cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νάνα Σιμόπουλος
Κινείται στην σκηνή της Νέας Υόρκης και ακούγεται παγκοσμίως, από τους πρωτεργάτες της world fusion music. Η μουσική της είναι jazz με Ελληνικούς ρυθμούς και κλίμακες αλλά στις ηχογραφήσεις χρησιμοποιεί μουσικά όργανα από παντού σαν το Αυστραλέζικο ντιτζεριντού, το Ινδικό σιτάρ και σαράνγι, μαζί με νοτιοαμερικάνικα και Αφρικάνικα όργανα. Το τελευταίο έργο της «Daughters of The Sun», ήταν το νούμερο #1 στους ραδιοφωνικούς σταθμούς της Νέα Παγκόσμιας Μουσικής της Αμερικής (NAV New Age and World radio charts). Σε πολλές εμφανίσεις της διευθύνει μια πολυεθνική ομάδα φημισμένων μουσικών, όπως "After the Moon", "Pandoras Blues", "Wings and Air" και το "Όνειρο της Γαίας", που κυκλοφορεί και στην Ελλάδα. Η ομάδα World Music of Nana έχει εμφανιστεί σε πολλά μέρη του κόσμου, όπως και στο φεστιβάλ του Μοντρέ, όπου μουσική της συμπεριλήφθηκε στο cd με τις ζωντανές ηχογραφήσεις του φεστιβάλ "Live at the B&W Montreux Music Festival, Vol. II". Η Νάνα Σιμόπουλος έχει γράψει μουσική για κλασικό και μοντέρνο μπαλέτο για τις ομάδες «Joffrey Ballet και Dance Theater of Harlem», οι οποίες έχουν παρουσιαστεί σε πολλά μέρη του κόσμου. Έχει γράψει μουσική για θεατρικά έργα και για ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους.
203
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 203 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Νάνα Σιμόπουλος
Επελέγη στο διαγωνισμό του Αμερικανικού φεστιβάλ μοντέρνου χορού για συνεργασία με χορογράφους μοντέρνου μπαλέτο. Η διαδρομή της παίζοντας σιτάρ περιλαμβάνει συναυλίες με τον συνθέτη Tan Dun που πήρε τo βραβείο Οscar, ως σολίστ στο Marco Polo με την ‘Όπερα Πόλεων της Νέας Υόρκης και τη συμφωνική ορχήστρα RAI στο Τορίνο της Ιταλίας. Σημαντικές είναι οι συνεργασίες της με κορυφαίους καλλιτέχνες εκπροσώπους της jazz, όπως ο μπασίστας Charlie Haden, ο τρομπετίστας Don Cherry και στα κρουστά ο βραζιλιάνος Café Da Silva. Εμφανίστηκε με τη διάσημη σοπράνο Lauren Flanigan στο Metropolitan Museum της Νέας Υόρκης και στο Kennedy Center στην Ουάσιγκτον με τη Mary Ann Mc Sweeney, στo πλαίσιο του φεστιβάλ «Γυναίκες της Jazz».
Κατάλογος Ελλήνων βουλευτών (1946)
Ακολουθεί ένας κατάλογος με τα πρόσωπα που εξελέγησαν βουλευτές στις εκλογικές περιφέρειες της Ελλάδας έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές του 1946.
Νάνα Σιμόπουλος
Έχει διευθύνει σύνολα μουσικών που έπαιξαν συνθέσεις της στο Broadway και σε άλλα θέατρα της Νέας Υόρκης.
Αραουάκοι
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιθαγενείς λαοί της Αμερικής Κατηγορία:Ιστορία της Γουαδελούπης
203
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κατάλογος Ελλήνων βουλευτών (1946)
Ο κατάλογος δεν είναι πλήρης
Νάνα Σιμόπουλος
Πρόσφατα, έγραψε μουσική για το θεατρικό γκρουπ «The Acting Company», που κέρδισε το βραβείο θεάτρου TONY, για το έργο «American Dreams, Lost and Found». Είναι καθηγήτρια Κινηματογραφικής Μουσικής (Professor of Music for Film) στο Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Εικαστικών Τεχνών της Νέας Υόρκης (School of Visual Arts). Διευθύνει φωνητικούς κύκλους με Circle Songs του Bobby McFerrin.
Κατάλογος Ελλήνων βουλευτών (1946)
Σημειώσεις και παραπομπές
1946
Νάνα Σιμόπουλος
Δισκογραφία
Skins 2016
Mediations with the Orishas 2012
Daughters of the Sun 2001
After The Moon 1997
Still Water 1989
Pandora's Blues 1983
2957 Τατσούο
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Τατσούο εκτιμάται σε 25,64 ± 2,2 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι K, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,2235 ± 0,043. Ο Τατσούο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 6 ώρες 49 λεπτά και 9 δευτερόλεπτα.
Κένταλ Τζένερ
Η Κένταλ Νικόλ Τζένερ (Kendall Nicole Jenner, 3 Νοεμβρίου 1995) είναι Αμερικανίδα μοντέλο και τηλεοπτική προσωπικότητα, γνωστή για τη συμμετοχή της στο ριάλιτι "Keeping Up with the Kardashians" αφού είναι μέλος της γνωστής οικογένειας των Καρτασιάνς(20 σεζόνς). Σαν μοντέλο έχει περπατήσει στις μεγαλύτερες πασαρέλες μόδας του κόσμου, φορώντας ρούχα μεγάλων σχεδιαστών της Νέας Υόρκης (New York Fashion Week), του Μιλάνου και του Παρισιού. Επίσης έχει φωτογραφηθεί για τα εξώφυλλα περιοδικών μόδας (Vogue, Teen Vogue, Harper's Bazzar, GQ και άλλα πολλά), έχει περπατήσει σε σόου μόδας της Victoria’s Secret και ενεργεί ως πρεσβευτής της μάρκας καλλυντικών Estée Lauder σε διαφημιστικές καμπάνιες.Net worth  $18 million.
Πρώτα Χρόνια
αριστερά|μικρογραφία|448x448εσ|Η Κένταλ Τζένερ, στο φεστιβάλ κινηματογράφου στις Κάννες το 2014. Γεννήθηκε στις 3 Νοεμβρίου του 1995 στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια από τις Κρις Τζένερ και Κέιτλιν Τζένερ (πρώην Μπρους Τζένερ αφού μπήκε στην διαδικασία αλλαγής φύλου). Έχει μια μικρότερη βιολογική αδελφή, την Κάιλι καθώς και οχτώ μεγαλύτερα ετεροθαλή αδέλφια. Τους Μπερτ, Κέισι, Μπράντον και Μπρόντι από τους προηγούμενους γάμους του πατέρα της και τους Κιμ, Κόρτνεϊ, Κλοέ και Ρομπ Καρντάσιαν, από το προηγούμενο γάμο της μητέρας της.
Μεγάλωσε στο Καλαμπάσας της Καλιφόρνια και αποφοίτησε από τα σχολεία Sierra Canyon School και Yorkshire High School.
2009-2013: Τα πρώτα βήματα στον χώρο του μόντελινγκ
Ξεκίνησε τη καριέρα της στο μόντελινγκ, σε ηλικία 14 ετών, όταν στις 12 Ιουλίου 2009 υπέγραψε συμβόλαιο, με το πρακτορείο μοντέλων Wilheimina Models. Η πρώτη της επαγγελματική φωτογράφηση ως μοντέλο, ήταν τον Δεκέμβριο του 2009 και τον Ιανουάριο του 2010 για μία καμπάνια της εταιρίας Forever 21, με όνομα Rocker Babes. Τον Απρίλιο του 2010, φωτογραφήθηκε για το εξώφυλλο του περιοδικού Teen Vogue και τον Σεπτέμβριο του 2011, περπάτησε στην πασαρέλα του Sherri Hill κατά την διάρκεια της Εβδομάδας Μόδας. Μέχρι το το τέλος του 2012, η Τζένερ είχε εμφανιστεί σε εξώφυλλα πολλών περιοδικών όπως τα Teen Prom, GenLux, Lovecat, Flavour Magazine και άλλα. Επίσης, πραγματοποίησε εκστρατείες για το White Sands Australia, Agua Bendita και Leah Madden. Τις χρονιές 2013 και 2014, συνεργάστηκε μαζί με τον φωτογράφο Ράσελ Τζέιμς, για την κάλυψη των εξώφυλλων των περιοδικών Miss Vogue Αυστραλίας και Harper's Bazaar Αραβίας.
Τα editorials που έκανε μέχρι τότε της έφεραν ευκαιρία για στροφή προς την υψηλή μόδα κι έτσι η Τζένερ υπέγραψε συμβόλαιο με το πρακτορείο The Society Management στις 21 Νοεμβρίου 2013.
2014-σήμερα
Το 2014, συμμετείχε σε δύο εκδηλώσεις της εταιρείας Chanel. Τον Νοέμβριο του 2014, έγινε επίσημη εκπρόσωπος και πρεσβευτής της εταιρείας καλλυντικών Estée Lauder. Την ίδια χρονιά, έλαβε μέρος σε διαφημιστικές εκστρατείες για τις εταιρείες Balmain και H&M και εμφανίστηκε στα εξώφυλλα των περιοδικών Marie Claire (Ινδονησία), Harper Bazaar, LOVE, GQ και Vogue (Αμερική, Γαλλία, Ιαπωνία, Κίνα). Έναν χρόνο αργότερα, το 2015, η Τζένερ εμφανίστηκε σε εκστρατείες των εταιρειών Marc Jacobs, Karl Lagerfeld, Balmain, Fendi και Estée Lauder και επιπλέον, περπάτησε στο σόου μόδας της Victoria’s Secret. Τον Μάρτιο του 2015 υπέγραψε συμβάσεις με την Calvin Klein Jeans, ενώ τον Μάιο της ίδιας χρονιάς υπέγραψε με την Penshoppe.
Το 2016, μαζί με την Κάρα Ντελεβίν, εμφανίστηκαν μαζί στην εβδομάδα μόδας της Madame Tussauds. Κατά την διάρκεια του 2016, περπάτησε σε πασαρέλες μόδας για της εταιρείες Chanel, Bottega, Diane, Vera Wang, Von Fürstenberg, Fendi, Marc Jacobs, Veneta, Versace, Dior, Mango, Calvin Clein, Balmain, Miu Miu και Elie Saab. Επίσης, την ίδια χρονιά εμφανίστηκε στα εξώφυλλα των περιοδικών Vogue (Τουρκία, Βραζιλία, ΗΠΑ, Γερμανία, Ιαπωνία), W, LOVE, Vanity Fair, Self Service, V και Harper's Bazaar. Τον Απρίλιο του 2016, οι συντάκτες του περιοδικού Vogue της αφιέρωσαν μια ειδική συντακτική έκδοση.
Το 2018, η Τζένερ χαρακτηρίστηκε ως το πιο ακριβοπληρωμένο μοντέλο της χρονιάς από το περιοδικό Forbes. Την ίδια χρονιά φωτογραφήθηκε στα εξώφυλλα των Vogue (ΗΠΑ, Κορέα), Elle (ΗΠΑ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες μοντέλα
Διευθυντήριο (Ρωσία)
Το Διευθυντήριο ήταν η βραχύβια μεταβατική κυβέρνηση της Ρωσίας κατά την Ρωσική Επανάσταση. Αποτελείτο από πέντε βασικούς υπουργούς και διήρκησε για περίπου τρεις εβδομάδες.
Ιστορικό
Το Διευθυντήριο ιδρύθηκε με διάταγμα της Ρωσικής Προσωρινής Κυβέρνησης στις 14 Σεπτεμβρίου 1917. Το Διευθυντήριο ήταν υπεύθυνο για τις “δημόσιες υποθέσεις μέχρι την ίδρυση του Υπουργικού Συμβουλίου”. Το Διευθυντήριο δημιουργήθηκε για την επίλυση της κρίσης που απέρρεε από το πραξικόπημα Κορνίλοφ και την κατάρρευση της Δεύτερης Προσωρινής Κυβέρνησης.
Στις 8 Οκτωβρίου, με τον σχηματισμό του 3ου συνασπισμού, το Διευθυντήριο καταργήθηκε.
Δες επίσης
Κατηγορία:Ρωσική Επανάσταση Κατηγορία:Κυβέρνηση της Ρωσίας
Παγκόσμια Οργάνωση Προσκοπικής Κίνησης
Η Παγκόσμια Οργάνωση Προσκοπικής Κίνησης (Π.Ο.Π.Κ.) (αγγλικά: World Organization of the Scout Movement, WOSM, ) είναι ο μεγαλύτερος διεθνής οργανισμός Προσκοπισμού. Η Π.Ο.Π.Κ. έχει 170 μέλη. Αυτά τα μέλη είναι αναγνωρισμένοι εθνικοί προσκοπικοί οργανισμοί, οι οποίοι συνολικά αριθμούν πάνω από 50 εκατομμύρια συμμετέχοντες. Η Π.Ο.Π.Κ ιδρύθηκε το 1922. Η διοικητική έδρα βρίσκεται στην Κουάλα Λουμπούρ της Μαλαισίας καθώς και το γραφείο του Γενικού Γραμματέα ενώ η νομική έδρα στη Γενεύη της Ελβετίας.
Η αποστολή της Προσκοπικής Κίνησης είναι «να συμβάλει στην εκπαίδευση των νέων, μέσα από ένα σύστημα αξιών που βασίζεται στην Προσκοπική Υπόσχεση και το Νόμο των Προσκόπων, για να βοηθήσει στην οικοδόμηση ενός καλύτερου κόσμου, όπου οι άνθρωποι θα αυτο-εκπληρώνονται ως άτομα και θα διαδραματίζουν εποικοδομητικό ρόλο στην κοινωνία». Η Π.Ο.Π.Κ οργανώνεται διοικητικά σε 6 Προσκοπικές Περιοχές. Η Παγκόσμια Οργάνωση Προσκοπικής Κίνησης διοικήται από το Παγκόσμιο Συνέδριο και την Παγκόσμια Επίτροπη. Η τελευταία εκλέγεται από το Παγκόσμιο Συνέδριο ανά τρία χρόνια.
Η Π.Ο.Π.Κ. είναι μια μη κυβερνητική οργάνωση με συμβουλευτικό καθεστώς στο Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο του ΟΗΕ (ECOSOC).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Π
Άνω Καμπή Ροδόπης
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Άνω Καμπή βρίσκεται προς τα σύνορα της Ελλάδας με τη Βουλγαρία και τα όρια του πρώην νομού με την Περιφερειακή Ενότητα Έβρου. Είναι χτισμένη στις πλαγιές του όρους Σάπκα σε υψόμετρο 680 μέτρα ενώ βόρεια και δυτικά περνάει ο χείμαρρος Αρχοντικό. Το χωριό απέχει 62 χλμ. (οδηγικά) ΒΑ. από τη Φιλλύρα (έδρα του δήμου) και 10 χλμ. από τον Κέχρο ενώ πολιτισμικά, όπως και όλα του Κέχρου, ανήκει στα Πομακοχώρια της Ροδόπης. Θεωρείται ένα από τα παλαιότερα χωριά της περιοχής και οι κάτοικοί του, που είναι Μπεκτασήδες μουσουλμάνοι ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία ενώ κάθε χρόνο συνεχίζουν την παράδοση της θυσίας (κουρμπάνι) του Αλή Μπαμπά.
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κέχρου. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» ανήκει στη τοπική κοινότητα Κέχρου που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Κέχρου του Δήμου Αρριανών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 23 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης Ανω Καμπη Κατηγορία:Δήμος Αρριανών
Λουτρά Στάχτης Αιτωλοακαρνανίας
Για άλλους οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε: Λουτρά
Τα Λουτρά Στάχτης ή Λουτρά Στάχτης Πόριαρη είναι ημιορεινός οικισμός που βρίσκεται στη Ναυπακτία της περιφερειακής ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 280 μέτρα. Έχει πληθυσμό 16 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και μαζί με τον Κάτω Κάμπο, τον Άνω Κάμπος και τη Στράνωμα συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Στρανώμης που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Πυλλήνης του Δήμου Ναυπακτίας.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Τα Λουτρά Στάχτης είναι κτισμένα στην κοιλάδα του χειμάρρου Πόριαρη, απέχουν 30,5 χλμ. Β. - ΒΔ. της Ναυπάκτου και καταλαμβάνουν μια έκταση περίπου 100 στρεμμάτων. Η γύρω περιοχή είναι κατάφυτη από πλατάνια, πουρνάρια, κουτσουπιές, βελανιδιές και αποτελεί φυσικό καταφύγιο πολλών ενδημικών ειδών όπως ζαρκάδια, αγριογούρουνα και άλλα ζώα και πτηνά. Τα περιβάλλοντα βουνά και λόφοι μαζί με τα πέτρινα γεφύρια κατά μήκος του ποταμού Εύηνου και του όρους Κότσαλου είναι κατάλληλα για ορειβατικές και πεζοπορικές διαδρομές. Κοντά στον Πόριαρη υπάρχει ο ανακαινισμένος πετρόκτιστος νερόμυλος "Μύλος της Παναγίας" που λειτουργούσε μέχρι τα 1950 και είναι αφιερωμένος στην εκκλησία του χωριού.
Ονομασία - Ιστορία
Το όνομα του χωριού προέρχεται από το τεφρό χρώμα αλατούχων αποθέσεων της πηγής ιαματικών νερών που βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της περιοχής και μοιάζουν με “στάχτη”. Η πηγή με τα ιαματικά νερά της είναι γνωστή από την αρχαιότητα και ορισμένοι την ταυτίζουν με τη μυθική πηγή της παρθένου από την Καλυδώνα, Καλλιρόης που την ερωτεύθηκε παράφορα ο ιερέας του θεού Διονύσου, Κόρεσος. Τα λουτρά λειτουργούσαν και κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, πιθανολογείται ότι καταστράφηκαν το 218 π.Χ. από τους Μακεδόνες του Φιλίππου του Ε΄ όταν έγινε και η καταστροφή του ναού του Θέρμιου Απόλλωνα. Στην περιοχή έχουν βρεθεί μαρμάρινο ανάκλιντρο ελληνιστικής περιόδου καθώς και αετωματική στήλη με επιγραφή "ΚΡΙΝΟΛΑΟΥ" στην τοποθεσία "Μύλος Μακρυγιάννη".
Το χωριό αναγνωρίστηκε ως οικισμός το 1981 και προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Στρανώματος. Σύμφωνα με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Στρανώμης, του πρώην Δήμου Πυλλήνης του Νομού Αιτωλίας και Ακαρνανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ναυπακτίας
Γιαρομίρ της Πράγας
Ο Γιαρομίρ (τσεχ.: Jaromír, μετά το 1035 - 26 Ιουνίου 1090) ήταν χριστιανός επίσκοπος της Πράγας από το 1068, όταν τοποθετήθηκε από τον αδελφό του Βρατίσλαο Β΄ της Βοημίας. Προερχόταν από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών
202
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 202 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Γιαρομίρ της Πράγας
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Μπρετίσλαφ Α΄ δούκα της Βοημίας και της Γιούντιτ των Ποππονιδών, κόρης τού Ερρίκου μαργράβου τού Νόρτμαρκ.
202
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Γιαρομίρ της Πράγας
Βιογραφία
Ο Βρατίσλαος Α΄ από την άλλη για να τον εκνευρίσει, φορούσε τα επισκοπικά ενδύματα στις επίσημες τελετές, παρουσία τού αδελφού του. Το δικαίωμα αυτό το είχε αποκτήσει πληρώνοντας στον πάπα 100 μάρκα ετησίως.
Ο πάπας Αλέξανδρος Β΄ έστειλε απεσταλμένο (legatus) τον Ροδόλφο για να συγκροτήσει σύνοδο, που θα έλυνε τις συγκρούσεις της νέας επισκοπής. Ο Γιαρομίρ δεν παραβρέθηκε και καθαιρέθηκε. Ο πάπας Γρηγόριος Ζ΄ κάλεσε τους επισκόπους στη Ρώμη. Σε σύνοδο τού 1074 ο Γιαρομίρ είπε, πως ο αδελφός του τον κακομεταχειρίστηκε, αρνήθηκε πάντως να παραδώσει το Πόντβιν. Ο Γρηγόριος Ζ΄ διέταξε τον Βρατίσλαο Β΄ να απομακρύνει τον αδελφό του με τη βία, αν χρειαστεί.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πρεμυσλιδών Κατηγορία:Επίσκοποι του 11ου αιώνα
Μύκητας
thumb|right|150px|Μύκητες στον κορμό ενός δέντρου στο [[Βόρνεο.]] Οι μύκητες αποτελούν ένα από τα πέντε βασίλεια των έμβιων όντων. Το βασίλειο αυτό των μυκήτων περιλαμβάνει μονοκύτταρους ή πολυκύτταρους ευκαρυωτικούς οργανισμούς. Οι μύκητες εμφανίζουν πολύ μεγάλη ποικιλία και υπάρχουν παντού. Οι περισσότεροι απαντώνται στο έδαφος και τα φυτά και διατρέφονται από οργανικά συστατικά ζώντων ή νεκρών οργανισμών γι' αυτό και θεωρούνται το "βιολογικό εργαστήριο αποικοδόμησης των οργανικών ουσιών".
Βιοποικιλότητα
Τα διάφορα είδη μυκήτων ποικίλλουν από τους χρήσιμους για τον άνθρωπο ζυμομύκητες έως τους παθογόνους μικρομύκητες έως και τα γνωστά εδώδιμα μανιτάρια. Πάντως, από τα 50.000 - 250.000 είδη μυκήτων που έχουν περιγραφεί, λιγότερα από 300 έχουν συσχετισθεί με νόσο στον άνθρωπο.
Άνθρωπος και μύκητες
Ο μύκητας Penicillium notatum παράγει μια ουσία, την πενικιλλίνη, το πρώτο αντιβιοτικό που ανακαλύφθηκε. Το ανακάλυψε ο Άγγλος γιατρός Αλεξάντερ Φλέμινγκ, ο οποίος, ενώ έκανε πειράματα με βακτήρια, πρόσεξε ότι σε μια καλλιέργεια τα βακτήρια δεν αναπτύχθηκαν σε ένα μέρος όπου αναπτύχθηκε μια "μούχλα". Η παρατήρηση αυτή του κίνησε το ενδιαφέρον. Ερεύνησε με μεγάλη προσοχή τον μύκητα αυτό. Τα σπόριά του ήταν τοποθετημένα με τέτοιο τρόπο, ώστε έδιναν την εντύπωση πινέλου και έτσι ο μύκητας ονομάστηκε Penicillium.
Ταξινόμηση
Οι μύκητες αρχικά υπάγονταν στο βασίλειο των φυτών. Αναδείχθηκαν ως ξεχωριστό βασίλειο το 1969 από τον Whittaker. Οι μύκητες διακρίνονται βασικά σε δύο μεγάλες κατηγορίες, τους ζυμομύκητες και τους υφομύκητες. Οι ζυμομύκητες είναι σφαιρικοί ή ελλειψοειδείς σχηματισμοί που αναπαράγονται δια εκβλαστήσεων σε ειδικά θρεπτικά υλικά. Αντίθετα, οι υφομύκητες ή νηματοειδείς μύκητες, αποτελούνται από κυλινδρικούς σχηματισμούς, τις υφές, που μεγαλώνουν με διακλαδώσεις και επιμηκύνσεις σχηματίζοντας χνουδωτές αποικίες. Μια άλλη κατηγορία μυκήτων, οι καλούμενοι δίμορφοι μύκητες, αναπτύσσονται στον ξενιστή ως ζυμομύκητες, ενώ σε θερμοκρασία περιβάλλοντος λαμβάνουν τη μορφή υφομυκήτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φανταστικοί μύκητες -ντοκιμαντέρ
Μυκητας
Μποζιβόι Β΄ της Βοημίας
Ο Μποζιβόι Β΄, τσεχ. Bořivoj ΙΙ. (π. 1064 - 2 Φεβρουαρίου 1124) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν δούκας της Βοημίας (1100-07, 17-20).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Βρατισλάου Β΄ δούκα και πρώτου βασιλιά της Βοημίας και της Σβιετοσλάβας των Πιαστ, κόρης τού Καζιμίρ Α΄ δούκα της Πολωνίας.
Διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Μπρέτισλαφ Β΄ δούκα της Βοημίας. Αντιτέθηκε στον εξάδελφό του Ούλριχ Α΄ δούκα τού Μπρνο, ο οποίος ανέκτησε το φρούριο, που είχε κατασχεθεί από τον πατέρα του. Ακολούθησε εμφύλια διαμάχη. Ο Ούλριχ/Όλντριχ Α΄ επρόκειτο να αναγνωρίσει την επικυριαρχία τού Ερρίκου Δ΄ της Γερμανίας για να κερδίσει την υποστήριξή του, αλλά ο Μποζιβόι Β΄ είχε ήδη εκικυρωθεί από τον βασιλιά της Γερμανίας ως υποτελής του. Τελικά ο Ούλριχ Α΄ αναγκάστηκε να διαφύγει στη Μοραβία.
Το 1102 ο Λαδίσλαος Α΄ Χέρμαν δούκας της Πολωνίας απεβίωσε και ακολούθησε έρδια για τη διαδοχή. Ο Μποζιβόι Β΄ και ο εξάδελφός του Σβατοπλούκ υποστήριξαν τον Ζμπιγκιέφ έναντι τού Μπολέσλαφ Γ΄ τού Στραβόστομου. Τότε ο Μπολέσλαφ Γ΄ δωροδόκησε τον Μποζιβόι Β΄, που αποσύρθηκε. Ο Σβατοπλούκ οργίστηκε και έφυγε, παίρνοντας μερικούς άρχοντες μαζί του. Προσπάθηκε να εγείρει τον Κολομάν της Ουγγαρίας εναντίον τού Μποζιβόι Β΄, αλλά δεν επέτυχε ως το 1107. Το έτος αυτό ο αδελφός του Μποζιβόι Β΄, ο Βλαδίσλαος Α΄ εξεγέρθηκε εναντίον του και με τη βοήθεια τού Κολομάν κατέλαβε την Πράγα. Ο Σβατοπλούκ που είχε πρόσφατα αιχμαλωτίσει τον Μποζιβόι Β΄, ανακηρύχθηκε βασιλιάς. Ο Ερρίκος Ε΄ της Γερμανίας τον ανάγκασε να ελευθερώσει τον Μποζιβόι Β΄.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πρεμυσλιδών
Οικογένεια Χαραλάμπη
Η οικογένεια Χαραλάμπη είναι παλιά οικογένεια των Καλαβρύτων με καταγωγή από τη Ζαρούχλα, στην οποία διατηρείται η οικογενειακή εκκλησία και οι οικογενειακοί πύργοι. Στο τέλος του 18ου αιώνα απέκτησε σημαντική δύναμη στην περιοχή αναδεικνύοντας προεστούς και αμαρτωλούς. Για την πολιτική και στρατιωτική ηγεμονία της περιοχής συγκρούστηκε με την οικογένεια Πετιμεζά.
Ένας κλάδος της οικογένειας εγκαταστάθηκε μετά τα Ορλωφικά στη Ρουμανία όπου και εκρουμανίστηκε διατηρώντας όμως το επώνυμό της (Charalamb).
Μέλη
*
Κανάλι του Μιντί
Το κανάλι του Μιντί (γαλλ. Canal du Midi (ελ. Κανάλι της νότιας Γαλλίας), οξιτανικά Canal de las Doas Mars (ελ. Κανάλι των δύο Θαλασσών)) είναι υδάτινος δίαυλος μήκους 240 χιλιομέτρων (κυρίως κανάλι) στη νότια Γαλλία. Το κανάλι συνδέει το κανάλι του ποταμού Γκαρόν (Garonne, παλ. ελλ. Γαρούνας) με τη λιμνοθάλασσα του Τω (Étang de Thau) στην ακτή της Μεσογείου και μαζί με το κανάλι του Γκαρόν σχηματίζουν το Κανάλι των Δύο Θαλασσών (Canal des Deux Mers), το οποίο συνδέει τη Μεσόγειο με τον Ατλαντικό Ωκεανό. Το κανάλι του Midi ξεκινά από τη λιμνοθάλασσα Τω και καταλήγει στην Τουλούζη. Σχεδιάστηκε τον 17ο αιώνα από τον μηχανικό Πιέρ-Πωλ Ρικέ (Pierre-Paul Riquet) και η κατασκευή είχε ως αρχιμηχανικό τον Ζαν-Πολυκάρπ Μαγκέ (Jean-Polycarpe Maguès). Θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα τεχνικά επιτεύγματα της εποχής του και, από το 1996, αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Εκτός από το κυρίως κανάλι και για την υποστήριξή του έχουν κατασκευαστεί περισσότεροι από 90 υδατοφράκτες, αρκετοί υδαταγωγοί, γέφυρες και φράγματα.
Ιστορία
Η ιδέα δημιουργίας ενός καναλιού σύνδεσης της Μεσογείου με τον Ατλαντικό Ωκεανό χρονολογείται από την αρχαιότητα. Πολλοί ηγέτες, όπως οι Αύγουστος, Νέρωνας, Καρλομάγνος, Φραγκίσκος ο Α', Κάρολος ο Θ' και Ερρίκος ο Δ' διαβλέποντας το οικονομικό, πολιτικό και στρατιωτικό όφελος που θα μπορούσε να αποφέρει μια παρόμοια κατασκευή, είχαν σκεφτεί να τη σχεδιάσουν και υλοποιήσουν, αλλά κάτι τέτοιο δεν προχώρησε ποτέ. Την εποχή εκείνη οι μεταφορές ήταν δύσκολες και γεμάτες κινδύνους από ληστές στην ξηρά και από τους πειρατές στη θάλασσα, ενώ η διαδρομή ενός μικρού πλοίου για την παράκαμψη της Ιβηρικής χερσονήσου και την έξοδο στον Ατλαντικό μπορούσε να διαρκέσει και ένα μήνα. Ειδικότερα, ο Γάλλος βασιλέας Φραγκίσκος ο Α' είχε καλέσει τον Λεονάρντο ντα Βίντσι τον 16ο αιώνα για τη σχεδίαση μιας πλωτής σύνδεσης μεταξύ των ποταμών Οντ (Aude) και Γκαρόν, σχέδιο που δεν προχώρησε.
Η ιδέα δημιουργίας του καναλιού κατέτρωγε τον Ζαν Πωλ Ρικέ από μικρή ηλικία, δεν διέθετε όμως τα μέσα για τη δημιουργία του. Ο Ρικέ κατάφερε να διοριστεί φοροεισπράκτορας για το αλάτι στην αυλή του Λουδοβίκου του 16ου στην περιοχή του Λανγκντόκ επί μακρό χρονικό διάστημα και κατάφερε να συγκεντρώσει το μεγαλύτερο τμήμα του ποσού που χρειαζόταν ένα παρόμοιο εγχείρημα. Ο Ρικέ είχε αναθαρρήσει βλέποντας να υλοποιείται το κανάλι του Μπριάρ, στο οποίο είχαν επιλυθεί δυσχερή προβλήματα, όπως η παροχή νερού στο κανάλι και οι διαφορές στάθμης μεταξύ διαφόρων σημείων της διαδρομής, που αντιμετωπίστηκαν με υδατοφράκτες. Ωστόσο, οι επιστήμονες μηχανικοί της εποχής δεν πίστευαν ότι η διάνοιξη παρόμοιου καναλιού στη δυσχερή τοπογραφία του Λανγκντόκ ήταν δυνατή και δεν είχαν μεγάλη διάθεση να βοηθήσουν σε ένα τέτοιο εγχείρημα.
Ο Ρικέ δεν απογοητεύτηκε. Παρά το μεγάλο της ηλικίας του (ήταν 58 ετών) ξεκίνησε τη σχεδίαση και την υλοποίησή της το 1662. Το βασικό πρόβλημα που είχε να αντιμετωπίσει ήταν η τροφοδοσία του καναλιού με νερό. Το επέλυσε κατασκευάζοντας ταμιευτήρα στην περιοχή του Καστελνωντρύ (Castelnaudary), μέσω του οποίου το νερό μπορούσε να ρέει είτε προς την κατεύθυνση της θάλασσας (ανατολικά) είτε προς την κατεύθυνση της Τουλούζης (δυτικά).
Ο Ρικέ έδειξε τα σχέδιά του στον Ζαν Μπατίστ Κολμπέρ, στοχεύοντας στην οικονομική ενίσχυση από κρατικής πλευράς. Ο Κολμπέρ αντιλήφθηκε αμέσως τα πολιτικά, στρατιωτικά και οικονομικά οφέλη ενός παρόμοιου έργου και υποστήριξε τη χρηματοδότησή του. Ο Ρικέ επιπλέον είχε να αντιμετωπίσει την αντιζηλία του αρχιεπισκόπου της Τουλούζης Ανγκλύρ ντε Μπουρλεμόν (Anglure de Bourlemont), ο οποίος είχε επίσης καταρτίσει παρόμοια σχέδια, αλλά δεν είχε καταφέρει να επιλύσει τα προβλήματα που προέκυπταν. Ο Ρικέ αναγκάστηκε να χρηματοδοτήσει μόνος του την κατασκευή της δοκιμαστικής τάφρου που θα τροφοδοτούσε το κανάλι με νερό. Ωστόσο, η υποστήριξη του Κολμπέρ τελικά ήταν αμέριστη στα σχέδια του Ρικέ, έστω και τέσσερα χρόνια μετά την αρχική του πρόταση. Έτσι το 1666 βασιλικό έδικτο ανακοίνωνε τη δημιουργία του και απέδιδε στον Ρικέ την ευρεσιτεχνία. Το έδικτο αυτό έδινε στον Ρικέ το δικαίωμα να κατασκευάσει μόνο το δυτικό τμήμα του καναλιού, μεταξύ Γκαρόν - Τουλούζης και Οντ στην Τρεμπ (Trèbes). Το 1669 εκδόθηκε και δεύτερο έδικτο με το οποίο ο Ρικέ εξουσιοδοτήθηκε να κατασκευάσει και το δεύτερο (ανατολικό) τμήμα, από την Τρεμπ ως τη Σετ (Sète) και τη μεσογειακή ακτή.
Το έργο αντιμετώπισε πολλές αντιξοότητες και οικονομικές κρίσεις κατά το χρονικό διάστημα της κατασκευής του. Ο Ρικέ δεν ευτύχησε να δει το έργο που ονειρευόταν τελειωμένο, καθώς απεβίωσε το 1681. Στο μεταξύ, στις γύρω από την κατασκευή καλλιεργήσιμες εκτάσεις συνέβαιναν συχνές πλημμύρες και οι αγρότες εξέφραζαν έντονα παράπονα. Για τον λόγο αυτό στάλθηκε στο κανάλι ο στρατιωτικός αρχιτέκτονας Βωμπάν (Vauban) για να μελετήσει την κατάσταση. Ως αποτέλεσμα της αναφοράς του, κατασκευάστηκαν πολλοί υδαταγωγοί, ενώ το φράγμα στο Σαιν Φερεόλ (Saint-Ferréol) απέκτησε περισσότερο ύψος. Το έργο ολοκληρώθηκε το 1694. Το συνολικό κόστος, σύμφωνα με υπολογισμούς, αποτιμάται σε περίπου 5 εκατομμύρια αγγλικές λίρες.
Χαρακτηριστικά
Ένα από τα πλέον σημαντικά προβλήματα ήταν αυτό που αντιμετωπίστηκε κατά τη διέλευσή του από την Μπεζιέ. Εκεί κατασκευάστηκαν οκτώ υδατοφράκτες εν είδει κλίμακας, που έπρεπε να διανοιχτούν σε βράχο και το κανάλι έπρεπε να "κατέβει" ένα λόφο, του οποίου η κλίση δεν ήταν σταθερή. Όλοι οι υδατοφράκτες έπρεπε να περιέχουν τον ίδιο όγκο νερού, αλλά δεν ήταν δυνατό να έχουν όλοι το ίδιο σχήμα. Παρόλ' αυτά, κατασκευάστηκαν με επιτυχία και δεν χρειάστηκε καμία διορθωτική παρέμβαση εκ των υστέρων. Το εκπληκτικό στην όλη κατασκευή είναι ότι ανατέθηκε στους αδελφούς Μεντάιγ (Medhailes) ως υπεργολαβία και το εργατικό δυναμικό αποτέλεσαν κυρίως γυναίκες.
Ένα ακόμη πρόβλημα που ανέκυψε κατά τη διάνοιξή του ήταν η διένεξη του κατασκευαστή με τις αρχές της πόλης Καρκασσόν: Η αρχική χάραξη δεν προέβλεπε διέλευση από την πόλη, αλλά σε απόσταση 2 χλμ. από αυτήν. Όταν έγινε αίτημα στον Ρικέ να περάσει το κανάλι από την Καρκασσόν, αυτός ζήτησε από τις αρχές της πόλης το ποσόν των 100.000 λιβρών, προκειμένου να καλυφθεί το πρόσθετο κόστος. Οι αρχές δεν συμφώνησαν και δεν κατέβαλαν το ποσόν στον Ρικέ. Η απόφαση αυτή έπληξε συγκοινωνιακά την πόλη, στην οποία δεν ήταν βέβαια δυνατό να δημιουργηθεί ποτάμιο λιμάνι, γεγονός που περιόρισε σημαντικά τη συγκοινωνία της. Το σφάλμα αυτό διορθώθηκε το 1810 με νέα χάραξη και διάνοιξη του καναλιού, το οποίο διέρχεται πλέον από την πόλη, η οποία διαθέτει σημαντικό ποτάμιο λιμάνι.
Χρήση
Αρχικά το κανάλι χρησιμοποιήθηκε κυρίως από μικρές φορτηγίδες, των οποίων ήταν δυνατό να αφαιρούνται ή να λυγίζουν από ομάδες ανδρών τα κατάρτια. Περί τα μέσα του 18ου αιώνα η έλξη άρχισε να γίνεται με άλογα από την όχθη, αλλά το 1834 εμφανίστηκαν ατμοκίνητα ρυμουλκά. Το 1838 υπήρχαν 273 σκάφη που εκτελούσαν τακτικά δρομολόγια στο κανάλι μεταφέροντας κυρίως εμπορεύματα (δημητριακά και κρασί), αλλά και επιβάτες και το ταχυδρομείο. Η δραστηριότητα αυτή περιορίστηκε με την έλευση του σιδηροδρόμου το 1857 Ωστόσο οι εμπορικές δραστηριότητες συνέχισαν ως τις αρχές της δεκαετίας του 1980, οπότε παρήκμασαν με συνέπεια να σταματήσουν ολοσχερώς το 1989. Σήμερα το κανάλι αποτελεί τουριστικό αξιοθέατο και χώρο αναψυχής, με κύριες ενασχολήσεις την κωπηλασία, την πλεύση με κανό, το ψάρεμα αλλά και μικρές κρουαζιέρες με πολυτελή μικρά σκάφη, τα οποία διαθέτουν αρκετά ξενοδοχεία που έχουν κτιστεί κατά μήκος του. Οι όχθες του είναι φυτευμένες με περίπου 42.000 πλατάνια, που φυτεύτηκαν αρχικά κατά τη δεκαετία του 1830 με σκοπό τη σταθεροποίηση του εδάφους των οχθών. Το 2002 εμφανίστηκε μια επιδημία που προκαλεί τη μάρανση των δένδρων και μέχρι τα μέσα του 2011 είχαν καταστραφεί περίπου 2.500 δένδρα, ενώ μια μελέτη κατέδειξε ότι θα χρειαστεί να αντικατασταθούν όλα μέσα στην επόμενη εικοσαετία.
Παραπομπές
Μιντι Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γαλλία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Τουλούζη
Θάνατοι τον Μάιο του 2008
Παρατίθενται θάνατοι προσώπων, σημαντικών στην ιδιότητά τους αλλά και για την επικαιρότητα, συνοδευόμενοι από την ηλικία που είχαν την ημέρα του θανάτου, την ιδιότητά τους, μερικές φορές (όπου χρειάζεται) την αιτία θανάτου και την πηγή που μετέδωσε την είδηση για το θάνατο. Οι παρακάτω θάνατοι αφορούν το μήνα Μάιο του 2008.
30 Μαΐου
05
Στο Χριστό στο Κάστρο
Στο Χριστό στο Κάστρο είναι διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Εστία το 1892. Το διήγημα περιλαμβάνεται στα Χριστουγεννιάτικα διηγήματα του συγγραφέα, όπως αναφέρεται και στον υπότιτλο. Σε βιβλίο εκδόθηκε πρώτη φορά το 1912, ως μέρος της συλλογής διηγημάτων του «Η νοσταλγός», από τον εκδοτικό οίκο του Γεωργίου Φέξη.
Η υπόθεση αναφέρεται στην προσπάθεια του ιερέα και λίγων συντοπιτών του να ταξιδέψουν την παραμονή των Χριστουγέννων με καράβι, παρά τον άσχημο καιρό, στο Κάστρο της Σκιάθου για να σώσουν δυο συγχωριανούς τους που είχαν αποκλειστεί από το χιόνι.
Υπόθεση
Το διήγημα διαδραματίζεται στη Σκιάθο. Τις παραμονές των Χριστουγέννων, στις 23 Δεκεμβρίου του 186..., ο παπα-Φραγκούλης μαθαίνει ότι δυο νησιώτες συντοπίτες του, ο Γιάννης ο Νυφιώτης και ο Αργύρης της Μυλωνούς, είχαν πάει να κόψουν ξύλα και αποκλείσθηκαν στο κάστρο λόγω έντονης χιονόπτωσης. Οι δρόμοι είναι αδιάβατοι, η μόνη πρόσβαση στο κάστρο είναι από τη θάλασσα αλλά λόγω της τρικυμίας το εγχείρημα είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο. Ωστόσο, ο τολμηρός παπάς αποφασίζει να τους βοηθήσει και συννενοείται με τον μπαρμπα-Στεφανή, που δέχεται πρόθυμα να τους μεταφέρει με τη βάρκα του. Συγχρόνως, ο παπα-Φραγκούλης κανονίζει επίσης λειτουργία στο εγκαταλελειμμένο εκκλησάκι της παλιάς μεσαιωνικής πόλης, στο Χριστό στο κάστρο που ήταν χρόνια αλειτούργητο, ώστε να πραγματοποιηθεί και το τάμα της παπαδιάς από τα προηγούμενα Χριστούγεννα, όταν είχε αρρωστήσει ο μοναχογιός τους ο 12χρονος Λαμπράκης.
Παρά τις επιφυλάξεις που εκφράστηκαν, η απόφαση του ιερέα ήταν σταθερή. Εμψυχωμένοι από το παράδειγμά του, τον ακολουθούν και μερικοί άλλοι, άνδρες και γυναίκες και η οικογένειά του, σύνολο 16 άτομα. Αμέσως άρχισαν οι προετοιμασίες για προμήθειες και μέσα σε λίγες ώρες ήταν έτοιμοι. Ξεκίνησαν τα χαράματα και μετά από πολύωρη ταλαιπωρία μέσα στην τρικυμισμένη θάλασσα, έφθασαν τη νύχτα στην ακτή και με χίλιες δυσκολίες ανέβηκαν από το χιονισμένο μονοπάτι στο Κάστρο, όπου βρήκαν σώους τους δύο αποκλεισμένους, που τους είχαν βοηθήσει δυο βοσκοί και όλοι μαζί είχαν καταφύγει στο εκκλησάκι.
Στο προαύλιο της εκκλησίας άναψαν φωτιά μεγάλη για να ζεσταθούν. Άρχισε η λειτουργία των Χριστουγέννων και όλοι παρακολουθούσαν ευλαβικά όταν ξαφνικά, ακούστηκαν φωνές απ' έξω. Κάποιοι έτρεξαν στην πλησιέστερη παραλία συμπεραίνοντας ότι πρόκειται για ναυαγούς και πράγματι, μετά από πολύωρη ανησυχία, επέστρεψαν φέροντας μαζί τους τρεις ναυτικούς που το πλοίο τους είχε παρασυρθεί από τον βίαιο άνεμο. Όπως εξήγησαν, βλέποντας τη μεγάλη φωτιά στο Κάστρο που τους οδήγησε σαν σωτήριος φάρος, κατάφεραν να φτάσουν στην ακρογιαλιά.
Όταν τελείωσε η λειτουργία και χάραξε η μέρα, γιόρτασαν τα Χριστούγεννα με μεγάλο γλέντι και την επόμενη ημέρα, που η τρικυμία είχε κοπάσει, επέστρεψαν όλοι πίσω στα σπίτια τους με ασφάλεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
Toto
Οι Toto είναι αμερικανικό συγκρότημα της ποπ ροκ και χαρντ ροκ μουσικής, ενεργοί από το 1976 (δημιουργήθηκαν επίσημα το 1977). Έχουν κυκλοφορήσει 17 albums και έχουν πουλήσει 30 εκατομμύρια δίσκους μέχρι σήμερα. Στα πιο γνωστά τραγούδια τους που χρησιμοποιήθηκαν επίσης σε κινηματογραφικές ταινίες, ανήκουν τα Hold the Line (1978) και Africa (1982).
Συνεντεύξεις
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι Κατηγορία:Hard rock συγκροτήματα από Καλιφόρνια Κατηγορία:Progressive rock συγκροτήματα από Καλιφόρνια Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Λος Άντζελες
Χέρμαν Όμπερτ
Ο Χέρμαν Γιούλιους Όμπερτ (Hermann Julius Oberth, 25 Ιουνίου 1894 – 28 Δεκεμβρίου 1989) ήταν γερμανικής καταγωγής φυσικός και μηχανικός, που θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους της τεχνολογίας των πυραύλων και της αστροναυτικής, μαζί με τον Ρώσο Κονσταντίν Τσιολκόφσκι και τον Αμερικανό Ρόμπερτ Γκόνταρντ.
Οικογένεια και σπουδές
thumb|Ο Χέρμαν Όμπερτ σε ηλικία περίπου επτά ετών Ο Όμπερτ γεννήθηκε σε μία οικογένεια Σαξόνων της Τρανσυλβανίας στο Χέρμανστατ, το σημερινό Σιμπίου της Ρουμανίας, που τότε ανήκε στην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία. Σε ηλικία 11 ετών ο μικρός Χέρμαν συναρπάστηκε με την ιδέα των ταξιδιών στο διάστημα διαβάζοντας τα μυθιστορήματα του Ιουλίου Βερν, ιδίως τα Από τη Γη στη Σελήνη και Γύρω από τη Σελήνη, ξαναδιαβάζοντάς τα μέχρι σημείου απομνημονεύσεως. Επηρεασμένος από τις ιδέες του Βερν, ο Χέρμαν κατασκεύασε το πρώτο του μοντέλο πυραύλου ως μαθητής σε ηλικία 14 ετών. Με τα νεανικά του πειράματα συνέλαβε ανεξάρτητα από τον Τσιολκόφσκι την ιδέα του πυραύλου πολλών ορόφων, αλλά δεν είχε τα μέσα να υλοποιήσει τη σύλληψή του αυτή.
Στις 6 Ιουλίου 1918 ο Όμπερτ νυμφεύθηκε τη Ματίλντε Χούμελ (Mathilde Hummel), με την οποία απέκτησαν 4 τέκνα. Ο ένας γιος τους σκοτώθηκε ως στρατιώτης στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και μία κόρη τους επίσης σκοτώθηκε κατά τον πόλεμο, από ατύχημα-έκρηξη σε εγκατάσταση υγρού οξυγόνου τον Αύγουστο του 1944.
Το 1919 ο Όμπερτ πήγε και πάλι στο Μόναχο, για να σπουδάσει τώρα φυσική, συνεχίζοντας τις σπουδές του στο Γκέτινγκεν.
Πύραυλοι και διαστημικές πτήσεις
thumb|Προτομή του Όμπερτ στην πρόσοψη του Δημαρχείου του [[Σιμπίου]] thumb|Η προτομή του Όμπερτ στη [[Σιγκισοάρα, στη νέα της θέση, στο παλιό μονοπάτι που οδηγεί από την παλαιά πόλη στη νέα (φωτογρ. του 2017).]] Ο Όμπερτ έγινε μέλος της «Ενώσεως για τις Διαστημικές Πτήσεις» (Verein für Raumschiffahrt, VfR), μιας ερασιτεχνικής ομάδας πυραυλικής που είχε εμπνευσθεί πολύ από το βιβλίο του, και ο ίδιος έδρασε ως ένα είδος μέντορα στους οπαδούς των διαστημικών ταξιδιών που γίνονταν μέλη της ενώσεως. Από το 1924 μέχρι το 1938, ο Όμπερτ στήριζε οικονομικά τον εαυτό του και την οικογένειά του διδάσκοντας φυσική και μαθηματικά στο Γυμνάσιο «Stephan Ludwig Roth» στο Μέντιας της Ρουμανίας.
Εκείνη την εποχή ανακάλυψε το φαινόμενο Όμπερτ, δηλαδή την άντληση χρήσιμης ενέργειας για ένα πυραυλοκίνητο διαστημικό σκάφος από ένα πηγάδι βαρυτικού δυναμικού με έναν ελιγμό επιταχύνσεως στο κατώτατο σημείο (ελάχιστου δυναμικού), όπου το σκάφος έχει τη μέγιστη ταχύτητα.
Κατά διαστήματα το 1928 και το 1929 ο Όμπερτ ασχολήθηκε επίσης στο Βερολίνο ως επιστημονικός σύμβουλος της κινηματογραφικής ταινίας Η Γυναίκα στο Φεγγάρι (Frau im Mond, 1929), η οποία σκηνοθετήθηκε από τον μεγάλο πρωτοπόρο του κινηματογράφου Φριτς Λανγκ. Αυτή η ταινία είχε μεγάλη επίδραση στην εκλαΐκευση των ιδεών της πυραυλικής και της εξερευνήσεως του διαστήματος. Μια δουλειά που ανατέθηκε στον Όμπερτ ήταν να κατασκευάσει και να εκτοξεύσει έναν πύραυλο ως εκδήλωση δημοσιότητας ακριβώς πριν την πρεμιέρα της ταινίας. Επίσης κατασκεύασε το μοντέλο του Friede, του βασικού πυραύλου που απεικονίζεται στην ταινία.
Στις 5 Ιουνίου 1929 ο Όμπερτ κέρδισε το πρώτο χρονικά Βραβείο «REP-Hirsch» (Ρομπέρ Εσνώ-Πελτερί - Αντρέ-Λουί Ιρς) της Αστρονομικής Εταιρείας της Γαλλίας για την «ενθάρρυνση της αστροναυτικής» με το βιβλίο του Wege zur Raumschiffahrt. Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στους Φριτς Λανγκ και Τέα φον Χάρμπου.
Το φθινόπωρο του 1929 ο Όμπερτ πραγματοποίησε μία στατική πυροδότηση του πρώτου του κινητήρα πυραύλου υγρών προωθητικών, τον οποίο ονόμασε Kegeldüse. Η μηχανή κατασκευάσθηκε από τον Κλάους Ράιντελ (Klaus Riedel) σε χώρο εργαστηρίου που παραχωρήθηκε από το Κρατικό Ινστιτούτο Χημικής Τεχνολογίας, και παρά το ότι δεν είχε σύστημα ψύξεως λειτούργησε για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Ο Όμπερτ βοηθήθηκε σε αυτό το πείραμα από τον 18χρονο τότε φοιτητή Βέρνερ φον Μπράουν, που αργότερα θα πρωτοστατούσε στην ανάπτυξη μεγάλης κλίμακας πυραύλων, με αποκορύφωμα τον Saturn V, τον πύραυλο ο οποίος οδήγησε τους πρώτους ανθρώπους στη Σελήνη. Ο φον Μπράουν είπε για τον Όμπερτ:
"Ο Χέρμαν Όμπερτ υπήρξε ο πρώτος που, όταν σκεπτόταν για τη δυνατότητα κατασκευής διαστημοπλοίων, άρπαζε έναν λογαριθμικό κανόνα και παρουσίαζε μαθηματικώς αναλυμένες προτάσεις και σχέδια... Προσωπικώς του οφείλω όχι μόνο τον αστέρα προσανατολισμού του βίου μου, αλλά και την πρώτη μου επαφή με τις θεωρητικές και πρακτικές πλευρές της πυραυλικής και του διαστημικού ταξιδιού. Μία θέση τιμής πρέπει να διαφυλαχθεί στην ιστορία της επιστήμης και της τεχνολογίας για τις πρωτοπόρες συνεισφορές του στο πεδίο της αστροναυτικής."
Το 1938 η οικογένεια Όμπερτ άφησε για πάντα το Σιμπίου της Ρουμανίας και εγκαταστάθηκε πρώτα στην Αυστρία, μετά στη ναζιστική Γερμανία, την Ελβετία και την Ιταλία, κατόπιν στις ΗΠΑ και τέλος μεταπολεμικά στη δημοκρατική Δυτική Γερμανία. Ο ίδιος ο επιστήμονας εργάσθηκε πρώτα στο Πολυτεχνείο της Βιέννης και μετά στην Τεχνική Σχολή στη Δρέσδη.
Το 1950 ο Όμπερτ μετακόμισε στην Ιταλία, όπου ολοκλήρωσε κάποια από τη δουλειά που είχε αρχίσει στον WASAG για λογαριασμό του Ιταλικού Πολεμικού Ναυτικού. Το 1953 επέστρεψε στο Φέουχτ της Γερμανίας, προκειμένου να εκδώσει το βιβλίο του Menschen im Weltraum (= «Οι άνθρωποι στο Διάστημα»), στο οποίο περιέγραφε τις ιδέες του για διαστημικά κατοπτρικά τηλεσκόπια, διαστημικούς σταθμούς, ηλεκτροκίνητα διαστημόπλοια και διαστημικά σκάφανδρα.
Κατά τις δεκαετίες του 1950 και του 1960, ο Όμπερτ εξέφρασε τη γνώμη του για τα Άγνωστης Ταυτότητας Ιπτάμενα Αντικείμενα (ΑΤΙΑ ή UFO). Υπεστήριξε την εξωγήινη προέλευσή τους, π.χ. σε ένα άρθρο του στο περιοδικό The American Weekly στις 24 Οκτωβρίου 1954 έγραφε: ''«Είναι η άποψή μου ότι οι ιπτάμενοι δίσκοι είναι πραγματικοί και ότι αποτελούν διαστημόπλοια από άλλο πλανητικό σύστημα. Πιθανώς να είναι μη επανδρωμένα ή να είναι επανδρωμένα με ευφυείς παρατηρητές, μέλη μιας φυλής που μπορεί να ερευνά τη Γη επί αιώνες...» Υπάρχει επίσης άρθρο του στη β΄ έκδοση της Flying Saucer Review'' με τίτλο «Προέρχονται από το διάστημα» ("They Come From Outer Space"). Επισημαίνει ότι η αρχαιότερη ιστορική περίπτωση περίεργων φωτεινών αντικειμένων στον ουρανό είναι οι «αστραφτερές ασπίδες» που αναφέρει ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος.
Τελικώς ο Όμπερτ κατέληξε να εργαστεί για τον πρώην μαθητευόμενό του Βέρνερ φον Μπράουν, που ανέπτυσσε διαστημικούς πυραύλους για λογαριασμό της NASA στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα. Μεταξύ άλλων, ο Όμπερτ συμμετέσχε στη συγγραφή της μελέτης The Development of Space Technology in the Next Ten Years. Το 1958 επέστρεψε στο Φέουχτ, όπου δημοσίευσε τις ιδέες του για ένα όχημα σεληνιακής εξερευνήσεως και για έναν «σεληνιακό καταπέλτη». Το 1960, πίσω στις ΗΠΑ, ο επιστήμονας εργάσθηκε για λογαριασμό της εταιρείας Convair ως τεχνικός σύμβουλος στο πρόγραμμα των πυραύλων «Άτλας».
Τα ύστερα χρόνια
Τον Ιούλιο του 1969 ο Όμπερτ, συνταξιούχος πλέον, επέστρεψε στις ΗΠΑ για να παρακολουθήσει από κοντά την εκτόξευση του πυραύλου Saturn V που μετέφερε το πλήρωμα της αποστολής «Απόλλων 11» στην πρώτη προσσελήνωση ανθρώπων στην ιστορία.
Η Πετρελαϊκή κρίση του 1973 ενέπνευσε τον Όμπερτ να αναζητήσει εναλλακτικές πηγές ενέργειας, όπως ένα σχέδιο για έναν σταθμό αιολικής ενέργειας που θα μπορούσε να εκμεταλλευθεί τους αεροχειμάρρους. Ωστόσο, το βασικό ενδιαφέρον του κατά την ύστερη περίοδο της ζωής του ήταν πιο αφηρημένα φιλοσοφικά ζητήματα. Πιο αξιοσημείωτο ανάμεσα στα αρκετά βιβλία του αυτής της περιόδου είναι το Αλφαβητάριο για όσους κυβερνήσουν.
Τιμητικές διακρίσεις
Το 1980 ο Όμπερτ εισάχθηκε στο «International Air & Space Hall of Fame», στο Μουσείο Αέρα και Διαστήματος του Σαν Ντιέγκο. Επίσης, η Αστροναυτική Εταιρεία της Δανίας τον κατέστησε επίτιμο μέλος της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί μηχανικοί Κατηγορία:Πρωτοπόροι των πυραύλων Κατηγορία:Γερμανοί φυσικοί Κατηγορία:Γερμανοί συγγραφείς
Ηλιόδωρος (φιλόσοφος)
Ο Ηλιόδωρος ήταν νεοπλατωνικός φιλόσοφος και αστρονόμος, που έζησε στην Αλεξάνδρεια στα τέλη του 5ου και στις αρχές του 6ου αιώνα. Ήταν παιδί του Ερμεία και της Αιδεσίας, αδελφός του Αμμώννιου. Είχε θητεύσει μαθητής του Πρόκλου στην Νεοπλατωνική Σχολή των Αθηνών και υπήρξε δάσκαλος του Δαμάσκιου, αναφέρεται μάλιστα σαν υπομνηματιστής του Αριστοτέλη. Δυστυχώς από τα έργα του σχετικά με την αστρονομία κανένα δεν διασώθηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοπλατωνικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Βυζαντινοί αστρονόμοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα
2958 Αρπετίτο
Ο Αρπετίτο (Arpetito) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,2. Ανακαλύφθηκε το 1981 από τον Βέλγο αστρονόμο Ανρί Ντεμπεόν και τον Ιταλό Τζιοβάννι ντε Σάνκτις, που παρατηρούσαν από το Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο, στην κορυφή Λα Σίγια των χιλιανών `Ανδεων, και πήρε το όνομά του από τα δύο πρώτα γράμματα των επωνύμων των εργαζομένων στο αστεροσκοπείο E. Araya, J. Perez, R. Tighe και A. Torrecon.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Αρπετίτο είναι άγνωστα.
Διεθνής Ένωση Εργατών
Η Διεθνής Ένωση Εργατών (International Workingmen's Association (IWA), 1864-1876), γνωστή και ως Πρώτη Διεθνής, ήταν μία διεθνής οργάνωση που αποσκοπούσε στη συσπείρωση διαφόρων αριστερών, σοσιαλιστικών, κομμουνιστικών και αναρχικών ομάδων καθώς και συνδικαλιστικών ενώσεων της εργατικής τάξης. Ιδρύθηκε το 1864 σε μία συνέλευση εργατών στην αίθουσα του Saint Martin στο Λονδίνο. To πρώτο συνέδριο της Διεθνούς έλαβε χώρα το 1866 στη Γενεύη.
Το 1872 η Διεθνής Ένωση Εργατών διασπάστηκε στα δύο ως αποτέλεσμα των αντικρουόμενων θέσεων των τότε κυρίαρχων τάσεων, της ομάδας των σοσιαλιστών και της ομάδας των αναρχικών. Το 1876 διαλύθηκε οριστικά. Η Δεύτερη Διεθνής θα ιδρυόταν το 1889 ενώ είχε προηγηθεί η ίδρυση της Αναρχικής Διεθνούς του Saint Imier το 1872.
Εσωτερικές διαμάχες
Από τη σύστασή της η Διεθνής αδυνατούσε να γεφυρώσει τις εγγενείς διαφορές των ετερόκλητων ιδεολογικά ομάδων που την απαρτίζαν. Στις επικρατούσες απόψεις του Μαρξ αρχικά εναντιώθηκαν οι μουτουαλιστές οι οποίοι απέρριπταν τις ιδέες του κομμουνισμού και του κρατισμού. Με τη συμμετοχή του Μιχαήλ Μπακούνιν και των κολεκτιβιστών ομοϊδεατών του στη Διεθνή το 1868, δημιουργήθηκε ένας έντονα διπολικός χαρακτήρας. Γύρω από τις φυσιογνωμίες των Μαρξ και Μπακούνιν δημιουργήθηκαν δύο εξίσου πολυάριθμα αντίπαλα στρατόπεδα. Οι μεν σοσιαλιστές (και κατόπιν μαρξιστές) έβλεπαν ως πρόσφορη την τακτική της συμμετοχής στα εθνικά κοινοβούλια και τις διεργασίες της αστικής δημοκρατίας για την επίτευξη των στόχων του σοσιαλισμού. Αντίθετα, οι αναρχικοί με κύριο εκφραστή τους το Μιχαήλ Μπακούνιν απέρριπταν κάθε συμμετοχή στις αστικές διαδικασίες και προέκριναν την άμεση ανατροπή του καπιταλισμού. Επίσης ο Μπακούνιν χαρακτήρισε τις ιδέες του Μαρξ αυταρχικές και υποστήριξε ότι αν ένα μαρξιστικό κόμμα ανέβει στην εξουσία, οι ηγέτες του θα καταλήξουν τόσο κακοί όσο η άρχουσα τάξη που είχαν πολεμήσει (ιδίως στο Κρατισμός Και Αναρχία) thumb|Κάρλ Μαρξ thumb|Μιχαήλ Μπακούνιν
Βιβλιογραφία
International Working Men's Association, Resolutions of the Congress of Geneva, 1866, and the Congress of Brussels, 1868, Λονδίνο, Westminster Printing Co., 1868. (στα αγγλικά)
Bernstein, Sammuel, The First International and the Great Powers, Science and Society, Tόμος 16, Τεύχος 3, σσ. 247-272, 1952. (στα αγγλικά)
Bernstein, Sammuel, The First International on the Eve of the Paris Commune, Science and Society, Τόμος 5, Τεύχος 1, σσ. 24-42, 1941. (στα αγγλικά)
Πρόσθετη βιβλιογραφία
Joll, James, Οι Αναρχικοί, μετ. Νίκος Μπαλής, Επίκουρος, 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιστορία της Διεθνούς Ένωσης Εργατών, από Marxists.org (στα αγγλικά)
Κατηγορία:Ιστορία του αναρχισμού Κατηγορία:Ιστορία του σοσιαλισμού Κατηγορία:19ος αιώνας
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων 1960
Το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων (ΣΙΣΜ) 1960 (τελική φάση) διεξήχθη στο Οράν της Γαλλικής Αλγερίας, από 15 ως 22 Μαΐου 1960, με συμμετοχή 4 χωρών. Νικήτρια αναδείχθηκε η Εθνική Ενόπλων του Βελγίου. Η Ελλάδα κατέλαβε την δεύτερη θέση.
Σύστημα διεξαγωγής
Στην πρώτη φάση οι ομάδες αγωνίστηκαν σε τέσσερις ομίλους που συγκροτήθηκαν με γεωγραφικά κριτήρια, οι νικητές των οποίων προκρίθηκαν στην τελική φάση. Η τελική φάση διεξήχθη στο γαλλικό Οράν της Αλγερίας σε ενιαίο όμιλο. Η τελική κατάταξη και ο τροπαιούχος προέκυψε από τη βαθμολογία.
Τελική φάση
Όλοι οι αγώνες διεξήχθησαν στο γαλλικό λιμάνι Οράν της Αλγερίας σε ενιαίο όμιλο.
Τελική κατάταξη
* Στην ισοβαθμία πλεονεκτεί η ομάδα με τα περισσότερα κόρνερ.
Πηγές
Κατηγορία:Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου Ενόπλων Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1960
204
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 204 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ρόζα Μότα
Η Ρόζα Μότα (Rosa Maria Correia dos Santos Mota, γενν. 29 Ιουνίου 1958) είναι Πορτογαλίδα πρώην μαραθωνοδρόμος, μία από τις κορυφαίες αθλήτριες που ανέδειξε η χώρα της στον κλασικό αθλητισμό: υπήρξε η πρώτη Πορτογαλίδα στην ιστορία που κέρδισε χρυσό μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Επίσης ήταν η πρώτη γυναίκα που κέρδισε περισσότερα από ένα μετάλλια στον μαραθώνιο των Ολυμπιακών Αγώνων. Εκτός των Ολυμπιακών, έγινε παγκόσμια πρωταθλήτρια και πρωταθλήτρια Ευρώπης. Στον εορτασμό της 30ής επετείου από την ίδρυση της Ενώσεως Διεθνών Μαραθωνίων και Δρόμων μεγάλων αποστάσεων (AIMS) έλαβε τιμητική διάκριση ως η κορυφαία γυναίκα μαραθωνοδρόμος όλων των εποχών.
Σταδιοδρομία
Η Ρόζα Μότα γεννήθηκε στην κεντρική συνοικία Φοζ Βέλια του Πόρτο. Στην αρχή τίποτα δεν προμήνυε τις μελλοντικές επιτυχίες της, καθώς από παιδί υπέφερε από ισχιαλγίες, αλλά και από άσθμα. Το 1980 γνώρισε τον Ζουζέ Πεντρόζα (José Pedrosa), τον άνθρωπο που θα κατέληγε να ήταν προπονητής της σε ολόκληρη τη σταδιοδρομία της. Δύο χρόνια αργότερα έτρεξε τον πρώτο της μαραθώνιο σε μεγάλη διοργάνωση, και αυτός ήταν στην «κλασική διαδρομή», στους Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου της Αθήνας — ο πρώτος μαραθώνιος γυναικών που έγινε ποτέ σε τέτοια διοργάνωση. Εκεί η Μότα κέρδισε εύκολα την Ίνγκριντ Κρίστιανσεν και τον πρώτο της μαραθώνιο.
Δύο χρόνια αργότερα πήρε το χάλκινο μετάλλιο στον πρώτο μαραθώνιο γυναικών σε Ολυμπιακούς Αγώνες, στο Λος Άντζελες. Η καλύτερη επίδοση που πέτυχε ποτέ σημειώθηκε το 1985, με χρόνο 2:23:29 στον Μαραθώνιο του Σικάγου. (η Μότα κέρδισε τον Μαραθώνιο του Σικάγου δύο φορές).
Αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης και το 1986, και το επόμενο έτος παγκόσμια πρωταθλήτρια στη Ρώμη, κλείνοντας την κορυφαία αυτή τριετία της σταδιοδρομίας της με το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ το 1988. Εκεί, έκανε την επίθεσή της 2 χιλιόμετρα πριν τον τερματισμό, προσπερνώντας και νικώντας με 13 δευτερόλεπτα διαφορά την τελικώς δεύτερη Λάιζα Μάρτιν από την Αυστραλία.
Το 1990 κέρδισε για τρίτη φορά τον περίφημο Μαραθώνιο της Βοστώνης, κερδίζοντας την Ανατολικογερμανίδα Ούτα Πίπιχ. Κατόπιν επεχείρησε να υπερασπισθεί τον τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του Σπλιτ. Προηγείτο με διαφορά πάνω από 1,5 λεπτό στα μισά της διαδομής, αλλά την έφθασε η Βαλεντίνα Γιεγκόροβα στο 35ο χιλιόμετρο. Η μονομαχία τους κράτησε μέχρι το τέρμα, όπου η Μότα κέρδισε με διαφορά μόλις 5 δευτερολέπτων. Κανένας άλλος, άνδρας ή γυναίκα, δεν είχε κερδίσει τρεις φορές τον μαραθώνιο των Πανευρωπαϊκών Αγώνων μέχρι το 2006. Στην πατρίδα της, κέρδισε το 1991 τον Ημιμαραθώνιο της Λισαβόνας.
Συνολικά, η Μότα έτρεξε σε 21 μαραθώνιους από το 1982 μέχρι το 1992, δηλαδή με μέσο όρο δύο αγώνες ανά έτος, και κέρδισε τους 14 από αυτούς. Αναλυτικά οι σημαντικότεροι αγώνες της σε μορφή πίνακα έχουν ως ακολούθως:
Μετέπειτα βίος
thumb|325px|Η Μότα (κέντρο μπροστά) μεταφέρει τη σημαία της [[IAAF στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του 2007 στην Οσάκα]] Θεωρούμενη «πρέσβειρα του αθλητισμού», η Ρόζα Μότα βραβεύθηκε το 1998 με το «Βραβείο Αμπέμπε Μπικίλα», για τη συνεισφορά της στην ανάπτυξη της προπονητικής των αγώνων δρόμου αντοχής. Η Μότα ήταν μία από τις δημοφιλέστερες προσωπικότητες του πορτογαλικού αθλητισμού στα τέλη του 20ού αιώνα, δίπλα στους ποδοσφαιριστές Εουσέμπιο και Λουίς Φίγκο, και τον δρομέα μεγάλων αποστάσεων Κάρλος Λόπες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαραθωνοδρόμοι Κατηγορία:Πορτογάλοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Χάλκινοι Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Πρωταθλητές Ευρώπης στον στίβο Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1984 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988