cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
DisneyToon Studios
DisneyToon Studios
Τον Νοέμβριο του 2017, σε ένα σημείωμα που απευθυνόταν στο προσωπικό των DisneyToon Studios, των Walt Disney Animation Studios και της Pixar, ο Λάσιτερ ανακοίνωσε πως θα έπαιρνε εξάμηνη άδεια απουσίας μετά την αναγνώριση «λαθών» στη συμπεριφορά του απέναντι στους υπαλλήλους. Σύμφωνα με το περιοδικό The Hollywood Reporter και την εφημερίδα The Washington Post, ο Λάσιτερ είχε ιστορικό υποτιθέμενων σεξουαλικών παραπτωμάτων έναντι εργαζόμενων γυναικών. Στις 8 Ιουνίου 2018, ανακοινώθηκε πως ο Λάσιτερ θα εγκατέλειπε τη Disney Animation και την Pixar στο τέλος της χρονιάς, αλλά μέχρι τότε θα αναλάμβανε τον ρόλο του συμβούλου.
Τα DisneyToon Studios έκλεισαν στις 28 Ιουνίου 2018, οδηγώντας στην απόλυση 75 υπαλλήλων. Ως αποτέλεσμα, η τρίτη ταινία Αεροπλάνα των στούντιο η οποία βρισκόταν σε ανάπτυξη, αφαιρέθηκε από το πρόγραμμα κυκλοφορίας ταινιών της Disney, η οποία κυκλοφορία ήταν προγραμματισμένη να γίνει στις 12 Απριλίου 2019.
Φιλμογραφία
Μέχρι το 2002, οι ταινίες που έφτιαχναν τα DisneyToon Studios είχαν προϋπολογισμό και κόστος παραγωγής μικρότερο των $15 εκατομμυρίων, με έσοδα πωλήσεων και ενοικιάσεων $100 εκατομμυρίων.
Κύπελλο Κύπρου ποδοσφαίρου ανδρών 1935-36
Το Κύπελλο Κύπρου 1935-36 ήταν η 2η έκδοση του Κυπέλλου Κύπρου. Συμμετείχαν οι ομάδες της Α΄ κατηγορίας 1935-36. Νικήτρια ήταν η Ένωσις Νέων Τραστ για δεύτερη φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο κύπελλο Κύπρου 1935-36 συμμετείχαν οι 8 ομάδες του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 1935-36. Το κύπελλο διεξήχθη πριν από την έναρξη του πρωταθλήματος. Διεξήχθη σε 3 γύρους με το σύστημα νοκ-άουτ. Οι αγώνες ήταν μονοί και διεξάγονταν στην έδρα της ομάδας που είχε κληρωθεί ως γηπεδούχος. Σε περίπτωση ισοπαλίας διεξαγόταν επαναληπτικός στην έδρα της άλλης ομάδας.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η Ένωσις Νέων Τραστ και η Τουρκική Λέσχη. Ο τελικός διεξήχθη στις 3 Νοεμβρίου 1935 στο Παλιό Γ.Σ.Π. (κοινή έδρα των δύο ομάδων) στη Λευκωσία. Νικήτρια ήταν η Ένωσις Νέων Τραστ με σκορ 4-1.
Διαιτητής: Αρθούρος Σκιαδάς
Τουρκική Λέσχη: Εμβέρ Χατζήπαπα, Γιουσούφ Καπτάν, Χουσεΐν Νταμτελέν, Ορχάν Γκετσινελίμ, Μεχμέτ Κερεμέζ, Χουσεΐν Καμτσί, Σαλήχ Χασιρσί, Μορεκέτ, Ταλάτ, Ντερβίς Λατίφ, Φαΐκ Μουφτιζατέ
Σκόρερ: 19΄ 0-1 Ντερβίς Λατίφ, 25΄ 1-1 Αράμ Τσατιρτσιάν, 74΄ 2-1 Λουτέρ Σαλακιάν, 80΄ 3-1 Αράμ Τσατιρτσιάν, 84΄ 4-1 Τάκης Τσίγκης
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κύπελλο Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών) Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1935-1936
Νεόφυτος Α΄
Ο Νεόφυτος Α΄ διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως μεταξύ των ετών 1153 και 1154.
Εξελέγη Πατριάρχης ενώ ήταν μοναχός στη Μονή της Θεοτόκου της Ευεργέτιδος. Παρέμεινε Πατριάρχης για δώδεκα περίπου μήνες, και κατόπιν παραιτήθηκε, προκειμένου να ασκητέψει. Κατά τη διάρκεια της Πατριαρχείας του δεν συνέβησαν σπουδαία εκκλησιαστικά γεγονότα.
Πηγές
Νεοφυτος Α Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 12ου αιώνα
Κάστρο του Αμπουάζ
Το κάστρο του Αμπουάζ (Château d'Amboise) είναι ένα από τα κάστρα του Λίγηρα και βρίσκεται στο νομό Αντρ-ε-Λουάρ της κοιλάδας του Λίγηρα, στην πόλη Αμπουάζ στη Γαλλία, ανατολικά του Τουρ.
Το κάστρο ανήκε για περισσότερο από τέσσερις αιώνες στην ισχυρή οικογένεια Αμπουάζ, έως το 1434, οπότε και περιήλθε στην ιδιοκτησία του γαλλικού Στέμματος. Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Αναγέννησης το ισχυρό μεσαιωνικό φρούριο μεταμορφώθηκε σε πολυτελή βασιλική κατοικία, που κατοικήθηκε από αρκετούς βασιλείς της Γαλλίας και την αυλή τους. Πολλοί επιφανείς λογοτέχνες και καλλιτέχνες φιλοξενήθηκαν και εργάστηκαν στο κάστρο, όπως ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, τα οστά του οποίου βρίσκονται στο παρεκκλήσιο του κάστρου.
Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης υπέστη καταστροφές, ωστόσο παραμένει το βασιλικό παλάτι, στο παρεκκλήσιο του οποίου βρίσκονται τα οστά του Λεονάρντο ντα Βίντσι. Οι βεράντες και οι πύργοι δίνουν στο μνημείο μοναδική εμφάνιση.
Το κάστρο του Αμπουάζ έχει κατηγοριοποιηθεί ως ιστορικό μνημείο από το 1840.
Προέλευση
αριστερά|μικρογραφία|Το κάστρο πριν το 1579, γκραβούρα του [[Ζακ Α΄ Αντρουέ ντυ Σερσώ ]] Το κάστρο του Αμπουάζ χτίστηκε σε μία όχθη επάνω στον ποταμό Λίγηρα. Κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής κυριαρχίας σε αυτό το σημείο -και λόγω της στρατηγικής του θέσης- υπήρχε ένας οχυρωμένος οικισμός. Στα τέλη του 9ου αιώνα ο Ινζελζέ έγινε υποκόμης της Ορλεάνης και μέσω της μητέρας του συνδέθηκε με τον Ούγο τον Αββά, δάσκαλο των Γάλλων βασιλέων. Ο Ινζελζέ, που αργότερα έγινε κόμης του Ανζού, παντρεύτηκε την Αδελαΐδα, μέλος μιας εξέχουσας οικογένειας (ένας επίσκοπος και ένας αρχιεπίσκοπος ήταν θείοι της) που κατείχε τον πύργο, ο οποίος πέρασε στους κληρονόμους τους, τον γιο τους Φούλκωνα Α΄ τον Ερυθρό, που κατάφερε και επέκτεινε την επικράτειά του και το κάστρο χρησίμευε για την προστασία των ανατολικών συνόρων των εδαφών των Ανδεγαυών.
Το 987 ο Φούλκων Γ΄ ο Μελανός κληρονόμησε το Αμπουάζ και το κάστρο του. Ο Φούλκων Γ΄ έπρεπε να αντιμετωπίσει τις φιλοδοξίες τουύ Όντο Α΄ κόμη του Μπλουά, που ήθελε να επεκτείνει την επικράτειά του στο Ανζού και η περιοχή και το κάστρο έγιναν το σκηνικό σφοδρών μαχών των μεγάλων φεουδαρχών για την επικράτησή τους.
Από τις αρχές του ΙΒ΄ αιώνα, το κάστρο περιήλθε στην ιδιοκτησία του οίκου ντ' Αμπουάζ.
Βασιλική κατοικία
μικρογραφία|Εσωτερικό του πύργου. Δεν υπάρχουν σκαλοπάτια αλλά ανηφορικό πέρασμα ώστε να διευκολύνεται η ανάβαση αμαξών και εφίππων. Το 1434 ο ιδιοκτήτης του κάστρου Λουδοβίκος ντ' Αμπουάζ κατηγορήθηκε για συνωμοσία και καταδικάστηκε σε θάνατο. Ο βασιλιάς τού χάρισε τη ζωή, αλλά κατάσχεσε τον πύργο του στο Αμπουάζ. Μόλις βρέθηκε στα βασιλικά χέρια, ο πύργος έγινε η αγαπημένη διαμονή πολλών Γάλλων βασιλέων, από τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ μέχρι τον Φραγκίσκο Α΄.
Το 1492, ο Κάρολος Η΄ αποφάσισε να το ανοικοδομήσει εκτενώς, ξεκινώντας αρχικά με γοτθικό ρυθμό. Στη συνέχεια μετά το 1495, κάλεσε δύο Ιταλούς αρχιτέκτονες, τους Ντομένικο ντα Κορτόνα και Φρα Τζοκόντο, οι οποίοι δημιούργησαν στο Αμπουάζ μερικά από τα πρώτα αναγεννησιακά διακοσμητικά μοτίβα της γαλλικής αρχιτεκτονικής, δημιουργώντας μια αρμονική σύνθεση γοτθικού και αναγεννησιακού ρυθμού.
Μετά τον Ιταλικό πόλεμο του 1494-1495, ο Κάρολος Η΄ έφερε Ιταλούς αρχιτέκτονες και τεχνίτες στη Γαλλία για να εργαστούν στον πύργο και να τον μετατρέψουν στο «πρώτο παλάτι ιταλικού στυλ στη Γαλλία». Μεταξύ αυτών, που ο Κάρολος έφερε από την Ιταλία, ήταν ο Πατσέλο ντα Μερκολιάνο, ο οποίος σχεδίασε τους κήπους στο κάστρο του Αμπουάζ και επίσης στο κάστρο του Μπλουά. Το έργο του άσκησε μεγάλη επιρροή στους Γάλλους σχεδιαστές εξωτερικών χώρων και σύντομα παρόμοιοι κήποι εξαπλώθηκαν σε όλη τη Γαλλία. Ο Κάρολος Η΄ πέθανε στον πύργο του Αμπουάζ το 1498, όταν χτύπησε το κεφάλι του επάνω στο παραπέτασμα μίας πόρτας. Πριν από το τέλος του είχε διευρύνει την επάνω βεράντα, προσθέτοντας κήπο με λουλούδια περίκλειστο με πλέγματα και κιόσκια. Ο διάδοχός του Λουδοβίκος ΙΒ΄ δημιούργησε μια γκαλερί γύρω από τη βεράντα, που φαίνεται σε γκραβούρα του 1576 του Ζακ Αντρουέ ντυ Σερσώ, στο έργο του Les plus excellents bastiments de France (Τα πιο υπέροχα κτίρια της Γαλλίας). Οι πανέμορφοι πανοραμικοί κήποι με θέα τον Λίγηρα αναπλάστηκαν τον 20ό αιώνα.
Ο Φραγκίσκος Α΄ μεγάλωσε στο Αμπουάζ, το οποίο ανήκε στη μητέρα του, τη Λουίζα της Σαβοΐας. Ακόμη και όταν έγινε βασιλιάς, περνούσε πολύ χρόνο στο αγαπημένο του κάστρο, που στα χρόνια του έφτασε στο αποκορύφωμα της δόξας του. Το 1515 κάλεσε τον Λεονάρντο ντα Βίντσι, που ήρθε στο κάστρο τον Δεκέμβριο τού 1515 και έζησε και εργάστηκε στον κοντινό πύργο Κλο Λυσέ, που υπάρχει ο θρύλος, ότι συνδεόταν με το κάστρο τού Αμπουάζ με ένα υπόγειο πέρασμα. Ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι πέθανε το 1519 και ενταφιάστηκε στο παρεκκλήσιο του κάστρου.
Ο Ερρίκος Β΄ συνέχισε την επέκταση, παραγγέλοντας την κατασκευή νέων κτηρίων στην ανατολική πλευρά. Με τη σύζυγό του Αικατερίνη των Μεδίκων μεγάλωσαν τα παιδιά τους στον πύργο, μαζί με τη Μαρία Στιούαρτ, βασίλισσα της Σκωτίας και μελλοντική σύζυγο τού γιου του Φραγκίσκου Β΄. Το 1560, κατά τη διάρκεια της εφήμερης βασιλείας του Φραγκίσκου Β΄, το κάστρο έγινε το σκηνικό της συνωμοσίας του Αμπουάζ, που αποτέλεσε μία από τις αφορμές των θρησκευτικών πολέμων στη Γαλλία.
Η συνωμοσία του Αμπουάζ
μικρογραφία|Θάνατος των συνωμοτών του Αμπουάζ Το 1560, λίγο πριν την έναρξη των γαλλικών θρησκευτικών πολέμων, τη Γαλλία ουσιαστικά κυβερνούσε, στο όνομα του νεαρού Φραγκίσκου Β΄ ο Οίκος των Γκιζ. Σαν αντίδραση για την εξουσία του υπερ-Καθολικού δούκα του Γκιζ στην Αυλή, Ουγενότοι ευγενείς, ίσως με την απόμακρη προτροπή του Λουδοβίκου πρίγκιπα του Κοντέ, οργάνωσαν μια συνωμοσία για να απαγάγουν τον νεαρό βασιλιά και να συλλάβουν τον δούκα του Γκιζ και τον αδελφό του καρδινάλιο. Το σχέδιο αποκαλύφθηκε από τον Φραγκίσκο ντε Γκιζ και κατεστάλη βίαια. 1200 Ουγενότοι απαγχονίστηκαν ή σφαγιάστηκαν και έμειναν εκτεθειμένοι στα τείχη της πόλης, στο κάστρο, ακόμη και στο μπαλκόνι των δωματίων του βασιλιά. Η Αυλή σύντομα εγκατέλειψε την πόλη εξαιτίας της μυρωδιάς των πτωμάτων.
Η απογοητευτική ειρήνη της Αμπουάζ υπογράφηκε στις 12 Μαρτίου 1563, μεταξύ του Λουδοβίκου, πρίγκιπα του Κοντέ, ο οποίος είχε εμπλακεί στη συνωμοσία της απαγωγής του νεαρού βασιλιά και της Αικατερίνης των Μεδίκων. Το «διάταγμα της ειρήνης», όπως ονομάστηκε, όρισε ότι οι προτεσταντικές λειτουργίες θα πραγματοποιούνταν σε παρεκκλήσια έξω από τα τείχη των πόλεων. Καμία από τις πλευρές δεν ικανοποιήθηκε από αυτόν τον συμβιβασμό.
Παρακμή και αναπαλαίωση
Στις αρχές του 17ου αιώνα, το τεράστιο κάστρο εγκαταλείφθηκε όταν η περιουσία μεταβιβάστηκε στα χέρια του Γκαστόν ντ'Ορλεάν, αδελφού του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΓ΄. Μετά το θάνατό του, επέστρεψε στο Στέμμα και μετατράπηκε σε φυλακή υψηλών κρατούμενων κατά τη διάρκεια της Σφενδόνης και αργότερα. Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, μεγάλο τμήμα του κτιρίου καταστράφηκε.
Από το 1840, το κάστρο του Αμπουάζ έχει καταγραφεί ως ιστορικό μνημείο από το γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού. Ο Λουδοβίκος Φίλιππος άρχισε να το αποκαθιστά κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, αλλά με την παραίτησή του το 1848, το κάστρο κατασχέθηκε από την κυβέρνηση. Το 1873, οι κληρονόμοι του Λουδοβίκου Φίλιππου έλαβαν τον έλεγχο της ιδιοκτησίας και έγινε μια σημαντική προσπάθεια για επιδιόρθωση. Σήμερα το κάστρο του Αμπουάζ είναι ιδιοκτησία του ιδρύματος Σαιν-Λουί που δημιουργήθηκε από τους απογόνους του Λουδοβίκου Φίλιππου, του τελευταίου Γάλλου βασιλιά.
Εσωτερικό
Μια εξαιρετική συλλογή από έπιπλα γοτθικού και αναγεννησιακού στυλ που εκτίθενται στον πύργο, μαρτυρούν την καλλιτεχνική τελειοποίηση της πρώτης γαλλικής αναγέννησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η επίσημη σελίδα (γαλλικά)
Le Château d' Amboise et Clos Lucé youtube
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Κάστρα του Λίγηρα Κατηγορία:Κάστρα ιστορικά μνημεία (Γαλλία) Κατηγορία:Κάστρα στη Γαλλία
Κωνσταντίνος Σούδας
Ο Κωνσταντίνος ο Σούδας ήταν βυζαντινός στρατηγός, κυβερνήτης του Θέματος Σικελίας, γύρω στα 826.
Ο Κωνσταντίνος στάλθηκε στη Σικελία και την πρωτεύουσα Συρακούσες το 826 από τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Β΄. Κατά τη θητεία του ο Κωνσταντίνος αντιμετώπισε στάση από έναν πρώην τουμάρχη που τον είχε διορίσει ο ίδιος διοικητή του στρατού της Σικελίας τον Ευφήμιο.
Ο Ευφήμιος μαθαίνοντας ότι ο αυτοκράτορας έδωσε εντολή στον Κωνσταντίνο να τον συλλάβει και να τον υποβιβάσει, ξεκίνησε λαϊκή εξέγερση. Ο Ευφήμιος, τέλος, νίκησε τον Κωνσταντίνο, τον εκτέλεσε, και αυτοανακηρύχθηκε αυτοκράτορας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Σικελίας Κατηγορία:Βυζαντινοί του 9ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Λούσνια
Η Λούσνια (Lushnjë, αλβανική προφορά: [ˈluʃɲə], στην τοπική διάλεκτο: Lushnje [luʃɲe]) είναι πόλη στη δυτική-κεντρική Αλβανία. Βρίσκεται στον νομό Φιέρ. Ο συνολικός πληθυσμός είναι 83.659 (απογραφή 2011), και η συνολική έκταση 372,72 τ.χλμ..
Ιστορία
Οι πρώτες αναφορές για τη Λούσνια ανάγονται στον 15ο αιώνα, ωστόσο η ανάπτυξή της ξεκίνησε μετά το 1912 και την ανακήρυξη της αλβανικής ανεξαρτησίας. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Αντιπρόσωποι του Κογκρέσου της Λούσνια Τον Ιανουάριο του 1920, η Λούσνια υπήρξε η μεταβατική πρωτεύουσα της Αλβανίας και ο χώρος συνεδρίασης του ομώνυμου συνεδρίου, το οποίο διεξήχθη το διάστημα 28-31 Ιανουαρίου. Οι οπλαρχηγοί της Αλβανίας συγκεντρώθηκαν στην πόλη και όρισαν αρχικά προσωρινή και στη συνέχεια οριστική πρωτεύουσα της Αλβανίας την πόλη των Τιράνων.
Σε απόσταση 3 χλμ. από τη Λούσνια βρίσκεται το πεδίο Σαύρα. Σε αυτή την τοποθεσία έλαβε χώρα η πρώτη μάχη μεταξύ του Πριγκιπάτου της Ζέτας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1385 (Μάχη της Σαύρας). Σε αυτή τη μάχη σκοτώθηκε ο Μπάλσα Β΄. Μαζί με το Φιέρι, η Λούσνια ήταν η περιοχή με τα σημαντικότερα στρατόπεδα συγκέντρωσης κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος.
Οικονομία
Η πόλη Λούσνια βρίσκεται στην περιοχή Μυζέκε, η οποία είναι γνωστή ως ο κύριος προμηθευτής γεωργικών προϊόντων στην υπόλοιπη χώρα και για τις εξαγωγές προς άλλες ευρωπαϊκές χώρες ενώ φιλοξενεί ένα εθνικό Ινστιτούτο Γεωργικών Ερευνών. Κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος, η πόλη διέθετε εργοστάσια παραγωγής χαρτιού, πλαστικού αλλά και εργοστάσια επεξεργασίας τροφίμων. Ακόμη, η Λούσνια διαθέτει εκτεταμένους ελαιώνες. Σε άλλες επιχειρήσεις περιλαμβάνονται η κατασκευές τούβλων και μαρμάρου, καθώς και μικρό διυλιστήριο πετρελαίου για βενζινάδικα μέσα και έξω από την πόλη.
Δημογραφικά στοιχεία
Όπως και οι περισσότερες νότιες αλβανικές περιφέρειες, ο πληθυσμός της Λούσνια μιλά την τοσκική διάλεκτο. Ο πληθυσμός είναι ανάμεικτος ορθόδοξος και μουσουλμανικός, χαρακτηριστικός των πόλεων της νότιας Αλβανίας. Δεδομένα από την απογραφή του 1918 δείχνουν ότι ο πληθυσμός της Λούσνια διαμοιράστηκε σχεδόν ομοιόμορφα μεταξύ μουσουλμάνων και χριστιανών κατά τη στιγμή της ανεξαρτησίας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι Χριστιανοί είναι ως επί το πλείστον ορθόδοξοι, αλλά υπάρχει καθολική μειονότητα, ενώ οι μουσουλμάνοι είναι κατά κανόνα σουνίτες με μια μειονότητα μπεκτασιστών. Στη σύγχρονη εποχή, όπως και σε άλλες περιοχές της Αλβανίας, οι άνθρωποι της Λούσνια τείνουν να μην είναι πολύ θρησκευόμενοι, ανεξάρτητα από τη θρησκεία των προγόνων τους.
Αθλητισμός
Η ΚΣ Λούσνια συστάθηκε αρχικά το 1927 και ο πρώτος ποδοσφαιρικός αγώνας που πραγματοποιήθηκε στην πόλη έγινε λίγο αργότερα. Επρόκειτο για ένα φιλικό παιχνίδι εναντίον της ΚΦ Τομόρι Μπεράτ και η ομάδα αποτελούνταν από νέους άνδρες από τη Λούσνια. Ο σύλλογος ονομάστηκε Κονγκρέσι ι Λούσνιες ύστερα από πρόταση του βουλευτή και υπογράφοντος την Αλβανική Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας Φέριτ Βοκόπολα ώστε ο σύλλογος να λάβει το όνομα του Κογκρέσου της Λούσνια, όπου ο ίδιος ο Βοκόπολα ήταν εκλεγμένος γραμματέας. Η Λούσνια έχει επίσης τη δική της ομάδα πετοσφαίρισης γνωστή ως Εκίπι ι Βολεϊμπολίτ τα Λούσνιες.
Γεωγραφία
μικρογραφία|200x200εσ|Εθνικό Πάρκο Ντιβγιάκα-Καραβάστα Η Λούσνια έχει θερμό μεσογειακό κλίμα. Η πόλη βρίσκεται εν μέσω πεδιάδων, όπου η γη χρησιμοποιείται σε καλλιέργειες και εκτροφή ζώων. Η Λούσνια βρίσκεται σε απόσταση 30 χλμ. από το Εθνικό Πάρκο Ντιβγιάκα-Καραβάστα όπου βρίσκονται υγρότοποι, παραλίες και λιμνοθάλασσες. Στον οικισμό Κασάρ υπάρχει δεξαμενή η οποία μέσω υδρευτικών καναλιών αρδεύει τα χωράφια γύρω από την πόλη. Η Λούσνια έχει πλούσιο ελαιώνα και είναι μία από τις περιοχές που παράγει την πλειοψηφία του ελαιολάδου της Αλβανίας.
Εκπαίδευση
Στην πόλη υπάρχουν αρκετά εκπαιδευτικά ιδρύματα, από νηπιαγωγεία έως και Ινστιτούτο Αγροτικών Ερευνών.
Μεταφορές
Από τα περίχωρα της πόλης περνά η εθνική οδός SH4, η οποία συνδέει το Δυρράχιο με το Φιέρι. Η πόλη εξυπηρετείται από αστικές, υπεραστικές αλλά και διεθνείς λεωφορειακές γραμμές. Κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος η πόλη εξυπηρετούνταν και σιδηροδρομικώς. Ωστόσο, μετά την κατάρρευση των σιδηροδρόμων τη δεκαετία του 1990, δεν υφίσταται πλέον τέτοιου είδους διασύνδεση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αλβανίας
Αρχηγός κράτους των Κομορών
Οι Κομόρες έγιναν ανεξάρτητο κράτος από τη Γαλλία το 1975. Αρχηγός Κράτους με βάση το Σύνταγμα είναι ο Πρόεδρος της Ένωσης των Κομορών, ωστόσο δεν ήταν λίγες οι φορές που αρχηγοί κράτους υπήρξαν στρατιωτικοί ηγέτες και ηγέτες που ήλθαν στην εξουσία έπειτα από πραξικόπημα. Ο πρόεδρος Αχμέτ Αμπνταλά δολοφονήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 1989, στη διάρκεια πραξικοπήματος από τον Σαΐντ Μοχάμεντ Τζοχάρ, δίδυμο αδερφό του προηγούμενου προέδρου (Αλί Σοϊλί). Το 1998 πέθανε εν ενεργεία ο πρόεδρος Μοχάμετ Τακί Αμπντουλκαρίμ. . Με βάση το σημερινό σύνταγμα, ο Πρόεδρος της Ένωσης των Κομορών εκλέγεται από το λαό για θητεία 5 ετών.
Αρχηγοί Κράτους των Κομορών (1975- σήμερα)
(Οι ημερομηνίες με πλάγιους χαρακτήρες υποδηλώνουν εκ των πραγμάτων  συνέχιση της θητείας)
Πηγές
Κατηγορία:Πρόεδροι των Κομορών
Παλλαμιακός
Ο Παλλαμιακός ήταν σύλλογος που δραστηριοποιούνταν στην Φθιώτιδα χρώματα της ήταν το πράσινο και το άσπρο. Εκτός από το ποδόσφαιρο, η ομάδα διατηρούσε και τμήματα καλαθοσφαίρισης.
Έδρα του είχε το Δημοτικό Αθλητικό Κέντρο Λαμίας.
Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1999 και διαλύθηκε το 2005. Το τμήμα καλαθοσφαίρισης που διατηρούσε ο σύλλογος ιδρύθηκε το 2001. Το τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου έφτασε μέχρι την Β΄ Εθνική Καλαθοσφαίρισης. Επίσης, έφθασε στην φάση των 16 του Κυπέλλου Καλαθοσφαίρισης Ελλάδας.
Καλαθοσφαίριση
Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 1950-1951
Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα 1950-51 μετείχαν οι πρωταθλητές των τριών ιδρυτικών Ενώσεων της ΕΠΟ: Ε.Π.Σ. Αθηνών, Ε.Π.Σ. Πειραιώς και Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Πρωταθλητής για 4η φορά αναδείχθηκε ο Ολυμπιακός, σημειώνοντας τέσσερις νίκες.
Πρωταθλητής
Ολυμπιακός
Τελική φάση
* Ο Ήρακλης έχει αφαίρεση ενός βαθμού απο το μηδενισμό του στον αγώνα με το Πανιώνιο.
** Άνευ αγώνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1950-1951 Κατηγορία:Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου
Σωβέρ Ροντριγκέζ
Ο Σωβέρ Ροντριγκέζ, γεννημένος στις 17 Οκτωβρίου 1920 στο Σιντί Μπελ Αμπές και αποβιώσας στις 15 Φεβρουαρίου 2013 στη Νις, ήταν Γάλλος πρώην ποδοσφαιριστής.
Βιογραφία
Καταγόμενος από το Σιντί Μπελ Αμπές, ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα με το πέρας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αγωνιζόμενος με τα χρώματα της Σταντ Φρανσαί, προτού μεταγραφεί στην Ολιμπίκ Μαρσέιγ. Αγωνιζόμενος ως αμυντικός, κλήθηκε στην Εθνική Γαλλίας για μία φιλική αναμέτρηση μεταξύ της Γαλλίας και της Ολλανδίας (4-0), η οποία διεξήχθη στην Κολόμπ στις 26 Μαΐου του 1947.
Τον Ιούλιο του 1951, αποκτήθηκε από την Ολιμπίκ Λυών, απ'όπου και αποχώρησε, την αμέσως επόμενη σεζόν, με προορισμό την ΣΟ Μονπελιέ. Ολοκλήρωσε την καριέρα του αγωνιζόμενος με τα χρώματα της Αΐν Τεμουχέντ, όπου και ο ίδιος είχε ανοίξει μπρασερί. Απεβίωσε στις 15 Φεβρουαρίου 2013, σε ηλικία 92 ετών, σε νοσοκομείο της Νις, έπειτα από μακρά ασθένεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ Φρανσαί Παρί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μονπελιέ ΕΣΚ
Στηβ Τζομπς
Ο Στίβεν Πολ Τζομπς (Steve Jobs, 24 Φεβρουαρίου 1955, Σαν Φρανσίσκο - 5 Οκτωβρίου 2011, Πάλο Άλτο) ήταν μια από τις πιο γνωστές προσωπικότητες στον χώρο της τεχνολογίας, ένας εκ των δύο συνιδρυτών, πρώην πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Apple και πρώην πρόεδρος της Pixar (μέχρις ότου εξαγοράστηκε από την Disney, στης οποίας το Διοικητικό Συμβούλιο διατηρούσε θέση και της οποίας ήταν ο μεγαλύτερος μέτοχος). Έχει χαρακτηριστεί ως οραματιστής στον χώρο των υπολογιστών και πολλές ιδέες του άλλαξαν τον τρόπο που οι καταναλωτές χρησιμοποιούν την ψηφιακή τεχνολογία. Ήταν από τους πρώτους που συνέλαβαν την ιδέα του οικιακού προσωπικού υπολογιστή. Ο Στιβ Τζομπς «ήταν ο μέγας ευαγγελιστής της ψηφιακής εποχής».
Μετά την αποχώρηση από την Apple
Το 1986 ίδρυσε την εταιρεία NeXT, μια εταιρεία που αρχικά επικεντρώθηκε στην ανάπτυξη ακριβών υπολογιστών/σταθμών εργασίας. Παρότι αποτυχημένη εμπορικά, η NeXT συνέχισε να επιχειρεί μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 1990, αναπτύσσοντας και πουλώντας το λειτουργικό της NeXTSTEP (αργότερα πλατφόρμα ανάπτυξης εφαρμογών OpenSTEP). Με την αγορά της NeXT από την Apple το 1996, το NeXTSTEP αποτέλεσε τη βάση για το λειτουργικό σύστημα MAC OS X.
To 1986 ο Στηβ Τζομπς αγόρασε την εταιρεία Pixar, μέχρι τότε αυτόνομο τμήμα της Lucasfilm, εταιρίας που ανήκε στον Τζορτζ Λούκας, ο οποίος είναι παραγωγός σειράς ταινιών όπως Ο Πόλεμος των Άστρων. Η Pixar γρήγορα έγινε η πλέον επιφανής εταιρία στον χώρο των κινουμένων σχεδίων βασισμένων σε γραφικά υπολογιστών. Με τη Walt Disney Pictures ως διανομέα δημιούργησε σειρά ταινιών κινουμένων σχεδίων με πρώτη το Toy Story, κάτι που την έκανε γνωστή και απέφερε μεγάλα κέρδη στον Στηβ Τζομπς. Παράλληλα το 1996, η Apple προέβη στην εξαγορά της NeXT σκοπεύοντας να χρησιμοποιήσει το λειτουργικό της σύστημα ως τη βάση για το νέο Mac OS. Η αγορά της NeXT φέρνει τον Τζομπς πίσω στην Apple αρχικά ως interim CEO και αργότερα ως τον CEO και πρόεδρο του ΔΣ, θέση που διατηρούσε μέχρι το θάνατό του.
Επιστροφή και θρίαμβος
Η επιστροφή του Στηβ Τζομπς στην Apple θεωρείται κρίσιμης σημασίας για την επιβίωση της εταιρείας. Μέσα σε λίγα μόλις χρόνια και με την αναδιάρθρωση των προϊόντων και τμημάτων της, όπως για παράδειγμα την κατάργηση του Apple Newton, τη συγχώνευση των υπολογιστών Macintosh σε δύο σειρές και την εξασφάλιση της επένδυσης $100 εκ. από τη Microsoft και τη σύναψη συμφωνίας μεταξύ των δυο εταιρειών σχετικά με τη συνεχιζόμενη υποστήριξη της πλατφόρμας Macintosh για 5 χρόνια, η Apple ἐγινε ξανά κερδοφόρα.
Ιδιαίτερα σημαντική, επιχειρηματικά, ήταν η κίνηση της Apple στον χώρο της μουσικής. Ο Τζομπς, αντιλαμβανόμενος την επανάσταση του Ίντερνετ και της ψηφιακής μουσικής, δημιούργησε το 2001 το iPod. Δύο χρόνια αργότερα, το 2003, και με δεδομένη την επιτυχία του iPod, η Apple μπήκε δυναμικά στον χώρο της διανομής μουσικής μέσω του διαδικτύου και του iTunes Music Store (iTMS). Παρά τις διαψεύσεις σχετικά με την ανάπτυξη κινητού τηλεφώνου από τον Στηβ Τζομπς, στις αρχές του 2007 η Apple μπήκε στην αγορά των κινητών τηλεφώνων με την παρουσίαση του iPhone, μιας συσκευής που γρήγορα κατέκτησε μεγάλο μέρος της αγοράς κινητών τηλεφώνων στις ΗΠΑ και σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες και από τότε είναι στις πρώτες δυο θέσεις πωλήσεων smartphone παγκοσμίως.
Τον Ιανουάριο του 2010 ο Τζομπς παρουσίασε το iPad. Κατά τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς του απονεμήθηκε ο τίτλος του «προσώπου της χρονιάς» από τη βρετανική οικονομική εφημερίδα Financial Times.
Στις 24 Αυγούστου 2011, ανακοίνωσε την παραίτησή του από την Apple. Στην επιστολή της παραίτησής του, συνέστησε να τον διαδεχθεί ο επόμενος στην ιεραρχία, Τιμ Κουκ. Όπως ζήτησε ο ίδιος, διορίστηκε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου. Στις 5 Οκτωβρίου 2011 (μια μέρα μετά την παρουσίαση του iPhone 4s, από την οποία ήταν απών ) ανακοινώθηκε ο θάνατος του σε ηλικία 56 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Άνθρωποι της Disney Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Τζομπς Κατηγορία:Apple Κατηγορία:Πρωτοπόροι του Διαδικτύου Κατηγορία:Υποστηρικτές ψυχεδελικών ναρκωτικών
Ωκεανοπλοΐα
Η Ωκεανοπλοΐα ή Ποντοπλοΐα ή Αγωνιστική ιστιοπλοΐα αποτελεί ειδική κατηγορία πλόων, δηλαδή της ναυσιπλοΐας που επιχειρείται σε μεγάλες θαλάσσιες εκτάσεις και κυρίως στους ωκεανούς, εξ ου και το όνομα της κατηγορίας αυτής.
Η Ωκεανοπλοΐα, με δεδομένο ότι επιχειρείται πολύ μακριά των ακτών, ως επιστήμη είναι ανώτερη της ακτοπλοΐας. Απαιτούνται ιδιαίτερες γνώσεις σφαιρικής τριγωνομετρίας, αστρονομικών παρατηρήσεων, ραδιοναυτιλίας, ναυτικής μετεωρολογίας κ.λπ. καθώς και απαραίτητες γνώσεις χειρισμού ειδικών οργάνων και συσκευών, η πλήρης γνώση των οποίων και διασφαλίζει την ακρίβεια των επιχειρούμενων πλόων καθώς και την ακριβή κάθε φορά θέση (στίγμα) του πλοίου στους ωκεανούς.
Βέβαια σήμερα με την αλματώδη εξέλιξη των ναυτιλιακών οργάνων η ωκεανοπλοΐα καθίσταται σχετικά πολύ εύκολη πλην όμως οι γνώσεις περί αυτής καθίστανται εξ ίσου αναγκαίες και απαραίτητες τουλάχιστον στην επαλήθευση των ενδείξεων των οργάνων αυτών ή στην αντιμετώπιση τυχόν βλάβης αυτών, χωρίς απαραίτητα και να διακόπτεται ο πλους.
Κατηγορία:Ναυσιπλοΐα
Κάστρο του Βω-λε-Βικόντ
Το κάστρο Βω-λε-Βικόντ (γαλλικά: Le château de Vaux-le-Vicomte) βρίσκεται στο έδαφος της γαλλικής κοινότητας Μαινσί στο νομό Σεν-ε-Μαρν, 50 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Παρισιού, κοντά στο Μελάν. Είναι κάστρο του 17ου αιώνα (1658-1661), που κατασκευάστηκε για τον υπουργό οικονομικών του Λουδοβίκου ΙΔ', τον Νικολά Φουκέ.
Το κάστρο, ένα αριστούργημα κλασσικής αρχιτεκτονικής των μέσων του 17ου αιώνα, έχει συνδεθεί με την τραγική μοίρα του πρώτου ιδιοκτήτη του. Σήμερα είναι το πιο σημαντικό ιδιωτικό ακίνητο στη Γαλλία ταξινομημένο ως ιστορικό μνημείο μετά την αγορά του τον Ιούλιο του 1875 από τον Αλφρέ Σομιέ, ο οποίος το αποκατέστησε.
Σήμερα αντιπροσωπεύει ετήσιο προϋπολογισμό 8 εκατομμυρίων ευρώ, απασχολεί 75 υπαλλήλους πλήρους απασχόλησης και μεταδίδει την ατμόσφαιρα του γαλλικού Μεγάλου αιώνα σε περισσότερους από 300.000 επισκέπτες κάθε χρόνο.
Ιστορία
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Fouquet%20par%20lacretelle.jpg|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο [[Νικολά Φουκέ.]] Το κτήμα του Βω-λε-Βικόντ αγοράστηκε το 1641 από τον Νικολά Φουκέ, ένα φιλόδοξο 26χρονο μέλος του κοινοβουλίου του Παρισιού, και περιλάμβανε ένα μικρό κάστρο ανάμεσα στις βασιλικές κατοικίες του Βανσέν και Φονταινεμπλώ. Ο Φουκέ ήταν προστάτης των τεχνών, προσελκύοντας πολλούς καλλιτέχνες με τη γενναιοδωρία του.
Όταν ο Φουκέ έγινε υπουργός οικονομικών του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ' το 1656, κάλεσε τους καλύτερους καλλιτέχνες της εποχής: τον αρχιτέκτονα Λουί Λε Βω, πρώτο αρχιτέκτονα του βασιλιά (1656), τον ζωγράφο Σαρλ Λε Μπρεν, ιδρυτή της Ακαδημίας Ζωγραφικής (1648), τον Αντρέ Λε Νοτρ, κηπουρό και γενικό ελεγκτή των κτιρίων του βασιλιά (1657) και τον βασιλικό εργολάβο Μισέλ Βιλεντό να ανακατασκευάσουν το κτήμα, το κάστρο και τους κήπους ώστε να ανταποκρίνονται στη μεγάλη του φιλοδοξία και στην καλλιτεχνική και καλλιεργημένη προσωπικότητά του.
Για να εξασφαλίσει το απαραίτητο έδαφος για τα περίπλοκα σχέδια για τους κήπους και το κάστρο, ο Φουκέ αγόρασε και κατεδάφισε τρία χωριά. Οι εκτοπισμένοι χωρικοί απασχολήθηκαν στην κατασκευή και συντήρηση των κήπων. Λέγεται ότι απασχολούσε 18 χιλιάδες εργαζόμενους και η κατασκευή κόστισε περίπου 16 εκατομμύρια λίβρες.
Το κάστρο και ο κύριός του έγιναν για ένα σύντομο χρονικό διάστημα  επίκεντρο εορτών, λογοτεχνικό και καλλιτεχνικό κέντρο. Ο μυθιστοριογράφος και ποιητής Ζαν ντε Λα Φονταίν, ο θεατρικός συγγραφέας Πιερ Κορνέιγ, ο συγγραφέας Πωλ Σκαρρόν και ο θεατρικός συγγραφέας Μολιέρος ήταν μεταξύ των καλλιτεχνών στο περιβάλλον του Φουκέ. Κατά τα εγκαίνια του κάστρου έγινε μεγάλη γιορτή με δείπνο, εντυπωσιακά πυροτεχνήματα και παράσταση του Μολιέρου.
Η γιορτή και η σύλληψη
μικρογραφία|250x250εσ|Χαρακτική κήπου, δεύτερο μισό του 18ου αιώνα
μικρογραφία|250x250εσ|Η τάφρος του κάστρου Βω-λε-Βικόντ Το κάστρο ήταν πλούσιο, εκλεπτυσμένο και εκθαμβωτικό, αλλά αυτά τα χαρακτηριστικά αποδείχθηκαν τραγικά για τον ιδιοκτήτη του: ο βασιλιάς συνέλαβε τον Φουκέ λίγο μετά από μια γιορτή που έλαβε χώρα στις 17 Αυγούστου 1661 (όπου παρουσιάστηκε η έμμετρη κωμωδία-μπαλέτο του Μολιέρου Οι ενοχλητικοί). Ο εορτασμός ήταν πολύ εντυπωσιακός και το σπίτι του υπουργού υπερβολικά πολυτελές. Ο Φουκέ είχε την πρόθεση να κολακεύσει τον βασιλιά: ένα τμήμα του πύργου κατασκευάστηκε ειδικά για τον Λουδοβίκο ΙΔ', αλλά η τύχη του Φουκέ είχε ήδη προδιαγραφεί. Ο Ζαν Μπατίστ Κολμπέρ, ο οποίος στη συνέχεια αντικατέστησε τον Φουκέ ως υπουργός οικονομικών, είχε υποβάλει στον βασιλιά την ιδέα ότι η μεγαλοπρέπεια του υπουργού του χρηματοδοτήθηκε από την υπεξαίρεση δημόσιων πόρων. Έτσι, ο Φουκέ συνελήφθη.
Αργότερα, ο Βολταίρος συνόψισε τη διάσημη γιορτή με τη φράση: «Στις 17 Αυγούστου, στις 6 το βράδυ ο Φουκέ ήταν ο βασιλιάς της Γαλλίας: στις 2 το πρωί δεν ήταν κανείς».
Μετά τον Φουκέ
Μετά τη σύλληψή του ακολούθησε δίκη και ο Φουκέ καταδικάστηκε σε ισόβια φυλάκιση, η σύζυγός του εξορίστηκε και το κάστρο Βω-λε-Βικόντ κατασχέθηκε. Ο βασιλιάς κατάσχεσε ή αγόρασε 120 ταπισερί, τα αγάλματα και όλες τις πορτοκαλιές του κτήματος. Στη συνέχεια ανέθεσε στην ομάδα των καλλιτεχνών (Λε Βω, Λε Νοτρ και Λε Μπραν) να σχεδιάσουν το έργο που θα ήταν πολύ μεγαλύτερο από το Βω-λε-Βικόντ, το παλάτι και τους κήπους των Βερσαλλιών.
Η σύζυγος του Φουκέ ανέκτησε την περιουσία της 10 χρόνια αργότερα και αποσύρθηκε εκεί με τον μεγαλύτερο γιο της. Το 1705, μετά το θάνατο του συζύγου και του γιου της, πώλησε τον χώρο.
Πρόσφατη ιστορία
μικρογραφία|250x250εσ|Οι κήποι Ο στρατάρχης Κλωντ Λουί Εκτόρ ντε Βιλάρ έγινε ο νέος ιδιοκτήτης του κάστρου και το 1764, ο γιος του πώλησε το κτήμα στον δούκα του Πρασλέν, του οποίου οι απόγονοι διατήρησαν την περιουσία για περισσότερο από έναν αιώνα. Ένας από τους ιδιοκτήτες, ο Σαρλ ντε Σουαζέλ-Πρασλέν, σκότωσε τη γυναίκα του στην κρεβατοκάμαρά της και κατά τη διάρκεια της δίκης αυτοκτόνησε, αυτό όμως δεν συνέβη στο Βω-λε-Κοντ αλλά στην κατοικία τους στο Παρίσι.
Το 1875, μετά από τριάντα χρόνια παραμέλησης, το ακίνητο πωλήθηκε στον βιομήχανο Αλφρέ Σομιέ σε δημόσιο πλειστηριασμό, ο οποίος αποκατέστησε το κτίριο και τους κήπους. Το 1908, μετά το θάνατό του, το κτίριο και οι κήποι είχαν ανακτήσει την αρχική τους εμφάνιση. Οι απόγονοί του συνεχίζουν να διατηρούν την ιδιοκτησία, η οποία παραμένει ιδιωτική.
Το κάστρο και οι κήποι ανακηρύχθηκαν ιστορικά μνημεία το 1939 και το 1944 τα έπιπλα και τα πολυάριθμα αντικείμενα. Τέλος, το 1965 ολόκληρη η περιοχή των 450 εκταρίων χαρακτηρίστηκε ως ιστορικό μνημείο.
Το 1968, το κάστρο και το πάρκο άνοιξαν στο κοινό με περίπου 300.000 επισκέπτες κάθε χρόνο. Από το 1980, από τον Μάιο έως τον Οκτώβριο κάθε Σάββατο βράδυ διοργανώνονται «βραδιές με κεριά».
Επίσης, λόγω της υποβλητικής ατμόσφαιρας, ο χώρος χρησιμοποιήθηκε στα γυρίσματα πολλών κινηματογραφικών και τηλεοπτικών παραγωγών.
Το κάστρο
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Vaux%20chambre%20muses.jpg|μικρογραφία|250x250εσ|Το δωμάτιο των Μουσών Το κάστρο περιλαμβάνει περίπου 100 δωμάτια σε επιφάνεια 2.500 τ.μέτρων, διανεμημένων σε τρία επίπεδα. Διατηρεί το παραδοσιακό γαλλικό φεουδαρχικό σχέδιο με το ορθογώνιο οικοδόμημα που περιβάλλεται από μεγάλες τάφρους με νερό. Δύο πόρτες συνδέουν το κάστρο με τον υπόλοιπο κήπο.
Η οβάλ αίθουσα
μικρογραφία|250x250εσ|Η οβάλ αίθουσα Η οβάλ αίθουσα του κάστρου είναι ένα μοναδικό δημιούργημα στην ιστορία της γαλλικής αρχιτεκτονικής, με διάμετρο 19 μέτρα μήκος και 18 πλάτος. Σε αυτό γίνονταν οι δεξιώσεις και οι εορταστικές εκδηλώσεις.
Η οροφή είναι ζωγραφισμένη από τον Σαρλ Λε Μπραν. Ο θόλος υποστηρίζεται από 16 Καρυάτιδες, έργα του Φρανσουά Ζιραντόν. Δώδεκα από αυτές φέρουν τα σημεία του ζωδιακού κύκλου και οι άλλες τέσσερις φέρουν σύμβολα των τεσσάρων εποχών. Ο ήλιος είναι φτιαγμένος με λευκή πέτρα και σχιστόλιθο στο κέντρο του ηλιακού τεταρτημορίου.
Ο χώρος είναι διακοσμημένος με τέσσερις προτομές ρωμαϊκών χαρακτήρων: Οκταβία αδελφή του Αυγούστου, Βρεταννικός, Οκταβία σύζυγος του Νέρωνα και Αδριανός. Δώδεκα άλλες ρωμαϊκές προτομές χαραγμένες στη Φλωρεντία τον 17ο αιώνα διακοσμούν την αίθουσα.
Οι κήποι
Το μήκος των κήπων είναι 1.500 μέτρα με μέσο πλάτος από 200 έως 250 μέτρα. Το πάρκο καλύπτει μια συνολική έκταση 450 εκταρίων και περιβάλλεται από ένα περιμετρικό τείχος 13 χιλιομέτρων.
Η είσοδος στο κάστρο γίνεται από μία αλέα με 257 πλατάνια. Οι δύο σειρές δέντρων είναι πολύ κοντά, μόλις 6 μέτρα από την άλλη, έτσι ώστε, όταν τα κλαδιά και των δύο γραμμών συναντώνται, προκαλείται ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα φυλλώδους σήραγγας. Η αλέα έχει μήκος 1.400 μέτρων και χαρακτηρίζεται ως ιστορικό μνημείο.
Τοποθεσία-Πρόσβαση
Το κάστρο βρίσκεται 55 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά του Παρισιού και οδικώς προσεγγίζεται μέσω του αυτοκινητοδρόμου Α6 (Autoroute A6) προς Φονταινεμπλώ μέχρι την πόλη Μελάν, από την οποία απέχει 6 χιλιόμετρα, και των αυτοκινητοδρόμων D636 και D215 προς το κάστρο.
Επίσης συνδέεται σιδηροδρομικά με γραμμές του προαστιακού και περιφερειακού δικτύου.
Από τις 31 Μαρτίου έως τις 31 Οκτωβρίου (εκτός από τις Τρίτες) υπάρχει επίσης λεωφορείο που πηγαίνει απευθείας από και προς το κέντρο της πόλης του Παρισιού. Στο λεωφορείο μπορεί να γίνει κράτηση στην ιστοσελίδα του κάστρου.
Επίσης υπάρχουν οργανωμένες εκδρομές από Παρίσι με συνοδό ξεναγό και για τα δύο, το κάστρο του Βω-λε-Βικόντ και ανάκτορο του Φονταινεμπλώ που βρίσκεται κοντά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα ιστορικά μνημεία (Γαλλία) Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιλ-ντε-Φρανς
Μέλισσα Ηλείας
Η Μέλισσα είναι ένα χωριό της Ηλείας. Ανήκει στο Δήμο Ανδραβίδας-Κυλλήνης. Βρίσκεται κοντά στα Λεχαινά.
Ιστορία
Με το ΦΕΚ 50Α της 25/07/1879 προσαρτάται στο δήμο Βουπρασίων. Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 αποσπάται από το δήμο Βουπρασίων και ορίζεται έδρα της κοινότητας Ζόγκας. Το προηγούμενο όνομα του χωριού ήταν Ζόγκα, το οποίο άλλαξε σε Καστράκι με το ΦΕΚ 156Α της 08/08/1928. Με το ΦΕΚ 11Α της 24/01/1957 μετονομάζεται σε Μέλισσα. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Λεχαινών μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Ανδραβίδας-Κυλλήνης (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".
Ο οικισμός απείχε μία ώρα και ένα τέταρτο δρόμο στα 1885 από τη Μανωλάδα, την έδρα του τότε Δήμου Βουπρασίων.
Δημογραφικά στοιχεία
Η εξέλιξη του μόνιμου πληθυσμού του οικισμού τον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Ανδραβίδας - Κυλλήνης Κατηγορία:Δήμος Λεχαινών Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας
Μπερνάρ-Μαρί Κολτές
Ο Μπερνάρ-Μαρί Κολτές (Bernard-Marie Koltès, 9 Απριλίου 1948 - 15 Απριλίου 1989) ήταν Γάλλος θεατρικός συγγραφέας.
Βιογραφία
Ο Μπερνάρ-Μαρί Κολτές, γεννημένος σε μια μεσοαστική οικογένεια στο Μετζ το 1948, ανακαλύπτει για πρώτη φορά τη μαγεία του θεάτρου στα 20 χρόνια του, συγκλονισμένος από την ερμηνεία της ηθοποιού Μαρί Καζαρέ στη Μήδεια. Από τη στιγμή εκείνη ξεκινά να ασχολείται συστηματικά με τη συγγραφή θεατρικών έργων, εκδίδοντας τον μακρύ μονόλογο "Η νύχτα πριν από τα δάση", που ανέβηκε στο φεστιβάλ Αβινιόν το 1977.
Το θέατρο του Κολτές είναι μία συνεχόμενη αναζήτηση με θέμα την επικοινωνία των ανθρώπων και βρίσκεται σε αντίθεση με τη γενιά της οποίας δημιούργημα είναι το θέατρο του παραλόγου.
Τα έργα του Κολτές είναι από τα πλέον γνωστά και ο ίδιος βρίσκεται ανάμεσα στους πιο δημοφιλείς θεατρικούς συγγραφείς του κόσμου, έχοντας δει όλα τα δημιουργήματά του να ανεβαίνουν επί σκηνής. Τα ταξίδια του στην Αφρική, και η μάχη της Αφρικανικής κουλτούρας με αυτήν της Ευρώπης, τον εμπνέουν και γράφει το έργο "Μάχη νέγρου με σκύλους", ενώ μετά από ένα ταξίδι στην Αμερική γράφει τη "Δυτική αποβάθρα", που καταπιάνεται με την ιστορία δύο αδελφών σε μια ξένη κουλτούρα. Ο ψυχοπαθής δολοφόνος Ρομπέρτο Σούκο είναι η έμπνευση για το τελευταίο του έργο "Ρομπέρτο Σούκο". Πέθανε το 1989 στο Παρίσι από AIDS.
Παρασταστιογραφία
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς
Echo Tattoo
Οι Echo Tattoo είναι ελληνικό συγκρότημα ροκ μουσικής που ξεκίνησε την πορεία του στην Αθηναϊκή Σκηνή στις αρχές της δεκαετίας του '90 και θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα και επιδραστικότερα σχήματα της Ελληνικής Ανεξάρτητης Σκηνής. Ο ήχος τους προδίδει επιρροές από συγκροτήματα των δεκαετιών του '60 και του '70, και μουσικά είδη όπως η 60's Psychedelic, η Soul, η Pop, η Progressive, η Hard Rock, η Power Pop, η Electronica, η Trip Hop κ.α.
Ιστορία.
Ο πυρήνας του συγκροτήματος, η τραγουδίστρια (performer, συνθέτρια/στιχουργός & παραγωγός του συγκροτήματος) Εύη Χασαπίδου Watson και ο κιθαρίστας (συνθέτης/στιχουργός) Πάνος Κουρτσούνης, γνωρίστηκαν όταν τo 1988 ο Πάνος έγινε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα μέλος των No Man's Land, του πρώτου συγκροτήματος του οποίου ιδρυτικό μέλος υπήρξε η Χασαπίδου. Ο Πάνος είχε έρθει από τη Σπάρτη στην οποία έζησε μέχρι τα 17 του χρόνια και στην οποία είχε δημιουργήσει με φίλους από το σχολείο το πρώτο του συγκρότημα, τους Super Nova.
Μέλη.
Στα 20 και πλέον χρόνια της παρουσίας τους στην ελληνική ανεξάρτητη σκηνή οι Echo Tattoo έχουν αποκτήσει ένα πιστό κοινό που έχει γίνει επανειλημμένα μάρτυρας των πολυάριθμων αλλαγών μελών που έχουν επηρεάσει τον ήχο αλλά και την πορεία του συγκροτήματος. Η καινούργια, σταθερή σύνθεση του συγκροτήματος, περιλαμβάνει τον Αλφόνσο Μιγδάνη (κιθάρα), Γιάννη Καραδήμα (μπάσο) και Νίκο Γκίκα (τύμπανα).
Η πρώτη σύνθεσή τους περιελάμβανε εκτός από την Χασαπίδου και τον Κουρτσούνη, τρία μέλη των Super Nova: Την Γιούλα Καβούρη στα πλήκτρα, τον Σπύρο Βελίκα στο μπάσο και τον Γρηγόρη Ηλιόπουλο στα τύμπανα. Στην σύνθεση του συγκροτήματος έχουν βρεθεί κατά καιρούς αξιόλογοι μουσικοί, γνωστοί κυρίως από άλλα μουσικά σχήματα, όπως ο Βασίλης Σπυρόπουλος και ο Νίκος Δόικας, του συγκροτήματος Σπυριδούλα (στο οποίο αρχικά τραγουδούσε ο Παύλος Σιδηρόπουλος), ο Κλέων Αντωνίου, των Mode Plagal και των Muhabet Mafia, ο Στάθης Καλυβιώτης που μαζί με την Κρίστη Στασινοπούλου αποτελούν το Greekadelia Folktronic duo, ο Νίκος Μενουδάκης, ο Κανέλλος Δαβέρος, ο Ντίνος Ζούμπερης, ο Κώστας Μπαλαμπάνης, ο Νίκος Ψωμιάδης, ο Γιώργος Κοκότης, ο Καλικρατίδας Νίτσος, ο Πάνος Ασημένιος, ο Δημήτρης Θεοχάρης, ο Θανάσης Τσαγρής, Στέφανος Στεφανίδης κ.α.
Η Χασαπίδου έχει χαρακτηριστεί από διάφορους μουσικούς συντάκτες ως η "Βασίλισσα της Ελληνικής Ροκ Σκηνής" και "η κορυφαία τραγουδίστρια της εγχώριας σκηνής", ενώ θεωρείται μία από τις σημαντικότερες γυναικείες φυσιογνωμίες στην Ιστορία της Ελληνικής ανεξάρτητης σκηνής και ο κιθαρίστας Πάνος Κουρτσούνης ένας από τους πιο ιδιόμορφους και αξιοσημείωτους κιθαρίστες. thumb|Echo Tattoo - West, 1993.thumb|Η Εύη Χασαπίδου Watson στην σκηνή του West Club, την δεκαετία του '90.
thumb|Echo tattoo
Στιχουργική.
Στο σύνολό του το στιχουργικό έργο του συγκροτήματος έχει πολιτικοποιημένη χροιά, ενώ οι στίχοι δημιουργούν έντονες αντιθέσεις εναλλασσόμενοι ανάμεσα στον ερωτικό και τον πολιτικοποιημένο λόγο συχνά ακόμα και μέσα στο ίδιο κομμάτι. Ο πολιτικοποιημένος λόγος του συγκροτήματος διακρίνεται και στα δελτία τύπου τους που κατά καιρούς έχουν δημοσιευτεί στον τύπο. thumb|Echo Tattoo's Evi, carrying a picket sign.
Echo Tattoo, 1992.
Ο πρώτος τους δίσκος με τίτλο ομώνυμο του συγκροτήματος, ηχογραφήθηκε κατά το ήμισυ το 1990 και ολοκληρώθηκε το 1992. Κυκλοφόρησε το 1992, σε βινίλιο από την ανεξάρτητη ελληνική δισκογραφική εταιρία Studio II του Βλάσση Ερημάκη, ιδιοκτήτη του ομώνυμου στούντιο για πρόβες, στον αριθμό 1 της οδού Τραπεζουντίου, στα Εξάρχεια. Περιέχει εννέα κομμάτια και από πολλούς οπαδούς της ψυχεδέλιας και με κύριο υπέυθυνο το Βελγικό περιοδικό Crohinga Well, θεωρήθηκε ψυχεδελικό άλμπουμ, ενώ ήδη έδινε στοιχεία για την εισαγωγή ηλεκτρονικών χαρακτηριστικών στη μουσική του συγκροτήματος (Track, B2: Red). Το άλμπουμ θεωρείται σπάνιο και δεν έχει μέχρι στιγμής υπάρξει επανέκδοσή του σε ψηφιακή μορφή, αν και κυκλοφορούν bootleg mp3s στο διαδίκτυο.
S.C.Y.P.E., 1996.
Τον Μάρτιο του 1996 και ενώ το συγκρότημα βρισκόταν στην Θεσσαλονίκη για τα τηλεοπτικά γυρίσματα της εκπομπής του Star Channel Κομφούζιο, που παρουσίαζαν ο Αντώνης Κανάκης, ο Αντώνης Παραράς και ο Σωτήρης Καλυβάτσης, μέσω ραδιοσύζευξης των ευρωπαϊκών ραδιοφωνιών και της ΕΡΑ και με διοργανώτρια πόλη την Κοπεγχάγη, συμμετείχαν στον 2ο Διαγωνισμό Τραγουδιού για τα Προγράμματα Νεότητας της Ευρώπης S.C.Y.P.E. Με το τραγούδι τους "Over" και δια ψηφοφορίας των ακροατών, κέρδισαν το Α΄ Πανευρωπαϊκό Βραβείο και αμέσως μετά υπέγραψαν συμβόλαιο με την εγχώρια ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρία FM Records με την οποία  κυκλοφόρησαν το άλμπουμ τους με τίτλο Room of Toys. To "Over" συμπεριλαμβάνεται μόνο στο ομώνυμο CD Single όμως όχι στην εκτέλεση που κέρδισε στον διαγωνισμό S.K.Y.P.E. αλλά από μεταγενέστερη ηχογράφηση και εκ νέου παραγωγή (Warehouse). Η ηχογράφηση που κέρδισε το διαγωνισμό είναι διαθέσιμη σε συλλογές της FM Records αλλά και σε μορφή video στο youtube.
Room of Toys, 1997.
Το Room of Toys ηχογραφήθηκε σε διάστημα ενός μηνός στα studio Moles (στην μυστηριακή παλιά πόλη Bath, στην οποία έζησε και από την οποία εμπνεύστηκε η συγγραφέας Jane Austen) και Matrix (στο Λονδίνο), στην Αγγλία, με παραγωγό τον Bryan New που έχει στο ενεργητικό του παραγωγές και μίξεις για καλλιτέχνες όπως οι: The Cure, Sugarcubes, Neneh Cherry, Billy Ocean, Joan Armatrading, Paradise Lost, Will Smith, Dub War, Pop will eat Itself κ.α. Περιλαμβάνει 10 κομμάτια ανάμεσα στα οποία είναι και το Unconditional Love, κομμάτι που χρησιμοποίησε στην ταινία του Ο Κύριος με τα Γκρι, ο βραβευμένος σκηνοθέτης Περικλής Χούρσογλου. Ο ήχος του συγκροτήματος έχει υποστεί ολοκληρωτική μεταμόρφωση με κύριο χαρακτηριστικό την εισαγωγή στοιχείων της electronica. Κυκλοφόρησε στην Ελλάδα, το Βέλγιο, την Ισπανία και την Ολλανδία από την AFM και διανομή της Viva Records.
U2 POP, Θεσσαλονίκη, 1997.
To 1997, το συγκρότημα ανοίγει την συναυλία των U2 στη Θεσσαλονίκη, (Βλέπε www.youtube.com/watch?v=hiRx47HeQ6w) παίζοντας πριν από τον Νίκο Πορτοκάλογλου. Οι Echo Tattoo έχουν ανοίξει τις συναυλίες πολλών ξένων καλλιτεχνών, κατά τις εμφανίσεις τους στην Ελλάδα συμπεριλαμβανομένων των: Bad Company, Giant Sand, Soup Dragons, The Fall κ.α. thumb|Ταυτότητα συμμετεχόντων καλλιτεχνών, από την συναυλία των U2 στην Ελλάδα το 1997.
Mind your Step, 2008.
Το 2008, οι Echo Tattoo επέστρεψαν δισκογραφικά με το Mind Your Step που εκδόθηκε κάτω από τη στέγη της εταιρίας Music Mirror (Καθρέφτης Ήχων Αληθινών) του Μωυσή Ασσέρ, που ειδικεύεται στην έντεχνη ελληνική μουσική, και δια της θυγατρικής της Recycled Recordings που δημιουργήθηκε από τον Νίκο Παντουβάκη της εταιρείας Καθρέφτης.
Η Εύη Χασαπίδου ανέλαβε την παραγωγή του άλμπουμ, με την βοήθεια των Άρη Χρήστου και Θοδωρή Ζεφκιλή παραγωγών στο Studio SCA όπου ξεκίνησαν οι ηχογραφήσεις το 2004. Το άλμπουμ ολοκληρώθηκε το 2006, μετά από πολλά στάδια ηχογραφήσεων και επεξεργασίας. Στο δίσκο συμμετέχουν ο Αrgy των Nightstalker, η Tanya των Liquidust και οι Βαγγέλης Κουραστής, Στέφανος Στεφανίδης και Χρήστος (λείπει το επίθετο) μέλη του συγκροτήματος Bliss, με φωνητικά στο Caveman (track 11), και ο Alex K. των The Earthbound και The Last Drive στο Apocalypse (track 5). Συμμετέχουν επίσης: Σοφία Χουλιαρά (ζωγράφος, κόρη του ζωγράφου Νίκου Χουλιαρά), Κατερίνα Ασλανίδου, Νίκος Μασσαράς κ.α.
Τραπεζικό σύστημα στην Ουκρανία
Ιστορία
Κατά τα έτη πριν από την ουκρανική χρηματοπιστωτική κρίση του 2008-09, οι ουκρανικές τράπεζες ανήκαν ως επί το πλείστον σε ξένες εταιρείες που είχαν μεγάλες ελπίδες ότι η ουκρανική οικονομία και το τραπεζικό σύστημα θα αρχίσουν σύντομα να αναπτύσσονται γρήγορα (χάρη στην ακμάζουσα οικονομία πριν από την διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση του 2007–08). Οι νέοι ιδιοκτήτες αγόραζαν συχνά τράπεζες σε τιμές που ήταν πέντε έως επτά φορές πάνω από την πραγματική τους αξία και (οι τράπεζες που αγόραζαν) είχαν συχνά χαμηλής ποιότητας περιουσιακών στοιχείων.
Echo Tattoo
Mind your Step, 2008.
Στην ομάδα παραγωγής συμμετείχαν οι Άρης Χρήστου, Θοδωρής Ζεφκυλής, Νίκος Μασσαράς του SCA ενώ βοήθεια σε διάφορους τομείς προσέφεραν οι Rotting Christ, Matisse, Cyanna, Suave Gap, Fingers Crossed.
Τραπεζικό σύστημα στην Ουκρανία
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Βίκτορ Γιανουκόβιτς (από τον Φεβρουάριο του 2010 έως την απομάκρυνσή του από την εξουσία τον Φεβρουάριο του 2014 ), οι περισσότεροι ξένοι ιδιοκτήτες τραπεζών έχασαν υπό τη τότε κυβέρνηση του Azarov την ελπίδα για τις προοπτικές της ουκρανικής οικονομίας και του τραπεζικού συστήματος. Οι ιδιοκτήτες τραπεζών πούλησαν τα περιουσιακά τους στοιχεία σε Ουκρανούς επιχειρηματίες που πρόσκεινταν στην κυβέρνηση. Αυτοί οι νέοι ιδιοκτήτες κατέβαλαν κατά μέσο όρο 0,5-1,0% της αξίας της τράπεζας.
Echo Tattoo
Mind your Step, 2008.
Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στην Ελλάδα σε μορφή CD ενώ τα ηλεκτρονικά δικαιώματα και την διανομή του άλμπουμ μέσω διαδικτύου έχει αναλάβει η Αμερικανική εταιρία The Orchard.
Επανακυκλοφόρησε σε βινύλιο από την Labyrinth Of Thoughts, σε 200 συλλεκτικά αντίτυπα όλα ζωγραφισμένα από την Εύη, έχοντας υποστεί νέο και καθαρότερο mastering. Περιείχε και ένα bonus track, το "She move", το οποίο είχε ηχογραφηθεί το 1993.
Τραπεζικό σύστημα στην Ουκρανία
Ιστορία
Μετά τις διαδηλώσεις και τα σχετικά γεγονότα του Φεβρουαρίου 2014 και λόγω του πολέμου στο Ντονμπάς, η οικονομία της Ουκρανίας συρρικνώθηκε 6,8% το 2014 και οι συγχωνεύσεις και εξαγορές τραπεζών σταμάτησαν. Από τις αρχές του 2014 έως τον Νοέμβριο του 2015, η Εθνική (Κεντρική) Τράπεζα της Ουκρανίας κήρυξε αφερέγγυες 62 (ουκρανικές) τράπεζες. Στις αρχές του 2016, 117 τράπεζες λειτουργούσαν στην Ουκρανία με περιουσιακά στοιχεία που ανέρχονταν σε 1,225 τρισεκατομμύρια χρίβνια. Μέχρι τον Αύγουστο του 2016, οκτώ ακόμη χρηματοπιστωτικά ιδρύματα είχαν κηρυχθεί αφερέγγυα. Από τον Ιούλιο του 2015, ξένες εταιρείες άρχισαν να αγοράζουν ξανά ουκρανικές τράπεζες. Στις 17 Δεκεμβρίου 2016, η Εθνική Τράπεζα της Ουκρανίας απέσυρε την άδεια λειτουργίας της τράπεζας Finance and Credit και εκκαθάρισε την τράπεζα. Την 1η Ιουλίου 2015, ήταν αυτή η τράπεζα που κατελάμβανε τη 10η θέση στις 15 κορυφαίες εμπορικές τράπεζες της Ουκρανίας σε όρους συνόλου περιουσιακών στοιχείων. Η Εθνική Τράπεζα κήρυξε περισσότερες από 60 τράπεζες αφερέγγυες το 2014-2015, και αποσύρθηκαν από την αγορά άλλα 18 χρηματοπιστωτικά ιδρύματα το 2016.
Το 2015, όλες μαζί οι τράπεζες της Ουκρανίας σημείωσαν ζημία 66,6 δισεκατομμυρίων εθνικού νομίσματος, εξαιρουμένων των αφερέγγυων τραπεζών. Την ίδια χρονιά, 71 τράπεζες είχαν με κέρδος ύψους 5,2 δισεκατομμυρίων εθνικού νομίσματος.
Echo Tattoo
Δισκογραφία
Albums Singles & EPs
Τραπεζικό σύστημα στην Ουκρανία
Ιστορία
Τον Δεκέμβριο του 2016, η PrivatBank, η οποία κατέχει περισσότερο από το ένα τρίτο των ατομικών τραπεζικών καταθέσεων στην Ουκρανία, εθνικοποιήθηκε για να «σώσει το τραπεζικό σύστημα». Ο Πρόεδρος Ποροσένκο δήλωσε "Είναι προφανές ότι ο μόνος τρόπος για να σωθεί η τράπεζα και να διασφαλίσει την ασφάλεια των κεφαλαίων των πελατών της είναι να μεταφερθεί σε κρατική ιδιοκτησία".