cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μονή Σταυροβουνίου
Σήμερα
thumb|right|280px|Η είσοδος της Μονής όπως είναι σήμερα. Διακρίνεται το επίσημο όνομά της: Ιερά Μονή του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Η Ιερά Μονή εξακολουθεί να είναι επανδρωμένη με Ορθόδοξους Μοναχούς και είναι ενοριακή, διότι ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Κιτίου, της Εκκλησίας της Κύπρου. Τα τελευταία χρόνια έγιναν διάφορες εργασίες για την υλική αποκατάσταση της Μονής. Παραδείγματα είναι η παροχή τηλεφωνικού δικτύου και η ηλεκτροδότηση (που επέτρεψε την προμήθεια νερού από γεώτρηση της Μονής) το 1983, η πτώση του μεγάλου βράχου στο ανατολικό άκρο της Μονής (1963), οι εργασίες επισκευής από το Τμήμα Αρχαιοτήτων σε διάφορα τμήματα της Μονής. Το 1979 –80 γίνεται διεύρυνση και ασφαλτόστρωση του παλιού στενού δρόμου μεταξύ του Μετοχίου της Αγίας Βαρβάρας και του κυρίως Ναού στην κορυφή του Σταυροβουνίου.
Η Μονή σήμερα τηρεί το άβατο για τις γυναίκες στον κυρίως ναό στη κορυφή του Σταυροβουνίου και στο Μετόχιο της Αγίας Βαρβάρας εκτός της Κυριακής. Αυτό καθιστά τη Μονή τον μόνο άβατο χώρο στην Κύπρο και έχει καθιερωθεί για περισσότερη άσκηση. Το μοναστήρι θεωρείται ίσως ο πιο αυστηρός χώρος ασκήσεως στην Κύπρο, εφόσον ακολουθεί τον κανόνα του Μεγάλου Βασιλείου που ακολουθείται στο Άγιο Όρος. Κατά καιρούς Πατέρες της Μονής ησυχάζουν και ασκούνται σε πιο σκληρής μορφής άσκηση, εκτός της κυρίας μονής, κυρίως σε κάποια μετόχια.
Στις 18 Ιανουαρίου 2021 εκοιμήθη εν Κυρίω ο Ηγούμενος Αρχιμανδρίτης Αθανάσιος Σταυροβουνιώτης, την ημέρα της εορτής των Αγίων Αθανασίου και Κυρίλλου, πλήρης ημερών, σε ηλικία 95 ετών.
Έργο
Άλλα διακονήματα είναι και η παραγωγή μοσχοθυμιάματος, η συγγραφή πνευματικών βιβλίων (βλ. Πηγές) και η ποικιλόμορφη γεωργία (ελαιόδεντρα, χαρούπια, μελισσοκομία κ.λπ.). Όσον αφορά δε τη γεωργία, σημειώνεται ότι προ δεκαετιών η Μονή προσέφερε εργοδότηση σε μεγάλο αριθμό λαϊκών εργατών κυρίως από τα γύρω χωριά λόγω των πολλών εργασιών στα κτήματα της Μονής.
Πολύς κόσμος προσέρχεται στη Μονή στις ακολουθίες, και κυρίως στις αγρυπνίες για μεγάλες εορτές. Οι κυριότερη αγρυπνία γίνεται στις 14 Σεπτεμβρίου που είναι και η πανήγυρις της Μονής, όπου η Εκκλησία μας εορτάζει την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού. Επίσης, η Μονή εορτάζει και την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως.
thumb|350px|αριστερά|Το σεπτό κειμήλιο της Ιεράς Μονής, ο Τίμιος Σταυρός και ο Καθηγούμενος, Αρχιμανδρίτης [[Αθανάσιος Σταυροβουνιώτης|Αθανάσιος.]]
Κειμήλια
Το κύριο κειμήλιο της Μονής, είναι το τεμάχιο του Τιμίου Σταυρού το οποίο στα παλαιότερα χρόνια φαίνεται να αιωρείτο πάνω από τη γη και μέχρι σήμερα ευωδιάζει. Το γεγονός ότι το Τίμιο Ξύλο αιωρείτο είναι και ο λόγος που η Μονή ονομαζόταν παλαιότερα «του Θεοκρεμμάστου Σταυρού». Επιπλέον αυτού του τεμαχίου, η Αγία άφησε και μισό από το Σταυρό του Καλού Ληστή και ένα ήλο (καρφί δηλαδή) του Χριστού ως ευλογία στη Μονή. Κατά κάποιες παραδόσεις, λέγεται ότι η Αγία άφησε και τεμάχιο από τον Άγιο Κάνναβο.
Εκτός από αυτά τα κύρια κειμήλια, η Μονή διαθέτει αριθμό παλαιών εγγράφων, αμφίων, σκευών, εικόνων, αγιογραφιών και άλλων αντικειμένων που μαρτυρούν τη μακρά της ιστορία. Αριθμός παλαιών πίθων (πιθαριών), δείγματα δυτικής αρχιτεκτονικής και αγιογραφίας συνθέτουν το πολύπλοκο μάρμαρο της ιστορίας της Μονής.
Μετόχια
Ανά τους καιρούς η Μονή είχε διάφορα Μετόχια κυρίως σε περιοχές πλησίον της κυρίως Μονής στο Σταυροβούνι. Σήμερα, υπάρχει το κύριο Μετόχιον της Αγίας Βαρβάρας στους πρόποδες του βουνού, και εκεί διαμένουν αρκετοί Πατέρες οι οποίοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία στα πλησιόχωρα κτήματα της Μονής. Το εν λόγω Μετόχιον υπήρξε παλαιότερα ο κύριος χώρος διαμονής των Πατέρων, λόγω του ότι υπήρχε λειψυδρία στον κύριο Ναό (Καθολικό) στην κορυφή του βουνού.
Άλλα Μετόχια, είναι το Μετόχιο της Παναγίας της Στάζουσας, το οποίο βρίσκεται μεταξυ του χωριού Πυργά και Κλαυδιά καθως επίσης και το Μετόχιο του Αγίου Μοδέστου το οποίο βρίσκεται σε αγροτική περιοχή μεταξύ των δύο προαναφερθέντων Μετοχίων. Άλλα Μετόχια υπήρξαν στην ιστορία της Μονής τα οποία όμως σήμερα δεν είναι ιδιαίτερα γνωστά. Μεταξύ αυτών, και το Μετόχιον της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στο Καϊμακλί, τα Σπίτια του Σταυρού στο χωριό Κόρνος κ.α.
Σήμερα η αδελφότητα της Μονής απαριθμεί περί των 30 μοναχών και ο τελευταίος Καθηγούμενος της αδελφότητας ήταν ο Αρχιμανδρίτης κυρός Αθανάσιος Σταυροβουνιώτης.
Σύνδεσμοι
Σταυροβουνι
Σωτήρα Τρικάλων
Η Σωτήρα είναι παλιό βυζαντινό χωριό και βρίσκεται 4 χιλιόμετρα βορειοδυτικώς της πόλης των Τρικάλων, πλάι στον Ληθαίο ποταμό. Το χωριό σχηματίστηκε γύρω από το μοναστήρι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος (πιθανό μετόχι της Μονής Αγίου Γεωργίου των Ζαβλαντίων) ο οποίος χτίστηκε πριν το 1400 όπως αναφέρεται στις Οθωμανικές από γραφές. Η εκκλησία είναι τρίκλιτη βασιλική με υπερυψωμένο το μεσαίο κλίτος. Τα κλίτη διαιρούνται μεταξύ τους με καμάρες όπως και το ιερό από τον κυρίως ναό. Είναι εμπλουτισμένο εσωτερικά με τοιχογραφίες (17 αιώνας) οι οποίες έχουν αλλοιωθεί με το πέρασμα του χρόνου. Μια επιγραφή στην ανατολική πλευρά του νάρθηκα αναφέρει: «Ιστορήθη ο θείος πάνσεμνος ναός της Μεταμορφώσεως εις δεξιόν μέρος του καθολικού 1847 Οκτωβρίου 23».
Όπως αναφέρεται σε διάφορες βιβλιογραφίες ήταν μοναστήρι, άποψη που ενισχύεται από το γεγονός ότι δεν γινόταν εντός αυτού κανένας γάμος. Αρχικά δεν επιτρεπόταν να εκκλησιάζονται γυναίκες, αλλά αργότερα έγινε προσθήκη γυναικωνίτη. Λένε ότι το 1910 πέθανε ο τελευταίος καλόγερος που λειτουργούσε στο μοναστήρι. Δίπλα από το μοναστήρι και στη θέση της καινούργιας εκκλησίας, η οποία άρχιζε να χτίζεται το 1962 και λειτούργησε το 1970, ήταν χτισμένο το πρώτο σχολείο του χωριού, κι ένας στάβλος πλινθόκτιστος. Πίσω από το μοναστήρι ήταν το νεκροταφείο και το οστεοφυλάκιο που μεταφέρθηκαν στη σημερινή τους θέση το 1968. Το υπόλοιπο οικόπεδο, νότια, ήταν φυτεμένο με σκαμνιές, εκεί λέγαμε τα ποιήματα και τα σκετσάκια στις σχολικές εορτές. Μπροστά στο δρόμο ήταν ένα πέτρινο κτίσμα που χρησιμοποιήθηκε κατ αρχάς ως χωρίς διαμονής (κελιά) και αργότερα ως εστιατόριο όπου γινόταν η διανομή του συσσιτίου στα παιδιά του δημοτικού.
Το 1953-54 κτίστηκε το καινούργιο πέτρινο σχολείο, που λειτουργεί ως σήμερα.
Το 1883 η Σωτήρα προσαρτήθηκε στο δήμο Τρικάλων και αποτελούσε αναγνωρισμένο αυτοτελή οικισμό μέχρι την κατάργησή του το 2011 και την ενσωμάτωση με την πόλη των Τρικάλων. Σήμερα αριθμεί πάνω από 1.000 κατοίκους. Ανατολικά του στις όχθες του Ληθαίου βρίσκεται η γέφυρα Βαμβέτσου, ένα ξεχασμένο και παρατημένο γεφύρι μέχρι χθες, με πέτρινες καμάρες αντικριστά στις όχθες, και ξύλινη (παλιά) στο υπόλοιπο μέρος της, δημοπρατήθηκε το 1906 και ολοκληρώθηκε μερικώς η κατασκευή του το 1910, κάποτε διευκόλυνε την συγκοινωνία με τα Τρίκαλα και τα γύρω χωριά. Μια μονότοξη γέφυρα με σπουδαία αρχιτεκτονική, που κεντρίζει την περιέργεια αρκετών συμπολιτών μας να επισκέφτονται τον χώρο, της οποίας η αναπαλαίωση τελείωσε το 2016. Από την Σωτήρα περνούσε ο αγωγός, το λαγούμι όπως λεγόταν που τροφοδοτούσε την πόλη των Τρικάλων με νερό. Ίχνη του υπάρχουν και σήμερα. Φθάνοντας στο χωριό ο επισκέπτης συναντά δεξιά του στην τοποθεσία Αμπέλια και στη ραχούλα όμορφες εξοχικές κατοικίες. Περνώντας την καμάρα που γεφυρώνει τον Ληθαίο ποταμό συναντά στην πλατεία Μεταμόρφωσης, την παλιά εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος δίπλα στην ομώνυμη καινούργια εκκλησία, το πέτρινο Δημοτικό Σχολείο (σήμερα Νηπιαγωγείο), και το κτίριο που στεγάζεται ο Μορφωτικός & Εκπολιτιστικός Σύλλογος Σωτήρας Τρικάλων. Προχωρώντας συναντά την όμορφη και ανακαινισμένη πλατεία Ειρήνης. Εκεί γύρω βρίσκονται τα καταστήματα του χωριού, σούπερ μάρκετ, βενζινάδικο, καφετέριες, ταβέρνα, που έχουν κερδίσει την προτίμηση των Τρικαλινών, για τους μεζέδες, τις χαμηλές τιμές, αλλά και το δροσερό και όμορφο περιβάλλον τους καλοκαιρινούς μήνες.Στην έξοδο του χωριού αριστερά, λειτουργεί το νέο Δημοτικό Σχολείο, το καλύτερο ίσως του Νομού. Δίπλα είναι τα γήπεδα ποδοσφαίρου και απέναντι οι καινούργιες εργατικές κατοικίες. Πίσω από το Σχολείο βρίσκεται το νέο αλσύλιο, και παραπίσω τα κτίρια που στεγάζουν το Τμήμα Συγκοινωνιών και το Δημόσιο ΚΤΕΟ. . Είχε 562 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Συνοικίες των Τρικάλων
Χρήστος Αρχοντίδης
Ο Χρήστος Αρχοντίδης (Λευκώνας Σερρών, 26 Ιουνίου 1938 - 22 Οκτωβρίου 2019) ήταν Έλληνας προπονητής ποδοσφαίρου.
Σε συλλογικό επίπεδο
Βρέθηκε στον πάγκο δεκάδων συλλόγων όπως, μεταξύ άλλων, οι Κόρινθος, Δόξα Δράμας, ΠΑΣ Γιάννινα, Ηρακλής, Διαγόρας Ρόδου, Παναχαϊκή και Πανσερραϊκός, ενώ την αγωνιστική περίοδο 1996-97 κλήθηκε να αναλάβει τον ΠΑΟΚ, σε αντικατάσταση του Σουηδού Γκούντερ Μπένγκτσον, που μόλις είχε αποχωρήσει.
Στην εθνική Ελλάδας
Στις αρχές του 1982, στη σημαντικότερη στιγμή της προπονητικής του καριέρας, ο Χρήστος Αρχοντίδης ανέλαβε την τεχνική ηγεσία της εθνικής Ελλάδας, αντικαθιστώντας τον Αλκέτα Παναγούλια.
Το ντεμπούτο του στον «γαλανόλευκο» πάγκο πραγματοποιήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1982 στο γήπεδο της Ριζούπολης, όταν η Ελλάδα υποδέχθηκε σε φιλική αναμέτρηση την Ανατολική Γερμανία. Άξιο αναφοράς είναι το γεγονός ότι και ο τελευταίος του αγώνας ήταν και πάλι εναντίον της Ανατολικής Γερμανίας, σε φιλική αναμέτρηση που διεξήχθη στο ΟΑΚΑ δύο χρόνια αργότερα (15 Φεβρουαρίου 1984).
Συνολικά βρέθηκε στον πάγκο τις Ελλάδας σε 20 αγώνες, έχοντας απολογισμό, 5 νίκες, 3 ισοπαλίες και 12 ήττες. Κορυφαία στιγμή της θητείας του ήταν η ισοπαλία 0-0 που απέσπασε στο παλιό Γουέμπλεϊ από την Αγγλία, σε αγώνα για την προκριματική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 1984.
Τον διαδέχθηκε τον Μάρτιο του 1984 ο Μίλτος Παπαποστόλου.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΠΑΟΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γ.Σ. Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Απόλλωνα Σμύρνης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Δόξας Δράμας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Διαγόρα Ρόδου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παναχαϊκής Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πανσερραϊκού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πιερικού Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Π.Α.Σ. Κορίνθου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αθηναϊκού
Αρμάντ Ασσάντε
Ο Αρμάντ Ασάντε (αγγλικά: Armand Assante, (4 Οκτωβρίου 1949) είναι Αμερικανός ηθοποιός.
Πρώτα χρόνια
Ο Αρμάντ Άντονι Ασσάντε ο νεώτερος, γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1949 και είναι γιος του ζωγράφου Αρμάντ Ασσάντε του πρεσβυτέρου ιταλικής καταγωγής και της δάσκαλας μουσικής και ποιήτριας Κάθριν Ασσάντε, ιρλανδικής καταγωγής.
Καριέρα
Το ντεμπούτο του στο κινηματογράφο πραγματοποιήθηκε το 1974 με την ταινία lord of Flatbush και μετά πήρε μέρος μετά από μερικά χρόνια στις τηλεοπτικές σειρές "How to Survive Marriage" και "Doctors". Ο ρόλος του γοητευτικού Γάλλου Ανρί Τρεμόντ με πρωταγωνίστρια Γκόλντι Χόουν, στην κωμωδία "Private Benjamin " αύξησε επίσης την δημοτικότητά του. Στη συνέχεια ακολούθησαν ρόλοι από διάσημους γκάνγκστερ, όπως του Μπάγκσυ Σίγκελ στο "The Marrying "(1987), στο βιογραφικό δράμα "Χόφα" (1992) για τη ζωή του συνδικαλιστή ηγέτη Τζίμι Χόφα, με πρωταγωνιστή τον Τζακ Νίκολσον και τέλος στην βιογραφική ταινία "Γκότι" (1996) με τον Ασσάντε να βρίσκεται στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Τζον Γκότι, του διαβοήτου αφεντικού της "οικογένειας Γκαμπίνο", όπου και κέρδισε για την ερμηνεία του αυτή, το βραβείο Έμμι Καλύτερου ηθοποιού σε μίνι τηλεοπτική σειρά ή ταινία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ζύμωση
thumb|right|Ζύμωση μπύρας Με τον όρο ζύμωση στη Χημεία εννοείται η διαδικασία παραγωγής ενέργειας κατά τη μετατροπή μιας ή περισσοτέρων οργανικών ενώσεων, όπως είναι οι υδατάνθρακες, σε ένα οξύ ή μια αλκοόλη. Ειδικότερα, ο όρος ζύμωση είναι πιθανό να αναφέρεται στη χρήση μιας ειδικής κατηγορίας μυκήτων (τους λεγόμενους "ζυμομύκητες") για τη μετατροπή ενός σακχάρου (είδος υδατάνθρακα) σε αλκοόλη ή στη χρήση βακτηρίων για την παραγωγή γαλακτικού οξέος σε μερικά τρόφιμα.
Κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες, η ζύμωση πραγματοποιείται αυθόρμητα σε πολλές τροφές. Πρόκειται για μια διαδικασία που εδώ και χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι εκμεταλλεύτηκαν, ευνοώντας την πραγματοποίησή της. Η παρασκευή, για παράδειγμα, άρτου και αλκοολούχων ποτών, όπως το κρασί και η μπύρα, γίνεται με ζύμωση.
Ιστορία
Η εξήγηση του φαινομένου της ζύμωσης παρέμεινε άγνωστη για αιώνες, παρότι ήταν σε κοινή χρήση όχι μόνο για τη μετατροπή του γλεύκους, αλλά και άλλων αμυλούχων και σακχαρούχων ουσιών. Με τη βοήθεια της ζύμωσης παραγόταν στην αρχαιότητα το υδρόμελι (μείγμα νερού και ζυμωμένου μελιού), το κρασί φοίνικα (από χουρμάδες), ο μηλίτης οίνος (κρασί από μήλα) και αρκετά ακόμη προϊόντα.
Μόνο κατά το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα ο χημικός Λαβουαζιέ διατύπωσε μια χημική εξήγηση του φαινομένου της ζύμωσης. Αργότερα ο Ζοζέφ Λουί Γκαι-Λυσάκ καθόρισε τον τύπο της αλκοολικής ζύμωσης (βλέπε παρακάτω). Κατά το 1836 ο Κανιάρ ντε λα Τουρ διαπίστωσε ότι το φαινόμενο της ζύμωσης οφείλεται σ’ ένα μικροσκοπικό οργανισμό και τον επόμενο χρόνο ο Σβαν μίλησε για το μύκητα του σακχάρου, που καθόριζε την ελευθέρωση του αερίου. Αλλά η ανακάλυψη της ειδικής δραστηριότητας των ζυμώσεων οφείλεται στο Γάλλο χημικό Λουί Παστέρ, ο οποίος ήταν ο πρώτος που συνέδεσε τη ζύμωση με τη δράση μυκήτων το 1857, ενώ παράλληλα προσδιόρισε και άλλα συστατικά του κρασιού. Αργότερα, ο Γερμανός Έντουαρντ Μπούχνερ απέδειξε ότι η ζύμωση προκαλείται από ειδικές ύλες, που λέγονται ένζυμα ή φυράματα και παράγονται από τους ίδιους τους ζυμομύκητες. Ο Μπούχνερ βραβεύτηκε για τις εργασίες του το 1907 με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας.
Κατά τα τέλη του 18ου αιώνα γεννιέται και αναπτύσσεται η οινολογία, η εφαρμοσμένη επιστήμη που μελετά τα φυσικά, χημικά και βιολογικά φαινόμενα της μετατροπής των σταφυλιών και τις μεθόδους επεξεργασίας, διατήρησης και παλαίωσης των κρασιών. Η οινολογία προσπαθεί να ελέγξει και να τροποποιήσει τη ζύμωση, ώστε να επιτευχθούν καλύτερα αποτελέσματα, να προφυλαχτεί το κρασί από αλλοιώσεις και ασθένειες, ώστε να μειωθεί το κόστος της παραγωγής.
Αλκοολική ζύμωση
Η ζύμωση σε χυμό φρούτων (σταφυλιών, μήλων κλπ), κατά την οποία τα σάκχαρα μετατρέπονται σε αλκοόλη.
Η χημική εξίσωση που περιγράφει την αλκοολική ζύμωση της γλυκόζης είναι η εξής:
όπου C6H12O6 η γλυκόζη, CH3CH2OH η αιθανόλη (είδος αλκοόλης) και CO2 το διοξείδιο του άνθρακα).
Γαλακτική ζύμωση
Ζύμωση πραγματοποιείται και στους μύες αρκετών θηλαστικών ζώων, συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπου. Κάτι τέτοιο γίνεται όταν οι μύες αυτοί καταπονούνται ιδιαίτερα, οπότε το παρεχόμενο από το αίμα οξυγόνο δεν επαρκεί για την παραγωγή της απαιτούμενης ενέργειας. Έτσι, τα μυϊκά κύτταρα διασπούν τη γλυκόζη χωρίς την ύπαρξη οξυγόνου (αναερόβια αναπνοή), παράγοντας γαλακτικό οξύ. Το γαλακτικό οξύ συμπεριφέρεται ως δηλητήριο ή τοξίνη, με αποτέλεσμα η συσσώρευσή του στους μυς να εμποδίζει, από ένα σημείο και έπειτα, τη λειτουργία των μυών, προκαλώντας παράλληλα έντονους πόνους (κράμπα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιοχημεία Κατηγορία:Μεταβολισμός Κατηγορία:Μυκητολογία Κατηγορία:Τεχνολογία τροφίμων Κατηγορία:Χημικές αντιδράσεις Κατηγορία:Επιστήμη τροφίμων Κατηγορία:Οινολογία Κατηγορία:Συντήρηση τροφίμων Κατηγορία:Αναερόβια πέψη
Κόσμος 4
Ο Κόσμος 4 (ρωσικά: Космос 4), οποίος στην Δύση είναι γνωστός και σαν Zenit-2 No.2 ή Sputnik 14 ήταν ο πρώτος σοβιετικός κατασκοπευτικός δορυφόρος που τέθηκε με επιτυχία σε τροχιά. Είχε προηγηθεί αποτυχημένη απόπειρα εκτόξευσης κατασκοπευτικού δορυφόρου, που χάθηκε όταν ένας από τους πυραυλοκινητήρες του πυραύλου-φορέα του έκλεισε πρόωρα. Ο δορυφόρος ήταν τύπου Ζενίτ-2 και βασίζονταν σχεδιαστικά στα διαστημόπλοια Βοστόκ, που έστειλαν τους πρώτους ανθρώπους στο διάστημα.
Αποστολή
Ο Κόσμος 4 εκτοξεύτηκε με πύραυλο Βοστόκ-Κ από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 26 Απριλίου 1962 (10:02 GMT). Ήταν ο τελευταίος δορυφόρος τύπου Ζενίτ-2 που εκτοξεύτηκε με πύραυλο Βοστόκ-Κ, μετά από αυτόν οι εκτοξεύσεις γίνονταν με τον αναβαθμισμένο Βοστόκ-2.
Τέθηκε σε χαμηλή περιγήινη τροχιά με περίγειο 285 χλμ., απόγειο 317 χλμ., κλίση 65 μοιρών και τροχιακή περίοδο 90,5 λεπτών. Η αποστολή του ήταν διάρκειας τεσσάρων ημερών και τερματίστηκε στις 29 Απριλίου όταν η κάψουλα επανεισόδου -στην οποία μεταφέρονταν το φιλμ- επέστρεψε πίσω στην Γη. Υπήρξε αστοχία του συστήματος προσανατολισμού του δορυφόρου με συνέπεια ηα αποστολή να θεωρηθεί μερικώς επιτυχημένη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δορυφόροι Ζενίτ-2 Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1962
Café Procope
thumb|250px|Καφέ Προκόπ: Εσωτερικό του καφέ (2011). Το Café Procope είναι το παλαιότερο καφενείο του Παρισιού. Βρίσκεται στον αριθμό 13 της Ρυ ντε λ’ Ανσιέν – Κομεντί (Rue de l’ Ancienne – Comedie) στην περιοχή του Μονπαρνάς της γαλλικής πρωτεύουσας.
Στο Καφέ Προκόπ αποσύρθηκε στις 18 Δεκεμβρίου του 1752 ο Ζαν Ζακ Ρουσσώ, λίγο πριν το τέλος της παράστασης του έργου του «Νάρκισσος», που το έβρισκε αφόρητα βαρετό. Και το 1774, ο Μπωμαρσαί περίμενε εδώ την πρεμιέρα του έργου του «Οι Γάμοι του Φιγκαρό».
Το Καφέ Προκόπ ήταν από την ίδρυσή του τόπος συνάντησης ανθρώπων της διανόησης, της πολιτικής και των γραμμάτων. Κατά τη διάρκεια του Γαλλικού Διαφωτισμού (1715 – 1789), σύχναζαν εδώ οι «Εγκυκλοπαιδιστές» Ντιντερό και Ντ’ Αλαμπέρ, μαζί και ο Βολταίρος, οι οποίοι επεξεργάστηκαν την ιδέα της έκδοσης της περίφημης «Εγκυκλοπαίδειας».
Ο Βολταίρος, λέγεται, έπινε 40 κούπες από ένα μίγμα καφέ και σοκολάτας κάθε ημέρα, ενώ έναν αιώνα αργότερα ο Μπαλζάκ έπινε εδώ τον καφέ του με την πίντα. Ανάμεσα στους θαμώνες ήταν και ο Βενιαμίν Φραγκλίνος.
Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, το Καφέ Προκόπ ήταν τόπος συγκέντρωσης των πρωταγωνιστών της επανάστασης Ροβεσπιέρου, Νταντόν και Μαρά. Ο νεαρός Ναπολέων άφηνε το καπέλο του ως ενέχυρο, όταν δεν είχε χρήματα για να πληρώσει τον καφέ του. Στα 1820, μετά την Παλινόρθωση, ένας διάσημος θαμώνας ήταν ο Γερμανός φυσιοδίφης και εξερευνητής Αλεξάντερ φον Χούμπολτ, ο οποίος γευμάτιζε εδώ καθημερινά.
Το Καφέ Προκόπ διατήρησε το λογοτεχνικό χαρακτήρα του και σ’ όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα: ο Βίκτωρ Ουγκώ, ο Αλφρέ ντε Μυσσέ, η Γεωργία Σάνδη, ο Τεοφίλ Γκωτιέ, ο Πωλ Βερλαίν, ο Ανατόλ Φρανς και ο πολιτικός φιλόσοφος Πιερ Λερού ήταν τακτικοί θαμώνες. Εδώ, ο Γάλλος πολιτικός Λεόν Γκαμπετά εξύφαινε τα σχέδιά του για κοινωνική μεταρρύθμιση.
Το Καφέ Προκόπ ανακαινίστηκε το 1989 σε ρυθμό του 18ου αιώνα. Σ’ αυτό διατηρείται ανέπαφο το γραφείο του Βολταίρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καφέ στο Παρίσι
Ζιν
μικρογραφία|Ένα κουτί με Ζιν Το Ζιν (αγγλικά: zine, συντομογραφία για το περιοδικό ή το φανζίν) είναι μια μικρής κυκλοφορίας αυτοέκδοση κειμένων και εικόνων, που συνήθως αναπαράγονται απο ενα φωτοτυπικό μηχάνημα. Τα Ζιν είναι προϊόν είτε ενός μεμονωμένου ατόμου είτε μιας πολύ μικρής ομάδας και φωτοτυπούνται ευρέως σε φυσικές εκτυπώσεις για κυκλοφορία. Ένα φανζίν (συνδυασμός της λέξης fan και το magazine) είναι μια μη επαγγελματική και μη επίσημη δημοσίευση που παράγεται από λάτρεις ενός συγκεκριμένου πολιτιστικού φαινομένου (όπως ένα λογοτεχνικό ή μουσικό είδος) για την ευχαρίστηση άλλων που μοιράζονται το ενδιαφέρον τους. Ο όρος επινοήθηκε σε ένα φανζίν επιστημονικής φαντασίας τον Οκτώβριο του 1940 από τον Ρας Σωβενέτ και διαδόθηκε στο fandom της επιστημονικής φαντασίας, μπαίνοντας στο Αγγλικό Λεξικό της Οξφόρδης το 1949.
Καθορισμένο σε κυκλοφορία 1.000 ή λιγότερων αντιτύπων, στην πράξη παράγονται πολλά περιοδικά σε εκδόσεις λιγότερες από 100. Μεταξύ των διαφόρων προθέσεων για δημιουργία και δημοσίευση είναι η ανάπτυξη της ταυτότητας κάποιου, η κοινή χρήση μιας εξειδικευμένης δεξιότητας ή τέχνης ή η ανάπτυξη μιας ιστορίας, σε αντίθεση με την αναζήτηση κέρδους. Τα Ζιν έχουν χρησιμεύσει ως σημαντικό μέσο επικοινωνίας σε διάφορες υποκουλτούρες και συχνά αντλούν έμπνευση από μια φιλοσοφία "κάντο μόνος σου" που αγνοεί τις παραδοσιακές συμβάσεις του επαγγελματικού σχεδιασμού και των εκδοτικών οίκων, προτείνοντας μια εναλλακτική, σίγουρη και συνειδητοποιημένη συνεισφορά. Τα χειρόγραφα ζιν, ή carbon ζιν, κατασκευάζονται μεμονωμένα, δίνοντας έμφαση στην προσωπική σύνδεση μεταξύ δημιουργού και αναγνώστη, μετατρέποντας τις φανταστικές κοινότητες σε ενσωματωμένες. Ιστορικά, τα ζιν παρείχαν κοινότητα για κοινωνικά απομονωμένα άτομα ή ομάδες μέσω της ικανότητας έκφρασης και επιδίωξης κοινών ιδεών και θεμάτων. Για το λόγο αυτό, τα ζιν έχουν πολιτιστική και ακαδημαϊκή αξία ως απτά ίχνη περιθωριακών κοινοτήτων, πολλές από τις οποίες κατά τα άλλα είναι ελάχιστα τεκμηριωμένες. Τα ζιν παρουσιάζουν ομάδες που έχουν απορριφθεί με την ευκαιρία να εκφράσουν τη γνώμη τους, τόσο με άλλα μέλη των κοινοτήτων τους όσο και με ένα μεγαλύτερο κοινό. Αυτό έχει αντικατοπτριστεί στη δημιουργία αρχείων ζιν και σχετικού προγραμματισμού σε βασικά ιδρύματα όπως το μουσείο Tate και η Βρετανική Βιβλιοθήκη.
Επισκόπηση και προέλευση
Τα ζιν αναβίωσαν την ποπ κουλτούρα τον Μάρτιο του 2021 με την κυκλοφορία της ταινίας Moxie σε σκηνοθεσία της Έιμι Πόλερ, που κυκλοφόρησε από το Netflix, για μια 16χρονη μαθήτρια λυκείου που ξεκινά ένα φεμινιστικό ζιν για να ενδυναμώσει τις νεαρές γυναίκες στο σχολείο της.
Τα Little Magazines κατά την Αναγέννηση του Χάρλεμ
Στη δεκαετία του 1920, μια ομάδα μαύρων δημιουργικών στο Χάρλεμ ξεκίνησε ένα λογοτεχνικό περιοδικό «τόσο καλύτερα να εκφραζόμαστε ελεύθερα και ανεξάρτητα - χωρίς παρέμβαση από παλιά κεφάλια, λευκά ή νέγρικα». Αυτό οδήγησε στη δημιουργία ενός «μικρού περιοδικού» με τίτλο Fire! !. Μόνο ένα τεύχος του Fire!! κυκλοφόρησε, αλλά αυτό ενέπνευσε τη δημιουργία άλλων «μικρών περιοδικών» από μαύρους συγγραφείς. Οι συνεισφορές μαύρων συγγραφέων, καλλιτεχνών και ακτιβιστών στο κίνημα του ζιν συχνά παραβλέπονται, εν μέρει «επειδή είχαν τόσο σύντομες διαδρομές και είχαν την αιχμή του δόρατος από μια μόνο ή μικρή ομάδα ατόμων».
Δεκαετίες 1930 - 1960 και επιστημονική φαντασία
μικρογραφία|Aukštaičių kova ( The Fight of Aukštaitians ) - ένα περιοδικό που εκδόθηκε από τους [[Λιθουανοί παρτιζάνοι|Λιθουανούς παρτιζάνους, 1949]] μικρογραφία|"[[Η Βασιλεία του Υπερανθρώπου|The Reign of the Superman", μια σύντομη ιστορία από το περιοδικό Science Fiction του 1933: The Advance Guard of Future Civilization, που οδήγησε στη δημιουργία του ήρωα των κόμικς Superman.]] Κατά τη διάρκεια και μετά τη Μεγάλη Ύφεση, οι συντάκτες των περιοδικών επιστημονικής φαντασίας «pulp» απογοητεύονταν ολοένα και περισσότερο με τις επιστολές που περιγράφουν λεπτομερώς τις αδυναμίες των ιστοριών τους επιστημονικής φαντασίας. Με τον καιρό άρχισαν να δημοσιεύουν αυτές τις υπερβολικά εξονυχιστικές επιστολές, μαζί με τις διευθύνσεις επιστροφής τους. Ο Χιούγκο Γκέρνσμπακ δημοσίευσε το πρώτο περιοδικό επιστημονικής φαντασίας, Amazing Stories το 1926, και επέτρεψε μια μεγάλη στήλη επιστολών που τύπωνε τις διευθύνσεις των αναγνωστών. Μέχρι το 1927 οι αναγνώστες, συχνά νεαροί ενήλικες, έγραφαν ο ένας στον άλλο, παρακάμπτοντας το περιοδικό. Τώρα, μαζί με μια λίστα αλληλογραφίας για τα δικά τους φανζίν επιστημονικής φαντασίας, οι θαυμαστές άρχισαν να γράφουν ο ένας στον άλλο όχι μόνο για την επιστημονική φαντασία αλλά και για το ίδιο το fandom. Αυτό οδήγησε επίσης σε perzines, ζιν για τον εαυτό τους. Τα φανζίν επιστημονικής φαντασίας ποικίλλουν ως προς το περιεχόμενο, από μικρές ιστορίες μέχρι εκθέσεις συνθηκών έως φαντεζί ήταν μια από τις πρώτες ενσαρκώσεις του ζιν και επηρέασαν τις επόμενες δημοσιεύσεις. Οι "Zinesters" όπως η Λίζα Μπεν και ο Τζιμ Κέπνερ αλίευσαν τα ταλέντα τους στον κόσμο της επιστημονικής φαντασίας προτού ασχοληθούν με τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, δημιουργώντας τηλεοπτικές εκπομπές όπως το "Vice Versa" και το "ONE" που άντλησαν ιδέες δικτύωσης και διανομής από τις ρίζες τους επιστημονικής φαντασίας. Ορισμένοι κορυφαίοι συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας και φαντασίας ανέβηκαν στις τάξεις των θαυμαστών, δημιουργώντας «pro-zines» όπως ο Φρέντερικ Πολ και ο Ισαάκ Ασίμωφ. Το πρώτο φανζίν επιστημονικής φαντασίας, The Comet, εκδόθηκε το 1930 από το Science Correspondence Club στο Σικάγο και επιμελήθηκε οι Raymond A. Palmer και Γουόλτερ Ντένις. Η πρώτη εκδοχή του Superman (ένας φαλακρός κακοποιός) εμφανίστηκε στο τρίτο τεύχος του φανζίν Science Fiction των Τζέρι Σίγκελ και Τζο Σούστερ το 1933.
Star Trek
Το πρώτο φανζίν πολυμέσων ήταν μια δημοσίευση θαυμαστών του Star Trek που ονομάζεται Spockanalia, που δημοσιεύτηκε τον Σεπτέμβριο του 1967 από μέλη των Lunarians. Μερικά από τα πρώτα παραδείγματα ακαδημαϊκού fandom γράφτηκαν σε τηλεοπτικές εκπομπές Star Trek, ειδικά K/S (Κερκ/Σποκ) slash ζιν, που παρουσίαζαν μια γκέι σχέση μεταξύ των δύο. Η συγγραφέας Τζοάνα Ρας έγραψε στην ανάλυσή της το 1985 για τα K/S ζιν ότι το slash των θαυμαστών εκείνη την εποχή αποτελούνταν από περίπου 500 βασικούς θαυμαστές και ήταν 100% γυναίκες. "«Ο Κ/Σ δεν μιλά μόνο για την κατάστασή μου. Είναι γραμμένο σε Θηλυκό. Δεν το εννοώ κυριολεκτικά, φυσικά. Αυτό που εννοώ είναι ότι μπορώ να το διαβάσω χωρίς να το μεταφράσω από τον συναινετικό, δημόσιο κόσμο, που είναι σεξιστικός και αδιαφορώντας για τις γυναίκες καθεαυτές, και καταφέρνω να το κάνω νόημα για μένα και την κατάστασή μου.»"Ο Ρας παρατήρησε ότι ενώ οι θαυμαστές της επιστημονικής φαντασίας περιφρονούσαν τους θαυμαστές του Star Trek, οι θαυμαστές του Star Trek περιφρονούσαν τους συγγραφείς K/S. Τα περιοδικά Kirk/Spock περιείχαν Fan fiction, έργα τέχνης και ποίηση που δημιουργήθηκαν από θαυμαστές. Στη συνέχεια, τα ζιν στάλθηκαν στους θαυμαστές σε μια λίστα αλληλογραφίας ή πωλήθηκαν σε συνέδρια. Πολλά είχαν υψηλές αξίες παραγωγής και μερικά πουλήθηκαν σε συνεδριακές δημοπρασίες για εκατοντάδες δολάρια.
Janus και Aurora
Ο Janus, που αργότερα ονομάστηκε Aurora, ήταν ένα φεμινιστικό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας που δημιουργήθηκε από την Τζάνις Μπόγκσταντ και την Τζιν Γκομόλ το 1975. Περιείχε διηγήματα, δοκίμια και κριτικές ταινιών. Μεταξύ των συντελεστών του ήταν συγγραφείς όπως η Octavia Butler, η Τζοάνα Ρας, ο Σάμιουελ Ρ. Ντιλέινι και η Σουζέτ Χάντεν Έλγκιν. Ο Janus/Aurora ήταν υποψήφιος για το βραβείο Hugo για το "Best Fanzine" το 1978, το 1979 και το 1980. Το Janus/Aurora ήταν το πιο σημαντικό φεμινιστικό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας κατά τη διάρκεια της κυκλοφορίας του, καθώς και ένα από τα μοναδικά περιοδικά που ασχολήθηκαν με τέτοιο περιεχόμενο.
Κόμικς
Τα κόμικς αναφέρθηκαν και συζητήθηκαν ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1930 στα φανζίν του fandom επιστημονικής φαντασίας. Συχνά περιλάμβαναν έργα τέχνης θαυμαστών βασισμένα σε υπάρχοντες χαρακτήρες καθώς και συζήτηση για την ιστορία των κόμικ. Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1960 και του 1970, τα φανζίν κόμικ ακολούθησαν γενικές μορφές, όπως το περιοδικό ειδήσεων και πληροφοριών της βιομηχανίας (το The Comic Reader ήταν ένα παράδειγμα), οι συνεντεύξεις, η ιστορία και τα φανζίν που βασίζονταν σε κριτικές και τα φανζίν που αντιπροσώπευαν βασικά ανεξάρτητη μορφή κόμικ που προοριζονταν για εργασιες.
Το 1936, ο Ντέιβιντ Κάιλ δημοσίευσε το The Fantasy World, πιθανώς το πρώτο φανζίν κόμικς.
Ο Μάλκολμ Γουίλιτς και ο Τζιμ Μπράντλεϊ ξεκίνησαν το The Comic Collector's News τον Οκτώβριο του 1947. Το 1953, ο Μπομπ Στιούαρτ δημοσίευσε το The EC Fan Bulletin, το οποίο κυκλοφόρησε την EC fandom των μιμητών του Entertaining Comic fanzine. Ανάμεσα στο κύμα των φανζίν της EC που ακολούθησε, το πιο γνωστό ήταν το Hoo-Hah! του Ron Parker Το 1960, ο Richard και ο Pat Lupoff κυκλοφόρησαν το φανζίν επιστημονικής φαντασίας και κόμικς Xero και το 1961, το Alter Ego του Τζέρι Μπέιλς, αφιερωμένο σε ήρωες με κουστούμια, έγινε το επίκεντρο του fandom των κόμικς υπερήρωων.
Τρόμος
Το Journal of Frankenstein (αργότερα Castle of Frankenstein) του Calvin T. Beck και το Gore Creatures του Gary Svehla ήταν τα πρώτα φανζίν τρόμου που δημιουργήθηκαν ως πιο σοβαρές εναλλακτικές στο δημοφιλές περιοδικό Forrest J Ackerman το 1958 Famous Monsters of Filmland. Το Garden Ghouls Gazette – ένας τίτλος τρόμου της δεκαετίας του 1960 υπό την επιμέλεια του Dave Keil και στη συνέχεια του Γκάρι Κόλινς - αργότερα ήταν επικεφαλής του Frederick S. Clarke και το 1967 έγινε το σεβαστό περιοδικό Cinefantastique. Αργότερα έγινε prozine υπό τον δημοσιογράφο-σεναριογράφο Mark A. Altman και συνεχίστηκε ως webzine. Το Little Shoppe of Horrors του Richard Klemensen, με ιδιαίτερη έμφαση στο "Hammer Horrors", ξεκίνησε το 1972 και εξακολουθεί να δημοσιεύεται από το 2017. Το Black Oracle με έδρα τη Βαλτιμόρη (1969–1978) από τον συγγραφέα που έγινε μέλος του ρεπερτορίου Τζον Γουότερς, Τζορτζ Στόβερ, ήταν ένα μικρό ζιν που εξελίχθηκε στο μεγαλύτερου μεγέθους Cinemacabre. Ο συνεργάτης του Στόβερ της Black Oracle, Μπιλ Τζορτζ, δημοσίευσε το δικό του βραχύβιο ζιν The Late Show (1974–1976, με συνεκδότη τον Μαρτίν Φαλκ), και αργότερα έγινε συντάκτης του spinoff του prozine Cinefantastique Femme Fatales. Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, ο έφηβος από τη Βόρεια Καρολίνα Σαμ Ίρβιν δημοσίευσε το φανζίν τρόμου/επιστημονικής φαντασίας Bizarre που περιλάμβανε τις αρχικές του συνεντεύξεις με ηθοποιούς και σκηνοθέτες του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο Ίρβιν αργότερα θα εγινε παραγωγός-σκηνοθέτης. Το Japanese Fantasy Film Journal (JFFJ) (1968–1983) από τον Κρεγκ Σουμέικερ κάλυψε τον Godzilla της Toho και τους ασιάτες αδερφούς του. Το Japanese Giants (JG) εμφανίστηκε το 1974 και εκδόθηκε για 30 χρόνια. Το 1993, εκδόθηκε το G-FAN και έφτασε στο 100ο τεύχος που εκδόθηκε τακτικά το Φθινόπωρο του 2012. Το FXRH (Ειδικά εφέ του Ray Harryhausen) (1971–1976) ήταν ένα εξειδικευμένο περιοδικό που δημιουργήθηκε από κοινού από τον μελλοντικό καλλιτέχνη FX του Χόλιγουντ Ernest D. Farino.
Ροκ εν ρολ
Αρκετοί θαυμαστές που δραστηριοποιούνται στον φαν της επιστημονικής φαντασίας και των κόμικς αναγνώρισαν ένα κοινό ενδιαφέρον για τη ροκ μουσική και γεννήθηκε το ροκ φανζίν. Ο Πολ Ουίλιαμς και ο Γκρεγκ Σο ήταν δύο τέτοιοι θαυμαστές επιστημονικής φαντασίας που έγιναν συντάκτες του ροκ περιοδικού. Ο Crawdaddy! του Ουίλιαμς (1966) και τα δύο καζίνο του Σο με έδρα την Καλιφόρνια, το Mojo Navigator Rock and Roll News (1966) και το Who Put the Bomp (1970), είναι από τα πιο δημοφιλή πρώιμα ροκ φανζίν.
Το Crawdaddy! (1966) γρήγορα απομακρύνθηκε από τις ρίζες του φανζίν για να γίνει ένα από τα πρώτα «prozines» της ροκ μουσικής με πληρωμένους διαφημιστές και περίπτερα διανομής. Το Bomp παρέμεινε φανζίν, με πολλούς συγγραφείς που αργότερα θα γίνονταν εξέχοντες μουσικοί δημοσιογράφοι, συμπεριλαμβανομένων των Λέστερ Μπάνγκς, Γκρέιλ Μάρκους, Κεν Μπαρνς, Εντ Γουόρντ, Ντέιβ Μαρς, Mike Saunders και Ρίτσαρντ Μέλτζερ, καθώς και εξώφυλλα του Τζέι Κίνεϊ και Γουίλιαμ Ρότσλερ (και οι δύο βετεράνοι της επιστημονικής φαντασίας και των fandom των Comics). Άλλα ροκ φανζίν αυτής της περιόδου περιλαμβάνουν το denim delinquent (1971) σε επιμέλεια του Jymn Parrett, το Flash (1972) με επιμέλεια του Mark Shipper, το Eurock Magazine (1973–1993) που επιμελήθηκε ο Άρτσι Πάτερσον και το Bam Balam που γράφτηκε και δημοσιεύτηκε από τον Μπράιαν Χογκ στο Ανατολικό Λόδιαν. της Σκωτίας, (1974).
Δεκαετία του 1970 και πανκ
Τα πανκ ζιν εμφανίστηκαν ως μέρος της πανκ υποκουλτούρας στα τέλη της δεκαετίας του 1970, μαζί με την αυξανόμενη προσβασιμότητα σε μηχανήματα αντιγραφής, λογισμικό εκδόσεων και τεχνολογίες οικιακής εκτύπωσης. Το πανκ έγινε είδος για την εργατική τάξη λόγω της οικονομικής αναγκαιότητας χρήσης δημιουργικών μεθόδων DIY, οι οποίες απηχήθηκαν τόσο στη δημιουργία μουσικής ζιν όσο και στην Πανκ. Τα ζιν έγιναν ζωτικής σημασίας για τη διάδοση και την εξάπλωση του πανκ σε χώρες εκτός του Ηνωμένου Βασιλείου και της Αμερικής, όπως η Ιρλανδία, η Ινδονησία και άλλες μέχρι το 1977. Ερασιτεχνικά ζιν που δημιουργήθηκαν από θαυμαστές έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη διάδοση πληροφοριών σχετικά με διαφορετικές σκηνές (υποκουλτούρες με βάση την πόλη ή την περιοχή) και συγκροτήματα (π.χ. Βρετανικά φανζίν όπως το Sniffin Glue του Μαρκ Πέρι και το Bondage του Σέιν ΜακΓκόουαν) στην προ του Διαδικτύου εποχή. Συνήθως περιλάμβαναν κριτικές εκπομπών και δίσκων, συνεντεύξεις με συγκροτήματα, επιστολές και διαφημίσεις για δίσκους και ετικέτες.
Στις ΗΠΑ, το Flipside (δημιουργημένο από τους Al Kowalewski, Pooch (Patrick DiPuccio), Larry Lash (Steven Shoemaker), Tory, X-8 (Sam Diaz)) και Slash (δημιουργημένο από τον Steve Samioff και τον Claude Bessy) ήταν σημαντικά πανκ ζιν για τη σκηνή του Λος Άντζελες, και οι δύο έκαναν το ντεμπούτο τους το 1977. Το 1977 στην Αυστραλία, ο Bruce Milne και ο Clinton Walker ένωσαν τα αντίστοιχα πανκ ζιν Plastered Press και Suicide Alley για να κυκλοφορήσουν το Pulp. Ο Milne συνέχισε αργότερα να εφεύρει το ζιν με κασέτες με το Fast Forward, το 1980. Στις Μεσοδυτικές Πολιτείες, ένα περιοδικό με το όνομα Touch and Go περιέγραψε τη σκληροπυρηνική σκηνή της περιοχής από το 1979 έως το 1983. Το We Got Power περιέγραψε τη σκηνή του Λος Άντζελες από το 1981 έως το 1984 και περιελάμβανε κριτικές εκπομπών και συνεντεύξεις συγκροτημάτων με ομάδες όπως οι DOA, οι Misfits, οι Black Flag, οι Suicidal Tendencies και οι Circle Jerks. Το My Rules ήταν ένα φωτογραφικό ζιν που περιλάμβανε φωτογραφίες σκληροπυρηνικών εκπομπών από όλες τις ΗΠΑ και το in Effect, που κυκλοφόρησε το 1988 περιέγραφε την πανκ σκηνή της Νέας Υόρκης. Μεταξύ των μεταγενέστερων τίτλων, το Maximum RocknRoll είναι ένα σημαντικό πανκ ζιν, με περισσότερα από 300 τεύχη δημοσιευμένα. Ως αποτέλεσμα, εν μέρει, της δημοφιλούς και εμπορικής αναζωπύρωσης του πανκ στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και μετά, με την αυξανόμενη δημοτικότητα τέτοιων συγκροτημάτων όπως οι Sonic Youth, Nirvana, Fugazi, Bikini Kill, Green Day και The Offspring, μια σειρά από έχουν εμφανιστεί και άλλα πανκ ζιν, όπως Dagger, Profane Existence, Punk Planet, Razorcake, Slug and Lettuce, Sobriquet και Tail Spins. Το πρώιμο αμερικανικό πανκ ζιν Search and Destroy έγινε τελικά το σημαντικό περιθωριακό πολιτιστικό περιοδικό Re/Search.
«Στη μετα-πανκ εποχή εμφανίστηκαν αρκετά καλογραμμένα φανζίν που έριχναν μια σχεδόν ακαδημαϊκή ματιά σε προηγούμενες, παραμελημένες μουσικές μορφές, όπως το Ugly Things του Μάικ Σταξ, το Kicks του Μπίλι Μίλερ και της Μίριαμ Λίνα, το Roctober του Τζέικ Όστεν, το Scram του Kim Cooper. Το Garage & Beat του P. Edwin Letcher και το Shindig του Ηνωμένου Βασιλείου και το Misty Lane της Ιταλίας."  Ο Μαρκ Ουίλκινς, ο διευθυντής προώθησης για το 1982 και μετά η αμερικανική punk/thrash ετικέτα του Mystic Records, είχε πάνω από 450 φανζίν στις ΗΠΑ και 150 ξένα φανζίν στα οποία προωθούσε τακτικά. Αυτός και ο ιδιοκτήτης της Mystic Records, Doug Moody, επεξεργάζονταν το The Mystic News Newsletter, το οποίο δημοσιεύονταν κάθε τρίμηνο και πήγαινε σε κάθε πακέτο προώθησης στα φανζίν. Ο Γουίλκινς δημοσίευσε επίσης το άκρως επιτυχημένο χιούμοριστικο πανκ ζιν του Λος Άντζελες το Wild Times και όταν τελείωσε η χρηματοδότηση για το ζιν δημοσίευσε μέρος του χιουμοριστικού υλικού σε περισσότερα από 100 φανζίν των ΗΠΑ με το όνομα Mystic Mark.
Factsheet Five
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 και μετά, το Factsheet Five (το όνομα προήλθε από ένα διήγημα του Τζον Μπράνερ), που δημοσιεύτηκε αρχικά από τον Μάικ Γκουντερλόι και τώρα δεν λειτουργεί, καταλόγισε και εξέτασε κάθε δημιουργία ζιν ή μικρού τύπου που του αποστέλλεται, μαζί με τις ταχυδρομικές τους διευθύνσεις. Με αυτόν τον τρόπο, σχημάτισε ένα σημείο δικτύωσης για τους δημιουργούς και τους αναγνώστες του ζιν (συνήθως τους ίδιους ανθρώπους). Η έννοια του ζιν ως μορφής τέχνης διαφορετική από το φανζίν, και των "zinester" ως μέλους της δικής τους υποκουλτούρας, είχε εμφανιστεί. Οι ταινίες αυτής της εποχής κυμαίνονταν από περζίνες όλων των ποικιλιών έως αυτές που κάλυπταν μια ποικιλία διαφορετικών και σκοτεινών θεμάτων. Τα είδη που αξιολογήθηκαν από το Factsheet Five περιελάμβαναν ιδιόρρυθμα, σύνθετα, περιθώρια, μουσική, πανκ, grrrlz, προσωπική, επιστημονική φαντασία, φαγητό, χιούμορ, πνευματικότητα, πολιτική, queer, τέχνες και γράμματα, comix.
Δεκαετία του 1990 και riot grrrl
Το κίνημα riot grrrl προέκυψε από την υποκουλτούρα DIY Punk σε συνδυασμό με την αμερικανική εποχή του τρίτου κύματος φεμινισμού και χρησιμοποίησε τη μέθοδο οργάνωσης και επικοινωνίας που αυξάνει τη συνείδηση. Ως φεμινιστικά έγγραφα, ακολουθούν μια μακρύτερη κληρονομιά της φεμινιστικής και γυναικείας αυτοδημοσίευσης που περιλαμβάνει scrapbooking, οι περιοδικές εκδόσεις και δημοσιεύσεις υγείας, επιτρέπουν στις γυναίκες να διακινούν ιδέες που διαφορετικά δεν θα δημοσιεύονταν. Η αμερικανική έκδοση Bikini Kill (1990) εισήγαγε το Riot Grrrl Manifesto στο δεύτερο τεύχος τους ως τρόπο δημιουργίας χώρου. Οι Zinesters Erika Reinstein και May Summer ίδρυσαν το Riot Grrrl Press για να λειτουργήσει ως δίκτυο διανομής ζιν που θα επέτρεπε στους riot grrrs να «εκφραστούν και να προσεγγίσουν μεγάλο κοινό χωρίς να χρειάζεται να βασίζονται στον mainstream Τύπο». "ΓΙΑΤΙ εμείς τα κορίτσια θέλουμε να δημιουργούμε μέσα που να μιλάνε σε ΕΜΑΣ. Έχουμε βαρεθεί τα αγόρια μπάντα μετά από μπάντα, αγόρι μετά από αγόρι ζιν, αγόρι πανκ μετά αγόρι πανκ μετά αγόρι... ΓΙΑΤΙ σε κάθε μορφή ΜΜΕ βλέπω εμάς/τον εαυτό μου να χαστούκιστηκε, αποκεφαλίστηκε, χλευαστηκε, ασήμαντη, σπρωχθηκε, αγνοήθηκε, εγινε στερεότυπο, κλωτσήθηκε, περιφρόνηθηκε, κακοποιήθηκε, φίμωθηκε, ακυρώθηκε, μαχαιρώθηκε, πυροβολήθηκε, πνίγηκε και σκότωθηκε… ΓΙΑΤΙ κάθε φορά που παίρνουμε ένα στυλό, ή ένα όργανο, ή κάντε οτιδήποτε, δημιουργούμε την επανάσταση. ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ η επανάσταση."
Erika Reinstein, Fantastic Fanzine Νο. 2 Οι γυναίκες χρησιμοποιούν αυτό το μέσο βάσης για να συζητήσουν τις προσωπικές τους εμπειρίες και θέματα όπως η εικόνα του σώματος, η σεξουαλικότητα, οι κανόνες φύλου και η βία για να εκφράσουν τον θυμό τους και να διεκδικήσουν/αναδιατυπώσουν τη θηλυκότητα. Η μελετήτρια και ηθοποιός Μίμι Τι Νγκουιέν σημειώνει ότι αυτές οι νόρμες επιβάρυνουν άνισα τις έγχρωμες riot grrrls επιτρέποντας στις λευκες riot grrrs πρόσβαση στις προσωπικές τους εμπειρίες, μια πράξη που από μόνη της υποτίθεται ότι αντιμετωπίζει τον συστημικό ρατσισμό.
BUST - «Η φωνή της νέας παγκόσμιας τάξης» δημιουργήθηκε από τις Debbie Stoller, Laurie Hanzel και Marcelle Karp το 1993 για να προτείνει έναν εναλλακτικό στα δημοφιλή mainstream περιοδικά Cosmopolitan και Glamour. Πρόσθετα ζιν που ακολουθούν αυτό το μονοπάτι είναι το Shocking Pink (1981–82, 1987–92), Jigsaw (1988–), Not Your Bitch 1989-1992 (Gypsy X, ed. ) Bikini Kill (1990), Girl Germs (1990), Bamboo Girl (1995– ), BITCH Magazine (1996– ), Hip Mama (1997– ), Kitten Scratches (1999) και ROCKRGRL (1995–2005).
Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, τα ζιν δημοσιεύτηκαν επίσης στο Διαδίκτυο ως e-zines. Ιστότοποι όπως το Gurl.com και το ChickClick δημιουργήθηκαν λόγω της δυσαρέσκειας για τα μέσα που είναι διαθέσιμα στις γυναίκες και του παρωδικού περιεχομένου που βρίσκεται σε mainstream εφηβικά και γυναικεία περιοδικά. Τόσο το Gurl.com όσο και το ChickClick είχαν έναν πίνακα μηνυμάτων και δωρεάν υπηρεσίες φιλοξενίας ιστού, όπου οι χρήστες μπορούσαν επίσης να δημιουργήσουν και να συνεισφέρουν το δικό τους περιεχόμενο, το οποίο με τη σειρά του δημιούργησε μια αμοιβαία σχέση όπου οι γυναίκες μπορούσαν επίσης να θεωρηθούν ως δημιουργοί και όχι ως καταναλωτές.
Εμπορευματοποίηση
Ξεκινώντας από αυτή τη δεκαετία, οι πολυεθνικές εταιρείες άρχισαν να οικειοποιούνται και να εμπορευματοποιούν τα ζιν και την κουλτούρα DIY. Τα faux ζιν τους δημιούργησαν έναν εμπορευματοποιημένο τρόπο ζωής των χίπστερ. Στα τέλη της δεκαετίας, οι ανεξάρτητοι παραγωγοι ζιν κατηγορήθηκαν ότι «ξεπούληθηκαν» για να βγάλουν κέρδος.
Διανομή και κυκλοφορία
Τα ζιν πωλούνται, εμπορεύονται ή δίνονται ως δώρα σε συμπόσια, εκθέσεις, δισκοπωλεία, βιβλιοπωλεία και συναυλίες, μέσω ανεξάρτητων μέσων ενημέρωσης, zine 'distros', ταχυδρομικής παραγγελίας ή μέσω απευθείας αλληλογραφίας με τον συγγραφέα. Πωλούνται επίσης ηλεκτρονικά σε ιστότοπους διανομής, καταστήματα Etsy, ιστολόγια ή προφίλ κοινωνικής δικτύωσης και είναι διαθέσιμα για λήψη. Ενώ τα ζιν γενικά αυτοεκδίδονται, υπάρχουν μερικοί ανεξάρτητοι εκδότες που ειδικεύονται σε ζιν τέχνης, όπως η Nieves Books στη Ζυρίχη, που ιδρύθηκε από τον Μπέντζαμιν Ζόμερχαλντερ και η Café Royal Books που ιδρύθηκε από τον Κρεγκ Άτκινσον το 2005. Τα τελευταία χρόνια, μια σειρά από φωτοτυπημένα ζιν έχουν αναδειχθεί σε εξέχουσα θέση ή επαγγελματική θέση και έχουν βρει μεγάλη διανομή σε βιβλιοπωλεία και στο διαδίκτυο. Αξιοσημείωτα μεταξύ αυτών είναι τα Giant Robot, Dazed & Confused, Bust, Bitch, Cometbus, Doris, Brainscan, The Miscreant και Maximum RocknRoll.
Ζωντανός χάρτης των διανομέων zine παγκοσμίως
Υπάρχουν πολλές καταλογοποιημένες και διαδικτυακές διανομές ταχυδρομικών παραγγελιών για ζιν. Η πιο μακροχρόνια λειτουργία διανομής είναι η Microcosm Publishing στο Πόρτλαντ του Όρεγκον. Μερικές άλλες μακροχρόνιες δραστηριότητες περιλαμβάνουν την Great Worm Express Distribution στο Τορόντο, την CornDog Publishing στο Ipswich στο ΗΒ, την Café Royal Books στο Southport στο Ηνωμένο Βασίλειο, την AK Press στο Όουκλαντ της Καλιφόρνια, το Missing Link Records στη Μελβούρνη και το Wasted Ink Zine Distro στο Φοίνιξ της Αριζόνας. μικρογραφία|196x196εσ|Το Papercut Zine Library στο Κέιμπριτζ της Μασαχουσέτης
Βιβλιοθήκες και αρχεία
Ορισμένες μεγάλες δημόσιες και ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες και μουσεία διαθέτουν ζιν και άλλες μικρές εκδόσεις τύπου, συχνά με συγκεκριμένη εστίαση (π.χ. γυναικείες σπουδές) ή εκείνες που σχετίζονται με μια τοπική περιοχή.
Οι βιβλιοθήκες και τα ιδρύματα με αξιόλογες συλλογές ζιν περιλαμβάνουν:
Η Indie Photobook Library, ένα ανεξάρτητο αρχείο στην περιοχή της Ουάσιγκτον, είναι μια μεγάλη συλλογή φωτογραφικών βιβλίων και φωτογραφικών ζιν που χρονολογούνται από το 2008 έως το 2016, τα οποία απέκτησε η Βιβλιοθήκη σπανίων βιβλίων και χειρογράφων Μπέινεκε στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ το 2016. Στην Καλιφόρνια, η Δημόσια Βιβλιοθήκη του Λονγκ Μπιτς άρχισε να είναι η πρώτη δημόσια βιβλιοθήκη στην πολιτεία που άρχισε να κυκλοφορεί ζιν για τρεις εβδομάδες κάθε φορά το 2015. Το 2017 η Δημόσια Βιβλιοθήκη του Λος Άντζελες άρχισε να κυκλοφορεί δημόσια ζιν και στους θαμώνες της. Και τα δύο έργα έχουν πιστωθεί στον βιβλιοθηκονόμο Ziba Zehdar, ο οποίος υπήρξε υπέρμαχος της προώθησης των ζιν που κυκλοφορούν δημόσια σε βιβλιοθήκες στην Καλιφόρνια.
Έχει διατυπωθεί η άποψη ότι η υιοθέτηση της κουλτούρας του ζιν από ισχυρούς και αναγνωρισμένους θεσμούς έρχεται σε αντίθεση με τη λειτουργία τους ως δηλώσεις δράσης από περιθωριοποιημένες ομάδες.
Δεκαετία του 2000 και η επίδραση του Διαδικτύου
Με την άνοδο του Διαδικτύου στα μέσα της δεκαετίας του 1990, τα ζιν αρχικά ξεθώριασαν από την ευαισθητοποίηση του κοινού, πιθανώς λόγω της ικανότητας των ιδιωτικών ιστοσελίδων να εκπληρώσουν σχεδόν τον ίδιο ρόλο της προσωπικής έκφρασης. Πράγματι, πολλά ζιν μετατράπηκαν σε Webzine, όπως το Boing Boing ή το monochrom. Το πρότυπο μεταδεδομένων για την καταλογογράφηση των ζιν είναι το xZineCorex, το οποίο αντιστοιχίζεται στο Dublin Core. Οι δημιουργοί e-zine αρχικά αναφέρονταν ως «υιοθέτες» λόγω της χρήσης προκατασκευασμένων τύπων και διατάξεων, καθιστώντας τη διαδικασία λιγότερο διφορούμενη. Έκτοτε, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το blogging και το vlogging έχουν υιοθετήσει ένα παρόμοιο μοντέλο δημοσίευσης «φτιάξ' το μόνος σου».
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το Fracture και το Reason To Believe ήταν σημαντικά φανζίν στις αρχές της δεκαετίας του 2000, και τα δύο έληξαν στα τέλη του 2003. Το Rancid News κάλυψε το κενό που άφησαν αυτά τα δύο ζιν για λίγο. Στο δέκατο τεύχος του, το Rancid News άλλαξε το όνομά του σε Last Hours με 7 τεύχη που δημοσιεύθηκαν με αυτόν τον τίτλο πριν τεθεί σε παύση. Το Last Hours εξακολουθεί να λειτουργεί ως webzine, αν και με περισσότερη εστίαση στο αντιεξουσιαστικό κίνημα από τον αρχικό του τίτλο. Το Artcore Fanzine (που ιδρύθηκε το 1986) συνεχίζει μέχρι σήμερα, δημοσιεύοντας πρόσφατα μια σειρά επετειακών τευχών για τα 30 χρόνια.
Το περιοδικό Fucking Trans Women της Mira Bellwether, που δημοσιεύτηκε το 2010 διαδικτυακά και το 2013 σε έντυπη μορφή, αποδείχθηκε επιρροή στον τομέα της τρανς σεξουαλικότητας, τυγχάνοντας τόσο επιστημονικής προσοχής και της λαϊκής κουλτούρας. Περιγράφηκε στο Sexuality & Culture ως «ένας ολοκληρωμένος οδηγός για τη σεξουαλικότητα των τρανς γυναικών»  και The Mary Sue ως «το χρυσό πρότυπο στο τρανς σεξ και τον αυνανισμό».
alt.zines
Η ομάδα συζήτησης του Usenet alt.zines δημιουργήθηκε το 1992 από τους Jerod Pore και Edward Vielmetti για τη συζήτηση των ζιν και των θεμάτων που σχετίζονται με το ζιν.
Τηλεοπτικά προγράμματα
Δύο δημοφιλείς παιδικές εκπομπές στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000 περιλάμβαναν σκηνοθεσία: Our Hero (2000–02) και Rocket Power (1999–2004). Ο κύριος χαρακτήρας του Our Hero, Kale Stiglic, γράφει για τη ζωή της στα προάστια του Τορόντο. Τα επεισόδια αφηγούνται και παρουσιάζονται με τη μορφή τευχών ζιν που δημιουργεί, κληρονομώντας το αφηγηματικό πάθος του πατέρα της. Το σόου κέρδισε τίτλους από τα Canadian Comedy Awards και Gemini Awards κατά τη διάρκεια της ανάπτυξής του.
Όμιλος Roullier
Ο Όμιλος Roullier αποτελεί έναν Γαλλικό όμιλο που ιδρύθηκε από τον Daniel Roullier το 1959 στο Saint-Malo της Γαλλίας. Ο Όμιλος ειδικεύεται στην παραγωγή και τη χημική επεξεργασία θρεπτικών στοιχείων, καθώς και στη θρέψη των φυτών, των ζώων και του ανθρώπου. Ο Όμιλος Roullier στελεχώνεται από περισσότερους από 8.500 υπαλλήλους, και εμπορεύεται τα προϊόντα του σε 131 χώρες, εκτελώντας ένα κύκλο εργασιών 2 δισεκατομμυρίων ευρώ.
Ιστορία
Ο Όμιλος Roullier ιδρύθηκε το 1959 στο Saint-Malo της Γαλλίας με τη δημιουργία του εργοστασίου επεξεργασίας ενός ειδικού κοραλλιού (maerl) από τον ιδρυτή του ομίλου, Daniel Roullier. Το κοράλλι αυτό χρησιμοποιείτο ευρέως από τους αγρότες στη περιοχή της Βρετάνης στη Γαλλία ως εδαφοβελτιωτικό. Αρχικά ως TIMAC, η εταιρεία είχε εστιάσει στη βιομηχανική επεξεργασία του κόκκινου κοραλλιού. Στη συνέχεια, η επιχείρηση μετονομάστηκε σε Όμιλο Roullier ενσωματώνοντας νέα λιπάσματα, συμπεριλαμβανομένων και των συνδυασμών του κοραλλιού Maerl με ενώσεις φωσφόρου.
Η δραστηριότητα του ομίλου
Ο Όμιλος Roullier δραστηριοποιείται σε 7 τομείς οι οποίοι περιλαμβάνουν: τα αγροεφόδια (και ειδικά λιπάσματα), φωσφορικά άλατα για ζωοτροφές, εξόρυξη και επεξεργασία μαγνησίας, προϊόντα βιομηχανίας, προϊόντα θρέψης φυτών για το ευρύτερο κοινό, βιομηχανική συσκευασία καθώς και τον τομέα των αρτοσκευασμάτων. Ο κλάδος των αγροεφοδίων σχετίζεται κυρίως με τη θρέψη των φυτών μέσω εδαφοβελτιωτικών προϊόντων με σκοπό τη βελτίωση της γονιμότητας, των λιπασμάτων για τη φυτική παραγωγή καθώς και διαφυλλικών και ριζοποτιστών βιοδιεγερτών που δρουν άμεσα στη φυσιολογία του φυτού.
Στον κλάδο των αγροεφοδίων, ο Όμιλος Roullier αποτελείται από 4 θυγατρικές εταιρείες: τη TIMAC AGRO (καλύπτοντας το τομέα της θρέψης των φυτών και των ζώων), τη Grassland Agro (με έδρα την Ιρλανδία), τη Vitas (που απευθύνεται κυρίως στην Πορτογαλική αγορά) και την William Houde (που απευθύνεται κυρίως στην Καναδική αγορά). Η μετατροπή και η παραγωγή των φωσφορικών αλάτων πραγματοποιείται από μια θυγατρική εταιρεία, τη Phosphea που ιδρύθηκε το 1976. Η παραγωγή μαγνησίας διεκπεραιώνεται από 3 θυγατρικές εταιρείες: Magnesitas Navarras, τη Magnesium do Brasil, καθώς και τη Timab Magnesium.
Επιπλέον, η δραστηριότητα του Ομίλου εκτείνεται και στην επεξεργασία της άμμου που πραγματοποιείται από τη θυγατρική εταιρεία Compagnie Armoricaine de Navigation. Ακόμα, ο τομέας των βιομηχανικών προϊόντων εκπροσωπείται από την εταιρεία Nuwen, ενώ στον τομέα των προϊόντων θρέψης φυτού για το ευρύτερο κοινό αναλαμβάνει η εταιρεία Florendi. Επίσης, ακόμα μια θυγατρική εταιρεία, η Agriplas, ασχολείται με τον κλάδο της βιομηχανίας πλαστικών.
Τέλος, ο Όμιλος Roullier έχει επενδύσει σε 2 εταιρείες παραγωγής τροφίμων τις Maison Colibri και Patisseries Gourmandes για τον τομέα των αρτοσκευασμάτων και της μπισκοτοποιίας, αντίστοιχα.