cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κινηματογραφικό στούντιο
Τα πρώτα κινηματογραφικά στούντιο στην Αμερική
Το 1893 ο Τόμας Έντισον έχτισε το πρώτο κινηματογραφικό στούντιο στις ΗΠΑ. Διένειμε τις ταινίες που κατασκευάζονταν εκεί σε θέατρα βαριετέ, σε στοές προβολών και εκθεσιακούς χώρους. Το 1909 ο αμερικανός διευθυντής θεάτρου Edwin Thanhouser ίδρυσε στην πόλη New Rochelle της Νέας Υόρκης το πρωτοποριακό κινηματογραφικό στούντιο Thanhouser. Το πρώτο κινηματογραφικό στούντιο στην περιοχή του Χόλιγουντ ήταν το Nestor Studios, το οποίο άνοιξε το 1911 ο Αλ Κρίστι για τον Ντέιβιντ Χόρσλεϊ. Την ίδια χρονιά, άλλοι 15 ανεξάρτητοι παραγωγοί εγκαταστάθηκαν στο Χόλιγουντ. Άλλες εταιρείες παραγωγής εγκαταστάθηκαν τελικά στην περιοχή του Λος Άντζελες σε μέρη όπως το Κάλβερ Σίτυ, το Μπέρμπανκ και αυτό που σύντομα θα γινόταν γνωστό ως Studio City στην κοιλάδα του Σαν Φέρναρντο.
Major film studios
Πρόκειται για εταιρεία παραγωγής και διανομής ταινιών που αναλαμβάνει την ετήσια κυκλοφορία σημαντικού αριθμού ταινιών και λαμβάνει μέρος των κερδών από το box office των ταινιών.
Ορισμένα από τα σημαντικά majors  που βρίσκονται σε λειτουργία:
Minors
Είναι μικρότερα κινηματογραφικά στούντιο που λειτουργούν ταυτόχρονα με τα major film studios. Κάλυπταν κυρίως τη ζήτηση για B movies, για τις εμπορικές μη καλλιτεχνικές art film ταινίες χαμηλού κόστους.
Οι ανεξάρτητοι
Η ιδιοκτησία των κινηματογραφικών αιθουσών από τα Πέντε Μεγάλα Στούντιο αντιτάχθηκε τελικά από οκτώ ανεξάρτητους παραγωγούς, συμπεριλαμβανομένων των Σάμουελ Γκόλντγουιν, Ντέιβιντ Ο' Σέλζνικ, Γουόλτ Ντίσνεϊ, Χαλ Ροτς και Γουόλτερ Γουάνγκερ. Το 1948, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση κέρδισε μια υπόθεση κατά της Paramount στο Ανώτατο Δικαστήριο, το οποίο έκρινε ότι η κάθετα ολοκληρωμένη δομή της κινηματογραφικής βιομηχανίας αποτελούσε παράνομο μονοπώλιο. Αυτή η απόφαση, που λήφθηκε μετά από δώδεκα χρόνια αντιδικίας, επέσπευσε το τέλος του συστήματος στούντιο και της «Χρυσής Εποχής» του Χόλιγουντ.
Universal Studios Hollywood
Τα Universal Studios Hollywood είναι κινηματογραφικό στούντιο και θεματικό πάρκο που βρίσκεται στο Universal City. Είναι από τα πιο παλιά και διάσημα ενεργά κινηματογραφικά στούντιο του Χόλυγουντ με μασκότ τον Γούντι τον Τρυποκάρυδο (Woody Woodpecker). Θεωρείται το πρώτο από τα πολλά Universal Studios Theme Parks που βρίσκονται σε όλον τον κόσμο.
Costumed characters
Στο πάρκο της Universal Studios κυκλοφορούν ορισμένοι χαρακτήρες που πρωταγωνίστησαν είτε σε ταινίες του Hollywood ή σε έντυπα της Universal Studios.
Ορισμένοι από τους οποίους:
Τσινετσιτά
Το Τσινετσιτά (στα ιταλικά σημαίνει κινηματογράφος της πόλης) είναι ένα μεγάλο κινηματογραφικό στούντιο που βρίσκεται στη Ρώμη της Ιταλίας και θεωρείται η καρδιά του ιταλικού κινηματογράφου. Κατασκευάστηκε το 1937 κατά την περίοδο του φασισμού από τον Μπενίτο Μουσολίνι, το γιο του Vittorio και τον επικεφαλής Luigi Freddi με σλόγκαν ιταλ.: Il cinema è l'arma più forte (Το σινεμά είναι το πιο δυνατό όπλο). Στόχος ήταν η αναγέννηση της βιομηχανίας του ιταλικού κινηματογράφου που βρισκόταν σε κρίση.
Ιστορία
Το στούντιο βομβαρδίστηκε από τους δυτικούς συμμαχους κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Από το 1945-1947 φιλοξενήθηκαν περίπου 3.000 πρόσφυγες, χωρισμένοι σε δύο στρατόπεδα: ένα για Ιταλούς, Λίβυους και Δαλματούς και ένα για Γιουγκοσλάβους, Πολωνούς, Αιγύπτιους, Ιρανούς και Κινέζους. Μετά τον πόλεμο, ξαναχτίστηκε. Τη δεκαετία του 50’ λειτούργησε ως χώρος κινηματογράφησης για μεγάλο αριθμό αμερικανικών κινηματογραφικών παραγωγών, όπως ο Ben-Hur, και συνδέθηκε στενά με τα έργα του Φεντερίκο Φελίνι. Το 1997 η ιταλική κυβέρνηση, λόγω επικείμενης πτώχευσης, ιδιωτικοποίησε το κινηματογραφικό στούντιο πουλώντας το 80% των μετοχών. Το 2007 καταστράφηκαν από φωτιά περίπου 3000 m². Το 2012 μια νέα φωτιά κατέστρεψε το χώρο όπου γυρίστηκε, μεταξύ άλλων, η ταινία La Dolce Vita του Φεντερίκο Φελίνι. Το 2014 εγκαινιάστηκε ένα θεματικό πάρκο διασκέδασης το Cinecittà World που σχεδιάστηκε από τον Dante Ferretti, τον σχεδιαστή παραγωγής και κάτοχο τριών Όσκαρ. Το πάρκο περιλαμβάνει κέντρο ευεξίας και καλά διατηρημένη φυσική έκταση.
Σημαντικές παραγωγές
Το στούντιο φιλοξένησε διεθνείς κινηματογραφικές παραγωγές συμπεριλαμβανομένων των: Helen of Troy (1956), Κλεοπάτρα (1963), Ρωμαίος και Ιουλιέτα (1968), La Traviata (1982) και Οι Συμμορίες της Νέας Υόρκης.
Προβλήθηκε και σε τηλεοπτικές παραγωγές όπως η ιταλική εκδοχή του Big Brother, The Passion of the Christ, που σκηνοθέτησε ο Μελ Γκίμπσον καθώς και αποσπάσματα από τις σειρές Rome, Doctor Who και Kaamelott που λάμβανε χώρα στην Αρχαία Ρώμη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κινηματογράφος
Αγιάσματα Κεράμου Χίου
Για τον συνώνυμο οικισμό δείτε το λήμμα: Αγιάσματα Λεπτοπόδων Χίου
Τα Αγιάσματα (Κεράμου) είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Κεράμου, της δημοτικής ενότητας Αμανής, του δήμου Χίου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χίου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Χίου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νησιών Αιγαίου Πελάγους.
Γεωγραφία
Τα Αγιάσματα (Κεράμου) είναι οικισμός στη Β.ΒΔ. Χίο, στη δυτική πλευρά του ρέματος της Λευκάντριας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 15. Ο οικισμός βρίσκεται στην δυτική πλευρά του «διδύμου» οικισμών με την γενική ονομασία «Αγιάσματα», καθώς την ανατολική πλευρά καταλαμβάνουν τα Αγιάσματα (Λεπτοπόδων). Απέχουν 60 χλμ. περίπου ΒΔ. της πόλης της Χίου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1961 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Κεράμου
(Πηγή: )
Ιαματικές πηγές
Ο οικισμός, όπως και ο συνώνυμός του (της κοινότητας Λεπτοπόδων), είναι πολύ γνωστός στη Χίο λόγω των ιαματικών θερμομεταλλικών πηγών που αναβλύζουν στην περιοχή. Ειδικά, το νερό μίας (1) από αυτές, που χαρακτηρίζεται ως υπέρθερμη, ισότονη και χλωρονατριούχος, έχει θερμοκρασία 68,6˚C και περιέχει σε 1 χιλιόγραμμο τις εξής ενώσεις: Νιτρώδες Νάτριο 0,00924, Χλωριούχο Αμμώνιο 0,0901, Χλωριούχο Λίθιο 0,0248, Βρωμιούχο Νάτριο 0,00605, Ιωδιούχο Νάτριο 0,00001, Χλωριούχο Κάλιο 0,5455, Χλωριούχο Νάτριο 5,8891, Χλωριούχο Ασβέστιο 0,0711, Θειικό Ασβέστιο 0,2265, Υδροανθρακικό Ασβέστιο 0,4864, Υδροανθρακικό Στρόντιο 0,0100, Υδροανθρακικό Μαγνήσιο 0,0842, Υδροανθρακικό Σίδηρο 0,00064, Υδροανθρακικό Μαγγάνιο 0,00013, Μεταπυριτικό Οξύ 0,0868, Μεταβορικό Οξύ 0,00073, Ελεύθερο Διοξείδιο του Άνθρακα 0,0603 και Ελεύθερο Οξυγόνο 0,00027
(Πηγή: )
Λόγω των ιαματικών πηγών, λειτουργούν αξιόλογες εγκαταστάσεις υδροθεραπευτηρίου, οι οποίες προς το παρόν λειτουργούν μόνο το καλοκαίρι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Χίου Κατηγορία:Χωριά του νομού Χίου
Σουάτ Ντερβίς
Η Σουάτ Ντερβίς (1904 ή 1905 - 23 Ιουλίου 1972) ήταν Τουρκάλα μυθιστοριογράφος, δημοσιογράφος και πολιτική ακτιβίστρια, η οποία ήταν μεταξύ των ιδρυτών της Σοσιαλιστικής Ένωσης Γυναικών το 1970.
Νεαρή ηλικία και εκπαίδευση
Η Ντερβίς γεννήθηκε το 1904 ή το 1905 στην Κωνσταντινούπολη σε μια αριστοκρατική οικογένεια. Ο πατέρας της, ήταν γυναικολόγος και καθηγητής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης. Η μητέρα της, ήταν κόρη μιας σκλάβας στο περιβάλλον του Οθωμανού Σουλτάνου Αμπντουλαζίζ. Η Ντερβίς είχε μια αδερφή, η οποία έλαβε μουσική εκπαίδευση σε αρκετά ωδεία στη Γερμανία. Η σχέση των γονιών της ήταν μονογαμική, και χαρακτηρίστηκαν ως μια αξιόπιστη οικογένεια, η οποία υποστήριζε την Ντερβίς. Ως παιδί, η Ντερβίς φορούσε μπούργκα.
Η Ντερβίς έλαβε ιδιωτική διδασκαλία στη λογοτεχνία, τη μουσική, τα γαλλικά και τα γερμανικά. Μεταξύ 1919 και 1920 ζούσε με την αδερφή της στη Γερμανία και ήταν φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Εκεί άρχισε να γράφει για την Τουρκία σε διάφορα γερμανικά περιοδικά, συμπεριλαμβανομένων του Berliner Zeitung, και δημοσίευσε το πρώτο της βιβλίο το 1920, με τίτλο Kara Kitap (Μαύρο βιβλίο). Θα συνέχιζε να δημοσιεύει δέκα ακόμη μυθιστορήματα μεταξύ 1920 και 1932. Τα πρώτα μυθιστορήματα της Ντέρβις εξέτασαν κυρίως θέματα φύλου, τάξης και γυναικείας ψυχολογίας. Συχνά χρησιμοποιούσε ένα αστικό σκηνικό, το οποίο ήταν ασυνήθιστο για την περίοδο που έγραφε. Ένας κριτικός δήλωσε ότι η Ντερβίς, η οποία είναι πιο αντικειμενική και μοντέρνα από την Χαλίντ Εντίμπ (την πιο διάσημη γυναίκα συγγραφέας της εποχής), είναι σε καμία περίπτωση λιγότερο βαθιά». Εργάστηκε επίσης ως ανεξάρτητη δημοσιογράφος. Μεταξύ των γεγονότων που ανέφερε ήταν η Διάσκεψη της Λωζάνης, στην οποία αποφασίστηκε η μοίρα της Τουρκίας μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα πρώτα της μυθιστορήματα έχουν αναφερθεί ως τα πρώτα γοτθικά μυθιστορήματα στην τουρκική γλώσσα.
Επιστροφή στην Τουρκία
Ο πατέρας της Ντερβίς πέθανε το 1932, οπότε επέστρεψε στην Τουρκία όπου και έγινε μέλος πολλών πνευματικών κύκλων. Είχε προσχωρήσει στο Σερβικό Φιλελεύθερο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, ένα πολιτικό κόμμα στην τουρκική αντιπολίτευση, το 1930. Μεταξύ άλλων, το κόμμα υποστήριξε να δώσει στις γυναίκες το δικαίωμα ψήφου. Κάποια στιγμή στη δεκαετία του 1930 κατέβηκε ως υποψήφια στις τοπικές εκλογές. Το κόμμα της απαγορεύτηκε τελικά και η ίδια η Ντερβίς επηρεάστηκε περισσότερο από τη μαρξιστική σκέψη. Έγινε συγγραφέας του Yeni Edebiyat (Νέα λογοτεχνία).
Η Ντερβίς συνέχισε να εργάζεται ως ανεξάρτητη δημοσιογράφος και το 1935 έγραψε για το Συνέδριο της Διεθνούς Συμμαχίας Γυναικών για Δικαιώματα και Ίση Ιθαγένεια που πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη για την καθημερινή εφημερίδα Τζουμχουριέτ, και το 1936 έγραψε για τη Διάσκεψη του Μοντρέ. Όταν εργάστηκε για την Τζουμχουριέτ, πήρε συνεντεύξεις από δώδεκα διεθνείς φεμινίστριες, μεταξύ των οποίων ήταν η Ολλανδέζα ακτιβίστρια Ρόζα Μάνους. Ταξίδεψε στη Σοβιετική Ένωση δύο φορές και έγραψε ένα βιβλίο για τις εμπειρίες της με τίτλο Niçin Sovyetler Birliği'nin Dostuyum; (Γιατί είμαι φίλος της Σοβιετικής Ένωσης;). Το βιβλίο ήταν εξαιρετικά αμφιλεγόμενο στην Τουρκία.
Αριστερή ακτιβίστρια
Η Ντέρβίς έκανε τουλάχιστον τρεις γάμους. Ο τρίτος σύζυγος της, Ρεσάντ Φουάτ Μπαρανέρ ήταν ο ηγέτης του Τουρκικού Κομμουνιστικού Κόμματος, το οποίο είχε απαγορευτεί τότε. Στις 10 Μαρτίου 1944, η Ντερβίς και ο σύζυγός της συνελήφθησαν για "παράνομη κομμουνιστική δραστηριότητα" μαζί με άλλα μέλη του κόμματος. Η Ντερβίς καταδικάστηκε σε οκτώ μήνες φυλάκιση. Ο σύζυγός της παρέμεινε στη φυλακή μέχρι το 1950 και συνελήφθη ξανά το 1951. Λόγω των πολιτικών της απόψεων και της σύλληψής της, η Ντερβίς δυσκολεύτηκε να βρει δουλειά και απέκτησε ψευδώνυμο στο δημοσιευμένο έργο της. Η Ντερβίς εγκατέλειψε την Τουρκία το 1953, ως αποτέλεσμα της συνεχούς παρενόχλησης από την κυβέρνηση.
Η Ντερβίς έζησε σε πολλές χώρες εκτός της Τουρκίας κατά την περίοδο 1953–1963, κυρίως στη Γαλλία, όπου και έκδωσε μυθιστορήματα στα γαλλικά κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Παρόλο που έγινε δεκτή στη Γαλλία, η δουλειά της ήταν αμφιλεγόμενη στην Τουρκία λόγω της υποστήριξής της στα δικαιώματα των γυναικών, η οποία ήταν συχνά θέμα συζήτησης ακόμη και μεταξύ των αριστερών οπαδών. Έζησε ξανά με τον Μπαρανέρ από το 1963 έως το 1968, όταν πέθανε. Η Ντερβίς ήταν μεταξύ εκείνων που ίδρυσαν την Σοσιαλιστική Ένωση Γυναικών, το 1970. Οι δηλωμένοι στόχοι της ομάδας ήταν η δημιουργία ενός επαναστατικού γυναικείου κινήματος και η αύξηση της συνείδησης των γυναικών. Ταυτόχρονα δημοσίευσε το Fosforlu Cevriye (1968), που εξερεύνησε τη ζωή των περιθωριοποιημένων γυναικών στην Κωνσταντινούπολη. Αυτό θα αποδειχθεί ότι είναι το πιο δημοφιλές μυθιστόρημά της, και το οποίο προσαρμόστηκε επίσης σε μια ταινία, καθώς και μια θεατρική παραγωγή το 2016. Η Ντερβίς έγινε γνωστή για τον ειλικρίνεια της ως απάντηση σε διάφορες δηλώσεις που έγιναν γι 'αυτήν, κάνοντας την δήλωση: «Δεν ντρέπομαι που είμαι γυναίκα και είμαι περήφανη που είμαι συγγραφέας. Αυτός ο τίτλος είναι ο μοναδικός μου πλούτος, η μόνη μου υπερηφάνεια και το ψωμί μου».
Θάνατος και κληρονομιά
Η Ντερβίς πέθανε στις 23 Ιουλίου 1972. Η κληρονομιά της έγινε πιο εμφανής στη δεκαετία του 1990 και του 2000, καθώς όλο και περισσότεροι ερευνητές ενδιαφέρθηκαν γι 'αυτή. Ήταν το θέμα ενός βιογραφικού βιβλίου με τίτλο Bir Kadın Bir Dönem: Suat Derviş από την Τουρκάλα συγγραφέα εβραϊκής καταγωγής, Λιζ Μπεμοαράς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τούρκοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Τούρκοι συγγραφείς Κατηγορία:Τούρκοι ακτιβιστές
Οινόμελο
thumb|250px|Ζεστό οινόμελο στη Γαλλία To Οινόμελο αποτελεί ένα ποτό το οποίο έχει ως βάση του τον οίνο και το μέλι ενώ συναντάται πολλές φορές με διάφορες παραλλαγές από βότανα και μπαχαρικά. Το οινόμελο ως αλκοολούχο ποτό παρασκευάζεται από την αρχαιότητα με κύριο συστατικό του το μέλι. Καταναλώνεται κατά κύριο λόγο ζεστό κατά τους χειμερινούς μήνες
Ιστορικά στοιχεία
Το Οινόμελο έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα και ότι γνωρίζουμε μέχρι σήμερα για αυτό είναι καταγεγραμμένο από τον Ιπποκράτη καθώς και από αναφορές του σε αρχαία συμπόσια και μελέτες που μας έχουν χαρίσει αρκετές πληροφορίες  για τις διατροφικές συνήθειες των αρχαίων Ελλήνων αλλά και την αξία του οίνου και του μελιού Το οινόμελο αποτελούσε ένα ποτό το οποίο κατανάλωναν καθημερινά οι Αρχαίοι Έλληνες. Ο Δημόκριτος με τη σειρά του απέδωσε τα πολλά χρόνια της ζωής του στο οινόμελο, το οποίο συνόδευε μαζί με άρτο καθημερινά.
Σύμφωνα με τις αναφορές που έχουμε για το οινόμελο από τον Πατέρα της Ιατρικής τον Ιπποκράτη, η κατανάλωση του έχει ευεργετική επίδραση καθώς περιέχει μέλι το οποίο εξαφανίζει την κόπωση ενώ προσφέρει ευεξία και μακροζωία όπως αναφέρει ο Δημόκριτος και ο Πυθαγόρας. Σε συγγράμματα του Ιπποκράτη αναφέρεται ότι το μέλι κάνει πιο ζωηρό το χρώμα του ανθρώπου, ενώ εξαίρετη είναι η ευεργετική επίδραση του «οινόμελου» σε υγιείς και ασθενείς. Συγκεκριμένα, ο Ιπποκράτης συνιστούσε το οινόμελο για την θεραπεία πολλών ασθενειών προσθέτοντας μέσα το ανάλογο βότανο
Ο Σώρανος από την Έφεσο αρχαίος Ιατρός ο οποίος θεωρείται ο μεγαλύτερος γυναικολόγος της αρχαιότητας σχετικά με τα γυναικολογικά – παιδιατρικά συνιστά στην θηλάζουσα να πίνει για σαράντα ημέρες νερό και στη συνέχεια κάθε δύο τρεις ημέρες να πίνει οινόμελο.
Στον Μεσαίωνα η παράδοση ήθελε κατά τον μήνα του μέλιτος το νεόνυμφο ζευγάρι να πίνει οινόμελο το οποίο συνέβαλε αποφασιστικά στην χαλάρωση των αναστολών και στην επιτυχημένη εκκίνηση του γάμου καθώς το οινόμελο συμβόλιζε την γονιμότητα και την καλή υγεία.
Συνταγές
Για την παρασκευή του οινόμελο μπορείτε να βρείτε αρκετές συνταγές οι οποίες είναι αναρτημένες στο διαδίκτυο. Πίνετε τόσο ζεστό όσο και κρύο με την προσθήκη πάγου έχει υπέροχη μυρωδιά και γλυκιά γεύση αφού περιέχει αρκετή ποσότητα μελιού το οποίο αποτελεί το φυσικό γλυκαντικό του  Παραδοσιακές, σύγχρονες συνταγές ακόμα και μέσα σε κρύο ή ζεστό κοκτέιλ καθώς αποτελεί εξαιρετική βάση γι αυτό.
Εμφιάλωση
Το εμφιαλωμένο οινόμελο είναι σήμερα η μόνη νόμιμη μορφή διακίνησης του προϊόντος. Η εμφιάλωση αποκλείει το ενδεχόμενο νοθεύσεων, επικίνδυνων για την υγεία, ενώ προστατεύει το οινόμελο από εξωγενείς παράγοντες. Τέλος, το εμφιαλωμένο οινόμελο παράγεται στα πλαίσια όλων των ελέγχων που υφίσταται ένα επίσημο αποσταγματοποιείο έτσι ώστε το προϊόν να είναι ασφαλές για εσάς.
Κατανάλωση
Το οινόμελο είναι ένα προϊόν το οποίο μπορεί να καταναλωθεί τόσο κρύο με την προσθήκη πάγου όσο και ζεστό στην ανάλογη θερμοκρασία Το οινόμελο μπορεί να συντροφεύσει άψογα τα γεύματα σας, να προσφερθεί ως welcome drink, να γίνει το απεριτίφ σας ή ακόμα να γίνει η βάση για να δημιουργήσετε υπέροχα κοκτέιλ. Το Οινόμελο πίνετε σε σφηνοπότηρο, καραφάκι, σε old fashioned ποτήρι με ice ball 2.50 ιντσών, σε flute ποτήρι ή σε ποτήρι Brandy (ζεστό). Το καλό οινόμελο δεν περιέχει προσθήκη ζάχαρης καθώς περιέχει μέλι το οποίο είναι το φυσικό γλυκαντικό του και φέρει τις ανάλογες πιστοποιήσεις έτσι ώστε να είναι ασφαλές για την υγεία του καταναλωτή.
Εξαγωγές
Το Οινόμελο αποτελεί ένα προϊόν το οποίο παρασκευάζεται και καταναλώνεται στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Το Οινόμελο εξάγεται τα τελευταία χρόνια σε Κύπρο και Γερμανία με μεγάλη απήχηση στο κοινό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κρασί
Ματέο Σαλβίνι
Ο Ματέο Σαλβίνι (Matteo Salvini, 9 Μαρτίου 1973) είναι Ιταλός πολιτικός, ο οποίος από την 1η Ιουνίου 2018 διατελεί αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης της Ιταλίας και υπουργός Εσωτερικών. Επιπλέον, είναι ομοσπονδιακός γραμματέας της Λέγκας του Βορρά από τον Δεκέμβριο του 2013 και ο ηγέτης του κόμματος Noi con Salvini (Μαζί με τον Σαλβίνι) από τον Δεκέμβριο του 2014. Είναι γερουσιαστής στη Γερουσία της Δημοκρατίας από τον Μάρτιο του 2018. Επίσης, διετέλεσε ευρωβουλευτής από το 2004 έως το 2018.
Έχει θεωρηθεί ένας σκληρός ευρωσκεπτικιστής πολιτικός, που έχει έντονη κριτική άποψη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και ειδικά για το ευρώ. Ο Σαλβίνι αντιτίθεται στην παράνομη μετανάστευση στην Ιταλία και την ΕΕ, καθώς και στη διαχείριση των αιτούντων άσυλο από την ΕΕ. Θεωρείται, επίσης, ένας από τους κυριότερους ηγέτες του λαϊκιστικού κύματος που συγκλόνισε την Ευρώπη κατά τη δεκαετία του 2010 και μέλος του νεο-εθνικιστικού κινήματος, μίας δεξιάς ιδεολογίας που έδωσε έμφαση στην αντι-παγκοσμιοποίηση, στον εθνικισμό και στον προστατευτισμό.
Ο Σαλβίνι αποκαλείται "Ο Αρχηγός" (Il Capitano) από τους υποστηρικτές του. Πολλοί πολιτικοί σχολιαστές και εφημερίδες, όπως ο Guardian, οι New York Times, οι Financial Times, ο The Economist και η Huffington Post, τον χαρακτήρισαν ως τον πιο ισχυρό και επιφανή άνθρωπο στην Ιταλία σήμερα. Οι πολιτικές του απόψεις έχουν χαρακτηριστεί από τις βρετανικές ιστοσελίδες The Guardian και The Independent ως ακροδεξιές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπουργοί της Ιταλίας Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ιταλίας
Μαρία Ελισάβετ της Αυστρίας (1743-1808)
Η Μαρία Ελισάβετ της Αυστρίας (γερμ. Maria Elisabeth von Österreich, 13 Αυγούστου 1743 - 22 Σεπτεμβρίου 1808) ήταν το έκτο παιδί της Μαρίας Θηρεσίας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και του Φραγκίσκου Στέφανου της Λωρραίνης. Ήταν ηγουμένη από το 1780 έως το 1806.
Πρώτα χρόνια
Η Μαρία Ελισάβετ Ιωσηφίνα Ιωάννα Αντωνία, γνωστή στην οικογένειά της ως "Λιζλ", γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου 1743 στα Ανάκτορα Σαινμπρούν στη Βιέννη. Ήταν το έκτο παιδί και πέμπτη κόρη του Φραγκίσκου Α΄ και της Μαρίας Θηρεσίας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Η Ελισάβετ θεωρήθηκε πολύ ελκυστική κατά τα πρώτα χρόνια της ενηλικίωσής της και η πιο όμορφη από τις αδελφές της. Ως εκ τούτου, υπήρχαν ελπίδες για να εξασφαλιστεί ένας γάμος της υψηλότερης δυνατής κατάστασης. Ωστόσο, κατά την περίοδο 1756-1763, όταν έπρεπε κανονικά να παντρευτεί, δυσκολεύτηκαν να βρουν έναν αρραβώνα που θεωρείτο κατάλληλος για την ηλικία και τη θέση της, λόγω των πολιτικών επιπλοκών κατά τη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου. Η μητέρα της ήταν κάπως συγκλονισμένη από τη φήμη της Μαρίας Ελισάβετ ως «κοκέτα».
Μοναχή
Η Μαρία Ελισάβετ διορίστηκε από την μητέρα της διακόνισσα της Μονής για Ευγενείς Κυρίες στο Ίνσμπρουκ, αλλά όπως και η αδελφή της Μαρία Άννα, που είχε παρόμοια θέση, δεν κατοικούσε στην μονή, αλλά συνέχισε να περνάει το χρόνο της στο Παλάτι. Μετά το θάνατο της μητέρας τους το 1780, ο αδερφός της Ελισάβετ, Ιωσήφ Β΄, ζήτησε από αυτήν και τις αδερφές τους Μαρία Άννα και Μαρία Χριστίνα να εγκαταλείψουν το Αυτοκρατορικό Παλάτι, επειδή δεν ήθελε να υπάρχουν γυναίκες εκεί.
Ο Αυτοκράτορας διόρισε την Μαρία Ελισάβετ ηγουμένη της Μονής για Ευγενείς Κυρίες στο Ίνσμπρουκ. Η Ελισάβετ κατοικούσε εκεί από τον Μάιο του 1781 έως τον Ιανουάριο του 1806.
Θάνατος
Η Μαρία Ελισάβετ έφυγε για τη Βιέννη το 1806 και αργότερα μετακόμισε στο Λιντς, όπου πέθανε στις 22 Σεπτεμβρίου του 1808.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας
Εθνική Οργάνωση Κρήτης
Η Εθνική Οργάνωση Κρήτης (Ε.Ο.Κ), ήταν αντιστασιακή οργάνωση, η οποία διαδέχθηκε την Ανωτάτη Επιτροπή Αγώνος Κρήτης (ΑΕΑΚ).
Σαιν-Σιμεόν
Το Σαιν-Σιμεόν (σημερινό Σαμαντάγκ ή Σουαντιγιέ ) ήταν το μεσαιωνικό λιμάνι της Αντιόχειας, ευρισκόμενο επί των εκβολών του ποταμού Ορόντη. Πιθανώς να έλαβε την ονομασία του από τον Άγιο Συμεών Στυλίτη τον Νεότερο, ο οποίος έζησε επί όρους σε απόσταση έξι μιλίων από το Σαιν-Σιμεόν, ή τον αρχικό Άγιο Συμεών Στυλίτη, ο οποίος ήταν θαμμένος στην Αντιόχεια. Η Σελεύκεια εν Πιερία ήταν το ρωμαϊκό λιμάνι της Αντιόχειας, ωστόσο οι προσχώσεις του εδάφους, καθώς και ένας σεισμός το είχαν αχρηστεύσει. Ο έλεγχος του Σαιν-Σιμεόν ήταν σημαντικός για την κατάληψη της Αντιόχειας από τους Σταυροφόρους στα τέλη του 11ου αιώνα.
Εθνική Οργάνωση Κρήτης
Ίδρυση και δομή της οργάνωσης
Ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1943 ύστερα από την εμφάνιση του ΕΑΜ Κρήτης. Τη νομαρχιακή επιτροπή Χανίων της Ε.Ο.Κ. την αποτελούσαν οι: Νικόλαος Σκουλάς (επαρχία Κυδωνίας), Χαρίδημος Πολυχρονίδης (επαρχία Κισσάμου), Ιωσήφ Βολουδάκης (επαρχία Σφακιών), Ιωάννης Σταυριανός και μετέπειτα Μιχαήλ Μποτονάκης (επαρχία Αποκορώνου), Εμμανουήλ Μπασιάς και Μάρκος Σπανουδάκης (επαρχία Σελίνου).
Σαιν-Σιμεόν
Τον Νοέμβριο του 1097 οι Σταυροφόροι, οι οποίοι πολιορκούσαν την Αντιόχεια, ενθαρρύνθηκαν από την εμφάνιση ενισχύσεων στο Σαιν-Σιμεόν υπό την μορφή μοίρας στόλου των Γενουατών, βοηθώντας, στην συνέχεια, στην κατάληψη της πόλης. Οι πολιορκητές διέθεταν μικρό απόθεμα τροφίμων, ενώ η τροφοδοσία τους από την Κύπρο προς το Σαιν-Σιμεόν αποτελούσε στόχο συχνών επιθέσεων κατά μήκος του δρόμου από το λιμάνι προς το στρατόπεδο των Σταυροφόρων. Στις 4 Μαρτίου 1098, στόλος ο οποίος φερόταν να ευρίσκεται υπό την διοίκηση του διεκδικητή του θρόνου της Αγγλίας, Έντγκαρ Έθελινγκ, κατέπλευσε στο Σαιν-Σιμεόν μεταφέροντας πολιορκητικά εξαρτήματα από την Κωνσταντινούπολη. Μία ακόμη επιδρομή από τους Τούρκους υπερασπιστές της Αντιόχειας οδήγησε στην αφαίρεση των εξαρτημάτων από τους Σταυροφόρους, οι οποίοι, ωστόσο, αντεπιτέθηκαν επιτυχώς, σκοτώνοντας (όπως αναφέρθηκε) περίπου χίλιους πεντακόσιους Τούρκους.
Εθνική Οργάνωση Κρήτης
Ίδρυση και δομή της οργάνωσης
Στην Ε.Ο.Κ ενσωματώθηκε τον Νοέμβριο του 1944 και η ΕΠΕΚ, η οποία προσπαθούσε να συσπειρώσει γύρω της, τους μη κομμουνιστές αγωνιστές.
Σαιν-Σιμεόν
Το Σαιν-Σιμεόν έδωσε το όνομά του σε σταυροφορικό τύπο αγγείων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιμένες της Τουρκίας Κατηγορία:Λιμένες της Μεσογείου Κατηγορία:Σταυροφορίες
Εθνική Οργάνωση Κρήτης
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία της Κρήτης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Ελληνικές αντιστασιακές οργανώσεις
Λαμπρινό Ξάνθης
Το Λαμπρινό  είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Λαμπρινό βρίσκεται στην πεδιάδα της Ξάνθης σε υψόμετρο 45 μέτρα και σε απόσταση 7 χλμ. νοτιοδυτικά από το κέντρο της πόλης. Είναι κτισμένο ανάμεσα στο Πετροχώρι (Δ.), το Εύμοιρο (Β.) και τη Λεύκη (ΝΑ.) ενώ στα βόρεια του περνάει η ΕΟ Ξάνθης - Καβάλας και νότια η Εγνατία Όδος. Η παλιά ονομασία του χωριού, την περίοδο της τουρκοκρατίας, ήταν Ραδαβούς και έτσι αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση της Θράκης, στο ΦΕΚ 301Α - 13/09/1926 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μόρσας (σημερινό Εύμοιρο). Το 1928 με το ΦΕΚ 193Α - 20/09/1928 μετονομάστηκε σε Λαμπρινό. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» μαζί με το Εύμοιρο, το Πετροχώρι, τη Λεύκη, τη Νέα Μορσίνη και την Παλαιά Μορσίνη αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Ευμοίρου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ξάνθης του Δήμου Ξάνθης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 44 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Ξάνθης
Γκάμπριελ Μπόριτς
Ο Μπόριτς σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Χιλής και ήταν Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Φοιτητών του Πανεπιστημίου της Χιλής το 2012. Ως εκπρόσωπος των φοιτητών, έγινε μια από τις κορυφαίες φυσιογνωμίες των φοιτητικών διαδηλώσεων της Χιλής 2011–2013. Ο Μπόριτς εξελέγη δύο φορές στην Βουλή των Αντιπροσώπων ως εκπρόσωπος της περιφέρειας Mαγαγιάνες και Χιλιανή Ανταρκτική, αρχικά ως ανεξάρτητος υποψήφιος στις εκλογές του 2013 και στη συνέχεια στις εκλογές του 2017 ως μέρος του Ευρέως Μετώπου, ενός αριστερού συνασπισμού που δημιούργησε με πολλά άλλα κόμματα.
Κατά τη διάρκεια της εμφύλιας αναταραχής του 2019 στη Χιλή, ο Μπόριτς ήταν ένας από τους πολιτικούς που διαπραγματεύτηκαν τη συμφωνία, η οποία άνοιξε τον δρόμο για ένα δημοψήφισμα για την αλλαγή του Συντάγματος. Το 2021 επιλέχθηκε ως ο προεδρικός υποψήφιος του συνασπισμού Aπρουέβο Διγνιδάδ (Apruebo Dignidad, που περιλάμβανε το Ευρύ Μέτωπο, το Κομμουνιστικό Κόμμα και άλλα μικρότερα κινήματα), αφού κέρδισε τις επίσημες προκριματικές εκλογές με το 60% της λαϊκής ψήφου. Στις 19 Δεκεμβρίου 2021, ο Μπόριτς νίκησε τον Χοσέ Αντόνιο Καστ στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, συγκεντρώνοντας το 55,9% των ψήφων.
Πρόκειται να γίνει ο νεότερος πρόεδρος στην ιστορία της Χιλής και ο δεύτερος νεότερος ηγέτης κράτους στον κόσμο, καθώς και ο πρόεδρος που εκλέγεται με τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων στην ιστορία.
Βιογραφία
Ο Γκάμπριελ Μπόριτς γεννήθηκε στην Πούντα Αρένας το 1986 ως γιος του Λούις Μπόριτς, Κροατικής καταγωγής, χημικού μηχανικού και δημόσιου υπαλλήλου στην Empresa Nacional del Petróleo (Εθνική Εταιρεία Πετρελαίων) για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες· και της μητέρας του Μαρίας Φοντ, Καταλανικής καταγωγής.
Ο Μπόριτς σπούδασε στο The British School στη γενέτειρά του. Στη συνέχεια μετακόμισε στο Σαντιάγο, για να σπουδάσει στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Χιλής.
Στην πολιτική ως φοιτητής
εναλλ.=refer to caption|αριστερά|μικρογραφία|170x170εσ|Ο Γκάμπριελ Μπόριτς το 2014. Το 1999 και το 2000 ο Μπόριτς συμμετείχε στην επανίδρυση της Ομοσπονδίας Μαθητών Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης της Πούντα Αρένας. Ενώ στο Πανεπιστήμιο εντάχθηκε στην πολιτική συλλογική Αυτόνομη Αριστερά (Izquierda Autónoma), αρχικά γνωστό ως Αυτόνομοι Μαθητές (Estudiantes Autónomos). Διετέλεσε σύμβουλος της Ένωσης Φοιτητών του Νομικού Τμήματος το 2008 και έγινε πρόεδρός της το 2009, όταν ηγήθηκε διαμαρτυρίας για 44 ημέρες κατά του κοσμήτορα Ροπέρτο Ναούμ (Roberto Nahum). Εκπροσώπησε επίσης φοιτητές ως γερουσιαστής του Πανεπιστημίου.
Ο Μπόριτς ήταν υποψήφιος για την ηγεσία της Ομοσπονδίας Φοιτητών του Πανεπιστημίου της Χιλής (FECH) ως μέρος της λίστας Αριστερή Δημιουργία (Creando Izquierda) στις εκλογές στις 5-6 Δεκεμβρίου 2011. Εξελέγη πρόεδρος με 30,52% των ψήφων, νικώντας την Καμίλα Βαγιέχο (Camila Vallejo), η οποία ήταν τότε πρόεδρος της Ομοσπονδίας, που διεκδικούσε επανεκλογή ως μέρος της λίστας Κομμουνιστική Νεολαία της Χιλής.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως προέδρου της FECH, ο Μπόριτς έπρεπε να αντιμετωπίσει το δεύτερο μέρος των φοιτητικών διαμαρτυριών που ξεκίνησαν το 2011 και έγινε ένας από τους κύριους εκπροσώπους της Ομοσπονδίας Χιλιανών Φοιτητών. Το 2012 συμπεριλήφθηκε στη λίστα των 100 νέων ηγετών της Χιλής, που δημοσιεύτηκε από το σαββατιάτικο περιοδικό της εφημερίδας El Mercurio, σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Αδόλφο Ιβάνιεθ (Αdolfo Ibáñez).
Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων (2014–σήμερα)
Το 2013 ο Μπόριτς συμμετείχε στις κοινοβουλευτικές εκλογές ως ανεξάρτητος υποψήφιος, για να εκπροσωπήσει την Περιφέρεια 60 (σήμερα Περιφέρεια 28), η οποία περιλαμβάνει την Περιφέρεια Mαγαγιάνες και τη Χιλιανή Ανταρκτική. Εξελέγη με 15.418 ψήφους (26,18%), τον μεγαλύτερο αριθμό που έλαβε οποιοσδήποτε υποψήφιος στην περιφέρεια. Τα μέσα ενημέρωσης τόνισαν το γεγονός, ότι ο Μπόριτς εξελέγη εκτός εκλογικού συνασπισμού, περνώντας έτσι με επιτυχία το διπλο-ονομαστικό εκλογικό σύστημα της Χιλής.
Ο Μπόριτς ορκίστηκε μέλος της Βουλής στις 11 Μαρτίου 2014. Κατά την πρώτη του θητεία, ο Μπόριτς συμμετείχε στις Επιτροπές για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τους Αυτόχθονες Πληθυσμούς, για τις Ακραίες Ζώνες και τη Χιλιανή Ανταρκτική, και για την Εργασία και την Κοινωνική Ασφάλιση.
Το 2017 ο Μπόριτς επανεξελέγη ως μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων για την Περιφέρεια Mαγαγιάνες με αυξημένη πλειοψηφία. Πήρε 15.417 ψήφους (24,62%), που ήταν και πάλι ο μεγαλύτερος αριθμός ψήφων για οποιονδήποτε υποψήφιο στην περιοχή.
Προεδρική υποψηφιότητα 2021
Ο Μπόριτς ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές της Χιλής το 2021. Στις 18 Ιουλίου 2021, ο Μπόριτς κέρδισε τον συνασπισμό Απρουέβο Διγνινάδ στις προκριματικές εκλογές σε μία ανατροπή κατά του Δανιέλ Χαδούε (Daniel Jadue) δημάρχου της Ρεκολέτα, λαμβάνοντας περίπου το 60% των ψήφων. Πριν από τις προκριματικές εκλογές, ο Χαδούε είχε ευνοηθεί έναντι του Μπόριτς σε ορισμένες εθνικές δημοσκοπήσεις. Μετά την αρχική του νίκη, ο Μπόριτς ανακοίνωσε στο Twitter ότι θα συνεργαστεί με τον Χαδούε κατά τη διάρκεια των γενικών εκλογών, προκειμένου να παρουσιάσει ένα ενιαίο μέτωπο. Στις 19 Δεκεμβρίου 2021 ο Μπόριτς κέρδισε τις εκλογές με το 56% των ψήφων, με την ορκωμοσία του να λαμβάνει χώρα στις 11 Μαρτίου 2022.
Βουλευτικές εκλογές του 2013
Κοινοβουλευτικές εκλογές 2013 για βουλευτή της Περιφέρειας 60 (Ρίο Βέρντε, Aντάρκτικα, Λαγκούνα Μπλάνκα, Νατάλες, Κάβο δε Όρνος, Πορβενίρ, Πριμαβέρα, Πούντα Αρένας, Σαν Γκρεγόριο, Τιμάουκελ και Tόρρες ντελ Πάινε)
Bιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Χιλής Κατηγορία:Πρόσωπα κροατικής καταγωγής Κατηγορία:Πρόσωπα ισπανικής καταγωγής Κατηγορία:Αγνωστικιστές
Λουσατία
Η Λουσατία (Lausitz, Łużyce, Lužice, Lusatia) είναι μία ιστορική περιοχή της Κεντρικής Ευρώπης, που μοιράζεται μεταξύ της Γερμανίας και της Πολωνίας. Η περιοχή είναι η πατρίδα του σλαβικού φύλου των Σόρβων. Γεωγραφικά προσδιορίζεται από τα ποτάμια Μπουμπρ και Κβίσα στα ανατολικά, Πούλσνιτς και Μαύρο Έλστερ στα δυτικά. Σήμερα βρίσκεται στα κρατίδια της Σαξονίας και του Βρανδεμβούργου, αλλά και στην Κάτω Σιλεσία και την περιοχή του Λουμπούς στη δυτική Πολωνία.
Ιστορικά η Λουσατία ανήκε σε πολλές χώρες. Υπήρξε κομμάτι του Βασιλείου της Βοημίας (σημερινή Τσεχία) για τριακόσια χρόνια και μετά μαζί με το ίδιο το βασίλειο μεταβιβάστηκε στην Αυστρία, η οποία τότε ήταν υπό τη δυναστεία των Αψβούργων. Μετά μεταβιβάστηκε στη Σαξονία. Στη συνέχεια το μεγαλύτερο κομμάτι κυριεύτηκε από τους Πρώσους το 1815 και η περιοχή ενώθηκε με τη Γερμανία το 1871. Μετά την κατοχή της Ανατολικής Γερμανίας από τον Κόκκινο Στρατό το 1945, το ανατολικό κομμάτι της Λουσατίας δόθηκε στην Πολωνία με τη συνθήκη του Πότσδαμ.
Στο πολωνικό κομμάτι σήμερα, μετά την απέλαση του γερμανικού πληθυσμού το 1945 και του πολωνικού επανεποικισμού, η Πολωνική γλώσσα επικράτησε, ενώ στη γερμανική πλευρά ομιλείται πλην της γερμανικής η μειονοτική γλώσσα των Άνω και Κάτω Σορβικών. Η μεγαλύτερη πόλη στη Λουσατία είναι το Κότμπους.
Γεωγραφία
Η Λουσατία χωρίζεται σε δύο περιοχές, τη λοφώδη Άνω Λουσατία και την Κάτω Λουσατία, η οποία είναι στη Βόρεια Ευρωπαϊκή πεδιάδα. Το σύνορο μεταξύ της Άνω και της Κάτω Λουσατίας συνήθως ορίζεται από τον ποταμό Μαύρο Έλστερ στο Σένφτενμπεργκ. Γειτονικές περιοχές αποτελούσαν η Σιλεσία στα ανατολικά, η Βοημία στα νότια, το Μάισσεν και το Δουκάτο της Σαξονίας-Βίτενμπεργκ στα δυτικά αλλά και το Βρανδεμβούργο στα βόρεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Πολωνίας Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Γερμανίας
Μπουκόμπα
Η Μπουκόμπα (αγγλ.: Bukoba / σουαχ.: Bukoba (mji)), είναι μία πόλη με πληθυσμό 128.796 (απογραφή 2012), που βρίσκεται στην Περιφέρεια Καγκέρα (Kagera Region), στις νοτιοδυτικές ακτές της Λίμνης Βικτώρια, στη βορειοδυτική Τανζανία.
Είναι η πρωτεύουσα της Περιφέρειας Καγκέρα (Kagera Region) και η διοικητική έδρα της Αστικής Περιοχής Μπουκόμπα (Bukoba Urban District). Η πόλη εξυπηρετείται από το Αεροδρόμιο Μπουκόμπα (Bukoba Airport) και έχει τακτική ακτοπλοϊκή σύνδεση με τη Μουάνζα (Mwanza), καθώς επίσης και οδική σύνδεση με την Περιοχή Ρακάι (Rakai District) στην Ουγκάντα (Uganda) για τους μετακινούμενους διασυνοριακά με αυτοκίνητο, με μελλοντικά σχέδια για κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής κανονικού εύρους.
Η πόλη της Μπουκόμπα έχει την ιδιότητα του Δημοτικού Συμβουλίου. Διαθέτει Δημοτικό Διευθυντή και άλλους τοπικούς Κυβερνητικούς Αξιωματούχους όπως και τα άλλα Περιφερειακά Συμβούλια της περιοχής.
Γεωγραφία
Τοποθετημένη στη νοτιοδυτική ακτή της Λίμνης Βικτώρια, η Μπουκόμπα (Bukoba) κείται μόλις 1 μοίρα νότια του Ισημερινού παράλληλου και στη βορειοδυτική περιφέρεια της Τανζανίας.
Είναι η περιφερειακή πρωτεύουσα της Καγκέρα, καθώς επίσης η μεγαλύτερή της πόλη, είναι και η πύλη εισόδου στην περιοχή.
Μάχη του Μοναστηριού των Αγίων Αποστόλων
μικρογραφία|300x300εσ| Το δημοσίευμα των [[The New York Times|New York Times για τη μάχη]] Η Μάχη του Μοναστηριού των Αγίων Αποστόλων (Առաքելոց վանքի կռիվը Ařak'elots vank'i křivë) ήταν μία ένοπλη σύγκρουση μεταξύ των δυνάμεων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της αρμενικής πολιτοφυλακής στο Μοναστήρι των Αγίων Αποστόλων (Αραχελότς) κοντά στην πόλη Μους τηςΟθωμανικής Αυτοκρατορίας τον Νοέμβριο του 1901.
Ιστορικό
Μέχρι το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, οι συνθήκες διαβίωσης για τον αρμενικό πληθυσμό στην κοιλάδα του Μους είχαν γίνει ανυπόφορες. Εκτός από στους αξιωματούχους της κεντρικής κυβέρνησης, τους ανεπίσημους φόρους και τέλη και τους Κούρδους αρχηγούς που εκβίαζαν για τα παραδοσιακά τους αφιερώματα, υπήρχαν και οι ληστρικοί Κούρδοι φύλαρχοι στους οποίος δώθηκε επίσημο καθεστώς αφού ενσωματώθηκαν στις ημι-κανονικές μονάδες του κουρδικού ιππικού γνωστές ως Χαμίντιγιε. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, χιλιάδες Αρμένιοι αγρότες να χάσουν τη γη τους και να κερδίζουν τα προς το ζην ως προσωρινοί μισθωτοί εργάτες ή να μεταναστεύσουν στην Κωνσταντινούπολη και σε άλλες πόλεις για να ζήσουν σε άθλιες συνθήκες λόγω φτώχιας. Οι επαναλαμβανόμενες αποτυχίες των υποσχόμενων μεταρρυθμίσεων από την Κωνσταντινούπολη οδήγησαν ορισμένους Αρμένιους να ξεκινήσουν τοπικά μέτρα για αυτοάμυνα. Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Hunchakian και η Αρμενική Επαναστατική Ομοσπονδία ήταν δύο αρμένικες πολιτικές ομάδες που δραστηριοποιούνται στην περιοχή. Μετά τις σφαγές Αρμενίων στο Σασούν το 1894, και τις πιο διαδεδομένες σφαγές στην πεδιάδα του Μους το 1895 και το 1896 κατά τη διάρκεια των γεγονότων που ήταν γνωστά ως σφαγές της Χαμιδιανής, η πολιτική δραστηριότητα της δεκαετίας του 1880 εξελίχθηκε σε ένοπλες μονάδες αυτοάμυνας, γνωστές ως φεντάΐ, που χρησιμοποιούσαν τα βουνά ως ασφαλή καταφύγια και ως περιοχές για πολιτική αναταραχή.
Μπουκόμπα
Λιμάνια
Αυτή τη στιγμή η Μπουκόμπα (Bukoba) είναι το δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι της Τανζανίας στη Λίμνη Βικτώρια μετά τη Μουάνζα (Mwanza).
Μάχη του Μοναστηριού των Αγίων Αποστόλων
Ιστορικό
Το 1899 σκοτώθηκαν αρκετοί Αρμένιοι διοικητές φενταΐ και ο Αντρανίκ Οζανιάν είχε την ηγεσία όλων αυτών των ομάδων στην περιοχή Σασούν του Μπιλίς Βιλαέτ. Υπό τον έλεγχο του Αντράνικ ήταν τριάντα οκτώ χωριά.
Μπουκόμπα
Αεροδρόμιο
Το αεροδρόμιο βρίσκεται στα νοτιοανατολικά της πόλης, επί της Οδού Σοκοΐνε (Sokoine Road).
Μάχη του Μοναστηριού των Αγίων Αποστόλων
Η μάχη
Τον Νοέμβριο του 1901, ο Αντρανίκ κατέβηκε από τα βουνά με περίπου 30 έμπειρους φαντεΐ (συμπεριλαμβανομένων των Κέβορκ Τσάβους και Χακόμπ Κοτογιάν) και περίπου 8 έως 10 αγρότες από το χωριό Τσρόνκ. Κυνηγημένοι από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, οι άντρες του Αντρανίκ τελικά εγκλωβίστηκαν και στις 20 Νοεμβρίου οχυρώθηκαν στη Μονή των Αγίων Αποστόλων που βρίσκεται ανατολικά του Μους.
Μπουκόμπα
Αεροδρόμιο
Η Auric Air πετάει τρεις φορές ημερησίως προς τη Μουάνζα. Το 2010 το αεροδρόμιο, επεκτάθηκε καθώς αναμένονταν περισσότερες πτήσεις σύμφωνα με τα ορόσημα αύξησης της χωρητικότητας του περιοδικού "The Air Terminal", όπου εξετάζονται μετά από τις δημοσιευμένες αναφορές κάθε τρίμηνο του έτους. Αλλά και η Air Tanzania (ATCL) έχει επίσης προγραμματισμένες πτήσεις προς Μπουκόμπα καθ' όλη την εβδομάδα, με πτήσεις ανταπόκρισης μέσω Μουάνζα προς Νταρ ες Σαλάαμ.
Ηλεκτρική παροχή
Επί του παρόντος η Μπουκόμπα, εξυπηρετείται από το δημόσιο φορέα παροχής ηλεκτρισμού TANESCO.
Μάχη του Μοναστηριού των Αγίων Αποστόλων
Η μάχη
Ένα σύνταγμα πέντε τουρκικών ταγμάτων, περίπου 1.200 άντρες, υπό την ηγεσία των πασάδων Φερίχ και Αλή, άρχισε να πολιορκεί το οχυρωμένο μοναστήρι. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο τουρκικός στρατός είχε μεγάλες απώλειες λόγω του κρύου καιρού και των επιδημιών. Μετά από δεκαεννέα ημέρες πολιορκίας και διαπραγματεύσεων παράδοσης στις οποίες συμμετείχαν Αρμένιοι κληρικοί, καθώς και ο αρχηγός του Μους και ξένοι πρόξενοι, ο Αντρανίκ και οι άντρες του κατάφεραν να εγκαταλείψουν κρυφά το μοναστήρι του Αρακέλοτ και να μετακινηθούν σε μικρές ομάδες πίσω στα κοντινά βουνά. Σύμφωνα με τον Λεον Τρότσκι, ο Αντρανίκ διοργάνωσε τη διαφυγή ντυμένος με τη στολή ενός Τούρκου αξιωματούχου: «γύρισε ολόκληρη τη φρουρά, μιλώντας σε αυτούς σε εξαιρετικά Τουρκικά» και «ταυτόχρονα δείχνοντας την έξοδο στους δικούς του άντρες."
Μπουκόμπα
Οικονομία
Ο Περιφερειακός Επίτροπος της Καγκέρα Συν/χης Fabian Massawe, κατοικεί και έχει τα κεντρικά του γραφεία στην Κεντρική Επιχειρηματική Περιοχή της Μπουκόμπα (Bukoba Central Business District).
Η πόλη είναι επίπεδη και συμπαγής, σχηματίζοντας ένα μπολ καθώς περιβάλλεται από λόφους. Η πόλη διαθέτει στάση λεωφορείου, σχετικά μεγάλο αεροδρόμιο και λιμένα με ένα φέριμποτ που εκτελούσε δρομολόγια από την Μπουκόμπα μέσω του λιμανιού του κόλπου Κεμόντο (Kemondo) προς τη Μουάνζα κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή το βράδυ, αλλά ανεστάλη το 2014, όταν το πλοίο υπέστη ανεπανόρθωτη βλάβη.
Μάχη του Μοναστηριού των Αγίων Αποστόλων
Συνέπεια
Μετά την έξοδο από το Μοναστήρι του Αρακέλοτ, ο Αντρανίκ έγινε θρύλος μεταξύ των Αρμενίων της επαρχίας. «Ο Αντρανίκ δεν είναι άνθρωπος, είναι φάντασμα», έλεγαν οι Τούρκοι, αφού εξαφανίστηκε. Οι Κούρδοι πίστευαν ότι όταν το βράδυ ο Αντρανίκ έβγαλε το παλτό του, έπεσαν πολλές σφαίρες από αυτό. Ο Αντρανίκ είχε ηγετικό ρόλο κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Αντίστασης του Σασούν το 1904, στη συνέχεια υποχώρησε με τους άντρες του στο Ιράν, παραιτήθηκε από την Αρμενική Επαναστατική Ομοσπονδία και στη συνέχεια ταξίδεψε στην Ευρώπη, όπου συμμετείχε στον Πρώτο Βαλκανικό Πόλεμο. Το 1924 στη Βοστώνη, ο Αντρανίκ δημοσίευσε τα απομνημονεύματα του, Η Μάχη στη Μονή των Αγίων Αποστόλων. Για τα γεγονότα, έγραψε:
Μπουκόμπα
Αθλητισμός
Η Μποκόμπα εκπροσωπείται στην Premier League της Τανζανίας από τον ποδοσφαιρικό σύλλογο Kagera Sugar. Είναι η έδρα πολλών φιλανθρωπικών οργανώσεων - συμπεριλαμβανομένου του SHARE στην Αφρική και του Jambo Bukoba. Και οι δύο φιλανθρωπικές οργανώσεις επικεντρώνονται στον εκπαιδευτικό τομέα.
Το Στάδιο Καϊτάμπα (Kaitaba Stadium) βρίσκεται επί της οδού Jamhuri στα νοτιοανατολικά της Μπουκόμπα.
Μάχη του Μοναστηριού των Αγίων Αποστόλων
Συνέπεια
Ήταν απαραίτητο να δείξουμε στους Τούρκους και τους Κούρδους, ότι ένας Αρμένιος μπορεί να σηκώσει όπλο και μία αρμένικη καρδιά μπορεί να αγωνιστεί και να προστατέψει τα δικαιώματα της.
Μπουκόμπα
Κλίμα
Η Μπουκόμπα έχει κλίμα τροπικού μουσώνα (tropical monsoon climate [Köppen Am]) αν και είναι πιο ήπιο από τα περισσότερα κλίματα με αυτή την ταξινόμηση λόγω υψομέτρου. Μερικές φορές μπορεί να είναι δροσερό, ειδικά τα βράδια κατά τη διάρκεια των δύο εποχών των βροχών, αλλά ποτέ τόσο κρύο όσο τη χειμερινή περίοδο στην Ευρώπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Περιφέρεια Καγκέρα Κατηγορία:Περιφερειακές πρωτεύουσες στην Τανζανία Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Λίμνη Βικτώρια Κατηγορία:Πόλεις στη Μεγάλη Ρηξιγενή Κοιλάδα
Μάχη του Μοναστηριού των Αγίων Αποστόλων
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βιλαέτι του Μπιτλίς Κατηγορία:Εξεγέρσεις στην Αρμενία Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Μάχες της Αρμενίας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κέντρο του Τορόντο
thumb|right|Αεροφωτογραφία της οικονομικής περιοχής του Κέντρου του Τορόντο Το Κέντρο του Τορόντο ή Downtown Toronto είναι η κύρια επιχειρηματική περιοχή του Τορόντο (Οντάριο) στον Καναδά. Βρίσκεται εξ ολοκλήρου στον πρώην δήμο του Old Toronto (Παλιό Τορόντο), που συνορεύει κατά προσέγγιση βορείως με την οδό Bloor, τη λίμνη Οντάριο στα νότια, τον ποταμό Ντον στα ανατολικά και την οδό Bathurst στα δυτικά. Η περιοχή περιέχει τη μεγαλύτερη συγκέντρωση ουρανοξυστών στην πόλη επιπροσθέτως με τη δημοτική και επαρχιακή κυβέρνηση του Οντάριο. Το Τορόντο έχει το εκτενέστερο περίγραμμα κτηρίων στον ορίζοντα στη Βόρεια Αμερική μετά τη Νέα Υόρκη και το Σικάγο.
Κατηγορία:Τορόντο
Λαυρέντιος των Μεδίκων ο πρεσβύτερος
Βιογραφία
Εκπαιδεύτηκε από τον Κάρλο Μαρσουπίνι. Όταν νυμφεύτηκε την Τζινέβρα Καβαλκάντι, ο ανθρωπιστής Φραντσέσκο Μπάρμπαρο έγραψε για την περίσταση το έργο Περί προκαταλήψεως (De re uxoria), μία πραγματεία για το γάμο που θα εκδιδόταν συνέχεια τους επόμενους αιώνες.
Ακολούθησε τον αδελφό του Κόζιμο στις μετακινήσεις του στη Φερράρα, τη Βερόνα και τη Βιτσέντσα. Το 1433 ο αδελφός του συνελήφθη με την κατηγορία της τυραννίας· ο Λορέντσο προσπάθησε να μαζέψει στρατό για να τον απελευθερώσει. Συναντήθηκαν στη Βενετία και επέστρεψε θριαμβευτικά μαζί του στη Φλωρεντία, όταν αποκαταστάθηκε ο Κόζιμο. Αν και ήταν αφιερωμένος στην τραπεζική του δραστηριότητα, είχε διάφορα καθήκοντα στη Δημοκρατία: εστάλη ως πρεσβευτής στον πάπα Ευγένιο Δ΄ και στη Βενετία. Το 1435 μετακινήθηκε στη Ρώμη για να επιβλέπει τις υποθέσεις της Τράπεζάς του στην Αυλή του πάπα.
Τρισεγγονός του ήταν ο Κόζιμο Α΄ μεγάλος δούκας της Τοσκάνης, τον οποίο διαδέχθηκαν οι απόγονοί του· μάλιστα η εγγονή αυτού Μαρία παντρεύτηκε τον Ερρίκο Δ΄ πρώτο Βουρβόνο βασιλιά της Γαλλίας και οι απόγονοί του ηγεμόνευσαν στη Γαλλία και στην Ισπανία.
Απεβίωσε στην έπαυλή του στο Καρέτζι το 1440 και τάφηκε στη βασιλική του Σαν Λορέντσο.
Οικογένεια
Το 1416 νυμφεύτηκε τη Τζινέβρα Καβαλκάντι και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μεδίκων
Εθνικό Πάρκο Λαχέμαα
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|265x265px Το όνομα Λαχέμαα προέρχεται από το πιο μελετημένο τμήμα της ακτής της βόρειας Εσθονίας, όπου τέσσερις μεγάλες χερσονήσοι (Juminda, Pärispea, Käsmu και Vergi) χωρίζονται μεταξύ τους από τέσσερις κόλπους. Η ονομασία Λαχέμαα μεταφράζεται ως η 'Γη των κόλπων'.
Το εθνικό πάρκο ιδρύθηκε το 1971 και είναι ένα από τα κύρια τουριστικά αξιοθέατα στην Εσθονία. Πολλές εταιρείες προσφέρουν πακέτα ημερήσιας εκδρομής από το Τάλιν.Αρκετοί είναι και αυτοί που επιλέγουν να εξερευνήσουν το πάρκο μόνοι τους.
Πριν από το 1991, η Σοβιετική Ένωση χρησιμοποιούσε μια μεγάλη μυστική υποβρύχια βάση στο Hara.Η βάση χτίστηκε τη δεκαετία του 1950 κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Τα ερείπια αυτής της πρώην σοβιετικής βάσης υποβρυχίων βρίσκονται τώρα εξ ολοκλήρου στο πάρκο Λαχέμαα κοντά στον ομώνυμο φάρο Λαχέμαα.
Γεωγραφία
αριστερά|μικρογραφία|266x266px Με δάση να καλύπτουν πάνω από το 70% του Εθνικού Πάρκου Λαχέμαα, η περιοχή έχει πλούσια χλωρίδα και πανίδα.Το τοπίο έχει πολλά ανυψωμένα έλη, συμπεριλαμβανομένου του 7.000 ετών Laukasoo.Το πάρκο περιλαμβάνει πολλά μονοπάτια τα οποία είναι γεμάτα άγρια ζώα.Κάποια από τα ζώα αυτά είναι αγριόχοιροι, κόκκινα ελάφια, λύκοι, αρκούδες και λύγκες.Η ακτή είναι καλυμμένη με βράχια και ογκόλιθους, και χρησιμοποιείται κάθε χρόνο από γερανούς ως ενδιάμεσο σταθμό στο δρόμο τους προς το Βόσπορο και την Αίγυπτο.
Υπάρχουν τέσσερα αρχοντικά που βρίσκονται στο εθνικό πάρκο, το Palmse manor, το γραφικό αρχοντικό Vihula, το Kolga manor, και το μπαρόκ Sagadi Manor, φημισμένο αρχοντικό της Εσθονίας που μαζί με τα άλλα τρία αποτελούν μια από τις πιο ασυνήθιστες ομάδες αρχοντικών στο η χώρα.
Παραπομπές
μικρογραφία|252x252px
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Εθνικά πάρκα της Ευρώπης Κατηγορία:Γεωγραφία της Εσθονίας
Αβανγκάρντ μέταλ
Το αβανγκάρντ μέταλ (επίσης γνωστό ως αβαν-μέταλ και πειραματική μέταλ) είναι υποείδος της χέβι μέταλ η οποία χαρακτηρίζεται χαλαρά από τον πειραματισμό και καινοτόμα στοιχεία αβανγκάρ, συμπεριλαμβανομένων μη τυπικών και μη συμβατικών ήχων, οργάνων, δομές τραγουδιών, είδη παιξίματος και φωνητικές τεχνικές. Το είδος επηρεάζεται από την προοδευτική ροκ και το ακραίο μέταλ, και ιδιαίτερα το ντεθ μέταλ. Επίσης συνδέεται στενά με το προοδευτικό μέταλ. Μερικές τοπικές σκηνές είναι αυτές του Λος Άντζελες, του Σαν Φρανσίσκο, του Σιάτλ, της Βοστώνης, του Όσλο στη Νορβηγία, και του Τόκιο στην Ιαπωνία.
Χαρακτηριστικά
Το είδος της αβανγκάρντ μέταλ είναι συνώνυμο με το πειραματικό μέταλ και το αβάν-μέταλ, αλλά μπορεί να αναφέρεται και σε ξεχωριστό είδος της ατμοσφαιρικής μέταλ ή της μετα-μέταλ, η οποία ονομάστηκε με αναφορά για τη μετα-ροκ. Το αβανγκάρντ συνδέεται με το προοδευτικό μέταλ, αλλά το αβανγκάρντ μέταλ έχει συχνά πιο πολύ πειραματισμό, ενώ το προοδευτικό μέταλ έχει μεταξύ άλλων υψηλότερα επίπεδα τεχνικής πολυπλοκότητας. Το αβανγκάρντ μέταλ χρησιμοποιεί ασυνήθιστους ήχους, σπάει τις συμβάσεις και συχνά προσθέτει νέα στοιχεία. Οι στίχοι και η οπτική παρουσίαση του είδους είναι επίσης εκλεκτική. Σύμφωνα με τον Τζεφ Βάγκνερ του Mean Deviation, η ηλεκτρονική κρούση και τα μηχανήματα τυμπάνων χρησιμοποιούνται ευρέως από συγκροτήματα αβανγκάρντ-μέταλ, μαζί με γυναικεία φωνητικά και οπερατικά στοιχεία, στοιχεία τα οποία αποδίδει στην επιρροή των Celtic Frost. Το καναδικό συγκρότημα Voivod επίσης επηρέασε τα μελλοντικά συγκροτήματα της περιοχής, πρωτοπορώντας, αφού δημιούργησε ρομποτικά φωνητικά εφέ, ασυνήθιστες υπογραφές χρόνου και ανορθόδοξους ήχους κιθάρας.
Ιστορία
Σύμφωνα με τον Ίαν Κριστ, το αβανγκάρντ μέταλ κατάγεται από το ντεθ μέταλ. Το προοδευτικό ροκ καταλογίζεται ως επιρροή στο νέο είδος. Μερικά πρώτα παραδείγματα είναι τα άλμπουμ των King Crimson με τίτλο Larks' Tongues in Aspic και Red τα οποία κυκλοφόρησαν το 1973 και το 1974 αντίστοιχα, με το ομότιτλο τραγούδι του δεύτερου άλμπουμ να ορίζει ένα στυλ αβάν-μέταλ κατά τον Ρόμπερτ Φριπ. Άλλο ένα πρώιμο παράδειγμα αβανγκάρντ μέταλ είναι το άλμπουμ των Led Zeppelin με τίτλο Presence. Επίσης, οι πρωτοπόροι του είδους περιλαμβάνουν τους Celtic Frost, Gorguts, Boris, Earth, Helmet, Mayhem, maudlin of the Well, Neurosis, Sunn O))), Mr. Bungle, Today is the Day, και Voivod. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, εμφανίστηκε η Misanthropy Records η οποία προωθούσε το νορβηγικό αβανγκάρντ μέχρι το κλείσιμο της το 2000, ενώ σύμφωνα με τον Τζεφ Βάγκνερ, στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η The End Records συνέβαλε σε μια άνθηση της βιομηχανίας της αβανγκάρντ μέταλ. Ο Βάγκνερ δηλώνει ότι "με την υποστήριξη τους [εννοεί τις Misanthropy και The End Records] και άλλες εξειδικευμένες δισκογραφικές εταιρείες, έχει καταφθάσει το νέο αβανγκάρντ της μέταλ." Μερικές δσκογραφικές εταιρείες που προωθούν το είδος είναι οι Aurora Borealis, The Flenser, Holy Records, Hydra Head Records, Ipecac Recordings, Napalm Records, Relapse Records, Seventh Rule Recordings, και Southern Lord Records. Στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν δημιουργηθεί στην περιοχή του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο διάφορα συγκροτήματα της αβανγκάρντ μέταλ, όπως τα Giant Squid, Grayceon, και Ludicra. Στη Βοστώνη, η τοπική σκηνή εκφράζεται από συγκροτήματα όπως τα Isis, Kayo Dot, και maudlin of the Well. Τοπική σκηνή υπάρχει και στο Σιάτλ. Σύμφωνα με τους Τάιμς της Νέας Υόρκης, τη δεκαετία του 1990 δημιουργήθηκαν τοπικές σκηνές στο Τόκιο, στο Λος Άντζελες, το Όσλο και άλλες πόλεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Heavy metal Κατηγορία:Extreme metal
Αεροπορία στην Ψηφιακή Εποχή
Η Εποχή της πληροφορίας θεωρείται πως έφτασε μαζί με το Διαδίκτυο μιας και αναπτύχθηκε την δεκαετία του 1970, ξεδιπλώθηκε την δεκαετία του 1980, και συνεχίζει να εξελίσσεται μέχρι σήμερα. Έτσι η υιοθέτηση ψηφιακών τεχνικών στην αεροπορία έγινε σταδιακά την ίδια περίοδο και συνεχίζει μέχρι σήμερα.