cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χουχουριστής
Μορφολογία
Παρόλο που και οι δύο χρωματικές φάσεις εμφανίζονται σε μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής επικράτειας, τα καφέ πουλιά κυριαρχούν στα πιο υγρό κλίματα της Δ. Ευρώπης, ενώ τα γκριζόχρωμα όσο πηγαίνει κάποιος προς τα ανατολικά. Στις βορειότερες περιοχές, όλοι οι χουχουριστές έχουν ένα «κρύο»-γκρι χρώμα. Τα υποείδη της Σιβηρίας και της Κ. Ασίας έχουν γκριζόλευκο πτέρωμα, εκείνα της Β. Αφρικής είναι σκούρα γκρι-καφέ, ενώ στη Ν. και Α. Ασία τα πουλιά έχουν ζώνες, -όχι ρίγες- στην κάτω επιφάνεια του σώματος και λεπτές γραμμές γύρω από το δίσκο του προσώπου. Τα υποείδη της Σιβηρίας και της Σκανδιναβίας είναι κατά 12% μεγαλύτερα και κατά 40% βαρύτερα, με 13% μακρύτερες πτέρυγες από τα πουλιά της Δ. Ευρώπης, σύμφωνα με τον Κανόνα του Μπέργκμαν, ο οποίος προβλέπει ότι οι βόρειες μορφές, τυπικά, θα πρέπει να είναι μεγαλύτερες από τις νότιες.
Το χρώμα του πτερώματος είναι γενετικά ελεγχόμενο και, μελέτες στη Φινλανδία και στην Ιταλία, δείχνουν ότι τα άτομα της γκρίζας φάσης έχουν μεγαλύτερη αναπαραγωγική επιτυχία, καλύτερο ανοσοποιητικό σύστημα και λιγότερα παράσιτα από τα άτομα της καφέ φάσης. Αν και αυτό, τουλάχιστον θεωρητικά, θα μπορούσε να υποδηλώνει ότι τα καφετί άτομα θα μπορούσαν να εξαφανιστούν, οι χουχουριστές δεν δείχνουν κάποια προτίμηση χρώματος, όταν επιλέγουν ένα σύντροφο, οπότε η «δυσμενής» πίεση της φυσικής επιλογής μειώνεται. Υπάρχουν, άλλωστε, και περιβαλλοντικοί παράγοντες που εμπλέκονται στην εξελικτική διαδικασία. Ιταλική μελέτη έδειξε ότι, τα πουλιά της καφέ φάσης διαβιούν σε πυκνότερα δάση, ενώ στη Φινλανδία, ο Κανόνας του Γκλόγκερ (που σχετίζεται με την γεωγραφική κατανομή σε σχέση με τις χρωστικές του ατόμου) καταδεικνύει ότι τα πτηνά με ανοικτόχρωμο πτέρωμα, σε κάθε περίπτωση θα κυριαρχούν στα ψυχρότερα κλίματα. Galeotti & Sacchi
Βιομετρικά στοιχεία
thumb|right|300px|Ενήλικος χουχουριστής (καφέ φάση) (Πηγές:     )
Τροφή
Ο χουχουριστής κυνηγά σχεδόν εξ ολοκλήρου κατά τη διάρκεια της νύκτας, εποπτεύοντας τον χώρο από σταθερό σημείο, από το οποίο ορμάει σιωπηλά στο θύμα του και, πολύ σπάνια αναζητά την λεία του στο φως της ημέρας, μόνον όταν έχει μικρά για να θρέψει. Στο διαιτολόγιό του περιλαμβάνεται ευρύ φάσμα θηραμάτων, κυρίως τρωκτικά των δασών, αλλά και θηλαστικά μέχρι το μέγεθος ενός νεαρού κουνελιού, πουλιά, βάτραχοι, γαιοσκώληκες και σκαθάρια. Στις αστικές περιοχές, τα πουλιά συνθέτουν το μεγαλύτερο ποσοστό της διατροφής του και, μάλιστα, με διάφορα μη αναμενόμενα είδη, όπως πρασινοκέφαλες πάπιες και τριδακτυλόγλαρους.
Η λεία συνήθως καταπίνεται ολόκληρη, με τα δύσπεπτα μέρη να εμέσσονται ως άπεπτα σφαιρίδια (pellets). Αυτά είναι μεσαίου μεγέθους και γκρίζα, αποτελούμενα κυρίως από γούνα τρωκτικών, μαζί με προεξέχοντα οστά και συνήθως συσσωρεύονται κάτω από τα δέντρα που χρησιμοποιούνται από τα πουλιά για κούρνιασμα ή φώλιασμα.
Όραση
Οι οφθαλμοί του χουχουριστή, όπως και στις άλλες κουκουβάγιες, είναι τοποθετημένοι στο μπροστινό μέρος του κεφαλιού και καλύπτουν οπτικό πεδίο 50%-70%, παρέχοντας καλύτερη διόφθαλμη όραση από τα ημερόβια αρπακτικά πουλιά (γύπες, γεράκια κ.ο.κ), με 30%-50%, αντίστοιχα. Ο αμφιβληστροειδής του έχει περίπου 56.000 ραβδία ανά τετραγωνικό χιλιοστό. Παλαιότερα, υπήρχε η άποψη ότι ο χουχουριστής μπορούσε να βλέπει στο υπέρυθρο τμήμα του φάσματος, κάτι που δεν ισχύει.
Επίσης, υπήρχε ο ισχυρισμός ότι έχει όραση 10 έως 100 φορές καλύτερη από εκείνη του ανθρώπου σε συνθήκες χαμηλού φωτισμού. Ωστόσο, η πειραματική βάση για την παρούσα άποψη είναι μάλλον ανακριβής λόγω χρήσης λανθασμένων μαθηματικών δεικτών, με την πραγματική οπτική οξύτητα να είναι ελαφρώς μεγαλύτερη από εκείνη των ανθρώπων και, οποιαδήποτε αυξημένη οπτική ευαισθησία να οφείλεται σε βοηθητικούς παράγοντες και όχι σε μεγαλύτερη ευαισθησία του αμφιβληστροειδούς. thumb|right|300px|Εύρος πεδίου ενός περιστεριού (αριστερά) και ενός χουχουριστή (δεξιά). Με τιρκουάζ χρώμα παριστάνεται η μονόφθαλμη και με μπλέ σκούρο χρώμα, η διόφθαλμη όραση Οι προσαρμογές για τη νυχτερινή όραση περιλαμβάνουν το μεγάλο μέγεθος του οφθαλμικού βολβού, το σωληνοειδές σχήμα του και μεγάλο αριθμό από πυκνοδομημένα ραβδία στον αμφιβληστροειδή. Τα κωνία απουσιάζουν, δεδομένου ότι, σε συνθήκες χαμηλού φωτισμού, θα ήσαν άχρηστα. Υπάρχει μικρός αριθμός σταγονιδίων ελαίου στα ραβδία του αμφιβηστροειδούς. Τα σταγονίδια θα μπορούσαν να μειώσουν την ένταση του φωτός που φθάνει στο μάτι, αλλά ο αμφιβληστροειδής διαθέτει ένα ανακλαστικό στρώμα, τον φωτεινό τάπητα (tapetum lucidum), ο οποίος απαντάται και σε πολλά άλλα ζώα (σκύλους, γάτες, κ.α.). Αυτός περιέχει κρυστάλλους γουανίνης και αυξάνει, μέσω ανάκλασης, την ποσότητα του φωτός που λαμβάνει κάθε φωτοευαίσθητο κύτταρο, επιτρέποντας στο πουλί να βλέπει καλύτερα σε συνθήκες χαμηλού φωτισμού. Πάντως οι χουχουριστές, όπως όλες οι κουκουβάγιες, διαθέτουν συνήθως μόνο μία (1) ωχρή κηλίδα και, μάλιστα, ανεπαρκώς ανεπτυγμένη, εκτός από κάποιες που δραστηριοποιούνται κυρίως κατά τη διάρκεια της ημέρας, όπως ο βαλτόμπουφος.
Ακοή
Η ακοή είναι αξαιρετικά σημαντική για ένα νυκτόβιο αρπακτικό σαν τον χουχουριστή και, όπως και σε άλλες κουκουβάγιες, οι δύο ακουστικοί πόροι, διαφέρουν ως προς τη δομή και τη συμμετρία τους σχετικά με τη θέση τους στο κεφάλι, κάτι που βελτιώνει την κατευθυντήρια ακοή. Στενή δίοδος στο κρανίο συνδέει τις τυμπανικές μεμβράνες μεταξύ τους και οι μικρές διαφορές στο χρόνο άφιξης του ήχου σε κάθε αυτί επιτρέπουν στον εγκέφαλο να εντοπίζει τη θέση της ακουστικής πηγής. Συγκεκριμένα, ο αριστερός ακουστικός πόρος είναι υψηλότερα τοποθετημένος στο κεφάλι από τον δεξιό, ενώ ταυτόχρονα έχει ελαφρά καθοδική κλίση, βελτιώνοντας την ευαισθησία σε ήχους που έρχονται από κάτω. Οι ακουστικοί πόροι καλύπτονται από φτερά, τα οποία είναι δομικά εξειδικευμένα να είναι «διαφανή» στα ηχητικά κύματα, στηριζόμενα σε κινητή πτυχής του δέρματος, το προ-ακουστικό πτερύγιο (pre-aural flap).
Η εσωτερική δομή του αυτιού, το οποίο διαθέτει μεγάλο αριθμό ακουστικών νευρώνων, παρέχει βελτιωμένη ικανότητα στην ανίχνευση απομακρυσμένων ήχων χαμηλής συχνότητας, που θα μπορούσε να είναι το απλό θρόισμα της λείας όταν κινείται στη βλάστηση. Η αίσθηση της ακοής του πτηνού είναι 10 φορές καλύτερη από αυτήν του ανθρώπου, επιτρέποντάς του να κυνηγήσει στο απόλυτο σκοτάδι του δάσους, ακόμη και σε συννεφιασμένες ή ασέληνες νύκτες.
Πτήση
Ο χουχουριστής πετάει με μακρές αερολισθήσεις (glides), κατά τις οποίες είναι ορατές οι στρογγυλεμένες πτέρυγες. Η πτήση είναι λιγότερο κυματιστή (undulating) από ό, τι εκείνη των άλλων ευρασιατικών γλαυκών και, συνήθως, σε μεγαλύτερο ύψος. Κινείται μάλλον βαριά και με δυσκολία, ιδίως κατά την απογείωση.
Όπως συμβαίνει με τις περισσότερες κουκουβάγιες, η πτήση του χουχουριστή είναι αθόρυβη, λόγω της παρουσίας μαλακών πτιλοειδών εξαρτημάτων στην άνω επιφάνεια των φτερών και στη κροσσωτή δομή των εξωτερικών πρωτευόντων ερετικών.
Φωνή
Εκείνο που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό, είναι ότι οι ήχοι που ακούγονται αποτελούν συνδυασμό των φωνών του αρσενικού και του ανταποκρινόμενου θηλυκού, δηλαδή αυτό που ακούγεται είναι συνήθως οι φωνές κάποιου ζευγαριού. Μάλιστα, το θηλυκό είναι εκείνο που αρθρώνει μια πιο βραχνή και «θρηνητική» παραλλαγή.
Πολλοί άνθρωποι είναι σε θέση να μιμηθούν το χαρακτηριστικό χουχούρισμα του πουλιού, φυσώντας μέσα από τις παλάμες τους και, μάλιστα, μελέτη στην κομητεία του Κέμπριτζ, έδειξε ότι, στη μίμηση που παράγεται υπάρχει ανταπόκριση από την κουκουβάγια μέσα σε 30 λεπτά, στο 94% των δοκιμών (!) Η ανταπόκριση του αρσενικού φαίνεται να είναι ενδεικτική της υγείας και του σωματικού του σθένους του. Τα εξασθενημένα άτομα χρησιμοποιούν λιγότερες υψηλές συχνότητες και πιο περιορισμένο φάσμα συχνοτήτων στις «απαντήσεις» τους σε τυχόν εισβολέα.
Αναπαραγωγή
thumb|right|300px|Νεοσσοί χουχουριστή Οι χουχουριστές ζευγαρώνουν από το 1ο έτος της ζωής τους και παραμένουν μαζί συνήθως για μια ζωή. Το ζευγάρι υπερασπίζεται τον ζωτικό του χώρο όλο το χρόνο, με τα όριά του να παραμένουν τα ίδια, ή με μικρή αλλαγή από χρόνο σε χρόνο. Οι εταίροι συνηθίζουν να κάθονται καλυμμένοι, σε ένα κλαδί δένδρου κοντά στον κορμό δέντρου, κατά τη διάρκεια της ημέρας, αλλά κουρνιάζουν χωριστά από τον Ιούλιο έως τον Οκτώβριο. Η θέση τους μπορεί να αποκαλυφθεί και να διαταραχθεί από διάφορα μικρά πτηνά κατά τη διάρκεια της ημέρας, αλλά οι χουχουριστές συνήθως τα αγνοούν.
Ως φωλιά, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, χρησιμοποιείται η κουφάλα ή μια τρύπα κάποιου δένδρου, αλλά και παλιές φωλιές άλλων πουλιών, όπως της καρακάξας, επίσης φωλιές σκίουρων, τρύπες σε κτίρια, ακόμη και τεχνητές φωλιές-ταΐστρες. Πολύ σπάνια φωλιάζει σε βράχια ή σε τρύπες στο έδαφος. Φωλιάζει από το Φεβρουάριο και μετά, στο νότιο τμήμα της επικρατείας, αλλά σπάνια πριν από τα μέσα Μαρτίου στα βόρεια (Σκανδιναβία).
Η γέννα πραγματοποιείται άπαξ σε κάθε αναπαραγωγική περίοδο και αποτελείται από (1-) 2 έως 4 (-7) αβγά, διαστάσεων 46,7 Χ 39,1 χιλιοστομέτρων και βάρους 39,0 γραμ., από τα οποία ποσοστό 7% είναι το κέλυφος. Τα αβγά εναποτίθενται ανά διαστήματα 2-7 ημερών. Επωάζονται μόνον από το θηλυκό για 30 ημέρες και οι εκκολαφθέντες νεοσσοί είναι φωλεόφιλοι. Το θηλυκό επιτηρεί και μεγαλώνει τους νεοσσούς, με το αρσενικό να τροφοδοτεί τη φωλιά για τις πρώτες 3 εβδομάδες. Οι νεοσσοί πτερώνονται σε (32-) 35 με 37 (-39) ημέρες, αλλά συνήθως αφήνουν τη φωλιά έως και δέκα ημέρες πριν, καλυπτόμενοι σε κοντινά κλαδιά.
Οι γονείς φροντίζουν τους νεοσσούς για δύο ή τρεις μήνες μετά την πτέρωση (fledging), αλλά από τον Αύγουστο έως τον Νοέμβριο, τα νεαρά πουλιά διασκορπίζονται για να βρουν μια δική τους επικράτεια. Αν αποτύχουν να βρουν μια κενή περιοχή, συνήθως λιμοκτονούν.
Το ποσοστό επιβίωσης του είδους είναι άγνωστο, αλλά ο ετήσιος ρυθμός επιβίωσης για τους ενήλικες είναι 76,8%. Η τυπική διάρκεια ζωής είναι 5 έτη, αλλά ηλικία πάνω από 18 χρόνια έχει καταγραφεί σε μία (1) περίπτωση και, πάνω από 27 χρόνια για ένα (1) πτηνό σε αιχμαλωσία.
Στην Ελλάδα, ο χουχουριστής φωλιάζει σε όλη την ηπειρωτική επικράτεια, και σε μερικά, δασωμένα νησιά.
Θηρευτές
Στους θηρευτές του χουχουριστή περιλαμβάνονται μεγάλα αρπακτικά πτηνά, όπως άλλες κουκουβάγιες και μπούφοι, το διπλοσάινο, ο χρυσαετός και η γερακίνα. Το δενδροκούναβο μπορεί να λεηλατεί τη φωλιά, ιδίως όταν χρησιμοποιούνται οι -εύκολα προσβάσιμες- τεχνητές φωλιές-ταΐστρες.
Κατάσταση πληθυσμού
Το είδος επηρεάζεται όλο και περισσότερο από την ελονοσία των πτηνών (avian malaria), η επίπτωση της οποίας έχει τριπλασιαστεί κατά τα τελευταία 70 χρόνια, παράλληλα με την αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας. Μια αύξηση κατά έναν (1) βαθμό Κελσίου οδηγεί σε δι/τριπλασιασμό του ποσοστού της ελονοσίας. Το 2010, η επίπτωση στους χουχουριστές του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν 60%, σε σύγκριση με, μόλις, 2-3% το 1996.
Ωστόσο, η κατάσταση του παγκόσμιου πληθυσμού είναι σταθερή και το είδος αξιολογείται ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC) από την IUCN και δεν διέπεται από κάποιο ειδικό καθεστώς στο πλαίσιο της Σύμβασης για το Διεθνές Εμπόριο Απειλούμενων Ειδών της Άγριας Πανίδας και Χλωρίδας (CITES). Τους μεγαλύτερους καταγεγραμμένους αναπαραγωγικούς πληθυσμούς στην Ευρώπη, διαθέτουν η Ρωσία, η Ισπανία, η Γερμανία, η Ρουμανί και η Πολωνία, ενώ τους μικρότερους, οι Σκανδιναβικές χώρες.
Το είδος φαίνεται να έχει επεκτείνει τις επικράτειές του στο Βέλγιο, τις Κάτω Χώρες, τη Νορβηγία και την Ουκρανία, ενώ οι πληθυσμοί είναι σταθεροί ή αυξάνονται στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Μειώσεις σημειώθηκαν στη Φινλανδία, την Εσθονία, την Ιταλία και την Αλβανία.
Κουλτούρα
Η χαρακτηριστική φωνή του χουχουριστή σε συνδυασμό με το στριγγό κάλεσμά του, έδιναν ανέκαθεν αφορμή στους κατοίκους της υπαίθρου, να συνδέσουν το πτηνό με «κακή τύχη», «συμφορές» ή και «θάνατο», με αποτέλεσμα να υφίσταται επανειλημμένες διώξεις. Ο ίδιος ο Σαίξπηρ το αναφέρει στο έργο του «Ιούλιος Καίσαρ»: «...και χθες το πουλί της νύχτας έκανε να καθίσει / Ακόμη και μέρα-μεσημέρι στης αγοράς τον τόπο / Και χουχουρίζοντας διαπεραστικά...».
Ο Τζον Ράσκιν (John Ruskin, 1819-1900) αναφέρει: «Ό, τι και να λένε οι σοφοί άνθρωποι, εγώ τουλάχιστον έχω βρει την κραυγή της κουκουβάγιας πάντοτε προφητικά κακή για μένα».
Άλλες ονομασίες
Ο Χουχουριστής απαντά στον ελλαδικό χώρο και με τις ονομασίες Αγριοπούλι, Κλαψοπούλι, Νεκροπούλι, Στριγγοπούλι, Χαροπούλι, Χορχούρα, Χούχουλας, Χουχουλιός (Πάρνωνας), Χουχουλόγιωργας και Καλοπούλι.
Σημειώσεις
i. Σύμφωνα με αυτά που αναφέρονται σχετικά με την προέλευση του τύπου Strix (βλ. Ονοματολογία), η ελληνική απόδοση με χρήση της ρίζας  γλαυκ -εκ του γλαυξ-, είναι απολύτως τεχνητή και -εν πολλοίς- αδικαιολόγητη, διότι στερείται ετυμολογικής βάσης, αφού δεν σχετίζονται οι ρίζες των λέξεων Γλαυξ και Στριξ. Επομένως οι ορθές αποδόσεις από την λατινική θα έπρεπε να είναι Στριγγόμορφα, Στριγγίδες και Στριξ, σύμφωνα με τους κανόνες της ονοματολογίας. Ωστόσο, όπως συμβαίνει με πολλές άλλες νεοελληνικές αποδόσεις, οι τύποι Γλαυκόμορφα, Γλαυκίδες και Γλαυξ έχουν επικρατήσει στην ελληνική βιβλιογραφία και ακολουθούνται στο παρόν λήμμα συμβατικά.
ii Άλλη λόγια ονομασία είναι Γλαυξ η αείσκωψ, Στρι(γ)ξ η αιγωλιός και Στρι(γ)ξ η αείσκωψ.
Πηγές
Κατηγορία:Γλαυκίδες
ΠΦΚ Νάφτεξ Μπουργκάς
Η ΠΦΚ Νάφτεξ Μπουργκάς ήταν ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Μπουργκάς, Βουλγαρία. Είχε ιδρυθεί το 1986. Διαλύθηκε το 2009 λόγω οικονομικών προβλημάτων. Έδρα της ομάδας ήταν το Lazur Stadium χωρητικότητας 18037 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Βουλγαρίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1986 Κατηγορία:Πύργος Θράκης
Περικλής Χρυσοχέρης
Ο Περικλής Χρυσοχέρης (1902 - 1964), του Παναγιώτη, ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός. Εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Πειραιώς και Νήσων το 1946.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1902 στην Κάρπαθο και ο πατέρας του ήταν ο εκπαιδευτικός Παναγιώτης Χρυσοχέρης από το χωριό Βωλάδα του νησιού. Υπηρέτησε ως πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Νικαίας.
Εξελέγη βουλευτής Πειραιώς και Νήσων με το Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1946, όπου συγκέντρωσε 1.312 ψήφους.
Απεβίωσε το 1964. Ο γιος του, Παναγιώτης Χρυσοχέρης, φοιτητής Ιατρικής, είχε σκοτωθεί στον εμφύλιο στις 25 Αυγούστου 1949 πολεμώντας στο Γράμμο σε ηλικία 23 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Πειραιώς και Νήσων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων Κατηγορία:Κάρπαθος
Future Primitive
Το "Future Primitive" είναι το πέμπτο άλμπουμ των The Vines. Κυκλοφόρησε στις 3 Ιουνίου του 2011 από την Sony Music Entertainment. Tο κομμάτι "Gimme Love" είναι στους τίτλους αρχής της ταινίας The Inbetweeners Movie. Τα "Black Dragon" και "Goodbye" συμπεριλαμβάνονται στο βιντεοπαιχνίδι Borderlands: The Pre-Sequel.
Κομμάτια
Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από τον Craig Nicholls εκτός από το κομμάτι 15
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2011
HMS Calliope (1914)
Περιγραφή
Στα πλαίσια του προϋπολογισμού του 1913 για το Βασιλικό Ναυτικό προβλέπονταν μεταξύ των άλλων η ναυπήγηση οκτώ ελαφρών καταδρομικών. Τα έξι σκάφη της υποκλάσης Caroline είχαν συμβατικό σύστημα πρόωσης, όμως τα δύο επόμενα (τα HMS Calliope και HMS Champion) διέθεταν νέες διατάξεις που αξιοποιούσαν μειωτήρες ώστε να επιτυγχάνονται οι βέλτιστες ταχύτητες στροβίλων και ελίκων. Οι διατάξεις αυτές ακολουθούσαν την εμπειρία που είχε αποκομηθεί προηγουμένως με τα αντιτορπιλικά HMS Badger, HMS Beaver, HMS Leonidas και HMS Lucifer.
Το Calliope ναυπηγήθηκε στο Chatham. Οι εργασίες ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 1914, η καθέλκυση έλαβε χώρα στις 17 Δεκεμβρίου αυτού του έτους και τελικά ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του 1915.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Με την ολοκλήρωσή του, το Calliope έγινε η ναυαρχίδα της 4ης Μοίρας Καταδρομικών. Στις 19 Μαρτίου 1916, εν ήταν εν πλω, ξέσπασε μεγάλη πυρκαγιά στο λεβητοστάσιο με συνέπεια να υποστεί σοβαρές ζημιές. Παρόλα αυτά επισκευάσθηκε εγκαίρως και έλαβε μέρος στη ναυμαχία της Γιουτλάνδης (31 Μαΐου-1η Ιουνίου 1916). Το βράδυ της 31ης Μαΐου δέχθηκε πλήγματα από τα γερμανικά θωρηκτά SMS Kaiser και SMS Markgraf, με συνέπεια να χάσουν την ζωή τους δέκα άνθρωποι.
Τον Σεπτέμβριο του 1917 το Calliope συνέβαλε στην βύθιση τεσσάρων γερμανικών ναρκαλιευτικών στην Βόρεια Θάλασσα.
Μεταπολεμική περίοδος
Τον Μάρτιο του 1919 το Calliope εντάχθηκε στην δύναμη της 8ης Μοίρας Ελαφρών Καταδρομικών στον Σταθμό Βορείου Αμερικής και Δυτικών Ινδιών (North America and West Indies Station). Τον Οκτώβριο του 1919 ξέσπασε ξανά πυρκαγιά στο λεβητοστάσιο, ενώ βρίσκονταν στα ανοικτά των Αζορών. Στάλθηκε στο Devonport για τις αναγκαίες επισκευές, που κράτησαν μέχρι τον Μάρτιο του 1920. Τον Δεκέμβριο του 1920 επέστρεψε ξανά στο Ηνωμένο Βασίλειο, ενώ από τον Οκτώβριο του 1921 μέχρι και τον Μάιο του 1924 ήταν στην εφεδρεία. Στην συνέχεια εντάχθηκε στην 2η Μοίρα Καταδρομικών του Στόλου του Ατλαντικού.
Στα 1925-1926 και ξανά στα 1927-1928, αξιοποιήθηκε στην μεταφορά στρατευμάτων. Τον Σεπτέμβριο του 1928 εντάχθηκε για τελευταία φορά σε επιχειρησιακό σχηματισμό, αυτή τη φορά με την 3η Μοίρα Καταδρομικών στην Μεσόγειο. Το Calliope ολοκλήρωσε την πορεία του το 1931, όταν διαλύθηκε για σκραπ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Καταδρομικά κλάσης C
Σάντρα Μπάγκαριτς
Η Σάντρα Μπάγκαριτς (γεννηθείσα την 5 Απριλίου 1974) είναι μια Κροατή, με γενέτειρα τη Βοσνία, τραγουδίστρια και ηθοποιός. Γεννήθηκε στην Ζένιτσα Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, όπου σπούδασε σε Μουσικό Γυμνάσιο. Συνέχισε τις μουσικές της σπουδές στο Σαράγιεβο, αλλά το 1992 μετακόμισε στο Ζάγκρεμπ λόγω του πολέμου. Εκεί φοίτησε στην Ακαδημία Μουσικής. Έχει τραγουδήσει σε πολλές όπερες, με συμπεριλαμβανόμενες τις: Madame Troubadur (Κυρία Τρουμπαντούρ), Grofica Marica (Γκρόφιτσα Μάριτσα), Šišmiš (Νυχτερίδα), Βοκκάκιος και Tko pjeva zlo ne misli (Όποιος τραγουδά κακό δεν κάνει). Συμμετείχε στον Διαγωνισμό Eurovision 2007, μαζί με το συγκρότημα Kraljevi ulice (Βασιλιάδες του Δρόμου). Ερμήνευσαν το Pjesma za novčić (Τραγούδι για Νόμισμα) και κέρδισαν τη δεύτερη θέση.
Αναφορές
Κατηγορία:Κροάτες τραγουδιστές όπερας
Περικλής Ιωαννίδης
Γεννήθηκε στην Κόρινθο και εισήλθε στην Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, απ'όπου και αποφοίτησε. Υπήρετησε κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους και κατά την περίοδο του Εθνικού Διχασμού τάχθηκε με το πλευρό του Βασιλιά. Το 1917 καταδικάστηκε λόγω των πολιτικών του φρονημάτων και φυλακίστηκε μέχρι το 1920. Μετά την πτώση του Βενιζέλου, συμμετείχε στην Μικρασιατική Εκστρατεία και προβιβάστηκε σε πλοίαρχο. Το 1922 αποστρατεύθηκε και το 1935 αποκαταστάθηκε. Τον ίδιο χρόνο αποχώρησε οριστικά από το Πολεμικό Ναυτικό λαμβάνοντας παράλληλα τον τίτλο του αντιναυάρχου. Στις 31 Μαρτίου του 1947 παρέλαβε τα Δωδεκάνησα ως αντιπρόσωπος της Ελλάδας από τους συμμάχους και διορίστηκε στρατιωτικός διοικητής των Δωδεκανήσων. Το 1958 ανακηρύχθηκε από τον Ναυτικό Όμιλο Ελλάδος επίτιμο μέλος του ενώ υπήρξε ευεργέτης της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας της Ελλάδος.
thumb|left|Ο τάφος του Περικλή Ιωαννίδη και της συζύγου του, πριγκίπισσας Μαρίας, στο [[Τατόι]] Το 1920 ο Ιωαννίδης γνώρισε την πριγκίπισσα Μαρία της Ελλάδας και Δανίας, χήρα του Μεγάλου Δούκα της Ρωσίας, ο οποίος είχε πεθάνει το 1919, καθώς επέστρεφε με πολεμικό πλοίο στην Ελλάδα, του οποίου ήταν κυβερνήτης ο ίδιος. Τον Δεκέμβριο του 1922, ενώ βρισκόντουσαν σε εξορία, παντρεύτηκαν στη Γερμανία. Την περίοδο 1922 - 1940 διέμενε στην Αγγλία και την Ιταλία.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού Κατηγορία:Ελληνική Βασιλική Δυναστεία
Νίκος Ταγαράς
Ο Νίκος Ταγαράς (Χιλιομόδι Κορινθίας, 1956) είναι Έλληνας πολιτικός μηχανικός και πολιτικός, βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στην εκλογική περιφέρεια Κορινθίας. Διατελεί υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, από τις 5 Αυγούστου 2020.
Βιογραφία
Ο Νίκος Ταγαράς, γεννήθηκε το 1956 στο Χιλιομόδι Κορινθίας. Σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, κατετάγη στην Πολεμική Αεροπορία για την στρατιωτική του θητεία και απολύθηκε από εκεί με τον βαθμό του έφεδρου ανθυποσμηναγού. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ορίσθηκε επιβλέπων μηχανικός σε πολλά έργα και μονάδες της Πολεμικής Αεροπορίας.
Τοπική Αυτοδιοίκηση
Υπηρέτησε για χρόνια στο της πρωτοβάθμιας τοπικής αυτοδιοίκησης, ως Κοινοτάρχης Χιλιομοδίου (1987-1994) και ως Δήμαρχος Τενέας (1999-2002).
Ταυτόχρονα, υπήρξε Πρόεδρος της Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων (ΤΕΔΚ) του Νομού Κορινθίας (1999-2002), Πρόεδρος του Κέντρου Στρατηγικού Σχεδιασμού και Ανάπτυξης Πελοποννήσου, Αντιπρόεδρος των ΤΕΔΚ Πελοποννήσου, Εκπρόσωπος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας στο Νομό Κορινθίας και Αντιπρόεδρος του Συλλόγου Μηχανικών.
Από το 2003 έως το 2010, διατέλεσε Νομάρχης Κορινθίας.
Κοινοβουλευτική Θητεία
Εξελέγη Βουλευτής Κορινθίας, στις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 και επανεξελέγη στις εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012.
Στις εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019, εξελέγη ξανά Βουλευτής Κορινθίας.
Μέλος της Κυβέρνησης
Στις 31 Μαρτίου 2014, ορίστηκε Αναπληρωτής Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, θέση στην οποία παρέμεινε έως τη διάλυση της Κυβέρνησης του Αντώνη Σαμαρά, στις 31 Δεκεμβρίου 2014.
Στις 5 Αυγούστου 2020, ορίστηκε Υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, στον ανασχηματισμό της Κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Κορινθίας Κατηγορία:Νομάρχες Κορινθίας Κατηγορία:Έλληνες Κοινοτάρχες Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί μηχανικοί Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Περιβάλλοντος και Ενέργειας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Περιβάλλοντος και Ενέργειας
883 Ματτεράνια
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ματτεράνια εκτιμάται σε 10 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι άγνωστο. Η Ματτεράνια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5 ώρες και 38 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ματτερανια
Emgrand EC7
Το Emgrand EC7 είναι ένα μεσαίο πολυτελές αυτοκίνητο που κατασκευάστηκε από την κινεζική αυτοκινητοβιομηχανία Emgrand, από τον Ιούλιο του 2009 έως και το 2014, ενώ την παραγωγή της δεύτερης γενιάς του EC7 συνέχισε η Geely. Σημειωτέον ότι η Emgrand ήταν η πολυτελής θυγατρική εταιρεία της επίσης κινεζικής Geely και το EC7 ήταν το πρώτο, χρονολογικά, αυτοκίνητο της Emgrand. Μετά τη διακοπή της εταιρείας Emgand το 2014, το μοντέλο υπέστη μια εκτενή ανανέωση και μετονομάστηκε σε Geely Emgrand, συνεχίζοντας την παραγωγή του μέχρι σήμερα.
Αρχική ιδέα και πραγματοποίηση
Η εταιρεία Geely ιδρύθηκε το 1986 και εισήλθε στη βιομηχανία παραγωγής αυτοκινήτων το 2001. Μεταξύ του 2006 και του 2008, εξέφρασε επανειλημμένα την έντονη επιθυμία της για εξαγωγή των μοντέλων αυτοκινήτων της και στις αγορές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Πολιτειών. Σύντομα, όμως, έγινε αντιληπτό ότι έπρεπε να προχωρήσει στη δημιουργία προϊόντων με σημαντικές αναβαθμίσεις στην ποιότητα κατασκευής, τον εξοπλισμό και κυρίως την ενεργητική και παθητική ασφάλεια, για να εκπληρώσει τα σχετικά κριτήρια των συγκεκριμένων αγορών.
Προκειμένου να γίνει εφικτός ο συγκεκριμένος στόχος της και σκοπεύοντας, παράλληλα, να εκμεταλλευτεί την ραγδαία ανάπτυξη της κινεζικής αγοράς αυτοκινήτου, η Geely αποφάσισε τη δημιουργία μίας πολυτελέστερης θυγατρικής εταιρείας. Χωρίς καθυστέρηση, ξεκίνησε αμέσως την εξέλιξη του πρώτου σχετικού μοντέλου, υπό τον κωδικό «πρότζεκτ Geely FC-2». Τελικώς, η νέα μάρκα έλαβε το όνομα Emgrand (κινεζικά: 帝豪品牌) και το πρώτο της μοντέλο ονομάστηκε Emgrand EC7.
Η εξέλιξη του EC7 ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2006 και κράτησε τρία ακριβώς χρόνια. Τα πρώτα αντίτυπα κύλησαν από τη γραμμή παραγωγής τον Ιούλιο του 2009 και οι πωλήσεις στην Κίνα ξεκίνησαν στα μέσα Αυγούστου.
Βασικά στοιχεία
Αν και το Emgrand EC7 κυκλοφόρησε πρώτα στην Κίνα, ωστόσο εξελίχθηκε με βασικό στόχο τις εξαγωγικές αγορές, ώστε να γίνει το πρώτο κινεζικής σχεδίασης αυτοκίνητο παγκόσμιας κλάσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Geely συνεργάστηκε κυρίως με εταιρείες παγκόσμιου κύρους, μεταξύ των οποίων ήταν η Siemens για τα συστήματα ηλεκτρονικού ελέγχου, η Lear Corporation για τα καθίσματα και η Saint-Gobain για τα κρύσταλλα, ενώ η γραμμή παραγωγής εξοπλίστηκε με προϊόντα από τις Fuji, PDE και Dürr AG. thumb|left|Emgrand EC718 sedan του 2012, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του [[Μοντεβιδέο, Ουρουγουάη.]]
Αρχικά προσφερόταν μόνο ως 4-πορτο σεντάν, αλλά το 2010 προστέθηκε και μια κοντύτερη εκδοχή αμαξώματος, με κοινό μεταξόνιο, πλην όμως ως 5-πορτο hatchback, που ονομάζεται Emgrand EC7-RV. Ο πρώτος κινητήρας των μοντέλων αυτών, ήταν 1.5 λίτρων βενζίνης και το 2011 προστέθηκε ένας 1.8 λίτρων βενζίνης. Και οι δύο συνδυάζονται με 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, ενώ έξτρα στο 1.8 λίτρων είναι ένα 7-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο διπλού συμπλέκτη. Στη δεύτερη γενιά τοποθετήθηκαν νέα, ισχυρότερα μηχανικά σύνολα.
Από το 2011, ξεκίνησε η εξαγωγή τους και σε άλλες αγορές, όπου η έκδοση 1.8 λίτρων συχνά διατίθεται με το όνομα Emgrand EC718, ως αναφορά στον κυβισμό του κινητήρα 1.8 λίτρων. Παράλληλα, η εταιρεία στοχεύει σε μελλοντική εξαγωγή των μοντέλων της και στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στις ΗΠΑ.
ΦΚ Μπελσίνα Μπομπρούισκ
Η ΦΚ Μπελσίνα Μπομπρούισκ είναι ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Μπομπρούισκ της Λευκορωσίας. Ιδρύθηκε το 1977. Συμμετέχει στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Λευκορωσίας. Αγωνίζεται στο Spartak Stadium χωρητικότητας 3700 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1977 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Λευκορωσίας
Emgrand EC7
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
Στα πλαίσια της προσπάθειας για εξαγωγή στα κράτη αυτά, δόθηκε πολύ μεγάλη έμφαση και στον τομέα της ασφάλειας, και όλα τα EC7 φέρουν ως στάνταρ:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Emgrand Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Κινέζικα αυτοκίνητα
Στρατόπεδο εξόντωσης Μπέλζεκ
Το Στρατόπεδο Εξόντωσης Μπέλζεκ (πολωνικά Bełżec, προφέρεται Μπέουζετς) ήταν μικρό στρατόπεδο, το οποίο δημιούργησαν οι Ναζί το 1941 με αποκλειστικό σκοπό την εξόντωση των Εβραίων της περιοχής του Λούμπλιν (Πολωνία) και ήταν το πρώτο μιας σειράς παρόμοιων στρατοπέδων στην περιοχή του Γενικού Κυβερνείου.
Επιλογή θέσης, ίδρυση
Στις αρχές του 1940 οι Γερμανοί δημιούργησαν κοντά στο χωριό Μπέλζεκ της περιοχής του Λούμπλιν μερικά στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας, τα οποία επάνδρωσαν με Πολωνοεβραίους κρατούμενους. Στόχος ήταν η κατασκευή οχυρωματικών έργων στην παραμεθόριο με την Σοβιετική Ένωση. Τα στρατόπεδα αυτά διαλύθηκαν τον Οκτώβριο του 1940.
Στα πλαίσια της Επιχείρησης Ράινχαρντ αποφασίστηκε η δημιουργία νέου στρατοπέδου και πάλι στην περιοχή του Μπέλζεκ. Η περιοχή επιλέχτηκε επειδή ήταν πάνω στον σιδηροδρομικό άξονα Λούμπλιν - Ζάμοτς - Ράβα Ρούσκα - Λβόβ (Lublin- Zamosc-Rawa Ruska-Lvov) και, κατά συνέπεια, θα ήταν πολύ εύκολη η μεταγωγή κρατουμένων σε αυτό. Πράγματι, η μικρή περιοχή που επιλέχθηκε απείχε μόνο 500 μ. από τον σιδηροδρομικό σταθμό του Μπέλζεκ. Ήταν ένα σχετικά μικρό τετράγωνο, 275 x 265 μέτρων, το οποίο πρώτα απογυμνώθηκε από την βλάστηση που υπήρχε και στη συνέχεια απέκτησε ένα προαύλιο στρωμένο με ξύλο. Για την κατασκευή των απαιτούμενων παραπηγμάτων και των θαλάμων αερίων επιστρατεύτηκαν αρχικά περίπου είκοσι ειδικευμένοι Πολωνοί εργάτες από το γειτονικό Μπέλζεκ. Την κατασκευή αφηγείται ο Στανισλάβ Κότζακ (Stanislaw Kozak), ένας από αυτούς τους εργάτες: Οι εργασίες ξεκίνησαν την 1η Νοεμβρίου 1941 με την κατασκευή των παραπηγμάτων.
Αυτά κτίστηκαν το ένα πλάι στο άλλο και είχαν διαστάσεις το μεν πρώτο 50 μ. x 12,5 μ., το δεύτερο 25μ. x 12,5μ. (προοριζόταν για τους Εβραίους που θα πήγαιναν "στα λουτρά") και το τρίτο 12 μ. x 8 μ. Αυτό χωριζόταν εσωτερικά με ξύλινους τοίχους σε τρία διαμερίσματα 4 x 8, τα οποία επενδύθηκαν εσωτερικά με κοντραπλακέ και το δάπεδο με φύλλα ψευδαργύρου και είχαν πόρτες που, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα παραπήγματα, άνοιγαν προς τα έξω και είχαν ενίσχυση με ειδικούς πείρους και σιδερένια άγκιστρα που συγκρατούσαν μια βαριά ξύλινη αμπάρα. Γύρω από το δάπεδο και σε ύψος 10 περίπου εκατοστών τοποθετήθηκαν σωλήνες νερού και ανάλογες σωληνώσεις σύνδεσης έγιναν από την εξωτερική τους πλευρά. Τα τρία παραπήγματα συνδέονταν μεταξύ τους με δρόμο που στα πλαϊνά του ήταν συρματοπλεγμένος με σύρματα ύψους 3 μ., τα οποία καλύπτονταν με δένδρα, ώστε να μη διακρίνονται από κάποια απόσταση. Εβδομήντα Σοβιετικοί, συνεργάτες των Γερμανών, έσκαψαν κοντά στο παράπηγμα ένα όρυγμα διαστάσεων 50 μ. μήκους, 20 μ. πλάτους και 6 μ. βάθους. Αυτό προοριζόταν, αρχικά, για την ταφή των θυμάτων. Οι εγκαταστάσεις ήταν έτοιμες τον Φεβρουάριο του 1942.
Τις εργασίες κατασκευής επέβλεπε ο Ρίχαρντ Τομάλλα (Richard Thomalla) της Κεντρικής διοίκησης κατασκευών της SS ( SS-Zentralbauleitung) που έδρευε στο Ζάμοτς (Zamosc) και την επιτόπια επίβλεψη ένας αξιωματικός της SS με κόκκινα μαλλιά, του οποίου η ταυτότητα παραμένει άγνωστη, είχε όμως το προσωνύμιο "το αφεντικό" (Der Meister). right|thumb|150px|Ρίχαρντ Τομάλλα (1940) Ολόκληρο το στρατόπεδο περιφράχτηκε με διπλό φράκτη, ένα με σύρμα πτηνοτροφείου και ένα με αγκαθωτό σύρμα, που, επίσης, καλύφθηκαν με τη φύτευση δένδρων (αυτό κρίθηκε απαραίτητο, καθώς το στρατόπεδο απείχε 50 μόλις μέτρα από την σιδηροδρομική γραμμή). Αρχικά υπήρχαν πέντε πύργοι παρατήρησης, ένας σε κάθε γωνία και ένας στο κέντρο (ο οποίος διέθετε πολυβόλο και προβολέα εντοπισμού). Όλοι επανδρώθηκαν από αποκαλούμενους "Trawnikimänner" (Ουκρανούς στρατολογημένους στην "Volksdeutsche" από το στρατόπεδο Εργασίας Τραβνίκι (Trawniki) που ήταν οπλισμένοι με τουφέκια και ανέρχονταν σε περίπου 60 - 70 άτομα (αργότερα αυξήθηκαν σε 120). Για τη στέγασή τους προοριζόταν το πρώτο παράπηγμα.
Η λειτουργία
Το στρατόπεδο ήταν χωρισμένο σε δύο τομείς: Ο τομέας Ι διέθετε δύο ράμπες εκφόρτωσης των βαγονιών που έφθαναν με τη βοήθεια μιας παρακαμπτήριας γραμμής στο στρατόπεδο (με τις επεκτάσεις σε ύστερο χρόνο είχαν δυναμικότητα εκφόρτωσης 40 βαγονιών). Δημιουργήθηκε μια δευτερεύουσα πύλη και μια κλειστή αυλή για να στέκονται εκεί οι μεταγόμενοι, αν η "παρτίδα" ήταν πολυπληθής. Αργότερα κατασκευάσθηκαν εκεί και δύο παραπήγματα όπου εκδύονταν οι μεταγόμενοι, στο ένα οι άνδρες, στο άλλο οι γυναίκες και τα παιδιά.
Ο τομέας ΙΙ ήταν ο κύριος τομέας εξόντωσης, στον οποίο βρίσκονταν τα παραπήγματα και οι θάλαμοι αερίων και το όρυγμα ταφής. Αργότερα κατασκευάστηκαν δύο επιπλέον παραπήγματα για τους κρατούμενους που επιλέγονταν για τις "βοηθητικές εργασίες" αποκομιδής σορών και ενταφιασμού. Οι δύο τομείς χωρίζονταν με καμουφλαρισμένο φράκτη με δύο πύλες, μια στα ανατολικά του χώρου των οχημάτων των ανδρών της SS και μια στο άκρο της ράμπας εκφόρτωσης. Από αυτήν ξεκινούσε ένα μονοπάτι προς το δάσος σε ένα όρυγμα προοριζόμενο για την ταφή όσων εκτελούνταν με πυροβόλα όπλα. Ένας στενός διάδρομος, περιφραγμένος επίσης, που έγινε γνωστός ως "η βάνα" (die Schleuse), οδηγούσε από τα παραπήγματα έκδυσης απευθείας στους θαλάμους αερίων.
Οι πρώτες επιχειρήσεις εξόντωσης των μεταγομένων ήταν κυρίως πειραματικού χαρακτήρα, συνιστώμενες από δύο ή τρεις μεταγωγές των 4 - 6 βαγονιών χωρητικότητας 100 - 250 ατόμων το καθένα. Οι πειραματικές αυτές εξοντώσεις διήρκεσαν λίγες ημέρες και η τελευταία ομάδα που εξοντώθηκε ήταν οι Εβραίοι που είχαν επιλεγεί, από γκέτο κυρίως, για να ολοκληρώσουν τις εγκαταστάσεις. Διαπιστώθηκε, ωστόσο, ότι η στεγανότητα των θυρών δεν ήταν επαρκής και τα διάκενα έπρεπε να φράσσονται με άμμο, η οποία, μετά την εξόντωση των κρατουμένων, έπρεπε να αφαιρείται, για να επιτρέπεται η απομάκρυνση των σορών. Επιπλέον, ο αριθμός των μεταγομένων προς εξόντωση ήταν τέτοιος, που οι θάλαμοι αερίων αποδείχθηκαν "μη αποδοτικοί" ως προς το μέγεθός τους. Η εντύπωση που έδιναν, πάντως, ήταν πως επρόκειτο για λουτρά. Σε αυτό συνέβαλαν οι σωληνώσεις και οι κεφαλές ντους που κρέμονταν από την οροφή (αν και, φυσικά, δεν ήταν συνδεδεμένες με σωληνώσεις νερού).
Πρώτη φάση
Σε αυτήν περιλαμβάνονται οι πειραματικές εξοντώσεις κρατουμένων και όσες μεταγωγές έγιναν μέχρι τα μέσα - τέλη Απριλίου 1942. Τα θύματα αυτής της φάσης προέρχονταν κυρίως από το γκέτο του Λούμπλιν και την ευρύτερη περιοχή του (περίπου 20.000 άτομα από το γκέτο και 10.000 από την περιοχή). Προέρχονταν, επίσης, από την περιοχή της Γαλικίας - γκέτο του Λβιβ (50 χλμ. από το Μπέλζεκ) - το Στανισλάβοβο, το γκέτο του Κολομίγια και την Ράβα Ρούσκα. Σύνολο περίπου 30.000 άτομα.
Στα μέσα Απριλίου το Στρατόπεδο επισκέφθηκε ο Φραντς Στανγκλ, ο οποίος ζήτησε να δει τον Βιρτ. Αυτός εκείνη την ώρα βρισκόταν στον ομαδικό τάφο και, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, ο Στανγκλ τρομοκρατήθηκε στη θέα των πτωμάτων. Ο Βιρτ του ανακοίνωσε ότι προοριζόταν για διοικητής στο στρατόπεδο του Ζομπίμπορ.
Λίγο μετά την αναχώρηση του Στανγκλ ο Βιρτ "έκλεισε" το Στρατόπεδο για να επισκεφτεί το Βερολίνο, ακολουθούμενος από τους Σβαρτς και Χάκενχολτ. Σκοπός της επίσκεψής του εκεί ήταν η λήψη οδηγιών για την επέκταση του Στρατοπέδου και την κατασκευή νέων θαλάμων αερίων.
Δεύτερη φάση
Την τελευταία εβδομάδα του Μαΐου μεταφέρθηκαν εκεί μικρές μόνον ομάδες για εξόντωση: Περίπου 2.500 Εβραίοι από το Κομάροβ, το Τίσοβτσε (Tyszowce) και το Λάστσοβ (Laszczow), ενώ τον Ιούνιο μεταφέρθηκαν 5.000 άτομα από το Γκέτο της Κρακοβίας και 1.600 από την ευρύτερη περιοχή της πόλης. Η δυναμικότητα του στρατοπέδου επρόκειτο να αυξηθεί τον Ιούλιο του 1942, όταν ετοιμάστηκε το νέο κτίριο των θαλάμων αερίων, με 24 μ. μήκος και 10 m πλάτος. Διέθετε έξι θαλάμους αερίων διαστάσεων 4 x 8 μ. (αν και σε άλλες πηγές αναφέρονται διαστάσεις 4 x 5 μ.), με πιο συμπαγή και αεροστεγή κατασκευή: Το κτίσμα ήταν από μπετόν, η οροφή από πισόχαρτο καλυμμένο με μεταλλικό δίχτυ και κλαδιά δένδρων (για παραλλαγή) και πλάι υπήρχε ένα μικρό παράπηγμα, 2 μ. x 2 μ., στο οποίο είχε εγκατασταθεί ο κινητήρας παραγωγής δηλητηριωδών αερίων.
Τον Αύγουστο του 1942 ο Βιρτ προάγεται σε γενικό επιθεωρητή των Στρατοπέδων εξόντωσης και παραδίδει τη διοίκηση στον Χέρινγκ (Hering), επιθεωρητή της Kripo στην Στουτγκάρδη, ο οποίος θεωρήθηκε πολύ πιο "ανθρωπιστής" από τον Βιρτ. Ωστόσο, το μέγιστο της απόδοσής του το Μπέλζεκ το πέτυχε την περίοδο Ιουλίου - Οκτωβρίου 1942: Γίνονταν τρεις ως τέσσερεις μεταγωγές ημερησίως και οι συνθήκες στο Μπέλζεκ ήταν φρικτές, καθώς πτώματα που περίμεναν αποκομιδή και οσμή καμένου ήταν διάχυτα παντού. Ο αριθμός των πτωμάτων αυξανόταν σε κάθε μεταγωγή, καθώς πολλοί από τους μεταγομένους είχαν αποβιώσει καθ' οδόν. Ο Χέρινγκ έδινε εντολή οι πιο αδύναμοι να μεταφέρονται απευθείας στον Τομέα ΙΙ "για να τους δοθεί από ένα χάπι" - ευφημισμός για μια σφαίρα στο σβέρκο.
Παρά τις προσπάθειες των Ναζί για απόλυτη μυστικότητα, οι Πολωνοί αντιστασιακοί είχαν καταφέρει να μάθουν τον ρόλο του Στρατοπέδου, στο οποίο συνέβαιναν ήδη και περίεργα περιστατικά. Αφορμή γι' αυτά έδιναν οι Ουκρανοί εθνικιστές, που έκλεβαν τιμαλφή από τα θύματά τους. Σε μια τέτοια περίπτωση ένας άνδρας της SS σκότωσε συνάδελφό του, νομίζοντας πως είναι ένας από τους Ουκρανούς. Ο Βιρτ διέταξε ειδική εξέταση για να διαπιστωθούν τα ακριβή γεγονότα. Ωστόσο, οι άνδρες της SS σύντομα αντελήφθησαν ότι δεν υπάρχει περίπτωση νίκης τους στον Πόλεμο και άρχισαν τις ενέργειες εξαφάνισης των εγκλημάτων τους.
Το τέλος
Η τελευταία μεταγωγή στο Μπέλζεκ έγινε τον Δεκέμβριο του 1942. Ο Χίμλερ διέταξε να καούν όλα τα πτώματα και χρειάστηκε να εκταφούν περίπου 400 - 500 χιλιάδες σοροί και να καούν σε τεράστιες πυρές.
Την άνοιξη του 1943 οι φράκτες αποσυναρμολογήθηκαν, τα παραπήγματα και οι θάλαμοι αερίων κατεδαφίστηκαν και τα χρήσιμα υλικά μεταφέρθηκαν στο Μαϊντάνεκ. Εξοντώθηκαν οι τελευταίοι κρατούμενοι και, όταν όλα διαλύθηκαν, φυτεύτηκαν στην περιοχή έλατα και λούπινα. Ο Βιρτ έστειλε ανθρώπους του, για να εξετάσουν την περιοχή, και διαπιστώθηκε ότι ο εγχώριος πληθυσμός ανέσκαπτε τα εδάφη, αναζητώντας πολύτιμα αντικείμενα. Αποφασίστηκε να δημιουργηθεί στην περιοχή μια φάρμα και να εγκατασταθούν σε αυτήν Ουκρανοί έποικοι, πράγμα που έγινε. Η φάρμα διαλύθηκε όταν η περιοχή καταλήφθηκε από τον Κόκκινο Στρατό (καλοκαίρι 1944). Τα θύματα του Μπέλζεκ, στη συντριπτική πλειοψηφία τους Εβραίοι, αλλά και Αθίγγανοι, ανέρχονται σε περίπου 600.000
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπελζεκ Ν Ν
Άντριου Μπερτιέ
Ο Άντριου Μπερτιέ (Fra Andrew Bertie, πλήρες όνομα:Andrew Willoughby Ninian Bertie, 15 Μαΐου 1929 - 7 Φεβρουαρίου 2008) ήταν πρίγκιπας και μέγας μάγιστρος του Κυρίαρχου Στρατιωτικού Τάγματος της Μάλτας και απόγονος της βρετανικής βασιλικής οικογένειας των Στιούαρτ από τη μητέρα του, τη Λαίδη Ιωάννα Κρίτστον Στιούαρτ. Το Τάγμα έχει status ανεξάρτητου κράτους.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 15 Μαΐου του 1929 στο Λονδίνο. Έγινε μέλος του Τάγματος το 1956 και προτού γίνει Αρχηγός του, εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε οικονομικές εφημερίδες αλλά και ως καθηγητής ξένων γλωσσών. Το 1988 εξελέγη σε μυστικό κονκλάβιο ως ο 78ος στη σειρά του, Αρχηγός του Τάγματος των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη των Ιεροσολύμων, της Ρόδου και της Μάλτας. Το εν λόγω τάγμα έχει θρησκευτικό και φιλανθρωπικό χαρακτήρα και ιδρύθηκε αρχικά στα Ιεροσόλυμα τον 11ο αιώνα.
Ο Μπερτιέ, που ήταν ο πρώτος Βρετανός στο αξίωμα που είχε μέχρι το θάνατό του, πρωτοστάτησε στον εκσυγχρονισμό του Τάγματος και συνετέλεσε στη διεύρυνση των διπλωματικών σχέσεων με άλλα κράτη (από 49 που ήταν οι χώρες με τις οποίες είχε διπλωματικές σχέσεις το Τάγμα το 1988, αυξήθηκαν σε 100 την περίοδο του θανάτου του Μπερτιέ) και την επέκταση των δραστηριοτήτων του σε απομακρυσμένες περιοχές.
Πέθανε σε κλινική στη Ρώμη στις 7 Φεβρουαρίου 2008. Προσωρινός αντικαταστάτης του αποβιώσαντος ανέλαβε ο Τζιάκομο ντάλα Τόρε (Fra Giacomo dalla Torre) ως ότου εξελέγη νέος Αρχηγός ο Μάθιου Φέστινγκ. Ο Αρχηγός φέρει τον τίτλο του Πρίγκιπα και η θητεία του στο αξίωμα είναι ισόβια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυρίαρχο Στρατιωτικό Τάγμα της Μάλτας Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Αξίας της Δημοκρατίας της Πολωνίας
Τεχνική Πομοντόρο
Η τεχνική Πομοντόρο (Pomodoro) είναι μια μέθοδος διαχείρισης χρόνου που αναπτύχθηκε από τον Φραντσέσκο Τσιρίλο στα τέλη της δεκαετίας του  1980. Η τεχνική αυτή χρησιμοποιεί ένα χρονόμετρο για να σπάσει τον χρόνο εργασίας σε 25-λεπτα χρονικά διαστήματα που αποκαλούνται «πομοντόρο» (από την Ιταλική λέξη για την 'ντομάτα') τα οποία με την σειρά τους χωρίζονται με διαλείμματα.
Η μέθοδος βασίζεται στην ιδέα ότι τα συχνά διαλείμματα μπορούν να βελτιώσουν την νοητική εγρήγορση, και επιδιώκει να παράσχει μια αποτελεσματική απάντηση για τον  χρόνο ως γενεσιουργό αιτία άγχους όπως αναφέρεται ως προσωρινό «γίγνεσθαι» στα γραπτά του  Ανρί Μπεργκσόν και του Ευγένιου Μινκόβκσι.
Υπάρχουν πέντε βασικά βήματα για την εφαρμογή της τεχνικής:
Λανθάνουσες Αρχές
Οι φάσεις του σχεδιασμού, της υλοποίησης, της καταγραφής, της επεξεργασίας και της απεικόνισης είναι θεμελιώδεις για την εν λόγω τεχνική. Στην φάση του σχεδιασμού οι εργασίες μπαίνουν κατά σειρά προτεραιότητας με την καταγραφή τους σε μια λίστα πραγμάτων «Που έχουμε να κάνουμε σήμερα». Αυτό κάνει τους χρήστες να εκτιμήσουν την προσπάθεια που απαιτείται για τις εργασίες. Καθώς τα «πομοντόρο» (για τους σκοπούς της τεχνικής το «πομοντόρο» αναφέρεται σε ένα αόρατο διάστημα 25-λεπτών) πραγματοποιούνται, καταγράφονται και δημιουργούν μια αίσθηση εκπλήρωσης παρέχοντας πρωτογενή δεδομένα για περαιτέρω αυτοπαρατήρηση και βελτίωση. Βασικός στόχος της τεχνικής είναι να μειώσει τις διακοπές της προσοχής μας, τόσο εσωτερικές όσο και εξωτερικές. Κι αυτό γίνεται με την καταγραφή και την αναβολή άλλων δραστηριοτήτων που διακόπτουν το «πομοντόρο».
Εργαλεία
Ο δημιουργός της εν λόγω τεχνικής ενθαρρύνει μια όχι και τόσο τεχνολογική προσέγγιση χρησιμοποιώντας ένα μηχανικό ξυπνητήρι, χαρτί και μολύβι. Κατά την άποψή του η φυσική πράξη του κουρδίσματος του ξυπνητηριού επιβεβαιώνει την αποφασιστικότητα του χρήστη να ξεκινήσει μια εργασία και οι ήχοι των δεικτών του ρολογιού και του κουδουνίσματος σχετίζονται τελικά με το πως η σχέση του χρήστη με τον χρόνο θα διαμορφωθεί μέσω της τεχνικής. Ειρήσθω εν παρόδω ότι η τεχνική έχει εμπνεύσει στην δημιουργία μεγάλου αριθμού εφαρμογών λογισμικού και χρονομέτρων για μια μεγάλη γκάμα από πλατφόρμες, ίσως και λόγω της δημοφιλίας της τεχνικής ανάμεσα στους προγραμματιστές λογισμικού.
Όνομα
Η Τεχνική Πομοντόρο πήρε το όνομά της από το σε σχήμα ντομάτας ξυπνητήρι που είχε πρωτοχρησιμοποιηθεί από τον δημιουργό της Φραντσέσκο Τσιρίλο, όταν ήταν ακόμα φοιτητής στο Πανεπιστήμιο (Pomodoro σημαίνει ντομάτα στα Ιταλικά).
Υποδοχή
Η Τεχνική Πομοντόρο εκλαϊκεύτηκε μέσα από το Ίντερνετ, ιδίως μέσα από τα ιστολόγια όπως το Brainmoda, το Lifehacker και το The Unofficial Apple Weblog.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χρόνος Κατηγορία:Διαχείριση χρόνου Κατηγορία:Προσωπική πρόοδος
Ολυμπιακό Στάδιο Βερολίνου
Το Ολυμπιακό Στάδιο Βερολίνου (γερμανικά Olympiastadion Berlin, ) είναι αθλητικό στάδιο στο Βερολίνο. Βρίσκεται στο δυτικό άκρο της περιοχής Σαρλότενμπουργκ-Βίλμερσντορφ στο δυτικό τμήμα της πόλεως. Η ομάδα Χέρτα Βερολίνου χρησιμοποιεί το στάδιο για τους εντός έδρας αγώνες της. Εδώ διεξάγεται ετησίως και ο τελικός του DFB Pokal (κύπελλο Γερμανίας). Επίσης και η ομάδα των Berlin Thunder (american football) το χρησιμοποιεί για τους εντός έδρας αγώνες της. Μετά την αναμόρφωση του σταδίου το 2004 η συνολική χωρητικότητα του γηπέδου σήμερα είναι 74.228 θέσεις, οι οποίες είναι στεγασμένες.
Ιστορία
Το Ολυμπιακό Στάδιο χτίστηκε μεταξύ του 1934 και του 1936 με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες 1936. Η συνολική χωρητικότητα του σταδίου τότε ανερχόταν σε 100.000 θεατές και αρχιτέκτονας ήταν ο Βέρνερ Μαρχ.
Στο ίδιο σημείο υπήρχε πριν το Γερμανικό Στάδιο, το οποίο είχε κατασκευασθεί το 1913 για την διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων του 1916, οι οποίοι όμως δεν έγιναν ποτέ, λόγω του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ενώ αρχικά υπήρξαν προτάσεις απλά να αναμορφωθεί το παλαιό στάδιο για την Ολυμπιάδα του 1936, ο τότε καγκελάριος Αδόλφος Χίτλερ έδωσε τελικά τον Οκτώβριο του 1933 την εντολή να κατασκευαστεί σύγχρονο και μεγαλύτερο στάδιο.
Τυπικά, το στάδιο ακολουθεί, με την καθαρά γεωμετρική του μορφή, αρχαία πρότυπα. Το μισό του σταδίου είναι υπόγειο, πράγμα που στάθηκε αιτία να μην φανεί σε τέτοιο βαθμό επιβλητικό όπως π.χ. το Kongresshalle της Νυρεμβέργης. Για το λόγο αυτό ο Χίτλερ αρνήθηκε να ξαναδοθεί στο στάδιο το όνομα «Deutsches Stadion» (Γερμανικό Στάδιο). Η μέρα έναρξης εκδηλώσεων του σταδίου ήταν η έναρξη της 11ης Ολυμπιάδας την 1 Αυγούστου 1936.
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1974
Το πρόγραμμα των αγώνων, που έγιναν στο Ολυμπιακό Στάδιο Βερολίνου, κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974:
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2006
Το πρόγραμμα των αγώνων, που έγιναν στο Ολυμπιακό Στάδιο Βερολίνου, κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006:
Dark Was the Night, Cold Was the Ground
Το "Dark Was the Night, Cold Was the Ground" είναι ένα gospel blues τραγούδι, το οποίο γράφτηκε και ερμηνεύθηκε από τον Blind Willie Johnson και ηχογραφήθηκε το 1927. Το κομμάτι κατά βάσει είναι ορχηστρικό, καθώς διαθέτει μόνο slide κιθάρα, την οποία παίζει ο ίδιος ο Τζονσόν, ο οποίος ήταν αυτοδίδακτος. Χαρακτηριστικό επίσης του κομματιού είναι ότι σε όλη τη διάρκεια του, ο Τζονσόν, αντί να τραγουδά μουρμουρίζει και στενάζει.
Φραντς Λάχνερ
Ο Φραντς Πολ Λάχνερ (γερ. Franz Paul Lachner, 2 Απριλίου 1803 - 20 Ιανουαρίου 1890) ήταν Γερμανός συνθέτης και μαέστρος.
Dark Was the Night, Cold Was the Ground
Παραπομπές
<References/>
Φραντς Λάχνερ
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην πόλη Ράιν αμ Λεχ της Βαυαρίας από μουσική οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν ο οργανίστας της ενορίας. Μικρός έμαθε ο Λάχνερ πιάνο και εκκλησιαστικό όργανο. Το 1822 μετακομίζει στο Μόναχο και το 1824 στη Βιέννη, όπου γνωρίζει τον Σούμπερτ και τον Μπετόβεν. Το 1836, ο Λάχνερ είχε επιστρέψει στο Μόναχο, όπου και εξελίχθηκε σε σημαντικό συνθέτη. Αρχικά, ανέλαβε τη διεύθυνση της ορχήστρας της τοπικής όπερας. Στη συνέχεια η συνθετική ανάπτυξη του ίδιου ανακόπηκε από την εμφάνιση του Βάγκνερ. Το 1865 κάνει αίτηση για συνταξιοδότηση. Το 1883 αναγορεύτηκε επίτιμος κάτοικος του Μονάχου. Επτά χρόνια αργότερα, στις 20 Ιανουαρίου 1890 πέθανε στο Μόναχο.
Dark Was the Night, Cold Was the Ground
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1927 Κατηγορία:Περιεχόμενα του Voyager Golden Record
Φραντς Λάχνερ
Βιογραφία
Αν και γνωστός σε όλη τη ζωή του ως μαέστρος, ο Λάχνερ έχει συνθέσει τέσσερις όπερες, οκτώ συμφωνίες, επτά ορχηστρικές σουίτες, οκτώ κομμάτια για τη θεία λειτουργία, πάνω από διακόσια τραγούδια καθώς και πολλά έργα για πιάνο και για μουσική δωματίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες κλασικής μουσικής
ΚΣ Τιλίγκουλ-Τιράς Τιράσπολ
Η ΚΣ Τιλίγκουλ-Τιράς Τιράσπολ ήταν μια ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Τιράσπολ, Μολδαβία. Συμμετείχε στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μολδαβίας. Έδρα της ομάδας ήταν το Stadionul Municipal χωρητικότητας 3525 θεατών. Η ομάδα είχε ιδρυθεί το 1938 και διαλύθηκε το 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Μολδαβίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1938
Μορίχοβο
Το Μορίχοβο (Σλαβομακεδονικά: Мариово, Μαρίοβο) είναι ορεινή ιστορική περιοχή της Δευριόπου στη βορειοδυτική πλευρά του Βόρα στην Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας στα βόρεια των συνόρων με την Ελλάδα. μικρογραφία|Πεδιάδα στο Μαρίχοβο
Γεωγραφία
Το μεγαλύτερο μέρος του Μοριχόβου βρίσκεται εντός της Βόρειας Μακεδονίας. Μικρό κομμάτι στα νότια, βρίσκεται στην Ελλάδα, στους νομούς Φλώρινας και Πέλλας. Η περιοχή είναι παραδοσιακά αγροτική, χωρίς αστικά κέντρα. Η μεγαλύτερη κωμόπολη είναι η Βιτόλιστα, εντός της Βόρειας Μακεδονίας.
Ιστορία
μικρογραφία|Το Μορίχοβο στον χάρτη ως περιοχή της [[Βόρεια Μακεδονία|Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας]] Κατά τη Βυζαντινή περίοδο ονομάζονταν Μερίχοβα. Αποτελούσε στο παρελθόν την «ακρόπολη του σλαβόφωνου Ελληνισμού». Απελευθερώθηκε και ανακηρύχθηκε «Ελεύθερη Ελλάδα» κατά τη Μακεδονική επανάσταση του 1867. Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα οι Βούλγαροι κομιτατζήδες πυρπόλησαν αρκετά χωριά της περιοχής με σκοπό να κάμψουν το φρόνημα των Ελλήνων κατοίκων. Κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, τον Οκτώβριο του 1912, το εθελοντικό σώμα του Αντώνιου Ζώη απελευθέρωσε το Μορίχοβο από τους Τούρκους και ύψωσε την Ελληνική σημαία δηλώνοντας ότι το απελευθερώνει εν ονόματι του Βασιλέως Γεωργίου. Τελικά μετά τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, η περιοχή πέρασε στο Βασίλειο της Σερβίας ως αντάλλαγμα για τα χωριά ανατολικά της Φλώρινας που είχαν καταλάβει οι Σέρβοι. Η ανταλλαγή κρίθηκε σκόπιμη για να εξορθολογιστεί η χάραξη της Ελληνοσερβικής μεθορίου.
Στη Θεσσαλονίκη υπάρχει πλατεία στα Λαδάδικα, με το όνομα «Πλατεία Μοριχόβου».
Πόλτσιστα
Ο αρχαιολογικός χώρος της Πόλτσιστας χρονολογείται από την εποχή της αρχαιότητας (4ος αιώνας π.Χ.) και βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Σταράβινα και Πόλτσιστα. Στο κέντρο της Πόλτσιστας, μπορούν να παρατηρηθούν τα περιγράμματα ενός φρουρίου στον ορίζοντα. Από την Πόλτσιστα ήταν οι Μακεδονομάχοι Χρήστος Γιόρας, Βασίλειος Γλάμνος και Τραϊανός Μέσκος, που δολοφονήθηκαν από τους κομιτατζήδες.