cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λογιστικό φύλλο
Προγραμματιστικά θέματα
Τα λογιστικά φύλλα εξελίχθηκαν ώστε να χρησιμοποιούν γλώσσες σεναρίων (scripting languages) όπως η VBA σαν εργαλεία για επέκταση πέρα από όσα παρέχουν τα ίδια τα φύλλα.
Μοντέου Ροέρο
Το Μοντέου Ροέρο (ιταλικά: Monteu Roero) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Κούνεο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Σελέμπριτι
Η μεγάλη αναγνωρισιμότητα που αποκτούν αυτά τα άτομα, τα κάνει συχνά παράδειγμα προς μίμηση ιδιαίτερα στις νεαρές ηλικίες.
Οι επιτυχημένες σταδιοδρομίες στον αθλητισμό και την ψυχαγωγία συσχετίζονται συνήθως με τη διασημότητα, ενώ οι πολιτικοί ηγέτες συχνά γίνονται διασημότητες. Οι άνθρωποι μπορούν επίσης να γίνουν διασημότητες λόγω της προσοχής των μέσων ενημέρωσης σχετικά με τον τρόπο ζωής τους, τον πλούτο ή για αμφιλεγόμενες ενέργειες ή για τη σύνδεσή τους με ένα διάσημο άτομο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δημόσια σφαίρα
Μοντετζέμολο (Ιταλία)
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
Μορτιά Μαγνησίας
Η Μορτιά είναι μικρό παραθαλάσσιος οικισμός της Θεσσαλίας στο Πήλιο και την Περιφερειακή Ενότητα Μαγνησίας. Βρίσκεται στο νότιο τμήμα της χερσονήσου, στα παράλια του Αιγαίου πελάγους σε υψόμετρο 98 μέτρα. Απέχει περίπου 63 χλμ. ΝΑ. από τον Βόλο και περίπου 23 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Αργαλαστή (έδρα του δήμου - μέσω Λαύκου). Το χωριό είναι γνωστό στην περιοχή για την παραλία Μουρτιά, απέναντι από τη Σκιάθο, όπου είναι τα "Λουμπάρδα", κοκκινόχρωμοι βραχώδεις σχηματισμοί μέσα στη θάλασσα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Προμυρίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στην κοινότητα Προμυρίου που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Σηπιάδος του Δήμου Νοτίου Πηλίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 30 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Νοτίου Πηλίου
Ρότζερ Μόρτιμερ, 1ος κόμης του Μαρς
Ο Ρότζερ Μόρτιμερ εγγονός του Ρότζερ Μόρτιμερ 1ου βαρόνου του Μόρτιμερ και της Ματθίλδης του Μπράουζ, βαρόνης του Μόρτιμερ γεννήθηκε στις 25 Απριλίου στην εορτή του Ευαγγελιστή Μάρκου που ήταν τότε προάγγελος κακού, την ίδια μέρα είχε γενέθλια και ο Εδουάρδος Β΄ που θα επηρεάσει σημαντικά τη ζωή του. Ο πατέρας του Έντμοντ σαν δεύτερος γιος προοριζόταν για εκκλησιαστική σταδιοδρομία αλλά μετά τον αιφνίδιο θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του Ραλφ κλήθηκε από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης για διάδοχος του πατέρα του. Ο ιστορικός Ίαν Μόρτιμερ (γεν. 1967) σημειώνει ότι ο Μόρτιμερ απεστάλη σαν παιδί να εκπαιδευτεί από τον σκληρό θείο του Ρότζερ Μόρτιμερ του Τσίρκ. Ο θείος του θα μεταφέρει λίγο αργότερα το κομμένο κεφάλι του Λιουέλιν Απ Γκράφαντ της Ουαλίας στον Εδουάρδο Α΄ της Αγγλίας.
Γάμος
thumb|right|250px|Μικρογραφία του 15ου αιώνα με τον Ρότζερ Μόρτιμερ και την Ισαβέλλα της Γαλλίας - το πρωτότυπο βρίσκεται στη Βρετανική βιβλιοθήκη. Ο Ρότζερ Μόρτιμερ παρέστη στη στέψη του Εδουάρδου Β΄ της Αγγλίας (25 Φεβρουαρίου 1308) και μετέφερε στην τελετή ένα τραπέζι με βασιλικά φορέματα. Ο Ρότζερ όπως τα υπόλοιπα παιδιά ευγενών αρραβωνιάστηκε σε μικρή ηλικία την Ιωάννα του Τζένβιλλ (γεννήθηκε το 1286) κόρη του Πιερ του Τζένβιλλ των κάστρων του Τριμ και του Λάντλοοου. Ο γάμος έγινε όταν ο Ρότζερ ήταν 14 ετών (20 Σεπτεμβρίου 1301), το πρώτο τους παιδί γεννήθηκε την επόμενη χρονιά (1302). Ο Μόρτιμερ έγινε κάτοχος αμέτρητων εκτάσεων στην Ουαλία όπως το κάστρο του Λάντλοου που έγινε έδρα των Μόρτιμερ, η σύζυγος ήταν και διάδοχος. Ο παππούς της συζύγου του Γοδεφρείδος του Τζένβιλλ, 1ος βαρόνος του Τζένβιλλ κληροδότησε σε ηλικία 80 ετών τις περισσότερες Ιρλανδικές εκτάσεις στον Μόρτιμερ (1308) και αποσύρθηκε, όταν πέθανε η εγγονή του Ιωάννα έγινε 2η βαρόνη του Τζένβιλλ (1314). Ο Γοδεφρείδος είχε κληροδοτήσει μεγάλες εκτάσεις στον μικρότερο γιο του Σίμων του Τζένβιλλ που έγινε βαρόνος του Κουλμουλίν με τον γάμο του με την Ιωάννα ΦίτςΛεον.
Στρατιωτικές υπηρεσίες σε Ιρλανδία και Ουαλία
Ο Μόρτιμερ κληρονόμησε το ανατολικό τμήμα της κομητείας Μιθ με κέντρο το Μιθ και έδρα το κάστρο του Μιθ χωρίς το Φίνγκαλ. Ο πατέρας του τραυματίστηκε θανάσιμα τον Ιούλιο του 1304 σε μονομαχία κοντά στο Μπουίλθ και ο Εδουάρδος Α΄ τον τοποθέτησε υπό την κηδεμονία του Πιρς Γκάβεστον, 1ου κόμη της Κορνουάλης σε μεγαλοπρεπή τελετή με 250 ιππότες στο Αββαείο του Ουέστμινστερ (22 Μαίου 1306). Ο Εδουάρδος Α΄ του έδωσε μίσθωση για όλα τα εδάφη του. Όταν ενηλικιώθηκε (1308) πήγε στην Ιρλανδία να ελέγξει τα εδάφη του, ήρθε σε σύγκρουση με την οικογένεια Λακί και υποστήριξε τον Εδουάρδο Μπρους αδελφό του Ροβέρτου Μπρους. Ο Μόρτιμερ διορίστηκε Υπολοχαγός της Ιρλανδίας με εντολή του Εδουάρδου Β΄, σε λίγο έδιωξε με μεγάλο στρατό τους Μπρους από το Καρικφέργκους και τους Λακί από το Κόνοτ. Επέστρεψε στην Αγγλία και την Ουαλία (1319) και έστρεψε το ενδιαφέρον στις διαφορές μεταξύ των βαρόνων στα Ουαλικά σύνορα.
Αντιπολίτευση στον Εδουάρδο Β΄
Ο Μόρτιμερ δυσαρεστήθηκε έντονα με τους Ντεσπένσερ και μπήκε στην αντιπολίτευση, μετά την παραχώρηση των εδαφών του στους Ντεσπένσερ ξεκίνησε τις επιδρομές εναντίον της περιουσίας τους στην Ουαλία. Υποστήριξε τον Χάμφρεϊ του Μπόχυν, 4ο κόμη του Χέρεφορντ και αρνήθηκε να συναντήσει τον βασιλιά μέχρι το 1321 που ο "νεαρός Ντεσπένσερ δεν ήταν στην υπηρεσία του". Ο Μόρτιμερ ξεκίνησε επιδρομή εναντίον του Λονδίνου, οι άντρες του φορούσαν τη χαρακτηριστική πράσινη στολή με τα κίτρινα μανίκια. Η είσοδος του στην πόλη εμποδίστηκε αλλά συνέχισε την πολιορκία, οι λόρδοι με αρχηγό τον πρώτο ξάδελφο του βασιλιά Τόμας, 2ο κόμη του Λάνκαστερ υποχρέωσαν τον Εδουάρδο Β΄ να εξορίσει τους Λάνκαστερ τον Αύγουστο. Ο βασιλιάς μετά την επιτυχή εκστρατεία στο Λονδίνο εναντίον της Μάργκαρετ ντε Κλερ, βαρόνης του Μπάντλσμιρ που εμπόδισε τη σύζυγο του Ισαβέλλα της Γαλλίας να μπει στο κάστρο του Ληντς αυξήθηκε η δημοτικότητα του και το εκμεταλλεύτηκε για να φέρει πίσω τους Ντεσπένσερ από την εξορία. Ο Μόρτιμερ με τη βοήθεια των λόρδων του Μαρς ξεκίνησε επανάσταση εναντίον του Εδουάρδου Β΄ που έμεινε γνωστή σαν "Ο πόλεμος των Ντασπένσερ". Τον Ιανουάριο του 1322 ο Μόρτιμερ επιτέθηκε και έκαψε το Μπρίντγκνορθ αλλά επειδή οι δυνάμεις του ήταν σημαντικά μικρότερες παραδόθηκε στο Σρούσμπερυ.
Απόδραση στη Γαλλία
thumb|right|250px|Τα σύμβολα των Μόρτιμερ Ο Μόρτιμερ ενώθηκε με τον Λάνκαστερ στη μάχη του Μπόρουγκμπριτζ τον Μάιο του 1322 αλλά οι φύλακες του βασιλιά μπόρεσαν να τον συλλάβουν τον Ιούλιο. Ο Μόρτιμερ και ο θείος του Ρότζερ Μόρτιμερ του Τσίρκ καταδικάστηκαν σε θάνατο αλλά η ποινή μετετράπη σε φυλάκιση και μεταφέρθηκαν στον Πύργο του Λονδίνου. Τον Αύγουστο του 1323 με τη βοήθεια του Υπολοχαγού του Πύργου Τζέραλντ ντε Αλσπάγ ο Μόρτιμερ νάρκωσε σε γλέντι τους φρουρούς και δραπέτευσε. Αποπειράθηκε να κυριεύσει τα κάστρα του Ουίνδσορ και τους Γουόλινγκφορντ για να ελευθερώσει τους αντιφρονούντες, στη συνέχεια έφυγε για τη Γαλλία και καταζητήθηκε ζωντανός ή νεκρός.
Την επόμενη χρονιά η βασίλισσα Ισαβέλλα που είχε αρχίσει να δυσφορεί έντονα με τον σύζυγο της απεστάλη από τον ίδιο στη Γαλλία για να κλείσει ειρήνη με τον αδελφό της Κάρολο Δ΄ της Γαλλίας. Στη Γαλλική αυλή συνάντησε τον Μόρτιμερ που έγινε αμέσως ο ερωμένος της, ο Μόρτιμερ την παρότρυνε να μην επιστρέψει στον σύζυγο της όσο ζει με τους Ντεσπένσερ. Οι ιστορικοί έχουν διαφωνίες για τον χρόνο που η Ισαβέλλα και ο Μόρτιμερ έγιναν ερωμένοι. Η σύγχρονη άποψη είναι ότι ερωτεύτηκαν όταν ο Μόρτιμερ βρισκόταν ακόμα στην Αγγλία αλλά η βασίλισσα τον εγκατέλειψε όταν φυλακίστηκε στον Πύργο. Η απόδραση από τον Πύργο είναι ένα από τα πιο συναρπαστικά επεισόδια στην Αγγλική μεσαιωνική ιστορία. Η Ισαβέλλα σε οποιαδήποτε περίπτωση όταν τον συνάντησε στο Παρίσι σε τέσσερα χρόνια τα Χριστούγεννα του 1325 ήταν έτοιμη να κάνει τα πάντα γι'αυτόν. Η προστασία που τους παρείχε ο αδελφός της Κάρολος Δ΄ της Γαλλίας βοήθησε σημαντικά τη σχέση τους.
Εισβολή στην Αγγλία με την Ισαβέλλα
Ο Μόρτιμερ σαν κηδεμόνας του μικρού Εδουάρδου αποφάσισε να πάει στο Αινώ αλλά ύστερα από έντονη διαφωνία με τη βασίλισσα παρέμεινε στη Γαλλία. Η Ισαβέλλα προσπάθησε να συγκεντρώσει στρατό από την κομητεία του Πονθιέ, ο Μόρτιμερ πήρε ενισχύσεις από το Αινώ και έναν βοηθητικό στρατό που ήρθε τον Μάρτιο του 1326 από την Αγγλία. Το σκάνδαλο της Ισαβέλλας με τον Μόρτιμερ τους ανάγκασε να δραπετεύσουν από την αυλή στη Φλάνδρα, τους δέχτηκε ο Γουλιέλμος Α΄ του Αινώ και η Ισαβέλλα επέστρεψε στο Πονθιέ όταν ο στόλος ήταν έτοιμος να αποπλεύσει για την Αγγλία. Στρατοπέδευσαν στον ποταμό Όργουελ (24 Σεπτεμβρίου 1326), στη συνοδεία τους βρισκόταν ο διάδοχος Εδουάρδος και ο Ερρίκος, 3ος κόμης του Λάνκαστερ. Η πόλη του Λονδίνου υποστήριξε αμέσως τη βασίλισσα, ο Εδουάρδος Β΄ έφυγε δυτικά ενώ η Ισαβέλλα και ο Μόρτιμερ τον καταδίωξαν. Ο Εδουάρδος Β΄ μετά από μερικές βδομάδες χωρίς βοήθεια παραδόθηκε και παραιτήθηκε υπέρ του γιου του που στέφθηκε βασιλιάς ως Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας (25 Ιανουαρίου 1327) αλλά οι πραγματικοί κυβερνήτες της χώρας ήταν η Ισαβέλλα και ο Μόρτιμερ. Ο πρώην βασιλιάς πέθανε στον Πύργο του Λονδίνου σε περίεργες συνθήκες (21 Σεπτεμβρίου 1327), πολλές φήμες ακούστηκαν ότι δολοφονήθηκε από τον Μόρτιμερ αλλά δεν έχει αποδειχτεί τίποτα.
Απώλεια εξουσίας
thumb|right|250px|Η εκτέλεση του Ρότζερ Μόρτιμερ Μετά την εκδίωξη των Ντεσπένσερ ο Μόρτιμερ προσπάθησε να αποκαταστήσει τους οπαδούς του ιδιαίτερα τους λόρδους του Μαρς, τον πρώτο χρόνο του νέου βασιλιά τους συγχώρησε και τους έδωσε την περιουσία τους. Δημιούργησε πολλές νέες κομητείες και τίτλους για τους οπαδούς του όπως Φύλακας του κάστρου του Γουόλινγκφορντ, τον Σεπτέμβριο του 1328 δημιούργησε ξανά η κομητεία του Μαρς. Οι ικανότητες του ήταν ασφαλώς μεγαλύτερες από τους Ντεσπένσερ αλλά οι μεγάλες φιλοδοξίες του δημιούργησαν έντονες ανησυχίες. Ο γιος του Γοδεφρείδος ο μοναδικός που έφτασε σε μεγάλη ηλικία τον αποκαλούσε "βασιλιά της τρέλας" χλευάζοντας "το πολυτελή του ντύσιμο και την αλαζονική του συμπεριφορά". Το σύντομο διάστημα που κυβέρνησε την Αγγλία δημιούργησε τις ηγεμονίες του Ντένμπιγκ, του Όσβεστρι και του Κλαν, η πρώτη ανήκε στους Ντεσπένσερ και οι δυο τελευταίες στον κόμη του Αρουντέλ, η βασίλισσα του έδωσε και την ηγεμονία του Μοντγκόμερυ. Στον πόλεμο του Σαιν Σάρντος η αντιβασιλεία ξόδεψε 60.000 στερλίνες ρημάζοντας το βασιλικό θησαυροφυλάκιο παρά τον αποκλεισμό του Αρουντέλ και των Ντεσπένσερ. Η αντιπολίτευση σταδιακά άρχισε να εξοργίζεται για την ανεύθυνη πολιτική της νέας κυβέρνησης.
Ο αλαζονικός τρόπος που κυβερνούσε ο Μόρτιμερ προκάλεσε τη ζήλεια και την οργή πολλών ευγενών, ο πρώτος που έσπασε τη συμμαχία και συγκρούστηκε σκληρά μαζί του ήταν ο Ερρίκος του Λάνκαστερ. Ο Σίμον του Μεφαμ οπαδός του δούκα του Λάνκαστερ εξελέγη αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι (1328) χωρίς αντίσταση αλλά οι αντιδράσεις των ευγενών δεν σταμάτησαν. Το Κοινοβούλιο άνοιξε τις εργασίες του στις 15 Οκτωβρίου, την ίδια μέρα ο Σερ Ρόμπερτ Χόλλαντ δολοφονήθηκε από ληστές αλλά ο κόμης του Μαρς ορκίστηκε στον Σταυρό του Μεφαμ ότι δεν γνώριζε τίποτα για το θέμα. Ο βασιλιάς συνέταξε κατηγορητήριο για την παραβίαση των κανόνων της Μάγκνα Κάρτα. Οι δυο κόμητες έγιναν θανάσιμοι εχθροί και η συνεχής απουσία τους όταν βρισκόταν ο βασιλιάς δημιούργησε μεγάλες υποψίες, ο Λάνκαστερ κατηγόρησε σκληρά τον Μόρτιμερ για την επιβλαβή Συνθήκη του Εδιμβούργου - Νορθάμπτον που υπέγραψε και ο Εδουάρδος Γ΄. Ο νεαρός βασιλιάς συγκέντρωσε έναν στρατό με τοξότες για να αντιμετωπίσει μια επανάσταση στα βόρεια που προκλήθηκε από τον Λάνκαστερ. Ο Ερρίκος του Λάνκαστερ και οι υπόλοιποι ευγενείς που ανέτρεψαν τον Εδουάρδο Β΄ προσπαθούσαν τώρα να ανατρέψουν τον Μόρτιμερ αλλά χωρίς αποτέλεσμα επειδή ο νεαρός Εδουάρδος Γ΄ ήταν πάντα δίπλα του. Ο Εδμόνδος του Γούντστοκ, 1ος κόμης του Κεντ ετεροθαλής αδελφός του Εδουάρδου Β΄ εκτελέστηκε τον Μάρτιο του 1330 με διαταγή του Εδουάρδου Γ΄ αλλά από ενέργειες του Μόρτιμερ, μετά την εκτέλεση ο Λάνκαστερ έπεισε τον νεαρό βασιλιά να διεκδικήσει την ανεξαρτησία του.
Πτώση και θανάτωση
Τον Οκτώβριο του 1330 όταν συνεκλήθη ξανά το Κοινοβούλιο στο Νότιγχαμ ο Εδουάρδος Γ΄ λίγες μέρες πριν τα 18α γενέθλια του διέταξε τη σύλληψη του Μόρτιμερ και της μητέρας του στο κάστρο του Νότιγχαμ. Η Ισαβέλλα άρχισε τις εκκλήσεις στον Εδουάρδο Γ΄ να χαρίσει τη ζωή στον Μόρτιμερ με την κραυγή "Αγαπητέ μου γιε, λυπήσου τον ευγενή Μόρτιμερ" αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Ο Μόρτιμερ μεταφέρθηκε στον Πύργο του Λονδίνου και καταδικάστηκε σε θάνατο για εσχάτη προδοσία και παραβίαση της βασιλικής εξουσίας χωρίς δίκη, απαγχονίστηκε στο Τίμπουρν (29 Νοεμβρίου 1330) και η περιουσία του κατασχέθηκε από το στέμμα. Το σώμα του παρέμεινε κρεμασμένο σε δημόσια θέα στην αγχόνη δυο μέρες και δυο νύχτες. Η χήρα του Ιωάννα δέχτηκε συγχώρεση (1336) και πέθανε το 1356, τάφηκε δίπλα από τον σύζυγο της στο Γουίγκμορ, ο τάφος τους αργότερα καταστράφηκε.
Γιουσούφ Σέρεζλης
Ο Γιουσούφ Σέρεζλης ήταν στρατηγός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που έδρασε κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Ρότζερ Μόρτιμερ, 1ος κόμης του Μαρς
Πτώση και θανάτωση
Το 2002 ο ηθοποιός Τζον Τσάλλις (γεν. το 1942) ιδιοκτήτης της περιοχής του αβαείου του Γουίγκμορ κάλεσε το πρόγραμμα του BBC "Το σπίτι του ντετέκτιβ στο μεγαλείο του" να ερευνήσει την περιουσία του. Η ομάδα βρήκε ένα έγγραφο στο οποίο η χήρα του Ιωάννα έκανε αίτημα στον Εδουάρδο Γ΄ να επιτρέψει τη μεταφορά του σώματος του στο αβαείο του Γουίγκμορ, ο βασιλιάς της απάντησε "Ας αφήσουμε το σώμα του να αναπαυθεί εν ειρήνη". Ο Εδουάρδος Γ΄ επέτρεψε ωστόσο αργότερα να μεταφερθεί το σώμα του στο αβαείο του Γουίγκμορ και η Ιωάννα όταν πέθανε τάφηκε δίπλα του.
Γιουσούφ Σέρεζλης
Βιογραφία
Συγκεκριμένα ήταν ένας από τους στρατηγούς που στάλθηκαν σε βοήθεια του Ισμαήλ Πασά εναντίον του Αλή Πασά το 1820. Όταν όμως έφθασε ο σερασκέρης Χουρσίτ Μεχμέτ Πασάς και χήρεψε η θέση του πασά της Χαλκίδας, διατάχθηκε να μεταβεί στη Χαλκίδα. Ακολουθώντας όμως το δρόμο της Δυτικής Στερεάς εξερράγη η ανταρσία των Ελλήνων, ο ξεσηκωμός της Πάτρας (1821) όπου και αναγκάσθηκε να κλειστεί στο κάστρο του Ρίου μαζί με 600 περίπου ντελήδες που τον ακολουθούσαν.
Ρότζερ Μόρτιμερ, 1ος κόμης του Μαρς
Οικογένεια
Με τη σύζυγο του Ιωάννα του Τζένβιλλ απέκτησε :
Γιουσούφ Σέρεζλης
Βιογραφία
Τότε μαθαίνοντας ο Άγγλος πρόξενος της Πάτρας Φίλιπ Γκρην περί της άφιξης του Γιουσούφ στο Ρίο, πασχίζοντας τη διατήρηση της οθωμανικής κυριαρχίας, έστειλε απεσταλμένο που του ζητούσε την άμεση επέμβασή του στη Πάτρα που είχε στασιάσει, προκειμένου να επιβάλλει την τάξη, ενημερώνοντάς τον σχετικά τόσο για την ένοπλη δύναμη που είχαν συγκροτήσει οι Έλληνες όσο και για τις ακριβείς θέσεις κάλυψής των. Ακόμα δε περισσότερο του υπέδειξε και τα μη φυλασσόμενα σημεία από τα οποία θα μπορούσε να διεκπεραιωθεί. Για την πληρέστερη δε ασφάλεια των ντελήδων του, τους εφοδίασε με διάφορα ρούχα και σύμβολα ώστε να φαίνονται αυτοί κατά την επιχείρηση ως Έλληνες χριστιανοί επαναστάτες.
Ρότζερ Μόρτιμερ, 1ος κόμης του Μαρς
Οικογένεια
Ο Ρότζερ Μόρτιμερ μέσω του μεγαλύτερου γιου του Έντμοντ είναι πρόγονος των τελευταίων δυο βασιλέων από τη δυναστεία των Πλανταγενετών Εδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας και Ριχάρδου Γ΄ της Αγγλίας. Με την κόρη του Εδουάρδου Δ΄ Ελισάβετ της Υόρκης ο κόμης του Μαρς είναι πρόγονος του Ερρίκου Η΄ της Αγγλίας, του Ιακώβου Α΄ της Σκωτίας και κατά συνέπεια όλων των νεότερων βασιλέων της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Μεγάλης Βρετανίας.
Γιουσούφ Σέρεζλης
Βιογραφία
Κατόπιν αυτών ο Γιουσούφ στις 3 Απριλίου του 1821, ανήμερα της Κυριακής των Βαΐων, διαπεραιώθηκε σε κάποια «έρημη» ακτή της Αχαΐας και εισήλθε στη Πάτρα καταλαμβάνοντας την πόλη σχεδόν αμαχητί, ενώ οι Έλληνες αγωνιστές αναγκάστηκαν να λύσουν την πολιορκία που επιχειρούσαν στο κάστρο της πόλης. Αρχικά ο Γιουσούφ φάνηκε ιδιαίτερα επιεικής πλην όμως οι συνεχείς οχλήσεις και τα διάφορα επεισόδια εκ μέρους των Πατρινών τον εξόργισαν και άρχισε τις λεηλασίες.
Ρότζερ Μόρτιμερ, 1ος κόμης του Μαρς
Φιλμογραφία
Ο Μόρτιμερ εμφανίζεται στο έργο του Κρίστοφερ Μάρλοου Εδουάρδος Β΄ (1592) και στο έργο του Μπέρτολτ Μπρεχτ "Η ζωή του Εδουάρδου Β΄" (1923), στην τηλεοπτική σειρά του σκηνοθέτη Ντέρεκ Τζάρμαν (1942 - 1994) "Εδουάρδος Β΄" βασισμένη στο έργο του Μάρλοου παριστάνεται από τον ηθοποιό Νάιτζελ Τέρι (1945 - 2015).
Γιουσούφ Σέρεζλης
Βιογραφία
Τελικά ο Γιουσούφ παρέμεινε στην Πάτρα ως φρούραρχος σε όλο τον Αγώνα. Βοήθησε τους Λαλαίους, στη μάχη του Λάλα, τους οποίους και προστάτεψε στη συνέχεια ως πρόσφυγες, ενώ τον επόμενο χρόνο υπέστη δεινή ήττα στη μάχη του Γηροκομείου όπου και έκτοτε δεν φέρεται να ήλθε σε πολεμική αναμέτρηση με τους Έλληνες. Αργότερα προστάτεψε και τα λείψανα του στρατεύματος του Δράμαλη.
Ρότζερ Μόρτιμερ, 1ος κόμης του Μαρς
Φιλμογραφία
Ο Μόρτιμερ είναι επίσης πρωταγωνιστής στη σειρά των Γαλλικών μυθιστορημάτων του Μωρίς Ντριόν Οι καταραμένοι βασιλείς, παριστάνεται στη Γαλλική τηλεοπτική παραγωγή (1972) από τον ηθοποιό Κλαύδιο Τζιρώ και στην παραγωγή του 2005 από τον ηθοποιό Μπρουνό Τοντεσκινί (γεν. το 1962).
Γιουσούφ Σέρεζλης
Βιογραφία
Λίγο πριν το τέλος του απελευθερωτικού Αγώνα ήρθε σε έριδα με τον Καρά Μεχμέτ, που είχε σταλεί με 6.000 Ασιάτες σε ενίσχυσή του, oπότε εγκαταλείποντας την Πάτρα, αποσύρθηκε της ενεργού υπηρεσίας, διαμένοντας το υπόλοιπο της ζωής στην Οδησσό.
Ρότζερ Μόρτιμερ, 1ος κόμης του Μαρς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Μόρτιμερ Κατηγορία:Κόμητες του Μαρς (1328)
Γιουσούφ Σέρεζλης
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Οθωμανοί στρατιωτικοί της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Ιστορία της Πάτρας
Προεδρικές εκλογές στην Ινδία 2022
Στις 18 Ιουλίου 2022 διεξήχθη έμμεση προεδρική εκλογή στην Ινδία. Η Ντραουπάντι Μούρμου εξελέγη Πρόεδρος με το 64% των ψήφων εκλεκτόρων.
Η υποψήφια του Μπαρατίγια Τζανάτα, η Ντραουπάντι Μούρμου, κέρδισε τον υποψήφιο της αντιπολίτευσης Γιασβάντ Σίχνα με 64%–36%. Η Μούρμου έγινε η 15 Πρόεδρος της Ινδίας. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που ένας ιθαγενής έγινε Πρόεδρος, αφού η Ντραουπάντι Μούρμου είναι Σαντάλ, και η δεύτερη φορά που μία γυναίκα έγινε Πρόεδρος, με πρώτη την Πρατίμπα Πατίλ. Σε ηλικία 64 χρονών, είναι η νεαρότερη Πρόεδρος στην ιστορία της Ινδίας και η πρώτη γεννημένη μετά την ανεξαρτησία της χώρας.
Εκλογικό σύστημα
Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ινδίας, ο Πρόεδρος εκλέγεται έμμεσα από ένα εκλεκτορικό κολέγιο που αποτελείται από:
Το εκλογικό σύστημα είναι μεταφερόμενη μονοσταυρία. Οι εκλέκτορες πρέπει να αριθμήσουν τους υποψήφιους κατά σειρά προτίμησης, δηλαδή να γράψουν τον αριθμό 1 δίπλα στην πρώτη προτίμησή τους, τον αριθμό 2 δίπλα στη 2η, 3 στην 3η, κ.ο.κ. Οι ψήφοι των βουλευτών του κοινοβουλίου δεν έχουν την ίδια αξία με των μελών των νομοθετικών συνελεύσεων, και για τους τελευταίους η αξία των ψήφων τους εξαρτάται από την εκλογική δύναμη της πολιτείας ή επικράτειας τους. Η μέθοδος υπολογισμού βασίζεται στην παράμετρο Αξία Ψήφου.
Δικαίωμα υποψηφιότητας έχουν όλοι οι πολίτες της Ινδίας, ηλικίας άνω των 35 ετών, υπό την προϋπόθεση να πληρούν τα κριτήρια μέλους της Λοκ Σάμπα και να μην είναι κάτοχοι γραφείου της κυβέρνησης της Ινδίας, η πολιτείας ή άλλης επίσημης αρχής. Η αίτηση για την υποβολή υποψηφιότητας πρέπει να συνοδεύεται από τις υπογραφές τουλάχιστον 50 εκλεκτόρων και ακόμα 50 δευτερεύουσες υπογραφές εκλεκτόρων. Η θητεία του Προέδρου είναι πενταετής και ανανεώσιμη.
Παραπομπές
Ινδια 2022
Έρως Ρίτσο
Ο Έρως Ρίτσο (ιταλικά: Eros Riccio, Λούκκα, Ιταλία, 1 Δεκεμβρίου 1977) είναι Ιταλός σκακιστής μέσω αλληλογραφίας. Είναι γκρανμαίτρ και κάτοχος ασημένιου ευρωπαϊκού, και ολυμπιακού χάλκινου μεταλλίου με την εθνική ομάδα της Ιταλίας. Υπήρξε επίσης παγκόσμιος πρωταθλητής με το FICGS, και είναι γνωστός κυρίως ως πρωταθλητής σκάκι ανωτέρου επιπέδου, καθώς και έχει γράψει βιβλίο σχετικά με τα γνωστά ανοίγματα σκακιού.
Μπρούνο Μπετελχάιμ
Ο Μπρούνο Μπετελχάιμ (28 Αυγούστου 1903 – 13 Μαρτίου 1990) ήταν αυστριακής καταγωγής ψυχολόγος, λόγιος, διανοούμενος και συγγραφέας που πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ακαδημαϊκής και κλινικής του σταδιοδρομίας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αρχικά έγραψε για τον αυτισμό. Το έργο του Μπετελχάιμ επικεντρώθηκε στην εκπαίδευση συναισθηματικά διαταραγμένων παιδιών, καθώς και στη φροϋδική ψυχολογία γενικότερα. Στις ΗΠΑ, κέρδισε αργότερα μια θέση ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο και διευθυντής του Ορθογενετικού Σχολείου για τα Διαταραγμένα Παιδιά της Σόνια Σάνκμαν και μετά το 1973 δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ.
Οι ιδέες του Μπετελχάιμ, που προέκυψαν από αυτές του Σίγκμουντ Φρόιντ, θεώρησαν ότι τα παιδιά με συμπεριφορικές και συναισθηματικές διαταραχές δεν γεννήθηκαν έτσι και μπορούσαν να αντιμετωπιστούν μέσω εκτεταμένης ψυχαναλυτικής θεραπείας, θεραπείας που απέρριπτε τη χρήση ψυχοτρόπων φαρμάκων και θεραπεία σοκ. Κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 είχε διεθνή φήμη σε τομείς όπως ο αυτισμός, η παιδοψυχιατρική και η ψυχανάλυση.
Μεγάλο μέρος του έργου του απαξιώθηκε μετά το θάνατό του λόγω απατηλών ακαδημαϊκών προσόντων, ισχυρισμών για κακοποίηση ασθενών, κατηγοριών για λογοκλοπή και έλλειψης εποπτείας από τα ιδρύματα και την ψυχολογική κοινότητα.
Ιστορικό στην Αυστρία
Η πρώτη σύζυγος του Μπετελχάιμ, η Τζίνα, φρόντιζε ένα προβληματικό παιδί από την Αμερική, την Πάτσι, που έζησε στο σπίτι τους στη Βιέννη για επτά χρόνια, και που μπορεί να ήταν ή όχι στο φάσμα του αυτισμού.
Αν και εβραίος στην καταγωγή, ο Μπετελχάιμ μεγάλωσε σε μια κοσμική οικογένεια. Μετά την προσάρτηση (Anschluss) της Αυστρίας στις 12 Μαρτίου 1938, οι εθνικοσοσιαλιστικές (ναζιστικές) αρχές έστειλαν Αυστριακούς Εβραίους και πολιτικούς αντιπάλους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Νταχάου και Μπούχενβαλντ όπου πολλοί βασανίστηκαν ή δολοφονήθηκαν. Ο Μπετελχάιμ συνελήφθη περίπου δύο μήνες αργότερα στις 28 Μαΐου 1938 και φυλακίστηκε και στα δύο αυτά στρατόπεδα για δέκα και μισό μήνες πριν απελευθερωθεί στις 14 Απριλίου 1939. Ενώ βρισκόταν στο στρατόπεδο Μπούχενβαλντ, γνώρισε και έγινε φίλος με τον κοινωνικό ψυχολόγο Ερνστ Φέντερν. Ως αποτέλεσμα της αμνηστίας που κηρύχθηκε για τα γενέθλια του Αδόλφου Χίτλερ (η οποία έγινε λίγο αργότερα στις 20 Απριλίου 1939), ο Μπετελχάιμ και εκατοντάδες άλλοι κρατούμενοι αφέθηκαν ελεύθεροι. Ο Μπετελχάιμ χρησιμοποίησε την εμπειρία των στρατοπέδων συγκέντρωσης για μερικά από τα μεταγενέστερα έργα του.
Ζωή και καριέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες
Ο Μπετελχάιμ έφτασε με πλοίο ως πρόσφυγας στη Νέα Υόρκη στα τέλη του 1939, για να συναντήσει τη σύζυγό του Τζίνα, η οποία είχε ήδη μεταναστεύσει. Χώρισαν γιατί είχε μπλέξει με άλλον κατά τη διάρκεια του χωρισμού τους. Σύντομα μετακόμισε στο Σικάγο, έγινε πολιτογραφημένος πολίτης των ΗΠΑ το 1944 και παντρεύτηκε μια Αυστριακή γυναίκα, τη Γερτρούδη ('Τρούντι') Βάινφελντ, επίσης μετανάστρια από τη Βιέννη.
Ψυχολογία
Το Ίδρυμα Ροκφέλερ χρηματοδότησε ένα έργο εν καιρώ πολέμου, για να βοηθήσει στην επανεγκατάσταση Ευρωπαίων ακαδημαϊκών, κυκλοφορώντας το βιογραφικό τους σε αμερικανικά πανεπιστήμια. Μέσω αυτής της διαδικασίας, ο Ραλφ Τάιλερ προσέλαβε τον Μπετελχάιμ ως βοηθό του στην έρευνα στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο από το 1939 έως το 1941 με χρηματοδότηση από τον Σύλλογο Προοδευτικής Εκπαίδευσης, για να αξιολογήσει τον τρόπο με τον οποίο τα γυμνάσια δίδασκαν την τέχνη. Μόλις τελείωσε αυτή η χρηματοδότηση, ο Μπετελχάιμ βρήκε δουλειά στο Κολέγιο Ρόκφορντ του Ιλινόις, όπου δίδαξε από το 1942-1944.
Το 1943, δημοσίευσε την εργασία «Ατομική και μαζική συμπεριφορά σε ακραίες καταστάσεις» σχετικά με τις εμπειρίες του στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, μια εργασία που έτυχε μεγάλης εκτίμησης μεταξύ άλλων από τον Ντουάιτ Άιζενχοβερ. Ο Μπετελχάιμ ισχυρίστηκε ότι είχε πάρει συνέντευξη από 1.500 συγκρατούμενους, αν και αυτό ήταν απίθανο. Δήλωσε ότι ο Βιεννέζος ψυχαναλυτής Ρίτσαρντ Στέρμπα τον είχε αναλύσει, ενώ σε αρκετά κείμενά του άφησε να εννοηθεί ότι είχε εκπονήσει διδακτορική διατριβή στη φιλοσοφία της εκπαίδευσης. Το πραγματικό του διδακτορικό ήταν στην ιστορία της τέχνης και είχε παρακολουθήσει μόνο τρία εισαγωγικά μαθήματα ψυχολογίας.
Μέσω της σύστασης του Ραλφ Τάιλερ, το Πανεπιστήμιο του Σικάγο διόρισε τον Μπετελχάιμ ως καθηγητή ψυχολογίας, καθώς και διευθυντή του Ορθογενετικού Σχολείου για τα Διαταραγμένα Παιδιά της Σόνια Σάνκμαν Ορθογενετικού Σχολείου της Σόνια Σάνκμαν για συναισθηματικά διαταραγμένα παιδιά. Κατείχε και τις δύο θέσεις από το 1944 μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1973. Έγραψε μια σειρά από βιβλία για την ψυχολογία και, για ένα διάστημα, είχε διεθνή φήμη για το έργο του για τον Σίγκμουντ Φρόιντ, την ψυχανάλυση και τα συναισθηματικά διαταραγμένα παιδιά.
Ο Μπετελχάιμ εξελέγη Μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών το 1971. Αφού συνταξιοδοτήθηκε το 1973, αυτός και η σύζυγός του μετακόμισαν στην Κοιλάδα Πόρτολα της Καλιφόρνια, όπου συνέχισε να γράφει και να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Η σύζυγός του πέθανε το 1984.
Οι χρήσεις της Μαγείας
Ο Μπετελχάιμ ανέλυσε τα παραμύθια με όρους φροϋδικής ψυχολογίας στο βιβλίο Οι χρήσεις της Μαγείας (The Uses of Enchantment) (1976). Συζήτησε τη συναισθηματική και συμβολική σημασία των παραμυθιών για τα παιδιά, συμπεριλαμβανομένων των παραδοσιακών παραμυθιών, που κάποτε θεωρούνταν πολύ σκοτεινά, όπως αυτά που συνέλεξαν και δημοσιεύτηκαν από τους Αδελφούς Γκριμ. Ο Μπετελχάιμ πρότεινε ότι τα παραδοσιακά παραμύθια, με το σκοτάδι της εγκατάλειψης, του θανάτου, των μαγισσών και των τραυματισμών, επέτρεπαν στα παιδιά να αντιμετωπίσουν τους φόβους τους με απομακρυσμένους, συμβολικούς όρους. Αν μπορούσαν να διαβάσουν και να ερμηνεύσουν αυτά τα παραμύθια με τον δικό τους τρόπο, πίστευε, θα αποκτούσαν μεγαλύτερη αίσθηση του νοήματος και του σκοπού. Ο Μπετελχάιμ σκέφτηκε ότι με την ενασχόληση με αυτές τις κοινωνικά εξελιγμένες ιστορίες, τα παιδιά θα περνούσαν από συναισθηματική ανάπτυξη, που θα τα προετοίμαζε καλύτερα για το μέλλον τους. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Μπετελχάιμ κέρδισε δύο σημαντικά βραβεία για τις χρήσεις της μαγείας: το Εθνικό Βραβείο Κύκλου Κριτικών Βιβλίου και το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου στις ΗΠΑ στην κατηγορία της Σύγχρονης Σκέψης.
Ωστόσο, το 1991, υπήρξαν καλά στηριγμένες κατηγορίες για λογοκλοπή κατά του βιβλίου Οι χρήσεις της Μαγείας του Μπετελχάιμ, κυρίως ότι είχε αντιγράψει από το Μια Ψυχιατρική Μελέτη των Παραμυθιών του Τζούλιαν Χέρσερ το 1963 (αναθεωρημένη έκδοση 1974).
Στη λαϊκή κουλτούρα
Ο Μπετελχάιμ ήταν ένας διανοούμενος, του οποίου η γραφή και πολλές δημόσιες εμφανίσεις στα δημοφιλή μέσα ενημέρωσης παραλληλίστηκαν με ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο για την ψυχανάλυση. Για παράδειγμα, εμφανίστηκε πολλές φορές στο Το σόου του Ντικ Κάβετ τη δεκαετία του '70 για να συζητήσει τις θεωρίες του αυτισμού και της ψυχανάλυσης. Η βιογραφία του Πόλακ υποστηρίζει ότι τέτοιες δημοφιλείς εμφανίσεις προστατεύουν την ανήθικη συμπεριφορά του Μπετελχάιμ από τον εξονυχιστικό έλεγχο.
Ένα ντοκιμαντέρ του BBC Horizon για το Μπετελχάιμ μεταδόθηκε τηλεοπτικά το 1987.
Αντιπαραθέσεις
Η ζωή και το έργο του Μπετελχάιμ έχουν τεθεί υπό ολοένα και περισσότερο έλεγχο από τον θάνατό του.
Παραποιημένα πιστοποιητικά σπουδών
Αν και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του δουλεύοντας στην ψυχολογία και την ψυχιατρική, το εκπαιδευτικό υπόβαθρο του Μπετελχάιμ σε αυτούς τους τομείς είναι στην καλύτερη περίπτωση θολό. Οι πηγές διαφωνούν εάν το διδακτορικό του Μπετελχάιμ ήταν στην ιστορία της τέχνης ή στη φιλοσοφία (αισθητική). Όταν προσλήφθηκε στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, ο Ραλφ Τάιλερ υπέθεσε ότι είχε δύο διδακτορικά, το ένα στην ιστορία της τέχνης και το άλλο στην ψυχολογία. Πίστευε επίσης, ψευδώς, ότι ο Μπετελχάιμ ήταν πιστοποιημένος να διεξάγει ψυχανάλυση, αν και ο Μπετελχάιμ δεν έλαβε ποτέ τέτοια πιστοποίηση. Μια μεταθανάτια ανασκόπηση της μεταγραφής του έδειξε ότι ο Μπετελχάιμ είχε παρακολουθήσει μόνο τρία εισαγωγικά μαθήματα ψυχολογίας. Ο Μπέρτραμ Κόλερ και η Ζακλίν Σάντερς στο Ορθογενετικό Σχολείο πίστευαν ότι ο Μπετελχάιμ είχε διδακτορικό στην ιστορία της τέχνης. Σε μερικά από τα κείμενά του, ο Μπετελχάιμ άφησε να εννοηθεί ότι είχε γράψει μια διατριβή για τη φιλοσοφία της εκπαίδευσης.
Ο προσδιορισμός της εκπαίδευσης του Μπετελχάιμ περιπλέκεται από το γεγονός ότι ο ίδιος διόρθωνε ή διόγκωνε τακτικά πτυχές της δικής του βιογραφίας. Για παράδειγμα, η πρώτη σύζυγος του Μπετελχάιμ, η Τζίνα, φρόντιζε ένα προβληματικό παιδί από την Αμερική, την Πάτσι, που έζησε στο σπίτι τους στη Βιέννη για επτά χρόνια. Αν και αργότερα ο Μπετελχάιμ ισχυρίστηκε ότι ο ίδιος είχε φροντίσει το παιδί, υπάρχει γενική συμφωνία ότι η σύζυγός του παρείχε στην πραγματικότητα το μεγαλύτερο μέρος της φροντίδας του παιδιού. Ωστόσο, οι πηγές διαφωνούν σχετικά με το εάν η Πάτσι ήταν αυτιστική. Ο Μπετελχάιμ ισχυρίστηκε αργότερα ότι ήταν ο Πάτσι, που τον ενέπνευσε να μελετήσει τον αυτισμό και την τοποθέτησε σε δύο ή και πολλά αυτιστικά παιδιά στο σπίτι του.
Στο New York Review of Books, ο Ρόμπερτ Γκόττλιμπ περιγράφει τον Πόλακ ως έναν «αδυσώπητα αρνητικό βιογράφο», αλλά ο Γκόττλιμπ εξακολουθεί να γράφει, «Οι κατηγορίες εναντίον του Μπετελχάιμ εμπίπτουν σε διάφορες κατηγορίες. Πρώτον, είπε ψέματα. Δηλαδή, υπερέβαλλε τις επιτυχίες του στο σχολείο και παραποίησε πτυχές της καταγωγής του, διεκδικώντας μια πιο περίτεχνη ακαδημαϊκή και ψυχαναλυτική ιστορία στη Βιέννη από ό,τι είχε στην πραγματικότητα. Υπάρχουν πειστικά στοιχεία που υποστηρίζουν και τις δύο κατηγορίες». Ο Γκόττλιμπ συνεχίζει λέγοντας ότι ο Μπετελχάιμ έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες ως επιζών του Ολοκαυτώματος και πρόσφυγας χωρίς δουλειά ούτε καν επάγγελμα, και γράφει: «Υποψιάζομαι ότι είπε αυτό που πίστευε ότι ήταν απαραίτητο να πει και έκτοτε έμεινε κολλημένος με αυτούς τους ισχυρισμούς αργότερα, όταν δεν μπορούσε ούτε να τα επιβεβαιώσει (καθώς ήταν ψευδή) ούτε, δεδομένης της περηφάνιας του, να αναγνωρίσει ότι είχε πει ψέματα». Αυτή είναι η κρίση του Ρόμπερτ Γκόττλιμπ για το γιατί είπε ψέματα ο Μπετελχάιμ.
Σε ένα άρθρο του Weekly Standard το 1997, ο Πίτερ Κράμερ, κλινικός καθηγητής ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο Μπράουν, συνόψισε: «Υπήρχαν κομμάτια αλήθειας στην ιστορία, αλλά όχι πολλά. Ο Μπετελχάιμ είχε κερδίσει ένα δίπλωμα φιλοσοφίας, είχε κάνει γνωριμίες στην ψυχαναλυτική κοινότητα και η πρώτη του σύζυγος είχε βοηθήσει να μεγαλώσει ένα προβληματικό παιδί. Αλλά, από το 1926 έως το 1938, -- το μεγαλύτερο μέρος των '14 ετών' στο πανεπιστήμιο -- ο Μπετελχάιμ είχε εργαστεί ως έμπορος ξυλείας στην οικογενειακή επιχείρηση."
Στην κριτική του το 1997 για το βιβλίο του Πόλακ στην εφημερίδα Ο Ήλιος της Βαλτιμόρης, ο Πολ Ρ. Μακχιού, τότε διευθυντής της Ψυχιατρικής και των Επιστημών της Συμπεριφοράς στο Τζονς Χόπκινς, δήλωσε: «Ο Μπετελχάιμ –με τόλμη, ενέργεια και τύχη– εκμεταλλεύτηκε τον αμερικανικό σεβασμό στις φροϋντο-νιτσεϊκές νοοτροπίες και ερμηνείας, ειδικά όταν απάγγελε με βιεννέζικη προφορά».
Η βιογραφία του Μπετελχάιμ του 1997 του Ρίτσαρντ Πόλακ
Η βιογραφία του Ρίτσαρντ Πόλακ ξεκινά με έναν προσωπικό απολογισμό, γιατί ο αδερφός του πέθανε σε ατύχημα ενώ βρισκόταν στο σπίτι για διακοπές από το σχολείο του Μπετελχάιμ. Ενώ έπαιζε κρυφτό σε μια σοφίτα με σανό, ο αδελφός του έπεσε μέσα από ένα αυλάκι καλυμμένο με σανό και χτύπησε στο τσιμεντένιο πάτωμα στο κάτω επίπεδο. Χρόνια αργότερα, ο Πόλακ ήλπιζε να πάρει κάποιες πληροφορίες για τη ζωή του αδελφού του και αναζήτησε τον Μπετελχάιμ. Όπως αφηγείται ο Πόλακ, «Ο Μπετελχάιμ ξεκίνησε αμέσως μια επίθεση. Ο πατέρας των αγοριών, είπε, ήταν ένας απλός «ατσούμπαλος». Η μητέρα τους, επέμεινε, είχε απορρίψει τον Στίβεν κατά τη γέννησή του, αναγκάζοντάς τον να αναπτύξει «ψευδοαδυναμία» για να τα βγάλει πέρα». Συνέχισε ρωτώντας θυμωμένος: «Τι συμβαίνει με αυτές τις Εβραιές μητέρες, κύριε Πόλακ;». Επιπλέον, ο Μπετελχάιμ επέμεινε ότι ο αδελφός είχε αυτοκτονήσει και το έκανε να μοιάζει με ατύχημα. Ο Πόλακ δεν το πίστευε αυτό.
Όπως αναφέρει μια ανασκόπηση στην εφημερίδα Ο Ήλιος της Βαλτιμόρης, «Η στάση του αλάθητου σε θέματα που ο Πόλακ ήξερε ότι ήταν αναληθής τον ώθησε να αναρωτηθεί για τα θεμέλια της επιβλητικής φήμης του Μπετελχάιμ».
Ορισμένοι κριτικοί επέκριναν το στυλ γραφής του Πόλακ, σχολιάζοντας ότι το βιβλίο του είχε κίνητρο «Εκδίκηση, όχι κακία» ή ότι το βιβλίο του ήταν «περίεργα αδιάφορο», αλλά και πάλι συμφώνησαν σε μεγάλο βαθμό με τα συμπεράσματά του.
Λογοκλοπή στις Χρήσεις της Μαγείας του Μπετελχάιμ
Το 1991, ο Άλαν Ντάντες δημοσίευσε ένα άρθρο στο περιοδικό Journal of American Folklore στο οποίο ισχυριζόταν ότι ο Μπετελχάιμ είχε εμπλακεί σε λογοκλοπή στο βιβλίο του Οι Χρήσεις της Μαγείας. Παρουσίασε μια περίπτωση στην οποία ο Μπετελχάιμ είχε αντιγράψει από διάφορες πηγές, συμπεριλαμβανομένης της εργασίας του ίδιου του Ντάντες το 1967 για τη Σταχτοπούτα, αλλά κυρίως από το βιβλίο του Δρ. Γιούλιους Χόιστσερ Μια Ψυχιατρική Μελέτη των Παραμυθιών (1963) (αναθεωρημένη έκδοση 1974).
Από την άλλη, η Ζακλίν Σάντερς, η οποία συνεργάστηκε με τον Μπετελχάιμ και αργότερα έγινε διευθύντρια του Ορθογενετικού σχολείου, δήλωσε ότι είχε διαβάσει το άρθρο του Ντάντες, αλλά δεν πίστευε ότι πολλοί θα συμφωνούσαν με τα συμπεράσματά του. Είπε, «Δεν θα το έλεγα λογοκλοπή. Νομίζω ότι το άρθρο είναι μια λογική επιστημονική προσπάθεια και είναι κατάλληλο να το ονομάσουμε επιστημονική εθιμοτυπία. Είναι σωστό ότι αυτός ο άνθρωπος άξιζε να αναγνωριστεί και ο Μπετελχάιμ όχι. . . Αλλά δεν θα έκοβα έναν μαθητή επειδή έκανε αυτό, και δεν ξέρω κανέναν που θα το έκανε».
Σε μια βιβλιοκριτική του 1997 στους New York Times, η Σάρα Μπόξερ έγραψε, "Ο κ. Πόλακ δίνει μια καταδικαστική σύγκριση απόσπασμα προς απόσπασμα των δύο [το βιβλίο του Μπετελχάιμ και το προηγούμενο βιβλίο του Χόιστσερ]."
Κακή μεταχείριση μαθητών
Υπάρχει κάποια διαφωνία ως προς το εάν η χρήση της σωματικής τιμωρίας από τον Μπετελχάιμ έφθασε στο επίπεδο της κακοποίησης ή ήταν σύμφωνη με τα πρότυπα της εποχής του. Ορισμένοι υπάλληλοι που εργάζονταν στο Ορθογενετικό σχολείο έχουν δηλώσει ότι θεωρούν τη συμπεριφορά του Μπετελχάιμ έφτανε στη σωματική τιμωρία, αλλά όχι σε κατάχρηση. Για παράδειγμα, ο Ντέιβιντ Ζβέρντλινγκ, ο οποίος ήταν σύμβουλος στο σχολείο για ένα χρόνο το 1969-70, έγραψε μια απάντηση τον Σεπτέμβριο του 1990 στην Washington Post στην οποία δήλωσε: «Έγινα μάρτυρας μιας περίπτωσης όταν ένα έφηβο αγόρι έβρισε μια γυναίκα σύμβουλο. Εξοργισμένος όταν το έμαθε αυτό, ο Δρ. Μπετελχάιμ συνέχισε να χαστουκίζει το αγόρι δύο ή τρεις φορές στο πρόσωπο, ενώ του είπε αυστηρά να μην ξαναμιλήσει ποτέ με αυτόν τον τρόπο σε μια γυναίκα. Αυτό ήταν το μόνο τέτοιο περιστατικό που παρατήρησα ή άκουσα κατά τη διάρκεια της χρονιάς μου στο σχολείο...μέχρι αρκετά πρόσφατα, η σχεδόν συναίνεση κατά της σωματικής τιμωρίας στα σχολεία δεν επιτεύχθηκε». Ωστόσο, ο Ζβέρντλινγκ σημείωσε επίσης: «Ήταν επίσης ένας άνθρωπος που, για οποιονδήποτε λόγο, ήταν ικανός να θυμώσει έντονα κατά καιρούς».
Ένα ιδιαίτερα υποβλητικό παράδειγμα ήρθε από την Αλίντα Τζάτιτς, η οποία έζησε στο σχολείο από το 1966 έως το 1972 από δώδεκα έως δεκαοκτώ ετών. Έγραψε μια αρχικά ανώνυμη επιστολή τον Απρίλιο του 1990 στο Chicago Reader στην οποία δήλωσε ότι «ζούσε υπό τον φόβο των απρόβλεπτων θυμών του Μπετελχάιμ, δημόσιους ξυλοδαρμούς, τράβηγμα μαλλιών, άγριες κατηγορίες και απειλές και κακοποίηση μπροστά σε συμμαθητές και το προσωπικό. Το ένα λεπτό μπορεί να χαμογελάει και να αστειεύεται, το επόμενο λεπτό μπορεί να εκραγεί». Πρόσθεσε, «Προσωπικά, ήταν ένας κακός άνθρωπος που δημιούργησε το σχολείο του ως ιδιωτική αυτοκρατορία και τον εαυτό του ως ημίθεο ή αρχηγό λατρείας». Η Τζάτιτς είπε ότι ο Μπετελχάιμ είχε «εκφοβίσει, τρόμαζε και τρομοκρατούσε» τα παιδιά στο σχολείο του, τους γονείς τους, τα μέλη του προσωπικού του σχολείου, τους μεταπτυχιακούς φοιτητές του και οποιονδήποτε άλλον ερχόταν σε επαφή μαζί του.
Η Ζακλίν Σάντερς, η οποία αργότερα έγινε διευθύντρια του Ορθογενετικού Σχολείου, είπε ότι πίστευε ότι ήταν μια περίπτωση που ο Μπετελχάιμ είχε πολύ μεγάλη επιτυχία πολύ γρήγορα. «Ο Δρ Μπετελχάιμ χειροτέρεψε μόλις άρχισε να τυγχάνει αναγνώρισης», είπε. «Ήταν λιγότερο ικανός να έχει κάποια διαίσθηση για την επίδρασή του σε αυτά τα παιδιά».
Δημοσιευμένα βιβλία, απομνημονεύματα και βιογραφίες του Μπετελχάιμ έχουν επίσης απασχολήσει το ζήτημα του πώς μεταχειριζόταν τους μαθητές. Η βιογραφία του Ρίτσαρντ Πόλακ για τον Μπετελχάιμ εμπνεύστηκε από την εμπειρία του αδερφού του στο σχολείο και την σκληρή απάντηση του Μπετελχάιμ σε ερωτήσεις σχετικά με αυτήν την εμπειρία.
Η βιογραφία του Πόλακ αναφέρει επίσης ότι δύο γυναίκες ανέφεραν ότι ο Μπετελχάιμ χάιδευε το στήθος τους και τα στήθη άλλων μαθητών στο σχολείο, ενώ φαινομενικά ζητούσε συγγνώμη από την καθεμία, που την ξυλοκόπησε.
Θεσμικές και επαγγελματικές μη ανταποκρίσεις
Ίσως εν μέρει λόγω του επαγγελματικού και δημόσιου κύρους του Μπετελχάιμ, δεν έγινε καμία προσπάθεια κατά τη διάρκεια της ζωής του, για να περιορίσει τη συμπεριφορά του ή να παρέμβει για λογαριασμό των θυμάτων του. Η εργασία του στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο φαίνεται να έχει λιγότερη επίσημη επίβλεψη από το Πανεπιστήμιο σε σχέση με άλλες ερευνητικές οντότητες υπό τις αρμοδιότητές τους.
Ένα άρθρο του Newsweek ανέφερε ότι ψυχίατροι της περιοχής του Σικάγο του είχαν δώσει ιδιωτικά το ψευδώνυμο «Brutalheim», αλλά δεν έκαναν τίποτα για να παρέμβουν αποτελεσματικά για λογαριασμό των μαθητών του σχολείου.
Διαμάχη για τον αυτισμό
Η ψυχολογία και οι συνθήκες συμπεριφοράς σε παιδιά και εφήβους ήταν ελάχιστα κατανοητές στα μέσα του εικοστού αιώνα. Η έννοια του «αυτισμού» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ως όρος για τη σχιζοφρένεια. Από τη δεκαετία του 1950 έως τη δεκαετία του 1960, αυτό που μπορεί να γίνει κατανοητό ως αυτισμός στα παιδιά αναφέρεται τακτικά ως «παιδική ψύχωση και παιδική σχιζοφρένεια». Η «ψυχογένεση», η θεωρία ότι οι παιδικές διαταραχές είχαν προέλευση από γεγονότα της πρώιμης παιδικής ηλικίας ή τραύματα που επηρέαζαν το παιδί από έξω ήταν μια εξέχουσα θεωρία και ο Μπετελχάιμ ήταν εξέχων υποστηρικτής μιας ψυχογενούς βάσης για τον αυτισμό. Για τον Μπετελχάιμ, η ιδέα ότι οι εξωτερικές δυνάμεις προκαλούν προβλήματα ατομικής συμπεριφοράς μπορεί να ανιχνευθεί στο παλαιότερο σημαντικό άρθρο του για την ψυχολογία των φυλακισμένων. Ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1960 και στη δεκαετία του 1970, η «βιογένεση», η ιδέα ότι τέτοιες συνθήκες είχαν μια εσωτερική-οργανική ή βιολογική βάση ξεπέρασε την ψυχογένεση.
Επί του παρόντος, πολλές από τις θεωρίες του Μπετελχάιμ στις οποίες αποδίδει τις συνθήκες του φάσματος του αυτισμού στο στυλ γονικής μέριμνας θεωρούνται απαξιωμένες, κυρίως λόγω των διαφωνιών που σχετίζονται με τα ακαδημαϊκά και επαγγελματικά του προσόντα.
Οι δύο βιογραφίες των Σάτον (1995) και Πόλακ (1997) ξύπνησαν το ενδιαφέρον και την εστίαση στις πραγματικές μεθόδους του Μπετελχάιμ, που διαφέρουν από τη δημόσια προσωπικότητά του. Οι θεωρίες του Μπετελχάιμ σχετικά με τα αίτια του αυτισμού έχουν σε μεγάλο βαθμό απαξιωθεί και τα ποσοστά ίασης που αναφέρουν έχουν αμφισβητηθεί, με τους επικριτές να δηλώνουν ότι οι ασθενείς του δεν ήταν στην πραγματικότητα αυτιστικοί. Σε μια ευνοϊκή ανασκόπηση της βιογραφίας του Πόλακ, ο Κρίστοφερ Λίμαν-Χάουπτ των New York Times έγραψε: «Τα λιγοστά στοιχεία που απομένουν υποδηλώνουν ότι οι ασθενείς του δεν ήταν καν αυτιστικοί στην αρχή».
Το 1997 ο ψυχίατρος Πήτερ Κράμερ έγραψε: «Το Ίδρυμα Ford ήταν πρόθυμο να αναλάβει καινοτόμες θεραπείες για αυτιστικά παιδιά, έτσι ο Μπετελχάιμ ονόμασε τα παιδιά του αυτιστικά. Λίγοι ανταποκρίθηκαν πραγματικά στον ορισμό του συνδρόμου, που δημιουργήθηκε πρόσφατα»
Ο Μπετελχάιμ πίστευε ότι ο αυτισμός δεν είχε οργανική βάση, αλλά προέκυψε όταν οι μητέρες απέκρυψαν την κατάλληλη στοργή από τα παιδιά τους και απέτυχαν να κάνουν καλή σχέση μαζί τους. Ο Μπετελχάιμ κατηγόρησε επίσης τους απόντες ή αδύναμους πατέρες. Ένα από τα πιο διάσημα βιβλία του, Το Άδειο Φρούριο (1967), περιέχει μια περίπλοκη και λεπτομερή εξήγηση αυτής της δυναμικής με ψυχαναλυτικούς και ψυχολογικούς όρους. Αυτές οι απόψεις αμφισβητήθηκαν εκείνη την εποχή από μητέρες αυτιστικών παιδιών και από ερευνητές. Αντλούσε τη σκέψη του από την ποιοτική διερεύνηση κλινικών περιπτώσεων. Συσχέτισε επίσης τον κόσμο των αυτιστικών παιδιών με τις συνθήκες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Στο βιβλίο Ένας αρκετά καλός γονέας, που δημοσιεύτηκε το 1987, είχε καταλήξει στην άποψη ότι τα παιδιά είχαν σημαντική ανθεκτικότητα και ότι οι περισσότεροι γονείς μπορούσαν να είναι «αρκετά καλοί», για να βοηθήσουν τα παιδιά τους να κάνουν μια καλή αρχή.
Πριν από αυτό, ο Μπετελχάιμ προσυπέγραψε και έγινε από νωρίς εξέχων υποστηρικτής της θεωρίας του αυτισμού της «μητέρας ψυγείου»: τη θεωρία ότι οι αυτιστικές συμπεριφορές πηγάζουν από τη συναισθηματική ψυχρότητα των μητέρων των παιδιών. Προσάρμοσε και μετέτρεψε την Ορθογενετική Σχολή στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο ως οικιακό περιβάλλον θεραπείας για τέτοια παιδιά, τα οποία θεώρησε ότι θα ωφελούνταν από μια «παρεντεκτομή». Αυτό σηματοδότησε το απόγειο του αυτισμού, που θεωρείται ως διαταραχή της ανατροφής των παιδιών.
Σε μια κριτική το 1997 δύο βιβλίων για το Μπετελχάιμ, η Μόλι Φιν έγραψε: «Είμαι μητέρα μιας αυτιστικής κόρης και θεωρώ τον Μπετελχάιμ τσαρλατάνο από τότε που κυκλοφόρησε το βιβλίο Το Άδειο Φρούριο, η περίφημη μελέτη του για τον αυτισμό, το 1967. Δεν έχω τίποτα προσωπικό εναντίον του Μπετελχάιμ, αν δεν είναι προσωπικό να αγανακτώ, που συγκρίνεται με μια μάγισσα, που καταβροχθίζει, έναν βρεφοκτόνο βασιλιά και έναν φύλακα των SS σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης ή να αναρωτιέμαι ποια θα μπορούσε να είναι η βάση της δήλωσης του Μπετελχάιμ ότι «ο παράγοντας, που επιταχύνει τον βρεφικό αυτισμό είναι η επιθυμία του γονιού να μην υπάρχει το παιδί του.»
Αν και ο Μπετελχάιμ προανήγγειλε το σύγχρονο ενδιαφέρον για την αιτιακή επιρροή της γενετικής στην ενότητα Γονικό υπόβαθρο, έδωσε σταθερά έμφαση στην ανατροφή έναντι της φύσης. Για παράδειγμα: «Όταν επιτέλους αρχίζουν να αναδύονται τα κάποτε εντελώς παγωμένα συναισθήματα και να εξελίσσεται μια πολύ πλουσιότερη ανθρώπινη προσωπικότητα, τότε οι πεποιθήσεις για την ψυχογενή φύση της διαταραχής γίνονται ακόμα πιο ισχυρές». Τα ποσοστά ανάκαμψης, που ζητούνται για το Ορθογενετικό Σχολείο καθορίζονται στα Δεδομένα παρακολούθησης, με μια ανάκτηση αρκετά καλή ώστε να θεωρείται «θεραπεία» 43%.
Στη συνέχεια, η ιατρική έρευνα έδωσε μεγαλύτερη κατανόηση της βιολογικής βάσης του αυτισμού και άλλων ασθενειών. Επιστήμονες όπως ο Μπέρναρντ Ρίμλαντ αμφισβήτησαν την άποψη του Μπετελχάιμ για τον αυτισμό υποστηρίζοντας ότι ο αυτισμός είναι ένα νευροαναπτυξιακό ζήτημα. Μέχρι το 2009, η θεωρία της «μητέρας ψυγείου» διατήρησε ορισμένους εξέχοντες υποστηρικτές, συμπεριλαμβανομένου του εξέχοντος Ιρλανδού ψυχολόγου Τόνι Χάμφρεϊς. Η θεωρία του εξακολουθεί να έχει ευρεία υποστήριξη στη Γαλλία.
Παρατηρήσεις για τους Εβραίους και το Ολοκαύτωμα
Οι εμπειρίες του Μπετελχάιμ κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος διαμόρφωσαν την προσωπική και επαγγελματική του ζωή για χρόνια μετά. Η πρώτη του δημοσίευση ήταν «Ατομική και μαζική συμπεριφορά σε ακραίες καταστάσεις» που προήλθε από τις εμπειρίες του στο Νταχάου και στο Μπούχενβαλντ. Η μεταγενέστερη δουλειά του συχνά συνέκρινε τη συναισθηματικά διαταραγμένη παιδική ηλικία με τη φυλακή ή τον περιορισμό, και σύμφωνα με τον Σάτον, η επαγγελματική του εργασία προσπάθησε να λειτουργήσει τα μαθήματα για την ανθρώπινη φύση, που έμαθε κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού του.
Ο Μπετελχάιμ έγινε ένας από τους πιο εξέχοντες υπερασπιστές του βιβλίου της Χάνα Άρεντ Ο Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ. Έγραψε μια θετική κριτική για το βιβλίο Η νέα Δημοκρατία. Αυτή η ανασκόπηση οδήγησε σε μια επιστολή από έναν συγγραφέα, τον Χάρι Γκόλντεν, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι τόσο ο Μπετελχάιμ όσο και η Άρεντ υπέφεραν από «ένα ουσιαστικά εβραϊκό φαινόμενο… μίσος για τον εαυτό τους».
Η βιογραφία του Ρίτσαρντ Πόλακ, Η Δημιουργία του Dr. B, απεικονίζει τον Μπετελχάιμ ως αντισημίτη, παρόλο που μεγάλωσε σε ένα κοσμικό εβραϊκό σπίτι, και υποστηρίζει ότι ο Μπετελχάιμ επέκρινε σε άλλους την ίδια δειλία, που είχε επιδείξει ο ίδιος στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βιέννης Κατηγορία:Αμερικανοί ψυχολόγοι Κατηγορία:Αυστριακοί ψυχολόγοι Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Τζος Μπρόλιν
Ο Τζος Τζέιμς Μπρόλιν (Josh Brolin, 12 Φεβρουαρίου 1968) είναι Αμερικάνος ηθοποιός. Έχει αποδεχτεί πολλά βραβεία, συμπεριλαμβανόμενα ένα Critic's Choice Movie Award και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ.
Πιο γνωστός είναι για τον ρόλο του σε ταινίες όπως τα Γκούνις: Το Κυνήγι της Μεγάλης Περιπέτειας, Sicario: Ο Εκταλεστής, Χαίρε, Καίσαρ!, Deadpool 2 και Dune. Έπαιξε τον υπερκακό των Marvel Comics Thanos στο Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel ξεκινώντας με μικρές εμφανίσεις στις ταινίες Φύλακες του Γαλαξία και Εκδικητές: Η Εποχή του Ultron, ενώ είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στις ταινίες Εκδικητές: Ο Πόλεμος της Αιωνιότητας και Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη. Το 2021 επέστρεψε για μια τελευταία φορά να χαρίσει την φωνή του Θάνος στην σειρά κινουμένων σχεδίων What If...?.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Industrial Electro
H Electro-industrial είναι ένα είδος μουσικής που προέκυψε από την μουσική στα μέσα της δεκαετίας του '80. Ενώ η EBM (electronic body music) έχει μια μινιμαλιστηκή δομή και καθαρή παραγωγή, η electro-industrial τείνει να έχει έναν πιο σκληρό, πολύπλοκο και στρωματοποιημένο ήχο. Το στυλ ξεκίνησε από τους Skinny Puppy, Front Line Assembly και άλλες ομάδες από τον Καναδά και τη Μπενελούξ. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, το στυλ γέννησε το dark electro, και στα μέσα / τέλη της δεκαετίας του '90, την aggrotech. Η βάση των οπαδών του είδους συνδέεται με την υποκουλτούρα των rivethead.
Χαρακτηριστικά
Αφότου το EBM κίνημα έσβησε στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η electro-industrial απέκτησε όλο και μεγαλύτερη δημοτικότητα στη διεθνή σκηνή club. Σε αντίθεση με το άμεσο ύφος της EBM, η electro-industrial χρησιμοποίησε βαρύτερα beats και βραχνά, παραμορφωμένα, ή ψηφιοποιημένα φωνητικά. Σε αντίθεση με το industrial rock, τα electro-industrial σχήματα ως επί το πλείστον αποφεύγουν να χρησιμοποιούν κιθάρες, εκτός από τους Skinny Puppy, οι οποίοι χρησιμοποιησαν στοιχεία ηλεκτρικής κιθάρας από τα μέσα της δεκαετίας του ' 80 σε τραγούδια όπως το Testure ή το Dig It.
H electro-industrial αντιπροσωποποιήθηκε από συγκροτήματα των 80s όπως SPK, Die Form, Borghesia, Klinik, Skinny Puppy, και Front Line Assembly.
Εξέχoντα electro-industrial σχήματα της δεκαετίας του 1990 περιλαμβάνουν τους Mentallo and the Fixer, Yeht Mae, Velvet Acid Christ, και Pulse Legion (U.S.); Numb και Decoded Feedback (Canada); X Marks the Pedwalk, Plastic Noise Experience, Wumpscut, Haujobb, Forma Tadre, KMFDM, και Putrefy Factor 7 (Germany); Leæther Strip from Denmark; και στις αρχές τους οι Hocico, Cenobita και Amduscia απο το Μεξικό.
Απο τα μέσα του 90 κάποια συγκροτήματα electro-industrial ξεκίνησαν να χρησιμοποιούν κιθάρες και θεωρήθηκαν industrial metal, άλλοι όπως οι. Skinny Puppy, Download, Gridlock και Haujobb, έχουν υοθετήσει στοιχεία απο άλλα είδη ηλεκτρονικής μουσικής όπως drum and bass, IDM, glitch και άλλα.