cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κοινότητα Αποστόλων Ηρακλείου
Κοινοτάρχες Αποστόλων
Η κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Γεώργιο Κουμπενάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της κοινότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Αλαμογκόρντο
Το Αλαμογκόρντο (Alamogordo, αμερικανική προφορά «Αλαμαγκόρντοου») είναι πόλη στην πολιτεία Νέο Μεξικό των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, έδρα (πρωτεύουσα) της Κομητείας Οτέρο. Είναι κτισμένη στη λεκάνη Τουλαρόζα της ερήμου Τσιουάουα. Στα ανατολικά του Αλαμογκόρντο υψώνονται τα Όρη Σακραμέντο, ενώ στα δυτικά η πόλη συνορεύει με την Αεροπορική Βάση Χόλομαν. Ο πληθυσμός του Αλαμογκόρντο κατά την απογραφή του 2010 ήταν 30.403 κάτοικοι. Η πόλη είναι γνωστή για την πρώτη στην ανθρώπινη ιστορία δοκιμή και έκρηξη πυρηνικού όπλου («ατομικής βόμβας», όπως αποκαλούνταν τότε τα πρώτα πυρηνικά όπλα), στις 16 Ιουλίου 1945, που έγινε στο όχι πολύ κοντινό «Πεδίο Δοκιμών Βομβών και Πυροβολικού του Αλαμογκόρντο» της Πολεμικής Αεροπορίας, το σημερινό Πεδίο Δοκιμών Χουάιτ Σαντς.
Η ονομασία της πόλεως προέρχεται από την ισπανική φράση álamo gordo, που σημαίνει «χοντρή λεύκα».
Η ανθρώπινη παρουσία πιστοποιείται στην περιοχή του Αλαμογκόρντο εδώ και τουλάχιστον 11 χιλιάδες χρόνια. Ο σημερινός οικισμός ωστόσο δημιουργήθηκε μόλις το 1898, εξαιτίας της κατασκευής σιδηροδρομικής γραμμής, ως ένα από τα πρώτα παραδείγματα σχεδιασμένου οικισμού. Ο τουρισμός έγινε σημαντική πηγή εσόδων μετά τη δημιουργία του Εθνικού Πάρκου Χουάιτ Σαντς το 1934.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Νέου Μεξικού
Ο αρχισιδηρουργός
Ο Αρχισιδηρουργός (γαλλικός τίτλος: Le maître de forges) είναι ένα από τα πιο διάσημα μυθιστορήματα του Γάλλου συγγραφέα Ζωρζ Ονέ, εκδόθηκε το 1882 στο Παρίσι.
Πρόκειται για μια συναισθηματική ιστορία που διαδραματίζεται σε αστικό περιβάλλον, χρησιμοποιώντας τα τεχνάσματα του μελοδράματος και του λαϊκού αναγνώσματος.
Το βιβλίο έγινε αμέσως επιτυχία, βρίσκοντας ευρεία αποδοχή όχι μόνο στους Γάλλους αναγνώστες αλλά και σε όλη την Ευρώπη. Η επιτυχία του αντάμειψε τον συγγραφέα με τον τίτλο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής στις 11 Ιουλίου 1885, αν και ο Ονέ έγινε αποδέκτης αυστηρής κριτικής από τους γαλλικούς λογοτεχνικούς κύκλους για το έργο του.
Υπόθεση
Με την πάροδο του χρόνου, ωστόσο, η Κλαίρ συνειδητοποιεί ότι το ηθικό ανάστημα του συζύγου της είναι πολύ υψηλότερο από εκείνο του «ευγενούς» πρώην μνηστήρα της, ο οποίος έχει επιστρέψει στο περιβάλλον της και προσπαθεί να την κάνει ερωμένη του, και αισθάνεται αγάπη για αυτόν. Καθώς ο Φίλιππος συνεχίζει να την αγνοεί, αυτή η αγάπη της μετατρέπεται σε παράφορο και ασυγκράτητο έρωτα.
Διασκευές
Το μυθιστόρημα διασκευάστηκε για το θέατρο από τον ίδιο τον Ζωρζ Ονέ την επόμενη χρονιά. Έκανε πρεμιέρα στις 15 Δεκεμβρίου 1883 με πρωταγωνιστές τον Αριστείδη Δαμαλά και την Τζέιν Χάντινγκ και σύντομα έγινε διάσημο, με περισσότερες από 271 παραστάσεις σε λίγους μήνες: «μια τεράστια επιτυχία με συναρπαστικό ενδιαφέρον, συγκινήσεις και δάκρυα», όπως έγραψε η Le Figaro την ημέρα μετά την πρεμιέρα. Η επιτυχία του ξεπέρασε τα σύνορα της Γαλλίας, το έργο ανέβηκε μεταξύ άλλων πόλεων στην Αγία Πετρούπολη και στο Λονδίνο. Στην Ελλάδα, πρωταγωνιστής στο θεατρικό έργο το 1949 ήταν ο Αιμίλιος Βεάκης.
Έχει επίσης διασκευαστεί σε κινηματογραφική ταινία: το 1912, το 1933, το 1948 και το 1959.
Ελληνικές μεταφράσεις
Ο Αρχισιδηρουργός μεταφράστηκε πολλές φορές στα ελληνικά, μερικές από τις εκδόσεις είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Λάκωνες Κέρκυρας
Οι Λάκωνες είναι ένα παραδοσιακό χωριό στην βορειοδυτική Κέρκυρα, χτισμένο στην ορεινή περιοχή πάνω από την τουριστική περιοχή της Παλαιοκαστρίτσας, με ιστορία πολλών χρόνων. Παλαιότερα υπαγόταν στο δήμο Παλαιοκαστρίτσας, ενώ από το 2011 υπάγεται στον δήμο Κέρκυρας. Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη απογραφή, το χωριό αριθμεί περίπου 600 μόνιμους κατοίκους, ενώ απέχει 5 μόλις χιλιόμετρα από την τουριστική περιοχή της Παλαιοκαστρίτσας. Το χωριό είναι αρκετά δημοφιλές για την μαγευτική θέα που διαθέτει, καθώς ορατά από τα περισσότερα μέρη του χωριού είναι η Παλαιοκαστρίτσα, το γειτονικό χωριό των Λιαπάδων και μερικά ακόμη γειτονικά χωριά, ενώ επίσης φαίνεται από μακριά η πόλη της Κέρκυρας.
Ιστορία
Το χωριό χρονολογείται πολύ πίσω στον χρόνο, όταν τρεις οικογένειες με καταγωγή από το Οίτυλο, έναν οικισμό της Μάνη ς, για άγνωστους έως σήμερα λόγους αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τον τόπο τους με προορισμό την Ιταλία, μία θαλασσοταραχή όμως έμελλε να ανατρέψει τα σχέδιά τους. Μόνο μία από τις τρεις οικογένειες έφτασε τελικά στην Νότια Ιταλία, ενώ μία από αυτές χάθηκε στην τρικυμία. Η μία από τις οικογένειες αποπροσανατολίστηκε, φθάνοντας τελικά στην σημερινή Παλαιοκαστρίτσα, ιδρύοντας τελικά έναν μικρό οικισμό στην περιοχή πάνω από το σημερινό Λιμάνι της Παλαιοκαστρίτσας. Λίγο καιρό αργότερα, οι συνεχείς λεηλασίες της περιοχής από τους πειρατές Λιάπηδες ( οι οποίοι σύμφωνα με τους ντόπιους λέγεται ότι είναι οι πρόγονοι των κατοίκων του σημερινού χωριού των Λιαπάδων) ήταν η αιτία που οδήγησε τους κατοίκους να μεταφέρουν τον οικισμό στην ορεινή περιοχή πάνω από την σημερινή Παλαιοκαστρίτσα, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα.
Στο χωριό υπάρχουν ελάχιστα ερείπια κτισμάτων που να υποδηλώνουν την παλαιότητα του χωριού, ενώ τα εναπομείναντα ερείπια του παλιού χωριού από το οποίο εκδιώχθηκαν οι πρώτοι κάτοικοι υπάρχουν ακόμη και σήμερα σε περιοχή πάνω από το λιμάνι της Παλαιοκαστρίτσας, η οποία είναι προσβάσιμη από ένα δύσβατο μονοπάτι. Αξίζει να σημειωθεί ότι το χωριό είναι ένα από τα παλαιότερα χωριά της Κέρκυρας.
Παντζ (ποταμός)
Κατανάλωση ύδατος
thumb|Ο ποταμός Παντζ Συνθήκη μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και Αφγανιστάν, η οποία υπογράφηκε το 1946, επιτρέπει στο Αφγανιστάν να αντλεί 9 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού τον χρόνο. Επί του παρόντος αντλεί 2 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού ετησίως. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Παρακολούθησης της Λεκάνης Απορροής του Παντζ, εάν το Αφγανιστάν αντλήσει ολόκληρη τη ποσότητα που δύναται με βάση τη σύμβαση, μία περιβαλλοντική καταστροφή είναι αναπόφευκτη.
Λάκωνες Κέρκυρας
Το χωριό σήμερα
Σήμερα, το χωριό των Λακώνων παραμένει ένα επιβλητικό, παραδοσιακό χωριό το οποίο είναι αρκετά δημοφιλές για την μαγευτική θέα που διαθέτει, καθώς ορατά από αυτό είναι η Παλαιοκαστρίτσα και το γειτονικό χωριό Λιαπάδες, ενώ από ορισμένα σημεία αχνοφαίνεται και η πόλη της Κέρκυρας και διάφορα άλλα γειτονικά χωριά. Το χωριό διαθέτει διάφορες υπηρεσίες, όπως παραδοσιακά καφενεία, καφετέρειες, κομμωτήριο, οπωροπαντοπωλείο, ταβέρνες και μουσείο, το οποίο βρίσκεται στην πλατεία του χωριού.εναλλ.=Η πλατεία του χωριού Λάκωνες|μικρογραφία|312x312εσ|Η πλατεία των Λακώνων
Παντζ (ποταμός)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί του Αφγανιστάν Κατηγορία:Ποταμοί του Τατζικιστάν
Λάκωνες Κέρκυρας
Τα διάσημα μονοπάτια του χωριού
Ένα ακόμη αξιόλογο χαρακτηριστικό του χωριού είναι ότι διαθέτει αρκετά μονοπάτια, δύσβατα και μη, τα περισσότερα εκ των οποίων καταλήγουν στην περιοχή της Παλαιοκαστρίτσας. Αρκετοί περιπατητές επιλέγουν κάθε χρόνο να διασχίσουν τα μονοπάτια αυτά, ενώ η πρόσβαση είναι αρκετά εύκολη ακόμα και για απλή πεζοπορία. Τα περισσότερα μονοπάτια δεν είναι επικίνδυνα, όμως συνιστάται να αποφεύγεται η πεζοπορία σε αυτά τους καλοκαιρινούς μήνες από μη επαγγελματίες, λόγω των εντόμων και των φιδιών που μπορεί να βρίσκονται σε κάποια από αυτά.
Βιού-αν-Σαλά
Το Βιού-αν-Σαλά (γαλλικά: Viuz-en-Sallaz, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιουζιέν (γαλλικά: Viuziens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Βιού-λα-Σιεζά
Το Βιού-λα-Σιεζά (γαλλικά: Viuz-la-Chiésaz, ) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιουλάν (γαλλικά: Viulans).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Κοινότητα Λιμένος Χερσονήσου
Η Κοινότητα Λιμένος Χερσονήσου είναι κοινότητα του Δήμου Χερσονήσου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1933 με το ΦΕΚ 412Α - 30/12/1933 όταν ο οικισμός Λιμήν Χερσονήσου αποσπάσθηκε από την κοινότητα Χερσονήσου και προσαρτήθηκε στην κοινότητα ενώ ταυτόχρονα η τότε κοινότητα Κουτουλουφαρίου μετονομάστηκε σε κοινότητα Λιμένος Χερσονήσου με νέα έδρα τον Λιμένα Χερσονήσσου. Η κοινότητα, εκτός από την έδρα της, έχει και τους οικισμούς Ανισσαράς, Δράπανος, Κουτουλουφάρι και Πισκοπιανό. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 3.815 κατοίκους και εκπροσωπείται από επταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κα. Μαρία Καρβουνάκη
Κοινοτάρχες Λιμένος Χερσονήσου
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Χερσονήσου
Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Παρισιού
Το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Παρισιού (Γαλλικά: Le musée d'Art moderne de Paris ) είναι γαλλικό μουσείο τέχνης και βρίσκεται στη λεωφόρο Πρεζιντάν-Γουίλσον 11, στο 16ο διαμέρισμα του Παρισιού.
Παρουσιάζει τη δημοτική συλλογή μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης, περιλαμβάνοντας περισσότερα από 15.000 έργα, που επικεντρώνονται κυρίως σε καλλιτεχνικά κινήματα που συνδέονται με το Παρίσι αλλά και με την ευρωπαϊκή καλλιτεχνική σκηνή. Οι συλλογές του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης στο Παρίσι αντιπροσωπεύουν τον πλούτο της καλλιτεχνικής δημιουργίας κατά τον 20ό και 21ο αιώνα και μαρτυρούν τον δυναμισμό της σύγχρονης καλλιτεχνικής σκηνής.
Το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Παρισιού είναι ένα από τα 14 μουσεία της πόλης του Παρισιού που από την 1η Ιανουαρίου 2013 διαχειρίζεται το δημόσιο διοικητικό ίδρυμα Paris Musées.
Άντριου Λάμπρου
Πρώτα χρόνια
Ο Λάμπρου γεννήθηκε το 1998 στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας από ελληνοκυπριακή οικογένεια. Από τους παππούδες του, έλκει καταγωγή από την Πάφο. Φοίτησε στο AMS Music School όπου έμαθε να παίζει πιάνο. Σε ηλικία 5 ετών, κέρδισε την πρώτη θέση σε ένα διαγωνισμό που πραγματοποιήθηκε από το σχολείο του, τραγουδώντας το «Do-Re-Mi» από το The Sound of Music.
Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Παρισιού
Οι συλλογές
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το [[Παλαί ντε Τοκιό, το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης  καταλαμβάνει την ανατολική του πτέρυγα]] Το μουσείο είναι αφιερωμένο στη σύγχρονη τέχνη σε όλες τις μορφές της: εκτίθενται πίνακες ζωγραφικής, γλυπτά, εγκαταστάσεις, φωτογραφίες και βίντεο. Κατασκευάστηκε για τη Διεθνή Έκθεση Τεχνών και Τεχνολογίας του 1937 και εγκαινιάστηκε το 1961.
Άντριου Λάμπρου
Καριέρα
Ο Λάμπρου κέρδισε για πρώτη φορά την προσοχή το 2013 μετά τη μεταφόρτωση μιας διασκευής του "My Immortal" των Evanescence στο YouTube. Μια διασκευή 15 δευτερολέπτων του "Stay With Me" που ανέβηκε στο Instagram κοινοποιήθηκε από μια μουσική σελίδα με έδρα την Ισπανία και κέρδισε στον Λάμπρου πάνω από 2.000 ακόλουθους μέσα σε μια νύχτα. Το 2015, ο Λάμπρου μπήκε στο The X Factor Australia, φτάνοντας στο top 20. Την ίδια χρονιά, έγινε αντιληπτός από τη Sony ATV και υπέγραψε από τη Maree Hamblion. Το ντεμπούτο του σινγκλ, "Throne", κυκλοφόρησε το 2021.
Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Παρισιού
Οι συλλογές
Οι μόνιμες συλλογές του μουσείου περιλαμβάνουν περισσότερα από 15.000 έργα τέχνης, παρουσιάζοντας τις διαφορετικές τάσεις τέχνης του 20ού αιώνα: κυβισμός, σχολή του Παρισιού, αφηρημένη τέχνη, νέος ρεαλισμός κ.λπ.
Άντριου Λάμπρου
Eurovision
Το 2022, ο Λάμπρου διαγωνίστηκε στον εθνικό τελικό της Αυστραλίας για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision Eurovision – Australia Decides με το τραγούδι "Electrify". Τερμάτισε στην 7η θέση στον τελικό του διαγωνισμού, μη καταφέρνοντας να κερδίσει την εκπροσώπηση.
Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Παρισιού
Οι συλλογές
Στις συλλογές του μουσείου περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων έργα των Πάμπλο Πικάσο, Χουάν Γκρις, Ανρί Ματίς, Αλμπέρτο Τζακομέττι, Ζωρζ Μπρακ, Υβ Κλάιν, Αμεντέο Μοντιλιάνι, Ρομπέρ Ντελωναί, Αντρέ Λοτ, Οσίπ Ζάντκιν, Μαρσέλ Ντυσάν, Φράνσις Πικαμπιά, Φερνάν Λεζέ και πολλών άλλων.
Άντριου Λάμπρου
Eurovision
Στις 17 Οκτωβρίου 2022 ανακοινώθηκε ότι o Λάμπρου θα εκπροσωπήσει την Κύπρο στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2023. Στον τελικό που προκρίθηκε, κατέλαβε την 12η θέση.
Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Παρισιού
Οι συλλογές
Παράλληλα με αυτές τις μόνιμες συλλογές, διοργανώνονται μεγάλες προσωρινές εκθέσεις.
Άντριου Λάμπρου
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστραλοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2023
Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Παρισιού
Οι συλλογές
Η καφετέρια και το βιβλιοπωλείο είναι μερικές από τις πρόσθετες υπηρεσίες που προσφέρει το μουσείο.
Η κλοπή του 2010
μικρογραφία|317x317εσ|Γυναίκα με βεντάλια, [[Αμεντέο Μοντιλιάνι|Αμεντέο Μοντιλιάνι]] Παρά τις τριάντα κάμερες παρακολούθησης και τις τρεις νυχτερινές φρουρές του μουσείου, πέντε πίνακες των Πικάσο, Ματίς, Μπρακ, Λεζέ και Μοντιλιάνι, αξίας άνω των 100.000.000 ευρώ, εκλάπησαν από το μουσείο κατά τη διάρκεια της νύχτας 19 προς 20 Μαΐου 2010. Η εξαφάνιση των πινάκων παρατηρήθηκε το πρωί πριν ανοίξουν οι πόρτες του μουσείου. Οι πίνακες που εκλάπησαν είναι οι: Περιστέρι με μπιζέλια του Πικάσο, Παστοράλ του Ματίς, Ελαιώνας κοντά στο Εστάκ του Ζωρζ Μπρακ, Γυναίκα με βεντάλια του Μοντιλιάνι, και Νεκρή Φύση με κηροπήγιο του Φερνάν Λεζέ.
Ένας από τους κλέφτες, ένας Κροάτης με το όνομα Τόμικ, πέρασε από ένα παράθυρο που παρουσίαζε ελάττωμα ασφαλείας και εκμεταλλεύτηκε το γεγονός ότι το σύστημα συναγερμού ήταν σε βλάβη για αρκετές εβδομάδες. Στη δίκη που διεξήχθη στο Παρίσι, ένας από τους τρεις ανθρώπους που δικάστηκαν για την υπόθεση, ο Γιόναθαν Μπιρν, ισχυρίστηκε ότι κατέστρεψε τα έργα όταν φοβήθηκε ότι η έρευνα οδηγούσε σ'αυτόν. «Τους πέταξα στα σκουπίδια», φώναξε ο Γιόνθαν Μπίρν, «Έκανα το χειρότερο λάθος της ζωής μου». Ωστόσο, ούτε ο δικαστής ούτε οι ένορκοι τον πίστεψαν. Οι αρχές πιστεύουν ότι όλοι οι πίνακες φυγαδεύθηκαν από τη Γαλλία, καθώς στην υπόθεση είχε εμπλακεί και ένας Γάλλος αντικέρ, ενεργώντας ως παραγγελιοδόχος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσεία στο Παρίσι Κατηγορία:Μουσεία στη Γαλλία
Αμμάτας
Ο Αμμάτας (Ammatas, θάν. 533 μ.Χ.), αναφερόμενος και ως Αμμάτος (Ammatus), ήταν αδελφός του τελευταίου ηγεμόνα των Βανδάλων, του Γελίμερου, και πολιτικοστρατιωτική ηγετική φυσιογνωμία ο ίδιος.
Κατόπιν εντολής του αδελφού του, ο Αμμάτας εκτέλεσε τον προηγούμενο βασιλιά των Βανδάλων Χιλδέριχο. Κατά τον Βανδαλικό Πόλεμο, ο στρατηγός του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Ιουστινιανού Βελισάριος αποβιβάσθηκε στη Βόρεια Αφρική και προέλασε προς την Καρχηδόνα. Ο Γελίμερος, που έτυχε να βρίσκεται τότε μακριά από την έδρα του, διέταξε τον Αμμάτα να λάβει όλα τα μέτρα για την άμυνα της πόλεως και παραλλήλως να προσπαθησει να παρασύρει τον Βελισάριο σε ένέδρα στο προάστιο Δέκιμο, όπου θα κατέφθανε πάνω στην ώρα της μάχης και ο ίδιος ο Γελίμερος με ισχυρές δυνάμεις. Το σχέδιο όμως αυτό απέτυχε, οπότε τα στρατεύματα των δύο αδελφών νικήθηκαν και διασκορπίσθηκαν, ενώ ο Αμμάτας έπεσε νεκρός στο πεδίο της μάχης. Ο Βελισάριος προχώρησε και κατέλαβε την Καρχηδόνα, καταλύοντας το βασίλειο των Βανδάλων.
Πηγές
Αμματας
Βοβραί-αν-Μπορν
Το Βοβραί-αν-Μπορν (γαλλικά: Vovray-en-Bornes) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Δραματική υψίφωνος
Η δραματική υψίφωνος ή δραματική σοπράνο συνιστά κατηγορία οπερατικής υψιφώνου που περιγράφεται ως πλούσια, «ογκώδης» φωνή υψηλής έντασης. Η φωνή της δραματικής υψιφώνου χαρακτηρίζεται από έναν πλερέστερο και σταθερότερο ήχο αλλά και από λιγότερη ευελιξία εν συγκρίσει με τις ελαφρύτερες φωνές. Το φωνητικό εύρος μιας δραματικής υψιφώνου εκτείνεται από το χαμηλό λα (A3) ως το ψηλό ντο (C6) και το ηχόχρωμά τους είναι πιο σκοτεινό από τις άλλες φωνητικές κατηγορίες. Συνήθως, οι δραματικές υψίφωνοι χρησιμοποιούνται για ηρωικούς ή τραγικούς γυναικείους ρόλους της όπερας.
Ορισμένες δραματικές υψίφωνοι, γνωστές ως βαγκνεριανές ή βαγκνερικές υψίφωνοι, ειδικεύονται στις οπερατικές συνθέσεις του Ρίχαρντ Βάγκνερ και διαθέτουν μια εξαιρετικής έντασης φωνή, τέτοια ώστε να μπορεί να ακουστεί πάνω από την πυκνή βαγκνερική ενορχήστρωση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τύποι φωνών στην όπερα
Βουζί (Άνω Σαβοΐα)
Το Βουζί (γαλλικά: Vougy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βουζερό (γαλλικά: Vougerots).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Βυλμπένς
Το Βυλμπένς (γαλλικά: Vulbens) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βυλμπενσουά (γαλλικά: Vulbensois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Ιβουάρ (Άνω Σαβοΐα)
Το Ιβουάρ (γαλλικά: Yvoire) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ιβουαριέν (γαλλικά: Yvoiriens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Blohm & Voss BV 222
Η Blohm & Voss BV 222 Wiking ήταν γερμανική εξακινητήρια αεράκατος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Έχοντας αρχικά σχεδιαστεί ως πολιτικό αεροσκάφος, ήταν η μεγαλύτερη σε διαστάσεις αεράκατος που εντάχθηκε σε παραγωγή κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Πριν από το ξέσπασμα του πολέμου, η γερμανική αεροπορική εταιρεία Luft Hansa πραγματοποιούσε πολυάριθμες διατλαντικές πτήσεις αεροπορικού ταχυδρομείου. Το 1936 ξεκίνησε πρόγραμμα για το οποίο η εταιρεία Hamburger Flugzeugbau (θυγατρική της Blohm & Voss) πρότεινε το Ha 222, μία αεράκατο μεγάλων διαστάσεων σχεδίασης του Δρ. Ρίχαρντ Φογκτ (Richard Vogt). Ακολούθησε η παραγγελία για τρία αεροσκάφη και ξεκίνησαν οι σχετικές εργασίες, ενώ στο μεσοδιάστημα η εταιρεία πήρε το όνομα της μητρικής της Blohm & Voss και η αεράκατος κατ' αντιστοιχία μετονομάστηκε σε BV 222.
Η κατασκευή του αρχικού πρωτοτύπου (V1) ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 1938, ενώ εντός λίγων εβδομάδων άρχισαν οι εργασίες πάνω στα V2 και V3. Το V1 πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 7 Σεπτεμβρίου 1940. Κατά τη διάρκεια τον δοκιμών καταδείχθηκε πως μπορούσε να μεταφέρει έως και 92 επιβάτες ή 72 ασθενείς σε φορεία για μικρές αποστάσεις με μέγιστη ταχύτητα 385 km/h. Παρόλο που ζητήθηκαν ορισμένες τροποποιήσεις, τα πτητικά χαρακτηριστικά του κρίθηκαν ικανοποιητικά. Οι επιπλέον δοκιμές διήρκεσαν μέχρι το Δεκέμβριο του 1940, οπότε το V1 εντάχθηκε σε υπηρεσία με τη Luftwaffe.
Το αεροσκάφος είχε επίμηκες επίπεδο πάτωμα εντός της ατράκτου και μεγάλη θύρα φορτοεκφόρτωσης τετράγωνου σχήματος στη δεξιά πλευρά. Αρχικά προωθούνταν από αστεροειδείς κινητήρες Bramo 323 Fafnir, ενώ αργότερα χρησιμοποιήθηκαν οι δίχρονοι εν σειρά κινητήρες ντίζελ Jumo 207C των 1000 hp. Η χρήση ντίζελ επέτρεπε τον ανεφοδιασμό των BV 222 στη θάλασσα από τα ειδικά υποβρύχια ανεφοδιασμού τύπου XIV.
Τα πρώτα οκτώ αεροσκάφη έφεραν προσδιορισμούς πρωτοτύπων (V1 ως V8) ενώ τα αεροσκάφη παραγωγής έφεραν τους προσδιορισμούς C-09 ως C-13.
Επιχειρησιακή ιστορία
Μέχρι τις 19 Αυγούστου 1941 το V1 είχε πραγματοποιήσει επτά πτήσεις μεταξύ Αμβούργου και Κίρκενες, έχοντας μεταφέρει 65.000 kg εφοδίων και 221 τραυματίες, καλύπτοντας συνολικά απόσταση 30.000 km. Έπειτα από τις αναγκαίες εργασίες συντήρησης, το V1 στάλθηκε στην Αθήνα από όπου πραγματοποίησε 17 πτήσεις μεταξύ 16ης Οκτωβρίου και 6 Νοεμβρίου 1941 για τον ανεφοδιασμό του Άφρικα Κορπς. Εκείνη την περίοδο το V1 δεν διέθετε αμυντικό οπλισμό και για αυτό συνοδευόταν από δύο βαριά μαχητικά Bf 110.
Γιόχαν Άμαν
Ο Γιόχαν Άμαν ή Γιοχάνες Άμαν (Johann Amman ή Johannes Amman, ρωσ. Иоганн Амман, 22 Δεκεμβρίου 1707 – 14 Δεκεμβρίου 1741) ήταν Ελβετός βοτανολόγος, καθηγητής της Βοτανικής στη Ρωσική Ακαδημία Επιστημών, στην Αγία Πετρούπολη. Είναι περισσότερο γνωστός για το έργο του Stirpium Rariorum in Imperio Rutheno Sponte Provenientium Icones et Descriptiones (1739), όπου περιγράφει περίπου 285 είδη φυτών από την Ανατολική Ευρώπη και ιδίως τη Ρουθηνία (τη σημερινή Ουκρανία). Οι εικόνες εκτος κειμένου είναι ανυπόγραφες, αν και ένα χαρακτικό στο φύλλο της αφιερώσεως του βιβλίου φέρει την υπογραφή «Philipp Georg Mattarnovy», δηλαδή του Ελβετοϊταλού χαράκτη Φιλίππο Τζόρτζιο Ματταρνόβι (Filippo Giorgio Mattarnovi, 1716-1742), ο οποίος εργάσθηκε στη Ρωσική Ακαδημία Επιστημών.
Blohm & Voss BV 222
Επιχειρησιακή ιστορία
Το δεύτερο πρωτότυπο (V2) πραγματοποίησε την πρώτη του πτήση στις 7 Αυγούστου 1941 και έπειτα από εκτεταμένες δοκιμές εντάχθηκε στις 10 Αυγούστου του επόμενου έτους στη δύναμη του LTS 222. Δεδομένου ότι προοριζόταν για πτήσεις μεγάλης ακτίνας δράσης πάνω από τη θάλασσα, κρίθηκε αναγκαία η προσθήκη επιπλέον οπλισμού σε σύγκριση με το V1, συγκεκριμένα δύο πυργίσκων στραμμένων πίσω εξοπλισμένων με δίδυμα πολυβόλα MG 131 των 13 mm. Το 1944 το V2 έλαβε μέρος στην επιχείρηση Schatzgräber, αντικειμενικός σκοπός της οποίας ήταν η διάσωση του πληρώματος ενός μετεωρολογικού σταθμού στημ Γη της Αλεξάνδρας στην Αρκτική. Το BV 222 έριψε έναν τροχό για το σύστημα προσγείωσης ενός Fw 200 που είχε υποστεί ζημιές κατά την προσγείωση κοντά στον σταθμό.
Το V3 πραγματοποίησε την πρώτη του πτήση στις 28 Νοεμβρίου 1941 και εντάχθηκε στο LTS 222 στις 9 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους. Έπειτα από την απώλεια του V1, το V3 στάλθηκε για να αποκτήσει αμυντικό οπλισμό. Καταστράφηκε μαζί με το V5 στις 20 Ιουνίου 1943 στη Μπισκαρός (Biscarrosse) εξαιτίας αεροπορικής επίθεσης που πραγματοποίησαν de Havilland Mosquito της RAF.
Φραντζεσκιανά Μετόχια Ρεθύμνου
Τα Φραντζεσκιανά Μετόχια είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Ρεθύμνης στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχουν 12,5 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένα σε υψόμετρο 210 μ.
Blohm & Voss BV 222
Επιχειρησιακή ιστορία
Το V4, που είχε ουραίο μεγαλύτερου ύψους, επίσης εντάχθηκε στο LTS 222 και ανέλαβε αποστολές ανεφοδιασμού των στρατευμάτων στην Αφρική. Το V6 καταρρίφθηκε στις 21 Αυγούστου 1942 από μαχητικά Beaufighter της RAF, ενώ πραγματοποιούσε πτήση από τον Τάραντα προς την Τρίπολη. Ανάλογη κατάληξη είχε και το V8 στις 10 Δεκεμβρίου 1942. Το V7, το οποίο πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση την 1η Απριλίου 1943, προωθούνταν από έξι κινητήρες Jumo 207C των 1000 hp. Το βάρος του κατά την απογείωση ανέρχονταν σε 50.000 kg και η ακτίνα δράσης του σε 6.100 km. Το συγκεκριμένο αεροσκάφος ήταν το πρωτότυπο για BV 222C παραγωγής.
Ένα αξιοσημείωτο περιστατικό είναι πως το V4 φέρεται να κατέρριψε στις 22 Οκτωβρίου 1943 ένα PB4Y-1 Liberator του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ. Ήδη από τον καιρό του πολέμου το περιστατικό αυτό αναφέρεται αλλοιωμένο, με το BV 222 λανθασμένα να φέρεται να κατέρριψε ένα Avro Lancaster.
Πτήσεις στην Ιαπωνία
Έπειτα από την έναρξη της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα τον Ιούνιο του 1941, εκπονήθηκαν πλάνα για την αεροπορική σύνδεση Γερμανίας-Ιαπωνίας με χρήση τροποποιημένων αεροσκαφών της Luftwaffe, δεδομένου πως κανονικές αεροπορικές πτήσεις της Luft Hansa ήταν πλέον αδύνατον να πραγματοποιηθούν και το θαλάσσιο ταξίδι από υποβρύχια ή άλλα πλοία ήταν επικίνδυνο. Ο στρατάρχης Έρχαρντ Μιλχ (Erhard Milch) ζήτησε την εκπόνηση μελέτης που θα αξιολογούσε κατά πόσον ήταν εφικτή η απευθείας αεροπορική πτήση προς την Ιαπωνία. Εξετάστηκαν διάφορες εναλλακτικές, συμπεριλαμβανομένης της απογείωσης αεροσκαφών από τη Βουλγαρία ή τα κατεχόμενα από τις γερμανικές δυνάμεις σοβιετικά εδάφη. Επίσης εξετάστηκε το ενδεχόμενο αξιοποίησης των BV 222 που θα πετούσαν από το Κίρκενες στη βόρεια Νορβηγία και θα έφθαναν στο Τόκιο μέσω Σαχαλίνης έχοντας διανύσει απόσταση 6.400 km.
Εκτός του BV 222 οι άλλοι δύο τύποι αεροσκαφών που εξετάστηκαν για τις αποστολές αυτές ήταν τα Focke-Wulf Fw 200 και Heinkel He 177. Το He 177 απορρίφθηκε λόγω της αναξιοπιστίας του και εν τέλει το 1943 επιλέχθηκε ένα άλλο αεροσκάφος: το τετρακινητήριο Junkers Ju 290.
Μεταπολεμική περίοδος
Τρία BV 222 (συγκεκριμένα τα C-011, C-012 και C-013) πέρασαν στην κατοχή των Συμμάχων και εντάχθηκαν σε υπηρεσία με τις αεροπορικές τους δυνάμεις. Το C-012 βρέθηκε στη Νορβηγία μετά το τέλος του πολέμου και πέταξε, μαζί με το V2, στο Ηνωμένο Βασίλειο το 1946. Με την ολοκλήρωση των δοκιμών, εντάχθηκε στη δύναμη του Νο. 201 Σμήνους της RAF όπου και παρέμεινε στην ενεργό δράση μέχρι τη διάλυσή του για σκραπ το 1947.
Σε άλλες αναφορές γίνεται λόγος για μεταφορά BV 222 στις ΗΠΑ. Η Convair παρέλαβε ένα αεροσκάφος προκειμένου να το αξιολογήσει και έπειτα από εκτεταμένες μελέτες ανέπτυξε με βάση το BV 222 το κύτος δικής της αερακάτου που εξελίχθηκε εν τέλει στο R3Y Tradewind. Η κατάληξη των συγκεκριμένων BV 222 παραμένει άγνωστη.
Το 1946 το V2 έφερε για σύντομο χρονικό διάστημα αμερικάνικα διακριτικά. Αργότερα βυθίστηκε από τους Βρετανούς σε θέση στο φιόρδ του Τρόντχαϊμ όπου και παραμένει μέχρι σήμερα σε βάθος 65 m, διατηρημένο σε άριστη κατάσταση λόγω των χαμηλών επιπέδων οξυγόνου στο νερό. Υπάρχουν σχέδια ανέλκυσης και αποκατάστασης του συγκεκριμένου αεροσκάφους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη Blohm & Voss Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αεράκατοι Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Μεταγωγικά αεροσκάφη
Φραντζεσκιανά Μετόχια Ρεθύμνου
Ιστορικά στοιχεία
Το όνομα του χωριού σημαίνει ότι ήταν το μετόχι κάποιου Φραγκίσκου ή Φραντζέσκο, όνομα το οποίο απαντάται στην βενετσιάνικη Κρήτη. Ο Λευτέρης Κρυοβρυσανάκης αναφέρει ότι στο μετόχι εγκαταστάθηκε τον 17ο αιώνα κάποιος Έλληνας αξιωματικός από τη Σικελία που τον έλεγαν Φραντζέσκο, δημιουργώντας το μετόχι του Φραντζέσκου. Σε αυτό το μετόχι δίπλα άρχισαν να εγκαθίστανται και άλλες οικογένειες, όπως οι Δρουλίσκοι, και τελικά να μετατρέπεται σε χωριό, το οποίο πήρε το όνομά του από τον πρώτο οικιστή του. Θα μπορούσε όμως να σημαίνει ότι στο χώρο αυτό βρίσκονταν μετόχια της μονής των Φραγκισκανών στο Ρέθυμνο.
Μαρία Εστέρ Σούνο
H Μαρία Εστέρ Σούνο Άρκε (María Esther Zuno Arce, 8 Δεκεμβρίου 1924 – 4 Δεκεμβρίου 1999) ήταν η σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Λουίς Ετσεβερία.
Γιόχαν Άμαν
Ο Άμαν γεννήθηκε στο Σαφχάουζεν και υπήρξε φοιτητής του Χέρμαν Μπούρχαβε στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν, από όπου απεφοίτησε ως ιατρός το 1729. Αμέσως μετά πήγε στο Λονδίνο για να βοηθήσει τον Χανς Σλόαν να επιμεληθεί την τεράστια συλλογή του φυσικής ιστορίας. Από εκεί μετέβη στην Αγία Πετρούπολη μετά από πρόσκληση του Γιόχαν Γκέοργκ Γκμέλιν (1709-1755) και εκεί έγινε μέλος της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, στέλνοντας τακτικά στη συλλογή του Σλόαν ενδιαφέροντα φυτά, όπως το Gypsophila paniculata. Ο Linnaeus διατηρούσε αλληλογραφία με τον Άμαν από το 1736 έως το 1740.
Ο Γ. Άμαν ίδρυσε το 1735 τον Βοτανικό Κήπο της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών στη Νήσο Βασιλιέφσκι της Αγίας Πετρουπόλεως. Το 1739 πήρε ως σύζυγό του την Ελιζαμπέτα Σουμάχερ (Elisabetha Schumacher), κόρη του Γιόχαν (Ιβάν) Ντάνιελ Σουμάχερ (1690-1761), του βιβλιοθηκαρίου της αυτοκρατορικής αυλής στην Αγία Πετρούπολη. Πέθανε όμως το επόμενο έτος, σε ηλικία 33 ετών, μη προλαβαίνοντας έτσι να ολοκληρώσει την προσφορά του στην επιστήμη.
Ο Γιόχαν Άμαν αναφέρεται στη βιβλιογραφία της βοτανικής με την επίσημη συντομογραφία Amman.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελβετοί βοτανολόγοι Κατηγορία:Ελβετοί ιατροί
Μαρία Εστέρ Σούνο
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1924 στη Γκουανταλαχάρα, και ήταν κόρη του Χοσέ Γουαδαλούπε Σούνο Ερνάντες και της Κάρμεν Άρκε.
Η Μαρία Εστέρ γνώρισε τον Λουίς Ετσεβερία στο σπίτι των φίλων της Ντιέγο Ριβέρα και Φρίντα Κάλο, που θαύμαζε ο Λουίς. Μετά από πέντε χρόνια σχέσης, παντρεύτηκαν στις 2 Ιανουαρίου 1945, όταν ο Λουίς ήταν ακόμη φοιτητής της νομικής. Μαζί απέκτησαν οκτώ παιδιά, τον Λουίς Βισέντε, την Μαρία ντελ Κάρμεν, τον Αλβάρο, την Μαρία Εστέρ, τπν Ροδόλφο, τον Πάμπλο, τον Μπενίτο και τον Αδόλφο.
Ανέπτυξε έντονο έργο κοινωνικής πρόνοιας, το ευρύτερο, πιο αποφασιστικό και σαφές στους στόχους του που είχε δει στο Μεξικό από την εποχή της Έβα Σαμάνο που καμία Πρώτη Κυρία δεν θα έκανε ποτέ το ίδιο.
Πέθανε ξαφνικά στις 4 Δεκεμβρίου 1999 στη Πόλη του Μεξικού σε ηλικία 74 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώτες Κυρίες του Μεξικού
Φραντζεσκιανά Μετόχια Ρεθύμνου
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό δεν αναφέρεται στις ενετικές απογραφές. Η παλαιότερη μνεία σε αυτό γίνεται στην απογραφή του 1834, η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους, όπου αναφέρεται ως Metokhia με αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, με 24 οικογένειες να καταγράφονται να διαμένουν σε αυτό. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στον δήμο Ατσιπόπουλου και είχε 251 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 352 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1928 τα Φραντζεσκιανά Μετόχια ορίστηκαν έδρα κοινότητας, η οποία παρέμεινε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Νικηφόρου Φωκά.
Στα Φραντζεσκιανά Μετόχια λειτούργησε ένα από τα πρώτα σχολεία του νομού Ρεθύμνου. Η λειτουργία του άρχισε το 1837, γεγονός που το κατατάσσει ως το τέταρτο παλαιότερο του νομού, μετά το Αρρεναγωγείο στο Ρέθυμνο και τα σχολεία σε Πηγή και Μονή Αγίου Πνεύματος. Το 1860 έγινε αλληλοδιδακτικό και το 1864 κτίστηκε το πρώτο σχολικό κτίριο. Το 1899 το σχολείο επαναϊδρύθηκε και το 1909 άρχισε να λειτουργεί και Παρθεναγωγείο στο χωριό. Το 1968 κτίστηκε νέο σχολικό κτίριο, το οποίο λειτουργούσε ως διθέσιο σχολείο μέχρι το 2005, οπότε και συγχωνεύθηκε και το δημοτικό σχολείο Γωνιάς.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Ευαγγελισμό της Θεότοκου. Βρίσκεται δίπλα στο παλιό σχολείο και κτίστηκε ή το 1837 ή το 1887. Είναι μονόκλιτος και έχει πέτρινους τάφους. Οι κάτοικοι του χωριού απομάκρυναν τον τέμπλο του ναού το 1895 υπό τον φόβο λεηλασιών από τους Τούρκους και αργότερα το επανατοποθέτησαν. Επίσης στο χωριό βρίσκεται το ιδιωτικό παρεκκλήσι της Αγίας Σοφίας. Ο νεκροταφικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στον Τίμιο Σταυρό. Άλλοι ναοί που ανήκουν στην ενορία του χωριού είναι ο Προφήτης Ηλίας, ναός του 16ου αιώνα ο οποίος περιβάλλεται από ερείπια τα οποία πιθανόν να ήταν κελιά μοναχών, ο Άγιος Φανούριος και το Άγιο Πνεύμα.
Το παλιό σχολείο, μαζί με το σπίτι του δασκάλου και την αυλή του, έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο, που χρειάζεται ειδική κρατική προστασία, γιατί είναι από τα λίγα δείγματα της ειδικής αρχιτεκτονικής σχολείων του τύπου αυτού, που υπάρχουν από το παρελθόν της Κρήτης. Αποτελεί αισθητικά ενδιαφέρουσα σύνθεση συνόλου, με την εξωτερική πέτρινη σκάλα, τον υπόστεγο ισόγειο χώρο που είναι προσπελάσιμος με δύο καμάρες και ενώνεται με την αυλή της εκκλησίας. Το σπίτι του δασκάλου κτίστηκε το 1877 και αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως Αγρονομείο και ως γραφείο της Κοινότητας.
Επίσης ένα μεγάλο κτιριακό συγκρότημα το οποίο περιλαμβάνει ελαιοτριβείο και οικία έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο διότι αποτελεί τυπικό δείγμα συγκροτήματος ελαιοτριβείου και κατοικίας, με αρχιτεκτονικά στοιχεία της ύστερης Ενετοκρατίας - πρώιμης τουρκοκρατίας, που βρισκόταν σε συνεχή χρήση μέχρι το 19ο αιώνα. Το ελαιοτριβείο αποτελείται από δυο χώρους που επικοινωνούν μέσω διπλής τοξοστοιχίας. Ανατολικά του ελαιοτριβείου βρίσκεται η οικία, στο ισόγειο της οποίας υπάρχουν τρία δωμάτια, το ένα φέρει τόξο παρόμοιο με αυτά του ελαιοτριβείου. Στη βόρεια πλευρά του αυλόγυρου υπάρχει σκεπαστή στέρνα στεγασμένη με ημισφαιρικό τρουλίσκο και τοξωτό άνοιγμα στη μία της πλευρά, η οποία συγκέντρωνε το νερό μέσω υδρορροής από το δώμα της οικίας.
Διοικητικά στοιχεία
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα στην ομώνυμη νεοϊδρυθείσα κοινότητα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Παλαίλιμνο αποτελούν την Κοινότητα Ρουστίκων που ανήκει στη δημοτική ενότητα Νικηφόρου Φωκά του Δήμου Ρεθύμνης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει μόνιμο πληθυσμό 150 κατοίκους.
Δείτε: Κοινότητα Φραντζεσκιανών Μετοχίων
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Αργυραίικα Καρδίτσας
Τα Αργυραίικα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Πετρίλου, της δημοτικής ενότητας Ανατολικής Αργιθέας, του δήμου Αργιθέας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καρδίτσας, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Καρδίτσης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Γεωγραφία
Τα Αργυραίικα είναι ορεινός οικισμός μεγάλου υψομέτρου στο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Καρδίτσας, κοντά στα όρια με τον νομό Ευρυτανίας. Βρίσκεται στις δυτικές κλιτύς της κορυφής «Κούλια» (1.560 μ.) των Θεσσαλικών Αγράφων και στις ανατολικές όχθες του ποταμού Πετριλιώτη, δίπλα στο Πετρίλο και  σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 1.145. Απέχει περίπου 58 χλμ. ΝΔ. της Καρδίτσας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πετρίλου του νομού Καρδίτσας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Πετρίλου και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αθαμανών. Με το ΦΕΚ 87Α - 12/06/2010 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αθαμανών και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αργιθέας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Αργιθέας
Αλεξάντερ Βιελοπόλσκι
Ο Μαργράβος Αλεξάντερ Ιγκνάτσι Γιαν-Κάντι Βιελοπόλσκι (πολωνικά: Aleksander Ignacy Jan-Kanty Wielopolski) (1803, Σεντζιεγιοβίτσε, Δουκάτο της Βαρσοβίας - 1877, Δρέσδη, Γερμανική Αυτοκρατορία) ήταν Πολωνός αριστοκράτης, ιδιοκτήτης μεγάλων κτημάτων και άρχοντας του 13ου αρχοντικού του Πίντσουφ. Το 1862 διορίστηκε επικεφαλής της Πολιτικής Διοίκησης της Πολωνίας εντός της Ρωσικής Αυτοκρατορίας υπό τον Τσάρο Αλέξανδρο Β΄.
Εκπαίδευση και πρώιμη σταδιοδρομία
Ο Βιελλοπόλσκι σπούδασε στη Βιέννη, στη Βαρσοβία, στο Παρίσι και στο Γκέτινγκεν. Το 1830 εξελέγη μέλος της Πολωνικής Δίαιτας από την πλευρά των Συντηρητικών. Στις αρχές της Νοεμβριανής Εξέγερσης του 1831 στάλθηκε στο Λονδίνο για να λάβει τη βοήθεια, ή τουλάχιστον τη μεσολάβηση, της Αγγλίας, αλλά το μόνο αποτέλεσμα της αποστολής του ήταν η δημοσίευση του φυλλαδίου Mémoire présenté à Lord Palmerston (Βαρσοβία, 1831). Μετά την κατάρρευση της εξέγερσης μετανάστευσε και κατά την επιστροφή του στην Πολωνία αφοσιώθηκε αποκλειστικά στη λογοτεχνία και την καλλιέργεια των κτημάτων του.
Εθνική πολιτική
Το 1861, ο Βιελοπόλσκι διορίστηκε πρόεδρος των επιτροπών δημόσιας λατρείας και δικαιοσύνης και στη συνέχεια πρόεδρος του συμβουλίου του κράτους. Μια επίσκεψη στη ρωσική πρωτεύουσα το Νοέμβριο εδραίωσε ακόμη περισσότερο την επιρροή του και το 1862 διορίστηκε βοηθός του Μεγάλου Δούκα Κωνσταντίνου, ο οποίος είχε πρόσφατα διοριστεί Πολωνός αντιβασιλέας.
Ο Βιελοπόλσκι ήταν συντηρητικός, φιλορώσος, υπέρμαχος της ανάκτησης της αυτονομίας της Πολωνίας πριν από το 1830 και υπέρμαχος της χειραφέτησης των Εβραίων. Ανέλαβε εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, αυξάνοντας τον αριθμό των πολωνόφωνων σχολείων και ιδρύοντας στη Βαρσοβία το «Κύριο Σχολείο» (Szkola Glowna, το σημερινό Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Το Βασιλικό Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας που ιδρύθηκε το 1816 έκλεισε μετά τη Νοεμβριανή Εξέγερση). Εφάρμοσε επίσης μεταρρυθμίσεις του τραπεζικού συστήματος και αγροτική μεταρρύθμιση (ενοίκια αντί δουλοπαροικίας για τους αγρότες).
Το έργο του βασίστηκε σε αποφάσεις του 1815, όταν ο Τσάρος Αλέξανδρος Α΄ υπέγραψε ένα Σύνταγμα και έδωσε διάφορες υποσχέσεις να επεκτείνει τις ελευθερίες στα μέρη της Πολωνίας που ενσωματώθηκαν στη Ρωσία (τα «Καταληφθέντα Εδάφη» Ziemie zabrane). Τελικά, ο Βιελοπόλσκι εγκατέλειψε τέτοιες ιδέες και πρότεινε αντ΄ αυτού: επίσημη καταδίκη της Νοεμβριανής Εξέγερσης και αποδοχή της αιώνιας κυριαρχίας της δυναστείας των Ρομανώφ στην Πολωνία, περιμένοντας με τη σειρά του από τον Τσάρο την αποκατάσταση των πολωνικών ελευθεριών, μια ημι-ανεξάρτητη κυβέρνηση, τον περιορισμό της λογοκρισίας και το κλείσιμο των Ρωσικών Στρατιωτικών Δικαστηρίων. Η πρότασή του, δυστυχώς, απορρίφθηκε και ο Τσάρος αποφάσισε να κάνει διάφορες περιορισμένες παραχωρήσεις μόνο όταν ήταν πολύ αργά, και οι δρόμοι της Βαρσοβίας έτρεχαν με αίμα: «Ούτε σύνταγμα, ούτε πολωνικός στρατός, τίποτα σαν πολιτική αυτονομία. Αντίθετα, διοικητικές ελευθερίες με υποψηφιότητες για Πολωνούς, μη εξαιρουμένων των Ρώσων».
Ο Βιελοπόλσκι γνώριζε ότι η διακαή επιθυμία των Πολωνών για ανεξαρτησία έφτανε στο τέλος, κάτι που ήθελε να αποφύγει πάση θυσία. Σε μια προσπάθεια να εκτροχιάσει το πολωνικό εθνικό κίνημα, οργάνωσε τη στρατολόγηση νεαρών Πολωνών ακτιβιστών στον Ρωσικό Στρατό (για 20ετή υπηρεσία). Αυτή η απόφαση ήταν που προκάλεσε την Ιανουαριανή Εξέγερση του 1863, δηλαδή το ίδιο το αποτέλεσμα που ήθελε να αποφύγει ο Βιελοπόλσκι.
Τις πιο σκληρές μέρες της Εξέγερσης, ο Βιελοπόλσκι ζήτησε άδεια 2 μηνών. Αυτή χορηγήθηκε από τον Ρώσο Βασιλικό Πρίγκιπα στις αρχές Ιουλίου 1863, και στις 16 Ιουλίου έφυγε από τη Βαρσοβία με κατεύθυνση προς τα βόρεια. Επίσημα ταξίδεψε στο σπα στο νησί Ρύγκεν, αλλά στην πραγματικότητα επέλεξε τη μετανάστευση και έφυγε για πάντα από τη χώρα. Εγκαταστάθηκε στη Δρέσδη (Σαξονία), όπου και πέθανε 14 χρόνια αργότερα. Ωστόσο, η σορός του μεταφέρθηκε στην πατρίδα του, την Πολωνία. Είναι θαμμένος στην κρύπτη της εκκλησίας του Αγίου Πνεύματος στο Μουοντζάβι Μάουε.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πολωνοί ευγενείς Κατηγορία:Πολωνοί διπλωμάτες Κατηγορία:Συντηρητισμός στην Πολωνία
Κατάλογος αστέρων του Λέοντος
Ο παρών κατάλογος αστέρων του Λέοντος παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό του Λέοντος κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
Πηγές
Λ *
Κοινότητα Κανδάνου
Η Κοινότητα Κανδάνου ή Καντάνου είναι κοινότητα του Δήμου Καντάνου - Σελίνου στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 και έδρα τον οικισμό Κάνδανος. Όταν το 1940 το όνομα του οικισμού διορθώθηκε σε Κάντανος διορθώθηκε και αυτό της κοινότητας. Η κοινότητα, εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άγιοι Απόστολοι, Ανισαράκι, Βαμβακάδες, Καβαλλαριανά, Λόφος, Πάνω Φλώρια, Σπίνα, Τραχινιάκος, Φλώρια και Χρυσοπηγή. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 654 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Κωνσταντίνο Κονταδά.
Κοινοτάρχες Κανδάνου
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της Κοινότητας.
Παραπομπές
Κανδανου
Πες το ψέματα
Πες το Ψέματα είναι ο τίτλος ελληνικής κωμικής τηλεοπτικής σειράς παραγωγής 2000-2001 που προβλήθηκε από το Mega Channel.
Το σενάριο της σειράς έγραψε η Λούσυ Κολυβά ενώ τη σκηνοθεσία ανέλαβε η Φωτεινή Κοτρώτση. Η σειρά παρουσιάζει τη ζωή της Ρίτας μίας άνεργης ηθοποιού που με σκοπό να ξεφύγει από το οικονομικά της προβλήματα μπαίνει στη ζωή του Στέλιου που σκοπεύει να παντρευτεί την Νάντια. Το πρωταγωνιστικό καστ της σειράς αποτελείται από τους Γεωργία Αποστόλου, Σταμάτη Γαρδέλη, Βάνα Ραμπότα, Μιράντα Ζαφειροπούλου, Νίκο Μπουσδούκο και Σπύρο Πούλη.
Η σειρά προβλήθηκε για μία σεζόν και αποτελείται από 16 επεισόδια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Mega Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Βογιάτσα
Η Βογιάτσα, Војача/Vojača) ήταν η σύζυγος τού βασιλιά από το 1443 έως το 1445 ως η πρώτη σύζυγος τού Τόμας της Βοσνίας.
Βιογραφία
Ο Βογιάτσα ήταν λαϊκή και μέλος της Βοσνιακής Εκκλησίας (Βογόμιλοι). Αυτή και ο Τόμας παντρεύτηκαν πριν από την ανάρρησή του και απέκτησαν δύο κόρες και δύο γιους. Όταν ο σύζυγός της εξελέγη βασιλιάς της Βοσνίας, η Βογιάτσα έγινε βασίλισσα. Ωστόσο, οι ισχυροί Βόσνιοι ευγενείς δεν τη θεωρούσαν κατάλληλη για βασίλισσα, λόγω της ταπεινής καταγωγής της. Έτσι ο σύζυγός της ζήτησε την ακύρωση του γάμου τού γάμου τους από τον πάπα Ευγένιο Δ΄. Ο πάπας ενέκρινε την ακύρωση το 1445 και ο Τόμας ξανανυμφεύτηκε, επιλέγοντας αυτή τη φορά την Αικατερίνη Κασάτσα, κόρη του πιο ισχυρού Βόσνιου ευγενή Στγιέπαν Βούκσιτς Κοσάτσα.
Ως πρώην βασίλισσα, η Βογιάτσα πιθανότατα αποσύρθηκε σε μοναστήρι. Ο γιος της από τον Τόμας, Στέφαν Τομάσεβιτς, έγινε βασιλιάς της Βοσνίας το 1461, αλλά αυτή δεν έζησε αρκετά για να τον δει να ανεβαίνει στον θρόνο. Ο άλλος γιος τής Βογιάτσας απεβίωσε σε ηλικία 14 ετών κατά τη διάρκεια ενός προσκυνήματος στο Mλγίετ,
Φαρμακείο
Φαρμακείο ονομάζεται ο υγειονομικός χώρος που σκοπό έχει να καλύψει τις φαρμακευτικές ανάγκες των ασθενών, παρέχοντας ταυτόχρονα επιστημονικές συμβουλές. Παράλληλα, λειτουργεί ως μονάδα Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας και Πρώτων Βοηθειών στην τοπική κοινότητα.
Ο ρόλος του φαρμακείου είναι πολλαπλός, καθώς πέραν της παρασκευής και διανομής φαρμάκων, αναλαμβάνει και το ρόλο της ασφαλούς αποθήκευσης και συντήρησης τους, ώστε να αποτραπούν τυχόν αλλοιώσεις. Επιπλέον ο φαρμακοποιός, κατά την εκτέλεση των ιατρικών συνταγών οφείλει να ελέγξει τυχόν λάθη του ιατρού ως προς την επιλογή της δραστικής ουσίας και της αναγραφόμενης δοσολογίας, ενώ παράλληλα ασκεί συμβουλευτικό ρόλο, παρέχοντας οδηγίες, ενημέρωση και εκπαίδευση στους ασθενείς ως προς τη δοσολογία, τις ανεπιθύμητες ενέργειες, τις προφυλάξεις που θα πρέπει να τηρούνται κατά τη λήψη της φαρμακευτικής αγωγής, τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ φαρμάκων και φαρμάκων-τροφών και γενικότερα ως προς τον σωστό τρόπο χρήσης των φαρμάκων, ώστε να διασφαλιστεί η ορθή εφαρμογή της φαρμακευτικής αγωγής.
Βογιάτσα
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος Κοτρομάνιτς Κατηγορία:Αποκηρυγμένες βασίλισσες Κατηγορία:Βασίλισσες της Βοσνίας
Φαρμακείο
Από το 2019 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ορίζει το Φαρμακείο και ως σημείο Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, με αποτέλεσμα οι κοινοτικοί φαρμακοποιοί να αναλαμβάνουν πλέον ενεργό ρόλο στην πρόληψη και προαγωγή της υγείας του πληθυσμού (π.χ. μέσω εμβολιασμών και της συμβουλευτικής σε θέματα υγείας) και στην αντιμετώπιση ήπιων και επείγουσων παθολογικών καταστάσεων.
Ηλεκτρονικό φαρμακείο
Το ηλεκτρονικό φαρμακείο είναι μια ψηφιακή μονάδα εξυπηρέτησης ατόμων στον τομέα της  υγείας και του παραφαρμάκου. Το πρώτο ηλεκτρονικό φαρμακείο στην Ελλάδα ιδρύθηκε στην Πάτρα το 2002. Η ιδέα του ηλεκτρονικού φαρμακείου στην Ελλάδα ήταν απόρροια επιρροής ηλεκτρονικών φαρμακείων στο εξωτερικό που εφάρμοζαν αυτήν την υπηρεσία με μεγάλη επιτυχία  στον τομέα της υγείας. Η απήχηση όμως τόσο σε επίπεδο πωλήσεων αλλά και χρήσης στην σύγχρονη καθημερινότητα εκτοξεύτηκε την περίοδο του κορωνοϊού το 2020, καθώς οι πολίτες λόγω των υγειονομικών μέτρων περιόριζαν τις μετακίνησης τους. Σήμερα τα περισσότερα φαρμακεία στον ελλαδικό χώρο έχουν διαμορφώσει ηλεκτρονικές ιστοσελίδες όπου οι πολίτες μπορούν να επισκεφτούν και να εξυπηρετηθούν.
Κατηγορία:Εμπορικά καταστήματα
Λιουμπομίρ Χούσαρ
Ο Λιουμπομίρ Χούσαρ (Любомир Гузар, Liuboyr Huzar ή  Lubomyr Husar; 26 Φεβρουαρίου 1933 – 31 Μαΐου 2017) ήταν ο Μέγας Αρχιεπίσκοπος της Ουκρανικής Ελληνικής Καθολικής Εκκλησίας και ο πρώτος εκλεγμένος στην ανεξάρτητη Ουκρανία. Ήταν επίσης καρδινάλιος της Καθολικής Εκκλησίας. Μετά τη μεταφορά της έδρας του Λβιβ στο Κίεβο το 2005, ήταν ο Ουκρανός Καθολικός Μέγας Αρχιεπίσκοπος Κιέβου-Γαλικίας. Τον Φεβρουάριο του 2011 έγινε Μέγας Ομότιμος Αρχιέπαρχος μετά την παραίτησή του λόγω κακής υγείας.
Νεανικά χρόνια και χειροτονία
Γεννήθηκε στη σημερινή πόλη Λβιβ (τώρα στην Ουκρανία), στην οικογένεια του Γιάροσλαβ Χούσαρ και της Ροστισλάβα Ντέμτσουκ. Ο Λούκα Ντέμτσουκ, ο Ιερέας της Ενορίας του χωριού Κάλνε από το 1909 έως το 1929, ήταν ο παππούς του καρδινάλιου Λιουμπομίρ Χούσαρ από τη πλευρά της μητέρας. Ο Χούσαρ μετανάστευσε με τους γονείς του το 1944 κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου λόγω του Σοβιετικού Στρατού, που προέλαυνε. Στην αρχή η οικογένεια Χούσαρ έζησε για λίγο στο Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας και στη συνέχεια μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1949.
Από το 1950 έως το 1954 σπούδασε στο Σεμινάριο του Κολλεγίου του Αγίου Βασιλείου στο Στάμφορντ του Κονέκτικατ. Σπούδασε στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Αμερικής και στο Πανεπιστήμιο Φόρνταμ στις Ηνωμένες Πολιτείες, και χειροτονήθηκε ιερέας στις 30 Μαρτίου 1958 για την Ουκρανική Καθολική Επαρχία του Στάμφορντ.
Ποιμαντικό έργο
Από το 1958 έως το 1969, δίδαξε στο Σεμινάριο του Κολλεγίου του Αγίου Βασιλείου και ήταν πάστορας στην Ουκρανική Καθολική Εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο Κερχόνκσον της Νέας Υόρκης μεταξύ 1966 και 1969. Το 1969, ο Χούσαρ πήγε στη Ρώμη, όπου πέρασε τρία χρόνια αποκτώντας διδακτορικό στη θεολογία στο Ποντίφικο Πανεπιστήμιο Ουρμπανιάνα. Στη συνέχεια εισήλθε στη Μονή των Στουδιτών στο Castel Gandolfo στην Ιταλία και ονομάστηκε Προϊστάμενός της το 1974.
Επίσκοπος
Χειροτονήθηκε επίσκοπος το 1977 στο παρεκκλήσι Castel Gandolfo από τον Μέγα Αρχιεπίσκοπο Ιωσήφ Σλίπουι με τη βοήθεια του τιτουλάριου επισκόπου Ζίγκρις Ιβάν Πράσκο και του επισκόπου του Τορόντο Ισιδώρου Μπόρεκι χωρίς παπική έγκριση (αποστολική εντολή) σε μια πράξη που προκάλεσε πολλούς εκνευρισμούς στη Ρωμαϊκή Κουρία, καθώς ο κανονικός νόμος απαιτούσε παπική άδεια για τη χειροτονία ενός επισκόπου. Το 1978 ονομάστηκε Αρχιμανδρίτης των Στουδιτών Μοναχών στην Ευρώπη και την Αμερική. Οργάνωσε ένα νέο μοναστήρι Στουδιτών στην Τερνόπιλ της Ουκρανίας το 1994 και εξελέγη από τη Σύνοδο των Επισκόπων της Ουκρανικής Εκκλησίας ως έξαρχος της αρχιεπισκοπικής εξαρχίας Κιέβου και Βισχόροντ το 1995, πήρε το χρίσμα από τον Πάπα το επόμενο έτος (Φεβρουάριος 1996) με το διορισμό στην τιμητική έδρα του Nisa di Licia. Στις 14 Οκτωβρίου 1996, η Σύνοδος των Επισκόπων της UGCC όρισε τον Χούσαρ βοηθό του Μέγα Αρχιεπισκόπου του Λβιβ ως συνοδηγό με ειδικές αποστολές. Τον Οκτώβριο του 1999 παρακολούθησε τη 2η Ειδική Συνέλευση για την Ευρώπη. Αν και κάποτε ήταν πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Χούσαρ εγκατέλειψε την αμερικανική υπηκοότητα μετά τη μετάθεσή του στην Ουκρανία και υιοθέτησε την υπηκοότητα της Ουκρανίας.
Μέγας Αρχιεπίσκοπος και Καρδινάλιος
Τον Δεκέμβριο του 2000, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β' όρισε τον Χούσαρ ως αποστολικό διαχειριστή της Ουκρανικής Ελληνικής Μεγάλης Αρχιεπαρχίας του Λβιβ, και τον Ιανουάριο του 2001 η Ουκρανική Ελληνική Σύνοδος τον εξέλεξε Μέγα Αρχιεπίσκοπο, που εγκρίθηκε από τον Πάπα την επόμενη μέρα. Στις 21 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β' έκανε τον Χούσαρ Καρδινάλιο-Ιερέα της Santa Sofia Via Boccea. Ο Καρδινάλιος Χούσαρ ήταν ένας από τους τρεις Ανατολικούς Καθολικούς, που συμμετείχαν στο παπικό κονκλάβιο το 2005, οι άλλοι ήταν ο Ιγνάτιος Μωυσής Α' Νταούντ της Συριακής Καθολικής Εκκλησίας και ο Βάρκεϊ Βιταγιάθιλ της Εκκλησίας Συρο-Μαλαμπάρ. ( Ο Νασράλα Μπούτρος Σφέιρ και ο Στέφανος Β' Γκάττας της Μαρωνιτικής Εκκλησίας και της Κοπτικής Καθολικής Εκκλησίας αντίστοιχα ήταν και οι δύο άνω των 80 ετών και επομένως δεν μπορούσαν να λάβουν μέρος.) Σε εκείνο το παπικό κονκλάβιο, ήταν ένας από τους καρδινάλιους που θεωρούνταν παπικός,  κάτι ασυνήθιστο για έναν Ανατολικό Καθολικό. Επίσης σε εκείνο το κονκλάβιο, ο καρδινάλιος Χούσαρ ήταν ο πρώτος Μέγας Αρχιεπίσκοπος από την Ουκρανική Ελληνοκαθολική Εκκλησία, που συμμετείχε ποτέ σε παπικό κονκλάβιο ως καρδινάλιος-εκλέκτορας.