cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πελατειακά Δίκτυα
Αίτια Δημιουργίας
Ο έντονος ανταγωνισμός προσώπων για την κατάληψη θέσεων εξουσίας, η ελλιπής παροχή προστασίας στους Έλληνες υπηκόους από την οθωμανική διοίκηση σε περιπτώσεις παραβιάσεων και παρανομιών και η απουσία συστήματος κοινωνικής πρόνοιας ήταν οι βασικοί λόγοι που οδήγησαν στην δημιουργία των δικτύων αυτών στην ελληνική επικράτεια.
Κυριότερα Δίκτυα
Τα κυριότερα δίκτυα πατρωνίας παρατηρούνται κατά την περίοδο 1715-1821 στην Πελοπόννησο,τα οποία διαχειρίζονταν οι πρόκριτοι και οι οικογένειες τους, στην Στερεά Ελλάδα, φορείς των οποίων ήταν ντόπιοι μεγαλοαρματολοί και στα νησιά του ελλαδικού χώρου, στα οποία κυριαρχούσαν έμποροι και πλοιοκτήτες.
Σύγκριση με το Σήμερα
Σε αντίθεση με τα σημερινά κόμματα, τα πελατειακά δίκτυα είχαν τυπική λειτουργία, αφού δεν διαμόρφωναν διαφορετικές πολιτικές αντιλήψεις και δεν είχαν λόγο σε ζητήματα σχετικά με την νομοθεσία ή την διοίκηση του κράτους.''
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτειακοί Θεσμοί της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Γενικές εκλογές στη Μανιτόμπα (2016)
Οι 41ες γενικές εκλογές στη Μανιτόμπα διεξήχθησαν στις 19 Απριλίου 2016 για την εκλογή των μελών της Νομοθετικής Συνέλευσης, στην εν λόγω επαρχία του Καναδά. Το Νέο Δημοκρατικό Κόμμα της Μανιτόμπα, με αρχηγό τον Γκρεγκ Σέλινγκερ, ηττήθηκε από το Προοδευτικό Συντηρητικό Κόμμα της Μανιτόμπα με αρχηγό τον Μπράιαν Πάλιστερ, τερματίζοντας σχεδόν 17 χρόνια της κυριαρχίας του NDP.
Αποτελέσματα
!rowspan="2"|Κόμμα !rowspan="2"|Αρχηγός !rowspan="2"| Υποψήφιοι !colspan="4"|Έδρες !colspan="3"|Λαϊκή ψήφος !2011 ! Διάλυση κοινοβουλίου !2016 !+/- !Ψήφοι !% !% μεταβολή
Παραπομπές
2016 Μανιτομπα 2016
One UI
Το One UI (επίσης γραμμένο ως OneUI) είναι μια διεπαφή χρήστη με βάση το Android που αναπτύχθηκε από τη Samsung Electronics για τα κινητά τηλέφωνά της με Android 9 ή νεότερη έκδοση. Διαδέχοντας το Samsung Experience (Android 7-8) και το TouchWiz (Android 6 και παλαιότερο), σχεδιάστηκε για να κάνει τη χρήση μεγαλύτερων smartphone πιο εύκολη και για να γίνει πιο ελκυστικό οπτικά. Για περισσότερη σαφήνεια, ορισμένα στοιχεία της διεπαφής χρήστη τροποποιήθηκαν ώστε να ταιριάζουν με τα χρώματα που βασίζονται στο χρώμα του τηλεφώνου του χρήστη. Αποκαλύφθηκε στο συνέδριο προγραμματιστών της Samsung το 2018 μαζί με τη σειρά Galaxy S10, το Galaxy Buds και το Galaxy Fold.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λειτουργικά συστήματα
Στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου
μικρογραφία| Βορειοκορεάτες και Κινέζοι κομμουνιστές κρατούμενοι συγκεντρώθηκαν στο στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου των [[Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών|Ηνωμένων Εθνών στο Μπούσαν κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Κορέας το 1951]] Στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου είναι ο χώρος για τον περιορισμό μαχητών των εχθρικών δυνάμεων, οι οποίοι αιχμαλωτίστηκαν από εμπόλεμη δύναμη σε καιρό πολέμου.
Υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ των στρατοπέδων αιχμαλώτων, των στρατοπέδων εγκλεισμού και των στρατιωτικών φυλακών. Τα ειδικά κατασκευασμένα στρατόπεδα αιχμαλώτων πολέμου εμφανίστηκαν στο Νόρμαν Κρος στην Αγγλία το 1797 κατά τη διάρκεια των Πολέμων της Γαλλικής Επανάστασης και στη Φυλακή Ντάρτμουρ, που κατασκευάστηκαν κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, και χρησιμοποιούνται σε όλες τις κύριες συγκρούσεις των τελευταίων 200 ετών. Τα κύρια στρατόπεδα χρησιμοποιούνται για ακτοφύλακες, πεζοναύτες, ναυτικούς, στρατιώτες και πιο πρόσφατα, αεροπόρους εχθρικής δύναμης που έχουν αιχμαλωτιστεί από μια εμπόλεμη δύναμη κατά τη διάρκεια ή αμέσως μετά από ένοπλη σύγκρουση. Άμαχοι, όπως ναυτικοί του εμπορικού και πολεμικοί ανταποκριτές, έχουν επίσης φυλακιστεί σε ορισμένες συγκρούσεις. Με την υιοθέτηση της Σύμβασης της Γενεύης για τους Αιχμαλώτους του Πολέμου το 1929, που αργότερα αντικαταστάθηκε από την Τρίτη Σύμβαση της Γενεύης, τα στρατόπεδα αιχμαλώτων πολέμου έπρεπε να είναι ανοιχτά σε επιθεώρηση από εξουσιοδοτημένους εκπροσώπους μιας ουδέτερης δύναμης.
Κράτηση αιχμαλώτων πολέμου πριν από την ανάπτυξη στρατοπέδων
Πριν από την Ειρήνη της Βεστφαλίας, οι εχθρικοί μαχητές που αιχμαλωτίζονταν από τις εμπόλεμες δυνάμεις συνήθως εκτελούνταν, υποδουλώνονταν ή κρατούνταν για λύτρα. Αυτό, σε συνδυασμό με το σχετικά μικρό μέγεθος στρατών, σήμαινε ότι δεν υπήρχε καμία ανάγκη για οποιαδήποτε μορφή στρατοπέδου για να κρατήσει αιχμαλώτους πολέμου. Η Ειρήνη της Βεστφαλίας, μια σειρά συνθηκών που υπογράφηκαν μεταξύ Μαΐου και Οκτωβρίου 1648 που τερμάτισαν τον Τριακονταετή Πόλεμο και τον Ογδοηκονταετή Πόλεμο, περιείχε μια διάταξη σύμφωνα με την οποία όλοι οι κρατούμενοι έπρεπε να απελευθερωθούν χωρίς λύτρα. Αυτό γενικά θεωρείται ότι σηματοδότησε το σημείο όπου οι αιχμάλωτοι εχθρικοί μαχητές θα τυγχάναν εύλογης μεταχείρισης πριν αφεθούν ελεύθεροι στο τέλος της σύγκρουσης ή υπό όρους για να μην πάρουν τα όπλα. Η πρακτική της αποφυλάκισης εχθρικών μαχητών είχε ξεκινήσει χιλιάδες χρόνια νωρίτερα, τουλάχιστον από την εποχή της Αρχαίας Καρχηδόνας, αλλά έγινε συνήθης πρακτική στην Ευρώπη από το 1648 και μετά. Η επακόλουθη αύξηση του αριθμού των αιχμαλώτων θα οδηγήσει τελικά στην ανάπτυξη των στρατοπέδων αιχμαλώτων πολέμου.
Πρώτο ειδικά κατασκευασμένο στρατόπεδο
Το παλαιότερο γνωστό στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου που κατασκευάστηκε ειδικά για το σκοπό αυτό ιδρύθηκε από το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας στο Νόρμαν Κρος, το 1797 για να στεγάσει τον αυξανόμενο αριθμό αιχμαλώτων από τους Πολέμους της Γαλλικής Επανάστασης και τους Ναπολεόντειους Πολέμους.
Στρατόπεδα Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου
μικρογραφία| Στρατιώτης του [[Στρατός της Ένωσης|Στρατού της Ένωσης κατά την απελευθέρωσή του από τη φυλακή Άντερσονβιλ τον Μάιο του 1865.]] Χωρίς ένα μέσο για την αντιμετώπιση μεγάλου αριθμού αιχμαλώτων στρατευμάτων στις αρχές του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου, οι κυβερνήσεις της Ένωσης και της Συνομοσπονδίας βασίστηκαν στο παραδοσιακό ευρωπαϊκό σύστημα αποφυλάκισης υπό όρους και ανταλλαγής κρατουμένων. Εν αναμονή της ανταλλαγής, οι κρατούμενοι περιορίζονταν σε μόνιμα στρατόπεδα.
Ούτε τα στρατόπεδα φυλακών της Ένωσης ούτε της Συνομοσπονδίας διοικούνταν πάντα καλά, και ήταν σύνηθες οι κρατούμενοι να πεθαίνουν από πείνα ή ασθένειες. Υπολογίζεται ότι περίπου 56.000 στρατιώτες πέθαναν στις φυλακές κατά τη διάρκεια του πολέμου, σχεδόν το 10% όλων των θανάτων του Εμφυλίου Πολέμου. Κατά τη διάρκεια μιας περιόδου 14 μηνών στο στρατόπεδο Σάμτερ, που βρίσκεται κοντά στο Άντερσονβιλ της Τζόρτζια, 13.000 (28%) από τους 45.000 στρατιώτες της Ένωσης που ήταν εγκλωβισμένοι εκεί πέθαναν. Στο στρατόπεδο Ντάγκλας στο Σικάγο του Ιλινόι, το 10% των Συνομοσπονδιακών κρατουμένων πέθαναν κατά τη διάρκεια ενός κρύου χειμερινού μήνα και το ποσοστό θανάτων (25%) στη φυλακή Ελμίρα στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης ήταν σχεδόν ίσο με αυτό του Άντερσονβιλ.
Πολωνο-Σοβιετικός Πόλεμος
Από το φθινόπωρο του 1920, χιλιάδες αιχμάλωτοι στρατιώτες και φρουροί του Κόκκινου Στρατού είχαν τοποθετηθεί στο στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου Τουχόλα στην Πομερανία. Αυτοί οι κρατούμενοι ζούσαν σε σκάμματα και πολλοί πέθαναν από πείνα, κρύο και μολυσματικές ασθένειες. Σύμφωνα με τους ιστορικούς Ζμπίγκνιεφ Κάρπους και Βαλντέμαρ Ρέζμερ, έως και 2.000 κρατούμενοι πέθαναν στο στρατόπεδο κατά τη διάρκεια της λειτουργίας του.
Σε μια κοινή εργασία Πολωνών και Ρώσων ιστορικών, ο Κάρπους και ο Ρέζμερ υπολογίζουν τον συνολικό αριθμό των νεκρών σε όλα τα πολωνικά στρατόπεδα αιχμαλώτων κατά τη διάρκεια του πολέμου σε 16-17 χιλιάδες, ενώ ο Ρώσος ιστορικός Ματβέγιεφ τον υπολογίζει σε 18-20 χιλιάδες.
Στην άλλη πλευρά της πρώτης γραμμής, περίπου 20.000 από τους 51.000 Πολωνούς αιχμαλώτους πέθαναν σε σοβιετικά και λιθουανικά στρατόπεδα.
Ενώ οι συνθήκες για τους Σοβιετικούς αιχμαλώτους αποκαλύφθηκαν ξεκάθαρα από τον ελεύθερο Τύπο στην Πολωνία, δεν θα μπορούσε να αναμενόταν καμία αντίστοιχη εύρεση δεδομένων για τα σοβιετικά στρατόπεδα για Πολωνούς αιχμαλώτους από τον αυστηρά ελεγχόμενο σοβιετικό Τύπο της εποχής. Τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν πολλές περιπτώσεις κακομεταχείρισης Πολωνών κρατουμένων. Υπήρξαν επίσης περιπτώσεις εκτέλεσης Πολωνών αιχμαλώτων από τον σοβιετικό στρατό, όταν δεν υπήρχαν διαθέσιμες εγκαταστάσεις αιχμαλώτων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Φυλάκιση και κράτηση
Γαλλική τέχνη του 17ου αιώνα
μικρογραφία|320x320εσ|Et in Arcadia ego (Οι Βοσκοί της Αρκαδίας), [[Νικολά Πουσέν, 1639, Μουσείο του Λούβρου]] μικρογραφία|320x320εσ|Ο [[Λουδοβίκος ΙΔ΄ της Γαλλίας|Λουδοβίκος ΙΔ' και η οικογένειά του, αποδίδεται στον Νικολά ντε Λαρζιλιέρ, 1711]] Η γαλλική τέχνη του 17ου αιώνα, μία από τις πλουσιότερες περιόδους της τέχνης στη Γαλλία, στις πρώτες δεκαετίες ανέπτυξε τον καλλιτεχνικό ρυθμό του μπαρόκ, με επιδράσεις από την Ιταλία και τη Φλάνδρα. Από τα μέσα έως τα τέλη του 17ου αιώνα, απομακρύνθηκε από αυτή την τεχνοτροπία που εφαρμόζονταν στις περισσότερες χώρες της υπόλοιπης Ευρώπης την ίδια περίοδο και στράφηκε προς την κλασική τήρηση ορισμένων κανόνων αναλογίας και βαρύτητας, ρυθμός που αναφέρεται με τον όρο κλασικισμός.
Ο Χρυσός αιώνας
μικρογραφία|250x250εσ|[[Παλάτι του Λουξεμβούργου, 1615-20, Σαλομόν ντε Μπρος]] Στο τέλος του 16ου αιώνα, η Γαλλική Αναγέννηση είχε φθάσει στο τέλος της καθώς συγγραφείς, στοχαστές, καλλιτέχνες και αρχιτέκτονες προχώρησαν στην εξερεύνηση νέων οριζόντων. Όπως και με την Αναγέννηση, οι νέες κατευθύνσεις στη γαλλική τέχνη προήλθαν αρχικά από όσα συνέβαιναν στην Ιταλία και τη Φλάνδρα. Έτσι, αναπτύχθηκε το γαλλικό μπαρόκ και στη συνέχεια ο γαλλικός κλασικισμός, καλλιτεχνικοί ρυθμοί που είχαν επίδραση σε όλες τις εκδηλώσεις της τέχνης στη Γαλλία εκείνη την εποχή: αρχιτεκτονική, γλυπτική, μουσική και διακοσμητικές τέχνες, καθώς και στη γαλλική λογοτεχνία (Κορνέιγ, Ρακίνας, Μολιέρος, Ζαν ντε λα Φονταίν, Σαρλ Περώ, Μπουαλώ), με σημαντικά αποτελέσματα, ώστε η εποχή έφτασε σε τέτοιο επίπεδο που ονομάσθηκε Χρυσός αιώνας.
Ο Χρυσός αιώνας στην ιστορία της Γαλλίας υποδηλώνει τον 17ο αιώνα και αποτελεί μια από τις πλουσιότερες περιόδους της. Αυτό το όνομα χρησιμοποιήθηκε αρχικά για να οριοθετήσει τη βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΔ΄ (1643-1715), η ιστοριογραφία όμως σήμερα το εφαρμόζει σε μια μεγαλύτερη περίοδο που περιλαμβάνει ολόκληρο τον 17ο αιώνα και την εποχή ακόμη του Ερρίκου Δ΄ - ο οποίος είδε την αποκατάσταση της βασιλικής εξουσίας και το τέλος των Θρησκευτικών πολέμων - μέχρι το θάνατο του Λουδοβίκου ΙΔ΄, δηλαδή από το 1589 έως το 1715. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου που χαρακτηρίζεται από μοναρχικό απολυταρχισμό, το βασίλειο της Γαλλίας κυριαρχεί και ξεχωρίζει διαρκώς στην Ευρώπη χάρη στη στρατιωτική του επέκταση και την ολοένα και πιο κυρίαρχη πολιτιστική του επιρροή. Στο δεύτερο μισό του αιώνα, οι αυλές της Ευρώπης είχαν ως πρότυπο τον «Βασιλιά Ήλιο». Η γαλλική γλώσσα, η τέχνη, η μόδα και η λογοτεχνία εξαπλώθηκαν σε όλη την Ευρώπη, μια επιρροή που σημάδεψε επίσης ολόκληρο τον 18ο αιώνα. μικρογραφία|250x250εσ|Το [[Μέγαρο των Απομάχων, (1677-1706), Ζυλ Αρντουάν Μανσάρ]] Χρησιμοποιούνται επίσης ευρέως οι χαρακτηρισμοί Ρυθμός Λουδοβίκου ΙΓ΄ (για τη βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΓ΄, 1610-1643, κατά την οποία έλαβε χώρα μια νέα περίοδος έργων στο παλάτι του Λούβρου) και Ρυθμός Λουδοβίκου ΙΔ΄ (βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΔ΄, 1643 -1715, κατά την οποία αναπτύχθηκε το φιλόδοξο καλλιτεχνικό έργο στο παλάτι των Βερσαλλιών).
Από το 1660, το κλασικό ιδεώδες, κατανοητό ως σαφήνεια, μέτρο και υπακοή στους κανόνες, τόσο στα γράμματα όσο και στις τέχνες, θριάμβευσε στη Γαλλία ως μια αισθητική έκφραση της εξύμνησης της απόλυτης μοναρχίας και των ιδανικών της: τάξη και ενότητα, που συμπίπτουν με το καλλιτεχνικό γούστο που στήριζε η ανερχόμενη αστική τάξη.
Πολύ σημαντική ήταν η θεσμοθέτηση των τεχνών μέσω των Ακαδημιών, ιδιαίτερα της Ακαδημίας της Γαλλίας στη Ρώμη, που ιδρύθηκε το 1666 από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ υπό τη διεύθυνση των Ζαν-Μπατίστ Κολμπέρ, Σαρλ Λε Μπρεν και Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι, και εκείνων που ιδρύθηκαν στο Παρίσι: Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής το 1648, Βασιλική Ακαδημία Μουσικής το 1669 και Βασιλική Ακαδημία Αρχιτεκτονικής το 1671, (που συγχωνεύθηκαν στην Ακαδημία Καλών Τεχνών το 1816) και άλλες, όπως η Ακαδημία Επιγραφών και Γραμμάτων το 1663 και η Γαλλική Ακαδημία το 1634, όλες υπάγονται στο Ινστιτούτο της Γαλλίας από το 1795.
Αρχιτεκτονική
Κατά τη διάρκεια της αντιβασιλείας της, η Μαρία των Μεδίκων έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της καλλιτεχνικής ζωής του Παρισιού, εστιάζοντας στην κατασκευή και την επίπλωση του παλατιού του Λουξεμβούργου. Για τη διακόσμησή του κάλεσε τον ζωγράφο Οράτσιο Τζεντιλέσκι (που έμεινε στο Παρίσι για δύο χρόνια, κατά τη διάρκεια του 1623-1625), και ιδιαίτερα τον Φλαμανδό ζωγράφο Ρούμπενς, στον οποίο ανέθεσε να δημιουργήσει μια σειρά 21 έργων που δοξάζει τη ζωή και τη βασιλεία της ως μέρος της συλλογής έργων τέχνης της στο παλάτι του Λουξεμβούργου.
Ζωγραφική
μικρογραφία|250x250εσ|[[Νικολά Πουσέν, Ο Θησέας ανακαλύπτει το ξίφος του πατέρα του, περ. 1638]] Στις αρχές του 17ου αιώνα, στην αυλή της Μαρίας των Μεδίκων και του Λουδοβίκου ΙΓ΄, οι ζωγράφοι εφάρμοζαν ακόμη τον ύστερο μανιερισμό καθώς και το πρώιμο μπαρόκ. Η τέχνη αυτής της περιόδου είχε επιρροές τόσο από την ολλανδική και φλαμανδική ζωγραφική μπαρόκ όσο και από τους Ιταλούς ζωγράφους του μπαρόκ. Οι καλλιτέχνες είχαν διχασθεί μεταξύ των υποστηρικτών του Ρούμπενς, ο οποίος εργάστηκε στο ανάκτορο του Λουξεμβούργου στο Παρίσι από το 1622 έως το 1625, (χρώμα, ελευθερία, αυθορμητισμός, φλαμανδικό μπαρόκ) και υποστηρικτές του Νικολά Πουσέν (σχέδιο, ορθολογικός έλεγχος, αναλογία, ρωμαϊκός κλασικισμός). μικρογραφία|250x250εσ|[[Κλωντ Λορραίν, Άκις και Γαλάτεια, 1657, Δρέσδη, Πινακοθήκη των Παλαιών Δασκάλων]] Οι δύο μεγάλοι Γάλλοι ζωγράφοι του μπαρόκ, ο Νικολά Πουσέν και ο Κλωντ Λορραίν, ο οποίος καθόρισε τη μορφή της κλασικής τοπιογραφίας, εργάστηκαν στην Ιταλία, όπου ταξίδευαν πολλοί νέοι Γάλλοι ζωγράφοι των αρχών του αιώνα για να εκπαιδευτούν. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|[[Βαλεντέν ντε Μπουλόνι, Στρατιώτες παίζουν χαρτιά και ζάρια, περ. 1618–1620]] Το 1627, ο Σιμόν Βουέ, έχοντας παραμείνει 14 χρόνια στη Ρώμη όπου επηρεάστηκε από την τεχνοτροπία του Καραβάτζο, επιστρέφοντας στη Γαλλία εισήγαγε το ιταλικό μπαρόκ. Δημιουργήθηκε έτσι μια ισχυρή σχολή Καραβατζιστών με σημαντικότερους εκφραστές της στη Γαλλία τον Σιμόν Βουέ, τους Ζωρζ ντε Λα Τουρ και Τροφίμ Μπιγκό με τους φωτισμένους με κεριά πίνακές τους, τον Νικολά Τουρνιέ και τον Βαλεντέν ντε Μπουλόνι. Σκηνές της καθημερινής ζωής χωρικών παρουσιάστηκαν στους πίνακες των τριών αδερφών Λε Ναιν. Οι ζωγράφοι όμως στη Γαλλία, δεν εφάρμοσαν πιστά τους κανόνες του μπαρόκ. Ακόμη και ο Σιμόν Βουέ, μετά την επιστροφή του από την Ιταλία, άλλαξε την τεχνοτροπία του σε ένα πιο μετρημένο αλλά εξαιρετικά διακοσμητικό και κομψό στυλ.
Στη γαλλική αυλή καλλιεργήθηκε επίσης η προσωπογραφία, ειδικά στο έργο του Φιλίπ ντε Σαμπέν, ο οποίος καλλιέργησε τόσο το απλό, οικείο πορτρέτο με μεγάλη ψυχολογική διείσδυση, όσο και το αυλικό, στο οποίο παρουσιάζονται άτομα του βασιλικού περιβάλλοντος σε όλο τους το μεγαλείο.
Σημαντικό είναι επίσης το έργο των ζωγράφων Ζακ Μπλανσάρ, Κλωντ Βινιόν και των χαρακτών Αβραάμ Μπος, Ζακ Μπελάνζ και Ζακ Καλό.
Η εποχή του Λουδοβίκου ΙΔ΄
μικρογραφία|250x250εσ|Ανάκτορο των Βερσαλλιών (1669-1685), των [[Λουί Λε Βω και Ζυλ Αρντουάν Μανσάρ]]Η τέχνη της εποχής του Λουδοβίκου ΙΔ΄ αναφέρεται με τον όρο κλασικισμός. Η αντίθεση μεταξύ ενός «λογικού» γαλλικού κλασικισμού και ενός «υπερβολικού» ιταλικού μπαρόκ βρίσκεται στην επιθυμία, που επιβεβαιώθηκε από τον 17ο αιώνα, το Παρίσι να υποκαταστήσει τη Ρώμη ως κέντρο πολιτιστικής επιρροής και εμφανίζεται την εποχή που οι Βερσαλλίες και η αυλή του Βασιλιά Ήλιου παίρνουν τη θέση της Ιταλίας.
Το σημείο καμπής θα είναι τον Απρίλιο του 1665 με την απόρριψη των σχεδίων του διεθνούς ακτινοβολίας Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι για την κιονοστοιχία του Λούβρου: ο πιο διάσημος και περιζήτητος αρχιτέκτονας της Ευρώπης απορρίφθηκε από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ προς όφελος των πιο αυστηρών και κλασικών προτάσεων του Γάλλου Κλωντ Περώ. Ωστόσο, ορισμένοι ιστορικοί τέχνης θεωρούν τη γαλλική αρχιτεκτονική της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΓ΄ και ιδιαίτερα του Λουδοβίκου ΙΔ΄ ως μπαρόκ: πιστεύουν ότι οι περισσότερες «κλασικές» γαλλικές κατασκευές, θρησκευτικές ή αστικές, συγκεντρώνουν όλα τα μπαρόκ στοιχεία: μια γεύση για μεγαλοπρέπεια, προοπτική και βαριά διακόσμηση. μικρογραφία|250x250εσ|[[Κάστρο του Βω-λε-Βικόντ, έργο του Λουί Λε Βω (1658-1661)]] Η επιστράτευση της τέχνης στην υπηρεσία του γοήτρου της μοναρχίας που πραγματοποιήθηκε από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ με τη βοήθεια του Κολμπέρ, βρήκε ισχυρό στήριγμα στη δύναμη των ιδρυμάτων: των Ακαδημιών στο Παρίσι, της Ακαδημίας της Ρώμης, του εργοστασίου των Γκομπλέν, που έδιναν τις επίσημες καλλιτεχνικές γραμμές που βασίζονταν στην υπεροχή της αρχαίας τέχνης και της τέχνης του Πουσέν, με θέματα κατά προτίμηση εμπνευσμένα από την αρχαιότητα ή την ελληνορωμαϊκή μυθολογία. Ο κλασικισμός που αναπτύχθηκε έκανε αυτή την τάση το επίσημο κίνημα στη Γαλλία και επηρέασε ευρέως μια ολόκληρη γενιά Γάλλων ζωγράφων και την υπόλοιπη Ευρώπη.
Αρχιτεκτονική
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|[[Κολλέγιο των Τεσσάρων Εθνών, Λουί Λε Βω, 1662-1688]]
Το σημαντικότερο έργο του δεύτερου μισού του 17ου αιώνα στη Γαλλία ήταν το παλάτι των Βερσαλλιών, αρχικά ένα μικροσκοπικό κυνηγετικό καταφύγιο, που μετατράπηκε στο πιο λαμπρό παλάτι της Ευρώπης, μια μεγαλοπρεπής κατασκευή, που προσπαθούσε να δείξει το μεγαλείο του μονάρχη και τον υψηλό και θεϊκό χαρακτήρα της απόλυτης μοναρχίας. Κατασκευάστηκε υπό τη διεύθυνση των αρχιτεκτόνων Λουί Λε Βω, που είχε επίσης δημιουργήσει το κάστρο του Βω-λε-Βικόντ (1658-1661) του υπουργού οικονομικών Νικολά Φουκέ, και Ζυλ Αρντουάν Μανσάρ, που αργότερα (1690-1705) κατασκεύασε το παρεκκλήσι του μεγάρου των Απομάχων στο Παρίσι. Στη διακόσμηση συμμετείχε ο ζωγράφος και σχεδιαστής Σαρλ Λε Μπρεν και ο αρχιτέκτονας τοπίου Αντρέ Λε Νοτρ, ο οποίος τελειοποίησε τη μορφή του γαλλικού κήπου που διαδόθηκε από τις Βερσαλλίες σε όλη την Ευρώπη. μικρογραφία|250x250εσ|[[Σαρλ Λε Μπρεν, Ο καγκελάριος Σεγκιέ και η ακολουθία του, περ. 1670, Μουσείο του Λούβρου]] Αυτή την εποχή, η ανάπτυξη του πολεοδομικού συστήματος δημιούργησε μια σειρά από δημόσια κτήρια και πλατείες, εισάγοντας τον τύπο της πλατείας με επίκεντρο έφιππο συνήθως άγαλμα του βασιλιά, στο Παρίσι η πλατεία Βαντόμ και η πλατεία Βικτουάρ, έργα του Ζυλ Αρντουάν-Μανσάρ. Η περίοδος συνέπεσε με μια περίοδο οικονομικής ευημερίας, κατά την οποία η αριστοκρατία και μια πλούσια ανερχόμενη αστική τάξη μπορούσαν να αντέξουν οικονομικές υπερβολές και κατασκεύασαν δαπανηρά ιδιωτικά μέγαρα.
Ζωγραφική
Στη ζωγραφική, ο Σαρλ Λε Μπρεν, πρώτος ζωγράφος του βασιλιά, ήταν ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης που σημάδεψε το επίσημο στυλ της εποχής και ήξερε καλά πώς να υπερασπιστεί το καλλιτεχνικό ιδεώδες του Βασιλιά Ήλιου.
Διακρίθηκαν επίσης ο Αντουάν Κουαπέλ, ο Υασίντ Ριγκώ, ο Νικολά ντε Λαρζιλιέρ, ο Σαρλ ντε Λα Φος, ο Ζαν Ζουβενέ και ο Πιερ Μινιάρ με ιστορικούς πίνακες, βιβλικά, μυθολογικά και αλληγορικά έργα, συνθέσεις νωπογραφίας για τη διακόσμηση θόλων, προσωπογραφίες και σκηνές καθημερινής ζωής.
Γλυπτική
μικρογραφία|250x250εσ|[[Αντουάν Κουαζεβό, Επιτάφιο μνημείο του Ζαν-Μπατίστ Κολμπέρ στον Άγιο Ευστάθιο, Παρίσι,1687]] Για τη γλυπτική, η βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΔ΄ αποδείχθηκε επίσης σημαντική χάρη στην προστασία του βασιλιά σε καλλιτέχνες όπως ο Πιερ Πυζέ, ο Φρανσουά Ζιραρντόν, ο Αντουάν Κουαζεβό, ο Ζαν-Μπατίστ Τυμπί, συχνά υπό την καθοδήγηση του Λε Μπρεν. Τα γλυπτά έγιναν μέρος της επίσημης τέχνης που εξύψωσε την απόλυτη μοναρχία, με επίκεντρο το ανάκτορο των Βερσαλλιών. Κυριαρχούν προτομές, έφιππα αγάλματα, αλληγορικές συνθέσεις και επιτύμβια γλυπτική συνήθως τεχνοτροπίας μπαρόκ με τάσεις προς τον κλασικισμό.
Διακοσμητικές τέχνες
Τα έπιπλα και η εσωτερική διακόσμηση αυτής της περιόδου αναφέρονται ως στυλ Λουδοβίκου ΙΔ΄, που χαρακτηρίζεται από υπερβολική πολυτέλεια και χρησιμοποιεί βαριά μπροκάρ υφάσματα από κόκκινο και χρυσό, επιχρυσωμένα γύψινα, μεγάλους ξυλόγλυπτους μπουφέδες και βαρύ μάρμαρο.
Στις αρχές του 18ου αιώνα, εμφανίστηκε μια νέα τεχνοτροπία, το ροκοκό, που, δίνοντας το κύριο βάρος στο χρώμα και όχι στο σχέδιο που εκθείαζε η Ακαδημία, επιβλήθηκε στη γαλλική τέχνη του 18ου αιώνα κυρίως κατά τη διάρκεια των πρώτων δεκαετιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τέχνες στη Γαλλία
Διεθνής αερολιμένας Πράγας «Βάτσλαβ Χάβελ»
right|250px|thumb Ο Διεθνής αερολιμένας Πράγας "Βάτσλαβ Χάβελ" (τσεχ. Letiště Václava Havla Praha) εξυπηρετεί την Πράγα. Βρίσκεται στην περιοχή Πράγα-6. Το 2007 τον αερολιμένα της Πράγας είχαν αναγνωρίσει τον καλύτερο αερολιμένα της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Στο αεροδρόμιο έχει την βάση οι "Τσέχικες Αερογραμμές" (τσεχ. Czech Airlines).
Ο Αερολιμένας έχει 4 τερματικά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πράγα Πράγα Αερολιμένας Κατηγορία:Κρατικοί Αερολιμένες διεθνών συγκοινωνιών
Μύρτις (λοιμός των Αθηνών)
Μύρτις είναι το όνομα που δόθηκε από τους αρχαιολόγους στην εντεκάχρονη κοπέλα που έμενε στην αρχαία Αθήνα τα σκελετικά υπολείμματα της οποίας ανακαλύφθηκαν σε μαζικό τάφο στον Κεραμεικό την περίοδο 1994–95 κοντά στον σταθμό του μετρό. Το όνομα επιλέχθηκε τυχαία, ως μια από τις κοινές γυναικείες ονομασίες της εποχής. Η ανάλυση των οστών της Μύρτιδος κατέδειξε πως αυτή και άλλα 2 άτομα των οποίων οι σκελετοί ανασκάφτηκαν από τον μαζικό τάφο, πέθαναν προσβεβλημένοι από τυφοειδή πυρετό κατά τον ιδιαίτερα καταστροφικό και πολύνεκρο λοιμό των Αθηνών το 430 π.Χ. .
Επανασύσταση της όψης
Τα ανθρώπινα σκελετικά υπολείμματα από την κλασική Ελλάδα είναι σχετικά σπάνια, καθώς οι περισσότερες ταφές της εποχής γινόταν μετά από την καύση του σώματος των νεκρών. Η Μύρτις, ήταν το πρώτο άτομο η μορφή του οποίου έγινε δυνατό να αναπαρασταθεί μετά από ανάλυση των οστών της.
Το κρανίο της ήταν σε ασυνήθιστα καλή κατάσταση, όπως και τα δόντια της, και οι Έλληνες ειδικοί που ανέλαβαν την επανασύσταση της όψεως της κοπέλας προχώρησαν στο εγχείρημα σε συνεργασία με Σουηδούς συναδέλφους τους για τον προσδιορισμό των χαρακτηρισμών του προσώπου. Χρησιμοποιήθηκε ειδικός ιατρικός σαρωτής ώστε να αποκτηθούν υψηλής ανάλυσης δεδομένα του κρανίου, και κατόπιν δημιουργήθηκε αντίγραφο του κρανίου το οποίο χρησιμοποιήθηκε ως η βάση για την περαιτέρω επεξεργασία της κεφαλής και προσδιορισμού των φυσικών χαρακτηριστικών και των μυών. Οι λεπτομέρειες των ιστών του προσώπου υπολογίστηκαν βάσει των μέσων τιμών για ηλικία, γένος και φυλή, και τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά προέκυψαν από τα δεδομένα της κρανιακής ανάλυσης του προσώπου.
Κλιούτσι (Αλμάτι)
Το Κλιούτσι είναι ένα χωριό στην περιφέρεια Αλμάτι στο Καζακστάν. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Μύρτις (λοιμός των Αθηνών)
Αφιερώματα
Το Τοπικό Κέντρο Πληροφοριών των Ηνωμένων Εθνών ανέδειξε την Μύρτιδα σε φίλη των Στόχων Ανάπτυξης της Χιλιετίας και χρησιμοποίησε την μορφή της στην εκστρατεία των Ηνωμένων Εθνών κατά της φτώχειας. Η μορφή της απεικονίστηκε και σε συλλεκτικά ευρώ που κυκλοφόρησαν το 2020 με χάραξη από τον Γιώργο Σταματόπουλο. Στην πρόσθια όψη απεικονίζεται το πρόσωπο της Μύρτιδος σε κατατομή, ενώ στην οπίσθια όψη η ακολουθία του DNA του μικροβιακού παράγοντα, που ευθύνεται για τον θάνατό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Νέα Φιλαδέλφεια Θεσσαλονίκης
Η Νέα Φιλαδέλφεια είναι πεδινό χωριό της Θεσσαλονίκης στην Κεντρική Μακεδονία σε υψόμετρο 75 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Νέα Φιλαδέλφεια βρίσκεται στα όρια του νομού Θεσσαλονίκης με το νομό Κιλκίς. Είναι κτισμένη στις δυτικές όχθες του Γαλλικού ποταμού και νοτιοανατολικά της λίμνης Πικρολίμνη. Απέχει 25 χλμ. Β.-ΒΔ. της Θεσσαλονίκης και 29 χλμ. Ν. από το Κιλκίς. Επί τουρκοκρατίας η περιοχή ήταν τσιφλίκι Τούρκου μπέη και το χωριό ονομαζόταν Νάρες. Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή πληθυσμών, εγκαταστάθηκαν από το 1922 μέχρι το 1929 πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία ενώ το 1927 έρχονται πρόσφυγες από την Ανατολική Ρωμυλία. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία και κτηνοτροφία.
Στα νότια του χωριού και πίσω το άλσος του, σε φυσικό λόφο που είναι δίπλα στον Γαλλικό ποταμό έχει ανασκαφεί ιστορικός οικισμός σε τράπεζα που έχει κηρυχθεί από 1990 αρχαιολογικός χώρος. Τα ευρήματα δείχνουν κατοίκηση της περιοχής από την εποχή σιδήρου και μέχρι τουλάχιστον τα κλασικά ή τα πρώιμα ελληνιστικά χρόνια.
Βορειοδυτικά και στις όχθες της Πικρολίμνης βρίσκονται ιαματικά λουτρά με κύριο χαρακτηριστικό τους τη μαύρη λάσπη (φυσικός αλατούχος πηλός) που υπάρχει στην κοίτη της. Υπάρχουν ομαδικές πισίνες και ατομικοί χώροι επάλειψης πηλού, ενώ στο υδροθεραπευτήριο λειτουργούν ατομικές μπανιέρες υδροθεραπείας. Στα λουτρά συνδυάζονται μέθοδοι πηλοθεραπείας και υδροθεραπείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ωραιοκάστρου Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης
Βραβείο Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Ντιέγκο
Το Βραβείο Πρωτότυπου Σεναρίου της Ενωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Ντιέγκο (αγγλικά: San Diego Film Critics Society Award For Best Original Screenplay) είναι ένα βραβείο που απονεμεται από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Ντιέγκο για να τιμήσει έναν σεναριογράφο που έχει επιδείξει εξαιρετικό επίτευγμα στη Κινηματογραφικής βιομηχανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Σαν Ντιέγκο
Αναξιβία
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Παλάτι της Πλακιδίας
μικρογραφία|300px|Χάρτης της Μεσαιωνικής Κωνσταντινούπολης Το παλάτι της Πλακιδίας κατασκευάστηκε για τη Γάλλα Πλακιδία, κόρη του Θεοδοσίου Α΄ και σύζυγο του Βαλεντινιανού Γ΄. Έγινε η επίσημη κατοικία του παπικού αποκρισιαρίου, του πρέσβη του πάπα στον Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης και η διαμονή του ίδιου του πάπα, όταν επισκεπτόταν την Κωνσταντινούπολη για Συνόδους.
Ο αποκρισάριος είχε «σημαντική επιρροή ως μεσάζων τόσο για τις δημόσιες όσο και για τις μυστικές επικοινωνίες μεταξύ του πάπα και του Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
Η διαμονή του αποκρισάριου στο παλάτι της Πλακιδίας χρονολογείται από το τέλος του Ακακιανού σχίσματος το 519. Ο πρέσβης ήταν συνήθως διάκονος της Ρώμης και κατείχε επίσημη θέση στην Αυτοκρατορική Αυλή της Κωνσταντινούπολης. Αναχρονιστικά, το κτίριο μπορεί να αναφέρεται ως η πρώτη Nunciature.
Κατασκευή και εντοπισμός
Το παλάτι χτίστηκε από την Γάλλα Πλακιδία κοντά στη συνοικία τα Αρματίου στη δέκατη περιφέρεια της πόλης, μεταξύ της Πύλης της Πλατείας και της Μονής του Παντοκράτορα.
Το παλάτι της Γάλλας Πλακιδίας ήταν μία από τις πολλές αριστοκρατικές κατοικίες (οίκους), κτισμένο στη βορειοδυτική περιοχή της Πόλης στα τέλη του 4ου - αρχές του 5ου αι. Η δέκατη συνοικία περιλάμβανε τα ανάκτορα που χτίστηκαν από την Αυγούστα Αιλία Ευδοκία σύζυγο του Θεοδοσίου Β΄, τη nobilissima Αρκαδία αδελφή του Θεοδοσίου Β΄, ενώ η γειτονική ενδέκατη συνοικία περιλάμβανε το σπίτι της Αυγούστας Πουλχερίας άλλης κόρης του Αρκάδιου και το Παλάτι της Αιλίας Φλασίλλας (palataium Flaccillianum) μητέρας του Αρκάδιου. Αυτά τα μέλαθρα αποτελούσαν αντίστοιχο του παλαιού εδραιωμένου αριστοκρατικού κέντρου των ανατολικών τμημάτων της πόλης, που σχηματίστηκε γύρω από το Μεγάλο Παλάτιο. Ωστόσο τα περισσότερα από αυτά τα μέγαρα στις βορειοδυτικές περιοχές φαίνεται να χρησιμοποιούντο μόνο ως θερινά ενδιαιτήματα.
Η δέκατη περιφέρεια περιλάμβανε επίσης 636 domus insulae (πολυκατοικίες). Άλλα σημαντικά κτήρια της περιφέρειας ήταν τα Λουτρά του Κωνσταντίνου και το Νυμφαίο.
Ο πάπας Βιγίλιος
Στο ανάκτορο διέμεινε ο πάπας Βιγίλιος, ο πρώτος πάπας του Βυζαντινού Παπισμού, κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψής του το 547 στην Κωνσταντινούπολη. Το 550 ο Βιγίλιος αποφάσισε ότι το παλάτι της Πλακιδίας δεν ήταν αρκετά ασφαλές για τις ανάγκες του και μετακόμισε στη βασιλική του Αγίου Πέτρου του Ορμίσδα. Από τη βασιλική ο Βιγίλιος συνέταξε ένα έγγραφο αφορισμού του Πατριάρχη Μηνά και των ακολούθων του, υπογεγραμμένο από άλλους δώδεκα επισκόπους. Μετά τη δημοσίευση του Comitas Dupondiaristes, ο πραίτωρ του λαού απεστάλη στη βασιλική για να συλλάβει τον Βιγίλιο και τους επισκόπους της Αφρικής, που είχε μαζί του. Σύμφωνα με μία αναφορά ο Βιγίλιος προσκολλήθηκε στο βωμό και καθώς οι φρουροί προσπάθησαν να τον σύρουν, ανατράπηκε, σχεδόν συνεθλίβη. Ο πραίτορας αποσύρθηκε, αφήνοντας πολλούς επισκόπους τραυματισμένους. Την επόμενη ημέρα μία ομάδα Ρωμαίων αξιωματούχων έπεισε τον Βιγίλιο ότι δεν θα πάθαινε άλλη βλάβη, αν επέστρεφε στο Παλάτι της Πλακιδίας, το οποίο έπραξε. Εκεί ο Βιγίλιος τοποθετήθηκε λίγο πολύ σε κατ' οίκον περιορισμό. Όμως το βράδυ της 23/24 Δεκεμβρίου 551 ο Βιγίλιος έφυγε πέρα από τον Βόσπορο, προς την Εκκλησία της Αγίας Ευφημίας στη Χαλκηδόνα. Τον Φεβρουάριο οι άλλοι επίσκοποι, αλλά όχι ο Βιγίλιος, συνελήφθησαν. Στις 26 Ιουνίου ο πάπας και ο Αυτοκράτορας συμφιλιώθηκαν και ο Βιγίλιος επέστρεψε στο παλάτι της Πλακιδίας.
Αν και βρισκόταν σε άμεση γειτνίαση με τη Σύνοδο, κατά τη διάρκεια της Ε΄ Οικουμενικής Συνόδου στην Κωνσταντινούπολη (553), ο πείσμων Βιγίλιος αρνήθηκε να παρευρεθεί ή να στείλει εκπρόσωπο. Με δικαιολογία ότι ήταν ασθενής, ο Βιγίλιος αρνήθηκε ακόμη και να συναντηθεί με τους τρεις Πατριάρχες της Ανατολής, που ήλθαν από τη Σύνοδο στο παλάτι της Πλακιδίας. Την επόμενη ημέρα ο Βιγίλιος διαβίβασε στο Συμβούλιο αίτημα να καθυστερήσουν για 20 ημέρες· ένα «περίεργο» αίτημα, που πιθανότατα θα εξέπληξε τη Σύνοδο, επειδή το θέμα ήταν υπό συζήτηση για 7 χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων ο ίδιος ο Βιγίλιος διέμενε στην Κωνσταντινούπολη. Μία δεύτερη αντιπροσωπεία του Αυτοκράτορα προς τον Βιγίλιο, επισκόπων και λαϊκών αξιωματούχων, ήταν εξίσου ανεπιτυχής. Από την Κωνσταντινούπολη, ο αδιάλλακτος Βιγίλιος δημοσίευσε ένα Constitutum (αναφορά προς τον Αυτοκράτορα), που καταδίκαζε τη Σύνοδο.
Πολύτιμες
μικρογραφία|334x334εσ|Η [[Μαντλέν ντε Σκυντερύ|Μαντλέν ντε Σκυντερί, μια από τις πιο δραστήριες Περισπούδαστες]] Οι Πολύτιμες (γαλλικά: Les Précieuses), στα ελληνικά έχουν αποδοθεί και ως Περισπούδαστες, δημιούργησαν μια γαλλική λογοτεχνική μόδα και κοινωνικό και πολιτιστικό ρεύμα της μπαρόκ εποχής κυρίως στο Παρίσι, στο πρώτο μισό του 17ου αιώνα που είχε στόχο την εκλέπτυνση των γαλλικών ηθών και της γαλλικής γλώσσας.
Geronticus
Τα πουλιά του γένους Geronticus (Γέρωντας) ανήκουν στην οικογένεια Θρησκειορνιθίδων. Η επιστημονική της ονομασία προέρχεται από το ελληνικό γέρωντας (ηλικιωμένος), αναφερόμενο στο φαλακρό κεφάλι και τα μαύρα φτερά: γενικότερα αποκαλούνται φαλακρές ίβιδες.
Παλάτι της Πλακιδίας
Ο αποκρισάριος Γρηγόριος
Ο Γρηγόριος (μέλλων πάπας Γρηγόριος Α΄) έμεινε στο παλάτι της Πλακιδίας, όσο ήταν αποκρισάριος· τελικά αυτός ενώθηκε από μία ομάδα μοναχών από το τάγμα του, καθιστώντας το παλάτι "ουσιαστικά έναν άλλο Άγιο Ανδρέα." Κατά τη διάρκεια της θητείας του Γρηγορίου το παλάτι έγινε ο τόπος μίας δίκης, που διεξήχθη από τον Τιβέριο Β΄ για μία ομάδα φερόμενων λατρευτών του Σατανά, συμπεριλαμβανομένου του Γρηγορίου, του πατριάρχη της Αντιόχειας και του Ευλογίου μελλοντικού πατριάρχη Αλεξανδρείας. Όταν αυτοί στην ομάδα αθωώθηκαν, ίσως ως αποτέλεσμα δωροδοκίας, έγινε μία ταραχή 100.000 ατόμων στην πόλη. Το παλάτι της Πλακιδίας, καθώς και το παλάτι του Ευτύχιου, δέχτηκαν επίθεση από τον όχλο και έπρεπε ο ίδιος ο Αυτοκράτορας να παρέμβει και να αποκατασταθεί η τάξη.
Geronticus
αριστερά|μικρογραφία|[[Φαλακρή Ίβιδα|Φαλακρή ίβιδα στο Μαρόκο]] Το γένος περιλαμβάνει πέντε είδη, από τα οποία δύο είναι επιζώντα. Αυτά είναι η (βόρεια) φαλακρή ίβιδα (Geronticus eremita) και η νότια φαλακρή ίβιδα (Geronticus calvus). Τα υπόλοιπα είναι εξαφανισμένα.
Πολύτιμες
Ήταν ένα ευρωπαϊκό φιλολογικό κίνημα από γυναίκες αριστοκρατικής καταγωγής που ήθελαν να συμμετέχουν ενεργά στην πολιτιστική ζωή της εποχής τους και διεκδικούσαν το δικαίωμα να κρίνουν λογοτεχνικά έργα, και ενδεχομένως να τα γράφουν.
Geronticus
Τα είδη είναι:
Παλάτι της Πλακιδίας
Ο αποκρισάριος Αναστάσιος
Ένα από τα παράπονα της Συνόδου του Λατερανού το 649 εναντίον του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως ήταν: «Έχει κάνει ό,τι δεν τόλμησε ένας αιρετικός μέχρι τώρα, δηλαδή κατέστρεψε τον βωμό της αγίας έδρας μας στο παλάτι της Πλακιδίας» Το ανάθεμα παραπέμπει στη «βασιλεία του τρόμου», την οποία είχε υποστεί η ρωμαϊκή εκκλησία από το 638 έως το 656: ο ρωμαϊκός κλήρος είχε εξοριστεί, λεηλατήθηκε το θησαυροφυλάκιο και ο ίδιος ο αποκρισάριος απήχθη και εξορίστηκε. Ο βωμός καταστράφηκε το 648 ή το 649. Ο αποκρισάριος του πάπα Μαρτίνου Α΄, ο Αναστάσιος, απακλείστηκε από την εορταστική Λειτουργία στο παλάτι στα μέσα του 7ου αι. Αυτή η κύρωση επιβλήθηκε από τον Πατριάρχη Παύλο Β' ως αποτέλεσμα διαφωνιών για τον Μονοθελητισμό
Geronticus
Κατηγορία:Θρησκειορνιθίδες
Πολύτιμες
Γενικά
Συζητούσαν για τη γαλλική γλώσσα, τη λογοτεχνία, έγραφαν, διάβαζαν ποιήματα ή αποσπάσματα από μυθιστορήματα, σχεδόν όλα με θέμα τον έρωτα. Τα «ερωτικά ερωτήματα» που συζητούνταν στα σαλόνια των Περισπούδαστων αντανακλούσαν τα «ερωτικά δικαστήρια» (φανταστικά δικαστήρια που έκριναν τη συμπεριφορά των εραστών) που ήταν χαρακτηριστικό της μεσαιωνικής αυλικής αγάπης.
Παλάτι της Πλακιδίας
Ο πάπας Αγάθων
Το παλάτι χρησιμοποιήθηκε από τη μεγάλη αντιπροσωπεία του πάπα Αγάθωνος κατά την ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδο (680-681). Ο Αυτοκράτορας παρείχε στην αντιπροσωπεία μία ποικιλία από πολυτέλειες, συμπεριλαμβανομένης μίας σειράς αλόγων με σέλα για να τους μεταφέρει στην Εκκλησία της Θεοτόκου στις Βλαχέρνες. Συμμετείχαν σε μια πομπή σε εκείνη την εκκλησία την πρώτη Κυριακή μετά την άφιξή τους.
Πολύτιμες
Γενικά
Κεντρικές φιγούρες αυτού του αριστοκρατικού αισθητικού κύκλου των Περισπούδαστων ήταν η Μαντλέν ντε Σκυντερί, η Μαντάμ ντε Λαφαγιέτ, η μαρκησία ντε Σεβινιέ, οι οποίες στα έργα τους ενσάρκωναν τις εκλεπτυσμένες προδιαγραφές της γυναικείας κομψότητας, της εθιμοτυπίας και του ευγενικού πλατωνικού έρωτα που ήταν πολύ δημοφιλείς στο γυναικείο κοινό και επηρέασαν την εξέλιξη της γαλλικής λογοτεχνίας. Στα σαλόνια αυτά σύχναζαν και άνδρες όπως μεταξύ άλλων οι Ζαν-Λουί Γκεζ ντε Μπαλζάκ, Φρανσουά Τριστάν Λ'Ερμίτ, Βενσάν Βουατύρ. Συμμετείχαν επίσης εκπρόσωποι του γαλλικού κλασικισμού: ο Φρανσουά ντε Λα Ροσφουκώ, o Ρακίνας, ο Ζαν ντε λα Μπρυγιέρ κ.ά.
Παλάτι της Πλακιδίας
Ο πάπας Κωνσταντίνος
Ο πάπας Κωνσταντίνος έμεινε στο παλάτι το 711 και ήταν η τελευταία παπική επίσκεψη στην Κωνσταντινούπολη για 1250 έτη.
Πολύτιμες
Γενικά
Η μόδα των των Περισπούδαστων (μεταξύ 1626 και 1662) εξέλιπε, αλλά το κοινωνικό φαινόμενο των γυναικείων λογοτεχνικών σαλονιών όπου άνθησε, διατηρήθηκε στο χρόνο, αποτελώντας όχι μόνο εκδήλωση του γαλλικού πολιτισμού αλλά και γενικότερα ένα κεφάλαιο του φεμινιστικού κινήματος.
Παλάτι της Πλακιδίας
Τέλος της παπικής χρήσης
Οι πάπες συνέχισαν να έχουν μόνιμο αποκρισάριο στην Κωνσταντινούπολη μέχρι την εποχή του Εικονομαχικού διατάγματος του 726. Στη συνέχεια οι πάπες Γρηγόριος Β΄, Γρηγόριος Γ΄, Ζαχαρίας και Στέφανος Β ' είναι γνωστό ότι έστελναν μη μόνιμους αποκρισάριους στην Κωνσταντινούπολη.
Πολύτιμες
Λογοτεχνικά είδη
Στις συγκεντρώσεις τους διάβαζαν κείμενα και οι συμμετέχοντες έπρεπε να είναι σε θέση να γράψουν ή καλύτερα να αυτοσχεδιάσουν μικρά λογοτεχνικά είδη: τραγούδια, σονέτα, επιγράμματα, μαντριγκάλια, γρίφους, επιστολές, ποιήματα, πορτρέτα, αινίγματα. Ένα παιχνίδι στα λογοτεχνικά σαλόνια ήταν η εξιστόρηση αυτοσχέδιων παραμυθιών (αν και τα παραμύθια ήταν στην πραγματικότητα προσεκτικά προετοιμασμένα) και είχε εξαιρετικά αποτελέσματα. Αυτή η μόδα για τα παραμύθια είχε αξιοσημείωτη επιρροή στον Σαρλ Περώ, τη Μαρί-Ζαν Λ'Εριτιέ ντε Βιλαντόν, τη Μαρί-Κατρίν ντ'Ωλνουά και άλλους συγγραφείς. Οι ιστορίες έτειναν να διαφέρουν από τη λαϊκή παράδοση, για παράδειγμα οι χαρακτήρες είχαν ευγενική καταγωγή. Ενώ οι ήρωες και οι ηρωίδες των παραμυθιών εμφανίζονταν συχνά ως βοσκοί και βοσκοπούλες και σε ποιμενικές συνθήκες, ήταν συχνά κρυφά βασιλιάδες ή ευγενείς.
Παλάτι της Πλακιδίας
Τέλος της παπικής χρήσης
Το αξίωμα του αποκρισάριου έπαψε να έχει θρησκευτικό ρόλο τον 8ο αιώνα, αν και συνέχισε αδιάλειπτα να κατέχεται τυπικά από κάποιον μέχρι τον 10ο αιώνα. Περί το 900 το αξίωμα άρχισε να αναφέρεται ως σύγκελλος. Ένας μόνιμος απεσταλμένος μπορεί να αποκαταστάθηκε μετά τη συμφιλίωση του 886. Ο σύγκελος, σε αντίθεση με τον αποκρισάριο, ήταν εκπρόσωπος του Αυτοκράτορα και όχι του πατριάρχη. Αυτοί οι πρεσβευτές συνέχισαν ως στον 11ο αιώνα, ακόμη και μετά το Σχίσμα Ανατολής-Δύσης.
Πολύτιμες
Οι υπερβολές
μικρογραφία|Από εικονογράφηση του έργου του Μολιέρου [[Οι Γελοίες Κομψευόμενες|Γελοίες Κομψευόμενες]] Η μόδα των Περισπούδαστων, μεταξύ 1626 και 1662, είχε ως στόχο να τροποποιήσει και να εξωραΐσει τα ήθη και τη γαλλική γλώσσα. Η επιθυμία τους για διάκριση, η κομψότητα στη συνομιλία, η αναζήτηση καθαρότητας στο λεξιλόγιο, με την κατάργηση εκφράσεων των διαλέκτων, των αρχαϊσμών, της λαϊκής γλώσσας, και η επινόηση νέων όρων, μεταφορών ή περιφράσεων σε αντικατάσταση ονομάτων αντικειμένων που θεωρούνταν ταπεινά ή απλά συνηθισμένα οδήγησαν σε καταχρήσεις. Μερικές περιφράσεις:
Θέλοντας να εναρμονίσουν τα λόγια τους με τη λεπτότητα των σκέψεών τους, οι Περισπούδαστες δημιούργησαν μια ιδιαίτερη γλώσσα για χρήση στους κύκλους που σύχναζαν. Ο επικριτής τους Αντουάν Μπωντώ ντε Σομαίζ στο Μεγάλο λεξικό των Περισπούδαστων, έργο που περιλαμβάνει κυρίως καταλόγους περιφράσεων που αποσκοπούσαν στην αποφυγή της χρήσης όρων που θεωρούνταν τετριμμένοι, το 1660 αναφέρει: "«Εξακολουθούν να είναι απόλυτα πεπεισμένες ότι μια σκέψη δεν αξίζει τίποτα όταν γίνεται κατανοητή από όλους και ένα από τα αξιώματά τους είναι να λένε ότι είναι απαραίτητο να μιλούν διαφορετικά από τους ανθρώπους, έτσι ώστε οι σκέψεις της να γίνονται αντιληπτές μόνο από εκείνους που βρίσκονται πάνω από το χυδαίο.»>"
Παλάτι της Πλακιδίας
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Βυζαντινά παλάτια Κατηγορία:Βυζαντινή Κωνσταντινούπολη
Πολύτιμες
Σάτιρα
Οι υπερβολές τους έγιναν στόχος σάτιρας από τον Μολιέρο στις Γελοίες Κομψευόμενες (1659), στον Μισάνθρωπο (1666) και άλλα έργα του, τον Ζαν ντε Λα Φονταίν στην Κόρη (La Fille), τον Αντουάν Φυρετιέρ στο Αστικό μυθιστόρημα (1666) και άλλους Γάλλους συγγραφείς του 17ου αιώνα.
Παρόλα αυτά, και αν και αυτό το κίνημα είχε τις αδυναμίες του, ωφέλησε ωστόσο διαδίδοντας την αγάπη για το διάβασμα και βελτιώνοντας τη γαλλική γλώσσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική λογοτεχνία
Προσήλιο Βοιωτίας
Το Προσήλιο είναι χωριό του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του Δήμου Λεβαδέων στον Νομό Βοιωτίας, κτισμένο στους πρόποδες του όρους Ακόντιο. Το πρώην όνομα του ήταν Βελής από την περίοδο της Τουρκοκρατίας, που αποτελούσε τσιφλίκι του Βελή γιου του Αλή Πασά και μετονομάστηκε Προσήλιο στις 23/7/1953. Το χωριό πιστεύεται ότι δημιουργήθηκε στις αρχές του 18ου αιώνα. Το νεότερο όνομα του προήλθε όπως φαίνεται από Ηπειρώτες που προήλθαν από το Προσήλιο Ηπείρου, κυρίως για να δουλέψουν στην κατασκευή κτισμάτων για τον τότε Οργανισμό Κωπαίδας.
Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 33 κάτοικοι. Το χωριό έχει πανηγύρι ανήμερα των Αγίων Ταξιαρχών στις 8 Νοεμβρίου.
Το Προσήλιο στο διάστημα 1912-1945 ανήκε διοικητικά στην κοινότητα Ρωμαίικου. Στο διάστημα 1945-1998 αποτέλεσε έδρα ξεχωριστής κοινότητας. Στη συνέχεια εντάχθηκε στον Δήμο Χαιρώνειας και, από το 2011, στον Δήμο Λεβαδέων.
Αξιοθέατα
Όπως και σε πολλές παροικίες Ηπειρωτών παρατηρείται σημαντική χρήση της πέτρας. Αξιοθέατα αποτελούν
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας
Μιρέλα Πάχου
Η Μιρέλα Πάχου (11 Ιουλίου 1986) είναι Ελληνίδα μουσικός και τραγουδοποιός.
Πληροφορίες
Γεννήθηκε στη Ρόδο και σε ηλικία 18 ετών μετακόμισε στην Αθήνα για σπουδές. Παίζει πιάνο και ακορντεόν. Μεταξύ άλλων έχει συνεργαστεί με τους Μίλτο Πασχαλίδη, Βασίλη Καζούλη και Γιάννη Κότσιρα. Από το 2014 συνεργάζεται με τη δισκογραφική εταιρεία «Ogdoo Music Group».
Είναι διδάκτωρ στον Τομέα Δημοσίου Δικαίου στο Τμήμα Νομικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί
Προφήτης Ηλίας Βοιωτίας
Ο Προφήτης Ηλίας  είναι χωριό του του Δήμου Λεβαδέων, στη βόρεια Βοιωτία. Βρίσκεται κτισμένο στην πλαγιά ενός μεγάλου λόφου (χωματοβούνι του Αϊ–Λιά), στα σύνορα με τη Φθιώτιδα (τέως επαρχία Λοκρίδος), ενώ παλαιότερα ανήκε στον Δήμο Ελάτειας. Πολύ κοντά στο χωριό βρίσκεται το εξωκκλήσι της Αγίας Παρασκευής, το οποίο σύμφωνα με την παράδοση κτίστηκε από βοσκό που βρήκε την εικόνα της αγίας κάτω από μία πέτρα, δίπλα στο ποτάμι Κινέτα που πηγάζει από το βουνό. Στην κορυφή του λόφου είναι το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, στο οποίο οφείλεται η ονομασία του χωρίου. Κοντά στο χωριό αναφέρονται κατά τον 15ο έως τον 18ο αιώνα δυο ή τρεις οικισμοί, οι οποίοι πλήρωναν τους φόρους στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Ονομασία
Το χωριό αναφερόταν παλαιότερα σε έγγραφα της Τουρκοκρατίας και σε συγγράμματα ξένων περιηγητών ως Μιραλί και Μώραλη. Η ονομασία αυτή, κατά την τοπική παράδοση, οφείλεται σε κάποιον τοπικό Τούρκο αξιωματούχο και κτηματία με το όνομα Ομέρ Αλής.
Το χωριό μετονομάστηκε και επίσημα σε Προφήτη Ηλία στις 11/9/1928.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας
Φερδινάνδος Αλβέρτος Α΄ του Μπέβερν
Ο Φερδινάνδος-Αλβέρτος Α΄ (22 Μαΐου 1636 - 23 Απριλίου 1687) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Μπέβερν (1666-1687), που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ.
Βιογραφία
Γινόταν όλο και πιο εκκεντρικός και οι αδελφοί του έπρεπε να στείλουν δύναμη ανδρών για να αποκαταστήσουν την τάξη στο ανάκτορό του. Συνέλεγε πολλά έργα τέχνης, που μετά απετέλεσαν από τον εγγονό του μέρος του Μουσείου δούκα Άντον Ούλριχ. Απεβίωσε το 1687 και τον διαδέχθηκε ο γιος του Φερδινάνδος-Αλβέρτος Β΄.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
Νίκη Αλίμου
Η Νίκη Αλίμου είναι παλιός ιστορικός ερασιτεχνικός ποδοσφαιρικός σύλλογος των Αθηνών με έδρα τον Άλιμο Αττικής. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1926 και έχει χρώματα το μπλε και το λευκό και έμβλημα τη μυθική θεά Νίκη. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Αθηνών αγωνιζόμενη στις διοργανώσεις της. Γεγονός που πρέπει να αναφερθεί είναι η τιμητική παρουσία του Στυλιανού Καρυδά στην ομάδα. Όντας δημότης προσπαθεί να συμβάλει τα μέγιστα για την διαφήμιση της ομάδας και ταυτόχρονα του δήμου Αλίμου.
Ιστορικό
Ιδρύθηκε το 1926 ως «Νίκη Πλάκας» στην ομώνυμη συνοικία στο κέντρο της Αθήνας και έδρευε στις Στήλες του Ολυμπίου Διός. Αγωνίστηκε ως ανεπίσημο σωματείο σε ανεξάρτητα πρωταθλήματα και δίνοντας φιλικούς αγώνες μέχρι και τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, όποτε και στα μέσα της δεκαετίας του '40 εντάχθηκε επίσημα στην Ε.Π.Σ. Αθηνών όπου και αγωνίστηκε καθιερωμένα μέχρι και τη δεκαετία του '90. Αγωνιζόταν με χρώματα το πράσινο και το λευκό, τα οποία και επέλεξαν για χρώματα της ομάδας και τα εμπνεύστηκαν από τον Παναθηναϊκό. Από τη Νίκη Πλάκας ξεπήδησαν πολλοί ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν σε μεγάλους συλλόγους, όπως μεταξύ άλλων ο Γιώργος Δαρίβας που μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό, κάνοντας σπουδαία καριέρα.
Τη δεκαετία του '90 η Νίκη Πλάκας μεταδημότευσε από την Αθήνα στον Άλιμο και μετονομάστηκε ακολούθως σε «Νίκη Αλίμου» και αντικατέστησε τα χρώματα με το μπλε και το λευκό. Ο σύλλογος συνεχίζει να υφίσταται μέχρι σήμερα, αγωνιζόμενος στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Αθηνών με επίσημη ονομασία ΠΑΣ Νίκη Αλίμου και αύξοντα Αριθμό Μητρώου Ε.Π.Ο. 176.
Αύγουστος Β΄ του Βολφενμπύτελ
Ο Αύγουστος Β΄ ο Νεότερος (10 Απριλίου 1579 - 17 Σεπτεμβρίου 1666) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν πρίγκιπας του Βολφενμπύτελ (1635-1666), που ήταν μέρος του δουκάτου του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ. Ήταν 11 έτη νεότερος από τον εξάδελφό του Αύγουστο Α΄ τον Πρεσβύτερο.
Βιογραφία
Λόγω του Τριακονταετούς πολέμου δεν μπόρεσε να μεταβεί στο πριγκιπάτο του παρά μόνο το 1644. Έκανε κυβερνητικές μεταρρυθμίσεις και ίδρυσε τη Bibliotheca Augusta ducalis, μια μεγάλη βιβλιοθήκη που σήμερα στο Βολφενμπύτελ είναι γνωστή ως Herzog August Bibliothek (HAB). Έγραψε το 1616 το βιβλίο Το σκάκι ή το παιχνίδι του βασιλιά και το 1624 το βιβλίο Στενογραφία και κρυπτογραφία, όλα με το ψευδώνυμο Gustavus Selenus. Το Gustavus είναι αναγραμματισμός του Avgustus και το Selenus είναι από τη Σελήνη, την αρχαία θεά. Το τελευταίο βιβλίο του βασίζεται σε έργα του Γιοχάνες Τριθέμιους (1462-1516).
Απεβίωσε το 1666 στο Βολφενμπύτελ και τον διαδέχθηκε ο πρώτος γιος του Ροδόλφος-Αύγουστος, που όμως απεβίωσε το 1704, οπότε τον διαδέχθηκε ο δεύτερος γιος Αντώνιος-Ούλριχ. Για τον τρίτο γιο δημιουργήθηκε το πριγκιπάτο του Μπέβερν.
Οικογένεια
Το 1607 νυμφεύτηκε πρώτα την Κλάρα-Μαρία των Γκρίφφινς, κόρη του Μπόγκισλαβ ΙΓ΄ δούκα της Πομερανίας και είχε δύο θνησιγενή τέκνα.
Η Κλάρα-Μαρία απεβίωσε το 1623 και το ίδιο έτος, οκτώ μήνες μετά, έκανε τον 2ο γάμο του με τη Δωροθέα, κόρη του Ροδόλφου πρίγκιπα του Άνχαλτ-Τσέρμπστ και είχε τα εξής τέκνα:
Η Δωροθέα απεβίωσε το 1634 και το επόμενο έτος ο Αύγουστος Β΄ έκανε τον 3ο γάμο του με την Ελισάβετ-Σοφία, κόρη του Ιωάννη-Αλβέρτου Β΄ δούκα του Μεκλεμβούργου και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Πρίγκιπες του Βολφενμπύτελ
Γκόκουν
μικρογραφία| Η εντύπωση ενός καλλιτέχνη για μια γυναίκα που πίνει σπέρμα Gokkun (ελληνική απόδοση: γκόκουν, ιαπωνικά: ゴックン) είναι ένας ιαπωνικός όρος για τη σεξουαλική δραστηριότητα, στην οποία ένα άτομο καταναλώνει το σπέρμα ενός ή περισσότερων ανθρώπων, συνήθως από κάποιο είδος δοχείου. Τα συνηθισμένα δοχεία περιλαμβάνουν, κούπες, μεγάλα ποτήρια ζέσεως, μπολ, τηγάνια και ποτήρια κρασιού ή κοκτέιλ. Τα περισσότερα από αυτά τα σενάρια, περιλαμβάνουν το σπέρμα πολλαπλών ανδρών.
Ο όρος "gokkun", μπορεί επίσης να αναφέρεται στη σεξουαλική πράξη της κατάποσης του σπέρματος μετά την πεολειχία ή τη συμμετοχή σε ένα bukkake. Η λέξη "gokkun" είναι ονοματοποιητική και μεταφράζεται περίπου όπως η ελληνική λέξη "γκλουπ", ο ήχος που ακούγεται κατά την κατάποση.
Παραπομπές
<references group="" responsive="0"> Κατηγορία:Πορνογραφική ορολογία Κατηγορία:Σεξουαλικές πράξεις Κατηγορία:Εκσπερμάτιση Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Ζένκο-τζι
Το Ζένκο-τζι (ιαπωνικά: 善光寺, Ναός του Αγαθοεργού Φωτός) είναι βουδιστικός ναός, ο οποίος βρίσκεται στην πόλη Ναγκάνο της Ιαπωνίας. Ο ναός χτίστηκε τον 7ο αιώνα. Η σύγχρονη πόλη Ναγκάνο ξεκίνησε ως μια πόλη χτισμένη γύρω από τον ναό.
Ιστορικά, το Ζένκο-τζι είναι ίσως πιο διάσημο για τη συμμετοχή του στις μάχες μεταξύ Ουεσούγκι Κένσιν και Τακέντα Σίνγκεν τον 16ο αιώνα, όταν χρησίμευε ως μια από τις βάσεις επιχειρήσεων του Κένσιν. Επί του παρόντος, το Ζένκο-τζι είναι ένας από τους λίγους εναπομείναντες τόπους προσκυνήματος στην Ιαπωνία.
Το Ζένκο-τζι ιδρύθηκε πριν ο Βουδισμός στην Ιαπωνία διασπαστεί σε πολλές διαφορετικές αιρέσεις. Αυτήν τη στιγμή ανήκει και στις δύο σχολές Τεντάι και Τζοντοσού του Βουδισμού και το συνδιαχειρίζονται είκοσι πέντε ιερείς από την πρώτη σχολή και δεκατέσσερις από τη δεύτερη. Ο ναός φιλοξενεί εικόνες του Βούδα Αμίντα. Σύμφωνα με το μύθο, η εικόνα, έχοντας προκαλέσει διαμάχη μεταξύ δύο φυλών, πετάχτηκε σε ένα κανάλι. Αργότερα διασώθηκε από τον Χόντα Γιοσιμίτσου. Ο ναός ονομάστηκε έτσι "Ζένκο", σύμφωνα με την κινεζική μεταγραφή του ονόματος του Γιοσιμίτσου.