cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεθανοϋλοχλωρίδιο
Το μεθανοϋλοχλωρίδιο ή φορμυλοχλωρίδιο (formyl chloride) με χημικό τύπο CHClO είναι ένα ακυλαλογονίδιο.
Δομή
Το μόριο του μεθανοϋλοχλωρίδιου είναι επίπεδο, τριγωνικό, με το άτομο του άνθρακα στο κέντρο και τα υπόλοιπα άτομα στις κορυφές.
Παραγωγή
1. Με επίδραση χλωριωτικών μέσων σε μεθανικό οξύ παράγεται μεθανοϋλοχλωρίδιο ::
Αμμωνιόλυση
Με επίδραση αμμωνίας (NH3) μετατρέπεται σε μεθαναμίδιο :
Αμινόλυση
1. Με επίδραση πρωτοταγών αμινών (RNH2) μετατρέπεται σε μεθαναλκυλαμίδιο :
2. Με επίδραση δευτεροταγών αμινών (RNHR΄) μετατρέπεται σε μεθανοδιαλκυλαμίδιο:
Επίδραση καρβονικού άλατος
Με επίδραση μεθανικού νατρίου μετατρέπεται σε ανυδρίτη μεθανικού οξέος :
Επίδραση αρωματικών ενώσεων
Φορμυλιώνει αρωματικών ενώσεων κατά Friedel-Crafts. Π.χ. από βενζόλιο παράγεται βενζαλδεΰδη :
Αναγωγή
1. Με καταλυτική υδρογόνωση παράγεται μεθανάλη ή και μεθανόλη
2. Με LiAlH4 ή NaBH4 παράγεται απευθείας μεθανόλη ::
Επίδραση διαζωμεθανίου
Με επίδραση διαζωμεθανίου παράγεται τελικά αιθανικό οξύ :
Παραγωγή μεθανοϋλοφθοριδίου
Με επίδραση Hg2F2 σε μεθανοϋλοχλωρίδιο παράγεται μεθανοϋλοφθορίδιο :
Πηγές
Κατηγορία:Ακυλαλογονίδια Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις χλωρίου Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με οξυγόνο Κατηγορία:C1
Spider-Man (Μάιλς Μοράλες)
Ο Μάιλς Γκονζάλο Μοράλες (Miles Gonzalo Morales) είναι ένας πλασματικός χαρακτήρας που εμφανίζεται σε Αμερικανικά κόμικς που εκδίδονται από την Marvel Comics. Είναι ένας από τους χαρακτήρες με το ψευδώνυμο Spider-Man, έχοντας δημιουργηθεί το 2011 από τους Μπράιαν Μάικλ Μπέντις και Σάρα Πιτσέλι.
Ο Μάιλς Μοράλες έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο Ultimate Fallout #4 (Αύγουστος 2011), μετά τον θάνατο του Πίτερ Πάρκερ. Είναι ένας δεκατριάχρονος Αφροαμερικανής και Πουερτο-Ρικανής καταγωγής και ο δεύτερος Spider-Man που εμφανίζεται στην Ultimate Marvel, μια ξεχωριστή πραγματικότητα από το βασικό Σύμπαν της Marvel (Γη-616), που ονομάζεται Ultimate Universe (Γη-1610). Αφού το Ultimate Universe τελείωσε το 2015, ο Μάιλς έγινε χαρακτήρας του βασικού Σύμπαντος της Marvel.
Ο χαρακτήρας έχει εμφανιστεί σε διάφορες προσαρμογές των κόμικς της Marvel. Εμφανίστηκε στην σειρά κινουμένων σχεδίων του Disney XD Ο Απόλυτος Spider-Man ως Kid Arachnid. Είναι ο πρωταγωνιστής της ταινίας κινουμένων σχεδίων του 2018 Spider-Man: Μέσα στο Αραχνο-Σύμπαν (2018), στην οποία έκανε την φωνή του ο Σαμάικ Μουρ, όπως και στις συνέχειες του που κυκλοφορούν το 2023 και 2024.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπερήρωες της Marvel Comics Κατηγορία:Κόμικς που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Κόμικς που έγιναν βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Κόμικς που έγιναν ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Spider-Man
Νομός Φλώρινας
Ο Νομός Φλώρινας ήταν ένας από τους 51 νομούς της Ελλάδας, ο οποίος από το 2011 αποτελεί μία από τις 74 περιφερειακές ενότητες της χώρας και μία από τις τέσσερις που συγκροτούν την Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας. Είχε πληθυσμό 51.414 κατοίκους, κατά την Απογραφή του 2011, αποτελώντας τη δεύτερη μεγαλύτερη πληθυσμιακά Π.Ε. της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας μετά την Κοζάνη. Η έκταση της ανέρχεται σε 1.924 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Γεωγραφία
thumb|Χιονοδρομικό Κέντρο Βίγλας thumb|[[Λίμνες Πρέσπες]] thumb|[[Φλώρινα]] thumb|[[Νυμφαίο]]
Βρίσκεται στο βόρειο-βορειοδυτικό (ΒΒΔ) τμήμα της Ελλάδας και συνορεύει με τη Βόρεια Μακεδονία (Περιφέρεια Πελαγονίας) και την Αλβανία (Νομός Κορυτσάς) στα βόρεια και δυτικά αντίστοιχα, ενώ στα νότια συνορεύει με τις Περιφερειακές Ενότητες Κοζάνης και Καστοριάς και στα ανατολικά με την Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας.
Πρωτεύουσα του νομού είναι η Φλώρινα, η οποία αποτελεί την πλέον «παγωμένη» πόλη της Ελλάδας, με μέση ετήσια θερμοκρασία 11,2 βαθμούς Κελσίου. Κωμόπολη του νομού είναι το Αμύνταιο που βρίσκεται στα νότια, κοντά στις λίμνες Πετρών και Βεγορίτιδας. Κοντά στο Αμύνταιο βρίσκεται ο παραδοσιακός οικισμός του Νυμφαίου. Το Χιονοδρομικό Κέντρο Βίγλας Πισοδερίου βρίσκεται 29 χλμ. βορειοδυτικά της Φλώρινας και δυτικότερα οι Λίμνες Πρέσπες.
Σημαντικοί (πληθυσμιακά) οικισμοί, εκτός της Φλώρινας (17.686 κατ.), είναι το Αμύνταιο (3.671 κατ.), ο Φιλώτας (1.772 κατ.), η Μελίτη (1.432 κατ.), το Αμμοχώρι (1.250 κατ.) και το Λέχοβο (1.115 κατ.).
Μορφολογία - Κλίμα
Ο νομός έχει έκταση 1.924 τετραγωνικά χιλιόμετρα, με πλούσιες εναλλαγές τοπίων. Μορφολογικά έχει ορεινό, ημιορεινό (βλ. λεκανοπέδιο Φλώρινας - Μοναστηρίου) και πεδινό (και ημιπεδινό) χαρακτήρα (βλ. περιοχή Πρεσπών).
Ο νομός διαθέτει επιπλέον συνολικά έξι φυσικές λίμνες, οι περισσότερες από τις οποίες αποτελούν σημαντικούς βιότοπους για σπάνια είδη χλωρίδας και πανίδας, ενώ έχουν αναγνωριστεί διεθνώς και προστατεύονται από την ελληνική και διεθνή νομοθεσία και συμπεριλαμβάνονται στις προστατευόμενες περιοχές NATURA 2000. Η Μικρή Πρέσπα βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού, στα σύνορα με την Αλβανία. Η Μεγάλη Πρέσπα αποτελεί τον μεγαλύτερο εθνικό δρυμό στην Ελλάδα, και το σημείο επαφής τριών κρατών: Ελλάδα, Αλβανία, Βόρεια Μακεδονία. Στην περιοχή του Αμυνταίου έχουν σχηματισθεί οι λίμνες Πετρών και Βεγορίτιδας. Η Βεγορίτιδα είναι από τις βαθύτερες λίμνες της Ελλάδας, με το μέγεθός της ωστόσο να μεταβάλλεται σημαντικά, κυρίως λόγω της υπερβολικής άντλησης για τις ανάγκες του Υδροηλεκτρικού Σταθμού Άγρα, του Ατμοηλεκτρικού Σταθμού Αμυνταίου – Φιλώτα και της άρδευσης των γειτονικών γεωργικών εκτάσεων. Τέλος, η λίμνη Ζάζαρη τροφοδοτεί τη λίμνη Χειμαδίτιδα η οποία είναι μεγαλύτερη, με έντονο ευτροφισμό.
Το κλίμα του νομού Φλώρινας είναι ηπειρωτικό, με πολλές βροχοπτώσεις, ήπια καλοκαίρια και ιδιαίτερα ψυχρούς χειμώνες για τα ελληνικά δεδομένα με αρκετές χιονοπτώσεις. Οι παραπάνω συνθήκες διαμορφώνονται λόγω της γεωγραφικής και υψομετρικής θέσης της περιοχής, σε συνδυασμό με τους μεγάλους ορεινούς όγκους, την απόσταση από την θάλασσα και την παρουσία των λιμνών στις Πρέσπες και στην περιοχή του Αμυνταίου. Οι λίμνες αυτές, ωστόσο, επηρεάζουν θετικά το μικροκλίμα των γειτονικών τους περιοχών, προσφέροντας ηπιότερες συνθήκες κατά τη διάρκεια του χειμώνα και του καλοκαιριού, με αποτέλεσμα μια αισθητή διαφορά μεταξύ των τριών υψιπέδων Αμυνταίου, Πρεσπών και Φλώρινας αν και, κατά παρατεταμένες περιόδους ολικού παγετού, οι μικρότερες λίμνες δεν είναι ασυνήθιστο να παγώσουν την χειμερινή περίοδο.
Οικονομία
Ο νομός αποτελεί έναν από τους λεγόμενους "ενεργειακούς" της Ελλάδας, με την εξόρυξη ορυκτών καυσίμων και τη παραγωγή ενέργειας από τα κοντινά ατμοηλεκτρικά εργοστάσια να συμβάλλουν στη διαμόρφωση ενός ποσοστού 30,5% αναφορικά με τη συμμετοχή του δευτερογενή τομέα στη σύνθεση του Α.Ε.Π. Ο πρωτογενής τομέας συμμετέχει με ποσοστό 14,3%, που είναι το υψηλότερο στη Δυτική Μακεδονία δείχνοντας μια εξαιρετική δυναμική, με ιδιαίτερη έμφαση στην κτηνοτροφία. Η γεωργία είναι περισσότερο ανεπτυγμένη στο βορειοδυτικό τμήμα της περιοχής (Πρέσπες), με την παραγωγή της παραδοσιακής καλλιέργειας του φασολιού (Π.Ο.Π.). Στην υπόλοιπη περιοχή υπάρχουν καλλιέργειες αμπελιών, σιτηρών, πιπεριάς, πατάτας, καλαμποκιού και ζωοτροφών. Ο τριτογενής τομέας συμμετέχει με 55,2% και, κατά συνέπεια, από την άποψη της σύνθεσης του Α.Ε.Π., η Π.Ε. Φλώρινας εμφανίζει την πλέον ισορροπημένη εικόνα στη Δυτική Μακεδονία.
Εκκλησιαστική διαίρεση
Στο Νομό Φλώρινας υπάρχει μια Μητρόπολη της Εκκλησίας της Ελλάδος:
Περιφερειακή Ενότητα Φλώρινας
Ο Νομός Φλώρινας, από το 2011 και με την εφαρμογή του Προγράμματος «Καλλικράτης», αποτελεί την Περιφερειακή Ενότητα Φλώρινας (με έδρα την Φλώρινα) της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας. Με την συνένωση και συγχώνευση των Δήμων όπως προέβλεπε το Πρόγραμμα, οι νέοι δήμοι που προέκυψαν είναι οι:
Διατελέσαντες Αντιπεριφερειάρχες
*
Σωματιδιακή φυσική
Η Σωματιδιακή φυσική ή Φυσική των στοιχειωδών σωματιδίων είναι κλάδος της φυσικής που μελετά τα στοιχειώδη σωματίδια που συγκροτούν την ύλη καθώς και την συμπεριφορά (ακτινοβολία), και τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ τους. Λέγεται επίσης και φυσική υψηλών ενεργειών, επειδή πολλά στοιχειώδη σωμάτια δεν υφίστανται υπό τις συμβατικές συνθήκες που συναντάμε στη φύση όπως τη γνωρίζουμε στον πλανήτη μας, αλλά μπορούν να δημιουργηθούν και να ανιχνευθούν μέσω ενεργειακών κρούσεων με άλλα σωματίδια, όπως γίνεται στους επιταχυντές σωματιδίων.
Όπως είναι πλέον γνωστό, όλες οι μορφές της ύλης αποτελούνται από άτομα τα οποία και θεωρούνται τα θεμελιώδη σωματίδια ή σωμάτια κάθε στοιχείου. Αλλά και αυτά τα άτομα είναι συνδυασμοί πιο μικρών σωματιδίων, που αποκαλούνται υποατομικά σωματίδια. Για παράδειγμα, ο πυρήνας του ατόμου αποτελείται από νετρόνια και πρωτόνια. Πέρα όμως απ΄αυτά, οι επιστήμονες έχουν ανακαλύψει ακόμη πιο "μικρά" (στοιχειώδη) σωματίδια. Αν δηλαδή τα υποατομικά σωματίδια εξαναγκαστούν να συγκρουστούν με μεγάλες ταχύτητες τότε εμφανίζονται νέα σωματίδια, που καλούνται στοιχειώδη. Ο κλάδος της φυσικής που εξετάζει αυτά τα τελευταία ανακύπτοντα στοιχειώδη σωματίδια ονομάζεται Φυσική των στοιχειωδών σωματιδίων, και εκ του τρόπου παραγωγής αυτών Φυσική υψηλών ενεργειών.
Η Σωματιδιακή Φυσική συνδέεται πλέον σημαντικά με τη μοντέρνα κοσμολογία, καθώς το ίδιο το σύμπαν είναι ένας τεράστιος φυσικός επιταχυντής, ενώ η μελέτη των στοιχειωδών σωματιδίων μας δίνει πολλές πληροφορίες για τη γέννηση και την εξέλιξη του σύμπαντος.
μικρογραφία|300x300εσ|Σύνοψη των σωματιδίων και των δυνάμεων της [[Σωματιδιακή φυσική|σωματιδιακής φυσικής]]
Ιστορία
Η ιδέα ότι η ύλη αποτελείται από στοιχειώδη σωματίδια έχει ρίζες τουλάχιστον από τον 6ο αιώνα π.Χ.. Η φιλοσοφική ιδέα του ατομισμού μελετήθηκε από αρχαίους Έλληνες φιλόσοφους όπως ο Λεύκιππος, ο Δημόκριτος και ο Επίκουρος. Στον 19ο αιώνα, ο Τζον Ντάλτον συμπέρανε πως κάθε στοιχείο της φύσης αποτελούνταν από ένα μεμονωμένο, μοναδικό τύπο σωματιδίου. Ο Ντάλτον και οι συνεργάτες του πίστευαν πως αυτά ήταν τα θεμελιώδη σωματίδια της φύσης και γι' αυτό τα ονόμασαν άτομα, από την ελληνική λέξη άτομο, που σημαίνει αυτό που δεν τέμνεται. Όμως, προς το τέλος του αιώνα, οι φυσικοί ανακάλυψαν πως τα άτομα δεν ήταν τα θεμελιώδη σωματίδια της φύσης, αλλά αποτελούνταν κι αυτά από άλλα, ακόμη μικρότερα σωματίδια.
Στις αρχές του 20ου αιώνα, οι έρευνες στα πεδία της πυρηνικής και της κβαντικής φυσικής απέδωσαν καρπούς, εξηγώντας την πυρηνική διάσπαση και την πυρηνική σύντηξη το 1939. Οι ανακαλύψεις αυτές έδωσαν το έναυσμα για περαιτέρω εξέλιξη, ενώ οδήγησαν και στη δημιουργία των πυρηνικών όπλων.
Το καθιερωμένο μοντέλο
Η τρέχουσα κατάσταση της κατάταξης των στοιχειωδών σωματιδίων περιγράφεται στο Καθιερωμένο Πρότυπο (ή Καθιερωμένο Μοντέλο). Στο Καθιερωμένο Πρότυπο περιγράφονται οι ισχυρές, οι ασθενείς και οι ηλεκτρομαγνητικές θεμελιώδεις δυνάμεις, χρησιμοποιώντας τα ενδιάμεσα μποζόνια βαθμίδας, τους φορείς δηλαδή της εκάστοτε αλληλεπίδρασης. Τα είδη των μποζονίων βαθμίδας είναι τα γκλουόνια, τα W και Z μποζόνια και το φωτόνιο αντίστοιχα. Το Πρότυπο περιέχει επίσης 24 θεμελιώδη σωματίδια (12 ζευγάρια σωματιδίων/αντι-σωματιδίων), τα οποία είναι τα βασικά συστατικά της ύλης, τα κουάρκ και τα λεπτόνια. Τέλος, προβλέπει την ύπαρξη ενός τύπου μποζονίου γνωστό και ως μποζόνιο Χιγκς, το οποίο ανακαλύφθηκε πειραματικά στις 4 Ιουλίου 2012 από τα πειράματα ATLAS και CMS του Μεγάλου Επιταχυντή Αδρονίων (LHC) του CERΝ.Η ύπαρξη του σωματιδίου του Χιγκς δίνει τη δυνατότητα για εξήγηση στον τρόπο που συγκροτείται η ύλη προσδίδοντάς της ιδιότητες όπως για παράδειγμα η μάζα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://el.m.wikipedia.org/wiki/Σωματίδιο_Χιγκς
Σωματιδιακη
Bloodlands
Bloodlands: Europe Between Hitler and Stalin (ελληνικός τίτλος: Αιματοβαμμένες χώρες. Η Ευρώπη μεταξύ Χίτλερ και Στάλιν) είναι τίτλος βιβλίου, συγγραφέας του οποίου είναι ο ιστορικός Τίμοθυ Σνάιντερ (Timothy D. Snyder), καθηγητής του Πανεπιστημίου του Γέιλ. Η πρώτη έκδοση του βιβλίου έγινε το 2010 από τις εκδόσεις Basic Books. Το βιβλίο εξετάζει το πολιτικό, πολιτισμικό και ιδεολογικό πλαίσιο κάτω από το οποίο τα καθεστώτα της Σοβιετικής Ένωσης του Ιωσήφ Στάλιν και της Ναζιστικής Γερμανίας του Αδόλφου Χίτλερ διέπραξαν μαζικές δολοφονίες περίπου 14 εκατομμυρίων αμάχων μεταξύ των ετών 1933 και 1945, τις περισσότερες από αυτές έξω από τα στρατόπεδα θανάτου του Ολοκαυτώματος. Οι δολοφονίες διαπράχθηκαν σε συγκεκριμένα εδάφη, "bloodlands", που περιλαμβάνονται στα σύγχρονα κράτη της Πολωνίας, Ουκρανίας, Λευκορωσίας, Ρωσίας και των Βαλτικών Δημοκρατιών. Θέση του Σνάιντερ είναι ότι σ' αυτή την περιοχή πραγματοποιήθηκε η αλληλεπίδραση των ολοκληρωτικών καθεστώτων του Στάλιν και του Χίτλερ, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τη χειρότερη αιματοχυσία που είδε ποτέ η δυτική ιστορία. Γιατί, παρά τους αντικρουόμενους σκοπούς τους, τα δύο καθεστώτα είχαν ομοιότητες, πράγμα που, όπως παρατηρεί, επέτρεψε αλληλεπιδράσεις, οι οποίες ενίσχυσαν την καταστροφή και τη δυστυχία που υπέστησαν οι άμαχοι. Κάνοντας χρήση πολλών νέων πρωτογενών και δευτερογενών πηγών από την Ανατολική Ευρώπη, ο Σνάιντερ υποστηρίζει διά της ακαδημαϊκής ιστοριογραφίας πολλά τμήματα της ιστορίας που υπήρξαν αντικείμενο λήθης ή πλημμελούς μνήμης και κατανόησης και τονίζει ιδιαιτέρως ότι τα περισσότερα θύματα θανατώθηκαν έξω από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των αντίστοιχων καθεστώτων. . Επιπροσθέτως, ο Σνάιντερ εκτιμά ότι οι Ναζί ήταν υπεύθυνοι για διπλάσιες δολοφονίες αμάχων από αυτές που διέπραξε το καθεστώς του Στάλιν. Το βιβλίο κέρδισε πολλές θετικές κριτικές και θεωρήθηκε "αναθεωρητική ιστορία του καλύτερου είδους". Τιμήθηκε, επίσης, με πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων και το Βραβείο Χάνα Άρεντ (Hannah Arendt Prize) για την πολιτική σκέψη (2013). Η ελληνική έκδοση του βιβλίου κυκλοφορεί από τις 13 Νοεμβρίου 2017 με τίτλο Αιματοβαμμένες Χώρες: Η Ευρώπη μεταξύ Χίτλερ και Στάλιν από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος.
Κύρια σημεία
Οι περιοχές της Ανατολικής Ευρώπης, τις οποίες ο Σνάιντερ ονομάζει "Βloodlands", είναι ο χώρος όπου το όραμα του Χίτλερ για φυλετική ανωτερότητα και ζωτικό χώρο (Lebensraum) συνάντησε, άλλοτε μέσω σύγκρουσης και άλλοτε μέσω συνεργασίας, το όραμα του Στάλιν, διαπνεόμενο από την κομμουνιστική ιδεολογία. Όπως είναι γνωστό, το όραμα του πρώτου κατέληξε στην Τελική Λύση και άλλες ναζιστικές θηριωδίες, ενώ του δεύτερου είχε ως αποτέλεσμα τη σκόπιμη λιμοκτονία, τον εγκλεισμό και τη δολοφονία αθώων ανδρών, γυναικών και παιδιών σε γκουλάγκ και αλλού. Έτσι, οι συνδυασμένες προσπάθειες των δύο καθεστώτων κατέληξαν στον θάνατο περίπου δεκατεσσάρων εκατομμυρίων αμάχων σε περιοχές της Ανατολικής Ευρώπης. Ο Σνάιντερ τεκμηριώνει ότι η Ναζιστική Γερμανία είναι υπεύθυνη για τα δύο τρίτα σχεδόν του συνολικού αριθμού αυτών των θανάτων. Υποστηρίζει, επίσης, ότι 5,4 εκατομμύρια έχασαν τη ζωή τους στο πολύ γνωστό Ολοκαύτωμα, αλλά πολύ περισσότεροι πέθαναν σε πιο σκοτεινές περιστάσεις.
Ο συγγραφέας επανεξετάζει πολλά ζητήματα του Πολέμου και των μεταπολεμικών χρόνων, όπως είναι η συμμαχία Ναζί-Σοβιετικών το 1939, η διάσωση Εβραίων από Πολωνούς κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος, η σοβιετική καταδίωξη του "κρυφού πολωνικού κράτους", των "καταραμένων στρατιωτών" και όσων από αυτούς ήταν αιχμάλωτοι πολέμου, μετά τον πόλεμο. Αποκαθιστά, εξάλλου, παρανοήσεις. Για παράδειγμα, τεκμηριώνει ότι πολλοί Εβραίοι θανατώθηκαν με μαζικούς τουφεκισμούς σε χωριά ή στην ύπαιθρο, εκτός από τους θανάτους που πραγματοποιήθηκαν σε στρατόπεδα εξόντωσης. Όπως σχολιάζει η Ανν Άπλμπαουμ (Anne Applebaum), "η μεγαλύτερη πλειονότητα των θυμάτων του Χίτλερ, Εβραίοι ή άλλοι, δεν είδαν ποτέ ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης". Κατά τον ίδιο τρόπο, τα περισσότερα θύματα των Σοβιετικών θανατώθηκαν έξω από το σύστημα των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Μέσα στα στρατόπεδα υπολογίζεται ότι έχασαν τη ζωή τους περίπου ένα εκατομμύριο άνθρωποι. Όσον αφορά τους θανάτους των αιχμαλώτων πολέμου, οι θάνατοι Σοβιετικών σε στρατόπεδα των Ναζί ξεπέρασαν τα τρία εκατομμύρια. Οι περισσότεροι πραγματοποιήθηκαν το Φθινόπωρο του 1941 και υπερβαίνουν τον συνολικό αριθμό αιχμαλώτων προερχόμενων από τους Δυτικούς Συμμάχους που πέθαναν καθ' όλη τη διάρκεια του πολέμου.
Το βιβλίο επισημαίνει ομοιότητες ανάμεσα στα δύο καθεστώτα: Ο Χίτλερ και ο Στάλιν μοιράζονταν, ως εκ τούτου, μια συγκεκριμένη πολιτική τυραννίας: Προκάλεσαν καταστροφές, κατηγόρησαν τον εχθρό της επιλογής τους, και στη συνέχεια προχώρησαν σε θανάτους εκατομμυρίων, για να επιβεβαιώσουν την υπόθεση ότι οι πολιτικές τους ήταν αναγκαίες ή επιθυμητές. Καθένας τους είχε μια ουτοπία μετασχηματισμού [της κοινωνίας], μια ομάδα που έπρεπε να ενοχοποιηθεί όταν η πραγματοποίησή της ουτοπίας αποδείχθηκε αδύνατη και, επιπλέον, μια πολιτική μαζικών δολοφονιών που θα μπορούσε να ανακηρυχθεί ως ένα είδος υποκατάστατου νίκης.
Ο Σνάιντερ αντιπαρατίθεται στην απλουστευτική άποψη για την ιστορία του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, που ήταν κυρίαρχη τον 20ο αιώνα και συνοψίζεται στη φράση "Ναζί κακοί, Σοβιετικοί καλοί". Επιπροσθέτως, ανατρέπει τον τρόπο με τον οποίο αναλύονται συχνά τα δύο καθεστώτα, σαν να λειτουργούσαν ανεξάρτητα και χωρίς έξωθεν επιρροή. Για παράδειγμα, υπογραμμίζει ότι η πρώιμη υποστήριξη των Σοβιετικών στην Εξέγερση της Βαρσοβίας ενάντια στη ναζιστική κατοχή δεν ακολουθήθηκε από προθυμία να βοηθήσουν την εξέγερση. Αντίθετα, ήταν πρόθυμοι να δουν τους Ναζί να κάνουν εκκαθαρίσεις στην πόλη, πράγμα που θα διευκόλυνε μια μεταγενέστερη σοβιετική κατοχή. Αυτό είναι, σύμφωνα με τον Σνάιντερ, ένα παράδειγμα αλληλεπίδρασης που φαίνεται πως οδήγησε σε πολύ περισσότερους θανάτους από αυτούς που θα προκαλούνταν αν κάθε καθεστώς είχε δράσει ανεξάρτητα:
Τα καθεστώτα των Ναζί και των Σοβιετικών υπήρξαν μερικές φορές σύμμαχοι, όπως στην από κοινού κατοχή της Πολωνίας (1939-1941). Ως εχθροί, κάποιες φορές είχαν συμβατούς στόχους, όταν π.χ. ο Στάλιν επέλεξε να μη βοηθήσει τους εξεγερμένους στη Βαρσοβία το 1944, επιτρέποντας, ως εκ τούτου, στους Γερμανούς να δολοφονήσουν ανθρώπους που αργότερα θα είχαν προβάλει αντίσταση στην κομμουνιστική κυριαρχία. Συχνά οι Γερμανοί και οι Σοβιετικοί παρακινούσαν ο ένας τον άλλο σε κλιμακώσεις που κόστισαν περισσότερες ζωές από όσες θα είχαν οι πολιτικές καθενός κράτους χωριστά.
Το βιβλίο περιγράφει, λοιπόν, πώς τα δύο καθεστώτα συνεργάστηκαν και βοήθησαν το ένα το άλλο τουλάχιστον μέχρι τη γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση το 1941 (βλ., για παράδειγμα, τις διασκέψεις μεταξύ Γκεστάπο και NKVD). Συνεργάστηκαν, εξάλλου, στις δολοφονίες Πολωνών: Και οι δύο, Ναζιστική Γερμανία και Σοβιετική Ένωση, σκότωσαν περίπου 200.000 Πολωνούς πολίτες την περίοδο 1939-1941. .
Το κεφάλαιο που καλύπτει τον λιμό που προκάλεσε η Σοβιετική Ένωση στην Ουκρανία στις αρχές της δεκαετίας του 1930 περιέχει σημαντικές λεπτομέρειες. Ο συγγραφέας αφηγείται ότι σ' ένα μη αναγνωρισμένο ορφανοτροφείο σε χωριό της περιοχής του Χαρκόβου τα παιδιά ήταν τόσο πεινασμένα, ώστε κατέφυγαν σε κανιβαλισμό. 3,3 εκατομμύρια πέθαναν κατά τη διάρκεια του ουκρανικού λιμού του 1933 (Γολοντομόρ). Μέσω του σχεδίου λιμοκτονίας, εξάλλου, ο Χίτλερ καταδίκασε σε θάνατο 4,2 εκατομμύρια ανθρώπων στη Σοβιετική Ένωση (περιλαμβανομένων και 3,1 εκατομμυρίων αιχμαλώτων πολέμου), στην πλειοψηφία τους Ρώσοι, Λευκορώσοι και Ουκρανοί.
Όπως παρατηρεί ο Σνάιντερ, αφού οι Δυτικοί Σύμμαχοι συμμάχησαν με τον Στάλιν εναντίον του Χίτλερ, μετά το τέλος του πολέμου δεν είχαν τη θέληση να πολεμήσουν το δεύτερο ολοκληρωτικό καθεστώς. Και, καθώς Αμερικανοί και Βρετανοί στρατιώτες ποτέ δεν πήγαν στην Ανατολική Ευρώπη, η τραγωδία αυτών των χωρών δεν έγινε απολύτως γνωστή στον αμερικανικό και βρετανικό λαό.
Υπολογισμός των θυμάτων
Ο συνολικός αριθμός των θυμάτων Χίτλερ και Στάλιν ανέρχεται, σύμφωνα με τον Σνάιντερ, στα 14 εκατομμύρια. Οι περισσότεροι ήταν άμαχοι, στους οποίους περιλαμβάνονταν και Εβραίοι που διακομίστηκαν σε γερμανικά στρατόπεδα θανάτου στην Πολωνία, καθώς και μέλη της πολωνικής ιντελλιγκέντσιας που δολοφονήθηκαν σε εγκλήματα πολέμου, όπως η σφαγή του Κατύν. Στους μάχιμους συγκαταλέγονταν αφοπλισμένο στρατιωτικό προσωπικό στις κατεχόμενες χώρες και αιχμάλωτοι πολέμου. Οι μετρήσεις του συγγραφέα δεν αφορούσαν στρατιώτες που πέθαναν στα πεδία των μαχών. Παραδέχεται, ωστόσο, ότι οι μετρήσεις του δεν αποτελούν πλήρη υπολογισμό των θανάτων που προκάλεσε στην περιοχή η εξουσία Γερμανών και Σοβιετικών. Ο Σνάιντερ αναγνωρίζει όσους υπήρξαν θύματα προμελετημένων πολιτικών μαζικών δολοφονιών, όπως εκτελέσεις, σκόπιμος λιμός και στρατόπεδα θανάτου, αλλά αποκλείει από τον υπολογισμό θανάτους που οφείλονταν σε ασθένειες ή υποσιτισμό σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, εκτοπίσεις, αναγκαστική εργασία και εκκενώσεις. Δεν υπολογίζει, επίσης, θανάτους που προκλήθηκαν από ελλείψεις εφοδίων λόγω πολέμου, βομβαρδισμούς ή άλλες πολεμικές ενέργειες. Ωστόσο, όσον αφορά τους αριθμητικούς υπολογισμούς των θυμάτων, ο συγγραφέας σημειώνει ότι αυτοί είναι συντηρητικοί.
Σύμφωνα με τον συγγραφέα, τα δεκατέσσερα εκατομμύρια θυμάτων συνοψίζονται σε :
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικά συγγράμματα
Δρέπανο
Με την ονομασία Δρέπανο αναφέρονται τα παρακάτω.
Εργαλεία - όπλο
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Φρανσουά Τρυφώ
Ο Φρανσουά Τρυφώ (François Roland Truffaut, 6 Φεβρουαρίου 1932 - 21 Οκτωβρίου 1984) ήταν Γάλλος κριτικός, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και ηθοποιός του κινηματογράφου, από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους του γαλλικού νέου κύματος.
Ακολούθησαν οι ταινίες Πυροβολείτε τον πιανίστα (Tirez sur le pianiste, 1960), αναφορά αλλά και ανατροπή των γκανγκστερικών ταινιών Απολαύστε το κορμί μου (Jules et Jim, 1961) γύρω από τις ιδιόμορφες σχέσεις ενός ερωτικού τριγώνου, Φαρενάιτ 451 (Fahrenheit 451, 1966), εξαιρετική μεταφορά στην οθόνη του βιβλίου επιστημονικής φαντασίας του Ρέι Μπράντμπερι, που ο Τρυφώ γύρισε στην Αγγλία το Η νύφη φορούσε μαύρα (La mariée etait en noir, 1967), μία παραλλαγή του αμερικανικού φιλμ νουάρ, ταινίες που επέβαλαν τον Τρυφώ ως έναν ξεχωριστό και εντελώς πρωτότυπο δημιουργό.
Πολιτικές απόψεις
Ο Τριφό δεν εξέφραζε ποτέ πολιτικές απόψεις μέσα από τις ταινίες του. Ακόμα και την περίοδο του Μάη του '68 ο Τρυφώ απέρριψε τον στρατευμένο και πολιτικοποιημένο κινηματογράφο και συνέχισε με το ξεκάθαρα δικό του στυλ. Σε μία συνέντευξή του το 1980 στο περιοδικό 'Cahiers du Cinema ' αναφέρει χαρακτηριστικά για τις πεποιθήσεις του τα εξής:"'Πολιτικά οι ιδέες μου με οδηγούν προς την αριστερά. Αυτό όμως δεν εκφράζεται στις ταινίες μου, ίσως επειδή μου φαίνεται ότι βάζουν πολύ αίσθημα στην πολιτική, ενώ πιστεύω ότι δεν πρέπει να είναι κανείς στην αριστερά επειδή αυτό είναι συμπαθητικό και της μόδας, αλλά επειδή είναι πιο δίκαιο. Το σλόγκαν <<όλα είναι πολιτική>> δεν μ' αρέσει γιατί, αν όλα είναι πολιτική, τίποτα δεν είναι πολιτική'. "
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Γάλλοι κριτικοί του κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι άθεοι Κατηγορία:Γάλλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης
Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης (ρωσικά: Коммунистическая партия Советского Союза, συντομογραφία - КПСС) ήταν ο πολιτικός φορέας της Δικτατορίας του προλεταριάτου όπως εφαρμόστηκε στην Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών. Δημιουργός και πρώτος ηγέτης του Κόμματος ήταν ο Β. Ι. Λένιν. Η οργάνωση νεολαίας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης ήταν η Κομσομόλ.
Πρώτα χρόνια (1912-1924)
Η προέλευση του ΚΚΣΕ ήταν η Μπολσεβίκικη φράξια του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, η οποία αποχώρησε από το κόμμα τον Ιανουάριο του 1912 για να σχηματίσει ένα νέο κόμμα στη Διάσκεψη του Κόμματος στην Πράγα, που ονομαζόταν Ρωσικό Σοσιαλδημοκρατικό Εργατικό Κόμμα (Μπολσεβικικό).
Η Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία, το πρώτο συνταγματικά κομμουνιστικό κράτος στον κόσμο, και ιδρύθηκε από τους Μπολσεβίκους ως επακόλουθο της Οκτωβριανής Επανάστασης. Αμέσως μετά την Επανάσταση, η νέα κυβέρνηση του Λένιν πραγματοποίησε σοσιαλιστικές μεταρρυθμίσεις, συμπεριλαμβανομένης της μεταφοράς της περιουσίας και της αυτοκρατορικής γης στα σοβιέτ των εργαζομένων. Έτσι, το 1918, το ΡΣΕΚ μετονομάστηκε σε Κομμουνιστικό Κόμμα Όλης της Ρωσίας (Μπολσεβικικό) και παρέμεινε έτσι έως το 1997.
Υποστηρίζοντας την παγκόσμια επανάσταση, ο Λένιν υπέγραψε άμεση ειρήνη με τις Κεντρικές Δυνάμεις και υπέγραψε μια τιμωρητική συνθήκη που παραχώρησε αρκετές δυτικές περιοχές της πρώην Ρωσικής Αυτοκρατορίας στη Γερμανία. Η συγκεκριμένη συνθήκη ακυρώθηκε μετά τη Συμμαχική νίκη στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το 1921, ο Λένιν παρουσίασε τη Νέα Οικονομική Πολιτική, ένα σύστημα κρατικού καπιταλισμού που ξεκίνησε την πρόοδο της βιομηχανοποίησης και της ανάκτησης από τον Εμφύλιο Πόλεμο. Στις 30 Δεκεμβρίου του 1922, η Ρωσική ΣΟΣΔ διευρύνθηκε με τις πρώην περιοχές της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στις οποίες ο Λένιν εκλέχθηκε ηγέτης, με αποτέλεσμα την ίδρυση της Σοβιετικής Ένωσης. Στις 9 Μαρτίου του 1923, ο Λένιν υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο, που τον αποδυνάμωσε και έτσι τελείωσε ο ρόλος του στην κυβέρνηση. Πέθανε στις 21 Ιανουαρίου του 1924 και τον διαδέχθηκε ο Ιωσήφ Στάλιν.
Εποχή του Στάλιν (1924-1953)
μικρογραφία|Ο [[Ιωσήφ Στάλιν, αρχηγός του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης από το 1924 έως τον θάνατό του. ]] Μετά από μία νικηφόρα πάλη για την εξουσία με τον Τρότσκι, ο Στάλιν απέκτησε τον πλήρη έλεγχο του κόμματος και ο Σταλινισμός έγινε η μόνη επίσημη ιδεολογία του κόμματος. Το επίσημο όνομα του κόμματος ήταν το Πανενωσιακό κομμουνιστικό κόμμα (Μπολσεβίκων), το 1925.
Μετα-σταλινική εποχή (1953-1985)
Μετά τον θάνατο του Στάλιν, ο Χρουστσόφ ανήλθε στην εξουσία μετά την υπέρβαση των πολιτικών του αντιπάλων, συμπεριλαμβανομένου του Λαβρέντι Μπέρια και του Γκεόργκι Μαλένκοφ, σε μία πάλη για την εξουσία. Το 1955, ο Χρουστσόφ ασφάλισε τη θέση του ως ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης, πετυχαίνοντας τον υποβιβασμό του Μαλενκόφ. Στην αρχή της εξουσίας του και με την υποστήριξη αρκετών μελών του Προεδρείου, ο Χρουστσόφ ξεκίνησε το Ξεπάγωμα, που σήμανε την αρχή της μαζικής τρομοκρατίας του Στάλιν των προηγούμενων δεκαετιών, και μείωσε την κοινωνικοοικονομική καταπίεση σημαντικά, και στο 20ό Συνέδριο του 1956, ο Χρουστσόφ κατήγγειλε τα εγκλήματα του Στάλιν. Οι οικονομικές του πολιτικές, αν και επιτεύχθηκαν βελτιώσεις, δεν ήταν αρκετές για να λύσουν τα θεμελιώδη προβλήματα της Σοβιετικής οικονομίας. Το βιοτικό επίπεδο για τους απλούς πολίτες αυξήθηκε, και 108 εκατομμύρια άνθρωποι μετακόμισαν σε νέες κατοικίες ανάμεσα στο 1956 και το 1965.
Οι εξωτερικές πολιτικές του Χρουστσόφ είχαν ως αποτέλεσμα το Σινο-Σοβιετικό Σχίσμα, εν μέρει ως συνέπεια για τη δημόσια καταγγελία του Στάλιν. Ο Χρουστσόφ βελτίωσε τις σχέσεις με τον Γιόσιπ Μπροζ Τίτο της Ομάδας των Κομμουνιστών της Γιουγκοσλαβίας, αλλά απέτυχε να ιδρύσει τις στενές, σχέσεις κόμμα με κόμμα που ήθελε. Ενώ το Ξεπάγωμα μείωσε την πολιτική καταπίεση στο εσωτερικό, οδήγησε σε ανεξέλεγκτες συνέπειες στο εξωτερικό, όπως την Ουγγρική Επανάσταση του 1956 και την αναταραχή στην Πολωνία, όπου τώρα οι κάτοικοι των συγκεκριμένων περιοχών είχαν αρκετή αυτοπεποίθηση για να επαναστατήσουν κατά της Σοβιετικής εξουσίας. Επίσης, ο Χρουστσόφ απέτυχε να βελτιώσει τις Σοβιετικές σχέσεις με τη Δύση, εν μέρει λόγω πολεμοχαρούς στρατιωτικής στάσης. Ως επακόλουθο της Κρίσης των πυραύλων στην Κούβα, η θέση του Χρουστσόφ εντός του κόμματος αποδυναμώθηκε σημαντικά. Λίγο πριν την ενδεχόμενη εκδίωξη του από το κόμμα, προσπάθησε να εισάγει τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις που πρότεινε ο Εβσέι Λίμπερμαν, ενός Σοβιετικού οικονομολόγου, που προσπάθησε να εφαρμόσει τους μηχανισμούς της αγοράς στη σχεδιασμένη οικονομία.
Ο Χρουστσόφ εκδιώχθηκε στις 14 Οκτωβρίου του 1964, σε μία ανακοίνωση της Κεντρικής Επιτροπής που ανέφερε την ανικανότητά του να ακούσει τους άλλους, την αποτυχία του για τη διαβούλευση με τα μέλη του προεδρείου, την εισαγωγή της λατρείας της προσωπικότητας, τις οικονομικής κακοδιαχείρισης του, και τις αντικομματικές μεταρρυθμίσεις του ως λόγους που δεν ήταν πλέον σε θέση να συνεχίσει να είναι επικεφαλής του κόμματος. Τη θέση του διαδέχτηκε ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ ως Πρώτος Γραμματέας και ο Αλεξέι Κοσίγκιν ως Πρόεδρος του Συμβουλίου των Υπουργών. μικρογραφία|Η εποχή του Μπρέζνεφ αναφέρεται κοινώς από τους ιστορικούς ως Εποχή της Στασιμότητας, ένας όρος που δημιουργήθηκε από τον τελευταίο Γενικό Γραμματέα του ΚΚΣΕ, τον [[Μιχαήλ Γκορμπατσώφ|Μιχαήλ Γκορμπατσόφ]] Η εποχή του Μπρέζνιεφ ξεκίνησε με την απόρριψη του Χρουστσοφισμού σε όλους σχεδόν τους τομείς, εκτός από την εναντίωση στην αντίθεση στις Σταλινικές μεθόδους τρομοκρατίας και της πολιτικής βίας. Οι πολιτικές του Χρουστσόφ επικρίθηκαν ως εθελοντισμός, ενώ η άνοδος του Νεοσταλινισμού πραγματοποιήθηκε στην εποχή του Μπρέζνιεφ. Ενώ ο Στάλιν δεν αντικαταστάθηκε ποτέ κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τα πιο συντηρητικά περιοδικά της χώρας είχαν τη δυνατότητα να αναδείξουν τα θετικά χαρακτηριστικά τις εξουσίας του.
Στο 23ο Συνέδριο που διεξήχθη το 1966, τα ονόματα του γραφείου του Πρώτου Γραμματέα και το Σώμα του Προεδρείου επανήλθαν στα αρχικά τους ονόματα: Γενικός Γραμματέας και Πολιτικό Γραφείο, αντίστοιχα. Στην αρχή της πρωθυπουργίας του, ο Κοσίγκιν πειραματίστηκε με οικονομικές μεταρρυθμίσεις, παρόμοιες με αυτές που υποστηρίζονταν από τον Μαλενκόφ, συμπεριλαμβανομένης της ιεράρχησης της ελαφρής βιομηχανίας πάνω από τη βαριά βιομηχανία για την αύξηση της παραγωγής των καταναλωτικών αγαθών. Παρόμοιες μεταρρυθμίσεις πραγματοποιήθηκαν στην Ουγγαρία με το όνομα Νέος Οικονομικός Μηχανισμός, ωστόσο με την άνοδο του Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ στην εξουσία στην Τσεχοσλοβακία, ο οποίος κάλεσε τη δημιουργία του  Σοσιαλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο , όλες οι μη-συμβατικές μεταρρυθμιστικές προσπάθειες στην ΕΣΣΔ σταμάτησαν.
Κατά τη διάρκεια της εξουσίας του, ο Μπρέζνεφ υποστήριξε την detente, μια παθητική εξασθένιση της έχθρας με τη Δύση με σκοπό τη βελτίωση των πολιτικών και οικονομικών σχέσεων. Ωστόσο, από το 25ο Συνέδριο που πραγματοποιήθηκε το 1976, άρχισαν να εμφανίζονται πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα στη Σοβιετική Ένωση και η διοίκηση του Μπρέζνεφ άρχισε να βρίσκεται σε μία αυξανόμενη δύσκολη θέση. Το προηγούμενο έτος, η υγεία του Μπρέζνεφ άρχισε να επιδεινώνεται. Εθίστηκε στα παυσίπονα και χρειαζόταν να λαμβάνει πιο ισχυρά φάρμακα για να παρακολουθεί επίσημες συναντήσεις. Λόγω της πολιτικής "εμπιστοσύνη στα στελέχη" η οποία εφαρμόστηκε στη διοίκησή του, η ηγεσία του ΚΚΣΕ μετατράπηκε σε μία γεροντοκρατία. Προς το τέλος της κυβέρνησης Μπρέζνεφ, τα προβλήματα συνέχισαν να υπάρχουν, και το 1979 έδωσε τη συγκατάθεσή του για τη Σοβιετική επέμβαση στο Αφγανιστάν για να σώσει το εμπόλεμο κομμουνιστικό καθεστώς της χώρας και υποστήριξε την καταστολή του κινήματος Αλληλεγγύη στην Πολωνία. Καθώς τα προβλήματα μεγάλωναν στο εσωτερικό και το εξωτερικό, ο Μπρέζνεφ γινόταν όλο και πιο αναποτελεσματικός στην αντιμετώπιση της αυξανόμενης κριτικής της Σοβιετικής Ένωσης από Δυτικούς ηγέτες, ιδιαίτερα από τους Αμερικανούς προέδρους Τζίμι Κάρτερ και Ρόναλντ Ρίγκαν και την Βρετανή πρωθυπουργό Μάργκαρετ Θάτσερ. Το ΚΚΣΕ, που είχε ερμηνεύσει ότι η παγκόσμια κρίση της δεκαετίας του 1970 ήταν η αρχή του τέλους του καπιταλισμού, βρήκε τη χώρα να βρίσκεται πολύ μακριά από τη Δύση στην οικονομική ανάπτυξη. Ο Μπρέζνεφ πέθανε στις 10 Νοεμβρίου του 1982, και τον διαδέχτηκε ο Γιούρι Αντρόποφ στις 12 Νοεμβρίου.
Ο Αντρόποφ, ένθερμος Αντι-σταλινικός, ήταν ο πρόεδρος της KGB κατά τη μεγαλύτερη περίοδο της κυβέρνησης του Μπρέζνεφ. Διόρισε αρκετούς μεταρρυθμιστές σε ηγετικές θέσεις στην Κα-Γκε-Μπε, και αρκετοί από αυτούς έγιναν αργότερα ηγετικοί αξιωματούχοι κάτω από τον Γκορμπατσόφ. Ο Αντρόποφ υποστήριξε την αυξημένη ελευθερία στον τύπο, ιδιαίτερα όσον αφορά τις προκλήσεις που αντιμετώπιζε η Σοβιετική Ένωση. Η κυβέρνηση του Αντρόποφ είχε μικρή διάρκεια, αλλά διόρισε αρκετούς μεταρρυθμιστές σε σημαντικές θέσεις, όπως τον Γιεγκόρ Λιγκάτσεφ, τον Νικολάι Ρίζκοφ και τον μετέπειτα ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Επίσης, υποστήριξε την καταστολή στη διαφθορά. Ο Αντρόποφ είχε σκοπό να αφήσει τον Γκορμπατσόφ να τον διαδεχθεί, αλλά ο Κονσταντίν Τσερνένκο και οι υποστηρικτές του κατέστειλαν την παράγραφο στην επιστολή για την άνοδο του Γκορμπατσόφ. Ο Αντρόποφ πέθανε στις 9 Φεβρουαρίου του 1984 και τον διαδέχτηκε ο Τσερνένκο. Παρά τη μικρή του ηγεσία, ο Τσερνένκο ήταν ανίκανος να εδραιώσει την εξουσία και ο αποτελεσματικός έλεγχος του οργανισμού του κόμματος παρέμεινε στον έλεγχο του Γκορμπατσόφ. Ο Τσερνένκο πέθανε στις 10 Μαρτίου του 1985 και τον διαδέχτηκε ο Γκορμπατσόφ στις 11 Μαρτίου του 1985.
Ο Γκορμπατσόφ και ο θάνατος του ΚΚΣΕ (1985-1991)
μικρογραφία|Ο [[Μιχαήλ Γκορμπατσώφ|Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, ο τελευταίος ηγέτης του ΚΚΣΕ και της Σοβιετικής Ένωσης, στις 19 Οκτωβρίου 1986]] Ο Γκορμπατσόφ εκλέχθηκε ως Γενικός Γραμματέας του ΚΚΣΕ στις 11 Μαρτίου του 1985, μία μέρα μετά τον θάνατο του Τσερνένκο. Όταν ανέλαβε το αξίωμα, η Σοβιετική Ένωση ήταν στη στασιμότητα αλλά ήταν σταθερή και ίσως να είχε συνεχίσει να υπάρχει σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητη και τον 21ο αιώνα, χωρίς τις μεταρρυθμίσεις του Γκορμπατσόφ.
Ο Γκορμπατσόφ πραγματοποίησε μια σημαντική ανακατανομή του προσωπικού στην ηγεσία του ΚΚΣΕ, αναγκάζοντας τα παλαιότερα συντηρητικά μέλη του κόμματος να αποσυρθούν. Το 1985 και στις αρχές του 1986, η νέα ηγεσία του κόμματος ζήτησε ουσκορένιγιε (ρωσικά: επιτάχυνση). Ο Γκορμπατσόφ αναζωογόνησε την κομματική ιδεολογία με την προσθήκη νέων εννοιών και την επικαιροποίηση παλαιότερων. Μια θετική συνέπεια ήταν ο "πλουραλισμός της σκέψης" και μια κλήση για την ίδρυση του "σοσιαλιστικού πλουραλισμού" (κυριολεκτικά, σοσιαλιστική δημοκρατία). Εισήγαγε την πολιτική της γκλάσνοστ (ρωσικά: διαφάνεια, ανοιχτότητα) το 1986, που οδήγησε σε κύμα ακούσιου εκδημοκρατισμού. Σύμφωνα με το Ρώσο λόγιο Άρτσι Μπράουν, ο εκδημοκρατισμός της Σοβιετικής Ένωσης έφερε μικτή ευλογία για τον Γκορμπατσόφ, βοηθώντας στην αποδυνάμωση των συντηρητικών αντιπάλων μέσα στο κόμμα, αλλά έφερε συσσωρευμένα παράπονα που είχαν καταπιεστεί κατά τις προηγούμενες δεκαετίες.
Ως αντίδραση σε αυτές τις αλλαγές, ένα συντηρητικό κίνημα επιταχύνθηκε το 1987 σε απάντηση της απόλυσης του Μπόρις Γέλτσιν ως Πρώτος Γραμματέας της Επιτροπής Μόσχας του ΚΚΣΕ. Στις 13 Μαρτίου 1988, η Νίνα Αντρέγιεβα, λέκτορας στο πανεπιστήμιο, έγραψε ένα άρθρο με τίτλο "Δεν Μπορώ να Απαρνηθώ τις Αρχές Μου". Η δημοσίευση ήταν προγραμματισμένη να παρουσιαστεί όταν ο Γκορμπατσόφ και ο προστατευόμενός του Αλεξάντερ Γιάκοβλεφ επισκέπτονταν χώρες του εξωτερικού. Στη θέση τους, ο Ιγκόρ Λιγκάτσεφ ηγήθηκε της οργάνωσης του κόμματος και δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι το άρθρο ήταν "ένα σημείο αναφοράς για το τι χρειάζεται η ιδεολογία μας σήμερα". Με την επιστροφή του Γκορμπατσόφ, το άρθρο συζητήθηκε διεξοδικά κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης του Πολιτμπούρο. Αποκάλυψε ότι σχεδόν το ήμισυ των μελών του ήταν φιλικά προς το γράμμα και αντιτίθονταν σε περαιτέρω μεταρρυθμίσεις οι οποίες θα μπορούσαν να αποδυναμώσουν το κόμμα. Η συνάντηση διήρκεσε δύο ημέρες, αλλά στις 5 Απριλίου, ένα ψήφισμα του Πολιτμπούρο απάντησε με μια αντίκρουση σημείο-προς-σημείο στο άρθρο της Αντρέγιεβα.
Κατάλογος Γενικών Γραμματέων του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης
(τίτλος περίπου αντίστοιχος με αυτόν του Πρωθυπουργού και του Προέδρου στις αστικές δημοκρατίες)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καταργημένα κομμουνιστικά κόμματα Κατηγορία:Κομμουνιστικά κόμματα στη Σοβιετική Ένωση
1865
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1865 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Λαφρία
Πηγή
Λαφρια
Τομή Ντέντεκιντ
Στα μαθηματικά, τομή Ντέντεκιντ (γερμανικά: Dedekind) από το όνομα του Γερμανού μαθηματικού Ρίχαρντ Ντέντεκιντ, είναι ένα υποσύνολο Τ των ρητών αριθμών με τις εξής ιδιότητες:
Χρήση
Η ιδέα αυτή των τομών μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αποδειχθεί η πληρότητα του συνόλου των πραγματικών αριθμών χωρίς το αξίωμα της επιλογής. Όλοι οι ρητοί αριθμοί περιγράφονται από μια τομή αλλά μπορούν να βρεθούν τομές οι οποίες δεν αντιστοιχούν σε κανένα ρητό αριθμό. Αυτές οι τομές ορίζουμε να είναι οι άρρητοι αριθμοί. Έτσι η έννοια της τομής προσφέρει ένα τρόπο κατασκευής των πραγματικών αριθμών από το σύνολο των ρητών, αν δεχθούμε ότι το σύνολο των πραγματικών αριθμών είναι το σύνολο όλων των δυνατών τομών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρητοί αριθμοί Κατηγορία:Θεωρία διάταξης
Δημήτρης Σταμάτης (καλαθοσφαιριστής)
Ο Δημήτρης Σταμάτης (Μαρούσι, 12 Ιανουαρίου 1996), είναι Έλληνας, διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,88 μέτρα και παίζει στις θέσεις του πόιντ γκαρντ και του σούτινγκ γκαρντ για την ομάδα του Α.Ο. Μυκόνου. Είναι γιος του παλαίμαχου καλαθοσφαιριστή Αντώνη Σταμάτη.
Σταδιοδρομία
Ο Δημήτρης Σταμάτης ξεκίνησε το μπάσκετ σε ηλικία 11 ετών από τις αναπτυξιακές ομάδες της Ευρυάλης Γλυφάδας. Σε ηλικία 16 ετών έπαιξε στην αντρική ομάδα και τη σεζόν 2012-2013 αναδείχθηκε ο πρώτος σκόρερ της Α' ΕΣΚΑΝΑ. Επίσης σαν παίκτης της Ευρυάλης συμμετείχε και στο Jordan Brand Classic (ετήσιο τουρνουά στη Νέα Υόρκη), όπου αφού επιλέχθηκε στους 20 καλύτερους από τους αρχικούς 40, στη συνέχεια επιλέχθηκε και στην τελική, κορυφαία 10άδα.
Το 2013 πήγε στον Πανιώνιο όπου και αγωνίστηκε για δύο σεζόν.
Το 2017 υπέγραψε και αγωνίστηκε με τον Α.Ο. Κολοσσό Ρόδου. Σε 28 αγώνες πετύχαινε 3,4 πόντους κι έδινε 1,5 ασίστ.
Το 2018 συμφώνησε με τον νεοφώτιστο στην Α1, Ήφαιστο Λήμνου. Τον πρώτο χρόνο (2018-2019), σημείωσε κατά μέσο όρο 2,8 πόντους, με 1,4 ριμπάουντ και 1 ασίστ σε 29 παιχνίδια. Το 2019, ανανέωσε το συμβόλαιό του μέχρι το 2022. Τη σεζόν 2019-20, προσέφερε 4,7 πόντους, 1,7 ριμπάουντ και 1,4 ασίστ σε 17 ματς. Το 2020 έμεινε ελεύθερος από την ομάδα της Λήμνου.
Στις 24 Σεπτεμβρίου 2020, συμφώνησε με την ομάδα του Άρη Θεσσαλονίκης.
Στις 4 Νοεμβρίου 2021, ανακοινώθηκε από τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, ως το τέλος της σεζόν 2021-22. Με τη φανέλα του Ηρακλή, είχε κατά μέσο όρο 6,9 πόντους, 1,6 ριμπάουντ και 2,5 ασίστ.
Στις 29 Ιουλίου 2022, ανακοινώθηκε από τον Α.Ο. Μυκόνου της Β΄ Εθνικής.
== Εθνική Ελλάδας == Ο Σταμάτης ξεκίνησε να αγωνίζεται με τις μικρές εθνικές ομάδες το 2011. Με την Εθνική Παίδων Ελλάδας πήρε μέρος στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα το 2011 και 2012. Το 2013 και 2014 πήρε μέρος στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα με την Εθνική Εφήβων Ελλάδας. Το 2015 πήρε μέρος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα εφήβων που διεξήχθη στην Κρήτη. Ήταν βασικό μέλος και αρχηγός της ομάδας, η οποία κατέκτησε και την 4η θέση. Με την Εθνική Νέων Ανδρών Ελλάδας πήρε μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το 2015. Επίσης αγωνίστηκε και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Νέων Β' Κατηγορίας το 2016 που διεξήχθη στη Χαλκίδα. Ήταν και πάλι αρχηγός της ομάδας, η οποία κατέκτησε την 3η θέση και το εισιτήριο για την άνοδο στην Α' Κατηγορία.
Στατιστικά
Πρωτάθλημα Ελλάδας ενημέρωση: 17/08/2022
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ16 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ20 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αμαρουσίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νέας Κηφισιάς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κολοσσού Ρόδου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηφαίστου Λήμνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων
Μπούντι
Ιστορία
Η πόλη ιδρύθηκε το 1241 από μια ομάδα ευγενών Τσαουχάν όταν αυτοί εκδιώχθηκαν από τον Μοχαμέντ του Γχόρι στην πόλη Ατζμέρ. Την περιοχή όπου ιδρύθηκε η πόλη την αποσπάσανε από τις τοπικές φυλές των Μινά και Βχιλ. Το πριγκιπάτο του Μπούντι χρονολογείται από το 14ο αιώνα και είναι ένα από τα παλαιότερα του Ρατζαστάν και αρχικά συμπεριλάμβανε τις πόλεις Ρανθαμπόρε, Κότα και Τζχαλαβάρ (περιοχή Χαντότι). Ο Μουγκάλ κατακτητής Σάχης Τζαχάν το 1630 το χώρισε σε δύο βασίλεια και δημιούργησε και το κρατίδιο του Κότα. Μέχρι την ινδική ανεξαρτησία του 1947 υπήρχε ανταγωνισμός μεταξύ Μπούντι και Κότα.
Μνημεία
thumb|right|320px|Το παλάτι και το οχυρό Ταραγκάρθ στην κορυφή του λόφου πάνω από την πόλη.
thumb|right|600px|Πανοραμική εικόνα του Μπούντι από το οχυρό Ταραγκάρθ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας Κατηγορία:Ρατζαστάν
Εκστρατευτικό μυρμήγκι
Η ονομασία εκστρατευτικό μυρμήγκι, μυρμήγκι λεγεωνάριος ή μαραμπούντα (Αγγλικά: marabunta), απαντάται σε πάνω από 200 είδη μυρμηγκιών, σε διαφορετικά είδη, λόγω της επιθετικής τους συμπεριφοράς για τη συλλογή τροφής τους. Η ιδιότητά τους αυτή, γνωστή ως "επιδρομές", σκοπό έχουν την αναζήτηση τροφής σε μία συγκεκριμένη περιοχή.
Ετυμολογία - άλλες ονομασίες
Στα ελληνικά, ο όρος «εκστρατευτικά μυρμήγκια» είναι ο πλησιέστερος και πληρέστερος. Και τούτο διότι: εκστρατεία (η)· είναι η ενέργεια του ‘εκστρατεύειν’, πορεία, κίνηση, μετάβαση στρατού εναντίον του εχθρού (π.χ. η εκστρατεία του Ξέρξη εναντίον της Ελλάδος, η εκστρατεία του Μ.Αλεξάνδρου εναντίον των Περσών, η εκστρατεία των Ελλήνων στη Μ.Ασία κλπ.). Όπου εκστρατεία καλείται το σύνολο των στρατιωτικών επιχειρήσεων, οι οποίες διενεργούνται από ένα στρατό, σε κάποιο χώρο (αλλού). Σε αντίθεση με τον πόλεμο, ο οποίος διεξάγεται στον ίδιο χώρο (και όχι αλλού).
Hartwall Arena
Η Hartwall Arena (γνωστή μέχρι την 19η Μαρτίου 2014 ως Hartwall Areena, ονομαζόταν Helsinki Areena, Helsingin Areena ή Helsingforsarenan («The Helsinki Arena») από τον εθνικό ραδιοτηλεοπτικό οργανισμό Yle) είναι ένας μεγάλος πολυλειτουργικός εσωτερικός χώρος που βρίσκεται στο Ελσίνκι της Φινλανδίας. Άνοιξε το 1997 και η αρένα παίρνει το όνομά της από τον μεγαλύτερο χορηγό της, την εταιρεία ποτών Hartwall, που επίσης εδρεύει στο Ελσίνκι.
Εκστρατευτικό μυρμήγκι
Ετυμολογία - άλλες ονομασίες
Παράλληλα, την ελληνική βιβλιογραφία, υπάρχουν οι όροι στρατός μυρμηγκιών, στρατιά μυρμηγκιών, στράτευμα μυρμηγκιών δεν έχουν όμως χρήση στην καθημερινή ελληνική γλώσσα. Οπότε, είναι φυσικό ο καθένας να μπορεί να χρησιμοποιήσει όποιον όρο του ταιριάζει.
Hartwall Arena
Προδιαγραφές
Η ιδέα της οικοδόμησης της αρένας προήλθε από τον Harry "Hjallis" Harkimo το 1994. Κατασκευάστηκε για να είναι έτοιμη για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Χόκεϋ στον Παγκόσμιο Ιπποδρομίες το 1997 και παραδόθηκε από το Κατασκευαστής στις 11 Απριλίου 1997. Το κτίριο είναι ελλειπτικό, μήκους 153 μέτρων και πλάτους 123 μέτρων. 37 μέτρα κάτω από το έδαφος υπάρχει μια αρένα που χρησιμοποιείται από πολλές ομάδες χόκεϊ.
Εκστρατευτικό μυρμήγκι
Περιγραφή
Ένα άλλο κοινό χαρακτηριστικό είναι ότι, αντίθετα από τα περισσότερα είδη μυρμηγκιών, τα εκστρατευτικά μυρμήγκια δεν κατασκευάζουν μόνιμες φωλιές: μια αποικία εκστρατευτικών μυρμηγκιών, κινείται σχεδόν αδιάκοπα στο χρόνο της ύπαρξής της. Όλα τα είδη, είναι μέλη της αληθινής οικογένειας των μυρμηγκιών Formicidae, αλλά αρκετές ομάδες, ανέπτυξαν ανεξάρτητα το ίδιο βασικό συμπεριφορικό και οικολογικό σύνδρομο. Αυτό το σύνδρομο αναφέρεται συχνά ως «λεγεωναρική συμπεριφορά» και μπορεί να είναι ένα παράδειγμα συγκλίνουσας εξέλιξης.
Hartwall Arena
Προδιαγραφές
Η αρένα βρίσκεται δίπλα στον σιδηροδρομικό σταθμό Pasilla, ο οποίος είναι ο δεύτερος πιο πολυσύχναστος σιδηροδρομικός σταθμός στη Φινλανδία, 3,5 βόρεια του κεντρικού σιδηροδρομικού σταθμού του Ελσίνκι.
Μάιερλινγκ
δεξιά|μικρογραφία|225x225εσ|Η Εκκλησία και το Μοναστήρι των Ανυποδήτων Καρμελιτών στο Μάιερλινγκ. Το Μάιερλινγκ είναι ένα μικρό χωριό (πληθ. 200) στην Κάτω Αυστρία που ανήκει στον δήμο του Άλλαντ στην περιφέρεια του Μπάντεν. Βρίσκεται στον ποταμό Σβέχατ, στην οροσειρά του Δρυμού της Βιέννης (Βίνερβαλντ) των Βορείων Άλπεων, 24 χλμ. νοτιοδυτικά της Βιέννης. Από το 1550 ήταν στην κατοχή της Μονής του Χάιλιγκενκροϊτς (Ιερού Σταυρού).
Εκστρατευτικό μυρμήγκι
Περιγραφή
Τα περισσότερα εκστρατευτικά μυρμήγκια στο Νέο Κόσμο, ανήκουν στην υποοικογένεια Ecitoninae, η οποία περιέχει δύο φυλές: τις Cheliomyrmecini και Ecitonini. Η πρώτη φυλή περιέχει μόνο το γένος Cheliomyrmex, ενώ η δεύτερη φυλή περιέχει τέσσερα γένη: Neivamyrmex, Nomamyrmex, Labidus και Eciton. Το μεγαλύτερο γένος είναι το Neivamyrmex, το οποίο περιέχει περισσότερα από 120 είδη· το πιο κυρίαρχο είδος είναι το Eciton burchellii· η κοινή τους ονομασία «εκστρατευτικά μυρμήγκια» θεωρείται ως το αρχέτυπο του είδους. Τα εκστρατευτικά μυρμήγκια του Παλαιού Κόσμου, χωρίζονται μεταξύ των φυλών Aenictini και Dorylini. Η φυλή Aenictini, περιέχει πάνω από 50 είδη στρατιών μυρμηγκιών στο μοναδικό γένος Aenictus. Ωστόσο, η φυλή Dorylini, περιέχει το γένος Dorylus, την πιο επιθετική ομάδα μυρμηγκιών οδηγών· όπου είναι γνωστά 60 είδη.
Αρχικά, ορισμένες από τις γενεές των στρατιών μυρμηγκιών του Παλαιού Κόσμου και του Νέου Κόσμου θεωρήθηκε ότι έχουν εξελιχθεί ανεξάρτητα, σε ένα παράδειγμα συγκλίνουσας εξέλιξης. Το 2003, όμως, η γενετική ανάλυση διαφόρων ειδών υποδηλώνει ότι πολλές από αυτές τις ομάδες εξελίχθηκαν από έναν ενιαίο κοινό πρόγονο, ο οποίος έζησε πριν από 100 περίπου εκατομμύρια χρόνια, κατά τη διάρκεια του διαχωρισμού των ηπείρων της Αφρικής και της Νότιας Αμερικής, ενώ άλλες καταγωγές εκστρατευτικών μυρμηγκιών (Leptanillinae, συν τα μέλη των Ponerinae, Amblyoponinae και Myrmicinae) εξακολουθούν να θεωρούνται ότι αντιπροσωπεύουν ανεξάρτητα εξελικτικά γεγονότα. Η ταξινομική των εκστρατευτικών μυρμηγκιών παραμένει ρευστή και η γενετική ανάλυση, πιθανότατα θα συνεχίσει να παρέχει περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη συγγένεια των διαφόρων ταξινομικών κατηγοριών.
Μάιερλινγκ
Το περιστατικό Μάιερλινγκ
Το 1886 ο πρίγκιπας Ροδόλφος της Αυστρίας, μοναδικός γιος του αυτοκράτορα Φραγκίσκου Ιωσήφ της Αυστρίας και της αυτοκράτειρας Ελισάβετ και διάδοχος του Αυστροουγγρικού στέμματος, απέκτησε την έπαυλη και την μετέτρεψε σε κυνηγετικό περίπτερο. Ήταν σε αυτό το κτίριο όπου στις 30 Ιανουαρίου 1889 βρέθηκε νεκρός, μαζί με την ερωμένη του βαρόνη Μαρία Βετσέρα, ως αποτέλεσμα αυτοκτονίας τους.
Hartwall Arena
Αθλητισμός
Η αρένα έχει επίσης χρησιμοποιηθεί για Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Χόκεϊ επί πάγου, Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Παγοδρομίου, NHL Challenge και Παγκόσμιο Κύπελλο Χόκεϋ. Τον Μάιο του 2011, το Hartwall Arena αποτέλεσε τον κύριο χώρο του παγκόσμιου πρωταθλήματος IIHF 2012. Έχει φιλοξενήσει όλα τα παιχνίδια Α 'κατηγορίας και τους προημιτελικούς, όλα τα ημιτελικά και όλα τα παιχνίδια μετάλλων. Οι αγώνες της Ομάδας Β και οι προημιτελικοί φιλοξενούνται στο Ericsson Globe, Στοκχόλμη. Επίσης φιλοξένησε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα IIHF 2013 με την Ericsson Globe, αλλά το 2013 όλα τα παιχνίδια μετά από τους προημιτελικούς έπαιξαν στη Στοκχόλμη.
Εκστρατευτικό μυρμήγκι
Εργάτριες
Οι εργάτριες των εκστρατευτικών μυρμηγκιών συνήθως είναι τυφλές ή μπορεί να έχουν σύνθετους οφθαλμούς οι οποίοι μειώνονται σε ένα μόνο φακό. Υπάρχουν είδη εκστρατευτικών μυρμηγκιών, όπου η εργατική κάστα μπορεί να παρουσιάζει πολυμορφισμό βασιζόμενο στις φυσικές διαφορές και στην κατανομή της εργασίας· ωστόσο, υπάρχουν και είδη τα οποία δεν παρουσιάζουν καθόλου πολυμορφισμό. Η κάστα των εργατριών συνήθως αποτελείται από στείρα θηλυκά μυρμήγκια εργάτες.
Hartwall Arena
Αθλητισμός
Ένα από τα ομαδικά στάδια του EuroBasket 2017, έπαιξε επίσης στο Hartwall Arena.