cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μοσχόπολη
Στα πλαίσια του αλβανικού κράτους
Παρά την κατάληψή της από τις ελληνικές δυνάμεις, εν τέλει η Μοσχόπολη συμπεριλήφθηκε στα εδάφη του νεοσύστατου αλβανικού κράτους. Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο πέρασε αρχικά υπό ελληνογαλλικό έλεγχο. Τον Οκτώβριο του 1916, κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά από σύντομη συμπλοκή, ομάδα Αλβανών ατάκτων υπό τον οπλαρχηγό Σαλί Μπούτκα λεηλάτησε την κωμόπολη σκοτώνοντας παράλληλα δεκάδες κατοίκους, ενώ ο υπόλοιπος πληθυσμός κατέφυγε στην Κορυτσά. Κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο, η Μοσχόπολη πέρασε στις 30 Νοεμβρίου του 1940 εκ νέου υπό ελληνικό έλεγχο, μέχρι και την ελληνική συνθηκολόγηση μετά τη γερμανική εισβολή. Στην περίοδο της Κατοχής πυρπολήθηκε μερικώς τον Ιούλιο του 1943 από τα ιταλικά στρατεύματα, ενώ τον Ιανουάριο του 1944, ένοπλοι της δοσιλογικής οργάνωσης Μπάλι Κομπετάρ λεηλάτησαν τον οικισμό και σκότωσαν 16 άμαχους. Κατά το τελευταίο στάδιο του Ελληνικού Εμφυλίου, το νοσοκομείο της Μοσχόπολης χρησιμοποιήθηκε για την περίθαλψη τραυματιών του ΔΣΕ που κατέφευγαν εντός αλβανικού εδάφους.
Στη σύγχρονη εποχή αποτελεί έναν μικρό χριστιανικό οικισμό, στον οποίο κατά τη δεκαετία του 1990 εγκαταστάθηκαν και ορισμένοι μουσουλμάνοι γειτονικών χωριών. Το 1999 είχε περίπου 400 κατοίκους, ενώ ο τωρινός του πληθυσμός ανέρχεται στους 700. Ο ντόπιοι ασχολούνται κυρίως με τις αγροτικές εργασίες και τον τουρισμό.
Αξιοθέατα
Σημαντικά αξιοθέατα εντός της Μοσχόπολης είναι οι πέντε ορθόδοξοι ναοί (Κοίμησης της Θεοτόκου, Αγίου Νικολάου, Ταξιαρχών, Αγίου Αθανασίου και Προφήτη Ηλία), κτίσματα του 17ου και 18ου αιώνα. Η Κοίμηση της Θεοτόκου είναι ο μεγαλύτερος σε μέγεθος και κατά το παρελθόν χρησίμευσε ως κεντρικός ναός της Μοσχόπολης. Κτίστηκε πιθανότατα μεταξύ των ετών 1694-1699, διαθέτει επιγραφή του 1712 βάση της οποίας οι τοιχογραφίες της είναι έργα ζωγράφων από τα Άγραφα, καθώς και ψηλό καμπαναριό. Ο ναός του Αγίου Νικολάου κτίστηκε μεταξύ των ετών 1721-1722 και αποτελεί το πιο καλοδιατηρημένο μνημείο του οικισμού. Επιπλέον διαθέτει εσωτερικές τοιχογραφίες του ιερέα και σημαντικού αγιογράφου Δαβίδ Σεληνιτζιώτη και των συνεργατών του που χρονολογούνται στο 1726, καθώς και έτερες τοιχογραφίες στον προαύλιο χώρο που φιλοτεχνήθηκαν το 1750 από τους αδελφούς Αθανάσιο και Κωνσταντίνο από την Κορυτσά. Την ίδια χρονική περίοδο κτίστηκε και η εκκλησία των Ταξιαρχών, οι εργασίες της οποίας (σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή) ολοκληρώθηκαν μεταξύ των ετών 1722 με 1725. Ο Άγιος Αθανάσιος είναι κτίσμα της δεκαετίας του 1720 και αποτελεί έργο τεχνιτών από την περιοχή της Καστοριάς, ενώ οι τοιχογραφίες του φιλοτεχνήθηκαν το 1745 από τους Κορυτσαίους ζωγράφους Αθανάσιο και Κωνσταντίνο που αναφέρονται και ανωτέρω. Στη σύγχρονη εποχή λειτουργεί ως κοιμητηριακός ναός του χωριού. Στη δυτική πλευρά της Μοσχόπολης βρίσκεται η τρίκλιτη βασιλική του Προφήτη Ηλία που χρονολογείται κατά το 1751.
Βόρεια της Μοσχόπολης βρίσκεται η μονή του Τιμίου Προδρόμου, η οποία κτίστηκε γύρω στο 1632 ή 1634 και διακοσμήθηκε με αγιογραφίες μερικές δεκαετίες αργότερα.
Προσωπικότητες
μικρογραφία|226x226εσ|Ο βαρώνος Σίμων Σίνας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βόρεια Ήπειρος Κατηγορία:Κατεστραμμένες πόλεις Κατηγορία:Χωριά της Αλβανίας
Κάτω Μακρινού Αιτωλοακαρνανίας
Η Κάτω Μακρινού είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 80 μέτρα το οποίο βρίσκεται νοτιοανατολικά της λίμνης Τριχωνίδας. Απέχει 33,5 χλμ. ΝΑ. από το Αγρίνιο και 40 χλμ. ΒΑ. από το Μεσολόγγι. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα στις ελληνικές απογραφές από το 1920 ως Κάτω Μακρυνού. Το όνομά της διορθώθηκε σε Κάτω Μακρινού το 1940. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Κάτω Μακρινούς που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μακρυνείας του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 580 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Αριζόνα Τζούνιορ
Το Αριζόνα Τζούνιορ (πρωτότυπος τίτλος: Raising Arizona) είναι αμερικανική αστυνομική - κωμική ταινία του 1987, σε σκηνοθεσία, σενάριο και παραγωγή Αδελφών Κοέν. Πρωταγωνιστούν οι Νίκολας Κέιτζ, Χόλι Χάντερ, Τζον Γκούντμαν, Γουίλιαμ Φόρσιθ, Φράνσις ΜακΝτόρμαντ και ο Ράνταλ "Τεξ" Κομπ. Κατά την περίοδο της κυκλοφορίας της δε γνώρισε μεγάλη επιτυχία, όμως αργότερα απέκτησε μία cult υπόσταση.
Η ταινία είναι μία τυπική και χαρακτηριστική δουλειά των Αδελφών Κοέν, γεμάτη συμβολισμούς, ασυνήθιστους χαρακτήρες, εκκεντρικούς διαλόγους και, μεταξύ άλλων, βιβλικές αναφορές. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την κατέταξε στην 31η θέση στη λίστα του AFI's 100 Years...100 Laughs. Ενώ και τα αμερικανικό κανάλι Bravo, την κατέταξε στη λίστα του με τις 100 Πιο Αστείες Ταινίες, στην 45η θέση.
Κρέμα γάλακτος
μικρογραφία|300x300px|Ένα μπουκάλι μη ομογενοποιημένου γάλατος, με την κρέμα σαφώς ορατή, στο πάνω μέρος.|εναλλ.= Η κρέμα γάλακτος είναι γαλακτοκομικό προϊόν που αποτελείται από την λιπαρή στιβάδα που σχηματίζεται στην κορυφή ενός περιέκτη γάλακτος άνευ ομογενοποίησης. Επειδή τα λίπη έχουν μικρότερη πυκνότητα ανεβαίνουν στην κορυφή. Στη βιομηχανική παραγωγή της κρέμας γάλακτος, η διαδικασία διαχωρισμού επιταχύνεται με φυγοκέντριση.
Η κρέμα γάλακτος είναι συστατικό μαγειρικής σε γλυκά, πικρά, αλμυρά και πικάντικα πιάτα, και έχει μεγάλη περιεκτικότητα σε κορεσμένα λιπαρά.
Η κρέμα που προέρχεται από τα βοοειδή (ιδιαίτερα τα Jersey βοοειδή) που βόσκουν σε φυσικούς βοσκότοπους περιέχοντες φυσικά καροτενοειδή είναι κιτρινόχρωμη. Και το βουτύρο είναι, επίσης, κιτρινόχρωμο. Η κρέμα από κατσικίσιο γάλα, ή από αγελάδες εκτροφής σιτισμένες με ζωοτροφές είναι λευκή.
Μαγειρική
Η κρέμα γάλακτος είναι συστατικό πολλών τροφίμων, με συμπεριλαμβανόμενα: παγωτό, πολλές σάλτσες, σούπες, μαγειρευτά φαγητά, πουτίγκες, κρέμες ζαχαροπλαστικής και γλυκίσματα. Μπορεί να προστεθεί στον καφέ.
Η κρέμα γάλακτος χαρακτηρίζεται από την περιεκτικότητα της σε λίπος και το είδος θερμικής επεξεργασίας που έχει υποστεί. Ανά χώρα υπάρχουν κανονισμοί και νομοθεσίες που ρυθμίζουν τις προδιαγραφές διάθεσης του προϊόντος για κατανάλωση. Στην ελληνική αγορά, η περιεκτικότητα της κρέμας σε λίπη κυμαίνεται από 15 έως 35 % και συνήθως περιέχει και έναν σταθεροποιητή όπως είναι η καραγενάνη.
Επεξεργασία και πρόσθετα
Κάποια από τα προϊόντα έχουν υποστεί πρόσθετη επεξεργασία. Για παράδειγμα, όταν η κρέμα γάλακτος προστίθεται στον καφέ προκύπτουν λιπαρά σφαιρίδια. Καλύτερη σταθερότητα επιτυγχάνεται με αύξηση της περιεκτικότητας σε μη-λιπαρά στερεά, που επιτυγχάνεται με μερικό απιονισμό και προσθήκη καζεϊνικού νατρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλακτοκομικά προϊόντα Κατηγορία:Συστατικά τροφίμων Κατηγορία:Μαγειρική
Ιωάννης Θεοφυλάκης
Ο Ιωάννης Θεοφυλάκης (Σπάρτη, 1879–1968) ήταν Έλληνας αθλητής της σκοποβολής που συμμετείχε σε πέντε Ολυμπιακούς Αγώνες και στους Ενδιάμεσους Αγώνες του 1906. Αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα. Αγωνίστηκε επίσης στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1908, στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1912, στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1920 όπου κέρδισε ασημένιο μετάλλιο και στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924.
Βιογραφία
Ο Ιωάννης Θεοφιλάκης αγωνίστηκε και στα πέντε αγωνίσματα της σκοποβολής.
Το 1896 αγωνίστηκε σε δύο αγωνίσματα. Στο στρατιωτικό τουφέκι πήρε την ένατη θέση, με βαθμολογία 1.261. Στη δεύτερη προσπάθεια σημείωσε 312 βαθμούς. Η βαθμολογία και η θέση του στο ελεύθερο τουφέκι είναι άγνωστες, εκτός από το ότι δεν κέρδισε μετάλλιο.
Για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1906 δεν υπάρχει επί του παρόντος καμία καταγραφή για τα επιτεύγματά του, εκτός από το ότι δεν κέρδισε κανένα μετάλλιο.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1908 συμμετείχε σε τέσσερις αγώνες.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1912 συμμετείχε σε έντεκα αγώνες.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1920 συμμετείχε σε έντεκα αγώνες. Απέσπασε ασημένιο μετάλλιο μαζί με τους συμπαίκτες του στο στρατιωτικό πιστόλι ομαδικό 30 μ.
Σε ηλικία 48 ετών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1924 συμμετείχε σε τέσσερα αγωνίσματα.
Για τις συμμετοχές του αυτές, ο Θεοφυλάκης είναι ανάμεσα στους Έλληνες με τις περισσότερες συμμετοχές σε Ολυμπιακούς Αγώνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της σκοποβολής Κατηγορία:Σκοπευτές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Αριανίτο Αριανίτι
Ο Αριανίτο Κομνηνός Αριανίτης, ιταλ..: Arianitto Cominato Arianiti (απεβ. στις 16 Νοεμβρίου 1551) ήταν Ιταλός ευγενής του 16ου αι. αλβανικής καταγωγής, μοναχογιός του διπλωμάτη και διεκδικητή Κωνσταντίνου Κομνηνού Αριανίτη. Μετά το τέλος τού πατέρα του το 1530, ο Aριανίτοo συνέχισε τις αξιώσεις του Κωνσταντίνου, ονομάζοντας τον εαυτό του «πρίγκιπα της Μακεδονίας», αλλά εγκατέλειψε τους άλλους τίτλους, που χρησιμοποιούσε ο πατέρας του. Υπηρέτησε ως διοικητής στον παπικό στρατό στη Ρώμη μέχρι το τέλος του στη μάχη το 1551. Έτσι εξέλιπε η εξ αρρενογονίας γραμμή της οικογένειας Aριανίτι στην Ιταλία.
Βιογραφία
Ο Aριανίτο Κομινάτο Αριανίτι ήταν ο μόνος γιος του Κωνσταντίνου Αριανίτι. Ο Κωνσταντίνος ήταν Αλβανός ευγενής, που έζησε εξόριστος στην Ιταλία λόγω της κατάκτησης της πατρίδας του από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ακολουθώντας τα βήματα τού πατέρα του Γεωργίου, ο οποίος είχε πολεμήσει τους Οθωμανούς κατά την εισβολή τους στην Αλβανία, ο Κωνσταντίνος είχε προσπαθήσει να καθιερωθεί ως ηγετική προσωπικότητα μεταξύ των Βαλκανίων προσφύγων στην Ιταλία. Ο Κωνσταντίνος συμμετείχε επίσης σε σχέδια για να οργανώσει αποστολές, με σκοπό να πολεμήσει τους Οθωμανούς, τα οποία τελικά δεν επέτυχαν. Στη δεκαετία του 1490, ως μέρος των σχεδίων αυτών, ο πατέρας τού Αριανίτo έλαβε τους τίτλους «πρίγκιπας της Μακεδονίας» και «δούκας της Αχαΐας», προβάλλοντας συγκεκριμένες αξιώσεις για κυριαρχία σε εδάφη στην Ελλάδα. Η μητέρα του Aριανίτο ήταν η Φραντσέσκα Παλαιολογίνα, η (πιθανώς νόθη) κόρη του Boνιφατίου Γ΄ μαρκησίου τού Μομφερράτου (βασ. 1483–1494). Η άρχουσα οικογένεια του Μομφερράτου, ο Οίκος των Παλαιολόγων-Μομφερράτου, ήταν μακρινοί συγγενείς των τελευταίων Αυτοκρατόρων των Ρωμαίων, προερχόμενοι από τον Αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β΄ Παλαιολόγο (βασ. 1282–1328).
Μετά το τέλος τού Κωνσταντίνου στις 8 Μαΐου 1530, ο Aριανίτo κληρονόμησε τους τίτλους και τις αξιώσεις τού πατέρα του. Μολονότι ο Κωνσταντίνος είχε διεκδικήσει τρεις τίτλους, τού πρίγκιπα της Μακεδονίας, τού δούκα της Αχαΐας και τού δεσπότη του Μορέα, ο μόνος τίτλος από τους τρεις που βεβαιώθηκε ότι είχε αναληφθθεί από τον Αριανίττο ήταν τού «πρίγκιπα της Μακεδονίας». Ο Aριανίτο έζησε με τη μητέρα του για ένα διάστημα στο ορεινό χωριό Moντεφιόρε Κόντσα, όπου ο Κωνσταντίνος είχε περάσει τα τελευταία του χρόνια, αν και οι δύο αργότερα μετακόμισαν στη Ρώμη. Στη Ρώμη, ο Aριανίτo εντάχθηκε στον παπικό στρατό, ανεβαίνοντας τους βαθμούς μέχρι που τελικά έγινε λοχαγός μίας ομάδας στρατιωτών. Κάποια στιγμή νυμφεύτηκε, αν και το όνομα της συζύγου του δεν έχει διασωθεί στις πηγές. Ο Aριανίτo σκοτώθηκε σε μάχη στις 16 Νοεμβρίου 1551 στην Toρκιάρα κατά τη διάρκεια μίας σύγκρουσης μεταξύ του πάπα Ιουλίου Γ΄ (βασ. 1550–1555) και Οττάβιο Φαρνέζε, δούκα της Πάρμα (βασ. 1547–1586). Με το τέλος τού Αριανίτo, η ανδρική γραμμή της οικογένειας Aριανίτι στην Ιταλία εξέλιπε. Ο Aριανίτo είχε μόνο ένα παιδί, μία κόρη που παντρεύτηκε έναν της οικογένειας Tριβούλτσιο. Παρόλο που υπήρχαν περισσότεροι νόμιμοι κληρονόμοι, όπως η οικογένεια Tόκκo, απόγονοι της Ανδρονίκης, μεγαλύτερης αδελφής τού Aριανίτo, ο τίτλος τού «πρίγκιπα της Μακεδονίας» ήταν, μετά το τέλος του Aριανίτo, που διεκδίκησαν οι εξάδελφοί του της οικογένειας Άντζελο Φλάβιο Κομνένο, υποτιθέμενοι απόγονοι τού Οίκου των Αγγέλων, Αυτοκρατόρων των Ρωμαίων.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μία αγνώστου ονόματος γυναίκα και είχε τέκνο:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οικογένεια Αριανιτών
Πεντοξείδιο του αντιμονίου
Το πεντοξείδιο του αντιμονίου είναι ανόργανη χημική ένωση των στοιχείων αντιμόνιο και οξυγόνο. Ο χημικός τύπος της είναι Sb2O5, αλλά απαντάται σχεδόν πάντα στην ένυδρη μορφή της, Sb2O5·nH2O.
Κρυσταλλική δομή
Το πεντοξείδιο του αντιμονίου έχει την ίδια μοριακή δομή με τη μορφή B του πεντοξειδίου του νιοβίου, που μπορεί να προκύψει από τη δομή του ρουτιλίου: Το κάθε άτομο αντιμονίου περιβάλλεται από 6 άτομα οξυγόνου σε διάταξη παραμορφωμένου οκταέδρου. Αυτά τα οκτάεδρα μοιράζονται κορυφές και ακμές με τα γειτονικά τους :
Σύνθεση
Το ένυδρο οξείδιο παρασκευάζεται με υδρόλυση του πενταχλωριούχου αντιμονίου, ή με προσθήκη οξέος σε εξαϋδροξοαντιμονικό κάλιο. Μπορεί επίσης να παρασκευασθεί με οξείδωση του τριοξειδίου του αντιμονίου με νιτρικό οξύ.
Χρήσεις
Το Sb2O5 βρίσκει χρήση ως επιβραδυντικό πυρός στο ABS και άλλα πλαστικά, ως παράγοντας καθιζήσεως στην παραγωγή διοξειδίου του τιτανίου, και κάποιες φορές στην παραγωγή γυαλιού, βαφών και κόλλας.
Χρησιμοποιείται επίσης ως ρητίνη ανταλλαγής ιόντων για μερικά κατιόντα σε όξινο διάλυμα, όπως το Na+ (ιδιαίτερα για την επιλεκτική κατακράτησή τους), καθώς και ως καταλύτης πολυμερισμού και οξειδώσεως.
Χημικές ιδιότητες
Το ένυδρο οξείδιο είναι αδιάλυτο στο νιτρικό οξύ, αλλά διαλύεται σε πυκνό διάλυμα υδροξειδίου του καλίου δίνοντας KSb(OH)6 (εξαϋδροξοαντιμονικό κάλιο).
Το πεντοξείδιο του αντιμονίου μπορεί να αναχθεί σε μεταλλικό αντιμόνιο, αν θερμανθεί με υδρογόνο ή κυανιούχο κάλιο.
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2015-16
Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2015-16 αποτέλεσε το 77ο πρωτάθλημα στην Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο ΑΠΟΕΛ για 25η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 2015-16 συμμετείχαν 14 ομάδες, καθότι την προηγούμενη περίοδο αποφασίστηκε η αύξηση τους από 12 σε 14.
Διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση, όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Μετά την ολοκλήρωση των 26 αγωνιστικών (Α΄ φάση) οι δύο τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στη Β΄ κατηγορία 2016–17 και οι υπόλοιπες συμμετείχαν σε 2 ομίλους (ανάλογα με τη θέση τους) και έδωσαν αγώνες κατάταξης (Β΄ φάση). Στους αγώνες μεταφέρθηκαν τα αποτελέσματα, οι βαθμοί και τα τέρματα της Α΄ φάσης.
Οι ομάδες στις θέσεις 1-6 διαγωνίστηκαν για την κατάκτηση του πρωταθλήματος και τις θέσεις που οδηγούσαν στα πρωταθλήματα Ευρώπης. Οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλισε τη συμμετοχή της στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2016-17. Επιπλέον, οι ομάδες που τερμάτισαν στη δεύτερη και τρίτη θέση εξασφάλισαν τη συμμετοχή τους στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2016–17.
Οι ομάδες στις θέσεις 7-12 αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Η τελευταία ομάδα υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία 2016–17.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Βασίλειο του Βιδινίου
Το Βασίλειο του Βιδινίου (αγγλικά: Tsardom of Vidin, βουλγαρικά: Видинско царство, Vidinsko Tsarstvo) ήταν ένα μεσαιωνικό βουλγαρικό κρατίδιο την εποχή της διαίρεσης της Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας σε μικρότερα βουλγαρικά βασίλεια και πριγκιπάτα, με επίκεντρο την πόλη του Βιδινίου στη βορειοδυτική Βουλγαρία. Το 1257 ο τοπικός δεσπότης Ραστισλάβος Μιχάηλοβιτς ανακηρύχθηκε Τσάρος της Βουλγαρίας στην πόλη Τίρνοβο, σύντομα όμως αποσύρθηκε στο Βιδίνιο. Το 1356, ο Βούλγαρος τσάρος Ιβάν Αλέξανδρος αυτονόμησε το Βιδίνιο από τη βουλγαρική μοναρχία, διορίζοντας τον γιο του Ιβάν Σρατσιμίρ (1356–1396) ως απόλυτο δεσπότη του.
Το 1365, το βασίλειο καταλήφθηκε από Ούγγρους σταυροφόρους, αλλά η κατοχή του δεν κράτησε πολύ και ανακτήθηκε από δυνάμεις που έστειλε ο Ιβάν Αλέξανδρος. Παρόλο που η αρχική βουλγαρική εκστρατεία ανάκτησης δεν ήταν απόλυτα επιτυχημένη, επειδή οι Ούγγροι κατέλαβαν πάλι το κρατίδιο, οι διαπραγματεύσεις που προέκυψαν μεταξύ του Βασιλείου της Ουγγαρίας και των συμμάχων τού Ιβάν Αλέξανδρου, Βλαδισλάβου Α΄ Βλάικου, ηγεμόνα της Βλαχίας, και Τομπροτίτζα, δεσπότη του ημιαυτόνομου Δεσποτάτου της Δοβρουτσάς, οδήγησαν στην επιστροφή της πόλης στα χέρια των Βουλγάρων. Πιστεύεται ότι ο Ιβάν Σρατσιμίρ επανατοποθετήθηκε στην ηγεσία του κρατιδίου το φθινόπωρο του 1369. Το 1393 το σύνολο σχεδόν των εδαφών της Βουλγαρίας, μαζί με τις γειτονικές του περιοχές, καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς. Το γεγονός αυτό επέφερε το τέλος της μεσαιωνικής βουλγάρικης αυτοκρατορίας (διαιρεμένης από καιρό σε τρία κύρια τμήματα και άλλα μικρότερα, αλλά βουλγάρικης ακόμα). Το Βιδίνιο αποτελούσε πλέον τη μοναδική περιοχή που ήλεγχε ο ιθαγενής βουλγάρικος πληθυσμός και όχι οι εισβολείς Οθωμανοί.
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2015-16
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.
Βασίλειο του Βιδινίου
Οι Οθωμανοί συνέχισαν την προέλασή τους στα Βαλκάνια κατακτώντας τις υπόλοιπες αυτόνομες και ημιαυτόνομες βουλγαρικές και γειτονικές σερβικές ηγεμονίες: Το βουλγάρικο Δεσποτάτο της Δοβρουτσάς, τη σερβική Ηγεμονία του Πρίλεπ και την Ηγεμονία του Βελμπάζντ (με έδρα στο Κιουστεντίλ της σημερινής Βουλγαρίας). Η ανεξαρτησία του Βιδινίου δεν κράτησε πολύ. Το 1396, ο Ιβάν Σρατσιμίρ συνεισέφερε στρατιώτες προς βοήθεια των χριστιανικών κρατών στην προσπάθειά τους αναχαίτισης των Οθωμανών. Μετά τη συντριπτική ήττα του χριστιανικού συνασπισμού στη μάχη της Νικόπολης του ποταμού Δούναβη την ίδια χρονιά, το Βιδίνιο περιήλθε στη σφαίρα επιρροής των Οθωμανών υπό το σουλτάνο Βαγιαζήτ Α΄.
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2015-16
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Σημειώσεις: 1 Λόγω ακαταλληλότητας της δικής του έδρας (Δημοτικό Στάδιο Αγίας Νάπας) για διεξαγωγή αγώνων Α΄ κατηγορίας, ο Α.Ο. Αγία Νάπα χρησιμοποίησε ως έδρα το Στάδιο Τάσος Μάρκου. 2 Λόγω ακαταλληλότητας της δικής της έδρας (Στάδιο Κατωκοπιά) για διεξαγωγή αγώνων Α΄ κατηγορίας, η Δόξα χρησιμοποίησε ως έδρα το Μακάρειο Στάδιο. 3 Λόγω ακαταλληλότητας της δικής του έδρας (Δημοτικό Στάδιο Αραδίππου) για διεξαγωγή αγώνων Α΄ κατηγορίας, ο Ερμής χρησιμοποίησε ως έδρα το στάδιο Αμμόχωστος.
Βασίλειο του Βιδινίου
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Ευρώπης Κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2015-16
Βαθμολογία
Η βαθμολογία στο τέλος της Α΄ φάσης ήταν:
Πηγή: Πρωτάθλημα Α΄ Κατηγορίας 15/16
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
Ισοβαθμίες: α Ομόνοια-Απόλλων 0-0, Απόλλων-Ομόνοια 0-0 β Άρης-ΑΕΛ 0-1, ΑΕΛ-Άρης 1-2 γ Εθνικός-Ερμής 2-2, Ερμής-Εθνικός 1-2
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων της Α΄ φάσης:
1Ο αγώνας Απόλλων-Ανόρθωση δεν ξεκίνησε λόγω επεισοδίων των φιλάθλων της Ανόρθωσης. Κατακυρώθηκε με τέρματα 3-0 υπέρ του Απόλλων, κατόπιν απόφασης της Δικαστικής Επιτροπής της ΚΟΠ.
Πηγή: Πρωτάθλημα Α΄ Κατηγορίας 15/16
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του Α΄ ομίλου ήταν:
Πηγή: Πρωτάθλημα Α΄ Κατηγορίας 15/16 - Α΄ όμιλος
1 Επειδή το Κύπελλο Κύπρου 2015-16 κατέκτησε ο Απόλλωνας εξασφαλίζοντας συμμετοχή στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2016–17 μέσω κυπέλλου, στο ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2016–17 συμμετείχε και η τέταρτη ομάδα της βαθμολογίας, Ομόνοια.
Αποτελέσματα
Πηγή: Πρωτάθλημα Α΄ Κατηγορίας 15/16 - Α΄ όμιλος
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του Β΄ ομίλου ήταν:
Πηγή: Πρωτάθλημα Α΄ Κατηγορίας 15/16 - Β΄ όμιλος
Σημειώσεις: 1 Από την ΑΕΛ αφαιρέθηκαν 2 βαθμοί για οικονομικούς λόγους.
Ισοβαθμίες: δ Δόξα-Άρης 2-1, 1-1, Άρης-Δόξα 1-1, 4-3 (Η Δόξα υπέχει λόγω περισσότερων εκτός έδρας γκολ).
Αποτελέσματα
Πηγή: Πρωτάθλημα Α΄ Κατηγορίας 15/16 - Β΄ όμιλος
Δείτε ακόμη
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2015–2016
Οικογένεια Αριανίτη
Ονόματα
Εάν τα τοπωνύμια στην Αλβανία που είναι παρόμοια με το arya, σχετίζονται με την οικογένεια Αριανίτη και δεν προέρχονται από την κυριαρχία της οικογένειας σε αυτές τις περιοχές, η παρουσία τους ως φυλή θα μπορούσε να ανιχνευθεί στα τέλη του 9ου αι.. στο θέμα του Δυρραχίου. Ωστόσο, τα μέλη της μέχρι τα τέλη του 13ου αι. αμφισβητούνται, καθώς το επώνυμο φαίνεται να υιοθετήθηκε από άτομα, που δεν έχουν συγγενική σχέση μεταξύ τους, όταν ανήλθαν σε θέσεις εξουσίας. Μία θεωρία συνδέει το επώνυμο με την ιλλυρική φυλή των Arinistae/Armistae, που έζησαν γύρω από το Δυρράχιον στην ελληνιστική και ρωμαϊκή εποχή.
Ένα δευτερεύον επώνυμο που χρησιμοποιούσε η οικογένεια Αριανίτη από τον 14ο αι., ήταν το επώνυμο Κομνηνοί, που προέρχεται από τον Βυζαντινό Αυτοκρατορικό οίκο των Κομνηνών. Ο πρώτος της οικογένειας που το έφερε, ήταν πιθανώς νυμφευμένος με μία γυναίκα, απόγονο τού Γκoλέμ της Κρούγια και θα μπορούσε να συγγενεύει με έναν Comneni Budaresci princeps, ο οποίος έζησε γύρω στο 1300 στην κεντρική Αλβανία, αν και οποιαδήποτε σχέση με οποιοδήποτε μέλος δεν μπορεί να θεωρηθεί, ότι όλοι οι Αριανίτες χρησιμοποιούσαν το Κομνηνός ως δεύτερο επώνυμο από τα μέσα έως τα τέλη του 14ου αι., ως μέσο για να ενισχύσουν την ευγενή τους θέση και τις εδαφικές διεκδικήσεις τους.
Το επώνυμο Σπάτα (Shpata) εμφανίζεται στις λατινικές πηγές του τέλους του 14ου και των αρχών του 15ου αιώ. σε σχέση με έναν Κομίν Σπάτα, ο οποίος θα μπορούσε ενδεχομένως να είναι ο Κόμνεν Αριανίτι, πατέρας του Γκιέργκι/Γεωργίου Αριανίτι, ο οποίος αναφέρεται επίσης στα σύγχρονα έγγραφα ως Aρανίτ Σπάτα. Δεν είναι ξεκάθαρο, αν οι Αριανίτες το υιοθέτησαν μέσω επιγαμιών με την οικογένεια Σπάτα της κεντρικής Αλβανίας ή ως τοπωνυμικό, που προέρχεται από την περιοχή Σπατ (Shpat), την οποία κατείχαν τον Μεσαίωνα. Εάν η θεωρία των επιγαμιών είναι σωστή, η υιοθέτηση του επωνύμου πρέπει να έγινε τον 14ο αι.
Το Γκολέμι χρησιμοποιήθηκε ως επώνυμο από ορισμένα μέλη της οικογένειας Αριανίτι. Εμφανίζεται για πρώτη φορά σε ένα έγγραφο του 1452 της καγκελαρίας του Αλφόνσου Ε' της Αραγονίας, όπου ο Γκιέργκι Αριανίτι αναφέρεται ως Aranit Colem de Albania, ενώ ο Mαρίν Μπαρλέτι τον αναφέρει ως Arianites Thopia Golemus. Η ίδια η λέξη μπορεί να προέρχεται από το σλαβικό γκόλεμ (golem, μεγάλο) ή ως παραμόρφωση του ονόματος Γκουλιέλμ (Gulielm, η αλβανική εκδοχή του Γουλιέλμου). Οι προσπάθειες να συσχετιστεί με τον Γκολέμ της Κρούγια ή με προσωπικότητες με το όνομα Γκουλιέλμ Αριανίτι έμειναν άκαρπες, καθώς δεν υπάρχουν αρχειακά στοιχεία.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Οι επικράτειες των Αριανίτι μεταξύ 1385-1392 δεξιά|μικρογραφία|301x301εσ| Ο [[Επιτάφιος Γλαβένιτσα|επιτάφιος της γκλαβενίτσα παραγγέλθηκε από τον γκιέργκι/Γεώργιο Αριανίτι το 1373.]] Ο Δαυίδ Αριανίτης θεωρείται γενικά ως το πρώτο μέλος της οικογένειας των Αριανιτών, που μαρτυρείται σε ιστορικά έγγραφα, αν και η σύνδεση με την οικογένεια Αριανίτι στα τέλη του 13ου αι. δεν μπορεί να επαληθευτεί λόγω έλλειψης πηγών. Όπως μαρτυρείται στα έργα τού Γεωργίου Κεδρηνού, την περίοδο 1001–1018 υπηρέτησε τον Βασίλειο Β΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων ως στρατηγός της Θεσσαλονίκης και αργότερα στρατηγός των Σκοπίων. Ο Δαυίδ Αριανίτης πολέμησε κατά των Βουλγάρων στη Στρούμιτσα, στα Σκόπια και στην περιοχή τού Σκραπάρ. Ο Κωνσταντίνος Αριανίτης, γιος ή στενός συγγενής, αναφέρεται επίσης στα έτη 1049-1050 ως στρατιωτικός της Ρωμανίας κατά των Πετσενέγων. Άλλα μέλη του 11ου και 12ου αι. μπορεί να περιλαμβάνουν έναν Johannes Carianica, που αναφέρεται από τον Γουλιέλμο της Τύρου.
Το πρώτο αδιαμφισβήτητο μέλος της οικογένειας είναι ο σεβαστός Αλέξιος Αριανίτι, που αναφέρεται το 1274 σε συμφωνία μεταξύ του Καρόλου Α΄ της Σικελίας και ορισμένων Αλβανών ευγενών, οι οποίοι ορκίστηκαν πίστη στο βασίλειο της Αλβανίας. Το επώνυμο Aριανίτι αναφέρεται επίσης σε άλλα έγγραφα του 14ου αι.: το 1304 δύο έγγραφα, το ένα από τον Φίλιππο Α΄ πρίγκιπα του Τάραντα, και το άλλο από τον Κάρολο Β΄ της Νάπολης, μεταξύ πολλών ονομάτων αλβανικών οικογενειών ευγενών, στις οποίες αναγνωρίζονται προηγούμενα προνόμια που είχαν, περιλαμβάνουν το όνομα της οικογένειας Αριανίτι. Σε μία επιστολή τού 1319 που ο πάπας Ιωάννης ΚΒ΄ έστειλε σε μερικούς Αλβανούς ευγενείς, περιλαμβάνεται το όνομα τού πρωτολεγάτορος Γκούλιελμ Αριανίτι (protolegaturo Guillermo Aranite). Στον επιτάφιο της Γλαβενίτσα, κεντημένος το 1373, τεκμηριώνεται το όνομα του κεντητή Γεωργίου Αριανίτι.
Όχι απαραίτητα όλοι οι Αριανίτι που αναφέρονται σε διάφορες πηγές του 11-14ου αι. ανήκουν στο ίδιο γενεαλογικό δέντρο, ωστόσο από αυτούς μπορούμε να υποθέσουμε με ασφάλεια, ότι η οικογένεια Αριανίτι ήταν μία σημαντική ευγενής οικογένεια της Μεσαιωνικής Κεντρικής Αλβανίας. Η σημασία μίας τέτοιας οικογένειας προέκυψε από την κατοχή και τον έλεγχο σημαντικών τμημάτων της Βασιλικής Οδού (Via Egnatia), που εξυπηρετούσε πολλαπλές αποστολές εμπορίας σιτηρών, αλατιού και άλλων προϊόντων. Η οικογένεια Aριανίτι πρέπει να είχε τη συνεργασία του Πάβλε Κούρτικ, του οποίου η επικράτεια βρισκόταν στην επαρχία της μέσης πορείας Σκούμπιν, και με τον Aντρέα Γκρόπα, ζουπάν της πόλης της Οχρίδας. Η δεσπόζουσα θέση τού φρουρίου της Αχρίδας, σε όλη την περιοχή μίας πολύ πλούσιας λίμνης με ψάρια υψηλής ποιότητας, είχε καταστήσει την κατοχή του το επίκεντρο των πολιτικών και στρατιωτικών ενεργειών των κυριάρχων των γύρω περιοχών.
Η πολιτική δραστηριότητα του Aριανίτι αντικατοπτρίζεται καλύτερα στα έγγραφα του 15ου αι., όταν μετά τις οθωμανικές κατακτήσεις έχασαν τις πλούσιες ανατολικές περιοχές των κτήσεών τους και άρχισαν να ακολουθούν πιο ενεργή και επιθετική εξωτερική πολιτική, ειδικά από το 1430, όταν ο Γεώργιος Αριανίτι είχε μία σειρά από νίκες επί των στρατών των Οθωμανών.
Τα μέλη της οικογένειας Αριανίτι αναφέρονται πολλές φορές με το επίθετό τους μαζί με άλλα επώνυμα, όπως Κομνένι, Κομνενόβιτς, Γκολέμι, Τόπια, Σπάτα και Τσερμενίκα, καθώς και τίτλουε ευγενείας. Οι κληρονομικοί τίτλοι και τα άλλα ονόματα μαρτυρούν, ότι οι Αριανίτι είχαν συνάψει οικογενειακούς δεσμούς με άλλες ευγενείς οικογένειες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, όπως υποδηλώνει το επίθετο Κομνένι/Κομνηνός. Η οικογένεια Αριανίτι είχε επίσης το οικόσημό της και άλλα εραλδικά σημάδια. Το έμβλημα του δικέφαλου αετού ήταν στα εραλδικά τους σύμβολα. Ένα έγγραφο δείχνει ότι ο Γεώργιος Αριανίτι είχε παραγγείλει να σχεδιαστεί η σημαία του στη Ραγκούσα.
Το γενεαλογικό δέντρο Αριανίτι δεν μπορεί να κατασκευαστεί ακριβώς, στις αρχαιότερες περιόδους, όταν πρωτοαναφέρονται. Σύμφωνα με τον Mάριν Μπερλέτι και τον Γκιόν Οικογένεια Μουζάκα, ο πατέρας του Γεωργίου Αριανίτι ήταν ο Kόμνεν Αριανίτι. Ο Κόμνεν Αριανίτι είχε νυμφευτεί την κόρη του Νικόλα Ζαχαρία Σακάτη, ηγεμόνα της Μπούντβα. Ο Κόμνεν Αριανίτι είχε τρεις γιους (Γεώργιο, Muzaka και Vladan) και μία κόρη, που παντρεύτηκε τον Παλ Ντουκαγκίνι.
Ο Mουζάκα Αριανίτι είχε έναν γιο, τον Moϊσί Αριανίτι, έναν πολεμιστή που πολέμησε την Οθωμανική Αυτοκρατορία μαζί με τον Σκεντέρμπεη. Η Μοϊσί Αριανίτι είναι κατά κύριο λόγο γνωστός ως Μοϊσί Γκολέμι. Η Μοϊσί Γκολέμι είχε νυμφευτεί τη Ζανφίνα Οικογένεια Μουζάκα, πρώτη σύζυγο του Οικογένεια Μουζάκα Τόπια. Ο Οικογένεια Μουζάκα Τόπια, μετά τον γάμο του με τη Ζανφίνα Οικογένεια Μουζάκα, νυμφεύτηκε την αδελφή του Σκεντέρμπεη και μεγαλύτερη κόρη του Ιωάννη Καστριώτι, Μαρία Καστριώτι.
Ο μικρότερος αδερφός του Γεωργίου Αριανίτι, Βλάνταν, νυμφεύτηκε την κόρη του Ιωάννη Καστριώτι, Aγγελίνα, πολύ πριν εμφανιστεί ο Σκεντέρμπεης στην κορυφή του αλβανικού πολέμου κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο γιος τους, Mουζάκα (περιγραφόμενος ως Mουζάκα της Αγγελίνας, για να τον ξεχωρίσουμε από τον ομώνυμο θείο του) συμμετείχε στη δημιουργία της Ένωσης Λέζε (Lezhë) το 1444. Μετά την αποχώρηση της οικογένειας Αριανίτι μαζί με την οικογένεια Ντουκαγκίνι το 1450, τα μέλη της οικογένειας Ντουκαγκίνι συνήψαν ειρήνη με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και ξεκίνησαν τις ενέργειές τους κατά του Σκεντέρμπεη. Φαινόταν, ότι ο Σκεντέρμπεης είχε κάποια επιτυχία, για να κρατήσει την οικογένεια Αριανίτι κοντά του, νυμφευόμενος τη Δονίκη (Ανδρονίκη ) Αριανίτι, κόρη του Γεωργίου Αριανίτι, τον Απρίλιο του 1451
Οι πολιτικές και στρατιωτικές δραστηριότητες τού μεγάλου γιου τού Κόμνεν Αριανίτι, Γεωργίου, έδωσαν στο αλβανικό ευγενές οικογενειακό όνομα Aριανίτι ένα ιδιαίτερο βάρος στην πολιτική ζωή της Αλβανίας.
Οι κτήσεις της οικογένειας Αριανίτι άλλαξαν με την πάροδο του χρόνου με επεκτάσεις και συρρικνώσεις, αλλά γενικά οι Αριανίτι απολάμβαναν ιδιαίτερη θέση στην οικονομική και πολιτική ζωή της Αλβανίας και στις σχέσεις με διάφορες περιοχές της χώρας και τις πολιτικές τους δυνάμεις. Απόδειξη είναι οι διάφοροι γάμοι των απογόνων των Αριανίτι με τις οικογένειες Καστριώτι και Οικογένεια Μουζάκα, καθώς και με τους Ντουκαγκίνι, επίσης με τον Στέφαν Μπράνκοβιτς, δεσπότη της Σερβίας, ο οποίος παντρεύτηκε την κόρη του Γεωργίου Αριανίτι, Aγγελίνα Αριανίτι Κομνένι, μετέπειτα Αγία Aγγελίνα της Σερβίας.
Η ανατολική επέκταση του κράτους του Γεωργίου Αριανίτι περιλάμβανε το Μοναστήριο (Bitola) και τη Φλώρινα και τις περισσότερες περιοχές γύρω από τη λίμνη της Οχρίδας, από τις οποίες προέκυπτε μεγάλο εισόδημα από την αλιεία και την εξαγωγή ψαριών. Οι Aριανίτι κατείχαν επίσης το κάστρο Σοποτνίτσα (Σβέτιγκραντ), που αργότερα ονομάστηκε από τους ΟθωμανούςιΣιδηρούν Φρούριο (Demir Hisar).
Μετά την αρχική αντίσταση στους Οθωμανούς, γίνονται μία οικογένεια ευγενών, όπως π.χ Zενεμπίσι και Mουζάκα, οι οποίοι εξισλαμίστηκαν και διορίστηκαν σε θέσεις εντός της οθωμανικής στρατιωτικής και φεουδαρχικής ιεραρχίας.
Γυναικείο πρωτοκυκλαδικό άγαλμα (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρ.Π3978)
Το Έκθεμα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου με αριθμό Π3978 είναι πρώιμο καλλιτέχνημα των Κυκλάδων που βρέθηκε στην Αμοργό.
Πολυχρόνης Τζωρτζάκης
Ο Πολυχρόνης Τζωρτζάκης (Χανιά, 3 Ιανουαρίου 1989) είναι Έλληνας ποδηλάτης δρόμου και στίβου, ο οποίος αγωνίζεται στην Kuwait Pro Cycling Team. Εκπροσωπώντας την Ελλάδα, αγωνίστηκε στο ομαδικό αγώνισμα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ποδηλασίας Στίβου UCI το 2010 και το 2011, καθώς και στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 του Τόκιο, όπου τερμάτισε στην 63η θέση με χρόνο 6:21.46.
Γυναικείο πρωτοκυκλαδικό άγαλμα (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρ.Π3978)
Περιγραφή
Το μαρμάρινο άγαλμα παριστάνει γυναικεία μορφή σε χαρακτηριστική στάση με τα χέρια διπλωμένα κάτω από το στήθος. Η κοιλιά είναι ελαφρά φουσκωμένη, ενώ οι γλουτοί προεξέχουν αμυδρά. Είναι σε καλή κατάσταση, φέρει μερικές φθορές και είναι σπασμένο και ανασυγκολλημένο, ενώ μικρό τμήμα του δεξιού ποδιού επάνω από τον αστράγαλο έχει χαθεί.
Πολυχρόνης Τζωρτζάκης
Στον Ποδηλατικό Γύρο της Σαουδικής Αραβίας 2022, ο Τζωρτζάκης αγωνιζόταν με την ομάδα του Κουβέιτ και κατέλαβε, στο πρώτο ετάπ, τη δεύτερη θέση. Στο 2ο ετάπ, ο Τζωρτζάκης εκπροσωπεί την Ελλάδα.
Γυναικείο πρωτοκυκλαδικό άγαλμα (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρ.Π3978)
Ερμηνεία και ιστορική τοποθέτηση
Πρόκειται για χαρακτηριστικό δείγμα πρωτοκυκλαδικής γλυπτικής, σε παραλλαγή Σπεδού, που παριστάνει γυναίκα σε κατάσταση εγκυμοσύνης. Κατασκευάστηκε το 2800 - 2300 π.Χ. Είναι το έως τώρα μεγαλύτερο σε μέγεθος έργο πρωτοκυκλαδικής γλυπτικής που έχει βρεθεί.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα Κατηγορία:Αρχαία κυκλαδική τέχνη Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αμοργό
Πολυχρόνης Τζωρτζάκης
Εκπροσώπησε την ελληνική ποδηλασία δρόμου στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Τόκιο. Τελευταίες του σημαντικές διακρίσεις η πρώτη θέση στο 4ο ετάπ στο γύρο της Γουαδελούπης (25 Οκτωβρίου 2021) όπως και στο 6ο ετάπ (28 Οκτωβρίου 2021).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ποδηλασίας Κατηγορία:Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 2013 Κατηγορία:Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018 Κατηγορία:Αθλητές της ποδηλασίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Μέθοδος Σροτ
Η μέθοδος Σροθ είναι φυσικοθεραπευτική μέθοδος αντιμετώπισης της σκολίωσης και της κύφωσης. Η τεχνική είναι επίσημα αναγνωρισμένη από διεθνείς επιστημονικές κοινότητες όπως η Εταιρεία Έρευνας της Σκολίωσης και την Εταιρεία Ορθοπαιδικής και Αποκαταστασιακής Θεραπείας της Σκολίωσης. Συγκαταλέγεται στις Ειδικές Φυσικοθεραπευτικές Ασκήσεις για τη Σκολίωση όρος που χρησιμοποιείται πλέον διεθνώς για τη διάκριση της Ειδικής από τη Μη Ειδική Άσκηση για τη Σκολίωση.
Χαρακτηριστικά στοιχεία της μεθόδου είναι:
Οι ενδείξεις εφαρμογής της μεθόδου είναι :
Η μέθοδος ανακαλύφθηκε από τη Γερμανίδα Καταρίνα Σροθ το 1921, η οποία έπασχε η ίδια από σκολίωση και αρχικά ξεκίνησε τη θεραπεία με κηδεμόνα, όμως στη συνέχεια ανέπτυξε την τεχνική πάνω στον εαυτό της. Πηγή έμπνευσης της αποτέλεσε το φούσκωμα ενός μπαλονιού και με παρόμοιο τρόπο προσπάθησε να βελτιώσει την παραμόρφωση του σώματος της, «φουσκώνοντας» το πιεσμένο από τη σκολίωση κοίλο τμήμα της σπονδυλικής της στήλης μπροστά από έναν καθρέπτη. Σιγά-σιγά διαπίστωσε πως αυτό σε συνδυασμό με κάποιες διορθωτικές κινήσεις στο σώμα της βελτίωνε σημαντικά τη σκολιωτική στάση της.
Από τη δεκαετία του ’60 και έπειτα η μέθοδος Σροθ είναι ενταγμένη στο εθνικό σύστημα υγείας της Γερμανίας και υπάρχει πλήρης ασφαλιστική κάλυψη για τους ασθενείς. Η Κρίστα Λέχνερτ Σροθ κατά τη δεκαετία του 1970 ενσωμάτωσε στο πρόγραμμα της μεθόδους και ασκήσεις για τις οσφυϊκές σκολιώσεις, οπότε η μέθοδος Σροθ αναπτύχθηκε άρχισε να εφαρμόζεται για όλους τους τύπους σκολίωσης. Το ινστιτούτο στη δεκαετία του ’80 μετονομάστηκε σε Κλινική Καταρίνα Σροθ. Στην εξέλιξη της αρχικής μεθόδου Σροθ συνέβαλαν σημαντικά ο εγγονός της Καταρίνα Σροθ, ο Δρ Χανς Ρούντολφ Βάις, ο οποίος διετέλεσε για περίπου 20 χρόνια διευθυντής της κλινικής στο Μπαντ Σομπερνχάιμ και ο Ισπανός γιατρός Δρ. Μανουέλ Ρίγο που εκπαιδεύτηκε στη Γερμανία και συνέχισε το έργο του στη Βαρκελώνη, ενώ έγινε ο πρώτος που δίδαξε τη μέθοδο εκτός Γερμανίας.
Σήμερα, στην Asklepios Klinik στο Μπαντ Σομπερνχάιμ, όπως ονομάστηκε μετά την εξαγορά της το 2007, φιλοξενούνται ταυτόχρονα μέχρι 180 ασθενείς όλων των ηλικιών, οι οποίοι δέχονται θεραπεία για 4 εβδομάδες. Οι ασθενείς χωρίζονται σε γκρουπ ανάλογα με την ηλικία και τον τύπο της σκολίωσης τους και εκτελούν ένα ειδικό πρόγραμμα ασκήσεων της μεθόδου Schroth για 3 ώρες καθημερινά. Στο κέντρο υπάρχουν εσωτερικές πισίνες και εξωτερικοί χώροι άθλησης, οπότε οι ασθενείς πραγματοποιούν και άλλες δραστηριότητες παράλληλα. Κατά τη διαμονή στους ασθενείς παρέχεται ψυχολογική υποστήριξη και συνεδρίες μασάζ. Αξιοσημείωτο είναι πως στην κλινική υπάρχουν διορισμένοι καθηγητές και τα παιδιά παρακολουθούν υποχρεωτικά μαθήματα 10 ώρες την εβδομάδα, ώστε να μην μένουν πίσω από το σχολικό επίπεδο κατά τη διάρκεια της δικαιολογημένης απουσίας τους, ενώ γίνονται και μαθήματα επαγγελματικού προσανατολισμού.
Σήμερα υπάρχουν σημαντικές επιστημονικές αποδείξεις που τεκμηριώνουν την αποτελεσματικότητα της μεθόδου Σροθ στην αντιμετώπιση της σκολίωσης.
Υπάρχει επίσης καθολική αναγνώριση από το σύνολο των διεθνών επιστημονικών κοινοτήτων, όπως η Εταιρεία Έρευνας της Σκολίωσης, η Παιδιατρική Ορθοπαιδική Εταιρεία της Βόρειας Αμερικής, η Αμερικανική Ακαδημία Ορθοπαιδικών Χειρουργών και η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής, οι οποίες σε δηλώσεις που έχουν ανακοινώσει αναγνωρίζουν την αποτελεσματικότητα της μεθόδου Σροθ. Η εκπαίδευση της μεθόδου γίνεται στο Μπαντ Σομπερνχάιμ, στη Γερμανία και τη Βαρκελώνη.
Νησί του Βερατίου
Το νησί του Βερατίου (Ishulli Beratit στα Αλβανικά) είναι ένα νησί στα νότιο-κεντρικά της Αλβανίας, στον ποταμό Οσούμ, στην πόλη του Βερατίου.
Γεωγραφία
Το νησί του Βερατίου βρίσκεται στον ποταμό Οσούμ, στον δήμο Βερατίου της επαρχίας Μπεράτ και έχει έκταση 3 εκταρίων ή 0,03 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το νησί βρίσκεται στο κέντρο της πόλης του Βερατίου.
Κατηγορία:Νησιά της Αλβανίας
Οροσειρά του Μεζέν
Η οροσειρά του Μεζέν (γαλλικά: Massif du Mézenc) είναι μια ορεινή περιοχή της Γαλλίας, που βρίσκεται στα ανατολικά του Κεντρικού Ορεινού Όγκου (Μασίφ Σαντράλ), στα όρια των νομών Αρντές και Ωτ-Λουάρ. Το υψηλότερο σημείο είναι το το όρος Μεζέν, του οποίου οι δύο κορυφές, η Νότια και η Βόρεια, είναι αντίστοιχα τα υψηλότερα σημεία του νομού Αρντές στα 1.753 μέτρα και του νομού Ωτ-Λουάρ στα 1.744 μέτρα.
Τοπωνυμία
Στην περιοχή της οροσειράς του Μεζέν, πριν τη ρωμαϊκή κατάκτηση, ζούσαν δύο κελτικοί λαοί, οι Βελλάβιοι και οι Έλουοι, και η οροσειρά αποτελούσε το φυσικό σύνορο των επικρατειών τους. Αυτή η κατάσταση είναι αναμφισβήτητα η βάση της προέλευσης του ονόματος της οροσειράς, το οποίο είναι παράγωγο της προ-λατινικής λέξης mege, που δήλωνε το σύνορο.
Γεωγραφικά στοιχεία
Το γεγονός ότι είναι χωρισμένη ανάμεσα σε δύο νομούς, δύο πρώην διοικητικές περιοχές, δύο παλαιές επαρχίες, δύο διαφορετικές παραδόσεις (Καθολική και Προτεσταντική), απέχοντας πολύ από τους κύριους άξονες επικοινωνίας και μη έχοντας σημαντικό αστικό κέντρο, συνέβαλε στο ότι η περιοχή αυτή είναι λίγο γνωστή και δεν έχει ισχυρή ταυτότητα. Είναι, ωστόσο, μια σαφώς διαφοροποιημένη γεωγραφική μονάδα.
Κορυφές
Η οροσειρά έχει πολλές κορυφές, οι υψηλότερες από τις οποίες είναι οι δύο κορυφές του όρους Μεζέν: η υψηλότερη Νότια, που βρίσκεται στο νομό Αρντές, με υψόμετρο 1754 μέτρα και η Βόρεια που κορυφώνεται στα 1749 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και βρίσκεται στο νομό Ωτ-Λουάρ.
Αλλά η πιο γνωστή κορυφή είναι το όρος Ζερμπιέ ντε Ζον (1.551 μ.), όπου βρίσκονται οι πηγές του ποταμού Λίγηρα. κέντρο|μικρογραφία|620x620εσ|Άποψη της οροσειράς Μεζέν από τα [[Οροσειρά του Ντεβές|όρη Ντεβές. Στο κέντρο, το όρος Μεζέν.]]
Γεωλογία
Κατά την τριτογενή περίοδο (Μειόκαινο), ο κατακερματισμός της αλπικής ανύψωσης έσπασε την ερκύνια βάση της περιοχής του Μασίφ Σαντράλ. Κατά μήκος των ρηγμάτων, εμφανίστηκαν τα ηφαίστεια σε διάφορα στάδια μέχρι την τεταρτογενή περίοδο. Αυτή είναι η περίπτωση των ηφαιστείων στον ορεινό όγκο του Μεζέν. Οι ηφαιστειακές κορυφές του Σαρά, του Τουρόν, το όρος Ζερμπιέ ντε Ζον και το όρος του Αλάμπρ είναι ηφαίστεια τύπου Πελέ. Έχουν ένα χαρακτηριστικό σχήμα θόλου και οι βράχοι που τα συνθέτουν αποτελούνται κυρίως από φωνολίτη. Το όρος Μεζέν έχει δύο κορυφές και δημιουργήθηκε από διάφορες εκρήξεις του μάγματος. Στα νότια, ορεινή περιοχή των Μπουτιέρ είναι ένας σβησμένος κρατήρας που δημιουργήθηκε μετά από μια ηφαιστειακή έκρηξη.
Πληθυσμός
Η οροσειρά του Μεζέν είναι αραιοκατοικημένη, με μόνο 4.200 κατοίκους να διαμένουν μόνιμα όλο το χρόνο, δηλαδή αντιστοιχούν 9 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Ο πληθυσμός της περιοχής μειώθηκε απότομα σε ολόκληρο τον 20ό αιώνα, έχοντας μειωθεί κατά ένα τρίτο μεταξύ 1975 και 1990. Σήμερα υπάρχουν τάσεις σταθεροποίησης.
Κτηνοτροφία
Η κτηνοτροφία είναι μια πολύ σημαντική δραστηριότητα στην περιοχή, καθώς αφορά τον ένα στους δύο εργαζόμενους. Υπάρχουν 22.000 εκτάρια αγροτικής γης, το 95% των οποίων καλύπτεται από μόνιμους βοσκότοπους και λιβάδια. Η κτηνοτροφία επικεντρώνεται κυρίως στα βοοειδή, σε αγελάδες γαλακτοπαραγωγής και σε πρόβατα. Το βοδινό κρέας της περιοχής έχει Ελεγχόμενη ονομασία προέλευσης.
Τουρισμός
μικρογραφία|Η οροσειρά Μεζέν χιονισμένη Μετά τη γεωργία, η δεύτερη σημαντική οικονομική δραστηριότητα στην οροσειρά του Μεζέν είναι ο τουρισμός.
Η περιοχή προσελκύει πολλούς επισκέπτες τόσο το χειμώνα, καθώς είναι περιοχή με πολλά χιλιόμετρα με πίστες σκι και ένα μικρό χιονοδρομικό κέντρο εγκατεστημένο στην μικρή κοινότητα Λεζ Εστάμπλ, όσο και στις άλλες εποχές.
Το όρος Ζερμπιέ ντε Ζον είναι ιδιαίτερα δημοφιλές και δέχεται περίπου 300.000 επισκέπτες κάθε χρόνο.
Η περιοχή καλύπτεται από τα μονοπάτια πεζοπορίας μεγάλων αποστάσεων GR 7, GR 73 και GR 40 και μονοπάτια πεζοπορίας μικρών αποστάσεων PR58 και PR205.
Το μοναστήρι του Μπονφουά περιελάμβανε στο παρελθόν πολύ μεγάλα κτίρια. Καταστράφηκε το 1653 από πυρκαγιά. Παραμένει σήμερα το σπίτι του ηγούμενου και το καμπαναριό.
Προστασία του περιβάλλοντος
Η περιοχή της οροσειράς του Μεζέν ταξινομήθηκε σύμφωνα με το νόμο της 12ης Μαΐου 1930, λόγω του μεγάλου ενδιαφέροντος για το τοπίο της. Η εμφάνιση των χώρων μπορεί να αλλάξει μόνο με την εξουσιοδότηση του Υπουργείου Περιβάλλοντος και του Νομάρχη. Καλύπτει τις κοινότητες Μπεάζ, Μπορέ, Λα Ροσέτ, Σωντερόλ, Λεζ Εσταμπλ και Σαιν-Φρον, συνολικής επιφάνειας 4.300 εκταρίων. Το τμήμα της οροσειράς που ανήκει στο νομό Αρντές περιλαμβάνεται στο Περιφερειακό φυσικό πάρκο των βουνών του Αρντές. Είναι επίσης βιολογικός βιότοπος.
Παραπομπές και σημειώσεις
Μεζεν
Καζαναίικα Αιτωλοακαρνανίας
Τα Καζαναίικα είναι ημιορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 80 μέτρα το οποίο βρίσκεται νότια της λίμνης Τριχωνίδας και δυτικά του Εύηνου ποταμού. Απέχει 38,5 χλμ. ΝΑ. από το Αγρίνιο και 34 χλμ. ΒΑ. από το Μεσολόγγι. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα στις ελληνικές απογραφές από το 1928 ως Καζανέϊκα να ανήκει στην τότε κοινότητα Μεσαρίστης. Το όνομά της διορθώθηκε σε Καζαναίικα το 1940. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τη Μεσάριστα, το Παραδείσι και τα Τσιλιγιανναίικα αποτελούν την τοπική κοινότητα Μεσαρίστης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μακρυνείας του δήμου Αγρινίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 42 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αγρινίου
Σίλβια Μαρισκάλ
Φιλμογραφία
Τηλενουβέλες
Τηλεόραση
Ταινίες
Θέατρο
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Μεξικανές ηθοποιοί θεάτρου
Ντέπη Φελουκατζή
Η Δέσποινα "Ντέπη" Φελουκατζή (Καρλόβασι, 1941 - Αθήνα 2015) ήταν Ελληνίδα ζωγράφος.
Βιογραφία
Η Ντέπη Φελουκατζή εκπαιδεύτηκε στο Σπουδαστήριο της Σχολής Βακαλό, από τους Παναγιώτη Τέτση, Ελένη Βακαλό και Ασαντούρ Μπαχαριάν κατά την περίοδο 1963 - 1965. Το 1975 της απονεμήθηκε το πρώτο βραβείο στη Συνάντηση Νέων Δημιουργών. Έργα της βρίσκονται σε σημαντικές συλλογές ιδιωτών και μουσείων εντός και εκτός Ελλάδας, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται η Εθνική Πινακοθήκη και το Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών.
Η Ντέπη Φελουκατζή έπασχε από τη νόσο του Αλτσχάιμερ. .
Αποδελτιωμένες εκθέσεις και δημοσιεύσεις
1989, Οικολογία και Τέχνη, Gallery 3
1983, Νίκος Αλεξίου, Κριτική
1977, Α Συνάντηση Νέων Δημιουργών, Γκαλερί Κρεωνίδης
1973, 12η Πανελλήνιος Καλλιτεχνική Έκθεσις, Αίθουσα Τέχνης Νέες Μορφές
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες ζωγράφοι
Βαρβάρα του Βρανδεμβούργου (1464-1515)
Η Βαρβάρα, γερμ.: Barbara von Brandenburg von Hohenzollern (30 Μαΐου 1464 - 4 Σεπτεμβρίου 1515) από τον Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του μαργράβου του Βρανδεμβούργου και με τους γάμους της έγινε πρώτα δούκισσα του Γκλόγκουφ από το 1472 έως το 1476 και μετά βασίλισσα της Βοημίας (αν και μόνο ονομαστικά) από το 1476 έως το 1490/1500.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην κατοικία των Χοεντσόλερν στο Άνσμπαχ ως η πέμπτη κόρη (2η από τον 2ο γάμο) του Aλβέρτου Γ΄ Αχιλλέα εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και της 2ης συζύγου του Άννας των Βέττιν, κόρης του Φρειδερίκου Β΄ εκλέκτορα της Σαξονίας. Τη στιγμή της γέννησής της, ο πατέρας της κυβερνούσε το Φραγκονικό μαργραβάτο του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και κληρονόμησε επίσης το γειτονικό πριγκιπάτο του Κούλμπαχ, μετά το τέλος του μεγαλύτερου αδελφού του Ιωάννη του Αλχημιστή. Το 1471 διαδέχθηκε τον μεσαίο αδελφό του Φρειδερίκο Β΄ ως εκλέκτορας του Βρανδεμβούργου.
Ο πρώτος γάμος της
Στο Βερολίνο στις 11 Οκτωβρίου 1472 η 8χρονη Βαρβάρα παντρεύτηκε τον Ερρίκο ΙΑ΄ των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα του Γκλόγκουφ, περίπου 30 έτη μεγαλύτερό της. Το συμβόλαιο του γάμου όριζε ότι, σε περίπτωση αποβίωσης του δούκα χωρίς απογόνους, το δουκάτο του Γκλόγκουφ θα μεταβιβαζόταν στη σύζυγό του και στον Οίκο των Χοεντσόλερν. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στις 22 Φεβρουαρίου 1476, ο Ερρίκος ΙΑ΄ απεβίωσε ξαφνικά, πιθανώς δηλητηριασμένος από πράκτορες του Βρανδεμβούργου. Με το τέλος του η Βαρβάρα έγινε δούκισσα του Γκλόγκουφ, δούκισσα του Κρόσεν και του Κοζούχουφ, αλλά ξεκίνησε ένας μακρύς πόλεμος διαδοχής: το δουκάτο της Σιλεσίας ήταν φέουδο της Βοημίας από το 1331, επομένως, όχι μόνο ο κοντινότερος άρρην συγγενής του Ερρίκου ΙΑ΄, δηλ. ο εξάδελφός του Ιωάννης Β΄ ο Τρελλός, πρώην δούκας του Ζαγκάνι, διεκδικούσε ολόκληρη την κληρονομία, αλλά και ο Βλαδίσλαος Β΄ της Βοημίας και ο διεκδικητής βασιλιάς Ματθίας Κορβίνος της Ουγγαρίας. Για να περιπλακεί περαιτέρω το ζήτημα, το ήμισυ του δουκάτου κατείχε η Μαργαρίτα του Σέλε, χήρα του Βλάντισλαφ του Γκλόγκουφ. Αμέσως μετά το τέλος του Ερρίκου ΙΑ΄, ο πατέρας της Βαρβάρας, ο εκλέκτορας Αλβέρτος Γ΄ Αχιλλέας, κατέλαβε το δουκάτο του Γκλόγκουφ με τα στρατεύματα του Βρανδεμβούργου υπό τη διοίκηση τού γιου του Ιωάννη-Κικέρωνα.
Βασίλισσα της Βοημίας
Στο όνομα της κόρης του, ο Αλβέρτος Γ΄ Αχιλλέας διόρισε τον Όττο φον Σενκ ως διοικητή της επαρχίας. Εννέα μήνες αργότερα η Βαρβάρα παντρεύτηκε ξανά, αυτή τη φορά με τον Βλαδίσλαο Β΄, ο οποίος ήθελε να περιλάβει το φέουδο του Γκλόγκουφ στις περιοχές του. Τον γάμο, που ο Βλαδίσλαος Β΄ εκτέλσε δια τού αντιπροσώπου του Ερρίκου Α΄ δούκα του Μύνστερμπεργκ-Ελς, έγινε στην πόλη του Βρανδεμβούργου της Φρανκφούρτης (Όντερ) στις 20 Αυγούστου 1476. Έξαλλος ο αντίπαλός του βασιλιάς, ο Ματθίας Κορβίνος, παρέσχε στον Ιωάννη Β΄ το Τρελλό έναν στρατό, για να καταλάβει τα εδάφη του Γκλόγκουφ. Ωστόσο αυτός ηττήθηκε από τα στρατεύματα του Ιωάννη-Κικέρωνα κοντά στο Κρόσεν τον Οκτώβριο του 1478.
Στο τέλος της διαμάχης για την κληρονομιά, η Βαρβάρα, η οποία βασίστηκε στην υποστήριξη του Γκλόγκουφ, μετά από τις βίαιες μάχες με τον Ιωάννη Β΄, τελικά απέκτησε το δουκάτο του Κρόσεν, με τις πόλεις Μπομπροβίτσε, Σουλέχουφ και Λούμπσκο, αφού το ενεχειρίασε στο εκλεκτοράτο του Βρανδεμβούργου έναντι της προίκα της, δηλ. του ποσού των 50.000 φλωρινιών.