cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κύπελλο Συνομοσπονδιών 2003
Το Κύπελλο Συνομοσπονδιών FIFA 2003 ήταν το έκτο Κύπελλο Συνομοσπονδιών στην ιστορία του θεσμού. Διεξάχθηκε στη Γαλλία από τις 18 έως τις 29 Ιουνίου 2003. Η Γαλλία είχε κατακτήσει τη διοργάνωση του 2001.
Προκριθείσες ομάδες
1Η Τουρκία αγωνίστηκε στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών, επειδή η φιναλίστ του Euro 2000 Ιταλία αρνήθηκε να συμμετάσχει.
Στάδια
Οι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στα στάδια:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο Συνομοσπονδιών FIFA 2003 Κατηγορία:Διεθνείς Ποδοσφαιρικές διοργανώσεις στη Γαλλία
Κυβέρνηση Τζουζέπε Κόντε 2019
Η 2η Κυβέρνηση του Ιταλού Πρωθυπουργού Τζουζέπε Κόντε ορκίστηκε την 5η Σεπτεμβρίου 2019. Ήταν η 66η κυβέρνηση της Ιταλικής Δημοκρατίας.
Είναι κυβέρνηση συνεργασίας που περιλαμβάνει μέλη από το αντικαθεστωτικό Κίνημα Πέντε Αστέρων (M5S), το κεντροαριστερό Δημοκρατικό Κόμμα (PD) και την αριστερή κοινοβουλευτική ομάδα Ελεύθεροι και Ίσοι (LeU). Τα μέλη της είναι τα νεαρότερα στην ιστορία της Ιταλικής Δημοκρατίας (μέσος όρος ηλικιών: 47,4 έτη).
Παρασκήνιο
Τον Αύγουστο του 2019, ο Ματέο Σαλβίνι, πρόεδρος της Λέγκα και τότε Αναπληρωτής Πρωθυπουργός, έκανε μία κίνηση μη εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση του Κόντε. Αυτό έγινε αμέσως μετά την ψηφοφορία στη Γερουσία για την πρόοδο των κατασκευαστικών έργων της σιδηροδρομικής γραμμής μεγάλης ταχύτητας Τορίνο-Λυών. Την 20η Αυγούστου, ο Κόντε κατηγόρησε τον Σαλβίνι ότι είναι καιροσκόπος που «πυροδότησε μία πολιτική κρίση για να εξυπηρετήσει τα προσωπικά του συμφέροντα», και μετά υπέβαλε την παραίτησή του από την θέση του Πρωθυπουργού στον Πρόεδρο Σέρτζιο Ματαρέλα.
Σχηματισμός κυβέρνησης
Την 21η Αυγούστου, ο Ματαρέλα άρχισε διαβουλεύσεις με τις κοινοβουλευτικές ομάδες. Την ίδια ημέρα, το Δημοκρατικό Κόμμα πρότεινε το σχηματισμό μίας κυβέρνησης συνεργασίας με το Κίνημα 5 Αστέρων, που να βασίζεται στον Ευρωπαϊσμό, την πράσινη οικονομία, την αειφόρο ανάπτυξη, την καταπολέμηση της οικονομικής ανισότητας και μία νέα πολιτική μετανάστευσης.
Όσο συνεχίζονταν οι διαβουλεύσεις, η αριστερή κοινοβουλευτική ομάδα Ελεύθεροι και Ίσοι εκδήλωσε ενδιαφέρον για συμμετοχή στην κυβέρνηση. Την 28 Αυγούστου, ο πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος, ο Νικολά Ζινγκαρέτι πρότεινε το σχηματισμό κυβέρνησης με το Κ5Α και τον Κόντε επικεφαλής. Την 29η Αυγούστου, ο Κόντε συνάντησε τον Πρόεδρο στο Παλάτσο ντελ Κουιρινάλε και έλαβε εντολή να σχηματίσει ένα νέο Υπουργικό Συμβούλιο. Την 3η Σεπτεμβρίου, τα μέλη του Κ5Α ψήφισαν μέσω της διαδικτυακής "Πλατφόρμας Ρουσώ" υπέρ της συμφωνίας για τον Κόντε Πρωθυπουργό. Επειδή η πλατφόρμα υπερφορτώθηκε δεν κατάφεραν όλοι να ψηφίσουν. Η συμμετοχή ήταν 79% (80.000 ψηφοφόροι). σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Giuramento_Governo_Conte_II.jpg|δεξιά|μικρογραφία|230x230εσ|Η ορκωμοσία της κυβέρνησης στο [[Παλάτσο ντελ Κουιρινάλε]] Την 4η Σεπτεμβρίου, ο Κόντε ανακοίνωσε τη σύνθεση του νέου υπουργικού συμβουλίου, και την επόμενη ημέρα έγινε η ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης. Αποτελούταν από 21 υπουργούς, από τους οποίους οι 14 ήταν άνδρες και οι 7 γυναίκες, και η πλειοψηφία (οι 11) προέρχονταν από τη νότια Ιταλία.
2019
Τον Δεκέμβριο του 2019, παραιτήθηκε ο Υπουργός Παιδείας και Ερευνών, ο Λορέντσο Φιοραμόντι, μετά από διαφωνίες με τα υπόλοιπα μέλη της κυβέρνησης, επειδή έκρινε ότι, στον εγκεκριμένο Προϋπολογισμό του 2020, η χρηματοδότηση για την εκπαίδευση και τις έρευνες ήταν ανεπαρκής. Στη συνέχεια, ο Πρωθυπουργός Κόντε αποφάσισε να χωρίσει το Υπουργείο Παιδείας, Πανεπιστημίων και Έρευνας στα δύο. Το Υπουργείο Δημόσιας Εκπαίδευσης ανατέθηκε στην πρώην υφυπουργό Λουτσία Ατζολίνα (Κ5Α), ενώ το Υπουργείο Πανεπιστημίων και Ερευνών ανατέθηκε στον ανεξάρτητο πολιτικό Γκαετάνο Μανφρέντι, τον πρύτανη του Πανεπιστημίου της Νάπολης Φρειδερίκος Β'.
2020
Τον Ιανουάριο του 2020, το Κίνημα 5 Αστέρων υπέστη πολλές κοινοβουλευτικές αποσκιρτήσεις και έχασε από τη δημοτικότητα που είχε στις εκλογές του 2018. Ο Λουίτζι ντι Μάιο παραιτήθηκε από τη θέση του ως πρόεδρος του κόμματος, και διατήρησε τη θέση του ως Υπουργός Εξωτερικών.
Πανδημία κορονοϊού
Τον Φεβρουάριο του 2020 η πανδημία κορονοϊού εξαπλώθηκε στις βόρειες περιοχές της Ιταλίας, και σε λίγες εβδομάδες είχε εξαπλωθεί σε όλην την χώρα. Η κυβέρνηση αντιμετώπισε την κρίση επιβάλλοντας αυστηρά μέτρα για τις αναίτιες μετακινήσεις, την τήρηση των αποστάσεων καθώς και καραντίνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνήσεις της Ιταλίας
Αγνή της Γαλλίας (Άννα του Βυζαντίου)
Η Αγνή της Γαλλίας, αργότερα Άννα (Agnès de France, 1171 - περ. 1240) ήταν Βυζαντινή αυτοκράτειρα, κόρη του βασιλιά Λουδοβίκου Ζ΄ της Γαλλίας από την τρίτη σύζυγό του Αδέλα της Καμπανίας, αδελφή του σημαντικού Γάλλου βασιλιά Φιλίππου Β΄.
Γάμος
Το 1178 ο Φίλιππος, κόμης της Φλάνδρας, επισκέφτηκε την Κωνσταντινούπολη στην επιστροφή του από τους Αγίους Τόπους. Ο βυζαντινός αυτοκράτορας Μανουήλ Α' Κομνηνός είχε ήδη φιλοξενήσει τον Λουδοβίκο Ζ΄ της Γαλλίας κατά τη διάρκεια της 2ης Σταυροφορίας στην Κωνσταντινούπολη, οπότε ο Φίλιππος είχε εγγυηθεί για μια ικανή συμμαχία του με το μεγάλο ανατολικό κράτος. Τον χειμώνα του 1178, μια αυτοκρατορική αντιπροσωπεία έφθασε στην Γαλλική αυλή, συνοδευόμενη από τον ναύαρχο Βαλντοβίνο Γκέρσιο, προκειμένου να οριστικοποιηθεί ο γάμος ανάμεσα στην κόρη του βασιλιά, Αγνή, με τον μοναδικό γιο και διάδοχο του βυζαντινού αυτοκράτορα Μανουήλ με την δεύτερη σύζυγο του Μαρία της Αντιόχειας, Αλέξιο. Ήταν άλλος ένας συμμαχικός γάμος που είχε ευλογηθεί από τον Πάπα Αλέξανδρο Γ΄ (1171).
Δεν ήταν ασυνήθιστο για τις βασιλικές οικογένειες, όταν ένας γάμος είχε συμφωνηθεί, να ανατραφούν στην οικογένεια του συζύγου τους. Αυτός, αντιθέτως, είναι ο λόγος για τον οποίο η Αγνή πιθανότατα δεν συναντήθηκε ποτέ με τη μεγαλύτερη αδερφή της Άλυς της Γαλλίας, κόμισσα του Βεξάν. Η Άλυς ζούσε στο Βασίλειο της Αγγλίας από την ηλικία των οκτώ ετών, 2 χρόνια περίπου πριν γεννηθεί η Αγνή.
Η Αγνή με πλοίο από το Μονπελιέ έφτασε στην Κωνσταντινούπολη, ενώ περνώντας από τη Γένοβα ο στόλος της αυξήθηκε σταδιακά από 5 μέχρι 19 πλοία υπό τον Βαλντοβίνο Γκέρσιο. Η Αγνή έφτασε στην Κωνσταντινούπολη το καλοκαίρι του 1179 και έγινε δεκτή με μεγάλο ενθουσιασμό και εκδηλώσεις. Μετονομάστηκε σε Άννα. Την ύμνησαν πολλοί ανώνυμοι συγγραφείς και ιδιαίτερα ο αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης Ευστάθιος, ο οποίος έγραψε για χάρη της και ύμνο.
Σύμφωνα με τον μεγάλο ιστορικό Γουλιέλμο της Τύρου, η Αγνή ήταν 8 ετών όταν έφθασε στην Κωνσταντινούπολη, ενώ ο Αλέξιος 13. Ο Γουλιέλμος έγραψε λάθος την ηλικία του Αλέξιου, αφού αυτός είχε γεννηθεί το 1169, ενώ δεν υπάρχει καμιά άλλη πηγή για το έτος γέννησης της Αγνής. Αν ήταν πραγματικά 8, τότε ήταν 3 χρόνια μικρότερή του, διαφορά συνηθισμένη στα βασιλικά ζεύγη της εποχής. Ο Γουλιέλμος της Τύρου ήταν αυτόπτης μάρτυρας στην τελετή, την οποία περιγράφει ως πολυτελέστατη. Η τελετή έγινε στο μεγάλο παλάτι, στην αίθουσα του Τρούλλου, στις 2 Μαρτίου 1180. Η τελετή έγινε περίπου ένα μήνα μετά το γάμο της ετεροθαλούς αδελφής του Αλεξίου Μαρίας Πορφυρογέννητης με τον Ρενιέ του Μομφεράτου από τον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Θεοδόσιο.
Αυτοκράτειρα της Κωνσταντινούπολης
Τον Σεπτέμβριο του 1180, ο Μανουήλ Α' πέθανε και τον διαδέχθηκε στο θρόνο ο Αλέξιος Β΄, που ήταν πολύ νέος και γι' αυτό την εξουσία ασκούσε η μητέρα του, Μαρία της Αντιόχειας. Αργότερα, το 1183, η Μαρία εκτοπίστηκε και εμφανίστηκε μια νέα δύναμη πίσω από τον θρόνο, ο Ανδρόνικος Α΄ Κομνηνός, πρώτος εξάδελφος του Μανουήλ Α΄ με αυτοκρατορικές φιλοδοξίες. Φαίνεται ότι κρυβόταν πίσω από τη δηλητηρίαση της Μαρίας της Πορφυρογέννητης και του συζύγου της Ρενιέ. Αιχμαλώτισε, και στη συνέχεια εκτέλεσε, τη Μαρία της Αντιόχειας και στέφθηκε συναυτοκράτορας με τον Αλέξιο Β΄.
Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους ο Αλέξιος Β΄ στραγγαλίστηκε και ο Ανδρόνικος έμεινε μόνος αυτοκράτορας. Τότε ο 65χρονος Ανδρόνικος Α΄ παντρεύτηκε την μόλις 12χρονη Άννα δια της βίας. Ο Ανδρόνικος είχε ήδη παντρευτεί για πρώτη φορά μια γυναίκα (ίσως από την οικογένεια των Παλαιολόγων), και είχε ερωτικές σχέσεις με δύο ανιψιές του, την Ευδοκία Κομνηνή (κόρη του Ανδρονίκου) και τη Θεοδώρα Κομνηνή (κόρη του Ισαακίου) όπως και με τη Φιλίππη της Αντιοχείας, αδελφή της Μαρίας της Αντιοχείας. Ο Ανδρόνικος είχε 2 γιους από τον πρώτο του γάμο, και 2 νόθα παιδιά (γιο και κόρη) από τη Θεοδώρα. Ο μεγάλος του γιος Μανουήλ είχε ήδη έναν γιο, τον μέλλοντα Αλέξιο Α΄ της Τραπεζούντας.
Η Άννα ήταν Βυζαντινή αυτοκράτειρα για δύο χρόνια, μέχρι την εκθρόνιση του γηραιού συζύγου της Ανδρόνικου Α΄ (Σεπτέμβριο 1185). Ο Ανδρόνικος Α΄, προσπαθώντας να δραπετεύσει, αφού έφυγε από την Κωνσταντινούπολη με τη σύζυγό του Άννα, την ερωμένη του (γνωστή ως Μαραπτική) και τη συνοδεία του, έφτασαν σε ένα φρούριο στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, στη Βιθυνία, όπου προσπάθησαν να φύγουν με πλοία για την Κριμαία. Τα πλοία τους όμως συγκρατήθηκαν από αντίθετους ανέμους και δεν κατάφεραν να αποπλεύσουν. Τότε ο Ανδρόνικος Α΄ συνελήφθη, μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη και εκτελέσθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1185 με μαρτυρικό θάνατο.
Μετέπειτα ζωή
Η Άννα επέζησε της πτώσης, αλλά δεν αναφέρεται από τα Βυζαντινά χρονικά τίποτα σχετικά με τη μετέπειτα ζωή της. Λέγεται ότι ερωτεύτηκε τον στρατηγό Θεόδωρο Βρανά, που πολέμησε γενναία στα βόρεια σύνορα της αυτοκρατορίας, αλλά δεν τον παντρεύτηκε γιατί ο γάμος της με έναν κοινό άνθρωπο θα ήταν αιτία να χάσει την προίκα της. Παρέμεναν μαζί δίχως γάμο μέχρι την άνοδο της Λατινικής Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης (1204) και της στέψης του πρώτου αυτοκράτορα Βαλδουίνου, οπότε και παντρεύτηκαν.
Μετά την άνοδο της Λατινικής Αυτοκρατορίας, Λατίνοι άρχοντες ήρθαν να την επισκεφθούν ως πρώην Αυτοκράτειρα του Βυζαντίου. Η Αγνή είχε μια "άσχημη συμπεριφορά" και μιλούσε με μεταφραστή καθώς δεν θυμόταν πια τα γαλλικά. Ο Βρανάς εξακολουθούσε να μάχεται για λογαριασμό της Λατινικής Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης έως τον θάνατό του (1219). Από τότε δεν υπήρξε καμιά καταγραφή για την Άννα σε κανένα ιστορικό χρονικό. Με τον Βρανά είχε αποκτήσει τουλάχιστον μια κόρη, που παντρεύτηκε τον Narjot de Toucy.
Θέμα Κύπρου
thumb|right|250px|Χάρτης της διοικητικής διαίρεσης του Βυζαντίου (έτος 650) Το Θέμα Κύπρου ήταν πολιτική και στρατιωτική επαρχία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας η οποία περιελάμβανε την Κύπρο, έπειτα από την ανακατάληψή της από τον στόλο του Νικήτα Χαλκούτη το 965. Το θέμα της Κύπρου καταλύθηκε το 1191 από τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο, ο οποίος παρέδωσε το νησί στους Λουζινιάν.
Ιστορία
Οι Βυζαντινοί ανακατέλαβαν το νησί από τους Άραβες, αποκτώντας έτσι ένα μέγιστης σημασίας σημείο στήριξης στην ανατολική Μεσόγειο, ώστε να έχουν την προοπτική μίας, έστω τμηματικής, ανακατάληψης της Συρίας. Λόγω της στρατηγικής του σημασίας, η διοίκηση του θέματος της Κύπρου ανατίθετο, στις περισσότερες των περιπτώσεων, σε έμπιστους συμμάχους του αυτοκράτορα. Τέτοια ήταν και η περίπτωση του Ευμάθιου Φιλοκάλη, στρατηγού του θέματος για διάρκεια 20 ετών (από το 1093 έως το 1112 περίπου). Διαδέχτηκε τον Ραψομάτη ο οποίος είχε αντιταχθεί στην αυτοκρατορική εξουσία προτού ηττηθεί από τον Ιωάννη Δούκα. Το θέμα διέθετε, τότε, στόλο με απώτερο σκοπό την οργάνωση στρατιωτικών επιχειρήσεων για την ανακατάληψη της Συρίας και της Αιγύπτου.
Το 1099, ο Φιλοκάλης απέκρουσε πιζάνικη επίθεση εναντίον του νησιού, ενώ εκπροσώπησε τον αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό στις διαπραγματεύσεις με τους Σταυροφόρους. Επιπλέον, η Κύπρος ανέλαβε σε αρκετές περιπτώσεις τον ανεφοδιασμό των Σταυροφορικών Κρατών, λόγω της πλούσιας γεωργικής παραγωγής της. Στα τέλη του 12ου αιώνα, η Κύπρος χρησίμευε ως βάση για διεκδικητές του αυτοκρατορικού θρόνου: το 1184, ένας ανιψιός του Μανουήλ Κομνηνού με το όνομα Ισαάκ, κατέλαβε το νησί, όπου και αυτοανακηρύχτηκε αυτοκράτορας. Καθώς ο Ανδρόνικος Α΄ Κομνηνός δεν είχε την δυνατότητα να καταστείλει την εξέγερση αυτή, εκδικήθηκε με αντίποινα σε βάρος της οικογένειας του Ισαάκ. Το 1186, ο Ισαάκιος Β΄ Άγγελος, διάδοχος του Ανδρόνικου Α΄, επιχείρησε να θέση τέλος στην αυτονομία της Κύπρου, ωστόσο ο στόλος του ηττήθηκε από αυτόν του Μαργαριτώνη, Νορμανδό ναύαρχο που είχε σταλεί από τον Γουλιέλμο Β΄ της Σικελίας για την υπεράσπιση του Ισαάκ Κομνηνού. Έπειτα από αυτή την αποτυχία, το νησί ξέφυγε οριστικά από τον έλεγχο της Κωνσταντινούπολης. Το 1191, ο Ισαάκ Κομνηνός, όντας απομονωμένος, ηττήθηκε εύκολα από τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο, ο οποίος και παρέδωσε το νησί στους Λουζινιάν.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα Θεμα
Ανδρέας Σκέντζος
Ο Ανδρέας Σκέντζος είναι Έλληνας βετεράνος ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Γεννήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1972 στην Ελευσίνα και σε όλη του την καριέρα αγωνιζόταν ως αμυντικός.
Καριέρα ποδοσφαιριστή
Ο Σκέντζος ξεκίνησε την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής στην ομάδα της γενέτειράς του, τον Πανελευσινιακός. Από τα τμήματα υποδομών της ομάδας μεταπήδησε στην πρώτη ομάδα, όπου και αγωνίστηκε τη διετία 1991-93. Το 1993 μεταγράφηκε στον ΟΦΗ, και φόρεσε τα “ασπρόμαυρα” για μια οκταετία. Με τον ΟΦΗ αγωνίστηκε σε περισσότερα από 150 παιχνίδια έχοντας συμμετοχές σε πρωτάθλημα, κύπελλο και ευρωπαϊκές διοργανώσεις ενώ πέτυχε 4 γκολ στην καριέρα του με την Κρητική ομάδα. Αποχώρησε από το Ηράκλειο το καλοκαίρι του 2000 και υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον Άρη Θεσσαλονίκης. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με τη φανέλα του Άρη, στις 7 Αυγούστου 2000, σε έναν εκτός έδρας αγώνα κυπέλλου με την Καλαμάτα (τελικό σκορ 1-1). Με τους «κίτρινους» αγωνίστηκε συνολικά σε τέσσερις αγωνιστικές σεζόν, συμπληρώνοντας 75 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις, χωρίς να πετύχει κάποιο τέρμα. Πιο αναλυτικά, είχε 55 συμμετοχές στο θεσμό του πρωταθλήματος και 20 συμμετοχές στο θεσμό του Κυπέλλου.
Τον Ιούλιο του 2004 έμεινε ελεύθερος από τον Άρη και επέστρεψε στην Κρήτη για λογαριασμό του Εργοτέλη.
Το καλοκαίρι του 2005 υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τη Ρόδος αλλά έμεινε ελεύθερος στις 4 Ιανουαρίου 2006. Ακολούθως αγωνίσθηκε σε ομάδες χαμηλότερης δυναμικότητας: Λεωνίδιο (2006), Αστέρα Χαλέπας (2006) , Πολύκαστρο (2007) και Άγιο Δημήτριο (2008).
Καριέρα προπονητή
Μετά την αποχώρηση του από την ενεργό δράση, ο Σκέντζος ασχολήθηκε με την προπονητική και υπήρξε βοηθός του αρχικά του Χατζηνικολάου (2010) και μετά του Αναστόπουλου (2012 αλλά και 2015) στον πάγκο του ΟΦΗ. Ενδιάμεσα, είχε διατελέσει βοηθός του Αναστόπουλου και στον πάγκο του Πλατανιά (2013) αλλά και του Ατρομήτου. Ακολούθησε τον Αναστόπουλο και στον Άρη Θεσσαλονίκης (2015-2017). Μάλιστα, μετά την αποχώρηση του Αναστόπουλου, ο Σκέντζος διετέλεσε υπηρεσιακός προπονητής της ομάδας για έναν αγώνα, και πιο συγκεκριμένα στις 26 Φεβρουαρίου 2017, στον νικηφόρο (με 3-0) εντός έδρας αγώνα με την Αναγέννηση Καρδίτσας.
Τα επόμενα χρόνια υπήρξε προπονητής του Πανθηραϊκού στη Γ’ Εθνική (2017-18), του Αγίου Νικολάου Κρήτης (2019-20), της Άνω Μερά Μυκόνου (2020),  της  Α.Ε. Μυκόνου (2020) και του Α.Ο. Πόρου (2021-22). Στον Α.Ο. Πόρου, ο Σκέντζος πραγματοποίησε εξαιρετική δουλειά με την ομάδα να καταλαμβάνει την καλύτερη θέση στην ιστορία της στο πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής (4η θέση στον 7ο όμιλο) ενώ έφτασε και μέχρι τους 4 του Κυπέλλου Ε.Π.Σ. Ηρακλείου
Τον Ιούλιο του 2023, ανακοινώθηκε ως βοηθός προπονητή και άμεσος συνεργάτης του Αναστασίου, στον πάγκο της νεοφώτιστης Κηφισιάς στην Σούπερ Λίγκα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανελευσινιακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΗ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εργοτέλη Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Προπονητές Πανελευσινιακού
Τιοτρόπιο
Το βρωμιούχο τριοτρόπιο, που πωλείται με την επωνυμία Spiriva μεταξύ άλλων, είναι βρογχοδιασταλτικό μακράς δράσης που χρησιμοποιείται για τη διαχείριση της χρόνιας αποφρακτικής πνευμονικής νόσου (ΧΑΠ) και του άσθματος. Συγκεκριμένα χρησιμοποιείται για να αποτρέψει περιόδους επιδείνωσης παρά στις ίδιες τις περιόδους. Χρησιμοποιείται με εισπνοή μέσω του στόματος. Η έναρξη δράσης ξεκινά συνήθως μέσα σε μισή ώρα και διαρκεί για 24 ώρες.
Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν ξηροστομία, ρινική καταρροή, λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος, δύσπνοια και πονοκέφαλο. Σοβαρές παρενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν αγγειοοίδημα, επιδείνωση του βρογχόσπασμου και παράταση του QT. Τα προσωρινά στοιχεία δεν βρήκαν βλάβη κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, ωστόσο, τέτοια χρήση δεν έχει μελετηθεί καλά. Είναι αντιχολινεργικό φάρμακο και δρα αναστέλλοντας τη δράση της ακετυλοχολίνης στον λείο μυ.
Το τιοτρόπιο κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1989 και εγκρίθηκε για ιατρική χρήση το 2002. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Το 2017, ήταν η 82η πιο συχνά συνταγογραφούμενη φαρμακευτική αγωγή στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από εννέα εκατομμύρια συνταγές. Δεν υπάρχει διαθέσιμη γενόσημη έκδοση στις Ηνωμένες Πολιτείες όσον αφορά το 2019.
Ιατρικές χρήσεις
Το τιοτρόπιο χρησιμοποιείται ως θεραπεία συντήρησης χρόνιας αποφρακτικής πνευμονικής νόσου (ΧΑΠ). Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί ως πρόσθετη θεραπεία σε άτομα με μέτριο έως σοβαρό άσθμα σε εισπνεόμενα κορτικοστεροειδή μέσης έως υψηλής δόσης (ICS). Ωστόσο, δεν έχει εγκριθεί για οξεία παρόξυνση της ΧΑΠ ή παρόξυνση του άσθματος.
Το τιοτρόπιο χρησιμοποιείται επίσης σε μια συσκευή εισπνοής συνδυασμού με ολιδατερόλη, έναν μακράς δράσης βήτα-αγωνιστή, για τη θεραπεία της ΧΑΠ, με τις εμπορικές ονομασίες Stiolto και Spiolto.
Παρενέργειες
Οι παρενέργειες σχετίζονται κυρίως με τα αντιμουσκαρινικά αποτελέσματα. Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες φαρμάκων (≥1% των ατόμων) περιλαμβάνουν: ερεθισμό ξηροστομίας και / ή λαιμού. Σπάνια (<0,1% των ασθενών) η θεραπεία σχετίζεται με: κατακράτηση ούρων, δυσκοιλιότητα, γλαύκωμα κλειστής γωνίας, αίσθημα παλμών (κυρίως υπερκοιλιακή ταχυκαρδία και κολπική μαρμαρυγή) και αλλεργία (εξάνθημα, αγγειοοίδημα, αναφυλαξία). Μια ανασκόπηση του 2006 διαπίστωσε ότι η αύξηση του βρογχόσπασμου ήταν μικρή και δεν έφτασε σε στατιστική σημασία.
Τα δεδομένα σχετικά με ορισμένες σοβαρές παρενέργειες είναι μικτά όσον αφορά το 2020. Τον Σεπτέμβριο του 2008, μια ανασκόπηση διαπίστωσε ότι το τιοτρόπιο και ένα άλλο μέλος της κατηγορίας του ιπρατρόπιου ενδέχεται να συνδέονται με αυξημένο κίνδυνο καρδιακών προσβολών, εγκεφαλικού επεισοδίου και καρδιαγγειακού θανάτου. Η αμερικανική FDA εξέτασε την ανησυχία και κατέληξε το 2010 ότι αυτή η συσχέτιση δεν υποστηρίζεται. Μια ανασκόπηση του 2011 για τη συσκευή εισπνοής νέφους τιοτρόπιου, ωστόσο, εξακολουθεί να σχετίζεται με αύξηση σε όλες τις αιτίες θνησιμότητας σε άτομα με ΧΑΠ.
Μηχανισμός δράσης
Το τιοτρόπιο είναι ανταγωνιστής μουσκαρινικού υποδοχέα, που συχνά αναφέρεται ως αντιμουσκαρινικός ή αντιχολινεργικός παράγοντας. Αν και δεν εμφανίζει επιλεκτικότητα για συγκεκριμένες μουσκαρινικούς υποδοχείς, όταν εφαρμόζεται τοπικά δρα κυρίως στους Μ <sub id="mwcA">3 μουσκαρινικούς υποδοχείς που βρίσκονται στα λεία μυϊκά κύτταρα και τους υποβλεννογόνιους αδένες. Αυτό οδηγεί σε μείωση της συστολής των λείων μυών και της έκκρισης βλέννας και έτσι προκαλείβρογχοδιασταλτική δράση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Βρωμίδια Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με θείο Κατηγορία:Τροπάνια Κατηγορία:Φάρμακα που δρουν στο αναπνευστικό σύστημα Κατηγορία:Εποξείδια
Ισαβέλλα Κολόννα
Η Ισαβέλλα Κολόννα (Isabella Colonna) (Φοντί, 1513 - Νάπολη, 11 Απριλίου 1570) ήταν ευγενής στην μεσαιωνική Ιταλία τον 16ο αιώνα, κόμισα του Φοντί.
Ήταν η μόνη κόρη του Βεσπασιανού Κολόννα και της Βεατρίκης Απιάνο, και εγγονή του Πρόσπερο Κολόννα, αλλά μεγάλωσε με τη μητριά της Τζούλια Γκονζάγκα, δεύτερη σύζυγο του Βεσπασιανού.
Το 1531 παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο Γκονζάγκα Ροντομόντε, αυτοκρατορικό καπετάνιο του Καρολου Ε΄, με τον οποίο απέκτησε έναν γιο, τον Βεσπασιανό Α΄ Γκονζάγκα, μελλοντικό Δούκα της Σαμπιονέτα.
Χήρα το 1532, ένα χρόνο μετά τη γέννηση του γιου της, μετακόμισε στους συγγενείς του συζύγου της στη Σαμπιονέτα. Λόγω παρεξηγήσεων στην οικογένεια, σχετικά με την εκπαίδευση που πρέπει να δοθεί στον γιο της, μετακόμισε στο Ρίβαλο και το 1534 επέστρεψε στα εδάφη της στο Φοντί και το Τραέττο. Ο Λουδοβίκος Γκοντζάγκα, ο πεθερός της, αντιτάχθηκε σε αυτή την απόφαση και η Ισαβέλλα, στο Καστέλ Καπουάνο, το 1535 παντρεύτηκε τον Φίλιππο του Λανουά 2ο πρίγκιπα της Σουλμόνα, και εμπιστεύτηκε τον ανιψιό του στη φροντίδα της θείας του Τζούλια Γκονζάγκα. Η Ισαβέλλα πέθανε στη Νάπολη το 1570.
Με τον Φίλιππο του Λανουά είχαν πέντε παιδιά: τη Μαρία, τον Κάρλο (1538 - 1566), 3ος πρίγκιπα της Σουλμόνα, τη Βεταρίκη, τον Οράτιο (απεβ. 1597), 4ος πρίγκιπα της Σουλμόνα και τη Βιτόρια (απεβ. 1594).
Παραπομπές
Ισαβελλα Κατηγορία:Κόμητες του Φοντί
Μελάνιππος
Με το όνομα Μελάνιππος είναι γνωστά τρία πρόσωπα της Ελληνικής μυθολογίας.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αχαιοί Κατηγορία:Αρχαίοι Βοιωτοί Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Θέμα Κιβυρραιωτών
thumb|right|250px|Τα βυζαντινά θέματα κατά το έτος 950 Το Θέμα Κιβυρραιωτών αποτελούσε διοικητικό διαμέρισμα («θέμα») της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από τον 8ο μέχρι τον 12ο αιώνα. Μέχρι τον 9ο αιώνα ήταν το μοναδικό ναυτικό θέμα. Μετά τον 9ο αιώνα, αποσπάστηκαν από αυτό το Θέμα Αιγαίου Πελάγους και το Θέμα της Σάμου. Ήταν το σημαντικότερο από τα τρία ναυτικά θέματα της αυτοκρατορίας.
Τα εδάφη του θέματος των Κιβυρραιωτών περιλάμβαναν όλα τα νότια εδάφη της Μικράς Ασίας που ήταν υπό βυζαντινή κυριαρχία, νότια από τη Μίλητο (η οποία ανήκε στο Θέμα των Θρακησίων) μέχρι και τα όρια της Κιλικίας, την οποία είχαν καταλάβει οι Άραβες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα Κατηγορία:Βυζαντινό ναυτικό
Mercedes-Benz SLS AMG
Η Mercedes-Benz SLS AMG (επίσημος κωδικός: C197) είναι ένα σπορ υπεραυτοκίνητο (supercar) υψηλών επιδόσεων, που κατασκευάστηκε από την Mercedes-AMG, θυγατρική της Mercedes-Benz, από τον Μάρτιο του 2010 έως τον Ιούνιο του 2014. Αντικατέστησε τη Mercedes-Benz SLR McLaren και αντικαταστάθηκε στα τέλη του 2014 από τη Mercedes-AMG GT. Η σχεδίασή του είναι εμπνευσμένη από την θρυλική 300 SL του 1954 - 1963, διαθέτοντας αρκετά κοινά εμφανισιακά στοιχεία, με κυριότερο τις πόρτες, οι οποίες ανοίγουν προς τα πάνω, θυμίζοντας φτερά γλάρου (οι γνωστές ως Gullwing doors).
Η SLS AMG ήταν το πρώτο μοντέλο της Mercedes-Benz που είχε εξελιχθεί αποκλειστικά από την AMG, η οποία ασχολείται και με τις βελτιώσεις των υπόλοιπων μοντέλων της Mercedes. Ο κινητήρας κατασκευαζόταν στο χέρι, στις εγκαταστάσεις της AMG στο Affalterbach, με κάθε έναν να φέρει επιγραφή με το όνομα του μηχανικού που τον συναρμολόγησε. Η τελική συναρμολόγηση γινόταν επίσης στο χέρι, στο εργοστάσιο της Mercedes-Benz στο Ζίντελφινγκεν.
Επιπλέον, η SLS AMG χρησιμοποιείται ως αυτοκίνητο ασφαλείας στη Formula 1 από το 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
SLS AMG Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Νησιά Φοίνικα
right|Θέση των Νήσων Φοίνικα στο Κιριμπάτι
Η συστάδα είναι ακατοίκητη εκτός από λίγες οικογένειες στην Καντώνα (41 άτομα σύμφωνα με την απογραφή του 2005). Τα εδάφη των Ηνωμένων Πολιτειών Νήσου Μπέηκερ και Νήσου Χάουλαντ μπορεί να θεωρηθούν εξωτερικά νησιά της συστάδας προς τα βόρεια, με την γεωγραφική έννοια του όρου. Αυτά τα δύο νησιά στατιστικά κατατάσσονται με τα Μικρά Εξωτερικά Νησιά των Ηνωμένων Πολιτειών. Όλα τα νησιά (εξαιρουμένων των δύο υφάλων) τα διεκδικούσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες κάποια στιγμή στο παρελθόν.
Τα νησιά μπορεί να πήραν το όνομα τους από το φαλαινοθηρικό πλοίο Φοίνικας του Ναντάκετ, Μασσαχουσέτης, που ενεργούσε στην περιοχή και ήταν το πλοίο με το οποίο ανακαλύφθηκε ο Ύφαλος Γουΐνσλοου. Άλλες πηγές αναφέρουν τον Φοίνικα, υπό την διοίκηση του Τζων Πάλμερ το 1824, ή ένα σκάφος, επίσης με το όνομα Φοίνικας υπό την διοίκηση του Καπετάνιου Μουρ, που ήταν στην περιοχή το 1794.
right|300px
* Φ
Εκκλησία Προφήτη Ηλία (Ρωμαϊκή Αγορά της Αθήνας)
Η Εκκλησία Προφήτη Ηλία, παλαιότερα γνωστή ως Εκκλησία της Παναγίας των Καταλανών, ήταν εκκλησία στη Ρωμαϊκή Αγορά της Αθήνας, επίσης γνωστής ως «σιταροπάζαρο» κατά τη διάρκεια της μεσαιωνικής περιόδου, η οποία κατεδαφίσθηκε το 1843 κατά τη διάρκεια αρχαιολογικών ανασκαφών που έλαβαν χώρα εντός της ευρύτερης περιοχής. Σήμερα, από τη συγκεκριμένη εκκλησία σώζεται μόνον τοιχογραφική αναπαράσταση της Παναγίας, η οποία και φυλάσσεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο.
Ιστορία και περιγραφή
Βρισκόταν στη Ρωμαϊκή Αγορά της Αθήνας, κοντά στην πύλη της Αθηνάς. Ο ναός μας είναι γνωστός από ένα σχέδιο του Πωλ Ντυράν (Paul Duran), στο οποίο εικονίζεται ένας σταυροειδής εγγεγραμμένος ναός αθηναϊκού τύπου, δηλ. ο τρούλος του είναι οκταγωνικός με κολονάκια στις ακμές, του 10ου αι. Το μόνο που σώζεται είναι μια τοιχογραφία με την Παναγία καθήμενη σε κυλινδρικό μαξιλάρι, μεταξύ δένδρων και φυτών, που δηλώνουν τον Παράδεισο. Η τεχνοτροπία είναι βυζαντινή με δυτικές επιρροές (φραγκοβυζαντινή). Εκατέρωθεν της Παναγίας υπάρχουν θυρεοί και τα αρχικά FA (Φραντσέσκο Ατσαγιόλι) και LC (Λεονάρντο Κονταρίνι). Ο Φραντσέσκο Α΄ ήταν δούκας των Αθηνών τον 15ο αι., και η οικογένειά του είχαν γίνει Κύριοι των Αθηνών μετά τους Καταλανούς. Ο Λεονάρντο ήταν γενουάτης ευγενής και ίσως ο ναός να είχε δοθεί στη γενουατική κοινότητα της πόλης. Η τοιχογραφία θα βρισκόταν εσωτερικά στο τύμπανο άνω της θύρας του ναού. Οι θυρεοί θεωρήθηκαν από τους κατοίκους Καταλανικοί και έτσι από την τοιχογραφία αυτή ο ναός απεκαλείτο εσφαλμένα "Παναγία των Καταλανών". Κατά την οθωμανική περίοδο στην περιοχή γινόταν εμπόριο σιταριού (σιταροπάζαρο).
Κατά τις ανασκαφές του χώρου της Ρωμαϊκής αγοράς και προκειμένου να ολοκληρωθεί η αρχαιολογική έρευνα, ο ερειπωμένος ναός κατεδαφίσθηκε το 1843 από τον Λ. Καυταντζόγλου. Πιο πριν αποκόλλησε την τοιχογραφία της Παναγίας, η οποία έμεινε στην κατοχή του Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Αργότερα παραδόθηκε στη Χριστιανική Αρχαιολογική Εταιρεία και τώρα εκτίθεται στο Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών. Έχει διαστάσεις 117 Χ 157 εκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Αθήνα
Καρολίνα του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν
Η Καρολίνα (γερμ. Karoline von Nassau, 12 Αυγούστου 1704 - 25 Μαρτίου 1774) από τον Οίκο του Νάσσαου ήταν κόρη του Κόμη του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Παλατινάτου-Τσβάιμπρυκεν.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη (επιζήσασα) κόρη του Λουδοβίκου Κράτο του Νάσσαου-Σααρμπρύκεν και της Φιλιππίνης Ερριέττας, κόρης του Ερρίκου Φρειδερίκου του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1719 τον Χριστιανό Γ΄ του Βίττελσμπαχ του Παλατινάτου-Τσβαάιμπρυκεν και είχε τέκνα:
Υγρά αχλύς
thumb|Υγρά άχλυς Η υγρά αχλύς (κοινώς: καταχνιά) στη μετεωρολογία είναι ένα αιώρημα μικροσκοπικών σταγονιδίων νερού ή υγροσκοπικών σωματιδίων, το οποίο περιορίζει την ορατότητα στην επιφάνεια της γης. Οι χαρακτηριστικές συνθήκες για την υγρά άχλη είναι: η ορατότητα να περιορίζεται μεταξύ 1-5 χλμ., η σχετική υγρασία να είναι μεγαλύτερη του 95% και η διαφορά ξηράς θερμοκρασίας και θερμοκρασίας σημείου δρόσου να μην υπερβαίνει τους 0.5 °C.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μετεωρολογικά φαινόμενα
Φρανσουά Πουλέν ντε λα Μπαρ
Ο Φρανσουά Πουλέν ντε λα Μπαρ (François Poullain de La Barre, 1648 – 4 Μαΐου 1723) ήταν Γάλλος καρτεσιανός φιλόσοφος, συγγραφέας και φεμινιστής που υποστήριξε τα δικαιώματα των γυναικών στηριζόμενος στην καρτεσιανή φιλοσοφία. Η πιο γνωστή του φράση ήταν «το μυαλό δεν έχει φύλο».
Η ζωή και το έργο του
Ο Πουλέν ντε λα Μπαρ γεννήθηκε το 1648 στο Παρίσι από πλούσια οικογένεια με ισχυρές καθολικές πεποιθήσεις. Από μικρός προορίζονταν να κάνει καριέρα ιερωμένου και γι΄αυτό στάλθηκε από νωρίς να σπουδάσει θεολογία και σχολαστική φιλοσοφία. Αποδείχθηκε πολύ καλός μαθητής καθώς μόλις στα 15 του έτη κατάφερε να αποφοιτήσει από το πανεπιστήμιο με πτυχίο φιλοσοφίας. Αμέσως μετά εγγράφηκε στη σχολή θεολογίας του πανεπιστημίου της Σορβόννης όπου διδάχθηκε τις αυστηρές θεολογικές αρχές του Θωμά Ακινάτη και αποφοίτησε σε ηλικία δεκαεννέα ετών στον χρόνο ρεκόρ των τριών ετών αντί του συνηθισμένου των πέντε.
Η μεταστροφή στον καρτεσιανισμό και το «άφυλο μυαλό»
Παρά τις εξαιρετικές και πολλά υποσχόμενες αποδόσεις του όμως ο Πουλέν έστρεψε πολύ γρήγορα την πλάτη του στις παραδοσιακές σπουδές καθώς, όπως είπε ο ίδιος, όλα αυτά τα χρόνια αριστοτελικής εκπαίδευσης “δεν είχαν τίποτα να του πουν”. Σύντομα αποφάσισε να αφήσει την ακαδημαϊκή και ιερατική καριέρα και να στραφεί σε έναν καινοτόμο και ριζοσπαστικό για εκείνη την εποχή τρόπο σκέψης που είχε εισαγάγει για πρώτη φορά ο Γάλλος φιλόσοφος Καρτέσιος. Οι απόψεις του Καρτέσιου απέφευγαν το δόγμα και την κυριαρχία της αυθεντίας που χαρακτήριζαν μέχρι τότε την επιστημονική σκέψη ενώ αντίθετα προωθούσαν τη λογική και μαθηματική προσέγιση του κόσμου, της φύσης και του ανθρώπου.
Αφορμή για τη μεταστροφή αυτή του Πουλέν ήταν μια δημόσια διάλεξη σχετικά με το ανθρώπινο σώμα μέσα από το πρίσμα του καρτεσιανισμού. Τέτοιου είδους διαλέξεις ήταν συνηθισμένες (αν και συνήθως προωθούσαν τον Αριστοτελισμό και τις συντηρητικές απόψεις του Θωμά Ακινάτη) και μπορούσαν να τις παρακολουθήσουν γυναίκες και άντρες. Δεδομένου ότι εκείνη την εποχή βρίσκοταν σε έξαρση το λεγόμενο “γυναικείο ζήτημα”, συχνά στα πλαίσια τέτοιων διαλέξεων θέτονταν συχνά ερωτήματα που αφορούσαν τη θέση των γυναικών, την ικανότητά τους να ασχολούνται με τις επιστήμες καθώς και τη χρησιμότητα και τον σκοπό της γυναικείας εκπαίδευσης και πολύ συχνά επιφανείς λόγιοι υποστήριζαν τα φεμινιστικά επιχειρήματα. Μάλιστα το 1650 οι συγγραφείς Ζιλ Μενάζ και Ζερβέ Σαρπεντιέ είχαν προτείνει τρεις γυναίκες για μέλη της Γαλλικής Ακαδημίας αλλά το αίτημά τους απορρίφθηκε. Το 1666 όμως ιδρύθηκε η Βασιλική Ακαδημία Επιστημών και απέκλεισε τη συμμετοχή των γυναικών από την πρώτη στιγμή. Όλα αυτά αποκαλύπτουν τον αναβρασμό που επικρατούσε στη Γαλλία τον 17ο αιώνα σχετικά με τη θέση των γυναικών και τα δικαιώματά τους.
Ο Πουλέν, έχοντας λάβει μια συμβατική και συντηρητική εκπαίδευση, αρχικά είχε ενστερνιστεί τις παραδοσιακές αντιλήψεις αιώνων σχετικά με την κατωτερότητα των γυναικών και τις αδυναμίες της φύσης τους. «Όπως μπορείτε να φανταστείτε» έγραψε ο ίδιος κάποια στιγμή αργότερα «όντας σχολαστικός τις έβλεπα [τις γυναίκες] σχολαστικά, δηλαδή σαν τέρατα και κατώτερες από τους άντρες γιατί έτσι τις έβλεπαν ο Αριστοτέλης και κάποιοι από τους θεολόγους που είχα διδαχθεί». Όμως ο Καρτέσιος εισήγαγε έναν νέο τρόπο σκέψης που στηρίζονταν στο δόγμα cogito ergo sum (σκέφτομαι άρα υπάρχω) και έθετε σε προτεραιότητα το πνεύμα έναντι του σώματος. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο καμία αυθεντία, καμία αποκεκαλυμμένη θεολογική γνώση και καμία παράδοση δεν μπορούσε να σταθεί ισάξια δίπλα στη λογική και μαθηματική σκέψη. Ο Πουλέν επέκτεινε τη ρασιοναλιστική σκέψη και στο ζήτημα των γυναικείων δικαιωμάτων και δεχόμενος την καρτεσιανή θέση ότι «το μυαλό δεν έχει φύλο», μία θέση που είχε ήδη διατυπώσει η Μαρί Μερντράκ, κατέληξε στο συμπέρασμα πως οι διακρίσεις ανάμεσα στα φύλα ήταν αδύνατον να γίνουν αποδεκτές ως αλήθεια ανεξάρτητα αν στηρίζονταν στην παράδοση ή όχι. Οι γυναίκες είχαν τις ίδιες διανοητικές ικανότητες με τους άντρες γιατί ένα πιο ασθενές σώμα δεν συνεπαγόταν ασθενέστερο πνεύμα.
Οι ηθικές αξίες της εποχής όμως δεν ανέχονταν τις μορφωμένες γυναίκες. Αν και η εποχή χαρακτηρίζονταν από την άνθιση των λεγόμενων “λογοτεχνικών σαλονιών”, ένα είδος ερασιτεχνικών λεσχών που οργάνωναν και υποστήριζαν πλούσιες και μορφωμένες γυναίκες κυριολεκτικά στα σαλόνια των σπιτιών τους, που είχαν σκοπό την υποστήριξη των τεχνών, των γραμμάτων και των επιστημών και έδιναν τη δυνατότητα στους καλλιτέχνες και τους επιστήμονες να συναντηθούν, να συλλογισθούν και να δικτυωθούν ελεύθερα χωρίς την ανάγκη κάποιας ακαδημαϊκής, εκκλησιαστικής ή άλλης ηγεμονίας, οι ίδιες οι γυναίκες αυτές προτιμούσαν να μένουν στο παρασκήνιο για να αποφύγουν την κριτική μιας κοινωνίας που δεν ανεχόταν τη γυναικεία αυθεντία. Μία γυναίκα την εποχή εκείνη είχε τρεις επιλογές: να αποκαλύψει δημόσια τις γνώσεις της και το έργο της και να υποστεί την κοινωνική κατακραυγή, να κρατήσει κρυφή την εκπαίδευσή της και τα ενδιαφέροντά της ή να μη μορφωθεί καθόλου για να μην διακινδυνεύσει να λοιδορηθεί. Η επιθετική και αδιακιολόγητα σκληρή κριτική που δέχονταν οι μορφωμένες γυναίκες τότε διαφαίνεται και σε δύο από τα έργα του Mολιέρου, ενός από τους πιο διάσημους θεατρικούς συγγραφείς της εποχής, το Les Précieuses ridicules και το Les Femmes savantes. Ειδικά το δεύτερο εξέφραζε ιδιαίτερα έντονα τους αντρικούς φόβους σχετικά με τη γυναικεία διανόηση και εξουσία και περιλάμβανε έναν τέτοιο εξευτελισμό των μορφωμένων γυναικών που μέσα σε δεκαπέντε μόλις ημέρες από την ημέρα που πρωτοεμφανίστηκε στις θεατρικές αίθουσες το 1672 οι γυναίκες προτιμούσαν να κατηγορηθούν για ανηθικότητα παρά για ανώτερη μόρφωση.
Το πρώτο βιβλίο και ο «κοινωνικός καρτεσιανισμός»
μικρογραφία|Το εξώφυλλο από το βιβλίο του Πουλέν «Περί της Ισότητας των Δύο Φύλων» Μέσα σε αυτό το κλίμα γελοιοποίησης και εξευτελισμού των μορφωμένων γυναικών, αλλά και εν μέσω λογοκρισίας και διώξεων της καρτεσιανής φιλοσοφίας από την Εκκλησία και τον επίσημο ακαδημαϊκό κόσμο, ο Πουλέν εξέδωσε το 1673 το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Περί της Ισότητας των Δύο Φύλων» (De l’Égalité des deux sexes), εικάζεται εν μέρει και ως απάντηση στο έργο του Μολιέρου. Σε αυτό το βιβλίο χρησιμοποιούσε την καρτεσιανή μέθοδο για να ασκήσει κριτική στους λανθασμένους συλλογισμούς που είχαν νομιμοποιήσει τις διακρίσεις σε βάρος των γυναικών.
Σύμφωνα με τον Πουλέν οι γυναίκες δεν θα έπρεπε να στερούνται τα οφέλη της εκπαίδευσης εξαιτίας της υποτιθέμενης ελλειματικής τους φύσης. Αντίθετα, ήταν οι άντρες εκείνοι που κρατούσαν τις γυναίκες σε ένα καθεστώς άγνοιας από φόβο μήπως χάσουν τα δικά τους προνόμια. Τα έθιμα και οι παραδόσεις, που συχνά στηρίζονται σε πιολιτισμικές ιδιαιτερότητες, έχουν προδιαγράψει το καθεστώς κατωτερότητας των γυναικών. Υπό αυτή την έννοια, στον πυρήνα των επιχειρημάτων του Πουλέν ντε λα Μπαρ βρίσκεται η έννοια των φυσικών δικαιωμάτων: Οι άντρες δημιούργησαν νόμους που ευνοούσαν τους ίδιους ενώ υποβίβαζαν τις γυναίκες. Επομένως κάθε θεωρία περί γυναικείας κατωτερότητας μπορούσε μόνο να οδηγήσει σε ένα αυτοεκπληρούμενο αποτέλεσμα που ικανοποιούσε τις προκατηλειμένες αντρικές προσδοκίες. Στα πλαίσια της ψυχρής καρτεσιανής λογικής του Πουλέν η γυναικεία φύση δεν είχε καμία σχέση με τις προκαταλήψεις σε βάρος τους. Η άρνηση του Πουλέν να αποδεχθεί οποιαδήποτε αυθεντία εκτός από εκείνη της λογικής δεν υποστήριζε μόνο τα δικαιώματα των γυναικών, αλλά και κάθε ατομικό δικαίωμα κάθε ανθρώπου μέσα σε ένα σύστημα ισότητας. Ο ίδιος ο Πουλέν έγραψε πως ασκεί κριτική στην αντρική ανωτερότητα γιατί αποτελεί τη πιο βαθιά κοινωνική προκατάληψη και αν αυτή μπορεί να ανατραπεί τότε θα ακολουθήσουν και όλες οι υπόλοιπες προκαταλήψεις.
Το δεύτερο βιβλίο και η κριτική του ακαδημαϊσμού
Την επόμενη χρονιά όμως (1674), ο Πουλέν ντε λα Μπαρ εξέδωσε απτόητος το δεύτερο βιβλίο του με τίτλο «Περί της Εκπαίδευσης των Γυναικών» (De l’Éducation des dames ) με διττό σκοπό όπως είπε από τη μία την εκπαίδευση των γυναικών που ήταν δασκάλες στην καρτεσιανή φιλσοοφία και από την άλλη την εκπαίδευση των παιδιών. Ήθελε να ενισχύσει την αυτοπεποίθηση των γυναικών και να τις αφυπνίσει έτσι ώστε να ανγνωρίσουν πως οι ίδιες μπορούσαν να γίνουν ο χειρότερος εχθρός τους καθώς ενστερνίζονταν τις πατριαρχικές αξίες. Κατά τη γνώμη του η γνώση ήταν δύναμη και μόνο οι ελεύθερα σκεπτόμενες γυναίκες μπορούσαν να σπάσουν τον φαύλο κύκλο των προκαταλήψεων γι΄αυτό και προέτρεπε τους (άντρες και γυναίκες) αναγνώστες του να παρατηρούν τα πάντα, να αμφισβητούν τα πάντα και να θέτουν τα πάντα στην κρίση της λογικής. Οι απόψεις του έρχονταν σε πλήρη αντίθεση με τις καθιερωμένες παιδαγωγικές τεχνικές που στηρίζονταν στην αυθεντία και επέτρεπαν ή απαγόρευαν την πρόσβαση στη γνώση με βάση το φύλο.
Ο Πουλέν γράφει με τη μορφή διαλόγου στον οποίο εμφανίζονται τέσσερα πρόσωπα: ο Στασίμαχος, ο πρωταγωνιστής του βιβλίου που ταυτίζεται με τον συγγραφέα, η σύμμαχός του η Σοφία που είναι μία πολύ μορφωμένη γυναίκα όπως λέει και το όνομά της, η Ευλαλία, μία πολύ νεώτερη γυναίκα που πρόκειται να μυηθεί στον κόσμο της επιστήμης και ο Τίμανδρος, ένας έντιμος άντρας που όμως χρειάζεται να ξεφορτωθεί τις προκαταλήψεις του. Οι δύο πρώτοι μεταπείθουν τους υπόλοιπους δύο με τα επιχειρήματά τους σχετικά με τη γνώση και τον ρόλο της παραδοσιακής ακαδημαϊκής ελίτ, της Εκκλησίας, τον νόμων και των εθίμων. Συγκεκριμένα, ο Πουλέν κριτικάρει το σχολαστικό πρόγραμμα των πανεπιστημίων που στηρίζεται στην αυθεντία, την αριστοτελική σκέψη και στην άκριτη αποδοχή τους καθώς και την κυριαρχία της ακαδημαϊκής ελίτ στην επιστημονική σκέψη της εποχής του. Ασκεί επίσης κριτική στους φιλοσόφους του φυσικού νόμου που ισχυρίζονταν ότι η εξουσία των αντρών πάνω στις συζύγους τους ήταν φυσική και λέει πως δεν υπάρχει τίποτα φυσικό σε αυτό αλλά είναι απλά μία εθιμική πεποίθηση ενώ η στάση τους αυτή έρχεται σε αντίθεση με τις απόψεις τους ότι η εξάρτηση και η υποτέλεια είναι αντίθετες προς τη φυσική ισότητα των ανθρώπων. Έτσι γίνεται ο πρώτος φιλόσοφος του 17ου αιώνα που αποκαλύπτει την αντιφατική χρήση του όρου «φύση» στη θεωρία του σύγχρονου φυσικού δίκαιου. Δεν διστάζει επίσης να αμφισβητήσει, όχι μόνο τη θέση της γυναίκας όπως προέκυπτε από την κυρίαρχη ερμηνεία της Βίβλου, αλλά γενικά την ερμηνεία των Ιερών Γραφών καθώς και το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας ενώ υποστηρίζει τη χειροτόνηση των γυναικών.
Το τρίτο βιβλίο και τα φυσικά δικαιώματα του ανθρώπου
Και το δεύτερο βιβλίο του πέρασε απαρατήρητο και, απογοητευμένος από την αδιαφορία του κοινού, ο Πουλέν εξέδωσε το 1675 ένα βιβλίο στο οποίο κατέγραφε ο ίδιος την κριτική στις απόψεις του που είχε φανταστεί ότι θα είχαν προκαλέσει τα δύο προηγούμενα βιβλία του. Επρόκειτο για το «Περί της Ανωτερότητας των Αντρών» (De l’Excellence des hommes ) στο οποίο κατέγραφε τις αντιρρήσεις και ενστάσεις που μπορεί κάποιος να είχε διαβάζοντας το προηγούμενο έργο του. Αυτό το βιβλίο έμελλε να δημιουργήσει μεγάλη σύγχυση τους επόμενους αιώνες και να οδηγήσει ορισμένους να τον κατηγορήσουν ότι είχε αλλάξει γνώμη, ότι είχε προδώσει τις απόψεις του ή ότι δεν τις εννοούσε ποτέ. Στην πραγματικότητα όμως και το βιβλίο αυτό δεν ξέφευγε από τις προοδευτικές και ρασιοναλιστικές απόψεις που είχε ενστερνιστεί μέχρι τότε ο Πουλέν γιατί, αντί να καταγράφει απλώς τις αντίθετες απόψεις, τις ανέφερε και μετά τις αντέκρουε χρησιμοποιώντας και πάλι την καρτεσιανή μέθοδο. Σε αυτό το βιβλίο έκανε τον «δικηγόρο του διαβόλου» απαντώντας σε αυτό που εκείνος αποκαλούσε “δίκαιο ερώτημα” η επίλυση του οποίο πίστευε πως θα οδηγούσε στη βελτίωση της ανθρώπινης ζωής μέσα σε μία κοινωνία ισότητας. Με το βιβλίο του αυτό αποδομούσε τα επιχειρήματα των σχολαστικών που στηρίζονταν στα ιερά κείμενα, τη Βίβλο και στους αρχαίους φιλοσόφους δίνοντας έτσι χώρο στα επιχειρήματα όχι μόνο σχετικά με τα δικαιώματα των γυναικών αλλά και με ζητήματα ηθικής, δικαιοσύνης, πολιτικής και θεολογίας.
Σε αυτό το βιβλίο, όπως και στα προηγούμενα, ο Πουλέν χρησιμοποιεί την κοινωνική θέση και την αντιμετώπιση των γυναικών ως αφορμή και παράδειγμα για να σχολιάσει όλων των ειδών τις κοινωνικές αδικίες. Δεν είναι απαραίτητα οι πιο ικανοί εκείνοι που αριστεύουν, γράφει, γιατί είναι πολύ πιθανό να υπάρχουν πολλοί άλλοι που ζουν περιφρονημένοι που θα τα κατάφερναν καλύτερα αν τους δίνονταν η ευκαιρία. Γιατί, αναρωτιέται, οι τεχνίτες, οι αγρότες και οι έμποροι, που συνεισφέρουν περισσότερο από κάθε άλλον στα έσοδα του κράτους, θεωρούνται κατώτεροι από τους ευγενείς που δεν κάνουν τίποτα; Η γεωργία είναι το πιο χρήσιμο πράγμα αλλά παντού οι αγρότες αντιμετωπίζονται ως το «απόβρασμα της κοινωνίας». Αυτό οφείλεται, όπως λέει, σε μία ιστορική εξέλιξη στην οποία μία μικρή μειοψηφία έχει υποβάλλει τους πάντες στην κυριαρχία της. Όλοι οι άνθρωποι, καταλήγει, άντρες ή γυναίκες, ευγενείς ή αγρότες, Ευρωπαίοι ή «άγριοι» (έναν όρο που ο ίδιος δεν αποδέχεται) έχουν το ίδιο βασικό δυναμικό και με αυτόν τον τρόπο ασκεί κριτική στην εξουσία μίας αριστοκρατικής ελίτ η οποία απέκτησε την προνομιακή της θέση σε μία ιστορική διαδικασία κατάκτησης και υφαρπαγής.
Όμως και αυτό το βιβλίο πέρασε απαρατήρητο από τους σύγχρονούς του που δεν έδειχναν πρόθυμοι να ασχοληθούν με ένα θέμα με τόσες πολλές και σοβαρές προεκτάσεις. Ο Μάικλ Σίντελ έγραψε χαρακτηριστικά: «''Αν αναρωτιέται κανείς γιατί ο Πουλέν ένιωσε τόσο μόνος στον αγώνα του να διευρύνει την οπτική του φεμινισιμού ώστε να περιλαμβάνει τα φυσικά και ανθρώπινα δικαιώματα η απάντηση είναι υπό μία έννοια απλή. Ελάχιστοι την εποχή του ήταν διατεθειμένοι να συνδέσουν το ζήτημα της γυναικείας διανόησης και πολιτισμικής χειραφέτησης στους αριστοκρατικούς κύκλους με το πιο ανησυχητικό ζήτημα της δικαιοσύνης ή των αδικιών της Ευρωπαϊκής κοινωνικής δομής.''»
Η μεταστροφή στον Καλβινισμό
Στις σελίδες του «Περί της Ανωτερότητας των Αντρών» διαφαίνεται μία πικρία και μία απογοήτευση, όχι μόνο για τους συνανθρώπους του, αλλά και για τη μοναρχία καθώς ο Λουδοβίκος ΙΔ’ ήδη από το 1661 είχε συγκεντρώσει όλη την κρατική εξουσία στα χέρια του και, υιοθετώντας το προσωνύμιο «Βασιλιάς Ήλιος», φιλοδοξούσε να ενσαρκώσει την απόλυτη εξουσία, δικαιοσύνη, τάξη και κοινωνική σταθερότητα στη Γαλλία. Ο Πουλέν σταμάτησε να γράφει και επέστρεψε στις ιερατικές του σπουδές. Μέχρι το 1679 είχε λάβει το χρίσμα του ιερέα και είχε λάβει ακαδημαϊκή θέση στο πανεπιστήμιο της Σορβόννης χωρίς όμως να καταφέρει να αποφύγει την κριτική και την καχυποψία των αρχών και της εκκλησιαστικής ιεραρχίας που γνώριζαν τις ριζοσπαστικές απόψεις που είχε εκθέσει δημόσια με τόσο θάρρος, γεγονός που τελικά οδήγησε στον διορισμό του σε μία μικρή επαρχιακή κοινότητα στη βόρεια Γαλλία. Λόγω του ιερατικού του αξιώματος είχε τη δυστυχία να παρακολουθήσει από πρώτο χέρι τη βία και τους εκβιασμούς στους οποίους υποβάλλονταν τότε οι Προτεστάντες (Ουγενότοι) προκειμένου να γίνουν καθολικοί, μία κυβερνητική πολιτική που οδήγησε τελικά το 1685 στην Ανάκληση του Διατάγματος της Νάντης από τον Λουδοβίκο ΙΔ’ που επί της ουσίας σήμανε το τέλος της θρησκευτικής ελευθερίας στη Γαλλία.
Δυόμισι χρόνια αργότερα ο Πουλέν ντε λα Μπαρ, μην αντέχοντας άλλο την έλλειψη θρησκευτικής ανοχής που επικρατούσε στην πατρίδα του, έφυγε κρυφά και πήγε στη Γενεύη όπου έγινε Καλβινιστής, παντρεύτηκε, έκανε δύο παιδιά και άρχισε να υπογράφει ως «Ντελαμπάρ» για να κρύψει την ταυτότητά του. Για να συμπληρώσει το εισόδημά του δίδασκε και Γαλλικά και το 1691 εξέδωσε ένα βιβλίο με τίτλο «Έκθεση Ορισμένων Σχολίων Σχετικά με τη Γαλλική Γλώσσα για την Πόλη της Γενεύης». Όμως ούτε εκεί βρήκε τη θρησκευτική ανοχή που επιθυμούσε. Τον Ιανουάριο του 1696 τον κατηγόρησαν ως αιρετικό. Αν και τελικά δεν καταδικάστηκε οι κατηγορίες ήταν αρκετές για να δημιουργήσουν ένα σύννεφο καχυποψίας γύρω του. Τελικά έλαβε θέση στο πανεπιστήμιο της Γενεύης το 1708.
Το τέταρτο βιβλίο του και η κριτική της Εκκλησίας
Η ανάκρισή του σχετικά με το ζήτημα της αίρεσης θα πρέπει να τον θορύβησε πολύ γιατί επί 20 σχεδόν χρόνια δεν τόλμησε να γράψει τίποτα. Ήταν το 1720 που δημοσίευσε τελικά το τελευταίο του βιβλίο που είχε τίτλο «Το Προτεσταντικό Δόγμα Σχετικά με την Ελευθερία Αναγνωσης των Ιερών Γραφών» (La Doctrine des protestants sur la liberté de lire l’Ecriture Sainte). Το έργο αυτό χαρακτηρίζεται από την προσπάθεια προσέγγισης του Χριστιανισμού ρασιοναλιστικά με καρτεσιανές μεθόδους χωρίς δεισιδαιμονίες. Δεν ήταν όμως μόνο ο καρτεσιανισμός που τον επηρέασε σε αυτή του την κριτική προσέγγιση της θρησκείας αλλά και οι φεμινιστικές του απόψεις που του έδωσαν το θάρρος να αμφισβητήσει ακόμα και την πιο ισχυρή αυθεντία, όπως ήταν εκείνη της Εκκλησίας και του θρησκευτικού δόγματος και μάλιστα με επιχειρήματα που του ήταν πια γνώριμα. Άλλωστε ο Πουλέν είχε ασκήσει κριτική στην Εκκλησία πολλές φορές στο παρελθόν στα φεμινιστικά του κείμενα όμως αυτό το τελευταίο του βιβλίο ανέλυε εκτεταμένα τη Βίβλο και επικεντρώνονταν στο θέμα της Θείας Ευχαριστίας. Υπό μία έννοια οι θεολογικές του απόψεις έμοιαζαν πολύ με εκείνες του Σπινόζα και του Χομπς.
Αυτό το τελευταίο του έργο δείχνει πως δεν σταμάτησε να προσπαθεί να συμφιλιώσει τον καρτεσιανισμό του με τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις και ότι δίδασκε ενεργά τη θρησκευτική ανοχή ενώ εξακολουθούσε να οραματίζεται έναν ειρηνικό ρασιοναλιστικό Χριστιανισμό. Αυτό ενόχλησε τις εκκλησιαστικές αρχές και αντί να του δώσουν οικονομικό βραβείο όπως συνηθίζονταν στην περίπτωση ακαδημαϊκών εκθέσεων του εξέφρασαν απλά τις ευχαριστίες τους.
Ο θάνατός του και η μεταστροφή στον θεϊσμό
Ο Φρανσουά Πουλέν ντε λα Μπαρ πέθανε τελικά το 1723 στο κρεβάτι του σε ηλικία 75 ετών έχοντας εγκαταλείψει σχεδόν ολοκληρωτικά οποιοδήπτε θρησκευτικό δόγμα αλλά όχι την πίστη του στον Θεό. Για εκείνον η Λογική και η Δικαιοσύνη ήταν ο πραγματικός Θεός και είχε πάψει να μιλά για την Αγία Τριάδα βρισκόμενος στα πρόθυρα του Θεϊσμού. Όμως δεν έκανε ποτέ τον βήμα -ίσως και να μην τόλμησε- να παραδεχτεί ανοιχτά κάτι τέτοιο.
Η κληρονομιά του
Το έργο του, αν και ριζοσπαστικό, αγνοήθηκε σε μεγάλο βαθμό τους επόμενους αιώνες, παρά το γεγονός ότι επηρέασε πολλούς φιλοσόφους, φεμινιστές και κοινωνικούς μεταρρυθμιστές όπως ο Μοντεσκιέ, ο Ρουσσώ, η Μαίρη Γούλστονκραφτ, η Χάριετ Τέιλορ και ο Τζον Στιούαρτ Μιλ και αποτέλεσε το έναυσμα για τη διαμόρφωση της σύγχρονης φεμινιστικής σκέψης. Κατά τον 19ο αιώνα διάφοροι συγγραφείς στηρίχθηκαν στο έργο του, το σχολίασαν, επηρεάστηκαν από αυτό ή το επέκτειναν χωρίς όμως να αναφέρουν το όνομά του κυρίως λόγω της αφάνειας στην οποία είχε υποπέσει. Ειρωνικά, ήταν ένας αντιφεμινιστής λόγιος, ο Αλμπέρ Καστελό, εκείνος που τον έβγαλε από την αφάνεια σε μία προσπάθειά του να αμφισβητήσει την πρωτοτυπία του γυναικείου φεμινιστικού κινήματος. Τελικά ήταν η Σιμόν ντε Μποβουάρ εκείνη που τον ξαναέκανε γνωστό όταν τον ανέφερε το 1949 στην εισαγωγή του βιβλίου της «Το Δεύτερο Φύλο» όπως έκανε και με την Κριστίν ντε Πιζάν που μέχρι την αναφορά της από την Μποβουάρ ήταν γενικά άγνωστη παρά τη μεγάλη φήμη που απολάμβανε στην εποχή της.