cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σκωτία
Μεσαιωνική Σκωτία
Το 1297, ο Γουάλας νίκησε τα αγγλικά στρατεύματα στη μάχη του Στέρλινγκ. Το 1314, οι Σκωτσέζοι υπό τον Ροβέρτο Α΄ νίκησαν και πάλι τους Άγγλους, με επικεφαλής τον Εδουάρδο Β΄, στη Μάχη του Μπάνοκμπερν. Το 1320 συντάχθηκε η Διακήρυξη του Άρμπροουθ. Υποτίθεται ότι θα έκανε τον Πάπα να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία της Σκωτίας από την Αγγλία. ο Πάπας Ιωάννης ΚΒ΄ στην Αβινιόν αποδέχτηκε τη διακήρυξη.
Σύγχρονη Σκωτία
Τον 14ο αιώνα ο Οίκος των Στιούαρτ ανέβηκε στον θρόνο της Σκωτίας. Το 1603, ο Ιάκωβος ΣΤ' της Σκωτίας κληρονόμησε τον αγγλικό θρόνο. Η Σκωτία παρέμεινε, εκτός μιας σύντομης περιόδου, ξεχωριστό κράτος, παρά τη σύγκρουση μεταξύ στέμματος και Πρεσβυτεριανής Εκκλησίας περί εκκλησιαστικής διακυβέρνησης.
Η αντιπολίτευση της Σκωτίας στον γιο του Ιακώβ Κάρολο έπαιξε σημαντικό ρόλο στο ξέσπασμα του αγγλικού εμφυλίου πολέμου, που είχε ως αποτέλεσμα την προσωρινή κατάργηση της μοναρχίας και στη Σκωτία. Η εκθρόνιση του γιου του Καρόλου, Ιάκωβου Β΄ το 1688 δίχασε επίσης τη Σκωτία. Το 1692, πολλά μέλη της οικογένειας Μακντόναλντ δολοφονήθηκαν σε μια τιμωρητική ενέργεια με εντολή της κυβέρνησης στη σφαγή του Γκλένκο. Εβδομήντα οκτώ μέλη της οικογένειας σκοτώθηκαν ή πάγωσαν μέχρι θανάτου φεύγοντας από τη μανιασμένη χιονοθύελλα του Φεβρουαρίου. Αυτό το γεγονός κόλλησε βαθιά στην εθνική συνείδηση της Σκωτίας. Το 1707, αγγλικές απειλές για πάγωμα του εμπορίου και της ελεύθερης διακίνησης από τα σύνορα Αγγλίας - Σκωτίας, οδήγησαν στην υπογραφή της Ενωτικής Πράξης του 1707 μεταξύ των κυβερνήσεων των δύο κρατών και στη δημιουργία του Βασιλείου της Μεγάλης Βρετανίας. Με την Πράξη της Ένωσης του 1707, η Σκωτία ενώθηκε επίσημα με την Αγγλία για να σχηματίσει το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας. Η Σκωτία έχασε το κοινοβούλιο της και έστειλε βουλευτές στο κοινοβούλιο του Γουέστμινστερ. Οι προσπάθειες των Στιούαρτ να ανακτήσουν τους σκωτσέζικους και αγγλικούς θρόνους τελικά απέτυχαν το 1746 στη μάχη του Κάλλοντεν, στην οποία ηττήθηκε ο Κάρολος Εδουάρδος Στιούαρτ. Λίγα χρόνια νωρίτερα, το 1698-1700 υπήρξε προσπάθεια από την Σκωτία για την ίδρυση αποικίας στο Νταριέν του Παναμά.
Το 1997, ο λαός της Σκωτίας ψήφισε με συντριπτική πλειοψηφία για ένα ξεχωριστό Κοινοβούλιο με περιορισμένες εξουσίες εντός του Ηνωμένου Βασιλείου. Το 1999 εξελέγη νέο κοινοβούλιο της Σκωτίας. Είναι υπεύθυνο για τις εσωτερικές υποθέσεις της Σκωτίας. Το 1998, εγκαθιδρύθηκε το Κοινοβούλιο της Σκωτίας από την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου.
Τον Σεπτέμβριο του 2014 διεξήχθη δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκωτίας. Η πρόταση για ανεξαρτησία καταψηφίστηκε σε ποσοστό 54% και λίγο αργότερα παραιτήθηκε ο πρωθυπουργός Άλεξ Σάλμοντ. Στο δημοψήφισμα αυτό, ενώ η σαφής πλειοψηφία των νεότερων ψηφοφόρων ψήφισε υπέρ της ανεξαρτητοποίησης της Σκωτίας, οι άνω των 65 ετών ψήφισε σε μεγάλο ποσοστό κατά της ανεξαρτησίας.
Γεωγραφία
μικρογραφία|250px|Χάρτης της Σκωτίας δεξιά|μικρογραφία|Η [[Αϊόνα στις Εσωτερικές Εβρίδες.]] Η Σκωτία αποτελεί το βόρειο τμήμα του νησιού της Μεγάλης Βρετανίας. Στα νότια συνορεύει μόνο με την Αγγλία, ενώ οι δυτικές ακτές της βρέχονται από τον Ατλαντικό ωκεανό και οι ανατολικές ακτές της από τη Βόρεια Θάλασσα.
Η γεωγραφική έκταση της Σκωτίας καθορίστηκε το 1237 στη Συνθήκη του Γιορκ μεταξύ Σκωτίας και Αγγλίας και το 1266 στη Συνθήκη του Περθ μεταξύ Σκωτίας και Νορβηγίας. Σημαντικές εξαιρέσεις περιλαμβάνουν τη Νήσο του Μαν, η οποία, έχοντας παραχωρηθεί στην Αγγλία τον 14ο αιώνα, αποτελεί πλέον εξάρτηση από το στέμμα εκτός του Ηνωμένου Βασιλείου, τα νησιωτικά συγκροτήματα των Ορκάδων και των Σέτλαντ, τα οποία αποκτήθηκαν από τη Νορβηγία το 1472. Το Μπέρουικ-άπον-Τουίντ δόθηκε στην Αγγλία το 1482
Η ηπειρωτική χώρα της Σκωτίας περιλαμβάνει το βόρειο τρίτο της χερσαίας μάζας του νησιού της Μεγάλης Βρετανίας, το οποίο βρίσκεται στα ανοιχτά της βορειοδυτικής ακτής της ηπειρωτικής Ευρώπης. Η συνολική έκταση είναι 78.772 τ.χλμ. συγκρίσιμο με το μέγεθος της Τσεχικής Δημοκρατίας. Τα μόνα χερσαία σύνορα της Σκωτίας είναι με την Αγγλία και εκτείνονται για 96 χιλιόμετρα μεταξύ της λεκάνης απορροής του ποταμού Τουίντ στην ανατολική ακτή και του Σόλγουεϊ Φερθ στα δυτικά. Ο Ατλαντικός Ωκεανός συνορεύει με τη δυτική ακτή και η Βόρεια Θάλασσα στα ανατολικά. Το νησί της Ιρλανδίας βρίσκεται μόλις 21 χιλιόμετρα από τη νοτιοδυτική χερσόνησο του Κίνταϊρ. Η Νορβηγία βρίσκεται 305 χιλιόμετρα ανατολικά και τα Νησιά Φερόε, 270 χιλιόμετρα προς τα βόρεια.
Το γεωγραφικό κέντρο της Σκωτίας βρίσκεται λίγα μίλια από το χωριό Νιούτονμορ στο Μπάντενοκ. Ανεβαίνοντας στα 1.344 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, το υψηλότερο σημείο της Σκωτίας είναι η κορυφή του Μπεν Νέβις, στο Λόκαμπερ, ενώ ο μεγαλύτερος ποταμός της Σκωτίας, ο ποταμός Τέι, ρέει για 190 χιλιόμετρα.
Κλίμα
δεξιά|μικρογραφία|Το [[Ταϊρί στις Εσωτερικές Εβρίδες είναι μια από τις πιο ηλιόλουστες τοποθεσίες στη Σκωτία.]] Το κλίμα της Σκωτίας είναι εύκρατο ωκεάνιο και γενικά ευμετάβλητο. Επηρεάζεται από το Ρεύμα του Κόλπου από τον Ατλαντικό κι έτσι έχει πιο ήπιους χειμώνες, αλλά και πιο δροσερά και υγρά καλοκαίρια σε σύγκριση με άλλες περιοχές στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος, όπως το οι πόλεις του Όσλο ή της Μόσχας. Ωστόσο, παρατηρούνται χαμηλότερες θερμοκρασίες σε σύγκριση με το υπόλοιπο Ηνωμένο Βασίλειο.
Το κλίμα στο μεγαλύτερο μέρος της Σκωτίας είναι εύκρατο και ωκεάνιο και τείνει να είναι πολύ μεταβλητό. Καθώς θερμαίνεται από το Ρεύμα του Κόλπου από τον Ατλαντικό, έχει πολύ πιο ήπιους χειμώνες (αλλά πιο δροσερά, πιο υγρά καλοκαίρια) από περιοχές σε παρόμοια γεωγραφικά πλάτη, όπως το Λαμπραντόρ, η νότια Σκανδιναβία, η περιοχή της Μόσχας στη Ρωσία και η χερσόνησος Καμτσάτκα στο αντίθετο πλευρά της Ευρασίας. Οι θερμοκρασίες είναι γενικά χαμηλότερες από ό,τι στο υπόλοιπο Ηνωμένο Βασίλειο, με τη θερμοκρασία -27.2 βαθμών που κατεγράφη στο Μπρέιμαρ στα Γραμπιανά όρη στις 11 Φεβρουαρίου 1895, το πιο κρύο που έχει καταγραφεί ποτέ οπουδήποτε στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η μέγιστη χειμερινή θερμοκρασία είναι 6 βαθμοί Κελσίου στα πεδινά, με τη μέγιστη καλοκαιρινή θερμοκρασία να φτάνει στα πεδινά τους 18 βαθμούς Κελσίου. Η υψηλότερη θερμοκρασία που καταγράφηκε ήταν στους 32.9 βαθμούς Κελσίου στο Γκρίκρουκ στα Σκωτσέζικα σύνορα με την Αγγλία στις 9 Αυγούστου 2003.
Τα δυτικά της Σκωτίας είναι συνήθως θερμότερα από τα ανατολικά, λόγω της επιρροής των ρευμάτων του Ατλαντικού ωκεανού και των ψυχρότερων επιφανειακών θερμοκρασιών της Βόρειας Θάλασσας. Το Ταϊρί, στις Εσωτερικές Εβρίδες, είναι ένα από τα πιο ηλιόλουστα μέρη της χώρας: είχε περισσότερες από 300 ώρες ηλιοφάνειας τον Μάιο του 1975. Οι βροχοπτώσεις ποικίλλουν ευρέως σε ολόκληρη τη Σκωτία. Τα δυτικά υψίπεδα της Σκωτίας είναι τα πιο υγρά, με ετήσιες βροχοπτώσεις σε μερικά σημεία να ξεπερνούν τα 3.000 χιλιοστόμετρα. Συγκριτικά, μεγάλο μέρος της πεδινής Σκωτίας λαμβάνει λιγότερα από 800 χιλιοστόμετρα βροχόπτωσης ετησίως. Οι έντονες χιονοπτώσεις δεν είναι συνηθισμένες στα πεδινά, αλλά γίνονται πιο συχνές με το υψόμετρο. Το Μπρέιμαρ έχει κατά μέσο όρο 59 ημέρες χιονόπτωσης το χρόνο, ενώ πολλές παράκτιες περιοχές κατά μέσο όρο λιγότερες από 10 ημέρες χιονόπτωσης ανά έτος.
Δημογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|[[Χαρτογράφημα πληθυσμού της Σκωτίας. Το μέγεθος των συμβουλίων είναι ανάλογο με τον πληθυσμό τους.]] μικρογραφία|170px|Τα ερείπια του Καθεδρικού του Αγίου Ανδρέα στο [[Φάιφ]]Το 2011, ο πληθυσμός της Σκωτίας ανερχόταν στους 5.313.600 κατοίκους. Αν και πρωτεύουσα της Σκωτίας, το Εδιμβούργο δεν είναι η μεγαλύτερη πόλη της χώρας, αλλά η Γλασκώβη, που συγκεντρώνει το μισό σχεδόν πληθυσμό της Σκωτίας στην ευρύτερη αστική περιοχή της. Ο πληθυσμός της Σκωτίας στην απογραφή του 2001 ήταν 5.062.011 κάτοικοι. Αυτό αυξήθηκε σε 5.295.400 κατοίκους, το υψηλότερο ποτέ, στην Απογραφή του 2011. Η πιο πρόσφατη εκτίμηση του Εθνικού Γραφείου Στατιστικής, για τα μέσα του 2019, ήταν 5.463.300 κατοίκους.
Τα κεντρικά Λόουλαντς συγκεντρώνουν τις περισσότερες μεγάλες πόλεις. Η Γλασκώβη βρίσκεται στα δυτικά, ενώ στην ανατολική ακτή βρίσκονται οι άλλες τρεις μεγάλες σκωτσέζικες πόλεις: το Εδιμβούργο, το Νταντί και το Αμπερντίν. Στα Χάιλαντς, σημαντική ανάπτυξη έχει παρουσιάσει το Ινβερνές. Μόνο τα μεγαλύτερα και πιο εύκολα προσβάσιμα νησιά διατηρούν πληθυσμό, ενώ τα νότια Άπλαντς είναι κυρίως αγροτικές περιοχές, όπου αναπτύσσεται η γεωργία και η δασοπονία. Λόγω της μετανάστευσης μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Γλασκώβη, το Νταντί και το Εδιμβούργο έχουν εθνικές ομάδες από την Ασία, καθώς και σημαντικό πληθυσμό από την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη.
Η Σκωτία έχει τρεις επίσημα αναγνωρισμένες γλώσσες: τα Αγγλικά, τα οποία σχεδόν πάντα μιλιούνται με τη μορφή των Σκωτικών Αγγλικών, τα Σκωτικά Γαελικά (μόνον το 1,2% των Σκώτων μιλάει πλέον Γαελικά) και τη Σκωτικά (Σκωτς) (το 30% των Σκώτων μιλάει Σκωτς).
Αν και το Εδιμβούργο είναι η πρωτεύουσα της Σκωτίας, η μεγαλύτερη πόλη είναι η Γλασκώβη, η οποία έχει λίγο περισσότερους από 584.000 κατοίκους. Η ευρύτερη περιοχή της Γλασκώβης, με πληθυσμό σχεδόν 1.2 εκατομμύριο κατοίκους, φιλοξενεί σχεδόν το ένα τέταρτο του πληθυσμού της Σκωτίας. Η Κεντρική Ζώνη είναι όπου βρίσκονται οι περισσότερες από τις κύριες πόλεις και πόλεις, όπως η Γλασκώβη, το Εδιμβούργο, το Νταντί και το Περθ. Η μόνη μεγάλη πόλη της Σκωτίας έξω από την Κεντρική Ζώνη είναι το Αμπερντίν. Οι πεδιάδες της Σκωτίας φιλοξενούν το 80% του συνολικού πληθυσμού, όπου η Κεντρική Ζώνη φιλοξενεί 3.5 εκατομμύρια κατοίκους.
Γενικά, μόνο τα πιο προσβάσιμα και μεγαλύτερα νησιά παραμένουν κατοικημένα. Επί του παρόντος, λιγότερα από 90 παραμένουν κατοικημένα. Τα νότια υψίπεδα είναι ουσιαστικά αγροτική φύση και κυριαρχούν η γεωργία και η δασοκομία. Λόγω των προβλημάτων στέγασης στη Γλασκώβη και το Εδιμβούργο, ορίστηκαν πέντε νέες πόλεις μεταξύ 1947 και 1966. Είναι οι Ίστ Κίλμπριντ, Γκλένροδς, Κάμπερνολντ, Λίβινγκστον και Ίρβαϊν.
Η μετανάστευση από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έχει δώσει στη Γλασκώβη, το Εδιμβούργο και το Νταντί μικρές κοινότητες της Νότιας Ασίας. Το 2011, υπολογίζεται ότι 49.000 εθνικά Πακιστανοί ζούσαν στη Σκωτία, καθιστώντας τους τη μεγαλύτερη μη λευκή εθνότητα. Από τη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης περισσότεροι άνθρωποι από την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη μετακόμισαν στη Σκωτία και η απογραφή του 2011 έδειξε ότι 61.000 Πολωνοί ζουν εκεί.
Η Σκωτία έχει τρεις επίσημα αναγνωρισμένες γλώσσες: αγγλικά, σκωτσέζικα και σκωτσέζικα γαελικά. Τα Σκωτσέζικα επίσημα Αγγλικά, μια ποικιλία Αγγλικών όπως ομιλούνται στη Σκωτία, βρίσκονται στο ένα άκρο ενός διπολικού γλωσσικού συνεχούς, με τα ευρεία σκωτσέζικα στο άλλο. Τα Σκωτσέζικα επίσημα Αγγλικά μπορεί να έχουν επηρεαστεί σε διάφορους βαθμούς από τους Σκωτσέζους. Η απογραφή του 2011 έδειξε ότι το 63% του πληθυσμού δεν είχε «καμία δεξιότητα στα Σκωτσέζικα». Άλλοι μιλούν αγγλικά του Χάιλαντ. Τα γαελικά ομιλούνται κυρίως στα Δυτικά Νησιά, όπου ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων εξακολουθεί να τα μιλάει. Σε εθνικό επίπεδο, η χρήση του περιορίζεται στο 1% του πληθυσμού. Ο αριθμός των γαελόφωνων στη Σκωτία μειώθηκε από 250.000 το 1881 σε 60.000 το 2008 και παλαιότερα ομιλούταν σε μια πιο μεγαλύτερη περιοχή.
Υπάρχουν πολύ περισσότεροι άνθρωποι με σκωτσέζικη καταγωγή που ζουν στο εξωτερικό από τον συνολικό πληθυσμό της Σκωτίας. Στην απογραφή του 2000, 9.2 εκατομμύρια Αμερικανοί ανέφεραν μόνοι τους κάποιο βαθμό σκωτσέζικης καταγωγής. Ο προτεσταντικός πληθυσμός του Όλστερ είναι κυρίως πεδινής σκωτσέζικης καταγωγής, και υπολογίζεται ότι υπάρχουν περισσότεροι από 27 εκατομμύρια απόγονοι της μετανάστευσης Σκωτίας-Ιρλανδίας που ζουν τώρα στις ΗΠΑ. Στον Καναδά, η σκωτσο-καναδική κοινότητα αριθμεί 4.7 εκατομμύρια ανθρώπους. Περίπου το 20% του αρχικού ευρωπαϊκού πληθυσμού εποίκων της Νέας Ζηλανδίας προερχόταν από τη Σκωτία.
Τον Αύγουστο του 2012, ο πληθυσμός της Σκωτίας έφτασε στο ιστορικό υψηλό των 5.25 εκατομμυρίων ανθρώπων. Οι λόγοι που αναφέρθηκαν ήταν ότι, στη Σκωτία, οι γεννήσεις ήταν περισσότερες από τον αριθμό των θανάτων και οι μετανάστες μετακινούνταν στη Σκωτία από το εξωτερικό. Το 2011, 43.700 άνθρωποι μετακόμισαν από την Ουαλία, τη Βόρεια Ιρλανδία ή την Αγγλία για να ζήσουν στη Σκωτία.
Το συνολικό ποσοστό γονιμότητας (ΣΠΓ) στη Σκωτία είναι χαμηλότερο από το ποσοστό αναπλήρωσης 2,1 (το ΣΠΓ της Σκωτίας ήταν 1.73 το 2011 ). Η πλειονότητα των γεννήσεων είναι από ανύπαντρες γυναίκες (51,3% των γεννήσεων ήταν εκτός γάμου το 2012 ). Το προσδόκιμο ζωής για όσους γεννήθηκαν στη Σκωτία μεταξύ 2012 και 2014 είναι 77,1 χρόνια για τους άνδρες και 81,1 χρόνια για τις γυναίκες. Αυτό είναι το χαμηλότερο από οποιαδήποτε από τις τέσσερις χώρες του Ηνωμένου Βασιλείου.
Θρησκεία
Το 2011 λίγο περισσότερο από το ήμισυ (54%) του πληθυσμού της Σκωτίας ανέφερε ότι είναι Χριστιανοί ενώ σχεδόν το 37% ανέφερε ότι δεν είχε θρησκεία σε απογραφή του 2011. Από τη Σκωτσέζικη Μεταρρύθμιση του 1560, η εθνική εκκλησία (η Εκκλησία της Σκωτίας) ήταν προτεσταντική στην ταξινόμηση και μεταρρυθμισμένη στη θεολογία. Από το 1689 έχει ένα Πρεσβυτεριανό σύστημα εκκλησιαστικής διακυβέρνησης και απολαμβάνει ανεξαρτησίας από το κράτος. Τα μέλη του μειώθηκαν λίγο κάτω από τις 300.000 το 2020 (5% του συνολικού πληθυσμού) Η Εκκλησία λειτουργεί μια εδαφική ενοριακή δομή, με κάθε κοινότητα στη Σκωτία να έχει τοπική εκκλησία.
Η Σκωτία έχει επίσης σημαντικό ρωμαιοκαθολικό πληθυσμό, το 19% να ανήκει σε αυτή την πίστη, ιδιαίτερα στην ευρύτερη Γλασκώβη και στα βορειοδυτικά. Μετά τη Μεταρρύθμιση, ο Ρωμαιοκαθολικισμός στη Σκωτία συνεχίστηκε στα Χάιλαντς και σε ορισμένα δυτικά νησιά όπως το Ούιστ και το Μπάρα, και ενισχύθηκε κατά τον 19ο αιώνα με τη μετανάστευση από την Ιρλανδία. Άλλες χριστιανικές ομολογίες στη Σκωτία περιλαμβάνουν την Ελεύθερη Εκκλησία της Σκωτίας και διάφορα άλλα παρακλάδια των Πρεσβυτεριανών, αλλά και τους Ορθοδόξους. Η τρίτη μεγαλύτερη εκκλησία της Σκωτίας είναι η Σκωτσέζικη Επισκοπική Εκκλησία.
Υπολογίζεται ότι υπάρχουν 75.000 μουσουλμάνοι στη Σκωτία (περίπου το 1.4% του πληθυσμού), και σημαντικές αλλά μικρότερες κοινότητες Εβραίων, Ινδουιστών και Σιχ, ειδικά στη Γλασκώβη. Το μοναστήρι Σαμιέ Λινγκ κοντά στο Εσκντέλμουρ, το οποίο γιόρτασε την 40η επέτειό λειτουργίας του το 2007, είναι το πρώτο βουδιστικό μοναστήρι στη δυτική Ευρώπη.
Πολιτικά
Αρχηγός του κράτους του Ηνωμένου Βασιλείου είναι ο μονάρχης, σήμερα ο βασιλιάς Κάρολος Γ΄ (από το 2022). Η μοναρχία του Ηνωμένου Βασιλείου συνεχίζει να χρησιμοποιεί μια ποικιλία από στυλ, τίτλους και άλλα βασιλικά σύμβολα κρατικής υπόστασης ειδικά για την προένωση της Σκωτίας, όπως: το Βασιλικό Πρότυπο της Σκωτίας, το Βασιλικό οικόσημο που χρησιμοποιείται στη Σκωτία μαζί με το σχετικό Βασιλικό οικόσημο, βασιλικοί τίτλοι συμπεριλαμβανομένου του Δούκα του Ρόδσεϊ, ορισμένων Μεγάλων Αξιωματικών του Κράτους, του ιπποτικού Τάγματος του Ακάνθου και, από το 1999, επαναφορά ενός τελετουργικού ρόλου για το Στέμμα της Σκωτίας μετά από μια παύση 292 ετών. Η βασική αρίθμηση της Ελισάβετ Β΄ προκάλεσε διαμάχη το 1953, επειδή δεν είχε υπάρξει ποτέ Ελισάβετ Α΄ στην τότε ανεξάρτητη Σκωτία. Υπήρξε μια νομική διαμάχη για την χρήση του ονόματος Ελισάβετ Β΄ στη Σκωτία, αλλά το Στέμμα κέρδισε την έφεση κατά της απόρριψης της υπόθεσης, καθώς ήταν βασιλικός τίτλος εγκεκριμένος από τον νόμο περί βασιλικών τίτλων του 1953 και ήταν ζήτημα βασιλικών προνομίων.
Η Σκωτία έχει περιορισμένη αυτοδιοίκηση εντός του Ηνωμένου Βασιλείου, καθώς και εκπροσώπηση στο βρετανικό κοινοβούλιο. Από το 1999, οι εκτελεστικές και νομοθετικές εξουσίες αντιστοίχως έχουν ανατεθεί στην κυβέρνηση της Σκωτίας και στο κοινοβούλιο της Σκωτίας στο Χόλυρουντ του Εδιμβούργου. Το βρετανικό κοινοβούλιο διατηρεί τον έλεγχο ορισμένων θεμάτων όπως προσδιορίζονται στον νόμο της Σκωτίας του 1998, συμπεριλαμβανομένων των φόρων, της κοινωνικής ασφάλισης, της άμυνας, των διεθνών σχέσεων και των ραδιοτηλεοπτικών εκπομπών. Το κοινοβούλιο της Σκωτίας έχει νομοθετική εξουσία για όλους τους άλλους τομείς που σχετίζονται με τη Σκωτία. Αρχικά είχε περιορισμένη μόνο εξουσία να μεταβάλλει τον φόρο εισοδήματος, αλλά οι εξουσίες στη φορολογία και την κοινωνική ασφάλιση επεκτάθηκαν σημαντικά από τους νόμους της Σκωτίας του 2012 και του 2016. Ο νόμος του 2016 έδωσε στην κυβέρνηση της Σκωτίας εξουσίες για τη διαχείριση των υποθέσεων των βασιλικών περιουσιών στη Σκωτία, οδηγώντας στη δημιουργία του Crown Estate Scotland.
Το κοινοβούλιο της Σκωτίας μπορεί να δώσει νομοθετική συναίνεση για θέματα των οποίων η αρμοδιότητα επαφίεται βρετανικό κοινοβούλιο, εγκρίνοντας μια πρόταση νομοθετικής συναίνεσης, εάν η νομοθεσία που καλύπτει ολόκληρο το Ηνωμένο Βασίλειο θεωρείται καταλληλότερη για ένα συγκεκριμένο θέμα. Τα νομοθετικά προγράμματα που θεσπίστηκαν από το κοινοβούλιο της Σκωτίας έχουν δει απόκλιση στην παροχή δημόσιων υπηρεσιών σε σύγκριση με το υπόλοιπο Ηνωμένο Βασίλειο. Για παράδειγμα, η πανεπιστημιακή εκπαίδευση και ορισμένες υπηρεσίες φροντίδας για ηλικιωμένους είναι δωρεάν στο σημείο χρήσης στη Σκωτία, ενώ στο υπόλοιπο Ηνωμένο Βασίλειο πρέπει να καταβληθούν δίδακτρα/τέλη. Η Σκωτία ήταν η πρώτη χώρα στο Ηνωμένο Βασίλειο που απαγόρευσε το κάπνισμα σε κλειστούς δημόσιους χώρους.
Το κοινοβούλιο της Σκωτίας είναι ένα νομοθετικό σώμα με ένα σώμα με 129 μέλη: 73 από αυτούς αντιπροσωπεύουν μεμονωμένες εκλογικές περιφέρειες και εκλέγονται με ένα σύστημα όπου ο πρώτος σε ψήφους κερδίζει την έδρα. Οι άλλοι 56 εκλέγονται σε οκτώ διαφορετικές εκλογικές περιφέρειες από το σύστημα πρόσθετων μελών. Τα μέλη συνήθως υπηρετούν θητεία για περίοδο πέντε ετών. Το Κοινοβούλιο διορίζει ένα από τα μέλη του, ο οποίος στη συνέχεια διορίζεται από τον μονάρχη για να υπηρετήσει ως πρώτος υπουργός. Οι άλλοι υπουργοί διορίζονται από τον πρώτο υπουργό και υπηρετούν κατά την κρίση του. Μαζί αποτελούν την κυβέρνηση της Σκωτίας, το εκτελεστικό σκέλος της αποκεντρωμένης κυβέρνησης. Επικεφαλής της κυβέρνησης της Σκωτίας είναι ο πρώτος υπουργός, ο οποίος είναι υπόλογος στο κοινοβούλιο της Σκωτίας και είναι ο αρμόδιος υπουργός της κυβέρνησης της Σκωτίας. Ο πρώτος υπουργός είναι και ο πολιτικός ηγέτης της Σκωτίας. Η κυβέρνηση της Σκωτίας περιλαμβάνει επίσης τον αναπληρωτή πρωθυπουργό, επί του παρόντος τον Τζον Σουίνι, ο οποίος αναπληρώνει τον πρωθυπουργό κατά τη διάρκεια μιας περιόδου απουσίας. Παράλληλα με τις απαιτήσεις του αναπληρωτή πρωθυπουργού ως αναπληρωτή, ο υπουργός έχει και υπουργική ευθύνη. Η σημερινή κυβέρνηση της Σκωτίας έχει εννέα υπουργικούς γραμματείς και υπάρχουν άλλοι 15 υπουργοί που εργάζονται μαζί με τους γραμματείς του υπουργικού συμβουλίου στις περιοχές που έχουν οριστεί.
Στις εκλογές του 2021, το Εθνικό Κόμμα της Σκωτίας (ΕΚΣ) κέρδισε 64 από τις 129 διαθέσιμες έδρες. Η Νίκολα Στέρτζον, ηγέτης του ΕΚΣ, είναι ο πρώτος υπουργός από τον Νοέμβριο του 2014. Οι Σκωτσέζοι Συντηρητικοί, οι Εργατικοί της Σκωτίας, οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες της Σκωτίας και οι Πράσινοι της Σκωτίας έχουν επίσης εκπροσώπηση στο Κοινοβούλιο. Οι επόμενες εκλογές για το κοινοβούλιο της Σκωτίας πρόκειται να διεξαχθούν στις 7 Μαΐου 2026.
Η Σκωτία εκπροσωπείται στη βρετανική Βουλή των Κοινοτήτων από 59 βουλευτές που εκλέγονται από εκλογικές περιφέρειες της Σκωτίας με βάση την επικράτεια. Στις γενικές εκλογές του 2019, το ΕΚΣ κέρδισε 48 από τις 59 έδρες. Αυτό αντιπροσώπευε μια σημαντική αύξηση από τις γενικές εκλογές του 2017, όταν το ΕΚΣ κέρδισε 35 έδρες. Τα Συντηρητικά, τα Εργατικά και τα Φιλελεύθερα Δημοκρατικά κόμματα εκπροσωπούν επίσης τις εκλογικές περιφέρειες της Σκωτίας στη Βουλή των Κοινοτήτων. Οι επόμενες γενικές εκλογές έχουν προγραμματιστεί για τις 2 Μαΐου 2024. Το Γραφείο της Σκωτίας εκπροσωπεί τη βρετανική κυβέρνηση στη Σκωτία για ορισμένα θέματα (π.χ. άμυνα και εξωτερική πολιτική) και εκπροσωπεί τα συμφέροντα της Σκωτίας εντός της κυβέρνησης. Το Γραφείο της Σκωτίας διευθύνεται από τον Υπουργό Εξωτερικών για τη Σκωτία, ο οποίος βρίσκεται στο Υπουργικό Συμβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο συντηρητικός βουλευτής Άλιστερ Τζακ κατέχει τη θέση από τον Ιούλιο του 2019.
Πολιτισμός
μικρογραφία|130px|Παραδοσιακή σκωτσέζικη ενδυμασία και η γκάιντα, το παραδοσιακό σκωτσέζικο μουσικό όργανο Η σκωτσέζικη μουσική είναι μια σημαντική πλευρά της σκωτσέζικης κουλτούρας, που ενσωματώνει παραδοσιακά και μοντέρνα στοιχεία. Παραδοσιακό μουσικό όργανο της Σκωτίας είναι η γκάιντα, καθώς και το βιολί και το ακορντεόν, που χρησιμοποιούνται σε συγκροτήματα σκωτσέζικης κάντρι συνήθως μουσικής, που αποτέλεσε τη βάση για την ανάπτυξη της κάντρι μουσικής στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής μέσω των μεταναστών, που έφεραν μαζί τους τη μουσική από την αρχική τους πατρίδα.
Η σκωτσέζικη λογοτεχνία περιλαμβάνει κείμενα γραμμένα στα Αγγλικά, στα Σκωτικά Γαελικά, στα Σκωτικά (Σκωτς), στα γαλλικά και στα λατινικά. Ο ποιητής και στιχουργός Ρόμπερτ Μπερνς έγραφε στα Σκωτικά (Σκωτς), αν και πολλά από τα γραπτά του είναι επίσης στα αγγλικά ή σε μια ελαφριά διάλεκτο των Σκωτικών (Σκωτς), τα οποία είναι περισσότερο κατανοητά στο ευρύτερο κοινό. Παρομοίως, τα γραπτά των Γουόλτερ Σκοτ και Άρθουρ Κόναν Ντόιλ έγιναν παγκοσμίως γνωστά το 19ο και 20ό αιώνα.
Ως προς τα αθλητικά, η Σκωτία αποτελεί ξεχωριστή χώρα σε μερικά αθλήματα, όπως το ποδόσφαιρο (όπως και κάθε χώρα της Βρετανίας) το ράγκμπι και το κρίκετ.
Μουσική
Η σκωτσέζικη μουσική είναι μια σημαντική πτυχή του πολιτισμού της Σκωτίας, με παραδοσιακές και σύγχρονες επιρροές. Ένα διάσημο παραδοσιακό σκωτσέζικο όργανο είναι η γκάιντα των Χάιλαντ, το γνωστό πνευστό όργανο της Σκωτίας. Συγκροτήματα γκάιντας, που χρησιμοποιούν γκάιντες και διάφορα είδη τυμπάνων και επιδεικνύουν στυλ Σκωτσέζικης μουσικής και παράλληλα δημιουργούν νέα, έχουν εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο. Το κλάρσακ (άρπα), το βιολί και το ακορντεόν είναι επίσης παραδοσιακά σκωτσέζικα όργανα, με τα δύο τελευταία να παρουσιάζονται έντονα στα χορευτικά συγκροτήματα της Σκωτίας. Υπάρχουν πολλά επιτυχημένα σκωτσέζικα συγκροτήματα και μεμονωμένοι καλλιτέχνες σε διάφορα στυλ, όπως οι Άνι Λένοξ, Έιμι Μακντόναλντ, Runrig, Belle and Sebastian, Boards of Canada, Camera Obscura, Cocteau Twins, Deacon Blue, Franz Ferdinand, Σούζαν Μπόιλ, Texas, View, The Fratellis, Twin Atlantic, Bay City Rollers και Μπίφι Κλάιρο. Άλλοι Σκωτσέζοι μουσικοί περιλαμβάνουν τους Σίρλεϋ Μάνσον, Πάολο Νουτίνι, Άντυ Στιούαρτ και Κάλβιν Χάρις, οι οποίοι έχουν σημειώσει σημαντική εμπορική επιτυχία στις διεθνείς μουσικές αγορές Η Μάνσον εμφανίστηκε στα εγκαίνια της συναυλίας του Σκωτσέζικου Κοινοβουλίου το 1999 στο Πρίνσις Στριτ Γκάρντενς με το συγκρότημά της Garbage.
Το ροκ συγκρότημα Simple Minds ήταν το πιο επιτυχημένο εμπορικά σκωτσέζικο συγκρότημα της δεκαετίας του 1980, έχοντας επιτυχία σε διεθνείς αγορές όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο Καναδάς, η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία ενώ ο ποπ τραγουδιστής Λιούις Καπάλντι αναγνωρίστηκε ως ο πιο επιτυχημένος εμπορικά καλλιτέχνης στο Ηνωμένο Βασίλειο το 2019.
Λογοτεχνία
Η Σκωτία έχει μια λογοτεχνική ιστορία που χρονολογείται από τον πρώιμο Μεσαίωνα. Το παλαιότερο σωζόμενο κείμενο στη Σκωτία γράφτηκε στα βρυθωνικά τον 6ο αιώνα, αλλά αποτελεί μέρος της ουαλικής λογοτεχνίας. Η μεταγενέστερη μεσαιωνική λογοτεχνία περιελάμβανε έργα στα λατινικά, γαελικά, παλιά αγγλικά και γαλλικά. Το πρώτο σωζόμενο σημαντικό κείμενο στην Πρώιμη Σκωτία είναι το έπος Μπρους του ποιητή του 14ου αιώνα Τζον Μπάρμπουρ, που επικεντρώνεται στη ζωή του Ροβέρτου Α΄, και σύντομα ακολούθησε μια σειρά από δημώδη ειδύλλια και πεζογραφήματα. Τον 16ο αιώνα, η υποστήριξη του στέμματος βοήθησε στην ανάπτυξη του σκωτσέζικου δράματος και ποίησης, αλλά η άνοδος του Ιάκωβου ΣΤ΄ στον αγγλικό θρόνο αφαίρεσε ένα σημαντικό κέντρο λογοτεχνικής υποστήριξης και τα Σκωτσέζικα παραγκωνίστηκαν ως λογοτεχνική γλώσσα. Το ενδιαφέρον για τη σκωτσέζικη λογοτεχνία αναβίωσε τον 18ο αιώνα από προσωπικότητες συμπεριλαμβανομένου του Τζέιμς Μακφέρσον, τον πρώτο Σκωτσέζο ποιητή που απέκτησε διεθνή φήμη, ασκώντας σημαντική επιρροή στον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό. Ήταν επίσης μια σημαντική επιρροή στον Ρόμπερτ Μπερνς, τον οποίο πολλοί θεωρούν εθνικό ποιητή της Σκωτίας, και στον Γουόλτερ Σκοτ, του οποίου τα μυθιστορήματα του Ουέιβερλι συνέβαλαν πολύ στον προσδιορισμό της σκωτσέζικης ταυτότητας τον 19ο αιώνα. Προς το τέλος της βικτωριανής εποχής, αρκετοί σκωτσέζοι συγγραφείς απέκτησαν διεθνή φήμη ως συγγραφείς στα αγγλικά, συμπεριλαμβανομένων των Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον, Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, Τζέιμς Μάθιου Μπάρι και Τζορτζ ΜακΝτόναλντ. Τον 20ο αιώνα, η Σκωτσέζικη Αναγέννηση χαρακτηρίστηκε από μια περίοδο λογοτεχνικής δραστηριότητας και προσπάθειες με στόχο την εκ νέου παρουσίαση της σκωτσέζικης γλώσσας ως λογοτεχνική γλώσσα. Τα μέλη του κινήματος ακολουθήθηκαν από μια νέα γενιά μεταπολεμικών ποιητών συμπεριλαμβανομένου του Έντουιν Μόργκαν, ο οποίος θα διοριζόταν ο πρώτος Σκωτσέζος Μάκαρ από την πρώτη κυβέρνηση της Σκωτίας το 2004. Από τη δεκαετία του 1980 η σκωτσέζικη λογοτεχνία γνώρισε μια άλλη σημαντική αναβίωση, ιδιαίτερα συνδεδεμένη με μια ομάδα συγγραφέων, συμπεριλαμβανομένου του Ίρβαϊν Ουέλς. Οι Σκωτσέζοι ποιητές που εμφανίστηκαν την ίδια περίοδο περιελάμβαναν την Κάρολ Αν Ντάφι, η οποία, τον Μάιο του 2009, ήταν η πρώτη Σκωτσέζα που έλαβε το επίσημο βασιλικό ποιητικό βραβείο της Βρετανίας.
Κελτικές ρίζες
Ως ένα από τα κελτικά έθνη, η Σκωτία και η σκωτσέζικη κουλτούρα εκπροσωπούνται σε εκδηλώσεις και άλλα δρώμενα με θέματα τον κελτικό πολιτισμό. Η Σκωτία φιλοξενεί πολλά μουσικά φεστιβάλ, όπως το Κέλτικες Συνδέσεις (Γλασκώβη) και το Εβριδικό Κέλτικο Φεστιβάλ (Στόρνοουεϊ). Άλλα φεστιβάλ που γιορτάζουν τον κελτικό πολιτισμό, όπως το Διακελτικό φεστιβάλ του Λοριάν (Βρετάνη), το πανκελτικό Φεστιβάλ (Ιρλανδία) και το Εθνικό Κελτικό Φεστιβάλ (Πορτάρλινγκτον, Αυστραλία), παρουσιάζουν στοιχεία της σκωτσέζικης κουλτούρας όπως η γλώσσα, η μουσική και ο χορός.
Εθνικά σύμβολα
αριστερά|μικρογραφία|199x199εσ|Το [[Βασιλικό Εθνόσημο της Σκωτίας]] Η εικόνα του Αγίου Ανδρέα, που μαρτύρησε ενώ ήταν δεμένος σε σταυρό σε σχήμα Χ, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Βασίλειο της Σκωτίας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Γουλιέλμου Α΄. Μετά το θάνατο του βασιλιά Αλεξάνδρου Γ΄ το 1286, μια εικόνα του Ανδρέα χρησιμοποιήθηκε στη σφραγίδα των Φυλάκων της Σκωτίας που ανέλαβαν τον έλεγχο του βασιλείου κατά τη διάρκεια της επακόλουθης μεσοβασιλείας που ακολούθησε τον θάνατό του. Η χρήση ενός απλοποιημένου συμβόλου που σχετίζεται με τον Άγιο Ανδρέα, έχει τις ρίζες του σαν εθνικό σκωτσέζικο σύμβολο στέλη του 14ου αιώνα: το κοινοβούλιο της Σκωτίας αποφάσισε το 1385 ότι οι Σκωτσέζοι στρατιώτες έπρεπε να φορούν έναν λευκό Σταυρό του Αγίου Ανδρέα στο μπροστινό και πίσω μέρος των χιτώνων τους. Η χρήση μπλε φόντου για τον Σταυρό του Αγίου Ανδρέα λέγεται ότι χρονολογείται τουλάχιστον από τον 15ο αιώνα. Από το 1606 η σκωτική σημαία αποτελεί μέρος της σημαίας της Ένωσης, όπως φαίνεται και από το μπλε φόντο και τις διαγώνιες γραμμές που συνυπάρχουν με τα αγγλικά χρώματα (κόκκινος στρατός, κάθετες λευκές γραμμές). Υπάρχουν πολλά άλλα σύμβολα και συμβολικά αντικείμενα, επίσημα και ανεπίσημα, όπως το γαϊδουράγκαθο, το λουλουδάτο έμβλημα του έθνους (αυτό το έμβλημα τιμά το παραδοσιακό τραγούδι The Thistle o' Scotland ), η Διακήρυξη του Άρμπροουθ, το οποίο ενσωματώνει μια δήλωση πολιτικής ανεξαρτησίας που έγινε στις 6 Απριλίου 1320. Άλλο ένα έμβλημα είναι το υφασμάτινο σχέδιο ταρτάν που συχνά υποδηλώνει μια συγκεκριμένη σκωτσέζικη φυλή. Το εθνόσημο της Σκωτίας περιλαμβάνει λεπτομέρεια από το Βασιλικό λάβαρο της Σκωτίας. Οι χαϊλάντερς μπορούν να ευχαριστήσουν τον Τζέιμς Γκρέιαμ, 3ο Δούκα του Μόντροουζ, για την κατάργηση το 1782 ενός νόμου του 1747 που απαγορεύει τη χρήση ταρτάν. δεξιά|μικρογραφία|170x170εσ|Το [[γαϊδουράγκαθο, το εθνικό έμβλημα της Σκωτίας
Η Ημέρα του Αγίου Ανδρέα, 30 Νοεμβρίου, είναι η εθνική ημέρα της Σκωτίας, αν και η Νύχτα του Μπερνς τείνει να τηρείται ευρύτερα, ιδιαίτερα εκτός Σκωτίας. Το 2006, το κοινοβούλιο της Σκωτίας ψήφισε τον Νόμο για τις Τραπεζικές Εορτές της Ημέρας του Αγίου Ανδρέα (Σκωτία) το 2007, ορίζοντας την ημέρα ως επίσημη αργία. Η Ημέρα Ταρτάν είναι μια πρόσφατη καινοτομία από τον Καναδά.
Το εθνικό ζώο της Σκωτίας είναι ο μονόκερος, ο οποίος είναι σκωτσέζικο εραλδικό σύμβολο από τον 12ο αιώνα. μικρογραφία|[[Σούπα κόκορα]]
Φαγητό και ποτό
Η Σκωτία είναι περίφημη για την παραγωγή ουίσκι, με πολλά αποστακτήρια να βρίσκονται σε όλη τη χώρα. Διάσημο επίσης είναι το άιρον μπρου (Irn-Bru), μη αλκοολούχο αναψυκτικό που παράγεται και καταλανώνεται κατά κόρον στη Σκωτία, και έχει συνδεθεί με τη μοντέρνα κουλτούρα της, το άλλο εθνικό ποτό της Σκωτίας.
Εθνικό πιάτο της Σκωτίας μπορεί να θεωρηθεί το χάγκις, πιάτο που φτιάχνεται από κιμά των εντοσθίων προβάτου, βρώμη και καρυκεύματα. Γνωστό επίσης είναι το σκωτσέζικο πρωινό, παρεμφερές με το αγγλικό πρωινό.
Η σκωτσέζικη κουζίνα έχει ξεχωριστές ιδιότητες και δικές της συνταγές, αλλά μοιράζεται πολλά στοιχεία με την ευρύτερη βρετανική και ευρωπαϊκή κουζίνα ως αποτέλεσμα τοπικών και ξένων επιρροών, τόσο αρχαίων όσο και σύγχρονων. Τα παραδοσιακά σκωτσέζικα πιάτα συνυπάρχουν μαζί με διεθνή τρόφιμα που προκλήθηκαν από τη μετανάστευση. Το φυσικό μαγείρεμα της Σκωτίας με κυνήγι, γαλακτοκομικά προϊόντα, ψάρια, φρούτα και λαχανικά είναι ο κύριος παράγοντας στην παραδοσιακή μαγειρική της Σκωτίας, η οποία χαρακτηρίζεται από μεγάλη εξάρτηση από την απλότητα και την έλλειψη μπαχαρικών από το εξωτερικό, καθώς ήταν ιστορικά σπάνιο να βρεθούν στη Σκωτία και ακριβά. Κατά τη διάρκεια του Ύστερου Μεσαίωνα και της πρώιμης σύγχρονης εποχής, η γαλλική κουζίνα έπαιξε ρόλο στη μαγειρική της Σκωτίας λόγω των πολιτιστικών ανταλλαγών που προκλήθηκαν από τη «Παλαιά συμμαχία», ειδικά κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Μαρίας, Βασίλισσας της Σκωτίας. Η Μαρία, κατά την επιστροφή της στη Σκωτία, έφερε μια συνοδεία Γάλλων που θεωρείται υπεύθυνη για την επανάσταση στη μαγειρική της Σκωτίας και για κάποια από τη μοναδική ορολογία τροφίμων της Σκωτίας.
Οικονομία
Το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ) της Σκωτίας, συμπεριλαμβανομένου του πετρελαίου και του φυσικού αερίου που παράγεται στα ύδατα της Σκωτίας, υπολογίστηκε σε 150 δισεκατομμύρια λίρες για το ημερολογιακό έτος 2012. Το 2014, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Σκωτίας ήταν ένα από τα υψηλότερα στην ΕΕ. Τον Απρίλιο του 2019 το ποσοστό ανεργίας στη Σκωτία ήταν 3,3%, κάτω από το συνολικό ποσοστό του Ηνωμένου Βασιλείου, 3.8%, και το ποσοστό απασχόλησης της Σκωτίας ήταν 75.9%. δεξιά|μικρογραφία|Η [[Τράπεζα της Σκωτίας έχει την έδρα της στο Εδιμβούργο και είναι μια από τις παλαιότερες τράπεζες στον κόσμο.]] Το Εδιμβούργο είναι το κέντρο χρηματοοικονομικών υπηρεσιών της Σκωτίας. Πολλές μεγάλες χρηματοοικονομικές εταιρείες εδρεύουν εκεί, όπως: Lloyds Banking Group (ιδιοκτήτες του HBOS). η κρατική Βασιλική Τράπεζα της Σκωτίας και η Standard Life. Το Εδιμβούργο κατατάχθηκε 15ο στον κατάλογο των παγκόσμιων χρηματοοικονομικών κέντρων το 2007, αλλά έπεσε στην 37η θέση το 2012, μετά από ζημιά στη φήμη του, και το 2016 κατατάχθηκε στην 56η θέση από 86. Η κατάστασή του είχε επιστρέψει στη 17η θέση μέχρι το 2020.
Το 2014, οι συνολικές εξαγωγές της Σκωτίας (εξαιρουμένου του εμπορίου εντός του Ηνωμένου Βασιλείου) εκτιμήθηκαν σε 27.5 δισεκατομμύρια λίρες, περίπου 31 δισεκατομμύρια ευρώ. Οι κύριες εξαγωγές της Σκωτίας περιλαμβάνουν ουίσκι, ηλεκτρονικά είδη και χρηματοοικονομικές υπηρεσίες. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι Κάτω Χώρες, η Γερμανία, η Γαλλία και η Νορβηγία αποτελούν τις κύριες εξαγωγικές αγορές της χώρας.
Το ουίσκι είναι ένα από τα πιο γνωστά προϊόντα της Σκωτίας. Οι εξαγωγές του αυξήθηκαν κατά 87% τη δεκαετία 2003-2012 και αποτιμήθηκαν σε 4.3 δισεκατομμύρια λίρες το 2013, που ήταν το 85% των εξαγωγών τροφίμων και ποτών της Σκωτίας. Υποστηρίζει περίπου 10.000 άμεσες θέσεις εργασίας και 25.000 έμμεσες θέσεις εργασίας. Μπορεί να συνεισφέρει 400–682 εκατομμύρια λίρες στη Σκωτία, αντί για πολλά δισεκατομμύρια λίρες, καθώς περισσότερο από το 80% του παραγόμενου ουίσκι ανήκει σε μη σκωτσέζικες εταιρείες. Μια ενημέρωση που δημοσιεύθηκε το 2002 από το Κέντρο Πληροφοριών του Κοινοβουλίου της Σκωτίας για την Επιτροπή Επιχειρήσεων και Δια Βίου Μάθησης του κοινοβουλίου της Σκωτίας ανέφερε ότι ο τουρισμός αντιπροσώπευε έως και το 5% του ΑΕΠ και το 7,5% των θέσεων εργασίας.
Η Σκωτία ήταν μια από τις βιομηχανικές δυνάμεις της Ευρώπης από την εποχή της Βιομηχανικής Επανάστασης και μετά, έγινε παγκόσμιος ηγέτης στη μεταποίηση. Αυτό άφησε μια κληρονομιά στην ποικιλία των αγαθών και των υπηρεσιών που παράγει η Σκωτία, από κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα, ουίσκι και κουλουράκια μέχρι κινητήρες αεριωθουμένων οχημάτων, λεωφορεία, λογισμικό ηλεκτρονικών υπολογιστών, πλοία, ηλεκτρονικά και μικροηλεκτρονικά, καθώς και τραπεζικές υπηρεσίες, διαχείριση επενδύσεων και άλλες συναφείς χρηματοοικονομικές υπηρεσίες. Όπως και οι περισσότερες άλλες προηγμένες βιομηχανικές οικονομίες, η Σκωτία έχει δει μια μείωση της σημασίας τόσο των μεταποιητικών βιομηχανιών όσο και των πρωτογενών εξορυκτικών βιομηχανιών. Αυτό έχει συνδυαστεί με την άνοδο του τομέα των υπηρεσιών της οικονομίας, ο οποίος έχει γίνει ο μεγαλύτερος τομέας στη Σκωτία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία του Ηνωμένου Βασιλείου Σκωτια
Φερδινάνδος της Καστίλης
Ο Φερδινάνδος, ισπαν. don Fernando (1189 - 14 Οκτωβρίου 1211) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέα ήταν διάδοχος της Καστίλης.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος (επιζήσας) γιος του Αλφόνσου Η΄ της Καστίλης και της Ελεονόρας των Ανζού, κόρης του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας.
Γεννήθηκε στην Κουένκα και ήταν πρίγκιπας (infante) της Καστίλης. Τα χρονικά τον περιγράφουν ως δυνατό, όμορφο, ευλαβή και με σταυροφορικό ζήλο. Το Chronicon mundi τού ιστορικού Λούκας δε Τουύ αναφέρει ότι ήθελε να εκτοπίσει τους Εβραίους από την Ισπανία.
Καθώς επέστρεφε από μία εκστρατεία στα όρη Σαν Βιθέντε εναντίον των Μουσουλμάνων, ασθένησε από πυρετό στη Μαδρίτη και απεβίωσε. Τάφηκε στο Μπούργος (πρωτεύουσα της Λεόν), στη μονή Λας Ουέλγας. Ο πατέρας του ετοίμαζε την εκστρατεία εναντίον της Λας Νάβας δε Τολόσα, όταν έμαθε το συμβάν. Το πένθος του ήταν απαρηγόρητο και ο στρατός μαζεύτηκε γύρω του για να τον παρηγορήσει, όπως και η σύζυγός του Ελεονόρα. Έκανε δωρεά υπέρ του γιου του στο Νοσοκομείο ντελ Ρέυ υ ντε λα Ρέινα και στη μονή Λας Ουέλγας.
Ο τροβαδούρος Ζιρώτ ντε Καλάνσο έγραψε ένα ποίημα στο Οσσιτανικά εξαίροντας τις αρετές του και παραβάλλοντάς τον με τα αδέλφια της Ελεονόρας Ερρίκος ο Νεότερος, Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος και Γοδεφρείδος Β΄ της Βρετάνης.
Πηγές
Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας
Λοξίας
Η λέξη Λοξίας ήταν αρχαία θρησκευτική επίκληση, και συγκεκριμένα μια ονομασία του θεού Απόλλωνα. Η ονομασία αυτή αποδίδεται από μερικούς στο γεγονός ότι οι χρησμοί του Μαντείου των Δελφών ήταν διφορούμενοι («λοξοί»). Η επικρατούσα άποψη όμως, «χωρίς αμφιβολία» σύμφωνα με κάποιες πηγές, είναι ότι συνδέεται με το όνομα της Λοξούς. Η Λοξώ ήταν η τροφός που ανέθρεψε τον Απόλλωνα.
Εκφράσθηκε επίσης η γνώμη ότι το επίθετο αυτό εξηγεί τον λοξό κύκλο/διαδρομή του ήλιου στον ουρανό, ενώ νεότεροι μελετητές το συσχετίζουν και με τη λατινική λέξη lux = φως.
Πηγές
Λοξιας
ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 1999-00
Η διοργάνωση της περιόδου 1999-2000 ήταν η όγδοη από την καθιέρωση του Champions League και η τεσσαρακοστή πέμπτη από το ξεκίνημα του κυπέλλου πρωταθλητριών. Το κύπελλο κατέκτησε η Ρεάλ Μαδρίτης για όδγοη φορά στην ιστορία της κερδίζοντας στον τελικό τη Βαλένθια με σκορ 3-0. Ο τελικός πραγματοποιήθηκε στις 24 Μαΐου, στο Παρίσι  και τον παρακολούθησαν 72.000 θεατές. Αναλυτικά τα αποτελέσματα της διοργάνωσης:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1999 Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2000
Ρωσοκριμαϊκοί πόλεμοι
Οι Ρωσοκριμαϊκοί πόλεμοι, ήταν σειρά πολέμων του 16ου αιώνα, μεταξύ των ετών 1507–1572, ανάμεσα στους Ρώσους του Μεγάλου δουκάτου της Μόσχας (1340 –1547, Μοσχοβία), της μετεξέλιξής του ως Βασιλείου της Ρωσίας (1547–1721) και των Τατάρων του Χανάτου της Κριμαίας (1449–1783), που ήταν υποτελείς στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Αιτίες
Μια από τις κύριες αιτίες των Ρωσοκριμαϊκών πολέμων ήταν για τον έλεγχο της περιοχής του ποταμού Βόλγα. Επίσης οι προσπάθειες για την εμπόδιση του τουρκικού επεκτατισμού. Τον 16ο αιώνα η περιοχές των άγριων στεπών της Ρωσίας ήταν συχνά εκτεθειμένες σε επιδρομές των Τατάρων. Επίσης η βία και οι ίδιοι οι πόλεμοι, αμέσως μετά τη λήξη τους δημιουργούσαν τις νέες προϋποθέσεις για τους επόμενους πολέμους. Κατά τη διάρκεια των πολέμων αυτών οι Τάταροι της Κριμαίας, οι οποίοι υποστηρίζονταν από τον τουρκικό στρατό εισέβαλαν στην κεντρική Ρωσία και κατέστρεψαν το Ριαζάν (Ryazan), έκαψαν τη Μόσχα κατά τη διάρκεια του Ρωσοκριμαϊκού πολέμου το 1571 και πήραν 150.000 Ρώσους αιχμάλωτους. Ωστόσο, το επόμενο έτος, το 1572, οι Τάταροι ηττήθηκαν στη Μάχη του Μολοντί. Αργότερα, οι επιδρομές των Τατάρων στο Χανάτο της Κριμαίας συνεχίστηκαν και τον επόμενο αιώνα, εισέβαλαν αρκετές φορές και τελικά το κατέκτησαν πρόσκαιρα στα τέλη του 18ου αιώνα. Οι Τάταροι θα χάσουν τελικά την επιρροή τους στην περιοχή και οι Μοσχοβίτες μετά την προσάρτηση των εδαφών αυτών θα επεκτείνουν τη σφαίρα επιρροής, ως της προς το νότο κοντά στο Βόρειο Καύκασο και την Κασπία Θάλασσα.
Οι συγκρούσεις αυτές ήρθαν στην επιφάνεια αμέσως μετά την ίδρυση του Χανάτου του Κασίμ (Qasim Khanate, 1452–1681), υποτελούς κράτους της Μοσχοβίας και την κυριαρχία της Μόσχας κατά τη διάρκεια των Ρωσοκαζανικών πολέμων (1438-1552), δηλαδή από τα μέσα του 15ου αιώνα ως το 1552, όταν ο Τσάρος Ιβάν ο Τρομερός ενσωμάτωσε το Χανάτο του Καζάν στη Ρωσία.
Ιστορία
Οι επιδρομές των Τατάρων της Κριμαίας στη Μοσχοβία, η οποία τότε ήταν γνωστή και ως Μέγα Δουκάτο της Μόσχας, ξεκίνησαν το 1507, μετά το θάνατο του Μεγάλου Δούκα της Μόσχας Ιβάν Γ΄ της Ρωσίας, όταν το Χανάτο της Κριμαίας επιτέθηκε στις ρωσικές πόλεις Μπέλεφ και Κοζέλσκ. Τον 16ο αιώνα τα σύνορα για τις άγριες στέπες, ήταν κοντά στην πόλη Ριαζάν, κοντά στον ποταμό Οκά, παραπόταμο του Βόλγα και κοντά στον ποταμό Γιέλετς, παραπόταμο του ποταμού Ντον, κοντά στο Σόσνα (Sosna). Η κύρια διαδρομή για τη Μόσχα ήταν η “Διαδρομή Μουράβα” (Muravsky Trail ή Murava Route), πηγαίνοντας από τον κριμαϊκό Ισθμό του Περεκόπ μέχρι την πόλη Τούλα μεταξύ των λεκανών απορροής των ποταμών Δνείπερου και Σαβέρσκι Ντόνετς (Severskiy Donets). Διεισδύοντας μόνο για περίπου 100-200 χιλιόμετρα στο ρωσικό έδαφος, οι Τάταροι μπορούσαν να γυρίσουν άνετα πίσω, μετά από εκτεταμένες λεηλασίες και απαγωγές. Οι αιχμάλωτοί τους, αποστέλλονταν στην κριμαϊκή πόλη Θεοδοσία για να πωληθούν.
Ο ρωσικός πληθυσμός στις παραμεθόριες αυτές περιοχές ήταν και αυτός που υπέφερε σε μεγάλο βαθμό από αυτές τις επιδρομές. Αυτή η μείωση του πληθυσμού, σε συνδυασμό με την αδυναμία άμυνας των ρωσικών οικισμών στις νότιες περιοχές, όπου το κλίμα ήταν πιο ευνοϊκό για τη γεωργία, εμπόδιζαν την κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη της Μοσχοβίας.
Γιώργος Μπατατούδης
Ο Γιώργος Μπατατούδης είναι Έλληνας πολιτικός μηχανικός και επιχειρηματίας.
Ρωσοκριμαϊκοί πόλεμοι
Ιστορία
Οι πιο επικίνδυνες επιδρομές - εισβολές, έγιναν το 1517 και το 1521 (υποστηριζόμενες από το Χανάτο του Καζάν), το 1537 (υποστηριζόμενη από το Χανάτο του Καζάν, τους Λιθουανούς και την Οθωμανική Αυτοκρατορία), το 1552, το 1555, μεταξύ των ετών 1570-1572 (που υποστηρίζονταν από τη Σουηδία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία), τα έτης 1589, 1593, 1640, 1666-1667 (που υποστηρίζονταν από την Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία), το 1671 και το 1688.
Γιώργος Μπατατούδης
Υπήρξε ιδιοκτήτης της τεχνικής εταιρείας ΕΡΓΑΣ ΑΤΕ, της εταιρείας δορυφορικών επικοινωνιών Intersat, του τηλεοπτικού σταθμού Seven X, του ιστορικού Ακροπόλ Παλάς στην Αθήνα, το οποίο το 1999 πωλήθηκε στο υπουργείο Πολιτισμού επί υπουργίας Ευάγγελου Βενιζέλου, πρόεδρος της ΠΑΕ ΑΕΛ και μεγαλομέτοχος (1997-2004) και πρόεδρος της ΠΑΕ ΠΑΟΚ (επί των ημερών του ο ΠΑΟΚ κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας το 2001 και το 2003).
Παχυσαρκία στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα, η παχυσαρκία είναι ένα αυξανόμενο πρόβλημα για τη χώρα. Οι Έλληνες υιοθετούν έναν δυτικό τρόπο διατροφής και απομακρύνονται από τον ενεργό τρόπο ζωής που είχαν παλιά. Οι υγειονομικοί δηλώνουν ότι είναι μια από τις κύριες αιτίες θανάτων που μπορούν να αποφευχθούν στην Ελλάδα.
Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ του Λίχτενσταϊν
Ο Φραγκίσκος-Ιωσήφ Α΄, γερμ. Franz Joseph I (19 Νοεμβρίου 1726 - 18 Αυγούστου 1781) από τον Οίκο του Λίχτενσταϊν ήταν πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν (1772-1781).
Παχυσαρκία στην Ελλάδα
Επισκόπηση
Οι Ευρωπαϊκοί λαοί απομακρύνονται από τον μεσογειακό τρόπο ζωής και κινούνται προς ένα πιο δυτικό τρόπο ζωής. Η εμμονή στο γρήγορο φαγητό και η περιορισμένη καθημερινή δραστηριότητα είναι οι κύριες αιτίες της επιδείνωσης των ποσοστών παχυσαρκίας στην Ελλάδα. Ένα άρθρο του Associated Press αναφέρει ότι σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες τα ποσοστά των παχύσαρκων ατόμων ως προς τον συνολικό πληθυσμό είναι υψηλότερο από το αντίστοιχο ποσοστό των Ηνωμένων Πολιτειών.
Οι αυξανόμενες ανησυχίες στην Ελλάδα για την παχυσαρκία έχουν γίνει ένα θέμα που δεν ήταν εμφανές στο παρελθόν, λόγω της ανόδου στη κατανάλωση των τροφών με υψηλή περιεκτικότητα σε θερμίδες, όπως το γρήγορο φαγητό (fast food) και λόγω των μειωμένων επίπεδων δραστηριότητας. Η παχυσαρκία φέρνει στο φως προβλήματα, όπως ο διαβήτης και η καρδιαγγειακή νόσος.
Γιώργος Μπατατούδης
Στις 24 Μαρτίου 2009 καταδικάστηκε πρωτόδικα σε 10 χρόνια φυλάκισης χωρίς αναστολή για το αδίκημα της υπεξαίρεσης 2,5 δισεκατομμυρίων δραχμών από την εταιρεία Ιnteractive και, θεωρούμενος ως φυγόδικος, δεν είχε από τότε το δικαίωμα να επισκεφτεί την Ελλάδα, καθώς, αν το έπραττε, θα συλλαμβανόταν άμεσα. Στις 8 Ιουνίου 2010 συνελήφθη από τις αστυνομικές αρχές της Λιβύης, μετά από διεθνές ένταλμα σύλληψης, που εξέδωσαν σε βάρος του οι δικαστικές αρχές της Θεσσαλονίκης, αλλά τελικά αθωώθηκε από το Εφετείο, και πλέον είναι ελεύθερος και δεν αντιμετωπίζει καμία κατηγορία.
Κάποιοι αναφέρονται στον Μπατατούδη με το ψευδώνυμο Μπάτμαν, λόγω του επωνύμου του αλλά και επειδή ως πρόεδρος του ΠΑΟΚ συνήθιζε να φοράει ένα χαρακτηριστικό μαύρο δερμάτινο παλτό, που έφτανε ως τους αστραγάλους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες Κατηγορία:Έλληνες ξενοδόχοι Κατηγορία:Έλληνες πρόεδροι αθλητικών συλλόγων Κατηγορία:Πρόεδροι ΠΑΕ ΠΑΟΚ
Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ του Λίχτενσταϊν
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Εμμανουήλ και της Μαρίας-Άννας-Αντωνίας κόμισσας του Ντήτριχσταϊν-Βάιχσελστατ και βαρόνης του Χόλλενμπουρκ & Φίνκενσταϊν.
Γεννήθηκε στο Μιλάνο και είχε άλλα 12 αδέλφια. Το 1772 διαδέχθηκε τον θείο του Ιωσήφ-Βέντσελ πρίγκιπα του Λίχτενσταϊν, μια και ο πατέρας του είχε αποβιώσει ένα έτος πριν. Ήδη από το 1723, όταν απεβίωσε βρέφος και ο τρίτος γιος του θείου του, ο Ιωσήφ-Βέντσελ τον πήρε μαζί του· ο Φραγκίσκος-Ιωσήφ ακολούθησε τον θείο του κατά την εκστρατεία στη Βόρειο Ιταλία και πολέμησε μαζί του στη μάχη της Πιασέντσα το 1746. Εκεί νίκησε η Γερμανία, της οποίας σύμμαχος ήταν το Λίχτενσταϊν.
Το επόμενο έτος έγινε πρίγκιπας του Λίχτενσταϊν και έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τα οικονομικά προβλήματα του κρατιδίου και την ολοένα αυξανόμενη συλλογή τέχνης του. Απεβίωσε στο Μετς σε ηλικία 55 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1750 τη Μαρία-Λεοπολδίνα, κόρη του Φραγκίσκου-Φιλίππου κόμη του Στέρνμπερκ από τη Βοημία και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Λίχτενσταϊν
Ρωσοκριμαϊκοί πόλεμοι
1571
Τον Μάιο του 1571 ισχυρός στρατός από το Χανάτο της Κριμαίας και την Οθωμανική Αυτοκρατορία με επικεφαλής τον Χαν της Κριμαίας Ντεβλέτ Α΄ Γκιρέι διέλυσε τη συνοριοφυλακή των Ρώσων και ο στρατός μη έχοντας δυνάμεις να σταματήσει την εισβολή, υποχώρησε ως τη Μόσχα. Οι επιτιθέμενοι κατέστρεψαν τις απροστάτευτες πόλεις και τα χωριά γύρω από τη Μόσχα, και στη συνέχεια έβαλαν φωτιά στα προάστια της πρωτεύουσας. Η φωτιά επεκτάθηκε και η Μόσχα κάηκε ολοσχερώς. Τα θύματα της εισβολής των μαχών και της πυρκαγιάς ήταν περίπου 80.000, ενώ περίπου 150.000 Ρώσοι αιχμαλωτίσθηκαν.
1572
Μετά το κάψιμο της Μόσχας, ο Χαν Ντεβλέτ Α΄ Γκιρέι, υποστηριζόμενος από την Οθωμανική Αυτοκρατορία εισέβαλε και πάλι τη Ρωσία, ωστόσο, αυτή τη φορά απωθήθηκε κατά τη Μάχη στο Μολοντί. Τον Ιούλιο-Αύγουστο του 1572, ο ισχυρός στρατός των 120.000 ανδρών του Χανάτου της Κριμαίας νικήθηκε από τους Ρώσους με επικεφαλής τον πρίγκιπα Μιχαήλ Ιβάνοβιτς Βοροτίνσκι (Mikhail Ivanovich Vorotynsky) και τον πρίγκιπα Ντιμίτρι Χβοροστίνιν (Dmitriy Khvorostinin).
Μεταγενέστερη κατάσταση
Αργότερα, η ρωσική επεκτατικότητα στράφηκε προς τη Μαύρη Θάλασσα και οι Ρώσοι εισέβαλαν στο Χανάτο της Κριμαίας αρκετές φορές, κατά τον 18ο αιώνα, και τελικά το κατέκτησαν κατά τη διάρκεια των μεταγενέστερων Ρωσοτουρκικών πολέμων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσοτουρκικοί πόλεμοι Κατηγορία:Πόλεμοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
1540
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1540 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Κλειστό Γυμναστήριο Κανήθου «Τάσος Καμπούρης»
Ιστορία
Το Κλειστό Γυμναστήριο Κανήθου «Τάσος Καμπούρης» χρησιμοποιήθηκε ως έδρα των επαγγελματικών ομάδων καλαθοσφαίρισης Α.Γ.Ε. Χαλκίδα και Ίκαρος Καλλιθέας. Ο ανδρικός επαγγελματικός σύλλογος καλαθοσφαίρισης Γ.Σ. Κύμης, χρησιμοποίησε επίσης το γήπεδο για τους εντός έδρας αγώνες του, όταν έπαιξε στην Α1 Εθνική κατηγορία. Το γήπεδο έχει επίσης φιλοξενήσει μερικούς από τους εντός έδρας αγώνες της Ευρωλίγκα γυναικών της ομάδας καλαθοσφαίρισης γυναικών του Ολυμπιακού.
Το γήπεδο φιλοξένησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πάλης Γυναικών του 2002, το Ελληνικό All-Star Game καλαθοσφαίρισης 2003 και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U20 Κατηγορία B του 2016. Χρησιμοποιήθηκε επίσης ως χώρος φιλοξενίας από την Εθνική Ελλάδας καλαθοσφαίρισης γυναικών, κατά τη διάρκεια των προκριματικών του Ευρωμπάσκετ γυναικών 2017 και Ευρωμπάσκετ γυναικών 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κλειστά στάδια στην Ελλάδα Κατηγορία:Γήπεδα καλαθοσφαίρισης στην Ελλάδα Κατηγορία:Γήπεδα πετοσφαίρισης στην Ελλάδα
Νέο Πεδινό Λήμνου
thumb|right|200px|Οι Άγ. Πάντες. thumb|right|200px|Το ηρώο. Το Νέο Πεδινό είναι το νεότερο χωριό της Λήμνου. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λήμνου της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου (πρόγραμμα Καλλικράτης).
Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την  τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας ήταν έδρα του ομώνυμου δημοτικού διαμερίσματος του   Δήμου Νέας Κούταλης. Παλαιότερα ανήκε στον  νομό Λέσβου.
Χτίστηκε στη σημερινή του θέση μετά από το σεισμό του 1968, από τον οποίο ερειπώθηκε το αρχικό χωριό, το Πεδινό. Γι΄αυτό αναφέρεται ως Νέο Πεδινό, ενώ το αρχικό χωριό αποκαλείται και Παλαιό Πεδινό.
Βρίσκεται στην κεντρική Λήμνο και έχει πληθυσμό 331 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2001.
Ίδρυση
Μετά το σεισμό του 1968 που ερείπωσε το αρχικό χωριό κι έπειτα από υποδείξεις γεωλόγων αποφασίστηκε να μη ξαναχτιστεί στην ίδια θέση αλλά σε άλλη σταθερότερη, κοντά στη Νέα Κούταλη. Από τότε τα δυο χωριά αποτελούν ενιαίο οικιστικό σύνολο αλλά συνιστούσαν δυο ξεχωριστές κοινότητες ως το 1998 που εντάχθηκαν στο Δήμο Ν. Κούταλης.
Ο οικισμός του Νέου Πεδινού ξεκίνησε να χτίζεται στις αρχές της δεκαετίας του '70 και το χτίσιμό του ολοκληρώθηκε γύρω στα 1976. Κτίστηκε με εράνους και με εισφορά από το μισθό όλων των δημοσίων υπαλλήλων της χώρας. Έχει καλή ρυμοτομία, με όμορφα σπιτάκια αλλά χωρίς το παραδοσιακό χρώμα του παλιού. Όμως, είναι καταπράσινο με μεγάλες δενδροστοιχίες και μια όμορφη πλατεία γύρω από τον κεντρικό ναό των Αγίων Πάντων.
Ο ναός
Ο ναός των Αγίων Πάντων χτίστηκε το 1996 με ανάδοχο το Δημήτριο Κουλερή.
Ο περικαλλής ναός των Αγίων Πάντων Νέου Πεδινού ανεγέρθηκε με την βοήθεια όλων των ευσεβών Πεδινιωτών. Πρωτεργάτες του θεάρεστου αυτού έργου λατρείας του Τριαδικού Θεού υπήρξαν ο μακαριστός εφημέριος Πεδινού π. Κωνσταντίνος Αμπανάβας και ο δραστήριος γραμματέας της πρώην κοινότητας αείμνηστος Δημήτριος Κουρνιώτης.
Και οι δύο αυτοί αγωνίστηκαν με όλες τους τις δυνάμεις στη διατήρηση των μοναδικών θρησκευτικών κειμηλίων της Ιεράς Μονής Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στον Αλεξόπυργο.
Κάτοικοι
Αρχικά το νέο χωριό είχε ελάχιστο πληθυσμό, αφού μετά το σεισμό οι κάτοικοι του παλιού χωριού διασκορπίστηκαν. Τη δεκαετία του '80 άρχισε να ανακάμπτει πληθυσμιακά και το 1991 απογράφηκαν 398 άτομα.