cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δρυόβουνο Κοζάνης
Νεότεροι χρόνοι
Τον Απρίλιο του 1943 το Δρυόβουνο κάηκε από τα Ιταλικά κατοχικά στρατεύματα ως αντίποινα για μια ενέδρα ανταρτών που έλαβε χώρα στην θέση "Δραγασιά" εντός της κτηματικής περιοχής του χωριού. Η καταστροφή αφορούσε τόσο υλικές ζημίες όσο και ανθρώπινες απώλειες. Από το μένος των Ιταλικών κατοχικών στρατευμάτων δεν γλύτωσε ούτε η Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος την οποία πυρπόλησαν καταστρέφοντας το σύνολο των κτιριακών της συγκροτημάτων πλην του Καθολικού της Μονής. Εξαιτίας της πυρπόλησης καταστράφηκε η πλούσια βιβλιοθήκη της Μονής καθώς και διάφορα κειμήλια αυτής.
Εκκλησιαστικά μνημεία
Αποτελεί την κεντρική εκκλησία του χωριού. Η ίδρυση του Ιερού Ναού Αγίου Μηνά ανάγεται στις 12 Απριλίου 1859, όπως μαρτυρά επιγραφή δεξιά της εισόδου του ναού. Παλαιότερα υπήρχε ο Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου του οποίου η χρονολογία ίδρυσης ανάγεται στις 18 Απριλίου 1509. Ο υπάρχων Ιερός Ναός είναι δισυπόστατος και προέκυψε μετά την ανάγκη των κατοίκων του χωριού για μεγαλύτερο λατρευτικό χώρο λόγω αύξησης του πληθυσμού του χωριού. Η λαϊκή παράδοση διασώζει ότι ο υπάρχων Ιερός Ναός αφιερώθηκε και στον Άγιο Μηνά κατόπιν εύρεσης εικόνας του Αγίου στην είσοδο του Ναού. Η εικόνα αυτή προερχόταν από το γειτονικό χωριό Βογατσικό. Η εύρεση και επανεμφάνιση της εικόνας του Αγίου αποδίδεται σε θαύμα καθώς διασώζεται ότι κάθε φορά που η εικόνα αποδιδόταν στο γειτονικό χωριό, αυτή επέστρεφε στο Δρυόβουνο. Η εικόνα θεωρείται θαυματουργή και ο Άγιος Μηνάς αποτελεί τον πολιούχο και προστάτη του χωριού. Η διάσωση των κατοίκων του χωριού από την σφαγή κατά την πυρπόληση του χωριού από τα ιταλικά κατοχικά στρατεύματα αποδίδεται στον Άγιο Μηνά.
Η ίδρυση της Ιεράς Μονής ανάγεται στον 13ο αιώνα μ.Χ. και έπαυσε να λειτουργεί κατά το έτος 1835 μ.Χ. όταν μέσα από τις βίαιες ταραχές και τις πολεμικές συρράξεις στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας καταστρέφεται ολοκληρωτικά και σώζεται μόνο το Καθολικό στο οποίο υπήρχαν ιδιαίτερης αξίας και σημαντικότητας βυζαντινές τοιχογραφίες στο ιερό βήμα του. Εν τέλει κατά το έτος 1960 μ.Χ. καταστράφηκε και το Καθολικό και από το 1969 μ.Χ. ξεκίνησαν οι εργασίες ανοικοδόμησης νέου Ναού από τον τότε ιερέα του χωριού Δρυοβουνο τον αείμνηστο πατέρα Ανδρέα Λαζαρόπουλο. Κατά την ανέγερση δε του νέου Ναού αυτού βρέθηκαν στην θέση του παλαιού Ναού 4 λαξευτοί τάφοι καθώς και νομίσματα του 18ου αιώνα, κάτι που πιθανολογείται ότι ήταν τάφοι Νεομαρτύρων και σημαντικών εν γένει ανθρώπων αφού μέσα σε Ναό ενταφιάζονταν μόνο πνευματικοί κι άγιοι. Η παράδοση μάλιστα αναφέρει ότι ένας εκ των ενταφιασμένων ήταν δεσπότης από το τότε Δεσποτάτο της Ηπείρου κάτι που αναδεικνύει και την γενικότερη μεγάλη φήμη του μοναστηριού.
Τελευταίος Ηγούμενος της Μονής πριν την παύση της λειτουργίας της κατά το έτος 1835 μ.Χ. φέρεται ο Ιερομόναχος Διονύσιος ο Βατοπεδινός, λόγω του τόπου ασκήσεως του, ή Σιατιστεύς, λόγω της καταγωγής του από την πόλη της Σιάτιστας, ο οποίος θεωρείται εγνωσμένης και αναγνωρισμένης αξίας τόσο από τους σύγχρονους του όσο και από τους μεταγενέστερους αυτού.
Ο Ιερομόχανος Διονύσιος ασκήτευσε στην σκήτη του Αγίου Δημητρίου της Μεγίστης Μονής Βατοπεδίου όπου λόγω της πνευματικής του καλλιέργειας και εξέλιξης έλαβε τον τίτλο "Πνευματικός" ο οποίος σημαίνει εξομολόγος και αποτελούσε μέγιστη τιμή και αναγνώριση της αξίας και της αρετής του. Κατά την περίοδο 1810-1820 εγκαθίσταται στην Ιερά Μονή Γενεσίου της Θεοτόκου στο Δρυόβουνο όπου και αναπτύσσει ιδιαίτερο πνευματικό έργο μεταξύ και του οποίου η λειτουργία σχολείου για τον υπόδουλο ελληνισμό. Βρήκε μαρτυρικό θάνατο σε ηλικία 80-85 ετών μετά από βασανιστήρια στα οποία υποβλήθηκε από στρατιώτες του γειτνιάζοντος τουρκικού φυλακίου το οποίο ευρισκόταν στην κορυφή του λόφου στους πρόποδες του οποίου ευρίσκεται ακόμα και σήμερα η Ιερά Μονή. Στον τόπο του μαρτυρίου του εντός του περιβόλου του καθολικού της Μονής ευρίσκεται η βελανιδιά από την οποία κρεμάστηκε και αναθηματική πλάκα.
Η Ιερά Μονή με την σημερινή της μορφή ξεκίνησε να οικοδομείται το 1990. Ο θεμέλιος λίθος τέθηκε από τον μακαριστό μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης κ. Αντώνιο Κόμπο, με δωρεές των κατοίκων του χωριού αλλά και των απανταχού πιστών και με πρωτεργάτη της προσπάθειας αυτής, τον σημερινό Ιερέα του Δρυοβούνου και πρωτοπρεσβύτερο Στέφανο Τσαντίρη. Κατά το έτος 1993 μ..Χ η Μονή ανακηρύσσεται γυναικεία και στις μέρες μας εγκαταβιεί μια μοναχή.
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί έδρα της Τοπικής Κοινότητας Δρυόβουνου, που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Νεάπολης, του Δήμου Βοΐου, της Περιφερειακής Ενότητας Κοζάνης, της Δυτικής Μακεδονίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Βοΐου Κατηγορία:Μακεδονία (ελληνικό διαμέρισμα)
Perturbator
Ο James Kent, γνωστός με το ψευδώνυμο Perturbator, είναι Γάλλος μουσικός της synthwave από το Παρίσι.
Βιογραφία
Ο Kent ξεκίνησε ως κιθαρίστας σε πολλά συγκροτήματα της black metal. Από το 2012, παράγει ηλεκτρονική μουσική εμπνευσμένη από το κυβερνοπάνκ και από ταινίες όπως το Akira, το Ghost in the Shell και το Running Man. Χρησιμοποιεί ποικιλία λογισμικών που εξομοιώνουν τα παλιά συνθεσάιζερ όπως το OB-X ή το CS-80. Από το πρώτο του EP με τίτλο Night Driving Avenger έχει κυκλοφορήσει τέσσερα κανονικά άλμπουμ, με πιο πρόσφατο το New Model, έχοντας παράλληλα κάνει αρκετές live εμφανίσεις. Αρκετά από τα κομμάτια του εμφανίστηκαν στα βιντεοπαιχνίδια Hotline Miami (2012) και Hotline Miami 2: Wrong Number (2015). Το EP Sexualizer κυκλοφόρησε σε μέρη με σκοπό την επίσημη κυκλοφορία του τραγουδιού "Miami Disco" σαν ένα ευχαριστώ  στους δημιουργούς του Hotline Miami. Η επιτυχία των παιχνιδιών Hotline Miami έδωσε μεγάλη δημοφιλία στον ίδιο.
Ο Perturbator κυκλοφόρησε το τέταρτο άλμπουμ του με τίτλο The Uncanny Valley στις 6 Μαΐου 2016 μέσω της Blood Music με τη μορφή CD, βινυλίου και κασέτας. Το άλμπουμ έλαβε θετικές κριτικές, με το MetalSucks και το Bloody Disgusting να τον συγχαίρουν. Κάποιες εκδόσεις του άλμπουμ περιλάμβαναν επίσης ένα μπόνους EP, με τον Kent να γράφει ότι "Τα τρία πρώτα τραγούδια συμπληρώνουν το Uncanny Valley και το τελικό κομμάτι VERS / US είναι ένα demo που ταιριάζει με το ύφος και την ατμόσφαιρα του άλμπουμ αλλά δεν τα κατάφερε στην τελική επιλογή." Το Bloody Disgusting βαθμολόγησε το άλμπουμ με 5/5 και έγραψε ότι το Uncanny Valley "είναι βέβαιο ότι όχι μόνο θα ευχαριστήσει τους οπαδούς του είδους, αλλά θα κερδίσει και τους νεοφερμένους".
Ο Kent ασχολήθηκε με τη μουσική λόγω της επιρροής των γονιών του, οι οποίοι είναι δημοσιογράφοι και κριτικοί της ροκ μουσικής. Οι ίδιοι ήταν μουσικοί και είχαν μια μπάντα της tech trance όταν ήταν νέοι, γεγονός που επηρέασε τον Kent να ενδιαφερθεί για τα συνθεσάιζερ.
Ο Kent έχει και ένα πρότζεκτ που ονομάζεται L'Enfant De La Forêt και την δική του δισκογραφική που ονομάζεται "Music of the Void".
Δισκογραφία
Προσαρμοσμένη από το AllMusic, το SoundCloud , το Bandcamp , τη Μουσική Google Play και τον επίσημο ιστότοπο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ηλεκτρονικοί μουσικοί
Καθεδρικός Ναός της Ερτατσμίντα
Ο Καθεδρικός Ναός της Ερτατσμίντα( Γεωργιανά : ერთაწმინდის ტაძარი) είναι ένας μεσαιωνικός Γεωργιανός Ορθόδοξος καθεδρικός ναός, που βρίσκεται στο κέντρο του ομώνυμου χωριού, στον Δήμο Κάσπι του μχάρε Σίντα Κάρτλι στη Γεωργία. Η εκκλησία είναι αφιερωμένη στον Ευστάθιο της Μτσχέτα.
Ιστορία
Ο καθεδρικός ναός χτίστηκε τον 13ο αιώνα, στη βόρεια πλαγιά της οροσειράς Τριαλέτι. Στυλιστικά μοιάζει με τις άλλες Γεωργιανές εκκλησίες του 12ο-13ο αιώνα: της Ικόρτα, του Πιταρετί, της Μπετάνια, του Κβαταχέβιi και του Τσουγκρουγκασένι.
Το 1610 έγινε χώρος ενταφιασμού για την Γεωργιανή οικογένεια ευγενών Ταρκχάν-Μουραβί. Το 1625 ο Μεγάλος Μουραβί, ο Γκιόργκι Σαακάτζε, έθαψε εδώ τον απαγχονισμένο γιό του, Παάτα. Οι περισσότερες από τις τοιχογραφίες είναι του 17ου αιώνα.
Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα το κτίριο ανακαινίστηκε. Το 1951 έγιναν έργα αποκατάστασης στο θόλο.
To 2006 η εκκλησία αναγνωρίστηκε ως Αμετακίνητο Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας.
Περιγραφή
Η εκκλησία έχει ορθογώνιο σχήμα με έναν θόλο στο κέντρο, που στηρίζεται στον βωμό και σε δύο κολώνες στα δυτικά. Το τύμπανο του θόλου έχει 8 παράθυρα τώρα, που αρχικά ήταν 12. Οι 4 προσόψεις του κτιρίου είναι διακοσμημένες με ανάγλυφα σχέδια και παράθυρα. Σε κάθε πρόσοψη υπάρχει ένας διακοσμητικός σταυρός. Ο καθεδρικός ναός έχει τρεις εισόδους: στα δυτικά, στα νότια και στα βόρεια, και πολλά παράθυρα. Υπάρχουν 2 βοηθητικά δωμάτια εκατέρωθεν της Αγίας Τράπεζας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας Κατηγορία:Καθεδρικοί ναοί
Δουκάτο της Ρώμης
μικρογραφία|Η Ιταλία κατά την Βυζαντινή και Λομβαρδική κατάκτηση της Το Δουκάτο της Ρώμης ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στην Ιταλική χερσόνησο. Διοικούνταν από έναν υψηλόβαθμο στρατιωτικό, συνήθως στρατηγό, με τον τίτλο Δουξ, αρχικά υπό την εποπτεία του έπαρχου της Ιταλίας (554-584) και αργότερα του Εξάρχου της Ραβέννας (584 με 751). Συχνά ο βυζαντινός δούκας ήταν σε σύγκρουση με τον Πάπα, για την υπέρτατη εξουσία στη Ρώμη.
Μέσα στην Εξαρχία, οι δύο κύριες περιοχές ήταν η Ραβέννα που ήταν η έδρα του Εξάρχου και το Δουκάτο της Ρώμης, το οποίο αγκάλιαζε τα εδάφη του Λάτιου βόρεια του Τίβερη και της Καμπανίας και στα νότια ως το Γκαριλιάνο. Στο Δουκάτο ο Πάπας ήταν συνήθως η ψυχή της αντιπολίτευσης.
Λόγω των δραστηριοτήτων του, ο Ιουστινιανός μερικές φορές αποκαλείται «τελευταίος Ρωμαίος» στη σύγχρονη ιστοριογραφία. Η φιλοδοξία αυτή εκφράστηκε από την μερική ανάκτηση των εδαφών της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο στρατηγός του, Βελισάριος, κατέκτησε γρήγορα το Βασίλειο των Βανδάλων στη βόρεια Αφρική, και επέκτεινε τον ρωμαϊκό έλεγχο στον Ατλαντικό Ωκεανό (533). Στη συνέχεια οι Βελισάριος και Ναρσής, και άλλοι στρατηγοί, κατέκτησαν το Βασίλειο των Οστρογότθων, αποκαθιστώντας τη Δαλματία, τη Σικελία, την Ιταλία, και τη Ρώμη στην αυτοκρατορία μετά από περισσότερο από μισό αιώνα της κυριαρχίας των Οστρογότθων.
Οι μέγιστες προσπάθειες κατάφεραν, όσο ήταν δυνατόν, να διατηρήσουν τον έλεγχο των παρεμβαινόντων περιοχών και με τους πέρα από τα Απέννινα όρη, εξ ου και η στρατηγική σημασία του Δουκάτου των Πενταπόλεως και του Δουκάτου της Περούτζια. Εάν η στρατηγική αυτή σύνδεση δεν υπήρχε ήταν προφανές ότι η Ρώμη και η Ραβένα δεν θα μπορούσαν να διατηρήσουν τα εδάφη τους μόνες τους για οποιοδήποτε χρονικό διάστημα. Αυτό αναγνωρίστηκε και από τους Λομβαρδούς επίσης. Η ίδια στενή λωρίδα γης, που ανήκε στους Βυζαντινούς, στην πραγματικότητα διέκοπτε τη σύνδεση μεταξύ του λομβαρδικού δουκάτου του Σπολέτο και του Μπενεβέντο με το κύριο τμήμα των εδαφών του Λομβαρδού βασιλιά στον βορρά, γιαυτό και οι Λομβαρδοί και από τη δεύτερη δεκαετία του 8ου αιώνα έκαναν επιθέσεις κατά των βυζαντινών εδαφών με ολοένα αυξανόμενη ενεργητικότητα. Το 728, ο Λομβαρδός βασιλιάς Λιουτπράνδος πήρε το Κάστρο του Σούτρι, που έλεγχε τον δρόμο προς την Περούτζια. Αλλά ο Λιουτπράνδος μαλάκωσε από τις παρακλήσεις του πάπα Γρηγορίου Β΄ κι επέστρεψε το Σούτρι «ως δώρο στον ευλογημένο των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου».
Η επιρροή των παπών αυξανόταν συνεχώς. Το 738 ο Λομβαρδός δούκας του Σπολέτο κατέλαβε το Κάστρο της Γκαλέσε, που προστάτευε τον δρόμο προς Περούτζια, στα βόρεια της Νέπι. Υποσχόμενος μεγάλη αποζημίωση, ο Πάπας Γρηγόριος Γ΄ παρακάλεσε τον δούκα να επιστρέψει το κάστρο του. Ο Πάπας στη συνέχεια ζήτησε συμμαχία με τον Λομβαρδό δούκα για να προστατεύσει κυρίως τον εαυτό του από τον Λιουτπράνδο. Αλλά ο Λιουτπράνδος κατέκτησε το Σπολέτο, πολιόρκησε τη Ρώμη και το Δουκάτο της Ρώμης, και κατέκτησε τέσσερα σημαντικά οχυρά στα σύνορα, κόβοντας έτσι την επικοινωνία με Περούτζια και Ραβέννα.
Σε αυτήν την κρίσιμη κατάσταση ο Πάπας (το 739) για πρώτη φορά στράφηκε προς το ισχυρό Βασίλειο της Φραγκίας, υπό την προστασία του οποίου είχε σταλεί από τον πάπα ο Βονιφάτιος είχε ως ιεραπόστολος στη Γερμανία. Έστειλε πρεσβεία στον Κάρολο Μαρτέλο, τον ισχυρό μαγιορδόμο του παλατιού της φραγκικής μοναρχίας και διοικητή των Φράγκων στην περίφημη μάχη στο Τουρ, αναμφίβολα με τη συγκατάθεση του βυζαντινού δούκα, και του απηύθυνε έκκληση για να προστατεύσει τον τάφο του Αποστόλου. Ο Μαρτέλος απάντησε στην πρεσβεία και αναγνώρισε τα δώρα, αλλά ήταν απρόθυμος να προσφέρει βοήθεια κατά των Λομβαρδών, που τον βοηθούσαν εναντίον των Σαρακηνών.
Κατά συνέπεια ο διάδοχός του πάπας, Ζαχαρίας, άλλαξε την πολιτική που είχε ακολουθήσει παρελθόν ο προκάτοχός του προς τους Λομβαρδούς. Συμμάχησε με τον Λιουτπράνδο κατά του δούκα του Σπολέτο, και έλαβε το 741 ως αντάλλαγμα τα τέσσερα κάστρα. Ο Λιουτπράνδος συνομολόγησε ειρήνη με τον Πάπα για είκοσι χρόνια. Το δουκάτο είχε τώρα ησυχάσει από τις επιθέσεις της Λομβαρδίας και οι Λομβαρδοί επιτέθηκαν στη Ραβένα. Ο Έξαρχος δεν είχε καμία άλλη λύση από το να ζητήσει τη βοήθεια του Πάπα ο οποίος κατάφερε να σταματήσει τον Λομβαρδό βασιλιά.
Δούκες
Οι δούκες αρχικά διορίζονταν από τον έξαρχο, αλλά από τα μέσα του αιώνα από τον Πάπα.
Το αξίωμα του Δούκα της Ρώμης εξαφανίστηκε περίπου το 778 - 781, αλλά υπάρχουν σκόρπιες αναφορές για δούκες μεταξύ των παπικών αξιωματούχων, οι οποίοι μπορεί να ήταν τιμητικοί διάδοχοι των δουκών της Ρώμης:
Πηγές
Κατηγορία:Δουκάτα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας Κατηγορία:Βυζαντινή Ιταλία
Πλατεία Οτέλ ντε Βιλ (Παρίσι)
Η Πλατεία Οτέλ ντε Βιλ - Πλατεία Απελευθέρωσης (γαλλικά: La place de l'Hôtel-de-Ville - Esplanade de la Libération) είναι δημόσια πλατεία του 4ου διαμερίσματος του Παρισιού. Πριν από το 1802 ονομαζόταν Πλας ντε Γκρεβ.
Τοποθεσία
Η πλατεία βρίσκεται μπροστά στο Δημαρχείο του Παρισιού και έχει μήκος 155 μέτρα και πλάτος 82 μέτρα. Βρίσκεται στο 4ο διαμέρισμα του Παρισιού στη συνοικία Σαιν-Μερί και αρχίζει στον αριθμό 2 του Και ντε Ζεβρ και στο Και Οτέλ-ντε-Βιλ και τελειώνει στον αριθμό 31 της οδού Ριβολί.
Ονομασία
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Η πλατεία μπροστά στο [[Δημαρχείο του Παρισιού]] Πλατεία ντε Γκρεβ
Η αρχική ονομασία της πλατείας ήταν Πλας ντε Γκρεβ. Η γαλλική λέξη grève αναφέρεται σε μια επίπεδη παρόχθια ή παράλια περιοχή καλυμμένη με βότσαλα ή άμμο. Η θέση που καταλαμβάνει σήμερα η πλατεία ήταν το σημείο της αμμώδους δεξιάς όχθης του ποταμού Σηκουάνα, όπου δημιουργήθηκε ένα σημαντικό ποτάμιο λιμάνι του Παρισιού. Το όνομα άλλαξε το 1802 σε πλατεία Οτέλ ντε Βιλ (Δημαρχείου).
Πλατεία Δημαρχείου - Πλατεία Απελευθέρωσης
Ιστορικό
μικρογραφία|300x300εσ|Το παλιό Δημαρχείο και η πλατεία γύρω στο 1610, έργο του Κλωντ Σαστιγιόν μικρογραφία|300x300εσ|Η μάχη μπροστά στο Δημαρχείο στις 28 Ιουλίου 1830, Ζαν-Βικτόρ Σνετζ, Παρίσι, Μουσείο Πετί Παλαί μικρογραφία|300x300εσ|Η πλατεία τον χειμώνα με παγοδρόμιο Ο χώρος της πλατείας παλαιότερα ήταν η αμμώδης δεξιά όχθη του ποταμού Σηκουάνα, ένα είδος παραλίας από άμμο και βότσαλα, από όπου ήταν εύκολο να εκφορτωθούν τα εμπορεύματα που έφθαναν στον Σηκουάνα.
Έτσι, σύντομα έγινε ένα σημαντικό λιμάνι και προοδευτικά το μεγαλύτερο στο Παρίσι: ξυλεία, σιτάρι, κρασί, σανός και άλλα εμπορεύματα φορτώνονταν και εκφορτώνονταν και έτσι δημιουργήθηκε στο χώρο μια δημόσια αγορά από τις αρχές του 12ου αιώνα, η οποία, λόγω της εγγύτητάς της με τον Σηκουάνα, έφερε το όνομα Πλας ντε Γκρεβ. Γύρω από αυτό το λιμάνι και την πλατεία αναπτύχθηκε η δεξιά όχθη, μια πολύ πυκνοκατοικημένη συνοικία.
Σύμφωνα με ένα διάταγμα του βασιλιά Λουδοβίκου Ζ´, το 1141, κατόπιν αιτήματος των αστών του Παρισιού των περιοχών Γκρεβ και Μονσώ, η αγορά έκλεισε. Ο χώρος παρέμεινε έτσι ελεύθερος και δεν ανεγέρθηκε κανένα κτίριο. Από τότε, οργανώνονταν διάφορες τελετές σε αυτό το τετράγωνο. Το 1242, είκοσι τέσσερα φορτία με συλλογές κειμένων του Ταλμούδ κάηκαν σε επίσημη τελετή, δημιουργώντας ένα ρήγμα στις σχέσεις μεταξύ Εβραίων και Χριστιανών. Εδώ γινόταν επίσης η γιορτή του Αγίου Ιωάννη που συνοδεύονταν από φωτιές μέχρι το 1648, ημερομηνία που ο Λουδοβίκος ΙΔ' συμμετείχε για τελευταία φορά.
Το Δημαρχείο του Παρισιού εγκαταστάθηκε εκεί γύρω στο 1357, από τον Ετιέν Μαρσέλ, επόπτη των εμπόρων (θέση ισοδύναμη με του δημάρχου). Κατά την επιστροφή του από τους πολέμους της Ιταλίας, ο Φραγκίσκος Α' έκτισε νέο κτίριο με Ιταλό αρχιτέκτονα. Το νέο κτίριο, το οποίο σχεδιάστηκε το 1533, ολοκληρώθηκε το 1628. Η πλατεία διευρύνθηκε γύρω στο 1770.
Το 1789 σ'αυτήν την πλατεία οι γυναίκες της αγοράς συγκεντρώθηκαν για να διαμαρτυρηθούν για την υψηλή τιμή και τη σπανιότητα του ψωμιού και άρχισε ένα από τα πρώτα και σημαντικά γεγονότα της Γαλλικής Επανάστασης, η πορεία των γυναικών προς τις Βερσαλλίες. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η εκτέλεση του Φρανσουά Ραβαγιάκ, δολοφόνου του   [[Ερρίκος Δ΄ της Γαλλίας|Ερρίκου Δ' το 1610]] Στις 25 Απριλίου 1792 πραγματοποιήθηκε η πρώτη εκτέλεση στη γκιλοτίνα στην πλατεία. Ο καταδικασθείς ήταν απλός κλέφτης. Το πλήθος, συνηθισμένο από τον Μεσαίωνα σε πιο «εκλεπτυσμένα» βασανιστήρια, απογοητεύθηκε από την ταχύτητα της διαδικασίας. Η γκιλοτίνα υψώθηκε πάλι στην πλατεία από τον Νοέμβριο του 1794 έως το Μάιο του 1795.
Κατά τη διάρκεια της Ιουλιανής Επανάστασης, και ειδικότερα στις 28 Ιουλίου 1830, η πλατεία και το Δημαρχείο αποτέλεσαν πεδίο άγριων αντιπαραθέσεων μεταξύ των στρατευμάτων και των εξεγερμένων. Από το 1832 ο τόπος εκτέλεσης μετακινήθηκε.
Η πλατεία πήρε τη σημερινή της εμφάνιση στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα ως μέρος της ανάπλασης του Παρισιού κατά την περίοδο της Δεύτερης Αυτοκρατορίας. Μετά την καταστροφή του κατά τη διάρκεια της Κομμούνας (1871), το Δημαρχείο του Παρισιού επισκευάστηκε και ανακαινίστηκε.
Σταθμός μετρό
Το πλατεία Οτέλ ντε Βιλ εξυπηρετείται από το σταθμό Οτέλ ντε Βιλ του μετρό του Παρισιού, στις γραμμές 1 και 11.
Παραπομπές
Οτελ ντε Βιλ
Μαργαρίτα των Μεδίκων
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 31 Μαΐου 1612 στο Παλάτσο Πίττι στη Φλωρεντία, και ήταν το τέταρτο παιδί και η δεύτερη κόρη του Κόζιμο Β΄ των Μεδίκων και της Μαρίας-Μαγδαληνής των Αψβούργων, κόρης του Καρόλου Β΄ αρχιδούκα της Αυστρίας. Σύμφωνα με τα πορτραίτα και τις πηγές της εποχής, η Μαργαρίτα ήταν μια όμορφη γυναίκα, καθώς και φιλική και καλά μορφωμένη.
Οικογένεια
Το 1620 η Μαργαρίτα αρραβωνιάστηκε τον Εδουάρδο Φαρνέζε δούκα της Πάρμας. Ο γάμος ήταν έντονα επιθυμητός από τον πατέρα του Εδουάρδου, Ρανούτσιο, ο οποίος το είδε ως μέσο ενίσχυσης της συμμαχίας μεταξύ του δουκάτου της Πάρμας και του μεγάλου δουκάτου της Τοσκάνης, που κυβερνούσε η οικογένεια των Μεδίκων.
Στις 11 Οκτωβρίου 1628 η Μαργαρίτα και ο Εδουάρδος παντρεύτηκαν στην Φλωρεντία. Μαζί απέκτησαν τα εξής παιδιά:
Οι γαμήλιες εορταστικές εκδηλώσεις συνοδεύονταν από θέαμα και φαντασία, συμπεριλαμβανομένης της παράστασης της όπερας La Flora του Μάρκο ντα Γκαλιάνο, που την συνέθεσε ειδικά για την περίσταση. Τα χρόνια κατά τα οποία το ζευγάρι κυριάρχησε στην Πάρμα, σημαδεύτηκαν από την πανώλη του 1630 και την αντίθεση ανάμεσα στη μεγαλοπρέπεια της αυλής σε αντίθεση με την φορολογική επιβάρυνση στην οποία είχε επιβληθεί.
Το 1646, ο Εδουάρδος πέθανε και ο μεγαλύτερος γιος τους, ο Ρανούτσιο δεν ήταν ακόμα αρκετά μεγάλος για να κυβερνήσει το δουκάτο και έτσι η μητέρα του, η Μαργαρίτα, ενεργούσε ως αντιβασιλέας μέχρι ο γιος της να είναι σε ηλικία να κυβερνήσει μόνος του.
Η Μαργαρίτα πέθανε στις 6 Φεβρουαρίου 1679 στην Πάρμα σε ηλικία 66 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Μεδίκων Κατηγορία:Δούκισσες της Πάρμας
Σπήλαιο Λεοντάρι
Το σπήλαιο Λεοντάρι είναι σπήλαιο το οποίο βρίσκεται στις ανατολικές πλαγιές του Υμηττού, πάνω από τα Γλυκά Νερά Αττικής, σε υψόμετρο 550 μέτρων. Το όνομα του σπηλαίου σύμφωνα με την παράδοση αναφέρεται στο γεγονός ότι σε αυτό ζούσε λιοντάρι το οποίο αποτελούσε πηγή τρόμου για την περιοχή μέχρι που μαρμάρωσε όταν οι κάτοικοι ζήτησαν τη βοήθεια του αγίου Νικολάου. Ένα μαρμάρινο λιοντάρι βρισκόταν στον ναό του Αγίου Νικολάου στη Κάντζα (Λεοντάρι) μέχρι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το άγαλμα χρονολογούταν από τον 4ο με 5ο αιώνα π.Χ.
Το σπήλαιο σχηματίστηκε στο σημείο όπου το στρώμα ασβεστόλιθου έρχεται σε επαφή με στρώμα σχιστόλιθου και σχηματίστηκε από την καρστική δράση του νερού σε οριζόντια κατεύθυνση, καθώς ο σχιστόλιθος είναι αδιαπέραστος για το νερό. Αποτελείται από ένα ενιαίο θάλαμο ο οποίος ανοίγεται βόρεια-βορειοδυτικά της εισόδου και έχει διαστάσεις περίπου 50 επί 20 μέτρα. Το ύψος του ποικίλει από 6 έως 11 μέτρα. Στο εσωτερικό του βρίσκονται δύο μεγάλοι σχηματισμοί σταλαγμιτών και σταλακτιτών. Ο ένας έχει σχήμα ομπρέλας ή μανιταριού, το οποίο είναι σπάνιο στον ελληνικό χώρο, και ο άλλος αποκαλείται «καμήλα» λόγω του σχήματός του.
Στο σπήλαιο έχει εντοπιστεί κεραμικά των ιστορικών και νεότερων χρόνων, ενώ πιο κάτω στρώματα είχαν ίχνη πυράς. Η επιφανειακή κεραμική ήταν ιδιαίτερα κατακερματισμένη, γεγονός που υποδεικνύει ότι έπεσε από ύψος, όπου ήταν ακουμπισμένη. Άλλα αγγεία βρέθηκαν μέσα σε σχισμές. Η κεραμική αυτή ήταν αποθηκευτικοί αμφορείς, λήκυθους, λουτροφόρους και ειδώλια, κυρίως γυναικείων μορφών. Ένα από αυτά έχει τη μορφή ερμαϊκής στήλης και ένα άλλο είναι τμήμα μορφής με κέρατα που παίζει μουσική και αναγνωρίστηκε ως ο Πάνας. Η παρουσία αγγείων υποδεικνύει ότι ο χώρος είχε χρησιμοποιηθεί στην αρχαιότητα ως ιερό και πιθανόν να ήταν το ιερό του Πανός στην Παιανία, το οποίο αναφέρεται από τον Μένανδρο στην κωμωδία Δύσκολος.
Τα παλαιότερα ευρήματα περιλαμβάνουν χονδροειδή κεραμικά της νεολιθικής περιόδου καθώς και μια μυλόπετρα με ένα βότσαλο δίπλα της. Εντάσσονται στον πολιτισμό Αττικής-Κεφάλας, της νεότερης νεολιθικής περιόδου, στο τέλος της 5ης με τις αρχές 4ης χιλιετίας ΠΚΕ. Στο κατώτερο στρώμα που ανασκάφηκε εντοπίστηκε πήλινη κεραμική, η οποία περιλάμβανε θραύσματα ειδωλίων, και εργαλεία, όπως λεπίδες από οψιανό. Άλλα αντικείμενα της νεολιθικής εποχής που εντοπίστηκαν ήταν όστρακα αμαυρόχρωμης κεραμικής, λαβή αγγείου με μορφή κεφαλής ελέφαντα, αιχμές από βέλη και λίθινοι πέλεκεις. Μέσα στο σπήλαιο έχουν εντοπιστεί επίσης οστά ανθρώπων, που υποδηλώνει ότι όταν δεν χρησιμοποιούταν για άλλους λόγους, το σπήλαιο ήταν τόπος ταφής.
Παραπομπές
Λεονταρι Κατηγορία:Νεολιθικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα Κατηγορία:Γλυκά Νερά Αττικής
Αντόνι Παλαμέντες
Ο Αντόνι Παλαμέντες (ολλανδικά: Anthonie Palamedesz., 1601 - 1673) ήταν Ολλανδός ζωγράφος της Χρυσής Ολλανδικής Εποχής στη ζωγραφική, ο οποίος ασχολήθηκε κυρίως με τη ρωπογραφία, τις νεκρές φύσεις και τις προσωπογραφίες.
Βιογραφία
Ο Αντόνι Παλαμέντες γεννήθηκε στο Ντελφτ το 1601. Ο παλαιότερος συγγραφέας Τζων Γκουλντ (John Gould) αναγράφει ως χρονολογίες γέννησης και θανάτου αντίστοιχα το 1604 και το 1768. Ο πατέρας του Παλαμέντες ήταν, σύμφωνα με τον Άρνολντ Χαουμπράκεν, Φλαμανδός γλύπτης, ο οποίος σκάλιζε ημιπολύτιμους λίθους, όπως ίασπι, πορφυρίτη και αχάτη, δημιουργώντας βάζα και άλλα διακοσμητικά αντικείμενα. Ο Λίντκε αναγράφει ότι ήταν κόπτης πολύτιμων λίθων, ο οποίος ταξίδεψε στην Αγγλία και τέθηκε στην υπηρεσία του βασιλέα Ιακώβου της Σκωτίας στο Λονδίνο. Εκεί γεννήθηκε και ο μικρότερος γιος της οικογένειας, ο Παλαμέντες Παλαμέντες, (επίσης ζωγράφος σκηνών μάχης) μετά τη γέννηση του οποίου η οικογένεια επέστρεψε στο Ντελφτ, όπου και μεγάλωσαν τα παιδιά Ο Παλαμέντες Παλαμέντες απεβίωσε σε μικρή ηλικία (31 ετών). Δάσκαλος του Αντόνι μάλλον ήταν ο ζωγράφος πορτρέτων από το Ντελφτ Μίχιελ φαν Μίρεφελντ, αν και έχει επίσης προταθεί ο προσωπογράφος από το Άμστερνταμ Χέντρικ Ποτ, ο οποίος έχει καταγραφεί να βρίσκεται στο Ντελφτ το 1620. Αναφέρεται, επίσης, ως Δάσκαλός του και ο Χανς Γιόρντενς. Ο νεαρός καλλιτέχνης έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά του Ντελφτ στις 6 Δεκεμβρίου 1621 και έγινε επικεφαλής της Συντεχνίας κατά τα έτη 1635, 1658, 1663 και 1672.
Το 1630 νυμφεύτηκε την Άννα Γιόοστεν φαν Χόορεντάικ (Anna Joosten van Hoorendijk), με την οποίαν απέκτησαν έξι παιδιά: Τον Παλαμέντες Παλαμέντες τον νεότερο, ο οποίος έγινε επίσης ζωγράφος, τον Λέντεερτ, τον Γιόοστ, τον Βίλλεμ και τον Βίλλεμ και τη Μαρία, οι οποίοι ήταν, κατά πάσα βεβαιότητα, δίδυμα, καθώς βαπτίστηκαν και τα δύο στις 21 Ιανουαρίου 1642. Σε άλλη, λιγότερο αξιόπιστη πηγή, αναγράφεται ότι ο Αντόνι νυμφεύτηκε δύο φορές (κάτι που, όπως θα δούμε, ισχύει) και απέκτησε συνολικά τέσσερα παιδιά. Η οικονομική κατάσταση της οικογένειας πρέπει να ήταν πολύ καλή, καθώς το 1638 ο Αντόνι αγόρασε ένα σπίτι έναντι του καθόλου ευκαταφρόνητου ποσού των 3.400 γκίλντερς. Ωστόσο, το 1668 η οικονομική κατάσταση της οικογένειας φαίνεται πως δεν ήταν ανθηρή, καθώς έλαβε έκτακτη επιχορήγηση 25 γκίλντερς και 9 στόιβερς από την πόλη του Ντελφτ. Εν των μεταξύ, η πρώτη του σύζυγος απεβίωσε το 1651 και επτά χρόνια αργότερα (όχι εννέα, όπως αναγράφεται σε κάποιες πηγές), το 1658, ο Αντόνι νυμφεύτηκε την Άαχιε Χούντεφρτ (Aagje Goedevert), με την οποίαν απέκτησε ένα γιο, τον Άρτουρ (γενν. 1660). Το 1673 η οικογένεια καταγράφεται να ζει στο Άμστερνταμ, όπου και απεβίωσε ο καλλιτέχνης στις 29 Νοεμβρίου 1673.
Μαθητές του Αντόνι διετέλεσαν ο αδελφός του και ο συνόματός του γιος, Παλαμέντες Παλαμέντες πρεσβύτερος και νεότερος, καθώς και ο ζωγράφος Λούντολφ ντε Γιονγκ.
Ο Αντόνι Παλαμέντες ζωγράφιζε κυρίως πορτρέτα και ρωπογραφίες, ενώ ο αδελφός του, Παλαμέντες Παλαμέντες, ήταν ζωγράφος σκηνών μάχης. Ο Γκουλντ αναγράφει ότι "ο Αντόνι έγινε σχετικά αξιοσημείωτος ζωγράφος, αλλά ήταν κατά πολύ κατώτερος του αδελφού του σε όλα τα σημεία της ζωγραφικής του, καθώς δεν διέθετε την κομψότητα στον χρωστήρα, τη διαφάνεια των χρωμάτων, ούτε την εκφραστικότητα και την επινοητικότητα του αδελφού του. Ήταν επίπονο γι' αυτόν να απεικονίζει τη φύση, πράγμα το οποίο έκανε χωρίς κομψότητα, ενώ τα πορτρέτα του ήταν τυπικά, χωρίς εκφραστικότητα στα πρόσωπα ή στις χειρονομίες τους".
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι της Χρυσής Εποχής
Ποταμός Μαζαφράν
Ο ποταμός Μαζαφράν είναι ποταμός, ο οποίος εκβάλει στη θάλασσα, στην Αλγερία.
Έχει μήκος περίπου 24 χιλιομέτρων, και περνά από περιοχή που καλύπτεται σε δασικές εκτάσεις. Διάφορα στοιχεία για τα ρωμαϊκά πρότυπα ιδιοκτησίας της γης είναι ακόμη διακριτά στην περιοχή. Ο ποταμός, που εκβάλει στη Μεσόγειο, αποτελεί μέρος των συνόρων της επαρχίας Τιπαζά.
Δημιουργείται από τη συμβολή των ποταμών Σιφά και Τζερ, και παρόλο που δεν είναι πλωτός, έχει χρησιμοποιηθεί παραδοσιακά για άρδευση.
Παραπομπές
Μαζαφραν
Αχμέντ Ομπέιντ μπιν Νταγκρ
Ο Αχμέντ Ομπέιντ μπιν Νταγκρ (أحمد عبيد بن دغر, γεννήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1952) είναι Υεμενίτης πολιτικός και πρώην Πρωθυπουργός της Υεμένης από τις 4 Απριλίου 2016 έως τις 15 Οκτωβρίου 2018. Στις 22 Σεπτεμβρίου του 2016, ο Νταγκρ επέστρεψε στην Υεμένη με πτήση από το Ριάντ μαζί με επτά υπουργούς προς την προσωρινή πρωτεύουσα, το Άντεν.
Τον διαδέχτηκε ο Μαΐν Αμπντουλμαλίκ Σαΐντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Υεμένης
Ηλιακή έκλειψη της 25ης Οκτωβρίου 2022
Μια μερική έκλειψη ηλίου θα λάβει χώρα στις 25 Οκτωβρίου 2022 και θα είναι ορατή στην Ευρώπη, στα Ουράλια Όρη, στη Δυτική Σιβηρία, στη Μέση Ανατολή και στη Βορειοανατολική Αφρική. Η μέγιστη φάση της μερικής έκλειψης θα παρατηρηθεί στη Δυτική Σιβηρία, στη Ρωσία, κοντά στο Νιζνεβάρτοβσκ. Εκεί η Σελήνη θα καλύψει περίπου το 82% του ηλιακού δίσκου.
Η μερική έκλειψη θα είναι ορατή σε όλη την Ελλάδα, με την καλύτερη παρατήρηση να λαμβάνει χώρα στον Βόρειο Έβρο, κοντά στην Ορεστιάδα (κάλυψη του 35% του ηλιακού δίσκου), ενώ στην υπόλοιπη χώρα θα έχουμε κάλυψη του ηλιακού δίσκου από τη Σελήνη από 21 έως 35%.
Δείτε επίσης
Κατάλογος ηλιακών εκλείψεων ορατών από την Ελλάδα
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλείψεις Κατηγορία:2022
Ραμόνδα η νατάλειος
Η Ραμόνδα η νατάλειος (Ramonda nathaliae) ανήκει στην Γκεσνεριίδες (Gesneriaceae), οικογένεια με τροπική-υποτροπική εξάπλωση, η οποία στην Ευρώπη, αριθμεί συνολικά πέντε είδη, με πολύ περιορισμένη κατανομή (4 στη Βαλκανική και ένα στην Ιβηρική Χερσονήσο) τα οποία θεωρούνται υπολείμματα από την τριτογενή περίοδο. Συγκεκριμένα, υπάρχουν 3 γένη, τα 2 μονοτυπικά, η Γιάγκαια η χελδρεΐχειος (Jankaea heldreichii) ενδημική του Ολύμπου και η Χαμπερλέα η ροδόπειος (Haberlea rhodopensis), ενδημική της οροσειράς της Ροδόπης, καθώς και το γένος Ραμόνδα με 3 είδη, εκτός από την Ραμόνδα τη νατάλειο, η Ραμόνδα η σερβική (Ramonda serbica) με κατανομή στη Νότια Βαλκανική και το είδος Ramonda myconi με κατανομή στα Πυρηναία. Η Ραμόνδα η νατάλειος είναι ένα βαλκανικό ενδημικό που ανακαλύφθηκε το 1882 στο φαράγγι Jelašnica κοντά στη Νις από έναν διάσημο Σέρβο γιατρό και βοτανικό και πήρε το όνομά του από τη βασίλισσα Ναταλία της Σερβίας (1859-1941). Απαντά σε λίγες τοποθεσίες στη Βόρεια Ελλάδα (Βέρμιον, Βόρας, Τζένα, Πίνοβο, Πάικο) σε σκιερές βραχώδεις σχισμές, μεταξύ 700-1800. Διακρίνεται από τα ρομβοειδή έως ευρέως αντωοειδή φύλλα, με μικρά, μυτερά δόντια στα άκρα. (Στη R. serbica είναι αντωοειδή, με ακανόνιστους αμβλείς οδόντες ή κοντούς λοβούς) την τροχοειδή συνήθως τετραμερή στεφάνη και τους κίτρινους ανθήρες. Ανθίζει Μάιο-Ιούνιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Γκεσνεριίδες
Γιώργος Δελιόπουλος
Ο Γιώργος Δελιόπουλος είναι διδάκτορας Προϊστορικής Αρχαιολογίας του Α.Π.Θ. και φιλόλογος στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Έχει εκδώσει τέσσερις ποιητικές συλλογές: Μικρός Οδυσσέας (εκδ. Ιωλκός, 2009), Επισκέπτης άγγελος (εκδ. ΚΔΒΚ, 2015), Εορδαία Γη (μαζί με τον ποιητή Χρήστο Τουμανίδη, εκδ. Ρώμη, 2019), Κατά ανεφίκτου γλυφές 1: της γυναικός 30 παγιδεύσεις (μαζί με τον ποιητή Κ.Θ. Ριζάκη, εκδ. ΑΩ, 2021). Επιπλέον, έχει γράψει δύο θεατρικά έργα, Επέστρεφε... και Τα ίχνη της μνήμης.
Έχει επιμεληθεί λογοτεχνικά αφιερώματα σε περιοδικά και συλλογικούς τόμους, ενώ ποιήματα και δοκίμιά του έχουν δημοσιευθεί σε διάφορα περιοδικά. Από το 2019 είναι Aπό το 2021 είναι συνδιευθυντής του λογοτεχνικού περιοδικού καρυοθραύστις (εκδ. Ρώμη) κι υπεύθυνος ύλης, αντίστοιχα, στην σταφυλή (εκδ. Κουκκίδα).
Παραπομπές
https://whenpoetryspeaks.blog/2020/06/%CE%B3%CE%B9%CF%89%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%83-%CE%B4%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%83/
https://poets.gr/el/poihtes/deliopoulos-giorgos
http://dreaming-in-the-mist.blogspot.com/search/label/%CE%94%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82%20%CE%93%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82
https://auth.academia.edu/GeorgeDeliopoulos
https://biblionet.gr/%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%cf%89%cf%80%ce%bf/?personid=83947
https://www.culturebook.gr/grafeion-poihsews/poet-portraits/2020-03-29-07-12-38.html
https://www.youtube.com/watch?v=k3Ujzn8-RM8
Κατηγορία:Έλληνες ποιητές
Μαρία Καντεμίρ
Η Μαρία Καντεμίρ (Мария Дмитриевна Кантемир, 1700–1754) ήταν ρουμάνα ευγενής, πριγκίπισσα της Μολδαβίας, κυρία επί των τιμών, οικοδέσποινα λογοτεχνικού σαλονιού και ερωμένη του Μεγάλου Πέτρου, του αυτοκράτορα της Ρωσίας.
Η Μαρία Καντεμίρ, γεννημένη στο Ιάσιο ως κόρη του Μολδαβού πρίγκιπα Ντιμίτριε Καντεμίρ, έλαβε εξαιρετική εκπαίδευση. Από το 1711 έζησε στην εξορία στη Ρωσία και το 1720 ξεκίνησε μία σχέση με τον Τσάρο Πέτρο. Η Μαρία ακολούθησε τον Πέτρο στο Αστραχάν το 1722, όπου γέννησε έναν γιο από αυτόν. Το παιδί πέθανε το 1723, πιθανώς δηλητηριασμένο από τον ιατρό της αυτοκράτειρας Αικατερίνης. (Η Αικατερίνη θεωρούσε τη Μαρία ως απειλή και φοβόταν ότι η Μαρία θα μπορούσε να την αντικαταστήσει ως αυτοκράτειρα). Η σχέση της με τον Πέτρο συνεχίστηκε μέχρι το θάνατό του τον Ιανουάριο του 1725, όταν η Αικατερίνη έγινε αυτοκράτειρα και η Μαρία αναγκάστηκε να φύγει από το παλάτι. Ήταν κυρία επί των τιμών για την πριγκίπισσα Ναταλία το 1727–28 και την αυτοκράτειρα Άννα Ιβάνοβνα το 1730–31. Αργότερα φιλοξένησε ένα λογοτεχνικό σαλόνι στην Αγία Πετρούπολη.
Η Σουηδή σκλάβα Λοβίσα φον Μπουργκχάουζεν αναφέρει τη Μαρία στην αυτοβιογραφία της. Η Μπούργκχάουζεν, ως φυλακισμένη του Ντιμίτρι Καντεμίρ το 1713-1714, αναγνώρισε στη Μαρία και την αδερφή της Σμαράγδα ότι την έσωσαν από το να παγώσει μέχρι θανάτου κατά τη διάρκεια μίας τιμωρίας, επιτρέποντάς της να κοιμηθεί στην κρεβατοκάμαρά τους αντί σε ένα μη θερμαινόμενο πέτρινο δωμάτιο στα μέσα του χειμώνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρουμάνοι ευγενείς Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
IPhone 14
Τα iPhone 14 και iPhone 14 Plus είναι έξυπνα τηλέφωνα της Apple Inc. Είναι τα iPhone της 16ης γενιάς, με τη χαμηλότερη τιμή, και διαδέχονται τα απλά iPhone 13. Παρουσιάστηκαν σε μια εκδήλωση της Apple στο Apple Park στο Κουπερτίνο της Καλιφόρνια στις 7 Σεπτεμβρίου 2022, μαζί με τα κορυφαία iPhone 14 Pro και iPhone 14 Pro Max. Το iPhone 14 κυκλοφόρησε στις 23 Σεπτεμβρίου 2022, ενώ το Plus στις 7 Οκτωβρίου στην Ελλάδα.
Ελιζαβέτα Βορόντσοβα
μικρογραφία| Ένας σύγχρονος, ο αγρονόμος [[Αντρέι Μπολότοφ|Αντρέι Μπόλοτοφ, περιέγραψε την Ελισαβέτα Βοροντσόβα ως «λιπαρό και άκαμπτο» άτομο με «φουσκωμένη κούπα». ]] Η Ελιζαβέτα Ρομάνοβνα Βορόντσοβα (ρωσικά: Елизавета Романовна Воронцова) (13 Αυγούστου 1739 - 2 Φεβρουαρίου 1792) ήταν ερωμένη του αυτοκράτορα Πέτρου Γ΄ της Ρωσίας (βασίλευσε από τον Φεβρουάριο έως τον Ιούλιο του 1762). Κατά τη διάρκεια της σχέσης τους, οι φήμες έλεγαν ότι ο Πέτρος είχε την πρόθεση να χωρίσει τη σύζυγό του Αικατερίνη (τη μελλοντική αυτοκράτειρα) για να παντρευτεί τη Βοροντσόβα.
Βιογραφία
Ανήκε στην περίφημη οικογένεια Βορόντοφ που έφτασε στο αποκορύφωμα της εξουσίας τα τελευταία χρόνια της βασιλείας της αυτοκράτειρας Ελισάβετ (βασιλεία 1741-1762). Ο θείος της Ελιζαβέτα, Μιχαήλ Ιλαριόνοβιτς, υπηρέτησε ως Αυτοκρατορικός καγκελάριος (1758-1765). Ο πατέρας της, στρατηγός Ρόμαν Βορόντσοφ (1717–1783), κυβερνούσε τις επαρχίες του Βλαντιμίρ, της Πένζα, του Ταμπόφ (1778–1783) και του Κοστρομά όπου το όνομά του έγινε συνώνυμο για το κατάχρηση και την αναποτελεσματικότητα.
Μετά το θάνατο της μητέρας της το 1750, η 11χρονη Ελιζαβέτα προσκολλήθηκε στην αυλή του Οράνιενμπαουμ της συζύγου του Μεγάλου Δούκα Πέτρου, της Μεγάλης Δούκισσας Αικατερίνης Αλεξέιβνα (εκείνη τη στιγμή, ο Πέτρος ήταν ο κληρονόμος του ρωσικού αυτοκρατορικού θρόνου). Οι πληροφορίες απεικονίζουν την Ελιζαβέτα ως εξαιρετικά άσεμνη: «Έβριζε σαν στρατιώτης, αλλοιθώριζε τα μάτια της, μύριζε άσχημα και έφτυνε ενώ μιλούσε». Ο Βαρώνος ντε Μπρετέιλ συνέκρινε την εμφάνισή της με εκείνη μιας «γυναίκας που έχει υποστεί κακουχίες του χειρίστου είδους». Η Αικατερίνη έγραψε ότι ήταν ένα "πολύ άσχημο, εξαιρετικά βρώμικο παιδί με ελαφρώς σκουρόχρωμο δέρμα". Ο Πέτρος, ωστόσο, ανέπτυξε μία αγάπη για αυτήν, κάτι που η αυλή δεν μπόρεσε να εξηγήσει. Η Αικατερίνη ονόμασε την Ελιζαβέτα ως μία «νέα κυρία ντε Πομπαντούρ» (την οποία αποδοκίμαζε σε μεγάλο βαθμό), και ο Μεγάλος Δούκας την ονόμασε «η Ρομάνοβα μου» (ένα λογοπαίγνιο της πατρωνυμικό της, Ρομάνοβνα: το επώνυμό του ήταν Ρομανώφ).
Αφού ο εραστής της Ελισάβετα έγινε αυτοκράτορας τον Ιανουάριο του 1762, την επένδυσε με το Τάγμα της Αγίας Αικατερίνης και είχε προετοιμάσει δωμάτια για αυτήν δίπλα στο δικό του στο νεόδμητο Χειμερινό Παλάτι. Συνόδευε τον Πέτρο σε όλες τις εκδρομές και τις περιπέτειές του και ξένοι πρεσβευτές ανέφεραν στις κυβερνήσεις τους ότι ο αυτοκράτορας σκόπευε να εκδιώξει τη σύζυγό του σε ένα μοναστήρι για να παντρευτεί την Βορόντσοβα. Μερικοί  ισχυρίζονται ότι αυτές οι φήμες οδήγησαν την Αικατερίνη να ενώσει τις προσπάθειές της με την αδελφή της Βορόντσοβα, πριγκίπισσα Αικατερίνη Ντάσκοβα και να πραγματοποιήσει το πραξικόπημα στο παλάτι που απομάκρυνε τον άντρα της από την εξουσία τον Ιούλιο του 1762. Η διαφωνία διαρκεί μέχρι σήμερα ως προς το αν η Αικατερίνη συμμετείχε στο θάνατο του Πέτρου 8 ημέρες αργότερα στις 17 Ιουλίου 1762. Η Μορίν Κάλαχαν συνόψισε το συζυγικό χωρισμό ως εξής: "Όσο για τον σύζυγό της, η Αικατερίνη τον έριξε στη φυλακή και παρόλο που δεν μπορούσε να δείξει συμπάθεια - του επέτρεψε να έχει το δικό του κρεβάτι από το σπίτι, μαζί με τα σκυλιά του, το βιολί και ακόμη και τον προσωπικό του γιατρό - αρνήθηκε το πιο εγκάρδιο και επανειλημμένο αίτημά του: Βεβαιώθηκε ότι ο Πέτρος και η ερωμένη του δεν θα έβλεπαν ποτέ ξανά ο ένας τον άλλο.
Στα απομνημονεύματά της, η Αικατερίνη Β' δεν κρατιόταν όταν συζητούσε για την αντίπαλη της Βορόντσοβα. Σε επιστολή της από τον Ιούνιο του 1762, ισχυρίστηκε ότι οι Βόροντσοφ είχαν σχεδιάσει να την κλείσουν σε ένα μοναστήρι και να βάλουν τη συγγενή τους στο θρόνο. Αν και η Βορόντσοβα ήθελε να ακολουθήσει τον εραστή της στην εξορία στο Χολστάιν (πατρίδα του), ο ξαφνικός θάνατός του έβαλε τέλος σε αυτήν την προοπτική.
Η αυτοκράτειρα κανόνισε τον γάμο της αντίπαλης της με έναν συνταγματάρχη του στρατού από ταπεινό υπόβαθρο και διέταξε το ζευγάρι να αποσυρθεί στην εξοχή, όπου η Βορόντσοβα πέρασε τις υπόλοιπες μέρες της σε πικρία και κακή υγεία. Τα αδέρφια της Αλέξανδρος (1741-1805) και Σέμυον (1744-1832) έκαναν θεαματική σταδιοδρομία στην αυτοκρατορική ρωσική γραφειοκρατία.
Ποταμός Σεμπαού
Ο ποταμός Σεμπαού, ή Ουέντ Σεμπαού (καβυλιακά: Asif n Sabaw, Wād Sībāw ή Wād Nissa) είναι ο σημαντικότερος ποταμός της δυτικής Καβυλίας στην Αλγερία (η οποία αντιστοιχεί περίπου στη σημερινή επαρχία Τιζί Ουζού). Ο ποταμός εκβάλει στη Μεσόγειο κοντά στην παραλιακή πόλη Ντελύς στην επαρχία Μπουμερντές.
δεξιά|μικρογραφία|Κοιλάδα του άνω Σεμπαού Σεμπαού ονομάζεται επίσης η κοιλάδα που διασχίζεται από αυτόν τον ποταμό από το Μπουμπχίρ στο Ντελύς. Το όνομα του ποταμού εμφανίζεται επίσης στο χωριό και στο πρώην οθωμανικό φρούριο Μπορτζ Σεμπαού, το οποίο βρίσκεται στις όχθες του.
Παραπομπές
Σεμπαου
Εθνική Ολλανδίας (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών της Ολλανδίας αντιπροσωπεύει την Ολλανδία στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης των Κάτω Χωρών (Nederlandse Basketball Bond).
Μεγαλύτερη επιτυχία της μέχρι σήμερα είναι η κατάκτηση της πέμπτης θέσης στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που διοργανώθηκε στη Ρουμανία το 1966.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ολλανδια Γυναικων
Κωστής Βελμύρας
Ο Κωστής Βελμύρας (Αθήνα, 1898 - 1960) ήταν Έλληνας ποιητής, σκηνοθέτης, μεταφραστής και συγγραφέας.
Βιογραφία
Το πραγματικό του όνομα ήταν Κώστας Ι. Βελιμέζης. Έκανε σπουδές θεατρικής σκηνοθεσίας στο Βερολίνο και στο Παρίσι. Αργότερα ίδρυσε το Θίασο των Νέων (1925) και τρία χρόνια μετά το Πειραματικό Θέατρο.
Από πολύ νέος ξεκίνησε τη συνεργασία του με διάφορα περιοδικά. Υπήρξε αρχισυντάκτης στα περιοδικά "Παρασκήνια" και "Πάνθεον". Επίσης, εξέδωσε το περιοδικό "Πυρσός" (1917, μαζί με τον Πάνο Ταγκόπουλο και την "Φιλολογική και Καλλιτεχνική Ζωή". Έγραψε ποιήματα, μυθιστορήματα και θεατρικά έργα. Ως ποιητής ανήκε στον μετασυμβολισμό. Τα πρώτα ποιήματά του τα εξέδωσε στα γαλλικά κατά την παραμονή του στη Γαλλία.
Απεβίωσε το 1960.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς
Ζακ Γκραγκιγιό
Είχε συμμετάσχει με την Αίγυπτο στα Κύπελλα Ντέιβις του 1929, 1930, 1931 1932 και 1947 και έχοντας ρεκόρ 8 νίκες και 4 ήττες. Συμμετείχε στο Ρολάν Γκαρός με τη σημαία της Γαλλίας το 1928, 1929, 1930 και το 1932. Στο Γουίμπλεντον το 1929, 1930 και το 1932. Είχε συμμετάσχει στις συναντήσεις μεταξύ Καΐρου και Αλεξάνδρειας και σε πολλά άλλα ανά την Ευρώπη τουρνουά.
Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν δεύτερος στο μονό το 1932 όπου έχασε στον τελικό από τον Τζιρό Σάτο. Στο διπλό αντρών ήταν δεύτερος το 1931 με συμπαίκτη τον Άχμεντ Σουκρί και δεύτερος το 1932 με συμπαίκτη τον αδελφό του Πιέρ Γκραγκιγιό. Στο μεικτό διπλό ήταν πρώτος το 1931 και το 1932.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιγύπτιοι αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Γάλλοι αθλητές της αντισφαίρισης
Κατοχή της Λωρίδας της Γάζας από την Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία
300px|thumb|Η Λωρίδα της Γάζας μετά την ανακωχή του 1949. Η κατοχή της Λωρίδας της Γάζας από την Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία (occupation of the Gaza Strip by the United Arab Republic) αναφέρεται στη χρονική περίοδο κατά την οποία το σημερινό παλαιστινιακό έδαφος γνωστό ως Λωρίδα της Γάζας καταλήφθηκε από τις αιγυπτιακές δυνάμεις της Ηνωμένης Αραβικής Δημοκρατίας από το 1949 έως το 1967. Η αιγυπτιακή κατοχή της Γάζας ξεκίνησε με την έναρξη του εδάφους το 1949 μετά τον Πρώτο Αραβο-Ισραηλινό Πόλεμο και τελείωσε μετά την ήττα της Αιγύπτου από το Ισραήλ στον 3o Αραβο-Ισραηλινό Πόλεμο του 1967, μετά τον οποίο άρχισε η ισραηλινή κατοχή της Λωρίδας της Γάζας. Η αιγυπτιακή κυριαρχία στη Γάζα πριν από τον πόλεμο του 1967 ήταν συνεχής με εξαίρεση μια σύντομη περίοδο από τον Οκτώβριο του 1956 έως τον Μάρτιο του 1957, όταν το Ισραήλ εισέβαλε και κατέλαβε τη Γάζα καθώς και τη χερσόνησο του Σινά κατά τη διάρκεια της κρίσης του Σουέζ.
Από τον Σεπτέμβριο του 1948, μέχρι τη διάλυσή της από τον Αιγύπτιο Πρόεδρο Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ το 1959, η Λωρίδα της Γάζας διοικούνταν επίσημα από την Πανπαλαιστινιακή Κυβέρνηση. Αν και σε μεγάλο βαθμό συμβολική, η κυβέρνηση αναγνωρίστηκε από τα περισσότερα μέλη του Αραβικού Συνδέσμου. Μετά τη διάλυσή της, η Αίγυπτος δεν προσάρτησε τη Λωρίδα της Γάζας, αλλά την κράτησε υπό στρατιωτική κυριαρχία, εν αναμονή της επίλυσης του ζητήματος Ισραήλ-Παλαιστίνης.
Ιστορικό
Τρία χρόνια μετά τον Β'Παγκόσμιο Πόλεμο, στις 15 Μαΐου 1948, έληξε η βρετανική εντολή για την Παλαιστίνη. Πριν από αυτό, στις 29 Νοεμβρίου 1947, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ενέκρινε το Σχέδιο διχοτόμησης της Παλαιστίνης του ΟΗΕ του 1947 για τη δημιουργία στην Παλαιστίνη δύο κρατών, ενός εβραϊκού και ενός αραβικού. Ο Εμφύλιος Πόλεμος 1947–1948 στην Υποχρεωτική Παλαιστίνη ξέσπασε ως απάντηση. Στις 14 Μαΐου 1948, ο Νταβίντ Μπεν Γκουριόν κήρυξε την ανεξαρτησία του κράτους του Ισραήλ και την επόμενη μέρα οι στρατοί της Αιγύπτου, της Ιορδανίας και της Συρίας κήρυξαν πόλεμο και εισέβαλαν, με τη βοήθεια στρατιωτών που στάλθηκαν από το Ιράκ, ξεκινώντας τον Αραβο-Ισραηλινό πόλεμο του 1948. Η Αίγυπτος σημείωσε κέρδη στις αρχές του πολέμου, αλλά αυτά ανατράπηκαν στα τέλη Δεκεμβρίου 1948 όταν ο ισραηλινός στρατός, στην «Επιχείρηση Χόρεβ», έδιωξε τις αιγυπτιακές δυνάμεις από το Νετζέβ και περικύκλωσε τις αιγυπτιακές δυνάμεις στη Λωρίδα της Γάζας, αναγκάζοντας την Αίγυπτο να αποσυρθεί και να δεχθεί μια κατάπαυση του πυρός. Στις 7 Ιανουαρίου 1949 επιτεύχθηκε εκεχειρία. Οι ισραηλινές δυνάμεις προχώρησαν σε αποχώρηση από το Σινά και τη Γάζα, αφήνοντάς τα να καταληφθούν από την Αίγυπτο.
Στις 24 Φεβρουαρίου 1949 υπογράφηκε στη Ρόδο η Συμφωνία Ανακωχής Ισραήλ-Αιγύπτου. Σύμφωνα με τη συμφωνία, η γραμμή ανακωχής χαράχθηκε κατά μήκος των διεθνών συνόρων (που χρονολογείται απότο 1906) εκτός από τη Μεσόγειο Θάλασσα, όπου η Αίγυπτος παρέμενε υπό τον έλεγχο μιας λωρίδας γης κατά μήκος της ακτής, η οποία έγινε γνωστή ως Λωρίδα της Γάζας. (Βλέπε Συμφωνίες Ανακωχής του 1949)
Κατοχή της Αιγύπτου: Προτεκτοράτο όλων των Παλαιστινίων (1948-1950)
Το Παν-Παλαιστινιακό Προτεκτοράτο ήταν μια οντότητα που ιδρύθηκε από τον Αραβικό Σύνδεσμο στις 22 Σεπτεμβρίου 1948, κατά τη διάρκεια του Αραβο-Ισραηλινού Πολέμου του 1948, υποτίθεται ότι παρέχει παλαιστινιακή διακυβέρνηση για την Παλαιστίνη. Μετά τον πόλεμο, η Λωρίδα της Γάζας ήταν η μόνη περιοχή υπό τη δικαιοδοσία της Παν-παλαιστινιακής Κυβέρνησης. Ωστόσο, τα μέλη της κυβέρνησης απομακρύνθηκαν κατά συνέπεια στο Κάιρο και είχαν μικρή ή καθόλου επιρροή στα γεγονότα στη Γάζα.
Σύμφωνα με τον Αβί Σάιλμ:"Η αντίθεση μεταξύ των αξιώσεων της πανπαλαιστινιακής κυβέρνησης και των δυνατοτήτων της την οδήγησε γρήγορα στο επίπεδο της φάρσας. Διεκδίκησε δικαιοδοσία σε ολόκληρη την Παλαιστίνη, ωστόσο δεν είχε καμία διοίκηση, ούτε δημόσια υπηρεσία, ούτε χρήματα, ούτε πραγματικό δικό της στρατό. Ακόμη και στον μικρό θύλακα γύρω από την πόλη της Γάζας, το έργο της λειτουργούσε μόνο με τη χάρη των αιγυπτιακών αρχών. Εκμεταλλευόμενοι την εξάρτηση της νέας κυβέρνησης από αυτούς για κεφάλαια και προστασία, οι Αιγύπτιοι πληρωτές τη χειραγώγησαν για να υπονομεύσουν την αξίωση του Αμπντουλάχ να εκπροσωπεί τους Παλαιστίνιους στον Αραβικό Σύνδεσμο και στα διεθνή φόρουμ. Φαινομενικά το έμβρυο για ένα ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος, η νέα κυβέρνηση, από τη στιγμή της ίδρυσής της, περιορίστηκε έτσι στον δυσαρεστημένο ρόλο της σαΐτας στη συνεχιζόμενη διαμάχη για την εξουσία μεταξύ Καΐρου και Αμμάν."
Η κρίση του Σουέζ και οι συνέπειές της
μικρογραφία|Ο νεοδιορισμένος δήμαρχος της Γάζας, Rashad al-Shawwa, μιλώντας στην τελετή εγκαινίων του δημοτικού συμβουλίου της Γάζας, 26 Νοεμβρίου 1956 Το 1956, η Αίγυπτος απέκλεισε τον Κόλπο της Άκαμπα, ανέλαβε τον εθνικό έλεγχο της Διώρυγας του Σουέζ και ταυτόχρονα απέκλεισε στην ισραηλινή ναυτιλία - απειλώντας το νεαρό κράτος του Ισραήλ και παραβιάζοντας τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης του 1888. Η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο υποστήριξαν το Ισραήλ στην αποφασιστικότητά του ότι η διώρυγα πρέπει να παραμείνει ανοιχτή σε όλα τα έθνη σύμφωνα με τη Σύμβαση.
Στις 29 Οκτωβρίου 1956, το Ισραήλ, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο εισέβαλαν στη Λωρίδα της Γάζας και στη χερσόνησο του Σινά ξεκινώντας τον πόλεμο του Σουέζ το 1956. Κάτω από διεθνή πίεση, η Αγγλο-γαλλική ομάδα κρούσης αποχώρησε πριν από τα τέλη του 1956 και ο ισραηλινός στρατός αποχώρησε από το Σινά και τη Γάζα τον Μάρτιο του 1957.
Διοίκηση UAR (1959–67)
Το 1959, η Λωρίδα της Γάζας συγχωνεύτηκε επίσημα στη βραχύβια Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία (η οποία ένωσε την Αίγυπτο και τη Συρία). Το 1962 η κυβέρνηση της UAR ίδρυσε ένα Παλαιστινιακό Νομοθετικό Συμβούλιο που εκλέγεται από τον πληθυσμό. Το συνταγματικό έγγραφο ξεκίνησε με τα εξής: "Η Λωρίδα της Γάζας είναι αδιαίρετο μέρος της γης της Παλαιστίνης και ο λαός της είναι μέρος του Αραβικού Έθνους. Οι Παλαιστίνιοι στη Λωρίδα της Γάζας θα σχηματίσουν μια Εθνική Ένωση που θα αποτελείται από όλους τους Παλαιστίνιους όπου κι αν βρίσκονται - στόχος της είναι η κοινή εργασία για την ανάκτηση των σφετερισμένων εδαφών της Παλαιστίνης και η συμμετοχή στην εκπλήρωση του αραβικού εθνικισμού. Η Εθνική Ένωση οργανώνεται με διάταγμα του Γενικού Κυβερνήτη."Όταν ιδρύθηκε η Παλαιστινιακή Οργάνωση για την Απελευθέρωση (PLO) το 1964, ο Νάσερ διακήρυξε ότι θα είχε την εξουσία στη Γάζα, αλλά αυτή η εξουσία δεν δόθηκε ποτέ στην πράξη. Ένα χρόνο αργότερα, καθιερώθηκε η στράτευση για τον Παλαιστινιακό Απελευθερωτικό Στρατό.
Στις 5 Ιουνίου 1967, εβδομάδες αφότου η Αίγυπτος απέκλεισε τα Στενά του Τιράν και διέκοψε την ισραηλινή ναυτιλία, το Ισραήλ επιτέθηκε στην Αίγυπτο, ξεκινώντας τον Πόλεμο των Έξι Ημερών. Γρήγορα νίκησε τα γύρω αραβικά κράτη και κατέλαβε τη Λωρίδα της Γάζας, μαζί με τη Δυτική Όχθη και άλλα εδάφη, τερματίζοντας την κατοχή της Αιγύπτου.