cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λουί ντε Φυνές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι κωμικοί Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Βέγας A-478 (υδρογραφικό)
Το υδρογραφικό Βέγας Α-478 (πρώην ναρκαλιευτικό BYMS-78, HMS J-878 και HMS BYMS-2078) ήταν αμερικανικής κατασκευής πολεμικό πλοίο βρετανικού τύπου BYMS που παραχωρήθηκε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό από το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό και την Επιτροπή Ρευστοποίησης Εξωτερικού των Η.Π.Α., στις αρχές του 1948.
Ναρκαλιευτικό
Ναυπηγήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1942 στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στα ναυπηγεία "Wheeler Shipbuilding Corp., Whitestone" της Νέας Υόρκης, ως «BYMS-78» ναρκαλιευτικό βρετανικού τύπου BYMS. Καθελκύστηκε στις 22 Μαΐου 1943 και μεταφέρθηκε, ως «HMS J-878», στην υπηρεσία του πολεμικού ναυτικού της Μεγάλης Βρετανίας στις 14 Ιουλίου 1943. Στη συνέχεια μετονομάστηκε εκ νέου σε «HMS BYMS-2078».
Τον Ιανουάριο του 1948, ο έλεγχός του μεταφέρθηκε στην Επιτροπή Ρευστοποίησης Εξωτερικού του Υπουργείο Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και πωλήθηκε στο Ελληνικό Υπουργείο Οικονομικών, αν και από τις 12 Φεβρουαρίου 1948 παρέμεινε στην επιμέλεια των Η.Π.Α., αλλά ουσιαστικά μόνο «στα χαρτιά».
Πλοία με το όνομα «Βέγας»
Το υδρογραφικό «Βέγας» Α-478 είναι μέχρι το μοναδικό πλοίο στον ελληνικό στόλο που έφερε το όνομα αυτό.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία
Άουγκουστιν Χίρσφογκελ
Βιογραφικά στοιχεία
thumb|200px|Σελίδα συγγράματος του Χίρσφογκελ για τη Γεωμετρία και την Προοπτική (1543). thumb|200px|«Διακοσμητικό κανάτι σε σχήμα κριαριού», χαρακτικό, 157x95, Βρετανικό Μουσείο, Λονδίνο. thumb|240px|right|Χάρτης της Αυστρίας (Erczherzogtumb Oesterreich ober Enns). Ο Άουγκουστιν Χίρσφογκελ γεννήθηκε στη Νυρεμβέργη το 1503, γιος ενός σημαντικού ντόπιου τεχνίτη του γυαλιού, του Φάιτ Χίρσφογκελ του πρεσβύτερου (1461-1525). Αρχικά μαθήτευσε στα εργαστήρια του πατέρα του, του οποίου οι επιχειρήσεις υπέφεραν εξαιτίας της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης. Όταν ο πατέρας του απεβίωσε το 1525, την οικογενειακή επιχείρηση είχε αναλάβει ο αδερφός του Άουγκουστιν, Φάιτ ο νεότερος. Κατά το έτος 1530 ο Άουγκουστιν είχε ξεκινήσει το προσωπικό του εργαστήριο σε συνεργασία με δύο κεραμοποιούς.
Το 1536 μετέφερε την έδρα του στο Λάιμπαχ (σύγχρονη Λιουμπλιάνα στη Σλοβενία), επιστρέφοντας στη Νυρεμβέργη το 1543. Κατά την περίοδο αυτή ολοκλήρωσε τα πρώτα έργα του στη χαρτογραφία, δημοσιεύοντας δύο εγχάρακτους χάρτες των συνόρων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1539) και της Αυστρίας (1542), με το δεύτερο να αποτελεί παραγγελία του Αυτοκράτορα Φερδινάνδου Α΄. Το 1544 μετακόμισε στη Βιέννη, έδρα της αυτοκρατορικής αυλής και για τα επόμενα τέσσερα χρόνια καταπιάστηκε με την κατασκευή οχυρώσεων και προμαχώνων για τα τείχη της πόλης. Επίσης δημιούργησε διάφορα έργα χαρακτικής και ζωγραφικής, που απεικόνιζαν λεπτομερή τοπία και πανοράματα στη Βιέννη. Υπήρξε από τους πρώτους που χρησιμοποίησαν ως βάση τον χαλκό για τα έργα χαρακτικής τους κι όχι τον σίδηρο.
Το 1543 εξέδωσε στη Νυρεμβέργη ένα εικονογραφημένο βιβλίο αναφορικά με την Προοπτική και τη Γεωμετρία με τίτλο «Ein aigentliche und gruntliche anweysung in die Geometria» («Μια αληθινή και πλήρης πραγματεία για τη Γεωμετρία»). Ο Χίρσφογκελ έλαβε επίσης ευρεία αναγνώριση για την ικανότητά του στην κατασκευή επιστημονικών οργάνων.
Μετά την Πολιορκία της Βιέννης από το Σουλεϊμάν το Μεγαλοπρεπή, ο Χίρσφογκελ έλαβε το 1543 εντολή από τις βιεννέζικες αρχές να εποπτεύσει και να χαρτογραφήσει το σύνολο της πόλης. Ο νέος λεπτομερής κυκλικός του χάρτης, περίπου το 1547/9, ζωγραφισμένος σε ξύλο με μελάνι και τέμπερα, ο οποίος ακόμη διατηρείται στο Μουσείο της Βιέννης, ήταν ένας από τους πρώτους στους οποίους έχει χρησιμοποιηθεί ο τριγωνισμός και μερικές από τις θεμελιώδεις αρχές και τεχνικές της σύγχρονης τοπογράφησης, τις οποίες επινόησε ο Χίρσφογκελ. Ο χάρτης έγινε δεκτός με τέτοιο ενθουσιασμό που παρουσιάστηκε στις αυλές τόσο του Φερδινάνδου Α΄ στην Πράγα, όσο και του Καρόλου Ε΄ στο Άουγκσμπουργκ, όπου εξήγησε τις μεθόδους και τεχνικές που επιστρατεύτηκαν για τη δημιουργία του. Ως αποτέλεσμα ο Φερδινάνδος του εξασφάλισε σύνταξη των 100 γκούλντεν. Μια εγχάρακτη βερσιόν του σχεδίου της Βιέννης σε έξι φύλλα εκδόθηκε το 1552.
Στα τελευταία του χρόνια, ο καλλιτέχνης προόδευσε ακόμη περισσότερο και σήμερα αναγνωρίζεται ως μία από τις ηγετικές μορφές της επονομαζόμενης Σχολής του Δούναβη. Κάπου 100 λεπτομερέστατες τοπιογραφίες με πένα και μελάνη αποδίδονται σε αυτόν και το έργο του θεωρείται πως άσκησε επιρροή στους Άλμπρεχτ Ντύρερ, Άλμπρεχτ Άλτντορφερ, Σέμπαλντ Μπέχαμ και Χανς Μπούγκμαϊρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί χαράκτες Κατηγορία:Γερμανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Γερμανοί σχεδιαστές Κατηγορία:Γερμανοί χαρτογράφοι Κατηγορία:Γεωμέτρες Κατηγορία:Ουμανιστές Κατηγορία:Χαράκτες της Αναγέννησης Κατηγορία:Σχολή του Δούναβη
Φώκαια
Η Φώκαια ήταν αρχαία πόλη της Ιωνίας, στα παράλια της Μικράς Ασίας. Ιδρύθηκε στη διάρκεια του πρώτου ελληνικού αποικισμού από Ίωνες. Η Φώκαια εξελίχθηκε σε μεγάλη ναυτική και εμπορική δύναμη, πρωταγωνίστησε κατά τον δεύτερο αποικισμό στη διάρκεια του οποίου ίδρυσε αποικίες από τις ακτές της Μαύρης Θάλασσας μέχρι τις ακτές τις Ισπανίας και της Γαλλίας. Σημαντικότερες αποικίες των Φωκέων ήταν η Μασσαλία στις ακτές της Γαλατίας, η Ελέα στην κάτω Ιταλία, η Αλαλία στην Κορσική, η Λάμψακος στον Ελλήσποντο το Εμπόριο και το Ημεροσκοπείον στην Ιβηρική χερσόνησο.
Γεωγραφία
Η Φώκαια ήταν η βορειότερη από τις Ιωνικές αποικίες. Βρισκόταν στην περιοχή των Αιολικών αποικιών βόρεια της χερσονήσου της Ερυθραίας ανάμεσα στην Αιολική πόλη Κύμη που ήταν χτισμένη βορειότερα και στη Σμύρνη που ήταν χτισμένη νοτιότερα. Η Φώκαια διέθετε δύο φυσικά λιμάνια χάρη στα οποία έγινε μία μεγάλη ναυτική δύναμη και ανέπτυξε ιδιαίτερα το θαλάσσιο εμπόριο. Πρόσφατες αρχαιολογικές έρευνες δείχνουν πως η Φώκαια ήταν ιδιαίτερα ανεπτυγμένη κατά την αρχαϊκή περίοδο. Ο Ηρόδοτος μας πληροφορεί για το μέγεθος των τειχών της πόλης που έφταναν σε διάμετρο τα 5 χιλιόμετρα, με βάση τη σημερινή μονάδα μέτρησης. Αυτό δείχνει πως η Φώκαια ήταν από τις μεγαλύτερες πόλεις του αρχαίου κόσμου.
Ιστορία
Η Φώκαια ιδρύθηκε από Φωκείς υπό την ηγεσία Αθηναίων όπως αναφέρει ο Παυσανίας. Η έκταση στην οποία ιδρύθηκε η αποικία τους παραχωρήθηκε από τους Αιολείς της κοντινής Κύμης. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν στην πόλη απόγονοι του βασιλιά Κόδρου, οι Κοδρίδες. Σύμφωνα πάλι με τον Παυσανία, μετά την εγκατάσταση στην πόλη των Κοδριδών η Φώκαια έγινε δεκτή στο κοινό των Ιώνων και έγινε μία από τις πόλεις της Ιωνικής Δωδεκάπολης. Τα ευρήματα κεραμικών δείχνουν Αιολική παρουσία στην περιοχή κατά τις αρχές του ένατου αιώνα π.Χ. και Ιωνική παρουσία στα τέλη του 9ου αιώνα π.Χ. Από την αλλαγή αυτή μπορεί να προσδιοριστεί η ίδρυση της αποικίας περίπου στα μέσα στου 9ου π.Χ.
Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο οι Φωκαείς ήταν οι πρώτοι Έλληνες που πραγματοποίησαν πολύ μακρινά θαλάσσια ταξίδια. Οι Φωκαείς βασίστηκαν σε έναν εξελιγμένο τύπο αρχαίου πλοίου την Πεντηκόντορο, που τους βοήθησε να πραγματοποιήσουν ιδιαίτερα μακρινά ταξίδια. Εξερεύνησαν τις ακτές της Αδριατικής και της Τυρρηνικής θάλασσας και έφτασαν μέχρι τις ακτές της Ισπανίας. Ο Ηρόδοτος αναφέρει πως ο βασιλιάς της τοπικής φυλής των Ταρτησσών, ο Αργανθώνιος συμπάθησε τους Φωκαιείς και τους πρότεινε να εγκαταλείψουν την Ιωνία και να μετεγκατασταθούν εκεί. Εκείνοι αρνήθηκαν. Παρ'όλα αυτά, όταν τον ενημέρωσαν ότι η δύναμη των Μήδων αυξάνεται, τούς χρηματοδότησε για να οχυρώσουν τη Φώκαια. Στις ακτές τις Τυρρηνικής θάλασσας οι Φωκαείς ίδρυσαν τις σημαντικότερες αποικίες τους. Ισχυρότερη απ’ όλες ήταν η Μασσαλία, η οποία ίδρυσε και αυτή αποικίες στην περιοχή με την σειρά της Επιπλέον οι Φωκαείς ίδρυσαν τις πόλεις Αλαλία, στην Κορσική, Ολβία στη Σαρδηνία και Αντίπολη δίπλα στην Μασσαλία. Η σημαντικότερες αποικίες τους στην Ισπανία ήταν το Εμπόριο και το Ημεροσκοπείον.
Οι Φωκαείς εκτός από το δυτικό τμήμα της Μεσογείου, διεξήγαγαν εμπόριο με την Ελληνική αποικία Νάυκρατις στην Αίγυπτο, ενώ στον βορά στην περιοχή της Προποντίδας ίδρυσαν την αποικία Λάμψακο.
Η Φώκαια παρήκμασε στα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. όταν βρέθηκε κάτω από την εξουσία των Λυδών. Στη συνέχεια υποτάχτηκε στους Πέρσες, όταν ο Κύρος κατέλαβε τη Λυδία. Κατά τη διάρκεια της Περσικής κατοχής πολλοί Φωκαείς κατέφυγαν στη Χίο, στην αποικία τους Αλαλία της Κορσικής ενώ άλλοι ίδρυσαν μία νέα αποικία στην Κάτω Ιταλία που εξελίχθηκε σε σημαντική πόλη, την Ελέα. Οι Φωκαείς συμμετείχαν στην Ιωνική επανάσταση αλλά αδύναμοι πλέον συνεισέφεραν μόνο τρία πλοία σε σύνολο 353.
Μετά τους Περσικούς πολέμους η Φώκαια έγινε μέρος της Δηλιακής συμμαχία μαζί με άλλες πόλεις της Ιωνίας. Κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, με την υποστήριξη της Σπάρτης επαναστάτησε κατά των Αθηναίων. Με την ειρήνη του Ανταλκίδα η Φώκαια που ακολούθησε τη λήξη του Κορινθιακού πολέμου, η Φώκαια έγινε πάλι τμήμα της Περσικής Αυτοκρατορίας, μαζί με τις υπόλοιπες Ιωνικές πόλεις. Μετά το 334 έγινε τμήμα της Αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου και ακολούθως τμήμα των Ελληνιστικών βασιλείων που σχηματίστηκαν στην περιοχή της Μικράς Ασίας.
Νομίσματα
Η Φώκαια ήταν από τις πρώτες πόλεις της αρχαιότητας που έκοψαν νομίσματα. Τα πρώτα νομίσματα της πόλης ήταν από κράμα αργύρου και χρυσού. Στο βρετανικό μουσείο εκτίθενται νομίσματα της Φώκαιας της περιόδου 600-550 π.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποικίες της Αθήνας
Ρέα Λεονταρίτου
right|275px|thumb|Ρ. Λεονταρίτου, Μυκονιάτικα σπίτια (χωρίς χρονολογία;). Ελαιογραφία σε καμβά, 73 εκ. x 50 εκ. Η Ρέα Λεονταρίτου (Σμύρνη, 1910 - Αθήνα, 1992) ήταν Ελληνίδα ζωγράφος και γραφίστρια. Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ).
Βιογραφία
Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών από το 1928 έως το 1933 και είχε ως καθηγητές τους Κωνσταντίνο Παρθένη, Σπυρίδωνα Βικάτο, Δημήτριο Γερανιώτη και Θωμά Θωμόπουλο. Εγκαινίασε την εκθεσιακή της δραστηριότητα ήδη από τα χρόνια των σπουδών της και την συνέχισε για αρκετές δεκαετίες με ορισμένες διακοπές, πρώτα την περίοδο 1934-1937 για βιοποριστικούς λόγους και έπειτα κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Παράλληλα με την καλλιτεχνική της δραστηριότητα ασχολήθηκε με το αρχιτεκτονικό και βιομηχανικό σχέδιο, καθώς και με τις γραφικές τέχνες.
Συμμετείχε από το 1952 στην καλλιτεχνική ομάδα Το Εργαστήρι μας, στο οποίο είχε συστρατευθεί μερίδα παλιών μαθητών του Κωνσταντίνου Παρθένη (Δ. Κεντάκας, Ε. Παγκάλου, Ε. Ζέπος κ.ά.).
Η ίδια κατέτασσε τον εαυτό της στους οπαδούς του νεοκλασικισμού. Πέθανε το 1992 στην Αθήνα.
Ενδεικτική βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες ζωγράφοι
Δωροθέα της Βουλγαρίας
Η Δωροθέα της Βουλγαρίας (Доротея, /Доротеја, πέθανε ~1390), επίσης γνωστή ως Ντοροσλάβα (Дорослава), ήταν η πρώτη Βασίλισσα της Βοσνίας. Η κόρη του Βούλγαρου τσάρου Ιβάν Στρατσιμίρ, Δωροθέα, ήταν υπό κράτηση ως όμηρος του Βασιλιά Λουδοβίκου Α' της Ουγγαρίας, ο οποίος την πάντρεψε με τον Βοάνο Τβρτκο Α' της Βοσνίας το 1374. Έγινε βασίλισσα το 1377 και ίσως ήταν η μητέρα του Βασιλιά Τβρτκο Β'.
Αιχμαλωσία
Η Δωροθέα ήταν η κόρη του Ιβάν Στρατσιμίρ, Τσάρου της Βουλγαρίας. Η μητέρα της ήταν η πρώτη εξαδέλφη και δεύτερη γυναίκα του Ιβάν Στρατσιμίρ, Άννα της Βλαχίας. Το 1365 η Δωροθέα συνελήφθη μαζί με τους γονείς της και την αδελφή της από τον στρατό του Βασιλιά Λουδοβίκου Α της Ουγγαρίας, όταν κατέκτησε την πρωτεύουσα του Ιβάν Στρατσιμίρ, την πόλη Βίντιν. Η οικογένεια κρατείτο αιχμάλωτη στο Φρούριο Χούμνικ στο Μπόσιλγεβο Κροατίας. Πέρασαν τέσσερα χρόνια στο φρούριο, και αναγκάστηκαν να μεταστραφούν από τη βουλγαρική Ορθοδοξία στον Ρωμαϊκό Καθολικισμό.
Το 1369 ο Ιβάν Στρατσιμίρ απελευθερώθηκε και αποκαταστάθηκε ως υποτελής του Λουδοβίκου, αλλά για να αποτρέψει ενδεχόμενη προδοσία, ο Ούγγρος Βασιλιάς κράτησε τη Δωροθέα και την αδελφή της ως ομήρους στην Ουγγρική αυλή. Τη φροντίδα της Δωροθέας ανέλαβε η βασίλισσα Ελισάβετ της Βοσνίας, και η μητέρα της. Σύμφωνα με τον Ραγουσιανό χρονικογράφο, Μαύρο Ορμπίνι, η Δωροθέα ήταν κυρία επί των τιμών για τη Βασίλισσα της Ουγγαρίας. Αν και η αδερφή της πέθανε σε παιδική ηλικία, η Δωροθέα είχε την εύνοια του Βασιλιά.
Γάμος
Ο Βοάνος Τβρτκο της Βοσνίας, ένας άλλος υποτελής του Βασιλιά Λουδοβίκου, μάλλον άκουσε για πρώτη φορά για τη Δωροθέα κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας της στην Κροατία. Ο Λουδοβίκος τελικά πρότεινε στον Τβρτκο να την παντρευτεί. Οι διαπραγματεύσεις πραγματοποιήθηκαν από τον Λουδοβίκο για λογαριασμό της Δωροθέας. Ο γάμος που έκανε τη Δωροθέα Βοάνα της Βοσνίας, εορτάστηκε στο υπό Ουγγρική κατοχή Σύρμιο στις αρχές Δεκεμβρίου 1374, στο Ιλίντσι.
Η Βασίλισσα Δωροθέα πέθανε λίγο πριν από το 1390, όταν ο σύζυγός της διαπραγματευόταν ένα δεύτερο γάμο με τον Οίκο των Αψβούργων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος Κοτρομάνιτς Κατηγορία:Βουλγάρες πριγκίπισσες Κατηγορία:Βασίλισσες της Βοσνίας Κατηγορία:Pages with unreviewed translations
Dangerous (τραγούδι, Μάικλ Τζάκσον)
Το Dangerous είναι R&B και ποπ τραγούδι του Μάικλ Τζάκσον. Εμφανίζεται στο ομώνυμο άλμπουμ και κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1991. Το τραγούδι γράφτηκε από τους Τζάκσον, Μπίλ Μπόττρελλ και Τέντι Ρίλεϊ και σχεδιάστηκε να είναι το δέκατο single από το άλμπουμ. Αυτά τα σχέδια ακυρώθηκαν λόγω των κατηγοριών κατά του Τζάκσον για σεξουαλική κακοποίηση παιδιών (Αύγουστος 1993), τα προβλήματα υγείας του καλλιτέχνη και της αποτυχίας του προηγούμενου single του άλμπουμ, Gone Too Soon, στα τσαρτ.
Πριν τη σχεδιασμένη κυκλοφορία του τραγουδιού, το Dangerous έλαβε θετικές κριτικές στις αξιολογήσεις του ομώνυμου άλμπουμ. Αν και το τραγούδι δεν κυκλοφόρησε ποτέ ως single μπήκε στα μουσικά τσαρτ στα μέσα του 2009, μετά τον θάνατο του Τζάκσον τον Ιούνιο. Το 1994, η στιχουργός Κρίσταλ Κάρτιερ ισχυρίστηκε ότι οι Τζάκσον, Μπόττρελλ και Ρίλεϊ λογόκλεψαν το τραγούδι. Η ετυμηγορία του δικαστηρίου ήταν υπέρ των Τζάκσον, Μπόττρελ και Ρίλεϊ, λόγω έλλειψης στοιχείων - η Κάρτιερ αρνήθηκε να ασκήσει έφεση.
Η δίκη
Το 1994, η στιχουργός Κρίσταλ Κάρτιερ κατηγόρησε τους Τζάκσον, Μπόττρελλ και Ρίλεϊ για λογοκλοπή του τραγουδιού. Η Κάρτιερ ισχυρίστηκε ότι έγραψε, επικύρωσε τα πνευματικά δικαιώματα και ηχογράφησε το τραγούδι το 1985. Στις δίκες, ο Τζάκσον δήλωσε ότι το Dangerous φτιάχτηκε από το τραγούδι Streetwalker, και το συνέγραψε με τον Μπόττρελλ το 1985. Το αρχικό demo του τραγουδιού παίχτηκε στο δικαστήριο. Οι ηχογραφήσεις ακολουθήθηκαν από ακαπέλα εκτελέσεις του Dangerous και του Billie Jean, δίνοντας μια σπάνια εικόνα για τις στιχουργικές του συνήθειες. Ενώ η Κάρτιερ δεν είχε κασέτες με το αρχικό της υλικό, η ετυμηγορία έληξε υπέρ του Τζάκσον, με την Κάρτιερ να αρνείται το δικαίωμα να καταθέσει έφεση.
Ζωντανές εκτελέσεις
Υπάρχουν πέντε ζωντανές εκδοχές του Dangerous:
Για τις συναυλίες Michael Jackson and Friends στα 50α American Bandstand, ο Τζάκσον φορούσε ένα κόκκινο πουκάμισο σε αντίθεση με το αρχικό άσπρο πουκάμισο. Για όλες τις εμφανίσεις του 2002, ο Τζάκσον έπρεπε να είχε φορέσει ένα περιβραχιόνιο στο μαύρο του σακάκι.
Προετοιμασίες για κυκλοφορία ως single και κριτική ανάλυση
Το άλμπουμ Dangerous κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1991, και με πωλήσεις επτά εκατομμυρίων αντίτυπων στις ΗΠΑ και 32 εκατομμυρίων αντίτυπων παγκοσμίως, παραμένει ένα από τα καλύτερα σε πωλήσεις άλμπουμ. Η εμφάνιση του άλμπουμ και η εμπορική του επιτυχία ώθησε τη δισκογραφική εταιρεία του Τζάκσον να συνεχίσει την κυκλοφορία των singles κατά το 1992 και το 1993, ειδικά όταν ο Τζάκσον συνέχισε να προωθεί το άλμπουμ κατά το Dangerous World Tour. Ωστόσο, τον Αύγουστο του 1993 ξεκίνησε η επίθεση των μέσων ενημέρωσης λόγω των κατηγοριών που εκδόθηκαν κατά του Τζάκσον για σεξουαλική κακοποίηση παιδιών. Η αποτυχία του ένατου single του άλμπουμ, Gone Too Soon, στα τσαρτ του Ηνωμένου Βασιλείου και τα προβλήματα υγείας του Τζάκσον οδήγησαν στην ακύρωση της κυκλοφορίας του δέκατου single, του Dangerous - αλλά κυκλοφόρησε αργότερα, με το Remember the Time και το Black Or White στο box set Tour Souvenir Pack. Μια εναλλακτική εκδοχή και ένα remix, ονόματι Roger's Rough Dub, έπρεπε να είχαν συμπεριληφθεί στην expanded εκδοχή του Dangerous - η κυκλοφορία του επιπλέον δίσκου ακυρώθηκε.
Το Dangerous έλαβε γενικά θετικές γνώμες από τους σύγχρονους μουσικούς κριτικούς. Ο Τζων Πάρελς, της The New York Times, δήλωσε ότι «είναι το τελευταίο τραγούδι του Τζάκσον για ένα αρπακτικό εραστή» και τόνισε τους στίχους I felt taken by lust's strange inhumanity», παρατηρώντας: «Είναι μεγάλος χορευτής, με τα τραγούδια του να κηρύττουν έναν σωματικό τρόπο και σαρκικές απολαύσεις». Ο μουσικός κριτικός Νέλστον Τζωρτζ δήλωσε για το κομμάτι, «''[αυτό είναι] ένα κομμάτι που οδηγεί...που εκρήγνυται από τα ηχεία του ραδιοφώνου. Το Dangerous, στην πραγματικότητα, ανοίγει ένα νέο παράθυρο στην καλλιτεχνική καριέρα του Τζάκσον»''. Ο συγγραφέας Μπάρρι Φάμπερ σημείωσε ότι οι στίχοι «είναι μια εξαιρετική απεικόνιση του πώς το σεξ μπορεί να φαίνεται ως μια ισχυρή βιολογική κινούμενη δύναμη».
Εμφάνιση στα τσαρτ
Αν και δεν κυκλοφόρησε ως single, το Dangerous μπήκε στα μουσικά τσαρτ στα μέσα του 2009, μετά τον θάνατο του Τζάκσον τον Ιούνιο. Το κομμάτι έκανε το ντεμπούτο του στην καλύτερη του θέση, στην 78η, στα Swiss Singles Chart, στις 12 Ιουλίου 2009. Το τραγούδι επίσης έφθασε έως την 99η θέση στα German Singles Chart, στις 13 Ιουλίου 2009. Το Dangerous παρέμεινε στα τσαρτ των δύο χωρών μόνο για μια εβδομάδα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον Κατηγορία:Τραγούδια του 1991
Αττικό σύστημα αρίθμησης
Αναφορές
Κατηγορία:Συστήματα αρίθμησης
That One Night: Live in Buenos Aires
Το That One Night: Live in Buenos Aires είναι ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του αμερικάνικου χέβι μέταλ συγκροτήματος Megadeth, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή διπλού CD και DVD, τον Σεπτέμβριο του 2007 μέσω της "Image Entertainment".
Η ηχογράφηση του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε στις 9 Οκτωβρίου του 2005 στο "Obras Sanitarias Stadium" του Μπουένος Άιρες, στο πλαίσιο της περιοδείας για την προώθηση του "The System Has Failed".
Οι κριτικές ήταν θετικές με το "Allmusic" να του δίνει τέσσερα αστέρια, το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 4,0 και το "Metal Archives" 84%.
Η συγκεκριμένη κυκλοφορία πραγματοποιήθηκε ενώ το συγκρότημα βρισκόταν σε περιοδεία για την προώθηση του "United Abominations", βοηθώντας στην εμπορική άνοδο του συγκροτήματος.
Τραγούδια
CD 1
1. Jet Intro - 0:35
2. Blackmail the Universe (Mustaine) - 4:08
3. Set the World Afire (Mustaine) - 5:27
4. Skin O' My Teeth (Mustaine) - 3:22
5. Wake Up Dead (Mustaine) - 3:35
6. In My Darkest Hour (Mustaine, Ellefson) - 6:07
7. Die Dead Enough (Mustaine) - 3:55
8. She-Wolf (Mustaine) - 3:31
9. Reckoning Day (Mustaine, Ellefson, Friedman) - 4:39
10. À Tout le Monde (Mustaine) - 4:28
11. Angry Again (Mustaine) - 3:36
12. Hangar 18 (Mustaine) - 5:06
13. Return to Hangar (Mustaine) - 3:51
14. I'll Be There (Mustaine, Friedman, Prager) - 5:36
15. Tornado of Souls (Mustaine, Ellefson) - 5:22
16. Trust (Mustaine, Friedman) - 6:00
17. Something That I'm Not (Mustaine) - 4:46
18. Kick the Chair (Mustaine) - 4:03
19. Coming Home to Argentina (Mustaine) - 2:35
20. Symphony of Destruction (Mustaine) - 4:23
21. Peace Sells (Mustaine) - 4:40
22. Holy Wars (Mustaine) - 8:33
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "That One Night: Live in Buenos Aires" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Megadeth Κατηγορία:Άλμπουμ του 2007
Μπόα Βίστα (πόλη)
Η Μπόα Βίστα (πορτογ. Boa Vista, που σημαίνει «όμορφη θέα», αντίστοιχο του ελληνικού τοπωνυμίου Καλλιθέα) είναι μεγάλη πόλη της βόρειας Βραζιλίας, πρωτεύουσα της πολιτείας Ροράιμα. Είναι όχι απλώς η βορειότερη από τις 26 πρωτεύουσες των πολιτειών της Βραζιλίας, αλλά και η μόνη από αυτές που βρίσκεται ολόκληρη στο Βόρειο ημισφαίριο της Γης.
Είναι κτισμένη στη δυτική όχθη του ποταμού Μπράνκο (Ρίου Μπράνκου), 220 χιλιόμετρα από τα σύνορα Βραζιλίας-Βενεζουέλας.
Με πληθυσμό που εκτιμάται σε 419.652 κατοίκους το 2020, η Μπόα Βίστα είναι με μεγάλη διαφορά η μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη και δήμος της Ροράιμα, με τα δύο τρίτα σχεδόν του πληθυσμού της πολιτείας να ζει πλέον σε αυτή. Το εμπόριο διεξάγεται κυρίως με το Μανάους, την πρωτεύουσα της Αμαζόνας. Οικονομική δραστηριότητα υπάρχει επίσης μεταξύ της Μπόα Βίστα και των πόλεων Λέθεμ της Γουιάνας και Σάντα Ελένα δε Γουαϊρέν της Βενεζουέλας. Αυτές οι δύο πόλεις του εξωτερικού αποτελούν τις μοναδικές αξιόλογες πόλεις για τις οποίες υπάρχει οδική πρόσβαση προς την Μπόα Βίστα. Δρόμοι βεβαίως υπάρχουν που συνδέουν τους άλλους μικρούς δήμους της Ροράιμα με την πρωτεύουσα. Το αεροπορικό ταξίδι είναι ο μοναδικός τρόπος μεταφοράς σε άλλες περιοχές της Βραζιλίας.
Ως σύγχρονη πόλη, η Μπόα Βίστα ξεχωρίζει ανάμεσα στις άλλες πρωτεύουσες της βόρειας Βραζιλίας στο ότι είναι μια προσχεδιασμένη πόλη, με ακτινωτό πολεοδομικό σχέδιο. Σχεδιάσθηκε από τον αρχιτέκτονα-πολεοδόμο Νταρσί Αλεΐχου Ντερενούσουν (Darci Aleixo Derenusson) που βάσισε το σχέδιό του πάνω σε σχέδια παρόμοια με αυτά της πόλεως των Παρισίων. Η αρχική πόλη αναπτύχθηκε υπό την καθοδήγηση του λοχαγού Ene Garcez, του πρώτου κυβερνήτη της Ροράιμα.
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε στις 9 Ιουλίου 1890 με την επίσημη ονομασία Μπόα Βίστα ντου Ρίου Μπράνκου, από τον κυβερνήτη της Αμαζόνας Αουγκούστου Βιλρουά (Villeroy). Ο πρώτος της δήμαρχος ήταν ο Ζουάου Καπιστράνου ντα Σίλβα Μότα, γνωστός και ως Κορονέλ Μότα.
Το 1943 η Μπόα Βίστα έγινε η πρωτεύουσα του μόλις δημιουργηθέντος Ομοσπονδιακού Εδάφους του Ρίου Μπράνκου, το οποίο αναπτύχθηκε από εξορυκτικές δραστηριότητες. Κατόπιν το Ομοσπονδιακό Έδάφος του Ρίου Μπράνκου έγινε πολιτεία και ακόμα αργότερα μετονομάσθηκε σε «Ροράιμα». Η μηχανοκίνητη εξόρυξη έχει απαγορευθεί εδώ και πολλά έτη, εξαιτίας της υποβαθμίσεως του περιβάλλοντος που αυτή επιφέρει, κάτι που κατέληξε στην επιβράδυνση της οικονομίας της πολιτείας και της Μπόα Βίστα. Παρά το γεγονός αυτό, ο πληθυσμός της πόλεως και του δήμου συνέχισε να αυξάνεται, μετά την εκπληκτική αύξηση της δεκαετίας του 1970 (3% ανά έτος, την υψηλότερη όλων των πρωτευουσών πολιτειών της Βραζιλίας). Το 1950 η Μπόα Βίστα ήταν μια κωμόπολη 5.200 κατοίκων, ενώ το 2006 ο πληθυσμός είχε αυξηθεί κατά 47 φορές, σε 250.000. Τη δεκαετία του 2010 η κρίση στην κοντινή Βενεζουέλα προκάλεσε εισροή οικονομικών μεταναστών από αυτή τη χώρα στην Μπόα Βίστα μεγαλύτερη του 10% του πληθυσμού της πόλεως σε ένα μόνο έτος και συνολικά κατά 50.000 ανθρώπους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μποα Βιστα
Άσλεϊ Μπένσον
Η Άσλεϊ Βικτόρια Μπένσον (αγγλικά: Ashley Victoria Benson, 18 Δεκεμβρίου 1989) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και μοντέλο, γνωστή για τον ρόλο της, ως Hanna Marin στην τηλεοπτική σειρά μυστηρίου-θρίλερ Pretty Little Liars. Eπίσης είναι γνωστή για τη συμμετοχή της στη σαπουνόπερα Days Of Our Lives (2004-2007) ως Abigail Deveraux και στην τηλεοπτική σειρά Eastwick (2009-2010) ως Mia Torcoletti. Το 2012, πρωταγωνίστησε και στην ταινία "Spring Breakers" μαζί με τις Σελίνα Γκόμεζ, Βανέσα Χάντζενς, Ρέιτσελ Κορίν και Γκούτσι Μέιν.
Παιδικά χρόνια
Γεννήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1989 και μεγάλωσε στη περιοχή Άναχαϊμ Χιλς της Καλιφόρνια. Είναι κόρη της Σάνον Μπένσον Χαρτ και του Τζέφ Μπένσον. Έχει μια μεγαλύτερη αδερφή, την Σέιλιν Μπένσον, η οποία στο παρελθόν ήταν μαζορέτα για την ομάδα μπάσκετ LA Lakers. Ξεκίνησε μαθήματα μπαλέτου, jazz και hip-hop χορού σε ηλικία μόλις τεσσάρων ετών, ενώ έχει εμφανιστεί και σε αρκετές παραστάσεις μιούζικαλ. Όταν ήταν τεσσάρων ετών, καλέστηκε για audition για να τραγουδήσει σόλο σε τέσσερις χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις που προγραμμάτισε η εκκλησία της γειτονιάς της. Σε ηλικία οκτώ ετών, ξεκίνησε να εργάζεται ως παιδί-μοντέλο, μέσα από το πρακτορείο Ford Modeling Agency συμμετέχοντες σε διάφορες διαφημίσεις. Το 2002, εμφανίστηκε ως μαθήτρια, σε ένα μουσικό videoclip του τραγουδιστή Ρομέο Μίλερ. Έχει εμφανιστεί επίσης, στα videoclip '' BlackLight" των One Call, στο "That Girl " των NLT και στο "Honestly " των Hot Chelle Rae. Συμμετείχε επίσης και σε ένα επεισόδιο της σειράς "Zoey 101" τον Μάρτιο του 2005.
Προσωπική ζωή
Είναι αμφιφυλόφιλη. Από τον Ιανουάριο του 2011 μέχρι τον Οκτώβριο του 2017 είχε δεσμό με τον παραγωγό Ράιαν Γκουντ. Από τον Αύγουστο του 2018 μέχρι τον Απρίλιο του 2020 ήταν ζευγάρι με την ηθοποιό και μοντέλο Κάρα Ντελεβίν, με την οποία γνωρίστηκαν στα γυρίσματα της ταινίας "Her Smell".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί μοντέλα
1 Απριλίου
31 Μαρτίου | 1 Απριλίου | 2 Απριλίου
Η 1η Απριλίου είναι η 91η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (92η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 274 ημέρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Ορεκτολοβίδες
Οι ορεκτολοβίδες (λατινική και επιστημονική ονομασία Orectolobidae) είναι οικογένεια ψαριών που ανήκει στην τάξη του φαλαινοκαρχαρία, τα ορεκτολοβόμορφα. Η οικογένεια περιλαμβάνει 12 είδη που ζουν σε αβαθή νερά των τροπικών και ημιτροπικών περιοχών του δυτικού Ειρηνικού και του ανατολικού Ινδικού Ωκεανού, κυρίως γύρω από την Αυστραλία και την Ινδονησία, αν και ένα είδος (ο ορεκτόλοβος ο ιαπωνικός, Orectolobus japonicus) συναντάται βόρεια μέχρι και τα νερά της Ιαπωνίας.
Περιγραφή
Οι ορεκτολοβίδες είναι βυθόψαρα, και περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους ακουμπώντας στον πυθμένα της θάλασσας. Τα περισσότερα είδη έχουν μέγιστο μήκος μέχρι 1,25 μέτρο, αλλά τα δύο μεγαλύτερα, το Orectolobus maculatus και το Orectolobus halei, φθάνουν περί τα 3 μέτρα.
Και τα 12 είδη διαθέτουν καλό καμουφλάζ, με ένα συμμετρικό μοτίβο από κηλίδες, που θυμίζει το μοτίβο ενός χαλιού. Εξαιτίας αυτού του χαρακτηριστικού μοτίβου, τα μέλη της οικογένειας και άλλων συγγενικών οικογενειών αποκαλούνται συχνά στην αγγλική «καρχαρίες-χαλιά» («carpet sharks») Η κάλυψή τους βελτιώνεται από την ύπαρξη μικρών λοβών στα πλάγια του σαγονιού, που μοιάζουν με φύκια και χρησιμεύουν επιπλέον ως αισθητήρια. Τα ψάρια αυτά κρύβονται έτσι αποτελεσματικά ανάμεσα σε βράχους και συλλαμβάνουν από εκεί μικρότερα ψάρια που τυχαίνει να κολυμπούν υπερβολικά κοντά τους, χαρακτηριστικό των θηρευτών ενέδρας. Επίσης έχουν ισχυρά σαγόνια με βελονωτά δόντια που τα βοηθούν στη συγκράτηση της λείας τους. Τα κύτταρα του αίματος αρκετών ειδών έχουν περιγραφεί και μελετηθεί.
Σχέσεις με τον άνθρωπο
Γενικώς τα σαρκοφάγα αυτά καρχαριοειδή ψάρια θεωρούνται ακίνδυνα για τους ανθρώπους. Ωστόσο έχουν επιτεθεί σε κολυμβητές και δύτες που απρόσεκτα τα πλησιάζουν πολύ. Το Αρχείο Επιθέσεων Καρχαριών της Αυστραλίας έχει καταγεγραμμένες περισσότερες από 50 απρόκλητες επιθέσεις από ορεκτολοβίδες, ενώ το Διεθνές Αρχείο Επιθέσεων Καρχαριών 28, καμιά από τις οποίες δεν ήταν θανατηφόρα. Ορεκτολοβίδες έχουν δαγκώσει και σέρφερς. Το σώμα των ορεκτολοβιδών είναι πολύ ευλύγιστο και μπορούν εύκολα να δαγκώσουν ένα χέρι που κρατά την ουρά τους. Διαθέτουν πολλά, μικρά αλλά κοφτερά δόντια, και οι δαγκωματιές τους μπορούν να είναι σοβαρές, διατρυπώντας εύκολα μια λαστιχένια καταδυτική στολή. Είναι επίσης γνωστό ότι με το δάγκωμα παραμένουν αγκιστρωμένα στο θύμα τους και μπορεί να είναι πολύ δύσκολο να ανοίξουν τα σαγόνια τους.
Αντιστρόφως, ο άνθρωπος επιτίθεται πολύ περισσότερες φορές στα ψάρια αυτά, τουλάχιστον στην Αυστραλία, όπου το δέρμα τους χρησιμεύει στην κατασκευή δερμάτινων ειδών.
Γένη και είδη
thumb|right|Το είδος Orectolobus leptolineatus Τα 12 είδη της οικογένειας που ζουν σήμερα κατατάσσονται σε τρία γένη, ως εξής :
Υπάρχουν επίσης εξαφανισθέντα προϊστορικά μέλη της οικογένειας, των οποίων βρέθηκαν απολιθώματα, όπως τα είδη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ορεκτολοβιδες
Πρίτοκα
Η Πρίτοκα (σερβικά κυριλλικά: Притока) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μπίχατς, εντός του Καντονιού της Ούνα-Σάνα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 733 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς με σερβική πληθυσμιακή πλειοψηφία
Θεώνη Βαχλιώτη-Όλντριτζ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1922 και πραγματοποίησε σπουδές στην Αθήνα και το Σικάγο. Σε αρκετά μικρή ηλικία έμεινε ορφανή από μητέρα. O πατέρας της (στρατιωτικός και πολιτικός) Αθανάσιος Βαχλιώτης, την παρότρυνε να ανοίξει τα φτερά της για την Αμερική. Κατά τη διάρκεια της πολυετούς καριέρας της δημιούργησε κοστούμια για περισσότερα από 300 κινηματογραφικά και θεατρικά έργα.
Το 1974 τιμήθηκε με το Βραβείο Όσκαρ Ενδυματολογίας για τη δουλειά της στην ταινία Ο μεγάλος Γκάτσμπυ (1974). Τιμήθηκε με τρία Βραβεία Τόνυ για τα κοστούμια που κατασκεύασε για τις παραστάσεις «Άννι» (1977), «Μπάρνουμ» (1980) και «Το κλουβί με τις τρελές» (1984).
Το 1976 διακρίθηκε με το «Μετάλλιο της Ελευθερίας» της Νέας Υόρκης, ενώ το 1986, έλαβε τιμητική θέση στο Theater Hall of Fame. Το 2000 τιμήθηκε για το σύνολο της καριέρας της από το Σωματείο Αμερικανών Ενδυματολόγων.
Βραβεία
Μια από τις πιο πολυβραβευμένους σχεδιαστές μόδας του αμερικανικού θεάτρου, η Όλντριτζ έχει λάβει τρία Βραβεία Τόνυ για τα «Άννι» (1977), «Μπάρνουμ» (1980) και «Το κλουβί με τις τρελές» (1984) καθώς και 11 υποψηφιότητες για Βραβείο Τόνυ, συμπεριλαμβανομένων των παραγωγών για τα A Chorus Line, 42nd Street και Dreamgirls. Έλαβε αρκετούς επαίνους από το Drama Desk awards και άλλες θεατρικές ομάδες. Το 2002, έλαβε το βραβείο Irene Sharaff Lifetime Achievement από το Theatre Development Fund.
Η Όλντριτζ εργάστηκε αρκετά στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Οι παραγωγές της περιλάμβαναν τις ταινίες Το δίκτυο, Τα μάτια της Λόρα Μαρς και Πλούσιες και διάσημες. Έλαβε Όσκαρ και ένα βραβείο από την Βρετανική Ακαδημία Κινηματογράφου για την ταινία Ο μεγάλος γκάτσμπυ του 1974. Τα σχέδιά της για αυτήν την ταινία υιοθετήθηκαν για μια σειρά ρούχων, η οποία πουλήθηκε αποκλειστικά από την Bloomingdale's στο Μανχάταν.
Προσωπική ζωή
Ήταν η σύζυγος του Αμερικανού ηθοποιού Τομ Όλντριτζ από το 1953 μέχρι τον θάνατό της στις 21 Ιανουαρίου 2011, σε ηλικία 88 ετών, σε νοσοκομείο στο Στάνφορντ των ΗΠΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ενδυματολόγοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερων Κοστουμιών Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony
Γλώσσες της Ουγγαρίας
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Τρίγλωσση πινακίδα (στα [[Ουγγρική γλώσσα|ουγγρικά, ρουμανικά καιγερμανικά) στη Γκιούλα (που σημαίνει "κοινωνική ασφάλιση υγείας")]] Οι γλώσσες που ομιλούνται στην Ουγγαρία έχουν ως εξής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γλώσσες της Ουγγαρίας
Νικολάεβσκ (Αλάσκα)
Το Νικολάεβσκ (αγγλικά: Nikolaevsk, ρωσικά: Николаевск) είναι οικισμός στην πολιτεία της Αλάσκα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 318 κατοίκους, διαθέτει και δημοτικό σχολείο.
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε το 1968 από μια ομάδα Ρώσων παλαιών πιστών της Ρωσικής ορθόδοξης εκκλησίας, και παραμένει σε μεγάλο βαθμό εθνικά ρωσική πόλη. Η πορεία της ομάδας αυτής από τη Ρωσία στην Κίνα κι έπειτα στην Αλάσκα, καθώς και η ιστορία της ίδρυσης της Νικολάεβσκ αναφέρεται σε άρθρο του 1972 στο περιοδικό Νάσιοναλ Τζιογκράφικ (National Geographic), και το 2013 στο επεισόδιο στο κανάλι NatGeo που ονομάζεται «Κόκκινη Αλάσκα».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσική Αμερική Κατηγορία:Πόλεις της Αλάσκας
Σίμων Λέμνιους
Βίος
Γεννήθηκε στο χωριό Γκούαντ, στον σημερινό δήμο Val Müstair, στο δυτικό άκρο του καντονίου Γκραουμπύντεν και της Ελβετίας. Διετέλεσε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βιτεμβέργης. Προκάλεσε την οργή του Λουθήρου δημοσιεύοντας το έργο Επιγράμματα (Epigrammaton libri duo) το έτος 1538. Ο Λέμνιους κατέφυγε τότε στην πόλη Βορμς και εξακολούθησε να γράφει σατιρικά έργα εναντίον των μεταρρυθμιστών. Πέθανε στο Κουρ (ή Τσουρ) σε ηλικία μόλις 39 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουμανιστές Κατηγορία:Ελβετοί λογοτέχνες Κατηγορία:Ελβετοί μεταφραστές Κατηγορία:Συγγραφείς στη λατινική γλώσσα
Ιερά Μονή Πρασάρεως
Η Ιερά Μονή Πρασάρεως ήταν ορθόδοξο μοναστήρι, το οποίο λειτούργησε στις αρχές του 20ού αιώνα κοντά στο χωριό Πράσαρη (σημερινό Hisarkoy) του Πόντου, περίπου 40 χιλιόμετρα νοτίως της Κερασούντας.
Η μονή ήταν αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και ήταν κτισμένη σε απότομο και οχυρωμένο βράχο.
Ιστορικά στοιχεία
Ιδρύθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα, στη θέση αρχαίου προσκυνήματος. Με ενέργειες του μητροπολίτη Χαλδίας Γερβασίου Σουμελίδη (1864-1905) το 1901 χτίστηκε ο ναός και κατόπιν τα άλλα κτίσματα της μονής (κελιά, ξενώνες, εστιατόριο, βιβλιοθήκη κλπ.).
Θεολογική Σχολή του Πόντου
Ο διάδοχος του Γερβασίου, Λαυρέντιος, εγκαινίασε το 1907 σχολή, η οποία αρχικά ονομάστηκε Ιεροδιδασκαλείο Πρασάρεως. Στην κατασκευή της σχολής βοήθησαν οι κάτοικοι του χωριού υπό την εποπτεία του Έλληνα προέδρου. Η λειτουργία της σχολής άρχισε το 1909 με 200 μαθητές από τα περίχωρα και λίγους από την Κερασούντα. Αργότερα μετονομάστηκε σε Θεολογική Σχολή του Πόντου. Λειτούργησε με κανονισμό και πρόγραμμα μαθημάτων ανωτέρου κύκλου σπουδών, αλλά μόνο ως το 1914, λόγω της έναρξης της Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Το σχολικό κτίριο αποτελούνταν από 48 αίθουσες που ήταν αίθουσες διδασκαλίας, κοιτώνες σπουδαστών, αίθουσες καθηγητών, κουζίνα και τραπεζαρία. Σύμφωνα με τον κανονισμό του σχολείου, τα παιδιά γίνονταν δεκτά μετά από αυστηρή εξέταση. Όλα τα παιδιά ζούσαν στο εσωτερικό του σχολείου, φορούσαν ομοιόμορφη και ομοιόχρωμη στολή και κατέβαλλαν 10 χρυσές τουρκικές λίρες το χρόνο. Μερικά παιδιά με ειδικές ανάγκες είχαν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν δωρεάν, αλλά μόνο αν ήταν άριστοι μαθητές. Μόνον οι καλύτεροι καθηγητές επιλέχθηκαν να διδάξουν στη σχολή.
Η μονή σήμερα
Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923, το χωριό εκκενώθηκε από Έλληνες και η μονή ερημώθηκε. Σήμερα σώζονται μόνο ερείπια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πρασαρεως Κατηγορία:Ιερά Μητρόπολις Χαλδίας Πρασαρεως
Κλέαρχος Σπυρομήλιος
Ο Κλέαρχος Σπυρομήλιος (1917-1943) ήταν σμηναγός της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας που έχασε τη ζωή του κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Χειμάρρα το 1917 και έγινε δεκτός στην 6η σειρά του Τμήματος Αξιωματικών της Σχολής Αεροπορίας το 1936. Αποφοίτησε ως χειριστής με το βαθμό του Ανθυποσμηναγού το 1939 και στη συνέχεια έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις του ελληνοϊταλικού πολέμου κατά τα έτη 1940-41. Μετά τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα το 1941, διέφυγε όπως και πολλοί άλλοι Έλληνες αξιωματικοί στην Αίγυπτο για να συνεχίσει να μάχεται ενάντια στις δυνάμεις του Άξονα. Εκεί δραστηριοποιήθηκε στην 336 Μοίρα Διώξεως πετώντας με αεροσκάφη Hawker Hurricane. Στις 15 Ιουνίου 1943 πετούσε σε αποστολή προστασίας νηοπομπής, όταν λόγω βλάβης του κινητήρα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το αεροσκάφος του με αλεξίπτωτο, κοντά στην πόλη Σίντι Μπαράνι (Sidi Barrani) της Αιγύπτου. Έκτοτε αγνοούνται τα ίχνη του και θεωρείται νεκρός.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Έλληνες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Οικογένεια Σπυρομήλιου
Βελεστίνον (Παράκτιο βοηθητικό)
Βελεστίνον (Παράκτιο βοηθητικό) / Φ/Τ 11
Από το 1943 στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό. Ομοίου τύπου πλοία ‘Αγχίαλος’, Βελεστίνον, ‘Δίστομον’, ‘Ελασσών’, ‘Καλάβρυτα’ και ‘Λέχοβον’. . Παραχωρήθηκε από τις Η.Π.Α.. Εκποιήθηκε το 1964.
Κατηγορία:Ελληνικά βοηθητικά πλοία Κατηγορία:Ελληνικά πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Πάπα Γουέστρι
Το Πάπα Γουέστρι, (αγγλικά: Papa Westray) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των Ορκάδων. Έχει έκταση 9,18 τ.χλμ. και 90 κατοίκους (2011). Βρίσκεται βορειοανατολικά της νήσου Γουέστρι και συνδέεται ακτοπλοϊκώς αλλά και αεροπορικώς με αυτή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορκάδες
Τέμενος Τοκλού Ντεντέ
Ο ναός της Αγίας Θέκλας υπήρξε ορθόδοξη χριστιανική εκκλησία στην Κωνσταντινούπολη. Έχει ταυτιστεί με το Ατίκ Μουσταφά Πασά Τζαμί, όπως και με το Τοκλού Ντεντέ Τζαμί, χωρίς ωστόσο να υπάρχει βεβαιότητα.
Ο ναός βρισκόταν στην ενορία «το Έβδομον», που σήμερα λέγεται «Εϊβάν σεράι», και κοινώς «Αϊβασαρή» στο βορειοδυτικό άκρο της Κωνσταντινούπολης. Άλλοι δύο ναοί της Αγίας Θέκλας βρίσκονταν η μία στα «Κοντάρια» και η άλλη κοντά του Ιουλιανού λιμανιού πίσω από την Σιδηρά Πύλη και δεν πρέπει να συγχέονται με αυτόν. Σύμφωνα με τον Σεΐδ Αλή, στο νεκροταφείο κοντά στο τέμενος απόκειται μαζί με άλλους ο «Αβού Σεϊβέτ, ο Χουρδής», που συνεκστράτευσε μαζί με τον περιβόητο «Χαλέδ» στρατηγού και σύγχρονου προφήτη κατά της Κωνσταντινουπόλεως. Στο μικρό παρατείχισμα σώζεται επίσης αγίασμα του Αγίου Βασιλείου. Το τέμενος είναι λόγω των τάφων του λίαν σεβαστό στους μουσουλμάνους.
Το μνημείο σε μεγάλο μέρος κατεδαφίστηκε το 1928.
Ιστορία του ναού
Η Άννα Κομνηνή μας αναφέρει ότι όταν ο Ισαάκιος Κομνηνός τροπαιοφόρος επέστρεψε από την εκστρατεία του εναντίον των Πετζινάκων αναπαύθηκε μαζί με τον στρατό του στους πρόποδες του λόφου Λοβιτζιού. Τότε τον έπιασε ραγδαία βροχή και νιφετός, την ημέρα της μνήμης της Αγίας Θέκλης. Ξεχείλισαν οι χείμαρροι και οι ποταμοί και όλο το τοπίο πλημμύρισε με τα νερά της βροχής. Τα ορμητικά νερά, συνοδευόμενα από αστραπές και βροντές παρέσυραν τα άλογα και κόντεψαν να πνίξουν τους στρατιώτες. Ο Ισαάκιος κατέφυγε κάτω από μια βελανιδιά, την οποία όμως εγκατάλειψε λίγο πριν την ξεριζώσει ένας σφοδρός άνεμος. Ο Ισαάκιος θαύμασε που όλοι μείναν σώοι και αβλαβείς, και γι' αυτό, αργότερα στο σημείο αυτό έκτισε την εκκλησία αυτή. Από τον συγγραφέα της συνέχειας του Θεοφάνη όμως ξέρουμε ότι υπήρχε ναός με αυτό το όνομα, τον οποίο είχε ιδρύσει ο Θεόφιλος διακόσια εικοσιεννιά χρόνια πριν από τον Ισαάκιο προς τιμήν της πρωτομάρτυρας Θέκλας και της κόρης του που έφερε το όνομα της Αγίας. Όπως παραδίδει ο Αλέξανδρος Πασπάτης στο έργο του Βυζαντιναί μελέται Τοπογραφικαί και ιστορικαί, ο ναός μετατράπηκε σε τέμενος αμέσως μετά την άλωση της Πόλης και ονομάστηκε «Τοκλού Ιμπραχήμ Δεδέ Τζαμί», του οποίου το όνομα επιγράφτηκε πάνω από την μεγάλη θύρα του ναού. Τον καιρό της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης από τον Μωάμεθ ο Τοκλού Ιμπραχήμ Δεδέ, ο επιλεγόμενος νικητής (Γαζή) ήταν φύλακας των οθωμανικών τάφων του νεκροταφείου κοντά στον ναό. Το όνομα «Τοκλού» δεν εξηγείται από τα Τούρκικα, αφού το «τοκ» σημαίνει «πλήρης» και δεν σχηματίζει επίθετο. Άρα το «Τοκλού» εικάζεται ότι προέρχεται από το όνομα της Αγίας Θέκλας. Τα εισοδήματα του ναού αφιερώθηκαν στο εκβάφειο του Σουλτάν Βαϊεζήδ. Οι ιεροί αυτοί τάφοι βρίσκονται έξω από τις καθολικές πύλες των Βλαχερνών, μέσα στο Ηράκλειο και Λεόντειο τείχος. Το νεκροταφείο μάλλον προϋπήρχε, αφού είχε προηγηθεί Πολιορκία της Κωνσταντινούπολης το έτος 654, και το μέρος αυτό ήταν έξω από τα τείχη.
Πηγές
Θεκλα
Ευκροσσόρρινος
Ο ευκροσσόρρινος (λατινική και επιστημονική ονομασία Eucrossorhinus) είναι γένος καρχαριοειδούς ψαριού της οικογένειας ορεκτολοβίδες, το οποίο σήμερα περιλαμβάνει το μοναδικό είδος ευκροσσόρρινος ο δασυπώγων (Eucrossorhinus dasypogon), είναι δηλαδή μονοτυπικό γένος. Ζει στους βυθούς αβαθών περιοχών των θαλασσών βορείως της Αυστραλίας, συνήθως σε κοραλλιογενείς υφάλους. Φθάνει σε μήκος το 1,8 μέτρο και έχει πεπλάτυσμένο σώμα και κεφαλή. Το πλέον χαρακτηριστικό του σημάδι είναι μια σειρά δερματικών φύλλων που προεξέχουν γύρω από την κεφαλή του, μέχρι και το πηγούνι. Η σειρά αυτή, μαζί με το πολυσύνθετο χρωματικό μοτίβο του ψαριού αυτού, αποτελούμενο από μικρές κηλίδες και δικτυωτούς σχέδια, το καμουφλάρουν αποτελεσματικότατα στον βραχώδη βυθό των υφάλων.
Κατά τη διάρκεια της ημέρας οι μοναχικοί ευκροσσόρινοι βρίσκονται γενικώς μέσα σε κοιλότητες, με την ουρά τους διπλωμένη. Ο καθένας τείνει να παραμένει σε μία συγκεκριμένη περιοχή και έχει τα αγαπημένα του σημεία για ανάπαυση, ενώ παράλληλα ενεδρεύει για περαστικά ψάρια και ασπόνδυλα. Επίσης, δελεάζει τη λεία του κυματίζοντας την ουρά του έτσι ώστε να μοιάζει με κοπάδι από μικρά ψαράκια. Τη νύκτα κινητοποιείται και κυνηγά ενεργητικά. Το είδος/γένος είναι, όπως και πολλοί άλλοι καρχαρίες, ωοζωοτόκο, αλλά λίγα είναι γνωστά σχετικώς με την ανάπτυξή του από έμβρυο μέχρι ώριμο ευκροσσόρρινο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ευκροσσορρινος
Ένωση συνόλων
thumb|Διάγραμμα Venn ένωσης δύο συνόλων. Στην θεωρία συνόλων, ένωση δύο συνόλων A και B (συμβολισμός A \cup B) ονομάζουμε το σύνολο που αποτελείται από τα κοινά και μη κοινά στοιχεία των δύο συνόλων.
Μαθηματικά, η ένωση δύο συνόλων A και B ορίζεται ως εξής: ή x \in B\}. Η ύπαρξη αυτού του συνόλου συνήθως είναι ένα από τα αξιώματα του αξιωματικού συστήματος.
Για παράδειγμα, για και  είναι.
Ιδιότητες της πράξης της ένωσης συνόλων
Η ένωση συνόλων είναι μια πράξη μεταξύ συνόλων, για την οποία ισχύουν οι ιδιότητες:
(όπου Α, Β, Γ ⊆ Ω και Ø είναι το κενό σύνολο)
Ακόμη για τις πράξεις της ένωσης και της τομής συνόλων ισχύουν και οι γενικές ιδιότητες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ενωση Κατηγορία:Δυαδικές πράξεις
Απόστολος Θωμάς
Ο Άγιος Θωμάς ήταν ένας από τους δώδεκα αποστόλους, μαθητές του Ιησού Χριστού. Ήταν Ιουδαίος στην καταγωγή και, όπως και άλλοι μαθητές, ασκούσε το επάγγελμα του ψαρά. Εγκατέλειψε το επάγγελμά του και ακολούθησε το Χριστό, όταν εκείνος του το ζήτησε. Ήταν από τους ένθερμους μαθητές, όμως μετά την ανάσταση ολιγοπίστησε και δεν πίστεψε ότι ο Χριστός αναστήθηκε, παρά μόνον όταν ψηλάφισε στα χέρια Του τα σημάδια της Σταύρωσης, στη δεύτερη εμφάνιση του Χριστού στους μαθητές μετά την ανάσταση Του (αναφέρεται ότι κατά την πρώτη εμφάνιση του Ιησού στους μαθητές, ο Θωμάς απουσίαζε).
Μετά την Πεντηκοστή και την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, ο Θωμάς ακολούθησε το «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη», όπως και οι υπόλοιποι απόστολοι, και ταξίδεψε σε μακρινούς τόπους μεταφέροντας τον Θείο Λόγο. Κατά τη χριστιανική παράδοση, μετά από Θεία Παρέμβαση ταξίδεψε ως την Ινδία, όπου ξεκίνησε το ιεραποστολικό του έργο, προσηλυτίζοντας και βαπτίζοντας Χριστιανούς πολλούς ειδωλολάτρες.
Σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση της Συρίας, ο Άγιος Θωμάς φέρεται να μαρτύρησε στο όρος Αγ. Θωμάς στην Τσεννάι της Ινδίας στις 3 Ιουλίου το 72 μ.Χ. Ο Εφραίμ ο Σύρος δηλώνει ότι ο Απόστολος σκοτώθηκε στην Ινδία και ότι τα λείψανα του μεταφέρθηκαν τότε στην Έδεσσα. Αυτή είναι η παλαιότερη γνωστή καταγραφή του θανάτου του.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Θωμά στις 6 Οκτωβρίου, ενώ εορτάζεται επίσης την πρώτη Κυριακή μετά το Πάσχα
Παραπομπές
Θωμας Θωμάς
Φλότα
Το Φλότα, (αγγλικά: Flotta) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των Ορκάδων. Έχει έκταση 8,76 τ.χλμ. και 80 κατοίκους (2011).
Κατηγορία:Ορκάδες
Υπόθεση Κικέρων
Η Υπόθεση «Κικέρων» αφορούσε μία σοβαρή υπόθεση κατασκοπείας που εξελίχθηκε στην Άγκυρα της Τουρκίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Γενικά
Συγκεκριμένα περί το 1943 η Τουρκία παρέμενε ακόμα ουδέτερη.
Την ίδια εκείνη εποχή η Αγγλία στη προσπάθειά της να συγκρατήσει γερμανικές στρατιωτικές δυνάμεις διασπασμένες στη περιοχή των Βαλκανίων διέδιδε παραπλανητικά σχέδια για επικείμενη απόβαση στην Ελλάδα, είτε από την πλευρά του Ιονίου (Αδριατικής) είτε από το Αιγαίο.
Κατασκοπευτική δράση
Στο προσωπικό της αγγλικής πρεσβευτικής κατοικίας στην Άγκυρα εργαζόταν ως υπηρέτης και κάποιος Ελίεζα ή Ηλίαζ Μπάσνα ή Μπάσντα αλβανικής καταγωγής, μουσουλμάνος, γεννημένος στη Πρίστινα , το 1904, που φερόταν να είχε εργαστεί παλαιότερα σε πρεσβείες στη Ρίγα δηλώνοντας ότι γνώριζε έτσι αρκετές γλώσσες. Μεταξύ των παλαιών γνώριμιών του ήταν και ο τότε α΄ γραμματέας της γερμανικής πρεσβείας στην Άγκυρα.
Τελικά επήλθε συμφωνία από τον πρέσβη Φον Πάπεν και την έγκριση του υπουργού Εξωτερικών Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ για την παραλαβή τους και την πληρωμή. Ο Πρέσβης φον Πάπεν παραλαμβάνοντας τα φωτογραφημένα έντυπα τα έστειλε στο Βερολίνο για επεξεργασία και αξιολόγηση με την κωδική ονομασία "CICERO" εκ του κωδικού ονόματος του κατασκόπου Μπάζνα. Λέγεται χαρακτηριστικά πως, βλέποντας τα φωτογραφημένα έγγραφα ο στρατηγός της SS φέρεται να δήλωσε "είναι απλά τόσο καλά για να είναι αληθινά", δίνοντας εντολή για προώθησή τους στον Χίτλερ.
Όταν τέλος τα είδε ο Χίτλερ φέρεται να δήλωσε "Τα έγγραφα φαίνονται γνήσια αλλά το περιεχόμενο αμφίβολο", παρά ταύτα ενέκρινε τη συνέχιση της συνεργασίας, αν και είχε ολοκληρωθεί η αξιολόγηση του πληροφοριοδότη.
Αξιολόγηση πληροφοριοδότη
Στη συνέχεια των παραπάνω οι Γερμανοί ξεκίνησαν να ερευνούν όλο το βιογραφικό του πληροφοριοδότη. Κατά τον έλεγχο αυτό διαπιστώθηκαν όμως διάφορες σοβαρές ανακρίβειες, μεταξύ των οποίων ότι γνώριζε πολύ καλά αγγλικά, που αναφέρθηκε ψευδώς, ή ότι τη φωτογράφηση είχε κάνει μόνος του, ενώ σε κάποια φωτογραφία εγγράφου φαινόταν κάποιο άλλο χέρι να το κρατάει, ή ότι αυτή έγινε σε χρόνο τρία λεπτά από το γραφείο του Άγγλου πρέσβη στο δωμάτιό του που μετά από μέτρηση απείχε πολύ περισσότερο χρόνο, αφού αυτό ήταν σε διαφορετική οικία.
Συνέχεια δραστηριότητας
Το πρώτο φιλμ που περιείχε περίπου 55 άκρως απόρρητα έγγραφα μεταξύ αγγλικού υπουργείου Εξωτερικών και αγγλικής πρεσβείας στην Άγκυρα, ακολούθησαν φωτογραφίες πολλών άλλων εγγράφων που αφορούσαν ανεκτίμητες πληροφορίες για επικείμενη απόβαση στη Βαλκανική, έκθεση από τη Διάσκεψη της Τεχεράνης, συμμαχικές αποφάσεις για την τελική καταστροφή του Γ΄ Ράιχ, αγγλικούς και αμερικανικούς βομβαρδισμούς της Βαλκανικής κ.ά. με παράλληλες τεράστιες αμοιβές του "Κικέρωνα" μέχρι τον Απρίλιο του 1944 που ξαφνικά παραιτήθηκε από την πρεσβευτική θέση του.
Άδοξο τέλος
Στη συνέχεια ο Μπάσνα έχοντας αποκομίσει ήδη τεράστια κεφάλαια από την δραστηριότητά του προσπάθησε να ξεκινήσει μια επιχείρηση οικοδομικών έργων με εκσκαφείς και ξενοδοχειακή μονάδα. Παράλληλα όμως τότε η Αστυνομία είχε αρχίσει την έρευνα της πληθώρας παραχαραγμένων στερλινών που κυκλοφορούσαν στην αγορά, που κατέληξαν στον Μπάσνα και τους λογαριασμούς του, οι οποίοι και κατασχέθηκαν. Έτσι αποδείχθηκε ότι όλες οι γερμανικές αμοιβές που είχε λάβει είχαν γίνει με τέλεια παραχαραγμένα χρήματα.
Μετά τη λήξη του Β΄ Π.Π. ο Μπάσνα προσπάθησε να στραφεί κατά της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας πλην όμως ανεπιτυχώς, αλλά και με ιδιαίτερα σκωπτικά σχόλια εκ μέρους των Γερμανών.
Τελικά φέρεται να πέθανε πάμπτωχος στο Μόναχο τον Δεκέμβριο του 1970.