cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λιθουανία
Διεθνείς σχέσεις
Το Συμβούλιο των Κρατών της Βαλτικής Θάλασσας (ΣΚΒΘ) ιδρύθηκε στην Κοπεγχάγη το 1992 ως ένα ανεπίσημο περιφερειακό πολιτικό φόρουμ. Ο κύριος στόχος του είναι να προωθήσει την ολοκλήρωση και να συνενώσει τις επαφές μεταξύ των χωρών της περιοχής. Τα μέλη του CBSS είναι η Ισλανδία, η Σουηδία, η Δανία, η Νορβηγία, η Φινλανδία, η Γερμανία, η Λιθουανία, η Λετονία, η Εσθονία, η Πολωνία, η Ρωσία και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Τα κράτη-παρατηρητές είναι η Λευκορωσία, η Γαλλία, η Ιταλία, οι Κάτω Χώρες, η Ρουμανία, η Σλοβακία, η Ισπανία, οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ουκρανία. αριστερά|μικρογραφία|Η Λιθουανία ήταν πρόσφατο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών Το Σκανδιναβικό Συμβούλιο Υπουργών και η Λιθουανία ασχολούνται με την πολιτική συνεργασία για την επίτευξη αμοιβαίων στόχων και τον προσδιορισμό νέων τάσεων και δυνατοτήτων για κοινή συνεργασία. Το γραφείο πληροφοριών του Συμβουλίου στοχεύει στη διάδοση των σκανδιναβικών ιδεών, στην επίδειξη και την προώθηση της σκανδιναβικής συνεργασίας.
Η Λιθουανία, μαζί με τις πέντε σκανδιναβικές χώρες και τις άλλες δύο χώρες της Βαλτικής, είναι μέλος της Σκανδιναβικής Τράπεζας Επενδύσεων και συνεργάζεται στο πρόγραμμα NORDPLUS, το οποίο έχει δεσμευτεί για την εκπαίδευση.
Το Φόρουμ για την Ανάπτυξη της Βαλτικής (ΦΑΒ) είναι ένας ανεξάρτητος μη κερδοσκοπικός οργανισμός που ενώνει μεγάλες επιχειρήσεις, πόλεις, επιχειρηματικές ενώσεις και ιδρύματα στην περιοχή της Βαλτικής Θάλασσας. Το 2010, η 12η σύνοδος κορυφής του ΦΑΒ πραγματοποιήθηκε στο Βίλνιους.
Το 2013, η Λιθουανία εξελέγη στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών για διετή θητεία, και ήταν η πρώτη Βαλτική χώρα που ανέλαβε αυτή τη θέση.
Τον Ιούλιο του 2023 πραγματοποιήθηκε στο Βίλνιους, την πρωτεύουσα της χώρας, η 36η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ με κυριότερα θέματα συζήτησης τη συνεχιζόμενη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, καθώς και της προοπτικές ένταξης της Ουκρανίας και της Σουηδίας στη Συμμαχία.
Στρατός
αριστερά|μικρογραφία|Στρατιώτης των Εθελοντικών Δυνάμεων της Εθνικής Άμυνας της Λιθουανίας Οι Λιθουανικές Ένοπλες Δυνάμεις είναι το όνομα για τις ενοποιημένες ένοπλες δυνάμεις της Λιθουανικής Δύναμης Ξηράς, της Λιθουανικής Πολεμικής Αεροπορίας, της Ναυτικής Δύναμης της Λιθουανίας, της Λιθουανικής Δύναμης Ειδικών Αποστολών και άλλων μονάδων: Διοίκηση Λογιστικής, Διοίκηση Διδασκαλίας και Εκπαίδευσης, Τάγμα του Αρχηγείου, Στρατιωτική Αστυνομία. Άμεσα υπό τη διεύθυνση του Αρχηγού της Άμυνας είναι οι Ειδικές Λειτουργικές Δυνάμεις και η Στρατιωτική Αστυνομία. Οι εφεδρικές δυνάμεις είναι υπό τη διοίκηση των δυνάμεων εθελοντισμού της Εθνικής Άμυνας της Λιθουανίας.
Οι Λιθουανικές Ένοπλες Δυνάμεις αποτελούνται από περίπου 15.000 ενεργό προσωπικό, το οποίο μπορεί να υποστηριχθεί από τις εφεδρικές δυνάμεις. Η υποχρεωτική στρατιωτική θητεία καταργήθηκε το 2008 αλλά επανεισήχθη το 2015. Σήμερα, οι Λιθουανικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν αναπτύξει προσωπικό σε διεθνείς αποστολές στο Αφγανιστάν, το Κοσσυφοπέδιο, το Μάλι και τη Σομαλία. δεξιά|μικρογραφία|Λιθουανοί στρατιώτες στη διεθνή αποστολή του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν Τον Μάρτιο του 2004, η Λιθουανία έγινε πλήρες μέλος του ΝΑΤΟ. Από τότε, μαχητικά αεροπλάνα των μελών του ΝΑΤΟ αναπτύσσονται στο αεροδρόμιο Ζοκνιάι και παρέχουν ασφάλεια στον εναέριο χώρο της Βαλτικής.
Από το καλοκαίρι του 2005, η Λιθουανία είναι μέλος της Διεθνούς Δύναμης Βοηθείας για Ασφάλεια στο Αφγανιστάν (ISAF), και είναι ο επικεφαλής μιας Επαρχιακής Ομάδας Ανασυγκρότησης στην πόλη Τσαγκτσαράν στην επαρχία Γκορ. Η ΕΟΑ περιλαμβάνει προσωπικό από τη Δανία, την Ισλανδία και τις ΗΠΑ. Υπάρχουν επίσης μονάδες ειδικών επιχειρησιακών δυνάμεων στο Αφγανιστάν, που βρίσκονται στην επαρχία Κανταχάρ. Από τότε που εντάχθηκε στις διεθνείς επιχειρήσεις το 1994, η Λιθουανία έχασε δύο στρατιώτες: ο Νορμούντας Βαλτέρις έπεσε στη Βοσνία καθώς το περιπολικό του οδήγησε πέρασε πάνω από νάρκη. Ο Αρούνας Γιαρμαλαβίτσιους τραυματίστηκε θανάσιμα κατά τη διάρκεια μιας επίθεσης στο στρατόπεδο της επαρχιακής ομάδας ανασυγκρότησης που εργαζόταν στο Αφγανιστάν.
Η εθνική αμυντική πολιτική της Λιθουανίας έχει ως στόχο να διασφαλίσει τη διατήρηση της ανεξαρτησίας και κυριαρχίας του κράτους, της ακεραιότητας της γης της χώρας, των χωρικών υδάτων, του εναέριου χώρου και της συνταγματικής τάξης. Οι κύριοι στρατηγικοί της στόχοι είναι η υπεράσπιση των συμφερόντων της χώρας και η διατήρηση και επέκταση των δυνατοτήτων των ενόπλων δυνάμεών της ώστε να συμβάλουν και να συμμετάσχουν στις αποστολές των κρατών μελών του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το υπουργείο άμυνας είναι υπεύθυνο για τις δυνάμεις μάχης, την έρευνα και τη διάσωση και τις υπηρεσίες πληροφοριών. Οι 5.000 συνοριοφύλακες υπάγονται στην εποπτεία του υπουργείου Εσωτερικών και είναι υπεύθυνοι για την προστασία των συνόρων, τα διαβατήρια και τους τελωνειακούς δασμούς και μοιράζονται την ευθύνη με το ναυτικό για το λαθρεμπόριο και την εμπορία ναρκωτικών. Ένα ειδικό τμήμα ασφαλείας χειρίζεται την προστασία των πολύ σημαντικών προσώπων και την ασφάλεια των επικοινωνιών.
Οικονομία
Η οικονομία της χώρας βασίζεται κυρίως στη γεωργία. Επίσης αναπτυγμένη είναι και η κτηνοτροφία. Υπάρχουν μεταλλοτεχνίες και ελαφρές βιομηχανικές μονάδες. Το νόμισμα της χώρας από το 2015 είναι το ευρώ. μικρογραφία|Το ακαθάριστο εγχώριο κατά κεφαλήν εισόδημα αριστερά|μικρογραφία|Οι επιβεβαιωμένες προβολές εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού σε ευρώ ανά κάτοικο για το 2016 στην Εσθονία, τη Λετονία και τη Λιθουανία αριστερά|μικρογραφία|Μέσες μηνιαίες ακαθάριστες αποδοχές στην Εσθονία, τη Λετονία και τη Λιθουανία το 2ο τρίμηνο του 2016 αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Γραφική απεικόνιση των εξαγωγών προϊόντων της Λιθουανίας σε 28 χρωματικά κωδικοποιημένες κατηγορίες Το ΑΕΠ της Λιθουανίας παρουσίασε πολύ υψηλά ποσοστά πραγματικής ανάπτυξης κατά τη δεκαετία πριν από το 2009, φθάνοντας στο 11,1% το 2007. Ως εκ τούτου, η χώρα χαρακτηρίστηκε συχνά ως Τίγρης της Βαλτικής. Ωστόσο, το 2009 σημείωσε δραματική μείωση του ΑΕΠ κατά -14,9% και αυτό αποδόθηκε στην υπερθέρμανση της οικονομίας. Η οικονομία συνέχισε την ανάπτυξη τα επόμενα χρόνια με χαμηλότερο αλλά πιο βιώσιμο ρυθμό, με γνώμονα την εγχώρια ζήτηση και τις εξαγωγές και όχι με τη στέγαση και τις χρηματοοικονομικές φούσκες. Το ποσοστό ανεργίας ανερχόταν στο 9,1% στο τέλος του 2015, από 17,8% το 2010. μικρογραφία|Η Λιθουανία είναι μέρος μιας νομισματικής ένωσης, της Ευρωζώνης (σκούρο μπλε) και της ενιαίας αγοράς της ΕΕ Η Λιθουανία έχει έναν ενιαίο φορολογικό συντελεστή και όχι ένα προοδευτικό καθεστώς. Σύμφωνα με την Eurostat, οι φόροι εισοδήματος φυσικών προσώπων (15%) και οι φόροι εταιρειών (15%) στη Λιθουανία είναι από τους χαμηλότερους στην ΕΕ. Η χώρα έχει το χαμηλότερο ποσοστό φόρου επί του κεφαλαίου (9,8%) στην ΕΕ. Η Λιθουανία έχει επίσης τη χαμηλότερη συνολική φορολογία ως επί ποσοστό του ΑΕΠ (27,2) στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τα επίπεδα εισοδήματος στη Λιθουανία είναι κάπως χαμηλότερα σε σύγκριση με τα παλαιότερα κράτη μέλη της ΕΕ, αλλά είναι υψηλότερα από σε σύγκριση με τα περισσότερα νέα κράτη μέλη της ΕΕ που προσχώρησαν την τελευταία δεκαετία. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Λιθουανίας (σε ΜΑΔ) ανερχόταν στο 75% του μέσου όρου της ΕΕ το 2015. Ο μέσος ετήσιος μισθός (πριν από τους φόρους, για μισθωτούς πλήρους απασχόλησης) στη Λιθουανία είναι περίπου 12.000 δολάρια, περίπου το 1/4 του ετήσιου μέσου μισθού στις ΗΠΑ. Το 2016, ο μέσος όρος πλούτου για έναν ενήλικα στη Λιθουανία ήταν 22.411 δολάρια (ο μέσος όρος είναι 10.915 δολάρια).
Από δομικής πλευράς, υπάρχει μια σταδιακή αλλά σταθερή στροφή προς μια οικονομία βασισμένη στη γνώση, με ιδιαίτερη έμφαση στη βιοτεχνολογία (βιομηχανική και διαγνωστική). Οι κύριες εταιρείες βιοτεχνολογίας και οι κατασκευαστές λέιζερ (Ekspla, Šviesos Konversija) της Βαλτικής συγκεντρώνονται στη Λιθουανία. Επίσης, η μηχατρονική και η τεχνολογία της πληροφορίας θεωρούνται προοπτικές κατευθύνσεις της οικονομίας της γνώσης.
Το 2009, η Barclays ίδρυσε το Τεχνολογικό Κέντρο Λιθουανίας - ένα από τα τέσσερα κέντρα στρατηγικής μηχανικής που υποστηρίζουν τις επιχειρήσεις της Barclays Retail Banking ανά τον κόσμο. Το 2011, η Western Union άνοιξε επίσημα το νέο Ευρωπαϊκό Περιφερειακό Επιχειρησιακό Κέντρο στο Βίλνιους. Η δηλωθείσα θέση της λιθουανικής κυβέρνησης είναι ότι το επίκεντρο της οικονομίας της Λιθουανίας είναι τα προϊόντα και υπηρεσίες υψηλής προστιθέμενης αξίας. Μεταξύ άλλων διεθνών εταιρειών που δραστηριοποιούνται στη Λιθουανία είναι οι εταιρείες: PricewaterhouseCoopers, Ernst & Young, Societe Generale, UniCredit, Thermo Fisher Scientific, Phillip Morris, Kraft Foods, Mars, Marks & Spencer, GlaxoSmithKline, United Colors of Benetton, Deichmann, Statoil, Neste Oil, Lukoil, Tele2, Hesburger και Modern Times Group. Η TeliaSonera, ICA και η Carlsberg αντίστοιχα έχουν την τηλεπικοινωνιακή εταιρεία Omnitel, τον λιανοπωλητή Rimi και τις ζυθοποιίες μπύρας (Švyturys, Kalnapilis και Utenos Alus). Ο τραπεζικός τομέας της χώρας κυριαρχείται από τις ακόλουθες σκανδιναβικές τράπεζες: Swedbank, SEB, Nordea, Danske Bank, DNB ASA.
Μεταξύ των μεγαλύτερων ιδιωτικών εταιρειών της χώρας συμπεριλαμβάνονται οι εταιρείες: ORLEN Lietuva, Maxima Group, Achema Group, Lukoil Baltija, Linas Agro Group, Indorama Polymers Europe, Palink, Sanitex. Ο συντελεστής εταιρικού φόρου στη Λιθουανία ανέρχεται στο 15% και στο 5% για τις μικρές επιχειρήσεις. Η κυβέρνηση προσφέρει ειδικά κίνητρα για επενδύσεις στους τομείς υψηλής τεχνολογίας και τα προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας. Το μεγαλύτερο μέρος των εμπορικών συναλλαγών της Λιθουανίας είναι εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ρωσίας.
Το λίτας ήταν το εθνικό νόμισμα μέχρι το 2015, όταν αντικαταστάθηκε από το ευρώ με ισοτιμία 1,00 ευρώ = 3,45280 LTL. Το λίτας είχε συνδεθεί με το ευρώ με αυτήν την ισοτιμία από τις 2 Φεβρουαρίου 2002.
Μεταφορές
αριστερά|μικρογραφία|Οι κύριοι αυτοκινητόδρομοι στη Λιθουανία δεξιά|μικρογραφία|Κατασκευή σιδηροδρόμου διπλής σιδηροτροχιάς στη Λιθουανία (ως μέρος του πρότζεκτ [[Rail Baltica)]] Η χώρα διαθέτει μια καλά ανεπτυγμένη σύγχρονη υποδομή σιδηροδρόμων, αεροδρομίων και αυτοκινητοδρόμων τεσσάρων λωρίδων. Η Λιθουανία διαθέτει ένα εκτεταμένο δίκτυο αυτοκινητοδρόμων. Οι πιο γνωστοί αυτοκινητόδρομοι είναι ο Α1, που συνδέει το Βίλνιους με την Κλάιπεντα μέσω του Κάουνας, καθώς και ο Α2, που συνδέει το Βίλνιους με το Πανεβέζις. Ένας από τους πιο χρησιμοποιημένους δρόμους είναι ο E67 που συνδέει τη Βαρσοβία με το Τάλιν, μέσω του Κάουνας και της Ρίγας. Το 2006 το οδικό δίκτυο είχε μήκος 80.715 χλμ. Η οδήγηση γίνεται στα δεξιά.
Το Λιμάνι της Κλάιπεντα είναι το μόνο εμπορικό λιμάνι της Λιθουανίας. Σε ένα χρόνο ρεκόρ για το λιμάνι, το λιμάνι χειρίστηκε 45,5 εκατομμύρια τόνους φορτίου το 2011 (συμπεριλαμβανομένου του τερματικού σταθμού Μπουτινγκέ). Είναι ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια της Βαλτικής Θάλασσας και το κύριο λιμάνι της χώρας
Ο διεθνής αερολιμένας του Βίλνιους είναι το μεγαλύτερο αεροδρόμιο της χώρας. Εξυπηρέτησε 3.8 εκατομμύρια επιβάτες το 2016. Άλλα διεθνή αεροδρόμια στη χώρα είναι το Διεθνές Αεροδρόμιο του Κάουνας, της Παλάνγκα και του Σιαουλιάι. Το 2008, η χώρα είχε 87 αεροδρόμια.
Η Λιθουανία έλαβε την πρώτη της σιδηροδρομική σύνδεση στα μέσα του 19ου αιώνα, όταν κατασκευάστηκε ο σιδηροδρομικός σταθμός της Βαρσοβίας - Αγίας Πετρούπολης. Περιλάμβανε μια στάση στο Νταουγκαβπίλς μέσω του Βίλνιους και από το Κάουνας στο Βιρμπάλις. Η πρώτη και μοναδική σιδηροδρομική σήραγγα που εξακολουθεί να λειτουργεί στις Βαλτικές χώρες βρίσκεται στο Κάουνας, η οποία ολοκληρώθηκε το 1860. Το κύριο δίκτυο των Λιθουανικών Σιδηροδρόμων αποτελείται από 1.762 χιλιόμετρα, εξ των οποίων τα 122 είναι ηλεκτρισμένα. Ο διαευρωπαϊκός σιδηρόδρομος Rail Baltica συνδέει το Ελσίνκι, το Τάλιν, τη Ρίγα, το Κάουνας και τη Βαρσοβία και η συνέχεια του στο Βερολίνο είναι υπό κατασκευή.
Ενέργεια
Το πυρηνικό εργοστάσιο Ιγκναλίνα ήταν πυρηνικός σταθμός της Σοβιετικής περιόδου. Η μονάδα αρ. 1 έκλεισε τον Δεκέμβριο του 2004, ως προϋπόθεση για την είσοδο της Λιθουανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το εργοστάσιο είναι παρόμοιο με το πυρηνικό εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος του Τσερνομπίλ λόγω της έλλειψης ισχυρής δομής συγκράτησης. Η υπόλοιπη μονάδα, παρείχε το 70% του ηλεκτρικού ρεύματος της χώρας το 2006. Η μονάδα αρ. 2 έκλεισε στις 31 Δεκεμβρίου 2009. Έχουν γίνει προτάσεις για την κατασκευή ενός άλλου πυρηνικού εργοστασίου στο Βισαγκίνας. Ωστόσο, ένα μη δεσμευτικό δημοψήφισμα το οποίο διεξήχθη τον Οκτώβριο του 2012 κατέστρεψε τις προοπτικές για το πυρηνικό εργοστάσιο του Βισαγκίνας, καθώς το 63% των ψηφοφόρων είπε όχι σε νέο πυρηνικό σταθμό.
Η κύρια πηγή ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας είναι η ηλεκτρική μονάδα Ελεκτρέναϊ. Άλλες πρωταρχικές πηγές ηλεκτρικής ενέργειας της Λιθουανίας είναι η μονάδα άντλησης Κρουόνις και ο υδροηλεκτρικός σταθμός του Κάουνας. Η αντλιοστασιακή μονάδα Κρουόνις είναι ο μοναδικός σταθμός ηλεκτροπαραγωγής της Βαλτικής που χρησιμοποιείται για τη ρύθμιση της λειτουργίας του συστήματος ισχύος με δυναμικότητα παραγωγής 900 MW για τουλάχιστον 12 ώρες. Το 2015, το 66% του ηλεκτρικού ρεύματος της χώρας εισαγόταν από άλλες χώρες.
Διακυβέρνηση
Πρόεδρος της χώρας είναι ο Γκιτάνας Ναουσέντα.
Δημογραφία
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 76,0 χρόνια (71,2 χρόνια οι άνδρες και 80,4 οι γυναίκες). Σε αντίθεση με τις Προτεσταντικές Λετονία και Εσθονία, η Λιθουανία είναι Καθολική χώρα.
Μια ανάλυση του MtDNA το 2004 στον πληθυσμό της Λιθουανίας έδειξε ότι οι Λιθουανοί πλησιάζουν τους Σλαβικούς και Φινο-Ουγγρικούς πληθυσμούς της Βόρειας και Ανατολικής Ευρώπης. Η εξέταση της απλοομάδας SNP του χρωμοσώματος Υ έδειξε ότι οι Λιθουανοί είναι πιο κοντά στους Λετονούς και τους Εσθονούς.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις για το 2017, η ηλικιακή δομή του πληθυσμού ήταν η εξής: το 15,01% του πληθυσμού ήταν 0-14 ετών (217.438 αρσενικοί και 206.533 θηλυκοί), το 65,31% του πληθυσμού ήταν 15-64 (896.626 αρσενικοί και 947.671 θηλυκοί), και το 19,67% ήταν 65 ετών και άνω (187.859 αρσενικοί και 367.732 θηλυκοί). Η μέση ηλικία το 2017 ήταν 43,7 έτη (άνδρες: 39,7, γυναίκες: 47,1).
Σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2018, το ποσοστό γονιμότητας ήταν 1,60%. Το 2016, των 27,4% των γεννήσεων άνηκαν σε ανύπαντρες γυναίκες. Η ηλικία στον πρώτο γάμο το 2014 ήταν 27,2 έτη για τις γυναίκες και 29,5 έτη για τους άνδρες.
Εθνοτικές ομάδες
Οι Λιθουανοί αποτελούν περίπου τα πέντε έκτα του πληθυσμού της χώρας και η Λιθουανία έχει τον πιο ομοιογενή πληθυσμό στις χώρες της Βαλτικής. Το 2015 ο πληθυσμός της Λιθουανίας ανερχόταν σε 2.921.262 άτομα, από τους οποίους το 86,7% ήταν Λιθουανοί που μιλούσαν τα Λιθουανικά, την επίσημη γλώσσα της χώρας. Υπάρχουν αρκετές μειονότητες, όπως οι Πολωνοί (5,6%), οι Ρώσοι (4,8%), οι Λευκορώσοι (1,3%) και οι Ουκρανοί (0,7%).
Οι Πολωνοί της Λιθουανίας είναι η μεγαλύτερη μειονότητα, συγκεντρωμένοι στη νοτιοανατολική Λιθουανία (περιοχή Βίλνιους). Οι Ρώσοι στη Λιθουανία είναι η δεύτερη μεγαλύτερη μειονότητα, συγκεντρωμένοι κυρίως σε δύο πόλεις. Συγκροτούν σημαντικές μειονότητες στο Βίλνιους (12%) και στην Κλάιπεντα (19.6%), και είναι η πλειοψηφία στην πόλη Βισαγκίνας (52%). Περίπου 3.000 Ρομά ζουν στη Λιθουανία, κυρίως στο Βίλνιους, το Κάουνας και το Πανεβέζις. Οι οργανώσεις τους υποστηρίζονται από το Εθνικό Τμήμα Μειονοτήτων και Μετανάστευσης. Επί αιώνες, μια μικρή ταταρική κοινότητα γνώρισε άνθηση στη Λιθουανία.
Ο Πολωνός πρόεδρος Λεχ Βαλέσα επέκρινε την κυβέρνηση της Λιθουανίας σχετικά με τις φερόμενες διακρίσεις κατά της πολωνικής μειονότητας.
Η επίσημη γλώσσα είναι η λιθουανική. Άλλες γλώσσες, όπως η ρωσική, η πολωνική, η λευκορωσική και η ουκρανική, ομιλούνται στις μεγαλύτερες πόλεις, στον δήμο Σαλτσινινκάι και στον δήμο του Βίλνιους. Τα γίντις ομιλούνται από μέλη της μικρής εναπομείνουσας εβραϊκής κοινότητας στη Λιθουανία. Σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού της Λιθουανίας του 2011, περίπου το 85% του πληθυσμού της χώρας ομιλεί τα Λιθουανικά ως τη μητρική τους γλώσσα, το 7,2% είναι γηγενείς ομιλητές της Ρωσίας και 5,3% της πολωνικής. Σύμφωνα με την έρευνα του Ευρωβαρόμετρου που πραγματοποιήθηκε το 2012, το 80% των Λιθουανών μιλάει ρωσικά και το 38% μπορεί να μιλάει αγγλικά. Τα περισσότερα σχολεία της Λιθουανίας διδάσκουν τα αγγλικά ως την πρώτη ξένη γλώσσα, αλλά οι σπουδαστές μπορούν επίσης να σπουδάσουν γερμανικά ή, σε κάποια σχολεία, τα γαλλικά ή τα ρωσικά. Τα σχολεία όπου τα ρωσικά ή τα πολωνικά είναι οι κύριες γλώσσες της εκπαίδευσης υπάρχουν στις περιοχές που κατοικούν αυτές οι μειονότητες.
Αστικοποίηση
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 υπήρξε σταθερή μετακίνηση πληθυσμού στις πόλεις, ενθαρρυμένη από τον σχεδιασμό περιφερειακών κέντρων, όπως το Αλίτους, το Μαριγιαμπολέ, την Ουτενά, το Πλονυγκέ και Μαζεϊκιάι. Στις αρχές του 21ου αιώνα, περίπου τα δύο τρίτα του συνολικού πληθυσμού ζούσαν σε αστικές περιοχές. Το 2015, το 66,5% του συνολικού πληθυσμού ζούσε σε αστικές περιοχές. Η μεγαλύτερη πόλη είναι το Βίλνιους, ακολουθούμενη από το Κάουνας, την Κλάιπεντα, το Σιαουλιάι και το Πανεβέζις.
Λειτουργικές αστικές περιοχές
Λειτουργικές αστικές περιοχές στη Λιθουανία:
Υγεία
Το 2015, Το προσδόκιμο ζωής στη Λιθουανία κατά τη γέννηση ήταν 73,4 (67,4 έτη για τους άνδρες και 78,8 για τις γυναίκες) και το ποσοστό βρεφικής θνησιμότητας ήταν 6,2 ανά 1.000 γεννήσεις. Ο ετήσιος ρυθμός αύξησης του πληθυσμού αυξήθηκε κατά 0,3% το 2007. Σε 33,5 άτομα ανά 100.000 το 2012, η Λιθουανία σημείωσε δραματική αύξηση των αυτοκτονιών στα μετασοβιετικά χρόνια και τώρα καταγράφει το τέταρτο υψηλότερο ποσοστό αυτοκτονίας ανά ηλικία στον κόσμο, σύμφωνα με την ΠΟΥ. Η Λιθουανία έχει επίσης το υψηλότερο ποσοστό ανθρωποκτονίας στην ΕΕ.
Θρησκεία
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, το 77,2% των Λιθουανών άνηκε στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Στην Εκκλησία ανήκει η πλειοψηφία από τον εκχριστιανισμό της Λιθουανίας στα τέλη του 14ου αιώνα. Η μεταρρύθμιση δεν επηρέασε σημαντικά τη Λιθουανία σε μεγάλο βαθμό όπως φαίνεται στην Εσθονία ή τη Λετονία, καθώς γενικά μόνο οι ντόπιοι Γερμανοί στην περιοχή Κλάιπεντα έγιναν προτεστάντες, ενώ οι Λιθουανοί και οι Πολωνοί παρέμειναν ρωμαιοκαθολικοί, και οι Ρώσοι, Λευκορώσοι και Ουκρανοί έγιναν Ανατολικοί Ορθόδοξοι. Κάποιοι ιερείς οδήγησαν ενεργά την αντίσταση κατά του κομμουνιστικού καθεστώτος (που συμβολίζεται από το λόφο των Σταυρών).
Το 4,1% είναι Ανατολικοί Ορθόδοξοι. Οι πιστοί προέρχεται κυρίως από τη ρωσική μειονότητα.
Οι Τάταροι της Λιθουανίας διατήρησαν το Ισλάμ ως θρησκεία τους. Το 6,1% των Λιθουανών δεν έχει θρησκεία.
Η Λιθουανία φιλοξενούσε ιστορικά μια σημαντική εβραϊκή κοινότητα και ήταν ένα σημαντικό κέντρο του εβραϊκού πολιτισμού από τον 18ο αιώνα μέχρι την παραμονή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Πριν από τον πόλεμο, ο εβραϊκός πληθυσμός, εκτός της περιφέρειας του Βίλνιους (που στη συνέχεια ήταν στην Πολωνία), αριθμούσε περίπου 160.000 άτομα. Τον Σεπτέμβριο του 1939, δεκάδες χιλιάδες Πολωνών Εβραίων έγιναν Λιθουανιοί πολίτες όταν οι Σοβιετικοί μετέφεραν τη περιφέρεια του Βίλνιους στη Λιθουανία (η οποία άνηκε στο πρώην πολωνικό κράτος) και πρόσθετοι Εβραίοι πρόσφυγες έφθασαν στη Λιθουανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία κατά την περίοδο πριν από τον Ιούνιο του 1941. Από τους 220.000 περίπου Εβραίους που ζούσαν στη Δημοκρατία της Λιθουανίας τον Ιούνιο του 1941, σχεδόν όλοι σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Η κοινότητα αριθμούσε περίπου 4.000 άτομα στο τέλος του 2009.
Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη δημοσκόπηση του Ευρωβαρόμετρου το 2010, Το 47% των Λιθουανών πολιτών απάντησε ότι «πιστεύουν ότι υπάρχει Θεός», το 37% απάντησε ότι «πιστεύουν ότι υπάρχει κάποιο είδος πνεύματος ή δύναμης ζωής» και το 12% δήλωσε ότι «δεν πιστεύουν ότι υπάρχει κάποιο πνεύμα, θεός ή δύναμη ζωής».
Εκπαίδευση
Το πρώτο τεκμηριωμένο σχολείο στη Λιθουανία ιδρύθηκε το 1387 στον καθεδρικό ναό του Βίλνιους. Το σχολικό δίκτυο επηρεάστηκε από τον χριστιανισμό της Λιθουανίας. Στη μεσαιωνική Λιθουανία υπήρχαν διάφοροι τύποι σχολείων - σχολές καθεδρικών ναών, όπου οι μαθητές ήταν προετοιμασμένοι για το ιερατείο, οι σχολές ενορίας, που προσέφεραν στοιχειώδη εκπαίδευση, και οι σχολές στο σπίτι που αφιερώνονταν στην εκπαίδευση των παιδιών της λιθουανικής αριστοκρατίας. Πριν από την ίδρυση του Πανεπιστημίου του Βίλνιους το 1579, οι Λιθουανοί που επιδίωκαν την τριτοβάθμια εκπαίδευση παρακολούθησαν μαθήματα σε πανεπιστήμια ξένων πόλεων, μεταξύ των οποίων ήταν Κρακοβία, η Πράγα και η Λειψία. Κατά τη διάρκεια του Ιντερμπέλουμ ιδρύθηκε στο Κάουνας ένα εθνικό πανεπιστήμιο, το Πανεπιστήμιο Βιτάουτας Μάγκνους.
Το Υπουργείο Παιδείας και Επιστημών της Δημοκρατίας της Λιθουανίας προτείνει εθνικές εκπαιδευτικές πολιτικές και στόχους. Αυτά αποστέλλονται στα Σέιμα για επικύρωση. Οι νόμοι διέπουν τη μακροπρόθεσμη εκπαιδευτική στρατηγική μαζί με τους γενικούς νόμους για τα πρότυπα για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, την επαγγελματική κατάρτιση, το δίκαιο και την επιστήμη, την εκπαίδευση ενηλίκων και την ειδική εκπαίδευση. Οι κομητείες, οι δήμοι και οι ιδρυτές των σχολείων (συμπεριλαμβανομένων των μη κυβερνητικών οργανώσεων, θρησκευτικών οργανώσεων και ατόμων) είναι υπεύθυνοι για την εφαρμογή αυτών των πολιτικών. Με συνταγματική εντολή, τα δέκα χρόνια τυπικής φοίτησης σε εκπαιδευτικό ίδρυμα είναι υποχρεωτικά και λήγει στην ηλικία των 16 ετών. Το 14,7% του κρατικού προϋπολογισμού 2014 διατέθηκε για δαπάνες εκπαίδευσης. Τα σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης λαμβάνουν χρηματοδότηση από το κράτος μέσω των δημοτικών ή νομαρχιακών διοικήσεων. Το Σύνταγμα της Λιθουανίας εγγυάται τη δωρεάν φοίτηση στα δημόσια ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης για τους σπουδαστές που θεωρούνται «καλοί». Ο αριθμός αυτών των φοιτητών έχει διαφοροποιηθεί κατά την τελευταία δεκαετία, ενώ το 53,5% απαλλάσσεται από τα δίδακτρα το 2014.
Η Παγκόσμια Τράπεζα ορίζει το ποσοστό αλφαβητισμού των ατόμων της Λιθουανίας ηλικίας 15 ετών και άνω ως 100% και σύμφωνα με την Eurostat η Λιθουανία είναι η πρώτη μεταξύ άλλων χωρών της ΕΕ στα άτομα που έχουν παρακολουθήσει δευτεροβάθμια εκπαίδευση (93.3%). Το 2012, το 34% του πληθυσμού ηλικίας 25 έως 64 ετών είχε ολοκληρώσει την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Το 59,1% είχε ολοκληρώσει την ανώτερη δευτεροβάθμια και μεταδευτεροβάθμια (μη τριτοβάθμια) εκπαίδευση. Σύμφωνα με το Invest in Lithuania, η Λιθουανία έχει διπλάσιο αριθμό ατόμων με ανώτερη εκπαίδευση από τον μέσο όρο της ΕΕ των 15 και το ποσοστό είναι το υψηλότερο στη Βαλτική. Επίσης, το 90% των Λιθουανών μιλούν τουλάχιστον μία ξένη γλώσσα και το ήμισυ του πληθυσμού μιλάει δύο ξένες γλώσσες, κυρίως τα ρωσικά και τα αγγλικά.
Όπως και με άλλα έθνη της Βαλτικής, ιδίως στη Λετονία, ο μεγάλος αριθμός αποφοίτων ανώτατης εκπαίδευσης στη χώρα, σε συνδυασμό με το υψηλό ποσοστό της γνώσης δεύτερης γλώσσας, συμβάλλουν στη διαρροή εγκεφάλων στον τομέα της εκπαίδευσης. Πολλοί Λιθουανοί επιλέγουν να μεταναστεύσουν επιδιώκοντας υψηλότερη απασχόληση και σπουδές στην Ευρώπη. Από την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004, ο πληθυσμός της Λιθουανίας μειώθηκε κατά περίπου 180.000 άτομα.
Λιθουανική γλώσσα
Η Λιθουανική γλώσσα (lietuvių kalba) είναι η επίσημη γλώσσα του κράτους της Λιθουανίας και ανήκει στις επίσημες γλώσσες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Περίπου 2,96 εκατομμύρια άνθρωποι ομιλούν τα λιθουανικά στη Λιθουανία και 0,2 εκατομμύρια στον υπόλοιπο κόσμο. Τα Λιθουανικά ανήκουν στις Βαλτικές γλώσσες και έχουν στενή σχέση με τα Λετονικά, αν και δεν είναι αμοιβαία κατανοητή. Γράφεται σε μια προσαρμοσμένη έκδοση του λατινικού αλφαβήτου. Τα Λιθουανικά πιστεύεται ότι είναι η πιο συντηρητική γλωσσολογικά Ινδοευρωπαϊκή γλώσσα σε χρήση που διατηρεί πολλά από τα χαρακτηριστικά της πρωτο-ινδοευρωπαϊκής γλώσσας.
Λογοτεχνία
μικρογραφία|Το πρώτο λιθουανικό έντυπο βιβλίο: ο Κατηχισμός του Μαρτίνας Μαζβίντας (1547, [[Καλίνινγκραντ|Κένιξμπεργκ)]] Υπάρχει μεγάλη λιθουανική λογοτεχνία γραμμένη στα Λατινικά, η κύρια επιστημονική γλώσσα του Μεσαίωνα. Τα κείμενα του Λιθουανικού βασιλιά Μιντάουγκας είναι το πρωταρχικό παράδειγμα της λογοτεχνίας αυτού του είδους. Τα γράμματα των Γκεντίμινας είναι μια άλλη σημαντική κληρονομιά των λιθουανικών λατινικών γραφών.
Τα λιθουανικά λογοτεχνικά έργα στη λιθουανική γλώσσα άρχισαν να δημοσιεύονται για πρώτη φορά τον 16ο αιώνα. Το 1547 ο Μάρτινας Μαζβίντας συνέταξε και δημοσίευσε το πρώτο τυπωμένο λιθουανικό βιβλίο «Τα απλά λόγια του Κατοχισμού», το οποίο σηματοδοτεί την αρχή της τυπωμένης λιθουανικής λογοτεχνίας. Ακολούθησε ο Μικαλόγιους Νταούκσα με το Κατεχίζμας. Τον 16ο και 17ο αιώνα, όπως και σε ολόκληρη τη χριστιανική Ευρώπη, η λιθουανική λογοτεχνία ήταν κυρίως θρησκευτική.
Η εξέλιξη της παλιάς λιθουανικής λογοτεχνίας (14ος-18ος αιώνας) τελειώνει με τον Κριστιγιόνας Δωνελαΐτης, ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς της εποχής του Διαφωτισμού. Το ποίημα «Οι Εποχές» είναι ένα ορόσημο της λιθουανικής λογοτεχνίας φαντασίας.
Με ένα μείγμα κλασικισμού, συναισθηματισμού και ρομαντισμού, η λιθουανική λογοτεχνία του πρώτου μισού του 19ου αιώνα εκπροσωπείται από τους Μαϊρόνις, τον Αντάνας Μπαραναούσκας, τον Σιμόνας Νταουκάντας και τον Σιμόνας Στανέβιτσιους. Κατά τη διάρκεια της τσαρικής προσάρτησης της Λιθουανίας τον 19ο αιώνα, εφαρμόστηκε η απαγόρευση τύπου στα Λιουανικά, η οποία οδήγησε στη δημιουργία του κινήματος Κνιγκεσιάι (λαθρεμπόριο βιβλίων). Αυτό το κίνημα θεωρείται ο ίδιος ο λόγος που η λιθουανική γλώσσα και η λογοτεχνία επέζησαν μέχρι σήμερα.
Η λιθουανική λογοτεχνία του 20ού αιώνα εκπροσωπείται από τον Γιουόζας Τούμας-Βαϊζγκάντας, τον Αντάνας Βιενουόλις, τον Μπερνάρντας Μπραζντζιόνις, τον Βιτάτουτας Ματσέρνις και τον Ιουστίνας Μαρτσινκέβιτσιους.
Τέχνες και μουσεία
μικρογραφία|Ο Γιόνας Μέκας θεωρείται ο νονός του αμερικανικού πρωτοποριακού κινηματογράφου Το Λιθουανικό Μουσείο Τέχνης ιδρύθηκε το 1933 και είναι το μεγαλύτερο μουσείο συντήρησης και προβολής της τέχνης στη Λιθουανία.. Μεταξύ άλλων σημαντικών μουσείων είναι το μουσείο του Κεχριμπαριού Παλάνγκα, όπου τα κεχριμπαρένια κομμάτια αποτελούν ένα σημαντικό κομμάτι της συλλογής.
Ίσως το πιο γνωστό πρόσωπο στην κοινότητα τέχνης της Λιθουανίας ήταν ο συνθέτης Μικαλόγιους Κονσταντίνας Τσιουρλιόνις (1875-1911), ένας διεθνώς αναγνωρισμένος μουσικός. Ο αστεροειδής 2420 Τσιουρλιόνις, ο οποίος ανακαλύφθηκε το 1975, ονομάστηκε προς τιμήν του του. Το Εθνικό Μουσείο Τέχνης Μ. Κ. Τσουρλιόνις, καθώς και το μοναδικό στρατιωτικό μουσείο στη Λιθουανία, το Μουσείο του Μεγάλου Πολέμου Βιτάουτας, βρίσκονται στο Κάουνας.
Μουσική
Η Λιθουανική λαϊκή μουσική ανήκει στον κλάδο μουσικής της Βαλτικής που συνδέεται με τον πολιτισμό της νεολιθικής κλωστοϋφαντουργίας. Δύο πολιτισμοί οργάνων συναντώνται στις περιοχές που κατοικούν οι Λιθουανοί: ο πολιτισμός των έγχορδων (κάνκλιου) και ο πολιτισμός των πνευστών οργάνων. Η λαϊκή Λιθουανική μουσική είναι αρχαϊκή, χρησιμοποιούμενη κυρίως για τελετουργικούς σκοπούς, και περιέχει στοιχεία της πίστης του παγανισμού. Υπάρχουν τρεις αρχαίες μορφές τραγουδιού στη Λιθουανία που συνδέονται με εθνογραφικές περιοχές: η μονοφωνία, η ετεροφωνία και πολυφωνία. Τα είδη των λαϊκών τραγουδιών είναι τα εξής: Σουταρτινές, τραγούδια γάμου, πολεμικά ιστορικά τραγούδια, τραγούδια για τον κύκλο του ημερολογίου, τελετουργικά τραγούδια και τραγούδια εργασίας.
Ο Μικαλόγιους Κονσταντίνας Τσιουρλιόνις είναι ο πιο γνωστός Λιθουανός ζωγράφος και συνθέτης. Κατά τη σύντομη ζωή του δημιούργησε περίπου 200 κομμάτια μουσικής. Τα έργα του έχουν επηρεάσει βαθιά τη σύγχρονη λιθουανική κουλτούρα. Τα συμφωνικά του ποιήματα στο δάσος (Μίσκε) και στη θάλασσα (Γιούρα) εκτελέστηκαν μόνο μεταθανάτια. Ο Τσιουρλιόνις συνέβαλε στον συμβολισμό και στο αρ νουβώ και ήταν αντιπροσωπευτικός της εποχής του φιν ντε σιέκλ. Έχει θεωρηθεί ένας από τους πρωτοπόρους της αφηρημένης τέχνης στην Ευρώπη.
Ο Βιτάουτας Μισκίνις (γεννημένος το 1954) είναι καθηγητής, συνθέτης και χορωδιακός σκηνοθέτης της διάσημης χορωδίας Αζουολιούκας της Λιθουανίας. Είναι πολύ δημοφιλής στη Λιθουανία και στο εξωτερικό. Έχει γράψει πάνω από 400 κοσμικά και περίπου 160 θρησκευτικά έργα.
Ο Μαριγιόνας Μικουταβίτσιους είναι διάσημος για τη δημιουργία ανεπίσημου αθλητικού ύμνου για τη Λιθουανία, τον «Trys milijonai» (ελληνικά: Τρία εκατομμύρια).
Κουζίνα
μικρογραφία|Το Τσεπελινάι, ένα πιάτο ζυμαρικών με βάση τη πατάτα, χαρακτηριστικό της Λιθουανικής κουζίνας Η λιθουανική κουζίνα διαθέτει τα προϊόντα που ταιριάζουν στο δροσερό και υγρό βόρειο κλίμα της Λιθουανίας: κριθάρι, πατάτες, σίκαλη, τεύτλα, χόρτα, μούρα και μανιτάρια καλλιεργούνται τοπικά και τα γαλακτοκομικά προϊόντα αποτελούν μία από τις σπεσιαλιτέ της. Δεδομένου ότι μοιράζεται τις κλιματολογικές και γεωργικές πρακτικές της με τη Βόρεια Ευρώπη, η λιθουανική κουζίνα έχει κάποιες ομοιότητες με τη σκανδιναβική κουζίνα. Παρ΄όλα αυτά, έχει τα δικά της διακριτικά χαρακτηριστικά, τα οποία σχηματίστηκαν από μια ποικιλία επιρροών στη μακρά και δύσκολη ιστορία της χώρας.
Αθλητισμός
μικρογραφία|Η εθνική ομάδα μπάσκετ ανδρών της Λιθουανίας κατατάσσεται στην 5η θέση αριστερά|μικρογραφία|Η Ρούτα Μεϊλουλιτέ - Ολυμπιακή, πολλαπλή Παγκόσμια και Ευρωπαϊκή πρωταθλήτρια Το μπάσκετ είναι το πιο δημοφιλές και εθνικό άθλημα της Λιθουανίας. Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Λιθουανίας είχε σημαντική επιτυχία στις διεθνείς εκδηλώσεις μπάσκετ, έχοντας κερδίσει το Ευρωμπάσκετ τρεις φορές (1937, 1939 και 2003), καθώς και συνολικά άλλα 8 μετάλλια στο Ευρωμπάσκετ, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η εθνική ομάδα ανδρών έχει επίσης εξαιρετικά υψηλές τηλεθεάσεις καθώς περίπου το 76% του πληθυσμού της χώρας παρακολούθησε τα παιχνίδια τους ζωντανά το 2014. Η Λιθουανία φιλοξένησε το Ευρωμπάσκετ το 1939 και το 2011. Η ιστορική Λιθουανική ομάδα καλαθοσφαίρισης ΒΚ Ζάλγκιρις από το Κάουνας κέρδισε το 1999 το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μπάσκετ της Ευρωλίγκα. Η Λιθουανία παρήγαγε αρκετούς παίκτες του ΝΒΑ, όπως ο Άρβιντας Σαμπόνις και ο Σαρούνας Μαρτσουλιόνις και οι σημερινοί παίκτες του NBA Γιόνας Βαλαντσιούνας, Ντομάντας Σαμπόνις και Μινταχάουγκας Κουζμίνσκας.
Η Λιθουανία έχει κερδίσει συνολικά 25 μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες, μεταξύ των οποίων 6 χρυσά μετάλλια στο στίβο, το μοντέρνο πένταθλο, τη σκοποβολή και την κολύμβηση. Πολλοί άλλοι Λιθουανοί κέρδισαν ολυμπιακά μετάλλια αντιπροσωπεύοντας τη Σοβιετική Ένωση. Ο αγωνιστής της δισκοβολίας Βιργκιλίγιους Αλέκνα είναι ο πιο επιτυχημένος αθλητής της ανεξάρτητης Λιθουανίας, έχοντας κερδίσει χρυσά μετάλλια στους αγώνες του Σίδνεϊ το 2000 και της Αθήνας το 2004, καθώς και ένα χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου το 2008 και πολλά μετάλλια του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος. Πιο πρόσφατα, το χρυσό μετάλλιο που κέρδισε ο 15χρονη κολυμβήτρια Ρούτα Μεϊλουλιτέ στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο προκάλεσε την αύξηση της δημοτικότητας του αθλήματος στη Λιθουανία.
Η Λιθουανία δημιούργησε εξέχοντες αθλητές στη γυμναστική, το μοντέρνο πένταθλο, την ποδηλασία δρόμου και πίστας, το σκάκι, τη κωπηλασία, την αεροβική, την πάλη, την πυγμαχία, τις μεικτές πολεμικές τέχνες, το Καράτε Κιοκουσίν και άλλα αθλήματα.
Λίγοι αθλητές της Λιθουανίας έχουν βρει επιτυχία στα χειμερινά αθλήματα, αν και οι εγκαταστάσεις τους παρέχονται από πολλά παγοδρόμια και χιονοδρομικές πίστες, συμπεριλαμβανομένης της Snow Arena, της πρώτης εσωτερικής πίστας σκι στις Βαλτικές χώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χώρες μέλη του ΝΑΤΟ Κατηγορία:Κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κατηγορία:Κράτη της Βαλτικής Λ
Στάθης Μπίμπισης
Ο Στάθης (ή Σπύρος ) Μπίμπισης (Αχαρνές Αττικής, περ. 1810 - 15 Νοεμβρίου 1848) ήταν Έλληνας κακοποιός, φυγόδικος και εγκληματίας, που έδρασε στην περιοχή της Αττικοβοιωτίας τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Όθωνα.
Ο Μπιμπίσης αρχικά ήταν ένας φιλήσυχος κτηματίας του Μενιδίου, έως ότου δολοφόνησε τη σύζυγό του και τον εραστή της, όταν τους συνέλαβε να ερωτοτροπούν, επιστρέφοντας απρόοπτα στο σπίτι του. Για να αποφύγει τη σύλληψη κατέφυγε στα βουνά, συγκρούστηκε εν-συνεχεία με αποσπάσματα της χωροφυλακής που τον κατεδίωξαν και διέπραξε αρκετούς ακόμη φόνους. Για να επιβιώσει κατέφυγε σε απαγωγές σημαντικών προσώπων, για τους οποίους ζητούσε λύτρα. Σταδιακά, γύρω του συσπειρώθηκαν και άλλοι παράνομοι, ο ίδιος έγινε διαβόητος και η φήμη του ξεπέρασε τα όρια του τότε ελληνικού βασιλείου, με το Γάλλο δημοσιογράφο Ντωμάν να αναφέρεται με εγκωμιαστικά σχόλια για αυτόν, εξαίροντας την ανδρεία του. Συνελήφθη τελικά, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο, όμως ακριβώς πριν οδηγηθεί για εκτέλεση στη λαιμητόμο κατάφερε να αποδράσει, για να τον επικηρύξουν στη συνέχεια οι αρχές. Ενώ αναζητούσε τρόπο να του δοθεί αμνηστία, μέσω και των πολλών γνωριμιών που διέθετε με πολιτικά πρόσωπα της εποχής του, τελικά δολοφονήθηκε δόλια και έπειτα από προδοσία στην περιοχή του «Αγίου Ιωάννη Κυνηγού», από τον πρώην σύντροφό του Χρήστο Βουλγαράκη, ο οποίος είχε συμφωνήσει να του δοθεί χάρη και επιπλέον ένα χρηματικό πόσο, εάν έφερνε το πτώμα του στην Αθήνα. Πραγματικά, το νεκρό σώμα του κακοποιού εκτέθηκε για παραδειγματισμό στο Πολιτικό Νοσοκομείο Αθηνών, όπου πολύς κόσμος, μεταξύ των οποίων και η Βασίλισσα Αμαλία, την οποία είχε αποπειραθεί ανεπιτυχώς να απαγάγει, συνέρρευσε για να το δει.
Παραπομπές
Μπιμπισης Μπιμπισης
Κίμων Ι (αντιτορπιλικό)
Το Κίμων Ι / D-42 ήταν αντιτορπιλλικό τύπου FLETCHER, πρώην 'Z3-D172', πρώην Wadsworth DD516.
Κατασκευάστηκε στα Ναυπηγεία 'USA – Bath Iron Works Corp. Bath Main'. Άρχισε να κατασκευάζετε στις 18 Αυγούστου 1942. Η καθέλκυση του έγινε στις 10 Ιανουαρίου 1943. Στην ενέργεια από τις 16 Μαρτίου 1943 Εντάχθηκε στον Στόλο το 2 Αυγούστου 1980 στον Ναύσταθμο Σαλαμίνος. Παροπλίστηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 1982 (ΟΠΠ/ΝΚ).
Χαράδρα (αρχαία πόλη)
Η Χαράδρα ήταν πόλη της αρχαίας Φωκίδας. Βρισκόταν σύμφωνα με τον Παυσανία στις όχθες του ποταμού Χάραδρου, παραπόταμου του Κηφισού, κοντά στο σημερινό χωρίο Μαριολάτα. Κατά τον Παυσανία η Χαράδρα ταυτίζεται με την Ομηρική πόλη των Παραποτάμιων, αλλά πιθανώς οι Παραποτάμιοι ήταν άλλη πόλη βρισκόμενη νοτιότερα στην περιοχή της Δαύλειας. Η πόλη βρισκόταν πολύ κοντά στα σύνορα των Φωκέων με την Δωρίδα και τους Οζολούς Λοκρούς. Το 395 π.Χ. η πόλη αυτή έγινε αιτία να ξεσπάσει πόλεμος μεταξύ των Φωκέων και των Λοκρών της Άμφισσας. Ήταν επίσης μία από τις πόλεις που κατέστρεψε ο Περσικός στρατός του Ξέρξη στο πέρασμά του από την Φωκίδα.
Παραπομπές
κατηγορία:πόλεις της αρχαίας Φωκίδας
Ασπρομόντε
thumb|right|Η κορυφή Consolino του Ασπρομόντε Το Ασπρομόντε (ιταλικά: Aspromonte) είναι ο ορεινός όγκος της επαρχίας του Ρέτζο-Καλάμπρια (Καλαβρία), στη Νότια Ιταλία. Το όνομα σημαίνει είτε "τραχιά βουνά", είτε άσπρο βουνό. Έχει θέα στο Στενό της Μεσσήνης, και βρίσκεται ανάμεσα στο Ιόνιο και στο Τυρρηνικό πέλαγος και από τον ποταμό Pietrace. Η ψηλότερη κορυφή είναι το Montalto (1.956 μ.). Τα πετρώματα αποτελούν ως επί το πλείστον γνεύσιους, και σχιστόλιθους μαρμαρυγία, τα οποία σχηματίζουν χαρακτηριστικά αλληλοεπικαλυπτόμενα στρώματα. Ο ορεινός όγκος αποελεί τμήμα του Εθνικού Πάρκου Aspromonte.
Στη στενή παράκτια λωρίδα καλλιεργούνται καρποί εσπεριδοειδών, αμπέλια και ελιές, ενώ σε υψηλά υψόμετρα η βλάστηση αποτελείται κυρίως από δρύες και καρυδιές στο ύψος των 1.000 μ., και πάνω από αυτό πεύκα, έλατα και σικελική οξιά. Τα ελαιόδεντρα βρίσκονται σε αφθονία. Επίσης, μόνο στο Ασπρομόντε, φυτρώνει το σπάνιο περγαμόντο, το κίτρινο φρούτο που χρησιμοποιείται στην αρωματοποιία τον αρωματισμό του τσαγιού Earl Grey.
Σημεία ενδιαφέροντος είναι το χιονοδρομικό κέντρο Gambarie (1.311 μ.) και το Ιερό της Παναγίας της Polsi, στην κοινότητα του Αγίου Λουκά (San Luca). Μέρος του πληθυσμού έχει διατηρήσει τον ελληνικό πολιτισμό και τη γλώσσα του τα γραικάνικα (τη λεγόμενη Griko γλώσσα).
Ο Τζουζέπε Γκαριμπάλντι πέρασε από εδώ με 3.000 εθελοντές στην πορεία του προς τη Ρώμη, αλλά η πορεία τους ανακόπηκε στη μάχη του Ασπρομόντε την 29η Αυγούστου 1862 (που αναφέρεται στην Ιταλία ως «η ημέρα του Ασπρομόντε») από τις δυνάμεις του στρατού του Βασιλείου της Ιταλίας, μετά από ρητές εντολές του Γκαριμπάλντι προς τους εθελοντές του «να μην ανοίξουν πυρ εναντίον των αδελφών τους». Ο ίδιος τραυματίστηκε και συνελήφθη.
Κατηγορία:Βουνά της Ιταλίας
Αβαντάβατ
Το αβαντάβατ (Amandava amandava) είναι ένα πουλί μεγέθους σπουργιτιού της οικογένειας Εστριλδίδες. Απαντάται στα ανοιχτά λιβάδια της τροπικής Ασίας και είναι δημοφιλές ως πουλί του κλουβιού λόγω του πολύχρωμου φτερώματος των αρσενικών κατα την αναπαραγωγική περίοδο. Αναπαράγεται στην ινδική υποήπειρο κατα την εποχή των μουσώνων. Η ονομασία του είδους amandava και η κοινή ονομασία ονομασία αβαντάβατ προέρχεται από την πόλη Αχμενταμπάντ στο Γκουτζαράτ από όπου προμηθευόταν η αγορα κατοικιδίων αυτά τα πουλιά παλαιότερα.
Περιγραφή
Αυτός ο μικρός σπίνος αναγνωρίζεται εύκολα από την στρογγυλευμένη μαύρη ουρά και το ράμφος που είναι εποχιακά κόκκινο. Τα οπίσθια είναι κόκκινα το αρσενικό κατα την περίοδο αναπαραγωγής είναι κόκκινο στα περισσότερα ανώτερα μέρη του σώματος εκτός από την μαύρη λώρίδα των ματιών, το κάτω μέρος της κοιλιάς και τα φτερά. Υπάρχουν άσπρες κηλίδες στο κόκκινο σώμα και στα φτερά. Το αρσενικό τον υπόλοιπο καιρό είναι είναι πιο σκούρο αλλά έχει κόκκινα οπίσθια ενώ το θηλυκό έχει λιγότερες κηλίδες στο φτέρωμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εστριλδίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας
Άσφαλτος
Η άσφαλτος είναι σώμα στερεό, σκουρόχρωμο, που βρίσκεται ως κοίτασμα ή ως υπόλειμμα της απόσταξης του πετρελαίου.
Το μείγμα ασφάλτου - χαλικιών - άμμου και ασφαλτούχου ασβεστόλιθου (που ονομάζεται και ασφαλτική μαστίχα) μεταφέρεται θερμό (120- 150° Κελσίου) στον τόπο που θα στρωθεί και, αφού απλωθεί με ξύλινα φτυάρια, σκεπάζεται με ψιλή άμμο.
Η άσφαλτος, ως ορυκτό, είναι οιωνός για την ύπαρξη πετρελαίου. Πράγματι, δεν είναι τυχαίο ότι μεγάλα κοιτάσματα ασφάλτου υπάρχουν στην κοιλάδα του Ιορδάνη, στις όχθες της Νεκράς θάλασσας στη Γαλλία, Ελβετία, Αντίλλες, Βενεζουέλα και Κούβα, δηλαδή, εκεί που έχει βρεθεί πετρέλαιο.
Γενικά
Οι άσφαλτοι είναι σύμπλοκες υδρογονανθρακούχες ενώσεις με λίγο οξυγόνο, άζωτο και συχνά με θείο που περιέχουν αναμεμιγμένες γαιώδεις ουσίες. Όταν είναι καθαρές είναι στερεές, μαλακές και πλαστικές. Συχνότερα όμως, απαντώνται στερεές ή υγρές, όπως η πισσάσφαλτος. Θερμαινόμενες τήκονται εύκολα και δεν αναφλέγονται. Επειδή πρόκειται για άμορφες ουσίες μη κρυσταλλικές, οι φυσικές και χημικές ιδιότητές τους ποικίλλουν σε ευρύτατα όρια. Γενικά έχουν μαύρο χρώμα, είναι τελείως αδιαφανείς, σκληρότητας 1 - 2 και ειδικού βάρους 1,1 - 1,2. Έχουν λιπαρή λάμψη και αφή και είναι αδιάλυτοι στο νερό. Οι άσφαλτοι που κυκλοφορούν στο εμπόριο δεν είναι οι φυσικοί, αλλά επεξεργασμένοι από βιομηχανοποίηση του πετρελαίου, ως υπόλειμμα της κλασματικής απόσταξής του.
Οι φυσικοί άσφαλτοι διαλύονται «εν μέρει» ανάλογα των συστατικών τους σε διάφορα οργανικά διαλυτικά μέσα (όπως διθειούχος άνθρακας, βενζίνη κ.λπ) όπου το γεγονός αυτό αποτελεί και μια βάση διάκρισης σε διάφορες κατηγορίες ποιότητας που παίρνουν διάφορες ονομασίες όπως νάφθαι, μάλθαι, καρβίνια κ.λπ.
Χρήση
Γενικά, η χρήση της ασφάλτου ποικίλει όπως για κατασκευή βερνικιών και βαφών, για την παραγωγή ασφαλτομίγματος οδοστρωμάτων, στη βιομηχανία του καουτσούκ, καθώς και σε επιχρίσματα, ή ως στεγανοποιητικό σε αρμούς ξύλινων δαπέδων, επισκευή αρμών ξύλινων σκαφών (καλαφάτισμα) και πλακών οροφής (ταρατσών).
Παραγωγή
Η μεγαλύτερη παραγωγή ασφάλτου σημειώνεται στη νήσο Τρινιντάντ όπου αποτέλεσε το 1934 το 57% της παγκόσμιας παραγωγής. Ακολουθούν η Αίγυπτος και οι ΗΠΑ.
Το μείγμα ασφάλτου - χαλικιών - άμμου και ασφαλτούχου ασβεστόλιθου (που ονομάζεται και ασφαλτική μαστίχα) μεταφέρεται θερμό (120 - 150 °C) στον τόπο που θα στρωθεί και αφού απλωθεί με ξύλινα φτυάρια, σκεπάζεται με ψιλή άμμο.
Μεταφορά ασφάλτου με πλοία
Μεγάλες ποσότητες ασφάλτου μεταφέρονται με ειδικά δεξαμενόπλοια είτε ειδικής ναυπηγικής κατασκευής, είτε εκ μετασκευής τα οποία είναι εφοδιασμένα με ανεπτυγμένο δίκτυο θερμαντικών στοιχείων για την ασφαλή μεταφορά της. Η άσφαλτος χαρακτηρίζεται ειδικό φορτίο.
Η άσφαλτος φορτώνεται σε αρκετά μεγάλη θερμοκρασία, τους 120 - 175 °C (250 - 350 °F) που θα πρέπει και να διατηρηθεί καθ' όλη τη διάρκεια της μεταφοράς του. Για το σκοπό αυτό κάθε δεξαμενή του πλοίου είναι εφοδιασμένη με θερμαντικά στοιχεία «καλοριφέρ», (ομάδες στοιχείων), ανεξάρτητες μεταξύ τους σε τρία κυρίως διαφορετικά ύψη.
Για την αποφυγή απωλειών θερμότητας:
Κατά τη διάρκεια του πλου και προς εξοικονόμηση εκμετάλλευσης ατμού για τη συνεχή θέρμανση του φορτίου, διατηρείται αυτή περισσότερο στο άνω τμήμα των δεξαμενών, έτσι ώστε με ακτινοβολία το φορτίο να διατηρεί σταθερή θερμοκρασία που δεν θα πρέπει στο κάτω τμήμα του να πέσει κάτω από τους 100 °C (212 °F).
Τέλος, λίγο πριν την εκφόρτωση στο λιμένα προορισμού του φορτίου τίθενται σε λειτουργία οι αντλίες οι οποίες αναρροφούν και καταθλίβουν το φορτίο στις ίδιες δεξαμενές έτσι ώστε να αποκτήσουν την αυτή θερμοκρασία του φορτίου. Σημειώνεται ότι τα ειδικευμένα αυτά δεξαμενόπλοια μεταφοράς ασφάλτου φέρουν το δίκτυο φορτοεκφόρτωσης κάτω από το κύριο κατάστρωμα. Επίσης για τη καλλίτερη αποστράγγιση το φορτίου διακόπτεται η εκφόρτωση μόλις η στάθμη φθάσει τις 15 ίντσες από τον πυθμένα, στη συνέχεια το υπόλοιπο φορτίο θερμαίνεται ακόμα για μία ώρα και στη συνέχεια αποστραγγίζεται.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Προϊόντα του πετρελαίου
Πιέρ Σαμπίζ
Ο Πιέρ Σαμπίζ (γαλλικά: Pierre Chambiges) (πέθανε το 1544), ήταν Γάλλος αρχιτέκτονας. Εργάστηκε ως αρχιμάστορας τοιχοποιίας και λιθόστρωτων της πόλης του Παρισιού για τον Φραγκίσκο Α΄ της Γαλλίας και τον γιο του Ερρίκο Β΄.
Έργα
Ως επιθεωρητής και αρχιτέκτονας, ο Πιέρ Σαμπίζ συμμετείχε σε πολλά βασιλικά και δημόσια έργα της Γαλλίας:
Ήταν γιος του αρχιτέκτονα Μαρτέν Σαμπίζ (περ. 1465–1532), ο οποίος εργάστηκε στη Γαλλία σε καθεδρικούς ναούς φλογόμορφου γοτθικού ρυθμού.
Ο Πιέρ Σαμπίζ πέθανε στο Παρίσι στις 19 Ιουνίου 1544.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι αρχιτέκτονες
Αθλητικό Λαϊκό Σωματείο Ομόνοια 29ης Μαΐου
Το Αθλητικό Λαϊκό Σωματείο Ομόνοια 29ης Μαΐου είναι κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα τη Λευκωσία. thumb|120px|Το αρχικό έμβλημα της ΑΛΣ Ομόνοιας
Ιστορία
Η Ομόνοια 29ης Μαίου ιδρύθηκε στις 23 Ιουλίου 2018 από τον κύριο σύνδεσμο φιλάθλων της Ομόνοιας Λευκωσίας (Θύρα 9) λόγω της διαφωνίας τους με την παραχώρηση του ποδοσφαιρικού τμήματος του Αθλητικού Συλλόγου Ομόνοιας Λευκωσίας (ΑΣΟΛ) στον επενδυτή Σταύρο Παπασταύρου ο οποίος το μετέτρεψε σε εταιρεία. Χρώματα της ομάδας είναι το πράσινο και το άσπρο. Η αρχική ονομασία του σωματείου ήταν Αθλητικό Λαϊκό Σωματείο Ομόνοια 1948. Το 2020 για νομικούς λόγους το σωματείο μετονομάστηκε σε Αθλητικό Λαϊκό Σωματείο Ομόνοια 29ης Μαίου, λόγω του ότι στις 29 Μαίου 2018 πάρθηκε η απόφαση για μετατροπή του ποδοσφαιρικού τμήματος του ΑΣΟΛ σε εταιρεία και ταυτόχρονα αποφασίστηκε από τη Θύρα 9 η ίδρυση του νέου σωματείου.
Αλέξανδρος Α. Κοντόσταυλος
Ο Αλέξανδρος Κοντόσταυλος ( 1825 ή 1835 - 29 Ιανουαρίου 1909) ήταν Έλληνας πολιτικός και δικαστικός του 19ου αιώνα.
Αθλητικό Λαϊκό Σωματείο Ομόνοια 29ης Μαΐου
Ιστορία
Η ομάδα εντάχθηκε στην Πανσόλειο Αθλητική Ομοσπονδία (ΠΑΟ). Από την πρώτη συμμετοχή της κατέκτησε το πρωτάθλημα της ομοσπονδίας, κερδίζοντας παράλληλα το δικαίωμα συμμετοχής στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ 2019. Μέσω της διοργάνωσης αυτής εξασφάλισε την ένταξη της στην Επίλεκτη κατηγορίας ΣΤΟΚ 2019-20. Επιπλέον, συμμετείχε στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΣΤΟΚ 2018-19. Το 2020 η ΑΛΣ Ομόνοια εξασφάλισε την ανόδο της στη Γ΄ κατηγορία μέσα από το πρωτάθλημα Επίλεκτης κατηγορίας ΣΤΟΚ 2019-20. Την περίοδο 2020-21 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Γ΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία.
Αλέξανδρος Α. Κοντόσταυλος
Βιογραφία
Πατέρας του ήταν ο Αλέξανδρος Κοντόσταυλος. Γεννήθηκε το 1835 ή το 1825 ή το 1837 στην Τεργέστη όπου είχαν καταφύγει οι Χιώτες γονείς του. Σπούδασε στην Αθήνα και το Βερολίνο νομικά. Αρχικά εργάστηκε ως πρωτοδίκης και εισαγγελέας (έως το 1859). Κατόπιν ως τμηματάρχης στο Υπουργείο των Εκκλησιαστικών και αργότερα ως γενικός γραμματέας στο Υπουργείο Δικαιοσύνης. Διετέλεσε για ένα χρόνο υφηγητής του Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας.
Αθλητικό Λαϊκό Σωματείο Ομόνοια 29ης Μαΐου
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λευκωσίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών)
Αλέξανδρος Α. Κοντόσταυλος
Βιογραφία
Μετά το θάνατο του πατέρα του πολιτεύτηκε και εκλέχτηκε Βουλευτής Καρυστίας στις εκλογές 1865, 1869, 1872, 1873, 1874, 1875, 1881, 1887, 1890 και 1895. Χρημάτισε δύο φορές Υπουργός Δικαιοσύνης (Δεκέμβριος 1870 - Οκτώβριος 1871 και Ιούλιος 1883 - Απρίλιος 1885) και επανειλημμένα Υπουργός των Εξωτερικών το 1875-6 (Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου 1875, Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου 1876). Ήταν πρεσβευτής στο Βερολίνο στο διάστημα 1880-1881 μετά το οποίο έγινε και πάλι υπουργός των εξωτερικών στην κυβέρνηση Τρικούπη, 1883 - 85 και στη συμμαχική κυβέρνηση Σωτηρόπουλου-Ράλλη 1893. Για μικρό χρονικό διάστημα υπηρέτησε και ως πρεσβευτής στο Λονδίνο, αλλά παραιτήθηκε σε ένδειξη διαφωνίας με την κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου. Ήταν επίσης πρόεδρος της αρχαιολογικής εταιρείας.
Απεβίωσε το 1909. Κόρη του ήταν η Αγγελική Κοντοσταύλου.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Καρυστίας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Έλληνες διπλωμάτες Κατηγορία:Οικογένεια Κουντουριώτη Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Οικογένεια Κοντόσταυλου
Κωνσταντίνος Βερσής
Ο Κωνσταντίνος Βερσής (1901-1941) υπήρξε αξιωματικός πυροβολικού του Ελληνικού Στρατού και ήρωας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1901 και εντάχθηκε στο στράτευμα ως ανθυπολοχαγός του πυροβολικού κατά το τελευταίο έτος της Μικρασιατικής Εκστρατείας (1922). Σύμφωνα με αναφορές των ανωτέρων του, διακρίθηκε αρκετές φορές στο πεδίο της μάχης.
Στις 28 Οκτωβρίου 1940, όταν η Ελλάδα εισήλθε ενεργά στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, λόγω της απρόκλητης ιταλικής επίθεσης, υπηρετούσε στην Ήπειρο, ως διοικητής Μοίρας του Ε' συντάγματος πυροβολικού, που ανήκε στην 8η Μεραρχία Πεζικού. Κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου, έλαβε μέρος στη Μάχη Ελαίας-Καλαμά, κατά την οποία απωθήθηκαν οι επιτιθέμενες εχθρικές δυνάμεις. Μάλιστα, η Μοίρα του Βερσή κατάφερε ισχυρά πλήγματα κατά του εχθρού, που εκδιώχθηκε από το ελληνικό έδαφος. Στο διάστημα των επομένων μηνών συμμετείχε στις επιχειρήσεις που είχαν ως αποτέλεσμα την περαιτέρω υποχώρηση των ιταλικών δυνάμεων και την διείσδυση του Ελληνικού Στρατού στη Βόρεια Ήπειρο (δηλ. εντός της υπό ιταλικής κατοχής νότιας Αλβανίας).
Τον Απρίλιο του 1941, μετά την εισβολή της Γερμανίας, προς υποστήριξη της Ιταλίας, ο αντιστράτηγος Τσολάκογλου στασίασε,απομάκρυνε τον διοικητή του και, παρά τίς αντίθετες διαταγές του Αρχιστρατήγου, υπέγραψε συνθηκολόγηση. Ένας από τους όρους της προέβλεπε την παράδοση του οπλισμού στους Γερμανούς, μέχρι τις 26 Απριλίου. Ο Βερσής μη αποδεχόμενος τους ταπεινωτικούς όρους, και θεωρώντας την παράδοση των όπλων ως τον έσχατο εξευτελισμό για τον μαχητή, ως ύστατη πράξη ηρωισμού, διέταξε στις 23 Απριλίου τους άνδρες του να συγκεντρώσουν τα πυροβόλα της Μοίρας και να τραγουδήσουν τον Εθνικό Ύμνο στραμμένοι προς νότο, προς την υπόλοιπη Ελλάδα. Αφού χαιρέτισε στρατιωτικά τα πυροβόλα, διέταξε να τα καταστρέψουν, ενώ κατά τη διάρκεια των εκρήξεων αυτοκτόνησε.
Υστεροφημία
Η τάξη αποφοίτων 2010 της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων ονομάζεται τάξη 'Ταγματάρχη Πυροβολικού Κωνσταντίνου Βερσή', τιμής ένεκεν. Επίσης, το στρατόπεδο της Άρτας, ονομάζεται Στρατόπεδο Βερσή πρός τιμήν του ταγματάρχη Κωνσταντίνου Βερσή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού