cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έρχαρτ Ρέουβαϊκ
Καταγόταν από οικογένεια ζωγράφων στην Ουτρέχτη και ο πατέρας του μπορεί να ήταν ο Χίλντεμπραντ Ρέουβαϊκ, ο οποίος ήταν κοσμήτορας της συντεχνίας ζωγράφων εκεί το 1470. Ταξίδεψε σε προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ, από το οποίο δημιουργήθηκε το πιο διάσημο έργο του. Έχει προταθεί ότι ταυτίζεται με τον Δάσκαλο του βιβλίου του Οίκου (Master of the Housebook), αλλά αυτό δεν έγινε γενικά αποδεκτό. Ίσως πιο πιθανή να είναι η ταύτισή του ως χαράκτη γνωστού ως Master of the Book of Reason.
Peregrinatio in Terram Sanctam
Το Peregrinatio in Terram Sanctam ή Sanctae Peregrinationes, αφήγηση ενός προσκυνήματος στην Ιερουσαλήμ, από τον Μπέρνχαρντ φον Μπρέιντενμπαχ (Bernhard von Breydenbach), δημοσιεύτηκε το 1486, με τις εικόνες που σχεδίασε ο Ρέουβαϊκ. Ο Μπρέιντενμπαχ ήταν πλούσιος κληρικός του καθεδρικού ναού του Μάιντς που πραγματοποίησε το προσκύνημα το 1483-4, παίρνοντας μαζί του, όπως εξηγεί το βιβλίο, τον «Ερχαρντ Ρέουβαϊκ της Ουτρέχτης», έναν «επιδέξιο καλλιτέχνη», για να κάνει σχέδια των αξιοθέατων. Ο Μπρέιντενμπαχ έγινε Κοσμήτορας του Καθεδρικού Ναού αμέσως μετά την επιστροφή του. Η ομάδα περιελάμβανε επίσης δύο φίλους, ένας από αυτούς ιππότης, και έναν μάγειρα. Πολλοί μελετητές πιστεύουν ότι το κείμενο ήταν στην πραγματικότητα καταγραφή «καθ' υπαγόρευσιν» από έναν Γερμανό μοναχό που δεν συμμετείχε στο ταξίδι.
Φεύγοντας τον Απρίλιο του 1483 και φτάνοντας πίσω τον Ιανουάριο του 1484, ταξίδεψαν πρώτα στη Βενετία, όπου έμειναν για τρεις εβδομάδες. Στη συνέχεια πήραν το πλοίο για την Κέρκυρα, τη Μεθώνη και τη Ρόδο - όλες ακόμη βενετικές κτήσεις. Μετά την Ιερουσαλήμ και τη Βηθλεέμ και άλλα αξιοθέατα των Αγίων Τόπων, πήγαν στο όρος Σινά και στο Κάιρο. Αφού κατέβηκαν με βάρκα στον Νείλο για τη Ροζέτα, πήραν πλοίο για την επιστροφή στη Βενετία.
Είναι πολύ ασυνήθιστο για έναν εικονογράφο να κατονομαστεί εκείνη την εποχή - αναμφίβολα βοήθησε το γεγονός ότι ο Ρέουβαϊκ ήταν επίσης και ο τυπογράφος. Το βιβλίο αναφέρει επίσης ότι τύπωσε την πρώτη έκδοση (στα λατινικά) στο σπίτι του στο Μάιντς. Μπορεί να εισήγαγε ο ίδιος αυτές τις πληροφορίες.
Αυτές είναι όλες οι βιογραφικές λεπτομέρειες που είναι γνωστές για τον Ρέουβαϊκ. Κανένα άλλο έγγραφο για αυτόν δεν έχει ανακαλυφθεί. Κανένα άλλο βιβλίο δεν αναφέρει ότι τα τύπωσε ή τα εικονογράφησε, αλλά πιστεύεται ότι ο Ρέουβαϊκ σχεδίασε επίσης τις ξυλογραφίες για μερικές εικονογραφήσεις φυτών για ένα βότανο που δημοσιεύτηκε στο Μάιντς το 1485. Τον Δεκέμβριο του 1486 καταγράφεται ένας "Meister Erhard von Mainz" που εγκαθιστά πάνελ από υαλογραφίες στο "Amtskellerei" στο Άμορμπαχ στη Βαυαρία και ίσως να πρόκειται γι' αυτόν
Καινοτομία
Το Sanctae Peregrinationes, ή το Peregrinatio στο Terram Sanctam, ήταν το πρώτο τυπωμένο εικονογραφημένο ταξιδιωτικό βιβλίο και σηματοδότησε άλμα προς τα εμπρός για την εικονογράφηση βιβλίων γενικά. Περιείχε πέντε μεγάλες αναδιπλούμενες ξυλογραφίες, τις πρώτες που εμφανίσθηκαν ποτέ στη Δύση, συμπεριλαμβανομένου μιας εντυπωσιακού μήκους πέντε ποδών (1600 x 300 mm) ξυλογραφίας με πανοραμική άποψη της Βενετίας, όπου οι προσκυνητές είχαν μείνει για τρεις εβδομάδες. Το βιβλίο περιείχε επίσης έναν χάρτη τριών μπλοκ της Παλαιστίνης και της Αιγύπτου, με επίκεντρο μια μεγάλη άποψη της Ιερουσαλήμ, που είναι ο παλαιότερος γνωστός έντυπος χάρτης της Ιερουσαλήμ.
Το βιβλίο περιείχε επίσης πανοράματα πέντε άλλων πόλεων: του Ηρακλείου, της Μεθώνης, της Ρόδου, της Κέρκυρας και του Πόρετς (Παρένθου), που επισκέφθηκαν στο δρόμο προς τους Αγίους Τόπους. Υπήρχαν επίσης μελέτες για την φορεσιά της Εγγύς Ανατολής και ένα αραβικό αλφάβητο - επίσης το πρώτο σε έντυπη μορφή. Περιλαμβάνονταν επίσης εικόνες ζώων που υποτίθεται ότι είχαν δει στο ταξίδι, συμπεριλαμβανομένου ενός κροκόδειλου, μιας καμήλας και ενός μονόκερου.
Ο κολοφώνας του βιβλίου είναι ένα ζωηρό οικόσημο του τότε Αρχιεπισκόπου του Μάιντς, το οποίο περιλαμβάνει την πρώτη σταυρωτή (crosshatch) σκίαση σε ξυλογραφία.
Μπεστ σέλερ
Το βιβλίο έγινε μπεστ σέλερ, ανατυπώθηκε δεκατρείς φορές τις επόμενες τρεις δεκαετίες, συμπεριλαμβανομένων εκτυπώσεων στη Γαλλία και στην Ισπανία, για τις οποίες τα μπλοκ εικονογράφησης απεστάλησαν στους τοπικούς τυπογράφους. Η πρώτη έκδοση στα γερμανικά εκδόθηκε μέσα σε ένα χρόνο από τη λατινική και μεταφράστηκε επίσης στα γαλλικά, τα ολλανδικά και τα ισπανικά πριν από το 1500 Δημοσιεύτηκαν επίσης πρόσθετες εκδόσεις μόνο κειμένου και διάφορες συνοπτικές εκδόσεις.
Επίνικος ο Κυζικηνός
Ο Επίνικος ο Κυζικηνός ή και Κυνάς (3ος αιώνας), ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από την Κύζικο, ο οποίος αναφέρεται από τον Ευσέβιο της Καισαρείας στο σύγγραμμά του με τίτλο Παντοδαπή ιστορία πως στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 246ους (205) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Έρχαρτ Ρέουβαϊκ
Μπεστ σέλερ
Οι εικονογραφήσεις προσαρμόστηκαν αργότερα από τον Μίχαελ Βόλγκεμουτ (Michael Wolgemu)t για το Χρονικό της Νυρεμβέργης του 1493, και αντιγράφηκαν πολλά από διάφορους άλλους εκδότες.
Επίνικος ο Κυζικηνός
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Κυζικηνοί ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (3ος αιώνας)
Έρχαρτ Ρέουβαϊκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί χαρτογράφοι
Μπουγκλινί
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπουγκλινιουά (γαλλικά: Bouglignois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Γκεόργκι Ιγκόρεβιτς Ζμπάνοφ
Ο Γκεόργκι Ιγκόρεβιτς Ζμπάνοφ (γεννήθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1997, στην Αικατερινούπολη, στη Ρωσία ) είναι Ρώσος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής που παίζει ως σούτινγκ γκαρντ. Αγωνίζεται στον συλλόγου καλαθοσφαίρισης ΟΥΝΙΚΣ.
Σταδιοδρομία
Ως παιδί, ο Ζμπάνοφ ασχολήθηκε με το χορό, αλλά στην 4η τάξη, ο πατέρας του Γκεόργκιε τον έφερε στο τμήμα καλαθοσφαίρισης.
Από το 2013 έως το 2015, ο Ζμπάνοφ έπαιξε με την Ντιναμό-ΟΥΟΡ-2 στο Νεανικό Πρωτάθλημα VTB. Το 2015, λόγω οικονομικών δυσκολιών, ο σύλλογος καλαθοσφαίρισης Ντιναμό διαλύθηκε και δόθηκε στον Γκεόργκιε η επιλογή να συνεχίσει την πορεία του στις Νίζνι Νόβγκοροντ, ΟΥΝΙΚΣ ή Κίμκι. Ο Γκεόργκι επέλεξε την ομάδα νέων της Νίζνι Νόβγκοροντ.
Την περίοδο 2015-2016, ο Ζμπάνοφ έπαιξε 36 αγώνες στο Νεανικό Πρωτάθλημα VTB και είχε μέσο όρο 10,7 πόντους, 4,1 ριμπάουντ και 1,2 ασίστ.
Τον Ιούλιο του 2016 υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την ανώτερη ομάδα της Νίζνι Νόβγκοροντ.
Στις 24 Ιανουαρίου 2017, έγινε γνωστό ότι ο Γκεόργκι συμπεριλήφθηκε στην εθνική ομάδα του Νεανικού Πρωταθλήματος VTB και θα λάμβανε μέρος στον αγώνα Νέων Αστέρων στο Σότσι. Ο Ζμπάνοφ πήρε μία θέση στην ομάδα, και έγινε ο νικητής μίας δημοσκόπησης στα κοινωνικά δίκτυα. Σε αυτόν τον αγώνα ο Γκεόργκι είχε 11 λεπτά και 12 δευτερόλεπτα συμμετοχής, έχοντας 1 ασίστ και 1 κλέψιμο.
Τη χρονιά 2018-2019, τα στατιστικά του Ζμπάνοφ στο Πρωτάθλημα VTB ήταν: 4,1 πόντοι, 2,3 ριμπάουντ και 1,6 ασίστ. Στο FIBA Champions League τα στατιστικά του ήταν 1,1 πόντους, 1,6 ριμπάουντ και 0,2 ασίστ.
Τον Ιούλιο του 2019, ο Ζμπάνοφ υπέγραψε νέο τετραετές συμβόλαιο με τη Νίζνι Νόβγκοροντ.
Την περίοδο 2019-2020, τα στατιστικά του Ζμπάνοφ σε 14 αγώνες της Πρωταθλήματος VTB ήταν: 3,1 πόντοι, 1,4 ριμπάουντ και 0,4 ασίστ. Σε 12 αγώνες Champions League της FIBA είχε κατά μέσο όρο 2,1 πόντους, 0,5 ριμπάουντ και 0,5 ασίστ.
Τον Ιούλιο του 2020, ο Ζμπάνοφ πήγε στην ΟΥΝΙΚΣ. Ως μέλος της ομάδας, ο Γκεόργκι κατέκτησε τη δεύτερη θέση του Eurocup και της Πρωταθλήματος VTB. Συνολικά, ο Γκεόργκι έπαιξε σε 46 αγώνες και είχε 2 πόντους και 1,5 ριμπάουντ μέσο όρο.
Τον Ιούνιο του 2021, ο Ζμπάνοφ υπέγραψε νέο συμβόλαιο με την ΟΥΝΙΚΣ.
Ρωσική ομάδα
Τον Μάιο του 2017, ο Ζμπάνοφ ήταν μεταξύ των 17 παιχτών που έλαβαν πρόσκληση στη ρωσική ομάδα νέων (κάτω των 20 ετών) για την προετοιμασία για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.
Τον Ιούνιο του 2019, ο Ζμπάνοφ έλαβε πρόσκληση σε ανοιχτό στρατόπεδο προπόνησης για τη διευρυμένη σύνθεση της εθνικής ομάδας της Ρωσίας.
Τον Νοέμβριο του 2021, ο Ζμπάνοφ συμπεριλήφθηκε στη διευρυμένη ομάδα της εθνικής ομάδας της Ρωσίας για να συμμετάσχει στις προετοιμασίες για τους προκριματικούς αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2023 με τις εθνικές ομάδες της Ιταλίας και της Ισλανδίας.
eSports
Τον Απρίλιο του 2020, ο Ζμπάβοφ έλαβε μέρος στο NBA 2K20 Προ Καπ, που διοργανώθηκε από το Πρωτάθλημα VTB. Στη φάση των ομίλων, παίζοντας με τις ομάδες Ντάλας Μάβερικς, Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς και Χιούστον Ρόκετς, ο Γκεόργκι νίκησε τον τηλεοπτικό παρουσιαστή Νικίτα Ζαγκντέι (78:56), αλλά έχασε από τους Σεργκέι Ντολίνιν (52:67) και Τζόρνταν Θίοντορ (64:71) και δεν κατάφερε να φτάσει στα πλέι οφ της διοργάνωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ούνικς Καζάν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΜΚ Νίζνι Νόβγκοροντ Κατηγορία:Ρώσοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας
Νότιο Διοικητικό Επαρχιακό Διαμέρισμα Μόσχας
Το Νότιο Διοικητικό Επαρχιακό Διαμέρισμα Μόσχας αποτελεί ένα από τα 12 διοικητικά επαρχιακά διαμερίσματα της Μόσχας. Σύμφωνα με τη Ρωσική απογραφή του 2010, είχε πληθυσμό 1.716.808 κατοίκους.
Παραπομπές
Νοτιο Διοικητικο Διαμερισμα
Μπουλέρ
Το Μπουλέρ (γαλλικά: Bouleurs) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπουλερουά (γαλλικά: Bouleurois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Μπουρόν-Μαρλότ
Το Μπουρόν-Μαρλότ (γαλλικά: Bourron-Marlotte) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Μιεντζίχουτ
Το Μιεντζίχουτ (πολωνικά: Międzychód, Birnbaum) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Μιεντζίχουτ, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της Πολωνίας. Βρίσκεται στη νότια όχθη του ποταμού Βάρτα, περίπου 75 χιλιόμετρα δυτικά του Πόζναν. Ο πληθυσμός του είναι 10.476 κάτοικοι (2020).
Μπουρόν-Μαρλότ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπουροναί-Μαρλοτέν (γαλλικά: Bourronais-Marlottins).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Μιεντζίχουτ
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Περιφερειακό Μουσείο Η πόλη αναφέρθηκε για πρώτη φορά ως Międzybrud (από το πολωνικό między, «μεταξύ», bród, «πέρασμα») σε μια πράξη του 1378. Ήταν μια ιδιωτική πόλη Πολωνών ευγενών, διοικητικά τοποθετημένη στο Πόβιατ Πόζναν, στο Βοεβοδάτο Πόζναν (14ος αιώνας-1793) της Επαρχίας Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Ήταν μια περιοχή οικισμού για Γερμανούς τεχνίτες και εμπόρους που μετακινούνταν στα πολωνικά εδάφη από την γειτονική περιοχή Νόιμαρκ. Στο δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας το 1793, το Μιεντζίχουτ μαζί με το μεγαλύτερο μέρος της Μείζονος Πολωνίας προσαρτήθηκαν από το Βασίλειο της Πρωσίας ως Birnbaum (Μπίρνμπαουμ). Το 1807 ανακτήθηκε από Πολωνούς και συμπεριλήφθηκε στο βραχύβιο Δουκάτο της Βαρσοβίας. Το 1815 επαναπροσαρτήθηκε από την Πρωσία, ενσωματώθηκε ως πρωτεύουσα του Κράις Μπίρνμπαουμ στο Regierungsbezirk του Πόζεν, μέρος του πρωσικού Μεγάλου Δουκάτου του Πόζεν, και από το 1871 έως το 1919 ήταν επίσης μέρος της Γερμανίας.
Μετά τη γερμανική ήττα στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η περιοχή παραχωρήθηκε στη νεοσύστατη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία σύμφωνα με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών του 1919, με το Μιεντζίχουτ ως τη δυτικότερη πόλη της Πολωνίας, η οποία βρισκόταν διοικητικά στο Βοεβοδάτο Πόζναν (1921-1939). Στη δεκαετία του 1930, η τοπική γερμανική μειονότητα βοήθησε στη δημιουργία ενός καταλόγου ντόπιων Πολωνών που προορίζονταν για διώξεις σε περίπτωση γερμανικής εισβολής και κατοχής. Η πόλη προσαρτήθηκε και πάλι από τη Ναζιστική Γερμανία και ενσωματώθηκε στο Ράιχσγκαου Βάρτελαντ κατά την εισβολή του 1939 στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, Πολωνοί από το Μιεντζίχουτ ήταν μεταξύ των θυμάτων των μεγάλων σφαγών που πραγματοποιήθηκαν τον Νοέμβριο του 1939 στο Μεντζίσκο ως μέρος του Ιντελιγκέντσακτιον. Οι Γερμανοί πραγματοποίησαν απελάσεις Πολωνών, τα σπίτια των οποίων στη συνέχεια παραδόθηκαν σε Γερμανούς αποίκους ως μέρος της πολιτικής Lebensraum (Ζωτικός χώρος). Η Γερμανία ίδρυσε και λειτούργησε μια ναζιστική φυλακή στην πόλη. Τον Αύγουστο του 1944, οι Γερμανοί πραγματοποίησαν μαζικές συλλήψεις ντόπιων μελών του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού, της κορυφαίας πολωνικής οργάνωσης υπόγειας αντίστασης. Το Μιεντζίχουτ επέστρεψε στην Πολωνία μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1945, ενώ η γερμανική μειονότητα εκδιώχθηκε σύμφωνα με τη Συμφωνία του Πότσνταμ.
Τα τελευταία χρόνια, η οικονομία της πόλης βασίζεται όλο και περισσότερο ως τουριστικό θέρετρο στις γύρω λίμνες της κοιλάδας του Βάρτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πόζναν (1921-1939)
Μπουλανκούρ
Το Μπουλανκούρ (γαλλικά: Boulancourt) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπουλανκουρτουά (γαλλικά: Boulancourtois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Ντο Μουόι
Ο Ντο Μουόι (Đỗ Mười, βιετναμέζικα: ɗǒˀ mɨ̂əj, 1917–2018) ήταν κομμουνιστής πολιτικός από το Βιετνάμ, ο οποίος μεταξύ άλλων υπηρέτησε ως πρωθυπουργός από το 1988 ως το 1991. Γεννήθηκε στο Ανόι στις 2 Φεβρουαρίου 1917 με το όνομα Nguyễn Duy Cống και τη δεκαετία του '30 ξεκίνησε να εργάζεται ως ζωγράφος. Το 1939 έγινε μέλος του Κομουνιστικού Κόμματος Ινδοκίνας και για τη δράση του φυλακίστηκε από τις γαλλικές αποικιακές αρχές το 1941. Απέδρασε το 1945 και έγινε ακόμα πιο δραστήριος οπαδός του κομμουνισμού. Ανήλθε στην ιεραρχία του κόμματος στα τέλη της δεκαετίας του '40 και εξελέγη Γενικός Γραμματέας από την Κεντρική Επιτροπή του Κομουνιστικού Κόμματος (CPV) στο 7ο εθνικό συνέδριο. Συνέχισε τη συλλογική διακυβέρνηση και την πολιτική των οικονομικών μεταρρυθμίσεων που ακολούθησε ο προκάτοχός του, Νγκουγέν Βαν Λινχ. Εξελέγη για δύο θητείες ως γενικός γραμματέας, αλλά η δεύτερη θητεία του τερματίστηκε το 1997, οπότε και αποσύρθηκε από τα κοινά. Απεβίωσε την 1η Οκτωβρίου 2018 στο 108 Νοσοκομείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Βιετνάμ Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι
Σατορνίλος ο Γορτύνιος
Ο Σατορνίλος ο Γορτύνιος (3ος αιώνας), ήταν αρχαίος αθλητής με καταγωγή από την Γορτύνα Ηρακλείου, ο οποίος αναφέρεται από τον Ευσέβιο της Καισαρείας στο σύγγραμμά του με τίτλο Παντοδαπή ιστορία πως στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 247ους (209) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Πιθανώς πρόκειται για το ίδιο άτομο το οποίο αναφέρεται σε επιγραφή ως Γάιος Τερέντιος Σατορνείλος και υπήρξε ευεργέτης της πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες διαφόρων εθνικοτήτων Κατηγορία:Αρχαίοι Αρκάδες ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (3ος αιώνας)
Βιάτσεσλαβ Αντρέιβιτς Ζάιτσεφ (καλαθοσφαιριστής)
Ο Βιάτσεσλαβ Αντρέιβιτς Ζάιτσεφ ( Вячеслав Андреевич Зайцев  ; γεννήθηκε στις 28 Αυγούστου 1989) είναι Ρώσος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής για την ΟΥΝΙΚΣ του Πρωταθλήματος VTB και της Ευρωλίγκας.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Τον Ιούλιο του 2016, ο Ζάιτσεφ υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με προαίρεση για δεύτερο χρόνο, με την Κίμκι, επιστρέφοντας στην πρώην ομάδα του μετά από πέντε χρόνια. Στις 30 Ιουνίου 2017, ο Ζάιτσεφ υπέγραψε εκ νέου με τη Χίμκι, για άλλα δύο χρόνια.
Διεθνής πορεία
Ο Ζάιτσεφ έπαιξε για τις εθνικές ομάδες κάτω των 18 και κάτω των 20 ετών της Ρωσίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΜΚ Κράσνι Οκτιάμπρ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Χίμκι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ενισέι Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Γιαν Λέχον
Ο Λέσεκ Γιούζεφ Σεραφινόβιτς (πολωνικά: Leszek Józef Serafinowicz), γνωστός με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Γιαν Λέχον (Jan Lechoń) (13 Μαρτίου 1899, Βαρσοβία - 8 Ιουνίου 1956, Νέα Υόρκη), ήταν Πολωνός ποιητής, κριτικός λογοτεχνίας και θεάτρου, διπλωμάτης και συνιδρυτής της λογοτεχνικού κινήματος Σκαμάντερ και το Πολωνικού Ινστιτούτου Τεχνών και Επιστημών της Αμερικής.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία| Το σπίτι του Γιαν Λέχον (1911–1912) στο [[Προύσκουφ]] Ο Λέχον σπούδασε πολωνική γλώσσα και λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας, οπότε είχε ήδη συγγράψει δύο ποιητικές συλλογές και ένα θεατρικό έργο. Ήταν συνεκδότης του περιοδικού Pro arte et studio. Δημιούργησε το όνομα Skamander για αυτή τη λογοτεχνική ομάδα και εκφώνησε την εναρκτήρια ομιλία στην πρώτη συνάντηση της ομάδας στις 6 Δεκεμβρίου 1919. Κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Σοβιετικού Πολέμου (1919-21), εργάστηκε στο γραφείο τύπου του αρχηγού του κράτους, Γιούζεφ Πιουσούτσκι.
Ο Λέχον ήταν μέλος του λογοτεχνικού καμπαρέ Pikador, μέλος της Ένωσης Πολωνών Συγγραφέων και γενικός γραμματέας της Λέσχης PEN. Το 1926–1929 επιμελήθηκε το σατιρικό περιοδικό Cyrulik Warszawski («Ο κουρέας της Βαρσοβίας» - το όνομά του σε σχέση με τον Κουρέα της Σεβίλλης). Το 1925 έλαβε βραβείο από την Πολωνική Ένωση Εκδοτών Βιβλίων και το 1935 ένα βραβείο από την Πολωνική Ακαδημία Λογοτεχνίας.
Το 1921 έκανε απόπειρα αυτοκτονίας και πέρασε λίγο χρόνο σε νοσοκομεία ή σανατόρια προσπαθώντας να ξεπεράσει την κατάθλιψη. Μια ταραγμένη ομοφυλοφιλική σχέση επηρέασε την απόφαση του Λέχον να εγκαταλείψει τη Βαρσοβία. Από το 1930 έως το 1939 ήταν πολιτιστικός ακόλουθος στην πολωνική πρεσβεία στο Παρίσι. Μετά την πτώση της Γαλλίας στη Ναζιστική Γερμανία, έφυγε για τη Βραζιλία και αργότερα εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη. Εκεί συνεπιμελήθηκε πολλές πολωνικές εφημερίδες και περιοδικά. Το 1942 συνίδρυσε το Πολωνικό Ινστιτούτο Τεχνών και Επιστημών της Αμερικής.
Μετά από πρόταση ενός ψυχιάτρου, ο Λέχον άρχισε να γράφει ένα ημερολόγιο (1949–56). Ανάμεσα σε επαναλαμβανόμενες αυτοβιογραφικές αναμνήσεις, το ημερολόγιο καταγράφει επίσης τις προσπάθειες του Λέχον να συμβιβαστεί με την ομοφυλοφιλία του. «Καταπιεζόμενος από μια αίσθηση μεταναστευτικής απαρχαιότητας και ποιητικής στειρότητας, ανίκανος να επιλύσει τη σύγκρουση μεταξύ της προγραμματικά παραδοσιακής πολωνικής δημόσιας προσωπικότητάς του και των αγωνιών ενός ηλικιωμένου, ακάθαρτου ομοφυλόφιλου σε μια Αμερική που κατακλύζεται από τον Μακαρθισμό...». Ο Λέχον αυτοκτόνησε στις 8 Ιουνίου 1956 πηδώντας από τον δωδέκατο όροφο του ξενοδοχείου Hudson. Εκείνη την εποχή, το κίνητρό του για να το κάνει δόθηκε ως κατάθλιψη που προκλήθηκε από την «κοινωνική υποβάθμιση». Τα απομνημονεύματα του Άνταμ Τσιόουκος επισημαίνουν επίσης την κατάθλιψη που προκλήθηκε από την ενίσχυση του κομμουνιστικού καθεστώτος στην Πολωνία.
Το 1991, τα λείψανα του Λέχον εκτάφηκαν από το Κοιμητήριο Κάλβαρι στο Κουίνς και μεταφέρθηκαν σε ένα νεκροταφείο στο Λάσκι, σε έναν οικογενειακό τάφο που μοιράζεται με τους γονείς του, Βουαντίσουαφ και Μάρια Σεραφινόβιτς.
Έργο
μικρογραφία|220x220εσ| Τάφος του Λέχον στο Λάσκι Ο Λέχον έκανε το λογοτεχνικό του ντεμπούτο σε ηλικία 14 ετών, με ποιητικές συλλογές με τίτλο Na złotym polu («Σε ένα χρυσό πεδίο», 1913) και Po różnych ścieżkach («Σε διαφορετικά μονοπάτια», 1914). Το 1916, το δράμα του W pałacu Stanisława Augusta («Στο παλάτι του Στανίσουαφ Αυγούστου») έκανε πρεμιέρα στον Παλαιό Πορτοκαλεώνα στη Βαρσοβία. Η ποιητική του συλλογή Srebrne i czarne («Ασημί και μαύρο») του χάρισε ένα βραβείο από την Ένωση Εκδοτών Βιβλίων της Πολωνίας. Ωστόσο, το αυξανόμενο ενδιαφέρον για το έργο του Λέχον και οι επιτυχίες του στον τομέα της ποίησης τον επηρέασαν αρνητικά. Βρήκε τη θέση και τη φήμη του πάνω από τις δυνατότητές του και δεν δημοσίευσε περαιτέρω μέχρι το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Η πτώση της Πολωνίας εν καιρώ πολέμου ξύπνησε μέσα του το πάθος να συνεχίσει να γράφει. Δημοσίευσε το Lutnia po Bekwarku το 1942 και το Aria z kurantem το 1945, καθώς και το Marmur i róża. Άλλα έργα του περιλαμβάνουν το Karmazynowy poemat και το Iliada.
Η ποίηση του Λέχον, που συνδύαζε ρομαντικά και κλασικιστικά στοιχεία, ήταν διαφορετική από εκείνη των άλλων μελών της ομάδας Σκαμάντερ. Επίσης, μετέφρασε αρκετά δράματα, έγραψε κριτικές και δοκίμια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ποιητές Κατηγορία:Πολωνοί κριτικοί της λογοτεχνίας Κατηγορία:Πολωνοί ημερολογιογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί διπλωμάτες Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Πολωνία Κατηγορία:Πολωνοί ποιητές του 20ού αιώνα Κατηγορία:Χρυσή Δάφνη της Πολωνικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Ντροχόμπιτς
Το Ντροχόμπιτς (Дрого́бич, Drohobycz, γίντις: דראָהאָביטש) είναι πόλη στο Όμπλαστ Λβιβ της Ουκρανίας. Είναι το διοικητικό κέντρο του Ραγιόν Ντροχόμπιτς. Το 1939-1941 και το 1944-1959, ήταν το κέντρο του Όμπλαστ Ντροχόμπιτς.
Η πόλη ιδρύθηκε στα τέλη του 11ου αιώνα ως σημαντικός εμπορικός σταθμός και συγκοινωνιακός κόμβος μεταξύ του Ρως του Κιέβου και των εδαφών στα δυτικά της Ρωσίας. Μετά την εξαφάνιση της τοπικής ρουθηνικής δυναστείας και την επακόλουθη ενσωμάτωση του Βασιλείου της Γαλικίας-Βολυνίας στο Βασίλειο της Πολωνίας έως το 1349, από τον 15ο αιώνα η πόλη αναπτύχθηκε ως κέντρο εμπορίου και κέντρο αλυκών. Το Ντροχόμπιτς έγινε μέρος της Αυτοκρατορίας των Αψβούργων το 1772 μετά τον πρώτο διαμελισμό της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Στα μέσα του 19ου αιώνα έγινε το μεγαλύτερο κέντρο εξόρυξης πετρελαίου της Ευρώπης, γεγονός που συνέβαλε σημαντικά στην ταχεία ανάπτυξή του. Στην αναγεννημένη, μεσοπολεμική Πολωνία, ήταν το κέντρο ενός πόβιατ εντός του Βοεβοδάτου Λβουφ. Στην έκβαση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η πόλη ενσωματώθηκε στην Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας, η οποία το 1991 έγινε η ανεξάρτητη Ουκρανία.
Η πόλη ήταν η γενέτειρα γνωστών προσωπικοτήτων όπως η Ελίζαμπεθ Μπέργκνερ, ο Γιούρι Ντροχόμπιτς (Κότερμακ), ο Ιβάν Φράνκο και ο Μπρούνο Σουλτς. Η πόλη έχει πολλά διυλιστήρια πετρελαίου. Οι αλυκές του Ντροχόμπιτς θεωρούνται οι παλαιότερες στην Ευρώπη. Ο εκτιμώμενος πληθυσμός της πόλης είναι 74.610 κάτοικοι (εκτίμηση 2021)
Ιστορία
μικρογραφία| Ορθόδοξη Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου Ενώ υπάρχουν μόνο θρυλικές αφηγήσεις για αυτό, το Ντροχόμπιτς πιθανότατα υπήρχε στην περίοδο του Ρως του Κιέβου. Σύμφωνα με έναν μύθο, υπήρχε ένας οικισμός, που ονομαζόταν Bych (Μπιτς), των εμπόρων αλατιού. Όταν το Μπιτς καταστράφηκε σε μια κουμανική επιδρομή, οι επιζώντες ξαναέχτισαν τον οικισμό σε μια κοντινή τοποθεσία με το σημερινό του όνομα που σημαίνει δεύτερο Μπιτς. Την εποχή του Ρως του Κιέβου, ένα φρούριο χτίστηκε κοντά στο Ντροχόμπιτς. Ωστόσο, οι μελετητές αντιλαμβάνονται αυτόν τον θρύλο με σκεπτικισμό, επισημαίνοντας ότι το Ντροχόμπιτς είναι μια πολωνική προφορά του Dorogobuzh (Ντορογκόμπους), ένα κοινό ανατολικοσλαβικό τοπωνύμιο που εφαρμόζεται σε τρεις διαφορετικές πόλεις του Ρως του Κιέβου.
Η πόλη αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1387 στα δημοτικά αρχεία του Λβιβ, σε σχέση με έναν άνδρα που ονομαζόταν Μάρτιν (ή Μάρτσιν) του Ντροχόμπιτς. Επιπλέον, ο Κατάλογος με όλες τις ρουθηνικές πόλεις, τις μακρύτερες και τις κοντινές του ίδιου χρονικογράφου στο Χρονικό του Βοσκρεσένσκι (ημερομηνία 1377–82) αναφέρει το "Другабець" Ντρουχαμπέτς) μεταξύ άλλων πόλεων που υπήρχαν την ίδια εποχή στη Βολυνία, όπως π.χ. Холмъ (Χολμ), Лвовъ Великій (Μεγάλο Λβιβ).
Το Ντροχόμπιτς έλαβε τα δικαιώματα του Μαγδεμβούργου κάποια στιγμή τον 15ο αιώνα (οι πηγές διαφέρουν ως προς το ακριβές έτος, μερικές δίνουν το 1422 ή 1460, ή 1496, αλλά το 1506 τα δικαιώματα επιβεβαιώθηκαν από τον Βασιλιά Αλέξανδρο της Πολωνίας). Η βιομηχανία αλατιού ήταν σημαντική τον 14ο έως τον 16ο αιώνα. μικρογραφία| Μνημείο του [[Γιούρι Ντροχόμπιτς]] Από τις αρχές του 17ου αιώνα, μια ουκρανική ελληνοκαθολική αδελφότητα υπήρχε στην πόλη. Το 1648, κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του Χμελνίτσκι, οι Κοζάκοι εισέβαλαν στην πόλη και τον καθεδρικό ναό της. Οι περισσότεροι από τους ντόπιους Πολωνούς, καθώς και οι Ελληνοκαθολικοί και οι Εβραίοι, δολοφονήθηκαν εκείνη την εποχή, ενώ κάποιοι κατάφεραν να επιβιώσουν στο καμπαναριό που δεν καταλήφθηκε κατά την επιδρομή. Ο πρώτος διαμελισμός της Πολωνίας το 1772 έδωσε την πόλη στη Μοναρχία των Αψβούργων. Τον 19ο αιώνα, σημαντικοί πόροι πετρελαίου ανακαλύφθηκαν στην περιοχή, με αποτέλεσμα η πόλη να γίνει σημαντικό κέντρο των βιομηχανιών πετρελαίου και φυσικού αερίου.
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η περιοχή έγινε μέρος της βραχύβιας ανεξάρτητης Λαϊκής Δημοκρατίας της Δυτικής Ουκρανίας (ΛΔΔΔ, Zakhidnoukrayins'ka Narodna Respublika). Η ΛΔΔΔ καταλήφθηκε από τη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία κατά τον Πολωνο-Ουκρανικό Πόλεμο και το Ντροχόμπιτς έγινε μέρος του Βοεβοδάτου Λβουφ το 1919. Το 1928 άνοιξε το σωζόμενο ακόμη ουκρανικό ιδιωτικό γυμνάσιο (γυμνάσιο με ακαδημαϊκό προσανατολισμό) στο κέντρο της πόλης. Ο πληθυσμός έφτασε τους 40.000 περίπου στα τέλη της δεκαετίας του 1920 και το διυλιστήριο πετρελαίου Polmin έγινε ένα από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη, απασχολώντας 800 άτομα. Πολλοί επισκέπτες ήρθαν εκεί για να δουν τις ξύλινες ελληνοκαθολικές εκκλησίες, ανάμεσά τους την εκκλησία του Αγίου Γιούρι, η οποία θεωρήθηκε ως η πιο όμορφη τέτοια κατασκευή στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία, με τοιχογραφίες από το 1691. Το Ντροχόμπιτς ήταν επίσης σημαντικό αθλητικό κέντρο (βλέπε: Γιούνακ Ντροχόμπιτς).
Τον Σεπτέμβριο του 1939, ως αποτέλεσμα της γερμανικής και σοβιετικής εισβολής στην Πολωνία, η πόλη προσαρτήθηκε στη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας όταν το έδαφος της Πολωνίας του μεσοπολέμου μοιράστηκε μεταξύ της Ναζιστικής Γερμανίας και της ΕΣΣΔ σύμφωνα με το Σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ. Στη Σοβιετική Ουκρανία, το Ντροχόμπιτς έγινε το κέντρο της Περιφέρειας Ντροχόμπιτς. Οι ντόπιοι Πολωνοί πρόσκοποι δημιούργησαν την οργάνωση «Λευκοί Μεταφορείς», η οποία στα τέλη του 1939 και στις αρχές του 1940 μετέφερε λαθραία εκατοντάδες ανθρώπους από τη Σοβιετική Ένωση στην Ουγγαρία, πέρα από τα σοβιετοουγγρικά σύνορα στα Καρπάθια Όρη. Στις αρχές Ιουλίου 1941, κατά τις πρώτες εβδομάδες της ναζιστικής εισβολής στην ΕΣΣΔ, η πόλη καταλήφθηκε από τη Ναζιστική Γερμανία.
Το προπολεμικό Ντροχόμπιτς είχε μια σημαντική εβραϊκή κοινότητα περίπου 15.000 ατόμων, το 40% του συνολικού πληθυσμού. Αμέσως μετά την είσοδο των Γερμανών στην πόλη, οι Ουκρανοί εθνικιστές ξεκίνησαν ένα πογκρόμ, που κράτησε τρεις ημέρες, με την υποστήριξη του Γερμανικού Στρατού. Κατά τη διάρκεια του 1942 υπήρξαν πολλές επιλογές, απελάσεις και δολοφονίες στους δρόμους, με επικεφαλής και πάλι τα γερμανικά στρατεύματα και την ουκρανική βοηθητική αστυνομία. Τον Οκτώβριο του 1942 ιδρύθηκε το Γκέτο του Ντροχόμπιτς με περίπου 10.000 φυλακισμένους, επίσης με Εβραίους που είχαν μεταφερθεί από γειτονικές τοποθεσίες. Τον Ιούνιο του 1943, η γερμανική διοίκηση και τα στρατεύματα εκκαθάρισαν το γκέτο, όπου μόνο 800 Εβραίοι από το Ντροχόμπιτς επέζησαν. Στις 6 Αυγούστου 1944, η γερμανική κατοχή έληξε με την είσοδο του Κόκκινου Στρατού στην πόλη. Παρά τον μεγάλο εβραϊκό πληθυσμό πριν από τον πόλεμο, ένας σημερινός κάτοικος δήλωσε ότι ήταν ένας από τους δύο μόνο Εβραίους που επέστρεψαν στο χωριό του για να ζήσουν μετά τον πόλεμο. Μετά τον πόλεμο, η πόλη παρέμεινε κέντρο περιφέρειας έως ότου η Περιφέρεια Ντροχόμπιτς ενσωματώθηκε στην Περιφέρεια Λβιβ το 1959. Στη σοβιετική εποχή, το Ντροχόμπιτς έγινε σημαντικό βιομηχανικό κέντρο της Δυτικής Ουκρανίας με εξαιρετικά ανεπτυγμένες βιομηχανίες διύλισης πετρελαίου, μηχανουργικής, ξυλουργικής, τροφίμων και ελαφριάς βιομηχανίας.
Μέχρι τις 18 Ιουλίου 2020, το Ντροχόμπιτς οριζόταν ως πόλη με περιφερειακή σημασία και ανήκε στον δήμο Ντροχόμπιτς αλλά όχι στο Ραγιόν Ντροχόμπιτς, παρόλο που ήταν το κέντρο του Ραγιόν. Ως μέρος της διοικητικής μεταρρύθμισης της Ουκρανίας, η οποία μείωσε τον αριθμό των περιφερειών της Περιφέρειας Λβιβ σε 7, ο Δήμος Ντροχόμπιτς συγχωνεύθηκε στο Ραγιόν Ντροχόμπιτς.
Δημογραφικά στοιχεία
Ο πληθυσμός του Ντροχόμπιτς ανά περίοδο χρόνων:
Περιοχή Ντροχόμπιτς
Το 1931, ο συνολικός πληθυσμός της περιοχής Ντροχόμπιτς ήταν 194.456 κάτοικοι, κατανεμημένοι σε διάφορες γλώσσες:
Τον Ιανουάριο του 2007, ο συνολικός πληθυσμός της μητροπολιτικής περιοχής ήταν πάνω από 103.000 κάτοικοι.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Ντροχόμπιτς είναι αδελφοποιημένο με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας Κατηγορία:Βοεβοδάτο Λβουφ Κατηγορία:Βοεβοδάτο Ρουθηνίας Κατηγορία:Στετλ Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Ουκρανία
Μπουτινί (Σεν-ε-Μαρν)
Το Μπουτινί (γαλλικά: Boutigny) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Κάστρο του Ω-Κενιγκσμπούρ
Το κάστρο του Ω-Κενιγκσμπούρ (γαλλικά: Haut-Koenigsbourg) είναι αλσατικό κάστρο του 12ου αιώνα. Το κάστρο βρίσκεται στη γαλλική πόλη Ορσβιλέρ στο νομό του Κάτω Ρήνου στην περιοχή Γκραντ Εστ, στην ιστορική και πολιτιστική περιοχή της Αλσατίας. Το όνομα του κάστρου προέρχεται από την προσαρμογή του γερμανικού ονόματος Hochkönigsburg το οποίο μεταφράζεται ως «Ψηλό κάστρο του βασιλιά».
Βρίσκεται στα Βόσγια όρη, δυτικά του Σελεστά, σε μια στρατηγική περιοχή πάνω σε βραχώδη ακρόπολη με θέα στην πεδιάδα του Ρήνου. Ανακατασκευάστηκε τον 15ο αιώνα και χρησιμοποιήθηκε ως οχυρό από τον Μεσαίωνα μέχρι τον Τριακονταετή Πόλεμο, οπότε και εγκαταλείφθηκε. Από το 1900 έως το 1908 ανοικοδομήθηκε μετά από εντολή του Γουλιέλμου Β΄. Σήμερα είναι σημαντικός τουριστικός χώρος, προσελκύοντας περισσότερους από 500.000 επισκέπτες τον χρόνο.
Βρίσκεται στη διαδρομή του Δρόμου του κρασιού της Αλσατίας.
Τοποθεσία
Το κάστρο είναι κτισμένο σε υψόμετρο 757 μέτρων και βρίσκεται:
Ιστορία
Το ύψωμα όπου είναι χτισμένο το κάστρο αναφέρεται για πρώτη φορά ως Στάουφενμπεργκ σε μια πράξη του 774 που εκδόθηκε από τον Φράγκο βασιλιά Καρλομάγνο. Και πάλι αναφέρθηκε το 854, τότε ήταν ιδιοκτησία της γαλλικής Βασιλικής Σαιν-Ντενί και τοποθεσία ενός μοναστηριού.
Μεσαίωνας
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η είσοδος του πύργου Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς χτίστηκε το πρώτο κάστρο. Ωστόσο, ένα κάστρο Στάουφεν (Burg Staufen) αναφέρεται το 1147, όταν οι μοναχοί παραπονέθηκαν στον βασιλιά Λουδοβίκο Ζ´ της Γαλλίας για την παράνομη κατασκευή του από τον δούκα του Οίκου των Χοενστάουφεν Φρειδερίκο Β΄ της Σουαβίας. Το 1192 το κάστρο ονομαζόταν Kinzburg (Königsburg, «Το κάστρο του βασιλιά»).
Το 1479 ο Αψβούργος αυτοκράτορας Φρειδερίκος Γ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας παραχώρησε τα ερείπια του κάστρου στους κόμητες του Τίερσταϊν, οι οποίοι το ξαναέκτισαν με ένα αμυντικό σύστημα προσαρμοσμένο στο νέο πυροβολικό της εποχής. Όταν το 1517 πέθανε ο τελευταίος Τίερσταϊν, το κάστρο επέστρεψε στην κατοχή του αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού Α'. Το 1633, κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου, κατά τον οποίο οι Καθολικοί πολέμησαν τους Προτεστάντες, το αυτοκρατορικό κάστρο πολιορκήθηκε από τις προτεσταντικές σουηδικές δυνάμεις. Μετά από πολιορκία 52 ημερών, το κάστρο κάηκε και λεηλατήθηκε από τα σουηδικά στρατεύματα. Για αρκετές εκατοντάδες χρόνια δεν ξαναχρησιμοποιήθηκε. Διάφοροι ρομαντικοί ποιητές και καλλιτέχνες εμπνεύστηκαν από το ερειπωμένο κάστρο κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.
Ανακαίνιση του 19ου αιώνα
αριστερά|μικρογραφία|Η κυρία πύλη του κάστρου Το 1862 κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Γαλλικής Αυτοκρατορίας, τα ερείπια του κάστρου καταχωρήθηκαν ως ιστορικό μνημείο και αγοράστηκαν από την κοινότητα Σελεστά τρία χρόνια αργότερα. Μετά τον Γαλλο-Πρωσικό πόλεμο του 1870-1871 η περιοχή ενσωματώθηκε στη γερμανική αυτοκρατορική επικράτεια και το 1899 οι πολίτες χορήγησαν αυτό που έμεινε από το κάστρο στον Γερμανό αυτοκράτορα Γουλιέλμο Β΄. Ο Γουλιέλμος θέλησε να δημιουργήσει ένα κάστρο αντάξιο της λάμψης της Αλσατίας κατά τον Μεσαίωνα και γενικότερα αντάξιο του γερμανικού πολιτισμού. Έλπιζε επίσης ότι η αποκατάσταση θα ενίσχυε τον δεσμό των Αλσατιανών με τη Γερμανία, καθώς μόλις πρόσφατα είχαν ενσωματωθεί στη νεοσυσταθείσα Γερμανική Αυτοκρατορία. Οι εργασίες διήρκεσαν από το 1900 έως το 1908. Στις 13 Μαΐου 1908 το ανακαινισμένο κάστρο εγκαινιάστηκε παρουσία του αυτοκράτορα, σε μια περίλαμπρη τελετή, κάτω από καταρρακτώδη βροχή. μικρογραφία|250x250εσ|Αεροφωτογραφία του κάστρου Ο στόχος ήταν να ανοικοδομηθεί το κάστρο όσο το δυνατόν αυθεντικότερα, όπως ήταν την παραμονή του Τριακονταετούς Πολέμου. Στηρίχθηκαν σε μεγάλο βαθμό σε ιστορικά στοιχεία, αλλά, καθώς δεν υπήρχαν πολλές πληροφορίες, έπρεπε να αυτοσχεδιάσουν σε ορισμένα τμήματα του οχυρού. Για παράδειγμα, το ακροπύργιο θεωρείται πλέον ότι είναι περίπου 14 μέτρα πιο ψηλό. Ο Γουλιέλμος Β', ο οποίος επισκέπτονταν τακτικά το εργοτάξιο μέσω ενός ειδικά χτισμένου σιδηροδρομικού σταθμού στην κοντινή κοινότητα Σαιν-Ιππολύτ, ενθάρρυνε επίσης ορισμένες τροποποιήσεις που τόνισαν μια ρομαντική νοσταλγία για τον γερμανικό πολιτισμό. Για παράδειγμα, η κύρια αίθουσα τραπεζαρίας έχει υψηλότερη οροφή από πριν και τονίστηκαν ιδιαίτερα οι δεσμοί μεταξύ του Οίκου των Χοεντσόλερν και του Οίκου των Αψβούργων. Ο αυτοκράτορας ήθελε να νομιμοποιήσει τους Χοεντσόλερν ως επί κεφαλής της Γερμανικής Αυτοκρατορίας και να ισχυροποιήσει τον εαυτό του ως άξιο κληρονόμο των Χόενσταουφεν και των Αψβούργων. μικρογραφία|333x333εσ|Η εσωτερική αυλή
Το κάστρο σήμερα
Έχει καταχωρηθεί από το 1862 και ταξινομήθηκε το 1993 ως ιστορικό μνημείο από το γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού. Το 2007, η κυριότητα μεταβιβάστηκε στο νομό του Κάτω Ρήνου. Σήμερα, είναι ένα από τα πιο διάσημα τουριστικά αξιοθέατα της περιοχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κάστρα στον Κάτω Ρήνο
Γιάιτσε
Το Γιάιτσε (Jajce) (κυριλλικά: Јајце) είναι πόλη και δήμος, που βρίσκεται στο Καντόνι της Κεντρικής Βοσνίας της Ομοσπονδίας Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, μιας οντότητας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με την απογραφή του 2013, η πόλη έχει πληθυσμό 7.172 κατοίκους, και στον ευρύτερο δήμο κατοικούν 27.258 κάτοικοι. Βρίσκεται στην περιοχή Μποσάνσκα Κράινα, στο σταυροδρόμι μεταξύ Μπάνια Λούκα, Μρκόνιτς Γκραντ και Ντόνι Βάκουφ, στη συμβολή των ποταμών Πλίβα και Βρμπας.
Περίοδος της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας
Το Γιάιτσε Μιθρέουμ είναι ένας ναός αφιερωμένος στον Θεό του Ήλιου, Μίθρα. Η λατρεία του θεού Μίθρα εξαπλώθηκε σε άλλα μέρη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σε όλη τη λεκάνη της Μεσογείου από σκλάβους και εμπόρους από την Ανατολή και από Ρωμαίους στρατιώτες, που ήρθαν σε επαφή με τους οπαδούς της λατρείας του στην Ανατολή. Ο ναός χρονολογείται στον 2ο αιώνα μ.Χ. και επισκευάστηκε κάποια στιγμή κατά τον 4ο αιώνα μ.Χ. Ο συγκεκριμένος ναός είναι γνωστός ως ένα από τα καλύτερα διατηρημένα κτίσματα στην Ευρώπη. Ανακαλύφθηκε τυχαία κατά την κατασκευή ιδιωτικής κατοικίας. Ο ναός προστατεύεται από γυάλινους τοίχους, έτσι ώστε οι επισκέπτες να μπορούν να δουν το εσωτερικό ακόμη και χωρίς να μπουν στο κτήριο. Ωστόσο, για την είσοδο και για μια πιο προσεκτική ματιά, οι επισκέπτες πρέπει να ενημερώσουν εκ των προτέρων για την επίσκεψή τους επικοινωνώντας με το Εθνολογικό Μουσείο του Γιάιτσε.
Βασίλειο της Βοσνίας
αριστερά|μικρογραφία| Ακρόπολη πάνω από την περιτειχισμένη πόλη Γιάιτσε Ο Χρέβογιε Βούκτσιτς Χρβάτινιτς την εποχή της μεγαλύτερης δύναμής του ίδρυσε την πόλη Γιάιτσε.
Το Γιάιτσε χτίστηκε για πρώτη φορά τον 14ο αιώνα και χρησίμευσε ως πρωτεύουσα του ανεξάρτητου Βασιλείου της Βοσνίας κατά την εποχή του. Οι πρώτες αναφορές στο όνομα Γιάιτσε σε γραπτές πηγές είναι από το έτος 1396, αλλά το φρούριο είχε ήδη υπάρξει μέχρι τότε. Η πόλη έχει πύλες ως οχυρώσεις, καθώς και ένα κάστρο με τείχη, που οδηγούν στις διάφορες πύλες γύρω από την πόλη. Περίπου 10–20 χιλιόμετρα μακριά από το Γιάιτσε βρίσκεται το Κάστρο της Κομοτινής και η περιοχή της πόλης, που είναι παλαιότερη αλλά μικρότερη από τη Γιάιτσε. Πιστεύεται ότι η πόλη Γιάιτσε ιδρύθηκε αφού η Κομοτίνη χτυπήθηκε από τον Μαύρο Θάνατο. Το Γιάιτσε ήταν η κατοικία του τελευταίου Βόσνιου βασιλιά Στεφάν Τομάσεβιτς, όπου και σκοτώθηκε.
Οι Οθωμανοί πολιόρκησαν την πόλη και εκτέλεσαν τον Τομάσεβιτς, αλλά την κράτησαν μόνο για έξι μήνες. Σε αυτό το σημείο ήταν οι Ούγγροι που προσπάθησαν να αδράξουν την ευκαιρία, για να εμποδίσουν την οθωμανική επέκταση στα Βαλκάνια. Με την ευκαιρία θανάτου του Βόσνιου Βασιλιά ο Ούγγρος βασιλιάς Ματθίας Κορβίνος βρήκε την ευκαιρία να προσπαθήσει να καταλάβει τη Βοσνία από τους Οθωμανούς, κάτι που κατά συνέπεια οδήγησε στην Πολιορκία του Γιάιτσε και την καταστολή της προέλασης των οθωμανικών δυνάμεων. Αυτό το γεγονός μετέβαλε τα οθωμανικά σχέδια για σχεδόν μισό αιώνα, οπότε οι Ούγγροι ίδρυσαν την Μπανόβινα του Γιάιτσε. Πριν από το θάνατό της το 1478 η Βασίλισσα Αικατερίνη ανακαίνισε την εκκλησία της Αγίας Μαρίας στο Γιάιτσε, που είναι σήμερα η παλαιότερη εκκλησία της πόλης.
Οθωμανική περίοδος
Ο Σκεντέρμπεης Μιχάιλοβιτς πολιόρκησε ξανά τη Γιάιτσε το 1501. Αν και η πολιορκία ήταν ανεπιτυχής, σηματοδότησε τον επερχόμενο θάνατο της πόλης και την ουγγρική κυριαρχία στη Βοσνία. Ο Μιχάιλοβιτς αποκρούστηκε από τον Ιωάννη Κορβίνο, τον οποίο βοηθούσαν οι Ζρίνσκι, Φράνκοπαν, Κάρλοβιτς και Κούμπορ. Το 1520 ο Πέταρ Κέγκλεβιτς έγινε αρχηγός της Μπανοβίνας του Γιάιτσε. Το 1527, το Γιάιτσε έπεσε υπό την οθωμανική κυριαρχία. Υπό τους Οθωμανούς, η πόλη έχασε τη στρατηγική της σημασία, καθώς τα σύνορα μετακινούνταν βορειότερα.
Περίοδος Αυστροουγγαρίας
Το Γιάιτσε πέρασε με την υπόλοιπη Βοσνία-Ερζεγοβίνη υπό τη διοίκηση της Αυστροουγγαρίας το 1878. Το μοναστήρι των Φραγκισκανών του Αγίου Λουκά ολοκληρώθηκε το 1885.
Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος
αριστερά|μικρογραφία| Μουσείο AVNOJ στο Γιάιτσε Από το 1929 έως το 1941, το Γιάιτσε ήταν μέρος της Βρμπας Μπανόβινας του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το Γιάιτσε απέκτησε στρατηγική σημασία ως κέντρο μιας μεγάλης περιοχής ελεύθερης επικράτειας και στις 29 Νοεμβρίου 1943 φιλοξένησε το δεύτερο συνέδριο του Αντιφασιστικού Συμβουλίου για την Εθνική Απελευθέρωση της Γιουγκοσλαβίας (AVNOJ). Εκεί, εκπρόσωποι από όλη τη Γιουγκοσλαβία αποφάσισαν να ιδρύσουν μια ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία με ισότητα μεταξύ των εθνών της και καθιέρωσαν ότι η Βοσνία και Ερζεγοβίνη θα ήταν μια από τις συνταγματικές Δημοκρατίες της. Η μεταπολεμική οικονομία του Γιάιτσε στη σοσιαλιστική εποχή βασιζόταν στη βιομηχανία και τον τουρισμό.
Βοσνιακός πόλεμος
μικρογραφία|279x279εσ| Ερείπια του ορθόδοξου μοναστηριού στο Γιάιτσε Στα τέλη Απριλίου και στις αρχές Μαΐου 1992, σχεδόν όλοι οι Σέρβοι έφυγαν από την περιοχή και διέφυγαν ή εκδιώχθηκαν σε εδάφη υπό τον έλεγχο της Δημοκρατίας Σέρπσκα (Σερβική Δημοκρατία Βοσνίας και Ερζεγοβίνης). Το καλοκαίρι του 1992, ο Στρατός της Δημοκρατίας της Σέρπσκα (VRS) ξεκίνησε σφοδρό βομβαρδισμό της πόλης. Το Γιάιτσε το υπερασπίζονταν στρατιωτικές δυνάμεις της Κροατίας (HVO) και Βοσνιακές δυνάμεις (ARBiH) με δύο ξεχωριστές γραμμές διοίκησης. Το Γιάιτσε έπεσε στις σερβικές δυνάμεις στις 29 Οκτωβρίου. Οι στρατιωτικές δυνάμεις, που υποχωρούσαν ενώθηκαν με μια πομπή 30.000 έως 40.000 αμάχων προσφύγων, που εκτεινόταν σε μήκος 16 χιλιομέτρων προς το Τράβνικ, κάτω από ελεύθερους σκοπευτές και βομβαρδισμούς του στρατού της Δημοκρατίας της Σέρπσκα (VRS). Ο Σρέιντερ την αποκάλεσε ως «τη μεγαλύτερη και πιο άθλια μοναδική έξοδο» του Πολέμου της Βοσνίας.
Οι Βόσνιοι πρόσφυγες επανεγκαταστάθηκαν στην Κεντρική Βοσνία, ενώ οι Κροάτες μετακινήθηκαν είτε στην Κροατία είτε πιο κοντά στα σύνορα της Κροατίας λόγω της αυξανόμενης έντασης. Μέχρι τον Νοέμβριο του 1992, ο προπολεμικός πληθυσμός του Γιάιτσε είχε συρρικνωθεί από 45.000 σε μερικές μόνο χιλιάδες.
Τις επόμενες εβδομάδες, όλα τα τζαμιά και οι καθολικές εκκλησίες στο Γιάιτσε κατεδαφίστηκαν. Εικάζεται ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία κατεδαφίστηκε στις 10–11 Οκτωβρίου από μέλη της λεγόμενης «Ταξιαρχίας Κράινα» εντός του Στρατού της BiH. Ο Στρατός της Δημοκρατίας της Σέρπσκα (VRS) μετέτρεψε το μοναστήρι των Φραγκισκανών της πόλης σε φυλακή και τα αρχεία του, οι συλλογές μουσείων και τα έργα τέχνης του λεηλατήθηκαν. Η εκκλησία του μοναστηριού καταστράφηκε ολοσχερώς. Μέχρι το 1992, όλα τα θρησκευτικά κτήρια στο Γιάιτσε είχαν καταστραφεί, εκτός από δύο τζαμιά των οποίων η επικίνδυνη τοποθέτηση στην κορυφή ενός λόφου τα είχε καταστήσει ακατάλληλα για κατεδάφιση.
Ένας σημαντικός αριθμός Σέρβων προσφύγων εγκαταστάθηκε στο Μπρτσκο, ενώ οι υπόλοιποι εγκαταστάθηκαν στο Μρκόνιτς Γκραντ, το Σίποβο και τη Μπάνια Λούκα.
Οικονομία και τουρισμός
δεξιά|μικρογραφία|280x280εσ| Καταρράκτης, 1901 Η οικονομία του δήμου Γιάιτσε είναι σήμερα αδύναμη. Η UNESCO, με μια σουηδική οργάνωση Kulturarv utan gränser (  Πολιτιστική Κληρονομιά χωρίς Σύνορα ), ξεκίνησε το έργο ανάπλασης του ιστορικού πυρήνα της πόλης. Το κύριο έργο της εταιρείας ήταν η ανακαίνιση παλαιών παραδοσιακών σπιτιών, που συμβολίζουν την πανοραμική θέα της πόλης με τον καταρράκτη. Από το 2006, τα περισσότερα σπίτια ξαναχτίστηκαν.
Ο παλιός πυρήνας της πόλης με τα τείχη του Γιάιτσε, συμπεριλαμβανομένου του καταρράκτη, και άλλων μεμονωμένων τοποθεσιών εκτός της περιτειχισμένης πόλης, όπως το Γιάιτσε Μιθρέουμ, έχει χαρακτηριστεί ως το φυσικό και αρχιτεκτονικό σύνολο του Γιάιτσε και προτάθηκε για εγγραφή στον κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Οι περιοχές αυτές επί του παρόντος έχουν καταχωρηθεί στον προσωρινό κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Τουρισμός
Η πόλη φημίζεται για τον όμορφο καταρράκτη της ύψους 22 μέτρων, και ο οποίος βρίσκεται εκεί όπου ο ποταμός Πλίβα συναντά τον ποταμό Βρμπας. Υπέστη ζημιές κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Βοσνίας από υψηλότερη στάθμη υδάτων και σοβαρές πλημμύρες, καθώς η περιοχή της συλλογής νερού του υδροηλεκτρικού σταθμού Γιάιτσε-1 ήταν στο μέτωπο της μάχης και εκτός λειτουργίας. Η ξαφνική άνοδος της στάθμης του νερού και η εκκένωση του ταμιευτήρα δημιούργησαν ένα παλιρροϊκό κύμα, που κατέστρεψε το στρώμα τραβερτίνης του καταρράκτη.
Το Γιάιτσε βρίσκεται σε ορεινή περιοχή. Στην περιοχή, που βρίσκεται κοντά στην πόλη, υπάρχουν ποτάμια όπως ο Βρμπας και ο Πλίβα και λίμνες όπως η λίμνη Πλίβα, η οποία είναι επίσης δημοφιλής προορισμός για τους ντόπιους και τους τουρίστες. Όχι πολύ μακριά από το Γιάιτσε υπάρχουν βουνά, που έχουν ύψος πάνω από 2.000 μέτρα, όπως το Βλάσιτς κοντά στην πόλη Τράβνικ. Το ταξίδι στους ορεινούς δρόμους προς την πόλη μπορεί να μην είναι ευχάριστο για κάποιους επισκέπτες, γιατί οι δρόμοι είναι σε κακή κατάσταση, αλλά το τοπίο είναι γραφικό.
Δημογραφικά στοιχεία
Το 1931 ο σημερινός δήμος Γιάιτσε ήταν μέρος της πολύ μεγαλύτερης κομητείας Γιάιτσε (μαζί με τους σημερινούς δήμους Γιέζερο, Ντομπρέτιτσι και Σίποβο).
266 Σέρβοι από το Γιάιτσε έχει επιβεβαιωθεί ότι δολοφονήθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Γιασένοβατς κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου.
Πληθυσμός
εναλλ.=|μικρογραφία| Ξύλινο τζαμί βοσνιακού τύπου (Ramadan begova džamija), ανακατασκευασμένο
Δίδυμες πόλεις – αδελφοποιημένες πόλεις
Το Γιάιτσε είναι αδελφοποιημένο με τις παρακάτω πόλεις:
Τζάκι Μίτσελ
Η Βίρνα Βεατρίκη "Τζάκι" Μίτσελ Γκίλμπερτ (29 Αυγούστου 1913 – 7 Ιανουαρίου, 1987) ήταν η πρώτη γυναίκα πίτσερ στην ιστορία του επαγγελματικού μπέιζμπολ. Παίζοντας για την ομάδα Chattanooga Lookouts της ερασιτεχνικής Κατηγορίας AA σε ένα φιλικό αγώνα εναντίον των New York Yankees, επικράτησε διαδοχικά των Μπέιμπ Ρουθ και Λου Γκέριγκ.
Πρώτα χρόνια
Η Τζάκι Μίτσελ γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου του 1913 στο Σατανούγκα του Τενεσί, και γονείς της ήταν η Βίρνα Γουόλ και ο δρ. Τζόζεφ Μίτσελ. Έμαθε τα βασικά του παιχνιδιού από τον πατέρα της και από το γείτονά της, τον Dazzy Βανς  ο οποίος αργότερα εισήχθε στο Hall of Fame του μπέιζμπολ.
Εναντίον των New York Yankees
Ο φιλικός αγώνας μεταξύ New York Yankees και Chattanooga Lookouts ήταν προγραμματισμένος να πραγματοποιηθεί στο Σατανούγκα του Τενεσί την 1η Απριλίου 1931, πλην όμως, λόγω βροχής, αναβλήθηκε για τηνεπόμενη μέρα. Η δεκαεπτάχρονη Μίτσελ μπήκε στον αγώνα στην πρώτη περίοδο, αφότου ο βασικός πίτσερ, Clyde Barfoot, επέτρεψε δύο χτυπήματα, ένα διπλό και ένα μονό. Επόμενοι παίκτες για τους New York Yankees ήταν οι Μπέιμπ Ρουθ και Λου Γκέριγκ. Ο Ρουθ, αφού αστόχησε σε τρεις προσπάθειες, αγριοκοίταξε και επιτέθηκε λεκτικά στο διαιτητή πριν οδηγηθεί στον πάγκο από τους συμπαίκτες τους. Το πλήθος υποστήριξε τη Τζάκι. Σύμφωνα με την τοπική εφημερίδα του Σανατούγκα, ο Μπέιμπ Ρουθ είπε: "Δεν ξέρω τι θα γίνει αν αρχίσουν να αφήνουν τις γυναίκες να παίζουν  μπέιζμπολ. Φυσικά, ποτέ δεν θα τα καταφέρουν. Γιατί; Επειδή είναι πάρα πολύ λεπτεπίλεπτες. Θα τις σκότωνε να παίζουν κάθε μέρα." Επόμενος στη σειρά ήταν Λου Γκέριγκ που είχε το παρατσούκλι "Σιδερένιο Άλογο". Ο Γκέρινγκ είχε την ίδια τύχη με τον Ρουθ κι έτσι η Τζάκι Μίτσελ πέρασε στην ιστορία για την επικράτησή της επί δύο εκ των μεγαλύτερων παικτών στην ιστορία του μπέιζμπολ.
Μετέπειτα σταδιοδρομία
Η Μίτσελ συνέχισε να αγωνίζεται επαγγελματικά στην ομάδα House of David που αποτελούνταν από άντρες με πολύ μακρυά μαλλιά και γένια. Αποσύρθηκε το 1937 σε ηλικία 23 ετών, αφού είχε γίνει έξαλλη για την κατάχρηση της ιστορία της – μια φορά της ζητήθηκε να γήπεδο να ρίξει τη μπάλα ενώ ίππευε ένα γαϊδουράκι.
Η Τζάκι Mitchell πέθανε στο Φορτ Όγλεθορπ της Τζόρτζια, την 7η Ιανουαρίου, 1987, και ετάφη στο κοιμητήριο Forest Hills στην Σανατούγκα.
Αναφορές
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές του μπέιζμπολ
Μπρανλ
Το Μπρανλ (γαλλικά: Bransles) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπρανλενταί (γαλλικά: Bransledais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Διονύσιος ο Αλεξανδρεύς (ολυμπιονίκης, 3ος αιώνας π.Χ.)
Ο Διονύσιος ο Αλεξανδρινός (3ος αιώνας), ήταν αρχαίος αθλητής με καταγωγή από την Αλεξάνδρεια, ο οποίος αναφέρεται από τον Δέξιππο στο έργο Χρονική ιστορία πως στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 262ους (269) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες διαφόρων εθνικοτήτων Κατηγορία:Αρχαίοι Αλεξανδρινοί ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (3ος αιώνας)
Ντεζιρέ της Σουηδίας
Η Ντεζιρέ της Σουηδίας (Désirée av Sverige, 2 Ιουνίου 1938 -) είναι κόρη του Πρίγκιπα Γουσταύου Αδόλφου, Δούκα του Βεστερμπότεν.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 2 Ιουνίου 1938 στο Παλάτι Χάγκα, και είναι το τρίτο παιδί και κόρη του Πρίγκιπα Γουσταύου Αδόλφου, Δούκα του Βεστερμπότεν και της Πριγκίπισσας Σίβυλλα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Η Βάπτισή της έγινε στις 30 Ιουνίου 1938 στην Εκκλησία Σόλνα της Στοκχόλμης. Μεγάλωσε στο Παλάτι Χάγκα μαζί με τις τρεις αδελφές της, οι οποίες ήταν γνωστές ως "Πριγκίπισσες του Χάγκα".
Στις 18 Δεκεμβρίου 1963 ανακοινώθηκε ο αρραβώνας της με τον Νικόλαο, Βαρώνο Σίλβεχελντ. Ο γάμος τους έγινε στις 5 Ιουνίου 1964 στην Εκκλησία του Αγίου Νικολάου της Στοκχόλμης. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
Τιμητικές διακρίσεις
Εθνικές
Ξένες
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Μπερναντότ Κατηγορία:Σουηδοί ευγενείς Κατηγορία:Σουηδέζες πριγκίπισσες
Μπραι-συρ-Σεν
Το Μπραι-συρ-Σεν (γαλλικά: Bray-sur-Seine) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σεν-ε-Μαρν, στη διοικητική περιοχή της Ιλ-ντε-Φρανς.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπραιτουά (γαλλικά: Braytois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σεν-ε-Μαρν
Μπόλκο Δ΄ του Οπόλε
Ο Μπόλκο Δ΄, πολων. Bolko IV Opolski (1363/67 - 6 Μαΐου 1437) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Στσέλτσε & Νιεμόντλιν (1382-1400, με τους αδελφούς του), δούκας του Οπόλε (1396-1400, με τους αδελφούς του, εκτός του Ολέσνο).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Μπόλκο Γ΄ δούκα του Οπόλε, Στσέλτσε και της Άννας, ίσως κόρης του Ιωάννη Α΄ δούκα του Οσβιέντσιμ.