cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κώμη Κεπίρ
Η Κώμη Κεπίρ είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Μπουγιούκ Κονούκ
Το Μπουγιούκ Κονούκ είναι χωριό της επαρχίας Ισκέλε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Κώμη Κεπίρ. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Ισκέλε
Φραντσέ Πρεσέρεν
Ο Φραντσέ Πρεσέρεν (France Prešeren, [fɾanˈtsɛ pɾɛˈʃeːɾən], 2 ή 3 Δεκεμβρίου 1800 – 8 Φεβρουαρίου 1849) ήταν ρομαντικός Σλοβένος ποιητής του 19ου αιώνα, τα ποιήματα του οποίου έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.
Θεωρήθηκε ο μεγαλύτερος Σλοβένος κλασικός ποιητής και έχει εμπνεύσει τη μεταγενέστερη σλοβενική λογοτεχνία. Έγραψε την πρώτη σλοβενική μπαλάντα και το πρώτο σλοβενικό έπος. Μετά το θάνατό του, έγινε το κύριο όνομα του σλοβενικού λογοτεχνικού κανόνα.
Έδεσε τα μοτίβα της δικής του δυστυχισμένης αγάπης με εκείνη μιας δυστυχισμένης, υποταγμένης πατρίδας. Ειδικά μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στις Σλοβενικές Χώρες, ένα από τα μοτίβα του Πρεσέρεν, η «εχθρική τύχη», υιοθετήθηκε από τους Σλοβένους ως εθνικός μύθος, και ο Πρεσέρεν έχει περιγραφεί ότι είναι τόσο πανταχού παρόν όσο ο αέρας στη σλοβενική κουλτούρα.
Ο Πρεσέρεν έζησε σε σύγκρουση τόσο με το πολιτικό και θρησκευτικό κατεστημένο, όσο και με την επαρχιακή αστική τάξη της Λιουμπλιάνα. Ανέπτυξε σοβαρό αλκοολισμό και προσπάθησε να αυτοκτονήσει τουλάχιστον δύο φορές, αντιμετωπίζοντας απορρίψεις και βλέποντας τους περισσότερους από τους στενότερους φίλους του να πεθαίνουν με τραγικό τρόπο. Η λυρική του ποίηση πραγματευόταν την αγάπη για την πατρίδα του, την πονεμένη ανθρωπότητα, καθώς και την ανεκπλήρωτη αγάπη του για τη μούσα του, Γιούλιγια Πρίμικ.
Έγραψε ποίηση κυρίως στα σλοβενικά, αλλά και στα γερμανικά. Έζησε στην Καρνιόλα και στην αρχή θεωρούσε τον εαυτό του Καρνιολάνο, αλλά σταδιακά υιοθέτησε ευρύτερη σλοβενική ταυτότητα.
Πρώιμη ζωή και εκπαίδευση
αριστερά|μικρογραφία| Η γενέτειρα του Πρεσέρεν στη Βρμπα Ο Φραντσέ Πρεσέρεν γεννήθηκε στο χωριό Βρμπα της Άνω Καρνιόλας, τότε μέρος της μοναρχίας των Αψβούργων (σήμερα στη Σλοβενία), ως το τρίτο από τα οκτώ παιδιά και ο πρώτος γιος στην οικογένεια ενός ευκατάστατου αγρότη και μιας φιλόδοξης και καλύτερα μορφωμένης μητέρας που έμαθε στα παιδιά της να γράφουν και να διαβάζουν και σύντομα τα έστειλε στους θείους τους που ήταν Ρωμαιοκαθολικοί ιερείς.
Σε ηλικία οκτώ ετών, στάλθηκε σε δημοτικά σχολεία στο Γκορσούπλιε και στη Ρίμπνιτσα, που διοικούνταν από τον τοπικό Ρωμαιοκαθολικό κλήρο. Το 1812, μετακόμισε στην πρωτεύουσα της επαρχίας της Καρνιόλας, τη Λιουμπλιάνα, όπου παρακολούθησε το Κρατικό Γυμνάσιο. Έμαθε λατινικά, αρχαία ελληνικά και γερμανικά, που ήταν τότε η γλώσσα της εκπαίδευσης, της διοίκησης και του υψηλού πολιτισμού στις περισσότερες περιοχές που κατοικούσαν Σλοβένοι.
Το 1821, ο Πρεσέρεν γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, όπου σπούδασε νομικά. Στη Βιέννη, μελέτησε τη δυτική λογοτεχνεία, συμπεριλαμβανομένου του Όμηρου, του Γκαίτε, του Δάντη και των Ιταλών του 13ου αιώνα, ιδιαίτερα τον Πετράρχη και τον Βοκάκιο. Διάβασε επίσης σύγχρονους ρομαντικούς ποιητές.
Μετέπειτα ζωή
αριστερά|μικρογραφία| Η [[Μούσες|μούσα του Πρεσέρεν, Γιουλίγια Πρίμικ, πορτρέτο από τον Μάτεβζ Λάγκους]] Μετά την απόκτηση πτυχίου νομικής το 1828, επέστρεψε στη Λιουμπλιάνα, όπου εργάστηκε ως βοηθός στην εταιρεία του δικηγόρου Λέοπολντ Μπαουμγκάρτνερ. Προσπαθούσε συνεχώς να γίνει ανεξάρτητος δικηγόρος, καταθέτοντας έως και έξι αιτήσεις, αλλά δεν τα κατάφερε. Το 1832, μετακόμισε για λίγο στο Κλάγκενφουρτ με την ελπίδα να συνεχίσει την καριέρα του, αλλά επέστρεψε στη Λιουμπλιάνα μετά από λιγότερο από ένα χρόνο. Την άνοιξη του 1833, γνώρισε την Γιούλιγια Πρίμικ, την κόρη ενός πλούσιου εμπόρου, που θα γινόταν ο ανεκπλήρωτος έρωτας της ζωής του. Το 1833, έγινε μέλος της κοινωνικής λέσχης της υψηλής κοινωνίας της Λιουμπλιάνα, που ονομάζεται Εταιρεία Καζίνο (Kazinsko društvo, Casino-Gesellschaft), και γνώρισε την Γιούλιγια το 1834 και το 1835 στο θέατρο και στους χορούς στην Καζίνα, αλλά δεν είχε το θάρρος να της δείξει άμεσα τα συναισθήματά του για εκείνη. Το 1834, άρχισε να εργάζεται ως βοηθός του φίλου του Μπλαζ Κρόμπατ, ο οποίος έδωσε στον Πρεσέρεν αρκετό ελεύθερο χρόνο για να ασχοληθεί με τη λογοτεχνεία. Την ίδια χρονιά, γνώρισε τον Τσέχο ρομαντικό ποιητή Κάρελ Χίνεκ Μάχα και τον Σλοβενικής καταγωγής Κροάτη ποιητή Στάνκο Βραζ και είχε μακροχρόνιες και γόνιμες συζητήσεις για την ποίηση μαζί τους.
Γύρω στο 1836, ο Πρεσέρεν συνειδητοποίησε τελικά ότι η αγάπη του για τη Γιούλιγια δεν θα γινόταν ποτέ αμοιβαία (είχε παντρευτεί άλλον άντρα τον προηγούμενο χρόνο). Την ίδια χρονιά, γνώρισε την Άνα Γιέλοβσεκ, με την οποία συνήψε μόνιμη σχέση. Απέκτησαν τρία παιδιά, αλλά δεν παντρεύτηκαν ποτέ. Ο Πρεσέρεν υποστήριξε οικονομικά την Άνα και την αντιμετώπιζε ως νόμιμο σύντροφό του, αλλά ασχολήθηκε ταυτόχρονα με πολλές άλλες ερωμένες. Πέρασε επίσης πολύ χρόνο ταξιδεύοντας σε όλη την Καρνιόλα, ειδικά στη λίμνη Μπλεντ, από το τοπίο της οποίας άντλησε έμπνευση για τα ποιήματά του. Το 1846, επιτράπηκε τελικά στον Πρεσέρεν να ανοίξει το δικό του δικηγορικό γραφείο και μετακόμισε στο Κραν με την οικογένειά του. Πέθανε εκεί στις 8 Φεβρουαρίου 1849. Στο νεκροκρέβατό του ομολόγησε ότι δεν είχε ξεχάσει ποτέ την Γιούλιγια.
Πρώτα χρόνια
Οι πρώτες σοβαρές ποιητικές απόπειρες του Πρεσέρεν χρονολογούνται από τα φοιτητικά του χρόνια στη Βιέννη. Το 1824, έγραψε μερικά από τα πιο δημοφιλή ποιήματά του, υπό την επίδραση του Βαλεντίν Βόντνικ και της πλούσιας παράδοσης της σλοβενικής δημοτικής ποίησης. Το 1825, ολοκλήρωσε μια συλλογή «Καρνιολικά ποιήματα», την οποία έδειξε στον φιλόλογο Γέρνεϊ Κοπίταρ. Ο Κοπίταρ ήταν πολύ επικριτικός για τις λογοτεχνικές απόπειρες του νεαρού και έτσι ο Πρεσέρεν κατέστρεψε ολόκληρη τη συλλογή. Η απόρριψη του Κοπίταρ εμπόδισε την ανάπτυξη της δημιουργικότητας του Πρεσέρεν. Δεν δημοσίευσε τίποτα άλλο μέχρι το 1827, όταν το σατιρικό ποίημά του «Στις Παρθένες» (Dekletom) δημοσιεύτηκε από τη γερμανόφωνη εφημερίδα Illyrisches Blatt (Ιλλυρικά Νέα). Το 1828, ο Πρεσέρεν έγραψε το πρώτο του σημαντικό ποίημα, «Ένα αντίο στη Νεότητα». Ωστόσο, δημοσιεύτηκε μόλις το 1830, στο λογοτεχνικό αλμανάκ Krajnska čbelica (Η Καρνιόλα Μέλισσα), που ιδρύθηκε την ίδια χρονιά από τον βιβλιοθηκονόμο Μίχα Κάστελικ στη Λιουμπλιάνα. Το περιοδικό δημοσίευσε ένα άλλο πολύ γνωστό ποίημα του Πρεσέρεν εκείνη τη χρονιά, την πρώτη σλοβενική μπαλάντα. Είχε τον τίτλο «Ο άνθρωπος του νερού» (Povodni mož) και ήταν μια αφήγηση για την Ούρσκα, ένα φλερτ από τη Λιουμπλιάνα που κατέληγε στα χέρια ενός όμορφου άνδρα που έτυχε να είναι πνεύμα του νερού.
Το 1830, ο φίλος του από το γυμνάσιο, Ματίγια Τσοπ, επέστρεψε στη Λιουμπλιάνα και αποκατέστησε τις επαφές του με τον Πρεσέρεν. Ο Τσοπ σύντομα αναγνώρισε το ποιητικό ταλέντο του φίλου του και τον έπεισε να υιοθετήσει ρομανικές ποιητικές φόρμες. Ακολουθώντας τη συμβουλή του Τσοπ, ο Πρεσέρεν θα γινόταν σύντομα κύριος του σονέτου. Τα ποιήματά του έγιναν αντιληπτά από τον Τσέχο λόγιο Φραντίσεκ Τσελακόβσκι, ο οποίος δημοσίευσε αρκετές εξαιρετικά θετικές κριτικές γι' αυτό. Ο έπαινος του Τσελακόβσκι ήταν εξαιρετικά σημαντικός για την αυτοεκτίμηση του Πρεσέρεν και του έδωσε τη δύναμη να συνεχίσει στο μονοπάτι το οποίο του είχε δείξει ο Τσοπ.
Τα πιο παραγωγικά χρόνια
Μεταξύ 1830 και 1835, ο Πρεσέρεν συνέθεσε τα αισθητικά πιο ολοκληρωμένα ποιήματά του, τα οποία ήταν εμπνευσμένα από τις αναποδιές στην προσωπική του ζωή, ειδικά από την ανεκπλήρωτη αγάπη του για την Γιούλιγια Πρίμικ. Ο Πρέσερεν ακολούθησε τη συμβουλή του Τσοπ και μεταμόρφωσε την Γιούλιγια σε ποιητική φιγούρα, που θύμιζε τη Βεατρίκη του Δάντη και τη Λάουρα του Πετράρχη.
Ένα στεφάνι από σονέτα (Sonetni venec) είναι το σημαντικότερο ποίημα του Πρεσέρεν από την πρώιμη περίοδο του. Είναι ένα στεφάνι 15 σονέτα. Δημοσιεύτηκε στις 22 Φεβρουαρίου 1834 στην Ιλλυρική Εφημερίδα. Σε αυτό, ο Πρεσέρεν συνέδεσε τα μοτίβα της δικής του δυστυχισμένης αγάπης με αυτό μιας δυστυχισμένης, υποταγμένης πατρίδας. Το ποίημα αναγνωρίστηκε ως αριστούργημα από τον Ματίγια Τσοπ, αλλά δεν κέρδισε μεγάλη αναγνώριση πέρα από τον μικρό κύκλο γύρω από το περιοδικό Krajnska čbelica. Επιπλέον, η Γιούλιγια δεν εντυπωσιάστηκε. Όπως είναι λογικό, ο Πρεσέρεν προχώρησε σε πιο πικρούς στίχους. δεξιά|μικρογραφία| O Vrba, το πρώτο από τα Σονέτα της Ατυχίας, που δημοσιεύτηκε το 1834 στον 4ο τόμο του Krajnska čbelica Ένα άλλο σημαντικό έργο αυτής της περιόδου είναι τα «Σονέτα της Ατυχίας» (Sonetje nesreče), τα οποία συντάχθηκαν για πρώτη φορά ήδη το 1832, αλλά δημοσιεύτηκαν στον 4ο τόμο της Krajnska čbelica μόλις τον Ιούλιο του 1834, με κάποιες αλλαγές. Είναι τα πιο απαισιόδοξα από τα έργα του Πρεσέρεν. Πρόκειται για μια ομάδα έξι (αρχικά επτά) σονέτα που εκφράζουν την απόγνωση του ποιητή για τη ζωή. Στο πρώτο σονέτο, με τίτλο «O Vrba», ο Πρεσέρεν σκέφτεται πώς θα μπορούσε να ήταν η ζωή του, αν δεν είχε φύγει ποτέ από το χωριό του. Τα άλλα σονέτα από τον κύκλο δεν έχουν γίνει τόσο δημοφιλή, αλλά εξακολουθούν να θεωρούνται από τους μελετητές ως ένα από τα πιο γνήσια και βαθιά έργα του Πρεσέρεν.
Μετά τον θάνατο του Τσοπ
Το 1835 ήταν ένα καταστροφικό έτος (annus horibilis) για τον Πρεσέρεν. Ο πιο στενός του φίλος Ματίγια Τσοπ πνίγηκε ενώ κολυμπούσε στον ποταμό Σάβο, η Γιούλιγια Πρίμικ παντρεύτηκε έναν πλούσιο έμπορο και ο Πρεσέρεν αποξενώθηκε από τον φίλο του και εκδότη του λογοτεχνικού περιοδικού Krajnska čbelica, Μίχα Κάστελικ. Μετά το θάνατο του καλύτερου φίλου του, ο Πρεσέρεν έγραψε το επικό-λυρικό ποίημα Η Βάπτιση στον Σάβιτσα (Krst pri Savici), αφιερώνοντάς το στον Τσοπ. Τοποθετημένο κατά τον αναγκαστικό εκχριστιανισμό των προκατόχων των Σλοβένων, των Καραντανιανών, στα τέλη του 8ου αιώνα, το ποίημα πραγματεύεται τα ζητήματα της συλλογικής ταυτότητας και της πίστης στους τρόπους των προγόνων, καθώς και το ζήτημα του ατόμου και της ελπίδας και της παραίτησής του. Ο φιλόσοφος Σλάβοϊ Ζίζεκ ερμήνευσε το ποίημα ως παράδειγμα της εμφάνισης της σύγχρονης υποκειμενικότητας.
Το 1837, ο Πρεσέρεν συνάντησε τον Εμίλ Κόριτκο, έναν Πολωνό πολιτικό ακτιβιστή από τη Γαλικία, που περιορίστηκε από τις αυστριακές αρχές στη Λιουμπλιάνα. Ο Κόριτκο παρουσίασε στον Πρεσέρεν το έργο του Άνταμ Μιτσκιέβιτς, το οποίο είχε σημαντική επιρροή στα μεταγενέστερα έργα του. Οι δυο τους μάλιστα μετέφρασαν από κοινού ένα από τα ποιήματα του Μιτσκιέβιτς ("Resygnacja") από τα πολωνικά στα σλοβενικά και άρχισαν να συλλέγουν σλοβενικά δημοτικά τραγούδια στην Καρνιόλα και την Κάτω Στυρία. Το 1839, ο Κόριτκο πέθανε, και ο Πρεσέρεν έμεινε χωρίς σημαντικό συνομιλητή μετά το θάνατο του Τσοπ.
Τα μεταγενέστερα χρόνια
δεξιά|μικρογραφία| Το πρωτότυπο χειρόγραφο για το [[Zdravljica, γραμμένο στο παλιό σλοβενικό αλφάβητο]] Μετά το 1840, ο Πρεσέρεν συνέχισε να γράφει ποίηση, αν και πολύ λιγότερο από τη δεκαετία του 1830. Σταδιακά απομακρύνθηκε από την τυπική ρομαντική τάση, υιοθετώντας ένα ολοένα και πιο διαφορετικό και πρωτοποριακό στυλ. Το 1843, συνέβη μια σημαντική ανακάλυψη για τον Πρεσέρεν: ο Γιάνεζ Μπλαϊβάις άρχισε να δημοσιεύει ένα νέο καθημερινό περιοδικό στα σλοβενικά και κάλεσε τον Πρεσέρεν να συμμετάσχει στο πολιτιστικό του τμήμα. Οι δύο άνδρες προέρχονταν από μάλλον διαφορετικά υπόβαθρα: ο Μπλαϊβάις ήταν ένας μετριοπαθής συντηρητικός και ένθερμος υποστηρικτής των εκκλησιαστικών και αυτοκρατορικών θεσμών και ξένος στη ρομαντική κουλτούρα. Παρόλα αυτά εκτίμησε τον ποιητή. Η συμμετοχή του Πρεσέρεν στο εκδοτικό έργο του Μπλαϊβάις ήταν η πιο κοντινή που θα έρχονταν στη δημόσια αναγνώριση κατά τη διάρκεια της ζωής του.
Το 1844 έγραψε το πατριωτικό ποίημα «Zdravljica», το σημαντικότερο επίτευγμα της ύστερης περιόδου του. Το 1847 κυκλοφόρησε ένας τόμος με τα ποιήματά του που είχε συλλέξει με τον απλό τίτλο Poezije dr. Franceta Prešerna (Ποιήματα του δρ. Φραντσέ Πρεσέρεν).
Ο Πρεσέρεν πέρασε τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολούμενος με την ιδιωτική ζωή και τη νέα του δουλειά ως δικηγόρος στο Κραν. Σύμφωνα με ορισμένες μαρτυρίες, σχεδίαζε πολλά λογοτεχνικά έργα, συμπεριλαμβανομένου ενός μυθιστορήματος σε ρεαλιστικό ύφος και ενός πειραματικού θεατρικού έργου, αλλά αρρώστησε από ηπατική νόσο που προκλήθηκε από την υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ τα προηγούμενα χρόνια. Η επανάσταση του 1848 τον άφησε μάλλον αδιάφορο, αν και πραγματοποιήθηκε από τη νέα γενιά που τον έβλεπε ήδη ως είδωλο των δημοκρατικών και εθνικών ιδεωδών. Ωστόσο, πριν από το θάνατό του, διέγραψε το Zdravljica του, το οποίο έμεινε έξω από τον τόμο των ποιημάτων του 1847, και έκανε κάποιες μικρές προσαρμογές για μια νέα έκδοση των ποιημάτων του που είχε συλλέξει.
Υποδοχή και επιρροή
Σήμερα, ο Πρεσέρεν εξακολουθεί να θεωρείται ένας από τους κορυφαίους ποιητές της σλοβενικής λογοτεχνίας, αναγνωρισμένος όχι μόνο σε εθνικό ή περιφερειακό επίπεδο, αλλά και σύμφωνα με τα πρότυπα της ανεπτυγμένης ευρωπαϊκής λογοτεχνίας. Ο Πρεσέρεν ήταν ένας από τους μεγαλύτερους Ευρωπαίους Ρομαντιστές. Οι ένθερμοι, εγκάρδιοι στίχοι του, έντονα συναισθηματικοί αλλά ποτέ μόνο συναισθηματικοί, τον έχουν κάνει τον κύριο εκπρόσωπο της ρομαντικής σχολής στη Σλοβενία.
Ωστόσο, η αναγνώριση ήρθε σιγά σιγά μετά τον θάνατό του. Δεν ήταν πριν από το 1866 που έγινε μια πραγματική ανακάλυψη στην υποδοχή του ρόλου του στη σλοβενική κουλτούρα. Εκείνη τη χρονιά, ο Γιόσιπ Γιούρτσιτς και ο Γιόσιπ Στρίταρ δημοσίευσαν μια νέα έκδοση της ποιητικής συλλογής του Πρεσέρεν. Στον πρόλογο, ο Στρίταρ δημοσίευσε ένα δοκίμιο που εξακολουθεί να θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά δοκίμια στη σλοβενική ιστορία. Σε αυτό, έδειξε την αισθητική αξία του έργου του Πρεσέρεν τοποθετώντας τον στο ευρύτερο ευρωπαϊκό πλαίσιο. Από τότε, η φήμη του ως ο μεγαλύτερος ποιητής στη Σλοβενία δεν κινδύνευσε ποτέ.
Κληρονομιά
Η κληρονομιά του Πρεσέρεν στη σλοβενική κουλτούρα είναι τεράστια. Θεωρείται γενικά ως ο εθνικός ποιητής. Το 1905, το μνημείο του τοποθετήθηκε στην κεντρική πλατεία της Λιουμπλιάνα, που σήμερα ονομάζεται Πλατεία Πρεσέρεν. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, όλα τα σωζόμενα έργα του είχαν καταγραφεί και είχαν δημοσιευτεί πολυάριθμες κριτικές εκδόσεις των έργων του. Ήδη αρκετοί μελετητές ασχολούνταν αποκλειστικά με την ανάλυση του έργου του και λίγα έμειναν άγνωστα για τη ζωή του. Το 1945, η επέτειος του θανάτου του, που ονομάζεται Ημέρα Πρεσέρεν, ανακηρύχθηκε ως η σλοβενική πολιτιστική εορτή. Το 1989, το Zdravljica του ανακηρύχθηκε εθνικός ύμνος της Σλοβενίας, αντικαθιστώντας τον παλιό Naprej, zastava slave. Το 1992, το ομοίωμά του απεικονίστηκε στο σλοβενικό τραπεζογραμμάτιο των 1000 τολάρ και από το 2007, η εικόνα του βρίσκεται στο σλοβενικό κέρμα των δύο ευρώ. Το υψηλότερο βραβείο της Σλοβενίας για καλλιτεχνικά επιτεύγματα, το βραβείο Πρεσέρεν, φέρει το όνομά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βιέννης Κατηγορία:Σλοβένοι ποιητές Κατηγορία:Ρομαντικοί ποιητές Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ούγος Ε΄ του Λουζινιάν
Ο Ούγος Ε΄ των Λουζινιάν ή Ούγος ο Δίκαιος ή Ούγος ο Ευσεβής, (Γαλλική γλώσσα : Hugues V la foire ou le pieux, απεβ. 8 Οκτωβρίου 1060) από τον Οίκο του Λουζινιάν ήταν o 5ow κύριος του Λουζινιάν και του Κουσέ. Ήταν γιος του Ούγου Δ΄, κυρίου του Λουζινιάν και της Ωντεάρντ/Αλντιάρντ, κόρης του Ραλφ, υποκόμη. Διαδέχθηκε τον πατέρα του π. το 1026. Μαζί με τον αδελφό του Ρόργκο εμφανίζονται ως μάρτυρες σε καταστατικά των μονών Σαιν-Μαισέν, Σαιν-Συπριέν και Νουαγιέ. Η σύζυγός του Αλμοντίς ήταν κόρη του κόμη του Λα Μαρς και μέσω αυτής οι απόγονοί του διεκδίκησαν το Λα Μαρς. Όταν ο επικυρίαρχός του Γουλιέλμος Η΄ της Ακουιτανίας δούκας της Ακουιτανίας ενεπλάκη σε πόλεμο με τον Γουλιέλμο Δ΄, κόμη της Τουλούζης (γιο της Αλμοντίς από τον δεύτερο γάμο της), η Αλμοντίς τον έπεισε να λάβει το μέρος του γιου της. Τότε ο δούκας πολιόρκησε το Λουζινιάν· όταν ο Ούγος Ε΄ βγήκε για προμήθειες, σκοτώθηκε. Τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Ούγος ΣΤ΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Αλμοντίς, κόρη του Βερνάρδου Α΄ κόμη του Λα Μαρς και είχε τέκνα:
Μετά, με το επιχείρημα της κοντινής συγγένειας εξ' αίματος, ο Ούγος Ε΄ την αποκήρυξε. Έτσι η Αλμοντίς έκανε το 1400 δεύτερο γάμο με τον Πονς της Τουλούζης. Το 1053 την απήγαγε και τη νυμφεύτηκε ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Α΄ της Βαρκελώνης, με αποτέλεσμα ο Πάπας Βίκτωρ Β΄ να τους αφορίσει για τον αθέμιτο γάμο τους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Λουζινιάν
Παλάτι του Γκεγκούτι
Το Παλάτι του Γκεγκούτι ( გეგუთის სასახლე) είναι ένα ερειπωμένο Γεωργιανό μεσαιωνικό βασιλικό ανάκτορο που βρίσκεται στο ομώνυμο χωριό, 7 χλμ. νότια της πόλης Κουτάισι στη Γεωργία .Τα ερείπια του ανακτορικού κτιριακού συγκροτήματος καταλαμβάνουν μία έκταση πάνω από 2.000 τ.μ. κατά μήκος του ποταμού Ριόνι.
Ιστορία
Η πρώτη γραπτή αναφορά για το Γκεγκούτι έγινε στα Γεωργιανά Χρονικά. Η πρώτη δομή ήταν ένα απλό δωμάτιο με μεγάλο τζάκι που χτίστηκε κατά τον 8ο / 9ο αιώνα, και αργότερα χρησιμοποιήθηκε ως κουζίνα.
Ο Βασιλιάς Γεώργιος Γ 'της Γεωργίας ( 1156-1184) πρόσθεσε στο κτιριακό συγκρότημα ένα τετραμερές οικοδόμημα χτισμένο από τούβλα πάνω σε μια πέτρινη βάση ύψους τριών μέτρων, με μία ευρύχωρη, σταυροειδή κεντρική αίθουσα, στεγασμένη από ένα θόλο διαμέτρου 14 μ.. Εκεί συζητούνταν τα θέματα του κράτους και πραγματοποιούνταν οι δεξιώσεις. Η αίθουσα περιβαλλόταν από αρκετά δωμάτια που προορίζονται για οικιστική ή γεωργική χρήση, όπως υπνοδωμάτια, ταμείο, θησαυροφυλάκιο και λουτρά. Το όλο κάστρο ήταν περιτειχισμένο και ενισχυμένο με συμπαγείς κολώνες. Τα άλλα κτίσματα στα δυτικά και η εκκλησία του παλατιού είναι μεταγενέστερες προσθήκες που χρονολογούνται του 13ου / 14ου αιώνα.
Το κύριο συγκρότημα του βασιλικού ανακτόρου στο Γκεγκούτι κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια μιας περιόδου που θεωρείται ως η «χρυσή εποχή» της μεσαιωνικής Γεωργίας. Μολονότι η Γεωργιανή αυλή ήταν αρκετά ευκίνητη, η ίδρυση ενός βασιλικού ανακτόρου τέτοιας κλίμακας κοντά στη δεύτερη πρωτεύουσα του βασιλείου και ένα σημαντικό πολιτιστικό κέντρο μπορεί να εξηγηθεί ως η επιθυμία για την ανάπτυξη μιας καλύτερα εδραιωμένης βασιλικής αυλής και γραφειοκρατίας, που έφτασε στο αποκορύφωμά της όταν κυβερνούσε η Βασίλισσα Θαμάρ (1184-1213).
Το παλάτι του Γκεγκούτι στα Γεωργιανά χρονικά συνήθως παρουσιάζεται ως το αγαπημένο μέρος για ξεκούραση της βασιλικής οικογένειας. Επί βασιλείας της Θαμάρ, ήταν ο τόπος όπου ο πρώην σύζυγός της, ο Πρίγκιπας Γιούρι Μπογολιούβσκι, στέφθηκε από τους επαναστάτες ευγενείς κατά τη διάρκεια ενός αποτυχημένου πραξικοπήματος κατά της βασίλισσας το 1191.
Το κάστρο του Γκεγκούτι έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πολιτική ζωή της χώρας. Οι ιστορικές αναφορές δείχνουν ότι ήταν η αγαπημένη κατοικία των βασιλιάδων: Δαβίδ Δ' της Γεωργίας, ο Κτίστης (1089-1125), Δημήτριος Α' της Γεωργίας ((1125-1156), Γεώργιος Γ' (1156-1184), Θαμάρ (1184-1213), και άλλων.
Αξιοθέατα
Η σημασία των ερειπίων του ανακτόρου έγκειται στη μεγάλη κοσμική φύση του, καθώς τα περισσότερα από τα μνημεία της μεσαιωνικής Γεωργιανής αρχιτεκτονικής που διασώθηκαν είναι εκκλησίες και μοναστήρια. Στα Γεωργιανά κείμενα υπάρχουν αναφορές για τη μεσαιωνική κοσμική ευνοιοκρατία (βασικά παλάτια με εκτεταμένους διακοσμητικούς κύκλους), αλλά από τα κάστρα και το ανάκτορο έχουν διασωθεί μόνο οι σκελετοί και τα ερείπια, που δεν μαρτυρούν πολλά για τους θαμώνες τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας Κατηγορία:Μεσαιωνική αρχιτεκτονική
Οκονομιγιάκι
εναλλ.=Photo|μικρογραφία| Οκονομιγιάκι Το οκονομιγιάκι (Ιαπωνικά: お好み焼き) είναι αλμυρή Ιαπωνική τηγανίτα, που περιλαμβάνει κουρκούτι αλευριού και άλλα συστατικά (αναμεμειγμένα ή ως επικάλυψη) και μαγειρεύεται πάνω σε ένα τεππάν (επίπεδη μαγειρική πλάκα). Συνήθεις προσθήκες περιλαμβάνουν λάχανο, κρέας και θαλασσινά, και ως γαρνιτούρα χρησιμοποιούνται σάλτσα οκονομιγιάκι (που δημιουργείται με σάλτσα Γουστερσέρ), αονόρι (αποξηραμένες νιφάδες από φύκια), κατσουομπούσι (νιφάδες παλαμίδας), Ιαπωνική μαγιονέζα, και τουρσί τζίντζερ.
Το οκονομιγιάκι συνδέεται κυρίως με δύο διαφορετικές παραλλαγές από τη Χιροσίμα ή την περιοχή Κανσάι της Ιαπωνίας, αλλά είναι ευρέως διαθέσιμο σε όλη τη χώρα, με γαρνιτούρες και κουρκούτι, που ποικίλλουν ανά περιοχή. Το όνομα προέρχεται από τη λέξη οκονόμι, που σημαίνει «όπως σας αρέσει» ή «ό,τι σας αρέσει» και γιάκι, που σημαίνει «μαγειρεμένο». Είναι ένα παράδειγμα κοναμόνο (κοναμόν στη διάλεκτο Κανσάι), ή ιαπωνικής κουζίνας με βάση το αλεύρι.
Ένα οκονομιγιάκι με βάση το υγρό, δημοφιλές στο Κιότο, ονομάζεται μοντζαγιάκι (monjayaki). Εκτός της Ιαπωνίας, μπορείτε επίσης να το βρείτε να σερβίρεται στη Μανίλα, την Ταϊπέι, την Μπανγκόκ και την Τζακάρτα από πλανόδιους πωλητές.
Ιστορία
Ένα λεπτό παρασκεύασμα, που μοιάζει με κρέπα, που ονομαζόταν φουνογιάκι, μπορεί να είναι ένας πρώιμος πρόδρομος του οκονομιγιάκι. Τα αρχεία καταγραφής της λέξης φουνογιάκι εμφανίζονται ήδη από τον 16ο αιώνα, όπως γράφτηκε από τον δάσκαλο του τσαγιού Σεν νο Ρικιού, και παρόλο που τα συστατικά του πιάτου δεν είναι ξεκάθαρα, μπορεί να περιλάμβανε φου (γλουτένη σίτου). Μέχρι τα τέλη της περιόδου Έντο (1603-1867), το φουνογιάκι (funoyaki) αναφέρεται σε μία λεπτή κρέπα ψημένη σε μία κατσαρόλα, ραντισμένη με μίσο στη μία πλευρά. Αυτό το παρασκεύασμα είναι ο πρόγονος των σύγχρονων γλυκισμάτων κιντσούμπα (金つば, kintsuba), που ονομάζεται επίσης γκιντσούμπα (銀つば, gintsuba) στο Κιότο και την Οσάκα, και τάικο-γιάκι (taiko-yaki) (επίσης γνωστό ως ιμαγκαβαγιάκι), τα οποία και τα δύο χρησιμοποιούν νεριάν (nerian, 練り餡), μια γλυκιά πάστα φασολιών.
Την εποχή του Μεϊτζί (1868–1912), το μοντζιγιάκι (文字焼き, monjiyaki), ένα σχετικό γλύκισμα, ήταν δημοφιλές στα παιδιά στα νταγκασίγια (駄菓子屋, dagashiya), καταστήματα, που πουλούσαν φθηνά γλυκά. Αυτό γινόταν σχεδιάζοντας γράμματα (μόντζι, monji) ή εικόνες με κουρκούτι αλευριού σε ένα τεππάν (σιδερένια πλάκα) και προσθέτοντας υλικά της επιλογής τους. Το ζαχαροπλαστείο ονομαζόταν και ντοντονγιάκι (どんどん焼き, dondonyaki), από την ονοματοποιία των πωλητών πάγκων, που χτυπούσαν τύμπανα, για να προσελκύσουν πελάτες.
Η πρώτη εμφάνιση της λέξης "οκονομιγιάκι" ήταν σε ένα κατάστημα στην Οσάκα τη δεκαετία του 1930. Μετά τον μεγάλο σεισμό του Καντό του 1923, όταν οι άνθρωποι δεν είχαν ανέσεις, έγινε χόμπι να μαγειρεύουν αυτές τις κρέπες, και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (όταν υπήρχε έλλειψη ρυζιού) το οκονομιγιάκι εμφανίστηκε ως φθηνό και χορταστικό πιάτο για όλες τις ηλικίες, συχνά με αλμυρές επικαλύψεις, όπως κρέας, θαλασσινά και λαχανικά. Αυτή η άνθιση του οκονομιγιάκι είχε ως αποτέλεσμα ο οικιακός εξοπλισμός και τα υλικά για το πιάτο να διατίθενται στο εμπόριο. Το μοντζιγιάκι εξελίχθηκε επίσης στο σχετικό μοντέρνο πιάτο μοντζαγιάκι (モンジャ焼き, monjayaki), το οποίο έχει πιο ρευστό κουρκούτι λόγω του περισσότερου προστιθέμενου νερού, με αποτέλεσμα μια διαφορετική μαγειρεμένη σύσταση.
Το ίσσεν γιόσοκου (φτηνή κουζίνα δυτικού τύπου) του Κιότο, που αναπτύχθηκε στην περίοδο Ταϊσό (1912–1926), μπορεί να παρήγαγε μια πρώιμη μορφή μοντέρνου αλμυρού οκονομιγιάκι με τη μορφή τηγανίτας με σάλτσα Γουστερσέρ και ψιλοκομμένο φρέσκο κρεμμύδι.
Παραλλαγές ανά περιοχή
Το πιάτο είναι γνωστό για δύο ξεχωριστές κύριες παραλλαγές, μία στο Κανσάι και την Οσάκα και μία στη Χιροσίμα. Μια άλλη ποικιλία είναι το χιραγιάτσι (hirayachi), ένα λεπτό και απλό είδος, που κατασκευάζεται στην Οκινάουα.
Περιοχή Κανσάι
Το οκονομιγιάκι στο στυλ Κανσάι ή της Οσάκα είναι η κυρίαρχη εκδοχή του πιάτου, που βρίσκεται σε όλο το μεγαλύτερο μέρος της Ιαπωνίας. Το κουρκούτι είναι φτιαγμένο από αλεύρι, τριμμένο ναγκάιμο (ένα μακρύ είδος γιαμ ), ντάσι ή νερό, αυγά, ψιλοκομμένο λάχανο και συνήθως περιέχει άλλα συστατικά όπως φρέσκο κρεμμύδι, κρέας (συνήθως σε λεπτές φέτες χοιρινή κοιλιά ή αμερικάνικο μπέικον), χταπόδι, καλαμάρι, γαρίδες, λαχανικά, κόντζακ, μότσι ή τυρί. αριστερά|μικρογραφία|Οκονομιγιάκι στυλ Κανσάι με νόρι Μερικές φορές συγκρίνεται με μια ομελέτα ή μια τηγανίτα και μερικές φορές αναφέρεται ως "ιαπωνική πίτσα" ή " φαγητό της Οσάκα". Το πιάτο μπορεί να προετοιμαστεί εκ των προτέρων, επιτρέποντας στους πελάτες να χρησιμοποιήσουν ένα τεππάν ή ειδικές εστίες για τηγάνισμα μετά την ανάμειξη των συστατικών. Μπορεί επίσης να έχουν έναν πάγκο σε στυλ τραπεζαρίας όπου ο μάγειρας ετοιμάζει το πιάτο μπροστά στους πελάτες.
Παρασκευάζεται σαν τηγανίτα. Το κουρκούτι και τα άλλα υλικά τηγανίζονται και από τις δύο πλευρές σε ένα τεππάν χρησιμοποιώντας μεταλλικές σπάτουλες, που χρησιμοποιούνται αργότερα, για να κόψουν το πιάτο, όταν τελειώσει το μαγείρεμα. Το μαγειρεμένο οκονομιγιάκι γαρνίρεται με συστατικά, που περιλαμβάνουν σάλτσα οκονομιγιάκι (φτιαγμένη με σάλτσα Γουστερσέρ), αονόρι (νιφάδες φυκιών), κατσουομπούσι (νιφάδες παλαμίδας), Ιαπωνική μαγιονέζα και τουρσί τζίντζερ (beni shōga).
Όταν σερβίρεται με μια στρώση από τηγανητά νουντλς (είτε γιακισόμπα είτε ούντον), το πιάτο, που προκύπτει, ονομάζεται μόνταν-γιάκι (モダン焼き, modan-yaki), το όνομα του οποίου μπορεί να προέρχεται από την αγγλική λέξη "modern" ή ως συναίρεση του μόρι ντακουσάν (盛りだくさん, mori dakusan), που σημαίνει "πολύ" ή "στοιβαγμένο ψηλά", που υποδηλώνει τον όγκο του φαγητού από την κατανάλωση τόσο των νουντλς όσο και του οκονομιγιάκι. Το νεγκιγιάκι (ねぎ焼き, Negiyaki) είναι μια πιο λεπτή παραλλαγή του οκονομιγιάκι, που παρασκευάζεται με πολλά φρέσκα κρεμμυδάκια, συγκρίσιμη με τα κορεάτικα pajeon και τις κινέζικες τηγανίτες με πράσινο κρεμμύδι.
Μια παραλλαγή, που ονομάζεται κασίμιν-γιάκι (kashimin-yaki) είναι φτιαγμένη από κοτόπουλο και ζωικό λίπος αντί για χοιρινό κρέας στην Κισιβάντα της Οσάκα. Στο Χαμαμάτσου, το τακουάν (τουρσί ντάικον) αναμειγνύεται σε οκονομιγιάκι. Το βρασμένο γλυκό κιντόκι-μάμε αναμειγνύεται στο οκονομιγιάκι στο νομό Τοκουσίμα.
Περιοχή Χιροσίμα
μικρογραφία|Οκονομιγιάκι Στην πόλη της Χιροσίμα, υπάρχουν πάνω από 2000 εστιατόρια, που παράγουν οκονομιγιάκι και ο νομός έχει τα περισσότερα από αυτά τα εστιατόρια κατά κεφαλήν από οποιοδήποτε άλλο μέρος στην Ιαπωνία. Το ίσσεν γιόσοκου (一銭洋食,  Issen yōshoku κυριολεκτικά «Δυτικό φαγητό ενός νομίσματος»), μια λεπτή τηγανίτα με πράσινα κρεμμύδια και νιφάδες παλαμίδας ή γαρίδες, έγινε δημοφιλής στη Χιροσίμα πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά τον ατομικό βομβαρδισμό της πόλης τον Αύγουστο του 1945, το ίσσεν γιόσοκου έγινε ένας φτηνός τρόπος για τους επιζώντες κατοίκους να έχουν φαγητό να φάνε. Επειδή τα αρχικά συστατικά δεν ήταν πάντα εύκολο να αποκτηθούν, πολλοί από τους πλανόδιους πωλητές και τα καταστήματα άρχισαν να το φτιάχνουν "μαγειρεμένο όπως σας αρέσει" (お好み焼き, okonomiyaki), χρησιμοποιώντας όποια υλικά ήταν διαθέσιμα. μικρογραφία|Προετοιμασία οκονομιγιάκι αριστερά|μικρογραφία|Φουτσουγιάκι Τα συστατικά είναι τοποθετημένα σε στρώσεις αντί να αναμειγνύονται. Τα στρώματα είναι συνήθως κουρκούτι, λάχανο, χοιρινό και γιακισόμπα. Υπάρχουν προαιρετικά είδη όπως καλαμάρια, χταπόδι, αποξηραμένες νιφάδες παλαμίδας και άλλα θαλασσινά, καθώς και νιφάδες νόρι ή σκόνη, φύτρες φασολιών ποικιλίας ροβίτσας, αυγό, κοτόπουλο, τυρί και άλλα συστατικά, ανάλογα με τις προτιμήσεις του μάγειρα και του πελάτη. Τα νουντλς (γιακισόμπα, ούντον) χρησιμοποιούνται επίσης ως επικάλυψη με τηγανητό αυγό και μια γενναιόδωρη ποσότητα σάλτσας οκονομιγιάκι.
Η ποσότητα του λάχανου, που χρησιμοποιείται είναι συνήθως τρεις έως τέσσερις φορές η ποσότητα που χρησιμοποιείται στο στυλ της Οσάκα. Ξεκινά στοιβαγμένο πολύ ψηλά και σπρώχνεται προς τα κάτω καθώς το λάχανο ψήνεται. Η σειρά των στρώσεων μπορεί να διαφέρει ελαφρώς ανάλογα με το στυλ και τις προτιμήσεις του σεφ και τα συστατικά ποικίλλουν ανάλογα με την προτίμηση του πελάτη. Αυτό το στυλ ονομάζεται επίσης Χιροσίμα-γιάκι ή Χιροσίμα-οκονόμι.
Μέσα και γύρω από την περιοχή της Χιροσίμα, υπάρχουν διάφορες παραλλαγές στο στυλ. Το φουτσουγιάκι (府中焼き, fuchūyaki) παρασκευάζεται με κιμά αντί για χοιρινή κοιλιά στο Φουτσού της Χιροσίμα. Τα στρείδια (kaki) αναμειγνύονται στο οκονομιγιάκι, για να παραχθεί κάκι-οκο στο Χινάσε στην Οκαγιάμα. Στο νησί Ιννοσίμα, μια παραλλαγή, που ονομάζεται Ιννοσίμα οκονομιγιάκι (因島お好み焼き, Innoshima okonomiyaki)  (ή ιν'όκο  (いんおこ) για συντομία) περιλαμβάνει ούντον, νιφάδες παλαμίδας, σάλτσα Γουστερσέρ και λαχανικά τηγανισμένα με άψητο κουρκούτι. Μαζί με το "Ονομιτσιγιάκι", το ιν'όκο θεωρείται Β' κατηγορίας γκουρμέ φαγητό κατά μήκος του αυτοκινητόδρομου Σιμανάμι Καϊντό. Υπάρχει ένα εστιατόριο στη Χιροσίμα όπου οι πελάτες μπορούν να παραγγείλουν πιπεριές χαλαπένιο, τσιπς τορτίγιας, τσορίζο, και άλλα είδη από τη Λατινική Αμερική είτε στο οκονομιγιάκι είτε ως συνοδευτικό πιάτο.
Οκινάουα
Το Χιραγιάτσι (στη διάλεκτο της Οκινάουα:ヒラヤーチー, hirayaachii) είναι ένα λεπτό, πολύ απλό πιάτο σαν τηγανίτα της Οκινάουα, παρόμοιο με το μπουτσιμγκέ. Είναι βασικά «μια αλμυρή κρέπα της Οκινάουα με πράσα», και μερικές φορές αποκαλείται «οκονομιγιάκι σε στυλ Οκινάουα». Το όνομα σημαίνει «επίπεδο τηγάνισμα» στη γλώσσα της Οκινάουα.
Οι άνθρωποι το μαγειρεύουν στο σπίτι, επομένως υπάρχουν λίγα εστιατόρια οκονομιγιάκι στην Οκινάουα, χωρίς κανένα από αυτά να σερβίρει χιραγιάτσι. Τα υλικά αποτελούνται από αυγά, αλεύρι, αλάτι, μαύρο πιπέρι και φρέσκα κρεμμυδάκια, τηγανισμένα με λίγο λάδι σε τηγάνι.
Άλλα μέρη
Η περιοχή Τσουκισίμα του Τόκιο είναι δημοφιλής τόσο για το οκονομιγιάκι και όσο και για το μοντζαγιάκι (ο κεντρικός δρόμος της συνοικίας ονομάζεται «Οδός Μόντζα»). Σε ορισμένες περιοχές της πόλης του Κιότο, σερβίρεται ένα παλιό στιλ οκονομιγιάκι, που ονομάζεται μπεταγιάκι (べた焼き, betayaki). Το πιάτο παρασκευάζεται σε στρώσεις από λεπτό κουρκούτι, ψιλοκομμένο λάχανο και κρέας, με τηγανητό αυγό και νουντλς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιαπωνική κουζίνα Κατηγορία:Φαγητό δρόμου
CureVac
Η CureVac είναι γερμανική βιοφαρμακευτική εταιρεία με έδρα το Τύμπιγκεν της Γερμανίας, η οποία αναπτύσσει θεραπείες βασισμένες στο Αγγελιοφόρο RNA (mRNA). Η εταιρεία ιδρύθηκε το 2000, από τον Dr. Ingmar Hoerr, ο οποίος ήταν διδακτορικός φοιτητής εκείνη την περίοδο, και αυτή την στιγμή απασχολεί περισσότερους από 600 εργαζόμενους. Εγκαταστάσεις της βρίσκονται επίσης στην Φρανκφούρτη της Γερμανίας και την Βοστώνη, των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής. Η CureVac συνεργάζεται με εταιρείες και οργανισμούς όπως η Bayern, Boehringer Ingelheim, CRISPR Therapeutics, Ίδρυμα Bill & Melinda Gates, CEPI, Ιατρική Σχολή του Harvard, Πανεπιστήμιο του Yale, Genmab, GlaxoSmithKline, Acuitas Therapeutics και Arcturus Therapeutics.
Η CureVac χρησιμοποιεί ως τεχνολογία τροποποιημένο mRNA για να δώσει στον οργανισμό του ασθενούς τις πληροφορίες που χρειάζεται ώστε να καταπολεμήσει κάποια πιθανή ασθένεια. Ένα μόριο mRNA μεταφέρει συγκεκριμένες πληροφορίες για την παραγωγή πρωτεϊνών που αποτελούν δομικά συστατικά κάθε κυττάρου, συμπεριλαμβανομένων των αντισωμάτων, ορμονών και ενζύμων που είναι σημαντικά για την υγεία κάθε οργανισμού. Η εταιρεία έχει αναλύσει εκατομμύρια φυσικές αλληλουχίες, ώστε να αποκτήσει εκτενή γνωσιακή βιβλιοθήκη που αφορά στην λειτουργία του mRNA. Αυτή την στιγμή αναπτύσσει 14 προγράμματα για θεραπείες, από τα οποία τα 9 σε στάδια κλινικών δοκιμών, ενώ ένα βρίσκεται στο τελικό τους στάδιο και αποτελεί εμβόλιο κατά του SARS-CoV-2 με ονομασία CVnCoV.
Το CVnCoV βρίσκεται στο τελικό στάδιο κλινικών δοκιμών με περισσότερους από 36.000 υγιείς εθελοντές, μεγαλύτερους των 18 ετών, οι οποίες ξεκίνησαν τον Νοέμβριο του 2020 και αναμένεται να αδειοδοτηθεί σύντομα καθώς έχει ξεκινήσει ο έλεγχος των στοιχείων από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Φαρμάκων από τον Φεβρουάριο του 2021.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φαρμακευτικές εταιρίες Κατηγορία:Τύμπινγκεν
Χρυσοβίτσα Ξηρομέρου Αιτωλοακαρνανίας
Η Χρυσοβίτσα, είναι πεδινό χωριό στο νομό Αιτωλοακαρνανίας με υψόμετρο 120 μέτρα. Bρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της τέως επαρχίας Βόνιτσας και Ξηρομέρου. Το χωριό είναι πυκνοχτισμένο στην ανατολική πλευρά του υψώματος Αλογοβούνι σε υψόμετρο 120 μ. από τη θάλασσα, ενώ απέχει 17 χλμ. από τον Αστακό, 41 χλμ. από το Αγρίνιο και 45 χλμ. από το Μεσολόγγι.
Ετυμολογία
Το όνομα του χωριού ο Ληκ το αναφέρει Χρυσοβίτσι, ο Πουκεβίλ Χρυσοβίτζα και στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στον πίνακα των Δήμων το 1837, προφανώς από λάθος, γράφτηκε Χρυσοβίστα. Τελικά επικράτησε Χρυσοβίτσα. Ο Γερ. Η. Παπατρέχας θεωρεί ως πολύ αφελή τον μύθο περί βασίλισσας Χρυσοβίτσας και γράφει για την ετυμολογία του ονόματος: «Οι κάτοικοι ερμηνεύουν το όνομα ως σημαίνον τον “χρυσούν τόπον”, δηλ. τον πολύ γόνιμον και με ήπιον κλίμα.
Γεωγραφία
Η Χρυσοβίτσα Ξηρομέρου βρίσκεται νοτιοδυτικά από τη λίμνη Οζερός, επάνω στην επαρχιακή οδό Μαχαιρά - Προδρόμου. Το χωριό απέχει 16 χλμ. ΒΑ. από τον Αστακό, 33 χλμ. ΒΔ. από το Αιτωλικό και 36,5 χλμ. Δ. από το Αγρίνιο. Είναι αμφιθεατρικά κτισμένο στις ανατολικές πλαγιές του υψώματος Αλογοβούνι. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη καλλιέργεια σιτηρών, τριφυλλιού, καλαμποκιού, καπνών και φακής καθώς και με την κτηνοτροφία.
Ιστορία
Οι πρώτες γραπτές αναφορές για κατοίκηση της Χρυσοβίτσας ξεκινούν το 1521, την περίοδο της τουρκοκρατίας, όταν κατοικείτο από 89 οικογένειες. Το 1802 ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ αναφέρει να κατοικείται από 7 οικογένειες.
Στα ανατολικά του χωριού, στη τοποθεσία "Κάστρο" ή "Ψηλορράχη", έχουν βρεθεί τα ερείπια αρχαίας πόλης που ταυτίζεται με τα αρχαία Κόροντα.
Αρχαία Κόροντα
Στη θέση απέναντι από το χωριό, σ’ ένα κωνοειδές ύψωμα, γνωστό σαν Κάστρο, ήταν χτισμένα τ’ αρχαία Κόροντα, των οποίων η ακρόπολη σώζεται ανατολικά και σε απόσταση 1,5 χλμ. από το σημερινό χωριό. Η ονομασία είναι προελληνική και βρέθηκαν όστρακα της Μεσολιθικής εποχής (1900-1580 π.Χ.). Οι δύο θολωτοί τάφοι που βρέθηκαν από τον Γ. Σωτηριάδη το 1908 ανήκουν στην Υστεροελλαδική εποχή (1425-1100 π.Χ.). Σώζονται τα κυκλώπεια τείχη της πόλης κι έχουν βρεθεί αρχαίοι τάφοι με σημαντικά ευρήματα, αφού ήταν μία από τις σημαντικότερες πόλεις του κοινού των Ακαρνάνων. Όλα αυτά μαρτυρούν την ύπαρξη της πόλης από την προϊστορική εποχή, όπως και το προελληνικό όνομά της. Το τείχος της, από τα πλέον ενδιαφέροντα και σε καλή, οπωσδήποτε, κατάσταση, είναι από τα καλύτερα δείγματα Ακαρνανικής τειχοποιίας. Όλα αυτά συνηγορούν υπέρ της χρονολόγησης της πόλης γύρω στα 1800 π.Χ. Πάνω στην αρχαιολογική πόλη θεμελιώθηκε η ιστορική πόλη, την οποία αναφέρει και ο Θουκυδίδης (Β΄ 102,1), όταν στη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου εκδιώχθηκε η Σπαρτιατόφιλη μερίδα με την βοήθεια των Αθηναίων και κατέλαβε την αρχή ο Κύνης ο Θεολύτου. Αργότερα αναφέρεται σαν στρατηγός των Ακαρνάνων ο Νίκαιος του Εχε… από τα Κόροντα. Πλήθος επιτύμβιες στήλες διασώζουν ωραία ονόματα Κορονταίων και αρκετές απ’ αυτές έχει δημοσιεύσει και σχολιάσει ο Γερμανός Κλάφφεμπαχ στο Κόρπους των αιτωλικών επιγραφών. Μακάρι κάποτε να πραγματοποιηθεί μια ευρύτερη ανασκαφική εργασία, ίσως πολλά μας φανερώσει.
Άγιος Γεώργιος: Είναι ο ενοριακός ναός του χωριού και είναι χτισμένος από το 1900 στην πλατεία, στο μέρος όπου παλαιότερα υπήρχε νεκροταφείο. Η μικρή εκκλησία επεκτάθηκε δύο φορές με δωρητή τον τσέλιγκα του οικισμού Νούσα. Αργότερα προστέθηκαν δύο μεγάλα καμπαναριά. Η εκκλησία είναι ρυθμού βασιλικής και στο εσωτερικό της είχε ζωγραφισμένες αξιόλογες λαϊκές τοιχογραφίες.
Άγιος Κωνσταντίνος: Βρίσκεται βόρεια, έξω από το χωριό, κοντά στα σύνορα με την κοινοτική περιφέρεια του Μαχαιρά. Το έχτισε η οικογένεια Γιώτη το 1960. Λειτουργείται στις 21 Μαΐου.
Άγιος Δημήτριος: Βρίσκεται στη δεξιά άκρη του χωριού σε μια τοποθεσία γεμάτη δέντρα και πράσινο. Χτίστηκε το 1931 από την οικογένεια Βασίλη Χρόνη. Λειτουργείται στις 26 Οκτωβρίου.
Αγία Τριάδα: Είναι μεγάλη εκκλησία χτισμένη το 1916 με δαπάνη των ενοριτών στην ομώνυμη τοποθεσία δίπλα από το σχολείο. Έρχεται πρώτη σε χωρητικότητα, ξεπερνώντας τον Αϊ Γιώργη. Γιορτάζει την Τρίτη του Πάσχα και του Αγίου Πνεύματος.
Άγιος Γεράσιμος: Το εκκλησάκι χτίστηκε από την οικογένεια Παπαδημητρίου το 1910 στην κορυφή του χωριού μέσα σ’ ένα δασύλλιο με ελιές. Λειτουργείται στις 20 Οκτωβρίου.
Αγία Βαρβάρα: Εκκλησάκι χτισμένο το 1915 από την οικογένεια Γκόλια λίγο έξω από το χωριό στην αριστερή πλευρά του δρόμου που πάει για τον κάμπο. Για το χτίσιμό της διέσωσε μια ωραία παράδοση ο λαογράφος Μενέλαος Καραμεσίνης. Λειτουργείται στις 4 Δεκεμβρίου.
Άγιοι Ταξιάρχες: Το ξωκλήσι είναι χτισμένο το 1990 με δαπάνη Δημητρίου και Αθηνάς Παύλου. Βρίσκεται ανατολικά του χωριού σε απόσταση 2 περίπου χιλιομέτρων, δίπλα από ερείπια παλαιότερης εκκλησίας. Λειτουργείται στις 8 Νοέμβρη.
Άγιος Αθανάσιος: Είναι χτισμένος το 1905 από τους αδελφούς Μπουκουβάλα πάνω σ’ ένα ύψωμα κοντά στο Σορόκι και θεμελιωμένος πάνω σε ερείπια αρχαίου δωρικού ναού. Είναι ο πολιούχος άγιος, γιορτάζει στις 2 Μαΐου, οπότε γίνεται και το πανηγύρι του χωριού. Για ένα διάστημα ήταν κι η εκκλησία του οικισμού Στουρνάρι.
Προφήτης Ηλίας: Βρίσκεται νότια εννέα (9) χιλιόμετρα έξω από το χωριό. Χτίστηκε το 1910 από την οικογένεια Τσόμπου πάνω σ’ ένα λοφίσκο απ’ όπου βιγλίζει τον κάμπο και το Λεσίνι. Λειτουργείται στις 20 Ιουλίου.
Διοικητικά
Ως κοινότητα συστάθηκε για πρώτη φορά το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 με απόσπαση του οικισμού Χρυσοβίτσα από το δήμο Αστακού και ο οποίος ορίστηκε ως έδρα της κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί τη τοπική κοινότητα Χρυσοβίτσης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αστακού του Δήμου Ξηρομέρου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 287 κατοίκους.
Πρόεδρος της Κοινότητας Χρυσοβίτσας από το Σεπτέμβριο του 2014 είναι ο Ιωάννης Χρόνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ξηρομέρου
Κιλιτκάγια
Η Κιλίτκαγια είναι χωριό της επαρχίας Ισκέλε στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Κρίδια. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Ισκέλε
Γκιορνέτς
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Γκαζιμαγούσα
Παιδιά ενός κατώτερου θεού (ταινία)
Το Παιδιά ενός κατώτερου θεού (αγγλικά: Children of a Lesser God) είναι ένα αμερικανικό αισθηματικό δράμα του 1986 σε σκηνοθεσία της Ράντα Χάινς και σενάριο των Χέσπερ Άντερσον και Μαρκ Μέντοφ, βασισμένο στο ομότιτλο θεατρικό έργο που έγραψε ο Μέντοφ το 1979. Πρωταγωνιστούν οι Γουίλιαμ Χερτ, Μάρλι Μάτλιν (στο κινηματογραφικό της ντεμπούτο), Πάιπερ Λόρι και Φίλιπ Μπόσκο. Κεντρικά πρόσωπα της ταινίας είναι δύο υπάλληλοι σε ένα σχολείο κωφών, των οποίων οι αντικρουόμενες ιδεολογίες σχετικά με την ομιλία και την κώφωση δημιουργούν ένταση και διχόνοια στην ερωτική σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ τους.
Το Παιδιά ενός κατώτερου θεού έκανε πρεμιέρα στο 37ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου, όπου διαγωνίστηκε για τη Χρυσή Άρκτο, ενώ η Χάινς Ειδική Αργυρή Άρκτο. Κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 3 Οκτωβρίου 1986, από την Paramount Pictures με κριτική και εμπορική επιτυχία. Οι κριτικοί επαίνεσαν τη σκηνοθεσία της Χάινς, το σενάριο, και ιδιαίτερα τις ερμηνείες των Μάτλιν, Χερτ και Λόρι. Η ταινία απέφερε 101,5 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως με προϋπολογισμό 10,5 εκατομμύρια δολάρια. Έλαβε πέντε υποψηφιότητες στα 59α Βραβεία Όσκαρ: Καλύτερης ταινίας, Α' ανδρικού ρόλου (για τον Χερτ), Β' γυναικείου ρόλου (για τη Λόρι), Καλύτερου προσαρμοσμένου σεναρίου, με τη Μάτλιν να κερδίζει το βραβείο Α' γυναικείου ρόλου, στα 21 της χρόνια και να γίνεται η νεότερη νικήτρια στην κατηγορία καθώς και το μοναδικό κωφό άτομο που κέρδισε Όσκαρ.
Υπόθεση
Η σχέση μεταξύ του Τζέιμς και της Σάρας εξελίσσεται. Ο διευθυντής του σχολείου προειδοποιεί τον Τζέιμς ότι δεν πιστεύει ότι η σχέση θα λειτουργήσει, αλλά ο Τζέιμς επιμένει ότι θα μείνει με τη Σάρα επειδή την αγαπά. Ο Τζέιμς χορογραφεί έναν χορό με κωφούς μαθητές του, στον οποίο συγχρονίζουν ένα τραγούδι σε μια σκηνή μπροστά στους γονείς τους. Η Σάρα βλέπει αυτή την παράσταση και αναστατώνεται. Η σύγκρουση μεταξύ του Τζέιμς και της Σάρας συνεχίζεται καθώς εκείνη πιστεύει ότι ο Τζέιμς τη μισεί επειδή δεν μιλάει. Ο Τζέιμς πείθει τη Σάρα να αφήσει τη δουλειά της και να πάει να μείνει μαζί του, αν και δεν είναι ξεκάθαρο το τι θα κάνει στο μέλλον. Η επιμονή του Τζέιμς να ακούσει τη Σάρα να μιλά και η αδυναμία του να τη βοηθήσει να αναπτύξει δικές της επιδιώξεις την απογοητεύει και νιώθει ότι την προστατεύει. Το ζευγάρι χωρίζει λίγο αργότερα.
Η Σάρα εγκαταλείπει τον Τζέιμς και πηγαίνει να ζήσει με την εν διαστάσει μητέρα της, με την οποία συμφιλιώνεται στην πορεία. Ο Τζέιμς την ακολουθεί, αλλά εκείνη αρνείται να τον δει. Ο Τζέιμς μαθαίνει ότι η Σάρα εργάζεται ως μανικιουρίστα. Τελικά, το ζευγάρι συμφιλιώνεται στον χορό του σχολείου και αποφασίζουν να προσπαθήσουν να παραμένουν μαζί.
Παραγωγή
Αφού γνώρισε την κωφή ηθοποιό Φίλις Φρέλιχ το 1977 στο Πανεπιστήμιο του Ρόουντ Άιλαντ, ο θεατρικός συγγραφέας Μέντοφ έγραψε το έργο Παιδιά ενός κατώτερου θεού για κείνη. Βασισμένο εν μέρει στη σχέση της Φρέλιχ με τον ακούοντα σύζυγό της Ρόμπερτ Στάινμπεργκ, το έργο εξιστορεί την ταραχώδη σχέση και τον γάμο μεταξύ μιας κωφής γυναίκας που διστάζει να μιλήσει και ενός αντισυμβατικού λογοθεραπευτή. Με τη Φρέλιχ να πρωταγωνιστεί, το Παιδιά ενός κατώτερου θεού ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ το 1980, έλαβε τρία Βραβεία Τόνυ, μεταξύ των οποίων αυτό του καλύτερου θεατρικού έργου, και συμπλήρωσε 887 παραστάσεις.
Μετά την τεράστια επιτυχία του ντεμπούτου του στο Μπρόντγουεϊ, ο Μέντοφ, με τον άλλο σεναριογράφο Άντερσον, έγραψαν ένα σενάριο βασισμένο στο θεατρικό. Αν και έγιναν πολλές αλλαγές, η βασική ιστορία αγάπης παρέμεινε ανέπαφη. Ο τίτλος της ταινίας προέρχεται από το ενδέκατο κεφάλαιο των Ειδυλλίων των βασιλέων του Άλφρεντ Τέννυσον.
Γυρίσματα
Η ταινία γυρίστηκε κυρίως μέσα και γύρω από το Σεντ Τζον (Νιου Μπράνσγουικ), κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου του 1985.
Κυκλοφορία
Η διασκευή έκανε πρεμιέρα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο στις 13 Σεπτεμβρίου 1986 και κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 3 Οκτωβρίου του ίδιου έτους. Η ταινία απέσπασε επαινετικά σχόλια από την κοινότητα ακουόντων και κωφών.
Εισπράξεις
Η ταινία έφτασε στο νούμερο 5 των εισπράξεων σε Ηνωμένες Πολιτείες και Καναδά και έμεινε στο τοπ 10 οκτώ εβδομάδες αποφέροντας συνολικά 31.853.080 δολάρια. Σε διεθνές επίπεδο απέφερε 69,6 εκατομμύρια δολάρια.
Κριτικές
δεξιά|μικρογραφία| Η ερμηνεία της [[Μάρλι Μάτλιν έλαβε ευρεία αναγνώριση και της χάρισε το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, σε ηλικία 21 ετών, καθιστώντας την τη νεότερη νικήτρια στην κατηγορία]] Τα παιδιά ενός κατώτερου θεού έλαβαν γενικά θετικές κριτικές. Στο Rotten Tomatoes, η ταινία έχει βαθμολογία έγκρισης 80% με βάση 35 κριτικές, με μέση βαθμολογία 7,10/10. Ιδιαίτεροι έπαινοι δόθηκαν στους δύο πρωταγωνιστές της ταινίας. Το περιοδικό Time είπε για τη Μάτλιν: «υπάρχει κάτι περισσότερο εδώ, μια ειρωνική ευφυΐα, μια άγρια αλλά όχι αποστασιοποιημένη εξυπνάδα, που οι ταινίες, με την περίφημη ικανότητά τους να φωτογραφίζουν τη σκέψη, ανακαλύπτουν σε ελάχιστες παραστάσεις» Ο Ρότζερ Έμπερτ έδωσε στην ταινία 3 στα 4 αστέρια, περιγράφοντας το θέμα ως «νέο και προκλητικό», λέγοντας ότι «ενδιαφερόταν για όλα όσα είχε να μου πει η ταινία για την κώφωση».
Υπήρξε κάποια κριτική ότι η ταινία ειπώθηκε εξ ολοκλήρου από την οπτική γωνία των ακουόντων.
Βραβεία και υποψηφιότητες
Η ταινία έλαβε πέντε υποψηφιότητες για Όσκαρ, με τη Μάτλιν να αποσπά το βραβείο Α' Γυναικείου Ρόλου. Η Μάτλιν ήταν 21 ετών όταν κέρδισε, οπότε έγινε η νεότερη νικήτρια στην κατηγορία αυτή μέχρι σήμερα και η μοναδική κωφή βραβευμένη με Όσκαρ. Το Παιδιά ενός κατώτερου θεού ήταν η πρώτη ταινία από γυναίκα σκηνοθέτη που προτάθηκε για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανικές ανεξάρτητες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με εκπαιδευτικούς Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1986 Κατηγορία:Ταινίες με θέμα την αναπηρία Κατηγορία:Κωφότητα
Αντώνης Σιγάλας
Ο Αντώνης Σιγάλας είναι Έλληνας πολιτικός και εν ενεργεία δήμαρχος Θήρας.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Αντώνης Σιγάλας γεννήθηκε στις 28 Δεκεμβρίου 1964 στο Εμπορείο, Θήρας, ενώ μεγάλωσε στον Πειραιά.
Το 1981 επέστρεψε με την οικογένειά του στη Σαντορίνη, όπου διαμένει μέχρι και σήμερα.
Το 1982 αποφοίτησε από το Γενικό Λύκειο Θήρας.
Είναι παντρεμένος με τη Μαρία Τριανταφύλλου και πατέρας 4 παιδιών, του Σωτήρη, της Ειρήνης, του Ιωάννη και της Ευαγγελίας.
Για πάνω από 15 χρόνια ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη μουσική, ενώ επιχειρηματικά έχει επίσης δραστηριοποιηθεί  στον χώρο του τουρισμού, διατηρώντας τουριστικά γραφεία από το 1990 ως και το 2004.
Η πολιτική του πορεία ξεκίνησε το 1990, όταν σε ηλικία μόλις 26 ετών εκλέχθηκε Κοινοτικός Σύμβουλος στην Κοινότητα Εμπορείου.
Τρία χρόνια αργότερα ιδρύει τη δική του κοινοτική παράταξη, με σαφή διάθεση ανανέωσης του τοπικού πολιτικού σκηνικού και την ονομάζει “ΝΕΟΙ ΔΥΝΑΜΙΚΟΙ & ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ”
Το 1998 συμμετέχει στο ψηφοδέλτιο της δημοτικής παράταξης του Δημήτριου Καφιέρη.
Το 2002 εκλέγεται για πρώτη φορά Δημοτικός Σύμβουλος, ενώ αναλαμβάνει και Αντιδήμαρχος Καθαριότητας Έργων και Προμηθειών.
Το 2004 εκλέγεται πρώτος σε σταυρούς στις δημοτικές εκλογές, με την παράταξη του Άγγελου Ρούσσου.
Το 2019 εξελέγη Δήμαρχος Θήρας, θέση που κατέχει μέχρι και σήμερα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
https://www.thira.gov.gr/el/articles/static-content/o-dimos/biografiko.html
https://kede.gr/
Κατηγορία:Δήμαρχοι Κατηγορία:Δήμος Θήρας
Δημόκριτος (αποσαφήνιση)
Το όνομα Δημόκριτος μπορεί να αναφέρεται στα εξής πρόσωπα:
Επίσης το όνομα Δημόκριτος φέρουν: