cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Πειραιώς 1925-26
Λεπτομέρειες
Το πρωτάθλημα ξεκίνησε και διεξήχθη κανονικά. Ωστόσο όμως, την παραμονή του τελικού αγώνα μεταξύ των Εθνικού και Ολυμπιακού που θα έκρινε τον πρωταθλητή η ΕΠΣΠ τιμώρησε τον Εθνικό με διαγραφή και αποτέλεσμα της ενέργειας αυτής ήταν η σχεδόν διάσπαση της Ένωσης καθώς ο Εθνικός με τη Φαληρική Ένωση αποχώρησαν και κατόπιν ο Εθνικός ίδρυσε τον "Σύνδεσμο Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πειραιώς". Τελικά, στο πρωτάθλημα της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πειραιώς απέμειναν μόνο τρεις ομάδες και τον τίτλο του πρωταθλήματος 1925-26 πήρε ο Ολυμπιακός, ενώ δεύτερος τερμάτισε ο Φαληρικός Σύνδεσμος.
Ο νεοσύστατος Σύνδεσμος διοργάνωσε ξεχωριστό πρωτάθλημα με ομάδες που ιδρύθηκαν σε συνοικίες του Πειραιά. Το πρωτάθλημα του Συνδέσμου ξεκίνησε τον Ιούλιο του 1926 και αρχικά συμμετείχαν ο Εθνικός, η Άμυνα Κοκκινιάς, ο Πειραϊκός, ο Ηρακλής, η Ελλάς και το Βυζάντιο. Το πρωτάθλημα του Συνδέσμου διεξήχθη με προημιτελική, ημιτελική και τελική φάση με τις 6 αυτές ομάδες αρχικά και το κατέκτησε ο Εθνικός, όπου έφτασε με ευκολία στον τελικό και επικράτησε 4-1 του Ηρακλή Πειραιώς, σε αγώνα που διεξήχθη στο γήπεδο του Ποδηλατοδρομίου, την Κυριακή 1 Αυγούστου 1926.
Της Ένωσης
Τα πέντε σωματεία-μέλη της Ένωσης Ποδ. Συλλόγων Πειραιώς που ξεκίνησαν τη σεζόν ήταν:
Του Συνδέσμου
Τα σωματεία-μέλη του Συνδέσμου Ποδ. Σωματείων Πειραιώς που πήραν μέρος αρχικά στο πρωτάθλημα του Συνδέσμου για την περίοδο 1925-26, ήταν:
Αναφορές
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Πειραιώς Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1925-1926
2ο crashfest
Το Crashfest 2007 ήταν διεθνές φεστιβάλ σπουδαστικών και νεανικών ταινιών που έγινε στη Θεσσαλονίκη.
Βραβεία
Μια μέρα του Συνοδινού Μοσχίδη
Η «άλλη» του Γιάννη Κοτρώτσιου
Ο πόλεμος των ζώων της Άννας Βάσωφ
Μετανάστες της διπλανής πόρτας της Χαράς Οικονόμου
Συμμετοχές
Ζωή και ελπίδα για έναν άγγελο
Απαγορευμένος καρπός
Συνέβη
Το ιδανικό
Κλειώ
This feeling
Η ακρίβεια του δεδομένου
The revenge
"Χρόνια πολλά"
Η σύλληψη του εμποράκου
Όλα στη μαμά
Θυσία
Δαίμονες και αθώοι
Πλάτονοφ
Όνειρο
Το κόκκινο
Driving in the city
2 + 1 όνειρα
Airplane catchers
Μέσα από τα μάτια των άλλων
Η πιθανότητα
Η πτώση
Ο σκοτεινός κόσμος του Λω
Σάσα
Reversal
Σαν παραμύθι
Η σαντιγύ της ζωής
Στο λιμάνι
Ζωή εν τάξει
Κύμα δέλτα
Woyzeck_27
Corpus
Ρίλεα
Η ανάμνηση
Separate ways
Waiting
Urbania
Τα γυμνοσκεπάσματα
Reality of love
Fixation
It's all froggs
Strange birth
Otalgia
Τοπίο πορτραίτο
Ονειροπαγίδα
A candle's story
Aria din
Arena id
No sign
Working shoping dancing
Spineful painful
Υπάρχει λύση
Find the cat
Trojan horse
Jumps
Dead world
U Berlin
Child in time
Lines
Αγγελική Ζαχαρία: σκιές και μνήμες
Tolerance zero
Μούσα
Come as you are
Blog
The leaving room
Merry Christmas
Demon
Σχέσεις εν απουσία
Μια τρελή παρέα
Στο δρόμο της συμφοράς
Κριτική επιτροπή
Κατ' αλφαβητική σειρά:
Διαγωνισμός συγγραφής σεναρίου
Υποβλήθηκαν 18 σενάρια διάρκειας μέχρι 10 λεπτών. Προκρίθηκαν τα 6, τα οποία υποστηρίχτηκαν από τους δημιουργούς τους στα γραφεία της Ε.Σ.Η.Ε.Μ.Θ. ενώπιον τριμελούς επιτροπής που αποτελούνταν από τους σεναριογράφους κ.κ. Σπηλιόπουλο Βασίλη και Φαρούπο Νίκο και από τον παραγωγο κ. Βασίλη Λεοντιάδη. Αποχαιρετισμός στα όπλα της Νάνσυ Σπετσιώτη
36 της Μαριάννας Βουγά
Δείτε επίσης
crashfest 2
Μεσογειακή ράχη
thumb|right|250px|Η θέση της μεσογειακής ράχης στην Μεσόγειο θάλασσα Η μεσογειακή ράχη είναι υποθλάσια γεωλογική ενότητα και έξαρση του βυθού στην λεκάνη της Μεσογείου, που εκτείνεται νότια της Κρήτης, του Καστελλορίζου και της Κύπρου, ξεκινώντας από το τόξο της Καλαβρίας, και φτάνοντας έως και τα παράλια της Συρίας στο Λύκιο πέλαγος. Σχηματίζει υποβρύχια κορυφογραμμή που σύμφωνα με την τεκτονική θεωρία, προκαλείται από την σύγκλιση της αφρικανικής κάτω από τις δύο άλλες, την ευρασιατική και την ανατολική πλάκα. Καθώς η αφρικανική πλάκα κινείται αργά βορειοανατολικά προς τα κάτω, οργώνει τον πυθμένα της Μεσογείου, ανυψώνοντάς την από τον βυθό, και στη συνέχεια πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, δημιουργόντας το νησί της Κύπρου.
Οικονομική σημασία
Η μεσογειακή ράχη μαζί με την Λεκάνη του Ηροδότου είναι οι πλέον σημαντικές περιοχές για την αναζήτηση και εξόρρυξη υδρογονανθράκων και υδριτών τόσο στην Μεσόγειο, όσο και παγκοσμίως. Ο όγκος των κοιτασμάτων είναι υπερτεράστιος, η δε εξόρρυξή τους, αν εξαιρέσουμε το μεγάλο βάθος στο οποίο κείτονται, σχετικά εύκολη, αφού μπορούν να συγκομιστούν στον πυθμένα της θάλασσας. Το πλήθος των μέχρι σήμερα γνωστών και χαρτογραφημένων λασποηφαιστείων (Μιλάνο, Νάπολη, Maidstone, Τορόντο, Μόσχα) υποδηλώνουν το διεθνές ενδιαφέρον και τις ερευνητικές αποστολές που διενεργούνται αδιάλειπτα από την δεκαετία του 1990.
Αρισταγόρας ο Μιλήσιος
Ο Αρισταγόρας ήταν τύραννος της αρχαίας Μιλήτου κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. και αξιοσημείωτα κατά τη διάρκεια της Ιωνικής Επανάστασης, στην οποία έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Υπήρξε γαμπρός και εξάδερφος του τυράννου Ιστιαίου, ο οποίος κατά τη διάρκεια της απουσίας του για την κατάκτηση της Μυρκίνου και της μετέπειτα διαμονής του στην περσική αυλή, του ανέθεσε την εξουσία. Ο τρόπος που χειρίστηκε την πολιτική κατάσταση ξεκίνησε την αλυσίδα των γεγονότων που οδήγησαν στην άνοδο των Ελλήνων στο ύψος της περσικής αυτοκρατορίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 501 π.Χ. Νάξιοι πρόσφυγες κατέφθασαν στην αυλή του ζητώντας του βοήθεια προκειμένου να ξανακερδίσουν την εξουσία στην πατρίδα τους. Χωρίς να μπορέσει να αντισταθεί στον πειρασμό να θέσει τη Νάξο υπό την εξουσία του, επισκέφθηκε τον φίλο του και γείτονα Πέρση σατράπη, τον Αρταφέρνη από τον οποίο έλαβε μια πολεμική δύναμη με την υπόσχεση να θέσει υπό την εξουσία του τόσο τη Νάξο όσο και τα γύρω νησιά. Κατά τη διάρκεια της πορείας τους ήρθε σε διαμάχη με τον Πέρση διοικητή της στρατιάς, τον Μεγαβάτη, ο οποίος ως εκδίκηση έστειλε κρυφά μήνυμα στη Νάξο προειδοποιώντας την για τον κίνδυνο. Ως αποτέλεσμα η εκστρατεία κράτησε τέσσερις μήνες και τελικά απέτυχε. Ο Αρισταγόρας βρέθηκε εκτεθειμένος απέναντι στον Αρταφέρνη και φοβούμενος για την εξουσία του ξεκίνησε να μελετά το ενδεχόμενο μιας επανάστασης των Ιώνων. Η αποφασιστικότητά του αυξήθηκε αφού έλαβε μήνυμα στήριξης από τον Ιστιαίο.
Σαν πρώτο βήμα αφαίρεσε από τους έτερους τυράννους της περιοχής τα προνόμια τους, τους παρέδωσε στο έλεος των υπηκόων τους και διακήρυξε τη δημοκρατία. Ταυτόχρονα παρέδωσε κι ο ίδιος την εξουσία. Κατόπιν κατέπλευσε στην ηπειρωτική Ελλάδα αναζητώντας στήριξη στο εγχείρημά του. Αρχικά πήγε στη Σπάρτη όπου εξάντλησε όλα του τα επιχειρήματα προκειμένου να πείσει τον βασιλιά Κλεομένη Α' να τον βοηθήσει. Τελικά διατάχθηκε να αναχωρήσει. Στην Αθήνα τον δέχθηκαν με περισσότερη εγκαρδιότητα. Ο Αρισταγόρας μίλησε ενώπιον της Εκκλησίας του Δήμου, με βασικά επιχειρήματα τον τεράστιο πλούτο της Ασίας και τον ελάχιστα αξιόμαχο περσικό στρατό. Δεν παρέλειψε μάλιστα να υπενθυμίσει στο ακροατήριό του ότι οι κάτοικοι της Μιλήτου ήταν απόγονοι Αθηναίων αποίκων. Τελικά οι Αθηναίοι του εμπιστεύθηκαν είκοσι πολεμικά πλοία. Με τη σειρά της η Ερέτρια έστειλε άλλα πέντε, επειδή στο παρελθόν οι Μιλήσιοι της είχαν συμπαρασταθεί σε δικό της πόλεμο.
Με τις δυνάμεις αυτές κατέλαβε το 499 π.Χ. τις Σάρδεις, πόλη την οποία και έκαψε. Ωστόσο τελικά διώχτηκε μέχρι τις ακτές. Οι σύμμαχοί του αναχώρησαν και οι παραθαλάσσιες πόλεις άρχισαν να υποκύπτουν απέναντι στον περσικό στρατό. Ο Αρισταγόρας φοβισμένος και απελπισμένος πρότεινε στους φίλους του να μετοικήσουν. Κατόπιν αφήνοντας στους Ίωνες να διαχειριστούν όπως μπορούσαν την κατάσταση που ο ίδιος είχε δημιουργήσει, διέφυγε στη Μύρκινο. Λίγο αργότερα, ίσως το 497 π.Χ., κατά τη διάρκεια επίθεσης ενάντια σε μια πόλη των Ηδώνων βρήκε τον θάνατο κατά τη διάρκεια εξόδου που πραγματοποίησαν οι πολιορκημένοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες τύραννοι Κατηγορία:Πρωταγωνιστές των Περσικών Πολέμων Κατηγορία:Αρχαίοι Μιλήσιοι
Αρισταγόρας
Αρισταγόρας είναι ένα αρχαίο ελληνικό ανδρικό όνομα. Γνωστά πρόσωπα με το όνομα αυτό κατά την αρχαιότητα ήταν τα παρακάτω:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Ασπρόπυργος
Ο Ασπρόπυργος, πρώην «Καλύβια Χασιάς», είναι πόλη της άλλοτε επαρχίας Μεγαρίδας στην Δυτική Αττική και αποτελεί έδρα του ομώνυμου δήμου. Βρίσκεται ανατολικά της Ελευσίνας, δίπλα στον αρχαίο δήμο Θρίας της Οινηίδας φυλής της αρχαίας Αθήνας, εξ ου και η ονομασία της γύρω περιοχής σε Θριάσιο Πεδίο. Απέχει από την Αθήνα περίπου 18 χιλιόμετρα και από την Ελευσίνα περίπου 6 χιλιόμετρα με τις οποίες συνδέεται οδικά και σιδηροδρομικά, παλαιότερα με τη σιδηροδρομική γραμμή ΣΠΑΠ (Πειραιώς-Αθηνών-Πελοποννήσου) και σήμερα και με τον προαστιακό σιδηρόδρομο. Ο πληθυσμός του Ασπροπύργου είναι 30.251 κάτοικοι, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Σύμφωνα με την απογραφή του 2021, ο πληθυσμός αυξήθηκε και έφτασε να είναι 31.381 κάτοικοι. Ο Δήμος Ασπροπύργου αποτελεί τον τρίτο μεγαλύτερο σε πληθυσμό δήμο της Δυτικής Αττικής μετά το Δήμο Φυλής και το Δήμο Μεγαρέων.
Γενικά
Στον Ασπρόπυργο και ειδικότερα στη νότια προέκτασή του που φθάνει μέχρι το κόλπο της Ελευσίνας («παραλία Ασπροπύργου»), βρίσκονται σήμερα μεγάλες βιομηχανικές και  πετρελαϊκές εγκαταστάσεις με κυρίαρχα τα διυλιστήρια Ασπροπύργου, καθώς επίσης ναυτικές εγκαταστάσεις όπως η Ακαδημία Εμπορικού Ναυτικού Ασπροπύργου και η Σχολή Σωστικών και Πυροσβεστικών Μέσων του εμπορικού ναυτικού και κάποιες στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Το 1955 αριθμούσε περίπου 5000 κατοίκους.
Παραδόσεις
Το πανηγύρι της Αγίας Παρασκευής υπήρξε για μισό περίπου αιώνα στο επίκεντρο της ζωής των κατοίκων, καθώς στη διάρκεια αυτού λαβαίνει χώρα το επονομαζόμενο νυφοπάζαρο. Οι γυναίκες έραβαν καινούργια φορέματα και περπατούσαν στον κεντρικό δρόμο του χωριού συνοδευόμενες από την οικογένεια τους. Οι ανύπαντροι άντρες μπορούσαν να βλέπουν τις ελεύθερες κοπέλες του χωριού. Στη συνέχεια επέλεγαν την κοπέλα της αρεσκείας τους και προχωρούσαν στο προξενιό. Παραδοσιακά εδέσματα Τα Τζόλια: Χειροποίητα μακαρόνια τα οποία σερβίρονται με καμμένο βούτυρο ή ελαιόλαδο και μυζήθρα ή άλλο τριμμένο τυρί. Λουκουμάδες: Οι λουκουμάδες έχουν συνδεθεί με ευχάριστα γεγονότα. Οι Ασπροπύργιοι ακόμη και σήμερα όταν κάποιος αρραβωνιάζεται ή σε άλλη χαρά κάνουν λουκουμάδες. Οι λουκουμάδες σερβίρονται 3 μέρες.
Ιστορία του Ασπροπύργου
Η πρωιμότερη παρουσία κατοίκησης στην ευρύτερη περιοχή του Ασπροπύργου ανάγεται στα νεολιθικά χρόνια και εντοπίζεται στην θέση Στεφάνι, στα νοτιοανατολικά της πόλης. Η οικιστική ανάπτυξη ξεκίνησε σε περιορισμένη κλίμακα κατά την γεωμετρική και την πρώιμη αρχαϊκή εποχή (9ος-7ος αιώνας π.Χ.). Μετά την πολιτειακή μεταρρύθμιση του Κλεισθένη στα τέλη του 6ου αιώνα η περιοχή αποτέλεσε την παραλιακή τριττύ της Οινηίδας φυλής. Από τον 5ο αιώνα π.Χ. έως και τα ρωμαϊκά χρόνια, η κατοίκηση στον Ασπρόπυργο φαίνεται πως υπήρξε ιδιαίτερα ανεπτυγμένη.
Μια από τις πλέον πρωτοπόρες κινήσεις των κατοίκων του Ασπροπύργου, την περίοδο του μεσοπολέμου, ήταν η δημιουργία συνεταιρισμών. Αρχικά δημιουργήθηκε ένας γεωργικός συνεταιρισμός και σταδιακά σχηματίστηκαν και άλλοι συνεταιρισμοί, ποιμενικοί και αγελαδοτροφικοί, με σπουδαιότερο τον συνεταιρισμός αγελαδοτρόφων Ασπροπύργου "ΑΣΠΡΟ"
Ο Ασπρόπυργος έχει έντονη λαογραφική παράδοση. Από το 2009 λειτουργεί λαογραφικό μουσείο.Οι Ασπροπυργιώτες έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην επανάσταση του '21, και ήταν μια από της πρώτες πόλεις που πρόβαλαν αντίσταση στην γερμανική κατοχή.
Προέλευση του ονόματος
Η αρχική ονομασία του οικισμού του Ασπροπύργου ήταν «Χασιώτικα Καλύβια» ή «Καλύβια Χασιάς» και μετονομάστηκε σε Ασπρόπυργος με βασιλικό διάταγμα που εκδόθηκε στις 16 Οκτωβρίου 1899. Η ονομασία αυτή προέκυψε από τετράπλευρο πυργοειδές κτίσμα, τον Άσπρο πύργο, επί της Ιεράς Οδού λίγα μέτρα ανατολικά της σύγχρονης διασταύρωσης. Μέρος του οικοδομικού υλικού ήταν σε δεύτερη χρήση και πιθανότερα προερχόταν από τη διάλυση του κτίσματος του τάφου του δημότη του Κυδαθήναιου Στράτωνα, που υπήρχε σε κάποιο σημείο της γύρω περιοχής. Το συμπέρασμα προκύπτει από επιγραφή που βρέθηκε σε μια από τις μαρμάρινες πλίνθους.
Γεωγραφία
Ο Ασπρόπυργος βρίσκεται γύρω στα 20 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Αθήνας και 3 χιλιόμετρα ανατολικά της Ελευσίνας. Ο δήμος Ασπροπύργου ανήκει στον νομό Δυτικής Αττικής. Εκτείνεται από τις νοτιοδυτικές πλαγιές της Πάρνηθας στα βόρεια έως τον κόλπο της Ελευσίνας στα νότια. Πρόκειται για μία σχετικά μακρόστενη έκταση, που δυτικά συνορεύει με τον Δήμο Ελευσίνας και την Κοινότητα Μαγούλας, ανατολικά με τους Δήμους Ζεφυρίου και Φυλής και νοτιοανατολικά με τον Δήμο Χαϊδαρίου. Τα βόρεια όρια του δήμου προσδιορίζονται από τον ορεινό όγκο της Πάρνηθας, ενώ τα νότια από τη θάλασσα. Το βορειοανατολικό τμήμα του δήμου καταλαμβάνεται από τους ορεινούς όγκους της Πάρνηθας. Ορεινός είναι και ο χαρακτήρας του νοτιο­ανατολικού τμήματος του Ασπροπύργου, στα σύνορα με το Χαϊδάρι, όπου εκτείνεται το βραχώδες Ποικίλο όρος, ο βόρειος όγκος του Αιγάλεω. Η υπόλοιπη έκταση του δήμου Ασπροπύργου είναι πεδινή, πρόκειται για την εύφορη πεδιάδα του Θριάσιου πεδίου. Η πόλη του Ασπροπύργου εντοπίζεται στα νοτιοδυτικά, γύρω στο 1,5 χιλιόμετρο βόρεια της ακτής. Συνδέεται οδικώς και σιδηροδρομικώς με την Αθήνα και Ελευσίνα, παλαιότερα με τη σιδηροδρομική γραμμή ΣΠΑΠ (Πειραιώς-Αθηνών-Πελοποννήσου) και σήμερα με τον προαστιακό σιδηρόδρομο.
Κλίμα
Ο Ασπρόπυργος έχει θερμό κλίμα στέπας στα όρια του μεσογειακού με ήπιους χειμώνες και θερμά καλοκαίρια. Στις 26 Ιουνίου 2007 ο μετεωρολογικός σταθμός του Δήμου Ασπροπύργου κατέγραψε 47.5°C. Πολύ υψηλές θερμοκρασίες κατέγραψε επίσης τον Ιούνιο του 2017 και τον Αύγουστο του 2021 με σχεδόν 45°C.
Πολιτιστικές δραστηριότητες
Από τα παλιά χρόνια ο Δήμος διοργάνωνε το πανηγύρι της Αγίας Παρασκευής ως πολιούχος της πόλης, πλήθος κόσμου συγκεντρώνονταν από την Αθήνα και τις γύρω περιοχές για το γεγονός αυτό. Επίσης διοργανώνονται κάθε χρόνο τα Θριάσια τα οποία είναι πολιτιστικά δρώμενα (θέατρο, χοροί, ταινίες, εκδηλώσεις κτλ). Το Πνευματικό Κέντρο του δήμου Ασπροπύργου προσπαθεί να προάγει το πολιτισμό και την παράδοση στην νέα γενιά αφού λειτουργούν χορευτική ομάδα με τοπικούς χορούς, ωδείο, βιβλιοθήκη και το ανοικτό πανεπιστήμιο όπου οι πολίτες μπορούν να παρακολουθήσουν.
Λαογραφικό Μουσείο
Το Λαογραφικό Μουσείο Ασπροπύργου ιδρύθηκε το 2012, από το Δήμο Ασπροπύργου και τη Λαογραφική Εταιρεία της πόλης.
Νεχεμπκαού
Στην αιγυπτιακή μυθολογία, ο Νεχεμπκαού (ο οποίος επίσης λέγεται Nehebu-Kau και Neheb Ka) ήταν αρχικά η εξήγηση της αιτίας της δέσμευσης των Ka και Ba μετά τον θάνατο. Έτσι το όνομά του, που σημαίνει (αυτός που) συγκεντρώνει το Ka. Δεδομένου ότι αυτές οι πτυχές της ψυχής λέγεται ότι δεσμεύονται μετά το θάνατο, ο Nehebkau λέγεται ότι έχει φυλάξει την είσοδο στον Duat, τον υπόκοσμο.
Ασπρόπυργος
Λαογραφικό Μουσείο
Το παραδοσιακό κτίριο, στο οποίο στεγάζεται το Μουσείο, ανεγέρθηκε με την ευγενική χορηγία του Ομίλου Τσιμέντων Α.Ε «ΤΙΤΑΝ», και τη συμμετοχή του Δήμου, σε οικόπεδο που παραχώρησε, για το σκοπό αυτό, η Μαρία Λιόση, στη μνήμη του αδερφού της Γεώργιου.
Νεχεμπκαού
Ήταν ένα από τα πιο σημαντικά glyphs στο όνομά του και παρόλο που ήταν τεχνικά μια παραλλαγή του glyph για δύο χέρια ανυψωμένα στην προσευχή, μοιάζει επίσης με ένα φίδι με δύο κεφαλές και έτσι ο Nehebkau απεικονίστηκε στην τέχνη ως φίδι με δύο κεφαλές (περιστασιακά με μόνο ένα). Ως φίδι με δύο κεφαλές, θεωρήθηκε άγριος, ικανός να επιτεθεί από δύο κατευθύνσεις και χωρίς να φοβάται πολλές αντιπαραθέσεις. Κατά συνέπεια, μερικές φορές λέγεται ότι ο Atum, ο αρχηγός θεός στις περιοχές αυτές, έπρεπε να κρατήσει το χέρι του για να εμποδίσει τον Nehebkau να ξεφύγει από τον έλεγχο. Εναλλακτικά, σε περιοχές όπου ο Ρα ήταν ο κύριος θεός, λέγεται ότι ο Νεχεμπκάου ήταν ένας από τους πολεμιστές που παρείχαν προστασία στο Ra ενώ βρισκόταν στον υπόκοσμο, κατά τη διάρκεια του νυχτερινού ταξιδιού του Ρα, ως θεός του ήλιου κάτω από τη γη.
Ασπρόπυργος
Λαογραφικό Μουσείο
Περισσότερες πληροφορίες εδώ
Νεχεμπκαού
Όταν θεωρήθηκε ως φίδι, θεωρήθηκε επίσης ότι έχει κάποια εξουσία πάνω στα δαγκώματα των φιδιών και, κατ 'επέκταση, άλλα δηλητηριώδη τσιμπήματα, όπως εκείνα των σκορπιών, έτσι μερικές φορές ταυτίζονται με τον γιο της Σέρκετ, της θεάς σκορπιού. Εναλλακτικά, ως φίδι, δεδομένου ότι συνδέθηκε με μια πτυχή της ψυχής, μερικές φορές θεωρήθηκε ως ο γιος του Renenutet, μιας θεάς φιδιού, που διέθεσε το Ren, μια άλλη πτυχή της ψυχής και της γης (Geb), την οποία φίδια σέρνουν.
Ασπρόπυργος
Τα Δημοτικά σχολεία της πόλης
Το πρώτο σχολικό κτίριο στον Ασπρόπυργο χτίστηκε το έτος 1903 με δωρεά του εθνικού ευεργέτη Ανδρέα Συγγρού.Τρεις αίθουσες, το γραφείο και η είσοδος, με μαντρότοιχο γύρω-γύρω και υπόστεγο.
Η λειτουργία του άρχισε το 1904 με δύο τάξεις. Από το 1918 λειτούργησε ως τριτάξιο αρρένων μέχρι το 1928 που συγχωνεύτηκε με το θηλέων (που λειτουργούσε σε ενοικιαζόμενο χώρο), σε ένα εξατάξιο μεικτό σχολείο.(Φ.Ε.Κ. της 29/3-1928).
Νεχεμπκαού
Το Κα είναι επίσης η αιγυπτιακή λέξη για τροφή και συνδέεται με το πνεύμα.
Κατηγορία:Θεότητες της αιγυπτιακής μυθολογίας
Ασπρόπυργος
Τα Δημοτικά σχολεία της πόλης
Το 1930-1931 έγινε επέκταση του κτιρίου με προσθήκη δύο ακόμα αιθουσών δεξιά και αριστερά των υπαρχουσών .Το έτος αυτό ιδρύθηκε το 2ο Δημοτικό Σχολείο και έτσι το υπάρχον μετονομάστηκε σε 1ο Δημοτικό Σχολείο Ασπροπύργου από Δημοτικό Σχολείο που ήταν η ως τότε ονομασία του.
Σταδιακά ιδρύθηκαν και άλλα δημοτικά σχολεία, ώστε να φτάσουμε στα εξής έντεκα: 1ο, 2ο, 3ο, 4ο στο κέντρο, 5ο στην Παραλία, 6ο στα Νεόκτιστα, 7ο στη Νέα Ζωή, 8ο στη Φούσα, 9ο στη Γκορυτσά,10ο στο Ψάρι και 11ο στο Ρουπάκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ασπροπύργου Κατηγορία:Πόλεις της Αττικής Κατηγορία:Θριάσιο Πεδίο Κατηγορία:Μεγαρίδα
Σημαία των Νησιών Κόκος
250px|thumb|right|Η ανεπίσημη σημαία των Νησιών Κόκος (Κήλινγκ), που καθιερώθηκε το 2004. Η σημαία των νησιών Κόκος σχεδιάστηκε το 2003 και έχει φόντο πράσινο. Υπάρχει ένα φοινικόδεντρο μέσα σε χρυσό κύκλο σε τετραγωνάκι, επίσης μία χρυσή ημισέληνος στο κέντρο της σημαίας και ένας χρυσός Σταυρός του Νότου κατά το πρότυπο της σημαίας της Αυστραλίας, με την οποία σχετίζονται τα νησιά. Η σημαία υιοθετήθηκε στις 6 Απριλίου του 2004 ως τοπική σημαία. Σε επίσημες περιστάσεις χρησιμοποιείται η αυστραλιανή σημαία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κοκος Κατηγορία:Νησιά Κόκος
Ο δρόμος
Το όνομα Ο δρόμος μπορεί να αφορά:
Πολιτικά του Πακιστάν
Πρόεδρος του Πακιστάν ως το 2008 ήταν ο στρατηγός Περβέζ Μουσάραφ που κατέλαβε την εξουσία έπειτα από πραξικόπημα, τον Οκτώβριο του 1999. Ο Μουσάραφ παραιτήθηκε έπειτα από πιέσεις της κυβέρνησης και της Αντιπολίτευσης, στις 18 Αυγούστου του 2008. Προσωρινός πρόεδρος έγινε με βάση το Σύνταγμα ο πρόεδρος της Γερουσίας, Μουχάμαντ Μιαν Σούμρο. Στις 9 Σεπτεμβρίου του 2008 ορκίστηκε πρόεδρος ο Ασίφ Αλί Ζαρντάρι.
Πρόεδροι Χώρας
Πρόεδροι, από την ανεξαρτησία του Πακιστάν, έχουν διατελέσει οι:
Βουλευτικές εκλογές 2008
Η Αντιπολίτευση κατήγαγε νίκη στις βουλευτικές εκλογές, οι οποίες διεξήχθησαν στις 18 Φεβρουαρίου του 2008. Λίγες μέρες μετά, ανακοίνωσε ότι θα σχηματίσει κυβέρνηση συνεργασίας. Τα δύο μεγάλα κόμματα της Αντιπολίτευσης, το PML-N του πρώην πρωθυπουργού Ναουάζ Σαρίφ και το Λαϊκό Κόμμα του Πακιστάν (PPP), που κέρδισε τις εκλογές του Φεβρουαρίου, συμφώνησαν σε σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού. Στις 24 Μαρτίου του 2008 εξελέγη Πρωθυπουργός από το Κοινοβούλιο ο Γιουσάφ Ραζά Γκιλάνι, από το Λαϊκό Κόμμα του Πακιστάν, ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα την επόμενη ημέρα.
Εθνοσυνέλευση, 18 Φεβρουαρίου 2008
Αποτελέσματα επαρχιακών συνελεύσεων
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική του Πακιστάν
পাকিস্তানের রাজনীতি
Γυναίκες της Πίνδου
Με τον όρο αυτό, κωδικοποιείται η αρωγή που προσέφεραν εθελόντριες από το ντόπιο άμαχο πληθυσμό της ευρύτερης περιοχή της Πίνδου, προς τον Ελληνικό Στρατό κατά την πρώτη φάση του ελληνοϊταλικού πολέμου, κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η Μάχη της Πίνδου
Κατά το διάστημα 28ης Οκτωβρίου έως 13 Νοεμβρίου 1940, εκδηλώθηκε η ιταλική επίθεση εναντίον της Ελλάδας – και η αρχική απώθησή της - στο πλαίσιο της ευρύτερης δραστηριοποίησης της Ιταλίας στο θέατρο της Μεσογείου κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το πρωί, στις 5.00 π.μ., ξεκίνησε η επίθεση των ιταλικών στρατευμάτων με προσβολή θέσεων στην Ήπειρο, στα βορειοδυτικά σύνορα της χώρας με την Αλβανία. Τα αρκετά ασθενή τμήματα του ελληνικού στρατού, που βρίσκονταν στον Κεντρικό τομέα, συμπτύχθηκαν την ίδια ημέρα στη γραμμή Πάτωμα - Μούκα - Άνω Αρένα.
Συνολικά, το απόσπασμα Πίνδου, υπό τον συνταγματάρχη Κωνσταντίνο Δαβάκη, αριθμούσε 2.000 άνδρες, ενώ η Μεραρχία Αλπινιστών Τζούλια αντιπαρέταξε 10.800 άνδρες. Στόχος των πρώτων ήταν η άμυνα της γραμμής όρος Σμόλικας - Καστάνιανη - Κιάφα - Καταφύγι και των δευτέρων η διάσπαση της άμυνας και η προέλαση προς το Μέτσοβο.
Δεχόμενο την αρχική επίθεση, το Απόσπασμα Πίνδου συμπτύχθηκε στη γραμμή Σαμαρίνα - Κούτσουρο - Τσούκα. Ωστόσο, στη συνέχεια, και κατόπιν σχετική εντολής του ελληνικού στρατηγείου υπό την ηγεσία του αρχιστρατήγου Αλεξάνδρου Παπάγου, προωθήθηκε στη θέση Επταχώρι και στις 7.00 το πρωί της 1ης Νοεμβρίου 1940, αντεπιτέθηκε στην Μεραρχία Τζούλια. Ακολούθως, τη 2α Νοεμβρίου 1940, οι δυνάμεις της 1ης Μεραρχίας κατέλαβαν το ύψωμα Ταμπούρι και το χωριό Φούρκα, αποκόπτοντας έτσι τα όσα ιταλικά τμήματα βρίσκονταν νοτιότερα και τελικά την ίδια ημέρα, η ελληνική ταξιαρχία ιππικού ανακατέλαβε τη Σαμαρίνα. Η πρόελαση του ελληνικού στρατού συνεχίσθηκε, ωθώντας τις ιταλικές δυνάμεις προς την ελληνοαλβανική μεθόριο και τελικά, εισβάλλοντας σε αλβανικά εδάφη.
Δυσχέρειες στον εφοδιασμό
Οι ελληνικές δυνάμεις, που είχαν αναπτυχθεί στους τομείς Πίνδου και Ηπείρου, δηλαδή από τον Γράμμο ως το Ιόνιο, όπου και εκδηλώθηκε η αρχική ιταλική επίθεση, ήταν ιδιατέρως ασθενείς. Κατ' ουσίαν, στην περιοχή δραστηριοποιούνταν μονάχα η 8η Μεραρχία και η 3η Ταξιαρχία, που ήταν πολύ υποδεέστερες σε αριθμό ανδρών και πυροβολικό από τον αντίπαλο. Υπήρχε επίσης μεγάλη ανεπάρκεια σε μεταγωγικά μέσα και στον εφοδιασμό, προβλήματα που μεγεθύνονταν εξαιτίας του ορεινού περιβάλλοντος και του πολικού ψύχους που επικρατούσε στην περιοχή. Σε αυτά πρέπει να προστεθεί και η ισχύς της ιταλικής αεροπορίας που δεν μπορούσε να ανασχεθεί από την ασθενή ελληνική αεροπορική δύναμη και τα ελάχιστα μέσα αντιαεροπορικής άμυνας.
Η προσφορά του ντόπιου πληθυσμού
Καθόλη τη διάρκεια των επιχειρήσεων στη ΒΔ Ελλάδα και ειδικώς από την έναρξη της ιταλικής εισβολής (28η Οκτωβρίου) και της απώθησής της (13η Νοεμβρίου 1940), καθοριστική υπήρξε η αρωγή του ντόπιο πληθυσμού της περιοχής της Ηπείρου. Όπως επισημαίνεται, η εκδίωξη του εισβολέα είχε γίνει από επιστρατευμένες δυνάμεις με τη συνδρομή των χωρικών, που έσπευσαν στο πεδίο της μάχης και συνέδραμαν ουσιαστικά στον εφοδιασμό.
Με δεδομένη τη στράτευση των ανδρών, αποφασιστική υπήρξε η αρωγή των γυναικών στη προώθηση από τα μετόπισθεν πολεμοφοδίων, υγειονομικού υλικού και αντιστοίχως από το μέτωπο προς την ενδοχώρα των τραυματιών. Σε μαρτυρίες καταγράφεται και η συμμετοχή τους σε οχυρωματικά έργα και έργα γεφυροποιίας. Ο ηρωισμός αυτών των γυναικών, σε συνδυασμό με το διεθνή θαυμασμό για τις απροσδόκητες ελληνικές πολεμικές επιτυχίες, τις πρώτες για τους Συμμάχους επί ευρωπαϊκού εδάφους, συντέλεσαν στη δημιουργία του όρου «Οι Γυναίκες της Πίνδου», που γενικώς περιγράφει το σύνολο των εθελοντριών.
Ποίηση
Ο ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος συνέθεσε το ποίημα "Μάνα και Γιος", αφιερωμένο στην ανώνυμη γυναίκα της Πίνδου.
Αναφορές
Αναφορές υπάρχουν στις:
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνοϊταλικός πόλεμος 1940 Κατηγορία:Έλληνες νοσηλευτές Κατηγορία:Γυναίκες στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Γυναίκες στον πόλεμο στην Ελλάδα
Πόρος Αιτωλοακαρνανίας
Με την ονομασία Πόρος Αιτωλοακαρνανίας μπορεί να αναφέρονται:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Γαύδος
Η Γαύδος είναι ένα μικρό νησί το οποίο υπάγεται στο νομό Χανίων και στην Περιφέρεια Κρήτης, ευρισκόμενο νότια της νήσου της Κρήτης και αποτελεί το νοτιότερο ελληνικό και ταυτόχρονα ευρωπαϊκό άκρο. Σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2021 της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, έχει πληθυσμό 208 κατοίκους. Η κοντινότερη κωμόπολη στη Γαύδο είναι τα Σφακιά που βρίσκονται στον ίδιο νομό.
Γεωγραφία - Γενικά στοιχεία
Το νησί βρίσκεται 26 ναυτικά μίλια (48 χιλιόμετρα) νότια της Χώρας Σφακίων και η έκταση του είναι 29 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Οι μόνιμοι κάτοικοι του νησιού σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 152. Επί της ουσίας όμως, λιγότερο από 50 άνθρωποι ζουν στο νησί μόνιμα και καθ' όλη την διάρκεια του έτους. Οι τουριστικές υπηρεσίες στο νησί είναι στοιχειώδεις, παρ' όλα αυτά το καλοκαίρι, το σύνολο των ανθρώπων στο νησί μπορεί να ξεπεράσει και τους 3.500, οι περισσότεροι των οποίων είναι κατασκηνωτές. Το λιμάνι που δέχεται τα πλοία είναι ο Καραβές, ενώ η πρωτεύουσα του νησιού είναι το Καστρί. Οι οικισμοί του νησιού είναι πέντε συνολικά και το νοτιότερο κατοικημένο χωριό, ονομάζεται Βατσιανά, με συνολικό πληθυσμό 208 κατοίκων, αποτελώντας άτυπα το νοτιότερο οικισμό της Ελλάδος και ευρωπαϊκής ηπείρου παράλληλα. Οι άλλοι οικισμοί της Γαύδου είναι: η Άμπελος, τα Βατσιανά, η Γαυδοπούλα και η Φώκια.
Ιστορία
Η Γαύδος ήταν κατοικημένη από τη Νεολιθική εποχή. Το νησί έχει ταυτιστεί με την Ωγυγία, όπου η Καλυψώ κρατούσε τον Οδυσσέα αιχμάλωτο. Αρχαιολογικές έρευνες έχουν τεκμηριώσει πως η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία είχε παρουσία στο νησί. Οι Ρωμαίοι έκαναν κατάχρηση της χλωρίδας του νησιού, προκαλώντας έτσι μια διαδικασία αποσάθρωσης που συνεχίζεται ως σήμερα.
Ο Απόστολος Παύλος πέρασε από την υπήνεμη πλευρά του νησιού, κατά τη διάρκεια του τελικού ταξιδιού του προς τη Ρώμη. Αφού εγκατέλειψε την Κρήτη, μια καταιγίδα έβγαλε το πλοίο του εκτός πορείας με αποτέλεσμα να περάσει δίπλα από τη Γαύδο. Το γεγονός αυτό έχει καταγραφεί στις Πράξεις 27:16.
Τη δεκαετία του 1930 το νησί υπήρξε τόπος εξορίας για τους κομμουνιστές. Περισσότεροι από 250 άνθρωποι εξορίστηκαν στη Γαύδο, συμπεριλαμβανομένων και κάποιων ηγετικών μελών του Κομμουνιστικού κόμματος όπως ο Μάρκος Βαφειάδης και ο Άρης Βελουχιώτης. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, οι συμμαχικές δυνάμεις μετέφεραν μερικά στρατεύματα στη Γαύδο μετά τη νίκη των Γερμανών στη Μάχη της Κρήτης.
Η αστικοποίηση που έλαβε χώρα τη δεκαετία του '60 στην υπόλοιπη Ελλάδα, είχε ήδη αρχίσει από τη δεκαετία του '50 στη Γαύδο. Σε αυτή την περίοδο, οι νησιώτες αντάλλαξαν τη γη τους στη Γαύδο με πρώην τουρκική γη στην Κρήτη, η οποία είχε γίνει διαθέσιμη για ανταλλαγή από το κράτος. Κατά την εποίκησή τους στην Κρήτη, ίδρυσαν μια νέα κοινότητα, τα Γαυδιώτικα.
Πολιτική
Ακολουθώντας χρόνια απομόνωσης, το 1996, η Γαύδος αναδείχθηκε μέσω των ΜΜΕ. Σε μια άσκηση του ΝΑΤΟ, η Γαύδος υπήρξε εστία αμφισβήτησης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Έπειτα από αυτό το γεγονός, ο τότε πρωθυπουργός της χώρας Κώστας Σημίτης επισκέφθηκε το νησί και ανακοίνωσε ένα πενταετές σχέδιο ανάπτυξης της Γαύδου κόστους 1,5 εκατομμυρίων ευρώ.
Το 2001, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος εγκαινίασε στη Γαύδο ένα τηλεπεριθαλπτικό κέντρο αφού μέχρι τότε δεν υπήρχε καμία ιατρική κάλυψη στο νησί. Η άσκηση αυτή όμως δεν λειτούργησε, καθώς η υποδομή του νησιού δεν επέτρεπε επαρκή παροχή ηλεκτρισμού για την πλήρη λειτουργία του κέντρου. Για το σκοπό της εγκαινίασης, μεταφέρθηκαν ηλεκτρικές γεννήτριες οι οποίες στη συνέχεια απομακρύνθηκαν.
Το 2002 το νησί ξαναήρθε στο προσκήνιο λόγω των συλλήψεων κάποιων μελών της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαύδος
Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ 1995
Οι νικητές του Κυπέλλου Ιντερτότο 1995 ήταν οι ΡΚ Στρασμπούρ και Ζιροντέν Μπορντό. Και οι 2 ομάδες προκρίθηκαν στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1995-96.
Ομίλοι
Οι ομάδες που προκρίθηκαν στα ημιτελικά αναγράφονται με έντονα γράμμα.
Όμιλος 1
1Οι αγώνες έγιναν στο γήπεδο της Ρόδερχαμ Γιουνάιτεντ, Millmoor, καθώς το Στάδιο Χίλσμπορο δεν ήταν διαθέσιμο.
Όμιλος 2
1Οι αγώνες έγιναν στο γήπεδο της Μπράιτον και Χόουβ Άλμπιον, Goldstone Ground, καθώς το Γουάιτ Χαρτ Λέιν δεν ήταν διαθέσιμο.
Όμιλος 7
1Τα παιχνίδια έγιναν στο Βελιγράδι αφού το γήπεδο της ΦΚ Μπούντουτσνοστ στην Ποντγκόριτσα δεν πληρούσε τα κριτήρια της ΟΥΕΦΑ.
Όμιλος 10
1Οι αγώνες έγιναν στο γήπεδο της Μπράιτον και Χόουβ Άλμπιον, Goldstone Ground, καθώς το Selhurst Park δεν ήταν διαθέσιμο.
Γύρος των 16
Η ΡΚ Στρασμπούρ προκρίθηκε με συνολικό σκορ 4-0.
Η ΦΚ Μετς προκρίθηκε με συνολικό σκορ 2-0.
Η Μπούρσασπορ προκρίθηκε με συνολικό σκορ 2-1.
Προημιτελικά
1 Η ΦΚ Τιρόλ Ίνσμπρουκ προκρίθηκε στη διαδικασία των πέναλτι.
2 Η Καρλσρούη προκρίθηκε στη διαδικασία των πέναλτι.
Η ΡΚ Στρασμπούρ κέρδισε με συνολικό σκορ 2-0.
Ημιτελικοί
Οι ημιτελικοί του Κυπέλλου Ιντερτότο άνοικαν στα παιχνίδια του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ
Σημείωση: Δεν έγιναν τελικοί. Οι νικητές των ημιτελικών εντάχθηκαν στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 1995-96.
Δεύτερος αγώνας
Η Ζιροντέν Μπορντό κέρδισε με συνολικό σκορ 4-2.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Ιντερτότο ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1995
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2006-2007
Η Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών 2006–07 ξεκίνησε στις 8 Νοεμβρίου 2006 και ολοκληρώθηκε στις 16 Ιουνίου 2007 με την διεξαγωγή του τελευταίου τελικού. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός για 22η φορά στην ιστορία του.
Βαθμολογία
Β= Βαθμοί, Α= Αγώνες, Ν= Νίκες, Ι= Ισοπαλίες, Η= Ήττες, ΓΥ= Γκολ υπέρ, ΓΚ= Γκολ κατά, ΔΤ= Διαφορά τερμάτων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2006 2007 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2006 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2007
Χαλίκι Αιτωλοακαρνανίας
Με την ονομασία Χαλίκι Αιτωλοακαρνανίας μπορεί να αναφέρονται οι οικισμοί:
Ραφταναίοι Ιωαννίνων
Οι Ραφταναίοι είναι μικρό ορεινό χωριό του Νομού Ιωαννίνων, αποτελεί έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Βορείων Τζουμέρκων. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», ανήκε στον πρώην Δήμο Πραμάντων ως έδρα του ομώνυμου πρώην δημοτικού διαμερίσματος.
Τοποθεσία
Το χωριό είναι χτισμένο σε υψόμετρο 956 μέτρων περίπου στις βορειοδυτικές υπώρειες των Τζουμέρκων. Βρίσκεται στο νότιο, νοτιοανατολικό τμήμα του Νομού Ιωαννίνων, ακριβώς πάνω στα διοικητικά όρια με το Νομό Άρτας. Εγγύς του βρίσκονται τα χωριά Αμπελοχώρι (Σκλούπο), Κτιστάδες και Πράμαντα απέχοντας από αυτά αντίστοιχα 6, 7 και 11,5 χλμ. περίπου. Απέχει από τα Ιωάννινα 48,5 χλμ. και 57 χλμ. από την Άρτα.
Στο νότια του χωριού και κοντά στον οικισμό Πλάκα βρίσκεται το φημισμένο μονότοξο παραδοσιακό πέτρινο Γεφύρι της Πλάκας, στον ποταμό Άραχθο, του οποίου το κεντρικό τόξο κατέρρευσε την 1η Φεβρουαρίου 2015, ύστερα από έντονες βροχοπτώσεις. Από το 1971 έχει κηρυχθεί έργο τέχνης που χρήζει ειδική προστασία γιατί «είναι εκ των μεγαλυτέρων και ωραιοτέρων της Hπείρου, ανεγερθείσα τω 1868».
Δίπλα στο χωριό και δυτικά του βρίσκεται το εξωκλήσι του Προφήτη Ηλία, σε υψόμετρο 1.208 μέτρα, με θέα τα βουνά του Σουλίου, τα ελληνοαλβανικά σύνορα (Νεμέρτσικα ή Δούσκο), την κορυφογραμμή Χουλιαράδων και τον Αμβρακικό κόλπο.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Λοιπά στοιχεία
Το χωριό υπάγεται εκκλησιαστικώς στην Ιερά Μητρόπολη Άρτης· ο ενοριακός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στο Γενεσίον της Θεοτόκου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων Κατηγορία:Δήμος Βορείων Τζουμέρκων Κατηγορία:Δήμος Πραμάντων
Φάσεις πλανητών
thumb|250px|Οι φάσεις της Αφροδίτης Κατά την περιφορά του γύρω από τον Ήλιο ένας εσωτερικός πλανήτης δείχνει προς τη Γη άλλοτε ολόκληρο το φωτιζόμενο δίσκο του, άλλοτε ένα μέρος του και άλλοτε χάνεται τελείως. Έτσι ο πλανήτης παρουσιάζεται στον επίγειο παρατηρητή σε διάφορες φάσεις, όπως ακριβώς και η Σελήνη. Από τη Γη οι πλανήτες που παρουσιάζουν φάσεις είναι ο Ερμής και η Αφροδίτη, οι οποίοι έχουν ακτίνα τροχιάς μικρότερη από αυτή της Γης. Οι εξωτερικοί πλανήτες δεν παρουσιάζουν όλες τις φάσεις, αν και σε κατάλληλες συνθήκες ο Άρης θα φαίνεται σημαντικά αμφίκυρτος. Το φαινόμενο είναι πολύ λιγότερο ορατό στους εξωτερικούς πλανήτες λόγω της μεγάλης απόστασής τους από τον Ήλιο.
Κατηγορία:Παρατηρησιακή αστρονομία
Σταντ ντε Ζερλάν
Το Σταντ ντε Ζερλάν είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο στη Λυών στη Γαλλία και πρώην έδρα της Ολιμπίκ Λυών.
Ιστορία
Στην αρχική κατασκευή υπήρχε ποδηλατόδρομος γύρω από τον αγωνιστικό χώρο, αλλά αφαιρέθηκε για να αυξηθεί η χωρητικότητα. Το 1950 η Ολιμπίκ Λυών εγκαταστάθηκε στο γήπεδο. Το 1960 και το 1980 έγιναν μικρές ανακαινίσεις, ενώ το 1998, στα πλαίσια των ανακαινίσεων των σταδίων της Γαλλίας για το Μουντιάλ του 1998 η βόρεια και νότια εξέδρα σχεδόν ανακατασκευάστηκαν, καθώς ήταν σε άθλια κατάσταση. Η σημερινή χωρητικότητα αγγίζει τις 40.500 θέσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Γαλλία Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στη Γαλλία Κατηγορία:Λυών Κατηγορία:Ολιμπίκ Λιονναί Κατηγορία:Στάδια Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 1998
Αραβικός όρυξ
Ο αραβικός όρυξ ή λευκός όρυξ (Oryx leucoryx) είναι μια μεσαίου μεγέθους αντιλόπη με ξεχωριστό εξόγκωμα ώμου, μακριά, ίσια κέρατα και φουντωτή ουρά. Είναι ένα βοοειδές και το μικρότερο μέλος του γένους Όρυξ, που προέρχεται από περιοχές ερήμου και στέπας της Αραβικής Χερσονήσου. ο αραβικός όρυξ είχε εξαφανιστεί στην άγρια φύση στις αρχές της δεκαετίας του 1970, αλλά σώθηκε σε ζωολογικούς κήπους και ιδιωτικά καταφύγια και επανεισαχθεί στην άγρια φύση από το 1980.
Το 1986, ο αραβικός όρυξ χαρακτηρίστηκε ως απειλούμενο είδος στον Κόκκινο Κατάλογο της IUCN και το 2011, ήταν το πρώτο ζώο που επέστρεψε σε κατάσταση εκτεθειμένου είδους αφού προηγουμένως είχε καταγραφεί ως εξαφανισμένο στην άγρια φύση. Είναι καταχωρημένο στο Παράρτημα Ι της CITES. Το 2011, οι πληθυσμοί εκτιμήθηκαν σε πάνω από 1.000 ζώα στην άγρια φύση και 6.000-7.000 ζώα σε αιχμαλωσία παγκοσμίως.
Ένας καταριανός όρυξ με την ονομασία «Orry» επιλέχθηκε ως η επίσημη μασκότ για τους Ασιατικούς Αγώνες του 2006 στη Ντόχα και εμφανιζόταν σε ουρές αεροπλάνων που ανήκουν στην αεροπορική εταιρεία της Μέσης Ανατολής, Qatar Airways. Είναι το εθνικό ζώο του Ομάν.
Ετυμολογία
Η ταξινομική ονομασία Oryx leucoryx προέρχεται από το ελληνικό όρυξ και λευκός. Ο αραβικός όρυξ ονομάζεται επίσης dishon στα εβραϊκά και είναι γνωστός ως maha, wudhaihi, baqar al-wahsh και boosolah στα αραβικά.
Ο Πρώσος ζωολόγος Πέτερ Σίμον Παλάς εισήγαγε το «oryx» στην επιστημονική βιβλιογραφία το 1767, εφαρμόζοντας το όνομα στον κοινό ταυρότραγο ως Antilope oryx (Παλάς, 1767). Το 1777, μετέφερε το όνομα στο γκέμζμποκ. Συγχρόνως, περιέγραψε επίσης αυτό που τώρα ονομάζεται αραβικός όρυξ ως Oryx leucoryx, δίνοντας το εύρος του ως «Αραβία και ίσως Λιβύη». Το 1816, ο Ανρί Μαρί Ντικροτέ ντε Μπλανβίλ υποδιαίρεσε την ομάδα αντιλόπης, υιοθέτησε το Oryx ως όνομα γένους και άλλαξε το Antilope oryx του Παλάς σε Oryx gazella (ντε Μπλανβίλ, 1818). Το 1826, ο Χίνριχ Λίχτενσταϊν μπερδεύει τα ζητήματα μεταφέροντας το όνομα Oryx leucoryx στο scimitar oryx (τώρα Oryx dammah) που βρέθηκε στο Σουδάν από τους Γερμανούς φυσιοδίφες Βίλχελμ Χέμπριχ και Κρίστιαν Γκότφριντ Έρενμπεργκ (Λίχτενσταϊν, 1826). Ο αραβικός όρυξ ήταν τότε ανώνυμος έως ότου τα πρώτα ζωντανά δείγματα στην Ευρώπη δωρίστηκαν στη Ζωολογική Εταιρεία του Λονδίνου το 1857. Μη συνειδητοποιώντας ότι αυτό θα μπορούσε να είναι το Oryx leucoryx των προηγούμενων συγγραφέων, ο Δρ. Τζον Έντουραρντ Γκρέι πρότεινε να το ονομάσει Oryx beatrix από την πριγκίπισσα Βεατρίκη του Ηνωμένου Βασιλείου (Γκρέι, 1857). Αν και αυτό το όνομα επρόκειτο να επιμείνει για πολλά χρόνια, ο Όλντφιλντ Τόμας μετονόμασε το scimitar oryx σε Oryx algazal το 1903 (έκτοτε έχει μετονομαστεί σε Oryx dammah) και έδωσε στον αραβικό όρυξ το αρχικό του όνομα. Η σύγχυση μεταξύ των δύο ειδών έχει επιδεινωθεί επειδή και τα δύο ονομάστηκαν λευκά όρυξ στα αγγλικά.
Ανατομία και μορφολογία
μικρογραφία| Στο [[Φυσικό Καταφύγιο Γιότβατα Χάι-Μπαρ στο Ισραήλ.]] Ένας αραβικός όρυγας έχει περίπου ύψος 1 μέτρου μέχρι τον ώμο και ζυγίζει περίπου 70 κιλά. Το τρίχωμά του είναι σχεδόν φωτεινό λευκό, οι κάτω πλευρές και τα πόδια είναι καφέ και μαύρες ρίγες εμφανίζονται στο σημείο που το κεφάλι συναντά το λαιμό, στο μέτωπο, στη μύτη και πηγαίνουν από το κέρατο κάτω από το μάτι προς το στόμα. Και τα δύο φύλα έχουν μακριά, ίσια ή ελαφρώς καμπύλα, δακτυλιοειδή κέρατα που έχουν μήκος 50 με 75 εκατοστά.
Οι αραβικοί όρυγες ξεκουράζονται κατά τη διάρκεια της ζέστης της ημέρας. Μπορούν να ανιχνεύσουν βροχοπτώσεις και να κινηθούν προς αυτές, πράγμα που σημαίνει ότι καλύπτουν τεράστιες περιοχές. Ένα κοπάδι στο Ομάν μπορεί να μετακινηθεί πάνω από 3.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Τα κοπάδια είναι μικτά και συνήθως περιέχουν μεταξύ δύο και 15 ζώων, αν και έχουν αναφερθεί κοπάδια έως 100 όρυγων. Οι αραβικοί όρυγες γενικά δεν είναι επιθετικοί ο ένας στον άλλο, κάτι που επιτρέπει στα κοπάδια να συνυπάρχουν ειρηνικά για κάποιο διάστημα.
Εκτός από τον άνθρωπο, οι λύκοι είναι ο μόνος θηρευτής του αραβικού όρυγα. Σε αιχμαλωσία και ασφαλείς συνθήκες στην άγρια φύση, οι αραβικοί όρυγες έχουν προσδόκιμο ζωής έως και 20 χρόνια. Ωστόσο, σε περιόδους ξηρασίας, το προσδόκιμο ζωής τους μπορεί να μειωθεί σημαντικά από τον υποσιτισμό και την αφυδάτωση. Άλλες αιτίες θανάτου περιλαμβάνουν μάχες μεταξύ αρσενικών, δαγκωμάτων φιδιών, ασθενειών και πνιγμού κατά τη διάρκεια πλημμυρών.
Κατανομή και βιότοπος
Ιστορικά, ο αραβικός όρυξ πιθανότατα κυμαινόταν στο μεγαλύτερο μέρος της Μέσης Ανατολής. Στις αρχές του 1800, θα μπορούσαν να βρεθούν στο Σινά, την Παλαιστίνη, την Υπεριορδανία, το μεγαλύτερο μέρος του Ιράκ και το μεγαλύτερο μέρος της Αραβικής Χερσονήσου. Κατά τον 19ο και στις αρχές του 20ού αιώνα, το εύρος τους στράφηκε προς τη Σαουδική Αραβία και μέχρι το 1914, μόνο λίγοι επέζησαν εκτός αυτής της χώρας. Μερικοί αναφέρθηκαν στην Ιορδανία τη δεκαετία του 1930, αλλά στα μέσα της δεκαετίας του 1930, οι μόνοι εναπομείναντες πληθυσμοί ήταν στην έρημο Αν Νάφουντ στη βορειοδυτική Σαουδική Αραβία και στην Ρουμπ αλ Κάλι στο νότο.
Τη δεκαετία του 1930, οι Άραβες πρίγκιπες και οι υπάλληλοι πετρελαϊκών εταιρειών άρχισαν να κυνηγούν αραβικούς όρυγες με αυτοκίνητα και τουφέκια. Τα κυνηγετικά μεγέθη μεγάλωσαν και σε μερικά αναφέρθηκαν να χρησιμοποιούνται έως και 300 οχήματα. Μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα, ο βόρειος πληθυσμός είχε ουσιαστικά εξαφανιστεί. Ο τελευταίος αραβικό όρυξ στη φύση πριν από την επανεισαγωγή του αναφέρθηκε το 1972.
Οι αραβικοί όρυγες προτιμούν να κυμαίνονται στην έρημο με χαλίκι ή στη σκληρή άμμο, όπου η ταχύτητα και η αντοχή τους θα τους προστατεύουν από τους περισσότερους θηρευτές, καθώς και από τους περισσότερους πεζούς κυνηγούς. Στις ερήμους με άμμο της Σαουδικής Αραβίας, συνήθως βρίσκονταν στις περιοχές με σκληρή άμμο των περιοχών ανάμεσα στους μαλακότερους αμμόλοφους και τις κορυφογραμμές.
Οι αραβικοί όρυγες έχουν εισαχθεί ξανά στο Ομάν, τη Σαουδική Αραβία, το Ισραήλ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τη Συρία και την Ιορδανία. Ένας μικρός πληθυσμός εισήχθη στις Νήσους Χαουάρ του Μπαχρέιν και μεγάλοι ημι-διαχειριζόμενοι πληθυσμοί σε αρκετές τοποθεσίες στο Κατάρ και τα ΗΑΕ. Ο συνολικός επαναεισαγόμενος πληθυσμός εκτιμάται τώρα σε περίπου 1.000 ζώα. Αυτό θέτει τον αραβικό όρυξ πάνω από το όριο των 250 ζώων που χρειάζονται για να πληρούν τις προϋποθέσεις για να θεωρούνται σε απειλούμενη κατάσταση.
Συμπεριφορά
Όταν ο αραβικός όρυξ δεν περιπλανιέται στο βιότοπό του ή δεν τρώει, σκάβει ρηχούς λάκους σε μαλακό έδαφος κάτω από θάμνους ή δέντρα για να ξεκουραστεί. Είναι σε θέση να ανιχνεύσουν βροχοπτώσεις από απόσταση και να ακολουθήσουν την κατεύθυνση της ανάπτυξης φρέσκων φυτών. Ο αριθμός των ζώων σε ένα κοπάδι μπορεί να ποικίλλει πολύ (έως και 100 έχουν αναφερθεί περιστασιακά), αλλά ο μέσος όρος είναι 10 ή λιγότερα ζώα. Αγέλες μόνων αρσενικών ζώων δεν συμβαίνουν και τα μεμονωμένα εδαφικά αρσενικά είναι σπάνια. Τα κοπάδια δημιουργούν μια απλή ιεραρχία που περιλαμβάνει όλα τα θηλυκά και τα αρσενικά ηλικίας άνω των επτά μηνών. Οι αραβικοί όρυγες τείνουν να διατηρούν οπτική επαφή με άλλα μέλη του κοπαδιού, με τα υφιστάμενα αρσενικά να παίρνουν θέσεις μεταξύ του κύριου σώματος της αγέλης και των απομακρυσμένων θηλυκών. Εάν χωριστούν, τα αρσενικά θα αναζητήσουν περιοχές όπου η αγέλη επισκέφτηκε τελευταία φορά και θα μείνουν σε μια μοναχική ύπαρξη μέχρι την επιστροφή του κοπαδιού. Όπου το επιτρέπουν οι συνθήκες νερού και βοσκής, οι αρσενικοί αραβικοί όρυγες καθορίζουν εδάφη. Τα μοναχικά αρσενικά είναι απομωνομένα. Μια ιεραρχία κυριαρχίας δημιουργείται μέσα στο κοπάδι με τη στάση του σώματος, όπου έτσι αποφεύγεται ο κίνδυνος σοβαρού τραυματισμού που θα μπορούσαν να προκαλέσουν τα μακριά, αιχμηρά κέρατα. Τα αρσενικά και τα θηλυκά χρησιμοποιούν τα κέρατά τους για να υπερασπιστούν τους αραιούς εδαφικούς πόρους ενάντια στους παρείσακτους.
Σημασία για τους ανθρώπους
μικρογραφία| Ένα θραύσμα από τη [[Νότια Αραβία μιας στήλης, απεικονίζει ένα κεκλιμένο αγριοκάτσικο και τρία κεφάλια αραβικών ορυγών. Το αγριοκάτσικο ήταν ένα από τα πιο ιερά ζώα στη Νότια Αραβία, ενώ η αντιλόπη όρτυξ συσχετίστηκε με τον θεό Άταρ, τον 5ο αιώνα π.Χ..]] Ο αραβικός όρυξ είναι το εθνικό ζώο της Ιορδανίας, του Ομάν, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, του Μπαχρέιν και του Κατάρ.
Ο αραβικός όρυξ βρίσκεται επίσης στα λογότυπα πλήθους επιχειρήσεων στην αραβική χερσόνησο, με πιο αξιοσημείωτες τις Al Maha Airways και η Al Maha Petroleum.
Στην Έκδοση του Βασιλιά Ιάκωβου της Βίβλου, η λέξη re'em μεταφράζεται ως «μονόκερος». Στα σύγχρονα εβραϊκά, το όνομα re'em laban, που σημαίνει λευκός όρυξ, χρησιμοποιείται κατά λάθος για τους αραβικούς όρυγες που ζουν στο ιερό Γιότβατα Χάι-Μπαρ κοντά στο Εϊλάτ. Το scimitar oryx ονομάζεται re'em Sahara. Το αραβικό όνομα ri'ïm είναι το αντίστοιχο του εβραϊκού ονόματος re'em, που σημαίνει επίσης λευκός όρυξ, που υποδηλώνει δανεισμό στην Πρώιμη Σύγχρονη Εποχή.
Μύθος του μονόκερου
Ο μύθος του μονόκερου μπορεί να βασίζεται σε όρυγες που έχουν χάσει το ένα κέρατο. Ο Αριστοτέλης και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος υποστήριξαν ότι ο όρυξ ήταν το «πρωτότυπο» του μονόκερου. Από ορισμένες οπτικές γωνίες, ο όρυξ μπορεί να φαίνεται να έχει ένα κέρατο αντί για δύο και δεδομένου ότι τα κέρατά του είναι κατασκευασμένα από κοίλο οστό που δεν μπορεί να αναγεννηθεί, εάν ένας αραβικός όρυγας χάσει ένα από τα κέρατά του, για το υπόλοιπο της ζωής του, θα έχει μόνο ένα.
Μια άλλη πηγή για την έννοια μπορεί να προέρχεται από τη μετάφραση της λέξης re'em από τα εβραϊκά στα ελληνικά ως μονόκερως στην Μετάφραση των Εβδομήκοντα. Στο Ψαλμό 22:21, η λέξη karen, που σημαίνει κέρατο, είναι γραμμένη στον ενικό. Η Ρωμαιοκαθολική Βουλγάτα και η Βίβλος Ντουέι-Ριμς μετέφρασαν το reem ως ρινόκερος. Άλλες μεταφράσεις περιέχουν ονόματα για άγριο ταύρο, άγρια βόδια, βουβάλια ή γκάουρ, αλλά σε ορισμένες γλώσσες διατηρείται μια λέξη για το μονόκερο. Η αραβική μετάφραση alrim είναι η πιο σωστή επιλογή ετυμολογικά, που σημαίνει «λευκός όρυξ».
Διατήρηση
μικρογραφία| Στο [[Ζωολογικός κήπος Αλ Άιν|ζωολογικό κήπο Αλ Άιν στην ανατολική περιοχή του Εμιράτου του Άμπου Ντάμπι, ΗΑΕ.]] Ο ζωολογικός κήπος Φοίνιξ και η Fauna and Flora Preservation Society του Λονδίνου (τώρα Fauna and Flora International), με οικονομική βοήθεια από το Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση, πιστώνονται για τη διάσωση του αραβικού όρυγα από την εξαφάνιση. Το 1962, αυτές οι ομάδες ξεκίνησαν το πρώτο κοπάδι αιχμαλωσίας σε οποιονδήποτε ζωολογικό κήπο, στον ζωολογικό κήπο του Φοίνιξ, που μερικές φορές αναφέρεται ως «Επιχείρηση Όρυξ». Ξεκινώντας με εννέα ζώα, ο ζωολογικός κήπος του Φοίνιξ είχε περισσότερες από 240 επιτυχημένες γεννήσεις. Από το Φοίνιξ, οι αραβικοί όρυγες στάλθηκαν σε άλλους ζωολογικούς κήπους και πάρκα για να ξεκινήσουν νέα κοπάδια.
Το 1968, ο Σεΐχης Ζάγιεντ μπιν Σουλτάν Αλ Ναχιάν από τα ΗΑΕ, ανησυχώντας για την άγρια ζωή της γης, ιδιαίτερα των οπληφόρων όπως ο αραβικός όρυξ, ίδρυσε τον ζωολογικό κήπο Αλ Άιν για τη διατήρησή τους.
Οι αραβικοί όρυγες κυνηγήθηκαν έως σημείο εξαφάνισης στην άγρια φύση το 1972. Μέχρι το 1980, ο αριθμός των αραβικών όρυγων σε αιχμαλωσία είχε αυξηθεί στο σημείο που ξεκίνησε η επανεισαγωγή στην άγρια φύση. Η πρώτη απελευθέρωση, στο Ομάν, επιχειρήθηκε με αραβικούς όρυγες από το Ζωολογικό Πάρκο Σαφάρι του Σαν Ντιέγκο. Αν και οι αριθμοί στο Ομάν έχουν μειωθεί, υπάρχουν τώρα επίσης άγριοι πληθυσμοί στη Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ. Ένας από τους μεγαλύτερους πληθυσμούς βρίσκεται στην Προστατευόμενη Περιοχή Μαχαζάτ ασ-Σαΐντ, ένα μεγάλο, περιφραγμένο καταφύγιο στη Σαουδική Αραβία, που καλύπτει περισσότερα από 2.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Τον Ιούνιο του 2011, ο αραβικός όρυξ αποσύρθηκε ως ευάλωτος από τον Κόκκινο Κατάλογο της IUCN. Η IUCN υπολόγισε ότι υπήρχαν περισσότεροι από 1.000 αραβικοί όρυγες στην άγρια φύση, με 6.000-7.000 που κρατούνται σε αιχμαλωσία σε ζωολογικούς κήπους, καταφύγια και ιδιωτικές συλλογές. Μερικά από αυτά είναι σε μεγάλους περιφραγμένους χώρους (ελεύθερη περιαγωγή), συμπεριλαμβανομένων εκείνων στη Συρία (Αλ Ταλίλα), το Μπαχρέιν, το Κατάρ και τα ΗΑΕ. Είναι η πρώτη φορά που η IUCN ανακατατάσσει ένα είδος ως ευπαθές αφού είχε καταγραφεί ως εξαφανισμένο στη φύση. Ο αραβικός όρυξ αναφέρεται επίσης στο Παράρτημα Ι της CITES.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Όρυξ Κατηγορία:Πανίδα της ερήμου Κατηγορία:Θηλαστικά της Μέσης Ανατολής Κατηγορία:Θηλαστικά της Αραβικής Χερσονήσου