cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δεύτερη Τριανδρία
Πόλεμος στην Περουσία και ο Σέξτος Πομπήιος
Η ανακατανομή της γης του Οκταβιανού προκάλεσε εκτεταμένες εντάσεις, καθώς οι αγρότες παραγκωνίστηκαν υπέρ των στρατιωτών. Ο αδελφός του Αντώνιου, ο Λεύκιος Αντώνιος, ο οποίος υπηρετούσε ως ύπατος, τάχθηκε υπέρ των αγροτών που στερήθηκαν τη γη τους. Η σύγκρουση οδήγησε στον πόλεμο της Περουσίας (νυν Περούτζια), στον οποίο ο Λεύκιος συγκέντρωσε έναν στρατό υποστηρικτών για να αμφισβητήσει τον Οκταβιανό. Τον ενθάρρυνε η σύζυγος του Mάρκου Αντωνίου, η Φουλβία. Ο Λέπιδιος κρατούσε τη Ρώμη με δύο λεγεώνες, ενώ ο Οκταβιανός έφυγε για να συγκεντρώσει τον στρατό του, αλλά ο Λεύκιος νίκησε τον Λέπιδο, ο οποίος αναγκάστηκε να διαφύγει στον Οκταβιανό. Καθώς ο Οκταβιανός βάδιζε στη Ρώμη, ο Λεύκιος αποσύρθηκε στην Περουσία, όπου πολιορκήθηκε από τον Οκταβιανό τον χειμώνα του 41-40 π.Χ. Τελικά παραδόθηκε με αντάλλαγμα την επιείκεια. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ο Λέπιδος επιβεβαιώθηκε ως κυβερνήτης της Αφρικής, αποκτώντας έξι από τις λεγεώνες τού Αντώνιου, αφήνοντας τον Οκταβιανό ως τη μοναδική δύναμη στην Ιταλία, με τις δικές του πιστές λεγεώνες υπό έλεγχο. Όταν πέθανε ο υποστηρικτής του Αντώνιου, ο Καλενός, κυβερνήτης της Γαλατίας, ο Οκταβιανός ανέλαβε τις λεγεώνες εκείνου, ενισχύοντας περαιτέρω τον έλεγχό του στα δυτικά. Αυτή η νέα κατανομή ισχύος μεταξύ των τριών ανδρών επιβεβαιώθηκε από τη Συνθήκη του Βρινδισίου τον Σεπτέμβριο του 40 π.Χ. Περίπου την ίδια περίοδο η σύζυγος του Αντωνίου, η Φούλβια, πέθανε. Τότε ο Οκταβιανός κανόνισε, ώστε ο Αντώνιος να νυμφευτεί την αδελφή του, την Οκταβία, ως σύμβολο της ανανεωμένης συμμαχίας.
μικρογραφία|240x240εσ|Ένα [[δηνάριο του Σέξτου Πομπήιου, που κόπηκε για τη νίκη του επί του στόλου του Οκταβιανού. Στην εμπρόσθια όψη είναι ο Φάρος της Μεσσήνης, στην πίσω όψη το τέρας Σκύλλα. Επιγρ.: MAG PIVS IMP ITER / PRÆF CLAS ET ORÆ MARIT EX S C.]]
Τα οικονομικά προβλήματα που προκλήθηκαν από την έξωση εγκατεστημένων αγροτών, επιδεινώθηκαν από τον έλεγχο του Σέξτου Πομπήιου στη Σικελία, την Κορσική και τη Σαρδηνία. Το ναυτικό του Σέξτου παρακολουθούσε τακτικά τον Ρωμαϊκό στόλο, οδηγώντας σε προβλήματα με την προσφορά σιτηρών. Το 39 π.Χ. ο Αντώνιος και ο Οκταβιανός αποφάσισαν να διαπραγματευτούν μία συμφωνία, για να σταματήσει η πειρατεία. Σύμφωνα με τον Aππιανό, ο Σέξτος ήλπιζε να αντικαταστήσει τον Λέπιδο ως το τρίτο μέλος της Τριανδρίας. Του επιβεβαίωσαν ότι θα κατείχε τα νησιά με τη Συμφωνία του Mισηνού (Misenum, δυτικά της Νάπολης), με αντάλλαγμα να συμφωνήσει να σταματήσει την πειρατεία του. Σύμφωνα με μία πηγή, ο υπαρχηγός του Σέξτου, ο Μένας, τον συμβούλεψε να απαγάγει και να σκοτώσει τον Αντώνιο και τον Οκταβιανό, ενώ εόρταζαν τη συμφωνία με δείπνο στην ναυαρχίδα του Σέξτου, αλλά ο Σέξτος αρνήθηκε.
Παρά τη συμφωνία, οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν. Ο Οκταβιανός κατηγόρησε τον Σέξτο ότι συνέχιζε τις επιδρομές στις ιταλικές πόλεις. Το επόμενο έτος ο Οκταβιανός προσπάθησε να καταλάβει τη Σικελία με τη βία. Ηττήθηκε δύο φορές σε ναυμαχίες ανοιχτά της Μεσσήνης. Κατόπιν οργάνωσε μια συνάντηση με τον Αντώνιο, ο οποίος σχεδίαζε να επιτεθεί στην Παρθία και χρειαζόταν στρατεύματα. Ο Αντώνιος συμφώνησε να παραδώσει πλοία για την επίθεση στον Σέξτο, με αντάλλαγμα στρατεύματα να πολεμήσουν τους Πάρθους. Ο Οκταβιανός εξασφάλισε επίσης την υποστήριξη του Λέπιδου, σχεδιάζοντας ταυτόχρονη κοινή επίθεση στη Σικελία.
Πτώση του Λέπιδου
Αν και ο Οκταβιανός επέβλεψε προσωπικά την εκστρατεία εναντίον του Σέξτου, η εκστρατεία διοικούνταν στην πραγματικότητα από τον υπαρχηγό του Οκταβιανού, τον Μάρκο Βιψάνιο Αγρίππα, η οποία κορυφώθηκε με τη νίκη το 36 π.Χ. Ο Αγρίππας ήταν ύπατος το 37 π.Χ. και είχε εξασφαλίσει την ανανέωση της Τριανδρίας για δεύτερη πενταετή θητεία.
Όπως και η Πρώτη Τριανδρία, η Δεύτερη ήταν τελικά ασταθής και δεν μπορούσε να αντέξει εσωτερικές ζηλοτυπίες και φιλοδοξίες. Ο Αντώνιος απεχθανόταν τον Οκταβιανό και περνούσε τον περισσότερο χρόνο του στην Ανατολή, ενώ ο Λέπιδος ευνοούσε τον Αντώνιο, αλλά αισθάνθηκε ότι επισκιαζόταν και από τους δύο συναδέλφους του, παρά το γεγονός ότι διαδέχτηκε τον Καίσαρα ως Μέγιστος Αρχιερέας το 43 π.Χ. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας εναντίον του Σέξτου, ο Λέπιδος είχε συγκεντρώσει έναν μεγάλο στρατό 14 λεγεώνων και ένα σημαντικό στόλο. Ο Λέπιδος ήταν ο πρώτος που αποβίβασε στρατεύματα στη Σικελία και είχε καταλάβει αρκετές από τις κύριες πόλεις. Ωστόσο, ένιωσε ότι ο Οκταβιανός τον αντιμετώπιζε ως υποδεέστερο και όχι ως ίσο. Αυτό οδήγησε σε μία αδικαιολόγητη πολιτική κίνηση, η οποία έδωσε στον Οκταβιανό τη δικαιολογία που χρειαζόταν, για να απομακρύνει τον Λέπιδο από την εξουσία. Μετά την ήττα του Σέξτου, ο Λέπιδος τοποθέτησε τις λεγεώνες του στη Σικελία και υποστήριξε ότι θα έπρεπε να προσαρτήσει στα εδάφη του. Εναλλακτικά, θα έπρεπε να αποκατασταθεί στις πρώην επαρχίες του, οι οποίες του είχαν νόμιμα αποδοθεί από τον Lex Titia. Ο Οκταβιανός κατηγόρησε τον Λέπιδο για απόπειρα σφετερισμού της εξουσίας και υποκίνηση εξέγερσης. Τότε οι λεγεώνες του Λεπίδου στη Σικελία λιποτάκτισαν στον Οκταβιανό και ο ίδιος ο Λέπιδος αναγκάστηκε να του υποταχθεί ταπεινωτικά. Από τον Λέπιδο αφαιρέθηκαν όλα τα αξιώματά του, εκτός από αυτό του Pontifex Maximus. Ο Οκταβιανός τον έστειλε εξορία στο Circeii (μεταξύ Ρώμης και Νάπολης).
Πόλεμος μεταξύ Οκταβιανού και Αντωνίου
μικρογραφία|400x400εσ| Aντώνιος και Κλεοπάτρα, έργο του [[Λώρενς Άλμα-Τάντεμα.]] Προκειμένου να προσφέρει θησαυρούς και ανταμοιβές για τα στρατεύματά του και να εδραιώσει τη φήμη του ως στρατιωτικού διοικητή, ο Οκταβιανός ξεκίνησε έναν πόλεμο στο Ιλλυρικό, για να το θέσει υπό τον έλεγχο των Ρωμαίων. Εν τω μεταξύ ο Αντώνιος προετοίμαζε τον πόλεμό του εναντίον της Παρθίας, εκμεταλλευόμενος τις διαιρέσεις που προκάλεσε ο νέος Πάρθος βασιλιάς Φραάτης Δ΄. Ωστόσο ο Αντώνιος χρονοτρίβησε υπερβολικά και αναγκάστηκε να υποχωρήσει με σημαντική απώλεια στρατευμάτων.
Παρά το γεγονός ότι είχε νυμφευτεί την Οκταβία, την αδελφή του Οκταβιανού, το 40 π.Χ. (ο Οκταβιανός είχε παντρευτεί τη θετή κόρη του Αντωνίου, την Κλαυδία τρία χρόνια νωρίτερα), ο Αντώνιος ζούσε ανοιχτά στην Αλεξάνδρεια με την Κλεοπάτρα Ζ΄ της Αιγύπτου, μάλιστα έκανε και παιδιά μαζί της. Όταν η δεύτερη θητεία της Τριανδρίας έληξε το 33 π.Χ., ο Aντώνιος συνέχισε να χρησιμοποιεί τον τίτλο του μέλους της Τριανδρίας. Ο Οκταβιανός, επιλέγοντας να αποστασιοποιηθεί από τον Αντώνιο, απέφυγε να τον χρησιμοποιήσει.
Ο Οκταβιανός απέκτησε παράνομα τη διαθήκη του Αντώνιου τον Ιούλιο του 32 π.Χ. και την κοινοποίησε στο Ρωμαϊκό κοινό: δινόταν σημαντικές κληρονομιές στα παιδιά του Αντωνίου από την Κλεοπάτρα και άφηνε οδηγίες για τη μεταφορά της σορού του στην Αλεξάνδρεια για ταφή. Οι δυνάμεις του Οκταβιανού νίκησαν αποφασιστικά αυτές του Αντώνιου και της Κλεοπάτρας στη Ναυμαχία του Ακτίου στην Ήπειρο στις 31 Σεπτεμβρίου π.Χ., και μετά τους ακολούθησαν στην Αίγυπτο το 30 π.Χ. Τόσο ο Αντώνιος όσο και η Κλεοπάτρα αυτοκτόνησαν στην Αλεξάνδρεια και ο Οκταβιανός ανέλαβε προσωπικά τον έλεγχο της Αιγύπτου (οι αιγυπτιακές χρονολογίες αντιμετωπίζουν τον Οκταβιανό ως διάδοχο της Κλεοπάτρας και ως Φαραώ).
Ο σύμμαχος του Οκταβιανού Γάιος Μαικήνας απέτρεψε μία συνωμοσία, που φέρεται να είχε οργανώσει ο γιος του Λέπιδου (31 π.Χ.). Με την πλήρη ήττα του Αντωνίου και την περιθωριοποίηση του Λέπιδου, ο Οκταβιανός, αφού αποκλήθηκε «Αύγουστος» το 27 π.Χ., παρέμεινε ως ο μοναδικός κυρίαρχος του Ρωμαϊκού κόσμου και προχώρησε στη δημιουργία του Πριγκιπάτου ως ο πρώτος Ρωμαίος «Αυτοκράτορας».
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Κυβέρνηση της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1987
Το 52ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1987 διεξήχθη στο Ολυμπιακό Στάδιο Αθήνας, στην Καλογρέζα, από 12 ως 14 Ιουνίου, μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1987. Το πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη στις Σέρρες, στις 23 Μαΐου, ταυτόχρονα με το πρωτάθλημα μαραθωνίου ανδρών. Χωριστά διεξήχθησαν επίσης τα πρωταθλήματα επτάθλου και 10.000μ βάδην. Στους δρόμους αντοχής επανήλθαν τα 3.000μ αντί των 5.000μ που διεξήχθησαν το προηγούμενο έτος. Τα αποτελέσματά τους υπολογίστηκαν στη βαθμολογία.
Πρωταθλητής σύλλογος αναδείχθηκε για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά ο Πανελλήνιος Γ.Σ. με μεγάλη διαφορά από τον δεύτερο Πανιώνιο. Το ίδιο έτος ο Πανελλήνιος κατέκτησε και το ανδρικό πρωτάθλημα, πετυχαίνοντας το "νταμπλ", κάτι που είχε να συμβεί πάνω από μισό αιώνα, από το πρωτάθλημα του 1936, όταν το είχε καταφέρει ξανά.
Βαθμολογία
*.
Αναφορές
Γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 1987 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στην Αθήνα
Δυτικό Γκοντάβαρι
Ο Νομός Δυτικό Γκοντάβαρι είναι ένας από τους επιμέρους 23 νομούς - διοικητικές περιφέρειες - της ομόσπονδης πολιτείας Άντρα Πραντές της Ινδίας. Η συνολική του έκταση είναι 7.700 τ.χλμ (ή 3.000 τετρ. μίλια), και ο πληθυσμός του 3.934.782 κάτοικοι (2011). Βρίσκεται στο βόρειο-ανατολικό τμήμα της πολιτείας, στη περιφέρεια Άντρα, ΝΔ. του Ανατολικού Γκοντάβαρι και είναι παράλιος νομός στον οποίο περιλαμβάνεται το μεγάλο Δέλτα που σχηματίζουν οι ποταμοί Γκοντάβαρι και Κρίσνα μετά τις μεγάλες διώρυγες που έχουν κατασκευαστεί. Πρωτεύουσα του νομού είναι η Ελούρου, ή Ελάπουν, αποτελώντας έδρα και της μίας εκ των 2 επαρχιών του νομού. Το κλίμα είναι τροπικό. Κυρίαρχη γλώσσα είναι η Τελούγκου.
Πηγές
"Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica"
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί της Άντρα Πραντές
Ευστράτιος Ντελάρωφ
Ο Ευστράτιος Ιωάννου Ντελάρωφ, ρωσ. Евстратий Иванович Деларов/Ευστράτιυ Ιβάνοβιτς Ντελάρωφ, (περ. 1740 - 1806) ήταν Ελληνικής καταγωγής Ρώσος ναυτικός, ο οποίος υπηρέτησε σε Ρωσικές ναυτικές επιχειρήσεις εμπορίου της γούνας στην Ρωσική Αμερική. Ήταν ο πρώτος ιστορικά τεκμηριωμένος Έλληνας εξερευνητής και έμπορος που έφθασε στην Αλάσκα. Γεννήθηκε το 1740 στην Οθωμανική Μακεδονία. Η καριέρα του Ντελάρωφ στη Ρωσική Αμερική χρονολογείται τουλάχιστον από το 1764, όταν έφθασε στα Αλεούτια νησιά με το πλοίο «Πέτρος και Παύλος» υπό τον Π. Σολοβιέφ. Ο Ντελάρωφ συμμετείχε το 1764 στην επίθεση του Σολοβιέφ εναντίον των νησιών Ούμνακ και Ουναλάσκα, που πραγματοποιήθηκε σε αντίποινα για την επανάσταση των Αλεούτιων το 1762 όταν σε συντονισμένη επίθεση σε τέσσερα Ρωσικά σκάφη και πολλούς σταθμούς σκοτώθηκαν πάνω από 300 Ρώσοι. Ενώ δούλευε στην εταιρεία των αδελφών Πανώφ, ο Ντελάρωφ χρησιμοποίησε το νησί Ούγκα ως ορμητήριο, και για πολλά χρόνια το λιμάνι του ήταν γνωστό ως Λιμήν του Ντελάρωφ ή Γκρέκο-Ντελαρώφσκογιε, επειδή ο Ντελάρωφ ήταν Ελληνικής καταγωγής. Το 1781-1786 ο Ντελάρωφ και δύο άλλοι πλοίαρχοι κάνουν διερευνητικές εισβολές από το Ούνγκα στον πορθμό του Πρίγκιπα Ουίλιαμ.
Με την πάροδο του χρόνου ο Ντελάρωφ έχει αποκτήσει τη φήμη εξαιρετικού πλοιάρχου. Έγινε συνιδιοκτήτης διαφόρων γουνεμπορικών πλοίων. Ο Γ. Σέλιχωφ συνάντησε τον Ντελάρωφ στο Ιρκούτσκ και τον έπεισε να γίνει ο κύριος διαχειριστής της εγκατάστασής του στον Κόλπο των Τριών Ιεραρχών της Αλάσκας στο νησί Κόντιακ. Ο Ντελάρωφ έπλευσε προς το Κόντιακ το 1787 με το πλοίο «Τρεις Ιεράρχες». Από το 1787 έως το 1791 ήταν προκάτοχος του Α. Μπαράνωφ σαν Διαχειριστής της Ρωσοαμερικανικής εταιρείας του Σέλιχωφ - Γκόλικωφ. Αργότερα έγινε ένας από τους εταίρους της επιχείρησης του Σέλιχωφ. Το 1796 ανέλαβε τις υποθέσεις της εταιρείας στο Ιρκούτσκ. Το 1787 από τον Ντελάρωφ ιδρύθηκε ένας σταθμός στο νησί Κόντιακ απέναντι από την ηπειρωτική  Αλάσκα. Το 1788 η Ισπανική αποστολή των Γκονζάλο ντε Χάρο και Εστέμπαν Χοσέ Μαρτίνες έπλευσε στην Αλάσκα για να ερευνήσει την Ρωσική δραστηριότητα. Αριθμός προηγούμενων Ισπανικών αποστολών στην Αλάσκα απέτυχε να βρει Ρώσους, αλλά η επαφή έγινε κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του 1788. Ο Χάρο βρήκε τον οικισμό του Σέλιχωφ στον κόλπο των Τριών Ιεραρχών και συναντήθηκε με τον Ντελάρωφ. Ο Χάρο και ο Ντελάρωφ συζήτησαν επί μακρόν. Ο Ντελάρωφ ενημέρωσε τον Χάρο ότι υπήρχαν επτά Ρωσικές θέσεις στην ακτή μεταξύ Ουναλάσκας και πορθμού του Πρίγκιπα Ουίλιαμ και ότι Ρωσικά πλεούμενα φθάνουν νότια κατά μήκος της ακτής μέχρι τον πορθμό Νούτκα. Αυτό το τελευταίο τμήμα των πληροφοριών του ήταν πιθανότατα για να εκφοβίσει τους Ισπανούς. Το ότι ο Ντελάρωφ είχε υπερβάλει τη δύναμη της Ρωσικής Αμερικής κατέστη σαφές για τους Ισπανούς, όταν επισκέφθηκαν την Ουναλάσκα. Ο Ντελάρωφ είχε πει στον Χάρο ότι 120 Ρώσοι ζούσαν εκεί, αλλά οι Ισπανοί ανακάλυψαν μόνο έναν Ρώσο εκεί - οι υπόλοιποι ήταν Αλεούτιοι. Όταν το 1799 ιδρύθηκε η Ρωσοαμερικανική εταιρεία, ο Ντελάρωφ μετακόμισε στην Αγία Πετρούπολη και υπηρέτησε στο διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας μέχρι το θάνατό του το 1806.
Μνήμη
Αριθμός τοπωνυμίων φέρει το όνομά του Ντελάρωφ, συμπεριλαμβανομένων των Νήσων Ντελάρωφ και του Κόλπου Ντελάρωφ. Το όνομα Ντελάρωφ φέρουν μεταγωγικά πλοίο του στρατού των ΗΠΑ και η πόλη-φάντασμα Ούνγκα στην Αλάσκας ονομάστηκε αρχικά Ντελάρωφ.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες εξερευνητές Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες ναυτικοί Κατηγορία:Έλληνες θαλασσοπόροι
Grey's Anatomy
Το Grey's Anatomy (ελληνικός τίτλος: Μαθήματα Ανατομίας) είναι αμερικανική δραματική ιατρική τηλεοπτική σειρά. Μεταδόθηκε στο ABC και χρησιμοποιήθηκε για την αντικατάσταση της σειράς Boston Legal στις 27 Μαρτίου του 2005. Ο τίτλος της σειράς είναι βασισμένος στο κλασικό ιατρικό βιβλίο Η Ανατομία του Γκρέι (Gray's Anatomy). Η σειρά εστιάζει στη ζωή της Δρ. Μέρεντιθ Γκρέι, την οποία υποδύεται η Έλεν Πομπέο, που άρχισε την καριέρα της ως χειρουργός στο φανταστικό νοσοκομείο Seattle Grace στο Σιάτλ της Ουάσινγκτον.
Το Grey's Anatomy έχει γνωρίσει μεγάλη κριτική επιτυχία, συγκεντρώνοντας μεταξύ άλλων δύο Χρυσές Σφαίρες (Καλύτερης δραματικής σειράς 2007 και καλύτερης δεύτερης γυναικείας ερμηνείας 2006), καθώς και δύο Βραβεία Έμμυ (Καλύτερου casting 2006 και καλύτερης δεύτερης γυναικείας ερμηνείας 2007), με αποτέλεσμα να είναι η πιο επιτυχημένη ιατρική σειρά όλων των εποχών.
Στις 20 Απριλίου του 2018, η σειρά ανανεώθηκε από το ABC για 15ο κύκλο. Έτσι έγινε η μακροβιότερη ιατρική σειρά στην ιστορία παίρνοντας τον τίτλο από τον προηγούμενο κάτοχο το ER (1994-2009) με συνολικά 331 επεισόδια σε διάρκεια 15 κύκλων.
Στην Ελλάδα, έχουν προβληθεί οι περισσότεροι κύκλοι της σειράς, αρχικά μέσω του ANT1, μετέπειτα στο Μακεδονία TV, προσωρινά στο Alter και στον ΣΚΑΪ. Τα τελευταία χρόνια, η σειρά προβάλλεται από τη συχνότητα του Alpha.
Το χρονικό διάστημα Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2019, μεταδιδόταν ο 15ος κύκλος της σειράς, σε Α' τηλεοπτική προβολή.
Στις 30 Σεπτεμβρίου 2021 έκανε πρεμιέρα ο 18ος κύκλος της σειράς, ενώ έχει ήδη δοθεί έγκριση για 19ο κύκλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της ShondaLand Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές των ABC Studios Κατηγορία:Δραματικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές της American Broadcasting Company
Κάρλο Γκαμπίνο
Ο Κάρλο Γκαμπίνο (αγγλικά: Carlo Gambino), (24 Αυγούστου 1902 -15 Οκτωβρίου 1976 ήταν Αμερικανός γκάνγκστερ σικελικής καταγωγής, ο οποίος υπήρξε το αφεντικό σε μια από τις Πέντε Οικογένειες της ιταλο-αμερικανικής μαφίας της Νέας Υόρκης. Μετά την σύσκεψη των Απαλάχιων στις 14 Νοεμβρίου 1957 των αφεντικών της μαφίας ο Γκαμπίνο πήρε τον έλεγχο της λεγομένης Επιτροπής της Κόζα Νόστρα στις ΗΠΑ.
Ο Γκαμπίνο ήταν γνωστός για την αυτοσυγκράτηση και τη μυστικότητα του. Αφού πέρασε 22 μήνες στη φυλακή (1938-1939), κατάφερε να αποφύγει περαιτέρω την φυλακισή του για τις παράνομες δραστηριότητές του και πέθανε στο κρεβάτι του από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 74 ετών.
Ένταξη στο οργανωμένο έγκλημα
Εκτός από τον ίδιο τον Κάρλο Γκαμπίνο η ομάδα των νέων μαφιόζων περιλάμβανε τα μετέπειτα γνωστά αφεντικά της μαφίας όπως: ο Τσαρλς "Λάκι" Λουτσιάνο, ο Φρανκ Κοστέλο, ο Άλμπερτ Ανασταζία, ο Φρανκ Σκαλίζε, ο Τζο Άντονις, ο Βίτο Τζενοβέζε και ο Μέγερ Λάνσκι. Όλοι τους ασχολούνταν με ληστείες, κλοπές, παράνομο τζόγο, και στις αρχές της δεκαετίας του 1920, μετά την εισαγωγή της Ποτοαπαγόρευσης στις Ηνωμένες Πολιτείες, στράφηκαν στο επικερδές λαθρεμπόριο αλκοόλ. Το 1930, ο Γκαμπίνο συνελήφθη κατηγορουμένος για κλοπές, αλλά κατάφερε να παραμείνει λίγο καιρό στην φυλακή.
Πόλεμος του Καστελαμαρέζε
Τη δεκαετία του 1920, ο Σαλβατόρε Μαραντζάνο και ο Τζο Μασερία θεωρήθηκαν οι μεγαλύτερες ήγετες στον υπόκοσμο της Νέας Υόρκης, των οποίων η μεταξύ τους αντιπαλότητα οδήγησε στον περίφημο «Πόλεμο του Καστελαμαρέζε». Ο πόλεμος διήρκεσε σχεδόν τέσσερα χρόνια και είχε ως αποτέλεσμα πολλά θύματα, γεγονός που προκάλεσε ανησυχίες στην νέα γενιά των μαφιόζων. Συνειδητοποιώντας ότι η συνέχιση αυτού του πολέμου θα επιφέρει την παρακμή της ιταλο-αμερικανικής μαφίας, η οποία θα κοστίσει στην επιρροή των εβραϊκών και ιρλανδικών γκάνγκστερ, οι νέοι γκάνγκστερς αποφάσισαν να θέσουν τέρμα στον πόλεμο και να σχηματίσουν μια «εθνική συνδικαλιστική εγκληματική οργάνωση» η οποία έγινε γνωστή ως το Εθνικό Συνδικάτο του Εγκλήματος, που έπρεπε να περιλαμβάνει όλους τους Ιταλοααμερικανούς, ανεξάρτητα από την καταγωγή τους, καθώς και τις εβραϊκές συμμορίες. Στις 15 Απριλίου του 1931, ο Λουτσιάνο προσκάλεσε τον Τζο Μασερία στο εστιατόριο Nuova Tammaro στο Κόνεϊ Αϊλαντ, όπου δολοφονήθηκε από τους Αναστάζια, Άντονις, Τζενοβέζε και Σίγκελ. Μετά από αυτό, ο Μαραντζάνο αυτοανακήρυξε τον εαυτό του ως «το αφεντικό των αφεντικών». Με την άδειά του, την ηγεσία της μελλοντικής οικογένειας Γκαμπίνο ανέλαβε ο Βίνσεντ Μανγκάνο, ένας μαφιόζος της παλιάς σχολής που έκανε τον Γκαμπίνο υπαρχηγό του.
Οικογένεια Μανγκάνο
Το 1932, ο 30χρονος Κάρλο Γκαμπίνο παντρεύτηκε την ξαδέλφη του, την Κάθριν Καστελάνο. Μαζί μεγάλωσαν τρεις γιους και μια κόρη. Ο Γκαμπίνο βγήκε ο πιο κερδισμένος στην οικογένεια Μανγκάνο. Οι δραστηριότητές του περιελάμβαναν τοκογλυφία, παράνομο τζόγο και επιχειρηματική προστασία. Παρά τη θέση και το εισόδημά του, ο Γκαμπίνο συνεχίζει να ζει σεμνά και όσο πιο νόμιμα γίνεται, έχοντας ένα μικρό σπίτι στο Μπρούκλιν. Η μόνη πραγματική ένδειξη της ματαιοδοξίας του Κάρλο ήταν η πινακίδα του αυτοκινήτου του Buick, η οποία εγράφε CG1. Το 1938, συνελήφθη με την κατηγορία της φοροδιαφυγής από την πώληση αλκοόλ και στις 23 Μαΐου 1939, καταδικάστηκε σε φυλάκιση για 22 μήνες και πρόστιμο 2.500 δολάρια.
Ο Βίνσεντ Μανγκάνο ηγήθηκε της οικογένειας για 20 χρόνια. Ήταν ένας μαφιόζος όπως ο Μασερία και ο Μαραντζάνο και οι «νέοι μαφιόζοι» τον ανέχτηκαν μόνο λόγω των στενών και ισχυρών δεσμών του με τον Έμιλ Καμάρντα, τον ισχυρό αντιπρόεδρο της International Dockers Association, που επέτρεψε στην «οικογένεια Μανγκάνο» να ελέγχει τα λιμάνια της Νέας Υόρκης και του Μπρούκλιν. Επίσης, ο Μανγκάνο και ο Καμάρντα δημιούργησαν μαζί το City Democratic Club, φαινομενικά για να προωθήσουν τις βασικές αμερικανικές αξίες, αλλά στην πραγματικότητα ήταν μια βιτρίνα για την Murder Inc., μιας οργάνωσης πληρωμένων δολοφόνων που εκτελούσε σύμβολαια θανάτου για τις ιταλικές-αμερικανικές οικογένειες. Εκτός από τις δολοφονίες και τον έλεγχο λιμένων, η οικογένεια Μανγκάνο συμμετείχε σε διάφορους εκβιασμούς, παράνομο τζόγο, συμπεριλαμβανομένων των ιπποδρομιών, τοκογλυφία κτλ. Οι άνθρωποι με την μεγαλύτερη επιρροή στην οικογένεια Μανγκάνο κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν ο αδερφός του Βίνσεντ Φιλ Μανγκάνο, ο Κάρλο Γκαμπίνο και ο ξαδελφός του Πωλ Καστελάνο.
Στις 19 Απριλίου του 1951 ο Φιλ Μανγκάνο βρέθηκε νεκρός σε βαλτώδη περιοχή του Sheepshead Bay στο Μπρούκλιν. Την ίδια στιγμή, το αφεντικό της οικογένειας, ο Βίνσεντ Μανγκάνο, εξαφανίστηκε και η εξαφάνισή του παρέμεινε ένα μυστήριο. Υποτίθεται ότι και οι δύο αδελφοί σκοτώθηκαν από τον Άλμπερτ Ανασταζία, αλλά ούτε η αστυνομία ούτε η μαφία μπορούσαν να βρουν στοιχεία. Αλλά ο Αναστάζια, με τη βοήθεια του φίλου του Φρανκ Κοστέλο, κατάφερε να πείσει τους ηγέτες των άλλων οικογενειών ότι ο Βίνσεντ Μαγκάνο θα τον σκότωνε. Ως αποτέλεσμα, η Επιτροπή συμφώνησε να αναγνωρίσει τον Αναστάζια ως το νέο αφεντικό της οικογένειας. Μετά από αυτό, ο Γκαμπίνο έγινε ο υπαρχηγός και ο ξάδερφος του Πωλ Καστελάνο ανέλαβε την πρώην ομάδα του Γκαμπίνο ως Κάπο.
Οικογένεια Γκαμπίνο
Το 1962, ο Κάρλο Γκαμπίνο, με την υποστήριξη του Κοστέλο και του Λουτσιάνο, γίνεται επικεφαλής της Επιτροπής. Την ίδια χρονιά, θέλοντας να ενισχύσει τους δεσμούς του με την οικογένεια των Λουτσέζε, πάντρεψε τον μεγαλύτερο γιο του Τόμας με την κόρη του αφεντικού Τόμμυ Λουτσέζε, Φρανσίς. Τον γάμο παρακολούθησαν περισσότεροι από 1000 επισκέπτες, συγγενείς και φίλοι. Φημολογήθηκε ότι ο Γκαμπίνο έδωσε προσωπικά στον Λουτσέζε 30.000 δολάρια ως «γαμήλιο δώρο». Μαζί με την οικογένεια Λουτσέζε, οι Γκαμπίνο ανέλαβαν τον έλεγχο του Διεθνούς Αεροδρομίου Τζον Φ. Κέννεντυ. Στη δεκαετία του 1960, η οικογένεια Γκαμπίνο αποτελούνταν από περίπου 30 «ομάδες» με περίπου 500 στρατιωτών (σύμφωνα με άλλες πηγές 700 ή 800). Το ετήσιο εισόδημα της οικογένειας εκτιμήθηκε σε 500 εκατομμύρια δολάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαφία Κατηγορία:Αμερικανική μαφία Κατηγορία:Αμερικανοί εγκληματίες Κατηγορία:Αμερικανοί μαφιόζοι σικελικής καταγωγής Κατηγορία:Αφεντικά της Μαφίας Κατηγορία:Αμερικανοί Γκάνγκστερ
1208
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1208 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Π.Σ. Μακεδονικός Φούφα
Ο Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Μακεδονικός Φούφα ήταν ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τον Φούφα του νομού Κοζάνης. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου ήταν το 1977, χρώματα το πράσινο και το κίτρινο και έμβλημα ο Ήλιος της Βεργίνας. Έδρα του συλλόγου αποτελούσε το Δημοτικό γήπεδο Πτολεμαΐδας.
Ιστορικό
Ο «Μακεδονικός Φούφα» ιδρύθηκε το 1977 στον Φούφα του νομού Κοζάνης, που από το 1932 φέρει τιμητικά το όνομα του Μακεδονομάχου και οπλαρχηγού καπετάν Φούφα, ήρωας κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού αγώνα στις αρχές του 20ου αιώνα.
Με την ίδρυση του εντάχθηκε στην Ε.Π.Σ. Βορειοδυτικής Μακεδονίας την οποία διαδέχθηκε η Ε.Π.Σ. Κοζάνης το 1985, στη δύναμη της οποίας και ανήκει έκτοτε. Τις σεζόν 1991-92, 2003-04, 2007-08 και 2015-16 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Κοζάνης, και τις σεζόν 2008-09, 2013-14, 2014-15 και 2017-18 κατέκτησε το κύπελλο Ε.Π.Σ. Κοζάνης. Το 2014 κατέκτησε για πρώτη φορά το Σούπερ Καπ Ε.Π.Σ. Κοζάνης, επικρατώντας του Εορδαϊκού Πτολεμαΐδας με 2-1. Το 2018 κατέκτησε για 4η φορά το Σούπερ Καπ της Ε.Π.Σ. Κοζάνης, επικρατώντας του Μακεδονικού Σιάτιστας με 1-0. Επίσης, τις χρονιές 1984-85, 1985-86 και 2015-16 ήταν φιναλίστ του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Κοζάνης.
Τις σεζόν 1992-93, 2004-05, 2005-06, 2008-09, 2009-10 και 2010-11 αγωνίστηκε στην Δ' Εθνική κατηγορία. Το 2016 συμμετείχε ως πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Κοζάνης στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου όπου κατέκτησε την 1η θέση του 4ου ομίλου και κέρδισε την άνοδο στην Γ' Εθνική κατηγορία. Από τη σεζόν 2016-17 μέχρι και την τρέχουσα 2018-19, αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής κατηγορίας. Πρώτος αγώνας της ιστορίας του στη Γ' Εθνική ήταν με αντίπαλο την Α.Π.Ε. Λαγκαδά εντός έδρας στις 11 Σεπτεμβρίου 2016 και ηττήθηκε με 1-2.
Απορρόφηση από τον Εορδαϊκό
Το 2023, μετά τον υποβιβασμό από την Γ' Εθνική, άφησε την κατηγορία σε μια χρονιά δύσκολη καθώς υπήρχαν πολλές δυνατές ομάδες σε σχέση με αυτή.
Έτσι, το βράδυ της 1ης Ιουλίου οι διοικήσεις των συλλόγων του Εορδαϊκού και του Μακεδονικού Φούφα ανακοίνωσαν την σύμπραξή τους και εξέφρασαν την επιθυμία τους για μια κοινή πορεία με στόχο ένα καλύτερο μέλλον για το ποδόσφαιρο της Πτολεμαΐδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Κοζάνης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1977 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1977
Πλατανούλια Λάρισας
Τα Πλατανούλια είναι χωριό του Δήμου Τυρνάβου. Πριν από τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2011, ήταν μέρος του Καποδιστριακού Δήμου Τυρνάβου. Η απογραφή του 2011 κατέγραψε 563 κατοίκους. Η Πλατανούλια είναι μέρος της κοινότητας των Δένδρων Τυρνάβου.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του οικισμού της Πλατανούλιας ήταν 563 άτομα, αυξημένος σχεδόν 10% σε σύγκριση με τον πληθυσμό της προηγούμενης απογραφής του 2001.
Πληροφορίες
Από το 2014, στο χωριό διεξάγεται η ετήσια Γιορτή Αχλαδιού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Τυρνάβου
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2007-2008
Το πρωτάθλημα Α1 Εθνικής χάντμπολ γυναικών της περιόδου 2007–08, ήταν το 15ο από την καθιέρωση της Α1 και συνολικά το 27ο πρωτάθλημα Ελλάδος στην ιστορία του γυναικείου χάντμπολ και διεξήχθη με τη συμμετοχή δέκα ομάδων.
Ιωάννης Ευροίας
Ο Ιωάννης Ευροίας ήταν Χριστιανός επίσκοπος, θεολόγος και συγγραφέας, που έζησε τον 8ο αιώνα μ.Χ..
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2007-2008
Στους τελικούς βρέθηκαν ξανά αντιμέτωπες οι Ορμή Πάτρας και η Αναγέννηση Άρτας, με την πρώτη να έχει το πλεονέκτημα για πρώτη φορά. Στους αγώνες που κρίθηκαν με μικρές διαφορές, η Ορμή επικράτησε και τις δύο φορές στην Πάτρα με μόλις ένα γκολ διαφορά, ενώ η Αναγέννηση είχε ισοφαρίσει στην Άρτα με νίκη 32-29. Έτσι η Ορμή κατέκτησε για δεύτερη συνεχόμενη περίοδο τον τίτλο της πρωταθλήτριας, και εδραίωσε την κυριαρχία της εις βάρος της αντιπάλου της.
Ιωάννης Ευροίας
Βίος
Στις πηγές άλλοτε εμφανίζεται ως μοναχός, άλλοτε ως πρεσβύτερος κι άλλοτε ως επίσκοπος. Σύγχυση υπάρχει από τον τίτλο του και την επισκοπή στην οποία εμφανίζεται να είναι επίκεφαλής: ‘’Ευβοίας’’, επίσκοπος με τέτοιο τίτλο όμως  δεν υπήρξε όμως ποτέ. Πιθανότερο είναι να πρόκειται για την Ευαρία της Συρίας κοντά στη Δαμασκό, ή της Ευροίας της Ηπείρου, το οποίο είναικαι πιο πιθανό.
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2007-2008
Στην Α2 υποβιβάστηκαν οι Μακεδονικός και Φίλιππος Βέροιας.
Ιωάννης Ευροίας
Συγγραφικό έργο
Μας έχουν σωθεί Λόγος εις τα άγια νήπια γραμμένος το 744, Λόγος εις την σύλληψιν της Αγίας Άννης, Λόγος εις την ανάστασιν του Λαζάρου, Μαρτύριον της Αγίας Παρασκευής.
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2007-2008
Σύστημα διεξαγωγής
Οι δέκα ομάδες αγωνίστηκαν στην κανονική περίοδο σε δύο γύρους και συνολικά 18 αγωνιστικές. Οι δύο τελευταίες ομάδες μετά την ολοκληρωση των αγώνων της κανονικής περιόδου υποβιβάστηκαν στην Α2, ενώ οι οκτώ πρώτες συνέχισαν στα play off.
Ιωάννης Ευροίας
Πηγή
Κατηγορία:Βυζαντινοί θεολόγοι Κατηγορία:Βυζαντινοί συγγραφείς
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 2007-2008
Σύστημα διεξαγωγής
Στην πρώτη φάση των play off αγωνίστηκαν για τις θέσεις 5 ως 8 και 1 ως 4 οι ομάδες που κατέλαβαν τις αντίστοιχες θέσεις της κανονικής περιόδου. Στην επόμενη και τελική φάση, διεξήχθησαν οι τελικές σειρές για τις θέσεις 5-6, 3-4 και 1-2 απο την οποία αναδείχθηκε η πρωταθλήτρια ομάδα. Όλες οι σειρές των play off κρίθηκαν στις δύο νίκες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2007 2008 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 2007 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 2008
Φαρεσμάνης Α΄ της Ιβηρίας
Ο Φαρεσμάνης Α΄ (ფარსმან I, πέθανε το 58 μ.Χ.) ήταν βασιλιάς της Ιβηρίας. Ο Φαρεσμάνης είναι σημαντικό πρόσωπο στην αναφορά του Τάκιτου για τις πολιτικές και τις εκστρατείες στην ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υπό τέσσερις αυτοκράτορες (Τιβέριος, Καλιγούλας, Κλαύδιος και Νέρων). Σύμφωνα με τον Σάιριλ Τουμάνοφ, ο Φαρεσμάνης ήταν μέλος της τρίτης δυναστείας των Φαρναβαζιδών και βασίλεψε από το 1 έως το 58 μ.Χ. Αναφέρεται στην Στήλη του Βεσπασιανού στο Αρμάζι. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, η Ιβηρία εξελίχθηκε στην αυτοκρατορία της Υπερκαυκασίας, η οποία βασίλευε στην Αρμενία και την (Καυκάσια) Αλβανία.
Βιογραφία
Ως σύμμαχοι της Ρώμης, ο αδερφός του, ο Μιθριδάτης, διορίστηκε βασιλιάς της Αρμενίας από τον ρωμαίο αυτοκράτορα Τιβέριο, ο οποίος εισέβαλε στην Αρμενία το 35 μ.Χ. Όταν ο πρίγκιπας των Πάρθων, ο Ορόντης (γιος του Αρτάβανου Γ΄ της Παρθίας) αποπειράθηκε να καθαιρέσει τον Μιθριδάτη από τον θρόνο της Αρμενίας, ο Φαρεσμάνης ηγήθηκε ενός Ιβηρικού στρατού που νίκησε τους Πάρθους (Τάκιτος, Χρονικά. vi. 32-35). Ο Φαρεσμάνης έσπασε το κράνος του Ορόντη με μία γροθιά: Ο Ορόντης έπεσε και οι φήμες για τον θάνατο του Ορόντη έριξαν το ηθικό των Πάρθων.
Περίπου κατά το 52 μ.Χ., ο Φαρεσμάνης υποκίνησε τον γιο του, τον Ραδάμιστο, ο οποίος είχε φιλόδοξο και επιδέξιο χαρακτήρα. Άρχισε να εκδηλώνει ένα αίσθημα δυσαρέσκειας, σε βαθμό που έκανε πόλεμο με τον θείο του Μιθριδάτη. Ο Φαρεσμάνης υποστήριξε τον γιο του. Μετά από μια σύντομη βασιλεία, ο Ραδάμιστος εκδιώχθηκε από τους Πάρθους το 55 μ.Χ. και κατέφυγε στο βασίλειο του πατέρα του. Οι Ρωμαίοι είχαν εκφράσει την δυσαρέσκειά τους με τις κινήσεις του Ραδάμιστου, και για να κερδίσει την εύνοια τους, εκτελέστηκε από τον πατέρα του. Τον Φαρεσμάνη διαδέχθηκε ο Μιρδάτης Α΄ της Ιβηρίας.
Οικογένεια
Ο Φαρεσμάνης παντρεύτηκε μια άγνωστη αρμένια πριγκίπισσα της δυναστείας των Αρταξιαδών. Δεν είναι γνωστή η ημερομηνία του γάμου τους. Ήταν η κόρη του Τιγράνη Δ΄ και της ετεροθαλής αδελφής και γυναίκας του, Ερατώς. Η αρμένια γυναίκα του έφερε στον κόσμο τρεις γιους: τον Ραδάμιστο, τον Μιρδάτη και τον Αμάζασπο (Αμαζάσπ), ο οποίος είναι γνωστός από το επίγραμμα του Αμάζασπου το οποίο βρέθηκε στη Ρώμη.
Διαρχία
Ο Τουμάνοφ έχει συστήσει διστακτικά την ταυτοποίηση του Φαρεσμάνη με τον Αντέρκι (ή Ροκ), ένα πρόσωπο που αναφέρουν τα μεσαιωνικά γεωργιανά χρονικά. Φαίνεται ότι η βασιλιά του Αντέρκι συμπίπτει με την εμφάνιση των πρώτων Χριστιανικών κοινοτήτων στην Ιβηρία και το ταξίδι των Εβραίων από τη Μτσχέτα στην Ιερουσαλήμ, όπου είδαν την σταύρωση του Ιησού και έφεραν τον Άγιο Χιτώνα στην Ιβηρία. Σύμφωνα με τα γεωργιανά χρονικά, η διαίρεση των περιοχών του βασιλείου στους δύο γιους του Αντέρκι, τον Καρτάμ (Καρντζάμ) και τον Μπαρτόμ (Μπρατμάν) ξεκίνησε την περίοδο διαρχίας στην Ιβηρία η οποία διήρκεσε πέντε γενιές. Πολλοί μελετητές αμφισβητούν την ύπαρξη της εν λόγω διαρχίας. Οι σύγχρονες ξένες πηγές κάνουν λόγο για ένα και όχι δύο μονάρχες.
Νερόμυλοι Λάρισας
Οι Νερόμυλοι είναι χωριό και κοινότητα του Δήμου Αγιάς. Πριν από τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2011, ήταν μέρος του Καποδιστριακού Δήμου Αγιάς. Η απογραφή του 2011 κατέγραψε 261 κατοίκους στο χωριό. Η κοινότητα καλύπτει έκταση 4.698 χλμ2.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Αγιάς
1207
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1207 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αιγέας
Ανάκτηση της εξουσίας και χρησμός των Δελφών
Μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο Αιγέας κατόρθωσε να γυρίσει στην Αθήνα και να ανακτήσει την εξουσία, παρά τη σφοδρή αντίδραση των 50 ανιψιών του, γιων του Πάλλαντα. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ο Αιγέας είχε την ατυχία να μη μπορεί να αποκτήσει παιδί ή ότι αποκτούσε παιδιά αλλά μόνο κορίτσια και γι' αυτό ήθελε να αποκτήσει ένα αγόρι. Νομίζοντας πως η αιτία ήταν κάποιος θυμός της θεάς Αφροδίτης, ίδρυσε στην Αθήνα το πρώτο ιερό καθιερώνοντας έτσι τη λατρεία της Ουράνιας Αφροδίτης. Ωστόσο ο πόθος του δεν εκπληρώθηκε. Απελπισμένος πήγε στο Μαντείο των Δελφών να ζητήσει συμβουλή. Εκεί η Πυθία του έδωσε τον χρησμό που πήρε από τη Θέμιδα. Ο χρησμός έλεγε: Ασκού τον προύχοντα πόδα, μέγα φέρτατε λαών, μη λύσης, πριν εις άκρον Αθηναίων αφίκειας δηλαδή "Μη λύσεις το προεξέχον πόδι του ασκού, μεγάλε αρχηγέ των λαών, πριν φτάσεις στον δήμο των Αθηναίων". Ο ασκός που ανέφερε ο χρησμός ήταν το ασκί, όπου έβαζαν κρασί οι αρχαίοι, και το πόδι που προεξείχε ήταν το μέρος απ' όπου το γέμιζαν. Και ήθελε να πει πως δεν έπρεπε να πιει πολύ κρασί και να μεθύσει πριν φτάσει στην πατρίδα του. Αλλά ο Αιγέας, όπως αναφέρει ο Πλούταρχος, δεν κατάλαβε τη σημασία του χρησμού γι' αυτό πήγε στον Πιτθέα, τον βασιλιά της Τροιζήνας, που ήταν σοφός και ζήτησε τη γνώμη του. Πρωτύτερα όμως συνάντησε στην Κόρινθο τη Μήδεια, η οποία κατάλαβε το νόημα του χρησμού αλλά δεν του φανέρωσε την αλήθεια. Ο Πιτθέας μάντεψε τον χρησμό αλλά δεν έδωσε την πραγματική εξήγηση στον Αιγέα. Το ίδιο βράδυ οργάνωσε στο παλάτι του λαμπρό βασιλικό γλέντι για να διασκεδάσει την κακοκεφιά του Αθηναίου βασιλιά. Στο τραπέζι ανοίχτηκαν ασκιά με διαλεχτά κρασιά και η κόρη του Πιτθέα, η πεντάμορφη βασιλοπούλα Αίθρα, κερνούσε συνέχεια τον Αιγέα ώσπου τον μέθυσε. Έτσι μεθυσμένο τον πάντρεψε ο Πιτθέας με την Αίθρα, θέλοντας έτσι ν' αποκτήσει εγγονό και διάδοχο ισχυρού πατέρα. Όταν ξεμέθυσε ο Αιγέας και κατάλαβε την πονηριά του Πιτθέα, άφησε την Αίθρα κι έφυγε μόνος του για την Αθήνα. Πριν φύγει είπε στην Αίθρα ότι αν από τον γάμο τους γεννηθεί γιος, να τον αναθρέψει αντάξια του πατέρα του χωρίς να φανερώσει την ταυτότητά του, και όταν μεγαλώσει και γίνει έφηβος να έρθει στην Αθήνα να τον συναντήσει. Λέγοντας αυτά στην Αίθρα, ο Αιγέας την οδήγησε στον δρόμο προς την Ερμιόνη, όπου υπήρχε μία μεγάλη πέτρα, ο "βωμός του Σθενίου Διός", δηλαδή βωμός του δυνατού Δία, όπως την ονόμαζαν. Κάτω από την πέτρα αυτή, ο Αιγέας τοποθέτησε το ξίφος και τα σανδάλια του λέγοντας στην Αίθρα ότι όταν ο γιος τους σηκώσει αυτή την πέτρα, να φορέσει τα σανδάλια και να ζωστεί το ξίφος ώστε όταν έρθει στην Αθήνα να μπορέσει να τον αναγνωρίσει.
Πόλεμος με τον Μίνωα
Φτάνοντας στην Αθήνα, ο Αιγέας σε λίγο καιρό έμπλεξε σε πόλεμο με τον πανίσχυρο βασιλιά της Κρήτης, Μίνωα, ο οποίος έφτασε με τα καράβια και τον στρατό του, κατέλαβε τα Μέγαρα και πολιόρκησε την Αθήνα. Ο πόλεμος αυτός είχε ως αιτία τη δολοφονία του Ανδρόγεω, γιου του Μίνωα, από τους Αθηναίους, επειδή τους είχε νικήσει στα αγωνίσματα μιας αθλητικής γιορτής ανάμεσα σε Κρήτες και Αθηναίους, όπως γίνονταν συχνά. Οι αρχηγοί των Αθηναίων κατέφυγαν τότε στο Μαντείο των Δελφών, ζητώντας τη συμβουλή των θεών για να σωθούν. Μα η Πυθία τούς απάντησε πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος παρά να δεχτούν τους όρους του Μίνωα. Μπροστά στον κίνδυνο μιας φοβερής καταστροφής, ο Αιγέας συνθηκολόγησε με τον Μίνωα, ο οποίος επέβαλε βαρύτατο φόρο για τους Αθηναίους: εφτά κοπέλες και εφτά νέοι από τις καλύτερες οικογένειες, έπρεπε να στέλνονται κάθε χρόνο στην Κρήτη για να παραδίδονται ως τροφή σ' ένα φοβερό θηρίο, τον Μινώταυρο.
Η γέννηση του Θησέα
Στο μεταξύ η Αίθρα απόκτησε κι εκείνη ένα γιο, που δεν ήταν άλλος από τον ήρωα Θησέα. Όταν ο Θησέας έγινε 16 χρονών, ξεκίνησε από την Τροιζήνα για την Αθήνα για να ανταμώσει τον Αιγέα, χωρίς να γνωρίζει πως ήταν ο πατέρας του. Αφού στη διαδρομή έκανε πολλά και διάφορα κατορθώματα, έφτασε στο παλάτι φορώντας τα σανδάλια και το σπαθί του πατέρα του, τα οποία βρήκε σηκώνοντας τη βαριά πέτρα. Η Μήδεια είχε αποφασίσει να δηλητηριάσει τον Θησέα αλλά όταν ο Αιγέας αναγνώρισε τον γιο του, τον αγκάλιασε και έδιωξε από το παλάτι τη Μήδεια και τον Μήδο.
Η τραγική επιστροφή με τα μαύρα πανιά
Ο Αιγέας ενημέρωσε τον γιο του για τον βαρύ φόρο αίματος που πλήρωνε στον Μίνωα, και ο Θησέας αποφάσισε τότε να απαλλάξει τους Αθηναίους από τον φρικτό αυτό φόρο. Έτσι ξεκίνησε για την Κρήτη με σκοπό να σκοτώσει τον Μινώταυρο. Καθώς τα πανιά στο καράβι ήταν μαύρα, λόγω του φόρου αίματος, ο Αιγέας ζήτησε, αν ο γιος του πετύχει στην αποστολή του και επιστρέψει ζωντανός, να σηκώσουν στην επιστροφή άσπρα πανιά. Όμως ενώ ο Θησέας πέτυχε στην αποστολή του, πάνω στη χαρά τους, ούτε ο ίδιος ούτε ο πλοίαρχος θυμήθηκαν να αλλάξουν τα πανιά. Έτσι, όταν ο Αιγέας είδε από το Σούνιο να φτάνει το καράβι με μαύρα πανιά, νόμισε ότι ο Θησέας ήταν νεκρός και πάνω στην απελπισία του ρίχτηκε στη θάλασσα και σκοτώθηκε. Από τότε η θάλασσα ονομάστηκε Αιγαίο Πέλαγος. Οι Αθηναίοι για να τιμήσουν ακόμα περισσότερο τον Αιγέα, τον τοποθέτησαν στη σειρά των θεών της θάλασσας και τον ανακήρυξαν γιο του Ποσειδώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αιγεας Αιγεας Αιγεας
1206
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1206 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Δένδρα Λάρισας
Τα Δένδρα Τυρνάβου είναι χωριό και κοινότητα του Δήμου Τυρνάβου. Πριν από τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2011, ήταν μέρος του Καποδιστριακού Δήμου Τυρνάβου. Η απογραφή του 2011 κατέγραψε 619 κατοίκους στο χωριό και 1.291 στην κοινότητα. Η κοινότητα των Δέντρων Τυρνάβου καλύπτει έκταση 45.042 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Οι κάτοικοι του χωριού απασχολούνται, κυρίως, με αγροτικές εργασίες.
Διοικητικό τμήμα
Η κοινότητα των Δένδρων Τυρνάβου αποτελείται από τρεις ξεχωριστούς οικισμούς:
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του οικισμού των Δένδρων Τυρνάβου ήταν 619 άτομα, δηλαδή αυξημένος σχεδόν 33% σε σχέση με τον πληθυσμό της προηγούμενης απογραφής του 2001.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Τυρνάβου
Κάστρο Αετού Κωνσταντινούπολης
Το Κάστρο Αετού (τουρκικά : Aydos Kalesi ) είναι ένα κάστρο, ερειπωμένο σήμερα, στα ασιατικά περίχωρα της Κωνσταντινούπολης. Βρίσκεται στην κορυφή του ψηλότερου λόφου της περιοχής με ύψος 537 μέτρα. Το τουρκικό όνομα του, "Aydos", είναι τουρκοποίηση της λέξης "αετός".
Το κάστρο χτίστηκε στα τέλη του 13ου αιώνα από τους Βυζαντινούς και χρησιμοποιήθηκε κυρίως για την παρακολούθηση του παραλιακού δρόμου και της γύρω περιοχής. Το 1328 το κατέκτησαν οι Οθωμανοί υπό τον Ορχάν Γαζή.
Το κάστρο χτίστηκε με υλικά κυρίως από αργολιθοδομή και ασβεστόλιθο. Είναι ελλειπτικού σχήματος, μήκους περίπου 120 μέτρων και το πλατύτερο σημείο του φτάνει τα 50 μέτρα. Το φρούριο έχει δεξαμενή 12 μέτρων μήκους και 7,5 μέτρων πλάτους. Η δεξαμενή είναι πόλος έλξης για τους τουρίστες και σήμερα έχει πολλά διαφορετικά είδη ψαριών.
Πιστεύεται ότι το κάστρο, που δεν έχει ανασκαφεί ακόμα, ήταν μεγαλύτερο και ότι αυτό που σώζεται σήμερα είναι απλώς ένα μικρό μέρος του. Οι προηγούμενες μεγάλες πυρκαγιές κατέστρεψαν το κάστρο, έτσι ώστε μόνο έξι πύργοι με τις εισόδους και εξόδους τους και δύο μυστικά περάσματα έχουν διατηρηθεί στα δυτικά του κάστρου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κάστρα στην Τουρκία Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα Κατηγορία:Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κωνσταντινούπολη
Σαβσί Μπέη
Ο Σαβσί Μπέη (τούρκικα:Savcı Bey), ήταν Οθωμανός πρίγκηπας κατά τον 14ο αιώνα όταν στο Βυζάντιο βασίλευε ο Ιωάννης Η΄ Παλαιολόγος.Ο Σαβσί Μπέη ήταν ο νεότερος γιος του σουλτάνου Μουράτ Α΄.Το όνομα της μητέρας του και η ημερομηνία γέννησής του είναι άγνωστα.Την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όλοι οι πρίγκηπες ήταν υποχρεωμένοι να διοικούν σαντζάκια, ως μέρος της εκπαίδευσής τους.Το σαντζάκι του Σαβσί ήταν η Προύσα, συμπρωτεύουσα της αυτοκρατορίας μαζί με την Ανδριανούπολη.
Εξέγερση
Όταν οι Οθωμανοί Τούρκοι κατέλαβαν την Ανδριανούπολη, ο βυζαντινός αυτοκράτορας, Ιωάννης Ε΄ Παλαιολόγος, έκανε έκκληση προς την δύση, για βοήθεια.Αντ' αυτού κρατήθηκε ως οφειλέτης της Βενετίας.Ο Ανδρόνικος (αργότερα Ανδρόνικος Δ΄ Παλαιολόγος), γιος και αντιβασιλέας του στην Κωνσταντινούπολη, αρνήθηκε να πληρώσει λύτρα για τον πατέρα του και ο Ιωάννης παραχώρησε την Τένεδο για να ελευθερωθεί.Μετά από αυτό το συμβάν, ο Ιωάννης όρισε τον γιο του, Μανουήλ (αργότερα Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγος), διάδοχο του θρόνου του και δέχτηκε την επικυριαρχία των Οθωμανών το 1373.Έτσι όταν ο Οθωμανός σουλτάνος, Μουράτ Α΄, ζήτησε την βοήθειά του, εναντίον ορισμένων εξεγέρσεων στην οθωμανική επικράτεια, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πόλη του.Αυτή η απουσία, έδωσε στον Ανδρόνικο την ευκαιρία να εξεγερθεί.
Από την οθωμανική πλευρά, ο Σαβσί Μπέη, ο οποίος ήταν ο νεότερος των τριών γιων του Μουράτ, ήταν κάτω από την σκιά των αδερφών του και δεν είχε καμία πιθανότητα να ενθρονιστεί και πιθανόν θα αντιμετώπιζε την παραδοσιακή πολιτική της αδερφοκτονίας στην οθωμανική διαδοχή.Έτσι ήταν έτοιμος να επαναστατήσει για να κερδίσει τον θρόνο.Ενώ ο πατέρας του ήταν απασχολημένος με την καταστολή των εξεγέρσεων, ο Σαβσί βρήκε την ευκαιρία να επαναστατήσει.Χρησιμοποιώντας το βασιλικό θησαυροφυλάκιο, δημιούργησε στρατό.Οι δύο πρίγκηπες (Ανδρόνικος και Σαβσί), γνωρίζοντας ο ένας τα συμφέροντα του άλλου, συμμάχησαν ενώνοντας τις δυνάμεις τους.
Μάλκολμ Μπερτ
Ο '''Μάλκολμ Κ. Μπέρτ' (αγγλικά:Malcolm C. Bert'', 4 Δεκεμβρίου 1902 - 18 Μαρτίου 1973) ήταν Αμερικανός καλλιτεχνικός διευθυντής. Ήταν υποψήφιος για δύο Βραβεία Όσκαρ στην κατηγορία Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης.
Σαβσί Μπέη
Τέλος της εξέγερσης
Αφού έμαθαν για την κοινή εξέγερση των γιων τους, ο Μουράτ και ο Ιωάννης, επέστρεψαν από την Ανατολία.Οι στρατοί των πατεράδων και των γιων συναντήθηκαν στο Απικρίδιο (μια διφορούμενη θέση, πιθανόν νοτιοδυτικά της Κωνσταντινούπολης), όπου ο Μουράτ κατάφερε να πείσει τους στρατιώτες του Σαβσί να αλλάξουν στρατόπεδο.Αν και οι δύο πρίγκηπες κατέφυγαν στο Διδυμότειχο, συνελήφθησαν.Μετά από μια αντιπαράθεση με τον γιο του, ο Μουράτ εξοργίστηκε τυφλώνοντας τον Σαβσί και αργότερα, εκτελώντας τον.Παρά το γεγονός ότι ζήτησε από τον Ιωάννη να τυφλώσει τον δικό του γιο, ο Ιωάννης φέρθηκε με ελεημοσύνη στον Ανδρόνικο, τυφλώνοντας μόνο το ένα του μάτι.Έτσι ο Ανδρόνικος γύρισε στην Κωνσταντινούπολη και έγινε αυτοκράτορας, ως Ανδρόνικος Δ΄ Παλαιολόγος.
Μάλκολμ Μπερτ
Επιλεγμένη φιλμογραφία
Ήταν υποψήφιος για δύο Βραβεία Όσκαρ για την Καλύτερη Καλλιτεχνική Διεύθυνση, με τις παρακάτω ταινίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλλιτεχνικοί διευθυντές
Σαβσί Μπέη
Συνέπειες
Ο γιος του Σαβσί, Νταβούτ, κατέφυγε στην Ουγγαρία.Το όνομά του αναφέρεται το 1411 (κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Μεσοβασιλείας), ως ανεπιτυχής υποψήφιος για τον θρόνο και πολύ αργότερα ως σύμμαχος του Ιωάννη Ουνυάδη, σε αγώνες εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Κατηγορία:Οθωμανοί
1210
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1210 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Βουλή των Αντιπροσώπων (Μπελίζ)
Η Βουλή των Αντιπροσώπων της Μπελίζ είναι ένα από τα δύο τμήματα της Εθνοσυνέλευσης, με το άλλο να αποτελεί τη Γερουσία. Δημιουργήθηκε σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1981. Τα μέλη ονομάζονται συνήθως "Αντιπρόσωποι της περιοχής".
Οι εκπρόσωποι της περιοχής εκλέγονται κερδίζοντας την πλειονότητα των ψήφων στις αντίστοιχες εκλογικές τους περιφέρειες στο πλαίσιο του συστήματος πλειοψηφικού. Το σώμα προέρχεται άμεσα από τη Νομοθετική Συνέλευση της Βρετανικής Ονδούρας που δημιουργήθηκε το 1954 με εννέα εκλεγμένα μέλη. Έκτοτε το σώμα έχει διευρυνθεί αρκετές φορές με αύξηση των μελών της σε 18 το 1961, 28 το 1984, 29 το 1993 και τελικά σε 31 το 2008. Ο αρχηγός του πλειοψηφήσαντος κόμματος συνήθως γίνεται πρωθυπουργός της Μπελίζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικές κάτω βουλές
Αμπντουλά Αλίς
Ο Αλίσεφ Γαμπντουλατσάν Γαμπντελμπάρι ουλί (προφέρεται <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[aˈliʃəf ɣʌbduˌlaˈʑan ɣæbˌdelbaˈrɯɪ uˈlɯ], ταταρικό κυριλλικό αλφάβητο: Алишев Габдуллаҗан Габделбари улы; Алишев Габдуллазян Габдулбариевич, Αλίσεφ Γκαμπντουλαζιάν Γκαμπντουλμπαρίγιεβιτς), περισσότερο γνωστός με το όνομα Αμπντουλά Αλίς (<span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[ʌbduˈla aˈliʃ] , Κυριλλικό: Абдулла Алиш, μεταγραφή στο λατινικό αλφάβητο: Abdulla Aliş) ήταν Σοβιετικός τάταρος ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, συγγραφέας και αγωνιστής της αντίστασης. Έγραψε κυρίως μυθιστορήματα παιδικής λογοτεχνίας, όπως τα αξιοσημείωτα έργα Ντουλκινάρ (Τα Κύματα, 1934), Αντ (Ο Όρκος, 1935), Μινέμ αμπί (Ο Αδερφός μου, 1940), καθώς και παραμύθια που εκδόθηκαν με την συλλογή Ana äkiätläre (Τα παραμύθια της μητέρας, 1941). Έγραψε επίσης πολλά κομμάτια για θέατρα μαριονετών, με πιο γνωστό το Σερτοτμάς ουρντάκ (Sertotmas ürdäk, Η Μαρτυρημένη Πάπια).
Ο Αλίς γεννήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1908, στο Καγιούκι του κυβερνείου Καζάν της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Εκτός από το γράψιμο, ο Αλίς πέρασε τα πρώτα του χρόνια δουλεύοντας στην κατασκευή και τη βελτίωση ενός σταθμού παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος στην πόλη Μενζελίνσκ στις ακτές των λιμνών Καμπάν. Από το 1933 εργάστηκε ως επαγγελματίας δημοσιογράφος και γραμματέας του περιοδικού νέων Πιονέρ κελεμέ. Το 1941, διορίστηκε Αρχισυντάκτης της Ταταρικής Επιτροπής Ραδιοφώνου.
Το 1941, ο Αλίς εντάχθηκε στον Κόκκινο Στρατό και πολέμησε στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Την ίδια χρονιά, ο Αλίς συνελήφθη από τη Βέρμαχτ, κοντά στην πόλη του Μπριάνσκ. Εκεί γνώρισε τον αγωνιστή της αντίστασης και ένας από τους πιο φημισμένους τάταρους ποιητές, τον Μουσά Τζαλίλ. Και οι δύο τους μπήκαν αργότερα στην λεγεώνα Ιντέλ-Ουράλ. Ενώ βρίσκονταν στη φυλακή, σχημάτισαν μια υπόγεια αντίσταση ομάδα για να αντισταθούν ενάντια στους Ναζί. Τα σχέδιά τους αργότερα ανακαλύφθηκαν και οι δύο άνδρες αποκεφαλίστηκαν στη φυλακή του Πλέτσενζε του Βερολίνου. Εκτελέστηκε στις 25 Αυγούστου 1944, λίγες μέρες πριν κλείσει τα 36 του χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τάταροι συγγραφείς
Κοιλάδα (γεωγραφία)
thumb|240px|Η [[κοιλάδα των Τεμπών.]] Κοιλάδα είναι ένα επιφανειακό κοίλωμα, δηλαδή μια επιμήκης και σχετικά στενή εντομή στην επιφάνεια της Γης, που παρουσιάζει κλίση ως προς τον ορίζοντα. Μια πολύ βαθιά κοιλάδα μπορεί να χαρακτηριστεί ως φαράγγι ή χαράδρα, ενώ μια στενή ως στενά, π.χ. τα στενά του Σαραντοπόρου. Σε μια κοιλάδα διακρίνεται ο πυθμένας και οι πλευρές.
Οι κοιλάδες έχουν ποικίλα σχήματα, τα οποία οφείλονται στα διαφορετικά πετρώματα που συναντά το νερό καθώς διαβρώνει όλο και βαθύτερα το έδαφος. Το αποτέλεσμα είναι αλλού να υπάρχουν καταρράκτες ή ορμητικά νερά και αλλού να σχηματίζονται λίμνες ποικίλου πλάτους και βάθους.
Ταξινόμηση
Αναλόγα με το τρόπο γέννησής τους, οι κοιλάδες χωρίζονται σε αρχικές, οι οποίες γεννήθηκαν ως αποτέλεσμα της κατασκευής του εδάφους (π.χ. εξαιτίας ενός ρήγματος) και αργότερα σμιλεύτηκαν από τη δράση των νερών, και σε διαβρωσιγενείς κοιλάδες. Οι κοιλάδες σχηματίζονται είτε από τη διάβρωση από ποταμούς ή παγετώνες. Στην πρώτη περίπτωση έχει σχήμα V και στη δεύτερη U.
Ένας ιδιαίτερος τύπος κοιλάδας είναι η κρεμαστή κοιλάδα, στην οποία ο πυθμένας βρίσκεται σε μεγαλύτερο υψόμετρο απ' ό,τι το κύριο κανάλι στο οποίο καταλήγει. Εμφανίζονται όταν ο αποδέκτης είναι κοιλάδα σχήματος U. Έχουν προέλευση συνήθως παγετωνική. Όταν καλύπτονταν από παγετώνες η βαθύτερη κοιλάδα σχηματίστηκε από τη δράση ενός μεγαλύτερου παγετώνα, ο οποίος έσκαψε βαθύτερα το έδαφος και η κρεμαστή από έναν ελαφρύτερο. Όταν οι παγετώνες έλιωσαν, το έδαφος διατήρησε τη μορφολογία που είχε και σχημάτισε μια κρεμαστή κοιλάδα.
Οι κοιλάδες ανάλογα με τη διέυθυνσή τους σε σχέση με τα περιβάλλοντα βουνά χωρίζονται σε επιμήκεις ή παράλληλες (όπως η κοιλάδα του Ευρώτα) και εγκάρσιες.
Κύπελλο Μαυροβουνίου (ποδόσφαιρο ανδρών)
Το Κύπελλο Μαυροβουνίου (μαυροβουνιακά: Crnogorski fudbalski kup / Црногорски фудбалски куп) διοργανώνεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της χώρας. Ξεκίνησε τη σεζόν 2006-07 και αποτελεί την κορυφαία ποδοσφαιρική διοργάνωση κυπέλλου στο Μαυροβούνιο. Παλιότερα οι ομάδες της χώρας μετείχαν στο Κύπελλο ποδοσφαίρου Γιουγκοσλαβίας ως το 1992-93 και στο Κύπελλο ποδοσφαίρου Σερβίας και Μαυροβουνίου (Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας) από το 1993-94 ως το 2005-06.
Στις διοργανώσεις κυπέλλου της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας ποτέ δεν είχε κατακτήσει τον τίτλο ομάδα από το Μαυροβούνιο. Μόνο η Μπούντουσνοστ από την πρωτεύουσα Ποντγκόριτσα (πρώην Τίτογκραντ από το 1946 ως το 1992) είχε αγωνιστεί δύο φορές στον τελικό: το 1977 και το 1965.
Τελικοί
Μ Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις Μαυροβουνίου
Παπαστράτειο Κολυμβητήριο Πειραιά
Το Εθνικό Κλειστό Κολυμβητήριο Πειραιά «Πέτρος Καπαγέρωφ», γνωστό και ως Παπαστράτειο Κολυμβητήριο Πειραιά, είναι κλειστό κολυμβητήριο το οποίο βρίσκεται στον Πειραιά, στην βιομηχανική συνοικία Παπαστράτος.
Πληροφορίες
Ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1970 και έχει χωρητικότητα 700 θεατών. Περιλαμβάνει 2 πισίνες, μία μεγάλη 50 μέτρων και μία μικρή 21 μέτρων.
Αποτελεί την έδρα των ομάδων υδατοσφαίρισης ανδρών και γυναικών του Ολυμπιακού και του Εθνικού από το 1986.
Το κολυμβητήριο φιλοξένησε τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος Ανδρών για το 1986 μεταξύ Γλυφάδας και Βουλιαγμένης.