cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αθήνα
Συνοικίες
Η Πλάκα, που βρίσκεται ακριβώς κάτω από την Ακρόπολη, είναι από τις πιο γνωστές συνοικίες της Αθήνας και παραμένει προνομιακός τουριστικός προορισμός με ταβέρνες, ζωντανές παραστάσεις και υπαίθριους πωλητές. Το γειτονικό Μοναστηράκι είναι γνωστό για σειρά μικρών καταστημάτων και αγορών, για την υπαίθρια αγορά του και τις ταβέρνες. Το Θησείο έχει επίσης πολλά καφές και καταστήματα εστίασης που προσελκύουν κατοίκους και τουρίστες. Στο Θησείο βρίσκεται ο αρχαίος Ναός του Ηφαίστου, στην κορυφή ενός μικρού λόφου. Η περιοχή αυτή έχει επίσης μια γραφική Βυζαντινή εκκλησία του 11ου αιώνα, καθώς και ένα Οθωμανικό τζαμί του 15ου αιώνα.
Το Μεταξουργείο βρίσκεται βόρεια του ιστορικού κέντρου της Αθήνας, μεταξύ του Κολωνού στα ανατολικά και του Κεραμεικού στα δυτικά, βόρεια από το Γκάζι. Πήρε το όνομά του από εργοστάσιο κατεργασίας μεταξιού που χτίστηκε τον 19ο αιώνα, όταν η περιοχή ήταν σχεδόν ακατοίκητη. Μετά από μακρά περίοδο εγκατάλειψης, έγιναν προσπάθειες εξωραϊσμού της συνοικίας. Σε μικρή απόσταση βρίσκεται η συνοικία του Ψυρρή στην οποία εγκαταστάθηκαν χώροι εστίασης και διασκέδασης. Σε συνοικία με χώρους εστίασης έχει μετατραπεί και το Γκάζι γύρω από ένα ιστορικό εργοστάσιο φωταερίου, που έχει σήμερα μετατραπεί στον πολυχώρο πολιτισμού Τεχνόπολις και περιλαμβάνει επίσης καλλιτεχνικούς χώρους, μικρά κλαμπ, μπαρ και εστιατόρια. Στο Γκάζι υπάρχει και σταθμός του μετρό.
Τα Εξάρχεια είναι συνοικία με καφέ, μπαρ και βιβλιοπωλεία. Στα Εξάρχεια βρίσκεται το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Περιλαμβάνουν επίσης σημαντικά κτίρια αρκετών ρυθμών του 20ού αιώνα: Νεοκλασικισμού, Αρτ Ντεκό και Πρώιμου Μοντερνισμού (με επιρροές Μπάουχαουζ). Τέλος, το Κολωνάκι είναι περιοχή στη βάση του λόφου του Λυκαβηττού. Θεωρείται μία από τις πιο ακριβές συνοικίες στην Αθήνα και έχει πολλά καταστήματα, χώρους εστίασης και διασκέδασης και γραφεία.
Προάστια
thumb|right|Συγκρότημα Μεζονετών στα [[Βριλήσσια|Άνω Βριλήσσια.]] thumb|right|Παραλία του Παλαιού Φαλήρου.
Η μητροπολιτική περιοχή αποτελείται από πολλούς πυκνοκατοικημένους δήμους, που απλώνονται γύρω από το Δήμο της Αθήνας (το κέντρο της πόλης) προς όλες τις κατευθύνσεις. Ανάλογα με τη γεωγραφική τους θέση σε σχέση με την πόλη της Αθήνας, τα προάστια χωρίζονται σε τέσσερις ζώνες: τη βόρεια που περιλαμβάνει Εκάλη, Νέα Ερυθραία, Άγιο Στέφανο, Δροσιά, Διόνυσο, Κρυονέρι, Κηφισιά, Μαρούσι, Πεύκη, Λυκόβρυση, Ηράκλειο, Γλυκά Νερά, Βριλήσσια, Μελίσσια, Πεντέλη, Χαλάνδρι, Αγία Παρασκευή, Θρακομακεδόνες, Ψυχικό, Φιλοθέη και Βαρυμπόμπη, τη νότια που περιλαμβάνει Άλιμο, Νέα Σμύρνη, Άγιο Δημήτριο, Παλαιό Φάληρο, Ελληνικό, Γλυφάδα, Βούλα, Αργυρούπολη, Ηλιούπολη, Ταύρο, Μοσχάτο, Καλλιθέα και το νοτιότερο της Βουλιαγμένης, την ανατολική που περιλαμβάνει Αχαρνές, Ζωγράφου, Βύρωνα, Καισαριανή, Χολαργό, Υμηττό, Δάφνη και Παπάγου και τη δυτική που περιλαμβάνει Πετρούπολη, Ίλιον, Περιστέρι, Αιγάλεω, Χαϊδάρι, Αγία Βαρβάρα, Άγιους Ανάργυρους και Καματερό.
Πάρκα και άλση
Ο Εθνικός Δρυμός της Πάρνηθας χαρακτηρίζεται από καλά σηματοδοτημένα μονοπάτια, φαράγγια, πηγές, χειμάρρους και σπήλαια, που υπάρχουν στην περιοχή. Η πεζοπορία και η ποδηλασία στο βουνό και στα τέσσερα βουνά είναι δημοφιλείς υπαίθριες δραστηριότητες για τους κατοίκους της πόλης. Ο Εθνικός Κήπος ολοκληρώθηκε το 1840 και είναι ένα καταφύγιο πρασίνου 155 στρεμμάτων στο κέντρο της Ελληνικής πρωτεύουσας. Βρίσκεται ανάμεσα στα κτίρια της Βουλής και του Ζαππείου. Είναι γεμάτος από άγρια "δασικά" και ήμερα δένδρα, καλλωπιστικούς θάμνους, λουλούδια και στολισμένος με τεχνητές λιμνούλες, σιντριβάνια και βρυσούλες, όπου ζουν κύκνοι και υδρόβια φυτά.
Συνέχεια του Εθνικού Κήπου είναι ο κήπος του Ζαππείου, που δημιουργήθηκε το 1887 από τον Στέφανο Δραγούμη, με έκταση 130 στρέμματα. Έχει διάφορα είδη δένδρων και φυτών, ένα σιντριβάνι με πολύχρωμα φώτα και το μέγαρο του Ζαππείου, όπου γίνονται διάφορες εκθέσεις.
Μνησιμάχη
Η Μνησιμάχη ήταν μυθική βασιλοπούλα από την Αχαΐα.
Αθήνα
Πάρκα και άλση
Το άλσος του Πεδίου του Άρεως. Ο δεύτερος πνεύμονας πράσινου της Αθήνας με ψηλά δένδρα, λουλούδια και λίμνες, με φαρδείς δρόμους και πλατείες, με το ψηλό άγαλμα της Αθηνάς και δυο μικρά εκκλησάκια των Αγ. Ταξιαρχών και του Αγίου Χαραλάμπους. Ο κήπος άρχισε να φυτεύεται το 1934. Μέσω της πιο πρόσφατης ανάπλασης αφαιρέθηκαν τμηματικά οι επιστρώσεις των δρόμων οι οποίες αντικαταστάθηκαν από πιεσμένο χώμα δίνοντας έτσι την αίσθηση εξοχής.
Το Άλσος Βεΐκου στο Γαλάτσι, που περιλαμβάνει μεγάλους κήπους με ωραία δρομάκια, δημοτικό κολυμβητήριο και φιλοξενεί πλήθος εκδηλώσεων, ενώ δίπλα βρίσκεται και το Ολυμπιακό κέντρο Γαλατσίου.
Μνησιμάχη
Ήταν κόρη του Δεξαμενού, βασιλιά της Ωλένου Αχαΐας. Ο Κένταυρος Ευρυτίων την ερωτεύτηκε κι επειδή η Μνησιμάχη δεν τον ήθελε αυτός την απήγαγε. Ο Δεξαμενός τότε ζήτησε την βοήθεια του Ηρακλή που ήταν φιλοξενούμενός του. Ο Ηρακλής πήγε στην Φολόη, κυνήγησε και σκότωσε τον Ευρυτίωνα επιστρέφοντας την Μνησιμάχη στον πατέρα της. Κατά μια άλλη εκδοχή την παντρεύτηκε.
Αθήνα
Πάρκα και άλση
Το Αττικό Άλσος στα Τουρκοβούνια στα όρια των δήμων Αθηναίων, Γαλατσίου και Φιλοθέης-Ψυχικού. Περιλαμβάνει γήπεδα τένις και μπάσκετ.
Μνησιμάχη
Σε μια τρίτη εκδοχή η Μνησιμάχη ταυτίζεται με την Δηιάνειρα που ήταν η κόρη του Δεξαμενού. Ο Ηρακλής σκότωσε τον Ευρυτίωνα κατά την τελετή του γάμου τους, αφού η Διηάνειρα δεν ήθελε για άντρα της τον Κένταυρο, και την παντρεύτηκε αυτός.
Αθήνα
Πάρκα και άλση
Το Άλσος Παγκρατίου που φυτεύτηκε το 1908 με τη φροντίδα της βασίλισσας Σοφίας και έχει έκταση 30 στρέμματα. Στην αρχή είχε μόνο πεύκα, αλλά μετά το 1936, όταν παραχωρήθηκε στο Δήμο Αθηναίων, φυτεύτηκαν και άλλα δένδρα και θάμνοι. Πριν από τη γερμανική κατοχή στο άλσος του Παγκρατίου υπήρχε ζωολογικός κήπος.
Μνησιμάχη
Αναφορές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αρχαίοι Αχαιοί Κατηγορία:Ηρακλής
Αθήνα
Πάρκα και άλση
Το Άλσος Ευαγγελισμού, που φυτεύτηκε όταν ιδρύθηκε το νοσοκομείο. Η αρχιτεκτονική του διαρρύθμιση είναι ωραιότατη. Έχει στηθεί η προτομή της βασίλισσας Όλγας, που ίδρυσε το νοσοκομείο "Ευαγγελισμός".
Το άλσος του Θησείου, με έκταση 24 στρέμματα, κοντά στον αρχαίο ναό του Ηφαίστου με πεύκα, κυπαρίσσια και διάφορα φυτά.
Το Άλσος Νέας Φιλαδέλφειας, με διάφορα είδη δένδρων και φυτών, με τεχνητή λίμνη και διάφορα ζώα.
Το Άλσος Νέας Σμύρνης αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα πάρκα και βρίσκεται στο κέντρο της Νέας Σμύρνης που δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1920, με έκταση 50.000 τ.μ.
Το Πάρκο Τρίτση βρίσκεται εντός των ορίων του Δήμου Ιλίου και αποτελεί ένα δημοφιλή προορισμό για τους κατοίκους της Αθήνας, κυρίως τα σαββατοκύριακα.
Τμήματα της πόλης έχουν αναπλασθεί, σύμφωνα με ένα γενικό σχέδιο με το όνομα ΄΄Ενοποίηση Αρχαιολογικών Χώρων της Αθήνας, που επίσης έλαβε χρηματοδότηση από την ΕΕ ως συμβολή για την υλοποίησή του. Η Οδός Διονυσίου Αρεοπαγίτου, ορόσημο του, έχει πεζοδρομηθεί σχηματίζοντας μια γραφική διαδρομή. Η διαδρομή ξεκινά από τον Ναό του Ολυμπίου Διός, στη Λεωφόρο Βασιλίσσης Όλγας, συνεχίζει κάτω από τις νότιες πλαγιές της Ακρόπολης κοντά στην Πλάκα και καταλήγει λίγο πιο πέρα από το Ναό του Ηφαίστου στο Θησείο. Η διαδρομή στο σύνολό της προσφέρει στους επισκέπτες θέα του Παρθενώνα και της Αγοράς (τόπου συνάντησης των αρχαίων Αθηναίων), μακριά από το πολύβουο κέντρο της πόλης.
Οι λόφοι της Αθήνας παρέχουν επίσης χώρους πρασίνου. Ο Λυκαβηττός, ο Λόφος Φιλοπάππου και η περιοχή γύρω του, περιλαμβανομένης της Πνύκας και του Λόφου Αρδηττού, είναι φυτεμένοι με πεύκα και άλλα δένδρα, με τη μορφή μάλλον μικρού δάσους παρά τυπικού μητροπολιτικού πάρκου.
Υπάρχουν επίσης μικροί ζωολογικοί κήποι μέσα σε δημόσιους κήπους ή πάρκα, όπως εκείνος μέσα στον Εθνικό Κήπο.
Πολιτισμός και σύγχρονη ζωή
thumb|Ναός του Ολυμπίου Διός. thumb|Η Βυζαντινή [[Ναός Αγίων Αποστόλων Σολάκη|Εκκλησία των Αγίων Αποστόλων δίπλα στη Στοά του Αττάλου.]] thumb|Αποψη του [[Ωδείο Ηρώδου του Αττικού|Ωδείου Ηρώδου του Αττικού το 2012. Σκηνικά για την παράσταση Τόσκα από την Εθνική Λυρική Σκηνή.]] thumb|Το [[Ευγενίδειο Πλανητάριο|Πλανητάριο της Αθήνας.]]
Αρχαιολογικό κέντρο
Η πόλη είναι παγκόσμιο κέντρο αρχαιολογικής έρευνας. Εκτός από εθνικά ιδρύματα, όπως το Πανεπιστήμιο Αθηνών, την Αρχαιολογική Εταιρεία, αρκετά αρχαιολογικά μουσεία, όπως το Εθνικό Αρχαιολογικό, το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, το Επιγραφικό μουσείο, το Βυζαντινό Μουσείο, καθώς και τα μουσεία της Αρχαίας Αγοράς, της Ακρόπολης και του Κεραμεικού, η πόλη στεγάζει επίσης το εργαστήριο αρχαιομετρίας στο Κέντρο Ερευνών Δημόκριτος καθώς και τοπικές και εθνικές υπηρεσίες που ανήκουν στο Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού.
Η Αθήνα φιλοξενεί 17 ξένα αρχαιολογικά ινστιτούτα (ή σχολές) που προωθούν και διευκολύνουν την έρευνα από επιστήμονες από τις χώρες προέλευσής τους (Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα, Αυστραλιανό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών, Αυστριακό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών, Βελγική Σχολή Αθηνών, Βρετανική Σχολή Αθηνών, Γαλλική Σχολή Αθηνών, Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών, Γεωργιανό Ινστιτούτο Αθηνών, Δανικό Ινστιτούτο Αθηνών, Ελβετική Αρχαιολογική Σχολή στην Ελλάδα, Ιρλανδικό Ινστιτούτο Ελληνικών Σπουδών στην Αθήνα, Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή Αθηνών, Καναδικό Ινστιτούτο στην Ελλάδα, Νορβηγικό Ινστιτούτο Αθηνών, Ολλανδικό Ινστιτούτο Αθηνών, Σουηδικό Ινστιτούτο Αθηνών, Φινλανδικό Ινστιτούτο Αθηνών). Έτσι η Αθήνα έχει πάνω από δέκα αρχαιολογικές βιβλιοθήκες και τρία εξειδικευμένα αρχαιολογικά εργαστήρια και είναι ο τόπος αρκετών εκατοντάδων ειδικών διαλέξεων, συνεδρίων και σεμιναρίων, καθώς και δεκάδων αρχαιολογικών εκθέσεων κάθε χρόνο. Οποιαδήποτε στιγμή βρίσκονται στην πόλη εκατοντάδες μελετητές και ερευνητές όλων των κλάδων της αρχαιολογίας.
Μουσεία
thumb|right|Το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στο κέντρο της Αθήνας. thumb|right|Η Παλαιά Βουλή, σήμερα στεγάζει το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο.
Μεταξύ των σημαντικότερων μουσείων της Αθήνας είναι:
Υπάρχουν επίσης πολλά μικρότερα δημόσια και ιδιωτικά μουσεία που εστιάζουν στον Ελληνικό πολιτισμό και τις τέχνες.
Τουρισμός
Η Αθήνα έχει αποτελέσει ταξιδιωτικό προορισμό από την αρχαιότητα. Κατά τις δεκαετίες του 1990 και του 2000 βελτιώθηκαν οι υποδομές και οι κοινωνικές εξυπηρετήσεις της πόλης, εν μέρει και λόγω της επιτυχούς υποψηφιότητάς της να διοργανώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Το Ελληνικό Κράτος, με τη βοήθεια και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χρηματοδότησε σημαντικά έργα υποδομής, όπως το τελευταίας τεχνολογίας Διεθνές Αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, η επέκταση του δικτύου του Μετρό και ο νέος Αυτοκινητόδρομος της Αττικής Οδού.
Ψυχαγωγία και παραστατικές τέχνες
Η Αθήνα διαθέτει 148 θεατρικές σκηνές, περισσότερες από οποιαδήποτε άλλη πόλη στον κόσμο, ανάμεσά τους το αρχαίο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, στέγη του Φεστιβάλ Αθηνών από το Μάιο ως τον Οκτώβριο κάθε χρόνο. Εκτός από μεγάλο αριθμό πολυκινηματογράφων η Αθήνα διαθέτει υπαίθριους θερινούς κινηματογράφους με πράσινο. Η πόλη έχει επίσης χώρους μουσικής, όπως το Μέγαρο Μουσικής, που προσελκύει παγκόσμιας κλάσης καλλιτέχνες. Το Πλανητάριο της Αθήνας, που βρίσκεται στη Λεωφόρο Συγγρού, είναι ένα από τα μεγαλύτερα και καλύτερα εξοπλισμένα ψηφιακά πλανητάρια στον κόσμο.
Moυσική
thumb|Νέοι χορεύουν σε νάιτ-κλαμπ στου Ψυρρή, συνοικία της Αθήνας με έντονη νυκτερινή ζωή.
Τα δημοφιλέστερα τραγούδια κατά την περίοδο 1870-1930 ήταν οι λεγόμενες Αθηναϊκές καντάδες, βασισμένες στις Επτανησιακές καντάδες, και τραγούδια που παρουσιάζονταν στο θέατρο (επιθεωρησιακά τραγούδια) σε επιθεωρήσεις, μιούζικαλ, οπερέτες και νυχτερινά έργα, που επικρατούσαν στη θεατρική σκηνή της Αθήνας.
Σημαντικοί συνθέτες οπερετών και νυχτερινών έργων ήταν οι Κώστας Γιαννίδης, Διονύσιος Λαυράγκας, Νίκος Χατζηαποστόλου ενώ Ο Βαφτιστικός του Θεόφραστου Σακελλαρίδη παραμένει ίσως η δημοφιλέστερη οπερέτα. Παρά το γεγονός ότι τα Αθηναϊκά τραγούδια δεν ήταν αυτόνομες καλλιτεχνικές δημιουργίες (σε αντίθεση με τις καντάδες) και παρά την αρχική σύνδεσή τους με κυρίως θεατρικές μορφές τέχνης, έγιναν τελικά επιτυχίες ως ανεξάρτητα τραγούδια. Από τους σημαντικούς ηθοποιούς της Ελληνικής οπερέτας, που κατέστησαν επίσης δημοφιλή μια σειρά μελωδιών και τραγουδιών εκείνη την εποχή, ήταν οι Ορέστης Μακρής, Άννα και Μαρία Καλουτά, Βασίλης Αυλωνίτης, Αφροδίτη Λαουτάρη, Ελένη Παπαδάκη, Μαρίκα Νέζερ, Μαρίκα Κρεβατά και άλλοι. Μετά το 1930 παρατηρείται αμφιταλάντευση μεταξύ των αμερικανικών και ευρωπαϊκών μουσικών επιρροών και της Ελληνικής μουσικής παράδοσης. Έλληνες συνθέτες αρχίζουν να γράφουν μουσική, χρησιμοποιώντας τις μελωδίες του τάγκο, του βαλς, του σουίνγκ, του φοξτρότ, μερικές φορές σε συνδυασμό με μελωδίες στο ύφος του ρεπερτορίου των Αθηναϊκών καντάδων. Ο Νίκος Γούναρης ήταν ίσως ο διασημότερος συνθέτης και τραγουδιστής της εποχής.
Το 1922 μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και ακολούθως το 1923, μετά την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, πολλοί Μικρασιάτες Έλληνες κατέφυγαν στην Αθήνα. Εγκαταστάθηκαν σε φτωχογειτονιές και έφεραν μαζί τους τη μουσική του Ρεμπέτικου, κάνοντάς τη δημοφιλή και στην Ελλάδα, που αργότερα έγινε η βάση για τη Λαϊκή μουσική. Άλλες δημοφιλείς μορφές τραγουδιού σήμερα είναι τα ελαφρολαϊκά, το έντεχνο και τα δημοτικά.
Εκπαίδευση
thumb|left|Το κτήριο της [[Ακαδημία Αθηνών|Ακαδημίας Αθηνών, τμήμα της "Τριλογίας" του Θεόφιλου Χάνσεν.|132x132εσ]] thumb|left|Η είσοδος της [[Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος|Εθνικής Βιβλιοθήκης.|132x132εσ]] thumb|left|Τα Προπύλαια του Πανεπιστημίου, αίθουσα τελετών και πρυτανεία του [[Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών|Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.|132x132εσ]]
Το Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της Αθήνας. Η έδρα του πανεπιστημίου βρίσκεται στον Δυτικό Τομέα Αθηνών. Το σύνολο των δραστηριοτήτων του ΠΑΔΑ πραγματοποιούνται στις σύγχρονες υποδομές των τριών Πανεπιστημιουπόλεων (Άλσους Αιγάλεω, Αρχαίου Ελαιώνα και Αθηνών), οι οποίες προσφέρουν μοντέρνους χώρους διδασκαλίας και έρευνας, εγκαταστάσεις ψυχαγωγίας και υποστήριξης για το σύνολο των φοιτητών.
Άλλα πανεπιστήμια, που βρίσκονται στην Αθήνα, είναι το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Πάντειο Πανεπιστήμιο, το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Πανεπιστήμιο Πειραιώς. Υπάρχουν συνολικά δέκα κρατικά ιδρύματα ανώτατης και ανώτερης εκπαίδευσης στη Μητροπολιτική Περιοχή της Αθήνας, με χρονολογική σειρά ιδρύσεως: Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1837), Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (1837), Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (1837), Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (1920), Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (1920), Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών (1927), Πανεπιστήμιο Πειραιώς (1938), Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο (1990), Ανώτατη Σχολή Παιδαγωγικής και Τεχνολογικής Εκπαίδευσης (2002), Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής (2018).
Υπάρχουν, επίσης, αρκετά άλλα ιδιωτικά κολέγια, καθώς η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων στη χώρα απαγορεύεται από το Σύνταγμα που ψηφίστηκε το 1975 και ισχύει μέχρι σήμερα. Πολλά από αυτά είναι πιστοποιημένα από ξένα κράτη ή πανεπιστήμια.
Υποδομές
Η Αθήνα είναι πόλη με ανεπτυγμένες υποδομές από τη δεκαετία του 1950 έως σήμερα. Διαθέτει ένα πλούσιο δίκτυο αυτοκινητοδρόμων που τη συνδέουν με τις γειτονικές περιφέρειες, καθώς και πληθώρα λεωφορείων και τραμ που ενώνουν τις γειτονιές του λεκανοπεδίου και των περιχώρων των Αθηνών. Τα ΚΤΕΛ Αττικής και τα ΚΤΕΛ Θεσσαλονίκης που εδρεύουν στο Πεδίον του Άρεως παρέχουν πρόσβαση στις γειτονικές πόλεις της Αττικής και τη Θεσσαλονίκη. Οι δύο υπεραστικοί σταθμοί λεωφορείων (Κηφισού και Λιοσίων) προσφέρουν πρόσβαση στις περισσότερες πόλεις τις Ελλάδος, ενώ τα τελευταία χρόνια γίνονται απόπειρες εκσυγχρονισμού του εθνικού σιδηροδρομικού δικτύου που ένα μεγάλο μέρος του παραμένει πεπαλαιωμένο. Η πόλη διαθέτει τρεις γραμμές Μετρό και σύγχρονο δίκτυο Τραμ αθόρυβης τεχνολογίας που συνδέει τους παράκτιους δήμους με το κέντρο της πόλης.
Η Αθήνα διαθέτει πλήρες αποχετευτικό σύστημα, ηλεκτρικό φωτισμό από το 1889, ραδιοφωνικό κέντρο από το 1938 και τηλεόραση από το 1965.
Μεταφορές
thumb|right|[[Τραμ Αθήνας.]]
Η Πόλη είναι προσβάσιμη οδικώς από τις δύο μεγάλες εθνικές οδούς που διατρέχουν την Αττική, τον Αυτοκινητόδρομο 1 (Α1, Ε75) που εισέρχεται από τη βόρεια είσοδο του λεκανοπεδίου και την Εθνική Οδό 8α (GR-8A, E65 & E94) η οποία εισέρχεται από τα δυτικά. Καθίσταται προσεγγίσιμη επίσης μέσω του Λιμένος Πειραιώς, Ραφήνας και Λαυρίου. Από το 2004 ενώνεται με τον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος» μέσω του κλειστού αυτοκινητοδρόμου της Αττικής Οδού. Είναι η πρώτη ελληνική πόλη που εξυπηρετείται από το Μετρό, ενώ το Σύστημα Μαζικών Μετακινήσεων από το 2000 και έπειτα εξελίσσεται σε ένα πολυσύνθετο και αλληλοσυνδεόμενο δίκτυο.
Ένας δευτερεύων κλάδος της Αττικής Οδού, γνωστός ως «Δυτική Περιφερειακή Λεωφόρος Υμηττού», συνδέει την Καισαριανή με τα Γλυκά Νερά. Ο νέος αυτός δακτύλιος πραγματοποιεί οδικές συνδέσεις στο πρωτεύον οδικό δίκτυο της πόλης με 70 χιλιόμετρα, 21 εξόδους και 8 μεγάλους συγκοινωνιακούς κόμβους.
Στην Αθήνα κυκλοφορεί και μεγάλος αριθμός ταξί (υποχρεωτικά σε κίτρινο χρώμα). Τα ταξί της Αθήνας θεωρούνται φθηνότερα σε σύγκριση με αυτά της υπόλοιπης Ευρώπης.
Ο αερολιμένας της Αθήνας, ο Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος» στην περιοχή των Σπάτων, εγκαινιάστηκε στις 28 Μαρτίου 2001, αντικαθιστώντας οριστικά το Διεθνές Αεροδρόμιο του Ελληνικού, που εξυπηρετούσε την πόλη για 60 χρόνια. Η πρόσβαση στο αεροδρόμιο γίνεται μέσω οδικής σύνδεσης (για ιδιωτική μεταφορά, λεωφορειακή σύνδεση ή ταξί), καθώς και σιδηροδρομικής γραμμής. Επιπλέον, η Αθήνα διαθέτει τον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό της Ελλάδας (Σταθμός Λαρίσης).
Δημόσιες μεταφορές
thumb|right|Μετρό της Αθήνας. thumb|right|Μελλοντικό δίκτυο του μετρό της Αθήνας, μαζί με με το δίκτυο του προαστιακού και του τραμ. thumb|right|Προαστιακός Σιδηρόδρομος.
Το μετρό της Αθήνας έχει συνολικό μήκος 90,1 χλμ. και τρεις γραμμές, οι οποίες επισημαίνονται στους χάρτες με διαφορετικά χρώματα. Η Γραμμή 1 (πράσινη γραμμή) αφορά το παλαιότερο κομμάτι του δικτύου (γνωστή στην καθημερινότητα ως «Ηλεκτρικός»), που ξεκίνησε να λειτουργεί το 1869, επεκτάθηκε σταδιακά και από το 1957 συνδέει τον Πειραιά με την Κηφισιά μέσω του κέντρου της Αθήνας. Οι άλλες δύο σημερινές γραμμές κατασκευάστηκαν κατά τη δεκαετία του 1990 και εγκαινιάστηκαν ταυτόχρονα στις 28 Ιανουαρίου 2000, ενώ στη συνέχεια επεκτάθηκαν σημαντικά σε μήκος. Οι δύο πρόσφατα κατασκευασμένες γραμμές είναι διπλές και αποκλειστικά υπόγειες (κατασκευασμένες με NATM και TBM) σε μέσο βάθος 20 μέτρα από την επιφάνεια και με διατομή σηράγγων 9 μέτρα. Η Γραμμή 2 (κόκκινη γραμμή) συνδέει το Ελληνικό με την Ανθούπολη, ενώ η Γραμμή 3 (μπλε γραμμή) συνδέει το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά με τον Αερολιμένα «Ελευθέριος Βενιζέλος». Η πιο πρόσφατη επέκταση του δικτύου του Μετρό, ήταν της Γραμμής 3 προς τον Πειραιά, όταν στις 10 Οκτωβρίου 2022 παραδόθηκαν 3 νέοι σταθμοί, στα Μανιάτικα, στο λιμάνι του Πειραιά και στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Από το 2022, κατασκευάζεται μια τέταρτη γραμμή, η Γραμμή 4 (πορτοκαλί γραμμή), με καμπυλωτή διαδρομή από το Γαλάτσι, περνώντας από το κέντρο της Αθήνας και συνεχίζοντας στα ανατολικά προάστια, με τελικό σχεδιασμό να καταλήξει μέσω της λεωφόρου Κηφισίας στο Μαρούσι.
Το δίκτυο των λεωφορείων αποτελείται από ντιζελοκίνητα και φυσικού αερίου οχήματα, καθώς και από ηλεκτροκίνητα τρόλεϊ.
Το νέο δίκτυο του τραμ συνδέει το κέντρο της Αθήνας (πλατεία Συντάγματος) με τη Βούλα, το Νέο Φάληρο και τον Πειραιά, μέσω δύο διασταυρούμενων γραμμών. Από τις 15 Δεκεμβρίου 2021 λειτουργεί η επέκτασή του προς τον Πειραιά (και πιθανώς μελλοντικά προς Κερατσίνι και Πέραμα), ενώ νέες γραμμές είναι υπό μελέτη. Ο προαστιακός σιδηρόδρομος συνδέει τον Διεθνή Αερολιμένα «Ελευθέριος Βενιζέλος» με τον Σταθμό Λαρίσης, τον Πειραιά και το Κιάτο. Μελλοντικά θα επεκταθεί προς τη Θήβα, τη Χαλκίδα, τη Ραφήνα, το Λαύριο και το Ξυλόκαστρο.
Ύδρευση και Αποχέτευση
Το αρχαιότερο υδραγωγείο είναι του Αδριανού που άρχισε να κατασκευάζεται το 130 μ.Χ. από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Αδριανό και ολοκληρώθηκε το 150 μ.Χ. από τον αυτοκράτορα Πίο Αντώνιο. Αργότερα όμως η δεξαμενή καταστράφηκε από επιδρομές.
Μετά τη φυγή των Τούρκων, η κυβέρνηση της χώρας αντιμετώπισε και το βασικό αυτό πρόβλημα της ύδρευσης. Με έρανο που έγινε επισκεύασε το υδραγωγείο, αλλά λόγω της αύξησης του πληθυσμού, μετά από πολλές προτάσεις για διάφορες γεωτρήσεις και μεταφορά νερών, αποφασίστηκε το 1892 να γίνει τεχνητή λίμνη στον Μαραθώνα. Την πρόταση αυτή την έκανε ο Εδουάρδος Καλενέκ και το έτος 1926 το δημόσιο της Ελλάδας και η εταιρεία Ούλεν έκαναν συμφωνία για τη λίμνη αυτή, που θα έδινε νερό στην πρωτεύουσα.
Οι εργασίες άρχισαν τον Οκτώβριο του 1926 και τέλειωσαν μετά από 3 χρόνια. Τον Μάιο του 1931 είχαν κατασκευαστεί το φράγμα, ο αγωγός, τα διυλιστήρια και για πρώτη φορά στις 3 Ιουνίου 1931 η Αθήνα πήρε νερό από τη λίμνη.
Το φράγμα έχει πλάτος στη βάση του 47 μ. και χωράει 44 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερό. Με το φράγμα του Μαραθώνα λύθηκε ως ένα σημείο το πρόβλημα της ύδρευσης της Αθήνας. Αργότερα όμως, με την ολοένα και μεγαλύτερη ανάπτυξη της πόλης, η ποσότητα του νερού της τεχνητής λίμνης δεν ήταν αρκετή για την ύδρευση της πρωτεύουσας. Εκτελέστηκαν έργα ύδρευσης από τη λίμνη Υλίκη, αλλά και πάλι το πρόβλημα ύδρευσης δεν λύθηκε. Γι' αυτό προτάθηκε η λύση του Μόρνου. Έτσι τo 1979 κατασκευάστηκε το φράγμα του Μόρνου κοντά στο Λιδωρίκι της Φωκίδας και τροφοδότησε την Αθήνα με νερό.
Την εποχή της Τουρκοκρατίας υπήρχε μόνο ο υπόνομος της οδού Άρεως. Αργότερα, το 1838, άρχισε η κατασκευή μικρών υπονόμων στο κέντρο της πόλης που τελείωσε το 1840. Το 1858 έγινε συστηματική κατασκευή υπονόμου στη Σταδίου και στη συνέχεια στους άλλους κεντρικούς δρόμους, δημιουργώντας έτσι δίκτυο υπονόμων μόνο για το 118 της πόλης, ενώ το υπόλοιπο είχε υπονόμους που άδειαζαν στα γύρω περιβόλια. Αποτέλεσμα ήταν οι επιδημίες τύφου, δυσεντερίας και άλλων παθήσεων, που έκαναν τον κόσμο να υποφέρει και οι συχνές πλημμύρες, με σοβαρές ζημιές στην πόλη, όπως το 1896, όπου πνίγηκαν 17 άτομα. Τότε Έλληνες και ξένοι τεχνικοί έφτιαξαν σχέδιο για τον κανονισμό της κοίτης του Κηφισού και Ιλισού, αλλά μετά το 1925 ο Δήμος κατασκεύασε αποχετευτικά έργα και υποχρέωσε τους ιδιώτες να φτιάξουν στεγανούς βόθρους.
Με τις μελέτες που έκανε ο Ιταλός Φαντόλι, ανατέθηκε η εκτέλεση αποχετευτικών έργων στην "Υδρέξ", Ανώνυμη Ελληνική Εταιρεία Υπονόμων. Η εταιρεία αυτή έκανε διάφορα σημαντικά έργα μέχρι τον Β' παγκόσμιο πόλεμο, που συνεχίστηκαν μετά την απελευθέρωση. Το 1950 ιδρύθηκε ο Οργανισμός Αποχέτευσης Περιοχής Πρωτεύουσας για τη συντήρηση και εκμετάλλευση του δικτύου που υπήρχε και αυτού που θα κατασκεύαζε.
Ηλεκτροφωτισμός και ενέργεια
Ο αρχικός φωτισμός της πόλης ήταν με δαδιά, λυχνάρια και φανάρια λαδιού, που διατηρήθηκε και τα πρώτα χρόνια μετά την απελευθέρωση από την τουρκοκρατία.
Το 1835 κρεμάστηκαν φανάρια λαδιού στα κεντρικά σημεία της πόλης, που αρχικά ήταν 5-10 και το 1850 έφτασαν τα 200.
Τα φανάρια αυτά αντικαταστάθηκαν με λάμπες πετρελαίου, τις οποίες το 1862 αντικατέστησε το φωταέριο. Το 1866 τα φανάρια φωταερίου έφτασαν τα 1.000 και τα έξοδα ήταν 130.000 δρχ.
Ο φωτισμός της Αθήνας με ηλεκτρισμό άρχισε το 1889. Το πρώτο εργοστάσιο ηλεκτρισμού ήταν στη γωνία Πανεπιστημίου και Βουκουρεστίου, που έδωσε φως στις πλατείες Συντάγματος και Ομόνοιας και στο σπίτι του προέδρου της ηλεκτρικής εταιρείας Α. Μελά. Μετά από δυο χρόνια, το εργοστάσιο μεταφέρθηκε ανάμεσα στο τετράγωνο μεταξύ των οδών Αριστείδου και Αιόλου, με νέα μηχανήματα που αύξησαν την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος. Με την αύξηση του πληθυσμού και τη διάδοση του ηλεκτρισμού, το 1902 έγινε μεγαλύτερο εργοστάσιο στο Νέο Φάληρο, που έδινε φως στην Αθήνα, στον Πειραιά και στα προάστια. Η παραγωγή ήταν τόσο μεγάλη, που είχε ως αποτέλεσμα να ηλεκτροδοτηθεί ο ηλεκτρικός σιδηρόδρομος Αθήνας και Πειραιά το 1904. Ηλεκτροφωτίστηκαν οι δρόμοι και οι πλατείες, σε συνδυασμό και με το φωταέριο, που φώτιζε ακόμη την πόλη.
Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Αθήνα φωτιζόταν μόνο στο κέντρο και από ηλεκτρικές λάμπες. Μετά το 1917 ηλεκτροφωτίστηκαν οι συνοικίες με λάμπες που έπαιρναν φως από τα σπίτια και μετά έγινε εγκατάσταση δικτύου ηλεκτροφωτισμού στους δρόμους και στις πλατείες. Τότε όμως το εργοστάσιο στο Ν. Φάληρο δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις ανάγκες της νέας μεγαλούπολης και πολλοί ιδιώτες έφτιαξαν μικρά εργοστάσια ηλεκτρικής παραγωγής.
Η Γενική Ηλεκτρική Εταιρεία, που ιδρύθηκε το 1926, έκτισε νέο εργοστάσιο στο Κερατσίνι, που λειτούργησε το 1929 και ενίσχυσε και το εργοστάσιο του Ν. Φαλήρου, αγοράζοντας και τα μικρά εργοστάσια των ιδιωτών.
Μετά την απελευθέρωση από την ιταλογερμανική κατοχή, τα δυο εργοστάσια έφεραν και άλλες ηλεκτρογεννήτριες για να αυξήσουν την παραγωγή.
Τηλεφωνία και ραδιοφωνία
Ο τηλέγραφος έγινε γνωστός στην Αθήνα το 1859 και τον μήνα Φεβρουάριο του ίδιου χρόνου έστειλαν στην Κωνσταντινούπολη από την Αθήνα το πρώτο τηλεγράφημα. Μετά την εφεύρεση του Μπελ, η Αθήνα και ο Πειραιάς είχαν δίκτυο τηλεφωνικής επικοινωνίας με τα πρώτα γραφεία τηλεφώνων, ένα στο ταχυδρομείο Αθήνας και στο ταχυδρομείο του Πειραιά το άλλο, το 1896 και με 60 συνδρομητές και τα δυο.
Το 1908 εκπαιδεύτηκαν οι πρώτες Ελληνίδες τηλεφωνήτριες από μια Ελβετίδα και το 1926 έγινε η πρώτη σύνδεση Αθήνας-επαρχιών. Μετά από τέσσερα χρόνια, το 1930, έγινε σύμβαση με τη γερμανική εταιρεία "Ζίμενς και Χάλσκε", που ανάλαβε να φτιάξει εγκαταστάσεις για την επικοινωνία των κατοίκων της πόλης και της πόλης με τις επαρχίες. Μετά από λίγα χρόνια, το 1941, η πόλη είχε 42.700 γραμμές, που όμως έπαθαν πολλές ζημιές κατά τη διάρκεια της κατοχής και επισκευάστηκαν μεταπολεμικά.
Σήμερα η πόλη διαθέτει σύγχρονη ψηφιακή υποδομή και συνδέεται τηλεφωνικά με την υπόλοιπη Ελλάδα και τον κόσμο. Από τον Ιούλιο του 1993 ξεκίνησε στη χώρα και η κινητή τηλεφωνία και εξαπλώθηκε ραγδαία σε ελάχιστα χρόνια σε όλο το σύνολο της χώρας.
Το πρώτο ραδιοφωνικό κέντρο ιδρύθηκε τις 26 Μαρτίου 1938. Το κέντρο ονομάσθηκε Ε.Ι.Ρ. (Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας) με τρεις σταθμούς στην Αθήνα και εξέπεμπε για όλη τη χώρα. Το ραδιόφωνο διαδόθηκε σε όλα τα σπίτια και αποτελούσε την κυριότερη ψυχαγωγία για τους ανθρώπους.
Στην Ελλάδα η ραδιοφωνία παρουσιάστηκε το 1924, όταν το Υπουργείο Ναυτικών έκανε προσπάθεια ραδιοφωνικής εκπομπής και, λίγο αργότερα, τον ίδιο χρόνο όμως, ένας όμιλος ερασιτεχνών στα εργαστήρια Φυσικής του Εθνικού Πανεπιστημίου με τον καθηγητή Πετρόπουλο θέλησε να φτιάξει ραδιοφωνικά μηχανήματα.
Το ραδιόφωνο έπαιξε σημαντικό ρόλο στα χρόνια της κατοχής και της επτάχρονης δικτατορίας.
Η Ελληνική Ραδιοφωνία (Ε.Ρ.Α.) περιλαμβάνει τέσσερις εθνικής εμβέλειας σταθμούς με ποικίλα προγράμματα ενώ, παράλληλα, λειτουργούν και πολλοί ιδιωτικοί σταθμοί που υπάγονται στην ελεύθερη ραδιοφωνία.
Τηλεόραση
Το 1965 ιδρύθηκε και ο πρώτος σταθμός τηλεόρασης, που άρχισε να εκπέμπει τον Φεβρουάριο του 1966 και αρχικά συμπεριλήφθηκε στο Ε.Ι.Ρ. και το 1970 μετονομάστηκε σε Ε.Ι.Ρ.Τ. μέχρι το 1975 που μετετράπη σε Ανώνυμη Εταιρεία με την ονομασία Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση (Ε.Ρ.Τ.), μέχρι το 2013 ώσπου έκλεισε με απόφαση της κυβέρνησης Σαμαρά. Την περίοδο εκείνη ξεκίνησε μεταβατικά η Δημόσια Τηλεόραση η οποία από τον Μάρτιο του 2014 μετετράπη στο νέο δίκτυο δημόσιας ραδιοτηλεοράσεως, τη ΝΕΡΙΤ Α.Ε. η οποία το 2015 με απόφαση της κυβέρνησης Τσίπρα μετετράπη στη νέα και τωρινή ΕΡΤ.
Οι εκπομπές περιλαμβάνουν τη μετάδοση των δελτίων ειδήσεων και καιρού, μορφωτικά και ψυχαγωγικά προγράμματα, μετάδοση θεάτρου, ταινιών και ενημερωτικά δελτία για διάφορα θέματα.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Ο Δήμος Αθηναίων είναι αδελφοποιημένος με τις παρακάτω πόλεις:
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
* Κατηγορία:Διοργανώτριες πόλεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Ευρώπης
Ιστορία μιας ζωής
Το Ιστορία μιας ζωής είναι ελληνικό δράμα του 1965 της Φίνος Φιλμ σε σενάριο και σκηνοθεσία του Γιάννη Δαλιανίδη.
Πλοκή
Η ιστορία μιας φτωχής, ορφανής κοπέλας που φεύγει από το χωριό, όπου ζούσε με τη γιαγιά της, για την Αθήνα μετά από μια δημόσια διαπόμπευση. Εκεί στην αρχή προσλαμβάνεται ως υπηρέτρια, μετά εργάζεται σε ένα κομμωτήριο και στο τέλος παντρεύεται έναν μεγαλοαστό, σύζυγο μιας πελάτισσας της, που πεθαίνει. Ζει τώρα μια πλούσια ζωή, αλλά ξαφνικά εμφανίζεται στη ζωή της ένας μεγάλος έρωτας στο πρόσωπο ενός νεαρού. Μην μπορώντας να αντισταθεί στην ουσιαστικά πρώτη της αγάπη αποφασίζει να χωρίσει τον ηλικιωμένο σύζυγο της και να ζήσει με τον νεαρό. Ο σύζυγος ομως μαθαίνει την απιστία της και την εκβιάζει να μείνει μαζί του για να σώσει από τα χρέη τον εραστή της. Εκείνη δέχεται και λίγο αργότερα αυτοκτονεί πέφτοντας με το αυτοκίνητο από έναν γκρεμό. Το σοκ για όλους είναι μεγάλο.
Συμμετοχή σε Φεστιβάλ
Η ταινία συμμετείχε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1965, στην 6η Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου (20-26 Σεπτεμβρίου 1965), και ήταν υποψήφια μαζί με άλλες 15 Ελληνικές ταινίες μεγάλου μήκους.
Box Office
Η ταινία προβλήθηκε τη σαιζόν 1965-1966 και έκοψε 307.940 εισιτήρια, ενώ έφτασε στη 15η θέση ανάμεσα σε 101 ταινίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1965 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίμη Πλέσσα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
1897 Χιντ
Ο Χιντ (Hind) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,4. Ανακαλύφθηκε το 1971 από τον Τσέχο αστρονόμο Λούμπος Κόχουτεκ, που παρατηρούσε από το Μπέργκεντορφ του Αμβούργου, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Βρετανού αστρονόμου Τζον Ράσελ Χιντ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Χιντ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χιντ
2696 Μάτζιον
Ο Μάτζιον (Magion) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,0. Ανακαλύφθηκε το 1980 από τον Τσέχο αστρονόμο Λάντισλαβ Μπρόζεκ, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο Κλετ της Τσεχίας, και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη σειρά μικρών τσεχικών τεχνητών δορυφόρων.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Μάτζιον εκτιμάται σε 20,18 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0687. Μετρήσεις της καμπύλης φωτός το 2007 από το Αστεροσκοπείο Μόντρα της Σλοβακίας υποδεικνύουν ότι ο Μάτζιον περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 20 γήινες ημέρες περίπου, μία εκπληκτικά αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ματζιον
Χρήστος Τέντζος
Ο Χρήστος Τέντζος (1891-1966) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.
Σταδιοδρομία
Πέθανε σε ηλικία 75 ετών στη Δράμα στις 13 Ιανουαρίου 1966.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Δράμας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα Κατηγορία:Νομάρχες Σερρών
Κομητεία Βέστρα Γκέταλαντ
Η Κομητεία Βέστρα Γκέταλαντ (σουηδικά: Västra Götalands län) είναι κομητεία της Σουηδίας και βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της χώρας, στο βόρειο τμήμα των δυτικών ακτών της.
Η κομητεία Βέστρα Γκέταλαντ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη σε πληθυσμό κομητεία της Σουηδίας και υποδιαιρείται σε 49 δήμους. Ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 1.616.000 κατοίκους, δηλαδή στο 17% του συνολικού πληθυσμού της Σουηδίας. Η επίσημη πρωτεύουσα και έδρα του διοικητή της κομητείας είναι το Γκέτεμποργκ. Η κομητεία ιδρύθηκε το 1998, όταν συγχωνεύθηκαν η κομητεία Έλφσμποργκ (1634-1997), η κομητεία Γκέτεμποργκ και Μπόχους (1680-1997) και η κομητεία Σκάραμποργκ (1634–1997).
Δήμος Βόλου
thumb|300px|Χάρτης των Δημοτικών Ενοτήτων (πρώην Δήμων και Κοινοτήτων) του Δήμου Βόλου. {{legend|red|1 - [[Δήμος Βόλου#Δημοτική Ενότητα Βόλου|Δημοτική Ενότητα Βόλου}} {{legend|blue|2 - Δημοτική Ενότητα Νέας Αγχιάλου}} {{legend|lightgreen|3 - Δημοτική Ενότητα Ιωλκού}} {{legend|magenta|4 - Δημοτική Ενότητα Πορταριάς}} {{legend|gold|5 - Δημοτική Ενότητα Αγριάς}} {{legend|maroon|6 - Δημοτική Ενότητα Αρτέμιδας}} {{legend|#F5B2FF|7 - Δημοτική Ενότητα Αισωνίας}} {{legend|lightblue|8 - Δημοτική Ενότητα Νέας Ιωνίας}} {{legend|white|9 - Δημοτική Ενότητα Μακρινίτσας}} ]] μικρογραφία|Άποψη του [[Βόλος|Βόλου από το Πήλιο]] μικρογραφία|Μητροπολιτικός Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου [[Βόλος|Βόλου]] μικρογραφία|[[Αργώ (ομοίωμα)]] μικρογραφία|Παραλία [[Βόλος|Βόλου]] μικρογραφία|[[Σιδηροδρομικός Σταθμός Βόλου]] μικρογραφία|[[Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, Βόλος]] μικρογραφία|[[Αρχαιολογικό Μουσείο Βόλου]] μικρογραφία|Ιερός Ναός Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης [[Βόλος|Βόλου]] Ο Δήμος Βόλου είναι Δήμος της Περιφερειακής Ενότητας Μαγνησίας, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας, με έδρα τον Βόλο. Η έκταση του Δήμου είναι 387,14 τ.χλμ. και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, είναι 142.849 κάτοικοι. Η σημερινή μορφή του Δήμου, δημιουργήθηκε το 2010 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», από την προσάρτηση στο Δήμο Βόλου, των προϋπαρχόντων Δήμων και Κοινοτήτων, Δήμος Νέας Αγχιάλου, Δήμος Ιωλκού, Δήμος Πορταριάς, Δήμος Αγριάς, Δήμος Αρτέμιδας, Δήμος Αισωνίας, Δήμος Νέας Ιωνίας και Κοινότητα Μακρινίτσας.
Χάρτης
<mapframe latitude="39.323144" longitude="22.986145" zoom="11" width="1000" height="330" align="center" />
Βόλου Βολου Κατηγορία:Δήμος Βόλου
Καρδαράς Αρκαδίας
Ο Καρδαράς ή Καρδαρά είναι ορεινό χωριό του νομού Αρκαδίας. Είναι χτισμένος σε υψόμετρο 1.030 μέτρων στις ανατολικές πλαγιές του όρους Μαίναλο και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Αρκαδίας. Έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός οικισμός. Το χωριό Καρδαράς οφείλει το όνομά του στην πλούσια ποιμενική του ιστορία και στο σκεύος που δε λείπει από κανένα σπίτι της περιοχής, την καρδάρα (δοχείο που μαζεύουμε το γάλα κατά το άρμεγμα). Ο Καρδαράς βρίσκεται κάτω από την κορυφή της Οστρακίνας, 18 χιλιόμετρα από την Τρίπολη. Το χειμώνα υποδέχεται όλους όσους συνδυάζουν τα χειμερινά αθλήματα στην Οστρακίνα, με την ατόφια φιλοξενία ενός παραδοσιακού τόπου. Η ανάπτυξη του τόπου ήταν ραγδαία και από ένα χωριό ποιμένων, μέχρι πρόσφατα, έχει εξελιχθεί σε τόπο συνάντησης όσων αγαπούν την ορεινή φύση.
Ο Καρδαράς ανήκει στον δήμο Λεβιδίου και απέχει από την Τρίπολη Αρκαδίας 20 χλμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Τρίπολης Κατηγορία:Χωριά του Μαινάλου Κατηγορία:Παραδοσιακοί οικισμοί Αρκαδίας
Γεωγραφία του Ουσουλουτάν
Αυτό το λήμμα περιγράφει τη γεωγραφία του Διαμερίσματος Ουσουλουτάν. Το Ουσουλουτάν είναι ένα διαμέρισμα του Ελ Σαλβαδόρ.
Τοποθεσία
Το Διαμέρισμα Ουσουλουτάν βρίσκεται στην Κεντρική Αμερική. Ανήκει στο Ελ Σαλβαδόρ. Βρίσκεται στην Ανατολική Επαρχία. Βρίσκεται ανατολικά του Ελ Σαλβαδόρ. Βρίσκεται σε συνταγμένες 13.376, -88.52.
Σύνορα
Το Διαμέρισμα Ουσουλουτάν συνορεύει στα δυτικά με το Σαν Βισέντε και στα ανατολικά και βορειοανατολικά με το Σαν Μιγκέλ. Στα νότια βρέχεται από Ειρηνικό ωκεανό.
Έκταση
Το Διαμέρισμα Ουσουλουτάν έχει έκταση 2.130,44 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση το μεγαλύτερο διαμέρισμα του Ελ Σαλβαδόρ.
Πόλεις
Οι δύο μεγαλύτερες πόλεις είναι η Ουσουλουτάν και η Χουκουάπα. Άλλες πόλεις είναι οι εξής:
Δήμοι
Το Ουσουλουτάν διαιρείται σε 24 δήμους:
Δείτε επίσης
Γεωγραφία
Αποστολική Εκκλησία του Χριστού
Η  Αποστολική Εκκλησία του Χριστού είναι μια ελληνική πεντηκοστιανή εκκλησία, μέλος του Πανελλήνιου Ευαγγελικού Σύνδεσμου. Έχει περίπου 600 μέλη και 10 εκκλησίες, σε όλη την Ελλάδα. Επίσκοπος είναι ο Αντώνιος Δημητριάδης, ο οποίος και ποιμαίνει την κεντρική εκκλησία στην οδό Δομοκού 14, κοντά στον σταθμό Λαρίσης στην Αθήνα.
Ιδρύθηκε το 1958 όταν ο ελληνοαμερικανός Θεόδωρος Νταίβης με την γυναίκα του Μαρία άρχισαν χριστιανικές συναθροίσεις στο σπίτι τους κι αργότερα σε αίθουσα της οδού Σοφοκλέους 47 στην Αθήνα. Από το 1974 και για τα επόμενα 46 έτη, μέχρι τον θάνατό του (26/1/2020), την ποίμανση της εκκλησίας είχε ο Γεώργιος Πατσαούρας. Η εκκλησία συνεργάζεται με την Διεθνή Εκκλησία του Τετραγωνικού Ευαγγελίου που έχει το κέντρο της στο Λος Άντζελες των Ηνωμένων Πολιτειών και διεθνώς αριθμεί 8 εκατομμύρια μέλη, σε 60,000 εκκλησίες που βρίσκονται σε 123 χώρες.
2697 Αλβίνα
Η Αλβίνα (Albina) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική (δηλαδή την προς τον Δία) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,2. Ανακαλύφθηκε το 1969 από τη Σοβιετική αστρονόμο Μπέλα Αλεξέγιεβνα Μπουρνάσεβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας και της έδωσε το όνομα μιας φίλης της, της Αλμπίνα Αλεξέγιεβνα Σέροβα.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Αλβίνας εκτιμάται σε 51,54 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,0553. Η Αλβίνα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της πιθανώς μία φορά κάθε 9 ως 10 ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αλβινα
Αποστολική Εκκλησία του Χριστού
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκκλησίες της Πεντηκοστής Κατηγορία:Χριστιανικά δόγματα
1485 Ίζα
Η Ίζα (Isa) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,666. Ανακαλύφθηκε το 1938 από τον Γερμανό αστρονόμο Καρλ Ράινμουτ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Ίζα είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιζα
Γιώργος Ανδρέου
Ο Γιώργος Ανδρέου (Σέρρες, 17 Ιανουαρίου 1961) είναι Έλληνας συνθέτης, στιχουργός, μουσικός παραγωγός και συγγραφέας. Είναι δραστήριος και στο χώρο της μουσικής για το θέατρο και το σινεμά. Από τον Μάρτιο του 2022 διατελεί καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Σερρών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις Σέρρες. Σπούδασε αρχικά νομική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και έπειτα μουσική στην Eλλάδα και την Eυρώπη, ταυτόχρονα παρακολουθώντας σεμιναριακές σπουδές ψυχοακουστικής, ηχοληψίας και μέσων παραγωγής. Παράλληλα ασχολήθηκε με τη σχέση-σύνδεση της Eλληνικής μουσικής τόσο με τα Δυτικά όσο και τα Aνατολικά μουσικά ιδιώματα. Ήταν μέλος του συγκροτήματος Αλερετούρ με τους Στάθη Παχίδη και Βαγγέλη Κοντόπουλο. Έπαιζε επίσης με την «Ταχεία Θεσσαλονίκης» του Νίκου Παπάζογλου, με τον οποίο και συμμετείχε στην Biennale της Βαρκελώνης του 1986. Το 1988 συμμετείχε στον ιστορικό δίσκο των Morel Βουβά Τοπία.
Από το 2000 είναι άμισθος καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Αστυπάλαιας. Από το 2009 ως το 2012 διετέλεσε διευθυντής του label AΚΤΗ live’n’studio της Sony Music Ελλάδας. Το καλοκαίρι του 2016 παρουσίασε στο Φεστιβάλ Φιλίππων το συμφωνικό έργο «Ημερολόγιο Καταστρώματος Γ'», με μελοποιημένα αποσπάσματα ποιημάτων του Γιώργου Σεφέρη από το αντίστοιχο ποιητικό του έργο.
Mε τις πολλαπλές ιδιότητες του διευθυντή παραγωγής, ενορχηστρωτή, ηχολήπτη και επιμελητή ηχογράφησης ο Γιώργος Aνδρέου έχει συνεργαστεί μεταξύ άλλων με τους: Nίκο Ξυδάκη, Γιώργο Nταλάρα, Χάρις Αλεξίου, Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Νίκο Παπάζογλου, Nίκο Πορτοκάλογλου, Xάρη και Πάνο Kατσιμίχα, Τάνια Τσανακλίδου, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Χρήστο Θηβαίο, Μιλτιάδη Πασχαλίδη, Αλκίνοο Ιωαννίδη, Aφροδίτη Mάνου, Δήμητρα Γαλάνη, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Παντελή Θαλασσινό, Nίκο Zούδιαρη, Γιώργο Zήκα, Mίνωα Mάτσα, Στάμο Σέμση, Kώστα Xαριτάτο, Mανώλη Γαλιάτσο, Υπόγεια Ρεύματα, Έλιτρον, Βασίλη Παϊτέρη, Μιχάλη Κουμπιό, Γιώργο Κούκιο, Κορίνα Λεγάκη, Αθηνά Ανδρεάδη, Ορέστη Ντάντο, Ευτυχία Μητρίτσα, Κώστα Μπουντούρη και άλλους. Έχει επίσης  συνεργαστεί με την Oρχήστρα Nυκτών Eγχόρδων «Θανάσης Τσιπινάκης» του Δήμου Πατρέων και με πολλά μουσικά σχήματα και σύνολα.
Συγγραφικό Έργο
Ο Γιώργος Ανδρέου έχει αρθρογραφήσει συστηματικά σε πολλά έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά με κείμενα που έχουν χαρακτήρα δημόσιας παρέμβασης και πολιτιστικού και κοινωνικού προβληματισμού. Μεταξύ άλλων έχει γράψει σε προσωπικές στήλες στα περιδικά ΜΕΤΡΟ, Ως3, Κωπηλάτες, Κουλτουρόσουπα, Music Paper κ.ά. καθώς και σε εφημερίδες (Καθημερινή, Τα Νέα, Ελευθεροτυπία κ.ά.). Το 2011 εξέδωσε το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο Δαίμονας Ξένος (Εκδόσεις Γαβριηλίδης). Το 2016 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Απερίσκεπτος Πλοηγός (Μικρή Άρκτος). Περιλαμβάνει ποιήματα που συγκέντρωσε και επεξεργαζόταν για πολλά χρόνια και διαιρείται σε τέσσερις θεματικές ενότητες. Ακολούθησε το 2022 η συλλογή ποιημάτων Χαλίκια.
Θέατρο και Κινηματογράφος
Eνδεικτικά αναφέρεται η μουσική του για το ντοκιμαντέρ του Πάνου Καρκανεβάτου Η Πνοή της Γης, την ταινία της Όλγας Μαλέα Λουκουμάδες με Μέλι, τις ταινίες του Πάνου Καρκανεβάτου Καλά Κρυμμένα Μυστικά-Αθανασία και Ρουλεμάν , την ταινία Guilt του Βασίλη Μαζωμένου και την τανία του Αντώνη Καφετζόπουλου Υπόθεση Παπάζογλου. Στο θέατρο αξίζει να αναφερθεί η συνεργασία του με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος στο έργο Κρίμα Που Είναι Πόρνη του Τζον Φορντ (σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά), με το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας στον Ορέστη του Γιάννη Ρίτσου (2001) , τη Λυσιστράτη του Αριστοφάνη (2002) , την Ηλέκτρα του Ευριπίδη (2003) , την Ιφιγένεια εν Αυλίδι του Ευριπίδη (2004) , όλα σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη, καθώς και με το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου στο έργο Περλιμπλίν και Μπελίσα του Λόρκα (2006) και το ΔΗΠΕΘΕ Σερρών στο έργο Οψόμεθα εις Φιλίππους - Ιούλιος Καίσαρ 5η Πράξη των Σαίξπηρ/Πλουτάρχου (2008) , και τα δύο σε σκηνοθεσία Θοδωρή Γκόνη.
Άλλες θεατρικές του μουσικές: Ο Κατά Φαντασίαν Ασθενής του Μολιέρου (Φεστιβάλ Αθηνών 2009, σκηνοθεσία Γιάννης Μπέζος), Η Βαβυλωνία του Δ. Βυζάντιου (Εθνικό Θέατρο, ΔΗΠΕΘΕ Σερρών και Κομοτηνής 2009, σκηνοθεσία Θοδωρής Γκόνης & Τάσος Ράτζος) , ο Άμλετ των Σαίξπηρ/Χειμωνά (Φεστιβαλ Φιλίππων, ΔΗΠΕΘΕ Σερρών, Κανιγκούντα 2010, σκηνοθεσία Γιάννης Λεοντάρης & Θοδωρής Γκόνης) , Το Τρίτο Κύμα των Τζόζεφ Ρόμπινετ και Ρον Τζόουνς (Εθνικό Θέατρο 2014, σκηνοθεσία Νίκος Αρβανίτης) , Πλούτος του Αριστοφάνη (Φεστιβάλ Αθηνών 2016, σκηνοθεσία Γιώργος Κιμούλης) , Αχαρνής του Αριστοφάνη (Φεστιβάλ Αθηνών 2018, σκηνοθεσία Κώστας Τσιάνος), Συρανό ντε Μπερζεράκ του Εντμόν Ροστάν (Θ.Ο.Κ. 2018-19, σκηνοθεσία Αχιλλέας Γραμματικόπουλος) , Βρε Καλώς τους των Guy Laurent και Marc de Chauveron (Θέατρο Βρετάνια 2019-20, σκηνοθεσία Πέτρος Φιλιππίδης).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Γιάννης Μουζάλας
Ο Γιάννης Μουζάλας (1955) είναι Έλληνας μαιευτήρας και πολιτικός του ΣΥΡΙΖΑ. Διετέλεσε υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής από το 2016 μέχρι το 2018.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ήταν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων το 2014 με τη δημοτική παράταξη Ανοιχτή Πόλη του Γαβριήλ Σακελλαρίδη.
Συμμετείχε κατ' επιλογή στην υπηρεσιακή κυβέρνηση της Βασιλικής Θάνου το 2015, αναλαμβάνοντας αναπληρωτής υπουργός για θέματα μετανάστευσης στο Υπουργείο Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης. Μετά τις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 παρέμεινε στη θέση του συμμετέχοντας στην κυβέρνηση Τσίπρα. Στον ανασχηματισμό της 5ης Νοεμβρίου 2016 αναβαθμίστηκε σε υπουργό Μεταναστευτικής Πολιτικής, θέση που διατήρησε μέχρι τον ανασχηματισμό της 28ης Φεβρουαρίου 2018.
Ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες μαιευτήρες Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Μεταναστευτικής Πολιτικής Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Β3' Νότιου Τομέα Αθηνών
Βλόγγος Αρκαδίας
Ο Βλόγγος είναι ορεινός, πετρόκτιστος, παραδοσιακός οικισμός, χτισμένος σε επικλινές πλάτωμα με μέσο υψόμετρο 1.060 μέτρων (που φτάνει τα 1.182 μέτρα στη θέση «Καρκαλά», στην είσοδο του χωριού), επί της προτελευταίας κορυφής του Βουφαγίου όρους (γνωστού και ως «Εχτίχοβα», συνέχεια του Μαινάλου). Κατατάσσεται στα πιο ορεινά χωριά της Ελλάδας και, ειδικότερα, του νομού Αρκαδίας, όπου ανήκει. Απέχει οδικά, προς ανατολάς περίπου 6 χιλιόμετρα από την Ζάτουνα, 10 χιλιόμετρα από την Δημητσάνα, 19 χιλιὀμετρα απὀ την Στεμνίτσα, 27 χιλιὀμετρα απὀ τα Λαγκάδια, 30 χιλιόμετρα από την Βυτίνα και 63 χιλιόμετρα από την Τρίπολη, ενώ στα δυτικά του, σε οδική απόσταση 58 χιλιομέτρων, βρίσκεται η Ολυμπία.
Ιστορία
Σύμφωνα με προφορική παράδοση, το όνομα του χωριού παλαιότερα ήταν Λόγγος, αλλά κάποτε η λέξη υπέστη παραφθορά, από κάτοικο ο οποίος την πρόφερε σαν «Βλόγγος». Προϊόντος του χρόνου, η παρεφθαρμένη αυτή μορφή φέρεται να επεκράτησε και έτσι το «Λόγγος» μετατράπηκε σε «Βλόγγος». Κατά άλλη, πιθανώς ετεροχρονισμένη ή επικρατέστερη εκδοχή, το «Βλόγγος» έχει σλαβικές ρίζες, αναγόμενες στον 6ο-8ο αιώνα, εποχή εποικισμού της κεντρικής Πελοποννήσου από Σλάβους νομάδες. Στον γραπτό λόγο, μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα το όνομα συναντάται και ως «Βλόγκος».
Η πρώτη έγγραφη αναφορά στον οικισμό εντοπίζεται το 1732 στον Κώδικα τής παρακείμενης Μονής Φιλοσόφου. Ο κεντρικός ναός του, αφιερωμένος στον πολιούχο Άγιο Γεώργιο, έχει χτιστεί το 1815 σε παλαιό Μετόχι τής Ιεράς Μονής Ιωάννου Προδρόμου (16ος - 17ος αιώνας). Τα περισσότερα σπίτια του ανάγονται επίσης στον 19ο αιώνα (ή παλαιότερα) και έχουν χτιστεί από Λαγκαδινούς μαστόρους.
Το 1834 το χωριό έγινε τμήμα του νεοσύστατου Δήμου Ζάτουνας, στον οποίο, μαζί με την Ζάτουνα ως έδρα, εντάσσονταν τα χωριά Αράχωβα, Βλόγγος, Μάρκου, Στρούζα (Ριζοσπηλιά) και Τρεσταινά (Μελισσόπετρα). Ο Δήμος Ζάτουνας απορροφήθηκε το 1837 από τον Δήμο Βουφαγίων, ο οποίος με τη σειρά του υπήχθη στον Δήμο Θεισόας (Δημητσάνας) το 1840.
Ο Βλόγγος συμμετείχε ενεργά στην Επανάσταση του 1821 και στους μετέπειτα εθνικούς αγώνες του 19ου και του 20ού αιώνα, όπως μαρτυρούν ιστορικές αναφορές, η προφορική παράδοση και το τοπικό Ηρώο. Κατά το ίδιο χρονικό διάστημα, τροφοδότησε επίσης με μετανάστες την ελληνική ομογένεια τής Αμερικής, κάτι που φαίνεται και στα αρχεία τού Ellis Island τής Νέας Υόρκης.
Τον Νοέμβριο του 1978, μετά από εισήγηση αρχιτεκτονικής ομάδας τού Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ο Βλόγγος χαρακτηρίστηκε παραδοσιακός οικισμός - και μάλιστα από τους πρώτους στην Ελλάδα, μαζί με την Δημητσάνα, την Καρύταινα, τα Λαγκάδια και δεκάδες άλλους, σε όλη την επικράτεια. Σε μεταγενέστερη αρχιτεκτονική μελέτη του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος (ΤΕΕ), προτάθηκε να τεθεί στον πρώτο βαθμό προστασίας, κατά τα πρότυπα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ παρόμοιες εισηγήσεις περαιτέρω προστασίας τού οικισμού έχουν καταγραφεί και σε άλλες μελέτες.
Από την δεκαετία τού 1980 το χωριό έχει αποκτήσει πρωτίστως παραθεριστικό χαρακτήρα, με ελάχιστους κατοίκους τους χειμερινούς μήνες, αλλά και με εκτενή έργα ανακαίνισης των πετρόκτιστων σπιτιών και των λοιπών υποδομών του, κυρίως για χρήση το καλοκαίρι.
Πληθυσμός
Ο Βλόγγος ήταν ανέκαθεν μικρός οικισμός, με λιγότερα από 50 σπίτια (συνήθως κατοικούμενα από μεγάλες οικογένειες) και περιορισμένο πληθυσμό. Στην απογραφή 1834-1836 αναφερόταν ως έχων 197 μόνιμους κατοίκους, ενώ στην πιο πρόσφατη απογραφή 2011 διέθετε μόνον 7, διατηρώντας εν τούτοις την παράδοση της ενασχόλησης με την κτηνοτροφία και δευτερευόντως με την γεωργία. Κατά τα ειωθότα στα ορεινά, τους χειμερινούς μήνες μεγάλο μέρος του πληθυσμού μετακόμιζε σε πεδινότερες περιοχές (στα «χειμαδιά») και κυρίως στα χωριά Άγιος Ιωάννης, Μπαρδάκι και Ριζοσπηλιά (Στρούζα) τής Ηραίας.
Η διακύμανση του αριθμού κατοίκων τού οικισμού, όπως εμφανίζεται σε απογραφές ή άλλες γραπτές αναφορές από συστάσεως του νεοελληνικού κράτους, έχει ενδεικτικά ως εξής: