cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ένας έρωτας του Σουάν
Το έργο
Ο πρώτος τόμος, Από τη μεριά του Σουάν, του επτάτομου μυθιστορήματος-ποταμού του Μαρσέλ Προυστ Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο περιλαμβάνει τρία μέρη: το πρώτο μέρος, Κομπραί, το δεύτερο, Ένας έρωτας του Σουάν, και το τρίτο, Ονόματα τόπων: το όνομα. Ο έρωτας του Σουάν είναι το μόνο τμήμα που απομακρύνεται από την κύρια πλοκή της μυθιστορηματικής σύνθεσης και ο ρόλος του αφηγητή είναι περιορισμένος. Ο Προυστ περιγράφει τις αναμνήσεις και τα συναισθήματα του Σαρλ Σουάν και όχι τα δικά του, γιατί αυτή η ιστορία συνέβη πριν γεννηθεί ο αφηγητής, ο οποίος γνώρισε τον Σουάν αργότερα, ως φίλο της οικογένειάς του. Το βιβλίο αποτελεί έτσι μια μεγάλη παρένθεση τοποθετημένη στην αρχή του έργου, ένα μυθιστόρημα μέσα στο μυθιστόρημα, και είναι η μόνη αναδρομή στο παρελθόν και σε έναν χώρο που δεν ορίζεται από τις αναμνήσεις του αφηγητή. Η ιστορία, με την ομοιότητα της προσωπικότητας του Σουάν με αυτή του αφηγητή, προμηνύει παρόμοιους βασανισμένους έρωτες που ο τελευταίος θα περιγράψει στο υπόλοιπο έργο.
Υπόθεση
μικρογραφία|250x250εσ|Η [[Σεπφώρα του Σάντρο Μποττιτσέλλι]] Το μυθιστόρημα αφηγείται το μεγάλο πάθος του Σαρλ Σουάν (τον οποίο ο συγγραφέας έχει γνωρίσει ως γείτονα και φίλο της οικογένειάς του) για την αμφιβόλου ηθικής Οντέτ ντε Κρεσί. Η Οντέτ συχνάζει στο σαλόνι των Βερντυρέν, ενός εύπορου ζευγαριού αστών που δέχεται καθημερινά έναν κύκλο φίλων για δείπνο, συζήτηση ή για να ακούσουν μουσική. Ο Σουάν προσχωρεί σ' αυτό το περιβάλλον μέσω της Οντέτ, που γνώρισε μια μέρα στο θέατρο. Πολύ πλούσιος, ματαιόδοξος κοσμικός και μεγάλος κατακτητής, ο Σαρλ Σουάν συχνάζει σε αριστοκρατικούς κύκλους και φίλοι του είναι πρίγκιπες, πρεσβευτές και ακαδημαϊκοί. Του αρέσει να σαγηνεύει τις γυναίκες του καλού κόσμου, χωρίς να περιφρονεί τις υπόλοιπες. Ελκύεται από την Οντέτ την οποία βρίσκει πολύ όμορφη, αν και με ένα είδος ομορφιάς που δεν τον σαγηνεύει και παρατηρεί επίσης ότι δεν είναι καλλιεργημένη.
Κατά την πρώτη του επίσκεψη στους Βερντυρέν, ο Σουάν κάνει εξαιρετική εντύπωση στους οικοδεσπότες του και γνωρίζεται με τους κύριους επισκέπτες: τον διάσημο γιατρό Κοτάρ, τον ζωγράφο Μπις (που αργότερα έγινε διάσημος), τον Σανιέτ, πρώην αρχειονόμο, από εύπορη, αριστοκρατική οικογένεια (είναι ο κουνιάδος του κόμη ντε Φορσβίλ), τον Μπρισό, καθηγητή στη Σορβόννη, έναν νεαρό πιανίστα, κλ Ο φιλότεχνος Σουάν καταλήγει να γοητευθεί από την ομορφιά της Οντέτ ακούγοντας μια σονάτα και ανακαλύπτοντας την ομοιότητά της με τη Σεπφώρα, πρόσωπο από πίνακα του Μποτιτσέλι. Ένα βράδυ, όταν φτάνει πολύ αργά στους Βερντυρέν, αφού πέρασε ώρες με μια όμορφη εργάτρια, του λένε ότι η Οντέτ έχει ήδη φύγει. Η αγωνία της απώλειας τον κάνει να συνειδητοποιήσει τον έρωτα και θα συνεχίσει να τον τροφοδοτεί, αποστάζοντας τη ζήλια σαν δηλητήριο. Βασανίζεται από ανησυχία και ζήλια, περνά ένα μέρος της νύχτας αναζητώντας την σε εστιατόρια σε όλο το Παρίσι και τη βρίσκει επιτέλους. Εκείνο το βράδυ, ο Σουάν γίνεται εραστής της Οντέτ. Τώρα, πηγαίνει στο σπίτι της ερωμένης του κάθε βράδυ, δεν γνωρίζει τίποτα για το παρελθόν της ή για τις καθημερινές της δραστηριότητες αλλά είναι αρκετά διαυγής ώστε να τη θεωρεί επιφανειακή, όχι πολύ έξυπνη ούτε πολύ καλλιεργημένη, χωρίς όμως αυτό να τον εμποδίζει να δεθεί μαζί της και να γίνει ζηλότυπα κτητικός.
Μια μέρα, η Οντέτ ζητά από τους Βερντυρέν να δεχτούν έναν νέο επισκέπτη, τον κόμη ντε Φορσβίλ, έναν όμορφο, αυτάρεσκο άντρα, που πολιορκεί την Οντέτ, ενθαρρυμένος από την κυρία Βερντυρέν. Ο Σουάν αγνοεί ακόμη την υπόθεση, γεμίζει την ερωμένη του με δώρα και χρήματα γιατί η Οντέτ, πολύ σπάταλη, συχνά αντιμετωπίζει προβλήματα και δεν διστάζει να τον παρακαλέσει, κάτι που παραδόξως τον κάνει ευτυχισμένο. Ωστόσο, υποψιάζεται και αμφιβάλλει ολοένα και περισσότερο για την πίστη της και φτάνει στο σημείο να την κατασκοπεύει πηγαίνοντας ένα βράδυ να τριγυρνά πίσω από τα κλειστά της παράθυρα, για να προσπαθήσει να δει αν έχει επισκέπτες. Τον τρελαίνει η ανησυχία και αναρωτιέται τι κάνει η Οντέτ, μήπως τον απατά. Η νοσηρή ζήλια του επιδεινώνεται από το γεγονός ότι η ερωμένη του συνεχίζει να συχνάζει στο σαλόνι των Βερντυρέν παρόλο που αυτός δεν προσκαλείται πλέον.
Αλλά η νεαρή γυναίκα ξέρει πώς να τον ησυχάζει και ο Σουάν ξεχνάει αμέσως τα παράπονά του. Ωστόσο η ανάπαυλα είναι βραχύβια, κάνοντάς τον γρήγορα να ξαναπέσει σε αμφιβολίες και υποψίες. Την αγαπά, δεν την αγαπά πια, τη βλέπει όμορφη και ελκυστική μόνο για να τη βρει, λίγο αργότερα, άσχημη και ασήμαντη. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο εραστών συνεχίζουν να επιδεινώνονται, η Οντέτ είναι συχνά σκληρή με τον εραστή της που καταλήγει να κλαίει από απόγνωση και να θέλει να πεθάνει. Ο Σουάν, που είχε αποκλειστεί από το σαλόνι των Βερντυρέν, ξαναρχίζει να συχνάζει στα αριστοκρατικά σαλόνια που είχε εγκαταλείψει. Μια ανώνυμη επιστολή τον πληροφορεί ότι η Οντέτ είναι ερωμένη πολλών ανδρών και γυναικών και ότι συχνάζει σε οίκους ανοχής. Όταν τη ρωτάει, η Οντέτ αρνείται, αλλά χωρίς να είναι πειστική. Παρά τα σκληρά λόγια που ανταλλάσσουν, η Οντέτ, περιέργως, εξακολουθεί να του είναι πολύτιμη. Πηγαίνει σε συχνά ταξίδια με τους Βερντυρέν, μερικά από τα οποία διαρκούν μήνες, και αυτές οι απουσίες της του προσφέρουν μια προσωρινή ανακούφιση. Σύντομα μάλιστα θα έρθει η οριστική ρήξη, ο έρωτάς του θα τελειώσει ξαφνικά, έτσι όπως γεννήθηκε, σαν αρρώστια. Το μυθιστόρημα τελειώνει με το γεμάτο «τρέλα» συμπέρασμα του Σουάν: «Και να σκεφθείς πως άσκοπα ξόδεψα χρόνια από τη ζωή μου, πως θέλησα να πεθάνω, πως είχα τον πιο μεγάλο μου έρωτα, για μια γυναίκα που δεν μου άρεσε, που δεν ήταν ο τύπος μου!»
Ωστόσο, όπως μαθαίνουμε σε άλλους τόμους, λίγο αργότερα την παντρεύτηκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Βενάους
Το Βενάους (ιταλικά: Venaus) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Οκρούγκ της Ουκρανικής ΣΣΔ
μικρογραφία|Χάρτης των διοικητικών διαιρέσεων της Ουκρανίας το 1933-1938 Τα οκρούγκ της Ουκρανικής ΣΣΔ αναφέρονται σε ειδικές διοικητικές διαιρέσεις της Ουκρανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, που αποτελούσαν μέρος τριών περιφερειών και υπήρχαν από το 1933 έως το 1937 (μερικά μέχρι το 1938). Τα περισσότερα από αυτά ήταν συνοριακές διοικητικές μονάδες που υπήρχαν κατά μήκος των δυτικών συνόρων της Σοβιετικής Ένωσης.
Περιφέρεια Ντόνετσκ
Κατηγορία:Πρώην διοικητικές διαιρέσεις της Ουκρανίας
ΑΗΣ Νέου Φαλήρου
Ο ΑΗΣ Νέου Φαλήρου είναι το πρώτο ατμοηλεκτρικό εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα, βρίσκεται στη περιοχή του Νέου Φαλήρου, στη δυτική όχθη του Κηφισού ποταμού (συμβολή Οδού Πειραιώς και Εθνικής Οδού Αθηνών-Λαμίας) και αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα βιομηχανικής αρχιτεκτονικής ενώ είναι ιδιαίτερα συνδεδεμένο με την ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος. Τόσο το ίδιο το κέλυφος του ΑΗΣ όσο και ο εντός του εργοστασίου εναπομένων μηχανολογικός εξοπλισμός έχουν κηρυχτεί διατηρητέοι βάσει της υπ’αρ. Γ/285/4357/9-6-86 Υπουργικής Απόφασης ΥΠΠΟ (ΦΕΚ 540 Β/4-7-86). Διατηρητέα έχουν επίσης κηρυχθεί και δύο ακόμη κτίρια εντός του συγκροτήματος. Το κεντρικό κτίριο του ΑΗΣ, τα πέριξ αυτού κτίρια και το οικόπεδο στο οποίο βρίσκονται αποτελούν ακίνητη περιουσία της ΔΕΗ. Ολόκληρο το ακίνητο της ΔΕΗ καταλαμβάνει 22.150 m², ενώ το κεντρικό κτίριο (κλίτη Α-Β-Γ) του συγκροτήματος καλύπτει συνολική επιφάνεια 4,500 m². Εντός του εργοστασίου έχουν γυριστεί σκηνές της ταινίας "Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση" με πρωταγωνιστή τον Θανάση Βέγγο.
Ζούντερτ
Η Ζούντερτ (ολλανδικά: Zundert, Ολλανδική προφορά: [zɵndərt]) είναι ένας δήμος και πόλη στα νότια της Ολλανδίας, στην επαρχία της Βόρειας Βραβάντης. Η Ζούντερτ είναι παγκοσμίως γνωστή ως η πατρίδα του Βίνσεντ βαν Γκογκ (1853-90).
Αλ Καράκ
Το Αλ Καράκ (Αραβικά: الكرك‎‎), επίσης γνωστό απλώς ως Καράκ ή Κεράκ, είναι πόλη στην Ιορδανία, γνωστή για το ομώνυμο κάστρο των Σταυροφόρων που βρίσκεται εκεί. Το κάστρο είναι ένα από τα τρία μεγαλύτερα κάστρα στην περιοχή της Μέσης Ανατολής (τα άλλα δύο βρίσκονται στη Συρία). Το Αλ Καράκ είναι η πρωτεύουσα του Κυβερνείου του Καράκ.
Ζούντερτ
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Η Ζούντερτ το 1865 Η προέλευση της πόλης της Ζούντερτ είναι όπως και πολλών άλλων, πολύ ασαφής. Το όνομα συναντάται αρχικά σε ένα πιστοποιητικό που χρονολογείται από το 1157, όπου ο επίσκοπος της Λιέγης, επιβεβαιώνει μια δωρεά από τον τόπο "Σούντερντα". Αυτό το Σούντερντα σχετίζεται στην πραγματικότητα με τον σημερινό οικισμό Κλάιν-Ζούντερτ (Ολλανδικά για το Μικρό Ζούντερτ), ένας από τους πρώτους οικισμούς της περιοχής. Οι τοπικοί μοναχοί, πέρα από τη θρησκευτική τους εργασία, συμμετείχαν επίσης στην εκκαθάριση της γης, η οποία ήταν ακόμα τραχιά περιοχή, γεμάτη με βάλτους, τύρφες και θαμνότοπους. Οι μοναχοί βοήθησαν επίσης στη βελτίωση των γεωργικών μεθόδων.
ΑΗΣ Νέου Φαλήρου
Ιστορική Αναδρομή
Η ανέγερση του κεντρικού κτιρίου ξεκίνησε το 1869 και ακολούθησαν τέσσερις βασικές οικοδομικές φάσεις, ενώ ο μηχανολογικός εξοπλισμός στο εσωτερικό του δέχτηκε αναβαθμίσεις και προσθήκες καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας του, ως το 1982 που σταμάτησε οριστικά να λειτουργεί. Η Διεύθυνση Ακινήτων της ΔΕΗ έχει στο παρελθόν εκπονήσει μελέτες αξιολόγησης του ακινήτου ενώ υπάρχει ήδη από τη δεκαετία του 90’ εγκεκριμένη μελέτη για ανέγερση του διοικητικού κέντρου της ΔΕΗ στο οικόπεδο του ΑΗΣ. Παρ’ όλα αυτά το όλο εγχείρημα έχει παγώσει με βασική αιτιολόγηση την μικρή, για τους μελλοντικούς εργαζόμενους, προσβασιμότητα στη περιοχή, απουσία κεντρικού οδικού δικτύου και κόμβου Μέσων Μαζικής Μεταφοράς.
Ζούντερτ
Ιστορία
Η Ζούντερτ περιβάλλεται από ένα αγροτικό περιβάλλον με όμορφες φυσικές περιοχές, ένα από τα οποία είναι το "Μπούισε Χάιντα", μια μαγευτική περιοχή υγείας με μοναδικές δυνατότητες πεζοπορίας. Η περιοχή Καλμθούτσε Χάιντε, κατά μήκος των συνόρων με το Βέλγιο, είναι επίσης κοντά.
Αλ Καράκ
Το Καράκ βρίσκεται 140 χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας της Ιορδανίας, το Αμμάν, πάνω στην παλαιά Λεωφόρο του Βασιλιά. Βρίσκεται επί υψώματος περίπου 1.000 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και περιβάλλεται στις τρεις από τις πλευρές του από μια κοιλάδα. Το Καράκ έχει θέα στη Νεκρά Θάλασσα. Η πόλη έχει κτιστεί γύρο από το κάστρο και έχει κτίσματα της οθωμανικής περιόδου του 19ου αιώνα. Είναι κτισμένη σε ένα τριγωνικό υψίπεδο, με το κάστρο στη στενή νότια μεριά του.
ΑΗΣ Νέου Φαλήρου
Ιστορική Αναδρομή
Σύντομη αναδρομή της ιστορικού της ανέγερσης και των επεκτάσεων του συγκροτήματος μέχρι την οριστική διακοπή της λειτουργίας του.
Ζούντερτ
Ιστορία
Σε μικρή απόσταση από την πόλη, μπορεί να βρεθεί μια παλιά ταβέρνα που ονομάζεται "In Den Anker", η οποία έχει την παλαιότερη άδεια στην Ολλανδία. Χρονολογείται από το 1635, αλλά ξαναχτίστηκε το 1913.
Αλ Καράκ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ιορδανίας
ΑΗΣ Νέου Φαλήρου
Ιστορική Αναδρομή
Στη συνέχεια το κυρίως κτίριο σφραγίστηκε και στις αρχές της δεκαετίας του 2000 εφαρμόστηκε από τη ΔΕΗ πρόγραμμα απομάκρυνσης του αμιάντου.
Θρησκεία στην Εσθονία
Η Εσθονία, ένα ιστορικά λουθηρανικό προτεσταντικό έθνος, όμως σήμερα αποτελεί μια από τις λιγότερο θρησκευόμενες χώρες στον κόσμο. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2011, μόνο το 14% του πληθυσμού δήλωσε ότι η θρησκεία αποτελεί ένα σημαντικό μέρος της καθημερινής ζωής του.
Ο θρησκευόμενος πληθυσμός είναι κυρίως Χριστιανικός και περιλαμβάνει οπαδούς 90 περίπου δογμάτων. Λόγω του ότι οι περισσότεροι Εσθονοί σήμερα είναι άθρησκοι, ενώ ο μειονοτικός ρωσικός πληθυσμός έχει παραμείνει σε μεγάλο βαθμό θρησκευόμενος, η Ορθοδοξία έχει γίνει σημαντικότερη στη χώρα από τον Λουθηρανισμό. Πριν από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Εσθονία ήταν περίπου κατά 80% Προτεσταντική (κυρίως Λουθηρανική).
Μεταξύ της απογραφής του 2001 και του 2011, η Ανατολική Ορθοδοξία ξεπέρασε τον Λουθηρανισμό και έγινε η μεγαλύτερη χριστιανική κοινότητα στη χώρα, λόγω της αυξανόμενης έλλειψης θρησκευτικού αισθήματος και μεταστροφής προς τον Προτεσταντισμό από τους Εσθονούς, καθώς και λόγω της σταθερής ή ακόμη και αυξημένης θρησκευτικής σχέσης μεταξύ της ρωσόφωνης μειονότητας. Ο Λουθηρανισμός εξακολουθεί να παραμένει ως η πιο δημοφιλής θρησκευτική κοινότητα μεταξύ του έθνους των Εσθονών (11% από αυτούς είναι Λουθηρανοί, ενώ το 2% από αυτούς είναι Ορθόδοξοι), ενώ η Ανατολική Ορθοδοξία ακολουθείται, πέρα από τους αυτόχθονες Ρώσους, και από την πλειοψηφία μεταναστών σλαβικής καταγωγής. Σύμφωνα με το Πανεπιστήμιο του Τάρτου, οι άθρησκοι Εσθονοί δεν είναι απαραίτητα άθεοι. Αντίθετα έχει παρατηρηθεί μια μια αύξηση ομάδων Νεοπαγανιστών, Βουδιστών και Ινδουιστών, ανάμεσα σε εκείνους που δηλώνουν ότι δεν είναι θρησκευόμενοι.
Στοιχεία απογραφών
1Πληθυσμός, άτομα ηλικίας 15 ετών και άνω.
Γερουσία του Παλάου
Η Γερουσία του Παλάου είναι η άνω βουλή του Εθνικού Κογκρέσου του Παλάου (Olbiil era Kelulau). Η Γερουσία έχει 9 μέλη που υπηρετούν τετραετείς θητείες σε μονοεδρικές περιφέρειες. Στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 2 Νοεμβρίου 2004 μόνο μη κομματικοί εκλέχθηκαν. Δεν υπάρχουν πολιτικά κόμματα.
Πρόεδροι της Γερουσίας
Παλαου Κατηγορία:Παλάου
Βερρούα Σαβόια
Η Βερρούα Σαβόια (ιταλικά: Verrua Savoia) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Μεταλλόστροϊ
Το Μεταλλόστροϊ είναι δημοτική ενότητα της ομοσπονδιακής πόλης της Αγίας Πετρούπολης, Ρωσία. Ιδρύθηκε το 1931 σαν οικισμός για τους υπαλλήλους του Εργοστασίου Μετάλλων Κόλπινο. Για το λόγο αυτό ονομάστηκε Μεταλλοστρόι, από τις λέξεις μετάλ και στρόι που σημαίνει κατασκευή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγία Πετρούπολη
Ιερά Μητρόπολις Πολυανής και Κιλκισίου
Η Ιερά Μητρόπολις Πολυανής και Κιλκισίου είναι μια από τις Μητροπόλεις των λεγομένων «Νέων Χωρών».
Πεντάπολη (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Πεντάπολη ή Πεντάπολις αναφέρεται στις παρακάτω τοποθεσίες και οικισμούς:
Ιερά Μητρόπολις Πολυανής και Κιλκισίου
Ιστορική έδρα της Μητρόπολης ήταν η βυζαντινή μακεδονική πόλη Πολυανή έως και το 1918. Στην περιοχή έδρασαν σημαντικές προσωπικότητες όπως ο Δαμασκηνός Στουδίτης και ο επίσκοπος Πολυανής Θεόκλητος Πολυειδής, μεγάλος διδάσκαλος του Γένους και λόγιος του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Σημερινή έδρα της είναι το Κιλκίς και αποτελείται από 120 ενορίες και 2 μονές, ενώ στην τοπική αγιολογία συγκαταλέγονται πολλοί άγιοι των οποίων η τιμή μεταφέρθηκε από Μικρασιάτες, Θρακιώτες και Μακεδόνες πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή.
Στην περιοχή προϋπήρξαν δύο επισκοπές κατά την πρωτοχριστιανική εποχή: η Επισκοπή Καλλίκου και η Επισκοπή Δοβήρου (2ος μ.Χ. αιώνας). Στην επισκοπή Δοβήρου έδρασαν οι άγιοι επίσκοποι Γερόντιος, Λουκιανός (συμμετείχε στη Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο) και Ευσέβιος (συμμετείχε στη Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο).
Πεντάπολη (αποσαφήνιση)
αλλά και στις παρακάτω αρχαίες ομόσπονδες πόλεις:
Ιερά Μητρόπολις Πολυανής και Κιλκισίου
Αγιολογία
thumb|right|O Αυτοκράτορας [[Ιωάννης Γ´ Δούκας Βατάτζης|άγιος Ιωάννης Δούκας Βατάτζης ελευθερωτής της ευρύτερης Μακεδονίας κατά τον 13ο αι.]] thumb|Ο Άγιος [[Γρηγόριος Κυδωνιών|Γρηγόριος Ωρολογάς, Μητροπολίτης Τιβεριουπόλεως και Στρωμνίτσης στη Μακεδονία (1902-1908) και ακολούθως Μητροπολίτης Κυδωνιών στη Μικρά Ασία (1908-1922) όπου και μαρτύρησε κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή..]]
Ιστορικά στοιχεία
thumb|260px|Ο ιστορικός ελληνορθόδοξος ναός του Προφήτη Ηλία κτισμένος το 1848 στην [[Παλαιά Δοϊράνη|Παλαιά Δοϊράνη (Πολυανή) (σήμερα στη Β. Μακεδονία).]] Τα πρωτα χριστιανικά χρόνια ιδρύονται δύο επισκοπές στην περιοχή: η Επισκοπή Δοβήρου (2ος μ.Χ. αιώνας) με έδρα τη Δόβηρο και η Επισκοπή Καλλίκου με έδρα την Κάλλικο. Τον 5ο αιώνα μ.Χ. ιδρύεται στον λόφο του Κιλκίς, η μονή της Παναγίας της Καλλικούς και γύρω από αυτή εξελίσσεται ένα μικρό πόλισμα.
Η Επισκοπή Δοβήρου είχε έδρα την αρχαία παιονική πόλη Δόβηρος που προσδιορίζεται στην περιοχή γύρω από τη λίμνη της Δοϊράνης. Στον Συνέκδημο του Ιεροκλέους αναφέρεται ανάμεσα στις πόλεις της επαρχίας Μακεδονίας πρώτης και ήταν έδρα της επισκοπής που υπαγόταν στον μητροπολίτη Θεσσαλονίκης. Ο Γερόντιος Δοβήρου παίρνει μέρος στη σύνοδο της Σαρδικής 342/3, ο Λουκιανός συμμετείχε στην Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο, ο "Εὐσέβιος Δοβήρου Μακεδονίας πρώτης" ήταν μεταξύ των υπογραψάντων τις αποφάσεις της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου στη Χαλκηδόνα (451). Ο Ευσέβιος συμμετείχε αρχικά στη Ληστρική σύνοδο της Εφέσου (449) της οποίας οι αποφάσεις ακυρώθηκα από τη Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο.
Στην Κολχίδα Κιλκίς σώζεται παλαιοχριστιανικό εκκλησιαστικό συγκρότημα, που περιελάμβανε βασιλική, βαπτιστήριο, εργαστήρια και αποθήκες. Το συγκρότημα καταστράφηκε τον 7ο αιώνα και τον 10ο αιώνα οικοδομήθηκε μονόκλιτος ναΐσκος μέσα στο κεντρικό κλίτος της παλαιοχριστιανικής βασιλικής. Σπαράγματα τοιχογραφιών από το ναΐσκο αυτόν χρονολογήθηκαν στο δεύτερο μισό του 12ου αιώνα. Εντός και εκτός του τειχισμένου χώρου αποκαλύφθηκαν αρκετοί παλαιοχριστιανικοί τάφοι.
Τον 15ο αιώνα ιδρύεται η Επισκοπή Πολυανής, με έδρα την Πολυανή (μετέπειτα ονομαζόμενη Παλαιά Δοϊράνη). Συγκεκριμένα, εώς 1560 υπάγονταν απ' ευθείας στη Μητρόπολη Λητής και Ρεντίνης, ενώ έως το 1564 ήταν αυτόνομη με Πρόεδρο Πολυανής τον τότε μητροπολίτη Λητής Δαμασκηνό Στουδίτη. Το 1564 ιδρύθηκε επίσημα ως μητρόπολη με προσωρινό μητροπολίτη, τον Δαμασκηνό Στουδίτη. O άγιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης (1520-1577) χειροτονήθηκε επίσκοπος Λητής και Ρεντίνης από τον Αρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης Θεωνά. Αργότερα η επισκοπή Λητής και Ρεντίνης υπάχθηκε τελικά στη μητρόπολη Πολυανής και ο Δαμασκηνός πήρε τον τίτλο του "Προέδρου Πολυανής".
Κατά τους αγώνες των Ελλήνων για την απελευθέρωσή τους από τους Τούρκους συμμετείχαν οι κάτοικοι της περιοχής Μητροπόλεως Πολυανής στον 5ο και 6ο Ενετοτουρκικό πόλεμο (1687 - 1715) στην Πελοπόννησο, όταν επίσκοπος ήταν ο Θεόκλητος Πολυειδής, μεγάλος διδάσκαλος του Γένους και λόγιος του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Την επανάσταση κήρυξαν οι μητροπολίτες Πολυανής, Κασσανδρείας και Λήμνου. Το 1716 με την υποστήριξη της Αυστρίας, οι κάτοικοι της περιοχής της Πολυανής και της ευρύτερης περιοχής συμμετείχαν στην ενθουσιώδη εξέγερση της Μακεδονίας υπό τον μητροπολίτη Σιατίστης και Σισανίου, Ζωσιμά Ρούση.
Κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 Μητροπολίτης Πολυανής ήταν ο Θεοδόσιος. Οι οθωμανικές αρχές προέβησαν σε πλήθος βιαιοτήτων ως αντίποινα στην αθρόα συμμετοχή των κατοίκων της περιοχής ευθύνης του Θεοδόσιου, το 1824. Συγκεκριμένα, καταστράφηκαν το Κιλκίς, το Καρασούλι (σημερινό Πολύκαστρο), το Καλίνοβο (σημερινά Σουλτογιανναίικα), το Αμάτοβο (σημερινός Άσπρος), το Αρτζάν (σημερινό Κάστρο) και ο Τσιφλίκ Μαχαλάς (σημερινό Λαγκαδοχώρι), που τότε αποτελούσαν τσιφλίκια του Γιουσούφ Μουχλίς πασά. Πολλοί κάτοικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τους οικισμούς και έκτοτε ο Ελληνισμός της περιοχής συρρικνώθηκε.
Στα 1870, με το Βουλγαρικό εκκλησιαστικό σχίσμα, και την ίδρυση της Βουλγαρικής Εξαρχικής Εκκλησίας ξεσπά κύμα εθνικιστικής βουλγαρικής προπαγάνδας με τη βοήθεια Ρώσων πρακτόρων. Πολλοί κάτοικοι αναγκάζονται κάτω από τις πιέσεις της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής του Πανσλαβισμού μέσω του βουλγαρικού παράγοντα, να προσχωρήσουν στην Εξαρχία και στην ουσία να εκβουλγαριστούν. Στην περιοχή δρα και αμερικανικός παράγων μέσω του Αυστριακού Προξενείου της Θεσσαλονίκης με σαφή στόχο των προσηλυτισμό των κατοίκων στον προτεσταντισμό, καθώς και βουλγαρουνίτες ιεραπόστολοι. Ο κίνδυνος εκβουλγαρισμού αφυπνίζει τον Ελληνισμό και οργανώνεται. Παράλληλα οργανώνονται σχολεία ώστε να διατηρούν οι νέοι την Ελληνική γλώσσα.
Το 1887 καταστράφηκε η Μονή της Παναγίας της Κρουσσιώτισσας από Ουνίτες και Βούλγαρους Εξαρχικούς. Ακόμα καταστράφηκε από του Βούλγαρους στις αρχές του 20ού ο ελληνορθόδοξος ναός του Αγίου Ιωάννη Νάννου του Νεομάρτυρα που ήταν κτισμένος στον τόπο καταγωγής του, στο Αβρέτ Χισάρ (Παλαιό Γυναικόκαστρο) Κιλκίς.
Ο ιστορικός ελληνορθόδοξος ναός του Προφήτη Ηλία της Παλαιάς Δοϊράνης κτίσθηκε το 1848 και σώζεται έως σήμερα. Η εκκλησία ανεγέρθηκε από τους Έλληνες μετά από άδεια των τοπικών οθωμανικών αρχών. Αργότερα καταλήφθηκε από τη βουλγαρική εξαρχία. Υπέστη μεγάλες ζημιές στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, συμπεριλαμβανομένης της απώλειας ουσιαστικά όλων των εσωτερικών έργων τέχνης. Η πλήρης αποκατάσταση της εκκλησίας ξεκίνησε το 2013.
Τα ερείπια της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου βρίσκονται κοντά στον ναό του Προφήτη Ηλία. Ο ναός του Αγίου Γεωργίου της Παλαιάς Δοϊράνης χτίστηκε το 1911 από την ελληνική κοινότητα μετά την κατάληψη του ναού του Προφήτη Ηλία από τη βουλγαρική εξαρχία. Σήμερα είναι κατεστραμμένος.
thumb|right|260px|Ο βυζαντινός ναός της Υπεραγίας Θεοτόκου της Ελεούσας στην [[Στρώμνιτσα, από όπου πολλοί Έλληνες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Κιλκίς από το 1913 έως το 1919.]] Η Μάχη της Δοϊράνης (1913) έλαβε χώρα κατά τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο μεταξύ ελληνικών και βουλγαρικών δυνάμεων στις 23 Ιουνίου 1913. Ύστερα από σύντομο αλλά και σφοδρό αγώνα, τα ελληνικά τμήματα κατάφεραν να απελευθερώσουν την πόλη της Δοϊράνης. Τα βουλγαρικά τμήματα συμπτύχθηκαν άτακτα προς βορρά, αφού απήγαγαν ως ομήρους τον Μητροπολίτη Πολυανής Φώτιο και 30 προκρίτους της πόλης. Αποτεφρώνουν επίσης, τη μητρόπολη Πολυανής μαζί με τα αρχεία του Κώδικα, που αποτελούσαν τη σημαντικότερη καταγραφή της ιστορίας της περιοχής. Στο πέρασμά τους κατά την οπισθοχώρηση, οι Βούλγαροι δεν άφησαν τίποτα όρθιο, ούτε έμψυχο ούτε άψυχο υλικό. Επρόκειτο για μια ολοκληρωτική καταστροφή. Η 3η Μεραρχία συνέχισε την καταδίωξη και το ίδιο βράδυ κατέλαβε τα υψώματα βόρεια της πόλης. Μετά τη χάραξη των συνόρων όμως, το βορειοδυτικό τμήμα του λεκανοπεδίου Δοϊράνης μαζί με την ομώνυμη πόλη, (Παλαιά) Δοϊράνη ή Πολυανή, πέρασε στη Βουλγαρική πλευρά και οι κάτοικοί της προσέφυγαν στη Δοϊράνη Κιλκίς και σε άλλα μέρη της Ελλάδας.
Εγκατάσταση προσφύγων (1913-1924)
Με τη Συνθήκη Βουκουρεστίου (1913) επιδικάστηκε στη Βουλγαρία τμήμα της Μακεδονίας συμπεριλαμβανομένης της πόλης της Στρώμνιτσας (Τιβεριουπόλεως). Έτσι το ελληνικό στοιχείο αναγκάστηκε να καταφύγει στην Ελλάδα. Στην κατεστραμμένη από τον πόλεμο πόλη του Κιλκίς εγκαταστάθηκαν τον Αύγουστο του 1913 οι Έλληνες Μακεδόνες πρόσφυγες από τις πόλεις Στρώμνιτσα, Τίκφες και Γευγελή της βόρειας Μακεδονίας. Οι Στρωμνιτσιώτες που εγκαταστάθηκαν στο Κιλκίς ανέρχονταν σε 3.500 πρόσωπα και έφεραν μαζί τους ως κειμήλια την παλαιά εικόνα των Πεντεκαίδεκα Ιερομαρτύρων και το λείψανο του αγίου Πέτρου, ενός εκ των Πεντεκαίδεκα Μαρτύρων πολιούχων της Στρώμνιτσας. Εναπόθεσαν τα κειμήλια σε έναν παλαιό ναό της Μεταμορφώσεως κοντά στο Κοιμητήριο, τον οποίο μετονόμασαν σε ναό των Πεντεκαίδεκα Μαρτύρων και από τότε καθιερώθηκαν ως πολιούχοι του Κιλκίς. Επίσης έφεραν και μια παλαιά εικόνα του Αγίου Δημητρίου την οποία εναπόθεσαν επίσης σε έναν παλαιό ναό του Αγίου Αθανασίου, που μετονόμασαν σε ναό του Αγίου Δημητρίου λόγω του ότι και στην Στρώμνιτσα υπήρχε ναός προς τιμήν του Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου ο οποίος ήταν ο Μητροπολιτικός ναός της πόλης. Σε ανάμνηση του ονόματος της πατρίδας τους οι Έλληνες πρόσφυγες έδωσαν στην πόλη του Κιλκίς την ονομασία «Νέα Στρώμνιτσα».
thumb|left|280px|Μικρασιάτες στην περιφορά της εικόνας της Ζωοδόχου Πηγής, στην κωμόπολη του [[Άγιος Αθανάσιος Θεσσαλονίκης|Αγίου Αθανασίου.]] Το επόμενο έτος, 1914, εγκαταστάθηκαν στο Κιλκίς Θρακιώτες από το Ακαλάν (σήμερα Μπελοπόλιανε) και τη Στενήμαχο της Ανατολικής Ρωμυλίας, λόγω των διώξεων των Βουλγάρων, και από τη Βιζύη της Ανατολικής Θράκης. Από το 1913 έως το 1919 οι περισσότεροι Έλληνες των περιοχών αυτών μετακινήθηκαν εντός Ελληνικής επικράτειας στη Μακεδονία σύμφωνα με τη χάραξη των νέων συνόρων. Οι Θρακιώτες πρόσφυγες της Στενημάχου τιμούν την Παναγία Ελεούσα και τον Άγιο Τρύφωνα προστάτη των αμπελοκαλλιεργητών καθώς ασχολούνταν με την καλλιέργεια της αμπέλου.
Η πόλη επεκτάθηκε εγγύτερα στη σιδηροδρομική γραμμή της Θεσσαλονίκης ώστε να μπορέσει να δεχτεί και τους Έλληνες πρόσφυγες από τη Βουλγαρία, τη Σερβία και τη Μικρά Ασία.
Το 1915 οι Θρακιώτες και Μακεδόνες πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην πόλη (από από το Ακαλάν (σήμερα Μπελοπόλιανε) της Ανατολικής Ρωμυλίας, τη Στρώμνιτσα και τη Βιζύη) επανέκτησαν τον ναό του Αγίου Γεωργίου, καθώς τον κατείχαν ακόμα Ουνίτες. Τότε, αποκαλύφθηκαν οι παλαιότερες ελληνικές γραφές στις αγιογραφίες, αφού ξύστηκαν οι νεώτερες κυριλλικές που είχαν προστεθεί. Η πόλη επεκτάθηκε εγγύτερα στη σιδηροδρομική γραμμή της Θεσσαλονίκης ώστε να μπορέσει να δεχτεί και τους Έλληνες πρόσφυγες από τη Βουλγαρία, τη Σερβία. και τη Μικρά Ασία. Οι Έλληνες πρόσφυγες που ήρθαν πρώτοι, μετά την απελευθέρωση του 1913, ήταν από τη σημερινή Βόρεια Μακεδονία και ειδικότερα από τις περιοχές Στρώμνιτσας, Τίκφες και Γευγελής.
Μετά το 1918 η έδρα της Επισκοπής μεταφέρθηκε από την Παλαιά Δοϊράνη (Πολυανή) στο Κιλκίς. Το 1924 η Επισκοπή Πολυανής προήχθη σε Μητρόπολη επί αρχιερατείας του Μητροπολίτου Φωτίου του εκ Μάδυτου της Ανατολικής Θράκης.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, κατά τα έτη 1922-1924, εγκαταστάθηκαν στο Κιλκίς και την περιφέρειά του Έλληνες πρόσφυγες που προέρχονταν από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη και το έτος 1925 από την Ανατολική Ρωμυλία (Βόρεια Θράκη). Οι τελευταίοι Έλληνες της Στενημάχου, 304 οικογένεις, ήρθαν ως πρόσφυγες στο Κιλκίς το 1925 σύμφωνα με όσα είχε προβλέψει λίγα χρόνια νωρίτερα η Συνθήκη του Νεϊγύ.
Επισκοπικός κατάλογος
thumb|O [[Δαμασκηνός Στουδίτης|άγιος Δαμασκηνός ο Στουδίτης επίσκοπος Λητής και Ρεντίνης και Πρόεδρος Πολυανής.]] thumb|Ο επίσκοπος Πολυανής [[Θεόκλητος Πολυειδής, μεγάλος διδάσκαλος του Γένους και λόγιος του Νεοελληνικού Διαφωτισμού.]]
Κραιγκ Μότραμ
Ο Κραιγκ Μότραμ (Craig Mottram, γενν. 18 Ιουνίου 1980) είναι Αυστραλός δρομέας αντοχής, που εξειδικεύθηκε στον δρόμο των 5000 μέτρων. Γεννήθηκε στο προάστιο Φράνκστον της Μελβούρνης.
Σταδιοδρομία
Με ύψος 1,88 μέτρο, ο Μότραμ είναι ασυνήθιστα ψηλός για δρομέας αντοχής. Αγωνίσθηκε για πρώτη φορά σε Ολυμπιακούς Αγώνες σε ηλικία μόλις 20 ετών, στον δρόμο των 5000 μέτρων στους αγώνες που έγιναν στην πατρίδα του το 2000, χωρίς να προκριθεί σε ημιτελικό, αν και σημείωσε αρκετά καλό χρόνο για την ηλικία του (13 λεπτά και 31,06 δευτερόλεπτα). Στους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες ωστόσο, στην Αθήνα, με 4 επιπλέον χρόνια πείρας, ο Μότραμ προκρίθηκε στον τελικό αγώνα των 5000 μέτρων, όπου τερμάτισε όγδοος με χρόνο 13.25,70.
Το επόμενο έτος, στις 14 Αυγούστου 2005, ο Μότραμ πέτυχε το σημαντικότερο επίτευγμα της σταδιοδρομίας του, τερματίζοντας στην τρίτη θέση στο ίδιο αγώνισμα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2005, στο Ελσίνκι, με επίδοση 13.32,96. Με αυτή τη θέση έγινε ο μοναδικός μη γεννημένος στην Αφρική αθλητής που πήρε μετάλλιο στον δρόμο των 5000 μέτρων ανδρών σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα μετά το 1987.
Στις 9 Μαρτίου 2006 στη Μελβούρνη, σε αγώνα προετοιμασίας, ο Μότραμ βελτίωσε κατά 10 δευτερόλεπτα το 12 ετών ρεκόρ Αυστραλίας του μη ολυμπιακού αγωνίσματος των 2000 μέτρων. Στις 20 Μαρτίου, στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας στην ίδια πόλη, κατέλαβε τη δεύτερη θέση στα 5000 μέτρα με χρόνο 12 λεπτά και 58,19 δευτερόλεπτα, ελάχιστα πίσω από τον Κενυάτη δρομέα Augustine Choge. Αυτή ήταν μόλις η δεύτερη φορά που αυτό το αγώνισμα κερδήθηκε με χρόνο μικρότερο των 13 λεπτών σε οποιοδήποτε πρωτάθλημα (η πρώτη ήταν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2003) Στους ίδιους αγώνες, ο Μότραμ έτρεξε και στον δρόμο των 1500 μέτρων, 5 ημέρες αργότερα. Εκεί, ενώ ήταν τρίτος, ο Άγγλος αθλητής Μπάντελυ έπεσε πίσω του στα μισά της διαδρομής κτυπώντας τον στη φτέρνα, οπότε ο Μότραμ έπεσε κάτω και έτσι έχασε 20 μέτρα, τερματίζοντας στην ένατη θέση.
Στο Παγκόσμιο Κύπελλο των Αθηνών τον Σεπτέμβριο του 2006, ο Μότραμ ήρθε πρώτος στον δρόμο των 3000 μέτρων.
Το 2007, μετά από πολύ καλή έναρξη με συμμετοχές σε αυσταλιανούς αγώνες, ο Μότραμ αντιμετώπισε πρόβλημα με τον τένοντα στο πίσω μέρος του γόνατου, περιορίζοντας έτσι το προπονητικό του πρόγραμμα για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, όπου τερμάτισε ενδέκατος.
Το 2008 ήταν μια άνιση χρονιά για τον αθλητή. Στο αυστραλιανό Πρωτάθλημα Στίβου κέρδισε τόσο τα 5000 όσο και τα 3000 μέτρα. Αμέσως μετά έτρεξε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, στη Βαλένθια, όπου τερμάτισε πέμπτος στον τελικό. Μετά αγωνίσθηκε στο Γκραν Πρι Κλειστού Στίβου της Βοστώνης, όπου κέρδισε στον δρόμο 3000 μέτρων καταρρίπτοντας το ρεκόρ αγώνων του Χαϊλέ Γκεμπρεσελασιέ, και στο αντίστοιχο Γκραν Πρι της Στοκχόλμης, όπου επίσης νίκησε στα 3000 μέτρα και ήρθε τέταρτος στο 1 μίλι. Αλλά στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 στο Πεκίνο, δεν κατόρθωσε να προκριθεί στον τελικό. Μετά από αυτή την απογοήτευση, ο Μότραμ άφησε τον προπονητή Nick Bideau, επιλέγοντας να προπονείται μόνος του.
Εξαιτίας τραυματισμών, έχασε και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2009. Τότε ο Αυστραλιανός προπονητής δρόμων αντοχής Chris Wardlaw προσφέρθηκε να τον προπονεί. Στα τέλη Νοεμβρίου ο αθλητής έκανε μία «επιστροφή» από αποχή 12 μηνών, σημειώνοντας χρόνο 13.23 σε αγώνα στην Ιαπωνία.
Τον Αύγουστο του 2012 ο Κραιγκ Μότραμ έτρεξε στον δρόμο των 5000 μέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, αλλά με χρόνο 13.40 δεν μπόρεσε να προκριθεί στον τελικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Δρομείς μεγάλων αποστάσεων
Βεστινιέ
Το Βεστινιέ (ιταλικά: Vestignè) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Βιαλφρέ
Το Βιαλφρέ (ιταλικά: Vialfrè) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Ζιζέλ της Γαλλίας, κόμισσα του Ποντιέ
H Ζιζέλ, γαλλ. Gisèle de France, comtesse de Pons (π. 968 - 1002) από τον Οίκο των Καπετιδών ήταν πριγκίπισσα της Γαλλίας και με τον γάμο της έγινε κόμισσα του Ποντιέ.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Ούγου Καπέτου της Γαλλίας και της Αδέλας του Πουατιέ, κόρης του Γουλιέλμου Γ΄ δούκα της Ακουιτανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε π. το 994 τον Ούγο Α΄ κόμη του Ποντιέ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών Κατηγορία:Γαλλίδες κόμισσες
Αριτζάν Αντεμί
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κατηγορία:Βορειομακεδόνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές που έχουν αγωνιστεί σε δύο εθνικές ομάδες ανδρών ή περισσότερες Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΗΝΚ Σίμπενικ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Ζάγκρεμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΝΚ Λοκομοτίβα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρβα Λίγκα
Χίλντα Ντρέσεν
Η Χίλντα Ντρέσεν (εσθονικά: Hilda Dresen) ήταν Εσθονή ασυρματίστρια, ποιήτρια, μεταφράστρια και εσπεραντίστρια. Ήταν νεαρότερη αδερφή της Χέλμι Ντρέσεν.
Βιογραφία
Η Χίλντα Ντρέσεν γεννήθηκε στις 11 Μαΐου 1896 στην Κόλγκα της Εσθονίας. Διδάχθηκε την εσπεραντική γλώσσα το 1913. Το 1922, συνεργάστηκε με την επιθεώρηση Literatura Mondo.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εσπεραντιστές Κατηγορία:Εσθονοί ποιητές Κατηγορία:Εσθονοί μεταφραστές
Βιντράκκο
Το Βιντράκκο (ιταλικά: Vidracco) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Έστριντ των Οβοτριτών
Η Έστριντ των Οβοτριτών (περί το 979 - 1035) ήταν Σλάβα πριγκίπισσα και βασίλισσα της Σουηδίας χάρη στον γάμο της με τον Όλαφ Σκότκονουνγκ. Ο θρύλος λέει ότι η Έστριντ μεταφέρθηκε στη Σουηδία μετά από πόλεμο του συζύγου της με τους Δυτικούς Σλάβους, ήταν κόρη του αρχηγού των Πολάβων Σλάβων και η μεγάλη της προίκα έφερε έντονη επίδραση των Σουηδών στην περιοχή των Σλάβων. Ο σύζυγος της είχε άλλη μια ερωμένη την Έδλα με επίσης Σλαβική καταγωγή, έκανε συγχρόνως παιδιά και με τις δυο συζύγους του αποκτώντας τον μετέπειτα βασιλιά Άνουντ Ιάκωβο με την Έστριντ και τον μετέπειτα βασιλιά Εδμόνδο τον Γηραιό με την Έδλα. Ο βασιλιάς έδωσε σε όλα τα παιδιά του τα ίδια προνόμια αλλά την Έστριντ παντρεύτηκε επίσημα και την έκανε βασίλισσα. Η βασίλισσα Έστριντ και ολόκληρη η βασιλική αυλή βαπτίστηκαν χριστιανοί όταν ο σύζυγος της προσηλυτίστηκε στον χριστιανισμό (1088), αν και είχε υποσχεθεί ανεξαρτησία ο χριστιανισμός θα επιβληθεί οριστικά στη Σουηδία απο τον Ίνγκε τον Πρεσβύτερο μετά τους εμφύλιους πολέμους με τον κουνιάδο του Μπλοτ-Σβεν (1084 - 1088)
Ο Σνόρρι Στούρλουσον περιγράφει ότι η Έστριντ συμπεριφερόταν άσχημα στα παιδιά του συζύγου της με την Έδλα γι'αυτό ο Όλαφ Σκότκονουνγκ έστειλε τον γιο του Εδμόνδο να τον αναθρέψουν οι συγγενείς της μητέρας του. Δεν είναι γνωστές επιπλέον πληροφορίες σχετικά με την Έστριντ παρά ότι συμπεριφερόταν βίαια και κακομεταχειριζόταν τους υπηρέτες της.
Κληρονόμοι
Με τον σύζυγο της Όλαφ Σκότκονουνγκ παιδιά της ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Σουηδίας Κατηγορία:Βασιλομήτωρ
Πυρηνικός πόλεμος
μικρογραφία| Ο [[διηπειρωτικός βαλλιστικός πύραυλος Titan II (ICBM) έφερε μια κεφαλή 9 Mt W53, ένα από τα πιο ισχυρά πυρηνικά όπλα που χρησιμοποιήθηκαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.]] Ο πυρηνικός πόλεμος γνωστός και ως ατομικός πόλεμος και θερμοπυρηνικός πόλεμος, είναι στρατιωτική σύγκρουση ή πολιτική στρατηγική που χρησιμοποιεί πυρηνικά όπλα. Τα πυρηνικά όπλα είναι όπλα μαζικής καταστροφής. Σε αντίθεση με τον συμβατικό πόλεμο, ο πυρηνικός πόλεμος μπορεί να προκαλέσει καταστροφή σε πολύ μικρότερο χρόνο και μπορεί να έχει μακροχρόνιο ραδιενεργό αποτέλεσμα. Μια μεγάλη ανταλλαγή πυρηνικών όπλων θα είχε μακροπρόθεσμα αποτελέσματα, κυρίως από τα ραδιενεργά κατάλοιπα που απελευθερώθηκαν, και θα μπορούσε επίσης να οδηγήσει σε έναν «πυρηνικό χειμώνα» που θα μπορούσε να διαρκέσει για δεκαετίες, αιώνες ή ακόμη και χιλιετίες  μετά την αρχική επίθεση. Μερικοί αναλυτές απορρίπτουν την υπόθεση του πυρηνικού χειμώνα και υπολογίζουν ότι ακόμη και με τα αποθέματα πυρηνικών όπλων στα ύψη του Ψυχρού Πολέμου, αν και θα υπήρχαν δισεκατομμύρια θύματα, δισεκατομμύρια περισσότεροι άνθρωποι που ζουν σε αγροτικές περιοχές θα επιβίωναν. Ωστόσο, άλλοι έχουν υποστηρίξει ότι οι δευτερεύουσες επιπτώσεις ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος, όπως ο πυρηνικός λιμός και η κοινωνική κατάρρευση, θα προκαλούσαν σχεδόν κάθε άνθρωπο στη Γη να πεθάνει από την πείνα.
Μέχρι σήμερα, η μόνη χρήση πυρηνικών όπλων σε ένοπλες συγκρούσεις έγινε το 1945 με τους αμερικανικούς ατομικούς βομβαρδισμούς στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι. Στις 6 Αυγούστου 1945, μια συσκευή τύπου όπλου ουρανίου (κωδική ονομασία «Little Boy») πυροδοτήθηκε πάνω από την ιαπωνική πόλη της Χιροσίμα. Τρεις ημέρες αργότερα, στις 9 Αυγούστου, μια συσκευή πλουτωνίου (κωδική ονομασία «Fat Man») πυροδοτήθηκε πάνω από την ιαπωνική πόλη Ναγκασάκι. Μαζί, αυτοί οι δύο βομβαρδισμοί είχαν ως αποτέλεσμα τον θάνατο περίπου 200.000 ανθρώπων και συνέβαλαν στην παράδοση της Ιαπωνίας.
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, πυρηνικά όπλα αναπτύχθηκαν επίσης από τη Σοβιετική Ένωση (1949), το Ηνωμένο Βασίλειο (1952), τη Γαλλία (1960) και τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (1964), τα οποία συνέβαλαν στην κατάσταση σύγκρουσης και ακραίας έντασης που έγινε γνωστός ως Ψυχρός Πόλεμος. Το 1974, η Ινδία και το 1998 το Πακιστάν, δύο χώρες που ήταν ανοιχτά εχθρικές μεταξύ τους, ανέπτυξαν πυρηνικά όπλα. Το Ισραήλ (δεκαετία 1960) και η Βόρεια Κορέα (2006) πιστεύεται επίσης ότι έχουν αναπτύξει αποθέματα πυρηνικών όπλων, αν και δεν είναι γνωστό πόσα. Η ισραηλινή κυβέρνηση ποτέ δεν παραδέχτηκε ούτε αρνήθηκε ότι έχει πυρηνικά όπλα, αν και είναι γνωστό ότι κατασκεύασε τον αντιδραστήρα και το εργοστάσιο επανεπεξεργασίας που είναι απαραίτητα για την κατασκευή πυρηνικών όπλων. Η Νότια Αφρική κατασκεύασε επίσης πολλά πλήρη πυρηνικά όπλα τη δεκαετία του 1980, αλλά στη συνέχεια έγινε η πρώτη χώρα που κατέστρεψε οικειοθελώς τα εγχώρια αποθέματα όπλων της και εγκατέλειψε την περαιτέρω παραγωγή (δεκαετία του 1990). Πυρηνικά όπλα έχουν πυροδοτηθεί σε περισσότερες από 2.000 περιπτώσεις για σκοπούς δοκιμών και επιδείξεων.
Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991 και το επακόλουθο τέλος του Ψυχρού Πολέμου, η απειλή ενός μεγάλου πυρηνικού πολέμου μεταξύ των δύο πυρηνικών υπερδυνάμεων θεωρήθηκε γενικά ότι είχε μειωθεί. Από τότε, η ανησυχία για τα πυρηνικά όπλα έχει μετατοπιστεί στην πρόληψη τοπικών πυρηνικών συγκρούσεων που προκύπτουν από τη διάδοση των πυρηνικών όπλων και την απειλή της πυρηνικής τρομοκρατίας.
Τύποι πυρηνικού πολέμου
Ο πρώτος, ένας περιορισμένος πυρηνικός πόλεμος (μερικές φορές επίθεση ή ανταλλαγή), αναφέρεται στην ελεγχόμενη χρήση πυρηνικών όπλων, όπου υπάρχει η σιωπηρή απειλή ότι τα έθνη μπορούν ακόμα να κλιμακώσουν τη χρήση πυρηνικών όπλων. Για παράδειγμα, η χρήση μικρού αριθμού πυρηνικών όπλων εναντίον στρατιωτικών στόχων θα μπορούσε να κλιμακωθεί μέσω της αύξησης του αριθμού των χρησιμοποιούμενων όπλων ή μέσω της επιλογής διαφορετικών στόχων. Οι περιορισμένες επιθέσεις πιστεύεται ότι είναι μια πιο αξιόπιστη απάντηση σε επιθέσεις που δεν δικαιολογούν ολοκληρωτικά αντίποινα, όπως η περιορισμένη χρήση πυρηνικών όπλων από έναν εχθρό.
Ορισμένοι στρατηγικοί του Ψυχρού Πολέμου όπως ο Χένρι Κίσινγκερ υποστήριξαν ότι ένας περιορισμένος πυρηνικός πόλεμος θα μπορούσε να είναι δυνατός μεταξύ δύο βαριά οπλισμένων υπερδυνάμεων (όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σοβιετική Ένωση). Κάποιοι προβλέπουν, ωστόσο, ότι ένας περιορισμένος πόλεμος θα μπορούσε ενδεχομένως να «κλιμακωθεί» σε πυρηνικό πόλεμο πλήρους κλίμακας. Άλλοι έχουν αποκαλέσει τον περιορισμένο πυρηνικό πόλεμο «παγκόσμιο πυρηνικό ολοκαύτωμα σε αργή κίνηση», υποστηρίζοντας ότι —από τη στιγμή που θα γίνει ένας τέτοιος πόλεμος—θα ακολουθούσαν και άλλοι για μια περίοδο δεκαετιών, καθιστώντας ουσιαστικά τον πλανήτη ακατοίκητο με τον ίδιο τρόπο που ένας «πλήρης -κλιμακωτός πυρηνικός πόλεμος» μεταξύ των υπερδυνάμεων, θα ακολουθούσε μόνο μια πολύ μεγαλύτερη (και αναμφισβήτητα πιο αγωνιώδη) πορεία προς το ίδιο αποτέλεσμα.
Οι προβλέψεις των επιπτώσεων μιας μεγάλης πυρηνικής ανταλλαγής περιλαμβάνουν εκατομμύρια θανάτους κατοίκων πόλεων μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Κάποιες προβλέψεις της δεκαετίας του 1980 είχαν προχωρήσει παραπέρα και υποστήριζαν ότι ένας πλήρους κλίμακας πυρηνικός πόλεμος θα μπορούσε τελικά να προκαλέσει την εξαφάνιση της ανθρώπινης φυλής. Τέτοιες προβλέψεις, μερικές φορές αλλά όχι πάντα βασισμένες στον ολοκληρωτικό πόλεμο με πυρηνικά οπλοστάσια στα ύψη του Ψυχρού Πολέμου, δέχθηκαν σύγχρονη κριτική. Από την άλλη πλευρά, κάποιες κυβερνητικές προβλέψεις της δεκαετίας του 1980, όπως το CRP-2B της FEMA και το Carte Blanche του ΝΑΤΟ, έχουν δεχθεί κριτική από ομάδες όπως η Ομοσπονδία Αμερικανών Επιστημόνων για υπερβολική αισιοδοξία. Το CRP-2B, για παράδειγμα, προέβλεψε περιβόητα ότι το 80% των Αμερικανών θα επιβίωναν από μια πυρηνική ανταλλαγή με τη Σοβιετική Ένωση, ένα ποσοστό που αγνόησε τις επιπτώσεις του πυρηνικού πολέμου στις υποδομές υγειονομικής περίθαλψης, στον εφοδιασμό τροφίμων και στο οικοσύστημα και υπέθεσε ότι όλες οι μεγάλες πόλεις θα μπορούσαν να εκκενώθηκε επιτυχώς εντός 3-5 ημερών. Ορισμένες δημοσιεύσεις του Ψυχρού Πολέμου υποστήριζαν προετοιμασίες που υποτίθεται ότι θα μπορούσαν να επιτρέψουν σε μεγάλο ποσοστό αμάχων να επιβιώσουν ακόμη και σε έναν ολοκληρωτικό πυρηνικό πόλεμο. Ανάμεσα στα πιο διάσημα από αυτά είναι το Nuclear War Survival Skills.
Πυρηνική τρομοκρατία
Ορισμένες άλλες ανησυχίες έχουν εκφραστεί σχετικά με την ασφάλεια των πυρηνικών όπλων σε νεότερες πυρηνικές δυνάμεις με σχετικά λιγότερο σταθερές κυβερνήσεις, όπως το Πακιστάν, αλλά σε κάθε περίπτωση, οι φόβοι έχουν αντιμετωπιστεί σε κάποιο βαθμό από δηλώσεις και στοιχεία που παρείχαν αυτά τα έθνη καθώς και προγράμματα συνεργασίας μεταξύ εθνών. Παραμένει, ωστόσο, η ανησυχία σε πολλούς κύκλους ότι τα τελευταία χρόνια έχει εμφανιστεί σχετική μείωση της ασφάλειας των πυρηνικών όπλων και ότι τρομοκράτες ή άλλοι μπορεί να επιχειρήσουν να ασκήσουν έλεγχο (ή να χρησιμοποιήσουν) πυρηνικά όπλα, στρατιωτικά εφαρμόσιμη τεχνολογία ή πυρηνικά υλικά και καύσιμα.
Μια άλλη πιθανή απειλή πυρηνικής τρομοκρατίας είναι συσκευές σχεδιασμένες να διασκορπίζουν ραδιενεργά υλικά σε μεγάλη περιοχή χρησιμοποιώντας συμβατικά εκρηκτικά, που ονομάζονται βρώμικες βόμβες. Η έκρηξη μιας «βρώμικης βόμβας» δεν θα προκαλούσε πυρηνική έκρηξη, ούτε θα απελευθέρωνε αρκετή ακτινοβολία για να σκοτώσει ή να τραυματίσει μεγάλο αριθμό ανθρώπων. Ωστόσο, θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρή αναστάτωση και να απαιτήσει δυνητικά πολύ δαπανηρές διαδικασίες απολύμανσης και αυξημένες δαπάνες για μέτρα ασφαλείας.
Επιβίωση
Για να αποφευχθεί ο τραυματισμός και ο θάνατος από τη θερμική λάμψη και τα φαινόμενα έκρηξης ενός πυρηνικού όπλου, τα δύο πιο μακροπρόθεσμα αποτελέσματα των πυρηνικών όπλων, οι μαθητές διδάχθηκαν να σκύβουν και να καλύπτονται από την ομώνυμη ταινία του πρώτου Ψυχρού Πολέμου. Τέτοιες συμβουλές δίνονται για άλλη μια φορά σε περίπτωση πυρηνικών τρομοκρατικών επιθέσεων.
Το πρωσσικό μπλε αποθηκεύεται στις ΗΠΑ, μαζί με ιωδιούχο κάλιο και DPTA ως φαρμακευτικά προϊόντα χρήσιμα για τη θεραπεία της εσωτερικής έκθεσης σε επιβλαβή ραδιοϊσότοπα κατά την πτώση.
Οι δημοσιεύσεις για την προσαρμογή σε μια μεταβαλλόμενη διατροφή και την παροχή θρεπτικών πηγών τροφίμων μετά από έναν πυρηνικό πόλεμο, με ιδιαίτερη έμφαση στη γεωργική ραδιοοικολογία, περιλαμβάνουν τη Διατροφή στο περιβάλλον μετά την επίθεση από την εταιρεία RAND.
Η βρετανική κυβέρνηση ανέπτυξε ένα σύστημα δημόσιας ειδοποίησης για χρήση κατά τη διάρκεια πυρηνικής επίθεσης με την προσδοκία μιας προειδοποίησης τεσσάρων λεπτών πριν από την έκρηξη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ανέμεναν χρόνο προειδοποίησης από μισή ώρα (για πυραύλους ξηράς) έως λιγότερο από τρία λεπτά (για όπλα σε υποβρύχια). Πολλές χώρες διατηρούν σχέδια για συνέχεια της διακυβέρνησης μετά από πυρηνική επίθεση ή παρόμοιες καταστροφές. Αυτά κυμαίνονται από έναν καθορισμένο επιζώντα, που προορίζεται να εξασφαλίσει την επιβίωση κάποιας μορφής κυβερνητικής ηγεσίας, μέχρι το σύστημα σοβιετικών νεκρών χεριών, το οποίο επιτρέπει αντίποινα ακόμη και αν καταστρεφόταν όλη η σοβιετική ηγεσία. Δίνονται στα πυρηνικά υποβρύχια επιστολές έσχατης ανάγκης: εντολές σχετικά με τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν σε περίπτωση που ένα εχθρικό πυρηνικό χτύπημα καταστρέψει την κυβέρνηση.
Ορισμένες άλλες χώρες σε όλο τον κόσμο έχουν καταβάλει σημαντικές προσπάθειες για να μεγιστοποιήσουν τις προοπτικές επιβίωσής τους σε περίπτωση μεγάλων καταστροφών, τόσο φυσικών όσο και ανθρωπογενών. Για παράδειγμα, οι σταθμοί του μετρό στην Πιονγιάνγκ της Βόρειας Κορέας κατασκευάστηκαν 110 μέτρα κάτω από το έδαφος και σχεδιάστηκαν για να χρησιμεύουν ως πυρηνικά καταφύγια σε περίπτωση πολέμου, με κάθε είσοδο σταθμού να είναι κατασκευασμένη με χοντρές ατσάλινες πόρτες. Ένα παράδειγμα ιδιωτικά χρηματοδοτούμενων καταφυγίων είναι το Ark Two Shelter στο Οντάριο του Καναδά, και αυτόνομα καταφύγια έχουν κατασκευαστεί με έμφαση στη μεταπολεμική δικτύωση και ανακατασκευή. Στην Ελβετία, η πλειονότητα των σπιτιών έχει υπόγειο καταφύγιο από έκρηξη και πυρηνικά κατάλοιπα. Η χώρα έχει πλεονάζουσα χωρητικότητα τέτοιων καταφυγίων και μπορεί να φιλοξενήσει λίγο περισσότερο από το μέγεθος του πληθυσμού της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πυρηνικά όπλα
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα League of Legends
Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα League of Legends  είναι το ετήσιο επαγγελματικό ηλεκτρονικό αθλητικό τουρνουά League of Legends,  που διοργανώνει η  Riot Games, και είναι η ολοκλήρωση της κάθε σεζόν. Το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα διεξήχθη το 2011 στο DreamHack και το κέρδισε η ομάδα Fnatic. Οι ομάδες ανταγωνίζονται για τον τίτλο του πρωταθλητή, το 32 κιλών Κύπελλο των Επικαλεστών και το ποσό των $1,000,000. Το 2016, τον τελικό παρακολούθησαν 43 εκατομμύρια άνθρωποι, με την τηλεθέαση να φθάνει τους 14.7 εκατ. τηλεθεατές, σπάζοντας το ρεκόρ του 2015.
Τρόπαιο
Η Riot Games, η οποία κατέχει το League of Legends, ανέθεσε το τρόπαιο του νικητή γνωστό ως το Κύπελλο των Επικαλεστών. H Riot ορίζει ότι το κύπελλο θα πρέπει να ζυγίζει 32 κιλά,αν και το πραγματικό βάρος του τελικού κυπέλλου έχει μειωθεί ώστε να μην είναι πολύ βαρύ όταν το σηκώνουν στη νίκη. Ο Αργυροχρυσοχόος Τόμας Lyte, έχοντας ήδη δημιουργήσει το κύπελλο της 2ης σεζόν του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος το 2012, δημιούργησε και το τρόπαιο για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2014.
1η Σεζόν
Το Πρωτάθλημα της 1ης σεζόν , που πραγματοποιήθηκε το καλοκαίρι του 2011 στο DreamHack της Σουηδίας, περιλάμβανε το ποσό των$100,000 ως έπαθλο του τουρνουά. Στο πρωτάθλημα συμμετείχαν 8 ομάδες από τη Βόρεια Αμερική, τη Νοτιοανατολική Ασία και την Ευρώπη. Πάνω από 1,6 εκατομμύρια τηλεθεατές παρακολούθησαν τη διαδικτυακή μετάδοση της εκδήλωσης, ενώ οι 210.000 συγχρονισμένοι θεατές των τελικών αγώνων αποτέλεσαν την αιχμή της τηλεθέασης.
2η Σεζόν
Η 2η σεζόν του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος πραγματοποιήθηκε στις αρχές Οκτωβρίου του 2012 στο Λος Άντζελες. Δώδεκα ομάδες από όλο τον κόσμο συμμετείχαν στο πρωτάθλημα για την διεκδίδηκη του χρηματικού επάθλου των $1 εκατομμυρίων για τους πρωταθλητές. Η φάση των γκρουπ, οι προημιτελικοί και οι ημιτελικοί πραγματοποιήθηκαν στις 4 και τις 5 Οκτωβρίου. Ο μεγάλος τελικός πραγματοποιήθηκε μια εβδομάδα μετά, στις 13 Οκτωβρίου, στο Κέντρο Γκάλεν του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας μπροστά σε 10.000 οπαδούς, και μεταδόθηκε σε 13 διαφορετικές γλώσσες. Στον μεγάλο τελικό, η επαγγελματική ομάδα Taipei Assassins, από το Ταϊβάν, κέρδισε 3-1 την ομάδα Azubu Frost, από τη Νότια Κορέα, και πήρε το χρηματικό έπαθλο των  1 εκατομμυρίων δολαρίων.
3η Σεζόν
Η 3η σεζόν του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος πραγματοποιήθηκε στα τέλη του 2013 στο Λος Άντζελες, Καλιφόρνια. Ο μεγάλος τελικός πραγματοποιήθηκε στο Staples Center στις 4 Οκτωβρίου 2013, όπου η ομάδα της Κορέας SK Telecom T1 νίκησε την κινέζικη Royal Club, κατακτώντας τον τίτλο της παγκόσμιας πρωταθλήτριας της 3ης Σεζόν, το Κύπελλο του Επικαλεστή και το 1 εκατ. δολάρια βραβείο.
Την εκπομπή του τελικού της 3ης σεζόν του πρωταθλήματος στις 4 Οκτωβρίου παρακολούθησαν  32 εκατομμύρια άνθρωποι με αιχμή την  τηλεθέαση των 8,5 εκατ. τηλεθεατών. Οι αριθμοί και πάλι ξεπέρασαν το προηγούμενο ρεκόρ της μεγαλύτερης ηλεκτρονικής αθλητικής τηλεθέασης, ξεπερνώντας ακόμη και τους τηλεθεατές των τελικών του NBA 2013.
Σεζόν 2014
Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2014 περιλάμβανε 16 ομάδες που ανταγωνίζονταν για το χρηματικό έπαθλο των $2.13 εκατομμυρίων, με 14 ομάδες από τις πρωταρχικές περιοχές του League of Legends (Κίνα, Ευρώπη, Βόρεια Αμερική, την Κορέα και την Ταϊβάν) και δύο διεθνείς μπαλαντέρ ομάδες.
Η φάση των ομίλων ξεκίνησε στις 18 Σεπτεμβρίου στην Ταϊπέι και τελείωσε στις 28 Σεπτεμβρίου στη Σιγκαπούρη με οκτώ ομάδες να προκρίνονται. Ο μεγάλος τελικός έλαβε μέρος στο Seoul World Cup Stadium, όπου η ομάδα της  Νότιας Κορέας Samsung Galaxy White νίκησε την κινεζική ομάδα Star Horn Royal Club για να γίνει η πρωταθλήτρια κόσμου του League of Legends το 2014.