και εφάρμοζαν αυτή την πεποίθηση σε ό,τι έκαναν.
Οι Ιμς είχαν μια βαθιά εκτίμηση για τη δεξιοτεχνία, τροφοδοτούμενη από τα ερευνητικά τους ταξίδια στην Ινδία, την Ιαπωνία και το Μεξικό.
Οι Ιμς ήταν επίσης γνωστοί για την αφοσίωσή τους στο σχεδιασμό ποιοτικών αντικειμένων. Η Ρέι και ο Τσαρλς ήταν «εργασιομανείς συνάδελφοι». Για να καταλάβει κανείς, μόνο για τη δημιουργία της Eames Lounge Chair, δοκίμασαν 13 διαφορετικές εκδόσεις του υποβραχιόνιου πριν το οριστικοποιήσουν.
Αργότερα χρόνια
Η παραγωγικότητα του Γραφείου Eames επιβραδύνθηκε μετά το θάνατο του Τσαρλς Ιμς τον Αύγουστο του 1978. Η Ρέι Ιμς εργάστηκε σε πολλά ημιτελή έργα (π.χ. μια γερμανική έκδοση της έκθεσης Mathematica ), ήταν σύμβουλος της IBM, δημοσίευσε βιβλία, έδωσε διαλέξεις, έλαβε βραβεία και διαχειρίστηκε το αρχείο και το κτήμα του Ιμς. Περίπου 1,5 εκατομμύρια δισδιάστατα αντικείμενα οργανώθηκαν και δωρίστηκαν από την Ρέι στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου για φύλαξη αρχείων. Έγραψε επίσης ένα βιβλίο με όλα τα έργα του Γραφείου Eames από το 1941 έως τα μέσα της δεκαετίας του '80, αν και μεγάλο μέρος του άλλαξε πριν από τη δημοσίευση (ακριβώς μετά το θάνατο της Ρέι). Στα χρόνια πριν από το θάνατό της, η Ρέι φιλοξένησε επισκεπτόμενες φοιτητικές ομάδες, που αριθμούσαν από πενήντα έως εξήντα, και σχεδίαζε να φιλοξενήσει εκατό μέλη του Αμερικανικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτόνων για να δουν το σπίτι και να κάνουν πικνίκ στο λιβάδι.
Η Ρέι Ιμς πέθανε στο Cedars Sinai Hospital, Λος Άντζελες, Καλιφόρνια, στις 21 Αυγούστου 1988, δέκα χρόνια και μία ημέρα μετά τον θάνατο του Τσαρλς. Είναι θαμμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο στο νεκροταφείο Calvary στο St. Το γραφείο έκλεισε τελείως μετά το θάνατο της Ρέι.
Κληρονομιά
Για τον εορτασμό των 100ων γενεθλίων της Ρέι, η Vitra μετονόμασε έναν δρόμο στην Πανεπιστημιούπολη της Βασιλείας σε "Ray-Eames-Strasse 1" προς τιμήν της.
Η Ρέι μαζί με τον σύντροφό της Τσαρλς Ιμς ετοίμασαν την India Report, βάσει της οποίας η κυβέρνηση της Ινδίας ίδρυσε το Εθνικό Ινστιτούτο Σχεδιασμού στο Ahmedabad.
Αναγνώριση
Οι συνεισφορές της Ρέι Ιμς στο έργο του Γραφείου Eames αγνοήθηκαν σοβαρά κατά τη διάρκεια της ζωής της. Αυτό συχνά περιλάμβανε την ενεργή δήλωση ότι η Ρέι δεν ήταν σημαντικό μέρος του Γραφείου Eames. Αυτό εξηγείται αν κανείς σκεφτεί πως όταν οι Ιμς ήταν στο The Today Show το 1956, είχε λεχθεί ότι η εν λόγω καρέκλα ήταν «σχεδιασμένη από τον Τσαρλς Ιμς», όχι από την Ρέι και τον Τσαρλς μαζί. Η παρουσιάστρια της εκπομπής, Αρλέν Φράνσις (Arlene Francis), δήλωσε μετά ότι «όταν υπάρχει ένας πολύ επιτυχημένος άνδρας, υπάρχει μια ενδιαφέρουσα και ικανή γυναίκα πίσω του». Στη συνέχεια, η Φράνσις παρουσίασε την Ρέι, λέγοντας «Αυτή είναι η κα. Ιμς και θα μας πει πώς βοηθάει τον Τσαρλς». Τα μέσα ενημέρωσης δήλωναν σχεδόν πάντα ότι το έργο ήταν του Τσαρλς, μερικές φορές υποσημειώνοντας την Ρέι.
Τις τελευταίες δεκαετίες, ωστόσο, το έργο της Ρέι είχε λάβει μεγαλύτερη προσοχή. Το 1990, το περιοδικό Furniture History δημοσίευσε μια διεξοδική συνέντευξη μεταξύ της ιστορικού σχεδιασμού Πατ Κιρκχαμ (Pat Kirkham) και της Ρέι Ιμς. Στην εισαγωγή του απομαγνητοφώνου της συνέντευξης, η Kirkham έγραψε ότι «στην περίπτωση του Τσαρλς και της Ρέι Ιμς, η ανταλλαγή ιδεών μεταξύ αυτών των δύο εξαιρετικά ταλαντούχων ατόμων είναι ιδιαίτερα δύσκολο να χαρτογραφηθεί επειδή η προσωπική και σχεδιαστική τους σχέση ήταν τόσο στενή». Ο Τσαρλς Ιμς δήλωνε συνέχεια ότι ο ρόλος της Ρέι ήταν επιτακτικός για τη δουλειά που έκαναν οι δύο μαζί.
Η Ρέι Ιμς έχει λάβει επίσης μεταθανάτια αναγνώριση για την προσωπική της αίσθηση της μόδας, την οποία η New York Times περιέγραψε ως «πολύ παρθενική για να είναι μποέμικη, πολύ αυθάδη για να είναι γραφική».
Βραβεία
Χρυσό μετάλλιο 100ης επετείου (χειροτεχνία και αριστεία στο σχεδιασμό και την κατασκευή επίπλων): Αμερικανικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτόνων (AIA), με τον Τσαρλς Ιμς, 1957
Βραβείο Emmy (Graphics), "The Fabulous Fifties", με τον Τσαρλς Ιμς, 1960
Kaufmann International Design Award, με τον Τσαρλς Ιμς, 1961
Γυναίκες της Χρονιάς 1977: California Museum of Science & Industry Muses, Λος Άντζελες, 1977
Βραβείο 25 ετών: Αμερικανικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτόνων (AIA), με τον Τσαρλς Ιμς, 1978
Χρυσό Μετάλλιο: Βασιλικό Ινστιτούτο Βρετανών Αρχιτεκτόνων (RIBA), με τον Τσαρλς Ιμς, Λονδίνο, 1979
Χρυσό Μετάλλιο: Αμερικανικό Ινστιτούτο Γραφικών Καλλιτεχνών (AIGA), με τον Τσαρλς Ιμς, 1977
Γραμματόσημα Ταχυδρομικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ, Τσαρλς και Ρέι Ιμς, 2008
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σχεδιαστές Κατηγορία:Αμερικανοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κύπελλο Κύπρου πετοσφαίρισης γυναικών 2016-17
Το Κύπελλο Κύπρου 2016-17 ήταν η 42η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου (40η υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης). Συμμετείχαν οι οχτώ ομάδες της Α΄ κατηγορία 2016-17. Νικητής ήταν ο Απόλλων για 4η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στην προημιτελική φάση οι οκτώ ομάδες κληρώθηκαν τυχαία μεταξύ τους σε τέσσερα ζευγάρια και έδωσαν διπλούς αγώνες (εντός και εκτός έδρας). Οι τέσσερις νικήτριες προκρίθηκαν στην ημιτελική φάση. Στην ημιτελική φάση οι ομάδες κληρώθηκαν τυχαία μεταξύ τους και τα δύο ζευγάρια έδωσαν διπλούς αγώνες (εντός και εκτός έδρας) με τις δύο νικήτριες να προκρίνονται στον τελικό. Στις δύο αυτές φάσεις, αν μια ομάδα πετύχαινε δύο νίκες, τότε έπαιρνε αυτή την πρόκριση.
Σε περίπτωση που στους δύο αγώνες οι δύο ομάδες είχαν από μία νίκη, όπως πιο κάτω, αμέσως με την λήξη του δεύτερου αγώνα διεξαγόταν το χρυσό σετ (golden set):
Ο τελικός ήταν μονός και διεξήχθη σε ουδέτερη έδρα.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Το ΘΟΪ Αυγόρου πέρασε χωρίς αγώνα. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Ημιτελικά
Στην ημιτελική φάση έγιναν διπλοί αγώνες. Κάθε ομάδα αγωνίστηκε στην έδρα της και στην έδρα του αντιπάλου. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν ο Απόλλων και η Ανόρθωση. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 21 Απριλίου 2017 στο Θεμιστόκλειο Αθλητικό Κέντρο στη Λεμεσό. Νικητής ήταν ο Απόλλων με σκορ 3-1 σετ (25-27, 25-7, 25-16, 26-24).
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (πετοσφαίριση γυναικών) Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2016 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2017
Μπέρτα Πιπίνα
Η Μπέρτα Πιπίνα ( το γένος Μπέρτα Ζιέμελε, 28 Σεπτεμβρίου 1883 – 1942) ήταν Λετονή δασκάλα, δημοσιογράφος, πολιτικός και ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών. Ήταν η πρώτη γυναίκα που εξελέγη, για να υπηρετήσει στη Σαϊμά, αν και υπήρχαν έξι γυναίκες μέλη στη Συνταγματική Συνέλευση της Λετονίας από την 1η Μαΐου 1920, έως τις 7 Νοεμβρίου 1922, όταν συνήλθε η 1η Σαϊμά. Δραστήρια στα δικαιώματα των γυναικών, κατά τη διάρκεια της θητείας της στο Δημοτικό Συμβούλιο της Ρίγας και στη Σαϊμά, προσπάθησε να θεσπίσει νόμους και πολιτικές για την προώθηση της ισότητας των γυναικών και την προστασία των οικογενειών. Όταν τα σοβιετικά στρατεύματα κατέλαβαν τη Λετονία, απελάθηκε στη Σιβηρία, η ζωή της αφαιρέθηκε από τις εγκυκλοπαίδειες και πέθανε σε ένα γκουλάγκ.
Νεανικά χρόνια
Η Μπέρτα Ζιέμελε γεννήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου 1883 στην περιοχή Κόντε της Ρωσικής Αυτοκρατορίας  στη σημερινή βαλτική πολιτεία της Λετονίας, από τη Λίζα (το γένος Κούλα) και τον Γιέκαμπς Ζιέμελις. Οι γονείς της δούλευαν σε ένα αγρόκτημα και διατηρούσαν ένα πανδοχείο. Η Ζιέμελε παρακολούθησε το Γραμματικό Σχολείο, μια κρατική δημοτική εγκατάσταση στην περιοχή Μίσα, πριν φοιτήσει στο Προκαταρκτικό Γυμνάσιο Κοριτσιών Μπέκερις στην Μπάουσκα, το οποίο πρόσφερε στις γυναίκες τέσσερα χρόνια δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
Καριέρα
Το 1901, η Ζιέμελε άρχισε να διδάσκει στο Χάρκοβο, τώρα στην Ουκρανία. Μεταξύ 1904 και 1908, σπούδασε στο Βερολίνο υπό τον Δρ. Λίμπμαν, για να μάθει τεχνικές λογοθεραπείας, για να βοηθήσει παιδιά με ειδικές ανάγκες. Την επόμενη χρονιά, ταξίδεψε στην Ελβετία και τη Ρωσία, για να διευρύνει τις γνώσεις της για τα εκπαιδευτικά συστήματα. Επιστρέφοντας στη Λετονία το 1910, η Ζιέμελε παντρεύτηκε τον Ερμάνις Πίπινς, (1873–1927), ο οποίος ήταν κριτικός βιβλίων, δημοσιογράφος και κριτικός λογοτεχνίας. Το ζευγάρι στη συνέχεια απέκτησε τρία παιδιά: κόρες, την Μπιρούτα και τη Νόρα και τον γιο, τον Γιάνις.
Όταν η Λετονία κέρδισε την ανεξαρτησία της το 1918, η Πιπίνα άρχισε να συμμετέχει ενεργά σε κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα. Ήταν ένας από τους ιδρυτές του Κόμματος του Δημοκρατικού Κέντρου και εξελέγη, για να υπηρετήσει στην Κεντρική του Επιτροπή, η πρώτη γυναίκα που εκλέχθηκε, για να υπηρετήσει στο κεντρικό κυβερνητικό σώμα ενός κόμματος. Το 1919, εξελέγη στο Δημοτικό Συμβούλιο της Ρίγας και άρχισε να εργάζεται σε θέματα όπως το ποτό στο κοινό και τις ανησυχίες, που επικεντρώθηκαν γύρω από τις γυναίκες και τα παιδιά. Διορίστηκε στην Επιτροπή Εφοδιασμού και μίλησε σε πολυάριθμες εκδηλώσεις για γυναικεία θέματα. Γύρω στο 1922, εντάχθηκε στην Εθνική Ένωση Γυναικών της Λετονίας και την ίδια χρονιά, η Λέγκα εντάχθηκε στο Διεθνές Συμβούλιο Γυναικών (ICW). Το 1925, η Πιπίνα έγινε πρόεδρος της Λέγκας, η οποία οργάνωσε φιλανθρωπικό έργο, όπως η ίδρυση νηπιαγωγείου, η λειτουργία βιβλιοθήκης, η ίδρυση κυριακάτικων σχολείων και η φιλοξενία μαθημάτων εκπαίδευσης και κεντήματος για γυναίκες. Ο οργανισμός παρείχε επίσης δωρεάν νομικές συμβουλές σε γυναίκες, που η Πιπίνα πίστευε ότι ήταν μέρος του οργανωτικού στόχου της ένωσης των γυναικών, της εκπαίδευσής τους να αναθρέψουν τις επόμενες γενιές και θα τις βοηθούσε να αναπτύξουν ένα εθνικό πνεύμα.
Μεταξύ 1925 και 1928, η Πιπίνα ήταν επικεφαλής του Τμήματος για τους Άπορους της Ρίγας και στη συνέχεια μέχρι το 1931 υπηρέτησε στην Επιτροπή Ελέγχου της Ρίγας, η οποία παρακολουθούσε τα δημοτικά γραφεία. Άρχισε να δημοσιεύει το 1928, με ένα κομμάτι, Kā es runāju ar saviem bērniem par dzimumdzīvi (Πώς να μιλήσω στα παιδιά μου για τη σεξουαλικότητα), το οποίο είχε σκοπό να βοηθήσει τις γυναίκες να εκπαιδεύσουν τα παιδιά τους. Το 1930, συμμετείχε στην ίδρυση του Συμβουλίου των Οργανώσεων Γυναικών της Λετονίας, μια οργάνωση-ομπρέλα για την προώθηση της κοινωνικής και πολιτικής ισότητας των γυναικών. Υπηρέτησε στο διοικητικό συμβούλιο και διορίστηκε ως επικεφαλής της οργάνωσης. Το 1931, η Πιπίνα έγινε η πρώτη γυναίκα που υπηρέτησε στη Σαϊμά και ήταν η μόνη γυναίκα βουλευτής του 100μελούς σώματος κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου. Εκλέχτηκε ως βουλευτής που εκπροσωπούσε το Δημοκρατικό Κέντρο και υπηρέτησε ως βοηθός του προέδρου της Επιτροπής για την Αυτοδιοίκηση και ως γραμματέας της Επιτροπής Αναφορών. Η Πιπίνα προσπάθησε να αναζητήσει νομική προστασία για τις γυναίκες και τις οικογένειες. Όταν προτάθηκε ένας νόμος για να εξαναγκάσει τις παντρεμένες γυναίκες να εγκαταλείψουν την εργασία τους, η Πιπίνα δημιούργησε σάλο δηλώνοντας την αντίθεσή της, προκαλώντας την περιφρόνηση του Κάρλις Ούλμανις. Εργάστηκε επίσης σε νόμους για την παροχή κρατικής υποστήριξης σε οικογένειες και φτωχούς και συχνά γελοιοποιήθηκε από τους άνδρες συναδέλφους της και τον Τύπο για τις θέσεις της.
Την ίδια περίοδο, η Πιπίνα συμμετείχε σε διεθνή γυναικεία συνέδρια, παρακολουθώντας «Συνέδρια ICW στη Βιέννη (1930), στη Στοκχόλμη (1933), στο Παρίσι (1934) και στο Ντουμπρόβνικ (1936)», και σε γυναικείες συναντήσεις που πραγματοποιήθηκαν στην Αυστρία, την Ουγγαρία και τη Ρωσία μεταξύ άλλων. Το 1934, ίδρυσε ένα μηνιαίο περιοδικό, Latviete (Λετονέζα). Σκοπός του περιοδικού ήταν να εκπαιδεύσει τις γυναίκες σε θέματα, που αφορούσαν το έθνος και να καταπολεμήσουν τα «πατριαρχικά στερεότυπα» που απαγόρευαν στις γυναίκες να αντιμετωπίζονται ως ίσες στην κοινωνία. Την ίδια χρονιά, η Πιπίνα τερμάτισε τη δουλειά της με το Δημοτικό Συμβούλιο της Ρίγας  και το 1935, παραιτήθηκε από την ηγεσία της στο συμβούλιο ομπρέλα. Δημοσίευσε ένα μυθιστόρημα, Lejaskrodzinieka meita (η κόρη του πανδοχέα, 1935)  και το 1936, έγινε αντιπρόεδρος του ICW.
Όταν το αυταρχικό καθεστώς ήρθε στην εξουσία το 1934, η Πιπίνα παρέμεινε ενεργή ως δημοσιογράφος, αλλά αποχώρησε από την πολιτική. Το 1940, όταν τα σοβιετικά στρατεύματα κατέλαβαν τη Λετονία, έγινε στόχος και απελάθηκε στη Σιβηρία το 1941.
Θάνατος και κληρονομιά
Η Πιπίνα πέθανε σε ένα στρατόπεδο εργασίας στον ποταμό Ομπ το 1942. Κατά τη σοβιετική περίοδο, θεωρούνταν εχθρός του κράτους, έχοντας υπηρετήσει στο ανεξάρτητο κοινοβούλιο της Λετονίας και η βιογραφία της είχε διαγραφεί από εγκυκλοπαίδειες. Η σημασία της στην πολιτική ιστορία και στο γυναικείο κίνημα επανεμφανίστηκε μετά την ανάκτηση της ανεξαρτησίας της Λετονίας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Λετονοί πολιτικοί
Εσθονική Ένωση Συγγραφέων
Η Εσθονική Ένωση Συγγραφέων (εσθονικά: Eesti Kirjanike Liit, συντομογραφία EKL), είναι μια επαγγελματική ένωση Εσθονών συγγραφέων και κριτικών λογοτεχνίας.
Ιστορία
Η Εσθονική Ένωση Συγγραφέων ιδρύθηκε στις 8 Οκτωβρίου 1922, με το όνομα Eesti Kirjanike Liit στο 3ο Συνέδριο των Εσθονών συγγραφέων, που έγινε στο δημαρχείο του Τάλιν. Στις 27 Απριλίου 1963 η Ένωση ξεκίνησε την έκδοση του μηνιαίου περιοδικού Looming ("Δημιουργία"), το οποίο είναι ένα από τα πιο σημαντικά λογοτεχνικά περιοδικά της Εσθονίας. Το 1927 ο σύλλογος επεκτάθηκε, δημιουργώντας ένα παράρτημα στο Τάρτου.
Λόγω της Σοβιετικής κατοχής της Εσθονίας, η Εσθονική Ένωση Συγγραφέων διαλύθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1940. Οι αρχές κατοχής ίδρυσαν την Ένωση Συγγραφέων της Σοβιετικής Εσθονίας (Eesti Nõukogude Kirjanike Liit), στις 8 ή 9 Οκτωβρίου 1943 στη Μόσχα. Από το 1958 ονομαζόταν Ένωση Συγγραφέων της Εσθονικής ΣΣΔ (Eesti NSV Kirjanike Liit) και ήταν ενεργή μέχρι το τέλος της Σοβιετικής Ένωσης.
Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής της Εσθονίας κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, από το 1941 έως το 1944, η αρχική Εσθονική Ένωση Συγγραφέων συνέχισε ανεπίσημα τις εργασίες της. Το 1945, στη Στοκχόλμη ιδρύθηκε η Διεθνής Εσθονική Ένωση Συγγραφέων (Välismaine Eesti Kirjanike Liit), και ήταν η ένωση των εξορισμένων Εσθονών συγγραφέων. Ήταν ένας αντίστοιχος οργανισμός της Ένωσης Συγγραφέων της Σοβιετικής Εσθονίας.
Το 1991, μετά την αποκατάσταση της Εσθονικής ανεξαρτησίας, η Ένωση Συγγραφέων της Σοβιετικής Εσθονίας μετονομάστηκε στο αρχικό της όνομα. Η Διεθνής Ένωση Εσθονών Συγγραφέων συγχωνεύτηκε με την Εσθονική Ένωση Συγγραφέων τον Οκτώβριο του 2000.
Σήμερα, η Εσθονική Ένωση Συγγραφέων έχει 302 μέλη (τον Ιούλιο του 2007). Η έδρα της βρίσκεται στην Παλιά Πόλη του Τάλιν και διαθέτει ένα παράρτημα στο Τάρτου. Η Εσθονική Ένωση Συγγραφέων έχει μια θερινή κατοικία στο Κέσμου, στη Βαλτική Θάλασσα, η οποία συχνά είναι διαθέσιμη για Εσθονούς και ξένους συγγραφείς.
Βιβλιογραφία
Ίλο Τούουλικ (επιμ.): Eesti Kirjanikkude Liit 75, Τάλιν, 1997, Katrin Raid: ''Loomise lugu. Eesti aeg. Eesti Kirjanikkude Liit 1922-1940''. Τάλιν 2002
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τέχνες στην Εσθονία
Κοινοβούλιο της Ρουμανίας
Τα μέλη του Κοινοβουλίου εκλέγονται με γενικές και άμεσες εκλογές, με μυστική και ισότιμη ψηφοφορία, για τετραετή θητεία. Ο αριθμός των μελών ορίζεται με νόμο. Στην τρέχουσα Συνέλευση, την 55η, η Γερουσία αποτελείται από 136 γερουσιαστές και η Βουλή των Αντιπροσώπων από 329 βουλευτές.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|137x137εσ|Το «Οργανικό Καταστατικό» Η κοινοβουλευτική ιστορία της Ρουμανίας άρχισε τον Μάιο του 1831, όταν στη Βλαχία εκδόθηκε ένα συνταγματικό έγγραφο, το «Οργανικό Καταστατικό» (Regulamentul Organic), το οποίο τέθηκε σε ισχύ και στη Μολδαβία, ένα χρόνο αργότερα. Επρόκειτο για τη βάση του κοινοβουλευτικού θεσμού στα Ρουμανικά Πριγκιπάτα. αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ|Τα εγκαίνια της Συνέλευσης από τον [[Αλέξανδρος Ιωάννης Κούζας|Αλ.Ι. Κούζα στις 29/2/1860.]] Με τη Σύμβαση του Παρισιού, της 19ης Αυγούστου 1858, θεσπίστηκε το διθάλαμο κοινοβουλευτικό σύστημα, που περιλάμβανε Γερουσία και κάτω βουλή. Η απόφαση, που βασίστηκε σε πρωτοβουλία του πρίγκιπα Αλεξάνδρου Ιωάννη Κούζα και εγκρίθηκε με το δημοψήφισμα του 1864, τελειοποίησε και διεύρυνε την αρχή της εθνικής εκπροσώπησης. Υπό το πολιτικό καθεστώς που καθιερώθηκε με τη Σύμβαση του Παρισιού, ο φορέας της νομοθετικής εξουσίας εκσυγχρονίστηκε και, ως εθνικό σώμα εκπροσώπησης, λειτούργησε σύμφωνα με τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας των κοινοβουλίων της Δυτικής Ευρώπης εκείνης της εποχής.
Ο σχηματισμός και η εξέλιξη του Ρουμανικού Κοινοβουλίου στη σύγχρονη μορφή του επιβεβαίωσαν την εθνική κυριαρχία, και οδήγησε στην Ένωση των δύο Πριγκιπάτων, το 1859. Υπό την αιγίδα του Κοινοβουλίου, στις 9 Μαΐου 1877, αναγνώστηκε η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της Ρουμανίας και, το 1920, επικυρώθηκε η Συνθήκη του Τριανόν για την ένωση με την Τρανσυλβανία και τη Βεσσαραβία, που αποτέλεσε και την επίσημη αρχή για την Μεγάλη Ρουμανία.
Τον Φεβρουάριο του 1938, υπό την πολιτική πίεση που προηγήθηκε του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Βασιλιάς Κάρολος Β', ο οποίος πάντα υπονόμευε τον ρόλο του κοινοβουλευτισμού, επέβαλε ένα καθεστώς αυταρχικής μοναρχίας. Τον καιρό της βασιλικής δικτατορίας, το κοινοβούλιο έχασε τα χαρακτηριστικά του γνωρίσματα και έγινε ένα σώμα με ονομαστική αξία μόνο.
Τον Σεπτέμβριο του 1940 ο Κάρολος Β' παραιτήθηκε, και το Εθνικό Λεγεωνικό Κράτος, που προηγήθηκε της στρατιωτικής δικτατορίας του Ίον Αντονέσκου, ανέστειλε τη λειτουργία του Κοινοβουλίου. Από τις 23 Αυγούστου 1944, υπό την πίεση των Σοβιετικών και των κομμουνιστικών δυνάμεων, το κοινοβούλιο αναδιοργανώθηκε ως ενιαίο νομοθετικό σώμα, τη Συνέλευση των Αντιπροσώπων, που με το Σύνταγμα του 1948 μετατράπηκε στη Μεγάλη Εθνική Συνέλευση, ένα τυπικό σώμα που ήταν υποταγμένο στην εξουσία του Ρουμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος.
Η Επανάσταση του Δεκεμβρίου του 1989 άνοιξε το δρόμο στη Ρουμανία για να αποκατασταθεί το αυθεντικό δημοκρατικό πολίτευμα, που να βασίζεται σε ελεύθερες εκλογές και πολιτικό πλουραλισμό, στην εποπτεία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στη διάκριση των εξουσιών και στην ευθύνη που έχουν οι κυβερνώντες προς τα σώματα αντιπροσώπων. Οι προσωρινές επαναστατικές δυνάμεις επανέφεραν το διθάλαμο κοινοβουλευτικό σύστημα. Όλες αυτές οι προϋποθέσεις καλύφθηκαν με το νέο Σύνταγμα της χώρας, το οποίο εγκρίθηκε με το δημοψήφισμα του 1991.
Κατά τη δύσκολη δεκαετία της μετά-κομμουνιστικής μετάβασης, η Βουλή των Αντιπροσώπων και η Γερουσία εξέτασαν και θέσπισαν πολλούς νόμους και κανονισμούς, επιδίωξαν την ολοκληρωτική αναδιάρθρωση της κοινωνίας σε μία δημοκρατική βάση, διασφάλισαν τον σεβασμό στα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, προώθησαν την μεταρρύθμιση και την ιδιωτικοποίηση, κατάστρωσαν νόμους για τα οικονομικά των εμπορικών επιχειρήσεων και των κρατικών ιδρυμάτων, και με όλα αυτά τα προαπαιτούμενα η Ρουμανία εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά νομοθετικά σώματα Ρουμανια Κατηγορία:Πολιτική της Ρουμανίας
Κυπάρισσος Λακωνίας
Η Κυπάρισσος Λακωνίας είναι παραθαλάσσιος μικρός οικισμός του Νομού Λακωνίας, ο οποίος υπάγεται στην Τοπική Κοινότητα Αλίκων Λακωνίας και τη Δημοτική ενότητα Οιτύλου του Δήμου Ανατολικής Μάνης. Το χωριό αυτό είναι κτισμένο πλησίον της θέσης της αρχαίας Καινήπολης και επίσης βρίσκεται κοντά στο Ακρωτήριο Ταίναρο.
Κάτοικοι
Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 στον οικισμό διέμεναν 80 κάτοικοι, ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011, υπήρχαν εκεί 47 κάτοικοι.
Μικρό ιστορικό του οικισμού
Κατά τον Παυσανία η περιοχή ονομαζόταν αρχικά Ταίναρος και μετέπειτα Καινήπολις. Ήταν η σπουδαιότερη πόλη του «Κοινού των Ελευθερολακώνων» και κτίστηκε από τους Ταιναρίους, γι’ αυτό λεγόταν παλαιότερα Ταίναρος. Στη περιοχή βρίσκονται ορισμένες εκκλησίες, που μερικές έχουν κτιστεί στη θέση αρχαιοελληνικών ναών και με τα υλικά αυτών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μάνη Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Κάσος (αποσαφήνιση)
Το όνομα Κάσος μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Ιωήλ (προφήτης)
Ο Ιωήλ είναι ένας από τους 12 μικρούς (ελάσσονες) προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, ήταν γιος του Βαθουήλ και θεωρείται άγιος από την Ορθόδοξη και Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, επειδή κατά τα λεγόμενα της Βίβλου προείδε την εμφάνιση του Αγίου Πνεύματος την ημέρα της Πεντηκοστής, γι’ αυτό καλείται επίσης "Προφήτης της Πεντηκοστής". Οι περισσότεροι ερευνητές συγκλίνουν στην άποψη ότι έζησε μετά τη Βαβυλώνιο Αιχμαλωσία, μεταξύ 500 και 400 π.Χ. κι έδρασε στην Ιουδαία όπου και γεννήθηκε με επίκεντρο την Ιερουσαλήμ. Είναι συγγραφέας του ομώνυμου βιβλίου της Παλαιάς Διαθήκης, γνωστό από την περιγραφή της τρομερής επιδρομής των ακρίδων στην Ιουδαία, που θεωρήθηκε ως προμήνυμα της ημέρας της κρίσης του Γιαχβέ.
Κατά πολλών χρόνων παράδοση το σώμα του τάφηκε στην πόλη Gush Halav της Γαλιλαίας (σημερινή Jish, 60 χλμ βορειοανατολικά της Ναζαρέτ).
Η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο στις 19 Οκτωβρίου.
Όνομα
Το όνομά του ( - Yōʾēl - Γιοέλ) προέρχεται απο το όνομα του Θεού της Βίβλου (ΓΧΒΧ) και την Σημιτική λέξη "ελ" που σημαίνει Θεός. Μεταφράστηκε λοιπόν "Γιαχβέ ως Θεός" δηλαδή αυτός που έχει ως Θεό τον Γιαχβέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προφήτες της Εβραϊκής Βίβλου Κατηγορία:Προφήτες της Καθολικής και της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Προφήτες του Χριστιανισμού Κατηγορία:Προφήτες του Ιουδαϊσμού Κατηγορία:Προφήτες του Ισλάμ Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη
Ελληνικά Αχλαδιών
Το 1952, στο πλαίσιο ανασκαφής της Αρχαιολογικής Εταιρείας πλησίον του οικισμού Αχλαδίων Σητείας (νομού Λασιθίου), ερευνήθηκε η θέση «Ελληνικά» επί του λόφου Κεφάλα. Βρέθηκαν αφενός κατάλοιπα και κεραμική γεωμετρικής έως αρχαϊκής περιόδου, αφετέρου κτηριακά λείψανα και κιβωτιόσχημοι τάφοι ελληνορωμαϊκών χρόνων.
Εισαγωγή
Το χωριό Αχλάδια βρίσκεται στο νομό Λασιθίου (επαρχία Σητείας) περίπου 6 χλμ. νότια της Σητείας, σε μια κατάφυτη περιοχή όπου σχηματίζονται αρκετές μικρές κοιλάδες. Μια από αυτές δημιουργείται, ανατολικά του σύγχρονου οικισμού, στη θέση «Πλατύσκινος», μεταξύ των λοφίσκων Κεφάλα και Χαλέπα. Η υψηλότερη κορυφή και οι νότιες κλιτύες της δυτικότερα κείμενης Κεφάλας φέρουν το τοπωνύμιο «Ελληνικά», όχι τυχαία καθώς στο χώρο είναι εμφανή αρχαία κτηριακά κατάλοιπα.
Η ιστορία των ανασκαφών
Η περιοχή γύρω από το λοφίσκο Κεφάλα έχει μεγάλο αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Το 1952 ο τότε Έφορος Αρχαιοτήτων Νικόλαος Πλάτων ανέσκαψε, δαπάναις της Αρχαιολογικής Εταιρείας, υστερομινωικό θολωτό τάφο και κεραμικό κλίβανο στον Πλατύσκινο και το 1959 μεσομινωική οικία στη θέση «Ρίζα» (βλ. σχετικά λήμματα). Επιπλέον, το 1952 διενήργησε αυτοψία σε κατάλοιπα ιστορικών χρόνων στα Ελληνικά. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ελληνοϊταλική αποστολή διεξήγαγε μερική ανασκαφή νεοανακτορικού οικισμού στον Πλατύσκινο και ερεύνησε την ευρύτερη περιοχή των Αχλαδίων. Στο πλαίσιο αυτό, κατά το έτος 1991 πραγματοποιήθηκε και επιφανειακή έρευνα στην Κεφάλα.
Οι αρχαιότητες στο λοφίσκο Κεφάλα
Ο Ν. Πλάτων κατά την αυτοψία του το 1952 διαπίστωσε την ύπαρξη εκτεταμένων κτηριακών λειψάνων οικισμού, ο οποίος, κατά τη γνώμη του, πρέπει να χρονολογηθεί στους πρώιμους ιστορικούς χρόνους, λόγω της ύπαρξης αρκετής ανατολίζουσας, αρχαϊκής, αλλά και γεωμετρικής κεραμικής. Ταυτόχρονα, επισημαίνει την ύπαρξη κτισμάτων και τάφων ελληνορωμαϊκών χρόνων. Περιγράφει έναν λαξευτό στο βράχο κιβωτιόσχημο τάφο, ενώ αναφέρει και κόσμημα προερχόμενο από τις ταφές, ένα χρυσό ενώτιο που αγόρασε από εντόπιο, το οποίο φέρει έκτυπο έλασμα που απεικονίζει γρύπα με ανοιχτά φτερά. Κατά την έρευνα του 1991 ήταν ορατές λιθόπλινθοι που επαναχρησιμοποιήθηκαν σε αγροτικές εργασίες, αλλά οι περισσότερες αρχαιότητες που περιέγραψε ο Πλάτων είχαν καταστραφεί. Κοντά σε ένα τοίχο βενετοτουρκικής περιόδου εντοπίστηκαν ίχνη κατάληψης του 7ου-6ου αιώνα π. Χ. και πραγματοποιήθηκε περισυλλογή θραυσμάτων πίθων με εμπίεστη διακόσμηση. Δυτικά του τοίχου βρέθηκαν δύο θαλαμοειδείς τάφοι απροσδιόριστης χρονολογίας, ενώ νοτιοανατολικά, στην περιοχή των Ελληνικών, πέραν κάποιων προϊστορικών λειψάνων καταγράφηκαν τουλάχιστον τρεις λαξευτοί τάφοι, οι οποίοι ταυτίζονται με εκείνους που περιέγραψε ο Πλάτων.
Συμπερασματικά, για τους ιστορικούς χρόνους τα διαθέσιμα ευρήματα δείχνουν χρήση του λόφου Κεφάλας κατά τη γεωμετρική, ανατολίζουσα και αρχαϊκή περίοδο, ενώ κτηριακά κατάλοιπα και τάφοι στα Ελληνικά μαρτυρούν την κατάληψη του χώρου κατά τα ελληνορωμαϊκά χρόνια. Φαίνεται πιθανό ότι τουλάχιστον κατά τους πρώιμους ιστορικούς χρόνους ήταν σε χρήση αρκετές θέσεις στην περιοχή των Αχλαδίων, καθώς η ελληνοϊταλική αποστολή βρήκε κεραμική ανατολίζουσας περιόδου στο λοφίσκο Χαλέπα, ενώ στη θέση «Λαψανάρι» έχουν έρθει στο φως γυναικεία ειδώλια, πλακίδιο με ανδρική μορφή και λύχνος αρχαϊκών χρόνων. Επίσης, το 1961 στη θέση «Παναγιά» βρέθηκε εξάμυξος λύχνος.
Αναφορές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Κρήτη
Ζάκυνθος (αποσαφήνιση)
Το όνομα Ζάκυνθος μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Κούλα Μαραγκοπούλου
Η Κούλα Μαραγκοπούλου (Κυπαρισσία, 1910 ή 1913 - Αθήνα, 1997) ήταν Ελληνίδα ζωγράφος του 20ού αιώνα, από τις κυριότερες εκπροσώπους του εξπρεσιονισμού της πρώτης μεταπολεμικής ελληνικής γενιάς εικαστικών καλλιτεχνών.
Βιογραφία
Η Κούλα Μαραγκοπούλου γεννήθηκε το 1910 στην Κυπαρισσία της Μεσσηνίας. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών κοντά στον Παύλο Μαθιόπουλο. Παρακολούθησε επίσης μαθήματα στη σχολή ζωγραφικής των Περικλή Βυζάντιου και Αλέκας Στύλου-Διαμαντοπούλου και κατόπιν (από το 1947 μέχρι το 1950) στο εργαστήριο του Γιώργου Μπουζιάνη. Η μαθητεία δίπλα στον τελευταίο αποδείχτηκε καταλυτική για τη μορφοποίηση της καλλιτεχνικής της ταυτότητας. Ο γνωστός τεχνοκριτικός Άγγελος Προκοπίου έγραψε σχετικά: η Κούλα Μαραγκοπούλου έμαθε από το δάσκαλό της τα μυστικά του συναισθηματικού παλμού του χρώματος και της γοητείας του αυθορμητισμού.
Ανέπτυξε έντονη δημιουργική δραστηριότητα, καρπός της οποίας ήταν ένας πολύ σημαντικός αριθμός ατομικών εκθέσεων, από την πρώτη παρουσίαση της δουλειάς της στην αίθουσα του ξενοδοχείου Κεντρικόν το 1953, μέχρι και την τελευταία, το 1992. Το 1959 συμμετείχε στη Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας.
Έλαβε μέρος σε πολλές διεθνείς και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα (Ζυγός, Ελληνοσοβιετικός Σύνδεσμος κ.αλ.) και στο εξωτερικό (Νέα Υόρκη, Κάϊρο, Ρώμη, Τρέντο, Παρίσι, Τύνιδα, Λονδίνο, επίσης σε Ολλανδία, Καναδά, Βέλγιο, Τουρκία, Γιουγκοσλαβία, Ρουμανία και Σοβιετική Ένωση). Το 1960 συμμετείχε στην πρώτη μεταπολεμική έκθεση σύγχρονων καλλιτεχνών από την Ελλάδα που οργανώθηκε στην Κύπρο. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Σωματείου Ελληνίδων Καλλιτεχνών και του Συλλόγου Οι φίλοι του Μπουζιάνη.
Η Κούλα Μαραγκοπούλου ήταν παντρεμένη με τον ποιητή Μιχάλη Κατσαρό, με τον οποίο απέκτησε ένα γιο, τον σκηνοθέτη Στάθη Κατσαρό. Πέθανε το 1997 στην Αθήνα.
Τεχνοτροπία - θεματογραφία
Η Μαραγκοπούλου ήταν επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από το Γιώργο Μπουζιάνη, δημιουργώντας τη δική της εξπρεσιονιστική τεχνοτροπία η οποία συνδύαζε παράλληλα και αφαιρετικά στοιχεία. Ήταν λάτρης του τοπίου, το οποίο απέδιδε με έντονη ιμπρεσιονιστική διάθεση, μετασχηματισμένη από έναν προσωπικό εξπρεσιονισμό. Δημιούργησε έτσι ένα εικαστικό ιδίωμα, το οποίο θεωρείται εμπνευσμένο και σπάνιο. Η ίδια η ζωγράφος έλεγε: Ο χώρος της ακουαρέλας είναι ο χώρος της άρνησης της φθοράς, γιατί η δημιουργία του πηγάζει άμεσα από την ψυχή του ζωγράφου, ο οποίος βλέπει σε μια στιγμή το αιώνιο. Η θεματογραφία των έργων της είναι προσωπογραφίες, απεικονίσεις της καθημερινότητας, η νεκρή φύση και κυρίως το ελληνικό τοπίο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Εξπρεσιονισμού Κατηγορία:Ελληνίδες ζωγράφοι
Ιβάν Μιχαΐλοβιτς Ομπολένσκι
Ο Πρίγκιπας Ιβάν Μιχαΐλοβιτς Ομπολένσκι (Ива́н Миха́йлович Оболе́нский), ή Ιβάν Ομπολένσκι (1853 – 28 Φεβρουαρίου 1910), ήταν Αντιστράτηγος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν μέλος πριγκιπικής οικογένειας προερχόμενης από τους Ρουρικίδες, της οποίας οι πρόγονοι είχαν διατελέσει κυβερνήτες ενός εκ των Άνω Πριγκιπάτων. Μητέρα του ήταν η -γεννημένη στη Ρουμανία- πριγκίπισσα Μαριοάρα Στούρτζα, κόρη του Αλεξάντρου Στούρτζα. Πατέρας του ήταν ο Πρίγκιπας Μιχαΐλ Αλεξάντροβιτς Ομπολένσκι (1821–1886).
Η θητεία του έλαβε χώρα εν μέσω επαναστατικού αναβρασμού τόσο στη Ρωσία, όσο και στο Μεγάλο Δουκάτο της Φινλανδίας. Η Ρωσική επανάσταση του 1905 είχε ως αποτέλεσμα μία γενική απεργία στη Φινλανδία και την αντικατάσταση της φεουδαρχικής Δίαιτας της Φινλανδίας με το σύγχρονο Κοινοβούλιο της Φινλανδίας.
Σκοτώθηκε από επαναστάτες στην Αγία Πετρούπολη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οικογένεια Ομπολένσκι Κατηγορία:Κυβερνήτες του Μεγάλου Δουκάτου της Φινλανδίας
Λουκάς Λουκά (σφαιροβόλος)
Ο Λουκάς Λουκά (Αρναδί, Αμμόχωστος, Κύπρος, Ηνωμένο Βασίλειο, 15 Μαΐου 1945 – Λευκωσία, Κυπριακή Δημοκρατία, 20 Δεκεμβρίου 2009 ) ήταν Κύπριος αθλητής στίβου, πρωταθλητής στη σφαιροβολία.
Με ύψος 1,80 μ., αγωνίστηκε με τα χρώματα του «Γυμναστικού Συλλόγου Ευαγόρα», της «Ανόρθωσης», της «Νέας Σαλαμίνας» και του Παναθηναϊκού, ενώ στέφθηκε 22 φορές παγκυπριονίκης, 12 φορές πανελληνιονίκης και 7 φορές βαλκανιονίκης. Επίσης κατέρριψε επτά φορές το πανελλήνιο ρεκόρ του αθλήματος, ήταν μάλιστα ο πρώτος αθλητής στην Ελλάδα που πέτυχε να περάσει πρώτος το όριο των 19 μέτρων. Το 1975 πέτυχε επίδοση 19,84 μέτρων, η οποία παραμένει έκτοτε ως παγκύπριο ρεκόρ. Ήταν νυμφευμένος με τη Σωτηρούλα Ζαχαριάδου, Κύπρια δισκοβόλο. Υπηρέτησε ως εκπαιδευτικός, ενώ χρημάτισε σε διάφορες διοικητικές θέσεις του αθλητισμού της Κύπρου.
Εθνικά Αρχεία και Βιβλιοθήκη της Αιθιοπίας
Ιστορία
Το 1976, η διακήρυξη αριθ. 50/76 έδωσε στη βιβλιοθήκη το νόμιμο δικαίωμα να συλλέγει τρία αντίγραφα των αρχείων που εκδίδονται στη χώρα. Το 1999, η βιβλιοθήκη επανιδρύθηκε με τη διακήρυξη αριθ. 179.1999 ως εθνικός οργανισμός, γεγονός που οδήγησε σε διαρθρωτικές αλλαγές και στην επιδίωξη να είναι μία από τις πέντε κορυφαίες εθνικές βιβλιοθήκες και αρχεία στην Αφρική έως το 2020. Σήμερα αποτελεί τμήμα του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού.
Το αρχείο ιδρύθηκε το 1979 και η συλλογή του περιλαμβάνει παλιά και ιστορικά χειρόγραφα που χρονολογούνται από τον 14ο και 15ο αιώνα. Άρχισε να λειτουργεί με αρχεία του Υπουργείου του Μεγάλου Παλατιού, του Ανακτόρου του διαδόχου κτλ... Το αρχείο περιλαμβάνει επιστολές γραμμένες από διάφορους βασιλείς, αυτοκράτειρες και πρίγκιπες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Αιθιοπία Κατηγορία:Εθνικές βιβλιοθήκες
Επαρχία Γκουρμπούζ
Η επαρχία Γκουρμπούζ (ګربز ولسوالۍ ) βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Επαρχίας Χοστ στο Αφγανιστάν. Συνορεύει με επαρχία Τάνι προς τα δυτικά, τις επαρχίες Μάντο Ζάγι και Χοστ στα βόρεια και το Πακιστάν στα ανατολικά και νότια. Ο πληθυσμός της επαρχίας είναι 23.200 άτομα σύμφωνα με στατιστικές για το 2006. Η έδρα της επαρχίας είναι το χωριό Σεχαμίρ Καλάι στο βορειοδυτικό τμήμα της περιοχής. Κατοικείται από του Γκουρμπούζ, μια υποφυλή των Ουαζίρ.
Διαίρεση της Αλβανίας
δεξιά|217x217εσ|Occupation of Albania by Serbia, Montenegro, and Greece during the [[First Balkan War]] μικρογραφία|150x150εσ|Χάρτης του προτεινόμενου αλβανικού κράτους από την προσωρινή κυβέρνηση του Πριγκιπάτου της Αλβανίας, σε σύγκριση με τη πρόταση της Βαλκανικής Ένωσης των Γάλλων και των Ρώσων και τα καθορισμένα σύνορα από την Επιτροπή Πρεσβευτών και Ορίων. Η Διαίρεση της Αλβανίας (Copëtimi i Shqipërisë) είναι ο όρος που χρησιμοποιείται για την διαίρεση του αλβανικού κράτους, το οποίο διακήρυξε την ανεξαρτησία του στις 28 Νοεμβρίου 1912. Η οριοθέτηση του νεοσυσταθέντος Πριγκιπάτου της Αλβανίας υπό τους όρους της Διάσκεψης του Λονδίνου του 1912-1913 (29 Ιουλίου 1913) και των Πρέσβεων των έξι μεγάλων δυνάμεων εκείνης της εποχής (Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Αυστροουγγαρία, Ρωσία και Ιταλία) άφησαν αλβανικούς και μη αλβανικούς πληθυσμούς και στις δύο πλευρές των συνόρων. Οι εκπρόσωποι του αλβανικού εθνικού κινήματος το θεωρούσαν ως διαχωρισμό κατοίκων που κατοικούσαν σε διεκδικούμενα κατοικούμενη από τους Αλβανούς εδάφη, καθώς και εδάφη που περιλαμβάνονται σε ένα προτεινόμενο αλβανικό Βιλάετι.
Μετά την ίδρυση του αλβανικού κράτους, υπήρχαν σχέδια περαιτέρω διαίρεσης της Αλβανίας κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο, η Αλβανία δεν διαιρέθηκε και διατήρησε την ανεξάρτητη ύπαρξή της. Πρόσθετα σχέδια διαίρεσης αποτέλεσαν αντικείμενο διαπραγμάτευσης κατά τη διάρκεια και μετά του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Βαλκανικοί πόλεμοι
μικρογραφία|150x150εσ|Αλβανική διακήρυξη ανεξαρτησίας στον Αυλώνα το 1912. Στις 8 Οκτωβρίου 1912, τα στρατεύματα του Μαυροβουνίου βάδισαν στο βιλαέτι της Σκόδρας. Ακολούθησε η Σερβία, η Βουλγαρία και η Ελλάδα που ανακήρυξαν πόλεμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ξεκινώντας έτσι τον πρώτο Βαλκανικό πόλεμο. Οι δυνάμεις του Μαυροβουνίου, της Σερβίας και της Ελλάδας προχώρησαν σε εδάφη που κατοικούσαν κυρίως από τους Αλβανούς και προσπάθησαν να αλλάξουν την εθνοτική πραγματικότητα με την εξόντωση του αλβανικού πληθυσμού, με περίπου 25.000 Αλβανούς να σκοτώνονται στις αρχές του 1913. Τρομαγένοι από τα σχέδια του Μαυροβουνίου, της Σερβίας και της Ελλάδας να χωρίσουν μεταξύ τους τα εδάφη των Δυτικών Βαλκανίων, οι Αλβανοί αντιπρόσωποι συναντήθηκαν σε συνέδριο στον Αυλώνα, όπου στις 28 Νοεμβρίου 1912 κήρυξαν την ανεξαρτησία της Αλβανίας.
Στις 3 Δεκεμβρίου 1912, οι πρεσβευτές των έξι μεγάλων δυνάμεων εκείνης της εποχής (Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Αυστροουγγαρία, Ρωσία και Ιταλία) συναντήθηκαν στο Λονδίνο για να αποφασίσουν για την τύχη των κατοικημένων από τους αλβανούς περιοχών. Μετά από πολλή συζήτηση, οι Πρέσβεις κατέληξαν σε επίσημη απόφαση στις 29 Ιουλίου 1913 για την ίδρυση του Πριγκιπάτου της Αλβανίας, του οποίου θα αναγνωριζόταν η ανεξαρτησία, αλλά περισσότερο από το ήμισυ της επικράτειας της Ανεξάρτητης Αλβανίας και περίπου το 30% -40% του εθνοτικού Αλβανικού πληθυσμού θα απονεμηθεί στη Σερβία, το Μαυροβούνιο και την Ελλάδα. Αν και στερείται περισσότερο από το ήμισυ της εθνοτικής της επικράτειας, η Αλβανία θα είναι ανεξάρτητη από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Οριοθέτηση των αλβανικών συνόρων
Ορισμένες συνοριακές επιτροπές στάλθηκαν στην Αλβανία για να οριοθετήσουν τα σύνορα του νέου κράτους, σε εθνογραφική βάση, σύμφωνα με τους όρους των Διασκέψεων Ειρήνης του Λονδίνου. Ωστόσο, η Επιτροπή δεν μπόρεσε να αποκόψει την περιοχή της νότιας Αλβανίας σε μια τέτοια βάση, όπου υστερούσε οικονομικά, στρατηγικά και γεωγραφικά επιχειρήματα για την οριοθέτηση των νότιων συνόρων. Ως αποτέλεσμα, το μεγαλύτερο μέρος της αμφισβητούμενης περιοχής έμεινε στην Αλβανία. Η απόφαση αυτή κατέλυσε μια εξέγερση μεταξύ του τοπικού ελληνικού πληθυσμού, ο οποίος δήλωσε ότι ο πληθυσμός της περιοχής ήταν προσωρινά διευθετημένος από το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας. μικρογραφία|150x150εσ|Δήλωση της Ανεξαρτησίας της Βόρειας Ηπείρου στο Αργυρόκαστρο, κατά της προσάρτησης της περιοχής στο νεοσυσταθέν κράτος της Αλβανίας.
Σχέδια για περαιτέρω διαίρεση της Αλβανίας
Μετά την ίδρυση του αλβανικού κράτους, το 1912, υπήρχαν σχέδια για περαιτέρω διχοτόμηση της Αλβανίας κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1915, μια μυστική συνθήκη που υπογράφηκε στο Λονδίνο περιελάμβανε την διαίρεση της χώρας, Στο πλαίσιο αυτής της συνθήκης, το 1919 υπογράφηκε συμφωνία μεταξύ Ιταλίας και Ελλάδας που περιελάμβανε σχέδια προσάρτησης της Αλβανίας μεταξύ των δύο χωρών. Σύμφωνα με τη συμφωνία αυτή, γνωστή ως συμφωνία Βενιζέλου-Τιτόνι, η οποία υπεγράφη στις 20 Ιουλίου 1919, η Βόρεια Ήπειρος (τμήματα της νότιας Αλβανίας) θα ενσωματωθεί στην Ελλάδα, ενώ η Ελλάδα θα αναγνωρίσει μια ιταλική εντολή για την κεντρική Αλβανία.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν το Βασίλειο της Αλβανίας ήταν υπό κατοχή από την Ιταλία, υπήρχαν σχέδια διαίρεσης μεταξύ Γιουγκοσλαβίας και Ιταλίας. Από την άλλη πλευρά, το 1944, ενώ η Αλβανία ήταν υπό κομμουνιστικό έλεγχο, μια απόφαση της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών υποστήριξε την παραχώρηση της Βόρειας Ηπείρου στην Ελλάδα.
Επακόλουθα
μικρογραφία|160x160εσ|Οποιαδήποτε σχέδια διαίρεσης του αλβανικού κράτους ήταν ανεπιτυχή και η Αλβανία διατήρησε τα εδάφη της με βάση αυτά του 1913 (εικόνα). Τα σύνορα του Πριγκιπάτου της Αλβανίας που ιδρύθηκε το 1913 άφησαν μεγάλο αριθμό Αλβανών έξω από τα σύνορα του νέου κράτος και πολλοί από αυτούς διέφυγαν ή εισήλθαν βίαια μέσα στα αναγνωρισμένα σύνορα της Αλβανίας. Στο Κοσσυφοπέδιο, τα σερβικά στρατεύματα προσπάθησαν να αλλάξουν τη δημογραφία με μαζικές απελάσεις. Πάνω από 100.000 Αλβανοί μετανάστευσαν από το Κοσσυφοπέδιο κατά τη διάρκεια του 1918-1941.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Αλβανίας
Αμφιλοχικό Άργος Αιτωλοακαρνανίας
Για την αρχαία πόλη δείτε το λήμμα: Αμφιλοχικό Άργος
Το Αμφιλοχικό Άργος, είναι πεδινό χωριό του δήμου Αμφιλοχίας στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 127 κατοίκων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Αμφιλοχικόν Άργος είναι κτισμένο σε υψόμετρο 60 μέτρων και βρίσκεται κοντά στις ανατολικές ακτές του Αμβρακικού κόλπου. Απέχει 9 χλμ. Β.-ΒΑ. από την Αμφιλοχία και στα δυτικά του χωριού περνάει η Ιόνια Οδός και η ΕΟ Αγρινίου - Άρτας. Οφείλει το όνομά του στην αρχαία πόλη Αμφιλοχικό Άργος που υπήρξε η πρωτεύουσα του αρχαίου κράτους της Αμφιλοχίας και ερείπια της βρίσκονται στη θέση "Καινούριο" της περιοχής.
Ως ξεχωριστός οικισμός καταγράφεται επίσημα το 1981 να ανήκει στην τότε κοινότητα Αμπελακίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Αμπελάκι, τον Κάμπο, την Αριάδα και το Κεραμίδι αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Αμπελακίου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Αμφιλοχίας του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 127 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
Κέρκυρα (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Κέρκυρα μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Χαλκείο (αποσαφήνιση)
Η ονομασία «Χαλκείο» μπορεί να αναφέρεται:
Galaxolide
Χημεία
Το galaxolide είναι η εμπορική ονομασία της International Flavors & Fragrances Inc. (IFF) για το υλικό αρωμάτων με αριθμό μητρώου CAS 1222-05-5 και χημική ονομασία CAS κυκλοπεντα (g) -2-βενζοπυράνιο, 1,3,4,6,7,8-εξαϋδρο-4,6,6,7, 8,8-εξαμεθυλ-.
Το galaxolide είναι επίσης γνωστό με το όνομα IUPAC 4,6,6,7,8,8-εξαμεθυλ-1,3,4,6,7,8-εξαϋδρο-κυκλοπεντα [ g ] -ισοχρωμένιο και το συνηθέστερα χρησιμοποιούμενο ακρωνύμιο της χημικής ονομασίας 1,3,4,6,7,8-εξαϋδρο-4,6,6,7,8,8-εξαμεθυλ-κυκλοπεντα [ g ] βενζοπυράνιο (HHCB). Η συντομογραφία για το χημικό αυτό όνομα, HHCB, χρησιμοποιείται συνήθως για το galaxolide σε διάφορες δημοσιεύσεις. Το galaxolide μπορεί επίσης να είναι γνωστή ως εξαμεθυλ ινδανοπυράνιο σύμφωνα με τη διεθνή ονοματολογία των καλλυντικών συστατικών (INCI).
Φυσικοχημικές ιδιότητες
Το galaxolide είναι ένα μείγμα ισομερών. Έχει χειραλικά κέντρα στο άτομο άνθρακα 4 και 7. Τα ισομερή είναι (4R, 7R), (4R, 7S), (4S, 7S) και (4S, 7R). Το galaxolide έχει μοριακό τύπο C18H26O και μοριακό βάρος 258,4 g/mol. Σε θερμοκρασία δωματίου, έχει τη μορφή ενός πολύ ιξώδους υγρού. Το σημείο τήξης του είναι -20°C και το σημείο βρασμού του εκτιμάται σε 330°C με βάση το σημείο βρασμού 160°C σε 4hPa.
Ιστορία
Το galaxolide ανακαλύφθηκε στη IFF τη δεκαετία του 1960 από τους Heering και Beets.
Κατασκευάστηκε για πρώτη φορά το 1965 και η ανακάλυψή του οφειλόταν κυρίως στο έργο του Beet στην οσμοφορική ομάδα των πολυκυκλικών μόσχων, όπου προσπάθησαν να βελτιώσουν τους υπάρχοντες συνθετικούς μόσχους κάνοντάς τους πιο σταθερούς και υδρόφοβους.
Οσμή
Το galaxolide έχει καταστεί το βασικό συνθετικό συστατικό μόσχων που ανήκει στην ομάδα πολυκυκλικών μόσχων όπως ορίζεται από τη Διεθνή Ένωση Αρωμάτων (IFRA). Η οσμή του περιγράφεται ως μια «καθαρή», γλυκιά, λουλουδένια, ξυλώδης μόσχου. Η έρευνα έχει δείξει ότι οι πιο ισχυρές νότες μόσχου είναι ιδίως η (4S, 7R) και η (4S, 7S) μορφές galaxolide, με όρια οσμής από 1ng/l ή λιγότερο.
Περιβαλλοντικά δεδομένα
Το galaxolide έχει έναν καταγεγραμμένο παράγοντα βιοσυγκέντρωσης (BCF) στα ψάρια σε μια κλίμακα 600-1600 και έναν λογαριθμικό συντελεστή κατανομής οκτανόλης/νερού (Log Kow) περίπου 5.5 (5.3-5.9).
Λόγω της έλλειψης βιοσυσσώρευσης και τοξικότητας, η ΕΕ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το galaxolide δεν πληροί τα κριτήρια για να χαρακτηριστεί ως ουσία ανθεκτική, βιοσυσσωρεύσιμη και τοξική για το περιβάλλον (PBT). Ωστόσο, η αξιολόγηση της EPA για το galaxolide έδειξε ότι είναι μέτρια ανθεκτική και βιοσυσσωρεύσιμη και ιδιαίτερα τοξική για τους υδρόβιους οργανισμούς.
Το galaxolide αποικοδομείται στο περιβάλλον σε πρωτογενή αποικοδομητικά με Log Kow<4 και περαιτέρω σε περισσότερο υδρόφιλα προϊόντα με Log Kow<1.
Το galaxolide ταξινομείται ως σύμφωνα με την οδηγία DSD της ΕΕ και ως H410 σύμφωνα με τους κανόνες ταξινόμησης CLP της ΕΕ.
Παρόλο που υπήρξαν αναφορές galaxolide σε περιβαλλοντικά διαμερίσματα αυτές οι μελέτες έχουν αποτελέσει μέρος των ανασκοπήσεων περιβαλλοντικής ασφάλειας του galaxolide από διάφορες αρχές, οι οποίες θεωρούν ότι δεν χρειάζονται μέτρα μείωσης του κινδύνου.
Mόλυνση από galaxolide έχει ανιχνευθεί στις Μεγάλες Λίμνες. Σε μελέτη των ιζημάτων της λίμνης Erie βρέθηκαν ότι οι συγκεντρώσεις του galaxolide διπλασιάζονται κάθε 8-16 χρόνια. Το galaxolide ανιχνεύθηκε σε 92% των δειγμάτων του νερού από τη λίμνη Μίτσιγκαν.
Η γαλαξολίδη έχει αποδειχθεί ότι απομακρύνεται με οζονίωση σε μονάδες επεξεργασίας λυμάτων.
Εχουν γίνει αναφορές για ανίχνευση του galaxolide σε μελέτες βιομοριακής παρακολούθησης και η παρουσία της στον ανθρώπινο ιστό έχει αξιολογηθεί από διάφορες επιστημονικές αρχές. Για παραδείγμα, σε μελέτη του 2004 ανιχνεύθηκαν ίχνη galaxolide στο 97% των δειγμάτων του μητρικού γάλακτος σε μητέρες από τη Μασαχουσέτη.