cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Καλόγερος (πτηνό)
Γεωγραφική κατανομή υποειδών
Στη βορειοδυτική Αφρική, η κύρια περιοχή εξάπλωσης συμπίπτει με την οροσειρά του Άτλαντα, ενώ η παρουσία του στη Μεσόγειο περιλαμβάνει τις Βαλεαρίδες Νήσους, τη Σαρδηνία, τη Σικελία, την Κρήτη και την Κύπρο, φθάνοντας μέχρι το Σινά.
Τέλος, απαντά σε ολόκληρη σχεδόν την Ασία, εκτός από τις βόρειες περιοχές της Σιβηρίας και τις ερήμους της Αραβικής Χερσονήσου. Κατά τόπους αποτελεί πολύ κοινό είδος, ιδιαίτερα στην ευρωπαϊκή ήπειρο, όπου συχνάζει στα αστικά πάρκα όλων των κρατών.
Μεταναστευτική συμπεριφορά
thumb|left|300px|Ενήλικος αρσενικός Καλόγερος. Οι καλόγεροι δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως μεταναστευτικά πτηνά, το αντίθετο μάλιστα, είναι στην πλειονότητά τους καθιστικά. Τα ζευγάρια συνήθως παραμένουν κοντά ή μέσα στην επικράτειά τους, ακόμα και στα βόρεια τμήματά της και, στις περισσότερες χώρες βρίσκονται εκεί όλο το χρόνο ως επιδημητικά. Ακόμη και δακτυλιωμένα πουλιά επανευρίσκονται πολύ κοντά στους τόπους δακτυλίωσής τους, όπως π.χ. στη Βρετανία, όπου το 80% των ατόμων βρέθηκαν σε ακτίνα μόλις 10 χιλιομέτρων. Μόνο τα νεαρά πτηνά θα απομακρυνθούν από την περιοχή που βρισκόταν η φωλιά τους, αλλά συνήθως δεν πηγαίνουν και αυτά πολύ μακριά.
Συχνά, διαχειμάζουν κοντά σε οικισμούς, όμως ούτως ή άλλως η μεταναστευτική συμπεριφορά φαίνεται σε πολλά μέρη να επηρεάζεται έντονα από τη χειμερινή διατροφή και άλλες ανθρωπογενείς πηγές τροφής. Έτσι, στο ευρωπαϊκό τμήμα της Ρωσίας και στη Λευκορωσία οι πληθυσμοί κατά τη διάρκεια του χειμώνα αυξάνονται ανάλογα με τον πληθυσμό των μεγαλύτερων οικισμών. Ιδιαίτερα οι αναπαραγόμενοι πληθυσμοί των βορείων και ανατολικών περιοχών τείνουν να αποφεύγουν το ακραίο κρύο, τις βαριές χιονοπτώσεις ή το λιγοστό φως της χειμωνιάτικης ημέρας. Έτσι, οι πληθυσμοί των Ουραλίων, μεταναστεύουν ίσως και κάθε χρόνο στις ακτές της Μαύρης και της Κασπίας Θάλασσας. προφανώς λόγω του σκληρού χειμώνα. ‘Ομως, οι περισσότερες από αυτές τις μεταναστεύσεις παρατηρούνται σπάνια, δεδομένου ότι μόνο ένα μικρό ποσοστό του πληθυσμού μεταναστεύει και, όταν συμβαίνουν -στη βορειοανατολική Ευρώπη και τη Σιβηρία- φαίνεται να σχετίζονται με την έλλειψη καρπών από μεγάλα δένδρα (οξιές, σημύδες κ.ο.κ). Έτσι, κάποιοι βόρειοι ευρωπαϊκοί πληθυσμοί μπορεί να «εισβάλλουν» κατά σμήνη σε σκληρές χειμερινές περιόδους, που σημαίνει ότι ομάδες μέχρι χίλια πουλιά μπορεί να μετακινηθούν απρόβλεπτα από τη Βόρεια Ευρώπη προς τη Βαλτική, την Ολλανδία, τη Βρετανία, ακόμη και μέχρι τα νότια Βαλκάνια.
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από την Ισλανδία, τη Μάλτα και την Ταϊβάν.
Στην Ελλάδα, ο καλόγερος είναι επιδημητικός, μένει δηλαδή μόνιμα και φωλιάζει σε όλη τη χώρα, κοσμώντας τους χώρους όπου συχνάζει, με τα χρώματα και το τραγούδι του.
Βιότοπος
thumb|right|300px|Τυπικός φυσικός οικότοπος του Καλόγερου. Οι καλόγεροι απαντούν σε ευρύτατο φάσμα ενδιαιτημάτων και, εκτός αναπαραγωγικής περιόδου, είναι πιθανόν να εμφανίζονται σε όλα τα είδη των οικοτόπων, ακόμη και στις άδενδρες περιοχές της στέπας. Ωστόσο, υπό φυσιολογικές συνθήκες τα δάση είναι η πρώτη τους προτίμηση, ιδιαίτερα εκείνα με αραιά φυλλοβόλα δένδρα κάποιας ηλικίας, συνήθως μεγαλύτερα των 60 ετών, ώστε να παρέχονται οι απαραίτητες για την ωοτοκία τους οπές ή κοιλότητες. Επίσης τα μεικτά δάση ή τα κράσπεδα των δασών αυτών. Αποφεύγουν τα δάση με νεαρά δένδρα και, όταν το δασικό περιβάλλον είναι πυκνό, συμπεριλαμβανομένων των κωνοφόρων, τότε βρίσκονται συνήθως σε ξέφωτα. Στη βόρεια Σιβηρία ο καλόγερος απαντά στην αρκτική τάιγκα, ενώ στη Βόρεια Αφρική, προτιμά τα δάση βελανιδιάς και τους κέδρους του Άτλαντα ή ακόμη και τους φοινικώνες. Στα ανατολικά της επικρατείας του στη Σιβηρία, τη Μογγολία και την Κίνα συχνάζει σε παραποτάμια δάση ιτιάς και σημύδας, όπως και στο Τουρκμενιστάν στην κεντρική Ασία, καθώς και σε περιοχές με χαμηλή βλάστηση ή οάσεις. Σε μεγαλύτερα υψόμετρα καταλαμβάνει οικοτόπους που περιλαμβάνουν πυκνά δάση φυλλοβόλων και κωνοφόρων ή περιοχές με διάσπαρτα δέντρα. Επίσης, σε εκκαθαρισμένα τοπία ή ξηρές περιοχές είναι βέβαιο ότι συχνάζει σε κατοικημένες περιοχές.
Ωστόσο, λόγω της μεγάλης τους προσαρμοστικότητας οι καλόγεροι απαντούν σε πολλά ακόμη ενδιαιτήματα με ώριμα δέντρα ή τεχνητές φωλιές. Εγκαθίστανται δίπλα σε λόχμες, οπωρώνες, φράκτες με διάσπαρτα δέντρα, πάρκα, νεκροταφεία, ελαιώνες, περιβόλια, κήπους ή χώρους πρασίνου με μοναχικά δέντρα στο κέντρο των πόλεων. Τα υψόμετρα που προτιμούν ποικίλλουν ανάλογα με τη γεωγραφική θέση. Έτσι, στη Σκωτία φθάνουν μόλις στα 500 μ., στις Άλπεις συνήθως μέχρι τα 1400, αλλά σπάνια στα 1950 μ., έως τα 1800 μ. στη Μεσόγειο, ενώ στα ψηλά βουνά της Ασίας είναι κοινό στα 1525 μ., συχνάζει στα 1800 μ., αλλά μπορεί να βρεθεί μέχρι και τα 3500 μ. Σε κανονικές συνθήκες, όμως, σπάνια μπορεί να απαντηθεί πάνω από την αλπική γραμμή των δέντρων.
Μορφολογία
Τα ευρωπαϊκά υποείδη του καλόγερου, γενικότερα, διακρίνονται από το στέμμα (κορυφή του κεφαλιού), λαιμό, λάρυγγα και τράχηλο, όλα μαύρου χρώματος με κάποια μπλε απόχρωση και, τα πολύ έκδηλα λευκά μάγουλα και ωτικά καλυπτήρια πτερά. Το βασικό του χαρακτηριστικό είναι το στήθος, με φωτεινό κίτρινο-λεμονί χρώμα και, η πλατιά μαύρη λωρίδα (bib) που το διατρέχει και φθάνει μέχρι κάτω στην κοιλιά. Η λωρίδα αυτή είναι πολύ πλατύτερη στην κορυφή της και λεπταίνει σταδιακά όσο κατεβαίνει. Στην περιοχή του τραχήλου υπάρχει ένα αχνό λευκόχρωμο σημείο που σταδιακά γίνεται λευκοκίτρινο. Το υπόλοιπο του αυχένα και η πλάτη είναι πράσινα με ελαιοπράσινη απόχρωση. Τα καλυπτήρια των πτερύγων είναι επίσης πράσινα, αλλά το κύριο μέρος τους είναι μπλε-γκρι με μία χαρακτηριστική λευκή ταινία (wing bar). Η ουρά είναι μπλε-γκρι με λευκές άκρες.
Το ράμφος είναι αρκετά ισχυρό και έχει σκούρο γκρίζο χρώμα με πιο ανοικτόχρωμο άκρο. Η ίριδα μπορεί να είναι από καφεκόκκινη έως μαυροκαστανή. Οι ταρσοί και τα πόδια είναι γκριζομπλέ έως γκρίζα στο χρώμα του σχιστόλιθου (slate grey).
Το πτέρωμα του θηλυκού είναι παρόμοιο με εκείνο του αρσενικού, εκτός από το ότι τα χρώματα είναι συνολικά πιό αχνά και, κυρίως, η λωρίδα στο στήθος είναι λιγότερο έντονα μαύρη και, μερικές φορές, στενότερη και διακεκομμένη. Τα νεαρά πτηνά είναι σαν τα θηλυκά, εκτός από το ότι έχουν θαμπό ελαιοκαφετί λαιμό και τράχηλο, γκρίζο ουροπύγιο και ουρά, με λιγότερο έντονες άσπρες άκρες.
Τροφή
Τα μεγάλα σε μέγεθος τρόφιμα, όπως είναι οι μεγάλοι σπόροι ή θηράματα με σκληρό περίβλημα, αντιμετωπίζονται με ιδιαίτερη τεχνική, κατά την οποία η λεία συγκρατείται με το ένα ή τα δύο πόδια και στη συνέχεια ραμφίζεται (hammerhold) μέχρι να είναι έτοιμο για κατανάλωση. Χρησιμοποιώντας αυτή τη μέθοδο, ένας μεγάλος καλόγερος μπορεί να καταναλώσει ένα φουντούκι σε περίπου είκοσι λεπτά. Κατά τη σίτιση των νεοσσών, οι ενήλικες συνηθίζουν να αποκόπτουν τα κεφάλια από τα μεγάλα έντομα ώστε να είναι πιο εύκολο να καταναλωθούν, ή αφαιρούν το έντερο από κάμπιες, έτσι ώστε οι τανίνες στο έντερο δεν θα επιβραδύνουν την ανάπτυξη των μικρών. Επίσης, μπορεί να καταναλώνουν τα σαλιγκάρια μαζί με το κέλυφος, ή το τσόφλι από αυγά για να ικανοποιούν τις ανάγκες τους σε ασβέστιο.
Ηθολογία
Παρά τη συναναστροφή του με τους ανθρώπους, ο καλόγερος είναι λίγο «ντροπαλός». Κινείται κυρίως με μικρά άλματα στο έδαφος και αναρρίχηση στα μικρά κλαδιά και, αυτές οι κινήσεις υποστηρίζονται από χτύπημα των φτερών ή σύντομες αερολισθήσεις. Μπορεί να κρέμεται για λίγο ανάποδα στα κλαδιά, αλλά σπανιότερα απ’ ότι άλλες παπαδίτσες. Όμως, συχνά αναρριχάται σε ένα κορμό με το κεφάλι προς τα πάνω ή κατεβαίνει με το κεφάλι προς τα κάτω, όπως ο δεντροτσοπανάκος. Λόγω των σχετικά μικρών, στρογγυλεμένων πτερύγων του και της μακριάς ουράς του πετάει ευκίνητα και γρήγορα μέσα από τα κλαδιά των δέντρων ή τη χαμηλή βλάστηση. thumb|left|300px|Καλόγεροι σε ταΐστρα. Είναι δραστήριος κατά τη διάρκεια της ημέρας, ενώ έχει υψηλότερη δραστηριότητα κατά τις πρώτες πρωινές ώρες. Εκτός της εποχής αναπαραγωγής, διακρίνεται επίσης και από μια δεύτερη δραστηριότητα αργά το απόγευμα. Το τραγούδι του ξεκινάει λίγο μετά την αυγή και φθάνει στο υψηλότερο σημείο έντασης περίπου ένα τέταρτο με μισή ώρα αργότερα.
Οι καλόγεροι συνδυάζουν τη διατροφική ευελιξία με σημαντική νοημοσύνη και, την ικανότητα να λύνουν προβλήματα με διορατικότητα μέσω μάθησης, και όχι κατόπιν δοκιμής ή λάθους. Στην Αγγλία, έχουν μάθει να τρυπάνε τα καπάκια από αλουμινόχαρτο στα μπουκάλια γάλακτος που παραδίδονται στο κατώφλι των σπιτιών, για να πάρουν την επιφανειακή κρούστα. Αυτή η συμπεριφορά παρατηρήθηκε για πρώτη φορά το 1921 και «εξαπλώθηκε» γρήγορα στις επόμενες δύο δεκαετίες. Το 2009, καλόγεροι παρατηρήθηκαν να θανατώνουν και να καταναλώνουν νυχτερίδες του γένους Pipistrellus. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που ένα ωδικό πουλί είχε παρατηρηθεί να κυνηγάει νυχτερίδες! Ωστόσο, τα πουλιά το κάνουν αυτό μόνο κατά τη διάρκεια του χειμώνα, όταν οι νυχτερίδες είναι σε χειμερία νάρκη και τα άλλα τρόφιμα είναι λιγοστά. Έχουν επίσης καταγραφεί να χρησιμοποιούν «εργαλεία», όπως μια σκληρή πευκοβελόνα με το ράμφος, για να βγάλουν προνύμφες από τρύπες σε δένδρα.
Αναπαραγωγή
Οι καλόγεροι αποκτούν σεξουαλική ωριμότητα από τον πρώτο χρόνο της ηλικίας τους, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αναπαράγονται αμέσως. Ένας επί πλέον λόγος είναι ότι, σε μία ομάδα ατόμων υπάρχουν περισσότερα αρσενικά από θηλυκά που δεν βρίσκουν εύκολα ταίρι. Πραγματοποιείται μία (1) ωοτοκία σε κάθε αναπαραγωγική περίοδο για τους δυτικούς και νότιους πληθυσμούς και, 2 ωοτοκίες για τους βόρειους και ανατολικούς πληθυσμούς.
Οι καλόγεροι είναι κυρίως μονογαμικά πτηνά και, κατοχυρώνουν τις περιοχές αναπαραγωγής τους ήδη από τα τέλη Ιανουαρίου, ενώ η υπεράσπισή τους ξεκινάει στα τέλη του χειμώνα ή νωρίς την άνοιξη. Μάλιστα, οι γονείς επιστρέφουν στα ίδια εδάφη κάθε χρόνο, ακόμη και αν ο ένας από τους δύο χαθεί, εφόσον η προηγούμενη γέννα στέφθηκε με επιτυχία. Όμως, τα θηλυκά είναι πιθανόν να διεκδικήσουν νέες περιοχές, εάν η φωλιά τους λεηλατηθεί από εισβολείς. Εάν το ζευγάρι χωρίσει για κάποιο λόγο, τότε τα μέλη κατευθύνονται σε διαφορετικές τοποθεσίες, με τα θηλυκά να ταξιδεύουν μακρύτερα από τα αρσενικά. Παρά το γεγονός ότι οι καλόγεροι είναι κατά βάση μονογαμικοί, επιπλέον ζευγαρώματα είναι συχνά. Μια μελέτη στη Γερμανία, διαπίστωσε ότι το 40% των φωλιών περιέχουν κάποιους απογόνους, των οποίων ο πατέρας δεν είναι το αρσενικό αναπαραγωγής και, ότι το 8,5% του συνόλου των νεοσσών είχαν «υιοθετηθεί» από αυτόν (cuckoldry). thumb|right|300px|Καλόγερος στην τεχνητή φωλιά του. Ο καλόγερος φωλιάζει ανάλογα με κάποιους παράγοντες, που εξαρτώνται κυρίως από το γεωγραφικό πλάτος των περιοχών αναπαραγωγής. Το φώλιασμα έχει μεγάλο εύρος και, συνήθως λαμβάνει χώρα μεταξύ Ιανουαρίου και Σεπτεμβρίου. Στην Ευρώπη η εποχή αναπαραγωγής αρχίζει συνήθως μετά τον Μάρτιο, αλλά στο Ισραήλ, λ.χ., υπάρχουν εξαιρετικές περιπτώσεις ακόμη και κατά τους μήνες Οκτώβριο έως Δεκέμβριο. Στη Γαλλία, την Τσεχία, το Μπενελούξ και τη νότια Γερμανία, η κύρια εποχή είναι κατά το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Απριλίου, στο Ηνωμένο Βασίλειο, την κεντρική και τη βόρεια Γερμανία μεταξύ της τρίτης εβδομάδας του Απριλίου και του πρώτου 15νθημέρου του Μαΐου, ενώ στη Σκανδιναβία και τη Ρωσία, είναι από τα τέλη Απριλίου έως τα μέσα Μαΐου.
Η ποσότητα του ηλιακού φωτός και οι θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια της ημέρας, επηρεάζουν επίσης το χρονοδιάγραμμα αναπαραγωγής. Από κάποια μελέτη διαπιστώθηκε ότι υπάρχει ισχυρή συσχέτιση μεταξύ του χρόνου της ωοτοκίας και της αφθονίας σε κάμπιες εντόμων, η οποία με τη σειρά της σχετίζεται με την θερμοκρασία της εποχής. Σε ατομικό επίπεδο, τα νεότερα θηλυκά έχουν την τάση να ξεκινάνε την εναπόθεση αυγών αργότερα από τα μεγαλύτερης ηλικίας.
Οι καλόγεροι φωλιάζουν αποκλειστικά σε τρύπες ή κοιλότητες (cavity nesters), οι οποίες είναι συνήθως μέσα σε ένα δέντρο, αν και περιστασιακά μπορεί να βρίσκονται σε ένα τοίχο, ένα βράχο, έναν παχύ σιδεροσωλήνα (!), ή μία τεχνητή φωλιά που, το πουλί μπορεί να την επιδιορθώσει και να την επεκτείνει εάν χρειαστεί. Συνήθως είναι μια παλιά φωλιά δρυοκολάπτη σε δένδρο, στα 3 με 6 μέτρα από το έδαφος. Η επιλογή της φωλιάς ανήκει στο θηλυκό, όπως και η δόμηση του εσωτερικού της μέσα στην κοιλότητα, με φυτικό υλικό, πρασινάδες, βρύα, λειχήνες, πευκοβελόνες, τρίχες, μαλλί, ιστούς αράχνης και, περιστασιακά, λίγα φτερά. Η διάρκεια της ενασχόλησης με τη φωλιά ποικίλλει και, στην πρώτη γέννα μπορεί να φθάσει μέχρι και ένα μήνα, ενώ στη δεύτερη γέννα σε 1-2 εβδομάδες. Ωστόσο, αν κάποια γέννα χαθεί και υπάρξει ανάγκη άμεσης ωοτοκίας, η δόμηση της φωλιάς μπορεί να ελαττωθεί στις 1-2 ημέρες.
Η γέννα είναι συχνά πολύ πλούσια και, μπορεί να φθάσει μέχρι και 18 (!) αυγά, αλλά συνήθως είναι (5-)8 έως 12(-13) αυγά, με την εναπόθεση να γίνεται ανά 24ωρο. Ωστόσο, το μέγεθος της ωοτοκίας είναι μικρότερο, όσο τα πτηνά αρχίζουν αργότερα και η πυκνότητα των ανταγωνιστών είναι υψηλότερη. Επίσης, τυχόν δεύτερη ωοτοκία τείνει να έχει μικρότερο μέγεθος, ενώ ο αριθμός των αυγών επηρεάζεται και από το πόσο απομονωμένη είναι η περιοχή φωλιάσματος. Έτσι, οι γέννες σε παράκτια νησιά τείνουν να είναι μικρότερες, αλλά με μεγαλύτερα αυγά από εκείνες στα ηπειρωτικά.
Τα αυγά έχουν διαστάσεις 18Χ14 χιλιοστά και μέσο βάρος 1,7 γραμμάρια (εκ των οποίων το 6% είναι κέλυφος). Το θηλυκό αναλαμβάνει όλα τα καθήκοντα επώασης, ενώ το αρσενικό αναλαμβάνει την τροφοδοσία της. Η φωλιά επιτηρείται στενά και, σε κάθε ενόχληση, οι γονείς αντιδρούν με ανοιγμένα τα φτερά και την ουρά και, χαρακτηριστικό συριγμό, συμπεριφορά που παρατηρείται σε πολλές παπαδίτσες. Η διάρκεια της επώασης, η οποία συγχρονίζεται με τη μέγιστη διαθεσιμότητα θηραμάτων, μπορεί να ποικίλλει εάν τυχόν οι περιβαλλοντικές συνθήκες αλλάξουν μετά από την εναπόθεση του πρώτου αυγού. Έτσι, μπορεί να καθυστερήσει η έναρξή της, είτε να εναποτεθούν περισσότερα αυγά, είτε ακόμη και να διακοπεί. Πάντως, σε κάθε περίπτωση αρχίζει μετά την εναπόθεση του τελευταίου αυγού και η διάρκειά της είναι 13-14 ημέρες ( με απώτατα όρια 10-22 ημέρες). Επειδή, λοιπόν, τα πρώτα αυγά δεν επωάζονται αμέσως, συνήθως καλύπτονται με φυτικό υλικό για θερμοκρασιακή προστασία. thumb|left|300px|Νεοσσός μετά την απόκτηση του πρώτου πτερώματος. Η εκκόλαψη των αυγών πραγματοποιείται ανά 1-5 ημέρες. Οι νεοσσοί, όπως συμβαίνει με όλες τις παπαδίτσες, γεννιούνται τυφλοί και είναι φωλεόφιλοι. Ανοίγουν τα μάτια τους στις 8-9 ημέρες και, μόλις τα φτερά αρχίζουν να εκπτύσσονται, φαίνεται ότι ήδη είναι χρωματισμένα με καροτενοειδή παρόμοια με τους γονείς τους (στα περισσότερα είδη είναι θαμπού χρώματος για να αποφευχθεί η θήρευση), πράγμα ασυνήθιστο για φωλεόφιλα πτηνά. Ο αυχένας τους είναι ήδη κίτρινος και προσελκύει την προσοχή των γονέων από την υπεριώδη ανακλαστικότητά του. Αυτό μπορεί να συμβαίνει, είτε για να γίνονται οι νεοσσοί πιο εύκολα αντιληπτοί σε συνθήκες χαμηλού φωτισμού, είτε να είναι ένα σημάδι φυσικής κατάστασης για να κερδίσει την προσοχή των γονέων.
Οι νεοσσοί σιτίζονται και από τους δύο γονείς, κυρίως όμως από το θηλυκό, λαμβάνοντας συνήθως 6-7 γραμμάρια τροφής την ημέρα. Επίσης, και οι δύο γονείς συμμετέχουν εξίσου στην ενίσχυση και τον καθαρισμό της φωλιάς. Οι νεοσσοί παραμένουν στη φωλιά για 16-22 ημέρες (17-20 ημέρες στην κεντρική Ευρώπη) και ανεξαρτητοποιούνται 8 περίπου ημέρες μετά την απόκτηση του πρώτου κανονικού πτερώματος. Η σίτισή τους μπορεί να συνεχιστεί έως και για 25 ημέρες μετά, σε νεοσσούς της πρώτης γενιάς, αλλά για διάστημα 50 ημερών για εκείνους της δεύτερης. Φαίνεται ότι οι νεοσσοί από  δεύτερο γόνο, έχουν πιο αδύναμο ανοσοποιητικό σύστημα και ασθενέστερη σωματική κατάσταση από αυτούς του πρώτου και, ως εκ τούτου, έχουν χαμηλότερο προσδόκιμο ποσοστό επιβίωσης.
Στην Ελλάδα, ο καλόγερος απαντάται όλο το έτος και σε όλη την επικράτεια, όπου φωλιάζει μόνιμα ως επιδημητικό είδος. Μεγάλη προσοχή απαιτείται για την προστασία του κρητικού υποείδους (βλ. παραπάνω ενότητα Γεωγραφική κατανομή υποειδών).
Θηρευτές
Το Ξεφτέρι είναι ο κύριος θηρευτής των καλόγερων, με το νεαρά της δεύτερης γέννας να είναι σε υψηλότερο κίνδυνο, λόγω της μεγαλύτερης ανάγκης του γερακιού για να θρέψει τους δικούς του νεοσσούς. . Επίσης, οι φωλιές τους λεηλατούνται συχνά από δρυοκολάπτες, ιδιαίτερα όταν είναι τεχνητές. Άλλοι θηρευτές είναι οι εισηγμένοι γκρι σκίουροι (στη Βρετανία) και λιγότερο οι νυφίτσες, οι οποίες είναι σε θέση να συλλάβουν και τους ενήλικες.
Σχέση με τον άνθρωπο
Ο καλόγερος είναι ένα εξαιρετικά δημοφιλές πουλί, ιδιαίτερα στη Β. Ευρώπη όπου αφθονεί στα πάρκα και, κλέβει την παράσταση με τα ακροβατικά του, όταν τρέφεται με ξηρούς καρπούς ή σπόρους. Η τάση του να χρησιμοποιεί άφοβα τεχνητά κατασκευασμένες φωλιές, τον έχει κάνει ένα πολύτιμο αντικείμενο μελέτης στην ορνιθολογία, και είναι ένα από τα καλύτερα μελετημένα είδη στον κόσμο. Υπήρξε ιδιαίτερα χρήσιμο πρότυπο για τη μελέτη της εξέλιξης διαφόρων βιολογικών στοιχείων, κυρίως του μεγέθους ωοτοκίας του.
Έχει προσαρμοστεί πολύ καλά στις τροποποιήσεις του περιβάλλοντος, που οφείλονται στον άνθρωπο. Βέβαια, είναι πιο συχνός και έχει μεγαλύτερη επιτυχία αναπαραγωγής σε περιοχές με αδιατάρακτη δασική κάλυψη, αλλά έχει προσαρμοστεί και σε τροποποιημένα ενδιαιτήματα. Άλλωστε, είναι από τα πιο συνηθισμένα πουλιά σε αστικές περιοχές. Για παράδειγμα, ο αναπαραγωγικός πληθυσμός στην πόλη του Σέφιλντ (μια πόλη μισού εκατομμυρίου ανθρώπων) έχει υπολογιστεί σε 17.164 άτομα.
Κατάσταση πληθυσμού
Ο καλόγερος είναι από τα καλύτερα προσαρμοσμένα είδη παγκοσμίως. Οι αριθμοί του είναι σταθεροί ή αυξάνονται ελαφρώς, γι αυτό και η IUCN έχει χαρακτηρίσει το πτηνό ως Ελαχίστης Ανησυχίας (LC). Η τυπική μέση διάρκεια ζωής τους είναι 3 έτη και, η μέγιστη καταγεγραμμένη διάρκεια ήταν 13 έτη, 11 μήνες και 5 ημέρες (Ηνωμένο Βασίλειο, 1990).
Άλλες ονομασίες
Στον Ελλαδικό χώρο ο Καλόγερος απαντά και με τις ονομασίες Παπαδίτσα, Καλόγηρος (Κυκλάδες), Καλόγρηα, Καλογραιά, Καλογρίτσα, Καλογρίδα, Καλογρίδι (Κρήτη), Στεφανούρα (Μεσσηνία), Κλειδωνάς (Αττική), Σπιζίτης, Τετετζιά, Τετεντής (Πάρνηθα) και Ανυφαντού (Κρήτη).
Σημειώσεις
i. Η ονομασία Αιγίθαλος δεν πρέπει να συγχέεται με τη λατινική Aegithalos της οποίας αποτελεί πιστή μετάφραση και αποτελεί  διαφορετικό γένος της οικογενείας (Aegithalidae).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παρίδες Κατηγορία:Πτηνά της Ελλάδας Κατηγορία:Πτηνά της Ευρώπης Κατηγορία:Πτηνά της Αφρικής Κατηγορία:Πτηνά της Ασίας
1062
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1062 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Πασαμπεϊλί
Το Πασαμπεϊλί είναι ένα χωριό στον δήμο Σινδιριστάν στην επαρχία Αγκντάμ του Αζερμπαϊτζάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκντάμ
Μελέτη (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία, με το όνομα Μελέτη είναι γνωστή η μία από τις τρεις Ελικωνιάδες Μούσες, τις θεότητες που προστάτευαν τις τέχνες και τα γράμματα. Αυτή η παράδοση είναι αρχαιότερη από τη γνωστότερη εκδοχή, σύμφωνα με την οποία οι Μούσες ήταν εννέα. Αναφέρεται επίσης και ως η μία από τις 4 Μούσες που δέχεται ο ποιητής Άρατος.
Πηγές
Μελετη
1372 Χαρεμάρι
Ο Χαρεμάρι (Haremari) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,017. Ανακαλύφθηκε το 1935 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Χαρεμάρι εκτιμάται σε 23,85 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι L, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0409. Η μάζα του είναι της τάξεως των 100 τετράκις εκατομμυρίων τόνων. Ο Χαρεμάρι περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 12 ως 18 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χαρεμαρι
Μυθολογία Κχοϊκχόι
Οι Κχοϊκχόι ( Khoikhoi ) είναι μία εθνική ομάδα από τη νότια Αφρική.
Ο ανώτερος θεός των Κχοϊκχόι είναι ο Γκαμάμπ ( Gamab ), θεός του ουρανού και της μοίρας. Ρίχνει βέλη από τους ουρανούς στους θνητούς, σκοτώνοντάς τους.
Ο Τσούι ( Tsui ή Tsui'goab ) είναι ο θεός της μαγείας, της βροχής και του κεραυνού. Ο Γκουνάμπ ( Gunab ) είναι ένας κακός θεός.
Ένας από τους σημαντικότερους ήρωες των Κχοϊκχόι ήταν ο Χεϊτσί-εϊμπίμπ ( Heitsi-eibib ) ή απλά Χεϊτσί, που ήταν γόνος μιας αγελάδας και του μαγικού χόρτου που η αγελάδα έφαγε. Ήταν θρυλικός κυνηγός, μάγος και πολεμιστής και αυτός που σκότωσε το Γκα-γκορίμπ ( Gago-rib ). Επίσης σε πολλές περιπτώσεις πέθαινε και επανερχόταν στη ζωή. Κηδευτικοί σωροί από πέτρες για τον Χεϊτσί υπάρχουν σε πολλές τοποθεσίες στη νότια Αφρική. Λατρεύεται ως θεός του κυνηγιού.
2143 Τζιμάρνολντ
Ο Τζιμάρνολντ (Jimarnold) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 14,3. Ανακαλύφθηκε το 1973 από την Αμερικανίδα αστρονόμο Έλινορ Χέλιν, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού κοσμοχημικού Τζιμ (Τζέιμς) Ρ. Άρνολντ (James Richard Arnold, 1923-2012).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Τζιμάρνολντ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τζιμαρνολντ
1063
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1063 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Γκιόνγκι-ντο
μικρογραφία|δεξιά|Η επαρχία Γκιόνγκι στον χάρτη της Ν. Κορέας Η επαρχία Γκιόνγκι ή Γκιόνγκι-ντο (Χάνγκουλ: 경기도), είναι η πολυπληθέστερη επαρχία της Νότιας Κορέας. Ο πληθυσμός της είναι 12.342.448 κάτοικοι. Η λέξη γκιόνγκι σημαίνει «γύρω από την πρωτεύουσα» και Γκιόνγκι-ντο σημαίνει «η περιοχή γύρω από την πρωτεύουσα». Πρωτεύουσα της επαρχίας είναι η πόλη Σούουον. Παρόλο που η Σεούλ, πρωτεύουσα της χώρας, βρίσκεται στο κέντρο της επαρχίας, αποτελεί ξεχωριστή αυτοδιοικητική ενότητα. Στις ακτές της επαρχίας βρίσκεται και η Ίντσον, τρίτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, που ομοίως αποτελεί ξεχωριστή ενότητα και διοικείται ως μητροπολιτική περιοχή. Οι τρεις διοικητικές ενότητες σε συνδυασμό έχουν έκταση 11.730 τ. χλμ. και πληθυσμό 25,6 εκατομμυρίων, δηλαδή τον μισό πληθυσμό της χώρας.
Κατηγορία:Επαρχίες της Νότιας Κορέας
Επίτροπος Περιβάλλοντος της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Ο Επίτροπος Περιβάλλοντος, είναι το μέλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αρμόδιος για την περιβαλλοντική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σήμερα Επίτροπος είναι ο Γιάνεζ Ποτότσνικ.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει κάνει μια σειρά από περιβαλλοντικές κινήσεις, εν μέρει σε σχέση με την κλιματική αλλαγή. Πιο συγκεκριμένα υπέγραψε το Πρωτόκολλο του Κιότο το 1998, που έχει συσταθεί Σύστημα εμπορίας εκπομπών της το 2005 και σήμερα συμφωνήσει να μειώσει μονομερώς τις εκπομπές της κατά 20% μέχρι το 2020.
Χρόνος μετάδοσης
Χρόνος Μετάδοσης (Transmission Delay): Είναι ο χρόνος που απαιτείται για να αλλάξει η διαμόρφωση τόσες φορές όσες χρειάζονται για να εισαχθεί η ποσότητα πληροφορίας στο μέσο διάδοσης. Είναι κάτι πολύ διαφορετικό και άμεσα εξαρτώμενο από την χρησιμοποιούμενη τεχνολογία.
Επίτροπος Περιβάλλοντος της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Άλλες πολιτικές περιλαμβάνουν, το Natura 2000, ένα ευρέως διαδεδομένο και επιτυχημένο δίκτυο περιοχών προστασίας της φύσης, την καταχώριση, την αξιολόγηση και την αδειοδότηση των χημικών προϊόντων οδηγίας απαιτούν δοκιμές ασφαλείας σε ευρέως χρησιμοποιούμενα χημικά και η οδηγία πλαίσιο για τα ύδατα διασφάλιση της ποιότητας του νερού φτάνει τα υψηλότερα πρότυπα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Περιβάλλοντος
Χρόνος μετάδοσης
Κατηγορία:Τηλεπικοινωνίες
Μπροκιές
Το Μπροκιές (γαλλικά: Broquiès, οξιτανικά: Broquièrs) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μπροκιεζουά (γαλλικά: Broquiésois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Μέλης
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Μέλης είναι γνωστός ένας νεαρός Αθηναίος, τον οποίο ερωτεύθηκε ένας ξένος, ο Τιμαγόρας. Ο Μέλης περιφρόνησε τον έρωτά του και προέτρεψε τον Τιμαγόρα να πέσει από την Ακρόπολη. Αλλά όταν έγινε αυτό, ο Μέλης μετενόησε και αυτοκτόνησε. Σε ανάμνηση του θρύλου αυτού, ιδρύθηκε στην Αθήνα βωμός του Αντέρωτα.
Πηγή
Μελης
Ρικότα
Η ρικότα (ιταλικά: ricotta) είναι ιταλικό τυρί το οποίο παρασκευάζεται από τυρόγαλο το οποίο προκύπτει από την παραγωγή τυριών από αγελαδινό, βουβαλίσιο, πρόβειο ή κατσικίσιο. Όπως και άλλα τυριά από τυρόγαλα, παρασκευάζεται από τη συσσωμάτωση των πρωτεϊνών, όπως η αλβουμίνη και οι σφαιρίνες, που παραμένουν αφότου η καζεΐνη έχει χρησιμοποιηθεί στην παρασκευή τυριών.
Η πρωτεΐνη της ρικότα, η οποία σημαίνει ξαναμαγειρεμένη, μαζεύεται αφότου το τυρόγαλα έχει ξινήσει λόγω ζύμωσης. Στη συνέχεια το ξινό τυρόγαλα ζεσταίνεται μέχρι το σημείο βρασμού. Ο συνδυασμός χαμηλού pH και υψηλής θερμοκρασίας μετουσιώνει την πρωτεΐνη και προκαλεί την καθίζησή της, σχηματίζοντας μία λευκή μάζα, η οποία στη συνέχεια διαχωρίζεται από το υγρό με τη βοήθεια λεπτού υφάσματος.
1065
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1065 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Ρικότα
Ιστορία
Η παραγωγή ρικότα στην ιταλική χερσόνησο χρονολογείται από την εποχή του Χαλκού. Στη δεύτερη χιλιετία π.Χ., κεραμικά δοχεία που ονομάζονται λέβητες γάλακτος άρχισαν να εμφανίζονται συχνά και ήταν, φαίνεται, μοναδικά στη χερσόνησο. Αυτά σχεδιάστηκαν για να βράσουν το γάλα σε υψηλές θερμοκρασίες χωρίς όμως να φτάσει σε σημείο βρασμού. Τα φρέσκα τυριά που παράγονταν με αυτούς τους λέβητες πιθανότατα παρασκευάστηκαν με πλήρες γάλα. thumb|250px|Φρέσκια ρικόταΩστόσο, η παραγωγή τυριού με πυτιά εκτόπισε την παραγωγή φρέσκων τυριών πλήρους γάλακτος κατά την πρώτη χιλιετία π.Χ. Μπρούτζινοι τρίφτες τυριών που βρέθηκαν στους τάφους της ετρουσκικής ελίτ αποδεικνύουν ότι τα σκληρά τυριά ήταν δημοφιλή στην αριστοκρατία. Τα τυριά σχάρας χρησιμοποιήθηκαν επίσης συνήθως στις αρχαίες ρωμαϊκές κουζίνες. Σε αντίθεση με το φρέσκο ​​τυρί, ένα παλαιωμένο τυρί μπορεί να διατηρηθεί για πολύ περισσότερο.
Ταύτιση
Ταύτιση στα μαθηματικά είναι μια έννοια σχετική με την ισότητα και συμβολίζεται με ≡. Η ταύτιση δεν δηλώνει ότι τα δύο μέλη είναι ίσα, όπως και στην ισότητα. Δηλώνει ότι τα δύο μέλη είναι ίδια, δηλαδή αναπαριστούν το ίδιο πράγμα. Μια ταύτιση: 8 × 6 + 4 ≡ 48 + 4. Τα δύο μέλη (8 × 6 + 4) και (48 + 4) δε λέμε ότι είναι ίσα, αλλά ότι είναι ίδια και διαβάζουμε: "οχτώ επί έξι συν τέσσερα ταυτόσημο με σαράντα οχτώ συν τέσσερα" ή "οχτώ επί έξι συν τέσσερα ίδιο με σαράντα οχτώ συν τέσσερα".
Ρικότα
Ιστορία
Η αυξημένη παραγωγή τυριού που πήζει με πυτιά οδήγησε σε μεγάλη προσφορά γλυκού τυρόγαλου ως υποπροϊόν. Στη συνέχεια, οι τυροκόμοι άρχισαν να χρησιμοποιούν μια νέα συνταγή, η οποία χρησιμοποίησε ένα μείγμα ορού γάλακτος και γάλακτος για να φτιάξει την παραδοσιακή ρικότα όπως είναι γνωστή σήμερα.
Ταύτιση
Κατηγορία:Μαθηματικές σχέσεις Κατηγορία:Μαθηματική λογική Κατηγορία:Στοιχειώδη μαθηματικά
Ρικότα
Ιστορία
Οι κεραμικοί λέβητες γάλακτος εξακολουθούσαν να χρησιμοποιούνται από τους βοσκούς στα Απέννινα για να φτιάξουν ρικότα τον 19ο αιώνα μ.Χ. Σήμερα χρησιμοποιούνται μεταλλικοί λέβητες γάλακτος, αλλά οι μέθοδοι παραγωγής έχουν αλλάξει λίγο από την αρχαιότητα.
Διαδικασία παρασκευής
Η πρωτεΐνη ορού γάλακτος είναι ένα είδος πρωτεΐνης γάλακτος, αλλά υπάρχουν πολλές άλλες πρωτεΐνες γάλακτος. Το ίδιο το τυρόγαλα περιέχει λιγότερο από 1% της συνολικής πρωτεΐνης γάλακτος, κατά βάρος. Κατά συνέπεια, η παραγωγή ρικότα απαιτεί μεγάλες ποσότητες γάλακτος. Η διαδικασία παραγωγής απαιτεί τη χρήση θερμότητας και οξέος για την πήξη της πρωτεΐνης ορού γάλακτος από διάλυμα τυρόγαλου. Το διάλυμα ορού γάλακτος θερμαίνεται σε θερμοκρασία σχεδόν βρασμού, πολύ θερμότερη από ό, τι κατά την παραγωγή του αρχικού τυριού, του οποίου το τυρόγαλα είναι παραπροϊόν.
Φρέσκες παραλλαγές
Η πρωτότυπη ρικότα είναι φτιαγμένη από ορό γάλακτος με την προσθήκη μιας μικρής ποσότητας γάλακτος, αλλά πιο πρόσφατα έχει φτιαχτεί και από πλήρες γάλα. Η ρικότα πλήρους γάλακτος είναι κυρίως δημοφιλές στις ΗΠΑ, όπου η ρικότα είναι γνωστή με το όνομα ricottone.
Οι Ricotta di Bufala Campana και Ricotta Romana είναι αξιοσημείωτες ποικιλίες που παράγονται στην Ιταλία και προστατεύονται από τον κανονισμό για την προστασία της ονομασίας προέλευσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ricotta di Bufala Campana παρασκευάζεται από το τυρογάλαμο που έχει απομείνει μετά την παραγωγή της Mozzarella di Bufala Campana, μιας προστατευόμενης ποικιλίας μοτσαρέλας βουβάλου. Το Ricotta Romana είναι φτιαγμένο από ορό γάλακτος από πρόβειο γάλα.
Παλαιωμένες παραλλαγές
thumb|250px|Ricotta salata προς πώληση thumb|250px|Καπνιστή ρικότα (Ricotta affumicata). Η φρέσκια ​​ρικότα μπορεί να υποβληθεί σε επιπλέον επεξεργασία για την παραγωγή παραλλαγών που έχουν πολύ μεγαλύτερη διάρκεια ζωής. Αυτές οι μέθοδοι παραγωγής περιλαμβάνουν αλάτισμα, ψήσιμο, κάπνισμα και περαιτέρω ζύμωση.
Το Ricotta salata είναι μια ποικιλία τυριών συμπιεσμένη, αλατισμένη, αποξηραμένη και παλαιωμένη. Είναι γαλακτώδες και συμπαγές και χρησιμοποιείται για τρίψιμο. Το Ricotta salata πωλείται σε κεφάλια, διακοσμημένο με ένα λεπτό μοτίβο ύφανσης καλαθιού.
Το Ricotta infornata (ψημένη ρικότα) παράγεται τοποθετώντας ένα μεγάλο κομμάτι μαλακής ρικότα στο φούρνο μέχρι να αναπτύξει μια καφέ, ελαφρώς καρυμένη κρούστα, μερικές φορές ακόμη και μέχρι να γίνει αμμώδης καφέ καθ 'όλη τη διάρκεια. Το Ricotta infornata είναι δημοφιλές κυρίως στη Σαρδηνία και τη Σικελία και μερικές φορές ονομάζεται ricotta al forno.
Το Ricotta affumicata (καπνιστή ρικότα) είναι παρόμοιο με το ricotta infornata και παράγεται τοποθετώντας ένα κομμάτι μαλακού ρικότα σε έναν καπνιστή μέχρι να αναπτύξει μια γκρίζα κρούστα και να αποκτήσει άρωμα καπνισμένου ξύλου, συνήθως από ξύλο βελανιδιάς ή καστανιάς, αν και, στο Φρίουλι, χρησιμοποιείται ξύλο οξιάς, με την προσθήκη αρκεύθου και βοτάνων.
Το Ricotta forte, επίσης γνωστό ως ricotta scanta, παράγεται από τα υπολείμματα οποιουδήποτε συνδυασμού ρικότα αγελαδινού, κατσικίσιου ή πρόβειου γάλακτος. Αυτά αφήνονται να ωριμάσουν για περίπου ένα χρόνο, κατά τη διάρκεια του οποίου προστίθεται αλάτι και το τυρί αναμιγνύεται κάθε δύο ή τρεις ημέρες για να αποφευχθεί η ανάπτυξη μούχλας. Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια μαλακή και κρεμώδης καφέ πάστα που έχει πολύ έντονη και πικάντικη γεύση. Παράγεται στο νότιο τμήμα της επαρχίας Λέτσε και πωλείται σε γυάλινα βάζα. Πασπαλίζεται σε ψωμί, αναμιγνύεται με σάλτσες ντομάτας για ζυμαρικά ή προστίθεται σε πιάτα λαχανικών.
Κοινές γαστρονομικές χρήσεις
Όπως και το μασκαρπόνε στη βόρεια ιταλική κουζίνα, η ρικότα είναι ένα αγαπημένο συστατικό πολλών ιταλικών επιδορπίων, όπως τυροκομικά και κανόλι. Επίσης, μια ποικιλία διαφορετικών μπισκότων περιλαμβάνει ρικότα ως συστατικό.
Η ρικότα μπορεί να κτυπηθεί απαλά και να αναμιχθεί με καρυκεύματα, όπως ζάχαρη, κανέλα, πορτοκαλόνερο, φράουλες και περιστασιακά ξίσματα σοκολάτας και σερβίρεται ως επιδόρπιο. Αυτός ο βασικός συνδυασμός (συχνά με προσθήκες όπως εσπεριδοειδή και φιστίκια) έχει επίσης εξέχουσα θέση ως το γέμισμα του σικελικού κανόλι και στρωμένο με φέτες κέικ στη κασάτα του Παλέρμο. Σε συνδυασμό με αυγά και μαγειρεμένους καρπούς, η ρικότα είναι επίσης βασικό συστατικό της ναπολιτάνικης παστιέρα, μιας από τις πολλές «Πασχαλινές πίτες» της Ιταλίας.
Η ρικότα χρησιμοποιείται επίσης συνήθως σε αλμυρά πιάτα, όπως ζυμαρικά, καλτσόνε, στρόμπολι, πίτσα, μανικιότι, λαζάνια και ραβιόλια.
Χρησιμοποιείται επίσης ως υποκατάστατο μαγιονέζας στην παραδοσιακή σαλάτα αυγών ή τόνου.
Παρόμοια μη ιταλικά τυριά
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η αμερικανική ρικότα είναι σχεδόν πάντα φτιαγμένη από ορό γάλακτος αγελάδας, σε αντίθεση με την ιταλική ρικότα που παράγεται συνήθως από ορό γάλακτος από γάλα προβάτου, αγελάδας, κατσίκας ή ιταλικού βουβάλου. Ενώ και οι δύο τύποι έχουν χαμηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά και νάτριο, η ιταλική έκδοση είναι φυσικά γλυκιά, ενώ η αμερικανική είναι λίγο πιο αλατισμένη και πιο υγρή.
Στην Τυνησία, το ριγκούτα από την πόλη Μπετζά είναι στενή σχέση με τη ρικότα, εκτός από το ότι είναι πάντα φρέσκο-μαλακό και δεν έχει παλαιωθεί. Παρασκευάζεται αποκλειστικά από τυρόγαλα από πρόβειο γάλα της ποικιλίας Σισίλο-Σαρντά. Το ριγκούτα χρησιμοποιείται επίσης ως βάση πολλών παρασκευασμάτων και πιάτων στην κουζίνα της Τυνησίας.
Στα ισπανικά, η ρικότα είναι γνωστό ως requesón. Μπορεί να αλατιστεί ή να γλυκανθεί για μαγείρεμα. Μεταφέρθηκε στο Μεξικό από τους Ισπανούς, αν και δεν χρησιμοποιείται τόσο συχνά όσο το κέσο φρέσκο. Μερικές φορές χρησιμοποιείται ως γέμιση σε τάκος, και στην κεντρική δυτική περιοχή (Χαλίσκο, Μιτσοακάν και Κολίμα) απλώνεται σε τοστάδας ή μπολίγιος, ή χρησιμεύει ως συνοδευτικό των φασολιών. Στην Πορτογαλία και τη Βραζιλία, ένα παρόμοιο προϊόν ονομάζεται requeijão.
Στα Βαλκάνια, το ρουμανικό urdă (ρουμανική προφορά: [ˈurdə]), το βορειομακεδονικό ούρντα (урда) και το βουλγαρικό ιζβάρα (извара) παράγονται με επανεπεξεργασία του ορού γάλακτος που αποστραγγίζεται από οποιοδήποτε είδος τυριού. Το ούρντα είναι έτσι παρόμοιο με το φρέσκο ​​ρικότα, καθώς η παρασκευή του γίνεται με την ίδια διαδικασία με τη ρικότα. Ωστόσο, το ρουμανικό ούρντα δεν καπνίζεται ούτε ψήνεται στο φούρνο, όπως μερικές παραλλαγές της ιταλικής ρικότα. Το ούρντα παράγεται από Ρουμάνους βοσκούς για αιώνες [απαιτείται παραπομπή] και κατά συνέπεια θεωρείται από τους Ρουμάνους ως ρουμανικό παραδοσιακό προϊόν.
Στην Ελλάδα, πολύ παρόμοια με τη ρικότα είναι το ανθότυρο και το μανούρι, φτιαγμένο από πρόβειο ή κατσικίσιο γάλα. Ομοίως στην Κύπρο, η αναρή παρασκευάζεται από τους ίδιους τύπους γάλακτος.
Παραπομπές
κατηγορία:Ιταλικά τυριά κατηγορία:Μαλακά τυριά Κατηγορία:Τυριά από τυρόγαλο
Γιάννης Σφαιρόπουλος
Ο Γιάννης Σφαιρόπουλος (Θεσσαλονίκη, 21 Μαρτίου 1967) είναι Έλληνας προπονητής καλαθοσφαίρισης.
Υπήρξε βοηθός προπονητή, αλλά και προπονητής σε ομάδες της Α1 κατηγορίας Ελλάδας, της ΤΣΣΚΑ Μόσχας και ως βοηθός στην ελληνική εθνική Ανδρών. Ως βοηθός προπονητή έχει κατακτήσει ένα Κύπελλο Ελλάδος με τον ΠΑΟΚ, το 1999, ένα Πρωτάθλημα Ρωσίας το 2012, μία VTB Λίγκα το 2012 και ένα χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 2009. Ως πρώτος προπονητής έχει κατακτήσει δύο Πρωταθλήματα Ελλάδος με τον Ολυμπιακό, το 2015 και το 2016 και τρία Πρωταθλήματα Ισραήλ με την Μακάμπι Τελ Αβίβ το 2019, το 2020 και το 2021.
Κατέχει πτυχίο από το Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΤΕΦΑΑ του ΑΠΘ).
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε την 21η Μαρτίου 1967 στη Θεσσαλονίκη, γιος του οδοντίατρου και παλαίμαχου μέσου ποδοσφαιριστή Σάββα Σφαιρόπουλου των Απόλλωνα Καλαμαριάς και Ολυμπιακού Πειραιώς. Είναι παντρεμένος και πατέρας δύο αγοριών.
Πρώτα βήματα και βοηθός προπονητή (κυρίως)
Αγωνίστηκε χωρίς μεγάλη επιτυχία στην ομάδα μπάσκετ του Απόλλωνα Καλαμαριάς. Από τα τμήματα υποδομών του ίδιου συλλόγου άρχισε την προπονητική πορεία το 1986, σε ηλικία μόλις 19 ετών. Παρέμεινε στον Απόλλωνα και υπήρξε προπονητής της ανδρικής ομάδας στα πρωταθλήματα της Β΄ και Γ΄ Εθνικής έως το 1997.
Στη συνέχεια εργάστηκε στον ΠΑΟΚ, ως βοηθός μέχρι το 2005, ενώ το 1999, κατέκτησε και το Κύπελλο Ελλάδας, και πρώτος προπονητής κατά το δεύτερο μισό της περιόδου 2000-01. Από το 2005 έως το 2008 διετέλεσε βοηθός στον Ολυμπιακό Πειραιώς υπό τους Παναγιώτη Γιαννάκη και Πίνι Γκέρσον.
Το 2006 μετείχε στο Summer League του NBA στο Λας Βέγκας ως μέλος του τεχνικού επιτελείου των Κλίβελαντ Καβαλίερς.
Ως πρώτος προπονητής
Το 2008, ο Σφαιρόπουλος ανέλαβε ως πρώτος προπονητής, στην ομάδα Κολοσσός Ρόδου. Εκεί παρέμεινε για τρία χρόνια, έχοντας επιτύχει την καθιέρωση ως πρώτος προπονητής, αφού η ομάδα, κατάφερνε πάντα να τερματίζει στην τελική οχτάδα του πρωταθλήματος.
Κατόπιν υπήρξε ένα διάλειμμα ενός έτους, και συγκεκριμένα τη σεζόν 2011-2012, όπου πήγε ως βοηθός πάλι, του Γιόνας Καζλάουσκας, στην ομάδα της ΤΣΣΚΑ Μόσχας, κατακτώντας και το ρωσικό πρωτάθλημα και το Κύπελλο Ρωσίας, ενώ κατάφερε να πάει με τη ρωσική ομάδα έως και τον τελικό της Ευρωλίγκας, το οποίον όμως έχασε από τον Ολυμπιακό με 62-61. Μετά από αυτό, ο Καζλάουσκας αποχώρησε από την ΤΣΣΚΑ και μαζί του και ο Σφαιρόπουλος.
Αργότερα, και για δύο σεζόν υπήρξε ξανά πρώτος προπονητής στην ομάδα του Πανιωνίου. Η πρώτη σεζόν ήταν καλή με τον Πανιώνιο καθώς τερμάτισε τρίτος στην κανονική περίοδο, ενώ την επόμενη χρονιά, τερμάτισε τέταρτος, έχοντας χάσει και μεγάλη ευκαιρία να βρεθεί στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας.
Ολυμπιακός (2014-2018)
Τη σεζόν 2014-15, αντικατέστησε τον Γιώργο Μπαρτζώκα (ο οποίος παραιτήθηκε), στον πάγκο του Ολυμπιακού, μετά από την ήττα που γνώρισε η ομάδα του Πειραιά, από τον Παναθηναϊκό στους προημιτελικούς του Κυπέλλου Ελλάδας, κάνοντας έτσι ένα μεγάλο βήμα στην καριέρα του. Επίσημα, ανακοινώθηκε στην 1 Νοεμβρίου του 2014, με βοηθό του στον πάγκο τον Μίλαν Τόμιτς και το συμβόλαιο ήταν διετούς διάρκειας.
Στην πρώτη του σεζόν με τον Ολυμπιακό τα πήγε καλά, καταφέρνοντας να τερματίσει πρώτος στην κανονική χρονιά, και πρώτος στην τελική οχτάδα, κατακτώντας το Πρωτάθλημα, σε ένα τελικό, κόντρα στον Παναθηναϊκό, με συνολικό σκορ 3-0, το οποίο, εν μέρει, έχει ιστορική σημασία για το σύλλογο, καθώς είναι η πρώτη φορά που νικά 3 διαδοχικούς αγώνες στον τελικό του πρωταθλήματος (το ρεκόρ το κατέχει ο Παναθηναϊκός, αφού το έχει καταφέρει 4 φορές). Ενώ, κατάφερε να μπει και στο Final Four της Ευρωλίγκας, αλλά χάνοντας στο τελικό από τη Ρεάλ Μαδρίτης, βγήκε δεύτερος.
Κατά τ' άλλα το ντεμπούτο του στον πάγκο του Ολυμπιακού το έκανε, σε ένα αγώνα κόντρα στην ΑΕΚ, εκτός έδρας, νικώντας 62-81. Ενώ στην Ευρωλίγκα, ντεμπούτο έκανε στις 7 Νοεμβρίου του 2014, κόντρα στον Ερυθρό Αστέρα, εκτός έδρας, νικώντας 57-62. Γενικά στην κανονική χρονιά, από τους 23 αγώνες που κάθισε στον πάγκο του Ολυμπιακό, δεν έκανε καμία ήττα, ήττα έκανε μόνο μία, στους τελικούς, από τον Άρη. Στην Ευρωλίγκα σε 28 αγώνες, κέρδισε τους 20 χάνοντας 8 αγώνες. Συνολικά, σε όλες τις διοργανώσεις έδωσε 52 αγώνες και έχασε τους 9. Του πιστώνονται εξίσου και τα καλά αποτελέσματα εις βάρος του Παναθηναϊκού, αφού σε πέντε αγώνες μεταξύ τους, κέρδισε και τους πέντε.
Τέλος, η σεζόν τον βρίσκει, μετά από ψηφοφορία, τον καλύτερο προπονητής της A1, δηλώνοντας: «Ευχαριστώ όλους τους συμμετέχοντες στην ψηφοφορία ''[...] Το μπάσκετ είναι ομαδικό άθλημα και πάνω από όλα εκείνο που μετράει είναι η ομαδική προσπάθεια του Ολυμπιακού. Έχω επισημάνει και στο παρελθόν ότι πρωταγωνιστές είναι οι παίκτες και σε εκείνους ανήκουν τα εύσημα, γιατί έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους»''. Επίσης, ο Ολυμπιακός με τον Σφαιρόπουλο έκανε 26 νίκες στη σειρά, δεύτερο καλύτερο ρεκόρ στην ιστορία του, ενώ το πρώτο το κατέχει η ομάδα του Ντούσαν Ίβκοβιτς, το 2010-11, που είχε κάνει 31 νίκες σερί.
Στις 6 Αυγούστου του 2015, η ΚΑΕ Ολυμπιακός, ανακοίνωσε την επέκταση συμβολαίου με τον Σφαιρόπουλο, έως και το 2018.
Ο Σφαιρόπουλος είδε κάποιους βασικούς παίχτες της προηγούμενης χρονιάς να αποχωρούν, όπως ο Κώστας Σλούκας, ο Μπράιαντ Ντάνστον και ο Μπρεντ Πέτγουεϊ κ.λπ, όμως ενισχύθηκε με τους Πάτρικ Γιανγκ, Ντάνιελ Χάκετ και Ντι Τζέι Στρόμπερι κ.λπ. Παρόλα αυτά, στο πρώτο επίσημο ματς της χρονιάς κόντρα στον Παναθηναϊκό, για τους προημιτελικούς του Κυπέλλου Ελλάδας, γνωρίζοντας την ήττα 64-70, στο ΣΕΦ, σε έναν αγώνα κεκλεισμένων των θυρών, αποκλείστηκε από τη διοργάνωση. Στην Ευρωλίγκα, ο Ολυμπιακός κατάφερε να προκριθεί μέχρι τη φάση του TOP16, ωστόσο στη συνέχεια αποκλείστηκε καθώς στον όμιλό του τερμάτισε στην 5η θέση. Στη διαδικασία των play off του ελληνικού πρωταθλήματος, ο Ολυμπιακός βρέθηκε να χάνει στη σειρά από τον Παναθηναϊκό με 0-1, ωστόσο στη συνέχεια πραγματοποίησε τρεις σερί νίκες με αποτέλεσμα να φτάσει τη σειρά στο 3-1 και να κατακτήσει το ελληνικό Πρωτάθλημα.
To 2017 έφτασε μέχρι τον τελικό της Ευρωλίγκα για δεύτερη φορά στην καριέρα του με τους ερυθρόλευκους, αλλά ηττήθηκε από την Φενέρμπαχτσε. Στους τελικούς του πρωταθλήματος έχασε τον τίτλο από τον Παναθηναϊκό με 2-3, έχοντας το πλεονέκτημα έδρας. Την επόμενη χρονιά έχασε στον τελικό κυπέλλου Ελλάδας από την ΑΕΚ με 88-83, ενώ στην Ευρωλίγκα αποκλείστηκε στα play off από την Ζάλγκιρις Κάουνας με 1-3, έχοντας το πλεονέκτημα έδρας. Στο πρωτάθλημα ηττήθηκε στους τελικούς με μειονέκτημα έδρας, από τον Παναθηναϊκό με 3-2. Έτσι μετά από μια διετία χωρίς να κατακτήσει τίτλο με τον Ολυμπιακό, αποχώρησε από τον πάγκο της ομάδας μετά τη λήξη του συμβολαίου του.
Μακάμπι Τελ Αβίβ (2018-2022)
Στις 18 Νοεμβρίου 2018, η Μακάμπι Τελ Αβίβ ανακοίνωσε την πρόσληψη του Γιάννη Σφαιρόπουλου με συμβόλαιο που λήγει το τέλος της σεζόν 2018-2019 και περιλαμβάνει οψιόν ανανέωσης για έναν ακόμη χρόνο. Δύο μέρες πριν την ανακοίνωση της πρόσληψης του Έλληνα προπονητή, η ομάδα του Ισραήλ είχε υποστεί νέα ήττα στην Ευρωλίγκα, αυτή τη φορά από την Γκραν Κανάρια, μία ήττα που αποτέλεσε την έκτη σε συνολικά εφτά αγώνες της Μακάμπι στον θεσμό. Ο Σφαιρόπουλος αποτελεί τον διάδοχο του Νέβεν Σπάχια στην τεχνική ηγεσία της Ισραηλινής ομάδας. Το ντεμπούτο του στον πάγκο έγινε στις 20 Νοεμβρίου 2018 στην εκτός έδρας αναμέτρηση με την Αναντολού Εφές για την Ευρωλίγκα που οι Ισραηλινοί ηττήθηκαν με σκορ 90-77. Στην πρώτη του σεζόν στο Ισραήλ κατέκτησε το πρωτάθλημα της χώρας, ενώ ο ίδιος ανακηρύχθηκε προπονητής της χρονιάς. Τη σεζόν 2019-20, κατέκτησε το δεύτερο πρωτάθλημα Ισραήλ στην καριέρα του, και αναδείχτηκε για συνεχόμενη φορά προπονητής της χρονιάς. Στις 16 Μαρτίου 2021, στην αναμέτρηση της Μακάμπι με την Αναντολού Εφές, ο Έλληνας προπονητής συμπλήρωσε 200 παιχνίδια στην Ευρωλίγκα. Στις 28 Μαΐου, κατέκτησε για πρώτη φορά το Κύπελλο Ισραήλ, νικώντας στον τελικό την Μακάμπι Ρισόν με 86-69. Στις 17 Ιουνίου 2021, κατέκτησε για τρίτη φορά την κορυφή του ισραηλινού μπάσκετ καθώς νίκησε με σκορ 2-1 την Χάποελ Γκαλίλ Γκιλμπόα στους τελικούς. Στις 15 Φεβρουαρίου 2022, η Μακάμπι έλυσε τη συνεργασία της με τον Σφαιρόπουλο, λόγω των ανεπιτυχών αποτελεσμάτων της ομάδας μέσα στη σεζόν 2021-22.
Στην Εθνική ομάδα
Τα διαστήματα 2001-2004 και 2009-2010, στελέχωσε το προπονητικό επιτελείο της Ανδρών Ελλάδας δίπλα στους Γιάννη Ιωαννίδη, Παναγιώτη Γιαννάκη και Γιόνας Καζλάουσκας.
Μπενίν
Το Μπενίν, τέως Δαχομέη είναι χώρα της Δυτικής Αφρικής με έκταση 112.622 τ.χλμ. και πληθυσμό 12.606.998 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2023. Η χώρα έχει πολλά ποτάμια, που στις εκβολές τους σχηματίζουν λιμνοθάλασσες και έλη. Κυριότερα είναι ο Νίγηρας (που αποτελεί τα σύνορα με το κράτος του Νίγηρα), τα Ουεμέ, Κουφό, Μονό και οι παραπόταμοι του Νίγηρα Σότα, Μεκρού και Αλιμπόρι. Το όνομα της πρωτεύουσας είναι Πόρτο-Νόβο. Νόμισμά της είναι το Φράγκο CFA Δυτικής Αφρικής. Οι περισσότεροι κάτοικοι ζουν στα νότια.
Φυσική γεωγραφία
thumb|left|200px|Χάρτης του Μπενίν Η χώρα καταλαμβάνει ένα μικρό τμήμα της γουινεϊκής Αφρικής που το βρέχει ο Κόλπος της Γουινέας, κατά μήκος της επονομαζόμενης Ακτής των Σκλάβων, για περίπου 120 χιλιόμετρα. Στα βόρεια εκτείνεται μέχρι τη σουδανική Αφρική. Το υψόμετρο της χώρας είναι σχεδόν το ίδιο παντού. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ζουν στις νότιες ακτές. Στα βόρεια της χώρας υπάρχει σαβάνα (η οποία μερικές φορές αποψιλώνεται από τους ιθαγενείς για να αναπτύξουν τις καλλιέργειές τους) και υψίπεδα. Μορφολογικά, οι κυριότερες διαιρέσεις του εδάφους σχετίζονται με μια πεδινή παράκτια λωρίδα, τα βόρεια ανάγλυφα και ένα κεντρικό υψίπεδο.
Από τα νότια ρέει ο ποταμός Ουεμέ, μήκους 450 χλμ., ενώ η χώρα διαρρέεται και από τον ποταμό Νίγηρα για περίπου 150 χιλιόμετρα, καθώς επίσης και από τους ποταμούς Μόνο και Κούφο. Στο κράτος υπάρχουν επίσης λιμνοθάλασσες, οι οποίες κλείνονται από παράκτιες σειρές. Η μεγαλύτερη λιμνοθάλασσα είναι η Νοκουέ, η οποία συνδέεται με διώρυγα με τον ωκεανό. Στα βόρεια βρίσκονται λοφώδεις σχηματισμοί και ακολουθεί η οροσειρά Ατακόρα.
Κλίμα
Το κλίμα είναι υγρό και θερμό. Στη νότια περιοχή επικρατεί υποτροπικό κλίμα με δύο ξηρές εποχές και δύο εποχές των βροχών (Απρίλιος-Ιούλιος και Σεπτέμβριος-Νοέμβριος). Στη βόρεια περιοχή το κλίμα είναι τροπικό και υπάρχει μόνο μία περίοδος βροχοπτώσεων. Η εποχή της ξηρασίας στο βόρειο τμήμα διαρκεί από τον Οκτώβριο ως τον Απρίλιο. Το χειμώνα τις νύχτες μπορεί να κάνει περισσότερο κρύο, εξαιτίας των ανέμων χαρματάν. Το ύψος των βροχοπτώσεων δεν υπερβαίνει τα 800 χιλιοστά ετησίως, με εξαίρεση τα ανάγλυφα και τα Όρη Ατακόρα, όπου μπορούν να καταγραφούν και βροχοπτώσεις ύψους 1000 χιλιοστών.
Στη νότια πεδινή ζώνη ένα από τα φυτά που κυριαρχούν είναι ο ελαιούχος φοίνικας. Στα δυτικά των ορέων Ατακόρα βρίσκεται το Εθνικό Πάρκο του Πεντζάρι, όπου ζουν θηλαστικά, χαρακτηριστικά της σαβάνας (βούβαλοι, ελέφαντες, αντιλόπες, φακόχοιροι κλπ.), καθώς επίσης και σαρκοφάγα (λιοντάρια, γατόπαρδοι, λεοπαρδάλεις).
Ιστορία
Με βάση τις τοπικές προφορικές παραδόσεις, το 13ο περίπου αιώνα κατοικούσαν στις όχθες του ποταμού Μόνο πληθυσμοί των Άντζα. Έπειτα από εσωτερικές διαμάχες, μεγάλο μέρος των πληθυσμών αυτών μετακινήθηκε και ίδρυσε την πόλη και βασίλειο των Αλάντα. Το 17ο αιώνα το βασίλειο αυτό διασπάστηκε και τριχοτομήθηκε σε διαφορετικά βασίλεια: της Αλάντα, της Ζακέν (σημερινό Πόρτο Νόβο) και της Αμπομέι (Δαχομέη). Το τελευταίο ήταν το μόνο που άκμασε και επέζησε μέχρι τη γαλλική αποικιοκρατία.
Το Βασίλειο της Δαχομέης δημιουργήθηκε έπειτα από την ένωση μίγματος πολλών εθνοτικών ομάδων που είχαν μετακινηθεί. Οι ομάδες αυτές ήταν κυρίως σουδανικής προέλευσης (Γιουρούμπα, Μάχι, Σόμπα, Μπαρίμπα κλπ.). Οι ιστορικοί δικαιολογούν αυτές τις μετακινήσεις πληθυσμών, με δεδομένο το γεγονός ότι την περίοδο εκείνη το δουλεμπόριο ήταν πραγματικότητα κι έτσι επιζητούσαν ασφάλεια. Ιδρυτής του Βασιλείου θεωρείται ο Βεγκμπαγιά, ο οποίος έζησε το 17ο αιώνα. Το βασίλειο επεκτάθηκε επί του επιγόνου του, Αγκμπαγιά (1708-32) και επί του θηριώδους στα ήθη Γκέζο (1818-58) καταργήθηκε το δουλεμπόριο.
Μαζί με το ισχυρό Βασίλειο της Δαχομέης, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή που θα εξελισσόταν στη Δημοκρατία του Μπενίν και άλλοι λαοί. Αξιοσημείωτοι είναι οι Κετού, Ισά, Ντασά, Αναγκό και άλλες υποομάδες των λαών που ομιλούν τη γλώσσα Γιορούμπα.
Αποικιοκρατική περίοδος
Το 15ο και 16ο αιώνα εκδηλώθηκε το ενδιαφέρον από τις δυνάμεις της Ευρώπης. Τα επόμενα χρόνια άρχισε να διαφαίνεται η υπεροχή της Γαλλίας. Το 1671 ίδρυσε το οχυρό Ουιντάρ. Ως τα μέσα του 19ου αιώνα, η Δαχομέη άρχισε να χάνει την τοπική δύναμή της, επί βασιλείας του Γκλεγκλέ (1858-89) και του διαδόχου του, Μπεχαντζίν (1889-1894). Αυτό βοήθησε τους Γάλλους να θέσουν υπό τον έλεγχό τους τη χώρα, το 1890, οπότε και η Δαχομέη έγινε γαλλικό προτεκτοράτο. Σημειώνεται ότι ήδη το 1868 είχε παραχωρηθεί από τον Βασιλιά Γκλεγκλέ η Κοτονού στους Γάλλους. Το 1894, έπειτα από εκστρατείες, οι Γάλλοι κατάφεραν να καταλύσουν το Βασίλειο της Δαχομέης. Η γαλλική επέκταση συνεχίστηκε προς τα βόρεια και ως το 1898 καθορίστηκαν τα σύνορα της Δαχομέης με τις γειτονικές αποικίες του Τόγκο και της Νιγηρίας, οι οποίες τότε ήταν υπό γερμανικό έλεγχο. Το 1899 το κράτος ονομάστηκε Δαχομέη και Εξαρτώμενα Εδάφη και αργότερα συνδέθηκε οργανικά με τις άλλες γαλλικές αποικίες στη Δυτική Αφρική. Το 1919 προσαρτήθηκε στη χώρα ένα μέρος του Τόγκο, αποτέλεσμα των συμφωνιών που ακολούθησαν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Πορτογαλικό ενδιαφέρον
Το 1680 οι Πορτογάλοι έκτισαν το φρούριο του Αγίου Ιωάννη Βαπτιστή της Αζουντά στην Ουίντα, το οποίο εγκαταλείφθηκε οριστικά το 1861. Την 1η Αυγούστου του 1961 καταλήφθηκε και προσαρτήθηκε στη Δαχομέη. Οι Πορτογάλοι αναγνώρισαν την επικυριαρχία του Μπενίν στο φρούριο μόλις το 1985. Από το 1885 ως το 1887 η Πορτογαλία είχε ανακηρύξει ένα προτεκτοράτο στη Δαχομέη, χωρίς αποτέλεσμα.