cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θεόδωρος Ραϊθηνός
Συγγραφικό έργο
Έχει γράψει την «Προπαρασκευή», στην οποία αναπτύσσει το ζήτημα της χριστολογίας σε δύο μέρη και αντίστοιχα με δύο τρόπους: αφενός ιστορικώς, αφετέρου συστηματικώς και διαλεκτικώς. Προσπαθεί να συνδυάσει τη διδασκαλία του Κυρίλλου Αλεξανδρείας και της Συνόδου της Χαλκηδόνας (451) Πρέπει να γράφτηκε μετά το 591,αφ ότου τερματίστηκαν οι Περσικές επιθέσεις στην περιοχή της Αιγύπτου.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί μοναχοί Κατηγορία:Βυζαντινοί θεολόγοι
Αλέξανδρος Ματθαίου
Ο Αλέξανδρος Ματθαίου ήταν υπουργός Γεωργίας και Βορείου Ελλάδος στις χουντικές κυβερνήσεις Κόλλια και Παπαδοπούλου από το 1967 μέχρι το 1971.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ματθαίου ήταν καθηγητής σε σχολείο και κουνιάδος του πρωτεργάτη της χούντας Νικόλαου Μακαρέζου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γεωργίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Βορείου Ελλάδος Μ
Έλενα Βενιζέλου
Η Έλενα Σκυλίτση-Στεφάνοβικ (1874 - 1959) ήταν Ελληνίδα ομογενής, χιώτικης καταγωγής, που υπήρξε σύζυγος του Ελευθερίου Βενιζέλου.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1955 εξέδωσε τα απομνημονεύματά της με τίτλο « À l’ombre de Veniselos ». Μετά το θάνατό της ιδρύθηκε το Ίδρυμα Σκυλίτση με κύριο σκοπό τη χορήγηση υποτροφιών σε Έλληνες για σπουδές στην Αγγλία, ενώ η κατοικία της στο Λονδίνο δωρήθηκε στο ελληνικό κράτος για να λειτουργεί ως κατοικία του Έλληνα πρέσβη. Με δική της πρωτοβουλία ανέλαβε το κόστος κατασκευής πρότυπου μαιευτηρίου, στη μνήμη της φίλης της Μαρίκας Ηλιάδη, γνωστό ως «Μαιευτήριο Έλενας Βενιζέλου», το οποίο βρίσκεται στην Αθήνα. Πραγματοποίησε σημαντικές δωρεές στην Αθήνα, το Λονδίνο, τη Χίο και τα Χανιά. Συγεκριμένα συμμετείχε στην ανέγερση του Ερυθρού Σταυρού στο Παρίσι, δώρισε οικόπεδο σε γηροκομείο στο Λονδίνο, κατασκεύασε το Βενιζέλειο Ωδείο και Στάδιο στα Χανιά καθώς και το Σκυλίτσειο Νοσοκομείο Χίου.
Απεβίωσε στις 7 Σεπτεμβρίου 1959 στο Παρίσι.
Ο γάμος με τον Ελευθέριο Βενιζέλο
Η Έλενα Σκυλίτση, ήταν θαυμάστρια του Βενιζέλου από τη δεκαετία του 1910, αφού είχε γοητευτεί και από το πολιτικό του όραμα αλλά και από την προσωπικότητά του. Η πρώτη επαφή μαζί του έγινε μέσω γραπτού κειμένου, και συγκεκριμένα του περίφημου εκείνου λόγου του Βενιζέλου της 5ης Σεπτεμβρίου 1910 που εκφώνησε στην πλατεία Συντάγματος και κατά τη διάρκεια του οποίου κατόρθωσε να πείσει τον λαό για την ανάγκη Αναθεωρητικής και όχι Συντακτικής Βουλής. Η Σκυλίτση διάβασε το λόγο του στο Λονδίνο, όπου κατοικούσε μόνιμα, και ένιωσε γοητευμένη: ''«Η δομή του λόγου ήταν ρωμαλέα, η σκέψη τόσο ευγενική και ανώτερη, που με συνάρπασε και χωρίς τον μαγνητισμό της παρουσίας του». ''
Η προσωπική γνωριμία τους έγινε το 1912, όταν ο Βενιζέλος βρισκόταν ως Πρωθυπουργός στο Λονδίνο για τις διαπραγματεύσεις λήξης του Α΄ Βαλκανικού πολέμου. Από τότε έγιναν φίλοι, και άρχισαν να αλληλογραφούν. Την περίοδο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και κατά τη διάρκεια της Προσωρινής κυβέρνησης της Θεσσαλονίκης, η Σκυλίτση βοήθησε με όλες της τις δυνάμεις τον Βενιζέλο. Συγκέντρωνε εισφορές σε χρήματα αλλά και σε είδη πρώτης ανάγκης, οργάνωνε εκδηλώσεις ενημέρωσης και συμπαράστασης και μάλιστα, δώρησε και η ίδια προσωπικά ένα ασθενοφόρο στο οποίο αναγραφόταν «Δωρεά Ελένης Σκυλίτση προς την εν Θεσσαλονίκη Εθνικήν Κυβέρνησιν»
Μετά την αποτυχία εκλογής στις βουλευτικές εκλογές του 1920 ο Βενιζέλος αποφάσισε να εγκαταλείψει την πολιτική αλλά και την Ελλάδα. Η θαλαμηγός της Σκυλίτση, "Νάρκισσος" τον υποδέχτηκε και τον μετέφερε στη Νίκαια της Γαλλίας. Εκεί, ο Βενιζέλος πληροφορήθηκε πρώτη φορά για τα αισθήματα της Έλενας Σκυλίτση και συναίνεσε στη δημιουργία ερωτικού δεσμού. ''«Ασφαλώς και είχε καταλάβει πως με ενδιέφερε, αλλά δεν είχε ποτέ του υποπτευθεί ότι τον αγαπούσα εννέα ολόκληρα χρόνια. […] Παρόλο που ήταν ευγνώμων που με έβρισκε πάντα πλάι του στις δύσκολες ώρες, παρόλο που γνώριζε τον θαυμασμό μου, περίμενε γράμματά μου και χαιρόταν όταν συναντιόμαστε, δεν είχε ποτέ σκεφτεί την πιθανότητα να γίνω η σύντροφος του που θα μοιραζόταν τις καλές και τις κακές μέρες, έτοιμη να δεχθεί τη γεμάτη αβεβαιότητα και περιπέτειες ζωή του»''.
Παντρεύονται στις 15 Σεπτεμβρίου του 1921 στο Λονδίνο, σε μια ιδιωτική τελετή που έλαβε χώρα στην έπαυλη του Sir Arthur Henry Crosfield, το περίφημο "Witanhurst" -το οποίο είναι μέχρι και σήμερα η μεγαλύτερη ιδιωτική κατοικία στην Αγγλία μετά τα Ανάκτορα του Μπάκινγκχαμ. Ο γάμος του 57χρονου Βενιζέλου με την 48χρονη Σκυλίτση, προκάλεσε πολλά δυσμενή σχόλια όχι μόνο από τους εχθρούς του Βενιζέλου (τον αποκάλεσαν ''προικοθήρα") αλλά και από τους φίλους του. Οι Κρητικοί, κατ' αρχήν δεν καλοδέχτηκαν το γεγονός ότι το ίνδαλμά τους όχι μόνο δεν είχε παντρευτεί Κρητικιά, αλλά κατ' αυτούς μια ξένη, μια παρείσακτη, πολύ διαφορετική από τη μέση Ελληνίδα και Κρητικιά.
Αντίδραση στο γάμο, έφερε και το οικογενειακό περιβάλλον του Βενιζέλου, κυρίως τα παιδιά του, και περισσότερο από όλους ο 30χρονος τότε Σοφοκλής Βενιζέλος, ο οποίος σύμφωνα με τη συγγραφέα της βιογραφίας της Έλενας Βενιζέλου, ζήλευε την καινούρια σύζυγο του ηλικιωμένου πλέον πατέρα του: ''«Για τον πατέρα του, η σύνδεση του παιδιού με το γεγονός της απώλειας της μητέρας του ήταν μάλλον αυτόματη. […] Την απόρριψη την κουβαλούσε ενδεχομένως σε όλη του τη ζωή ο Σοφοκλής, διεκδικώντας πάντα την αποδοχή του σπουδαίου πατέρα»''.
Μετά το γάμο τους, η Έλενα Βενιζέλου ανέλαβε τα οικονομικά βάρη του ζευγαριού: αγόρασε το σπίτι τους στο Παρίσι, ανακαίνισε το πατρικό σπίτι του Βενιζέλου στη Χαλέπα, αγόρασε το σπίτι της οδού Λουκιανού στην Αθήνα, χρηματοδότησε τις προεκλογικές εκστρατείες του Βενιζέλου. Μάλιστα, σύμφωνα με τη διήγηση της Λιλίκας Νάκου, που ήταν γραμματέας της Έλενας Βενιζέλου τον προστάτεψε και με το σώμα της, κατά τη διάρκεια της απόπειρας δολοφονίας εναντίον του στις 6 Ιουνίου του 1933: ''«Η κυρία Βενιζέλου έπεσε επάνω στον άνδρα της και τον προστάτεψε με το σώμα της. Μια σφαίρα τη χτύπησε στον μηρό και μια στα οπίσθια. Τη μια σφαίρα δεν μπορούσαν να τη βγάλουν και υπέφερε πάντα με την αλλαγή του καιρού»''.
Η Έλενα Σκυλίτση τη δεκαετία του 1960 δημοσίευσε τις αναμνήσεις της από την περίοδο του γάμου της με τον Βενιζέλο, στο βιβλίο με τίτλο «Στη σκιά του Βενιζέλου».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύζυγοι Ελλήνων Πρωθυπουργών Κατηγορία:Έλληνες απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Χοβουνί
Το Χοβουνί (αρμενικά: Հովունի, έως το 1945 γνωστό ως Γιασαγούλ ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 693 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
1481
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1481 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μάχη στα Υψώματα Ζέελοβ
Το αποτέλεσμα ήταν η περικύκλωση της 9ης Στρατιάς και η Μάχη του Χάλμπε.
Δυνάμεις
Στις αρχές Απριλίου 1945 οι Σοβιετικές δυνάμεις διατάχθηκαν σε σημαντικές θέσεις για την τελική επίθεση προσβολής του Βερολίνου. Στον Βορρά, το 2ο Λευκορωσικό Μέτωπο του Στρατηγού Κονσταντίν Ροκοσόφσκυ, έχοντας καταλάβει το Κένιχσμπεργκ της Ανατολικής Πρωσίας στις 9 Απριλίου 1945, αποδεσμεύθηκε από το έργο αυτό και συγκεντρώθηκε στην ανατολική όχθη του ποταμού Όντερ. Στις δύο πρώτες εβδομάδες του Απριλίου οι Σοβιετικοί προέβησαν στην ταχύτερη αναδιάταξη Μετώπων του πολέμου. Το 2ο Λευκορωσικό Μέτωπο υπό τον Στρατάρχη Ζούκοφ, διατασσόμενο βόρεια, απάλλαξε το 1ο από την ευθύνη του κάτω Όντερ και επέτρεψε στο τελευταίο να επικεντρωθεί νοτιότερα της περιοχής ευθύνης του, απέναντι από τα Υψώματα του Ζέελοβ. Τέλος, στον κεντρικό τομέα, ο Στρατάρχης Ιβάν Κόνιεφ μετακίνησε το 1ο Ουκρανικό Μέτωπο από την Άνω Σιλεσία στον ποταμό Νάισε.
Η STAVKA (Ανώτατη Σοβιετική Στρατιωτική Διοίκηση) επιθυμούσε να διασπάσει τις τελευταίες αμυντικές δυνάμεις του Βερολίνου, προκειμένου να επιτευχθεί η περικύκλωσή του. Η μέχρι τότε αποκτηθείσα εμπειρία όμως, είχε διδάξει ότι εχθρικές δυνάμεις που οχυρώνονταν πίσω από μεγάλα υδάτινα κωλύματα, όπως τους ποταμούς Όντερ και Νάισε στην περίπτωση αυτή, μπορούσαν να προβάλουν ισχυρή αντίσταση. Για τον λόγο αυτό, τα τρία σοβιετικά Μέτωπα (1ο και 2ο Λευκορωσικό και 1ο Ουκρανικό) έπρεπε να εξορμήσουν αστραπιαία και να συντρίψουν τις γερμανικές δυνάμεις με συγκλίνουσες επιθέσεις. Η STAVKA, έχοντας υπ’ όψιν την τεράστια ισχύ των δυνάμεών της, φιλοδοξούσε να καταλάβει το Βερολίνο μέχρι τις 22 Απριλίου, επέτειο γενεθλίων του Λένιν, αν και είχε υπερεκτιμήσει τις γερμανικές δυνάμεις που υπερασπίζονταν το Βερολίνο (οι σοβιετικές εκτιμήσεις έκαναν λόγο για 90 γερμανικές μεραρχίες, με 1.519 άρματα και πυροβόλα εφόδου, καθώς και 9.303 πυροβόλα και όλμους, δυνάμεις σαφώς κατώτερες από τις πραγματικές.)
Συνολικά, οι Σοβιετικές δυνάμεις ανέρχονταν περίπου σε 2.500.000 άνδρες και γυναίκες, με την υποστήριξη 6.250 αρμάτων και αυτοκινούμενων πυροβόλων, 7.500 αεροσκαφών, 41.600 πυροβόλων και όλμων, 3.255 ρουκετοβόλων «Κατιούσα» και 95.383 οχημάτων.
Στον βόρειο τομέα, αντιμέτωπη με το 2ο Λευκορωσικό Μέτωπο έρχονταν η γερμανική 3η Τεθωρακισμένη Στρατιά του Στρατηγού Χάσσο φον Μαντόυφελ με 11 μεραρχίες, 212 άρματα, 2625 πυροβόλα στα οποία συγκαταλέγονταν 695 αντιαεροπορικά πυροβόλα, μεταξύ των οποίων υπήρχαν και τα περίφημα FlaK των 88 mm. Τα πυροβόλα αυτά ήταν ευθυτενούς τροχιάς, ακατάλληλα για συμβατική χρήση πυροβολικού, αλλά με εξαιρετικές επιδόσεις εναντίον αρμάτων.
Απέναντι από το 1ο Λευκορωσικό Μέτωπο είχε ταχθεί η γερμανική 9η Στρατιά του Στρατηγού Τέοντορ Μπούσε. Η 9η Στρατιά κάλυπτε το μέτωπο βόρεια από το κανάλι Φίνοβ προς το Γκούμπεν στο νότο, περιελάμβανε δηλαδή στον τομέα ευθύνης της τα Υψώματα του Ζέελοβ. Αυτή διέθετε 14 μεραρχίες, 587 άρματα ( 512 επιχειρησιακά αξιοποιήσιμα, 55 σε επισκευή και 20 σε εφεδρεία). Οι 3η ΤΘ και 9η Στρατιά αποτελούσαν τμήμα της Ομάδας Στρατιών Βιστούλα. Το νότιο τμήμα κάλυπτε εναντίον του 1ου Ουκρανικού Μετώπου 4η Τεθωρακισμένη (Πάντσερ) Στρατιά, υπαγόμενη στην Ομάδα Στρατιών Κέντρου του Σέρνερ.
Το 1ο Λευκορωσικό Μέτωπο διέθετε 9 τακτικές και 2 Τεθωρακισμένες Στρατιές, οι οποίες αποτελούνταν από 77 μεραρχίες τυφεκιοφόρων, 2 ιππικού, 5 τεθωρακισμένα και 2 μηχανοκίνητα Σώματα, 8 μεραρχίες πυροβολικού και 1 όλμων Φρουρών. Το Μέτωπο είχε 3.059 τεθωρακισμένα και αυτοκινούμενα πυροβόλα και 18.934 πυροβόλα και όλμους. 8 από τις 11 Στρατιές διατάχθηκαν επί του Όντερ. Στον Βορρά, η 61η Στρατιά και η 1η Πολωνική κρατούσαν την γραμμή του ποταμού από το Σβεντ προς το κανάλι του Φίνοβ. Στο σοβιετικό προγεφύρωμα στο Κυστρίν, η 47η Στρατιά, η 3η και 5η Στρατιές Κρούσης και η 8η Στρατιά Φρουρών συγκεντρώθηκαν για την επίθεση. Η 69η Στρατιά και η 33η κάλυπταν τη γραμμή του ποταμού προς το Γκούμπεν. Η 2η Τεθωρακισμένη Στρατιά Φρουρών, η 3η Στρατιά και η 1η Τεθωρακισμένη Στρατιά Φρουρών τέθηκαν ως εφεδρεία. Η 5η Στρατιά Κρούσης και η 8η Φρουρών διατάχθηκαν απέναντι από τον ισχυρότερο αμυντικό τομέα των Γερμανών, όπου ο γερμανικός αυτοκινητόδρομος διέσχιζε τα Υψώματα του Ζέελοβ.
Το σοβιετικό σχέδιο επίθεσης – οι γερμανικές προετοιμασίες
850px|thumb|right|Η διάταξη μάχης των αντιπάλων στα Υψώματα του Ζέελοβ και οι κύριοι άξονες προσβολής της γερμανικής άμυνας από τους Σοβιετικούς Το σοβιετικό σχέδιο επίθεσης προέβλεπε αρχικά την εξόρμηση του 1ου Λευκορωσικού Μετώπου μαζί με 4 Στρατιές και 1 Σώμα Στρατού, οι οποίες με την υποστήριξη 731 αρμάτων όφειλαν να διασπάσουν τις γερμανικές αμυντικές γραμμές στα Υψώματα και να δημιουργήσουν ρήγμα σε αυτές, από τις οποίες θα διέρχονταν οι δύο θωρακισμένες Στρατιές με 1.373 άρματα και αυτοκινούμενα πυροβόλα, κατευθυνόμενες προς το Βερολίνο. Για να στηριχθεί η επίθεση αυτή, ο Ζούκοφ εκπόνησε σχέδια για δύο δευτερεύουσες επιθέσεις εκατέρωθεν της κύριας: βόρεια του Κυστρίν με την 61 Στρατιά και την 1η Πολωνική και νότια του προγεφυρώματος με την 33η και την 69η Στρατιά, καθώς και το 2ο Σώμα Ιππικού Φρουράς. Ο Ζούκοφ πρωτοτύπησε στην επίθεση αυτή, καθώς αποφάσισε να χρησιμοποιήσει 143 προβολείς, οι οποίοι στοιχίζονταν σε απόσταση 500 μέτρων μεταξύ τους, με σκοπό να τυφλώσει και να αποπροσανατολίσει τους αμυνόμενους, και δη τον νέο εξοπλισμό υπερύθρων των γερμανικών αρμάτων Panzer V της Μεραρχίας Πάντσερ "Müncheberg".
Στο νότιο τμήμα, το 1ο Ουκρανικό Μέτωπο έπρεπε να εξασφαλίσει ένα προγεφύρωμα επί του Νάισε και έπειτα να διαχωρίσει την γερμανική 9η Στρατιά από την 4η Στρατιά Πάντσερ, προωθώντας μέσω του ρήγματος αυτού τα 963 άρματα και αυτοκινούμενα πυροβόλα 2 Τεθωρακισμένων Στρατιών του (3η και 4η) στον ποταμό Σπρέε και δυτικότερα, στο Βρανδεμβούργο και το Ντεσάου με στόχο την συνάντηση με τους Αμερικανούς στον Έλβα, δυτικά του Βερολίνου, επιτυγχάνοντας έτσι την περικύκλωσή του. Το νότιο πλευρό της επίθεσης θα κάλυπτε μία άλλη δευτερεύουσα με στόχο τη Δρέσδη. Οι Σοβιετικοί προσπάθησαν να παραπλανήσουν τον εχθρό και να αποκρύψουν την επίθεση αυτή, καμουφλάροντας π.χ. τα πυροβόλα και τα τεθωρακισμένα τους. Ωστόσο, η τεράστια αυτή δύναμη δεν ήταν δυνατό να αποκρυβεί. Επιπλέον, οι δύο Σοβιετικοί στρατάρχες αποφάσισαν να απομακρύνουν όλους τους άμαχους 24 χλμ. πίσω από την πρώτη γραμμή, καθώς και τους νεοσύλλεκτους και όλους όσους οι οποίοι θα μπορούσαν να λιποτακτήσουν και να δώσουν πληροφορίες στους Γερμανούς, συστήνοντας φρουρές στα μετόπισθεν.
Όσον αφορά τους τελευταίους, υπό τις διαταγές του Χάινριτσι επικεντρώθηκαν στην διάρθρωση της άμυνάς τους. Ο Χάινριτσι ήταν ένας από τους σπουδαιότερους στρατηγούς της Βέρμαχτ σε θέματα άμυνας. Ορθώς προέβλεψε ότι η κύρια σοβιετική επίθεση θα εκδηλωνόταν στο κέντρο, με κατεύθυνση από ανατολικά προς τα δυτικά, κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου που περνούσε πάνω από τον Όντερ, στον τομέα του 1ου Λευκορωσικού Μετώπου. Αποφάσισε να υπερασπιστεί τις όχθες του ποταμού με περιορισμένες δυνάμεις και να αναπτύξει την αμυντική γραμμή του στα Υψώματα του Ζέελοβ, 48 μέτρα πάνω από τις όχθες του ποταμού, στο σημείο που τα διέσχιζε ο αυτοκινητόδρομος. Άρχισε να μεταφέρει δυνάμεις από άλλες περιοχές για να ενισχύσει το σημείο αυτό, ενώ το γερμανικό μηχανικό μετέτρεψε τις όχθες του ποταμού σε πραγματικό βάλτο, εκτρέποντας παρακείμενα κανάλια. Οργανώθηκαν τρεις γραμμές άμυνας προς την κατεύθυνση του Βερολίνου με αντιαρματικές τάφρους, θέσεις πυροβόλων και αντιαρματικών όπλων και ένα εκτενές δίκτυο χαρακωμάτων και οχυρών για το πεζικό. Η τρίτη γραμμή άμυνας (γραμμή Βόταν) εκτεινόταν 20 χιλιόμετρα περίπου από την πρώτη γραμμή του μετώπου.
Πρώτη ημέρα
Παρά τα μέτρα των Σοβιετικών, οι Γερμανοί κατάφεραν να αιχμαλωτίσουν ένα στρατιώτη τους στην πρώτη γραμμή, ο οποίος τους αποκάλυψε με λεπτομέρειες ότι η επίθεση των Σοβιετικών θα γινόταν στις 16 Απριλίου (καθώς και ότι οι Σοβιετικοί στρατιώτες είχαν διαταγή να «καλλωπιστούν» και να πλυθούν πριν την επίθεση!). Μετά από αυτά, ο Χάινριτσι μετακίνησε έγκαιρα τις περισσότερες δυνάμεις του από την πρώτη γραμμή άμυνας στη δεύτερη, χωρίς αυτό να γίνει αντιληπτό από τους Σοβιετικούς. Οι Σοβιετικοί σκαπανείς σύρθηκαν στα εχθρικά ναρκοπέδια κατά το βράδυ προκειμένου να τα εκκαθαρίσουν. Λίγο πριν αρχίσει η προπαρασκευή του σοβιετικού πυροβολικού, επέστρεψαν στις θέσεις εξόρμησής τους.
Ο Ζούκοφ με το επιτελείο του μετακινήθηκαν στο διοικητήριο του Τσουίκοφ, το οποίο είχε καλό οπτικό πεδίο στα Υψώματα, έτσι ώστε να παρακολουθούν την εξέλιξη της μάχης με μεγαλύτερη ακρίβεια.
Στις 3:00 με 5:00 (ανάλογα με την περιοχή του μετώπου) τα ξημερώματα ξεκίνησε η μεγαλύτερη προπαρασκευή πυροβολικού στην ιστορία του πολέμου. 8.900 περίπου ρουκετοβόλα «Κατιούσα» (Katyusha) και κάθε είδους πυροβόλα άρχισαν να σφυροκοπούν την πρώτη γραμμή άμυνας των Γερμανών στα υψώματα του Ζέελοβ, ενώ η Ερυθρή Αεροπορία πραγματοποίησε 6.500 εξόδους. Το μπαράζ διήρκεσε περίπου μόνο μισή ώρα, 230px|thumb|right|Το επίφοβο "Αρμόνιο του Στάλιν" όπως ήταν γνωστό στους Γερμανούς στρατιώτες ο εκτοξευτής ρουκετών Κατιούσα ωστόσο ήταν τόσο σφοδρό ώστε στα νοτιοανατολικά προάστια του Βερολίνου, 60 χιλιόμετρα από το Ζέελοβ, τα σπίτια άρχισαν να τρέμουν, τα τηλέφωνα άρχισαν να κουδουνίζουν από μόνα τους και τα κάδρα έπεφταν από τους τοίχους. Το μπαράζ άλλαξε την εδαφική μορφολογία της περιοχής και διέλυσε τα χαρακώματα και τα οχυρά της πρώτης γραμμής άμυνας των Γερμανών, η οποία έπαψε πλέον να υφίσταται.
Παρά ταύτα, πρακτικά τα πλεονεκτήματα που προσέφερε στους επιτιθέμενους το μπαράζ ήταν αμελητέα. Οι γερμανικές απώλειες ήταν ελάχιστες, λόγω της εκκενώσεως της πρώτης αμυντικής γραμμής, και, ουσιαστικά, η «σφύρα» των Σοβιετικών έπεσε στο κενό. Επιπλέον, η δεύτερη γραμμή άμυνας των Γερμανών έμεινε σχεδόν άθικτη, ενώ το μαλακό έδαφος εμπόδιζε την κίνηση των σοβιετικών φαλάγγων εκτός οδικού δικτύου, με αποτέλεσμα να προκαλούνται συχνά χαοτικές συμφορήσεις. Η προπαρασκευή πυροβολικού ήταν τόσο σφοδρή, ώστε δημιούργησε πολλά εμπόδια στους επιτιθέμενους, όπως κρατήρες και ερείπια. Έτσι, συν τοις άλλοις τα αντιαρματικά και πυροβόλα και το μεραρχιακό πυροβολικό αδυνατούσαν να ακολουθήσουν το πεζικό και οι εκκαθαρίσεις των ναρκοπεδίων δεν ήταν αποτελεσματικές, γεγονός που θα προκαλούσε μεγάλες απώλειες στους Σοβιετικούς. Με το πέρας της προπαρασκευής, ο Ζούκοφ έδωσε εντολή να ανάψουν και οι 143 προβολείς. Ωστόσο ο πυκνός καπνός και η σκόνη επέφεραν την ανάκλαση του φωτός τους, περισσότερο αποπροσανατολίζοντας τους επιτιθέμενους παρά ενοχλώντας τους αμυνόμενους. Επίσης, η από αέρος φωτογράφηση των υψωμάτων πάνω από το σοβιετικό προγεφύρωμα στο Κυστρίν απέτυχε να δείξει ότι η τοπογραφική μορφολογία τους ήταν πολύ χειρότερη απ’ ότι ανέμενε ο Ζούκοφ. Σε αυτές τις συνθήκες επιτέθηκε η εμπροσθοφυλακή του Ζούκοφ, η 8η Στρατιά Φρουρών, η οποία αποτελείτο από βετεράνους της μάχης του Στάλινγκραντ. Συνάντησε όμως λυσσώδη αντίσταση από τους Γερμανούς στα Υψώματα του Ζέελοβ ώστε στο τέλος της ημέρας, παρά την υποστήριξη των αρμάτων και του πυροβολικού, η πρόοδος που είχε σημειωθεί ήταν ελάχιστη, ενώ ένα γερμανικό μπαράζ πυροβολικού αποδεκάτισε τους Σοβιετικούς της πρώτης γραμμής. Νοτιότερα, η 69η Στρατιά είχε καθηλωθεί, ενώ η γερμανική Φρουρά της Φρανκφούρτης απέκρουσε όλες τις επιθέσεις, το V Ορεινό Σώμα των SS παρέμεινε αγκιστρωμένο στον Όντερ, ενώ τα XI και CI Σώματα Πάντσερ των SS δεν παραχώρησαν παρά ελάχιστο έδαφος στον εχθρό. Υπό αυτές τις συνθήκες, ο Ζούκοφ στην επικοινωνία του με τον Στάλιν ανέφερε ότι η μάχη δεν εξελισσόταν σύμφωνα με το σχέδιο, και εξέφρασε την επιθυμία να εμπλέξει τις τεθωρακισμένες εφεδρείες του για να διασπάσει τις αμυντικές γραμμές, αντί να τις διαφυλάξει για να εκμεταλλευτεί ένα ρήγμα, μόνο για να λάβει το ειρωνικό σχόλιο του δικτάτορα για την ταχεία πρόοδο του Κόνιεφ στα νότια, λέγοντας ότι θα επέτρεπε στον τελευταίο να προελάσει βόρεια, προς το μεγάλο «βραβείο» του Βερολίνου, το οποίο θα του χάριζε μεγάλο κύρος.
Τα τεθωρακισμένα της 1ης και της 2ης ΤΘ Στρατιάς ακινητοποιήθηκαν στη συμφόρηση που προκαλούσαν τα μηχανοκίνητα και τα πυροβόλα, τα οποία αδυνατούσαν να κινηθούν. Όσα έφθαναν τελικά στους πρόποδες των υψωμάτων αντιμετώπιζαν τα τρομερά FlaK των 88 mm, τα καλυμμένα γερμανικά αντιαρματικά όπλα και ομάδες του πεζικού, οι οποίες διέθεταν (συν τοις άλλοις) τους αποτελεσματικότατους και φονικότατους αντιαρματικούς εκτοξευτές μίας χρήσης – τα περίφημα Panzerfaust (αντιαρματικές γροθιές). 250px|thumb|left|Οι Γερμανοί στρατιώτες οπλισμένοι με Panzerfaust ήταν ο μόνιμος εφιάλτης των Σοβιετικών αρματιστών από τη στιγμή της εμφάνισης του όπλου Ακόμα, όσα άρματα κατόρθωναν να σπάσουν το θανατηφόρο κλοιό στους πρόποδες και να φτάσουν στην κορυφή, κυρίως αυτά της 1ης ΤΘ Στρατιάς, είχαν την ατυχία να πέσουν πάνω στα Tiger II της 502ης Επιλαρχίας Βαρέων Αρμάτων των SS και αναχαιτίστηκαν από τα πυρά τους. Επίσης, κάθε φορά που τα άρματα επιχειρούσαν να προωθηθούν μέσω κάποιου οχυρωμένου γερμανικού χωριού, δέχονταν καταιγισμό πυρών από κάθε είδους όπλα, με καταστροφικά αποτελέσματα. Παράλληλα, το 11ο ΤΘ Σώμα της 1ης ΤΘ Στρατιάς απέκρουσε με ευκολία μία ασθενή αντεπίθεση που εξαπέλυσε η Müncheberg. Μέχρι το απόγευμα, η προέλαση των Σοβιετικών δεν ξεπερνούσε τα 4-6 χιλιόμετρα στις περισσότερες περιοχές (η 77η Μεραρχία Τυφεκιοφόρων της 3ης Στρατιάς Κρούσης είχε επιτύχει προέλαση σε βάθος 8 χιλιομέτρων), και η δεύτερη γραμμή άμυνας των Γερμανών (Στάιν Στέλλουνγκ – Stein Stellung) παρέμενε ανέγγιχτη και αρραγής.
Δεύτερη ημέρα
Στις 17 Απριλίου 1945, ο φραγμός πυροβολικού και οι αεροπορικές επιθέσεις των Σοβιετικών εντάθηκαν και επέκτειναν το σφυροκόπημα πίσω από την πρώτη γραμμή άμυνας των Γερμανών, σπέρνοντας τον πανικό σε στρατιώτες και αμάχους.
Και πάλι, τα σοβιετικά άρματα άρχισαν να συγκεντρώνονται και πάλι στο στενό προγεφύρωμα πέρα από τον Όντερ, αντιμετωπίζοντας και πάλι τα FlaK των 88 mm και τα λοιπά αντιαρματικά. Εννέα γερμανικές μεραρχίες μειωμένης σύνθεσης κατάφεραν να επιβραδύνουν και να φθείρουν σοβαρά την 8η Στρατιά Φρουρών και κατόπιν απαγκιστρώθηκαν χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία, υποχωρώντας με το πέρας του εγχειρήματος στη δεύτερη γραμμή άμυνας. Παράλληλα, οι Γερμανοί εξαπέλυσαν νέα αποτυχημένη επίθεση με τρεις μεραρχίες, επιχειρώντας να αποκόψουν από τον ζωτικής σημασίας αυτοκινητόδρομο Βερολίνου – Κύστριν την προελαύνουσα 1η Θωρακισμένη Στρατιά Φρουρών.
Οι μονάδες του 1ου Λευκορωσικού Μετώπου συνέχισαν την προώθησή τους με σκοπό τη διάσπαση των γερμανικών αμυντικών γραμμών. Κατά τις βραδινές ώρες, η δεύτερη αμυντική γραμμή των Γερμανών διασπάστηκε από την 5η Στρατιά Κρούσης και την 2η Στρατιά Φρουρών. Στο δεξί πλευρό τους, το 4ο Σώμα Τυφεκιοφόρων της Φρουράς της 8ης Στρατιάς Φρουρών μαζί με το 11ο ΤΘ Σώμα της 1ης ΤΘ Στρατιάς εκμεταλλεύτηκαν την επιτυχία των συμπολεμιστών τους, προελαύνοντας 8 χιλιόμετρα. Η πρόοδος της 47ης Στρατιάς και της 3ης Στρατιάς Κρούσης κυμάνθηκε από 4 με 8 χιλιόμετρα μέσα από την δεύτερη γραμμή άμυνας.
Την ίδια μέρα, η Λουφτβάφε (Luftwaffe) διέθεσε τα αεροσκάφη που της είχαν απομείνει για να καταστρέψει τις 32 γέφυρες που είχε κατασκευάσει το σοβιετικό μηχανικό επί του Όντερ. Τα αντιαεροπορικά πυρά των Σοβιετικών κρατούσαν μακριά τους Γερμανούς πιλότους, οι οποίοι εξαπέλυαν επιθέσεις αυτοκτονίας για να πετύχουν τον στόχο τους. Ακόμα και έτσι όμως, οι γέφυρες που αχρηστεύθηκαν με αυτόν τον τρόπο ήταν ελάχιστες και οι Σοβιετικοί συνέχισαν τη διάβαση του ποταμού για την υπόλοιπη ημέρα.
Ενώ αυτά συνέβαιναν βόρεια, στο νότο το 1ο Ουκρανικό Μέτωπο πίεζε προς τα πίσω την 4η Στρατιά Πάντσερ, το αριστερό πλευρό της Ομάδας Στρατιών Κέντρου υπό τον Σέρνερ. Ο τελευταίος κράτησε τις δύο εφεδρικές μεραρχίες τεθωρακισμένων του (11η Μεραρχία Τεθωρακισμένων (Πάντσερ) Γρεναδιέρων SS “Nordland” και την 23η Μεραρχία Τεθωρακισμένων (Πάντσερ) Γρεναδιέρων SS “Nederland”) στα νότια, καλύπτοντας το κέντρο του, αντί να τις χρησιμοποιήσει για να ενισχύσει την 4η Στρατιά Πάντσερ. Αυτό ήταν το κρίσιμο σημείο της μάχης, καθώς οι θέσεις της Ομάδας Στρατιών Βιστούλα και ο κεντρικός και νότιος τομέας της Ομάδας Στρατιών Κέντρου άρχιζαν να παραπαίουν. Αν δεν υποχωρούσαν προς τη γραμμή άμυνας μαζί με την 4η ΤΘ Στρατιά, απειλούνταν με περικύκλωση. Έτσι, οι επιτυχημένες επιθέσεις του Κόνιεφ εναντίον της πτωχής άμυνας του Σέρνερ αποσταθεροποιούσαν την δεξιοτεχνική άμυνα του Χάϊνριτσι.
Τρίτη ημέρα
Τα σοβιετικά μαχητικά εξαπέλυσαν μία ακόμη σφοδρή επίθεση εναντίον των υπερασπιστών των Υψωμάτων του Ζέελοβ τις πρωινές ώρες της 18ης Απριλίου, ενώ την επίθεση αυτή ακολούθησε ακόμα μία από τα τεθωρακισμένα. Ο Χάινριτσι προσπάθησε να ενισχύσει την γραμμή του και να ανακουφίσει την 9η Στρατιά του Μπούσε από την αφόρητη πίεση που δεχόταν, αξιοποιώντας μονάδες ξένων εθελοντών των Waffen – SS. Ωστόσο η Ερυθρή Αεροπορία, χωρίς αντίπαλο στους αιθέρες, έκανε μαρτυρική οποιαδήποτε μετακίνηση μονάδων προς το μέτωπο.
Λίγο πιο μετά, τα υψώματα του Ζέελοβ παρακάμφθηκαν από τα βόρεια από τις 5η Στρατιά Κρούσης και την 8η Φρουρών, οι οποίες κατά το εγχείρημα αυτό συνάντησαν αντίσταση από τις γερμανικές εφεδρείες. Μέχρι το σούρουπο, είχε επιτευχθεί μία προώθηση της τάξης των 3 έως 5 χιλιομέτρων στο βόρειο πλευρό και 3 έως 8 χιλιομέτρων στο κέντρο. Έτσι το 1ο Λευκορωσικό Μέτωπο έφθασε τελικά μπροστά από την τρίτη και τελευταία αμυντική γραμμή των Γερμανών.
Τέταρτη ημέρα
Την τέταρτη και τελευταία ημέρα της μάχης, στις 19 Απριλίου 1945, το 1ο Λευκορωσικό Μέτωπο κατάφερε να διασπάσει την τρίτη και τελευταία γραμμή άμυνας των Γερμανών στα Υψώματα του Ζέελοβ, και μέχρι το Βερολίνο παρεμβάλλονταν μόνο τμήματα γερμανικών δυνάμεων. Οι Σοβιετικές δυνάμεις άρχισαν να κινούνται από το χωριό Ζέελοβ, κατά μήκος της εθνικής οδού, προς το Βερολίνο, ενώ ο Κόνιεφ συνέχιζε την προέλασή του προς τον βορρά. Τα υπολείμματα της 9ης Στρατιάς και της 4ης Στρατιάς Πάντσερ περικυκλώθηκαν από το 1ο Λευκορωσικό Μέτωπο και από μονάδες του 1ου Ουκρανικού Μετώπου οι οποίες είχαν στραφεί προς τα βόρεια. Άλλα τμήματα του Μετώπου αυτού κινήθηκαν δυτικά προς τα αμερικανικά στρατεύματα. Μέχρι το τέλος της ημέρας η γερμανική γραμμή του Ανατολικού Μετώπου έπαψε να υφίσταται. Αυτά που απέμειναν πλέον ήταν μόνο θύλακες αντίστασης και όσες γερμανικές δυνάμεις απέφυγαν την καταστροφή υποχώρησαν προς το Βερολίνο, για να δώσουν ένα μάταιο αγώνα «υπέρ βωμών και εστιών».
Μετά τη μάχη
thumb|right|180px|Το άγαλμα ενός Σοβιετικού στρατιώτη όπως φαίνεται σήμερα στο Ζέελοβ, ένα μνημείο για την αιματηρή αυτή μάχη Η αμυντική γραμμή των Γερμανών στα Υψώματα του Ζέελοβ ήταν η τελευταία οργανωμένη γραμμή άμυνας έξω από το Βερολίνο. Ο Στρατηγός Χάινριτσι είχε πει πριν από τη μάχη ότι τα Υψώματα του Ζέελοβ θα μπορούσαν να κρατηθούν για μόνο τρεις με τέσσερις ημέρες χωρίς ενισχύσεις, τα οποίες και δεν είχε. Από τις 19 Απριλίου, ο δρόμος για το Βερολίνο (60 χιλιόμετρα δυτικά του Ζέελοβ) ήταν πλέον ανοιχτός. Στις 23 Απριλίου το Βερολίνο είχε πλήρως περικυκλωθεί και η Μάχη του Βερολίνου μπήκε στο τελικό της στάδιο. Μέσα σε δύο εβδομάδες ο Χίτλερ ήταν νεκρός και ο πόλεμος είχε τελειώσει στην Ευρώπη. Μεταπολεμικά, οι επικριτές του Ζούκοφ υποστήριξαν ότι θα έπρεπε να είχε σταματήσει την μετωπική επίθεση του 1ου Λευκορωσικού Μετώπου στη διεύθυνση του οδικού άξονα και να κινηθεί στον δρόμο του 1ου Ουκρανικού Μετώπου στο ρήγμα που είχε δημιουργήσει στον Νάισε. Αυτό θα μπορούσε να παρακάμψει την ισχυρή άμυνα των Γερμανών στα Υψώματα του Ζέελοβ, αποφεύγοντας έτσι τις μεγάλες απώλειες και την καθυστέρηση της προέλασής του προς το Βερολίνο. Παρ’ όλα αυτά, το 1ο Λευκορωσικό Μέτωπο περιοριζόταν σε ένα πολύ στενό τομέα του μετώπου, έτσι ένας τέτοιος ελιγμός μπορεί να μην ήταν πραγματοποιήσιμος. Οι διοικητές των άλλων Μετώπων είχαν τη δυνατότητα και πράγματι παρέκαμψαν την κύρια γραμμή άμυνας.
Απώλειες
Η αποφασιστική και σθεναρή άμυνα που προέβαλαν οι Γερμανοί στα Υψώματα του Ζέελοβ και η ελαττωματική εκτέλεση της επίθεσης από τον Ζούκοφ κόστισαν ακριβά στους Σοβιετικούς. Στους παρακάτω πίνακες παρατίθενται οι ημερήσιες απώλειες των Σοβιετικών σε έμψυχο και άψυχο υλικό:
16 Απριλίου
Απώλειες σε άρματα: 71 τεθωρακισμένα και αυτοκινούμενα πυροβόλα καταστράφηκαν, 77 έπαθαν ζημιές, 40 από άλλες αιτίες (μηχανική βλαβη κ.λπ.).
17 Απριλίου
Απώλειες σε άρματα: 79 τεθωρακισμένα και αυτοκινούμενα πυροβόλα καταστράφηκαν, 85 έπαθαν ζημιές, 15 από άλλες αιτίες.
18 Απριλίου
Απώλειες σε άρματα: 65 τεθωρακισμένα και αυτοκινούμενα πυροβόλα καταστράφηκαν, 86 έπαθαν ζημιές, 13 από άλλες αιτίες.
19 Απριλίου
Απώλειες σε άρματα: 105 τεθωρακισμένα και αυτοκινούμενα πυροβόλα καταστράφηκαν, 76 έπαθαν ζημιές, 8 από άλλες αιτίες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Στρατιωτικές Επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Slaget om Berlin
Επαρχία Μαρτουνί
Η Επαρχία Μαρτουνί (αρμενικά: Մարտունի) είναι επαρχία της Δημοκρατίας του Αρτσάχ. Ενώ η επαρχία είναι de facto τμήμα του Αρτσάχ, η Δημοκρατία έχει περιορισμένη διεθνή αναγνώριση και το έδαφος της επαρχίας είναι, de jure, μέρος της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν. Το έδαφος σχηματίστηκε από το ραγιόν της περιφέρειας Μαρτουνί της σοβιετικής εποχής εντός του πρώην αυτόνομου όμπλαστ του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Το ανατολικό τμήμα αυτής της περιφέρειας βρίσκεται υπό τον de facto έλεγχο της Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν. Το έδαφος της επαρχίας αναγνωρίζεται διεθνώς ως το de jure τμήμα της ευρύτερης περιοχής Χοτζαβέντ του Αζερμπαϊτζάν.
Κατηγορία:Δημοκρατία του Αρτσάχ
Άγιος Σάββας ο Ηγιασμένος
Ο Άγιος Σάββας ο Ηγιασμένος (Μουταλάσκη της Καππαδοκίας, Ιανουάριος 439 - Ιερουσαλήμ 5 Δεκεμβρίου 532) ήταν Μικρασιάτης μοναχός, ιερέας και ασκητής ο οποίος έζησε κυρίως στην Κύπρο.
Βίος
Ο Άγιος Σάββας είχε εμπλακεί και στις θεολογικές διαμάχες της εποχής του ενεργά και θα υποστηρίξει τις αποφάσεις της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου κατά των Μονοφυσιτών και κατά των Ωριγενιστών. Μάλιστα θα μεταβεί και δύο φορές στην Βυζαντινή πρωτεύουσα με σκοπό να υποστηρίξει Εκκλησιαστικά ζητήματα: η πρώτη φορά ήταν το 501 όπου και συνάντησε τον αυτοκράτορα Αναστάσιο και τη δεύτερη, το 531 τον Ιουστινιανό. Η δεύτερη αυτή επίσκεψή του συνδεόταν με τις καταστροφές που οι Σαμαρείτες είχαν επιφέρει σε χριστιανικούς ναούς μετά από εξέγερσή τους που εκδηλώθηκε στα 529 επειδή αντιδρούσαν στον βίαιο εκχριστιανισμό τους. Όταν έφτασε στην Κωνσταντινούπολη του απηύθυνε αίτημα για να ενισχύσει οικονομικά την ανοικοδόμηση και αποκατάσταση των κατεστραμμένων από την Σαμαρειτική εξέγερση ναών, να βοηθήσει τους χειμαζόμενους χριστιανικούς πληθυσμούς, να ιδρύσει νοσοκομείο στην Ιερουσαλήμ και να χτίσει κάστρο στην έρημο όπου θα προσέφευγαν για να προστατευτούν οι μοναχοί από τις ληστρικές επιθέσεις των Σαρακηνών.
Ιερά Λείψανα
Το 584 μ.Χ., το Λείψανο του Αγίου Σάββα ανακομίσθηκε αδιάφθορο όταν ανοίχθηκε ο τάφος του για να ενταφιαστεί ο Ηγούμενος Κασσιανός. Αρχικά διαφυλάχθηκε στη Μονή του και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, κατά την περίοδο των Αραβικών επιδρομών. Το 1257 μ.Χ. οι Βενετοί πέτυχαν να μεταφέρουν το Λείψανο στη Βενετία. Η παρουσία του Λειψάνου του Αγίου Σάββα στη Βενετία επιβεβαιώνεται από την σχετική ομολογία του Σαββαΐτου Μοναχού Σωφρονίου στον Μητροπολίτη Ρωσίας Άγιο Μακάριο, το 1547 μ.Χ..
Το 1965 μ.Χ., μετά από ενέργειες του Πατριάρχου Βενεδίκτου, η ρωμαιοκαθολική Εκκλησία επέστρεψε το Λείψανο στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και φυλάσσεται έκτοτε στη Μονή του.
Το Ιερό Λείψανο του Αγίου βρίσκεται αδιάφθορο στην ομώνυμη Μονή Ιεροσολύμων. Τμημα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκεται στη Ιερά Μονή Βατοπεδίου. Απότμημα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκεται στη Μονή Μεγ. Σπηλαίου Καλαβρύτων. Απότμημα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου βρίσκεται στην Ιερά Μονή Παναγίας Γουμένισσας
Τη νύχτα του Σαββάτου 30 Σεπτεμβρίου / 13 Οκτωβρίου 2018 τελέσθηκε η τοποθέτηση του λειψάνου του Οσίου Σάββα του ηγιασμένου σε νέα Λάρνακα Το βίντεο από το Πατριαρχείο ιεροσολύμων
Πηγές
Σάββας Σάββας Σάββας Σάββας Σάββας Σάββας
Volga GAZ-24
Το GAZ-24, με το καθημερινό όνομα Volga («Βόλγκα», από τον ποταμό Βόλγα, που θεωρείται ως ο εθνικός ποταμός της Ρωσίας), ήταν μεσαίο πολυτελές αυτοκίνητο που κατασκευάστηκε από τη ρωσική αυτοκινητοβιομηχανία GAZ από τον Ιούλιο του 1970 μέχρι τον Ιανουάριο του 1992 (μόλις 1 μήνα μετά τη Διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης στις 26 Δεκεμβρίου του 1991). Το αυτοκίνητο ήταν ο αντικαταστάτης του GAZ-21. Καθώς οι περισσότεροι άνθρωποι δεν πήγαιναν πλέον με τα αυτοκίνητά τους στα χωράφια, το Volga σταμάτησε να έχει την υψηλή ανάρτηση που είχαν όλα τα προηγούμενα μοντέλα.
Εισαγωγή
Η ανάπτυξη του μοντέλου ξεκίνησε το 1959, όταν αποφασίστηκε ότι είχε έρθει η ώρα να εκσυγχρονιστεί το προηγουμένως παραγόμενο GAZ-21. Αρχικά επρόκειτο να έχει και πάλι μια αισθητική με πλαϊνά φτερά και να είναι επίσης «χτιστό» πάνω σε πλατφόρμα (αμάξωμα τύπου σκάλας), αλλά από το 1961 οι σχεδιαστές άλλαξαν προσανατολισμό και, υπολογίζοντας τις νέες διεθνείς τάσεις, κατέληξαν στην ιδέα της δημιουργίας ενός αυτοφερόμενου αμαξώματος (όπως ονομάζεται το ενιαίο δομικό σύνολο) και με πιο «κυβοειδή» αισθητική. Το αμάξωμα σχεδιάστηκε ακολουθώντας αμερικανικό στυλ, με ιδέες που προήλθαν από υπάρχοντα αμερικανικά αυτοκίνητα, κυρίως το Chevrolet Nova (που παρήχθη στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1962 έως το 1979) και το Ford Falcon (που παρήχθη στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1962 έως το 1991). Ωστόσο, το τεχνολογικό του υπόβαθρο ήταν αποκλειστικά σοβιετικό και δεν είχε καμία μηχανική συγγένεια με κάποιο αμερικανικό αυτοκίνητο.
Η ανάπτυξη του Volga ολοκληρώθηκε το 1966, όταν κατασκευάστηκαν τα σχετικά πρωτότυπα οχήματα. Παρουσιάστηκε στα τέλη του 1967 και υπήρξε μια αρχική δοκιμαστική ελάχιστη παραγωγή του, καθώς μόλις 32 αντίτυπα κατασκευάστηκαν το 1968, κυρίως για δοκιμές, και 215 επιπλέον αντίτυπα το 1969, και τελικώς μπήκε στη μαζική παραγωγή στις 15 Ιουλίου 1970. Η καθυστέρηση αυτή προκλήθηκε λόγω της ανάγκης να αντιμετωπιστούν και να επιλυθούν κάποια τεχνικά ζητήματα αναξιοπιστίας στα αρχικά δοκιμαστικά πρωτότυπα. Ωστόσο, η τελική απόφαση να κυκλοφορήσει το 1970 ελήφθη επίσημα από την ηγεσία της χώρας εντός του 1969, προκειμένου η μαζική εισαγωγή του αυτοκινήτου να συμπέσει με τους εορτασμούς των 100 χρόνων από τη γέννηση του Βλαντίμιρ Λένιν.
Βασικά στοιχεία
Χρησιμοποιούσε ένα εντελώς διαφορετικό σασί από αυτό του προκατόχου GAZ-21 και ήταν λίγο μικρότερο σε μήκος από εκείνο, και με εντελώς διαφορετική εξωτερική αισθητική, μια τυπική «κυβοειδή» της τότε εποχής. Το αμάξωμα του GAZ-24 ήταν αυτοφερόμενο, δηλαδή ενιαίο δομικό σύνολο, όπως προαναφέρθηκε. Το GAZ-24 Volga ήταν αρκετά μεγάλο και ευρύχωρο στο σαλόνι και μπορούσε πρακτικώς να χωρέσει 5 με 6 ανθρώπους.
Ο κινητήρας είναι 4-κύλινδρος σε σειρά (I4) με 2 βαλβίδες ανά κύλινδρο, 4-χρονος, βενζίνης, κυβισμού 2.445 cm³ (η επίσημη στρογγυλοποίηση των 2.5 λίτρων, πάντως, ήταν κάπως ανακριβής), έχει βάρος 175 κιλά, βρίσκεται πάνω από τον μπροστινό άξονα, σε ένα υποπλαίσιο, και κινεί τον πίσω άξονα του αυτοκινήτου μέσω ενός εσωτερικού άξονα. Ο μπροστινός άξονας είναι εξοπλισμένος με διπλά ψαλίδια και ελικοειδή ελατήρια, ενώ ο πίσω άξονας είχε σχεδιαστεί ως άκαμπτος άξονας με ελατήρια φύλλων. Αρχικά, είχε εξελιχθεί και ένας κινητήρας V6 για το μοντέλο, ο οποίος όμως δεν έφτασε μέχρι την παραγωγή, αν και ανακοινώνεις σχετικά με διαθεσιμότητα του V6 «κάποια στιγμή στο μέλλον» συνέχισαν να λαμβάνουν χώρα έως και το 1973.
Το κιβώτιο ταχυτήτων ήταν 4-τάχυτο μηχανικό και με συγχρονισμό σε όλες τις σχέσεις μετάδοσης, σε αντίθεση με το 3-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο του GAZ-21, το οποίο είχε ακόμα την 1η ασυγχρόνιστη. Η τελική ταχύτητα πριν την ανανέωση του 1985 ήταν 145 χιλιόμετρα την ώρα (90 μίλια την ώρα).
Βελτιώσεις
Το 1977, το GAZ-24 Volga ανανεώθηκε ελαφρώς και τότε προστέθηκαν στάνταρ μπροστινές και πίσω ζώνες ασφαλείας.
Το 1985, κυκλοφόρησε η βελτιωμένη παραλλαγή GAZ-24-10, που ξεχωρίζει εύκολα κυρίως από το πολύ πιο σύγχρονο σαλόνι και ταμπλό, η οποία παρήχθη μέχρι τον Ιανουάριο του 1992, με την ισχύ να έχει αυξηθεί από τους αρχικούς 95 hp στους 100 hp (75 kW; 100 PS), την επιτάχυνση 0 - 100 km/h (0 - 62 mph) πλέον σε 19 δευτερόλεπτα και την μέγιστη ταχύτητα στα 147 χιλιόμετρα την ώρα (91 μίλια την ώρα), ενώ η μέση κατανάλωση ήταν 9,3 λίτρα στα 100 χιλιόμετρα.
Εκδοχές αμαξώματος
Η στάνταρ και συχνότερη έκδοση του μοντέλου ήταν 4-πορτο σεντάν 3 όγκων. Το 1972 κυκλοφόρησε και μια έκδοση station wagon, υπό τον κωδικό GAZ-24-02 Volga. Ο εσωτερικός χώρος της, είχε τρεις σειρές καθισμάτων, με αποτέλεσμα το αυτοκίνητο να είναι 7-θέσιο. Είναι δυνατή η μετακίνηση της δεύτερης και της τρίτης σειράς καθισμάτων προς τα εμπρός για να σχηματιστεί μια ομαλή επιφάνεια και ελεύθερος χώρος για τη μεταφορά φορτίων. Στην πραγματικότητα, η θέση των καθισμάτων δεν ήταν ασυνήθιστη για την εποχή του (ο προκάτοχος GAZ-22 είχε την ίδια ικανότητα) και έχει χρησιμοποιηθεί ακόμη και σε σύγχρονα αυτοκίνητα, όπως το Opel Zafira. Για να αγοράσει στη Σοβιετική Ένωση την έκδοση αυτή ένας εκπρόσωπος της εργατικής τάξης, απαιτούνταν ειδική άδεια από το κόμμα και πρακτικώς το αίτημα γινόταν δεκτό αν επρόκειτο για πολυμελή οικογένεια ή για αθλητή, για τις ανάγκες των αθλητών, προκειμένου να είναι εφικτή η μεταφορά βαρέων και ογκωδών μηχανημάτων.
Το 1973 ξεκίνησε η παραγωγή της επίσημης έκδοσης ασθενοφόρο, που βασιζόταν στην έκδοση station wagon και έφερε τον κωδικό GAZ-24-03. Το αυτοκίνητο είχε δύο καθίσματα στην πρώτη σειρά, για τον οδηγό και έναν επιβάτη δίπλα του, καθώς και χώρο για φορείο στο πίσω μέρος και ένα κάθισμα στο πίσω μέρος για έναν γιατρό. Διέθετε επίσης ραδιοφωνικό σταθμό, φώτα ένδειξης ειδικής λειτουργίας για έκτακτη ανάγκη και έναν πρόσθετο προβολέα αναζήτησης που βρίσκεται στη θέση της κεραίας στο μπροστινό δεξί φτερό.
Ιδιαίτερα μεγάλη απήχηση γνώρισε το GAZ-24 Volga στη Σοβιετική Ένωση ως ταξί, καθώς μάλιστα άνω του 50% της συνολικής παραγωγής επρόκειτο για την επίσημη εργοστασιακή εκδοχή ταξί. Η έκδοση GAZ-24-01 ταξί εισήχθη το 1971 και ήταν σχεδόν το μοναδικό μοντέλο ταξί στη Σοβιετική Ένωση. Έφερε σαλόνι με επένδυση από βινύλιο, προκειμένου να είναι εύκολος ο καθαρισμός του, έναν κινητήρα ZMZ-24-01 με χαμηλή αναλογία συμπίεσης και ικανό να λειτουργεί με βενζίνη μόλις 76 οκτανίων (η συχνότερα διαθέσιμη βενζίνη στη Σοβιετική Ένωση), και ταξίμετρο κάτω από το ταμπλό. Η αξιοπιστία των GAZ-24 Volga ταξί εξακολουθεί να παραμένει διάσημη, καθώς συχνά αρκετά αντίτυπα είχαν καταφέρει να διανύσουν πάνω από 1 εκατομμύριο χιλιόμετρα, αν και ενίοτε με αρκετές ανακατασκευές του κινητήρα.
Αν και το εργοστάσιο της GAZ δεν είχε ποτέ κατασκευάσει έκδοση καμπριολέ, ωστόσο κάποια αντίτυπα του μοντέλου μετατράπηκαν σε κάμπριο, όλα σε στρατιωτικό εργοστάσιο στην πόλη Μπρόννιτσι κοντά στη Μόσχα, και προορίζονταν αποκλειστικά για παρελάσεις του στρατού.
Μοντέλα με τον κινητήρα V8
Στα τέλη του 1974, ξεκίνησε η παραγωγή του GAZ 24-24, με ένα ενισχυμένο αμάξωμα, υδραυλικό τιμόνι, έναν 8-κύλινδρο V8 κινητήρα ZMZ-505 από αλουμίνιο και με κυβισμό 5.530 cm³ (ο οποίος ήταν κοινός με αυτόν του ακόμα πολυτελέστερου GAZ-13 Chaika, 1959 - 1982), ισχύ 195 hp και αυτόματο κιβώτιο τριών ταχυτήτων (επίσης κοινό με του GAZ-13 Chaika). Το μοντέλο είχε σχεδιαστεί για τις ανάγκες της KGB, καθώς ήταν αυτοκίνητο ασφαλείας που συνόδευε τις κυβερνητικές λιμουζίνες GAZ-13 Chaika, GAZ-14 Chaika και ZIL. Χρησιμοποιήθηκε, επίσης, για καταδιώξεις υψηλής ταχύτητας, καθώς ήταν το ταχύτερο αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής στη Σοβιετική Ένωση, με τελική ταχύτητα που έφτανε έως και 200 χιλιόμετρα την ώρα (125 μίλια την ώρα). Αντιθέτως, δεν διατέθηκε ποτέ στους ιδιώτες υποψήφιους αγοραστές, ούτε υπήρξε ποτέ εξαγωγή του σε άλλες αγορές.
Εξαγωγές
Από το 1971 και μετά, το GAZ-24 εξήχθη σε πολλές χώρες του κόσμου, μεταξύ των οποίων και στη Δυτική Ευρώπη, όπου συναρμολογείτο και στην Αμβέρσα του Βελγίου, σε εργοστάσιο όπου συχνά συνδυαζόταν με τον κινητήρα XDP 4.90 της Peugeot, καθώς και σε κράτη της Λατινικής Αμερικής και της Ασίας, όπως στην Ινδονησία. Σε όλες αυτές τις αγορές, διατέθηκαν κανονικά τόσο η sedan εκδοχή όσο και η station wagon. Ειδικότερα στην Ισπανία, κυκλοφόρησε ως Lada-39. Το 1978 παρήχθησαν 1.000 δεξιοτίμονα GAZ-24-56 (δεν ήταν βελγικής κατασκευής) για εξαγωγή στην Ινδία, στο Πακιστάν και στη Σιγκαπούρη, όλα με τον κινητήρα XDP 4.90 της Peugeot, και ήταν τα τελευταία δεξιοτίμονα αυτοκίνητα στην ιστορία της GAZ.
Ειδικότερα στη Δυτική Ευρώπη το μοντέλο προσέφερε καλό «value for money», καθώς είχε ιδιαίτερα χαμηλή τιμή ως προς το μέγεθός του, σε συνδυασμό και με αξιοσημείωτη αξιοπιστία, αλλά η τιμολογιακή απαξίωσή του ως μεταχειρισμένο ήταν καταστροφικά ραγδαία. Το αποτέλεσμα ήταν μια ολική κατάρρευση των πωλήσεων μετά τα πρώτα χρόνια παραγωγής του, καθώς θεωρήθηκε ως άκρως αντιεμπορικό. Ενδεικτικώς, το 1982 οι συνολικές πωλήσεις του Volga σε όλα τα κράτη της Δυτικής Ευρώπης έφτασαν στα μόλις 255 αντίτυπα, ενώ το 1983 στα 215 αντίτυπα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα GAZ Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας
Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2000-2001
Στο Κύπελλο Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 2000-2001, συμμετείχαν όλες οι ομάδες των Α1 και Α2. Στην πρώτη φάση συμμετείχαν οι 12 ομάδες της Α2 (6 αναμετρήσεις). Από της 6 που κέρδισαν την πρόκριση, οι 4 με κλήρωση, αναμετρήθηκαν στη Β' φάση (2 αναμετρήσεις), ενώ οι άλλες δύο προκρίθηκαν απευθείας στη Γ' φάση. Στη Γ' φάση συμμετείχαν οι 4 ομάδες της Α2 που προκρίθηκαν από την Α' και τη Β' φάση, και οι 12 ομάδες της Α1 (8 αναμετρήσεις). Η Δ' φάση ήταν οι προημιτελικοί όπου συμμετείχαν οι 8 ομάδες που προκρίθηκαν από τη Γ' φάση. Οι 4 νικήτριες των προημιτελικών συμμετείχαν στο φάιναλ-4 που έγινε στην Ξάνθη στις 10 και 11 Μαρτίου του 2001. Κυπελλούχος αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός Πειραιώς για 10η φορά στην ιστορία του. Πολυτιμότερος Παίκτης (MVP) αναδείχθηκε ο Μάριος Γκιούρδας.
Α' Φάση
Οι αγώνες έγιναν στις 28 Οκτωβρίου 2000.
Β' Φάση
Οι αγώνες έγιναν στις 4 Νοεμβρίου 2000. Σημειώσεις:
Γ' Φάση
Όλοι οι αγώνες έγιναν στις 15 Νοεμβρίου 2000.
Προημιτελικοί
Όλοι οι αγώνες έγιναν στις 31 Ιανουαρίου 2001.
Τελικός
Ο τελικός διεξήχθη στις 11 Μαρτίου 2001 στην Ξάνθη, στο Γυμναστήριο «Φίλιππος Αμοιρίδης». Ο Ολυμπιακός Πειραιώς επεκράτησε με 3−0 του Ηρακλή Θεσσαλονίκης και κατέκτησε το 10ο κύπελλο στην ιστορία του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
2000 2001 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2000 2001 Κυπελλο Ελλαδας Πετοσφαιρισης Ανδρων 2000 2001
Θαλάσσιος o Λίβυς
Ο Θαλάσσιος o Λίβυς ήταν Χριστιανός ιερέας και ηγούμενος μοναστηριού στη Λιβύη και έζησε τον 7ο αιώνα μ.Χ. Είναι άγιος της Εκκλησίας και εορτάζεται στις 20 Μαΐου.
Βίος
Τίποτα δεν είναι γνωστό για την καταγωγή και τον χρόνο και τόπο γέννησης και θανάτου του Θαλάσσιου. Ήταν ιερέας και ηγούμενος μοναστηριού στη Λιβύη. Υπήρξε φίλος του Μάξιμου του Ομολογητή. Ο δεύτερος του απευθύνει το Προς Θαλάσσιον περί διαφόρων απόρων της Θείας Γραφής, ένα από τα σπουδαιότερα συγγράμματά του, και πέντε από τις σωζόμενες επιστολές του.
Συγγράμματα
Το μοναδικό σύγγραμμά του ονομάζεται Περί αγάπης και εγκρατείας και της κατά νουν πολιτείας. Πρόκειται για μεγάλη συλλογή αποφθεγμάτων-γνωμικών, αρκετά σύντομων (δεν ξεπερνούν τον ένα-ενάμιση στίχο), που χωρίζονται σε τετρακόσια κεφάλαια. Το έργο συντάχθηκε για να το διαβάσει κάποιος ιερέας Παύλος. Τα αποφθέγματα αφορούν θεωρητικές όσο και πρακτικές πλευρές του πνευματικού βίου. Απουσιάζει γενικά κάθε μεθοδική και συγκροτημένη δομή από αυτά. Η γλώσσα του είναι σαφής, με ποιητικό ρυθμό και ακροστιχίδα σε κάθε εκατοντάδα.
Πηγές
Θαλασσιος
Οικισμός
Στη γεωγραφία, τη στατιστική και την αρχαιολογία, ένας οικισμός, ή ένας κατοικημένος τόπος είναι μια κοινότητα στην οποία ζουν άνθρωποι. Η πολυπλοκότητα ενός οικισμού μπορεί να κυμαίνεται από έναν μικρό αριθμό ομαδοποιημένων κατοικιών έως τις μεγαλύτερες πόλεις που περιβάλλονται από αστικές περιοχές. Οι οικισμοί μπορούν να περιλαμβάνουν χωριά, κωμοπόλεις και πόλεις. Ένας οικισμός μπορεί να έχει γνωστές ιστορικές ιδιότητες όπως η ημερομηνία ή η εποχή κατά την οποία εγκαταστάθηκε για πρώτη φορά ή όταν αρχικά εγκαταστάθηκε από συγκεκριμένους λαούς.
Στον τομέα της γεωπεριβαλλοντικής προγνωστικής μοντελοποίησης, οι οικισμοί είναι «πόλη, κωμόπολη, χωριό ή άλλο συγκρότημα κτιρίων όπου ζουν και εργάζονται άνθρωποι».
Ένας οικισμός συνήθως περιλαμβάνει τις κατασκευασμένες εγκαταστάσεις του, όπως δρόμους, περιφράξεις, αγροτικά συστήματα, αναχώματα και τάφρους, λίμνούλες, πάρκα και δασύλλια, ανεμόμυλους και νερόμυλους, αρχοντικά, και εκκλησίες. Τα παλαιότερα ερείπια που έχουν βρεθεί από κατασκευασμένους οικισμούς είναι υπολείμματα καλυβών που κατασκευάστηκαν από λάσπη και κλαδιά γύρω στο 17.000 π.Χ. στο χώρο Οχάλο (τώρα υποβρύχιο) κοντά στην άκρη της Θάλασσας της Γαλιλαίας. Οι Νατούφιοι έχτισαν σπίτια, επίσης στο Λεβάντε, περίπου το 10.000 π.Χ. Υπολείμματα οικισμών όπως χωριά γίνονται πολύ πιο κοινά μετά την εφεύρεση της γεωργίας.
Το Μελτεμάκι
Το μελτεμάκι είναι τρίπρακτη ηθογραφική κωμωδία του θεατρικού συγγραφέα Παντελή Χορν.
Τον ίδιο χρόνο, ο συγγραφέας του διασκεύασε για θεατρικό, με τον τίτλο «Το Μελτεμάκι» και πρωτοπαρουσιάστηκε στο θέατρο Απόλλων, από τον θίασο της Κυβέλης, στις 26 Οκτωβρίου του 1927. Στο ρόλο της Αλίκης εμφανιζόταν η κόρη της Κυβέλης, Αλίκη (Θεωδορίδου – Νορ)
Το έργο σημείωσε μεγάλη επιτυχία και από τότε έχει ανέβει πολλές φορές από πολλούς θιάσους.
Θεατρικές Παραστάσεις
Κατάλογος ελληνικών θεατρικών παραστάσεων του έργου "Το Μελτεμάκι"
Παραπομπές
Μ
Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος
Ο '''Κωνσταντίνος Ι. Λογοθετόπουλος''' (Ναύπλιο, 1 Αυγούστου 1878 – Αθήνα, 6 Ιουλίου 1961 ) ήταν διακεκριμένος Έλληνας καθηγητής της Ιατρικής και πρωθυπουργός μιας διορισμένης από τους Γερμανούς κατοχικής κυβέρνησης από τις 2 Δεκεμβρίου 1942 έως τις 7 Απριλίου 1943. Για τη συνεργασία του με τους κατακτητές καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά, αλλά αργότερα έλαβε χάρη και πέθανε τελικά εκτός φυλακής.
Σπουδές και στρατιωτική θητεία
Ο Λογοθετόπουλος σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Με την αποφοίτησή του το 1903 παρέμεινε στη Μαιευτική και Γυναικολογική Κλινική του Μονάχου, όπου εργάστηκε αρχικά ως βοηθός του καθηγητή Amann, στη συνέχεια ως επιμελητής και τέλος ως υφηγητής. Το 1910 επέστρεψε στην Αθήνα και ίδρυσε ιδιωτική χειρουργική γυναικολογική και μαιευτική κλινική δυναμικότητας 40 κλινών.
Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους υπηρέτησε στον Ελληνικό Στρατό, αρχικά ως έφεδρος χειρουργός ιατρός στο Γ΄ Στρατιωτικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης και αργότερα στο χειρουργείο της Σκάλας Σταυρού. Όταν ο πόλεμος ολοκληρώθηκε το 1913, επέστρεψε στην Αθήνα και παραχώρησε την ιδιωτική κλινική του για τη δωρεάν περίθαλψη 50 τραυματιών αξιωματικών. Απολύθηκε από το Στρατό το 1916 αλλά το 1922 επιστρατεύθηκε ξανά και υπηρέτησε στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνών. Για το έργο και την προσφορά του τιμήθηκε με πολεμικά μετάλλια καθώς και με το παράσημο του Αργυρού Σταυρού του Σωτήρα.
Ιατρική καριέρα
Το 1922 ορίστηκε καθηγητής στην έδρα της Γυναικολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από τη θέση αυτή ανέπτυξε αξιόλογη επιστημονική δραστηριότητα και συνέβαλε στην ίδρυση νέων νοσοκομειακών ιδρυμάτων, μεταξύ των οποίων και το πρώτο Αντικαρκινικό Ινστιτούτο το 1924 στο Αρεταίειο με δωρεά του Ζαχάρωφ. Διετέλεσε κοσμήτορας της Ιατρικής Σχολής (1928–1929), και αργότερα πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών (1932–1933). Επί πρυτανείας του εγκαινιάστηκαν τα Εργαστήρια της Ιατρικής Σχολής στο Γουδί. Την ίδια εποχή εγκαινιάστηκαν πανεπιστημιακές κλινικές στα νοσοκομεία Λαϊκό και Ιπποκράτειο, και θεμελιώθηκε το Δημόσιο Μαιευτήριο Αθηνών, το μετέπειτα «Αλεξάνδρα».
Συνέγραψε πολλές επιστημονικές εργασίες καθώς και ένα ιατρικό εγχειρίδιο Γυναικολογίας στα γερμανικά. Ανέδειξε πολλούς νέους γιατρούς, μεταξύ των οποίων και ο μετέπειτα βουλευτής της ΕΔΑ, Γρηγόρης Λαμπράκης.
Λέγεται επίσης ότι ήταν ιδιοκτήτης μεγάλου αριθμού ακινήτων στην περιοχή της Αττικής. Ανήκε στα υψηλά μέλη της αθηναϊκής κοινωνίας: ήταν μέλος μασονικής στοάς, ιδρυτικό στέλεχος του Ναυτικού Ομίλου Αθηνών, από τους ιδρυτές της Κοινότητας Καλαμακίου κ.λπ.
Λίγο πριν από την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, έγινε πρόεδρος του Ελληνογερμανικού Συνδέσμου. Σύμφωνα με φήμες που ίδιος αλλά και ο μάρτυρας κατηγορίας στη δίκη του, Παναγιώτης Κανελλόπουλος, διέψευσαν, ήταν νυμφευμένος με την ανιψιά του Γερμανού Στρατάρχη Βίλχελμ Λιστ.