cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εξαφάνιση της Μάνταλιν ΜακΚαν
Γερμανικές έρευνες το 2020
Τον Ιούνιο του 2020, ο εισαγγελέας της γερμανικής πόλης Μπράουνσβαϊγκ διέταξε έρευνα σχετικά με την πιθανή εμπλοκή στην υπόθεση του 43χρονου Γερμανού υπηκόου Κρίστιαν Μπρύκνερ, που πιστεύεται ότι την περίοδο εξαφάνισης της Μάνταλιν ζούσε σε ένα τροχόσπιτο στην περιφέρεια Αλγκάρβε. Ο Χανς Κρίστιαν Βάλτερς, από το γραφείο της εισαγγελίας, δήλωσε ότι η έρευνα πραγματοποιείται υποθέτοντας ότι η Μάνταλιν είναι νεκρή, λόγω του βεβαρημένου ποινικού μητρώου του υπόπτου. Ο ύποπτος έχει καταδικαστεί για διάφορες υποθέσεις σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων και διακίνησης ναρκωτικών και εκτίει ποινή φυλάκισης. Ο Μπρύκνερ έλαβε μια κλήση στο κινητό του τηλέφωνο ενόσω βρισκόταν στην Πράια ντα Λουζ το βράδυ της 3ης Μαΐου 2007 και είχε μια συνομιλία διαρκείας 30 λεπτών, από τις 7:32 μ.μ. έως τις 8:02 μ.μ., με ένα άγνωστο άτομο το οποίο οι αρχές προσπαθούν να ταυτοποιήσουν.
Παραπομπές
Κατηγορία:2007 Κατηγορία:Έγκλημα στην Πορτογαλία Κατηγορία:Εγκλήματα εις βάρος των παιδιών Κατηγορία:Αγνοούμενοι Κατηγορία:Απαγωγές
Σαρνόνικο
Το Σαρνόνικο (ιταλικά: Sarnonico) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Βίκυ Θεοδωρίδου
Η Βασιλική "Βίκυ" Θεοδωρίδου (γεννηθείσα στις 27 Ιανουαρίου 1982) είναι Ελληνίδα παίκτρια της χειροσφαίρισης. Αγωνίστηκε για την ελληνική εθνική ομάδα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της χειροσφαίρισης
Οιχαλίας άλωσις
Η  ήταν ένα επικό ποίημα που διηγιόταν την κατάκτηση της θεσσαλικής Οιχαλίας από τον Ηρακλή και την απαγωγή της Ιόλης (κόρης του Ευρύτου, βασιλιά της εκπορθημένης πόλης).
Από την  διεσώθησαν ελάχιστα μόνον αποσπάσματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά έπη
Σκουρέλλε
Το Σκουρέλλε (ιταλικά: Scurelle) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Πανελλήνιο πρωτάθλημα υδατοσφαίρισης ανδρών 1950
Το πανελλήνιο πρωτάθλημα πόλο του έτους 1950 διεξήχθη από 20 ως 24 Σεπτεμβρίου 1950, παράλληλα με το Πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης. Μετείχαν 6 σύλλογοι που αγωνίστηκαν μεταξύ τους σε έναν γύρο.
Ο Ν.Ο. Πατρών αναδείχθηκε πρωταθλητής για 8η φορά στην ιστορία του.
Ο Αχιλλέας Πατρών αναδείχθηκε πρωταθλητής Β' κατηγορίας, όμως δεν θέλησε να αγωνιστεί στον προβλεπόμενο αγώνα διαβάθμισης με την τελευταία της Α' κατηγορίας.
Αγώνες
Ο Ν.Ο. Πατρών επικράτησε στις 21/9 με 7–3 του Εθνικού αλλά το παιχνίδι ακυρώθηκε και έγινε την 1/10/1950 αυτή τη φορά στην Πάτρα.
Πηγή
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία υδατοσφαίρισης ανδρών
Τουρκικό Εθνικό Κίνημα
thumb|Τούρκοι εθνικιστές στο [[συνέδριο της Σεβάστειας, στο κέντρο ο Μουσταφά Κεμάλ]] Το τουρκικό εθνικό κίνημα ήταν ένα εθνικιστικό κίνημα αντίστασης που ξεκίνησε σε περιοχές στις οποίες δεν είχε υπό έλεγχο η Αντάντ στην Ανατολία κατά την περίοδο 1919-1923. Ηγέτης του κινήματος ήταν ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Στόχος του κινήματος ήταν η δημιουργία ενός τουρκικού εθνικού κράτους, αποξενωμένο από την οθωμανική αυτοκρατορία που αποτελούσε παρελθόν, την πλήρη ανεξαρτησία τους από τις ξένες δυνάμεις και στην συνέχεια, την εθνοκάθαρση των λαών που κατοικούσαν στα εδάφη της πρώην οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ο σουλτάνος, αλλά και οι Δυνάμεις της Αντάντ θεωρούσαν το τουρκικό εθνικό κίνημα ως ανταρσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα Κατηγορία:Ιστορία της Τουρκίας
Μιχαέλα Μιχαλοπούλου
Η Μιχαέλα Μιχαλοπούλου (γεννηθείσα στις 20 Απριλίου 1980) είναι Ελληνίδα παίκτρια της χειροσφαίρισης. Αγωνίστηκε για την ελληνική εθνική ομάδα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της χειροσφαίρισης
Σεγκοντσάνο
Το Σεγκοντσάνο (ιταλικά: Segonzano) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Εκπαίδευση στην Ουκρανία
Από τον Σεπτέμβριο του 2018, η 12ετής δευτεροβάθμια εκπαίδευση θα αντικαταστήσει την αντίστοιχη 11ετή, που είναι υποχρεωτική έως τότε. Κατά κανόνα, η σχολική φοίτηση αρχίζει στην ηλικία των 6 ετών, εκτός αν κάποιος έχει γενέθλια μετά την 1η Σεπτεμβρίου εκάστου έτους. Σύμφωνα με ομιλία της Υπουργού Παιδείας και Επιστημών της Ουκρανίας, Λιλίγια Χρίνεβιτς, το 2017, το ποσό της χρηματοδότησης από τον προϋπολογισμό για τον τομέα της εκπαίδευσης θα φτάσει περίπου τα 53 δισεκατομμύρια γρίβνα το 2017 (έναντι 42 το 2016).
Το 2010, το 56% των παιδιών ηλικίας από 1 έως 6 ετών είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει την προσχολική εκπαίδευση, όπως ανέφερε το Υπουργείο Παιδείας και Επιστημών της Ουκρανίας τον Αύγουστο του 2010.
Επί του παρόντος στην Ουκρανία, σχολείο με την πρωταρχική σημασία του ορίζεται για τα παιδιά και τους εφήβους που το παρακολουθούν μεταξύ των ηλικιών 6 έως 17 ετών. Υπάρχουν διάφοροι τύποι ιδρυμάτων Γενικής Εκπαίδευσης. Ορισμένα σχολεία μπορεί να είναι οικοτροφεία και να ονομάζονται σχολείο-εσωτερικής φοίτησης ή λύκειο-εσωτερικής φοίτησης. Οι κύριοι τύποι σχολείων στη χώρα είναι οι εξής:
Το ίδρυμα που λέγεται μέσο σχολείο γενικής εκπαίδευσης (ZOSh), ή απλά μέσο σχολείο, συνήθως συνδυάζει την πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Το σύστημα παιδείας εισήχθη για πρώτη φορά το 1958 και περιελάμβανε μια 12ετή εκπαίδευση, ενώ το 1965 αναθεωρήθηκε σε 10ετές. Τα περισσότερα από τα σχολεία μέσης εκπαίδευσης έχουν τρία επίπεδα διαπίστευσης πάνω στην γενική εκπαίδευση. Ορισμένα απομακρυσμένα σχολεία μπορεί να είναι δύο επιπέδων, κάτι που είναι ελάχιστη απαίτηση για όλα τα μέσα σχολεία.
Η πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση χωρίζεται σε τρία επίπεδα διαπίστευσης της γενικής εκπαίδευσης: Ι - «νεότερο», ΙΙ - «μέσο» και ΙΙΙ - «ανώτερο». Το επίπεδο διαπίστευσης περιλαμβάνει τις τάξεις 1 έως 4. Οι τάξεις 5-9 θεωρούνται συνήθως επιπέδου διαπίστευσης ΙΙ (βασική δευτεροβάθμια εκπαίδευση), ενώ οι τάξεις 10-12 είναι επιπέδου ΙΙΙ. Παρά τις αλλαγές στα ονόματα, οι μαθητές συνήθως φοιτούν στο ίδιο σχολικό ίδρυμα καθ΄ όλη τη διάρκεια της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσής τους. Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση διαρκεί 4 χρόνια και η μέση εκπαίδευση 5.
Ντούλσε της Αραγωνίας
Η Ντούλσε, πορτογαλ. Dulce (1160 - 1 Σεπτεμβρίου 1198) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν κόρη του κόμη της Βαρκελώνης και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Πορτογαλίας.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Ραϋμόνδου-Βερεγγάριου Δ΄ κόμη της Βαρκελώνης και της Πετρονίλας των Χιμένεθ, κόρης του Ραμίρο Β΄ της Αραγωνίας. Αδελφός της ήταν ο Αλφόνσος Β΄ της Αραγωνίας.
Μνηστεύθηκε με τον Σάντσο (Α΄), γιο του Αλφόνσου Α΄ 1ου βασιλιά της Πορτογαλίας το 1171. Τρία έτη μετά έγινε ο γάμος της· ήταν 14 ετών. Δεν γνωρίζουμε πολλά για τη ζωή της πριν την άφιξή της στην Πορτογαλία ή για τα γαμήλια δώρα της.
"Μία ωραία και εξαιρετική κυρία, ήσυχη και σεμνή, όπου η προσωπικότητά της συμπίπτει με το όνομά της", η Ντούλσε χρησιμοποιήθηκε για να επισφραγιστεί μία συμφωνία με σκοπό "την ενδυνάμωση της Πορτογαλίας και τη συγκράτηση του επεκτατισμού της Καστίλης και της Λεόν". Εκπλήρωσε τον ρόλο της ως συζύγου και μητέρας πολυάριθμων παιδιών. Ταυτόχρονα ο γάμος της αποζημίωσε έναν αρραβώνα που χάλασε: της Μαφάλντας, αδελφής του Σάντσο Α΄, με τον αδελφό της Αλφόνσο (Β΄). Το 1185 απεβίωσε ο Αλφόνσος Α΄ και τον διαδέχθηκε ο γιος του Σάντσο Α΄, έτσι η Ντούσε έγινε βασίλισσα. Ο Σάντσο Α΄ απεβίωσε το 1188 και με τη διαθήκη του της άφησε τα εισοδήματα από το Αλενκέρ, των γαιών κατά μήκος των οχθών του ποταμού Βούγκα, της Σάντα Μαρία ντα Φέιρα και του Οπόρτο.
Η Ντούσε δεν έζησε πολύ μετά τη γέννηση του τελευταία τέκνου της και απεβίωσε το 1198 υποκύπτοντας στην επιδημία, αφού είχε εξασθενήσει από τις αλλεπάλληλες γέννες. Τάφηκε στη μονή του Σάντα Κρους (Αγίου Σταυρού) στην Κοΐμπρα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1174 τον Σάντσο Α΄ της Πορτογαλίας, του Οίκου των Καπετιδών-Βουργουνδίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης Κατηγορία:Βασίλισσες της Πορτογαλίας Κατηγορία:Ινφάντας της Αραγωνίας
Αλιτόδωρος
Ο Αλιτόδωρος (4ος αιώνας μ.Χ.) ήταν επίσκοπος Κερκύρας. Μνημονεύεται ότι έλαβε μέρος στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας, σε διαφορετικούς καταλόγους της οποίας αναφέρεται με διαφορετικά ονόματα, όπως Alpadoros, Alphodorus και Apollodorus. Φαίνεται όμως ότι το πραγματικό του όνομα ήταν Αλητόδωρος, αρχαίο όνομα που προέρχεται από τον μυθικό Ηρακλείδη Αλήτη, τον οποίο τιμούσαν οι Κορίνθιοι. Το όνομα δεν θα ήταν άγνωστο στην Κέρκυρα, καθώς η Κέρκυρα ήταν αποικία των Κορινθίων.
Πηγές
Αλιτοδωρος
Όρος Χουάνγκ
Το Όρος Χουάνγκ (κινεζικά: 黄山, Χουάνγκσαν), του οποίου το όνομα σημαίνει Κίτρινο Βουνό, είναι μια οροσειρά στη νότια επαρχία Ανχουέι, στην ανατολική Κίνα. Στα υψόμετρα κάτω των 1.100 μ. από το επίπεδο της θάλασσας η βλάστηση του όρους είναι πυκνότερη, ενώ υπάρχουν δέντρα που αναπτύσσονται μέχρι το ανώτατο όριο δεντροφυίας σε υψόμετρο 1.800 μ.
Η τοποθεσία είναι γνωστή για τα τοπία της, τα ηλιοβασιλέματα, τις κορυφές από γρανίτη με τα ιδιόμορφα σχήματα, την ενδημική ποικιλία πεύκων του Χουανγκσάν, τις θερμές πηγές, τα χιόνια του χειμώνα και τη θέα πάνω από τα σύννεφα. Το Όρος Χουάνγκ είναι αντικείμενο που εμφανίζεται συχνά στην Κινεζική ζωγραφική και λογοτεχνία, καθώς και στη σύγχρονη φωτογραφία. Έχει συμπεριληφθεί στον Κατάλογο της ΟΥΝΕΣΚΟ με Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς, και είναι ένας από τους πιο σημαντικούς τουριστικούς προορισμούς της Κίνας.
Φυσική περιγραφή
Η βλάστηση της περιοχής ποικίλλει ανά υψομετρική ζώνη. Στα υψόμετρα που βρίσκονται κάτω των 1.100 μ. υπάρχουν δάση μέσης υγρασίας. Στην υψομετρική ζώνη από τα 1.100 μ. μέχρι τα 1.800 μ. υπάρχουν δάση φυλλοβόλων. Τα 1.800 μ. είναι το ανώτατο όριο δεντροφυϊας και πάνω από αυτό υπάρχουν μόνο αλπικά λιβάδια. Η χλωρίδα του βουνού χαρακτηρίζεται από μεγάλη βιοποικιλότητα, και αντιπροσωπεύει το 1/3 από τα Κινέζικα είδη βρυοφύτων και πάνω από τα μισά είδη φτέρης. Τα πεύκα του Χουανγκσάν ( Pinus hwangshanensis) είναι τοπικό ενδημικό είδος, και θεωρούνται ως υπόδειγμα ζωτικότητας καθώς αναπτύσσονται άνετα μέσα στα βράχια. Πολλά από τα πεύκα της περιοχής χρονολογούνται πάνω από εκατό χρόνων, και πολλά έχουν δικά τους ονόματα. όπως το Πεύκο Γίνγκε ή Πεύκο Καλωσορίσματος που χρονολογείται πάνω από 1500 χρόνων. Τα πεύκα έχουν ευρεία ποικιλία σχημάτων και μεγεθών, με τα κυρτά δέντρα να θεωρούνται ως πιο ελκυστικά. Επίσης, στο υγρό κλίμα του όρους Χουάνγκ ευνοείται η ανάπτυξη των φύλλων τσαγιού, και μάλιστα το βουνό έχει χαρακτηριστεί ως «ένα από τα καλύτερα βουνά της Κίνας για καλλιέργεια πράσινου τσαγιού.» Το Τσάι Μάο Φενγκ είναι μια γνωστή τοπική ποικιλία πράσινου τσαγιού, που το όνομά του σημαίνει «Τσάι της Χνουδάτης Κορυφής» και αποδίδεται στα λευκά τριχίδια των φύλλων του.
Οι βουνοκορφές προσφέρουν θέα των σύννεφων από πάνω, τη γνωστή ως «Θάλασσα Σύννεφων» ή «Θάλασσα του Όρους Χουάνγκ» λόγω της ομοιότητας των σύννεφων με έναν ωκεανό, και πολλά τοπία του ορίζοντα έχουν ονοματιστεί, όπως η "Βόρεια Θάλασσα" ή η "Νότια Θάλασσα". Ένας συγγραφέας περιέγραψε τη θέα από το όρος Χουάνγκ ως εξής: ''«Στις περισσότερες περιπτώσεις για να απολαύσεις το μεγαλείο ενός βουνού πρέπει να κοιτάξεις προς τα πάνω. Στο όρος Χουάνγκ, όμως, είναι καλύτερα να κοιτάξεις προς τα κάτω.»''
Ιστορία
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Huangshan_cliff.jpg|αριστερά|μικρογραφία|ΚρημνόςΦεβρουαρίου του όρους Χουάνγκ σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Steep_steps_downhill_at_Huangshan.jpg|μικρογραφία|ΟρεινόΦεβρουαρίου μονοπάτι σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Yellow_Mountain_Icy_Trees_(259939571).jpeg|αριστερά|μικρογραφία|ΠαγωμέναΦεβρουαρίου δέντρα Η ορογένεση του όρους Χουάνγκ άρχισε πριν από ~100 εκατομμύρια χρόνια, και οι μοναδικοί σχηματισμοί των βράχων του διαμορφώθηκαν από τους παγετώνες της Τεταρτογενούς περιόδου.
Την περίοδο της Δυναστείας Τσιν το Όρος Χουάνγκ ήταν γνωστό ως Όρος Γι. Το 747 μ.Χ., με αυτοκρατορικό διάταγμα το βουνό ονομάστηκε σε Όρος Χουάνγκ, πιθανότατα προς τιμήν του Χουάνγκ Ντι (ο Κίτρινος Αυτοκράτορας), ενός θρυλικού Κινέζου αυτοκράτορα και μυθικού προγόνου των Κινέζων Χαν. Ένας θρύλος λέει ότι το όρος Χουάνγκ ήταν η τοποθεσία από την οποία ο Κίτρινος Αυτοκράτορας ανέβηκε στον Ουρανό. Σε έναν άλλο μύθο, ο Κίτρινος Αυτοκράτορας «καλλιέργησε τον ηθικό χαρακτήρα και τα Χάπια της Αθανασίας στα βουνά, και γι'αυτό έδωσε στα βουνά το όνομά του». Λέγεται ότι ο Κινέζος ποιητής Λι Πο ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε το όνομα Χουάνγκ για το βουνό. Το Κίτρινο Βουνό ήταν δυσπρόσιτο και σχεδόν άγνωστο στους αρχαίους χρόνους, αλλά μετά τη μετονομασία του το 747 μ.Χ. φαίνεται πως προσέλκυσε περισσότερη προσοχή και επισκέπτες, και χτίστηκαν και πολλοί ναοί εκεί.
Το όρος Χουάνγκ είναι φημισμένο για τα πέτρινα σκαλοπάτια του, δηλαδή τα πάνω από 60.000 σκαλοπάτια που είναι λαξευμένα στην πλευρά του βουνού. Δεν είναι ακριβώς γνωστό πότε άρχισαν οι εργασίες κατασκευής για τη διαδρομή ανάβασης, αλλά τα σκαλιά χρονολογούνται άνω των 1.500 ετών.
Με την πάροδο των ετών, πολλά γραφικά σημεία και φυσικά χαρακτηριστικά του βουνού απέκτησαν ονόματα, τα οποία συνοδεύονται και από τις ανάλογες εξηγήσεις ή ιστορίες. Για παράδειγμα, ένας μύθος αφορά έναν άνθρωπο που δεν πίστεψε τις ιστορίες για την ομορφιά του όρους Χουάνγκ και πήγε στα βουνά ο ίδιος για να τα δει. Σχεδόν αμέσως άλλαξε άποψη. Μια από τις κορυφές που επισκέφθηκε ονομάστηκε Σισίν (始 信), που χοντρικά σημαίνει «Αρχίζω να Πιστεύω».σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:%E5%A4%A9%E4%B8%8B%E7%84%A1%E5%B1%B1-2.jpg|αριστερά|μικρογραφία|ΜονοπάτιΦεβρουαρίου χτισμένο στα βράχια του βουνούΤο 1982, το Όρος Χουάνγκ κηρύχθηκε ως «τοποθεσία με όμορφα τοπία και ιστορικό ενδιαφέρον» από το Κρατικό Συμβούλιο της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Το 1990 συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο της ΟΥΝΕΣΚΟ με Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς για τα τοπία του και τον ρόλο του ως οικότοπος για σπάνια και απειλούμενα είδη. μικρογραφία|Η ορεινή διαδρομή προσφέρει καταπληκτική θέαΤο 2002, το όρος Χουάνγκ κηρύχτηκε ως "αδελφικό βουνό" του όρους Γιουνγκφράου των Ελβετικών Άλπεων.
Καλλιτεχνικές και επιστημονικές εμπνεύσεις
σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Shitao02.jpg|μικρογραφία|ΠίνακαςΦεβρουαρίου του Σιτάο που απεικονίζει το όρος Χουάνγκ, 1670 Ένα μεγάλο μέρος της φήμης του όρους Χουάνγκ απορρέει από τη σημασία του στις Κινεζικές τέχνες και τη λογοτεχνία. Έχει αποτελέσει αντικείμενο έμπνευσης για ποιητές όπως ο Λι Πο, και για άλλους καλλιτέχνες, ζωγράφους και φωτογράφους. Από την εποχή της δυναστείας Τανγκ μέχρι το τέλος της δυναστείας Τσινγκ, έχουν γραφτεί πάνω από 20.000 ποιήματα για το όρος Χουάνγκ, και υπάρχει μια σχολή ζωγραφικής αφιερωμένη σε αυτό. Τα βουνά έχουν δυναμικό παρόν και σε σύγχρονα έργα. Ο Τζέιμς Κάμερον, ο σκηνοθέτης της ταινίας Avatar του 2009, ανέφερε το όρος Χουάγνκ ως μία από τις επιρροές του όταν σχεδίαζε τον εικονικό κόσμο της ταινίας. Και η κινεζική σειρά κινουμένων σχεδίων Stitch &#x26; Ai, μια συνέχεια της σειράς Lilo & Stitch της Disney, διαδραματίζεται στην οροσειρά του Χουάνγκ.
Η περιοχή έχει επιστημονικό ενδιαφέρον και προσφέρεται για έρευνες στην ποικιλομορφία της χλωρίδας και της πανίδας. Στις αρχές του 20ου αιώνα, η γεωλογία και η βλάστηση του βουνού ήταν αντικείμενα πολλών μελετών, για επιστήμονες από όλον τον κόσμο αλλά και ντόπιους. Το βουνό διατηρεί το ερευνητικό του ενδιαφέρον. Για παράδειγμα, στα τέλη του 20ου αιώνα διεξήχθη μία μελέτη πεδίου για τους Θιβετιανούς μακάκους που ζουν στο βουνό. σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:%E5%AE%89%E5%BE%BD_%E9%BB%84%E5%B1%B1_-_%E4%BA%91%E8%B0%B7%E7%BC%86%E8%BD%A6%E5%86%85%E5%89%8D%E6%9C%9B_-_panoramio.jpg|μικρογραφία|ΆποψηΦεβρουαρίου από το τελεφερίκ|εναλλ.=|αριστερά
Τουρισμός
Με τουλάχιστον 140 τμήματα ανοικτά για τους επισκέπτες, το όρος Χουάνγκ είναι ένας μεγάλος τουριστικός προορισμός στην Κίνα. Το 1987 η πόλη Τουνσί μετονομάστηκε σε Χουανγκσάν Σίτι, που σημαίνει "Πόλη του Όρους Χουάνγκ", προκειμένου να προωθήσει τον τουρισμό στο βουνό. Το 2007 περισσότεροι από 1,5 εκατομμύριο τουρίστες επισκέφθηκαν το βουνό. Οι πρόποδες του βουνού συνδέονται με τη Σαγκάη σιδηροδρομικά και αεροπορικά, και είναι προσβάσιμοι από αρκετές πόλεις, όπως οι Χανγκτσόου και Γουχού.
Το 1990 υπήρχαν πάνω από 50 χλμ. μονοπατιών για τους πεζοπόρους, τους επισκέπτες και τους υπαλλήλους των εγκαταστάσεων, που διέρχονταν από γραφικές περιοχές με θεαματικά τοπία. Υπάρχουν, επίσης, τελεφερίκ που μεταφέρουν τους τουρίστες απευθείας από τη βάση σε μία από τις κορυφές. Στην περιοχή υπάρχουν ξενοδοχεία και ξενώνες για διανυκτέρευση, αφού πολλοί ορειβάτες ανεβαίνουν στα βουνά, περνούν τη νύχτα σε μια από τις κορυφές, και αφού δουν την ανατολή του ηλίου την επόμενη ημέρα, κατεβαίνουν από διαφορετική διαδρομή. Το όρος Χουάνγκ είναι αναγνωρισμένο ως Τουριστικό Αξιοθέατο AAAAA, δηλαδή εξαιρετικό, από την Εθνική Διοίκηση Τουρισμού της Κίνας.
Κλίμα
Το Όρος Χουάνγκ έχει υγρό ηπειρωτικό κλίμα ( Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν Dfb). Στην υψομετρική του ζώνη το κλίμα είναι ψυχρότερο και υγρότερο, από ότι στο υπόλοιπο Ανχουέι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Κίνα Κατηγορία:Οροσειρές της Κίνας
Σέλλα Τζουντικάριε
Η Σέλλα Τζουντικάριε (ιταλικά: Sella Giudicarie) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παναγούλα Βέμη
Η Παναγούλα Βέμη (γεννηθείσα στις 26 Μαΐου 1971) είναι Ελληνίδα παίκτρια της χειροσφαίρισης. Αγωνίστηκε για την ελληνική εθνική ομάδα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της χειροσφαίρισης
Δήμος Βλασσίας
Ο Δήμος Βλασσίας ήταν βραχύβιος δήμος της πρώην Επαρχίας Καλαβρύτων που συστάθηκε το 1835 και καταργήθηκε έπειτα από έξι χρόνια, το 1841.
Διοικητική ιστορία
Ο δήμος συστάθηκε με βασιλικό διάταγμα στις 20 Απριλίου του 1835 ως δήμος της Επαρχίας Κυναίθης (Καλαβρύτων) του Νομού Αχαιοήλιδος με έδρα τον οικισμό της Βλασσίας. Ήταν Γ΄ Τάξεως και οι οικισμοί που τον αποτελούσαν ήταν οι εξής: Βλασσία, Μουρίκι, Δεμέστιχα, Μποντιάδες, Καρούσι, Γκέρμπεσι, Μονή Αγίου Νικολάου. Με το βασιλικό διάταγμα της 19ης Ιουνίου (1ης Ιουλίου) του 1841 ο Δήμος Βλασσίας καταργήθηκε και οι οικισμοί που τον αποτελούσαν προσαρτήθηκαν στον όμορο Δήμο Λαπαθών του ίδιου νομού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Β Δ Δ
Εκτροχιασμός συρμού στο Μπιχάρ
Στο Μπιχάρ στις 6 Ιουνίου 1981, επιβατικό τρένο που μετέφερε περισσότερους από 800 επιβάτες μεταξύ του Μάνσι (Νταμάρα Πουλ) και της Σαχάρσα της Ινδίας εκτροχιάστηκε και έπεσε στον ποταμό Μπαγκμάτι ενώ διέσχιζε μια γέφυρα.
Το δυστύχημα είναι ένα από τα πιο θανατηφόρα σιδηροδρομικά ατυχήματα που έχουν καταγραφεί ποτέ.
Τα αίτια του δυστυχήματος είναι αβέβαια, καθώς το δυστύχημα δεν είναι επαρκώς τεκμηριωμένο. Υπάρχουν πολλές εικασίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σιδηροδρομικά ατυχήματα και δυστυχήματα
Σφρουτς
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Ορλάνδος της Αραγονίας
Ο Ορλάνδος / Ρολάνντ, ισπαν. Orlando / Roland (1296 - 1361) από τον Οίκο της Βαρκελώνης-Σικελίας ήταν κυβερνήτης τού Παλέρμο (1343-45) και στρατηγός της Μεσσίνα.
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος από τους νόθους γιους τού Φρειδερίκου Β΄ της Σικελίας και της παλλακίδας του Σίβυλλας ντι Σορμέλλα.
Το 1339 πολεμούσε τους Καπετίδες-Ανζού της Νάπολης, που προσπαθούσαν να καταλάβουν το Τράπανι. Εκεί αιχμαλωτίστηκε, όμως τον Νοέμβριο τού 1340 ελευθερώθηκε χάρη στην επιρροή της Καμιόλα Τουρίνγκα, χήρας από τη Σιένα, στην οποία υποσχέθηκε να νυμφευτεί. Δεν το έκανε και εθεωρείτο αχάριστος από τους συγχρόνους του, συμπεριλαμβανομένου τού Βοκάκιου.
Το διάστημα 1343-45 ήταν κυβερνήτης τού Παλέρμο και το 1345 έγινε στρατηγός της Μεσσίνα. Υποστήριξε τον αδελφό του Ιωάννη δούκα τού Ραντάτσο ως αντιβασιλιά κατά την ανηλικιότητα τού ανιψιού του Λουδοβίκου της Σικελίας. Έπειτα την αποβίωση τού Ιωάννη, υποστήριξε την Ελισάβετ της Καρινθίας, χήρα τού αδελφού του Πέτρου Β΄. Εστάλη ως πρέσβης στη Σαρδηνία εκ μέρους τού Πέτρου Δ΄ της Αραγονίας το 1353. Συνέχισε να συνδράμει την Ελισάβετ κατά τη βασιλεία τού ανιψιού του Φρειδερίκου Γ΄.
Ήταν στρατιωτικός και στρατηγός κατά τους τελευταίους πολέμους μεταξύ των Οίκων της Βαρκελώνης και των Καπετιδών-Ανζού για την κατοχή της Σικελίας. Διακρίθηκε στη μάχη τού Άτσι και κατά την άμυνα της Μεσσίνα έναντι τού στρατού της Νάπολης. Το 1358 ανακατέλαβε την περιοχή από το Βιτσίνι ως την Άβολα της Σικελίας. Απεβίωσε σε μία αψιμαχία στην Καλτανισσέττα, κατά τον πόλεμο μεταξύ τού Φεντερίκο Κιαραμόντε και τού Φραντσέσκο Βεντιμίλια.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαρία ντε Στρομονκούρτ και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης
Οξονίνιο
Το οξονίνιο  (αγγλικά oxenine) είναι οργανική ένωση με μοριακό τύπο C8H8O. Πιο συγκεκριμένα, είναι ένας ετεροκυκλικός αιθέρας, που δομικά αποτελείται από έναν οξυγονούχο εννεαμελή δακτύλιο και τέσσερεις (4) διπλούς δεσμούς. Το οξονίνιο είναι η απλούστερη (πλήρως) ακόρεστη οξυγονούχα ετεροκυκλική ένωση με εννεαμελή δακτύλιο. Εκτός από τη «μητρική» ένωση, ο όρος «οξονίνιο» επεκτείνεται και σε μια σειρά «θυγατρικών» παραγώγων, με διάφορους υποκαταστάτες αντί για κάποια (ένα τουλάχιστον) άτομα υδρογόνου του «μητρικού» οξονινίου. Αυτά τα «θυγατρικά» παράγωγα συχνά ονομάζονται «οξονίνια».
Το οξονίνιο είναι μη αρωματική ένωση, επειδή ο δακτύλιός του δεν είναι επίπεδος.
Αναφορές
Κατηγορία:C8 Κατηγορία:Ετεροκυκλικοί αιθέρες
Μάχη της Λεγκνίτσα
Η Μάχη της Λέγκνιτσα (bitwa pod Legnicą), γνωστή και ως Μάχη του Λίγκνιτζ (Schlacht von Liegnitz) ή Μάχη του Βάλστατ (Schlacht bei Wahlstatt), ήταν μάχη μεταξύ της Μογγολικής Αυτοκρατορίας και των σύμμαχων αμυνόμενων δυνάμεων των Ευρωπαίων πολεμιστών στο Λεγκνίτσκιε Πόλε (Wahlstatt) πλησίον της πόλης Λέγκνιτσα στην επαρχία της Σιλεσίας του Βασιλείου της Πολωνίας στις 9 Απριλίου 1241.
Συμμαχικές δυνάμεις Πολωνών, Μοραβιανών και Γερμανών υπό τη διοίκηση του Πολωνού δούκα Ερρίκου Β΄ του Πίου της Σιλεσίας, με την υποστήριξη φεουδαρχών αριστοκρατών και ελάχιστων ιπποτών από στρατιωτικά τάγματα που εστάλησαν από τον Πάπα, προσπάθησαν να διακόψουν τη Μογγολική Εισβολή στην Ευρώπη. Η μάχη έλαβε χώρα δύο μέρες μετά τη Μογγολική νίκη επί των Ούγγρων στην κατά πολύ μεγαλύτερη Μάχη του Μόχι.
Ιστορική διαμάχη
Όπως συμβαίνει και με πολλές ιστορικές μάχες, οι ακριβείς λεπτομέρειες της σύνθεσης των δυνάμεων, της τακτικής και της ακριβούς πορείας της μάχης έχουν ελλείψεις και μερικές φορές είναι αντιφατικές.
Η γενική ιστορική άποψη είναι πως αποτέλεσε μια συντριπτική ήττα για της Ευρωπαϊκές δυνάμεις μιας και αυτές υπέστησαν μεγάλες απώλειες. Είναι γνωστό πως οι Μογγόλοι δεν είχαν πρόθεση να επεκτείνουν την εκστρατεία τους δυτικά την περίοδο αυτή, επειδή μετέβησαν στο Βασίλειο της Ουγγαρίας για να βοηθήσουν το κύριο σώμα του Μογγολικού στρατού στην κατάκτηση της χώρας.
Ένα από τα ηγετικά πρόσωπα των Μογγόλων, ο Καντάν, συγχεόταν συχνά με τον εγγονό του Ογκεντέι, Καϊντού από τους χρονικογράφους του μεσαίωνα, και έτσι ο Καϊντού αναφερόταν συχνά από λάθος ως ηγέτης των Μογγολικών δυνάμεων στη Λέγκνιτσα.
Ιστορικό υπόβαθρο
Οι Μογγόλοι θεωρούσαν πως οι Κουμάνοι είχαν υποταχθεί στην εξουσία τους, αλλά οι αυτοί είχαν διαφύγει δυτικά και ζήτησαν άσυλο στο Βασίλειο της Ουγγαρίας. Μετά την απόρριψη του τελεσιγράφου του Μπατού Χαν από τον Βασιλιά Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας ώστε να παραδώσει τους Κουμάνους, ο Σουμπουτάι άρχισε να σχεδιάζει τη Μογγολική εισβολή στην Ευρώπη. Οι Μπατού και Σουμπουτάι οδήγησαν τα δύο σώματα τους σε επίθεση κατά της ίδιας της Ουγγαρίας, ενώ ένα τρίτο σώμα υπό τον Μπαϊντάρ, τον Ορντά Χαν και τον Καντάν θα πραγματοποιούσαν επίθεση στην Πολωνία ως μέσο αντιπερισπασμού και να καταλάβουν τις δυνάμεις της Βόρειας Ευρώπης που ενδεχομένως θα βοηθούσαν την Ουγγαρία.
Οι Μπαϊντάρ και Καντάν ερήμωσαν το νότιο τμήμα της Πολωνίας: αρχικά λεηλάτησαν το Σαντόμιερζ, και έπειτα στις 3 Μαρτίου νίκησαν ένα σώμα του Πολωνικού Στρατού στη μάχη του Τούρσκο. Στη συνέχεια, στις 18 Μαρτίου κατέβαλλαν ακόμη ένα σώμα του Πολωνικού Στρατού στο Χμιέλνικ. Στις 24 Μαρτίου πολιόρκησαν και κατέκαψαν την Κρακοβία, και λίγες μέρες αργότερα προσπάθησαν ανεπιτυχώς να καταλάβουν την πρωτεύουσα της Σιλεσίας, Βρότσλαβ. Ενώ βρισκόταν στη διαδικασία να λάβουν απόφαση για το αν θα πολιορκήσουν ή όχι το Βρότσλαβ, οι Μπαϊντάρ και Καντάν έλαβαν αναφορές πως ο Βασιλιάς Βεντσεσλάβος Α΄ της Βοημίας βρισκόταν σε απόσταση δύο ημερών μακριά τους με στρατό διπλάσιο από αυτόν του Ερρίκου. Οι Μογγόλοι επέστρεψαν από το Βρότσλαβ ώστε να αναχαιτίσουν τις δυνάμεις του Ερρίκου προτού οι Ευρωπαϊκές δυνάμεις καταφέρουν να συνενωθούν. Οι Μογγόλοι ενεπλάκησαν με τον Ερρίκο κοντά στη Λέγκνιτσα, στο Λεγκνίτσκιε Πόλε («Αγρός της Λέγκνιτσα» στα Πολωνικά), γνωστό και ως Βάλστατ.
Μογγόλοι
thumb|230px|Το βαρύ ιππικό των Μογγόλων σε μάχη (13ος ή 14ος αιώνας). Η δύναμη αντιπερισπασμού των Μογγόλων, απόσπασμα (περίπου ένα με δύο σώματα των δέκα χιλιάδων στρατιωτών (tumen) του σώματος του Σουμπουτάι, επέδειξαν τα πλεονεκτήματα της τακτικής κινητικότητας και την ταχύτητα των έφιππων τοξοτών. Η τακτική των Μογγόλων ήταν κατ' ουσίαν μια μακρά σειρά προσποιητών επιθέσεων και ψευδών υποχωρήσεων από διάσπαρτες ομάδες, οι οποίες ήταν καθορισμένο να καταφέρουν αργή εξάντληση μέσω κυμαινόμενων πυρών, να διαταράξουν τον σχηματισμό του εχθρού και να έλξουν μεγάλο αριθμό στρατιωτών μακριά από το κύριο σώμα σε επιθέσεις ενέδρας και πλάγιες επιθέσεις. Αυτή ήταν η σταθερή τακτική των Μογγόλων που χρησιμοποιήθηκε κατ' ουσίαν σε όλες τις κύριες μάχες τους. Την έκαναν πραγματοποιήσιμη μέσω συνεχούς εξάσκησης και της εξαιρετικής επικοινωνίας στο πεδίο της μάχης, στο οποίο χρησιμοποιούσαν ένα σύστημα με σημαίες. Ο Μογγόλος διοικητής βρισκόταν στο υψηλότερο σημείο του πεδίου της μάχης, το καταλάμβανε και το χρησιμοποιούσε για να επικοινωνεί με τους κατώτερους διοικητές (noyan) ώστε να τους μεταφέρει τις διαταγές του για τις κινήσεις του στρατεύματος. Το Μογγολικό σύστημα ερχόταν σε ευθεία αντιπαράθεση με τα Ευρωπαϊκά συστήματα, όπου οι ιππότες προχωρούσαν μπροστά χωρίς να έχουν καμία επικοινωνία με τις υπόλοιπες δυνάμεις.
Ο αριθμός των εμπλεκομένων δυνάμεων είναι δύσκολο να υπολογιστεί. Οι Ευρωπαϊκές αναφορές ποικίλουν για τον αριθμό των Μογγόλων—μερικές αναφέρουν πως βρισκόταν περισσότεροι από 100.000 μόνο στη Λέγκνιτσα. Αυτοί είναι χονδρικοί υπερυπολογισμοί, μιας και ο αριθμός αυτός είναι κατά πολύ μεγαλύτερος από ολόκληρη τη Μογγολική δύναμη σε όλη την Ευρώπη, χωρίς να υπολογίζονται οι αδυναμίες στην υποστήριξη της κοσμητείας των Μογγόλων κατά τον 13ο αιώνα στη Δυτική Ευρασία. Οι τρέχοντες υπολογισμοί αναφέρουν πως ο Μογγολικός στρατός απαριθμούνταν, το πολύ, από 25.000 στρατιώτες ιππικού. Το Historia Tatarorum του Φραγκισκανού Κ. ντε Μπρίντια Μονάκι αναφέρει πως ο Μογγολικός στρατός είχε δύναμη 10.000 στρατιωτών, η οποία μειώθηκε στους 8.000 μετά τις απώλειες που υπέστησαν νωρίτερα κατά την εκστρατεία, στις Μάχες του Χμιέλνικ, του Τούρσκο και του Τάρτσεκ. Μια σύγχρονη Ευρωπαϊκή έκθεση, η Ystoria Mongalorum, υποστηρίζει τους αριθμούς αυτόυς, υπολογίζοντας τη δύναμη του Μογγολικού στρατού που εισέβαλε στην Πολωνία σε 10.000 στρατιώτες ιππικού.
Αυτό που αναφέρουν οι Μογγολικές πηγές είναι πως η δύναμη της εκστρατείας εισβολής στην Πολωνία αποτελούνταν από δύο σώματα tumen (20.000 άνδρες) και μέρος του σχεδίου του Σουμπουτάι ήταν να καταστρέψει τους Ευρωπαϊκούς στρατούς με μιάς χωρίς να τους επιτρέψει να συγκεντρωθούν.
Πολωνικά κράτη και σύμμαχοι
Σύμφωνα με τον Τζέιμς Τσάμπερς, η δύναμη του Ερρίκου απαριθμούνταν από 25.000 στρατιώτες, ενδεχομένως λιγότερους, και αποτελούνταν από μεγάλο αριθμό ανεκπαίδευτων και ελλιπώς εξοπλισμένων ανδρών, μερικές φορές χωρίς οπλισμό αλλά με εργαλεία δικής τους κατασκευής. Σε μικρότερες εκπαιδευμένες δυνάμεις περιλαμβανόταν σώμα στρατού από το Οπόλε υπό τον Δούκα Μιέσκο Β΄ τον Παχύ. Οι Μοραβιανοί ηγούνταν από τον Μπόλεσλαβ, γιό του Μαργράβου της Μοραβίας Ντέπολτ Γ΄. Ακόμη, περιλαμβανόταν νεοσύλλεκτοι από τη Μεγάλη Πολωνία, και εθελοντές Βαυαροί μεταλλωρύχοι από το Γκόλντμπεργκ (Ζλοτόρια). Οι καλύτερα γυμνασμένοι στρατιωτικοί του Ερρίκου ήταν συγκεντρωμένοι από αυτόν από τα δουκάτα της Σιλεσίας, μισθοφόροι και πολύ μικρό τμήμα Γάλλων Ναϊτών Ιπποτών καθώς και άλλων ξένων εθελοντών.
Ο ιστορικός Μάρεκ Τσετβίνσκι υπολογίζει τη δύναμη των συμμάχων να ανέρχεται σε 2.000 δυνατούς στρατιώτες, ενώ ο Γκέραρντ Λαμπούντα υπολογίζει 7.000-8.000 στρατιώτες στον Χριστιανικό στρατό.
Ένα έκτακτο σώμα Τευτωνικών Ιπποτών αδιευκρίνηστου αριθμού φέρεται να εισήλθε στον συμμαχικό στρατό. Ωστόσο, πρόσφατη ανάλυση των Χρονικών του Γιαν Ντλούγκοζ από τον Λαμπούντα αναφέρει πως οι Γερμανοί σταυροφόροι ίσως προστέθηκαν στο κείμενο αφότου ο χρονικογράφος Ντλούγκοζ ολοκλήρωσε το έργο. Ένας θρύλος πως ο Πρώσος Διοικητής (Landmeister) των Τευτονικών Ιπποτών, Πόππο φον Όστερνα, σκοτώθηκε κατά τη μάχη είναι εσφαλμένος, μιας και απεβίωσε στη Λέγκνιτσα λίγα χρόνια αργότερα σε επίσκεψη του στο γυναικείο μοναστήρι της συζύγου του. Οι Ιωαννίτες θεωρήθηκε ακόμη πως συμμετείχαν στη μάχη, αλλά αυτό φαίνεται πως πρόκειται για κατασκεύασμα που προστέθηκε σε μεταγενέστερες εκθέσεις, μιας και ούτε οι εκθέσεις του Γιαν Ντλούγκοζ ούτε η επιστολή που εστάλη στον Βασιλιά της Γαλλίας από τον Επικεφαλής (Grand Master) των Ναϊτών Πονς ντ'Αμπόν αναφέρονται σε αυτούς. Ο Πίτερ Τζάκσον αναφέρει επιπροσθέτως πως το μοναδικό στρατιωτικό τάγμα που πολέμησε στη Λέγκνιτσα ήταν αυτό των Ναϊτών. Η συνεισφορά των Ναϊτών ήταν πολύ μικρή, υπολογίζεται σε περίπου 68-88 καλώς γυμνασμένους, και άρτια οπλισμένους στρατιώτες. Η επιστολή τους στον βασιλιά της Γαλλίας αναφέρει πως οι απώλειες τους ήταν τρεις αδελφοί ιππότες, δύο λοχίες και 500 'άνδρες'—σύμφωνα με τη δική τους χρήση αυτού του όρου, πρόκειται πιθανώς για χωρικούς που εργαζόταν στα κτήματα τους και έτσι δεν ήταν ούτε οπλισμένοι ούτε γυμνασμένοι όπως το υπόλοιπο πεζικό του στρατού.
Η μάχη
thumb|200px|Ο [[Ερρίκος Β΄ της Σιλεσίας σκοτώθηκε στη Μάχη της Λέγκνιτσα.]] Ο Ερρίκος χώρισε τις δυνάμεις του σε τέσσερα τμήματα: τους Βαυαρούς μεταλλωρύχους υπό τον Μπόλεσλαβ της Μοραβίας, τους νεοσύλλεκτους από τη Μεγάλη Πολωνία μαζί με κάποιους Κρακοβιανούς υπό τον Σουλισλάβο, τον αδελφό του νεκρού παλατίνου της Κρακοβίας, το σώμα στρατού από το Οπόλε υπό τον Μιέσκο, και υπό τον προσωπική προσταγή του Ερρίκου, οι Σιλεσιανοί, οι Μοραβιανοί και οι Ναΐτες.
Σύμφωνα με την περιγραφή της μάχης από τον Τσάμπερς, το Σιλεσιανό ιππικό ξεκίνησε τη μάχη με την εμπροσθοφυλακή (manguadai) του Μογγολικού στρατού. Αφού οι Σιλεσιανοί αποκρούστηκαν, το ιππικό της Μεγάλης Πολωνίας, υπό τον Σουλισλάβο, και το ιππικό από το Οπόλε επιτέθηκαν στους Μογγόλους. Η εμπροσθοφυλακή των Μογγόλων υποχώρησε, παρακινώντας το συμμαχικό ιππικό να τους καταδιώξει, διαχωρίζοντας τους από το πεζικό των Πολωνών. Αν και η εμπροσθοφυλακή διέφυγε, το ελαφύ ιππικό των Μογγόλων υπερφαλάγγισε τις Πολωνικές δυνάμεις. Χρησιμοποιήθηκε προπέτασμα καπνού για να αποκρυφθούν οι κινήσεις των Μογγόλων και να προκληθεί σύγχυση στους Ευρωπαίους. Ενώ το Μογγολικό ελαφρύ ιππικό πραγματοποιούσε επιθέσεις από τις πλευρές και το βαρύ ιππικό από το μέτωπο, οι τοξότες του Μογγολικού στρατού επιτίθενταν στις Πολωνικές δυνάμεις με βέλη.
Ο Έρικ Χίλτινγκερ σημειώνει πως ο στρατός του Μπόλεσλαβ ηγήθηκε της επίθεσης, αντί των Σιλεσιανών. Προσθέτει πως αφότου το Πολωνικό ιππικό ξεκίνησε την καταδίωξη όσο οι Μογγόλοι προσποιούνταν υποχώρηση, ένας ιππότης φώναξε «Τρέξτε! Τρέξτε!» (στα Πολωνικά) στις Πολωνικές δυνάμεις, μπερδεύοντας τον Μιέσκο, ο οποίος διέταξε το σώμα του Οπόλε να υποχωρήσει από τη μάχη. Αυτή η υποχώρηση οδήγησε τον Ερρίκο να διατάξει τις δυνάμεις του και το ιππικό να προχωρήσουν στη μάχη.
Οι Μογγόλοι πέτυχαν σε μεγάλο βαθμό στη μάχη εξαιτίας των προσποιήσεων τους. Όταν οι Ευρωπαίοι ιππότες αποσπάστηκαν από το κύριο σώμα των συμμαχικών δυνάμεων για να καταδιώξουν τους διαφυγόντες Μογγόλους, οι εισβολείς είχαν τη δυνατότητα να διαχωρίσουν τους ιππότες από το πεζικό των Ευρωπαίων και τους νίκησαν έναν προς έναν.
Η μάχη περιγράφεται και στα Χρονικά του Γιαν Ντλούγκοζ, αν και αυτά γράφηκαν τον 15ο αιώνα, δηλαδή όχι την περίοδο που έλαβε χώρα η μάχη. Ο στρατός του Ερρίκου Β΄ καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά—ο Ερρίκος και ο Μπόλεσλαβ της Μοραβίας σκοτώθηκαν και οι υπολογισμοί των απωλειών υπολογίζονται μεταξύ 2.000 και 40.000, κατ' ουσίαν ολόκληρος ο στρατός. Ο Μέγας Επικεφαλής των Ναϊτών Πονς ντ'Αμπόν ανέφερε στον Βασιλιά Λουδοβίκο Θ΄ της Γαλλίας πως ο στρατός έχασε 500 ανθρώπους, τόσο στη Λέγκνιτσα όσο και σε μεταγενέστερες εκστρατείες σε τρία χωριά Ναϊτών και δύο «πύργους» μεταξύ αυτών εννέα αδελφοί, τρεις ιππότες, και δύο λοχίες. Σε αυτό τον αριθμό πιθανώς περιλαμβανόταν και χωρικοί. Οι απώλειες των Μογγόλων είναι άγνωστες, μια τέλεια εκτέλεση της τακτικής τους ελαχιστοποίησε τις απώλειες, αλλά οι Μογγόλοι υπέφεραν αρκετές απώλειες που τους απέτρεψαν από το να επιτεθούν στον στρατό της Βοημίας.
Οι Μογγόλοι έκοψαν το δεξί αυτί από κάθε ηττημένο Ευρωπαίο για να μετρήσουν τους νεκρούς. Υποθετικά γέμισαν έννεα σάκους, αν και η αξιοπιστία αυτού είναι η ίδια με τις Ευρωπαϊκές αναφορές για τον αριθμό των Μογγόλων. Ο Ερρίκος χτυπήθηκε και αποκεφαλίστηκε ενώ προσπαθούσε να ξεφύγει από το πεδίο της μάχης μαζί με τρεις φρουρούς του, και οι Μογγόλοι παρήλασαν με την κεφαλή του σε ένα κοντάρι στην πόλη της Λέγκνιτσα.
Έκβαση
thumb|180px|Σκηνή από τον βωμό της Αγίας Εδβίγης της Σιλεσίας: Μογγόλοι πολεμιστές εκθέτουν την κεφαλή του Ερρίκου Β΄ της Σιλεσίας σε μακρύ κοντάρι σε μια προσπάθεια να μειώσουν το ηθικό των αμυνόμενων. Ο Βεντσεσλάβος Α΄ της Βοημίας, ο οποίος βρισκόταν σε απόσταση μιας μέρας μακριά, επέστρεψε για να μαζέψει ενισχύσεις από τη Θουριγγία και τη Σαξονία μόλις έμαθε για την ήττα. Η Μογγολική εμπροσθοφυλακή τον έφτασε όμως στο Κλόντζκο. Ωστόσο, η δύναμη του ήταν κατά πολύ μεγαλύτερη και πιο ισχυρή από το πλήθος που βρισκόταν στη Λέγκνιτσα, και το απόσπασμα των Μογγόλων κατατροπώθηκε από το ιππικό της Βοημίας. Μιας και οι διαταγές των Μπαϊντάρ και Καντάν ήταν το απόσπασμα να λειτουργήσει ως μέσο αντιπερισπασμού, παρέμειναν στη θέση τους για να κρατήσουν τις Βοημικές δυνάμεις ακινητοποιημένες, αποφεύγοντας τη σύγκρουση με έναν μεγαλύτερο στρατό ενώ χωρίστηκαν σε ζώνες οι οποίες λεηλατούσαν μικρές πόλεις και χωριά. Εν τέλει, αποχώρησαν από τη Βοημία και την Πολωνία και κατευθύνθηκαν νότια για να ενωθούν με τις δυνάμεις του Μπατού και του Σουμπουτάι, οι οποίοι είχαν επικρατήσει των Ούγγρων με ευκολία στη Μάχη του Μόχι.
Όταν ο Μπατού Χαν επέστρεψε από τη Μογγολία, οι σχέσεις του με τους ξαδέλφους του ήταν τόσο άσχημες που μέχρι την εκλογή του Μόνγκε Χαν ως Χαγιάνου σκέφτηκε να επιστρέψει και να κινηθεί δυτικά στην Ευρώπη. Όμως, απεβίωσε το 1255 προτού τα σχέδια του γίνουν πραγματικότητα. Υπό την ηγεσία του αδελφού του Μπέρκε, η Χρυσή Ορδή απορροφήθηκε στη σύγκρουση των ξαδέλφων τους στο Ιλχανάτο, υπό την ηγεσία του Χουλάγκου Χαν, τον οποίο ο Μπερκέ Χαν περιφρόνησε για τη Μάχη της Βαγδάτης και τη δολοφονία του Χαλίφη Αλ-Μουστα'σίμ.
Μεγαλύτερες εισβολές στην Πολωνία, κυρίως για λεηλασίες, ξεκίνησαν αργότερα. Υπό την ηγεσία του Μπουρουντάι, οι Μογγόλοι εκστράτευσαν επιτυχώς στην Πολωνία το 1259-1260. Εκστράτευσαν ξανά υπό την ηγεσία του Τουλαμπούγκα και του Νογκάι Χαν, μαζί με υποτελή στρατεύματα από τη Ρουθηνία, με επιτυχία το 1286 και ανεπιτυχώς το 1287. Αν και οι Μογγόλοι επανειλλημένως εξέφρασαν την επιθυμία τους να κατακτήσουν την κεντρική Ευρώπη με τελεσίγραφα μέχρι τη δεκαετία του 1270, οι Πολωνία και η Ουγγαρία έμειναν εκτός της σφαίρας επιρροής της Χρυσής Ορδής. Τα Ρωσικά εδάφη προς την ανατολή παρέμεναν υπό τον έλεγχο της Χρυσής Ορδής για τους επόμενους δύο αιώνες.
Η μνήμη της Μάχης της Λέγκνιτσα τιμάται στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη στη Βαρσοβία, με την επιγραφή "LEGNICA 9 IV 1241".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Μογγολίας Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας
Καλογερέσι Μεσσηνίας
Το Καλογερέσι ή Καλογερέσιο, αναφερόμενο επίσημα ως Καλογερέσιον και παλαιότερα ως Καλογερέου, είναι ορεινός οικισμός κοντά στο Ραπτόπουλο και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Το Καλογερέσι βρίσκεται περίπου 26,5 χιλιόμετρα προς τα νοτιοανατολικά της Κυπαρισσίας στη διαδρομή που ξεκινά από αυτήν και συνεχίζει προς το χωριό του Καλογερεσίου, μέσω των χωριών Μπλεμενιάνων, Βρυσών, Καρβουνίου, Μουριατάδας και τον λόφο «Ελληνικό», όπου είναι ο Αρχαιολογικός χώρος της Μουριατάδας. Κατόπιν ο ταξιδιώτης–επισκέπτης εισέρχεται στο λεκανοπέδιο της περιοχής της Τριπύλης, ακολουθεί τον δρόμο που ανηφορίζει από το Σελλά, περνάει από το Άνυδρον (Λεσοβίτι) και καταλήγει στο Καλογερέσι. Ο ίδιος δρόμος στη συνέχειά του από το χωριό του Καλογερεσίου, περνάει από τα χωριά Χρυσότοπος (Χρύσοβα), Ρευματιά (Λούμι), Κεφαλινό, Ζερμπίσια και καταλήγει στο κεφαλοχώρι του Μελιγαλά κι από εκεί στην Καλαμάτα. Το χωριό είναι σε υψόμετρο 654 μέτρα και απέχει 26,5 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Το Καλογερέσι βρίσκεται επίσης ανατολικά του Ραφτόπουλου, από το οποίο απέχει περίπου 15 χιλιόμετρα.
Ιστορία
Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Το ίδιο το χωριό έχει μακρόχρονη ιστορία. Την εποχή της Ενετοκρατίας αναφερόταν ως Καλογερέσι (Calogheresci). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Το Καλογερέσι (Calogheresci), ανήκε, το 1689, στην επαρχία της Αρκαδίας (ή Αρκαδιάς, δηλαδή την περιοχή της σημερινής Κυπαρισσίας), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης).
Το Καλογερέσι προσαρτήθηκε στον παλαιό Δήμο Τριπύλης το 1835. Το χωριό αναφέρεται, το 1853 στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή ως χωριό του Δήμου Τριπύλης της Επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 188 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Το χωριό αναφερόταν επισήμως ως Καλογερέου, τουλάχιστον από 1879 ως και πριν το 1896, όταν επανέρχεται η επίσημη εκφορά του ονόματος ως Καλογερέσι, με βάση και τις σχετικές απογραφές των ετών αυτών. Το 1899 μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας.
Το 1912 το Καλογερέσι γίνεται έδρα στην Κοινότητα Καλογερεσίου, στην οποία προσαρτάται αρχικά και το χωριό Τριπύλα, το οποίο παρέμεινε στην κοινότητα αυτή ως το 1919 που μεταφέρθηκε στην Κοινότητα Λυκουδεσίου ή Λιχουδεσίου,  μέχρι το 1928, καθώς στη συνέχεια έγινε έδρα της ομώνυμης Κοινότητας Τριπύλας.
Το Καλογερέσι παρέμεινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», υπήχθη στην κατηργημένη Κοινότητα Τριπύλας, ως το 2010. Η Κοινότητα Τριπύλας μετονομάσθηκε επίσημα, το 2006, σε Κοινότητα Τριπύλης και καταργήθηκε στα τέλη του 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Καλογερέσι ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Το Καλογερέσι σήμερα είναι η έδρα και ο μοναδικός οικισμός στην Τοπική Κοινότητα του Καλογερεσίου του Δήμου Τριφυλίας.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 32 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται με την κτηνοτροφία, καθώς και σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Κτίρια
Εκτός από τα σπίτια υπάρχει το κτίριο, του κλειστού σήμερα, παλαιού σχολείου και η εκκλησιά του χωριού, ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως Θεοτόκου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας.
Κάστρο Σαφλαούρο
Σημαντικό αξιοθέατο στην ευρύτερη περιοχή είναι επίσης το κάστρο του γειτονικού χωριού Λαντζουνάτου (απέχει περίπου 2 χιλιόμετρα πιο νότια από το Καλογερέσι), το γνωστό και ως Κάστρο Σαφλαούρο (ενετική προέλευση: San Flauro, σημαίνει: Άγιος Φλώρος), αναφερόμενο και ως Κάστρο του Σαφλαούρου ή Παλαιόκαστρο του Λαντζουνάτου ή Κάστρο του Λαντζουνάτου. 37.17601°N, 21.81656°W
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Ιωάννα Φωτιάδου
Η Ιωάννα Φωτιάδου (γεννηθείσα στις 22 Νοεμβρίου 1977) είναι Ελληνίδα παίκτρια της χειροσφαίρισης. Αγωνίστηκε για την ελληνική εθνική ομάδα στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της χειροσφαίρισης
Αλκιδαμίδας
Ο Αλκιδαμίδας (8ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Μεσσήνιος αρχηγός των συμπατριωτών του. Ο Αλκιδαμίδας, μετά την άλωση της Ιθώμης από τους Λάκωνες στο τέλος του Α΄ Μεσσηνιακού Πολέμου το 724 π.Χ. ηγήθηκε μεγάλης ομάδας Μεσσηνίων που εκπατρίσθηκαν, ταξίδεψαν και εγκαταστάθηκαν στην πόλη Ρήγιο της Ιταλίας. Αυτό έγινε προκειμένου να αποφύγουν την αιχμαλωσία. Το Ρήγιο, η σημερινή πόλη Ρέτζο Ντι Καλάμπρια, είχε τότε μόλις ιδρυθεί από τους Χαλκιδαίους στη θέση παλαιότερου οικισμού (Ερυθρά).
Πηγές
Αλκιδαμιδας
Νέλσον Σεμέδο
Ο Νέλσον Σεμέδο (Nélson Semedo, 16 Νοεμβρίου 1993) είναι Πορτογάλος ποδοσφαιριστής (με καταγωγή από το Πράσινο Ακρωτήριο) ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός αμυντικός για την Γουλβερχάμπτον Γουόντερερς και την εθνική ομάδα της Πορτογαλίας.
Ο Σεμέδο ξεκίνησε την καριέρα του από την Σιντρένσε πριν αποκτηθεί από την Μπενφίκα το 2012. Αρχικά δόθηκε δανεικός στη Φάτιμα, έπειτα πραγματοποίησε εμφανίσεις με τη δεύτερη ομάδα της Μπενφίκα και το 2015 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την κύρια ομάδα, κερδίζοντας συνεχόμενα πρωταθλήματα, μεταξύ άλλων τίτλων. Το 2017 αποκτήθηκε από την Μπαρτσελόνα για 30,5 εκατομμύρια €, κερδίζοντας το πρωτάθλημα τις δύο σαιζόν του στην ομάδα. Το 2020 αποκτήθηκε από την Γουλβς για 30 εκατομμύρια ευρώ.
Ο Σεμέδο πραγματοποίησε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα της Πορτογαλίας τον Οκτώβριο του 2015, και ήταν μέλος της εθνικής στο κύπελλο συνομοσπονδιών το 2017 και το πρωτάθλημα εθνών της ΟΥΕΦΑ το 2018-19, το οποίο κατέκτησε και ο ίδιος ήταν μέλος της ομάδας του τουρνουά.
Σοβέρ
Το Σοβέρ (ιταλικά: Sover) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Τρέντο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Τρέντο
Βιντσιγκέρρα της Αραγωνίας
Ο Βιντσιγκέρρα, ισπαν. Vinciguerra (άκμασε 1355-1368) από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν μέγας Σύμβουλος της Σικελίας, κόμης της Νοβάρα, της Καμμαράτα, βαρόνος τού Μιλιτέλλο, του Σαν Μάρκο και κύριος του Τέρμινι.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Σάντσο βαρόνου τού Μιλιτέλλο (νόθου γιου τού Φρειδερίκου Β΄ της Σικελίας) και της Λουτσία Παλίτσι.
Το 1355 εξεγέρθηκε εναντίον τού εξαδέλφου του Φρειδερίκου Γ΄ της Σικελίας, όταν τον Δεκέμβριο τον έστειλε στο Πάττι ως κατεπάνω να υπηρετήσει ως τον Δεκέμβριο τού 1356. Εκεί με τον Γκεράο-Γουλιέλμο Ντε Σιντότ κατεπάνω τού Λίπαρι και τον Κορράδο Σπανταφόρα καστελλάνο τού Λίπαρι, συμμάχησε με τον μικρότερο αδελφό του Σαντσιόλο σε μία υπέρ των Καπετιδών-Ανζού της Νάπολης εξέγερση το 1357. Τον Μάρτιο τού 1359 διαφώνησε με τους Καπετίδες-Ανζού και συνέδραμε τον Φρειδερίκο Γ΄ για να καταστείλει ό,τι έμεινε από την εξέγερση. Αμείφθηκε με την κυριότητα τού Τέρμινι και την κομητεία της Νοβάρα το 1364, τα οποία ανήκαν στον πατέρα της Λουτσία Παλίτσι.
Από τον ανιψιό του Ματτιότο, γιο τού Σαντσιόλο, κληρονόμησε την κομητεία της Καμμαράτα το 1369. Το 1371 έγινε βαρόνος τού Μιλιτέλλο, το οποίο ανήκε στον πατέρα του και τού Σαν Μάρκο. Το διάστημα 1365-68 έγινε μέγας Σύμβουλος της Σικελίας, στη θέση τού Ενρίκο Ρόσσο. Το 1366 κτίστηκε το φρούριο και ο πύργος Βιντσιγκουέρρα στην Τζογιόζα Μαρέα, που φέρει το όνομά του. Επίσης έκτισε ένα κάστρο στην κορυφή τού Τζογιόζα Γκάρντια. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Βαρθολομαίος.
Οικογένεια
Είχε τέκνο:
Τζέιμς Κέλι (καλαθοσφαιριστής)
Ο Τζέιμς Κέλι (Αν Άρμπορ, 12 Αυγούστου 1993) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 2.03μ αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ για τους Μπέρμιγχαμ Σκουάντρον της Αναπτυξιακής Λίγκας του ΝΒΑ. Έπαιξε κολεγιακό μπάσκετ για το Κοινοτικό Κολέγιο Όουενς, το Πανεπιστήμιο του Μαϊάμι και το Πανεπιστήμιο Μάρσαλ πριν παίξει επαγγελματικά στη Νότια Κορέα, το Ισραήλ και την Ελλάδα.
Κολεγιακή πορεία
Ο Κέλι έπαιξε δύο χρόνια στο Κοινοτικό Κολέγιο Όουενς, όπου είχε κατά μέσο όρο 17.9 πόντους, 10 ριμπάουντ, 1 ασίστ, 1.5 κλεψίματα και 1.5 τάπες ανά παιχνίδι, και έγινε ο πρώτος παίκτης στην ιστορία του προγράμματος που κατέγραψε 1.000 πόντους, 600 ριμπάουντ, 100 κλεψίματα και 100 τάπες στην κολεγιακή πορεία του. Ο Κέλι ονομάστηκε παίχτης της Πρώτης Ομάδας της Αθλητικής Διάσκεψης Κοινοτικών Κολεγίων του Οχάιο (OCCAC), της Πρώτης Ομάδας της 12ης Περιφέρειας και της Παναμερικανικής Δεύτερης Ομάδας της 2ης Κατηγορίας του NJCAA ως δευτεροετής. Ο χρόνος του στο Όουενς οδήγησε στην Εθνική Κατάταξη των Κορυφαίων 100 στα Μικρά Κολέγια και θεωρήθηκε ένας από τους κορυφαίους νεοσύλλεκτους των Μικρών Κολεγίων στη χώρα για την τάξη του 2013.
Στο νεότερο έτος του, ο Κέλι έπαιξε στο Πανεπιστήμιο του Μαϊάμι, αφού αποφάσισε μεταξύ του Μίσιγκαν Στέιτ, του Ουέστ Βιρτζίνια και του Νιου Μέξικο. Συνέχισε με μέσο όρο 6 πόντους, 3.7 ριμπάουντ σε 17.9 λεπτά, εκτελώντας με 40,5 τοις εκατό από το εύρος των 3 πόντων. Στις 16 Μαΐου 2014, ο Κέλι μεταγράφηκε από το Μαϊάμι στο Μάρσαλ, αλλά παρέμεινε την πρώτη χρονιά στο Μάρσαλ σύμφωνα με τους κανόνες μεταφοράς του NCAA.
Στην τελευταία του χρονιά στο Μάρσαλ, ο Κέλι οδήγησε την ομάδα στο σκοράρισμα (20.1 πόντους ανά αγώνα), στα ριμπάουντ (9.8 ανά παιχνίδι), στα κλεψίματα (1.3 ανά παιχνίδι) και στις τάπες (1.1 ανά παιχνίδι), και έγινε ένας από τους δύο παίκτες στην ιστορία των Χερντ που κατέγραψε τουλάχιστον 600 πόντους και 300 ριμπάουντ σε μία μόνο χρονιά, ο πρώτος παίκτης που το έκανε στον Μάρσαλ μετά από περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες. Ο Κέλι αναδείχθηκε τρεις φορές παίκτης της εβδομάδας της Διάσκεψης USA (Στις 28 Δεκεμβρίου, 11 Ιανουαρίου και 22 Φεβρουαρίου), Πρωτοεμφανιζόμενος της χρονιάς της Διάσκεψης και μέλος της Πρώτης Ομάδας της Διάσκεψης. Θεωρείται ότι έχει μία από τις καλύτερες χρονιές στην ιστορία του Μάρσαλ και ένας από τους καλύτερους παίκτες που έπαιξαν ποτέ για Μάρσαλ. Στο τέλος της αγωνιστικής περιόδους προσκλήθηκε να παίξει στο Πόρτσμουθ 64, το οποίο περιλαμβάνει τους κορυφαίους τελειόφοιτους της χώρας.
Ιντσεόν ΕΤ Λαντ Έλεφαντς (2016–2017)
Αφού πέρασε χωρίς ομάδα στο ντραφτ του 2016 του ΝΒΑ, ο Κέλι εντάχθηκε στους Σάρλοτ Χόρνετς για το Σάμερ Λιγκ του ΝΒΑ του 2016.