cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κραβ Μαγκά
Το Κραβ Μαγκά ξεκίνησε καθαρά ως επιχειρησιακό (Οperational Κrav Μaga) και διδασκόταν αποκλειστικά και μόνο σε ειδικά σώματα του στρατού, της αστυνομίας, των μυστικών υπηρεσιών και ορισμένων ομάδων συνοδευτικής ασφάλειας επισήμων προσώπων του Ισραήλ. Διδάσκεται και περιλαμβάνεται σε όλες τις εκπαιδεύσεις τους όπως αντιτρομοκρατίας, αντισαμποτάζ, ασφάλειας εγκαταστάσεων, ασφάλειας υψηλών προσώπων κ.ά., και σήμερα είναι το επίσημο σύστημα αυτοάμυνας και μάχης του Ισραήλ αναγνωρισμένο από τα Υπουργεία Πολιτισμού και Εθνικής Άμυνας. Με την πάροδο των χρόνων προσαρμόστηκε και πέρασε στους Ισραηλινούς πολίτες και την Ευρώπη σαν το πιο πρακτικό και αποτελεσματικό σύστημα αυτοάμυνας. Σήμερα εξελίσσεται σε άκρως δημοφιλή τέχνη που συνδυάζει τη σωματική άσκηση και αυτοπροστασία. Διασημότητες του Χόλιγουντ, όπως η Τζένιφερ Λόπεζ, η Αντζελίνα Τζολί, η Kάμερον Ντίαζ, ο Ματ Ντέιμον το έχουν εντάξει ήδη στο πρόγραμμά τους, ενώ πάνω από 200.000 άνθρωποι σε όλο τον κόσμο μυούνται ήδη στα μυστικά του κραβ μαγκά. Προσαρμοσμένο στις ανάγκες του απλού πολίτη, το κραβ μαγκά βασίζεται στο έμφυτο ένστικτο του ανθρώπου για αυτοσυντήρηση και χρησιμοποιεί χέρια, βραχίονες, αγκώνες, πόδια, γόνατα και κεφάλι, για επιθέσεις σε ευαίσθητα σημεία του σώματος, όπως αυτιά, ματιά, λαιμό ή τη βουβωνική χώρα και άλλα, με απώτερο στόχο την αυτοπροστασία. Απευθύνεται σε όλους, ανεξαρτήτως ηλικίας ή σωματικής κατασκευής, είναι εύκολο στην εκμάθησή του, δεν απαιτεί πολύχρονη εκπαίδευση κι επιπλέον μπορεί να χρησιμοποιηθεί και από άτομα με περιορισμένες κινητικές δυνατότητες.
Οι τέσσερις Krav Maga Masters του Ίμι στο Ισραήλ
Το 1978 ο Ίμι Λίχτενφελντ ίδρυσε την Ισραηλινή Ομοσπονδία Κραβ Μαγκά (Israeli Krav Maga Association - IKMA), της οποίας και διετέλεσε πρόεδρος. Αργότερα, παρουσιάστηκε η ανάγκη της εξάπλωσης του Κραβ Μαγκά και πέρα από τα σύνορα του Ισραήλ, γι'αυτό και ο ίδιος ίδρυσε το 1996 τη Διεθνή Ομοσπονδία Κραβ Μαγκά (International Krav Maga Federation - IKMF) με πρόεδρο τον Εγιάλ Γιανίλοβ και επικεφαλής εκπαιδευτές τους τρείς πιο υψηλόβαθμους μαθητές του, επιπέδου Master.
Ο Ίμι απένειμε τον υψηλότερο τίτλο του Master level 3 στον Εγιάλ Γιανίλοβ και σε τρεις τον τίτλο του Master level 2, Έλι Μπεν Άμι, Άβι Μογιάλ, και Γκάμπι Νόαχ. Μετα την αποχώρηση του προέδρου Εγιαλ Γιανίλοβ το 2010, ο Άβι Μογιάλ αποτελεί τον εν ενεργεία πρόεδρο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Κραβ Μαγκά (IKMF) https://kravmaga-ikmf.com/, οι υπόλοιποι δύο Masters έχουν αποχωρήσει ήδη από αυτήν. Οι δύο εξ αυτών μάλιστα, ο Εγιάλ Γιανίλοβ και ο Γκάμπι Νόαχ, ίδρυσαν τις Ομοσπονδίες "Krav Maga Global" ΚΜG https://krav-maga.com/ και "International Krav Maga " https://www.kravmaga.com/ αντίστοιχα, στις οποίες αυτη τη στιγμή διατελούν πρόεδροι.
Οι δύο Επικεφαλής εκπαιδευτές του Υπουργείου Άμυνας του Ισραήλ (IDF)
Το 1968 ο Eli Avikzar, ο κύριος μαθητής του Imi που πήρε την πρώτη μαύρη ζώνη συνέχισε τις εκπαιδεύσεις μέσα στο στρατό του Ισραήλ IDF. Έπειτα ο Boaz Aviram έγινε ο τρίτος που ήταν και ο τελευταίος επικεφαλής εκπαιδευτής (Chief Instructor) που είχε μελετήσει άμεσα τόσο με τον Lichtenfeld όσο και με τον Avikzar. Ακολούθησε την ύλη της IDF, και προσάρμοσε αντεπιθετικές τεχνικές, χτίζοντας ένα αντεπιθετικό, αποτελεσματικό, εκπαιδευτικό σύστημα μάχης σώμα με σώμα.
Ιστορικό
Ο Imre Lichtenfeld (γνωστός επίσης και ως Imi Sde–Or) γεννήθηκε το 1910 στη Βουδαπέστη, Ουγγαρία και μεγάλωσε στην Μπρατισλάβα (Σλοβακία). ''Ο Lichtenfeld έγινε ενεργός σε ένα ευρύ φάσμα αθλημάτων, συμπεριλαμβανομένης της γυμναστικής, της πάλης και της πυγμαχίας. Το 1928, ο Lichtenfeld κέρδισε το Σλοβακικό Πρωτάθλημα Πάλης Νεολαίας και το 1929 το πρωτάθλημα ενηλίκων (τμήματα ελαφριού και μεσαίου βάρους). Την ίδια χρονιά, κέρδισε επίσης το εθνικό πρωτάθλημα πυγμαχίας και ένα διεθνές πρωτάθλημα γυμναστικής. Κατά τη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας, οι αθλητικές δραστηριότητες του Imi επικεντρώθηκαν κυρίως στην πάλη, τόσο ως διαγωνιζόμενος όσο και ως εκπαιδευτής.''
Στα μέσα της δεκαετίας του 1930, αντισημιτικές ταραχές άρχισαν να απειλούν τους Εβραίους της Μπρατισλάβα. Ο Lichtenfeld έγινε ηγέτης μιας ομάδας Εβραίων μπόξερ και παλαιστών που βγήκαν στους δρόμους για να υπερασπιστούν τις εβραϊκές συνοικίες ενάντια στον αυξανόμενο αριθμό εθνικών σοσιαλιστικών κομμάτων και αντισημιτικών κακοποιών. Ο Lichtenfeld γρήγορα ανακάλυψε ότι οι πραγματικές μάχες του δρόμου ήταν πολύ διαφορετικές από τις μάχες σε αθλητικό περιβάλλον και παρόλο που οι αγώνες πυγμαχίας και πάλης ήταν καλός αθλητισμός, δεν ήταν πάντα πρακτικοί για την επιθετική και βίαιη φύση της μάχης του δρόμου. Ήταν τότε που άρχισε να επαναξιολογεί τις ιδέες του για την καταπολέμηση και άρχισε να αναπτύσσει τις δεξιότητες και τις τεχνικές που τελικά θα γινόταν το Krav Maga.
Έχοντας γίνει αγκάθι στην πλευρά των εξίσου αντισημιτικών τοπικών αρχών, το 1940 ο Lichtenfeld εγκατέλειψε το σπίτι του με την οικογένεια και τους φίλους του, στο τελευταίο προσφυγικό πλοίο για να δραπετεύσει από την Ευρώπη.
Αφού έφτασε στην Παλαιστίνη η οποία ήταν κάτω από τη Βρετανική κυριαρχία, ο Lichtenfeld προσχώρησε στην παραστρατιωτική οργάνωση Haganah για να προστατεύσει τους Εβραίους πρόσφυγες από τους Άραβες. Το 1944 ο Lichtenfeld ξεκίνησε να εκπαιδεύει μαχητές στους τομείς της εξειδίκευσής του: φυσική κατάσταση, κολύμβηση, πάλη, χρήση του μαχαιριού και άμυνα κατά των μαχαιριών. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Lichtenfeld εκπαιδεύτηκε σε διάφορες ελίτ των Haganah, συμπεριλαμβανομένης της Palmach (στις ειδικές δυνάμεις του Haganah και προδρόμου των ειδικών μονάδων των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων) και του Pal-Yam, καθώς και αστυνομικών μονάδων.
Το 1948, όταν ιδρύθηκε το κράτος του Ισραήλ και σχηματίστηκε η IDF, ο Lichtenfeld έγινε επικεφαλής εκπαιδευτής φυσικής κατάστασης και Krav Maga στη σχολή φυσικής αγωγής της IDF. Μέσα στην εκπαίδευση Krav Maga που δίδασκε ο Imi στους στρατιώτες ήταν ο χειρισμός ραβδιού μαχαιριού και πυροβόλων όπλων ως συσκευές χωρίς πυρά, κάτι το οποίο γίνεται μέχρι και σήμερα. Υπηρέτησε στην IDF για περίπου 20 χρόνια, κατά τη διάρκεια του οποίου ανέπτυξε και επεξεργάστηκε τη μοναδική του μέθοδο για αυτοάμυνα και μάχη σώμα με σώμα. Η αυτοάμυνα δεν ήταν μια νέα ιδέα, αφού σχεδόν όλες οι πολεμικές τέχνες είχαν αναπτύξει κάποια μορφή τεχνικών στην προσπάθειά τους να διεξάγουν διάφορα τουρνουά και αθλητικά πρωταθλήματα. Ωστόσο, η αυτοάμυνα βασίστηκε αυστηρά στις επιστημονικές και δυναμικές αρχές του ανθρώπινου σώματος.
Το 1965 η εκπαίδευση του τζούντο προστέθηκε ως μέρος της εκπαίδευσης Krav Maga και μέχρι το 1968 δεν υπήρχαν βαθμοί στο Krav Maga. Στη συνέχεια, οι βαθμοί ενός εκπαιδευομένου καθορίστηκαν σε μεγάλο βαθμό από τις γνώσεις του στο τζούντο.
Το 1968 ο Eli Avikzar, ο κύριος μαθητής του Imi που πήρε την πρώτη μαύρη ζώνη, άρχισε να μαθαίνει το αϊκίντο και το 1971 έφυγε για τη Γαλλία όπου πήρε μια καφέ ζώνη στο αϊκίντο. Μετά την επιστροφή του, ο Eli άρχισε να εργάζεται ως εκπαιδευτής δίπλα στoν Imi, όπου συνεργάστηκαν για να βελτιώσουν το Krav Maga με την ενσωμάτωση αϊκίντο και αντικρουόμενης άμυνας στο Krav Maga. Στη συνέχεια, το 1974, ο Imi συνταξιοδοτήθηκε και έδωσε στο Eli Avikzar το κέντρο κατάρτισης Krav Maga στη Netanya. Λίγο μετά, το 1976, ο Eli συμμετείχε στις ειδικές δυνάμεις της IDF, ως επικεφαλής του τμήματος Krav Maga. Ο ρόλος του Krav Maga στον στρατό προχώρησε πολύ μετά το διορισμό του Eli. Συνεχίζοντας την αριστεία ως μαθητής πολεμικών τεχνών, ο Eli πήγε στη Γερμανία το 1977 και πήρε μια μαύρη ζώνη στο αϊκίντο από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία και το 1989 ως ενεργό μέλος του σωματείου τζούντο. Ο Eli συνέχισε να αναπτύσσει το Krav Maga εντός της IDF έως τη συνταξιοδότησή του το 1987. Μέχρι τότε, ο Eli είχε εκπαιδεύσει 80.000 άνδρες στρατιώτες και 12.000 γυναίκες στρατιώτες.
Το 1978, ο Lichtenfeld ίδρυσε τη μη κερδοσκοπική ισραηλινή ένωση Krav Maga (IKMA ή KAMI) με αρκετούς ανώτερους εκπαιδευτές, με τον Eli Avikzar να βοηθά στη δημιουργία των επαγγελματικών επιτροπών τάξεων. Κατά την αποχώρησή του, ο Imi όρισε τον Haim Gidon ως διάδοχό του, να είναι ο Grand Master και ο πρόεδρος της IKMA.
Ο Eli αποχώρησε ως επικεφαλής εκπαιδευτής (Chief Instructor) Krav Maga το 1987 και ο Boaz Aviram έγινε ο τρίτος που ήταν και ο τελευταίος επικεφαλής εκπαιδευτής (Chief Instructor) που είχε μελετήσει άμεσα τόσο με τον Lichtenfeld όσο και με τον Avikzar. Ακολούθησε την ύλη της IDF, και την τελειοποίησε δοκιμάζοντάς την, αναλύοντας την, διυλίζοντάς την, και τεκμηριώνοντας όλες τις πτυχές της.
Ο Boaz Aviram παίρνοντας του Imrich Lichtenfeld και του Eli Avikzar την πρόθεση στο να δημιουργήσουν αντεπιθετικές τεχνικές, το επαναδιατύπωσε χτίζοντας ένα αντεπιθετικό, αποτελεσματικό, εκπαιδευτικό σύστημα μάχης σώμα με σώμα, το οποίο επίσης ονομάστηκε Αγνό Κραβ Μαγκά (Pure Krav Maga) το οποίο δεν είναι μόνο ένας Εβραϊκός ορισμός αλλά πολύ συχνά χρησιμοποιείται με λάθος τρόπο στις μέρες μας.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 έγινε πιο επιτακτική η ίδρυση διεθνούς ομοσπονδίας για το άθλημα λόγω της διεθνούς εξάπλωσης του. Τότε η Ένωση Κραβ Μαγκά είχε λειτουργικά προβλήματα λόγω των διαμαχών μεταξύ των υψηλόβαθμων εκπαιδευτών της.
Τότε ο Ίμι ίδρυσε μια νέα Διεθνής Ομοσπονδία Κραβ Μαγκά (IKMF), για το άθλημα με τη βοήθεια των πιο πιστών και υψηλόβαθμων μαθητών του καθώς και αξιοσέβαστων εκπαιδευτών όπως ο σημερινός πρόεδρος της ομοσπονδίας Άβι Μογιάλ. Η ίδρυση της ομοσπονδίας έγινε το 1996, μετά τη διάλυση της αρχικής Ισραηλινής ένωσης Krav Maga (IKMA).
Ο Λίχτενφελντ, ένας πολύτιμος δάσκαλος και μαχητής, έφυγε από τη ζωή στις 9 Ιανουαρίου του 1998, σε ηλικία 88 ετών στη Νετάνια του Ισραήλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολεμικές τέχνες Κατηγορία:Αθλητισμός στο Ισραήλ
Mercedes-Benz W221
Το Mercedes-Benz W221 (S-Class W221) ήταν ένα μεγάλο πολυτελές αυτοκίνητο της κατηγορίας F, που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Mercedes-Benz, από τον Σεπτέμβριο του 2005 έως τις 3 Ιουνίου 2013. Αντικατέστησε την σειρά W220, ενώ ο διάδοχός του, το Mercedes-Benz W222, παρουσιάστηκε στις 15 Μαΐου 2013 και μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Ιούνιο του 2013. Συνολικά κατασκευάστηκαν 537.519 αντίτυπα σειράς W221, λίγο περισσότερα από αυτά της προκατόχου σειράς W220.
Η S-Class W221 κατασκευαζόταν αποκλειστικά ως 4-πορτο σεντάν και σε δύο μεταξόνια, κοντό και μακρύ. Η κουπέ εκδοχή του, ήταν το αντίστοιχο Mercedes-Benz CL-Class (C216). Όπως και όλοι οι προκάτοχοί του, η S-Class W221 διέθετε πλήθος καινοτόμων στοιχειών εξοπλισμού, ιδιαίτερα στους τομείς της ενεργητικής και παθητικής ασφάλειας.
Εξέλιξη
thumb|left|Το ταμπλό ενός Mercedes-Benz W221 S350 Bluetec 4Matic του 2011, στις ΗΠΑ.
Η εξέλιξη του W221 ξεκίνησε ήδη από το 1999, ενώ η προκάτοχος W220 είχε κυκλοφορήσει εντελώς πρόσφατα στην αγορά, μόλις στα τέλη του 1998. Το τελικό ντιζάιν του νέου μοντέλου, που διαμορφώθηκε από τον Gorden Wagener το 2001, επελέγη για παραγωγή στις αρχές του 2002, και η σχετική πατέντα κατοχυρώθηκε επίσημα στις 4 Δεκεμβρίου 2003.
Ωστόσο, ένα σχετικό πρωτότυπο με την επιλεγμένη πλέον βασική αισθητική φιλοσοφία, είχε παρουσιαστεί στους δημοσιογράφους του AutoSpies Auto News τον Δεκέμβριο του 2002, ακριβώς 2,5 έτη πριν αποκαλυφθεί το μοντέλο παραγωγής τον Ιούνιο του 2005.
Διαστάσεις και εκδοχές
Το W221 ήταν κάπως μεγαλύτερο σε όλες τις διαστάσεις από τον προκάτοχό του, έχοντας επιπλέον και μακρύτερο μεταξόνιο και καλύτερους εσωτερικούς χώρους, ενώ ακόμα και ο χώρος αποσκευών είχε αυξηθεί σημαντικά από 500 σε 560 λίτρα. Κατασκευαζόταν σε δύο μεταξόνια, κοντό και μακρύ, αν και ειδικότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Μεξικό, στη Ρωσία, στην Κίνα και στην Ινδονησία διατέθηκε μόνο στην εκδοχή με το μακρύ μεταξόνιο.
Επίσης, το μοντέλο προσφερόταν και σε θωρακισμένη έκδοση S-Guard, στην κορυφαία έκδοση S600 L και, έως το 2010, επίσης στην έκδοση S450 CDI. Στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού τον Σεπτέμβριο του 2008 εισήχθη και η θωρακισμένη έκδοση εξαιρετικά μεγάλου μήκους S600 Pullman Guard, με επίπεδα θωράκισης B6 ή B7 (αναλόγως με την επιλογή του πελάτη), ακόμα πιο πολυτελή στοιχεία εξοπλισμού για τους πίσω επιβάτες, μεταξόνιο στα 4,32 μέτρα και συνολικό μήκος στα 6,36 μέτρα.
Αισθητική
thumb|left|Το ταμπλό ενός Mercedes-Benz W221 του 2005.
Η εξωτερική εμφάνιση του S-Class W221 διέφερε ριζικά από αυτήν του προκατόχου W220 και ήταν σαφώς πιο επιθετική και δυναμική. Το πίσω μέρος του μάλιστα, ιδίως μετά την ανανέωση τον Ιούνιο του 2009, ήταν εντυπωσιακά παρόμοιο με το πίσω μέρος της Maybach 57 και 62, που ήταν τότε η υπερπολυτελής ναυαρχίδα του ομίλου της Daimler AG.
Το σαλόνι, επίσης, του W221 ήταν εντελώς διαφορετικό από αυτό του προηγούμενου μοντέλου. Η πιο εμφανής διαφορά ήταν στη σχεδίαση του ταμπλό, καθώς το σύστημα δορυφορικής πλοήγησης του W220 βρισκόταν σε κάπως άβολο μέρος, σχετικά χαμηλά στην κεντρική κονσόλα. Αυτό διορθώθηκε στο W221, με την τοποθέτησή του στην κορυφή της κονσόλας και, επιπλέον, το κάλυπτρο του πίνακα οργάνων προεκτείνεται προς αυτήν και καλύπτει και την οθόνη της πλοήγησης. Η συγκεκριμένη σχεδιαστική αισθητική ήταν εντυπωσιακά κοινή με την σχεδίαση του ταμπλό της BMW Σειράς 7 Ε65 / Ε66 του 2001 - 2008 και μάλιστα πυροδότησε αρκετά ειρωνικά σχόλια από τον Τύπο αυτοκινήτου ότι, ως αποτέλεσμα, το εσωτερικό του W221 S-Class έμοιαζε ενοχλητικά με αυτό του κυριότερου αντιπάλου του στην κατηγορία F (μεγάλα πολυτελή αυτοκίνητα).
Μια άλλη σχεδιαστική διαφορά από τους προκατόχους του, ήταν ότι το (αποκλειστικά σε όλες τις εκδόσεις του W221) αυτόματο κιβώτιο ελέγχεται από έναν μικρό μοχλό πίσω από το τιμόνι, αντί με κλασικό λεβιέ ταχυτήτων. Ακόμα και αυτή η σχεδιαστική λύση, ωστόσο, ήταν κοινή με την BMW Σειράς 7 Ε65 / Ε66. Φυσικά το αυτόματο κιβώτιο του W221 φέρει και δυνατότητα χειροκίνητου ελέγχου, με κουμπιά στο τιμόνι ή (προαιρετικά) μοχλούς αλλαγής ταχυτήτων πίσω από το τιμόνι για όταν επιλέγεται ο χειροκίνητος έλεγχος.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
Ήδη από την εισαγωγή του στην αγορά, το W221 έφερε τα ίδια στοιχεία εξοπλισμού ασφαλείας που έφερε και ο προκάτοχός του, το W220, και συγκεκριμένα ως στάνταρ:
1434 Μαργκό
Η Μαργκό (Margot) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,239. Ανακαλύφθηκε το 1936 από τον Ρώσο αστρονόμο Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν, που παρατηρούσε από το Σιμέις της Κριμαίας.
Mercedes-Benz W221
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
και στάνταρ ή προαιρετικά, ανάλογα με την έκδοση και την χώρα, προσέφερε εξ αρχής και τις εξής μετεξελίξεις παλαιοτέρων στοιχείων εξοπλισμού: thumb|right|Η απεικόνιση του συστήματος Distronic Plus στον πίνακα οργάνων του W221 (σε μίλια την ώρα).
1434 Μαργκό
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Μαργκό εκτιμάται σε 29,65 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το άλβεδό της είναι 0,1353. Η Μαργκό περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 10 λεπτά.
Mercedes-Benz W221
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
Μια ακόμα σημαντική παράμετρος, ήταν ότι το ντεπόζιτο καυσίμων στην W221 και στις διαδόχους της, είχε μετακομίσει στο κέντρο του σασί και κάτω από τα πίσω καθίσματα, ενώ σε όλες τις προηγούμενες γενιές της S-Class από την W116, που εισήχθη το 1972, ήταν πάνω από τον πίσω άξονα. Η νέα αυτή διάταξη, μείωσε ακόμα περισσότερο την πιθανότητα έκρηξης και εκδήλωσης φωτιάς σε τυχόν οπίσθια πρόσκρουση. Επίσης, σε αντίθεση με τις S-Class W140 και S-Class W220, οι πλευρικοί αερόσακοι προστασίας πλευρών (side torso airbags) στην W221 και σε όλες τις διαδόχους της, είχαν μεταφερθεί από τις πόρτες στα καθίσματα, με σκοπό την μέγιστη δυνατή προστασία ανεξαρτήτως από το πόσο μπροστά ή πίσω είχε τραβηχτεί το κάθισμα.
1434 Μαργκό
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μαργκο
Mercedes-Benz W221
Τεχνικά χαρακτηριστικά - επιδόσεις
thumb|right|Mercedes W221 S350 του 2005 - 2009 (πριν την ανανέωση). thumb|right|Mercedes V221 (η εκδοχή του W221 με μακρύτερο μεταξόνιο) S350 του 2009 - 2013 (μετά την ανανέωση).
1 Διαθέσιμο στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην Ιρλανδία και στις αγορές της Ασίας.
2 Διαθέσιμο και σε έκδοση με 13 εκατοστά μακρύτερο μεταξόνιο.
3 Διαθέσιμο και σε έκδοση με τετρακίνηση 4MATIC.
4 Ηλεκτρονικά περιορισμένη.
5 Διαθέσιμο στην αγορά των ΗΠΑ.
6 Διαθέσιμο μόνο στην έκδοση με κατά 13 εκατοστά μακρύτερο μεταξόνιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
W221 Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
11
Το έτος 11 ήταν ένα κοινό έτος που αρχίζει την Πέμπτη στο Ιουλιανό Ημερολόγιο. Εκείνη την εποχή, ήταν γνωστό ως το Έτος της υπατείας των Λέπιδου και Ταύρου (ή, λιγότερο συχνά, το 764 Ab urbe condita). Ο χαρακτηρισμός 11 μ.Χ. για εκείνο το έτος έχει χρησιμοποιηθεί από τις αρχές της μεσαιωνικής περιόδου, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε την εποχή εκείνη η επικρατούσα μέθοδος στην Ευρώπη για την ονομασία των ετών. Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 11 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Παραπομπές
11
Ιστορία των ομοφυλόφιλων στη Ναζιστική Γερμανία και το Ολοκαύτωμα
Ιστορικό υπόβαθρο
Με το κίνημα του Διαφωτισμού στη Δυτική Ευρώπη αρχίζει να πνέει ένας, πολύ ασθενικός στην αρχή, άνεμος περισσότερης ελευθερίας. Ως συνέπεια αυτού του κινήματος κοινωνικού φιλελευθερισμού καταργείται σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες η ποινή του θανάτου και αποποινικοποιούνται οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις, όπως στη Γαλλία του 19ου αιώνα και στη Βαυαρία. Αντίθετα, στην Πρωσσία και στη Γερμανική Αυτοκρατορία (Δεύτερο Γερμανικό Ράιχ) που δημιουργήθηκε υπό την ηγεσία της, ο Ποινικός Νόμος του 1871 απαγόρευε ρητά "τις μη σύμφωνες με τη φύση σεξουαλικές πράξεις, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που διαπράττονται μεταξύ ατόμων άρρενος φύλου και μεταξύ ανθρώπου και ζώων". Οι πράξεις αυτές "τιμωρούνται με φυλάκιση και απώλεια πολιτικών δικαιωμάτων". Το άρθρο 175 του Ποινικού Κώδικα του Ράιχ προέβλεπε συγκεκριμένα:
"1. Άρρην ο οποίος ενδίδει εις ποινικώς κολάσιμον συμπεριφορά με άλλον άρρενα ή επιτρέπει εις τον εαυτόν του να λάβει μέρος εις τοιαύτην δραστηριότητα, τιμωρείται με φυλάκισιν.
2. Εάν εις των συμμετεχόντων είναι κάτω της ηλικίας των είκοσι ενός ετών και το αδίκημα δεν υπήρξε ιδιαζόντως βαρύ, το δικαστήριο μπορεί να τον απαλλάξει από την ποινήν της φυλακίσεως."
Ο "πρύτανις" των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων υπήρξε ο (ομοφυλόφιλος) Γερμανός δικηγόρος Καρλ Χάινριχ Ούλριχς (Karl Heinrich Ulrichs), ο οποίος είχε σεξουαλικά παρενοχληθεί από τον εκπαιδευτή του στην ιππασία όταν ήταν μόλις 14 ετών. Ο Ούλριχς δεν απέδωσε την ομοφυλοφιλία του στη σεξουαλική παρενόχληση της εφηβικής του ηλικίας, αλλά διατύπωσε τη θεωρία του "τρίτου φύλου": Οι άρρενες ομοφυλόφιλοι είναι, στην πραγματικότητα, ψυχές γυναικών παγιδευμένες σε ανδρικό σώμα, ενώ το αντίστροφο εξηγεί γιατί υφίστανται και γυναίκες ομοφυλόφιλες. Εφόσον, κατά συνέπεια, η ομοφυλοφιλία είναι μια έμφυτη συμπεριφορά, το Κράτος οφείλει να την αποποινικοποιήσει. Το κίνημα του Ούλριχς συν τω χρόνω απέκτησε υποστηρικτές, όχι αποκλειστικά ομοφυλόφιλους. Όταν ο Ούλριχς πέθανε το 1895, το κίνημά του διασπάσθηκε: Μια ομάδα ακολούθησε τον διάδοχό του Μάγκνους Χίρσφελντ (Magnus Hirschfeld), ο οποίος ίδρυσε αρχικά την "Επιστημονική Ανθρωπιστική Επιτροπή" το 1897 και αργότερα το "Ινστιτούτο Σεξουαλικών Μελετών" στο Βερολίνο. Η άλλη ομάδα ακολούθησε τον Άντολφ Μπραντ (Adolf Brand), εκδότη του πρώτου περιοδικού για ομοφυλόφιλους "Der Eigene" (Ο Ιδιαίτερος). Το 1902 ο Μπραντ, μαζί με τους Μπένεντικτ Φρίντλαντερ (Benedict Friedlander) και Βίλχελμ Γιάντσεν (Wilhelm Janzen) δημιούργησαν την "Κοινότητα των Ιδιαίτερων" (Gemeinschaft der Eigenen). Η διαίρεση του κινήματος οφειλόταν σε αυτή καθαυτή τη θεωρία του Ούλριχς, την οποία απεδέχονταν οι υποστηρικτές του Χίρσφελντ, ενώ για τους υποστηρικτές του Μπραντ αποτελούσε προσβολή. Κοινός τόπος, όμως, και των δύο κινημάτων ήταν η ενημέρωση του ευρέως κοινού και η κατάργηση του άρθρου 175.
Με το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης δημιουργήθηκε ένα πιο φιλελεύθερο κλίμα στη χώρα και το καθεστώς, αν και δεν κατάργησε το άρθρο 175, ούτε το εφάρμοσε, ούτε φρόντισε να το ενισχύσει, όπως έκανε το Αυτοκρατορικό καθεστώς. Ως συνέπεια, αυξήθηκαν τα μπαρ και οι τόποι συνάντησης ομοφυλόφιλων, η κυκλοφορία βιβλίων, κινηματογραφικών ταινιών και περιοδικών σχετικών με τους ομοφυλόφιλους, ενώ η ομοφυλοφιλία εκδηλωνόταν περισσότερο ανοιχτά και αποτελούσε όλο και περισσότερο ελεύθερο θέμα συζήτησης.
Ομοφυλοφιλία και Ναζιστικό καθεστώς
Στα μέσα της δεκαετίας του 1920 η Κυβέρνηση προσπάθησε να αντιδράσει στις εξελίξεις και να ενισχύσει την ισχύουσα νομοθεσία. Ύστερα από δύο ετών διαμάχες και συζητήσεις, η νομοθετική πράξη ενίσχυσης του άρθρου 175 καταψηφίσθηκε (αν και με μικρή διαφορά) στο Ράιχσταγκ (1929). Οι ομοφυλόφιλοι θέωρησαν το γεγονός αυτό ως μεγάλη νίκη τους - αγνόησαν, όμως, την ξεκάθαρη φωνή που ύψωσαν οι βουλευτές του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος (NSDAP), οι οποίοι διακήρυξαν με απόλυτη βεβαιότητα ότι πίσω από το όλο ομοφυλοφιλικό κίνημα κρύβονταν οι Εβραίοι, οι οποίοι με αυτή την προσπάθεια ήθελαν να υποσκάψουν την ηθική του γερμανικού έθνους. Η ρατσιστική τους πολιτική έγινε, επίσης, εμφανής όταν προέβαλαν το επιχείρημα ότι η ομοφυλοφιλία αποτελούσε καίριο κτύπημα για την αύξηση του Άρειας καταγωγής πληθυσμού και της άρειας οικογένειας - και συνεπώς ολόκληρης της Γερμανικής ισχύος. Άρα, η ομοφυλοφιλία είναι ασύμβατη με τη φυλετική καθαρότητα. Αυτό ακριβώς επρόκειτο να αποτελέσει ένα από τα κυριότερα επιχειρήματα του Χάινριχ Χίμλερ εναντίον της ομοφυλοφιλίας. Η φωνή του επρόκειτο να ακουστεί δυνατά και καθαρά, όταν το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα ανέλαβε την εξουσία το 1933.
Η υπόθεση Ρεμ και η δίωξη των ομοφυλοφίλων
thumb|right|180px|Αναμνηστική πλάκα στο [[Βερολίνο με το ροζ τρίγωνο στην κορυφή, εις μνήμην των ομοφυλόφιλων που βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν στα Ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης]] Η ηγεσία του Ναζιστικού Κόμματος περιλάμβανε έναν τουλάχιστον παραδεδεγμένα ομοφυλόφιλο, τον Ερνστ Ρεμ. Ο Ρεμ ήταν μέλος της οργάνωσης του Χίρσφελντ και σύχναζε ανοικτά σε σημεία συνάντησης ομοφυλοφίλων. Ο Ρεμ διατηρούσε μόνιμα κλεισμένο τραπέζι σε μια ταβέρνα του Μονάχου, σχεδόν αποκλειστικά για ομοφυλόφιλους, η οποία λεγόταν "Bratwurstglockl ". Εκεί συναντούσε συνεργάτες του, όπως οι Ρορμπάιν (Rohrbein), Πέτερσντορφ (Petersdorf) και Ερνστ Χέλντορφ (Ernst Helldorf) και κατέστρωναν τα σχέδιά τους. Όλοι τους ήταν ομοφυλόφιλοι. Ο Ρεμ ήταν, το 1933, ο ηγέτης της SA (Sturmabteilung) και, παράλληλα, ανταγωνιστής του Χίτλερ στην ηγεσία του Κόμματος. Με την άνοδο του Κόμματος στην εξουσία, η - αριστερή κυρίως - αντιπολίτευση επιτέθηκε στο Κόμμα με επιχείρημα και την ύπαρξη ομοφυλόφιλων στην ηγεσία του. Ο Ρεμ ήταν ένας από τους κύριους στόχους. Προς γενική κατάπληξη, βασικός υποστηρικτής του Ρεμ ήταν ο Χάινριχ Χίμλερ, ο οποίος υποστήριξε την άποψη ότι πίσω από αυτή τη δυσφημιστική εκστρατεία κρυπτόταν ο εβραϊκός δάκτυλος. Ο Χίτλερ, ο οποίος είχε προσωπική φιλία με τον Ρεμ, δεν εκδηλώθηκε ανοικτά, ωστόσο, όταν θεώρησε ως απειλή τις ηγετικές τάσεις του Ρεμ απέναντι στη δική του εξουσία (η SA είχε ήδη στρατολογημένα δύο εκατομμύρια μέλη), αποφάσισε να λάβει δραστικά μέτρα. Οργανώθηκε έτσι μια σφαγή της ηγεσίας των SA, η οποία έγινε γνωστή ως Η νύχτα των μεγάλων μαχαιριών. Ο Ρεμ, μαζί με όλα τα ηγετικά στελέχη της SA συνελήφθησαν και εκτελέσθηκαν. Για να καθησυχάσει την κατακραυγή που, ως λογική συνέπεια, εκδηλώθηκε, ο Χίτλερ δικαιολόγησε την πράξη αυτή με κύριο επιχείρημα την ομοφυλοφιλία του Ρεμ. Τη θέση της SA κατέλαβαν τα SS, έχοντας ως ηγέτη τους τον υπερασπιστή του Ρεμ, Χίμλερ. Ο Χίτλερ έδωσε διαταγή να καταγραφούν οι ομοφυλόφιλοι και το καθήκον αυτό ανατέθηκε στην Γκεστάπο, η οποία συνέταξε φακέλους για όλους τους ομοφυλόφιλους καθώς και άλλους "μη κοινωνικοποιημένους" πολίτες του Τρίτου Ράιχ.
Το 1935 το Ράιχσταγκ κατάργησε το μέχρι τότε ισχύον άρθρο 175 αντικαθιστώντας το με νέο άρθρο, με τον ίδιο αριθμό, επιχειρώντας να "σφραγίσει τα ανοίγματα" που άφηνε το παλαιό άρθρο. Ο νέος Κώδικας περιελάμβανε τα εξής:
left|thumb|200px|Τέλεξ της [[Γκεστάπο για την προληπτική κράτηση ομοφυλόφιλου]]
Η παράγραφος 174 του Ποινικού Κώδικα απαγόρευε την αιμομιξία, ενώ η παράγραφος 176 έθετε εκτός νόμου την παιδοφιλία. Οι ναζιστές ενεργοποίησαν και άλλες νομοθετικές διατάξεις, στοχεύοντας στις σεξουαλικές "παραβάσεις". Στις 26 Ιουνίου 1935 ψηφίσθηκε ο "Νόμος Προστασίας των Επιγόνων με Κληρονομικές παθήσεις". Με βάση αυτό το νομοθετικό πλαίσιο, δικαστήρια διέταξαν τον ευνουχισμό ορισμένων παραβατών σε περιπτώσεις βιασμών, "ανίερων σεξουαλικών πράξεων" και σεξουαλικών πράξεων με συμμετοχή αγοριών κάτω των 14 ετών. Το νομοθετικό αυτό πλαίσιο όριζε τους ομοφυλόφιλους ως "μη κοινωνικοποιημένα άτομα", τα οποία απειλούσαν το Ράιχ και την ηθική αγνότητα της Γερμανίας. Η ποινή των "χρονίως ομοφυλοφίλων" ήταν ο εγκλεισμός τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Με τον τρόπο αυτό, η έννοια του ήθους του λαού έγινε ζήτημα με το οποίο ασχολείτο πλέον η αστυνομία. Έτσι, το 1934 συνελήφθησαν μόνον 766 άτομα ως ομοφυλόφιλοι. Το 1936 οι συλληφθέντες έφθασαν τους 4.000 ενώ το 1938 ξεπέρασαν τους 8.000. Το 1936, ύστερα από εντολή του Χίμλερ, δημιουργήθηκε το Κεντρικό Γραφείο του Ράιχ για την καταπολέμηση της ομοφυλοφιλίας και ο ίδιος τοποθέτησε επικεφαλής τον Γιόζεφ Μάιζινγκερ (Joseph Meisinger). Το Γραφείο ενεθάρρυνε τους καταδότες και πληροφοριοδότες δημιουργώντας ολόκληρο δίκτυο: Μαθητές κατέδιδαν καθηγητές τους, τους οποίους υποπτεύονταν, εργοδότες τους υπαλλήλους τους (και το αντίστροφο). Οι συλλαμβανόμενοι ομοφυλόφιλοι ανακρίνονταν ώστε να καταδώσουν και άλλους ομοφυλόφιλους και η Γκεστάπο κατέστρωνε λίστες με τον προφανή στόχο τον εντοπισμό και σύλληψη όλων των ομοφυλόφιλων της Γερμανίας και τον εγκλεισμό τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης: Οι συλλαμβανόμενοι εξέτιαν την ποινή φυλάκισης, που τους επιβαλλόταν, σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Εκεί υποχρεώνονταν να φέρουν στη στολή τους το σύμβολο της ομοφυλοφιλίας, το ροζ τρίγωνο.
Ο Χίμλερ παραδεχόταν ότι με τον τρόπο αυτό δεν ήταν δυνατό να εξαλειφθεί ολοσχερώς η ομοφυλοφιλία από τη Γερμανία. Σκοπός του ήταν, όπως ο ίδιος τον εξέφρασε, να "εντοπίσει τους ομοφυλόφιλους και να τους εξαλείψει από την κοινωνία". Επιζητούσε, όμως, και ένα λογικό επιχείρημα για την εξόντωσή τους. Κατέφυγε, συνεπώς, στην ιατρική "επιστήμη" αναζητώντας το. Βέβαια, υπήρξε και μια -όχι αμελητέα - ομάδα Ναζιστών, οι οποίοι υποστήριξαν ότι οι Γερμανοί είναι ανώτερη φυλή και, κατά συνέπεια, θα ήταν σφάλμα η εξόντωση ανδρών της ανώτερης φυλής. Υποστήριξαν, μάλιστα, ότι η ομοφυλοφιλία είναι "θεραπεύσιμη" και έπρεπε να επιδιωχθεί η θεραπεία των "πασχόντων".
Εξόντωση των ομοφυλόφιλων στα στρατόπεδα
Ένα μνημόνιο, το οποίο απέστειλε ο Χϊμλερ στις 20 Μαΐου 1939 προς τους διοικητές των στρατοπέδων, επέτρεπε τον ανοικτό εκβιασμό των ομοφυλόφιλων με ευνουχισμό. Ο ακριβής αριθμός των εγκλεισμένων ομοφυλόφιλων δεν έχει γίνει γνωστός, οι υπολογισμοί όμως κάνουν λόγο για 10 έως 15 χιλιάδες άτομα, στη συντριπτική τους πλειοψηφία άνδρες - οι γυναίκες σπάνια εγκλείονταν σε στρατόπεδα, αν και υφίσταντο άλλες μορφές δίωξης. Αυτό δείχνει ότι οι προθέσεις των Ναζί ήταν να "αναμορφώσουν" και να "εκπαιδεύσουν" τον ομοφυλόφιλο πληθυσμό, επαναφέροντάς τον στον, κατά την άποψή τους, σεξουαλικά ορθό δρόμο. Οι Ναζί, πράγματι, δεν ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα για τους περιστασιακά ομοφυλόφιλους, αλλά προσπάθησαν να εγκλωβίσουν τους "αθεράπευτα" ομοφυλόφιλους. Η απειλή του Χίμλερ, αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως μέσο εκφοβισμού. Έγινε, όμως, πραγματικότητα για αρκετούς κρατούμενους, οι οποίοι ευνουχίσθηκαν. Δεν είναι, επίσης, καθόλου περίεργο, ότι διώξεις ομοφυλόφιλων δεν πραγματοποιήθηκαν σε καμία από τις κατεχόμενες χώρες, αλλά περιορίσθηκαν στη Γερμανία, εφόσον αυτό που απασχολούσε τους Ναζί ήταν η φυλετική ανωτερότητα και καθαρότητα των Γερμανών και μόνον.
Οι έγκλειστοι ομοφυλόφιλοι είχαν ιδιαίτερα σκληρή μεταχείριση από το προσωπικό των στρατοπέδων. Η συμπεριφορά προς αυτούς με το ροζ τρίγωνο ήταν κτηνώδης, ενώ οι φύλακες ενθάρρυναν τέτοια συμπεριφορά προς τους "ροζ" και από άλλες κατηγορίες κρατουμένων, ιδιαίτερα από αυτούς με το κόκκινο (πολιτικοί κρατούμενοι) και το πράσινο τρίγωνο (ποινικοί). Δεν τους επιτρεπόταν να αναλάβουν καμία θέση με την παραμικρή, έστω, ευθύνη. Η κατάσταση αυτή δημιουργούσε πρόσθετο ψυχολογικό βάρος στους ομοφυλόφιλους κρατούμενους, καθώς δεν είχαν τη δυνατότητα ενίσχυσης του ηθικού τους, δεχόμενοι κάποια συμπαράσταση από άλλες κοινωνικές ομάδες κρατουμένων. Έτσι, οι θάνατοι ομοφυλοφίλων ήσαν τριπλάσιοι, συγκρινόμενοι με αυτούς των άλλων κοινωνικών ομάδων (των Εβραίων και των Αθιγγάνων, ασφαλώς, εξαιρουμένων).
Η αναγνώριση
Ωστόσο, προξενεί έκπληξη το γεγονός ότι η εξόντωση αυτής ειδικά της κοινωνικής ομάδας δεν έλαβε την οφειλόμενη αναγνώριση στη Δίκη της Νυρεμβέργης, κυρίως επειδή ο (τότε) γερμανικός νόμος εξακολουθούσε να θεωρεί την ομοφυλοφιλία ως αδίκημα (το άρθρο 175 του Ποινικού Κώδικα καταργήθηκε οριστικά μόλις το 1969). Μόλις τη δεκαετία του '70 οι ιστορικοί άρχισαν να συμπεριλαμβάνουν επίσημα τους ομοφυλόφιλους στα θύματα του Ολοκαυτώματος. Μαρτυρίες κρατουμένων, θεατρικά και κινηματογραφικά έργα όπως το Bent και ιστορικές πηγές τεκμηρίωσαν την ομοφοβική υστερία και τη λαίλαπα διώξεων στη ναζιστική Γερμανία.
Η γερμανική κυβέρνηση μόλις το 2002 αναγνώρισε τους ομοφυλόφιλους ως θύματα της ναζιστικής θηριωδίας καθώς και δικαιούχους αποζημιώσεων για όσους ζούσαν ακόμα, ενώ στις 27 Ιανουαρίου του 2005, στην επέτειο των 60 χρόνων από την απελευθέρωση του Άουσβιτς, ήρθε και η επίσημη αναγνώριση από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Εισαγωγή στους ιούς
Ο ιός είναι ένας διηθητικός βιολογικός παράγοντας που αναπαράγεται στο εσωτερικό των κυττάρων ξενιστών. Όταν ένα κύτταρο-ξενιστής μολυνθεί από έναν ιό, αναγκάζεται να παράγει πολλές χιλιάδες πανομοιότυπα αντίγραφα του αρχικού ιού, με εξαιρετικά μεγάλη ταχύτητα. Σε αντίθεση με τα περισσότερα έμβια όντα, οι ιοί δεν έχουν κύτταρα που διαιρούνται· νέοι ιοί συναρμολογούνται μέσα στο μολυσμένο κύτταρο. Πάνω από 5000 είδη ιών έχουν ανακαλυφθεί.
Ιστορία των ομοφυλόφιλων στη Ναζιστική Γερμανία και το Ολοκαύτωμα
Η αναγνώριση
Σήμερα υπάρχουν μνημεία στο Βερολίνο, το Άμστερνταμ και το Σίδνεϊ, για να υπενθυμίζουν μια όχι και τόσο γνωστή πτυχή ενός από τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην ιστορία της ανθρωπότητας, και να ενδυναμώνουν τη διεκδίκηση των ΛΟΑΤ δικαιωμάτων παγκοσμίως ως ένδειξη σεβασμού προς τα θύματα και αποδοχής του δικαιώματος στη διαφορετικότητα.
Εισαγωγή στους ιούς
Η προέλευση των ιών είναι άγνωστη: μερικοί μπορεί να έχουν εξελιχθεί από πλασμίδια -κομμάτια DNA που μπορούν να μετακινούνται μεταξύ κυττάρων- ενώ άλλοι μπορεί να έχουν εξελιχθεί από βακτήρια. Ένας ιός αποτελείται από δύο ή τρία μέρη: το γονιδίωμα, που κατασκευάζεται από DNA ή RNA, μακρομόρια που μεταφέρουν γενετικές πληροφορίες, πρωτεϊνικό κέλυφος που προστατεύει τα γονίδια και σε μερικούς ιούς ένα περίβλημα λιπιδίων που τους περιβάλλει και τους προστατεύει όταν δεν βρίσκονται μέσα σ’ένα κύτταρο ξενιστή. Οι ιοί διαφέρουν στο σχήμα από απλοί ελικοειδείς και εικοσαεδρικοί μέχρι πιο πολύπλοκες δομές. Οι ιοί είναι περίπου όσο το 1/100 του μεγέθους των βακτηρίων. Θα χρειάζονταν 30.000 μέχρι 750.000 ιοί στη σειρά για να φτάσουν το 1 εκατοστό (0,39 in).
Ιστορία των ομοφυλόφιλων στη Ναζιστική Γερμανία και το Ολοκαύτωμα
Αναφορές
<REFERENCES/>
Αιτιοκρατία
Η αιτιοκρατία (ντετερμινισμός) (determinism) είναι η φιλοσοφική τάση που επηρέασε ιδιαιτέρως την επιστημονική σκέψη από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα. Απόδέχεται την ύπαρξη της αιτιότητας, την καθολική αιτιώδη και νομοτελειακή συνάφεια όλων των φαινομένων. Το ευθέως αντίθετο της αιτιοκρατίας πρεσβεύει η αναιτιοκρατία ή ιντετερμινισμός. Οι αρχικές ιδέες που διαμόρφωσαν την αιτιοκρατία ως ιδεολόγημα απαντώνται στους ατομικούς φιλοσόφους (βλ. Αριστ., Περί ζώων γενέσεως, 789β 2) τους Επικούρειους και τον Λουκρήτιο (De rerum naturae). Στη σύγχρονη φιλοσοφική σκέψη η αιτιοκρατία συνδέεται με τη σκέψη διανοητών όπως ο Φράνσις Μπέικον, ο Γαλιλαίος, ο Καρτέσιος, ο Νεύτων, ο Μιχαήλ Λομονόσοφ, ο Λαπλάς, ο Σπινόζα και οι Γάλλοι υλιστές του 18ου αι.. Ο μηχανιστικός και αφηρημένος χαρακτήρας των εν λόγω περί αιτιοκρατίας αντιλήψεων εκφράζεται με την απολυτοποίηση της μορφής της αιτιοκρατίας, την ταύτιση της αιτιοκρατίας με την αναγκαιότητα και την απόρριψη του αντικειμενικού χαρακτήρα της τυχαιότητας.
Ιστορία των ομοφυλόφιλων στη Ναζιστική Γερμανία και το Ολοκαύτωμα
Βιβλιογραφία
Ναζιστικη Γερμανια Ομοφυλοφιλοι Κατηγορία:ΛΟΑΤ ιστορία τον 20ο αιώνα *
Εισαγωγή στους ιούς
Οι ιοί μεταδίδονται με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Όπως πολλοί ιοί είναι ειδικοί ως προς το είδος του ξενιστή ή του ιστού που προσβάλλουν, έτσι κάθε είδος ιού στηρίζεται σε μια συγκεκριμένη μέθοδο για τον πολλαπλασιασμό. Οι φυτικοί ιοί συχνά μεταδίδονται από φυτό σε φυτό από τα έντομα και άλλους οργανισμούς, που είναι γνωστοί ως φορείς. Κάποιοι ιοί των ζώων, συμπεριλαμβανομένου του ανθρώπου, μεταδίδονται από την έκθεση σε μολυσμένα σωματικά υγρά. Ιοί όπως ο ιός της γρίπης εξαπλώνονται διαμέσου του αέρα μέσω σταγονιδίων όταν κάποιος βήχει ή φτερνίζεται. Ιοί όπως ο νοροϊός μεταδίδονται διαμέσου της κοπρανοστοματικής οδού, μολύνοντας τα χέρια, το φαγητό και το νερό. Ο ροταϊός (rotavirus) συχνά μεταδίδεται με την άμεση επαφή με μολυσμένα παιδιά. Ο ιός της ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας, HIV, μεταδίδεται μέσω των σωματικών υγρών κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής. Άλλοι, όπως ο δάγκειος ιός, μεταδίδονται από τα έντομα.
Αιτιοκρατία
Αρχές
Σύμφωνα με τις αρχές του ντετερμινισμού τα πάντα στον κόσμο γίνονται με μια αιτιώδη συνάφεια –αιτιοκρατία. Κάθε γεγονός το οποίο εμπεριέχει ανθρώπινη δράση συνδέεται με αιτιώδη αλυσιδωτή σχέση με τις προγενέστερες καταστάσεις. Δεν υπάρχουν ανεξήγητα ή τυχαία γεγονότα. Η ιδέα ότι το σύμπαν αποτελεί ένα ντετερμινιστικό σύστημα έχει επιδράσει με καθοριστικό τρόπο στις Δυτικές και μη φιλοσοφικές και θρησκευτικές αντιλήψεις. Οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι Λεύκιππος και Δημόκριτος ήταν οι πρώτοι που θεωρητικά συνέλαβαν την ιδεολογία του ντετερμινισμού, πρεσβεύοντας ότι στηρίζονταν στις μηχανικές αλληλεπιδράσεις των ατμών.
Ισαάκ Νεύτων
Στον σύγχρονο δυτικό κόσμο η φιλοσοφία του ντετερμινισμού είναι συνδεδεμένη με την Νευτώνεια φυσική. Η υπόθεση «The billiard ball», προϊόν της νευτώνειας φυσικής, υποστηρίζει ότι οι θεμελιώδεις συνθήκες στο σύμπαν είχαν εγκατασταθεί, η εξέλιξη ήταν αναπόφευκτη και με μονοσήμαντο τρόπο. Αν ήταν δυνατόν να γνωρίζουμε το σύνολο της ύλης και τους νόμους που διέπουν το σύμπαν, θα ήταν εφικτό να προσομοιάσουμε κάθε σημείo σε οποιοδήποτε χρόνο του σύμπαντος. Η νευτώνεια φυσική και η τάξη του ντετερμινισμού υπηρέτησαν και υπηρετούν την επιστήμη και τη θεωρητική σκέψη με μεγάλη επιτυχία, έως ότου τα προβλήματα μεταφέρονται στην κλίμακα του σύμπαντος ή του ατόμου, εκεί όπου η νευτώνεια φυσική αδυνατεί να δώσει λύσεις.
Εισαγωγή στους ιούς
Προέλευση
Υπάρχουν προβλήματα σε όλες αυτές τις υποθέσεις: η οπισθοδρομική θεωρία δεν εξηγεί γιατί τα μικρότερα κυτταρικά παράσιτα δεν μοιάζουν καθόλου με τους ιούς. Η υπόθεση «διαφυγής» (θεωρία κυτταρικής προέλευσης) δεν εξηγεί την δομή του ιικού σωματιδίου. Η συνεξέλιξη ή πρώτη θεωρία των ιών παραβαίνει τον ορισμό των ιών, ότι δηλαδή εξαρτώνται από κύτταρα-ξενιστές. Αλλά οι ιοί αναγνωρίζονται ως αρχαίοι και η προέλευση τους χρονολογείται πριν την απόκλιση της ζωής σε τρεις τομείς. Αυτή η ανακάλυψη οδήγησε τους σύγχρονους ιολόγους να επανεξετάσουν και να επαναξιολογήσουν αυτές τις τρεις κλασσικές θεωρίες.
Μέγεθος
Οι ιοί είναι ανάμεσα στους μικρότερους μολυσματικούς παράγοντες, και οι περισσότεροι από αυτούς μπορούν να παρατηρηθούν μόνο με το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο. Οι περισσότεροι ιοί είναι αόρατοι με το οπτικό μικροσκόπιο (με άλλα λόγια είναι υπομικροσκοπικοί)· το μέγεθός τους κυμαίνεται από 20 μέχρι 300 nm. Είναι τόσο μικροί ώστε θα χρειάζονταν 30.000 μέχρι 750.000 ιοί στη σειρά για να φτάσουν το 1 εκατοστό.
Γονιδίωμα
Το γονιδίωμα μπορεί να είναι από DNA (δεοξυρυβονουκλεϊκό οξύ), και σε πολλούς ιούς από RNA (ριβονουκλεϊκό οξύ). Η γενετική πληροφορία που υπάρχει σε έναν οργανισμό είναι κωδικοποιημένη στο DNA ή RNA. Οι περισσότεροι οργανισμοί έχουν DNA, αλλά πολλοί ιοί έχουν σαν γενετικό υλικό RNA. Το DNA ή RNA των ιών μπορεί να είναι μονής ή διπλής έλικας. Οι ιοί αναπαράγονται γρήγορα διότι διαθέτουν πολύ λίγα γονίδια σε σύγκριση με τον άνθρωπο που έχει 20.000-25.000. Για παράδειγμα, ο ιός της γρίπης έχει μόνο οκτώ γονίδια και ο ροτοϊός έντεκα. Αυτά τα γονίδια κωδικοποιούν δομικές πρωτεΐνες που σχηματίζουν το ιικό σωματίδιο και μη δομικές πρωτεΐνες που εντοπίζονται σε μολυσμένα από ιό κύταρρα. Όλα τα κύτταρα και μερικοί ιοί παράγουν πρωτεΐνες τα οποία είναι ένζυμα, DNA πολυμεράση και RNA πολυμεράση, που φτιάχνουν καινούρια αντίγραφα των DNA και RNA. Οι πολυμεράσες των ιών είναι περισσότερο αποτελεσματικές από τις πολυμεράσες των κυττάρων ξενιστών. Οι RNA πολυμεράσες όμως συχνά κάνουν λάθη, κι αυτό εξηγεί γιατί οι RNA ιοί συχνά μεταλλάσσονται σε νέα στελέχη. Σε κάποια είδη RNA ιών, το γονιδίωμα δεν είναι ένα ενιαίο μόριο RNA αλλά είναι κατατετμημένο. Ο ιός της γρίπης, για παράδειγμα, έχει οκτώ μόρια RNA. Όταν δύο διαφορετικά στελέχη του ιού της γρίπης μολύνουν το ίδιο κύτταρο, τα γονιδιώματα μπορούν να συνδυαστούν και να παραχθούν νέα στελέχη, μια διαδικασία που ονομάζεται αναδιάταξη.
Πρωτεϊνική σύνθεση
Οι πρωτεΐνες είναι απαραίτητες για τη ζωή. Τα κύτταρα παράγουν καινούρια πρωτεϊνικά μόρια από αμινοξέα με βάση τις πληροφορίες που είναι κωδικοποιημένες στο DNA. Κάθε τύπος πρωτεΐνης είναι ειδικός καθώς συνήθως εκτελεί μία συγκεκριμένη λειτουργία κι έτσι, αν ένα κύτταρο χρειάζεται να κάνει κάτι καινούριο, πρέπει να παράγει μία καινούρια πρωτεΐνη. Οι ιοί αναγκάζουν τα κύτταρα να παράγουν καινούριες πρωτεΐνες που το κύτταρο δεν χρειάζεται, αλλά είναι αναγκαίες για τον ιό προκειμένου να αναπαραχθεί. Η πρωτεϊνοσύνθεση περιλαμβάνει δύο σημαντικά βήματα: μεταγραφή και μετάφραση. Μεταγραφή είναι η διαδικασία όπου πληροφορίες από το DNA, που ονομάζονται γονίδια, χρησιμοποιούνται για να παράγουν αντίγραφα RNA, δηλαδή μεταφορικό RNA (mRNA). Αυτά μετακινούνται μέσα στο κύτταρο και κατευθύνονται στα ριβοσώματα, που είναι η θέση παραγωγής πρωτεϊνών. Αυτό ονομάζεται μετάφραση γιατί η δομή της πρωτεΐνης καθορίζεται από το μόριο mRNA. Οι πληροφορίες ως εκ τούτου μεταφράζονται από τη γλώσσα των νουκλεϊκών οξέων στη γλώσσα των αμινοξέων. Κάποια RNA γονίδια του ιού λειτουργούν απευθείας ως mRNA χωρίς επιπλέον τροποποιήσεις. Γι’ αυτό το λόγο, αυτοί οι ιοί ονομάζονται θετικής πολικότητας RNA ιοί. Σε άλλους RNA ιούς, το RNA είναι συμπληρωματικό αντίγραφο του mRNA και αυτοί οι ιοί βασίζονται στα δικά τους ή στα κυτταρικά ένζυμα για να παράγουν mRNA. Αυτοί οι ιοί ονομάζονται αρνητικής πολικότητας RNA ιοί. Σε DNA ιούς, η διαδικασία παραγωγής mRNA είναι παρόμοια με αυτήν του κυττάρου. Τα είδη των ιών που ονομάζονται ρετροϊοί συμπεριφέρονται εντελώς διαφορετικά: αποτελούνται από RNA, αλλά μέσα στο κύτταρο ξενιστή με τη βοήθεια του ενζύμου αντίστροφη μεταγραφάση σχηματίζεται ένα αντίγραφο DNA. Στη συνέχεια αυτό το DNA ενσωματώνεται στο DNA του ξενιστή και μεταγράφεται σε mRNA  από τις φυσιολογικές οδούς του κυττάρου.
Κύκλος ζωής
Όταν ένας ιός μολύνει ένα κύτταρο, ο ιός αναγκάζει το κύτταρο να παράγει χιλιάδες ακόμη ιούς. Αυτό το επιτυγχάνει με τη δημιουργία αντίγραφου του  ιικού DNA ή RNA στο κύτταρο, παράγοντας έτσι ιικές πρωτεΐνες, οι οποίες  συγκροτούνται για να σχηματίσουν νέα σωματίδια του ιού.
Υπάρχουν έξι βασικά, επικαλυπτόμενα στάδια του κύκλου ζωής των ιών σε ζωντανά κύτταρα:
Επιδράσεις επί του κυττάρου ξενιστή
Το σύνολο των δομικών και βιοχημικών επιπτώσεων που  έχουν οι ιοί επί του κυττάρου ξενιστή είναι ευρύ. Αυτά ονομάζονται κυτταροπαθητικά αποτελέσματα. Οι περισσότερες λοιμώξεις από τον ιό τελικά οδηγούν στο θάνατο του κυττάρου-ξενιστή. Οι αιτίες θανάτου περιλαμβάνουν λύση των κυττάρων (εκρηκτική), μεταβολές στην κυτταρική μεμβράνη και απόπτωση των κυττάρων (κυτταρική «αυτοκτονία»). Συχνά ο κυτταρικός θάνατος προκαλείται από τη διακοπή της κανονικής λειτουργίας της μεμβράνης εξαιτίας πρωτεϊνών που παράγονται από τον ιό, εκ των οποίων μερικές είναι συστατικά του σωματιδίου του ιού.
Μερικοί ιοί δεν προκαλούν εμφανείς αλλαγές στο μολυσμένο κύτταρο. Τα κύτταρα στα οποία ο ιός είναι υπό λανθάνουσα και ανενεργό μορφή δείχνουν λίγα σημεία της μόλυνσης και συχνά λειτουργούν κανονικά. Αυτό προκαλεί επίμονες μολύνσεις και ο ιός είναι συνήθως αδρανής για πολλούς μήνες ή χρόνια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση των ιών του έρπητα.
Μερικοί ιοί, όπως ο ιός Epstein-Barr, συχνά αναγκάζουν τα κύτταρα να πολλαπλασιαστούν χωρίς την πρόκληση κακοήθειας,  αλλά ορισμένοι άλλοι ιοί, όπως οι ιοί των ανθρωπίνων θηλωμάτων, αποτελούν καθιερωμένη αιτία του καρκίνου.
Όταν το DNA ενός κυττάρου έχει υποστεί βλάβη από έναν ιό, στην περίπτωση που το κύτταρο δεν μπορεί να επιδιορθωθεί, συχνά προκαλείται απόπτωση. Ένα από τα αποτελέσματα της απόπτωσης είναι η καταστροφή του κατεστραμμένου DNA από το ίδιο το κύτταρο. Μερικοί ιοί έχουν μηχανισμούς για τον περιορισμό της απόπτωσης, έτσι ώστε το κύτταρο-ξενιστής να μην πεθάνει πριν αναπαραχθούν οι απόγονοι των ιών, όπως για παράδειγμα κάνει ο ιός HIV.
Ιοί και ασθένειες
Στις κοινές ασθένειες του ανθρώπου που προκαλούνται  από τους ιούς περιλαμβάνονται  το κοινό κρυολόγημα, η γρίπη, η ανεμοβλογιά και ο έρπης. Σοβαρές ασθένειες όπως ο ιός Έμπολα και το AIDS προκαλούνται επίσης από ιούς. Πολλοί ιοί προκαλούν ήπια ή καθόλου ασθένεια και λέγεται ότι είναι «καλοήθεις». Οι περισσότερο επιβλαβείς ιοί περιγράφονται ως παθογόνοι. Οι ιοί προκαλούν διάφορες ασθένειες ανάλογα με τον τύπο των κυττάρων που μολύνουν. Ορισμένοι ιοί μπορούν να προκαλέσουν δια βίου ή χρόνιες λοιμώξεις στις οποίες οι ιοί συνεχίζουν να αναπαράγονται στο σώμα παρά τους μηχανισμούς άμυνας του ξενιστή. Αυτό είναι κοινό στη λοίμωξη από ιό της ηπατίτιδας B και ιό της ηπατίτιδας C. Οι άνθρωποι που φέρουν χρόνια έναν ιό είναι γνωστοί ως φορείς. Χρησιμεύουν ως σημαντικές πηγές μετάδοσης του ιού. Αν υπάρχει υψηλή αναλογία των φορέων σε ένα δεδομένο πληθυσμό, τότε μια ασθένεια λέγεται ότι είναι ενδημική.
Υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους οι ιοί εξαπλώνονται από ξενιστή σε ξενιστή αλλά κάθε είδος του ιού χρησιμοποιεί μόνο έναν ή δύο μηχανισμούς. Πολλοί ιοί που μολύνουν τα φυτά μεταφέρονται μέσω οργανισμών, οι εν λόγω οργανισμοί ονομάζονται φορείς. Ορισμένοι ιοί που μολύνουν τα ζώα, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων, επίσης μεταδίδονται από φορείς, συνήθως από έντομα που απομυζούν αίμα. Ωστόσο, η άμεση μετάδοση είναι πιο συχνή. Ορισμένες λοιμώξεις από ιούς, (νοροϊός και ιός Ρότα), μεταδίδονται  από μολυσμένα τρόφιμα και νερό, τα χέρια και τα κοινόχρηστα αντικείμενα και από την άμεση επαφή με ένα άλλο μολυσμένο άτομο ενώ, άλλοι ιοί είναι αερομεταφερόμενοι  (όπως ο ιός της γρίπης). Οι ιοί, όπως ο HIV, της ηπατίτιδας Β και της ηπατίτιδας C, συχνά μεταδίδονται από σεξουαλική επαφή χωρίς προφύλαξη  ή από μολυσμένες  υποδερμικές βελόνες. Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε πώς λειτουργεί κάθε διαφορετικό είδος ιού για να αποτρέψουμε τη μετάδοση λοιμώξεων και επιδημιών.
Ασθένειες των φυτών
Υπάρχουν πολλοί τύποι ιών που προσβάλλουν φυτά, αλλά όλοι κατά βάση προκαλούν μόνο απώλεια της αποδοτικότητας των φυτών και δεν είναι οικονομικά βιώσιμο να προσπαθήσουμε να τους ελέγξουμε. Οι ιοί των φυτών συχνά μεταδίδονται από φυτό σε φυτό μέσω οργανισμών (φορείς). Αυτά είναι κατά κανόνα έντομα, αλλά ορισμένοι μύκητες, νηματώδεις σκώληκες και μονοκύτταροι οργανισμοί έχουν αποδειχθεί επίσης φορείς του ιού. Όταν ο έλεγχος μολύνσεων από ιούς φυτών είναι οικονομικά εφικτός, (για «αιώνια» φρούτα για παράδειγμα), οι προσπάθειες επικεντρώνονται στη θανάτωση των φορέων και την απομάκρυνση αναπληρωματικών ξενιστών όπως τα ζιζάνια. Οι ιοί των φυτών είναι αβλαβείς για τον άνθρωπο και άλλα ζώα, επειδή μπορούν να αναπαραχθούν μόνον σε ζωντανά κύτταρα φυτών.
Βακτηριοφάγοι
Βακτηριοφάγοι είναι οι ιοί που μολύνουν τα βακτήρια και αρχαία / πρώτιστα. Η Διεθνής Επιτροπή Ταξινόμησης των ιών αναγνωρίζει επίσημα 28 γένη των βακτηριοφάγων που ανήκουν σε 11 οικογένειες. Είναι σημαντικοί στη θαλάσσια οικολογία : καθώς τα μολυσμένα βακτήρια «σπάζουν», οι ενώσεις του άνθρακα απελευθερώνονται πίσω στο περιβάλλον, διεγείροντας νέα οργανική ανάπτυξη. Οι βακτηριοφάγοι είναι χρήσιμοι  στην επιστημονική έρευνα, επειδή είναι αβλαβείς για τον άνθρωπο και μπορούν  να μελετηθούν  εύκολα. Αυτοί οι ιοί μπορεί να αποτελέσουν πρόβλημα σε βιομηχανίες που παράγουν τρόφιμα και φάρμακα με ζύμωση και εξαρτώνται από υγιή βακτήρια. Ορισμένες βακτηριακές λοιμώξεις είναι δύσκολο να ελεγχθούν  με αντιβιοτικά, έτσι υπάρχει αυξανόμενο ενδιαφέρον για τη χρήση των βακτηριοφάγων στη θεραπεία λοιμώξεων σε ανθρώπους.
Φυσική ανοσία των ζώων
Τα ζώα, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων, έχουν πολλές φυσικές άμυνες έναντι των ιών. Μερικές είναι μη ειδικές και τα  προστατεύουν έναντι πολλών ιών ανεξάρτητα από τον τύπο. Αυτή η έμφυτη ανοσία δεν βελτιώνεται με την επαναλαμβανόμενη έκθεση σε ιούς και δεν διατηρεί «μνήμη» της μόλυνσης. Το δέρμα των ζώων, ιδίως η επιφάνειά του, η οποία είναι κατασκευασμένη από νεκρά κύτταρα, προλαμβάνει την μόλυνση του ξενιστή από πολλούς τύπους ιών. Η οξύτητα του περιεχομένου του στομάχου σκοτώνει πολλούς ιούς  που έχουν καταποθεί. Όταν ένας ιός υπερνικά αυτά τα εμπόδια και εισέρχεται στον ξενιστή, άλλες φυσικές άμυνες αποτρέπουν την εξάπλωση της μόλυνσης στο σώμα. Μια ειδική ορμόνη που ονομάζεται ιντερφερόνη  παράγεται από τον οργανισμό όταν οι ιοί είναι παρόντες και σταματά την αναπαραγωγή  τους με τη δολοφονία των μολυσμένων κυττάρων και των στενών  τους γειτόνων αυτών. Εντός των κυττάρων, υπάρχουν ένζυμα που καταστρέφουν το RNA των ιών. Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται RNA παρεμβολή. Μερικά κύτταρα του αίματος φαγοκυτταρώνουν και καταστρέφουν  μολυσμένα από τον ιό κύτταρα.
Προσαρμοστική ανοσία των ζώων
Ειδική ανοσία έναντι των ιών αναπτύσσεται με την πάροδο του χρόνου και τα λευκά κύτταρα του αίματος που ονομάζονται λεμφοκύτταρα διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο. Τα λεμφοκύτταρα διατηρούν «μνήμη» μετά από μια μόλυνση από ιούς και παράγουν πολλά ειδικά μόρια που ονομάζονται αντισώματα. Αυτά τα αντισώματα προσδένονται στους  ιούς και  δεν επιτρέπουν στον ιό να μολύνει  τα κύτταρα. Τα αντισώματα είναι εξαιρετικά επιλεκτικά και επιτίθενται μόνον σε έναν τύπο ιού. Το σώμα παράγει πολλά διαφορετικά αντισώματα, ειδικά κατά τη διάρκεια της αρχικής λοίμωξης. Ωστόσο, μετά την υποχώρηση λοίμωξης, μερικά αντισώματα παραμένουν και εξακολουθούν να παράγονται, δίνοντας συχνά στον ξενιστή ανοσία εφόρου ζωής στον ιό.