cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Περιστέρα Αλοννήσου
Χλωρίδα
Η άγρια βλάστηση είναι χαρακτηριστική των παραθαλάσσιων περιοχών και των περιοχών με χαμηλό υψόμετρο. Περιλαμβάνει ως επί το πλείστον χαμηλούς θάμνους, αειθαλείς πόες και πολύ μικρά δάση από Πουρνάρια ή Πρίνους (Quercus coccifera). Χαρακτηριστικά φυτά του νησιού είναι η Αγριελιά (Olea europaea), ο Σχίνος (Pistacia lentiscus), τα Φρύγανα, το Πουρνάρι, η Κουμαριά (Arbutus unedoτο), το Αγριοκρέμμυδο (Allium neapolitanum), το Κρίταμο ή Κρίθμον το θαλασσινόν (Crithmum maritimum), το Φυλλίκι, ο Σφένδαμνος κ.ά. Ανάμεσα στα Φρύγανα που φύονται στο νησί ξεχωρίζουν τα εξής: Θυμάρι (Coridothymus capitatus, Thymus sp.), Λαδανιά ή Κουνούκλα ή Κίστος (Cistus creticus), Άσπρη Λαδανιά ή Άσπρη Κουνούκλα (Cistus salviifolius), Αστοιβίδα ή Στοιβιά (Sarcopoterium spinosum), Ρείκι (Erica manipuliflora), Σπαράγγι (Asparagus acutifolius) κ.ά.
Σύμφωνα με τα δεδομένα του προγράμματος «Δημιουργία Τράπεζας Πληροφοριών για τη Χλωρίδα της Ελλάδας (Flora Hellenica)», με σκοπό την καταγραφή βοτανικών εγγραφών, στην Περιστέρα πραγματοποιήθηκαν 203 καταγραφές. Ο αριθμός των οικογενειών που απαντούν στη χλωρίδα του νησιού είναι 46, τα γένη 135 και τα είδη 176. Στη σελίδα 56, αναφέρονται τρία taxa, το ''Crepis hellenica Kamari subsp. hellenica της οικογένειας των Asteraceae, το Satureja athoa K. Malý της οικογένειας Lamiaceae και το Malcolmia macrocalyx (Halácsy) Rech. subsp. macrocalyx'' της οικογένειας των Brassicaceae, που είναι Ελληνικά ενδημικά taxa.
Στις καλλιεργημένες εκτάσεις υπάρχουν ελαιόδενδρα.
Πανίδα
Στην Περιστέρα επιβιώνουν Αίγαγροι (αγριοκάτσικα) (Capra aegagrus). Έχουν καταγραφεί πολλά είδη πτηνών – αρπακτικών και ωδικών – μεταξύ αυτών ο Θαλασσοκόρακας (Phalacrocorax aristotelis), ο Ασημόγλαρος (Larus argentatus), ο Αιγαιόγλαρος (Larus audouinii), ο Μαυροπετρίτης (Falco eleonorae), το Κοράκι (Corvus corax), ο Μαυροτσιροβάκος (Sylvia melanocephala), ο Μαυροσκούφης (Sylvia atricapilla). Το νησί, όπως και όλο το Θαλάσσιο Πάρκο Αλοννήσου Βορείων Σποράδων αποτελεί καταφύγιο της σπάνιας μεσογειακής φώκιας (Monachus monachus). Από τα δελφίνια, τα πιο συνηθισμένα είδη που απαντώνται είναι το κοινό δελφίνι (Delphinus delphis), το ρινοδέλφινο (Tursiops truncatus) και το ζωνοδέλφινο (Stenella coeruleoalba).
Πληθυσμιακή εξέλιξη
Μεταπολεμικά, ο πληθυσμός στο νησί παρουσιάζει αυξητική τάση και συγκεκριμένα τη δεκαετία 1950 μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 1960, ενώ κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας (1967-1974) ο πληθυσμός έχει πτωτική τάση. Από τη δεκαετία του 2000 παρατηρείται κάποια αύξηση. Πηγή : Ελληνική Εταιρεία Τοπικής Ανάπτυξης & Αυτοδιοίκησης. «ΦΕΚ Απογραφών Πληθυσμού της Ελλάδας από το 1897»
Το αρχαίο ναυάγιο
Το μεγαλύτερο σε μέγεθος και χωρητικότητα ναυάγιο της κλασικής περιόδου που έχει ανακαλυφθεί έως σήμερα, το ναυάγιο ενός εμπορικού πλοίου στην Περιστέρα, βρίσκεται σε βάθος 22-33 μέτρων στη δυτική πλευρά της νήσου. Ανακαλύφθηκε το 1985 από τον επαγγελματία αλιέα και δύτη Δημήτριο Μαυρίκη (†), κάτοικο Στενής Βάλας Αλοννήσου. Διερευνήθηκε ανασκαφικά από την Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων, υπό τη διεύθυνση της καταδυόμενης αρχαιολόγου Δρ. Ελπίδας Χατζιδάκι, κατά τα έτη 1992-1993 και 1999.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα στον έγκριτο τύπο, ο ενάλιος αρχαιολογικός χώρος στην Περιστέρα Αλοννήσου με το ναυάγιο των κλασικών χρόνων θα αποτελέσει ένα μεγάλο υποθαλάσσιο Μουσείο και θα είναι επισκέψιμος με καθοδηγούμενη κατάδυση από το καλοκαίρι του 2020. μικρογραφία|Το σύγχρονο ναυάγιο της φορτηγίδας "Αλόννησος" Επίσης, στην περιοχή Καλαμάκι υπάρχει ένα μισοβυθισμένο σύγχρονο ναυάγιο της φορτηγίδας “Αλόννησος”.
Μαζαίικα Αχαΐας
Με το όνομα Μαζαίικα είναι γνωστά δύο χωριά του πρώην Νομού Αχαΐας:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
2976 Λαουτάρο
Ο Λαουτάρο (Lautaro) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική (δηλαδή την προς την τροχιά του Δία) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,7. Ανακαλύφθηκε το 1974 από τον αστρονόμο Κάρλος Τόρες, που παρατηρούσε από τη Θέρο Ελ Ρόμπλε της Χιλής, και πήρε το όνομά του από το όνομα του αρχηγού Λαουτάρο των Ινδιάνων Μαπούτσε της Χιλής, που πολέμησε κατά των Ισπανών κατακτητών.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Λαουτάρο εκτιμάται σε 38,42 ± 2,3 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0522. Ο Λαουτάρο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 15 ως 20 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λαουταρο
Μάριο Ρεγκέιρο
Ο Μάριο Ιγνάσιο Ρεγκέιρο Πίντος (Mario Ignacio Regueiro Pintos), γεννημένος στις 14 Σεπτεμβρίου 1978 στο Μοντεβιδέο, είναι Ουρουγουανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Κλούμπ Ατλέτικο Λανούς, στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Αργεντινής.
Ήταν για πέντε αγωνιστικές περιόδους στην ισπανική Ράσινγκ Σανταντέρ και κατόπιν πήρε μεταγραφή στη Βαλένθια ΚΦ το καλοκαίρι του 2005 για €1.2 εκατομμύρια.
Έχει μερικές εμφανίσεις με την Εθνική ομάδα της Ουρουγουάης, σημπεριλαμβανομένου και του παιχνιδιού κόντρα στην Αγγλία στο Άνφιλντ, στο Λίβερπουλ το 2006.
Πήρε το ισπανικό διαβατήριο τον Ιούνιο του 2006. Το καλοκαίρι του 2008, πήγε δανεικός από την Βαλένθια στον Άρη Θεσσαλονίκης για ένα έτος. Αφέθηκε ελεύθερος και πήρε μεταγραφή για τον Άρη ένα μήνα μετά, υπογράφοντας συμβόλαιο τεσσάρων χρόνων με την ελληνική ομάδα. Το συμβόλαιο του τερματίστηκε στις αρχές Ιουλίου και ο παίκτης έμεινε ελεύθερος για να υπογράψει στη Νασιονάλ του Μοντεβιδέο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ουρουγουανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ουρουγουάης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μούρθια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Ατλέτικο Λανούς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Νασιονάλ ντε Φούτμπολ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ράθινγκ Σανταντέρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεφενσόρ Σπόρτινγκ Κλουμπ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Χαρίλαος Σταυράκης
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Χαρίλαος Σταυράκης γεννήθηκε το 1956. Θείος του είναι ο Ρένος Σταυράκης που διετέλεσε Υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων.
Έχει εργαστεί στον τραπεζικό τομέα, κυρίως σε διευθυντικές θέσεις στο συγκρότημα της Τράπεζας Κύπρου στην Κύπρο και σε παραρτήματά της σε Αγγλία και Αυστραλία. Την περίοδο 1998-2004 διετέλεσε γενικός διευθυντής του Συγκροτήματος Διεθνών Τραπεζικών Υπηρεσιών. Τον Ιούνιο του 2003 ανέλαβε πρόσθετα καθήκοντα ως γενικός διευθυντής του Κυπριακού Οργανισμού Επενδύσεων και Αξιών (CISCO). Την 1η Ιανουαρίου 2005 ανέλαβε τη θέση του πρώτου εκτελεστικού διευθυντή εργασιών Κύπρου της Τράπεζας Κύπρου και του αναπληρωτή ανώτατου εκτελεστικού διευθυντή του συγκροτήματος, με επιπρόσθετα καθήκοντα διευθυντή επτά συνολικά θυγατρικών εταιρειών της Τράπεζας Κύπρου. Τον Αύγουστο του 2005 εξελέγη πρόεδρος του Κυπριακού Εργοδοτικού Συνδέσμου Τραπεζών. Επανεξελέγη τον Ιούνιο του 2006.
Πολιτική διαδρομή
Στις 29 Φεβρουαρίου 2008 διορίστηκε Υπουργός Οικονομικών στην Κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 5 Αυγούστου 2011.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί Οικονομικών (Κύπρος) Κατηγορία:Κύπριοι οικονομολόγοι Κατηγορία:Κύπριοι τραπεζίτες Κατηγορία:Κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια 2008
Χενεράλ Πίκο
Το Χενεράλ Πίκο (General Pico) είναι πόλη στα βορειοανατολικά της επαρχίας Λα Πάμπα της Αργεντινής. Βρίσκεται σε υψόμετρο 143 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Έχει έκταση 2.555 km².
Με πληθυσμό 56.795 κατοίκους (απογραφή 2010) είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας, μετά την πρωτεύουσα της επαρχίας Σάντα Ρόσα, και πρωτεύουσα του νομού Μαρακό.
Η διασταύρωση μεταξύ της δυτικής και της νότιας σιδηροδρομικής γραμμής αποτέλεσε καθοριστικό σημείο για την χωροθέτηση της πόλης αυτής, η οποία ιδρύθηκε στις 11 Νοεμβρίου από τον Εδουάρδο Σαπερούγκ. Πήρε το όνομά της από τον στρατηγό Εδουάρδο Γκουστάβο Πίκο, ο οποίος διετέλεσε κυβερνήτης της επαρχίας Λα Πάμπα για τρεις συνεχόμενες περιόδους (1891-1899).
Η πόλη έχει δύο ομάδες καλαθοσφαίρισης στο πρωτάθλημα της Αργεντινής. Διαθέτει επίσης το δικό της αεροδρόμιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Αλέξανδρος Πίττας
Ο Αλέξανδρος Πίττας ήταν Έλληνας επιχειρηματίας, ιδρυτής της επιχείρησης Αττική Μελισσοκομική Εταιρεία Αλέξ. Πίττας ΑΕΒΕ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1896 στην Αθήνα. Το 1928 ίδρυσε την εταιρία "Αττική", ανοίγοντας ένα κατάστημα στην οδό Σωκράτους, για την τυποποίηση και διακίνηση του ελληνικού μελιού. Η επιχείρησή του ήταν η πρώτη που συσκεύασε μέλι στην Ελλάδα, χρησιμοποιόντας μικρά βάζα με την επωνυμία Μέλι Υμηττού. Ο Αλέξανδρος μαζί με τον αδελφό Παναγιώτη ερχόντουσαν σε επαφή με διάφορους μελισσοκόμους προσπαθώντας να κρατήσουν τη γεύση σταθερή. Η επιχείρηση είχε ανοδική πορεία μέχρι που η λειτουργία της διακόπηκε κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Άνοιξε ξανά μετά τον πόλεμο με κεφάλαια από το σχέδιο Μάρσαλ και το 1948 ίδρυσε στο Περιστέρι Αττικής σύγχρονο εργοστάσιο συσκευασίας μελιού. Απεβίωσε το 1972.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες επιχειρηματίες
Σαν Τζοβάνι Βαλντάρνο
Η Σαν Τζοβάνι Βαλντάρνο (ιταλικά: San Giovanni Valdarno) είναι μια πόλη της Ιταλίας στην επαρχία Αρέτσο (Arezzo), της Τοσκάνης. Βρίσκεται στην κοιλάδα του ποταμού Άρνο, εξ ου και η επωνυμία της πόλης, Βαλντάρνο. Ο πληθυσμός της το 1982 αριθμούσε περί τους 19.500 κατοίκους.
Το αρχικό όνομα της πόλης ήταν «Κάστρο του Αγίου Ιωάννη» (Castel San Giovanni). Φέρεται να σχεδιάστηκε από τον Arnolfo di Cambio (αν και δεν είναι απόλυτα σαφές ποιος ολοκλήρωσε το έργο της αστικοποίησης), αρχικά ως φυλάκιο της κεντρικής κυβέρνησης της Φλωρεντίας, που εξελίχθηκε στη συνέχεια ως πόλη.
Ο σχεδιασμός του ιστορικού κέντρου βασίζεται στο πολεοδομικό σχέδιο και οργάνωση των ρωμαϊκών πόλεων, με μεγάλη κεντρική πλατεία, στην οποία δύο κύριοι δρόμοι διασταυρώνονται κάθετα, και οι οποίοι στη συνέχεια διασταυρώνονται επιμέρους με δευτερεύοντες δρόμους.
Η πόλη θεωρείται ότι είναι η γενέτειρα του ζωγράφου της Αναγέννησης Masaccio.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Αρέτσο
Χλωροαιθυλοφωσφονικό οξύ
Μηχανισμός δράσεως
Με τον μεταβολισμό μέσα στο φυτό το ethephon παράγει αιθένιο, που είναι ισχυρός ρυθμιστής της αναπτύξεως και της ωριμάνσεως του φυτού και των καρπών. Επιπλέον είναι αναστολέας της βουτυρυλοχολινεστεράσης.
Χρήσεις σε διάφορες καλλιέργειες
Το Ethephon χρησιμοποιείται συχνά σε καλλιέργειες σίτου, βαμβακιού, καπνών, καφέ, ρυζιού και ποικίλων άλλων φυτών, επειδή υποβοηθεί τον καρπό του φυτού να ωριμάσει ταχύτερα.
Το βαμβάκι αποτελεί τη σημαντικότερη χρήση του ethephon. Σε αυτό η ουσία εκκινεί το κάρπισμα νωρίτερα, προάγει το πρώιμο συγκεντρωτικό άνοιγμα της μπόλας και ενισχύει τη φυλλόπτωση, ώστε να διευκολύνει και να βελτιώσει την αποτελεσματικότητα της προγραμματισμένης συλλογής. Αλλά και η ποιότητα του βαμβακιού που παράγεται είναι βελτιωμένη.
Το Ethephon χρησιμεύει επίσης στους καλλιεργητές ανανά προκειμένου να εκκινήσει την αναπαραγωγική ανάπτυξη. Ψεκάζεται και απευθείας πάνω στους ώριμους καρπούς του ανανά ώστε να αφαιρέσει την πρασινωπή απόχρωση και να τους καταστήσει έτσι σύμφωνους με τις απαιτήσεις της αγοράς. Ωστόσο εδώ μπορεί να υπάρξει κάποια υποβάθμιση στην ποιότητα του καρπού.
Η τοξικότητα του ethephon είναι πολύ μικρή και εκτός αυτού όση από την ουσία απορροφηθεί από το φυτό μετατρέπεται πολύ γρήγορα σε αιθένιο.
Η χρήση της ουσίας επιτρέπεται σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Η λέξη «Ethephon» δεν είναι εμπορική ονομασία, αλλά το όνομα της χημικής ενώσεως (δραστικής ουσίας). Τα σκευάσματά της (πυκνά διαλύματα) βρίσκονται με αρκετές εμπορικές ονομασίες, όπως Ethrel, Sunset, Thephon (οι συχνότερες στην Ελλάδα) και Bromeflor, Arvest και άλλες (στο εξωτερικό).
Παραπομπές
Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις με φωσφόρο Κατηγορία:Οργανικά οξέα Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις χλωρίου
Απόσταση Χάμινγκ
Στην θεωρία πληροφορίας, ως απόσταση Χάμινγκ μεταξύ δύο συμβολοσειρών ίσου μήκους ορίζεται ο αριθμός θέσεων στις οποίες τα αντίστοιχα σύμβολα είναι διαφορετικά. Η απόσταση Χάμινγκ, μετρά τον ελάχιστο αριθμό αντικαταστάσεων που χρειάζονται ώστε να μετατραπεί η μία συμβολοσειρά στην άλλη, ή αλλιώς, τον αριθμό των λαθών που μετέτρεψαν την μία συμβολοσειρά στην άλλη.
Παραδείγματα
Η απόσταση Χάμμινγκ μεταξύ:
Ειδικές ιδιότητες
Για δεδομένο μήκος n, η απόσταση Χάμινγκ είναι μετρική στον διανυσματικό χώρο των λέξεων αυτού του μήκους, καθώς εμφανώς ικανοποιεί τις προϋποθέσεις της μη αρνητικότητας, της ταυτότητας των μη διακρισίμων και της συμμετρίας, και μπορεί να δειχθεί εύκολα με πλήρη επαγωγή ότι ικανοποιεί και την τριγωνική ανισότητα. Η απόσταση Χάμινγκ μεταξύ δύο λέξεων a και b μπορεί επίσης να ειδωθεί ως το βάρος Hamming του a−b για κατάλληλη του τελεστή −.
Για δυαδικές συμβολοσειρές a και b η απόσταση Χάμινγκ είναι ίση με τον αριθμό των μονάδων στο a XOR b. Ο μετρικός χώρος δυαδικών συμβολοσειρών μήκους n, με την απόσταση Χάμινγκ είναι γνωστός ως κύβος Χάμινγκ. Είναι ισοδύναμος ως μετρικός χώρος με το σύνολο των αποστάσεων μεταξύ κορυφών σε ένα γράφημα υπερκύβου. Αν η δυαδική συμβολοσειρά μήκους n θεωρηθεί ως διάνυσμα στο R^n μεταχειρίζοντας κάθε σύμβολο της ως πραγματική συντεταγμένη, οι συμβολοσειρές σχηματίζουν τις κορυφές ενός n-διάστατου υπερκύβου, και η απόσταση Χάμινγκ των συμβολοσειρών είναι ισοδύναμη με την απόσταση Μανχάταν των κορυφών.
Ιστορία και εφαρμογές
Η απόσταση Χάμινγκ πήρε το όνομά της από τον Ρίτσαρντ Χάμινγκ (Richard Hamming), ο οποίος την εισήγαγε στην θεμελιώδη εργασία του για τους κώδικες Χάμινγκ, Κώδικας εντοπισμού και διόρθωσης σφαλμάτων (Error detecting and error correcting codes, 1950). Χρησιμοποιείται στην τηλεπικοινωνία για την μέτρηση των ανεστραμμένων μπιτ σε μία σταθερού μήκους ψηφιακή λέξη ως εκτίμηση σφάλματος, και συνεπώς μερικές φορές αποκαλείται και απόσταση σήματος. Η ανάλυση βάρους Χάμινγκ χρησιμοποιείται σε αρκετούς τομείς, όπως η θεωρία πληροφορίας, θεωρία κωδικοποίησης και κρυπτογραφία. Ωστόσο για την σύγκριση συμβολοσειρών διαφορετικού μήκους, ή συμβολοσειρών όπου δεν έχουν γίνει μόνο αντικαταστάσεις αλλά αναμένονται και εισαγωγές ή διαγραφές είναι καταλληλότερες πιο πολύπλοκες μέθοδοι όπως η απόσταση Λεβενστέιν. Για q-δικές συμβολοσειρές επί ενός αλφάβητου μεγέθους q ≥ 2 η απόσταση Χάμινγκ εφαρμόζεται στην περίπτωση της ορθογωνικής διαμόρφωσης, ενώ η απόσταση Λι χρησιμοποιείται για την φασική διαμόρφωση. Αν q = 2 ή q = 3 οι αποστάσεις συμπίπτουν.
Η απόσταση Χάμινγκ χρησιμοποιείται επίσης στη συστηματική ως μέτρο της γενετικής απόστασης.
Πηγές
Κατηγορία:Θεωρία της Πληροφορίας Κατηγορία:Θεωρία κωδικοποίησης
Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον
Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον είναι ένα από τα 4 πρώτα βιβλία του Κανόνα της Καινής Διαθήκης (και ένα εκ των τριών Συνοπτικών Ευαγγελίων), του 2ου μέρους, δηλ. της χριστιανικής, Αγίας Γραφής, συγγραφέας του οποίου φέρεται ο Εβραίος ευαγγελιστής Ματθαίος. Το όνομα Ματθαίος προέρχεται από το εβραϊκό όνομα Ματιγιά και αποτελεί σύντμηση τού ονόματος Ματιθγιά, ή Ματθανία, που σημαίνει «δώρο του Γιαχβέ» ή «δεδωρημένος υπό τού Θεού», κάτι αντίστοιχο με το ελληνικό Θεόδωρος.
Ο συγγραφέας του ευαγγελίου αυτού είναι ένας από τους Δώδεκα μαθητές του Ιησού και μνημονεύεται επίσης ως Λευί (Μκ. 2:14, Λκ. 5:27-29), υιός του Αλφαίου (Μκ. 2,14). Καταγόταν από την Καπερναούμ της Γαλιλαίας και ήταν τελώνης. Η δουλειά του δηλ. ήταν να προπληρώνει τους δημόσιους φόρους στο ρωμαϊκό κράτος και κατόπιν να τους εισπράττει με κάθε τρόπο από τους οφειλέτες. Για το λόγο αυτό, στην κοινωνία της εποχής, οι τελώνες ήταν μισητοί και τοποθετούνταν στο ίδιο επίπεδο με τους αμαρτωλούς και τις πόρνες.
Οι ευαγγελιστές Μάρκος και Λουκάς, μνημονεύουν το δείπνο που παρέθεσε ο Ματθαίος στο σπίτι του προς τιμήν του Ιησού μετά την κλήση του (Λκ. 5:29, Μκ. 2:14) που πραγματοποιήθηκε όταν εκείνος καθόταν στο «τελώνιον». Επίσης, στο ''Πρ. 1:13-14'', ο Ματθαίος μνημονεύεται μαζί με τους υπόλοιπους δέκα μαθητές, τη μητέρα του Ιησού και τους αδελφούς του μετά την ανάληψη του Ιησού. Από εκεί και πέρα, καμμία άλλη αναφορά δεν γίνεται στον Ματθαίο μέσα στην Καινή Διαθήκη, ενώ εξαιρετικά φειδωλή σε πληροφορίες είναι και η αρχαία εκκλησιαστική παράδοση.
Η παράδοση και το περιεχόμενο του Ευαγγελίου
thumb|220px|right|Η πρώτη σελίδα του Κατά Ματθαίον Ευαγγελίου, από το χειρόγραφο Minuscule 447 Η επιγραφή «κατά Ματθαίον» είναι ασφαλώς μεταγενέστερη της συγγραφής του ευαγγελίου και μαρτυρεί την πεποίθηση της εκκλησίας από το 2ο αιώνα και εξής ότι για το ευαγγέλιο αυτό εγγυάται η αυθεντία ενός μαθητή του Ιησού, του Ματθαίου. Υπάρχουν μάλιστα αρκετές μαρτυρίες των εκκλησιαστικών συγγραφέων για τον συντάκτη του ευαγγελίου, πρώτη από τις οποίες χρονικά είναι αυτή του Παπία Ιεραπόλεως και λίγο αργότερα του Ειρηναίου, του Ωριγένη και άλλων.
Το Ευαγγέλιο του Ματθαίου, έχει τοποθετηθεί πρώτο στη σειρά των δέκα ευαγγελίων, καθώς από την αρχαία εκκλησία ήδη ήταν το πιο προσφιλές και το πιο εύχρηστο στη ζωή της Εκκλησίας. Παρατίθεται πολύ συχνότερα σε σύγκριση προς τά άλλα ευαγγέλια από τους εκκλησιαστικούς συγγραφείς των πρώτων αιώνων.
Πολλές διδασκαλίες του Ιησού και πολλές διηγήσεις που βρίσκονται σε όλους τους ευαγγελιστές ή μόνο στους τρεις Συνοπτικούς, είναι πιό γνωστές στους πιστούς με τη μορφή που διασώζονται στο κατά Ματθαίον. Άλλωστε, οι μισές από τις ευαγγελικές περικοπές που διαβάζονται τις Κυριακές στις εκκλησίες προέρχονται από το ευαγγέλιο του Ματθαίου.
Το ευαγγέλιο αυτό, αποτελεί τον συνδετικό κρίκο μεταξύ της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, όπως συμπεραίνουμε τόσο από την γενεαλογία του Ιησού, με την οποία αρχίζει, όσο και από τη συνήθεια του Ματθαίου να παρουσιάζει τα σχετικά με τη ζωή, τη διδασκαλία, τον θάνατο και την ανάσταση του Ιησού ως πραγματοποίηση των προρρήσεων της Παλαιάς Διαθήκης.
Ο Ματθαίος δίνει μια χριστιανική απάντηση στα προβλήματα του ιουδαϊσμού όπως π.χ. της ερμηνείας των Γραφών της Παλαιάς Διαθήκης και της θέσεως του «Νόμου», του ναού και των θυσιών, του σαββάτου, της νηστείας, της προσευχής, των διατάξεων περί τροφών και καθαρμών, των προϋποθέσεων εισόδου στην κοινότητα και της πειθαρχίας, του γάμου, του διαζυγίου, της αγαμίας κ.ά. Με τρόπο παιδαγωγικό ο ευαγγελιστής παρουσιάζει την νέα πίστη ως ένα νέο τρόπο ζωής, που έρχεται σε αντίθεση με την υποκρισία του φαρισαϊσμού και με την χαλαρότητα των εθνικών.
Τονίζει επίσης ότι η καθυστέρηση της Δευτέρας Παρουσίας δεν επιτρέπεται να μείωσει την επαγρύπνηση των πιστών, οι οποίοι δεν θα πρέπει να παρασύρονται από την παρουσία διαφόρων ψευδομεσσιών της εποχής.
Πηγές του Ευαγγελίου
Πέρα από το κοινό υλικό που έχει ο Ματθαίος με το ευαγγέλιο του Μάρκου, και το οποίο είναι κοινό και στους τρεις Συνοπτικούς ευαγγελιστές, και πέρα από το κοινό υλικό που μοιράζεται απκλειστικά με το Λουκά και προέρχεται από την Πηγή των λογίων, ο ευαγγελιστής διασώζει και υλικό που δεν υπάρχει στους άλλους ευαγγελιστές και προέρχεται μάλλον από την παράδοση της εκκλησίας στο πλαίσιο της οποίας έζησε και έγραψε το ευαγγέλιο του. Η ιδιαίτερη αυτή πηγή, διεθνώς συμβολίζεται με το κεφαλαίο γράμμα Μ.
Ύφος και γλώσσα
Ο Ματθαίος γράφει σε ελληνική γλώσσα καλύτερη από εκείνη του Μάρκου, (υποδεέστερη όμως εκείνης του Λουκά), ενώ η σαφής και αρμονική κατάταξη του υλικού όχι χρονολογικά, αλλά κατά θέματα, καθώς και η ομαλή και ποιητική διατύπωση των Λογίων του Ιησού συνέβαλαν, ώστε το κατά Ματθαίον να καταστεί το δημοφιλέστερο των Ευαγγελίων.
Στο υλικό που ο Ματθαίος παρέλαβε από την Q δίνει έμφαση στο διδακτικό στοιχείο του Ιησού και, παρά το γεγονός ότι μένει πιστός σε αυτό, το αναδιατάσσει για την εξυπηρέτηση του θεολογικού του σκοπού και το μετατρέπει σε ομιλίες (Μακαρισμοί και Κυριακή Προσευχή).
Παραλήπτες, τόπος και χρόνος συγγραφής
Ως τόπο συγγραφής άλλοι δέχονται την Παλαιστίνη και ακριβέστερα την Καισαρεία ή την Ιερουσαλήμ, άλλοι την Αλεξάνδρεια και άλλοι την Αντιόχεια.
Ως προς το χρόνο συγγραφής του τελικού ελληνικού κειμένου (και όχι των αραμαϊκών λογίων) υποστηρίχτηκαν διάφορες απόψεις. Από κάποιους η συγγραφή τοποθετείται μεταξύ των ετών 60 και 70, ενώ από άλλους προτείνεται ένα ευρύτερο χρονικό διάστημα μεταξύ 65 και 100 με πιθανότερη την δεκαετία 70-80, καθώς:
Υπάρχουν και απόψεις που προτείνουν ως χρονικό διάστημα για τη συγγραφή τα έτη ανάμεσα σε 55-60 μ.Χ., καθώς ο Ματθαίος αναφέρεται επτά φορές στους Σαδδουκαίους (έναντι μίας του Μάρκου και του Λουκά) προειδοποιώντας μάλιστα για την επιρροή τους. Αν το ευαγγέλιο είχε γραφτεί μετά το 70, η αναφορά σ' αυτούς δεν θα είχε νόημα, δεδομένου ότι εξαφανίστηκαν με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του ναού από τα στρατεύματα του Τίτου το 70 μ.Χ. ως αντιποίνων για την εξέγερση των Εβραίων.
Διάγραμμα περιεχομένου
Αν και ο Ματθαίος δεν ακολούθησε αυστηρή χρονολογική σειρά στα γεγονότα που παραθέτει, εν τούτοις τα τοποθέτησε κατά θεματικές ενότητες, οι οποίες συμφωνούν με το σύνολο της συνοπτικής παράδοσης. Παρουσιάζει έτσι, την ιστορική πορεία του Ιησού ξεκινώντας από τη βάπτιση του από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, προχωρεί στην δράση του στην περιοχήν της Γαλιλαίας και κατόπιν στην πορεία του προς την Ιερουσαλήμ όπου υπέστη το πάθος και αναστήθηκε, και κατάληγει με στις εμφανίσεις του Ιησού μετά την ανάσταση στους μαθητές του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιβλία της Καινής Διαθήκης
Κυρά Παναγιά Αλοννήσου
Η Κυρά Παναγιά ή Πελαγονήσι  είναι το μεγαλύτερο από τα ερημονήσια των Βορείων Σποράδων. Βρίσκεται βορειοανατολικά της Αλοννήσου σε μικρή απόσταση από αυτή. Η έκταση του νησιού είναι 24,973 τ.χλμ.. Ο πληθυσμός του νησιού σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 10 κάτοικοι. Το νησί είναι ιδιοκτησία της μονής Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους. Υπάρχει και στο νησί μοναστήρι στο οποίο οφείλει και το όνομά του. Διαμένει συνήθως ένας μοναχός. Το νησί καλύπτεται από πυκνή μεσογειακή χαμηλή μακία βλάστηση σκληρόφυλλων θάμνων με κυρίαρχο είδος το σχίνο (Pistacia lentiscus), τα πουρνάρια (Quercus coccifera) και κουμαριές, γλιστροκουμαριές, ρείκια. Το νησί βρίσκεται στο θαλάσσιο πάρκο Αλοννήσου και είναι ένα από τα καταφύγια της μεσογειακής φώκιας. Το υψηλότερο σημείο του νησιού είναι 302 μ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θαλάσσιο Πάρκο Αλοννήσου Βορείων Σποράδων Κατηγορία:Σποράδες
Mitsubishi Pajero Mini
Το Mitsubishi Pajero Mini ήταν ένα 3-πορτο μικρό τζιπάκι που παράχθηκε από την ιαπωνική αυτοκινητοβιομηχανία Mitsubishi. Τα περισσότερα εξαρτήματα ήταν από το κανονικό Mitsubishi Pajero, αλλά το αυτοκίνητο ήταν φτιαγμένο στην πλατφόρμα από το Minica. Το μοντέλο πουλήθηκε σαν μια μικρή έκδοση του Pajero.
Το συγκεκριμένο αυτοκίνητο, επίσης, κυκλοφόρησε από την Nissan, ως το Nissan Kix. Η παραγωγή του αυτοκινήτου έληξε παγκοσμίως το 2012, έχοντας πουλήσει γύρω στα 53.000 αντίτυπα.
Αναφορές
Pajero Mini Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV
Παίκτης εκτός παιχνιδιού (Οφσάιντ)
Το οφσάιντ (αγγλικά:  offside) είναι ο 11ος κανονισμός στο ποδόσφαιρο, που έχει ως σκοπό να περιορίσει το πόσο μπροστά μπορούν να βρεθούν οι παίκτες της επιτιθέμενης ομάδας όταν επηρεάζουν τη φάση που εξελίσσεται στο παιχνίδι. Συγκεκριμένα, ο κανονισμός ορίζει ότι ένας παίκτης είναι σε θέση οφσάιντ εάν βρίσκεται στο αντίπαλο μισό του γηπέδου (στο οποίο δεν περιλαμβάνεται η μεσαία γραμμή) και ταυτόχρονα είναι πλησιέστερα στην αντίπαλη γραμμή τέρματος, και από τη μπάλα και από τον προτελευταίο αντίπαλο. Ένας ποδοσφαιριστής δεν βρίσκεται σε θέση οφσάιντ αν βρίσκεται στην ίδια ευθεία με τον προτελευταίο αντίπαλο ή αν βρίσκεται στην ίδια ευθεία με τους δύο τελευταίους αντιπάλους. Το γεγονός και μόνο ότι ένας παίκτης βρίσκεται σε θέση οφσάιντ, δεν αποτελεί παράβαση. Ένας ποδοσφαιριστής που βρίσκεται σε θέση οφσάιντ διαπράττει παράβαση και τιμωρείται μόνο αν τη στιγμή που η μπάλα αγγίζεται ή παίζεται από έναν συμπαίκτη του, αυτός αρχίζει να εμπλέκεται ενεργά στο παιχνίδι, κατά την άποψη του διαιτητή, με το να επηρεάζει το παιχνίδι ή με το να επηρεάζει έναν αντίπαλο του ή με το να αποκτά πλεονέκτημα ευρισκόμενος στη θέση αυτή. Ένας ποδοσφαιριστής που βρίσκεται σε θέση οφσάιντ δεν διαπράττει παράβαση αν δεχθεί τη μπάλα απευθείας από τέρματος λάκτισμα ή από επαναφορά της μπάλας από τα πλάγια ή από γωνιακό λάκτισμα (κόρνερ). Σε περίπτωση παράβασης οφσάιντ, ο διαιτητής καταλογίζει ένα έμμεσο ελεύθερο λάκτισμα υπέρ της αντίπαλης ομάδας, το οποίο εκτελείται από το σημείο στο οποίο διαπράχθηκε η παράβαση.
Το οφσάιντ είναι ένας από τους πρώτους κανονισμούς που εδραιώθηκαν στο ποδόσφαιρο, πριν αυτό πάρει τη μορφή με την οποία το ξέρουμε σήμερα και έχει καθορίσει σε μεγάλο βαθμό τη μοντέρνα μορφή του ποδοσφαίρου. Ο λόγος που θεσπίστηκε, ήταν για να σταματήσει η τακτική κάποιων παικτών στις πρώτες μέρες του ποδοσφαίρου, που τοποθετούνταν μονίμως κοντά στο αντίπαλο τέρμα, περιμένοντας την μπάλα από μια μακρινή μπαλιά για να τη βάλουν γκολ από μικρή απόσταση, χωρίς να έχουν διανύσει κάποια απόσταση με την μπάλα προηγουμένως. Θεωρείται από τους πιο περίπλοκους κανονισμούς του ποδοσφαίρου και πολλές φορές παίκτες, προπονητές και θεατές θέτουν υπό αμφισβήτηση τις αποφάσεις που λαμβάνονται από το διαιτητή και τους βοηθούς του σε έναν αγώνα. Έχουν γίνει πολλές προσπάθειες αναθεώρησης του κανονισμού από το Διεθνές Ποδοσφαιρικό Συμβούλιο ώστε ο κανονισμός να είναι αποτελεσματικός και να βελτιώνει την ποιότητα του ποδοσφαίρου ως θέαμα. Εντούτοις, κάθε νέα αναθεώρηση δεν αφομοιώνεται εύκολα και έχουν υπάρξει αντιδράσεις. Τα τελευταία χρόνια ο κανονισμός του οφσάιντ έχει δεχτεί κριτική και υπάρχουν προπονητές, παίκτες ή αναλυτές που τείνουν προς την κατάργηση ή την αλλαγή του.
Εφαρμογή του κανονισμού
Η εφαρμογή του κανονισμού για το οφσάιντ γίνεται σε τρία βήματα, διακρίνοντας τη θέση οφσάιντ, την παράβαση οφσάιντ και την επιβολή και εκτέλεση της ποινής που επιφέρει η παράβαση.
Θέση οφσάιντ
thumb|300px|Ο γαλάζιος [[επιθετικός (ποδόσφαιρο)|επιθετικός στα αριστερά του σχήματος βρίσκεται σε θέση οφσάιντ καθώς βρίσκεται και μπροστά από τον προτελευταίο αμυντικό (θεωρείται ως αμυντικός και ο τερματοφύλακας) και μπροστά από την μπάλα. Στο στιγμιότυπο δεν υπάρχει αναγκαστικά παράβαση του κανονισμού.]]
Ένας παίκτης βρίσκεται σε θέση οφσάιντ αν είναι "πιο κοντά στο αντίπαλο τέρμα από την μπάλα και τον προτελευταίο αντίπαλο". Αυτό ισχύει μόνο αν ο παίκτης που επιτίθεται βρίσκεται στο μισό του γηπέδου όπου βρίσκεται το τέρμα του αντιπάλου. Δεν καταλογίζεται οφσάιντ αν ο επιθετικός ξεκινήσει από το μισό του γηπέδου όπου βρίσκεται το τέρμα της ομάδας του. Αν ο επιθετικός βρίσκεται στην ίδια απόσταση από το αντίπαλο τέρμα με τον προτελευταίο αντίπαλο, δεν είναι σε θέση οφσάιντ.
Η έκδοση 2005 των Κανόνων του Παιχνιδιού συμπεριέλαβε μία νέα απόφαση του IFAB (Διεθνές Ποδοσφαιρικό Συμβούλιο) σχετικά με τον 11ο κανονισμό με την οποία αποσαφηνίζεται η έκφραση "πιο κοντά στο αντίπαλο τέρμα", και ορίζει ότι είναι σε θέση οφσάιντ κάποιος επιτιθέμενος αν "οποιοδήποτε μέρος του κεφαλιού, σώματος, ή ποδιών βρίσκεται πιο κοντά στο αντίπαλο τέρμα από την μπάλα και τον προτελευταίο αμυντικό. Τα χέρια δε συμπεριλαμβάνονται σε αυτόν τον ορισμό." Αυτό σημαίνει ότι είναι σε θέση οφσάιντ κάποιος παίκτης αν κάποιο μέρος του σώματος του, εκτός των χεριών, βρίσκεται μετά τον προτελευταίο αμυντικό και την μπάλα, εγγύτερα στο αντίπαλο τέρμα.
Γενικά, συμπεραίνεται ότι είτε η αμυνόμενη ομάδα πρέπει να έχει τουλάχιστον δύο παίκτες (συμπεριλαμβάνεται και ο τερματοφύλακας) μεταξύ της γραμμής του τέρματος και του αντίπαλου παίκτη που βρίσκεται πιο κοντά σε αυτήν, είτε όλοι οι παίκτες της αμυνόμενης ομάδας πρέπει να βρίσκονται πίσω από την μπάλα, έτσι ώστε να είναι πάντα πιο κοντά στο τέρμα τους από την αντίπαλη, επιτιθέμενη ομάδα. Αν ο τερματοφύλακας έχει βρεθεί εκτός θέσης και η μπάλα είναι ανάμεσα σε αυτόν και το τέρμα του, ο αντίπαλος επιθετικός πρέπει να βρίσκεται στην ίδια γραμμή, ή πίσω από αυτήν, με δύο αμυνόμενους (πάντα αν η μπάλα βρίσκεται στο μισό του γηπέδου όπου βρίσκεται και το τέρμα των αμυνόμενων).
Αν δύο παίκτες της επιτιθέμενης ομάδας έχουν μόνο έναν αμυντικό να αντιμετωπίσουν (συνήθως τον τερματοφύλακα), επιτρέπεται να ανταλλάξουν πάσα, εφόσον ο παίκτης που θα κάνει την πάσα βρίσκεται πιο κοντά στη γραμμή του τέρματος από τον παίκτη που θα τη λάβει.
Παράβαση του κανονισμού
thumb|300px|right|Ο γαλάζιος επιθετικός, στα αριστερά της διακεκομμένης γραμμής, δεν παραβαίνει τον κανονισμό του οφσάιντ αν δεν "επηρεάσει τη φάση", αφού παρότι είναι σε θέση οφσάιντ μπορεί να μη λάβει μέρος στο ενεργό παιχνίδι. Ένας παίκτης σε θέση οφσάιντ διαπράττει παράβαση του κανονισμού αν, "τη στιγμή που η μπάλα παίζεται από συμπαίκτη του", συμμετέχει στο ενεργό παιχνίδι. Το αν συμμετέχει στο ενεργό παιχνίδι καθορίζεται από την κρίση του διαιτητή. Αν δεν παιχτεί σκόπιμα η μπάλα από τον συμπαίκτη, προς τον παίκτη σε θέση οφσάιντ και απλά ο συμπαίκτης έχει επαφή με αυτήν, πάλι θεωρείται παράβαση του κανονισμού. Παράβαση του κανονισμού δεν υπάρχει όταν ο παίκτης που επιτίθεται δέχεται την μπάλα απευθείας από άουτ που εκτελείται από τη μικρή περιοχή του τερματοφύλακά του, από πλάγιο άουτ ή από κόρνερ. Το τελευταίο αποτελεί έναν από τους λόγους για τον οποίο προτιμήθηκε από πολλούς προπονητές στο μοντέρνο ποδόσφαιρο, δύο αμυνόμενοι παίκτες να καταλαμβάνουν τις θέσεις στα δοκάρια κατά την εκτέλεση κόρνερ.
Για να παραβεί ένας παίκτης τον κανονισμό, πρέπει να βρίσκεται σε θέση οφσάιντ όταν ακουμπάει ή κάνει πάσα συμπαίκτης του. Αν τρέξει από θέση που δεν είναι οφσάιντ σε μία θέση οφσάιντ αφού ο συμπαίκτης του κάνει πάσα ή ακουμπήσει την μπάλα και με αυτή την επαφή φτάσει σε αυτόν, τότε δεν υπάρχει παράβαση του κανονισμού.
Όμοια, ένας παίκτης που βρίσκεται σε θέση οφσάιντ όταν ακουμπάει την μπάλα, ή κάνει πάσα συμπαίκτης του, ο παίκτης που βρίσκεται σε θέση οφσάιντ έχει παραβεί τον κανόνα, ακόμη και αν γυρίσει πίσω σε θέση που δεν είναι οφσάιντ πριν πάρει την μπάλα. Αυτό το εν δυνάμει οφσάιντ ισχύει μέχρι να γίνει η παράβαση ή μέχρι κάποιος παίκτης έχει επαφή με την μπάλα που δεν ήταν σε θέση οφσάιντ οπότε και μετά επανεκτιμάται ο κανονισμός για τις νέες θέσεις των παικτών. Επίσης μπορεί η κατάληξη να είναι η μπάλα να βγει εκτός αγωνιστικού χώρου ή κάποιος αντίπαλος να παίξει την μπάλα σκόπιμα. Ένας παίκτης που ήταν σε θέση οφσάιντ που θα λάβει πλεονέκτημα από λάθος εκτίμηση και αλλαγή της μπάλας από αντίπαλο δε θεωρείται ότι παραβαίνει τον κανόνα.
Ο καθορισμός του αν ένας παίκτης συμπεριλαμβάνεται στο ενεργό παιχνίδι ("active play") είναι περίπλοκος. Η FIFA εξέδωσε νέες οδηγίες για τον κανονισμό του οφσάιντ το 2003, οι οποίες έγιναν μέρος του κανονισμού 11 τον Ιούλιο του 2005. Η νέα έκφραση του κανονισμού έχει ως στόχο τον πιο ακριβή ορισμό τριών περιπτώσεων σύμφωνα με τα παρακάτω:
Η φράση που έχει καθιερωθεί στην ελληνική αθλητικογραφία "επηρεάζει τη φάση" προσπαθεί να συνοψίσει τις δύο πρώτες ερμηνείες ενώ ως προς τη μετάφρασή προκύπτει από την πρώτη πρόταση.
Στην πράξη, ένας παίκτης σε θέση οφσάιντ μπορεί να τιμωρηθεί πριν ακουμπήσει ή παίξει την μπάλα, αν κατά τη γνώμη του διαιτητή, κανένας άλλος παίκτης που δε βρίσκεται σε θέση οφσάιντ έχει την ευκαιρία να παίξει την μπάλα.
Οι ερμηνείες των διαιτητών στους νέους ορισμούς είναι κάποιες φορές αντιφατικές. Όταν συμβαίνει, η διαμάχη είναι πάνω στο τι κινήσεις μπορεί να κάνει ένας παίκτης σε θέση οφσάιντ που μπορεί να θεωρηθούν ότι παρεμποδίζουν κάποιον αντίπαλο. Το απόφθεγμα: "Αν δεν επηρεάζει το παιχνίδι τότε τι κάνει στο γήπεδο;" αποδίδεται από μερικούς στον Μπιλ Νίκολσον.
Εκτέλεση της ποινής
Η ποινή που επιφέρει η παράβαση του κανονισμού για το οφσάιντ είναι ένα έμμεσο φάουλ στην αντίπαλη ομάδα, στο σημείο όπου η παράβαση συνέβη. Πολλοί διαιτητές κατά την κρίση τους επιτρέπουν το παιχνίδι να εξελιχθεί αν η ομάδα κατά της οποίας έχει γίνει η παράβαση, έχει αποκτήσει το πλεονέκτημα της κατοχής, ούτως ώστε να μη μειωθεί ο ρυθμός του παιχνιδιού με περιττά ελεύθερα χτυπήματα που έχουν τον ίδιο σκοπό με την παροχή πλεονεκτήματος κατοχής της μπάλας. Αυτή η διάκριση δεν είναι ίδια με το "πλεονέκτημα", που μπορεί να εφαρμοστεί μόνο στον κανονισμό 12 του ποδοσφαίρου. Στην ουσία, ο διαιτητής που δεν σφυρίζει το οφσάιντ κρίνει ότι τα στοιχεία της παράβασης του κανονισμού 11 δεν υπήρχαν πλήρως.
Διαιτησία
thumb|right|200px|Η κίνηση του βοηθού διαιτητή που υποδεικνύει παράβαση του κανονισμού για το οφσάιντ, από παίκτη που βρισκόταν στο μέσον της απόστασης του βοηθού από την άλλη άκρη του γηπέδου. Για την εφαρμογή του κανονισμού, ο διαιτητής εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τους βοηθούς διαιτητή, που γενικά βρίσκονται στην ίδια ευθεία με τον προτελευταίο αμυντικό ή την μπάλα ή την μεσαία γραμμή του γηπέδου, οποιοδήποτε από αυτά είναι πλησιέστερα στην γραμμή τέρματος της οικείας πλευράς εκάστου βοηθού. Ο βοηθός διαιτητή δίνει το σήμα για την παράβαση σηκώνοντας τη σημαία του με το χέρι κατακόρυφα χωρίς κάποια κίνηση σε αυτό και όταν επικυρωθεί η παράβαση από τον διαιτητή, σηκώνει τη σημαία κατά τέτοιον τρόπο που δηλώνει το σημείο του γηπέδου όπου η παράβαση έλαβε χώρα:
Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, εκτός από τη σήμανση με τη σημαία, οι διαιτητές συνεννοούνται μεταξύ τους και με τη βοήθεια ενδοεπικοινωνίας με ασύρματες συσκευές μετάδοσης ήχου που φέρουν προσαρμοσμένες στο στόμα και στο αυτί τους.
Ο ρόλος των βοηθών διαιτητή στον καταλογισμό των παραβάσεων μπορεί να είναι δύσκολος, καθώς πρέπει να παρακολουθήσουν επιθέσεις και αντεπιθέσεις, να αναγνωρίσουν ποιοι παίκτες βρίσκονται σε θέση οφσάιντ όταν παίζεται η μπάλα και να καθορίσουν αν οι παίκτες σε θέση οφσάιντ συμμετέχουν στο ενεργό παιχνίδι. Το ρίσκο της εσφαλμένης κρίσης ενισχύεται επιπλέον από την προοπτική της όρασης και την ιδιότητα αυτής ώστε να εμφανίζει αντικείμενα πιο μικρά από ότι είναι, ανάλογα με τη γωνία θέασης. Αυτό μπορεί να συμβεί όταν η απόσταση του παίκτη που επιτίθεται είναι αρκετά μεγάλη σε σύγκριση με αυτήν του παίκτη που αμύνεται ως προς τον βοηθό διαιτητή και ο τελευταίος δε βρίσκεται στην ίδια ευθεία με τον αμυνόμενο. Η δυσκολία της διαιτησίας επί του κανονισμού του οφσάιντ συχνά υποτιμάται από τους θεατές. Η προσπάθεια καθορισμού του εάν ο παίκτης είναι στην ίδια ευθεία με τον αντίπαλό του, όταν ο συμπαίκτης του χτυπάει την μπάλα, δεν είναι εύκολη: αν ένας επιθετικός και ένας αμυντικός κινηθούν προς αντίθετες κατευθύνσεις, μπορεί να αποκτήσουν απόσταση δύο μέτρων μεταξύ τους σε λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο.
Ιστορία
Οι κανονισμοί για το οφσάιντ εμφανίστηκαν αρχικά στους κώδικες για το ποδόσφαιρο που δημιουργήθηκαν στα πρώτα αγγλικά σχολεία, αντίστοιχα των ελληνικών λυκείων, στις αρχές του 19ου αιώνα. Αυτοί οι κανόνες ήταν συχνά πιο αυστηροί από όσο στο μοντέρνο ποδόσφαιρο. Σε κάποιους από αυτούς, ένας παίκτης ήταν "εκτός της πλευράς του" ("off his side") αν στεκόταν μπροστά από την μπάλα. Αυτός ο κανόνας ήταν παρόμοιος με το οφσάιντ που ισχύει και σήμερα στο ράγκμπι, όπου τιμωρείται όποιος παίκτης βρίσκεται μεταξύ της μπάλας και του αντίπαλου τέρματος - ο συσχετισμός αυτός υποδεικνύει και τη σχέση που έχουν ως προς την προέλευσή τους το ποδόσφαιρο με το ράγκμπι. Αντίθετα με τους σχολικούς κανονισμούς, οι Κανονισμοί του Σέφιλντ δεν περιλάμβαναν κανονισμό για το οφσάιντ και μερικοί παίκτες, γνωστοί σαν kick throughs, τοποθετούνταν μονίμως κοντά στο αντίπαλο τέρμα.
Το 1848, ο H.C. Malden, διευθυντής του Γουΐντλσαμ Χάους (Windlesham House), ενός αγγλικού προπαρασκευαστικού σχολείου για τα αντίστοιχα με τα Ελληνικά λύκεια, συγκάλεσε σύσκεψη στο Τρίνιτι Κόλετζ, όπου αναφέρθηκε στο πρόβλημα. Συμμετείχαν αντιπρόσωποι από τα ομώνυμα σχολεία του Ίτον, Χάροου, Ράγκμπι, Γουΐντσεστερ και Σρούσμπερι και παρουσίασε κάθε αντιπρόσωπος το δικό του σύνολο κανόνων. Συγκεντρώθηκαν στις 4 το απόγευμα και μέχρι τα μεσάνυχτα είχε γραφτεί ό,τι σήμερα θεωρείται ότι είναι το πρώτο σύνολο των "Κανόνων του Κέμπριτζ" για το ποδόσφαιρο. Ο Μάλντεν φέρεται να είπε ότι ήταν "πολύ ικανοποιητικό το ότι λειτούργησαν".
Δεν υπάρχει κάποιο αντίγραφο των κανόνων του 1848 σήμερα, αλλά πιστεύεται ότι περιλάμβαναν κανόνες για την επαναφορά της μπάλας από πλάγια, από τη γραμμή του τέρματος, για τη γραμμή του κέντρου, για μαρκαρίσματα πίσω από τη γραμμή του κέντρου, για επανεκκινήσεις, για κρατήματα και σπρωξίματα (που έχουν καταργηθεί σήμερα) και τέλος για το οφσάιντ. Επίσης προέβλεπαν τη χρήση ενός λεπτού σκοινιού για δοκάρι.
Καθώς το ποδόσφαιρο αναπτύχθηκε κατά τις δεκαετίες του 1860 και 1870, ο κανονισμός του οφσάιντ αποδείχτηκε η μεγαλύτερη πηγή διαφωνίας μεταξύ των συλλόγων. Η "ομοσπονδία" στο Σέφιλντ δεν χρησιμοποιούσε πλέον παίκτες μπροστά που θα λάμβαναν την μπάλα από μακρινές μπαλιές (kick throughs), αλλάζοντας τους κανόνες ώστε τουλάχιστον ένας παίκτης της ομάδας που αμύνεται να βρίσκεται μεταξύ του ενός επιθετικού και του αντίπαλου τέρματος. Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία επίσης συμβιβάστηκε και υιοθέτησε την ιδέα του Κέμπριτζ για τρεις αμυντικούς. Τελικά το Σέφιλντ συμβιβάστηκε και συμφώνησε με την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία και οι τρεις παίκτες ήταν απαίτηση του κανόνα έως το 1925.
Η αλλαγή του κανόνα ώστε "δύο παίκτες" να βρίσκονται μεταξύ επιθετικού και αντίπαλου τέρματος προκειμένου να μη σημειωθεί οφσάιντ, οδήγησε σε αύξηση των γκολ. Οι παίκτες είχαν σκοράρει 4.700 γκολ σε 1.848 παιχνίδια πρωταθλήματος τη σεζόν 1924-1925. Ο αριθμός αυτός αυξήθηκε σε 6.373 γκολ στον ίδιο αριθμό παιχνιδιών τη σεζόν 1925-1926.
Κατά τη διάρκεια της σεζόν 1987-1988, η Φούτμπολ Κόνφερενς, 5η κατά σειρά κατηγορία στο αγγλικό ποδόσφαιρο, χρησιμοποιήθηκε για πειραματική εφαρμογή αλλαγής του κανονισμού, όπου ένας παίκτης δεν θεωρείται οφσάιντ από απευθείας πάσα σε ελεύθερο χτύπημα φάουλ. Αυτή η αλλαγή δεν θεωρήθηκε επιτυχής, καθώς η ομάδα που βρισκόταν στην επίθεση μπορούσε να γεμίσει τη μεγάλη περιοχή με παίκτες σε κάθε χτύπημα και έτσι ο κανόνας δεν εφαρμόστηκε σε υψηλότερο επίπεδο.
Το 1990, ο κανονισμός άλλαξε και πάλι και έτσι ένας επιθετικός δεν θεωρείται ότι βρίσκεται σε θέση οφσάιντ αν βρίσκεται στο ίδιο μήκος στο γήπεδο με τον αντίπαλό του. Η αλλαγή αυτή έγινε στα πλαίσια μιας γενικότερης κίνησης από ποδοσφαιρικές αρχές ώστε η εφαρμογή των κανόνων του παιχνιδιού να αποδίδει περισσότερο επιθετικό ποδόσφαιρο και να βοηθά το παιχνίδι να κυλά περισσότερο ελεύθερα.
Το 2003, η FIFA εξέδωσε πιο αυστηρές οδηγίες για την ποινή σε παραβάσεις του κανονισμού, ώστε να ενθαρρύνει το επιθετικό παιχνίδι. Έτσι, το αν ένας παίκτης που βρίσκεται σε θέση οφσάιντ τιμωρείται, εξαρτάται από τη θέση του και τις πράξεις του. Με αυτή την αλλαγή, οι επιθετικοί δεν τιμωρούνται αν βρεθούν πίσω από τους αμυντικούς από μία θέση όπου δεν είναι οφσάιντ, ενώ υπάρχει ταυτόχρονα ένας ανενεργός στο παιχνίδι επιτιθέμενος. Έτσι υπάρχουν περισσότερα νόμιμα γκολ από πάσες που διασπούν την άμυνα για τα οποία η ομάδα που τα πέτυχε δεν τιμωρείται.
Παγίδα οφσάιντ
Η παγίδα οφσάιντ είναι μια αμυντική τακτική και πολλές φορές αποσκοπεί στο να κοπεί ο γρήγορος ρυθμός του αντιπάλου και να επικρατήσει στο παιχνίδι ένα πιο αργό τέμπο. Όταν ένας παίκτης είναι έτοιμος να τρέξει προς το αντίπαλο τέρμα και κάποιος συμπαίκτης του είναι έτοιμος να του κάνει πάσα, όλοι οι αμυντικοί εκτός από τον τερματοφύλακα κινούνται μπροστά προς το κέντρο του γηπέδου σε σχετικά ευθεία γραμμή, με σκοπό να θέσουν τον επιτιθέμενο σε θέση οφσάιντ πριν ή όταν χτυπήσει ο συμπαίκτης του την μπάλα. Οι αμυντικοί που χρησιμοποιούν αυτή την τακτική συχνά σηκώνουν τα χέρια τους ψηλά όταν φέρουν τον αντίπαλο σε θέση οφσάιντ για να τραβήξουν την προσοχή του βοηθού διαιτητή.
Η χρήση της παγίδας εμπεριέχει ρίσκο, καθώς όλοι οι αμυντικοί πρέπει να κινηθούν ταυτόχρονα σε ευθεία γραμμή, αλλιώς ο επιθετικός δεν θα βρεθεί σε θέση οφσάιντ αν όταν ξεκινήσει η πάσα προς αυτόν υπάρχει ένας αμυντικός που δεν έχει κινηθεί μαζί με τους άλλους και βρίσκεται τη στιγμή της πάσας μπροστά ή στο ίδιο μήκος του γηπέδου με τον επιθετικό. Συνήθως ένας αμυντικός καθορίζει την κίνηση των υπολοίπων δίνοντας διαταγή για κίνηση μπροστά και οι άλλοι ακολουθούν το βηματισμό του. Ταυτόχρονα, συνηθίζεται να ασκείται πίεση στον παίκτη που έχει την μπάλα και είναι έτοιμος να κάνει την πάσα, έτσι ώστε να καθυστερήσει. Επίσης η κίνηση των αμυντικών παρέχει το πλεονέκτημα της μετάβασης των αμυντικών πιο κοντά στο κέντρο με αποτέλεσμα την ευκολότερη ανάκτηση της κατοχής αν ο αντίπαλος με την μπάλα αλλάξει γνώμη ως προς την πάσα και αλλάξει την μπάλα με κάποιον συμπαίκτη του στο κέντρο. Επίσης συνηθίζεται ένας αμυντικός μέσος ή κάποιος άλλος παίκτης από το κέντρο, να επιστρέφει με ταχύτητα προς το τέρμα του για να αναλάβει τον επιθετικό σε περίπτωση που αποτύχει η παγίδα. Αν αποτύχει η παγίδα, ο επιθετικός θα βρεθεί μόνος με τον τερματοφύλακα. Ο κανονισμός του 2003 κατέστησε την τακτική περισσότερο επικίνδυνη, αφού περιλαμβάνει τον ορισμό του "ενεργού παιχνιδιού". Έτσι, οι ομάδες που προσπαθούν να την εφαρμόσουν είναι λιγότερο σίγουροι ως προς το αν θα κερδίσουν την μπάλα από παράβαση του κανονισμού, αφού μπορεί να κριθεί από τον διαιτητή ότι κάποιος επιτιθέμενος δεν επηρεάζει τη φάση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορολογία ποδοσφαίρου
Ofsajd Paitsio
Θεσσαλικός Κάμπος
Ο Θεσσαλικός Κάμπος, επίσης γνωστός ως Θεσσαλική Πεδιάδα, είναι το κύριο γεωγραφικό χαρακτηριστικό στην ελληνική περιφέρεια της Θεσσαλίας.
Ο κάμπος σχηματίζεται από τον ποταμό Πηνειό και τους παραποτάμους ενώ περιβάλλεται και από βουνά: την οροσειρά της Πίνδου στα δυτικά, η οποία χωρίζει τη Θεσσαλία από την Ήπειρο, από το όρος Όθρυς και τις πρόποδες του στα νότια, το όρος Πήλιο στα ανατολικά, την Όσσα και τον Όλυμπο στα βορειοανατολικά με το πέρασμα της κοιλάδα των Τεμπών που οδηγεί στη Μακεδονία, και τα όρη Χασιά και Καμβούνια στα νότια.
Ο κάμπος ήταν γονιμότατος, ενώ μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα η περιοχή ήταν σιτοβολώνας για την Ελλάδα. Η ύπαρξη του κάμπου έκανε τη Θεσσαλία μια από τις λίγες περιοχές στην Αρχαία Ελλάδα που μπορούσαν να στεγάσουν μεγάλο αριθμό ιππικού. Το θεσσαλικό ιππικό ήταν σημαντικό μέρος του αρχαίου Μακεδονικού στρατού του Φιλίππου Β' και του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Φωτοθήκη
Κατηγορία:Γεωγραφία της Θεσσαλίας
Χουάν Γκρις
Ο Χοσέ Βικτοριάνο Γκονθάλεθ-Πέρεθ (José Victoriano González-Pérez, Μαδρίτη, 23 Μαρτίου 1887 - 11 Μαΐου 1927), περισσότερο γνωστός ως Χουάν Γκρις (Juan Gris, ), ήταν Ισπανός ζωγράφος και γλύπτης που έζησε και εργάστηκε στη Γαλλία το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Τα έργα του, τα οποία είναι στενά συνδεδεμένα με την ανάδυση ενός καινοτόμου καλλιτεχνικό ύφους, του Κυβισμού, είναι μεταξύ των πιο διακεκριμένων του κινήματος.
Προσωπική ζωή
Ο Γκρις γεννήθηκε στη Μαδρίτη και σπούδασε μηχανικός στη Σχολή Τεχνών και Επιστημών της Μαδρίτης. Εκεί, από το 1902 έως το 1904, συνεισέφερε καλλιτεχνικά σχέδια σε τοπικά περιοδικά. Από το 1904 έως το 1905, σπούδασε ζωγραφική με τον ακαδημαϊκό καλλιτέχνη José Moreno Carbonero. Ήταν το 1905 που ο Χοσέ Βικτοριάνο Γκονθάλεθ υιοθέτησε το χαρακτηριστικό καλλιτεχνικό του όνομα Juan Gris.
Το 1909, η Λουσί Μπελέν (Lucie Belin, 1891–1942) –σύζυγος του Γκρις– γέννησε τον Georges Gonzalez-Gris (1909–2003), το μοναχοπαίδι του καλλιτέχνη. Οι τρεις τους έζησαν, από το 1909 έως το 1911, στο Μπατώ-Λαβουάρ στο Παρίσι, στη διεύθυνση 13 Rue Ravignan. Το 1912 ο Γκρις γνώρισε τη Σαρλόττα Αουγκούστα Φερνάντε Χέρπιν (Charlotte Augusta Fernande Herpin, 1894–1983), γνωστή και ως Ζοζέτ (Josette). Στα τέλη του 1913 ή στις αρχές του 1914 έζησαν μαζί στο Μπατώ-Λαβουάρ μέχρι το 1922. Η Ζοζέτ Γκρις ήταν η δεύτερη σύντροφος και ανεπίσημη σύζυγος του Χουάν Γκρις.
Καριέρα
μικρογραφία| El 1 de mayo en el Kursall . Εικονογράφηση που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ¡Alegría!, Μαδρίτη 1907 Το 1906, αφού πούλησε όλα του τα υπάρχοντα, μετακόμισε στο Παρίσι και έγινε φίλος με τους ποιητές Γκυγιώμ Απολλιναίρ και Μαξ Ζακόμπ και τους καλλιτέχνες Ανρί Ματίς, Ζωρζ Μπρακ, Φερνάν Λεζέ και Ζαν Μέτζινγκερ. Υπέβαλε εικονογραφήσεις με μαύρο χιούμορ σε περιοδικά, όπως το αναρχικό σατιρικό περιοδικό L'Assiette au Beurre, καθώς και τα Le Rire, Le Charivari και Le Cri de Paris. Στο Παρίσι, ο Γκρις ακολούθησε το παράδειγμα του Μέτζινγκερ και ενός άλλου φίλου και συμπατριώτη του, του Πάμπλο Πικάσσο.
Ο Γκρις άρχισε να ζωγραφίζει σοβαρά το 1911, όταν σταμάτησε να εργάζεται ως σατιρικός σκιτσογράφος, αναπτύσσοντας ένα προσωπικό κυβιστικό στυλ. Στο έργο του A Life of Picasso, ο ιστορικός τέχνης Τζον Ρίτσαρντσον αναφέρει ότι ένα συγκεκριμένο έργο του Ζαν Μέτζινγκερ, το Le goûter (Ώρα για τσάι) του 1911, έπεισε τον Χουάν Γκρις για τη σημασία των μαθηματικών στη ζωγραφική. Ο Γκρις εξέθεσε για πρώτη φορά έργο του στο Salon des Indépendants του 1912 (έναν πίνακα με τον τίτλο Hommage à Pablo Picasso).
«Εμφανίζεται με δυο στυλ», γράφει ο ιστορικός τέχνης Πίτερ Μπρουκ, «Σε ένα από αυτά εμφανίζεται μια δομή πλέγματος που θυμίζει ξεκάθαρα το Goûter και το μεταγενέστερο έργο του Metzinger το 1912». Στο άλλο, συνεχίζει ο Μπρουκ, «το πλέγμα είναι ακόμα παρόν, αλλά οι γραμμές δεν δηλώνονται και η συνέχειά τους έχει σπάσει. Η παρουσία τους υποδηλώνεται από τη βαριά, συχνά τριγωνική, σκίαση των μεταξύ τους γωνιών. . . Και τα δύο στυλ διακρίνονται από το έργο του Πικάσο και του Μπρακ για τη σαφή, ορθολογική και μετρήσιμη ποιότητά τους.» Αν και ο Γκρις θεωρούσε τον Πικάσο ως δάσκαλο, η Γερτρούδη Στάιν έγραψε ''στην Αυτοβιογραφία της Αλίκης Μπ. Τόκλας'' ότι «ο Χουάν Γκρις ήταν το μόνο άτομο που ο Πικάσο επιθυμούσε να παραμείνει μακριά του». μικρογραφία| Προσωπογραφία του Πικάσο, 1912, λάδι σε καμβά, Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο Το 1912, ο Γκρις εξέθεσε έργα του στην Exposició d'art cubista στις Galeries Dalmau της Βαρκελώνης (την πρώτη ομαδική έκθεση παγκοσμίως που ήταν ρητά κυβιστική), τη γκαλερί Der Sturm στο Βερολίνο, στο Salon de la Société Normande de Peinture Moderne στη Ρουέν και στο Salon de la Section d'Or στο Παρίσι. Την ίδια χρονιά, υπέγραψε ένα συμβόλαιο που έδινε στον Daniel-Henry Kahnweiler αποκλειστικά δικαιώματα για το έργο του.