cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Έλληνες
Ταυτότητα
Πριν την ίδρυση του Νεότερου Ελληνικού κράτους οι δεσμοί μεταξύ αρχαίων και νεότερων Ελλήνων τονίζονταν από τους λόγιους του Ελληνικού Διαφωτισμού, ιδιαίτερα το Ρήγας Φεραίος. Στο "Πολιτικό Σύνταγμα" του απευθύνεται στο έθνος ως "το λαό απόγονο των Ελλήνων". Το νεότερο Ελληνικό κράτος δημιουργήθηκε το 1829, όταν οι Έλληνες απελευθέρωσαν μέρος των ιστορικών τους εστιών από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η μεγάλη Ελληνική διασπορά και η τάξη των εμπόρων υπήρξαν καθοριστικές στη μετάδοση των ιδεών του δυτικού ρομαντικού εθνικισμού και του φιλελληνισμού, που μαζί με την αντίληψη του Ελληνισμού, που είχε μορφοποιηθεί τους τελευταίους αιώνες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αποτέλεσαν τη βάση του Διαφωτισμού και της σημερινής αντίληψης του Ελληνισμού.
Έλληνες
Ο Όμηρος αναφέρεται στους "Έλληνες" ως μια σχετικά μικρή φυλή που κατοικούσε στη Θεσσαλική Φθία και είχε ως ηγέτη της τον Αχιλλέα. Το Πάριο Χρονικό αναφέρει ότι η Φθία ήταν η πατρίδα των Ελλήνων και ότι αυτό το όνομα δόθηκε σε εκείνους που προηγούμενα ονομάζονταν Γραικοί. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ο Έλλην, ο πατριάρχης των Ελλήνων, ήταν γιος του Δευκαλίωνα και της Πύρρας, που βασίλευαν σε όλη τη Φθία, των μόνων που επέζησαν μετά το μεγάλο κατακλυσμό, και απέκτησαν τρεις γιους, τον Αίολο, τον Δώρο και τον Ξούθο. Ο Αίολος και ο Δώρος μαζί με τους γιους του Ξούθου, τον Αχαιό και τον Ίωνα, αποτέλεσαν τους γενάρχες των τεσσάρων κυριότερων ελληνικών φυλών που ήταν οι Αχαιοί, οι Δωριείς, οι Αιολείς και οι Ίωνες. Φαίνεται ότι ο μύθος επινοήθηκε όταν οι Ελληνικές φυλές άρχισαν να διαχωρίζονται η μία από την άλλη σε περιοχές της Ελλάδας και δείχνει την κοινή τους καταγωγή. Ο Αριστοτέλης ονομάζει αρχαία Ελλάδα μια περιοχή στην Ήπειρο μεταξύ Δωδώνης και Αχελώου ποταμού, τη θέση του μεγάλου κατακλυσμού του Δευκαλίωνα, χώρα που καταλάμβαναν οι Σελλοί και οι "Γραικοί", που αργότερα έγιναν γνωστοί ως "Έλληνες". Οι Σελλοί ήταν οι ιερείς του Δωδωναίου Δία και η λέξη πιθανόν σημαίνει "θυσιαστές". (σύγκριση με το Γοτθικό σαλγιάν, "προσφορά, θυσία"). Η ετυμολογία της λέξεως Έλλην προκαλεί μέχρι σήμερα συζητήσεις. Η επικρατέστερη άποψη είναι ότι προέρχεται από τους Σελλούς, μέρος των οποίων μετανάστευσε στη Φθία και που το όνομά τους άλλαξε σε Σελλάνες και στη συνέχεια Ελλάνες-Έλληνες. Εντούτοις η ετυμολογία αυτή συνδέει το όνομα Έλληνες με τους Δωριείς που κατέλαβαν την Ήπειρο και η σχέση με το όνομα Γραικοί, που δόθηκε από τους Ρωμαίους παραμένει αβέβαιη. Το όνομα Έλληνες φαίνεται να είναι αρχαιότερο και πιθανότατα χρησιμοποιήθηκε από τους Έλληνες με την ίδρυση της Μεγάλης Αμφικτυονίας. Αυτή ήταν αρχαία ομοσπονδία Ελληνικών φυλών από δώδεκα φυλές για να προστατεύει τους μεγάλους ναούς του Απόλλωνα στους Δελφούς και της Δήμητρας κοντά στις Θερμοπύλες. Σύμφωνα με το μύθο ιδρύθηκε μετά τον Τρωικό Πόλεμο από τον Αμφικτύονα, αδελφό του Έλληνα.
Άλλες απόψεις σχετίζουν το όνομα Έλλην με το θέμα ελλ- που σημαίνει ορεινός ή με τη λέξη ἔλλοψ που σημαίνει άφωνος, άφθογγος. Ήδη τον 7ο π.Χ. αιώνα είχε επικρατήσει η ονομασία Πανέλληνες και από εκεί αποσπάστηκε και γενικεύτηκε η ονομασία Έλληνες, εξ ου και ο τονισμός, Έλλην αντί Ελλήν. Αργότερα, με την εξάπλωση του Χριστιανισμού, ο όρος Έλλην σήμαινε τον ειδωλολάτρη ή τον μη χριστιανό, ενώ οι κάτοικοι της Ελλάδας λέγονταν Ελλαδίτες. Όταν ο Χριστιανισμός έπαψε να απειλείται από τις παγανιστικές θρησκείες, ο όρος Έλλην άρχισε να χρησιμοποιείται δειλά δηλώνοντας την καταγωγή ενώ μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Ελληνικού Κράτους, η ονομασία επανήλθε ως επίσημη. Το επίσημο όνομα της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι Hellas.
Αχαιοί
Ο Όμηρος χρησιμοποιεί τους όρους Αχαιοί και Δαναοί γενικά για τους Έλληνες στην Ιλιάδα και πιθανότατα αποτελούσαν κομμάτι του Μυκηναϊκού πολιτισμού. Τα ονόματα Αχαιοί και Δαναοί φαίνεται να είναι προδωρικά και ανήκαν στους λαούς που οι Δωριείς νίκησαν. Περιορίστηκαν στην περιοχή που αργότερα πήρε το όνομα Αχαΐα μετά την εισβολή των Δωριέων. Τον 5ο αιώνα π.Χ. εμφανίζονται να μιλάνε την Αιολική διάλεκτο της Ελληνικής, που μιλιόταν κυρίως στη Θεσσαλία, τη Βοιωτία και τη Λέσβο. Υπάρχουν πολλές αντιτιθέμενες θεωρίες για την καταγωγή των Αχαιών. Σύμφωνα με τη μία από αυτές οι Αχαιοί ήταν μια από τις ξανθές φυλές της άνω Ευρώπης, που ωθήθηκαν περνώντας τις Άλπεις την πρώιμη Εποχή του Σιδήρου (1300 π.Χ.) προς τη νότια Ευρώπη. Μια άλλη θεωρία υποστηρίζει ότι οι Αχαιοί ήταν οι Δωριείς της Πελοποννήσου. Αυτές οι θεωρίες απορρίπτονται από άλλους ερευνητές που, βασισμένοι σε γλωσσικά κριτήρια, υποστηρίζουν ότι οι Αχαιοί ήταν ηπειρωτικοί προδωρικοί Έλληνες. Υπάρχει επίσης η θεωρία ότι υπήρχε ένα Αχαϊκό έθνος που μετανάστευσε από τη Μικρά Ασία στην κάτω Θεσσαλία πριν από το 2000 π.Χ. Κάποια κείμενα των Χετταίων αναφέρουν ένα έθνος που βρισκόταν στα δυτικά και ονομαζόταν Αχιγιάβα ή Αχίγια. Αιγυπτιακά έγγραφα αναφέρονται στους Εκβές, μια από τις ομάδες των Λαών της Θάλασσας, που έφθασαν στην Αίγυπτο κατά τη βασιλεία του Μερνεφθά (1213-1203 π.Χ.) και μπορεί να ήταν Αχαιοί.
Δαναοί
Στην Ιλιάδα του Ομήρου τα ονόματα Δαναοί και Αργείοι χρησιμοποιούνται για τον προσδιορισμό των Ελληνικών δυνάμεων εναντίον των Τρώων. Ο μύθος του Δαναού, που καταγόταν από την Αίγυπτο, αναφέρεται στην ίδρυση του Άργους. Οι κόρες του Δαναΐδες καταδικάστηκαν στα Τάρταρα να μεταφέρουν μια κανάτα για να γεμίσει ένα πιθάρι με τρύπες (πίθος των Δαναΐδων). Αυτός ο μύθος σχετίζεται με ένα έργο που δεν μπορεί ποτέ να εκπληρωθεί (Σίσυφος) και το όνομα μπορεί να αναχθεί στην Πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα danu: "ποταμός". Δεν υπάρχει καμία ικανοποιητική θεωρία για την προέλευσή τους. Μερικοί ερευνητές συνδέουν τους Δαναούς με τους Ντένιεν, μια από τις ομάδες των Λαών της Θάλασσας, που επιτέθηκαν στην Αίγυπτο κατά τη βασιλεία του Ραμσή Γ΄ (1187-1156 π.Χ.). Η ίδια επιγραφή αναφέρει ότι οι Βέσες ίσως να ήταν οι Αχαιοί. Οι Ντένιεν φαίνεται να υπήρξαν κάτοικοι της πόλης Άδανα στην Κιλικία. Κεραμική όμοια με εκείνη των Μυκηνών έχει βρεθεί στην Ταρσό της Κιλικίας και φαίνεται ότι μερικοί φυγάδες από το Αιγαίο πήγαν εκεί μετά την κατάρρευση του Μυκηναϊκού πολιτισμού. Οι κάτοικοι αυτοί της Κιλικίας φαίνεται να ονομάζονταν Ντανινιίμ, όπως και οι Δαναοί που επιτέθηκαν στην Αίγυπτο to 1191 π.Χ. μαζί με τους Βέσες, που ήταν ίσως Αχαιοί. Ονομάζονταν επίσης Ντανούνα, σύμφωνα με επιγραφή των Χετταίων, και το ίδιο όνομα αναφέρεται στις επιστολές της Αμάρνα. Ο Τζούλιους Ποκόρνυ (Αυστριακός γλωσσολόγος, 1887-1970) ανακτά το όνομα από την Πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα da:-: "ροή, ποτάμι", da:-nu: "κάθε κινούμενο υγρό, σταγόνες", da: navo "άνθρωποι που ζουν δίπλα στον ποταμό", Σκυθικός νομαδικός λαός (στη Ριγκβέδα δαίμονες των νερών, αρχέγονη γυναικεία θεότητα των νερών), στα Ελληνικά Δαναοί, στα Αιγυπτιακά Ντανούνα". Είναι επίσης πιθανό το όνομα Ντανάανς να είναι προελληνικό. Μια χώρα Ντανάια με μια πόλη Μουκάνα (πιθανόν Μυκήνες) αναφέρεται σε επιγραφές από την Αίγυπτο επί Αμένωφι Γ΄ (1390-1352 π.Χ.) και Τούτμισι Γ΄ (1437 π.Χ.).
Ρωμιοί
Ενώ η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία εκχριστιανιζόταν, οι Έλληνες αυτοαποκαλούνταν, αφού η ονομασία Έλλην σήμαινε πλέον τον ειδωλολάτρη, Ρωμαίοι, ένα όνομα το οποίο είχε πολιτικές προεκτάσεις αφού δήλωνε όλους τους ελεύθερους πολίτες της Αυτοκρατορίας και όχι την καταγωγή τους. Σημειωτέον ότι οι ίδιοι ονόμαζαν το κράτος τους Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και όχι Βυζαντινή, ενώ η Κωνσταντινούπολη αρχικά ονομάστηκε Νέα Ρώμη. Κατά τη δύση της Αυτοκρατορίας και την αποκοπή περιοχών που κατοικούνταν από αλλοεθνείς, ταυτίζεται με το ό,τι σήμερα ονομάζουμε Έλληνα, αποκτά δηλαδή ένα εθνικό χαρακτήρα. Η ονομασία Ρωμαίος, που εξελίσσεται σε Ρωμιός επί τουρκοκρατίας, χάνει την αίγλη του "αυτοκρατορικού" Ρωμαίος και με τις σκληρές συνθήκες της υπό ζυγόν διαβίωσης αποκτά την χροιά του καταφερτζή, του καπάτσου, του ξύπνιου. "Από τις αρχές του 20ού αιώνα το "Ρωμιός" χρησιμοποιήθηκε ως αντίθεση προς τον μιμητισμό της Ευρώπης, τη λαϊκή χριστιανική βυζαντινή ανατολική (αλλά όχι ανατολίτικη) φυσιογνωμία του Νεοέλληνα". Οι Λατίνοι συνέχισαν να χαρακτηρίζουν τους Έλληνες με το όνομα Γραικός. Η ονομασία Ρωμιός συνηθίζεται να χρησιμοποιείται ακόμα στην Ελλάδα και ειδικά στην Τουρκία (Rum - Ρουμ).
Γιουνάν (Ίωνες)
(Yunan) - Γιουνάν (Yunan), που σημαίνει Ίωνες, ονομάζουν οι λαοί της Ανατολής τους Έλληνες. Προέρχεται από την περσική λέξη Yauna, από το όνομα Ιωνία, αφού οι Πέρσες ήρθαν σε επαφή με τους Έλληνες της Μικράς Ασίας και συγκεκριμένα με τους Ίωνες τον 6ο αιώνα π.Χ., τους οποίους και κατέκτησαν και έτσι ονόμαζαν όλους τους Έλληνες ανεξαιρέτως. Έτσι, η χρήση της ονομασίας αυτής επεκτάθηκε σε όλους τους λαούς που βρίσκονταν υπό περσική κατοχή και γενικά σε ολόκληρη την Ανατολή.
Γιαβάν
Γιαβάν (Yavan ή Javan) - Με αυτή την ονομασία είναι γνωστοί οι Έλληνες στους λαούς της ανατολικής Μεσογείου από τη βιβλική εποχή, που αναφέρονται ως ο λαός που εγκαταστάθηκε στα Βαλκάνια. Η ονομασία Γιαβάν είναι συγγενική του Γιουνάν.
Σύγχρονοι και Αρχαίοι
Η προφανέστερη σχέση μεταξύ σύγχρονων και αρχαίων Ελλήνων είναι η γλώσσα τους, που έχει μια τεκμηριωμένη παράδοση από τουλάχιστον το 14ο αιώνα π.Χ. μέχρι σήμερα, αν και με ένα διάλειμμα κατά τη Γεωμετρική εποχή (που διήρκεσε από τον 11ο ως τον 8ο αιώνα π.Χ.). Μελετητές συγκρίνουν τη συνέχεια της παράδοσής της μόνο με την Κινεζική. Από την αρχή του ο Ελληνισμός ήταν κυρίως ζήτημα κοινού πολιτισμού και η εθνική συνέχεια του Ελληνικού κόσμου ήταν πολύ πιο από τη δημογραφική του. Ωστόσο, ο Ελληνισμός ενσωμάτωσε επίσης μια προγονική διάσταση μέσα από τις πτυχές της αθηναϊκής λογοτεχνίας ανέπτυξε και επηρέασε τις ιδέες της καταγωγής με βάση το αυτόχθον. Τα ύστερα χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας περιοχές όπως η Ιωνία και η Κωνσταντινούπολη γνώρισαν μια Ελληνική αναβίωση στη γλώσσα, τη φιλοσοφία και τη λογοτεχνία και σε κλασικά πρότυπα σκέψης και λογιοσύνης. Αυτή η αναβίωση έδωσε μια ισχυρή ώθηση στην έννοια της πολιτιστικής συγγένειας με την αρχαία Ελλάδα και την κλασική της κληρονομιά. Οι πολιτισμικές αλλαγές της σύγχρονης εποχής στους Έλληνες είναι αναμφισβήτητες, αλλά με κοινή την αίσθηση της εθνότητας. Οι Έλληνες έχουν διατηρήσει τη γλώσσα τους και το αλφάβητό τους, τις αξίες και τις πολιτιστικές παραδόσεις, τα έθιμα, μια αίσθηση θρησκευτικής και πολιτιστικής διαφοράς και αποκλεισμού (η λέξη βάρβαροι χρησιμοποιήθηκε ακόμη και από την ιστορικό του 12ου αιώνα Άννα Κομνηνή για να περιγράψει τους μη Ελληνόφωνους), μια αίσθηση κοινής ταυτότητας και κοινό αίσθημα εθνότητας, παρά τις παγκόσμιες πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές των δύο τελευταίων χιλιετηρίδων.
Δημογραφία
Σήμερα οι Έλληνες είναι η πλειοψηφούσα εθνική ομάδα στην Ελληνική Δημοκρατία, όπου αποτελούν το 93% του πληθυσμού της χώρας, και της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπου αποτελούν το 78% του πληθυσμού του νησιού (μη συμπεριλαμβανομένων των Τούρκων εποίκων στο κατεχόμενο τμήμα της χώρας). Οι Ελληνικοί πληθυσμοί δεν παρουσίασαν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, παρ'όλα αυτά ο πληθυσμός της Ελλάδας έχει σημειώσει συνεχή αύξηση από την πρώτη απογραφή της χώρας το 1828. Μεγάλο ποσοστό της αύξησης του πληθυσμού μετά την ίδρυση του κράτους ήταν αποτέλεσμα της προσάρτησης νέων εδαφών και της εισροής 1,5 εκατομ. Ελλήνων προσφύγων μετά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Περίπου 80% του πληθυσμού της Ελλάδας είναι αστικός, με το 28% συγκεντρωμένο στην πόλη της Αθήνας.
Οι Έλληνες από την Κύπρο έχουν μια παρόμοια ιστορία μεταναστεύσεων, συνήθως προς τον Αγγλόφωνο κόσμο, λόγω της αποικιοποίησης από τη Βρετανική Αυτοκρατορία. Μεταναστευτικά κύματα ακολούθησαν την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, ενώ ο πληθυσμός μειώθηκε μεταξύ των μέσων του 1974 και του 1977 λόγω της μετανάστευσης, των πολεμικών απωλειών και προσωρινής μείωσης της γονιμότητας. Μετά την εθνοκάθαρση του ενός τρίτου του Ελληνικού πληθυσμού του νησιού το 1974 υπήρξε αύξηση του αριθμού των Ελληνοκυπρίων που έφυγαν, κυρίως για τη Μέση Ανατολή, που συνέβαλε στη μείωση του πληθυσμού μέχρι τη δεκαετία του 1990. Σήμερα πάνω από τα δύο τρίτα του Ελληνικού πληθυσμού στην Κύπρο είναι αστικός.
Υπάρχει σημαντική Ελληνική μειονότητα 200.000 ανθρώπων (κατά άλλες πηγές μεγαλύτερη) στην Αλβανία. Η Ελληνική μειονότητα στην Τουρκία, που αριθμούσε πάνω από 200.000 ανθρώπους μετά την ανταλλαγή του 1923 έχει τώρα συρρικνωθεί σε λίγες χιλιάδες μετά το Πογκρόμ της Κωνσταντινούπολης του 1955 και άλλες υποκινούμενες από το κράτος βιαιότητες και διακρίσεις, που στην πράξη τερμάτισαν, αν και όχι ολοκληρωτικά, την τρισχιλιετή παρουσία του Ελληνισμού στη Μικρά Ασία. Υπάρχουν μικρότερες Ελληνικές κοινότητες στις υπόλοιπες Βαλκανικές χώρες, το Λεβάντε και τα κράτη του Εύξεινου Πόντου, υπολείμματα της παλιάς Ελληνικής Διασποράς (πριν το 19ο αιώνα).
Διασπορά
Ο συνολικός αριθμός των Ελλήνων που ζουν σήμερα έξω από την Ελλάδα και την Κύπρο είναι θέμα αμφιλεγόμενο. Όπου είναι διαθέσιμα απογραφικά στοιχεία εμφανίζουν 3 περίπου εκατομμύρια Έλληνες έξω από την Ελλάδα και την Κύπρο. Οι εκτιμήσεις του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού (ΣΑΕ) - ανεβάζει τον αριθμό γύρω στα 7 εκατομ. παγκοσμίως. Σύμφωνα με το Γεώργιο Πρεβελάκη του Πανεπιστημίου της Σορβόννης ο αριθμός είναι πλησιέστερα σε λιγότερο από 5 εκατομ. Η ενσωμάτωση, η επιγαμία και η απώλεια της Ελληνικής γλώσσας επηρεάζουν τον αυτοπροσδιορισμό της Ομογένειας. Σημαντικά κέντρα της Νέας Ελληνικής Διασποράς σήμερα είναι το Λονδίνο, η Νέα Υόρκη, η Μελβούρνη και το Τορόντο. Το 2010 το Ελληνικό Κοινοβούλιο ψήφισε ένα νόμο που δίνει τη δυνατότητα στους Έλληνες της Διασποράς να ψηφίζουν στις εκλογές του Ελληνικού κράτους, που όμως καταργήθηκε αργότερα στις αρχές του 2014. Το 2019 ψηφίστηκε νέος νόμος, με σχεδόν απόλυτη πλειοψηφία που έφτασε τις 288 ψήφους.
Αρχαία
Τα αρχαία χρόνια οι εμπορικές και αποικιστικές δραστηριότητες των Ελληνικών φυλών και πόλεων-κρατών διέδωσαν τον Ελληνικό πολιτισμό, τη θρησκεία και τη γλώσσα γύρω από τις λεκάνες της Μεσογείου και της Μαύρης Θάλασσας, ιδιαίτερα στη Σικελία και Νότια Ιταλία (γνωστή επίσης ως Μεγάλη Ελλάδα), τα νότια της Γαλλίας και τις ακτές της Μαύρης Θάλασσας. Επί της αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των κρατών των διαδόχων δημιουργήθηκαν Ελληνικές και Ελληνιστικές άρχουσες τάξεις στη Μέση Ανατολή, την Ινδία και την Αίγυπτο. Η Ελληνιστική περίοδος χαρακτηρίζεται από ένα νέο κύμα Ελληνικού αποικισμού, που ίδρυσε Ελληνικές πόλεις και βασίλεια στην Ασία και στην Αφρική. Υπό τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με την ευκολότερη μετακίνηση των ανθρώπων οι Έλληνες εξαπλώθηκαν σε όλη την αυτοκρατορία και στα ανατολικά εδάφη τα Ελληνικά έγιναν η λίνγκουα φράνκα παρά τα Λατινικά. Η σημερινή κοινότητα των Γκρίκο της Νότιας Ιταλίας, που αριθμεί περίπου 60.000, αποτελεί ίσως ένα ζωντανό απομεινάρι των αρχαίων ελληνικών πληθυσμών της Ιταλίας.
Νεότερη
Κατά τη διάρκειά της και μετά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 οι Έλληνες της διασποράς έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ίδρυση του νεοσύστατου κρατιδίου, την άντληση κεφαλαίων και την ευαισθητοποίηση στο εξωτερικό. Οι Ελληνικές εμπορικές οικογένειες είχαν ήδη επαφές σε άλλες χώρες και κατά τη διάρκεια των εχθροπραξιών πολλές δημιούργησαν οίκους γύρω από τη Μεσόγειο (κυρίως τη Μασσαλία στη Γαλλία, το Λιβόρνο στην Ιταλία, την Αλεξάνδρεια στην Αίγυπτο), στη Ρωσία (Οδησσός και Αγία Πετρούπολη) και στη Βρετανία (Λονδίνο και Λίβερπουλ), από όπου εμπορεύονταν, κατά κανόνα υφάσματα και σιτηρά. Οι επιχειρήσεις συχνά περιελάμβαναν τη διετρυμένη οικογένεια και μαζί τους έφερναν σχολεία όπου διδάσκετο η Ελληνική και την Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία.
Τον 20ό αιώνα πολλοί Έλληνες εγκατέλειψαν τις παραδοσιακές τους εστίες για οικονομικούς λόγους με αποτέλεσμα μεγάλες μεταναστεύσεις από την Ελλάδα και την Κύπρο προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Αυστραλία, τη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τον Καναδά, την Αίγυπτο και την Αργεντινή, ιδιαίτερα μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (1939–45), τον Ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο (1946-1949) και την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974.
Ενώ τα επίσημα στοιχεία σπανίζουν, δημοσκοπήσεις και ανεπίσημα στοιχεία φανερώνουν ανανέωση της ελληνικής μετανάστευσης, ως αποτέλεσμα της Ελληνικής οικονομικής κρίσης. Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύθηκαν από την Ομοσπονδιακή Στατιστική Υπηρεσία της Γερμανίας το 2011 μετανάστευσαν στη Γερμανία 23.800 Έλληνες, σημαντική αύξηση σε σχέση με το προηγούμενο έτος. Συγκριτικά 9.000 περίπου Έλληνες μετανάστευσαν στη Γερμανία το 2009 και 12.000 το 2010.
Πολιτισμός
Ο Ελληνικός πολιτισμός έχει ζωή χιλιάδων ετών, με την αρχή του στο Μυκηναϊκό πολιτισμό, συνεχίζοντας με την Κλασική, τη Ρωμαϊκή και τη Βυζαντινή περίοδο και επηρεάστηκε βαθιά από το Χριστιανισμό, τον οποίο με τη σειρά του επηρέασε και διαμόρφωσε. Οι Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αναγκάστηκαν να υπομείνουν αιώνες αντιξοότητας που κορυφώθηκε με τη γενοκτονία αλλά ωστόσο περιελάμβανε πολιτιστικές ανταλλαγές, που εμπλούτισαν και τους δύο πολιτισμούς. Ο Διαφωτισμός πιστώνεται με την αναζωογόνηση του Ελληνικού πολιτισμού και τη δημιουργία της σύνθεσης των αρχαίων και μεσαιωνικών στοιχείων που τον χαρακτηρίζουν σήμερα.
Γλώσσα
Οι Έλληνες μιλούν την Ελληνική γλώσσα, η οποία αποτελεί ξεχωριστό κλάδο των Ινδοευρωπαϊκών γλωσσών, με στενότερους συγγενείς της την Αρμενική και τις Ινδοϊρανικές γλώσσες. Διαθέτει μια από τις μεγαλύτερες τεκμηριωμένες ιστορίες γλώσσας και η Ελληνική λογοτεχνία έχει συνεχή ιστορία πάνω από 2.500 χρόνων.Η γραπτή παράδοσή της ξεκινά πριν από 3.500 έτη στη Γραμμική Β' και στο κυπριακό συλλαβάριο, ενώ από τον 9ο αι. π.Χ. στον ελλαδικό χώρο και από τον 4ο αι. π.Χ. στον κυπριακό χώρο γράφεται στο ελληνικό αλφάβητο. Αρκετά σημαντικά έργα, όπως τα Ομηρικά έπη, τα Στοιχεία του Ευκλείδη και η Καινή Διαθήκη γράφτηκαν για πρώτη φορά στα Ελληνικά. Σήμερα είναι η επίσημη γλώσσα της Ελλάδας, μια εκ των επίσημων γλωσσών της Κύπρου και μια από τις επίσημες γλώσσες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η Ελληνική ανήκει στον Βαλκανικό γλωσσικό δεσμό, αφού μοιράζεται πολλά κοινά στοιχεία με την Αλβανική, τη Βουλγαρική και τις Ανατολικές Ρομανικές γλώσσες από έχει απορροφήσει πολλές ξένες λέξεις, ιδίως Δυτικοευρωπαϊκής και Τουρκικής προέλευσης. Λόγω των κινημάτων του Φιλελληνισμού και του Διαφωτισμού το 19ο αιώνα, που τόνισε την αρχαία κληρονομιά των νεότερων Ελλήνων, αυτές οι ξένες επιρροές αποκλείσθηκαν από την επίσημη χρήση, μέσω της δημιουργίας της Καθαρεύουσας, μιας κάπως τεχνητής μορφής της Ελληνικής, απαλλαγμένης από όλες τις ξένες επιρροές και λέξεις, ως επίσημης γλώσσας του Ελληνικού κράτους. Το 1976 όμως η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ως επίσημη γλώσσα την ομιλούμενη Δημοτική, καθιστώντας την καθαρεύουσα παρωχημένη.
Η Νεοελληνική έχει, εκτός από την Κανονική Νέα Ελληνική, μια μεγάλη ποικιλία διαλέκτων, ποικίλων επιπέδων αμοιβαίας κατανόησης, όπως η Κυπριακή, η Ποντιακή, η Καππαδοκική, η Κατωιταλική και η Τσακωνική (η μοναδική επιβιώνουσα εκπρόσωπος της αρχαίας Ελληνικής Δωρικής). Η Ρωμανιώτικη διάλεκτος είναι η γλώσσα των Ρωμανιωτών και επιβιώνει σε μικρές κοινότητες στην Ελλάδα, τη Νέα Υόρκη και το Ισραήλ. Εκτός από τα Ελληνικά πολλοί Έλληνες στην Ελλάδα και τη Διασπορά είναι δίγλωσσοι με άλλες γλώσσες ή διαλέκτους όπως τα Αγγλικά, τα Αρβανίτικα/Αλβανικά, τα Βλάχικα, τα Σλαβομακεδονικά, τα Ρωσικά και τα Τουρκικά.
Θρησκεία
Οι περισσότεροι Έλληνες είναι Χριστιανοί και ανήκουν στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία. Κατά τους πρώτους αιώνες μετά τον Ιησού Χριστό η Καινή Διαθήκη γράφτηκε αρχικά στην Ελληνιστική Κοινή, που παραμένει η λειτουργική γλώσσα της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και οι περισσότεροι από τους πρώτους Χριστιανούς και Πατέρες της Εκκλησίας ήταν Ελληνόφωνοι.Υπάρχουν μικρές ομάδες εθνικά Ελλήνων που ακολουθούν άλλα Χριστιανικά δόγματα όπως οι Έλληνες Καθολικοί, οι Ελληνες Ευαγγελικοί, οι Πεντηκοστιανοί οι Μάρτυρες του Ιεχωβά και ομάδες που ακολουθούν άλλες θρησκείες όπως οι Ρωμανιώτες και οι Σεφαρδίτες Εβραίοι και οι Ελληνόφωνοι Μουσουλμάνοι.
Οι Ελληνόφωνοι Μουσουλμάνοι ζουν κυρίως έξω από την Ελλάδα στη σύγχρονη εποχή. Υπάρχουν τόσο Χριστιανικές όσο και Μουσουλμανικές Ελληνόφωνες κοινότητες στο Λίβανο και τη Συρία, ενώ στην Τουρκία, στην περιοχή του Πόντου, υπάρχει μια μεγάλη κοινότητα μεσαίου μεγέθους, που εξαιρέθηκε από την ανταλλαγή πληθυσμών λόγω των θρησκευτικών της πεποιθήσεων.
Τέχνες
Η Ελληνική Βυζαντινή τέχνη, που προήλθε από την Ελληνιστική τέχνη και προσάρμοσε τα ειδωλολατρικά μοτίβα στην υπηρεσία του Χριστιανισμού, αποτέλεσε κίνητρο για την τέχνη πολλών εθνών. Οι επιρροές της μπορούν να ανιχνευθούν από τη Βενετία στη Δύση μέχρι το Καζακστάν στην Ανατολή. Με τη σειρά της η Ελληνική τέχνη επηρεάσθηκε από ανατολικούς πολιτισμούς στην κλασική αρχαιότητα και από τη νέα θρησκεία του Χριστιανισμού τη Ρωμαϊκή εποχή, ενώ η νεότερη Ελληνική τέχνη έχει σε μεγάλο βαθμό επηρεασθεί από τη δυτική τέχνη.
Από τους σημαντικούς νεότερους Ελληνες καλλιτέχνες είναι ο Αναγεννησιακός ζωγράφος Δομήνικος Θεοτοκόπουλος (Ελ Γκρέκο), ο Παναγιώτης Δοξαράς, ο Νικόλαος Γύζης, ο Νικηφόρος Λύτρας, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Νίκος Εγγονόπουλος, ο Κωνσταντίνος Ανδρέου, ο Γιάννης Κουνέλλης, γλύπτες όπως ο Λεωνίδας Δρόσης, ο Γεώργιος Μπονάνος, ο Γιαννούλης Χαλεπάς και ο Ιωάννης Αβραμίδης, ο διευθυντής ορχήστρας Δημήτρης Μητρόπουλος, η υψίφωνος Μαρία Κάλλας, συνθέτες όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Νίκος Σκαλκώτας, ο Ιάννης Ξενάκης, ο Μάνος Χατζιδάκις, η Ελένη Καραΐνδρου, ο Yanni και ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, η Νάνα Μούσχουρη, μία από τις μεγαλύτερες σε πωλήσεις τραγουδίστριες στον κόσμο, και ποιητές όπως ο Κωστής Παλαμάς, ο Διονύσιος Σολωμός, ο Άγγελος Σικελιανός και ο Γιάννης Ρίτσος. Ο Αλεξανδρινός Κωνσταντίνος Καβάφης και οι Νομπελίστες Γιώργος Σεφέρης και Οδυσσέας Ελύτης είναι μεταξύ των σημαντικότερων ποιητών του 20ού αιώνα. Το μυθιστόρημα εκπροσωπείται επίσης από τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη και το Νίκο Καζαντζάκη.
Από τους σημαντικούς Έλληνες ηθοποιούς είναι η Μαρίκα Κοτοπούλη, η Μελίνα Μερκούρη, η Έλλη Λαμπέτη, η βραβευμένη με Όσκαρ Κατίνα Παξινού, ο Δημήτρης Χορν, ο Μάνος Κατράκης και η Ειρήνη Παππά. Ο Αλέκος Σακελλάριος, ο Μιχάλης Κακογιάννης και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος είναι από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες.
Επιστήμες
Οι Έλληνες της κλασικής εποχής συνεισέφεραν αρκετά σημαντικά στην επιστήμη και συνέβαλαν στο να τεθούν τα θεμέλια αρκετών δυτικών επιστημονικών παραδόσεων όπως η φιλοσοφία, η ιστοριογραφία και τα μαθηματικά. Η πνευματική παράδοση των Ελληνικών ακαδημιών διατηρήθηκε κατά τη Ρωμαϊκή εποχή με αρκετά ακαδημαϊκά ιδρύματα στην Κωνσταντινούπολη, στην Αντιόχεια, στην Αλεξάνδρεια και άλλα Ελληνικά εκπαιδευτικά κέντρα, ενώ η Βυζαντινή επιστήμη ήταν ουσιαστικά συνέχεια της κλασικής επιστήμης. Οι Έλληνες έχουν μακρά παράδοση εκτίμησης και επένδυσης στην παιδεία (εκπαίδευση). Η παιδεία ήταν μια από τις υψηλότερες κοινωνικές αξίες στον Ελληνικό και στον Ελληνιστικό κόσμο, ενώ το πρώτο Ευρωπαϊκό ίδρυμα. που περιγράφεται ως πανεπιστήμιο, ιδρύθηκε στην Κωνσταντινούπολη του 5ου αιώνα και λειτούργησε με διάφορες μορφές μέχρι την άλωση της πόλης από τους Οθωμανούς το 1453. Το Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης ήταν το πρώτο κοσμικό ίδρυμα ανώτερης εκπαίδευσης στη Χριστιανική Ευρώπη, καθώς δεν διδάσκονταν θεολογικά θέματα και, λαμβάνοντας υπόψη την αρχική έννοια του πανεπιστημίου παγκοσμίως ως σώματος φοιτητών, επίσης το πρώτο πανεπιστήμιο του κόσμου.
Το 2007 η Ελλάδα είχε το όγδοο υψηλότερο ποσοστό εγγεγραμμένων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση (με το ποσοστό των γυναικών φοιτητών να είναι υψηλότερο από εκείνο των ανδρών), ενώ οι Έλληνες της Διασποράς εξίσου δραστηριοποιούνται στον τομέα της εκπαίδευσης. Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες φοιτητές φοιτούν σε δυτικά πανεπιστήμια, ενώ το διδακτικό προσωπικό των κορυφαίων Δυτικών πανεπιστημίων περιλαμβάνει εντυπωσιακό αριθμό Ελλήνων διδασκόντων. Από τους σημαντικότερους Έλληνες επιστήμονες της νεότερης εποχής είναι ο Δημήτριος Γαλανός, ο Γεώργιος Παπανικολάου (εφευρέτης του ομώνυμου τεστ), ο Νίκολας Νεγρεπόντε, ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή, ο Μανόλης Ανδρόνικος, ο Μιχάλης Δερτούζος, ο Ιωάννης Αργύρης, ο Παναγιώτης Κονδύλης, ο Ιωάννης Ηλιόπουλος (Βραβείο Ντιράκ του 2007 για τη συνεισφορά του στη φυσική του c κουάρκ, μείζονα συνεισφορά στη γέννηση του Καθιερωμένου Προτύπου, τη σύγχρονη θεωρία των Στοιχειωδών Σωματιδίων), ο Ιωσήφ Σηφάκης (Βραβείο Τούρινγκ, το "Βραβείο Νόμπελ" της Επιστήμης των Υπολογιστών του 2007, ο Χρίστος Παπαδημητρίου (Βραβείο Κνουθ του 2002 και Βραβείο Γκέντελ του 2012), ο Μιχάλης Γιαννακάκης (Βραβείο Κνουθ 2005) και ο Δημήτρης Νανόπουλος. μικρογραφία|Σημαία της Ελλάδας με την φράση «Εν τούτω νίκα»....
Σύμβολα
thumb|left|150px|Ελληνική σημαία Το σύμβολο που χρησιμοποιείται περισσότερο είναι η Σημαία της Ελλάδας, που αποτελείται από ισοπαχείς, οριζόντιες και εναλλασσόμενες λωρίδες, πέντε κυανές και τέσσερις λευκές, ενώ στην πάνω αριστερή γωνία, μέσα σε ένα κυανό τετράγωνο υπάρχει ένας λευκός σταυρός. Οι εννέα στο σύνολο λωρίδες συμβολίζουν τις συλλαβές της φράσης "ελευθερία ή θάνατος", που ήταν το σύνθημα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, ενώ ο σταυρός συμβολίζει την Ορθόδοξη Χριστιανική θρησκεία που είναι η επίσημη θρησκεία της Ελλάδας. Τα χρώματα, συμβολίζουν το κυανό της θάλασσας και το λευκό των κυμάτων. Η σημαία έχει ταυτιστεί με το σύνολο του ελληνικού έθνους και γι' αυτό χρησιμοποιείται συχνά από όλους τους Έλληνες ανεξαρτήτως του πού διαμένουν, καθώς και από τους Έλληνες της διασποράς. Έτσι η Ελληνική σημαία χρησιμοποιείται ευρέως από τους Ελληνοκύπριους, αν και η Κύπρος έχει επίσημα υιοθετήσει μια ουδέτερη σημαία για να αποφύγει τις εθνοτικές εντάσεις με την Τουρκοκυπριακή μειονότητα - δες Σημαία της Κύπρου.
Από το 1822 μέχρι το 1978, η επίσημη σημαία της Ελλάδας απεικόνιζε έναν λευκό σταυρό μέσα σε ένα κυανό πλαίσιο, σύμβολο το οποίο είναι άμεσα συνδεδεμένο με την Ελληνική Επανάσταση του 1821 και χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα. Αρκετές φορές, σε πίνακες που αφορούν στον Απελευθερωτικό Αγώνα, απεικονίζεται μια παραλλαγή της σημαίας αυτής, με κυανό σταυρό μέσα σε λευκό πλαίσιο.
Ένα πολύ διαδεδομένο εθνικό σύμβολο είναι το Εθνόσημο της Ελλάδας, το οποίο αποτελείται από έναν κυανό θυρεό που σχηματίζει μια αιχμή στο κέντρο της κάτω πλευράς, ο οποίος φέρει έναν λευκό σταυρό και περιβάλλεται από δύο κλαδιά δάφνης. Χρησιμοποιείται από τις Εθνικές δυνάμεις και από τις κρατικές υπηρεσίες.
Θάλασσα
Οι παραδοσιακές Ελληνικές πατρίδες υπήρξαν η Ελληνική χερσόνησος και το Αιγαίο Πέλαγος, η Νότια Ιταλία (Μεγάλη Ελλάδα), η Μαύρη Θάλασσα, οι Ιωνικές ακτές της Μικράς Ασίας και τα νησιά Κύπρος και Σικελία. Στο ''Φαίδωνα του Πλάτωνα ο Σωκράτης σημειώνει "εμείς (οι Έλληνες) ζούμε γύρω από μια θάλασσα όπως οι βάτραχοι γύρω από μια λίμνη" περιγράφοντας στους φίλους του τις Ελληνικές πόλεις του Αιγαίου. Η εικόνα αυτή επιβεβαιώνεται από το χάρτη της Παλιάς Ελληνικής Διασποράς, που αντιστοιχούσε στον Ελληνικό κόσμο μέχρι την ίδρυση του Ελληνικού κράτους το 1832. Η θάλασσα και το εμπόριο ήταν για τους Έλληνες φυσικές διέξοδοι, καθώς η Ελληνική χερσόνησος είναι βραχώδης και δεν παρέχει ευνοϊκές προοπτικές για τη γεωργία.''
Έλληνες θαλασσοπόροι που ξεχώρισαν, ήταν μεταξύ άλλων ο Πυθέας ο Μασσαλιώτης, που έφθασε μέχρι τη βορειοδυτική Ευρώπη και ήταν ο πρώτος που περιέγραψε τον Ήλιο του Μεσονυχτίου, ο Σκύλαξ ο Καρυανδεύς, που εξερεύνησε τον Ινδικό Ωκεανό και την Ερυθρά Θάλασσα, ο Νέαρχος, ο Κοσμάς ο Ινδικοπλεύστης («αυτός που έπλευσε στον Ινδικό») και ο εξερευνητής του Βορειοδυτικού Περάσματος (του θαλάσσιου δρόμου που συνδέει τον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό μέσω του Αρκτικού Ωκεανού) Ιωάννης Φωκάς. Οι Βυζαντινοί έλεγχαν τους θαλάσσιους δρόμους της Μεσογείου και το εμπόριο, μέχρι που ένας αποκλεισμός που επιβλήθηκε από το Βυζαντινό Αυτοκράτορα στο εμπόριο με το Χαλιφάτο άνοιξε την πόρτα για την Ιταλική εμπορική πρωτοκαθεδρία που ακολούθησε. Η ελληνική ναυτιλιακή παράδοση ανέκαμψε κατά την Οθωμανική κυριαρχία, οπότε αναπτύχθηκε μια σημαντική εμπορική μεσαία τάξη, που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Ελληνική Επανάσταση. Σήμερα η ελληνική ναυτιλία συνεχίζει να ευημερεί, στον βαθμό που η Ελλάδα έχει το μεγαλύτερο εμπορικό στόλο στον κόσμο, ενώ πολύ περισσότερα πλοία Ελληνικής ιδιοκτησίας φέρουν Σημαίες ευκαιρίας. Ο σημαντικότερος εφοπλιστής του 20ού αιώνα ήταν ο Αριστοτέλης Ωνάσης και άλλοι οι Γιάννης Λάτσης, Σταύρος Λιβανός και Σταύρος Νιάρχος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί Κατηγορία:Λαοί της Βίβλου Κατηγορία:Ονομασίες των Ελλήνων
Νικόλαος Ανδριακόπουλος
Ο Νικόλαος Ανδριακόπουλος ήταν Έλληνας αθλητής της γυμναστικής, ο οποίος αναδείχθηκε Ολυμπιονίκης, κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο στο αγώνισμα της αναρρίχησης επί κάλω το 1896.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Παναγιώτη Ανδριακόπουλου και φοίτησε από το 1890 στο Β' Γυμνάσιο Πατρών, στο οποίο λόγω της ενασχόλησης του με τον αθλητισμό απορριπτόταν για ανεπαρκή φοίτηση, έμενε δηλαδή στην ίδια τάξη. Το 1892 προάχθηκε στην Β' τάξη και το 1894 στην Γ' τάξη. Απολυτήριες εξετάσεις έδωσε το 1904 σε ηλικία 28 ετών ενώ έως τότε ή κοβόταν για ανεπαρκή φοίτηση ή δεν παρουσιαζόταν καθόλου για φοίτηση ειδικά τις χρονιές που γίνονταν Πανελλήνια πρωταθλήματα ή αγώνες.
Σε ηλικία 15 χρονών γράφτηκε στον Παναχαϊκό Γυμναστικό Σύλλογο, από όπου και διαγράφηκε λίγα χρόνια αργότερα. Αργότερα έγινε αθλητής της ΓΕ Πατρών. Πριν τους ολυμπιακούς αγώνες είχε επιστρέψει στον Παναχαϊκό. Αξιοσημείωτο το γεγονός ότι οι δυο σύλλογοι συγχωνεύτηκαν το 1923 σε Παναχαϊκή Γ.Ε. Η μεγάλη μυϊκή του δύναμη οδήγησε τον Ανδριακόπουλο σε πολλές μεγάλες επιτυχίες.
Το 1896 συμμετείχε σαν φίλαθλος στην πρώτη Ολυμπιάδα της Αθήνας, καθότι ο Παναχαϊκός είχε αποχωρήσει από τούς Αγώνες. Αναδείχτηκε πρώτος ολυμπιονίκης στην Αναρρίχηση επί κάλω στις 29 Μαρτίου 1896 με χρόνο 23.4. Στον αγώνα συμμετείχαν δύο Έλληνες και 10 ξένοι αθλητές. Παράλληλα κατέκτησε ένα αργυρό μετάλλιο με την γυμναστική ομάδα του Πανελληνίου Γ.Σ. Όταν επέστρεψε στην Πάτρα στις 5 Απριλίου, έτυχε πρωτοφανούς υποδοχής: Όλα τα καταστήματα και τα μπαλκόνια ήταν σημαιοστολισμένα. Όταν το τρένο έφτασε στην αποβάθρα, είχαν παραταχθεί δεξιά και αριστερά οι αθλητές του Παναχαϊκού και της ΓΕ Πατρών καθώς και μια μπάντα. Κάτω από τις επευφημίες και τις ζητωκραυγές των Πατρινών σηκώθηκε στα χέρια από φίλους του, οι οποίοι των μετέφεραν στην Πλατεία Γεωργίου Α΄. Εκεί τιμήθηκε με μετάλλια και επαίνους από τους φορείς και από τα δύο αθλητικά σωματεία της πόλης. Την άλλη μέρα ανακοινώθηκε ότι κατά τη διάρκεια των πανηγυρισμών έχασε το μετάλλιο του, το οποίο όμως βρήκε κάποιος φοιτητής από την Ναύπακτο και του το επέστρεψε έπειτα από έναν μήνα.
Φοίτησε στην νομική, άσκησε για λίγα χρόνια την δικηγορία και στη συνέχεια έγινε συμβολαιογράφος. Το 1906 μάλιστα εξέδωσε το βιβλίο "Πραγματεία περί γάμου". Με το τέλος της καριέρας του ασχολήθηκε διοικητικά με τον Παναχαικό. Επίσης κατέκτησε νίκες και στους Β΄ Εσωτερικούς Αγώνες του Παναχαϊκού Γυμναστικού Συλλόγου.
Ο Ανδριακόπουλος ήταν παντρεμένος με την Μαρία, αγνώστων λοιπών στοιχείων, ενώ άγνωστο είναι εάν άφησε απογόνους και πότε πέθανε. Ο τάφος του σήμερα υπάρχει στο κοιμητήριο της Αγιά Αλεξιώτισσας στην Πάτρα και είναι χαρακτηρισμένος σαν διατηρητέο μνημείο από το υπουργείο πολιτισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητές της γυμναστικής στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 Κατηγορία:Παλαιστές της Παναχαϊκής Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της αναρίχησης επί κάλω Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ελληνορωμαϊκής πάλης Κατηγορία:Αθλητές γυμναστικής της Παναχαϊκής Κατηγορία:Αθλητές στίβου της Παναχαϊκής Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ενόργανης γυμναστικής Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι
Ιουδήθ των Χοενστάουφεν
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη (μόνη κόρη από τον 2ο γάμο) του Φρειδερίκου Β΄ δούκα της Σουαβίας (1090–1147) και της δεύτερης συζύγου του Αγνής του Ζάαρμπρυκεν. Ετεροθαλής αδελφός της ήταν ο Φρειδερίκος Α΄ Μπαρμπαρόσα, βασιλιάς της Γερμανίας (1122–1190). Η Ιουδήθ εμφανίζεται για πρώτη φορά σε πηγές της εποχής το 1150, μετά τον γάμο της με τον Λουδοβίκο Β΄ λάντγκραβο της Θουριγγίας. Αυτή η σύζευξη είχε ως στόχο να παγιώσει τη σχέση μεταξύ των Λουδοβικιδών της Θουριγγίας και του βασιλικού Οίκου των Χοενστάουφεν, για να ενισχυθεί ο Φρειδερίκος Α΄ στην έντονη σύγκρουσή του με τον Ερρίκο τον Λέοντα δούκα της Σαξονίας και Βαυαρίας και τον Οίκο εκείνου, των Γουέλφων.
Όταν το 1168 ο σύζυγός της συμφιλιώθηκε με τον Ερρίκο τον Λέοντα, η Ιουδήθ ξεκίνησε την κατασκευή του κάστρου Ρούνεμπουργκ στο Βάισενσεε. Οι γειτονικοί κόμητες του Μπάιχλινγκεν αντιτάχθηκαν και διαμαρτυρήθηκαν στον Φρειδερίκο Α΄. Ωστόσο ο βασιλιάς πήρε το μέρος της αδελφής του και απέρριψε τις διαμαρτυρίες τους. Το κάστρο Ρούνεμπεργκ βρισκόταν στη μέση μεταξύ του κάστρου Βάρτμπουργκ και του κάστρου Νόιενμπουργκ και έγινε η κατοικία των λαντγκράβων της Θουριγγίας. Αργότερα, κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων μεταξύ των ισχυρότερων Οίκων της Γερμανίας, το στρατηγικά τοποθετημένο κάστρο Ρούνεμπεργκ έγινε ένα από τα σημαντικότερα κάστρα της περιοχής.
Η Ιουδήθ επέζησε τόσο τού συζύγου της, όσο και του μεγαλύτερου γιου της Λουδοβίκου Γ΄. Απεβίωσε στις 7 Ιουλίου 1191 και τάφηκε στο μοναστήρι Ράινχαρντσμπρουν, δίπλα στο σύζυγό της.
Το όνομά της εξακολουθεί να είναι πανταχού παρόν στο Βάισενσεε, το οποίο δείχνει πόσο πολύ την εκτιμούσαν κατά τη διάρκεια της ζωής της.
Επιτύμβιος λίθος
μικρογραφία|Ταφικοί λίθοι των λαντγκράβων της Θουριγγίας στο Ράινχαρντσμπρουν, σε φωτογραφία του 1891.
Ο τάφος της Ιουδήθ δημιουργήθηκε τον 14ο αι., πολύ μετά το τέλος της. Πρέπει να τοποθετήθηκε μετά τη φωτιά του 1292. Μετακινήθηκε από το Ράινχαρντσμπρουν στον χώρο της χορωδίας στην εκκλησία του Αγ. Γεωργίου στο Άιζεναχ.
Η λαντγκραβίνα απεικονίζεται να κρατά ένα σκυλάκι με το αριστερό της χέρι, ενώ το δεξί της χέρι κρατά ένα σκήπτρο. Επάνω από το κεφάλι της προεξέχει ένας ευρύς θόλος, που συγκρατούν δύο άγγελοι. Αυτοί φαίνεται να κάθονται στο μαξιλάρι πίσω από το κεφάλι της. Η επιγραφή αριστερά λέει: S. SOROR FRIDERICI INPERATORIS (η αδελφή του αυτοκράτορα Φρειδερίκου).
Λόγω του θόλου, αυτή η ταφόπετρα ήταν μεγαλύτερη από εκείνη των άλλων λαντγκράβων της Θουριγγίας (που εκτίθενται επίσης στην εκκλησία του Αγ. Γεωργίου στο Άιζεναχ). Κάνει τον τάφο της πολύ ορατό, ακόμη και όταν ο τάφος ήταν μέρος του δαπέδου της εκκλησίας. Η παρουσία τής αδελφής τού βασιλιά στην σειρά των τάφων της οικογένειας πρόσθετε επιπλέον τιμή, γι' αυτό το οικογενειακό της υπόβαθρο τονίστηκε στην επιγραφή.
Οικογένεια
Το 1150 η Ιουδήθ παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Β΄ λάντγκραβο της Θουριγγίας. Είχαν τα ακόλουθα παιδιά:
Συναντήσεις βραβευμένων με Νόμπελ στο Λίνταου
Οι Συναντήσεις βραβευμένων με Νόμπελ στο Λίνταου (Nobel Laureate Meetings at Lindau) είναι μία συνάθροιση-επιστημονικό συνέδριο που διεξάγεται κάθε χρόνο στην πόλη Λίνταου της νότιας Γερμανίας. Σε αυτό προσκαλούνται κάτοχοι του Βραβείου Νόμπελ να μιλήσουν σε φοιτητές και νεαρούς ερευνητές από όλο τον κόσμο και να αλληλεπιδράσουν με αυτούς.
Ιστορία
Το 1951 δύο ιατροί από το Λίνταου, οι Γκούσταφ Παράντε και Φραντς Καρλ Χάιν, έπεισαν τον Σουηδό κόμη Λέναρτ Μπερναντότ του Βίσμποργκ (1909-2004), εγγονό του βασιλιά Γουσταύου Ε΄ της Σουηδίας, που ζούσε εκεί κοντά, να υποστηρίξει τη συνάντηση που οργάνωναν για να διευκολύνουν την ανταλλαγή απόψεων Γερμανών φοιτητών με κατόχους Βραβείου Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής. Με την ταραχή του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου η Γερμανία είχε αποκλειστεί από την παγκόσμια επιστημονική συζήτηση. Η πρωτοβουλία αυτή είχε σύντομα σημαντική επιτυχία, καθώς πολλοί τιμημένοι με Νόμπελ επιστήμονες αποδέχθηκαν την πρόσκληση του κόμη Λέναρτ να συναντηθούν στο Λίνταου, κοντά στο κάστρο του στη νησίδα Μαϊνάου στη Λίμνη της Κωνσταντίας. Καθώς τα χρόνια περνούσαν, οι συναντήσεις έγιναν γνωστές και προσκλήθηκαν κάτοχοι Βραβείων Νόμπελ και στις άλλες δύο φυσικές επιστήμες, τη φυσική και τη χημεία, οπότε οι Συναντήσεις στο Λίνταου αφιερώνονταν σε μία συγκεκριμένη επιστήμη μία φορά κάθε τρία χρόνια. Από τη δεκαετία του 1970 άρχισαν να συμμετέχουν στις συναντήσεις περιστασιακά και τιμημένοι με το Βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών.
Από το 1954 οι Συναντήσεις οργανώνονται από το «Συμβούλιο για τις Συναντήσεις βραβευμένων με Νόμπελ στο Λίνταου», συμβούλιο του οποίου πρώτος πρόεδρος διετέλεσε ο κόμης Λέναρτ.
Το 1989 ο ογδοντάχρονος Λέναρτ παραιτήθηκε από τη θέση αυτή και τον διαδέχθηκε η κατά πολύ νεότερη σύζυγός του κόμισσα Σόνια Μπερναντότ, αποδεικνύοντας τη θέληση της οικογένειας να συνεχιστεί η παράδοση των Συναντήσεων του Λίνταου. Η Σόνια αύξησε τη διεθνή σημασία των Συναντήσεων προσκαλώντας περίπου 600 φοιτητές κάθε χρόνο από όλο και περισσότερες ξένες χώρες, συγκαλώντας μία φορά ανά πενταετία μία «Μικτή Σύνοδο» βραβευμένων με Νόμπελ και από τις τρεις επιστήμες, και ιδρύοντας σχετικό με τις Συναντήσεις ίδρυμα (Foundation Lindau Nobel Prizewinners Meeting at Lake Constance) το έτος 2000. Χάρη σε αυτό το ίδρυμα, το Συμβούλιο για τις Συναντήσεις βραβευμένων με Νόμπελ στο Λίνταου απέκτησε μία σταθερή οικονομική βάση για τη διοργάνωση των ετήσιων συναντήσεων. Η κόμισσα απεβίωσε το 2008, τέσσερα χρόνια μετά τον σύζυγό της. Από τότε η θυγατέρα τους κόμισσα Μπετίνα Μπερναντότ προεδρεύει του Συμβουλίου.
Τώρα πια το Συμβούλιο διοργανώνει επιπλέον μία φορά κάθε 4 χρόνια ένα ξεχωριστό συνέδριο για τους κατόχους Βραβείου Νόμπελ Οικονομικών με φοιτητές από ολόκληρο τον κόσμο.
Σκοπός και δομή
Σκοπός των Συναντήσεων του Λίνταου είναι η προαγωγή των αλληλεπιδράσεων ανάμεσα σε κατόχους του Βραβείου Νόμπελ και νεαρούς ερευνητές. Περίπου τριάντα βραβευμένοι με Νόμπελ επιστήμονες (37 το 2014) και κάπου 600 νεαροί ερευνητές (κυρίως μεταπτυχιακοί φοιτητές) παρακολουθούν την ετήσια Συνάντηση. Οι τιμημένοι επιστήμονες κάνουν παρουσιάσεις ανοικτές και στα ΜΜΕ, καθώς και σεμινάρια-κλειστές συναντήσεις ανάμεσα σε αυτούς και στους νεαρούς ερευνητές, τα οποία καταλαμβάνουν ολόκληρα τα απογεύματα. Διεξάγονται επίσης συζητήσεις στρογγυλής τράπεζας ή σε πάνελ, επιστημονικές συναντήσεις στο πρωινό και κοινωνικές εκδηλώσεις, όπως μία «Βαυαρική Βραδιά» που προσφέρεται από την κυβέρνηση της Βαυαρίας, συναυλίες, ακαδημαϊκά δείπνα που οργανώνονται από ιδρύματα όπως το Alexander von Humboldt-Stiftung, το Γερμανικό `Ιδρυμα Ερευνών και η Εταιρεία Μαξ Πλανκ. Επίσης, μία Διεθνής Συνάντηση Γνωριμίας με ποικίλη ξένη χρηματοδότηση, π.χ. το 2012 χορηγός ήταν η Δημοκρατία της Σιγκαπούρης.
right|thumb|Masterclass από τον κοσμολόγο [[Τζωρτζ Σμουτ στη συνάντηση του 2012]]
Το 2011 εισάχθηκε μετά από μία πρόταση του Ρότζερ Τσιέν ο θεσμός των «Master Classes Επιστήμης», όπου νεαροί επιστήμονες παρουσιάζουν την εργασία τους και τη συζητούν με τους συναδέλφους τους και με έναν βραβευμένο με Νόμπελ επιστήμονα. .
Η έναρξη κάθε ετήσιας συνάντησης είναι μία εορταστική εκδήλωση, στην οποία παρευρίσκονται και άλλες προσωπικότητες, συνήθως υπουργοί επιστημών και έρευνας από τη Γερμανία ή άλλες χώρες, άλλοι εκπρόσωποι κυβερνήσεων ή επιστημονικών ιδρυμάτων. Το 2011 συμμετείχε ο Μπιλ Γκέιτς σε μία συζήτηση σχετική και με το έργο του Ιδρύματος Μπιλ και Μελίντα Γκέιτς. Η τελευταία ημέρα της κάθε ετήσιας συνάντησης γίνεται μία εκδρομή με πλοιάριο από το Λίνταου με πρόσκληση του κρατιδίου της Βάδης-Βυρτεμβέργης στο νησί Μαϊνάου στη Λίμνη της Κωνσταντίας, όπου το κάστρο της οικογένειας Μπερναντότ, στον χώρο του οποίου διεξάγεται μία τελική συζήτηση.
Ορισμένα από τα events, όπως οι ανοικτές παρουσιάσεις των κατόχων Νόμπελ, είναι προσβάσιμες όχι μόνο στους φοιτητές και νεαρούς ερευνητές, αλλά και στα ΜΜΕ, καθώς και σε επιλεγμένο κοινό. Οι παρουσιάσεις αυτές μπορεί να έχουν ως θέμα την επιστήμη πίσω από το Βραβείο Νόμπελ τους, τρέχοντα επιστημονικά ζητήματα που τα βρίσκουν ενδιαφέροντα, ή ακόμα την εκλαΐκευση της επιστήμης και την αλληλεπίδραση επιστήμης και κοινωνίας. Συχνά, ένα μέρος της ομιλίας αφιερώνεται σε προσωπικές οπτικές, όπως τη σταδιοδρομία και τον δρόμο προς το Βραβείο, με αντίστοιχες συμβουλές προς τους νέους ερευνητές. Οι ομιλητές επιλέγουν ελεύθερα το θέμα τους και έχει ασκηθεί κριτική ότι μερικοί χρησιμοποιούν το βήμα που τους δόθηκε για να παρουσιάσουν αμφιλεγόμενες ιδέες, έξω από το κύριο ρεύμα της επιστήμης.
thumb|Συζήτηση πάνελ για τα ευρήματα σχετικά με το [[σωματίδιο Χιγκς από το CERN στη Συνάντηση του 2012. Καθισμένοι από τα αριστέρα προς τα δεξιά είναι οι: Ντέιβιντ Γκρος, Μαρτίνους Φέλτμαν, Κάρλο Ρούμπια και Τζωρτζ Σμουτ.]] Οι Συναντήσεις εναλλάσσονται κατ' έτος μεταξύ των τριών Βραβείων Νόμπελ στις επιστήμες (χημεία, φυσική και φυσιολογία/ιατρική). Μία φορά κάθε 5 χρόνια γίνεται μία Συνάντηση που φέρνει μαζί βραβευθέντες από όλες τις επιστήμες, οπότε ο συνολικός αριθμός των παρόντων τιμημένων με Νόμπελ μπορεί να φθάσει και τους εξήντα. Από το 2004 γίνονται πρόσθετες Συναντήσεις για τις οικονομικές επιστήμες, μία φορά κάθε τρία χρόνια.
Η επιλογή των νεαρών ερευνητών που συμμετέχουν στην κάθε Συνάντηση γίνεται σε συνεργασία με τους ακαδημαϊκούς εταίρους των Συναντήσεων του Λίνταου: προτείνονται από περισσότερα των 100 ιδρυμάτων από περισσότερες από 30 χώρες. Κάποιοι προτείνονται από συγκεκριμένους βραβευθέντες με Νόμπελ. Τα ακαδημαϊκά αυτά ιδρύματα περιλαμβάνουν επιστημονικές ακαδημίες (π.χ. την Ακαδημία Επιστημών της Τσεχίας), το Κοινωφελές Ίδρυμα Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης ή και το Ίδρυμα Νόμπελ, ερευνητικά συμβούλια όπως το Εθνικό Συμβούλιο Επιστήμης του Υπουργείου Επιστήμης και Τεχνολογίας της Κίνας, εταιρείες όπως τη Microsoft και ερευνητικά κέντρα ή πανεπιστήμια, όπως το Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου ή το Πανεπιστήμιο του Μονάχου.
Η Συνάντηση του 2012 ήταν η πρώτη στην οποία έγιναν δεκτοί και επιλεγμένοι καθηγητές από τη Μέση Εκπαίδευση, με κριτήριο την ιδιαίτερη δραστηριότητά τους στη μετάδοση της επιστήμης στους μαθητές τους.
Οι συμμετέχοντες νεαροί έχουν σχολιάσει ότι η ανεπίσημη ατμόσφαιρα και η εντατική επαφή με συναδέλφους παρέχουν μία μοναδική εμπειρία, ενώ οι οργανωτές τη θεωρούν κρίσιμη για αμφότερους τους στόχους τους, την ανταλλαγή επιστημονικών απόψεων και την έμπνευση των νεαρών επιστημόνων. Εκτός από αυτούς τους κύριους στόχους, οι Συναντήσεις στο Λίνταου παρέχουν μία μοναδική ευκαιρία για τη στενή παρακολούθηση της προόδου των επιστημών και των γνώσεων προς όφελος της ανθρωπότητας.
Συμμετέχοντες
Συνάντηση οικονομικών επιστημών του 2008:
Συνάντηση φυσικής 2008:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Συναντησεις Λινταου Συναντησεις Νομπελ
Ο Πόλεμος των Άστρων: Επεισόδιο V - Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται
Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται (γνωστό και ως Ο Πόλεμος των Άστρων: Επεισόδιο V - Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται) (πρωτότυπος τίτλος: The Empire Strikes Back, γνωστό και ως Star Wars Episode V: The Empire Strikes Back) είναι μία αμερικανική ταινία επιστημονικής φαντασίας, του 1980, σε σκηνοθεσία Ίρβιν Κέρσνερ και σε σενάριο των Λι Μπράκετ και Λόρενς Κάσνταν, βασισμένο σε ιστορία του Τζορτζ Λούκας. Αποτελεί το πέμπτο μέρος της διαστημικής όπερας Ο Πόλεμος των Άστρων και συνέχεια της πρώτης ομότιτλης ταινίας, Ο Πόλεμος των Άστρων. Θεωρείται από πολλούς ως η κορυφαία ταινία της σειράς, και μαζί με την ταινία Ο Νονός ΙΙ, η καλύτερη κινηματογραφική συνέχεια.
Τα γεγονότα εκτυλίσσονται τρία χρόνια μετά την πρώτη ταινία. Η Γαλαξιακή Αυτοκρατορία, υπό την ηγεσία του μοχθηρού Νταρθ Βέιντερ, καταδιώκει τον Λουκ Σκαϊγουώκερ και την Επαναστατική Συμμαχία. Ενώ ο Βέιντερ κυνηγά μια μικρή ομάδα των φίλων του Λουκ — τον Χαν Σόλο, την Πριγκίπισσα Λέια Οργκάνα και άλλους, σ' όλα τα μήκη και πλάτη του Γαλαξία, ο Λουκ μελετά τη Δύναμη με το Δάσκαλο Τζεντάι Γιόντα. Όμως όταν ο Βέιντερ αιχμαλωτίζει τους φίλους του Λουκ, ο Σκαϊγουώκερ πρέπει ν' αποφασίσει αν θα ολοκληρώσει την εκπαίδευση του και να γίνει Τζεντάι, ή αν θα πρέπει ν' αντιμετωπίσει τον Βέιντερ και να σώσει τους συντρόφους του.
Μετά από μια δύσκολη παραγωγή, η ταινία κυκλοφόρησε στις 21 Μαΐου 1980 και αρχικά έλαβε ανάμεικτες κριτικές, αν και με τα χρόνια άρχισε να θεωρείται όλο και περισσότερο ένα αριστούργημα. Έχει βαθμολογηθεί επανειλημμένα ως μια από τις καλύτερες ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου. Είχε κέρδη πάνω από εκατομμύρια σ' όλο τον κόσμο από την πρώτη κυκλοφορία και πολλές επανακυκλοφορίες, και ήταν η πιο επικερδής ταινία του 1980. Προσαρμοσμένη στο πληθωρισμό, ήταν η 12η πιο επικερδής ταινία όλων των εποχών σε ΗΠΑ και Καναδά μέχρι το 2012.
Το 2010, η ταινία επιλέχθηκε για συντήρηση στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των ΗΠΑ από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως "πολιτιστικά, ιστορικά ή αισθητικά σημαντική".
Πλοκή
Η Πριγκίπισσα Λέια ηγείται ενός στρατιωτικού τμήματος που περιλαμβάνει τον Χαν Σόλο και τον Λουκ Σκαϊγουώκερ σε μια κρυμμένη βάση σ' έναν παγωμένο πλανήτη του συστήματος Χοθ. Ένα ρομπότ ανιχνευτής, από τα πολλά που έστειλε ο Νταρθ Βέιντερ έχοντας εμμονή να βρει τον Λουκ, προσγειώνεται στον Χοθ. Ο Λουκ πηγαίνει για να το ερευνήσει, αλλά του επιτίθεται ένα τέρας γουάμπα. Ενώ ο Χαν Σόλο τον ψάχνει, ο Λουκ ελευθερώνεται από τη σπηλιά του γουάμπα με το φωτόσπαθο του, αλλά σύντομα υποκύπτει στις πολικές θερμοκρασίες της ερήμου. Το φάντασμα του νεκρού μέντορα του, του Όμπι-Ουάν Κενόμπι, εμφανίζεται μπροστά του και τον καθοδηγεί να πάει στον πλανήτη Ντάγκομπα για να εκπαιδευτεί από το Δάσκαλο Τζεντάι Γιόντα. Ο Χαν καταφέρνει να βρει τον Λουκ και χρησιμοποιεί τη ζέστη του νεκρού υποζυγίου του για να τους κρατήσει ζωντανούς ώσπου να τους βρουν.
Ενώ ο Λουκ ανάρρωνε, ο αυτοκρατορικός στόλος έχοντας ανακαλύψει τη μυστική βάση των επαναστατών μέσω του ρομπότ ανιχνευτή, επιτίθεται χρησιμοποιώντας γιγάντιους μηχανικούς πεζοπόρους AT-AT. Οι επαναστάτες αμύνονται σθεναρά καταρρίπτοντας μάλιστα ένα πεζοπόρο, ενώ ο Λουκ μόνος του ανατινάσσει άλλον ένα, αφότου το μαχητικό του καταρρίφθηκε. Όμως η μάχη είναι άνιση και η βάση των επαναστατών καταλαμβάνεται. Ο Χαν και η Λέια ξεφεύγουν με το Μιλένιουμ Φάλκον μαζί με τον C-3PO και τον Τσουμπάκα, αλλά μια βλάβη στον υπερκινητήρα δεν τους επιτρέπει να κάνουν άλμα στο υπερδιάστημα και αναγκάζονται να κρυφτούν σε μια ζώνη αστεροειδών. Ο Λουκ ξεφεύγει με τον R2-D2 σ' ένα μαχητικό X-Wing και συντρίβεται στον Ντάγκομπα. Σύντομα τον βρίσκει ο μικροσκοπικός Γιόντα, που στην αρχή προσποιείται έναν απλοϊκό και εκκεντρικό γέρο με σκοπό να δοκιμάσει την υπομονή του Λουκ. Αφότου συσκέπτεται με το φάντασμα του Όμπι-Ουάν, ο Γιόντα δέχεται τον Λουκ για μαθητή του.
Ο Χαν και η Λέια έρχονται πιο κοντά, αλλά το ειδύλλιο διακόπτεται όταν πρέπει να φύγουν από ένα τεράστιο σκουλήκι στους αστεροειδείς. Αποφεύγουν την αιχμαλωσία κολλώντας το Μιλένιουμ Φάλκον απευθείας στο πλευρό ενός αστροκαταστροφέα στο στόλο του Βέιντερ. Απογοητευμένος που τους έχασε, ο Βέιντερ στρέφεται σε πολλούς διαβόητους κυνηγούς επικηρυγμένων, όπως τον Μπόμπα Φεττ. Εν τω μεταξύ, ο Λουκ αρχίζει μια μικρή περίοδο εντατικής εκπαίδευσης, κατά την οποία οι δυνάμεις του μέσα στη Δύναμη αυξάνονται αλματωδώς. Όμως κάνει ένα πισωγύρισμα όταν αποτυγχάνει σε μια δοκιμασία και βλέπει ένα όραμα του προσώπου του μέσα στο κράνος του Νταρθ Βέιντερ. Μετά αρχίζει να έχει προαισθήματα, στα οποία ο Χαν και η Λέια υποφέρουν, και παρά την διαφωνία του Γιόντα και του Όμπι-Ουάν, φεύγει για να τους σώσει με την υπόσχεση πως θα γυρίσει για να ολοκληρώσει την εκπαίδευση του.