cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μασσαλία
Μεσαίωνας
thumb|right|250x250px|Μασσαλία ([[1575)]] Μετά την πτώση της Ρώμης η Μασσαλία έπεσε διαδοχικά στα χέρια Βησιγότθων, Οστρογότθων και Φράγκων. ο Καρλομάγνος τής έδωσε ιδιαίτερη σημασία, μετατρέποντας την στο σημαντικότερο εμπορικό κέντρο της αυτοκρατορίας του. Μετά τον 10ο αιώνα η πόλη γνώρισε νέα ακμή υπό τη φροντίδα των κομήτων της Προβηγκίας. Εξεγέρθηκε (1262) υπό τον Ούγο ντε Βω κατά της κυριαρχίας των Ανδεγαυών με καταστολή της από τον Κάρολο Α'. Το (1347) η πόλη ήταν ένα από τα μεγαλύτερα θύματα της επιδημίας βουβωνικής πανώλους που σάρωσε την Ευρώπη τα δύο επόμενα χρόνια. Μάλιστα, υποστηρίζεται ότι η Μασσαλία ήταν το σημείο εισόδου της πανούκλας στην Ευρώπη. Από τους 90.000 κατοίκους της πόλης οι 50.000 - περισσότεροι από τους μισούς - πέθαναν από τη θανατηφόρο επιδημία, κάτι που ήταν το μεγαλύτερο πλήγμα σε ολόκληρη την ιστορία της πόλης. Η παρακμή της πόλης ολοκληρώθηκε αργότερα (1423) μετά τις επιδρομές λεηλασίας των Αραγωνέζων.
Σύντομα ανέκαμψε όταν το (1437) ο κόμης της Προβηγκίας Ρενέ του Ανζού που διαδέχθηκε τον πατέρα του Λουδοβίκο Β' του Ανζού έφτασε στη Μασσαλία και την έκανε το δεύτερο στρατιωτικό κέντρο της Γαλλίας μετά το Παρίσι. Στα ερείπια του παλιού πύργου του Μωμπέρ έχτισε μια σειρά από αμυντικές οχυρώσεις, στοχεύοντας να τη χρησιμοποιήσει σαν στρατιωτική βάση για την ανακατάκτηση του βασιλείου της Σικελίας. Ενσωματώθηκε στο Γαλλικό βασίλειο το 1481 αλλά επαναστάτησε αμέσως μετά. Ο βασιλιάς της Γαλλίας Φραγκίσκος Α' αποφάσισε να την επισκεφτεί (1511) από την περιέργεια του να δει έναν ρινόκερο που έστελνε σαν δώρο ο βασιλιάς της Πορτογαλίας Μανουήλ Α' στον πάπα Λέοντα Ι'. Ναυάγησε, όμως, στη νησίδα του Ιφ, όπου έχτισε αμυντικές οχυρώσεις, που χρησίμευσαν λίγο αργότερα στην υπεράσπιση της πόλης από την επίθεση του αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Έναν αιώνα αργότερα, ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος ΙΔ' εξεστράτευσε ο ίδιος, επικεφαλής του στρατού του, προκειμένου να αντιμετωπίσει μια εξέγερση κατά του τοπικού κυβερνήτη. Τοποθέτησε στρατιωτική φρουρά κτίζοντας δύο νέα φρούρια στο λιμάνι, τα φρούρια του Αγίου Νικολάου και του Αγίου Ιωάννου.
Σύγχρονη ιστορία
Το 1720 η νέα μεγάλη επιδημία πανώλους, ο λεγόμενος μαύρος θάνατος, κόστισε τη ζωή σε 100.000 ανθρώπους στην ευρύτερη περιοχή της πόλης. Ήταν από τις πόλεις που δέχτηκαν με τον μεγαλύτερο ενθουσιασμό τη Γαλλική επανάσταση το 1792, στέλνοντας πολλούς στρατιώτες στο Παρίσι, από τα πολεμικά εμβατήρια των οποίων προήλθε αργότερα ο Γαλλικός εθνικός ύμνος (Η Μασσαλιώτιδα). Τον 19ο αιώνα γνώρισε ακόμα μεγαλύτερη ακμή, ιδιαίτερα μετά τη διάνοιξη της διώρυγας του Σουέζ το 1869. Στις αρχές του 20ού αιώνα ήταν το κέντρο διοίκησης των εκτεταμένων Γαλλικών αποικιών. Εκεί έφτασε το 1934 ο βασιλιάς της Γιουγκοσλαβίας Αλέξανδρος Α΄ προκειμένου να συναντήσει τον Γάλλο υπουργό εξωτερικών Λουί Μπαρτού, αλλά δολοφονήθηκε από τον επαναστάτη Βλάντα Γκεοργκίεφ. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ισοπεδώθηκε πάνω από το 1/3 της πόλης από τους βομβαρδισμούς των Γερμανών και των Ιταλών. Η καταστροφή της πόλης ήταν σκόπιμη γιατί οι Γερμανοί πίστευαν ότι στα πυκνοκατοικημένα κτίρια κρύβονταν πολλά μέλη της αντίστασης. εναλλ.=Δραχμή από τη Μασσαλία (ΜΑΣΣΑΛΙΑ) με χαραγμένες οι δυο πρώτες συλλαβές ΜΑΣΣΑ. |αριστερά|μικρογραφία|Δραχμή από τη Μασσαλία (ΜΑΣΣΑΛΙΑ) με χαραγμένες οι δυο πρώτες συλλαβές ΜΑΣΣΑ. |259x259εσ Μετά το πέρας του πολέμου, η πόλη ανοικοδομήθηκε κατά τη δεκαετία του 1950, με την Ιταλία και τη Γερμανία να εξαναγκάζονται να πληρώσουν τεράστια ποσά αποζημιώσεων για την καταστροφή της πόλης, τους νεκρούς, τους τραυματίες και τους άστεγους. Από το 1962 έγινε το μεγαλύτερο κέντρο εισόδου μεταναστών στην Ευρώπη, καθώς από το λιμάνι της Μασσαλίας πέρασαν τουλάχιστον 1.000.000 μετανάστες, ιδιαίτερα από την Αλγερία. Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στην ίδια την πόλη ώστε το ένα από τα τέσσερα τμήματά της να είναι το κατ' εξοχήν Γαλλοαφρικάνικο, με τη μεγαλύτερη αγορά. Μετά την τελευταία μεγάλη εμπορική κρίση του πετρελαίου (1973), η πόλη εξελίχτηκε ταχύτατα αποκτώντας τη σημερινή της μορφή.
Οικονομία
thumb|right|250px|Το παλιό λιμάνι της Μασσαλίας.
Η οικονομία της Μασσαλίας βασίζεται κατά κύριο λόγο στο λιμάνι της, το μεγαλύτερο της Γαλλίας και της Μεσογείου και τρίτο μεγαλύτερο λιμάνι της Ευρώπης, το οποίο συνδέει τη Γαλλία με την Αλγερία, το Μαρόκο και την Τυνησία. Στη θέση του παλιού λιμανιού, που είχε παρακμάσει λόγω της μεγάλης οικονομικής κρίσης του λαδιού, βρίσκονται σήμερα καφετέριες, εστιατόρια, ξενοδοχεία, μαρίνες και ιχθυοπωλεία.
Σήμερα στην οικονομία της Μασσαλίας δεσπόζουσα θέση έχει το νέο λιμάνι, δημιουργημένο κάθετα στο παλαιό, που είναι το σημαντικότερο εμπορικό και μεταφορικό κέντρο της Μεσογείου με 100.000.000 τόνους προϊόντων να διακινούνται ετησίως. Εισάγει κυρίως πετρέλαιο, φρούτα, λάδι και δέρματα, ενώ εξάγει κρασί, ποτά και τρόφιμα. Συνδέεται μέσω του Ρήνου με υπόγειο κανάλι έχοντας εξασφαλίσει πλήρως την ύδρευση των κατοίκων. Το πετρέλαιο μεταφέρεται στο Παρίσι με ειδικά κατασκευασμένους πετρελαιαγωγούς. Το αεροδρόμιο Μαρινιάν της πόλης είναι το τέταρτο μεγαλύτερο σε ολόκληρη τη Γαλλία. Η Μασσαλία διαθέτει άριστο οδικό δίκτυο. Η ευρύτερη μητρόπολη φιλοξενεί χιλιάδες εταιρείες, οι σημαντικότερες από τις οποίες είναι μικρές βιομηχανίες. Η ανεργία στην πόλη έπεσε από 20% (1995) σε 12% (2006) λόγω των 7.200 εταιρειών που δημιουργήθηκαν στην πόλη από το 2000, εξακολουθεί παρ' όλα αυτά να παραμένει σε υψηλά επίπεδα.
Κλίμα
Η Μασσαλία έχει μεσογειακό κλίμα με ήπια κρύους χειμώνες και ζεστά, ξηρά καλοκαίρια.
Έχει ηλιοφάνεια περίπου 2.800 ώρες τον χρόνο, γεγονός που την καθιστά την πιο ηλιόλουστη πόλη της Γαλλίας, όταν η χώρα έχει γενικό μέσο όρο 1.950 ώρες ηλιοφάνειας.
Η μέση ημερήσια θερμοκρασία της Μασσαλίας ανά έτος είναι περίπου 15 βαθμοί κελσίου βάσει μετεωρολογικών μετρήσεων. Ο Δεκέμβριος, ο Ιανουάριος και ο Φεβρουάριος είναι οι ψυχρότεροι μήνες με θερμοκρασίες γύρω στους 4°C με 12°C, ενώ ο Ιούλιος και ο Αύγουστος είναι οι θερμότεροι με θερμοκρασίες γύρω στους 27°C - 30°C με 19°C.
Πολιτισμός
Είναι φημισμένο κέντρο τεχνών, πολιτισμού και μουσικής. Κατέχει ιστορικό και ναυτικό μουσείο, πέντε μεγάλες αίθουσες τέχνης, αναρίθμητες καφετέριες, σινεμά, εστιατόρια. Γνωστότερα θέατρα τα Κριέ, Γυμνάσιο, Τουρσκί. Σημαντικότερη μουσική αίθουσα η Αλκαζάρ, που λειτουργεί από το 1960.
Κυρίαρχη θέση στην πόλη κατέχει το κτίριο της όπερας. Το παλιότερο κτίσθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα με αρχιτεκτονικό στυλ παρόμοιο με αυτό στα κτίρια της όπερας της Λυών και του Μπορντώ, στο παλιό λιμάνι, το κεντρικότερο σημείο της πόλης. Καταστράφηκε εντελώς από φωτιά το 1920 και ανοικοδομήθηκε στη συνέχεια σε σύγχρονο στυλ. Λειτουργεί όλους τους μήνες εκτός από τους θερινούς, ανεβάζοντας 6 - 7 όπερες ετησίως.
Ο εθνικός ύμνος της Γαλλίας, η «Μασσαλιώτιδα», πήρε το όνομά του από τους Μασσαλιώτες στρατιώτες που τραγουδούσαν τον ύμνο αυτό στους δρόμους του Παρισιού.
Η Μασσαλία είναι επίσης κέντρο της μουσικής χιπ χοπ. Καύχημα της πόλης είναι και η ποδοσφαιρική ομάδα της Ολιμπίκ Μαρσέιγ, που αγωνίζεται στο στάδιο Βελοντρόμ. Η Μαρσέιγ είναι κάτοχος του Τσάμπιονς Λιγκ (1993), και φιναλίστ του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ (1999, 2004). Συγκλονίστηκε όμως κατά τη δεκαετία του 1990 από το μεγάλο σκάνδαλο του προέδρου της Μπερνάρ Ταπί.
Προσωπικότητες
Η Μασσαλία είναι γενέτειρα σημαντικών ιστορικών και επιφανών προσώπων μεταξύ των οποίων οι :
Qolobaa Calankeed
Qolobaa Calankeed είναι ο εθνικός ύμνος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Σομαλίας. Καθιερώθηκε τον Αύγουστο του 2012, έπειτα από την έγκριση του νέου, προσωρινού Συντάγματος΄. Ο προηγούμενος εθνικός ύμνος ήταν ο Σομαλία, ξύπνα. Η μουσική και οι στίχοι του ύμνου γράφτηκαν το 1959 από τον Αμπντουλάχι Κουάρσε (Abdullahi Qarshe).
Πηγές
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Σομαλίας
Ζάκσπιντ
thumb|Ο Έριχ Τσακόφσκι (δεξιά), φωτογραφημένος το [[1983 στο ράλλυ πίστας GP της Μεγάλης Βρετανίας.]] Η Ζάκσπιντ (Zakspeed) είναι γερμανική εταιρεία που δραστηριοποιείται στο μηχανοκίνητο αθλητισμό, συμμετέχοντας με δικές της ομάδες σε διάφορα πρωταθλήματα. Ιδρύθηκε με την υποστήριξη της Φορντ το 1968 από τον Έριχ Τσακόφσκι, ενώ σήμερα ιδιοκτήτης της είναι ο γιος του Πέτερ. Εδρεύει στο Νιντερτσίσεν, μια κωμόπολη της Ρηνανίας-Παλατινάτου.
Πέρασμα από τη Φόρμουλα 1
Στα μέσα της δεκαετίας του '80, ενώ ήδη αποτελούσε υπολογίσιμη δύναμη σε διοργανώσεις μεσαίου βεληνεκούς, η Ζάκσπιντ εισήλθε ως κατασκευάστρια στη Φόρμουλα 1. Η αρχή έγινε τη σαιζόν 1985 με ένα μονοθέσιο, το οποίο έτρεξε σε 10 γκραν-πρι αλλά εγκατέλειψε σε όλα πλην ενός. Το 1986 κατέβασε πλήρη ομάδα (δύο οχήματα) αλλά και πάλι οι εγκαταλείψεις ήταν συχνότερες απ' τους τερματισμούς. Το 1987 πανηγύρισε τους μοναδικούς βαθμούς της, χάρη στην 5η θέση του Μάρτιν Μπραντλ στην Ίμολα. Ακολούθησαν δύο πολύ κακές χρονιές, κατά τις οποίες οι δύο οδηγοί συνήθως κόβονταν στα προκριματικά, με αποτέλεσμα την απόσυρσή της από τη Φόρμουλα 1. Έκτοτε αφοσιώθηκε σε λιγότερο ανταγωνιστικά πρωταθλήματα. ¹ ΔΚ: Δεν κατατάχθηκε, διότι η συγκομιδή της ήταν 0 βαθμοί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζακσπιντ
Κόπα Σεντροαμερικάνα 2014
Το Κόπα Σεντροαμερικάνα 2014 (γνωστό επίσης ως Copa Centroamericana Tigo USA 2014 για εμπορικούς λόγους) ήταν το 13ο Κόπα Σεντροαμερικάνα, το περιφερειακό κύπελλο εθνικών ομάδων ποδοσφαίρου ανδρών στην Κεντρική Αμερική. Διοργανώθηκε από την Ποδοσφαιρική Ένωση Κεντρικής Αμερικής (UNCAF) και διεξήχθη στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Επισκόπηση
Τον Ιανουάριο του 2013, η UNCAF ανακοίνωσε ότι η διοργάνωση θα φιλοξενηθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, ειδικά στην Καλιφόρνια και το Τέξας. Ο Εδουάρδο Λι, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου της Κόστα Ρίκα και Αντιπρόεδρος της UNCAF, είπε ότι η διοργάνωση θα πραγματοποιηθεί με σκοπό τον εορτασμό των 25 χρόνων από την ίδρυσή της UNCAF. Η ανακοίνωση έγινε επίσημα τον Ιανουάριο του 2014 και ανακοινώθηκε ότι η διοργάνωση θα πραγματοποιηθεί το Σεπτέμβριο του 2014.
Μετά την ανακοίνωση, ο πρόεδρος της UNCAF, Ραφαέλ Τινόκο, είπε ότι επιλέχθηκε ο Σεπτέμβριος του 2014 καθώς «ο Σεπτέμβριος είναι ο μήνας της ανεξαρτησίας» και ότι υπάρχουν εννέα ημέρες του Σεπτεμβρίου στο ημερολόγιο των Διεθνών Αγώνων της FIFA που θα επιτρέψει στις εθνικές ομοσπονδίες να επιλέξουν τους καλύτερους παίκτες. Ο Τινόκο δήλωσε επίσης ότι η διοργάνωση θα βρίσκεται εκτός της περιοχής της Κεντρικής Αμερικής, και θα φιλοξενηθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, λόγω του «συντελεστή χρημάτων».
Οι τέσσερις κορυφαίες ομάδες κερδίζουν μία θέση στο ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2015. Η πέμπτη ομάδα προκρίνεται σε αγώνα κατάταξης με την αντίστοιχη πέμπτη ομάδα από το Κύπελλο Καραϊβικής 2014, με στόχο την πρόκριση στο ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2015. Αυτή είναι η πρώτη φορά που οι δύο ομάδες της πέμπτης θέσης μετέχουν σε αγώνα κατάταξης για μία θέση στο ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ, καθώς στο παρελθόν πέντε ομάδες από την Κεντρική Αμερική και τέσσερις από την Καραϊβική προκρίνονταν στη διοργάνωση της CONCACAF.
Η νικήτρια της διοργάνωσης κερδίζει μία θέση στο Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο, μία διοργάνωση 16 εθνικών ομάδων της CONMEBOL και της CONCACAF στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2016.
Το θέμα του ημερολογίου διεθνών αγώνων
Δύο από τις τέσσερις ημερομηνίες της διοργάνωσης, εμπίπτουν στο «διεθνές παράθυρο» του Ημερολογίου Διεθνών Αγώνων της FIFA για το μήνα Σεπτέμβριο 2014. Οποιεσδήποτε δύο ημερομηνίες μεταξύ 1 και 9 Σεπτεμβρίου με τουλάχιστον τρεις ημέρες παύσης, διατέθηκαν ως πιθανές ημερομηνίες στο διεθνές παράθυρο, πράγμα που σημαίνει ότι οι αγώνες μεταξύ 3ης και 7ης Σεπτεμβρίου είναι σε θέση να έχουν τους καλύτερους παίκτες διαθέσιμους, ενώ οι αγώνες μεταξύ 10ης και 13ης Σεπτεμβρίου (συμπεριλαμβανομένου του τελικού) χρειάζονται την έγκριση των συλλόγων για τη συμμετοχή των παικτών τους.
Ομάδες
Και τα επτά μέλη της UNCAF μετέχουν στη διοργάνωση.
Με έντονα γράμματα σημειώνωνται οι διοργανώτριες.
Γήπεδα
Το Μάιο και τον Ιούνιο του 2014, η UNCAF ανακοίνωσε τα γήπεδα διεξαγωγής της διοργάνωσης:
Διαιτητές
Οι ακόλουθοι διαιτητές επιλέχθηκαν να διευθύνουν τους αγώνες:
Φάση των ομίλων
Η κλήρωση για την φάση των ομίλων έγινε στις 29 Ιανουαρίου του 2014. Το πρόγραμμα ανακοινώθηκε στις 17 Ιουλίου του 2014. Αλλαγές στο πρόγραμμα έγιναν στις 18 Αυγούστου.
Κριτήρια σε περίπτωση ισοβαθμίας
Οι ομάδες κατατάσσονται με βάση τα ακόλουθα κριτήρια:
Τελικό στάδιο
Στο τελικό στάδιο, αν ένας αγώνας λήξει ισόπαλος στο τέλος της κανονικής διάρκειας παιχνιδιού, ο αγώνας καθορίζεται στη διαδικασία των πέναλτι (δίχως να παιχτεί παράταση).
Αγώνας για την 5η θέση
Η Ονδούρα προκρίθηκε στα Προκριματικά ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2015 για να εκπροσωπήσει την Ποδοσφαιρική Ένωση Κεντρικής Αμερικής στον αγώνα εναντίον της Γαλλικής Γουιάνας, της ομάδας της πεμπτης θέσης του Κυπέλλου Καραϊβικής 2014, με σκοπό την πρόκριση στο ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2015.
Τελικός
Η Κόστα Ρίκα προκρίνεται στο Κόπα Αμέρικα Σεντενάριο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοργανώσεις CONCACAF (εθνικές ομάδες)
Ταρν (ποταμός)
Πηγάζει σε υψόμετρο 1550 μέτρων στο όρος Λοζέρ, στα βουνά Σεβέν (τμήμα του Μασίφ Σαντράλ) στο νομό Λοζέρ και ρέει σε δυτική κατεύθυνση, από την πηγή του μέσα από τα βαθιά φαράγγια, προς το Μουασάκ στο νομό Ταρν-ε-Γκαρόν, όπου ενώνεται με τον Γκαρόν, κατάντη του κέντρου της πόλης.
Το λεκανοπέδιο καλύπτει περίπου 15.700 τετραγωνικά χιλιόμετρα  και έχει μέση ροή περίπου 140 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο.
Έχει πολλούς παραπόταμους, οι κυριότεροι εκ των οποίων είναι ο Αβερόν, με μήκος 194,4 χιλιόμετρα, ο Αγκού, με μήκος 194 χιλιόμετρα και ο Ντουρντού ντε Καμαρές με μήκος 86,8 χιλιόμετρα.
Η γέφυρα του Μιγιό, μια καλωδιωτή γέφυρα, εκτείνεται στην κοιλάδα του Ταρν και εξυπηρετεί τον οδικό άξονα που συνδέει τη Γαλλία με την Ισπανία.
Ετυμολογία
Το όνομα του ποταμού προέρχεται από τη λατινική Tarnis ή Tanara, από τη λιγουριανή ρίζα tan (απόκρημνος βράχος) + ar (ποτάμι).
Ροή του ποταμού
αριστερά|μικρογραφία|Ο ποταμός Ταρν στο [[Αλμπί|εναλλ.=|200x200εσ]] Ο ποταμός Ταρν διαρρέει τους ακόλουθους νομούς και πόλεις:
Τουριστικές δραστηριότητες
Τα φαράγγια που έχουν δημιουργηθεί πριν από το Μιγιό προσελκύουν πολλούς τουρίστες.
Οι τουριστικές δραστηριότητες ποικίλλουν στα φαράγγια και στους δύο παραποτάμους του, Ζοντ και Ντουρμπί, όπως κωπηλασία με κανό, ράφτινγκ, Bungee jumping, κολύμβηση, εκδρομές με βάρκα κάτω από την οδογέφυρα του Μιγιό, καγιάκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Γαλλίας
Ποπ φεμινισμός
Ο ποπ φεμινισμός είναι μια έννοια που έχουν δημιουργήσει κινήματα αντιφεμινιστών με σκοπό την αποδυνάμωση του φεμινιστικού κινήματος. Οι δημιουργοί του υποστηρίζουν πως οι συνήγοροί του «ποπ φεμινισμού» πιστεύουν στην ηθική ή άλλη ανωτερότητα του γυναικείου φύλου και την παραθέτουν για να προωθήσουν κοινωνικές θέσεις που προωθούν μια μητριαρχική κοινωνία, παραβλέποντας το γεγονός πως η μητριαρχία ήταν υπάρχουσα ιστορική περίοδος. Ομάδες αντιφεμινιστών και ακτιβιστών για τα δικαιώματα των αντρών πιστεύουν πως ο «ποπ φεμινισμός» έχει ήδη προκαλέσει την δημιουργία νόμων που μεροληπτούν εναντίον των αντρών, ιδιαίτερα στα πεδία του ποινικού και οικογενειακού δικαίου και των αστικών κωδίκων σεξουαλικής παρενόχλησης.
Για παράδειγμα, η τηλεοπτική σειρά Buffy the Vampire Slayer προβάλει έναν ηρωϊκό γυναικείο βασικό χαρακτήρα που μάχεται εναντίον κακών χαρακτήρων που είναι κυρίως αντρικοί.
Στον τομέα της διασκέδασης που έχει επηρεαστεί από τον «ποπ φεμινισμό», οι άντρες τυπικά απεικονίζονται ως ένας συνδυασμός παθολογικά βίαιων, παραλόγων, ανίκανων, αλαζόνων, χωρίς αρχές και κυριαρχούμενων από σεξουαλικές ορμές. Ιδιαίτερα αρνητική μεταχείριση λαμβάνουν συχνά οι πατέρες, Σε ενατίθεση με τα παραδοσιακά μέσα όπου οι γυναίκες έχουν συχνά απεικονιστεί στερεοτυπικά ως αβοήθητες αλλά τείνουν να απεικονιστούν επίσης ως θεμελιωδώς καλές ή αθώες, στον ποπ φεμινισμό παρουσιάζονται ως δυναμικές, επιθετικές (αλλά όχι εχθρικές ή φιλοπόλεμες), με υψηλή νοημοσύνη και ακόμη και εξαιρετικά ικανές σωματικά και διανοητικά (ιδιαίτερα σε ρόλους ηρωίδας).
Σύμφωνα με την θεωρία των δημιουργών του «ποπ φεμινισμού» η γυναικεία ομορφιά είναι μια μορφή δύναμης, και η επιμελής προσοχή στην εμφάνιση αποφέρει έλεγχο επί των αντρών.
Παραδείγματα από τον χώρο της διασκέδασης
Κατηγορία:Φεμινισμός τρίτου κύματος
Pop feminism
Έντι Ράμα
Ο Έντι Ράμα, είναι Αλβανός πολιτικός, πρωθυπουργός της Αλβανίας και ο ηγέτης του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Αλβανίας, το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης από το 2005. Ήταν Υπουργός Πολιτισμού, Νεολαίας και Αθλημάτων στην κυβέρνηση του Φάτος Νάνο από το 1998 μέχρι το 2000 και Δήμαρχος Τιράνων (αναγνωρισμένος διεθνώς για τη δουλειά του σχετικά με την αναμόρφωση της εικόνας της πρωτεύουσας της Αλβανίας) από το 2000 έως το 2011. Ο Ράμα ηγούταν ενός συνασπισμού συνολικά 37 αριστερών κομμάτων με την ονομασία «Συμμαχία για την Ευρωπαϊκή Αλβανία», με σύνθημα «Αναγέννηση» (Rilindje), που κέρδισε τις εκλογές στην Αλβανία το 2013, νικώντας το συντηρητικό μπλόκο του Σαλί Μπερίσα στις 23 Ιουνίου 2013. Ανέλαβε καθήκοντα στις 15 Σεπτεμβρίου 2013.
Προσωπική ιστορία
Ο Έντι Ράμα γεννήθηκε στις 4 Ιουλίου 1964. Ο πατέρας του, Κριστάκ Ράμα (Kristaq Rama), καταγόταν από το Δυρράχιο και ήταν γλύπτης, ενώ η μητέρα του, Ανέτα Ράμα, καταγόταν από την περιοχή της Χειμάρρας ήταν απόφοιτη ιατρικής. Ως έφηβος, ο Ράμα συμμετείχε στα αθλήματα ως παίκτης του Δυναμό, μιας μεγάλης αλβανικής ομάδας καλαθοσφαίρισης, ενώ υπήρξε και παίκτης της εθνικής αλβανικής ομάδας. Με την κατάρρευση του Κομμουνισμού στην Αλβανία, ενεπλάκη στα πρώτα δημοκρατικά κινήματα. Εντάχθηκε στο μαθητικό κίνημα από το οποίο και αποχώρησε σύντομα, λόγω διαφωνιών του με το Σαλί Μπερίσα. Ταυτόχρονα, εξέδωσε ένα βιβλίο με ποικίλες σημειώσεις μαζί με τον Αρντιάν Κλόσι με τίτλο Refleksione (Στοχασμοί), ενώ ήταν καθηγητής στην Ακαδημία Τεχνών της Αλβανίας. Αυτή την περίοδο αρραβωνιάστηκε και αργότερα παντρεύτηκε τη Ματίλντα Μακότσι, με την οποία έκανε ένα γιό, τον Γκρέγκορ Ράμα. Χώρισε με τη Μακότσι και το 1994 αποφάσισε να μεταναστεύσει στο εξωτερικό. Όταν έφτασε στη Γαλλία, γύρισε σελίδα αποφασίζοντας να γίνει καλλιτέχνης λαμβάνοντας μέρος σε πολλές εκθέσεις με το στενό του φίλο, Ανρί Σάλα. Τον Ιανουάριο του 1997, κατά τη διάρκεια ενός από τα ταξίδια του στην Αλβανία υπέστη σοβαρούς τραυματισμούς, αφού δέχτηκε σωματική κακοποίηση.
Το 1998, ο Έντι Ράμα του ζητήθηκε από τον Πρωθυπουργό Φατός Νάνο να γίνει Υπουργός Πολιτισμού. Ο Ράμα δέχτηκε και άμεσα έγινε γνωστός για την υπερβολή του με διάφορους τρόπους. Τον Οκτώβριο του 2000, έβαλε υποψηφιότητα και κέρδισε το χρίσμα του Δημάρχου των Τιράνων ως υποψήφιος του Σοσιαλιστικού Κόμματος ενάντια στον Μπεσνίκ Μουσταφάι. Μετά την έναρξη της θητείας του, ανέλαβε μια ριζική εκστρατεία ώστε να επιστρέψει μέρη του κέντρου των Τιράνων και τον ποταμό Λάνα στην αρχική τους μορφή κατεδαφίζοντας εκατοντάδες παράνομα κτίρια.
Το 2003, εμφανίστηκε ενώπιον του αλβανικό κοινοβουλίου σε μια εξεταστική επιτροπή για την κατάχρηση των κονδυλίων στο Δήμο Τιράνων. Κατά τη συνεδρίαση χρησιμοποίησε ένα μεγάφωνο ως ένδειξη διαμαρτυρίας. Η επιτροπή τελικά έκλεισε και ο Ράμα αθωώθηκε. Το 2003, κέρδισε δεύτερη θητεία νικώντας τον μεγάλο-δικηγόρο Σπαρτάκ Νγκέλα και μια τρίτη διαδοχική νικώντας τον εκπρόσωπο του Δημοκρατικού Κόμματος της Αλβανίας, Σοκόλ Ολντάσι. Κατά την τελευταία θητεία του ως δήμαρχος, οι αντίπαλοί του δημοσίευσαν κάποιες φωτογραφίες του Ράμα σε προσωπικές του στιγμές σε μια παραλία γυμνιστών στη Νότια Γαλλία.
Τον Οκτώβριο του 2005, ο Ράμα έγινε ο ηγέτης του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Αλβανίας μετά την παραίτηση του Φατός Νάνο. Ως Δήμαρχος συνέταξε το Γενικό Σχέδιο Ανάπτυξης της Πόλης των Τιράνων συμπεριλαμβανομένου και το σχέδιο της Πλατείας Σκεντέρμπεη. Το 2010, ο Ράμα παντρεύτηκε τη Λιντίτα Μπάσα (γνωστή και ως Λιντίτα Τζιλάρι), μια ακτιβίστρια της κοινωνίας των πολιτών. Στις δημοτικές εκλογές του 2011 έχασε με μικρή διαφορά από ένα νέο υποψήφιο του Συνασπισμού του Κατοίκου, Λουλζίμ Μπάσα. Οι εκλογές έλαβαν άσχημη κριτική από την τηλεόραση και από τη διεθνή κοινότητα, καθώς αποφασίστηκαν σε μια αμφισβητήσιμη δικαστική απόφαση. Η πρώτη καταμέτρηση ψήφων έδωσε στο Ράμα τη νίκη με περιθώριο 10 ψήφων, κατόπιν όμως η Κεντρική Εφορευτική Επιτροπή αποφάσισε να ανοίξει τις κάλπες και να καταμετρήσει τα ψηφοδέλτια στις λάθος κάλπες. Το Νοέμβριο του 2011, ο Ράμα έκδωσε ένα βιβλίο με προβληματισμούς του στα χρόνια της θητείας του ως Δήμαρχος Τιράνων με τίτλο Kurban (Θύμα).
Ενασχόληση με τη ζωγραφική
Ο Ράμα είναι επίσης πρωτουργός αρκετών προσωπικών του εκθέσεων στην Ευρώπη, στη Νότια και Βόρεια Αμερική, κ.ά. Οι προσωπικές του εκθέσεις συμπεριλαμβάνουν την Γκαλερί Γιάνος (Janos Gallery) στη Νέα Υόρκη το 1993, Πλας ντε Μεντιατέκ (Place de Mediatheque) στη Γαλλία το 1995, Παλέ Γιάλτα (Palais Jalta) στη Φρανκφούρτη το 1997, Ακούντ (Acud) στο Βερολίνο το 1993, στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας το 1994, στο Ισραήλ το 1995, στην Εθνική Πινακοθήκη της Αλβανίας το 1992 και στην Γκαλερί 21 (Gallery XXI) στην Αλβανία το 1992. Πλέον δεν είναι ενεργός ως καλλιτέχνης
Το 2009, ο Ράμα έκδωσε μια συλλογή προσωπικών του σημειώσεων και πινάκων σε ένα βιβλίο με τίτλο Έντι Ράμα.
Αντίκτυπος στα Τίρανα
Η πιο αξιοσημείωτη επίδραση του Ράμα στα Τίρανα είναι η κατεδάφιση πολλών κτιρίων στην πόλη κατά τη διάρκεια της θητείας του ως δήμαρχος. Το σχέδιο Επιστροφή στην Ταυτότητα του Ράμα απάλλαξε την πόλη από πολλά παρανόμως κατασκευασμένα κτίρια σε δημοτικούς χώρους, όπως πάρκα και οι όχθες του Λάνα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ως δήμαρχος υπερασπιζόταν αρκετά από τον τότε Πρωθυπουργό της Αλβανίας, Ιλίρ Μέτα, ο οποίος διοχέτευσε πολυάριθμα κονδύλια από την κεντρική κυβέρνηση στις αρχές των Τιράνων επιτρέποντας στο Ράμα την εφαρμογή του κυρίου έργου καθαριότητας.
Σε μία προσπάθεια να πλατύνει τους δρόμους, επέτρεψε την κατεδάφιση ιδιωτικών ιδιοκτησιών ώστε αν πεζοδρομηθούν με αποτέλεσμα να πλατύνουν οι δρόμοι. Έχει κατηγορηθεί για διαφθορά και κακοδιαχείριση των κονδυλίων από την αντιπολίτευση, συμπεριλαμβανομένης της διαφθοράς στην έκδοση των αδειών οικοδομής. Το σχέδιο του Καθαριότητα και Πράσινο είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία 96.700 τ.μ. πρασίνου και πάρκων και τη φύτευση σχεδόν 1.800 δέντρων στην πρωτεύουσα της Αλβανίας. Επιπλέον, έδωσε εντολή για το βάψιμο πολλών παλαιών κτιρίων με χρώματα που έχουν γίνει γνωστά ως Χρώματα Έντι Ράμα (πολύ ανοιχτό ροζ, κίτρινο, πράσινο, βιολετί). Οι επικριτές του Ράμα υποστηρίζουν ότι επικέντρωσε πάρα πολύ στις αισθητικές αλλαγές μη επιλύοντας τεράστια προβλήματα όπως η έλλειψη πόσιμου νερού και ηλεκτροδότησης. Μέχρι και το τέλος της εντεκάχρονης θητείας του Ράμα ως δήμαρχος, το τρεχούμενο νερό συνέχισε να είναι διαθέσιμο μόνο 6 ώρες την ημέρα.
Διακρίσεις
Ο Ράμα, ένας πρώην καλλιτέχνης, είχε να πει για τη δουλειά του ως δήμαρχος: "Είναι η πιο συναρπαστική δουλειά στον κόσμο, διότι πρέπει να επινοήσω και να παλέψω για καλούς σκοπούς κάθε μέρα. Όντας Δήμαρχος των Τιράνων είναι η πιο εννοιολογική τέχνη. Είναι τέχνη σε ένα αγνό κράτος."
Τον Οκτώβριο του 2002, απονεμήθηκε στον Έντι Ράμα ένα βραβείο από τον Κόφι Ανάν υπό το πρίσμα της Διεθνούς Ημέρας για την Εξάλειψη της Φτώχειας.
Το 2003, ο Ράμα επιλέχθηκε να είναι επισκέπτης καθηγητής στο πρόγραμμα Επισκεπτών Καθηγητών Δημοσίων και Αστικών Υποθέσεων του Ρόμπερτ Γουντ στο Πανεπιστήμιο της Μασσαχουσέτης Βοστόνη στη Βοστόνη, καθώς και στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ.
Ο Ράμα επιλέχθηκε από τοTime Magazine να είναι ένας από τους Ευρωπαίους Ήρωες του 2005, ένα φόρο τιμής που δίνεται από το περιοδικό σε 37 ανθρώπους που αλλάζουν τον κόσμο προς το καλύτερο.
Πολιτική ζωή στο Σοσιαλιστικό Κόμμα
μικρογραφία|Το λόγκο του [[Σοσιαλιστικό Κόμμα Αλβανίας|Σοσιαλιστικού Κόμματος Αλβανίας]]
Ο Έντι Ράμα είναι επίσης ο επικεφαλής της αριστεράς στην Αλβανία. Έγινε επικεφαλής του Σ.Κ.Α. (Σοσιαλιστικό Κόμμα της Αλβανίας) τον Οκτώβριο του 2005. Στις εκλογές του 2009, το ΣΚΑ ήταν το πιο ψηφισμένο κόμμα, είχε όμως μόνο 65 από τις 140 έδρες στο κοινοβούλιο μη επιτρέποντάς του να σχηματίσει κυβέρνηση σύμφωνα με το εκλογικό σύστημα της Αλβανίας. Το Δημοκρατικό Κόμμα Αλβανίας μαζί με το Σοσιαλιστικό Κίνημα για την Ενσωμάτωση σχημάτισαν συνασπισμό και κυβέρνηση, ενώ το ΣΚΑ ξεκίνησε μερικές διαδηλώσεις για "τη διαφάνεια της ψηφοφορίας". Σήμερα τα μέλη του ΣΚΑ στο κοινοβούλιο συμμετέχουν στις συνεδριάσεις και συνεργάζονται με τους δεξιούς συναδέλφους τους.
Ο Ράμα δέχεται αρνητικές κριτικές από μια ομάδα πολιτικών του ΣΚΑ, όπως ο Φατός Νάνο, ο Αρμπέν Μαλάι, ο Καστριότ Ισλάμι, ο Άντις Χαρασάνι ότι ηγείται του κόμματος με αυταρχικές μεθόδους. Αυτές οι κατηγορίες μπορεί να υπάρχουν, γιατί έχει εξαιρέσει του Σοσιαλιστικού Κόμματος ιδρυτικά μέλη με τεράστιες συνεισφορές στο κόμμα χωρίς να εκτιμήσει τη σπουδαία συνεισφορά του Φατός Νάνο στο Σοσιαλιστικό Κόμμα. Το δεύτερο πιο ισχυρό άτομο στο ΣΚΑ είναι ο 59χρονος Γκραζμόζ Ρούτσι, ο επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας και πρώην αρχηγός της μυστικής αστυνομίας στο σοσιαλιστικό καθεστώς στην Αλβανία.
Στην 21 Ιανουαρίου 2011, ο Ράμα έλαβε μέρος στις διαδηλώσεις της αντιπολίτευσης, στις οποίες σκοτώθηκαν 4 άτομα και 150 τραυματίστηκαν. Πρόσφατα, ο Ράμα άρχισε να χρησιμοποιεί τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπως το Twitter ή το Facebook για να επικοινωνεί με τους ψηφοφόρους του και άλλους γενικότερα.
Το Μάιο του 2012 έβγαλε λόγο στην TED (Technology, Entertainment, Design = Τεχνολογία, Ψυχαγωγία, Σχεδίαση) στο TEDx στη Θεσσαλονίκη.
Τον Ιούνιο του 2013 κέρδισε στις αλβανικές βουλευτικές εκλογές του 2013, νικώντας τον Σαλί Μπερίσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλβανοί πολιτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Αλβανίας Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Ντίκος Βυζάντιος
Ο Ντίκος (Κωνσταντίνος) Βυζάντιος (Αθήνα, 1924 – Μαγιόρκα Ισπανίας, 10 Αυγούστου 2007) ήταν κορυφαίος Έλληνας ζωγράφος και εκπρόσωπος της Σχολής του Παρισιού.
Οικογένεια
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Περικλή Βυζάντιου, γνωστού ζωγράφου της εποχής, και της Ευφροσύνης Σκουμπουρδή. Από την πλευρά του πατέρα του καταγόταν από παλιά φαναριώτικη οικογένεια ενώ από την πλευρά της μητέρας του από την οικογένεια Κουντουριώτη. Συγκεκριμένα ήταν δισέγγονος του Δημητρίου Πατρινού, δημάρχου Πατρέων και βουλευτή, τρισέγγονος του Δημήτριου Βούλγαρη, πρωθυπουργού της Ελλάδας, και τετρασέγγονος του Λάζαρου Κουντουριώτη, γερουσιαστή και πλοιοκτήτη.
Βιογραφικά στοιχεία
Έλαβε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής από τον πατέρα του, Περικλή Βυζάντιο. Σε νεαρή ηλικία έγινε δεκτός στην σχολή καλών τεχνών του πανεπιστημίου Αθηνών και το 1945 στάλθηκε με υποτροφία του Γαλλικού Ινστιτούτου στο Παρίσι για σπουδές. Εκεί γνωρίστηκε και συνεργάστηκε με τον ζωγράφο Δημήτρη Γαλάνη, με τον καλλιτέχνη Αρόν καθώς και με τον κορυφαίο γλύπτη Τζακομέτι, με τον οποίο συνδέθηκε με στενή φιλία.
Από νωρίς αναγνωρίστηκε καλλιτεχνικά στη Γαλλία λαμβάνοντας καλές κριτικές. Έργα του πουλήθηκαν σε μουσεία ανά τον κόσμο μεταξύ των οποίων στο μουσείο του Λουξεμβούργου, στο μουσείο σύγχρονης τέχνης του Ντάλας, στην Εθνική Πινακοθήκη "Αλέξανδρος Σούτσος", στο Μουσείο Μπενάκη κ.α. Οι κύκλοι στους οποίους χωρίζεται το έργο του είναι τρεις: η Αφαίρεση (1945 - 1972), η οποία έκλεισε με την αναδρομική έκθεση στο μουσείο «Galliera», την οποία είχε προλογίσει ο Ευγένιος Ιονέσκο, τα Σχέδια (1972 - 1981), τα οποία σχολίασε ο Μισέλ Φουκώ, και οι Μορφές (1981 - 2007), ανθρωποκεντρικές συνθέσεις και νεκρές φύσεις. Ουσιαστικά με την πρώτη του πορεία εισέρχεται σε έργα αφηρημένης ζωγραφικής ενώ με την δεύτερη επιστρέφει στην παραστατικότητα των ασπρόμαυρων σχεδίων. Η τρίτη πορεία βρίθει από νεοπαραστατικές τάσεις με θέμα τη νεκρή φύση.
Κατά τη διάρκεια της ζωής του τιμήθηκε πολλάκις. Το 1989 τιμήθηκε από την Γαλλική Δημοκρατία (επί υπουργίας Ζακ Λανγκ) ως Ιππότης των Τεχνών και των Γραμμάτων. Το 1990 η γαλλική κυβέρνηση του απένειμε τον τίτλο του ιππότη και στη συνέχεια του «Αξιωματούχου των Τεχνών και των Γραμμάτων» (Officier des Arts et des Lettres). Επτά χρόνια αργότερα (1997) διοργανώθηκε από την γαλλική κυβέρνηση μεγάλη αναδρομική έκθεση στο μουσείο «Espace des Arts, Chalon sur Saone». Έργα του επίσης εκτίθενται στο Αρχοντικό Λάζαρου Κουντουριώτη, τα οποία έχουν δωρηθεί από τη Μαρίλενα Λιακοπούλου, αδερφή του καλλιτέχνη. Για την ζωή του είναι αφιερωμένο το ντοκυμαντέρ «Ντίκος Βυζάντιος – στα ίχνη της χαμένης ματιάς» σε σκηνοθεσία της Πανδώρας Μουρίκη. Απεβίωσε στη Μαγιόρκα της Ισπανίας στις 7 Αυγούστου 2007 και ήταν παντρεμένος με την ποιήτρια Marie - Laure David. Από το 1946 διέμενε μόνιμα στο Παρίσι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Οικογένεια Κουντουριώτη Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων
Γυναικοκεντρισμός
Ο γυναικοκεντρισμός είναι η πρακτική, που συχνά υιοθετείται συνειδητά, της τοποθέτησης από κάποιον των γυναικείων ανθρωπίνων υπάρξεων στο κέντρο της θεώρησης του κόσμου και του πολιτισμού και ιστορίας του, και της πρόσληψης της ύπαρξης και κυριαρχίας του γυναικείου τρόπου θέασης και προοπτικής.
Το αντίστοιχο επίθετο είναι γυναικοκεντρικός.
Γυναικοκεντρισμός και φεμινισμός
Φεμινιστικοί κλάδοι με γυναικοκεντρικές προεκτάσεις θεωρούνται ο πολιτιστικός φεμινισμός, ο φεμινισμός φύλου, ο ποπ φεμινισμός και ο ριζοσπαστικός φεμινισμός.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Φεμινισμός τρίτου κύματος
Ιωάννα (αποσαφήνιση)
Το όνομα Ιωάννα μπορεί να αναφέρεται στις κάτωθι:
Η Εύα δίχως πέπλο
Η ταινία Η Εύα δίχως πέπλο (αγγλ. The Three Faces of Eve), είναι ψυχολογικό δράμα παραγωγής 1957 σε σκηνοθεσία Νάναλι Τζόνσον. Πρωταγωνίστρια της ταινίας είναι η Τζοάν Γούντγουορντ σε τριπλό ρόλο για τον οποίο βραβεύτηκε με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Πλάι στην Γούντγουορντ εμφανίζονται και οι Τζέι Λι Κομπ, Ντέιβιντ Γουέιν και Τέρι Αν Ρος. Πρόκειται για την ιστορία της Κρις Κόστνερ Σάιζμορ, μιας γυναίκας που έπασχε από διασχιστική διαταραχή ταυτότητας και για την οποία οι θεράποντες ψυχολόγοι που την παρακολουθούσαν έγραψαν το βιβλίο The Three Faces of Eve, a Case of Multiple Personality, στο οποίο βασίζεται η ταινία.
Υπόθεση
Η Ιβ Γουάιτ (Τζοάν Γούντγουορντ), η σύζυγος και καταπιεσμένη σύζυγος του Ραλφ Γουάιτ (Ντέιβιντ Γουέιν) και μητέρα της μικρής Μπόνι (Τέρι Αν Ρος), επισκέπτεται τον ψυχίατρο Δρ. Λούθερ (Τζέι Λι Κομπ), διότι παρουσιάζει κενά μνήμης και έχει έντονους πονοκεφάλους για μήνες. Υπόκειται υπνωτισμό από τον ψυχίατρο και κατά τη διάρκεια της ύπνωσης, η Ιβ παρουσιάζει μιαν άλλη προσωπικότητα, εντελώς διαφορετική από τη δική της που αυτοαποκαλείται Ιβ Μπλακ. Η Ιβ Μπλακ, που αντιπροσωπεύει το καταπιεσμένο είναι, της Ιβ Γουάιτ, είναι μια ζωηρή και απελευθερωμένη από ηθικούς φραγμούς γυναίκα, που δεν εγκρίνει τον τρόπο ζωής της Ιβ Γουάιτ. Η Ιβ Μπλακ καταφέρνει να πάρει τον έλεγχο της ζωής της Ιβ Γουάιτ και φέρνει τη νεαρή γυναίκα σε σύγκρουση με το σύζυγό της. Η Ιβ προσπαθεί να εξηγήσει στο σύζυγό της, ότι δεν έχει κανέναν έλεγχο πάνω στην άλλη γυναίκα που έχει κυριεύσει το σώμα της, αλλά εκείνος δεν την καταλαβαίνει. Έπειτα οι δυο τους παίρνουν διαζύγιο και η Ιβ μένει μόνη της, συνεχίζοντας παράλληλα να επισκέπτεται τον γιατρό Λούθερ, ο οποίος προσπαθεί να βγάλει την απελπισμένη γυναίκα από τη δύσκολη κατάσταση στην οποία βρίσκεται ψάχνοντας στον άγνωστο κόσμο του υποσυνείδητού της κάποιο παρελθοντικό τραύμα. Μια μέρα κατά τη διάρκεια της ύπνωσης, η Ιβ παρουσιάζει και τρίτη προσωπικότητα, εκείνη της λογικής, της σίγουρης για τον εαυτό της και σταθερής Τζέιν. Ο γιατρός Λούθερ τότε μπερδεύεται ακόμα περισσότερο.
Βραβεία
Ταινία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, όπως καταγράφονται στο μπεστ σέλερ των ψυχιάτρων Κορμπέτ Θίγκπεν και Χέρβεϊ Κλέκλι, οι οποίο συνεργάστηκαν με το σκηνοθέτη Νάναλι Τζόνσον για τη συγγραφή του σεναρίου. Η χαρακτήρας της Ιβ της ταινίας βασίστηκε σε εκείνον της ασθενούς Κρις Κόστερ Σάιζμορ, η οποία ήταν γνωστή και ως Ιβ Γουάιτ, μια γυναίκας που έπασχε από διαταραχή πολλαπλής προσωπικότητας και της οποίας η ταυτότητα έμεινε κρυφή για πολλά χρόνια μετά την κυκλοφορία τόσο του βιβλίου, οσο και της ταινίας. Το 1958 η Σάιζμορ έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο "The Final Face of Eve" και με θέμα την ασθένειά της, απέκρυψε όμως το πραγματικό της όνομα και χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Έβελιν Λάνκαστερ. Η Σάιζμορ αποκάλυψε την ταυτότητά της το 1977 με το δεύτερο βιβλίο της "I'm Eve".
Ο Νάναλι Τζόνσον αγόρασε αμέσως τα δικαιώματα του βιβλίου των Θίκπεν και Κλέκλι, μετά την κυκλοφορία του θέλοντας να το μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη, προκειμένου να ευαισθητοποιήσει το αμερικανικό κοινό όσον αφορά τις ψυχικές παθήσεις. Όταν η 20th Century Fox, αποφάσισε να κάνει την παραγωγή της ταινίας, ετοίμασε τρία διαφορετικά συμβόλαια, ένα για κάθε προσωπικότητα της Σάιζμορ. Η υπογραφή στο καθένα από αυτά ήταν διαφορετική.
Η Γούντγουορντ κέρδισε το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου και έγινε η πρώτη ηθοποιός που βραβεύτηκε για τη σκιαγράφηση τριών διαφορετικών προσωπικοτήτων, καθώς και η δεύτερη που κέρδιζε το βραβείο για ταινία που είχε λάβει υποψηφιότητα σε μόνο μια κατηγορία (με πρώτη την Μπέτι Ντέιβις και την νίκη της για την ταινία Μια επικίνδυνη γυναίκα (Dangerous, 1935).
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Βράβευση:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1957 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε πραγματικά γεγονότα Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την ψυχιατρική
Γιώργος Χατζηπαύλου
Ο Γιώργος Χατζηπαύλου (Λιβαδειά, 3 Αυγούστου 1977) είναι Έλληνας κωμικός stand-up και ηθοποιός.
Βιογραφία
Ο Γιώργος Χατζηπαύλου ασχολείται με το stand up comedy επαγγελματικά από το 2007. Η επαφή του με το είδος έγινε το 2001 στις Νύχτες Κωμωδίας και λίγα χρόνια μετά παραιτήθηκε από την διαφημιστική εταιρία στην οποία δούλευε ως head copywriter για να ασχοληθεί αποκλειστικά με το stand up comedy.
Είναι ο πρώτος που στέγασε μόνιμα σε θέατρο παραστάσεις stand up comedy στην Ελλάδα ενώ το 2014 δημιούργησε το Stand up for U, ένα θεσμό κωμωδίας που στηρίζει φιλανθρωπικές δράσεις και αποτελεί τη μόνη stand up comedy παράσταση που προβάλλεται ετησίως από την ελληνική τηλεόραση (Alpha TV, ANT1 TV).
Εκτός από τις σόλο παραστάσεις του, έχει συνεργαστεί σε παραστάσεις και περιοδείες στην Ελλάδα με Άγγλους κωμικούς αλλά και κωμικούς του Comedy Store και έχει δημιουργήσει από το 2016 το Comedy club για παιδιά, την μοναδική ελληνική παράσταση stand up comedy για παιδιά από 6 έως 12 ετών.
Το 2015 έγινε ο πρώτος Έλληνας stand – up κωμικός του οποίου σόλο παράσταση προβλήθηκε σε ελληνικό τηλεοπτικό δίκτυο (“Δύσκολα τα πράγματα” – Alpha TV) ενώ τον Νοέμβριο του 2017 και τον Οκτώβριο του 2019 πραγματοποίησε τις μεγαλύτερες περιοδείες ελληνόφωνου stand up comedy εκτός Ελλάδας με sold out παραστάσεις σε Λονδίνο, Μάντσεστερ, Ντουμπάι, Εδιμβούργο, Άμστερνταμ, Λουξεμβούργο, Βερολίνο, Στουτγκάρδη, Μόναχο, Βρυξέλλες, Όσλο, Βιέννη, Ζυρίχη, Ελσίνκι, Στοκχόλμη, Κοπεγχάγη, Μάλτα, Χάγη, Λευκωσία, Λάρνακα, Λεμεσό, Πάφο.
Έχει γράψει και παρουσιάσει σατιρικές εκπομπές στην τηλεόραση – με πιο πρόσφατη το Comedy Kids που παρουσιάστηκε στην CosmoteTV – το ραδιόφωνο και το ίντερνετ, είναι μέλος της ομάδας που δημιούργησε το comedylab.gr κι έχει γράψει τη θεατρική κωμωδία “72 ώρες” που παρουσιάστηκε για δύο σεζόν στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη.
Από το 2014 μέχρι σήμερα καλλιτεχνική έδρα του στην Αθήνα αποτελεί το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες Stand Up κωμικοί Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Χάονες
Οι Χάονες ήταν ένα από τα αρχαία ελληνικά φύλα που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Αρχαίας Ηπείρου, και συγκεκριμένα στα βορειοδυτικά της. Υποστηρίζεται ότι η ελληνική μειονότητα της Βορείου Ηπείρου είναι απόγονοι των αρχαίων Χαόνων.
Γεωγραφικά, η Χαονία εκτεινόταν στη σημερινή νοτιοδυτική Αλβανία, φραγμένη από τα βόρεια και βορειοανατολικά από τα Κεραύνια όρη, και επίσης περιελάμβανε το βόρειο κομμάτι του νομού Θεσπρωτίας (με νότιο σύνορο τον ποταμό Καλαμά/Θυάμη), και περιλαμβάνει τις παράκτιες περιοχές Ωρικού, Χειμάρρας, Ογχησμού (σύγχρονων Αγίων Σαράντα) και Βουθρωτού στην Αδριατική θάλασσα και στο Ιόνιο πέλαγος. Πρωτεύουσα της Χαονίας ήταν η Φοινίκη (σύγχρονη Finiq), πρωτεύουσα αργότερα του Κοινού των Ηπειρωτών.
Στην ηπειρωτική ενδοχώρα οι Δέξαροι (ή Δασσαρέται) που κατοικούσαν στο όρος Άμυρον (σημ. Τομόρι) και εκτείνονταν ως το νότιο πέρας της λίμνης Λιχνήτιδος (σημ. Αχρίδα), ήταν η βορειότερη από τις φυλές της ομάδας των Χαόνων. Κατά την περίοδο αυτή της ακμής τους οι Χάονες κατείχαν ασφαλώς την πεδιάδα της Κορυτσάς. Δεδομένου ότι ο τύμβος ΙΙ στη θέση Κούτσι, κοντά στην Κορυτσά, περιείχε ταφές νέων ηγεμόνων της περιόδου 650-500 π.Χ. περίπου, η αρχή της επεκτάσεως των Χαόνων μπορεί να χρονολογηθεί στις αρχές του 7ου αι. π.Χ. Η εξουσία της ομάδας των Χαόνων μπορεί να εκτεινόταν εκείνο το διάστημα και επί των Μολοσσών.
Ιστορία
O Θουκυδίδης αναφέρει για πρώτη φορά τους Χάονες τον 5ο αιώνα π.Χ. Ο Στράβων έγραψε ότι οι Χάονες, οι Μολοσσοί και οι Θεσπρωτοί ήταν οι τρεις βασικότερες από τις 14 φυλές της Ηπείρου, οι δύο πρώτες κυβέρνησαν ολόκληρη την Ήπειρο. Ο Περίπλους του Ψευδοσκύλακα κάνει σαφή διάκριση ανάμεσα στους Χάονες και τις Ιλλυρικές φυλές που ζούσαν βόρεια από αυτούς, είτε παραλιακά, είτε στην ενδοχώρα. Σύμφωνα με τον Βιργίλιο οι Χάονες υπήρξαν απόγονοι του επώνυμου γενάρχη τους Χάονα (Αρχ.: Χάων). Από την Εποχή του Χαλκού μέχρι και την Εποχή του σιδήρου οι Χάονες χρησιμοποιούσαν την πρακτική της ταφής σε Τύμβους. Ο Νίκολας Χάμοντ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τον 6ο αιώνα π.Χ. οι Χάονες κυριαρχούσαν σε μια τεράστια περιοχή από τον Κόλπο του Αυλώνα μέχρι ανατολικότερα από την πεδιάδα της Κορυτσάς όπου βρισκόντουσαν οι Λίμνες Πρέσπες. Οι Χάονες σύμφωνα με τον Χάμοντ επεκτάθηκαν και νότια της Κορυτσάς στον Γράμμο αλλά οι Ιλλυριοί Ταυλάντιοι και οι Κορίνθιοι έποικοι που ίδρυσαν την Ιλλυρική Απολλωνία κατέκτησαν τις παραλιακές περιοχές, το σημερινό Μαλακάστερ. Οι υποθέσεις του Χάμοντ βασίζονται σε μια αναφορά που έγραψε ο Εκαταίος ο Μιλήσιος ότι οι Χάονες και οι Ιλλυριοί Εγχέλιοι ήταν γειτονικοί λαοί και η παρουσία Τύμβων τον 6ο αιώνα π.Χ. στην Κορυτσά, το ταφικό σύμβολο των Χαόνων. Ο Μπογκντάνι απορρίπτει ωστόσο την σύνδεση των νέων κυριάρχων της Κορυτσάς με τους Χάονες, δεν υπάρχουν ιστορικές πηγές και το βόρειο παρακλάδι των Χαόνων Δασσαρήτες περιορίζονται μόνο σε ένα κείμενο του Εκαταίου. Οι Χάονες ήταν ωστόσο η πιο πανίσχυρη Ηπειρωτική φυλή στα μέσα του 7ου αιώνα π.Χ. (650 π.Χ.), τους διαδέχθηκαν κατόπιν οι Μολοσσοί. Οι Ιλλυριοί και οι Χάονες μάλλον βρισκόντουσαν σε σύγκρουση, ο Πολύβιος αναφέρει μια καταστροφική επιδρομή των Ιλλυριών στην πρωτεύουσα των Χαόνων Φοινίκη απέναντι από την Κέρκυρα. Οι Ρωμαίοι έμποροι που βρισκόντουσαν στην πόλη είχαν πολλά θύματα, το αποτέλεσμα ήταν να ανακηρύξει η Ρωμαϊκή δημοκρατία τον πόλεμο στις Ιλλυρικές φυλές και να ξεσπάσουν οι Ιλλυρικοί πόλεμοι. Ο Χάονες αποτελούσαν μέρος του Κοινού των Ηπειρωτών ως το 170 π.Χ., όταν υποτάχθηκαν στους Ρωμαίους.
Δείτε Επίσης
Чами
Νίκη Ευελπίδου
Η Νίκη Ευελπίδου είναι Καθηγήτρια στο Τμήμα Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος, του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστήμιου Αθηνών. Η έρευνα της επικεντρώνεται στη γεωμορφολογία, παράκτια γεωμορφολογία, τις μεταβολές της θαλάσσιας στάθμης, την παλαιογεωγραφία, τη μελέτη και μοντελοποίηση φυσικών κινδύνων, δίνοντας έμφαση στην αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών και της καινοτομίας.
Το ερευνητικό της έργο περιλαμβάνει περισσότερες από 340 δημοσιεύσεις σε συνέδρια και επιστημονικά περιοδικά και 32 συγγράμματα με τη μορφή βιβλίων ή Πανεπιστημιακών σημειώσεων. Έχει διοργανώσει 33 εκπαιδευτικά σεμινάρια ενώ έχει συμμετάσχει στη διοργάνωση 42 συνεδρίων και ημερίδων, εθνικού αλλά και διεθνούς ενδιαφέροντος. Είναι εμπνευστής της ιδέας Women in Geomorphology το 2020 και διοργάνωσε τις δυο πρώτες στη σειρά εκδηλώσεις.
Είναι εμπνευστής και δημιουργός του προγράμματος μεταπτυχιακών σπουδών Γεωγραφικά Συστήματα Πληροφοριών που υλοποιείται υπό την επίβλεψη και καθοδήγησή της στο ΕΚΠΑ.
Έχει λάβει δυο βραβεία από την Ακαδημία Αθηνών: το 2013 για την εργασία με τίτλο "Evidence of a recent rapid subsidence in the S-E Cyclades (Greece): an effect of the 1956 Amorgos earthquake?" και το 2019 για την μονογραφία της με θέμα «Μεταβολές στάθμης θάλασσας». Το 2022 εκλέχτηκε ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών και Τέχνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Γυναίκες επιστήμονες
Υδροξείδιο του λιθίου
Το υδροξείδιο του λιθίου ή καυστική λιθίνη είναι ανόργανη ένωση, που περιέχει λίθιο, οξυγόνο και υδρογόνο, με τύπο LiOH. Το χημικά καθαρό υδροξείδιο του λιθίου, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι λευκό υγροσκοπικό κρυσταλλικό στερεό υλικό. Είναι υδατοδιαλυτό και ελαφρά διαλυτό στην αιθανόλη. Είναι διαθέσιμο εμπορικά τόσο στην άνυδρη όσο και στην ένυδρη (μονοϋδρική) μορφή του (LiOH•H2O) και είναι ισχυρή βάση.
Παραγωγή
Το υδροξείδιο του λιθίου παράγεται βιομηχανικά με αντίδραση διπλής αντικατάστασης μεταξύ ανθρακικού λιθίου (Li2CO3) και υδροξειδίου του ασβεστίου [Ca(OH)2] :
Με την παραπάνω αντίδραση λαμβάνεται η ένυδρη μορφή του υδροξειδίου του λιθίου, που αφυδατώνεται (αν είναι επιθυμητό) με θέρμανση στους 180°C, σε αφυδατικό κλίβανο.
Χημική συμπεριφορά και εφαρμογές
Το υδροξείδιο του λιθίου μπορεί να χρησιμοποηθεί για την παραγωγή αλάτων του λιθίου, αν και συνηθίζεται περισσότερο η χρήση του ανθρακικού λιθίου για το σκοπό αυτό. Για παράδειγμα, με υδροφθορικό οξύ (HF) δίνει φθοριούχο λίθιο (LiF):
Η κύρια χρήση του υδροξείδίου του λιθίου είναι η παραγωγή γράσων λιθίου. Ένα δημοφιλές τέτοιο γράσο είναι το στεατικό λίθιο, που είναι ένα γενικής χρήσης γράσο, χάρη στη μεγάλη του αντίσταση στο νερό, και γι' αυτό είναι χρήσιμο και σε χαμηλές και σε υψηλές θερμοκρασίες.
Ακόμη, το υδροξείδιο του λιθίου, χρησιμοποιήθηκε για τον καθαρισμό των αναπνευστικών συστημάτων στο διαστημόπλοιο Απόλλων 13 και σε υποβρύχια, αντιδρώντας με το εκπνεόμενο διοξείδιο του άνθρακα, με το οποίο παράγει ανθρακικό λίθιο και νερό :
Προτιμάται (σε σύγκριση με υδροξείδια άλλων μετάλλων) για τη σχετικά μικρότερη «μοριακή» μάζα του και τη μικρότερη (κατά βάρος) παραγωγή νερού κατά την απορροόφηση του διοξειδίου του άνθρακα: 1 gr υδροξειδίου του λιθίου απορροφά 450 cm3 διοξειδίου του άνθρακα (υπό πίεση 1 atm).
Χρησιμοποιήθηκε, ακόμη, ως μέσο μεταφοράς θερμότητας, ως ηλεκτρολύτης σε ηλεκτρικούς συσσωρευτές. σε κεραμικά, σε κάποια σκυροδέματα Pottland και, με τη μορφή του 7LiOH, ως αλκαλικό πρόσθετο ψυκτικού συμπιεσμένου ύδατος σε πυρηνικούς αντιδραστήρες, για την αποφυγή της τήξης του σχάσιμου υλικού τους (σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης).
Το 2012, η τιμή του κυμαίνονταν μεταξύ 5.000 και 6.000 δολλαρίων ανά τόνο.
Παρατηρήσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Ενώσεις λιθίου Κατηγορία:Βάσεις Κατηγορία:Υδροξείδια
Τζέην Ελίζαμπεθ Ντίγκμπυ
Η Τζέην Ντίγκμπυ, Λαίδη Έλλενμπρω (Jane Digby, Lady Ellenborough, 3 Απριλίου 1807 - 11 Αυγούστου 1881), γνωστή μετέπειτα ως Κόμισσα Τζένη Θεοτόκη, ήταν Αγγλίδα αριστοκράτισσα, η οποία υπήρξε μια θυελλώδης προσωπικότητα της αθηναϊκής κοινωνίας στα χρόνια του Όθωνα. Είχε πολυτάραχη ζωή με τέσσερις γάμους και πάμπολλες ερωτικές περιπέτειες.
Βιογραφία
Η Τζέην Ελίζαμπεθ Ντίγκμπυ καταγόταν από αριστοκρατική και εύπορη αγγλική οικογένεια. Γεννήθηκε στο Χόκαμ Χωλ στο χωριό Μίντερν Μάγκνα του Ντόρσετ της Αγγλίας το 1807 και ήταν κόρη του Άγγλου ναυάρχου Σερ Χένρυ Ντίγκμπυ και της λαίδης Τζέην Ελίζαμπεθ Κουκ. Παντρεύτηκε για πρώτη φορά σε ηλικία 17 ετών τον Άγγλο αριστοκράτη Έντουαρντ Λω, Βαρόνο Έλλενμπρω, που ήταν μεγάλης ηλικίας, έγινε αντιβασιλέας των Ινδιών και τον οποίο χώρισε έξι μήνες αργότερα λόγω μοιχείας. Το 1828 απέκτησαν ένα γιο, τον Άρθουρ Ντάντλεϋ, ο οποίος τελικά αποδείχτηκε ότι ήταν ενός εξαδέλφου της με τον οποίο είχε κρυφά σχέσεις. Τελικά ο γιος της πέθανε όταν ήταν σχεδόν δύο ετών.
Όντας παντρεμένη, δημιούργησε ερωτικό δεσμό με τον επιτετραμμένο της αυστριακής πρεσβείας στο Λονδίνο πρίγκιπα Φέλιξ φον Σβάρτσενμπεργκ, προκαλώντας τεράστιο σκάνδαλο στη λονδρέζικη κοινωνία. Ο σύζυγός της, μη ανεχόμενος την απιστία της γυναίκας του, κατέθεσε αγωγή διαζυγίου, ενώ ταυτόχρονα ζήτησε την ανάκληση του Σβάρτσενμπεργκ, ο οποίος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Λονδίνο. Μετά το διαζύγιό της, η νεαρή Λαίδη ακολούθησε τον Σβάρτσενμπεργκ στην Αυστρία, έζησε μαζί του για ένα διάστημα και μαζί του απέκτησε δύο παιδιά, τη Ματίλντ (1829) και τον Φέλιξ (1830), ο οποίος πέθανε λίγες εβδομάδες μετά τη γέννησή του. Η άρνησή του όμως να την παντρευτεί, την ανάγκασε να τον εγκαταλείψει και να αρχίσει να περιφέρεται στην Ευρώπη. Γνώρισε και δημιούργησε ερωτικούς δεσμούς πρώτα με ένα Γερμανό πρίγκιπα, με τον οποίο συνέζησε για ένα χρόνο και στη συνέχεια με κάποιον δούκα, τον οποίο σύντομα εγκατέλειψε.
Η Τζέην Ντίγκμπυ, όταν βρέθηκε τελικά στο Μόναχο το 1831, στην Αυλή του Λουδοβίκου Α΄ της Βαυαρίας, πατέρα του Όθωνα, ήταν ήδη γνωστή για την περιπετειώδη ζωή της και τις ερωτικές σχέσεις της σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης. Από τον Λουδοβίκο, του οποίου υπήρξε ερωμένη και από τον οποίο έμεινε έγκυος, μυήθηκε στην ελληνολατρία και την αγάπη για την Ελλάδα. Έχοντας ήδη χωρίσει το Λόρδο Έλλενμπρω (1830) και προκειμένου να αποκατασταθεί, παντρεύτηκε για δεύτερη φορά με τον βαρόνο Καρλ φον Φέννιγκεν, με τον οποίο απέκτησε άλλα δύο παιδιά, τον Χέριμπερτ (1833) και τη Μπέρτα (1834). Δύο χρόνια μετά το δεύτερο γάμο της, εγκατέλειψε τον βαρόνο Φέννιγκεν, γνωρίστηκε με τον Κερκυραίο ευπατρίδη κόμη Σπυρίδωνα Θεοτόκη, που σπούδαζε στο Μόναχο. Βαφτιζόμενη πρώτα ορθόδοξη, παντρεύονται –ο τρίτος της γάμος– και εγκαθίστανται στις Δουκάδες της Κέρκυρας, όπου έζησαν για πέντε χρόνια σε ένα μικρό ανάκτορο και απέκτησαν ένα γιο. Το 1841 ο θάνατος από ατύχημα του έξι μόλις ετών παιδιού τους Λεωνίδα, σε συνδυασμό με την άστατη ζωή του Θεοτόκη, την οδήγησε στην απόφαση να εγκαταλείψει την Κέρκυρα και να εγκατασταθεί οριστικά στην Αθήνα. Από το 1843 ζούσε μόνιμα στην Αθήνα και εκεί συνδέθηκε φιλικά με τη Δούκισσα της Πλακεντίας, αλλά στη συνέχεια οι σχέσεις τους χάλασαν εξαιτίας ενός νεαρού Αθηναίου.
Η Τζένη Θεοτόκη, όμορφη και πλούσια, πνευματώδης και αυθόρμητη, με ευρωπαϊκό αέρα, μεγαλοπρεπές παρουσιαστικό και αριστοκρατικούς τρόπους, γοήτευσε πολύ σύντομα τους Αθηναίους. Μιλούσε άπταιστα ελληνικά, όπως επίσης αγγλικά, γερμανικά και τουρκικά. Αγαπούσε την φύση, έκανε ιππασία και εκδρομές στην Πεντέλη, κατασκήνωνε στο ύπαιθρο και παράλληλα απολάμβανε τον κοσμικό αέρα της ελληνικής πρωτεύουσας. Στο σπίτι της έδινε ανεπανάληπτες δεξιώσεις και χοροεσπερίδες, παίζοντας η ίδια πιάνο, προκαλώντας το θαυμασμό των καλεσμένων της. Είχε μάλιστα συνάψει ερωτική σχέση με τον βασιλιά Όθωνα.