cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γερμανός (στρατηγός υπό τον Φωκά)
Ο Γερμανός (πέθανε το 604) ήταν Βυζαντινός στρατηγός που υπηρέτησε υπό τον Αυτοκράτορα Φωκά (βασίλεψε 602–610) στα αρχικά στάδια του Βυζαντινοσασανιδικού Πολέμου του 602-628.
Βιογραφία
Ο Γερμανός είναι πιθανά ο ίδιος με τον δούκα της Φοινίκης, που επιλέχτηκε από τον στρατό ως ηγέτης του κατά την ανταρσία στο Μονόκαρτον το Πάσχα του 588, στην θέση του Πρίσκου. Παρότι ο Γερμανός επανέφερε την πειθαρχία και οδήγησε τον στρατό σε νίκη κατά τον Περσών, δικάστηκε και βρέθηκε ένοχος σε μεταγενέστερο δικαστήριο. Καταδικασμένος σε θάνατο, γρήγορα έλαβε συγχώρεση και έλαβε ανταμοιβές από τον Αυτοκράτορα Μαυρίκιο (βασίλεψε 582–602).
Στα τέλη του 603, ο Ναρσής, ο Βυζαντινός διοικητής των ανατολικών στρατιών, επαναστάτησε εναντίον του Φωκά. Απέτυχε να διασφαλίσει την υποστήριξη του μεγαλύτερου μέρους του στρατού, και ο Γερμανός διατάχθηκε να τον πολιορκήσει στην βάση του την Έδεσσα. Ο Ναρσής, ωστόσο, είχε ζητήσει και λάβει την υποστήριξη του Χοσρόη Β΄, που προσπαθούσε να ανακτήσει τα χαμένα εδάφη του και να εκδικηθεί τον θάνατο του Αυτοκράτορα Μαυρικίου, που τον είχε βοηθήσει να ανακτήσει τον θρόνο του το 591. Ο Χοσρόης λοιπόν έστειλε τον Περσικό στρατό στη Μεσοποταμία. Ο Γερμανός συνάντησε τους Πέρσες σε μάχη κοντά στην πόλη Κωνσταντίνη, αλλά ηττήθηκε και τραυματίστηκε σοβαρά, πεθαίνοντας λίγες ημέρες μετά στην Κωνσταντίνη.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί
Άνθος χαρίτων
Το Άνθος Χαρίτων (ιτ. Fiore di virtù) είναι ηθοπλαστικό έργο της ιταλικής λογοτεχνίας. Δεν πρέπει να συγχέεται με το «Άνθος» του Ιωαννίκιου Καρτάνου.
Χρονολογείται στον 14ο αιώνα και καταχωρείται στα έργα κάποιου καλόγερου ονόματι Αδελφός Τομμάσο (ιτ. frate Tommaso), ο οποίος έζησε στα τέλη του 13ου και στις αρχές του 14ου αιώνα. Έχουν γίνει διάφορες εικασίες για την πατρότητα του κειμένου, σύμφωνα με τις οποίες, γράφτηκε από τον Τομμάσο Γκοτζαντίνι (ιτ. Tommaso Gozzadini, 1260 - 1329), συμβολαιογράφο στην Μπολόνια.
Το βιβλίο έγινε πολύ δημοφιλές το 14ο αιώνα ενώ επανειλημμένα επανεκδόθηκε και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες, στα Γαλλικά, Γερμανικά, Ισπανικά, Καταλανικά, Ρουμανικά, Ελληνικά, Ρωσικά, Κροατικά και Αρμενικά.
Είναι διαχωρισμένο σε 70 κεφάλαια, τα οποία εναλλάξ περιγράφουνε αρετές και ελαττώματα. Είναι γραμμένο σε ύφος πεζού διαλόγου. Πρώτη γνωστή έκδοση της μετάφρασης στα ελληνικά είναι αυτή του Ανδρέα Κουνάδου το 1546 στη Βενετία, της οποίας αντίτυπο φυλάγεται στη Βασιλική βιβλιοθήκη του Μονάχου, ενώ μια άλλη, χειρόγραφη έκδοση του έργου στα ελληνικά φυλάγεται στην Μονή Καυσοκαλύβα στο Άγιο Όρος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλική λογοτεχνία Κατηγορία:Μεσαιωνική λογοτεχνία
Ρουθ Κόννελλ
Η Ruth Connell (γεννηθείσα στις 20 Απριλίου 1979) είναι ηθοποιός και παραγωγός θεάτρου, τηλεόρασης και κινηματογράφου, με καταγωγή από το Falkirk της Σκωτίας. Είναι επίσης πρώην επαγγελματίας και πρωταθλήτρια χορεύτρια και χορογράφος. Η Κόννελλ είναι γνωστή για τον περιστασιακό της ρόλο της ως Rowena Macleod στη σειρά Supernatural του Αμερικανικού καναλιού CW. Βραβεύτηκε ως "Καλύτερη Ηθοποιός" στα Βραβεία Broadway World Los Angeles 2013 για τους ρόλους της Κυρίας Darling και του Captain Hook στο Θέαρο Blank του Λος Άντζελες, στην βραβευμένη παραγωγή Peter Pan: Το Αγόρι που Μισούσε Μητέρες.
Πρόωρη ζωή
Γεννημένη στο Falkirk και έχοντας μεγαλώσει έξω από το Bonnybridge, ήταν το μοναχοπαίδι του προέδρου και προπονητή ποδοσφαίρου David Connell και της δασκάλας Fiona Murray. Η Κόννελλ στάλθηκε σε μαθήματα χορού σε νεαρή ηλικία για να διατηρήσει την εταιρεία των ξαδέλφων της και με την προοπτική που παρουσίασε, έγινε τελικά δεκτή στο Σχέδιο Επαγγελματικής Εκπαίδευσης Χορού Μπαλέτου της Σκωτίας. Στη συνέχεια, έπαιξε πολλαπλούς παιδικούς ρόλους με το Σκωτσέζικο Μπαλέτο, συμπεριλαμβανομένου του ηγετικού ρόλου της Κλάρα στον Καρυοθραύστη. Κέρδισε επίσης τους τίτλους της Πρωταθλήτριας Νεανικού Μπαλέτου της Σκωτίας, καθώς και το Πρωτάθλημα Ανώτερου Μπαλέτου της Σκωτίας στα Φεστιβάλ Stage ως έφηβη.
Καριέρα
Έχοντας εργαστεί ως επαγγελματίας χορεύτρια με τις εταιρείες The Curve Foundation, Jazz Art UK και με τη Leah Stein στο Dancebase του Εδιμβούργου, η Κόννελλ παρακολούθησε μαθήματα Λόγου και Δράματος στο Κολλέγιο Rose Bruford του Λονδίνου, όπου απέκτησε πτυχίο στην υποκριτική. Διακρίθηκε μάλιστα ως "Επιλογή Κριτών" από τον κριτή της εφημερίδας The Stage για το κομμάτι που παρουσίασε στην αποφοίτησή της. Αφού έφυγε από το κολέγιο δράματος, έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Grusha στο θεατρικό έργο του Bertolt Brecht, Ο Κύκλος Με Την Κιμωλία, που περιόδευσε για το Θέατρο Watford Palace το 2004.
Ο Κόννελλ συνέχισε τις περιοδείες στο Ηνωμένο Βασίλειο το 2005, με την αναβίωση του έργου Οι Άντρες Πρέπει Να Κλαίνε από την εταιρεία Oxford Stage Company στο ρόλο της Isa. Το 2006, έπαιξε τους ηγετικούς γυναικείους ρόλους των Gretchen και της Ελένης της Τροίας στην παράσταση Faust στο Royal Lyceum Theatre του Εδιμβούργου. Η παραγωγή ήταν υποψήφια για CATS στα Κριτικά Βραβεία Θεάτρου της Σκωτίας. Το 2007, ο Κόννελλ υποδύθηκε την χορεύτρια ballroom, Lily, στην παραγωγή του Citizens Theatre της ταινίας No Mean City του Alex Norton, ενώ το 2008, έπαιξε τους διπλούς ρόλους της Κυρίας Μπόβερ / Κυρίας Mcready με εξαιρετικές κριτικές, στο έργο Το Λιοντάρι, Η Μάγισσα Και Η Ντουλάπα, στο Royal Lyceum του Εδιμβούργου.
H Κόννελλ επεκτάθηκε στην τηλεόραση, υποδυόμενη τον πολυεμφανιζόμενο χαρακτήρα της Όλγας στην πιλοτική κωμωδία του ITV, Above They Stations, το 2009, με πρωταγωνιστές τους Denis Lawson, Ashley Madekwe, Andrew Brooke και τον Simon Dudley στο τηλεοπτικό κανάλι BBC Three. Επιπλέον, αποτέλεσε παραγωγό των παραστάσεων Όνειρο Θερινής Νυκτός και Χάνσελ και Γκρέτελ στην εταιρεία Avenue Theatre, με έδρα τότε στο Γκρίνουιτς, καθώς και της ταινίας μικρού μήκους Sapphire Strange και της διαδικτυακής σειράς John and Jane.
Από τη μετακόμισή της στις Ηνωμένες Πολιτείες το 2011, η Κόννελλ κατείχε ηγετικούς ρόλους στη βραβευμένη αυτοτελή ταινία Folklore, καθώς και στις ταινίες μεγάλου μήκους, Ο Καταραμένος Άντρας, το οποίο βασίζεται στο λατρευτό μυθιστόρημα του Keith Rommel, καθώς επίσης και στο Hara Kiri, μιας ρομαντικής ταινίας με πανκ πινελιές δύο σκέιτερ του δρόμου, σε σκηνοθεσία του Aitch Alberto. Επίσης, συμμετείχε ως Merida στη μεταγλώτισση του βιντεοπαιχνιδιού Disney Infinity 3.0. Τον ίδιο ρόλο υποδήθηκε φωνητικά και στο πρώτο επεισόδιο της παιδικής σειράς, Σόφια, η Πριγκίπισσα, στο επεισόδιο "Η Μυστική Βιβλιοθήκη". Από το 2014 μέχρι το 2020, η Κόννελλ υποδήθηκε έναν από τους μεγαλύτερούς της ρόλους, ως Rowena, η μητέρα του δαίμονα Crowley ( Mark A. Sheppard ), στη δημοφιλή Αμερικανική τηλεοπτική σειρά Supernatural ,ξεκινώντας από τη σεζόν 10 μέχρι τη σεζόν 15, αποτελώντας έναν από τους πιο μακροχρόνιους γυναικείους χαρακτήρες της εκπομπής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκωτσέζες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Σκωτσέζες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Σκωτσέζες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μπαλέτο Κατηγορία:Ηθοποιός Κατηγορία:Μέριντα Κατηγορία:Disney (χαρακτήρες)
Σεντάι
thumb|250px|Το κέντρο του Σεντάι To Σεντάι (仙台市), Σεντάι-σι) είναι η πρωτεύουσα του νομαρχιακού διαμερίσματος Μιγιάγκι και η μεγαλύτερη πόλη στη περιοχή Τοχόκου, στο βόρειο Χονσού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2015, το Σεντάι έχει 1.082.185 κατοίκους. Η πόλη καταλαμβάνει έκταση 788 χλμ², από την ακτή στον Ειρηνικό μέχρι τα όρη Όου στα δυτικά, με αποτέλεσμα να έχει περίπλοκο ανάγλυφο. Το Σεντάι είναι γνωστό και ως η πόλη των δέντρων, εξαιτίας της συνήθειας οι κάτοικοι να φυτεύουν δέντρα στους κήπους τους.
Ιστορία
Αν και η περιοχή της πόλης κατοικείται τουλάχιστον για 20.000 χρόνια, η ίδια η πόλη ιδρύθηκε το 1600 από τον Νταϊμίο Ντάτε Μασαμούνε, ως έδρα της περιοχής του Τοχόκου, που του ανήκε. Το Σεντάι έγινε πόλη το 1889, όταν είχε 86.000 κατοίκους, και σταδιακά μεγάλωσε προσαρτώντας στην επικράτειά της γειτονικές περιοχές. Το Σεντάι έγινε ορισμένη πόλη το 1989. Τις 11 Μαρτίου 2011, το Σεντάι χτυπήθηκε από ένα σεισμό 9 ρίχτερ και το επακόλουθο τσουνάμι, τα οποία προκάλεσαν μεγάλες καταστροφές στις παράκτιες περιοχές, συμπεριλαμβανόμενου του αεροδρομίου του Σεντάι, αλλά το κέντρο υπέστη μικρές καταστροφές.
Οικονομία & εκπαίδευση
Το Σεντάι είναι το οικονομικό κέντρο της περιοχής Τοχόκου. Η οικονομία της πόλης βασίζεται κυρίως στην παροχή υπηρεσιών και στις λιανικές πωλήσεις, αλλά λίγες εταιρείες έχουν την έδρα στο Σεντάι. Στη πόλη λειτουργεί το Πανεπιστήμιο του Τοχόκου, το οποίο είναι το τρίτο παλαιότερο πανεπιστήμιο στην Ιαπωνία και θεωρείται ένα από τα καλύτερα του κόσμου. Στη πόλη βρίσκονται και άλλα πέντε πανεπιστήμια.
Πληθυσμιακή μεταβολή
Ο συνολικός αριθμός των κατοίκων της πόλης Σεντάι κατά τις τελευταίες δεκαετίες σύμφωνα με την στατιστική υπηρεσία της Ιαπωνίας απεικονίζεται στον παρακάτω πίνακα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ιαπωνίας
Κάτω Σέτα Εύβοιας
Η Κάτω Σέτα είναι ορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Κάτω Σέτα βρίσκεται στην Κεντρική Εύβοια σε απόσταση 48 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Χαλκίδα, 28 χλμ. ΒΑ. από την Ερέτρια (έδρα δήμου) και περίπου 2 χλμ. Α.-ΒΑ. από τη Σέτα της οποίας θεωρείται από παλιά συνοικισμός. Είναι κτισμένη στις νότιες πλαγιές του όρους Δίρφυς σε υψόμετρο 655 μέτρα. Είναι γνωστή για την χαρακτηριστική πλατεία της, την "Πλατεία Αετών", όπου σφαγιάστηκαν την περίοδο της τουρκοκρατίας πολλοί κάτοικοι του χωριού. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1940 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Σέτας. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Σέτα αποτελούν την τοπική κοινότητα Σέτας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αμαρυνθίων του Δήμου Eρέτριας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 32 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Ερέτριας
Βολτσάνσκ
Το Βολτσάνσκ (ρωσ. Волча́нск) είναι πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στην Περιφέρεια Σβερντλόβσκ, με πληθυσμό 10.600 κατοίκους (απογραφή 2002). Η πόλη απέχει σιδηροδρομικά 452 χλμ από το Αικατερίνενμπουργκ. Το κλίμα είναι ηπειρωτικό, με τα συγκρατημένα καλοκαίρια και κρύους χιονώδεις χειμώνες. Βρίσκεται στο ποτάμι Βολτσάνκα. Έχει τραμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Όμπλαστ του Σβερντλόφσκ
Χρόνος μετάδοσης μετ' επιστροφής
Στο τομέα των δικτύων και τηλεπικοινωνιών, ο χρόνος μετάβασης μετ' επιστροφής (round-trip time, για συντομία RTT) είναι η χρονική διάρκεια που απαιτείται για να μεταδοθεί ένα σήμα από τον αποστολέα στον παραλήπτη, συν την χρονική διάρκεια που απαιτείται για να σταλεί πίσω στον αποστολέα η επιβεβαίωση της λήψης του σήματος από τον παραλήπτη.
Έιμι Σμαρτ
Η Έιμι Σμαρτ (Amy Lysle Smart, 26 Μαρτίου 1976) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός.
Τα πρώτα χρόνια
Η Έιμι γεννήθηκε στην Τοπάνγκα της Καλιφόρνια. Ο πατέρας της, Τζον Σμαρτ, ήταν πωλητής και η μητέρα της, Τζούντι Κάριγκτον, δούλευε στο μουσείο Γκέτι. Έχει έναν αδερφό, τον Άνταμ. Η Έιμι σπούδασε κλασσικό χορό για δέκα χρόνια και γράφτηκε σε μαθήματα υποκριτικής σε ηλικία 16 ετών, ξεκίνησε την καριέρα της όμως σαν μοντέλο, δουλεύοντας σε Ιταλία, Γαλλία, Μεξικό και Ταϊτή.
Σταδιοδρομία
Η Έιμι είχε ένα μικρό ρόλο στην ταινία Starship Troopers το 1997, όπου υποδύθηκε μια πιλότο και φίλη της πρωταγωνίστριας Ντενίζ Ρίτσαρντς. Το 1999 έπαιξε την φιλενάδα ενός δημοφιλούς παίχτη του φούτμπολ στην ταινία Varsity Blues. Εμφανίστηκε επίσης στην τηλεοπτική σειρά Felicity. Τα επόμενα χρόνια συμμετείχε σε μια σειρά ταινιών που απευθύνονταν κυρίως σε εφηβικό κοινό, όπως τα φιλμ Road Trip (2002) και The Butterfly Effect (2004). Το 2002 ήταν 27η στη λίστα του περιοδικού Stuff με τις "102 πιο σέξι γυναίκες στον κόσμο", ενώ το 2004 ήταν υποψήφια στα βραβεία του MTV, στην κατηγορία "Καλύτερο Φιλί", για το φιλί που αντάλλαξε με την Κάρμεν Ελέκτρα στην ταινία Starsky & Hutch.
Το 2005 η Έιμι συμπρωταγωνίστησε με τον Ράιαν Ρέινολντς στην σχετικά πετυχημένη ρομαντική κωμωδία Just Friends ενώ έχει εμφανιστεί και σε μερικά επεισόδια της τηλεοπτικής σειράς Scrubs (2003) υποδυόμενη την σύζυγο ενός ασθενή σε κώμα. Το 2006 συμμετείχε στην ταινία Crank στο πλευρό του Τζέισον Στάθαμ ενώ εμφανίζεται και στην τηλεοπτική σειρά Smith που ξεκίνησε να προβάλεται στις 19 Σεπτεμβρίου από το τηλεοπτικό δίκτυο CBS.
Προσωπική ζωή
Η Έιμι είναι εκπρόσωπος του οργανισμού "Heal the Bay" και έχει δουλέψει για πολλές ανθρωπιστικές, φιλοζωικές και περιβαλλοντικές οργανώσεις. Είναι αρραβωνιασμένη με τον ηθοποιό Brandon Williams, με τον οποίο διατηρούσε μακροχρόνια σχέση. Είναι στενή φίλη της ηθοποιού Άλι Λάρτερ με την οποία είχε συμπρωταγωνιστήσει στο Varsity Blues και παλιότερα συγκατοικούσαν. Έχει δύο γάτες, το Yogi και τη Nala.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Καπετανίκιον Ζαβαλτίας
Το κατεπανίκιο αναφέρεται τον 14ο αιώνα, βρισκόταν στην κοιλάδα του Κάτω Στρυμώνα στη σημερινή Μακεδονία και τη Δράμα, έδρα του ήταν το σημερινό χωριό Ροδολίβος. Η περιοχή της Ζαλβατείας αρχικά αποτέλεσε Βάνδο του Θέματος Στρυμώνος που αναφέρεται από το 1083, το 1307 έγινε καπετανίκιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατεπανάτα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία των Σερρών
Καπετανίκιον Στρυμώνος
Το Κατεπανίκιον Στρυμώνος ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Τα κατεπανίκια των τελευταίων αιώνων της αυτοκρατορίας ήταν μικρές συνοριακές διαιρέσεις, σε αντίθεση με τα μεγάλα σε έκταση αντίστοιχα του 10ου και 11ου αιώνα, που περιελάμβαναν μία πόλη ή κάστρο και τις γύρω περιοχές.
Το κατεπανίκιο βρισκόταν στην σημερινή Μακεδονία και τις Σέρρες, καταλάμβανε εδάφη της νεότερης Επαρχίας Βισαλτίας, διοικητικά ανήκε σαν υποδιαίρεση στο Θέμα Θεσσαλονίκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατεπανάτα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας Κατηγορία:Ιστορία των Σερρών
Πάπας Λέων Δ΄
Ο Πάπας Λέων ο Δ΄ (Papa Leone IV, 790 – 17 Ιουλίου 855) διαδέχθηκε τον Πάπα Σέργιο τον Β΄.
Αμέσως μόλις ανήλθε στο παπικό θρόνο ο Λέων ο Δ΄ δήλωσε πίστη και υποταγή στον Αυτοκράτορα Λοθάριο. Ανακαίνισε το Ναό του Αγίου Πέτρου, επιδιόρθωσε τα Αυρηλιανά τείχη της Ρώμης και οχύρωσε το Βατικανό κτίζοντας δύο γέφυρες και συνδέοντας αυτό με το φρούριο του Αγίου Αγγέλου.
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 9ου αιώνα Λέων Δ΄
Ίβντελ
Το Ίβντελ (ρωσ. Ивдель) είναι πόλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας, στην Περιφέρεια Σβερντλόβσκ, με πληθυσμό 17.800 κατοίκους (απογραφή 2002). Η πόλη απέχει σιδηροδρομικά 535 χλμ από το Αικατερίνενμπουργκ. Το κλίμα είναι ηπειρωτικό, με τα συγκρατημένα καλοκαίρια και κρύους χιονώδεις χειμώνες. Βρίσκεται στο ποτάμι Ίβντελ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Όμπλαστ του Σβερντλόφσκ
De Havilland Sea Vixen
Το de Havilland DH.110 Sea Vixen ήταν δικινητήριο, διθέσιο αεριωθούμενο μαχητικό αεροσκάφος το οποίο σχεδιάστηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο τη δεκαετία του 1950, για χρήση με τα αεροπλανοφόρα του Βασιλικού Ναυτικού. Αποδείχθηκε αποτελεσματικό και παρέμεινε επιχειρησιακό μέχρι τη δεκαετία του 1970. Αρχικά παράγονταν από την de Havilland, όμως το 1960 η εταιρεία αυτή έγινε μέρος του Ομίλου Hawker Siddeley και έτσι το αεροσκάφος μετονομάστηκε σε Hawker Siddeley Sea Vixen.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το Sea Vixen ήταν ένα δικινητήριο μαχητικό παντός καιρού, η ανάπτυξη του οποίο ξεκίνησε το 1946 κατόπιν σχετικών συζητήσεων με το Ναυαρχείο. Διατηρούσε το ουραίο διάταξης "twin-boom" του de Havilland Vampire, ήταν ολομεταλλικής κατασκευής και είχε οπισθοκλινείς πτέρυγες. Θα προωθούνταν από δύο κινητήρες Rolls-Royce Avon, ικανών να παρέχουν μέγιστη ώση 7,500 lbf έκαστος, ώστε να μπορεί να σπάσει το φράγμα του ήχουσε βύθιση χωρίς μεγάλη κλίση. Το DH.110 ήταν το πρώτο διθέσιο βρετανικό πολεμικό αεροσκάφος που έφτασε σε υπερηχητικές ταχύτητες. Ο οπλισμός θα αποτελούνταν από τέσσερα πυροβόλα ADEN των 30 mm. Τον Ιανουάριο του 1947 το Υπουργείο Αεροπορίας εξέδωσε τις απαιτήσεις N.40/46 και F.44/46 για την ανάπτυξη παρόμοιων μαχητικών που θα εξόπλιζαν τα Σμήνη νυχτερινής δίωξης της RAF καθώς και την αεροπορία του Βασιλικού Ναυτικού (Fleet Air Arm). Παραγγέλθηκαν εννέα πρωτότυπα για την Αεροπορία (μαζί με τέσσερα από το ανταγωνιστικό Gloster Javelin) και ακόμη τέσσερα για το Ναυτικό. Παρόλα αυτά το 1949 το Ναυτικό αποφάσισε να προχωρήσει στην προμήθεια του de Havilland Sea Venom, το οποίο ήταν εξέλιξη υπάρχοντος μαχητικού και κατά συνέπεια φθηνότερο και γρηγορότερα διαθέσιμο για την άμεση αντικατάσταση των ελικοφόρων de Havilland Sea Hornet. Η RAF επίσης περιορίστηκε στην προμήθεια μόνο δύο πρωτοτύπων. Παρά τις δυσκολίες, η κατασκευάστρια εταιρεία συνέχισε την ανάπτυξη του Vixen.
Το αρχικό πρωτότυπο ολοκληρώθηκε στο αεροδρόμιο του Χάτφιλντ (Hatfield) και πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση στις 26 Σεπτεμβρίου 1951 με χειριστή τον Τζων Κάνινγκχαμ (John Cunningham). Οι επιδόσεις του ξεπέρασαν τις προσδοκίες και από το επόμενο έτος το DH.110 πετούσε τακτικά σε υπερηχητικές ταχύτητες. Το όλο πρόγραμμα υπέστη σοβαρότατο πλήγμα όταν στις 6 Σεπτεμβρίου 1952, κατά τη διάρκεια πτητικής επίδειξης στο Αεροπορικό Σαλόνι του Φάρνμπορω (Farnborough Airshow), το αεροσκάφος αποσυντέθηκε έπειτα από επίδειξη της δυνατότητας του να σπάσει το φράγμα του ήχου. Τριάντα ένας άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένου του διμελούς πληρώματος, έχασαν τη ζωή τους στο τραγικό δυστύχημα. Το γεγονός αυτό οδήγησε στον ριζικό επανασχεδιασμό των κανονισμών ασφαλείας για τις αεροπορικές επιδείξεις στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Εξαιτίας της καταστροφής του αρχικού πρωτοτύπου, όλες οι αναγκαίες αλλαγές ενσωματώθηκαν στο δεύτερο αεροσκάφος, που πέταξε για πρώτη φορά τρία χρόνια αργότερα, τον Ιούλιο του 1954. Η Αεροπορία είχε εν τω μεταξύ εγκαταλείψει το DH.110, επιλέγοντας το ανταγωνιστικό Gloster Javelin, όμως η Fleet Air Arm αποφάσισε να το εντάξει σε υπηρεσία.
Κατασκευάστηκε πρωτότυπο που ενσωμάτωνε αναγκαίες αλλαγές και εξοπλισμό για χρήση επί των αεροπλανοφόρων. Αυτό πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση από το αεροδρόμιο της κατασκευάστριας εταιρείας στο Christchurch στις 20 Ιουνίου 1955. Το επόμενο έτος πραγματοποίησε την πρώτη του προσνήωση στο αεροπλανοφόρο HMS Ark Royal. Το πρώτο πλήρες Sea Vixen, το FAW.20, πέταξε για πρώτη φορά στις 20 Μαρτίου 1957, ενώ στις 2 Ιουλίου 1959 σχηματίστηκε το πρώτο σμήνος που ήταν εξοπλισμένο με τον τύπο.
Επιχειρησιακή ιστορία
Ο τύπος δεν αξιοποιήθηκε σε εκτεταμένη σύρραξη κατά τη διάρκεια της επιχειρησιακής του πορείας, παρ'όλα αυτά συμμετείχε σε πολλές αποστολές. Το 1961 ο πρόεδρος του Ιράκ Αμπντούλ Καρίμ Κασσίμ απείλησε πως θα προσαρτούσε το γειτονικό, πλούσιο σε πετρέλαιο, κρατίδιο του Κουβέιτ. Ανταποκρινόμενο στην έκκληση του Κουβέιτ για βοήθεια, το Ηνωμένο Βασίλειο απέστειλε ναυτική δύναμη που περιλάμβανε και δύο αεροπλανοφόρα στην περιοχή. Τα Sea Vixen που έφεραν πραγματοποίησαν περιπολίες, ενώ η επιθετικότητα του Κασσίμ κάμφθηκε σταδιακά εξαιτίας της ισχυρής ναυτικής παρουσίας με αποτέλεσμα να αποφευχθεί γενικευμένη σύγκρουση.
Τον Ιανουάριο του 1964 δημιουργήθηκε ένταση στην Τανγκανίκα, στην Ανατολική Αφρική. Μονάδες του στρατού της, που διοικούνταν από Βρετανούς αξιωματικούς παρόλο που η χώρα ήταν ανεξάρτητη, στασίασαν. Επίσης αιχμαλώτισαν τον Βρετανό Ύπατο Αρμοστή και κατέλαβαν το αεροδρόμιο του Νταρ ελ Σαλάμ. Η Μεγάλη Βρετανία αντέδρασε αποστέλλοντας εκεί το ελαφρύ αεροπλανοφόρο HMS Centaur καθώς και πεζοναύτες. Τα Sea Vixen ανέλαβαν την κάλυψη των ελικοπτέρων που μετέφεραν και υποστήριξαν τους πεζοναύτες. Η όλη επιχείρηση στέφθηκε με επιτυχία. Το ίδιο έτος Sea Vixen του HMS Centaur αξιοποιήθηκαν στον Περσικό Κόλπο, πλήττοντας μάλιστα θέσεις ανταρτών προς υποστήριξη των Βρετανικών δυνάμεων που μάχονταν στην περιοχή. Αργότερα το 1964 το Σμήνος 892 του HMS Centaur συνέβαλε στην αποκλιμάκωση της κρίσης ανάμεσα στην Ινδονησία και τη Μαλαισία.
Τα Sea Vixen αξιοποιήθηκαν και σε άλλα περιστατικά τη δεκαετία του 1960, ιδίως πάνω από τη Ροδεσία και την Άπω Ανατολή. Το 1967 έδρασαν ξανά στον Περσικό, αυτή τη φορά για να καλύψουν την αποχώρηση των Βρετανών από το Άντεν. Στην εν λόγω επιχείρηση συμμετείχαν αρκετά πολεμικά πλοία, συμπεριλαμβανομένων των HMS Albion, HMS Bulwark, HMS Eagle και HMS Fearless.
Πέραν των στρατιωτικών αποστολών τους, τα Sea Vixen χρησιμοποιήθηκαν και σαν ακροβατικά με τις ομάδες επιδείξεων του Ναυτικού που έφεραν τις ονομασίες "Simon's Sircus" και "Fred's Five".
Από τα 145 αεροσκάφη που κατασκευάστηκαν, τα 54 χάθηκαν σε ατυχήματα. Επίσης χάθηκαν δύο πρωτότυπα δοκιμών DH.110. Μικρός αριθμός Sea Vixen μετατράπηκε σε τηλεκατευθυνόμενους στόχους με την ονομασία D.3, όμως το όλο εγχείρημα εγκαταλείφθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Sea Vixen Κατηγορία:Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Μαχητικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη ναυτικής αεροπορίας
Μπορσαλίνο
Η Μπορσαλίνο (ιταλικά:Borsalino) είναι η παλαιότερη ιταλική εταιρεία που ειδικεύεται στην κατασκευή πολυτελών καπέλων. Από το 1857, η εταιρεία εδρεύει στην Αλεξάνδρεια του Πιεμόντε. Ο ιδρυτής, Τζουζέπε Μπορσαλίνο, αναφέρεται ότι δημιούργησε ένα συγκεκριμένο μοντέλο καπέλου που χαρακτηρίζεται σήμερα από το σήμα κατατεθέν Μπορσαλίνο στην Αλεσσάντρια της Ιταλίας. .
Ιστορία
Στις 4 Απριλίου 1857, ο Τζουζέπε Μπορσαλίνο ξεκίνησε ένα εργαστήριο στην Αλεσσάντρια που ειδικεύτηκε στην παραγωγή καπέλων. Το εργαστήριο τελικά εξελίχθηκε σε βιομηχανική παραγωγή και το 1888 η εταιρεία μετακόμισε σε ένα νέο εργοστάσιο που σχεδιάστηκε από τον Arnaldo Gardella, που βρίσκεται στο Corso Cento Cannoni, στην Αλεξάνδρεια. Στα χρόνια αυτά, η εταιρεία Μπορσαλίνο παρήγαγε 2.500 καπέλα την ημέρα, αλλά όταν η εταιρεία κέρδισε το Grand Prix, ένα σημαντικό πιστοποιητικό ποιότητας, στο Paris Exposition Universelle το 1900, διαδώσε την φήμη της μάρκας παγκοσμίως. Η διαδοχή του Τζουζέπε Μπορσαλίνο ήταν περίπλοκη: ο επίσημος κληρονόμος, Τερέσιο Μπορσαλίνο, αντιτάχθηκε στον ξάδελφό του Τζοβάνι Μπορσαλίνο, γιο του Λαζάρο, ο οποίος εγκαινίασε ένα νέο εργοστάσιο καπέλων χρησιμοποιώντας το οικογενειακό όνομα. Μεταξύ της Borsalino Antica Casa και της Borsalino Fu Lazzaro ξεσπάσε πολυχρόνη εμπορική διαμάχη αλλά στο τέλος βγήκε νικητής ο Τερέσιο και απεκατέστησε το επωνυμία Μπορσαλίνο ξανά.
Την παραμονή του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η εταιρεία παρήγαγε περίπου 2.000.000 καπέλα ετησίως. Η κατασκευή απασχολούσε περισσότερους από 2.500 υπαλλήλους, αντιπροσωπεύοντας έναν σημαντικό πόρο στην οικονομία της πόλης του Πιεμόντε. Στο εξωτερικό, η μάρκα εξαπλώθηκε παντού, κατακτώντας τις πιο σημαντικές αγορές: της Βρετανίας, αλλά ειδικά τις ΗΠΑ, όπου τα καπέλα που παράγονται στην Αλεξάνδρεια υιοθετήθηκαν από τους αστέρες του Χόλυγουντ.
Στις 18 Δεκεμβρίου 2017, το Δικαστήριο της Αλεσσάντρια κήρυξε την πτώχευση των εταιρειών Borsalino Giuseppe και Fratello Spa. Η εταιρεία Haeres Equita, ένα ιδιωτικό κεφάλαιο που διαχειρίζεται τις δραστηριότητες της μάρκας από το 2016, επιβεβαιώνει την βούληση για συνέχιση της παραγωγής, της διανομής και των δραστηριοτήτων προώθησης των προσεχών προιοντων της, διατηρώντας όλες τις θέσεις εργασίας και διατηρώντας τον τόπο παραγωγής στην Αλεξάνδρεια (Πιεμόντε). Το 2017, με την ευκαιρία της 160ης επετείου της εταιρείας, το ιταλικό Υπουργείο Οικονομικής Ανάπτυξης αναγνώρισε την εταιρεία Μπορσαλίνο ως μία από τις «Αριστείες του συστήματος παραγωγής», αφιερώνοντας τη σφραγίδα αξίας 0,95 €. Στις 12 Ιουλίου 2018, η εταιρεία πωλήθηκε σε δημοπρασία για 6,4 εκατομμύρια ευρώ (7,4 εκατομμύρια δολάρια) στην Haeres Equita.
Παραγωγή
Η παραγωγή καπέλων παρέμεινε πιστή σε μια διαδικασία παραγωγής που αντιπροσωπεύει τις πολιτιστικές αξίες της εταιρείας, που πέρασαν από γενιά σε γενιά. Τα καπέλα συνεχίζουν να παράγονται στην Αλεξάνδρεια συνδυάζοντας τη βιομηχανική τεχνολογία και την πνευματική δεξιοτεχνία. Τα μοντέλα τσόχας, που δημιουργήθηκαν από ίνες γούνας, απαιτούν περισσότερα από 50 χειροκίνητα στάδια και επτά εβδομάδες εργασίας για τη δημιουργία ένος καπέλου. Τα μοντέλα αχύρου, που είναι φτιαγμένα στο χέρι, μπορούν να διαρκέσουν έως και 6 μήνες για ένα μόνο καπέλο. .
Μπορσαλίνο και Αλεσσάντρια
Η επιχειρηματική δυναστεία Borsalino συνέβαλε σημαντικά στην πόλη της Αλεσσάντρια, οικοδομώντας το υδραγωγείο, το δίκτυο αποχέτευσης, το νοσοκομείο, το σανατόριο και τον οίκο ευγηρίας. Η ιστορική έδρα της εταιρείας, που βρίσκεται επί του παρόντος στο Corso 100 Cannoni, φιλοξενεί τώρα το Πανεπιστήμιο Amedeo Avogadro και το Μουσείο Καπέλου Μπορσαλίνο . Το 2016, η ανεξάρτητη σκηνοθέτης Enrica Viola αφιέρωσε το ντοκιμαντέρ Borsalino City που αναφέρεται στη σχέση μεταξύ της Μπορσαλίνο και της Αλεξάνδρειας το οποίο παρουσιάστηκε στα φεστιβάλ κινηματογράφου στο Τορίνο, τη Βαρκελώνη και τη Μελβούρνη.
Μουσείο Καπέλου Μπορσαλίνο
Την άνοιξη του 2006, το Μουσείο Καπέλου άνοιξε στην ιστορική έδρα της εταιρείας στο Corso 100 Cannoni, στην Αλεσσάντρια. Με κοινή πρωτοβουλία του δημοτικού συμβουλίου της Αλεσσάντρια και της εταιρείας Μπορσαλίνο, το μουσείο καλύπτει έναν εκθεσιακό χώρο 400 m² και στεγάζει περίπου δύο χιλιάδες καπέλα, που εκτίθενται στα ιστορικά ντουλάπια σε στιλ Chippendale που κατασκευάστηκαν τη δεκαετία του 1920 από τον Arnaldo Gardella για την αίθουσα δειγματοληψίας του εργοστασίου. Το 2018, το μουσείο σχεδιάζει να μετακομίσει σε έναν μεγαλύτερο χώρο με μια πλήρως ανακαινισμένη έκθεση.
Στις Ορθόδοξες Εβραϊκές κοινότητες
Μεταξύ των Ορθόδοξων Εβραίων ανδρών και αγοριών, το να καλύπτεται το κεφάλι είναι ένα αναγνωριστικό της θρησκευτικότητας. Πολλοί άνδρες σε αυστηρά ορθόδοξες εβραϊκές κοινότητες φορούν ένα μαύρο καπέλο μπορσαλίνο. Αυτή η προτίμηση είναι τόσο κοινή που τα μαύρα καπέλα αυτού του στυλ από άλλους κατασκευαστές ονομάζονται borsalino ως γενικό εμπορικό σήμα.
Μπορσαλίνο και κινηματογράφος
Το καπέλο Μπορσαλίνο έχει έναν μακροχρόνιο και ειδικό δεσμό με την κινηματογραφική βιομηχανία. Μια ταινία ξεχωρίζει πάνω από όλα: Ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και η Ίνγκριντ Μπέργκμαν στην αξέχαστη τελική σκηνή της Καζαμπλάνκα. Η σχέση με τον κινηματογράφο προοριζόταν να διαρκέσει: εκτός από τον Μπόγκαρτ και την Μπέργκμαν στην Καζαμπλάνκα, ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι στην ταινία του Φεντερίκο Φελίνι, [8 ½ και ο Ζαν Πολ Μπελμοντό στο Χωρίς Ανάσα και οι δύο φορούσαν καπέλο Μπορσαλίνο.
Ο ηθοποιός Τόνι Σερβίλο φοράει το καπέλο Μπορσαλίνο στην ταινία The Great Beauty, η οποία κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας στην 86η απονομή των βραβείων.
Μπορσαλίνο και σχεδιασμός
Το 2009, το καπέλο Μπορσαλίνο συμπεριλήφθηκε από το Μουσείο Σχεδιασμού Triennale στο Μιλάνο ανάμεσα σε στην έκθεση «Serie Fuori Serie». Η έκθεση επαναλήφθηκε τον Μάρτιο του 2017 στο Εθνικό Μουσείο της Κίνας στο Πεκίνο.
Το Chapeau Lamp (2014) που σχεδιάστηκε από τον Philippe Starck για τον Flos και το γλυπτό The Hatband (2016) από τον Moritz Waldemeyer είναι αμφότερα αφιερώματα στο καπέλο Borsalino.
Μπορσαλίνο και μόδα
Η εταιρεία Μπορσαλίνο συνεργάζεται με μερικά από τα πιο σημαντικά ονόματα στην βιομηχανία μόδας από τις αρχές της χιλιετίας. Αυτά οδήγησαν στη δημιουργία συλλογών καπέλων από οίκους όπως οι Nick Fouquet, Tom Ford, Moschino, Yohji Yamamoto, Marni, Gianfranco Ferré, Rochas, Italia Independent και DSquared.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικά εμπορικά σήματα
Κονσεπσιόν δε Λα Βέγα
Το Κονσεπσιόν δε λα Βέγα (ισπανικά: Concepción de la Vega), ή απλούστερα Λα Βέγα (La Vega) είναι πόλη της Δομινικανής Δημοκρατίας, πρωτεύουσα της επαρχίας Λα Βέγα και του ομώνυμου δήμου.
Γεωγραφία
Ο ποταμός Καμού, που είναι παραπόταμος του ποταμού Γιούνα, πηγάζει στα βόρεια της πόλης.
Τοποθεσία
Η Λα Βέγα θεωρείται "η καρδιά της Δομινικανής Δημοκρατίας" λόγω της γεωγραφικής της θέσης. Βρίσκεται κεντρικά της χώρας και βορειο-κεντρικά της επαρχίας Λα Βέγα.
Δημογραφία
Το κονσεπσιόν δε λα Βέγα, την τελευταία απογραφή, είχε 220.279 κατοίκους, από τους οποίους οι 98.386 ήταν αστικός πληθυσμός (οι κάτοικοι που ζουν στις πόλεις) και 121.893 αγροτικός πληθυσμός (οι κάτοικοι που ζουν στις συνοικίες). Από άποψη πληθυσμού το Κονσεπσιόν είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Δομινικανής Δημοκρατίας.
Συνοικίες
Ο δήμος διαιρείται σε 2 συνοικίες (ισπανιά: municipal): Ελ Ραντσίτο και Ρίο Βέρδε Αρρίμπα.
Ιστορία
Το 1494 ο Χριστόφορος Κολόμβος έχτισε μία οχύρωση κοντά στην σημερινή Λα Βέγα Βιέχα (La Vega Vieja, "Η Παλιά Πεδιάδα). Την οχύρωση αυτή ο Κολόμβος την ονόμασε Κονσεπσιόν''.
Καταστροφή
Η πόλη καταστράφηκε από έναν δυνατό σεισμό το Δεκέμβριο του 1562 και ξαναχτίστηκε αρκετά χιλιόμετρα νοτιότερα από την παλιά στη νότια πλευρά του ποταμού Γιούνα, όπου και βρίσκεται τώρα.
Οικονομία
Οι τοπικές βιομηχανίες βασίζονται την παραγωγή καφέ, κακάο, καπνό και ρύζι. Στην Λα Βέγα υπάρχουν επίσης πολλές αγελάδες. Υπάρχει μάλιστα ένα πολύ μικρό, αλλά διάσημο ζυθοποιείο, το Σερβεσερία Βεγάνα ή Μάλτα Ίντια γνωστό για τις μπύρες του που λέγονται Κισκέγια και Σομπεράνα.
Εκπαίδευση
Τα κυριότερα πανεπιστήμια της Λα Βέγα είναι το Ουνιβερσάδ Νασιονάλ Πέδρο Ενρίκες Ουρένια (Universidad Nacional Pedro Henríquez Ureña, Εθνιό Πανεπιστήμιο Πέδρο Ενρίκες Ουρένια) και το Ουνιβερσάδ Κατόλικα Τεκνολόγκικα δελ Σιμπάο (Universidad Católica Tecnológica del Cibao, Καθολικό Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του Σιμπάο). Από το 2005 η τοπική και η εθνική κυβέρνηση σχεδιάζουν να χτίσουν μια παράταση του Ουνιβερσάδ Αουτόνομα δε Σάντο Ντομίνγκο. Η πόλη του Κονσεπσιόν δε λα Βέγα έχει από τα πιο ακριβά σχολεία της Δομινικανής Δημοκρατίας. Το σημαντικότερο κολλέγιο είναι το Κολέχιο Κονσεπσιόν δε λα Βέγα (Colegio Immaculada Concepción de La Vega''), που φιλοξενεί παραπάνω από 3.000 μαθητές από όλη τη Δομινικανή Δημοκρατία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Δομινικανής Δημοκρατίας
Οικία - Μουσείο Ελευθερίου Βενιζέλου
Γενικά στοιχεία
Κατασκευάστηκε γύρω στα 1878 σε ένα οικόπεδο δύο στρεμμάτων για λογαριασμό του Κυριάκου Βενιζέλου. Βρίσκεται στη Χαλέπα, προάστειο των Χανίων που αποτελούσε περιοχή ευπόρων πολιτών, διπλωματικών υπαλλήλων και έδρα προξενίων. Αρχικά η οικογένεια Βενιζέλου το χρησιμοποίησε ως εξοχική κατοικία αλλά στη συνέχεια εγκαταστάθηκε μόνιμα. Για μια περίοδο πριν το 1890 η οικία στέγαζε το ιταλικό προξενείο. Ο ίδιος ο Ελευθέριος Βενιζέλος κατοίκησε από το 1880 έως το 1910 και κατά διαστήματα από το 1927 μέχρι το 1935. Το 1927 ο Βενιζέλος προχώρησε σε ανακαίνιση του σπιτιού σε σχέδια του αρχιτέκτονα Σταυρίδη. Το 1941 το σπίτι βομβαρδίστηκε από τους Γερμανούς, επιδιορθώθηκε όμως από τους ίδιους για να χρησιμοποιηθεί ως στρατηγείο και κατοικία του εκάστοτε Γερμάνου διοικητή. Μετά την απελευθέρωση το σπίτι αποκαταστάθηκε από τον Σοφοκλή Βενιζέλο και στη συνέχεια κληροδοτήθηκε στον Νικήτα Βενιζέλο, ο οποίος το 2002 το πούλησε στο ελληνικό δημόσιο. Το τελευταίο το παραχώρησε στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και Μελετών "Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος". Σήμερα στεγάζεται το μουσείο Ελευθερίου Βενιζέλου, στο οποίο υπάρχουν τα έπιπλα που χρησιμοποιούσε ο ίδιος ο Ελευθέριος Βενιζέλος.
Παραπομπές
Βενιζελου Κατηγορία:Μουσεία στα Χανιά Ο
Ζυγός
250px|right|thumb|Παραδοσιακός ζυγός ισορροπίας 250px|right|thumb| Ο ζυγός είναι όργανο μέτρησης της μάζας. Χρησιμοποιείται ευρύτατα σε κάθε τομέα της ανθρώπινης ζωής: Από τις μεταφορές και το εμπόριο μέχρι τα εργοστάσια παραγωγής και τα εργαστήρια ερευνών.
Τύποι ζυγών
Η πρώτη βασική διάκριση των ζυγών είναι ανάλογα με τη χρήση τους. Έτσι, υπάρχουν ζυγοί:
Τα εξωτερικά χαρακτηριστικά εξαρτώνται από την κατασκευή, η οποία υπαγορεύεται από τις απαιτήσεις χρήσης τους καθώς και την ανάγκη επίτευξης μεγαλύτερης ακρίβειας κατά την ζύγιση. Ανάλογα με την αρχή λειτουργίας τους, οι ζυγοί διακρίνονται σε:
Οι μηχανικοί ζυγοί στηρίζουν την λειτουργία τους την παραμόρφωση ενός ή περισσότερων ελατηρίων ή στην ύπαρξη μιας φάλαγγας (ράβδου). Οι ηλεκτρονικοί στηρίζονται στους μεταλλάκτες μηχανικής τάσης ή στους ηλεκτροδυναμικούς μεταλλάκτες. Από αυτούς οι ζυγοί με ελατήρια και οι ηλεκτρονικοί μετρούν το βάρος δηλαδή την ελκτική δύναμη που ασκεί η Γη σε κάθε σώμα που βρίσκεται κοντά ή επάνω της. Οι ζυγοί με φάλαγγα, επειδή είναι όργανα σύγκρισης, μπορούν να μετρήσουν (έμμεσα) και μάζα.
Ζυγός με ελατήριο
Η βαθμονόμηση ενός τέτοιου ζυγού γίνεται με τη βοήθεια πρότυπων βαρών. Ο ζυγός αυτού του τύπου δεν είναι ιδιαίτερα ακριβής, καθώς η σταθερά του ελατηρίου, από το οποίο εξαρτάται η ζύγιση, όπως και το μήκος του είναι δυνατό να επηρεαστούν από τις συνθήκες του περιβάλλοντος και ιδιαίτερα από τη θερμοκρασία. Το βασικό του μειονέκτημα είναι ότι η ακρίβεια ζύγισης επηρεάζεται άμεσα και καθοριστικά από τις γεωγραφικές συντεταγμένες και το υψόμετρο του τόπου στον οποίο εκτελείται η ζύγιση.
Ζυγός με φάλαγγα
Η ζυγός με φάλαγγα αποτελείται από μια ράβδο (φάλαγγα), η οποία στηρίζεται στην κορυφή ενός πρίσματος ή μιας ακίδας. Στα άκρα της φάλαγγας και σε ίσες αποστάσεις από το σημείο στήριξης αναρτώνται δυο δίσκοι που λέγονται πλάστιγγες.
Τα προβλήματα - μειονεκτήματα που παρουσιάζει ο ζυγός αυτού του τύπου είναι: 1. Ταλαντώνεται για αρκετό χρονικό διάστημα πριν ισορροπήσει. Για την εξάλειψη αυτού του φαινομένου χρησιμοποιούνται συστήματα απόσβεσης με αέρα ή μαγνητικό πεδίο. 2. Είναι αδύνατον να κατασκευαστεί φάλαγγα με απόλυτα ισομήκη τμήματα. Όσο μεγαλύτερη ακρίβεια επιτυγχάνεται, τόσο αυξάνει και το κόστος αλλά και η δυσχέρεια συντήρησης της ζυγού.
Η απλούστερη μορφή ζυγού είναι γνωστή και ως τρυτάνη (κατ'επέκτασιν από της γλωσσίδας του ζυγού) καί χύδην "παλάντζα".
Ηλεκτρονικός ζυγός
Ο ηλεκτρονικός ζυγός αποτελείται από έναν αισθητήρα βάρους και συνήθως από έναν μικροεπεξεργαστή. Ο μικροεπεξεργαστής επιτρέπει την μετατροπή του βάρους σε διάφορες μονάδες, υπολογίζει την δύναμη που έλκει η Γη το προς μέτρηση βάρος συγκρίνοντας την με την δύναμη έλξης ενός πρότυπου βάρους, επιτρέπει την άμεση μεταφορά των αποτελεσμάτων σε έναν υπολογιστή.
Ο αισθητήρας βάρους των ηλεκτρονικών ζυγών είναι συνήθως ένας μεταλλάκτης μηχανικής τάσης (load cell) ή ένας ηλεκτροδυναμικός μεταλλάκτης. Ο μεταλλάκτης μηχανικής τάσης αποτελείται από μια αντίσταση σύρματος στερεωμένη σε ένα λεπτό πλαστικό φιλμ. Λειτουργεί στερεωμένος σε μια κυψέλη φορτίου από αλουμίνιο ή ατσάλι που παραμορφώνεται από το βάρος. Στα τέσσερα σημεία της κυψέλης υπάρχουν μεταλλάκτες που συνδέονται σε γέφυρα Wheatstone, μετρώντας την μεταβολή της γέφυρας, μετράμε το βάρος.
Προφυλάξεις κατά την χρήση των ζυγών
Τα σφάλματα κατά την ζύγιση είναι η άνωση του αέρα, που οφείλεται στην διαφορά του όγκου των προς ζύγιση αντικειμένων με τα πρότυπα βάρη, και ο στατικός ηλεκτρισμός, που αναπτύσσεται συνήθως στα γυάλινα ή πλαστικά αντικείμενα.
Κάτω Καμπιά Φθιώτιδας
Τα Κάτω Καμπιά είναι ημιορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας και υπάγεται στον Δήμο Μακρακώμης Φθιώτιδας. Απέχει 12 χλμ. ΝΔ. από τη Μακρακώμη και 41 χλμ. Δ. από τη Λαμία.
Ιστορία
Σύμφωνα με την παράδοση, το χωριό είχε κτισθεί στους βυζαντινούς χρόνους ψηλότερα από τη σημερινή του θέση στην τοποθεσία Καρτσαρού και σε υψόμετρο 960 μέτρα στη ΒΔ πλευρά του βουνού Γουλινάς. Αργότερα, κατά τον 13ο αιώνα το χωριό μεταφέρθηκε στη θέση Παλιοκαμπιά. Τη σημερινή ονομασία του Καμπιά το χωριό την οφείλει στο γεγονός ότι ήταν κτισμένο πάνω σε ένα μικρό οροπέδιο – σε μικρό κάμπο δηλαδή, όπως χαρακτηριστικά έλεγαν οι παλιότεροι.
Δυστυχώς οι κάτοικοι δεν αξιολόγησαν τη σπουδαιότητα του μνημείου και γύρω στο 1915 γκρέμισαν το ναό για να κτίσουν λίγα μέτρα παραπάνω έναν μεταγενέστερο. Έτσι χάθηκε για πάντα ένα σημαντικό τεκμήριο της ιστορίας της περιοχής, Όπως αναφέρει ο Κωστής Τριανταφύλλου:
Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας οι κάτοικοι του χωριού για να αποφύγουν τα δεινά εγκαταστάθηκαν κατά ομάδες σε πιο μικρούς οικισμούς στη γύρω περιοχή και στα σημεία με τα σημερινά τοπωνύμια Παλαιοχώρι-Γαύρος και αλλού. Το 1835, με τη δημιουργία του ελληνικού κράτους, το χωριό καταγράφεται με το τοπωνύμιο Καμπιά -Γαύρος και με πληθυσμό 67 κατοίκων.
Στη σημερινή θέση πρέπει να βρισκόταν μετά το 1835 και το 1912 αναγνωρίστηκε επίσημα ως Κοινότητα Καμπιάς, με έδρα τα Κάτω Καμπιά (σημερινά) και συνοικισμούς τα Άνω Καμπιά και τα Χάνια Καμπιών.
Το χωριό, συνεχίζοντας την πορεία του στο χρόνο, καταστράφηκε από τα γερμανικά στρατεύματα Κατοχής, που το έκαψαν το 1944. Ο οικισμός κτίστηκε ξανά στις αρχές της δεκαετίας του ’50. Εδώ πρέπει να υπογραμμιστεί η σημαντική προσφορά του Κολλεγίου Αθηνών, το οποίο την ίδια περίοδο ανέλαβε και έκτισε με δικές του δαπάνες το Δημοτικό Σχολείο του χωριού στη νέα θέση που βρίσκεται σήμερα.
Στατιστικά στοιχεία
Ο πληθυσμός της κοινότητας των Καμπιών και των συνοικισμών που την αποτελούσαν είχε την εξής διακύμανση:
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Δήμος Μακρακώμης
Καπετανίκιον Ρεντίνης
Το Κατεπανίκιον Ρεντίνης ή Ρεντίνας ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Τα κατεπανίκια των τελευταίων αιώνων της αυτοκρατορίας ήταν μικρές συνοριακές διαιρέσεις, σε αντίθεση με τα μεγάλα σε έκταση αντίστοιχα του 10ου και 11ου αιώνα, που περιελάμβαναν μία πόλη ή κάστρο και τις γύρω περιοχές.
Το κατεπανίκιο βρισκόταν στην σημερινή Μακεδονία, έδρα του ήταν το Κάστρο της Ρεντίνας, και διοικητικά ανήκε σαν υποδιαίρεση στο Θέμα Θεσσαλονίκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατεπανάτα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας
Πάπας Λέων Ε΄
Ο Πάπας Λέων ο Ε΄ (903) παρέμεινε στο παπικό θρόνο για ένα περίπου μήνα και κάποιες μέρες (Ιούλιο-Σεπτέμβριο), όταν στη συνέχεια μετά από στάση ανατράπηκε και ρίχθηκε στη φυλακή από τον Αντιπάπα Χριστόφορο.
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 10ου αιώνα
Μπράνκο Μιλισάβλιεβιτς
Ο Μπράνκο Μιλισάβλιεβιτς (γεννημένος στις 21 Ιουλίου 1976) είναι Σέρβος πρώην καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,93 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του πλέι μέικερ.
Επαγγελματική καριέρα
Ο Μπράνκο Μιλισάβλιεβιτς υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο στη Ραντνίσκι Βελιγραδίου, ομάδα της πρώην Γιουγκοσλαβίας στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1996. Στη συνέχεια μετεγγράφη στη Μπόρατς Τσάτσακ, ομάδα επίσης της πρώην Γιουγκοσλαβίας, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2000, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Ενδιάμεσα και συγκεκριμένα το 1998, ο Μιλισάβλιεβιτς τόλμησε να κάνει το μεγάλο βήμα στην καριέρα του και να επιχειρήσει να εξασφαλίσει κάποιο συμβόλαιο με ομάδα του ΝΒΑ συμμετέχοντας στα αντίστοιχα Ντραφτ του ίδιου έτους. Ωστόσο, ο Μιλισάβλιεβιτς δεν κατάφερε να ξεχωρίσει με αποτέλεσμα να μην καταφέρει να βρει συμβόλαιο με ομάδα του καλύτερου πρωταθλήματος του κόσμου και στη συνέχεια να επιστρέψει στην Ευρώπη.
Το 2000 αποφάσισε να συνεχίσει την καριέρα του στη Σαχτιόρ Τσερέμτσοβο, ομάδα της σημερινής Ρωσίας, ωστόσο το πέρασμά του από το συγκεκριμένο σύλλογο αποδείχθηκε ιδιαίτερα σύντομο, καθώς λίγους μήνες μετά την υπογραφή του συμβολαίου του αποφάσισε να αποτελέσει παρελθόν από το σύλλογο και να επιστρέψει στο Βελιγράδι για λογαριασμό αυτή τη φορά της Παρτιζάν. Στην ομάδα του Βελιγραδίου παρέμεινε μέχρι το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2000-01.
Ο Μιλισάβλιεβιτς αποφάσισε το 2001 να ταξιδέψει για πρώτη φορά στην καριέρα του στη Γαλλία προκειμένου να αγωνιστεί στην CSP Λιμόγες. Στη γαλλική ομάδα παρέμεινε για ένα χρόνο. Το 2002, ο Μιλισάβλιεβιτς μεταπήδησε στην Ελλάδα για λογαριασμό του ΠΑΟΚ Θεσσαλονίκης, στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο. Μέσα στο 2003, ο Μιλισάβλιεβιτς είχε ένα πολύ σύντομο πέρασμα από τον Ολυμπιακό Πειραιώς ενώ στη συνέχεια επέστρεψε στη Ρωσία αυτή τη φορά για λογαριασμό της Ντιναμό Μόσχας, στην οποία παρέμεινε μέχρι το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2003-04.
Το 2004 μεταπήδησε στη Γερμανία για λογαριασμό της Τέλεκομ Μπάσκετς Μπον, ενώ ένα χρόνο αργότερα αποφάσισε να συνεχίσει την καριέρα του στο Ισραήλ και συγκεκριμένα στην Ιρόνι Ναχάριγια. Το 2006 ο Μιλισάβλιεβιτς επέστρεψε στη Σερβία προκειμένου να αγωνιστεί με τη Μέγκα Ισράνα.
Το 2006 ο Μιλισάβλιεβιτς επέστρεψε για δεύτερη φορά στην καριέρα του στη Γαλλία και αγωνίστηκε με τη φανέλα αρχικά της Νανσί Μπασκέτ (2006) κι έπειτα με αυτή της Παρί Λεβαλουά (2007), ενώ στη συνέχεια επέστρεψε στην Ελλάδα επίσης για δεύτερη φορά, για λογαριασμό του Αμαρουσίου, στο οποίο παρέμεινε για περίπου ένα χρόνο.
Επόμενοι σταθμοί της καριέρας του ήταν η Λιέτουβος Ρίτας, ομάδα της Λιθουανίας και η Καχασόλ Σεβίλλης, ομάδα της Ισπανίας. Μέσα στο 2009 ο Μιλισάβλιεβιτς επέστρεψε για ακόμη μια φορά στην Ελλάδα για λογαριασμό του ΠΑΟΚ Θεσσαλονίκης, στον οποίο επέστρεψε έπειτα από έξι χρόνια. Το 2010 μετεγγράφη στη Μέγκα Βιζούρα στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2012, χρονιά κατά τη διάρκεια τη διάρκεια της οποίας αποφάσισε να συνεχισει την καριέρα του στην Ελβετία και τους Λουγκάνο Τάϊγκερς.
Το 2013 μεταπήδησε στους Λάϊονς ντε Γενεύε, στους οποίους παρέμεινε για ένα χρόνο. Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2013-14, ο Μιλισάβλιεβιτς αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση και να βάλει τέλος στην πολυετή του καριέρα.
Νικουμαρόρο
Η Νικουμαρόρο, πρώην Γκάρντνερ Νήσος, είναι τμήμα των Νήσων Φοίνικα, ανήκει στο Κιριμπάτι και βρίσκεται στον δυτικό Ειρηνικό Ωκεανό. Είναι μια απομακρυσμένη, επιμήκης, τριγωνική κοραλλιογενής ατόλλη, πλούσια σε βλάστηση και με μια μεγάλη κεντρική θαλάσσια λιμνοθάλασσα. Η Νικουμαρόρο έχει μήκος περίπου 6 χλμ. και λιγότερο από 2 χλμ. πλάτος. Υπάρχουν δύο στενές είσοδοι στον δακτύλιο της ατόλλης, που εμποδίζονται και οι δύο από έναν ευρύ ύφαλο που στεγνώνει στην άμπωτη της παλίρροιας.
Το Νικουμαρόρο είναι μια από τις πιθανές τοποθεσίες όπου η πιλότος Αμέλια Έρχαρτ προσέκρουσε το αεροπλάνο της, κατά το τελευταίο μοιραίο ταξίδι της στην προσπάθεια της να κάνει το γύρο της Γης. Μια έρευνα που δημοσιεύθηκε τον Οκτώβριο του 2014, αποδίδει ένα μεταλλικό αντικείμενο που βρέθηκε στο νησί το 1991, στο αεροπλάνο της Έρχαρτ.
Θεάσεις και διεκδικήσεις του 19ου αιώνα
Το νησί ήταν γνωστό με διάφορα ονόματα κατά τις αρχές του 19ου αιώνα: Κέμινς Νήσος, Κέμις Νήσος, Μότου Οόνγκα, Μότου Οόνα και Μαίρη Λετίσια Νήσος. Η πρώτη αναφορά θέασης του από Ευρωπαίους έγινε από τον Καπετάνιο Κέμις (ή Κέμιν) από το Βρετανικό φαλαινοθηρικό πλοίο Ελίζα Ανν το 1824. Στις 19 Αυγούστου 1840, το USS Βίνσεννς (Εξερευνητική Αποστολή Αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού) επιβεβαίωσε τη θέση του και το ανάφερε ως Γκάρντνερ Νήσο, όνομα που του δόθηκε αρχικά το 1825 από τον Τζόσουα Κόφφιν του φαλαινοθηρικού από το Ναντάκετ Γάγγης, πιθανόν από το όνομα του Βουλευτή των Η.Π.Α. Γκίντεον Γκάρντνερ, που ήταν ο ιδιοκτήτης του Γάγγης. Άλλες πηγές υποστηρίζουν ότι το νησί το είδε ο φαλαινοθήρας Τζόσουα Γκάρντνερ, που επίσης αναφέρεται ως καπετάνιος του Γάγγης το 1825.
Το 1856, το νησί διεκδικήθηκε από την εταιρεία CA Ουΐλλιαμς και Σία από το Νέο Λονδίνο στο Κοννέκτικατ υπό την Πράξη Νήσων με Γκουανό. Αποθέματα γκουανό δεν βρέθηκαν και η Αμερικανική διεκδίκηση εγκαταλείφθηκε το 1882. Το 1892, το νησί διεκδικήθηκε από το Ηνωμένο Βασίλειο από το HMS Κουρασάο. Σχεδόν αμέσως δόθηκε άδεια στον επιχειρηματία Τζων Αρουντέλ για να φυτεύσει κοκοφοίνικες. 29 νησιώτες εγκαταστάθηκαν εκεί και κατασκευάστηκαν κάποιες δομές με αυλακωτές σιδερένιες οροφές αλλά η τρομερή ξηρασία είχε ως αποτέλεσμα την άμεση αποτυχία του εγχειρήματος εντός της ίδιας χρονιάς, το 1893.
Το ναυάγιο του SS Νόργουϊτς Σίτυ
Κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας στις 29 Νοεμβρίου 1929 το SS Νόργουιτς Σίτυ, μια μεγάλη αφόρτωτη Βρετανική φρεγάτα με πλήρωμα 35 ατόμων προσέκρουσε στον ύφαλο στη βορειοδυτική πλευρά του νησιού. Υπήρξαν τουλάχιστον 8 θάνατοι αφού ξέσπασε πυρκαγιά στο μηχανοστάσιο και το πλοίο εγκαταλείφθηκε μέσα στο σκοτάδι με τεράστια κύματα να σπάνε στον επικίνδυνο κοραλλιογενή ύφαλο. Οι επιζώντες κατασκήνωσαν κοντά στις κατεστραμμένες δομές από το εγχείρημα του Αρουντέλ και διασώθηκαν μετά από αρκετές μέρες. Το ρημαγμένο ναυάγιο του Νόργουιτς Σίτυ υπήρξε το κυρίαρχο ορόσημο στον ύφαλο για 70 χρόνια αν και με την είσοδο του 2007 μόνον η τροπίδα, η μηχανή και 2 μεγάλες δεξαμενές παρέμεναν.
Σχέδιο Αποίκησης Νήσων Φοίνικα
Ο πληθυσμός του νησιού έφτασε το μέγιστο των περίπου 100 ατόμων στα μέσα της δεκαετίας του 1950. Όμως, μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1960, οι περιοδικές ξηρασίες και η ασταθής λίμναση πόσιμου νερού αποθάρρυναν την αγωνιζόμενη αποικία. Οι κάτοικοι της μεταφέρθηκαν στις Νήσους Σολομώντα από τους Βρετανούς το 1963 και μέχρι το 1965 το Γκάρντνερ ήταν επίσημα ακατοίκητο.
Κιριμπάτι
Το 1971, το Ηνωμένο Βασίλειο παρείχε αυτοδιακυβέρνηση στα Νησιά Γκίλμπερτ, που απέκτησαν πλήρη ανεξαρτησία το 1979 ως Κιριμπάτι. Την ίδια χρονιά οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, αφού πρώτα είχαν ερευνήσει το νησί ως πιθανό τόπο οπλικών δοκιμών, απεμπόλυσαν οποιαδήποτε διεκδίκηση στη Νήσο Γκάρντνερ, που επίσημα μετονομάστηκε σε Νικουμαρόρο, ένα όνομα εμπνευσμένο από Γκιλμπερτιανούς θρύλους που το είχαν χρησιμοποιήσει οι άποικοι κατά τις δεκαετίες του 1940 και 1950.
Οικολογία και Αρχαιολογία
Τη Νικουμαρόρο σποραδικά επισκέπτονται βιολόγοι που προσελκύονται από τα εκτενή θαλάσσια οικοσυστήματα και τα οικοσυστήματα πουλιών. Οι επισκέπτες συχνά αναφέρουν την ψυχοπλακωτική ισημερινή ζέστη, τα κοράλλια που κόβουν σαν ξυράφια, τα πυκνά φυλλώματα και τα πολύ επιθετικά καβούρια των κοκοφοινίκων. Αρκετά είδη καρχαρία και δελφινιών έχουν παρατηρηθεί στα περιβάλλοντα νερά, και κάποια είδη ψαριών είναι τοξικά για τον άνθρωπο κάποιες συγκεκριμένες εποχές. Ο ωκεανός πέρα από τον ύφαλο είναι πολύ βαθύς και το μόνο αγκυροβόλιο βρίσκεται στο δυτικό άκρο, έξω από τον ύφαλο έναντι των ερειπίων του χωριού, αλλά είναι ασφαλές μόνον με τους νοτιοανατολικούς αληγείς ανέμους. Η αποβίβαση πάντα ήταν δύσκολη και συνήθως πραγματοποιείται νότια του αγκυροβολίου.
Το 2002 σφοδρές καταιγίδες κατέστρεψαν τις περισσότερες από τις εναπομείνασες δομές στη Νικουμαρόρο, αν και ο τάφος του Γκάλλαγκερ φαίνεται ακόμα στην κατάφυτη τοποθεσία του χωριού. Η μη κερδοσκοπική Διεθνής Ομάδα για την Ανεύρεση Ιστορικών Αεροσκαφών έκανε πολλές αποστολές στη Νικουμαρόρο τις δεκαετίες του 1990 και 2000. Υπάρχουν καταγεγραμμένες, αρχαιολογικές και ανέκδοτες αποδείξεις που υποστηρίζουν την υπόθεση ότι τον Ιούνιο του 1937 η Αμέλια Έρχαρτ και ο Φρεντ Νόοναν προσεδαφίστηκαν και πέθαναν στο Γκάρντνερ αφού απέτυχαν να βρουν τη Νήσο Χάουλαντ κατά το τελικό στάδιο της αποτυχημένης τους Παγκόσμιας Πτήσης, συμπεριλαμβανομένων ενδείξεων ότι ίσως η Έρχαρτ επιβίωσε για αρκετούς μήνες προτού οι Βρετανικές ερευνητικές ομάδες αρχίσουν να φθάνουν το 1938.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά Φοίνικα Κατηγορία:Ακατοίκητα νησιά του Κιριμπάτι Κατηγορία:Ατόλλες του Κιριμπάτι
Λίνταου
Το Λίνταου (Lindau) είναι μικρή πόλη της Βαυαρίας και νησί στην ανατολική όχθη της Λίμνης της Κωνσταντίας (Μπόντενζε στη γερμανική γλώσσα, έτσι η πόλη αναφέρεται συχνά ως Lindau am Bodensee). Με πληθυσμό 24.454 κατοίκους στα τέλη του 2012, είναι η πρωτεύουσα της επαρχιακής κομητείας Λίνταου και βρίσκεται κοντά στην Αυστρία (Φόραρλμπεργκ) και την Ελβετία, σε γεωγραφικές συντεταγμένες 47°32΄ βόρειο πλάτος και 9°41΄ δυτικό μήκος. Το Λίνταου ανήκει στην ιστορική περιοχή της Βαυαρικής Σουηβίας. Ο θυρεός του Λίνταου απεικονίζει μία φιλύρα. Το ιστορικό κέντρο της πόλεως είναι χτισμένο πάνω στο ομώνυμο νησί με έκταση 680 στρεμμάτων, το οποίο συνδέεται με την όχθη με οδική γέφυρα και με ένα φράγμα με σιδηροδρομική γραμμή που οδηγεί στον σιδηροδρομικό σταθμό του Λίνταου.
Το Λίνταου βρίσκεται κοντά στο «τριεθνές» σημείο όπου συναντώνται η Γερμανία, η Αυστρία και η Ελβετία. Απέναντι από την πόλη υψώνεται το βουνό Πφέντερ της Αυστρίας. Το Λίνταου είναι δημοφιλές για το μεσαιωνικό κέντρο του και την όμορφη τοποθεσία του στη λίμνη. Από το 1951 οι Συναντήσεις βραβευμένων με Νόμπελ στο Λίνταου προσελκύουν κάθε χρόνο στην πόλη πολλούς τιμημένους με Βραβείο Νόμπελ επιστήμονες. Επίσης διεξάγεται εκεί ετησίως ένα συνέδριο ιατρικής φυσικής.