cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μιθραϊσμός
Ο εκρωμαϊσμός του περσικού Μίθρα προκάλεσε τροποποιήσεις στη μυθολογία του με αποτέλεσμα οι μυστηριακοί μιθραϊκοί μύθοι να διαφέρουν έως ένα σημείο από τους πρωτότυπους ζωροαστρικούς. Ο μιθραϊσμός εξαπλώθηκε αρχικά στους πειρατές της Κιλικίας και ακολούθως μεταξύ των ρωμαϊκών λεγεώνων του Πομπήιου οι οποίες, έως τα τέλη του πρώτου αιώνα π.Χ., τον είχαν διαδώσει σε όλες τις συνοριακές επαρχίες της αυτοκρατορίας (ιδιαιτέρως στις παραδουνάβιες). Στην εποχή του Κόμμοδου πλέον ήταν η πιο διαδεδομένη λατρεία στους κόλπους του ρωμαϊκού στρατού ενώ είχε ευρεία απήχηση και στις τάξεις των αρρένων δούλων. Η ρωμαϊκή μιθραϊκή θρησκεία είχε μιλιταριστικό και ανδροκρατούμενο χαρακτήρα ενώ μεγάλη μυστικότητα περιέβαλλε ακόμα και τα εξωτερικά της μυστήρια. Σε αντίθεση με άλλες λατρείες της εποχής, αλλά κατ’ αντιστοιχία με παλαιότερα μυστήρια όπως τα Ελευσίνια, δε βασιζόταν σε ιερές γραφές αλλά σε προφορικές παραδόσεις και τελετουργίες. Οι τελευταίες λάμβαναν χώρα σε κατάλληλα προσαρμοσμένα σκοτεινά σπήλαια, τα οποία συμβόλιζαν το υλικό σύμπαν, ή υπόγεια κτίσματα που μιμούνταν φυσικά σπήλαια («μιθραία»).
thumb|left|Ο Μίθρας θανατώνει [[Βους ο ταύρος|ταύρο, τοιχογραφία από ρωμαϊκό μιθραίο από την πόλη Μαρίνο της Ιταλίας]]
Ο μιθραϊσμός έδινε έμφαση στην αστρολογία και στη διαδοχή των αστρολογικών εποχών ενώ τα φανερά του μυστήρια θεωρούσαν τον Μίθρα υπεύθυνο για τις ουράνιες κινήσεις και την αντικατάσταση της αστρολογικής Εποχής του Ταύρου από την αστρολογική Εποχή του Κριού, μία μετάβαση η οποία είχε λάβει χώρα περίπου δύο χιλιετίες πριν τους ρωμαϊκούς χρόνους, με αποτέλεσμα διαδεδομένες στους τόπους λατρείας συμβολικές ζωγραφικές αναπαραστάσεις του Μίθρα να θανατώνει έναν ταύρο, παραστάσεις που υπαινίσσονταν τον εσωτερικό μυστικιστικό θάνατο και αναγέννηση του μυημένου στα μυστήρια. Έτσι ο μιθραϊσμός πρωτοτυπούσε αντικαθιστώντας ουσιαστικά τη θνήσκουσα και αναστημένη μυστηριακή θεότητα με ένα ζωικό σύμβολο, τον ταύρο, ο οποίος θυσιαζόταν μυθολογικά από τη λυτρωτική ηλιακή θεότητα, τον Μίθρα, για να προκύψει από το αίμα του η «ανάσταση / αναγέννηση» (της φύσης αλλά και του μυούμενου, σύμφωνα με την πολυεπίπεδη ερμηνεία των εξωτερικών μεσογειακών μυστηρίων). Αυτή η πρωτοτυπία οφειλόταν στις προϋπάρχουσες περσικές και ζωροαστρικές παραδόσεις οι οποίες επιχειρήθηκε να προσαρμοστούν όσο το δυνατόν πιο αναίμακτα στις τυπικές μυστηριακές αλληγορίες. Όπως στις περισσότερες μυστηριακές λατρείες, έτσι και στα μιθραία λάμβανε χώρα μία εκδοχή της τελετουργίας της θείας κοινωνίας όπου οι οπαδοί έτρωγαν και έπιναν πρόσφορα τα οποία συμβόλιζαν τη ζωοποιό και φωτεινή ουσία του ιερού θυσιαζόμενου ταύρου.
Ο μιθραϊσμός είχε υιοθετήσει και εξελίξει στοιχεία από τον ζωροαστρισμό ακόμα και αν δεν ήταν πάντα συμβατά με τα εξελληνισμένα μεσογειακά μυστήρια της ελληνιστικής και της ρωμαϊκής εποχής. Τόνιζε τη δυϊστική μεταφυσική διαμάχη Καλού και Κακού η οποία εκφραζόταν ως διαπάλη πνεύματος και ύλης, ενώ ενέτεινε τη χρήση υπόγειων σπηλαιωδών σχηματισμών ως κεντρικών λατρευτικών χώρων. Η αρχαία παράδοση της περσικής θρησκείας διατηρούνταν ακόμα μέσω της εξευμενιστικής λατρείας του Αριμάν, του πανίσχυρου και επίφοβου ζωροαστρικού θεού του Κακού. Επίσης ορισμένες τελετουργίες διέθεταν έναν «άκομψο» αιματηρό χαρακτήρα ή ενσωμάτωναν ήπια ψυχολογικά βασανιστήρια για τους μυούμενους, όλα στοιχεία αρχαϊκής ιρανικής καταγωγής, ενώ η έμφαση που έδιναν οι μυθικοί συμβολισμοί στην αστρολογική σημειολογία προερχόταν άμεσα από την ύστερη περσική αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών. Η περσική ηλιακή θεότητα, η οποία στο ζωροαστρισμό συνεπικουρούσε τον Μίθρα, έως τον τρίτο αιώνα μ.Χ. σταδιακά είχε ταυτιστεί με τον μυστηριακό Μίθρα και με άλλες μεσογειακές ηλιακές θεότητες σε ένα κλίμα τυπικού συγκρητισμού.
Μιθραϊκές βαθμίδες
Ο μιθραϊσμός ήταν αυστηρώς ιεραρχημένος σε επτά βαθμίδες μύησης οι οποίες αντικατόπτριζαν τα επτά ουράνια σώματα του ηλιακού συστήματος. Στη χαμηλότερη βαθμίδα τοποθετούνταν οι νεοπροσύλητοι οπαδοί και στην υψηλότερη οι τελειοποιημένοι ιεροφάντες. Η πρόοδος διαμέσου των βαθμίδων ήταν εφικτή με τη βοήθεια ενδοσκόπησης και διαλογισμού, ενώ η ισχύς του ιερατείου ήταν περιορισμένη καθώς ο ρόλος του ήταν μόνο μυητικός. Η έκτη βαθμίδα μύησης, αυτή του Ηλιοδρόμου, σήμαινε εισχώρηση στα εσωτερικά μυστήρια του Μίθρα και έναρξη της πορείας του μυούμενου προς την ταύτιση με το Μίθρα-Ήλιο. Από εκεί κι έπειτα έμενε για τον οπαδό μόνο μία ακόμα ανώτατη βαθμίδα μύησης, αυτή του πατρός, με την είσοδο στην οποία εισέδυε «μαζί με τον Μίθρα» στον «ουρανό» για να αγγίξει την ύψιστη κοσμική σφαίρα του «αιωνίου φωτός», του ενός θεού ο οποίος ταυτιζόταν με το ζωροαστρικό Αχουραμάσδα. Οι πατέρες αντιλαμβάνονταν την αληθή φύση τους ως αυτή του Μίθρα / Ήλιου, οπότε η μιθραϊκή μυθολογία παρουσίαζε τον Μίθρα να αναλαμβάνεται στον «ουρανό» μετά το πέρας των ηρωικών και σωτηριολογικών κατορθωμάτων του, υπαινισσόμενη έτσι την αναμενόμενη μυστικιστική πορεία του οπαδού.
Ανταγωνισμός με τον Χριστιανισμό
thumb|200px|right|Ο Μίθρας με [[Άλως (θρησκευτική τέχνη)|άλω γύρω από το κεφάλι του]] Κατά τον 2ο και 3ο μ.Χ. αιώνα, ο Μιθραϊσμός αποτελούσε το αντίπαλο δέος του Χριστιανισμού, ο οποίος είχε διαδοθεί κατά μήκος ολόκληρης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ωστόσο, η λατρεία του Μίθρα, μειονεκτούσε σημαντικά απέναντι σ' αυτήν του Χριστού. Ο Μιθραϊσμός απαντούσε μονάχα στις λεγεώνες του ρωμαϊκού στρατού, έχοντας έτσι ισχυρή ανδροκεντρική μορφή. Απ' την άλλη, ο Χριστιανισμός μπορούσε να έχει και την υποστήριξη των γυναικών, ώστε να μεγαλύτερη και γρηγορότερη διάδοση. Επίσης, ο κεντρικός μύθος του Μιθραϊσμού υστερούσε κατά πολύ μπροστά στο χριστιανικό μήνυμα: η θανάτωση του ταύρου και η γονιμοποίηση της γης έμοιαζε περισσότερο με αγροτική τελετή γονιμότητας. Αντιθέτως, η θυσία του Χριστού, που "γονιμοποιούσε" τις ανθρώπινες ψυχές και όχι το έδαφος, είχε μεγαλύτερη απήχηση στα αστικά κέντρα των ευρωπαϊκών λαών.
Με το πέρασμα του χρόνου ο Μιθραϊσμός υποχώρησε, παραχωρώντας στον Χριστιανισμό το σύμβολο της άλω, το οποίο αργότερα οι χριστιανοί καλλιτέχνες μετέτρεψαν σε φωτοστέφανο με εγγεγραμμένο σταυρό.
Βιβλιογραφία και Πηγές
Κατηγορία:Περσία Κατηγορία:Μυστηριακές θρησκείες
Βιβλιοθηκονόμος
Ο βιβλιοθηκονόμος αναπτύσσει διαδικασίες για την οργάνωση των πληροφοριών και παρέχει υπηρεσίες οι οποίες βοηθούν και εκπαιδεύουν άλλους ανθρώπους ώστε να μπορούν να αναγνωρίζουν, εντοπίζουν, έχουν πρόσβαση και χρησιμοποιούν πληροφορίες και πληροφοριακές πηγές (άρθρα, βιβλία, περιοδικά, κ.τ.λ.). Στον χώρο εργασίας, ο βιβλιοθηκονόμος είναι συνήθως επαγγελματίας με πτυχίο ή μεταπτυχιακό στη Βιβλιοθηκονομία και Επιστήμη της Πληροφόρησης, εκπαιδευμένος να αναλύει τις πληροφοριακές ανάγκες που υπάρχουν και να παρέχει διάφορες πληροφοριακές πηγές για να καλυφθούν αυτές οι ανάγκες. Παρόλο που παραδοσιακά οι βιβλιοθηκονόμοι ταυτίζονται με τις συλλογές βιβλίων, εντούτοις έχουν ευθύνη για την οργάνωση και ανάκτηση πληροφοριών σε πολλές μορφές και μέσα, όπως πηγές στο διαδίκτυο, ψηφιακούς δίσκους, φωτογραφίες, βιντεοκασέτες, εφημερίδες, περιοδικά και βάσεις δεδομένων.
Η βιβλιοθηκονομία ασχολείται με την επιλογή, προμήθεια, οργάνωση, διατήρηση και διάθεση δεδομένων, πληροφοριών και πηγών, με στόχο να επωφεληθούν από αυτά οι χρήστες, συνήθως για σκοπούς εμπλουτισμού των γνώσεών τους.
Σε μια μεγάλη βιβλιοθήκη, δεν εργάζονται μόνο βιβλιοθηκονόμοι: εργάζονται επίσης βοηθοί βιβλιοθήκης, τεχνικοί, και διοικητικό προσωπικό.
Ρόλος και καθήκοντα του βιβλιοθηκονόμου
Τα συγκεκριμένα καθήκοντα ποικίλλουν πολύ, ανάλογα με το μέγεθος και το είδος της βιβλιοθήκης. Οι περισσότεροι βιβλιοθηκονόμοι εργάζονται σε κάποιον από τους ακόλουθους τομείς της βιβλιοθήκης:
Έμπειροι βιβλιοθηκονόμοι μπορούν να τοποθετηθούν σε διοικητικές θέσεις, όπως Διευθυντής Βιβλιοθήκης ή Κέντρου Πληροφόρησης. Όπως και με τη διοίκηση σε άλλους τομείς και υπηρεσίες, ασχολούνται με τον μακροπρόθεσμο προγραμματισμό και σχεδιασμό της βιβλιοθήκης ως οργανισμό και τη σχέση της με τον οργανισμό στον οποίο υπάγεται (την πόλη, χώρα, πανεπιστήμιο ή οποιονδήποτε άλλο οργανισμό).
Οι δεξιότητες των βιβλιοθηκονόμων:
Τεχνολογία και βιβλιοθήκες
Ο αυξανόμενος ρόλος της τεχνολογίας στις βιβλιοθήκες έχει μεγάλο αντίκτυπο στον ρόλο που έχουν και οι ίδιοι οι βιβλιοθηκονόμοι. Οι νέες τεχνολογίες παίζουν καταλυτικό ρόλο στην πρόσβαση στις πληροφορίες και οι βιβλιοθηκονόμοι προσαρμόζονται σε ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον το οποίο δημιουργεί συνεχώς και νέες ανάγκες.
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της επίδρασης της τεχνολογίας στον ρόλο των βιβλιοθηκονόμων τα τελευταία 50 χρόνια ήταν η μετάβαση από τον καρτοκατάλογο στον ηλεκτρονικό κατάλογο δημόσιας πρόσβασης (OPAC). Οι βιβλιοθηκονόμοι έπρεπε να αναπτύξουν λογισμικά και πρότυπα MARC για να μπορεί να γίνει η ηλεκτρονική καταλογογράφηση. Έπρεπε να αγοράσουν και να διαχειριστούν ηλεκτρονικούς υπολογιστές και άλλον εξοπλισμό που χρειαζόταν. Έπρεπε να εκπαιδεύσουν το κοινό να χρησιμοποιεί τις νέες τεχνολογίες και να μεταβεί σε ένα πιο εικονικό περιβάλλον εργασίας.
Το ίδιο θα μπορούσε να λεχθεί, βέβαια, και για άλλες τεχνολογικές εξελίξεις, όπως τις βάσεις δεδομένων, το Διαδίκτυο ή τους γραμμοκώδικες. Πολλοί βιβλιοθηκονόμοι παρέχουν άμεση εξυπηρέτηση μέσω διαδικτυακών εργαλείων (web-based chat, instant messaging, text messaging, ηλεκτρονικό ταχυδρομείο), συμμετέχουν σε έργα ψηφιοποίησης, διδάσκουν τις νέες τεχνολογίες σε χρήστες, και επεξεργάζονται τη δόμηση πληροφοριών για να βελτιώσουν την πρόσβαση και τη λειτουργικότητα της αναζήτησης. Όλα αυτά τα παραδείγματα καθιστούν εμφανή τη διαμόρφωση και επέκταση του παραδοσιακού ρόλου των βιβλιοθηκονόμων που επήλθε λόγω των τεχνολογικών εξελίξεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθηκονομία Κατηγορία:Επαγγέλματα
27
Το έτος 27 ήταν ένα κοινό έτος, το οποίο ξεκινούσε την Τετάρτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το έτος των υπάτων Πείσωνα και Φρούγιου (ή, λιγότερο γνωστό, το έτος 780 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 27 έχει χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος ονομασίας των ετών στην Ευρώπη.
Kesha
Η Κέσα Ρόουζ Σέμπερτ (αγγλικά: Kesha Rose Sebert, 1 Μαρτίου 1987), γνωστή επαγγελματικά ως Kesha, είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια και τραγουδοποιός.
27
Παραπομπές
27
Kesha
Το 2005, σε ηλικία 18 ετών, η Kesha υπέγραψε συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία του Δρ. Λουκ, Kemosabe Entertainment. Αν και ήταν ενεργή μουσικός από τότε, κάνοντας φωνητικά και γράφοντας τραγούδια για άλλους καλλιτέχνες, αναδείχτηκε στις αρχές του 2009 με τη συμμετοχή της στο νούμερο ένα σινγκλ του ράπερ Flo Rida, "Right Round." Το ντεμπούτο άλμπουμ της, Animal και η πρώτη της εκτεταμένη εκτέλεση, Cannibal, κυκλοφόρησαν το 2010. Η ανευλαβής μουσική και η εικόνα της Kesha την ώθησαν στο να αποκτήσει άμεση εμπορική επιτυχία, με το Animal να κάνει ντεμπούτο στην Αμερική ως το νούμερο ένα άλμπουμ. Ακόμη, τα σινγκλ "Tik Tok" και "We R Who We R" από το άλμπουμ κατέκτησαν την πρώτη θέση μεταξύ άλλων τραγουδιών από το άλμπουμ και την επανακυκλοφορία του που έφτασαν στην πρώτη δεκάδα. Το ίδιο διάστημα, συνέχισε να γράφει τραγούδια για άλλους καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένου του τραγουδιού "Till the World Ends" για τη Μπρίτνεϊ Σπίαρς. Το Warrior, το δεύτερο άλμπουμ της Kesha κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του 2012 και παρήγαγε το όγδοο τραγούδι της που έφτασε στην πρώτη δεκάδα, το "Die Young".
Τον Αύγουστο του 2017, η Kesha κυκλοφόρησε τον τρίτο της δίσκο Rainbow, παράγοντας το τραγούδι "Praying", το οποίο έφτασε μέχρι και σε δεκάδα σε ορισμένα charts.
Ύστερα μετά την περιοδεία που ακολούθησε για να προωθήσει το άλμπουμ της Rainbow, μοιράστηκε πληροφορίες ενημερώνοντας τους θαυμαστές της πως δουλεύει σε νέο άλμπουμ,μετά από πολύ καιρό αφού τελείωσε με τις ετοιμασίες για το νέο album... Ανακοίνωσε το νέο της album με τίτλο High Road το οποίο κυκλοφορεί στις 31 Ιανουαρίου 2020. Σύμφωνα με την Kesha το High Road είναι μια μίξη από κάθε άλμπουμ της και φυσικά επιστρέφει στο είδος με το οποίο ξεκίνησε (δηλαδή την ποπ μουσική).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανοί στιχουργοί Κατηγορία:Αμερικανοί ράπερ Κατηγορία:Μουσικοί ηλεκτροπόπ Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες ποπ Κατηγορία:Αμερικανοί πολωνικής καταγωγής Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τις ΗΠΑ
Καλόγηροι Τρικάλων
Οι Καλόγηροι είναι χωριό με 119 κατοίκους (απογραφή 2011) στoν Νομό Τρικάλων σε υψόμετρο 720 μ. και Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Πύλης.
Το βουνό Κόζιακας, στον οποίο είναι κτισμένο το χωριό, αποτελεί τόπο έλξης πολλών βοτανολόγων εξαιτίας της σπάνιας χλωρίδας του. Τους Καλόγηρους περιβάλλουν οι κορυφές της Τσούκας (1.300μ.), του Μαυροπουλίου (1.700μ.) και της Νεράιδας (917μ.), στην οποία βρίσκεται και η σπηλιά της Νεράιδας. Στα δάση της περιοχής συναντά κανείς οξιές, δρύς, πλατάνια και έλατα. Υπάρχουν πολλές πηγές όπως η Σκλήθρα, η Γκούρα, η Βρυσούλα, η Γκορούλα, τα Συμιτέικα, του Λαύρου, και του ρέματαος των Καλογήρων.
Στα αξιοθέατα ανήκει η αρχιτεκτονική των εκκλησιών, στις οποίες συγκαταλέγονται της Αγ. Τριάδος, του Αγ. Φανουρίου, του Προφ. Ηλία, και του Αγ. Νικολάου (1896).
Οι κάτοικοι του χωριού σήμερα ασχολούνται κυρίως με την υλοτομία και την γεωργοκτηνοτροφία.
Στους Καλογήρους πραγματοποιούνται αρκετά πανηγύρια, όπως του Αγίου Πνεύματος στη θέση Αγία Τριάδα, του Προφήτη Ηλία (20 Ιουλίου), του Αγίου Φανουρίου (27 Αυγούστου) και του Αγίου Νικολάου (6 Δεκεμβρίου). Επίσης, το παραδοσιακό γλέντι τις ημέρες του Δεκαπενταύγουστου, που πραγματοποιείται στα Λιβάδια με τη συμμετοχή Πολιτιστικών Συλλόγων με τραγούδια, χορούς και παραδοσιακά φαγητά. Σήμερα το χωριό υπάγεται Διοικητικά στην πόλη της Πύλης απ όπου και εξυπηρετείται.
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αιθήκων του δήμου Πύλης της περιφερειακής ενότητας Τρικάλων.
Ιστορία
Εικάζεται ότι oι Καλόγηροι σχετίζονται ειδικότερα με το βασίλειο των Αιθήκων, το αρχαίο Πότναιο. Η άποψη αυτή βασίζεται στα αρχαιολογικά ευρήματα και ειδικότερα στα ερείπια του ελληνιστικού κάστρου στη θέση Παλαιόκαστρο, στο αρχαίο νεκροταφείο και την επιτύμβια στήλη του Εχένικου, που χρονολογείται τον 4ο αιώνα π.Χ.. Βρέθηκαν επίσης σπασμένα αγγεία, κεραμίδια, αγαλματίδια, νομίσματα καθώς και δύο τάφοι διαφορετικού βάθους και σχήματος.
Το χωριό μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση στα νεότερα χρόνια από την περιοχή της Αγίας Τριάδας που έπλητταν κατολισθήσεις. Στη διάρκεια της μακρόχρονης ιστορίας του τόπου οι κάτοικοι πολλές φορές αναγκάστηκαν να κρυφτούν στο κοντινό φυσικό καταφύγιο στην κορυφή της Νεράιδας, αλλά και να μεταναστεύσουν, πράγμα που συνέβη όταν οι Τούρκοι το έκαψαν και πολλοί εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Αγιάς.
Οι Καλόγηροι συνδυάζουν το όνομά τους και με την εκκλησιαστική ιστορία αφού ήταν η πατρίδα του ηγούμενου της Μονής Δουσίκου Ιερόθεου (1793-1819 & 1822-1823) ενώ ο Ι. Παπασωτηρίου διάβασε το 1937 σε ανθολόγιο του Αγ. Νικολάου ενθύμηση σχετική με το πέρασμα από τους Καλογήρους του Κοσμά του Αιτωλού το 1777.
Στοιχεία Πολιτισμού
Η ονομασία που δόθηκε στο Δήμο δεν είναι τυχαία αφού στη θέση «Παλαιόκαστρο» επιβεβαιώνεται η ύπαρξη του βασιλείου των Αιθήκων στον 4ο π.Χ. Μεταξύ των Καλογήρων και του Αγ. Προκοπίου τοποθετείται η πόλη Ποίτνεο ή Πότναιο που άκμασε από τον 5ο π.Χ. έως τους ρωμαϊκούς χρόνους.
Από δω πιθανότατα προερχόταν και η ανάγλυφη επιτύμβια στήλη του Εχένικου, πολεμιστή ή αξιωματούχου που σκοτώθηκε σε μάχη τον 4ο π.Χ., η οποία έπεσε θύμα αρχαιοκαπήλων και μετά από πολλές περιπέτειες βρέθηκε και φυλάσσεται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Λάρισας.
Τοπικές επιχειρήσεις
Στις τοπικές επιχειρήσεις περιλαμβάνονται μεζεδοπωλεία, ξενώνες και παραδοσιακά καφενεία.
Τοπικά προϊόντα
Το ντόπιο τσίπουρο που βγάζουν οι κάτοικοι κάθε φθινόπωρο, οι πίτες και τα γαλακτοκομικά προϊόντα.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Αρτζελάτο
Το Αρτζελάτο (ιταλικά: Argelato) είναι Ιταλικός δήμος που βρίσκεται στην περιφέρεια της Εμίλια Ρομάνια στην επαρχία της Μπολόνια.
Γεωγραφία
Το Αρτζελάτο είναι πεδινός δήμος σε απόσταση 18 περίπου χιλιομέτρων από την πρωτεύουσα της επαρχίας Μπολόνια. Το μέσο υψόμετρο του εδάφους είναι στα 25 μέτρα με ελάχιστη τα 19 και μέγιστη τα 29 μέτρα. Ο δήμος διασχίζεται από τον ποταμό Ρένο (ιταλικά: Fiume Reno), το σημαντικότερο ποτάμι της επαρχίας και το τεχνητό κανάλι Ναβίλλε (ιταλικά: Canale Naville). Η συνολική έκταση του δήμου είναι 35,17 τ.χλμ. και οι γεωγραφικές του συντεταγμένες είναι: 44°38'33"00 N γεωγραφικό πλάτος και 11°20'55"68 E γεωγραφικό μήκος.
Τον δήμο απαρτίζουν τα δημοτικά διαμερίσματα του Αρτζελάτο, Βόλτα Ρένο, Καζαντίο, Καζέττε ντι Φούνο, Μαλακάππα, Σαν Ντονίνο, Σαν Τζιάκομο, Σαντ Άννα και Φούνο.
Ιστορία
Τον μεσαίωνα, στις αρχές του 11ου αιώνα, το κάστρο της Αρτζελάτα (ιταλ. Castello di Argelata), μετέπειτα Αρτζελάτο, ανήκε στην εκκλησία, μετά πέρασε στον Μπονιφάτσιο ντι Τοσκάνα (Bonifacio di Toscana) και το 1046 πέρασε στην κόρη του Ματθίλδη της Κανόσα (Matilde di Canossa). Εκείνης της χρονιάς είναι και η πρώτη μαρτυρία που έχουμε για το Αρτζελάτο. Το 1105 παραχώρησε την εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ (Σαν Μικέλε San Michele), του κάστρου του Αρτζελάτο στην εκκλησία της Μπολόνια. Μετά τον θάνατο της, το 1115, θα περάσει όλη η περιοχή στην εκκλησία. Με την υπογραφή της ειρήνης της Κωνσταντίας ο δήμος της Μπολόνια ήθελε να αυξήσει την επιρροή του στις γύρο περιοχές που ελέγχονταν από την εκκλησία. Με διάφορες κινήσεις, ακόμα και βίαιες, κατάφερε να κατακτήσει, για πρώτη φορά, το κάστρο του Αρτζελάτο το 1197 και στη συνέχεια το 1242. Αυτό θα προκαλέσει την οργή του Πάπα που θα το διεκδικήσει μέχρι το 1264.
Στις 15 Νοεμβρίου 1325 ο Τζαππολίνο ντέι Γκιμπελλίνι (Zappolino dei Ghibellini)της Μόντενα θα κερδίσει ενάντια στους Γκουέλφι (Guelfi) της Μπολόνια, κατά τους πολέμους μεταξύ Γκιμπελλίνι και Γκουέλφι, θα κατακτήσει το Αρτζελάτο, θα το λεηλατήσει και θα το κάψει. Από εκείνη την περίοδο και μετά θα αρχίσει η παρακμή της περιοχής εξαετίας των συνεχόμενων διαμαχών και μιας σειράς από μεγάλες πλημμύρες. Ενδεικτικό της άσχημης κατάστασης, όσον αφορά τις πλημμύρες, είναι η δημιουργία του δήμου του Βενετσάνο (Comune di Venezzano), μερικά χιλιόμετρα μακριά, από τους κατοίκους του Αρτζελάτο. Σήμερα το Βενετσάνο ανήκει στον γειτονικό δήμο του Καστέλο ντ Άρτζιλε. Το 1828 το Αρτζελάτο θα αναγνωριστεί ως ανεξάρτητος δήμος.
Η ανάκαμψη της περιοχής θα αρχίσει στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα με την ανάπτυξη της γεωργίας και της βιομηχανίας της περιοχής και κυρίως με την κατασκευή του κέντρου για το χονδρεμπόριο, το μεγαλύτερο της Ευρώπης, και του διαμετακομιστικού κέντρου της Μπολόνια
Κοινωνία
Το Αρτζελάτο είναι ένας σχετικά μικρός δήμος με 9.677 μόνιμους κατοίκους (στοιχεία 1ης Ιανουαρίου του 2011).
Οι ξένοι μόνιμοι κάτοικοι είναι 666. Οι περισσότεροι προέρχονται από τη Ρουμανία (126), το Μαρόκο (107) και την Κίνα (96). Στο δήμο κατοικεί και ένας Έλληνας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Μπολόνια
Καλλέργης
Το ελληνικό επώνυμο Καλλέργης μπορεί να αναφέρεται σε μέλος της Οικογένειας Καλλέργη, όπως σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Προσήνεμες Νήσοι
right|thumb|350px|Οι Προσήνεμες Νήσοι. Οι Προσήνεμες Νήσοι (αγγλικά: Windward Islands) είναι ομάδα νησιών στις Δυτικές Ινδίες. Στα αγγλικά, ο όρος αναφέρεται στα νότια νησιά των Μικρών Αντιλλών. Προσήνεμα νησιά ονομάζονται όλα τα νησιά νότια της Ντομίνικα μέχρι το Τρινιντάντ. Βρίσκονται εκεί όπου η νοτιοανατολική Καραϊβική Θάλασσα συναντά το δυτικό Ατλαντικό Ωκεανό. Ενώ Υπήνεμες Νήσοι ονομάζεται το βόρειο τμήμα των Μικρών Αντιλλών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Καραϊβικής
UTC−10:00
thumb|500x500px|UTC−10: Μπλε (Δεκέμβριος), Πορτοκαλί (Ιούνιος), Κίτρινο (όλο τον χρόνο), Ανοιχτό μπλε - Θαλάσσιες εκτάσεις UTC−10:00 είναι μια μετατόπιση ώρας που αφαιρεί 10 ώρες από τον Συγχρονισμένο Παγκόσμιο Χρόνο(UTC). Χρησιμοποιείται στις ακόλουθες περιοχές: Χαβάη, Αλάσκα, Γαλλική Πολυνησία και τις Νήσους Κουκ. (CKT )
Διομήδειοι Νήσοι
thumb|right|250px|Δορυφορική εικόνα του Βερίγγειου Πορθμού, όπου φαίνονται τα νησιά Διομήδη στο κέντρο. thumb|right|250px|Δορυφορική εικόνα (με τεχνητά χρώματα) των νησιών. thumb|right|250px|Τα Νησιά Διομήδη τον Ιούλιο του 2006.
Οι Διομήδειοι Νήσοι (αγγλικά: Diomede Islands, προφέρονται "Ντάιομιντ άιλαντς, ρωσικά: острова́ Диоми́да, προφέρονται Οστροβά Ντιομίντα, ή Οστροβά Γκβόζντεβα), είναι δυο μικρά, βραχώδη νησάκια ακριβώς στη μέση του Βερίγγειου Πορθμού, που χωρίζει την Αλάσκα από τη Σιβηρία. Αποτελούνται από το Μεγάλο Διομήδη, έκτασης 10 τ.χλμ. που ανήκει στην Τσουκότκα (Ρωσία) και είναι γνωστός και σαν Imaqliq, Nunarbuk ή Νησί Ρατμάνοβ, και το Μικρό Διομήδη που ανήκει στην Αλάσκα (ΗΠΑ) και είναι επίσης γνωστός σαν Νησί Κρούζενστερν ή Inaliq.
Τα νησιά χωρίζονται από τη συνοριακή γραμμή μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας και τη Διεθνή Γραμμή Ημερομηνίας. Στα πλησιέστερα σημεία τους, απέχουν 3,8 χιλιόμετρα. Ο Μεγάλος Διομήδης είναι το ανατολικότερο σημείο της Ρωσίας, ενώ το δυτικότερο των Ηνωμένων Πολιτειών είναι οι Αλεούτιες νήσοι.
Δεκαπέντε χιλιόμετρα νότια-νοτιοανατολικά από τον Μικρό Διομήδη, βρίσκεται άλλο ένα μικρό, ακατοίκητο νησί που λέγεται Βράχος Φέργουεϊ.
Μόνο το νησί Μικρός Διομήδης κατοικείται, με μόνιμο πληθυσμό Εσκιμώους Τσούκτσους, που το 1980 αριθμούσαν 139 και το 2011 αριθμούσαν 135. Το μεγαλύτερο διαθέτει μόνο ένα σημαντικό μετεωρολογικό σταθμό, με προσωπικό που διαμένει εκ περιτροπής.
Ιστορία
Ο πρώτος ευρωπαίος που έφτασε στα νησιά ήταν ο Δανός θαλασσοπόρος Βίτους Μπέρινγκ, στις 16 Αυγούστου 1728 (ημέρα του Αγίου Διομήδη, προς τιμή του οποίου και έλαβαν την ονομασία τους).
Το κείμενο της συμφωνίας του 1867 που καθόριζε τους όρους πώλησης της Αλάσκα από τη Ρωσία στις ΗΠΑ χρησιμοποιούσε τα νησιά για να ορίσει τα σύνορα μεταξύ των δυο χωρών: Το σύνορο βρίσκεται στη μέση της απόστασης που χωρίζει το νησί Κρούζενστερν ή Ιγκναλούκ από το νησί Ρατμάνοφ ή Νούναρμπουκ, και συνεχίζει βόρεια επ' αόριστον ώσπου να χαθεί εντελώς στον Αρκτικό Ωκεανό.
Επειδή ανάμεσα στα νησιά βρίσκεται η Διεθνής Γραμμή Ημερομηνίας, μπορεί κάποιος από το Μικρό Διομήδη να κοιτάξει στο "αύριο" του Μεγάλου Διομήδη.
Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου η Λιν Κοξ κολύμπησε από το ένα νησί στο άλλο. Τα νησιά Διομήδη συχνά αναφέρονται σαν πιθανοί ενδιάμεσοι σταθμοί μιας γέφυρας ή ενός τούνελ που θα ενώσει τα δυο άκρα του Βερίγγειου Πορθμού. Ο Μικρός Διομήδης αποτέλεσε και την αρχή του γύρου του Ειρηνικού για το Βρετανό ηθοποιό Μάικλ Πάλιν, παρουσιαστή της σειράς του BBC Full Circle, το 1995.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτόνομος θύλακας Τσουκότκα Διομήδη Διομήδη Διομήδη
Πέπε (Ζοζέ Μασία)
Ο Ζοζέ Μασία (πορτογαλικά: José Macia, γεννήθηκε 25 Φεβρουαρίου 1935), γνωστός ως Πέπε (Pepe) ήταν Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής, μέλος της εθνικής ομάδας της χώρας του που κέρδισε τα Παγκόσμια Κύπελλα του 1958 και του 1962.
Καριέρα
Ο Πέπε αγωνιζόταν ως αριστερός ακραίος επιθετικός και πέρασε όλη την καριέρα του με τη Σάντος Φουτεμπόλ Κλούμπε. Είναι ο δεύτερος σκόρερ στην ιστορία της με 403 γκολ σε επίσημους και φιλικούς αγώνες, από τα οποία τα 180 στο Πρωτάθλημα Παουλίστα. Ήταν μέλος της επιθετικής τριάδας της ομάδας μαζί με τους Πελέ και Κουτίνιο, μια από τις καλύτερες όλων των εποχών συμμετέχοντας σε όλες τις μεγάλες επιτυχίες του συλλόγου.
Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση εργάστηκε ως προπονητής για περισσότερο από τρεις δεκαετίες σε πολυάριθμες ομάδες της χώρας του έχοντας πέντε θητείες στη Σάντος, ενώ υπήρξε προπονητής για ολιγόμηνο διάστημα και της Εθνικής ομάδας του Περού.
Τίτλοι
Παίκτης Σάντος
Εθνική Βραζιλίας
Προπονητής
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάντος Φουτεμπόλ Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1958 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1962 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βραζιλιάνοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Περού
Θεοδώριανα Άρτας
Τα Θεοδώριανα μέχρι και το 2010 αποτελούσαν ξεχωριστή κοινότητα που καταλάμβανε έκταση 44,39 τ.χλμ. και συνόρευε με τον δήμο Αγνάντων, την κοινότητα Μελισσουργών και με το νομό Τρικάλων. Σημαντικότερο αξιοθέατο της περιοχής είναι οι διπλοί καταρράκτες που σχηματίζονται στον ποταμό Άσπρη Γκούρα. Ονομάζονται καταρράκτες Σούδα και καθώς φθάνουν σε ύψος τα 25 μέτρα.
Το 1793 χτίστηκε εκεί το ιστορικό Μοναστήρι της Παναγιάς, όπου επί τουρκοκρατίας λέγεται ότι λειτούργησε κρυφό σχολείο ενώ στη Κατοχή μέρος του είχε μετατραπεί σε πρόχειρο νοσοκομείο και ήταν καταφύγιο αντιστασιακών.
Ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα στην σύγχρονη ιστορία των Θεοδωριάνων είναι και ο αγώνας των κατοίκων από το 1997 ενάντια στην κατασκευή υδροηλεκτρικών φραγμάτων στα δύο κυριότερα ποτάμια του χωριού από την Μηχανική ΑΕ και Τέρνα Ενεργειακή ΑΕ. Τελικά μόνο ένα από αυτά κατασκευάστηκε, ενώ για τα υπόλοιπα μετά και από απόφαση του ΣτΕ αποτράπηκε η κατασκευή τους.
Από τα Θεοδώριανα κατάγεται ο δημοσιογράφος Γιώργος Λακόπουλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων
Ισπουινί της Ουραρτού
Ο Ισπουίνι (επίσης Ισπουινίς) (κυβέρνησε 828-810 π. Χ.) ήταν βασιλιάς των Ουράρτιων. Διαδέχθηκε τον πατέρα του, τον Σαρντούρι Α' ο οποίος μετακίνησε την πρωτεύουσα στην Τούσπα (Βαν). Ο Ισπουΐνι κατέκτησε το Μουσασίρ, πόλη των Μανναίων, και το έκανε θρησκευτικό κέντρο της αυτοκρατορίας. Ο κύριος ναός του θεού του πολέμου Χάλντι ήταν στο Μουσασίρ. Αργότερα δέχθηκε μαζί με τον λαό του επίθεση από τον Ασσύριο βασιλιά Σαμσί Αντάντ Ε', τον οποίο πολέμησε και κέρδισε. Από τότε άρχισε να είναι τόσο σίγουρος για την δύναμη του και άρχισε να χρησιμοποιεί αιώνια ονόματα, όπως "Βασιλιάς της γης του Ναΐρι", "Ένδοξος Βασιλιάς" και "Βασιλιάς του Σύμπαντος".
Τον Ισπουίνι διαδέχτηκε ο γιος του, ο Μένουα.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βασιλείς
Μαγνήτης
Μαγνήτης ονομάζεται κατά τη Φυσική οποιοδήποτε τεμάχιο υλικού ή σώμα, συνήθως μεταλλικό, που δημιουργεί μαγνητικό πεδίο στον περιβάλλοντα χώρο. Στην πράξη, το μαγνητικό πεδίο εντοπίζεται από την αλληλεπίδραση του μαγνήτη με άλλα σώματα, όπως τη δυνατότητα να έλκει μικρά τεμάχια σιδήρου ή να προσανατολίζεται παράλληλα με τις δυναμικές γραμμές του γήινου μαγνητικού πεδίου.
Ιστορία
Γενικά από την αρχαιότητα είχε παρατηρηθεί ότι το ορυκτό μαγνητίτης έχει την ιδιότητα αυτή: να έλκει μικρά τεμάχια σιδήρου. Το ορυκτό αυτό εντοπίζονταν σε μεγάλες ποσότητες στην αρχαία Μαγνησία στη Μικρά Ασία, απ΄ όπου και οι όροι "μαγνήτης" - "μαγνητισμός".
Εκτός όμως από τον σίδηρο και το κοβάλτιο, το νικέλιο και τα κράματα ή οξείδια αυτών έλκονται από τους μαγνήτες, και έτσι γίνονται και αυτά μαγνητικά σώματα.
Διάκριση μαγνητών
Οι μαγνήτες διακρίνονται σε φυσικούς και τεχνητούς καθώς και οι τεχνητοί επιμέρους σε μόνιμους και πρόσκαιρους ή παροδικούς. Οι μεν φυσικοί μαγνήτες αποτελούν τεμάχια του ορυκτού μαγνητίτη, των οποίων οι ιδιότητες ήταν γνωστές στους αρχαίους Έλληνες, ενώ αντίθετα οι τεχνητοί μαγνήτες είναι, επί του συνηθέστερου, χαλύβδινοι μαγνήτες που αποκτούν μαγνητικές ιδιότητες μετά από εξωτερική επίδραση. Στους τεχνητούς μαγνήτες περιλαμβάνονται και τα μαγνητικά κράματα. Οι τεχνητοί μαγνήτες κατασκευάζονται σε διάφορα σχήματα των οποίων συνηθέστερα είναι η μαγνητική βελόνα, η πρισματική ή κυλινδρική ράβδος, πετάλου αλόγου κ.λπ. που λαμβάνουν ονομασίες κατά τον εκάστοτε τύπο της μορφής τους. Τέλος μπορεί να εμφανιστεί μαγνητισμός και με τη διέλευση ηλεκτρικού ρεύματος μέσα από πηνίο· οι μεγάλοι μαγνήτες που λειτουργούν με αυτό τον τρόπο ονομάζονται ηλεκτρομαγνήτες.
Πειραματικές έρευνες
Η πειραματική έρευνα κατέδειξε πως οι μαγνητικές ιδιότητες των μαγνητών εκδηλώνονται εντονότερα στις άκρες τους μειούμενες προς το μέσον αυτών. Τα άκρα των μαγνητών όπου και οι εντονότερες εκδηλώσεις του μαγνητισμού ονομάζονται μαγνητικοί πόλοι ενώ το μέσον της μεταξύ των άκρων απόστασης χαρακτηρίζεται ουδέτερη ζώνη όπου οι μαγνητικές ιδιότητες σχεδόν μηδενίζονται. Επίσης κατά τα πειράματα που έγιναν με μαγνητικές βελόνες και πρισματικούς μαγνήτες καταδείχθηκε πως όταν αυτά αφεθούν ελεύθερα λαμβάνουν πάντα ορισμένη κατεύθυνση και στρέφουν τον ένα τους πόλο, πάντα τον ίδιο, προς τον Βόρειο Πόλο της Γης, και τον άλλον προς τον Νότιον. Ονομάσθηκε λοιπόν συμβατικά βόρειος πόλος του μαγνήτη εκείνος που στρέφεται κάθε φορά προς τον βόρειο γεωγραφικό πόλο της Γης σημειώνοντας αυτόν με το σύμβολο Ν, εκ του αρχικού της λέξης Nord, και νότιο πόλο του μαγνήτη τον στρεφόμενο προς το νότιο γεωγραφικό πόλο της Γης, σημειώνοντας αυτόν με το σύμβολο S εκ του αρχικού της λέξης Sud. Στους πρόσκαιρους μαγνήτες η μαγνητική ενέργεια φεύγει, μειώνεται στη μεγάλη επιφάνεια και επίσης μειώνεται όταν το μαγνητικό πεδίο είναι μακριά για πολύ ώρα. Σειρά επίσης πειραμάτων που πραγματοποίησε ο Κουλόμπ επί της μεταξύ των μαγνητών συμπεριφοράς κατέδειξαν ότι οι ομώνυμοι πόλοι απωθούνται και οι ετερώνυμοι πόλοι έλκονται. Δηλαδή ο βόρειος πόλος ενός μαγνήτη απωθεί τον όμοιό του άλλου μαγνήτη ενώ αντίθετα έλκει τον αρνητικό πόλο, του άλλου.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μαγνητισμός
Ιδού ο νυμφίος έρχεται
Περιγραφή
Το έργο (λάδι σε μουσαμά) φιλοτεχνήθηκε μεταξύ των ετών 1899 και 1900 από τον Νικόλαο Γύζη και έχει διαστάσεις 200 x 200 εκ. Παρουσιάστηκε το 1900 στο εκθεσιακό κέντρο Glaspalast του Μονάχου. Εντάσσεται στην κατηγορία των θρησκευτικών έργων του Γύζη, τα οποία όμως δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει λόγω του θανάτου του. Στο έργο αυτό ο Γύζης ασχολείται με τη Δευτέρα Παρουσία σε μια προσπάθεια του να δώσει διέξοδο στις μεταφυσικές ανησυχίες που είχαν προκύψει κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Στον πίνακα παρουσιάζονται η «εκ του Ουρανού φωνήν» και μορφές αγγέλων, που λειτουργούν ως πηγή φωτός και επιφέρουν μια δυναμική στην υπερβατική αυτή σύνθεση τονίζοντας επιπλέον την ανάγκη του καλλιτέχνη για ψυχική ανάταση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Νικολάου Γύζη
Ομβρικοί
Οι Ομβρικοί ή Όμβροι, Όμβριοι ή και Ούμβροι (από την ελληνική μεταγραφή του Umbri) ήταν από τις αρχαιότερες αυτόχθονες φυλές της Ιταλίας. Οι περισσότερες πόλεις τους ιδρύθηκαν ανάμεσα στον 9ο και 4ο αιώνα π.Χ.. Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών είχαν εμπορικές σχέσεις με τους Ετρούσκους και τους Έλληνες. Τα όρια της περιοχής που καταλάμβαναν είχαν φυσικά σύνορα τον Τίβερη, τα Απέννινα μέχρι την Αδριατική. Η γλώσσα τους ήταν μέρος μιας γλωσσικής ομάδας που ονομάζετε Οσκανο-ουβριακή και είναι συγγενής προς τη λατινική.
Καταγωγή και θρησκεία
Σύμφωνα με τις αρχαίες Ρωμαϊκές πηγές, οι Όμβριοι ήταν Κέλτες και, σύμφωνα με τον Κορνήλιο Μπόκχο (Lucius Cornelius Bocchus), κατάγονταν από αρχαία Γαλατική φυλή. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, συνδέονται με την Κελτο-Γερμανική φυλή Άμβρωνες, που μεταφράζεται ως «βασιλιάς των Βόιων», και στην Κάτω Ούμβρια κατοικούσαν οι Ίνσουβροι, μια άλλη Γαλατική φυλή.
Ο Κάτων ο Πρεσβύτερος ορίζει με τον ίδιο τρόπο τους Γαλάτες ως «προπάτορες των Ομβρίων». Οι Άμβρωνες, οι Λομβαρδοί και οι Σουηβοί αναφέρονται στο Γερμανικό ποίημα Το τραγούδι των ταξιδιωτών σαν τα παλιότερα Γερμανικά φύλλα στη βόρεια Ευρώπη.
Οι αρχαίοι Ρωμαίοι συγγραφείς έγραφαν ότι η καταγωγή τους ήταν από τη Γερμανία ή τη Σκανδιναβία. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος γράφει σχετικά με το όνομά τους:  "Οι Ούμβροι πιστεύεται ότι ήταν η αρχαιότερη φυλή στην Ιταλία, θεωρείται ότι ονομάστηκαν «Όμβριοι» [σ.σ. άνθρωποι από την καταιγίδα, ὄμβρος = καταρρακτώδης βροχή] από τους Έλληνες, επειδή επιβίωσαν από τις βροχές που είχαν κατακλύσει τη γη [σ.σ. κατακλυσμός]. Διαβάζουμε ότι 300 από τις πόλεις τους κατακτήθηκαν από τους Ετρούσκους. [...]"Κατά τον 6ο π.Χ. αιώνα οι Ομβρικοί άρχισαν να κατασκευάζουν τα πρώτα ιερά και ναούς. Λάτρευαν πολλές θεότητες με κυριότερες τη Φερόνια, τη Βαλέντια, τη Μινέρβα Ματούσια και την Κλίτιμους. Σε χάλκινες πινακίδες που βρέθηκαν το 1444 αναπαριστούν θρησκευτικές τελετές με θυσίες ζώων.
Πολιτική δομή
Η πολιτική ιεραρχία της κοινωνίας των Ομβρικών ήταν περιορισμένη λόγω του μεγέθους των πόλεων. Το ανώτερο αξίωμα (uhtur) το κατείχαν δύο άντρες οι οποίοι ήταν δικαστές και υπεύθυνοι για τις τελετές. Υπήρχε άλλη μία κατώτερη θέση στην ιεραρχία (maron), και τέλος ο kvestur που ήταν ο θρησκευτικός ηγέτης. Μέλη της αριστοκρατικής οικογένειας Νέρβα, που είχε Ομβρική καταγωγή, έγιναν γερουσιαστές και αυτοκράτορες.
Ρωμαϊκή επιρροή
Οι Ρωμαίοι ήρθαν για πρώτη φορά σε επαφή με την Ούμπρια το 310 π.Χ. και εγκατέστησαν εκεί αποικίες το 299 π.Χ., το 268 π.Χ. και το 241 π.Χ.. Θα ολοκληρώσουν την κατάκτηση της Ούμπρια, περίπου το 260 π.Χ.. Η ενσωμάτωση της Ούμπρια στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία έγινε τον 3ο αιώνα π.Χ. Τον ίδιο αιώνα εγκαταστάθηκαν στην περιοχή 40.000 άποικοι Ρωμαίοι. Από το 220 π.χ. ή Ούμπρια συνδεόταν με τη Ρώμη μέσω της Φλαμινία οδού, ενώ πολλές πόλεις ήταν σύμμαχοι των Ρωμαίων και έστελναν στρατεύματα σε πολέμους.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ούμπρια Κατηγορία:Αρχαίοι λαοί της Ιταλίας
Σημαία της Αφρικανικής Ένωσης
Κατά την όγδοη σύνοδο κορυφής της Αφρικανικής Ένωσης, που έγινε στην Αντίς Αμπέμπα στις 29-30 Ιανουαρίου 2007, αποφασίστηκε να διεξαχθεί διαγωνισμός με σκοπό την επιλογή νέας σημαίας για τον οργανισμό. Η τελική σημαία επιλέχθηκε από 106 συμμετοχές πολιτών προερχόμενων από 19 αφρικανικά κράτη και 2 από τη διασπορά. Ειδική επιτροπή εξέτασε τις υποψηφιότητες και τελικά επιλέχθηκε το σημερινό σχέδιο. Η απόφαση της επιτροπής του οργανισμού ήταν η νέα σημαία να έχει πράσινο χρώμα, ως σύμβολο της ελπίδας και να αναπαριστώνται τα κράτη - μέλη με αστέρια.
Προηγούμενη σημαία
Η παλιά σημαία αποτελούνταν από μια πλατιά οριζόντια πράσινη λωρίδα στο επάνω μέρος που ακολουθείται από μια στενή λωρίδα χρώματος χρυσού. Κάτω έχει μια φαρδιά λωρίδα άσπρου χρώματος, η οποία φέρει το έμβλημα της Αφρικανικής Ένωσης στο κέντρο με μια στενή χρυσή λωρίδα και μια πλατιά πράσινη γραμμή στο κάτω μέρος. Το πράσινο συμβολίζει την ελπίδα των αφρικανικών χωρών και την αφοσίωση στην ενότητα.Το χρυσό συμβολίζει τον πλούτο της Αφρικής και το λαμπρό μέλλον.Με το λευκό χρώμα υποδηλώνεται η αγνή επιθυμία της Μαύρης Ηπείρου να έχει αληθινούς φίλους σε όλο τον κόσμο. Τέλος με το κόκκινο χρώμα των δακτυλίων στο κέντρο αντιπροσωπεύεται η αφρικανική αλληλεγγύη όπως επίσης και το αίμα που χύθηκε με σκοπό την απελευθέρωση της Αφρικής.
Παραπομπές
Αφρικανικη Κατηγορία:Αφρικανική Ένωση
Ταγέτης ο αναπεπταμένος
Ο Ταγέτης ο αναπεπταμένος (Tagetes patula), ο Γαλλικός κατιφές, είναι ένα είδος στην οικογένεια των Αστερίδων (Asteraceae). Είναι εγγενές στο Μεξικό και τη Γουατεμάλα με αρκετούς πληθυσμούς να έχουν εγκλιματιστεί σε πολλές άλλες χώρες.
Φυσικά χαρακτηριστικά
thumb|250px|left|Σπόροι Ταγέτη του αναπεπταμένου (Tagetes patula), Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της [[Τουλούζης (Muséum d'Histoire Naturelle de la ville de Toulouse - (MHNT)).]] Το άνθος είναι ετήσιο (annual), φτάνοντας κατά καιρούς στο ύψος των 30 - 50 εκ. Σε ορισμένα κλίματα ανθίζει από τον Ιούλιο έως τον Οκτώβριο. Στον φυσικό του οικότοπο, στα υψίπεδα του κεντρικού Μεξικού, παράγονται άνθη από το Σεπτέμβριο έως τον θανατηφόρο παγετό. Τα αχαίνια (achenes) ωριμάζουν και πέφτουν εντός δύο εβδομάδων από την έναρξη της άνθισης. Οι κεφαλές περιέχουν ως επί το πλείστον ερμαφρόδιτα (έχουν και αρσενικά και θηλυκά όργανα) ανθύλλια (florets) και γονιμοποιούνται κυρίως από σκαθάρια στην άγρια φύση καθώς και από μύγες tachinid και άλλα έντομα. Τα φύλλα όλων των ειδών κατιφέ, περιλαμβάνουν αδένες ελαίου. Τα έλαια είναι πικάντικα.
Χρήσεις
Χρησιμοποιείται κυρίως, ως συνοριακό φυτό στα βοτανώδη σύνορα, είναι ένα χαμηλό σε ανάπτυξη φυτό, με άνθη ανάμεικτα σε κόκκινα και κίτρινα στις περισσότερες ποικιλίες. Οι Γαλλικοί κατιφέδες, συνήθως φυτεύονται σε κήπους με πεταλούδες, ως πηγή νέκταρος.
Για ιατρικούς λόγους, πολλές κουλτούρες χρησιμοποιούν εγχύσεις από αποξηραμένα φύλλα ή ανθύλλια.
Μαγειρική
Τα αποξηραμένα και αλεσμένα πέταλα (petals) των ανθέων, αποτελούν ένα δημοφιλές μπαχαρικό στην Δημοκρατία της Γεωργίας στον Καύκασο, όπου είναι γνωστό ως Imeruli shaphrani (= "Σαφράν από το Ιμερέτι") από το πικάντικο και χρυσό χρώμα και ιδιαίτερης δημοτικότητας στη Δυτική επαρχία του Ιμερέτι (Imereti). Το μπαχαρικό προσδίδει μια μοναδική, μάλλον γήινη γεύση στην Γεωργιανή κουζίνα, στην οποία θεωρείται ιδιαίτερα συμβατό με τα αρώματα της κανέλας και του γαρίφαλου. Είναι επίσης, ένα απαραίτητο συστατικό στο μείγμα μπαχαρικών khmeli-suneli (προφ. χμέλι σουνέλι (κυριολεκτικά: ξηρά μπαχαρικά)), το οποίο είναι για την Γεωργιανή μαγειρική, ό,τι και το γκαράμ μασάλα είναι στην κουζίνα της Βόρειας Ινδίας, με την οποία η Γεωργία, μοιράζεται στοιχεία με την Μογγολική κουζίνα (Mughlai cuisine).
Χρωστική
thumb|250px|right|Άνθη Γαλλικού κατιφέ. Τα ανθύλλια του Ταγέτη του αναπεπταμένου (Tagetes patula), κάθε χρόνο καλλιεργούνται και συλλέγονται για να προστεθούν σε τροφές πουλερικών και να βοηθήσουν να δοθεί ένα χρυσό χρώμα στους κρόκους των αυγών. Τα ανθύλλια μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για να χρωματίσουν τα ανθρώπινα τρόφιμα. Μια χρυσή κίτρινη χρωστική ουσία, χρησιμοποιείται για το βάψιμο υφασμάτων ζωικής προέλευσης (μαλλί, μετάξι) άνευ σταθεροποιητή βαφής, αλλά ένας σταθεροποιητής είναι απαραίτητος για τα βαμβακερά και συνθετικά υφάσματα.
Ευοσμία
Ολόκληρο το φυτό, συλλέγεται όταν ανθίζει και αποστάζεται για το αιθέριο έλαιό του. Το έλαιο χρησιμοποιείται στην αρωματοποιία συνδυάζεται με το έλαιο σανταλόξυλου για την παραγωγή του αρώματος "attar genda". Μπορεί να εξαχθούν περίπου 35 κιλά ελαίου από ένα εκτάριο του φυτού (απόδοση 2.500 κιλά άνθη και 25.000 κιλά κτηνοτροφικό χόρτο).
Άλλες χρήσεις
Το αιθέριο έλαιο είναι υπό διερεύνηση για την αντιμυκητιασική του δράση, συμπεριλαμβανομένης της θεραπείας της καντιντίασης και τη θεραπείας μυκητιασικών λοιμώξεων στα φυτά.
Κηπουρική
Το φυτό χρησιμοποιείται στην συντροφική φύτευση για πολλές καλλιέργειες κηπευτικών. Οι εκκρίσεις της ρίζας του πιστεύεται ότι σκοτώνει τα νηματώδη στο έδαφος και λέγεται ότι αποκρούσει τα επιβλαβή έντομα, όπως τις λευκόμυγες στις ντομάτες.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Χλωρίδα του Μεξικού Κατηγορία:Χλωρίδα της Γουατεμάλας Κατηγορία:Ταγέτης Κατηγορία:Καρυκεύματα
Ζονζάκ
Το Ζονζάκ (γαλλικά: Jonzac) είναι κοινότητα στη νοτιοδυτική Γαλλία, στο νότιο τμήμα του νομού Σαράντ-Μαριτίμ στη διοικητική περιοχή Νέα Ακουιτανία. Είναι μία από τις 4 υπονομαρχίες του νομού.
Έχει πληθυσμό 3.432 κατοίκους (απογραφή του 2017) και είναι το κέντρο της ευρύτερης περιοχής με 6.393 κατοίκους (απογραφή του 2010).
Το Ζονζάκ είναι κέντρο υδατοθεραπείας και δυναμικό τουριστικό κέντρο. Έχει απευθείας σιδηροδρομική σύνδεση με το σταθμό Μπορντώ-Σαιν-Ζαν.
Οι κάτοικοι ονομάζονται Ζονζασαί (ζ).
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το Ζονζάκ βρίσκεται στο νότιο τμήμα του ποταμού Σένι Η πόλη είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Σένι, παραπόταμου του ποταμού Σαράντ, που διασχίζει την πόλη δημιουργώντας μαιάνδρους. Δημιουργήθηκε αρχικά σε δύο λόφους στη δεξιά όχθη, όπου βρίσκονται τα δύο κύρια μνημεία: η εκκλησία Σαιν-Ζερβαί-Σαιν-Προταί και το κάστρο, το οποίο στεγάζει το Δημαρχείο και την Υπονομαρχία.
Διοικητικό κέντρο και ιδιαίτερα δραστήρια εμπορική πόλη, είναι μία από τις 4 υπονομαρχίες του νομού Σαράντ-Μαριτίμ, οι άλλες είναι οι κοινότητες Ροσφόρ, Σαιντ και Σαιν-Ζαν ντ'Ανζελί. Βρίσκεται στην περιοχή της παλαιάς γαλλικής επαρχίας Σαιντόνζ και η τοπική παραδοσιακή γλώσσα είναι μια διάλεκτος της οξιτανικής, τα σαιντονγκαί.
Έχει πληθυσμό 3.432 κατοίκους (απογραφή του 2017) και είναι το κέντρο της ευρύτερης περιοχής με 6.393 κατοίκους (απογραφή του 2010).
Στο Ζονζάκ έχει δημιουργηθεί κέντρο υδατοθεραπείας (σπα) από το 1986, η πόλη διαθέτει ένα πολιτιστικό κέντρο, πολυάριθμες αθλητικές εγκαταστάσεις, έναν κινηματογράφο, ένα καζίνο και ένα κέντρο αναψυχής, τα οποία την καθιστούν δημοφιλή τουριστικό προορισμό. Από το 2015, ανήκει στις Πιο όμορφες παρακάμψεις της Γαλλίας.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|250x250εσ|Η εκκλησία Σαιν-Ζερβαί-Σαιν-Προταί Χάρη στο κάστρο του, το Ζονζάκ είναι μέρος της Ιστορικής διαδρομής των θησαυρών της Σαιντόνζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Πόλεις της Πουατού-Σαράντ
Armstrong Whitworth Whitley
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το Whitley ήταν δημιούργημα του αρχισχεδιαστή της Armstrong Whitworth Aircraft, John Lloyd, προκειμένου να καλυφθεί η Απαίτηση Β.3/34 του Υπουργείου Αεροπορίας για ένα βαρύ νυχτερινό βομβαρδιστικό. Βασίζονταν σχεδιαστικά στο βομβαρδιστικό-μεταγωγικό Armstrong Whitworth AW.23, το οποίο είχε συμμετάσχει χωρίς επιτυχία στον διαγωνισμό από τον οποίο προέκυψε τελικά το Bristol Bombay. Είχε πενταμελές πλήρωμα και ήταν το πρώτο αεροσκάφος με άτρακτο ημί-μονοκόκ δομής.
Το αρχικό πρωτότυπο (K4586) πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση από το αεροδρόμιο του Baginton στις 17 Μαρτίου 1936, με τον αρχιδοκιμαστή πιλότο της εταιρείας Alan Campbell-Orde στα χειριστήρια. Προωθούνταν από δύο αστεροειδείς κινητήρες Armstrong Siddeley Tiger IX των 795 hp. Ακολούθησε δεύτερο πρωτότυπο με ισχυρότερους κινητήρες Tiger XI. Εξ αιτίας της ανάγκης άμεσης αντικατάστασης των διπλάνων βαρέων βομβαρδιστικών της RAF, είχαν ήδη από το 1935 παραγγελθεί 80 Whitley. Από το 35ο και μετά χρησιμοποιήθηκαν οι ισχυρότεροι και περισσότερο αξιόπιστοι υπερτροφοδοτούμενοι κινητήρες Tiger VIII, με αποτέλεσμα να θεωρηθεί ότι πρόκειται για νέα έκδοση (Mk II). Τα υπόλοιπα αεροσκάφη της αρχικής παραγγελίας ολοκληρώθηκαν σαν Mk II. Ένα εξ αυτών (K7243) χρησιμοποιήθηκε για τη δοκιμή του αστεροειδούς κινητήρα Armstrong Siddeley Deerhound των 1.200 hp. Ακολούθησε το Mk III με τον ανασυρόμενο πυργίσκο πολυβόλων, στα 1938 το Whitley Mk IV και λίγο αργότερα το Mk V, που αποτέλεσε τη βασική έκδοση παραγωγής, με κινητήρες Rolls-Royce Merlin χάρη στους οποίους βελτιώθηκαν σημαντικά οι επιδόσεις.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η πρώτη επιχειρησιακή μονάδα που παρέλαβε τον τύπο ήταν το Νο. 10 Σμήνος, τον Μάρτιο του 1937, προς αντικατάσταση των διπλάνων Handley Page Heyford. Όταν ξέσπασε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, ήταν εξοπλισμένα με Whitley επτά Σμήνη, κυρίως με Mk III και Mk IV. Εκείνη την περίοδο είχε ξεκινήσει η ένταξη σε υπηρεσία των Mk V. Μαζί με τα Handley Page Hampden και Vickers Wellington, τα Whitley χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον στις αρχικές φάσεις της σύρραξης, επιχειρώντας μάλιστα ήδη από την πρώτη νύχτα του πολέμου με αποστολή τη ρίψη προπαγανδιστικών φυλλαδίων πάνω από τη Γερμανία. Εν αντιθέσει με τα πιο σύγχρονα Hampden και Wellington, τα Whitley χρησιμοποιήθηκαν εξ αρχής αποκλειστικά σε νυχτερινές αποστολές και έτσι δεν υπέστησαν τόσο μεγάλες απώλειες όσοι οι άλλοι δύο τύποι. Hampden και Whitley ανέλαβαν την πρώτη αεροπορική επίθεση σε γερμανικό έδαφος, συγκεκριμένα με στόχο τη βάση υδροπλάνων στο Χόρνουμ στη νήσο Ζυλτ. Whitley πραγματοποίησαν επίσης την πρώτη επίθεση σε ιταλικό έδαφος, τη νύχτα 11/12 Ιουνίου 1940.
Παρόλο που ήταν ξεπερασμένο τεχνολογικά ήδη από την αρχή του πολέμου, κατασκευάστηκαν περισσότερες από χίλιες μονάδες όλων των εκδόσεων μέχρι να καταστεί δυνατή η αντικατάσταση του από πιο σύγχρονους τύπους. Τα Whitley της RAF πραγματοποίησαν 8.996 εξόδους, κατά τη διάρκεια των οποίων έριξαν 9845 τόνους βομβών ενώ χάθηκαν 269 βομβαρδιστικά. Τελικά τα αεροσκάφη αποσύρθηκαν από τις μονάδες πρώτης γραμμής στα 1942, αλλά συνεχίστηκε η χρήση τους σαν μεταγωγικά και ρυμουλκά ανεμοπτέρων.
Η British Overseas Airways Corporation (BOAC) παρέλαβε 15 Whitley Mk V που μετατράπηκαν σε μεταφορικά. Ανέλαβαν νυχτερινές αποστολές μεταφοράς προμηθειών από το Γιβραλτάρ στη Μάλτα, με διάρκεια πτήσης της τάξεως των επτά ωρών. Αποδείχθηκαν ασύμφορες, εξ αιτίας της μεγάλης κατανάλωσης καυσίμου και του μικρού φορτίου που μπορούσαν να μεταφέρουν. Τον Αύγουστο του 1942 αντικαταστάθηκαν από Lockheed Hudson και τα 14 Whitley που επιβίωσαν επεστράφησαν στη RAF. Η Παράκτια Διοίκηση της RAF χρησιμοποίησε αεροσκάφη της έκδοσης Mk VII ενώ η Αεροπορία του Στόλου (Fleet Air Arm) χρησιμοποίησε μερικά σαν εκπαιδευτικά στα 1944-46.
Εκδόσεις
Όταν ξέσπασε ο πόλεμος, είχαν ολοκληρωθεί δύο πρωτότυπα (K4586 και K4587) και η RAF διάθετε 207 αεροσκάφη των εκδόσεων Mk I ως IV.
Βιβλιογραφία
Whitley Κατηγορία:Βομβαρδιστικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
Σάββας Παντελίδης
Ποδοσφαιρική καριέρα
Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τον Πρωτέα Νίκαιας, συνέχισε για μια διετία στη Χαλκηδόνα και κατόπιν από το 1985 έπαιζε στους Νέους Ευγενείας, αγωνιζόμενος στο Πειραϊκό πρωτάθλημα.
Το 1988 πήρε μεταγραφή στον Άρη Νίκαιας, με τον οποίο τη σεζόν 1988–89 έκανε ντεμπούτο στην Δ΄ Εθνική, την επόμενη κατέκτησε το πρωτάθλημα και τη σεζόν 1990–91 έκανε ντεμπούτο στην Γ΄ Εθνική, ενώ με το τέλος της χρονιάς ψηφίστηκε ως ο καλύτερος παίκτης του Νοτίου Ομίλου της Γ΄ Εθνικής. Το καλοκαίρι του 1991 μεταγράφηκε στη Δόξα Βύρωνα, κάνοντας ντεμπούτο στην Β΄ Εθνική τη σεζόν 1991–92.
Το καλοκαίρι του 1997 μεταγράφηκε στην Προοδευτική, με τη φανέλα της οποίας σε ηλικία 32 ετών έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική τη σεζόν 1997–98. Το ντεμπούτο του στην πρώτη εθνική κατηγορία, έγινε στις 31 Αυγούστου 1997 στη νίκη επί του Αθηναϊκού με 3–0, με προπονητή τον Νίκο Κόβη. Συνολικά, στην Α΄ Εθνική σημείωσε 73 συμμετοχές και 1 τέρμα (στην εντός έδρας νίκη με 1–0 επί της Καλαμάτας στις 19 Οκτωβρίου 1997) σε 3 χρονιές, μέχρι και τη σεζόν 1999–00 που η ομάδα υποβιβάστηκε. Παρέμεινε στην Προοδευτική μέχρι και το 2002, όποτε και έκλεισε την καριέρα του έχοντας κατακτήσει τη σεζόν 2001–02 την επάνοδο στην Α΄ Εθνική.
Προπονητική καριέρα
Το 2002, έπειτα την απόφαση του να αποσυρθεί από την ενεργό δράση ως ποδοσφαιριστής, ανέλαβε χρέη γενικού αρχηγού στη Χαλκηδόνα. Κατόπιν, ανέλαβε χρέη στην θέση του βοηθού προπονητή όντας βοηθός του προπονητή Γιώργου Παράσχου, όπου εργάστηκε μέχρι και το 2005.
UTC−03:30
thumb|500x500px|UTC−03:30: Μπλε (Δεκέμβριος), Πορτοκαλί (Ιούνιος), Κίτρινο (όλο τον χρόνο), Ανοιχτό μπλε - Θαλάσσιες εκτάσεις UTC−03:30 είναι μια μετατόπιση ώρας που αφαιρεί τρισήμιση ώρες από τον Συγχρονισμένο Παγκόσμιο Χρόνο.Χρησιμοποιείται στην καναδική επαρχία Νέα Γη και Λαμπραντόρ ως Ώρα Νιουφάουντλαντ.
Σάββας Παντελίδης
Προπονητική καριέρα
Τον Ιανουάριο του 2010 ανέλαβε το Αιγάλεω από όπου όμως παραιτήθηκε μετά από μόλις δύο εβδομάδες. Τον Μάιο του 2010 ανέλαβε την ομάδα των Τρικάλων, αποχώρησε όμως τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Ακολούθησε ο Εθνικός Πειραιώς από τον Νοέμβριο του 2010 έως τον Μάρτιο του 2011. Τον ίδιο μήνα ανέλαβε για το υπόλοιπο του πρωταθλήματος της Β΄ Εθνικής τον Πανθρακικό, στον οποίο παρέμεινε και την επόμενη ποδοσφαιρική χρονιά. Τον Μάιο του 2012 πέτυχε με την ομάδα της Κομοτηνής την επιστροφή της στη Σούπερ Λίγκα, όμως τον Οκτώβριο του 2012 το συμβόλαιο του με τον Πανθρακικό λύθηκε κοινή συναινέσει και έπειτα από 4 μήνες υπέγραψε στον Ολυμπιακό Βόλου, όπου απομακρύνθηκε μετά από δύο μόλις μήνες στο τιμόνι της ομάδας. Τον Ιούνιο του 2013 ανέλαβε τον ΠΑΣ Γιάννινα, ενώ τον Φεβρουάριο του 2014 βρέθηκε στην τεχνική ηγεσία του Λεβαδειακού.
Σχέδιο Ανάν
thumb|right|250px|Η σημαία που προτάθηκε από το Σχέδιο Ανάν για την Ενωμένη Κυπριακή Δημοκρατία