cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζόαν Κρόφορντ
Σημειώσεις
Το έτος γέννησης της Κρόφορντ δεν είναι γνωστό, καθώς διάφορες πηγές αναφέρουν ως έτος γέννησής της το 1904, το 1905, το 1906 και το 1908. Η απογραφή του 1910 έδωσε στην Κρόφορντ τον Απρίλιο του 1910 την ηλικία των πέντε ετών. Η ίδια η Κρόφορντ υποστήριξε ως έτος γέννησής της το 1908 (το οποίο αναγράφεται και στην ταφόπλακά της), ωστόσο πολλοί σύγχρονοι βιογράφοι της θέτουν το 1904 ως το πιθανότερο έτος. Η κόρη της Κρόφορντ, Κριστίνα, στην βιογραφία της Mommie Dearest (1978), αναφέρει το «1904» δύο φορές :"'Publicly her birth date was reported as March 23, 1908, but Grandmother told me that she was actually born in 1904.'""'My mother was born Lucille LeSueur in San Antonio, Texas, in 1904, although when she came to Hollywood she lied about her age and changed the year to 1908.'"
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κροφορντ Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Αμερικανίδες μοντέλα Κατηγορία:Αμερικανοί απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί ραδιοφώνου
Α΄ κατηγορία ΕΠΟΛ 2015-16
Η Α΄ κατηγορία ΕΠΟΛ 2015-16 αποτέλεσε το 59ο πρωτάθλημα στη Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Αναγέννηση Τραχωνίου για τρίτη φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ 2015-16 συμμετείχαν 12 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι δύο τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στη Β΄ κατηγορίας ΕΠΟΛ 2016-17.
Η πρωταθλήτρια ομάδα εξασφάλιζε τη συμμετοχή της στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΣΤΟΚ 2016. Επιπρόσθετα, η πρωταθλήτρια ομάδα και οι ομάδες που τερμάτιζαν στην δεύτερη και τρίτη θέση είχα δικαίωμα συμμετοχή στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ 2016, μέσα από τα οποίο καθορίζονταν οι ομάδες που θα συμμετείχαν την επόμενη ποδοσφαιρική περιόδο στην Επίλεκτη Κατηγορία ΣΤΟΚ 2016-17.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα.
Βαθμολογία
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων αγώνες (i. Βαθμοί από τα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, ii. Διαφορά τερμάτων σε μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια, iii. Καλύτερη εκτός έδρας επίθεση στα μεταξύ των ισόβαθμων ομάδων παιχνίδια), 3ος Γενική διαφορά τερμάτων, 4ος Καλύτερη επίθεση.
α Ο αποχώρησε στα μέσα του πρωταθλήματος. Ο μοναδικός αγώνας που είχε βαθμολογικό κέρδος κατακυρώθηκε υπέρ της αντίπαλης ομάδας. Οι υπόλοιπο αγώνες του κατακυρώθηκαν με 3-0 υπέρ των αντιπάλων του.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Πηγή:
Καραντάν
Το Καραντάν είναι πόλη της Γαλλίας στο νομό Μανς (Manche) του διαμερίσματος Σαιν-Λο της Νορμανδίας. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της βάσης της χερσονήσου Κοταντέν και έχει 6.058 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2008 Οι κάτοικοί του αποκαλούνται "Καραντανέ" (Carentanais). Η πόλη διαρρέεται από τον ποταμό Ντουβ (Douve) και φέρει το προσωνύμιο "Capital des Marais" (πρωτεύουσα των βάλτων) καθώς βρίσκεται στο κέντρο της περιοχής εκτροφής αγελάδων με μεγάλη παραγωγή γαλακτοκομικών προϊόντων, στην οποία η πόλη οφείλει την ευημερία της.
Προέλευση του ονόματος
Ο συγγραφέας Εμίλ ντε Ποντομόν (Emile De Pontaumont) στο βιβλίο του Histoire de La Ville de Carentan Et de Ses Notables (1863) αναφέρει ότι η ονομασία "Καραντάν" προέρχεται από την κελτική γλώσσα και συγκεκριμένα από τη συνένωση των λέξεων "Carent" και "an", που σημαίνουν "το αγρόκτημα μεταξύ των ποταμών". Ο αρχαιολόγος Εντουάρ Λερισέ (Edouard Lehéricher), της Αρχαιολογικής Εταιρείας της Αβράνς έχει την - περισσότερο ικανοποιητική - άποψη ότι η ονομασία προέρχεται από τις κελτικές λέξεις "Ker" (=εγκατάσταση) και "Dun" (=γήλοφος, υπερυψωμένο έδαφος). Η συνένωση των δύο λέξεων δίνει την ονομασία "Ker Dun" (=εγκατάσταση στο γήλοφο), καθώς οι κάτοικοι του ρωμαϊκού Cruciatonum (σημερινό Saint-Côme-du-Mont), εκδιωγμένοι από τους βαρβάρους εγκαταστάθηκαν εκεί. Η ονομασία μετεξελίχθηκε σε Kérenten, Karenten, Carenten και, τέλος, σε Carentan.
Συνοπτική ιστορία
Το Καραντάν έγινε ιδιαίτερα γνωστό κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ύστερα από την απόβαση της Νορμανδίας στις 6 Ιουνίου 1944, οι Σύμμαχοι έξι ημέρες αργότερα (12 Ιουνίου 1944) έδωσαν μεγάλη μάχη με τις γερμανικές δυνάμεις, θέλοντας να καταλάβουν το Καραντάν, που αποτελούσε σημείο - κλειδί για τη συνένωση των θέσεων στις οποίες είχαν αποβιβαστεί. Η 101η Αμερικανική Μεραρχία κατέβαλε τελικά τους αλεξιπτωτιστές (Fallschirmjäger) που υπερασπίζονταν την πόλη, η οποία καταλήφθηκε από τους Αμερικανούς. Ήταν μια από τις πρώτες ευρωπαϊκές πόλεις που απελευθερώθηκαν από το ναζιστικό ζυγό (είχαν προηγηθεί η Σαιντ Μερ Εγκλίζ και η Μπαγιέ).
Αξιοθέατα
left|thumb|200px|Το Δημαρχείο της πόλης
Μεταφορές
Στην πόλη υπάρχει σταθμός των Γαλλικών Σιδηροδρόμων (SNCF). Το Καραντάν βρίσκεται στο σιδηροδρομικό άξονα Σερμπούρ - Καν - Παρίσι. Πολύ κοντά από την πόλη διέρχεται ο εθνικός δρόμος Ν13 που συνδέει την Καν με το Σερμπούρ. Το 1994 κατασκευάστηκε, επίσης, ένα κανάλι διαμέσου του οποίου είναι δυνατή η επικοινωνία του Καραντάν με τη θάλασσα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Νορμανδίας Κατηγορία:Κοινότητες της Μάγχης
Τυπογραφικό πιεστήριο
Στη Γερμανία, γύρω στο 1440, ο χρυσοχόος Γουτεμβέργιος εφηύρε το τυπογραφικό πιεστήριο κινητού τύπου, το οποίο ξεκίνησε την Επανάσταση της Τυπογραφίας. Σύμφωνα με το πρότυπο του σχεδιασμού των υπαρχόντων πιεστηρίων με βιδωτό πιεστήριο, ένα μόνο κινούμενο αναγεννησιακό τυπογραφείο μπορούσε να παράγει έως και 3.600 σελίδες ανά εργάσιμη ημέρα, σε σύγκριση με σαράντα με τυπογραφία στο χέρι και λίγες με χειροκίνητη αντιγραφή. Το νέο καλούπι χειρός του Γουτεμβέργιου κατέστησε δυνατή την ακριβή και γρήγορη δημιουργία μεταλλικού κινητού τύπου τυπογραφίας σε μεγάλες ποσότητες. Οι δύο εφευρέσεις του, το καλούπι χειρός και το τυπογραφικό πιεστήριο κινητού τύπου, μαζί μείωσαν δραστικά το κόστος εκτύπωσης βιβλίων και άλλων εγγράφων στην Ευρώπη, ιδιαίτερα για μικρότερες εκτυπώσεις.
Από το Μάιντς το τυπογραφικό πιεστήριο κινητού τύπου εξαπλώθηκε μέσα σε αρκετές δεκαετίες σε περισσότερες από διακόσιες πόλεις σε 12 ευρωπαϊκές χώρες. Μέχρι το 1500, τα τυπογραφικά πιεστήρια που λειτουργούσαν σε όλη τη Δυτική Ευρώπη είχαν ήδη παράγει περισσότερους από είκοσι εκατομμύρια τόμους. Τον 16ο αιώνα, με τα πιεστήρια να εξαπλώνονται μακρύτερα, η παραγωγή τους δεκαπλασιάστηκε σε περίπου 150 με 200 εκατομμύρια αντίτυπα. Στα μέσα του 17ου αιώνα, τα πρώτα τυπογραφικά πιεστήρια έφτασαν στην αποικιακή Αμερική ως απάντηση στην αυξανόμενη ζήτηση για Βίβλους και άλλα θρησκευτικά έντυπα. Η λειτουργία του Τύπου έγινε συνώνυμη με την επιχείρηση της τυπογραφίας και δάνεισε το όνομά της σε ένα νέο μέσο έκφρασης και επικοινωνίας, τον «Τύπο».
Η άφιξη της μηχανικής τυπογραφίας κινητού τύπου στην Ευρώπη κατά την Αναγέννηση εισήγαγε την εποχή της μαζικής επικοινωνίας, η οποία άλλαξε οριστικά τη δομή της κοινωνίας. Η σχετικά απεριόριστη κυκλοφορία πληροφοριών και (επαναστατικών) ιδεών ξεπέρασε τα σύνορα, αιχμαλώτισε τις μάζες στη Μεταρρύθμιση και απείλησε την εξουσία των πολιτικών και θρησκευτικών αρχών. Η απότομη αύξηση του αλφαβητισμού έσπασε το μονοπώλιο της εγγράμματης ελίτ στην εκπαίδευση και τη μάθηση και ενίσχυσε την αναδυόμενη μεσαία τάξη. Σε όλη την Ευρώπη, η αυξανόμενη πολιτιστική αυτοσυνειδησία των λαών της οδήγησε στην άνοδο του πρωτοεθνικισμού και επιτάχυνε την ανάπτυξη των ευρωπαϊκών δημοτικών γλωσσών, εις βάρος της θέσης της λατινικής γλώσσας ως lingua franca. Τον 19ο αιώνα, η αντικατάσταση του χειροκίνητου πιεστηρίου του Γουτεμβέργιου από ατμοκίνητα περιστροφικά πιεστήρια επέτρεψε την εκτύπωση σε βιομηχανική κλίμακα.
Δυνατότητα τυπογραφίας
Ο πίνακας παραθέτει τον μέγιστο αριθμό σελίδων που θα μπορούσαν να εκτυπώσουν τα διάφορα σχέδια πιεστηρίου ανά ώρα.
Πηγές
Σχετικά με τις επιπτώσεις του τυπογραφικού πιεστηρίου
Τεχνολογία της τυπογραφίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκτύπωση Κατηγορία:Γουτεμβέργιος Κατηγορία:Γερμανικές εφευρέσεις Κατηγορία:Εφευρέσεις του 15ου αιώνα
Κατάλογος τραγουδιών στην κορυφή του Billboard Hot 100 (1991)
Ο κατάλογος που δημοσιεύτηκε στο τεύχος της 30ης Νοεμβρίου ("Set Adrift on Memory Bliss") ήταν το πρώτο Hot 100 που εκπονήθηκε με πληροφορίες από το Soundscan.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1991
Περιοχή Μπούλου
Η Περιοχή Μπούλου (Αγγλικά: Mbulu District, Σουαχίλι: Wilaya ya Mbulu), είναι μία από τις πέντε περιοχές στην Περιφέρεια Μανυάρα (Manyara Region) της Τανζανίας. Στα βόρεια συνορεύει από τις Περιφέρεια Αρούσα (Arusha Region) και τη Λίμνη Εϋάσι (Lake Eyasi), ανατολικά με την Περιοχή Μπαμπάτι (Babati District), νότια με την Περιοχή Χάνανγκ (Hanang Region) και δυτικά με την Περιφέρεια Σινγκίντα (Singida Region).
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2002, ο πληθυσμός στην Επαρχία Μπούλου (Mbulu District), ήταν 237.280 άτομα.
Ο Επαρχιακός Επίτροπος στην Επαρχία Μπούλου (Mbulu District), είναι ο Gabriel Songay.
Προφορά - συλλαβισμός
Η Αγγλική-Σουαχίλι ονομασία Mbulu, στα Ελληνικά γράφεται «Μπούλου» και προφέρεται «Μ-μπού-λου», καθότι η Αγγλική-Σουαχίλι ορθογραφία, είναι Mbulu και αντιστοίχως ο συλλαβισμός της M u -bu-lu.
Τμήματα
Η Περιοχή Μπούλου (Mbulu District), διαιρείται διοικητικά σε 17 Τμήματα: • 5 Λέγεται ότι η έδρα της περιοχής στη Μπούλου (Mbulu), υπάρχει από το 1905.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Πηγές
Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Μανυάρα Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας
Κάθριν Μπερ Μπλότζετ
Η Κάθριν Μπερ Μπλότζετ (Katharine Burr Blodgett) (10 Ιανουαρίου 1898 - 12 Οκτωβρίου 1979) ήταν Αμερικανή φυσικός και χημικός γνωστή για το έργο της στην χημεία των επιφανειών, ιδίως για την εφεύρεση του "αόρατου" ή μη αντανακλαστικού γυαλιού ενώ εργαζόταν στη General Electric. Ήταν η πρώτη γυναίκα που έλαβε διδακτορική υποτροφία στη φυσική από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, το 1926.
Τα πρώτα χρόνια
Η Μπλότζετ γεννήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 1898 στο Σενέκταντι της Νέας Υόρκης. Ήταν το δεύτερο παιδί της Κάθριν Μπιουκάναν (Μπερ) και του Τζωρτζ Ρέντινγκτον Μπλότζετ. Ο πατέρας της ήταν δικηγόρος διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας στη General Electric όπου ηγήθηκε αυτού του τμήματος. Πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε στο σπίτι του από έναν διαρρήκτη λίγο πριν η Μπλότζετ γεννηθεί. Η GE προσέφερε ανταμοιβή 5.000 δολαρίων για τη σύλληψη και την καταδίκη του δολοφόνου, αλλά ο ύποπτος δολοφόνος κρεμάστηκε στο κελί του στο Σάλεμ της Νέας Υόρκης. Η μητέρα της ήταν οικονομικά εξασφαλισμένη μετά το θάνατο του συζύγου της, και μετακόμισε στη Νέα Υόρκη με την Κάθριν και τον γιο της Τζωρτζ Τζούνιορ λίγο μετά τη γέννηση της Κάθριν.
Το 1901, η μητέρα της Κάθριν μετέφερε την οικογένεια στη Γαλλία, ώστε τα παιδιά να είναι δίγλωσσα. Έζησαν εκεί για αρκετά χρόνια, ώσπου επέστρεψαν στη Νέα Υόρκη για ένα χρόνο. Το διάστημα εκείνο η Κάθριν πήγαινε σχολείο στη λίμνη Σάρανακ, και στη συνέχεια πέρασε χρόνο ταξιδεύοντας στη Γερμανία. Το 1912, η Μπλότζετ επέστρεψε στη Νέα Υόρκη με την οικογένειά της και εισήχθη στη Σχολή Rayson της Νέας Υόρκης.
Εκπαίδευση
Η παιδική ηλικία της Μπλότζετ χωρίστηκε μεταξύ της Νέας Υόρκης και της Ευρώπης και δεν είχε εγγραφεί στο σχολείο έως ότου ήταν οκτώ χρονών. Αφού φοίτησε στη Σχολή Rayson της Νέας Υόρκης, εισήχθη στο Κολλέγιο Μπριν Μορ με υποτροφία, όπου εμπνεύστηκε από δύο συγκεκριμένους καθηγητές: τον μαθηματικό Σάρλοτ Άνγκας Σκοτ και τον φυσικό Τζέιμς Μπαρνς.
Το 1917, o Ίρβινγκ Λάνγκμουρ, πρώην συνάδελφος του πατέρα της και μελλοντικά βραβευμένος με Βραβείο Νόμπελ, πήρε την Κάθριν σε περιοδεία στα ερευνητικά εργαστήρια της General Electric (GE). Της πρόσφερε μια ερευνητική θέση στη GE εάν πρώτα ολοκλήρωνε την τριτοβάθμια εκπαίδευση, οπότε εγγράφηκε σε μεταπτυχιακό πρόγραμμα στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο αφού έλαβε το πτυχίο της.
Στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου μελέτησε την προσρόφηση αερίου με τον Χάρβεϊ Μπ. Λέμον, ερευνώντας τη χημική δομή των μασκών αερίου. Αποφοίτησε το 1918 και πήρε θέση ερευνητικού επιστήμονα σε συνεργασία με τον Λάνγκμουρ. Μετά από έξι χρόνια στην εταιρεία, η Μπλότζετ αποφάσισε να ακολουθήσει διδακτορικό δίπλωμα με την ελπίδα να προχωρήσει περαιτέρω στο GE. Ο Λάνγκμουρ κανόνισε να σπουδάσει φυσική στο Πανεπιστήμιο Cambridge, στο Εργαστήριο Κάβεντις, πείθοντας τους κάπως απρόθυμους διαχειριστές να προσφέρουν μία από τις λίγες θέσεις τους σε μια γυναίκα. Εγγράφηκε στο Κολέγιο Νιούνχαμ, όπου έγινε δεκτή το 1924. Σπούδασε με τον Έρνεστ Ράδερφορντ και το 1926 έγινε η πρώτη γυναίκα που έλαβε διδακτορικό στη φυσική από το Πανεπιστήμιο του Cambridge.
Εργασία στη General Electric
Το 1935, η Μπλότζετ επέκτεινε το έργο του Λάνγκμουρ επινοώντας μια μέθοδο για τη διάδοση μονομοριακών επιστρώσεων ένα κάθε φορά σε γυαλί ή μέταλλο. Βυθίζοντας επανειλημμένα μια μεταλλική πλάκα σε νερό που καλύπτεται από ένα στρώμα λαδιού, μπόρεσε να συσσωρεύσει στρώματα λαδιού στην πλάκα με μοριακή ακρίβεια. Η συσκευή που χρησιμοποίησε και εξευγενίστηκε είναι γνωστή ως η γούρνα Langmuir – Blodgett.
Χρησιμοποιώντας αυτήν την τεχνική, η Μπλότζετ ανέπτυξε πρακτικές χρήσεις για τις ταινίες gossamer του Λάνγκμουρ. Η Μπλότζετ χρησιμοποίησε στεατικό φιλμ βαρίου για να καλύψει το γυαλί με 44 μονομοριακά στρώματα, κάνοντας το γυαλί περισσότερο από 99% μεταδοτικό και δημιουργώντας "αόρατο" γυαλί. Το ορατό φως που αντανακλάται από τα στρώματα του φιλμ ακύρωσε τις αντανακλάσεις που δημιουργούνται από το γυαλί. Αυτός ο τύπος μη αντανακλαστικής επικάλυψης ονομάζεται πλέον φιλμ Langmuir – Blodgett και χρησιμοποιείται ευρέως. Η πρώτη μεγάλη κινηματογραφική παραγωγή που χρησιμοποίησε το αόρατο γυαλί της Μπλότζετ ήταν η δημοφιλής ταινία Όσα Παίρνει ο Άνεμος (1939), γνωστή για την διαυγή κινηματογραφική της. Μόλις θεσπίστηκαν, οι μη αντανακλαστικοί φακοί χρησιμοποιήθηκαν για προβολείς και κάμερες από τη μεταπολεμική κινηματογραφική βιομηχανία. Το γυαλί της Μπλότζετ χρησιμοποιήθηκε επίσης για υποβρύχια περισκόπια και κάμερες κατασκοπευτικών αεροπλάνων κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Η Μπλότζετ εφηύρε επίσης τον μετρητή χρώματος, μια μέθοδο για τη μέτρηση των μοριακών επικαλύψεων στο γυαλί στο ένα εκατομμυριοστό της ίντσας. Ο μετρητής χρησιμοποιεί την ιδέα ότι διαφορετικά πάχη επιστρώσεων είναι διαφορετικά χρώματα. Εξετάζοντας την επίστρωση στεατικού οξέος σε γυάλινη πλάκα, συνειδητοποίησε ότι η προσθήκη κάθε στρώσης, πάχους περίπου 2 / 10.000.000 ιντσών, άλλαξε αξιόπιστα το χρώμα της πλάκας. Πριν από την εφεύρεσή της, τα καλύτερα όργανα μέτρησης ήταν ακριβή μόνο σε λίγα χιλιοστά της ίντσας. Το γυαλί της "χάρακας" έδειξε με πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια την εξέλιξη των χρωμάτων και τα αντίστοιχα πάχη τους. Η μέτρηση του πάχους έγινε τόσο απλή όσο τα αντίστοιχα χρώματα.
Οι Μπλότζετ και Λάνγκμουρ εργάστηκαν επίσης σε βελτιώσεις της λάμπας. Οι μελέτες τους σε ηλεκτρικές εκκενώσεις αερίων βοήθησαν να τεθούν τα θεμέλια για τη φυσική του πλάσματος.
Η Μπλότζετ έλαβε οκτώ αμερικανικά διπλώματα ευρεσιτεχνίας κατά τη διάρκεια της καριέρας της. Ήταν η μόνη εφευρέτρια σε όλα τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας εκτός από δύο, στα οποία εργάστηκε με τον Βίνσεντ Σάφερ ως συν-εφευρέτη. Η Μπλότζετ δημοσίευσε πάνω από 30 εξειδικευμένα άρθρα σε διάφορα επιστημονικά περιοδικά και εφηύρε τα απορροφητικά δηλητηριωδών αερίων, μεθόδους αφαίρεσης φτερών αεροσκαφών και την βελτίωση των προπετασμάτων καπνού.
Προσωπική ζωή
Η Μπλότζετ δεν παντρεύτηκε ποτέ και έζησε μια έντονη ζωή, διατηρώντας έναν γάμο Βοστώνης για πολλά χρόνια με την Γκέρτρουντ Μπράουν, η οποία προερχόταν από μια παλιά οικογένεια του Σενέκταντι. Για άλλη μια περίοδο έμεινε επίσης με την Έλσι Έρινγκτον, την Αγγλίδα διευθύντρια ενός κοντινού σχολείου θηλέων. "Ο διακανονισμός του νοικοκυριού απελευθέρωσε την Μπλότζετ από τις περισσότερες οικιακές υποχρεώσεις - με εξαίρεση το ότι έφτιαχνε τη διάσημη σάλτσα μήλου και τα popovers της." Δυστυχώς, δεν άφησε προσωπικά γραπτά κείμενα με τις σκέψεις της σχετικά με τις μακροχρόνιες σχέσεις της με αυτές τις γυναίκες.
Η συνονόματη ανηψιά της Μπλότζετ ήταν η αστροφυσικός και δημόσιος υπάλληλος Κάθριν Μπλότζετ Τζέμπι. Σε ένα αυτοβιογραφικό απομνημόνευμα, η Τζέμπι θυμόταν ότι στις οικογενειακές επισκέψεις η θεία της Μπλότζετ:
Η Τζέμπι μιλούσε συχνά στη μετέπειτα ζωή για την επιρροή της θείας της με προσωπικό παράδειγμα την επιλογή μιας καριέρας στην επιστήμη.
Η Μπλότζετ αγόρασε ένα σπίτι στο Σενέκταντι με θέα τη γενέτειρά της, όπου πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής της. Ήταν ηθοποιός στο θεατρικό συγκρότημα της πόλης της και συμμετείχε εθελοντικά σε πολιτικούς και φιλανθρωπικούς οργανισμούς. Η Μπλότζετ ήταν ο ταμίας της Traveller's Aid Society εκεί. Πέρασε τα καλοκαίρια σε μια κατασκήνωση στη λίμνη Τζορτζ, βόρεια της Νέας Υόρκης, για να συνεχίσει την αγάπη της για την κηπουρική. Η Μπλότζετ ήταν επίσης μια ενθουσιώδης ερασιτέχνης αστρονόμος. Συνέλεγε αντίκες, έπαιζε γέφυρα με φίλους και έγραφε αστεία ποιήματα στον ελεύθερο χρόνο της. Πέθανε στο σπίτι της στις 12 Οκτωβρίου 1979.
Βραβεία
Η Μπλότζετ έλαβε πολυάριθμα βραβεία κατά τη διάρκεια της ζωής της. Έλαβε ένα αστέρι στην έβδομη έκδοση του American Men of Science (1943), αναγνωρίζοντάς την ως μία από τους 1.000 πιο διακεκριμένους επιστήμονες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1945, η Αμερικανική Ένωση Πανεπιστημίων Γυναικών την τίμησε με το Annual Achievement Award.
Το 1972, η Φωτογραφική Εταιρεία της Αμερικής της έδωσε το Ετήσιο Βραβείο Επιτεύγματος και το 2007 εισήχθη στην Εθνική Αίθουσα Φήμης Εφευρετών. Το 2008 άνοιξε ένα δημοτικό σχολείο στο Σενέκταντι με το όνομά της.
Έλαβε επίτιμα διδακτορικά από το Κολλέγιο Ελμίρα (1939), το Κολλέγιο Γουέστερν (1942), το Πανεπιστήμιο Μπράουν (1942) και το Κολλέγιο Ράσελ Σέιτζ (1944).
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ Κατηγορία:Εφευρέτριες Κατηγορία:Αμερικανοί χημικοί
Μαρία Λετίτσια Βοναπάρτη, δούκισσα της Αόστης
Η Μαρία Λετίτσια (γαλλ. Marie Laetitia, ιταλ. Maria Letizia, 20 Νοεμβρίου 1866 - 25 Οκτωβρίου 1926) από τον Οίκο του Βοναπάρτη έγινε με τον γάμο της πριγκίπισσα της Αόστα.
Βιογραφία
Η Μαρία Λετισία Ευγενία Αικατερίνη Αδελαΐδα ήταν η μόνη κόρη του Ναπολέοντα Ιωσήφ Βοναπάρτη και της Μαρίας Κλοτίλδης του Οίκου της Σαβοΐας, κόρης του Βίκτωρα Εμμανουήλ Β΄ της Ιταλίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το τον θείο της Αμεδαίο της Ισπανίας, Πρίγκιπα της Αόστα, και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βοναπάρτη Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Ιταλίας Κατηγορία:Δούκισσες της Αόστας Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαβοΐας
Ναός του Αγίου Απολλιναρίου (Ρεμάγκεν)
Ο Ναός του Αγίου Απολλιναρίου στο Ρεμάγκεν (στα γερμανικά: Apollinariskirche) είναι εκκλησία νεογοτθικού ρυθμού, του 19ου αιώνα.
Είναι χτισμένη σε ένα λόφο (Apollinarisberg) πάνω από τη πόλη του Ρεμάγκεν, στη Ρηνανία-Παλατινάτο, στη Γερμανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στη Γερμανία
Παπάγια
Η παπάγια (papaya, από τη γλώσσα των Καραΐβων μέσω της ισπανικής, είναι ο καρπός του φυτού Carica papaya, του γένους Καρική (Carica). Αποτελεί ιθαγενές φυτό των τροπικών χωρών της Αμερικής. Καλλιεργούνταν στο Μεξικό πολλούς αιώνες πριν την έλευση των κλασικών μεσοαμερικανικών πολιτισμών. Μερικές φορές καλείται και «δεντροπέπονο» ή "pawpaw", ωστόσο το νοτιοαμερικάνικο pawpaw αποτελεί ένα διαφορετικό είδος, του γένους Asimina.
Πρόκειται για φυτό που μοιάζει με δένδρο. Ο βλαστός του φτάνει σε ύψος τα 5-10 μ. και τα φύλλα του περιορίζονται στην κορυφή του κορμού και είναι διατεταγμένα σε σπείρες. Τα φύλλα είναι μεγάλα και η διάμετρός τους κυμαίνεται από 50-70 εκατοστά. Ο καρπός είναι ώριμος όταν μαλακώσει (όπως το ώριμο αβοκάντο ή και πιο μαλακός) και η φλούδα του έχει χρώμα ώχρας προς πορτοκαλί. Η γεύση του φρούτου προσιδιάζει σε εκείνη του λωτού και του πεπονιού. Κύριος εχθρός του είναι ένα είδος μύγας, με την ονομασία "Papaya Fruit Fly". To έντομο αυτό μοιάζει με σφήκα και γεννά τα αυγά του στο νεαρό φυτό.
Είναι το πρώτο οπωροφόρο δέντρο του οποίου το γονιδίωμα αποκρυπτογραφήθηκε
Καλλιέργεια και χρήσεις
Στη Χαβάη καλλιεργούνται δύο ποικλίες γενετικά τροποποιημένης παπάγιας, η SunUp και η Rainbow, από τη δεκαετία του 1990. Ως το 2004, οι μη γενετικά τροποποιημένες και οι βιολογικές παπάγιες επιμολύνθηκαν σε μεγάλο βαθμό από τις γενετικά μεταλλαγμένες ποικιλίες. Πατρίδα της παπάγιας είναι το νότιο Μεξικό, η Κεντρική Αμερική και η βορειότερη Νότια Αμερική. Σήμερα το φυτό καλλιεργείται στις περισσότερες χώρες με τροπικό κλίμα, όπως στη Βραζιλία, την Ινδία, τη Νότια Αφρική, τη Σρι Λάνκα και τις Φιλιππίνες, αλλά κ στη Νότια Κρήτη (Σιδωνια)
Το ώριμο φρούτο τρώγεται συνήθως ωμό, χωρίς τη φλούδα ή τα κουκούτσια. Το άγουρο πράσινο φρούτο μπορεί να φαγωθεί μαγειρεμένο, ειδικά σε κάρι, σαλάτα και σιγοβρασμένο.Τόσο το πράσινο φρούτο όσο και το ώριμο είναι πλούσια σε ένα ένζυμο, που ονομάζεται παπαΐνη. Αυτό είναι πρωτεάση, που έχει τη δυνατότητα να διαλύει τις σκληρές ίνες του κρέατος, κάτι που ανακαλύφθηκε αιώνες πριν από τους αυτόχθονες Αμερικανούς. Διατίθεται σε ταμπλέτες για τη θεραπεία προβλημάτων που αφορούν την πέψη. Η πράσινη παπάγια, ωμή αλλά και μαγειρεμένη, χρησιμοποιείται στην κουζίνα της Ταϊλάνδης.
Η παπαΐνη χρησιμοποιείται από πολλούς κατοίκους των χωρών όπου καλλιεργούνται οι παπάγιες, για τη θεραπεία τραυμάτων από αιχμηρά εργαλεία, για εξανθήματα, τσιμπήματα και εγκαύματα. Χρησιμοποιείται ως φάρμακο σε αλοιφή. Ο Χάρισον Φορντ είχε χρησιμοποιήσει παπαΐνη στην πλάτη του για τη θεραπεία του στη διάρκεια γυρισμάτων της ταινίας από τη σειρά «Ιντιάνα Τζόουνς».
Επίσης, ιατρικές έρευνες σε ζώα επιβεβαίωσαν την αντισυλληπτική και αμβλωτική ιδιότητα του φυτού. Οι σπόροι του επίσης έχουν αντισυλληπτικές ιδιότητες στους αρσενικούς πιθήκους (σε συγκεκριμένο είδος).
Οι μαύροι σπόροι είναι εδώδιμοι και έχουν στυφή, πιπεράτη γεύση. Πολλές φορές αλέθονται και χρησιμοποιούνται σε αντικατάσταση του μαυροπίπερου. Σε μερικές περιοχές της Ασίας σιγοψήνουν τα νεαρά φύλλα της παπάγιας και τα τρώνε, όπως το σπανάκι.
Αλλεργίες και παρενέργειες
Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχη κατά τη συγκομιδή, καθώς η παπάγια εκκρίνει ένα υγρό όταν δεν είναι αρκετά ώριμη και αυτό μπορεί να προκαλέσει ερεθισμό και αλλεργική αντίδραση σε ορισμένα άτομα. Ο καρπός επίσης περιέχει ένα αλκαλοειδές, που λέγεται καρπαΐνη, και είναι επικίνδυνο σε μεγάλες ποσότητες. Το αλκαλοειδές αυτό περιέχεται επίσης στους σπόρους και στα φύλλα.
Φαρμακευτική χρήση
Οι Μότσε συχνά απεικόνιζαν παπάγιες στα κεραμικά τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καρικοειδή Παπαγια Κατηγορία:Χλωρίδα της Νότιας Αμερικής Κατηγορία:Χλωρίδα της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Χλωρίδα του Μεξικού Κατηγορία:φρούτα Κατηγορία:χλωρίδα της Χαβάης
Εθνικό Ωδείο (Ελλάδα)
Το Εθνικό Ωδείο ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1926 από τον Έλληνα συνθέτη Μανώλη Καλομοίρη και αξιόλογους καλλιτέχνες όπως η Χαρίκλεια Καλομοίρη, η Μαρίκα Κοτοπούλη, ο Διονύσιος Λαβρανγκάς και η Σοφία Σπανούδη. Για κάποιο χρονικό διάστημα το ωδείο ήταν η μοναδική ελληνική εκπαιδευτική και πολιτιστική οργάνωση που προσέγγισε την ελληνική διασπορά, ανοίγοντας παραρτήματα στην Αίγυπτο και την Κύπρο (1948). Με την πάροδο των ετών, πολλοί γνωστοί καλλιτέχνες συνεργάστηκαν με το ωδείο, όπως η Μαρία Κάλλας, ο Γκαμπριέλ Πιερνέ, ο Δημήτρης Μητρόπουλος και η Αύρα Θεοδωροπούλου. Μεταξύ των μαθητών του ωδείου ήταν η Μαρία Κάλλας, ο Λεωνίδας Καβάκος, η Αγνή Μπάλτσα και η Μαντώ. Όταν η ιδρύθηκε η Εθνική Λυρική Σκηνή το 1940, τα δύο τρίτα του προσωπικού της ήταν τελειόφοιτοι ή απόφοιτοι του Εθνικού Ωδείου.
Το κτίριο του Εθνικού Ωδείου έχουν μετακινηθεί σε διάφορες περιοχές της Αθήνας κατά τη διάρκεια της ζωή του.. Από την αρχική του τοποθεσία στην Ηρακλείτου 6 μετακινήθηκε στην Δόρου 3 (1932), στην οδό Σολομού και Γ΄ Σεπτεμβρίου (1935) και έπειτα στην οδό Σολωμού 67 και Αριστοτέλους (1940). Το 2006 η έδρα του βρισκόταν στην οδό Μαιζώνος 8 και ο
καλλιτεχνικός διευθυντής είναι ο Περικλής Κούκος.
Ανώτερη Σχολή Δραματικής τέχνης του Εθνικού Ωδείου
Η ανώτερη Σχολή Δραματικής τέχνης ιδρύθηκε ως Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού Ωδείου στην Αθήνα το 1926. Αναγνωρίστηκε από το ελληνικό κράτος το 1959.
Στην σχολή διδάσκεται η δραματική τέχνη (αφήγηση, παντομίμα, παντομίμα/μιμητική λειτουργία - μέθοδοι εκπαίδευσης, αυτοσχεδιασμός, φωνητική προβολή, έργο στη σκηνή, τεχνικές οντισιόν), ιστορία και φιλοσοφία του θεάτρου, ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας, γενική ιστορία της τέχνης, αισθητική, κ.ά.
Με την πάροδο των ετών, πολλοί διακεκριμένοι καθηγητές, συγγραφείς και δημιουργοί της θεατρικής τέχνης έχουν συνεργαστεί με την σχολή, όπως ο Θάνος Τράγκας (διευθυντής της σχολής), η Μιράντα Μυράτ, ο Άγγελος Γριμάνης, ο Δημήτριος Χατζής, ο Ζαν Γαϊτάνος, ο Νικόλαος Σηφάκης, ο Μήτσος Λυγίζος, ο Κωστής Μιχαηλίδης, ο Νίκος Παπακωνσταντίνου, η Κακία Παναγιώτου, η Μαίρη Βογιατζή, ο Άγγελος Φουριώτης, ο Ευάγγελος Ανδρέου και ο Γιάννης Συνοδινός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νέα Σμύρνη Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Αθήνα Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Αθήνα Κατηγορία:Ωδεία
Τζόναθαν Ντέμι
Ο Ρόμπερτ Τζόναθαν Ντέμι (αγγλικά: Robert Jonathan Demme, 22 Φεβρουαρίου 1944 - 26 Απριλίου 2017), γνωστότερος απλά ως Τζόναθαν Ντέμι, ήταν Αμερικανός σκηνοθέτης του κινηματογράφου. Οι ταινίες του αφορούσαν σε ποικίλα θέματα, ενώ γύρισε και ορισμένα ντοκιμαντέρ τα οποία έτυχαν αναγνώρισης. Αποκορύφωμα της καριέρας του ήταν το Όσκαρ Σκηνοθεσίας που κέρδισε το 1991, για την ταινία του Η Σιωπή των Αμνών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1944. Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια, καθώς μεγάλωσε χωρίς πατέρα, ενώ η μητέρα του ήταν αλκοολική. Πρωτοεμφανίστηκε στη βιομηχανία του κινηματογράφου το 1971, ως σεναριογράφος και παραγωγός της ταινίας δράσης Angels Hard as They Come. Ακολούθησαν οι κοινωνικές σάτιρες Handle with Care και Melvin and Howard, στις κριτικές των οποίων ο Ντέμι συγκρίθηκε με τον Πρέστον Στέρτζις. Με την τελευταία ταινία, καθώς και με τα Στρατιώτες Δίχως Όπλα και Άγριο Θηλυκό, θεμελιώθηκε η ευρεία αναγνώρισή του ως σκηνοθέτης, κατά τη δεκαετία του '80. Το 1988 προβλήθηκε η κωμωδία Η Γυναίκα του Γκάνγκστερ, που θεωρείται ένα από τα καλύτερα έργα του. Το 1991 προβλήθηκε η ταινία Η Σιωπή των Αμνών, για την οποία κέρδισε το Όσκαρ Σκηνοθεσίας. Η ίδια ταινία κέρδισε επίσης τα Βραβεία Καλύτερης Ταινίας και Α΄ Ανδρικού και Α' Γυναικείου Ρόλου. Ακολούθησε το 1993 η Φιλαδέλφεια, η οποία ήταν μια από τις πρώτες ταινίες του Χόλιγουντ που είχαν ως θέμα το AIDS και του έδωσε εκ νέου υποψηφιότητα για το Όσκαρ Σκηνοθεσίας.
Επιλεγμένη φιλμογραφία
Ως σκηνοθέτης:
Βραβεύσεις
Για την ταινία Η Σιωπή των Αμνών:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας‎
Γερόντισσα Ακυλίνα της Δράμας
Η Γερόντισσα Ακυλίνα της Δράμας (Θείρα Μικράς Ασίας, 23 Απριλίου 1921 - Δράμα, 16 Νοεμβρίου 2006) ήταν Ελληνίδα Μικρασιάτισσα Ορθόδοξη μοναχή που έζησε στη Μονή Αναλήψεως του Σωτήρος Δράμας, διατελώντας Ηγουμένη. Επέδειξε σημαντική δράση κατά την Εθνική Αντίσταση.
Βιογραφικά στοιχεία
Η κατά κόσμον Ερασμία, κόρη των Γεωργίου και Ευτυχίας Παρμαξίδου, γεννήθηκε στα Θείρα της Σμύρνης στις 23 Απριλίου 1921. Κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή επτά συγγενείς της μαρτύρησαν στην αγχόνη ενώ η ίδια με την οικογένειά της εγκατέλειψαν τη Μικρά Ασία. Πρόσφυγες ήρθαν στον Πειραιά στις 14/09/1922 και λίγο αργότερα εγκαταστάθηκαν στην πόλη της Δράμας.
Η νεαρή Ερασμία μετακόμισε οικογενειακώς στη Θεσσαλονίκη λόγω της σκληρής Βουλγαρικής Κατοχής στη Δράμα. Προσέφερε σημαντική βοήθεια σε ανθρώπους πρωτοστατώντας στα συσσίτια για τους πεινώντες στην περιοχή του Λαγκαδά. Συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση και με κίνδυνο της ζωής της ανέλαβε την τροφοδοσία των κρατούμενων αντιστασιακών Ελλήνων στο στρατόπεδο Παύλου Μελά της Θεσσαλονίκης που είχε μεταβληθεί σε τόπο κράτησης και βασανιστηρίων από τους Γερμανούς.
Την δεκαετία του 1950 οργάνωσε συσσίτια στη Δράμα για να αντιμετωπιστούν οι πληγές της Βουλγαρικής Kατοχής και ξεκίνησε τις κατασκηνώσεις της Μητροπόλεως Δράμας στον Γρανίτη.
Σχημάτισε αδελφότητα με γυναίκες με σκοπό την αφιέρωσή τους στον μοναχισμό. Η αδελφότητα με επικεφαλής την Ακυλίνα, τον Απρίλιο του 1970, εγκαταστάθηκε, με την επίβλεψη και τη στήριξη του Μητροπολίτη Δράμας Διονυσίου, στην τότε εγκαταλελειμμένη περιοχή των Ταξιαρχών Δράμας (Σίψα) όπου υπήρχε ναΰδριο της Αναλήψεως του Σωτήρος. Στις 17 Ιουλίου 1970 και σε ηλικία 50 ετών πήρε το μέγα και αγγελικό σχήμα και ονομάσθηκε Ακυλίνα μοναχή. Στη αδελφότητα εντάχθηκε και η Γερόντισσα Άννα Μακκαβαίου η Μικρασιάτισσα, η οποία εκτιμούσε πολύ την Ηγουμένη Ακυλίνα.
Η Ηγουμένη Ακυλίνα παράλληλα με τα κύρια πνευματικά της καθήκοντα εργάσθηκε για το κτίσιμο της Μονής. Ολόκληρο το κτιριακό οικοδόμημα της Μονής είναι κόπος της δραστηριότητάς της μαζί με την πρώτη αδελφότητα και τις νεότερες μοναχές. Στις 25 Απριλίου 1971 πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια της Ιεράς Μονής.
Η Γερόντισσα Ακυλίνα εκοιμήθη στις 16 Νοεμβρίου του 2006.
Παραπομπές
Ακυλινα Ακυλινα Ακυλινα Ακυλινα Ακυλινα Ακυλινα Ακυλινα
Βίλμα Εσπίν
Η Βίλμα Λουσίλα Εσπίν Γκουλιός (7 Απριλίου 1930 - 18 Ιουνίου 2007) ήταν Κουβανή επαναστάτρια, φεμινίστρια και χημικός μηχανικός. Βοήθησε στον εφοδιασμό και την οργάνωση του Κινήματος της 26ης Ιουλίου ως αντιστασιακή κατάσκοπος και είχε ενεργό ρόλο σε πολλούς τομείς της κουβανικής κυβέρνησης από το τέλος της επανάστασης έως το θάνατό της. Ως ανυποχώρητη φεμινίστρια, η Εσπίν βοήθησε στην ίδρυση της Ομοσπονδίας Γυναικών Κούβας και προώθησε τα ίσα δικαιώματα για τις κουβανέζες γυναίκες σε όλους τους τομείς της ζωής.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Η Βίλμα Εσπίν Γκουλιός γεννήθηκε στις 7 Απριλίου 1930, στο Σαντιάγο της Κούβας. Ήταν κόρη ενός πλούσιου κουβανέζου δικηγόρου, του Jose Espin, και της συζύγου του Margarita Guillois. Είχε τέσσερα αδέλφια, τους Nilsa, Iván, Sonia και José. Η Εσπίν φοίτησε στην Ακαδημία Pérez-Peña και σπούδασε μπαλέτο και τραγούδι στο Asociación Pro-Arte Cubano κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940. Στη δεκαετία του 1950, σπούδασε χημικός μηχανικός στο Universidad de Oriente, στο Σαντιάγο της Κούβας (ήταν μία από τις πρώτες γυναίκες στην Κούβα που σπούδασαν αυτό το αντικείμενο). Μετά την αποφοίτησή της, ο πατέρας της την ενθάρρυνε να φοιτήσει στο MIT στο Cambridge της Μασαχουσέτης για να ολοκληρώσει τις μεταπτυχιακές της σπουδές με την ελπίδα ότι η διαμονή της στην Αμερική θα την αποτρέψει από το να αποκτήσει σοσιαλιστική δραστηριότητα. Όταν τελικά συμφώνησε, η σύντομη ακαδημαϊκή της σταδιοδρομία στο MIT της δημιούργησε ακόμα μεγαλύτερη εχθρότητα απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς εντάχθηκε επίσημα στο Κίνημα της 26ης Ιουλίου κατά την επιστροφή της στην Κούβα μέσω του Μεξικού.
Ο ρόλος της στην κουβανική επανάσταση
αριστερά|μικρογραφία| Raúl Castro, Vilma Espín, Jorge Risquet και José Nivaldo Causse (1958) Επιστρέφοντας στην πατρίδα της, ασχολήθηκε περισσότερο με την αντιπολίτευση στον δικτάτορα Fulgencio Batista. Μια συνάντηση με τον επαναστάτη ηγέτη Frank País την οδήγησε στο να γίνει ηγέτης του επαναστατικού κινήματος στην επαρχία Οριέντε. Η Εσπίν γνώρισε τους αδελφούς Castro που είχαν μετακομίσει στο Μεξικό μετά την αποτυχημένη ένοπλη επίθεσή τους στους στρατώνες της Μονκάνδα τον Ιούλιο του 1953 και την αποφυλάκισή τους το 1955. Η Εσπίν δρούσε ως αγγελιοφόρος μεταξύ του Κινήματος της 26ης Ιουλίου στο Μεξικό και του Pais στην Κούβα. Στη συνέχεια βοήθησε τους επαναστάτες στα βουνά της Σιέρρα Μαέστρα μετά την επιστροφή του Κινήματος της 26ης Ιουλίου στην Κούβα με το γιοτ Γκράνμα το Νοέμβριο του 1956.
Η ικανότητα της Εσπίν να μιλά ισπανικά και αγγλικά της έδωσε τη δυνατότητα να εκπροσωπήσει το επαναστατικό κίνημα σε διεθνή κλίμακα. Ο Pepín Bosch, στέλεχος της εταιρίας Μπακάρντι, κανόνισε μια συνάντηση μεταξύ του Γενικού Επιθεωρητή της CIA Lyman Kirkpatrick και εκπροσώπων του Κινήματος της 26ης Ιουλίου το 1957. Η Εσπίν, ως ηγέτιδα της επανάστασης και κόρη στελέχους της εταιρίας Μπακάρντι, είπε στον Kirkpatrick ότι οι επαναστάτες ήθελαν μόνο "αυτό που έχετε οι Αμερικανοί: καθαρή πολιτική και καθαρό αστυνομικό σύστημα" Επίσης, ενήργησε ως διερμηνέας σε μια συνέντευξη μεταξύ του δημοσιογράφου των New York Times, Herbert Matthews και του Fidel Castro το 1957, η οποία συνέβαλε τόσο στη διάδοση πληροφοριών για την επανάσταση όσο και στη διαβεβαίωση στους Κουβανούς και τη διεθνή κοινότητα ότι οι ισχυρισμοί του Batista για τον θάνατο του Castro ήταν ψευδείς.
Ρόλος στην Ομοσπονδία Γυναικών Κούβας
μικρογραφία| Η Εσπίν και ο [[Φιντέλ Κάστρο|Fidel Castro κατά τη δημιουργία της Ομοσπονδίας Γυναικών Κούβας, τον Αύγουστο του 1960]] Η Βίλμα Εσπίν ήταν μεγάλη υπέρμαχος της ισότητας των φύλων στην Κούβα. Η συμμετοχή της στην επανάσταση βοήθησε στη αλλαγή του ρόλου των γυναικών στην Κούβα και το 1960, η Εσπίν έγινε πρόεδρος της Ομοσπονδίας Γυναικών Κούβας και παρέμεινε σε αυτήν τη θέση μέχρι το θάνατό της το 2007. Οι πρωταρχικοί στόχοι του οργανισμού ήταν να εκπαιδευτούν οι γυναίκες, να τους δοθούν οι απαραίτητες δεξιότητες για να αναζητήσουν κερδοφόρα εργασία και, κυρίως, να τις ενθαρρύνουν να συμμετέχουν στην πολιτική και να υποστηρίξουν την επαναστατική κυβέρνηση. Το 1960, όταν τα εργοστάσια παραγωγής ζάχαρης και οι φυτείες ζαχαροκάλαμου δέχτηκαν επίθεση σε ολόκληρη την Κούβα λίγο πριν από την εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων, η Ομοσπονδία Γυναικών Κούβας δημιούργησε τις Ομάδες Επείγουσας Ιατροφαρμακευτικής Βοήθειας για να κινητοποιήσει τις γυναίκες κατά της αντεπανάστασης. Η κουβανική κυβέρνηση και η Ομοσπονδία ενθάρρυναν τις γυναίκες να ενταχθούν στο εργατικό δυναμικό, περνώντας και τον Κουβανικό Οικογενειακό Κώδικα το 1975, έναν νόμο που όριζε ότι οι άνδρες πρέπει να βοηθούν με τις οικειακές ασχολίες και τη φροντίδα των παιδιών για να ελαφρύνουν τον φόρτο εργασίας για τις εργαζόμενες μητέρες.
Ρόλος στην κουβανική κυβέρνηση
μικρογραφία| Η αντάρτικη στολή της Βίλμα. Η Εσπίν διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κουβανικού Κομμουνιστικού Κόμματος από το 1965 έως το 1989. Είχε επίσης πολλούς άλλους ρόλους στην κουβανική κυβέρνηση, όπως πρόεδρος της Επιτροπής Κοινωνικής Πρόληψης από το 1967 έως το 1971, διευθυντής Βιομηχανικής Ανάπτυξης στο Υπουργείο Τροφίμων το 1969, πρόεδρος του Ινστιτούτου Παιδικής Φροντίδας το 1971 και μέλος του Κουβανικού Συμβουλίου Επικρατείας το 1976. Εκτός από τους ρόλους της στην Κούβα, η Εσπίν υπηρέτησε και ως εκπρόσωπος της Κούβας στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών.
Η Εσπίν είχε το ρόλο της Πρώτης Κυρίας της Κούβας για 45 χρόνια, αναλαμβάνοντας αρχικά το ρόλο ως νύφη του Fidel Castro, ο οποίος ήταν διαζευγμένος όταν ανέλαβε την εξουσία. Έγινε επίσημα η Πρώτη Κυρία το 2006 όταν ο σύζυγός της, Ραούλ Κάστρο, έγινε πρόεδρος.
Η Εσπίν ηγήθηκε της κουβανικής αντιπροσωπείας στο Κογκρέσο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοκρατικών Γυναικών στη Χιλή τον Σεπτέμβριο του 1959. Ηγήθηκε επίσης των κουβανικών αντιπροσωπειών σε επόμενες διασκέψεις για τις γυναίκες, επαινώντας τις ως «ανεκτίμητες για τις γυναίκες στις αναπτυσσόμενες χώρες».
Οικογένεια
Η Εσπίν ήταν παντρεμένη με τον Ραούλ Κάστρο, τον σημερινό Πρώτο Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κούβας, ο οποίος είναι ο αδελφός του πρώην πρώτου γραμματέα, Φιντέλ Κάστρο. Ο γάμος τους έγινε το 1959, λίγες μόνο εβδομάδες αφού το Κίνημα της 26ης Ιουλίου πέτυχε την ανατροπή του δικτάτορα Fulgencio Batista. Είχε τέσσερα παιδιά (Deborah, Mariela, Nilsa και Alejandro Castro Espín) και οκτώ εγγόνια. Η κόρη της, η Μαριέλα Κάστρο, είναι επικεφαλής του Εθνικού Κέντρου για την Σεξουαλική Εκπαίδευση της Κούβας, και ο γιος της, Αλεχάντρο Κάστρο Εσπίν, είναι συνταγματάρχης στο Υπουργείο Εσωτερικών.
Θάνατος και κληρονομιά
δεξιά|μικρογραφία| Ο τάφος της Βίλμα Εσπίν Η Εσπίν πέθανε στην Αβάνα στις 4:14 μ.μ. EDT στις 18 Ιουνίου 2007, έπειτα από μακρά ασθένεια. Κηρύχθηκε επίσημη περίοδος πένθους από τις 8 μ.μ. στις 18 Ιουνίου έως τις 19 Ιουνίου στις 10 μ.μ. Η τελετή της κηδείας της πραγματοποιήθηκε στο Θέατρο Karl Marx στην Αβάνα την επόμενη ημέρα από το θάνατό της, και η κουβανική κυβέρνηση δημοσίευσε μια δήλωση που την επαινούσε ως «μία από τις πιο σημαντικές μαχήτριες για τη χειραφέτηση των γυναικών στη χώρα μας και στον κόσμο». Το σώμα της αποτεφρώθηκε και τα λέιψανά της βρίσκονται στο Μαυσωλείο Frank País, Municipio II Frente στην επαρχία Σαντιάγο της Κούβας.
Το δημοτικό σχολείο Βίλμα Εσπίν ιδρύθηκε στην Αβάνα τον Απρίλιο του 2013.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χημικοί μηχανικοί Κατηγορία:Κάτοχοι του Βραβείου Ειρήνης Λένιν Κατηγορία:Κουβανοί επαναστάτες
Κωνσταντίνος Δαμιανός
Ο Κωνσταντίνος Δαμιανός (1853 - 23 Σεπτεμβρίου 1915) ήταν Έλληνας αντιστράτηγος, πρεσβύτερος αδερφός του υποναυάρχου Ιωάννη Δαμιανού (1861-1920) και εγγονός του διαπρεπούς Υδραίου νομομαθούς Ιωάννη Δαμιανού (1813-1860), δικαστή, δικηγόρου, βουλευτή και υπουργού.
Πηγή
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού Δ Κατηγορία:Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος Κατηγορία:Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος Κατηγορία:Ανώτερος Ταξιάρχης του Τάγματος του Σωτήρος
Μορροβάλλε
Το Μορροβάλλε (ιταλικά: Morrovalle) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ματσεράτα, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ματσεράτα
Κίναν Γουίν
Ο Κίναν Γουίν (αγγλ.: Francis Xavier Aloysius James Jeremiah Keenan Wynn), 27 Ιουλίου 1916 - 14 Οκτωβρίου 1986), ήταν Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου. Παρότι δεν είχε πρωταγωνιστικους ρόλους στη καριέρα του, ήταν ένας από τους περιζήτητους ηθοποιούς λόγω της εκφραστικότητας του προσώπου του.
Βιογραφία
Ο Κίναν Γουίν γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1916. Ο πατέρας του Εντ Γουίν ήταν κωμικός ηθοποιός του βαριετέ. Πήρε το καλλιτεχνικό του όνομα από τον παππού του Φρανκ Κίναν, ο οποίος ήταν από τους πρώτους πρωταγωνιστές στο Μπροντγουέι. Ο Εντ Γουίν ενθαρύνε τον γιο του από μικρή ηλικία να ασχοληθεί με την υποκριτική και να γίνει ηθοποιός, όπως το είχε η οικογενειακή παράδοση.
Καριέρα
Ο Γουίν ξεκίνησε την καριέρα του από το ραδιόφωνο, με τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο έργο "The Amazing Mr Smith" στις 30 Απριλίου, 1941. Έπαιξε τον ρόλο, « ενός ανέμελου νεαρού άνδρα που τρέχει σε πολλούς μπελάδες και γίνεται ακούσια ντετέκτιβ».
Ο Κίναν Γουίν εμφανίστηκε σε εκατοντάδες ταινίες και τηλεοπτικές σειρές μεταξύ 1934 και 1986. Είχε συμβόλαιο με την Metro Goldwin Mayer κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940 και του 1950. Είχε έναν σύντομο αλλά αξιοσημείωτο ρόλο ως μεθυσμένου, στο κλασικό πολεμικό δράμα Το ρολόι (1945). Ένας ακόμη σημαντικός ρόλος του ήταν ως του μυστηριώδης Γιοστ στη ταινία του 1967 Ο Επαναστάτης του Αλκατράζ δίπλα στον σπουδαίο Λι Μάρβιν.
Προσωπική ζωή
Ο Γουίν ήταν παντρέμενος με την πρώην ηθοποιό του θεάτρου Εύα Λιν Άμποτ (1914- 2004). μέχρι το διαζύγιό τους το 1947, οπότε η Άμποτ μετά παντρεύτηκε τον ηθοποιό Βαν Τζόνσον, έναν από τους στενότερους φίλους του ζευγαριού. Η Άμποτ υποστήριξε τον γάμο της με τον Γουίν και ήταν πολύ ευτυχής, αλλά ότι το διαζύγιο και ο νέος γάμος της ήταν κατασκευασμένος από το αφεντικό της MGM studio Λουίς Μάγερ, ο οποίος αρνήθηκε να ανανεώσει τη σύμβαση με τον Γουίν, εκτός εάν η Άμποτ τον χώριζε και παντρεύοταν τον Τζόνσον, ο οποίος αποτέλεσε αντικείμενο πολλών φημών σχετικά με την ομοφυλοφιλία του.
Ενας γιος του Γουίν, Νεντ Γουίν είναι ηθοποιός και συγγραφέας, ο οποίος έγραψε τα αυτοβιογραφικά απομνημονεύματα "θα ζούμε πάντα στο Μπέβερλι Χιλς". Ένας άλλος γιος του, Τρέισι Κίναν Γουίν, είναι ένας σεναριογράφος που μεταξύ άλλων σεναρίων του, περιλαμβάνεται  "Η Αυτοβιογραφία της Μις Τζέιν Πίτμαν (1974)". Η κόρη του Χίλντα ήταν παντρεμένη με τον Πολ Γουίλιαμς, ο οποίος ήταν ένας θείος από τους αδερφούς Χαντσον.
Τα τελευταία του χρόνια, ο Γουίν ανέλαβε μια σειρά από φιλανθρωπικές προσπάθειες και υποστήριξε διάφορες ομάδες φιλανθρωπίας. Ήταν επί σειρα ετών ενεργό μέλος του συλλόγου υπηρεσιών Westwood Sertoma, στο Δυτικό Λος Άντζελες. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών του, ο Γουίν έπασχε από καρκίνο του παγκρέατος, που προκάλεσε  και το θάνατό του στις 14 Οκτωβρίου, 1986. Οι στάχτες του ενταφιάστηκαν στο Memorial Park Glendale του Forest Lawn στο Μεγάλο Μαυσωλείο, σε μια θέση δίπλα στον πατέρα του, Εντ Γουίν, και την  κόρη του, Έμιλι (13 Φεβρουαρίου, 1960 - 27, Νοεμβρίου, 1980), η οποία πέθανε από λύκο και τη θεία  του, Μπλανς Λεόπολντ (18 Μαΐου 1880 - 26 Δεκεμβρίου, 1973).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ρικάρντο Νταρίν
O Ρικάρντο Νταρίν (Ricardo Darín, 16 Ιανουαρίου 1957) είναι Αργεντινός ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1957 στο Μπουένος Άιρες και έχει ιταλική, συριακή και λιβανέζικη καταγωγή. Από μικρή ηλικία ξεκίνησε να παίζει στο θέατρο και σε σειρές στην αργεντίνικη τηλεόραση.
Το 2001 έπαιξε στην ταινία Ο Γιος της Νύφης. Έγινε ευρέως γνωστός το 2009, όταν πρωταγωνίστησε στο Το μυστικό στα μάτια της, το οποίο κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, και ο ίδιος έλαβε υποψηφιότητα για το Βραβείο Γκόγια Α' Ανδρικού ρόλου. Την ίδια χρονιά, συμμετείχε στο El Baile de la Victoria και ήταν υποψήφιος για το Βραβείο Γκόγια Β' Ανδρικού ρόλου.
Στη συνέχεια, έπαιξε στο Η αγελάδα που έπεσε από τον ουρανό (2011) και στο Ένα πιστόλι σε κάθε χέρι (2012). Το 2014 πρωταγωνίστησε στο Ιστορίες για αγρίους και ήταν υποψήφιος  για το Βραβείο Γκόγια Α' Ανδρικού ρόλου.
Την επόμενη χρονιά, πρωταγωνίστησε στο Truman και κέρδισε για την ερμηνεία του το Βραβείο Γκόγια Α' Ανδρικού ρόλου. Το 2017 έπαιξε στο La cordillera και το 2018 στο Το ξέρουν όλοι του Ασγκάρ Φαραντί.
Προσωπική ζωή
Έχει δύο παιδιά με την Φλορένσια Μπας : τον ηθοποιό Τσίνο Νταρίν και την Κλάρα Νταρίν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί ηθοποιοί Κατηγορία:Αργεντινοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αργεντινοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκόγια
Μούτσα
Η Μούτσα (ιταλικά: Muccia) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Ματσεράτα, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Ματσεράτα
Πύργος του Δαυίδ (Καράκας)
Το 2007 εκατοντάδες άστεγοι με τις οικογένειες τους εγκαταστάθηκαν άνευ άδειας ή εξουσιοδότησης στο ημιτελές κτίσμα του Πύργου του Δαυίδ. Τους αποκάλεσαν εισβολείς. Λοιδορήθηκαν από τα ΜΜΕ για υπόθαλψη εγκληματικότητας. Ωστόσο το 2012 χάρη σε ένα τυχαίο γεγονός, την απαγωγή ενός διπλωμάτη από την Κόστα Ρίκα, διεξήχθη μια ισχυρή αστυνομική επιχείρηση εντός του κτιρίου και του παρακείμενο χώρου. Μετά από εξονυχιστική έρευνα δε βρέθηκε κανένα επιβαρυντικό στοιχείο. Τότε αποδείχθηκαν ανυπόστατοι οι παραπάνω ισχυρισμοί και κατέρρευσε η απορρέουσα αρνητική φημολογία. Έκπληξη προκάλεσε η αποκάλυψη ότι επρόκειτο για μια πολύ καλά οργανωμένη κοινότητα.
Ήταν μια γειτονιά που αναπτυσσόταν κάθετα. Από τις πρώτες ημέρες της εγκατάστασής τους απαγόρευσαν το στήσιμο σκηνών. Μερίμνησαν με αυτοσχέδιες πρακτικές για την παροχή νερού και ηλεκτρισμού σε όλα τα διαμερίσματα. Ανταποκρίθηκαν επιτυχώς στην έλλειψη ανελκυστήρων εγκαθιστώντας ένα σύστημα με ράμπες μέχρι το 10ο όροφο. Με παρεμβάσεις τους στο κτίριο έγινε ευδιάκριτος ο διαχωρισμός των ιδιωτικών από τους κοινόχρηστους χώρους. Κάλυψαν τις ανάγκες που δημιουργήθηκαν με το πέρασμα του χρόνου σε εμπορικά καταστήματα και υπηρεσίες. Σε κάθε όροφο ορίστηκε ένας συντονιστής ως υπεύθυνος. Όλες οι επιχειρήσεις έπρεπε να περάσουν από τη έγκριση μιας επιτροπής προκειμένου να αδειοδοτηθεί η λειτουργία της. Κανόνες θεσπίστηκαν και για τη διατίμηση των προϊόντων και συνεπώς για τα περιθώρια κέρδους. Η κοινωνική συνοχή ενισχύθηκε επιρρωτικά με την ευαγγελική εκκλησία των πεντηκοστών που ιδρύθηκε στο ισόγειο. Ήταν μια κοινότητα με αυτάρκεια. Άσκησε θελκτική δύναμη στον επιστημονικό χώρο των αρχιτεκτόνων. Μελέτησαν τη νέα δυναμική της αυτοοργάνωσης της κοινότητας σε ένα αστικό περιβάλλον ως πρόκληση και μια εναλλακτική προοπτική για ένα πιο δίκαιο κόσμο. Το 2012 στη Μπιενάλε της Βενετίας και συγκεκριμένα στην έκθεση αρχιτεκτονικής, απέσπασε το βραβείο του χρυσού λιονταριού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουρανοξύστες Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Νότια Αμερική Κατηγορία:Βενεζουελανοί ευγενείς
Lafayette Greens
Ένα πρότυπο αειφόρου  σχεδιασμού αποτελεί ο αστικός λαχανόκηπος Lafayette greens στο κέντρο του Ντιτρόιτ, ο οποίος δημιουργήθηκε στον χώρο όπου κατεδαφίστηκε το ομώνυμο κτίριο. Η πρωτοβουλία για τη δημιουργία του ανήκει στον πρόεδρο της εταιρείας Compuware και στη συνέχεια η εταιρεία και ο δήμος ο οποίος κατείχε τη γη, διαπραγματεύθηκαν συμφωνία συνεργασίας μίσθωσης προς όφελος του κοινού. Στον κήπο καλλιεργούνται περίπου 200 είδη φυτών, βοτάνων, λαχανικών, λουλουδιών και οπωροφόρων. Ο σχεδιασμός του βασίστηκε στις ιδιαίτερες συνθήκες της περιοχής, δεδομένου ότι πρόκειται για μία βιομηχανική πόλη με ψηλά κτίρια. Τα  παρτέρια που χρησιμοποιούνται για τις καλλιέργειες είναι υπερυψωμένα για τη βέλτιστη απορρόφηση της ηλιακής ενέργειας.
Η αντιμετώπιση της αστικής φθοράς, η μείωση της ρύπανσης του περιβάλλοντος,  η επισιτιστική βοήθεια των οικονομικά ασθενέστερων, μέσα από την συνεργασία με την κοινοτική τράπεζα τροφίμων Cleaner στην οποία δίνονται τα προϊόντα που παράγονται,  η βελτιστοποίηση της διανομής των όμβριων υδάτων είναι μερικές από τις λειτουργίες που επιτελεί. Την συντήρηση του κήπου αναλαμβάνει εθελοντική ομάδα της Compuware, καθώς και εθελοντές κάτοικοι της περιοχής που μέσα από συντονισμένες διαδικασίες αναπτύσσουν κοινωνικές σχέσεις εμπιστοσύνης, αμοιβαιότητας, και αλληλεγγύης που έχουν σαν στόχο  την μακροβιότητα του πόρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστικά κοινά
Μαριάνε Κοχ
μικρογραφία| Η Μαριάνε Κοχ το 2018 μικρογραφία|346x346εσ|Με τον [[Κλιντ Ίστγουντ σε σκηνή από την ταινία Για μια χούφτα δολάρια (1964)]] Η Μαριάνε Κοχ (Marianne Koch) ( γεννηθείσα στις 19 Αυγούστου 1931) είναι Γερμανίδα ηθοποιός της δεκαετίας του 1950 και του 1960, γνωστή για τις εμφανίσεις της στο σπαγγέτι γουέστερν και σε ταινίες περιπέτειας της δεκαετίας του 1960. Αργότερα εργάστηκε ως τηλεοπτική παρουσιάστρια και ως γιατρός.
Καριέρα
Μεταξύ του 1950 και 1971, η Κοχ εμφανίστηκε σε περισσότερες από 65 ταινίες. Είχε πολλούς πρωτατγωνιστικούς ρόλους στον γερμανικό κινηματογράφο της δεκαετίας του 1950 και του 1960. Στο αμερικανικό θρίλερ Ο άνθρωπος της νύχτας του 1954, εμφανίστηκε σε δεύτερο ρόλο μαζί με τον Γκρέγκορι Πεκ. Η Κοχ είχε επίσης σημαντικούς ρόλους στις ταινίες του Χόλιγουντ Four Girls in Town και Interlude, οι οποίες κυκλοφόρησαν το 1957. Παραμένει, ίσως, πασίγνωστη διεθνώς για την παραγωγή της ταινίας Για μια χούφτα δολάρια του Σέρτζιο Λεόνε το 1964, στην οποία παρουσιάστηκε με τον Κλιντ Ίσγουντ ως πολίτης που βασανίστηκε από αδίστακτους ντόπιους γκάνγκστερ, διχασμένη μεταξύ του συζύγου, του παιδιού της και των κακών.