cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάρολος Λουδοβίκος της Αυστρίας-Τέσεν
Το 1797 στάλθηκε ξανά να αναχαιτίσει τον Στρατηγό Βοναπάρτη στην Ιταλία, όπου χειρίστηκε με μεγάλη επιδεξιότητα τα Αυστριακά στρατεύματα. Νίκησε ξανά τον Ζουρντάν και τον Μασσενά στη Ζυρίχη εμποδίζοντας τον Γαλλικό στρατό να κάνει επέλαση στη Γερμανία. Όταν ασθένησε, αποσύρθηκε στη Βοημία, αλλά κλήθηκε ξανά να εμποδίσει την επέλαση του Μορώ στη Βιέννη. Η δημοτικότητά του είχε γίνει τόσο μεγάλη που στην Σύνοδο του Ρέγκενσμπουργκ (1802) του προτάθηκε να του δώσουν τον τίτλο του σωτήρα της χώρας και να του στήσουν μεγάλο τιμητικό ανδριάντα. Ο μετριοπαθής Κάρολος αρνήθηκε αυτές τις τιμές.
Αναμορφωτής του Αυστριακού στρατού
Μετά την καταστροφική ήττα του 1805 διορίστηκε επικεφαλής του πολεμικού συμβουλίου και ανέλαβε την αναδιοργάνωση του Αυστριακού στρατού, με σκληρή δουλειά. Απέσυρε όλες τις απαρχαιωμένες αναποτελεσματικές μεθόδους του 18ου αιώνα που χρησιμοποιούσε ως τότε ο Αυστριακός στρατός και τον οργάνωσε κατά τα σύγχρονα γαλλικά πρότυπα. Με αυτό τον τρόπο μπορούσε να αντιμετωπίσει (1809) τον ανομοιογενή γερασμένο στρατό του Ναπολέοντα. Το 1809 σε δύο αποφασιστικές μάχες, ο ίδιος αρχιστράτηγος, κατόρθωσε να πετύχει σοβαρά πλήγματα στον στρατό του Ναπολέοντα που είχε απώλειες γύρω στους 50.000 άνδρες. Από εκείνη τη χρονιά αποσύρθηκε από την ενεργό στρατιωτική δράση, εμφανίστηκε μόνο μια φορά ακόμα (1815) όταν ήταν στρατιωτικός διοικητής στο φρούριο του Μάιντς. Τον 1822 διαδέχθηκε τον Δούκα της Σαξονίας-Τέσσεν.
Οικογένεια
Στις 15 Σεπτεμβρίου 1815 νυμφεύτηκε την Ερριέττα Αλεξανδρινή (1797 - 1829), κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Νασσάου-Βάιλμπουργκ, στο Βάιλμπουργκ· παιδιά τους ήταν οι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Αυστρίας Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης Κατηγορία:Στρατάρχες της Αυστρίας Κατηγορία:Αυστριακοί στρατηγοί Κατηγορία:Στρατιωτικοί συγγραφείς Κατηγορία:Στρατηγοί της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Μεγαλόσταυροι του Τάγματος της Μαρίας Θηρεσίας
Τριανταφυλλιά Μανωλιουδάκη
Η Τριανταφυλλιά Μανωλιουδάκη (γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου 1986 στα Χανιά) είναι διεθνής Ελληνίδα υδατοσφαιρίστρια που αγωνίζεται ως περιφερειακή στον Ολυμπιακό Πειραιώς.
Μονόμετρο μέγεθος
Στη Φυσική βαθμωτό ή μονόμετρο φυσικό μέγεθος ονομάζεται μία φυσική ποσότητα, η οποία περιγράφεται πλήρως αναφέροντας έναν και μόνο αριθμό, δηλαδή το μέτρο της.
Τριανταφυλλιά Μανωλιουδάκη
Καριέρα
Η Τριανταφυλλιά Μανωλιουδάκη βρίσκεται στον Ολυμπιακό Πειραιώς από το 2007. Με την ομάδα του Ολυμπιακού έχει κατακτήσει μέχρι στιγμής τέσσερα πρωταθλήματα Ελλάδος (2009, 2011, 2014, 2015), ένα πρωτάθλημα Ευρώπης (2015) και ένα Κύπελλο Κυπελλούχων Len Trophy (2014). Η κατάκτηση του Len Trophy ήταν μια ιδιαίτερη στιγμή για τον ερυθρόλευκο σύλλογο καθώς αποτελούσε το πρώτο διεθνές τρόπαιο που κατακτούσε η ομάδα από την ίδρυσή της και μέχρι εκείνη τη στιγμή.
Μονόμετρο μέγεθος
Μονόμετρα μεγέθη υπάρχουν παντού γύρω μας, όπως π.χ. η θερμοκρασία, η ενέργεια, η μάζα, η πυκνότητα, ο χρόνος, η ισχύς κ.ά., π.χ. : η μάζα είναι μονόμετρο μέγεθος, αποδίδεται με μόνο ένα αριθμό, της μονάδας μεγέθους της, δεν απαιτείται άλλο στοιχείο όπως η κατεύθυνση.
Τριανταφυλλιά Μανωλιουδάκη
Καριέρα
Η Τριανταφυλλιά Μανωλιουδάκη παραμένει στην ομάδα του Πειραιά μέχρι και σήμερα.
Μονόμετρο μέγεθος
Τα μονόμετρα μεγέθη γίνονται αντικείμενα χειρισμού με βάση με τους συνήθεις αλγεβρικούς κανόνες, αντιδιαστελλόμενα με τα διανυσματικά μεγέθη, τα οποία για να περιγραφούν απαιτούν το μέτρο, τη διεύθυνση, τη φορά και το σημείο εφαρμογής τους, όπως π.χ. η δύναμη.
Τριανταφυλλιά Μανωλιουδάκη
Διεθνείς συμμετοχές
Η Τριανταφυλλιά Μανωλιουδάκη είναι διεθνής με την εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης της Ελλάδας με την οποία έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές. Μάλιστα, το 2011 κατέκτησε με την Εθνική Ελλάδος το χρυσό μετάλλιο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης της Σανγκάης.
Μονόμετρο μέγεθος
Κατηγορία:Αφηρημένη άλγεβρα Μονομετρο Κατηγορία:Γραμμική άλγεβρα
Βασιλάκι Ηλείας
Το Βασιλάκι ή Λυκουρέσι (Τοπική Κοινότητα Βασιλακίου - Δημοτική Ενότητα Αρχαίας Ολυμπίας), ανήκει στον δήμο Αρχαίας Ολυμπίας της περιφερειακής ενότητας Ηλείας που βρίσκεται στη περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας (γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου). Η επίσημη ονομασία είναι «το Βασιλάκιον». Έδρα του δήμου είναι η Αρχαία Ολυμπία.
Γεωγραφική θέση
Το Βασιλακι έχει υψόμετρο 252 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 37,6465917861 και γεωγραφικό μήκος 21,7597782433. Το Βασιλάκι απέχει περίπου 16 χιλιόμετρα από την Αρχαία Ολυμπία, περίπου 35 χιλιόμετρα από τον Πύργο Ηλείας και περίπου 99 χιλιόμετρα από την Τρίπολη Αρκαδίας. Στο τοπικό διαμέρισμα του Βασιλακίου ανήκει και ο οικισμός Υψηλόν. Ο πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Νικόλαος που γιορτάζει στις 10 Μαΐου.
Δημογραφικά στοιχεία
Κατά την απογραφή του 2011 το Βασιλάκι είχε 364 κατοίκους και το Υψηλόν 92.
Ιστορικά στοιχεία
Για την προέλευση της ονομασίας του δεν υπάρχουν εξακριβωμένες πληροφορίες από ιστορικές πηγές στο βιβλίο του Travels in the Morea, London 1830, ο Άγγλος περιηγητής William Martin Leake μνημονεύει και το χωριό Λυκούρεσι στο ταξίδι του στης αρχές του 1806 προς την Τρίπολη. Το πιο πιθανό είναι να πήρε το όνομά του από τον πρώτο οικιστή του. Εξετάζοντας τη λέξη Λυκούρεσι ετυμολογικά δεν βρίσκεται να υπάρχει κάποιο παρόμοιο λήμμα στη γλώσσα μας, αντίθετα συναντάμε τη γλωσσική αυτή ρίζα σε ονομασίες ξένων περιοχών. Ακόμη διαφορά Σλαβικά φύλα μετακινήθηκαν προς την Πελοπόννησο τον 7ο και 8ο αιώνα μ.Χ. όπου συγχωνευτηκαν με τους ντόπιους. Πιθανολογείται ότι κάποια ομάδα των λαών αυτών ίσως να έδωσε στο χωριό το συγκεκριμένο όνομα.
Το Βασιλάκι ανευρίσκεται για πρώτη φορά σε κατάστιχα απογραφής του 1461 μ.Χ. που διενήργησαν οι Τούρκοι όταν έγιναν κυρίαρχοι ολόκληρης της Πελοπόννησου. Η ανωτέρω ιστορική μαρτυρία πιστοποιεί ότι το χωριό προϋπήρχε πολύ πριν την έλευση των Τούρκων, οπότε η οίκιση και η ονομασία του χωριού ίσως να έχουν την αφετηρία τους στον 8ο αιώνα π.Χ.
Οικονομική και κοινωνική κατάσταση
Το χωριό διαθέτει Νηπιαγωγείο, Δημοτικό, Γυμνάσιο και Λύκειο. Οι μαθητές που φοιτούν σ' αυτά τα σχολεία προέρχονται τόσο από το Βασιλάκι και το Υψηλόν όσο και από άλλα χωριά της Ηλείας (Λούβρο, Άσπρα Σπίτια) και της Αρκαδίας (Τριποταμιά, Καπελλίτσα). Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με αγροτικές εργασίες και την κτηνοτροφία. Ακόμη άλλοι είναι ελεύθεροι επαγγελματίες, ιδιωτικοί και δημόσιοι υπάλληλοι. Αυτή τη στιγμή στο χωριό υπάρχουν τέσσερα καφενεία, δύο κρεοπωλεία, φαρμακείο, ταχυδρομικό ανταποκριτή, μίνι-μάρκετ, πρατήριο καυσίμων, εργαστήριο κατασκευής ζυμαρικών, ελαιοτριβείο, βουλκανιζατέρ, μαγαζί κατασκευών αλουμινίου και μαγαζί με αγροτικά προϊόντα-φάρμακα.
Άγιος Νικόλαος (Γουδή)
Ο Άγιος Νικόλαος είναι μεσαιωνική εκκλησία στην Αττική.
Πληροφορίες
Βρίσκεται στο Γουδή, κοντά στο πρώην Φθισιατρείο, σήμερα νοσοκομείο νοσημάτων θώρακα «Σωτηρία». Είναι εντός του χώρου των Φυτωρίων Αθηνών, ανάμεσα στις οδούς Π. Κανελλόπουλου και Εφεσίου Σωράνου. Είναι μετόχιο της μονής του Αγίου Ιωάννη του Κυνηγού. Πρόκειται για ναό σε ρυθμό μονόκλιτης βασιλικής με τρούλο εξαγωνικό.Στην κόγχη διατηρούνται λείψανα τοιχογραφιών του έτους 1592 με επιγραφή. Το 1953-1954 πραγματοποιήθηκε ανακαίνιση που επέκτεινε τον αρχικό ναό με καθαίρεση του δυτικού τοίχου του μνημείου προς τα δυτικά, με προσθήκη ευμεγέθους χώρου, ο οποίος φέρει, στο μέσον περίπου του μήκους του,τρούλο με ψηλό κυλινδρικό τύμπανο, στο οποίο ανοίγονται τοξοτά παράθυρα. Η προσθήκη αυτη εξέχει του αρχικού πλάτους του ναού και απολήγει στα δυτικά σε προστώο. Η εξωτερική επιφάνεια του ναού είναι επιχρισμένη, ώστε η τελική όψη να είναι αρτιφισιέλ. Ο αρχικός τρούλος έχει επίσης υποστεί αλλοιώσεις, όπως και η επικλινής στέγη του αρχικού δυτικού τμήματος, η οποία σήμερα είναι επίπεδη. Νεότερες τοιχοιγραφίες,κυρίως ολόσωμοι άγιοι στην άνω και απομίμηση ορομαρμάρωσης στην κατώτερη ζώνη, καλύπτουν τις επιφάνεις των τοίχων.Στην κόγχη διατηρούνται τοιχογραφίες του 16ου αι. Αποδίδονται τέσσερις συλλειτουργούντες ιεράρχες στην κάτω ζώνη, Στην άνω ζώνη έχουμε παράσταση Πλατυτέρας όλα επιβαρυμένα λόγω της υγρασίας. Στα βόρεια του ναού υπάρχει νεότερος τάφος, ενώ εντοπίστηκαν και όστρακα βυζαντινών χρόνων μεταξύ των οποίων βρίσκεται και μια επιγραφή.
Πηγές
Νικολαος Γουδη Γουδη
Συμμαχία Ανανεωμένων Εκκλησιών
thumb|109px|right|Το λογότυπο της Συμμαχίας Η Συμμαχία Ανανεωμένων Εκκλησιών (αγγλ.: Alliance of Renewal Churches) είναι σύνδεσμος Χαρισματικών Λουθηρανικών εκκλησιών, από τις οποίες οι περισσότερες προέρχονται από την Ευαγγελική Λουθηρανική Εκκλησία στην Αμερική. Η κίνηση αυτή προέκυψε από το Χαρισματικό κίνημα και επικεντρώνεται στις μεσοδυτικές πολιτείες (ιδίως στη Μινεσότα) και στην Καλιφόρνια, αν και υπάρχουν μέλη σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στην Συμμαχία μπορούν να ενταχθούν κοινότητες και μεμονωμένοι ηγέτες εκκλησιών. Οι κοινότητες που συνεργάζονται με την Συμμαχία, μπορούν να είναι επίσης ενταγμένες σε ευρύτερα εκκλησιαστικά δόγματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Alliance of Renewal Churches
Κατηγορία:Λουθηρανισμός Κατηγορία:Πεντηκοστιανισμός
Μαριάμ
Η Μαριάμ ή αλλιώς Μαριάμ η προφήτισσα ήταν πρόσωπο της Παλαιάς Διαθήκης, κόρη του Αμράμ και της Ιωχαβέδ, μεγάλη αδελφή του Μωυσή και του Ααρών, σύζυγος του Ωρ και ανήκε στη φυλή Λευί.
Ο βίος της Μαριάμ
Μετά τη γέννηση του μικρότερου της αδελφού, Μωυσή, η μητέρα της Μαριάμ, θέλοντας να τον σώσει από τους Αιγύπτιους, τον έβαλε μέσα σε ένα καλάθι από πάπυρο και τον άφησε στον Νείλο. Η κόρη του Φαραώ βρήκε το βρέφος Μωυσή και αποφάσισε να τον υιοθετήσει και η Μαριάμ που παρακολουθούσε, πρότεινε στην πριγκίπισσα να της βρει μια Ισραηλίτισσα τροφό που να της προσέχει και το μωρό. Η πριγκίπισσα δέχτηκε και η Μαριάμ έφερε την Ιωχαβέδ, την μητέρα της.
Μετά την διάβαση του Ισραήλ στην Ερυθρά Θάλασσα, η Μαριάμ πήρε ένα τύμπανο και οδήγησε τις γυναίκες σε χορό και δοξολογία για την σωτηρία τους.
Κατά το δεύτερο χρόνο όταν η ισραηλινή κοινότητα είχε φτάσει στο Ασηρώθ, η Μαριάμ και ο Ααρών κατέκριναν τον Μωυσή επειδή είχε παντρευτεί μια γυναίκα από την Αιθιοπία. Ενδέχεται η στάση της Μαριάμ να ήταν χειρότερη από αυτή του αδελφού της και λόγω ζήλιας προς την γυναίκα αυτή αλλά και επειδή η Μαριάμ είχε τον τίτλο της προφήτισσας, κατείχε εξέχουσα θέση στον ισραηλινό λαό. Για τον λόγο αυτόν φοβήθηκε μήπως η γυναίκα του Μωυσή καταφέρει να την επισκιάσει σε ικανότητες και χαρίσματα. Επιπλέον, η συμπεριφορά της θεωρείται πιο εσφαλμένη από του Ααρών και από το γεγονός ότι η θέση της γυναίκας την εποχή εκείνη ήταν υποδεέστερη από αυτή του ανδρός και όφειλε να δείχνει τον ανάλογο σεβασμό. Τότε ο Ιαχβέ κάλεσε τα τρία αδέρφια στην Σκηνή του Μαρτυρίου και τιμώρησε τη Μαριάμ για τη συμπεριφορά της  με λέπρα. Όμως μετά τα παρακάλια του Ααρών και τις προσευχές του Μωυσή, ο Γιαχβέ ξανάκανε την Μαριάμ καλά.
Θάνατος
Η Μαριάμ πέθανε και ενταφιάστηκε στην Κάδυς στο όρος Σιν, λίγο πριν τον θάνατο του μεσαίου της αδελφού Ααρών. Η Ορθόδοξη Εκκλησία γιορτάζει την μνήμη της στην Κυριακή των Προπατόρων, πριν τα Χριστούγεννα, μεταξύ 18-24 Δεκεμβρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη
Douglas XP3D
Το Douglas XP3D ήταν δικινητήρια αεράκατος που αναπτύχθηκε για το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ την δεκαετία του 1930. Το P3D σχεδιάστηκε για να εξοπλίσει τις Μοίρες Ναυτικής Περιπολίας του Ναυτικού. Παρόλο που κάλυπτε τις απαιτήσεις του δεν μπήκε τελικά σε παραγωγή επειδή προτιμήθηκε το ανταγωνιστικό Consolidated PBY Catalina που ήταν φθηνότερο.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το 1933 Ναυτικό των ΗΠΑ ζήτησε από τις εταιρείες Douglas και Consolidated να κατασκευάσουν από ένα πρωτότυπο έκαστη μιας νέας αερακάτου που, αν γίνονταν δεκτή, θα αντικαθιστούσε τα Consolidated P2Y και Martin P3M που εξόπλιζαν τότε τις Μοίρες Ναυτικής Περιπολίας του. Η Douglas παρουσίασε το P3D, που σχεδίασε παράλληλα με το μικρότερων διαστάσεων YB-11 που προορίζονταν για το Αεροπορικό Σώμα του Στρατού των ΗΠΑ (USAAC). Όπως και το YB-11, το P3D ήταν ένα υψηλοπτέρυγο μονοπλάνο που προωθούνταν από δύο αστεροειδείς κινητήρες Pratt & Whitney R-1830, τοποθετημένους στο πάνω μέρος των πτερύγων. Ενώ το YB-11 ήταν ένα αμφίβιο αεροσκάφος, δηλαδή μπορούσε να προσθαλασσωθεί αλλά και να προσγειωθεί σε αεροδρόμιο, το P3D μπορούσε μονάχα να προσθαλασσωθεί.
Το πρωτότυπο, το XP3D-1, πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 6 Φεβρουαρίου 1935 και παραδόθηκε στον αεροναύσταθμο του Ναυτικού στο Σαν Ντιέγκο για δοκιμές τον Μάρτιο του ίδιου έτους. Το XP3D-1 και το ανταγωνιστικό PBY Catalina είχαν παραπλήσιες επιδόσεις, αλλά το πρώτο ήταν ακριβότερο από το δεύτερο. Αποτέλεσμα ήταν της διαφοράς στην τιμή (ένα P3D κόστιζε $110000 ενώ ένα PBY $90000 σε τιμές της εποχής) ήταν να παραγγείλει το Ναυτικό 60 PBY.
Η Douglas εξόπλισε το P3D με άλλους κινητήρες, αποσκοπώντας να βελτιώσει τις επιδόσεις του αεροσκάφους και να κερδίσει μελλοντικά συμβόλαια. Οι πτέρυγες ανυψώθηκαν κατά 0,69 m και οι κινητήρες τοποθετήθηκαν στα χείλη εκφυγής. Οι μικρή πλωτήρες των πτερύγων έγιναν ανασυρόμενοι και προστέθηκε πυργίσκος με αμυντικό οπλισμό στο ρύγχος. Το επανασχεδιασμένο αεροσκάφος -που ονομάστηκε XP3D-2- παραδόθηκε στο Ναυτικό για δοκιμές τον Μάιο του 1935, αλλά και πάλι προτιμήθηκε το ανaβαθμισμένο PBY-2 της Consolidated.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το μοναδικό XP3D-1 αξιοποίησε για μικρό χρονικό διάστημα η 3η Σμηναρχία Ναυτικής Περιπολίας (Patrol Squadron 3, VP-3) μέχρι που το επέστρεψε στην Douglas για να το ανακατασκευάσει. Το XP3D-2 χρησιμοποιήθηκε σαν αεροσκάφος VIP από την VP-11F, μέχρι την καταστροφή του σε ατύχημα στο Ακαπούλκο στις 8 Φεβρουαρίου 1937.
Βιβλιογραφία
XP3D Κατηγορία:Αεράκατοι Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής αεροπορίας Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Μεσοπολέμου
Αρμάνδος των Βουρβόνων-Κοντί
Ο Αρμάνδος των Βουρβόνων-Κοντί (Armand de Bourbon-Conti, 11 Οκτωβρίου 1629 – 26 Φεβρουαρίου 1666) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Κονντέ ήταν Γάλλος ευγενής, πρίγκιπας του Κοντί και ιδρυτής του κλάδου των Κοντί.
Βιογραφία
Ήταν ο μικρότερος γιος του Ερρίκου Β΄ πρίγκιπα του Κοντέ και της Καρλόττας-Μαργαρίτας των Μονμορανσύ, κόρης του Ερρίκου Α΄ στρατάρχη και κοντόσταυλου της Γαλλίας. Αδέλφια του ήταν ο Λουδοβίκος Β΄ πρίγκιπας του Κονντέ και η Άννα-Ζενεβιέβ.
Μυστικοπαθής και γεμάτος παράξενες ιδέες, στην φυλακή εκδηλώθηκε η τρέλα του: είχε κρυφό πάθος για την αδελφή του, δούκισσα του Λονγκεβίλ και εφεύρησκε διάφορα τεχνάσματα για να την κάνει να τον προσέξει. Άρχισε να ασχολείται με την αλχημεία και τα βότανα, προκειμένου να προσελκύσει τον κόσμο με το μέρος του.
Απελευθερώθηκε όταν εξορίστηκε ο Καρδινάλιος Μαζαρέν και στόχευσε να νυμφευτεί την Καρλόττα-Μαρία της Λωρραίνης (1627 - 1652), κόρη της δούκισσας του Σεβρέζ, που ήταν ευνοούμενη της Άννας της Αυστρίας αντιβασίλισσα της Γαλλίας. Η ενέργεια αυτή εμποδίστηκε από τον αδελφό του, τον μέγα Κονντέ, που είχε αναλάβει την εξουσία που του ανήκε. Σύντομα συμφιλιώθηκε με τον Μαζαρέν και νυμφεύτηκε (1654) την ανιψιά του καρδιναλίου Άννα Μαρία Μαρτινότσι (1639 - 1672).
Πήρε την αρχηγία του στρατού και επιτέθηκε (1654) στην Καταλωνία και κυρίευσε Ισπανικές πόλεις. Οδήγησε τις Γαλλικές δυνάμεις στην Ιταλία, αλλά μετά από μια ήττα λίγο έξω από την Αλεσσάντρια (1657), επέστρεψε στο Λανγκεντόκ, όπου ασχολήθηκε μέχρι τον θάνατο τέλος του με τη μελέτη και τον μυστικισμό.
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του Άννα Μαρία Μαρτινότσι, ανιψιά του καρδινάλιου Μαζαρέν, παιδιά του ήταν:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Κοντέ Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος
Γουδί και γουδοχέρι
Το γουδί και γουδοχέρι, είναι μαγειρικό σκεύος το οποίο χρησιμοποιείται από την αρχαιότητα, για την παρασκευή συστατικών ή ουσιών με τη σύνθλιψη και την άλεσή τους, σε μια λεπτή πάστα ή σκόνη. Το γουδί είναι το κοίλο σκεύος, κατασκευασμένο συνήθως από ξύλο (σκληρό), μέταλλο, μάρμαρο, κεραμικό, γυαλί, πέτρα κ.ά. με το οποίο κανείς κοπανίζει το περιεχόμενο διάφορων συνήθως σκληρών ουσιών ενός γουδιού και το κάνει σκόνη ή πολτό. Το γουδοχέρι είναι ένα βαρύ και αμβλύ σε σχήμα μακρουλό κυλινδρικό όργανο, το άκρο του οποίου χρησιμοποιείται για τη θραύση και άλεση. Η ουσία που πρόκειται να τριφτεί, τοποθετείται στο γουδί και τρίβεται, θρυμματίζεται ή αναμιγνύεται, χρησιμοποιώντας το γουδοχέρι.
Γουδιά και γουδοχέρια, χρησιμοποιούνται στη μαγειρική μέχρι και σήμερα· είναι επίσης συχνά συνδεδεμένα, με το επάγγελμα του φαρμακοποιού, λόγω της ιστορικής τους χρήσης, στην παρασκευή φαρμάκων. Μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν στην τοιχοποιία καθώς και σε άλλα είδη κατασκευών.
Ιστορία
Οι επιστήμονες έχουν βρει γουδιά και γουδοχέρια, τα οποία χρονολογούνται περίπου από το 35.000 π.Χ.
Ιατρικά τεχνουργήματα που ανακτήθηκαν από το ναυάγιο «Queen Anne's Revenge» του Μαυρογένη (Blackbeard), περιλαμβάνουν και ένα ορειχάλκινο εκμαγείο γουδιού με το γουδοχέρι, το οποίο χρησιμοποιείτο στην παρασκευή φαρμάκων.
Εκφράσεις - Συνώνυμα - Ετυμολογία
thumb|250px|left|«Ο φρικτός χορός του τυμπανόξυλου» (εικονογράφηση του βιβλίου «Côte occidentale d'Afrique» του Συνταγματάρχη Frey, 1890.) Στην Ελληνική η παροιμία: «το γουδί το γουδοχέρι (και τον κόπανο στο χέρι)», αναφέρεται για την επιμονή σε κάτι παράλογο ή για την ταυτολογία (για κάτι το επαναλαμβανόμενο).
Ο Ρωμαίος ποιητής Γιουβενάλης, εφήρμοσε τόσο το mortarium όσο και το pistillum σε άρθρα, που χρησιμοποιούνται για την παρασκευή των φαρμάκων, αντανακλώντας την πρώιμη χρήση τους, στο γουδί και γουδοχέρι ως σύμβολα του φαρμακοποιού ή του φαρμακείου.
Η Αγγλική λέξη mortar, προέρχεται από την κλασική Λατινική λέξη mortarium, που σημαίνει, ανάμεσα αρκετών άλλων χρήσεων, "υποδοχέας για σφυροκόπημα" και "προϊόν λείανσης ή σφυροκοπήματος". Η κλασική Λατινική λέξη pistillum, που σημαίνει "κοπανιστής", οδήγησε στο Αγγλικό pestle.
Η παλαιότητα αυτών των εργαλείων, είναι καλά τεκμηριωμένη στα αρχαία γραπτά, όπως στον Αιγυπτιακό Ebers Papyrus του ~1550 π.Χ. (το παλαιότερο διατηρημένο κομμάτι της ιατρικής βιβλιογραφίας) και την Παλαιά Διαθήκη (Αριθμοί 11:8 και Παροιμίαι 27:22).
Ιατρική
thumb|150px|left|Άλλο ένα από τα σύμβολα της φαρμακολογίας πέρα από το ℞ στο γουδί και γουδοχέρι: η κρεμαστή σφαίρα φαρμακείου (show globe). Γουδιά και γουδοχέρια χρησιμοποιούνταν παραδοσιακά στα φαρμακεία, για να συντρίψουν διάφορα συστατικά πριν από την προετοιμασία μιας πρόχειρης συνταγής. Το γουδί και το γουδοχέρι με τη ράβδο του Ασκληπιού, τον πορτοκαλί Σταυρό και άλλα, είναι ένα από τα πιο ευρέως διαδεδομένα σύμβολα της φαρμακολογίας, μαζί με τη σφαίρα φαρμακείου (show globe).
Για φαρμακευτική χρήση, το γουδί και η κεφαλή από το γουδοχέρι, συνήθως γίνονται από πορσελάνη, ενώ το χερούλι από το γουδοχέρι γίνεται από ξύλο. Είναι γνωστό ως το γουδί και γουδοχέρι του «Wedgwood» και χρονολογείται από το 1759. Σήμερα, η πράξη της ανάμειξης των συστατικών ή τη μείωση του μεγέθους των σωματιδίων είναι γνωστή ως κονιορτοποίηση.
Γουδιά και γουδοχέρια χρησιμοποιούνται επίσης ως drug paraphernalia για να αλέθουν τα χάπια για την επιτάχυνση της απορρόφησης όταν καταποθούν ή στο πλαίσιο της προετοιμασίας για εμφύσηση.
Προετοιμασία φαγητού
250x250px|thumb|right|(video) Φρέσκο mochi, σφυροκοπούμενο. Γουδιά χρησιμοποιούνται επίσης στη μαγειρική για την παρασκευή συστατικών όπως γουακαμόλε, γκασπάτσο και πέστο (το οποίο αντλεί την ονομασία του από το σφυροκόπημα του γουδοχεριού), καθώς και την άλεση μπαχαρικών σε σκόνη. Το molcajete, η έκδοση που χρησιμοποιείτο από τους προ-Ισπανόφωνους Μεσοαμερικανικούς πολιτισμούς, συμπεριλαμβανομένων των Αζτέκων και Μάγια, το οποίο εκτείνεται πίσω αρκετές χιλιάδες χρόνια, είναι κατασκευασμένο από βασάλτη και χρησιμοποιείται ευρέως στο Μεξικάνικο μαγείρεμα. Άλλα εγγενή Αμερικανικά έθνη, χρησιμοποιούν γουδιά λαξευμένα στο βραχώδες υπόστρωμα, για να αλέσουν βελανίδια και άλλους ξηρούς καρπούς. Πολλά τέτοια εργαλεία πίεσης, μπορούν να βρεθούν στα εδάφη τους. thumb|upright|250px|left|Δύο φαρμακοποιοί από το Ferndale, την ώρα που κρεμούν σ'ένα φαρμακείο στο [[Μίσιγκαν κρεμαστές σφαίρες φαρμακείου (show globes), ενώ στον πάγκο βρίσκεται ένα μεγάλο γουδί με το γουδοχέρι του (1954).]] Στην Ιαπωνία χρησιμοποιούνται πολύ μεγάλα γουδιά, με ξύλινες mallets, για να προετοιμάσουν το μότσι. Τα κανονικού μεγέθους ιαπωνικά γουδί και γουδοχέρι, ονομάζονται σουριμπάτσι και σουρικόγκι αντίστοιχα. Γουδιά και γουδοχέρια από γρανίτη, χρησιμοποιούνται από την Νοτιοανατολική Ασία, καθώς επίσης στο Πακιστάν και την Ινδία. Στην Ινδία, χρησιμοποιείται ευρέως για να κάνει μείγματα μπαχαρικών για διάφορες νοστιμιές, καθώς και πιάτα ημέρας. Με την έλευση των μηχανοκίνητων μηχανημάτων άλεσης, έχει μειωθεί η χρήση για το γουδί και γουδοχέρι. Είναι παράδοση σε διάφορες Ινδουιστικές τελετές (όπως γάμους και της upanayanam), το άλεσμα της κιτρινόριζας σε τέτοια γουδιά.
Στα Μαλαισιανά είναι γνωστό ως batu lesung. Μεγάλα πέτρινα γουδιά, με μακρυά 0,61-0,91 μ. (2–3 ποδών) ξύλινα γουδοχέρια, χρησιμοποιούνταν στη Δυτική Ασία για το άλεσμα κρέατος, σε ένα είδος ρολό (meatloaf) ή kibbeh, καθώς επίσης και η ποικιλία χούμους γνωστού ως masabcha.
Στην Ινδονησία και την Ολλανδία το γουδί είναι γνωστό ως Cobek ή Tjobek και το γουδοχέρι αντιστοίχως ως Ulekan ή Oelekan. Και χρησιμοποιείται συχνά για να κάνει το φρέσκο sambal, ένα καυτερό καρύκευμα τσίλι, ως εκ τούτου, το sambal ulek/oelek υποδηλώνει διαδικασία η οποία χρησιμοποιεί το γουδοχέρι. Χρησιμοποιείται επίσης με το άλεσμα φιστικιών και άλλων συστατικών, για να γίνει σάλτσα φιστικιού gado-gado.
Αποκελύφωση και αποφλοίωση
Τα μεγάλα γουδιά και γουδοχέρια χρησιμοποιούνται συνήθως στις αναπτυσσόμενες χώρες για την αποκελύφωση και αποφλοίωση σιτηρών. Αυτά είναι συνήθως κατασκευασμένα από ξύλο και λειτουργούν από ένα ή περισσότερα άτομα.
Υλικό
thumb|left|250px|Bangkang Pangpinawa (γουδί και γουδοχέρι στα αρχαία [[Φιλιππίνες|Φιλιππινέζικα).]] Τα καλά υλικά κατασκευής για το γουδί και το γουδοχέρι πρέπει να είναι αρκετά σκληρά, για να συντρίψουν την ουσία και όχι να φθαρούν από αυτήν. Δεν μπορούν να είναι ούτε πάρα πολύ εύθραυστα, διαφορετικά θα σπάσουν κατά τη διάρκεια του σφυροκοπήματος και του αλέσματος. Το υλικό θα πρέπει επίσης να είναι συνεκτικό, έτσι ώστε τα μικρά κομμάτια του γουδιού ή του γουδοχεριού, να μην αναμειγνύονται με τα συστατικά. Επιλέγονται λεία και μη πορώδη υλικά, τα οποία δεν απορροφούν ή παγιδεύουν τις ουσίες που αλέθονται.
Στην παρασκευή φαγητού ένα τραχύ ή απορροφητικό υλικό, μπορεί να προκαλέσει την έντονη γεύση του προηγούμενου συστατικού, ώστε να γευτεί μετέπειτα στην παρασκευαζόμενη τροφή. Επίσης, τα σωματίδια τροφής που απομένουν στο γουδί και το γουδοχέρι είναι δυνατό να ενισχύσουν την ανάπτυξη μικροοργανισμών. Όταν ασχολούμεθα με φάρμακα, το προηγουμένως παρασκευασμένο φάρμακο, ενδέχεται να αλληλεπιδράσει ή να αναμειχθεί, μολύνοντας τα προσφάτως χρησιμοποιούμενα συστατικά.
Ακατέργαστα κεραμικά σύνολα γουδιών και γουδοχεριών μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη ελάττωση των ουσιών σε πολύ λεπτές σκόνες, αλλά λεκιάζουν εύκολα και είναι εύθραυστα. Τα γουδιά πορσελάνης μερικές φορές προϋποθέτουν την χρήση άλεσης λίγης άμμου ώστε να τους δώσει μια πιο τραχιά επιφάνεια, η οποία συμβάλλει στη μείωση του μεγέθους των σωματιδίων. Τα γουδιά και γουδοχέρια από γυαλί, είναι εύθραυστα, αλλά ανθεκτικά στους λεκέδες και είναι κατάλληλα για χρήση με υγρά. Ωστόσο, δεν αλέθουν τόσο λεπτά όσο τα κεραμικού τύπου.
thumb|250px|Ο χαρακτήρας [[Μπάμπα Γιάγκα πετά, ενώ στέκεται μέσα σε ένα γουδί κρατώντας ένα γουδοχέρι, σε αυτό το έργο τέχνης από τον Ιβάν Μπιλίμπιν.]]
Άλλα χρησιμοποιούμενα υλικά περιλαμβάνουν μάρμαρο, πέτρα, ξύλο (εξαιρετικά απορροφητικό), μπαμπού, σίδηρο, χάλυβα, ορειχάλκινα και βασάλτη. Σύνολα από γουδιά και γουδοχέρια, τα οποία γίνονται από το ξύλο παλαιών αμπελιών, έχουν αποδειχθεί αξιόπιστα, για το άλεσμα του αλατοπίπερου κατά την ώρα του φαγητού. Ορισμένες φορές, για τον καθαρισμό τους, αλέθεται άψητο ρύζι στα γουδιά. Αυτή η διαδικασία πρέπει να επαναληφθεί έως ότου το ρύζι βγει εντελώς λευκό. Κάποιες πέτρες, όπως ο βασάλτης (molcajete), για πρώτη φορά πριν τη χρήση, χρειάζεται να αλέσουν καρυκεύματα. Τα μεταλλικά γουδιά διατηρούνται ελαφρώς λαδωμένα.
Αυτόματο αλεστικό μηχάνημα
Εφόσον τα αποτελέσματα που λαμβάνονται με την χειροποίητη άλεση, δεν είναι ούτε αναπαραγόμενα, ούτε αξιόπιστα, τα περισσότερα εργαστήρια λειτουργούν με αυτόματους λειαντήρες. Ο χρόνος λείανσης και η πίεση του γουδιού, μπορούν να ρυθμιστούν και να καθορισθούν, εξοικονομώντας χρόνο και μόχθο.
Το πρώτο αυτόματο αλεστικό μηχάνημα, εφευρέθηκε το 1923, από τον F. Kurt Retsch: το "Retschmill" (το επώνυμο το εφευρέτη (Retsch) + mill).
Λαογραφική παράδοση
Στα Ρωσικά παραμύθια, η Μπάμπα Γιάγκα, ρωσ. Баба Яга παρουσιάζεται ως μια ρυτιδιασμένη μάγισσα, η οποία πετά στον αέρα μέσα σε ένα γουδί, χρησιμοποιώντας το γουδοχέρι ως πηδάλιο.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εργαλεία λείανσης τροφίμων Κατηγορία:Αλχημικά εργαλεία Κατηγορία:Εργαστήριο ειδών από πορσελάνη Κατηγορία:Εργαστηριακός εξοπλισμός Κατηγορία:Επαγγελματικά σύμβολα Κατηγορία:Μαγειρικά σκεύη
Fiat G.80
Το Fiat G.80 ήταν αεριωθούμενο εκπαιδευτικό αεροσκάφος το οποίο αναπτύχθηκε στην Ιταλία την δεκαετία του 1950. Επρόκειτο για το πρώτο αεριωθούμενο που κατασκευάστηκε στην χώρα.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Κατασκευάστηκαν δύο πρωτότυπα του G.80 καθώς και τρία αεροσκάφη προπαραγωγής, όμως η Aeronautica Militare έκρινε πως ο τύπος δεν μπορούσε να καλύψει τις απαιτήσεις της. Αποφασίστηκε η ανάπτυξη μιας αναβαθμισμένης έκδοσής του, που ονομάστηκε G.82, για να συμμετάσχει σε διαγωνισμό του ΝΑΤΟ που αφορούσε στην απόκτηση του νέου στάνταρ αεριωθούμενο μαχητικού. Το G.82 διέθετε κινητήρα Rolls-Royce Nene αντί για τον de Havilland Goblin του G.80 και δεξαμενές καυσίμου στα ακροπτέρυγα. Κατασκευάστηκαν πέντε αεροσκάφη όμως ο διαγωνισμός ακυρώθηκε με συνέπεια το εκπαιδευτικό της Fiat να μην επιλεγεί για υπηρεσία από το ΝΑΤΟ ή την Ιταλική Πολεμική Αεροπορία. Το όλο πρόγραμμα ακυρώθηκε. Σχέδια για την ανάπτυξη εξειδικευμένων εκδόσεων (νυχτερινό μαχητικό, αναγνωριστικό, αεροσκάφος εγγύς υποστήριξης) δεν υλοποιήθηκαν. Επίσης δεν κατασκευάστηκε ποτέ το G.84, που θα προωθούνταν από κινητήρα Allison J35. Τα G.82 χρησιμοποιήθηκαν για μερικά χρόνια από την Αεροπορία και το 1957 μεταφέρθηκαν στο "Τμήμα Πειραματικών Πτήσεων".
Βιβλιογραφία
G.80 Κατηγορία:Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εκπαιδευτικά αεροσκάφη
Μόνγκου (Ζάμπια)
Η Μόνγκου είναι πόλη στη Ζάμπια και ανήκει στη Δυτική Επαρχία. Ο πληθυσμός της είναι 179.585 (απογραφή 2010) και είναι πρωτεύουσα της ομώνυμης περιοχής.
Γεωγραφία
Η πόλη απέχει 650 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα της χώρας, Λουσάκα και περνάει μέσω του αυτοκινητόδρομου Great West Road, ενώ το ταξίδι διαρκεί 6-8 ώρες. Η Μόνγκου είναι γνωστή για την υφαντική μοκέτα. Παράγει το καλύτερο μάνγκο και ψάρι στη χώρα και ειδικά το ψάρι τίγρης. Η Μόνγκου είναι επίσης γνωστή για την καλλιέργεια ρυζιού στη Ζάμπια.
Βραβεία
Η Μόνγκου πρόταθηκε ως η πιο όμορφη πόλη στην Ανατολική Αφρική από τα βραβεία Αφρικανικών πόλεων τον Μάρτιο του 2021
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ζάμπιας
Σημαία του Μπανγκλαντές
right|thumb|208px|[[Αρχείο:FIAV 111000.svg|20px Σημαία του Μπανγκλαντές. Λόγος: 3:5]] right|thumb|208px|[[Αρχείο:FIAV 000100.svg|20px Πολιτικό έμβλημα. Λόγος: 1:2]] right|thumb|208px|[[Αρχείο:FIAV 000001.svg|20px Ναυτικό έμβλημα. Λόγος: 1:2]] thumb|right|208px|Η πρώτη σημαία, με το χάρτη που αφαιρέθηκε από τη σύγχρονη σημαία. Η εθνική σημαία του Μπανγκλαντές καθιερώθηκε επίσημα στις 17 Ιανουαρίου 1972. Βασίζεται σε μια παρόμοια σημαία που χρησιμοποιήθηκε στον απελευθερωτικό αγώνα, το 1971. Αυτή η σημαία εικόνιζε το χάρτη της ασιατικής χώρας πάνω από έναν κόκκινο ήλιο. Ο χάρτης αργότερα αφαιρέθηκε (1972) από τη σημαία, πιθανότατα για να απλοποιηθεί το σχέδιο. Η σύγχρονη σημαία προσιδιάζει στη σημαία της Ιαπωνίας, με τη διαφορά ότι σε εκείνη το φόντο είναι λευκό και όχι πράσινο. Ο κόκκινος δίσκος συμβολίζει την ανατολή του ηλίου πάνω από τη Βεγγάλη, καθώς επίσης και το αίμα που χύθηκε για την ανεξαρτησία του Μπανγκλαντές. Το πράσινο φόντο συμβολίζει την εύφορη γη.
Η εθνική σημαία εμφανίζεται σαν τμήμα και του πολιτικού αλλά και του ναυτικού εμβλήματος της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπανγκλαντές Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Μπανγκλαντές Κατηγορία:Σημαίες της Ασίας
Μάρτεν Ράικερτ
Ο Μάρτεν Ράικερτ (φλαμανδικά: Martin Ryckaert, αναφερόμενος και ως Maerten ή Marten Rijckaert, βάπτιση: 8 Δεκεμβρίου 1587, Αμβέρσα – 11 Οκτωβρίου 1631) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, γνωστός για τα μικρά, συνήθως φανταστικά τοπία του σε ιταλικό ύφος.
Βιογραφία
Ο Μάρτεν ήταν ένα από τα μέλη της οικογένειας καλλιτεχνών Ράικερτ, γιος του Ντάβιντ Ράικερτ Ι, μικρότερος αδελφός του Ντάβιντ Ράικερτ ΙΙ και θείος του Ντάβιντ Ράικερτ ΙΙΙ. Λόγω μια επιπλοκής κατά τον τοκετό, ή ύστερα από κάποιο ατύχημα, είχε μόνον ένα χέρι.
Πιθανότατα σπούδασε αρχικά με τον πατέρα του και αργότερα με τον Τομπίας Φερχέχτ, ο οποίος, για σύντομο χρονικό διάστημα, είχε ως μαθητευόμενο και τον Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς. Ο Μάρτεν έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1607.
Πιστεύεται ότι ταξίδεψε στην Ιταλία κατά το διάστημα 1607 - 1610 αν και δεν έχει βρεθεί τεκμηρίωση για το ταξίδι αυτό. Πιστεύεται ότι κατά την παραμονή του στην Ιταλία εξάσκησε την πρακτική του σχεδίου στο ύπαιθρο (plein air sketching). Επανήλθε στη Συντεχνία της Αμβέρσας το 1611, όπου καταγράφεται ως "ο ζωγράφος με το ένα χέρι". και πέρασε το υπόλοιπο της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας στη γενέτειρα πόλη του. Δραστηριοποιήθηκε, επίσης στην τοπική Συντεχνία των Ρητόρων De Violieren. Δεν νυμφεύτηκε ποτέ και συνέλεγε πολλούς πίνακες των συγχρόνων του καλλιτεχνών στο σπίτι του στην Meyerstraat της Αμβέρσας.
Ήταν στενός φίλος του Άντονι βαν Ντάικ, ο οποίος ζωγράφισε το πορτρέτο του, στο οποίο ο Ράικερτ εμφανίζεται ντυμένος ως βασιλέας περί το 1630. Το πορτρέτο αυτό βρισκόταν στην κατοχή του Μάρτεν όταν απεβίωσε και σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο Πράδο στη Μαδρίτη. Το πορτρέτο έγινε χαρακτικό από τον Γιάκομπ Νέεφς και περιλήφθηκε στο εκδοτικό εγχείρημα του βαν Ντάικ υπό τον τίτλο "Εικονογραφία", το οποίο περιείχε πορτρέτα διάσημων ανδρών της εποχής του.
Ο Ράικερτ ασθένησε στις αρχές του 1631 και απεβίωσε στην Αμβέρσα στις 28 Οκτωβρίου του ίδιου έτους. Άφησε όλη του την περιουσία στην αδελφή του Μαρία και στον αδελφό του Πάουβελ (Pauwel ή Pauwels).
Έργο
Στο έργο του απεικονίζει κυρίως φανταστικά τοπία με δάση, συχνά με καταρράκτες, βράχους, ερείπια, αρχιτεκτονήματα και μικρές ανθρώπινες μορφές. Σύμφωνα με τον πρώιμο Ολλανδό βιογράφο Άρνολντ Χαουμπράκεν, το έργο του ήταν παρόμοιο με αυτό του, επίσης από την Αμβέρσα, ζωγράφου Γιόος ντε Μόμπερ.
Είναι δύσκολη η αποτίμηση της υφολογικής εξέλιξης του έργου του. Τα τοπία είναι σε "ιταλικό" ύφος και μοιάζουν με αυτά του εγκατεστημένου στη Ρώμη Φλαμανδού ζωγράφου Πάουλ Μπριλ. Αυτό είναι απόλυτα αληθές για τα έργα που φιλοτέχνησε επιστρέφοντας από το ατεκμηρίωτο ταξίδι του στην Ιταλία, καθώς τα χαρακτικά του Μπριλ σε ρομανικό ύφος είχαν ευρύτατη διάδοση στην Αμβέρσα της εποχής. Η τοποθέτηση, το ύφος και η ομαδοποίηση των μορφών στα τοπία αποτελούν μίμηση του Γιαν Μπρίγκελ του πρεσβύτερου. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές σε έργα όπως Ανάπαυση από την Φυγή στην Αίγυπτο (σήμερα σε ιδιωτική συλλογή), που βασίστηκε σε χαμένο σήμερα πρωτότυπο του Μπρίγκελ, αν και ο Ράικερτ δεν το αντέγραψε πιστά. Η χρήση των χρωμάτων προσομοιάζει με αυτήν του Γιόος ντε Μόμπερ.
Το ύφος των πινάκων του γινόταν σταδιακά απαρχαιωμένο κατά τη διάρκεια του βίου του και αντικαταστάθηκε από ύφος μπαρόκ, το οποίο χαρακτηρίζεται από περισσότερο ρεαλισμό, μεγαλύτερες διαστάσεις, θερμότερα χρώματα και διάφανο φωτισμό.
Η σύνθεσή του Βραχώδες τοπίο με μορφές από ένα χυτήριο σιδήρου από μακρού θεωρείται ως ένα από τα παλαιότερα έργα που απεικονίζουν υψικάμινο και τα παρελκόμενά της στην Ευρώπη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Παγκόσμια Ένωση Εσπεράντο
left|thumb|200px|Χώρες στις οποίες η UEA εκπροσωπείται από τοπική οργάνωση εσπεραντιστών (Εθνικές Ενώσεις της UEA). Σύμφωνα με τα στοιχεία του 2008
Η Παγκόσμια Ένωση Εσπεράντο (εσπεράντο: Universala Esperanto Asocio, συντομογραφία: UEA) — η μεγαλύτερη διεθνής οργάνωση των εσπεραντιστών, που ιδρύθηκε βασισμένη στην αρχή της ουδετερότητας. Ιδρύθηκε το έτος 1908 ως οργάνωση ανεξάρτητων εσπεραντιστών (ιδρυτής της θεωρείται ο Hector Hodler, και ως «γενέθλια μέρα» σημειώνεται η 28 Απριλίου). Το έτος 2004 στους κόλπους της UEA περιλαμβάνονταν μέλη από 114 χώρες.
Η UEA δεν εργάζεται μόνον για την διάδοση της Εσπεράντο, αλλά και για την ανάπτυξη της συζήτησης για το παγκόσμιο γλωσσικό πρόβλημα, και κάνει έκκληση να επιστρέψει η προσοχή στην αναγκαιότητα για την ισότητα των γλωσσών. Το καταστατικό της περιλαμβάνει τους τέσσερις παρακάτω στόχους:
Ιδιαίτερη μέριμνα από την UEA θεωρείται η ανάπτυξη της εσπεράντο σε χώρες και περιφέρειες του κόσμου, όπου ακόμα δεν έχει συσταθεί ανεξάρτητο εσπεραντικό κίνημα, καθώς και η εγκαθίδρυση επαφών των ενεργών εσπεραντιστών από αυτές τις χώρες με το παγκόσμιο εσπεραντικό κίνημα. Εκτός αυτού, η UEA ήδη εδώ και πολύ καιρό αντιπροσωπεύει το εσπεραντικό κίνημα στους διεθνείς οργανισμούς, όπως ο ΟΗΕ, η UNESCO, το Συμβούλιο της Ευρώπης και άλλοι.
Τα κεντρικά γραφεία της UEA βρίσκονται στο Ρότερνταμ στην Ολλανδία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εσπεραντικές Οργανώσεις Κατηγορία:Διεθνείς μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί
Ομαλό (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Ομαλό αναφέρονται οι παρακάτω οικισμοί της Ελλάδας:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Τάγμα (στρατιωτικό)
Το τάγμα είναι μια στρατιωτική μονάδα μικρότερη από το σύνταγμα, ειδικά τα επίλεκτα τάγματα που σχηματίστηκαν από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ε΄ και αποτελούσαν τον κεντρικό στρατό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον 8ο-11ο αι.
Ιστορία και ρόλος
Στην αρχική του έννοια, ο όρος «τάγμα» (από το τάσσω, «βάζω σε σειρά») επιβεβαιώνεται από τον 4ο αι. και χρησιμοποιήθηκε για να αναφερθεί σε ένα τάγμα πεζικού 200-400 ανδρών (που ονομάζεται επίσης βάνδον ή νούμερον) στον ανατολικό Ρωμαϊκό στρατό της εποχής Υπό αυτή την έννοια, ο όρος συνεχίζει να χρησιμοποιείται στις τρέχουσες Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις (πρβλ. Ελληνικές στρατιωτικές τάξεις).
Αυτοκρατορικοί φρουροί, 8ος-10ος αι.
Στη μεταγενέστερη βυζαντινή χρήση, ο όρος αναφερόταν αποκλειστικά στα επαγγελματικά, μόνιμα στρατεύματα, που φρουρούσαν μέσα και γύρω από την πρωτεύουσα της Κωνσταντινούπολης. Στα περισσότερα από αυτά η προέλευσή τους εντοπίζεται στις Αυτοκρατορικές μονάδες φρουράς της ύστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Μέχρι τον 7ο αι. είχε μειωθεί η σημασία τους και έγιναν κάτι περισσότερο από στρατεύματα παρέλασης, έτσι οι Αυτοκράτορες ήταν δύσκολο να αντιμετωπίσουν τις συχνές εξεγέρσεις του νέου και ισχυρού θεματικού στρατού, ειδικά του Οψικίου, του ασιατικού θέματος που βρίσκεται πιο κοντά στην πρωτεύουσα. Μέσα στα πρώτα 60 χρόνια μετά την ίδρυσή του ο στρατός του Οψικίου συμμετείχε σε πέντε εξεγέρσεις, με αποκορύφωμα την -για λίγο επιτυχημένη- εξέγερση και τον σφετερισμό του θρόνου από τον διοικητή του, τον κόμη Αρτάβασδο, το 741-743.
Αφού κατέβαλε την εξέγερση, ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ε΄ (β. 741-775) μεταρρύθμισε τις παλιές μονάδες φρουράς της Κωνσταντινούπολης στα νέα τάγματα, τα οποία προορίζονταν να παρέχουν στον Αυτοκράτορα έναν πυρήνα επαγγελματικών και πιστών στρατευμάτων, ως μία άμυνα ενάντια στις επαρχιακές εξεγέρσεις και επίσης, εκείνη την εποχή, ως σχηματισμός αφιερωμένος στις εικονομαχικές πολιτικές του Κωνσταντίνου Ε΄. Τα τάγματα ήταν αποκλειστικά βαριές μονάδες ιππικού, πιο κινούμενες από τα θεματικά στρατεύματα και διατηρήθηκαν σε μόνιμη βάση. Κατά την αμυντική φάση της Αυτοκρατορίας τον 8ο και 9ο αι., ο ρόλος τους ήταν αυτός ενός κεντρικού σώματος, που φρουρούσε μέσα και γύρω από την πρωτεύουσα, σε περιοχές όπως η Θράκη και η Βιθυνία. Αποτελούσαν τον πυρήνα του Αυτοκρατορικού στρατού στην εκστρατεία, αυξημένα από την επαρχιακή στρατολόγηση θεματικών στρατευμάτων, που ήταν πιο απασχολημένα με την τοπική άμυνα.
Επιπλέον, όπως και τα υστερο-Ρωμαϊκά ομόλογά τους, χρησίμευαν ως χώρος στρατολόγησης και χώρος προώθησης για νέους αξιωματικούς. Μία σταδιοδρομία σε ένα τάγμα, μπορούσε να οδηγήσει σε μία μεγάλη διοικητική θέση στους επαρχιακούς θεματικούς στρατούς ή σε υψηλό διορισμό στην Αυλή, καθώς εδώ οι πολλά υποσχόμενοι νέοι είχαν την ευκαιρία να τραβήξουν την προσοχή του Αυτοκράτορα. Οι αξιωματικοί στα τάγματα προέρχονταν κυρίως είτε από τη σχετικά εύπορη αστική αριστοκρατία και την επίσημη διοίκηση, είτε από την αριστοκρατία των γαιοκτημόνων των Ανατολικών θεμάτων, η οποία όλο και περισσότερο αύξαινε τον έλεγχο των ανώτερων στρατιωτικών αξιωμάτων του κράτους. Παρ' όλα αυτά τα τάγματα, όπως όλη η στρατιωτική και η κρατική υπηρεσία γενικά, προσέφεραν μία βαθμίδα κοινωνικής ανόδου και στα κατώτερα στρώματα της κοινωνίας.
Στο απόγειό τους τον 9ο και στις αρχές του 10ου αι. υπήρχαν τέσσερα κανονικά τάγματα («τὰ δ΄ τάγματα»):
Άλλες μονάδες που σχετίζονται στενά με τα τάγματα και συχνά περιλαμβάνονται μεταξύ τους, ήταν:
Επιπλέον, υπήρχε επίσης η Ἑταιρεία, (Εταίροι = σύντροφοι), που αποτελούσε το σώμα μισθοφόρων στην Αυτοκρατορική υπηρεσία, υποδιαιρούμενη σε Μεγάλη, Μέση και Μικρή Εταιρεία. Καθεμία διοικούσε ένας αντίστοιχος Εταιρειάρχης.
Οργάνωση
Οι ταγματικές μονάδες ήταν όλες οργανωμένες σύμφωνα με παρόμοιες γραμμές. Διοικούνταν από έναν δομέστικο, εκτός από τη Βίγλα, που διοικούσε ο δρουγγάριος της Βίγλας. Τον βοηθούσε ένας ή δύο αξιωματικοί, που ονομάζονταν τοποτηρητές, καθένας από τους οποίους διοικούσε το μισό της μονάδας. Σε αντίθεση με τις θεματικές μονάδες, δεν υπήρχαν μόνιμα ενδιάμεσα επίπεδα διοίκησης (τουρμάρχαι, χιλίαρχοι ή πεντακοσιάρχαι) έως ότου ο Λέων ΣΤ΄ εισήγαγε τον δρουγγάριο π. μετά το 902. Η μεγαλύτερη υποδιαίρεση των ταγμάτων ήταν το βάνδον, που διοικούσε ο κόμης, που ονομάζεται σκρίβων στους Εξκουβίτορες και τριβούνος στις μονάδες των νούμερων και των Τειχών. Τα βάνδα με τη σειρά τους χωρίστηκαν σε εταιρείες, με επικεφαλής τον κένταρχο (centurion), ή δρακονάριο για τους Εξκουβίτορες, και βικάριο (vicar) για τις μονάδες των Nούμερων και των Τειχών. Το δομέστικος των Σχολών, ο επικεφαλής του συντάγματος των Σχολών, έγινε σταδιακά όλο και πιο σημαντικός και τελικά έγινε ο ανώτατος αξιωματικός ολόκληρου του στρατού μέχρι τα τέλη του 10ου αι.
Ο παρακάτω πίνακας απεικονίζει τη δομή των Σχολών τον 9ο αιώνα, σύμφωνα με τον Tρήντγκολντ: Επιπλέον, υπήρχε ένας χαρτουλάριος (γραμματέας) και ένας πρωτομανδάτωρ (πρώτος αγγελιοφόρος), καθώς και 40 βανδοφόροι (σημαιοφόροι) διαφορετικών βαθμών και τίτλων σε κάθε τάγμα και 40 μανδάτορες (αγγελιοφόροι) με συνολικό μέγεθος μονάδας 4125 άνδρες. Στην εκστρατεία, κάθε ιππέας τάγματος συνοδευόταν από έναν υπηρέτη.
Ο επόμενος πίνακας δίνει την εξέλιξη του θεωρητικού μεγέθους του συνόλου της Αυτοκρατορικής ταγματικής δύναμης, όπως υπολογίστηκε από τον Γουόρεν Τρήντγκολντ:
Επαγγελματικά συντάγματα, 10ος-11ος αιώνας
Καθώς η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ξεκίνησε τις εκστρατείες της για ανάκτηση τον 10ο αι., τα τάγματα έγιναν πιο ενεργά και τοποθετούνταν συχνά σε καθήκοντα φρουράς στις επαρχίες ή σε πρόσφατα ανακτημένες περιοχές. Εκτός από τις παλαιότερες μονάδες, δημιουργήθηκαν ορισμένες νέες και εξειδικευμένες μονάδες, για να καλύψουν τις απαιτήσεις αυτού του πιο επιθετικού τρόπου πολέμου. Ο Μιχαήλ Β΄ (β. 820-829) δημιούργησε τους βραχύβιους Tεσσαρακοντάριους, μία ειδική ναυτική μονάδα (ονομάστηκαν έτσι από την υψηλή αμοιβή τους των 40 νομισμάτων), και ο Ιωάννης Α΄ Τσιμισκής (β. 969-976) δημιούργησε ένα βαρύ Κατάφρακτο σώμα, που ονόμασε Aθανάτους (από την αρχαία μονάδα των Αχαιμενιδών), που αναβίωσε στα τέλη του 11ου αι. από τον Μιχαήλ Ζ΄ Δούκα (β. 1071–1078). Άλλες παρόμοιες μονάδες ήταν οι Στρατηλάται, που επίσης σχηματίστηκε από τον Ιωάννη Α΄, οι βραχύβιοι Σατράπαι της δεκαετίας του 970, οι Μεγάθυμοι της δεκαετίας του 1040 ή οι Αρχοντόπουλοι και Βεστιαρίται (φύλακες του Θησαυροφυλακίου) του Αλεξίου Α΄. Πολλά από τα νέα τάγματα αποτελούνταν από ξένους, όπως οι Mανιακαλάται, που σχημάτισε ο Γεώργιος Μανιάκης από τους Φράγκους της Ιταλίας, ή η πιο διάσημη μονάδα, το τάγμα των Βαραγγίων από 6.0000 μισθοφόρους Βίκινγκς (Βάραγγοι), που ιδρύθηκε περί το 988 από τον Αυτοκράτορα Βασίλειο Β' (π. 976–1025).
Η βασιλεία του Βασιλείου Β' είδε επίσης την αρχή μίας βαθιάς μεταμόρφωσης του Ρωμαϊκού στρατιωτικού συστήματος. Στα μέσα του 10ου αι., η μείωση του αριθμού των θεματικών δυνάμεων και οι ανάγκες της νέας επιθετικής στρατηγικής στα ανατολικά σύνορα, οδήγησαν σε έναν αυξανόμενο αριθμό επαρχιακών ταγμάτων, μόνιμων επαγγελματικών δυνάμεων που διαμορφώθηκαν σύμφωνα με τα Αυτοκρατορικά τάγματα. Οι μεγάλες κατακτήσεις στην Ανατολή τη δεκαετία του 960, διασφαλίστηκαν με τη δημιουργία μίας σειράς μικρότερων θεμάτων, στα οποία εγκαταστάθηκαν τμήματα αυτού του επαγγελματικού στρατού, που τελικά ομαδοποιήθηκαν κάτω από περιφερειακούς διοικητές με τον τίτλο του δούκα ή του κατεπάνω. Αυτή η στρατηγική ήταν αποτελεσματική ενάντια στις τοπικές απειλές μικρής κλίμακας, αλλά η ταυτόχρονη παραμέληση των θεματικών δυνάμεων μείωσε την ικανότητα του κράτους να ανταποκριθεί αποτελεσματικά σε μία μεγάλη εισβολή, που θα κατάφερνε να διεισδύσει σε παραμεθόρια ζώνη. Η παρακμή των μερικά απασχολούμενων θεματικών στρατών και η αυξανόμενη εξάρτηση σε μία μεγάλη σειρά μόνιμων μονάδων, τόσο αυτόχθονων όσο και μισθοφόρων, βασίστηκε, όχι μόνο στην μεγαλύτερη στρατιωτική αποτελεσματικότητα των τελευταίων στην πιο επιθετική Ρωμαϊκή στρατηγική της εποχής, αλλά και στη μεγαλύτερη αξιοπιστία τους, σε αντίθεση με τα θεματικά στρατεύματα με τους τοπικούς τους δεσμούς. Τα τάγματα που στρατολογήθηκαν από τα μεγαλύτερα θεματικά ήταν πιθανότατα δύναμης 1.000 ανδρών, ενώ εκείνα από τα μικρότερα θέματα μπορεί να είχαν δύναμη περίπου 500 άνδρες. Οι ξένοι, κυρίως Φράγκοι μισθοφόροι, φαίνεται επίσης να αριθμούσαν τους 400-500 άνδρες.
Κατά συνέπεια τον 11ο αι., η διάκριση μεταξύ «αυτοκρατορικών» και επαρχιακών δυνάμεων εξαφανίστηκε σε μεγάλο βαθμό και ο όρος τάγμα εφαρμόστηκε σε οποιοδήποτε μόνιμη σχηματισμένη μονάδα και η επαρχιακή καταγωγή και ταυτότητά της φαίνεται στους τίτλους των μονάδων. Μετά από περίπου το 1050, όπως και οι θεματικοί στρατοί, τα αρχικά τάγματα μειώθηκαν αργά και αποδεκατίστηκαν στις στρατιωτικές καταστροφές του τελευταίου τρίτου του 11ου αι. Εκτός των Βαράγγων, οι Βεστιαρίται, η Εταιρεία και οι Βαρδαριώται, οι παλαιότερες μονάδες φρουράς, εξαφανίστηκαν εντελώς περίπου από το 1100 και απουσιάζουν από τον Κομνήνειο στρατό του 12ου αι. Στον στρατό των Κομνηνών, ο όρος τάγμα μετατράπηκε σε μία μη ειδική έννοια στρατιωτικής μονάδας.
Πηγές
Κατηγορία:Στρατιωτικοί σχηματισμοί της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Εθνόσημο του Μπανγκλαντές
Το εθνικό έμβλημα του Μπανγκλαντές καθιερώθηκε αμέσως μετά την ανεξαρτησία, το 1971.
Περιγραφή
Στο έμβλημα βρίσκεται ένα νούφαρο, (εθνικό λουλούδι της χώρας), το οποίο χωρίζεται σε δύο μέρη από στάχυα ρυζιού. Πάνω από το νούφαρο βρίσκονται 4 αστέρια και ένα τρίφυλλο ματσάκι από φύλλα τσαγιού. Το νούφαρο συμβολίζει και τα πολλά ποτάμια που διαρρέουν το Μπανγκλαντές, ενώ το ρύζι αποτελεί τη βασική τροφή στην ασιατική χώρα. Τα τέσσερα αστέρια αντιπροσωπεύουν τα τέσσερα βασικά δόγματα που αρχικά ορίστηκαν στο πρώτο Σύνταγμα του Μπανγκλαντές, το 1972: εθνικισμός, κοσμική εξουσία, σοσιαλισμός και δημοκρατία.
Παραπομπές
Μπανγκλαντες Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Μπανγκλαντές
Προεδρικές εκλογές στο Μάλι (2013)
Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στο Μάλι στις 28 Ιουλίου 2013, με το δεύτερο γύρο να διεξάγεται στις 11 Αυγούστου. Νικητής στο δεύτερο γύρο αναδείχθηκε ο Ιμπραΐμ Μπουμπακάρ Κεϊτά, με ποσοστό 77,61% έναντι 22,39% για το Σουμάιλα Σισέ. Ο Κεϊτά ορκίστηκε πρόεδρος στις 4 Σεπτεμβρίου 2013.
Παραπομπές
2013
96η Ανώτερη Διοίκηση Ταγμάτων Εθνοφυλακής (Ελλάδα)
Η 96η Ανώτερη Διοίκηση Ταγμάτων Εθνοφυλακής (96 ΑΔΤΕ) βρίσκεται νήσο Χίο και αποτελείται από μία μηχανοκίνητη Ταξιαρχία. Η 96 ΑΔΤΕ ανήκει διοικητικά στην Ανώτατη Στρατιωτική Διοίκηση Εσωτερικού και Νήσων του Γενικού Επιτελείου Στρατού.
Η έδρα της 96 ΑΔΤΕ είναι η Χίος και το Στρατόπεδο "Λοχαγού (ΠΖ) Γκιάλα Γεωργίου".
Η 96 ΑΔΤΕ έχει ως περιοχή ευθύνης της το νησί της Χίου, το νησί των Ψαρών και το σύμπλεγμα των Οινουσσών.
Μονάδες
Η 96 ΑΔΤΕ αποτελείται από τις παρακάτω μονάδες:
Παράσταση
Η νήσος Χίος και αρχαίος πολεμιστής με το ακόντιό του στραμμένο ανατολικά. Συμβολίζει το χώρο ευθύνης της ΑΔΤΕ και την αποφασιστικότητα αυτής να υπερασπίσει με κάθε τρόπο το νησί από εχθρική ενέργεια.
96 ΑΔΤΕ 96 ΑΔΤΕ
Τυχαίο
Το Τυχαίο ήταν ναός στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, αφιερωμένος στη θεά Τύχη.
Περιγραφή
Σύμφωνα με τον συγγραφέα Δ. Οικονομόπουλο, ήταν πανέμορφο κτίριο στο κέντρο της πόλης και κοντά στο Μουσείο της Αλεξάνδρειας. Ήταν διακοσμημένο με πλήθος αγαλμάτων και ανδριάντες, και χρησίμευε στην ανάθεση των χάλκινων κιόνων που περιείχαν τους αστυκούς νόμους της πόλης. Φαίνεται ότι η συνήθεια αυτή διατηρήθηκε και επί Ρωμαϊκής και Βυζαντινής εποχής.
Πηγές
Κατηγορία:Αλεξάνδρεια Κατηγορία:Κτίρια της αρχαιότητας Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Child in Time
Το Child in Time είναι τραγούδι του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, από τον δίσκο "Deep Purple in Rock" ο οποίος κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1970.
Ιστορία του κομματιού
Στις 16 Ιουνίου του 1969, οι Deep Purple μαζεύτηκαν για πρόβες στο Hanwell Community Center, ένα σχολείο του 19ου αιώνα, το οποίο χρησιμοποιούσαν νέα συγκροτήματα, για πρόβες, νοικιάζοντας δωμάτια. Κατά τη χρονική περίοδο που οι Deep Purple έκαναν πρόβες στο Hanwell Community Center ένα άλλο συγκρότημα που έκανε πρόβες εκεί ήταν οι Spice, οι οποίοι μετά από τρεις μήνες μετονομάστηκαν σε Uriah Heep. Στις 15 Ιουλίου, ο Τζον Λορντ, εντυπωσιασμένος από ένα τραγούδι του συγκροτήματος It’s A Beautiful Day, που λεγόταν "Bombay Calling", άρχισε να αυτοσχεδιάζει, και καθώς μπήκαν και τα υπόλοιπα όργανα, βγήκε η βάση για αυτό που θα αποτελούσε το "Child in Time".
Οι στίχοι του τραγουδιού είναι επηρεασμένοι από τον Ψυχρό πόλεμο αν και παρ' όλη τη μεγάλη διάρκεια του τραγουδιού, η οποία ξεπερνάει τα δέκα λεπτά, το στιχουργικό κομμάτι διαρκεί λιγότερο αναλογικά με την υπόλοιπη δισκογραφία του συγκροτήματος και ο λόγος είναι το πολύ ήρεμο σόλο πλήκτρων που έχει για εισαγωγή και το μεγάλο σόλο κιθάρας στο μέσο του κομματιού.