cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εμμανουήλ Παππάς Σερρών
Δείγμα σπάνιων λέξεων αρχαίας προέλευσης του ιδιώματος των Νταρνακοχωρίων
τροχαλιά=σωρός από πολλές πέτρες, από το αρχαίο "τρόχμαλος" με την ίδια σημασία. Σε άλλες περιοχές λέγεται και τρόχαλος.
τώντι=πράγματι, ειλικρινά, φυσικά από το αρχαίο "τώ όντι".
φτίνα=είδος πήλινου δοχείου,από το αρχαίο "βυτίνη" και "πυτίνη".
χλιάρι=κουτάλι, από το αρχαίο κοχλιάριον με την ίδια σημασία.
χρεία=τουαλέτα, αποχωρητήριο.
ψιακή=δηλητήριο και υπάρχει επίσης και το ρήμα ψιακώνω=δηλητηριάζω. Από το αρχαίο "ψίαξ", γεν. ψίακος, που σημαίνει σταγόνα κατά τον Ησύχιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Εμμανουήλ Παππά Κατηγορία:Δαρνακοχώρια Κατηγορία:Παραδοσιακοί οικισμοί Σερρών
Dark Trance
Το είδος Dark Trance ή Dark Psychedelic Trance (DarkPsy) είναι παρακλάδι της Psytrance. Οι ήχοι της συγκεκριμένης μουσικής μπορούν να θεωρηθούν σπάνια ελαφρώς μελωδικοί έως περίεργοι και πολλές φορές ενοχλητικοί. Δεν είναι τόσο δημοφιλής όσο άλλα είδη ηλεκτρονικής μουσικής λόγω του θορύβου (υψηλές μη αρμονικές συχνότητες) που μεταδίδουν οι ήχοι της.
Αυτό το είδος συνήθως κυμαίνεται από τα 148 ρυθμικά χτυπήματα ανά λεπτό (ΒΡΜ) έως τα 160ΒΡΜ.
Κατηγορία:Μουσικά είδη
FaceApp
Το FaceApp είναι εφαρμογή κινητών για iOS και Android η οποία αναπτύχθηκε από την ρωσική εταιρεία Wireless Lab. Χρησιμοποιεί τεχνολογία νευρωνικού δικτύου για να δημιουργεί αυτόματα άκρως ρεαλιστικές μεταμορφώσεις των προσώπων σε φωτογραφίες. Η εφαρμογή μπορεί να μετατρέψει ένα πρόσωπο για να το κάνει να χαμογελάει, να το κάνει να φαίνεται μεγαλύτερο ή μικρότερο, ή ακόμα και να του αλλάξει το φύλο. Το FaceApp κυκλοφόρησε για συσκευές iOS τον Ιανουάριο του 2017 και για Android τον Φεβρουάριο του 2017.
Μια "καυτή" μεταμόρφωση ήταν προηγουμένως διαθέσιμη στο FaceApp. Η δυνατότητα ήταν αντικείμενο κριτικής, ενώ κάποιοι θεώρησαν αυτή την ιδιότητα ρατσιστική καθώς έκανε το πρόσωπο των μαύρων ανθρώπων πιο ανοιχτό και τους έκανε να φαίνονται πιο Ευρωπαίοι. Η δυνατότητα μετονομάστηκε σε "σπίθα" και στη συνέχεια αφαιρέθηκε. Σε απάντηση αυτής της αντιπαράθεσης, ο Γιάροσλαβ Γκοντσάροφ, ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της Wireless Lab, δήλωσε ότι λυπάται για το ζήτημα .Πρόσθεσε ότι γίνονταν εργασία για την εξεύρεση "ολοκληρωμένης λύσης". Στις 9 Αυγούστου 2017, το FaceApp δέχτηκε κριτική καθώς τα φίλτρα εθνικότητας περιείχαν τις επιλογές Λευκός, Μαύρος, Ασιάτης και Ινδός. Η εταιρεία αμέσως αφαίρεσε τα φίλτρα από την εφαρμογή.
Νουρσουλτάν (αποσαφήνιση)
Ο όρος Νουρσουλτάν μπορεί να αναφέρεται σε:
FaceApp
Το FaceApp έχει δεχθεί κριτική για το τρόπο που χειρίζεται τα προσωπικά δεδομένα. Απαντώντας σε ερωτήσεις, ο ιδρυτής της εταιρείας, Γιάροσλαβ Γκοντσάροφ, δήλωσε ότι τα στοιχεία του χρήστη και οι ανεβασμένες εικόνες δεν μεταφέρονται στη Ρωσία αλλά επεξεργάζονται σε διακομιστές των Google Cloud και Amazon Web Services.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογισμικό iOS Κατηγορία:Λογισμικό Android Κατηγορία:Μέσα κοινωνικής δικτύωσης
Ναταβάν Χουρσιντμπανού
Η Ζωή και το Έργο της
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|269x269εσ|Η Ναταβάν Χουρσιντμπανού με τα παιδιά της. Η Ναταβάν γεννήθηκε στις  15 Αυγούστου 1832 στη Σούσα, στο σημερινό Ναγκόρνο Καραμπάχ. Επειδή ήταν το μοναδικό παιδί στην οικογένεια  ήταν λογικά και η μοναδική κληρονόμος του χανάτου Καραμπάχ κι έμεινε γνωστή ως η κόρη του Χαν. Το πραγματικό της όνομα ήταν Κουρσίντ-Μπανού, αλλά επέλεξε το ψευδώνυμο ‘Ναταβάν’ που σημαίνει δυστυχισμένος και καταπιεσμένος.
Μετά τον θάνατο του πατέρα της, η Ναταβάν ασχολήθηκε επισταμένως και συστηματικά με τη φιλανθρωπία και την προώθηση της κοινωνικής και πολιτιστικής ανάπτυξης του Καραμπάχ. Ανάμεσα στις διάσημες πράξεις της ήταν η επίλυση του προβλήματος του νερού και της ύδρευσης γενικότερα στη Σούσα το 1883. Η τοπική ρωσική εφημερίδα "Καύκασα" έγραψε εκείνη την εποχή: "Η Χουρσίντ-Μπανού άφησε ένα αιώνιο σημάδι στις μνήμες των κατοίκων της Σούσα και η δόξα της θα μεταβεί από γενιά σε γενιά ».. Οι πηγές που χτίστηκαν με την προτροπή της Ναταβάν χρησιμοποιώντας τις γνωστές λευκές πέτρες της περιοχής, θεωρούνται ιστορικά μνημεία υπό προστασία.
Πολλά έκανε επίσης για την προώθηση της ανάπτυξης της διάσημης φυλής των αλόγων του Καραμπάχ. Ίδρυσε και χρηματοδότησε την πρώτη λογοτεχνική εταιρεία στη Σούσα και σε ολόκληρο το Αζερμπαϊτζάν. Η <<Εταιρεία των Φίλων>>, έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής και συγκέντρωσε τις σημαντικότερες ποιητικές και πνευματικές δυνάμεις του Καραμπάχ εκείνης της εποχής.
Ο ανθρωπισμός, η ευγένεια , η φιλία και η αγάπη ήταν τα κύρια θέματα των ποιημάτων ghazals της Ναταβάν. Αυτά τα άκρως συναισθηματικά και ρομαντικά ποιήματα εκφράζουν τα συναισθήματα και τις συμφορές μιας γυναίκας που δεν ήταν ευτυχισμένη στην οικογενειακή της ζωή και που έχασε πρόωρα τον γιο της.Πολλά από αυτά τα ποιήματα χρησιμοποιούνται σήμερα στα δημοτικά τραγούδια.
Η Ναταβάν πέθανε το 1897 στη Σούσα. Στην κηδεία της οι άνθρωποι, ως ένδειξη ελάχιστου σεβασμού, μετέφεραν το φέρετρο στους ώμους τους σε όλη τη διαδρομή από τη Σούσα στην  Άγνταμ, τριάντα χιλιόμετρα περίπου βορειοανατολικά, όπου και θάφτηκε σε οικογενειακό τάφο.
Η μοίρα του μνημείου της Ναταβάν στη Σούσα
Η μοίρα, όμως, του μνημείου της στη Σούσα, δεν ήταν ευοίωνη. Κατά τη διάρκεια του πολέμου του Ναγκόρνο Καραμπάχ το 1992, η κατοικία της, στη Σούσα, όπως και τα άλλα ιστορικά μνημεία στην εμπόλεμη ζώνη, καταστράφηκαν. Τα μνημεία επίσης της Ναταβάν και των άλλων διάσημων Αζέρων του Καραμπάχ, συμπεριλαμβανομένων των Ουζεγίρ Χατζιμπέγιοφ και Bulbul υπέστησαν σοβαρές ζημιές. Ο υπουργός πολιτισμού του Αζερμπαϊτζάν, Polad Bulbuloghlu, μετέφερε τις χάλκινες προτομές από την Γεωργία  στο Μπακού. (πωλήθηκαν από Αρμένιους αγωνιστές ως παλιοσίδερα στη Γεωργία).
Σήμερα όλα αυτά τα μνημειακά προσωπεία, φυλάσσονται στην εσωτερική αυλή του Μουσείου των Τεχνών του Αζερμπαϊτζάν στο Μπακού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αζέρες ποιήτριες Κατηγορία:Αζέροι ευγενείς
Ονησίκριτος ο Σαλαμίνιος
Ο Ονησίκριτος ο Σαλαμίνιος (3ος/2ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από τη Σαλαμίνα της Κύπρου, ο οποίος αναφέρεται από τον Ευσέβιο της Καισαρείας στο σύγγραμμά του με τίτλο Παντοδαπή ιστορία πως στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 150ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας (180 π.Χ.). Δεν διευκρινίζεται στην ιστορική πηγή για το ποια Σαλαμίνα πρόκειται, ωστόσο κατά τον ιστορικό Λουίτζι Μορέτι το ενδεχόμενο να κατάγονταν από τη Σαλαμίνα του Σαρωνικού είναι πολύ μικρό, καθώς δεν υπάρχει κανένας άλλος ολυμπιονίκης από εκεί, ενώ υπάρχουν 2 άλλοι ολυμπιονίκες από τη Σαλαμίνα της Κύπρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Κύπριοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (2ος αιώνας π.Χ.)
Γκούλντεν Νότιας Γερμανίας
Το γκούλντεν Νότιας Γερμανίας, γερμ.: Süddeutsches gulden ήταν το νόμισμα των κρατιδίων της νότιας Γερμανίας μεταξύ 1754 και 1873. Αυτά τα κράτη περιλάμβαναν τη Βαυαρία, τη Μπάντεν, τη Βυρτεμβέργη, τη Φρανκφούρτη και το Χοεντσόλερν. Χωρίστηκε σε 60 κρόιτσερ, το 1 κρόιτσερ σε 4 πφένιχ και το 1 πφένιχ σε 2 χέλερ.
Ιστορία
δεξιά|μικρογραφία|Κρόνενταλερ τού Νάσαου τού 1817, δεκτό για 2,7 γκούλντεν της Νότιας Γερμανίας. Επιγρ.: HERZOGTHUM NASSAU 1817 / EIN KRONEN THALER.
Το συγκεκριμένο γκούλντεν βασίστηκε στο γκίλντερ ή φλορίνι που χρησιμοποιήθηκε στη Γερμανία (Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία) κατά τον Ύστερο Μεσαίωνα και την Πρώιμη Σύγχρονη περίοδο. Το γκούλντεν εμφανίστηκε για πρώτη φορά ως κοινό νόμισμα της Γερμανίας (Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) μετά το αυτοκρατορικό νομισματικό σύστημα (reichsmünzordnung) του 1524 με τη μορφή του γκούλντενγκροσεν (guldengroschen). Στους επόμενους αιώνες το γκούλντεν ορίστηκε στη συνέχεια ως ένα κλάσμα του μεταλλικού αυτοκρατορικού τάλερ (reichsthaler) ή αργυρού νομίσματος.
Από το 1690 το γκούλντεν που χρησιμοποιήθηκε στη Νότια Γερμανία και την Αυστριακή αυτοκρατορία τηρούσε το πρότυπο της Λειψίας, με την αξία του γκούλντεν ίση με το 1/18 τού μάρκου Κολωνίας από καθαρό άργυρο ή 1/2 τού μεταλλικού αυτοκρατορικού τάλερ, ή 12.992 γραμ. ανά γκούλντεν. Ακολουθεί μία ιστορία (σε γραμμάρια αργύρου) των προτύπων του γκούλντεν Νότιας Γερμανίας από το 1690 μέχρι την εισαγωγή του "κανόνα του χρυσού" το 1873. Περιλαμβάνεται επίσης σύγκριση με το ψηλότερης αξίας γκούλντεν Αυστρο-Ουγγαρίας. Η πορεία της αξίας του γκούντεν πριν από το 1618 βρίσκεται υπό το αυτοκρατορικό τάλερ.
Το γκούλντεν απομακρύνθηκε από αυτό το πρότυπο στη δεκαετία του 1730, όταν η αναλογία τιμής χρυσού-αργύρου μειώθηκε από 1:15 σε 1:14,5, ωθώντας πολλά κράτη να επανεκδώσουν το γκούλντεν τους σε φθηνότερο χρυσό. Στη συνέχεια, το γκούλντεν της Νότιας Γερμανίας αποχώρησε από το γκούλντεν Αυστρο-Ουγγαρίας, αφού αποτίμησε το Carolin d'or των 7,51 γραμ. καθαρού χρυσού σε 11 γκούλντεν στη Νότια Γερμανία, έναντι 9 γκούλντεν στην Αυστρία. Κάθε γκούλντεν της Νότιας Γερμανίας άξιζε επομένως 7,51/11 = 0,6827 γραμ. καθαρού χρυσού ή 0,6827x14,5 = 9,9 γραμ. καθαρού αργύρου.
Ως εκ τούτου, τα κράτη της Νότιας Γερμανίας δεν μπορούσαν να συμμορφωθούν με την Αυστριακή σύμβαση για το νόμισμα του 1754, η οποία όριζε το γκούλντεν Αυστρο-Ουγγαρίας σε 1/2 τού συμβατικού τάλερ (conventionsthaler), ή 11,6928 γραμ. καθαρού αργύρου. Αντίθετα, υιοθέτησαν ένα χαμηλότερης αξίας γκούλντεν Νότιας Γερμανίας αξίας 1/24 του ενός μάρκου Κολωνίας από καθαρό άργυρο, ή τα 5/12 ενός συμβατικού τάλερ, ή 9,744 γραμ. αργύρου ανά γκούλντεν. Το νόμισμα εκδίδετο μόνο μέχρι 3 και 6 κρόιτσερ τοπικού νομίσματος (landmünze) δηλ. 0,05 & 0,1 γκούλντεν, με τα μεγαλύτερα Αυστριακά νομίσματα να είναι αποδεκτά με 20% υψηλότερη αξία στη Νότια Γερμανία.
Αυτό το συμβατικό τάλερ, που περιέχει 23,3856 γραμ. καθαρού αργύρου και αποτιμάται σε 2.4 γκούλντεν (ή 9,744 γραμ. ανά γκούλντεν), αχρηστεύθηκε μεταξύ 1807 και 1837 από την κοπή των κρόνενταλερ (kronenthaler), κερμάτων που περιείχαν 25,71 γραμ. καθαρού αργύρου, αλλά εκτιμάτο στα 2,7 γκούλντεν (ή μόνο 9,524 γραμ. ανά γκούλντεν), σε μία ανταγωνιστική υποτίμηση του νομίσματος μεταξύ των διαφόρων κρατιδίων της Νότιας Γερμανίας. Το γαλλικό εσκούδο (écu) των 26,67 γραμ. καθαρού αργύρου έγινε επίσης αποδεκτό στα 2,8 γκούλντεν.
Η παραπάνω κατάσταση επιλύθηκε μόνο με τη Νομισματική Συνθήκη του Μονάχου του 1837, η οποία επαναπροσδιόρισε το γκούλντεν στο 1/24,5 τού μάρκου Κολωνίας ή 9,545 γραμ. αργύρου. Αυτό επέτρεψε μία συναλλαγματική ισοτιμία 1 3⁄4 γκούλντεν σε 1 τάλερ Πρωσίας. Εκτός από το 3 και 6 κρόιτσερ και μικρότερα κομμάτια, εισήχθησαν νέα νομίσματα σε ονομαστικές αξίες 1/2, 1 και 2 γκούλντεν, καθώς και το νόμισμα της ένωσης (vereinsmünze) αξίας 3 1/2 γκούλντεν της Νότιας Γερμανίας ή 2 τάλερ Πρωσίας.
δεξιά|μικρογραφία|Νόμισμα της ένωσης (vereinsmünze), 1847, του Βάλντεκ και Πύρμοντ, ίσο με 2 τάλερ Πρωσίας ή 3,5 γκούλντεν Νότιας Γερμανίας. Eπιγρ.: 2 THALER, 3 1/2 GULDEN 1847, VEREINSMÜNZE, VII EINE F. MARK.
Μετά την Ενοποίηση της Γερμανίας το 1871, η νεοσύστατη Γερμανική Αυτοκρατορία υιοθέτησε το Γερμανικό χρυσό μάρκο (goldmark) το 1873, καθώς άρχισε να τυποποιείται σε ένα ενιαίο νόμισμα εντός των συνόρων της και επέλεξε να δεκαδικοποιήσει τις υποδιαιρέσεις. Ένα μάρκο, (γραμμένο ως 1 ℳ), υποδιαιρέθηκε σε εκατό πφένιχ (γραμμένο ως 100 ₰, d καλλιγραφικό), με το μάρκο να έχει μια ισοτιμία ίση με 35 κρόιτσερ, ή 7⁄12 γκούλντεν, καθώς το γκούλντεν Νότιας Γερμανίας άρχισε να αποσύρεται τα επόμενα τρία χρόνια.
Από την 1η Ιανουαρίου 1876 το γκούλντεν και το κρόιτσερ, μαζί με όλες τις άλλες μορφές νομίσματος που υπήρχαν προηγουμένως στη σημερινή Γερμανική Αυτοκρατορία, καταργήθηκαν.
Το χρυσό μάρκο με τις δεκαδικές υποδιαιρέσεις του έγινε το μόνο νόμιμο χρήμα μέχρι τις 4 Αυγούστου 1914, όταν η σύνδεση μεταξύ του μάρκου και του χρυσού εγκαταλείφθηκε με το ξεκίνημα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και αντικαταστάθηκε από το χάρτινο μάρκο (papiermark).
Bιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οικονομική ιστορία της Γερμανίας Κατηγορία:Νομίσματα της Γερμανίας
Νίσυρα Καρίας
Η πόλη Νίσυρος (άλλως Νίσυρα και Νισυραίων κατοικίαι), βρισκόταν στην Καρία, νοτίως του ποταμού Μαιάνδρου.
Ήταν κτισμένη μεταξύ των Τράλλεων και των Αλαβάνδων. Προφανώς να ιδρύθηκε από Αιγαιοπελαγίτες αποίκους της νήσου Νισύρου, του ανατολικού Αιγαίου. Ούτως ή άλλως και άλλοι νησιώτες άποικοι είχαν δημιουργήσει εγκαταστάσεις στην Μικρά Ασία (Άνδρος Φρυγίας, Χίος παραλιακής και μεσογαίας Καρίας, Αίγινα Παφλαγονίας, Πάριον Μυσίας και άλλες).
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Καρίας
Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου (Πεμόνια Αποκορώνου)
Ο Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου (Πεμόνια Αποκορώνου). Ο Άγιος Γεώργιος είναι κτισμένος σε πλάτωμα πάνω σε λόφο στα Πεμόνια Αποκορώνου, σ’ ένα μικρό όμορφο χωριό κτισμένο στους πρόποδες των Λευκών Ορέων. Πρόκειται για έναν μονόχωρο, καμαροσκέπαστο ναό, στο εσωτερικό του οποίου διατηρούνται ορισμένες μόνο τοιχογραφίες από τον αρχικό διάκοσμο, όπως η Βάπτιση, η Μεταμόρφωση, η Γέννηση του Χριστού και η Υπαπαντή.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κρήτη Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Θυμίλος ο Ασπενδαίος
Ο Θυμίλος ο Ασπενδαίος (2ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από την Άσπενδο, ο οποίος αναφέρεται από τον Ευσέβιο της Καισαρείας στο σύγγραμμά του με τίτλο Παντοδαπή ιστορία πως στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 151ους (176 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες από την Παμφυλία Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (2ος αιώνας π.Χ.)
Άγιος Δημήτριος Μαρμαρίου Εύβοιας
Για συνώνυμους οικισμούς δείτε το λήμμα: Άγιος Δημήτριος (αποσαφήνιση)
Ο Άγιος Δημήτριος είναι ημιορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας σε υψόμετρο 400 μέτρα, ο οποίος βρίσκεται στη νότια Εύβοια και προς την πλευρά του Αιγαίου. Απέχει 32,5 χλμ. Β. από την Κάρυστο (μέσω Μαρμαρίου) και 124 χλμ. ΝΑ. από την Χαλκίδα. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1835 να προσαρτάται στον δήμο Καρύστου, ενώ το 1912 με το ΦΕΚ 245Α - 16/08/1912 ορίζεται έδρα της νεοϊδρυθείσας ομώνυμης κοινότητας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Αγίου Δημητρίου της δημοτικής ενότητας Μαρμαρίου που υπάγεται στον Δήμο Καρύστου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 163 μόνιμους κατοίκους. Η τοπική κοινότητα Αγίου Δημητρίου είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 25,641 χμ² (2011).
Σημείωση
Στην Εύβοια και τον Δήμο Κύμης - Αλιβερίου υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Άγιος Δημήτριος Αργυρού
Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου (Πιθάρι Κυδωνίας)
Ο Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου (Πιθάρι Κυδωνίας). Ένα από τα σημαντικότερα βυζαντινά μνημεία του Ακρωτηρίου είναι ο κατάγραφος ναός του Αγίου Γεωργίου στη συνοικία Αργουλιδές, κοντά στον οικισμό Πιθάρι Ακρωτηρίου. Κτίσμα του 14ου αι., δίπλα σε σπηλαιώδη κοίλωμα, ο ναός πιθανόν ταυτίζεται με τον «Άγιο Γεώργιο στις Φεγγίτες», όπου το 1637 αναφέρεται ως μικρή μονή μ’ έναν καλόγερο (τον ιερομόναχο Κατελάνο).
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κρήτη Κατηγορία:Δήμος Χανίων
Νεουκέν
Το Νεουκέν (Neuquén, μαπουντουνγκούν: Nehuenken) είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Νεουκέν της Αργεντινής και του νομού Κονφλουένσια. Η πόλη καταλαμβάνει μια λωρίδα γης δυτικά της συμβολής των ποταμών Λιμάι και Νεουκέν, οι οποίοι ενώνονται για να σχηματίσουν τον Ρίο Νέγρο. Το Νεουκέν είναι η μεγαλύτερη πόλη στην Παταγονία, καθώς η πόλη και τα προάστια της έχουν 395.600 κατοίκους σύμφωνα με υπολογισμό του 2019. Μαζί με τις πόλεις Πλοτιέ και Τσιπολιέτι, αποτελούν πολεοδομικό συγκρότημα.
Η πόλη ιδρύθηκε το 1904 και είναι η νεότερη πρωτεύουσα της επαρχίας στην Αργεντινή. Νεουκέν, στα μαπουντουνγκούν, σημαίνει "νερό που έχει δύναμη, ή δυνατό νερό", αναφερόμενο στον ομώνυμο ποταμό.
Δημόκριτος ο Μεγαρεύς
Ο Δημόκριτος ο Μεγαρεύς (2ος αιώνας π.Χ.), ήταν αρχαίος Έλληνας αθλητής με καταγωγή από τα Μέγαρα, ο οποίος αναφέρεται από τον Ευσέβιο της Καισαρείας στο σύγγραμμά του με τίτλο Παντοδαπή ιστορία πως στέφθηκε ολυμπιονίκης στο αγώνισμα του σταδίου κατά τους 152ους (172 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Τίβουλα
Η Τίβουλα είναι αρχαία πόλη στη Σαρδηνία στο βορινότερο άκρο του νησιού, είναι το σημείο στο οποίο αποβιβάζονται οι ταξιδιώτες που έρχονται από την Κορσική. Τα Ημερολόγια του αυτοκράτορα Αντωνίνου μας παρέχουν τουλάχιστον τέσσερις πορείες που ακολουθούσαν οι ταξιδιώτες με σημείο εκκίνησης το Τίβουλα. Η τοποθεσία της αρχαίας πόλης είναι σημείο συζήτησης, ο Κλαύδιος Πτολεμαίος το τοποθετεί στο Καστελσάντρο που βρίσκεται στο βορινότερο άκρο του νησιού στην Επαρχία του Σάσσαρι, 30 χιλιόμετρα από το Πόρτο Τόρρες.
Νεουκέν
Ιστορία
Οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής ήταν πολύ ευκίνητοι και άλλαζαν κατοικία ανάλογα με τις εποχές, τις κλιματολογικές συνθήκες και την αφθονία των τροφίμων και των θηραμάτων. Γύρω στον 16ο αιώνα οι άνθρωποι που ζούσαν σε διάφορες περιοχές της επαρχίας άρχισαν να αφομοιώνονται από τους Μαπούτσε, την σημαντικότερη φυλή ιθαγενών της περιοχής. Ένα από τα πιο σημαντικά μονοπάτια που χρησιμοποιούσαν οι Μαπούτσε διέσχιζε την συμβολή των ποταμών Λιμάι και Νεουκέν.
Δημόκριτος ο Μεγαρεύς
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες του σταδίου Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (2ος αιώνας π.Χ.)
Τίβουλα
Η θέση αυτή δεν συμφωνεί με τις διαδρομές στα Ημερολόγια και είναι πιθανότατα εσφαλμένη. Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος καταγράφει έναν λαό τους Τιβουλάτιους που ζούσαν στο βορινότερο άκρο του νησιού, τους σχετίζει με την πόλη Τίβουλα. Η θέση που έγραψε ο Λα Μαρμόρα και υιοθέτησε ο λεξικογράφος Ουίλλιαμ Σμιθ είναι το μικρό λιμάνι Πόρτο ντι Λούνγκο Σάρντο στο βορινότερο άκρο του νησιού. Οι Συντάκτες του Άτλαντα του Μπάρινγκτον τοποθετούν την Τίβουλα στον Δήμο Σάντα Τερέζα Γκαλλούρα της Επαρχίας της Όλμπια-Τέμπιο.
Νεουκέν
Ιστορία
Τον 17ο αιώνα Ευρωπαίοι εξερευνητές έφτασαν στην περιοχή της συμβολής.
Το 1604, ο Ερνάνδο Αρίας δε Σααβέδρα αποφάσισε να εξερευνήσει τα μονοπάτια προς την Παταγονία. Με την υποστήριξη των κτηνοτρόφων του Μπουένος Άιρες, της Σάντα Φε και του Κοριέντες, αναχώρησε από το Μπουένος Άιρες και πέρασε από τα βουνά της Σιέρα δε λα Βεντάνα. Έφτασε στη περιοχή που βρίσκεται το Νεουκέν και συνέχισε, πιθανώς περνώντας από την σημερινή περιοχή Άουκα Μαουίδα.
Τίβουλα
Πηγές
Κατηγορία:Χαμένες αρχαίες πόλεις
Νεουκέν
Ιστορία
Το 1782, αναχωρώντας από το Κάρμεν δε Παταγόνες, ο Βασίλιο Βιγιαρίνο ταξίδεψε προς το Ρίο Νέγρο. Στις 23 Ιανουαρίου 1783, έφτασε στη συμβολή των ποταμών Λιμάι και Νεουκέν, κατασκηνώνοντας σε ένα νησί. Στη συνέχεια πήρε τη βάρκα του και διέσχισε τον ποταμό Λιμάι μέχρι την συμβολή του με τον ποταμό Κολιόν Κουρά, απ'όπου συνέχισε για να φτάσει προς τον ποταμό Τσιμεουίν.
Ιστορία του Νεουκέν σαν αργεντίνικη επαρχία
Το 1885, τα εδάφη της περιοχής που τότε ήταν γνωστή σαν Κονφλουένσια (= συμβολή) δημοπρατήθηκαν και τα αγόρασαν λίγοι άνθρωποι. Λίγο μετά την εκστρατεία κατάκτησης της ερήμου που διεξήγαγε ο αργεντίνικος στρατός για να επεκταθεί προς τον νότο, οι Τεουέλτσε και Πεουέντσε, οι τοπικές φυλές, που κατοικούσαν την περιοχή του Νεουκέν, είτε εκδιώχθηκαν, είτε σκοτώθηκαν.
Δεδομένου ότι η Αργεντινή δεν είχε υπογράψει συμφωνία για τον καθορισμό των συνόρων με τη Χιλή, η κυβέρνηση της Αργεντινής κατέληξε σε συμφωνία με τη βρετανική εταιρεία Buenos Aires Great Southern Railway που κατασκεύαζε ένα σιδηροδρομικό δίκτυο, κυρίως στην επαρχία του Μπουένος Άιρες, να κατασκευάσει μια σιδηροδρομική γραμμή προς το Νεουκέν, με αντάλλαγμα η περιοχή του Νεουκέν να παραμείνει αργεντίνικη. Το 1899, δημιουργήθηκε γραμμή που συνέδεε το Μπουένος Άιρες με το Τσιπολιέτι, ενώ με τον κεντρικό σιδηρόδρομο συνδέθηκε και το Νεουκέν το 1902, μετά την κατασκευή μιας γέφυρας.
Το 1930, η πόλη είχε μόνο 5.000 κατοίκους. Στη δεκαετία του 1960, η πόλη άρχισε να επεκτείνεται όταν η κρατική YPF ανακάλυψε κοιτάσματα πετρελαίου στη περιοχή. Τις δεκαετίες του 1970 και του 1980 σημειώθηκε τεράστια δημογραφική ανάπτυξη, συνοδευόμενη από τη δημιουργία του Εθνικού Πανεπιστημίου του Κομάουε το 1971 και πολλών ειδών ανάπτυξης στη περιοχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Ιερός Ναός Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής (Χανιά)
Ο Ιερός Ναός Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής βρίσκεται στη συνοικία της Χαλέπας Χανίων. Άρχισε να κτίζεται το 1901 με την οικονομική ενίσχυση του Μεγάλου Δούκα της Ρωσίας Γεωργίου σε ανάμνηση της διαμονής της συζύγου του Μαρίας στα Χανιά. Πρόκειται για έναν ρωσικής αρχιτεκτονικής και τεχνοτροπίας ναό με διακοσμητικό τρούλο, το τέμπλο του οποίου φέρει εικόνες του γνωστού ζωγράφου Φώτη Κόντογλου. Τα θυρανοίξια του ναού τελέστηκαν το 1903, ενώ τον Μάιο του 1909 παραχωρήθηκε στο Δήμο Χανίων.
Πηγές
Μαριας Μαγδαληνης
Πάμελα Πράτι
Η Πάμελα Πράτι (ιταλικά: Pamela Prati), (26 Νοεμβρίου 1958), είναι Ιταλίδα ηθοποιός του κινηματογράφου, μοντέλο και παρουσιάστρια τηλεόρασης.
Βιογραφία
Η Πάμελα Πράτι γεννήθηκε στο Οζιέρι της επαρχίας του Σασάρι, που βρίσκεται στη βόρεια Σαρδηνία.
Καριέρα
Μετακόμισε στη Ρώμη στα τέλη της εφηβείας της, όπου εργάστηκε  ως μοντέλο και  έκανε μια σύντομη εμφάνιση στην τηλεόραση στο σόου "La Sberla" το 1976.
Η Πράτι προσέλκυσε μεγάλη δημοσιότητα όταν εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του άλμπουμ του τραγουδιστή Αντριάνο Τσελεντάνο "Un po ' Artista un po 'no" το 1980. Την ίδια χρονιά έκανε το ντεμπούτο της στην πρώτη της ταινία La moglie in bianco ... L'amante al pepe, μια ερωτική  κωμωδία στην οποία είχε πρωταγωνιστικό ρόλο.
Ακολούθησαν και άλλες ταινίες και εν τω μεταξύ η Πράτι άρχισε να σπουδάζει χορό και τραγούδι. Σύντομα προσχώρησε στην εταιρεία Bagaglino, η οποία παρήγαγε ποικιλία τηλεοπτικών σόου. Έπειτα άρχισε να εμφανίζεται τακτικά στην τηλεόραση ως καλεσμένη και οικοδέσποινα, ενώ συνέχισε να ασχολείται με ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Έχει επίσης σκηνοθετήσει και κάποιες θεατρικές παραστάσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ιταλίδες τηλεπαρουσιάστριες Κατηγορία:Ιταλίδες μοντέλα
Κρητικός οίνος
Ο κρητικός οίνος είναι κρασί από το ελληνικό νησί της Κρήτης. Ο οίνος έχει μεγάλη ιστορία στο νησί, αφού παράγεται από την εποχή των Μινωιτών και την εποχή του χαλκού. Τα κρασιά της Κρήτης δεν περιλαμβάνονται μεταξύ των δημοφιλών κρασιών στην αρχαία Ελλάδα, αλλά στην εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ. η Κρήτη παρήγαγε το γλυκό κρασί από λιασμένα ή ψημένα σταφύλια με την ονομασία πρότροπος ή πράμνιος, το οποίο εξαγόταν στην Ιταλία. Στα τέλη της μεσαιωνικής Ευρώπης (14ος-16ος αιώνας), διάφορες πηγές από την δυτική και βόρεια Ευρώπη ονομάζουν τον κρητικό οίνο ως οίνο μεγάλης αξίας. Υπάρχουν διάφορες κρητικές κατηγορίες οίνου, όπως Πεζά, Αρχάνες, Δαφνές και Σητείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κουζίνα της αρχαίας Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικό κρασί
Νούμπουλο
Το κρέας αλατίζεται ολόκληρο, προστίθενται μπαχαρικά και μαρινάρεται σε κρασί. Στη συνέχεια τα υλικά εγκυβωτίζονται σε φυσικό έντερο, συνήθως μαζί με μια λωρίδα λίπους, και καπνίζονται πάνω σε μείγμα από βότανα, όπως φασκόμηλο, δάφνη, θυμάρι, σχίνο, δρυ, και μυρτιά. Καταναλώνεται σε λεπτές φέτες, συνήθως σε φρέσκο ψωμί.
Φαλέντι
Το Φαλέντι (πολωνικά: Falenty) είναι χωριό στη διοικητική περιφέρεια της Γκμίνα Ράσιν, στο Πόβιατ Προύσκουφ του Βοεβοδάτου Μασοβίας, στην ανατολική-κεντρική Πολωνία. Απέχει περίπου 3 χιλιόμετρα νότια του Ράσιν, 10 χιλιόμετρα ανατολικά του Προύσκουφ και 11 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Βαρσοβίας.
Νούμπουλο
Παραπομπές
Κατηγορία:Κέρκυρα Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα Κατηγορία:Επτανησιακή κουζίνα
Φαλέντι
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας Κατηγορία:Χωριά του Πόβιατ Προύσκουφ
Ιερά Μητρόπολις Ρόδου
Η Ιερά Μητρόπολις Ρόδου είναι μια εκκλησιαστική επαρχία της Δωδεκανήσου, που υπάγεται απευθείας στην δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Στην παρούσα της μορφή καλύπτει μόνο το νησί της Ρόδου, επί του οποίου λειτουργούν 63 ενορίες, 7 παρεκκλήσια και 9 μονές.
Ιστορικά στοιχεία
Ιδρυτής της Χριστιανικής Εκκλησίας στη Ρόδο θεωρείται ο Απόστολος Παύλος, καθώς αναφέρεται πως στην γ΄ αποστολική περιοδεία του πέρασε από τη Ρόδο κατά το ταξίδι της επιστροφής στα Ιεροσόλυμα. Κατά την παράδοση, στη Ρόδο κήρυξε και έκανε θαύματα και ο συνοδοιπόρος του Αποστόλου Παύλου, ο Σίλας. Η παράδοση θέλει τον Πρόχορο πρώτο επίσκοπο της Ρόδου τον 1ο αι., ωστόσο δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς ιδρύθηκε Επισκοπή στη Ρόδο.
Στα τέλη του 3ου αι. (περίπου το 293), οι μεταρρυθμίσεις του αυτοκράτορα Διοκλητιανού ορίζουν τη Ρόδο πρωτεύουσα της επαρχίας των Νήσων (ή επαρχίας Κυκλάδων). Ο τερματισμός των διωγμών κατά των Χριστιανών και η επικράτηση του Μεγάλου Κωνσταντίνου στον ρωμαϊκό εμφύλιο, έδωσαν την ευκαιρία στον Χριστιανισμό να γίνει η αδιαμφισβήτητη επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Έτσι οι εκκλησιαστικές επαρχίες οργανώθηκαν επί των υφιστάμενων κρατικών επαρχιών. Υπολογίζεται πως στο τέλος του 4ου με αρχές του 5ου αι. η Επισκοπή της Ρόδου αναβαθμίστηκε σε Μητρόπολη.
Στο πέρασμα των αιώνων υπήρξαν μεγάλες αλλαγές όσον αφορά το πλήθος των Επισκοπών που υπάγονταν στη Μητρόπολη της Ρόδου. Από τις αρχές του 7ου αιώνα μέχρι τις αρχές του 9ου ήταν 11 Επισκοπές. Γύρω στα μέσα του 9ου αιώνα αυξήθηκαν σε 13 με την ίδρυση των Επισκοπών Νισύρας και Αστυπαλίας. Κατά τις αρχές του 10ου αιώνα το πλήθος τους ελαττώθηκε σε 10 με την κατάργηση των Επισκοπών Νισύρας και Αστυπαλίας και την υπαγωγή της Επισκοπής Άνδρου υπό τον Μητροπολίτη Αθηνών. Στα μέσα του ιδίου αιώνα αυξήθηκαν και πάλι σε 13, γιατί επανεμφανίστηκαν οι Επισκοπές Νισύρας και Αστυπαλίας και προστέθηκε η Επισκοπή Ικαρίας. Μεταξύ των ετών 972-976 ο αριθμός τους έφτασε τις 14 με την προσθήκη της Επισκοπής Τραχείας.
Η περίοδος της Ιπποτοκρατίας ήταν δύσκολη για τη Μητρόπολη Ρόδου. Οι Ιωαννίτες Ιππότες εκδίωξαν τον Ορθόδοξο Μητροπολίτη Ρόδου και τη θέση του πήρε Καθολικός Αρχιεπίσκοπος. Στα χρόνια που ακολούθησαν το Οικουμενικό Πατριαρχείο χειροτονούσε Μητροπολίτες, αλλά αυτοί παρέμεναν εκτός Ρόδου, αφού δεν τους επιτρεπόταν να εγκατασταθούν στην έδρα τους. Εν τη απουσία του Μητροπολίτη, η διοίκηση ασκούταν από ένα συμβούλιο που αποτελούταν από κληρικούς και προκρίτους του νησιού.
Με σκοπό τη διαφύλαξη του φρονήματος των Ορθοδόξων νησιωτών, το Πατριαρχείο εφάρμοσε την «κατ' επίδοσιν» ποιμαντορία των επαρχιών που κατέλαβαν οι Ιππότες. Έτσι, το 1369 η Ρόδος και η Κως αποδόθηκαν στον Μητροπολίτη Σίδης. Ομοίως, το 1378 ο Πατριάρχης Νείλος «... ενέκρινε ίνα ο Μύρων Μητροπολίτης κρατών επιδόσεως τας Μητροπόλεις Ρόδου και Κώου». Και αργότερα, ο Μητροπολίτης Πέργης και Αττάλειας έλαβε τις Μητροπόλεις Ρόδου και Κώου, ενώ ο Μητροπολίτης Μύρων έλαβε τη σχολάζουσα Αρχιεπισκοπή Καρπάθου.
Η Οθωμανική απειλή ανάγκασε τους Ιππότες να επιτρέπουν τελικά την εγκατάσταση Ορθοδόξου Μητροπολίτη. Μάλιστα, ο Μητροπολίτης Ναθαναήλ Α΄ συμμετείχε στη σύνοδο της Φλωρεντίας, όπου οι Ορθόδοξοι αποδέχθηκαν την «ένωση» με την Καθολική Εκκλησία, όμως, κατά την επιστροφή του στη Ρόδο, ο Λατίνος Αρχιεπίσκοπος του απαγόρευσε να αποβιβασθεί. Η «ένωση» προκάλεσε την έντονη αντίδραση του Ορθόδοξου πληθυσμού της Ρόδου και οι Ιππότες αναγκάστηκαν να τους καταστείλουν βίαια.
Η περίοδος της Τουρκοκρατίας ξεκίνησε το 1523 και ο πρώτος Μητροπολίτης της περιόδου αυτής, ο Ευθύμιος, απαγχονίστηκε μετά από λίγα χρόνια, ως συνωμότης σε μια προσπάθεια επανάστασης. Ωστόσο, ακολούθησε μια περίοδος ηρεμίας, μέχρι την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης, όταν υπήρξαν διώξεις και κατάργηση πολλών προνομίων. Το 1835, ο σουλτάνος Μαχμούτ Β΄ ομαλοποίησε την κατάσταση εκδίδοντας φιρμάνι που επανέφερε τα προνόμια · μέχρι την έλευση των Νεοτούρκων και την εκ νέου κατάργησή τους.
Το 1912 ξεκίνησε η περίοδος της Ιταλοκρατίας και στην αρχή οι Ιταλοί δε δημιούργησαν προβλήματα στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Όμως, μετά την επικράτηση του φασισμού ακολούθησαν πιο επιθετική πολιτική. Θέλοντας να εξιταλίσουν τα Δωδεκάνησα, προσπάθησαν να αποκόψουν τις σχέσεις των νησιωτών με την Ελλάδα. Προς αυτή την κατεύθυνση δημιούργησαν το λεγόμενο «ζήτημα του αυτοκεφάλου». Οι Ιταλοί δε δίστασαν να βάλλουν και κατά της ελληνικής γλώσσας, αλλά ο εμβληματικός Μητροπολίτης Απόστολος Α΄ αναβίωσε το «κρυφό σχολειό», χρησιμοποιώντας την κατήχηση ως πρόσχημα για να διδάξει στα παιδιά τα Ελληνικά, μέσα από τα βιβλία της Εκκλησίας.
Το 2004, σε μια προσπάθεια να βελτιωθεί η θρησκευτική διοίκηση των νησιών, το Οικουμενικό Πατριαρχείο αποφάσισε την απόσπαση από τη δικαιοδοσία της Μητρόπολης Ρόδου των νησιών Σύμη, Χάλκη, Τήλος και Καστελλόριζο, που υπάχθηκαν στη νέα Μητρόπολη Σύμης, Τήλου, Χάλκης και Καστελλορίζου, καθώς επίσης και της Νισύρου που προσαρτήθηκε στη Μητρόπολη Κώου.
Επισκοπικός κατάλογος
thumb|right|Μητροπολίτης Ρόδου Γερμανός (1876-1888), μετέπειτα Οικουμενικός Πατριάρχης thumb|right|Κύριλλος, Μητροπολίτης Ρόδου από το 2004
Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου (νησίδα Σούδας)
Ο Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου (νησίδα Σούδας). Ο ναός του Αγίου Νικολάου κτίστηκε το 1585 από μοναχούς του τάγματος του Αγίου Αυγουστίνου κατά την οχύρωση της νησίδας της Σούδας από τους Ενετούς. Στο νησί προϋπήρχε μονή Αυγουστινιανών μοναχών και γι’ αυτό η νησίδα ονομαζόταν και Φραρονήσι (Φράροι ή Φλώροι είναι οι καθολικοί μοναχοί). Το 1715, όταν παραδόθηκε η νησίδα στους Τούρκους, ο ναός μετατράπηκε σε τζαμί αφιερωμένο στον Σουλτάν Γαζή Αχμέτ Χαν. Την 1η Φεβρουαρίου του 1913 υψώθηκε η ελληνική σημαία και ο ναός αποδόθηκε στην ορθόδοξη εκκλησία προς τιμή του Αγίου Νικολάου.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κρήτη
Άγιος Κωνσταντίνος Εύβοιας
Ο Άγιος Κωνσταντίνος είναι ημιορεινός οικισμός στον δήμο Καρύστου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 62 μόνιμους κατοίκους.
Στεφανίδου
Το ελληνικό επώνυμο Στεφανίδου ή Στεφανίδη μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Ericsson Nikola Tesla
Η Ericsson Nikola Tesla είναι η κροατική θυγατρική της σουηδικής εταιρείας εξοπλισμού τηλεπικοινωνιών Ericsson. Η εταιρεία πήρε το όνομά της από τον Σέρβο εφευρέτη Νίκολα Τέσλα και είναι ο μεγαλύτερος εξειδικευμένος πάροχος σύγχρονων τηλεπικοινωνιακών προϊόντων, λύσεων και υπηρεσιών στην Κεντρική και την Ανατολική Ευρώπη.
Η εταιρεία έχει εισαχθεί στο χρηματιστήριο του Ζάγκρεμπ, ανεξάρτητα από την Ericsson.
Ιστορία
Η Ericsson Nikola Tesla έχει τις ρίζες της πίσω από την κρατική εταιρεία Nikola Tesla που ιδρύθηκε το 1949 στο Ζάγκρεμπ, το οποίο ανήκε τότε στη Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας. Η εταιρεία είχε μεγάλη επιτυχία στην τοπική αγορά τηλεπικοινωνιών καθώς και στις περιφερειακές αγορές, ειδικά στην Ευρώπη, για περισσότερα από σαράντα χρόνια. Έγινε συνεργάτης άδειας χρήσης της Ericsson Σουηδίας το 1953, πουλώντας μεγάλους όγκους συστημάτων Ericsson στην ΕΣΣΔ καθώς και σε άλλες αγορές από το 1958.
Το 1977, η εταιρεία άρχισε να κατασκευάζει διακόπτες Ericsson AXE με άδεια.
Με την κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας και την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Κροατίας, το κράτος άρχισε να προσπαθεί να ιδιωτικοποιήσει την εταιρεία το 1992. Μέχρι το 1994, η Ericsson είχε αναδειχθεί ως ο υψηλότερος πλειοδότης και πήρε ένα μερίδιο της εταιρείας που ήταν πολύ κοντά στην πλειοψηφική ιδιοκτησία, ενσωματώνοντας τις λειτουργίες της σε σημαντικό βαθμό έως το 1995.
Το 2011, η εταιρεία ήταν ο όγδοος μεγαλύτερος εξαγωγέας της Κροατίας.
Λειτουργία
Η εταιρεία έχει την έδρα της στο Ζάγκρεμπ, ενώ ορισμένες δραστηριότητες Ε & Α λαμβάνουν χώρα στην πόλη Σπλιτ. Ο συνολικός αριθμός του προσωπικού υπερβαίνει τα 1.450 άτομα. Η Γκορντάνα Κοβάτσεβιτς είναι πρόεδρος της Ericsson Nikola Tesla και επικεφαλής του διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας, ενώ το εποπτικό της συμβούλιο κανονικά διευθύνεται από τον επικεφαλής του Τμήματος πωλήσεων της Ericsson στο οποίο περιλαμβάνεται η Κροατία.
Σημαντικοί πελάτες υπάρχουν στην Κροατία και τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, καθώς και στη Ρωσία, σε άλλα κράτη της πρώην ΕΣΣΔ και της Γιουγκοσλαβίας, καθώς και σε περιοχές της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής κ.ο.κ. Το εξήντα τοις εκατό των πωλήσεων της εταιρείας είναι εξαγωγές.
Οικονομικά
Οι πωλήσεις για το έτος 2007 ανήλθαν σε 1,78 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, σημειώνοντας αυξητική πορεία από έτος σε έτος για πολλά χρόνια. Το σταθερά αυξανόμενο κόστος των πωλήσεων έχει μειώσει τα κέρδη, με αποτέλεσμα το καθαρό εισόδημα να είναι λιγότερο από 200 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ για το έτος 2007.
Η κεφαλαιοποίηση στην αγορά υπερβαίνει τα 300 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ.
Στεφανίδης
Το ελληνικό επώνυμο Στεφανίδης, που ετυμολογικά σημαίνει «γιος του Στέφανου», μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
God Speed (πίνακας)
Το God Speed είναι πίνακας του Βρετανού καλλιτέχνη Έντμουντ Λέιτον, που απεικονίζει έναν ιππότη που αφήνει την κοπέλα του για να πάει να πολεμήσει. Ο πίνακας ήταν έκθεμα στη Βασιλική Ακαδημία Τεχνών το 1900. Το God Speed ήταν ο πρώτος πίνακας του Λέιτον τη δεκαετία του 1900 με θέμα την ιπποσύνη, συμπεριλαμβανομένων των  The Accolade (1901) και The Dedication (1908).
Περιγραφή
Λίγο πριν ο πίνακας εκτεθεί δημοσίως στη Βασιλική Ακαδημία, ο Λέιτον έκανε μια αλλαγή, που επιθυμούσε, στο εργαστήριό του, μέσα σε περίπου 2 ώρες.
Εξαγορές
Μέχρι τη δεκαετία του 1980 άλλαξε πολλές φορές ιδιοκτησία.
Το 1988 εμφανίστηκε στον οίκο Christie's. Στη συνέχεια εκτέθηκε σε μια αμερικανική ιδιωτική συλλογή και το 2000 επέστρεψε στον οίκο Christie's. Το 2007 τον πίνακα αγόρασε ο οίκος Sotheby's και εν συνεχεία μια βρετανική ιδιωτική συλλογή. Στις 10 Μαΐου 2012 το God Speed πουλήθηκε ξανά για 481.250 λίρες σε έναν ιδιώτη συλλέκτη στο Λονδίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλογα στην τέχνη
Λούντβικ Κσιβίτσκι
Ο Λούντβικ Γιόαχιμ Φραντσίσεκ Κσιβίτσκι (πολωνικά: Ludwik Joachim Franciszek Krzywicki) (21 Αυγούστου 1859 - 10 Ιουνίου 1941) ήταν Πολωνός μαρξιστής ανθρωπολόγος, οικονομολόγος και κοινωνιολόγος. Ένας από τους πρώτους πρωταθλητές κοινωνιολογίας στην Πολωνία, προσέγγισε τον ιστορικό υλισμό από κοινωνιολογική άποψη. Από το 1919 έως το 1936 ήταν καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας.
Ζωή
Ο Λούντβικ Κσιβίτσκι γεννήθηκε στο Πουότσκ το 1859 σε μια αριστοκρατική αλλά φτωχή οικογένεια. Από μικρή ηλικία έδειξε ενδιαφέρον για την ψυχολογία, τη φιλοσοφία και τις φυσικές επιστήμες και μελέτησε τα έργα του Κάρολου Δαρβίνου, του Ιπολίτ Τεν, του Τεοντούλ-Αρμάν Ριμπό και του Ογκίστ Κόντ.
Ο Κσιβίτσκι σπούδασε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας στην Πολωνία του Συνεδρίου. Αφού απέκτησε το πτυχίο του, εγγράφηκε στην Ιατρική Σχολή, αλλά απόβλήθηκε από το Πανεπιστήμιο λόγω των πολιτικών του δραστηριοτήτων. Στη συνέχεια πήγε στο εξωτερικό, πρώτα στη Λειψία της Γερμανίας, στη συνέχεια στη Ζυρίχη της Ελβετίας και τέλος, το 1885, στο Παρίσι της Γαλλίας, όπου ζούσαν οι περισσότεροι Πολωνοί Σοσιαλιστές μετανάστες στην Ευρώπη. Στο Παρίσι άρχισε να σπουδάζει ανθρωπολογία, αρχαιολογία και εθνολογία.
Συνεισφορές στην επιστήμη
Μία από τις σημαντικότερες συνεισφορές του ήταν η θεωρία της μετανάστευσης ιδεών: ότι οι ιδέες, οι οποίες δημιουργούνται και διαδίδονται χάρη στις κοινωνικές ανάγκες και τις κοινωνικές προσδοκίες, μπορούν να «μεταναστεύσουν» σε άλλα μέρη ή στιγμές, που δεν ήταν ακόμη σε θέση να τις εκφράσουν αυτόνομα. Όταν συμβεί αυτό, εάν οι νέες ιδέες καταφέρουν να ενσωματώσουν τις ανάγκες και τις προσδοκίες, που συναντώνται στη νέα θέση, θα ριζωθούν και θα επιταχύνουν την κοινωνικοοικονομική ανάπτυξή τους.
Επιστροφή στην Πολωνία
Ο Κσιβίτσκι επέστρεψε στην Πολωνία του Συνεδρίου το 1893 και συνέχισε την πολιτική του δραστηριότητα.
Όταν η Ιταλίδα πνευματίστρια Εουζάπια Παλαντίνο επισκέφθηκε ξανά τη Βαρσοβία κατά το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Μαΐου 1898, είχε τουλάχιστον δύο συνεδρίες στο διαμέρισμα του Κσιβίτσκι.
Συνελήφθη πολλές φορές, ιδίως όταν συμμετείχε στην Επανάσταση του 1905. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, επιμελήθηκε την εφημερίδα του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Τελείωσε το διδακτορικό του στο Λβουφ (σήμερα Λβιβ, Ουκρανία) με μία εθνογραφική διατριβή. Πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έζησε σε μεγάλες δυσκολίες, αλλά όταν ξέσπασε ο πόλεμος, επέστρεψε στην πρώτη γραμμή της κοινωνικής δραστηριότητας, συμμετέχοντας σε διάφορους εργατικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις, παρόλο που οι σχέσεις του με το Σοσιαλιστικό Κόμμα είχαν κρυώσει.
Ο Κσιβίτσκι ήταν ένας από τους μεταφραστές του Το Κεφάλαιο (Das Kapital) του Καρλ Μαρξ στα πολωνικά.
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο εγκατέλειψε κάθε πολιτική δραστηριότητα και επικεντρώθηκε στην επιστημονική έρευνα, σκοπεύοντας να ολοκληρώσει τα έργα, που δεν είχε ποτέ ηρεμία ή χρόνο να τελειώσει. Ωστόσο, συμμετείχε στην οργάνωση και διαχείριση επιστημονικών φορέων. Υπηρέτησε ως υποδιευθυντής της Κεντρικής Στατιστικής Υπηρεσίας, δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας (1919-36) και σε άλλα ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και διηύθυνε το Κοινωνικοοικονομικό Ινστιτούτο.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια της υπεράσπισης της Βαρσοβίας τον Σεπτέμβριο του 1939, και η βόμβα, που κατέστρεψε το διαμέρισμά του, προκάλεσε επίσης την απώλεια των περισσότερων εγγράφων και χειρογράφων του. Οι συνθήκες εργασίας του επιδεινώθηκαν και πέθανε από καρδιακή πάθηση το 1941.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Πολωνοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Πολωνοί αρχαιολόγοι Κατηγορία:Πολωνοί μαρξιστές Κατηγορία:Μαρξιστές θεωρητικοί
Ποταμός Ρήχειος
μικρογραφία|Ποταμός Ρήχειος Ο ποταμός Ρήχειος είναι ποταμός της Ελλάδας που βρίσκεται στο Νομό Θεσσαλονίκης με μήκος 8,7 χλμ. και συνδέει τη λίμνη Βόλβη με το Στρυμονικό κόλπο, στον οποίο και εκβάλλει. Ο ποταμός πέρα από την επικοινωνία ανάμεσα στη λίμνη Βόλβη με το Στρυμονικό κόλπο έχει δικές του πηγές καθώς και εισροές από μικρότερα ρέματα. Στην διαδρομή του προς τη θάλασσα, διαρρέει την κοιλάδα μεταξύ του όρους Χολομώντα και των Κερδυλίων σχηματίζοντας τα Στενά της Ρεντίνας ή Μακεδονικά Τέμπη. Το πλατανόδασος της κοιλάδας φιλοξενεί μεγάλο αριθμό φυτών και ζώων, ενώ η περιοχή προστατεύεται από τη διεθνή συνθήκη Ραμσάρ.
Πηγές
https://www.foreaskv.gr/
https://www.thes.gr/apodraseis/enas-apo-tous-arxaioterous-potamoys-konta-sti-thessaloniki/
https://thesekdromi.gr/fysh/limnh-volvh/
Κατηγορία:Ποταμοί της Μακεδονίας
Κάνναβη στην Βόρεια Μακεδονία
Η χρήση της κάνναβης στην Βόρεια Μακεδονία περιορίζεται στην ιατροφαρμακευτική χρήση, δηλαδή μόνο για ιατρικούς σκοπούς. Παρόλο που έως σήμερα η χρήση κάνναβης για ψυχαγωγία απαγορεύεται, το 2020 η κυβέρνηση του Ζόραν Ζάεφ ανακοίνωσε σχέδιο για μερική άρση αυτής της απαγόρευσης.
Στα τέλη του 2020, η κυβέρνηση του Ζόραν Ζάεφ δήλωσε ότι είναι έτοιμη να αλλάξει το υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο και να επιτρέψει την ευρύτερη χρήση της κάνναβης ακόμα και για ψυχαγωγία. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι «έχει σαν πρότυπο το Άμστερνταμ», δηλαδή την Ολλανδία, όπου εφαρμόζεται μία αρκετά φιλελεύθερη νομοθεσία για την χρήση της μαριχουάνας. Οι αλλαγές στην νομοθεσία της κάνναβης αναμένεται να έχει αντίκτυπο και στην οικονομία, καθώς πολλές εταιρίες έχουν εκφράσει το ενδιαφέρον τους για επενδύσεις στην χώρα γύρω από το εμπόριο της κάνναβης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βόρεια Μακεδονία-επέκταση Κατηγορία:Βόρεια Μακεδονία Κατηγορία:Κάνναβη ανά χώρα Κατηγορία:Κάνναβη
Συμεωνίδης
Το ελληνικό επώνυμο Συμεωνίδης, που ετυμολογικά σημαίνει «γιος του Συμεών», μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Short Seaford
Η αεράκατος Short S.45 Seaford αναπτύχθηκε τη δεκαετία του 1940 προκειμένου να καλύψει τον ρόλο της ναυτικής περιπολίας/βομβαρδισμού στις τάξεις της Παράκτιας Διοίκησης της RAF. Σχεδιαστικά βασισμένη στην περίφημη αεράκατο Sunderland, παραγγέλθηκε αρχικά ως «Sunderland Mark IV».
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το 1942 το Υπουργείο Αεροπορίας εξέδωσε την απαίτηση R.8/42 που περιέγραφε το αεροσκάφος που θα αντικαθιστούσε τις αερακάτους Sunderland στο θέατρο επιχειρήσεων του Ειρηνικού. Το νέο αεροσκάφος θα έπρεπε να διαθέτει ισχυρότερους κινητήρες και αμυντικό οπλισμό καθώς και να ενσωματώνει διάφορες άλλες βελτιώσεις.
Στην αεράκατο Sunderland Mark IV ενσωματώνονταν πολλά από τα δομικά στοιχεία της προηγούμενης έκδοσης Mk III καθώς και οι κινητήρες Bristol Hercules. Έπειτα από τις αρχικές πτητικές δοκιμές έγιναν διάφορες επιπρόσθετες αλλαγές. Ο προβλεπόμενος αμυντικός οπλισμός αποτελούνταν από δύο σταθερά πολυβόλα των 7,7 mm στο ρύγχος, έναν πυργίσκο πολυβόλων με δύο όπλα των 12,7 mm επίσης στο ρύγχος, δύο πυροβόλα των 20 mm σε ραχιαίο πυργίσκο, δύο των 12,7 mm στον πυργίσκο Glenn-Martin του ουραίου καθώς και από ένα πολυβόλο των 12,7 mm στα πλευρά τις ατράκτου. Όλοι οι πυργίσκοι ήταν ηλεκτροκινούμενοι. Παραγγέλθηκαν δύο πρωτότυπα καθώς και τριάντα αεροσκάφη παραγωγής με την ονομασία «Sunderland Mark IV».
Επιχειρησιακή ιστορία
Το πρωτότυπο MZ269 πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 30 Αυγούστου 1944 στον ποταμό Μέντγουεη (Medway) στο Ρότσεστερ (Rochester). Η αυξημένη ισχύς των κινητήρων προκάλεσε ζητήματα αεροδυναμικής ευστάθειας, με αποτέλεσμα να σχεδιαστεί νέο κάθετο για το ουραίο με μεγαλύτερη προέκταση στη ράχη του αεροσκάφους ενώ αυξήθηκε επίσης το εκπέτασμα και η επιφάνεια των πτερύγων του ουραίου. Οι αλλαγές αυτές ήταν τόσο εκτεταμένες που το αεροσκάφος μετονομάστηκε σε Seaford, από την ομώνυμη πόλη του Ανατολικού Σάσεξ. Παρόλο που είχαν παραγγελθεί τριάντα αεροσκάφη, το πρώτο εξ αυτών βρέθηκε στον αέρα τον Απρίλιο του 1945, αρκετό καιρό έπειτα από την εισαγωγή των Sunderland Mark V και όταν πλέον ο πόλεμος ήταν στα καταληκτικά του στάδια στην Ευρώπη.
Τα πρωτότυπα προωθούνταν από κινητήρες Hercules XVII των 1680 hp, όμως στα αεροσκάφη παραγωγής χρησιμοποιήθηκαν οι ισχυρότεροι Hercules XIX των 1720 hp. Οι ουραίοι πυργίσκοι Glenn Martin εν τέλει δεν εγκαταστάθηκαν, ενώ τελικά ολοκληρώθηκαν μόνο οκτώ αεροσκάφη παραγωγής. Το πρώτο (NJ200) χρησιμοποιήθηκε σε δοκιμές στο «Πειραματικό Κέντρο Ναυτικής Αεροπορίας» (αγγλ. Marine Aircraft Experimental Establishment, MAEE) στο Felixstowe. Το δεύτερο (NJ201) αξιολογήθηκε από τη Διοίκηση Μεταφορών της RAF ενώ το Δεκέμβριο του 1945 δόθηκε, αφού αφαιρέθηκε ο οπλισμός, στον αερομεταφορέα BOAC ως G-AGWU για να επιστραφεί στο MAEE τον Φεβρουάριο του επόμενου έτους. Τον Απρίλιο του 1946 τα εναπομείναντα έξι αεροσκάφη παραγωγής παραδόθηκαν στο Νο. 201 Σμήνος της RAF για βραχυχρόνιες επιχειρησιακές δοκιμές. Το 1948 τα αεροσκάφη αυτά μετατράπηκαν για πολιτική χρήση και μισθώθηκαν στην BOAC ως Solent 3.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεράκατοι Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής αεροπορίας Seaford
Ηλίας Παυλάκος
Ο Ηλίας Παυλάκος (1919-1963) ήταν Έλληνας δικηγόρος Αθηνών και νομάρχης ως τον τραγικό του θάνατο σε τροχαίο.
Σπουδές και καταγωγή
Γεννήθηκε στις 23 Ιουλίου 1919 στην Πάτρα, με καταγωγή από τη Λακωνία. Γιος του Παύλου Παυλάκου και της Τρισεύγενης, ήταν κάτοικος Αθηνών μέχρι να διοριστεί νομάρχης. Σπούδασε Οικονομικά και Εμπορικές Επιστήμες στην ΑΣΟΕΕ, ενώ ασχολήθηκε και με τη δημοσιογραφία και με εκδοτικές εργασίες. Ήταν επίσης διευθυντής του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού.
Νομάρχης
Το 1954-55 υπηρέτησε ως Νομάρχης Κεφαλληνίας. Τον Φεβρουάριο του 1960 διορίστηκε νομάρχης στην Ευρυτανία. Το 1960 εξέδωσε τη "Μελέτη και πρόγραμμα Οικονομικής Αναπτύξεως Ευρυτανίας". , Στις 24 Μαρτίου 1962 ανέλαβε Νομάρχης Καρδίτσας. Με δική του πρόταση κατασκευάστηκε κολυμβητήριο στην πόλη. Διαχειρίστηκε τις πρωτοφανείς καταστροφές από τις κατολισθήσεις του 1963.
Θάνατος
Σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα στις 5 Απριλίου 1963, έπειτα από τη σύγκρουση του αυτοκινήτου που ο ίδιος οδηγούσε με ένα φορτηγό, στο 7ο χιλιόμετρο της εθνικής οδού Λάρισας-Τρικάλων, κοντά στην Τερψιθέα Λάρισας. Στην ίδια περιοχή είχαν σκοτωθεί σε διάστημα εξαετίας άλλοι δύο νομάρχες (οι νομάρχες Λαρίσης Κωνσταντίνος Δ. Τουσιάδης και Ιωαννίνων Παύλος Βεντουρής). Ήταν πατέρας ενός παιδιού, γεννημένου το 1958. Η κηδεία του νομάρχη έγινε στην Αθήνα, με δημόσια δαπάνη, στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Στην κηδεία την κυβέρνηση εκπροσώπησε ο υπουργός Εσωτερικών Γεώργιος Ράλλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομάρχες Ευρυτανίας Κατηγορία:Νομάρχες Καρδίτσας Κατηγορία:Νομάρχες Κεφαλληνίας
Εκλογές στην Ελλάδα
Οι Εκλογές στην Ελλάδα είναι η διαδικασία για την ανάδειξη αντιπροσώπων στο Ελληνικό και Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, δημάρχων, μελών των δημοτικών συμβουλίων, περιφερειαρχών και μελών των περιφερειακών συμβουλίων.
Εκλογικές Διαδικασίες
Οι εκλογικές αναμετρήσεις στις οποίες ψηφίζει το εκλογικό σώμα, είναι οι βουλευτικές, οι αυτοδιοικητικές καθώς και οι ευρωεκλογές.
Βουλευτικές Εκλογές
Οι βουλευτικές εκλογές είναι η διαδικασία ανάδειξης των βουλευτών και του πρωθυπουργού. Διενεργούνται κάθε τέσσερα χρόνια βάσει του συντάγματος αλλά μπορεί να υπάρξουν και πρόωρες κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες. Οι βουλευτές εκλέγονται ανάλογα με το πλήθος των σταυρών δίπλα από το όνομά τους στο ψηφοδέλτιο, ενώ πρωθυπουργός γίνεται ο αρχηγός του κόμματος που θα συγκεντρώσει τις περισσότερες ψήφους.
Οι πρώτες που έγιναν στη νεότερη Ελλάδα ήταν αυτές του 1844 από τις οποίες σχηματίστηκε η κυβέρνηση Ιωάννη Κωλέττη. Η εκλογική διαδικασία διήρκεσε έξι μήνες μέσα σε κλίμα βίας και νοθείας. Το 1875, μετά την καθιέρωση της αρχής της Δεδηλωμένης από τον Χαρίλαο Τρικούπη δημιουργήθηκε ένα κοινοβουλευτικό σύστημα με την ορθή έννοια του όρου. Οι τελευταίες εκλογές που έγιναν ήταν στις 21 Μάϊού 2023 από τις οποίες δεν έχει σχηματιστεί κυβέρνηση και κοινοβούλιο.
Αυτοδιοικητικές Εκλογές
Από τη διαδικασία των αυτοδιοικητικών εκλογών αναδεικνύονται οι δήμαρχοι, οι περιφερειάρχες και τα μέλη των δημοτικών και περιφερειακών συμβουλίων. Πραγματοποιούνται κάθε τέσσερα χρόνια.
Ευρωεκλογές
Οι ευρωεκλογές γίνονται κάθε πέντε χρόνια ταυτόχρονα σε όλα τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ανάδειξη αντιπροσώπων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Οι πρώτες στην Ελλάδα έγιναν μετά την ένταξη στην ΕΟΚ, στις 18 Οκτωβρίου 1981 ταυτόχρονα με τις βουλευτικές. Διεξάγονται ανά πενταετία από το 1984 με τελευταίες αυτές στις 26 Μαΐου 2019 οι οποίες έγιναν ταυτόχρονα με τις αυτοδιοικητικές.
Βασικές Αρχές Ψηφοφορίας
Βάσει του άρθρου 51 του Συντάγματος η ψηφοφορία για την ανάδειξη αντιπροσώπων είναι:
Στεφάνου
Το ελληνικό επώνυμο Στεφάνου μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα: