cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ατλαντίς (καταδρομικό)
Τα «επιδρομικά»: Το μυστικό όπλο του Γερμανικού Ναυτικού
Οι παραπάνω λόγοι δυσπιστίας ως προς την αποτελεσματικότητα του μέσου οδήγησαν στην τελική απόφαση να διατεθούν για μετασκευή σε επιδρομικά μόνο εννέα γερμανικά εμπορικά πλοία, με πληρώματα από εθελοντές και υπό τη διοίκηση εφέδρων αξιωματικών. Ο κύριος οπλισμός των επιδρομικών ήταν ένας αριθμός πυροβόλων των 150 mm και τορπιλλοβλητικοί σωλήνες. Συνήθως έφεραν και δευτερεύοντα οπλισμό από πυροβόλα των 75, 37 και 20 mm (κυρίως ως αντιαεροπορικά), καθώς και 1-2 αναγνωριστικά υδροπλάνα Arado Ar 196 ή Heinkel He 114. Τα σκάφη ήταν πετρελαιοκίνητα και μετέφεραν καύσιμα και άλλα εφόδια όχι μόνο για τον εαυτό τους και τα υδροπλάνα τους, αλλά και για ανεφοδιασμό των γερμανικών υποβρυχίων.
Ο συνηθισμένος αριθμός για το πλήρωμα ενός επιδρομικού ήταν 350 άνδρες, που επιλέγονταν κυρίως από πρώην ναυτικούς ανάλογων σκαφών του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι συνθήκες διαβίωσης πάνω στα επιδρομικά θεωρούνταν πληκτικές, εκτός από τις ώρες που εντοπιζόταν θύματα ή διώκτες τους, οπότε άρχιζε πολεμική δράση. Τα ταξίδια διαρκούσαν ως δυο χρόνια με μειωμένες ανέσεις και περιορισμένες μερίδες φαγητού που μίκραιναν περισσότερο όταν τα πλοία φιλοξενούσαν αιχμαλώτους από τα πλοία - θύματα. Τέλος, σε περίπτωση δικής τους σύλληψης και αιχμαλωσίας κινδύνευαν σοβαρά να απαγχονιστούν ως πειρατές, αφού τα επιδρομικά δρούσαν χωρίς την επίσημη σημαία τους, χωρίς δηλαδή να θεωρούνται εχθρικά πολεμικά, αλλά πειρατικά. Φυσικά είχαν και την πιθανότητα να βυθιστούν από τα εχθρικά πολεμικά, αλλά αυτός ο κίνδυνος υπήρχε για όλα τα σκάφη σε εμπόλεμη κατάσταση.
Για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής του πληρώματός τους διέθεταν βιβλιοθήκες, κινηματογραφικές μηχανές και ταινίες, ακόμη και πισίνες από καραβόπανο.
Εκτός των συνηθισμένων ειδικοτήτων και καθηκόντων στα επιδρομικά υπήρχαν δυο ειδικά αποσπάσματα ανδρών:
Η γενική τακτική χρήση των επιδρομικών ήταν να στήνουν ενέδρες στους θαλάσσιους δρόμους του εχθρού ή και να τους ναρκοθετεί. Όταν εντόπιζαν ένα υποψήφιο θύμα, δηλαδή ένα ασυνόδευτο εμπορικό, το πλησίαζαν αθώα δήθεν ως τα 4 χιλιόμετρα περίπου, οπότε εμφάνιζαν τον κρυφό οπλισμό τους και έστελναν οπτικό σήμα: «Σταματήστε τις μηχανές σας! Μην χρησιμοποιήσετε τον ασύρματό σας.» Σε περίπτωση μη συμμόρφωσης, μια βολή στο θάλαμο ασυρμάτου του εμπορικού και ίσως μερικές έξτρα (συνήθως τέσσερις έφταναν) το ανάγκαζαν να υπακούσει. Τότε έστελναν ένοπλο άγημα λαφυραγώγησης που προέβαινε στις παραπάνω αναφερόμενες ενέργειες. Στην αρχή του πολέμου ήταν αρκετά ιπποτικοί ώστε να φιλοξενούν σχετικά καλά τα αιχμάλωτα πληρώματα μέχρι να τα ξεφορτώσουν σε άλλα γερμανικά σκάφη ή σε φίλια ακτή, αλλά αργότερα αυτό άλλαξε.
Ένα από τα αντίμετρα που εφάρμοσαν οι Βρετανοί ήταν επίσης κρυφά οπλισμένα εμπορικά σκάφη, τα AMC (Armed Merchant Commercial)
Μετά τον απόπλου κάθε επιδρομικού οι αξιωματικοί που το είχαν στείλει στοιχημάτιζαν για το αν θα επιζούσαν μια εβδομάδα!
Η δράση του Ατλαντίς
Το επιδρομικό Ατλαντίς (με κωδικό Schiff 16 στο Γερμανικό Ναυτικό) ήταν το πρώην εμπορικό πλοίο «Goldenfels» της ναυτιλιακής εταιρίας Hansa Lines μήκους 155 μέτρων και εκτοπίσματος 7.862 τόνων. Το Δεκέμβριο του 1939 δεσμεύτηκε από το Γερμανικό Ναυτικό και έγινε το πρώτο και μεγαλύτερο από τα εννέα επιδρομικά του πλοία. Το πλοίο είχε πλήρωμα 349 ανδρών (21 αξιωματικών και 328 ναυτών). Κανονικά είχε μονή καπνοδόχο, αλλά είχε υλικά και τεχνίτες που μπορούσαν να του δώσουν ως 26 διαφορετικές μορφές.
Ο οπλισμός του ήταν: 6x150, 1x75, 4x37, 4x20 mm πυροβόλα, τέσσερα τορπιλοβλητικοί σωλήνες, δύο υδροπλάνα και 92 νάρκες, όλα σε απόκρυψη. Είχε δύο εξακύλινδρους πετρελαιοκινητήρες που κινούσαν μια έλικα και που έδιναν στο σκάφος μέγιστη ταχύτητα 17,5 κόμβων. Από τις αρχές Μαρτίου 1940 τοποθετήθηκε κυβερνήτης του ο Μπέρναρντ Ρόγκε, ένας ικανός αξιωματικός, χωρίς όμως προοπτικές γιατί δεν ασπαζόταν την κυρίαρχη τότε εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία. Ήταν ευγενικός και αγαπητός τόσο από το πλήρωμά του, όσο και από όλους τους αιχμαλώτους του. Σύμφωνα με ένα παλιό έθιμο των πειρατών, του δόθηκε το δικαίωμα να βαπτίσει σκάφος του, και αυτός το ονόμασε «Ατλαντίς».
Η πρώτη αποστολή που ανατέθηκε στο Ατλαντίς από το Γερμανικό Ναυτικό ήταν η αναζήτηση και καταστροφή εχθρικών εμπορικών σκαφών στην περιοχή του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας. Απέπλευσε στις 31 Μαρτίου 1940 κρυφά από άγνωστο λιμάνι της Βόρειας Γερμανίας, μαζί με τα επιδρομικά «Ωρίων» (Orion) και «Βίντερ» (Widder), καθώς και το παλαιό θωρηκτό «Χέσεν» (Hessen), σε ρόλο παγοθραυστικού.
Κατόρθωσε να περάσει σώο και απαρατήρητο από τους Βρετανούς μέσα από τα ναρκοπέδια της Βόρειας Θάλασσας και έπειτα κατά μήκος του Αρκτικού Κύκλου έστριψε νότια μεταξύ Ισλανδίας και Γροιλανδίας, φέροντας σοβιετική σημαία και παριστάνοντας το σοβιετικό φορτηγό «Krim», το οποίο επιγράφονταν στα αγγλικά και στα ρωσικά, όπως και διάφορες προειδοποιήσεις της μορφής «Μακριά από τους έλικες». Το βράδυ όμως της 24ης Απριλίου άλλαξε μορφή και «ταυτότητα»: Έγινε το ιαπωνικό φορτηγό «Kashii Maru» της εταιρίας «Kokusai Lines». Οι χαρακτήρες στις επιγραφές τώρα ήταν στα αγγλικά και στα ιαπωνικά.
Την επόμενη, στις 3 Μαΐου, το Ατλαντίς απάντησε ένα άλλο εμπορικό: το βρετανικό φορτηγό «Scientist» 6.200 τόνων, που μετέφερε μετάλλευμα. Αυτήν τη φορά ο Ρόγκε διέταξε επίθεση: Το Ατλαντίς ύψωσε την πολεμική του σημαία και μετέδωσαν στο φορτηγό οπτικό σήμα: «Σταματήστε ή πυροβολούμε. Μην χρησιμοποιείτε τον ασύρματό σας». Έριξαν και μια προειδοποιητική βολή με το πυροβόλο των 75 mm κοντά στο εμπορικό. Όμως το εμπορικό έστειλε με τον ασύρματο σήμα στο Ναυαρχείο του: «QQQ - Εμπορικό άγνωστης ταυτότητας μας διατάζει να σταματήσουμε... ». Το Ατλαντίς απάντησε με παράσιτα και με μια βολή ακριβείας ανατίναξαν την καμπίνα του ασυρματιστή. Μετά από αυτό το «Scientist» ακινητοποιήθηκε και παραδόθηκε: Τα 77 μέλη του πληρώματός του αιχμαλωτίστηκαν, αλλά τα εκρηκτικά του αποσπάσματος λαφυραγώγησης απέτυχαν να το βυθίσουν, οπότε το Ατλαντίς αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει τα πυροβόλα του και μια τορπίλη για να το αποτελειώσει.
Όταν το Ατλαντίς έφτασε στο Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας ναρκοθέτησε την περιοχή με τις 92 νάρκες του. Έπειτα κατευθύνθηκε προς τον Ινδικό Ωκεανό. Λίγες ημέρες αργότερα ο ασύρματος του Ατλαντίς έλαβε σήμα προερχόμενο από τις βρετανικές αρχές προς όλα τα βρετανικά σκάφη της περιοχής ότι υπάρχει γερμανικό επιδρομικό μεταμφιεσμένο σε ιαπωνικό φορτηγό (συνδυάζοντας τις αναφορές του «City of Exeter» και του «Scientist»). Μόλις έλαβε αυτό το σήμα το Ατλαντίς μεταμφιέστηκε στο ολλανδικό φορτηγό «Abbekerk».
Στις 10 Ιουνίου εντόπισε το δεύτερο θύμα του: Το νορβηγικό φορτηγό «Tirrana.» 7.230 τόννων. Χρειάστηκαν 30 βολές πυροβόλων, από τις οποίες σκοτώθηκαν πέντε μέλη του πληρώματός του για να ακινητοποιηθεί και να αιχμαλωτιστεί. Μετέφερε οπλισμό και εφόδια για τα αυστραλιανά τμήματα που μάχονταν στη Μέση Ανατολή. Στάλθηκε στο Μπορντώ.
Στις 11 Ιουλίου το Ατλαντίς άνοιξε πυρ κατά του βρετανικού φορτηγού «City of Baghdad». Αυτή τη φορά το άγημα λαφυραγώγησης βρήκε ένα πολύτιμο «δώρο» για τους Γερμανούς: Στο καλάθι αχρήστων του ασυρματιστή ήταν ένα σήμα του Βρετανικού Ναυαρχείου και οδηγίες αποκωδικοποίησης που βοήθησε πολύ τους γερμανούς αποκωδικοποιητές να «σπάσουν» το Βρετανικό Ναυτικό Κώδικα.
Δυο μέρες μετά ήταν σειρά του «Kemmndine», που μετέφερε ουίσκι και μερικά γυναικόπαιδα, εκτός από το πλήρωμά του. Το έμψυχο φορτίο και τμήμα από το άψυχο μεταφέρθηκε στο Ατλαντίς πριν αυτό βυθίσει το εμπορικό με δυο τορπίλες.
Εξαιτίας αυτής της δράσης και της απώλειας πλοίων, φορτίων και πληρωμάτων το Βρετανικό Ναυαρχείο αντέδρασε διατάσσοντας την άμεση αναφορά για κάθε πλοίο που συναντά οποιοδήποτε εμπορικό συμφερόντων του, πάση θυσία. Το μήνυμα το πήρε και το Ατλαντίς και άλλαξε τακτική: Πρώτα άνοιγε πυρ με στόχο την καμπίνα του ασυρματιστή και ύστερα ζητούσε την παράδοση των εμπορικών. Ωστόσο περίπου τα μισά από αυτά πρόλαβαν να εκπέμψουν σήμα ότι δέχονται επίθεση. Τα περισσότερα από αυτά βομβαρδίστηκαν από ο Ατλαντίς ως αντίποινα για το σήμα τους με αρκετές απώλειες στα πληρώματά τους, αλλά σε γενικές γραμμές ο πλοίαρχος Ρόγκε κράτησε το σχετικά «πολιτισμένο» ύφος του, αφού πρόσφερε, κατά ομολογία των αιχμαλώτων του, αξιοπρεπείς συνθήκες αιχμαλωσίας και φρόντιζε να διασώσει όσους ναυαγούς μπορούσε από τα βυθισμένα σκάφη.
Τα συμμαχικά εμπορικά είχαν τη διαταγή να στέλνουν σήμα «RRR», που σήμαινε «Raider = επιδρομικό». Τα σκάφη «Talleyrand», «King City», «Athelking», «Benarty» και «Commisaire Ramel» βυθίστηκαν χωρίς να προλάβουν να εκπέμψουν σήμα και μετά την έρευνα, τη λαφυραγώγηση ότι χρήσιμου και την αιχμαλωσία των πληρωμάτων τους βυθίστηκαν. Το γιουγκοσλαβικό «Durnitor» παραδόθηκε πρόθυμα γιατί αντιμετώπιζε ελλείψεις σε τρόφιμα και καύσιμα. Αντίθετα το «Automedon», που έπλεε βορειοδυτικά της Σουμάτρας, πρόλαβε και έστειλε το σήμα «RRR», με αποτέλεσμα να λάβει ως αντίποινα 28 οβίδες από απόσταση 1,5 χλμ. από το Ατλαντίς, που σκότωσαν τον πλοίαρχο και αρκετά μέλη του πληρώματός του. Όταν τελικά ακινητοποιήθηκε και ερευνήθηκε βρέθηκαν σάκοι απόρρητης βρετανικής αλληλογραφίας, που μεταξύ άλλων περιείχαν πίνακες κωδίκων και αναλυτική αναφορά του ανώτερου Βρετανού Διοικητή Άπω Ανατολής προς το Υπουργείο Πολέμου για τις Βρετανικές δυνάμεις στη Σιγκαπούρη.
Τα έγγραφα αυτά τα έστειλε μαζί με το αιχμάλωτο δεξαμενόπλοιο «Ole Jakob» που περιείχε περίπου 10.000 t αεροπορικής βενζίνης στο Τόκιο, με αποτέλεσμα να τιμηθεί ο Ρόγκε από τους Ιάπωνες με ένα ξίφος σαμουράι. Τα απόρρητα έγγραφα στάλθηκαν από τη Γερμανική Πρεσβεία του Τόκιο στο Βερολίνο με χρήση του υπερσιβηρικού σιδεροδρόμου (ίσχυε ακόμη το σύμφωνο Μολότωφ).
Τα (τελευταία του) Χριστούγεννα τα γιόρτασε το Ατλαντίς στο νησί Κεργκελέν της Ανταρκτικής. Σε αυτήν την ήσυχη γωνιά της Γης κατέφυγε για επισκευές και ανεφοδιασμό σε πόσιμο νερό. Εκεί υπέστη και την πρώτη του απώλεια: Ένας ναύτης του έπεσε από τη σκαλωσιά, ενώ έβαφε την καπνοδόχο και σκοτώθηκε. Τάφηκε στο νησί, αποτελώντας «το νοτιότερο τάφο Γερμανού στρατιώτη».
Το νέο έτος συνέχισε κανονικά τις επιχειρήσεις του (βλέπε πίνακα). Σημαντικότατη επιτυχία ήταν η κατάληψη του δεξαμενόπλοιου «Ketty Brovig», το πετρέλαιο του οποίου χρησιμοποιήθηκαν για τον ανεφοδιασμό του καταδρομικού «Admiral Scheer» και ενός ιταλικού υποβρυχίου στον Ατλαντικό.
Σημαντική αποδείχτηκε εκ των υστέρων και η αιχμαλωσία των 217 επιβατών του αιγυπτιακού «Zam Zam», στους οποίου συμπεριλαμβάνονταν αρκετοί ιεραπόστολοι και ο Αμερικανός δημοσιογράφος του περιοδικού «Life» David Serman. Οι Γερμανοί του επέτρεψαν να χρησιμοποιήσει τη φωτογραφική του μηχανή, αλλά πριν τον παραδώσουν, μαζί με τους υπόλοιπους, στο γερμανικό «Dresden» που θα τους μετέφερε στο Μπορντώ, απαίτησαν όλα τα φιλμ. Ο Serman όμως κατόρθωσε να κρύψει 4 από αυτά στις αποσκευές του και να παραδώσει αντίγραφά τους στις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, όταν επέστρεψε στη Ν. Υόρκη. Αυτοί παρέδωσαν αντίγραφα στους Βρετανούς, οι οποίοι έτσι έμαθαν για το Ατλαντίς που ως τότε το αποκαλούσαν «Raider C».
Ως τότε το Ατλαντίς είχε σκορπίσει τον τρόμο μεταξύ των εμπορικών σκαφών των νότιων θαλασσών, αλλάζοντας συχνά την πορεία τους, χάνοντας έτσι χρόνο και καύσιμα, ενώ ταυτόχρονα το Βρετανικό Ναυαρχείο αναγκάζονταν να δεσμεύει πολύτιμες μεγάλες ναυτικές μονάδες (βαριά καταδρομικά) στην καταδίωξη του πλοίου - φαντάσματος γι' αυτούς.
Το τέλος του Ατλαντίς
Στις 18 Οκτωβρίου διατάχθηκε να συναντήσει και να ανεφοδιάσει το υποβρύχιο U-68, 800 χλμ. δυτικά της νήσου Αγία Ελένη. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στις 13 Νοεμβρίου. Έπειτα έλαβε κι άλλη διαταγή ανεφοδιασμού του υποβρυχίου U-126, στις 22 Νοεμβρίου. Την παραμονή έπαθε βλάβη το τελευταίο εν λειτουργία υδροπλάνο του Ατλαντίς, οπότε το πλοίο έμεινε «τυφλό» για 48 ώρες. Τα ξημερώματα της 22 Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκε η συνάντηση. Κατά τη διάρκεια του ανεφοδιασμού, στις 08:16 ακούστηκε η έντρομη κραυγή του οπτήρα του Ατλαντίς: «Feindlicher Krauzer in Sicht!» (= «Εχθρικό καταδρομικό εν όψει». Πράγματι ήταν το βρετανικό βαρύ καταδρομικό «Devonshire» με κυβερνήτη τον Ρ. Όλιβερ.
Αμέσως μετά την προειδοποίηση το πλήρωμα του υποβρυχίου έκοψε τους κάβους που το έδεναν με το Ατλαντίς και καταδύθηκε βιαστικά, αφήνοντας τον κυβερνήτη του στο πλοίο, όπου φιλοξενούνταν από τον Ρόγκε. Από το σωλήνα ανεφοδιασμό συνέχιζε να χύνεται πετρέλαιο στη θάλασσα. Το Ατλαντίς φαίνονταν καταδικασμένο: Η μόνη του ελπίδα ήταν το υποβρύχιο να τορπιλίσει το βρετανικό βαρύ καταδρομικό: Το καταδρομικό δεν είχε εντοπίσει το υποβρύχιο στην επιφάνεια και δε διέθετε SONAR, ούτε συνοδεύονταν από αντιτορπιλικό. Πλησίαζε επιφυλακτικά το μυστηριώδες εμπορικό (αυτό έβλεπε) που συνέλεγε εσπευσμένα σωλήνες από τη θάλασσα και ταίριαζε αρκετά με τις περιγραφές επιδρομικού που διέθετε το Βρετανικό Ναυτικό από τις φωτογραφίες του Serman. Έριξε λοιπόν δυο προειδοποιητικές βολές με τα πυροβόλα των 8 ιντσών του, από απόσταση 15 χλμ., πέρα από το βεληνεκές των πυροβόλων και των τορπιλών του Ατλαντίς. Ο Ρόγκε προσπάθησε να πείσει τους Βρετανούς ότι ήταν το βρετανικό φορτηγό «Polyphemus» και κάλεσε το καταδρομικό να πλησιάσει (ώστε να μπορεί να το πλήξει και το Ατλαντίς και το υποβρύχιο). Ο Όλιβερ όμως διατήρισε την απόσταση ασφαλείας καθώς ρώτησε το Ναυαρχείο του αν είχε μπροστά το βρετανικό φορτηγό. Η απάντηση ήρθε σε μια ώρα: «Όχι.». Τότε, πάντα από απόσταση ασφαλείας, το καταδρομικό άνοιξε πυρ με όλα τα πυροβόλα του των 8 ιντσών πάνω στο Ατλαντίς. Ο Ρόγκε διέταξε τότε να πυροδοτηθούν οι ωρολογιακοί μηχανισμοί αυτοκαταστροφής και έπειτα την εγκατάλειψη του σκάφους του. Στις 10:00 το Ατλαντίς ανατινάχθηκε και άρχισε να βυθίζεται. Το καταδρομικό και πάλι δεν έπεσε στην παγίδα να έρθει να περισυλλέξει τους ναυαγούς, αλλά πολύ σωστά (από στρατηγικής άποψης) απομακρύνθηκε ολοταχώς.
Στην καταγραφή που έκανε ο Ρόγκε έλειπαν 7 άνδρες που σκοτώθηκαν από το βομβαρδισμό του καταδρομικού. Το υποβρύχιο αναδύθηκε και μάζεψε τους ναυαγούς που χωρούσε, ενώ οι υπόλοιποι στοιβάχτηκαν πάνω στο υποβρύχιο ή στις βάρκες που δέθηκαν και ρυμουλκήθηκαν από αυτό. Κατά τη διάρκεια της πορείας το πλήρωμα του υποβρυχίου εφοδίαζε τους συναδέλφους του με ζεστό φαγητό και νερό επί τρεις μέρες, οπότε συνάντησαν το γερμανικό πλοίο ανεφοδιασμού «Python», που τους παρέλαβε τους ναυαγούς του Ατλαντίς με προορισμό την κατεχόμενη Γαλλία. Ωστόσο η περιπέτειά τους δεν έληξε ακόμη: Μετά από μερικές μέρες το «Python» συνάντησε το βρετανικό καταδρομικό «Dorsetshire», το οποίο βύθισε το ανεφοδιαστικό. Έτσι, οι ναυαγοί του Ατλαντίς ξανάγιναν ναυαγοί, μαζί με όσους συναδέλφους τους από το «Python» επέζησαν το βομβαρδισμό από το καταδρομικό. Τελικά όμως διασώθηκαν από άγνωστο αριθμό γερμανικών και ιταλικών υποβρυχίων που έσπευσαν να βοηθήσουν. Στις αρχές του Ιανουαρίου 1942 έφτασαν στο Βερολίνο
Επίλογος
Το Ατλαντίς ήταν τελικά το πιο πετυχημένο γερμανικό επιδρομικό του Β΄ΠΠ. Στη διάρκεια ενός μόνο ταξιδιού διένυσε απόσταση 161.000 χλμ. σε 602 ημέρες και εξουδετέρωσε 22 συμμαχικά εμπορικά συνολικού εκτοπίσματος 144.384 t. Ο πλοίαρχος Ρόγκε τιμήθηκε με προαγωγή σε υποναύαρχο και του ανατέθηκε η Διοίκηση των Ναυτικών Δοκίμων του Kriegsmarine. Εκεί όμως αποκαλύφθηκαν τα αντιναζιστικά του φρονήματα και γι' αυτό μετατέθηκε σε μια ασήμαντη θέση ως το τέλος του πολέμου. Το 1955 το Γερμανικό Ομοσπονδιακό Ναυτικό (πλέον) τον επανέφερε στις τάξεις του με το βαθμό του υποναυάρχου.
Μεταπολεμικά, πολλά από τα πρώην αιχμάλωτα πληρώματα του Ατλαντίς εκδήλωσαν έμπρακτα φιλικά συναισθήματα προς τον Ρόγκε τους άλλους επιζώντες του Ατλαντίς με ανταλλαγές επιστολών και επισκέψεων, καθώς και αποστολής δεμάτων με τρόφιμα, που τόσο έλλειπαν από τις οικογένειες της μεταπολεμικής Δ. Γερμανίας.
Πηγές
Κατηγορία:Πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Καταδρομικά
Μαρία Λουδοβίκα Θηρεσία της Βαυαρίας
Η Μαρία Λουδοβίκα Θηρεσία (γερμ. Maria Ludwiga Theresia von Wittelsbach, prinzessin von Bayern, 6 Ιουλίου 1872 - 10 Ιουνίου 1954) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν πριγκίπισσα της Βαυαρίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Καλαβρίας.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Λουδοβίκου Γ΄ της Βαυαρίας και της Μαρίας Θηρεσίας των Αψβούργων-Λωρραίνης, κόρης του Φερδινάνδου Καρόλου της Αυστρίας, Πρίγκιπα της Μόντενα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Βαυαρίας Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ Κατηγορία:Βαυαροί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες των Βουρβόνων-Δύο Σικελιών Κατηγορία:Δούκισσες της Καλαβρίας
Φαίδων Παπαμιχαήλ
Ο Φαίδων Παπαμιχαήλ (γεννημένος το 1962) είναι Έλληνας κινηματογραφιστής και σκηνοθέτης.
Ζωή και σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1962 από Έλληνα πατέρα και Γερμανίδα μητέρα. Όταν ήταν έξι ετών, η οικογένειά του μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς ο πατέρας του, γνωστός καλλιτέχνης και σκηνογράφος, έλαβε θέση εργασίας ως σχεδιαστής παραγωγής για τον Τζον Κασσαβέτη. Από μικρή ηλικία ασχολήθηκε με τον κινηματογράφο. Σπούδασε φωτογραφία και τέχνη στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου και έλαβε το πτυχίο Bachelor Καλών Τεχνών το 1982.
Αργότερα, έκανε το ντεμπούτο του ως σκηνοθέτης στην ταινία του Showtime Sketch Artist το 1992 και δύο χρόνια αργότερα σκηνοθέτησε τη ταινία Dark Side of Genius.
Είναι μέλος της Αμερικανικού Σωματείου Κινηματογραφιστών από το 2000.
Το 2000 του απονεμήθηκε το Prix Vision του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αβινιόν για την κινηματογράφιση του στην ταινία 27 Missing Kisses.
Ως κινηματογραφιστής, έχει σκηνοθετήσει σχεδόν πενήντα ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των: Phenomenon, America's Sweethearts, Πλαγίως, Walk the Line, The Weather Man, Μνημείων Άνδρες και Nebraska, για την οποία αναδείχθηκε υποψήφιος για το Βραβείο Ακαδημίας. Έχει συνεργαστεί με τους σκηνοθέτες Τζέιμς Μάνγκολντ, Αλεξάντερ Πέιν, Όλιβερ Στόουν και Τζορτζ Κλούνει και πολλούς άλλους. Επίσης, έχει σκηνοθετήσει ταινίες όπως οι: Sketch Artist, Dark Side of Genius, From Within και Arcadia Lost.
Έχει συνεργαστεί με τους αστέρες του Χόλιγουντ, Κρίστιαν Μπέιλ, Γουίλ Σμιθ, Τζον Τραβόλτα, Τζορτζ Κλούνει, Τομ Κρουζ, Νίκολας Κέιτζ, Ράσελ Κρόου, Κάμερον Ντίαζ και άλλους και διατηρεί μια μακροχρόνια φιλία με το Χοακίν Φίνιξ και το Ντάστιν Χόφμαν.
Περνάει το χρόνο του ανάμεσα στο Λος Άντζελες και το Λεωνίδιο.
Σε συνέντευξή του στο Greek Reporter, o Παπαμιχαήλ είπε: «Θέλω να περάσω περισσότερο χρόνο στην Ελλάδα από το επόμενο έτος. Οι γονείς μου μένουν εκεί και το σπίτι μου είναι επίσης εκεί. Επισκέπτομαι το Λος Άντζελες τακτικά για τη δουλειά μου. Προφανώς, θα μετακομίσω μόνιμα στο Λεωνίδιο κάποια στιγμή στο μέλλον. Είναι απίθανο να ζήσω το λυκόφως της ζωής μου στις Ηνωμένες Πολιτείες.».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες κινηματογραφιστές Κατηγορία:Αμερικανοί κινηματογραφιστές Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Η κυρία με τις καμέλιες (ταινία, 1936)
μικρογραφία|260x260εσ|Η [[Γκρέτα Γκάρμπο και ο Ρόμπερτ Τέιλορ σε σκηνή της ταινίας]] Η κυρία με τις καμέλιες (πρωτότυπος τίτλος στα αγγλικά Camille) είναι ο τίτλος δραματικής αμερικανικής ταινίας του Τζορτζ Κιουκόρ με τους Γκρέτα Γκάρμπο, Ρόμπερτ Τέιλορ και Λάιονελ Μπάριμορ του (1936). Η ταινία, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Δουμά υιού, ήταν υποψήφια για το όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της Γκρέτα Γκάρμπο.
Η ταινία έκανε εισπράξεις της τάξεως των 2.842.000 δολαρίων και ώθησε τον Μίλτον Μπέντζαμιν να γράψει ένα τραγούδι με τίτλο I'll Love Like Robert Taylor, Be My Greta Garbo.
Υπόθεση
Στο Παρίσι του 1847 η Μαργαρίτα Γκοτιέ (Γκρέτα Γκάρμπο), μια κοπέλα απ' την εργατική τάξη γίνεται πόρνη των σαλονιών με σήμα κατατεθέν τις καμέλιες. Η Μαργαρίτα ζει στην πολυτέλεια και μαθαίνει να στοχεύει ψηλά, διαλέγοντας εύπορους εραστές, όπως ο βαρόνος Ντε Βαρβίλ (Χένρι Ντάνιελ), που να μπορούν να τη στηρίξουν οικονομικά. Η τυχαία γνωριμία της όμως μ' έναν φοιτητή της νομικής, τον Αρμάνδο Ντυβάλ (Ρόμπερτ Τέιλορ), την κάνει να καταλάβει πόσο μάταιη είναι μια ζωή χωρίς πραγματική αγάπη κι η Μαργαρίτα προθυμοποιείται ν' αφήσει τον βαρόνο και τον πληρωμένο έρωτα. Η σχέση της με τον Αρμάνδο όμως διακόπτεται όταν ο πατέρας του (Λάιονελ Μπάριμορ) την παρακαλεί να τον εγκαταλείψει, καθώς το παρελθόν της θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο στη σταδιοδρομία του. Η Μαργαρίτα καταλαβαίνει τον πόνο του κυρίου Ντυβάλ και κάνει μια πράξη αυτοθυσίας εγκαταλείποντας τον Αρμάνδο. Η μοίρα όμως συνεχίζει το άσχημο παιχνίδι στη Μαργαρίτα η οποία πλήττεται απ' τη φυματίωση.
Η υποψηφιότητα της Γκάρμπο
Η ερμηνεία της Γκρέτα Γκάρμπο (ηθοποιού που η ακαδημία δεν βράβευσε ποτέ με όσκαρ ερμηνείας, αλλά μόνο με ένα τιμητικό το 1955), βραβεύτηκε από την ένωση κριτικών της Νέας Υόρκης και θεωρήθηκε η καλύτερη της χρονιάς του 1937. Η Γκάρμπο προτάθηκε για όσκαρ α' γυναικείου ρόλου κι όλοι πίστευαν ότι θα κέρδιζε, αλλά τελικά υπέστη ήττα. Η Λουίζ Ράινερ κατάφερε να κάνει την έκπληξη της βραδιάς κερδίζοντας τη Γκάρμπο στα σημεία. Έτσι, η σχετικά ξεχασμένη σήμερα, Ράινερ βρέθηκε με το δεύτερο όσκαρ στα χέρια της για την ταινία Υπό το βλέμμα του Βούδα (The Good Earth, 1937) ένα χρόνο μετά την πρώτη της νίκη κι έγινε η πρώτη ηθοποιός με δύο Όσκαρ ερμηνείας.
Διαχρονικότητα
Το 2005 η ταινία συμπεριλήφθηκε στη λίστα του περιοδικού Time με τις 100 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, ενώ το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την συμπεριέλαβε στη λίστα με τις 100 καλύτερες αισθηματικές ταινίες όλων των εποχών.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1936 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες που τοποθετούνται στην περίοδο του Ρομαντισμού Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με την πορνεία Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πολλά έργα
Ανεμώνη η στεφανωματική
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Βατραχιοειδή
Σύνθετα
Τα Αστεροειδή (Asteraceae) ή Σύνθετα (Compositae) είναι μια από τις μεγαλύτερες οικογένειες αγγειόσπερμων. Μεχρι τώρα η οικογένεια περιλαμβάνει περισσότερα από 23.000 είδη δεκτά στην επιστημονική κοινότητα, κατανεμημένα σε 1.620 γένη και 12 υποοικογένειες. Μόνο τα ορχιδοειδή περιλαμβάνουν συγκρίσιμο αριθμό ειδών, αλλά ποιο έχει περισσότερα δεν είναι γνωστό, καθώς δεν είναι γνωστός ο ακριβής αριθμός ειδών που περιλαμβάνει κάθε οικογένεια. Το κύριο χαρακτηριστικό του είναι το άνθος, το οποίο αποτελείται από μια ταξιανθία με μορφή κεφάλιου. Περιλαμβάνει πολλά γνωστά φυτά, όπως η μαργαρίτα, το χαμομήλι, ο ηλίανθος, το γαϊδουράγκαθο και το χρυσάνθεμο.
Ετυμολογία
Το όνομα Αστεροειδή προέρχεται από την ελληνική λέξη αστέρας. Το όνομα Σύνθετα είναι παλαιότερο αλλά εξακολουθεί να είναι έγκυρο και αναφέρεται στο γεγονός ότι τα άνθη είναι στην πραγματικότητα μια ταξιανθία η οποία φαίνεται σαν μεμονωμένο άνθος.
Περιγραφή
Είναι κυρίως ποώδη φυτά των εύκρατων και τροπικών ζωνών, αλλά βρίσκονται παντού εκτός της Αρκτικής και της Ανταρκτικής. Η οικογένεια περιλαμβάνει δέντρα, θάμνους, πόες και αναρριχητικά φυτά. Είναι μονοετή, διετή ή πολυετή. Πολλά έχουν μεγάλα ριζώματα από τα οποία μπορούν να αναπτυχθούν κλώνοι. Τα φύλλα συνήθως είναι απλά και λιγότερο συχνά σύνθετα και διατάσσονται σε αντίθεση, κατ'εναλλαγή ή σπανιότερα σε σπονδύλους.
Το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι η χαρακτική ταξιανθία κεφάλιο παρατηρείται σε λίγες άλλες οικογένειες αγγειόσπερμων, αλλά δεν παρουσιάζουν τα άλλα χαρακτηριστικά της οικογένειας, όπως το εκκριτικό σύστημα ή το πολύπλοκο τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται η γύρη. Το εκκριτικό σύστημα μπορεί να αποτελείται από μεμονωμένα κύτταρα, γαλακτοφόρους αγωγούς, ενώ κάποια είδη έχουν και εξωτερικά αδενώδη κύτταρα ή τρίχες.
Άνθος
Το κύριο χαρακτηριστικό των Σύνθετων ως οικογένεια είναι τα άνθη, το οποίο είναι μια ταξιανθή κεφάλιο η οποία μοιάζει με ένα μόνο άνθος. Κάθε κεφάλιο περιβάλλεται από ένα προστατευτικό περίβλημα, συνήθως πράσινο, που αποτελείται από μικρά φυλλοειδή ή λεπιόειδη βάκτρια. Σε κάποια είδη, όπως στην αγκινάρα και το γαϊδουράγκαθο, αυτά τα βάκτρια είναι αγκαθωτά. Αντιστοιχούν στα σέπαλα άλλων φυτών. Στα περισσότερα από τα είδη της οικογένειας τα ανθίδια στην περιφέρεια φέρουν μια τροποποιημένη, συνήθως ευθεία επιμηκή, στεφάνη, η οποία μοιάζει με τα πέταλα των άλλων οικογενειών.
Τα ανθίδια είναι συμπέταλα, δηλαδή τα πέταλλά τους είναι ενωμένα, σχηματίζοντας ένα σωλήνα με οδοντωτή κορυφή, που αντιστοιχούν στις άκρες των πετάλλων, και επίγυνα, με τα σέπαλα, πέταλα και στήμονες να προσφύονται στη κορυφή της ωοθήκης. Ο κάλυκας των συνθέτων διαφέρει σε τέτοιο βαθμό από αυτών των άλλων οικογενειών ώστε να περιγράφεται με το όνομα πάππος. Ο πάππος αποτελείται από λέπια με μικρές αιχμηρές προεξοχές ή σκληρές τρίχες, οπότε και και διευκολύνεται η μεταφορά του σπόρου με τον αέρα (κλέφτης). Σε κάποια είδη υπάρχουν αποφύσεις στη κορυφή που σχηματίζουν μια κορώνα στην κορυφή της ωοθήκης. Σε άλλα είδη έχει αγκιστρώδεις αποφύσεις που επιτρέπει να χατζώνεται στο τρίχωμα των ζώων. Κάποια είδη δεν έχουν καθόλου πάππο.
Οι πέντε στήμονες είναι στερεωμένοι στη στεφάνη και έχουν ελεύθερα νήματια, ενώ οι ανθήρες είναι ενωμένοι με τέτοιο τρόπο ώστε να σχηματίζουν ένα σωλήνα στον οποίο απελευθερώνεται η γύρη. Σε αυτό το σωλήνα αναπτύσσεται ο στύλος του υπέρου. Η ανάπτυξή του σπρώχνει τη γύρη προς τα έξω. Ο στύλος καταλήγει σε ένα διχαλωτό στίγμα, όπου προσπίπτουν οι γυρεόκοκκοι.
Σημασία
Η κύρια οικονομική σημασία των φυτών της οικογένειας είναι η καλλιέργειά τους για καλλωπιστικούς σκοπούς σε κήπους, πάρκα κτλ. Είδη και υβρίδια των γενών Αστήρ, Καλλίστεφος, Χρυσάνθεμο, Κόσμος, Ντάλια, Ηλιάνθος, Ζίννια, Κενταύριο κ.ά. είναι πολύ διαδεδομένα καλλωπιστικά φυτά.
Από τα άνθη του πύρεθρου όταν αυτά αποξηρανθούν χρησιμοποιούνται ως εντομοκτόνα, καθώς περιέχουν εντομοκτόνες ουσίες γνωστές ως πυρεθρίνες. Το φυτικό αυτό εντομοκτόνο δεν είναι τοξικό για τα θηλαστικά και είναι βιοδασπώμενο, γι΄αυτό θεωρείται ασφαλές και χρησιμοποιείται στις βιολογικές καλλιέργειες. Από την αψιθιά εξάγεται ένα δηλητηριώδες αιθέριο έλαιο το οποίο χρησιμοποιείται στην παρασκευή του οινοπνευματώδους ποτού αψέντι.
Φυτά της οικογένειας τα οποία χρησιμοποιούνται για τροφή είναι το κιχώριο, η αγκινάρα, ο ηλίανθος και το γλυκοκολόκασο (Helianthus tinctorius). Από το φυτό στέβια εξάγεται ένα γλυκαντικό που χρησιμοποιείται αντί της ζάχαρης. Από την άλλη, φυτά όπως η αμβροσία, το ταραξάκο, το ονόπορδο, το κίρσιο και ο κάρδος είναι πολύ ενοχλητικά ζιζάνια. Επίσης, τα ειδή Αμβροσία η αρτεμισιόφυλλη και Α. η τρισχιδής παράγουν μια έντονη αλλεργιογόνο γύρη η οποία διαδίδεται αερογενώς και προκαλεί μια αλλεργική αντίδραση γνωστή ως ο «πυρετός του χόρτου».
Εθνική Ελλάδας (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών Ελλάδος εκπροσωπεί την Ελλάδα στις διεθνείς καλαθοσφαιρικές διοργανώσεις. Είναι η πρώτη ελληνική εθνική ομάδα που κατέκτησε ευρωπαϊκό τίτλο ανδρών σε οποιοδήποτε άθλημα, καθώς και η μοναδική που πέτυχε συνεχόμενες πανευρωπαϊκές και παγκόσμιες διακρίσεις. Θεωρείται ως μία σημαντική δύναμη του παγκοσμίου μπάσκετ, έχοντας κερδίσει το Ευρωμπάσκετ δύο φορές (1987, 2005), το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων το 1995 και έχοντας φτάσει στο φάιναλ φορ στα 3 από τα 6 τελευταία Παγκόσμια Πρωταθλήματα της FIBA (1994, 1998, 2006). Η εθνική ομάδα διευθύνεται από την Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης.
Ιστορία
Το μπάσκετ στην Ελλάδα έχει μακρά ιστορία και παράδοση (η Ελλάδα ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της FIBA το 1932). Σημαντικοί σταθμοί στην ιστορία της αποτελούν το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2006, οι πανευρωπαϊκοί τίτλοι του 1987 και του 2005, το αργυρό μετάλλιο του 1989 όπως και τα χάλκινα μετάλλια του 1949 και του 2009, επίσης σε πανευρωπαϊκούς αγώνες. Άλλα πολύ σημαντικά επιτεύγματα είναι η 4η θέση στα Μουντομπάσκετ του Καναδά το 1994 και της Αθήνας το 1998, η 5η θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα το 1996, η 5η θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004 κ.ά. Ανάμεσα στους πιο σημαντικούς παίχτες με μεγάλη συνεισφορά κατά την πρώτη εποχή μιας σειράς επιτυχιών, συγκαταλέγονται οι Νίκος Γκάλης, Παναγιώτης Γιαννάκης, Παναγιώτης Φασούλας, Φάνης Χριστοδούλου κ.α., καθώς και οι μεταγενέστεροι που έφεραν επιτυχίες κατά τη νέα χιλιετία όπως οι Δημήτρης Διαμαντίδης, Θοδωρής Παπαλουκάς, Βασίλης Σπανούλης, Νίκος Ζήσης, Αντώνης Φώτσης, Γιάννης Μπουρούσης κ.α. Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης ανδρών παραμένει μέχρι και σήμερα από τις πιο δυνατές του κόσμου.
Ευρωμπάσκετ 1951
Η Ελλάδα επέστρεψε στο Ευρωμπάσκετ του 1951 στο Παρίσι. Ήρθε δεύτερη στον προκριματικό όμιλο (έχοντας 2 νίκες και 1 ήττα) και προκρίθηκε στον ημιτελικό γύρο. Εκεί, αντιμετώπισε τις πανίσχυρες εθνικές ομάδες της Σοβιετικής Ένωσης και της Τσεχοσλοβακίας καθώς και τη δυνατή ιταλική ομάδα, χάνοντας και τους τρεις αγώνες. Οι επερχόμενες ήττες από την Τουρκία και το Βέλγιο στους αγώνες κατάταξης την κατέταξαν στην 8η θέση σε σύνολο 18 ομάδων.
Σύνθεση: Φαίδων Ματθαίου, Γιάννης Σπανουδάκης, Μίμης Στεφανίδης, Τάκης Ταλιαδώρος, Στέλιος Αρβανίτης, Αλέκος Σπανουδάκης, Αριστείδης Ρουμπάνης, Θέμης Χολέβας, Παναγιώτης Μανιάς, Γιάννης Λάμπρου, Αλέκος Αποστολίδης, Νίκος Μήλας. Προπονητής: Βλαδίμηρος Βάλλας.
Ολυμπιακοί Αγώνες 1952
Η Ελλάδα επίσης έκανε την πρώτη εμφάνισή της σε Ολυμπιακούς Αγώνες το 1952, αλλά τερμάτισε στη 17η θέση.
Σύνθεση: Φαίδων Ματθαίου, Γιάννης Σπανουδάκης, Μίμης Στεφανίδης, Τάκης Ταλιαδώρος, Στέλιος Αρβανίτης, Αλέκος Σπανουδάκης, Αριστείδης Ρουμπάνης, Θέμης Χολέβας, Παναγιώτης Μανιάς, Γιάννης Λάμπρου, Κώστας Παπαδήμας, Νίκος Μήλας. Προπονητής: Βλαδίμηρος Βάλλας.
'60 και '70: Δεκαετίες της αφάνειας
Κατά τη διάρκεια των δύο παραπάνω δεκαετιών η ελληνική εθνική ομάδα μπάσκετ μετά από μια απουσία 10 ετών από το Ευρωμπάσκετ (1951-1961) κατάφερε να έχει μια σταθερή παρουσία στο θεσμό χωρίς όμως να καταφέρει να διακριθεί. Συμμετείχε στα Ευρωμπάσκετ 1961 (17η θέση), 1965 (8η θέση), 1967 (12η θέση) 1969 (10η θέση), 1973 (11η θέση) 1975 (12η θέση), 1979 (9η θέση). Αξίζει να σημειωθεί ότι από το 1961 έως σήμερα η Εθνική Ελλάδος έχει απουσιάσει μόνο 4 φορές από το θεσμό του Ευρωμπάσκετ (1963, 1971, 1977, 1985) πράγμα που δείχνει ότι τα χρόνια εκείνα μπήκαν οι βάσεις για τη σταθερότητα στις ευρωπαϊκές συμμετοχές.
Τσουμέμπ
Το Τσουμέμπ (Tsumeb) είναι η μεγαλύτερη κωμόπολη στην περιοχή Οσικότο στη βόρεια Ναμίμπια, αποτελώντας την «πύλη προς τη βόρεια» της χώρας. Είναι η πλησιέστερη πόλη στο Εθνικό Πάρκο Ετόσα και έχει πληθυσμό 14.113 κατοίκων. Ήταν η περιφερειακή πρωτεύουσα του Οσικότο (ή Otjikoto) μέχρι το 2008, οπότε και επιλέχτηκε η Ομουθίγια ως νέα πρωτεύουσα. Η περιοχή της πόλης Τσουμέμπ αποτελεί αυτόνομη εκλογική περιφέρεια. Είναι, ωστόσο, ιδιαίτερα διάσημη για το ομώνυμο πολυμεταλλικό κοίτασμα που υπήρχε στην περιοχή.
Εθνική Ελλάδας (καλαθοσφαίριση ανδρών)
'60 και '70: Δεκαετίες της αφάνειας
Ωστόσο, δεν κατάφερε να προκριθεί σε Ολυμπιακούς Αγώνες ή Παγκόσμια Πρωταθλήματα. Όλα αυτά, όμως, άλλαξαν στα μέσα της δεκαετίας του '80, όταν ένας πολύ ταλαντούχος πυρήνας Ελλήνων παικτών προωθήθηκε στην εθνική ομάδα με επιτυχία, προετοιμάζοντας ταυτόχρονα το δρόμο για την αναγέννηση του μπάσκετ στην Ελλάδα.
Μεσογειακοί Αγώνες 1979
Το 1979 έρχεται το πρώτο χρυσό μετάλλιο για την Εθνική Ανδρών 30 χρόνια μετά το χάλκινο του Ευρωμπάσκετ του Καΐρου. Προσλαμβάνεται για πρώτη φορά Αμερικάνος προπονητής, εισάγονται νέες μέθοδοι προετοιμασίας και στους Μεσογειακούς Αγώνες της Γιουγκοσλαβίας το 1979 η Εθνική κατακτά αήττητη το χρυσό μετάλλιο.
Τσουμέμπ
Το όνομα της πόλης δεν έχει διευκρινιστεί ως προς την ετυμολογία του. Δεν προέρχεται από ευρωπαϊκή γλώσσα, αλλά πιθανότατα από τη λέξη Νάμα της γλώσσας Χέχε (Khoekhoe), που αποδίδεται ως "η περιοχή του βατράχου" ή "η περιοχή με τα βρύα", πιθανότατα λόγω του πράσινου λόφου από μαλαχίτη που δέσποζε στην περιοχή, πριν καταστραφεί από τις εργασίες εξόρυξης. Κατά άλλη εκδοχή (της υπεύθυνης για το Μουσείο Τσουμέμπ Ι. Σατς) η λέξη προέρχεται από τη βουσμανική ρίζα "tsombtsou" που σημαίνει «ανοίγω μια τρύπα που κλείνει πάλι».
Εθνική Ελλάδας (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Μουντομπάσκετ 1986
μικρογραφία|172x172εσ|Εθνόσημο ελληνικής εθνικής ομάδας μπάσκετ 1986 Τα πρώτα σημάδια εμφανίστηκαν όταν η Ελλάδα προκρίθηκε για πρώτη φορά στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1986. Τερμάτισε 10η, σε σύνολο 24 ομάδων, μια αξιοσημείωτη επιτυχία για μία άπειρη ομάδα.
Σύνθεση: Παναγιώτης Γιαννάκης, Φάνης Χριστοδούλου, Αργύρης Καμπούρης, Παναγιώτης Καρατζάς, Νίκος Γκάλης, Λιβέρης Ανδρίτσος, Νίκος Φιλίππου, Νίκος Σταυρόπουλος, Μιχάλης Ρωμανίδης, Αργύρης Πεδουλάκης, Δημήτρης Δημακόπουλος, Χρήστος Χριστοδούλου. Προπονητής: Κώστας Πολίτης.
Τσουμέμπ
Θεωρία σχηματισμού
Κατά την τριτογενή και τεταρτογενή περίοδο (περίπου 3 εκ. μέχρι 10.000 χρόνια πριν) και ενώ το κλίμα είχε γίνει πολύ περισσότερο υγρό, παρατηρήθηκαν νέες καρστικές δραστηριότητες. Κατ' αυτή την περίοδο τα υπόγεια ύδατα, καθώς μετακινούνταν προς τα κάτω, οξείδωσαν και διέλυσαν τα πρωτογενή μεταλλεύματα.
Εθνική Ελλάδας (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Ευρωμπάσκετ 1987
Το 1987 ήταν η διοργανώτρια χώρα του Ευρωμπάσκετ 1987, αλλά κανένας δεν περίμενε αυτό που θα επακολουθούσε. Ο θρίαμβος της Ελλάδας στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1987 ήταν μία αποφασιστικής σημασίας στιγμή του ελληνικού αθλητισμού. Στον πρώτο αγώνα εναντίον της Ρουμανίας η Εθνική νίκησε εύκολα με 109-77, με πρωταγωνιστή τον Γκάλη, ο οποίος σκόραρε 44 πόντους. Με απόλυτο πρωταγωνιστή και πάλι τον Νίκο Γκάλη (44 πόντους) η Ελλάδα πραγματοποιεί την πρώτη μεγάλη έκπληξη του τουρνουά, καθώς επικρατεί με διαφορά 6 πόντων (84-78) της ισχυρής Γιουγκοσλαβίας. Στη συνέχεια γνώρισε δύο σερί ήττες, μία από την Ισπανία (106-89) και μία από τη Σοβιετική Ένωση (66- 69). Στον κρίσιμο τελευταίο αγώνα των ομίλων επικρατεί της Γαλλίας (82-69) και προκρίνεται στην οκτάδα. Στον προημιτελικό επικρατεί της Ιταλίας με 90-78, με κορυφαίους τον Γκάλη και τον Γιαννάκη (με 38 και 22 πόντους αντίστοιχα). Στον ημιτελικό επαναλαμβάνει την έκπληξη, διπλασιάζοντας τις νίκες της εναντίον της Γιουγκοσλαβίας (81- 77).
Τσουμέμπ
Συστατικά
Η μεταλλογένεση και οι εξαλλοιώσεις του πρωτογενούς κοιτάσματος προσομοιάζουν με αυτές της περιοχής του Μισισιπή. Η δομή του χαρακτηρίζεται από την κατανομή της μεταλλογένεσης, τις δολομιτικές λατύπες, τους αστριούχους ψαμμίτες, τις εξαλλοιώσεις των περιβαλλόντων πετρωμάτων και την ύπαρξη διακλάσεων (ρωγμών στα πετρώματα). Οι ψαμμίτες κατανέμονται σε όλο το μήκος της σωληνοειδούς δομής του κοιτάσματος, ενώ το μέγιστο βάθος του φθάνει τα 1740 μέτρα.
Στο κοίτασμα περιέχεται μια μεγάλη ποικιλία ορυκτών του μολύβδου, χαλκού, ψευδαργύρου, αργύρου, αρσενικού, αντιμονίου, καδμίου, κοβαλτίου, σιδήρου, βολφραμίου, υδραργύρου, νικελίου, κασσιτέρου, μολυβδαινίου, βαναδίου, γαλλίου και γερμανίου. Ιδιαίτερα τα ορυκτά του γερμανίου που ανευρέθησαν στο κοίτασμα είναι μοναδικά στον κόσμο.
Εθνική Ελλάδας (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Ευρωμπάσκετ 1987
Όταν έφτασε η ώρα του μεγάλου τελικού, η εθνική ολοκλήρωσε το  θαύμα  κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο, νικώντας 103-101 στην παράταση (89-89 η κανονική διάρκεια) τη Σοβιετική Ένωση. Οι δύο εύστοχες βολές του Αργύρη Καμπούρη και το άστοχο τρίποντο του Σοβιετικού παίκτη Γιοβάισα στην εκπνοή, χάρισαν στην Εθνική μπάσκετ την πρώτη της μεγάλη διάκριση. Πρώτος σκόρερ του αγώνα αναδείχθηκε και πάλι ο Νίκος Γκάλης.
Τσουμέμπ
Συστατικά
Έχουν καταμετρηθεί στο κοίτασμα 279 ορυκτά, από τα οποία 61 είναι χαρακτηριστικά για την περιοχή (type locality). Τα ορυκτά αυτά κατανέμονται σε τέσσερις ζώνες: Την περιφερειακή (κυρίως ορυκτά μολύβδου και ψευδαργύρου), την κύρια ζώνη, τη ζώνη των παρενεσπαρμένων (desseminated) και τη ζώνη των δευτερευόντων ορυκτών.
Εθνική Ελλάδας (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Ευρωμπάσκετ 1987
Αυτή η νίκη σε συνδυασμό με την υπόλοιπη πορεία της ομάδας στη διάρκεια της διοργάνωσης, έκανε το μπάσκετ το εθνικό άθλημα στη χώρα. Στα επόμενα χρόνια, καθώς και στα μέσα της δεκαετίας του '90, ήρθαν πολυάριθμες διακρίσεις σε διεθνείς διοργανώσεις, τόσο σε εθνικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. μικρογραφία|Εθνόσημο της ομάδας του 1987|217x217εσ
Τσουμέμπ
Η εκμετάλλευση
Δεν είναι γνωστό πότε άρχισε η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων του Τσουμέμπ. Οι Βουσμάνοι που ζούσαν στην περιοχή της λίμνης Οττζικότο είναι γνωστό πως θαύμαζαν τον "πράσινο λόφο" (από μαλαχίτη) που δέσποζε στην περιοχή, ενώ οι Οβάμπος (τοπική φυλή) τον εμπορεύονταν ενώ παράλληλα παρασκεύαζαν από αυτόν χαλκό.
Το 19ο αιώνα ο Άγγλος εξερευνητής Σερ Φράνσις Γκάλτον (Sir Francis Galton) σημείωσε στο ημερολόγιό του ότι τόσο οι Βουσμάνοι όσο και οι Οβάμπος μετέφεραν χαλκό κοντά στη λίμνη. Δυο Αμερικανοί ερευνητές μερικά χρόνια αργότερα πρόσεξαν επίσης το κοίτασμα μαλαχίτη και έστειλαν δείγματά του προς εξέταση στο Κέιπ Τάουν. Αντιμετώπισαν, όμως, την εχθρικότητα των Οβάμπος, οι οποίοι περιφρουρούσαν την πηγή πλούτου τους και αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την περιοχή. Η παρουσία του πράσινου λόφου άρχισε να γίνεται σχετικά γνωστή, ωστόσο το κυρίως κοίτασμα παρέμενε άγνωστο. Το 1893 ο Μάθιου Ρότζερς (Matthew Rogers) επισκέφτηκε την περιοχή και έμεινε ένα περίπου χρόνο. Αυτός ήταν ο πρώτος που πρόσεξε τις δυνατότητες του κοιτάσματος, διανοίγοντας δύο φρέατα βάθους 20 περίπου μέτρων το καθένα και σημειώνοντας ότι τα δείγματα που έλαβε ήταν τα καλύτερα που είχε δει ποτέ, καθώς περιείχαν 10% χαλκό, 43% μόλυβδο και ποσότητες αργύρου και χρυσού. Αυτές οι παρατηρήσεις προκάλεσαν την αποστολή ερευνητικής ομάδας από την Εταιρεία της Νοτιοδυτικής Αφρικής και, ως συνέπεια των ερευνών της, δημιουργήθηκε νέα εταιρεία για την εκμετάλλευση του κοιτάσματος με την επωνυμία "Otavi Minen-und Eisenbahn-Gesellshaft (OMEG)" και ημερομηνία ίδρυσης 6 Απριλίου 1900. Τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου η νέα εταιρεία έστειλε τη δική της ερευνητική ομάδα, με επικεφαλής τον Κρίστοφερ Τζέιμς (Christopher James) και με βάση τα πορίσματά του η OMEG αύξησε το μετοχικό κεφάλαιό της και πήρε τα μεταλλευτικά δικαιώματα γύρω από τα βουνά Οτάβι, περιοχή στην οποία συμπεριλαμβανόταν το Τσουμέμπ. Συμφώνησε επίσης στην κατασκευή σιδηροδρόμου. Μέχρι το 1905 είχαν γίνει οι απαιτούμενες προπαρασκευαστικές εργασίες για την εξόρυξη και είχε δημιουργηθεί το χωριό Τσουμέμπ, ενώ το 1906 ολοκληρώθηκε η κατασκευή σιδηροδρόμου που συνέδεε την περιοχή με την ακτή του κόλπου Ουάλβις. Η OMEG αργότερα μεταβιβάστηκε στην "Tsumeb Corporation", η οποία διατήρησε το ορυχείο σε λειτουργία μέχρι το 1996, οπότε και τα μεταλλεύματα σχεδόν εξαντλήθηκαν. Η ποιότητα των μεταλλευμάτων ήταν τέτοια που το μεγαλύτερο ποσοστό τους οδηγούνταν απευθείας στις εγκαταστάσεις εκκαμίνευσης χωρίς να χρειαστεί να περάσει από τις εγκαταστάσεις εμπλουτισμού. Κατά το χρονικό διάστημα 1905 - 1996 υπολογίζεται ότι από το ορυχείο εξορύχθηκαν 30 εκατ. τόνοι μεταλλευμάτων, από τους οποίους προέκυψαν 1,7 εκ. τόνοι χαλκού, 2,8 εκ. τόνοι μολύβδου, 0,9 εκ. τόνοι ψευδαργύρου και 80 τόνοι γερμανίου.
Όταν οι μεταλλευτικές εργασίες σταμάτησαν, οι κεντρικές στοές γεμίστηκαν με νερό (προς διάλυση τυχόν υπολειμμάτων) το οποίο απαντλήθηκε και μεταφέρθηκε μέχρι το Βίντχουκ, πρωτεύουσα της χώρας, ενώ τα υπολείμματα του ορυχείου είναι ακόμη αντικείμενο εκμετάλλευσης από την τοπική εταιρεία "Ongopolo Mining" (κυρίως για τα μεταλλεύματα των άνω ζωνών, καθώς οι κάτω δεν πιστεύεται ότι θα επαναλειτουργήσουν ποτέ). Η εταιρεία, επίσης, πωλεί δείγματα ορυκτών, τα οποία είναι περιζήτητα από συλλέκτες για την πραγματικά σπάνια ομορφιά τους.
Εθνική Ελλάδας (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Ολυμπιακοί Αγώνες 1988
Την επόμενη χρονιά, η Ελλάδα αγωνίστηκε για τη δεύτερη παρουσία της σε Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά δεν τα κατάφερε. Ύστερα από απογοητευτικές εμφανίσεις στο προολυμπιακό τουρνουά, δεν προκρίθηκε. Αλλά σύντομα αποδείχθηκε ότι η ελληνική εθνική ομάδα δεν ήταν ένας διάττων αστέρας. Αυτό έγινε προφανές κατά τη διάρκεια του επόμενου Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος (Ευρωμπάσκετ 1989).
Τσουμέμπ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οι σύνδεσμοι που ακολουθούν είναι κυρίως εταιρειών που εμπορεύονται δείγματα από το Τσουμέμπ. Αξίζει όμως να τις επισκεφθεί κανείς λόγω των ιδιαίτερα ελκυστικών δειγμάτων που παρουσιάζουν σε φωτογραφίες
Κατηγορία:Πόλεις της Ναμίμπιας Κατηγορία:Ορυχεία
Εθνική Ελλάδας (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Ευρωμπάσκετ 1989
Στο Ευρωμπάσκετ του 1989 η Ελλάδα έφτασε και πάλι στον τελικό, αποδεικνύοντας ότι ο θρίαμβος της δεν ήταν ένα θαύμα της στιγμής, αλλά ούτε οφειλόταν και στο γεγονός ότι ήταν η διοργανώτρια χώρα.
Αφού ξεπέρασε στον όμιλο το εμπόδιο της Γαλλίας και της Βουλγαρίας και αναμετρήθηκε στον ημιτελικό με τη Σοβιετική Ένωση.
Απέναντι στη Σοβιετική Ένωση η Ελλάδα έπαιξε έναν από τους πιο συναρπαστικούς αλλά και αμφίρροπους αγώνες της ιστορίας της και αποδίδοντας το μέγιστο των δυνατοτήτων της απέκλεισε (81-80) την ομάδα του Άρβιντας Σαμπόνις σε μια από τις κορυφαίες βραδιές του Νίκου Γκάλη (45 πόντοι).
Στον τελικό υποκλίθηκε στην ανωτερότητα της Γιουγκοσλαβίας που σχημάτισε μια από της πιο πλήρεις ομάδες στην ιστορία της.
Η ομάδα του 1989 αποτελείτο από τους παρακάτω παίκτες: * Αρχηγός
1990-1998: Διατήρηση των επιτυχιών, αλλά όχι μετάλλια
Στην επόμενη δεκαετία, η Ελλάδα ήταν παρούσα σε όλες τις μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις (εκτός από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992). Είχε σημαντικές επιτυχίες, αφού ποτέ δεν έπεσε κάτω από την 6η θέση (και συνήθως τερμάτιζε 4η). Ταυτόχρονα, ήταν μία περίοδος αξιοσημείωτης απογοήτευσης, αφού η ομάδα δε φαινόταν ικανή να περάσει τα ημιτελικά ή έστω να πάρει το χάλκινο μετάλλιο.
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Αργεντινής 1990
Το 1990, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Αργεντινής, η ομάδα αντιμετώπιζε μια νέα πρόκληση. Για πρώτη φορά τα τελευταία δέκα χρόνια, έπρεπε να αγωνιστεί χωρίς το φυσικό ηγέτη και πρώτο της σκόρερ, το Νίκο Γκάλη, που ήταν τραυματίας. Ωστόσο, χάρη σε ένα μείγμα της παλιάς φρουράς και της νέας γενιάς, η Ελλάδα κόντρα στα προγνωστικά κατάφερε να τερματίσει 6η.
Ευρωμπάσκετ 1991
Στο Ευρωμπάσκετ του '91 η Ελλάδα ήρθε 5η. Στις επόμενες τρεις διοργανώσεις (1993, 1995, 1997) έφτασε στα ημιτελικά, αλλά εν τέλει τερμάτισε 4η.
Σύνθεση 1991: Παναγιώτης Γιαννάκης, Λιβέρης Ανδρίτσος, Παναγιώτης Φασούλας, Φάνης Χριστοδούλου, Νίκος Γκάλης, Ντίνος Αγγελίδης, Δημήτρης Παπαδόπουλος, Βασίλης Λυπηρίδης, Γιάννης Μυλωνάς, Τζορτζ Παπαδάκος, Κώστας Παταβούκας, Γιώργος Γάσπαρης, προπονητής: Ευθύμης Κιουμουρτζόγλου. Η Εθνική Ομάδα στο Ευρωμπάσκετ της Ιταλίας έφερε τα εξής αποτελέσματα στον όμιλό της: δύο ήττες από την Ιταλία (72-82) και την Τσεχοσλοβακία (113-123 στην παράταση, κανονικός αγώνας 105-105) και μία νίκη με τη Γαλλία (93-81), η οποία όμως δεν ήταν αρκετή ώστε να προκριθεί στα ημιτελικά, οδηγώντας την στους αγώνες κατάταξης για τις θέσεις 5-8. Έπαιξε με τη Βουλγαρία, την οποία νίκησε με 110-83 και κατέκτησε την 5η θέση νικώντας την Τσεχοσλοβακία με 95-79.
Αυτή ήταν η τελευταία διοργάνωση στην οποία συμμετείχε ο Νίκος Γκάλης στην Εθνική Ομάδα (μέλος της από το 1981).
Η Εθνική Ομάδα απέτυχε να προκριθεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης το καλοκαίρι του '92, αφού αποκλείστηκε στο Προολυμπιακό Τουρνουά της Μούρθια της Ισπανίας.
Ευρωμπάσκετ 1993
Στο Ευρωμπάσκετ του '93 η Ελλάδα πέρασε με επιτυχία από τα προημιτελικά κερδίζοντας τη Γαλλία 61-59, αλλά τερμάτισε 4η, αφού ηττήθηκε στον ημιτελικό 76-73 από τη Γερμανία και στο μικρό τελικό 99-59 από την Κροατία.
Σύνθεση: Παναγιώτης Γιαννάκης, Ευθύμης Μπακατσιάς, Γιώργος Μποσγανάς, Νίκος Οικονόμου, Νάσος Γαλακτερός, Λευτέρης Κακιούσης, Γιάννης Παπαγιάννης, Κώστας Παταβούκας, Γιώργος Σιγάλας, Χρήστος Τσέκος, Παναγιώτης Φασούλας, Φάνης Χριστοδούλου, προπονητής: Ευθύμης Κιουμουρτζόγλου.
Αποτελέσματα αγώνων Εθνικής Ομάδας: Όμιλος Ελλάδα 	81-62 	Λετονία Ισραήλ 	79-74 	Ελλάδα Ιταλία 	73-88 	Ελλάδα 2η Φάση Ελλάδα 	102-84 	Βοσνία-Ερζεγοβίνη Ελλάδα 	67-84 	Ρωσία Ισπανία	75-76 	Ελλάδα Προημιτελικός Ελλάδα 61-59 Γαλλία Ημιτελικός    Γερμανία 76-73 Ελλάδα Μικρός Τελικός Κροατία 99-59 Ελλάδα
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1994
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1994 η ομάδα έφτασε στα ημιτελικά, αλλά αποκλείστηκε από τη Dream Team II και έχασε στον αγώνα τρίτης θέσης από την Κροατία με 78-60. Παρά το πικρό τέλος, η 4η θέση θεωρήθηκε επιτυχία ανάλογη με το χρυσό ευρωπαϊκό μετάλλιο του 1987.
Σύνθεση: Ευθύμης Ρεντζιάς, Γιώργος Σιγάλας, Παναγιώτης Γιαννάκης, Παναγιώτης Φασούλας, Φάνης Χριστοδούλου, Κώστας Παταβούκας, Νίκος Μπουντούρης, Ευθύμης Μπακατσιάς, Γιάννης Μυλωνάς, Χρήστος Τσέκος, Νάσος Γαλακτερός, Αργύρης Παπαπέτρου. Προπονητής: Μάκης Δενδρινός
Ευρωμπάσκετ 1995
Στο Ευρωμπάσκετ του '95 η Ελλάδα τερμάτισε 4η.Το τουρνουά διεξήχθη στην Αθήνα όπως και το 1987. Η Ελλάδα πέρασε ως 3η από τον πρώτο όμιλο πίσω από τη Γιουγκοσλαβία και τη Λιθουανία και στους προημιτελικούς νίκησε με 66-64 την Ισπανία για να ηττηθεί στον ημιτελικό από τους Γιουγκοσλάβους με 60-52.Στον μικρό τελικό αντιμετώπισε την Κροατία, η οποία επιβλήθηκε με 73-68 και κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο.
Σύνθεση: Παναγιώτης Γιαννάκης, Ευθύμης Μπακατσιάς, Φραγκίσκος Αλβέρτης, Τζαννής Σταυρακόπουλος, Νίκος Οικονόμου, Λευτέρης Κακιούσης, Κώστας Παταβούκας, Γιώργος Σιγάλας, Παναγιώτης Φασούλας, Φάνης Χριστοδούλου, Ευθύμης Ρεντζιάς, Ντίνος Αγγελίδης. Προπονητής Μάκης Δενδρινός.
Ολυμπιακοί Αγώνες 1996
Παρά τις σημαντικές επιτυχίες αυτής της δεκαετίας, η εθνική ομάδα αποτύγχανε να προκριθεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Το όνειρο της δεύτερης παρουσίας σε Ολυμπιακούς Αγώνες πραγματοποιήθηκε το 1996, όπου η Ελλάδα κέρδισε την 5η θέση.
Για τις θέσεις 5 έως 8 η Ελλάδα κέρδισε την Κίνα 115-75 και κάνοντας εντυπωσιακή εμφάνιση στο δεύτερο ημίχρονο 91-72 τη Βραζιλία.
Η εθνική ομάδα αποτελούνταν εν μέρει από παλιότερους παίχτες από την εθνική ομάδα του 1987 (Γιαννάκης, Χριστοδούλου, Φασούλας) και εν μέρει από νέα ταλέντα (όπως οι Σιγάλας, Αλβέρτης, Οικονόμου και Ρεντζιάς).
Παναγιώτης Γιαννάκης, Παναγιώτης Φασούλας, Φάνης Χριστοδούλου, Νίκος Οικονόμου, Φραγκίσκος Αλβέρτης, Κώστας Παταβούκας, Ευθύμης Μπακατσιάς, Γιώργος Σιγάλας, Λευτέρης Κακιούσης, Ντίνος Αγγελίδης, Ευθύμης Ρεντζιάς Δημήτρης Παπανικολάου, προπονητής Μάκης Δενδρινός.