cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σταύρος Παπασταύρου (πολιτικός)
Λίστα Λαγκάρντ
Σύμφωνα με δημοσίευμα της ιταλικής εφημερίδας La Stampa, ο Παπασταύρου διατηρούσε -εκτός του προαναφερθέντος- ακόμα έναν λογαριασμό σε ελβετική τράπεζα και αμφότεροι ήταν αντικείμενο έρευνας του ΣΔΟΕ. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, όταν προκηρύχτηκαν οι εκλογές του Ιανουαρίου του 2015, υψηλά ιστάμενο στέλεχος του ΣΔΟΕ ζήτησε από τον υπεύθυνο που είχε αναλάβει τη σχετική έρευνα να αρχειοθετήσει την υπόθεση. Στην καταγγελία του, ο υπεύθυνος ανέφερε ότι οι ισχυρισμοί των Παπασταύρου και Μιωνή δεν προέκυπταν από πουθενά, καθώς ο Ελληνο-ισραηλινός επιχειρηματίας δεν εμφανιζόταν σε κανέναν από τους 2 λογαριασμούς, ενώ επίσης διευκρίνισε ότι η έρευνά του δεν ολοκληρώθηκε. Κατά την ίδια εφημερίδα ένα σκάνδαλο με εμπλεκόμενο τον Παπασταύρου, ειδικά κατά την προεκλογική περίοδο, «θα μπορούσε να έχει βαριές συνέπειες για τον Σαμαρά και το κόμμα του».
Στις 12 Φεβρουαρίου 2019, ο Παπασταύρου αθωώθηκε από τις κατηγορίες και το Κράτος του επέστρεψε την εγγύηση των 3.500.000€.
Έγγραφα του Παναμά
Μετά τη λίστα Λαγκάρντ, το όνομα του Παπασταύρου συνδέθηκε και με τα λεγόμενα Έγγραφα του Παναμά, καθώς σύμφωνα με τις διαρροές, υπήρξε πελάτης της δικηγορικής εταιρείας υπεράκτιων συναλλαγών, Mossack Fonseca. Σύμφωνα με έρευνα της γερμανικής εφημερίδας Süddeutsche Zeitung, ο Παπασταύρου ήταν μέλος του Δ.Σ. 2 παναμέζικων εταιρειών την περίοδο 2005-14 και ότι το 2006 τού δόθηκε η θέση του αντιπροέδρου της Aisios (2006). Η απάντηση που έδωσε στην εφημερίδα ήταν ότι δεν θυμόταν τις εταιρείες. Στη συνέχεια όμως υποστήριξε πως όντως υπήρξε μέλος των Δ.Σ. αυτών, για να εξυπηρετήσει οικογενειακούς του φίλους, χωρίς ο ίδιος να έχει οικονομικό όφελος. Δήλωσε επίσης πως τα Δ.Σ. προορίζονταν να λειτουργήσουν μόνο σε περίπτωση θανάτου του ιδιοκτήτη της εκάστοτε εταιρείας και άρα δεν είχε την υποχρέωση να ενημερώσει σχετικά τις Αρχές. Η νομική εκπροσώπηση της Aisios κοινοποίησε ότι ο Παπασταύρου είχε παραιτηθεί από τη θέση του από το 2012, χωρίς να έχει λάβει ποτέ κάποια αμοιβή.
Άλλα
Του αποδίδεται η ιδιοκτησία της εταιρείας Stabri, με έδρα στα Παρθένα Νησιά. Η μόνη γνωστή συναλλαγή του μετοχικού κεφαλαίου της εταιρείας έγινε το 2006 από ελβετικό λογαριασμό και την Fairwings Asset Inc. και είχε ύψος 2,6 εκατ. δολάρια. Ο Παπασταύρου υποστήριξε πως τα χρήματα προέρχονταν από άλλη εταιρεία. Ωστόσο, ο υπεύθυνος του ΣΔΟΕ αποφάνθηκε πως τα στοιχεία που προσκομίστηκαν για το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Stabri και για την προέλευση των χρημάτων ήταν ελλιπή, υπογράφοντας έτσι την αναφορά του με επιφύλαξη.
Το 2009 συμμετείχε στο Δ.Σ. της εταιρείας MG Capital Advisor που ανήκε στη σύζυγο του Κυριάκου Μητσοτάκη, Μαρέβα Γκραμπόφσκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Πολιτικοί της Νέας Δημοκρατίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Επικρατείας
Livin' on a Prayer
Το "Livin' on a Prayer" είναι ένα τραγούδι του Αμερικανικού ροκ συγκροτήματος Bon Jovi, γραμμένο από τους Τζον Μπον Τζόβι, Ρίκι Σαμπόρα και Ντέσμοντ Τσάιλντ. Κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1986, και έλαβε θετική υποδοχή και στο ροκ αλλά και στο ποπ ραδιόφωνο και ήταν το πρώτο μουσικό του βίντεο που έλαβε μεγάλη εναλλαγή στο MTV, δίνοντας στο συγκρότημα το πρώτο τους νούμερο 1 στο chart της Ροκ στο Billboard και η δεύτερη τους μεγάλη επιτυχία στο Billboard Hot 100.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1986 Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στα Billboard Hot 100 Κατηγορία:Singles της Mercury Records Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στην Αυστρία Κατηγορία:Τραγούδια των Bon Jovi
Λα Βιέιγ-Λουά
Το Λα Βιέιγ-Λουά (γαλλικά: La Vieille-Loye) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιεϊλοζιέν (γαλλικά: Vieilogiens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Σύρος Παβίας
Ο Σύρος (ιταλικά :Sirio, λατινικά : Syrus) έζησε τον πρώτο αιώνα και ήταν ο πρώτος επίσκοπος της Παβίας, όπου τιμάται άγιος από την Καθολική Εκκλησία στις 9 Δεκεβρίου. Είναι ο πολιούχος άγιος της πόλης της Παβίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι Παβίας Κατηγορία:Επίσκοποι του 1ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Νικολέτα Ελευθεριάδου
Η Νικολέτα "Νικόλ" Ελευθεριάδου (γεννήθηκε 17 Ιανουαρίου 1998) είναι Ελληνίδα αθλήτρια υδατοσφαίρισης, η οποία παίζει στον Ολυμπιακό και την Εθνική Ελλάδας Γυναικών. Ως παίκτρια του Ολυμπιακού εχει κατακτήσει μέχρι στιγμής οκτώ πρωταθλήματα Ελλάδας, 3 Πρωταθλήματα Ευρώπης (2015.2021.2022) και ένα Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης LEN Trophy (2015). . Ήταν μέλος της ελληνικής εθνικής ομάδας που κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2018 στη Βαρκελώνη και το χάλκινο μετάλλιο στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες του 2015 στο Μπακού. Έχει κερδίσει χρυσά, ασημένια και χάλκινα μετάλλια σε παγκόσμιους και ευρωπαϊκούς αγώνες με την εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης εφήβων της Ελλάδας.
Άγιος Νικόλαος Κοκκάλας Λακωνίας
Ο Άγιος Νικόλαος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κοκκάλας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Ανατολικής Μάνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λακωνίας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Γυθείου του νομού Λακωνίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Πελοποννήσου.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Νικόλαος είναι χωριό της νοτιοδυτικής Λακωνίας, στη χερσόνησο του Ταινάρου. Ανήκει στα χωριά της ανατολικής Μάνης και βρίσκεται στις νοτιοανατολικές υπώρειες του Σαγγιά, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 200. Απέχει 84 χλμ. περίπου Ν. της Σπάρτης.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1889 και και προσαρτήθηκε στον δήμο Λαγείας του νομού Λακωνίας. Το 1912 αποσπάστηκε από τον δήμο Λαγείας και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λαγείας, ενώ το 1919 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κοκκάλας. Το 1940 ο οικισμός καταργήθηκε για να επανασυσταθεί το 1961. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Κοκκάλας και προσαρτήθηκε στον δήμο Ανατολικής Μάνης.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Αυτονομία του Αλάς
Η Αυτονομία του Αλάς (καζακικά: Алаш автономиясы, στο λατινικό αλφάβητο: Alaş awtonomïyası, ρωσικά: Алашская автономия, στο λατινικό αλφάβητο: Alašskaya avtonomiya) ήταν Καζακικό κράτος που υπήρξε από τις 13 Δεκεμβρίου 1917 έως τις 26 Αυγούστου 1920. Καταλάμβανε το έδαφος της σημερινής Δημοκρατίας του Καζακστάν. Η πρωτεύουσα ήταν το Σεμέι, τότε γνωστό ως Αλάς-καλά.
Ο Βασίλε Μπαλαμπάνοφ διορίστηκε κυβερνήτης και διαχειριστής του Καζακστάν (τότε γνωστό ως Ρωσικό Τουρκεστάν) το 1905 και έμεινε στην θέση αυτή μέχρι το 1920. Έφυγε από τον Ρωσικό Κόκκινο Στρατό, πηγαίνοντας στην Κίνα. Εκείνη την εποχή, η Κίνα τον θεωρούσε ως τον νόμιμο κυβερνήτη του Καζακστάν.
Η Αυτονομία του Αλάς του 1917 υπήρξε μόνο κατ'όνομα. Το Καζακστάν ελεγχόταν από τον αντικομμουνιστικό Λευκό Στρατό και τον διορισμένο διαχειριστή, μέχρι το 1920, όταν κατελήφθη από τον Κόκκινο Στρατό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Κεντρικής Ασίας Κατηγορία:Πρώην δημοκρατίες Κατηγορία:Ιστορία του Καζακστάν Κατηγορία:Καζακστάν γεωγραφία-επέκταση
Βεβί
Το Βεβί (γαλλικά: Vevy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιβισουά (γαλλικά: Vivissois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Βεκλ
Το Βεκλ (γαλλικά: Vescles) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βεκλουά (γαλλικά: Vesclois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Βερταμπό
Το Βερταμπό (γαλλικά: Vertamboz) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βερταμποζιέν (γαλλικά: Vertamboziens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Αλίκη της Γαλλίας
H Αλίκη της Γαλλίας (1150 - 1197), κόμισσα και αντιβασίλισσα του Μπλουά (1190 - 1197) την εποχή απουσίας του συζύγου της και την εποχή που ο γιος της ήταν ανήλικος ήταν δεύτερη κόρη του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Ζ´ και της πρώτης συζύγου του Ελεονώρας της Ακουιτανίας, το όνομα Αλίκη το πήρε από την θεία της Πετρονίλλα της Ακουιτανίας που λεγόταν επίσης Αλίκη. Η γέννηση της Αλίκης σαν κόρη την εποχή που ο πατέρας της ήθελε οπωσδήποτε γιο για να αποκτήσει διάδοχο στάθηκε αιτία για την διάλυση του γάμου των γονέων της (1152) οι οποίοι δεν τα είχαν πάει ποτέ καλά μεταξύ τους τα προηγούμενα 15 χρόνια που ήταν παντρεμένοι. Η μητέρα της ξαναπαντρεύτηκε μόλις 8 βδομάδες αργότερα με τον Ερρίκο του Ανζού ο οποίος θα κληρονομήσει από την μητέρα του το βασίλειο της Αγγλίας ως Ερρίκος Β΄ και ο πατέρας της την Κωνσταντία της Καστίλης που δεν θα του δώσει ούτε εκείνη τον διάδοχο, θα τον αποκτήσει τελικά αργότερα με την τρίτη σύζυγο του Αδέλα της Καμπανίας. Η Αλίκη παντρεύτηκε τον Θεοβάλδο Ε΄, κόμη του Μπλουά (1164) ο οποίος είχε προηγουμένως προσπαθήσει να παραπλανήσει την μητέρα της να τον παντρευτεί, η μεγαλύτερη αδελφή της Μαρία της Γαλλίας παντρεύτηκε τον αδελφό του Θεοβάλδου Ερρίκο Α΄ της Καμπανίας, διετέλεσε αντιβασίλισσα του Μπλουά σε πολλές περιπτώσεις όταν απουσίαζε ο σύζυγος της και σαν κηδεμόνας του ανήλικου γιου τους Λουδοβίκου μετά τον θάνατο του συζύγου της (1191).
Οικογένεια
Με τον σύζυγο της Θεοβάλδο Ε΄, κόμη του Μπλουά παιδιά της ήταν :
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών
Βασιλική σύζυγος
Bασιλική σύζυγος (αγγλικά: Queen consort) είναι η σύζυγος ενός Βασιλιά μονάρχη (King Regnant) η οποία κατέχει τον τίτλο της Βασίλισσας και συνήθως μοιράζεται την κοινωνική τάξη και την κοινωνική θέση του συζύγου της. Κατέχει το θηλυκό ισοδύναμο των μοναρχικών τίτλων του βασιλιά και μπορεί να στεφθεί και να χριστεί, αλλά ιστορικά δεν μοιράζεται επίσημα τις πολιτικές και στρατιωτικές εξουσίες του βασιλιά, εκτός εάν κατά περίπτωση ενεργεί ως αντιβασιλέας. Ο όρος αυτός δεν αποτελεί τίτλο και χρησιμοποιείται μόνο το πρώτο μέρος, δηλαδή Βασίλισσα συν το όνομα, εκτός και αν αναφέρεται ολόκληρος ο όρος δηλαδή Βασιλική σύζυγος τότε δεν προστίθεται το όνομα, όμως η δεύτερη χρήση δεν συνηθίζεται. Αντίθετα, μια Βασίλισσα μονάρχης (Queen regnant) είναι μια γυναίκα που κυβερνά suo jure (με το δικό της δικαίωμα, δηλαδή, επειδή έχει κληρονομήσει τον θρόνο με το θάνατο του προηγούμενου μονάρχη και όχι επειδή έχει παντρευτεί μονάρχη).
Τέλος, μία Βασιλομήτωρ είναι μία Βασίλισσα χηρεύσασα που είναι η μητέρα του εν' ενεργεία μονάρχη.
Τίτλοι
Όταν ο ηγεμόνας κατέχει άλλον τίτλο εκτός από βασιλιά, η σύζυγός του μπορεί να αναφέρεται με το αντίστοιχο θηλυκό, όπως Πριγκίπισσα σύζυγος ή Αυτοκράτειρα σύζυγος.
Σε μοναρχίες όπου η πολυγαμία ασκούνταν στο παρελθόν (όπως το Μαρόκο και η Ταϊλάνδη) ή ασκείται σήμερα (όπως το έθνος των Ζουλού και οι διάφορες Πολιτείες των ομιλούντων Γιορούμπα) ο αριθμός των συζύγων του βασιλιά ποικίλλει. Στο Μαρόκο, ο βασιλιάς Μοχάμεντ ΣΤ' έσπασε την παράδοση και έδωσε στη γυναίκα του, Λάλα Σάλμα, τον τίτλο της πριγκίπισσας. Πριν από τη βασιλεία του βασιλιά Μοχάμεντ ΣΤ η μοναρχία του Μαρόκου δεν είχε τέτοιο τίτλο. Στην Ταϊλάνδη, ο βασιλιάς και η βασίλισσα πρέπει να είναι και οι δύο βασιλικής καταγωγής. Άλλοι πολιτισμοί διατηρούν διαφορετικές παραδόσεις ως προς το καθεστώς της βασίλισσας. Ένας Ζουλού αρχηγός ορίζει μια από τις συζύγους του ως «Μεγάλη Σύζυγο», που θα ισοδυναμούσε με τηνν Βασιλική σύζυγο.
Ενώ η σύζυγος ενός βασιλιά συνήθως αποκαλείται βασίλισσα, υπάρχει πολύ λιγότερη συνέπεια για τον σύζυγο μιας βασίλισσας μονάρχη. Ο τίτλος του Βασιλιά συζύγου είναι σπάνιος. Παραδείγματα είναι ο Ερρίκος Στιούαρτ, 1ος δούκας του Όλμπανυ, στη Σκωτία και ο Φραγκίσκος δε Ασίς, δούκας του Κάδιθ, στην Ισπανία. Ο Αντώνιος της Ναβάρρας και ο Φερδινάνδος Β΄ της Πορτογαλίας κέρδισαν τον τίτλο βασιλιάς, όχι Βασιλιάς σύζυγος και ήταν συγκυβερνήτες με τις συζύγους τους, βασίλισσες μονάρχες λόγω της πρακτικής του Jure uxoris (όταν ένας βασιλιάς συγκυβερνά με την βασίλισσα του και κατέχει το αξίωμα εξαιτίας του γάμου τους).
Ο τίτλος του Πρίγκιπα συζύγου για τον σύζυγο μιας βασίλισσας μονάρχη είναι πιο συνηθισμένος. Ένα παράδειγμα είναι ο Αλβέρτος του Δουκάτου της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Παντρεύτηκε τη βασίλισσα Βικτώρια του Ηνωμένου Βασίλειου της Μεγάλης Βρετανίας και της Ιρλανδίας. Επειδή εκείνη επέμενε να του δοθεί ένας τίτλος που να προσδιορίζει την κατάστασή του, ο Αλβέρτος έγινε Πρίγκιπας σύζυγος.
H Καμίλα του Ηνωμένου Βασιλείου έλαβε τον τίτλο Βασιλική σύζυγος (Queen consort), από την Βασίλισσα Ελισάβετ Β', όταν με μήνυμά της στις 5 Φεβρουαρίου του 2022, εκδήλωσε την ειλικρινή της επιθυμία να λάβει τον τίτλο αυτό με την άνοδο του Καρόλου Γ΄ στον θρόνο του Ηνωμένου Βασιλείου. Αμέσως μετά τον θάνατο της Βασίλισσας, το Μπάκιγχαμ αναφέρθηκε στο πρόσωπό της με αυτόν τον τίτλο. Ένα μήνα πριν από την προγραμματισμένη στέψη στο Αββαείο του Ουέστμινστερ, στις προσκλήσεις που στάλθηκαν από τα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ αναφέρθηκε για πρώτη φορά ως Βασίλισσα Καμίλα, με την αιτιολογία -από πηγή των Ανακτόρων- ότι «όλες οι βασιλικές σύζυγοι ήταν γνωστές ως “βασίλισσα”, συν το μικρό τους όνομα». Αμέσως μετά την τελετή στέψης στις 6 Μαΐου 2023, άλλαξε και ο τίτλος στο προφίλ της στην επίσημη ιστοσελίδα της Βρετανικής Μοναρχίας.
Ρόλος
Η παραδοσιακή ιστοριογραφία για τη βασίλισσα έχει δημιουργήσει μια εικόνα μιας βασίλισσας που είναι «βοηθός» του βασιλιά  και παρέχει κληρονόμους. Είχαν εξουσία εντός του βασιλικού οίκου και εν μέρει εντός της αυλής. Το καθήκον τους ήταν η ομαλή λειτουργία του βασιλικού οίκου, όπως η διεύθυνση της εκπαίδευσης των παιδιών, η επίβλεψη του προσωπικού και η διαχείριση του ιδιωτικού βασιλικού ταμείου. Ενεργούσαν ανεπίσημα ως οικοδέσποινες, διασφαλίζοντας ότι η βασιλική οικογένεια δεν εμπλέκεται σε σκάνδαλα και δίνοντας δώρα σε υψηλόβαθμους αξιωματούχους σε μια κοινωνία όπου αυτό ήταν σημαντικό για τη διατήρηση των δεσμών. Ως αποτέλεσμα, οι σύζυγοι αναμενόταν να ενεργούν ως σοφές, πιστές και αγνές γυναίκες.
Ορισμένες βασίλισσες σύζυγοι από ξένη καταγωγή υπηρέτησαν ρόλους ως μεταφορείς πολιτισμού. Λόγω της μοναδικής τους θέσης να ανατρέφονται σε έναν πολιτισμό και στη συνέχεια, όταν ήταν πολύ νέοι, τους υποσχέθηκαν να παντρευτούν σε μια άλλη χώρα με διαφορετική κουλτούρα, έχουν χρησιμεύσει ως πολιτιστική γέφυρα μεταξύ των εθνών. Με βάση τα ημερολόγια τους, κάποιοι αντάλλαξαν και εισήγαγαν νέες μορφές τέχνης, μουσικής, θρησκείας και μόδας.
Ωστόσο, οι σύζυγοι των μοναρχών δεν έχουν επίσημη πολιτική εξουσία καθαυτές, ακόμη και όταν η θέση τους είναι συνταγματικά ή νομικά αναγνωρισμένη. Συχνά κατείχαν ένα άτυπο είδος εξουσίας που εξαρτιόταν από τις ευκαιρίες που της παρείχαν. Εάν έχει μια φιλική προσωπικότητα και υψηλή νοημοσύνη, παράγει έναν υγιή κληρονόμο και κερδίσει την εύνοια της αυλής (ειδικά του μονάρχη), τότε οι πιθανότητες ήταν μεγαλύτερες να την κερδίσει με την πάροδο του χρόνου. Υπήρξαν πολλές περιπτώσεις βασιλισσών συζύγων που ήταν οξυδερκείς ή φιλόδοξες, συνήθως (αλλά όχι πάντα) ανεπίσημα, ήταν από τους πιο έμπιστους συμβούλους του μονάρχη. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η βασίλισσα σύζυγος ήταν η κύρια δύναμη πίσω από τον θρόνο του συζύγου της. π.χ. Μαρία Λουίζα της Πάρμας, σύζυγος του Καρόλου Δ΄ της Ισπανίας. Συχνά, η σύζυγος ενός αποθανόντος μονάρχη (η χηρεύσασα βασίλισσα ή η βασιλομήτωρ) έχει υπηρετήσει ως αντιβασιλέας εάν το παιδί της, ο διάδοχος του θρόνου, ήταν ακόμη ανήλικο - για παράδειγμα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύζυγοι βασιλέων Κατηγορία:Βασίλισσες Κατηγορία:Ηγεμονικοί τίτλοι
Γιάννης Αθητάκης
Ο Γιάννης Αθητάκης (Ηράκλειο, 22 Ιουλίου 1982) είναι Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1982 στο Ηράκλειο. Σε νεαρή ηλικία εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και ξεκίνησε να ασχολείται επαγγελματικά με το modeling συμμετέχοντας τόσο σε καμπάνιες στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Το 2007, έλαβε μέρος στον ανδρικό διαγωνισμό ομορφιάς «Manhunt International 2007» εκπροσωπώντας την Ελλάδα ανάμεσα σε 51 χώρες. Εκεί κέρδισε μία από τις τρίτες πρώτες θέσεις και τους τίτλους «2ος αναπληρωματικός Manhunt International 2007» και «Mr. Internet Popularity». Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με την υποκριτική. Αφορμή στάθηκε ένας σύντομος ρόλος σε δύο επεισόδια της κωμικής σειράς «Στο Παρά Πέντε». Σπούδασε υποκριτική και έκανε σεμινάρια υποκριτικής για 3 χρόνια στο θέατρο των αλλαγών.
Ακολούθησαν συμμετοχές σε διάφορες τηλεοπτικές δουλειές μεταξύ των οποίων «Γοργόνες», «Ποιος μας πιάνει!» και «Η Πολυκατοικία» «Ματωμένα χώματα». Έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στην κωμωδία «Το Έτερον Ήμισυ». Στο θέατρο έχει συνεργαστεί με τον Σταμάτη Φασουλή στις παραστάσεις «Chicago» και «Sugar: Μερικοί το προτιμούν καυτό» «Η Μαρινέλλα συναντάει τη Βέμπο» σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια, και έχει συμμετάσχει σε δυο παραστάσεις του Εθνικού θεάτρου «ΠΙΑΦ» και «Άννα Καρένινα». Έχει συμμετάσχει το 2020 στο θέατρο Παλλας στην παράσταση «Ωνάσης τα θέλω όλα» ερμηνεύοντας τον ρόλο του Κώστα Γράτσου. Από το 2018 μέχρι και το 2020 υποδυόταν τον Γιώργο Αλεξίου στην καθημερινή σειρά «Γυναίκα Χωρίς Όνομα» στον ANT1.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες μοντέλα Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Πανεπιστήμιο Νορθουέστερν
Το Πανεπιστήμιο Νορθουέστερν (αγγλικά: Northwestern University), είναι ένα ιδιωτικό ερευνητικό πανεπιστήμιο, που εδρεύει στο Έβανστον του Ιλινόι των Ηνωμένων Πολιτειών. Το Νορθουέστερν, ιδρύθηκε το 1851 και αποτελεί το παλαιότερο πανεπιστήμιο στην πολιτεία του Ιλινόι, και κατατάσσεται ως ένα από τα πανεπιστημία με το μεγαλύτερο κύρος παγκοσμίως.
Το Πανεπιστήμιο Νορθουέστερν, επιδοτείται με 16,1 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως, και έτσι αποτελεί ένα από τα καλύτερα χρηματοδοτούμενα πανεπιστήμια στον κόσμο. Σύμφωνα με στοιχεία του 2021, στο πανεπιστήμιο φοιτούν συνολικά 22.603 φοιτητές, εκ των οποίων οι 8.559 είναι προπτυχιακοί και οι 14.044 είναι μεταπτυχιακοί και διδακτορικοί. Η εισαγωγή νέων φοιτητών, κρίνεται πολύ δύκολη και απαιτητική. Για το 2021, το ποσοστό αποδοχής φοιτητών, ανέρχεται σε 9%.
Βρίσκεται σε απόσταση περίπου 21 χιλιομέτρων (13 μίλια), από το κέντρο της πόλης του Σικάγου.
Αξιόλογηση και κατάταξη
Αποτελεί ένα από τα κορυφαία πανεπιστήμια στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια στον κόσμο, αφού για το 2022, κατατάσσεται σύμφωνα με το U.S. News & World Report, ως το 9ο καλύτερο πανεπιστήμιο στις ΗΠΑ, και ως το 24ο καλύτερο πανεπιστήμιο στον κόσμο. Επίσης, σύμφωνα με την Wall Street Journal/Times Higher Education, κατάτάσσεται ως το 9ο καλύτερο ιδιωτικό πανεπιστήμιο στις ΗΠΑ για το 2022.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:Πανεπιστήμια στο Ιλινόι Κατηγορία:Ιλινόι __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__ Κατηγορία:Σικάγο
Βερ-σου-Σελιέρ
Το Βερ-σου-Σελιέρ (γαλλικά: Vers-sous-Sellières) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Κοκκάλα Λακωνίας
Η Κοκκάλα είναι οικισμός στον δήμο Ανατολικής Μάνης στο νομό Λακωνίας της περιφέρειας Πελοποννήσου στην Ελλάδα. Το χωριό υπάγεται στην δημοτική ενότητα Ανατολικής Μάνης και ήταν μέρος του Δήμος Ανατολικής Μάνης το 1997 - 2010. Σήμερα υπάγεται στην κοινότητα Κοκκάλας.
Το 2011 είχε πληθυσμό 238 κατοίκων.
Διοικητική ιστορία
H Κοκκάλα (Λακωνίας) ως οικισμός προσαρτήθηκε στο δήμο Λαγείας στις 25 Ιουλίου 1879. Το 1899 υπήχθη στο νομό Λακωνικής και το 1909 ξανά στο στο νομό Λακωνίας. Το 1912 προσαρτήθηκε στην κοινότητα Λαγείας. Το 1919 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα Λαγείας και ορίζεται έδρα της κοινότητας Κοκκάλας. Το 1997 ο οικισμός αποσπάστηκε από την κοινότητα και προσαρτήθηκε στο δήμο Ανατολικής Μάνης.
Διατελέσαντες πρόεδροι της Κοινότητας Κοκκάλας
Τελευταίος κοινοτάρχης έως το 1998 ήταν ο Γρηγόρης Μπαρμπαγιάννης. Όλες οι εκλογές έγιναν σε έναν γύρο.
Στεφανία Χαραλαμπίδη
Η Στεφανία Χαραλαμπίδη (γεννημένη στις 19 Μαΐου 1995) είναι ελληνικής καταγωγής Αμερικανίδα επαγγελματίας παίκτρια υδατοσφαίρισης, που αγωνίζεται για την εθνική ομάδα των ΗΠΑ.
Καριέρα στο κολλέγιο
Η Χαραλαμπίδη παρακολούθησε το Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας, παίζοντας στη γυναικεία ομάδα υδατοσφαίρισης από το 2014 έως το 2017. Οδήγησε την ομάδα αυτή στην κατάκτηση του πρωταθλήματος NCAA το 2016.
Κέρδισε το βραβείο Peter J. Cutino. Χρίστηκε ως καλύτερη πάικτρια της χρονιάς και MPSF. Επίσης ψηφίστηκε ως MVP του Τουρνουά NCAA αφού σημείωσε πέντε γκολ στον τελικό, συμπεριλαμβανομένου και του νικητήριου τέρματος, στα τελευταία δευτερόλεπτα του αγώνα.
Διεθνής καριέρα
Έχει αγωνιστεί τόσο στην εθνική ομάδα των νεανίδων όσο και στην Εθνική Ελλάδας στο πόλο γυναικών. Κέρδισε χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων 2011 στη Μαδρίτη της Ισπανίας. Κέρδισε ακόμη ένα χρυσό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων του 2012 στο Περθ της Αυστραλίας.
Κέρδισε χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U19 το 2014 στην Όστια της Ιταλίας και επίσης κατέκτησε χάλκινο μετάλλιο με την ελληνική εθνική ομάδα γυναικών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της FINA το 2012 στο Changshu της Κίνας.
Από το 2017, η Χαραλαμπίδη αγωνίζεται με την εθνική ομάδα των ΗΠΑ και έχει κερδίσει χρυσό μετάλλιο στο 2018 FINA World League στο Kunshan της Κίνας, όπως και χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο FINA 2018 στο Σουργκούτ της Ρωσίας.
Καριέρα σε συλλόγους
Για τη σεζόν 2021–22, η Στεφανία Χαραλαμπίδη αγωνίστηκε, μαζί με την αδερφή της Ιωάννα, στον ελληνικό σύλλογο του Εθνικού, με έδρα τον Πειραιά.
Έπαιξε καθοριστικό και πρωταγωνιστικό ρόλο για να κερδίσει ο Εθνικός το τρόπαιο LEN Women's τη χρονιά 2021-22, τον δεύτερο τίτλο του συλλόγου στην Ευρώπη.
Προσωπική ζωή
Η Χαραλαμπίδη έχει δύο αδερφές, τη δίδυμή της Ιωάννα και τη μεγαλύτερη αδερφή της Αναστασία. Η Χαραλαμπίδη έχει αποφοιτήσει από το Λύκειο Corona Del Mar στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές του Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Αμερικανοί ελληνικής καταγωγής
Ζαν-Ετιέν Λιοτάρ
Ο Ζαν-Ετιέν Λιοτάρ (γαλλικά: Jean-Étienne Liotard), 1702 - 1789, ήταν Ελβετός ζωγράφος, σχεδιαστής και χαράκτης. Ήδη διάσημος στην εποχή του, ταξίδεψε και άσκησε την τέχνη του σε όλη την Ευρώπη και μέχρι τη Μέση Ανατολή. Ελεύθερος και καλλιεργημένος άνθρωπος, είναι γνωστός για τα παστέλ πορτρέτα του, ζωγράφισε βασιλικές οικογένειες αλλά και απλούς ανθρώπους. Γεννήθηκε και πέθανε στη Γενεύη, αλλά πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του στις πρωτεύουσες της Ευρώπης, όπου τα πορτρέτα του ήταν περιζήτητα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λιοτάρ γεννήθηκε στη Γενεύη στις 22 Δεκεμβρίου 1702. Ο πατέρας του ήταν Γάλλος Ουγενότος κοσμηματοπώλης που κατέφυγε στη Γενεύη μετά το 1685. Εκπαιδεύτηκε αρχικά στη Γενεύη στο σμάλτο και τις μινιατούρες. αριστερά|μικρογραφία|Αυτοπροσωπογραφία του 1746. Η γενειάδα μετά την επιστροφή από την Τουρκία ήταν μια εκκεντρικότητα στην Ευρώπη του [[ροκοκό.]] Το 1725 πήγε στο Παρίσι. Είχε σύντομη μαθητεία στο εργαστήριο του Ζαν-Μπατίστ Μασέ, που του επέτρεψε να κάνει την πρώτη του είσοδο στην υψηλή κοινωνία και να φιλοτεχνήσει τα πρώτα του πορτρέτα. Σε λιγότερο από δέκα χρόνια, άρχισε να δημιουργεί δικό του πελατολόγιο. Γύρω στο 1733 συμμετείχε στον διαγωνισμό της Βασιλικής Ακαδημίας Ζωγραφικής και Γλυπτικής, αλλά το έργο του Ο Δαβίδ στο Ναό, απορρίφθηκε. Ο ζωγράφος του βασιλιά Φρανσουά Λεμουάν, ωστόσο, τον πρόσεξε και τον σύστησε στον Γάλλο πρεσβευτή στη Νάπολη, ο οποίος τον πήρε μαζί του στην Ιταλία. Το 1735 βρέθηκε στη Ρώμη, ζωγραφίζοντας πορτρέτα του Πάπα Κλήμη ΙΒ΄ και αρκετών καρδιναλίων. Το 1738 ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου εργάστηκε για τα επόμενα τέσσερα χρόνια και ζωγράφισε πολλούς πίνακες. Συνέχισε να φοράει τούρκικη ενδυμασία για μεγάλο μέρος του χρόνου όταν επέστρεφε στην Ευρώπη. Η εκκεντρική υιοθέτηση της ανατολίτικης φορεσιάς του εξασφάλισε το παρατσούκλι του Τούρκου ζωγράφου.
Το 1742 εγκαταστάθηκε στη Βιέννη όπου διορίστηκε αυλικός ζωγράφος των Αψβούργων και φιλοτέχνησε τα πορτρέτα της αυτοκρατορικής οικογένειας. Η θέση του έφερε αξιοσημείωτη φήμη, και η πελατεία του περιλάμβανε πλέον την καλύτερη ευρωπαϊκή αριστοκρατία. Το 1744 ζωγράφισε το θεωρούμενο αριστούργημά του Το κορίτσι με τη σοκολάτα (La belle chocolatière), που τον επόμενο χρόνο πούλησε στον συλλέκτη έργων τέχνης κόμη Φραντσέσκο Αλγκαρόττι.
Ταξίδεψε και εργάστηκε στο Παρίσι, το 1753 στην Αγγλία, όπου μεταξύ άλλων ζωγράφισε την πριγκίπισσα την Αυγούστα της Σαξονίας-Γκότα-Άλτενμπουργκ, πριγκίπισσα της Ουαλίας. Το 1756 στην Ολλανδία, όπου τον επόμενο χρόνο παντρεύτηκε. Από το 1762 ζωγράφισε πορτρέτα στη Βιέννη, μεταξύ των οποίων και της 7χρονης Μαρίας Αντουανέτας. Το 1770 βρέθηκε στο Παρίσι. Επέστρεψε στην πατρίδα του το 1776. Το 1781, ως ειδικός στους παλαιούς δασκάλους, ο Λιοτάρ δημοσίευσε την Πραγματεία για τις Αρχές και τους Κανόνες της Ζωγραφικής.
Τις τελευταίες του μέρες πέρασε στη Γενεύη, αφοσιωμένος σε νεκρές φύσεις και τοπία. Πέθανε στις 12 Ιουνίου 1789. Το έργο του έχει επανεκτιμηθεί από τη δεκαετία του 2000 μέσω πολυάριθμων αναδρομικών εκθέσεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελβετοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Ελβετοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ελβετοί χαράκτες
Ολυμπιές Λακωνίας
Οι Ολυμπιές είναι οικισμός στον δήμο Ανατολικής Μάνης στο νομό Λακωνίας της περιφέρειας Πελοποννήσου στην Ελλάδα. Το χωριό υπάγεται στην δημοτική ενότητα Ανατολικής Μάνης και ήταν μέρος του Δήμος Ανατολικής Μάνης το 1997 - 2010. Σήμερα υπάγεται στην τοπική κοινότητα Κοκκάλας.
Το 2011 είχε πληθυσμό 13 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Βραβεία Nebula
Κατηγορίες βραβείων
Το Βραβείο Nebula απονέμεται σε τέσερις διαφορετικές κατηγορίες: Μυθιστόρημα, Νουβέλα, Νovelette και Διήγημα. Από το 1973 έως το 1977 και ξανά από το 1999 έως το 2008, απονέμονταν επιπλέον και ένα βραβείο σεναρίου, αλλά το 2009 αντικαταστάθηκε από το βραβείο Bradbury. Οι κατηγορίες αυτές καθορίζονται από τον αριθμό των λέξεων, ως εξής:
Επιλεξιμότητα
Ξεκινώντας από το 2009, τα Βραβεία Nebula θα μετακινηθούν σε ένα πρότυπο σύστημα επιλεξιμότητας, σύμφωνα με το ημερολογιακό έτος. Έργα που εκδόθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια του ημερολογιακού έτους μπορούν να είναι υποψήφια, ακόμη κι αν έχουν ήδη δημοσιευθεί σε άλλο μέρος.
Τα μέλη του SFWA μπορούν να προτείνουν έργα προς ανάγνωση κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Από τις 15 Νοεμβρίου έως τις 15 Φεβρουαρίου του επόμενου χρόνου, τα μέλη του SFWA μπορούν να προτείνουν έως και πέντε έργα για κάθε κατηγορία. Οι κορυφαίες έξι υποψηφιότητες εμφανίζονται στην τελική ψηφοφορία. Η ψηφοφορία διεξάγεται από τις 20 Φεβρουαρίου έως τις 30 Μαρτίου. Ο αριθμός των υποψηφιοτήτων χρησιμοποιείται για να καθορίσει τον νικητή σε περίπτωση ισοψηφίας. Αν ακόμη υπάρχει ισοπαλία, η ισοπαλία ισχύει και τότε και τα δύο έργα λαμβάνουν το βραβείο.
Βλάκοβο
Το Βλάκοβο (λατινικό: Vlakovo, κυριλλικό: Влаково) είναι χωριό στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Σύμφωνα με την απογραφή του 1991, το χωριό βρίσκεται στον δήμο Ίλιτζα. Σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα της απογραφής της Βοσνίας του 2013, στεγάζει πληθυσμό μικρότερο από ή ίσο με 10 κατοίκους.
Παχιάνικα Λακωνίας
Τα Παχιάνικα είναι οικισμός στον δήμο Ανατολικής Μάνης στο νομό Λακωνίας της περιφέρειας Πελοποννήσου στην Ελλάδα. Το χωριό υπάγεται στην δημοτική ενότητα Ανατολικής Μάνης και ήταν μέρος του Δήμος Ανατολικής Μάνης το 1997 - 2010. Σήμερα υπάγεται στην τοπική κοινότητα Κοκκάλας.
Το 2011 είχε πληθυσμό 2 κατοίκων.
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Διογένης της Γένοβας
Ο Διογένης (ιταλικά : Diogene) ήταν επίσκοπος της Γένοβας τον 4ο αιώνα, και τιμάται ως άγιος από την Καθολική Εκκλησία.
Είναι ο πρώτος ιστορικά τεκμηριωμένος επίσκοπος της Γένοβας, όπου μάλιστα το 381 συμμετείχε στην σύνοδο της Ακουιλείας
Το 390 αναφέρεται ότι ανακατασκεύασε ένα βαπτηστήριο που είχε χτίσει πάνω σε αρχαίο ναό ο επίσκοπος του Μιλάνου Καλημέριος και το μετέτρεψε σε χριστιανικό ναό αφιερώνοντάς τον στο Άγιο πνεύμα
Κατάλογος αστέρων της Καμίνου
Ο παρών κατάλογος αστέρων της Καμίνου παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό της Καμίνου κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Κ *
Κάτω Ελάτη Τρικάλων
Η Κάτω Ελάτη είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γεωγραφικά - ιστορικά στοιχεία
Η Κάτω Ελάτη βρίσκεται βόρεια του Πορταϊκού και ανατολικά του όρους Κόζιακα (Κερκέτιο) σε υψόμετρο 115 μέτρα ενώ απέχει περίπου 20 χλμ. δυτικά από τα Τρίκαλα. Δίπλα και βορειοανατολικά είναι ο Μέλιγος, βορειοανατολικά η Φωτάδα και νοτιοανατολικά η Αμμουδιά. Η περιοχή δίπλα στο χωριό ήταν τέλμα - βάλτος με κατάλευκα νερά και σε αυτό οφείλεται η παλιά ονομασία του χωριού, στην περίοδο της Τουρκοκρατίας, Ασπρόβαλτος. Ιδρύθηκε από κατοίκους της Ελάτης (σε υψόμετρο 860 μ. στον Κόζιακα) οι οποίοι ήταν μεταφορείς ξύλων και είχαν στην περιοχή τις καλύβες τους προκειμένου να διανυκτερεύουν σε αυτές. Το 1881, με την απελευθέρωση των Τρικάλων από τους Τούρκους, την αγόρασαν από τον Τούρκο Μπέη της περιοχής, Μέτο Κατσίκη του οποίου το τσιφλίκι εκτείνονταν από το Βαλτινό μέχρι το Διαλεκτό.
Διοικητικά - πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός το 1920 με την παλιά της ονομασία Ασπρόβαλτος να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Βαλτσινού. Το 1966 με το ΦΕΚ 26Α - 09/02/1966 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1976 με ΦΕΚ 261Α - 04/10/1976 μετονομάστηκε σε Κάτω Ελάτη. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Μέλιγο και την Αμμουδιά αποτελούν την ομώνυμη κοινότητα η οποία υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Καλλιδένδρου του Δήμου Τρικκαίων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 142 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Τρικκαίων
Καστελλάνοι Αχιλλείων Κέρκυρας
Oι Καστελλάνοι Μέσης ή Καστελλάνοι Αχιλλείων είναι ημιορεινό χωριό της Κέρκυρας.
Γεωγραφικά - Iστορικά στοιχεία
Οι Καστελλάνοι βρίσκονται στο κέντρο του νησιού σε υψόμετρο 158 μέτρα σε απόσταση 12 χλμ. νοτιοδυτικά από την πόλη της Κέρκυρας, ανάμεσα στоυς Σιναράδες (στα δυτικά) και τους Κινοπιάστες (στα ανατολικά). Από το 1978 έχει κηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός. Αναφορά του χωριού υπάρχουν από 1381 και για την προέλευση της ονομασίας του διάφορες απόψεις. Σύμφωνα με την πρώτη, ότι προέρχεται από τη λέξη "καστέλο", δηλαδή οχυρό ή εγκατάσταση φρουράς Βυζαντινών το οποίο μετεξελίχθηκε σε οικισμό. Σύμφωνα με άλλη από τη λέξη "καστελλανία", δηλαδή φρουρά χωρίς να δημιουργηθεί κάποιο οχυρό ενώ υπάρχει και τρίτη εκδοχή ότι οφείλεται στο επώνυμο Καστελλάνος (προέρχεται από το αξίωμα του καστελλάνου = καστροφύλακα), που συναντάται σε νοταριακές πράξεις του 15ου αιώνα.
Αξιοθέατα είναι οι εκκλησίες: της Υπαπαντής (αναφέρεται σε γραπτές πηγές το 1420), της Οδηγήτριας (του 15ου αιώνα), του Αγίου Σπυρίδωνα (στα 1730) και του Αγίου Νικολάου (αναφέρεται σε πηγές το 1623). Σημαντική θεωρείται και η Μονή Ζωοδόχου Πηγής που χτίστηκε το 1688 στην περιοχή "Μοναστήρι" από τον Βενετό ευγενή Πρόσπερο Μαρίνι. Στο χωριό είναι το αρχοντικό του Καπαδόχου σε ερειπωμένη κατάσταση και το αρχοντικό του Παπάγγελου.
Διοικητικά στοιχεία
Αναφέρονται επίσημα, μετά την ένωση των Επτανήσων, το 1866 γραμμένοι Καστελλάνοι στο ΦΕΚ 9Α - 28/01/1866 όταν προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Μεσοχωριτών. Το 1869 με το ΦΕΚ 55Α - 23/12/1869 ορίστηκαν έδρα του τότε δήμου Μεσοχωριτών και το 1912 (με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912) έδρα της κοινότητας Καστελλάνων. Το 1940 με το ΦΕΚ 204Α - 14/08/1948 το όνομα του οικισμού διορθώθηκε σε Καστελλάνοι Μέσης. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τον Εσταυρωμένο αποτελούν την τοπική κοινότητα Καστελλάνων Μέσης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αχιλλείων του Δήμου Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσω και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 535 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 496. .
Μοναστήρι
Η Περιοχή των Καστελλάνων πήρε το όνομα της από ένα μοναστήρι, το οποίο χτίστηκε το 1695 στον χώρο όπου είχε χτιστεί η εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής.
Σπίρα Λακωνίας
Η Σπείρα είναι οικισμός στον δήμο Ανατολικής Μάνης στο νομό Λακωνίας της περιφέρειας Πελοποννήσου στην Ελλάδα. Το χωριό υπάγεται στην δημοτική ενότητα Ανατολικής Μάνης και ήταν μέρος του Δήμος Ανατολικής Μάνης το 1997 - 2010. Σήμερα υπάγεται στην τοπική κοινότητα Κοκκάλας.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, στο χωριό δεν υπάρχει μόνιμος κάτοικος, μια πτώση από το 2001 όπου υπήρχαν 14 μόνιμοι κάτοικοι.
Καστελλάνοι Αχιλλείων Κέρκυρας
Πρόσπερο Μαρίνι
Το μοναστήρι χτίστηκε απο τον Βρετανό ευγενή Πρόσπερο Μαρίνι (1637-1694). Ο Πρόσπερο Μαρίνι γεννήθηκε στη Βενετία και είχε κερκυραική καταγωγή. Συμμετείχε τους Βενετο-Τουρικούς πολέμους ως κυβερνητής πολεμικού πλοίου και μετά την κατάληψη του Χάνδακα απο τους Οθωμανούς, εγκαταστάθηκε στη Κέρκυρα. Στη Κέρκυρα ασχολήθηκε με το εμπόριο και έζησε και μέχρι το 1694 στο νησί. Ο τάφος του βρίσκεται στην εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής.
Σπίρα Λακωνίας
Ο οικισμός αυτός αποτελειται από δύο μέρη : Τον "Κοζουνά", στις παρυφές του λόφου και την "Κορφή", στην κορυφή του λόφου, η οποία είναι ορατή από το δημόσιο δρόμο, όπου δεσπόζουν τα πυργόσπιτα και στα "Καστελάρικα" βρίσκεται πακτωμένο ανάμεσα σε δύο μεγάλες πέτρες και ένα κανόνι που έχει απομείνει να θυμίζει την ιστορία του τόπου. Εκτός από την παλαιά εκκλησία (Παναγία η Σπηλαιώτισσα) υπάρχει και ένας παλαιός μύλος, ίσως ο μόνος αλευροανεμόμυλος της Μέσα Μάνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λακωνίας Κατηγορία:Δήμος Ανατολικής Μάνης
Καστελλάνοι Αχιλλείων Κέρκυρας
Σημείωση
Στη βόρεια Κέρκυρα υπάρχουν και οι Καστελλάνοι Αγίου Γεωργίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Πασχάλιος της Γένοβας
Ο Πασχάλιος (ιταλικά : Pascasio) ήταν επίσκοπος της Γένοβας τον 4ο αιώνα.
Ο Πασχάλιος ήταν ο δεύτερος ιστορικά τεκμηριωμένος επίσκοπος Γένοβας μετά τον Διογένη, συμμετείχε στη σύνοδο του Μιλάνου το 451, όπου αντιμετωπίστηκαν διάφερα θεολογικά ζητήματα. Υπέγραψε μαζί με άλλους επισκόπους συνοδική επιστολή προ τον Πάπα Λέωντα καταδικάζοντας τον Νεστόριο.
Ζευγολατιό Αχαΐας
Με το όνομα Ζευγολατιό μπορεί να αναφέρονται δύο οικισμοί στην Αχαΐα:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ρωμύλος της Γένοβας
Ο Ρωμύλος ή Ρέμος ή Ρόμολος (ιταλικά : Romolo, Remo, λατινικά : Romulus) ήταν επίσκοπος της Γένοβας, και τιμάται ως άγιος από την Καθολική Εκκλησία.
Έζησε την ίδια εποχή με τον προκάτοχο του Σύρο, οι ημερομηνίες του είναι αβέβαιες: δεδομένου ότι οι παραδοσιακοί κατάλογοι του Ιάκωβου Βαραγινού που συντάσσονται από τοπικές λειτουργίες τοποθετούν γενικά την επισκοπή του τέταρτη (τέταρτος επίσκοπος της πόλης) σε έναν κατά κύριο λόγο θρυλικό κατάλογο. Σύμφωνα με την παράδοση έφυγε από τη Γένοβα για να γλιτώσει από τις επιδρομές των Λομβαρδών και κατέληξε στο Σαν Ρέμο της σημερινής ιταλικής ριβιέρας, όπου πέθανε και τάφηκε εκεί.
Το 876 ο επίσκοπος Σαββατιανός έφερε το λείψανό του στη Γένοβα, στην εκκλησία του αγίου Σύρου, όπου καθαγιάστηκε το 1023. Ο άγιος απεικονίζεται με επισκοπική ενδυμασία και ένα ξίφος στο χέρι λόγω του όστι σε επίθεση εχθρών στην πόλη έκανε προσευχές για να την σώσει.
Η εορτή του Αγίου Ρωμύλου έχει καθιερωθεί στις 13 Οκτωβρίου, την παραδοσιακή ημερομηνία του θανάτου του, καθώς και στις 22 Δεκεμβρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Γένοβας Κατηγορία:Επίσκοποι του 4ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Παρεκκλήσιον (βυζαντινή αρχιτεκτονική)
Το παρεκκλήσιον είναι είδος πλευρικού παρεκκλησίου το οποίο απαντάται στην αρχιτεκτονική των βυζαντινών εκκλησιών. Πρωτοεμφανιζόμενα στη θρησκευτική αρχιτεκτονική κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ του 4ου-5ου αιώνα, τα συγκεκριμένα παρεκκλήσια ήτα δυνατό να χρησιμεύσουν για διάφορους σκοπούς, ενώ η κατασκευή τους δεν ακολουθούσε κάποιο συγκεκριμένο αρχιτεκτονικό σχέδιο. Μεταξύ του 10ου και του 12ου αιώνα, ο αριθμός τους πολλαπλασιάστηκε, ενώ, πλέον, ήσαν ενσωματωμένα εντός του γενικότερου αρχιτεκτονικού σχεδίου της εκκλησίας και, χωροθετημένα ανά δυάδες, ήταν συμμετρικά χτισμένα μεταξύ τους. Ωστόσο, ο συγκεκριμένος γεωμετρικά αρμονικός χαρακτήρας τους εγκαταλείφθηκε κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ του 13ου και του 15ου αιώνα, καθώς τα παρεκκλήσια, πλέον, αποτελούσαν μεγάλου μεγέθους κατασκευές, οι οποίες πλαισίωναν ήδη υπάρχουσες εκκλησίες. Επίσης, αρκετές φορές χρησιμοποιούνταν ως νεκρικό παρεκκλήσιο για την ταφή των μελών μίας οικογένειας ή την μνημόνευση των προγόνων της.
Εκκλησία του Σωτήρος της Χώρας
thumb|right|Άποψη του παρεκκλησίου της Εκκλησίας του Σωτήρος της Χώρας. thumb|left|Αρχιτεκτονικό σχέδιο της εκκλησίας, όπου το παρεκκλήσιον εμφανίζεται στα δεξιά του εσωτερικού νάρθηκα.
Ευρισκόμενο στα δεξιά του εσωτερικού νάρθηκα ή προθαλάμου, το παρεκκλήσιον χρησίμευε ως νεκρικό παρεκκλήσιο. Είναι σκεπασμένο από τον δεύτερο σημαντικότερο θόλο της εκκλησίας (διάμετρος 4,5 μ.), ενώ διαθέτει εσωτερικό πέρασμα το οποίο επιτρέπει την άμεση πρόσβαση στο ναό ή κλίτος της εκκλησίας. Είναι διακοσμημένο με τοιχογραφίες. Όπως με αρκετές ακόμη εκκλησίες, η συγκεκριμένη, ανά τους αιώνες, υπέστη αριθμό αρχιτεκτονικών παρεμβάσεων, με συνέπεια οι βόρειοι και νότιοι τοίχοι του παρεκκλησίου, πλέον, να μην είναι συμμετρικοί μεταξύ τους,.
Εκκλησία της Παμμακαρίστου
Το παρεκκλήσιον της Εκκλησίας της Παμμακαρίσοτυ, εκκλησίας χτισμένης, πιθανώς, κατά τη διάρκεια του 11ου αιώνα ως μοναστηριού, χρησίμευσε, επίσης, ως νεκρικό παρεκκλήσιο. Ανεγέρθηκε από την Μαρία, χήρα του Μιχαήλ Ταρχανειώτη Γλαβά, ο οποίος απεβίωσε προς το 1305. Αφιερωμένο στον «Χριστό τον Λόγο», η αρχιτεκτονική του είναι εκείνη εγγεγραμμένης σταυροειδούς εκκλησίας με πέντε θόλους, όπου, επί του κεντρικού θόλου του παρεκκλησίου, αναπαριστάται ο Χριστός Παντοκράτωρ, περιστοιχισμένος από τους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης.
thumb|left|Άποψη του εσωτερικού του παρεκκλησίου της Εκκλησίας της Παμμακαρίστου.
thumb|right|Άποψη του κεντρικού θόλου του παρεκκλησίου της Παμμακαρίστου, όπου αναπαριστάται ο Χριστός Παντοκράτωρ, περιστοιχισμένος από τους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης.
Ψωφίδα
Με το όνομα Ψωφίδα μπορεί να αναφέρονται οι:
Τριπόταμα (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Τριπόταμα μπορεί να αναφέρονται τρεις οικισμοί στην Αχαΐα, στη Δημοτική Ενότητα Αροανίας του Δήμου Καλαβρύτων:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Γιάνης Βαρουφάκης
μικρογραφία|231x231εσ|Ο Βαρουφάκης στο Subversive Festival 2013 στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας Ο Γιάνης (Ιωάννης) Βαρουφάκης (Παλαιό Φάληρο Αθηνών, 24 Μαρτίου 1961) είναι Έλληνας πολιτικός, πανεπιστημιακός και οικονομολόγος. Είναι Γραμματέας του ελληνικού πολιτικού κόμματος ΜέΡΑ25 και ιδρυτής του πανευρωπαϊκού κόμματος DiEM25. Υπήρξε βουλευτής στη Βουλή των Ελλήνων τις περιόδους 2015 - 2019 και 2019 έως 2023, ενώ είχε διατελέσει και Υπουργός Οικονομικών της πρώτης κυβέρνησης Τσίπρα.
Είναι καθηγητής Οικονομικής Θεωρίας στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο οποίο διατέλεσε Διευθυντής του Τομέα Πολιτικής Οικονομίας του ιδίου Τμήματος καθώς και Διευθυντής του Διδακτορικού Προγράμματος Οικονομικών Επιστημών. Παράλληλα, είναι Επίτιμος Καθηγητής Συγκριτικής Νομικής, Οικονομικής και Χρηματοοικονομικής στο Διεθνές Πανεπιστημιακό Κολέγιο (International University College) του Πανεπιστημίου του Τορίνο, Επισκέπτης Καθηγητής στο Κολλεγίου Κινγκς του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και Επίτιμος Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϋ στην Αυστραλία. Τον Ιανουάριο του 2015 εξελέγη βουλευτής Β΄ Αθηνών με το ΣΥΡΙΖΑ, με πάνω από 140 χιλιάδες σταυρούς προτίμησης, και έπειτα έδρασε ως Υπουργός Οικονομικών από τις 27 Ιανουαρίου έως την παραίτησή του την 6η Ιουλίου του 2015. Το 2016 ίδρυσε το πανευρωπαϊκό κόμμα DiEM25. Στις 26 Μαρτίου του 2018 ίδρυσε τον εκλογικό βραχίονα του DiEM25 στην Ελλάδα, το Μέτωπο Ευρωπαϊκής Ρεαλιστικής Ανυπακοής (ΜέΡΑ25) το οποίο έλαβε μέρος στις εθνικές εκλογές του 2019.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 24 Μαρτίου 1961. Πατέρας του ήταν ο Αιγυπτιώτης Γεώργιος Βαρουφάκης, γεννημένος στο Κάιρο το 1925, με καταγωγή από το Ρέθυμνο, χημικός, πανεπιστημιακός και πρόεδρος της Χαλυβουργικής ο οποίος είχε φυλακιστεί και εξοριστεί στη Μακρόνησο για τις αριστερές του πεποιθήσεις και απεβίωσε στις 28 Σεπτεμβρίου 2021. Η μητέρα του Ελένη, είναι επίσης χημικός με καταγωγή και αυτή από το Ρέθυμνο και συγκεκριμένα από το Άδελε.
Ως μαθητής, είχε δάσκαλο σε ιδιαίτερα μαθήματα τον φιλόλογο Πέτρο Μώραλη, μετέπειτα υπουργό του ΠΑΣΟΚ και πατέρα του σημερινού δημάρχου Πειραιά, Γιάννη Μώραλη. Σπούδασε Μαθηματικά και Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Έσσεξ και του Μπέρμιγχαμ της Βρετανίας, κάνοντας τη διδακτορική του διατριβή στην οικονομική θεωρία, στο Πανεπιστήμιο του Έσσεξ. Για να γίνει δεκτός στο Πανεπιστήμιο του Έσσεξ, πήρε συστατική επιστολή από τον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου (με την ιδιότητά του ως καθηγητή Οικονομικών), τον οποίο γνώριζε από τα παιδικά του χρόνια μέσω του Μώραλη.
Οικονομολόγος
Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Έσσεξ, αργότερα, το 1985, δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Ιστ Άνγκλια, στο Νόργουιτς της Αγγλίας για δύο χρόνια και το 1987 δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Από το 1988 έως το 2000 δίδασκε οικονομική θεωρία και πολιτική φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ της Αυστραλίας. Παράλληλα έχει διδάξει στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης ενώ κατέχει ερευνητική θέση στον τομέα της πολιτικής και οικονομικής φιλοσοφίας, στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Λέουβεν (Λουβέν Λα Νεβ, Βέλγιο). Από το 2000 διδάσκει οικονομική θεωρία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Βασικοί ερευνητικοί τομείς στους οποίους δραστηριοποιείται είναι η Πολιτική οικονομία, η Θεωρία παιγνίων, η Πειραματική Οικονομική και η Πολιτική φιλοσοφία.
Valve Corporation
Τον Μάρτιο του 2012 ο Γιάνης Βαρουφάκης προσλήφθηκε ως "κάτοικος οικονομολόγος" (economist-in-residence) στην Valve Corporation. Ερεύνησε την εικονική οικονομία στο Steam, μια ψηφιακή πλατφόρμα διανομής, όπου ασχολούνται ειδικά με τις συναλλαγματικές ισοτιμίες και τα εμπορικά ελλείμματα. Τον Ιούνιο του 2012, ξεκίνησε ένα ιστολόγιο για την έρευνά του στην Valve. Τον Φεβρουάριο 2013, αρμοδιότητά του στη Valve ήταν να εργαστεί σε ένα παιχνίδι για την πρόβλεψη των τάσεων στο ηλεκτρονικό παιχνίδι.
Πολιτική σταδιοδρομία
Το Νοέμβριο του 2014 ο Γιάνης Βαρουφάκης παρουσίασε σε ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, τον Αλέξη Τσίπρα, το Νίκο Παππά και το Γιάννη Δραγασάκη ένα σχέδιο για ένα παράλληλο σύστημα πληρωμών μέσω του Taxisnet, που στόχευε στο να διατηρηθεί η Ελλάδα στην Ευρωζώνη σε περίπτωση διακοπής της παροχής ρευστότητας από την ΕΚΤ. Εξελέγη βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ στη Β΄ Αθηνών στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 με περισσότερους από 135.000 σταυρούς. Στις 6 Ιουλίου του 2015, διαφωνώντας με την επιλογή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ να μη λάβει υπόψη το «ΟΧΙ» του Ελληνικού λαού στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου του 2015, παραιτήθηκε από τη θέση του υπουργού των Οικονομικών, αποχωρώντας από την κυβέρνηση. Στις 9 Φεβρουαρίου του 2016 προχώρησε σε συνεργασία με τον Κροάτη φιλόσοφο Srećko Horvat στην ίδρυση του πανευρωπαϊκού κινήματος για τον εκδημοκρατισμό της Ευρώπης DiEM25, στο Βερολίνο. Στις 26 Μαρτίου του 2018, ο Γιάνης Βαρουφάκης ίδρυσε τον εκλογικό βραχίονα του DiEM25 στην Ελλάδα, το Μέτωπο Ευρωπαϊκής Ρεαλιστικής Ανυπακοής - ΜέΡΑ25, με το οποίο συμμετείχε στις εθνικές εκλογές.
Υπουργός Οικονομικών
Στις 27 Ιανουαρίου ορκίστηκε υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας και ανέλαβε τη σκυτάλη των διαπραγματεύσεων με τους θεσμούς της Ευρώπης. Λίγες ημέρες αργότερα ανακοίνωσε στην από κοινού συνέντευξη τύπου με τον Γερούν Ντάισελμπλουμ, ότι η Ελλάδα δεν θα συνεργαστεί με την Τρόικα η οποία δεν αποτελεί θεσμικό όργανο, αλλά θέλει να διαπραγματευτεί απευθείας με τους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης και Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, και δεν θα συνάψει συμφωνίες για νέα δανειακή σύμβαση, κάτι που προκάλεσε την αντίδραση του Ολλανδού πολιτικού, ο οποίος αποχώρησε.
Μετά από μία σειρά συνεδριάσεων της Ευρωομάδας (Eurogroup) για τους μήνες Φεβρουάριο και Μάρτιο, δεν υπήρξε συμφωνία μεταξύ της Ελλάδας και των εταίρων, ενώ ο Βαρουφάκης δήλωσε ότι θα αρνούνταν να εφαρμόσει νέα υφεσιακά μέτρα χωρίς μέριμνα για ανάπτυξη ή διαγραφή χρέους. Στις 10 Φεβρουαρίου 2015, δήλωσε ότι ρήξη με τους εταίρους είναι ένα πιθανό σενάριο. Δημοσιεύματα ανέφεραν ότι ο Γιάνης Βαρουφάκης αρχικά δεν κατέθεσε προτάσεις της Ελληνικής πλευράς, ενώ όταν τελικά το έπραξε, χαρακτηρίστηκαν ανεπαρκείς και απορρίφθηκαν. Σε άρθρο του, στις 18 Φεβρουαρίου 2015, έκανε λόγο για προσπάθεια αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης εντός και εκτός Ελλάδας, ενώ αυτο-χαρακτηρίστηκε ως «απρόβλεπτος Μαρξιστής».
Με τις διαπραγματεύσεις να παγώνουν, ο Βαρουφάκης συναντήθηκε στις αρχές Απριλίου 2015 με την Κριστίν Λαγκάρντ στην Ουάσινγκτον και διαβεβαίωσε ότι η Ελλάδα θα εκπληρώσει τις υποσχέσεις της σχετικά με την πληρωμή του Απριλίου στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ενώ η κυβέρνηση αναμένεται να υποχωρήσει στα θέματα των ιδιωτικοποιήσεων και εργασιακών. Λίγες εβδομάδες μετά πραγματοποιήθηκε το Eurogroup στη Ρίγα όπου οι δανειστές ανέφεραν πως η Ελληνική πλευρά δεν παρουσίασε λίστα μεταρρυθμίσεων με τον επικεφαλής του EuroWorking Group να δηλώνει ότι η ρευστότητα της χώρας επαρκεί μόνο μέχρι τον Ιούνιο. Η στασιμότητα των διαπραγματεύσεων στη Λετονία έφερε πολιτικές εξελίξεις, καθώς η κυβέρνηση αποφάσισε να συγκροτήσει νέα ομάδα διαπραγμάτευσης στο οποίο προστέθηκε ο Ευκλείδης Τσακαλώτος. Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δήλωσε από τις Βρυξέλλες ότι η Ελλάδα είναι σε λάθος κατεύθυνση και προκάλεσε τον Βαρουφάκη να προχωρήσει σε δημοψήφισμα αν το επιθυμεί. Στις 18 Μαΐου ο Βαρουφάκης τόνισε ότι θα υπάρξει συμφωνία εντός της εβδομάδας και προανήγγειλε νέα μέτρα με ένταξη συντελεστών Φόρου Προστιθέμενης Αξίας με μετρητά και κάρτες.
Στις 26 Ιουνίου 2015 εν μέσω πολιτικής πίεσης και χωρίς να έχουν προχωρήσει οι διαπραγματεύσεις, συγκλήθηκε διευρυμένο υπουργικό συμβούλιο στο Μέγαρο Μαξίμου. Τα ξημερώματα της 27ης Ιουνίου ανακοινώθηκε από τον Πρωθυπουργό Εθνικό δημοψήφισμα με σκοπό να αποφασίσει ο Ελληνικός λαός αν αποδέχεται την τελεσιγραφική πρόταση των θεσμών ή όχι. Στις 6 Ιουλίου 2015 (μία μέρα μετά το δημοψήφισμα) και αφού επικράτησε το «ΟΧΙ» με 61,31%, δήλωσε την παραίτηση του από Υπουργός Οικονομικών εξηγώντας τους λόγους σε ανάρτηση στο προσωπικό του ιστολόγιο.
Σχετικά με την κρίση του χρέους, και κατά την περίοδο των διαπραγματεύσεων στις αρχές Ιουλίου του 2015 για την ελληνική κρίση χρέους, ο Γιάνης Βαρουφάκης με άρθρο του στη Βρετανική εφημερίδα The Guardian, υποστήριξε πως η Γερμανία επιδιώκει την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη προς επιδίωξη των πολιτικών της συμφερόντων στην Ευρώπη.
Πανευρωπαϊκό Κίνημα DiEM25
Μετά την παραίτησή του ενεργοποιήθηκε σε ευρωπαϊκό επίπεδο δημιουργώντας στις 9 Φεβρουαρίου του 2016 το DiEM25: Κίνημα για τη Δημοκρατία στην Ευρώπη 2025.