cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φρανθίσκο Φράνκο
Ισπανικός Εμφύλιος Πόλεμος (1936-1939)
Στις 3 Οκτωβρίου συγκαλείται στο Μπούργος η επονομαζόμενη Junta Técnica del Estado Español (Τεχνική Διοίκηση του Ισπανικού Κράτους), κυβέρνηση της εθνικής περιοχής υπό τον στρατηγό Δάβιλα, υπό την αρχηγία του Φράνκο. Αρχικά η κυβέρνησή του προσανατολίστηκε προς τη στρατιωτική επικράτηση επί των Δημοκρατών με τη βοήθεια των Χίτλερ και Μουσολίνι. Αντιγράφοντας τους τίτλους τους, Ντούτσε και Φύρερ, ονομάζει εαυτόν "Καουδίγιο" (Caudillo), που μαζί με την ονομασία Ύπατος Στρατηγός (Generalissimo) αποτελούσαν τον επίσημο τίτλο του. Επίσης δέχθηκε βοήθεια από το Βατικανό.
Στις 30 Ιανουαρίου 1938 η προεδρία της Junta Técnica περνά επίσης στα χέρια του Φράνκο, που γίνεται πια Αρχηγός του Κράτους και της Κυβέρνησης. Ο Μόλα είναι σαφώς αντίθετος με αυτή την εξέλιξη, αλλά υποχωρεί στις εξωτερικές πιέσεις, ειδικά του Χίτλερ. Σε λίγο καιρό ο Μόλα σκοτώνεται σε αμφισβητούμενο αεροπορικό δυστύχημα με γερμανικό αεροπλάνο που οδηγεί ισπανικό πλήρωμα και ο Φράνκο από τότε παραμένει χωρίς κανένα κομματικό αντίπαλο. . Μετά από αυτό ακολούθησε κατάργηση όλων των κομματικών αποκλίσεων με πιο εντυπωσιακή εκείνη του Ισπανικού Φασιστικού Κόμματος. Ο επιζών αρχηγός του, Μανουέλ Εδίγια, που θέλησε να το διατηρήσει, καταδικάζεται σε θάνατο από τον Φράνκο και η ποινή μετατρέπεται σε εξορία. Σε όλη τη μετέπειτα συνέχεια, ο Φράνκο θα επιβάλει την τακτική διαίρει και βασίλευε μεταξύ των ομάδων που τον υποστήριξαν, αλλά είχαν διαφορετική πολιτική προέλευση. Έτσι, οι Καρλιστές, οι Φασίστες, οι Βασιλικοί και οι Εθνικιστές κατέληξαν όλοι υπό τον έλεγχο του ενός και μόνου ηγέτη, ο οποίος, εννοείται, ιδεολογικά ήταν ο αρχηγός της Φάλαγγας. Η αλήθεια είναι ότι ο Φράνκο παρέμενε πάντα ένας στρατιωτικός χωρίς κανένα πολιτικό έρεισμα και όλη η μηχάνευση του πολιτικού του υποβάθρου ήταν δημιούργημα του σχεδιασμού του κουνιάδου του και μετέπειτα υπουργού Δικαιοσύνης και Εξωτερικών, Ραμόν Σερράνο Σούνιερ, του άμεσου συμβουλάτορά του και κατά πολλούς του ανθρώπου που '...έκανε χρέη μυαλού για τις λόγχες του Φράνκο...'. Αρκετό καιρό αργότερα το κοροϊδευτικό υποκοριστικό 'κουνιαδίσιμο', σε αντιδιαστολή με το 'χενεραλίσιμο', θα ακολουθεί τον Φράνκο ως ένδειξη ότι αποτελούσε ένα πολιτικό κατασκεύασμα των τότε περιστάσεων και όχι έναν πρωταγωνιστή τους.
Ο Φράνκο κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Τον Σεπτέμβριο του 1939 ξεκίνησε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Στις 23 Οκτωβρίου 1940, ο Χίτλερ και ο Φράνκο συναντήθηκαν στο Hendaye στη Γαλλία για να συζητήσουν τη δυνατότητα εισόδου της Ισπανίας στην πλευρά του Άξονα. Τα αιτήματα του Φράνκο, συμπεριλαμβανομένου του εφοδιασμού με τρόφιμα και καύσιμα, καθώς και ο ισπανικός έλεγχος του Γιβραλτάρ και της Γαλλικής Βόρειας Αφρικής, αποδείχτηκαν πάρα πολύ για τον Χίτλερ. Ο Φράνκο είχε λάβει σημαντική υποστήριξη από τον τον Χίτλερ και τον Μπενίτο Μουσολίνι κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο, και είχε υπογράψει το Σύμφωνο Αντί-Κομιντέρν. Περιέγραψε την Ισπανία ως μέρος του Άξονα σε επίσημα έγγραφα, προσφέροντας διάφορα είδη υποστήριξης στην Ιταλία και τη Γερμανία. Άφησε Ισπανούς στρατιώτες να προσχωρήσουν εθελοντικά για να πολεμήσουν στο γερμανικό στρατό εναντίον της ΕΣΣΔ (η Κυανή Μεραρχία), αλλά απαγόρευαν στους Ισπανούς να πολεμήσουν εναντίων των δυτικών συμμάχων ενάντια στις δημοκρατίες.
Ωστόσο, μετά την πτώση της Γαλλίας τον Ιούνιο του 1940, η Ισπανία υιοθέτησε μια στάση υπέρ του Άξονα (για παράδειγμα, τα γερμανικά και τα ιταλικά πλοία και τα σκάφη U είχαν τη δυνατότητα να χρησιμοποιούν ισπανικές ναυτικές εγκαταστάσεις). Ο Φράνκο ήταν αρχικά πρόθυμος να ενταχθεί στον πόλεμο πριν νικήσει το ΗΒ. [74] Τον χειμώνα του 1940-41 ο Φράνκο διεξήγαγε την ιδέα ενός «Λατινικού Συνασπισμού» που σχηματίστηκε από την Ισπανία, την Πορτογαλία, τη Γαλλία του Βισύ, το Βατικανό και την Ιταλία. Ο Φράνκο αποφάσισε προσεκτικά να εισέλθει στον πόλεμο στην πλευρά του Άξονα τον Ιούνιο του 1940 και να προετοιμάσει τον λαό του για πόλεμο, ξεκίνησε μια αντι-βρετανική και αντι-γαλλική εκστρατεία στα ισπανικά μέσα ενημέρωσης που απαίτησαν το γαλλικό Μαρόκο, το Καμερούν και την επιστροφή του Γιβραλτάρ. Στις 19 Ιουνίου 1940, ο Φράνκο πίεσε με ένα μήνυμα προς τον Χίτλερ λέγοντας ότι ήθελε να εισέλθει στον πόλεμο, αλλά ο Χίτλερ ενοχλήθηκε από το αίτημα του Φράνκο για τη γαλλική αποικία του Καμερούν, που ήταν Γερμανική πριν από τον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο και την οποία ο Χίτλερ ήθελε πίσω. Ο Φράνκο θεωρούσε σοβαρά ότι εμποδίζει τη συμμαχική πρόσβαση στη Μεσόγειο μέσω της εισβολής στο Βρετανικό ελεγχόμενο Γιβραλτάρ, αλλά εγκατέλειψε την ιδέα αφού έμαθε ότι το σχέδιο θα είχε πιθανώς αποτύχει και θα έδινε στους Βρετανούς την αφορμή να κηρύξουν τον πόλεμο στην Ισπανία και να δώσουν έτσι στο Ηνωμένο Βασίλειο και τους συμμάχους του μια εξαιρετική ευκαιρία να πάρουν τόσο τα Κανάρια Νησιά όσο και το ισπανικό Μαρόκο, καθώς και να εισβάλουν ενδεχομένως στην ηπειρωτική Ισπανία.
Ο Φράνκο γνώριζε ότι οι αεροπορικές του δυνάμεις δεν θα ήταν σε θέση να προστατεύσουν τις ισπανικές πόλεις από τις επιθέσεις της Βρετανικής Βασιλικής Πολεμικής Αεροπορίας και το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό θα μπορούσε να μπλοκάρει την Ισπανία για να αποτρέψει τις εισαγωγές κρίσιμων υλικών όπως το πετρέλαιο. Η Ισπανία εξαρτόταν από τις εισαγωγές πετρελαίου από τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες ήταν σχεδόν βέβαιο ότι θα αποκοπούν εάν η Ισπανία προσχώρούσε επίσημα στον Άξονα. Όταν η εισβολή στη Σοβιετική Ένωση ξεκίνησε στις 22 Ιουνίου 1941, ο υπουργός Εξωτερικών του Φράνκο Ραμόν Σερράνο Σούνερ πρότεινε αμέσως τη συγκρότηση μιας μονάδας στρατιωτικών εθελοντών για να ενταχθούν στην εισβολή. Τα εθελοντικά ισπανικά στρατεύματα (División Azul ή "Blue Division") πολέμησαν στο Ανατολικό Μέτωπο υπό τη γερμανική διοίκηση από το 1941 έως το 1944.
Το 1944 οι ΗΠΑ έκαναν επίσημο διάβημα γι' αυτή την κατάσταση και ο Φράνκο αναγκάστηκε να περιορίσει, τουλάχιστον επιφανειακά, την κίνηση αυτών των Γερμανών στη χώρα του, αν και ποτέ η συνεργασία εκείνη δεν διακόπηκε. Αξιοσημείωτο είναι ότι πριν την απόβαση των Συμμάχων στη Σικελία, η βρετανική υπηρεσία πληροφοριών ΜΙ5 οργάνωσε την Επιχείρηση Κιμάς και φρόντισε να εκβρασθεί στις ισπανικές ακτές πτώμα (υποτιθέμενου) σκοτωμένου Βρετανού αξιωματικού, του ταγματάρχη Μάρτιν, που τον μετέφερε το υποβρύχιο Seraph. Ο νεκρός (που στην πραγματικότητα ήταν ένας Ουαλός αλκοολικός ονομαζόμενος Glyndwr Michael που είχε πεθάνει από πνευμονία) έφερε γνησίως πλαστά απόρρητα έγγραφα, που περιέγραφε επιχείρηση απόβασης. Τα μυστικά εκείνα πέρασαν αμέσως στη Γερμανία, αλλά ήταν επίτηδες παραποιημένα: Ανέφεραν απόβαση στη Σαρδηνία και στην Ελλάδα, προφανώς για να αποσπάσουν την προσοχή των Γερμανών. Το γεγονός αποδεικνύει ότι οι Σύμμαχοι γνώριζαν πολύ καλά τις ισχυρές σχέσεις του Φράνκο με τη Γερμανία. Μεταπολεμικά μάλιστα σημαντικός αριθμός καταδιωκόμενων Ναζί διέφυγε στη Νότια Αμερική μέσω Ισπανίας και κάποιοι βρήκαν και μόνιμο καταφύγιο στη χώρα του Φράνκο.
Ο Φράνκο ήταν αρχικά αντιπαθής με τον Κουβανό Πρόεδρο Φουλχένσιο Μπατίστα, ο οποίος, κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου, πρότεινε μια κοινή αμερικανική και λατινοαμερικανική διακήρυξη πολέμου στην Ισπανία προκειμένου να ανατραπεί το καθεστώς του Φράνκο. Ο Χίτλερ ίσως δεν ήθελε πραγματικά την Ισπανία να ενταχθεί στον πόλεμο, καθώς χρειάζονταν ουδέτερα λιμάνια για την εισαγωγή υλικών από χώρες της Λατινικής Αμερικής και αλλού. Επιπλέον, ο Χίτλερ θεώρησε ότι η Ισπανία θα αποτελούσε βάρος, καθώς θα εξαρτιόταν από τη βοήθεια της Γερμανίας. Μέχρι το 1941 οι γαλλικές δυνάμεις της Γαλλίας του Βισύ αποδεικνύουν την αποτελεσματικότητά τους στη Βόρεια Αφρική, μειώνοντας την ανάγκη για ισπανική βοήθεια και ο Χίτλερ ήταν επιφυλακτικός για το άνοιγμα ενός νέου μετώπου στη δυτική ακτή της Ευρώπης, καθώς αγωνίστηκε να ενισχύσει τους Ιταλούς στην Ελλάδα και τη Γιουγκοσλαβία. Ο Φράνκο υπέγραψε αναθεωρημένο Σύμφωνο κατά της Κομιντέρν στις 25 Νοεμβρίου 1941.
Μετά τον πόλεμο, η ισπανική κυβέρνηση προσπάθησε να καταστρέψει όλα τα στοιχεία της συνεργασίας της με τον Άξονα. Το 2010 ανακαλύφθηκαν έγγραφα που δείχνουν ότι στις 13 Μαΐου 1941 ο Φράνκο διέταξε τους επαρχιακούς κυβερνήτες να καταρτίσουν έναν κατάλογο με τους εβραίους των περιοχών, ενώ διαπραγματεύθηκε μια συμμαχία με τις δυνάμεις του Άξονα. Ο Φράνκο παρείχε στον Χίμλερ, έναν κατάλογο με τους 6.000 Εβραίων στην Ισπανία. Παρόλο που ο Φράνκο έκανε περιστασιακές αρνητικές αναφορές στους Εβραίους, είχε εβραίους φίλους στο Μαρόκο και μάλιστα δημόσια διέκοψε την εκδήλωση διακρίσεων κατά των Εβραίων εκεί. Όταν ο Φράνκο έγινε δικτάτορας, καμία επίσημη επίθεση εναντίον των Εβραίων δεν ήταν ποτέ αντιμέτωπη με την κυβέρνησή του, ούτε παρέδωσε ποτέ τους Εβραίους στη Γερμανία. Οι Ισπανοί Εβραίοι υπηρετούσαν στο Φρανκικό στρατό του Φράνκο. Επιπλέον, οι Ισπανοί διπλωμάτες επέκτειναν τη διπλωματική τους προστασία στους Εβραίους στην Ουγγαρία, την Τσεχοσλοβακία και τα Βαλκάνια.
Η Ισπανία κάτω από τον Φράνκο
Ο Φράνκο αναγνωρίστηκε ως Ισπανός αρχηγός κράτους από τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία το Φεβρουάριο του 1939. Είχε ήδη διακηρυχθεί Γενικός Γραμματέας των Εθνικιστών και Jefe del Estado (Αρχηγός του κράτους) τον Οκτώβριο του 1936 και στη συνέχεια πήρε τον επίσημο τίτλο "Su Excelencia el Jefe de Estado" ("Η αυτού εξοχότης αρχηγός του κράτους"). Αναφέρθηκε επίσης σε κρατικά και επίσημα έγγραφα ως "Caudillo de España" ("ο ηγέτης της Ισπανίας"), και μερικές φορές αποκαλείται "el Caudillo de la Última Cruzada y de la Hispanidad" ("ο ηγέτης της τελευταίας σταυροφορίας και της ισπανικής κληρονομιάς") και το" el Caudillo de la Guerra de Liberación contra el Comunismo y sup Cómplices "(" ο ηγέτης του πολέμου της απελευθέρωσης ενάντια στον κομμουνισμό και τους συνεργούς του").
Στις 26 Ιουλίου 1947 ο Φράνκο διακήρυξε την Ισπανία ως μοναρχία, αλλά δεν ανέφερε μονάρχη. Αυτή η χειρονομία έγινε περισσότερο για να κατευνάσει τους μοναρχικούς στο "Movimiento Nacional" (Καρλιστές και Αλφονσιστές). Το πορτρέτο του εμφανίστηκε στα περισσότερα ισπανικά νομίσματα και γραμματόσημα και πρόσθεσε επίσης την φράση "με τη χάρη του Θεού", μια φράση που συνήθως είναι μέρος της μοναρχίας. Ο Φράνκο ζήτησε αρχικά την υποστήριξη από διάφορες εθνικιστικές ομάδες. Η διοίκησή του περιόρισε όμως τους φασιστές υπέρ των τεχνοκρατών, πολλοί από τους οποίους συνδέονταν με την "Opus Dei", η οποία προώθησε έναν οικονομικό εκσυγχρονισμό. Αν και ο Φράνκο και η Ισπανία υπό την κυριαρχία του υιοθέτησαν κάποιες ιδέες του φασισμού, αυτός και η Ισπανία υπό την κυριαρχία του, γενικά δεν θεωρούνται φασίστες. Αν και αυταρχικός, ήταν από τη φύση του συντηρητικός και παραδοσιακός. Τα λίγα σταθερά σημεία στη μακρά κυριαρχία του Φράνκο ήταν πάνω απ 'όλα ο αυταρχισμός, ο Εθνικισμός, ο Καθολικισμός, ο αντι-Ελευθεροτεκτονισμός και ο Αντικομμουνισμός. Με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Ισπανία υπέφερε από τις οικονομικές συνέπειες της απομόνωσής της από τη διεθνή κοινότητα. Η Ισπανία αποκλείστηκε από το Σχέδιο Μάρσαλ, σε αντίθεση με άλλες ουδέτερες χώρες της Ευρώπης. Η κατάσταση αυτή τελείωσε εν μέρει όταν, ενόψει των εντάσεων του Ψυχρού Πολέμου και της στρατηγικής θέσης της Ισπανίας, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής συνήψαν εμπορική και στρατιωτική συμμαχία με τον Φράνκο. Αυτή η ιστορική συμμαχία άρχισε με την επίσκεψη του προέδρου των ΗΠΑ, Αιζενχάουερ στην Ισπανία το 1953, που οδήγησε στο Σύμφωνο της Μαδρίτης. Η Ισπανία εισήχθη στη συνέχεια στα Ηνωμένα Έθνη το 1955. Οι αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στην Ισπανία που χτίστηκαν έκτοτε περιλαμβάνουν το Ναυτικό Σταθμό Rota, την Αεροπορική Βάση Morón και την Αεροπορική Βάση Torrejón.
Πολιτική βία
Η πρώτη δεκαετία της κυριαρχίας του Φράνκο μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου το 1939, συνέχισε την καταπίεση και τη δολοφονία ενός απροσδιόριστου αριθμού πολιτικών αντιπάλων. Η εκτίμηση είναι δύσκολη και αμφιλεγόμενη, αλλά ο αριθμός των ατόμων που σκοτώθηκαν ή δολοφονήθηκαν πιθανότατα βρίσκεται μεταξύ 15000 και 50000.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, το κράτος του Φράνκο είχε γίνει λιγότερο βίαιο, αλλά κατά τη διάρκεια ολόκληρης του διακυβέρνησης, οι μη κυβερνητικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις και όλοι οι πολιτικοί αντίπαλοι του, από τις κομμουνιστικές, αναρχικές οργανώσεις μέχρι τους φιλελεύθερους δημοκράτες και τους χωρικούς της Καταλονίας ή της χώρας των Βάσκων, ελέγχονταν αυστηρά με όλα τα μέσα και τη βίαιη καταστολή της αστυνομίας. Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις του "Confederación Nacional del Trabajo" (CNT) και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις του πολιτικού κόμματος της "Unión de Trabajadores" (UGT) είχαν τεθεί εκτός νόμου και αντικαταστάθηκαν το 1940 από την "Sindicato Vertical". Το Ισπανικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα και η "Esquerra Republicana de Catalunya" (ERC) απαγορεύτηκαν το 1939, ενώ το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ισπανίας (PCE) βγήκε στην παρανομία. Απο το Εθνικιστικό Κόμμα των Βάσκων (PNV) το 1959, δημιουργήθηκε η ένοπλη ομάδα ΕΤΑ για να διεξάγει έναν πόλεμο χαμηλής έντασης κατά του Φράνκο.
Ο Ισπανικός εθνικισμός του Φράνκο προώθησε μια ενιαία εθνική ταυτότητα, καταστέλλοντας την πολιτιστική ποικιλομορφία της Ισπανίας. Οι ταυρομαχίες και το φλαμένκο προωθήθηκαν ως εθνικές παραδόσεις, ενώ οι παραδόσεις που δεν θεωρούνταν "ισπανικές" καταπιέστηκαν. Η άποψη του Φράνκο για την ισπανική παράδοση ήταν κάπως τεχνητή και αυθαίρετη: ενώ καταργήθηκαν ορισμένες τοπικές παραδόσεις, η φλαμένκο, μια ανδαλουσιανή παράδοση, θεωρήθηκε μέρος μιας μεγαλύτερης εθνικής ταυτότητας. Όλες οι πολιτιστικές δραστηριότητες αποτέλεσαν αντικείμενο λογοκρισίας και πολλοί, όπως ο Σαρδάνα, ο εθνικός χορός της Καταλονίας, απαγορεύτηκαν σαφώς. Αυτή η πολιτισμική πολιτική ήταν χαλαρή με την πάροδο του χρόνου, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και των αρχών της δεκαετίας του 1970.
Ο ρόλος της γυναίκας
Ο Φράνκο έδειξε μια λατρεία στον παραδοσιακό ρόλο της γυναίκας στην κοινωνία, αυτή ήταν η αγαπημένη κόρη και αδελφή για τους γονείς και τους αδελφούς της, μια πιστή σύζυγος που κατοικεί με την οικογένειά της. Η επίσημη προπαγάνδα περιόρισε τον ρόλο των γυναικών στην οικογένεια και τη μητρότητα. Αμέσως μετά τον πόλεμο ακυρώθηκαν οι προοδευτικοί νόμοι που είχε ψήφισε η Δημοκρατία με στόχο την ισότητα μεταξύ των φύλων. Οι γυναίκες δεν μπορούσαν να γίνουν δικαστές ή να καταθέσουν σε δίκη. Δεν μπορούσαν να γίνουν καθηγητές πανεπιστημίων, τις υποθέσεις και την οικονομική ζωή τους έπρεπε να διαχειρίζονται οι γονείς και οι σύζυγοί τους. Μέχρι τη δεκαετία του 1970, μια γυναίκα δεν μπορούσε να έχει τραπεζικό λογαριασμό χωρίς συνυπογραφή από τον πατέρα ή τον σύζυγό της. Αργότερα στη δεκαετία του 1960 και του 1970 οι περιορισμοί αυτοί ήταν κάπως χαλαροί.
Οικονομική πολιτική
Ο εμφύλιος πόλεμος κατέστρεψε την ισπανική οικονομία. Οι υποδομές του κράτους είχαν υποστεί ζημιά, οι εργαζόμενοι είχαν σκοτωθεί και οι καθημερινές εργασίες παρεμποδίζονταν σοβαρά. Για περισσότερο από μια δεκαετία μετά τη νίκη του Φράνκο, η καταστραμμένη οικονομία ανέκαμπτε πολύ αργά. Ο Φράνκο ακολουθούσε αρχικά μια πολιτική αυτάρκειας, εμποδίζοντας σχεδόν όλο το διεθνές εμπόριο. Η πολιτική είχε καταστροφικές συνέπειες και η οικονομία έμεινε στάσιμη.
Στο χείλος της πτώχευσης, ένας συνδυασμός πιέσεων από τις Ηνωμένες Πολιτείες, το ΔΝΤ και, κυρίως, τους τεχνοκράτες από το Opus Dei, κατάφερε να πείσει το καθεστώς να υιοθετήσει μια ελεύθερη οικονομία της αγοράς. Πολλοί από την "παλιά φρουρά" που ήταν υπεύθυνοι για την οικονομία αντικαταστάθηκαν από τεχνοκράτες, παρά την αρχική αντίθεση του Φράνκο. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 παρατηρήθηκε μέτρια επιτάχυνση της οικονομικής δραστηριότητας μετά από κάποιες μικρές μεταρρυθμίσεις και χαλάρωση των ελέγχων. Ωστόσο, η ανάπτυξη αποδείχθηκε υπερβολική για την οικονομία, καθώς οι ελλείψεις και ο πληθωρισμός ξέσπασαν προς τα τέλη της δεκαετίας του 1950.
Όταν ο Φράνκο αντικατέστησε τους προηγούμενους υπουργούς του με τους απολιτικούς τεχνοκράτες, το καθεστώς εφάρμοσε διάφορες αναπτυξιακές πολιτικές που περιλάμβαναν οικονομικές μεταρρυθμίσεις. Μετά από μια ύφεση, η ανάπτυξη ξεκίνησε από το 1959, δημιουργώντας μια οικονομική άνθηση που κράτησε μέχρι το 1974 και έγινε γνωστή ως το "Ισπανικό Θαύμα". Παράλληλα με την απουσία κοινωνικών μεταρρυθμίσεων και τη μετατόπιση της οικονομικής δύναμης, ξεκίνησε μια μαζική μετανάστευση σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και, σε μικρότερο βαθμό, στη Νότια Αμερική. Η μετανάστευση βοήθησε το καθεστώς με δύο τρόπους. Η χώρα έχασε τους πληθυσμούς που δεν θα ήταν σε θέση να κρατήσει στην εργασία και οι μετανάστες έδωσαν στη χώρα τα αναγκαία χρηματικά εμβάσματα.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, οι πλούσιες τάξεις της γαλλόφωνης Ισπανίας αύξησαν τις περιουσίες τους, ιδίως όσοι παρέμειναν πολιτικά πιστοί, ενώ η μεσαία τάξη άνθιζε καθώς προχωρούσε το "οικονομικό θαύμα". Οι νέες διεθνείς εταιρείες δημιούργησαν εργοστάσια στην Ισπανία όπου οι μισθοί ήταν χαμηλοί, οι φόροι εταιρειών ήταν πολύ χαμηλοί, απαγορεύτηκαν οι απεργίες και η κοινωνική ασφάλιση των εργαζομένων ή οι κρατικές προστασίες ήταν σχεδόν ανήκουστες. Οι κρατικές επιχειρήσεις όπως ο κατασκευάστρια εταιρία αυτοκινήτων SEAT, φορτηγών Pegaso και η πετρελαϊκή εταιρία INH, αύξησαν μαζικά την παραγωγή. Η Ισπανία ήταν ουσιαστικά μια νέα μαζική αγορά, έγινε η δεύτερη ταχύτερα αναπτυσσόμενη οικονομία στον κόσμο μεταξύ 1959 και 1973, ακριβώς πίσω από την Ιαπωνία. Μέχρι τη στιγμή του θανάτου του Φράνκο το 1975, η Ισπανία εξακολουθούσε να παραμένει πίσω από το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Ευρώπης, αλλά το χάσμα μεταξύ του κατά κεφαλήν ΑΕΠ και εκείνου των κορυφαίων χωρών της Δυτικής Ευρώπης είχε μειωθεί σημαντικά και η χώρα είχε αναπτύξει μια μεγάλη βιομηχανοποιημένη οικονομία.
Θάνατος
Ο Φράνκο αποφάσισε να διορίσει έναν βασιλιά για να επιτύχει την αντιβασιλεία του, αλλά συνέχισαν οι διαμάχες μεταξύ των Καρλιστών και των Αλφονσιστών. Σε μια προσπάθεια να αποφύγει την επανάληψη των Καρλικών πολέμων, προσέφερε το θρόνο στον αρχιδούκα Otto von Habsburg. Ο Αρχιδούκας Όττο αρνήθηκε, δηλώνοντας ότι θα θεωρηθεί ως ο γερμανός κυβερνήτης της Ισπανίας και ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να ξεχάσει την αυστριακή ταυτότητά του. Το 1969 ο Φράνκο διόρισε τον Χουάν Κάρλος Α΄ της Ισπανίας ο οποίος είχε εκπαιδευτεί από αυτόν στην Ισπανία, με τον νέο τίτλο του πρίγκιπα της Ισπανίας. Αυτή η ονομασία ήταν έκπληξη για τους Κρλιστές, καθώς και για τον πατέρα του Χουάν Κάρλος, τον τον κόμη της Βαρκελώνης, ο οποίος είχε ανώτερη αξίωση στο θρόνο, αλλά ο Φράνκο φοβόταν ότι ήταν υπερβολικά φιλελεύθερος. Μέχρι το 1973 ο Φράνκο είχε παραιτηθεί από το αξίωμα του πρωθυπουργού, παραμένοντας μόνο ως αρχηγός κράτους και αρχηγός του στρατού.
Στις 19 Ιουλίου 1974, ο Φράνκο αρρώστησε από διάφορα προβλήματα υγείας και ο Χουάν Κάρλος ανέλαβε την ιδιότητα του αρχηγού κράτους. Ο Φράνκο ανεκάμψε σύντομα και στις 2 Σεπτεμβρίου ανέλαβε εκ νέου τα καθήκοντά του ως αρχηγός κράτους. Ένα χρόνο αργότερα αρρώστησε πάλι, συμπεριλαμβανομένης μιας μακράς μάχης με τη νόσο του Parkinson. Η τελευταία δημόσια εμφάνιση του Φράνκο ήταν την 1η Οκτωβρίου 1975, όταν, παρά την περίεργη και εύθραυστη εμφάνισή του, έδωσε ομιλία στα πλήθη στην πλατεία Oriente της Μαδρίτης. Στις 30 Οκτωβρίου 1975, έπεσε σε κώμα και τέθηκε σε υποστήριξη ζωής. Η οικογένεια του Φράνκο συμφώνησε να αποσυνδέσει τις μηχανές υποστήριξης της ζωής και επίσημα, πέθανε στις 20 Νοεμβρίου 1975 από καρδιακή ανεπάρκεια, σε ηλικία 82 ετών - την ίδια ημερομηνία με τον θάνατο του Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα, ιδρυτή της Φάλαγγας.
Το σώμα του Φράνκο ενταφιάστηκε στο Valle de los Caídos, ένα κολοσσιαίο μνημείο που χτίστηκε από την καταναγκαστική εργασία πολιτικών κρατουμένων για τα θύματα του ισπανικού εμφυλίου πολέμου. Στην κηδεία του παρευρέθηκε ο πρίγκιπας Ρενιέ Γ΄ του Μονακό και ο ηγέτης της Χιλής, στρατηγός Αουγκούστο Πινοσέτ. Ο πρώην Αμερικανός πρόεδρος Ρίτσαρντ Νίξον αποκάλεσε τον Φράνκο ως "έναν πιστό φίλο και σύμμαχο των Ηνωμένων Πολιτειών".
Κληρονομιά
Στην Ισπανία και στο εξωτερικό, η κληρονομιά του Φράνκο παραμένει αμφιλεγόμενη. Το λεξικό της Οξφόρδης χρησιμοποιεί το καθεστώς του Φράνκο ως παράδειγμα για τον φασισμό. Ο Φράνκο χρησίμευσε ως πρότυπο για πολλούς αντικομμουνιστικούς δικτάτορες στη Νότια Αμερική. Ο Αουγκόστο Πινοσέτ είναι γνωστό ότι θαύμαζε τον Φράνκο. Ομοίως, μόλις το 2006, όταν απεβίωσε ο Πινοσέτ, οι υποστηρικτές του Φράνκο στην Ισπανία απέδωσαν φόρο τιμής στον Πινοσέτ.
Πολλοί Ισπανοί, ιδιαίτερα όσοι υπέφεραν υπό την δικτατορία του Φράνκο, προσπάθησαν να καταργήσουν την επίσημη αναγνώριση του καθεστώτος του. Τα περισσότερα κυβερνητικά κτίρια και οδοί που πήραν το όνομά του κατά τη διάρκεια της μακράς του διακυβέρνησης του επανήλθαν στα αρχικά τους ονόματα. Η ισπανική κυβέρνηση απαγόρευσε το 2007 όλες τις επίσημες δημόσιες αναφορές στο καθεστώς του Φράνκο και άρχισε την απομάκρυνση όλων των αγαλμάτων, των οδών και των μνημείων που συνδέονταν με το καθεστώς. Οι εκκλησίες που τιμούν τον Φράνκο ενδέχεται να χάσουν κρατική ενίσχυση. Από το 1978 ο εθνικός ύμνος της Ισπανίας, το Μάρτσα ρεάλ δεν συνοδεύεται από τους στίχους που εισήγαγε ο Φράνκο.
Τον Μάρτιο του 2006, η Μόνιμη Επιτροπή της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης ενέκρινε ομόφωνα ψήφισμα που "καταδικάζει" σθεναρά τις "πολλαπλές και σοβαρές παραβιάσεις" των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διαπράχθηκαν στην Ισπανία από το Φρανκικό καθεστώς από το 1939 έως το 1975. Το ψήφισμα έγινε με πρωτοβουλία του Leo Brincat και του ιστορικού Luis María de Puig και ήταν η πρώτη διεθνής επίσημη καταδίκη της καταστολής που θέσπισε το καθεστώς του Φράνκο. Το ψήφισμα παρότρυνε επίσης να δοθεί στους ιστορικούς (επαγγελματίες και ερασιτέχνες) πρόσβαση στα διάφορα αρχεία του Φρανκικού καθεστώτος, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του ιδιωτικού Ιδρύματος Francisco Franco, τα οποία, όπως και άλλα αρχεία, παραμένουν απρόσιτα για το κοινό από το 2006. Το Ίδρυμα Francisco Franco έλαβε διάφορα αρχεία από το παλάτι El Pardo και φέρεται να έχει πουλήσει μερικά από αυτά σε ιδιώτες. Επιπλέον, το ψήφισμα κάλεσε τις ισπανικές αρχές να δημιουργήσουν ένα υπόγειο εκθετήριο στο μνημείο του "Valle de los Caidos" για να εξηγήσουν τις «τρομερές» συνθήκες με τις οποίες χτίστηκε. Τέλος, πρότεινε την κατασκευή μνημείων για τον εορτασμό των θυμάτων του Φράνκο στη Μαδρίτη και σε άλλες σημαντικές πόλεις. .
Πρόσφατα, ο "Σύνδεσμος για την Ανάκτηση της Ιστορικής Μνήμης" (ARHM) ξεκίνησε μια συστηματική αναζήτηση για τους μαζικούς τάφους πολιτών που εκτελέστηκαν κατά τη διάρκεια του καθεστώτος του Φράνκο, η οποία υποστηρίχθηκε από τη νίκη του PSOE κατά τις εκλογές του 2004 από την κυβέρνηση Χοσέ Λουίς Ροδρίγκεθ Θαπατέρο. Οι Φαλαγγίτες υποστηρικτές του Φράνκο αντιτίθενται στο κίνημα ανεξαρτησίας και στη δήλωση της ανεξαρτησίας της Καταλονίας από την Ισπανία.
Ο συσσωρευμένος πλούτος της οικογένειας του Φράνκο (περιλαμβανομένης της μεγάλης κληρονομιάς που απέκτησε ο Φράνκο, όπως το Pazo de Meirás, το Canto del Pico στα Torrelodones και το Cornide Palace στην A Coruña και η σκοτεινή απόκτηση τους, έγιναν επίσης θέματα δημόσιας συζήτησης. Οι εκτιμήσεις για τον πλούτο της οικογένειας κυμαίνονταν από 350 εκατομμύρια έως 600 εκατομμύρια ευρώ. Ενώ ο Φράνκο πέθαινε, το ισπανικό κοινοβούλιο ψήφισε μια μεγάλη δημόσια σύνταξη για τη σύζυγό του Κάρμεν Πόλο, την οποία οι μεταγενέστερες δημοκρατικές κυβερνήσεις συνέχισαν να πληρώνουν. Την εποχή του θανάτου της το 1988, είχε λάβει ως σύνταξη πάνω από 12,5 εκατομμύρια πεσέτες (τέσσερα εκατομμύρια περισσότερα από τον μισθό του Φελίπε Γκονζάλες, τότε αρχηγός της κυβέρνησης).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ισπανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Ισπανοί πολιτικοί Κατηγορία:Πολιτικοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Δικτάτορες Κατηγορία:Εθνικιστές Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Πραξικοπηματίες Κατηγορία:Ισπανικός Εμφύλιος Κατηγορία:Αντικομμουνιστές
Μιχάλης Σαράντης
Ο Μιχάλης Σαράντης (Αθήνα, 1985) είναι Έλληνας ηθοποιός, απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν.
Το 2015 τιμήθηκε με το θεατρικό Βραβείο Χορν για την ερμηνεία του Νότη Σερδάρη στη Φλαντρώ του Παντελή Χορν και του αγγελιοφόρου στον Ιππόλυτο του Ευριπίδη.
Τηλεοπτικά έχει εμφανιστεί σε διάφορα επεισόδια των σειρών 10η εντολή και Ου φονεύσεις. Στον κινηματογράφο έχει παίξει σε ταινίες του Σταύρου Τσιώλη, του Βασίλη Κεχαγιά, του Δημήτρη Μπαβέλλα και του Ζαχαρία Μαυροειδή.
Προσωπική ζωή
Από το 2018 είναι ζευγάρι με την ηθοποιό Μαίρη Μηνά. Στις 21 Σεπτεμβρίου 2022 απέκτησαν το πρώτο τους παιδί, μια κόρη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χορν
Μουμπάι Σίτι Φ.Κ.
Η Μουμπάι Σίτι Φούτμπολ Κλαμπ (αγγλικά: Mumbai City Football Club) είναι ινδικός επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τη Μουμπάι της Μαχαράστρα, ο οποίος συμμετέχει στη Σούπερ Λιγκ Ινδίας, το κορυφαίο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου στην Ινδία. Η ομάδα ιδρύθηκε στις 30 Αυγούστου 2014. Η ομάδα ανήκει επί του παρόντος στην City Football Group, στον Ρανμπίρ Καπούρ και στον Μπίμαλ Πάρεκ, έναν ορκωτό λογιστή.
Την πρώτη σεζόν, ο πρώην Άγγλος διεθνής παίκτης Πίτερ Ριντ ήταν ο προπονητής της ομάδας και ο Φρέντι Λιούνγκμπεργκ ήταν ο παίκτης αστέρας. Για τη δεύτερη σεζόν, ανακοινώθηκε ότι ο Νικολά Ανελκά ήταν ο παίκτης αστέρας, καθώς και ο προπονητής της ομάδας. Το 2016, ο Ντιέγο Φρολάν ήταν ο παίκτης αστέρας, ενώ ο Αλεσάντρε Γκιμαράες ανέλαβε τη θέση του νέου προπονητή. Το 2018, ο Ζόρζε Κόστα ανακοινώθηκε ως προπονητής για τη νέα σεζόν, όπου οδήγησε την ομάδα στα πλέι οφ υπό την καθοδήγησή του. Το 2020, ο Σέρχιο Λομπέρα ανακοινώθηκε ως προπονητής για τη νέα σεζόν. Η ομάδα υπέγραψε επίσης πολλούς εγχώριους και ξένους παίκτες για να ενισχύσει το ρόστερ.
Υποστηρικτές
Η Μουμπάι Σίτι Φ.Κ. φημίζεται για μια από τις πιο εκκωφαντικές βάσεις υποστηρικτών στην Ινδία. Το West Coast Brigade είναι το επίσημο fan club της ομάδαςι, το οποίο είναι γνωστό για την υποστήριξή του στην ομάδα εντός και εκτός έδρας. Φημισμένο για ταξίδια σε μεγάλους αριθμούς για να υποστηρίξει την ομάδα σε όλο το μήκος της χώρας, η West Coast Brigade έχει τον απόλυτο σεβασμό από τη διοίκηση και τους παίκτες της ομάδας, καθώς έχουν αφιερώσει μία θύρα για τα μέλη της West Coast Brigade στην Αρένα Ποδοσφαίρου Μουμπάι.
Οι παίκτες και ο προπονητής έχουν συχνά αναγνωρίσει την υποστήριξη των οπαδών στην επιτυχία και πάντα ασχολούνται με την αλληλεπίδραση των οπαδών και τις διαφημιστικές δραστηριότητες. Το 2017, οι νησιώτες έγιναν η πρώτη ομάδα στην ιστορία της Σούπερ Λιγκ Ινδίας που ανακοίνωσε ένα ειδικό τμήμα της εξέδρας για τους φιλοξενούμενους.
Αντιπαλότητες
Από την έναρξη του πρωταθλήματος, η Φ.Κ. Πούνε Σίτι και η Μουμπάι Σίτι Φ.Κ. ήταν οι μόνοι δύο σύλλογοι στην Σούπερ Λιγκ Ινδίας από ένα μόνο κρατίδιο, το οποίο δημιούργησε μια ελίτ αντιπαλότητας μεταξύ των δύο, γνωστό ως Ντέρμπι Μαχά. Διήρκεσε έως ότου η Πούνε Σίτι διαλύθηκε και δημιουργήθηκε ως Χαϊντεραμπάντ Φ.Κ. για τη σεζόν 2019-20.
Αφού η Φ.Κ. Γκόα απέλυσε τον προπονητή της, Σέρχιο Λομπέρα, ο οποίος έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στην καθοδήγηση της Φ.Κ. Γκόα για την κατάκτηση του League Winners Shield στη 6η σεζόν 6 της Σούπερ Λιγκ Ινδίας, η Μουμπάι Φ.Κ. πρόσλαβε τον Ισπανό. Ο Λομπέρα ήταν επίσης υπεύθυνος να δελεάσει ορισμένους ξένους και εγχώριους παίκτες της Φ.Κ. Γκόα για να έρθουν στην ομάδα. Αυτό, μαζί με το γεγονός ότι τόσο η Μουμπάι όσο και η Γκόα βρίσκονται στη δυτική ακτή της Ινδίας, δημιούργησε μια σπίθα μεταξύ των δύο συλλόγων και των οπαδών τους που οδήγησαν στη νέα συναρπαστική αντιπαλότητα, γνωστή ως Ντέρμπι της Δυτικής Ακτής
Σήμα
Το σήμα είναι μια αντανάκλαση της ταυτότητας της πόλης. Αποτελείται από τρία βασικά στοιχεία, όπου όλα μαζί σχηματίζουν την εικόνα της πόλης. Το τείχος του φρουρίου στην κορυφή απεικονίζει το ανθεκτικό, περήφανο και αποφασιστικό πνεύμα της Μουμπάι και των ανθρώπων της. Τα επτά αστέρια είναι μια αναφορά στα επτά νησιά που σχηματίζουν τη Μουμπάι, το καθένα, ένα αναπόσπαστο και ξεχωριστό τμήμα της πόλης. Το σιδηροδρομικό σύστημα είναι ένα σημαντικό μέρος της πόλης, και αποδεικνύεται ότι είναι η σωτηρία του. Είναι επίσης το σύμβολο για το πνεύμα της Μουμπάι - διαφορετικό, αλλά ενωμένο. Είναι πολύ θεμελιώδες ότι η πόλη λειτουργεί ως αρμονική, συνεκτική μονάδα, και έτσι, το τρένο έχει ενσωματωθεί στην κορυφή. Το μπλε ναυτικό χρώμα αντιπροσωπεύει τη θάλασσα, μια μορφή με την οποία η πόλη είναι βαθιά συνδεδεμένη, τόσο από οικονομική όσο και από συμβολική άποψη. Το λευκό αντιπροσωπεύει την ειλικρίνεια και την αγνότητα, όπου και τα δύο ο σύλλογος προσπαθεί να ενσωματώσει.
Στάδιο
μικρογραφία| Η [[Αρένα Ποδοσφαίρου Μουμπάι]] Η Αρένα Ποδοσφαίρου Μουμπάι είναι ένα σχετικά μικρό αλλά πολλαπλών χρήσεων στάδιο που έχει την έγκριση της FIFA και της AFC, που βρίσκεται στην καρδιά της πόλης, στο Αντέρι. Έχει χωρητικότητα 7.790 θέσεων. Το στάδιο γεμίζει τακτικά από την βάση υποστηρικτών της ομάδας. Το γήπεδο διαθέτει επίσης ένα ξεχωριστό τμήμα για τους φιλοξενούμενους υποστηρικτές. Η Αρένα Ποδοσφαίρου Μουμπάι τροποποιήθηκε κατά τη διάρκεια της εναρκτήριας σεζόν της Σούπερ Λιγκ Ινδίας για να ενσωματώσει ένα VIP δωμάτιο στα ανατολικά του σταδίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουμπάι Σίτι Φ.Κ. Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ινδίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2014
Μπραμ Στόκερ
Ο Αβραάμ "Μπραμ" Στόκερ (Abraham "Bram" Stoker, 8 Νοεμβρίου 1847-20 Απρίλιου 1912) ήταν Ιρλανδός συγγραφέας τρόμου.
Βιογραφία
Ο Στόκερ γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου του 1847 στο Κλοντάρφ της Ιρλανδίας. Γονείς του ήταν ο Αβραάμ Στόκερ (1799-1876) και η Σάρλοτ Ματίλντα Μπλέικ Θόρνλεϋ (1818-1901), οι οποίοι παντρεύτηκαν το 1844.
Το 1878 έγραφε κριτικές θεάτρων στην εφημερίδα The Dublin Mail, που ο ιδιοκτήτης της ήταν ο συγγραφέας τρόμου Τζόζεφ Σέρινταν Λε Φάνιου.
Το 1878 παντρεύτηκε την Φλόρενς Μπάλκομπ, που ήταν πρώην σύζυγος του Όσκαρ Ουάιλντ. Το ζευγάρι μετακόμισε στο Λονδίνο, όπου ο Στόκερ έγινε για 27 χρόνια διευθυντής επιχειρήσεων του Θεάτρου Λυσόμ, ιδιοκτησία του Άγγλου ηθοποιού και φίλου του Στόκερ, Χένρι Ίρβινγκ. Ο Στόκερ απέκτησε ένα παιδί, τον Ίρβινγκ Νοέλ Στόκερ, που γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου το 1879.
Ο Στόκερ απεβίωσε στις 20 Απριλίου του 1912 στο Λονδίνο της Αγγλίας.
Εργογραφία
Ο Μπραμ Στόκερ είναι πιο γνωστός για τη συγγραφή του διάσημου μυθιστορήματος τρόμου Δράκουλας. Ο Στόκερ, για να γράψει το Δράκουλας, εμπνεύστηκε από έργα των Έμιλι Γκέραρντ (Transylvania Superstitions), Τζον Γουίλιαμ Πολιντόρι (Ο Βρυκόλακας) και Τζόζεφ Σέρινταν Λε Φάνιου (Καρμίλα). Άλλα του έργα είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρλανδοί μυθιστοριογράφοι
Λίμνες Λασιθίου
Ιστορικά στοιχεία
Η παλαιότερη μνεία στον οικισμός γίνεται σε έγγραφο του 1248. Αναφέρεται ως Limnes το 1577 από τον Φραγκίσκο Μπαρότσι, στην απογραφή του Καστροφύλακα το 1583, όταν είχε 587 κατοίκους (Κ126), και από τον Βασιλικά το 1630. Στην τουρκική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Limyes με 78 χαράτσα. Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται από κοινού με άλλα χωριά της περιοχής, όπως ο Χουμεριάκος. Στην απογραφή του 1881 είχε 796 κατοίκους, ενώ τα μετόχια Λιμνών, όλα ανατολικά των Λιμνών είχαν 204 κατοίκους.
Πορεία πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Κοντά στο χωριό βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Ευαγγελιστή, με τοιχογραφίες του 14ου και του 15ου αιώνα και η εκκλησία του Ταξιάρχου Μιχαήλ, του 1605, όπως αναφέρεται στην κτητορική επιγραφή του.
Διοικητικά στοιχεία
Δείτε: Κοινότητα Λιμνών
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας.
Παραπομπές
κατηγορία:Χωριά του νομού Λασιθίου Κατηγορία:Δήμος Αγίου Νικολάου
Άνταμ Καζίμιες Τσαρτορίσκι
Ο Πρίγκιπας Άνταμ Καζίμιες Τσαρτορίσκι (πολωνικά: Adam Kazimierz Czartoryski) (1 Δεκεμβρίου 1734 - 19 Μαρτίου 1823) ήταν επιδραστικός Πολωνός ευγενής, συγγραφέας, κριτικός λογοτεχνίας και θεάτρου, γλωσσολόγος, ταξιδιώτης και πολιτική προσωπικότητα. Ήταν ένας μεγάλος προστάτης των τεχνών και υποψήφιος για το πολωνικό στέμμα. Σπούδασε στην Αγγλία και μετά την επιστροφή του στην Πολωνία το 1758, έγινε μέλος του Σέιμ (κοινοβούλιο), Στρατηγός του Στέμματος της Ποδολίας και Στρατάρχης της Γενικής Συνομοσπονδίας του Βασιλείου της Πολωνίας.
Πρώιμη ζωή
Ήταν ο γιος του Πρίγκιπα Αούγκουστ Αλεξάντερ Τσαρτορίσκι, βοεβόδα του Βοεβοδάτου Ρουθηνίας και της Μάρια Ζόφια Τσαρτορίσκα (το γένος Σιενιάφσκα). Παντρεύτηκε την Ιζαμπέλα Φλέμινγκ στις 18 Νοεμβρίου 1761, στο Βόλτσιν της Πολωνίας.
Πολιτική καριέρα
Ήταν μέλος του κόμματος Familia και το 1763 αρνήθηκε να είναι υποψήφιος για το πολωνικό στέμμα, προτιμώντας να είναι προστάτης των τεχνών, και αποσύρθηκε υπέρ του Στανίσουαφ Αύγουστου Πονιατόφσκι. Με τη σύζυγό του, Ιζαμπέλα Τσαρτορίσκα, δημιούργησε στο Παλάτι Τσαρτορίσκι στο Πουουάβι ένα σημαντικό κέντρο της πολωνικής πνευματικής και πολιτικής ζωής.
Υπηρέτησε από το 1758 ως γενικός σταρόστα της Ποδολίας. Το 1765 συνίδρυσε την εφημερίδα Monitor, την κορυφαία εφημερίδα του Πολωνικού Διαφωτισμού. Το 1766 αναδιοργάνωσε το στρατό του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας. Το 1767 εντάχθηκε στη Συνομοσπονδία του Ράντομ. Το 1768 έγινε διοικητής της Σχολής Ιππέων της Βαρσοβίας. Το 1788-1792 ήταν βουλευτής από το Λούμπλιν στο «Μείζων Σέιμ». Πλησιάζοντας ξανά τον βασιλιά, έγινε αρχηγός του Πατριωτικού Κόμματος και συνιδρυτής της Επιτροπής Εθνικής Παιδείας της Πολωνίας. Υποστήριξε το πολωνικό Σύνταγμα της 3ης Μαΐου 1791, και ηγήθηκε μιας διπλωματικής αποστολής στη Δρέσδη, προσπαθώντας να πείσει τον Φρειδερίκο Αύγουστο Α΄ της Σαξονίας να υποστηρίξει την Κοινοπολιτεία και να αποδεχθεί το θρόνο της (μετά τον μελλοντικό θάνατο του Πονιατόφσκι). Αρνήθηκε να ενταχθεί στη Συνομοσπονδία της Ταργκοβίτσα που δημιουργήθηκε για να καταρρίψει το Σύνταγμα.
Έλαβε το Τάγμα του Λευκού Αετού στις 25 Νοεμβρίου 1764.
Ήταν ο Διευθύνων του Συνεδρίου του Σέιμ της 7ης Μαΐου - 23 Ιουνίου 1764, και του έκτακτου Σέιμ της 26-28 Ιουνίου 1812, που πραγματοποιήθηκε στη Βαρσοβία. Έτσι έγινε ο Στρατάρχης της Γενικής Συνομοσπονδίας του Βασιλείου της Πολωνίας. μικρογραφία|225x225εσ| [[Παλάτι Τσαρτορίσκι (Πουουάβι)|Παλάτι Τσαρτορίσκι στο Πουουάβι ]]
Μνήμη
Είναι μια από τις φιγούρες που αποθανατίστηκαν στον πίνακα του Γιαν Ματέικο του 1891, Σύνταγμα της 3ης Μαΐου 1791.
Βραβεία
μικρογραφία|300x300εσ| [[Ναός της Σίβυλλας, μουσείο της Ιζαμπέλα Τσαρτορίσκα στο Πουουάβι]]
Έργα
Ο Τσαρτορίσκι ήταν συγγραφέας πολλών κωμωδιών και θεατρικών έργων. Έχει επίσης γράψει ένα κριτικό δοκίμιο για τη σύγχρονη πολωνική λογοτεχνία, Myśli o pismach polskich (Σκέψεις για τα πολωνικά γραπτά) (1810).
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατηγοί της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας Κατηγορία:Πολωνοί ευγενείς Κατηγορία:Πολωνοί γαιοκτήμονες Κατηγορία:Πολωνοί συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Στρατάρχες της Αυστρίας Κατηγορία:Πολωνοί φιλάνθρωποι Κατηγορία:Οικογένεια Τσαρτορίσκι Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Αγίας Άννας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λευκού Αετού (Πολωνία) Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Χρυσόμαλλου Δέρματος της Αυστρίας
Δήμος Σουφλίου
Ο Δήμος Σουφλίου είναι Δήμος της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, ο οποίος συστάθηκε την 1η Ιανουαρίου 2011 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» από τη συνένωση των προϋπαρχόντων Δήμων Ορφέα, Σουφλίου και Τυχερού.
Η έδρα του είναι το Σουφλί. Είναι ο όγδοος μεγαλύτερος σε έκταση δήμος της Ελλάδας, με 1.326 τ.χλμ.. Ο μόνιμος πληθυσμός του είναι 11.709 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2021.
Στο έδαφος του Δήμου βρίσκεται ο πολύ σημαντικός βιότοπος της Δαδιάς, καθώς και το απολιθωμένο δάσος του Φυλακτού, το καλύτερα διατηρημένο της Ευρώπης.
Κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία. Καλλιεργούνται προϊόντα όπως σιτάρι, καλαμπόκι, ηλιοτρόπια, ζαχαρότευτλα και σπαράγγια. Αρκετός πληθυσμός ασχολείται και με την κτηνοτροφία.
Δημοτικές Ενότητες
thumb|300px|Τοπογραφικός χάρτης του δήμου Σουφλίου.
Οικισμοί
Οι οικισμοί του δήμου ανά κοινότητες είναι:
Δήμος Σουφλίου
==== Δήμαρχοι Σουφλίου ====
Δήμος Ορφέα
==== Δήμαρχος Ορφέα ====
Δήμος Τυχερού
==== Δήμαρχοι Τυχερού ====
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Σουφλίου
Η Ελίζα και οι άλλοι
Η Ελίζα και οι Άλλοι είναι κωμική σειρά του Αλέξανδρου Ρήγα που προβλήθηκε στο Mega Channel την σεζόν 1992 - 1993. Ήταν η πρώτη σεναριακή δουλειά του Αλέξανδρου Ρήγα στην τηλεόραση. Η σειρά παρουσιάζει αυτοτελείς καθημερινές ιστορίες μιας ρομαντικής ζωντοχήρας, της Ελίζας, της κυνικής μητέρας της, Μαργαρίτας και του μικρού της αδερφού, Γιώργου.
Επισκόπηση
Το σενάριο ήταν του Αλέξανδρου Ρήγα, ενώ σε μερικά επεισόδια συνεργάστηκε με τους ηθοποιούς Μάνο Τσότρα και Άβα Γαλανοπούλου στη συγγραφή του σεναρίου, και η σκηνοθεσία του Γρηγόρη Πετρινιώτη, ενώ τον πιλότο της σειράς σκηνοθέτησε ο Κωστής Τσώνος. Η σειρά εξιστορούσε την οικογενειακή συμβίωση μιας ρομαντικής «μεγαλοκοπέλας» με την κυνική «τεκνατζού» μαμά της.
Η Ελίζα εργάζεται σε μεγάλη ασφαλιστική εταιρεία. Έχει ως προϊστάμενό της τον Κυριάκο και οι κοντινοί συνάδελφοί της είναι η Λουκία και η Αννούλα. Ουσιαστικά αντιπαθεί τη δουλειά της, αφού ο γνωστός «κρυφός» της πόθος είναι να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο ανεξαρτήτως ειδικότητας. Οι χώροι που τη βλέπουμε να κινείται κυρίως είναι το γραφείο και το σπίτι, αν και δεν αποκλείονται και οι άλλοι αν χρειαστεί. Κεντρικός άξονας της σειράς είναι η ακραία κινηματογραφοφιλία της Ελίζας. Η σάτιρα βασίζεται στην κατά κανόνα αποτυχημένη προσπάθειά της να μεταφέρει στην καθημερινή της ζωή στοιχεία και καταστάσεις από κινηματογραφικές ταινίες και τις αντίστοιχες ηρωίδες τους. Παρακολουθούμε την Ελίζα σε μια μάλλον αδιάφορη ζωή, απέναντι στην οποία αντιπαρατάσσει τη φαντασία της που έχει τροφοδοτηθεί από ατέλειωτες ώρες σε αίθουσες κινηματογράφων ή μπροστά στο βίντεο. Ορμώμενη από το σινεμά, φτιάχνει τα δικά της σενάρια, μοιράζει ρόλους, αλλάζει συμπεριφορές όπως αυτή κάθε φορά θέλει.
Το εκάστοτε αντικείμενό της σειράς μπορεί να ολοκληρώνεται σε ένα ή δύο επεισόδια ή και να διαγράφει ένα μεγαλύτερο κύκλο. Δίπλα της ο περίγυρος (Μαργαρίτα, Λουκία, Αννούλα, Κυριάκος, Γιώργος) προσπαθεί να την προσγειώνει, άλλοτε με επιτυχία, άλλοτε όχι. Κοντά σ' αυτούς, σημαντικό ρόλο για την πραγματικότητα και το παραμύθι της Ελίζας, παίζουν οι guest stars που απαιτούνται για τις διάφορες ιστορίες, οι οποίες λειτουργούν είτε σε μεμονωμένες αναφορές στοιχείων, σχέσεων, χαρακτήρων από διάφορες ταινίες, είτε ξετυλίγονται μπροστά μας ολοκληρωμένες, αλλά φυσικά διαφοροποιημένες.
Επεισόδια
1. Σχέσεις στοργής 14/09/1992
2. Ωραία, νέα και... ατυχής 21/09/1992
3. Του αγοριού απέναντι 28/09/1992
4. Χατζηπέτρου και υιός (Α' μέρος) 05/10/1992
5. Χατζηπέτρου και υιός (Β' μέρος) 12/10/1992
6. Μέθυσε απόψε το κορίτσι μου 19/10/1992
8. Πάρτυ γενεθλίων (Β' μέρος) 02/11/1992
9. Μπλε ποδιές 09/11/1992
10. Ώρες αγωνίας 16/11/1992
11. Τα ξένα χέρια... είναι μαχαίρια
12. Ολέθρια σχέση
13. Τα πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας
14. Ο φίλος μου ο Στράτος
15. Ωραίε μου κύριε (Χριστουγεννιάτικο, εορταστικό επεισόδιο)
16. Το γυμνό και χάριν έχει (Πρωτοχρονιάτικο, εορταστικό επεισόδιο)
17. Έγκλημα... στο Ακρόπολις Εξπρές (Α' μέρος)
19. Νύχτα είναι... θα περάσει
20. Ήρθες και θα φύγεις
22. Όλα για τον Γιώργο
23. Μάνα κουράγιο
24. Η εξαφάνιση της γηραιάς κυρίας (Α' μέρος)
25. Η εξαφάνιση της γηραιάς κυρίας (Β' μέρος)
26. Γάμος αλά Γαλλικά
27. Ένας φίλος ήρθε απόψε απ' τα παλιά
28. Έρωτας δίχως αύριο
29. Κορίτσια ο Κούρκουλος
Επαρχία Κόμπντα
Παραπομπές
Κομπντα Κατηγορία:Περιφέρεια Ακτόμπε
Η Ελίζα και οι άλλοι
Επεισόδια
30. Να ζει κανείς ή να συζεί
31. Η ζωή μου με τον Άκη
32. Πίτσες κατ' οίκον
34. Κανείς δεν είναι τέλειος
35. Τα κόκκινα φανάρια
36. Η Ελίζα στο ναυτικό
37. Ημέρες τηλεόρασης
Έκτακτες εμφανίσεις
Στην σειρά εμφανίστηκαν περιστασιακά οι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελίζα και οι άλλοι Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Πιέρ Σαρλ Τρεμολιέρ
O Πιέρ Σαρλ Τρεμολιέρ (γαλλικά: Pierre Charles Trémolières) γεννήθηκε στο Σολέ, Μαιν-ε-Λουάρ το 1703 και πέθανε στο Παρίσι το 1739, ήταν Γάλλος ζωγράφος, γνωστός για τα θρησκευτικά και μυθολογικά του θέματα και τις ροκοκό «ανάλαφρες συνθέσεις του, με κομψές εικονογραφικές φόρμουλες και λεπτές χρωματικές συμφωνίες».
Βιογραφικά στοιχεία
Κατά την επιστροφή του στη Γαλλία, σταμάτησε για δεκαοκτώ μήνες στη Λυών, όπου ζωγράφισε πολλά πορτρέτα και τέσσερις θρησκευτικούς πίνακες: Προσκύνηση των Βασιλέων, Προσκύνηση των Ποιμένων, Παρουσίαση στο Ναό και Κοίμηση για μοναστικά τάγματα. Πριν φύγει από τη Λυών, υπέγραψε συμβόλαιο για δύο ακόμη πίνακες, την Ανάληψη και την Κοίμηση που τους έστειλε από το Παρίσι, το 1737, αφού τους είχε εκθέσει στο Σαλόν.
Το 1737, εργάστηκε για τη διακόσμηση της εκκλησίας Σαιν-Μπρυνό-λε-Σαρτρέ της Λυών. Ζωγράφισε δύο μεγάλους πίνακες, που αντιπροσωπεύουν την Ανάληψη και την Κοίμηση της Θεοτόκου, που κοσμούν τους τοίχους εκατέρωθεν του άμβωνα. Αυτοί οι δύο πίνακες τονίζονται από πληθωρικά πλαίσια σε στυλ ροκοκό σχεδιασμένα από τον Ζακ-Ζερμαίν Σουφλό και βρίσκονται ακόμη στη θέση τους. μικρογραφία|250x250εσ|Σάντσο Πάντσα - [[Σικάγο]] Στο Παρίσι, ο Πιέρ Σαρλ Τρεμολιέρ συμμετείχε με τον Φρανσουά Μπουσέ στη διακόσμηση του μεγάρου Σουμπίζ, που ανήκε στην οικογένεια των Ροάν, το οποίο στεγάζει σήμερα το Μουσείο των Εθνικών Αρχείων της Γαλλίας.
Το 1737 έγινε δεκτός στη Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής με τον πίνακα Ο Οδυσσέας σώζεται από το ναυάγιο από την Αθηνά και διορίστηκε επίκουρος καθηγητής της Ακαδημίας.
Εξέθεσε στο Σαλόν του 1738 ένα τοπίο που δημιούργησε για το μέγαρο Σουμπίζ, δύο σκίτσα (Η Άρτεμις στο μπάνιο και Ο Θρίαμβος της Γαλάτειας) και τρεις πίνακες: Η Αφροδίτη αγκαλιάζει τον Έρωτα, Η Κωμωδία, Η Μουσική.
Πέθανε στο Παρίσι στις 11 Μαΐου 1739 σε ηλικία 36 ετών, εργαζόμενος στη Χρυσή Εποχή, παραγγελία για μια σειρά ταπισερί για τις Τέσσερις Εποχές του Κόσμου για το εργοστάσιο των Γκομπλέν. Αυτός ο καμβάς, που ολοκληρώθηκε από τον Νικολά Ντελομπέλ, εκτίθεται στο Μουσείο Τέχνης και Ιστορίας του Σολέ μαζί με πολλά άλλα έργα του. Πίνακες και σκίτσα του Τρεμολιέρ εκτίθενται επίσης στο Λούβρο, το μουσείο Φαμπρ στο Μονπελιέ και άλλες πόλεις της Γαλλίας καθώς και στο Σικάγο και στο Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη.
Αναγνώριση
Η κοινότητα Σολέ έδωσε το όνομά του σε έναν δρόμο και ένα κολέγιο στη γενέτειρά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Νέρι Νιανγκουάρα
Η Νέρι Μαντέι Νιανγκουάρα (14 Μαρτίου 1983) είναι Ελληνίδα κολυμβήτρια.
Βιολογική καλλιέργεια
thumb|right|Το σήμα που χρησιμοποιείται στη Γερμανία για να σημανθούν τα βιολογικά προϊόντα Η Βιολογική καλλιέργεια είναι μια μέθοδος καλλιέργειας η οποία ελαχιστοποιεί ή αποφεύγει πλήρως τη χρήση συνθετικών λιπασμάτων και ζιζανιοκτόνων, ρυθμιστών ανάπτυξης των φυτών, ορμονών καθώς και πρόσθετων ουσιών στις ζωοτροφές. Οι βιολογικοί καλλιεργητές βασίζονται σε αμειψισπορά (εναλλαγή φυτών για συγκομιδή), υπολείμματα συγκομιδών, αγρανάπαυση, ζωικά λιπάσματα (κοπριά) και μηχανική καλλιέργεια για τη διατήρηση της παραγωγικότητας του χώματος, τον εμπλουτισμό του με θρεπτικές ουσίες για τα φυτά καθώς και για τον έλεγχο των ζιζανίων, εντόμων και παράσιτων.
Νέρι Νιανγκουάρα
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 14 Μαρτίου του 1983. Άρχισε την καριέρα της στο Νηρέα Χαλανδρίου και συνέχισε στον Παναθηναϊκό Αθλητικό Όμιλο. Το 2001 κατέκτησε 2 αργυρά μετάλλια στους Μεσογειακούς Αγώνες, στη σκυταλοδρομία και στα 100μ. ελεύθερο.
Βιολογική καλλιέργεια
Η Βιολογική Καλλιέργεια συχνά συνδέεται με την υποστήριξη αρχών πέρα από την καλλιέργεια, όπως το Δίκαιο εμπόριο (Fair Trade) και τη διαχείριση του περιβάλλοντος.
Νέρι Νιανγκουάρα
Βιογραφία
Ήταν 5η στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2002 στη σκυταλοδρομία 4Χ100. Το 2004 κέρδισε το πρώτο μετάλλιο για τα ελληνικά χρώματα σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κολύμβησης, στη Μαδρίτη, με χρόνο 55.05 στα 100 μ. ελεύθερο. Στους Ολυμπιακούς του 2004 στην Αθήνα ήταν 6η στα 100μ. ελεύθερο και 7η στα 50 μ. , ενώ ακυρώθηκε στα 4Χ100 μ. ελεύθερο.
Στα τέλη του Ιουλίου του 2005 η αθλήτρια κατέλαβε την 7η θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα υγρού στίβου στο Μόντρεαλ στον τελικό των 100μ. ελεύθερο. .
Βιολογική καλλιέργεια
Υποκατηγορίες
Στη βιολογική καλλιέργεια, ανήκει και η βιοδυναμική καλλιέργεια που βασίζεται στις εσωτερικές διδασκαλίες του Ρούντολφ Στάινερ (Rudolf Steiner). Ο Ιάπωνας αγρότης Μασανόμπου Φουκουόκα εφηύρε ένα σύστημα το οποίο αποκάλεσε φυσική καλλιέργεια.
Νέρι Νιανγκουάρα
Βιογραφία
Toν Αύγουστο του 2006 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου, στη Βουδαπέστη, συνέχισε τις πολύ καλές εμφανίσεις. Η Νέρι Νιανγκουάρα προκρίθηκε στον τελικό των 100μ. ελεύθερο με την 2η επίδοση των ημιτελικών (54.63 ρεκόρ, παλαιό 54.81 δικό της από το 2004). Η Νιανγκουάρα κατόρθωσε να τερματίσει στην τρίτη θέση στον τελικό της 2 Αυγούστου 2006 κερδίζοντας το χάλκινο μετάλλιο, με πανελλήνιο ρεκόρ (54.48). Το παλαιότερο ήταν δικό της, την προηγούμενη ημέρα, με 54.63.
Βιολογική καλλιέργεια
Φυτοφάρμακα
Το κύριο ζήτημα της Βιολογικής Καλλιέργειας είναι η αντικατάσταση συνθετικών χημικών ουσιών με άλλες που βρίσκονται στη φύση. Αντί συνθετικών φυτοφαρμάκων χρησιμοποιούνται οργανικά φυτοφάρμακα όπως για παράδειγμα το πύρεθρο και η ροτενόνη. Οι βιολογικοί καλλιεργητές υποστηρίζουν ότι οι συγκεκριμένες οργανικές ουσίες είναι βιοδιασπώμενες και άρα δεν μένουν στο τελικό προϊόν. Αντίθετα υποστηρίζουν, έχοντας στα χέρια τους έρευνες ανεξάρτητων επιστημόνων, ότι πολλά από τα συνθετικά χημικά παραμένουν αδιάσπαστα στην τροφική αλυσίδα μέχρι τον τελικό καταναλωτή, που είναι ο άνθρωπος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα εντομοκτόνου που περνά στην τροφική αλυσίδα αποτελεί το DDT. Οι μεγάλες εταιρίες της αγροβιομηχανίας πραγματοποιούν δικές τους έρευνες που αποδεικνύουν το αντίθετο.
Νέρι Νιανγκουάρα
Βιογραφία
Το 2007 Νιαγκουάρα είχε καλή θέση στους Διεθνείς Στρατιωτικούς Αγώνες στην Ινδία στα 50μ. ελεύθερο, καθώς τερμάτισε στην 6η θέση με 25.65.
Βιολογική καλλιέργεια
Γενετικά Τροποποιημένοι Οργανισμοί
Στην Ευρωπαϊκή Ένωση ο νόμος προβλέπει την υποχρεωτική αναγραφή «Γενετικά Τροποποιημένο» σε προϊόντα που περιέχουν έως 0,9% Γ.Τ.Ο. Το κίνημα της Βιολογικής Καλλιέργειας υποστηρίζει ότι ο κανονισμός αυτός δεν τηρείται και αντιδρά έντονα. Πρόσφατα στην Ελλάδα αποκαλύφθηκε και δημιούργησε σκάνδαλο η μη-αναγραφή αυτής της ένδειξης σε προϊόντα Γ.Τ. ρυζιού που προέρχονται από τις ΗΠΑ (εταιρία BALI). Στην χώρα μας γεωργοί που υποστηρίζουν την βιολογική καλλιέργεια άσκησαν και ασκούν έντονες πιέσεις για την απαγόρευση των Γ.Τ.Ο. Αυτή τη στιγμή, η καλλιέργεια Γ.Τ.Ο. απαγορεύεται από το νόμο.
Νέρι Νιανγκουάρα
Βιογραφία
Το Νοέμβριο του 2007 η Νέρι γνωστοποίησε την απόφασή της να αποσυρθεί από τις πισίνες.