cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Rolling Stones Rock and Roll Circus
Το άλμπουμ
Ο δίσκος περιλαμβάνει την ηχογραφημένη το 1968 συναυλία, κατά την οποία εμφανίστηκαν και άλλοι καλλιτέχνες όπως οι The Who, Jethro Tull, Dirty Mac, Taj Mahal και Marianne Faithfull. Οι Dirty Mac ήταν ένα συγκρότημα που πραγματοποίησε μόνο εκείνη την εμφάνιση και αποτελούνταν από τους Τζον Λένον, Έρικ Κλάπτον, Κιθ Ρίτσαρντς, Γιόκο Όνο και Μιτς Μίτσελ.
Η συναυλία βιντεοσκοπήθηκε από το BBC αλλά δεν μεταδόθηκε και αρχικός σκοπός της ήταν να προωθήσει με έναν πρωτότυπο τρόπο το άλμπουμ "Beggars Banquet" των Rolling Stones. Με τον Μάικλ Λίντσεϊ-Χογκ στην σκηνοθεσία, η συναυλία είχε ως θέμα ένα τσίρκο, με το σκηνικό να συμπληρώνεται από ακροβάτες και κλόουν, μπροστά από ένα μικρό κοινό καλεσμένων θεατών.
Πρώτο συγκρότημα το οποίο εμφανίστηκε ήταν οι Jethro Tull, σε μία σπάνια εμφάνιση με τον Τόνι Αϊόμι στην σύνθεση τους. Το "Song for Jeffrey" που ακούγεται είναι προηχογραφημένο, εκτός των φωνητικών του Ίαν Άντερσον. Ακολούθησαν οι The Who με το "A Quick One, While He’s Away", ενώ συνέχισαν οι Taj Mahal και η Marianne Faithfull, παίζοντας ένα κομμάτι έκαστος. Πριν την εμφάνιση των Rolling Stones, έπαιξαν για μοναδική φορά οι Dirty Mac, παρουσιάζοντας τα κομμάτια "Yer Blues" και "Whole Lotta Yoko".
Θέσεις τσαρτ
The Rolling Stones Rock and Roll Circus (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 14 Οκτωβρίου 1996
Βαλκάνο Τρικάλων
Το Βαλκάνο είναι οικισμός στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Το Βαλκάνο βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές της κορυφής Χατζή της Νότιας Πίνδου σε υψόμετρο 740 μέτρα. Απέχει περίπου 68 χλμ. Δ.-ΝΔ. από τα Τρίκαλα και 52 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Πύλη (έδρα του δήμου) ενώ στα δυτικά περνάει ο Αχελώος ποταμός. Υπάρχουν αναφορές για το χωριό από τον 16ο με 17ο αιώνα. Επί τουρκοκρατίας, το όνομά του γραφόταν ως Βαλκάνι που προέρχεται από την τουρκική λέξη Balkan, που σημαίνει απότομη, ψηλή, δασωμένη οροσειρά. Έτσι αναφέρεται, μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κοθωνίων. Το 1912 με το όνομα διορθώθηκε σε Βαλκάνον και το 1919 με το ΦΕΚ 66Α - 22/03/1919 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τα Ζωγραφαίικα και τα Παναγιωταίικα αποτελούν την κοινότητα Βαλκάνου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Πινδέων του Δήμου Πύλης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 24 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Ποταμός Ντράα
Ο Ντράα (βερβερικές γλώσσες: ⴰⵙⵉⴼ ⴻⵏ ⴷⵔⴰ, μαροκινά αραβικά: واد درعة) είναι ο μεγαλύτερος ποταμός του Μαρόκου, με μήκος 1.100 χιλιόμετρα. Σχηματίζεται από τη συμβολή των ποταμών Νταντές και του Ιμινί. Ρέει από τα όρη του Άτλαντα, αρχικά νοτιοανατολικά προς το Ταγκουνίτ, και από το Ταγκουνίτ κυρίως δυτικά προς την εκβολή του στον Ατλαντικό Ωκεανό βόρεια του Ταν-Ταν. Το 1971, κατασκευάστηκε το φράγμα (Ελ) Μανσούρ Ενταχαμπί για να εξυπηρετήσει την περιφερειακή πρωτεύουσα Ουαρζαζάτ και να ρυθμίσει τη ροή του Ντράα. Το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου ο Ντράα μετά το Ταγκουνίτ είναι ξηρός.
Το νερό του Ντράα χρησιμοποιείται για την άρδευση φοινίκων και μικρών αγροκτημάτων κατά μήκος του ποταμού. Οι κάτοικοι του Ντράα ονομάζονται Ντραουά στα αραβικά και Ιντραουίν στα Σιλχά. Ο πιο γνωστός Ντραουί αναμφίβολα είναι ο σουλτάνος Μοχάμεντ ας-Σεΐχ (1490–1557). Εκτός της περιοχής του Ντράα η ονομασία αυτή χρησιμοποιείται ως επί το πλείστον για τους σκουρόχρωμους λαούς του Ντράα, οι οποίοι αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων της περιοχής.
Στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα, το χαμηλότερο τμήμα του Ντράα σήμαινε τα σύνορα μεταξύ του γαλλικού προτεκτοράτου του Μαρόκου και της περιοχής υπό ισπανική κυριαρχία.
Περίπου 225.000 άνθρωποι ζουν στην κοιλάδα του Ντράα, η οποία καλύπτει 23.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η κοιλάδα αντιστοιχεί με την επαρχία Ζαγκορά, η οποία δημιουργήθηκε το 1997, στην περιοχή Σους-Μασά-Ντράα. Στην επαρχία υπάρχουν 23 χωριά και δύο πόλεις: η Ζαγκορά και η Αγκτζ. Το χωριό Ταμεγκρούτ, κοντά στη Ζαγκορά, είναι γνωστό για τους Ζαουία.
Η κοιλάδα περιέχει τους σχηματισμούς Φεζουατά, οι οποίοι είναι σχιστολιθικά κοιτάσματα τα οποία χρονολογούνται από την Ορδοβίκια περίοδο, καλύπτοντας ένα σημαντικό παράθυρο συντήρησης μεταξύ του κοινού καμβριακού Λάγκερστατε και της σχιστολιθικής γραμμής των τελών της Ορδοβικίου περιόδου. Στην απολιθωμένη πανίδα υπήρχαν πολλοί οργανισμοί που προηγουμένως πιστεύονταν ότι είχαν εξαφανιστεί μετά τα μέσα της Κάμβριας περιόδου.
Προϊστορία
Η προϊστορία της κοιλάδας του Ντράα χρονολογείται πριν από χιλιάδες χρόνια, όπως αποδεικνύεται από τις πολλές βραχογραφίες, χαρακτικά, ή πετρογλυφικά στο περιβάλλον και πάνω απ' όλα από την ανακάλυψη της Αφροδίτης του Ταν-Ταν. Αυτό το άγαλμα είναι πιθανώς το παλαιότερο ανθρώπινο ειδώλιο που βρέθηκε ποτέ. Χρονολογείται πάνω από τριακόσιες χιλιάδες χρόνια. Έχουν βρεθεί βραχογραφίες και χαρακτικά από όλες τις κύριες περιόδους της προϊστορίας. Οι Φουμ Σενά (Τινζουλίν), Αΐτ Ουααζίκ (Ασγκίν Ταρνά, Ταζαρίν) και Τιουριρίν ε Τισγκινίν (Ζαγκορά) είναι από τις πιο γνωστές τοποθεσίες στην περιοχή του Ντράα. Στο Ιγκίρ Ν'τιντρί μεταξύ Ταγκουνίτ και Μχαμίντ αλ-Γκιζλάν βρίσκεται η νεκρόπολη του Φουμ Λαρζάμ. Η νεκρόπολη είναι η μεγαλύτερη της Βόρειας Αφρικής και αποτελείται από αρκετά χιλιόμετρα τύμβων και χρονολογείται από τους προϊστορικούς χρόνους.
Πριν το 1054
Οι πρώτοι κάτοικοι της κοιλάδας του ποταμού Ντράα ήταν οι Χαρατίν, οι οποίοι ονομαζόταν επίσης ντράουι στο Μαρόκο, κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής κατάκτησης της Μαυριτανίας. Η βερβερική φυλή Γκοντάλα κατέφυγε στα νότια και υποδούλωσε τους αυτόχθονες Χαρατίν. .
Η πρώτη αναφορά στον ποταμό Ντράα κατά τους ιστορικούς χρόνους προέρχεται από τον Άννωνα, έναν θαλασσοπόρο από την Καρχηδόνα (που έζησε γύρω στο 550 π.Χ.), ο οποίος ξεκίνησε για μια αποστολή να ιδρύσει μια αποικία στη δυτική ακτή της Αφρικής. Το καρχηδονιακό κείμενο της καταγραφής αυτού του ταξιδιού (γνωστό ως Περίπλους) ήταν χαραγμένο στο Ναό του Χρόνου (Μπαάλ Χαμόν) στην Καρχηδόνα. Υπάρχει μόνο μια ελληνική εκδοχή, που χρονολογείται ίσως στον 3ο αιώνα π.Χ..
Ο ποταμός Ντράα ήταν επίσης γνωστός στους αρχαίους Ρωμαίους. Βρίσκεται στον πρώτο παγκόσμιο χάρτη της ιστορίας του Πτολεμαίου (90-168 μ.Χ.).
Όταν το 680 ο Ουκμπά ιμπν Ναφί, κυβερνήτης της Ιφρικίγια μετέβη στο Μαρόκο με τον αραβικό στρατό του, και πολέμησε τους Μασμουντά, φυλή των βουνών του Άτλαντα, αυτοί στη συνέχεια κατέφυγαν στην κοιλάδα του ποταμού Ντράα. Ο Ουκμπά τους κυνήγησε και πραγματοποίησε μια συντριπτική νίκη. Ο Ουκμπά συνέχισε την κατάκτησή του στον Ατλαντικό Ωκεανό, αλλά κατά την επιστροφή του στην Καϋραουάν, ηττήθηκε και σκοτώθηκε. Στη συνέχεια, μέρος της κοιλάδας του ποταμού Ντράα κατοικήθηκε από τη φυλή των Μανσουφά. Η πόλη τους σε αυτήν την περιοχή ονομάστηκε Τιγιουμετίν (σύγχρονο Ταγκουνίτ). Από αυτήν την περίοδο μέχρι σήμερα επιβεβαιώνεται και η παρουσία εβραϊκών ομάδων στην κοιλάδα του Ντράα. Τα Μπενί Σμπιχ και Μπενί Χαγιούν είναι χωριά με κατοίκους εβραϊκής καταγωγής.
Αλμοραβίδες
δεξιά|μικρογραφία|Ο ποταμός Ντράα Τέσσερις αιώνες αργότερα, το 1053/54, οι Αλμοραβίδες ξεκίνησαν την πορεία τους στο κεντρικό Μαρόκο. Η πρώτη τους εκστρατεία ήταν στην κοιλάδα του ποταμού Ντράα. Η εξουσία στην κοιλάδα βρισκόταν, όπως και στην πόλη Σιζιλμασά, για περίπου 50 χρόνια στα χέρια των Μαγκραουά (κλάδος των Ζενατά). Αφού οι Αλμοραβίδες είχαν κατακτήσει την περιοχή του Ντράα και τη Σιτζιλμασά, συνέχισαν να κατακτούν το Ανταγκουάστ στο νότιο άκρο της διασαχαριανής διαδρομής. Ο Γιουσούφ ιμπν Τασφίν ανέλαβε τη διοίκηση του Βόρειου Μαρόκου, ενώ ο Αμπού Μπακρ ιμπν Ουμάρ ήταν αρχηγός στη Σαχάρα, το Ταφιλάλτ και του Ντράα. Σήμερα τα ερείπια ενός φρουρίου των Αλμοραβιδών εξακολουθούν να φαίνονται στην κορυφή του λόφου της Ζαγκορά. Υπάρχουν ακόμη πληθυσμιακές ομάδες στην κοιλάδα του Ντράα που ισχυρίζονται ότι είναι απόγονοι των Αλμοραβιδών. Αυτή η ενσωμάτωση στην αυτοκρατορία των Αλμοραβιδών ήταν επίσης η πρώτη ενσωμάτωση της κοιλάδας του Ντράα σε ολόκληρο το Μαρόκο.
Πολλές φορές, ωστόσο, η κοιλάδα του Ντράα ήταν λίκνο της επανάστασης και διαφωνίας. Το 1255 οι Μπενί Χασάν (Μακίλ Άραβες) εισέβαλαν στην κοιλάδα. Οι Μακίλ χρησιμοποιήθηκαν γρήγορα από τις κυρίαρχες βερβερικές δυναστείες. Στην ύπαιθρο, ωστόσο, υπήρχαν έντονες αναταραχές, προκαλώντας καταστροφή σε πολλούς καθιστικούς αγρότες. Η κυριαρχία του Μακίλ στο νότο διήρκεσε μέχρι τα μέσα του 14ου αιώνα, όταν ένα μεγάλο μέρος τους μετακινήθηκε πιο βόρεια και πολλοί Βέρβεροι κάτοικοι επέστρεψαν. Άλλοι όπως οι Ρόχα, Ουλαντ Γιαχία και Ουλέντ Μαλέκ (που εξακολουθούν να είναι μέρος του πληθυσμού), που έφτασαν αργότερα στην κοιλάδα του Ντράα, έμειναν εκεί και συνέχισαν τον αγώνα για την κυριαρχία της περιοχής. Τον 15ο αιώνα συνεχίστηκε η διαμάχη μεταξύ Αράβων και Βέρβερων.
Σααντί
Την περίοδο αυτή, στην περιοχή κατοικούσαν πολλές σημαντικές θρησκευτικές μορφές και ζαουία. Ο Ντράα έγινε μέρος του κινήματος μαραμπού ενάντια στους Πορτογάλους που είχαν καταλάβει πολλές πόλεις στις ακτές του Ατλαντικού. Ο Ντράα αποτέλεσε σημαντική καμπή στην ιστορία του Μαρόκου με την άνοδο της δυναστείας των Σααντί ή Μπανί Ζαϊντάν όπως ήταν το αρχικό τους όνομα. Το λίκνο τους βρισκόταν στην κοιλάδα του Ντράα στο Ταγκμαντέρτ, στο σημερινό διαμέρισμα Φεζουατά μεταξύ Ζαγκορά και Ταμεγκρούτ. Αν και εξακολουθεί να υπάρχει ένα χωριό που με την ονομασία Τιμιντέρτ, ορισμένοι ιστορικοί πιστεύουν ότι το Ταγκμαντέρτ βρισκόταν στο σημερινό Αμεζρού, ένα χωριό δίπλα στη Ζαγκορά. Χάρη στη δυναστεία Σααντί, ο Ντράα έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ιστορία του Μαρόκου και της Σαχάρας κατά τον 16ο αιώνα. Στα μέσα αυτού του αιώνα η δυναστεία των Σααντί βρισκόταν στην ακμή της εξουσίας της. Εκείνη την εποχή η ανάγκη για χρυσό αυξανόταν και ο σουλτάνος Αχμάντ αλ-Μανσούρ αποφάσισε να αναλάβει την κατάκτηση του Σουδάν το 1590. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, αυτή η κατάκτηση έγινε λόγω των γεγονότων του 1545, όταν υπό τη βασιλεία του Μοχάμεντ ας-Σεΐχ οι οπωρώνες των φοινίκων των Κτάουα στον Ντράα καταλήφθηκαν από τους Τουαρέγκ Ουλμιντέν, οι οποίοι στάλθηκαν από τον Ισάκ Α΄, βασιλιά του Σουδάν. Η εκστρατεία για την κατάκτηση του Σουδάν ξεκίνησε στην Κτάουα, στην κοιλάδα του Ντράα. Το 1591 τα στρατεύματα συγκεντρώθηκαν και συνέλεξαν τροφή για να διασχίσουν την έρημο. Μετά τις στρατιωτικές επιχειρήσεις φαίνεται ότι το διασαχαριανό εμπόριο με το Σουδάν εντάθηκε. Στις φυτείες χουορμάδων του Μ'Χαμίντ μεταξύ των κσαρ Μπουνύ και κσαρ Ταλχά. Στην περιοχή βρισκόταν το παλιό «τελωνείο» όπου έφτανε η σκόνη χρυσού από το Σουδάν. Εκεί κοβόταν τα χρυσά νομίσματα για να σταλούν στο Μαρακές. Με την παρακμή της δυναστείας Σααντί, ειδικά μετά τον θάνατο του Αχμάντ αλ-Μανσούρ το 1603, ο Ντράα επέστρεψε στην αναρχία.
Αλαουίτες
μικρογραφία|Χάρτης του Νότιου Μαρόκου, 1705, από τον Νικολάς Σανσόν (Επαρχία Νταρχά/Ντράα με ροζ απεικόνιση στη μέση του χάρτη) Κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα η δυναστεία των Αλαουιτών κατάφερε να εδραιώσει την εξουσία της στην κοιλάδα. Κατέκτησαν την κοιλάδα του Ντράα το 1642 όπου, όπως και οι προκάτοχοί τους, κατασκεύασαν πολλά κσουρ. Κυριάρχησαν με στρατιωτική ισχύ και η έδρα τους δε βρίσκεται πλέον στο Ταγκμαντέρτ, αλλά στο ντ'Αγκλάν, περίπου 20 χλμ. βόρεια της Ζαγκορά. Η Αμεζρού, ωστόσο, γίνεται έδρα του κυβερνήτη. Αργότερα τον 17ο αιώνα, ο Μουλάι Ισμαήλ Ιμπν Σαρίφ έστειλε τον γιο του να μείνει στους Μπενί Ζουλί και επίσης στους ζαουία Νασρίγια of Ταμεγκρούτ το 1675/76. Μια στρατιωτική εκστρατεία που έστειλε ο Μουλάι Ισμαήλ Ιμπν Σαρίφ για να καταστείλει μια εξέγερση στη Μχαμίντ Γκουζλάν, ηγήθηκε από έναν Άγγλο με το όνομα Τόμας Πέλοου, ο οποίος πέρασε 23 χρόνια στο Μαρόκο. Ο Πέλοου έγραψε βιβλίο με περιγραφή των εμπειριών του.
20ός αιώνας
Με την έλευση των Γκλάουα στις αρχές του 20ού αιώνα η κυριαρχία πολλών από τα κσούρ από τους νομάδες έφτασε στο τέλος της. Αργότερα τη δεκαετία του 1930 ο γαλλικός αποικισμός αργά, αλλά ολοκληρωτικά, έδωσε τέλος στη νομαδική επιρροή και οι κοινωνικές δομές άλλαξαν ριζικά.
Γεωργία
μικρογραφία|Ο ποταμός Ντράα υποστηρίζει ελαφριά γεωργία, συμπεριλαμβανομένης της καλλιέργειας [[Ροδιά|ροδιών και χουορμαδιών.]] Η κοιλάδα του Ντράα είναι διάσημη ως ο οπωρώνας χουρμάδων του Μαρόκου. Καλλιεργούνται περισσότερες από 18 ποικιλίες. Τα οπωροφόρα δέντρα και τα λαχανικά είναι οι κύριες καλλιέργειες, αλλά η χέννα είναι επίσης ένα πολύ γνωστό προϊόν της περιοχής. Οι σεγκιά (μικρά κανάλια) μεταφέρουν το νερό από τον ποταμό στα χωράφια. Όπως και μερικές άλλες αρχαίες βερβερικές οάσεις στη Βόρεια Αφρική (Σίβα, Κούφρα, Ουάργκλα), η κοιλάδα του Ντράα ήταν γνωστή για το κατάρα, ένα εξελιγμένο σύστημα υπόγειων αρδευτικών καναλιών.
Γλώσσα
Δύο γλώσσες ομιλούνται στην περιοχή: μια τοπική διάλεκτος της καθομιλουμένης αραβικής η οποία είναι στενά συνδεδεμένη με τη Χασανίγια και τη Σιλχά και η Τασελχίτ, μια βερβερική γλώσσα.
Εξερεύνηση
Ο Ντράα έχει προσελκύσει την προσοχή ορισμένων σημαντικών εξερευνητών, συμπεριλαμβανομένου του Γάλλου Σαρλ ντε Φουκώ, ο οποίος ταξίδεψε σε όλο το Μαρόκο μεταμφιεσμένος ως Εβραίος έμπορος τη δεκαετία του 1800, του Τζέφρι Τέιλερ που έγραψε ένα βιβλίο για τις εμπειρίες του και πιο πρόσφατα της Σκωτσέζας τυχοδιώκτριας, Άλις Μόρισον η οποία έγινε η πρώτη γυναίκα που περπάτησε σε όλο το μήκος του Ντράα το 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Αλγερίας Κατηγορία:Ποταμοί του Μαρόκου
Σχιστοσωμίαση
Η Σχιστοσωμίαση (γνωστή επίσης ως βιλαρζίωση, πυρετός των σαλιγκαριών και πυρετός Katayama) είναι μια νόσος που προκαλείται από το παρασιτικό σκουλήκι του γένους Schistosoma. Μπορεί να μολύνει το ουροποιητικό σύστημα ή τα έντερα. Στα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνεται κοιλιακό άλγος, διάρροια, αίμα στα κόπρανα ή αίμα στα ούρα. Άτομα τα οποία παραμένουν μολυσμένα για μεγάλο χρονικό διάστημα ενδέχεται να παρουσιάσουν ηπατική βλάβη, νεφρική ανεπάρκεια, στειρότητα ή καρκίνο της ουροδόχου κύστης. Τα παιδιά ενδέχεται να εμφανίσουν ανεπαρκή ανάπτυξη και μαθησιακές δυσκολίες.
Η ασθένεια μεταδίδεται από την επαφή με το νερό που περιέχει τα παράσιτα. Τα παράσιτα απελευθερώνονται από μολυσμένο(α) σαλιγκάρι(α) του γλυκού νερού. Η ασθένεια είναι πολύ συχνή στα παιδιά των αναπτυσσόμενων χωρών, δεδομένου ότι είναι πολύ πιθανόν να παίζουν σε μολυσμένο νερό. Σε άλλες ομάδες υψηλού κινδύνου περιλαμβάνονται αγρότες, ψαράδες και άνθρωποι που χρησιμοποιούν μολυσμένο νερό για τις καθημερινές εργασίες τους. Ανήκει στην κατηγορία των ελμινθικών μολύνσεων. Η διάγνωση γίνεται με την εύρεση αυγών του παρασίτου στα ούρα ή τα κόπρανα του ατόμου. Μπορεί επίσης να επιβεβαιωθεί με την εύρεση αντισωμάτων της νόσου στο αίμα.
Στις μεθόδους πρόληψης της νόσου περιλαμβάνεται η βελτίωση της πρόσβασης σε καθαρό νερό και η μείωση του αριθμού των σαλιγκαριών. Σε περιοχές όπου η νόσος είναι συνηθέστερη, ολόκληρες ομάδες μπορούν να αντιμετωπίζονται ταυτόχρονα και σε ετήσια βάση με το φάρμακο πραζικουαντέλη. Αυτό γίνεται για να μειωθεί ο αριθμός των ατόμων που έχουν μολυνθεί και, ως εκ τούτου, να μειωθεί η εξάπλωση της νόσου. Η πραζικουαντέλη είναι επίσης η θεραπεία που συνιστάται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας για τα άτομα στα οποία έχει διαπιστωθεί η μόλυνση.
Η σχιστοσωμίαση προσβάλλει περίπου 210 εκατομμύρια άτομα παγκοσμίως και υπολογίζεται ότι 12.000 με 200.000 άνθρωποι πεθαίνουν εξαιτίας της νόσου κάθε χρόνο. Η ασθένεια συναντάται πιο συχνά στην Αφρική, όπως επίσης την Ασία και τη Νότια Αμερική. Περίπου 700 εκατομμύρια άνθρωποι, σε περισσότερες από 70 χώρες, ζουν σε περιοχές όπου είναι συνήθης η νόσος. Μετά την ελονοσία, η σχιστοσωμίαση είναι η δεύτερη παρασιτική ασθένεια με τις μεγαλύτερες οικονομικές επιπτώσεις. Από την αρχαιότητα μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα, το σύμπτωμα του αίματος στα ούρα που συνοδεύει τη σχιστοσωμίαση, θεωρήθηκε η αρσενική εκδοχή της εμμήνου ρύσεως στην Αίγυπτο και, κατά συνέπεια, θεωρήθηκε μια τελετή ενηλικίωσης για τα αγόρια. Έχει καταχωρηθεί ως παραμελημένη τροπική νόσος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παρασιτικές ασθένειες Κατηγορία:Τροπικές ασθένειες Κατηγορία:Ηπατολογία Κατηγορία:Υδατογενείς ασθένειες
Καρυδιά (αποσαφήνιση)
Καρυδιά:
Τοποθεσίες
Και οι εγκαταλελειμμένοι οικισμοί Άνω και Κάτω Καρυδιά Σερρών.
Αναστάσιος ο Τραυλός
Ο Αναστάσιος ο Τραυλός (πριν από τον 10ο αιώνα) ήταν Βυζαντινός ποιητής, του οποίου το μοναδικό γνωστό ποίημα με τίτλο εἰς τὴν σταύρωσιν και θεματολογία σχετικά με την Ανάσταση του Χριστού περιέχεται στην Ελληνική Ανθολογία. Είναι πιθανό να πρόκειται για τον ποιητή ο οποίος έζησε στην Κωνσταντινούπολη τον 10ο αιώνα ή κάποιος άλλος από τους πολλούς Αναστασίους της πρώιμης χριστιανικής φιλολογίας και ιστορίας. . Το σωζόμενο ποίημά του είναι γραμμένο σε ομηρικό εξάμετρο, μια πρακτική που είχε αναβιώσει μεταξύ ορισμένων ποιητών της Κωνσταντινούπολης κατά το δεύτερο μισό του ένατου αιώνα. Ανάμεσα στους ποιητές αυτούς, ποιήματα των οποίων διασώθηκαν στο 15ο βιβλίο της Παλατινής Ανθολογίας («Σύμμικτα»), θεωρείται ότι ήταν και οι Λέων ο Φιλόσοφος (15.12), Κωνσταντίνος ο Σικελός (13), Θεοφάνης (14, 35), Αναστάσιος ο Τραυλός (28), Ιγνάτιος ο Διάκονος (29–31, 39), Αρέθας ο από Καισαρίας (32–34), Κομητάς (36–38, 40).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινοί ποιητές Κατηγορία:Βυζαντινοί υμνογράφοι Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία
Φραντσίσεκ Κσαβέρι Λάμπι
Ο Φραντσίσεκ Κσαβέρι Λάμπι (πολωνικά: Franciszek Ksawery Lampi), επίσης γνωστός ως Φραντς Ξάβερ Λάμπι (γερμανικά: Franz Xaver Lampi) (22 Ιανουαρίου 1782 – 22 Ιουλίου 1852), ήταν Πολωνός ρομαντικός ζωγράφος, ο οποίος γεννήθηκε στην Αυστρία και είχε εθνοτική ιταλική καταγωγή. Συνδέθηκε με τον αριστοκρατικό κύκλο του αείμνηστου Στανίσουαφ Αύγουστου Πονιατόφσκι, του τελευταίου Πολωνού βασιλιά πριν από τους ξένους διαμελισμούς της Πολωνίας. Ο Λάμπι εγκαταστάθηκε στη Βαρσοβία γύρω στο 1815 σε ηλικία 33 ετών και καθιερώθηκε ως ο κορυφαίος καλλιτέχνης τοπίων και πορτρέτων στην Πολωνία του Συνεδρίου αμέσως μετά την ήττα του Ναπολέοντα στη Ρωσία.
Πρώιμη ζωή
Ο Λάμπι ήταν γιος του διάσημου Ιταλού ιστορικού ζωγράφου Γιόχαν Μπάπτιστ φον Λάμπι του πρεσβύτερου από το Ρομένο (γενν.1751), γνωστού ως Γιαν Χστσίτσιελ Λάμπι στην Πολωνία, που προσκλήθηκε στη Βαρσοβία από τον Βασιλιά Στανίσουαφ Αύγουστο Πονιατόφσκι το 1786, όταν ο Φραντς (Φραντσίσεκ) ήταν 4 ετών (ή μεταξύ 1788 και 1791, σύμφωνα με διαφορετική πηγή).
Γεννήθηκε στο Κλάγκενφουρτ, όπου ο πατέρας του εργαζόταν σε παραγγελίες για την αυστριακή αυλή. Ήταν ο μικρότερος αδερφός του Γιόχαν Μπάπτιστ φον Λάμπι (γενν. 1775), επίσης προσωπογράφου της οικογένειας Λάμπι και αρχικά διδάχθηκε ζωγραφική από τον πατέρα του, πριν μπει στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης στα στούντιο των Χούμπερτ Μάουρερ και Χάινριχ Φύγκερ. Όταν ήταν 15 ετών, η οικογένεια Λάμπι μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη το 1797 κατά τον τρίτο και τελευταίο διαμελισμό της Πολωνίας, δελεασμένη από μια εξαιρετικά γενναιόδωρη προσφορά του Τσάρου Παύλου Α΄ της Ρωσίας. Αποξενωμένος από τον πατέρα του και αποκληρωμένος, ο Φραντσίσεκ Κσαβέρι Λάμπι έφυγε από την Αγία Πετρούπολη σε ηλικία 32 ετών μετά τους Ναπολεόντειους Πολέμους και εγκαταστάθηκε στη Βαρσοβία ένα χρόνο αργότερα, το 1815. Η ήδη εδραιωμένη φήμη του πατέρα του στην Πολωνία, καθώς και η δική του πολωνική παιδική ηλικία τον βοήθησαν να ενταχθεί στην κοινωνία.
Μετέπειτα καριέρα
Έκανε εκθέσεις στα σαλόνια της Βαρσοβίας το 1828, το 1838, το 1841 και το 1845, και άνοιξε μια μικρή ιδιωτική σχολή τέχνης το 1841.
Το 1823, πήγε στο Λούμπλιν κατόπιν παραγγελίας και το 1830 στη Βίλνα. Μετά τη Νοεμβριανή Εξέγερση κατά της Ρωσικής Αυτοκρατορίας πέρασε μερικά χρόνια στο Βρότσουαφ (Μπρέσλαου), πριν επιστρέψει στη Βαρσοβία το 1836. Το 1840, επισκέφτηκε τη Δρέσδη, το Βερολίνο και το Μόναχο – γνωστός ως Φραντς Ξάβερ Φέρντιναντ φον Λάμπι στα γερμανικά.
Το 1850, ο Λάμπι επέστρεψε στη Βαρσοβία όπου πέθανε το 1852 σε ηλικία 70 ετών, όπου λέγεται ότι ήταν πιθανό θύμα της επιδημίας χολέρας. Τα έργα του βρίσκονται στο Εθνικό Μουσείο της Πολωνίας και στα παραρτήματά του, όπως στη Βαρσοβία, στην Κρακοβία, στο Πόζναν, καθώς και στην Πινακοθήκη Μικόλας Ζιλίνσκας στο Κάουνας της Λιθουανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι Κατηγορία:Αυστριακοί ευγενείς Κατηγορία:Πολωνοί αυστριακής καταγωγής Κατηγορία:Πολωνοί ιταλικής καταγωγής Κατηγορία:Ρομαντικοί ζωγράφοι Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι του 19ου αιώνα
Γεώργιος Γεωργιάδης (Ηγεμόνας Σάμου)
Ο Γεώργιος Γεωργιάδης ήταν διορισμένος από την Οθωμανική Αυτοκρατορία Ηγεμόνας της Σάμου, που διοίκησε για σύντομο διάστημα από το 1907 ως το 1908.
Ο Γεωργιάδης γεννήθηκε το 1866 από Καππαδόκες Έλληνες γονείς από το Προκόπι, το σημερινό Ουργκούπ, κοντά στη Νίγδη της Καππαδοκίας. Αφού διορίστηκε Ηγεμόνας, ήρθε στο νησί αλλά κατάλαβε ότι επρόκειτο να ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος. Για να αποφύγει να πολεμήσει ανθρώπους της καταγωγής του, υπέβαλε την παραίτησή του στο Οθωμανό Σουλτάνο. Όταν έφυγε είπε στο Σαμιακό Κοινοβούλιο: "Σύντροφοι Σάμιοι, φεύγω γιατί δεν θέλω να εκτελέσω τις παράνομες διαταγές της Οθωμανικής κυβέρνησης. Ελπίζω να μην με αντικαταστήσει ο Ανδρέας Κοπάσης". Αυτό όμως συνέβη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηγεμόνες Σάμου
Ούτσα Τζαπαρίτζε
Ο Ούτσα Μαλάκιεβιτς Τζαπαρίτζε (უჩა ჯაფარიძე, Уча Малакиевич Джапаридзе; 17 Αυγούστου 1906 – 6 Ιουλίου 1988) ήταν Σοβιετικός ζωγράφος από τη Γεωργία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Γκάρι, ένα μικρό χωριό στην περιοχή Ράτσα της Γεωργίας, που τότε ήταν μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Ως ζωγράφος, ο Τζαπαρίτζε ήταν μια από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες στην ανάπτυξη των γεωργιανών εικαστικών τεχνών του 20ου αιώνα. Του άρεσε να δημιουργεί λεπτομερή πορτρέτα και είναι υπεύθυνος για την παραγωγή μιας σειράς πορτρέτων εξέχοντων προσώπων, όπως το σκίτσο του Ιβάν Σαρατζισβίλι με μολύβι και παστέλ το 1949, που σήμερα φυλάσσεται στο Παλάτι Τέχνης της Γεωργίας - Μουσείο Πολιτιστικής Ιστορίας στην Τιφλίδα της Γεωργίας.
Ο Τζαπαρίτζε τιμήθηκε με διάφορα βραβεία κατά τη διάρκεια της ζωής του. Μεταξύ άλλων υπήρξε Λαϊκός Καλλιτέχνης της Γεωργιανής ΣΣΔ (1946), Επίτιμος Καλλιτέχνης της Γεωργίας (1943), Ακαδημαϊκός της Γεωργιανής Ακαδημίας Τεχνών (1958) και Επίτιμος Πολίτης Τιφλίδας (1982). Βραβεύθηκε επίσης με το βραβείο Σότα Ρουσταβέλι (1987),
Υπήρξε καγκελάριος της Κρατικής Ακαδημίας Τεχνών της Τιφλίδας από το 1942 έως το 1948.
Πηγές
Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λένιν Κατηγορία:Μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Σοβιετικής Ένωσης
Ανεμοχώρι Ηλείας
Το Ανεμοχώρι είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας που βρίσκεται στο Νομό Ηλείας 12,98 χλμ. νοτιοανατολικά της πόλης του Πύργου σε υψόμετρο 97 μέτρων. Διοικητικά ανήκει στην Δημοτική ενότητα Βώλακος του Δήμου Πύργου και έχει 350 μόνιμους κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Η τοπική κοινότητα Ανεμοχωρίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 5,996 χμ² (2011).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Βώλακος Κατηγορία:Δήμος Πύργου
Εθνική Γαλλίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Γαλλίας αντιπροσωπεύει τη Γαλλία στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Γαλλικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Fédération française de basket-ball).
Πηγές
Γαλλια Γυναικων
Μιχαήλ Γρηγοριάδης
Ο Μιχαήλ Γρηγοριάδης ήταν διορισμένος από την Οθωμανική Αυτοκρατορία Πρίγκιπας της Σάμου από το 1900 ως το 1902.
Ένας ανίκανος πρίγκιπας, κατέφερε πολύ λίγα κατά τη διάρκεια της εξουσίας του και απολύθηκε από τον Σουλτάνο μετά από μόλις δύο χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηγεμόνες Σάμου
Μεσημέρι Θεσσαλονίκης
Το Μεσημέρι είναι χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας, στην Περιφερειακή Ενότητα Θεσσαλονίκης.
Διοικητικά υπάγεται στον Δήμο Θερμαϊκού. Πριν από τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2011 αποτελούσε δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Επανομής. Η απογραφή του 2011 κατέγραψε 1.831 κατοίκους στο χωριό. Η κοινότητα Μεσημερίου καλύπτει έκταση 11.913 στρεμμάτων.
Στο Μεσημέρι υπάρχει νηπιαγωγείο και δημοτικό σχολείο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Θερμαϊκού
Μπίργκου
Η Μπίργκου γνωστή και ως Νικηφόρα πόλη ήταν μια αρχαία οχυρωμένη πόλη στη νότια πλευρά του Μεγάλου Λιμανιού στη νοτιοανατολική Μάλτα. Στην πόλη υπήρχε το οχυρωμένο κάστρο του Σαίντ Άντζελο, ο πυρήνας της ήταν η αρχαία πόλη Κοσπίκουα, είχε μεγάλη ιστορία σε εμπορικές και στρατιωτικές δραστηριότητες. Την πόλη επέλεξαν ως πρωτεύουσα οι Οσπιτάλιοι Ιππότες που εκδιώχθηκαν από τη Ρόδο, έμεινε γνωστή για την ηρωική της αντίσταση στην Πολιορκία της Μάλτας (1565), κατόπιν ιδρύθηκε η σημερινή πρωτεύουσα Βαλέτα. Στις αρχές του 20ου αιώνα ο πληθυσμός της ήταν 6.000 κάτοικοι, σταδιακά μειώθηκε και έφτασε τον Μάρτιο του 2014 στους 2.629 κατοίκους, μιλούν μια τοπική διάλεκτο. Στην ανάπτυξη της συνέβαλαν πολλοί λαοί όπως Φοίνικες, Έλληνες, Ρωμαίοι, Βυζαντινοί και οι Ιωαννίτες Ιππότες. Τον Μεσαίωνα πριν την άφιξη των Ιπποτών βρέθηκε σε σύγκρουση με την πρωτεύουσα της Μάλτας Μντίνα επειδή αρνήθηκαν να πληρώσουν τον φόρο που τους επέβαλε. Οι κάτοικοι του προαστείου της Μπίργκου Ζέτζτουν αρνήθηκαν δημόσια στο Συμβούλιο της Μντίνα να πληρώσουν τον φόρο (1473), αργότερα όμως προτίμησαν να καταφύγουν στη Μντίνα και όχι στην Μπίργκου (1494). Την εποχή που η Οθωμανική αυτοκρατορία εκδίωξε τους Ιππότες από τα Δωδεκάνησα αποφάσισαν μετά από πολλές περιπέτειες να εγκατασταθούν στη Μάλτα, έστειλαν 8 Ιππότες να ελέγξουν την περιοχή σαν αντιπρόσωποι των οκτώ γλωσσών του Τάγματος. Η Μπίργκου ήταν μια μικρή πόλη σε κακή κατάσταση αλλά οι Ιππότες αποφάσισαν να την κάνουν πρωτεύουσα επειδή η Μντίνα βρισκόταν στην ενδοχώρα.
Η πόλη οχυρώθηκε τη δεκαετία του 1530, οι οχυρώσεις επεκτάθηκαν σημαντικά στα μέσα της δεκαετίας του 1550, την εποχή που οι Οθωμανοί ετοιμαζόντουσαν να κάνουν εισβολή. Την ίδια περίοδο οικοδομήθηκε το κάστρο του Σαίντ Άντζελο που χωριζόταν από την πόλη με ένα στενό κανάλι, η επικοινωνία γινόταν με μιά κινητή γέφυρα. Η Μπίργκου έγινε η σημαντικότερη τοποθεσία στις διαμάχες που ξέσπασαν ανάμεσα στην Οθωμανική αυτοκρατορία και τους Ιππότες. Οι Οθωμανοί την κατέλαβαν τον Αύγουστο του 1565 αλλά ο Μέγας Μάγιστρος Ζαν Παριζό ντε Λα Βαλέτ την ανακατέλαβε έναν μήνα αργότερα, όταν έφτασαν οι ενισχύσεις από τη Σικελία οι Οθωμανοί αποχώρησαν. Οι Ιππότες μετά την πολιορκία αποφάσισαν να ιδρύσουν νέα πόλη στη χερσόνησο Σιμπέρρας, τη Βαλέτα στην οποία μετέφεραν την πρωτεύουσα τους (1571). Η Μπίργκου έχασε τη σημαντικότητα της ως πρωτεύουσα αλλά λόγω της επιτυχής αντίστασης στους Οθωμανούς πήρε τον τίτλο της "Νικηφόρας πόλης". Τη Μάλτα κατέλαβε ο Ναπολέων Α΄ και οι Γάλλο τοποθέτησαν στην πόλη φρουρά (1798). Οι Μαλτέζοι επαναστάτησαν γρήγορα και με τη βοήθεια Βρετανικών. Πορτογαλικών και Ναπολιτσιάνικων δυνάμεων, οι Γάλλοι συνθηκολόγησαν τον Μάρτιο του 1800 και η Μάλτα έγινε Βρετανικό προτεκτοράτο. Οι Βρετανοί εγκατέστησαν στο Μπίργκου τη ναυτική τους βάση στη Μεσόγειο, παρέμειναν μέχρι το 1979. Σε μία έκρηξη πυρίτιδας (1800) βρήκαν τον θάνατο 200 άνθρωποι. Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος η Μπίργκου βομβαρδίστηκε σφοδρά χάρη στο γεγονός ότι βρισκόταν κοντά στον ναύσταθμο της Μάλτας. Τα πρόσφατα χρόνια η κυβέρνηση της Μάλτας αποφάσισε να επιστρέψει στο νησί το Καθολικό Τάγμα των Ιπποτών για 99 χρόνια, οι Ιππότες έχουν σαν βάση το κάστρο του Σαν Άντζελο στην Μπιργκού.
Πηγές
Κατηγορία:Πρώην εθνικές πρωτεύουσες
Ηπειρωτική κουζίνα
Η ηπειρωτική κουζίνα είναι ο γενικός όρος για την παραδοσιακή ελληνική κουζίνα της Ηπείρου. Το σημαντικότερο συστατικό της ηπειρωτικής κουζίνας είναι τα γαλακτοκομικά προϊόντα, το βούτυρο και διάφορα είδη τυριών.
μικρογραφία|180x180εσ|Τυρί μετσοβόνε
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιφέρεια Ηπείρου Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα
Ανακρέων Σταματιάδης
Ο Ανακρέων Σταματιάδης (1868-1964) ήταν γόνος διακεκριμένης οικογένειας της Σάμου, ιατρός καθώς και ο κορυφαίος Έλληνας Εσπεραντιστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Φλωρεντία, όπου ο πατέρας του ( γιατρός Αλέξανδρος Σταματιάδης )  ασκούσε το επάγγελμά του στην αρχή της καριέρας του. Μητέρα του ήταν η Ιταλίδα Έλενα Πόντε Κόρμπολι. Ήταν ανεψιός του Επαμεινώνδα Σταματιάδη, του σπουδαίου ιστορικού της Σάμου, συγγραφέα του μεγάλου Ιστορικού-Λαογραφικού έργου «Σαμιακά». Έζησε τα παιδικά και εφηβικά χρόνια του στη Σάμο και στη Σμύρνη.
Σπούδασε την Ιατρική στη Γαλλία, όπου και εργάσθηκε για μικρό χρονικό διάστημα, πριν επιστρέψει στη Σάμο, τότε αυτόνομη τουρκική ηγεμονία. Εκεί ανέλαβε καθήκοντα ιατρού-χειρουργού του νοσοκομείου της Σάμου και υπεύθυνου γιατρού των φυλακών και της Σαμιακής Χωροφυλακής.
Μετά από επιτυχείς ειδικές εξετάσεις στην Κωνσταντινούπολη, απέκτησε το δικαίωμα άσκησης του ιατρικού λειτουργήματος σε όλη την οθωμανική επικράτεια. Κατόπιν αυτού, το 1897, ανέλαβε υπηρεσία στο Λοιμοκαθαρτήριο της νήσου Καμαράν στην Ερυθρά Θάλασσα, όπου, ασκώντας τα καθήκοντά του είχε την ευκαιρία να μελετήσει τα ήθη, έθιμα, γλώσσες και διαλέκτους των λαών της Υεμένης και των γειτονικών περιοχών. Μετά δύο χρόνια επανήλθε στη Σάμο, όπου το Ανώτατο Διεθνές Υγειονομικό Συμβούλιο της Τουρκίας τον διόρισε Ιατρό-Διευθυντή των Υγειονομιών της Ηγεμονίας, ενώ ταυτοχρόνως άσκησε ελεύθερα το επάγγελμά του, ενώ χρημάτισε ιδιαίτερος γιατρός των ηγεμόνων και των οικογενειών τους.
Η Εσπεράντο στη Σάμο
Έχοντας ιδιαίτερη κλίση και ενδιαφέρον για τις γλώσσες και τα ήθη των λαών, ήταν ήδη πολύγλωσσος, γνώστης 8-10 γλωσσών. Έτσι, ήταν από τους πρώτους οπαδούς του εσπεραντισμού και λάτρης της διεθνούς γλώσσας Εσπεράντο, που στα χρόνια εκείνα διαδιδόταν ευρύτατα, κυρίως στους κύκλους της επιστήμης και της διανόησης, κυρίως της Ευρώπης.
Το 1906 ίδρυσε στη Σάμο τον πρώτο εσπεραντικό σύλλογο της Ανατολής, με την επωνυμία “Σαμιακός Εσπεραντικός Σύλλογος” (Samosa Esperantista Societo) και εξέδωσε, ως επίσημο όργανο του συλλόγου, το περιοδικό “Ελληνόφωνος Εσπεραντιστής” (Greklingva Esperantisto), το οποίο μάλιστα εκτυπωνόταν δωρεάν στο ηγεμονικό τυπογραφείο και έτσι, ως επίσημο φύλλο της ηγεμονίας, έφερε στην πρώτη σελίδα το ηγεμονικό στέμμα. Είχε συνδεθεί με στενή φιλία με τον ηγεμόνα Ανδρέα Κοπάση και τη σύζυγό του Ελένη, και έχοντας την εύνοια και αποδοχή του, δίδαξε τη διεθνή γλώσσα Εσπεράντο σε όλους τους δημοδιδασκάλους του νησιού και στην συνέχεια επέτυχε την (κατόπιν ειδικού νόμου αρ.2342 της 8/10/1910) υποχρεωτική διδασκαλία της γλώσσας αυτής σε όλα τα σχολεία της δημοτικής και μέσης εκπαίδευσης της ηγεμονίας, ενώ ο ίδιος ανέλαβε τη διδασκαλία της στις 4 ανώτερες τάξεις του Πυθαγορείου Γυμνασίου.
Η επιτυχία αυτή, δηλαδή η εισαγωγή της διεθνούς γλώσσας, ως υποχρεωτικού μαθήματος στα σχολεία, ήταν μοναδική στον κόσμο (ακολούθησε η πολιτεία Μέριλαντ των Η.Π.Α.) και έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση, ώστε η μέχρι τότε άγνωστη Σάμος, έγινε πασίγνωστη στους εσπεραντικούς κύκλους όλου του κόσμου. Είναι αξιοσημείωτο ότι το γεγονός αυτό αναφέρεται με έμφαση στην ειδική έκδοση της Κοινωνίας των Εθνών “L’ Esperanto comme Langue Auxiliaire Internationale”. Ο ηγεμόνας Ανδρέας Κοπάσης έγινε Επίτιμος Πρόεδρος του Σαμιακού Εσπεραντικού Συλλόγου, ενώ η σύζυγός του Ελένη έμαθε την Εσπεράντο, απέκτησε το πρώτο δίπλωμα “Atesto pri Studado” και μάλιστα ίδρυσε και διηύθυνε το Γυναικείο Εσπεραντικό Σύλλογο της Σάμου. Ήταν τόση η επιτυχία της εσπεραντικής κίνησης στη Σάμο ώστε συστήθηκε ακόμα και Εσπεραντική Ορχήστρα από 25 όργανα, που διευθυνόταν από τον μουσικό Διονύσιο Πόγγη.
Στην Κωνσταντινούπολη
Μετά τη δολοφονία (1912) του ηγεμόνα Ανδρέα Κοπάση, ο Ανακρέων Σταματιάδης εκλήθη από την Ανώτατη Διεθνή Υγειονομική Υπηρεσία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας στην Κωνσταντινούπολη, όπου επί σειρά ετών του ανατέθηκαν όλο και πιο υψηλά καθήκοντα, γιατρού, διευθυντή νοσοκομείων, υπεύθυνου υγειονομικών υπηρεσιών, μέλους του Ανώτατου Διεθνούς Υγειονομικού Συμβουλίου, επιθεωρητή-εκπροσώπου της τουρκικής κυβέρνησης στην Ανώτατη Υγειονομική Υπηρεσία του Κράτους. Στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου υπηρέτησε ως στρατιωτικός γιατρός με το βαθμό του λοχαγού. Κατά την παραμονή του στην Κωνσταντινούπολη συνέχισε την εσπεραντική δραστηριότητα, ίδρυσε σύλλογο, εξέδωσε περιοδικό, δίδαξε τη διεθνή γλώσσα, συμμετέχοντας πάντα ενεργά στη διεθνή εσπεραντική κίνηση ..
Στην Αθήνα
Μετά τη συνταξιοδότησή του (1919) επέστρεψε στη Σάμο, όπου επανασύστησε το Σαμιακό Εσπεραντικό Σύλλογο και επανεξέδωσε το περιοδικό με τίτλο “Σάμιος Εσπεραντιστής” (Samosa Esperantisto).
Όμως η παραμονή του στη Σάμο υπήρξε σύντομη, αφού τελικά εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα, όπου αφοσιώθηκε στο εσπεραντικό έργο του, ιδρύοντας συλλόγους σε όλη την Ελλάδα, εκδίδοντας περιοδικά, οργανώνοντας συνέδρια, διδάσκοντας τη γλώσσα σε πανεπιστημιακές, παιδαγωγικές σχολές και γυμνάσια της Αθήνας και συγγράφοντας, κυρίως αξιόλογα διδακτικά βιβλία. Με την όλη αυτή δραστηριότητά του και το πλούσιο συγγραφικό έργο του, διακρίθηκε διεθνώς και τιμήθηκε αναλόγως, ως μία εξέχουσα φυσιογνωμία του παγκόσμιου εσπεραντικού κινήματος.
Εργογραφία
Το συγγραφικό του έργο είναι πλούσιο. Ενδεικτικά :
Παραπομπές
Κατηγορία:Εσπεράντο Κατηγορία:Σαμιώτες
Κορράδος Α΄ της Βουργουνδίας
Ο Κορράδος Α΄ o ειρηνικός, γερμ. Conrad I der friedliche (π. 925 - 19 Οκτωβρίου 993) από τον Οίκο των Παλαιών Γουέλφων ήταν βασιλιάς της Άνω και Κάτω Βουργουνδίας (βασίλειο της Αρλ) το διάστημα 937-993.
Βιογραφία
Ο χρονικογράφος Έκκεχαρτ Δ΄ αναφέρει μία μάλλον αλληγορική ιστορία: όταν ο Κορράδος Α΄ έμαθε ότι οι Μαγιάροι και οι Σαρκηνοί από το Φραξινέτουμ της Προβηγκία βάδιζαν εναντίον του, έστειλε απεσταλμένους στον καθένα ενημερώνοντάς τον για τον άλλο, προσφέροντας τη βοήθειά του και τη θέση του άλλου. Όταν οι δύο εισβολείς συναντήθηκαν για να πολεμήσουν, οι Βουργουνδοί έμειναν πίσω και αφού οι αντίπαλοι εξουθενώθηκαν από τη μάχη, επιτέθηκε ο Κορράδος Α΄ και τους κατέστρεψε. Οι αιχμάλωτοι πωλήθηκαν ως δούλοι.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα την Αδελαΐδα του Μπελλαί και είχε τέκνο:
Το 966 ο Κορράδος Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Ματθίλδη της Γαλλίας, κόρη του Λουδοβίκου Δ΄ της Δυτικής Φραγκίας και είχε τέκνα:
Από την ερωμένη του Αλντιουτ είχε ένα μη νόμιμο τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Παλαιών Γουέλφων
Βουλή του Καζακστάν
Το Κοινοβούλιο της Δημοκρατίας του Καζακστάν (Қазақстан Республикасының Парламенті, Qazaqstan Respuwblïkasınıñ Parlamenti) είναι το διθάλαμο νομοθετικό σώμα του Καζακστάν, σύμφωνα με το Σύνταγμα του Καζακστάν, από το 1995. Η κάτω βουλή, που αποτελεί την Μαζιλίς, έχει 107 έδρες, (98 έδρες εκλέγονται από τον λαό, 9 από την Συνέλευση του Λαού) και έχουν θητεία τεσσάρων χρόνων
Τον Ιανουάριο του 2007, το 10% των αντιπροσώπων του κοινοβουλίου ήταν γυναίκες και το 19% των υπαλλήλων τοπικών και δημοτικών συμβουλίων ήταν γυναίκες.
Ο προκάτοχός του ήταν το Ανώτατο Σοβιέτ.
Εκλογές
Οι εκλογές για την Γερουσία (Μαζιλίς) διεξήχθησαν στις 1 Οκτωβρίου 2014. Σύμφωνα με την Κεντρική Εκλογική Επιτροπή του Καζακστάν, ήταν "μια ανοικτή και δημοκρατική εκλογική διαδικασία". Ο ΟΑΣΕ δήλωσε ότι "οι Προετοιμασίες για τις εκλογές στις 26 Απριλίου χορηγήθηκαν αποτελεσματικά, ωστόσο, απαραίτητες μεταρρυθμίσεις για δημοκρατικές εκλογές, πρέπει να υλοποιηθούν. Η κυρίαρχη θέση του απερχόμενου και η έλλειψη πραγματικής αντιπολίτευσης περιορίζει την επιλογή των ψηφοφόρων. Ένα περιορισμένο περιβάλλον στα μέσα ενημέρωσης ασφυκτιούν την δημόσια συζήτηση και την ελευθερία του λόγου.
Περίπου 250 παρατηρητές από την Κοινοπολιτεία των Ανεξάρτητων Κρατών και τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης ήταν παρόντες κατά την ψηφοφορία. Τέσσερις γυναίκες ήταν μεταξύ στους 80 υποψήφιους που συναγωνίστηκαν για τις 16 ανοιχτές έδρες της Γερουσίας. Τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν στις 7 Οκτωβρίου 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καζακστάν-επέκταση Κατηγορία:Κοινοβούλια Κατηγορία:Πολιτική του Καζακστάν Κατηγορία:Νομοθετικά σώματα
Βασικό Ένστικτο 2
Η ταινία Βασικό Ένστικτο 2 (πρωτότυπος τίτλος: Basic Instinct 2) είναι ένα ερωτικό-αστυνομικό-ψυχολογικό θρίλερ και αποτελεί το σίκουελ της εμβληματικής ταινίας Βασικό Ένστικτο. Αν και η εν λόγω ταινία είχε προγραμματιστεί να γυριστεί από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, τελικά βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες τον Μάρτιο του 2006, 14 δηλαδή χρόνια μετά το πρώτο μέρος. Οι βασικοί λόγοι της καθυστέρησης ήταν η εύρεση του άντρα πρωταγωνιστή αλλά και του σκηνοθέτη. Η δεύτερη ταινία γνωστή και ως "Βασικό Ένστικτο 2: Εθισμός στον Κίνδυνο" (πρωτότυπος τίτλος: Basic Instinct 2: Risk Addiction) και με μότο "Η επιβίωση είναι το πιο βασικό ένστικτο" κινηματογραφήθηκε εξολοκλήρου στο Λονδίνο την περίοδο άνοιξη-καλοκαίρι του 2005 και το κάστινγκ απαρτιζόταν ως επί το πλείστον από Άγγλους ηθοποιούς. Πρωταγωνίστρια ήταν και πάλι η Σάρον Στόουν, ενώ συμπρωταγωνιστής της ήταν ο Άγγλος ηθοποιός Ντέιβιντ Μόρισεϊ που πήρε το ρόλο από οντισιόν. Tο σενάριο γράφτηκε από τους Λέορα Μπάρις και Χένρι Μπιν, ενώ την σκηνοθεσία ανέλαβε ο Μάικλ Κέιτον-Τζόουνς σχεδόν την τελευταία στιγμή. Στο "Βασικό Ένστικτο 2" συμμετείχε και η διακεκριμένη ηθοποιός Σαρλότ Ράμπλινγκ.
Πλοκή
Σύμφωνα με την υπόθεση, ο διαζευγμένος ψυχιάτρος και υποψήφιος για πανεπιστημιακή έδρα Δρ. Μάικλ Γκλας αναλαμβάνει την ψυχιατρική αξιολόγηση της Κάθριν Τραμέλ μετά από ένα περίεργο δυστύχημα που συνέβη σε έναν διάσημο αθλητή παρουσία της μυστηριώδους συγγραφέα. Η εισήγησή του στο δικαστήριο είναι καταπέλτης για την Κάθριν, όμως η συγγραφέας λίγο αργότερα αφήνεται ελεύθερη από τις αρχές λόγω παλιότερης ψευδορκίας ενός μάρτυρα. Ο Ρόι Γουόσμπερν, αστυνομικός με ύποπτο επαγγελματικό παρελθόν, μετά την αποφυλάκισή της είναι αποφασισμένος να αποδείξει την ενοχή της με όποιο κόστος. Εν τω μεταξύ η συγγραφέας ζητά από τον Γκλας να ξεκινήσει συνεδρίες μαζί του και παρά την αρχική του άρνηση -για λόγους επιστημονικής δεοντολογίας και απορρήτου- να αναλάβει τη θεραπεία της, τελικά δέχεται, σαγηνεύεται από αυτήν και αρχίζει μανιωδώς να διαβάζει τα βιβλία της. Στις συνεδρίες οι ρόλοι μεταξύ ασθενούς και ψυχοθεραπευτή μοιάζουν να αντιστρέφονται. Η Μιλένα Γκάρντος, καταξιωμένη ψυχίατρος και μέντορας του Γκλας, τον συμβουλεύει να την προσέχει, αν και βρίσκει την περίπτωσή της ενδιαφέρουσα από ψυχιατρική άποψη. Η Κάθριν έχει ήδη αρχίσει έρευνες, προκειμένου να γράψει τo νέο της μυθιστόρημα με κεντρικό πρόσωπο έναν ψυχίατρο και συναντιέται ακόμα και με τον ιδιόρρυθμο, πεπειραμένο και παλαίμαχο Γκέρστ, ένα άτομο από το οποίο εξαρτάται άμεσα η εκλογή του Γκλας σε πανεπιστημιακή θέση, κάτι που ο τελευταίος τόσο επιθυμεί. Την επαγγελματική συνείδηση του Γκλας βαραίνει η αυτοκτονία ενός παλιού ασθενούς του, καθώς δεν μπόρεσε να την προβλέψει και να την αποτρέψει. Την υπόθεση αυτή έχει αρχίσει να "σκαλίζει" ο Άνταμ Τάουερς, δημοσιογράφος και εραστής της Ντενίζ, πρώην συζύγου του ψυχιάτρου.
Στην τελευταία σκηνή, η αινιγματική συγγραφέας επισκέπτεται τον Γκλας σε ένα ψυχιατρικό ίδρυμα, όπου τον ενημερώνει ότι τελικά της έδωσε ένα καλύτερο τέλος στο πρόσφατο μπεστ σέλερ της και φλας μπακ δείχνουν αυτόν να έχει διαπράξει όλες τις δολοφονίες, ενώ, σύμφωνα με την πλοκή του βιβλίου, ο εγκλεισμός του στο ίδρυμα ήταν εξαρχής ένα καλοστημένο σχέδιο του ίδιου για να γλιτώσει τη φυλακή. Η Τραμέλ φεύγει έχοντας ένα διφορούμενο ελαφρύ μειδίαμα στο πρόσωπό της, ενώ ο Γκλας συνεχίζει να κάθεται σιωπηλός στην αναπηρική του καρέκλα, όταν ξαφνικά μία αμφίσημη σπασμωδική κίνηση διαγράφεται στα χείλη του.
Αποδοχή της ταινίας
Το "Βασικό Ένστικτο 2" έλαβε κυρίως αρνητικές, αλλά και κάποιες μέτριες κριτικές από τους κριτικούς κινηματογράφου, ενώ σε ψηφοφορία που έγινε από την εταιρεία CinemaScore κατά τη διάρκεια προβολής του σίκουελ στο σινεμά, το κοινό φάνηκε να έχει μία κάπως πιο ευνοϊκή κρίση για την ταινία δίνοντάς της το βαθμό "C" σε μία κλίμακα από το "A" έως το "F". Όσον αφορά στις εισπράξεις, δεν τα πήγε καθόλου καλά στους κινηματογράφους των ΗΠΑ, αφού, παρά τις θετικές προσδοκίες, είχε έσοδα ύψους μόλις 6 εκατομμυρίων δολαρίων περίπου. Σε άλλες χώρες είχε σχετικά καλύτερη υποδοχή με αποτέλεσμα τα συνολικά έσοδα της ταινίας διεθνώς τελικά να φτάσουν σχεδόν τα 39 εκατομμύρια δολάρια, σε έναν προϋπολογισμό όμως 70 εκατομμυρίων δολαρίων. Τον Ιούλιο του 2006 η ταινία κυκλοφόρησε και σε ψηφιακό δίσκο (dvd) και έκανε "δεύτερη καριέρα", καθώς ανέβηκε απευθείας στην τρίτη θέση των επίσημων καταλόγων στις ΗΠΑ και αποκλειστικά εκεί μέσα σε δύο μήνες κέρδισε 21 εκατομμύρια δολάρια μόνο από τις ενοικιάσεις.
Οι λόγοι της αποτυχίας του σίκουελ στον κινηματογράφο
Σίγουρα και το γεγονός ότι ο τόπος γυρισμάτων δεν ήταν κάποια πόλη των ΗΠΑ, αλλά μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα έπαιξε τον ρόλο στη μη ιδιαίτερη αποδοχή της ταινίας στην Αμερική, καθώς οι Αμερικανοί συνήθως σνομπάρουν τέτοιες κινήσεις. Επιπλέον το κάστινγκ απαρτιζόταν ως επί το πλείστον από άγνωστους στο ευρύ κοινό κοινό Άγγλους ηθοποιούς.
Το αρνητικό κλίμα στα γυρίσματα και οι αιχμές για τον σκηνοθέτη
Χρόνια αργότερα ο σκηνοθέτης και η πρωταγωνίστρια -μάλλον σε ένα απολογητικό εκ των υστέρων ύφος για την αποτυχία της ταινίας στο σινεμά- θα προβούν σε αποκαλύψεις ο ένας εναντίον του άλλου κάνοντας λόγο κυρίως για τις διαφωνίες, το φορτισμένο κλίμα και την κακή χημεία μεταξύ τους όσο γυριζόταν το σίκουελ με αποτέλεσμα αυτό να "περάσει" στη μεγάλη οθόνη και το κοινό. Ο Μάικλ Κέιτον-Τζόουνς μάλιστα δεν δίστασε να δηλώσει πως η τελευταία του συνομιλία με τη Σάρον Στόουν ήταν την τελευταία μέρα των γυρισμάτων κι ότι από τότε δεν έχουν ξαναμιλήσει οι δυο τους. Από την άλλη, η Στόουν άφηνε αιχμές για άκομψη συμπεριφορά του σκηνοθέτη απέναντί της.
Ειδικότερα, η ηθοποιός πριν μερικά χρόνια υποστήριξε πως στην εν λόγω ταινία σκηνοθέτης (τον οποίο σημειωτέον δεν κατονομάζει και έτσι κάποιοι δημοσιογράφοι θεώρησαν μήπως τελικά πρόκειται για βοηθό σκηνοθέτη) την πίεζε να καθίσει στα…γόνατά του, για να δει τη σκηνοθετική του οπτική γωνία και πώς αυτός οραματιζόταν την ταινία. Αυτή αρνιόταν πεισματικά και για κάποιο διάστημα, όπως η ίδια υποστηρίζει, δεν γινόταν καμία λήψη παρά το ότι τα συνεργεία ήταν σε θέση μάχης και οι στυλίστριες την είχαν ετοιμάσει για το γύρισμα. Μάλιστα, τότε η Στόουν είχε μαζί της και το μικρό (υιοθετημένο) παιδί της, γεγονός που την έκανε να αισθάνεται ακόμα πιο άσχημα.
Σχέδια για το "Βασικό Ένστικτο 3"
Το 2006 η παραγωγή είχε στα χέρια της ένα σενάριο για μια συνέχεια, ώστε να ολοκληρωθεί το έργο με μια τριλογία. Σύμφωνα μάλιστα με την πρωταγωνίστρια, το εν λόγω σενάριο ήταν "πιο έντονο και πιο αινιγματικό" από τα δύο προηγούμενα. Η Σάρον Στόουν όμως δεν ήθελε να πρωταγωνιστήσει στην τρίτη ταινία, αλλά είχε εκδηλώσει την επιθυμία να αναλάβει τη σκηνοθεσία της. Ωστόσο, τα όποια σχέδια ναυάγησαν τότε λόγω της αποτυχίας του δεύτερου μέρους. Παρόλ'αυτά, επειδή πρόκειται για ένα κόνσεπτ που γενικότερα εξακολουθεί να ενδιαφέρει το κοινό κυρίως λόγω της διαχρονικής επιτυχίας της πρώτης ταινίας, το ενδεχόμενο ενός τρίτου μέρους δεν έχει αποκλειστεί οριστικά, αν και υπάρχουν ερωτήματα για την πλοκή σε συνδυασμό την εξέλιξη των βασικών ρόλων, καθώς και από ποιους ηθοποιούς αυτοί θα ενσαρκωθούν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2006 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές θρίλερ ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Αμερικανικές ερωτικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ερωτικές ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Ισπανικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Βρετανικές θρίλερ ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Γερμανικές θρίλερ ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Ισπανικές θρίλερ ταινίες μυστηρίου Κατηγορία:Βρετανικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ψυχολογικές θρίλερ ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα τον ναρκισσισμό
Κωνσταντίνος Βαγιάννης
Ο Κωνσταντίνος Βαγιάννης (1846 - 1919) ήταν Οθωμανός πολιτικός ελληνικής καταγωγής. Μεταξύ άλλων διετέλεσε ηγεμόνας της Σάμου, καθώς και υπουργός της οθωμανικής κυβέρνησης.
Βιογραφία
Ο Βαγιάννης γεννήθηκε το 1846 στη Νεάπολη (Νεβσεχίρ) της Καππαδοκίας. Φοίτησε πρώτα στη Μεγάλη του Γένους Σχολή και κατόπιν σπούδασε νομικά στην Κωνσταντινούπολη και την Αθήνα. Έγινε καθηγητής του εμπορικού δικαίου στην Κωνσταντινούπολη, διορίστηκε σύμβουλος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και αναδείχτηκε σε έναν από τους σημαντικότερους νομικούς της εποχής του στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Από τον Μάρτιο του 1899 μέχρι τον Αύγουστο του 1900 διορίστηκε ηγεμόνας της Σάμου, διαδεχόμενος τον Στέφανο Μουσούρο. Ενώ στην αρχή ήταν αγαπητός από τον ελληνικό πληθυσμό του νησιού, και εκείνος ανταπέδιδε αυτήν την αγάπη, μετέπειτα απαγόρευσε την Σαμιακό Εθνικό Ύμνο και την Σαμιακή Εθνική Σημαία. Ακόμα, απέλυσε και το δήμαρχο ο οποίος διαμαρτυρήθηκε για αυτό το γεγονός.
Τα επόμενα χρόνια διετέλεσε υφυπουργός Δικαιοσύνης και Θρησκευμάτων (1909-1910), καθώς και υπουργός Εμπορίου (1918-1919). Απεβίωσε το 1919.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηγεμόνες Σάμου Κατηγορία:Απόφοιτοι του Τμήματος Νομικής του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Καππαδόκες Έλληνες Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Χερσοδρόμος
Ο χερσοδρόμος (Chersodromus) είναι γένος φιδιών που ανήκουν στην οικογένεια καινοφιίδες και είναι ενδημικά του Μεξικού.
Είδη
Σήμερα αναγνωρίζονται με εγκυρότητα τα παρακάτω 4 είδη χερσοδρόμου :
Σημείωση: Το όνομα ενός επιστήμονα σε παρενθέσεις υποδηλώνει ότι το είδος περιγράφηκε από αυτόν ως υπαγόμενο σε διαφορετικό γένος από το Chersodromus.
Βιβλιογραφία
Χερσοδρομος
Ροδόλφος Β΄ της Βουργουνδίας
Ο Ροδόλφος Β΄, γερμ. Rudolf II (π. 880 - 11 Ιουλίου 937) από τον Οίκο των Παλαιών Γουέλφων ήταν βασιλιάς της Άνω (ie Πέραν του Γιούρα) Βουργουνδίας (912-937), της Λομβαρδίας ("Ιταλίας") (922-926) και της Κάτω Βουργουνδίας (933-937), που ενοποίησε με την Άνω, ονομάζοντας τη νέα επικράτειά του βασίλειο της Αρλ.
Βιογραφία
Ήταν ο μόνος γιος του Ροδόλφου Α΄ βασιλιά της Άνω Βουργουνδίας και μάλλον της Γκουίλλα των Μπιβινιδών, ίσως κόρης του Μπόζο της Προβηγκίας.
Το 912 διαδέχθηκε τον πατέρα του και ήλθε σε σύγκρουση με τον γείτονά του δούκα της Σουαβίας. Έτσι εκστράτευσε στο Τούργκαου και τη Ζυρίχη, αλλά ο Μπούρχαρτ Β΄ των Χουνφριτιδών δούκας της Σουαβίας τον νίκησε το 919 στη μάχη του Βίντερτουρ. Συμφώνησαν ειρήνη και ο Ροδόλφος Β΄ νυμφεύτηκε την κόρη εκείνου, τη Μπέρτα.
Τότε του Ροδόλφου Β΄ ζητήθηκε από ευγενείς της Λομβαρδίας ("Ιταλίας"), με προεξάρχοντα τον Αδαλβέρτο Α΄ μάργραβο της Ιβρέας, να παρέμβει στη Λομβαρδία υπέρ αυτών και εναντίον του Βερεγγάριου Α΄ των Ουνρουοχιδών της Λομβαρδίας. Όταν εισήλθε στη Βόρειο Ιταλία, στέφθηκε βασιλιάς από τους Λομβαρδούς της Παβίας και το 923 στη μάχη της Πιασέντσα νίκησε τον Βερεγγάριο, ο οποίος φονεύθηκε το επόμενο έτος, πιθανώς με υποκίνηση του Ροδόλφου Β΄. Από τότε διέμενε εναλλάξ στην Άνω Βουργουνδία και στη Λομβαρδία.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 922 τη Μπέρτα των Χουνφριτιδών, κόρη του Μπούρχαρτ Β΄ δούκα της Σουαβίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Παλαιών Γουέλφων
Άρτουρ Γκρότγκερ
Ο Άρτουρ Γκρότγκερ (Artur Grottger) (11 Νοεμβρίου 1837–13 Δεκεμβρίου 1867) ήταν Πολωνός ρομαντικός ζωγράφος και γραφίστας, ένας από τους πιο εξέχοντες καλλιτέχνες των μέσων του 19ου αιώνα κάτω από τους ξένους διαμελισμούς της Πολωνίας, παρ΄ ότι η ζωή του κόπηκε από ανίατη ασθένεια.