cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ίνγκριντ Πιτ
Θάνατος
Η Πιτ πέθανε από συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια σε νοσοκομείο του νότιου Λονδίνου στις 23 Νοεμβρίου 2010, δύο ημέρες μετά τα 73α γενέθλιά της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Βρετανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βρετανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Βρετανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Βρετανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Πολωνές μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Βρετανίδες μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί ρωσικής καταγωγής Κατηγορία:Πολωνοί γερμανικής καταγωγής Κατηγορία:Επιζήσαντες του στρατοπέδου συγκέντρωσης Στούτχοφ Κατηγορία:Πολωνοί μετανάστες στο Ηνωμένο Βασίλειο
Ελένη Μπιμπίκου - Αντωνιάδη
Βιογραφία
Ήταν νυμφευμένη με τον µαθηµατικό και πολιτικό μηχανικό Αντώνη Αντωνιάδη (†1983), ο οποίος υπήρξε στέλεχος του ΚΚΕ και ανταποκριτής του Ριζοσπάστη στο Παρίσι. Η ίδια η Ελένη Αντωνιάδη, μετά το θάνατό του έλαβε τη σκυτάλη της ανταποκρίτριας της εφημερίδας του ΚΚΕ μέχρι το 1991.
Τιμές
To 2007 οι καθηγητές Ζιλ Γκριβώ και Σωκράτης Πετμεζάς επιμελήθηκαν την έκδοση του αφιερωματικού τόμου ''Byzantina et Moderna. Mélanges en l'honneur d' Hélène Antoniadis-Bibicou'' (στα γαλλικά, Αθήνα). Στο σύμμεικτο αυτό έργο συγκεντρώθηκαν 31 κείμενα πανεπιστημιακών και ανεξάρτητων ερευνητών, φίλων, συνεργατών και μαθητών της Ελένης Αντωνιάδη, μελέτες γύρω από την οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ιστορίας της μεσαιωνικής, νεότερης και σύγχρονης Ελλάδας, για να τιμηθεί το έργο της και η επιστημονικές προοπτικές που ίδια είχε ανοίξει στην EHESS με το σεμινάριό της. Ο τόμος φιλοξενεί, μεταξύ άλλων, εργασίες της ακαδημαϊκού Χρύσας Μαλτέζου, των καθηγητών Νικολάι Τόντοροφ, Στάθη Δαμιανάκου, Κριστιάν Κλαπίς-Ζυμπέρ, Αντρέ Γκιγιού, Μαρίας Νυσταζοπούλου - Πελεκίδου, Έλλης Γιωτοπούλου - Σισιλιάνου, Κώστα Κωστή, Άννας Ταμπάκη, των ιστορικών Βάσια Τσοκόπουλου και Λεωνίδα Εμπειρίκου κ.άλ.
Έργα
Οι αυτοτελείς δημοσιεύσεις της Ελένης Αντωνιάδη περιλαμβάνουν δύο σημαντικές μονογραφίες: η πρώτη, για τους δασμούς των τελωνείων στο Βυζάντιο (1963) και, η δεύτερη, γύρω από την ύπαρξη του ναυτικού θέματος των Καραβησιάνων (1966). Από εκεί και πέρα, το έργο της εκτείνεται σε πλήθος από ­μικρότερες μελέτες (όλες στα γαλλικά) γύρω από ζητήματα όπως: οι διπλωματικές σχέσεις Βυζαντίου και Νορμανδών (1960), οι βυζαντινο-βενετικές σχέσεις (1962), οι επαφές των Βυζαντινών με τους Σελτζούκους, έπειτα από τη Μάχη του Ματζικέρτ (1964) κ.άλ.
Πολύ σημαντικές θεωρούνται και οι συμβολές της που διερευνούν την ιστορική και πολιτιστική διασύνδεση του ύστερου ελληνικού (και ευρύτερα του βαλκανικού) μεσαίωνα με την Τουρκοκρατία και την αυγή των νεότερων χρόνων, με μελέτες όπως: «Ερημωμένα χωριά στην Ελλάδα» (1965, στα γαλλικά), «Μεθοδολογικά προβλήματα της ιστορικής έρευνας για τον Αγώνα της Ελληνικής Ανεξαρτησίας» (1981), «Ιστορικά προβλήματα της κοινότητας χωρίου κατά τη βυζαντινή και μεταβυζαντινή περίοδο» (1988, στα γαλλικά), «Ελλάδα 1350-1650» (1986, στα γερμανικά) και «Οι ιστορικές συνθήκες του σχηματισμού της ταυτότητας και των πολιτιστικών διαφορών των βαλκανικών λαών» (1996, στα γαλλικά).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες βυζαντινολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Τάγμα της Ευποιΐας Κατηγορία:Ελληνίδες φεμινίστριες
Open Archives Initiative Protocol for Metadata Harvesting
Το Open Archives Initiative Protocol for Metadata Harvesting (OAI-PMH) είναι ένα πρωτόκολλο που αναπτύχθηκε από την Open Archives Initiative (Πρωτοβουλία Ανοικτών Αρχείων) για την ανταλλαγή μεταδεδομένων. Επιτρέπει τη δημιουργία και την αυτόματη ενημέρωση κεντρικών αποθετηρίων όπου μπορούν να αναζητηθούν ταυτόχρονα μεταδεδομένα από διάφορες πηγές. Χρησιμοποιήθηκε ιδίως από τα Ανοικτά Αρχεία και τα ιδρυματικά αποθετήρια και χρησιμοποιείται πλέον ευρέως σε ιδρύματα πολιτιστικής κληρονομιάς και ιδίως σε βιβλιοθήκες.
Το OAI-PMH χρησιμοποιεί τη XML μέσω του HTTP. Η έκδοση 2.0 του πρωτοκόλλου κυκλοφόρησε το 2002- το αρχείο ενημερώθηκε για τελευταία φορά το 2015. Διαθέτει άδεια Creative Commons BY-SA.
Ιστορία
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ο Χέρμπερτ Βαν ντε Σόμπελ (Πανεπιστήμιο της Γάνδης), σε συνεργασία με ερευνητές και βιβλιοθηκονόμους στο Εθνικό Εργαστήριο Λος Άλαμος (ΗΠΑ), οργάνωσε μια συνάντηση για να συζητήσει τις δυσκολίες διαλειτουργικότητας των διακομιστών ηλεκτρονικών εκτυπώσεων και των ψηφιακών αποθετηρίων. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στη Σάντα Φε του Νέου Μεξικού τον Οκτώβριο του 1999. Ένα από τα κύρια αποτελέσματα της συνάντησης ήταν ο ορισμός μιας διεπαφής που θα επέτρεπε στους διακομιστές ηλεκτρονικών εκτυπώσεων να εκθέτουν τα μεταδεδομένα των εγγράφων που κατέχουν με δομημένο τρόπο, έτσι ώστε άλλα αποθετήρια να μπορούν να εντοπίζουν και να αντιγράφουν τα έγγραφα που τους ενδιαφέρουν. Αυτή η διεπαφή/πρωτόκολλο ονομάστηκε "Σύμβαση Σάντα Φε".
Το 2000 διοργανώθηκαν διάφορα σεμινάρια στο Συνέδριο Ψηφιακών Βιβλιοθηκών της ACM, στο 1ο Κοινό Συνέδριο Ψηφιακών Βιβλιοθηκών της ACM/IEEE-CS και αλλού για την ανταλλαγή ιδεών από το Συνέδριο της Σάντα Φε. Σε αυτά τα σεμινάρια διαπιστώθηκε ότι τα προβλήματα που αντιμετώπιζε η κοινότητα των ηλεκτρονικών εκτυπώσεων τα μοιράζονταν επίσης βιβλιοθήκες, μουσεία, εκδότες εφημερίδων και άλλοι που έπρεπε να μοιράζονται κατανεμημένους πόρους. Για την αντιμετώπιση αυτών των αναγκών, ο Συνασπισμός για τη Δικτυωμένη Πληροφορία and the Digital Library Federation και η Ομοσπονδία Ψηφιακών Βιβλιοθηκών χρηματοδότησαν τη δημιουργία μιας Γραμματείας Open Archives Initiative (OAI), την οποία διαχειρίζονται οι Χέρμπερτ Βαν ντε Σόμπελ και Καρλ Λαγκόζε. Το ΟΑΙ πραγματοποίησε συνάντηση στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ (Ίθακα, Νέα Υόρκη) τον Σεπτέμβριο του 2000 για να βελτιώσει τη διεπαφή που αναπτύχθηκε στο συνέδριο της Σάντα Φε. Οι προδιαγραφές βελτιώθηκαν μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.
Η έκδοση 1.0 του OAI-PMH παρουσιάστηκε στο κοινό τον Ιανουάριο του 2001 σε ένα εργαστήριο στην Ουάσινγκτον και σε ένα άλλο τον Φεβρουάριο στο Βερολίνο της Γερμανίας. Μεταγενέστερες αλλαγές στο πρότυπο XML από το W3C απαίτησαν μικρές τροποποιήσεις στο OAI-PMH, με αποτέλεσμα την έκδοση 1.1. Η τρέχουσα έκδοση, 2.0, κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2002. Περιέχει αρκετές τεχνικές αλλαγές και βελτιώσεις και δεν είναι συμβατή με τις προηγούμενες εκδόσεις.
Από το 2001, το CERN, και αργότερα σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο της Γενεύης, διοργανώνει δύο φορές το χρόνο εργαστήρια για τον ΟΑΙ, τα οποία με την πάροδο του χρόνου αυξήθηκαν και καλύπτουν τις περισσότερες πτυχές της ανοικτής επιστήμης.
Χρήσεις
Ορισμένες εμπορικές μηχανές αναζήτησεως χρησιμοποιούν το OAI-PMH για να εξασφαλίσουν περισσότερους πόρους. Η Google αρχικά συμπεριέλαβε υποστήριξη για το OAI-PMH κατά την έναρξη των sitemaps (χάρτης ιστοτόπου), ωστόσο αποφάσισε να υποστηρίξει μόνο την τυπική μορφή XML Sitemaps τον Μάιο του 2008. Το 2004, η Yahoo! απέκτησε περιεχόμενο από το OAIster (Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν) το οποίο αποκτήθηκε μέσω συγκομιδής μεταδεδομένων με το OAI-PMH. Το Wikimedia χρησιμοποιεί ένα αποθετήριο OAI-PMH για να παρέχει τροφοδοσίες της Βικιπαίδειας και των σχετικών ενημερώσεων του ιστότοπου για μηχανές αναζήτησης και άλλες προσπάθειες μαζικής ανάλυσης/αναδημοσίευσης Ειδικά όταν πρόκειται για χιλιάδες αρχεία που συλλέγονται καθημερινά, το OAI-PMH μπορεί να βοηθήσει στη μείωση της κίνησης του δικτύου και της χρήσης άλλων πόρων κάνοντας σταδιακή συλλογή. Το σύστημα αναζήτησης μεταδεδομένων Mercury της NASA χρησιμοποιεί το OAI-PMH για να ευρετηριάζει χιλιάδες εγγραφές μεταδεδομένων από το Global Change Master Directory (GCMD) κάθε μέρα.
Το πρόγραμμα mod_oai χρησιμοποιεί το OAI-PMH για να εκθέσει περιεχόμενο σε ανιχνευτές ιστού που είναι προσβάσιμο από διακομιστές ιστού Apache.
Το OAI-PMH εφαρμόστηκε αργότερα στην κοινή χρήση επιστημονικών δεδομένων.
Λογισμικό
Το OAI-PMH βασίζεται σε μια δομή πελάτη-εξυπηρετητή, στην οποία οι " συγκομιδές " ζητούν πληροφορίες σχετικά με ενημερωμένα αρχεία από τους παρόχους υπηρεσιών. Τα αιτήματα δεδομένων μπορούν να βασίζονται σε ένα εύρος χρονοσφραγίδων και να περιορίζονται σε ονομαστικά σύνολα που ορίζονται από τον πάροχο. Οι πάροχοι δεδομένων υποχρεούνται να παρέχουν μεταδεδομένα XML σε μορφή Dublin Core και μπορούν επίσης να τα παρέχουν σε άλλες μορφές XML.
Ορισμένα λογισμικά συστήματα υποστηρίζουν το OAI-PMH, όπως το Fedora, το EThOS από τη Βρετανική Βιβλιοθήκη, το GNU EPrints από το Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον, το Open Journal Systems από το Public Knowledge Project, το Desire2Learn, το DSpace από το MIT, το HyperJournal από το Πανεπιστήμιο της Πίζας, το Digibib από το Digibis, MyCoRe, Koha, Primo, DigiTool, Rosetta και MetaLib από την Ex Libris, ArchivalWare από το PTFS, DOOR [20] από το eLab στο Λουγκάνο της Ελβετίας, panFMP από την ΠΑΝΓΑΙΑ (βιβλιοθήκη δεδομένων),  SimpleDL από την Roaring Development και jOAI από το Εθνικό Κέντρο Ατμοσφαιρικής Έρευνας.
Αρχεία
Ορισμένα μεγάλα αρχεία υποστηρίζουν το πρωτόκολλο, συμπεριλαμβανομένου του arXiv και του Διακομιστή εγγράφων του CERN.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχειονομία Κατηγορία:Βιβλιοθηκονομία Κατηγορία:Επικοινωνία
Σαντριντίν Αϊνί
Ο Σαντριντίν Αϊνί (τατζ. Садриддин Айнӣ, περσ. صدرالدين عينى, Απρίλιος 1878 – 15 Ιουλίου 1954) ήταν Τατζίκος συγγραφέας και διανοούμενος, που έγραψε ποίηση και πεζογραφία, ενώ επιπλέον ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία, την ιστορία και τη λεξικογραφία. Θεωρείται από αρκετούς ως εθνικός ποιητής του Τατζικιστάν, από κοινού με τον Γκουλναζάρ Κελντί, και ως ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς στην ιστορία της χώρας.
Ο Αϊνί γεννήθηκε από γονείς αγρότες στο χωριό Σοκταρέ του τότε Εμιράτου της Μπουχάρας. Ορφάνεψε σε ηλικία 12 ετών, οπότε μετακομίσε στο σπίτι του μεγαλύτερου αδελφού του στην Μπουχάρα, όπου πήγε σε μουσουλμανικό θρησκευτικό σχολείο (μαντράσα) και έμαθε να γράφει στην αραβική γλώσσα.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1920 ο Αϊνί βοήθησε στη διάδοση της Οκτωβριανής Επαναστάσεως στο Ουζμπεκιστάν και στο Τατζικιστάν. Το 1934 παρακολούθησε το Συνέδριο Σοβιετικών Συγγραφέων ως ο αντιπρόσωπος του Τατζικιστάν. Προφασιζόμενος την εθνική ταυτότητα των κειμένων του, μπόρεσε να αποφύγει τη σοβιετική λογοκρισία, η οποία σίγασε πολλούς διανοούμενους της Κεντρικής Ασίας. Διετέλεσε μέλος του Ανωτάτου Σοβιέτ του Τατζικιστάν επί εικοσαετία και υπήρξε ο πρώτος πρόεδρος της Τατζικικής Ακαδημίας Επιστημών στην ιστορία της, ενώ τιμήθηκε τρεις φορές με το Τάγμα του Λένιν, το ανώτερο παράσημο στη Σοβιετική Ένωση.
Ο Αϊνί έδωσε ώθηση στην τατζικική γραμματεία το 1927 με τη συγγραφή και έκδοση του Ντοχούντα, του πρώτου ίσως μυθιστορήματος γραμμένου στη γλώσσα των Τατζίκων. Το 1934 και το 1935 ο σημαντικός Ρώσος σκηνοθέτης Λεβ Κουλέσωφ εργάσθηκε επί διετία στο Τατζικιστάν γυρίζοντας μια ομώνυμη κινηματογραφική ταινία βασισμένη στο μυθιστόρημα αυτό, αλλά το εγχείρημα θεωρήθηκε από τις αρχές ότι πιθανώς να υπέθαλπε τον τατζικικό εθνικισμό και έτσι το σταμάτησαν. Τα τετράτομα Απομνημονεύματα (Yoddoshtho) του Αϊνί, που ολοκληρώθηκαν το 1949-1954, είναι γνωστά και πολυδιαβασμένα στη χώρα του.
Τα πρώτα ποιήματα του Αϊνί είχαν θέμα τον έρωτα και τη φύση, αλλά μετά την εθνική αφύπνιση στο Τατζικιστάν η θεματική του μετατοπίσθηκε στη νέα εποχή και την εργατική τάξη. Τα γραπτά του επέκριναν συχνά τον Εμίρη της Μπουχάρα Μοχάμεντ Αλίμ Χαν. Δύο γνωστά έργα του είναι Ο σκλάβος και Οι εκτελεστές της Μπουχάρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τατζίκοι συγγραφείς Κατηγορία:Ποιητές Κατηγορία:Σοβιετικοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Τατζίκοι πολιτικοί Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Κόκκινου Λαβάρου της Εργασίας
Σύγκρουση συρμών στο Χόρντορφ
Η σύγκρουση συρμών στο Χόρντορφ (Hordorf) σημειώθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2011, όταν μια εμπορευματική αμαξοστοιχία και μια επιβατική αμαξοστοιχία συγκρούστηκαν κοντά στο Χόρντορφ στη Σαξονία-Άνχαλτ της Γερμανίας στη γραμμή Μαγδεμβούργο-Τάλε. Από τη σύγκρουση η επιβατική αμαξοστοιχία εκτροχιάστηκε. Δέκα άνθρωποι σκοτώθηκαν και 43 τραυματίστηκαν, ορισμένοι εκ των οποίων ήταν σε κρίσιμη κατάσταση.
Οι αρχικές αναφορές για 33 τραυματίες διορθώθηκαν αργότερα σε 23, μερικοί από αυτούς σε κρίσιμη κατάσταση. Περίπου 100 διασώστες βρίσκονταν στο σημείο της σύγκρουσης, που είναι περίπου 200 km δυτικά του Βερολίνου.
Το δυστύχημα
Το τοπικό επιβατικό τρένο με περίπου 45 έως 50 επιβάτες πλησίαζε στο τέλος ενός τμήματος μονής τροχιάς περίπου με 100 χ.α.ώ, όπου συγκρούστηκε μετωπικά σε συνθήκες πυκνής ομίχλης με το εμπορευματικό τρένο, το οποίο ταξίδευε περίπου με 80 χ.α.ώ. Και τα δύο τρένα είχαν μειώσει τις ταχύτητες τους πριν από την πρόσκρουση - ενώ η εμπορευματική αμαξοστοιχία επιβράδυνε μόνο οριακά στα 68 χ.α.ώ., ένα φρενάρισμα έκτακτης ανάγκης στο επιβατικό τρένο το είχε επιβραδύνει από 98 σε 66 χ.α.ώ. Από την πρόσκρουση εκτροχιάστηκε η επιβατική αμαξοστοιχία, η οποία έπεσε στο πλάι δίπλα στη γραμμή. Το μπροστινό μέρος της επιβατικής αμαξοστοιχίας καταπλακώθηκε. Το εμπορευματικό τρένο κύλησε για άλλα 500 μ. πριν σταματήσει.
Μεταγενέστερες έρευνες έδειξαν ότι το εμπορευματικό τρένο είχε περάσει πιθανότατα ένα σήμα σε κίνδυνο, καθώς και το προηγούμενο μακρινό σήμα που έδινε εκ των προτέρων προειδοποίηση για το σήμα στάσης εμπρός. Η γραμμή βρισκόταν στη λίστα για την εγκατάσταση του αυτόματου συστήματος προστασίας αμαξοστοιχίας PZB επί χρόνια, αλλά τη στιγμή του ατυχήματος αυτό δεν είχε πραγματοποιηθεί και υπήρχαν μόνο οπτικά σήματα. Όταν η εμπορευματική αμαξοστοιχία διέσχισε τα σημεία, τα οποία ήταν ήδη ρυθμισμένα για την επιβατική αμαξοστοιχία, ειδοποιήθηκε ο σηματωρός στο κτίσμα σημάτων στο Χόρντορφ. Ο ίδιος κατέθεσε ότι έστειλε αμέσως οδηγία να σταματήσει μέσω του "Zugbahnfunk" (ραδιοφωνικό σύστημα ειδοποίησης), αλλά δεν έλαβε απάντηση παρά μόνο μετά τη σύγκρουση, η οποία σημειώθηκε λίγα δευτερόλεπτα αργότερα.
Δεδομένου ότι πολλοί άνθρωποι τραυματίστηκαν σοβαρά, θεωρήθηκε πιθανό ότι ο αριθμός των νεκρών θα μπορούσε να αυξηθεί αμέσως μετά το περιστατικό. Οι εννέα σκοτωμένοι επιβάτες ζούσαν στην περιοχή Χαρτς. Ο μηχανοδηγός της επιβατικής αμαξοστοιχίας, που επίσης σκοτώθηκε, καταγόταν από το Μεκλεμβούργο.
Εμπλεκόμενα τρένα
Το επιβατικό τρένο που ενεπλάκη στο περιστατικό ήταν ένα ελαφρύ Baureihe 648 της Harz Elbe Express, το οποίο ταξίδευε από το Μαγδεμβούργο στο Χάλμπερσταντ. Είχε απόβαρο 63,5 τόνων.
Το εμπορευματικό τρένο λειτουργούσε από την εταιρεία "Peine-Salzgitter" και μετέφερε ανθρακικό ασβέστιο. Είχε μεικτό βάρος περίπου 2700 τόνων και ελκυόταν από δύο μηχανές Vossloh G1700 BB.
Συνέπεια
Περίπου 100 αστυνομικοί και εξειδικευμένοι διασώστες συμμετείχαν στις προσπάθειες διάσωσης. Για τη μεταφορά των τραυματιών χρησιμοποιήθηκαν ασθενοφόρα, καθώς η πυκνή ομίχλη σήμαινε ότι τα ελικόπτερα δεν μπορούσαν να πετάξουν.
Δύο ημέρες μετά το περιστατικό, ανακοινώθηκε ότι ο οδηγός της εμπορευματικής αμαξοστοιχίας τελούσε υπό έρευνα για «υποτιθέμενη ανθρωποκτονία από αμέλεια» και υπήρχαν υποψίες ότι δεν σταμάτησε στο κόκκινο σήμα πριν από τη σύγκρουση. Την 1η Φεβρουαρίου, αναφέρθηκε ότι οι ερευνητές πίστευαν ότι η εμπορευματική αμαξοστοιχία είχε περάσει σήματα που έδειχναν τόσο προσοχή όσο και στάση πριν από τη συντριβή. Οι ερευνητές ήλπιζαν να ανακρίνουν τον οδηγό της εμπορευματικής αμαξοστοιχίας, ο οποίος τότε ήταν σε κατάσταση σοκ, αργότερα εκείνη την εβδομάδα.
Σε απάντηση στο δυστύχημα, ο εθνικός σιδηροδρομικός φορέας "Γερμανικοί Σιδηρόδρομοι" δήλωσε ότι θα βελτιώσει τα συστήματα ασφαλείας σε όλες τις γραμμές μονής γραμμής στη χώρα, συμπεριλαμβανομένης της εγκατάστασης συστημάτων αυτόματης στάσης τρένου όπως απαιτείται. Η εγκατάσταση του PZB στο Χόρντορφ είχε ήδη προγραμματιστεί για τον Μάρτιο του 2011 (προκειμένου να αυξηθεί το όριο ταχύτητας γραμμής στα 120 χ.α.ώ.) και αυτή η εργασία ολοκληρώθηκε τελικά στα τέλη Μαΐου 2011.
Η τελική έκθεση έρευνας δημοσιεύτηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 2011. Προεξοφλούσε οποιαδήποτε βλάβη εξοπλισμού, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι το ανθρώπινο λάθος ήταν η βασική αιτία. Η πραγματική σοβαρότητα της ομίχλης την ώρα και την τοποθεσία του ατυχήματος παραμένει αβέβαιη λόγω των ραγδαίων αλλαγών αυτών των καιρικών φαινομένων, αλλά ο μηχανοδηγός του προηγούμενου τρένου ανέφερε εύρος ορατότητας από 100 έως 150 μ. Οι φήμες ότι ο μηχανοδηγός εμπορευματικής αμαξοστοιχίας βρισκόταν στη δεύτερη μηχανή απορρίφθηκαν στην έκθεση ως αβάσιμες.
Ποινικές διώξεις ασκήθηκαν κατά του μηχανοδηγού του εμπορευματικού τρένου στις 3 Ιανουαρίου 2012 και η δίκη ξεκίνησε στις 8 Οκτωβρίου 2012 στο Μαγδεμβούργο με κατηγορίες για τη δολοφονία δέκα ατόμων ("fahrlässige Tötung" εγκληματική ανθρωποκτονία από αμέλεια ), τον τραυματισμό 22 ατόμων ("fahrlässige Körperverletzung", υπαίτια αμέλεια ) και τη σιδηροδρομική ζημιά ("Gefährdung des Bahnverkehrs" απερίσκεπτος κίνδυνος σιδηροδρομικής κυκλοφορίας). Στις 28 Νοεμβρίου 2012 ο μηχανοδηγός εμπορευματικών τρένων, ο 41χρονος Τίτους Σ. (Titus S)., καταδικάστηκε σε φυλάκιση με αναστολή ενός έτους μετά από πρόταση τόσο του εισαγγελέα  όσο και της υπεράσπισης. Η υπεράσπιση ανέφερε, ωστόσο, ότι οι "Γερμανικοί Σιδηρόδρομοι" πρέπει να φέρουν το κύριο μερίδιο ευθύνης για την αγνόηση γνωστών ζητημάτων ασφάλειας στη γραμμή (σχεδόν σύγκρουση δύο επιβατικών αμαξοστοιχιών είχε συμβεί λίγα χιλιόμετρα μακριά το 2006, που οδήγησε σε σχέδιο για άμεση εγκατάσταση αυτόματου συστήματος σταματήματος συρμών, αλλά αυτό καθυστέρησε μέχρι μετά τη σύγκρουση στο Χόρντορφ). Δύο συνενάγοντες επέκριναν το αποτέλεσμα, καταθέτοντας έφεση, η οποία απορρίφθηκε από το Ανώτατο Ομοσπονδιακό γερμανικό Δικαστήριο στις 6 Αυγούστου 2013
Παραπομπές
Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Σιδηροδρομικά ατυχήματα και δυστυχήματα
Ζαράνα Πάπιτς
Η Ζαράνα Πάπιτς (4 Ιουλίου 1949 - 10 Σεπτεμβρίου 2002) ήταν Σέρβα κοινωνικός ανθρωπολόγος και θεωρητικός του φεμινισμού.
Βιογραφία
Η Πάπιτς γεννήθηκε στο Σεράγεβο της Γιουγκοσλαβίας στις 4 Ιουλίου 1949 και η οικογένειά της μετακόμισε στο Βελιγράδι το 1955. Πήρε το πτυχίο της στην κοινωνιολογία από το Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου το 1974 και έλαβε το μεταπτυχιακό της δίπλωμα κάποια χρόνια αργότερα από το ίδιο ίδρυμα. Η Πάπιτς διορίστηκε λέκτορας κοινωνικής ανθρωπολογίας στο πανεπιστήμιο το 1989 και έλαβε το διδακτορικό της εκεί το 1995. Πέθανε απροσδόκητα στο Βελιγράδι στις 10 Σεπτεμβρίου 2002.
Δραστηριότητες
Ήταν ήδη φοιτήτρια και ακτιβίστρια, όταν η Πάπιτς εισήχθη στη φεμινιστική θεωρία στο Συνέδριο της Κοινωνιολογικής Εταιρείας της Κροατίας το 1976 και στη συνέχεια παρακολούθησε το πρώτο μάθημα στο Δια-Πανεπιστημιακό Κέντρο στο Ντουμπρόβνικ της Κροατίας, αργότερα εκείνο το έτος. Άρχισε να δημοσιεύει άρθρα σχετικά με τα γυναικεία ζητήματα το 1977 και βοήθησε να οργανώσει το πρώτο διεθνές φεμινιστικό συνέδριο στην Ανατολική Ευρώπη με τον τίτλο Comrade/ess—the woman question, a new approach? (Σερβικά: Drug/ca žensko pitanje, novi pristup?) τον Οκτώβριο του 1978 στο Βελιγράδι. Αυτή ήταν μια «βασική στιγμή στον γιουγκοσλαβικό φεμινισμό», καθώς παρουσίαζε το νέο φεμινιστικό κίνημα και τη φεμινιστική θεωρία μέσω διαλέξεων από διακεκριμένες φεμινίστριες από όλη την Ευρώπη.
Η Πάπιτς, με τη Λύντια Σκλεβίτσκι, συνέταξε το πρώτο βιβλίο της φεμινιστικής ανθρωπολογίας στη Γιουγκοσλαβία το 1983, με τίτλο «Towards an an Anthropology of Woman» (Σερβικά: Antropologija žene), και η διατριβή του μεταπτυχιακού της δημοσιεύθηκε το 1989 ως «Κοινωνιολογία και φεμινισμός» (Σερβικά:Sociologija i feminizam). Η διδακτορική της διατριβή δημοσιεύθηκε το 1997 ως «Φύλο και Πολιτισμός: Σώμα και Γνώση στη Σύγχρονη Ανθρωπολογία» (Σερβικά: Polnost i kultura: telo i znanje u savremenoj antropologiji).
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρβοι πανεπιστημιακοί
Νοτυλίοψις
Η νοτυλίοψις (Notyliopsis) είναι γένος μονοκοτυλήδονων φυτών της οικογένειας των ορχιδεών, με μοναδικό είδος το νοτυλίοψις η βεατρίκειος (Notyliopsis beatricis), που είναι ιθαγενές της Κολομβίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Νοτυλιοψις
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής 2017–18
Η πρωταθλήτρια της ΕΠΣ Δυτικής Αττικής έχει τη δυνατότητα να κερδίσει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Δυτικής Αττικής, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής είναι η εξής:
Α΄ Κατηγορία
Πηγή: ΕΠΣΔΑ
Β΄ Κατηγορία
Το πρωτάθλημα της Β΄ Κατηγορίας διεξάγεται με τη συμμετοχή 11 συλλόγων. Οι ομάδες αγωνίστηκαν 3 φορές μεταξύ τους
Η τελική κατάταξη είχε ως εξής: Πηγή : ΕΠΣΔΑ
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Δυτικής Αττικής Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2017–2018 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2017-2018
Αλ-Αντίντ
Ο Αμπού Μουχάμαντ αμπντ Αλλάχ ιμπν Γιουσούφ (1151-1171), γνωστότερος με το μοναρχικό του όνομα αλ-Αντίντ λι-Ντίν Αλλάχ (αραβ. العاضد لدين الله), που σημαίνει κατά λέξη «ο υποστηρικτής της πίστεως του Θεού», ήταν ο δέκατος τέταρτος και τελευταίος χαλίφης της Δυναστείας των Φατιμιδών, και ο 24ος Ιμάμης των Χαφιζί Ισμαηλιτών, από το 1160 μέχρι τον θάνατό του το 1171.
Ανήλθε στον θρόνο του Καΐρου ως παιδί και κατά τη διάρκεια της βασιλείας του ήταν ουσιαστικά μια μαριονέτα στα χέρια διάφορων ισχυρών ανδρών, οι οποίοι ασκούσαν εξουσία βεζίρη. Ο αλ-Αντίντ παρακολούθησε σχεδόν άπραγος την κατάρρευση του χαλιφάτου. Κατά τα έτη της βασιλείας του, τόσο το Σταυροφορικό Βασίλειο της Ιερουσαλήμ όσο και ο Σύρος κυβερνήτης Νουρ αλ-Ντιν επωφελήθηκαν από τις συγκρούσεις για την εξουσία στο Κάιρο και την εξασθένηση του κράτους των Φατιμιδών προκειμένου να καλλιεργήσουν τις δικές τους διεκδικήσεις στη χώρα. Για λίγο ο βεζίρης Σαουάρ επεχείρησε να στρέψει τις δύο πλευρές τη μία εναντίον της άλλης, αλλά τον Ιανουάριο του 1169 ένας Κούρδος στρατηγός του Νουρ αλ-Ντιν, ο Σιρκούχ, κατόρθωσε να ανατρέψει τον Σαουάρ και να καταλάβει το Κάιρο. Ο Σιρκούχ απεβίωσε λίγο αργότερα, αλλά τον διαδέχθηκε ο ανεψιός του, ο περίφημος Σαλαδίνος, που όχι μόνο εδραίωσε την κυριαρχία του επί της Αιγύπτου, αλλά προχώρησε στη διάλυση του καθεστώτος των Φατιμιδών. Οι πιστοί σε αυτό το καθεστώς εκκαθαρίσθηκαν από το στράτευμα και ο Ισμαηλισμός καταργήθηκε από τη θέση της κρατικής θρησκείας, αντικαθιστάμενος από το σουνιτικό Ισλάμ. Το αποκορύφωμα ήταν η επίσημη ανακήρυξη της κυριαρχίας των Αββασιδών τον Σεπτέμβριο του 1171. Ο αλ-Αντίντ πέθανε λίγες ημέρες αργότερα και η οικογένειά του τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό, ενώ ο Ισμαηλισμός διώχθηκε από το νέο καθεστώς και μέσα σε έναν αιώνα μετά την πτώση των Φατιμιδών είχε σχεδόν εξαφανισθεί στην Αίγυπτο.
Πηγές
Κατηγορία:Χαλίφηδες Κατηγορία:Μονάρχες της Αιγύπτου
Α-Καδινόλη
Η α-καδινόλη ή αλλιώς 10α-υδροξυ-4-καδινένιο είναι οργανική ένωση που χημικά χαρακτηρίζεται ως σεσκιτερπενοειδής αλκοόλη. Αποτελείται από δεκαπέντε άτομα C και φέρει μία υδροξυλική ομάδα.
Εξάπλωση
Απαντάται με φυσικό τρόπο συνήθως σε αιθέρια έλαια και εκχυλίσματα πολλών φυτών, όπως π.χ.
Βιολογική δραστηριότητα
Η α-καδινόλη θεωρείται ότι δρα ως αντιμυκητιακή και ηπατοπροστατευτική ουσία, ενώ έχει προταθεί ως πιθανή θεραπεία για την -ανθεκτική στα φάρμακα- φυματίωση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τερπένια και τερπενοειδή
Εθνική Βιβλιοθήκη του Ανατολικού Τιμόρ
Η Εθνική Βιβλιοθήκη του Ανατολικού Τιμόρ (πορτογαλικά: Biblioteca Nacional de Timor-Leste) είναι η εθνική βιβλιοθήκη που ιδρύθηκε το 2009 στο Ντίλι, την πρωτεύουσα του Ανατολικού Τιμόρ. Διοικητικά, η βιβλιοθήκη υπάγεται στο Υπουργείο Τουρισμού, Τεχνών και Πολιτισμού του Ανατολικού Τιμόρ.
Ιστορία
Όπως ορίζει ο νόμος για την Εθνική Βιβλιοθήκη του Ανατολικού Τιμόρ, που εγκρίθηκε τον Ιούνιο του 2016, η αποστολή της βιβλιοθήκης είναι να συλλέγει, να επεξεργάζεται και να διατηρεί την τεκμηριωμένη πολιτιστική κληρονομιά του Τιμόρ, καθώς και να διασφαλίζει τη μελέτη, τη διάδοσή της και τις προϋποθέσεις για την απόλαυσή της  καθώς και  την ταξινόμηση και απογραφή της εθνικής βιβλιογραφικής κληρονομιάς.
Το 2017 το προσωπικό της βιβλιοθήκης αποτελούνταν από 19 άτομα. Οι εθνικές βιβλιοθήκες της Ινδονησίας και της Πορτογαλίας, μεταξύ άλλων, εκπαίδευσαν το προσωπικό της καινούργιας εθνικής βιβλιοθήκης το 2012 και το 2015
Συλλογές και εγκαταστάση
Σύμφωνα με μια έκθεση του Εκπαιδευτικού, Επιστημονικού και Πολιτιστικού Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών (UNESCO) που περιγράφει την κατάσταση στο Ανατολικό Τιμόρ, μόνο 8.000 βιβλία γραμμένα στα πορτογαλικά, ινδονησιακά, σε γλώσσα τετούμ ή σε ορισμένες τοπικές διαλέκτους έχουν συλλεχθεί από την Εθνική Βιβλιοθήκη  του Ανατολικού Τιμόρ στα τέλη του 2017.
Αλφαβητισμός
Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών (UNEP), το 58,3% των κατοίκων του Ανατολικού Τιμόρ ηλικίας 15 ετών και άνω ήταν εγγράμματοι το 2010.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στο Ανατολικό Τιμόρ Κατηγορία:Εθνικές βιβλιοθήκες
Τάταροι της Σιβηρίας
Η απογραφή του 2010 κατέγραψε πάνω από 500.000 κατοίκους στη Σιβηρία οι οποίοι δήλωσαν ότι είναι Τάταροι. Περίπου 200.000 από αυτούς θεωρούνται αυτόχθονες Τάταροι της Σιβηρίας, αλλά στην απογραφή του 2010 μόνο 6.779 άτομα δήλωσαν Τάταροι της Σιβηρίας. Δεν είναι εντελώς σαφές πόσοι από αυτούς που δήλωσαν ότι είναι Τάταροι της Σιβηρίας θεωρούν ότι ανήκουν σε ένα διαφορετικό έθνος και ποιοι από αυτούς θεωρούν ότι είναι μια ομάδα του ταταρικού έθνους, επειδή η απογραφή συμπεριέλαβε τους Τατάρους της Σιβηρίας ως μια υποομάδα του ταταρικού έθνους.
Το 2018, οι Τάταροι της Σιβηρίας δεν έχουν αποκτήσει ακόμα δημόσια εκπαίδευση που να λαμβάνει χώρα στη δική τους γλώσσα. Τα μαθήματα στα τοπικά σχολεία λαμβάνουν γλώσσα μόνο στα ρωσικά και τα ταταρικά του βόλγα. Καμία από τις δύο γλώσσες δεν είναι ιθαγενής στη Σιβηρία, επειδή οι Ρώσοι και οι Τάταροι του Βόλγα έχουν επεκταθεί στην περιοχή μόνο από τον 16ο-17ο αιώνα και έπειτα.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τους πρέσβεις του Γιεντιγκέρ Χαν, χάνου του Χανάτου της Σιβηρίας, ο οποίος επισκέφθηκε τη Μόσχα το 1555, ο πληθυσμός των "μαύρων", εξαιρώντας την αριστοκρατία, ήταν 30.700 άτομα. Σε διάταγμα για τον φόρου υποτελείας που εξέδωσε ο Ιβάν ο Τρομερός, δόθηκε ως πληθυσμός 40.000 άτομα.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της παρρωσικής απογραφής του 1897, υπήρχαν 56.957 τατάροι της Σιβηρίας στο κυβερνείο του Τομπόλσκ. Ήταν η τελευταία ακριβής πληροφορία για αυτό τον λαό. Σε άλλες απογραφές, οι Τάταροι μετανάστες από άλλες περιοχές της Ρωσίας κατεγράφησαν ως Τάταροι. Οι Τάταροι της Σιβηρίας προσπάθησαν να την αποφύγουν όσο γινόταν, επειδή πίστευαν ότι ήταν μια προσπάθεια να τους υποχρεώσουν να πληρώσουν το γιασάκ (φόρος υποτελείας). δεξιά|μικρογραφία|Τα όρια του [[Χανάτο της Σιβηρίας|χανάτου της Σιβηρίας (ή χανάτο του Σιμπίρ)]] Ο πληθυσμός των Τατάρων στην επικράτεια της περιφέρειας Τιουμέν το 1926, ήταν 70.000 άτομα, 72.306 το 1959, 102.859 το 1970, 136.749 το 1979, 227.423 το 1989 και 242.325 το 2002. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της ρωσικής απογραφής του 2002 υπήρχαν 385.949 στις περιφέρειες που περιγράφησαν παραπάνω. Η επικράτεια τους αντιστοιχεί προσεγγιστικά με τα όρια του χανάτου της Σιβηρίας. Από αυτούς μόνο 9.289 δήλωσαν Τατάροι της Σιβηρίας.
Στη ρωσική απογραφή του 2002 9.611 άτομα δήλωσαν Τατάροι της Σιβηρίας, αλλά σύμφωνα με κάποια δημοσιεύματα αριθμούν 190.000 με 210.000 άτομα. Αυτή η απόκλιση εξηγείται από το γεγονός ότι οι μετανάστες από άλλες ομάδες που αποκαλούνται Τάταροι από τους Ρώσους περιλαμβάνονται στα στοιχεία αυτά, αν και οι περισσότεροι είναι Τάταροι του Βόλγα.
Προέλευση και εθνογένεση
Ο όρος Τάταροι της Σιβηρίας καλύπτει τρεις αυτόχθονες ομάδες, άπαντες Σουνίτες Μουσουλμάνοι του μαντάμπ χαναφί στη νότια Σιβηρία. Είναι το υπόλειμμα του Χανάτου της Σιβηρίας, το οποίο κατακτήθηκε από τη Ρωσία το 1582. Γεωγραφικά, οι Τάταροι της Σιβηρίας διαιρούνται σε τρεις ομάδες, εκ των οποίων η καθεμιά μιλά τη δική της διάλεκτο. Αν και η σιβηροταταρική γλώσσα θεωρούταν κάποιες φορές διάλεκτο της ταταρικής, λεπτομερείς μελέτες δείχνουν ότι τα σιβηροταταρικά ιδιώματα διαφέρουν αρκετά από τα ταταρικά του Βόλγα. Κατάγονται εν μέρει από Τουρκικούς και Μογγολικούς λαούς, αλλά οι κύριοι πρόγονοι τους είναι Σαμογετικές, Γενισεϊανές και Ουγκριανές φυλές.
Σιβηροταταρική γλώσσα
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ|Τάταροι της Σιβηρίας με παραδοσιακές ενδυμασίες. Η σιβηροταταρική γλώσσα, λόγω της διαδικασίας κιπτσακοποίησης κατά τον Μεσαίωνα, ταξινομείται πολλές φορές ως γλώσσα της ομάδας Κιπτσάκ-Νογκάι των Κιπτσακικών γλωσσών. Υπάρχει περίπου ο ίδιος όγκος ενδείξεων που μπορούν να οδηγήσουν την κατηγοριοποίηση της σιβηροταταρικής γλώσσας ως άνω αλταϊκή γλώσσα.
Στις αρχές του 12ου αιώνα, η σιβηροταταρική έλαβε καρλουκικές επιρροές. Αυτοί οι τάταροι της Σιβηρίας που ζουν σε πολυεθνικά χωριά, όπου έπειτα από τη ρωσική επέκταση στην περιοχή έχουν καταφθάσει πολλοί Τάταροι του Βόλγα, έχουν επηρεαστεί από την κιπτσακικοβουλγαρική γλώσσα. Να μην συγχέεται με τη βουλγαρική γλώσσα στα Βαλκάνια, η οποία είναι επίσης σλαβική όπως και η ρωσική.
Υπάρχουν διάφορες διάλεκτοι της σιβηροταταρικής γλώσσας. Δεδομένου της διείσδυσης του Ισλάμ μέχρι τη δεκαετία του 1920 μετά τη ρωσική Επανάσταση, οι Τάταροι της Σιβηρίας, όπως και σχεδόν όλα τα Μουσουλμανικά έθνη, χρησιμοποιούσαν ένα τροποποιημένο αραβικό αλφάβητο. Το 1928, υιοθέτησαν ένα λατινικό αλφάβητο, και το 1939 υιοθέτησαν ένα τροποποιημένο κυριλλικό αλφάβητο, όπως και οι περισσότερες γλώσσες της Σοβιετικής Ένωσης εκείνη την εποχή. Μέχρι το 2014, η γραπτή γλώσσα για τους τατάρους της Σιβηρίας ήταν η ταταρική με βάση τη γραμματική των Τατάρων του Βόλγα.
Στον 21ο αιώνα, άρχισαν οι εργασίες εξορθολογισμού της σιβηροταταρικής γλώσσας. Ερευνητές διεξάγουν επιστημονική έρευνα στο πεδίο της λογοτεχνικής γλώσσας των λαών της Σιβηρίας. Έχουν δημοσιεύσει το "Русско-сибирскотатарский словарь = Урысца-сыбырца сүслек" (2010) (ρωσοσιβηροταταρικό λεξικό), και το "Грамматика современного сибирскотатарского языка" (2014), τη γραμματική της σιβηροταταρικής γλώσσας. Το 2013 δόθηκε ο κωδικός sty για τη σιβηροταταρική γλώσσα στο πρότυπο ISO 639-3. Υπάρχει και μια δοκιμαστική έκδοση της Βικιπαίδειας στα σιβηροταταρική. Ο Γαμπντουλχάι Αχάτοφ, Σοβιετικός γλωσσολόγος και επιστήμονας ταταροβολγαϊκής καταγωγής ήταν το πρώτο άτομο που ασχολήθηκε σοβαρά με τη σιβηροταταρική γλώσσα.
Τάταροι του Τομπόλ-Ιρτίς
Οι τάταροι του Τομπόλ-Ιρτίς είναι η μεγαλύτερη ομάδα των τατάρων της Σιβηρίας. Ζουν στις περιφέρειες Τιουμέν, Κουργκάν και Όμσκ.
Οι πέντε υποομάδες τους είναι οι Ζαμπολότνιε, Τομπόλ, Κουρντάκ-Σαργκάτ, Ταρά και Τιουμέν-Τουρίν.
Τατάροι Μπαραμπά
Αυτοπροσδιορίζονται ως Μπαραμπά και ζουν κυρίως στη στέππα του Μπαραμπά στην περιφέρεια Νοβοσιμπίρσκ. Ο πληθυσμός τους είναι περίπου 8.000 άτομα.
Οι υποομάδες τους είναι οι Μπαραμπά-Τουράζ, Λιουμπέι-Τουνούς και Τερένιν-Τσόι.
Τάταροι Τομ
Οι Τάταροι Τομ είναι αυτόχθονας πληθυσμός στις περιφέρειες Τομσκ, Κεμέροβο και σε κάποιο βαθμό, στην περιφέρεια Νοβοσιμπίρσκ.
Οι υποομάδες τους είναι οι Καλμάκ, Τσατ και Εούστα.
Μπουχαρανοί της Σιβηρίας
Οι Μπουχαλίκ, κυριολεκτικά "εκείνοι από την πόλη της Μπουχάρα" είναι απόγονοι των κατοίκων των γουνεμπορικών αποικιών του 15ου και του 16ου αιώνα, από τον Καύκασο και την Κεντρική Ασία. Αφομοιώθηκαν με τους Τάταρους της Σιβηρίας.
Μαξ Εμάνουελ Αϊνμίλερ
Ο Μαξιμίλιαν Εμάνουελ Αϊνμίλερ (Maximilian Emanuel Ainmiller, 14 Φεβρουαρίου 1807 – 9 Δεκεμβρίου 1870) ήταν Γερμανός ζωγράφος γεννημένος στο Μόναχο, που ειδικεύθηκε στην τέχνη της υαλογραφίας (βιτρώ), θεωρούμενος ως θεμελιωτής της σύγχρονης υαλογραφίας.
Τα πρώτα δείγματα της καλλιτεχνικής παραγωγής του Αϊνμίλερ βρίσκονται στον καθεδρικό ναό του Ρέγκενσμπουργκ (Ρατισβόνης). Επιπλέον, με λίγες εξαιρέσεις, όλες οι υαλογραφίες στον καθεδρικό ναό της Γλασκώβης είναι δικές του δημιουργίες. Δείγματα της δουλειάς του μπορεί επίσης να δει κάποιος στον Ναό του Αγίου Παύλου στο Λονδίνο και στον Καθεδρικό Ναό της Κολωνίας, αλλά φιλοτέχνησε και παραστάσεις των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου σε παράθυρα του Βατικανού.
thumb|αριστερά|185px|«Ο γάμος του [[Γουλιέλμος Ε΄ της Βαυαρίας|Γουλιέλμου Ε΄ και της Ρενάτας της Λωρραίνης», πίνακας του Μ.Ε. Αϊνμίλερ (1854)]] Ο Αϊνμίλερ είχε επίσης καλές επιδόσεις στην ελαιογραφία, ιδίως με θέμα εσωτερικά κτηρίων: οι απεικονίσεις του Βασιλικού Παρεκκλησίου στο Κάστρο του Ουίντσορ και του Αββαείου του Ουέστμινστερ έχουν γίνει αντικείμενο θαυμασμού, με τη δεύτερη να εκτίθεται στη Νέα Πινακοθήκη του Μονάχου.
Ο Μαξ Αϊνμίλερ πέθανε στο Μόναχο σε ηλικία 63 ετών και έχει ταφεί στο Παλαιό Νότιο Κοιμητήριο της πόλεως. Μία οδός στο Σβάμπινχ του Μονάχου, η Ainmillerstrasse, φέρει το όνομά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι
Αλεξικλής
Ο Αλεξικλής (αρχ. ελλ. Ἀλεξικλῆς, 5ος αι. π.Χ.), ήταν αρχαίος Αθηναίος στρατηγος και πολιτικός που ανήκε στους ολιγαρχικούς. Ανέλαβε το αξίωμα του στρατηγού το 411 π.Χ. και υποβοήθησε το Αθηναϊκό πραξικόπημα του 411 π.Χ., καθώς και το βραχύβιο καθεστώς που αυτό επέβαλε, την Αρχή ή Βουλή των Τετρακοσίων. Μετά την πτώση του ολιγαρχικού αυτού καθεστώτος, ο Αλεξικλής και αρκετοί ομοϊδεάτες του, όπως ο Πείσανδρος και ο Χαρικλής, εγκατέλειψαν την πόλη, καταφεύγοντας στη Δεκέλεια, υπό την προστασία των Σπαρτιατών. Ωστόσο λίγο αργότερα ο Αλεξικλής συνελήφθη, προφυλακίσθηκε στον Πειραιά, καταδικάσθηκε σε θάνατο και εκτελέσθηκε για τη συμμετοχή του στην προδοσία του Φρυνίχου
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες πολιτικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Εκτελεσθέντες
Κονσταντίν Μακόφσκι
Ο Κονσταντίν Μακόφσκι (πλήρες όνομα: (Константин Егорович Маковский; 20 Ιουνίου/2 Ιουλίου 1839 — 17 Σεπτεμβρίου/30 Σεπτεμβρίου 1915) ήταν Ρώσος ζωγράφος, συνδεόμενος με το λεγόμενο κίνημα των περιπλανώμενων (Peredvizhniki). Γεννήθηκε στη Μόσχα. Ο πατέρας του, Γεγκόρ Ιβάνοβιτς Μακόφσκι, ήταν σκιτσογράφος και ερασιτέχνης ζωγράφος, ενώ η μητέρα του ήταν συνθέτρια μουσικής. Πολλοί από τους πίνακές του, όπως το στόλισμα της Ρωσίδας Νύφης (1889), παρουσιάζουν μια εξιδανικευμένη όψη της Ρωσικής ζωής των προηγούμενων αιώνων. Συχνά θεωρείται αντιπροσωπευτικό δείγμα της Τέχνης των Σαλονιών. Ο Μακόφσκι σκοτώθηκε το 1915, όταν η άμαξα που τον μετέφερε συγκρούσθηκε με ένα ηλεκτρικό τραμ στην Αγία Πετρούπολη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ζωγράφοι
Γουίλιαμ Έντουαρντ Άυρτον
Ο Γουίλιαμ Έντουαρντ Άυρτον (William Edward Ayrton, 14 Σεπτεμβρίου 1847 – 8 Νοεμβρίου 1908) ήταν Άγγλος φυσικός, ηλεκτρολόγος μηχανικός και εφευρέτης.
Γεννήθηκε στο Λονδίνο και ήταν γιος του δικηγόρου Έντουαρντ Ν. Άυρτον. Σπούδασε στο Πανεπιστημιακό Κολέγιο Λονδίνου και αργότερα υπό τον Λόρδο Κέλβιν στη Γλασκώβη.
Το 1868 ο Άυρτον πήγε στη Βεγγάλη των Ινδιών, όπου τέθηκε στην υπηρεσία του κρατικού Τμήματος Τηλεγράφων. Εκεί επινόησε μια μέθοδο ανιχνεύσεως βλαβών στις τηλεγραφικές γραμμές, πράγμα που ωφέλησε πολύ τη συντήρηση του χερσαίου δικτύου τηλεπικοινωνιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι φυσικοί Κατηγορία:Βρετανοί ηλεκτρολόγοι μηχανικοί Κατηγορία:Άγγλοι εφευρέτες Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Λονδίνου
Οι Κορσικανοί αδελφοί
Οι Κορσικανοί αδερφοί (γαλλικός τίτλος: Les Frères corses) είναι μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Δουμά (πατέρα) που δημοσιεύτηκε το 1844. Αναφέρεται στην ιστορία δύο σιαμαίων αδελφών που, αν και χωρίστηκαν στη γέννησή τους, μπορούν ακόμη να αισθάνονται τον σωματικό και πνευματικό πόνο του άλλου. Στο έργο αποτυπώνονται τοπία, έθιμα, παραδόσεις της Κορσικής και αναδεικνύεται η κορσικανική φιλοξενία.
Σ' αυτό το σύντομο μυθιστόρημα, ο Αλέξανδρος Δουμάς είχε την ιδέα να σκηνοθετήσει τον εαυτό του, δημιουργώντας μια αίσθηση ρεαλισμού σε ένα κείμενο που τείνει προς το φανταστικό.
Υπόθεση
Το βιβλίο χωρίζεται σε τρία «μέρη». Στο πρώτο, τον Μάρτιο του 1841, ο αφηγητής, ο ίδιος ο Αλέξανδρος Δουμάς, σε ένα ταξίδι του στην Κορσική, φιλοξενήθηκε στο σπίτι της χήρας ντε Φράνκι, μητέρας διδύμων: ο Λουί, δικηγόρος στο Παρίσι, και ο Λουσιάν που έμεινε στην Κορσική. Ο τελευταίος εγκαθιστά τον συγγραφέα στο ελεύθερο δωμάτιο του αδελφού του. Κατά τη διάρκεια του βραδινού γεύματος, ο αφηγητής μαθαίνει ότι τα δίδυμα ήταν ενωμένα κατά τη γέννηση, συνδεδεμένα στα πλευρά και ότι ο γιατρός χρειάστηκε να τα χωρίσει με επέμβαση. Ωστόσο, αν και χωρισμένοι, οι δύο αδελφοί, λόγω του μοναδικού δεσμού τους, είναι σε θέση να αισθάνονται ο ένας τον σωματικό και πνευματικό πόνο του άλλου. Ο Λουσιάν αποκαλύπτει επίσης στον άναυδο συγγραφέα ότι τα πνεύματα των νεκρών της οικογένειας εμφανίζονται στους ζωντανούς όταν τους απειλεί ο κίνδυνος ή στις παραμονές του δικού τους θανάτου.
Στο δεύτερο μέρος, επείγοντα ζητήματα κάλεσαν τον συγγραφέα να επιστρέψει στο Παρίσι. Εκεί, συναντά τον μελαγχολικό και αγωνιώδη Λουί ντε Φράνκι και γίνονται φίλοι. Στο τέλος αυτού του μέρους, ο Λουί, εμπλέκεται σε μια μονομαχία για την τιμή μιας γυναίκας, αν και δεν έχει αγγίξει ποτέ όπλα, και ο αφηγητής ορίζεται μάρτυράς του. Αποσπά από τον αφηγητή την υπόσχεση να κρατήσει μυστικά τα γεγονότα από τον αδελφό του και τη μητέρα του. Το μοιραίο πρωινό, ο Λουί παρουσιάζεται κατάχλομος: ο πατέρας του εμφανίστηκε τη νύχτα για να του αναγγείλει τον θάνατό του. Πράγματι, πεθαίνει, σκοτώνεται από τη σφαίρα του αντιπάλου του.
Στο τελευταίο μέρος, πέντε μέρες αργότερα ο Λουσιάν ταξιδεύει στο Παρίσι και αναζητά τον αφηγητή. Του λέει ότι τον επισκέφτηκε το πνεύμα του αδελφού του, που του ομολόγησε τα πάντα, του δείχνει επίσης σημάδια στο δικό του σώμα που αντιστοιχούν στην πληγή του νεκρού αδελφού του. Έμπειρος στα όπλα, ο Λουσιάν προκαλεί σε μονομαχία τον αντίπαλο του Λουί, κερδίζει τη μονομαχία και εκδικείται τον θάνατο του αδελφού του.
Διασκευές
Το μυθιστόρημα έχει διασκευαστεί πολλές φορές για το θέατρο, τον κινηματογράφο, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Αλέξανδρου Δουμά (πατέρα) Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν κόμικς
Εχεκράτης ο Φλειάσιος
Ο Εχεκράτης ο Φλειάσιος (αρχ. ελλην. Ἐχεκράτης, 5ος-4ος αι. π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας Πυθαγόρειος φιλόσοφος από την πόλη Φλειούντα της Κορινθίας.
Ο Εχεκράτης αναφέρεται στον διάλογο Φαίδωνα του Πλάτωνος ως «βοηθητικό» της πλοκής πρόσωπο. Σε αυτό το κλασικό κείμενο, ο Εχεκράτης συναντά τον Φαίδωνα, καθώς μετά τον θάνατο του Σωκράτους ο μαθητής του Φαίδων φεύγει από την Αθήνα για την πατρίδα του την Ήλιδα, και ο Φλειούντας βρίσκεται πάνω στη διαδρομή του. Ο Εχεκράτης ζητεί από τον Φαίδωνα να του αφηγηθεί τις τελευταίες ώρες της ζωής του φημισμένου δασκάλου του. Η αφήγηση των Φαίδωνος αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος του υπόλοιπου κειμένου του διαλόγου, μολονότι ο Εχεκράτης τον διακόπτει πού και πού προκειμένου να τον ρωτήσει κάποια πράγματα σχετικά με τις τελευταίες ομιλίες του Σωκράτη.
Ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά σχετικώς με τον βίο και το έργο του Εχεκράτη πέρα από όσα αποκαλύπτει ο Πλάτων, καθώς αναφορές σε αυτόν γίνονται σε πολύ λίγα έργα. Το ότι ήταν Πυθαγόρειος το μνημονεύει και ο Διογένης ο Λαέρτιος, ενώ το γενικό ενδιαφέρον του και ο σεβασμός του για τον Σωκράτη είναι τα μόνα που μπορούν να διακριβωθούν σε σχέση με τις φιλοσοφικές του απόψεις.
Επίσης κάποιος Εχεκράτης, άγνωστο αν πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο ή όχι, αναφέρεται από τον Αριστόξενο ότι ήταν μαθητής των Πυθαγόρειων φιλοσόφων Φιλολάου και Ευρύτου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πυθαγόρειοι φιλόσοφοι
Πέτρος του Κονς
Ο Πέτρος, γαλλ. Pierre (π. 1218 - 1249 ή 1250) από τον Οίκο των Καπετιδών-Κουρτεναί ήταν Γάλλος ιππότης, κύριος τού Κονς (Conches).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Ροβέρτου κυρίου τού Σαμπινιέλ και της (2ης συζύγου του) Ματίλντας του Μεάν, κόρης τού Φιλίππου ντε Μεάν συρ Υέβρ. Ο πατέρας του ήταν αδελφός τού Πέτρου κυρίου τού Κουρτεναί, συζύγου της Γιολάντας Λατίνας αυτοκράτειρας της Κωνσταντινούπολης.
Από τους γονείς του κληρονόμησε τα κάστρα Κονς-αν-Ους και Μεάν-συρ-Υέβρ. Το 1248 έπλευσε μαζί με τον Λουδοβίκο Θ΄ της Γαλλίας (γιο τού 2ου εξαδέλφου του Λουδοβίκου Η΄) από το Αίγκ-Μορτ στην Αίγυπτο για να πολεμήσει στην Ζ΄ Σταυροφορία, κατά την οποία απεβίωσε.
Οι περισσότεροι ιστορικοί πιστεύουν ότι σκοτώθηκε στη μάχη για την πόλη Αλ Μανσούρα στις 8 Φεβρουαρίου 1250. Την ημέρα αυτή ο Ροβέρτος Α΄ κόμης τού Αρτουά (αδελφός τού Λουδοβίκου Θ΄) οδήγησε την εμπροσθοφυλακή των Σταυροφόρων σε μία αυθόρμητη επίθεση στην πόλη. Η εμπροσθοφυλακή πιάστηκε σε παγίδα των Μαμελούκων και όλοι οι επιτιθέμενοι σκοτώθηκαν. Πάντως ο χρονικογράφος Ζαν ντε Ζουανβίλ αναφέρει ότι ο Πέτρος απεβίωσε πιο πριν: μετά από την κατάκτηση τού Αιγυπτιακού λιμανιού της Δαμιέττας τον Ιούνιο τού 1249, ένα μεγάλο μέρος τού σταυροφορικού στρατού στρατοπέδευσε έξω από τα τείχη της πόλης, ώσπου να ετοιμαστεί για να βαδίσει στην Αλ Μανσούρα το φθινόπωρο. Τότε ο σουλτάνος της Αιγύπτου πρόσφερε ως αμοιβή ένα χρυσό νόμισμα για κάθε κεφάλι Σταυροφόρου. Έτσι κατά τη νύκτα οι Σαρακηνοί εισήλθαν λάθρα στο στρατόπεδο των Σταυροφόρων, σκότωσαν Σταυροφόρους μέσα στις σκηνές τους και έκοψαν τα κεφάλια τους. Σύμφωνα με τον Ζουανβίλ, ο Πέτρος των Κουρτεναί ήταν το θύμα μίας τέτοιας επίθεσης. Όμως ο Ζουανβίλ μάλλον έκανε λάθος, είτε διότι έγραψε τη χρονογραφία του δεκαετίες μετά το γεγονός, είτε διότι ο Πέτρος των Κουρτεναί αναφέρεται δύο φορές ακόμη μετά στο χρονικό, σε σχέση με τη μάχη της Αλ Μανσούρα.
Οικογένεια
H Πετρονίλλα ξαναπαντρεύτηκε το 1252 με τον Ερρίκο Β΄ τού Συλλύ (απεβ. 1269).
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών
Α. Τζ. Ίνγκλις
Ο '''Α. Τζ. Ίνγκλις''' (Ουίλμινγκτον του Ντέλαγουερ, 11 Ιουλίου 1967), είναι Αμερικάνος πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,91 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του σούτινγκ γκαρντ.
Σταδιοδρομία
Ο Ίνγκλις σπούδασε στο πανεπιστήμιο Βιρτζίνια Γιούνιον από το 1986 ως το 1990, αγωνιζόμενος σε 120 παιχνίδια με μέσους όρους 20,0 πόντων, 4,2 ριμπάουντ και 3,5 ασίστ.
Το καλοκαίρι του 1990, επιλέχθηκε στην 37η θέση του ντραφτ του ΝΒΑ από τους Ουάσινγκτον Μπούλετς, με τους οποίους αγωνίστηκε για δύο σεζόν σε 151 αγώνες του αμερικάνικου πρωταθλήματος, πετυχαίνοντας 1502 πόντους (μ.ο. 9,9).
Την σεζόν 1992-93, φόρεσε την φανέλα της Στεφανέλ Τριέστε, κατακτώντας την τέταρτη θέση του ιταλικού πρωταθλήματος, με μέσους όρους 18,8 πόντων και 3,9 ριμπάουντ. Την επόμενη χρονιά, μεταγράφηκε στην Μπούργκι Ρόμα, όπου εκτόξευσε τον μέσο όρο του σε 25,5 πόντους ανά αγώνα.
Το 1994-95, αγωνίστηκε στο γαλλικό πρωτάθλημα με την Παρί Λεβαλουά και την επόμενη σεζόν στην Ισπανία με την ομάδα της Σαλαμάνκα. Μετά από ένα πέρασμα από την Πιστόια, το 1996-97, μεταγράφηκε στην τουρκική Μπεσίκτας, πριν επιστρέψει στην Λεβαλουά. Έκλεισε την καριέρα του το 2001 στον Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο αγωνίστηκε από το Νοέμβριο του 2000, σε 18 αγώνες με μέσους όρους 15,8 πόντων και 3,0 ριμπάουντ ανά αγώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ουάσινγκτον Ουίζαρντς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Βίρτους Ρόμα‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παρί-Λεβαλουά Μπασκέτ‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σαλαμάνκα‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπεσίκτας‎‎ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρασίνγκ Μπασκέτ Παρί‎‎‎ Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Ζόριτσα Μρσέβιτς
Η Ζόριτσα Μρσέβιτς (γεννημένη στις 7 Οκτωβρίου 1954) είναι Σέρβα καθηγήτρια, νομικός, ερευνήτρια και ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Εργάζεται στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του φεμινισμού, σε τοπικό και διεθνές επίπεδο. Επίσης είναι συγγραφέας περισσότερων από 20 βιβλίων και 300 μελετών και άρθρων για την ισότητα των φύλων, τη φαινομενολογία της βίας, τα ανθρώπινα δικαιώματα των περιθωριοποιημένων ομάδων και τη νομολογία.
Καριέρα
Μετά την αποφοίτησή της από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου το 1977, απέκτησε μεταπτυχιακό διπλώμα το 1983, ακολουθούμενο από διδακτορικό δίπλωμα το 1986 από το Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου.
Το 1978 και το 1979 η Μρσέβιτς ήταν καθηγήτρια στο 2ο Γυμνάσιο Οικονομικών του Βελιγραδίου, διδάσκοντας μαθήματα Συνταγματικού και Οικονομικού Δικαίου. Το 1979 προσχώρησε στο Ινστιτούτο Εγκληματολογικής και Κοινωνιολογικής Έρευνας στο Βελιγράδι προχωρώντας από βοηθό σε ανώτερη ερευνήτρια - διαχειρίζοντας τα έργα του Ινστιτούτου και συμμετέχοντας στα διευθυντικά όργανα του Ινστιτούτου.
Το 1992, η Μρσέβιτς εντάχθηκε στο Κέντρο Σπουδών Γυναικών, στις Εναλλακτικές σπουδές του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου, στην Νομική Σχολή, ως επισκέπτης καθηγητρια στο Τμήμα της Φεμινιστικής Νομικής Θεωρίας. Το 1996 ήταν επισκέπτης καθηγήτρια στη Νομική Σχολή του Κρατικού Πανεπιστημίου της Αϊόβα στις Ηνωμένες Πολιτείες, διδάσκοντας τη Συγκριτική Φεμινιστική Νομική Θεωρία.
Το 1999 η Ζόριτσα Μρσέβιτς διορίστηκε ανώτερη ερευνήτρια στο Ινστιτούτο Κοινωνικών Επιστημών του Βελιγραδίου. Το 2000, ήταν περιφερειακή διαχειρίστρια προγραμμάτων στο Oxfam GB, εργαζόμενη ως περιφερειακή υπεύθυνη προγραμμάτων γυναικών και διαχειρίστρια περιφερειακών και εθνικών προγραμμάτων για τις γυναίκες.
Το 2001-2008 ήταν σύμβουλος φύλου στην αποστολή του ΟΑΣΕ στο Βελιγράδι, διαχειρίζοντας πολλαπλά προγράμματα:
Κατά την περίοδο 2008-2011 ήταν Αναπληρώτρια Διαμεσολαβήτρια και υπεύθυνη για την ισότητα των φύλων και τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία της Σερβίας, υπεύθυνη για τις αναφορές πολιτών στον τομέα της ισότητας των φύλων, τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ ατόμων, των ατόμων με αναπηρία, των ηλικιωμένων, των ασθενών και της σύνταξης και τα εργασιακά δικαιώματα.
Το 2010 διορίστηκε μέλος του συμβουλευτικού συμβουλίου εμπειρογνωμόνων της κρατικής επιτροπής για την ισότητα της Σερβίας, υπεύθυνη για την ισότητα των φύλων και τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ. Το 2011 προσχώρησε επίσης στην Δικαστική Ακαδημία του Βελιγραδίου ως επισκέπτης καθηγήτρια, διδάσκοντας για τις πολλαπλές διακρίσεις και βία κατά των γυναικών σε δικαστές, εισαγγελείς και υποψηφίους δικαστικούς.
Επίσης το 2011 η Μρσέβιτς έγινε μέλος του Συμβουλίου Ισότητας των Φύλων στην κυβέρνηση της Σερβίας. Ήταν μέλος ενός παρατηρητηρίου για την παρακολούθηση της βίας κατά των γυναικών. Επί του παρόντος, η Μρσέβιτς είναι επίσης επισκέπτης καθηγήτρια στο Τμήμα Γυναικών της Σχολής Πολιτικών Επιστημών.
Δάχτυλα (ψωμί)
Τα δάχτυλα είναι ψωμί με προζύμι το οποίο προέρχεται από την Ελλάδα, αλλά είναι επίσης δημοφιλές στην Κύπρο (κυπρ.: δαχτυλιές) και την Τουρκία.