cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημοφών (Αθηναίος στρατηγός)
Συγκεκριμένα, ο Χαβρίας κατέλαβε την πάροδο των Ελευθερών για να εμποδίσει τον στρατό των Λακεδαιμονίων να περάσει από τη στενή εκείνη διάβαση. Τότε ο Δημοφών, που είχε σταλθεί να παρακολουθεί τα όσα συνέβαιναν, χωρίς, όμως, να έχει εντολή να αναμειχθεί με οποιονδήποτε τρόπο, πήρε την πρωτοβουλία και εισέβαλε από την Αττική στη Βοιωτία και βοήθησε τους Θηβαίους. Είναι άγνωστο αν καταδικάσθηκε και αυτός για αυτή του την αυθαίρετη ενέργεια.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί
Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
750
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 750 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
748
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 748 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Μαζούρκες, Op. 17 (Σοπέν)
220px|thumb|Ο Σοπέν περίπου στην ηλικία που έγραψε τις Μαζούρκες, Op. 17 Οι Μαζούρκες, Op 17 είναι τέσσερις μαζούρκες του Φρεντερίκ Σοπέν για πιάνο, οι οποίες γράφτηκαν μεταξύ το 1832 και το 1833 και δημοσιεύτηκαν το 1834, στη Λειψία. Μία τυπική εκτέλεση τους διαρκεί περίπου 14 λεπτά. Η πρώτη είναι γραμμένη σε Σι ύφεση μείζονα, με τέμπο Vivo e risoluto, 3/4,  στα 160 bmp. Η δεύτερη είναι γραμμένη σε Μι ελάσσονα, 3/4 με τέμπο Lento, ma non troppo.
Η τρίτη είναι γραμμένη σε Λα ύφεση μείζονα, με τέμπο Legato assai. Μία τυπική εκτέλεση της διαρκεί περίπου 5 λεπτά, καθιστώντας την τη μεγαλύτερη μαζούρκα που έγραψε ο συνθέτης. Η τέταρτη είναι γραμμένη σε Λα ελάσσονα, με τέμπο Lento, ma non troppo και διαρκεί περίπου τέσσερα λεπτά. Πρόκειται για μία τις δημοφιλέστερες μαζούρκες του Σοπέν.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
17 Κατηγορία:Συνθέσεις του 1833 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Σι ύφεση μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Μι ελάσσονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Λα ύφεση μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις σε Λα ελάσσονα Κατηγορία:Μουσική με αφιέρωση
Reunion (άλμπουμ, Black Sabbath)
Reunion είναι ο τίτλος του ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Black Sabbath, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1998 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Epic Records".
Ο δίσκος ηχογραφήθηκε τις δύο πρώτες βραδιές της περιοδείας για την επανένωση της αρχικής σύνθεσης του συγκροτήματος, στο "NEC" του Μπέρμιγχαμ στις 4 και 5 Δεκεμβρίου 1997. Το άλμπουμ τελειώνει με τα δύο πρώτα νέα τραγούδια που ηχογράφησε η συγκεκριμένη σύνθεση μετά το δίσκο "Never Say Die" του 1978, τα "Psycho Man" και "Selling My Soul".
Τραγούδια
CD 1
HMS Chieftain (R36)
Το HMS Chieftain ήταν αντιτορπιλικό κλάσης C του Βασιλικού Ναυτικού που εντάχθηκε σε υπηρεσία τον Μάρτιο του 1946 και διαλύθηκε για σκραπ το 1961.
Reunion (άλμπουμ, Black Sabbath)
Τραγούδια
1. War Pigs (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 8:28
2. Behind the Wall of Sleep (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 4:07
HMS Chieftain (R36)
Επιχειρησιακή ιστορία
Το Chieftain εντάχθηκε στην 1η Μοίρα Αντιτορπιλικών με κύρια βάση τη Μάλτα. Μαζί με άλλα σκάφη ανέλαβε την παρεμπόδιση της παράνομης μετανάστευσης στην Παλαιστίνη. Μάλιστα αναχαίτισε τρία πλοία, εκ των οποίων το ένα κατάφερε να διαφύγει. Το 1954 εκσυγχρονίστηκε, μεταξύ των άλλων μέσω της αντικατάστασης του οπίσθιου πύργου πυροβόλων από δύο ανθυποβρυχιακά ολμοβόλα, ενώ το 1956 ήταν ξανά ενεργό κατά τη διάρκεια της Κρίσης του Σουέζ. Μετά τα γεγονότα στο Σουέζ παροπλίστηκε και τελικά διαλύθηκε για σκραπ το 1961.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αντιτορπιλικά κλάσης C (1943) του Βασιλικού Ναυτικού
Reunion (άλμπουμ, Black Sabbath)
Τραγούδια
3. N.I.B. (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 6:45
4. Fairies Wear Boots (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 6:19
5. Electric Funeral (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 5:02
6. Sweet Leaf (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 5:07
7. Spiral Architect (Iommi, Dio, Butler, Ward) - 5:40
8. Into the Void (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 6:32
CD 2
1. Sabbath Bloody Sabbath (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 4:36
2. Orchid / Lord of this World (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 7:07
3. Dirty Women (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 6:29
4. Black Sabbath (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 7:29
5. Iron Man (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 8:21
6. Children of the Grave (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 6:30
7. Paranoid (Iommi, Osbourne, Butler, Ward) - 5:13
8. Psycho Man (Iommi, Osbourne) - 5:18
9. Selling My Soul (Iommi, Osbourne) - 3:10
Θέσεις τσαρτ
Reunion (άλμπουμ)
Βραβεία
Reunion (άλμπουμ)
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το Reunion ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1998 Κατηγορία:Live άλμπουμ των Black Sabbath
Αλαλούμ
Το Αλαλούμ είναι ο τίτλος μίας σπονδυλωτής ελληνικής σατιρικής ταινίας, του 1982, σε σκηνοθεσία Γιώργου Αποστολίδη, Γιάννη Σμαραγδή και Γιάννη Τυπάλδου και σενάριο Γιάννη Κακουλίδη και Χάρρυ Κλυνν και με πρωταγωνιστές τους Χάρρυ Κλυνν, Μανώλη Δεστούνη, Τζόλυ Γαρμπή, Δημήτρη Πιατά, Σάσα Σοφού, Νίτσα Τσαγανέα, Γιώργο Τζιφό και Κωνσταντίνο Τζούμα.
Πλοκή
Η ταινία χωρίζεται σε δυο μέρη, (που χωρίζονται από το διάλειμμα της κινηματογραφικής αίθουσας) με τον Χάρρυ Κλυνν να ερμηνεύει διάφορους ρόλους.
Το πρώτο μέρος προλογίζεται από έναν μάγκα με ιδιαίτερη διάλεκτο και αποτελείται από δύο σκετς. Στο πρώτο, διακωμωδείται ο αστυνόμος Μπέκας, γνωστός από τις αστυνομικές ιστορίες του Γιάννη Μαρή. Εδώ τον βλέπουμε να ερευνά μια υπόθεση φόνου μπαίνοντας σε λάθος σπίτι, και από διάφορα ατυχήματα, πεθαίνουν όλοι οι ένοικοι. Στη συνέχεια ο προαναφερθείς μάγκας πηγαίνει σε μια κινηματογραφική αίθουσα για να παρακολουθήσει ένα αφηρημένο και σουρρεαλιστικό υπαρξιακό δράμα με πρωταγωνιστή τον Αρτέμη. Ο μάγκας εκθειάζει την ταινία και το «νόημά» της, όντας προφανές όμως ότι δεν την καταλαβαίνει.
Το τρίτο σκετς αποτελεί όλο το δεύτερο μέρος. Είναι χαλαρά εμπνευσμένο από την ιστορία της Γκόλφως (την οποία υποδύεται ο Χάρρυ Κλυνν, ο οποίος παίζει και τον ρόλο του Χαράλαμπου Τραμπάκουλα, μιας επαναλαμβανόμενης φιγούρας στα σκετς του Χάρρυ Κλυνν) και σατιρίζει τις ταινίες "φουστανέλας" του ελληνικού κινηματογράφου γενικότερα. Σε ένα απομονωμένο χωριό, το «Λέτσοβο», η πρόοδος και η τεχνολογία δεν έχουν φτάσει, μέχρι που ο πραματευτής από την πόλη του φέρνει τηλεοράσεις και άλλες ηλεκτρικές συσκευές που θα τους αλλάξουν τη ζωή. Τελικά το χωριό χωρίζεται σε Μπλε και Πράσινους (και Κόκκινους) και διαταράσσεται η αρμονία του.
Το χωριό στο οποίο γυρίστηκαν οι σκηνές τις ταινίας είναι ο Παλαιός Παντελεήμονας, νομού Πιερίας.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1982 Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Σπονδυλωτές ταινίες Κατηγορία:Παρωδία (ταινίες)
Πραντ-ντ'Ωμπράκ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πραντλαίν (γαλλικά: Pradelains).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Κατάλογος έργων του Ντομένικο Γκιρλαντάιο
Η σελίδα αυτή περιέχει εικονογραφημένο κατάλογο των έργων του Ντομένικο Γκιρλαντάιο.
Cappella Sassetti
Το παρεκκλήσιο της οικογένειας Sassetti βρίσκεται στην Santa Trinita της Φλωρεντίας και θεωρείται το αποκορύφωμα της καλλιτεχνικής δημιουργίας του Γκιρλαντάιο. Ιστορούνται στους τοίχους επεισόδια της ζωής του Αγίου Φραγκίσκου της Ασσίζης, τα οποία περιβάλλουν την Προσκύνηση των ποιμένων του 1485 του ίδιου καλλιτέχνη (βλ. γενική εικόνα και κεφ.1). Οι νωπογραφίες εκτελέστηκαν από το 1482 μέχρι το 1485 και απεικονίζουν τοποθεσίες και προσωπικότητες της Φλωρεντίας εκείνης της εποχής.
Cappella Tornabuoni
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Διάθεση (γραμματική)
Η γραμματική διάθεση αναφέρεται στη σημασία του ρήματος και στη σχέση που έχει με το υποκείμενο. Στη γλωσσολογία και στις Γραμματικές ορισμένων γλωσσών, όπως τα ελληνικά, διακρίνεται σε τέσσερις κατηγορίες.
Η διάθεση των ρημάτων μπορεί να είναι:
Τα επίθετα «ενεργητική», «μέση», «παθητική» χρησιμοποιούνται επίσης για τον χαρακτηρισμό των κατηγοριών της φωνής του ρήματος που αφορά όμως μόνον μορφολογικά χαρακτηριστικά και όχι τη σημασία, τη διάθεση του ρήματος.
Έτσι, το ρήμα π.χ. «περιποιούμαι» είναι παθητικής φωνής (μορφολογία κλίσης παθητικής φωνής, σε -μαι) αλλά ενεργητικής διάθεσης (περιποιούμαι κάποιον).
Πηγές
Για τα αρχαία ελληνικά Για τα νέα ελληνικά Για τα λατινικά Κατηγορία:Γραμματική
Δημοφών (εξάδελφος και επίτροπος του Δημοσθένη)
Ο Δημοφών ήταν Αθηναίος, και συγκεκριμένα από την Παιανία, γιος του Δήμωνα, εξάδελφος του ρήτορα Δημοσθένη και ένας από τους τρεις επιτρόπους του, όταν αυτός ήταν ανήλικος.
Ο πατέρας του Δημοσθένη ήταν πολύ πλούσιος, κύριος δύο μεγάλων εργαστηρίων, σε ένα από τα οποία κατασκευάζονταν όπλα και μαχαίρια. Πέθανε όταν ο Δημοσθένης ήταν μόλις επτά ετών, αφήνοντας αρκετά μεγάλη, για την εποχή εκείνη, περιουσία δεκατεσσάρων ταλάντων.
Η όλη κατάσταση, όμως, είχε και ένα ευχάριστο αποτέλεσμα: ο σφετερισμός της πατρικής κληρονομιάς αποτέλεσε την αιτία να στραφεί ο Δημοσθένης προς τη ρητορική, έχοντας ως σκοπό, τουλάχιστον αρχικώς, να κινήσει δικαστικό αγώνα κατά των επιτρόπων, κάτι που έκανε, πράγματι, μετά την ενηλικίωσή του.
Μαντάμ ντυ Μπαρί
Η Ζαν Μπεκύ, Κόμισσα ντυ Μπαρί (γαλλικά:Jeanne Bécu, Comtesse du Barry) (19 Αυγούστου 1743 - 8 Δεκεμβρίου 1793) ήταν η τελευταία έντιτλη μαιτρέσα του Λουδοβίκου ΙΕ’ της Γαλλίας και ένα από τα θύματα της περιόδου της Τρομοκρατίας κατά τη Γαλλική Επανάσταση.
Παιδικά χρόνια
Η Ζαν Μπεκύ γεννήθηκε στο Βωκουλέρ, στο σημερινό τμήμα του Μεζ (Meuse) στη Λωρραίνη της Γαλλίας, και ήταν νόθα κόρη της μοδίστρας Ανν Μπεκύ. Ο πατέρας της Ζαν ήταν πιθανώς ο Ζαν Ζακ Γκομάρ, ένας μοναχός γνωστός ως “Frère Ange” (Αδελφός Άγγελος).
Κατά τη διάρκεια της παιδικής της ηλικίας, ένας από τους γνωστούς της μητέρας της (και ίσως πρόσκαιρος εραστής της), ο Μπιλιάρ Ντυμονσώ που πιθανόν ήταν και ο πατέρας του Κλόντ, ετεροθαλούς αδελφού της Ζαν (που πέθανε ως βρέφος όταν ήταν μόλις δέκα μηνών), πήρε τόσο την Ανν όσο και την τρίχρονη Ζαν, υπό την προστασία του όταν ταξίδευαν από το Βωκουλέρ στο Παρίσι. Στη συνέχεια έβαλε την Ανν μαγείρισσα στο σπίτι της Ιταλίδας ερωμένης του. Η μικρή Ζαν ήταν πολλή αγαπητή από τη μαιτρέσα του Ντυμονσώ, τη Φραντζέσκα (γνωστή στα Γαλλικά ως Μαντάμ ή Λα Φρεντερίκ/Madame or La Frédérique), η οποία την κακομάθαινε, ανατρέφοντας τη μέσα στην πολυτέλεια. Ο Ντυμονσώ χρηματοδότησε την εκπαίδευση της Ζανέτ στο μοναστήρι του Σαντ-Ωρ.
Με την πάροδο του χρόνου εργάστηκε σε διάφορα επαγγέλματα. Της προσφέρθηκε αρχικά μια θέση ως βοηθός ενός νεαρού κομμωτή με το όνομα Λαμές. Η Ζαν είχε μια σύντομη σχέση μαζί του, καρπός της οποία ίσως να ήταν μια κόρη, αν και κάτι τέτοιο είναι πολύ απίθανο. Με την υποκίνηση του Γκομάρ (πιθανώς δηλαδή του αδελφού του υποτιθέμενου πατέρα της, Νικολά Ρανσόν), η Ζαν προσλήφθηκε τότε ως σύντροφος και βοηθός μιας ηλικιωμένης χήρας, της Μαντάμ ντε λα Γκάρντ, αλλά εκδιώχτηκε ξανά, επειδή η νεότητα και η ομορφιά της μπήκαν εμπόδιο για δεύτερη φορά. Αργότερα, η Ζαν δούλεψε ως βοηθός καπελά σε ένα κατάστημα ειδών ραπτικής με το όνομα «La Toilette», που ανήκε στη Μαντάμ Λαμπίγ και διοικείτο από τον σύζυγό της. Η κόρη της Λαμπίγ, η μελλοντική φημισμένη ζωγράφος Αδελαΐδα Λαμπίγ Γκιαρ, έγινε καλή φίλη της Ζαν.
Όπως διαφαίνεται στην τέχνη της εποχής, η Ζαν ήταν μια εξαιρετικά ελκυστική ξανθιά γυναίκα, με πλούσιες χρυσές μπούκλες και μπλε αμυγδαλωτά μάτια. Η ομορφιά της υπέπεσε στην προσοχή του Ζαν-Μπατίστ Ντυ Μπαρί, ενός προαγωγού της υψηλής τάξης. με το παρατσούκλι «le roué» (Ο τροχός). Ο Ντυ Μπαρί είχε ένα καζίνο και η Ζαν ήρθε στο μυαλό του το 1763 όταν εκείνη διασκέδαζε στο πορνείο-καζίνο της Μαντάμ Κινουά. Του συστήθηκε ως Ζαν Βωμπερνιέ. Ο Ντυ Μπαρί την εγκατέστησε στο σπιτικό του και την έκανε ερωμένη του, ονομάζοντάς τη δεσποινίδα Λανζ (Mademoiselle Lange). Ο Ντυ Μπαρί βοήθησε στην καθιέρωση της καριέρας της Ζαν ως εταίρας στους υψηλότερους κύκλους της παρισινής κοινωνίας. Αυτό της επέτρεψε να αποκτήσει αρκετούς αριστοκρατικούς άνδρες, ακόμη και αυλικούς, ως σύντομους εραστές ή πελάτες.
Η ζωή ως εταίρα και επίσημη ερωμένη του Λουδοβίκου ΙΕ’
Ως δεσποινίς Λανζ, η Ζαν έκανε αμέσως αισθητή την παρουσία της στο Παρίσι, δημιουργώντας μια μεγάλη αριστοκρατική πελατεία. Είχε πολλούς εραστές από τους υπουργούς του βασιλιά έως και τους αυλικούς του. Ο σικάτος και ώριμος στρατάρχης Ρισελιέ έγινε ένας από τους σταθερούς εραστές της. Εξαιτίας αυτού, ο Μπατίστ Ντυ Μπαρί την είδε ως μέσο επιρροής στον Λουδοβίκο ΙΕ’, ο οποίος τη γνώρισε το 1768, ενώ βρισκόταν σε εξωτερικη δουλειά στις Βερσαλλίες. Το καθήκον αυτο αφορούσε τον δούκα Ετιέν-Φρανσουά ντε Σουαζέλ, Υπουργό Εξωτερικών, ο οποίος τη βρήκε μάλλον συνηθισμένη, σε αντίθεση με αυτό που σκεφτόντουσαν για εκείνη οι περισσότεροι άντρες. Ο βασιλιάς της έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον και έμαθε την ταυτότητά της με τη βοήθεια του προσωπικού του προαγωγού, Ντομινίκ Γκιγιόμ Λεμπέλ. Η Ζαν ήταν συχνά συνοδός του βασιλικού μπουντουάρ και σύντομα αυτό έγινε ένα ανησυχητικό ζήτημα για τον Λεμπέλ, ειδικά όταν αυτός ο δεσμός έγινε κάτι περισσότερο από ένα απλό ειδύλλιο. Σε κάθε περίπτωση, η Ζαν δεν μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «έντιτλη μαιτρέσα». Ωστόσο, όταν αποκάλυψε στον βασιλιά ότι η Ζαν ήταν απλώς μια ιερόδουλη, εκείνος διέταξε να παντρευτεί έναν άνδρα με ισχυρή αρχοντική γενεαλογία, ώστε να μπορεί να προσαχθεί στο βασίλειο σύμφωνα με το πρωτόκολλο. Αυτό το ζήτημα λύθηκε πολύ σύντομα, όταν την 1η Σεπτεμβρίου του 1768 παντρεύτηκε τον αδερφό του Ντυ Μπαρί, τον κόμη Γκιγιόμ ντυ Μπαρί. Η τελετή του γάμου περιελάμβανε ένα πλαστό πιστοποιητικό γέννησης που δημιουργήθηκε από τον ίδιο τον Μπατίστ ντυ Μπαρί, κάνοντας τη Ζαν νεότερη κατά τρία χρόνια με εικονική αριστοκρατική καταγωγή.
Η Ζαν ήταν πλέον εγκατεστημένη πάνω από τον βασιλικό κοιτώνα, στα πρώην δωμάτια του Λεμπέλ. Έζησε μια μοναχική ζωή, χωρίς να μπορεί να δει τον Βασιλιά, καθώς επίσημη συνάντηση μεταξύ τους δεν είχε γίνει ακόμη. Πολύ λίγοι από τους ευγενείς του βασιλείου καταδέχονταν να γνωριστούν μαζί της, γιατί κανείς δεν μπορούσε να δεχτεί το γεγονός ότι μια γυναίκα του δρόμου είχε την τόλμη να γνωριστεί με εκείνους που ήταν ανώτεροι της κοινωνικά, προσπαθώντας να τους μοιάσει. Ο κόμης ντυ Μπαρί παρότρυνε επίμονα τη Ζαν να ζήτηση ακρόαση από τον βασιλιά. Από τη μεριά του, ο Λουδοβίκος ΙΕ’ της ζήτησε να βρει κάποια ακόλουθο. Ο Ρισελιέ ανέλαβε αυτήν υποχρέωση. Όταν κάποιες γυναίκες αριστοκρατικής καταγωγής τον προσέγγισαν, ζητώντας του πολύ υψηλό τίμημα για να αναλάβουν αυτό το ρόλο, η επίσημη ακόλουθος της, έγινε τελικά η Μαντάμ ντε Μπερν, αφού όμως πρώτα εξόφλησε τα τεράστια χρέη της από τα τυχερά παιχνίδια.
Στην πρώτη περίπτωση που η συνάντηση επρόκειτο να πραγματοποιηθεί, η ντε Μπερν καταλήφθηκε από φόβο και ισχυρίστηκε ψευδός ότι είχε στραμπουλίξει τον αστράγαλο της. Στην επόμενη προγραμματισμένη συνάντηση, ο βασιλιάς τραυματίστηκε άσχημα όταν έπεσε από το άλογο του κατά τη διάρκεια του κυνηγιού και έσπασε το χέρι του. Τελικά, η Ζαν μετά από μεγάλη αναμονή, παρουσιάστηκε στο παλάτι στις 22 Απριλίου 1769. Εν τω μεταξύ ένα πλήθος είχε μαζευτεί έξω από τις πύλες του ανακτόρου, και διάφοροι άλλοι αυλικοί κουτσομπόλευαν μέσα στην αίθουσα των καθρεφτών. Η Ζαν αναφέρθηκε ότι φορούσε ένα ανοιχτό ασημί επίσημο φόρεμα, με ένα τεράστιο φουρό και ήταν στολισμένη με χρυσά κοσμήματα, τα οποία της έστειλε ο βασιλιάς το προηγούμενο βράδυ. Το φόρεμα είχε παραγγελθεί από τον Ρισελιέ ειδικά για τη Ζαν. Πολλοί ευγενείς ισχυρίστηκαν ότι δεν είχαν ξαναδεί κάτι παρόμοιο ποτέ ξανά. Το χτένισμα της ήταν επίσης πολύ προσεγμένο και εντυπωσιακό, και ήταν η αιτία της καθυστερημένης άφιξης της.
Η Ζαν έγινε πρώτα φίλη με την Κλαίρ Φρανσουάζ, γνωστή ως «Σον», η οποία τη δίδαξε πώς να αφήσει πίσω την παλιά της ζωή και να αποκτήσει μια πιο αρχοντική συμπεριφορά. Αργότερα, έγινε επίσης φίλη με τη Μαρισέλ ντε Μιρπουά. Στην πορεία και άλλες γυναίκες ευγενών δωροδοκήθηκαν για να σχηματίσουν το περιβάλλον της.
Σύμφωνα με τη βιογραφία του Στάνλεϊ Λούμις, η καθημερινή ρουτίνα της Ζαν ξεκινούσε στις 9 το πρωί, όταν ο Ζαμόρ της έφερνε το πρωινό της ρόφημα σοκολάτας. Έπειτα, φορούσε όμορφα φόρεμα της επιλογή της και τα κοσμήματά της. Αντίστοιχα, είτε ο κομμωτής Νοκέλ για ειδικές περιστάσεις, είτε ο Μπερλίν για καθημερινά στυλ, θα ερχόταν να πουδράρει τα μαλλιά της και να κάνει μπούκλες. Στη συνέχεια δεχόταν φίλους, μόδιστρους, κοσμηματοπώλες και άλλους καλλιτέχνες που της έδειχναν τα νέα τους απόθεμα ελπίζοντας ότι θα ενδιαφερόταν να αγοράσει κάτι από τις προσφορές τους. Ήταν πράγματι σπάταλη, αλλά η καλή της φύση δεν είχε χαθεί. Όταν οι ηλικιωμένοι, κόμης και κόμισσας ντε Λουσέν εκδιώχθηκαν βίαια από το κάστρο τους λόγω μεγάλων χρεών, καταδικάστηκαν σε αποκεφαλισμό επειδή η Κόμισσα πυροβόλησε και σκότωσε έναν δικαστικό επιμελητή και έναν αστυνομικό, καθώς αντιστέκονταν. Για μεγάλη τους τύχη όμως, ήταν καλοί φίλοι με τη Μαντάμ ντε Μπερν, η οποία μετέφερε στη Ζαν την κατάσταση τους. Αν και προειδοποιήθηκε από τον Ρισελιέ για την πιθανή αποτυχία της, εκείνη ζήτησε γονατιστή από τον βασιλιά να τους συγχωρήσει, αρνούμενη να σηκωθεί όρθια αν δεν γινόταν αποδεκτό το αίτημά της. Ο Λουδοβίκος ΙΕ’ έμεινε έκπληκτος και η καρδιά του μαλάκωσε, λέγοντας: «Κυρία μου, είμαι πανευτυχής που η πρώτη χάρη που πρέπει να μου ζητήσετε είναι μια πράξη ελέους!» Μια δεύτερη παρόμοια κατάσταση συνέβη όταν κάποιος κύριος Μαντεβίλ, επισκέφτηκε τη Ζαν και της ζήτησε συγχώρεση στο όνομα μιας νεαρής κοπέλας, η οποία καταδικάστηκε στην αγχόνη για παιδοκτονία, καθώς το μωρό της πέθανε στη γέννα και εκείνη δεν πήγε να ενημερώσει τις αρχές. Τελικά, η Ζαν έγραψε επιστολή στον Καγκελάριο της Γαλλίας και εκείνος παραχώρησε τη χάρη.
Η Ζαν είχε θριαμβεύσει. Φορούσε τώρα ακριβά φορέματα τόσο στη δημιουργία όσο και στο κόστος, εξαντλώντας τα δημόσια ταμεία ακόμη περισσότερο. Με διαμάντια που κάλυπταν τον ντελικάτο λαιμό και τα αυτιά της, ήταν πλέον η επίσημη ερωμένη του Βασιλιά. Λόγω της νέας θέσης της στο βασίλειο, έκανε φίλους και εχθρούς. Η πιο σκληρή αντίπαλός της ήταν η Μπεατρίξ ντε Σουαζέλ-Σταινβίλ, Δούκισσα ντε Γκραμόν, η αδελφή του Σουαζέλ, η οποία μάταια προσπαθούσε να κατακτήσει τη θέση της αείμνηστης Μαρκησίας ντε Πομπαντούρ, και σύμφωνα με την Ντιαν Αδελαΐδα ντε Μαγί, η Μπεατρίξ ντε Γκραμόν απαξιωνε συνεχώς την Κόμισσα ντυ Μπαρί. Μάλιστα, είχε συνωμοτήσει με τον αδερφό της για να απομακρύνουν τη Ζαν από το παλάτι, λασπολογώντας το όνομα της, καθώς και εκείνο του βασιλιά μέσα από σκανδαλοθηρικά φυλλάδια.
Την ίδια περίοδο, η Ζαν γνωρίστηκε με τον Δούκα ντ΄ Εγκριγιόν, τον ανιψιό του Ρισελιέ, ο οποίος συμπαρατάχθηκε μαζί της ενάντια στον αντίπαλο της, Δούκα του Σουαζέλ. Έτσι, καθώς η εξουσία της στο παλάτι μεγάλωνε, ο Ετιέν-Φρανσουά ντε Σουαζέλ άρχισε να αισθάνεται ότι το «είναι του» χανόταν όλο και περισσότερο. Μετά το τρομερό επεισόδιο του επταετούς πολέμου, εκείνος αποφάσισε ότι η Γαλλία (έχοντας στο πλευρό τους Ισπανούς) ήταν ικανή να πολεμήσει ξανά τους Βρετανούς, για την κατάκτηση των Νήσων Φώκλαντ. Βέβαια, όλα αυτά τα υπολόγιζε χωρίς να έχει την έγκριση του βασιλιά, κάτι που δεν του βγήκε σε καλό. Συγκεκριμένα, όταν αυτή η συνωμοσία ήρθε στο φως της αυλής της ντυ Μπαρί, εκείνη τα μετέφερε όλα στον Λουδοβίκο ΙΕ'. Σαν αποτέλεσμα, την παραμονή των Χριστουγέννων του 1771, ο Ετιέν Φρανσουά ντε Σουαζέλ απολύθηκε από τον υπουργικό του ρόλο στο Βασίλειο, και εξορίστηκε στην ιδιοκτησία του στο Σάντελου μαζί με τη γυναίκα και την αδερφή του.
Πράγματι, η χρυσή εποχή της Ζαν είχε τελικά φτάσει. Είχε απαλλαγεί από τους μπελάδες της που άκουγαν στα ονόματα Ετιέν Φρανσουά ντε Σουαζέλ και Μπεατρίξ ντε Σουαζέλ-Στενβίλ, και μαζί με την οικογένεια της, απολάμβανε όλα τα οφέλη που απέρρεαν από τη θέση της. Συγκεκριμένα, η μητέρα της, η Ανν, ήταν πλέον η Μαρκησία της Μοντραμπέ, και κατοικούσε σε ένα πολυτελές διαμέρισμα στο μοναστήρι της Αγίας Ελισάβετ. Ενώ όμως η Ζαν ήταν μέρος της παράταξης που καθαίρεσε τον Δούκα ντε Σουεζέλ, στην πραγματικότητα ήταν εντελώς διαφορετική από την προηγούμενη προκάτοχό της, τη Μαντάμ ντε Πομπαντούρ, εφόσον είχε λιγότερο ενδιαφέρον για την πολιτική, και προτιμούσε να σπαταλάει το χρόνο της παραγγέλνοντας νέα φορέματα, καθώς και κάθε είδους συμπληρωματικά κοσμήματα. Μολαταύτα, ο βασιλιάς έφτασε στο σημείο να της επιτρέψει να συμμετάσχει σε κρατικά συμβούλια. Μια σύγχρονη έκδοση ενός σημειώματος, που περιλαμβάνετε μέσα στα σουβενίρ της κοινότητας Καμπάν της Γαλλίας, αναφέρει ένα ανέκδοτο: «Ο βασιλιάς είπε στον Δούκα ντε Νοέιγ, ότι με τη Μαντάμ ντυ Μπάρι είχε ανακαλύψει νέες απολαύσεις. “Υψηλότατε”, απάντησε ο δούκας, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η Αυτού Μεγαλειότητα δεν ήταν ποτέ σε οίκο ανοχής.» Παρόλο όμως που η Ζαν ήταν γνωστή για την καλή της φύση και την υποστήριξη που πρόσφερε στους καλλιτέχνες, η δυσαρέσκεια προς το πρόσωπο της ολοένα και μεγάλωνε συνεχώς, εξαιτίας της τεράστιας οικονομικής σπατάλης που έκανε ο βασιλιάς για χάρη της. Εκείνη ήταν πάντα χρεωμένη, παρότι ο βασιλιάς της πρόσφερε ένα τεράστιο μηνιαίο εισόδημά, και κάποια στιγμή έφτασε στο σημείο να χρωστάει τριακόσιες χιλιάδες λίρες.
Παρέμεινε στη θέση της μέχρι το θάνατο του βασιλιά, αν και έγινε προσπάθεια να την εκτοπίσουν από αυτήν νωρίτερα, όταν οι Δούκες ντε Σουεζέλ και ντ’ Εγκριγιόν κανόνισαν ανεπιτυχώς έναν μυστικό γάμο μεταξύ του βασιλιά και της Αλμπερτίν-Ελιζαμπέτ Πατέρ.
Σχέση με τη Μαρία Αντουανέτα
Η σχέση της με τη Μαρία Αντουανέτα, ήταν αμφιλεγόμενη. Η πρώτη τους συνάντηση έγινε κατά τη διάρκεια ενός οικογενειακού δείπνου στο κάστρο «La Muette» στις 15 Μαΐου 1770, μια ημέρα πριν από τον μεγάλο γάμο. ( Η Αντουανέτα ήταν παντρεμένη με τον Δελφίνο της Γαλλίας, τον μελλοντικός Λουδοβίκος ΙΣΤ’, από τις 19 Απριλίου 1770 στη Βιέννη. Εντούτοις στις 16 Μαΐου έγινε ο επίσημος γάμος τους στις Βερσαλλίες.) Η Ζαν ήταν επίσημη ερωμένη του Βασιλιά, μόνο λίγο περισσότερο από ένα χρόνο, και πολλοί πίστευαν ότι δεν θα συμπεριλαμβανόταν στη λίστα των προσκεκλημένων για αυτή την περίσταση. Παρόλα αυτά τα πράγματα δεν κύλησαν όπως τα περίμεναν, και όταν η Μαντάμ ντυ Μπάρι εμφανίστηκε τελικά μπροστά τους, η αηδία των περισσότερων από τους παρόντες ήταν σχηματισμένη στο πρόσωπο τους. Η Μαρία Αντουανέτα παρατήρησε τη Ζαν, η οποία ξεχώριζε από το υπόλοιπο πλήθος με την κομψή της εμφάνιση και την εκλεπτυσμένη ομιλία της. Η κόμισσα ντε Νοέιγ πληροφόρησε την Αντουανέτα ότι ο ρόλος αυτής της γυναίκας ήταν να δίνει "ευχαρίστηση" στον βασιλιά. Η μικρή αθώα 14χρονη αρχιδούκισσα όμως, αν και δεν κατάλαβε πλήρως το νόημα αυτής της δήλωσης, πρόσθεσε ότι αυτό το γεγονός θα έκανε τη Ζαν να είναι αντίπαλός της από εδώ και πέρα. Ωστόσο, όταν ο Κόμης της Προβηγκίας της αποκάλυψε αργότερα, την αληθινή φύση μιας τέτοιας "ευχαρίστησης", αυτό προκάλεσε το μίσος της Αντουανέτας, για την Κόμισσα ντυ Μπαρί και την ανήθικη ζωή της. Αυτή η αντιπαλότητα ενισχύθηκε περισσότερο, ειδικά όταν ο Δελφίνος υποστήριξε τον Σουαζέλ στη συμμαχία με την Αυστρία. Όπως ήταν αναμενόμενο μετά από όλα αυτά, η Αντουανέτα έγινε πολύ σκληρότερη μαζί της. Μάλιστα αψηφώντας το πρωτόκολλο του παλατιού, αρνούνταν να μιλήσει με τη Ζαν, όχι μόνο λόγω της αποδοκιμασίας της για το παρελθόν της, αλλά κυρίως για κάτι που έμαθε έπειτα από τον Κόμη της Προβηγκίας. Συγκεκριμένα της μετέφερε ότι κατά τη διάρκεια ενώ δείπνου, η Μαντάμ ντυ Μπαρί αποδοκίμασε μια ιστορία που είπε ο Καρδινάλιος ντε Ροάν, με την οποία μετέφερε μια συκοφαντία για τη μητέρα της Μαρίας Αντουανέτας, τη Μαρία Θηρεσία. Έχοντας όλα αυτά υπόψη της, η Αντουανέτα ήρθε σε οριστική ρήξη μαζί της, προσθέτοντας έτσι έναν ακόμη εχθρό στη λίστα της. Αυτό είχε σαν επακόλουθο να παραπονεθεί η Ζαν έντονα στον βασιλιά. Βέβαια, και εκείνος με τη σειρά του παραπονέθηκε στον σύμβουλο της Αντουανέτας, με αποτέλεσμα ο τελευταίος να καταβάλει προσπάθειες για να την πείσει να μαλακώσει τη στάση της. Πράγματι οι τόνοι κατέβηκαν κάπως, και τελικά, κατά τη διάρκεια ενός χορού την περίοδο της Πρωτοχρονιά του 1772, η Μαρία Αντουανέτα έκανε την πρώτη κίνηση για να μιλήσει στη Μαντάμ ντυ Μπαρί, αναφέροντας τα εξής: "Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι στις Βερσαλλίες σήμερα". Με αυτό τον τρόπο, έδωσε το έναυσμα στη Ζαν να απαντήσει αν το επιθυμούσε και να συνεχίσει τη συζήτηση. Παρόλα αυτά όμως, οι σχέσεις των δύο γυναικών δεν βελτιώθηκαν ποτέ.
Διαμαντένιο Περιδέραιο
Το 1772, ο βαθιά ερωτευμένος Λουδοβίκος ΙΕ΄, ζήτησε από τους παρισινούς κοσμηματοπώλες Σαρλ Μπωμέρ και Πωλ Μπασάνζ να δημιουργήσουν ένα περίτεχνο και εντυπωσιακό κολιέ για τη Μαντάμ ντυ Μπαρί, το οποίο θα ξεπερνούσε όλα τα αλλά σε μεγαλοπρέπεια, με εκτιμώμενο κόστος δύο εκατομμύρια λίρες. Το περιδέραιο, που δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί, ούτε πληρωθεί όταν πέθανε ο Λουδοβίκος ΙΕ’, προκάλεσε τελικά το σκάνδαλο της υπόθεσης του περιδέραιου με «πρωταγωνίστρια» τη Ζαν ντε λα Μοτ Βαλουά, στο οποίο η βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα κατηγορήθηκε εσφαλμένα ότι δωροδόκησε τον Καρδινάλιο του Ροάν, Αρχιεπίσκοπο του Στρασβούργου, για να μεσολαβήσει και να της το αγοράσει. Αυτός άλλωστε ήταν και ένας από τους λόγους που πυροδότησε τη Γαλλική Επανάσταση.
Θάνατος του Λουδοβίκου ΙΕ’ και εξορίας
Με τον καιρό, ο βασιλιάς άρχισε να νιώθει ότι γερνάει, και έχοντας στη διάνοια του τη συνεχή σκέψη του θανάτου και της μετάνοιας, άρχισε να αραιώνει τις επισκέψεις του στην κρεβατοκάμαρα της Ζαν. Μάλιστα, κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Μικρό Τριανόν μαζί της, ο Λουδοβίκος ΙΕ’ ένιωσε τα πρώτα συμπτώματα της ευλογιάς. Το ίδιο βράδυ εκείνος επέστρεψε και κοιμήθηκε στο παλάτι, όπου οι τρεις κόρες του και η Μαντάμ ντυ Μπαρί δεν έφυγαν καθόλου από το πλευρό του. Στις 4 Μαΐου 1774, ο βασιλιάς πρότεινε στη Μαντάμ ντυ Μπαρί να φύγει από τις Βερσαλλίες, τόσο για να την προστατεύσει από τη μόλυνση, αλλά επίσης για να προετοιμαστεί για την εξομολόγηση και την τελευταία μετάληψη. Σύμφωνα με το θέλημα του βασιλιά, εκείνη απαλλάχτηκε από τα καθήκοντά της από τον γιατρό Λεμονιέ και αμέσως αποσύρθηκε στο κτήμα του Κόμη ντ’ Εγκριγιόν κοντά στο Ρυέιγ-Μαλμαιιζόν. Μετά το θάνατο του Λουδοβίκου ΙΕ’ και την ανάρρηση του εγγονού του στο θρόνο, η Μαρία Αντουανέτα και ο σύζυγός της, εξόρισαν τη Ζαν σε μοναστήρι κοντά στην κοινότητα Μω. Η Μαντάμ ντυ Μπαρί ήταν τότε τριάντα-ενός ετών. Αρχικά οι μοναχές δεν ήταν πολύ εγκάρδιες μαζί της, εφόσον ήξεραν ότι ανάμεσα τους ζούσε μια πρώην βασιλική ερωμένη. Εντούτοις πολύ σύντομα εξοικειώθηκαν μαζί της και της ανοίχτηκαν, κυρίως όμως η ηγουμένη ονόματι Μαντάμ ντε λα Ρος-Φοντενέλ.
Η ζωή μετά τον Λουδοβίκο ΙΕ’
Μετά από ένα χρόνο στο μοναστήρι, η Ζαν έλαβε άδεια να επισκεφτεί τη γύρω εξοχή, υπό τον όρο ότι θα επέστρεφε με το ηλιοβασίλεμα. Ένα μήνα αργότερα, της επιτράπηκε να αφήσει τη μονή, με τον όρο να εγκατασταθεί σε μέρος που θα ήταν μέχρι δέκα μίλια μακριά από τις Βερσαλλίες. Αυτό όμως ακύρωνε αυτόματα την επιθυμία της να ζήσει στο αγαπημένο της κάστρο στο Λουβεσιέν. Παρόλα αυτά, κατάφερε να αγοράσει ακίνητα που άνηκαν στον νεότερο γιο της Μαντάμ ντε λα Γκαρντ, τον οποίο γνώριζε από τα εφηβικά της χρόνια. Τελικά, δύο χρόνια αργότερα, μετακόμισε στο Λουβεσιέν. Τα επόμενα χρόνια, είχε ένα ειδύλλιο με τον Λουί Ερκύλ Τιμολεόν ντε Κοσέ-Μπρισάκ. Αργότερα όμως, ερωτεύτηκε τον Χένρι Σεϊμούρ (από το Ρενλάντ), τον οποίο συνάντησε όταν μετακόμισε με την οικογένειά του στη γειτονιά. Με τον καιρό, ο Σεϊμούρ κουράστηκε με τη μυστική ερωτική τους σχέση και έστειλε ένα πίνακα ζωγραφικής στη Μαντάμ ντυ Μπαρί με τις λέξεις «Άφησε με μόνο μου» γραμμένες στα αγγλικά στο κάτω μέρος του πίνακα. Ο Δούκας του Μπρισάκ αποδείχθηκε περισσότερο πιστός σε αυτό το ερωτικό τρίγωνο, έχοντας κρατήσει τη Μαντάμ ντυ Μαρί στην καρδιά του, παρόλο που γνώριζε τη σχέση της με τον Σεϊμούρ. Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, ο Μπρισάκ συνελήφθη ενώ επισκέφθηκε το Παρίσι και σφαγιάστηκε από έναν όχλο. Όταν βράδιασε, η Ζαν άκουσε τον ήχο ενός μικρού μανιασμένου πλήθους να πλησιάζει την οικία της. Ενώ κοίταζε έξω από ένα ανοιχτό παράθυρο, κάποιος της πέταξε ένα ματωμένο υφασμάτινο πουγκί. Αυτό περιείχε μέσα το κεφάλι του Μπρισάκ, και με το που το είδε η Ζαν λιποθύμησε.
Φυλάκιση, δίκη και εκτέλεση
Ο σκλάβος της ντυ Μπαρί, ο Ζαμόρ, μαζί με ένα άλλο μέλος του οικιακού προσωπικού της, είχε ενταχθεί κρυφά στη Λέσχη των Ιακωβίνων. Επίσης, έγινε οπαδός του επαναστατικού Ζωρζ Γκριβ και στη συνέχεια αξιωματούχος στην Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας. Η ντυ Μπαρί το ανακάλυψε και ρώτησε τον Ζαμόρ για τις σχέσεις του με τον Γκριβ. Αφού συνειδητοποίησε το βάθος της εμπλοκής του, του έδωσε περιθώριο τριών ημερών για να παραιτηθεί από τις υπηρεσίες της. Ο Ζαμόρ το έκανε χωρίς δισταγμό, και προχώρησε αμέσως στην καταγγελία της αφέντρας του στην Επιτροπή.
Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Ζαμόρ, η Μαντάμ ντυ Μπαρί θεωρήθηκε ύποπτη στο ότι βοήθησε οικονομικά τους μετανάστες που είχαν εγκαταλείψει τη Γαλλική Επανάσταση. Η καταγγελία από τον Ζαμόρ συνέβη κατά τη διάρκεια του έτους 1792. Αλλά η Μαντάμ ντυ Μπαρί συνελήφθη τελικά το 1793. Ενώ όμως, το Επαναστατικό Δικαστήριο του Παρισιού την κατηγόρησε για προδοσία και την καταδίκασε σε θάνατο, εκείνη προσπάθησε μάταια να σώσει τον εαυτό της αποκαλύπτοντας τη θέση των πολύτιμων λίθων που είχε κρύψει Κατά τη διάρκεια της επόμενης δίκης, ο Ζαμόρ έδωσε την Τσιταγκόνγκ ως τη γενέτειρά του, αλλά πιθανότατα είχε τελικά καταγωγή από τους Σίντι. Η μαρτυρία του, μαζί με εκείνη πολλών άλλων, έστειλε την Κόμισσα στη γκιλοτίνα.
Στις 8 Δεκεμβρίου 1793, η Μαντάμ ντυ Μπαρί αποκεφαλίστηκε στην Πλατεία της Επανάστασης (σήμερα ονομάζεται Πλατεία Κονκόρντ). Στο δρόμο προς τη γκιλοτίνα, κατέρρευσε στο κάρο των μελλοθάνατων και φώναξε: «Θα με βλάψετε! Γιατί;» Τρομοκρατημένη, φώναξε για έλεος και ζητούσε βοήθεια από το πλήθος που παρακολουθούσε. Τα τελευταία της λόγια προς τον εκτελεστή λέγεται ότι ήταν τα εξής: «Δώσε μου ακόμη μια στιγμή, κύριε Εκτελεστή, σε ικετεύω!» Θάφτηκε στο νεκροταφείο Μαντλέν, όπως πολλοί άλλοι που εκτελέστηκαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του τρόμου - συμπεριλαμβανομένων του Λουδοβίκου ΙΣΤ’ και της Μαρίας Αντουανέτας.
Αν και η περιουσία της στη Γαλλία πήγε στο Δικαστήριο του Παρισιού, τα κοσμήματα που είχε εισάγει λαθραία από τη Γαλλία στην Αγγλία πουλήθηκαν με δημοπρασία στο κέντρο πλειστηριασμού «Christie's» του Λονδίνου το 1795. Ο συνταγματάρχης Τζόχαν Κέγκλεβιτς, αδελφός του Στρατηγού Στέφαν Μπερνάρντ Κέγκλεβιτς, συμμετείχε στη μάχη του Μάιντς το 1795 με Έσσιους στρατιώτες που χρηματοδοτήθηκαν από τη Βρετανική Αυτοκρατορία με τα χρήματα από αυτήν την πώληση.
Επίδραση στη κουλτούρα
Φαγητό
Ταινίες
Η Μαντάμ ντυ Μπαρί ενσαρκώθηκε από :
Βιβλιογραφία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας Κατηγορία:Γάλλοι Κατηγορία:Εταίρες και παλλακίδες Κατηγορία:Γαλλίδες κόμισσες
Ζαν ντε Φλορέτ
Το Ζαν ντε Φλορέτ (γαλλικά: Jean de Florette) είναι μια πολυβραβευμένη γαλλική ταινία γυρισμένη το 1986 από τον Κλωντ Μπερί. Είναι η κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος που έγραψε ο Μαρσέλ Πανιόλ το 1966.
Περίληψη
Η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα μικρό χωριό της Προβηγκίας, στα νότια της Γαλλίας, λίγο μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Σεζάρ Σουμπεϊράν και ο ανιψιός του Ουγκολέν προσπαθούν απεγνωσμένα να αποκτήσουν ένα γειτονικό στην περιουσία τους αγρόκτημα, τον ιδιοκτήτη του οποίου έχουν σκοτώσει σε ένα ατύχημα. Προκειμένου να ρίξουν την αξία του χωραφιού σφραγίζουν την πηγή που παρέχει νερό στο αγρόκτημα. Ο Ζαν, ένας καμπούρης φοροεισπράκτορας, γιος της άλλοτε ερωμένης του Σεζάρ, Φλορέτ, κληρονομεί το αγρόκτημα. Παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες του να καλλιεργήσει το χωράφι, μεταφέροντας νερό από μακρινές αποστάσεις και χρησιμοποιώντας τις γεωπονικές του γνώσεις οδηγείται τελικά μαζί με τη γυναίκα και την μικρή του κόρη Μανόν, στη φτώχεια και την απελπισία. Οι Σουμπεϊράν παρόλο που βλέπουν την δυστυχία του δεν του αποκαλύπτουν το μυστικό για τη σφραγισμένη πηγή. Ο Ζαν θα πεθάνει τελικά σε μια έκρηξη στην προσπάθεια του να βρει νερό για να ποτίσει τη γη του, αλλά η κόρη του θα ανακαλύψει το ένοχο μυστικό όταν βλέπει τους Σουμπεϊράν να ξεσφραγίζουν την πηγή που θα μπορούσε να έχει σώσει την οικογένεια της.
Στο φιλμ Η Μανόν των Πηγών που ακολούθησε εξιστορείται η εκδίκηση της Μανόν στο Σεζάρ.
Βραβεία
Νίκες
Υποψηφιότητες
Συνέχεια
Η συνέχεια του βιβλίου με τίτλο Η Μανόν των Πηγών, γυρίστηκε ταυτόχρονα με το Ζαν ντε Φλορέτ και προβλήθηκε λίγους μήνες αργότερα γνωρίζοντας παρόμοια επιτυχία.
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1986 Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε γαλλικά μυθιστορήματα
Σολ Ζάεντς
Ο Σολ Ζάεντς ( Saul Zaentz, 28 Φεβρουαρίου 1921 – 3 Ιανουαρίου 2014) ήταν Αμερικανός παραγωγός ταινιών και εκτελεστικό στέλεχος της δισκογραφικής εταιρείας. Κέρδισε τρεις φορές το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και, το 1996, του απονεμήθηκε το Βραβείο Έρβιν Θάλμπεργκ.
Προσαρμογές της Μέσης Γης
Μέσω της εταιρείας του, της Tolkien Enterprises, τώρα πια αποκαλείται Middle-earth Enterprises, ο Σολ Ζάεντς κατείχε τα παγκόσμια πνευματικά δικαιώματα προσαρμογής στον κινηματογράφο, στο θέατρο και σε εμπορεύματα του Χόμπιτ και του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν.
Το 1976, ο Ζάεντς απέκτησε ορισμένα από τα πνευματικά δικαιώματα του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και του Χόμπιτ από την United Artists, η οποία με την σειρά της τα είχε αγοράσει απευθείας από τον ίδιο τον Τόλκιν οκτώ χρόνια πριν. Το 1978, ο Ζάεντς δημιούργησε μια κινούμενη έκδοση του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, που γράφτηκε κυρίως από τον Peter S. Beagle και την οποίαν σκηνοθέτησε ο καρτουνίστας Ralph Bakshi.
Η Tolkien Enterprises υπέγραψε μια αποκλειστική, παγκόσμια άδεια με την Iron Crown Enterprises το 1982, η οποία εκείνη τη στιγμή ήταν η μεγαλύτερη άδεια στην ιστορία της βιομηχανίας των παιχνιδιών ρόλων.
Αμφισβήτηση ως προς την σκηνοθεσία του Χόμπιτ
Ο ίδιος συμμετείχε περιφερειακά στη διαμάχη σχετικά με το ποιος θα σκηνοθετούσε την κινηματογραφική έκδοση ζωντανής δράσης του The Hobbit, λόγω της ιδιοκτησίας του στα κινηματογραφικά δικαιώματα του μυθιστορήματος.
Ο Πίτερ Τζάκσον, ο οποίος σκηνοθέτησε την επιτυχημένη κινηματογραφική τριλογία Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, ήταν ο πρώτος που είχε προγραμματιστεί να σκηνοθετήσει το Χόμπιτ. Ωστόσο, η εταιρεία παραγωγής του Πίτερ Τζάκσον, η Wingnut Films, αμφισβήτησε τις λογιστικές μεθόδους της New Line Cinema, και τελικά της έκανε μήνυση. Ο διευθυντής της New Line, ο Ρόμπερτ Σάι, δήλωσε ότι δεν θα ξανασυνεργαστεί με τον Jackson και άρχισε να ψάχνει έναν άλλο σκηνοθέτη. Ο Τζάκσον είπε ότι δεν θα μπορούσε να δουλέψει πάνω στην ταινία μέχρι να διευθετηθεί η αγωγή και ότι προφανώς ήταν εκτός έργου επ 'αόριστον. Η MGM, η οποία και κατείχε τα πνευματικά δικαιώματα διανομής, ήταν πιο ελπιδοφόρα ως προς το θέμα της συμφωνίας.
Ο Ρόμπερτ Σάι εξήγησε τη θέση της εταιρείας του, λέγοντας ότι το συμβόλαιο της New Line με τον Ζάεντς θα έληγε σύντομα, γεγονός που τους ανάγκασε να βρουν νέο διευθυντή. Εάν η διαφορά επιλυθεί από δικαστήριο ή μέσω συμβιβασμού, το αρχικό σχέδιο θα μπορούσε να προχωρήσει, αλλά τότε η New Line μπορεί να χρειαστεί να αναδιοργανωθεί για να επιτρέψει σε κάποιον άλλο από τον Shaye να ασχοληθεί με τον Jackson. Η κατάσταση έγινε πιο περίπλοκη από τη συνεχιζόμενη διαμάχη του Ζάεντς με τη New Line για τα κέρδη από τις ταινίες του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Η διαμάχη ξεκίνησε λίγο μετά την κυκλοφορία των ταινιών. Τον Δεκέμβριο του 2007, το Variety ανέφερε ότι ο Ζάεντς μήνυσε επίσης τη New Line, ισχυριζόμενος ότι το στούντιο αρνήθηκε να κάνει διαθέσιμα αρχεία ώστε να μπορεί να επιβεβαιώσει ότι οι δηλώσεις συμμετοχής στα κέρδη του είναι ακριβείς.
Το 2010, έγινε σαφές ότι ο Πίτερ Τζάκσον θα σκηνοθετούσε τελικά τις ταινίες του Χόμπιτ.
Επιβολή του εμπορικού σήματος
Το 2011, η εταιρεία του Σολ Ζάεντς ξεκίνησε διάφορες νομικές ενέργειες εναντίον των μικρών επιχειρήσεων στο Ηνωμένο Βασίλειο για την επιβολή του εμπορικού τους σήματος "Hobbit", συμπεριλαμβανομένου του καφέ Hungry Hobbit στο Sarehole, Birmingham και μια παμπ στο Southampton της Αγγλίας, οι οποίες είχαν διαπραγματευτεί ως Το Χόμπιτ για είκοσι χρόνια. Αυτό προκάλεσε την οργή πολλών βρετανών ανταποκριτών όπως ο Stephen Fry, οι οποίοι το περιέγραψαν ως "άσκοπο, αυτοκαταστροφικό εκφοβισμό".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι Κατηγορία:Παραγωγοί που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα
Σαμογιεντικές γλώσσες
Οι σαμογιεντικές γλώσσες ή γλώσσες σαμογιέντ (ΔΦΑ: sæməˌjɛd) ) χρησιμοποιούνται και στις 2 πλευρές των Ουραλίων στο βόρειο άκρο της Ευρασίας από περίπου 25.000 ομιλητές. Προέρχονται από την πρωτοσαμογιεντική γλώσσα, και αποτελούν κλάδο της γλωσσικής οικογενείας των ουραλικών γλωσσών. Διασπάστηκαν σε διαφορετικές γλώσσες πιθανώς κατά τους τελευταίους π.Χ. αιώνες, και θεωρείται πως είναι η πρώτη ομάδα γλωσσών που απέκτησε τον δικό της κλάδο σε σχέση με τις υπόλοιπες ουραλικές γλώσσες.
Ετυμολογία
Ο όρος σαμογιέντ προέρχεται από την ρωσική λέξη самоед‎ η οποία χρησιμοποιείται για την περιγραφή κάποιων ιθαγενών λαών της Σιβηρίας. Η χρήση του στην καθημερινή ομιλία έχει αρνητική χροιά καθώς στα ρώσικα σημαίνει αυτόν που τρώει τον εαυτό του ή κανίβαλο. Υπάρχει ωστόσο και εναλλακτική ετυμολογία όπου σύμφωνα με αυτή ο όρος προέρχεται από τον λαό των Σάμι. Ως εναλλακτικός όρος έχει προταθεί το Σαμοδεϊκές γλώσσες.
Ταξινόμηση
Οι γλώσσες της οικογενείας αυτής τυπικά διακρίνονται γεωγραφικά σε 3 κύριες ομάδες, τις βόρειες (Τούνδρα), νότιες (Όρη), καθώς και αυτή της Τάιγκα (δάση) και νοτίων ορών η οποία αποτελεί επιπλέον υποδιαίρεση της νότιας ομάδας.
Γεωγραφική κατανομή
Η περιοχή όπου ομιλούνται οι γλώσσες εκτείνεται από την Λευκή Θάλασσα έως την Θάλασσα Λάπτεφ, κατά μήκος των αρκτικών ακτών της ευρωπαϊκής Ρωσίας, συμπεριλαμβάνοντας το νότιο τμήμα της Νόβαγια Ζεμλιά, την χερσόνησο Γιαμάλ, τα ανοίγματα των ποταμών Ομπ και Γενισέι, καθώς και στην χερσόνησο Ταϊμύρ στο βόρειο άκρο της Σιβηρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουραλικές γλώσσες Κατηγορία:Γλώσσες της Ρωσίας
Η Μαγική Ομπρέλα
Η Μαγική Ομπρέλα (αγγλικά: Saving Mr. Banks) είναι μια δραματική ταινία εποχής παραγωγής 2013 που τη σκηνοθεσία έκανε ο Τζον Λι Χάνκοκ και το σενάριο έγραψαν οι Κέλι Μάρσελ και Σου Σμιθ. Το θέμα της ταινίας επικεντρώνεται στην παραγωγή της ταινίας του 1964 Μαίρη Πόππινς και πρωταγωνιστούν οι Έμμα Τόμσον στο ρόλο της συγγραφέως Πάμελα Λύντον Τράβερς και Τομ Χανκς στο ρόλο του παραγωγού Ουώλτ Ντίσνεϋ. Τους υπόλοιπους χαρακτήρες συμπληρώνουν οι Πολ Τζιαμάτι, Τζέισον Σουόρτσμαν, Μπράντλεϊ Γουίτφορντ και Κόλιν Φάρελ. Παίρνοντας τον τίτλο της από τον πατέρα στην ιστορία της Τράβερς, τον κύριο Μπανκς, η ταινία απεικονίζει τις μακριές συναντήσεις της συγγραφέως στο Λος Άντζελες το 1961, όπου ο Ντίσνεϋ προσπαθούσε να εξασφαλίσει τα δικαιώματα των βιβλίων της.
Οι εταιρίες Essential Media and Entertainment και BBC Films ανέλαβαν αρχικά την παραγωγή της Μαγικής Ομπρέλας ως ανεξάρτητη παραγωγή μέχρι το 2011, όταν η παραγωγός Άλισον Όουεν πλησίασε την Walt Disney Pictures για να πάρει άδεια ώστε να χρησιμοποιήσει κάποια στοιχεία τα οποία καλύπτονταν από πνευματικά δικαιώματα. Το θέμα της ταινίας τράβηξε το ενδιαφέρον της Disney, οδηγώντας το στούντιο να αποκτήσει το σενάριο και να παράγει την ταινία. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο της επόμενης χρονιάς και ολοκληρώθηκαν τον Νοέμβριο του 2012. Έγιναν σχεδόν εξ'ολοκλήρου σε περιοχές της Νότιας Καλιφόρνια, κυρίως στα στούντιο της Disney στο Μπέρμπανκ, όπου και το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας έλαβε χώρα.
Η Μαγική Ομπρέλα έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λονδίνου στις 20 Οκτωβρίου 2013 και κυκλοφόρησε στις αίθουσες την ίδια χρονιά στις 29 Νοεμβρίου στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις 13 Δεκεμβρίου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μετά την κυκλοφορία η ταινία έλαβε θετικές κριτικές, οι οποίες εξυμνούσαν κυρίως την υποκριτική, το σενάριο και τη μουσική. Η ερμηνεία της Τόμσον της χάρισε υποψηφιότητες για βραβείο BAFTA, Χρυσή Σφαίρα, βραβείο SAG και βραβείο Critic's Choice στην κατηγορία του Α' Γυναικείου ρόλου, ενώ ο συνθέτης Τόμας Νιούμαν έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ στην κατηγορία Καλύτερης Μουσικής. Η ταινία είχε επίσης εμπορική επιτυχία με έσοδα $118 εκατομμύρια παγκοσμίως.
Πλοκή
Το 1961, η συγγραφέας Πάμελα Λύντον Τράβερς ταξιδεύει απρόθυμα, μετά και από τη στενότητα στα οικονομικά της, από το σπίτι της στο Λονδίνο στο Λος Άντζελες για να δουλέψει μαζί με τον Ουώλτ Ντίσνεϋ μετά από προτροπή του ατζέντη της, Ντίαρμουιντ Ράσελ. Ο Ντίσνεϋ επιδιώκει να αποκτήσει τα πνευματικά δικαιώματα των βιβλίων της με τις ιστορίες της Μαίρη Πόππινς εδώ και είκοσι χρόνια, αφού έχει υποσχεθεί στις κόρες του ότι θα έφτιαχνε μια ταινία βασισμένη σε αυτά. Η Τράβερς αντιστεκόταν σθεναρά σε αυτές τις προσπάθειες του Ντίσνεϋ επειδή φοβόταν την αλλοίωση του χαρακτήρα του βιβλίου της, της Μαίρη Πόππινς. Ωστόσο, δεν έχει γράψει κάτι εδώ και κάποιο καιρό και τα έσοδα από τα βιβλία της έχουν μειωθεί, με κίνδυνο να χάσει το σπίτι της. Ο Ράσελ την υπενθυμίζει ότι ο Ντίσνεϋ έχει συμφωνήσει σε δύο βασικές ρήτρες - όχι κινούμενα σχέδια και έγκριση σεναρίου - πριν αυτή αποφασίσει να πάει.
Η δύσκολη παιδική ηλικία της Τράβερς στην Αλόρα του Κουίνσλαντ στην Αυστραλία, απεικονίζεται με flashbacks και είναι η έμπνευσή της στις περισσότερες ιστορίες της Μαίρη Πόππινς. Η Τράβερς λατρεύει τον στοργικό και εφευρετικό της πατέρα, Τράβερς Ρόμπερτ Γκοφ, αλλά το πρόβλημα αλκοολισμού που έχει, έχει ως αποτέλεσμα τις συνεχείς απολύσεις του από τη δουλειά και τεταμένη σχέση με τη σύζυγό του, η οποία φτάνει μέχρι και την απόπειρα αυτοκτονίας. Ο Γκοφ πεθαίνει αρκετά νέος από φυματίωση όταν η Τράβερς ήταν εφτά χρονών.
Στο Λος Άντζελες, η Τράβερς είναι ενοχλημένη από αυτό που αντιλαμβάνεται ως ασυναρτησία της πόλης και την ενοχλητική φιλικότητα των κατοίκων, προσωποποιημένη στον οδηγό της λιμουζίνας της, Ραλφ. Στα στούντιο της Disney στο Μπέρμπανκ, η Τράβερς γνωρίζει τη δημιουργική ομάδα της ταινίας Μαίρη Πόππινς: τον σεναριογράφο Ντον ΝταΓκράντι και τους συνθέτες Ρίτσαρντ και Ρόμπερτ Σέρμαν. Βρίσκει τη συμπεριφορά τους και τους περιστασιακούς τους τρόπους πολύ ακατάλληλους, μια άποψη που κατέχει επίσης και για τον ενθουσιώδη Ντίσνεϋ.
Η συνεργασία της Τράβερς με τον Ντίσνεϋ και την ομάδα του είναι δύσκολη από την αρχή, με την επιμονή της ότι η Μαίρη Πόππινς είναι η εχθρός του συναισθήματος και της ιδιοτροπίας. Ο Ντίσνεϋ και η ομάδα είναι προβληματισμένοι από την απαξίωση της Τράβερς για τη φαντασία, δεδομένου της φύσης της ιστορίας της Μαίρη Πόππινς, καθώς επίσης και της πλούσιας φαντασίας που έχει η ίδια η Τράβερς. Ενίσταται ειδικά για το πώς ο χαρακτήρας του Τζορτζ Μπανκς, του αποξενωμένου πατέρα των παιδιών που αναλαμβάνει η Μαίρη Πόππινς, απεικονίζεται, επιμένοντας ότι δεν είναι ούτε ψυχρός αλλά ούτε και σκληρός. Σταδιακά, καταλαβαίνουν το πόσο βαθιά προσωπικές είναι οι ιστορίες της Μαίρη Πόππινς για εκείνη και πόσοι από τους χαρακτήρες είναι εμπνευσμένοι από το παρελθόν της.
Η ομάδα συνειδητοποιεί ότι η κριτική της Τράβερς είναι έγκυρη και κάνουν αλλαγές, αλλά εκείνη απεμπλέκεται όλο και περισσότερο καθώς επώδυνες παιδικές αναμνήσεις έρχονται στην επιφάνεια. Προσπαθώντας να καταλάβει τι την προβληματίζει, ο Ντίσνεϋ την προσκαλεί στην Disneyland, η οποία πρόσκληση μαζί με την αναπτυσσόμενη φιλία της με τον Ραλφ, τις διασκευές της ομάδας στον χαρακτήρα του Τζορτζ Μπανκς, την προσθήκη ενός νέου τραγουδιού και το διαφορετικό τέλος, βοηθούν στη διάλυση της εναντίωσης της Τράβερς. Η δημιουργικότητά της αναζωπυρώνεται και αρχίζει να δουλεύει και πάλι με την ομάδα. Ωστόσο, όταν η Τράβερς ανακαλύπτει ότι θα υπάρχει μια σκηνή με κινούμενα σχέδια στην ταινία, έρχεται σε σύγκρουση με τον Ντίσνεϋ για την αθέτηση της υπόσχεσής του και επιστρέφει στο σπίτι της.
Ο Ντίσνεϋ μαθαίνει ότι το Τράβερς δεν είναι το πραγματικό όνομα της συγγραφέως αλλά το όνομα του πατέρα της. Το πραγματικό της όνομα είναι Έλεν Γκοφ και κατάγεται από την Αυστραλία, όχι από την Βρετανία. Αυτό δίνει στον Ντίσνεϋ μια νέα οπτική για την Τράβερς και την ακολουθεί στο Λονδίνο. Φτάνει απροειδοποίητα στην πόρτα της και της λέει ότι κι εκείνος είχε μια μη ιδανική παιδική ηλικία, αλλά της τονίζει το πόσο θεραπευτική αξία έχει η τέχνη του. Προτρέπει την Τράβερς να μην αφήσει τις βαθιά ριζωμένες απογοητεύσεις του παρελθόντος να προστάζουν το παρόν. Η Τράβερς υποχωρεί και δίνει στον Ντίσνεϋ τα δικαιώματα της ταινίας.
Τρία χρόνια αργότερα, το 1964, η ταινία Μαίρη Πόππινς έχει την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Κινέζικο Θέατρο Γκράουμαν στο Χόλυγουντ. Ο Ντίσνεϋ δεν έχει καλέσει την Τράβερς, φοβούμενος το πώς μπορεί να αντιδράσει με τον Τύπο να βρίσκεται εκεί. Με προτροπή του Ράσελ, η Τράβερς πηγαίνει απροειδοποίητα στο γραφείο του Ντίσνεϋ, ο οποίος απρόθυμα της δίνει πρόσκληση για την πρεμιέρα. Αρχικά, η Τράβερς παρακολουθεί τη Μαίρη Πόππινς χωρίς ενθουσιασμό, ειδικά κατά τη διάρκεια των σκηνών με κινούμενα σχέδια. Σταδιακά ζεσταίνεται με την υπόλοιπη ταινία, ωστόσο, συγκινείται βαθιά από την απεικόνιση της προσωπικής κρίσης και λύτρωσης του Τζορτζ Μπανκς.