cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κυπριακή κρίση των S-300
Η συμφωνία για την αγορά πυραύλων από τη Ρωσία αντιπροσώπευε την πρώτη σοβαρή προσπάθεια της κυπριακής κυβέρνησης να δημιουργήσει ένα αξιόπιστο σύστημα αεράμυνας μετά από πολλά χρόνια τουρκικής υπεροχής στον εναέριο χώρο της Κύπρου. Η κρίση ουσιαστικά έληξε τον Δεκέμβριο του 1998 με την απόφαση της κυπριακής κυβέρνησης να μεταβιβάσει τους S-300 στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία της Ελλάδας με αντάλλαγμα εναλλακτικό οπλισμό από την Ελλάδα. Η κρίση οδήγησε επίσης στην κατάρρευση της κυπριακής κυβέρνησης συνασπισμού. Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία εγκατέστησε το σύστημα στην Κρήτη και από το 2021 οι S-300 εξακολουθούν να παραμένουν εκεί.
Ιστορικό
Το σύστημα S-300 ολοκληρώθηκε το 1978. Είναι σχεδιασμένο να αμύνεται από αεροπορικές επιθέσεις μικρής και μεσαίας εμβέλειας. Την εποχή του θεωρούνταν ένα από τα ισχυρότερα συστήματα αεράμυνας στον κόσμο, κάτι που είχε σαν αποτέλεσμα η Ρωσία να πουλήσει το σύστημα S-300 σε 20 χώρες.
Η κρίση των Ιμίων στο Αιγαίο ξέσπασε τις τελευταίες μέρες του 1995 και έφτασε στο αποκορύφωμά της τον Ιανουάριο του 1996. Καθώς η Ελλάδα δεν μπόρεσε να σταμάτησει τις υπερπτήσεις της Τουρκικής Αεροπορίας, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι αναλογικές πωλήσεις όπλων των ΗΠΑ που έγιναν και στις δύο χώρες δεν μπορούσαν να καλύψουν τις ελληνικές ανάγκες. Το πρώτο βήμα που έγινε προς αυτή την κατεύθυνση το 1996 ήταν η υπογραφή συμφωνίας με τη Ρωσία για την αγορά του συστήματος αεράμυνας S-300 για να αναπτυχθεί στην Κύπρο.
Από το 1995, η κυπριακή κυβέρνηση φέρεται να είχε αρχίσει να σχεδιάζει μια ολοκληρωμένη λύση αεράμυνας για την υπεράσπιση του εναέριου χώρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία, σύμφωνα με δημοσιεύματα του τοπικού Τύπου, δεχόταν σχεδόν καθημερινές παραβιάσεις του εναέριου χώρου από την τουρκική Πολεμική Αεροπορία. Επίσης, η πρόσφατη πώληση ισραηλινών ρουκετών μεγάλου βεληνεκούς ATACMS στο πυροβολικό στην Τουρκία έγινε αντιληπτή ως απειλή από τους Ελληνοκύπριους, οι οποίοι προφανώς αποφάνθηκαν ότι δεν είχαν αμυντικά μέσα εάν τα όπλα εκτοξευόντουσαν από τη νότια τουρκική ακτή προς τις περιοχές πέρα ​​από τη Βόρεια Κύπρο.
Στις 3 Ιανουαρίου 1997, μια ανώνυμη αμυντική πηγή διέρρευσε πληροφορίες στα κυπριακά μέσα ενημέρωσης σχετικά με την αγορά ρωσικής κατασκευής πυραύλων εδάφους-αέρος, μια είδηση ​​που επανέλαβε το Reuters, το Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων, και άλλοι. Η διαρροή ανέφερε ότι η ημερομηνία ολοκλήρωσης της πώλησης μεταξύ Ρωσίας και Κύπρου για πυραυλικά συστήματα εδάφους-αέρος θα ήταν η 4η Ιανουαρίου 1997.
Η κύρια εταιρεία αμυντικών εξαγωγών της Ρωσίας, Rosvooruzheniye, προχώρησε σε μια ανακοίνωση στα μέσα ενημέρωσης όταν ο εκπρόσωπός της Βαλέρι Πογκρεμπένκοφ ανέφερε ότι η πώληση των πυραύλων S-300 στην Κύπρο δεν θα επηρεάσει αρνητικά την ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή, καθώς τα όπλα ήταν "καθαρά αμυντικά".
Τουρκική αντίδραση
Στις 11 Ιανουαρίου 1997, πηγές κυπριακών και αμερικανικών μέσων ενημέρωσης ανέφεραν ότι η Τουρκία απείλησε ανοιχτά είτε με προληπτικό χτύπημα για να αποτρέψει την άφιξη των πυραύλων είτε με πραγματικό πόλεμο στην Κύπρο ως απάντηση στην άφιξη των πυραύλων. Επίσης, απείλησε με αποκλεισμό της Κύπρου από την Τουρκία.
Η Τουρκία ανέφερε επίσης ότι μπορεί να καταλάβει ένα εγκαταλελειμμένο τουριστικό θέρετρο στην Κύπρο εάν η κυπριακή κυβέρνηση δεν υποχωρήσει. Από την πλευρά του ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Ραούφ Ντενκτάς, απείλησε να καταλάβει τα Βαρώσια, μια αμφισβητούμενη περιοχή που έχει αποκλειστεί από την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο το 1974. Τα περισσότερα ακίνητα στα Βαρώσια ανήκουν σε Ελληνοκύπριους.
Οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις, όταν ανακοινώθηκε η αγορά των S-300, προχώρησαν σε αγορά από το Ισραήλ πυραύλων εδάφους-εδάφους, οι οποίοι θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε μια στρατιωτική επιχείρηση για την καταστροφή των S-300 εάν αυτοί εγκατασταθούν στο νησί. Επίσης, σύμφωνα με τουρκικά μέσα ενημέρωσης και υπηρεσίες πληροφοριών άλλων χωρών άλλων χωρών, Τούρκοι πιλότοι των μαχητικών F-16 στάλθηκαν στην περιοχή Νεγκέβ του Ισραήλ για να εκπαιδευτούν στην καταστροφή των S-300. Σύμφωνα με αναφορές του ισραηλινού ραδιοφώνου, οι Τούρκοι πιλότοι εκπαιδεύτηκαν μόνο στο πώς να αποφύγουν τους S-300, όχι στο πώς να τους καταστρέψουν. Ωστόσο η πρεσβεία του Ισραήλ στην Αθήνα διέψευσε όλες τις αναφορές.
Αντιδράσεις Κυπρίων, Ελλήνων και Ρώσων
Η κυπριακή κυβέρνηση διαμαρτυρήθηκε για τις τουρκικές απειλές στα Ηνωμένα Έθνη και διεκδίκησε το δικαίωμά της στην αυτοάμυνα και την ανάγκη για αποτελεσματική αποτροπή. Επιπλέον, ο Πρόεδρος της Κύπρου Γλαύκος Κληρίδης δήλωσε ότι οι πύραυλοι θα αναπτυχθούν στο νησί αλλά θα χρησιμοποιηθούν μόνο αμυντικά. Επίσης, οι Κυπριακές Ένοπλες Δυνάμεις τέθηκαν στην υψηλότερη κατάσταση συναγερμού και κινητοποίησης από την εισβολή της Τουρκίας στο νησί το 1974.
Μεταξύ Ιανουαρίου και Ιουνίου 1997, η Ελλάδα φέρεται να αύξησε την ετοιμότητα της Πολεμικής Αεροπορίας και του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού που ήταν πιο κοντά στην Κύπρο και κινήθηκε για να υποστηρίξει σιωπηρά την κυπριακή θέση. Στη συνέχεια, η κατάσταση κλιμακώθηκε, εξαιτίας της ελληνικής απόφασης να στείλει ένα μικρό σμήνος μαχητικών αεροσκαφών F-16 στην Κύπρο καθώς και επιπλέον στρατεύματα για την ενίσχυση της ΕΛΔΥΚ στο νησί.
Η Ρωσία αρχικά απέφυγε την άμεση αντιπαράθεση με την Τουρκία, αλλά επέμενε επανειλημμένα ότι η πώληση των S-300 στην Κύπρο θα προχωρήσει χωρίς να κάνει παρέμβαση. Κατά συνέπεια, η Τουρκία στράφηκε στους στρατηγικούς εταίρους της στο ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών για να λάβει διαβεβαιώσεις ότι δεν θα εμποδιζόταν να ενεργήσει ενάντια στην απειλή των πυραύλων, εάν αυτό παραστεί ανάγκη.
Δυτικές αντιδράσεις
Οι τουρκικές απειλές οδήγησαν σε μια εκστρατεία των δυτικών χωρών για να αποτρέψουν την ανάπτυξη του συστήματος στην Κύπρο από φόβους μήπως αυτό πυροδοτήσει πολεμική αντιπαράθεση στην Κύπρο που θα μπορούσε να εμπλέξει τους Έλληνες. Επιπλέον, η Ευρωπαϊκή Ένωση προειδοποίησε ότι μια στρατιωτική αντιπαράθεση θα μπορούσε να βλάψει την αίτηση της Κύπρου για ένταξη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιτάχθηκαν σθεναρά στα σχέδια της Κύπρου να εγκαταστήσει τα αντιαεροπορικά όπλα και προειδοποίησαν την Τουρκία να μην επιτεθεί. Ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ δήλωσε: "Δεν είναι ώρα για την τουρκική κυβέρνηση να κάνει προκλητικές και δραματικές δηλώσεις, θα ήταν εντελώς εκτός ορίων για την Τουρκία να προβεί σε αυτή την ενέργεια."
Περαιτέρω κλιμάκωση
Τους μήνες που ακολούθησαν τον Ιούνιο του 1997, οι δύο πλευρές αντάλλαξαν πολιτική ρητορική και επιθετική προπαγάνδα καθώς και οι δύο προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν τις θέσεις τους ενώπιον της διεθνούς κοινότητας.
Τον Σεπτέμβριο του 1997, το Τουρκικό Ναυτικό και η Τουρκική Ακτοφυλακή άρχισαν να ερευνούν πλοία που κατευθύνονταν προς την Κύπρο, συμπεριλαμβανομένων σκαφών υπό ρωσική σημαία σε διεθνή ύδατα. Η κατάσταση ανησύχησε όχι μόνο τους Ελληνοκύπριους αλλά και τους στρατηγικούς στρατιωτικούς και οικονομικούς εταίρους τους στην Αθήνα και τη Μόσχα, όπως αποδεικνύεται από επίσημες δηλώσεις τον Οκτώβριο του 1997 που έδειχναν ότι η Ελλάδα και η Ρωσία θα εμπλέκονταν σε πόλεμο με την Τουρκία εάν η Κύπρος δεχόταν επίθεση ή ναυτικό αποκλεισμό.
Τον Δεκέμβριο, άρχισαν να εμφανίζονται αναφορές σε ελληνικά και κυπριακά μέσα ενημέρωσης ότι η Ρωσία βρισκόταν στη διαδικασία κινητοποίησης μεγάλης ναυτικής δύναμης με την αποστολή στην περιοχή ένος αεροπλανοφόρου με πολεμικά αεροσκάφη μεγάλου βεληνεκούς, καθώς και ένα καταδρομικό με κατευθυνόμενους πυραύλους. Η Ρωσία ισχυρίστηκε ότι η δύναμη αυτή θα είχε δύο σκοπούς: να μεταφέρει τους πυραύλους S-300 και άλλον στρατιωτικό εξοπλισμό μέσω των ελληνικών υδάτων στην Κύπρο και να επιτεθεί στο τουρκικό ναυτικό εάν προσπαθούσε να επέμβει.
Κατάληξη
Η Κύπρος έθεσε το ενδεχόμενο ακύρωσης της ανάπτυξης πυραύλων με αντάλλαγμα ένα μορατόριουμ πτήσης πάνω από την Κύπρο, αλλά η Τουρκία απέρριψε την ιδέα.
Αντί να αντιμετωπίσει την πολιτική προοπτική της ταπείνωσης αποδεχόμενος τις τουρκικές απαιτήσεις για ακύρωση της πώλησης, ο Κληρίδης αποφάσισε τελικά τον Δεκέμβριο του 1998 ότι τα πυραυλικά συστήματα S-300 θα σταλούν στην Κρήτη. Φαινομενικά πάρθηκε η απόφαση να διασφαλιστεί ότι η συμφωνία με τη Ρωσία θα προχωρούσε προς οικονομικό όφελος της τελευταίας και ότι η Ελλάδα θα αποζημιωθεί για την κατάσταση με την παραλαβή της αμυντικής ικανότητας των S-300 για την Κρήτη. Η τουρκική κυβέρνηση αποδοκίμασε την κίνηση ως «κυνική προσπάθεια» να ανακατευθύνει την ικανότητα πυραύλων S-300 στις νοτιοδυτικές ακτές και τον εναέριο χώρο της και να δώσει την πολυπόθητη αεράμυνα σε ελληνικά πλοία και αεροσκάφη που κατευθύνονται από την Κρήτη στην Κύπρο.
Η κρίση οδήγησε επίσης στην κατάρρευση της κυβέρνησης του κυβερνώντος συνασπισμού στην Κύπρο.
Κυπριακή συμφωνία με την Ελλάδα
Η κυπριακή κυβέρνηση ποτέ ξανά δεν αντιμετώσε σοβαρά την επιστροφή των πυραυλικών συστημάτων αεράμυνας S-300 στην Κύπρο από φόβο μήπως βλάψει τη θέση της στους ευρωπαϊκούς πολιτικούς κύκλους. Κατά συνέπεια, το 2007, οι πύραυλοι πωλήθηκαν τελικά και αμετάκλητα στην Ελλάδα με αντάλλαγμα εναλλακτικό στρατιωτικό εξοπλισμό, όπου φήμες αναφέρουν ότι αποτελούνταν από σημαντική ποσότητα πυραυλικών συστημάτων μικρού βεληνεκούς TOR-M1 και έναν άγνωστο τύπο πυραυλικών συστημάτων αεράμυνας μέσου βεληνεκούς. Η Ελλάδα προμήθευσε επίσης την Κύπρο με δώδεκα αυτοκινούμενα οβιδοβόλα πυροβολικού των 155 χιλ. ως μερική πληρωμή μίσθωσης για τη χρήση των S-300 μεταξύ 1999 και 2006.
Δοκιμή πυραύλων
Στις 13 Δεκεμβρίου 2013, για πρώτη φορά από την απόκτηση του πυραυλικού συστήματος, υπήρξε δοκιμή στην Κρήτη. Σύμφωνα με αναφορές, που δεν επιβεβαιώθηκαν ούτε από την Ελλάδα ούτε από το Ισραήλ, η Ελλάδα ενεργοποίησε τους S-300 κατά τη διάρκεια ασκήσεων που πραγματοποιήθηκαν μεταξύ των δύο χωρών για να εξασκηθούν τα πολεμικά αεροσκάφη του Ισραήλ, καθώς και να δοκιμάσουν και να μάθουν τις ικανότητες του συστήματος. Έλληνας αξιωματούχος ανέφερε ανώνυμα ότι η Ελλάδα δεν επιτρέπει σε καμία άλλη χώρα να δοκιμάσει το σύστημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνοτουρκικές σχέσεις Κατηγορία:Ελληνοκυπριακές σχέσεις Κατηγορία:Σχέσεις Ρωσίας-Τουρκίας Κατηγορία:Σχέσεις Κύπρου-Τουρκίας
Ματέρνος Μεδιολάνων
Ο Ματέρνος ήταν ο έβδομος επίσκοπος του Μιλάνου, Μεδιολάνο τότε, από τον 316 έως 328. Τιμάται ως Άγιος στην Καθολική Εκκλησία και η εορτή του είναι στις 18 Ιουλίου.
Βιογραφία
Το 316 εξελέγη επίσκοπος Μιλάνου δια βοής, τόσο από κληρικούς όσο και από ανθρώπους, και θήτεεψε μέχρι το 328 περίπου.
Ο Ματέρνος πιστεύεται ότι ανακάλυψε στο Λόντι Βέκιο τα λείψανα των αγίων Ναμπόρ και Φήλιξ, οι οποίοι είχαν μαρτυρήσει κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Διοκλητιανού το 303, και στη συνέχεια μετέφερε αυτά τα λείψανα στο Μιλάνο, όπου χτίστηκε μια εκκλησία προς τιμήν τους. Ο Mατέρνοs ολοκλήρωσε επίσης την κατασκευή, η οποία είχε ξεκινήσει το 313, του πρώτου καθεδρικού ναού του Μιλάνου, που βρίσκεται στην περιοχή που τώρα καταλαμβάνεται από τον σημερινό Καθεδρικό Ναό του Μιλάνου.
Ήταν αγαπητός ακόμη και από τους ειδωλολάτρες, ενθάρρυνε και παρηγόρησε το ποίμνιό του κατά τον διωγμό επί Διοκλητιανού.
Ο Ματέρνος πέθανε το 328 στις 18 Ιουλίου, που αργότερα ορίστηκε ως η εορτή του από την Καθολική Εκκλησία. Το σώμα του θάφτηκε επίσης στη Βασιλική Ναμποριάνα, αλλά το 1258 μεταφέρθηκε στην εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης. Στις 14 Απριλίου 1798, λίγο πριν την κατεδάφιση της εκκλησίας, μεταφέρθηκαν ξανά στη Βασιλική του Αγίου Αμβροσίου όπου βρίσκονται και σήμερα σε μια αρχαία σαρκοφάγο στο δεξιό σηκό της εκκλησίας, μαζί με τα λείψανα των Αγίων Ναμπόρ και Φήλιξ, καθώς και της Αγίας Βαλέριας.
Πρωθυπουργός του Αγίου Μαρτίνου Ολλανδίας
Ο Πρωθυπουργός του Αγίου Μαρτίνου έγινε ο αρχηγός κυβέρνησης του Αγίου Μαρτίνου έπειτα από τη διάλυση των Ολλανδικών Αντιλλών στις 10 Οκτωβρίου 2010. Ο πρωθυπουργός, μαζί με το Συμβούλιο Υπουργών και τον Κυβερνήτη απαρτίζουν τον εκτελεστικό κλάδο της κυβέρνησης του Αγίου Μαρτίνου.Σημερινή πρωθυπουργός του Αγίου Μαρτίνου είναι η Σιλβέρια Γιάκομπς.
Γεώργιος Ν. Μακκάς
Ο '''Γεώργιος Ν. Μακκάς''' (Αθήνα, 21 Μαρτίου 1877 - Αθήνα, 5 Μαρτίoυ 1946) ήταν Έλληνας ιατρός (παιδίατρος), καθηγητής πανεπιστημίου.
Βιογραφία
Ο Γεώργιος Ν. Μακκάς γεννήθηκε στην Αθήνα στις 21 Μαρτίου 1877. Ήταν γιoς τoυ καθηγητή της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών Νικoλάoυ Μακκά και της Αργυρώς Μακκά, το γένος Ματθαίου Ρoδoκανάκη. Ήταν εγγoνός τoυ, επίσης καθηγητή της Ιατρικής Σχολής, Γεωργίoυ Α. Μακκά. Μικρότερος αδελφός του ήταν ο διακεκριμένος χειρουργός Μαθιός Μακκάς, ο πρωτοπόρος της αιμοδοσίας στην Ελλάδα. Επίσης, ήταν πρωτοξάδερφος του γνωστού γλωσσολόγου Μανόλη Τριανταφυλλίδη.
Μαθήτευσε στο Β΄ Γυμνάσιo Αθηνών, το οποίο τελείωσε τo βαθμό «Άριστα». Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, του οποίου αναγορεύτηκε διδάκτωρ το 1896. Κατόπιν, μετέβη στο εξωτερικό για περαιτέρω σπουδές και εξειδίκευση στην Παιδιατρική: αρχικά στη Βιέννη (1896-1899), στη συνέχεια στο Παρίσι (1899-1901) και τέλος στο Βερολίνο (1901-1902). Όταν, κατά τη διάρκεια των σπουδών του στη Βιέννη, ξέσπασε το «ατυχής» Ελληνοτουρκικός Πόλεμος (1897), ο Μακκάς τις διέκοψε πρόσκαιρα, προκειμένου να γυρίσει στην Ελλάδα και να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην περίθαλψη των τραυματιών.
Το 1929 εκλέχτηκε τακτικός καθηγητής στην έδρα της Παιδιατρικής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και ανέλαβε τη διεύθυνση του Νοσοκομείου «Η Αγία Σοφία», όπου ήταν εγκατεστημένη η οικεία πανεπιστημιακή κλινική. Απολύθηκε για πολιτικούς λόγους το 1935 από το κονδυλικό καθεστώς. Tην έδρα κατέλαβε ο Κωνσταντίνος Χωρέμης, όπως και τη διεύθυνση του «Αγία Σοφία». Tην επόμενη, όμως, ακαδημαϊκή χρονιά ο Μακκάς επαναπροσλήφθηκε στη θέση του στο πανεπιστήμιο και στο «Αγία Σοφία».
Ο Γ.Ν. Μακκάς διετέλεσε πρώτος Πρόεδρος της Ελληνικής Παιδιατρικής Εταιρείας, κατά το διάστημα 1931-1935, η σύσταση της οποίας έγινε με δική του πρωτοβουλία. Υπήρξε μέλος διάφορων συλλόγων και ομίλων (μεταξύ των οποίων και o Εκπαιδευτικός Όμιλος, το γνωστό δημοτικιστικό σωματείο), επιστημονικών ενώσεων και εταιριών, καθώς και μέλος της διοίκησης ή επιτροπών κρατικών φορέων και οργανισμών, όπως: Εθνικός Γυμναστικός Σύλλογος, Εταιρεία Ο Ελληνισμός, Αθηναϊκή Λέσχη, Σύνδεσμoς των Ιατρών, Ελληνική Αφρoδισιoλoγική και Δερματoλoγική Εταιρεία, Ορφανοτροφείο Χατζηκώστα, Πατριωτικόν Ίδρυμα Περιθάλψεως, Δρομοκαΐτειο κ.άλ.
Ο Γεώργιος Ν. Μακκάς πέθανε στην Αθήνα στις 5 Μαρτίου 1946 από εγκεφαλική αιμορραγία. Ο Μακκάς είχε νυμφευθεί την Κλεοπάτρα Νικολαΐδου. Απέκτησαν μαζί δυο κορίτσια, τη Ρέα και την Ελένη.
Τιμές
Ο Μακκάς είχε τιμηθεί με τον Αργυρούν Σταυρό του Τάγματος του Σωτήρος για την προσφορά του κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους. Το «Τμήμα ειδικών λοιμώξεων» του Νοσοκομείου «Η Αγία Σοφία» φέρει τιμητικά το όνομα του καθηγητή Γ.Ν. Μακκά.
Δημοσιεύσεις
Ο Γ.Ν. Μακκάς συνέγραψε και δημοσίευσε πολλές ιατρικές μελέτες, όπως οι ακόλουθες:
Το 1932 ίδρυσε το περιοδικό Δελτίον της Ελληνικής Παιδιατρικής Εταιρείας, όπου τόσο ο ίδιος όσο και οι μαθητές του, δημοσίευσαν πολλές επιστημονικές εργασίες. Μελέτες τους δημοσιεύθηκαν και στα Αρχεία της Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργασίες του Γεωργίου Ν. Μακκά δημοσιεύθηκαν και σε ξένα περιοδικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες παιδίατροι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Τάγμα του Σωτήρος
Χιλάρι Μαγέφσκι
Ο Χιλάρι Μαγέφσκι (πολωνικά: Hilary Majewski) (15 Ιανουαρίου 1838, Ράντομ – 21 Ιουλίου 1892, Λοτζ) ήταν Πολωνός αρχιτέκτονας, εκπρόσωπος του ιστορικισμού του 19ου αιώνα. Μεταξύ 1872-1892, υπηρέτησε ως αρχιτέκτονας της πόλης του Λοτζ, στην Κεντρική Πολωνία και θεωρείται ένας από τους πιο εξέχοντες αρχιτέκτονες στην ιστορία της πόλης.
Ζωή και καριέρα
Ο Μαγέφσκι γεννήθηκε στις 15 Ιανουαρίου 1838 στο Ράντομ, Ο πατέρας του ήταν ο Βιντσέντι και η μητέρα του η Τεοφίλα, το γένος Πιοντκόφσκα (Piątkowska). Τα έτη 1859–1861 σπούδασε στην Αυτοκρατορική Ακαδημία Τεχνών της Αγίας Πετρούπολης και πήρε το δίπλωμά του το 1864. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, του χορηγήθηκε υποτροφία που του επέτρεψε να ταξιδέψει σε όλη την Ευρώπη, σε χώρες όπως η Ιταλία, η Γαλλία, η Αγγλία και η Βαυαρία, όπου απέκτησε το αισθητικό του γούστο στην αρχιτεκτονική που αργότερα χρησιμοποίησε στην επαγγελματική του σταδιοδρομία ως αρχιτέκτονας.
Υπηρέτησε ως επικεφαλής αρχιτέκτονας στην περιοχή Ράντομ και στη συνέχεια ίδρυσε το δικό του αρχιτεκτονικό γραφείο στη Βαρσοβία. Το 1872, αποδέχτηκε τη θέση του αρχιτέκτονα της πόλης του Λοτζ και εκπλήρωσε αυτόν τον ρόλο μέχρι το θάνατό του.
Ο Μαγέφσκι ήταν ένας πολύ παραγωγικός αρχιτέκτονας και θεωρείται ο πιο διάσημος αρχιτέκτονας της πόλης του Λοτζ. Ήταν ο σχεδιαστής 546 έργων που υπέγραψε με το όνομά του, αν και μερικά από αυτά δημιουργήθηκαν σε συνεργασία με άλλους αρχιτέκτονες. Σχεδίασε βίλες, ιδιωτικές κατοικίες, παλάτια, πολυκατοικίες και επέβλεπε την κατασκευή εργοστασίων, γεφυρών και δρόμων. Σχεδίασε πολλά αρχοντικά κατά μήκος της μεγαλύτερης οδού της πόλης, της οδού Πιοτρκόφσκα. Σχεδίασε επίσης το δικό του σπίτι κατά μήκος της οδού Καμιένα (Kamienna) 11 (σήμερα οδός Βουουκιενίτσα).
Το 1889, του απονεμήθηκε το Τάγμα του Αγίου Στανισλάου (2η Τάξη) και το 1890, του απονεμήθηκε το Τάγμα της Αγίας Άννας (2η Τάξη).
Επιλεγμένα έργα
μικρογραφία| Εργοστάσιο του [[Ίζραελ Ποζνάνσκι, 1895]] μικρογραφία| [[Manufaktura, 2006]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Αγίου Στανίσλαου (Οίκος των Ρομανώφ)
Τρομοκρατική επίθεση στη Ντάκα (2016)
Κατά τη διάρκεια της ομηρίας στο Holey Artisan Bakery, εκτός από τους δύο αστυνομικούς, έχασαν τη ζωή τους 20 πελάτες και 2 μέλη του προσωπικού του εστιατορίου. Από τους πελάτες 18 ήταν ξένοι (9 Ιταλοί, 7 Ιάπωνες και μια Ινδή). Η αυτοψία στις σωρούς των 9 Ιταλών έδειξε ότι είχαν υποστεί βασανιστήρια και ότι ο θάνατός τους ήταν αργός και βασανιστικός. , ,
Όλοι οι δράστες ήταν υπήκοοι Μπαγκλαντές, ηλικίας 20 έως 30 ετών, είχαν σπουδάσει σε κορυφαία πανεπιστήμια στο Μπαγκλαντές και στο εξωτερικό και ανήκαν στην ελίτ της χώρας. Το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε ανέλαβε την ευθύνη για την επίθεση και δημοσίευσε φωτογραφίες των δραστών αλλά ο υπουργός εσωτερικών του Μπαγκλαντές δήλωσε ότι οι δράστες ανήκαν στην οργάνωση Jamaat-ul-Mujahideen και δεν είχαν σχέση με το ISIL.
Στις 27 Νοεμβρίου δικαστήριο του Μπαγκλαντές καταδίκασε σε θάνατο επτά άτομα που σχετίζονταν με την επίθεση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ντάκα Κατηγορία:Τρομοκρατικά γεγονότα
Playback Theatre
Το Playback Theatre είναι μια πρωτότυπη μορφή αυτοσχεδιαστικού θεάτρου στο οποίο το κοινό ή τα μέλη της ομάδας λένε ιστορίες από τη ζωή τους και τις παρακολουθούν να «ζωντανεύουν» την ίδια στιγμή.
Ιστορία
Η πρώτη ομάδα Playback Theatre ιδρύθηκε το 1975 από τους Jonathan Fox και Jo Salas. Ο Φοξ ήταν φοιτητής του αυτοσχεδιαστικού θεάτρου, της προφορικής παραδοσιακής αφήγησης, της μεθόδου ψυχοδράματος του Jacob Moreno και μελετητής του έργου του εκπαιδευτικού Paulo Freire. Ο Salas ήταν μουσικός και ακτιβιστής. Και οι δύο είχαν υπηρετήσει ως εθελοντές στις αναπτυσσόμενες χώρες: Ο Fox ως εθελοντής του Ειρηνικού Σώματος στο Νεπάλ, ο Salas με την Εθελοντική Υπηρεσία Εξωτερικού της Νέας Ζηλανδίας στη Μαλαισία.
Η πρώτη ομάδα Playback Theatre είχε την έδρα της στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης (Dutchess and Ulster Counties), ακριβώς βόρεια της Νέας Υόρκης. Η ομάδα αυτή, καθώς ανέπτυσσε τη βασική μέθοδο του Playback, την εφάρμοσε σε σχολεία, φυλακές, κέντρα ηλικιωμένων, συνέδρια και φεστιβάλ σε μια προσπάθεια να ενθαρρύνει τα άτομα από όλα τα κοινωνικά στρώματα να αφήσουν τις ιστορίες τους να ακουστούν. Επίσης έδιναν παραστάσεις για το κοινό σε μηνιαία βάση.
Η ιδέα του Playback Theatre ενέπνευσε πολλούς ανθρώπους. Μια διδακτική και καλλιτεχνική περιοδεία ορισμένων μελών της πρώτης ομάδας Playback Theatre στην Αυστραλασία το 1980 είχε ως αποτέλεσμα να ιδρυθούν αντίσοιχες ομάδες στο Σίδνεϊ (1980), στη Μελβούρνη (1981), στο Περθ και στο Ουέλλινγκτον. Και οι τέσσερις ομάδες εξακολουθούν να υφίστανται έως σήμερα και είναι πλέον οι παλαιότερες ομάδες Playback Theatre στον κόσμο.
Από τότε, η μέθοδος έχει διαδοθεί σε όλη τη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη και οι ομάδες Playback υπάρχουν πλέον σε έξι ηπείρους. Το Διεθνές Δίκτυο Θεάτρου Playback (International Playback Theatre Network -IPTN) ιδρύθηκε το 1990 για να υποστηρίξει τη δράση του Playback σε όλο τον κόσμο. Από το 2018, το IPTN έχει 192 ομάδες-μέλη και 320 επαγγελματίες και μεμονωμένα μέλη από 40 χώρες.
Θεατρική μορφή
Η «μέθοδος» Playback, όπως αναπτύχθηκε από τους Fox και Salas, χρησιμοποιεί θεατρικά σχήματα ή στοιχεία, που αναπτύχθηκαν από το αυτοσχεδιαστικό θέατρο, την αφήγηση και το ψυχόδραμα. Αυτά τα στοιχεία περιλαμβάνουν σκηνές (που ονομάζονται επίσης ιστορίες ή βινιέτες) και σύντομες αφηγηματικές ή μη αφηγηματικές μορφές, που περιλαμβάνουν επίσης "ρευστά γλυπτά", "ζευγάρια" και "χορωδίες".
Σε μια εκδήλωση Playback, κάποιος στο ακροατήριο αφηγείται μια στιγμή ή μια ιστορία από τη ζωή του, επιλέγει τους ηθοποιούς που θα παίξουν τους διαφορετικούς ρόλους και, στη συνέχεια, όλοι όσοι παρευρίσκονται παρακολουθούν την παράσταση, καθώς η ιστορία "ζωντανεύει" με καλλιτεχνικό τρόπο. Οι ηθοποιοί βασίζονται σε μη ρεαλιστικό ύφος για να μεταφέρουν νόημα, όπως είναι η μεταφορά ή το τραγούδι.
Εφαρμογές
Το Playback Theatre χρησιμοποιείται σε ένα ευρύ φάσμα γεγονότων: θέατρα και κοινοτικά κέντρα (όπου πραγματοποιούνται παραστάσεις για το ευρύ κοινό), σε σχολεία, ιδιωτικούς οργανισμούς, μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς, φυλακές, κέντρα φιλοξενίας, κέντρα απεξάρτησης, σε συνέδρια όλων των ειδών, κολέγια και πανεπιστήμια.
Το Playback Theatre έχει επίσης χρησιμοποιηθεί στους ακόλουθους τομείς: μεταβατική δικαιοσύνη, ανθρώπινα δικαιώματα, πολιτικός διάλογος, πρόσφυγες και μετανάστες, αποκατάσταση καταστροφών, κλιματική αλλαγή, γενέθλια και γάμοι.
Θεραπεία
Παρόλο που το Playback Theatre δεν αποτελεί θεραπευτική τεχνική, είναι δυνατόν να προσαρμοστεί για να χρησιμοποιηθεί στη θεραπεία από θεραπευτές που έχουν γνώσεις Playback Theatre. Οι θεραπευόμενοι μπορούν να αποκτήσουν διορατικότητα, κάθαρση, σύνδεση και αυτο-έκφραση λέγοντας τις ιστορίες τους και συμμετέχοντας στη δραματοποίηση των ιστοριών που λένε οι άλλοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θέατρο
Λουίζα της Δανίας (1875-1906)
Η Λουίζα της Δανίας (Lovise af Danmark, 17 Φεβρουαρίου 1875 - 4 Απριλίου 1906) ήταν κόρη του Φρειδερίκου Η΄ της Δανίας.
Βιογραφία
Η Λουίζα Καρολίνα Ιωσηφίνα Σοφία Θύρα Όλγα γεννήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1875 στο Παλάτι Αμάλιενμποργκ, και ήταν τρίτο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του Φρειδερίκου Η΄ της Δανίας και της Λουίζας της Σουηδίας.
Στις 5 Μαΐου 1896 παντρεύτηκε τον Φρειδερίκο του Σάουμμπουργκ-Λίππε στην Κοπεγχάγη. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
Ο γάμος τους ήταν δυστυχισμένος και η Λουίζα περνούσε πολύ χρόνο επισκεπτόμενη την οικογένειά της, και διέμενε για 2 έως 3 μήνες κάθε φορά.
Πέθανε στις 4 Απριλίου 1906 στο Κάστρο Ρατιμπόριτς σε ηλικία 31 ετών. Η Λουίζα και ο πεθερός της πρίγκιπας Γουλιέλμος του Σάουμμπουργκ-Λίππε πέθαναν με πέντε ώρες διαφορά στο οικογενειακό Κάστρο στο Νάσεντ. Η επίσημη αιτία θανάτου της Λουίζας ήταν η «εγκεφαλική φλεγμονή» που προκλήθηκε από μηνιγγίτιδα, μετά από εβδομάδες ασθένειας. Είναι θαμμένη στο Στρατιωτικό Νεκροταφείο του Νάσεντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Γκλύξμπουργκ Κατηγορία:Δανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Δανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Σάουμπουργκ-Λίππε
Ρωμαίος (αποσαφήνιση)
Ρωμαίος ονομάζεται αυτός που σχετίζεται:
Με το κύριο όνομα Ρωμαίος είναι γνωστός ο
Με την ονομασία Ρωμαίοι είναι γνωστοί:
Δημοψήφισμα στο Λίχτενσταϊν (2016)
Ένα δημοψήφισμα σχετικά με τις τροποποιήσεις στην Πράξη των Οικογενειακών Επιδομάτων πραγματοποιήθηκε στο Λιχτενστάιν στις 18 Σεπτεμβρίου του 2016. Οι τροπολογίες απορρίφθηκαν από το 82% των ψηφοφόρων.
Πλαίσιο
Οι τροπολογίες για τα οικογενειακά επιδόματα θα εισήγαγαν την άδεια μητρότητας 20 εβδομάδων μετ' αποδοχών, με χρηματοδότηση από τις επιχειρήσεις, παρόλο που δεν θα έχουν να πληρώσουν για την ασφάλιση υγείας κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Θα εισήγαγε επίσης ημερήσιες τιμές για τα κέντρα παιδικής φροντίδας. Το δημοψήφισμα επιτάχθηκε μετά τη συλλογή 1.179 υπογραφών από το Επιμελητήριο μεταξύ 8 Απριλίου και 11 Μαΐου 2016. Μετά την επικύρωση, οι 1.144 υπογραφές κρίθηκαν έγκυρες, πληρώντας την απαίτηση του άρθρου 64 του συντάγματος, για τουλάχιστον 1.000 υπογραφές.
Το Κοινοβούλιο ενέκρινε τη διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος στις 9 Ιουνίου, με ψήφους 13-12, με μια δεύτερη ψηφοφορία επί της τροπολογίας με το Προοδευτικό Κόμμα των Πολιτών: κάνοντας την ψηφοφορία προαιρετική και όχι υποχρεωτική περνώντας με 19 ψήφους υπέρ και έξι. Η κυβέρνηση όρισε την ημερομηνία του δημοψηφίσματος για τις 14 Ιουνίου.
Παραπομπές
Λιχτενσταιν 2016
Αλφόνσος της Αραγωνίας (1481-1500)
Ο Αλφόνσος, ισπαν. Alfonso (1481 - 18 Αυγούστου 1500) από τον Οίκο της Τραστάμαρα-Νάπολης ήταν δούκας τού Μπισέλε (Bisceglie) και πρίγκιπας τού Σαλέρνο.
Βιογραφία
Ήταν νόθος γιος τού Αλφόνσου Β΄ της Νάπολης και της ερωμένης του Τρόζα Γκατζέλα. Ο ετεροθαλής αδελφός του Φερδινάνδος Β΄ της Νάπολης ήταν νόμιμος γιος τού Αλφόνσου Β΄.
Έλαβε επιμελημένη εκπαίδευση από ανθρωπιστές. Ο πρώτος διδάσκαλός του ήταν ο Γκουνιάνο Μάιο και ακολούθησε ο Φλωρεντινός ποιητής Ραφαέλε Μπραντολίνι ο Τυφλός (Lippus). Από μικρή ηλικία ο Αλφόνσος βρέθηκε στην κρίση, που είχε κτυπήσει την Αραγωνική δυναστεία της Νάπολης. Το 1495, κατά τη Γαλλική κατοχή, ο πατέρας του διέφυγε και έπειτα απεβίωσε στη Σικελία. Ο Αλφόνσος, 14 ετών, αγωνίστηκε για την επάνοδο στον θρόνο τού ετερουθαλούς αδελφού του Φερδινάνδου Β΄, που έγινε βασιλιάς της Νάπολης το 1495, αλλά απεβίωσε το επόμενο έτος. Το 1497, με την αποκατάσταση τού Αραγωνικού ελέγχου από τον θείο του Φρειδερίκου της Νάπολης, ο Αλφόνσος ανέλαβε την πρώτη θέση ευθύνης και έγινε ο αντιστράτηγος τού Αμπρούτσο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Λουκρητία Βοργία, κόρη τού Αλεξάνδρου ΣΤ΄ και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Τραστάμαρα Κατηγορία:Πρίγκιπες του Σαλέρνο
Μαριλένα Ραπανάκη
Η Μαριλένα Ραπανάκη είναι Ελληνίδα συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1983. Σπούδασε τοπογραφία και γεωπληροφορική.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Ναμπόρ και Φήλιξ
Οι Ναμπόρ και Φήλιξ ήταν χριστιανοί μάρτυρες που πιστεύεται ότι μαρτύρησαν κατά τη διάρκεια του μεγάλου διωγμού υπό τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Διοκλητιανό κατά τον 4ο αιώνα. Ένας τάφος στο Μιλάνο πιστεύεται ότι περιέχει τα λείψανά τους.
Στις απόκρυφες «Πράξεις των Αγίων Ναβώρ και Φήλιξ» (που μιμούνται από τις πράξεις άλλων μαρτύρων (όπως αυτές του Αγίου Φίμου και του Αγίου Ρουστίκου), λέγεται ότι ήταν Ρωμαίοι στρατιώτες από τη Μαυριτανία και υπηρετούσαν υπό τον Μαξιμιανό. καταδικάστηκαν στο Μιλάνο και εκτελέστηκαν με αποκεφαλισμό στη Laus Pompeia (σήμερα Λόντι Βέκιο).
Όταν ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Μπαρμπαρόσα κατέλαβε το Μιλάνο το 1158, έδωσε μερικά από τα λείψανα των Αγίων Φήλιξ και Ναμπόρ στον Ράιναλντ του Ντάσελ, αρχιεπίσκοπο της Κολωνίας, ο οποίος τα έφερε στην επισκοπική του έδρα. Τα λείψανα αυτά βρίσκονται σε ένα παρεκκλήσι στον καθεδρικό ναό της Κολωνίας. Ο άγιοι απεικονίζονται στον "Ναό των Τριών Βασιλέων" του 1181 από τον Νίκολας Βερντέν στον καθεδρικό ναό της Κολωνίας.
Το 1258 τα λείψανά τους μεταφέρθηκαν στην εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης που ανεγέρθηκε στη θέση της Βασιλικής Ναμποριάνα. Στις 14-16 Απριλίου 1798, λίγο πριν από την κατεδάφιση της εκκλησίας του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης, τα λείψανά τους μεταφέρθηκαν στη Βασιλική του Αγίου Αμβροσίου όπου βρίσκονται σήμερα σε αρχαία σαρκοφάγο στο δεξιό σηκό της Βασιλικής μαζί με τα λείψανα των Ματέρνου και της Αγίας Βαλέριας.
Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία αναγνωρίζει τους Ναμπόρ και Φήλιξ ως μάρτυρες αγίους, εισάγοντάς τους, με την ημερομηνία 12 Ιουλίου, στο Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο, τον επίσημο κατάλογο των αγίων της. Περιλαμβάνονταν επίσης στο γενικό ρωμαϊκό ημερολόγιο πριν από τον 12ο αιώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί μάρτυρες του 4ου αιώνα
Εκλογές στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας (2010)
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας στις 3 Οκτωβρίου 2010, στο πλαίσιο των γενικών εκλογών στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη. Ο Μίλοραντ Ντόντικ κέρδισε τις προεδρικές εκλογές.
Παραπομπές
2010
Ανδρέας Κοπάσης
Ο Ανδρέας Κοπάσης (Σφακιά, 1856 - Σάμος, 1912) ήταν διορισμένος από την Οθωμανική Αυτοκρατορία Πρίγκιπας της Σάμου από το 1908 ως το 1912. Η θητεία του θεωρείται ευρέως ως φιλοτουρκική και τυραννική, γεγονός που οφείλεται στην έξαρση των εθνικισμών την εποχή αυτή που οδήγησε σε διάφορα κινήματα, όπως η επανάσταση των Νεότουρκων, ο Μακεδονικός Αγώνας, το Κρητικό Ζήτημα και διάφορα άλλα κινήματα στα Βαλκάνια και στη Μικρά Ασία.
Ο Ανδρέας Κοπάσης έφερε στη Σάμο το 1908 επιπλέον Οθωμανικά στρατεύματα, κάτι που προκάλεσε το ξέσπασμα εξέγερσης μεταξύ των Σάμιων, η οποία καταπνίγηκε με βία με επιπλέον Οθωμανικές ενισχύσεις. Οι ηγέτες της φιλελληνικής αντιπολίτευσης μεταξύ των οποίων και ο Θεμιστοκλής Σοφούλης διέφυγαν από το νησί για την Ελλάδα.
Η αποφασιστικότητα του Ηγεμόνα της Σάμου δεν κάμφθηκε ποτέ, προσπαθώντας με κάθε μέσο να επιβάλει την τάξη και την Οθωμανική κυριαρχία στο νησί, καταπνίγοντας κάθε εστία βίας και αταξίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηγεμόνες Σάμου
Γλώσσα Αμπανγιόμ
Η γλώσσα Αμπανγιόμ (ISO 639-3: abm, Ethnologue: abm, Glottolog: aban1242 ) ανήκει στις νότιες μπαντοειδείς γλώσσες και χρησιμοποιείται στην πολιτεία Κρος Ρίβερ της νότιας Νιγηρίας, διαθέτοντας 12.500 ομιλητές σύμφωνα με την απογραφή του 1986. Είναι στενά συνδεδεμένη με τις γλώσσες Μπαντού, και εμφανίζει μεγάλες λεκτικές ομοιότητες με τις γλώσσες Νναμ, Νκεμ-Νκυομ και Εκατζούκ. Είναι τονική γλώσσα, και διαθέτει τους τυπικούς τύπους ουσιαστικών των γλωσσών Νίγηρα-Κογκό. Δεν διαθέτει κάποιο γνωστό σύστημα γραφής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Νιγηρίας Κατηγορία:Νιγηροκονγκολεζικές γλώσσες
Δουκάτο της Περούτζια
μικρογραφία|Η Ιταλία κατά την Βυζαντινή και Λομβαρδική κατάκτηση της Το Δουκάτο της Περούτζια ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην Ιταλική χερσόνησο. Διοικούνταν από έναν υψηλόβαθμο στρατιωτικό, συνήθως στρατηγό, με τον τίτλο του δουξ, αρχικά υπό την εποπτεία του έπαρχου της Ιταλίας (554-584) και αργότερα του Έξαρχου της Ραβένα (584 με 751). Διοικητικό του κέντρο ήταν η πόλη Περούτζια και βρισκόταν ενδιάμεσα στα βυζαντινά δουκάτα Πενταπόλεως και της Ρώμης όπου τα συνέδεε, ενώ στο υπόλοιπο γειτόνευε με το Λομβαρδικό βασίλειο της Ιταλίας και τα Δουκάτα του Σπολέτο και της Τούσκια. Είχε μεγάλη στρατηγική σημασία για τους Βυζαντινούς, δεδομένου ότι παρέχεται η επικοινωνία μεταξύ Ρώμης, την πόλη των Παπών, και της Ραβένας, την πρωτεύουσα της Εξαρχίας.
Περίπου το 727-730 υπήρξε μία εφήμερη κατάκτηση του από τους Λομβαρδούς όταν ο Αγάθων προσπαθούσε να ανακτήσει την Μπολόνια, η οποία ήταν μέρος του δουκάτου του έως ότου κατακτήθηκε από τον Λιουτπράνδο, και με τον τρόπο αυτό έσπασε την ανακωχή ανάμεσα στους Βυζαντινούς και Λομβαρδούς, προκαλώντας έτσι μια Λομβαρδική επίθεση στην Ραβένα.
Το 749, ο Λομβαρδός βασιλιάς Ρατχίς εισέβαλε στα δουκάτα της Περούτζια και Πενταπόλεως, ο Πάπας Ζαχαρίας συναντήθηκε με τον βασιλιά στην Περούτζια και τον έπεισε να άρει την πολιορκία και να αποσυρθεί σε μοναστήρι. Έχει προταθεί ότι ο Λομβαρδός βασιλιάς αναγκάστηκε να επιτεθεί στη Βυζαντινή Ιταλία από πίεση Λομβαρδών εθνικιστών, ή αντιστρόφως, ότι επιτέθηκε επειδή ο πάπας Ζαχαρίας είχε σπάσει τους όρους του προκατόχου του στην Ειρήνη του Τερνί, είκοσι χρόνια πριν.
Με την κατάρρευση της Εξαρχίας και την κατάληψη της Ραβέννας από τους Λομβαρδούς το 751, το δουκάτο της Περούτζια αφέθηκε ντε φάκτο υπό την παπική εξουσία από το 752. Σε ένα απόσπασμα του "Ludovicianum" που χρονολογήτε όχι νωρίτερα από το 774, οι πόλεις του Ρωμαϊκού δουκάτου παρατίθενται με τις πόλεις του δουκάτου της Περούτζια και εκείνες της Ρωμαϊκής Τοσκάνης, δείγμα ότι η Περούτζια είχε ενσωματωθεί στο παπικό δουκάτο της Ρώμης. Στην πραγματικότητα, το δουκάτο της Περούτζια ως μια ξεχωριστή πολιτική ενότητα δεν μπορεί να χαρτογραφηθεί το αργότερο μέχρι το 740.
Γνωστοί δούκες ήταν οι :
Χοσέ Μαρία Σάντσεθ Μαρτίνεθ
Ο Χοσέ Μαρία Σάντσεθ Μαρτίνεθ (ισπανικά: José María Sánchez Martínez, γενν. 3 Οκτωβρίου 1983) είναι Ισπανός διαιτητής ποδοσφαίρου, που διαιτητεύει στην Πριμέρα Ντιβισιόν. Είναι διεθνής διαιτητής της FIFA και κατατάσσεται ως ελίτ διαιτητής της UEFA.
Σταδιοδρομία
Ο Σάντσεθ ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του το 2000. ήταν διαιτητής στη Σεγούντα Ντιβισιόν Β για τη σεζόν 2010-11, πριν προβιβαστεί στη Σεγούντα Ντιβισιόν την επόμενη σεζόν. Μετά από τέσσερα χρόνια, προήχθη στην Πριμέρα ντιβισιόν. Ορίστηκε στον πρώτο του αγώνα στις 29 Αυγούστου 2015, μία ισοπαλία με 0-0 μεταξύ της Ρεάλ Σοσιεδάδ και της Σπόρτινγκ Χιχόν. Το 2017, διαιτήτευσε στον επαναληπτικό αγώνα του Σούπερ Καπ Ισπανίας 2017 μεταξύ της Ρεάλ Μαδρίτης και της Μπαρτσελόνα, που ολοκληρώθηκε με νίκη 2-0 για την ομάδα της Μαδρίτης.
Στις 2 Μαΐου 2019, ο Σάντσεθ επελέγη ως ένας από τους βοηθούς διαιτητές βίντεο για το Παγκόσμιο Κύπελλο γυναικών του 2019 στη Γαλλία.
Προσωπική ζωή
Ο Σάντσεθ γεννήθηκε στη Λόρκα της Μούρθια. Είναι οικονομολόγος και εργάζεται ως τραπεζικός υπάλληλος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί διαιτητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Διαιτητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Διαιτητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ
Αχμάντ Σαντζάρ
Ο Αχμάντ Σαντζάρ (1085 - 8 Μαΐου 1157) ήταν Σουλτάνος των Σελτζούκων του Χορασάν (1097 - 1118) και Μεγάλος Σελτζούκος αυτοκράτορας (1118 - 1157). Γεννημένος στην Σιντζάρ μία πόλη ανάμεσα στη Συρία και την Άνω Μεσοποταμία ο Αχμάντ Σαντζάρ ήταν μικρότερος γιος του Μαλίκ Σαχ Α΄. Οι πρωτογενείς πηγές σημειώνουν ότι πήρε το όνομα του μετά την γέννηση του, ο ιστορικός Κλίφφορντ Έντμουντ Μπόσγουορθ (1928 - 2015) σημειώνει ωστόσο ότι το όνομα "Σαντζάρ" είναι Τούρκικο και μεταφράζεται "αυτός που εμπιστεύεσαι".
Σουλτάνος του Χορασάν
thumb|300px|left|Ο Αχμάντ Σαντζάρ στον θρόνο του. Συμμετείχε σε πολλούς εμφύλιους πολέμους διαδοχής με τα αδέλφια και τα ανίψια του όπως ο Μαχμούτ Α΄, ο Μπερκιαρούκ, ο Μαλίκ Σαχ Β΄ και ο Μουχάμαντ Α΄ των Μεγάλων Σελτζούκων. Πήρε δώρο από τον αδελφό του Μουχαμάντ Α΄ την επαρχία του Χορασάν. Τα επόμενα χρόνια ο Αχμάντ Σαντζάρ απέκτησε το μεγαλύτερο τμήμα του Ιράν με πρωτεύουσα την Νισαπούρ, μια σειρά επαναστάσεων των τοπικών βασιλέων εναντίον του διέσπασε περισσότερο την Μεγάλη Αυτοκρατορία των Σελτζούκων. Υπέταξε με επιτυχία μία εξέγερση των Καραχανιδών και θανάτωσε τον Γαβριήλ Αρσλάν Χαν κοντά στην Τερμέζ.
Σύγκρουση με τον ανεψιό του
Ο Γκαρσάσπ Β΄ που είχε φυλακιστεί από τον ανεψιό του Μαχμούτ Β΄ δραπέτευσε στην αυλή του Αχμάντ Σαντζάρ και ζήτησε την προστασία του, η σύζυγος του Γκαρσάσπ ήταν αδελφή του Αχμέτ. Ο Γκαρσάσπ Β΄ παρότρυνε τον Αχμάντ Σαντζάρ να επιτεθεί στις περιοχές του Μαχμούτ Β΄ στην κεντρική Περσία και του έδωσε λεπτομερείς οδηγίες πως να νικήσει τον Σουλτάνο ανεψιό του. Ο Αχμάντ Σαντζάρ δέχτηκε, προχώρησε με τον στρατό του δυτικά όπου με άλλους πέντε βασιλείς αντιμετώπισε τον Μαχμούτ Β΄ στο Μαρκάζι. Οι βασιλείς που βοήθησαν τον Αχμέτ και τον Γκαρσάσπ ήταν ο Εμίρης του Σιστάν, ο Σάχης των Χωρεσμίων και άλλοι δύο ανώνυμοι βασιλείς. Μετά την μεγάλη νίκη ο Γκαρσάσπ Β΄ αποκαταστάθηκε και πήρε πίσω τα εδάφη του. Ο Αχμάντ Σαντζάρ προχώρησε μέχρι τη Βαγδάτη όπου ο Μαχμούτ Β΄ είχε παντρευτεί μία από τις κόρες του και έγινε διάδοχος του θείου του, τον ανάγκασε να εγκαταλείψει τις στρατηγικές περιοχές στην βόρεια Περσία.
Ο Αχμάντ Σαντζάρ και ο Γκαρσάσπ Β΄ βάδισαν να αντιμετωπίσουν την απειλή του Καρά Χιτάν κοντά στη Σαμαρκάνδη αλλά γνώρισαν μεγάλη συντριβή. Ο Γκαρσάσπ Β΄ σκοτώθηκε και ο Αχμάντ Σαντζάρ δραπέτευσε με μόλις 15 ιππείς, με την ήττα αυτή έχασε όλες τις περιοχές ανατολικά του ποταμού Συρ Ντάρια. Οι Ογούζοι Τούρκοι από τη Βακτρία αιχμαλώτισαν τον Αχμάντ Σαντζάρ και τον κράτησαν τρία χρόνια (1153 - 1156). Την περίοδο που ήταν φυλακισμένος οι Ογούζοι λεηλάτησαν την Νισαπούρ και δολοφόνησαν τον διάσημο Σάφι Μουχάμαντ Ιμπν Γιαχία. Ο Αχμάντ Σαντζάρ πέθανε (1157) και τάφηκε στην Μερβ, οι Μογγόλοι κατέστρεψαν τον τάφο του (1221) σε επιδρομή τους εναντίον των Χωρεσμίων.
Οικογένεια
Ο Αχμέτ Σαντζάρ παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την Τουρκάν Χατούν (πέθανε το 1156) με την οποία απέκτησε δύο κόρες, σύζυγοι του ανεψιού του Μαχμούτ Β΄. Μετά τον θάνατο της παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τη Ρουσουντάν, κόρη του Δημητρίου Α΄ της Γεωργίας και χήρα του Σουλτάνου Μεσούντ Τεμιρέκ, με τον δεύτερο γάμο δεν απέκτησε παιδιά.
Θρύλοι
Με τον θάνατο του Αχμέτ Σαντζάρ η μεγάλη Αυτοκρατορία των Σελτζούκων έφτασε στο τέλος της, από τότε περιορίστηκε μόνο στο Ιράκ και το Αζερμπαϊτζάν. Ο Αχμέτ Σαντζάρ ήταν ο επιφανέστερος και ο μακροβιότερος των Σελτζούκων σουλτάνων πριν από την άφιξη των Μογγόλων, αν και Τουρκικής καταγωγής είχε εκπερσιστεί πλήρως και έγινε μία από τις μεγαλύτερες μορφές της Σαχναμέ. Οι μεσαιωνικές πηγές περιγράφουν ότι είχε "την μεγαλοπρέπεια του Χοσρόη και την δόξα των Καγιανιδών". Η Περσική ποίηση κυριάρχησε στην αυλή του στην οποία βρέθηκαν οι μεγαλύτεροι Πέρσες ποιητές της εποχής του.
Πηγές
Κατηγορία:Σελτζούκοι Σουλτάνοι
Ρότζερ Μάρσαλ
Ο Ρότζερ Γουέιν Μάρσαλ (αγγλ. Roger Wayne Marshall, 9 Αυγούστου 1960), είναι Αμερικανός πολιτικός και ιατρός, που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για το Κάνσας από το 2021. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 1η περιφέρεια του Κάνσας, από το 2017 έως το 2021.
Σοφιάν Αχμέντ-Καντί
Ο Sofiane Eddy Ahmed-Kadi (γεννημένος 18 Απριλίου 1997) είναι Γάλλος ποδοσφαιριστής αλγερινής καταγωγής.
Καριέρα
Ξεκίνησε την καριέρα του στην πρώτη ομάδα της Serie D Lanusei.
Στις 14 Ιουλίου 2017, υπέγραψε 3ετές συμβόλαιο με τον σύλλογο της Serie B Salernitana.
Δεν έκανε καμία εμφάνιση εντός γηπέδου για τη Σαλερνιτάνα στο πρώτο μισό της σεζόν 2017–18 της Serie B και στις 26 Ιανουαρίου 2018 εντάχθηκε στην ομάδα της Serie C Alessandria ως δανεικός για το υπόλοιπο της σεζόν. Έκανε το ντεμπούτο του στη Serie C για την Alessandria στις 18 Φεβρουαρίου 2018 σε έναν αγώνα εναντίον της Monza ως αλλαγή στο 86ο λεπτό για τον Pablo Andrés González. Ολοκλήρωσε τον δανεισμό με 7 συμμετοχές για την Αλεσάντρια, 3 από αυτές στο αρχικό σχήμα.
Στις 25 Αυγούστου 2018, εντάχθηκε στην ομάδα της Serie C Pro Piacenza ως δανεικός για μια σεζόν. Ο δανεισμός τερματίστηκε τον Ιανουάριο του 2019, αλλά δεν ήταν εγγεγραμμένος στη Σαλερνιτάνα και δεν έπαιξε σε καμία ομάδα στο δεύτερο μισό της σεζόν 2018-19.
Megachile alpicola
H Megachile arabica είναι είδος φυλλοκόπτριας μέλισσας στην οικογένεια Megachilidae. Περιγράφηκε το έτος 1901 από τον Friese
Δείτε επίσης
• 2
Παραπομπές
Κατηγορία:Megachile Κατηγορία:Έντομα που περιγράφηκαν κατά το 1901 Κατηγορία:Μελισσοκομία
Λεό Μπουρζουά
Ο Λεό Βικτόρ Ωγκύστ Μπουρζουά (Léon Victor Auguste Bourgeois, 29 Μαΐου 1851 – 29 Σεπτεμβρίου 1925) ήταν Γάλλος πολιτικός. Οι ιδέες του επηρέασαν το Ριζοσπαστικό Κόμμα σε ευρύ φάσμα θεμάτων. Προήγαγε την προοδευτική φορολόγηση στον φόρο εισοδήματος και την κοινωνική ασφάλιση, αλλά και τη διεύρυνση του δικαιώματος στην εκπαίδευση. Στην εξωτερική πολιτική ήταν υπέρ μιας ισχυρότερης Κοινωνίας των Εθνών και της ενεργητικής επιδιώξεως της διατηρήσεως της ειρήνης, μέσα από υποχρεωτική επιδιαιτησία των διεθνών διαφορών, ελεγχόμενο αφοπλισμό, οικονομικές κυρώσεις και ίσως μία διεθνή στρατιωτική δύναμη.
Ο Μπουρζουά διετέλεσε πρωθυπουργός της Γαλλίας το 1895-1896 και τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1920.
Βιογραφικά στοιχεία
Τον Νοέμβριο του 1895 ο Μπουρζουά έγινε ο ίδιος πρωθυπουργός και σχημάτισε τη δική του κυβέρνηση, με ευδιάκριτο ριζοσπαστικό τόνο, η οποία έπεσε εξαιτίας μιας συνταγματικής κρίσεως που προέκυψε από την επίμονη άρνηση της Γερουσίας να υπερψηφίσει τις προμήθειες. Η κυβέρνηση Μπουρζουά φαίνεται να πίστευε ότι η κοινή γνώμη θα της επέτρεπε να υπερκεράσει την «αντισυνταγματική στάση» των γερουσιαστών, ωστόσο ο λαός αποδείχθηκε αδιάφορος και η Γερουσία θριάμβευσε. Το χτύπημα έβλαψε τη σταδιοδρομία του Μπουρζουά ως «κυβερνητικού ανδρός». Ως υπουργός Υπουργός Δημόσιας Παιδείας στη μετέπειτα κυβέρνηση του Ανρί Μπρισόν του 1898, οργάνωσε μαθήματα για ενηλίκους που δεν είχαν βγάλει το δημοτικό. Μετά το υπούργημα αυτό, αντιπροσώπευσε τη χώρα του με αξιοπρέπεια και αποτελεσματικότητα στην Α΄ Συνδιάσκεψη της Χάγης, ενώ το 1903 ορίσθηκε μέλος του Μόνιμου Δικαστηρίου Διεθνούς Διαιτησίας.
Παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό έξω από τους αγώνες των κυβερνήσεων των Βαλντέκ-Ρουσώ και Κομπ, ταξιδεύοντας πολύ σε ξένες χώρες. Το 1902 και το 1903 ο Μπουρζουά εκλέχθηκε πρόεδρος της βουλής. Το 1905 αντικατέστησε τον ακαδημαϊκό d'Audiffret-Pasquier ως γερουσιαστής του Νομού Μαρν και τον Μάιο του 1906 έγινε υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Σαριέν, έχοντας έτσι την ευθύνη για τις ενέργειες της γαλλικής διπλωματίας στη Διάσκεψη της Αλχεθίρας. Εκπροσώπησε τη Γαλλία σε αμφότερες τις Συνδιασκέψεις της Χάγης, καθώς και στη Σύνοδο των Βερσαλλιών του 1919, υποστηρίζοντας την ιαπωνική πρόταση φυλετικής ισότητας ως «αδιαμφισβήτητη αρχή δικαιοσύνης».
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Μπουρζουά έγινε πρόεδρος του Συμβουλίου της Κοινωνίας των Εθνών και τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 1920.
Ως κοινωνιστής ρεπουμπλικανός, ο Μπουρζουά αναζήτησε ένα μέσο έδαφος ανάμεσα στον σοσιαλισμό και στον καπιταλισμό, το οποίο απεκάλεσε «αλληλεγγυϊσμό» («solidarisme»). Πίστευε ότι οι πλούσιοι έχουν ένα «κοινωνικό χρέος» προς τους φτωχούς, το οποίο θα έπρεπε να αποπληρώνουν δια του φόρου εισοδήματος, παρέχοντας έτσι στο κράτος το απαραίτητο έσοδο για να χρηματοδοτεί με τη σειρά του κοινωνικά μέτρα για τους φτωχούς. Ωστόσο, η Γερουσία αντιτέθηκε στην πρότασή του, και η αντίθεση αυτή κλιμακώθηκε μέχρι την παραίτησή του από την πρωθυπουργία.
Ο Μπουρζουά ήταν εξέχων μασόνος και οκτώ από τους ανθρώπους που διόρισε υπουργούς ήταν επίσης μασόνοι.
Η Κυβέρνηση Μπουρζουά, 1η Νοεμβρίου 1895 – 29 Απριλίου 1896
Μεταβολές:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - πηγές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γαλλίας Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης Κατηγορία:Γάλλοι νομπελίστες Κατηγορία:Γάλλοι τέκτονες
Ροδρίγο του Αραγόν
Ο Ροδρίγο ο Μικρός, ισπαν. Rodrigo (1 Νοεμβρίου 1499 -Αύγουστος 1512) από τον Οίκο της Τραστάμαρα-Νάπολης ήταν δούκας τού Μπισέλε (Bisceglie) και της Σερμονέτα.
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο τού Αλφόνσου δούκα τού Μπισέλε & πρίγκιπα τού Σαλέρνο και της Λουκρητίας Βοργία, κόρης τού πάπα Αλεξάνδρου ΣΤ΄.
Γεννήθηκε στη Ρώμη. Βαπτίστηκε 10 ημέρες μετά με το όνομα που είχε ο Αλέξανδρος ΣΤ΄ πριν γίνει πάπας· παρόντες ήταν πολλοί καρδινάλιοι, πρέσβεις και αρχιερείς από όλη την Ιταλία. Ανάδοχός του ήταν ο Φραγκίσκος Βοργία αρχιεπίσκοπος της Κοζέντσα, ενώ ο καρδινάλιος Καράφα της Νάπολης επιτέλεσε την ακολουθία στο παρεκκλήσιο τού Αγ. Σίξτου (capella Sixtina).
Όταν δολοφονήθηκε ο πατέρας του Αλφόνσος το 1500 σε ηλικία 19 ετών, η Λουκρητία εξαναγκάστηκε να αφήσει τον γιο της, με σκοπό να παντρευτεί τον Αλφόνσο των Έστε δούκα της Φερράρας. Εμπιστεύθηκε τον Ροδρίγο στον Φραγκίσκο Βοργία· η Λουκρητία άφησε τη Ρώμη το 1502 και δεν τον ξαναείδε ποτέ. Ο Ροδρίγο στη Ρώμη κληρονόμησε από τον πατέρα του το δουκάτο τού Μπισέλε και όλες τις ιδιοκτησίες του. Από τον πάπα έλαβε τον τίτλο τού δούκα της Σερμονέτα και μετάλλια κόπηκαν με το όνομα και τους τίτλους του. Όταν ο Αλέξανδρος ΣΤ΄ απεβίωσε το 1503, οι εχθροί τού πάπα κλείδωσαν τον Ροδρίγο στο καστέλ Σαντ' Άντζελο, μαζί με τους υπόλοιπους της οικογένειας των Βοργία. Τότε η Λουκρητία κανόνισε την απόλυση των παιδιών της με αλληλογραφία και συμμαχίες, και ζήτησε ο Ροδρίγο να ανατραφεί από την οικογένεια τού πατέρα τού Αλφόνσου.
Ο Ροδρίγο έζησε με την αμφιθαλή αδελφή τού πατέρα του Σάντσα ως το τέλος της το 1506. Έπειτα μεγάλωσε με την ετεροθαλή αδελφή τού πατέρα του, την Ισαβέλλα δούκισσα τού Μπάρι. Η Λουκρητία προσπάθησε πολλές φορές να έχει για λίγο τον Ροδρίγο στη Φερράρα, αλλά τα σχέδιά της ματαιωνόταν. Τού έτελνε δώρα και επιστολές και όταν αυτός έγινε 9 ετών, τού έστειλε έναν εκπαιδευτή από το Πανεπιστήμιο της Φερράρα. Το 1506 η Λουκρητία κανόνισε μία συνάντηση στη βασιλική της Σάντα Κάζα στο Λορέτο, αλλά αυτή δεν έγινε ποτέ. Το 1512 ο Ροδρίγο, 12 ετών, ασθένησε στο Μπάρι και απεβίωσε. Έπειτα από αυτό, επετράπη στη Λουκρητία να πάει στο Μπισέλε με σκοπό να εκκκαθαρίσει την περιουσία, έτσι αφέθηκε από την Αυλή. H Λουκρητία παρακολούθησε την επικήδεια τελετή και έπειτα επέστρεψε στη μονή τού Σαν Μπερναντίνο, όπου έμεινε θλιμμένη για ένα μήνα. Μόνο το 1518, ένα έτος πριν το τέλος της, έλαβε την περιουσία τού Ροδρίγο.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Τραστάμαρα
Μαργαρίτα της Αυστρίας, βασίλισσα της Ισπανίας
Η Μαργαρίτα της Αυστρίας (Margarete von Österreich, 25 Δεκεμβρίου 1584 - 3 Οκτωβρίου 1611) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν η σύζυγος του Φιλίππου Γ΄ της Ισπανίας
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1584 στο Γκρατς και ήταν η πέμπτη κόρη του Καρόλου Β΄ της Αυστρίας και της Μαρίας Άννας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Αλβέρτου Ε΄ της Βαυαρίας.
Στις 18 Απριλίου 1599 η Μαργαρίτα τον πρώτο της εξάδελφο, Φίλιππο Γ΄ της Ισπανίας. Το ζευγάρι ανέπτυξε έναν στοργικό και στενό δεσμό ο οποίος ενισχύθηκε περαιτέρω με τη γέννηση του πρώτου γιου του το 1605. Η αγάπη της συζύγου του ήταν ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή του Φιλίππου.
Όπως και πολλές γυναίκες του οίκου των Αψβούργων, η Μαργαρίτα θεωρήθηκε πολύ έξυπνη και επιδέξια στην πολιτική. Ήταν μεγάλη προστάτιδα των τεχνών, καθώς και ένθερμη Καθολική. Η Βασίλισσα αντιτάχθηκε στις καταχρήσεις και την επιρροή του Δούκα της Λέρμα, στις υποθέσεις της κυβέρνησης.
Η Μαργαρίτα πέθανε από επιπλοκές μετά τη γέννηση του τελευταίου της παιδιού, ινφάντη Αλφόνσου, στις 3 Οκτωβρίου 1611 σε ηλικία 26 ετών. Θάφτηκε στο Ελ Εσκοριάλ.
Οικογένεια
Το 1559 η Μαργαρίτα παντρεύτηκε τον Φίλιππο Γ΄ της Ισπανίας και μαζί απέκτησαν οκτώ παιδιά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων Κατηγορία:Βασίλισσες της Ισπανίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Πορτογαλίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Σικελίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Δούκισσες της Βουργουνδίας Κατηγορία:Δούκισσες του Μιλάνου Κατηγορία:Βασίλισσες της Νάπολης