cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γαρύλλης
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Επαρχίας Λεμεσού
Σοφία Μπεναρδή
Βιογραφικό
Η Μπεναρδή, όπως όλες οι πρωτοπόρες αθλήτριες της εποχής εκείνης, υπήρξε πολυσύνθετη αθλήτρια. Ασχολήθηκε με τους δρόμους ταχύτητας και εμποδίων, με το άλμα εις μήκος και τη σφαιροβολία. Πρωτοεμφανίστηκε στους Αγώνες Αθλητριών Πανιωνίου 1926, στο άτυπο ετήσιο γυναικείο πρωτάθλημα που διοργάνωνε ο Πανιώνιος, στο οποίο πρωταγωνιστούσε συνεχώς ως το 1930 κατακτώντας πάνω από 20 νίκες. Το 1926 πρώτευσε σε τέσσερα αγωνίσματα: 80μ., 150μ., μήκος και σφαιροβολία. Το έτος αυτό, εναρκτήριο του στίβου γυναικών στην Ελλάδα, έτρεχε σε όλες τις αποστάσεις ταχύτητας: 60μ (9.0), 80μ (12.0), 100μ (14.8), 150μ (22.2), έκανε άλματα σε μήκος (4,63μ) και ύψος (1,23μ), έριχνε σφαίρα (8,65μ) και μετείχε στο τρίαθλο (72 β.) και στις σκυταλοδρομίες: 4x50μ (30.4), 4x75 (44.8) με την ομάδα του Πανιωνίου. Στο τέλος του 1928 στο όνομά της εγγράφηκαν οι πρώτες επίσημες πανελλήνιες επιδόσεις στίβου γυναικών στα: 80μ, 150μ, σφαίρα και μήκος.
Υπήρξε η πρώτη κάτοχος του πανελληνίου ρεκόρ γυναικών στα 100 μ. με 14,8΄΄, το οποίο κατέρριψε άλλες δύο φορές. Επίσης, έκανε ρεκόρ στο μήκος με 4,63 και στη σφαιροβολία. Τέλος, κατέκτησε δύο πανελλήνιες νίκες στα 80 εμπόδια, το 1931 και το 1932 με πανελλήνια ρεκόρ: 15,2 και 14,8 αντίστοιχα.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του άλματος εις μήκος Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Εμποδιστές Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της σφαιροβολίας Κατηγορία:Αθλητές στίβου Πανιωνίου Κατηγορία:Αθλητές στίβου ΠΑΟ Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Ερμενγκόλ Δ΄ του Ουρζέλ
Ο Ερμενγκόλ Δ΄ της Ουρζέλ (Ermengol I d'Urgell, 1056 - 1092), γνωστός ως de Gerp, υπήρξε Κόμης της Ουρζέλ (1065 - 1092). Ήταν γιος του Ερμενγκόλ Γ΄, Κόμη του Ουρζέλ, και της Αδελαΐδας της Μπεζαλού η οποία πιθανότατα ήταν κόρη του Γουλιέλμου της Μπεζαλού. Ο Ερμενγκόλ ανέλαβε την ηγεσία του Ουρζέλ σε ηλικία μόλις δέκα ετών και κυβέρνησε υπό την εποπτεία της μητριάς του, Σαντσίας της Αραγωνίας, τρίτης νύφης του πατέρα του, μέχρι να φτάσει την ηλικία των δώδεκα ετών. Στη διάρκεια αυτής της σύντομης περιόδου, οι ευγενείς εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός αυτό για να λεηλατήσουν και να καταλάβουν γαίες που ανήκαν στους κόμητες. Μόλις το 1075 είναι που ο Ερμενγκόλ κατάφερε να επανακτήσει τον έλεγχο της κομητείας από τους ευγενείς. Ο Ερμενγόλ υπήρξε ιδιαίτερα δραστήριος κόμης. Στη διάρκεια της βασιλείας του, το Ουρζέλ άνθησε οικονομικά υποδεχόμενο τους εξόριστους των μουσουλμανικών πόλεων της Λέριδα και της Φράγα. Το 1076, έχοντας πετύχει την υποταγή των ευγενών, ξεκίνησε να λάβει μέρος στην Ρεκονκίστα υπό την ηγεσία του αφέντη του, καταλαμβάνοντας την λεκάνη του ποταμού Σιό με τα χωριά του Αγραμούν και της Αλμενάρ το 1076, και έπειτα της Λινιόλα και του Μπελκάιρε το 1091. Κατέλαβε το Καλασάνς και έχτισε ένα κάστρο στο Γκερπ, όπου πέθανε, στην διάρκεια προετοιμασιών για εκστρατεία ανακατάληψης του Μπαλαγέ, κάτι που έγινε πράξη στη διάρκεια της βασιλείας του γιου του Ερμενγκόλ Ε΄, το 1102. Ο Ερμενγόλ υποστήριξε την Γρηγοριανή Μεταρρύθμιση, την οποία υιοθέτησε στο Ουρζέλ.
Οικογένεια
Νυμφεύθηκε σε πρώτο γάμο πριν από το 1063 τη Λουκίε, κόρης τού Αρτώ Α΄ κόμη του Παγιάρς Σοβίρα από την οποία γεννήθηκε ο:
Χήρος, ξανανυμφεύθηκε κατά το 1079 με την Αδελαΐδα του Φορκαλκιέ († 1129), κόμισσας του Φορκαλκιέ και κόρης του Γουλιέλμου Βερτράνδου της Προβηγκίας, από την οποία γεννήθηκε ο:
Πηγές
Κατηγορία:Ισπανική τάξη ευγενών Κατηγορία:Κόμητες του Ουρζέλ Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης
Α.Π.Ο. Φοίνικας Πολίχνης
Ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Φοίνικας Πολίχνης, συντετμημένα '''Α.Π.Ο. Φοίνικας Πολίχνης και γνωστός απλά ως Φοίνικας Πολίχνης''' είναι ένα ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα την Πολίχνη Θεσσαλονίκης. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1955, χρώματά του το κόκκινο και το λευκό και έμβλημά του ο Φοίνικας, το μυθικό πτηνό που αναγεννιέται από τις στάχτες του.
Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας και την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2022-23, αγωνίζεται στην Α1 Κατηγορία. Κατά το παρελθόν έχει αγωνιστεί στα εθνικά πρωταθλήματα με κορυφαία την παρουσία του στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής κατηγορίας. Αποτελεί μια ιστορική ομάδα της άλλοτε κοινότητας Πολίχνης και σημερινής δημοτικής ενότητας Πολίχνης του Δήμου Παύλου Μελά.
Ιστορικό
Η ιστορική ομάδα της Πολίχνης ιδρύθηκε το 1955 από φιλόδοξους κατοίκους της Πολίχνης με την επωνυμία «Ελληνικός Φοίνιξ». Το 1958 αναγνωρίστηκε επίσημα από την ΕΠΟ με αριθμό μητρώου ΕΠΟ 709 και εντάχθηκε στα επίσημα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα η ομάδα της Πολίχνης πρωταγωνίστησε και εντυπωσίασε με την συνεχόμενη ανοδική πορεία της, φτάνοντας στην κατάκτηση του πρωταθλήματος της Α΄ Ε.Π.Σ. Μακεδονίας τη σεζόν 1963-64 και την ιστορική άνοδο στην Β΄ Εθνική κατηγορία. Την περίοδο 1964-65 ο Φοίνικας Πολίχνης αγωνίζεται για πρώτη φορά στην Β΄ Εθνική και τερματίζει στην 3η θέση του 3ου ομίλου του πρωταθλήματος, εν συνεχεία όμως δεν μπορεί να λάβει μέρος στο πρωτάθλημα της Β΄Εθνικής της επόμενης περιόδου διότι δεν κατέβαλε ένα απαραίτητο χρηματικό ποσό στην ΕΠΟ.
Ωστόσο συνεχίζει στο νεοσύστατο δόκιμο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής που διεξήχθη τις επόμενες 2 χρονιές, όπου την περίοδο 1965-66 τερμάτισε στην 4η θέση του 3ου ομίλου σε σύνολο 10 ομάδων και την περίοδο 1966-67 στην 6η θέση σε σύνολο 13 ομάδων. Το καλοκαίρι του 1967 το δόκιμο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής καταργήθηκε κατόπιν απόφασης του ΓΓΑ και συνέχισε στο τοπικό πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας από την περίοδο 1967-68. Το 1969-70 κατέκτησε το πρωτάθλημα Α΄ ΕΠΣΜ και προκρίθηκε στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου. Εκεί τερμάτισε στην 2η θέση του 1ου ομίλου και έπειτα από αγώνες μπαράζ με τον δευτεραθλητή του 2ου ομίλου Πυρσό Γρεβενών επιτυγχάνει την ιστορική επάνοδο στην Β΄ Εθνική κατηγορία.
Κατά το διάστημα της δεύτερης και θητείας του στην Β΄ Εθνική για 5 συνεχείς χρονιές, ο Φοίνικας Πολίχνης γράφει την ιστορία του με χρυσά γράμματα και αποκτά πανελλήνια φήμη. Στο πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής αγωνίστηκε από τη σεζόν 1970-71 μέχρι και τη σεζόν 1974-75, όποτε και υποβιβάστηκε στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας. Τη σεζόν 1977-78 κατέκτησε το πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Μακεδονίας και προβιβάστηκε στο πρωτάθλημα της Εθνικής ερασιτεχνικής κατηγορίας, τρίτη τη τάξει κατηγορία τότε, όπου αγωνίστηκε από το 1978-79 μέχρι και το 1981-82, με καλύτερες θέσεις την 4η και 3η θέση τις οποίες κατέλαβε κατά την πρώτη και τελευταία παρουσία του αντίστοιχα στην εν λόγω κατηγορία. Την περίοδο 1979-80 έφτασε στον τελικό κυπέλλου της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, όπου σε έναν αγώνα για γερά νεύρα ηττήθηκε από τον Μαραθώνα Καλαμαριάς με 2-1 σκορπώντας στους φίλους της την απογοήτευση, αλλά γεννώντας παράλληλα ελπίδες και οράματα για το λαμπρό μέλλον της ομάδος. Δεν θα αργήσουν όμως να έρθουν και οι επιτυχίες και την επόμενη χρονιά και συγκεκριμένα την περίοδο 1980-81 ο Φοίνικας Πολίχνης κατακτά το κύπελλο της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας κερδίζοντας με σκορ 3-1 την ομάδα του Κεραυνού Αγγελοχωρίου. Μια νίκη που πανηγυρίστηκε δεόντως από τους κατοίκους της Πολίχνης.
Τις χρονιές 1982-83 και 1983-84 αγωνίστηκε στο Εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, 4η τη τάξει κατηγορία. Το 1984 υποβιβάστηκε στο πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Μακεδονίας και έκτοτε αγωνίζεται σε ερασιτεχνικά πρωταθλήματα, μεταξύ τοπικού και Δ΄ Εθνικής. Στην Δ΄ Εθνική αγωνίστηκε τις χρονιές 1986-87, 1988-89, 1989-90, 1990-91, 1991-92, 1992-93, με τελευταία παρουσία την περίοδο 1994-95. Την περίοδο 2001-02 κατακτά για δεύτερη φορά στην ιστορία του το κύπελλο Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, κερδίζοντας με 2-1 την ομάδα των Λύκων Καλοχωρίου για να αναδειχθεί κυπελλούχος ΕΠΣΜ εκ νέου την περίοδο 2005-06, κερδίζοντας στην παράταση με 1-0 τον Ιωνικό Ιωνίας στον τελικό στο  στο γήπεδο Κλεάνθης Βικελίδης.
Ο Φοίνικας αποτελεί μια ιστορική ομάδα στην Πολίχνη και είναι η καλύτερη σε αυτήν την περιοχή.
Συμμετοχές στα εθνικά πρωταθλήματα
Καλύτερη θέση: 3η (1964-65)
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1955 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΠΕ.Σ.Θ.
Κόρεϊ Μπριούερ
Καριέρα
Ο Μπριούερ έπαιξε μπάσκετ στο λύκειο της γενέτειρας του και στην συνέχεια φοίτησε στο κολέγιο Ναβάρο Τζούνιορ την σεζόν 1994-95, στο κολέγιο Καρλ Άλμπερτ την σεζόν 1995-96 και το πανεπιστήμιο της Οκλαχόμα από το 1996 ως το 1998. Το 1997, αγωνίστηκε στο παγκόσμιο πρωτάθλημα U-22 με την ομάδα των ΗΠΑ, κερδίζοντας το χρυσό μετάλλιο.
Στην συνέχεια, υπέγραψε στους Γκραντ Ράπιντς Χουπς για το CBA, ενώ το καλοκαίρι του 1999 αγωνίστηκε στο USBL με τους Νιου Τζέρσεϊ Σόρκατς. Το 1999-00, φόρεσε την φανέλα των Νιου Μέξικο Σλαμ για την μια από τις δύο χρονιές που υπήρξε το IBL και το καλοκαίρι του 2000 έπαιξε και πάλι στο USBL με τους Πενσυλβάνια Βάλεϊντογκς.
Την σεζόν 2005-2006, υπέγραψε στον Άρη Θεσσαλονίκης, με τον οποίο αγωνίστηκε σε 21 αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος πετυχαίνοντας 224 πόντους (μ.ο. 10,7), ενώ έπαιξε σε 13 αγώνες του ULEB Cup, βοηθώντας τους "κίτρινους" να φθάσουν στον τελικό της διοργάνωσης, με μέσους όρους 18,4 πόντων, 3,0 ριμπάουντ και 2,4 ασίστ.
Επόμενοι σταθμοί της καριέρας του υπήρξαν η βελγική Σπιρού Σαρλερουά, η κροατική ΚΚ Ζάνταρ, με την οποία κατέκτησε το τοπικό πρωτάθλημα, και η λετονική ΑΣΚ Ρίγα, πριν επιστρέψει στην Εστουδιάντες το 2008-09. Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από την τουρκική Πινάρ Καρσίγιακα, έκλεισε την καριέρα του στην ισπανική Λέιδα Μπάσκετ, το 2010-11.
Μέγιστος κύκλος
thumb|right|Ένας μέγιστος κύκλος διαιρεί τη σφαίρα του σε δύο ίσα μέρη, που ονομάζονται ημισφαίρια. Μέγιστος κύκλος (ή κύκλος ορθοδρομίας) μιας σφαίρας ονομάζεται το σύνολο των σημείων τομής της σφαίρας και οποιουδήποτε επιπέδου περνά από το κέντρο της σφαίρας. Ονομάζεται έτσι επειδή είναι ο μεγαλύτερος κύκλος που μπορεί να σχεδιαστεί πάνω στη δεδομένη σφαίρα. Η κάθε σφαίρα έχει άπειρους τον αριθμό μέγιστους κύκλους. Η διάμετρος κάθε μέγιστου κύκλου συμπίπτει με μία διάμετρο της σφαίρας και επομένως όλοι οι μεγάλοι κύκλοι έχουν το ίδιο κέντρο και το ίδιο μήκος περιφέρειας. Αυτή η ειδική περίπτωση ενός κύκλου στην επιφάνεια σφαίρας έρχεται σε αντίθεση με τους «μικρούς κύκλους», δηλαδή τις τομές της σφαίρας με επίπεδα που δεν περνούν από το κέντρο της. Ο κάθε κύκλος στον τριδιάστατο ευκλείδιο χώρο είναι μέγιστος κύκλος μιας ακριβώς σφαίρας.
Για τα περισσότερα ζεύγη σημείων στην επιφάνεια μιας σφαίρας υπάρχει ένας μοναδικός μέγιστος κύκλος που περνά και από τα δύο. Εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα είναι τα ζεύγη αντιδιαμετρικών σημείων: από το κάθε ζεύγος αντιδιαμετρικών σημείων περνούν άπειροι τον αριθμό μέγιστοι κύκλοι.
Σε ανώτερες διαστάσεις οι μέγιστοι κύκλοι μιας ν-σφαίρας ορίζονται ως η τομή αυτής με διεπίπεδα που περνούν από το σημείο που ισαπέχει από όλα τα σημεία της στον ευκλείδιο χώρο Rn + 1.
Εφαρμογές
Γνωστά παραδείγματα μέγιστων κύκλων έχουμε από την Ουράνια σφαίρα, της οποίας ο γνωστότερος μέγιστος κύκλος είναι ο ορίζοντας. Μερικοί άλλοι είναι ο Ουράνιος ισημερινός, οι ουράνιοι μεσημβρινοί και η εκλειπτική. Μεγάλοι κύκλοι χρησιμοποιούνται επίσης ως αρκετά ακριβείς προσεγγίσεις γεωδαισιακών στην επιφάνεια της Γης για τη ναυσιπλοΐα ή την αεροπλοΐα, παρά το ότι το σχήμα της Γης δεν είναι ακριβώς σφαιρικό. Ακόμη, σε άλλα ουράνια σώματα με προσεγγιστικά σφαιρικό σχήμα.
Ο ισημερινός της Γης και άλλων πλανητών, θεωρούμενων ως σφαιρών, είναι ένας μέγιστος κύκλος, όπως και κάθε ζεύγος αντιδιαμετρικών μεσημβρινών τους. Κάθε μέγιστος κύκλος της διαιρεί τη Γη σε δύο ημισφαίρια, π.χ. το Βόρειο και το Νότιο ημισφαίριο (το γνωστότερο ζεύγος), το Δυτικό και το Ανατολικό, ή το Ηπειρωτικό και το Θαλάσσιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στοιχειώδης γεωμετρία Κατηγορία:Κύκλος Κατηγορία:Σφαιρική τριγωνομετρία
Μάρκος Αιμίλιος Λέπιδος (ύπατος το 187 π.Χ.)
Ο Μάρκος Αιμίλιος Λέπιδος, λατιν.: Marcus Aemilius Lepidus, (π. 230 – 152 π.Χ.) ήταν Ρωμαίος ύπατος, μέγιστος αρχιερέας, τιμητής και πρώτος της Συγκλήτου. Γόνος του αρχαίου γένους πατρικίων των Αιμιλίων, ήταν πιθανότατα γιος τού Μάρκου Αιμίλιου Λέπιδου, υπάτου το 232 π.Χ. με αδέλφια του τον Λεύκιο και τον Κόιντο.
Σύμφωνα με τον Πολύβιο, ο Λέπιδος ήταν «ο πιο όμορφος άνδρας της εποχής του», καθώς και, σύμφωνα με τα λόγια του Διόδωρου, ήταν «προικισμένος με ανώτερη ευφυΐα». Συνδυάζοντας αυτές τις ιδιότητες με την άψογη αριστοκρατική γέννηση, την πολιτική ικανότητα και τη φήμη της γενναιότητάς του, ο Λέπιδος σύντομα έγινε ένας από τους κορυφαίους Ρωμαίους της γενιάς του.
Ο Λέπιδος ήταν ο προπάππος τού Μάρκου Αιμίλιου Λέπιδου, ενός της Τριανδρίας.
Πρώιμη ζωή
Αν και ήταν μόλις 15 ετών την εποχή της μάχης των Καννών στον 2ο Καρχηδονιακό Πόλεμο, ήταν τότε που ο Λέπιδος διακρίθηκε για πρώτη φορά. Αν όχι στις Κάννες, τότε σε μία από τις μάχες που την ακολούθησαν, ο Λέπιδος έσωσε τη ζωή ενός συμπατριώτη του, σκοτώνοντας τον επιτιθέμενο σε αυτόν. Γι' αυτήν την πράξη γενναιότητας, η Σύγκλητος διέταξε ένα έφιππο άγαλμα τού νεαρού άνδρα, που τοποθετήθηκε στον Καπιτωλίνο λόφο για να τιμήσει την πράξη. Ήταν μία αξιοσημείωτη τιμή για έναν τόσο νέο, και μία ενέργεια που σημάδεψε τον Λέπιδο για το μελλοντικό μεγαλείο που θα επετύγχανε.
Αργότερα το ίδιο έτος, το 216 π.Χ., ο πατέρας τού Λεπίδου, Μάρκος Αιμίλιος Λέπιδος, ο οποίος είχε διατελέσει οιωνοσκόπος (augur) και δύο φορές ύπατος, απεβίωσε και ο Μάρκος και τα δύο αδέλφια του διοργάνωσαν νεκρικούς αγώνες για τρεις ημέρες προς τιμήν του.
Αποστολές στην Ανατολή
Το 201 ο Λέπιδος και δύο συνάδελφοι στάλθηκαν ως πρεσβευτές από τη Σύγκλητο στον βασιλιά Πτολεμαίο Ε΄ της Αιγύπτου, για να ανακοινώσουν τη νίκη της Ρώμης επί της Καρχηδόνας και να διασφαλίσουν ότι η συμμαχία της Ρώμης με την Αίγυπτο θα συνεχιζόταν στον επερχόμενο πόλεμο με τον Φίλιππο Ε΄ της Μακεδονίας, τον οποίο προετοίμαζαν οι Ρωμαίοι. Ο Πτολεμαίος ήταν ακόμη μικρό παιδί εκείνη την εποχή, και υπάρχει μία παράδοση ότι ο Λέπιδος για ένα διάστημα ενεργούσε ο ίδιος κατά την παραμονή του στην Αίγυπτο ως φύλακας τού βασιλιά, και για ένα διάστημα κυβερνούσε τη χώρα. Αυτή η έκκληση προς τη Ρώμη για να τους στείλει αντιβασιλιά η Σύγκλητος έγινε, σύμφωνα με τον Ιουστίνο, από τους ίδιους τους Αιγυπτίους.
Αυτή τη στιγμή επίσης, ενώ βρισκόταν στην Αλεξάνδρεια, ο Λέπιδος έπλευσε για να συναντηθεί προσωπικά με τον Φίλιππο Ε΄, ενώ ο βασιλιάς πολιορκούσε την Άβυδο, σε μία προσπάθεια να τον πείσει να άρει την πολιορκία και να εγκαταλείψει τις επιθέσεις του στην Πέργαμο και στους Ρόδιους, που είχαν προσφύγει στη Ρώμη. Ο Λέπιδος τού έδωσε μήνυμα από τη Σύγκλητο, ότι ο Φίλιππος Ε΄ της Μακεδονίας πρέπει να σταματήσει να κάνει πόλεμο εναντίον οποιωνδήποτε άλλων Ελλήνων, και να συμφωνήσει να καταβάλει αποζημίωση στον Άτταλο Α΄ της Περγάμου και τη Ρόδο, για οποιαδήποτε ζημιά προκληθεί. Εάν ο Φίλιππος Ε΄ δεν συμφωνούσε με αυτούς τους όρους, τότε αυτός και η Μακεδονία θα βρεθούν σύντομα σε πόλεμο με τη Ρώμη. Απορρίπτοντας τις απαιτήσεις, και λέγοντας ότι ήταν έτοιμος για πόλεμο, ο Φίλιππος Ε΄ πήρε την πόλη Άβυδο, και ο Λέπιδος έφυγε. Αποτέλεσμα της άρνησης του βασιλιά των όρων του Λέπιδου ήταν η έναρξη τού Β' Μακεδονικού Πολέμου.
Επιδίωξη της υπατείας
Το 193 ο Λέπιδος υπηρέτησε ως αγορανόμος καθέδρας (curule aedile) μαζί με τον συγγενή του Λεύκιο Αιμίλιο Παύλο, κατά την οποία οι δύο Aιμίλιοι κατασκεύασαν δύο νέες στοές στη Ρώμη, μία από τις οποίες ήταν η Αιμιλία Στοά.
Εκλεγμένος πραίτωρ το 192, ο Λέπιδος υπηρέτησε τη θητεία του από το 191 έως το 190 ως κυβερνήτης της Σικελίας. Λόγω τού συνεχιζόμενου πολέμου μεταξύ της Ρώμης και του Αντιόχου στην Ανατολή, ο Λέπιδος επιφορτίστηκε με την άμυνα τού νησιού από επίθεση, καθώς και τη διασφάλιση ότι το ένα πέμπτο τού συνόλου των παραγόμενων σιτηρών αποστέλλεται για υποστήριξη των στρατών, που εκστρατεύουν στην Ελλάδα.
Το 190 ο Λέπιδος έφυγε από τη Σικελία νωρίς, πριν λήξει η θητεία του ως κυβερνήτη, χωρίς να ζητήσει πρώτα την άδεια της Συγκλήτου για να το κάνει, και έσπευσε πίσω στη Ρώμη, για να θέσει υποψηφιότητα στις υπατικές εκλογές. Αυτό όμως μέτρησε εναντίον του, και τον έκανε αντιδημοφιλή, καθώς κατηγορήθηκε ότι εγκατέλειψε την επαρχία και τις ευθύνες του, για να ικανοποιήσει τις προσωπικές του φιλοδοξίες. Μετά την ψηφοφορία, μόνο ένας υποψήφιος, ο Mάρκος Φούλβιος Νοβίλιωρ, αντίπαλος τού Λέπιδου, είχε επιτύχει την απαιτούμενη πλειοψηφία, αλλά αυτό σήμαινε ότι η άλλη υπατεία ήταν κενή. Ωστόσο την επόμενη ημέρα ο Noβίλιωρ επέλεξε τον υποψήφιο, που είχε έρθει δεύτερος, τον Γναίο Μάνλιο Βούλσωνα ως συνάδελφό του, και έτσι οι δύο τους ανέλαβαν την υπατεία για το 189. Ο Λέπιδος είχε ψηφιστεί τρίτος από τους τέσσερις υποψηφίους, μετά από τον Mάνλιο αλλά πριν από τον Mάρκο Βαλέριο Μεσσάλα. Αυτή η ταπεινωτική ήττα για τον αριστοκρατικό πατρίκιο Λέπιδο, ο οποίος πιθανότατα είδε την υπατεία ως το εκ γενετής δικαίωμα του, ενίσχυσε περαιτέρω ένα μίσος, που υπήρχε ήδη μεταξύ αυτού και τού Noβίλιωρ.
Στις επόμενες εκλογές, που έγιναν αργότερα το 189, ο Λέπιδος ήταν και πάλι υποψήφιος για την υπατεία. Ωστόσο ο Noβίλιωρ επέστρεψε στη Ρώμη για να διεξαγάγει και να επιβλέπει τις εκλογές, και χρησιμοποίησε τη θέση του για να αποτρέψει τυχόν ψήφους υπέρ τού Λέπιδου, τού προσωπικού του εχθρού. Ως αποτέλεσμα, αν και αυτή τη φορά άδικα, ο Λέπιδος υπέστη για άλλη μία φορά την ταπείνωση της ήττας στις εκλογές, και μπορούσε δίκαια να κατηγορήσει τον Noβίλιωρ. Αντίθετα, ο Mάρκος Βαλέριος Μεσσάλα, ο οποίος το προηγούμενο έτος είχε ψηφιστεί πιο κάτω από τον Λέπιδο, και ο Γάιος Λίβιος Σαλινάτωρ εξελέγησαν ύπατοι.
Για τρίτη συνεχόμενη φορά, ο Λέπιδος στάθηκε υποψήφιος ύπατος το 188, και αυτή τη φορά επέτυχε και εξελέγη ύπατος με συνάδελφό του τον Γάιο Φλαμίνιο.
Πρώτος άνδρας στη Ρώμη
Από το 180 και μετά, ήταν μέγιστος αρχιερέας (pontifex maximus) και από το 179, πρώτος της Συγκλήτου (princeps senatus). Την ίδια χρονιά εξελέγη επίσης τιμητής (censor) μαζί με τον μεγάλο του αντίπαλο Μάρκο Φούλβιο Νοβίλιωρ. Το 175 εξελέγη ύπατος για δεύτερη φορά. Επόπτευσε την κατασκευή της Αιμιλίας Οδού (Via Aemilia) το 187, ενός ρωμαϊκού δρόμου από την πόλη Πιατσέντσα ως το Ρίμινι, που χρησιμοποιείται ακόμη, και είναι ένας από τους πιο σημαντικούς δρόμους στη Βόρεια Ιταλία. Ίδρυσε τις ρωμαϊκές αποικίες της Πάρμα και της Μόντενα, και έδωσε το όνομά του στο ρωμαϊκό κάστρο τού Regium Lepidi (σήμερα Ρέτζιο Εμίλια).
Bιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Γένος Αιμιλίων
Χιονοσανίδα στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2010
Πίνακας μεταλλίων
Ακολουθεί πίνακας με τα μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2010.
Πρόκριση
Για τα έξι συνολικά αγωνίσματα συναγωνίζονται 190 (μέγιστος επιτρεπτός αριθμός) συνολικά αθλητές και αθλήτριες. Ειδικότερα ως και 30 αγωνίζονται στο παράλληλο γιγάντιο σλάλομ, 40 στο halfpipe και 40 στη χιονοσανίδα κρος για τους άνδρες. Για τις γυναίκες, τα αντίστοιχα νούμερα είναι 25 στο παράλληλο γιγάντιο σλάλομ, 30 στο halfpipe και 25 στη χιονοσανίδα κρος. Καμία χώρα δεν μπορεί να έχει περισσότερους από 18 αθλητές στους αγώνες, με μέγιστο αριθμό 10 άνδρες και ισάριθμες γυναίκες ανά χώρα. Για κάθε αγώνισμα στο ατομικό δεν μπορεί καμία χώρα να συμμετάσχει με 4 σκιέρ.
Οι χιονοδρόμοι προκρίνονται στην Ολυμπιάδα αν έχουν καταταχθεί στους 30 πρώτους σε αγώνα του Παγκοσμίου Κυπέλλου της FIS ή Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, Για κάθε αντίστοιχη διοργάνωση απαιτείται η ελάχιστη βαθμολογία των 100 πόντων. Η διοργανώτρια χώρα (Καναδάς) μπορεί να συμμετέχει με έναν χιονοδρόμο για όλα τα αγωνίσματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλήματα Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2010 2010
Γ.Σ. Περιστερίου
Ο Γυμναστικός Σύλλογος Περιστερίου είναι ελληνικός αθλητικός σύλλογος που δραστηριοποιείται στην περιοχή του Περιστερίου, στην Αθήνα, όπου και βρίσκονται οι έδρες των τμημάτων του. Ιδρύθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1971 από τον Πλούταρχο Βυλλιώτη. Έμβλημά του είναι το πτηνό Περιστέρι και αγωνίζεται με χρώματα το μπλε και το κίτρινο. Διατηρεί τμήματα ανδρικής και γυναικείας καλαθοσφαίρισης, ανδρικής και γυναικείας υδατοσφαίρισης, καθώς και κλασικής και συγχρονισμένης κολύμβησης.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών του Γ.Σ. Περιστερίου ιδρύθηκε το 1971.
Ιστορική αναδρομή
Το 1989 η ομάδα του Περιστερίου αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην Α1 κατηγορία σε συνδυασμό με τη χρήση του γηπέδου «Ανδρέας Παπανδρέου» που είναι και η έδρα του συλλόγου. Οι 7 συμμετοχές στο Κύπελλο Κόρατς (1992, 1993, 1994, 1995, 1997, 1998 και 2000) την επόμενη δεκαετία ήταν η επιβράβευση και η απόδειξη της οργανωμένης λειτουργίας της ομάδας που πλέον είχε ταυτιστεί με το δήμο του Περιστερίου.
Το 2004 λόγω οικονομικών δυσλειτουργειών ο Γ.Σ. Περιστερίου υποβιβάστηκε στη Β΄ Εθνική. Τη σεζόν 2007-2008 επέστρεψε στην Α2 κατηγορία έχοντας κατακτήσει το πρωτάθλημα της Β΄Εθνικής την προηγούμενη χρονιά.
Τμήματα υποδομής
Η εφηβική ομάδα του Περιστερίου έχει αναδειχθεί 2 φορές Πρωταθλήτρια Ελλάδας, το 1986 και το 1997, ενώ η ομάδα παίδων του συλλόγου κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ελλάδος το 1983.
Ιστορική αναδρομή
Το τμήμα γυναικείας καλαθοσφαίρισης του συλλόγου ιδρύθηκε το 1995 και αγωνίστηκε για πρώτη φορά στη Β' Κατηγορία Γυναικών της Ε.Σ.Κ.Α. κατά την περίοδο 1997-98. Τη χρονιά 1999-00 αναδείχθηκε Πρωταθλήτρια της Α' Κατηγορίας λαμβάνοντας το δικαίωμα συμμετοχής στις εθνικές κατηγορίες.
Κατά την παρθενική της περίοδο στη Β΄ Εθνική (η οποία πλέον δεν υφίσταται), 2000-01, η ομάδα του Περιστερίου τερμάτισε στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα πετυχαίνοντας την άνοδο στην αμέσως ανώτερη κατηγορία.
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2001-02, στα πλαίσια της Α2 Εθνικής, ο σύλλογος ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 6η θέση της τελικής βαθμολογίας. Την ίδια χρονιά πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο Κύπελλο Ελλάδος. Την περίοδο 2002-03 στην τελική βαθμολογία το Περιστέρι εξασφάλισε την 3η θέση κάτι που οδήγησε την ομάδα στην κορυφαία κατηγορία της ελληνικής γυναικείας καλαθοσφαίρισης.
Έκτοτε ο σύλλογος συμμετέχει στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Γυναικών που διοργανώνει η Ε.Σ.Κ.Α.
Πρόσφατα, τη χρονιά 2008-09 κατέκτησε το Κύπελλο Γυναικών Ε.Σ.Κ.Α. Κατά την αγωνιστική περίοδο, 2009-10, η ομάδα του περιστερίου κατετάγη 3η στην τελική βαθμολογία. Την επόμενη χρονιά, 2010-11, βρέθηκε μία θέση χαμηλότερα μετά τη διαδικασία των play-off. Κατά την περίοδο 2011-12 τερμάτισε πρώτη την κανονική περίοδο, ωστόσο έχασε την άνοδο στα play-off από το Γ.Σ. Αγίας Παρασκευής τερματίζοντας στη 2η θέση.
Πρόσφατες περίοδοι στην Ε.Σ.Κ.Α. (2008-2012)
Την αγωνιστική περίοδο 2008-09 η ομάδα των Δυτικών Προαστείων ήταν μία από τις 12 που έλαβαν μέρος στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Γυναικών που διοργάνωσε η Ε.Σ.Κ. Αττικής. Έχοντας συλλέξει 38 βαθμούς, μετά τη λήξη της κανονικής περιόδου βρέθηκε στην 4η θέση της βαθμολογικής κατάταξης, λαμβάνοντας το δικαίωμα συμμετοχής στα Play-offs. Εκεί κλήθηκε να αντιμετωπίσει αρχικά τη μετέπειτα Πρωταθλήτρια Παιανία της Γιασεμί Σαμαντούρα, απέναντι στην οποία είχε μία νίκη και μία ήττα. Ανάμεσα στις δύο ομάδες διεξήχθησαν δύο παιχνίδια προτού φτάσει κάποια στις τρεις νίκες σύνολο, στα οποία το Περιστέρι γνώρισε την ήττα αρχικά με 63-60 και ακολούθως με 56-52 στην παράταση (49-49 κανονική διάρκεια). Στο τελευταίο παιχνίδι της χρονιάς, η ομάδα του Κολτσίδα επικράτησε υπέρ του Ιωνικού Νέας Φιλαδέλφειας με σκορ 37-60, κλείνοντας οριστικά την 3η θέση για τη χρονιά αυτή.
Στη διάρκεια της χρονιάς αυτής, εκτός από το Πρωτάθλημα το Περιστέρι συμμετείχε και στο Κύπελλο Γυναικών της Ε.Σ.Κ.Α. Έχοντας φτάσει επιτυχώς στους Ημιτελικούς, πέρασε επιτυχώς το εμπόδιο του Ιωνικού Νέας Φιλαδέλφειας, παρόλο που η δεύτερη είχε επικρατήσει της αντιπάλου της και στα δύο παιχνίδια της κανονικής περιόδου του Πρωταθλήματος. Διατηρώντας τον έλεγχο σε ολόκληρο το ματς στο Κλειστό Γυμναστήριο των Μελισσίων, το Περιστέρι προκρίθηκε στον Τελικό με σκορ 69-49. Εκεί αντιμετώπισε το Θριάμβο Αθηνών, ομάδα τότε της Β' Κατηγορίας, τον οποίο κατάφερε και νίκησε δύσκολα στην παράταση με σκορ 74-62 (58-58 κανονική διάρκεια). Αρχηγός της Κυπελλούχου ομάδας ήταν η Λαμπρινή Τουμπογιάννη, πρώτη σκόρερ του Περιστερίου η Ιωάννα Αντωνογιαννάκη, πρώτη σκόρερ του Αγώνα ήταν η παίκτρια της ηττημένης ομάδας, Βιβή Αγγελίδη, ενώ δεν αποδόθηκε επισήμως τίτλος πολυτιμότερης παίκτριας (M.V.P.)
Η αγωνιστική περίοδος 2011-12, αν και πετυχημένη αγωνιστικά για το Περιστέρι, έκρυβε μια μεγάλη απογοήτευση για την ομάδα που, αν και μεγάλο φαβορί για την άνοδο στην Α2 Εθνική, έχασε σε παιχνίδι εντός έδρας και για ένα καλάθι τη σχετική ευκαιρία. Συγκεκριμένα, με νέο προπονητή τον Αντώνη Παπαδέλο, κατάφερε να τερματίσει στην κορυφή της βαθμολογίας μετά τη λήξη της κανονικής περιόδου, με απολογισμό 21 νίκες και 1 ήττα, απέναντι σε 11 αντιπάλους. Στη διαδικασία των Play-offs, όχι χωρίς δυσκολία, πήρε από το πρώτο ματς τη μία νίκη που χρειαζόταν κόντρα στον Α.Ο. Ζωγράφου με σκορ 46-38, περνώντας έτσι στη σειρά των Τελικών. Εκεί, κλήθηκε να αντιμετωπίσει τα Μελίσσια, απέναντι στα οποία είχαν από την κανονική περίοδο 1 νίκη και 1 ήττα, με τον τίτλο να κρίνεται στις 3 νίκες. Η σειρά αποδείχθηκε εξαιρετικά επεισοδιακή, με την αρχή να γίνεται στην έδρα του Περιστερίου, την οποία «έσπασαν» αρχικά τα Μελίσσια με σκορ 63-61. Κατόπιν, ενώ τα Μελίσσια θα μπορούσαν να είχαν σφραγίσει τον τίτλο στην έδρα τους, γνώρισαν την ήττα από το Περιστέρι με σκορ 49-54, με τη σειρά να πηγαίνει σε τρίτο παιχνίδι. Σε αυτό διαδραματίστηκε τρίτο συνεχόμενο «σπάσιμο» έδρας (49-51), με τα Μελίσσια να κατακτούν τελικά τον τίτλο και την άνοδο, αφήνοντας πολύ πικρή γεύση στους συντελεστές της ομάδας του Περιστερίου.
Νταμπλ και σύντομη παραμονή στην Α2 Εθνική (2012-2014)
Αρχικά τερμάτισε στην κορυφή της βαθμολογικής κατάταξης της κανονικής περιόδου, με 22 νικηφόρα αποτελέσματα στη συγκομιδή του, μπαίνοντας στα Play-offs ως ακλόνητο φαβορί για την άνοδο στην Α2 Εθνική Κατηγορία. Εκεί αντιμετώπισε αρχικά τον Άρη Πετρούπολης (σειρά 2-0 υπέρ του Περιστερίου), παίρνοντας αμέσως τη μία νίκη που χρειαζόταν για να προχωρήσει, με σκορ 49-33. Στη συνέχεια διασταυρώθηκε με τον Α.Ο. Ζωγράφου (σειρά 2-0 υπέρ του Περιστερίου). Μετά από ένα αγωνιώδες παιχνίδι η ομάδα του Παπαδέλου επικράτησε με 54-47 στην παράταση (43-43 κανονικός χρόνος), παίρνοντας το εισιτήριο για την Α2 Εθνική Κατηγορία χωρίς καμία ήττα στο παθητικό του.
Λίγο πριν την κατάκτηση του Πρωταθλήματος το Περιστέρι προκρίθηκε στον Τελικό του Κυπέλλου Γυναικών της Ε.Σ.Κ.Α. έχοντας αποκλείσει στη σειρά τις ομάδες: Α.Ο. Πεύκης (44-52), Γ.Σ. Ηλιούπολης (27-50) και Α.Ε.Σ. Γαλατσίου (41-50). Στον τελικό, που διεξήχθη στις 15 Μαρτίου 2013, κλήθηκε να αντιμετωπίσει τον Προμηθέα Χαλανδρίου τον οποίον καθοδηγούσαν οι προπονητές Μάνος Μανουσάκης και Θάνος Νίκλας. Το Περιστέρι τελικά επικράτησε με σκορ 58-46, κατακτώντας το τρόπαιο για δεύτερη φορά στην ιστορία του. Πρώτη σκόρερ του Περιστερίου (11 πόντοι) και πολυτιμότερη παίκτρια του αγώνα (M.V.P.) αναδείχθηκε η Ιωάννα Κελλάρη.
Τον Ιούλιο του 2013 την τεχνικη ηγεσία της ομάδας ανέλαβε ο Νίκος Κόμης, προκειμένου να την καθοδηγήσει στη νέα της προσπάθεια στην Α2 Εθνική. Η ομάδα τοποθετήθηκε στον Όμιλο Νότου, όπου κλήθηκε να αντιμετωπίσει σε διπλούς αγώνες 11 αντιπάλους. Η συγκομιδή της υπήρξε, εν τέλει, φτωχή καθώς μάζεψε μόλις 4 νίκες σε 22 αγώνες. Κατά συνέπεια βρέθηκε στην 11η και προτελευταία θέση της τελικής βαθμολογικής κατάταξης, με άμεσο αποτέλεσμα την επιστροφή της στο οικείο της Τοπικό Πρωτάθλημα. Την ίδια χρονιά, το Περιστέρι συμμετείχε σε δύο αγώνες στα πλαίσια της Α' Φάσης του Κυπέλλου Ελλάδος. Στον πρώτο απέκλεισε με σκορ 65-35 την Ολυμπιάδα Άσσου-Λέχαιου. Στο δεύτερο τερματίστηκε η πορεία του στη διοργάνωση, εφόσον ηττήθηκε με το ευρύ 27-66 από το Σπόρτιγκ Αθηνών.
Τρέχουσα αγωνιστική περίοδος
Κατά την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, 2014-15, ο Γ.Σ. Περιστερίου λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας Γυναικών που διοργανώνει η Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Αττικής.
Στο θεσμό του Κυπέλλου Γυναικών Ε.Σ.Κ.Α., το Περιστέρι έχει προκριθεί στο Μεγάλο Τελικό. Για να το πετύχει απέκλεισε στους Ημιτελικούς την Α.Ε.Ν. Κηφισιάς με σκορ 83-81. Προκειμένου να κατακτήσει εκ νέου το τρόπαιο θα πρέπει να ξεπεράσει για δεύτερη φορά το εμπόδιο του Προμηθέα Χαλανδρίου.
Έδρα του συλλόγου είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Περιστερίου «Ανδρέας Παπανδρεόυ», χωρητικότητας 4.000 θεατών. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Ιωσήφ Ξυπνητός, γενικός αρχηγός ο Δημήτρης Σπαθούλας και υπεύθυνος του τμήματος ο Γιώργος Νάος. Καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί από τον Ιούλιο του 2013 ο Νίκος Κόμης.
Τμήμα υδατοσφαίρισης ανδρών
thumb|Το λογότυπο του τμήματος υδατοσφαίρισης Γ.Σ. Περιστερίου από τον Δεκέμβριο του 2016 έως τώρα.
Ιστορική αναδρομή
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2013-14 ο Γ.Σ. Περιστερίου έλαβε μέρος στο Πρωτάθλημα της Β' Εθνικής Κατηγορίας που διοργανώνει η Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδος. Μετά την ολοκλήρωση της Β' Προκριματικής Φάσης, κατετάγη πρώτος στον Δ' Όμιλο με 12 βαθμούς σε 4 αγώνες. Σαν αποτέλεσμα πέρασε επιτυχώς στην Τελική Φάση όπου διασταυρώθηκαν οι πρώτοι και δεύτεροι σύλλογοι των τεσσάρων Ομίλων προκειμένου να προκύψει η τελική κατάταξη. Σε αυτή κατέλαβε τελικά την 8η και τελευταία θέση, αποτυγχάνοντας να ανέλθει στην Α2 Εθνική Κατηγορία.
Έδρα του τμήματος είναι το Δημοτικό Κολυμβητήριο Περιστερίου χωρητικότητας 2000 θεατών.
Το 2019 κατάφερε και προκρίθηκε στο φάιναλ φορ του κυπέλλου Ελλάδος αλλά έχασε από τη Βουλιαγμένη στον ημιτελικό.
Την σεζόν 2019–20 κατέκτησε την άνοδο μαζί με την ΑΕΚ για την Α1 της επομένης σεζόν ενώ έφτασε στη δεύτερη συνεχόμενη συμμετοχή σε φάιναλ φορ του κυπέλλου χάνοντας όμως από τον Εθνικό.
Το 2018–19 αγωνίζεται για πρώτη φορά στην Α1 αλλά θα υποβιβαστεί, το 2020–21 θα τερματίσει τέταρτο ανάμεσα σε 14 ομάδες ενώ το 2021–22 στην ένατη θέση ανάμεσα σε 16 ομάδες.
Τον Ιανουάριο του 2013 ο σύλλογος του Περιστερίου προχώρησε στη δημιουργία για πρώτη φορά ακαδημιών υδατοσφαίρισης για νεαρές αθλήτριες. Ενάμιση χρόνο μετά, στα τέλη φθινοπώρου του 2014, ανακοινώθηκε η δημιουργία γυναικείου αγωνιστικού τμήματος. Το πρώτο αυτό τμήμα έχει χαμηλό μέσο όρο ηλικίας και διαθέτει ως κορμό τις αθλήτριες της ακαδημίας.
Έδρα του τμήματος είναι το Δημοτικό Κολυμβητήριο Περιστερίου. Καθήκοντα πρώτου προπονητή της γυναικείας ομάδας διατηρεί ο Άκης Κούγκουλης.
Το γυναικείο τμήμα πραγματοποίησε την παρθενική συμμετοχή στην Α1 την περίοδο 2022–23.
Οι κορασίδες στο πρωτάθλημα του 2003 το έτος 2018 έλαβαν την 8η θέση και οι μινι κορασίδες την 6η θέση!
Έμβλημα
Το έμβλημα του συλλόγου αναπαριστά δύο αθλητές. Ακολουθούν οι κυριότερες εκδοχές του.
Πρόεδρος της Ιταλίας
Ο Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας (ιταλικά: Presidente della Repubblica Italiana) είναι ο ανώτατος άρχοντας της Ιταλίας, ο οποίος με το ρόλο του αντιπροσωπεύει την εθνική ενότητα και εγγυάται την τήρηση του ιταλικού συντάγματος. Η προεδρική θητεία διαρκεί επτά έτη, ενώ μπορεί να ανανεωθεί όταν έχει εκλεγεί νέο ιταλικό κοινοβούλιο. Ο σημερινός Πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας είναι ο Σέρτζιο Ματαρέλα, ο οποίος ανέλαβε αρχηγός κράτους στις 3 Φεβρουαρίου 2015. Ο Πρόεδρος της Ιταλίας δεν συμμετέχει στην Κυβέρνηση της Ιταλίας και διαθέτει μικρές και συμβολικές μόνο αρμοδιότητες.
Πρόεδροι της Ιταλικής Δημοκρατίας (1946 – σήμερα)
''Παραδοσιακά, οι πρόεδροι δεν είναι μέλη κανενός πολιτικού κόμματος στη διάρκεια της θητείας τους, ώστε να θεωρηθούν υπεράνω κομματικών συμφερόντων. Τα κόμματα που φαίνονται αφορούν εκείνα στα οποία ο Πρόεδρος ανήκε την περίοδο που είχε αναλάβει καθήκοντα.''
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβέρνηση της Ιταλίας
Ντήτριχ
Με το όνομα αυτό υπάρχουν τα εξής πρόσωπα:
Ίντμπουρ
Η Ίντμπουρ (Eadburh, πριν το 787 - 802) μέλος του Οίκου του Ικέλ κόρη του Όφα της Μερκίας και της Κινεθρίθ ήταν σύζυγος του Μπέορτρικ του Ουέσσεξ, σύμφωνα με τον Άσσερ βιογράφο του Αλφρέδου του Μέγα δηλητηρίασε κατά λάθος τον σύζυγο της. Δραπέτευσε στους Φράγκους, της πρόσφεραν την ευκαιρία να παντρευτεί τον Καρλομάγνο αλλά εκείνη το αρνήθηκε και διορίστηκε ηγουμένη σε μοναστήρι. Κατηγορήθηκε στην συνέχεια για μοιχεία και εκδιώχθηκε με αποτέλεσμα να περάσει τις τελευταίες μέρες της ζωής της ζητιανεύοντας στους δρόμους της Παβία. Τα τέσσερα από τα πέντε παιδιά του πατέρα της ήταν κόρες, μνημονεύονται και οι τέσσερις σε ένα διάταγμα (787).
Βασίλισσα του Ουέσσεξ
Η Ίντμπουρ παντρεύτηκε τον Μπέορτρικ του Ουέσσεξ (789), ο πατέρας της ήταν εκείνη την περίοδο ο ισχυρότερος βασιλιάς της Αγγλίας και με τον γάμο αυτό κέρδισε την υποστήριξη του συζύγου της. Ο Άσσερ αναφέρει ότι έγινε τόσο ισχυρή που πέτυχε την εκτέλεση όλων των εχθρών της δηλητηριάζοντας το φαγητό ή το ποτό τους, το 802 αποπειράθηκε να δηλητηριάσει έναν ευνοούμενο του Μπέοτρικ αλλά κατά λάθος μαζί με αυτόν δηλητηρίασε και τον ίδιο τον σύζυγο της, ο νεαρός άντρας ονομαζόταν Γουόρ. Το Αγγλοσαξωνικό χρονικό καταγράφει τον θάνατο δυο αντρών πριν την άνοδο στον θρόνο του Ουέσσεξ του Εγβέρτου παππού του Αλφρέδου του Μέγα.
Εξορία
Η Ίντμπουρ δραπέτευσε κατόπιν στην αυλή του Καρλομάγνου στην οποία ο διάδοχος του συζύγου της Εγβέρτος του Ουέσσεξ είχε καταφύγει όταν εξορίστηκε από τον Μπέορτρικ. Ο Άσσερ αναφέρει ότι ο Καρλομάγνος γοητεύτηκε υπερβολικά από την πρώην βασίλισσα, έφερε μπροστά της έναν από τους γιους του και την ρώτησε αν προτιμάει τον ίδιο ή τον γιο του, η Ίντμπουρ του απάντησε ότι προτιμά τον γιο του σαν πιο νέο. Ο Καρλομάγνος ενοχλημένος της απάντησε ότι αν προτιμούσε τον ίδιο θα είχε και τους δυο, με την προτίμηση της στον γιο του δεν θα έχει κανέναν, της πρόσφερε μια θέση ηγουμένης σε μοναστήρι και η Ίντμπουρ την δέχτηκε. Σύντομα ξέσπασε σεξουαλικό σκάνδαλο με την ίδια και έναν νεαρό Σάξονα άντρα, διώχθηκε από το μοναστήρι χωρίς χρήματα με εντολή του Καρλομάγνου και πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής της ζητιάνα στους δρόμους της Παβίας.
Αναφορές
Δυο διατάγματα (801) καταγράφουν την Ίντμπουρ σαν βασίλισσα τίτλος ασυνήθιστος για τις συζύγους των βασιλέων του Ουέσσεξ τον 9ο αιώνα. Ο πατέρας της και ο σύζυγος της οδήγησαν τον Εγβέρτο σε εξορία στην αυλή των Φράγκων, η αμαύρωση του ονόματος της έγινε πιθανότατα στην προσπάθεια να δυσφημιστεί ο Μπέορτρικ. Ο Άσσερ σημειώνει ότι η δυσαρέσκεια της αριστοκρατίας απέναντι στην Ίντμπουρ είχε σαν αποτέλεσμα να της αφαιρεθεί ο τίτλος της βασίλισσας και να της απαγορευτεί να κάθεται δίπλα από τον βασιλιά στον θρόνο. Η μεγάλη αλλαγή έγινε στο βασίλειο του Ουέσσεξ όταν ο Κάρολος ο Φαλακρός πάντρεψε την κόρη του Ιουδήθ της Φλάνδρας με τον Έθελγουλφ του Ουέσσεξ, η Ιουδήθ πήρε τον τίτλο της βασίλισσας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Ικέλ Κατηγορία:Βασίλισσες των Αγγλοσαξόνων
Μάνιος Αιμίλιος Λέπιδος (ύπατος το 11)
Ο Μάνιος Αιμίλιος Λέπιδος, λατιν.: Manius Aemilius Lepidus, ήταν Ρωμαίος συγκλητικός, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια τού Πριγκιπάτου. Ήταν κανονικός ύπατος το 11 μ.Χ. ως συνάδελφος τού Tίτου Στατίλιου Ταύρου. Ο Τάκιτος αναφέρει ότι ο Αύγουστος στο επιθανάτιο κλίνη του, ενώ συζητούσε πιθανούς αντιπάλους τού Ρωμαίου Αυτοκράτορα Τιβέριου, τον περιέγραψε ως άξιο να γίνει Αυτοκράτορας (capax iperii), αλλά «περιφρονητικό» της υπέρτατης εξουσίας.
Πρώιμη ζωή
Ο Λέπιδος εικάζεται ότι ήταν γιος τού Μάρκου Αιμίλιου Λέπιδου του Νεότερου και της συζύγου του Σερβιλίας Ισαυρικής, αλλά στη σύγχρονη εποχή πιστεύεται, ότι ήταν πιο πιθανό ο ανιψιός τού Λέπιδου του Νεότερου. Είχε μία αδερφή, την Αιμιλία Λεπίδα.
Οικογένεια
Είχε μία κόρη την Αιμιλία Λεπίδα, που παντρεύτηκε τον Αυτοκράτορα Γάλβα.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Γένος Αιμιλίων
Φίλιππος (γιος του Αγαθοκλή της Πέλλας)
Ο Φίλιππος (απεβ. π. 328 π.Χ.) από τη Δυναστεία των Λυσιμαχδών ήταν Μακεδόνας στρατιωτικός υπό τον Αλέξανδρο Γ΄ τον Μέγα.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος τού Αγαθοκλή και της μάλλον ονομαζόμενης Αρσινόης. Αδέλφια του ήταν ο Αλκίμαχος, ο Λυσίμαχος και ο Αυτόδικος.
Ο πατέρας του ήταν γαιοκτήμονας στη Θεσσαλία, έγινε όμως στενός φίλος και ευνοούμενος τού Φιλίππου Β΄ της Μακεδονίας, που τον όρισε σύμβουλό του. Έτσι μετακόμισε στην Πέλλα, όπου η οικογένειά του έγιναν Μακεδόνες πολίτες. Ο Φίλιππος και οι αδελφοί του μεγάλωσαν και μορφώθηκαν στην εκεί Αυλή των Αργεαδών. Το 336 τον βασιλιά διαδέχθηκε ο Αλέξανδρος Γ΄ ο Μέγας, που όρισε τα αδέλφια σε σημαίνουσες θέσεις. Ο Φίλιππος και οι αδελφοί του υπηρέτησαν ως υπασπιστές τού βασιλιά.
Όχι πολύ μετά το τέλος τού Κλείτου τού Μέλανος, ο Φίλιππος συνόδευσε τον Αλέξανδρο με τα πόδια, αρνούμενος να ιππεύσει το άλογο τού Λυσιμάχου, που έτρεχε εκεί κοντά. Έμεινε στο πλευρό τού Αλεξάνδρου, διωκόμενοι και οι δύο από τους υποστηρικτές τού Σπιταμένη, τους εξεγερθέντες Σογδιανούς του και το ιππικό τους. Ο Φίλιππος τελικά κατέρρευσε από την εξουθένωση και απεβίωσε στα χέρια τού Αλεξάνδρου. Στις στρατιωτικές του δράσεις ο Φίλιππος αμιλλάτο με τον αδελφό του Λυσίμαχο.
Ο Λυσίμαχος το 306 έγινε βασιλιάς της Θράκης, το 301 της Μ. Ασίας και το 288 της Μακεδονίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία των Λυσιμαχιδών
Κατακόμβες
250px|thumb|Λιτανεία στις κατακόμβες του [[Πάπας Κάλλιστος Α΄|Αγίου Καλλίστου στη Ρώμη]] Οι Κατακόμβες ήταν υπόγεια νεκροταφεία και οστεοθήκες των Χριστιανών δηλαδή ήταν βαθύς και σκοτεινός υπόγειος χώρος.
Η προέλευση της ονομασίας.
Ο όρος «κατακόμβη» παράγεται από την ελληνική πρόθεση κατά και τη λατινική λέξη cumba, η οποία είναι δάνειο από την ελληνική κύμβη, που σημαίνει 1. κοιλότητα αγγείου, κύπελλο, αγγείο. 2.είδος βάρκας από σκαμμένο κόρμο δέντρου. . Η αρχική έννοια της λέξεως δεν σχετιζόταν με τους τόπους ταφής, αλλά αποτελούσε ονομασία συγκεκριμένης περιοχής στη Ρώμη: στον ποταμό Τίβερη συγκεκριμένα, υπήρχε τοποθεσία με πολλές κοιλότητες στο έδαφος που χρησίμευε ως σταθμός πλοίων.
Η ονομασία αυτή χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά για το υπόγειο κοιμητήριο του Αγίου Σεβαστιανού της στη Ρώμη:«cimeterium catacumbas ad Sanctum Sebastianum Via Appia». Σ' αυτό απ' ό,τι πιστεύεται, φύλαξαν και τα λείψανα των αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Κατ' επέκταση χρησιμοποιήθηκε για όλα τα υπόγεια κοιμητήρια γύρω από τη Ρώμη.
Οι υπόγειοι τάφοι δεν είναι χριστιανική εφεύρεση, αλλά εντοπίζονται στην Ετρουρία και στο Λάτιο, αλλά και στην Παλαιστίνη φτιαγμένοι από τους Φοίνικες. Οι Ιουδαίοι είχαν κατακόμβες πριν από τους Χριστιανούς στη Ρώμη.
Η προέλευσή τους
Άποψη πολλών αρχαιολόγων στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα ήταν πως οι κατακόμβες χρησιμοποιήθηκαν τα υπόγεια λατομεία που είχαν κατασκευάσει οι Εθνικοί γύρω από τη Ρώμη. Η άποψη όμως πως οι πρώτες κατακόμβες ήταν πρώην λατομεία αμφισβητείται για τους εξής λόγους: α) διαφέρουν στο εδαφικό στρώμα στο οποίο βρίσκονται τα μεν από τις δε: τα λατομεία σκάβονταν σε λιθοειδή στρώματα, ενώ οι κατακόμβες σε κοκκοειδή στρώματα, ακατάλληλα για οικοδομική χρήση. β)διαφέρουν ως προς την κατασκευή μεταξύ τους: οι διάδρομοι των λατομείων ήταν ευρύχωροι, ενώ των κατακομβών πολύ στενότεροι. Επίσης οι διάδρομοι στα λατομεία ήταν δημιουργημένοι όχι βάσει κάποιου σχεδίου αλλά ακανόνιστα, κάτι που δεν ίσχυε για τις κατακόμβες. Τέλος, η μετατροπή ορυχείου σε κατακόμβη απαιτούσε επιπλέον εργασίες. Οι κατακόμβες χρησιμοποιούνταν ως τόποι ταφής των κατώτερων τάξεων που δεν ήταν σε θέση να αγοράσουν γη για το σκοπό αυτό - και αποτελούν από αυτήν την άποψη φαινόμενο οικονομικό: συγκέντρωσαν έναν μεγάλο αριθμό τάφων σε μικρό χώρο.
Η κατασκευή των κατακομβών
Οι κατακόμβες λαξεύονταν σε πορώδες έδαφος περιέχοντας περίπλοκα συμπλέγματα διαδρόμων και κεντρικών θαλάμων στα τοιχώματα των οποίων ανοίγονται τάφοι σε επάλληλες σειρές και σε διάφορα σχήματα. Οι “κοπιάτες” (fessores) ήταν αυτοί οι οποίοι είχαν την επιμέλεια (εκσκαφή, συντήρηση, διαφύλαξη) των κατακομβών και ήταν ειδικευμένοι τεχνίτες που με το πέρασμα του χρόνου αποτέλεσαν και συντεχνίες. Επρόκειτο για λαβύρινθο υπόγειων διαδρόμων και αλλεπάλληλων επιπέδων αποτελώντας διάφορα πατώματα ή ορόφους (piani) (έχουμε πέντε, έξι ή ακόμα και επτά ορόφους) Η μετάβαση από τον ένα στον άλλο όροφο γινόταν με εσωτερική κλίμακα κι όχι με βαθμιαία κλίση των διαδρόμων. Τα κατώτερα πατώματα είναι και τα μεταγενέστερα, χωρίς να αποκλείεται οι ανώτεροι όροφοι να είναι μεταγενέστεροι. Συχνά οι κοπιάτες, από φόβο μήπως καταρρεύσει το έδαφος, άφηναν αρκετά συμπαγές έδαφος ενδιάμεσα από δύο ορόφους, αλλά διαπιστώνοντας στη συνέχεια τη στερεότητα του εδάφους, διάνοιγαν εκ των υστέρων εκεί άλλο διάδρομο.
Οι διάδρομοι (ambulacra) δεν διανοίγονταν βάσει κάποιου συστήματος. Οι διάδρομοι αποτελούσαν αυτό το ίδιο το κοιμητήριο και δεν οδηγούσαν σε κάποιο υπόγειο κοιμητήριο: εκατέρωθεν οι κατακόρυφοι τοίχοι ήταν τάφοι (loculi). Αυτοί διανοίγονταν στο βάθος του βράχου σε σχήμα μικρών παραθύρων, σε σειρές επάλληλες που έφταναν τους 5, 6 μέχρι και 12 (παρομοιάζονται με κουκέτες καμπινών πλοίων. Το βάθος κάθε τέτοιου τάφου και κατ' επέκταση η χωρητικότητά του ποικίλε: από ένα νεκρό, μέχρι δύο (bisomi),τρεις (trisomi), ή τέσσερις (quadrisomi). Το σχήμα τους ήταν ορθογώνιο παραλληλόγραμμο ή τραπέζιο. Μετά την τοποθέτηση του νεκρού ο τάφος έκλεινε με πλάκα μαρμάρινη (tabula) με επίχρισμα ασβέστη.
Είδος μεταγενέστερων τάφων είναι οι σε σχήμα τραπεζιού τάφοι (Spolcro a mensa)και τα αρκοσόλια (arcosolium): τα τελευταία ήταν αψιδωτοί τάφοι όπου τοποθετούνταν κατά κύριο λόγο οι μάρτυρες ή οι διακριθέντες ή οι επίσημοι χριστιανοί. Οι τάφοι αυτοί ανοίγονταν σαν σαρκοφάγοι και σκάβονταν κάθετα προς τα κάτω. Πολλές αψίδες καταστράφηκαν επειδή αργότερα διάφοροι χριστιανοί επιθυμώντας να ταφούν κοντά σε μάρτυρες, άνοιγαν τάφους (loculi) στα τοιχώματα των αψίδων. Αρκοσόλια βρίσκονται κυρίως όχι τόσο στους διαδρόμους αλλά στους νεκρικούς θαλάμους (cubiculum): οι θάλαμοι αυτοί ήταν προορισμένοι για οικογενειακούς τάφους κατ' επίδραση των εθνικών. Το σχήμα τους ήταν τετράγωνο ή τριγωνικό, ή πεντάγωνο ή εξάγωνο ή οκτάγωνο, κυκλικό ή ημικυκλικό. Ως προς τον αερισμό τους κατά διάφορες αποστάσεις υπήρχαν αεραγωγοί που επικοινωνούσαν με την επιφάνεια, ενώ για το φωτισμό υπήρχαν λυχνίες από αργυρό ή ορείχαλκο: μάλιστα με τη χρήση αυτών των λυχνιών συνδέεται η συνήθεια καύσης καντηλιών ή ανάματος κεριών στις εκκλησίες σε ανάμνηση των δοκιμασιών των πρώτων χριστιανών.
Η χρήση τους
Οι κατακόμβες δεν ήταν τόπoι μυστικής σύναξης των χριστιανών, λατρείας ή τόποι καταφυγής σε περιόδους διωγμών, αλλά αποτελούσαν αποκλειστικά τόπους ταφής. Οι εσφαλμένες αντιλήψεις σχετικά με τη χρήση τους καλλιεργήθηκαν από λογοτεχνικά και κινηματογραφικά έργα όπως Φαβιόλα, Κβό Βάντις και Χιτώνας. Λόγω της κατασκευής τους ήταν ακατάλληλοι χώροι για απόκρυψη και συγκέντρωση μεγάλου αρ ιθμού Χριστιανών. Οι λόγοι ήταν οι εξής: στενότητα χώρου, έλλειψη αερισμού και ανεπαρκής φωτισμός, ενώ η μαζική προσφυγή χριστιανών σε αυτές αυτομάτως θα κινούσε την περιέργεια των Ρωμαϊκών διωκτικών αρχών. Ως προς την εποπτεία τους αυτή είχε ανατεθεί σε επτά διακόνους και ισάριθμους υποδιακόνους (liber pontificalis), καθώς όμως αυξάνονταν αυτές, αρμόδιοι ήταν οι εντεταλμένοι για τις ιεραπραξίες εφημέριοι. Στην Ρώμη υπήρχαν τόσες ενορίες όσες και οι κατακόμβες. Στα χρόνια μετά τους διωγμούς οι κατακόμβες απετέλεσαν τόπους προσκυνήματος για τους Χριστιανούς, ενώ τα οστά των κατακομβών μεταφέρονται στις ανεγειρόμενες εκκλησίες και τα Μαρτύρια. Ο Πάπας Μιλτιάδης ήταν ο τελευταίος που ετάφη σε κατακόμβη. Λόγω των εισβολών των Ούνων και Βησιγότθων, στην Ιταλική χερσόνησο οι κατακόμβες υπέστησαν καταστροφές και απογυμνώθηκαν από λείψανα νεκρών και αφιερώματα. Ο Πάπας Γρηγόριος Γ΄ προσπάθησε να αναθερμάνει το ενδιαφέρον των Χριστιανών γι' αυτές με την τέλεση της Θείας Ευχαριστίας κατά την επέτειο του μαρτυρίου των εκεί θαμμένων μαρτύρων. Οι εισβολές των Λογγοβάρδων επίσης συνέβαλαν στην ενίσχυση της άποψης πως έπρεπε να μεταφερθούν τα οστά των μαρτύρων σε νεοανειγειρόμενες εκκλησίες. Στον Μεσαίωνα μετατρέπονται σε κρησφύγετα ληστών και εγκληματιών. Μόλις το 1578 ανακαλύφθηκε η κατακόμβη της Αγίας Πρίσκιλλας από εργάτες που έψαχναν πορσελάνη γη.
Η χριστιανική τέχνη στις κατακόμβες
Η ζωγραφική των κατακομβών συνιστά την πρώτη μνημειακή ζωγραφική του Χριστιανισμού. Τα θέματα της ζωγραφικής των κατακομβών είναι εθνικά και χριστιανικά. Εντοπίζονται στις οροφές των νεκρικών θαλάμων και στα μεταξύ των τάφων διαστήματα. Όλες οι απεικονίσεις είναι νωπογραφίες. Τα θέματα είναι συμβολικά και αντλούνται από την εθνική και χριστιανική παράδοση. Από την πρώτη έχουμε φυτικά και ζωικά θέματα: η ελιά (δηλώνει την ειρήνη), το αμπέλι (ο Χριστός, ''εγώ ειμί η άμπελος, Ιω.15, 1, αλλά και το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας), το πτηνό φοίνικας (νίκη κατά του θανάτου), το ελάφι (ο πόθος της ψυχής προς τον Χριστό). Αντικείμενα: ο φάρος (σωτηρία από το ναυάγιο της ζωής), το πλοίο (η Εκκλησία), η άγκυρα (σύμβολο ελπίδας). Άλλα πάλι ζωικά θέματα απλά έχουν διακοσμητικό χαρακτήρα (άλογα, κριάρια). Εξωβιβλικά σύμβολα είναι ακόμα: η Δεομένη Μορφή σε στάση προσευχής (πρβλ. Μινωική θεά με υψωμέα χέρια). Ο Ιχθύς, σύμβολο προϋπάρχων στη Συρία όπου και ιχθυολατρεία (στο Χριστιανισμό: η ακροστιχίδα Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ δηλώνει τη χριστιανική πίστη. Είναι σύμβολο ευχαριστίας και του Βαπτίσματος).
Χριστιανικά θέματα διακρίνονται σε Παλαιοδιαθηκικά και Καινοδιαθηκικά: και στα μεν πρώτα ανήκουν τα :Αμάρτημα και πτώση των πρωτοπλάστων, ο Νώε στην Κιβωτό, η θυσία του Αβραάμ, ο Μωυσής και καιόμενη βάτος, ο Μωυσής που χτυπά το βράχο και βγάζει νερό, η διατροφή των Ιουδαίων στην Έρημο, η Ανάληψη του προφήτη Ηλία, ο Ιώβ, οι Τρεις Παίδες στην κάμινο, ο Δανιήλ στα λιοντάρια, η Σωσάννα και οι Κριτές, η ιστορία του Ιωνά (πάνω από 130 τοιχογραφίες, αφοί ο Ιωνάς συμβολίζει την προτύπωση της τριήμερης ταφής και ανάστασης του Ιησού). Στα δε δεύτερα, έχουμε: την Προσκύνηση των Μάγων, τη Βάπτιση του Ιησού, το Θαύμα της Κανά, τη διατροφή των Πεντακισχιλίων, ο Χριστός και η Σαμαρείτιδα, η παραβολή των Δέκα Παρθένων, η θεραπεία του Παραλυτικού, η ανάβλεψη του τυφλού, η αιμορροούσα, η Ανάσταση του Λαζάρου, η άρνηση του Πέτρου, ο Χριστός και οι Απόστολοι, ο Χριστός και οι Κορυφαίοι Πέτρος και Παύλος.
Οι κυριότερες κατακόμβες
Υπάρχουν 36 μεγάλες στη Ρώμη. Επίσης στη Νάπολη, στη Σικελία (Συρακούσες, Παλέρμο), στην Αίγυπτο και Βόρειο Αφρική, στη Συρία, στη Μικρά Ασία και στα νησιά Μάλτα, Κύπρο και Μήλο και στο Βατικανό.
Επιπλέον βιβλιογραφία
Κατακομβες