cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fleetwood Mac
Προσθήκη των Νικς και Μπάκιγχαμ
thumb|180px|Η Στίβι Νικς το 1977 Ένα μεγάλο διάλειμμα από τους Fleetwood Mac έδωσε την ευκαιρία στα μέλη του σχήματος να ακολουθήσουν τις σόλο καριέρες τους, πριν ενώσουν και πάλι τις δυνάμεις τους για το "Tango in the Night" του 1987. Ο δίσκος ανέβηκε στην κορυφή των βρετανικών τσαρτ, όπου έγινε οκτώ φορές πλατινένιος, ενώ μπήκε στο Top-10 των περισσότερων χωρών του κόσμου. Πολύ μεγάλες επιτυχίες που περιείχε ήταν τα "Big Love", "Seven Wonders", "Little Lies" και "Everywhere".
Αποχώρηση των Νικς και Μπάκιγχαμ
Ο Λίντσεϊ Μπάκιγχαμ αποχώρησε από το συγκρότημα τον Αύγουστο του 1987, αναφέροντας ως λόγο τον περιορισμό της δημιουργικότητας του, με τους Μπίλι Μπαρνέτ και Ρικ Βίτο να τον αντικαθιστούν. Η περιοδεία "Shake the Cage" ήταν η πρώτη της νέας σύνθεσης, ενώ στα τέλη του 1988 κυκλοφόρησε η συλλογή "Greatest Hits", η οποία έγινε οκτώ φορές πλατινένια στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα μέλη του συγκροτήματος την αφιέρωσαν στον Μπάκιγχαμ, με τον οποίο είχαν πλέον συμφιλιωθεί.
Σε πιο μελωδικό ύφος κινήθηκε η επόμενη της ηχογράφηση με τίτλο "Behind the Mask", η οποία κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1990 και αποτέλεσε το τέταρτο # 1 άλμπουμ τους στη Μεγάλη Βρετανία. Παρ' όλα αυτά, περιελάμβανε μόνο ένα επιτυχημένο σινγκλ, το "Save Me" και έλαβε μέτριες κριτικές. Κατά την περιοδεία που ακολούθησε, έπαιξαν sold-out συναυλίες στο στάδιο Γουέμπλεϊ του Λονδίνου και στην τελευταία συναυλία της περιοδείας στο Λος Άντζελες, ο Μπάκιγχαμ εμφανίστηκε στη σκηνή ως γκεστ.
Το 1991, αποχώρησαν οι Νικς και Βίτο, αφήνοντας τους Fleetwood Mac ως τετραμελές σχήμα, αλλά η πιο επιτυχημένη σύνθεση τους, με τον Μπάκιγχαμ και τη Νικς, επανενώθηκε για μία ημέρα, κατά τον εναρκτήριο χορό του προέδρου Κλίντον, όπου έπαιξαν το κομμάτι "Don't Stop".
Το συγκρότημα ξεκίνησε τις ηχογραφήσεις του επόμενου του άλμπουμ με τον Μπαρνέτ ως βασικό κιθαρίστα, ο οποίος όμως ανακοίνωσε την αποχώρηση του τον Μάρτιο του 1993, με την τραγουδίστρια Μπέκα Μπράμλετ και τον κιθαρίστα Ντέιβ Μέισον να εντάσσονται στο συγκρότημα. Ο Μπαρνέτ επέστρεψε έναν χρόνο αργότερα και το συγκρότημα περιόδευσε χωρίς την Κριστίν ΜακΒί το 1994, ανοίγοντας τις εμφανίσεις των Crosby, Stills, & Nash, όπως και την επόμενη χρονιά μαζί με τους REO Speedwagon και την Πατ Μπέναταρ. Τον Οκτώβριο του 1995, κυκλοφόρησαν τον δίσκο "Time", ο οποίος δε γνώρισε επιτυχία, φθάνοντας ως την 47η θέση του βρετανικού καταλόγου επιτυχιών. Η Κριστίν ΜακΒί αποχώρησε, όπως και η Μπέκα Μπράμλετ με τον Μπίλι Μπαρνέτ, οι οποίοι σχημάτισαν τους Bekka & Billy.
Οι Fleetwood Mac διαλύθηκαν, αλλά οι συνεχείς κοινές ζωντανές εμφανίσεις των μελών τους, οδήγησαν στην επανένωση της σύνθεσης που είχε ηχογραφήσει το "Rumours", τον Μάρτιο του 1997.
Επανένωση
Το συγκρότημα έπαιξε ζωντανά στο Μπέρμπανκ της Καλιφόρνια στις 22 Μαΐου 1997, με την Warner Bros. να ηχογραφεί τη συναυλία για τον δίσκο "The Dance", ο οποίος ανέβηκε στην πρώτη θέση του Billboard και βραβεύθηκε ως πενταπλά πλατινένιος. Ακολούθησαν εμφανίσεις σε μεγάλα στάδια καθ' όλη τη διάρκεια του 1997, όπου το συγκρότημα γιόρτασε την εικοστή επέτειο από την κυκλοφορία του "Rumours".
thumb|290px|Οι Fleetwood Mac σε συναυλία το 2013 Το 1998, εντάχθηκαν στο Rock and Roll Hall of Fame και λίγους μήνες αργότερα η Κριστίν ΜακΒί αποχώρησε από τη σύνθεση τους, με τα εναπομείναντα μέλη να ηχογραφούν το άλμπουμ "Say You Will" του 2003. Ο δίσκος μπήκε στο Top-10 και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, αν και το σινγκλ "Peacekeeper" δε γνώρισε επιτυχία.
Το συγκρότημα πέρασε στον πάγο και τα μέλη του ασχολήθηκαν για άλλη μια φορά με τις προσωπικές του καριέρες. Στα τέλη του 2006, ο Μπάκιγχαμ δήλωσε ότι πιθανόν να ενώνονταν και πάλι για μία περιοδεία το 2008, αλλά λίγους μήνες αργότερα η Στίβι Νικς έκανε γνωστό ότι δεν ήταν πρόθυμη να συνεχίσει με το συγκρότημα αν δεν επέστρεφε η Κριστίν ΜακΒί. Τελικά, στα τέλη του 2008, ανακοινώθηκε μία μεγάλη περιοδεία, η οποία θα ξεκινούσε τον Μάρτιο του επόμενου έτους. Η περιοδεία με την ονομασία "Unleashed" διήρκεσε ως το τέλος της χρονιάς και αποτελούνταν από 81 συναυλίες στη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη και την Ωκεανία.
Τον Μάιο του 2011, ένα επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς Glee ονομαζόταν Rumours και έξι κομμάτια των Fleetwood Mac διασκευάστηκαν κατά τη διάρκεια του, με αποτέλεσμα νέο ενδιαφέρον να παρουσιαστεί για το συγκρότημα και το "Rumours" να ανέβει στη ενδέκατη θέση του Billboard, πουλώντας 30.000 αντίτυπα σε μία εβδομάδα.
Από τον Οκτώβριο του 2011 ως τον Ιούνιο του 2012, οι Μπομπ Μπρούνινγκ, Μπομπ Γουέλτς και Μπομπ Γουέστον έχασαν τη ζωή τους για διαφορετικούς λόγους.
Το 2013, οι Fleetwood Mac περιόδευσαν και πάλι, παίζοντας δύο νέα κομμάτια, τα "Sad Angel" και "Without You", τα οποία συμπεριλήφθηκαν στο ΕΡ "Extended Play", που κυκλοφόρησε στις 30 Απριλίου 2013, φθάνοντας στην 48η θέση του αμερικάνικου καταλόγου επιτυχιών. Στις 27 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, ο Τζον ΜακΒί διαγνώστηκε με καρκίνο και το συγκρότημα ακύρωσε τις εμφανίσεις του στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία.
Στις αρχές του 2014, έγινε γνωστό ότι η Κριστίν ΜακΒί επιστρέφει στο σχήμα και περιόδευσαν από τον Σεπτέμβριο του 2014 ως το Νοέμβριο του 2015. Παράλληλα, το συγκρότημα ηχογράφησε νέο υλικό, με σκοπό ένα ακόμη στούντιο άλμπουμ, ενώ ανακοινώθηκε η αποχαιρετιστήρια περιοδεία τους για το 2018.
Στούντιο άλμπουμ
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Αμερικανικά blues rock συγκροτήματα Κατηγορία:Βρετανικά blues rock συγκροτήματα
Μάνος Ιωάννου
Ο Μάνος Ιωάννου (Αθήνα, 11 Ιανουαρίου 1988) είναι Έλληνας ηθοποιός της τηλεόρασης, του θεάτρου και του κινηματογράφου. Είναι γνωστός για τον ρόλο του Σταύρου στους  Βασιλιάδες  και του Μίμη στο  Έλα στη θέση μου .
Βιογραφικό
Ο Μάνος Ιωάννου γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου του 1988 στον Άλιμο, στην Αθήνα. Ξεκίνησε την καριέρα του αμέσως μόλις τελείωσε τη σχολή υποκριτικής, δουλεύοντας σε παράσταση των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα. Έχει παίξει σε πολλές θεατρικές παραστάσεις μέχρι σήμερα.
Έκανε το τηλεοπτικό του ντεμπούτο to 2012, όταν υποδύθηκε τον Σταύρο στην κωμική σειρά του Mega "Βασιλιάδες". Την επόμενη χρονιά εμφανίστηκε ως Μάρκος Δανέζης, στην κοινωνική σειρά του Mega "Κλεμμένα Όνειρα . Επίσης, το 2014, έπαιξε ως Έκτορας Ασλάνης , στην δραματική σειρά του Star "Όρκος Σιωπής". Από το 2016 έως 2021 πρωταγωνιστεί στο  Έλα στη θέση μου  του Alpha ως Μίμης''.
Τη σεζόν 2018 Δέκα Μικροί Μήτσοι στο ANT1
Τη σεζόν 2020 The Bachelor στο ALPHA
Τη σεζόν 2021-2022 Μόλις χθες στο ΣΚΑΙ
Τη σεζόν 2022 Κι όμως είμαι ακόμα εδώ στο ΕΡΤ1
Τη σεζόν 2023 Μαίρη, Μαίρη, Μαίρη στο Mega
Στον κινηματογράφο, έχει συμμετάσχει ως guest στην ταινία '' The Bachelor'.
Προσωπική ζωή
Ο Ιωάννου υπήρξε ζευγάρι με την ηθοποιό Βίκυ Κάβουρα και έπειτα με το μοντέλο Άρτεμις Αστεριάδη. Από τον Αύγουστο του 2013 μέχρι τον Μάρτιο του 2015, είχε σχέση με την παρουσιάστρια Ναταλία Γερμανού.
Ο Ιωάννου δεν έχει κρύψει τη φιλία του με τον επίσης ηθοποιό και συμπρωταγωνιστή του στο  Έλα στη θέση μου  Γιάννη Τσιμιτσέλη, όπως και την αντιπάθειά του απέναντι στον Κύπριο ηθοποιό, σκηνοθέτη και παραγωγό Ανδρέα Γεωργίου, δηλώνοντας ότι δε θα ήθελε να συνεργαστεί μαζί του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αλπικός αίγαγρος
Ο αλπικός αίγαγρος (Capra ibex), είναι ένα είδος αγριοκάτσικου που ζει στις Ευρωπαϊκές Άλπεις. Παρουσιάζει φυλετικό διμορφισμό, καθώς τα αρσενικά είναι μεγαλύτερα και φέρουν μεγαλύτερα κυρτά κέρατα. Το τρίχωμά του έχει χρώμα γενικά καστανωπό γκρίζο. Απαντάται κυρίως σε απότομες περιοχές με τραχύ ανάγλυφο, κοντά στην γραμμή χιονιού. Είναι κοινωνικό ζώο, μολονότι τα ενήλικα αρσενικά και τα ενήλικα θηλυκά συναντώνται μονάχα κατά την αναπαραγωγική περίοδο. Έτσι σχηματίζονται τέσσερεις διακριτές ομάδες: ενήλικα αρσενικά, θηλυκά και μικρά, νεαρά άτομα και μικτές.
Κατά την διάρκεια της αναπαραγωγικής περιόδου, τα αρσενικά μάχονται για την κυριαρχία επί των θηλυκών και χρησιμοποιούν τα μακριά τους κέρατα επιδεικνύοντας αγωνιστική συμπεριφορά. Μέσα στον 19ο αιώνα το είδος εξαφανίστηκε από τις περισσότερες περιοχές, ωστόσο αργότερα επανεισήχθη επιτυχώς σε ένα μέρος της ιστορικής του κατανομής. Όλα τα άτομα που ζουν σήμερα προέρχονται από ένα κοπάδι, που βρισκόταν στο Εθνικό Πάρκο του Γκραν Παραντίζο στην Κοιλάδα της Αόστα καθώς και από την γειτονική κοιλάδα της Μοριέν, που αποτελει πλέον τμήμα του Εθνικού Πάρκου Βανουάζ. Αυτά τα δύο πάρκα συνδέονται και είναι ειδικά σχεδιασμένα για την ανάπτυξη του αίγαγρου. Ο αλπικός αίγαγρος είναι το έμβλημα τόσο του Εθνικού Πάρκο του Γκραν Παραντίζο όσο και του Εθνικού Πάρκου Βανουάζ. Η IUCN πλέον τον χαρακτηρίζει ως είδος ελάχιστης ανησυχίας, αλλά λόγω της έντονης κάμψης που υπέστη ο πληθυσμός του στο παρελθόν, εμφανίζει μικρή γενετική ποικιλότητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αιγώδη Κατηγορία:Θηλαστικά της Ευρώπης
Αντιγόνεια Μυσίας
Η μοναδική πληροφορία για την πόλη της Αντιγονείας προέρχεται από τον Στέφανο τον Βυζάντιο (Αντιγόνεια... έστι και φρούριον της Κυζικηνής, απέχον της προσεσπέρου θαλάσσης ως σταδίους ν΄). Απείχε δηλαδή 50 στάδια (περίπου 10 χιλιόμετρα) από την θάλασσα (που κοιτάζει στην δυτική Προποντίδα;) στην Κυζικηνή, επαρχία της Κυζίκου. Η τοποθεσία της πόλεως δεν είναι γνωστή. Ο Droysen συσχετίζει το φρούριο αυτό με την κοντινή νήσο Αντιγόνη στα νοτιοανατολικά της Χαλκηδόνος.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μυσίας
Γέμελλος (όνομα)
Γέμελλος ή Γέμελος, ελληνικό αντρικό κύριο όνομα.
Ετυμολογία του ονόματος
Σύμφωνα με τον Emidio De Felice, το όνομα Γέμελ(λ)ος και το συνώνυμό του μεταγενέστερο ελληνικό Γέμινος προέρχονται από το ρωμαϊκό επώνυμο (cognomen) Geminus (Γέμινος) και αυτό από το λατινικό επίθετο geminus ή το υποκοριστικό του gemellus, και σημαίνουν «δίδυμος». Τα ονόματα Γέμελλος και Γέμινος είναι δηλαδή σημασιολογικά ταυτόσημα με τα ελληνικά αντρικά ονόματα Δίδυμος, Θωμάς και Τομάζος.
Σύμφωνα με τον Δικαίο Βαγιακάκο, και σήμερα στις Κυκλάδες και τα Δωδεκάνησα ο δίδυμος λέγεται γέμελλος ή γιμέλλης, και στα Δωδεκάνησα με αντικατάσταση του γ με το δ διμέλλης.
Γεμελλού λέγεται η κατσίκα ή το πρόβατο που γεννά δίδυμα, τα οποία λέγονται γεμέλλια ή γέμελλα, ενώ στη Ρόδο υπάρχει η έκφραση: διμέλλου κόρην έπαρε, διμέλλου γιον μην πάρεις, αποδίδεται δηλαδή στην κληρονομικότητα η γέννηση των δίδυμων παιδιών. Στη Σαντορίνη και τη Χάλκη γεμελλάκια λέγονται δυο αστέρια του αστερισμού του Σκορπιού, που από το Μάρτιο έως το χειμώνα επέχουν στον ουρανό τη θέση του Αυγερινού. Τέλος, πάλι από τη Σαντορίνη έχουμε το δίστιχο: τ’ αμύγδαλο ’ναι γέμελλο, / αγάπα με το ρέμπελο.
Ονομαστική γιορτή
Ο Γέμελλος γιορτάζει στις 10 Δεκεμβρίου, ημέρα που η Ορθόδοξη και η Καθολική Εκκλησία τιμούν τη μνήμη του αγίου Γεμέλλου.
Διάδοση του ονόματος
Στην αρχαιότητα το όνομα Γέμελλος δεν ήταν ιδιαίτερα συχνό. Σύμφωνα με τη Θετίμα, εμφανίζεται σε όλο το Lexicon of Greek Personal Names (LGPN) να το φέρουν 39 πρόσωπα, με πρωιμότερες αναφορές από την αυτοκρατορική εποχή στην Αμοργό, την Κάτω Ιταλία, τη Θήβα, την Ιωνία και την Καρία. Η γεωγραφική διασπορά του ονόματος: Ορεστίδα, Χαράκωμα (Θράκη), Θεσσαλονίκη, Ποτίδαια-Κασσανδρεία, Σίγκος, Βέροια, Στύβερρα Μακεδονίας, Λυδία, Κύπρος, Κυρήνη, Βιθυνία, Αθήνα, Αχαΐα Φθιώτις, Ιωνία, Θράκη, Καρία, Καμπανία, Μυσία, Αμοργός, Κάλυμνος, Τήνος, Συρακούσες. Στο ίδιο λεξικό καταγράφονται οι παράλληλοι τύποι Γέμελος (την αυτοκρατορική περίοδο στην Αμοργό και τον 3ο αι. μ.Χ. στην Αθήνα) και Γέμηλος (τον 5ο–6ο αι. μ.Χ. στην Αθήνα).
Το όνομα Γέμινος, σύμφωνα με τη Θετίμα, εμφανίζεται σε όλο το LGPN να το φέρουν 10 πρόσωπα, με πρωιμότερη αναφορά από την Κιλικία τον 2ο–1ο αι. π.Χ. Η γεωγραφική διασπορά του ονόματος: Θεσσαλονίκη, Λυδία, Κιλικία Πεδιάς, Βιθυνία, Αθήνα, Αινίδα Θεσσαλίας, Ιωνία, Ρόδος, Παμφυλία, Πόντος.
Το όνομα ως επώνυμο
Σύμφωνα με τον Μανόλη Τριανταφυλλίδη, από το γεμέλι «δίδυμο παιδί» (από το λατινικό gemellus) παράγονται τα παρατσούκλια Γέμελος, Γεμελιάρης, και εξ αυτών τα οικογενειακά. Παρόμοια σημασιολογικά είναι, σύμφωνα με τον Μανόλη Τριανταφυλλίδη, τα επώνυμα Μπινιάρης (μπινιάρι «δίδυμο», από το λατινικό bini, binarius) — ο Γιώργος Διζικιρίκης το αναφέρει ως αρβανίτικο (Να ξετουρκέψουμε τη γλώσσα μας, εκδόσεις Άγκυρα, Αθήνα 1975) — Ζυμπρακάκης, από το ζύμπραγος, από ένα αρχαίο συμπραγής, σημερινό κρητικό συμπραγός «δίδυμος» (βλ. Γεώργιος Χατζιδάκις, Μεσαιωνικά και νέα ελληνικά, τμ. Β΄, σ. 10), Μπραγός (Μιχαήλ Γ. Μιχαηλίδης Νουάρος, Λαογραφικά σύμμεικτα Καρπάθου, τμ. #2, Αθήνα 1935, σ. 159α) και Διπλαράκης, Διπλαρέας, Διπλαράκος κτλ.
Σύμφωνα με την Χρυσούλα Τσικριτσή - Κατσιανάκη, το όνομα εμφανίζεται ως επώνυμο στην Κρήτη υπό τους τύπους Γέμελος, Γιόμελ(λ)ος στο Ηράκλειο και Γιομελάκης - Γιμελάκης στην Ιεράπετρα.
Σύμφωνα με το ΙΛΝΕ, από το επίθετο γέμελλος παράγονται τα επώνυμα Δίμελλος στη Σύμη, Ίμελος στη Νάξο (Απύρανθος), το οποίο γράφουν και υπό τους τύπους Ήμελλος και Ήμελος· τα παρωνύμια Γέμελλος στη Μήλο, Διμέλλης στους Αντίπαξους και τους Παξούς, και τα τοπωνύμια Γιόμελλος στη Χίο (Βροντάδες), Γεμέλλης στην Ικαρία και Διμέλλα (το διπλό λ προφέρεται) στη Ρόδο. Από το επίθετο γέμελλος με το παραγωγικό επίθεμα -ικος παράγεται το επίθετο γεμέλλικος, από το οποίο έχουμε τα τοπωνύμια Γεμέλλικο στην Ικαρία και Γεμέλλικα στη Χίο. Από το επίθετο γέμελλος με το παραγωγικό επίθεμα -άς παράγεται το επίθετο γεμελλάς, από το οποίο έχουμε τα επώνυμα Γεμελλάς στους Φούρνους, Γιμελλάς και Διμελλάς στην Κάρπαθο (το διπλό λ προφέρεται) και τα τοπωνύμια Ιμελλάς στην Κάσο και Ιμελλού στην Κάρπαθο (το διπλό λ προφέρεται). Από το γεμέλλι, έχουμε τα τοπωνύμια Γεμέλλια στην Ικαρία, Ιμέλλια στην Κάρπαθο και Διμελλιού στη Ρόδο.
Σύμφωνα με τον Δικαίο Βαγιακάκο, ο παλιότερος γνωστός τύπος του επωνύμου είναι ο Γέμιλλος, ο οποίος μαρτυρείται από έγγραφο της Κάτω Ιταλίας του 1138.
Ευδοκία Λασκαρίνα
Η Ευδοκία Λασκαρίνα (Νικαία Βιθυνίας, 1245/1248 – Σαραγόσα, 1311) ήταν μέλος της Βυζαντινής Οικογένειας Βατάτζη, κόρη του Θεόδωρου Β΄ Λάσκαρη Βατάτζη Αυτοκράτορα των Ρωμαίων και σύζυγος του Γουλιέλμου-Πέτρου Α΄ ντι Τέντα, γενάρχη της οικογένειας Λάσκαρις-Βεντιμίλια. Όταν έφυγε για την Αραγωνία, σε μεγαλύτερη ηλικία, ήταν γνωστή ως Ειρήνη Λάσκαρη.
Γέμελλος (όνομα)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανδρικά ελληνικά ονόματα Κατηγορία:Αγιωνύμια Κατηγορία:Μεταγενέστερα ονόματα Κατηγορία:Ονόματα ιταλικής προέλευσης Κατηγορία:Ιταλικά ονόματα Κατηγορία:Λατινικά ονόματα Κατηγορία:Ονόματα λατινικής προέλευσης
Ευδοκία Λασκαρίνα
Οικογένεια
Η Ευδοκία ήταν η τέταρτη κόρη του αυτοκράτορα της Νίκαιας Θεόδωρου Β΄ Λάσκαρη Βατάτζη και της Ελένας Ασανίνας, κόρης του Ιβάν Ασέν Γ΄ της Βουλγαρίας. Η Ευδοκία μεγάλωσε σαν πριγκίπισσα στην αυλή της Νικαίας, όπου ζούσε και η (Κωνσταντία) Άννα των Χοενστάουφεν, χήρα τού παππού της Ιωάννη Γ΄ Δούκα Βατάτζη. Ενώ ήταν μικρή, η οικογένειά της, είχε υποσχεθεί στη βασιλική οικογένεια της Αραγονίας, ότι θα την έδιναν για νύφη στον γιο τους, τον μελλοντικό βασιλιά Πέτρο Γ΄ της Αραγωνίας. Μετά τον σφετερισμό του θρόνου από τους Παλαιολόγους, και οι δύο κυρίες (η χήρα αυτοκράτειρα Κωνσταντία και η Ευδοκία) έφυγαν, ταξιδεύοντας στην ίδια διαδρομή από την Κωνσταντινούπολη στο Τένντε και τη Σικελία αντίστοιχα και χρόνια αργότερα και οι δύο αναζήτησαν προστασία στο βασίλειο της Αραγωνίας υπό τον βασιλιά Ιάκωβο Α΄.
Γάμος και απόγονοι
Σύντομα μετά την εκ νέου κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης το 1261, ο Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος, μέχρι τότε αντιβασιλέας και συν-αυτοκράτορας του ανήλικου Ιωάννη Δ΄ Λάσκαρη Βατάτζη, αυτοανακηρύχθηκε αυτοκράτορας. Για να σταθεροποιήσει τη θέση του έδωσε εντολή να τυφλωθεί και να φυλακιστεί ο Ιωάννης Δ΄. Τις τρεις αδελφές τού Ιωάννη, ανάμεσα στις οποίες και την Ευδοκία, τις πάντρεψε βιαστικά με ξένους, ώστε οι απόγονοί τους να μην μπορούν να θεωρηθούν διάδοχοι του αυτοκράτορα.
Η Ευδοκία και ο Πιέτρο έκαναν επτά παιδιά:
Πριν φτάσει τα 30 έτη, η Ευδοκία έφυγε από τη Λιγυρία για την Αραγονία με τις κόρες της Μπεατρίς και Βατάτζα. Κάποιοι λένε ότι έφυγε κατά τον χρόνο του θανάτου του συζύγου της ή ότι την έδιωξε. Έζησε στη Σάτιβα, τη Σαραγόσα και την Castella και ταξίδεψε σε διπλωματικές αποστολές για τον βασιλιά Ιάκωβο Β΄ της Αραγωνίας.
Σε 1281 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά τον Αρνώ Ροζέρ ντε Κομμίνγκ (Arnau Roger de Comminges), Κόμη του Παλιάρς -Σουμπιρά (Pallars-Subirà), ο οποίος απεβίωσε το 1288. Από αυτό τον γάμο έγιναν τέσσερα παιδιά:
Στο τέλος της ζωής της
Το 1296 ίδρυσε ένα μοναστήρι των Τάγμα των Πενήτων της Αγ. Κλάρας και το Ιερό της Μάρε ντε Ντιέ ντε λα Σέρρα στο Λευκό Όρος, στο οποίο μπήκε από το τέλος του 1306. Επίσης δώρισε στο μοναστήρι μια ιταλική εικόνα της Παναγίας, που υπάρχει ακόμα εκεί. Το σώμα της παραμένει στο Δομινικανό μοναστήρι στη Σαραγόσα.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Οίκος των Ασέν Κατηγορία:Στέμμα της Αραγωνίας Κατηγορία:Κόρες Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Κατηγορία:Δυναστεία των Λασκαριδών Κατηγορία:Πρόσωπα της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας Κατηγορία:Οίκος των Βεντιμίλια
Πράβα Καρδίτσας
Η Πράβα είναι οικισμός του Καταφυλλίου στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητας Καρδίτσας, που βρίσκεται στα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας και δίπλα (ανατολικά) στον ποταμό Αχελώο σε υψόμετρο 440 μέτρα. Απέχει περίπου 8 χλμ. Δ. από το Καταφύλλι, 39 χλμ. ΝΑ. από το Ανθηρό (έδρα του δήμου) και 114 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Καρδίτσα. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1961 να απογράφεται στην κοινότητα Καταφυλλίου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Αρδάνοβο, το Καταφύλλι, τα Κελλάρια, την Συκιά και τον Ταξιάρχη αποτελούν την κοινότητα Καταφυλλίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αχελώου του Δήμου Αργιθέας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 42 κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας
Μικρολιβάδι Δράμας
Το Μικρολιβάδι ή Μικρολίβαδο είναι μικρό ημιορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας, το οποίο βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης σε υψόμετρο 290 μέτρα. Απέχει 21 χλμ. ΝΔ. από το Παρανέστι (έδρα του δήμου) και 21 χλμ. Α. από τη Δράμα ενώ βόρεια και δυτικά του χωριού περνάει η ΕΟ Δράμας - Ξάνθης. Η παλιά ονομασία, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Κρανλή ή Κηραγλή και οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του με την ανταλλαγή πληθυσμών μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν 14 οικογένειες προσφύγων (49 άτομα). Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα με την ονομασία Κηραγλή το 1919 στο ΦΕΚ 251Α - 20/11/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Νουσρατλή (σημ. Νικηφόρου). Το 1927 με το ΦΕΚ 76Α - 02/05/1927 μετονομάστηκε σε Μικρολίβαδον. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με τον Νικηφόρο και την Μαρμαριά αποτελούν την τοπική κοινότητα Νικηφόρου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νικηφόρου του Δήμου Παρανεστίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 13 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Δράμας Κατηγορία:Δήμος Παρανεστίου
Περιοχή Ταρίμε
Η Περιοχή Ταρίμε (Αγγλικά: Tarime District, Σουαχίλι: Wilaya ya Tarime), είναι μία από τις επτά επαρχίες στην Περιφέρεια Μάρα (Mara Region) της Τανζανίας. Παλαιότερα ήταν γνωστή ως η "Βόρεια Περιοχή Μάρα" ("North Mara District"). Συνορεύει από τα βόρεια προς τα ανατολικά με τις Περιοχές Μιγκόρι (Migori District), Τρανς Μάρα (Trans Mara District) και Κισίι στην Κένυα, στα ανατολικά με το Maasai Mara game reserve, στα νότια συνορεύει κατά μήκος του Ποταμού Μάρα (Mara River) από τις Περιοχές Σερενγκέτι (Serengeti District) και Μπουτιάμα (Butiama District) και στα δυτικά με την από Περιοχή Ρορύα (Rorya District).
Η διοικητική της έδρα είναι στην πόλη Ταρίμε (Tarime).
Το Ορυχείο Χρυσού Βορείου Μάρα, βρίσκεται εντός της Περιοχής Ταρίμε (Tarime District). Το εξορύσσει η "Εξόρυξη Ακακίας" (Acacia Mining).
Κατά το 2002, σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας, ο πληθυσμός στην Επαρχία Ταρίμε (Tarime District) ήταν 492.798 άτομα, ενώ, κατά το 2012, ο πληθυσμός ήταν 339.693 άτομα.
Μεταφορές
Ο ασφαλτοστρωμένος οδικός κορμός T4 από τη Μουάνζα (Mwanza) προς τα σύνορα της Κένυας, περνά μέσα από την περιοχή. Το κύριο σημείο διέλευσης των συνόρων από την Τανζανία προς την Κένυα στη ζώνη της Λίμνης Βικτόρια, βρίσκεται στη Σιράρι (Sirari), το οποίο είναι επίσης ένα Τμήμα της Επαρχίας Ταρίμε (Tarime District).
Διοικητικές υποδιαιρέσεις
Το 2002, η Επαρχία Ταρίμε (Tarime District) περιείχε 41 Τμήματα, αλλά μετά το χωρισμό της το 2007 από την Περιοχή Ρορύα (Rorya District), η Περιοχή Ταρίμε (Tarime District) έχει μειωθεί σε λιγότερα Τμήματα. Από το 2012, η Περιοχή Ταρίμε (Tarime District) διαιρείται διοικητικά σε 30 Τμήματα:
Τμήματα
• 4
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Μάρα Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Ανθρώπινα δικαιώματα στη Μάλτα
Τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Μάλτα, μια δημοκρατική χώρα, ορίζονται συνταγματικά. Τα ανθρώπινα δικαιώματα αφορούν την έκφραση και τη μεταχείριση άλλων πολιτών, σε τομείς όπως η θρησκεία, η έκφραση και η εργασία. Το Σύνταγμα της Μάλτας ενεργεί ως αμερόληπτος καθοριστικός παράγοντας σε αστικές υποθέσεις, συμπεριλαμβανομένων ζητημάτων ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι διαμεσολαβητές της Μάλτας εξουσιοδοτούνται να διερευνούν διαφορές που παραβιάζουν τους νόμους όπως ορίζονται από το σύνταγμα. Έχουν ιδρυθεί αρκετοί οργανισμοί και ΜΚΟ με στόχο να ευαισθητοποιήσουν και να ζητήσουν αλλαγή σχετικά με ορισμένες ελευθερίες και δικαιώματα στη Μάλτα. Το σύνταγμα περιέχει παρόμοιες ελευθερίες με αυτές άλλων ευρωπαϊκών εθνών και στοχεύει στην επίτευξη των προτύπων που καθορίζονται από την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (ΟΔΑΔ).
Ιστορία
Χαρακτηριζόμενη από την επιρροή της βρετανικής κυριαρχίας στη Μάλτα, η προέλευση και η ανάπτυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Μάλτας εντοπίζονται έντονα στις κυβερνητικές πρακτικές στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στις 15 Ιουνίου 1802, 104 εκπρόσωποι από τις πόλεις και τα χωριά της Μάλτας υπέγραψαν μια δήλωση που επιβεβαίωνε μια μοναρχική εξουσία και ένα θεμελιώδες σύνολο δικαιωμάτων:
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Μάλτα χτυπήθηκε από την αδυναμία να παρέχει βασικές προμήθειες τροφίμων και για τα περισσότερα νησιά, αυξάνοντας το κόστος ζωής μετά τον πόλεμο. Ωστόσο, ορισμένα τμήματα της κοινωνίας (εισαγωγείς σιτηρών, έμποροι) ευημερούσαν οικονομικά, προκαλώντας και κοινωνική δυσαρέσκεια προς το κράτος. Ο Δρ Φίλιπο Σκεμπέρας της Εθνοσυνέλευσης της Μάλτας εργάστηκε για να υπερασπιστεί το έθνος και να επιφέρει κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές. Είχε καλέσει σε συνεδρίαση της Εθνοσυνέλευσης στις 7 Ιουνίου 1919. Κατά τη διάρκεια της διεξαγωγής της Εθνοσυνέλευσης, ένα πλήθος διαδηλωτών ξεσηκώθηκε με δυσαρέσκεια εναντίον της τρέχουσας βρετανικής διοίκησης. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο τεσσάρων πολιτών της Μάλτας από τους Βρετανούς στρατιώτες, που τιμάται πλέον ως εθνική εορτή, Sette Giugno (Επτά Ιουνίου). Στον απόηχο αυτής της επιπλοκής, η συνταγματική πρόοδος επιταχύνθηκε και στις 20 Νοεμβρίου 1919, οι Μαλτέζοι διαβεβαιώθηκαν ότι θα λάβουν το δικό τους κοινοβούλιο, επιτρέποντας την διευθέτηση των εσωτερικών υποθέσεων. Ένα νέο σύνταγμα εκδόθηκε στη συνέχεια στις 30 Απριλίου 1921. Διεξήχθησαν εκλογές και το Νοέμβριο συγκεντρώθηκε το πρώτο κοινοβούλιο της Μάλτας.
Το Σύνταγμα του 1941 είχε στην πηγή του την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, που τέθηκε σε ισχύ το 1953. Υποστήριξε το δικαίωμα κάθε ατόμου στη Μάλτα σε θεμελιώδη δικαιώματα και ελευθερίες ενός ατόμου. Η Μάλτα απέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Βρετανική Αυτοκρατορία το Σεπτέμβριο του 1964. Το Σύνταγμα του 1964 περιείχε ένα εκτεταμένο και δικαστικά εκτελεστό νομοσχέδιο δικαιωμάτων, π.χ. ''το δικαίωμα στη ζωή και την ασφάλεια του ατόμου, την ιδιωτική ζωή του σπιτιού και άλλων περιουσιακών στοιχείων. '' Το 2004, η Μάλτα εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Πηγές δικαιωμάτων
«''Οι διατάξεις του παρόντος κεφαλαίου δεν είναι εκτελεστές σε κανένα δικαστήριο, ... και στόχος του Κράτους είναι να εφαρμόσει αυτές τις αρχές κατά τη θέσπιση νόμων.''»
Ωστόσο, η προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλεται από το Σύνταγμα της Μάλτας στο Κεφάλαιο IV (Θεμελιώδη δικαιώματα και ελευθερίες του ατόμου, άρθρα 32 - 45) Πρώτιστα, αυτά τα δικαιώματα προσπαθούν να επιτύχουν τρεις βασικές αρχές όπως περιγράφονται στο σύνταγμα:
«α) η ζωή, η ελευθερία, η ασφάλεια του προσώπου, η απόλαυση της ιδιοκτησίας και η προστασία του νόμου·
(β) ελευθερία συνείδησης, έκφρασης και ειρηνικού συνέρχεσθαι και συνεταιρίζεσθαι· και
''(γ) ο σεβασμός της ιδιωτικής και οικογενειακής του ζωής» (άρθρο 32). ''
Εκτός από το Σύνταγμα, ο νόμος περί αναθεώρησης του νόμου του καταστατικού του 1980 και οι νόμοι της Μάλτας, συμβάλλουν στη δικαστική επιβολή και ρύθμιση των δικαιωμάτων εντός του έθνους. Τα στοιχεία της νομοθεσίας της Μάλτας περιλαμβάνουν πάνω από 600 κεφάλαια που αφορούν τη συμπεριφορά των ατόμων, τα δικαιώματά τους και την αντίστοιχη μεταχείριση άλλων ατόμων.
Μεταχείριση ομάδων και μειονοτήτων
Κάθε θεμελιώδες δικαίωμα και ελευθερία ισχύει εξίσου για όλους τους ανθρώπους, ωστόσο, η Μάλτα έχει βιώσει γεγονότα και έχει αναφέρει σενάρια που αντιπροσωπεύουν ένα επίπεδο ανισότητας μεταξύ ομάδων και μειονοτήτων.
Αιτούντες άσυλο και πρόσφυγες
Ο νόμος προβλέπει τη χορήγηση ασύλου ή καθεστώτος πρόσφυγα και η κυβέρνηση έχει καθιερώσει ένα σύστημα για την παροχή προστασίας στους πρόσφυγες. Η Μάλτα έχει υπογράψει μικρογραφία| Στρατόπεδο προσφύγων στη Μάλτα τη Σύμβαση του 1951 για τους Πρόσφυγες σχετικά με το Καθεστώς των Προσφύγων και το Πρωτόκολλό του 1967 από το 1971.
Μόλις ο αιτών ασύλου υποβάλει αίτηση έχει τα ακόλουθα δικαιώματα:
Μεταξύ Ιανουαρίου 2018 και Σεπτεμβρίου 2018, χορηγήθηκε καθεστώς πρόσφυγα σε 100 άτομα. Από τον Ιανουάριο του 2018 έως τον Αύγουστο του 2018, η χώρα χορήγησε επικουρική προστασία σε 334 άτομα.
ΛΟΑΤ
Η Μάλτα έχει αναγνωριστεί για την παροχή υψηλού βαθμού ελευθερίας στους ΛΟΑΤ πολίτες της. Η Μάλτα είναι μία από τις λίγες χώρες στον κόσμο που έχει κάνει ίσα τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ σε συνταγματικό επίπεδο. Η Μάλτα κατατάσσεται τώρα στην πρώτη θέση στην κατάταξη της ILGA-Europe και των 49 χωρών στην Ευρώπη όσον αφορά τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ισότητας.
Η κυβέρνηση της Μάλτας εισήγαγε επίσης ένα άλλο μέτρο για την υποστήριξη των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ+, εισάγοντας το μη δυαδικό φύλο "X" ως επιλογή στην επίσημη τεκμηρίωση.
Δικαιώματα των γυναικών
Παρά τον ρητό στόχο για την επίτευξη της ισότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών που αναφέρεται στο σύνταγμα, «...το κράτος θα επιδιώξει ειδικότερα να διασφαλίσει ότι οι εργαζόμενες γυναίκες απολαμβάνουν ίσα δικαιώματα και τους ίδιους μισθούς για την ίδια εργασία με τους άνδρες». (άρθρο 14), η Μάλτα εξακολουθεί να θεωρείται ότι βρίσκεται πίσω από τον μέσο όρο της ΕΕ όσον αφορά την ισότητα των φύλων. Από το 2015, η Μάλτα εξακολουθεί να κατατάσσεται στην 15η θέση στην ΕΕ-28, σύμφωνα με έναν δείκτη που δημοσιεύτηκε από το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο για την Ισότητα των Φύλων.
Άτομα με αναπηρία
Ο Νόμος περί Ίσων Ευκαιριών (Άτομα με Αναπηρία) (Νόμος Ι του 2000) (Κεφάλαιο 413), απαγορεύει τις αθέμιτες διακρίσεις στην υπόθεση της αναπηρίας. Το πεδίο εφαρμογής αυτής της πράξης κυμαίνεται από την απασχόληση έως την πρόσβαση σε δημόσιες εγκαταστάσεις και καλύπτει όλα τα στοιχεία που συνιστούν τις ελευθερίες που ευθυγραμμίζονται με τους τακτικούς πολίτες. Όπως ορίζεται στην πράξη, τα «δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία» περιλαμβάνουν τα σχετικά δικαιώματα όπως περιγράφονται στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία, που εγκρίθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2006. Τα άρθρα που περιέχονται σε αυτή τη σύμβαση περιλαμβάνουν το Δικαίωμα στη Ζωή (άρθρο 10), την Ελευθερία από την εκμετάλλευση, τη βία και την κακοποίηση (άρθρο 16) και το επαρκές βιοτικό επίπεδο και την κοινωνική προστασία (άρθρο 28). Ο νόμος αναφέρει επίσης ότι το κράτος φέρει την ευθύνη να παρέχει οποιαδήποτε πληροφορία και έγκαιρη και ολοκληρωμένη παρέμβαση σε πιθανές αναπηρίες, καθώς και υπηρεσίες και βοήθεια στα παιδιά με αναπηρία και τις οικογένειές τους. Το άρθρο 16 του συντάγματος της Μάλτας ορίζει ότι «τα άτομα με αναπηρία και τα άτομα ανίκανα για εργασία δικαιούνται εκπαίδευση και επαγγελματική κατάρτιση». Η Εθνική Στρατηγική για τους Ανάπηρους της Μάλτας έχει εφαρμοστεί με την πρόθεση κάθε άτομο με αναπηρία να γίνει ενεργός πολίτης, με την ελευθερία να κάνει ατομικές επιλογές και επιλογές που συμβάλλουν στην κοινωνία. Στόχος της στρατηγικής είναι η διευκόλυνση καλύτερων ευκαιριών για τα άτομα με αναπηρία στην αγορά εργασίας, η βελτίωση της εκπαιδευτικής εμπειρίας, η παροχή κοινωνικών υπηρεσιών και, τελικά, η προώθηση των βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Παραπομπές
Μαλτα Κατηγορία:Κοινωνία της Μάλτας
Βρύση Θεσπρωτίας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Βρύση (αποσαφήνιση)
Η Βρύση είναι πεδινό ακατοίκητο χωριό της περιφερειακής ενότητας Θεσπρωτίας σε υψόμετρο 60 μέτρα, το οποίο βρίσκεται στο κέντρο της Θεσπρωτίας. Είναι κτισμένο κοντά στα παράλια του Ιονίου πελάγους ανάμεσα στην Πλαταριά, Φασκομηλιά και τον Αργυρότοπο. Απέχει 15,5 χλμ. (μέσω Πλαταριά) Ν.-ΝΑ. από την Ηγουμενίτσα και μέσα από αυτό περνά η ΕΟ Πρέβεζας - Ηγουμενίτσας. Ως οικισμός αναφέρεται το 1919 στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Νέστας (Φασκομηλιά). Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με την Πλαταριά αποτελούν την τοπική κοινότητα Πλαταριάς που ανήκει στη δημοτική ενότητα Συβότων του δήμου Ηγουμενίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 δεν έχει μόνιμους κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Ηγουμενίτσας
Σιδηνή Μυσίας
Η πόλη της Σιδηνής βρισκόταν στην Μυσία. Ήταν κατά τον Στράβωνα στις όχθες του Γρανικού ποταμού και στα νότια των Πηγών. Η πόλη κυβερνούσε μια μεγάλη περιοχή, την οποία διοικούσε κάποτε ένας πρίγκηπας ονόματι Γλαυκίας. Η επιδρομή του Λυδού ηγεμόνα Κροίσου, ερήμωσε την πόλη, η οποία έκτοτε δεν ανέκαμψε ποτέ.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μυσίας
Ρόντα
Η Ρόντα (στα ισπανικά: Ronda) είναι μια πόλη που βρίσκεται στα βορειοανατολικά της επαρχίας της Μάλαγας στην Ανδαλουσία. Το 2009 είχε 36.827 κατοίκους, όντας ο δεύτερος μεγαλύτερος δήμος του εσωτερικού της επαρχίας μετά την Αντεκέρα. Ως πόλη ανάγεται στη ρωμαϊκή Arunda, που συνέχισε να υφίσταται στην βησιγοτθική περίοδο αλλά έζησε το απώγειό της κάτω από αραβικό έλεγχο που ορίστηκε ως κέντρο της ευρύτερης περιοχής της Οροσειράς της Ρόντα. Η οχυρή της θέση, στην κορυφή ενός απόκρημνου λόφου, η δυνατότητα ελέγχου των μονοπατιών που οδηγούν στην Κάτω Ανδαλουσία και η ύπαρξη ευρέων καλλιεργήσιμων εδαφών στα περίχωρά της συνέβαλαν στην αύξηση της σημασίας της.
Χαρακτηριστικά γνωρίσματα της πόλης είναι το πολύ βαθύ φαράγγι που διαμορφώνεται γύρω από το ιστορικό της κέντρο από τον ποταμό Γουαδαλεβίν και το πλήθος ιστορικών μνημείων της, που την έχουν αναδείξει σε κύριο τουριστικό προορισμό της Ανδαλουσίας τα τελευταία χρόνια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της επαρχίας της Μάλαγας
Καζάν Αρένα
Η Καζάν Αρένα (ρωσικά: Казань Арена, αγγλικά: Kazan Arena) είναι ένα στάδιο στο Καζάν της Ρωσίας. Ολοκληρώθηκε τον Ιούλιο του 2013 και φιλοξενεί αγώνες ποδοσφαίρου, ειδικά τα εντός έδρας παιχνίδια της Ρουμπίν Καζάν στο Πρωτάθλημα Ρωσίας. Το γήπεδο έχει τη μεγαλύτερη εξωτερική οθόνη στην Ευρώπη.
Επισκόπηση
Το στάδιο φιλοξένησε ποδοσφαιρικούς αγώνες της Θερινής Πανεπιστημιάδας το 2013 και θα φιλοξενήσει το Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2017 και το Παγκόσμιο Κύπελλο 2018 της Διεθνούς Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (FIFA). Η χωρητικότητά του είναι περίπου 45.379 θεατές. Θα αντικαταστήσει τον κεντρικό στάδιο ως κύριο γήπεδο ποδοσφαίρου του Καζάν. Η Καζάν Αρένα φιλοξένισε επίσης τα 2015 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου.
Το 16ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κολύμβησης (FINA) πραγματοποιήθηκε στο Καζάν, ενώ ορισμένες εκδηλώσεις έλαβαν χώρα στην Καζάν Αρένα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Ρωσία Κατηγορία:Ρουμπίν Καζάν Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2018
Πιτύα Μυσίας
Η Πιτύα (άλλως Πιτυαία και Πιτύεια) ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Μυσίας, στη Μικρά Ασία.
Την ονομασία της οφείλει στην αρχαία ελληνική λέξη πίτυς (=πεύκο), λόγω της πευκόφυτης τοποθεσίας της. Η γύρω περιοχή λεγόταν Πιτυούς. Βρισκόταν στα πανατολικά της Πριάπου και δυτικά του Παρίου στα δυτικά, με ένα πευκόφυτο βουνό στα νότια. Τοποθετείται κοντά στο σημερινό Σουλεϊμανλί (Süleymanlı) της Τουρκίας.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μυσίας
Κόβυς
Το Κόβυς (Kobus) είναι γένος αφρικανικών αντιλοπών της υποοικογένειας Ρεντουνκίνες της οικογένειας των Βοοειδών. Το γένος περιλαμβάνει 6 είδη, που όλα ζούνε σε έλη και πλημμυρισμένες περιοχές. Υπάρχει σεξουαλικός διμορφισμός σε όλα τα είδη, με τα θηλυκά να είναι μικρότερα από τα αρσενικά, τα οποία είναι τα μόνα που έχουν κέρατα.
Είδη
Κατηγορία:Βοοειδή
Ναπολέων Όρντα
Ο Ναπολέων Ματέους Ταντέους Όρντα (Напалеон Орда; 11 Φεβρουαρίου 1807 - 26 Απριλίου 1883) ήταν Πολωνολιθουανός μουσικός, πιανίστας, συνθέτης και καλλιτέχνης, γνωστός για πολλά σκίτσα ιστορικών χώρων της πρώην Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας.
Βιογραφία
Το 1856, του δόθηκε χάρη από τον τσάρο Αλέξανδρο Β΄ και του επετράπη να επιστρέψει στην πατρίδα του. Ανέκτησε επίσης τα δικαιώματα στο χωριό του Varacevičy. Το 1859, ζήτησε και έλαβε πίσω από τον τσάρο τα χρήματά του που κατασχέθηκαν μαζί με το κτήμα του. Το 1862, μετακόμισε στη Wierzchownia. δεξιά|μικρογραφία| Ερείπια του κάστρου στο Kazimierz Dolny, ακουαρέλα, ca. 1870 Το 1872, η Όρντα άρχισε να ταξιδεύει στα εδάφη της διαμελισμένης Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας και να τεκμηριώνει τα ιστορικά μνημεία και την αρχιτεκτονική της. Κατά τη διάρκεια των θερινών ταξιδιών του σε όλη τη χώρα, σχεδίασε περισσότερα από 1.000 σκίτσα που απεικονίζουν διάφορες πόλεις και ιστορικά σημεία ενδιαφέροντος. Απεικόνιζε επίσης τοπία, μνημεία αστικής και αγροτικής αρχιτεκτονικής, εκκλησίες και παλάτια της διαμελισμένης κοινοπολιτείας, η οποία περιλάμβανε τις περιοχές της σημερινής Λευκορωσίας, της Λιθουανίας, της Πολωνίας, της Ουκρανίας, καθώς και αρκετές περιοχές της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Πορτογαλίας και της Ελβετίας. Μεταξύ του 1872 και του 1874, επισκέφθηκε τα περισσότερα αξιοσημείωτα κάστρα, αρχοντικά και πόλεις στη Βολινία, την Ποδολία και την Ουκρανία. Μέχρι το 1877, τεκμηρίωσε την ιστορική κληρονομιά της Λιθουανίας, της Σαμογιτίας, της Λιβονίας και της Λευκορωσίας. Το 1878 και το 1879 έκανε ένα ταξίδι στη Γαλικία, τη Μεγάλη Πολωνία και τη Βασιλική Πρωσία και τελικά το 1880 απεικόνισε το Βσίλειο της Πολωνίας. Περίπου 260 από τα σκίτσα του μετατράπηκαν σε λιθογραφίες από τον Alojzy Misierowicz και κυκλοφόρησαν στη Βαρσοβία από τον Maksymilian Fajans σε μια σειρά από οκτώ άλμπουμ με τον συλλογικό τίτλο Άλμπουμ Ιστορικών Πολωνικών Τοπίων (Album widoków historycznych Polski) μεταξύ 1873 και 1883.
Στη διαθήκη του κληροδότησε τα σκίτσα του στον πολωνικό λαό και επί του παρόντος τα περισσότερα έργα του φυλάσσονται στα Εθνικά Μουσεία της Κρακοβίας και της Βαρσοβίας. Εκτός από την καλλιτεχνική τους αξία, είναι μια ανεκτίμητη πηγή στοιχείων για την ιστορία και την αρχιτεκτονική της Πολωνίας, της Λευκορωσίας και της Ουκρανίας, των οποίων η ιστορική κληρονομιά καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό από τους Γερμανούς κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Η μνήμη του Όρντα στη Λευκορωσία
μικρογραφία| Ασημένιο λευκορωσικό νόμισμα, αφιερωμένο στην 200ή επέτειο από τη γέννηση του Όρντα Το 1997, ανεγέρθηκε ένα μνημείο για τον Όρντα στην πόλη όπου βρισκόταν ο τάφος του από τον γλύπτη Ivan Holubieu.
Το 2007, η Εθνική Τράπεζα της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας εξέδωσε νομίσματα μνήμης από άργυρο και χαλκό-νικέλιο, αφιερωμένα στην 200ή επέτειο από τη γέννηση του Όρντα. Το έργο του Κάστρο Nesvizh τοποθετήθηκε επίσης στο χαρτονόμισμα των 100.000 λευκορωσικών ρουβλιών.
Δύο δρόμοι στο Μινσκ και το Γκρόντνο έχουν πάρει το όνομά τους από τον Όρντα.
Το 2010, η Google γιόρτασε την ημερομηνία γέννησης του Όρντα τοποθετώντας ειδικό λογότυπο με το έργο του στη λευκορωσική έκδοση της υπηρεσίας αναζήτησης.
Μαρμότα η μαρμότα
Η αλπική μαρμότα (Marmota marmota) είναι ένα είδος μαρμότας που απαντάται σε ορεινές περιοχές της κεντρικής και νότιας Ευρώπης. Ζει σε υψόμετρο από 800 έως 3.200 μέτρων, στις Άλπεις, στα Καρπάθια, στα Τάτρι, στα Πυρηναία και στα βόρεια Απέννινα όρη στην Ιταλία. Στα Πυρηναία επανεισήχθη επιτυχώς το 1948, καθώς είχε εξαφανιστεί από αυτά ήδη από το τέλος του Πλειστόκαινου. Παρουσιάζει ιδιαίτερη ικανότητα στο σκάψιμο, τρυπώντας εδάφη στα οποία ακόμη και μια αξίνα θα έβρισκε δυσκολία. Περνάει περίπου εννέα μήνες σε χειμερία νάρκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκιουρίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Ευρώπης
Κάρολος, επίσκοπος του Βρότσλαβ
Ο Κάρολος ο λεγόμενος Υστερότοκος, γερμ. Karl (7 Αυγούστου 1590 - 28 Δεκεμβρίου 1624) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν πρίγκιπας-επίσκοπος του Βρότσουαφ (γερμ. Μπρέσλαου) από το 1608, πρίγκιπας-επίσκοπος του Μπρίξεν από το 1613 και μεγάλος Μάγιστρος του Τευτονικού Τάγματος από το 1618 ως το τέλος του. Το 1621 έλαβε επίσης την κομητεία του Κλάντσκο στη Βοημία ως φέουδο από τον αδελφό του Φερδινάνδο Β΄ της Γερμανίας.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Καρόλου Β΄, αρχιδούκα της Έσω Αυστρίας και της Μαρίας Άννας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Αλβέρτου Ε΄, δούκα της Βαυαρίας.
Γεννήθηκε στο Γκρατς δύο μήνες μετά το θάνατο του πατέρα του και έτσι τον αποκαλούσαν ο υστερότοκος (der posthume). Ήταν ο μικρότερος από 11 αδέλφια και αυτός, όπως και ο τρίτος γιος Λεοπόλδος, προοριζόταν για εκκλησιαστική σταδιοδρομία.
Το 1602 διορίστηκε ιερέας στην καθεδρικό του Σάλτσμπουργκ και το 1605 στο Πάσσαου. Έπειτα στο Τρέντο και το Μπρίξεν το 1606 και στον καθεδρικό της Κολωνίας το 1618. Σε αυτές τις θέσεις ήταν τον πιο πολύ καιρό απών· του απέφεραν εισόδημα από τα εκκλησιαστικά έσοδα. Το 1608 σε ηλικία 17 ετών εξελέγη πρίγκιπας-επίσκοπος στο Μπρέσλαου (πολων. Βρότσουαφ). Εισήλθε στην πόλη 5 μήνες μετά. Το 1613 ο Κάρολος έγινε επίσκοπος του Μπρίξεν, άφησε όμως τη διοίκηση της επισκοπής σε έναν διοικητή, καθώς είχε επιλέξει τη Νόισσα (Νύσα) για μόνιμη διαμονή. Δεν χειροτονήθηκε παρά το 1615, λόγω της μικρής του ηλικίας. Το 1619 διαδέχθηκε τον εξάδελφό του Μαξιμιλιανό Γ΄ ως μέγας Μάγιστρος των Τευτόνων ιπποτών.
Μπαένα
Η Μπαένα (στα ισπανικά: Baena) είναι ένας δήμος που βρίσκεται στην επαρχία της Κόρδοβας στην Ανδαλουσία. Το 2014 είχε 20.207 κατοίκους. Το όνομά της προέρχεται από το όνομα του Baius, ενός ρωμαίου γαιοκτήμονα, που υπό αραβικό έλεγχο κατέληξε στο τοπωνύμιο Bayyana.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της επαρχίας της Κόρδοβας
Αν Σέρινταν
Η Αν Σέρινταν (αγγλικά: Ann Sheridan, 21 Φεβρουαρίου 1915 - 12 Ιανουαρίου 1967) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια. Πρακτικά η καριέρα της ξεκίνησε το 1934 και διήρκεσε έως και τον θάνατό της, αρχικά στον κινηματογράφο, αργότερα και στην τηλεόραση. Αξιοσημείωτα έργα της θεωρούνται, μεταξύ άλλων: το Κολασμένες Ψυχές (1938),το Απρόσκλητος διάβολος (1942) και το Έγκλημα χωρίς τιμωρία (1942). Επίσης, ιδιαίτερα γνωστή ήταν και ως μοντέλο pin-up, μάλιστα σε μία εβδομάδα είχε δεχτεί 250 προτάσεις γάμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Αλεκσάντρ Ποπόφ
Ο Αλεκσάντρ Ποπόφ (ρωσικά: Александр Владимирович Попов) είναι ένας Ρώσος πρωταθλητής της κολύμβησης. Θεωρείται ευρύτερα ως ένας από τους καλύτερους κολυμβητές όλων των εποχών, καθώς κέρδισε το χρυσό στα 50 και στα 100 μέτρα ελεύθερης κολύμβησης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992, κάτι που επανέλαβε και στην επόμενη Ολυμπιάδα. Κατείχε το παγκόσμιο ρεκόρ στα 50 μέτρα για οκτώ χρόνια και στα 100 μέτρα για έξι. Το 2003, όντας σε ηλικία 31 ετών, κέρδισε το χρυσό στα 50 μέτρα και στα 100 μέτρα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Βαρκελώνης.
Καριέρα
Ο Ποπόφ άρχισε την κολύμβηση, με την παρακίνηση του πατέρα του, σε ηλικία 8 ετών στην Αθλητική Σχολή Παιδιών και Νέων του Αθλητικού Συγκροτήματος Φάκελ στο Λεσνόι. Ξεκίνησε την εκμάθηση ύπτιου στυλ, όμως την άλλαξε σε ελεύθερη κολύμβηση, όταν εντάχθηκε στην ομάδα του Γκενάντι Τουρέτσκι το 1990, με πρωτοβουλία του προπονητή της εθνικής ομάδας της ΕΣΣΔ Γκλεμπ Πετρόφ. Αργότερα μετακόμισε για ένα διάστημα από τη Ρωσία στην Αυστραλία για να είναι μαζί με τον προπονητή του. Ένα χρόνο αργότερα (1991), ο Ποπόφ συμμετείχε στο πρώτο του διεθνές τουρνουά, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1991, και καθιερώθηκε ως ο κορυφαίος σπρίντερ ελεύθερου στυλ στον κόσμο κερδίζοντας τα 100 ελεύθερο και βοηθώντας τον Σοβιετική ομάδα να κερδίσει και τους τίτλους της σκυταλοδρομίας 4x100 ελεύθερου και της σκυταλοδρομίας μικτή.
Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 50 μέτρα και στα 100 μέτρα ελεύθερης κολύμβησης στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης το 1992 και επανέλαβε τις νίκες του στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα το 1996, κάτι που τον κατέστησε ως τον πρώτο άνθρωπο που πέτυχε κάτι τέτοιο μετά τον Τζόνι Βαϊσμίλερ. Ένα μήνα μετά τους Ολυμπιακούς της Ατλάντα, μαχαιρώθηκε στην κοιλιά κατά τη διάρκεια διαμάχης με τρεις πλανόδιους πωλητές στη Μόσχα. Το μαχαίρι έκοψε την αρτηρία του, άγγιξε ένα από τα νεφρά του και κατέστρεψε τον υπεζωκότα του, τη μεμβράνη που περικλείει τους πνεύμονες. Είχε επείγουσα χειρουργική επέμβαση και πέρασε τρεις μήνες για να αναρρώσει. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1997 στη Σεβίλλη της Ισπανίας υπερασπίστηκε με επιτυχία τους τίτλους του στα 50 και 100 μέτρα.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Βαρκελώνης το 2003, ο Ποπόφ έκανε για άλλη μια φορά εύκολες νίκες στα 50 και 100 μέτρα ελεύθερης κολύμβησης ανδρών, ενώ ανέφερε ότι η Βαρκελώνη θα ήταν πάντα ξεχωριστή γι΄ αυτόν, γιατί εκεί ήταν που ξεκίνησαν για πρώτη φορά όλα. Στους Ολυμπιακούς του 2004 στην Αθήνα ήταν ο σημαιοφόρος της Ρωσίας στην τελετή έναρξης. Ωστόσο, ήταν ο μεγαλύτερος σε ηλικία αθλητής στην πισίνα, χωρίς να καταφέρει να αποκτήσει το χρυσό μετάλλιο. Τον Ιανουάριο του 2005 ανακοίνωσε την απόσυρσή του από το άθλημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι αθλητές της κολύμβησης Κατηγορία:Ρώσοι Ολυμπιονίκες
Λουδοβίκος του Σανσέρ
Ο Λουδοβίκος, γαλλ. Louis (1341/42 - 6 Φεβρουαρίου 1404) από τον Οίκο του Μπλουά ήταν μαρεσάλης και κοντόσταυλος της Γαλλίας κατά τον Εκατονταετή Πόλεμο.
Υπηρεσία υπό τον Κάρολο Ε΄
Όταν έγινε βασιλιάς ο Κάρολος Ε΄ (γιος του Ιωάννη Β΄), ο Λουδοβίκος συμμετείχε στην κατάληψη του Γκυγιέν (Γασκώνης). Το 1368 ο βασιλιάς τον έκανε μαρεσάλη με διαταγή να προσέχει το Παρίσι. Το 1369 ο Λουδοβίκος ανάγκασε τον Ιωάννη Χάστινγκς κόμη του Πέμπροουκ να εγκαταλείψει το Πυυρενόν. Συνέδραμε τον Γκεκλέν στη νίκη του στη μάχη του Πονβαλλαίν. Κατά τα επόμενα έτη πολέμησε τους Άγγλους στο Λιμουζέν, Λανγκεντόκ και Γκυγιέν.
Το 1375 κατέλαβε το Κονιάκ και το Σαιν-Σωβέρ-λε-Βικόντ. Πολέμησε εναντίον των παρανόμων Ταρ-Βενύ και εναντίον των τοπικών κυρίων του Ωβέρν, που λήστευαν. Το 1377 ο Λουδοβίκος, στην εκστρατεία του εναντίον του Γκυγιέν, έλαβε μέρος στην πολιορκία του Μπερζεράκ, όπου διακρίθηκε, αιχμαλωτίζοντας αρκετούς τοπικούς κυρίους. Όταν απεβίωσε ο Γκεκλέν, η θέση του κοντόσταυλου προσφέρθηκε στον Ανγκερράν Η΄ κύριο του Κουσύ και στον Λουδοβίκο, που αρνήθηκαν. Η ιστορικός Μπάρμπαρα Τούχμαν θεωρεί, πως έβλεπαν την αυξανόμενη διανοητική ασθένεια του βασιλιά, πως θα αναλάμβαναν αντιβασιλείς οι δούκες του Ανζού, του Μπερρύ και της Βουργουνδίας και δεν ήθελαν να έλθουν σε αντιπαράθεση με αυτούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά
Υδρογραφική Υπηρεσία
Γενικά με την ονομασία υδρογραφική υπηρεσία, ή υδρογραφικό γραφείο, ή υδρογραφικό τμήμα χαρακτηρίζεται ειδική το πλείστον κρατική υπηρεσία των ναυτικών κρατών που κύριο αντικείμενό τους είναι η παροχή πληροφοριών που έχουν ιδιαίτερη σχέση με την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας. Οι υπηρεσίες αυτές, που στελεχώνονται από στρατιωτικό και πολιτικό επιστημονικό και τεχνικό προσωπικό, εκδίδουν τους ναυτικούς χάρτες, δίδουν διάφορες ναυτιλιακές οδηγίες, σε μορφή αγγελιών, εδίδουν διάφορα βοηθήματα, π.χ. πλοηγούς, λιμενοδείκτες κ.λπ., μελετώντας παράλληλα διάφορα φαινόμενα π.χ. παλίρροιες, σεισμογενή κύματα, (τσουνάμι), μετακινήσεις άμμου βυθού κ.λπ. Οι υπηρεσίες αυτές διαθέτουν κατάλληλα σκάφη, καλούμενα υδρογραφικά, που φέρουν κατάλληλο υδρογραφικό εξοπλισμό. Το έργο που επιτελούν κρίνεται διαίτερα σημαντικό.
Πρώτη υδρογραφική υπηρεσία που ιδρύθηκε ήταν των ΗΠΑ το 1854. Έκτοτε άρχισαν να ιδρύονται παρόμοιες και από άλλα κράτη. Ο επίσημος υδρογραφικός φορέας της Ελλάδας είναι η Υδρογραφική Υπηρεσία Πολεμικού Ναυτικού.
Σημαντικότερες υδρογραφικές υπηρεσίες παγκοσμίως θεωρούνται σήμερα η της Αγγλίας, του Βρετανικού Ναυαρχείου, και η των ΗΠΑ.
Κατηγορία:Υδρογραφία Κατηγορία:Ναυσιπλοΐα Κατηγορία:Ασφάλεια ναυσιπλοΐας
Χρίστος Πέτας
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χρίστος Πέτας γεννήθηκε στο Νέο Χωριό στις 20 Σεπτεμβρίου 1922. Ήταν νυμφευμένος με την Μαρούλα Τοουλαρά και είχε μία κόρη και ένα υιό. Απεβίωσε στις 23 Ιανουαρίου 2002.
Πολιτική διαδρομή
Το 1938 υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Συντεχνίας των Μαραγκών. Το 1939 έγινε τακτικό μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Κύπρου (ΚΚΚ), το οποίο είχε τεθεί εκτός νόμου από την βρετανική διοίκηση της Κύπρου. Ακολούθως εξελέγη επαρχιακής γραμματέας του Κινήματος Μορφωτικών Συλλόγων Επαρχίας Λευκωσίας.
Το 1941 εξελέγη μέλος της Επαρχιακής Επιτροπής του ΑΚΕΛ Λευκωσίας. Το 1944 εξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος. Έως το 1953 ήταν στέλεχος της Ένωσης Αγροτών Κύπρου. Το 1953 εξελέγη επαρχιακός γραμματέας ΑΚΕΛ Λευκωσίας-Κερύνειας, θέση στην οποία επανεκλεγόταν έως το 1989. Λόγω της δραστηριοποίησης του στο ΑΚΕΛ, συνελήφθη από τους Άγγλους και φυλακίστηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης από τις 14 Δεκεμβρίου 1955 έως τον Μάιο του 1957.
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1981 στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας με το ΑΚΕΛ για την Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Διεκδίκησε επανεκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 1985 αλλά δεν εξελέγη. Ωστόσο, λόγο της παραίτησης του βουλευτή του ΑΚΕΛ στην εκλογική περιφέρεια Λευκωσίας, Φοίβου Κληρίδη, τη θέση του στην βουλή πήρε στις 2 Απριλίου 1987 ο Χρίστος Πέτας ως πρώτος επιλαχών. για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Λευκωσίας Κατηγορία:Βουλευτές Δ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ε΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Χάμφρεϋ Β΄ του Τορόν
Ο Χάμφρεϋ Β΄, νορμανδ. Humphrey II (1117 - 1179) ήταν κύριος τού Τορόν (π. 1140 - 79) και κοντόσταυλος τού βασιλείου της Ιερουσαλήμ.