cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βασίλι Γκορμπούνοφ
Επιστημονικό έργο
Στα σημαντικότερα άρθρα του περιλαμβάνονται τα: «Пути развития мордовской литературы» (1949, Τρόποι ανάπτυξης της Μορδοβικής λογοτεχνίας), «К вопросу о формировании мордовской социалистической поэзии» (1953, Για τη διαμόρφωση της Μορδοβικής σοσιαλιστικής ποίησης), «Литература возрожденного народа» (1957, Λογοτεχνία των Αναγεννησιακών), «Мордовские народные песни» (1960, Μορδοβικά λαϊκά τραγούδια). Το 1967 δημοσίευσε το έργο «Мордовской литературе пятьдесят лет» (50 χρόνια Μορδοβικής λογοτεχνίας), που αφορά την εξέλιξη της λογοτεχνίας στη Μορδοβία και τα επιτεύγματα στο χώρο της Μορδοβικής ποίησης, της πεζογραφίας και του δράματος.
Τον καιρό που ήταν στη Μόσχα ο Βασίλι ασχολήθηκε με την εκμάθηση των ντόπιων γλωσσών στα εθνικά σχολεία, συνοψίζοντας τις σκέψεις του στο άρθρο «Επιστημονικά και μεθοδολογικά προβλήματα στην επίτευξη διγλωσσίας (ρωσική και μητρική γλώσσα)». Έχει γράψει ένα βιβλίο για τον διάσημο τραγουδιστή Ι.Μ. Γιαούσεβα και έχει εμφανιστεί στην τηλεόραση.
Διδακτικά εγχειρίδια
Ο Βασίλι Γκορμπούνοφ έχει συντάξει πολλά βιβλία ανάγνωσης για τα σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Το 1950, μαζί με τον Ν.Π. Ντουζίνιν ετοίμασαν το πρόγραμμα για τη Μορδοβική λογοτεχνία της 8ης - 10ης τάξης των κρατικών σχολείων. Το 1952 δημοσιεύθηκε το βιβλίο «Мордовской советской литературась» (Μορδοβική Σοβιετική Λογοτεχνία) για τις τάξεις 8η-10η. Το 1956 δημοσίευσε το πρώτο δοκίμιο για την Ιστορία της Μορδοβικής Σοβιετικής Λογοτεχνίας, και το 1973 τη μονογραφία «Поэзия — душа народа» (Ποίηση – η ψυχή του λαού)..
Δραματουργία
Ο Βασίλι Γκορμπούνοφ έχει συγγράψει πολλά θεατρικά έργα, στα οποία συμπεριλαμβάνονται το «Эрямонь юрсто» (1966, Βασισμένα στη ζωή), «Кадалиця» (1968, Κανταλίτσια), «Валскесь кирвайсь» (Η αρχή της ημέρας).
Βραβεία
Του έχουν απονεμηθεί το μετάλλιο Κ.Ντ.Ουσίνσκι, ο έπαινος «Εξαιρετικού Εκπαιδευτικού», πολλά Διπλώματα του Προεδρείου του Ανώτατου Συμβουλίου της Μορδοβιανής ΑΣΣΔ, του Υπουργείου Παιδείας και της Κεντρικής Επιτροπής του Κομσομόλ.
Εις μνήμην
Πέθανε την 11η Δεκεμβρίου 1983 στη Μόσχα, και θάφτηκε στο Σαράνσκ. Λίγο μετά το θάνατό του, εκδόθηκαν δύο από τα βιβλία του: «Признание» (1984, Παραδοχή) για τη μελέτη των σύγχρονων διαδικασιών ανάπτυξης της Μορδοβικής λογοτεχνίας και το «Морыцянть од поразо – Юность певца» (1988), η φανταστική βιογραφία του τραγουδιστή Ι. Μ. Γιαούσεβα.
The Politics of Ecstasy
Τραγούδια
8. Precognition (Dane, Loomis) - 1:37
9. 42147 (Dane, Loomis) - 4:59
10. The Learning (Dane, Loomis) - 16:01
Μπόνους τραγούδι στην επανέκδοση
11. Love Bites (Dane, Loomis) - 11:40
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "The Politics of Ecstasy" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Nevermore Κατηγορία:Άλμπουμ του 1996
Φυσικό περιβάλλον
Το φυσικό περιβάλλον περιλαμβάνει όλους τους ζωντανούς οργανισμούς (έμβια ύλη) και την άβια ύλη που βρίσκονται με φυσικό τρόπο στη Γη. 300px|thumb|right|Ο πλανήτης Γη όπως αποτυπώθηκε από το πλήρωμα της διαστημικής αποστολής «Απόλλων 17». Υπό αυτή την άποψη, το φυσικό περιβάλλον δεν είναι αποτέλεσμα ανθρώπινων δραστηριοτήτων και διαφοροποιείται από το δομημένο περιβάλλον, στο οποίο συγκαταλέγονται οι γεωγραφικές περιοχές που δέχονται σημαντική επιρροή από τον άνθρωπο. Στο φυσικό περιβάλλον μπορούμε να κατατάξουμε πλήρεις οικολογικές μονάδες, τα οικοσυστήματα, αλλά και παγκόσμιους φυσικούς πόρους όπως ο αέρας και το νερό. Μετά τη βιομηχανική επανάσταση έχει παρατηρηθεί μεγάλη ανθρώπινη παρέμβαση στο φυσικό περιβάλλον, τόσο στα αστικά κέντρα όσο και στην ύπαιθρο, λόγω της τεχνολογικής εξέλιξης και της οικονομικής ανάπτυξης. Στις μεγάλες πόλεις συγκεντρώνεται ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων, σε μια πολύ μικρή όμως έκταση. Έτσι, οι δραστηριότητες των ανθρώπων αυτών αθροίζονται συνεχώς και φτάνουν σε τέτοιο σημείο που το φυσικό περιβάλλον δεν μπορεί να τις αντιμετωπίσει, με αποτέλεσμα την εμφάνιση οικολογικών προβλημάτων. Έτσι ρυπαίνεται η ατμόσφαιρα και οι υδάτινοι πόροι, κυρίως από τις καύσεις στους κινητήρες των μέσων μεταφοράς (οχημάτων), στους καυστήρες των κατοικιών και στις βιομηχανικές εγκαταστάσεις. Με ανάλογο τρόπο ρυπαίνονται και τα ύδατα των θαλασσών και των ποταμών, τα απορρίμματα αυξάνονται συνεχώς (συμπεριλαμβανομένων επικίνδυνων για την υγεία τοξικών και πυρηνικών αποβλήτων), ενώ καταστρέφεται και το έδαφος, διότι οι ανάγκες των ανθρώπων είναι όλο και περισσότερες και έτσι εκχερσώνονται εκτάσεις για οικοδόμηση κτηρίων ή καλλιέργεια (π.χ. αποδάσωση). Άλλα συναφή προβλήματα είναι η τρύπα του όζοντος, η όξινη βροχή, η παγκόσμια θέρμανση, η μείωση της βιοποικιλότητας και η αναμενόμενη εξάντληση των ορυκτών καυσίμων.
Μετά τη δεκαετία του 1960, με την εμφάνιση του οικολογικού κινήματος, των πράσινων πολιτικών κομμάτων, της επιστήμης των μηχανικών περιβάλλοντος και εννοιών όπως η αειφόρος ανάπτυξη ή οι οικοκοινότητες, λαμβάνει χώρα μία προσπάθεια για την επίλυση των εν λόγω περιβαλλοντικών προβλημάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ενδιαίτημα
Ελληνεμπορική Σχολή
Η Ελληνεμπορική Σχολή ήταν Ελληνικό εκπαιδευτικό ίδρυμα του 19ου αιώνα.
Ιστορική αναδρομή
Ιδρύθηκε στην ιερή σταυροπηγιακή Μονή της Θεοτόκου στην νήσο Χάλκη το 1831 από την φιλότιμη πρωτοβουλία εννέα εμπόρων. Το αρχικό όνομα της σχολής ήταν Φιλολογικόν Φροντηστήριον.
Η περίοδος των μαθημάτων διαρκούσε οκτώ χρόνια και περιελάμβανε τα υποχρεωτικά μαθήματα του Σχολείου και Γυμνασίου, αλλά και επιπλέον ξένες γλώσσες κατά την βούληση των μαθητών.
Η σχολή είχε και βιβλιοθήκη που ήταν καταρτισμένη με 1132 βιβλία, από τα οποία 160 ήταν χειρόγραφα. Διέθετε επίσης και εργαστήριο Πειραματικής Φυσικής.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά σχολεία
Επαρχία Μπετζάγια
Η επαρχία Μπετζάγια (ولاية بجاية, ⵜⴰⵎⵏⴰⴹⵜ ⵏ ⴱⴳⴰⵢⴻⵜ, Wilaya de Béjaïa) είναι επαρχία της Αλγερίας στην περιοχή της Καβυλίας. Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι η πόλη Μπετζάγια. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 912.577 κατοίκους.
Το Εθνικό Πάρκο Γκουραβά βρίσκεται στην επαρχία Μπετζάγια. Πληθυσμός απειλούμενων με εξαφάνιση πρωτευόντων ειδών, ο Μακάκας της Μπαρμπαριάς, βρίσκεται μέσα στο πάρκο. Αυτό το πρωτεύον έχει πολύ περιορισμένο και διακριτό εύρος.
Διοικητική διαίρεση
Η επαρχία χωρίζεται σε 19 διαμερίσματα (νταΐρες), οι οποίες χωρίζονται περαιτέρω σε 52 κοινότητες ή δήμους.
Διαμερίσματα
• # Αντεκάρ
• # Ακμπού
• # Αμιζούρ
• # Αοκάς
• # Μπαρμπασά
• # Μπετζάγια
• # Μπενί Μαούς
• # Σεμινί
• # Νταργκινά
• # Ελ Κσερ
• # Ιφρί-Ουζελαγκέν
• # Ιγκίλ Αλί
• # Χερατά
• # Σεντούκ
• # Σιντί Αΐς
• # Σουκ Ελ Τενίν
• # Ταζμάλτ
• # Τισύ
• # Τιμεζρίτ
Παραπομπές
Μπετζαγια
Το 10 (τηλεοπτική σειρά)
«Το 10» είναι ελληνική τηλεοπτική σειρά που προβλήθηκε από το ιδιωτικό τηλεοπτικό κανάλι ALPHA την περίοδο 2007 - 2008.
Η σειρά, που ήταν η τηλεοπτική μεταφορά του (ανολοκλήρωτου) ομώνυμου μυθιστορήματος του Μ. Καραγάτση, θεωρήθηκε από τις επιτυχημένες και άρτιες παραγωγής της ιδιωτικής τηλεόρασης.
''«Το 10» (Alpha) είναι μία σειρά από αυτές που σπάνια γυρίζονται στην τηλεόραση. Από τη μία το εξαιρετικό κείμενο βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μ. Καραγάτση, από την άλλη τα προσεγμένα γυρίσματα, η εξαιρετική σκηνοθεσία (Πηγή Δημητρακοπούλου) και σκηνογραφία (Κώστας Παππάς), οι σπάνιες ερμηνείες, η ατμοσφαιρική μουσική (Ελένη Καραΐνδρου) συνιστούν ένα τηλεοπτικό προϊόν υψηλής αισθητικής και μοναδικό στο είδος του.»
Η σειρά απέσπασε συνολικά 11 βραβεία, στα «Πρόσωπα 2008» που οργάνωνε τότε το ένθετο της εφημερίδας Έθνος - "ΈθνοςTV" - με κυριότερα τα βραβεία καλύτερης παραγωγής, σκηνοθεσίας, δραματικής σειράς, σκηνογραφίας, πρωτότυπης ελληνικής μουσικής, πρώτου ανδρικού ρόλου στον Δημήτρη Καταλειφό, πρώτου γυναικείου ρόλου στη Ρένη Πιττακή και δεύτερου ανδρικού ρόλου στον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο.
Βραβεία Tv Εθνος “Πρόσωπα 2008”
Αναλυτικά, τα βραβεία που απέσπασε η σειρά:
Πηγές - Παραπομπές
Δέκα, Το Κατηγορία:2007 Κατηγορία:2008
Αρχαίο θέατρο Συρακουσών
300px|right|thumb|Το αρχαίο ελληνικό θέατρο των Συρακουσών. Το Αρχαίο θέατρο των Συρακουσών ήταν ένα από τα μεγαλύτερα ελληνικά θέατρα της αρχαιότητας. Συγκεκριμένα ήταν το τρίτο σε μέγεθος μετά από της Μιλήτου και της Μεγαλόπολης.
Γενικά
Κτίσθηκε τον 5ο αιώνα π.Χ., επί βασιλείας Ιέρωνος του Α΄, (478 - 466 π.Χ.), από τον Έλληνα αρχιτέκτονα Δημοκόπο τον Μύριλλο, με λάξευση της νότιας πλευράς του Τεμενίτη λόφου που βρίσκεται βόρεια του μυχού του λιμένα των Συρακουσών. Σημειώνεται ότι στη θέση του υπήρχε από το 550 π.Χ. παλαιότερο πρόχειρο θέατρο που αντικαταστάθηκε από το νέο αυτό του Δημοκόπου. Η αρχική λάξευση του βράχου είχε τραπεζοειδές σχήμα. Στο τέλος του 4ου αιώνα π.Χ. επί άρχοντος Τιμολέοντος διασκευάστηκε και απέκτησε το τελικό ημικυκλικό σχήμα, όπως διασώζεται σήμερα. Η διάμετρός του είναι 150 μ. επί του οποίου και ξεχωρίζουν 59 καλώς διατηρημένες σειρές εδωλίων από τις οποίες οι 11 χαμηλότερες καλύπτονταν παλαιότερα από μάρμαρο. Το όλο κοίλο του θεάτρου χωρίζονταν σε εννέα κερκίδες, που κάθε μία έφερε ιδιαίτερη ονομασία. Πέντε ονομασίες εξ αυτών έχουν διασωθεί, χαραγμένες σε βράχο, που είναι: Ζευς, Ηρακλής, Ιέρων Β΄, Φιλιστίς, και Νηρίς.
Το θέατρο αυτό υπολογίσθηκε πως είχε χωρητικότητα 10.000 καθήμενων θεατών ή 24.000 όρθιων. Περί το μέσον έφερε ευρύ διάζωμα που χώριζε αυτό στο κατώτερο και ανώτερο τμήμα. Πίσω από το ανώτερο τμήμα του θεάτρου υφίσταται βραχώδες συνεχές παραπέτασμα που φέρει ίχνη επιστεγάσματος. Προς δε το μέρος της σκηνής που ελάχιστα σώζεται υπάρχουν ίχνη θεμελίων κτιρίων, που μαρτυρούν ότι όλη η σκηνή πρέπει να ήταν ξύλινη. Είχε άριστη ακουστική και γενικά θεωρούνταν αριστούργημα αρχιτεκτονικής σε όλη την ευρύτερη περιοχή στην εποχή του. Λειτούργησε ακατάπαυστα επί μία χιλιετία. Το θέατρο αυτό ήταν επίσης περίφημο και για τη θέα που παρείχε πάνω από την πόλη, τον λιμένα, το Ιόνιο, καθώς και για την υπέροχη δύση του Ηλίου. Στην αρχαιότητα στο θέατρο αυτό ανεβάστηκαν για πρώτη φορά πολλά έργα των μεγαλυτέρων δραματικών συγγραφέων της εποχής όπως των Επίχαρμου, Ευριπίδη, Αισχύλου κ.ά.. Μεγάλη ακμή όμως παρουσίασε και κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους. Μάλιστα ο Κικέρων το αποκαλούσε «Maximum». Αργότερα στους βυζαντινούς χρόνους εγκαταλείφθηκε, καταχώθηκε και χρησιμοποιήθηκε ως νεκροταφείο.
Αναστήλωση
Μετά τις ανασκαφές των νεότερων χρόνων καθαρίστηκε και μεταβλήθηκε σε μεγάλο κέντρο θεατρικών παραστάσεων αρχαίων ελληνικών δραματικών έργων, οι οποίες συστηματοποιήθηκαν και οργανώθηκαν με συνέπεια να σημειώσουν μεγάλη επιτυχία και να καταστούν περίφημες.
Η πρώτη σύγχρονη παράσταση αρχαίου ελληνικού δράματος έγινε το 1914 με πρωτοβουλία του Συρακούσιου ευγενή Μάριου Θωμά Γκαργκάλο, ο οποίος ίδρυσε ειδική υπό την προεδρία του επιτροπή στην οποία συμμετείχε και ο ελληνιστής φιλόλογος καθηγητής και μεταφραστής Έκτορας Ρομανιόλι (Ettore Romagnioli). Στις 16 Απριλίου του έτους εκείνου (1914), ανεβάστηκε το έργο «Αγαμέμνων» του Αισχύλου. Ακολούθησε μια επταετή διακοπή λόγω του Μεγάλου πολέμου, όπου και επαναλήφθηκαν το 1921 όταν ανεβάστηκαν οι «Χοηφόροι» του Αισχύλου, το 1922 οι «Βάκχαι» του Ευριπίδη και ο «Οιδίπους τύραννος» του Σοφοκλή, και το 1924 οι «Επτά επί Θήβας» του Αισχύλου και η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή. Οι τελευταίες μάλιστα παραστάσεις είχαν τόση μεγάλη επιτυχία που προσείλκυαν στις Συρακούσες πλήθος Ιταλών και άλλων Ευρωπαίων, και όχι μόνο, περιηγητών και διανοουμένων που κέντρισε το ενδιαφέρον του Βασιλέως της Ιταλίας και της ιταλικής κυβέρνησης όπου και ιδρύθηκε το Εθνικό Ινστιτούτο Αρχαίου Δράματος, (INDA), το οποίο και ανέλαβε από τότε όλες τις παραστάσεις με φεστιβαλικό χαρακτήρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ιταλία Συρακουσών Κατηγορία:Συρακούσες Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Σικελία
Στοιχειωτική και Πολυτεχνική Σχολή του Εθνικού Ορφανοτροφείου
Η Στοιχειωτική και Πολυτεχνική Σχολή του Εθνικού Ορφανοτροφείου ήταν Ελληνικό εκπαιδευτικό ίδρυμα του 19ου αιώνα.
Ιστορική αναδρομή
Ιδρύθηκε στο Εθνικό Ορφανοτροφείο του Επταπυργίου υπό την πρωτοβουλία του Πατριάρχη Γερμανού. Μαθητές του ήταν περί τα εκατό ορφανά παιδιά από πατέρα και μητέρα.
Το εκπαιδευτικό σύστημα ήταν οκτατάξιο και τα μαθήματα περιελάμβαναν τα στοιχειωδέστερα του Ελληνικού Σχολείου. Επιπλέον διδασκόντουσαν τα βασικά επαγγέλματα της ραπτικής και υποδηματοποιίας, της ξυλουργικής, γεωργικής, υφαντουργίας και άλλα. Το κτίριο έγινε με δαπάνη του Εθνικού Νοσοκομείου. Η σχολή διέθετε λίγα μόνο διδακτικά βιβλία.
Πηγές
Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Ελληνικά σχολεία Κατηγορία:Ορφανοτροφεία στην Τουρκία
Κάμπος Ηλείας
Με την ονομασία Κάμπος Ηλείας αναφέρονται οι οικισμοί:
Ηλεκτρονική διαδικασία λήψης αποφάσεων
Η ηλεκτρονική διαδικασία λήψης αποφάσεων (αγγλικά: electronic decision making, e-decision-making) αναφέρεται στη χρήση ψηφιακών μέσων για τη συμμετοχή των πολιτών στο τελικό στάδιο της λήψης αποφάσεων. Εντάσσεται στο πλαίσιο της ηλεκτρονικής συμμετοχής πολιτών και ακολουθεί το στάδιο της δημόσιας διαβούλευσης. Η ηλεκτρονική διαδικασία λήψης αποφάσεων μπορεί να έχει τη μορφή ηλεκτρονικής ψηφοφορίας ή απλά να δίνει τη δυνατότητα εκδήλωσης προτίμησης μια επιλογής έναντι κάποιας εναλλακτικής. Αυτό είναι το ισχυρότερο στάδιο στην ηλεκτρονική συμμετοχή πολιτών, καθώς οι πολίτες αποτελούν μέρος της διαδικασίας λήψεις αποφάσεων, όπως και τα μέλη του κοινοβουλίου.
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτική και τεχνολογία
Blue Wild Angel: Live at the Isle of Wight
Blue Wild Angel: Live at the Isle of Wight είναι ο τίτλος του διπλού, ζωντανά ηχογραφημένου άλμπουμ του Τζίμι Χέντριξ, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή CD το Νοέμβριο του 2002 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "MCA Records". Το άλμπουμ κυκλοφόρησε και σε έκδοση μονού CD, όπως και DVD.
Η αρχική κυκλοφορία που περιελάμβανε μέρος των συγκεκριμένων ηχογραφήσεων ήταν το "Isle of Wight" του 1971. Η ηχογράφηση του δίσκου πραγματοποιήθηκε στις 31 Αυγούστου του 1970 στο φεστιβάλ "Isle of Wight" της Αγγλίας, την τελευταία επίσημη εμφάνιση του συγκροτήματος πριν τον θάνατο του Χέντριξ, τρεις εβδομάδες αργότερα.
CD 1
1. God Save the Queen (traditional) - 3:54
2. Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (Lennon, McCartney) - 0:49
3. Spanish Castle Magic (Hendrix) - 5:09
4. All Along the Watchtower (Dylan) - 5:39
5. Machine Gun (Hendrix) - 22:10
6. Lover Man (Hendrix) - 2:58
7. Freedom (Hendrix) - 4:36
8. Red House (Hendrix) - 11:36
9. Dolly Dagger (Hendrix) - 6:01
10. Midnight Lightning (Hendrix) - 6:23
CD 2
1. Foxey Lady (Hendrix) - 9:11
2. Message to Love (Hendrix) - 6:23
4. Ezy Ryder (Hendrix) - 4:34
5. Hey Joe (Roberts) - 4:32
6. Purple Haze (Hendrix) - 3:31
7. Voodoo Child (Slight Return) (Hendrix) - 8:16
8. In from the Storm (Hendrix) - 6:14
Θέσεις τσαρτ
Επίσημη κυκλοφορία: 12 Νοεμβρίου 2002
Τα μέλη του συγκροτήματος
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Blue Wild Angel: Live At The Isle Of Wight" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Jimi Hendrix Κατηγορία:Άλμπουμ του 2002
100 μέτρα στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Στίβου
Τα 100 μέτρα αντρών εντάχτηκαν στα πανελλήνια πρωταθλήματα απο την πρώτη διοργάνωση το 1896.Νικητές έχουν αναδειχθεί μεγάλοι αθλητές όπως οι Παπαγεωργόπουλος, Τερζιάν, Γεωργόπουλος και Κεντέρης. Πολυνίκης είναι ο Γεωργόπουλος του Παναθηναϊκού με 9 συνεχόμενες νίκες. Το πανελλήνιο ρεκόρ το κατέχει ο Άγγελος Παυλακάκης με 10.11 απο τις 2 Αυγούστου 1997 στο Ολυμπιακό Στάδιο.
Οι νικητές
100 μετρα
Σκοποβολή στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896 – 25 μέτρα πιστόλι ταχείας βολής ανδρών
Το πιστόλι ταχείας βολής ανδρών από απόσταση 25 μέτρων ήταν ένα από τα πέντε αγωνίσματα σκοποβολής στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1896 στην Αθήνα. Διοργανώθηκε στις 11 Απριλίου 1896 στο σκοπευτήριο της Καλλιθέας.
thumb|right|230px|Οι σκοπευτές [[Ιωάννης Φραγκούδης (κέντρο) και Γεώργιος Ορφανίδης (δεξιά).]]
Σύνοψη αγωνίσματος
Με τους αδερφούς Πέιν να μην έχουν δικαίωμα συμμετοχής στο αγώνισμα επειδή οι κριτές έκριναν πως τα όπλα τους δεν είχαν το απαιτούμενο διαμέτρημα, στον αγώνα έλαβαν μέρος μόλις τέσσερις αθλητές από τρεις χώρες. Κάθε σκοπευτής έριξε συνολικά 30 βολές (χωρισμένες σε πέντε γύρους των έξι βολών ο κάθε ένας) σε στόχο που βρισκόταν 25 μέτρα μακριά.
Οι δύο έλληνες συμμετέχοντες, Ιωάννης Φραγκούδης και Γεώργιος Ορφανίδης, εκμεταλλεύθηκαν την απουσία των Αμερικανών και κέρδισαν τις δύο πρώτες θέσεις. Ο Φραγκούδης συγκέντρωσε συνολικά 344 βαθμούς έχοντας 23 χτυπήματα στον στόχο, ενώ ο Ορφανίδης συγκέντρωσε 249 βαθμούς με 20 χτυπήματα στον στόχο. Στην τρίτη θέση έμεινε ο Χόλγκερ Νίλσεν από τη Δανία, για τον οποίο παραμένουν άγνωστα τα αποτελέσματα των βολών του, ενώ ο Βρετανός Σίδνεϋ Μέρλιν δεν τερμάτισε τον αγώνα.
Πηγές
Πιστόλι
Η Έκσταση της Αγίας Τερέζας
Η Έκσταση της Αγίας Τερέζας είναι γλυπτό σύμπλεγμα σε λευκό μάρμαρο, τοποθετημένο σε υπερυψωμένο βάθρο της εκκλησίας Σάντα Μαρία ντε λα Βιττόρια στη Ρώμη. Σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε από τον Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι, εξέχοντα γλύπτη της εποχής του, και θεωρείται ως ένα από τα αριστουργήματα της γλυπτικής της ύστερης εποχής του Ιταλικού Μπαρόκ. μικρογραφία|200px| Η έκσταση της αγίας Τερέζας
Η ανάθεση
Το έργο πραγματοποιήθηκε επί παπoσύνης Ιννοκέντιου Ι’ (1644-1655). Όταν ο Ιννοκέντιος ανήλθε στον παπικό θρόνο απέφευγε να εκμεταλλευτεί τις καλλιτεχνικές υπηρεσίες του Μπερνίνι, ο οποίος υπήρξε ευνοούμενος του προηγούμενου πάπα, Ουρβανού Η’, Μπαρμπερίνι (1623-1644). Χωρίς την παπική υποστήριξη ο Μπερνίνι στράφηκε στον Ενετό καρδινάλιο Φεντερίκο Κορνάρο (1579-1653). Ο Κορνάρο είχε επιλέξει την έως τότε άσημη εκκλησία του Τάγματος των Ανυπόδητων Καρμηλιτών, ως τοποθεσία της ταφής του. Εκεί ο Μπερνίνι, κατ΄εντολήν του Κορνάρο, τοποθέτησε το αριστούργημά του. μικρογραφία| Ο λογχισμός της αγίας από τον άγγελο
Η τοποθέτηση του γλυπτού συμπλέγματος
Το γλυπτό σύμπλεγμα φωτίζεται από φυσικό φως το οποίο διηθείται από ένα κρυφό παράθυρο και συμβολοποιείται από επιχρυσωμένες πλαστικές ακτίνες, ως αλληγορία του Αγίου Πνεύματος. Το σύμπλεγμα απεικονίζει δύο μορφές. Η μία, ένας αρχάγγελος Σεραφείμ λογχίζει την Αγία Τερέζα από την Άβιλα, την συνιδρύτρια και προσφάτως αγιοποιηθείσα (1622) πρώτη αγία του Τάγματος των Καρμηλιτών, η οποία απεικονίζεται εκστασιασμένη και ημιλιπόθυμη πάνω σε ένα σύννεφο, υπονοώντας ότι είμαστε μάρτυρες μιας θεϊκής εμφάνισης. Άλλοι μάρτυρες εμφανίζονται στους δύο πλαϊνούς τοίχους. Οι έκτυπες μορφές σε φυσικό μέγεθος των αρρένων μελών της δωρήτριας οικογένειας του έργου, Κορνάρο, εμφανίζονται να συζητούν για το γεγονός σαν να βρίσκονται σε θεωρείο θεάτρου, ενώ στον θόλο είναι στερεωμένες μορφές αγγέλων χερουβείμ. μικρογραφία| Η εκστασιαζόμενη αγία Τερέζα
Ο συμβολισμός του γλυπτού
Η σκηνή είναι παρμένη από το αυτοβιογραφικό βιβλίο της αγίας, ″Η ζωή Τερέζας του Ιησού″, και εξομοιώνεται με την εμπειρία της ερωτικής πράξης.
”Είδα στα χέρια του (ενός αγγέλου Σεραφείμ, που σημαίνει φλογερός), ''ένα μακρύ χρυσό δόρυ, και στην άκρη του μιά μικρή φωτιά. Με αυτό με διαπέρασε επανειλημμένως ως τα σωθικά μου. Όταν το τράβηξε έξω με άφησε να φλέγομαι με έναν μεγάλο έρωτα προς τον θεό. Ο πόνος ήταν τόσο δυνατός ώστε με έκανε να βογγώ, και η γλύκα του τόσο κατακλυσμική, που παρακαλούσα να μην τελειώσει.'' Το έργο κόστισε 12.000 σκούδα, που αντιστοιχούν σε πάνω από €120.000
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπερνίνι Κατηγορία:Χριστιανική τέχνη
Αντίπαπας Βονιφάτιος Ζ΄
Ο Βονιφάτιος Ζ΄ (Antipapa Bonifacio VII, ... - 20 Ιουλίου 985) ήταν αντίπαπας Ρώμης από το 974 ως το 985.
Όταν κατηγορήθηκε ότι στραγγάλισε τον έκπτωτο προκάτοχό του Βενέδικτο ΣΤ΄, κατέφυγε στην Κωνσταντινούπολη, συναποκομίζοντας όλο το παπικό ταμείο και τέθηκε υπό τη προστασία του Αυτοκράτορα Ιωάννη Τσιμισκή.
Πάπας Βονιφάτιος ΣΤ΄
Ο Βονιφάτιος ΣΤ΄ ήταν Ρωμαίος στην καταγωγή και εκλέχθηκε Πάπας τον Απρίλιο του 896, μετά τις ταραχές που ακολούθησαν τον θάνατο του προκατόχου του, Πάπα Φορμόζου.
Πριν την εκλογή του, του είχε δύο φορές επιβληθεί ποινή αργίας, ενώ ήταν υποδιάκονος και ιερέας. Λόγω της ανηθικότητάς του, καθαιρέθηκε 15 ημέρες από την ανάρρησή του στον Παπικό Θρόνο. Κατ' άλλους πέθανε από ουρική αρθρίτιδα, κατ' άλλους εξαναγκάστηκε να παραιτηθεί για να εκλεγεί ο Στέφανος ΣΤ΄.
Πάντως, στη Σύνοδο της Ρώμης που συνεκάλεσε ο Πάπας Ιωάννης Θ΄, η εκλογή του Βονιφάτιου ΣΤ΄ στον Παπικό θρόνο ακυρώθηκε.
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 9ου αιώνα
Εφημερίδα
Ως εφημερίδα χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε έντυπη περιοδική έκδοση της οποίας η περιεχόμενη ύλη αφορά κατά πλειονότητα ειδησεογραφία τρεχόντων γεγονότων της περιόδου στην οποία εκδίδεται (ημερήσια, εβδομαδιαία κ.λπ.). Αυτή είναι και η ουσιώδης διαφορά από το έντυπο περιοδικό. Το σύνολο των εφημερίδων και περιοδικών ονομάζεται γενικότερα Τύπος διακρινόμενος ανάλογα σε "ημερήσιο τύπο", "εβδομαδιαίο τύπο" κ.λπ. ή "περιοδικό τύπο", ειδικότερα για τα περιοδικά. Οι εφημερίδες, όπως ομοίως και τα περιοδικά συγκαταλέγονται στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.
Οι εφημερίδες συνήθως αποτελούν και επιχειρήσεις, με στόχο το κέρδος. Μια εφημερίδα παράγει έσοδα μέσω διαφημιστικών θέσεων που προσφέρει στα φύλλα της, μέσω συνδρομών (στις μέρες μας και ηλεκτρονικών συνδρομών), με χορηγημένα άρθρα, μέχρι και μέσω της διοργάνωσης συσκέψεων.
Οι εφημερίδες απευθύνονται σε μεγάλο αριθμό αναγνωστών είτε με ειδησεογραφία γενικού περιεχομένου είτε ειδικού, λαμβάνοντας ανάλογους χαρακτηρισμούς, π.χ. πολιτικές, οικονομικές, αθλητικές κ.λπ.
Διαφοροποιήσεις σήμερα
Οι εφημερίδες παραδοσιακά χαρακτηρίζονται από την ώρα έκδοσής τους (πρωινές, μεσημβρινές, απογευματινές), την περιοδικότητα έκδοσής τους, (ημερήσιες, εβδομαδιαίες κλπ.) και σε έκτακτες εκδόσεις, ως "έκτακτα παραρτήματα" των κυρίων εκδόσεών τους.
Επίσης διαφέρουν σε άλλα χαρακτηριστικά:
Ιδιαίτερη κατηγορία εφημερίδων αποτελούν οι επίσημες κρατικές εφημερίδες. Οι εφημερίδες αυτές εκδίδονται με ευθύνη αρμόδιων κρατικών αρχών (π.χ. Κυβέρνηση) και περιέχουν κείμενα που η δημοσίευσή τους επιβάλλεται από διάταξη κάποιου Νόμου, είτε κείμενα που δημοσιοποιούνται προς τους πολίτες στο πλαίσιο των αρχών της διαφάνειας και της φανερής δράσης της Δημόσιας Διοίκησης. Επίσημη εφημερίδα του Ελληνικού κράτους είναι η Εφημερίς της Κυβερνήσεως, που εκδίδεται από το Εθνικό Τυπογραφείο.
Η πρώτη τυπωμένη εφημερίδα κυκλοφόρησε στη Γερμανία το 1605.
Κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα
Η κυκλοφορία μιας εφημερίδας είναι οι πωλήσεις μιας μέρας, συνήθως της Κυριακής. Σύμφωνα με το Βιβλίο Γκίνες η σοβιετική Τρουντ έφτανε τα 21.500.000 το 1990, ενώ η εβδομαδιαία σοβιετική Αργκουμέντι ι Φάκτι έφτανε τα 33.500.000 το 1991.
Η Ιαπωνία το 1995 είχε τρεις εφημερίδες με άνω των 4 εκατομμυρίων - Ασάχι Σιμμπούν, Μαϊνίτσι Σιμμπούν και Γιομιούρι Σιμμπούν. Στην ίδια κατηγορία είναι η γερμανική Bild, με 4,5 εκατομμύρια.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο η Sun έχει τις μεγαλύτερες πωλήσεις με περίπου 3,2 εκατομμύρια στα τέλη του 2004.
Σχολή του Παναγίου Τάφου στο Φανάρι
Η Σχολή του Παναγίου Τάφου στο Φανάρι (ή εν Φαναρίω Σχολή του Παναγίου Τάφου) ήταν ελληνικό εκπαιδευτικό ίδρυμα του 19ου αιώνα.
Εφημερίδα
Κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα
Στην Ινδία η Times of India έχει περίπου 2,14 εκ αντίτυπα.
Σχολή του Παναγίου Τάφου στο Φανάρι
Ιστορική αναδρομή
Ιδρύθηκε στο Αγιοταφικό Μετόχιο του Παναγίου Τάφου και περιελάμβανε ένα Ελληνικό Σχολείο αρρένων και ένα Παρθεναγωγείο.
Στο Ελληνικό Σχολείο των αρρένων φοιτούσαν περί τα σαράντα παιδιά της ενορίας. Το εκπαιδευτικό σύστημα ήταν τριετές και τα παιδιά, εκτός από τα Ελληνικά και τα βοηθητικά μαθήματα, διδάσκονταν και την Γαλλική γλώσσα.
Τα μαθήματα του Παρθεναγωγείο διαιρούντο στα Αλληλοδιδακτικά και στα Ελληνικά. Είχε χωρητικότητα 340 κοριτσιών και ακολουθούσε δεκαετές εκπαιδευτικό σύστημα στα Αλληλοδιδακτικά και τριετές στα Ελληνικά μαθήματα.
Η σχολή διέθετε βιβλιοθήκη που ήταν καταρτισμένη με 2441 βιβλία, από τα οποία 490 ήταν χειρόγραφα.
Πηγές
Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Ελληνικά σχολεία
Εφημερίδα
Κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα
Δείκτης της ωριμότητας μιας αγοράς εντύπων είναι συνήθως η διείσδυση. Στις ΗΠΑ είχε φτάσει το 130% κατά το 1920 (δηλαδή 1,3 εφημερίδες ανά νοικοκυριό) πριν πέσει λόγω του ανταγωνισμού από το ραδιόφωνο πρώτα, την τηλεόραση μετά και το ίντερνετ σήμερα στο περίπου 50%.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Προϊόντα από χαρτί
Μακεδονική Πατριωτική Οργάνωση
Ο αρχικός στόχος της ΜΠΟ ήταν να υποστηρίξει την επίλυση του Μακεδονικού Ζήματος με τη μορφή ενός ανεξάρτητου Μακεδονικού κράτους στο οποίο όλες οι εθνοτικές ομάδες θα απολάμβαναν ίσα ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες. Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών, η ΜΠΟ εξελιχθηκε σημαντικά, και σήμερα είναι μια μη κερδοσκοπική εταιρεία που προωθεί και διαφυλάσσει τα έθιμα, την ιστορία και τις παραδόσεις των Σλαβομακεδόνων-Αμερικανών και των Σλαβομακεδόνων-Καναδών. Στο παρελθόν, ο οργανισμός προώθησε γενικά την άποψη ότι οι Σλάβοι της Μακεδονίας είναι Βούλγαροι, αλλά σήμερα ενώνει και Βουλγάρους Μακεδόνες και Σλαβομακεδόνες. Η ΜΠΟ στηρίζει την ανεξάρτητη Βόρεια Μακεδονία και συμμετέχει στην φιλομακεδονική προπαγάνδα στις ΗΠΑ και τον Καναδά.
Από το 1926, η ΜΠΟ δημοσιεύει τον Μακεδονικό Υπερασιστή (Macedonian Tribune), η οποία είναι η παλαιότερη σλαβομακεδονική εφημερίδα που κυκλοφορεί χωρίς διακοπή παγκοσμίως. Αν και αρχικά δημοσιευόταν στα βουλγαρικά, Ο Μακεδονικός Υπερασπιστής άρχισε σταδιακά να περιλαμβάνει άρθρα γραμμένα στα αγγλικά, πριν τελικά μεταβεί στην παρούσα, μόνο αγγλική μορφή της, στις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οργανώσεις Κατηγορία:Μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί Κατηγορία:Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση
Μπατίστ Αλοέ
Ο Μπατίστ Αλοέ (γεννημένος στις 29 Ιουνίου 1994) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός για λογαριασμό της Βαλανσιέν ΦΚ.
Βιογραφικό
Ο Αλοέ γεννήθηκε στην Λα Σιοτά, στο νομό των Μπους-ντυ-Ρον. Ως νεαρός, αγωνίστηκε στην τοπική ομάδα της γενέτειράς του, την ΕΣ ντε Λα Σιοτά, προτού ενταχθεί στα τμήματα υποδομής της Ολιμπίκ Μαρσέιγ το 2003. Πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο με την πρώτη ομάδα του συλλόγου στις 4 Οκτωβρίου 2012 για το Γιουρόπα Λιγκ της σεζόν 2012–13 απέναντι στην κυπριακή ΑΕΛ Λεμεσού σε μια εντός έδρας νίκη με σκορ 5–1. Αγωνίστηκε σε ολόκληρα τα 90 λεπτά της συγκεριμένης αναμέτρησης στη θέση του αριστερού αμυντικού. Σκόραρε το πρώτο γκολ της καριέρας του στις 6 Μαρτίου του 2015, σε εκτός έδρας νίκη της Μαρσέιγ επί της Τουλούζ με σκορ 6-1, στο πλαίσιο της 28ης αγωνιστικής της Λιγκ 1.
Με το τέλος της σεζόν 2014-2015 και την έλευση του Μίτσελ στον πάγκο της Ολιμπίκ Μαρσέιγ, ο Αλοέ δεν υπολογιζόταν στα πλάνα του, με αποτέλεσμα να δοθεί δανεικός στη Βαλανσιέν ΦΚ της Λιγκ 2 τον Αύγουστο του 2015 για ένα χρόνο. Στο διάστημα αυτό, ο Αλοέ μέτρησε συνολικά 26 εμφανίσεις.
Όταν επέστρεψε από το δανεισμό του, η Ολιμπίκ Μαρσέιγ είχε ως υπηρεσιακό προπονητή τον Φρανκ Πασί, ο οποίος επίσης δεν υπολόγιζε τον Αλοέ στα πλάνα του. Η Βαλανσιέν ΦΚ κινήθηκε και πάλι για τον Γάλλο αμυντικό, με αποτέλεσμα τον Αύγουστο του 2016 να επιστρέψει και πάλι ως δανεικός για ένα χρόνο ,προσθέτοντας 21 επιπλέον εμφανίσεις στο ενεργητικό του.
Με το πέρας του δεύτερου δανεισμού του, ο Αλοέ έμεινε ελεύθερος από τη Μαρσέιγ και η Βαλανσιέν ΦΚ τον απέκτησε μόνιμα, προσφέροντας του τριετές συμβόλαιο συνεργασίας. Το πρώτο του γκολ με τη φανέλα της Βαλανσιέν ΦΚ το πέτυχε το Σεπτέμβριο του 2017 σε εντός έδρας αναμέτρηση με τη ΡΚ Λανς, στο πλαίσιο της έβδομης αγωνιστικής της Λιγκ 2 για τη σεζόν 2017-18.
Ο Αλοέ έχει, επίσης, αγωνιστεί δύο φορές με την Εθνική Γαλλίας U18 το 2012.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ18 Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ
Πατριαρχική Σχολή της Εκκλησιαστικής Μουσικής στο Φανάρι
Ιστορική αναδρομή
Συστήθηκε και διατηρούταν δαπάνη της Μεγάλης Εκκλησίας του Χριστού. Δημοσίευε και το μουσικό φυλλάδιο «Βιβλιοθήκη της Εκκλησιαστικής Μουσικής» και διατηρούσε τον «Μουσικόν Σύλλογον», του οποίου μέλη ήταν μορφωμένοι μουσικόφιλοι Έλληνες ομογενείς της Κωνσταντινούπολης, αλλά και ιεροψάλτες, λόγιοι και μουσικοδιδάσκαλοι.
Πηγές
Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Κωνσταντινούπολη
Άγριες Φράουλες
Το Άγριες Φράουλες (αγγλικά: Wild Strawberries, σουηδικά: Smultronstället) είναι Σουηδική δραματική ταινία του 1957 σε σενάριο και σκηνοθεσία από τον Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Πρωταγωνιστεί ο Βίκτορ Χόστρομ στην τελευταία του κινηματογραφική ερμηνεία, με τους Μπίμπι Άντερσον, Ίνγκριντ Τούλιν, και Γκούναρ Μπιόρνστραντ σε δεύτερους ρόλους.
ΦΚ Ζυρίχη
Ιστορία του συλλόγου
Η ομάδα ιδρύθηκε την 1η Αυγούστου 1896 από πρώην μέλη τριών άλλων τοπικών ομάδων (FC Turicum, FC Viktoria, και FC Excelsior). Το πρώτο της πρωτάθλημα το κατέκτησε το 1901, αλλά μέχρι το 1924 δεν κατάφερε να επαναλάβει την ίδια πορεία. Μέχρι το 1930 η ομάδα είχε τμήματα και στην κωπηλασία, την πυγμαχία, τον στίβο και το χάντμπολ, αλλά αργότερα επικεντρώθηκε στο ποδόσφαιρο.
Άγριες Φράουλες
Το Άγριες Φράουλες έλαβε υψηλά θετικά σχόλια όταν κυκλοφόρησε, και κέρδισε Χρυσή Άρκτο για καλύτερη ταινία στο 8ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου. Θεωρείται η καλύτερη και πιο συγκινητική ταινία του Μπέργκμαν και μία από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1957 Κατηγορία:Σουηδικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ίνγκμαρ Μπέργκμαν Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Σουηδία Κατηγορία:Νικητές Χρυσής Άρκτου Κατηγορία:Σουηδικές δραματικές ταινίες
ΦΚ Ζυρίχη
Ιστορία του συλλόγου
Το 1924 επέστρεψε στη πρώτη θέση του πρωταθλήματος, αλλά μέχρι το 1960 δεν κατάφερε κάτι σημαντικό. Το 1934 υποβιβάστηκε ενώ επέστρεψε στη πρώτη κατηγορία το 1941, για να υποβιβαστεί ξανά το 1946. Το 1948 επανήλθε στη πρώτη κατηγορία αλλά για άλλη μία φορά υποβιβάστηκε το 1957. Τελικά επέστρεψε το 1959, για να αρχίσει μια περίοδο που θα χαρακτηρισθεί ως η «χρυσή εποχή» της ομάδας, από το 1960 έως το 1981, όταν πρόεδρός της ήταν ο Edwin Nägeli. Η ομάδα κατέκτησε 7 φορές το πρωτάθλημα και 5 φορές το κύπελλο Ελβετίας. Την περίοδο 1963-64 έφτασε μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου πρωταθλητριών, όπου έχασε από τη Ρεάλ Μαδρίτης, ενώ κάτι παρόμοιο επανέλαβε και την περίοδο 1976-77, όταν αποκλείστηκε από την Λίβερπουλ.
Από το 1981 μέχρι το 2000 δεν κατάφερε να κερδίσει κάποιο τίτλο στην Ελβετία, ενώ για άλλη μια φορά υποβιβάστηκε κατηγορία, το 1988, για να επιστρέψει δύο χρόνια αργότερα. Το 1999 έφτασε μέχρι τούς 16 του κυπέλλου UEFA, όπου έχασε από τη ΑΣ Ρόμα, ενώ την επόμενη χρονιά κατέκτησε το κύπελλο Ελβετίας, επιστρέφοντας στις επιτυχίες. Το 2006 επέστρεψε στη κορυφή του πρωταθλήματος, ενώ το κατέκτησε και το 2007 και το 2009.
Τίτλοι
Η ΦΚ Ζυρίχη έχει κατακτήσει 13 το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ελβετίας και 7 φορές το Κύπελλο Ελβετίας ποδοσφαίρου ανδρών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζ Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1896 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1896
Fouquet's
Το Καφέ Λε Φουκέτ (Le Fouquet’s) είναι ένα από τα πιο διάσημα και ιστορικά καφε-εστιατόρια του Παρισιού. Βρίσκεται στη συμβολή της Λεωφόρου Ηλυσίων Πεδίων (Avenue des Champs-Élysées) και της Λεωφόρου Γεωργίου Ε΄ (George V). Χρονολογείται από το 1899, όταν λειτούργησε ως αλσατικό καφενείο.
Στη δεκαετία του 1930, τακτικός θαμώνας στο Καφέ Λε Φουκέτ ήταν ο Ιρλανδός συγγραφέας Τζέιμς Τζόις, όταν έγραφε το διάσημο μυθιστόρημά του «Αγρύπνια για τον Φίνεγκαν» (Finnegans Wake). Και ο δραματουργός Σάμιουελ Μπέκετ είχε συναντήσει σ' αυτό την Αμερικανίδα συλλέκτρια έργων τέχνης Πέγκυ Γκούγκενχαϊμ (Peggy Guggenheim, 1898 – 1979), με την οποία πέρασε μια έντονη ερωτική νύχτα μαζί της.
Οι Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς Μαρσέλ Πανιόλ (1895 – 1974) και Μαρσέλ Ασάρ (1899 – 1974) σύχναζαν στο Λε Φουκέτ. Ανάμεσα σε άλλους θαμώνες του περιλαμβάνονται: Ζαν Γκαμπέν, Υβ Μοντάν, Σιμόν Σινιορέ, Μισέλ Μοργκάν, Όρσον Ουέλς, Πίτερ Ουστίνοφ, Τζην Κέλλυ, Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, Κερκ Ντάγκλας, Σοφία Λόρεν, Φρανσουά Τρυφώ, Ζαν Μορώ, Αλέν Ντελόν, Κατρίν Ντενέβ, Ζεράρ Ντεπαρντιέ κ.ά.
SalamWeb
Το SalamWeb είναι πρόγραμμα περιήγησης στο διαδίκτυο που αναπτύχθηκε από τη Μαλαισιαική Salam Web Technologies. Αποκαλείται ως πρόγραμμα περιήγησης συμβατό με το χαλάλ και τη σαρία για τους Μουσουλμάνους. Το πρόγραμμα περιήγησης περιλαμβάνει φίλτρα για ιστοσελίδες που περιέχουν θέματα σχετικά με το αλκοόλ, το χοιρινό, την πορνογραφία ή τα τυχερά παιχνίδια, υπενθυμίσεις προσευχής και πυξίδα με κατεύθυνση προς τη Μέκκα.
Αδρανές αέριο
Γενικά ως αδρανή αέρια χαρακτηρίζονται τα αέρια εκείνα που υπό κανονικές συνθήκες παρουσιάζουν μηδενική μέχρι ελάχιστη αντιδραστικότητα, δηλαδή δεν προκαλούν, αλλά ούτε και συμμετέχουν σε χημική αντίδραση, παραμένοντας έτσι αδρανή, εξ ου και ο προσδιορισμός τους. Αυτό οφείλεται στην πληρότητα ηλεκτρονίων στην εξωτερική στιβάδα του ατόμου τους.
Στην κατηγορία αυτή υπάγονται τα ευγενή αέρια, καλούμενα αρχικά ως αδρανή και επιπρόσθετα το άζωτο καθώς και το διοξείδιο του άνθρακα, υπό ειδικές συνθήκες.
Τα αδρανή αέρια χρησιμοποιούνται ευρύτατα στη Χημεία, τη Φυσική, τη Βιομηχανία, τη τεχνολογία, στις μεταφορές επικίνδυνων φορτίων, στη πυροπροστασία, τη διατήρηση τροφίμων κ.λπ. κυρίως ως ενδιάμεσα μονωτικά υλικά προς αποφυγή χημικών αντιδράσεων ή ελέγχου της θερμότητας των εξώθερμων αντιδράσεων. Μεγαλύτερη χρήση αδρανών αερίων παρουσιάζουν κυρίως το άζωτο, το διοξείδιο του άνθρακα, το αργό και το ήλιο.
Τα αδρανή αέρια ανακάλυψε πρώτος ο Βρετανός (Σκωτσέζος) χημικός Ουίλιαμ Ράμσεϊ (Sir William Ramsay) (1852-1916) το Καλοκαίρι του 1894 δίνοντας τις ονομασίες αυτών εκ της ελληνικής γλώσσας ξεκινώντας από το Αργό. Στη συνέχεια με τη συνεργασία του Μόρις Τράιβερς ανακάλυψε το νέον, το κρυπτό και το ξένο. Για την επιτυχία του αυτή του απενεμήθη το Βραβείο Νόμπελ Χημείας το 1904 "σε αναγνώριση των υπηρεσιών του στην ανακάλυψη των αδρανών αερίων στοιχείων στον αέρα".
Πηγές
Κατηγορία:Αέρια Κατηγορία:Ευγενή αέρια Κατηγορία:Χημικές αντιδράσεις
Τσέσλαφ Μίλος
Ο Τσέσλαφ Μίλος (πολων. Czesław Miłosz, προφ. Τσέσγουαφ Μίγουος, 30 Ιουνίου 1911 – 14 Αυγούστου 2004) ήταν Πολωνός ποιητής, πεζογράφος, μεταφραστής και διπλωμάτης. Διέφυγε στη Δύση το 1951 και απέκτησε την αμερικανική υπηκοότητα το 1970. Το 1980 βραβεύθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Η ζωή του στην Ευρώπη
Ο Μίλος ανατράφηκε ως Ρωμαιοκαθολικός στην αγροτική περιοχή της Λιθουανίας και έδινε έμφαση στην ταυτοποίησή του με το πολυεθνικό Μέγα Δουκάτο της Λιθουανίας, αρνούμενος να αυτοπροσδιορίζεται κατηγορηματικά ως Πολωνός ή Λιθουανός, μία στάση που προκαλούσε συζητήσεις. Είχε πει: «Η οικογένειά μου μιλούσε ήδη πολωνικά τον 16ο αιώνα, όπως ακριβώς πολλές οικογένειες μιλούν από παλιά σουηδικά στη Φινλανδία και αγγλικά στην Ιρλανδία, κι έτσι είμαι Πολωνός ποιητής και όχι Λιθουανός. Αλλά τα τοπία και ίσως το πνεύμα της Λιθουανίας δεν με εγκατέλειψαν ποτέ.» Ο Μίλος απαθανάτισε τη λιθουανική παιδική ηλικία του στο μυθιστόρημα του 1955 Η κοιλάδα του `Ισσα, καθώς και στο memoir του 1959 Native Realm. Συχνά ωστόσο αναφέρεται ότι είχε πει: «Η γλώσσα είναι η μόνη πατρίδα».
thumb|175px|left|Ο Τσέσλαφ Μίλος (δεξιά) με τον αδελφό του Αντρέι στο Παγκόσμιο Συνέδριο του [[PEN Club στη Βαρσοβία, τον Μάιο του 1999]]
Στα νιάτα του ο Μίλος υιοθέτησε, όπως το έθετε, μία «επιστημονική, αθεϊστική θέση», ενώ αργότερα επέστρεψε στη χριστιανική πίστη. Μετά την ολοκλήρωση των γυμνασιακών του σπουδών στο γυμνάσιο Σιγισμούνδος Αύγουστος» στο Βίλνιους, σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Στέφαν Μπάτορυ και το 1931 ταξίδεψε στο Παρίσι, όπου επηρεάσθηκε από τον μακρινό του εξάδελφο Όσκαρ Μίλος, ποιητή και θεατρικό συγγραφέα. Το 1931 δημιούργησε την ποιητική ομάδα Żagary μαζί με τους επίσης νεαρούς ποιητές Γιέρζυ Ζαγκόρσκι, Τέοντορ Μπουζνίκι, Αλεξάντερ Ρύμκιεβιτς, Γιέρζυ Πούτραμεντ και Γιόζεφ Μασλίνσκι. Η πρώτη ποιητική συλλογή του Μίλος εκδόθηκε το 1934. Αφού πήρε το πτυχίο της νομικής εκείνο το έτος, πέρασε και πάλι ένα χρόνο στο Παρίσι με υποτροφία. Επιστρέφοντας, εργάσθηκε ως σχολιαστής στο Radio Wilno, αλλά απολύθηκε, κάτι που έχει αποδοθεί είτε στις αριστερές του απόψεις, είτε στις φιλο-λιθουανικές του απόψεις. Ο Μίλος έγραψε όλα τα ποιήματα, τα μυθιστορήματα και τα δοκίμιά του στην πολωνική γλώσσα, ενώ μετέφρασε και τους Ψαλμούς από την Παλαιά Διαθήκη στη πολωνική.
Ο Μίλος πέρασε όλο τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στη Βαρσοβία. Τότε παρακολούθησε κρυφές διαλέξεις από τον Πολωνό φιλόσοφο και ιστορικό της φιλοσοφίας και της αισθητικής Βλαντισλάβ Τατάρκιεβιτς.
Μετά τον πόλεμο, ο Μίλος διορίσθηκε ως πολιτιστικός ακόλουθος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας στο Παρίσι και στην Ουάσινγκτον. Για τη θέση αυτή επικρίθηκε από κύκλους Πολωνών μεταναστών στις δυτικές χώρες. Από την άλλη πλευρά, δέχθηκε επιθέσεις και λογοκρίθηκε στην Πολωνία όταν το 1951 διέφυγε και πήρε πολιτικό άσυλο στη Γαλλία. Ο ίδιος περιέγραψε τη ζωή του στο Παρίσι ως δύσκολη, καθώς εκεί υπήρχε ακόμα μεγάλη συμπάθεια στους κύκλους της διανόησης για τον κομμουνισμό. Ο Αλμπέρ Καμύ στάθηκε υποστηρικτικός απέναντί του, αλλά ο Πάμπλο Νερούδα τον απεκήρυξε ως «τον άνθρωπο που το έσκασε». Από την άλλη, οι προσπάθειές του να γίνει δεκτός στις ΗΠΑ απετύγχαναν, εξαιτίας του κλίματος του Μακαρθισμού.
Το βιβλίο του Μίλος Zniewolony umysł (= «Αιχμάλωτη σκέψη») αποτελεί μία μελέτη για το πώς συμπεριφέρονται οι διανοούμενοι κάτω από ένα καταπιεστικό καθεστώς. Ο Μίλος παρατήρησε ότι όσοι γίνονταν αντιφρονούντες δεν ήταν αυτοί με τα δυνατότερα μυαλά, αλλά αυτοί με το ασθενέστερο στομάχι. «Ο νους μπορεί να εκλογικεύσει τα πάντα», έγραψε, «αλλά το στομάχι έχει όρια». Σε όλη τη διάρκεια του Ψυχρού πολέμου, Αμερικανοί συντηρητικοί σχολιαστές όπως ο Γουίλιαμ Φ. Μπάκλεϋ αναφέρονταν σε αυτό το βιβλίο, κάτι που το έκανε διάσημο, ενώ ήταν συνηθισμένη βιβλιογραφία σε μαθήματα πολιτικής επιστήμης για τον ολοκληρωτισμό.
Το 1953 ο Μίλος βραβεύθηκε με το Prix Littéraire Européen («Ευρωπαϊκό Λογοτεχνικό Βραβείο»).
«Δίκαιος των Εθνών»
Κατά τη γερμανική κατοχή της Πολωνίας, ο Μίλος ήταν ενεργό μέλος της Organizacja Socjalistyczno-Niepodległościowa "Wolność" (= «Σοσιαλιστική Οργάνωση υπέρ της Ανεξαρτησίας Ελευθερία»). Μεταξύ των δραστηριοτήτων του ήταν και η βοήθεια σε Εβραίους της Βαρσοβίας. Ο αδελφός του ο Αντρέι βοηθούσε επίσης και το 1943 είχε μεταφέρει τον Πολωνοεβραίο Σεβερίν Τρος και τη σύζυγό του από το Βίλνιους σε ασφαλή κρυψώνα στη Βαρσοβία, όπου τους συντηρούσε. Οι Τρος σκοτώθηκαν κατά την Εξέγερση της Βαρσοβίας. Ο Μίλος βοήθησε τουλάχιστον άλλους τρεις Εβραίους, τα αδέλφια Βοουκομίνσκα. Για τη δράση του αυτή του απονεμήθηκε ο τίτλος του «Δίκαιου των Εθνών» από το Γιαντ Βασσέμ το 1989.
Η ζωή του στις ΗΠΑ
thumb|left|155px|Ο Μίλος το 1998 Το 1960 ο Τσέσλαφ Μίλος μετανάστευσε στις ΗΠΑ και το 1970 έγινε Αμερικανός πολίτης. Από το 1961 ήταν καθηγητής στο Τμήμα Σλαβικών Γλωσσών του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϋ.
Το 1978 τιμήθηκε με το Διεθνές Λογοτεχνικό Βραβείο Νέουσταντ. Το ίδιο έτος πήρε σύνταξη, αλλά εξακολούθησε να διδάσκει στο Μπέρκλεϋ. Δύο χρόνια αργότερα, το 1980 ο Μίλος βραβεύθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Μπόρεσε να επιστρέψει στην Πολωνία μόνο μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος, αρχικώς για επίσκεψη και αργότερα για να ζήσει μερικώς στην Κρακοβία, μοιράζοντας τον χρόνο του ανάμεσα στο σπίτι του στο Μπέρκλεϋ και σε ένα διαμέρισμα στην Κρακοβία.
Σε μία συνέντευξη το 1994 ο Μίλος μίλησε για τη δυσκολία να γράφει θρησκευτική ποίηση σε έναν κατά μεγάλο μέρος «μετα-θρησκευτικό» κόσμο (post-religious world). Ανάφερε μία συζήτησή του με τον συμπατριώτη του Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄: Ο Πάπας, σχολιάζοντας μέρος του έργου του Μίλος, και ειδικότερα το 6 διαλέξεις σε στίχο, του είχε πει: «Κάνεις ένα βήμα μπροστά και ένα πίσω». Και ο ποιητής απάντησε: «πώς στον εικοστό αιώνα μπορεί κάποιος να γράψει θρησκευτική ποίηση διαφορετικά;» Ο Πάπας χαμογέλασε. Λίγα χρόνια αργότερα, το 2000, ο Μίλος αφιέρωσε μία μάλλον απερίφραστη ωδή στον Ιωάννη Παύλο Β΄, με την ευκαιρία των ογδοηκοστών γενεθλίων του Πάπα
Ο θάνατος και η κληρονομιά του
Η πρώτη σύζυγος του Μίλος, η Γιανίνα Ντούσκα (γενν. 1909), με την οποία είχαν παντρευτεί το 1944, είχε πεθάνει το 1986. Είχαν δύο γιους, τον `Αντονυ (γενν. 1947) και τον Τζων Πήτερ (γενν. 1951). Η δεύτερη σύζυγός του, Κάρολ Θίγκπεν (γενν. 1944), μία ιστορικός γεννημένη στις ΗΠΑ, είχε πεθάνει το 2002.
Μία ποιητική σύνθεση του Μίλος είναι γραμμένη σε ένα μνημείο στο Γκντανσκ για τους εργάτες των ναυπηγείων που είχαν σκοτωθεί από τις δυνάμεις κρατικής ασφαλείας το 1970. Τα βιβλία και τα ποιήματά του έχουν μεταφρασθεί από πολλούς, μεταξύ των οποίων και οι Πήτερ Ντέιλ Σκοτ, Ρόμπερτ Πίνσκυ και Ρόμπερτ Χας.
Τον Νοέμβριο του 2011 το Πανεπιστήμιο Γέιλ φιλοξένησε ένα συνέδριο με θέμα τη σχέση του Μίλος με την Αμερική. Η Βιβλιοθήκη σπανίων βιβλίων και χειρογράφων Μπέινεκε, όπου φυλάσσονται τα χειρόγραφα του Μίλος, φιλοξένησε επίσης μία έκθεση για τη ζωή και το έργο του, υπό τον τίτλο «Η εξορία ως πεπρωμένο: Ο Τσέσλαφ Μίλος και η Αμερική». Το ίδιο έτος, με την ευκαιρία της συμπληρώσεως 100 ετών από τη γέννησή του, έλαβε χώρα και ένα μεγάλο συνέδριο για τον Μίλος στην Κρακοβία (9 ως 15 Μαΐου 2011).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ποιητές Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές Κατηγορία:Συγγραφείς πολιτικών θεμάτων Κατηγορία:Διπλωμάτες Κατηγορία:Πολωνοαμερικανοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Λογοτεχνίας Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Πολωνοί νομπελίστες Κατηγορία:Νικητές Βραβείου Νίκε Κατηγορία:Πολωνοί Δίκαιοι των Εθνών Κατηγορία:Πολωνοί αντιφρονούντες Κατηγορία:Καθολικοί Δίκαιοι των Εθνών
Χρονολόγιο της ανθρώπινης εξέλιξης
Το χρονολόγιο της ανθρώπινης εξέλιξης περιλαμβάνει τα σημαντικότερα γεγονότα της εξελικτικής πορείας του ανθρώπινου είδους και των προγόνων του. Αποτελείται από μία συνοπτική περιγραφή μερικών ζώων, ειδών ή γενών, που πιθανότατα υπήρξαν πρόγονοι του Homo sapiens sapiens. Το χρονολόγιο βασίζεται σε παλαιοντολογικά, εξελικτικά, μορφολογικά, ανατομικά και γενετικά δεδομένα. Η μελέτη της ανθρώπινης εξέλιξης είναι μείζονος σημασίας στην επιστήμη της ανθρωπολογίας.
Ταξινομία Homo sapiens
Η κλαδιστική πορεία (ταξινομία) του homo sapiens sapiens (σύγχρονος άνθρωπος) έχει ως εξής: Επικράτεια: ευκαρυωτικά (2.100.000.000 χρόνια πριν) Βασίλειο: ζώα (590.000.000 χρόνια πριν) Συνομοταξία: χορδωτά (530.000.000 χρόνια πριν) Υποσυνομοταξία: σπονδυλωτά (505.000.000 χρόνια πριν) Υπερομοταξία:Τετράποδα (395.000.000 χρόνια πριν) Ομοταξία: θηλαστικά (220.000.000 χρόνια πριν) Υφομοταξία: θηρία (160.000.000 χρόνια πριν) Ανθυφομοταξία: ευθήρια (125.000.000 χρόνια πριν) Μεγατάξη: βορεοθήρια Υπερτάξη: ευάρχοντα (100.000.000 χρόνια πριν) Τάξη: πρωτεύοντα (75.000.000 χρόνια πριν) Υποτάξη: απλόρρινοι (τάρσιοι, πίθηκοι, μαϊμούδες) (63.000.000 χρόνια πριν) Ανθυποτάξη: σιμιόμορφα (σιμιίδες, "ανώτερα" πρωτεύοντα) (40.000.000 χρόνια πριν) Μικροτάξη: κατάρρινοι (30.000.000 χρόνια πριν) Υπεροικογένεια: ανθρωπoειδή (πίθηκοι) (28.000.000 χρόνια πριν) Οικογένεια: ανθρωπίδες (μεγάλοι πίθηκοι) (15.000.000 χρόνια πριν) Υποοικογένεια: ανθρωπίνες (14-12.000.000 χρόνια πριν) Φύλο: ανθρωπίνοι (10-8.000.000 χρόνια πριν) Υποφύλο: ανθρωπίνια (7-4.000.000 χρόνια πριν) Γένος: Homo (άνθρωποι) (2.500.000 χρόνια πριν) Είδος: Homo sapiens (500.000 χρόνια πριν) Υποείδος: Homo sapiens sapiens (ανατομικά σύγχρονοι άνθρωποι) (200.000 χρόνια πριν)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανθρώπινη εξέλιξη ανθρωπινης εξελιξης
Σερτανένσε ΦΚ
Η Σερτανένσε Φουτεμπόλ Κλούμπε (πορτογαλικά: Sertanense Futebol Clube) είναι πορτογαλικός ποδοσφαιρικός σύλλογο με έδρα τη Σερτάν. Ιδρύθηκε το 1934 και την περίοδο 2018-19 συμμετείχε στην Campeonato de Portugal. Παίζει τους εντός έδρας αγώνες της στο Campo de Jogos Dr. Marques dos Santos.
Ιστορία
Η Σερτανένσε είναι ο μεγαλύτερος αθλητικός σύλλογος της Σερτάν και η οποία ιδρύθηκε από τον Casimiro Farinha στις 17 Φεβρουαρίου 1934, τελικά καταφεύγοντας αποκλειστικά στο ποδόσφαιρο, αφού είχε αφιερώσει το μεγαλύτερο μέρος της στο αθλητικό ψάρεμα, συλλέγοντας μερικά εθνικά τρόπαια.
Δις πρωταθλητές περιφέρειας, το 1998 και το 2000, έφτασε για πρώτη φορά στην Τρίτη Κατηγορία Πορτογαλίας το 2009. Εκείνο το καλοκαίρι, ο πρώην τερματοφύλακας της Εθνικής Πορτογαλίας U21 José Bizarro - νικητής του Παγκόσμιου Κυπύλλου U20 το 1989 - ανέλαβε την ομάδα. Στο Κύπελλο εκείνης και της προηγούμενης σεζόν, ο σύλλογος αντιμετώπισε την Πόρτο της Πριμέιρα Λίγα, από την οποία έχασε με 0-4 και στις δύο περιπτώσεις (μία εντός έδρας). δεξιά|μικρογραφία|500x500εσ| Κασκόλ για τον αγώνα μεταξύ Πόρτο και Σερτανένσε για το πορτογαλικό Κύπελλο το 2008, στο [[:pt:Campo de Jogos Dr. Marques dos Santos|Dr. Marques dos Santos. ]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Πορτογαλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1934
Τζάκσον Πορόσο
Ο Τζάκσον Γκάμπριελ Πορόσο Βερνάσα (ισπανικά: Jackson Gabriel Porozo Vernaza) (γενν. 4 Αυγούστου 2000) είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής από τον Ισημερινό, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για τον Ολυμπιακό, με δανεισμό από την Τρουά.