cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία του Μεξικού
Η κρατικοποίηση του πετρελαίου
Τη δεκαετία του 1930, η προτεραιότητα της χώρας ήταν η οικονομική ανάπτυξη και η ανάπτυξη της βιομηχανίας, κάτι το οποίο οδήγησε στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και σε κοινωνική ευημερία. Γι' αυτό το λόγο, παρατηρήθηκε μεγαλύτερη ηρεμία στο πολιτικό σκηνικό σε σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Ο πρόεδρος Λάσαρο Κάρντενας ντελ Ρίο εθνικοποίησε τους πετρελαϊκούς πόρους της χώρας το 1938, κάτι το οποίο προκάλεσε το διεθνές μποϊκοτάζ του Μεξικού. Δεν άργησε, ωστόσο, να γίνει απαραίτητη άρση του αποκλεισμού του Μεξικού όταν ξέσπασε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος. Ο Κάρντενας επίσης εισήγαγε τη διαδικασία ντεντάσο (dedazo), που σήμαινε ότι ο νυν πρόεδρος όριζε τον επόμενο πρόεδρο χωρίς να ακολουθεί καμία δημόσια ή/και δημοκρατική διαδικασία επιλογής. Αυτό εδραίωσε περαιτέρω την κυριαρχία του Θεσμικού Επαναστατικού Κόμματος στην πολιτική.
Οι δεκαετίες του 1940 και του 1950 χαρακτηρίστηκαν από συνεχή οικονομική ανάπτυξη, εν μέρει λόγω των εξαγωγικών ευκαιριών ως αποτέλεσμα της συμμετοχής των ΗΠΑ στον πόλεμο, καθώς και της έλλειψης εισαγόμενων αγαθών, που με τη σειρά τους προώθησαν την εγχώρια βιομηχανική ανάπτυξη. Το Μεξικό συμμετείχε επίσης στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο από την πλευρά των Συμμάχων, στέλνοντας μικρότερα στρατεύματα στον πόλεμο του Ειρηνικού.
Κρίση στο Τσιάπας
Την 1η Ιανουαρίου 1994 ξεκίνησε η εξέγερση των Ζαπατίστας στη νότια πολιτεία Τσιάπας. Στο Μεξικό, δεν υπήρξε καμία αγροτική μεταρρύθμιση από τα επαναστατικά χρόνια (1911-20), και από τότε η διαφορά μεταξύ των φτωχών ιθαγενών και της πλούσιας ανώτερης τάξης ήταν ιδιαίτερα αισθητή. Η κατάληψη της πόλης Σαν Κριστομπάλ ντε λας Κάσας μπορεί να ανατράπηκε γρήγορα από τις κυβερνητικές δυνάμεις, ωστόσο οι αντάρτες κατάφεραν να επιστήσουν την προσοχή του κόσμου στην αδικία του κράτους.
Μετά το 2000
μικρογραφία|280x280εσ|Τρέχουσα σύνθεση της Βουλής των Αντιπροσώπων του Μεξικού (2021-2024). Το κόμμα Morena κατέχει τις περισσότερες έδρες (202) και συμπράττει μαζί με άλλα δύο κόμματα για να εξασφαλίσει την πλειοψηφία (277 από 500) για τρία χρόνια. μικρογραφία|280x280εσ|Τρέχουσα σύνθεση της Γερουσίας του Μεξικού (2018-2024). Το κόμμα Morena κατέχει τις περισσότερες έδρες (61) και συμπράττει μαζί με άλλα τρία κόμματα για να εξασφαλίσει την πλειοψηφία (75 από 128) για έξι χρόνια. Κατά τη διάρκεια 1994-2000, ο πρόεδρος Ερνέστο Σεντίγιο πραγματοποίησε μια συνολική επιχείρηση ανάκαμψης της οικονομίας που προοδευτικά επανέφερε τη χώρα σε τροχιά ανάπτυξης. Ένα επίμαχο ζήτημα κατά τη διάρκεια της περιόδου ήταν η προσχώρηση του Μεξικού στο TLCAN (στα αγγλικά NAFTA, ή Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου Βόρειας Αμερικής) που τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 1994. Η συμφωνία αυτή παρόλο που εξέθεσε τους παραγωγούς γεωργικών προϊόντων και την προστατευόμενη βιομηχανία στον ανταγωνισμό, την ίδια στιγμή δημιούργησε μια εκτεταμένη βιομηχανία maquiladoras, εργοστασίων καταναλωτικών αγαθών κατά μήκος των συνόρων με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το 2000, το PRI παρέδωσε την εξουσία στον Βισέντε Φοξ του συντηρητικού κόμματος PAN. Νέες προεδρικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν τον Ιούλιο του 2006, με νικητή τον Φελίπε Καλντερόν από το ίδιο κόμμα. Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Φοξ, το Μεξικό σταδιακά ανασυγκροτήθηκε μετά την κρίση του πέσο. Πολιτικά, το PRI συνέχισε να κατέχει την εξουσία σε πολλές πολιτείες και συνεχίζει να κερδίζει τις εκλογές των κυβερνητών. Στις προεδρικές εκλογές του 2006, ωστόσο, δεν κατάφερε να συγκεντρώσει περισσότερες από το 22% των ψήφων. Το αριστερό κόμμα, το PRD, με επικεφαλής τον πρώην δήμαρχο της Πόλης του Μεξικού Αντρές Μανουέλ Λόπες Ομπραντόρ, αναδείχθηκε επίσης ισχυρό πολιτικά, το οποίο έχασε τις προεδρικές εκλογές με μόνο μικρή διαφορά.
Γενικά, οι εξελίξεις στο Μεξικό κινούνται σε ένα πολιτικό τοπίο παρόμοιο με αυτό της νότιας Ευρώπης, με ένα μεγάλο χριστιανοδημοκρατικό κόμμα και ένα μεγάλο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, όπως σε χώρες όπως η Ισπανία και η Ιταλία. Το πολιτικό περιεχόμενο και η πολιτική ρητορική είναι επομένως πολύ διαφορετικά από εκείνα των Ηνωμένων Πολιτειών, που είναι και ο πλησιέστερος γείτονάς του και μακράν ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία του Μεξικού
Ο διάβολος και η δεσποινίδα Πριμ
Το βιβλίο  Διάβολος και η δεσποινίδα Πριμ ολοκληρώνει την τριλογία Και την έβδομη ημέρα, που περιλαμβάνει επίσης το Στις όχθες του ποταμού Πιέδρα κάθησα και έκλαψα (1994) και Η Βερόνικα αποφασίζει να πεθάνει (1998). Η τριλογία πήρε το όνομά της χάρη στο γεγονός ότι σε κάθε ένα από τα τρία βιβλία η δράση λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια μιας εβδομάδας. Αυτή η εβδομάδα αλλάζει ριζικά τη ζωή όλων των ηρώων.
Στο μυθιστόρημα, μεγάλο μέρος αφιερώνεται στον φόβο. Γεγονός ότι συχνά οι άνθρωποι εξουσιάζονται από τους φόβους τους. Ο φόβος της μοναξιάς, της φτώχειας, της αναξιότητας, η έλλειψη κατανόησης και, εν τέλει, ο φόβος του θανάτου. Ο πιο μεγάλος φόβος, που έχει βιώσει ποτέ ο κόσμος. Όποιος ξεπεράσει το φόβο, αυτός θα είναι ο νικητής.
Ιστορία
Για σχεδόν 15 χρόνια, η γριά Μπέρτα περνούσε ολόκληρες μέρες, βλέποντας το μικρό χωριό Βίσκος, μιλώντας στον μακαρίτη σύζυγό της, και περιμένοντας την άφιξη του Διαβόλου, όπως είχε προβλέψει ο σύζυγός της. Ώσπου, ένας ξένος εμφανίζεται, με την πρόθεση να μείνει για μία εβδομάδα, στο χωριό. Στο δάσος θάβει 11 μπάρες χρυσού. Στο δρόμο της επιστροφής συναντά την Σαντάλ Πριμ, μια νεαρή και όμορφη κοπέλα, που εργάζεται στο μπαρ του μοναδικού ξενοδοχείου της πόλης, πλήττει την μονοτονία και τον αργό ρυθμό της ζωής της πόλης. Περιοδικά δημιουργεί σχέσεις με ξένους, με την ελπίδα ότι κάποιος από αυτούς θα αποδειχθεί ο δρόμος προς τη σωτηρία της. Ο ξένος της αποκαλύπτει την ύπαρξη του θησαυρού, και υπόσχεται ότι θα τον παραχωρήσει στους κατοίκους, αν δεχτούν να σκοτώσουν κάποιον από τους συμπολίτες τους. Επιπλέον, της προτείνει να ανακοινώσει εκείνη στους κατοίκους την πρότασή του, πράγμα για το οποίο της υπόσχεται μια ράβδο χρυσού, ενώ παράλληλα της γνωστοποιεί το σημείο που έθαψε τον θησαυρό, έτσι βάζει την κοπέλα στο δίλημμα- είτε να κλέψει το χρυσό, είτε εκπληρώσει δίκαια τους όρους της συμφωνίας.
Μέσα της πραγματοποιείται μια άγρια μάχη, μάχη μεταξύ του άγγελου και του Διαβόλου. Καταλαβαίνει πως ο χρυσός είναι ο δρόμος προς την απόδραση της. Ωστόσο, κάτι την κρατάει. Σε λίγες μέρες, αποφασίζει να πει για το τι πρότεινε ο ξένος, ελπίζοντας ότι οι συμπολίτες της θα αρνηθούν την προσφορά. Η αντίδραση των ανθρώπων, σπέρνει αμφιβολίες στην Σαντάλ. Πλέον φοβάται για τη ζωή της. Ως πράξη απελπισίας, αποφασίζει να πάρει την πλάκα χρυσού, δικαιολογώντας τον εαυτό της. Η μοίρα της στέλνει έναν μοναχικό λύκο που απειλεί τη ζωή της, ο Ξένος έρχεται να την βοηθήσει και οι δύο τους να φεύγουν.
Εν τω μεταξύ οι κάτοικοι συγκεντρώνονται για να επιλέξουν το θύμα τους. Το εξιλαστήριο θύμα τους γίνεται η Μπέρτα, επειδή είναι έτσι κι αλλιώς γριά. Η Σαντάλ  τους πείθει, ότι σε καμία περίπτωση ο φόνος δεν θα είναι δικαιολογημένος, ότι η συμπεριφορά τους είναι αντικείμενο ελέγχου και επιλογής.
Το βιβλίο δείχνει ότι δεν υπάρχουν καλοί και κακοί άνθρωποι, περιγράφει την στιγμιαία πάλη μεταξύ του Καλού και του Κακού, και το ποιος θα κερδίσει - ένα θέμα της Πίστης και Αυτοελέγχου.
Ο ξένος
Ο άνθρωπος τον οποίο κυνηγούν τα φαντάσματα του δύσκολου παρελθόντος του, που ήρθε στο Βίσκος, ψάχνοντας απεγνωσμένα για απαντήσεις. Κάποτε ήταν καλός άνθρωπος, μέχρι που από ένα καπρίτσιο της μοίρας, η ζωή του έγινε κομμάτια. Η οικογένειά του έχει απαχθεί από μια ομάδα τρομοκρατών που απειλούσαν να τους σκοτώσουν, αν δεν συμφωνούσε να παραδώσει μια τεράστια ποσότητα όπλων. Ωστόσο, κάλεσε την αστυνομία, και αποτέλεσμα της αποτυχημένης επιχείρησης ήταν η δολοφονία της οικογένειάς του (όπως αποδεικνύεται αργότερα, η μικρότερη κόρη του σκοτώθηκε τυχαία). Η απώλεια της οικογένειας οδήγησε, φαινομενικά, σε αφόρητο πόνο και τη στιγμή του ισχυρότερου πόνου τον κυρίευσε ο διάβολος. Είχε μια διακαή επιθυμία για εκδίκηση για την αδικία που έγινε απέναντί του, αλλά οι τρομοκράτες ήταν ήδη νεκροί — σκοπός το ανθρώπινο κακό.
Σαντάλ Πριμ
Μια νεαρή, όμορφη δεσποινίς, ορφανή, μεγαλωμένη με την γιαγιά της, η οποία κατά τη στιγμή της δράσης του μυθιστορήματος έχει πεθάνει. Ο ξένος κατά κάποιο τρόπο, την επηρέασε. Την υποχρέωσε να ενεργήσει προκειμένου να σταματήσει η γκρίνια και να αποκαλύψει την δική του οπτική γωνία. Ορισμένες φορές φλέρταρε με τους πελάτες διότι κάποιος από αυτούς μπορεί να ήταν ο δρόμος της προς την φυγή από την κόλαση του Βίσκος. Από την στιγμή που άκουσε την πρόταση του ξένου, ήταν σαν να έσπειρε μέσα της τον οίκτο, την αμφιβολία, τους φόβους, και αυτή ακριβώς η σχέση είναι που εμπόδισε τους κατοίκους να διαπράξουν το μεγαλύτερο λάθος της ζωής τους, να αφαιρέσουν την ζωή της αθώας γριούλας μόνο και μόνο για εγωιστικούς λόγους.
Η Γριά Μπέρτα
Είναι μια χήρα που περνά πολλές ημέρες χαζεύοντας το χωριό της και τη φύση γύρω της. Αρκετά συχνά μιλούσε με τον μακαρίτη σύζυγό της. Έχει την ικανότητα να βλέπει φαντάσματα, αυτό το αίσθημα είναι που ίσως και προκάλεσε το γεγονός ότι οι χωρικοί την φώναζαν μάγισσα. Η Μπέρτα μπορεί επίσης να διαβάσει τα σημάδια της φύσης, είδε ένα σημάδι στην επικείμενη καταιγίδα την στιγμή, που ο ξένος έφτασε στο χωριό. Οι κάτοικοι του Βίσκος αποφάσισαν να τη σκοτώσουν, για να πάρουν τον χρυσό του ξένου.
Βασικά θέματα
Το βιβλίο αφηγείται την ιστορία ενός αγώνα μεταξύ του καλού και του κακού μέσα σε κάθε άτομο και της ευθύνης για κάθε πράξη του. Ωστόσο, δεν δίνει απάντηση στο ερώτημα υπάρχουν κακοί άνθρωποι;.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Πάουλο Κοέλιο Κατηγορία:Βραζιλιάνικα μυθιστορήματα Κατηγορία:Φιλοσοφικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 2000
Προεδρικές εκλογές στην Γκάμπια (2006)
Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στην Γκάμπια, στις 22 Σεπτεμβρίου 2006. Ο κάτοχος της προεδρίας,  Γιαγιά Τζαμέ, επανεξελέγη με το 67,3% των ψήφων. Ο Ουσάινου Ντάρμπο, ο οποίος τερμάτισε δεύτερος με 27% των ψήφων, απέρριψε τα επίσημα αποτελέσματα, λέγοντας ότι οι εκλογές δεν ήταν ελεύθερες και δίκαιες και ότι ήταν διάχυτος ο εκφοβισμός των ψηφοφόρων.
Εκλογικό σύστημα
Σε πολλά από τα 989 εκλογικά τμήματα χρησιμοποοιήθηκαν μάρμαρα, τα οποία εισήχθησαν αντί για ψηφοδέλτια, λόγω του υψηλού ποσοστού αναλφαβητισμού. Το σύστημα της ψηφοφορίας με τη χρήση μαρμάρων χρησιμοποιείται μόνο στην Γκάμπια, από το 1965.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Εκλογές στην Γκάμπια
Ισραηλινοπαλαιστινιακή σύγκρουση
Η ισραηλινοπαλαιστινιακή σύγκρουση (εβραϊκά: הסכסוך הישראלי-פלסטיני, αραβικά: النزاع-الفلسطيني الإسرائيلي) αναφέρεται στη συνεχιζόμενη διένεξη μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων που ξεκίνησε στα μέσα του 20ού αιώνα. Οι καταβολές της σύγκρουσης ανάγονται στην εβραϊκή μετανάστευση και στη θρησκευτική σύγκρουση στην Παλαιστίνη υπό Βρετανική Εντολή μεταξύ Εβραίων και Αράβων. Έχει αναφερθεί ως η «πιο ανυπόληπτη σύγκρουση» στον κόσμο, με τη συνεχιζόμενη ισραηλινή κατοχή της Δυτικής Όχθης και της Λωρίδας της Γάζας να κρατά για δεκαετίες.
Δημόσιες διακηρύξεις αξιώσεων για μια εβραϊκή πατρίδα στην Παλαιστίνη, συμπεριλαμβανομένου του Πρώτου Σιωνιστικού Συνεδρίου του 1897 και της Διακήρυξης του Μπάλφουρ του 1917, δημιούργησαν πρώιμες εντάσεις στην περιοχή. Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η εντολή για την Παλαιστίνη περιελάμβανε μια δεσμευτική υποχρέωση για «την ίδρυση στην Παλαιστίνη μιας εθνικής περιοχής για τον εβραϊκό λαό». Οι εντάσεις μετατράπηκαν σε ανοιχτή παραστρατιωτική σύγκρουση μεταξύ Εβραίων και Αράβων. Το σχέδιο διχοτόμησης των Ηνωμένων Εθνών του 1947 για την Παλαιστίνη δεν εφαρμόστηκε ποτέ και προκάλεσε τον Παλαιστινιακό Πόλεμο 1947–1949. Το τρέχον ισραηλινοπαλαιστινιακό status quo ξεκίνησε μετά την ισραηλινή στρατιωτική κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών στον Πόλεμο των Έξι Ημερών του 1967.
Η βίαια σύγκρουση στην περιοχή —πλούσια σε τοποθεσίες ιστορικού, πολιτιστικού και θρησκευτικού ενδιαφέροντος παγκοσμίως— έχει αποτελέσει αντικείμενο πολλών διεθνών συνεδρίων που ασχολούνται με ιστορικά δικαιώματα, ζητήματα ασφάλειας και ανθρώπινα δικαιώματα και υπήρξε ένας παράγοντας που παρεμποδίζει τον τουρισμό και τη γενική πρόσβαση σε περιοχές που αμφισβητούνται έντονα. Η πλειονότητα των ειρηνευτικών προσπαθειών έχει επικεντρωθεί γύρω από τη λύση των δύο κρατών, η οποία περιλαμβάνει τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους δίπλα στο Ισραήλ. Ωστόσο, η δημόσια υποστήριξη για μια λύση δύο κρατών, η οποία στο παρελθόν απολάμβανε υποστήριξης τόσο από τους Ισραηλινούς όσο και από τους Παλαιστίνιους, έχει μειωθεί τα τελευταία χρόνια.
Μέσα στην ισραηλινή και παλαιστινιακή κοινωνία, η σύγκρουση δημιουργεί μια μεγάλη ποικιλία απόψεων. Από την έναρξή της, οι απώλειες της σύγκρουσης δεν έχουν περιοριστεί μόνο στους μαχητές, με μεγάλο αριθμό θανάτων αμάχων και από τις δύο πλευρές. Η λύση των δύο κρατών παραμένει η πιο δημοφιλής επιλογή μεταξύ των Ισραηλινών, αν και η δημοτικότητά της παρουσίασε μεγάλες διακυμάνσεις τις προηγούμενες τρεις δεκαετίες. Οι Ισραηλινοί είναι χωρισμένοι σε ιδεολογικές γραμμές, και πολλοί τάσσονται υπέρ της διατήρησης του status quo. Οι περισσότεροι Παλαιστίνιοι απορρίπτουν τις λύσεις των δύο κρατών δύο από το 2022. Πολλοί πιστεύουν ότι η λύση των δύο κρατών δεν είναι πλέον πρακτική. Οι περισσότεροι Παλαιστίνιοι υποστηρίζουν ένοπλες επιθέσεις εναντίον Ισραηλινών εντός του Ισραήλ ως μέσο τερματισμού της κατοχής.
Η αμοιβαία δυσπιστία και οι σημαντικές διαφωνίες είναι βαθιές σε βασικά ζητήματα, όπως και ο αμοιβαίος σκεπτικισμός σχετικά με τη δέσμευση της άλλης πλευράς να τηρήσει τις υποχρεώσεις της σε μια ενδεχόμενη διμερή συμφωνία. Από το 2006, η παλαιστινιακή πλευρά έχει διαλυθεί λόγω της σύγκρουσης μεταξύ της Φατάχ, του παραδοσιακά κυρίαρχου κόμματος και του μετέπειτα εκλογικού νικητή, της Χαμάς, μιας μαχητικής ισλαμιστικής ομάδας που απέκτησε τον έλεγχο της Γάζας. Από το 2019, η ισραηλινή πλευρά βιώνει επίσης πολιτική αναταραχή, με τέσσερις βουλευτικές εκλογές να έχουν διεξαχθεί σε διάστημα δύο ετών. Ο τελευταίος γύρος ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2013 αλλά ανεστάλη το 2014. Από το 2006, η Χαμάς και το Ισραήλ έχουν κάνει τέσσερις πολέμους, τον πιο πρόσφατο το 2021.
Τα δύο μέρη που θα συμμετάσχουν σε οποιαδήποτε άμεση διαπραγμάτευση είναι η ισραηλινή κυβέρνηση και η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO). Οι επίσημες διαπραγματεύσεις γίνονται υπό την αιγίδα του Κουαρτέτου για τη Μέση Ανατολή, το οποίο αποτελείται από τα Ηνωμένα Έθνη, τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Ρωσία και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο Αραβικός Σύνδεσμος, ο οποίος έχει προτείνει ένα εναλλακτικό σχέδιο ειρήνης, είναι ένας άλλος σημαντικός παράγοντας. Η Αίγυπτος, ιδρυτικό μέλος του Αραβικού Συνδέσμου, υπήρξε ιστορικά βασικός συμμετέχων στην αραβοϊσραηλινή σύγκρουση και στις σχετικές διαπραγματεύσεις, περισσότερο από τη συνθήκη ειρήνης Αιγύπτου-Ισραήλ. Ένας άλλος εξίσου βασικός συμμετέχων είναι η Ιορδανία, η οποία προσάρτησε τη Δυτική Όχθη το 1950 και την κράτησε μέχρι το 1967, χωρίς να διεκδικεί την εδαφική της αξίωση το 1988, με τους βασιλικούς Χασεμίτες της Ιορδανίας να είναι υπεύθυνοι για την κηδεμονία των ιερών τόπων στην Ιερουσαλήμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαμεσολαβητικοί πόλεμοι Κατηγορία:Πόλεμοι στη Μέση Ανατολή
Κουτίλιβατς
Το Κουτίλιβατς (κυριλλικά: Кутиливач) είναι χωριό της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Ευρίσκεται εντός του εδάφους της Πόλεως του Μόσταρ, εντός του Καντονιού της Ερζεγοβίνης-Νέρετβα και εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, αριθμούσε 1,675 κατοίκους.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Μόσταρ
Φερνάντο Γκαλέτο
Ο Φερνάντο Γκαλέτο (Fernando Galetto) είναι πρώην ποδοσφαιριστής γεννημένος στις 13 Απριλίου του 1971 στην πόλη Μόντε Κρίστο της Κόρντομπα στην Αργεντινή. Αγωνιζόταν ως αμυντικός μέσος.
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του το 1990 από τη Ράσινγκ ντε Κόρδοβα και εν συνεχεία το 1992 μεταπήδησε στην Κλουμπ Ατλέτικο Ταγιέρες της Κόρντομπα. Επόμενος σταθμός της καριέρας του το 1993 ήταν η Κλουμπ Ατλέτικο Λανούς για ένα έτος. Για τα επόμενα 5 έτη αγωνίστηκε στη Σαν Λορένσο ντε Αλμάγρο με την οποία αναδείχθηκε Πρωταθλητής Κλαουζούρα για το 1995. Την ίδια χρονιά κλήθηκε για να αγωνιστεί ως διεθνής με την εθνική ομάδα της Αργεντινής.
Το 1999 μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό με τη φανέλα του οποίου διακρίθηκε τόσο στην Ελλάδα όσο και στους ευρωπαϊκούς αγώνες για το κύπελλο ΟΥΕΦΑ και το Τσάμπιονς Λιγκ. Η προσφορά του υπήρξε ουσιαστική και σταθερή για το Παναθηναϊκό καθώς αγωνίστηκε σε μια θέση που μοιράστηκε με αθλητές όπως ο Πάολο Σόουζα και ο Άγγελος Μπασινάς. Σημείωσε 2 γκολ με τον Παναθηναϊκό ενάντια στον Ολυμπιακό και τη Λα Κορούνια ενώ τροφοδότησε τον Γιώργο Νασίοπουλο ώστε να σημειώσει το γκολ που έδωσε μια νίκη αναγκάια για την πρόκριση απέναντι στο Αμβούργο στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ ενώ αγωνίστηκε επάξια στην επικράτηση επί της Γιουβέντους με 3-1 αντικαθιστώντας τον Πάολο Σόουζα.
Το 2002 επέστρεψε στην Αργεντινή για να αγωνιστεί εκ νέου στην Κλουμπ Ατλέτικο Λανούς για ένα έτος και την επόμενη χρονιά φόρεσε ξανά τη φανέλα της Ράσινγκ ντε Κόρδοβα με την οποία ολοκλήρωσε την καριέρα του το 2004.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Αργεντινοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Σπαρτοχώρι Μεγανησίου
Το Σπαρτοχώρι είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Λευκάδας, στην Περιφέρεια Ιονίων Νήσων. Διοικητικά ανήκει στην κοινότητα Σπαρτοχωρίου και υπάγεται στο Δήμο Μεγανησίου.
Γενικές πληροφορίες
Βρίσκεται σε υψόμετρο 79 μέτρων, στο νησί Μεγανήσι και έχει πληθυσμό 383 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Λευκάδας
Επικηφισιά
Ονομασία
Ο δήμος πήρε το όνομά του, όπως άλλωστε και ο αρχαίος δήμος της Κηφισιάς, από τη δευτερεύουσα θεότητα της αρχαίας Αττικής, του μυθικού Κηφισού, η οποία ήταν αλληγορική προσωποποίηση του ομώνυμου ποταμού Κηφισού.
Τοποθεσία της αρχαίας Επικηφισιάς
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής, τοποθετούσε τον δήμο σε θέση κοντά στο σημείο που ενώνονταν οι ποταμοί Κηφισός και Σουνάς «περί τον υδρόμυλον Κτυπητόν, όπου εισί πέριξ και οι έτεροι υδρόμυλοι και το χωρίον ο άγιος Νικόλαος, όπερ εστί κτήμα ήδη της Μονής Πετράκη».Διονύσιος Σουρμελής, "Αττικά: ή περί δήμων Αττικής εν οις και περί τινων μερών του Άστεως". Υπό Διονύσιου Σουρμελή. Έκδοσις πρώτη. Τύποις Αλεξάνδρου Κ. Γκαρπολά, Εν Αθήναις 1854 και "Attika hē peri dēmōn Attikēs en hois kai peri tinōn merōn asteōs", Dionysios Surmelēs, Gkarpola, 1854, σελ. 91-92: [...] "Επικηφισία, ο δημότης Επικηφίσιος. Μόνος ο Στέφανος μνημονεύει τον δήμον τούτον. Ο Ευστάθιος εν Ιλ. Ρ. ς. 275. 21 λέγει ότι Επικηφίσιοι λέγονται οι περί τον Κηφισόν οικούντες. Περί τον Κηφισόν των Αθηνών σφ' ου μέρους εκπηγάζει μέχρις ου έκβάλλει εις Φαλληρικόν, κατώκουν δήμοι πολλοί• ο λόγος είνε ήδη περί του δήμου Επικηφισίας, και πόθεν ούτως ωνομάσθη• ότι ο δήμος ην περί τον Κηφισόν τούτο είνε αδιαφιλονείκητον, πόθεν δε η ονομασία αύτη πρέπει να το εύρωμεν. Ο Κηφισός ρέει εκ Τριμενείας. ως προείρηται, έχει εκ Πάρνηθος έτερον ποταμόν έκβάλλοντα προς αυτόν, ως ο Ιλισσός τον Ηριδανόν, καλούμενος ήδη Σουνάς. Ο επικηφίσιος ούτος ποταμός κατέστη και ούτος, ως και ο Ηριδανός, χειμαρρώδης, μόνον ρέων τον χειμώνα ολίγον, το δε θέρος παυόμενος. Ενούται δε ούτος τω Κηφισώ περί τον υδρόμυλον Κτυπητόν, όπου εισί πέριξ και οι έτεροι υδρόμυλοι και το χωρίον ο άγιος Νικόλαος, όπερ εστί κτήμα ήδη της Μονής Πετράκη. Επειδή δε έκειτο μεταξύ των δύω ποταμών ωνομάσθη Επικηφισία• τούτο γαρ σημαίνει η λέξις, ήτις εν τη παρακμή μετωνομάσθη Κηπισία, και ο εν αυτή υδρόμυλος Κηπιτός, ον εσχάτως ιδιοκτήτης τις αύτού διώρθωσεν ως εσφαλμένον δήθεν εις Κτυπητόν. Η κώμη λοιπόν του δήμου ην περί τόν μύλον Κηπιτόν και μεταγενεστέρως, γενομένης μικράς μεταθέσεως, εις τον τόπον του αγίου Νικολάου, ένθα μαρτυρούσι πολλά σημεία περί της υπάρξεως αυτής. Δια να τοποθετησω αναμαρτήτως την Επικηφισίαν άλλον τόπον καταλληλότερον δεν εδυνήθην να εύρω περι τον Κηφισόν από της αρχής του μέχρι των εκβολών διότι δεν υπάρχει άλλος ποταμός ενούμενος με αυτόν, ειμή ον ανωτέρω εκάλεσα Επικηφίσιον, ως εις τον Κηφισόν εισβάλλων". [...]
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Οινηίδας φυλής, συμμετείχε με 1 βουλευτή (ίσως και με 2 βουλευτές για κάποιο χρονικό διάστημα) στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.), αντιπροσωπευόταν επίσης με 1 βουλευτή στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη περίοδο (201/200 π.Χ. – 126/127), καθώς και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι της Επικηφισιάς
Ο δημότης της αρχαίας Επικηφισιάς ονομαζόταν Επικηφίσιος ή Επικηφήσιος. Αν και ο δήμος εθεωρείτο ότι ήταν μικρός και ασήμαντος, ωστόσο στεγαζόταν σε αυτόν ο οίκος των Σαλαμινίων, οικογένειας με καταγωγή από τη Σαλαμίνα. Αυτή η αριστοκρατική οικογένεια ευγενών συμμετείχε σε κοινότητα ιερέων και προήδρευε σε μερικές από τις γνωστές αρχαίες εορτές της Αθήνας, όπως τα Σκιροφόρια, που ήταν αφιερωμένα στην Αθηνά Σκιρία, καθώς και σε άλλες εορτές αφιερωμένες στην Άγλαυρο, στην Πάνδροσο και στη Γαία Κουροτρόπο.
Μια άλλη οικογένεια ευγενών της Επικηφισιάς ήταν οι Αφειδαντίδες, οι οποίοι ισχυρίζονταν ότι κατάγονταν από τον Αφείδα, βασιλιά της αρχαίας Αθήνας και δισέγγονου του Θησέα. Η Επικηφισιά, επίσης, διέθετε δικό της Δικαστήριο και είχε τάξη επίσημων νομικών, που περιελάμβανε τους δημόσιους κατηγόρους.
Πηγές–βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Αϊζάια Τόμας
Ο Αϊζάια Λορντ Τόμας (Isiah Lord Thomas III, γεννήθηκε στις 30 Απριλίου 1961) είναι Αμερικανός πρώην καλαθοσφαιριστής, που έπαιξε επαγγελματικά για τους Ντιτρόιτ Πίστονς στο NBA. Αγωνίστηκε στη θέση του πόιντ γκαρντ, καταφέρνοντας να αναδειχθεί 12 φορές NBA All Star, ως ένας από τους 50 καλύτερους παίκτες στην Ιστορία του ΝΒΑ το 1996 και να ενταχθεί στο  Naismith Memorial Basketball Hall of Fame. Έχει υπάρξει επίσης επαγγελματίας και κολεγιακός προπονητής, διοικητικό στέλεχος καλαθοσφαίρισης και τηλεοπτικός σχολιαστής.
Ο Τόμας αγωνίστηκε στο κολέγιο για τους Indiana Hoosiers, οδηγώντας τους στο πρωτάθλημα NCAA του 1981 ως δευτεροετής φοιτητής και δηλώνοντας στη συνέχεια συμμετοχή στο ντραφτ του ΝΒΑ. Επιλέχθηκε ως η δεύτερη συνολικά επιλογή από τους Ντιτρόιτ Πίστονς στο ντραφτ του NBA του 1981, και έπαιξε για αυτούς σε ολόκληρη την καριέρα του, ενώ οδήγησε τα "κακά παιδιά " στα πρωταθλήματα NBA 1988-89 και 1989-90.
Μετά την καριέρα του, διετέλεσε στέλεχος των Τορόντο Ράπτορς, σχολιαστής τηλεόρασης, στέλεχος στην Continental Basketball Association, επικεφαλής προπονητής των Ιντιάνα Πέισερς, καθώς και στέλεχος και επικεφαλής προπονητής των Νιου Γιορκ Νικς. Θήτευσε αργότερα ως προπονητής μπάσκετ ανδρών για το κολέγιο Golden International Panther University (FIU) για τρεις σεζόν από το 2009 έως το 2012. Στις αρχές Μαΐου 2015, εν μέσω διαμάχης, ο Τόμας ανακηρύχθηκε πρόεδρος και εν μέρει ιδιοκτήτης της αδελφικής ομάδας των Νικς στο WNBA, των New York Liberty, μετά την εκ νέου πρόσληψη του πρώην συμπαίκτη του στους Πίστονς, Μπιλ Λαϊμπίρ, ως προπονητή της ομάδας.
Νώνης Προδρόμου
Ο Νώνης Προδρόμου ήταν Κύπριος ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του δεξιού και κεντρικού μέσου. Το 1948 ήταν ποδοσφαιριστής της πρώτης ομάδας της Αλκής Λάρνακας.
Την περίοδο 1953-1963 αγωνίστηκε με τον Πεζοπορικό Λάρνακας κατακτώντας ένα πρωτάθλημα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πεζοπορικού Λάρνακας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλκής Λάρνακας
Καρκίνος των ωοθηκών
Ο καρκίνος των ωοθηκών είναι καρκίνος που σχηματίζεται μέσα ή πάνω σε μια ωοθήκη. Καταλήγει σε ανώμαλα κύτταρα που έχουν την ικανότητα να εισβάλλουν ή να εξαπλώνονται σε άλλα μέρη του σώματος. Όταν ξεκινήσει αυτή η διαδικασία, ενδέχεται να μην υπάρχουν καθόλου ή να υπάρχουν μόνον ασαφή συμπτώματα.
Παράγοντες κινδύνου
Ο κίνδυνος εμφάνισης καρκίνου των ωοθηκών αυξάνεται σε γυναίκες που έχουν ωορρηξία περισσότερο κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Αυτό περιλαμβάνει εκείνους που δεν είχαν ποτέ παιδιά, εκείνους που αρχίζουν την ωορρηξία σε νεαρότερη ηλικία και εκείνους που φθάνουν στην εμμηνόπαυση σε μεγαλύτερη ηλικία. Άλλοι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν την ορμονοθεραπεία μετά την εμμηνόπαυση, τη φαρμακευτική αγωγή γονιμότητας και την παχυσαρκία. Παράγοντες που μειώνουν τον κίνδυνο περιλαμβάνουν τον έλεγχο των ορμονών, την απολίνωση των σαλπίγγων και το θηλασμό. Περίπου το 10% των περιπτώσεων σχετίζεται με τον κληρονομικό γενετικό κίνδυνο. Οι γυναίκες με μεταλλάξεις στα γονίδια BRCA1 ή BRCA2 έχουν περίπου 50% πιθανότητα εμφάνισης της νόσου. Ο πιο κοινός τύπος καρκίνου των ωοθηκών, που περιλαμβάνει περισσότερο από το 95% των περιπτώσεων, είναι το καρκίνωμα των ωοθηκών. Υπάρχουν πέντε κύριοι υποτύποι καρκίνου των ωοθηκών. Οι λιγότερο συνηθισμένοι τύποι καρκίνου των ωοθηκών περιλαμβάνουν τους όγκους των γεννητικών κυττάρων.
Διάγνωση
Η διάγνωση του καρκίνου των ωοθηκών επιβεβαιώνεται μέσω βιοψίας ιστού, ο οποίος αφαιρείται κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης.
Η ακτινογράφηση δεν προτείνεται στις γυναίκες σε μέσο ρίσκο, καθώς τα στοιχεία δεν υποστηρίζουν μια μείωση στους θανάτους και το υψηλό ποσοστών ψευδώς θετικών διαγνώσεων μπορεί να οδηγήσει σε μη αναγκαία χειρουργεία, που συνοδεύονται από δικό τους ρίσκο. Τα άτομα με πολύ υψηλό κίνδυνο μπορεί να αφαιρέσουν τις ωοθήκες τους ως προληπτικό μέτρο.
Θεραπεία
Αν διαγνωστεί και αντιμετωπιστεί σε πρώιμο στάδιο, ο καρκίνος των ωοθηκών είναι συχνά θεραπεύσιμος. Η θεραπεία περιλαμβάνει συνήθως ένα συνδυασμό χειρουργείου, ακτινοθεραπείας και χημειοθεραπείας. Τα αποτελέσματα εξαρτώνται από την έκταση της ασθένειας, τον υπότυπο του παρόντος καρκίνου και άλλες ιατρικές καταστάσεις. Το συνολικό ποσοστό πενταετούς επιβίωσης στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι 45%. Τα αποτελέσματα είναι χειρότερα στον αναπτυσσόμενο κόσμο.
Το 2012, προέκυψαν νέες περιπτώσεις σε 239.000 γυναίκες. Το 2015 ήταν παρόν σε 1,2 εκατομμύρια γυναίκες και οδήγησε σε 161.100 θανάτους παγκοσμίως. Μεταξύ των γυναικών είναι ο έβδομος πιο συχνός καρκίνος και η όγδοη πιο συχνή αιτία θανάτου από καρκίνο. Η τυπική ηλικία διάγνωσης είναι τα 63. Ο θάνατος από το καρκίνο των ωοθηκών είναι συχνότερος στην Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη απ' ότι στην Αφρική και την Ασία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καρκίνος Κατηγορία:Γυναικολογία Κατηγορία:Ογκολογία
Μονή Βουλκάνου Μεσσηνίας
Η Μονή Βουλκάνου είναι οικισμός και μοναστήρι της Μεσσηνίας. Βρίσκεται στο όρος Ιθώμη, σε υψόμετρο 359 μέτρων και σε μικρή απόσταση από την Αρχαία Μεσσήνη και τη Βαλύρα. Διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Μεσσήνης και εκκλησιαστικά στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας.
Ιστορικό Μονής
Η αρχική της θέση ήταν στην κορυφή του όρους Ιθώμη, εκεί όπου υπήρχε αρχαίο ιερό του Δία Ιθωμάτα. Ιδρύθηκε σύμφωνα με την παράδοση το 725 από εικονολάτρες καλόγερους και το καθολικό της, αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου, είναι διακοσμημένο με αξιόλογες τοιχογραφίες του 1608, έργα των αδελφών Μόσχου από το Ναύπλιο. Στις αρχές του 17ου αιώνα, λόγω των δυσκολιών διαβίωσης, οι καλόγεροι την εγκατέλειψαν και μεταφέρθηκαν χαμηλότερα, στη σημερινή θέση. μικρογραφία|2) Ιερά Μονή Βουλκάνου Μεσσηνίας|εναλλ.= Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας η μονή γνώρισε μεγάλη ακμή, ήταν σταυροπηγιακή και διέθετε μεγάλη περιουσία και μετόχια στη Μεσσηνία αλλά και στη Σμύρνη. Ήταν καταφύγιο αρματολών και κλεφτών και στην επανάσταση του 1821 είχε σημαντική συμβολή, με την προσφορά χρημάτων και τροφίμων. Πυρπολήθηκε από τα στρατεύματα του Ιμπραήμ πασά το 1825 και οι μοναχοί της κατέφυγαν στη Μάνη και στη Ζάκυνθο, παίρνοντας μαζί τους και την εικόνα της Παναγίας, αλλά επανήλθαν το 1828. Από τότε η μονή λειτουργεί χωρίς διακοπή.
Το συγκρότημα περιβάλλεται από κτίσματα κελιών και βοηθητικών χώρων. Το καθολικό κτίστηκε το 1701 και πήρε τη σημερινή του μορφή στις αρχές του 20ού αιώνα. Είναι σταυροειδής ναός με τρούλο και στο εσωτερικό του διέθετε αξιόλογες τοιχογραφίες, που καταστράφηκαν από τον Ιμπραήμ και επικαλύφθηκαν με ασβέστη το 1882. Στον ναό φυλάσσεται η εξαιρετικής τέχνης θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Βουλκανιώτισσας ή Οδηγήτριας, που λέγεται ότι είναι έργο του Ευαγγελιστή Λουκά. Η μονή διαθέτει λείψανα αγίων και πολλά κειμήλια, που εκτίθενται σε μουσειακό χώρο.
Εορτασμός Βουλκανιώτισσας
Σήμερα η παλαιά μονή είναι κλειστή και λειτουργεί μόνο την περίοδο του Δεκαπενταύγουστου. Η νέα εορτάζει στις 15 Αυγούστου, ενώ στις 20 Σεπτεμβρίου γίνεται πολυήμερος εορτασμός και λιτάνευση της εικόνας στη Μεσσήνη.
Ιδιαίτερη προσοχή και λατρευτικό ενδιαφέρον από μέρους του ευσεβούς λαού, ελκύουν οι εορτές και πανηγύρεις της μονής, τόσο τον Δεκαπενταύγουστο με τη μεταφορά της Εικόνας της Παναγίας στο θρόνο Της, στο μοναστήρι της Κορυφής και την έναρξη των εορταστικών ιερών ακολουθιών, όσο και τη νύκτα της 19ης προς 20ή Σεπτεμβρίου με την Κάθοδο της Βουλκανιώτισσας στην πόλη της Μεσσήνης, σε ανάμνηση θαυματουργικής επεμβάσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, όταν φοβερή επιδημία πανούκλας είχε απλωθεί σε όλη σχεδόν τη Μεσσηνία και είχε σκορπίσει το θάνατο και τη δυστυχία, γύρω στα 1755 και τότε πρωτολιτανεύτηκε η Αγία Εικόνα Της. Αυτή τη νύχτα, χιλιάδες άνθρωποι οδοιπορούν και ανάμεσά τους πολλά νέα παιδιά, συνοδεύοντας τη Βουλκανιώτισσα Κυρά και διανύοντας απόσταση 20 χιλιομέτρων πεζοπορίας.
Η Κάθοδος αυτή ξεκινά στις 2 το πρωί από το Βουλκάνο και καταλήγει στη “Μαυροματέϊκη Παναγίτσα” γύρω στις 7.30 το πρωί της 20ής Σεπτεμβρίου. Η επίσημη υποδοχή της Εικόνας γίνεται στις 9.30 π.μ. στο εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής, στην είσοδο της Μεσσήνης, από τον Μητροπολίτη Μεσσηνίας, τις αρχές του τόπου και πλήθος κλήρου και λαού.
Πάνδημη είναι και η Λιτανεία στους κεντρικούς δρόμους της Μεσσήνης, για να καταλήξει στο Βουλκανιώτικο Μετόχι της Πανηγυρίστρας, όπου και εναποτίθεται η Ιερή Εικόνα. Ακολουθεί οκταήμερο Ιερό Προσκύνημα μέχρι τις 28 Σεπτεμβρίου, οπότε την 5η απογευματινή ώρα αυτής της ημέρας, ξεκινά η άνοδος της Εικόνας για το Μοναστήρι της, πρώτα με Λιτάνευσή της εντός της Μεσσήνης και στη συνέχεια με πορεία προς το Βουλκάνο, όπου καταλήγει στις 12 τα μεσάνυχτα.
Η Μονή Βουλκάνου ανέκαθεν υπήρξε ανδρική και ποτέ δεν σταμάτησε η λειτουργία της. Σήμερα αποτελεί το μοναδικό ανδρικό Κοινόβιο της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας.
Διοικητικές μεταβολές
Στις 18-12-1920 γίνεται αναγνώριση του οικισμού Μονή Βουλκάνου (ως τότε αναφέρεται ως Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου) και προσάρτησή του στην κοινότητα Μαυρομματίου Ιθώμης. Στις 04-12-1997 ο οικισμός αποσπάται από την κοινότητα Μαυρομματίου Ιθώμης και προσαρτάται στο Δήμο Ιθώμης και στις 07-06-2010 ο οικισμός αποσπάται από το Δήμο Ιθώμης και προσαρτάται στο Δήμο Μεσσήνης.
Στέφανος Α΄ της Βαυαρίας
Ο Στέφανος Α΄ (γερμ.: Stephan Ι, 14 Μαρτίου 1271 - 10 Δεκεμβρίου 1310) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν συγκυβερνήτης στο δουκάτο της Κάτω Βαυαρίας μαζί με τον πρωτότοκο αδελφό του Όθωνα Γ΄.
Μονή Βουλκάνου Μεσσηνίας
Διοικητικές μεταβολές
Η Μονή Βουλκάνου έχει πληθυσμό 2 κατοίκων, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Στέφανος Α΄ της Βαυαρίας
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Λάντσχουτ και ήταν ο τρίτος γιος του Ερρίκου ΙΓ΄, δούκα της Κάτω Βαυαρίας και της Ελισάβετ των Άρπαντ, κόρης του Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας.
Μονή Βουλκάνου Μεσσηνίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Πελοπόννησο Κατηγορία:Μονές του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Στέφανος Α΄ της Βαυαρίας
Βιογραφία
Για να μειώσει την επιρροή των Βίττελσμπαχ, ο Πάπας Νικόλαος Ε΄ αρνήθηκε την εκκλησιαστική σταδιοδρομία στο Σάλτσμπουργκ του Στεφάνου Α΄, έτσι έμεινε συγκυβερνήτης του πρωτότοκου αδελφού του, Όθωνα Γ΄. Το 1296 απεβίωσε ο Λουδοβίκος Γ΄ άτεκνος. Κατά την απουσία του Όθωνα Γ΄ στην Ουγγαρία, όπου ήταν βασιλιάς της το 1305-08, ο Στέφανος Α΄ ήταν μόνος κυβερνήτης στην Κάτω Βαυαρία. Ήταν εχθρός των Αψβούργων και απεβίωσε κατά τον πόλεμο εναντίον του Φρειδερίκου Α΄ των Αψβούργων δούκα της Αυστρίας το 1310.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1299 τη Γιούτα/Ιουδήθ των Πιάστ, κόρη του Μπόλκο Α΄, δούκα του Λβόβεκ, Γιάβορ, κ.ά. και είχε επιζώντα τέκνα:
Πάπας Λέων ΙΓ΄
Ο πάπας Λέων ΙΓ΄ (λατ.: Leo XIII, 2 Μαρτίου 1810 - 20 Ιουλίου 1903), που γεννήθηκε ως Βιτσέντσο-Τζοακίνο-Ραφαέλε-Λουίτζι Πέτσι, ήταν ποντίφικας από τις 20 Φεβρουαρίου 1878 έως τον θάνατό του.
Αρχιεράτευσε για 15 έτη και 5 μήνες.
Ήταν ο γηραιότερος πάπας, καθώς απεβίωσε 93 ετών και είχε την τρίτη μακρύτερη θητεία (την πρώτη είχε ο Πίος Θ΄ και τη δεύτερη ο Ιωάννης-Παύλος Β΄). Είναι ο πιο πρόσφατος με το όνομα "Λέων".
Εξέδωσε ένδεκα εγκυκλίους για το ροζάριο, αριθμό ρεκόρ, γι' αυτό και ονομάστηκε ο "πάπας του ροζάριου". Ενέκρινε δύο νέα από τους ώμους ιμάτια της Μαρίας και ήταν ο πρώτος πάπας που ενστερνίστηκε πλήρως την έννοια της Μαρίας ως Μεσίτριας (Mediatrix). Έγινε πάπας μετά τη διάλυση του παπικού κράτους το 1870 και ήταν ο πρώτος που δεν το κυβέρνησε. Αρχικά τάφηκε στην κρύπτη της βασιλικής του Αγ. Πέτρου και αργότερα η σορός του μεταφέρθηκε στον Αγ. Ιωάννη τον Λατερανό.
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 19ου αιώνα
Πάνος Σιάηλος
Ο Πάνος (Παναγιώτης) Σιάηλος ήταν Κύπριος ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού.
Γεννήθηκε το 1933. Εντάχθηκε στην Ανόρθωση Αμμοχώστου το 1950. Παρέμεινε στην ομάδα έως το 1959. Την περίοδο εκείνη κατέκτησε 2 πρωταθλήματα και 1 κύπελλο. Το 1955, κατά τη διάρκεια του αγώνα της ΕΟΚΑ, συνελήφθη από τους Άγγλους και παρέμεινε για ενάμιση χρόνο έγκλειστος στα κρατητήρια.
Επιπλέον, αγωνίστηκε στη Μικτή Κύπρου (πρόδρομος της Εθνικής Κύπρου) που συστάθηκε το 1954 και έδωσε δύο εντός και δύο εκτός έδρας αγώνες με αντίπαλο την Εθνική Ισραήλ.
Την περίοδο 1959-1960 αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό, ο οποίος κατέκτησε το πρωτάθλημα.
Το 1960 επέστρεψε στην Ανόρθωση, πανηγυρίζοντας δύο πρωταθλήματα. Με την Ανόρθωση είχε συνολικά 119 συμμετοχές.
Απεβίωσε στις 24 Ιουλίου 1963 μετά από αυτοκινητιστικό δυστύχημα στην Αθήνα. Είχε πάει στην Αθήνα συνοδεύοντας τον Μιχάλη Ορφανίδη, ώστε να τον βοηθήσει να περάσει από δοκιμαστικά στον Παναθηναϊκό.
Η Ανόρθωση τον τίμησε μεταθανάτια για την προσφορά του στον σύλλογο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Μάρκους Μαριότα
Ο Μάρκους Αρντέλ Ταουλαουνίου Μαριότα (Marcus Ardel Taulauniu Mariota, 30 Οκτωβρίου 1993) είναι Αμερικανός αθλητής του αμερικανικού ποδοσφαίρου, ο οποίος αγωνίζεται στη θέση του κουόρτερμπακ για τους Τενεσί Τάιτανς του Εθνικού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου (NFL). Επελέγη από τους Τάιτανς, δεύτερος στη συνολική επιλογή (draft) του NFL για το 2015. Στο κολλέγιο αγωνίστηκε βασικός στην ομάδα του Όρεγκον (Ντακς), από το 2012 έως το 2014. Το 2014, ο Μαριότα έγινε ο πρώτος παίκτης του Όρεγκον και πρώτος γεννημένος στη Χαβάη αθλητής που κέρδισε ποτέ το Βραβείο Χάισμαν.
Νεανικά χρόνια
Ο Μαριότα γεννήθηκε στη Χονολουλού από τον Αλάνα Ντέπε-Μαριότα και την Τόα Μαριότα και έχει έναν μικρότερο αδερφό, τον Ματ Μαριότα. Η καταγωγή του από την πλευρά του πατέρα του είναι από τη Σαμόα, ενώ από την πλευρά της μητέρας του είναι γερμανική. Περιγράφει τον εαυτό του ως αφοσιωμένο Χριστιανό.
Τριακόντορος
H τριακόντορος ήταν τύπος αρχαίας ελληνικής γαλέρας, που χρησιμοποιήθηκε (τουλάχιστον) από την Αρχαϊκή εποχή, αλλά μάλλον παρόμοια πλοία υπήρξαν και προγενέστερα, αν ληφθούν υπόψη οι σχετικές αναφορές στα ομηρικά έπη.
Πριν από την Αρχαϊκή εποχή, ο Όμηρος στην Ιλιάδα του ανέφερε ότι κατά τη διάρκεια του Τρωικού Πολέμου υπήρχαν πλοία με διαφόρους αριθμούς κουπιών. Ο μικρότερος αριθμός που αναφέρεται στα ομηρικά έπη είναι είκοσι (20, δηλαδή ήταν εικοσικόντορες), όπως το πλοίο που μετέφερε τη Χρυσηίδα πίσω στον πατέρα της, Το πλοίο του Οδυσσέα αναφέρεται ότι είχε πενήντα (50) κουπιά, οπότε ήταν πεντηκόντορος. Αναφέρονται, όμως, και μεγαλύτερα πλοία, τα μεγαλύτερα από τα οποία ήταν τα Βοιωτικά πλοία με 120 κωπηλάτες. Αυτός ο αριθμός κωπηλατών αντιστοιχεί περίπου σε διήρεις, αλλά ο Όμηρος δεν αναφέρει πουθενά πόσες σειρές κουπιών ή και κωπηλατών είχαν.
Οι τριακόντορες εμφανίστηκαν σε μια εποχή που δεν γινόταν ακόμη διάκριση ανάμεσα στα εμπορικά και στα πολεμικά πλοία. Ήταν σκάφη ευέλικτα, μακράς ακτίνας δράσης, που χρησιμοποιήθηκαν για εμπόριο, πειρατεία και πολεμικές επιχειρήσεις. Μετέφεραν αγαθά ή και στρατιώτες. Η τριακόντορος προωθούνταν από τριάντα (30) κωπηλάτες που τοποθετούνταν ανά 15 σε κάθε της πλευρά. Στο μεσαίο κατάρτι της, το τετράγωνο ιστίο χρησιμοποιούνταν επίσης για την προώθηση του πλοίου, όταν υπήρχε ευνοϊκός άνεμος. Ήταν μακρυά σκάφη με μικρό βύθισμα και συχνά χαρακτηρίζονταν ως «νῆες μακραί». Τυπικά δεν είχαν κατάστρωμα και γι' αυτό αποκαλούνταν και «ἄφρακτοι νῆες». Οι τριακόντορες ήταν ανάμεσα στα πρώτα πλοία που ήταν εξοπλισμένα με έμβολο στην πλώρη. Αυτό δείχνει ότι ο σκοπός κατασκευής τους ήταν κατά κύριο λόγο πολεμικός.
Οι Αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν ακόμη τις πεντηκοντόρες, μια μακρύτερη έκδοση της τριακοντόρου με 50 κουπιά. Δεν είναι γνωστό ποιος από τους δυο τύπους προηγήθηκε.
Οι τριακόντοροι ήταν μια πρώιμη μορφή γαλέρας, που ήταν μακρόστενη και επίπεδη. Η σχεδίασή τους είχε στόχο τη μεγαλύτερη δυνατή ταχύτητα για απότομους ελιγμούς. Τα πλοία αυτά ήταν εξοπλισμένα με ορθογώνιο ιστίο και επιπρόσθετα πηδάλια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίο Ναυτικό Κατηγορία:Αρχαία τεχνολογία Κατηγορία:Κωπήλατα πλοία Κατηγορία:Ναυτική ιστορία Κατηγορία:Πολεμικά πλοία
Saturn V
Ο Κρόνος V ή Saturn V (ο οποίος αποκαλείται "Κρόνος πέντε") ήταν αμερικανικός αναλώσιμος μεγάλων διαστάσεων πύραυλος που χρησιμοποιούσε η NASA μεταξύ 1967 και 1973. [7] Ο πύραυλος αναπτύχθηκε για το πρόγραμμα Απόλλων με στόχο την αποστολή ανθρώπων στη Σελήνη και αργότερα χρησιμοποιήθηκε για να ξεκινήσει το Skylab, ο πρώτος αμερικανικός διαστημικός σταθμός. Ο Κρόνος V εκτοξεύθηκε 13 φορές από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι στη Φλόριντα χωρίς απώλεια πληρώματος ή ωφέλιμου φορτίου. Όσον αφορά το 2017, ο Κρόνος V παραμένει ο ψηλότερος, βαρύτερος και ισχυρότερος πύραυλος που έχει φτάσει ποτέ σε επιχειρησιακή κατάσταση και κατέχει ρεκόρ για το βαρύτερο ωφέλιμο φορτίο εκτόξευσης και το μεγαλύτερο ωφέλιμο φορτίο σε χαμηλή τροχιά της Γης (LEO) (310.000 λίβρες), η οποία περιελάμβανε το τρίτο στάδιο και το άκαυστο προωθητικό που απαιτείται για την αποστολή της Μονάδας Διοίκησης / Υπηρεσίας Apollo και της Σεληνιακής Μονάδας στη Σελήνη [5]. [6]
Το μεγαλύτερο μοντέλο παραγωγής της οικογένειας των ρουκετών του Κρόνου, ο Κρόνος V σχεδιάστηκε υπό την καθοδήγηση των Βέρνερ φον Μπράουν και Arthur Rudolph στο Marshall Space Flight Centre στο Χάντσβιλ της Αλαμπάμα με την Boeing, τη Βρετανική Αεροπορία, την εταιρεία Douglas Aircraft Company και την IBM Ως κύριοι εργολάβοι.
Μέχρι σήμερα, ο Κρόνος V παραμένει το μοναδικό όχημα εκτόξευσης για να ξεκινήσει αποστολές για τη μεταφορά ανθρώπων πέρα ​​από τη χαμηλή τροχιά της Γης. Συνολικά είχαν κατασκευαστεί 15 οχήματα με δυνατότητα πτήσης, αλλά μόνο 13 είχαν πετάξει. Έχουν κατασκευαστεί άλλα τρία οχήματα για σκοπούς δοκιμής εδάφους. Συνολικά 24 αστροναύτες εκτοξεύτηκαν στη Σελήνη, τρεις από αυτές δύο φορές, σε τέσσερα χρόνια από το Δεκέμβριο του 1968 μέχρι το Δεκέμβριο του 1972.
Ιστορικό υπόβαθρο
Οι ρίζες του πυραύλου Κρόνος V αρχίζουν με την αμερικανική κυβέρνηση να φέρνει τον Wernher von Braun μαζί με περίπου επτά εκατοντάδες Γερμανούς μηχανικούς και τεχνικούς πυραύλων στις Ηνωμένες Πολιτείες ("Επιχείριση Paperclip"), ένα πρόγραμμα που εγκρίθηκε από τον Πρόεδρο Truman τον Αύγουστο του 1946 με σκοπό τη συγκομιδή του ρουκετών της Γερμανίας Προκειμένου να δοθεί στις ΗΠΑ μια άκρη στον Ψυχρό Πόλεμο μέσω της ανάπτυξης των ενδιάμεσων (IRBM) και των διηπειρωτικών βαλλιστικών βλημάτων (ICBM). Ήταν γνωστό ότι ο αντίπαλος της Αμερικής, η Σοβιετική Ένωση, θα προσπαθούσε επίσης να εξασφαλίσει μερικούς από τους Γερμανούς.
Ο Von Braun τέθηκε στο τμήμα σχεδιασμού πυραύλων του Στρατού λόγω της άμεσης άμεσης συμμετοχής του στη δημιουργία του πυραύλου V-2 [8]. Μεταξύ του 1945 και του 1958, το έργο του περιοριζόταν στη μεταφορά των ιδεών και των μεθόδων πίσω από το V-2 στους Αμερικανούς μηχανικούς. Παρά τις πολλές δημοσιεύσεις του Von Braun σχετικά με το μέλλον της διαστημικής ρουκετολογίας, η αμερικανική κυβέρνηση συνέχισε τη χρηματοδότηση της Πολεμικής Αεροπορίας και του Πολεμικού Ναυτικού για να δοκιμάσουν τους πυραύλους Vanguard παρά τις πολυάριθμες δαπανηρές αποτυχίες. Μόνο μετά την εκτόξευση του Σπούτνικ 1 από το Σοβιετικό το 1957, ένα R-7 ICBM ικανό να μεταφέρει μια θερμοπυρηνική κεφαλή στις ΗΠΑ, [9] [10], ο Στρατός και η κυβέρνηση άρχισαν να παίρνουν σοβαρά βήματα για να βάλουν τους Αμερικανούς στο διάστημα. 11] Τέλος, γύρισαν στον von Braun και την ομάδα του, που κατά τη διάρκεια αυτών των ετών δημιούργησε και πειραματίστηκε με τη σειρά ρουκετών του Δία. Ο Juno I ήταν ο πύραυλος που ξεκίνησε τον πρώτο αμερικανικό δορυφόρο τον Ιανουάριο του 1958 και μέρος του σχεδίου της τελευταίας τάφρου για τον NACA (προκάτοχό της NASA) να πάρει το πόδι του στο Space Race. [12] Η σειρά του Δία ήταν ένα ακόμα βήμα στο ταξίδι του von Braun στον Κρόνο V, καλώντας αργότερα αυτή την πρώτη σειρά «ένα νηπιακό Κρόνο» [11].
Ανάπτυξη του Κρόνου
Ο σχεδιασμός του Κρόνου V προέκυψε από τα σχέδια των ρουκετών της σειράς Jupiter. Καθώς η επιτυχία της σειράς Δίας έγινε εμφανής, εμφανίστηκε η σειρά Κρόνος.
C1 έως C-4
Μεταξύ του 1960 και του 1962, το Marshall Space Flight Center (MSFC) σχεδίασε μια σειρά από ρουκέτες Κρόνου που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για διάφορες τροχιές της Γης ή σεληνιακές αποστολές.
Το C-1 αναπτύχθηκε στο Saturn I και ο πυραύλος C-2 έπεσε νωρίς στη διαδικασία σχεδιασμού υπέρ του C-3, το οποίο προοριζόταν να χρησιμοποιήσει δύο κινητήρες F-1 στο πρώτο του στάδιο, τέσσερις J- 2 κινητήρες για το δεύτερο στάδιο και ένα στάδιο S-IV, χρησιμοποιώντας έξι κινητήρες RL10.
Η NASA σχεδίαζε να χρησιμοποιήσει το C-3 ως μέρος της ιδέας του Earth Orbit Rendezvous (EOR), με τουλάχιστον τέσσερις ή πέντε εκτοξεύσεις που απαιτούνται για μια μεμονωμένη σεληνιακή αποστολή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόγραμμα Απόλλων Κατηγορία:Πύραυλοι
Σαρλά-λα-Κανεντά
Αυτή η μικρή πόλη του Περιγκόρ έχει ένα από τα σημαντικότερα μεσαιωνικά ιστορικά κέντρα στον κόσμο. Αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες τουρίστες την επισκέπτονται κάθε χρόνο και έχει χρησιμεύσει για το σκηνικό πολλών ιστορικών ταινιών.
Οι κάτοικοι ονομάζονται Σαρλανταί (ζ).
Γεωγραφικά στοιχεία
Η κοινότητα Σαρλά-λα-Κανεντά βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του νομού Δορδόνης, στην περιοχή Νέα Ακουιτανία. Ήταν τμήμα της παλαιάς επαρχίας Περιγκόρ και πρωτεύουσα του Μαύρου Περιγκόρ.
Είναι υπονομαρχία του νομού, έχει πληθυσμό 8.869 κατοίκους (απογραφή του 2017) και είναι το κέντρο της ευρύτερης αστικής περιοχής που συγκεντρώνει 19.425 κατοίκους (2014).
Απέχει 68 χιλιόμετρα οδικώς από την πρωτεύουσα της Δορδόνης, το Περιγκέ, 73 χιλιόμετρα από την κοινότητα Μπερζεράκ, 116 από το Νοντρόν, τις άλλες δύο υπονομαρχίες του νομού, και 141 χιλιόμετρα (οδικώς 195) από το Μπορντώ, πρωτεύουσα της Νέας Ακουιτανίας.
Η έκταση της κοινότητας είναι 47,13 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Στο κέντρο της πόλης Η κοινότητα Σαρλά-λα-Κανεντά είναι η πρωτεύουσα του Μαύρου Περιγκόρ και είναι μια σημαντική τουριστική περιοχή, γνωστή για την αρχιτεκτονική κληρονομιά της, που χρονολογείται κυρίως από τη μεσαιωνική περίοδο και την αρχή της Αναγέννησης (από τον 13ο έως τον 16ο αιώνα). Το ιστορικό κέντρο της αποτελείται από ένα λαβύρινθο από δρομάκια και γραφικά στενά, μικρές πλατείες που περιβάλλονται από παλιά αρχοντικά με πέτρινη στέγη, τα πιο γνωστά από τα οποία είναι το σπίτι του συγγραφέα Ετιέν ντε Λα Μποεσί, το μέγαρο Μπαρί, το μέγαρο Σαβινιάκ κ.ά.
Στο κέντρο της πόλης βρίσκεται η Πλας ντε λα Λιμπερτέ (πλατεία Ελευθερίας), που περιβάλλεται από καταστήματα και εστιατόρια, καφέ κλπ και είναι ο χώρος της εβδομαδιαίας αγοράς, όπου, ανάμεσα σε άλλα προϊόντα, πωλούνται τοπικές σπεσιαλιτέ: φουά γκρα, τρούφες, σύκα και ξηροί καρποί. Στην προέκταση της πλατείας βρίσκεται ο καθεδρικός ναός και το παλάτι των επισκόπων, που υπενθυμίζουν ότι το Σαρλά ήταν μια επισκοπική πόλη εδώ και αρκετούς αιώνες.
Ιστορία
μικρογραφία|Το σπίτι του συγγραφέα [[Ετιέν ντε Λα Μποεσί]] Το Σαρλά είναι μια μεσαιωνική πόλη που αναπτύχθηκε γύρω από ένα μεγάλο αββαείο Βενεδικτίνων μοναχών ιδρυμένο από την εποχή των Καρολιδών (751-987), με την ίδρυσή του να χάνεται στους θρύλους, ένα από τα έξι μεγάλα αββαεία του Περιγκόρ. Καθώς βρισκόταν μακριά από τον ποταμό Ντορντόνι και τους παραποτάμους του, ήταν το μοναδικό αββαείο που δεν λεηλατήθηκε από τους Βίκινγκς, που κατέβαιναν από τα ποτάμια και λεηλατούσαν πόλεις και αββαεία. Ο μεσαιωνικός καθεδρικός ναός είναι αφιερωμένος στον Άγιο Σάσερδο, μοναχό της περιοχής.
Η πόλη είναι μια από τις πιο αντιπροσωπευτικές της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς του 14ου αιώνα στη Γαλλία. Τα μνημεία της βρίσκονται σε καλή κατάσταση και οφείλει τη συντήρηση και αναπαλαίωσή τους στην ένταξή της στον προσωρινό κατάλογο της Γαλλίας για το μελλοντικό ορισμό της πόλης ως χώρου παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Η ένταξή της οφείλεται στον ενθουσιασμό του συγγραφέα και πολιτικού Αντρέ Μαλρώ, ο οποίος, ως Υπουργός Πολιτισμού (1960-1969), αποκατέστησε την πόλη, η οποία ήταν γενέτειρά του, όπως και πολλούς άλλους χώρους ιστορικής σημασίας σε όλη τη Γαλλία. Το κέντρο της παλιάς πόλης αποτελείται πλέον από άψογα ανακαινισμένα πέτρινα κτίρια και είναι σε μεγάλο βαθμό χωρίς αυτοκίνητα.
Στις 6 Ιουνίου 1948, στην πόλη απονεμήθηκε ο Πολεμικός σταυρός του 1939-1945, μια διάκριση που αποδόθηκε επίσης σε δεκαοκτώ άλλες κοινότητες της Δορδόνης.
Οικονομία
Από τον Νοέμβριο 1991 πραγματοποιείται στην πόλη ένα ετήσιο φεστιβάλ κινηματογράφου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ακουιτανίας Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας
Τορμπάτ-ε Χεϊνταριγιέχ
Το Τορμπάτ-ε Χεϊνταριγιέχ (περσικά: تربت حيدريه‎‎, επίσης εκλατινοποιείται ως Torbat-e Ḩeydarīyeh και είναι επίσης γνωστή ως Τορμπάτ-ε Χεϋνταρί, Τουρμπάτ-ι-Χαϊνταρί και Τουρμπέτ-ι-Χαϊνταρί) είναι πόλη και πρωτεύουσα της Κομητείας Τορμπάτ-ε Χεϊνταριέχ στην Επαρχία Ραζαβί Χορασάν του Ιράν. Κατά την απογραφή του 2006 ο πληθυσμός της πόλης ανερχόταν στα 119.390 άτομα, σε 31.869 οικογένειες.
Το όνομα Τορμπάτ στα περσικά σημαίνει ''τόπος Ταφής. Έτσι σι το όνομα της πόλης σημαίνει Τόπος Ταφής του Χεϋντάρ ''και έχει ονομαστεί προς τιμήν του Κοτμποντίν Χεϋντάρ, ενός σουφιστή μυστικιστή του οποίου ο τάφος βρίσκεται στην καρδιά της πόλης.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις του Ιράν
Μποργκομαζίνο
Το Μποργκομαζίνο (ιταλικά: Borgomasino) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο