cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σίντνεϊ Ολίμπικ
Η Σίντνεϊ Ολίμπικ (αγγλικά: Sydney Olympic) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στο Μπέλμορ, προάστιο της πόλης του Καντέρμπερι, της μητροπολιτικής περιοχής του Σίδνεϊ, στήν πολιτεία της Νέας Νότιας Ουαλίας, στην Αυστραλία. Ιδρύθηκε από αυστραλούς ελληνικής καταγωγής. Αγωνίζεται στα πρωταθλήματα της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Νέας Νότιας Ουαλίας.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1957 στο Σίδνεϊ από ελληνικής καταγωγής άτομα, με την ονομασία Παν-Χελλένικ Σόκερ Κλαμπ (Pan-Hellenic Soccer Club) και χρώματα μπλε και άσπρο. Ξεκίνησε από το πρωτάθλημα της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Νέας Νότιας Ουαλίας και το 1977 μπήκε στην Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αυστραλίας αλλάζοντας όνομα σε Ολίμπικ Φούτμπολ Κλαμπ (Olympic Football Club). Το 1979 επανήλθε στο πρωτάθλημα της Νέας Νότιας Ουαλίας και το 1981 επέστρεψε στο εθνικό πρωτάθλημα. Το 1995 άλλαξε την ονομασία σε ΟΤΣ Σίντνεϊ Ολίμπικ Φούτμπολ Κλαμπ (UTS Sydney Olympic Football Club), παίρνοντας το όνομα του χορηγού του, του Τεχνολογικό Πανεπιστημίο του Σίδνεϊ. To 2002 μετονομάστηκε σε Ολίμπικ Σαρκς Φούτμπολ Κλαμπ (Olympic Sharks Football Club).
Διακρίσεις
.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικοί αθλητικοί σύλλογοι Αυστραλίας Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αυστραλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1958 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αυστραλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1958 Σύδνεϋ Ολυμπίκ
Κλαούζουλα
Η χρήση της κλαούζουλας άνθισε την εποχή της λεγόμενης ars antiqua, με επίκεντρο τη σχολή της Νοτρ Νταμ στο Παρίσι (12ος -13ος αιώνες), μια σχολή που εκπροσωπήθηκε κυρίως από τον Περοτέν και τον Λεονέν. Συνηθισμένη συνθετική πρακτική της εποχής υπήρξε η ανάπτυξη και ο εμπλουτισμός της προϋπάρχουσας μουσικής, μια πρακτική που επέτρεπε την προσθήκη της κλαούζουλας, χωρίς να αλλοιώνεται η αυθεντική σύνθεση. Η χρήση της έγινε τόσο δημοφιλής, ώστε σε πολλές περιπτώσεις αντικατέστησε ολόκληρα τμήματα του γρηγοριανού μέλους, ενώ η σταδιακή επικράτησή της οδήγησε στη σύλληψη της τεχνικής του ισορυθμού.
Οι μεγαλύτερες σε διάρκεια κλαούζουλες συγκεντρώθηκαν σε ξεχωριστά χειρόγραφα και αποτέλεσαν αυτόνομα έργα, τα οποία μπορούσαν να προστεθούν σε γρηγοριανούς ψαλμούς και οργκάνουμ, είτε να εκτελεστούν ως ανεξάρτητα τμήματα λειτουργικής μουσικής. Το είδος εξέπεσε περί τα μέσα του 13ου αιώνα, καθώς σταδιακά αντικαταστάθηκε από το μοτέτο, το οποίο και αποτέλεσε πεδίο πειραματισμού νέων συνθετικών τεχνικών, με ή άνευ χρήσης γρηγοριανού μέλους.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μεσαιωνική μουσική
Μήθυμνα Λέσβου
Η Μήθυμνα, ή αλλιώς πιο συχνά Μόλυβος, είναι μεγάλος, εξαιρετικής ομορφιάς, παραδοσιακός οικισμός της Λέσβου με 1.335 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2021. μικρογραφία|Μήθυμνα
Ονομασία
μικρογραφία|Η Μήθυμνα από ψηλά. Η πόλη στην αρχαιότητα ονομαζόταν Μήθυμνα, ενώ στα τέλη της Βυζαντινής περιόδου απέκτησε το όνομα Μόλυβος. Το αρχαίο της όνομα οφείλεται στη Μήθυμνα, κόρη του Μακαρέα και σύζυγο του Λεπετύμνου. Στη μακραίωνη πορεία της πόλης μέσα στον χρόνο χρησιμοποιήθηκαν και τα δύο ονόματα. Σήμερα ισχύουν και τα δύο. Το πρώτο όνομα, Μήθυμνα, έχει προελληνική ρίζα – πελασγική και διατηρήθηκε σε όλη την αρχαιότητα, μέχρι το 1354 μ.Χ. Ιστορικές πηγές, όπως νομίσματα – επιγραφές, αλλά και ιστορικές αναφορές (Θουκυδίδης: Μηθυμναίων χώρα) μας πληροφορούν ότι ο αιολικός τύπος του ονόματος ήταν «Μάθυμνα», αλλά από τα Ελληνιστικά χρόνια επικρατεί οριστικά ο αττικός τύπος «Μήθυμνα». Από τα χρόνια της κυριαρχίας της δυναστείας των Γατελούζων στο νησί, δηλαδή από το 1355 μ.Χ. επικρατεί το όνομα Μόλυβος. Η προέλευσή του είναι πιο πιθανή από την Φράγκικη ονομασία Mont d'olives – το όρος των ελαιόδεντρων, παρά από τα άφθονα πετρώματα μολύβδου που υπάρχουν στην περιοχή. Στον χάρτη της Λέσβου, που σχεδίασε το 1782 ο Γάλλος Ch. Gouffier, έβαλε και Μήθυμνα και Μόλυβος, επιβεβαιώνοντας τη διαδρομή της διπλής ονομασίας μέσα στον χρόνο. Το 1912, όταν απελευθερώθηκε η Λέσβος από την τουρκοκρατία, επανήλθε και πάλι η αρχαία ονομασία ως επίσημη. Έτσι, αναφέρεται ως δήμος Μήθυμνας και ως Μήθυμνα στα έγγραφα των υπηρεσιών, στα λεωφορεία, αλλά την ίδια ονομασία χρησιμοποιούν κι όσοι έλκονται από την ιστορική διάσταση του ονόματος. Παρ' όλα αυτά, οι κάτοικοι, όταν αναφέρονται σήμερα στην πόλη τους, χρησιμοποιούν την ονομασία Μόλυβος. Κατά τη Μυθολογία, η Μήθυμνα, μαζί με τη Μυτιλήνη, την Άντισσα, την Αρίσβη και τον Ερεσό, ήταν παιδιά του βασιλιά Μακαρέα, που εποίκισε τη Λέσβο. Από τα παιδιά λοιπόν του βασιλιά πήραν αντίστοιχα και τα ονόματά τους οι συγκεκριμένες πόλεις του νησιού, που χιλιάδες χρόνια τώρα μένουν στις ίδιες θέσεις και διατηρούν τα ίδια ονόματα. Η Μήθυμνα παντρεύτηκε τον Θεσσαλό ήρωα Λέσβο, που κι αυτός εποίκισε το νησί. Σύμφωνα με άλλη παράδοση, παντρεύτηκε τον μυθικό ήρωα Λεπέτυμνο, απ' τον οποίο πήρε το όνομά της η ομώνυμη οροσειρά.
Προϊστορία
Η Αρχαία Μήθυμνα, η θέση της οποίας εντοπίζεται στην ίδια θέση με τη σύγχρονη, ήταν πόλη αντίπαλη της Μυτιλήνης και όλων των υπολοίπων πόλεων της νήσου ως μόνη Αττικίζουσα. Η Μήθυμνα ήταν η δεύτερη πόλη της Λέσβου, σύμφωνα με τον μύθο της ίδρυσης ταυτίζεται με την Μήθυμνα, κόρη του Μακαρέως της Ρόδου που παντρεύτηκε τον τοπικό ομώνυμο ήρωα.
"Κατά τον Τρωικό Πόλεμο, η Μήθυμνα, με απόφαση του αρχηγού των Πελασγών Πυλαίου, συμμάχησε με τους Τρώες. Όπως αναφέρει ο Όμηρος, έγινε στόχος επιδρομών των Αχαιών, που ήθελαν να αποκόψουν τους Τρώες από κάθε βοήθεια των συμμάχων τους. Σε μια απ' αυτές τις επιδρομές, ο – κατά τον Όμηρο – θεόμορφος Αχιλλέας πολιόρκησε στενά τη Μήθυμνα, αλλά συνάντησε μεγάλη αντίσταση και η πολιορκία τραβούσε σε μάκρος. Τότε η βασιλοπούλα της Μήθυμνας Πεισιδίκη, παράφορα ερωτευμένη με το μυθικό ήρωα που η φήμη του διέτρεχε από άκρη σε άκρη την Ελλάδα, τον βοήθησε αποφασιστικά να καταλάβει την πόλη. Η προδοσία της Πεισιδίκης προς την πατρίδα της δε βρήκε κατανόηση, έστω κι αν έγινε εξαιτίας ενός απελπισμένου έρωτα. Έτσι ο Αχιλλέας διέταξε να την εκτελέσουν με λιθοβολισμό. Στη συνέχεια εκτέλεσε στα τείχη της πόλης τους ήρωες Λάμπετο και Ικετάονα, που ήταν γιος του Λεπέτυμνου και της Μήθυμνας, καθώς και τον Τράμβυλο. Την κατάληψη της Μήθυμνας από τον Αχιλλέα ακολούθησε σε λίγο και η άλωση της Τροίας."
Αρχαιότητα
Δεν είναι γνωστά πολλά γεγονότα σχετικά με την πόλη της Μήθυμνας στην Αρχαϊκή περίοδο. Η ιστορία με τον Αρίων και το Δελφίνι στην οποία εμπλέκεται ο τύραννος της Κορίνθου Περίανδρος δείχνει ότι ήταν ακμάζουσα πόλη τον 7ο αιώνα π.Χ. Ο Ηρόδοτος γράφει ότι κατέλαβε την Λεσβιακή πόλη Αρίσβη και απέκτησε πολλές εύφορες εκτάσεις γύρω από την περιοχή της Καλλονής. Ο τοπικός ιστορικός Μύρσιλος της Λέσβου γράφει ότι η Μήθυμνα ίδρυσε τον 3ο αιώνα π.Χ. την πόλη Άσσος που βρισκόταν στην απέναντι ακτή στην Μικρά Ασία. Σε αντίθεση με τον Μύρσιλο ένας άλλος τοπικός ιστορικός ο Ελλάνικος ο Λέσβιος έγραψε στα μέσα του 5ου αιώνα π.Χ. ότι ο Άσσος είναι Αιολική αποικία χωρίς να προσδιορίζει τον ιδρυτή της. Η μαρτυρία του Ελλάνικου υποδηλώνει ότι ο Μύρσιλος πιθανότατα είχε τοπικιστικές απόψεις σχετικά με την ίδρυση του Άσσου. Την εποχή που ξέσπασε ο Πελοποννησιακός Πόλεμος η Μήθυμνα βρέθηκε σε μακρόχρονη αντιπαλότητα με την πρωτεύουσα της Λέσβου Μυτιλήνη, στην εξέγερση της Μυτιλήνης απέναντι στην Αρχαία Αθήνα (428 π.Χ.) υποστήριξε τους Αθηναίους ενώ οι άλλες πόλεις της Λέσβου συντάχθηκαν με την Μυτιλήνη. Την επόμενη χρονιά που οι Αθηναίοι υπέταξαν την επανάσταση η Μήθυμνα ήταν η μόνη πόλη της Λέσβου που γλύτωσε από την κληρουχία. Από την επόμενη χρονιά (427 π.Χ.) η Μήθυμνα και η Χίος ήταν τα μοναδικά μέλη στην Συμμαχία της Δήλου που παρέμειναν αυτοδιοικούμενα και δεν πλήρωναν φόρο, αυτό τους έδινε προνόμια στην Αθηναϊκή αυτοκρατορία. Το καλοκαίρι του 412 π.Χ. την κατέλαβαν οι Σπαρτιάτες αλλά την ανακατέλαβαν σύντομα οι Αθηναίοι, ο Θουκυδίδης βεβαιώνει ότι οι κάτοικοι υποστήριζαν την Αθήνα στους πολέμους με την Σπάρτη. Την εποχή που μια ομάδα Μηθυμναίων που ήταν εξόριστοι στην Κύμη Αιολίδας στην Αιολίδα προσπάθησε να επιστρέψει στην πόλη με την βία αποκρούστηκε από τον τοπικό πληθυσμό. Ο Σπαρτιάτης ναύαρχος Καλλικρατίδας πολιόρκησε την Μήθυμνα (406 π.Χ.) αλλά ο τοπικός πληθυσμός παρέμεινε πιστός στην Αθηναϊκή φρουρά μέχρι που προδόθηκε. Το 389 π.Χ. ο Αθηναίος Θρασύβουλος φέρεται να ανακατέλαβε την πόλη, αφού νίκησε το Σπαρτιάτη αρμοστή Θυρίμαχο, οπότε η πόλη έγινε μέλος της Συμμαχίας. Οι γνώσεις μας για την ιστορία της Μηθύμνης τον 4ο αιώνα π.Χ. είναι περιορισμένες αλλά η ύπαρξη της ως Πόλις πιστοποιείται με χάλκινα και ασημένια νομίσματα. Ο τύραννος Κλεόμης έστειλε εξορία στα τέλη της δεκαετίας του 340 π.Χ. τους δημοκρατικούς και παρέμεινε στην εξουσία την επόμενη δεκαετία.
Ελληνιστικοί χρόνοι
Δεν γνωρίζουμε τι απέγινε ο Κλεόμης, πιθανότατα εξορίστηκε όταν κατέλαβαν το νησί οι στρατηγοί του Φιλίππου Β΄ Παρμενίων και Άτταλος ο Μακεδών (336 π.Χ.). Η πολιτική ιστορία τα επόμενα χρόνια είναι φτωχή σε πηγές αφού η Λέσβος άλλαξε χέρια πολλές φορές, την κατέλαβε ο Αλέξανδρος ο Μέγας και κατόπιν ο Πέρσης στρατηγός Μέμνων ο Ρόδιος (333 π.Χ.). Την επόμενη χρονιά (332 π.Χ.) ο στρατηγός του Μεγάλου Αλεξάνδρου Ηγέλοχος ανακατέλαβε την Μήθυμνα, τύραννος της πόλης ήταν τότε ο Αριστόνικος (332 π.Χ.). Δεν είναι γνωστό πότε ανέλαβε ο Αριστόνικος την τυραννία, το βέβαιο είναι ότι ο Μέγας Αλέξανδρος τον παρέδωσε (332 π.Χ.) στην νέα δημοκρατία της Μήθυμνας, δικάστηκε και θανατώθηκε με βασανιστήρια. Την εποχή του βασιλιά της Θράκης Λυσίμαχου η Μήθυμνα έκοψε ασημένια νομίσματα με το όνομα του, αυτό δείχνει ότι ήταν τμήμα του βασιλείου του. Στα τέλη της δεκαετίας του 250 π.Χ. η Μήθυμνα πέρασε ωστόσο υπό την εξουσία των Πτολεμαίων της Αιγύπτου. Την ίδια εποχή στην πόλη καθιερώθηκε μια γιορτή με το όνομα "Πτολεμαίς", αυτό επιβεβαιώνει ότι ήταν υπό την εξουσία των Πτολεμαίων. Η λατρεία του θεού των Αιγύπτων Σέραπις καθιερώθηκε στην Μήθυμνα από τους Πτολεμαίους, παρέμεινε στην λατρεία των κατοίκων για αιώνες.
Νεότερα χρόνια
Ο πρώτος πιστοποιημένος επίσκοπος της Μήθυμνας ήταν ο Χριστόδωρος (520). Ο Επιφάνιος Κωνσταντίας την περιγράφει στην "Έκθεσις" σαν αυτοκέφαλη αρχιεπισκοπή (640), ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός την μετέτρεψε σε μητροπολιτική έδρα (1084). Η Δ΄ Σταυροφορία έφερε την Μήθυμνα υπό Λατινικό έλεγχο και πέρασε στην Καθολική Εκκλησία, στις αρχές του 20ου αιώνα (1908) είχαν παραμείνει 40 Καθολικοί. Οι Άραβες λεηλάτησαν την πόλη (840) και πούλησαν πολλούς από τους κατοίκους της σαν δούλους. Μετά την Αραβική επίθεση επεκτάθηκαν οι οχυρώσεις, ενισχύθηκαν επιπλέον στα τέλη του 11ου αιώνα όπως φαίνεται από επιγραφή (1085). Οι ενισχυμένες οχυρώσεις επέτρεψαν στους κατοίκους να αποκρούσουν επιτυχώς την επίθεση που έκανε σε λίγα χρόνια ο Εμίρης Τζαχάς της Σμύρνης (1090). Ο Γενοβέζος άρχοντας της Φώκαιας Ντομένικο Καττάνεο κατέλαβε όλη την Λέσβο (1335) εκτός από την Μήθυμνα και την Ερεσό χάρη στις ενισχυμένες τους οχυρώσεις. Ο Οίκος των Γκαττιλούζι από την Δημοκρατία της Γένοβας κατέλαβε ολόκληρη την Λέσβο (1335) και η Μήθυμνα πέρασε στην κατοχή τους (1355). Η Μήθυμνα απέκρουσε μια Οθωμανική επίθεση (1450) αλλά σε λίγα χρόνια ο ναύαρχος Ισμαήλος την κατέλαβε με 150 πλοία (1458). Με βάση την Μήθυμνα οι Οθωμανοί κατέλαβαν μέχρι τα τέλη του 1462 όλη την Λέσβο, στην Οθωμανική αυτοκρατορία έγινε έδρα Καζά και ανήκε στο Σαντζάκι της Ρόδου. Όταν ξέσπασε ο Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος (1912) και ηττήθηκαν οι Οθωμανοί ενσωματώθηκε στο Ελληνικό βασίλειο.
Λατρεία και Θρησκεία
"Στα πρώιμα αρχαϊκά χρόνια κυριαρχούσε η ηρωολατρεία. Μεγάλη γιορτή ήταν τα Ηράκλεια προς τιμήν του Ηρακλή και των Μηθυμναίων ηρώων Λάμπετου, Τράμβυλου και άλλων. Αργότερα, οι πιο ξεχωριστές θεότητες για τους Μηθυμναίους ήταν ο Παν, ο Διόνυσος, που λατρευόταν με ιδιαίτερη λαμπρότητα, ως την κυριαρχία του Ορφισμού, οπότε η διονυσιακή λατρεία εμπλουτίστηκε με στοιχεία μυστικιστικά και πήρε μιαν άλλη διάσταση. Σημαντικές θεότητες των Μηθυμναίων ήταν ακόμα η Άρτεμις, ο Ποσειδώνας ο μεσοπόντιος, όπως οι Μηθυμναίοι τον αποκαλούσαν, ο Ζευς, ο Απόλλων, η Αθηνά, αλλά και ο Σάραπις, θεότητα που ήρθε από την Αίγυπτο των Πτολεμαίων όπου γιορτάζονταν τα Μεγάλα Σαραπίεια. Από τις αρχές του 4ου μ.Χ. αιώνα, η Μήθυμνα ασπάζεται τον Χριστιανισμό."
Το κάστρο της Μήθυμνας
μικρογραφία|Ο οικισμός και το κάστρο της Μήθυμνας. μικρογραφία|Το λιμάνι και στο βάθος ο οικισμός με το κάστρο στην κορυφή. Το κάστρο της Μήθυμνας είναι κτισμένο επάνω στα λείψανα της αρχαίας οχύρωσης, στην κορυφή του λόφου. Θεμελιώθηκε κατά τους Βυζαντινούς χρόνους, κατά μία εκδοχή τον 6ο αι. επί Αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄, γνωστού για την οικοδομική του δραστηριότητα. Το 1128 κυριεύτηκε από τους Ενετούς και από το 1204 έως το 1261 ήταν υπό την κατοχή των Λατίνων της Κωνσταντινούπολης. Κατά μια άλλη άποψη, το κάστρο κτίστηκε μετά τα μέσα του 13ου αιώνα, με σκοπό να καταστεί δυνατή η αντιμετώπιση των Τούρκων και Φράγκων επιδρομέων. Πάντως, στα τέλη του 13ου αι. πέρασε στα χέρια των Καταλανών. Το 1373 ο Φραγκίσκος Α΄ Γατελούζος, νέος κυρίαρχος της νήσου, επέφερε ενισχύσεις και επισκευές στο κάστρο. Η σημερινή μορφή του κάστρου είναι αποτέλεσμα των εργασιών αυτών του 14ου αι. και των Οθωμανικών προσθηκών μετά το 1462.
Κοινωνία και Πνευματική κίνηση
Οι κάτοικοι τον χειμώνα ασχολούντο με την καλλιέργεια της ελιάς, ενώ τους θερινούς μήνες οι καραβοκύρηδες εμπορευόταν το λάδι στα λιμάνια της Μεσογείου. Υπήρχαν ελαιοτριβεία, που το 1900 από ιππήλατα έγιναν μηχανοκίνητα, ραφινερί, κά. Το λιμάνι της Μήθυμνας, μεταξύ της Σμύρνης και της Κωνσταντινούπολης, έφερνε τους κατοίκους κοντά σε μια αναπτυγμένη πολιτιστικά ζωή. Οι εντόπιοι είχαν κτήματα και επιχειρήσεις στο Αδραμύττιο και στο πλησίον του Ζεϊτινλί, στις Κυδωνίες (Ayvalik) και αλλού. Η κωμόπολη έχει τρεις ενορίες, τον Αγ. Παντελεήμονα, την Αγ. Κυριακή και τον Ταξιάρχη Μιχαήλ.
Σημαντικό ρόλο κατά την περίοδο της απελευθέρωσης του 1912 διαδραμάτισε ο Δημήτριος Σάββας, ως τότε βουλευτής, που απέτρεψε την καταστροφή του χωριού από τους Τούρκους που υποχωρούσαν. Στη δεκαετία του '60 ο δήμαρχος Ανδρέας Κυριακού προέβαλε τη Μήθυμνα συμβάλλοντας έτσι στην τουριστική ανάπτυξη του τόπου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου
Εθνόσημο της Ισημερινής Γουινέας
right|150px|thumb|Το εθνόσημο της Ισημερινής Γουινέας. Το εθνόσημο της Ισημερινής Γουινέας υιοθετήθηκε στις 21 Αυγούστου 1979. Απεικονίζει έναν ασημένιο θυρεό, που περιέχει ένα δέντρο. Κάτω από το θυρεό βρίσκεται το εθνικό ρητό της Ισημερινής Γουινέας Unidad Paz Justicia (Ενότητα, Ειρήνη, Δικαιοσύνη). right|150px|thumb|Το παλαιότερο εθνόσημο της περιόδου 1973-79.
Πάνω από το θυρεό φέρονται σε σειρά αψίδας έξι κίτρινα εξάκτινα αστέρια από τα οποία το ένα αναφέρεται στην ηπειρωτική Ισημερινή Γουινέα και τα άλλα πέντε στα νησιά της.
Πηγές
Ισημερινή Γουινέα Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Ισημερινής Γουινέας
Σεούλ
Η Σεούλ (Χάνγκουλ: 서울) είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Νότιας Κορέας (Δημοκρατία της Κορέας). Το όνομά της πόλης προέρχεται από την αρχαία κορεατική λέξη Σόραμπολ (Seorabeol, Χάνγκουλ: 서라벌) ή Σόμπολ (Seobeol, Χάνγκουλ: 서벌) που σημαίνει η "κύρια πόλη". Η πόλη ήταν γνωστή στο παρελθόν διαδοχικά με τα ονόματα Ούιριεσονγκ (Μπέκτσε), Χάνιανγκ (Γκόγκουριο), και Χάνσονγκ (Τζόσον). Η πόλη χρησίμευσε ως πρωτεύουσα κατά τη διάρκεια των δυναστειών Μπέκτσε και Τζόσον. Μετά την καθιέρωση της Δημοκρατίας της Κορέας το 1948, η Σεούλ έγινε πρωτεύουσα άλλη μια φορά και υποδείχθηκε η κυρίαρχη πόλη του έθνους. Με έναν πληθυσμό πάνω από δέκα εκατομμύρια ανθρώπων που ζουν μέσα στα όρια των περιχώρων της, η Σεούλ είναι μια από τις πολυπληθέστερες πόλεις στον κόσμο. Επιπλέον με έκταση μόνο 607 τετραγωνικών χιλιομέτρων, είναι επίσης μια από τις μικρότερες και τις πιο πυκνοκατοικημένες μεγάλες πόλεις. Η πυκνότητα πληθυσμού της Σεούλ έχει επιτρέψει να γίνει μια από τις παγκόσμιες ψηφιακά συνδεδεμένες πόλεις. Έχει επίσης περισσότερα από τρία εκατομμύρια καταχωρημένα οχήματα, που προκαλούν συχνά τις σχεδόν μόνιμες κυκλοφοριακές συμφορήσεις. Στη μεγαλύτερη ζώνη της περιοχής της Σεούλ, που περιλαμβάνει τη μεγάλη πόλη λιμένα Ίντσον (Incheon), η πόλη έχει πάνω από είκοσι τρία εκατομμύριο κατοίκους. Αυτό την φέρνει στην τρίτη πιο πυκνοκατοικημένη μητροπολιτική περιοχή στον κόσμο, μετά το Τόκιο και την Πόλη του Μεξικού. Περίπου το μισό του ολόκληρου πληθυσμού της Νότιας Κορέας κατοικούν στη Σεούλ και στα περίχωρά της.
Η πόλη είναι το πολιτικό, πολιτιστικό, κοινωνικό, και οικονομικό κέντρο της χώρας, καθώς επίσης και διεθνές κέντρο για πολλές οικονομικές και επιχειρησιακές οργανώσεις, και θεωρείται μια από τις κορυφαίες 20 "παγκόσμιες πόλεις ποιότητας". Σαν σύμβολο του θαύματος στον ποταμό Χαν (Han), η Σεούλ έχει διαδραματίσει βασικό ρόλο στην οικονομική ανάπτυξη της Νότιας Κορέας.
Τα τελευταία χρόνια, η μητροπολιτική κυβέρνηση έχει λάβει μέτρα για έναν εκτενή καθαρισμό του αέρα της πόλης και κατά της ρύπανσης των υδάτων. Η αναγέννηση "Τσόνγκιετσον" (Cheonggyecheon), ένα ρεύμα που χρησιμοποίησε για να διατρέξει της στο κέντρο της πόλης Σεούλ, έχει επαινεθεί ως σημαντική επιτυχία στην αστική ανανέωση και πολεοδομική εμφάνιση. Η Σεούλ βρίσκεται στα βορειοδυτικά της Νότιας Κορέας στον ποταμό Χαν σε βόρειο γεωγραφικό πλάτος 37°35' και ανατολικό μήκος 127°0', περίπου 45 χλμ. από την αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη (DMZ) κοντά στα σύνορα με τη Βόρεια Κορέα.
Το όνομα της πόλεως απαντάται επίσης και εξελληνισμένο ως Σεούλη.
Ιστορία
Η Σεούλ φιλοξένησε τους 24ους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες τον Σεπτέμβριο του 1988. Για τις ανάγκες των αγώνων κατασκευάστηκε το Ολυμπιακό πάρκο που περιλάμβανε τις περισσότερες γηπεδικές εγκαταστάσεις. Επίσης, στα πλαίσια της προετοιμασίας τα νερά του ποταμού Χαν καθαρίστηκαν και δημιουργήθηκαν πάρκα στις όχθες του.
Οικονομία
Ως έδρα για μερικές από τις κορυφαίες παγκόσμια εταιρίες, όπως η Samsung, η LG, η Hyundai Motors και η Kia Motors, η Σεούλ έχει πολύ αναπτυγμένο τον τομέα υπηρεσιών, χαρίζοντας μια υγιή οικονομία στη χώρα συνολικά. Η Νότια Κορέα αντλεί 63,2% του ΑΕΠ της από τον τομέα των υπηρεσιών, ο οποίος είναι επάνω από το μέσο όρο για τις ανώτερες εισοδηματικά χώρες (Παγκόσμια Τράπεζα, 2004). Οι σημαντικότερες εξαγωγές είναι ηλεκτρονικά, αυτοκίνητα, και μηχανήματα κάθε τύπου. Αυτή η οικονομική ανάπτυξη έχει βοηθήσει επίσης να διατηρείται η ανεργία σε χαμηλά ποσοστά, περίπου στο 3,4%. Η Σεούλ και η Νότια Κορέα έχουν αναπτυγμένη οικονομία, πράγμα το οποίο αναδεικνύει την χώρα ως σημαντικό φορέα στην Παγκόσμια Οικονομία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοργανώτριες πόλεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων  Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ασίας Κατηγορία:Πόλεις της Νότιας Κορέας
Ο Μορμόλης
Ο Μορμόλης είναι ο τίτλος θεατρικού έργου για παιδιά, το οποίο γράφτηκε από τον Γερμανό θεατρικό συγγραφέα Ράινερ Χάχφελντ. Στην Ελλάδα παίχτηκε τρεις φορές απ' την Παιδική Σκηνή της Ξένιας Καλογεροπούλου. Η 1η ήταν τη χειμερινή θεατρική περίοδο 1973 - 1974, η 2η τη χειμερινή θεατρική περίοδο 1985 - 1986 και η 3η τη χειμερινή θεατρική περίοδο 1994 - 1995. Η πρώτη στο Θέατρο Αθηνά και οι υπόλοιπες δύο στο Θέατρο Πόρτα.
Υπόθεση του έργου
Ο κύριος Αγησίλαος και η κυρία Πολυξένη Χαζοπέτρου είχαν ένα όμορφο σπίτι στην εξοχή. Κάθε καλοκαίρι περνούσαν τις διακοπές τους μαζί τους και τα δυο ανίψια τους, η Μάντα και ο Ρίκης κι έπαιζαν στον πανέμορφο κήπο τους. Μια μέρα εκεί που έπαιζαν, ο Ρίκης βρήκε στην αποθήκη η οποία βρισκόταν στο πίσω μέρος του σπιτιού ένα παλιό ξύλινο κουτί, το οποίο βάφτισαν Μορμόλη. Από κείνη την ημέρα, ανάμεσα στα δυο παιδιά και σε αυτό το κουτί δημιουργήθηκε ένας πολύ στενός δεσμός και δεν μπορούσαν να το αποχωριστούν. Φαντάζονταν πως ο Μορμολης ήταν ζωντανός και κουβέντιαζαν μαζί του όπως θα κουβέντιαζαν με μια κούκλα ή με ένα αρκουδάκι. Όμως δυστυχώς οι μεγάλοι αυτό δεν το καταλάβαίνανε. Εκνευρίζονταν και ήθελαν να πάρουν το Μορμόλη και να τον καταστρέψουν. Η Μάντα και ο Ρίκης κάθε φορά που ο θείος τους και η θεία τους τους ρωτούσαν τι ήταν ο Μορμόλης τους απαντούσαν: «Ο Μορμόλης είναι ο Μορμόλης». Λοιπόν ένα πρωί ο κύριος Χαζοπέτρος είπε στη γυναίκα του πως έπρεπε επιτέλους να λύσουν αυτή τους την απορία κι άρχισαν να ρωτούν όλους τους γείτονές τους, όμως απ' όλους όσους ρώτησαν πήραν την απάντηση πως δεν ήξεραν καν τι ήταν ο Μορμόλης. Τελευταίο άφησαν τον κύριο Μπουρίνια του οποίου το σπίτι ήταν ακριβώς απέναντι απ' το δικό τους και συνέχεια παραπονιόταν πως τα παιδιά έκαναν φασαρία και τον ενοχλούσαν. Αυτός λοιπόν τους είπε πως το Μορμόλη τον γνώριζε και μάλιστα πολύ καλά. Μόλις η κυρία Χαζοπέτρου ρώτησε τι άνθρωπος ήταν ο Μορμόλης, ο Μπουρίνιας απάντησε πως δεν ήταν άνθρωπος αλλά ένα κουτί, πράγμα το οποίο έκανε και τους δυο ν' απορήσουν περισσότερο. Λοιπόν ρώτησαν: «Ένα κουτί;» Κι ο Μπουρίνιας απάντησε πως ήταν ένα κουτό κουτί και τίποτα παραπάνω.
Στη συνέχεια, μιας και σε όλο το έργο ήταν φανερά εκνευρισμένος με τα παιδικά παιχνίδια, πήγε και κατέστρεψε το κουτί. Έπειτα η θεία φώναξε τα παιδιά και τους είπε ότι το παιχνίδι τους χάλασε. Όμως, τα παιδιά είχαν διαφορετική γνώμη και ονόμασαν Μορμόλη ένα μπουρί σόμπας. Τότε ο Μπουρίνιας πήγε και το έκοψε στα δύο αλλά τα παιδιά φωνάξαν: «Τώρα έχουμε 2 Μορμόληδες». Μετά το έκοψε στα 3 στα 4 και έπειτα στα 5 αλλά τα παιδιά κάθε φορά φωνάζαν πως έχουν 3,4 και 5 Μορμόληδες. Έτσι, στο τέλος του έργου ακόμη και ο Θείος και η Θεία έχοντας πειστεί ότι όλα αυτά τα αντικείμενα έγιναν Μορμόληδες λένε στον κ. Μπουρίνια: «Πάψε πια να γκρινιάζεις λέει ο Μορμόλης»! Το έργο ολοκληρώνεται με τραγούδι που αφήνει το νόημα πως όλα μπoρούν να γίνουν «Μορμόλης» στα χέρια των παιδιών κάτι που παραπέμπει στο αέναο παιδικό παιχνίδι και στην αστείρευτη παιδική φαντασία που ζωντανεύει τα πάντα γύρω μας.
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ντουντούμη σε μετάφραση Παναγιώτη Σκούφη.
Κατηγορία:Γερμανικά θεατρικά έργα
Εταιρεία Αυστραλών Συγγραφέων
Η Εταιρεία Αυστραλών Συγγραφέων (αγγλ.Australian Society of Authors - ASA) ιδρύθηκε το 1963 και αποτελεί μια επαγγελματική ένωση, η οποία εκπροσωπεί τους επαγγελματίες συγγραφείς και εικονογράφους της Αυστραλίας και προωθεί τα συμφέροντά τους.
Διοίκηση
Η ASA διευθύνεται από το Διοικητικό Συμβούλιο (Board of Directors), το οποίο αποτελείται από δεκατέσσερα μέλη, υπηρετεί διετή θητεία και έχει τη γενική ευθύνη για τη λειτουργίας της ένωσης. Τα ανώτερα στελέχη της ένωσης είναι ο Πρόεδρος του Ιδρύματος (Foundation President), o Πρόεδρος (Chair), ο Αναπληρωτής Πρόεδρος (Deputy Chair), ο Ταμίας (Treasurer) και δύο Εκτελεστικά Μέλη (Executive Members).
Σκοπός
Συμφώνα με τη δήλωση αποστολής της ASA, βασική της επιδίωξη αποτελεί η προστασία και υπεράσπιση του επαγγέλματος και των καλλιτεχνικών συμφερόντων των Αυστραλών εκδοτών και συγγραφέων, μέσα από την προστασία των βασικών δικαιωμάτων της ελευθερίας και της έκφρασης, τη βελτίωση του εισοδήματος τους και προωθώντας την λογοτεχνική κουλτούρα της Αυστραλίας.
Μέλη
Άνθρωποι που ενδιαφέρονται και ασχολούνται με τη συγγραφή και την εικονογράφηση, είτε έχουν δημοσιεύσει κάποιο έργο τους είτε όχι, οργανισμοί με συναφείς κατηγορίες μελών, καθώς και άτομα που παρακολουθούν εκπαιδευτικά προγράμματα με σχετικό αντικείμενο μπορούν να ενταχθούν στο δυναμικό των μελών της ASA, κατόπιν καταβολής ετήσιας συνδρομής. Τα μέλη της ASA ξεπερνούν τις 3000 μέλη σε όλη την Αυστραλία και διακρίνονται σε Πλήρη Μέλη (Full Members), Συνεργαζόμενα Μέλη (Affiliate Members), Φοιτητές (Student Members) και Οργανισμοί (Organisational Members). Συγκεκριμένα η πρώτη κατηγορία περιλαμβάνει συγγραφείς και εικονογράφους που έχει δημοσιευτεί κάποιο έργο τους, ενώ στη δεύτερη κατηγορία εντάσσονται άνθρωποι που ασχολούνται με τη συγγραφή χωρίς όμως να έχουν δημοσιεύσει κάποιο από το υλικό τους. Η κατηγορία των Φοιτητών αφορά άτομα που παρακολουθούν εκπαιδευτικά προγράμματα του συγγραφικού τομέα και τέλος ως Οργανισμοί νοούνται όσοι οργανισμοί στηρίζουν το έργο των συγγραφέων.
Δράση
Η ASA μέσα από τη δράση της επιδιώκει να ενισχύσει το έργο των επαγγελματιών συγγραφέων της χώρας και να προωθήσει τα πνευματικά και ηθικά τους συμφέροντα. Αναλυτικότερα, αναπτύσσει συνεργασίες με επαγγελματίες του χώρου και διοργανώνει ποικίλες δραστηριότητες για να ενισχύσει την εκδοτική βιομηχανία της Αυστραλίας. Επιπλέον, η ASA παρέχει στα μέλη της καθοδήγηση, συνεχή ενημέρωση για ζητήματα του κλάδου και πρόσβαση σε εκδηλώσεις ενημερωτικού χαρακτήρα, βοηθώντας τους με αυτό τον τρόπο να ενισχύουν το έργο τους και κατ’ επέκταση το έργο της εταιρείας. Επιπρόσθετα, διαθέτει μια συμβουλευτική υπηρεσία μέσω της οποίας καθοδηγεί ανερχόμενους συγγραφείς και παρέχει στα μέλη της οικονομική ενίσχυση είτε μέσω του φιλόπτωχου ταμείου που διαθέτει είτε με την καταβολή χρηματοδοτήσεων υπό τη μορφή βραβείων και δωρεών. Παράλληλα, δραστηριοποιείται έντονα στο χώρο των εκδόσεων σε συνεργασία με τις εκδόσεις Keesing Press αλλά κάποιες φορές διανέμει επιλεγμένα βιβλία και άλλων εκδοτών. Σημαντικές δημοσιεύσεις της ASA αποτελούν «Το ενημερωτικό δελτίο – The ASA Newsletter», που αποστέλλεται στα μέλη και το περιοδικό με τίτλο «Australian Author» , το οποίο δημοσιεύεται τέσσερις φορές το χρόνο και αποτελεί πηγή πληροφόρησης για ζητήματα της εκδοτικής βιομηχανίας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαγγελματικές ενώσεις
Ορά
Η Ορά είναι κοινότητα της επαρχίας Λάρνακας στην Κύπρο.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Λάρνακας
Υδροξώνιο
thumb|Υδροξώνιο (σχηματική αναπαράσταση) thumb|Υδροξώνιο: Στερεοχημικό μοντέλο thumb|Υδροξώνιο: Στερεοχημικός τύπος Γενικά στη Χημεία ως οξώνιο χαρακτηρίζεται οποιαδήποτε χημική ένωση στο μόριο της οποίας περιέχεται τρισθενές άτομο Οξυγόνου.
Συνηθέστερα, το ιόν υδρογόνου που βρίσκεται στο νερό προσλαμβάνοντας ένα μόριο αυτού αποτελεί το καλούμενο ιόν του υδροξωνίου, εξ ου και η ταυτόσημη ονομασία υδροξώνιο, ή υδρόνιο αλλά και ως κατιόν υδρογόνου.
Χημικός τύπος
Το ιόν του Υδροξωνίου είναι ένα θετικό πολυατομικό ιόν (κατιόν) με χημικό τύπο H3O+. Στο υδροξώνιο, τα άτομα υδρογόνου ενώνονται με το άτομο οξυγόνου με ομοιοπολικό δεσμό. Μπορούμε να πούμε ότι το ένα από τα τρία άτομα υδρογόνου ενώνεται με ημιπολικό δεσμό με το οξυγόνο, αφού το κοινό ζεύγος ηλεκτρονίων το προσφέρει το οξυγόνο.
Όπως φαίνεται και στις εικόνες, το υδροξώνιο έχει δομή τριγωνικής πυραμίδας με το άτομο του οξυγόνου στην κορυφή. Η γωνία των δεσμών Η-Ο-Η είναι περίπου 113°. Το Η3Ο+ έχει διπολική ροπή και ανήκει στην ομάδα σημείου C3v.
Σύμφωνα με τη θεωρία των Βrönsted (Δανός χημικός) και Lowry (Άγγλος χημικός) για τα οξέα, το Η3Ο+ είναι ισχυρότατος δότης πρωτονίου δηλαδή πολύ ισχυρό οξύ. Άλλωστε έχει pH = -1,7.
Προέλευση
Βασική πηγή υδροξωνίων είναι κυρίως τα οξέα. Ωστόσο, δεδομένου ότι και το νερό μπορεί να συμπεριφερθεί ως οξύ (σύμφωνα με τη θεωρία των Βrönsted και Lowry), υδροξώνια υπάρχουν ακόμα και στο υπερκαθαρό νερό. Αυτή η ειδική περίπτωση κατά την οποία το νερό ιοντίζεται κατά το σχήμα : 2H2Ο ⇄ H3O+ + OH- είναι γνωστή ως αυτο-ιοντισμός του νερού. Πάντως τα υδροξώνια που προκύπτουν έτσι είναι ελάχιστα.
Η ύπαρξη υδροξωνίου στην κατάσταση διάλυσης και μέσα σε μικτά με το νερό οργανικά διαλυτικά μέσα, έχει επιβεβαιωθεί πολλές φορές με τη φασματομετρία IR και NMR, την αγωγιμομετρία και πολαρογραφία. Επίσης, στη στερεή κατάσταση αποδείχθηκε η ύπαρξή του με ακτίνες Χ σε πολλά υδρίδια των οξέων. Έτσι, για παράδειγμα, το κρυσταλλικό πλέγμα του υπερχλωρικού οξέος (HClO4) αποτελείται από τα κατιόντα H3O+ και τα ανιόντα ClO4-. Σαφέστερη όμως απόδειξη ύπαρξης υδροξωνίου είναι με ηλεκτρόλυση διαλύματος υδροβρωμικού οξέος (HBr).
Το υδροξώνιο δεν υπάρχει σε ελεύθερη κατάσταση γιατί είναι εξαιρετικά δραστικό και επιδιαλύεται από το νερό. Πάντως, υδροξώνια εντοπίστηκαν στα διαστρικά νεφελώματα αλλά και στις ουρές των κομητών.
Υδροξώνιο σχηματίζεται όταν εφυδατωθεί ένα κατιόν Η+.
Οξύτητα διαλυμάτων
Η έννοια του pΗ, που αποτελεί μια από τις σημαντικότερες έννοιες της χημείας, στηρίζεται στην ποσότητα υδροξωνίων ενός διαλύματος. Είναι γνωστό ότι : pH = - log[H3O+]. Η συγκέντρωση (Μοριακή κατ' όγκο συγκέντρωση ή Molarity, mol/L) δηλαδή, των υδροξωνίων αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για το χαρακτηρισμό ενός διαλύματος ως όξινου, αλκαλικού ή ουδέτερου.
Πηγές
Κατηγορία:Ενώσεις υδρογόνου Κατηγορία:Ενώσεις οξυγόνου
Λιδωρίκι Φωκίδας
Το Λιδωρίκι είναι παραδοσιακό κεφαλοχώρι του Νομού Φωκίδας. Σήμερα είναι πρωτεύουσα του Δήμου Δωρίδος. Έχει πληθυσμό 1.012 κατοίκους. Βρίσκεται στο όρος Γκιώνα σε υψόμετρο 700 μέτρων και βρέχεται από τη Λίμνη του Μόρνου.
Όνομα
Η ονομασία του σχετίζεται με τους αρχαίους Δωριείς. Ως Λιδωρίκι αναφέρεται για πρώτη φορά στους επισκοπικούς καταλόγους της εποχής του Λέοντα ΣΤ΄ του Σοφού (886-912 μ.Χ.), κατά την οποία υπήρχε η Επισκοπή Λιδωρικίου, που υπαγόταν στη Λάρισα. Ίχνη των αρχαίων οικισμών του βρίσκονται στο Παλιοχώρι, στα Καλτεζιά και στον Τραγουδάκη, όπου εντοπίζονται οι παλαιές θέσεις κατοίκησης.
Γεωγραφία
Βρίσκεται στην Γκιώνα σε υψόμετρο 700 μέτρων βρέχεται από την Λίμνη του Μόρνου. Δυτικά και 15 χιλιόμετρα από το Λιδωρίκι, βρίσκεται το φράγμα της τεχνητής λίμνης του ποταμού Μόρνου, που δημιουργήθηκε για την ύδρευση της Αθήνας - Αττικής κ.λ.π. Ακριβώς κάτω από το Λιδωρίκι διέρχεται η μεγαλύτερη σήραγγα της Ελλάδας (μήκους 16,5 χλμ.), που διατρυπά τον όγκο της Γκιώνας και εξέρχεται πάνω από το φρούριο της Άμφισσας, από την οποία διέρχεται το κανάλι μεταφοράς του νερού της λίμνης προς την Αττική.
Υποδομές
Το Λιδωρίκι αποτελεί διοικητικό καθώς και συγκοινωνιακό κέντρο της ορεινής Δωρίδας. Έχει Λύκειο, Κέντρο Υγείας, δημόσιες αρχές και εμπορικά καταστήματα, ενώ εξυπηρετεί 56 χωριά της περιοχής.
Ιστορία
Υπήρξε ανέκαθεν κέντρο κάθε επαναστατικής εξέγερσης, ενώ κατά την Τουρκοκρατία, καταστράφηκε αρκετές φορές από τους Τούρκους. Κέντρο δράσης του Αθανασίου Διάκου, Σκαλτσοδήμου, Σιαφάκα, Οδ. Ανδρούτσου, Γ. Καραϊσκάκη κ.ά. οπλαρχηγών. Σε σπίτι που υπήρχε στη συνοικία Βαρούσι, φυλακίσθηκε ο Αθανάσιος Διάκος από τους Τούρκους, απ' όπου δραπέτευσε και έγινε στη συνέχεια ο γνωστός ηρωικός οπλαρχηγός.
Το 1943 λεηλατήθηκε από τους Ιταλούς, ενώ την 29/30-8-1944 πυρπολήθηκε ολοσχερώς από τους Γερμανούς, λόγος για τον οποίον χαρακτηρίσθηκε μαρτυρική κωμόπολη. Το 1949 υπήρξε το επίκεντρο φονικών μαχών του εμφύλιου πολέμου.
Αξιοθέατα
Ως αξιοθέατα διαθέτει τον Άγιο Γεώργιο, την Παναγία Ζωοδόχου Πηγής, αλλά και το Αρχαιολογικό και Λαογραφικό Μουσείο. Επίσης το φράγμα και τη λίμνη του Μόρνου. Το φρούριο και τα υπολείμματα της αρχαίας Καλλίπολης που καταστράφηκε το 279 π.Χ. από τους Γαλάτες, (ό,τι διασώθηκε από τα νερά της λίμνης Μόρνου). Την τεράστια πηγή (βελούχι) του Καλλίου, τη μονή και το σπήλαιο της Αρσαλής και τον σχεδόν κάθετο γκρεμό της Γκιώνας (1.100 μ.), η «Πλάκα», ονομαστό αναρριχητικό πεδίο με αρνητική κλίση, που βρίσκονται κοντά στο χωριό Συκιά.
Αξιοθέατα είναι επίσης και τα περισσότερα χωριά του, όπως οι Καρούτες (όπου την 5/8/1944 υπέστησαν πανωλεθρία από τις αντιστασιακές δυνάμεις 250 κατακτητές Γερμανοί), το Κροκύλειο (η ιδιαίτερη πατρίδα του Στρατηγού Γιάννη Μακρυγιάννη), οι Πενταγιοί (η πατρίδα της Μαρίας της Πενταγιώτισσας), η Αρτοτίνα (η πατρίδα του Αθανασίου Διάκου) κ.ά., χωριά που είναι και πολύ ιστορικά και πολύ γραφικά και βρίσκονται κοντά σε πυκνά δάση και ποταμάκια.
Απασχόληση
Είναι κτηνοτροφικό κυρίως κέντρο και οι κάτοικοί του, όσοι απέμειναν από τη μετανάστευση, παράγουν τυροκομικά προϊόντα και κρέατα. Το Λιδωρίκι και η γύρω περιοχή (Πλέσσα, Μαλανδρίνο, Λευκαδίτι, Καρούτες, Βουνιχώρα κ.ά.), φημίζονται για τα ψητά τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:χωριά του νομού Φωκίδας Κατηγορία:Δήμος Δωρίδος
Γενικές εκλογές στο Κουρασάο (2017)
Πρόωρες γενικές εκλογές διεξήχθησαν στο Κουρασάο στις 28 Απριλίου 2017 έπειτα από την πτώση της κυβέρνησης του Χένσλεϊ Κούιμαν.
Πλαίσιο
Στις προηγούμενες γενικές εκλογές το 2016 το αποτέλεσμα ήταν ο σχηματισμός μιας τετρακομματικής κυβέρνησης συυνασπισμου, με τη συμμετοχή του MAN, του Κόμματος για τις Αναδομημένες Αντίλλες (PAR), του Εθνικού Λαϊκού Κόμματος (PNP) και του Κυρίαρχου Λαού (PS), υπό τον Χένσλεϊ Κούιμαν από το MAN. Ωστόσο, το PS αποσύρθηκε από τον συνασπισμό στις 11 Φεβρουαρίου 2017, προκαλώντας την πτώση της κυβέρνησης με την απώλεια της πλειοψηφίας. Συνακόλουθα, ο πρωθυπουργός Κούιμαν υπέβαλε την παραίτησή του στον Κυβερνήτη. Στις 24 Μαρτίου 2017 ο Γκίλμαρ Πίσας ορκίστηκε μεταβατικός πρωθυπουργός.
Εκλογικό σύστημα
Τα 21 μέλη του νομοθετικού σώματος (Estates) εκλέγονται με απλή αναλογική. Τα κόμματα που κέρδισαν έδρες στις προηγούμενες εκλογές μπορούν να πάρουν μέρος, ενώ διεξάγονται προκριματικές εκλογές για να καθοριστεί ποια κόμματα μπορούν να συμμετάσχουν. Τα κόμματα απαιτείται να συγκεντρώσουν τουλάχιστον 1% των ψήφων στις προηγούμενες εκλογές προκειμένου να λάβουν μέρος.
Προκριματικές εκλογές
Συνολικά 14 κόμματα υπέβαλαν αίτηση να συμμετάσχουν στις εκλογές. Έξι κόμματα ήταν χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση και απαιτείτο να μετάσχουν στις προκριματικές εκλογές, που διενεργήθηκαν στις 18 και στις 19 Μαρτίου 2017. Τα κόμματα που πέτυχαν να κερδίσουν περισσότερες από 792 ψήφους (1% του συνόλου των ψήφων στις εκλογές του 2016) πληρούσαν τις προϋποθέσεις να συμμετάσχουν στις εκλογές.
Παραπομπές
2017 Κουρασαο
Αμουργέλες Ηρακλείου
Γεωγραφικά στοιχεία
Οι Αμουργέλλες είναι κτισμένες σε υψόμετρο 440 μέτρα στις δυτικές υπώρειες του υψώματος Αμυγδαλοκέφαλο. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία. Παράγονται ελαιόλαδο και σταφίδα. Στο χωριό βρίσκεται ο ναός του Αγίου Νικολάου. Επίσης διαθέτει ένα μεγάλο φράγμα για τις ανάγκες του χωριού. Το φράγμα των Αμουργελλών βρίσκεται σε υψόμετρο 300 μ. ενώ απέχει 30 χλμ. νότια της πόλης του Ηρακλείου και 1 χλμ. νότια του χωριού. Έχει έκταση 150 στρεμμάτων και αποτελεί ένα από τα μεγάλα φράγματα της περιοχής του Αρκαλοχωρίου. Περιβάλλεται από πυκνούς ελαιώνες και η θέα στους τριγύρω λόγους είναι μοναδική. Περιμετρικά της λίμνης έχουν τοποθετηθεί παγκάκια, παρατηρητήρια πουλιών και κιόσκια. Επίσης φιλοξενεί δεκάδες είδη πτηνών, ιδιαίτερα το φθινόπωρο και την άνοιξη.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό κατοικούνταν μόνο από Τούρκους. Το 1881 αναφέρονται 128 κάτοικοι, μόνο Τούρκοι. Οι περισσότεροι από τους σημερινούς κατοίκους είναι απόγονοι Ελλήνων προσφύγων από την Καππαδοκία και τη Σμύρνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηρακλείου Κατηγορία:Δήμος Αρκαλοχωρίου Κατηγορία:Δήμος Μινώα Πεδιάδας
Προμηθέας (αποσαφήνιση)
Το λήμμα Προμηθέας μπορεί να σχετίζεται με κάποιο από τα παρακάτω:
GoldSrc
thumb|250px|Ένα επίπεδο επίδειξης της μηχανής GoldSrc δημιουργημένο από την Valve. Προοριζόταν να είναι το εισαγωγικό λογότυπο της εταιρείας στο [[Half-Life, αλλά αντικαταστάθηκε με ένα απλό βίντεο στην τελική έκδοση του παιχνιδιού.]]
Η GoldSrc, ή Goldsource, είναι μια καινή ονομασία χρησιμοποιούμενη εσωτερικά από την Valve Software, αναφερόμενη στην τροποποιημένη μηχανή Quake η οποία βρίσκεται στον πυρήνα του παιχνιδιού βολών πρώτου προσώπου επιστημονικής φαντασίας Half-Life του 1998.
Η GoldSrc είναι μια τροποποιημένη έκδοση της βάσης κώδικα της μηχανής QuakeWorld, η οποία με τη σειρά της είναι μια ανεπτυγμένη εκδοχή της βάσης κώδικα της μηχανής Quake. Μερικές ελάσσονος σημασίας διορθώσεις από τη μηχανή του Quake II ενσωματώθηκαν καθώς αυτή αναπτυσσόταν. Η GoldSrc δύναται να αποδώσει δύο API − το OpenGL και το Direct3D.
Η διάδοχος της μηχανής GoldSrc είναι η μηχανή Source του Half-Life 2.
Προπιολικό οξύ
Το προπιολικό οξύ (αγγλικά propynoic acid ή propiolic acid) είναι οργανική χημική ένωση, με μοριακό τύπο C3H2O2, αν και συνηθέστερα παριστάνεται με τον ημισυντακτικό τύπο HC≡CCO2H. Πιο συγκεκριμένα, αποτελεί το απλούστερο αλκινικό οξύ, δηλαδή αλειφατικό, ακόρεστο μονοκαρβοξυλικό οξύ με έναν τριπλό δεσμό. Δομικά, αποτελείται από μια αιθινυλική (HC≡C) απευθείας συνδεμένη με την τερματική καρβοξυλομάδα του (COOH). Το χημικά καθαρό προπιολικό οξύ, στις «κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος», δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο υγρό που κρυσταλλώνεται (με πήξη) δίνοντας μεταξοειδείς κρυστάλλους. Κοντά στην κανονική του θερμοκρασία βρασμού του διασπάται. Είναι διαλυτό στο νερό και έχει οσμή που μοιάζει με αυτήν του αιθανικού οξέος.
GoldSrc
Σήμερα η GoldSrc χρησιμοποιείται ακόμη από τους δημιουργούς. Η Nexon Corporation, για παράδειγμα, ανέπτυξε το Counter-Strike Online χρησιμοποιώντας την GoldSrc.
Ιστορία του ονόματος
Ενώ η μηχανή δεν είχε επίσημο όνομα, τους μήνες πριν από την κυκλοφορία του Half-Life, πολλά περιοδικά υπολογιστών περιέγραψαν την μηχανή πως ήταν βασισμένη στην "Quake Unified Technology".
Προπιολικό οξύ
Παραγωγή
Παράγεται για εμπορικούς σκοπούς με ηλεκτρολυτική οξείδωση προπαργυλικής αλκοόλης (HC≡CCH2OH), χρησιμοποιώντας μολύβδινο ηλεκτρόδιο :
GoldSrc
Ιστορία του ονόματος
Ο Erik Johnson εξηγεί την προέλευση του ονόματος GoldSrc σε αυτό το απόσπασμα από την Valve Developer Community :
Προπιολικό οξύ
Χαρακτηριστικές αντιδράσεις
Όταν εκτίθεται στο ηλιακό φως μετατρέπεται σε τριμεσικό οξύ (βενζο-1,3,5-τρικαρβοξυλικό οξύ): 100 px
GoldSrc
Αναφορές
Κατηγορία:Μηχανές βιντεοπαιχνιδιών
Προπιολικό οξύ
Χαρακτηριστικές αντιδράσεις
Με επίδραση βρωμίου δίνει 2,3-διβρωμοπροπενικό οξύ:
Με υδροχλώριο σχηματίζει 2-χλωροπροπενικό οξύ:
Ο προπιολικός αιθυλεστέρας συμπυκνώνεται με υδραζίνη, σχηματίζοντας 3-πυραζολόνη: 100 px
Σχηματίζει χαρακτηριστικό εκρηκτικό στερεό με επίδρασή του σε υδατικό διάλυμα αμμωνίας και νιτρικού αργύρου. Ένα άμορφο και επίσης εκρηκτικό ίζημα σχηματίζεται και με υδατικό διάλυμα αμμωνίας και χλωριούχου χαλκού:
Aναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Καρβονικά οξέα Κατηγορία:Ακόρεστες ενώσεις Κατηγορία:C3
Ντενί Ντιντερό
Ο Ντενί Ντιντερό (Denis Diderot, 5 Οκτωβρίου 1713 – 31 Ιουλίου 1784) ήταν Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας.
Γιος ενός σιδερά από την πόλη Λανγκρ (Langres), διδάχθηκε από Ιησουίτες κληρικούς και σπούδασε στη Σορβόνη, από όπου αποφοίτησε το 1732 ως νομικός. Ο Ντιντερό έχασε όμως το ενδιαφέρον του για το νομικό επάγγελμα και προτίμησε να ασχοληθεί με γλώσσες, λογοτεχνία, φιλοσοφία και μαθηματικά. Αναδείχθηκε σε επιφανή φιλόλογο, φιλόσοφο και συγγραφέα ενώ ήταν εμπνευστής και ηγέτης της προσπάθειας για συγγραφή της «Εγκυκλοπαίδειας» από το 1746 μέχρι το 1780. Σε όλα τα έργα του διέδιδε το πνεύμα του διαφωτισμού, άθεος και υλιστής ο ίδιος, ενάντια στη δεισιδαιμονία και τη θρησκοληψία. Μαζί με τον Βολταίρο και τον Ρουσσώ θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους συγγραφείς του 18ου αιώνα. Τα μυθιστορήματά του διαβάζονται ακόμα και τον 21ο αιώνα. Έγραψε ακόμα θεατρικά έργα και κριτικές εργασίες.
Η τσαρίνα Αικατερίνη της Ρωσίας τον κάλεσε να υποβάλει προτάσεις για το εκπαιδευτικό σύστημα της Ρωσίας και γι' αυτό ο Ντιντερό έμεινε στα χρόνια 1773-1774 στην Πετρούπολη. Στα ύστερα δημοσιεύματά του ασχολήθηκε επίσης με πολιτικά ζητήματα και θεωρείται από τους πνευματικούς πατέρες της επερχόμενης γαλλικής επαναστάσεως.
Πρώτα χρόνια
Λίγο αργότερα γνώρισε μια νεαρή πλύστρα, και θέλοντας να την παντρευτεί, ζήτησε την άδεια του πατέρα του, όπως ήταν συνηθισμένο εκείνη την εποχή. Εκείνος δεν συμφώνησε και αποφάσισε να τον κλείσει σε μοναστήρι. Η αντιπάθεια του Ντιντερό προς τον θεσμό των μοναστηριών και την εκκλησία γενικότερα ίσως πηγάζει από αυτό το γεγονός, μια αντιπάθεια η οποία μεγάλωσε όταν η αδερφή του κλείστηκε οικειοθελώς σε ένα μοναστήρι και εκεί αρρώστησε ψυχικά.
Όταν δραπέτευσε από το μοναστήρι που τον είχε κλείσει ο πατέρας του επέστρεψε στο Παρίσι και παντρεύτηκε την νεαρή πλύστρα μυστικά. Σύντομα απέκτησαν μαζί μια κόρη, η οποία όμως πέθανε πολύ πρόωρα. Αργότερα γεννήθηκαν δύο γιοί, οι οποίοι πέθαναν επίσης πρόωρα. Μόνο μια κόρη που γεννήθηκε το 1753 επέζησε.
Η Εγκυκλοπαίδεια
thumb|right|150px|Η Εγκυκλοπαίδεια Καθώς είχε συγγράψει την ιστορία των αρχαίων Ελλήνων και ένα ιατρικό λεξικό, το 1746 ο Ντιντερό προσκλήθηκε από έναν γνωστό Παριζιάνο εκδότη να μεταφράσει την αγγλική εγκυκλοπαίδεια Cyclopaedia, or Universal Dictionary of the Arts and Sciences. Ο Ντιντερό αποφάσισε να μην περιοριστεί μόνο στους δύο τόμους αυτού του έργου, αλλά να το επεκτείνει σημαντικά, προσθέτοντας σε αυτό όλες τις γνώσεις της εποχής. Σε αυτό το έργο τον βοήθησαν και άλλοι διανοούμενοι και φίλοι του, κυρίως ο Ντ' Αλαμπέρ, που ήταν μαθηματικός και φυσικός επιστήμονας, αλλά και πολύ γνωστά πρόσωπα όπως ο Μοντεσκιέ και ο Βολταίρος.
Το 1749 αναγκάστηκε να διακόψει, εξαιτίας κάποιων γραπτών που είχε δημοσιεύσει παλαιότερα και στα οποία ασκούσε κριτική στην εκκλησία. Φυλακίστηκε για μικρό χρονικό διάστημα. Αργότερα αποφάσισε να αφήσει πολλά έργα του ανέκδοτα, για να μην θέσει σε κίνδυνο τη συνέχιση της Εγκυκλοπαίδειας (Encyclopédie).
Το 1750 δημιούργησε ένα προσπέκτους (Prospectus), με το οποίο καλούσε άτομα από όλη την Ευρώπη να βοηθήσουν στην συγγραφή αυτού του κολοσσιαίου έργου. Ήδη το 1751 εμφανίστηκαν οι δύο πρώτοι τόμοι της Εγκυκλοπαίδειας ή Λεξικό αλφαβητικά ταξινομημένο των τεχνών και των επαγγελμάτων (γαλλ. Encyclopédie ou Dictionnaire raisonné des arts et métiers, par une société de gens de lettres), από έναν κύκλο συγγραφέων. Η επιτυχία του έργου στα βιβλιοπωλεία ήταν πολύ μεγάλη, οι Ιησουίτες όμως και πολλοί κληρικοί διέγνωσαν μια αντιχριστιανική τάση στο έργο αυτό και πέτυχαν με βασιλική διαταγή την απαγόρευση του έργου.
Επειδή όμως η μαρκησία ντε Πομπαντούρ, η ερωμένη του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΕ΄, κατείχε μια εξαιρετικά σημαντική θέση, επηρέασε υπέρ της Εγκυκλοπαίδειας πολλούς υπουργούς και άλλα πρόσωπα με επιρροή, ώστε τελικά εκδόθηκαν παρά την απαγόρευση που ίσχυε από το 1753 έως το 1756, τέσσερις νέοι τόμοι.
Η πίεση όμως των αντιπάλων της Εγκυκλοπαίδειας αυξήθηκε, και έτσι το 1758 επήλθε μια νέα απαγόρευση. Ακόμη και ο πάπας δεν ενέκρινε το έργο. Η Εγκυκλοπαίδεια όμως σημείωσε τεράστια επιτυχία όχι μόνο στη Γαλλία αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη, και καθώς η γαλλική κυβέρνηση εισέπραττε πολλά χρήματα από την πώληση αντιτύπων της Εγκυκλοπαίδειας στην Ευρώπη, ενθάρρυνε τον Ντιντερό και τους υπόλοιπους Εγκυκλοπαιδιστές να συνεχίσουν τη συγγραφή της. Ο Ντιντερό έγραψε και τους υπόλοιπους δέκα τόμους, μαζί με πέντε τόμους εικονογραφήσεις μέχρι το 1765, αποσύρθηκε όμως - μετά από είκοσι χρόνια συγγραφής - και άφησε στους συνεχιστές τους να εκδώσουν και τους υπόλοιπους τελευταίους τόμους με εικόνες. Όπως και οι υπόλοιποι τόμοι της Εγκυκλοπαίδειας, έτσι και αυτοί, συνέβαλαν στη μεγάλη φήμη και τη διάδοση του έργου σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Φιλοσοφία, κριτική, θέατρο και μυθιστορήματα
Παράλληλα με την Εγκυκλοπαίδεια ο Ντιντερό συνέγραφε και άλλα έργα. Το 1746 ολοκλήρωσε το έργο του Φιλοσοφικές σκέψεις (Pensées philosophiques). Το 1749 φυλακίστηκε εξαιτίας του συγγράμματος του Γράμμα για τους τυφλούς (Lettre sur les aveugles). Το 1751 έγινε μέλος της Ακαδημίας των Επιστημών στο Βερολίνο. Ως φυσικός επιστήμονας, ο Ντιντερό ασχολήθηκε με το έργο του Σκέψεις για την ερμηνεία της φύσης (Pensées sur l'interprétation de la nature), στο οποίο τάσσεται υπέρ των πειραμάτων και κατά των θεωρητικών ψευδορασιοναλιστικών ιδεών του Καρτέσιου.
Έγραψε επίσης θεατρικά έργα, όπως το Φυσικός γιος (Fils naturel) το 1757 και το Πατέρας της οικογένειας (Le Père de famille) το 1758. Όσον αφορά τα μυθιστορήματα, το πιο γνωστό και συνάμα το πιο επιτυχημένο του είναι Η μοναχή (La religieuse), το οποίο περιγράφει τα πάθη και τις δυσκολίες μιας γυναίκας που δεν θέλει να είναι μοναχή.
Ο Ντιντερό ως προσωπικότητα
Μαζί με τη σκληρή συγγραφική δουλειά του ο Ντιντερό φρόντιζε να έχει συχνές επαφές με τους Παριζιάνους διανοούμενους διαφωτιστές της εποχής. Όπως ο Βολταίρος, έτσι και ο Ντιντερό, αναζητούσε ένα φωτισμένο μονάρχη, τον οποίο βρήκε στο πρόσωπο της τσαρίνας Αικατερίνης, η οποία καταγόταν από τη Γερμανία και του άφησε στη διάθεσή του, το 1765, τη βιβλιοθήκη της. Τον προσέλαβε ως βιβλιοθηκάριο και τον βοήθησε οικονομικά, ενώ το 1773 ο Ντιντερό έμεινε για ένα διάστημα στην Αγία Πετρούπολη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Γάλλοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Μέλη της Πρωσικής Ακαδημίας Επιστημών Κατηγορία:Γάλλοι άθεοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του Διαφωτισμού Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 18ου αιώνα Κατηγορία:Αθεϊστές φιλόσοφοι Κατηγορία:Επικριτές του Χριστιανισμού
Ελληνική Δικαιοσύνη
Ο όρος Ελληνική Δικαιοσύνη αφορά το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαστικό σύστημα στην Ελλάδα.
Ανεξαρτησία του δικαστικού συστήματος
Στην Ελλάδα, σύμφωνα με το Σύνταγμα, έχει καθιερωθεί η ανεξαρτησία του δικαστικού συστήματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δίκαιο στην Ελλάδα
Ακτινωτό σώμα
thumb|right|250px|Σχηματικό διάγραμμα του ανθρώπινου ματιού
Το ακτινωτό σώμα (λατ. corpus ciliare) είναι κυκλικός ιστός μέσα στο μάτι, που αποτελείται από τον ακτινωτό μυ και τις ακτινωτές αποφύσεις. Αποτελεί τμήμα του ραγοειδούς χιτώνα, του στρώματος του βολβού που τρέφει το μάτι μεταφέροντας θρεπτικές ουσίες. Υπάρχουν τρεις μοίρες (μέρη) του ακτινωτού μυός. Βρίσκονται στο μπροστινό μέρος του ματιού, πίσω από την ίριδα και περιβάλλουν τον φακό. Συνδέονται με τον φακό μέσω ενός στρώματος συνδετικού ιστού που αποτελεί την Ζίννειο ζώνη, και είναι υπεύθυνες για τη μεταβολή του σχήματος του φακού προκειμένου το φως να εστιάζει σωστά στον αμφιβληστροειδή.
Όταν ο ακτινωτός μυς βρίσκεται σε χάλαση (δηλαδή χαλαρώνει), το πάχος του φακού μειώνεται, βελτιώνοντας έτσι την εστίαση στα μακρινά αντικείμενα. Όταν ο μυς συσπάται η καμπυλότητα και το πάχος του φακού αυξάνεται, κι έτσι το μάτι εστιάζει καλύτερα στα κοντινά αντικείμενα.
Το ακτινωτό σώμα έχει τρεις λειτουργίες: την προσαρμογή της εστίασης του ματιού, την έκκριση του υδατοειδούς υγρού και την συντήρηση του συνδετικού ιστού που συγκρατεί το φακό. Το υδατοειδές υγρό μεταφέρει θρεπτικές ουσίες στο φακό και τον κερατοειδή και απομακρύνει τις τοξίνες από αυτά τα τμήματα. Στο ακτινωτό σώμα δρουν πολλά φάρμακα κατά του γλαυκώματος, καθώς είναι υπέυθυνο για την έκκριση του υδατοειδούς· η μείωση της παραγωγής υδατοειδούς είναι ένας τρόπος να μειωθεί η ενδοφθάλμια πίεση.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Μάτι
Αλεξίφωτο
Ο Ναυτικός επίσημος όρος "Αλεξίφωτο" χρησιμοποιείται υπό τρεις διαφορετικές έννοιες: ως αλεξίφωτο φάρου, ως αλεξίφωτο φανών ναυσιπλοΐας και ως αλεξίφωτο παραφωτίδας (φινιστρινιού).
Κατηγορία:Πλοίο Κατηγορία:Ναυσιπλοΐα
Πανελλήνια Ομοσπονδία Εκδοτών Βιβλιοπωλών
Διοίκηση
Η Π.Ο.Ε.Β. διοικείται από τη Γενική Συνέλευση, το Διοικητικό Συμβούλιο και την Ελεγκτική Επιτροπή, τα οποία με τη δράση τους ενισχύουν το έργο της Ομοσπονδίας και διασφαλίζουν την εύρυθμη λειτουργία της. Αναλυτικότερα, το Διοικητικό Συμβούλιο εκλέγεται με τριετή θητεία και διαχειρίζεται σημαντικά θέματα της Π.Ο.Ε.Β. Η Γενική Συνέλευση απαρτίζεται από Αντιπροσώπους των μελών και αποτελεί το ανώτατο όργανο της Π.Ο.Ε.Β. Η Ελεγκτική Επιτροπή εκλέγεται από τη Γενική Συνέλευση, συγκαλείται όποτε κριθεί αναγκαίο είτε από τον Πρόεδρο είτε από το Διοικητικό Συμβούλιο και είναι υπεύθυνη για τον έλεγχο της οικονομικής διαχείρισης της Π.Ο.Ε.Β..
Σκοπός
Βασικό σκοπό της Π.Ο.Ε.Β. αποτελεί η υποστήριξη των εκδοτών και των βιβλιοπωλών, καθώς και η υπεράσπιση των επαγγελματικών τους συμφερόντων. Οι στόχοι της Ομοσπονδίας, αναφέρονται εκτενώς στην επίσημη ιστοσελίδα της και είναι οι εξής:
Μέλη
Μέλη της Π.Ο.Ε.Β. μπορούν να γίνουν οι επαγγελματικές ενώσεις, οι οποίες εκπροσωπούν άτομα που δραστηριοποιούνται επαγγελματικά στο χώρο των εκδόσεων και της πώλησης βιβλίων και προσανατολίζονται προς την ίδια κατεύθυνση με την Ομοσπονδία.