cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βίκινγκς (τηλεοπτική σειρά)
Vikings: Valhalla
Στις 4 Ιανουαρίου 2019, παράλληλα με την ανακοίνωση ότι η σειρά θα τελειώσει μετά την έκτη σεζόν της, ανακοινώθηκε ότι οι Hirst και MGM Television ανέπτυξαν μια spin-off σειρά με τον συγγραφέα Jeb Stuart. Στις 19 Νοεμβρίου 2019, ανακοινώθηκε ότι η υπόθεση της νέας σειράς, με τίτλο Vikings: Valhalla, θα βρίσκεται χρονολογικά έναν αιώνα μετά το τέλος της αρχικής σειράς και θα κυκλοφορήσει από το Netflix. Η σειρά των 24 επεισοδίων πρόκειται να δημιουργηθεί από την MGM Television με γυρίσματα κυρίως στην Ιρλανδία και θα επικεντρωθεί στις περιπέτειες του Leif Erikson, της Freydis, του Harald Hardrada και του βασιλιά Γουλιέλμου του Κατακτητή.
Μαυρίκιος (κράτος)
1901–1914: Εκσυγχρονισμός και μεταρρύθμιση
Την ίδια χρονιά, το 1911, πραγματοποιήθηκαν οι πρώτες δημόσιες κινηματογραφικές παραστάσεις στο Curepipe και, στην ίδια πόλη, ανεγέρθηκε ένα πέτρινο κτίριο για να στεγάσει το Βασιλικό Κολέγιο. Το 1912, τέθηκε σε λειτουργία ένα ευρύτερο τηλεφωνικό δίκτυο, που χρησιμοποιήθηκε από την κυβέρνηση, τις επιχειρηματικές εταιρείες και μερικά ιδιωτικά νοικοκυριά.
Βίκινγκς (τηλεοπτική σειρά)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδικές τηλεοπτικές σειρές
Μαυρίκιος (κράτος)
1914–1919: Η ευημερία του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ξέσπασε τον Αύγουστο του 1914. Πολλοί Μαυρικιανοί προσφέρθηκαν εθελοντικά να πολεμήσουν στην Ευρώπη κατά των Γερμανών και στη Μεσοποταμία κατά των Τούρκων. Όμως ο πόλεμος επηρέασε τον Μαυρίκιο πολύ λιγότερο από τους πολέμους του δέκατου όγδοου αιώνα. Στην πραγματικότητα, ο πόλεμος 1914–1918 ήταν μια περίοδος μεγάλης ακμής, λόγω της έκρηξης των τιμών της ζάχαρης. Το 1919, δημιουργήθηκε το Συνδικάτο Ζάχαρης του Μαυρικίου (Mauritius Sugar Syndicate), το οποίο περιλάμβανε το 70% όλων των παραγωγών ζάχαρης.
1920–1939: Απελευθέρωση και αντίδραση
Η δεκαετία του 1920 είδε την άνοδο ενός κινήματος «οπισθοχώρησης», το οποίο ευνόησε την επιστροφή του Μαυρικίου στη Γαλλία. Το κίνημα κατέρρευσε γρήγορα επειδή κανένας από τους υποψηφίους που ήθελαν να επιστραφεί ο Μαυρίκιος στη Γαλλία δεν εξελέγη στις εκλογές του 1921. Στη μεταπολεμική ύφεση, σημειώθηκε απότομη πτώση των τιμών της ζάχαρης. Πολλά κτήματα ζάχαρης έκλεισαν, σηματοδοτώντας το τέλος μιας εποχής για τους μεγιστάνες της ζάχαρης που είχαν ελέγξει όχι μόνο την οικονομία αλλά και την πολιτική ζωή της χώρας. Ο Raoul Rivet, ο εκδότης της εφημερίδας Le Mauricien, έκανε εκστρατεία για μια αναθεώρηση του συντάγματος που θα έδινε στην αναδυόμενη μεσαία τάξη μεγαλύτερο ρόλο στη διοίκηση της χώρας. Οι αρχές της Arya Samaj άρχισαν να διεισδύουν στην ινδουιστική κοινότητα, η οποία φώναζε για περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη. Από το τέλος της θητείας του διορισμένου Arlanda το 1891, μέχρι το 1926, δεν υπήρχε καμία εκπροσώπηση Ινδομαυρίκιου στο Νομοθετικό Συμβούλιο. Ωστόσο, στις εκλογές του 1926, ο Dunputh Lallah και ο Rajcoomar Gujadhur έγιναν οι πρώτοι Ινδομαυρικιανοί που εκλέχθηκαν στο Νομοθετικό Συμβούλιο. Στο Γκραντ Πορτ, ο Lallah κέρδισε τους αντιπάλους του Fernand Louis Morel και Gaston Gebert. Ενώ στο Flacq, ο Gujadhur νίκησε τον Pierre Montocchio.
Το 1936 γεννήθηκε το Εργατικό Κόμμα, το οποίο ξεκίνησε ο Μωρίς Κυρέ. Ο Εμανυέλ Ανκετίλ συγκέντρωσε τους εργάτες των πόλεων ενώ ο Παντίτ Σαχατντέο επικεντρώθηκε στην αγροτική εργατική τάξη. Οι ταραχές της Ουμπά του 1937 οδήγησαν σε μεταρρυθμίσεις από την τοπική βρετανική κυβέρνηση που βελτίωσαν τις συνθήκες εργασίας και οδήγησαν στην κατάργηση της απαγόρευσης των εργατικών συνδικάτων. Η Εργατική Πρωτομαγιά γιορτάστηκε για πρώτη φορά το 1938. Περισσότεροι από 30.000 εργάτες θυσίασαν ένα μεροκάματο και ήρθαν από όλο το νησί για να παρακολουθήσουν μια γιγάντια συνάντηση στο Σαμπ ντε Μαρ. Μετά τις απεργίες των λιμενεργατών, ο συνδικαλιστής Εμανυέλ Ανκετίλ απελάθηκε στο Ροντρίγκες, ο Μωρίς Κυρέ και ο Παντίτ Σαχατντέο τέθηκαν σε κατ' οίκον περιορισμό, ενώ πολλοί απεργοί φυλακίστηκαν. Ο Κυβερνήτης Μπεντ Κλίφορντ βοήθησε τον Ζυλ Λεκλεζιό του Συνδικάτου Ζάχαρης του Μαυρικίου να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις της απεργίας χρησιμοποιώντας εναλλακτικούς εργάτες γνωστούς ως «μαύρα πόδια».
1939–1945: Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Στο ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1939, πολλοί Μαυρικιανοί προσφέρθηκαν εθελοντικά να υπηρετήσουν υπό τη βρετανική σημαία στην Αφρική και την Εγγύς Ανατολή, πολεμώντας ενάντια στον γερμανικό και τον ιταλικό στρατό. Κάποιοι πήγαν στην Αγγλία για να γίνουν πιλότοι και προσωπικό εδάφους στη Βασιλική Πολεμική Αεροπορία. Ο Μαυρίκιος δεν απειλήθηκε ποτέ πραγματικά, αλλά το 1943 πολλά βρετανικά πλοία βυθίστηκαν έξω από το Πορ Λουί από γερμανικά υποβρύχια.
Τρεις μήνες αργότερα, στις 12 Δεκεμβρίου 1943, ο Μπασντέο Μπισουντουγιάλ οργάνωσε μια μαζική συγκέντρωση στο "Μαρί Ρεν ντε λα Πε" στο Πορ Λουί, και το σημαντικό πλήθος εργατών από όλο το νησί επιβεβαίωσε τη δημοτικότητα του κινήματός του Τζαν Αντολάν.
1945–1960: Μεταπολεμική πολιτική, καθολική ψηφοφορία
Μετά τη διακήρυξη του νέου Συντάγματος του 1947, οι γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 9 Αυγούστου 1948 και, για πρώτη φορά, η αποικιακή κυβέρνηση επέκτεινε το δικαίωμα ψήφου σε όλους τους ενήλικες που μπορούσαν να γράψουν το όνομά τους σε μία από τις 19 γλώσσες του νησιού, καταργώντας τα προηγούμενα προσόντα φύλου και ιδιοκτησίας.
Το Εργατικό Κόμμα του Γκι Ροζμόν κέρδισε την πλειοψηφία των ψήφων με 11 από τις 19 εκλεγμένες έδρες που κέρδισαν Ινδουιστές. Ωστόσο, ο Γενικός Κυβερνήτης Ντόναλντ Μακένζι-Κένεντι διόρισε 12 Συντηρητικούς στο Νομοθετικό Συμβούλιο στις 23 Αυγούστου 1948 για να διαιωνίσει την επικράτηση των λευκών Γαλλομαυρικιανών. Το 1948 η Εμιλιάν Ροσκούστ έγινε η πρώτη γυναίκα που εξελέγη στο Νομοθετικό Συμβούλιο, υπηρετώντας μέχρι το 1953.
Το κόμμα του Γκι Ροζμόν βελτίωσε τη θέση του το 1953 και, με βάση τα εκλογικά αποτελέσματα, ζήτησε καθολική ψηφοφορία. Συνταγματικές διασκέψεις πραγματοποιήθηκαν στο Λονδίνο το 1955 και το 1957 και εισήχθη το υπουργικό σύστημα. Η ψηφοφορία πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά βάσει της καθολικής ψηφοφορίας των ενηλίκων στις 9 Μαρτίου 1959. Στις γενικές εκλογές κέρδισε και πάλι το Εργατικό Κόμμα, με επικεφαλής αυτή τη φορά τον Σιγουσάγκουρ Ραμγκούλαμ (Seewoosagur Ramgoolam).
1960–1968: Εθνοτικές εντάσεις
Μια Διάσκεψη Συνταγματικής Αναθεώρησης πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο το 1961 και καθιερώθηκε ένα πρόγραμμα περαιτέρω συνταγματικής προόδου. Στις εκλογές του 1963 κέρδισε το Εργατικό Κόμμα και οι σύμμαχοί του. Το Αποικιακό Γραφείο σημείωσε ότι η πολιτική κοινοτικής φύσης κέρδιζε έδαφος στον Μαυρίκιο και ότι η επιλογή των υποψηφίων (από κόμματα) και η εκλογική συμπεριφορά (των εκλογέων) διέπονταν από εθνοτικές και καστικές εκτιμήσεις. Εκείνη την εποχή, δύο επιφανείς Βρετανοί ακαδημαϊκοί, ο Ρίτσαρντ Τίτμους και ο Τζέιμς Μιντ, δημοσίευσαν μια έκθεση για τα κοινωνικά προβλήματα του νησιού που προκαλούνται από τον υπερπληθυσμό και τη μονοκαλλιέργεια ζαχαροκάλαμου. Αυτό οδήγησε σε μια έντονη εκστρατεία για να σταματήσει η πληθυσμιακή έκρηξη και η δεκαετία κατέγραψε απότομη μείωση της πληθυσμιακής αύξησης.
Στις αρχές του 1965, μια πολιτική δολοφονία έλαβε χώρα στο προάστιο Μπελ-Ροζ, στην πόλη Κατρ Μπορν, όπου ο ακτιβιστής των Εργατικών Ραμπερσάντ Σουράθ ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από τραμπούκους του αντίπαλου κόμματος Κόμμα του Μαυρικίου.
Ανεξαρτησία (από το 1968)
thumb|Ο Σιγουσάγκουρ Ραμγκούλαμ, ο πρώτος πρωθυπουργός του Μαυρικίου στο αεροδρόμιο Λοντ του [[Ισραήλ το 1962.]] thumb|190px|Η Ελισάβετ Β΄ ήταν Βασίλισσα του Μαυρικίου από το 1968 έως το 1992. Στη Διάσκεψη του Λάνκαστερ το 1965, έγινε σαφές ότι η Βρετανία ήθελε να απαλλαγεί από την αποικία του Μαυρίκιου. Το 1959, ο Χάρολντ Μακμίλαν είχε εκφωνήσει την περίφημη ομιλία του «Άνεμος Αλλαγής» (Wind of Change Speech) στην οποία αναγνώριζε ότι η καλύτερη επιλογή για τη Βρετανία ήταν να δώσει πλήρη ανεξαρτησία στις αποικίες της. Έτσι, από τα τέλη της δεκαετίας του '50, άνοιξε ο δρόμος για την ανεξαρτησία του Μαυρικίου.
Αργότερα το 1965, μετά τη Διάσκεψη του Λάνκαστερ, το Αρχιπέλαγος Τσάγκος αποκόπηκε από την επικράτεια του Μαυρικίου για να σχηματίσει το Βρετανικό Έδαφος Ινδικού Ωκεανού (BIOT). Στις 7 Αυγούστου 1967 πραγματοποιήθηκαν γενικές εκλογές και το Κόμμα της Ανεξαρτησίας έλαβε την πλειοψηφία των εδρών. Τον Ιανουάριο του 1968, έξι εβδομάδες πριν από τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας, σημειώθηκαν στο Πορ Λουί, οι ταραχές του Μαυρικίου του 1968 και οδήγησαν στον θάνατο 25 ανθρώπων.
Ο Μαυρίκιος υιοθέτησε ένα νέο σύνταγμα και η ανεξαρτησία κηρύχθηκε στις 12 Μαρτίου 1968. Ο Σιγουσάγκουρ Ραμγκούλαμ έγινε ο πρώτος πρωθυπουργός ενός ανεξάρτητου Μαυρικίου, με τη βασίλισσα Ελισάβετ Β΄ να παραμένει επικεφαλής του κράτους ως Βασίλισσα του Μαυρικίου. Το 1969, ιδρύθηκε το κόμμα της αντιπολίτευσης, Μαυρικιανό Μαχητικό Κίνημα (Mouvement Militant Mauricien, ΜΜΚ), με επικεφαλής τον Πολ Μπέρενζε (Paul Bérenger). Αργότερα, το 1971, το ΜΜΚ, με την υποστήριξη των συνδικάτων, κήρυξε μια σειρά απεργιών στο λιμάνι, που προκάλεσε κατάσταση έκτακτης ανάγκης στη χώρα.
Η κυβέρνηση συνασπισμού του Εργατικού Κόμματος και του ΣΔΚΜ (Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα του Μαυρικίου) αντέδρασε περιορίζοντας τις πολιτικές ελευθερίες και περιορίζοντας την ελευθερία του Τύπου. Δύο ανεπιτυχείς εμφανείς απόπειρες δολοφονίας έγιναν εναντίον του Πολ Μπέρενζε: Οι γενικές εκλογές αναβλήθηκαν και οι δημόσιες συνεδριάσεις απαγορεύτηκαν. Τα μέλη του ΜΜΚ, συμπεριλαμβανομένου του Πολ Μπέρενζε, φυλακίστηκαν στις 23 Δεκεμβρίου 1971. Ο αρχηγός του ΜΜΚ αφέθηκε ελεύθερος ένα χρόνο αργότερα.
Τον Μάιο του 1975, μια φοιτητική εξέγερση που ξεκίνησε στο Πανεπιστήμιο του Μαυρικίου σάρωσε ολόκληρη τη χώρα. Οι φοιτητές δεν ήταν ικανοποιημένοι με ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δεν ανταποκρινόταν στις φιλοδοξίες τους και που έδινε περιορισμένες προοπτικές για μελλοντική απασχόληση. Στις 20 Μαΐου, χιλιάδες φοιτητές προσπάθησαν να εισέλθουν στο Πορ Λουί μέσω της γέφυρας Γκραντ Ρίβερ Νορθ Ουέστ και συγκρούστηκαν με την αστυνομία. Στις 16 Δεκεμβρίου 1975 ψηφίστηκε πράξη στη Βουλής για επέκταση του δικαιώματος ψήφου στους 18χρονους. Αυτό θεωρήθηκε ως μια προσπάθεια κατευνασμού της απογοήτευσης της νεότερης γενιάς.
Οι επόμενες γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 20 Δεκεμβρίου 1976. Ο συνασπισμός Εργατικών-CAM κέρδισε μόνο 28 έδρες από τις 62. Το MMM εξασφάλισε 34 έδρες στο Κοινοβούλιο, αλλά ο απερχόμενος πρωθυπουργός Σιγουσάγκουρ Ραμγκούλαμ κατάφερε να παραμείνει στην εξουσία, με πλειοψηφία δύο εδρών, αφού συμμάχησε με το ΣΔΚΜ του Γκαετάν Ντυβάλ.
Το 1982 εξελέγη μια κυβέρνηση ΜΜΚ-ΣΚΜ (με επικεφαλής πρωθυπουργό τον Άνρουντ Τζάγκνοτ, αναπληρωτή πρωθυπουργό τον Χαρίς Μπουντού και υπουργό Οικονομικών τον Πολ Μπέρενζε). Ωστόσο, ιδεολογικές και προσωπικές διαφορές προέκυψαν μέσα στην ηγεσία του ΜΜΚ και του ΣΔΜ. Ο αγώνας για την εξουσία μεταξύ Μπέρενζε και Τζάγκνοτ κορυφώθηκε τον Μάρτιο του 1983. Ο Τζάγκνοτ ταξίδεψε στο Νέο Δελχί για να παρακολουθήσει μια σύνοδο κορυφής του Κινήματος των Αδεσμεύτων. Κατά την επιστροφή του, ο Μπέρενζε πρότεινε συνταγματικές αλλαγές που θα αφαιρούσαν την εξουσία από τον πρωθυπουργό. Κατόπιν αιτήματος του Τζάγκνοτ, η πρωθυπουργός Ίντιρα Γκάντι της Ινδίας σχεδίασε μια ένοπλη επέμβαση που περιλάμβανε το Ινδικό Ναυτικό και τον Ινδικό Στρατό για να αποτρέψει ένα πραξικόπημα με την κωδική ονομασία Επιχείρηση Λαλ Ντόρα.
Η κυβέρνηση MMM-PSM χωρίστηκε εννέα μήνες μετά τις εκλογές του Ιουνίου 1982. Σύμφωνα με αξιωματούχο του Υπουργείου Πληροφοριών, οι εννέα μήνες ήταν ένα «σοσιαλιστικό πείραμα». Ο Χαρίς Μπουντού διέλυσε το κόμμα του PSM για να επιτρέψει σε όλους τους βουλευτές του PSM να ενταχθούν στο νέο κόμμα MSM του Τζάγκνοτ, παραμένοντας έτσι στην εξουσία ενώ αποστασιοποιήθηκαν από το MMM. Ο συνασπισμός MSM-Labour-PMSD κέρδισε στις εκλογές του Αυγούστου 1983, με αποτέλεσμα τον Άνρουντ Τζάγκνοτ ως πρωθυπουργό και τον Γκαετάν Ντυβάλ ως αναπληρωτή πρωθυπουργό.
Η εκβιομηχάνιση άρχισε να εξαπλώνεται και στα χωριά, και προσέλκυσε νέους εργάτες από όλες τις εθνοτικές κοινότητες. Ως αποτέλεσμα, η βιομηχανία ζάχαρης άρχισε να χάνει την κυριαρχία της στην οικονομία. Μεγάλες αλυσίδες λιανικής ξεκίνησαν να ανοίγουν καταστήματα το 1985 και πρόσφεραν πιστωτικές διευκολύνσεις σε άτομα με χαμηλό εισόδημα, επιτρέποντάς τους έτσι να αγοράσουν βασικές οικιακές συσκευές. Σημειώθηκε επίσης άνθηση στον τουριστικό κλάδο και νέα ξενοδοχεία εμφανίστηκαν σε όλο το νησί και το 1989 το χρηματιστήριο άνοιξε τις πόρτες του. Το 1990, ο Πρωθυπουργός έχασε την ψηφοφορία για την αλλαγή του Συντάγματος για να γίνει η χώρα μια δημοκρατία με τον Μπέρενζε ως πρόεδρο.
Δημοκρατία (από το 1992)
Στις 12 Μαρτίου 1992, είκοσι τέσσερα χρόνια μετά την ανεξαρτησία, ο Μαυρίκιος ανακηρύχθηκε δημοκρατία εντός της Κοινοπολιτείας των Εθνών. Ο τελευταίος γενικός κυβερνήτης, Βιρασάμι Ρινγκαντού, έγινε ο πρώτος πρόεδρος. Αυτό ήταν κάτω από μια μεταβατική ρύθμιση, στην οποία αντικαταστάθηκε από τον Κασάμ Ουτίμ αργότερα εκείνο το έτος. Η πολιτική εξουσία παρέμεινε στον πρωθυπουργό.
Δημογραφία
thumb|200px|left|Η ανάπτυξη του πληθυσμού (1961-2003) από στοιχεία του FAOSTAT Η επίσημη εκτίμηση για τον πληθυσμό του κράτους είναι 1.262.523 κάτοικοι (2022), γεγονός που κατατάσσει τον Μαυρίκιο στην 158η θέση στον κόσμο. Από αυτό το σύνολο, στο νησί του Μαυρίκιου κατοικούν 1.217.588 με βάση στοιχεία του 2022. Η τοπική κοινωνία περιλαμβάνει πολλές εθνικές ομάδες, καθώς οι σημερινοί κάτοικοι κατάγονται από την ηπειρωτική Αφρική (κρεολοί), την Ινδία, τη Γαλλία και την Κίνα, αλλά και από πολλές άλλες χώρες ή περιοχές.
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 74,1 χρόνια (71,0 χρόνια οι άνδρες και 77,3 οι γυναίκες).
Θρήσκευμα
Το 52% των κατοίκων ασπάζονται τον Ινδουισμό, ενώ το 28% ανήκουν στην Καθολική Εκκλησία και το 17% στο Ισλάμ. Οι περισσότεροι κρεολοί κάτοικοι είναι χριστιανοί, ενώ η πλειοψηφία των μουσουλμάνων και το σύνολο των ινδουιστών προέρχονται από την Ινδία και το Πακιστάν. Μικρό ποσοστό των μουσουλμάνων κατάγεται από τη Μέση Ανατολή. Οι ινδουιστές ανήκουν στις γλωσσικές ομάδες των Μποτζπουρί, Ταμίλ, Μαράτι και Τέλουγκου. Μία μειοψηφία κατοίκων κατάγονται από την Κίνα, αρκετοί από τους οποίους έχουν ασπαστεί τον χριστιανισμό και κυρίως τον καθολικισμό, ενώ ορισμένοι ακολουθούν παράλληλα τις βουδιστικές και κομφουκιανιστικές παραδόσεις. Επίσης, υπάρχουν 1.767 Μάρτυρες του Ιεχωβά και 442 Μορμόνοι της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών.
Γλώσσα
Στο σύνταγμα της χώρας δεν γίνεται αναφορά σε επίσημη γλώσσα, ενώ οι επικρατέστερες στο σύνολο του πληθυσμού είναι τα Αγγλικά, τα Γαλλικά και τα τοπικά Κρεολικά, μία κρεολική γλώσσα βασισμένη στα Γαλλικά. Το κοινοβούλιο χρησιμοποιεί ως επίσημη γλώσσα τα Αγγλικά, αλλά καθένας μπορεί να μιλήσει και στα Γαλλικά στις συνεδριάσεις. Τα Αγγλικά είναι γενικά αποδεκτά ως επίσημη γλώσσα της χώρας στην κυβέρνηση και τα δικαστήρια, αλλά επίσης η καθομιλουμένη είναι και η τοπική κρεολική.
Η χρήση των διαφόρων γλωσσών εξαρτάται από την περίσταση. Στα σπίτια χρησιμοποιείται κυρίως η κρεολική και τα Μποτζπουρί, μια ινδική γλώσσα, τα γαλλικά και τα κρεολικά στις επιχειρήσεις και το εμπόριο, ενώ τα αγγλικά στην εκπαίδευση και τη διοίκηση. Τόσο τα αγγλικά, όσο και τα γαλλικά, με μακροχρόνια κοινωνική ιστορία στον Μαυρίκιο, προτιμούνται σε ακαδημαϊκό ή επαγγελματικό περιβάλλον. Οι περισσότερες εφημερίδες και τα μέσα επικοινωνίας είναι στα γαλλικά. Το ραδιόφωνο και η λογοτεχνία είναι στα γαλλικά.
Τα τοπικά γαλλικής επιρροής κρεολικά του Μαυρίκιου μιλιούνται από το 90% του πληθυσμού και θεωρούνται η εθνική γλώσσα. Ιστορικά, γεννήθηκαν τον 18ο αιώνα από σκλάβους για να μπορούν να επικοινωνούν τόσο μεταξύ τους όσο και με τους Γάλλους αποικιοκράτες, οι οποίοι δεν καταλάβαιναν τις διάφορες Αφρικανικές διαλέκτους. Άλλες γλώσσες στον Μαυρίκιο περιλαμβάνουν τα Ταμίλ, τα Χίντι, τα Μαράτι, τα Ουρντού, τα Χάκα (κινεζική διάλεκτος), τα Γκουτζαράτι, και τα Μποτζπουρί, τα οποία είναι ένα μίγμα διαλέκτων της Ινδίας που χρησιμοποιήθηκε από τους πρώτους Ινδούς αποίκους. Οι περισσότεροι κάτοικοι είναι τουλάχιστον δίγλωσσοι ή και τρίγλωσσοι.
Πολιτισμός και τοπική κουλτούρα
thumb|left|200px|Μία γυναίκα χορεύει στη μουσική σέγκα στο Πουά-ο-Πιμέ του Μαυρίκιου Η τοπική κουζίνα του Μαυρίκιου αποτελεί ένα μίγμα επιρροών από την Ινδία, την Κίνα, την Ευρώπη και την Αφρική. Σύνηθες είναι το φαινόμενο ένα γεύμα να συνθέτει στοιχεία από όλες αυτές τις παραδόσεις.
Η παραγωγή σε ρούμι, παράγωγο του ζαχαροκάλαμου, είναι διαδεδομένη στο νησί. Το ζαχαροκάλαμο εισήχθη στο Μαυρίκιο από τους Ολλανδούς το 1683, με κύριο στόχο την παραγωγή "αράκ", οινοπνευματώδους ποτού που αποτέλεσε πρόδρομο για το ρούμι. Η παραγωγή ζαχαροκάλαμου αναπτύχθηκε ιδιαίτερα με τις διοικήσεις των Γάλλων και των Βρετανών, οι οποίες και συνέβαλαν καθοριστικά στην οικονομική ανάπτυξη του νησιού. Ο Πιερ Σαρλ Φρανσουά Αρέλ ήταν ο πρώτος που πρότεινε την ιδέα της απόσταξης σε ρούμι στο νησί το 1850.
Η τοπική παραδοσιακή μουσική είναι γνωστή με την ονομασία σέγκα, ενώ έχει αφρικανικές ρίζες και τα παραδοσιακά όργανα είναι κυρίως κρουστά από δέρματα αιγών και μεταλλικά κρουστά τρίγωνα. Τα τραγούδια συνήθως περιγράφουν τα δεινά της σκλαβιάς, και έχουν σήμερα προσαρμοστεί στην κοινωνική σάτιρα για να καυτηριάσουν τις διακρίσεις κατά του έγχρωμου πληθυσμού. Οι άντρες συνήθως παίζουν τα μουσικά όργανα, ενώ οι γυναίκες παράλληλα χορεύουν ερωτικούς συνοδευτικούς χορούς. thumb|200px|Ο Μαυρίκιος αποτελούσε το μόνο γνωστό ενδιαίτημα του εξαφανισμένου πτηνού [[Ντόντο]]
Το 1847, ο Μαυρίκιος έγινε η πέμπτη περιοχή στον κόσμο που εξέδιδε γραμματόσημα. Οι δύο τύποι γραμματοσήμων εκείνης της εποχής, γνωστοί ως ταχυδρομικά γραμμάτια του Μαυρικίου, είχαν ονομαστική αξία μία πέννα (σε κόκκινο χρώμα) και δύο πέννες (σε μπλε), ενώ θεωρούνται από τα πιο πολύτιμα και διάσημα γραμματόσημα για συλλέκτες στον κόσμο.
Όταν ανακαλύφθηκε, το νησί του Μαυρίκιου αποτελούσε ενδιαίτημα για ένα είδος πτηνού, μέχρι τότε άγνωστου, το οποίο οι Πορτογάλοι ονόμασαν Ντόντο, καθώς δεν φαινόταν να είναι ιδιαίτερα έξυπνο. Μέχρι το 1681, ο πληθυσμός των Ντόντο είχε εξολοθρευτεί από τους κατοίκους ή τα κατοικίδια ζώα τους. Το Ντόντο εικονίζεται σήμερα να στηρίζει το εθνικό έμβλημα της χώρας.
Το νησί ευνόησε επίσης μία ποικιλόμορφη εικαστική παραγωγή στη λογοτεχνία, τόσο στα Γαλλικά, τα Αγγλικά αλλά και τα κρεολικά. Ο Ζαν Μαρί Γκυστάβ Λε Κλεζιό, βραβευμένος με το Νόμπελ λογοτεχνίας το 2008, είναι γαλλο-κρεολικής καταγωγής και διαμένει στο νησί αρκετό διάστημα.
Επίσης, οι γιορτές του νησιού περιλαμβάνουν τα Χριστούγεννα, την κινεζική Πρωτοχρονιά, την Περ Λαβάλ, το Ντιβαλί, το Μαχασιβρατρί και το Έιντ Αλ-Φιτρ.
Οι ψυχαγωγικές δραστηριότητες είναι ποικίλες, κυρίως για τη στήριξη της τουριστικής βιομηχανίας. Τα θαλάσσια σπορ αποτελούν σημαντικό στοιχείο, όπως και η αλιεία, το γουίντι σέρφινγκ, το θαλάσσιο σκι, η ιστιοπλοΐα, αλλά ακόμα και η υποβρύχια ξενάγηση. Χερσαίες δραστηριότητες είναι το γκολφ, το τέννις, το σκι, το κυνήγι, η ποδηλασία, η ιππασία και η πεζοπορία.
Συνθήκες διαβίωσης
Σύμφωνα με έκθεση που δόθηκε στη δημοσιότητα στο Ναϊρόμπι, το Νοέμβριο του 2008, η χώρα είναι η καλύτερη για τα παιδιά της Αφρικής αναφορικά με τις συνθήκες διαβίωσης.
Μεταφορές
Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην γαλλικές αποικίες
Νησάκι (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Νησάκι αναφέρονται τα παρακάτω τοπωνύμια της Ελλάδας:
αλλά και:
Πλατεία της Βαστίλης
thumb|right|405px| Η Πλατεία της Βαστίλης Η Πλατεία της Βαστίλης (γαλλ. Place de la Bastille) είναι πλατεία στο Παρίσι, στο μέρος που βρισκόταν η φυλακή της Βαστίλης μέχρι την Άλωση της Βαστίλης και την επακόλουθη κατεδάφιση του φρουρίου αυτού (14 Ιουλίου 1789 έως 14 Ιουλίου 1790) κατά την πρώτη φάση της Γαλλικής Επαναστάσεως. Σήμερα δεν σώζεται ίχνος του κτίσματος.
Η πλατεία βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 48°51΄11΄΄ Βόρειο και μήκος 2°22΄09΄΄ Ανατολικό, και η έκτασή της μοιράζεται σε τρία Δημοτικά Διαμερίσματα του Παρισιού: το 4ο, το 11ο και το 12ο. Η πλατεία και τα γειτονικά τετράγωνα αποκαλούνται συνήθως από τους κατοίκους της πόλεως απλώς «Βαστίλη».
Στην πλατεία διεξάγονται εκδηλώσεις όπως συναυλίες, ενώ το βορειοανατολικό μέρος της παρουσιάζει νυχτερινή κίνηση, με πολλά μπαρ και νυχτερινά κέντρα.
Ως συνακόλουθο της ιστορίας της, η πλατεία αποτελεί συχνά τον χώρο ή το σημείο εκκινήσεως πολιτικών διαδηλώσεων, όπως τη μεγάλη διαδήλωση νεολαίας της 28ης Μαρτίου 2006.
Ιστορικά στοιχεία
thumb|right|Η Στήλη του Ιουλίου Το φρούριο κτίσθηκε από το 1370 έως το 1383, κατά τη βασιλεία του Καρόλου Ε΄, ως μέρος της άμυνας της πόλης. Μετατράπηκε σε φυλακή τον 17ο αιώνα από τον Ρισελιέ και σε αυτή κρατούνταν εξέχοντες κρατούμενοι, για πολιτικούς ή θρησκευτικούς λόγους, «ανατρεπτικοί» συγγραφείς και ευγενείς που κρατούνταν συχνά κατόπιν απαιτήσεως των οικογενειών τους, με επιστολές εγκλεισμού που υπέγραφε ο ίδιος ο βασιλιάς.
Οι συνθήκες κρατήσεως εκεί είχαν βελτιωθεί τον 18ο αιώνα με την αναμόρφωση του συστήματος φυλακών της χώρας. Υπήρχαν εξάλλου πολλές χειρότερες από τη Βαστίλη φυλακές στη Γαλλία, ακόμα και στο Παρίσι, όπως η Μπισέτρ. Ωστόσο, η Βαστίλη είχε καταστεί σύμβολο της αυταρχικότητας του καθεστώτος. Η αντιπαράθεση των κοινών θνητών με το Παλαιό Καθεστώς οδήγησε έτσι, μετά από αρκετές ημέρες ταραχών, στην έφοδο ενός όχλου 600 περίπου ανθρώπων και την «Πτώση της Βαστίλης» στις 14 Ιουλίου 1789, ημερομηνία που εορτάζεται σήμερα ως Εθνική Εορτή της Γαλλίας. Εκείνη την ημέρα η φυλακή ήταν σχεδόν άδεια, με 7 μόλις κρατούμενους. Η Βαστίλη πυρπολήθηκε και αργότερα κατεδαφίστηκε μετά από εντολή μιας επιτροπής του δημαρχείου του Παρισιού. Τα αναμνηστικά του φρουρίου μεταφέρθηκαν σε όλη τη Γαλλία και εκτέθηκαν ως σύμβολα της ανατροπής του δεσποτισμού. Κατά τη διάρκεια του επόμενου αιώνα, ο χώρος και η ιστορική κληρονομιά της Βαστίλης εμφανιζόταν κυρίως στις αναφορές για τη Γαλλική Επανάσταση, τις πολιτικές διαμαρτυρίες και την αντίστοιχη λογοτεχνική παραγωγή, ενώ παρέμεινε σημαντικό σύμβολο για το γαλλικό δημοκρατικό κίνημα.
Στο διάστημα 16-27 Ιουνίου 1792 ο χώρος μετατράπηκε σε πλατεία και αποφασίσθηκε να ανεγερθεί μια στήλη προς τιμή της ελευθερίας. Ο θεμέλιος λίθος της στήλης τέθηκε από τον εργολάβο Pierre François Palloy, υπεύθυνο για την κατεδάφιση του φρουρίου-φυλακής, αλλά η κατασκευή δεν προχώρησε. Αντί της στήλης, κατασκευάσθηκε ένα σιντριβάνι το 1793.
Το 1808, ως μέρος προγράμματος για την αστική αναβάθμιση της πόλεως, ο Μέγας Ναπολέων σκέφθηκε να στηθεί στην πλατεία ένα άγαλμα ελέφαντα σε υπερφυσικό μέγεθος, ύψους 24 μέτρων, ο «Ελέφαντας της Βαστίλης». Σχεδιάστηκε να κατασκευασθεί από τον μπρούντζο των κανονιών που είχαν αρπαγεί από τους Ισπανούς. Ωστόσο, μόνο ένα προδρομικό άγαλμα από γύψο κατορθώθηκε να στηθεί, το οποίο αναφέρεται από τον Βίκτωρα Ουγκώ στο μυθιστόρημά του Οι Άθλιοι ως καταφύγιο του Γαβριά. Το γλυπτό κατεδαφίσθηκε το 1846.
Το 1833 ο βασιλιάς Λουδοβίκος Φίλιππος της Γαλλίας απεφάσισε να ανεγερθεί η Στήλη του Ιουλίου, ως η στήλη που είχε αρχικώς σχεδιασθεί το 1792. Η Στήλη του Ιουλίου εγκαινιάσθηκε το 1840.
Η πλατεία σήμερα
Η πλατεία έχει μήκος 215 μέτρα και μέσο πλάτος 150 μέτρα, ενώ πλαισιώνεται σήμερα από την Όπερα της Βαστίλης και τμήμα του Καναλιού Σαιν-Μαρτέν. Η μεγάλη τάφρος (fossé) πίσω από το πρώην φρούριο έχει μετασκευασθεί σε μαρίνα για σκάφη αναψυχής, την Bassin de l'Arsenal, στα νότια, όπου διέρχεται η Λεωφόρος Βαστίλης (Boulevard de la Bastille). Στα βόρεια το Κανάλι Σαιν-Μαρτέν είναι καλυμμένο και εκτείνεται προς τα βόρεια αρχίζοντας από τη μαρίνα και περνώντας κάτω από τον κύκλο της κυκλοφορίας των οχημάτων. Μετά συνεχίζει για περίπου 4,4 χιλιόμετρα, μέχρι την Πλατεία της Μάχης του Στάλινγκραντ.
Κάθε Πέμπτη και Κυριακή μία μεγάλη υπαίθρια αγορά καταλαμβάνει μέρος του πάρκου στα βόρεια της πλατείας, κατά μήκος της Λεωφόρου Ρισάρ-Λενουάρ (Boulevard Richard-Lenoir). Εδώ μπορεί κάποιος να αγοράσει φρέσκα φρούτα, ψάρια, κρέας, τυριά και ψωμί, μαζί με είδη ρουχισμού.
Μερικά υπολείμματα του ενός από τους πύργους του φρουρίου ανακαλύφθηκαν κατά τις εκσκαφές για το Μετρό το 1899 και μεταφέρθηκαν σε ένα πάρκο (Πλατεία Ανρί-Γκαλί) λίγες εκατοντάδες μέτρα μακρύτερα, όπου εκτίθενται σήμερα. Επιπλέον, το αρχικό περίγραμμα του φρουρίου-φυλακής είναι σχεδιασμένο στην άσφαλτο και τις πλάκες των οδών και περασμάτων που βρίσκονται σήμερα στη θέση του, με τη μορφή ξεχωριστών λίθων οδοστρώσεως. Η ακριβής θέση του φρουρίου καταλαμβάνεται σήμερα από ένα καφέ και άλλες επιχειρήσεις, καθώς και από την οδό Αγίου Αντωνίου (rue Saint-Antoine) εκεί που ανοίγει στην κυκλική διαδρομή γύρω από την Πλατεία της Βαστίλης.
Παραπομπές
Βαστιλη
Ευαγγέλιο του Βαρνάβα
Το Ευαγγέλιο του Βαρνάβα είναι ένα ψευδεπίγραφο και πλαστό κείμενο του 16ου αιώνα, που φαίνεται να εξιστορεί τη ζωή του Ιησού. Μέσα στο ίδιο το κείμενο, αναφέρεται ότι ο συγγραφέας που το έγραψε είναι κάποιος Βαρνάβας, μαθητής του Ιησού, ο οποίος σε αυτό το έργο εμφανίζεται ως να είναι ένας από τους δώδεκα αποστόλους, όμως, στην πραγματικότητα ο Βαρνάβας δεν ήταν ένας εκ των δώδεκα, αλλά πιθανότατα ανήκε στον κύκλο των 70 μαθητών. Το ευαγγέλιο αυτό διασώζεται σε δύο μοναδικά χειρόγραφα, που ανάγονται και τα δυο στα τέλη του 16ου αι. και έχουν γραφτεί το ένα στα Ιταλικά και το άλλο στα Ισπανικά. Αν και το ισπανικό χειρόγραφο έχει τώρα χαθεί, το κείμενό του έχει διασωθεί σε μια αντιγραφή του που πραγματοποιήθηκε τον 18ο αι. Το ευαγγέλιο αυτό έχει εξαιρετικά μεγάλο μήκος, έχει περίπου το ίδιο μήκος με τα τέσσερα κανονικά ευαγγέλια αθροιστικά  (το ιταλικό χειρόγραφο, π.χ., έχει 222 κεφάλαια). Το μεγαλύτερο μέρος του ευαγγελίου του Βαρνάβα είναι αφιερωμένο στη διήγηση της ζωής του Ιησού, και μεγάλο μέρος του είναι εναρμονισμένο με τις διηγήσεις που βρίσκονται στα κανονικά ευαγγέλια. Στα βασικά του σημεία, ακολουθεί την ισλαμική χριστολογία και έρχεται σε αντίθεση με την χριστολογία της Καινής Διαθήκης.
Αυτό το Ευαγγέλιο θεωρείται από την πλειοψηφία των ακαδημαϊκών, χριστιανών και μουσουλμάνων, πλαστό, δημιούργημα του 16ου αιώνα. Ωστόσο, ορισμένοι ακαδημαϊκοί προτείνουν ότι μπορεί να υπάρχουν μέσα στο κείμενο αυτό ορισμένα κατάλοιπα προγενέστερων Απόκρυφων έργων Γνωστικών ή Εβιωνιτών ή του Διά Τεσσάρων. Μερικοί μουσουλμάνοι λόγιοι θεωρούν ότι πρόκειται για γνήσιο πρωτοχριστιανικό κείμενο, που διασώθηκε με κάποιον άγνωστο τρόπο μέσα από τα δύο ππροαναφερθέντα χειρόγραφα του 16ου αιώνα. Ορισμένες ισλαμικές οργανώσεις, μάλιστα,  το επικαλούνται για να στηρίξουν την ισλαμική χριστολογία.
Το έργο αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με την ‘'Επιστολή Βαρνάβα ή τις Πράξεις του Βαρνάβα'' που έχουν διασωθεί.
Ιστορία του κειμένου
Ο Σέηλ εδώ φαίνεται να αναφέρεται στις εκδόσεις και των δυο γνωστών χειρογράφων: της ιταλικής και της ισπανικής. Όμως οι ειδικοί όροι «Παράκλητος» ή «περικλυτός» δεν περιλαμβάνονται ρητά στο κείμενο είτε της μιας είτε της άλλης έκδοσης (βλέπε «Πρόβλεψη του Μωάμεθ" παρακάτω). Ο Σέηλ θα μπορούσε, ωστόσο, να έχει βρει τον όρο «περικλυτός» μεταφρασμένο στα αραβικά σε μία από τις σημειώσεις περιθωρίου στο ιταλικό χειρόγραφο. Μετά την «Προεισαγωγική Πραγματεία για το Κοράνι», το γνωστό ισπανικό χειρόγραφο περιήλθε στην κατοχή του Σέηλ.
Προηγούμενα γεγονότα του Ευαγγελίου του Βαρνάβα
Το έργο αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με την Επιστολή Βαρνάβα, που μπορεί να έχει γραφτεί στην Αλεξάνδρεια του 2ου αιώνα. Δεν υπάρχει καμία σχέση μεταξύ των δύο βιβλίων στο ύφος, το περιεχόμενο ή την ιστορία, εκτός από την αναφορά τους στον Βαρνάβα. Σχετικά με το θέμα της περιτομής, τα βιβλία έχουν σαφώς πολύ διαφορετικές απόψεις, με την επιστολή να απορρίπτει την εβραϊκή πρακτική, σε αντίθεση με το ‘ευαγγέλιο» που την προωθεί. Δεν πρέπει να συγχέεται με το βιβλίο Πράξεις του Βαρνάβα, που διηγείται τα ταξίδια, το μαρτύριο και την ταφή του Βαρνάβα, και το οποίο πιστεύεται γενικά ότι έχει γραφτεί στην Κύπρο λίγο μετά το 431.
Το 478, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Ζήνωνα, ο αρχιεπίσκοπος της Κύπρου Ανθέμιος ανακοίνωσε ότι ο κρυφός τόπος ταφής του Βαρνάβα του είχε αποκαλυφθεί σε όνειρο. Το σώμα του Αγίου ανακαλύφθηκε σε μια σπηλιά με ένα αντίγραφο του κανονικού Ευαγγέλιο του Ματθαίου στο στήθος του, σύμφωνα με τη διήγηση του συγχρόνου Theodorus Lector, ο οποίος αναφέρει ότι ο Ανθέμιος παρουσίασε στον Αυτοκράτορα τα οστά και το ευαγγέλιο. Κάποιοι μελετητές οι οποίοι πιστεύουν στην αρχαιότητα του Ευαγγελίου του Βαρνάβα προτείνουν ότι το κείμενο που υποτίθεται ότι ανακαλύφθηκε το 478 θα πρέπει αντίθετα να ταυτίζεται με το Ευαγγέλιο του Βαρνάβα, αλλά αυτό έρχεται σε αντίθεση με μια διήγηση του Ευαγγελίου από τον Σεβήρο Αντιοχείας, ο οποίος ανέφερε ότι είχε εξετάσει το χειρόγραφο γύρω στο έτος 500, προσπαθώντας να βρει αν υποστήριζε την διάτρηση του σταυρωμένου Ιησού από δόρυ στο Ματθ. 27:49 (δεν το περιείχε). Σύμφωνα με τον Βυζαντινό ιστορικό του 11ου αιώνα Γεώργιο Κεδρηνό, ένα χειρόγραφο Ευαγγέλιο του Ματθαίου, που πιστεύεται ότι βρέθηκε από τον Ανθέμιο, σωζόταν στο παρεκκλήσι του Αγίου Στεφάνου στο αυτοκρατορικό παλάτι.
Το 1985, προβλήθηκε ο ισχυρισμός ότι ένα πρώιμο αντίγραφο αυτού του ευαγγελίου στη συριακή είχε βρεθεί κοντά στο Χακάρι. Ωστόσο, στη συνέχεια υποστηρίχθηκε ότι αυτό το χειρόγραφο περιείχε στην πραγματικότητα την κανονική Αγία Γραφή.
Τα χειρόγραφα
Ιταλικό χειρόγραφο: Το Ιταλικό χειρόγραφο του πρίγκιπα Ευγενίου, που του παρουσιάστηκε το 1713 από τον Τζων Φρέντερικ Κράμερ φαίνεται να δημιουργήθηκε στο τέλος του δέκατου έκτου αιώνα. Μεταφέρθηκε στην Βιβλιοθήκη Hofbibliothek στη Βιέννη (τώρα είναι η Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας), το 1738 με το υπόλοιπο της βιβλιοθήκης του, και εξακολουθεί να διατηρείται εκεί. Οι σελίδες του ιταλικού χειρογράφου πλαισιώνονται σε ένα ισλαμικό στυλ, και στο περιθώριο περιέχουν επικεφαλίδες και σημειώσεις σε σόλοικα Αραβικά. με τουρκικές λέξεις σε κάποιες περιπτώσεις, και πολλά τουρκικά συντακτικά χαρακτηριστικά. Η βιβλιοδεσία του είναι τουρκική, και φαίνεται να είναι πρωτότυπη, αλλά το χαρτί έχει ένα ιταλικό υδατογράφημα. Ο ίδιος γραφέας έγραψε τόσο το ιταλικό κείμενο όσο και τις σημειώσεις στα αραβικά, και ήταν σαφώς «δυτικός» στη συνήθειά του να γράφει από αριστερά προς τα δεξιά. Η ιταλική ορθογραφία είναι ιδιότυπη με συχνό διπλασιασμό συμφώνων και προσθέτει ένα αρχικό «h», που παρεμβάλλεται όπου μια λέξη ξεκινά με φωνήεν (π.χ. "hanno" αντί για "anno"). Υπάρχουν λέξεις-οδηγοί στο κάτω μέρος της κάθε σελίδας, μια κοινή πρακτική στα χειρόγραφα που προορίζονται που να συναρμολογηθούν για εκτύπωση. Το χειρόγραφο φαίνεται να είναι ημιτελές. Στην ιταλική εκδοχή βασίστηκε η μετάφραση του Ραγκς, (1907) η οποία κυκλοφόρησε στα αγγλικά. Ακολούθησε το 1908 μία αραβική μετάφραση από τον Khalil Saadah, η οποία δημοσιεύθηκε στην Αίγυπτο.
Ισπανικό χειρόγραφο: Το γνωστό ισπανικό χειρόγραφο είχε χαθεί στον 18ο ή 19ο αιώνα. Ωστόσο ένα αντίγραφο του 18ου αιώνα ανακαλύφθηκε στη δεκαετία του 1970 στη Βιβλιοθήκη του Φίσερ, στο Πανεπιστήμιο του Σίντνεϋ μεταξύ των βιβλίων του Sir Charles Nicholson, με την επισήμανση στα αγγλικά "μεταγραφή από το χειρόγραφο που είχε στην κατοχή του ο αιδ. EDM. Callamy το οποίο αγόρασε μετά τον θάνατο του κ. Τζωρτζ Σέηλ ... και μου το έδωσε τώρα μετά τον θάνατο του κ. John Nickolls, 1745 ".
Η κύρια διαφορά του από το ιταλικό χειρόγραφο είναι ότι η μεταγραφή δεν περιλαμβάνει ένα σημαντικό αριθμό κεφαλαίων-που ωστόσο υπήρχαν στο ισπανικό πρωτότυπο, όταν αυτό εξετάστηκε από τον Τζωρτζ Σέηλ. Το κείμενο στην ισπανική γλώσσα προλογίζεται από μια σημείωση που ισχυρίζεται ότι αποτελεί μετάφραση που έκανε από την ιταλική ο Μουσταφά ντε Αράντα, ένας μουσουλμάνος από την Αραγωνία που κατοικούσε στην Κωνσταντινούπολη. Το ισπανικό χειρόγραφο περιέχει επίσης μια εισαγωγή από κάποιον με το ψευδώνυμο «Φρα Μαρίνο», που ισχυρίζεται ότι έχει κλέψει ένα αντίγραφο της ιταλικής έκδοσης από τη βιβλιοθήκη του Πάπα Σίξτου V. Ο "Φρα Μαρίνο" αναφέρει ότι, έχοντας μια θέση στο Δικαστήριο της Ιεράς Εξέτασης, είχαν περιέλθει στην κατοχή του πολλά έργα, που τον οδήγησαν να πιστέψει ότι τα βιβλικά κείμενα είχαν παραχαραχτεί, καθώς και ότι γνήσια αποστολικά κείμενα κακώς αποκλείσθηκαν. Ο "Φρα Μαρίνο" υποστηρίζει, επίσης, ότι ήταν σε επιφυλακή για την ύπαρξη του Ευαγγελίου του Βαρνάβα, από έναν υπαινιγμό σε ένα έργο του Ειρηναίου κατά του Παύλου, σε ένα βιβλίο που του είχε παρουσιάσει μία κυρία από την οικογένεια Colonna (η περιοχή Μαρίνο, έξω από τη Ρώμη, είναι ο τόπος όπου βρίσκεται το Palazzo Colonna).
Προέλευση
Ορισμένοι μελετητές του έργου υποστηρίζουν ότι έχει ιταλική καταγωγή, παρατηρώντας στο «ευαγγέλιο του Βαρνάβα» φράσεις πολύ παρόμοιες με φράσεις που χρησιμοποιεί ο Δάντης, πράγμα που υποδηλώνει ότι ο συντάκτης του «ευαγγελίου του Βαρνάβα» έχει δανειστεί από τα έργα του Δάντη. Χρησιμοποιούν τον πρόλογο του ισπανικού κειμένου για να υποστηρίξουν αυτό το συμπέρασμα. Άλλοι μελετητές έχουν επισημάνει μια σειρά από ομοιότητες μεταξύ χωρίων του Ευαγγελίου του Βαρνάβα, και των κειμένων μιας σειράς αποσπασμάτων από τα τέσσερα ευαγγέλια που κυκλοφορούσε στα τέλη της μεσαιωνικής εποχής στην καθομιλουμένη κάποιων διαλέκτων, δηλαδή στη Μέση Αγγλική και τη Μέση Ολλανδική, αλλά ειδικά στην Μέση Ιταλική. Πιθανολογείται ότι όλα προκύπτουν από μια χαμένη Παλιά Λατινική εκδοχή του Διά Τεσσάρων του Τατιανού. Αυτό υποστηρίζει επίσης την ιταλική προέλευση.
Άλλοι μελετητές υποστηρίζουν ότι το ισπανικό κείμενο προηγήθηκε, και ότι ο ισχυρισμός του ισπανικού προλόγου περί της ιταλικής πηγής έχει ως στόχο να ενισχύσει την αξιοπιστία του έργου, και να το συσχετίσει με τις Παπικές βιβλιοθήκες. Αυτοί οι μελετητές παρατηρούν ομοιότητες με μια σειρά από πλαστογραφίες των Μορίσκο, όπως οι μολύβδινες πλάκες του Σακρομόντε της Γρανάδα, που χρονολογούνται από το 1590, ή με την επανεπεξεργασία της χριστιανικής και της ισλαμικής παράδοσης, που έκαναν οι Μορίσκο μετά την απέλασή τους από την Ισπανία. Στο χαμένο ισπανικό χειρόγραφο γίνεται ο ισχυρισμός ότι έχει αντιγραφεί στην Κωνσταντινούπολη, στο παρελθόν, και το ιταλικό χειρόγραφο που σώζεται έχει αρκετά τουρκικά χαρακτηριστικά,, ώστε - είτε η αρχική γλώσσα ήταν τα Ιταλικά είτε τα Ισπανικά, η Κωνσταντινούπολη θεωρείται από τους περισσότερους μελετητές ο τόπος προέλευσης του παρόντος κειμένου.
Μετά την κατάκτηση των Μαυριτανών στη Γρανάδα το 1492, οι Εβραίοι Σεφαρδίτες και οι Μουσουλμάνοι Μουντεχάρ εκδιώχθηκαν από την Ισπανία. Μολονότι ορισμένοι βρήκαν αρχικά καταφύγιο στην Ιταλία (ιδίως στη Βενετία), οι περισσότεροι επανεγκαταστάθηκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπου οι ισπανόφωνοι Εβραίοι ίδρυσαν στην Κωνσταντινούπολη μια πλούσια υπο-κουλτούρα με ανθηρή τυπογραφία σε γλώσσα εβραϊκή και Λαντίνο. Μετά το 1550 έγιναν διώξεις κατά των Ιταλών Αντιτριαδιστών και Εβραίων από τη βενετσιάνικη Ιερά Εξέταση. Αν και η μουσουλμανική διδασκαλία εκείνη την εποχή ήταν σαφώς αντίθετη με την εκτύπωση ισλαμικών ή αραβικών κειμένων, η εκτύπωση μη – μουσουλμανικών κειμένων δεν απαγορευόταν. Πράγματι γύρω στο 1570 έγιναν απόπειρες από Αντιτριαδιστές Χριστιανούς να ιδρύσουν στην Κωνσταντινούπολη ένα τυπογραφείο για να δημοσιεύουν ριζοσπαστικά προτεσταντικά έργα. Στον ισπανικό πρόλογο, ο "Φρα Μαρίνο" καταγράφει την επιθυμία του να τυπωθεί το Ευαγγέλιο του Βαρνάβα, και το μόνο μέρος στην Ευρώπη όπου αυτό θα ήταν δυνατό στα τέλη του 16ου αιώνα ήταν η Κωνσταντινούπολη.
Ωστόσο μια μειοψηφία μελετητών - όπως ο David Sox - είναι καχύποπτοι με τα φαινομενικά «τουρκικά» χαρακτηριστικά του ιταλικού χειρογράφου, ειδικά με τις αραβικές σημειώσεις, οι οποίες έχουν τόσα πολλά στοιχειώδη λάθη ώστε να είναι απίθανο να έχουν γραφτεί στην Κωνσταντινούπολη (ακόμη και από Ιταλό γραφέα). Ειδικότερα, σημειώνουν ότι η σαχάντα στα αραβικά, δεν αντιστοιχεί ακριβώς στην τυποποιημένη τελετουργική φόρμουλα που απήγγειλε καθημερινά κάθε μουσουλμάνος. Οι μελετητές τείνουν να συμπεράνουν από αυτές τις αντιφάσεις ότι τα δύο χειρόγραφα μπορεί να αντιπροσωπεύουν μια άσκηση στην παραποίηση, και ότι ο τόπος προέλευσής τους είναι η Ρώμη.
Κάποιοι λίγοι ακαδημαϊκοί ισχυρίζονται ότι το κείμενο, στην παρούσα μορφή του, χρονολογείται λίγο πριν από τον 14ο ή τον 16ο αι. Αν και μια μειοψηφία θεωρεί ότι αυτό περιέχει τμήματα προηγούμενων έργων, και σχεδόν όλοι ανιχνεύουν την επιρροή των προηγούμενων πηγών-πέρα και πάνω από τη Βουλγκάτα, το κείμενο της Λατινικής Αγίας Γραφής. Κατά συνέπεια, οι περισσότεροι μελετητές συμφωνούν με την διαστρωμάτωση του κειμένου που σώζεται σε τουλάχιστον τρία διαφορετικά στρώματα σύνθεσης :
Ανάλυση
Το έργο αυτό έρχεται σαφώς σε αντίθεση με τις βιβλικές αφηγήσεις της Καινής Διαθήκης για τον Ιησού και την αποστολή του, και έχει ισχυρές ομοιότητες με το ισλαμική πίστη, όχι μόνο παραπέμποντας σε ονομαστικά στον Μωάμεθ, αλλά και συμπεριλαμβάνοντας τη «σαχάντα» (στο κεφάλαιο 39). Είναι έντονα κατά τουΑποστόλου Παύλου και κατά της Τριαδικότητας του Θεού. Σε αυτό το έργο, ο Ιησούς περιγράφεται ως Προφήτης και όχι ως γιος του Θεού, ενώ ο Παύλος ονομάζεται "ο εξαπατημένος". Επιπλέον, το Ευαγγέλιο του Βαρνάβα αναφέρει ότι ο Ιησούς διέφυγε τη σταύρωση με το να μετατεθεί ζωντανός στον ουρανό, ενώ στη θέση του σταυρώθηκε ο προδότης Ιούδας Ισκαριώτης. Οι πεποιθήσεις ότι ο Ιησούς είναι προφήτης και όχι του Θεού και ότι δεν σταυρώθηκε είναι σύμφωνες με τις ισλαμικές πεποιθήσεις.
Ωστόσο σε άλλα χωρία το «Ευαγγέλιο του Βαρνάβα» έρχεται σε σύγκρουση με το κείμενο και τις διδασκαλίες του Κορανίου. Όπως για παράδειγμα στη διήγηση της Γέννησης του Χριστού, όπου η Μαρία λέγεται ότι έχει γεννήσει τον Ιησού χωρίς πόνο, ή όπως εκεί όπου ο Ιησούς επιτρέπει την κατανάλωση κρασιού και επιβάλλει τη μονογαμία, αν και το Κοράνιο δέχεται ότι κάθε προφήτης είχε μια σειρά από δικούς τους νόμους που θα μπορούσαν να διαφέρουν σε ορισμένες πτυχές από των άλλων. Άλλα παραδείγματα είναι ότι στην Κόλαση θα πάνε μόνο όσοι διαπράττουν τα "Επτά θανάσιμα αμαρτήματα" (Βαρνάβα 4-44/135), ότι όποιος αρνείται να περιτμήθεί δεν θα μπει στον παράδεισο (Βαρνάβα 17/23), ότι ο Θεός έχει ψυχή (Βαρνάβα 6 / 82), ότι υπάρχουν 9 ουρανοί (Βαρνάβα 3 / 105).
Αν (όπως υποθέτουν οι περισσότεροι μελετητές) το Ευαγγέλιο του Βαρνάβα θεωρηθεί ως μια απόπειρα σύνθεσης στοιχείων από τον Χριστιανισμό και το Ισλάμ, τότε μπορούν να αναζητηθούν ομοιότητες με συγγράματα των Μορίσκο και άλλα αντιτριαδικά συγγράματα του 16ου και 17ου αιώνα.
Η ισπανική έκδοση περιλαμβάνει μια διήγηση της ανακάλυψης του Ευαγγελίου του Βαρνάβα στο ιδιωτικό μελετητήριο του Πάπα Σίξτου του V (1585-1590).
Θρησκευτικά θέματα
Το Ευαγγέλιο του Βαρνάβα ήταν ελάχιστα γνωστό έξω από τους ακαδημαϊκούς κύκλους μέχρι πρόσφατα, οπότε ορισμένοι μουσουλμάνοι το δημοσίευσαν, προκειμένου να επιχειρηματολογήσουν κατά της ορθόδοξης χριστιανικής εικόνας του Ιησού. Σε γενικές γραμμές ταιριάζει καλύτερα με τις υπάρχουσες απόψεις των μουσουλμάνων παρά με τον Χριστιανισμό : προλέγει ονομαστικά την έλευση του Μωάμεθ, αντί να περιγράφει τη σταύρωση του Ιησού, τον περιγράφει να αναλαμβάνεται στον ουρανό, σε μια περιγραφή παρόμοια με αυτήν της ανάληψης του Προφήτη Ηλία στο Γ 'Βασιλειών, κεφάλαιο 2, και καλεί τον Ιησού «προφήτη" η αποστολή του οποίου ήταν περιορισμένη στον "οίκο του Ισραήλ". Ωστόσο, διαφέρει από τις ισλαμικές αντιλήψεις σε τουλάχιστον δύο σημαντικές απόψεις: <η μία είναι ότι αναφέρει ότι ο Μεσσίας δεν ήταν ο Ιησούς, αλλά είναι ο Μωάμεθ, ενώ το Κοράνι και τα Χαντίθ περιγράφουν τον Ιησού ως Μεσσία, και καμμιά ορθόδοξη παραλλαγή του Ισλάμ δεν καλεί Μεσσία τον Μωάμεθ. Το «Ευαγγέλιο του Βαρνάβα» περιλαμβάνει μια εκτεταμένη πολεμική κατά της θεωρίας του απόλυτου προορισμού (κεφάλαιο 164), και υπέρ της δικαίωσης μέσω της πίστης. Υποστηρίζει το επιχείρημα ότι ο αιώνιος προορισμός της ψυχής στον παράδεισο ή στην Κόλαση δεν προκαθορίζεται από τη Θεία Χάρη (όπως στον Καλβινισμό), ούτε από το έλεος του Θεού αναφορικά με την πίστη των πιστών στη Γη (όπως στο ορθόδοξο Ισλάμ). Αντ’ αυτού αναφέρει ότι όλοι όσοι καταδικάζονται σε Έσχατη κρίση, αλλά στη συνέχεια αντιδρούν με πίστη κι επιδεικνύουν ανυπόκριτη μετάνοια, και επιλέγουν ελεύθερα τη μακαριότητα, τελικά θα αποκτήσουν τη σωτηρία (κεφάλαιο 137). Μόνο αυτοί που η επιμονή τους στην υπερηφάνεια τους αποτρέπει από την ειλικρινή μετάνοια θα παραμείνουν για πάντα στην Κόλαση. Τέτοιες ριζοσπαστικές πελαγιανιστικές πεποιθήσεις υπήρχαν τον 16ο αιώνα μεταξύ των αντιτριαδιστών Προτεσταντών, που αργότερα χαρακτηρίστηκαν ως Μονιστές. Ορισμένοι αντιτριαδιστές του 16ου αιώνα προσπάθησαν να συμβιβάσουν τον Χριστιανισμό, το Ισλάμ και τον Ιουδαϊσμό με βάση επιχειρήματα πολύ παρόμοια με εκείνα που παρουσιάζονται στο "Ευαγγέλιο του Βαρνάβα", υποστηρίζοντας ότι η σωτηρία παραμένει αβέβαιη μέχρι το τέλος, και κάθε μία από τις τρεις θρησκείες μπορεί να είναι έγκυρος δρόμος για τον Παράδεισο για τους δικούς της πιστούς. Ο Ισπανός Μιχαήλ Σερβέτος κατήγγειλε το ορθόδοξο χριστιανικό δόγμα για την Αγία Τριάδα (λέγοντας ότι η μόνη ρητή αναφορά στην Τριάδα στην Καινή Διαθήκη είναι μεταγενέστερη παρεμβολή), και έλπιζε έτσι να γεφυρώσει το δογματικό χάσμα μεταξύ Χριστιανισμού και Ισλάμ. Το 1553 εκτελέστηκε στη Γενεύη, υπό την αιγίδα του Καλβινου, αλλά οι διδασκαλίες του εξακολούθησαν να ασκούν μεγάλη επιρροή μεταξύ των εξόριστων Ιταλών προτεσταντών. Προς το τέλος του 16ου αιώνα πολλοί αντιτριαδιστές, διωκόμενοι τόσο από τους Καλβινιστές όσο και από την Ιερά Εξέταση, αναζήτησαν καταφύγιο στην Τρανσυλβανία, που τότε ήταν υπό τουρκική επικυριαρχία και είχε στενούς δεσμούς με την Κωνσταντινούπολη.
Στο κεφάλαιο 145 περιλαμβάνεται "Το μικρό βιβλίο του Ηλία"; που καθορίζει τις οδηγίες για μια δίκαιη ζωή ασκητισμού και ερημητικής πνευματικότητας. Στα επόμενα 47 κεφάλαια, ο Ιησούς αναπτύσσει το θέμα ότι οι αρχαίοι Προφήτες, ειδικότερα οι Οβδιού, Αγγαίος και Ωσηέ, ήταν άγιοι ερημίτες που ακολουθούσαν το θρησκευτικό αυτό κανόνα και συνέκρινε τους οπαδούς τους - που ονόμαζε "αληθινούς Φαρισαίους" - με τους "ψευδείς Φαρισαίους" που ζούσαν στον κόσμο, και οι οποίοι αποτελούσαν τους βασικούς αντιπάλους του. Οι "αληθινοί Φαρισαίοι» λέγεται ότι συναθροίζονταν στο Όρος Κάρμηλος. Αυτό συνάδει με τη διδασκαλία των μεσαιωνικών Καρμηλιτών, που ζούσαν ως κοινότητα ερημιτών στο όρος Κάρμηλος τον 13ο αιώνα, και οι οποίοι ισχυρίζονταν (χωρίς κανένα αποδεικτικό στοιχείο) ότι ήταν άμεσοι διάδοχοι του Ηλία και των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης. Το 1291 οι Μαμελούκοι προήλασαν στη Συρία υποχρεώνοντας τους μοναχούς του Καρμήλου να εγκαταλείψουν τα ασκητήριά τους. Αλλά καθώς διεσπάρησαν μέσω της Δυτικής Ευρώπης διαπίστωσαν ότι οι Δυτικές κοινότητες Καρμηλιτών - ιδιαίτερα στην Ιταλία - είχαν σε μεγάλο βαθμό εγκαταλείψει τα ερημιτικά και ασκητικά  ιδεώδη, και είχαν αντίθετα υιοθετήσει την κοινοβιακή ζωή και την αποστολή των άλλων επαιτικών ταγμάτων. Ορισμένοι μελετητές θεωρούν ότι οι σχετικές αντιπαραθέσεις του 14ου και 16ου αιώνα αντικατοπτρίζονται στο κείμενο του Ευαγγελίου του Βαρνάβα.
Το Ευαγγέλιο λαμβάνει επίσης έντονο αντιπαύλειο ύφος κατά καιρούς, λέγοντας στην αρχή της ιταλικής εκδοχής του:
"Πολλοί, που εξαπατήθηκαν από τον Σατανά, υπό το πρόσχημα της ευσέβειας, κηρύσσουν το πιο ασεβές δόγμα, καλώντας τον Ιησού γιος του Θεού, απορρίπτοντας την περιτομή που ο Θεός θέσπισε για πάντα, και επιτρέποντας κάθε ακάθαρτο κρέας: μεταξύ αυτών έχει εξαπατηθεί και ο Παύλος. "
Πρόβλεψη του Μωάμεθ
Το Ευαγγέλιο του Βαρνάβα ισχυρίζεται ότι ο Ιησούς προβλέπει την έλευση του Μωάμεθ, συμφωνώντας έτσι με το Κοράνι το οποίο αναφέρει:
"Και να θυμάστε, ο Ιησούς, ο γιος της Μαρίας, δήλωσε τα εξής: Ο Παιδιά του Ισραήλ! Εγώ είμαι ο απόστολος του Αλλάχ (ο σταλμένος) σε εσάς, για να επιβεβαιώσω το Νόμο (ο οποίος τέθηκε) πριν από μένα, και να δώσω καλά νέα για τον Αγγελιαφόρο που θα έρθει μετά από μένα, το όνομα του οποίου θα είναι Αχμάντ. Αλλά όταν ήρθε σ’ αυτούς με σαφή σημάδια, εκείνοι είπαν, αυτό είναι φανερή μαγεία!" (Σούρα 61: 6)
(Αχμάντ είναι ένα άλλο όνομα του Μωάμεθ.) Μια λόγια μουσουλμανική παράδοση συνδέει αυτό το απόσπασμα του Κορανίου με την καινοδιαθηκικές αναφορές στον Παράκλητο (Ιωαν. 14:16, 14:26, 15:26, 16:7). Η ελληνική λέξη "Παράκλητος" μπορεί να μεταφραστεί ως «Παρηγορητής» και «Σύμβουλος», και στη χριστιανική παράδοση, λέγεται ότι αναφέρεται στο Άγιο Πνεύμα. Μερικοί λόγιοι μουσουλμάνοι, χωρίς κριτικά στοιχεία από την ελληνική, έχουν σημειώσει ομοιότητα με το ελληνικό "περικλυτός", το οποίο μπορεί να μεταφραστεί ως «αξιοθαύμαστος", ή, στα αραβικά, "Αχμέντ".
Το όνομα του Μωάμεθ συχνά αναφέρεται επί λέξει στο Ευαγγέλιο του Βαρνάβα, όπως στο ακόλουθο απόσπασμα: "Ο Ιησούς απάντησε:« Το όνομα του Μεσσία είναι αξιοθαύμαστο, γιατί ο ίδιος ο Θεός του έδωσε το όνομα όταν είχε δημιουργήσει την ψυχή του, και το τοποθέτησε σε ένα ουράνιο μεγαλείο. Θεός είπε: "Περίμενε Μουχάμεντ. Για χάρη σου θα δημιουργήσω τον παράδεισο, τον κόσμο, και ένα μεγάλο πλήθος πλάσματα, από τους οποίους σου κάνω ένα δώρο, μέχρι του σημείου που όποιος σε ευλογεί θα είναι ευλογημένος, και όποιος σε καταριέται θα είναι καταραμένος. Όταν σε αποστέλλω στον κόσμο θα σε αποστείλει ως αγγελιοφόρο μου της σωτηρίας, και ο λόγος σου θα είναι αληθινός, μέχρι του σημείου που ο ουρανός και η γη θα παρέλθουν, αλλά η πίστη σου ποτέ δεν θα παρέθει. "Μουχάμεντ είναι το ευλογημένο όνομά του." Στη συνέχεια το πλήθος ύψωσε τη φωνή του λέγοντας: «Ω Θεέ, στείλε μας τον αγγελιοφόρο σου: Ω Αξιοθαύμαστε, έλα γρήγορα για τη σωτηρία του κόσμου!" Βαρνάβα 97 :9-10. Το ιταλικό χειρόγραφο αντικαθιστά το " Αξιοθαύμαστε " με το "Μουχάμεντ".
Ωστόσο, ενώ υπάρχουν πολλά σημεία όπου το Ευαγγέλιο του Βαρνάβα παρέχει εναλλακτικές αναγνώσεις σε περικοπές που βρίσκονται στα κανονικά ευαγγέλια, καμιά από τις αναφορές στο όνομα του Μωάμεθ δεν εμφανίζεται σε κάποιο τέτοιο απόσπασμα. Και ειδικότερα, καμιά από τις αναφορές στον "Μουχάμεντ" στο «Ευαγγέλιο του Βαρνάβα» δεν αντιστοιχεί σε κάποια αναφορά στον "Παράκλητο" στο κανονικό ευαγγέλιο του Ιωάννη. Υπάρχει μόνο μία περίπτωση όπου το «Ευαγγέλιο του Βαρνάβα» θα μπορούσε να νοηθεί ως «διόρθωση» μιας γνωστής κανονικής περικοπής, έτσι ώστε να καταγράφει μια προφητεία του Ιησού για τον (ανώνυμο) αγγελιοφόρο του Θεού:
Τότε ο Ιησούς είπε: "Είμαι μια φωνή που βοά μέσα σ’ όλη την Ιουδαία, και φωνάζει:" Ετοιμάστε το δρόμο σας για τον αγγελιοφόρο του Κυρίου" όπως έχει γραφτεί στον Ησαΐα" Είπαν: "Αν δεν είσαι ο Μεσσίας ούτε Ηλίας, ή κάποιος προφήτης, για ποιον κηρύττεις νέο δόγμα, και κάνεις τον εαυτό του περισσότερο σημαντικό από τον Μεσσία;" Ο Ιησούς απάντησε: "Τα θαύματα που ο Θεός κάνει με τα χέρια μου, δείχνουν ότι μιλώ αυτό που θέλει ο Θεός. Ούτε παρουσιάζω στ’ αλήθεια τον εαυτό μου πιο σημαντικό από αυτόν για τον οποίο μιλάτε. Γιατί δεν είμαι άξιος να λύσω τα υποδήματα του αγγελιοφόρου του Θεού, τον οποίο καλείτε "Μεσσία", και που έγινε πριν από μένα, και θα έρθει μετά από μένα, και θα φέρει το λόγο της αλήθειας, έτσι ώστε η πίστη του να μην έχει τέλος." (Κεφάλαιο 43).