cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου
Μετά τον Πόλεμο
Ο χώρος του στρατοπέδου Χαϊδαρίου είναι τόπος μαρτυρίου και ιστορικής μνήμης. Θεωρείται για την Ελλάδα χώρος αντίστοιχος με τα στρατόπεδα Άουσβιτς, Μαουτχάουζεν, Νταχάου, που όμως, σχεδόν αμέσως μετά τη συντριβή των δυνάμεων του Άξονα, ανακηρύχθηκαν ιστορικά μνημεία και με σειρά ενεργειών εξασφαλίστηκε η ανάδειξη και η προβολή τους. Στην Ελλάδα, η ιστορία της Εθνικής Αντίστασης επί πολλά χρόνια αγνοήθηκε. Το 1982, με τον Νόμο 1285 που ψήφισε η Βουλή των Ελλήνων, ήλθε η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης και άρχισε να παίρνει τις πραγματικές της διαστάσεις ως ιστορικό γεγονός. Σε αυτά τα 40 περίπου χρόνια της αγνόησής της, η ιστορία του στρατοπέδου έμενε στο περιθώριο. Το στρατόπεδο εχρησιμοποιείτο από μονάδες του ελληνικού στρατού ήδη από το τέλος της δεκαετίας του ’40. Συγκεκριμένα είχαν εγκατασταθεί εκεί δύο Κέντρα Εκπαιδεύσεως, το ένα Βαρέων Όπλων Πεζικού (ΚΕΒΟΠ) και το άλλο Διαβιβάσεων (ΚΕΔ). Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα το περίφημο Μπλοκ 15, στο οποίο εκρατούντο όσοι επρόκειτο να οδηγηθούν στο εκτελεστικό απόσπασμα την επόμενη μέρα, και από όπου ξεκίνησαν την αυγή της Πρωτομαγιάς οι «200» για την Καισαριανή, χρησιμοποιήθηκε ως πειθαρχείο. Σ' αυτή την περίοδο καταστράφηκαν μοναδικά ιστορικά ντοκουμέντα που οι αγωνιστές της Αντίστασης είχαν γράψει στα επιχρίσματα των τοίχων και σε άλλα σημεία την ύστατη στιγμή, πριν ολοκληρώσουν την προσφορά και τη θυσία τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χαιδαρι Κατηγορία:Ιστορία της Ελλάδας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Ολοκαύτωμα στην Ελλάδα Κατηγορία:Χαϊδάρι Χαιδαριου Χαιδαρι
Τα Δώδεκα Αρχοντόπουλα της Κρήτης
Τα Δώδεκα Αρχοντόπουλα της Κρήτης είναι ένας θρύλος που βασίζεται σε μια σειρά εγγράφων, σύμφωνα με τα οποία ο Αυτοκράτορας του Βυζαντίου, προκειμένου να εδραιώσει την βυζαντινή κυριαρχία στην Κρήτη, εγκατέστησε σε αυτή δώδεκα γόνους αριστοκρατικών οικογενειών της Κωνσταντινούπολης χωρίζοντας το νησί αναμεταξύ τους. Η κατασκευή αυτού του θρύλου ανάγεται στην πρώτη περίοδο της Ενετοκρατίας και φαίνεται ότι δημιουργήθηκε από ισχυρές οικογένειες γαιοκτημόνων με απώτερο σκοπό να διατηρήσουν τα προνόμια και την κτηματική τους περιουσία που απολάμβαναν κατά την βυζαντινή κυριαρχία. Για τον σκοπό αυτό κατασκεύασαν μια σειρά εγγράφων στην ελληνική ή ιταλική γλώσσα.
Η πλαστότητα των εγγράφων
Όλοι οι έγκριτοι ιστορικοί που έχουν ασχοληθεί με το θέμα έχουν απορρίψει αυτά τα έγγραφα, πέρα από κάθε αμφιβολία ως πλαστά. Να πούμε εδώ ότι οι βυζαντινές πηγές αγνοούν τελείως το θέμα. Ύστερα, τα έγγραφα τελειώνουν όλα με την χρονολογία 1182 και την υποτιθέμενη υπογραφή του Αυτοκράτορα και του γιου του, ο οποίος αναφέρεται στα έγγραφα ως «πορφυρογέννητος».
Ένας εκδότης των εγγράφων, ο Ernst Gerland διόρθωσε τη χρονολογία σε 1092 για να ταιριάζει με τη βασιλεία του Αλεξίου Α Kομνηνού (1081-1118), πράγμα βέβαια περιττό, αφού και έτσι πάλι τα έγγραφα δεν συμβιβάζονται με την πραγματικότητα, καθώς ο Αλέξιος δεν ήταν «πορφυρογέννητος» ούτε ο γιος του Ισαάκιος μπορούσε να ηγείται εκστρατείας το 1092, αφού γεννήθηκε μετά το 1088. Από την άλλη ο αυτοκράτορας Αλέξιος Β ήταν μεν «πορφυρογέννητος» (1180-1183), αλλά το 1182 ήταν 14 ετών και δεν είχε κανένα γιό Ισαάκιο. Και διάφορα άλλα στοιχεία, όπως για παράδειγμα, ο τύπος των υπογραφών, δεν αφήνουν αμφιβολία ότι τα έγγραφα αυτά είναι πλαστά.
Ο σκοπός των εγγράφων
Κάποιοι κάνουν την υπόθεση ότι ίσως πρόκειται για πλαστογραφία από τούς ίδιους αυτούς Κρήτες που αναφέρουν τα έγγραφα, προκειμένου να υποχρεώσουν τους Ενετούς να τούς παραχωρήσουν προνόμια και φέουδα. Όμως όπως γνωρίζουμε από την Iστορία της Κρήτης (παράγραφος: Εξεγέρσεις των Κρητικών κατά της Βενετίας) τα προνόμια και τα φέουδα αυτές οι οικογένειες τα απέκτησαν με πολέμους, και όχι με χρυσόβουλα. Είναι εξάλλου αδύνατον να καταφέρονται με τέτοιες απειλές κατά της ίδιας τούς της πατρίδας, όπως αυτές που αναφέρονται σε αυτά τα έγγραφα, όποιος και να ήταν ο υποτιθέμενος σκοπός τους, καθώς τα έγγραφα αυτά δεν θα μπορούσαν να έχουν σκοπό να πείσουν μόνο τους Ενετούς για τα δικαιώματα τους άλλα και τον περίγυρο τους.
Η εξωφρενική προσφώνηση της αυτοκρατορίας στον μακροσκελή πρόλογο, καθώς και η σύνδεση των οικογενειακών επιθέτων με μοναστήρια και μονές στον επίλογο, καταδεικνύει ότι οι συντάκτες των εγγράφων αυτών ήταν ρωμιοί σχετιζόμενοι με τον ορθόδοξο κλήρο.
Ο σκοπός των εγγράφων φαίνεται να είναι απλώς μια απόπειρα οικειοποίησης ενός μέρους της κρητικής ιστορίας, από τους εναπομείναντες ρωμιούς της κάποτε βυζαντινής αυτοκρατορίας, απαριθμώντας κάποιες καλά γνωστές και ευυπόληπτες κρητικές οικογένειες ως βυζαντινούς εποίκους.
Το ίδιο καταδεικνύει και η προσπάθεια εισαγωγής στην κρητική ιστορία, του επιθέτου Φωκάς, πρώτο από όλα, το οποίο απουσιάζει παντελώς από την ιστορία της Κρήτης τον ύστερο μεσαίωνα, προσπαθώντας με αφελή τρόπο να το συσχετίσει με την εξέχουσα οικογένεια των Καλλέργιδων.
Το 1262 ο Αλέξιος Καλλέργης αναφέρεται ήδη στις ενετικές πηγές ως Καλλέργης, και μεσολάβησαν πολλά ακόμα χρόνια πολέμων εναντίον της Βενετίας, με αυτόν ως επικεφαλής, μέχρι την υπογραφή της ειρήνης του Αλέξη Καλλέργη (Λατινικά: Pax Alexii Callergi) το 1299 , στην οποία αναφέρονται τα έγγραφα αυτά, και εξ αίτιας της οποίας, υποτίθεται ότι οι βένετοι του άλλαξαν το όνομα, δίνοντας του ένα Ελληνικό. Περιττό να σχολιάσει κανείς ότι μνημονεύεται ένα γεγονός μεταγενέστερο της υποτιθέμενης χρονολογίας υπογραφής των χρυσόβουλων αυτών.
Ο τίτλος Αρχοντόπουλο στην Κρήτη της Αναγέννησης
Όπως επισημαίνει ο Μανούσος Μανούσακας στην επετηρίδα της εταιρίας βυζαντινών σπουδών το 1956, καθώς και ο Gerland στο Histoire de la noblesse cretoise το 1907, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι συντάκτες των χρυσόβουλων περί των 12 αρχοντόπουλων είχαν μπροστά τους το χρονικό Trivan του 1644. Έτσι μπορούμε να τοποθετήσουμε με ασφάλεια τη σύλληψη του θρύλου των 12 αρχοντόπουλων μετά την άλωση του Χάνδακα το 1669,  και σίγουρα μετά  -ενδεχομένως πολύ μετά-  την μεταφορά του αρχείου του Χάνδακα στην δύση. Γεγονός που καταρρίπτει παντελώς τους ισχυρισμούς περί ανάμιξης και σκοπιμότητας των κρητικών οικογενειών που αναφέρονται στα έγγραφα αυτά. Εκτός των πολλών άλλων στοιχείων που αναφέρει ο Μανούσακας και ο Gerland, όλα, μηδενός εξαιρουμένου, τα οικογενειακά επίθετα που φέρουν τον τίτλο αρχοντόπουλο στο χρονικό Trivan, αναφέρονται και στα υποτιθέμενα αυτά χρυσόβουλα όμως ως βυζαντινοί έποικοι, και είναι αρκετά περισσότερα από 12, καθώς 12 επώνυμα αναφέρονται μόνο σαν αρχικοί έποικοι (όπως οι 12 Απόστολοι, τα 12 Ευαγγέλια κτλ.) κατόπιν όλα τα υπόλοιπα επίθετα του χρονικού Trivan που φέρουν τον τίτλο αρχοντόπουλο συνδέονται με τους 12 υποτιθέμενους αυτούς αρχικούς εποίκους με επιχειρήματα όπως:
Επίσης πρέπει να πούμε εδώ ότι το χρονικό Τrivan έχει χρησιμοποιηθεί ξανά για μια άλλη απάτη από τον Σπυρίδων Λάμπρο το 1913, επίσης στην Κέρκυρα όπου βρέθηκαν και τα πλαστά χρυσόβουλα, γεγονός που καταδεικνύει ότι το χρονικό Trivan είχε ανασυρθεί από την Βενετία και καταλήξει στην Κέρκυρα σε διάφορες μορφές, πιθανόν κατά το 19ο αιώνα όταν άρχισαν οι έρευνες στο αρχείο της Βενετίας, και αν και φαινομενικά αγαθότερη περίπτωση από τα 12 αρχοντόπουλα αυτή του Λάμπρου, παρόλα αυτά  την κατέρριψε ο Μανούσος Μανούσακας με εργασία του το 1949. Όπου απέδειξε ότι ο κατάλογος του Λάμπρου δεν είναι παρά μια ανακατεμένη εκδοχή του χρονικού Trivan, και αφορά στην Κρήτη του 1644 και όχι την Κέρκυρα.
Τέλος, όπως επεσήμανε η Έρα Βρανούση στο Β ́ Διεθνές Κρητολογικό Συνέδριο το 1968, από τα Πατμιακά Ζ΄(τα οποία έγγραφα θεωρεί πολύ αξιόπιστα και ανεπιτήδευτα) προκύπτει ότι υπήρχαν όντως προνοιάριοι στην Κρήτη κατά το έτος 1196 καθώς ο Μανουήλ Κομνηνός εμφανίζεται στην «δέηση του Αρσένιου» να παραχωρεί τις βασιλικές επισκέψεις (βασιλικά τιμάρια) στους εντόπιους-ιθαγενείς, το 1196.
Γεγονός που επιβεβαιώνει και η μετέπειτα άρνηση των Κρητών τιμαριούχων να πληρώσουν το φόρο που είχε καθοριστεί σε στάρι στη μονή της Πάτμου. Λέγοντας μεταξύ άλλων ότι: «άλλην τις οικονομία γέγονε» (δηλαδή τα αυτοκρατορικά τιμάρια που καλλιεργούσαμε και σας δίναμε το σιτάρι, είναι πια δικά μας) Όπως επισημαίνει λοιπόν η Έρα Βρανούση υπήρχαν προνοιάριοι αυτή την εποχή στην Κρήτη, λίγο πριν την τέταρτη σταυροφορία, όμως αναφέρονται ως εντόπιοι, χαρακτηρισμός που θα ήταν αδόκιμος αν δεν ήταν Κρήτες και ηταν βυζαντινοί ή αυτοκρατορικοί προνοιάριοι. Και συνεχίζει η Έρα Βρανούση επισημαίνοντας πολύ εύστοχα ότι τα οικογενειακά επίθετα που αναφέρονται στο χρονικό Trivan, διακρίνονται πολύ συγκεκριμένα στην στήλη «πατρίδα» σε εκείνους που έχουν καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη με την έννοια γενικά βυζαντινοί, σε κάποιους αυτοκρατορικούς όπως οι Παλαιολόγοι δηλαδή επίσης κωνσταντινουπολίτες, σε ευγενείς Ρωμανούς δηλαδή βυζαντινοί από τον ελλαδικό χώρο και την Ανατολία (Ρωμανία), σε Βενετούς, Ιταλούς, καθώς και σε Αρχοντόπουλα, και ο τελευταίος αυτός όρος δεν συναντάται πουθενά στο βυζαντινό ή ενετικό κράτος, πάρα μόνο στην Κρήτη στις λίστες οικογενειών με τίτλο Nobili Cretensi. Αν οι Κρητικές οικογένειες που έφεραν τον τίτλο Αρχοντόπουλα ήταν από την Κωνσταντινούπολη ή ήταν αυτοκρατορικοί, ή προέρχονταν από οποιοδήποτε άλλο μέρος εκτός Κρήτης, θα είχαν καταγραφεί στο χρονικό Trivan ως τέτοιοι. Και ως εκ τούτου καταλήγει η Έρα Βρανούση, ο ισχυρισμός ότι η καταγωγή των αρχοντόπουλων της Κρήτης ήταν από την Κωνσταντινούπολη αποτελεί ένα κατά πολύ μεταγενέστερο μύθευμα, καθώς αυτό που προκύπτει από τα γνήσια και ανεπιτήδευτα Πατμιακά έγγραφα και το χρονικό Trivan είναι ότι τα αρχοντόπουλα της Κρήτης ήταν Κρήτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θρύλοι Κατηγορία:Ιστορία της Κρήτης Κατηγορία:Κρητικοί
The End
Το "The End" είναι το ενδέκατο και τελευταίο κομμάτι του δίσκου The Doors του αμερικάνικού ροκ συγκροτήματος The Doors, το οποίο κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1967 από τη δισκογραφική εταιρεία Elektra Records. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα, σε χρονική διάρκεια κομμάτια που ηχογράφησε το συγκρότημα αφού αγγίζει τα δώδεκα λεπτά. Οι στίχοι του καταπιάνονται με τους γονείς του τραγουδιστή Τζιμ Μόρισον μέσω Οιδιπόδειων αναφορών για ερωτική σχέση με τη μητέρα και δολοφονία του πατέρα.
Το κομμάτι ψηφίστηκε ως το 336ο καλύτερο όλων των εποχών από το περιοδικό Rolling Stone.
Στίχοι
εναλλ.=|μικρογραφία|Οι Doors στα τέλη του [[1966 μετά από μερικούς μήνες αφού ηχογράφησαν το κομμάτι.|233x233px]]
Το κομμάτι ξεκίνησε ως αποχαιρετισμός του Τζιμ Μόρισον στη φιλενάδα του τη Mary Werbelow με την οποία μόλις είχε χωρίσει. Ωστόσο, οι στίχοι έχουν δεχθεί διάφορες ερμηνείες από ακροατές.
Ηχογράφηση
Το "The End" ηχογραφήθηκε ζωντανά στο στούντιο. Η τελική του έκδοση ηχογραφήθηκε μέσα σε δύο εκτελέσεις, με τη δεύτερη να είναι αυτή η οποία κατά κύριο λόγο χρησιμοποιήθηκε στο άλμπουμ.
Τα μέλη των Doors
Το The End ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια των The Doors Κατηγορία:Τραγούδια του 1967
Ναυτιλία κατά το 18ο αιώνα
thumb|right|400px
Οι ναυτικοί του 18ου αιώνα
Σε μια εποχή πολύ δύσκολη όπου όλοι οι άνθρωποι στην Αγγλία και στην Αμερική ζούσαν αρκετά φτωχικά,σε πυκνοκατοικημένες περιοχές, δούλευαν κάτω από άθλιες συνθήκες, μερικοί από αυτούς αποφάσιζαν να ακολουθήσουν το επάγγελμα του ναυτικού. Συνήθως αυτοί που επέλεγαν αρχικά, να γίνουν ναυτικού και να οργώσουν τους ωκεανούς και τις άγριες θάλασσες, ήταν πάρα πολύ φτωχοί δε διέθεταν τίποτα ούτε γη, ούτε οικογένεια κι ήλπιζαν τουλάχιστον ότι στα καράβια θα μπορούσαν να ζήσουν καλύτερα.Τον 18ο αιώνα οι ναυτικοί χαρακτηρίζονταν ως οι σημαντικότερες ομάδες ελεύθερων μισθωτών εργατών,καθώς διαδραμάτισαν σημαντικό ρολό στη δημιουργία διεθνών αγορών.Οι ναυτικοί του Ατλαντικού ωκεανού είχαν να αντιμετωπίσουν την παντοδυναμία της θάλασσας,των στοιχείων,την αδιάλλακτη υπακοή στις διαταγές των καπετάνιων και των πλοιάρχων. Γνωρίζοντας ότι ο βυθός του ωκεανού είχε καταπνίξει ανθρώπινες ζωές και πολυάριθμα ξύλινα καράβια, αυτοί ακολούθησαν στα πλοία υποσχόμενοι να κάνουν τα πάντα για να γλιτώσουν το πλοίο τους από τη μανία της θάλασσας.Το 18ο αιώνα ένας απλός ναύτης μπορούσε να γίνει άχρονος νέος που θα ανήκε στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Πολλοί από αυτούς συμμετείχαν και στο Πολεμικό Ναυτικό πολεμώντας για την Αγγλία σε περιόδους πολέμου,οι συγκεκριμένοι ναυτικοί έπαιρναν παραπάνω μισθό αλλά δεν μπορούσαν να αντέξουν την κακομεταχείριση του Βασιλιά. Έτσι λοιπόν από το βασιλικό ναυτικό αγοράζονταν από τους καπετάνιους ως το μέσο για τη μεταφορά των πλοίων τους αλλά και των φορτίων τους, χωρίς κανένας να τους εγγυάται ότι θα ξαναγυρίσουν στην πατρίδα τους. Έμπαιναν στα καράβια για να μεταφέρουν οινοπνευματώδη, αλάτι, ψάρια, μεταλλεύματα, δέρματα, υφάσματα, επιβάτες-σκλάβους κι άλλα προϊόντα κάνοντας τα πρώτα τους υπερατλαντικά ταξίδια.
Οι δυσκολίες των ναυτικών
Ο ναυτικός έπρεπε να απομακρυνθεί πλήρως από τη στεριά,τη πατρίδα τους κι ενώ οι περισσότεροι καπετάνιοι τους υπόσχονταν λεφτά κατέληγαν μούτσοι κι άμισθοι εργάτες.Ο ναυτικός δεν άργησε να γίνει ισόβιο επάγγελμα, ένα επάγγελμα γεμάτο κακουχίες.Το καράβι εκείνη την εποχή όπως και ο αριθμός των ναυτικών καθορίζονταν από το είδος του ταξιδιού και τα δρομολόγια που θα ακολούθησε το πλοίο. Συνήθως πλοία που έφταναν στις ανατολικές Ινδίες και στην Αφρική ταξίδευαν 1-2 χρόνια με αρκετό πλήρωμα καθώς το φορτίο κατείχε πολύ σημαντική αξία.Ο ναυτικός έπρεπε επίσης να μάθει να συνυπάρχει με πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους.Οι περισσότεροι ναυτικοί ήταν ευρωπαίοι στην καταγωγή-Πορτογάλοι, Ισπανοί Γάλλοι, Σκανδιναβοί,Άγγλοι-για να συνεννοούνται μεταξύ τους είχαν συγκεκριμένο λεξιλόγιο για την επιδιόρθωση αρματωσιάς,για την επισκευή και λίπανση τροχαλιών,για τον έλεγχο των σχοινιών και για άλλες εργασίες πλοίου,που απαρτίζονταν από βωμολοχίες και κατάρες. Είχαν επίσης να αντιμετωπίσουν πείνα, κακουχίες, αρρώστιες (σκορβούτο, ρευματισμοί κίτρινος πυρετός, έλκος, αναπηρίες) καθώς και το νόστο για την πατρίδα.Οι καπετάνιοι δεν ενδιαφέρονταν καθόλου για το πλήρωμα γι αυτό και τους έτρεφαν με κακή ποιότητα φαγητού κι αλκοόλ,κι όσοι πάθαιναν κάποια αρρώστια τους έριχναν στη θάλασσα. Παρόλα αυτά όμως οι ναυτικοί αντιμετώπιζαν το πλοίο ως μια κοινωνία και οι λιγοστές ώρες ξεκούρασης μετατρέπονταν σε ώρες χαράς γι αυτούς, δημιουργώντας τραγούδια, χώρους, ιστορίες κι έχοντας ως σύμμαχο το αλκοόλ ήλπιζαν σε καλύτερες συνθήκες.
Δικαιώματα ναυτικών και οι μισθοί τους
Όλες όμως αυτές οι αντιδράσεις των ναυτικών για καλύτερη και πιο ανθρώπινη μεταχείριση από τους καπετάνιους στα μέσα του 18ου αι. έφερε κάποια σημαντικά αποτελέσματα.Αρχικά,ο ναύτης πριν μπει στο πλοίο και ξεκινήσει το ταξίδι υποχρεωνόταν από το κράτος να υπογράφει ένα συμβόλαιο όπου θα καθορίζονταν ο μηνιαίος μισθός του, που οριζόταν από 22-35 σελίνια, και θα αυξάνονταν σε πολεμικές περιόδους. Μάλιστα αν κάποιος ναύτης διέθετε κάποιες γνώσεις( γεωγραφία, γνώση δρομολογίων ή γνώση της θαλάσσιας γλώσσας) τότε θα είχε και καλύτερη μεταχείριση και καταλάμβανε καλύτερο μισθό. Με το συγκεκριμένο συμβόλαιο επίσης καθοριζόταν και η ποσότητα φαγητού κι αλκοόλ που έπρεπε να καταναλώσει καθώς και η ανθρώπινη μεταχείριση από τους ανώτερους του πλοίου( καλή σχέση καπετάνιου-ναύτη). Όλοι οι υπόλοιποι ως ανώτεροι του καραβιού καταλάμβαναν ανάλογα με το είδος του ταξιδιού 6-10 λίρες μηνιαίως. Κι ο μισθός τους αυτός αυξάνονταν κατά 50-70% σε πολεμικές περιόδους. Ο μισθός λαμβανόταν από τους ναύτες είτε στο δεύτερο λιμάνι που γινόταν η παράδοση του φορτίου, είτε  στην ολοκλήρωση του ταξιδιού. Αν το πλοίο βυθιζόταν τα λεφτά οι ναύτες δεν τα έχαναν άλλα αποζημιωνόντουσαν από τα δικαστήρια του κράτους.
Πειρατεία
Το 18ο αι. στον Ατλαντικό ωκεανό σταδιακά παράκμαζε καθώς είχαν απομείνει ελάχιστοι πειρατές περίπου 1000-2000 πειρατές. Η πειρατεία γενικότερα όλους τους προηγούμενους αιώνες αποτελούσε τεράστιο πρόβλημα και μεγάλη απειλή για τα εμπορικά καράβια. Έντονη πειρατική δραστηριότητα το συγκεκριμένο αιώνα διακρίνουμε στον Ινδικό ωκεανό, στην Αφρική και στην Καραϊβική. Συνήθως την πειρατεία ακολουθούσαν είτε όσοι είχαν λιποτακτήσει από τα εμπορικά πλοία-λόγω της καταπίεσης από τους καπετάνιους-, είτε ήταν στασιαστές και κουρσάροι. Σύμφωνα με καταγραφές οι ηλικίες των πειρατών ήταν από 17-50 ετών και συχνά ήταν ανύπαντροι καθώς δεν τους ενδιέφερε η οικογένεια. Ο λόγος που πολλοί ναυτικοί ακολουθούσαν τα πειρατικά καράβια ήταν κυρίως διότι οι πειρατές ενεργούσαν κάτω από ανθρώπινους κανόνες και σεβόντουσαν το πλήρωμα τους. Ο καθορισμός μάλιστα των θέσεων γινόταν συλλογικά κι όλοι είχαν μερίδιο της λείας ανεξαρτήτως της θέσης τους. Στόχος των πειρατών ήταν κυρίως η κατάληψη εμπορικών μεγάλων πλοίων, οι λεηλασίες πάνω σε αυτά, και βέβαια η απόκτηση λαφύρων. Οι πειρατές και τα πλοία τους διέθεταν ορισμένα χαρακτηριστικά όπως η μαύρη τους σημαία με ένα λευκό σκελετό στη μέση που στο ένα του χέρι κρατούσε μια ματωμένη καρδιά και στο άλλο μια κλεψύδρα, κι ο κύριος λόγος που χρησιμοποιούσαν αυτή τη σημαία ήταν καθαρά για εκφοβισμό στα άλλα πλοία.
Πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον ατλαντικού ωκεανού το 18ο αιώνα
Ο 18ος αιώνας χαρακτηρίζεται κυρίως από έντονους και διαρκείς πολέμους. Στη θάλασσα υπήρχε ανταγωνισμός για ισχύ μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας από το 1815 έως και τις αρχές του 19ου αι. όπου και δόθηκε τέλος. Έτσι λοιπόν αναπτύσσεται μια μεγάλη ναυτική δύναμη η Αγγλία, όπου με τη συνθήκη της Ουτρέχτης(1713), καταλαμβάνει γη στον Καναδά, δημιουργεί εμπορικούς σταθμούς σε Μεσόγειο, Γιβραλτάρ και Μινόρκα κι επίσης απέκτησε το δικαίωμα διεξαγωγής σκλαβεμπορίου στην Ισπανική Αμερική, το σκλαβεμπόριο θεωρείτο για εκείνη την εποχή το βασικότερο εμπόριο στον Ατλαντικό ωκεανό. Με τη νίκη της Αγγλίας στον επταετή πόλεμο με τη Γαλλία, η Αγγλία αρχίζει σταδιακά να επεκτείνεται στη Αμερική, στην Καραϊβική, στη Δυτική Ακτή της Αφρικής. Το Λονδίνο πλέον μετατρέπεται στο οικονομικό εμπορικό κέντρο όλα βρίσκονται εκεί: τα ναυπηγεία, οι αποθήκες, οι τράπεζες, η ναυτασφάλιση. Το τριγωνικό εμπόριο Αγγλία-Αφρική, Αφρική-Αμερική κι Αμερική- Αγγλία βρίσκεται στο απόγειο του, μεταφέροντας όπλα, οινοπνευματώδη ποτά, υφάσματα, μεταλλεύματα, πήλινα προϊόντα, χαρτί, ζάχαρη, ξυλεία, ψάρια, μπαχαρικά και σκλάβους. Το σκλαβεμπόριο εκείνη την εποχή ήταν ιδιαίτερα αυξημένο, η μεταφορά ανθρώπων-σκλάβων μεταναστών, εργατών, κατάδικων, γινόταν υπό απάνθρωπες συνθήκες. Τα πλοία που μετέφεραν αυτά τα προϊόντα ήταν κυρίως δικάταρτα από 200-1000 τόνους, το καράβι βέβαια εξαρτιόνταν από το είδος του εμπορίου με το οποίο ασχολιόταν. Τα πλοία σε κάθε ταξίδι είχαν να αντιμετωπίσουν τους πειρατές μια βασική απειλή του ωκεανού. Θα πρέπει επίσης να επισημανθεί πως το 18ο αι. βασικό εργαλείο για την οργάνωση ενός εμπορίου ήταν η δημιουργία εταιρειών. Στην αρχή είχαν ξεκινήσει ως συνεταιρισμοί μεμονωμένων ατόμων που επένδυαν κεφάλαια στον εξοπλισμό πλοίων και στα ταξίδια, σταδιακά όμως απέκτησαν μεγάλη εμπορική και πολιτική σημασία στο εξωτερικό κι αποικιακό εμπόριο: Ολλανδική Εταιρεία με έδρα την Ινδονησία, Ανατολική Βρετανική Εταιρεία με έδρα το Άμστερνταμ. Τέλος θα ήθελα να αναφέρω μερικά ακόμη σημαντικά γεγονότα του 18ου αι. όπως η Αμερικανική Επανάσταση και η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των 13 βρετανικών αποικιών της Αμερικής (4 Ιουλίου 1776), τη Γαλλική Επανάσταση το 1789, η Βιομηχανική Επανάσταση (1750-1780).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ναυτική ιστορία
Δαμάστα Ηρακλείου
Η Δαμάστα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Μαλεβιζίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Μαλεβιζίου του νομού Ηρακλείου. Η θέση του είναι στο 27ο χλμ. της κεντρικής αρτηρίας προς Ρέθυμνο. Είναι κτισμένη αμφιθεατρικά στις βόρειες πλαγιές του υψώματος Κοίτη (υψ. 729 μ.) στο ορεινό συγκρότημα του Ψηλορείτη. Σήμερα αποτελεί την έδρα του ομώνυμου Δημοτικού Διαμερίσματος του Δήμου Τυλίσου. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και τη μελισσοκομία. Εκτός από μέλι παράγονται και κτηνοτροφικά προϊόντα. Ονομαστά είναι και τα καρπούζια της Δαμάστας. Στα δυτικά του χωριού βρίσκεται ο Κάμπος, εύφορη περιοχή, όπου παράγονται επιτραπέζια σταφύλια, σταφίδα και κηπευτικά. Το χωριό υδρεύεται από πηγή που βρίσκεται στη θέση Πλατάνι του υψώματος Βασιλικό. Στον οικισμό δραστηριοποιείται πολιτιστικός σύλλογος και ο Αθλητικός Όμιλος Δαμάστας, ο οποίος αγωνίζεται στο πρωτάθλημα στην Γ΄ εθνική κατηγορία. Υπάρχει επίσης γήπεδο ποδοσφαίρου, χωρητικότητας 300 ατόμων. Στο ομώνυμο Δημοτικό διαμέρισμα υπάγεται και ο ακατοίκητος σχεδόν οικισμός Αστρινό, με 2 κατοίκους το 2001.
Ιστορικά στοιχεία
Η ονομασία προέρχεται, κατά τον ιστορικό Νικόλαο Πλάτωνα, από το Δα Μα= Μήτηρ Γη. Η Μητέρα Γη ήταν προελληνική θεότητα.
Το 1583 στην απογραφή του Καστροφύλακα αναφέρεται Damasta με 338 κατοίκους. Κατά την Ενετοκρατία υπαγόταν στην επαρχία Μυλοποτάμου. Το 1881 δεν υπήρχαν Τούρκοι στο χωριό, σύμφωνα με την τότε απογραφή (αριθμούσε 222 Χριστιανούς). Στην επαρχία Μυλοποτάμου υπαγόταν έως και τις αρχες του 20ου αιώνα.
Την περίοδο της Ναζιστικής Κατοχής, οι κάτοικοι οργάνωσαν την Εθνική Αντίσταση. Για το λόγο αυτό η Δαμάστα καταστράφηκε από τους Γερμανούς και 37 της κάτοικοι εκτελέστηκαν στη θέση Κερατίδι. Εκεί βρίσκεται το μνημείο με τα ονόματα των εκτελεσθέντων από τους Γερμανούς κατά τη ναζιστική Κατοχή.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με τον οικισμό Αστρινό, αποτελούν την κοινότητα Δαμάστας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Γαζίου του Δήμου Μαλεβιζίου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 244 κατοίκους.
Δείτε Κοινότητα Δαμάστας
Πηγές
Δαμαστα Δαμαστα Κατηγορία:Δήμος Μαλεβιζίου
St. Constantine's International School
Το St. Constantine's International School (SCIS) είναι ένα ΜΚΟ, Ημερήσιο σχολείο, Οικοτροφείο, πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, το οποίο ανήκει εξ' ολοκλήρου στο Ελληνικό Ίδρυμα Τανζανίας (Hellenic Foundation of Tanzania) και βρίσκεται στα περίχωρα της πόλεως Αρούσα, στην Τανζανία.
Το St. Constantine's International School (SCIS) είναι η συνέχεια του αρχικού Hellenic Communities School of East Africa (HCSEA) (Σχολείον Ελληνικών Κοινοτήτων Ανατολικής Αφρικής) και δημιουργήθηκε το 1980, όταν το Ελληνικό πρόγραμμα σπουδών είχε μειωθεί εξαιτίας της έλλειψης Ελληνοπαίδων, με αποτέλεσμα το σχολείο να μετονομαστεί από St. Constantine's East African Hellenic School (EAHS) σε St. Constantine's International School (SCIS).
Τοποθεσία
αριστερά|μικρογραφία|150px|Άποψη του Όρους Μέρου, από την πόλη Αρούσα, στην Τανζανία. Το σχολείο ευτύχισε να βρίσκεται εντός ενός ειδυλλιακού τοπίου, στους πρόποδες του Όρους Μέρου, δυτικά της πόλης Αρούσα και πριν από το αεροδρόμιο της Αρούσα. Συνορεύει με το άνω των 1000 έικρς γνωστό καφεδόκτημα "Burka".
Εντός του οικοπέδου του σχολείου, υπάρχουν πλήθος από μαϊμούδες (του είδους Chlorocebus pygerythrus), γαλάγοι, δυόκεροι και τριόκεροι χαμαιλέοντες (του είδους Trioceros jacksonii) και άνω των 100 ειδών διαφορετικών πτηνών. Υπάρχουν δε περί τα 800 και πλέον δέντρα και που στην πλειοψηφία τους είναι σπαθοδέες και τζακαράντες. Τέλος, σχεδόν όλα τα σημεία του οικοπέδου, έχουν ορατότητα με το Όρος Μέρου (ύψους 4.562,13 μ), το πέμπτο υψηλότερο όρος της Αφρικής. Θεωρείται δε, ως ένα από τα ωραιότερα αν όχι το ωραιότερο σχολείο σε ολόκληρη τη σημερινή Τανζανία.
Σημερινή κατάσταση
Στις εγκαταστάσεις - εξοπλισμό του περιλαμβάνονται: 56 εκπαιδευτικές αίθουσες διδασκαλίας, συμπεριλαμβανομένων πέντε επιστημονικών εργαστηρίων, γυμναστήριο πολλαπλών χρήσεων, αίθουσα συνεδριάσεων, τραπεζαρία χωρητικότητας 600 μαθητών, άλλη μια τραπεζαρία για 100 μαθητές, κοινόχρηστη αίθουσα με τηλεόραση με οθόνη πλάσματος, τραπέζι μπιλιάρδου και δύο εργαστήρια ηλεκτρονικών υπολογιστών.
Σήμερα, το St. Constantine's International School (SCIS) διαθέτει βρεφικό σταθμό - νηπιαγωγείο, για παιδιά από 3 ετών και άνω, δημοτικό και γυμνάσιο - λύκειο για παιδιά από 6 έως 18 ετών.
Με την εγγραφή τους οι μαθητές στο σχολείο, εντάσσονται σε έναν από τους τέσσερις οίκους (Αθήνα, Δελφοί, Ολυμπία και Σπάρτη), ο οποίος διοικείται από έναν έφηβο (τον αρχηγό του οίκου) και από μια επιτροπή εκπαιδευτικών. Στα γλωσσικά του μαθήματα, διδάσκονται η Αγγλική φιλολογία καθώς και οι γλώσσες: των Αγγλικών, Γαλλικών και Σουαχίλι.
Το σχολείο περηφανεύεται επίσης, ότι διαθέτει τα καλύτερα συντηρημένα καθώς και τα ωραιότερα γήπεδα, όπως ποδοσφαίρου, γκολφ, ράγκμπι, καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης, αντισφαίρισης, πισίνα 25 μέτρων, εκπαιδευτική πισίνα 10 μέτρων καθώς και εσωτερικό γήπεδο αντιπτέρισης.
Το 2012, έχοντας πλέον συμπληρώσει 60 έτη συνεχούς λειτουργίας, είναι σήμερα το δεύτερο παλαιότερο ιδιωτικό σχολείο στην Τανζανία και το μεγαλύτερο διεθνές σχολείο στο βόρειο τμήμα της χώρας, συνεχίζοντας δε την ανάπτυξη και την επέκτασή του.
Σήμερα, έχει 650 μαθητές και μαθήτριες από 30 διαφορετικές χώρες, εκ των οποίων οι 90 είναι εσώκλειστοι.
Γνωμικό
150px|μικρογραφία|left|Το σήμα του St. Constantine's International School. Το γνωμικό του Κλεοβούλου “Μέτρον ἄριστον” όμως με την προσθήκη της λέξης “Παν” στην αρχή του, ήτοι “Παν μέτρον ἄριστον”, ήταν το γνωμικό του Hellenic Communities School of East Africa (HCSEA). Στη συνέχεια, μετά την μετονομασία του σχολείου σε St. Constantine's International School (SCIS), το ίδιο γνωμικό μετατράπηκε με λατινικούς χαρακτήρες σε "Pan métron áriston" (Το μέτρο είναι ό,τι το καλύτερο).
Η απεικόνιση στο μέσον του σήματος, παραπέμπει στον κύλικα του Εξηκία, ο οποίος αναπαριστά το μύθο της απαγωγής του Διονύσου από Τυρρηνούς πειρατές (π. 530 π.Χ.).
Υγιεινή και Ασφάλεια
Υπάρχουν και δυο ναυαγοσώστες για τις πισίνες. Για προληπτικούς λόγους, η είσοδος προς τις πισίνες κλειδώνει και δεν επιτρέπεται στους μαθητές να κολυμπούν χωρίς την παρουσία ναυαγοσώστη.
Ιδιοκτησιακό - Νομικό καθεστώς
Το σχολείο ανήκει στο Ελληνικό Ίδρυμα Τανζανίας (Hellenic Foundation of Tanzania), έναν Μη Κυβερνητικό Οργανισμό (ΜΚΟ) και το Διοικητικό του Συμβούλιο είναι τετραμελές.
Εκδόσεις
Το St. Constantine's International School, εκδίδει μηνιαίο τεύχος με τίτλο "SCIS Chronicle".
Δίδακτρα
Πλήρης φάκελος (υπό μορφήν PDF) υπάρχει στο σύνδεσμο
Περί του ακρωνύμου
Το ακρωνύμιο SCIS χρησιμοποιείται επίσης και από το en:Shanghai Community International School.
Δείτε επίσης
• 3
Σημειώσεις
• 2 • 2
Υποσημειώσεις
<references responsive="0" group="Υποσημ." />
• 2
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τανζανία Κατηγορία:Σχολεία στο εξωτερικό Κατηγορία:Δωρεές Ελλήνων ευεργετών στο εξωτερικό Κατηγορία:Εκπαίδευση της Τανζανίας
Δικαιώματα ΛΟΑΤ στη Γερμανία
Τα δικαιώματα των λεσβιών, των ομοφυλόφιλων, των αμφιφυλόφιλων και των τρανς (ΛΟΑΤ+) ατόμων στη Γερμανία έχουν εξελιχθεί σημαντικά κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 και στις αρχές της δεκαετίας του 1930, οι λεσβίες και οι ομοφυλόφιλοι στο Βερολίνο ήταν γενικά αποδεκτοί από την κοινωνία και λειτουργούσαν πολλά μπαρ και κλαμπ που αφορούσαν κυρίως τους ομοφυλόφιλους άνδρες. Αν και η ομόφυλη σεξουαλική δραστηριότητα μεταξύ ανδρών είχε ήδη γίνει παράνομη σύμφωνα με την Παράγραφο 175 από τη Γερμανική Αυτοκρατορία το 1871, κατά τη διάρκεια της Ναζιστικής Γερμανίας επεκτάθηκαν αυτοί οι νόμοι, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα τη συστηματική δίωξη και το θάνατο χιλιάδων ομοφυλόφιλων πολιτών. Οι ύποπτοι παραβάτες οδηγούσαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου οι περισσότεροι από αυτούς πέθαναν. Η ναζιστική δίωξη θεωρείται η πιο σοβαρή δίωξη ομοφυλόφιλων ανδρών στην ιστορία. Οι ναζιστικοί νόμοι καταργήθηκαν το 1950 και αποποινικοποιήθηκε τόσο στην Ανατολική όσο και στη Δυτική Γερμανία το 1968 και το 1969, αντίστοιχα. Η ηλικία συναίνεσης εξισώθηκε στα 14 στην Ανατολική Γερμανία το 1988 και στην ενοποιημένη Γερμανία το 1994.
Ο γάμος ομοφύλων είναι νόμιμος από την 1η Οκτωβρίου 2017, αφού η Bundestag ψήφισε νομοθεσία που παρέχει στα ομόφυλα ζευγάρια πλήρη συζυγικά δικαιώματα και δικαιώματα υιοθεσίας στις 30 Ιουνίου 2017. Πριν από αυτό, τα σύμφωνα συμβίωσης ήταν διαθέσιμα σε ομόφυλα ζευγάρια, αφού νομιμοποιήθηκαν το 2001. Αυτές οι σχέσεις παρείχαν τα περισσότερα αν και όχι όλα τα ίδια δικαιώματα με τους γάμους και έπαψαν να είναι διαθέσιμα μετά την καθιέρωση του γάμου ομοφύλων. Η υιοθεσία θετού παιδιού από το ίδιο φύλο έγινε για πρώτη φορά νόμιμη το 2005 και επεκτάθηκε το 2013 για να επιτρέψει σε κάποιον σε σχέση του ίδιου φύλου να υιοθετήσει ένα παιδί που είχε ήδη υιοθετήσει ο σύντροφός του.
Η προστασία έναντι των διακρίσεων με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου ποικίλλει στη Γερμανία, αλλά οι διακρίσεις στην απασχόληση και στην παροχή αγαθών και υπηρεσιών απαγορεύονται σε εθνικό επίπεδο. Τα διεμφυλικά άτομα επιτρέπεται να αλλάξουν το νόμιμο φύλο τους από το 1980. Ο νόμος αρχικά τους απαιτούσε να υποβληθούν σε χειρουργική αλλοίωση των γεννητικών τους οργάνων προκειμένου να αλλάξουν τα βασικά έγγραφα ταυτότητας. Αυτό έκτοτε κηρύχθηκε αντισυνταγματικό.
Τον Μάιο του 2020, η Γερμανία έγινε το πέμπτο έθνος στον κόσμο που θεσπίζει πανεθνική απαγόρευση της θεραπείας μετατροπής για ανηλίκους. Παρά το γεγονός ότι το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης -που ηγήθηκε της κυβέρνησης από το 2005 έως το 2021- είναι κοινωνικά συντηρητικό στα ζητήματα των δικαιωμάτων LGBT (CDU/CSU), η Γερμανία θεωρείται συχνά ως μια από τις πιο φιλικές προς τους ομοφυλόφιλους χώρες στον κόσμο.
Πρόσφατες δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι η μεγάλη πλειοψηφία των Γερμανών υποστηρίζει τους γάμους ομοφύλων. Μια άλλη δημοσκόπηση, που διεξήχθη από το Pew Research Center, το 2013 έδειξε ότι το 87% των Γερμανών πίστευε ότι η ομοφυλοφιλία πρέπει να γίνει αποδεκτή από την κοινωνία, η οποία ήταν η δεύτερη υψηλότερη βαθμολογία στις 39 χώρες που συμμετείχαν στην έρευνα, μετά την Ισπανία (88%). Το Βερολίνο αναφέρεται από δημοσιεύματα ως μια από τις πιο φιλικές προς τους ομοφυλόφιλους πόλεις στον κόσμο. Διάσημοι ακτιβιστές για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων περιλαμβάνουν τη Rosa von Praunheim, της οποίας η ταινία It Is Not the Homosexual Who Is Perverse, But the Society in Who He Lives (1971) πυροδότησε το σύγχρονο κίνημα για την απελευθέρωση των ομοφυλοφίλων στη Γερμανία.
Ιστορία
Η ομοφυλοφιλία τιμωρούνταν με θάνατο στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από το 1532 μέχρι τη διάλυσή της το 1806 και από το 1620 έως το 1794 στην Πρωσία. Η επιρροή του Ναπολεόντειου Κώδικα στις αρχές του 1800 πυροδότησε αποποινικοποιήσεις σε μεγάλο μέρος της Γερμανίας εκτός Πρωσίας. Ωστόσο, το 1871, τη χρονιά που σχηματίστηκε η ομοσπονδιακή γερμανική αυτοκρατορία, η παράγραφος 175 του νέου Ποινικού Κώδικα επαναποινικοποίησε τις ομοφυλοφιλικές πράξεις. Το πρώτο ομοφυλοφιλικό κίνημα έκανε ανεπιτυχή εκστρατεία για την κατάργηση του νόμου τόσο υπό τη Γερμανική Αυτοκρατορία όσο και στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης.
Οι ναζιστικοί νόμοι καταργήθηκαν στην Ανατολική Γερμανία το 1950, αλλά οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις μεταξύ ανδρών παρέμειναν έγκλημα μέχρι το 1968. Η Δυτική Γερμανία κράτησε την πιο κατασταλτική εκδοχή του νόμου, νομιμοποιώντας την ομοφυλοφιλική δραστηριότητα των ανδρών ένα χρόνο μετά την Ανατολική Γερμανία, το 1969. Η ηλικία συναίνεσης έγινε ίση στην Ανατολική Γερμανία στα 14 έτη το 1989, και στην ενοποιημένη Γερμανία το 1994. Τώρα ηλικία συναίνεσης είναι 14 χρόνια (16/18 σε ορισμένες περιπτώσεις) για τη σεξουαλική δραστηριότητα σε όλους.
Το ροζ τρίγωνο
Το ροζ τρίγωνο ήταν σύμβολο για την LGBTQ+ κοινότητα, αρχικά προοριζόταν ως σήμα ντροπής, αλλά αργότερα ανακτήθηκε ως θετικό σύμβολο της ταυτότητας του εαυτού και της αγάπης για την queerness. Στη Ναζιστική Γερμανία τις δεκαετίες του 1930 και του 1940, ξεκίνησε ως ένα από τα σήματα των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, διακρίνοντας αυτούς που φυλακίστηκαν επειδή είχαν αναγνωριστεί από τις αρχές ως ομοφυλόφιλοι άνδρες. Στη δεκαετία του 1970, αναβίωσε ως σύμβολο διαμαρτυρίας ενάντια στην ομοφοβία και για την queer απελευθέρωση, και έκτοτε υιοθετήθηκε από τη μεγαλύτερη κοινότητα LGBTQ+ ως δημοφιλές σύμβολο της LGBTQ υπερηφάνειας και των δικαιωμάτων LGBTQ και των queer απελευθερωτικών κινημάτων.
Δήμος Γκόστιβαρ
Ο Δήμος Γκόστιβαρ (Гостивар ; Gostivari, Gostivar) είναι δήμος στο δυτικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Περιφέρειας Πόλογκ. Γκόστιβαρ ονομάζεται επίσης η πόλη στην οποία βρίσκεται η έδρα του Δήμου Γκόστιβαρ.
Γεωγραφία
Ο Δήμος Γκόστιβαρ συνορεύει με:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Βόρειας Μακεδονίας  Κατηγορία:Περιφέρεια Πόλογκ
Φότζα (Βένετο)
Η Φότζα (ιταλικά: Foza) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Δύναμη των πολιτικών κομμάτων στη Βιρτζίνια
Ο επόμενος πίνακας δείχνει το κόμμα των εκλεγμένων αξιωματούχων στη πολιτεία της Βιρτζίνια:
Ο πίνακας επίσης δείχνει την ιστορική κομματική σύνθεση στην:
Για τα έτη κατά τα οποία διεξάχθηκε προεδρική εκλογή, ο πίνακας υποδεικνύει το κόμμα του οποίου οι υποψήφιοι κέρδισαν τις εκλεκτορικές ψήφους της πολιτείας.
Τα κόμματα είναι ως εξής: (AA);  (CU);  (Δ);  (DR);  (F);  (I);  (N), άγνωστο ή άλλο;  (PA);  (R);  (RA);  (U); και.
Γκαμπελλάρα
Η Γκαμπελλάρα (ιταλικά: Gambellara) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Γκάλλιο (Ιταλία)
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Τεβφίκ Φικρέτ
Τεβφίκ Φικρέτ (Tevfik Fikret, 24 Δεκεμβρίου 1867 - 19 Αυγούστου 1915) ήταν το ψευδώνυμο του Τούρκου ποιητή Μεχμέντ Τεβφίκ (Mehmed Tevfik). Ο Φικρέτ σπούδασε στο διάσημο Λύκειο Γαλατασαράι, στο οποίο έγινε αργότερα διευθυντής. Έχασε την αδερφή του όταν ήταν νέα.
Τα έργα του είναι βαθύτατα επηρεασμένα από τους Γάλλους Συμβολιστές, πολλά έργα των οποίων μετέφρασε στα Τούρκικα. Κατείχε μία τολμηρή και καινοτόμο τεχνοτροπία ενώ η χρήση μυστικών λέξεων συνέβαλε στην δυσκολία ου έργου του. Μαζί με πολλούς από τους αβάν-γκαρντ σύγχρονούς του, συνέβαλε στο λογοτεχνικό περιοδικό Servet-i-Fünun (ο Πλούτος της Γνώσης) μέχρι την εποχή που λογοκρίθηκε από την Οθωμανική κυβέρνηση το 1911. Οι τόμοι στίχων του Φικρέτ περιλαμβάνουν τα Rubab-i-Sikeste (Το Σπασμένο Λαούτο) από το 1900 και Haluk-un-Defteri (Το Σημειωματάριο του Χαλούκ) από το 1911.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι ποιητές
Master of the Moon
Master of the Moon είναι ο τίτλος του δέκατου στούντιο δίσκου του αμερικανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Dio, ο οποίος κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2004 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Sanctuary Records".
Ιστορία του δίσκου
Με τον μπασίστα Τζεφ Πίλσον στη σύνθεση τους, οι Dio κυκλοφόρησαν το δίσκο "Master of the Moon" στα τέλη Αυγούστου του 2004, αλλά λόγω άλλων υποχρεώσεων του, ο Πίλσον αποχώρησε από το συγκρότημα δίνοντας τη θέση του στον Ρούντι Σάρζο.
Με τον Σάρζο στη σύνθεση τους ξεκίνησαν μία μεγάλη περιοδεία για να προωθήσουν το νέο τους άλμπουμ, ξεκινώντας από τη Ρωσία. Τον Σεπτέμβριο της επόμενης χρονιάς, επέστρεψαν στη Ρωσία με μία άλλη περιοδεία κατά την οποία έπαιζαν ολόκληρο το δίσκο "Holy Diver". Στις 3 Οκτωβρίου 2005, ο Γκόλντι αναγκάστηκε να αποχωρήσει λόγω προβλήματος στον καρπό του, με αποτέλεσμα να αντικατασταθεί προσωρινά από τον Νταγκ Όλντρικ. Ο τελευταίος παρέμεινε στο συγκρότημα μέχρι την εμφάνιση τους στη Φινλανδία, στις 10 Δεκεμβρίου 2005. Η περιοδεία ξεκίνησε ξανά μέσα στο 2006, για να ολοκληρωθεί στη Βουλγαρία την παραμονή της πρωτοχρονιάς του 2007.
Ο δίσκος γνώρισε ανάλογη επιτυχία με τα δύο προηγούμενα άλμπουμ του συγκροτήματος, ανεβαίνοντας στο # 159 των βρετανικών τσαρτ, ενώ μπήκε και σε χαμηλές θέσεις αρκετών ευρωπαϊκών τσαρτ, χωρίς όμως να καταφέρει να μπει στο Billboard Top-200.
Τραγούδια
1. One More for the Road (Dio, Goldy) - 3:18
2. Master of the Moon (Dio, Goldy) - 4:19
3. The End of the World (Dio, Goldy) - 4:39
4. Shivers (Dio, Goldy) - 4:15
5. The Man Who Would Be King (Dio, Goldy) - 4:58
6. The Eyes (Dio, Goldy) - 6:27
7. Living the Lie (Dio, Goldy, Wright) - 4:25
8. I Am (Dio, Goldy) - 5:00
9. Death by Love (Dio, Goldy, Garric, Wright) - 4:21
10. In Dreams (Dio, Goldy) - 4:26
Θέσεις τσαρτ
Master of the Moon (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 7 Σεπτεμβρίου 2004
Μέλη των Dio
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Master of the Moon" είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Dio Κατηγορία:Άλμπουμ του 2004
Φρίντριχ Γκέοργκ Βίλχελμ φον Στρούβε
Ο Φρίντριχ Γκέοργκ Βίλχελμ φον Στρούβε (Friedrich Georg Wilhelm von Struve, εξελληνισμένα Γουλιέλμος Στρούβε και στα ρωσικά Βασίλι Γιακόβλεβιτς Στρούβε ή Στρουβέ, 15 Απριλίου 1793 – 23 Νοεμβρίου 1864 με το νέο ημερολόγιο) ήταν ένας Γερμανός αστρονόμος, γενάρχης μιας διάσημης «δυναστείας» Γερμανορώσων αστρονόμων που καλύπτει πέντε γενεές. Υπήρξε προπάππους του Όττο Στρούβε, παππούς του Χέρμαν Στρούβε (θείου του προηγούμενου) και πατέρας του Όττο Βιλχελμ φον Στρούβε.
Η ζωή του
Ο Γουλιέλμος Στρούβε γεννήθηκε στην Αλτόνα του Αμβούργου, που τότε ανήκε στη Δανία, και ήταν γιος του Γιάκομπ Στρούβε (1755 – 1841),ο οποίος είχε μεταναστεύσει από τη ναπολεόντειο Γερμανία στην Λεττονία, τότε επαρχία της Αυτοκρατορικής Ρωσίας, προκειμένου να αποφύγει τη στρατιωτική θητεία.
Το 1808 ο Γουλιέλμος εισάχθηκε στο Πανεπιστήμιο του Τάρτου, όπου σπούδασε αρχικά Φιλολογία, αλλά σύντομα η προσοχή του στράφηκε στην Αστρονομία. Από το 1813 ως το 1820 δίδαξε στο πανεπιστήμιο και εκτέλεσε παρατηρήσεις στο Αστεροσκοπείο Ντορπάτ του Τάρτου. Το 1820 εκλέχθηκε μόνιμος καθηγητής και διευθυντής στο αστεροσκοπείο.
Ο Βίλχελμ φον Στρούβε παρέμεινε στο Τάρτου, ερευνώντας τους διπλούς αστέρες και ζητήματα Γεωδαισίας μέχρι το 1839, οπότε ίδρυσε και έγινε διευθυντής του νέου Αστεροσκοπείο του Πούλκοβο κοντά στην Αγία Πετρούπολη. Μεταξύ άλλων τιμών, του απονεμήθηκε το χρυσό μετάλλιο της Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας το 1826. Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 1862.
Ο αστεροειδής 768 Στρουβεανή (768 Struveana) ονομάστηκε έτσι προς τιμή των Φρίντριχ Γκέοργκ Βίλχελμ φον Στρούβε, Όττο Βιλχελμ φον Στρούβε και Καρλ Χέρμαν Στρούβε.
Το έργο του
Ο Στρούβε είναι γνωστότερος για τις παρατηρήσεις του διπλών αστέρων, τις οποίες συνέχισε επί πολλά χρόνια. Παρότι οι διπλοί αστέρες είχαν μελετηθεί νωρίτερα από τους Ουίλιαμ Χέρσελ, Τζον Χέρσελ and Τζέιμς Σάουθ, ο Στρούβε ξεπέρασε όλες τις προγενέστερες προσπάθειες. Ανεκάλυψε πάρα πολλούς διπλούς αστέρες και το 1827 δημοσίευσε τον κατάλογο διπλών αστέρων Catalogus novus stellarum duplicium («Νέος κατάλογος διπλών αστέρων»).
Επειδή οι περισσότεροι διπλοί αστέρες είναι διπλά συστήματα και όχι απλώς οπτικά ζεύγη, περιφέρονται περί το κοινό κέντρο μάζας τους με αποτέλεσμα να μεταβάλλουν αργά τη θέση τους. Ο Στρούβε πραγματοποίησε μικρομετρικές μετρήσεις 2.714 διπλών αστέρων από το 1824 ως το 1837 και τις δημοσίευσε στο έργο του Stellarum duplicium et multiplicium mensurae micrometricae («Μικρομετρικαί μετρήσεις διπλών και πολλαπλών αστέρων»).
Ο Στρούβε μέτρησε επίσης προσεκτικά τη «σταθερά της αποπλανήσεως του φωτός» το 1843. Επίσης, υπήρξε ο πρώτος που μέτρησε την παράλλαξη του Βέγα, μολονότι ο Φρίντριχ Βίλχελμ Μπέσελ ήταν ο πρώτος που μέτρησε την παράλλαξη ενός απλανούς αστέρα (του 61 Κύκνου).
Ο Στρούβε ενδιαφερόταν επίσης για τη Γεωδαισία και το 1831 δημοσίευσε το Beschreibung der Breitengradmessung in den Ostseeprovinzen Russlands. Επενόησε το Γεωδαιτικό Τόξο Στρούβε, μια αλυσίδα γεωδαιτικών τριγωνισμών από το Χάμερφεστ στη Νορβηγία μέχρι τον Εύξεινο Πόντο, που περνούσε από 10 χώρες και είχε μήκος 2.820 km. Η UNESCO το συμπεριέλαβε στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ευρώπη.
Οικογένεια
Μετά τον θάνατο της πρώτης συζύγου του, ο Γουλιέλμος Στρούβε τέλεσε και δεύτερο γάμο, με τη Johanna Henriette Francisca Bartels (1807 – 1867), με την οποία απέκτησαν 6 ακόμα παιδιά. Το ένα από αυτά, ο Καρλ Στρούβε (1835 – 1907), διακρίθηκε ως πρεσβευτής της Ρωσίας διαδοχικά στην Ιαπωνία, τις ΗΠΑ και την Ολλανδία.
Ο γιος του Μπέρναρντ Βασίλιεβιτς Στρούβε, ο Πιότρ Μπερνγκάρντοβιτς Στρουβέ (1870-1944), είναι ίσως το γνωστότερο μέλος της οικογένειας στη Ρωσία. Υπήρξε ένας από τους πρώτους Ρώσους μαρξιστές και συνέταξε το μανιφέστο του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος όταν αυτό ιδρύθηκε, το 1898. Προτού ακόμα αυτό διασπασθεί σε Μπολσεβίκους και Μενσεβίκους, ο Στρουβέ το εγκατέλειψε και εντάχθηκε στο φιλελεύθερο Συνταγματικό Δημοκρατικό Κόμμα. Αντιπροσώπευσε αυτό το κόμμα σε όλες τις προεπαναστατικές Δούμες. Μετά την πρώτη επανάσταση του 1917, ο Πιότρ Στρουβέ δημοσίευσε αρκετά άρθρα για τις αιτίες της και ακολούθησε το κίνημα των «Λευκών». Στις κυβερνήσεις των Πιότρ Βράνγκελ και Ντενίκιν ήταν ένας από τους υπουργούς. Στις επόμενες τρεις δεκαετίες έζησε στο Παρίσι, ενώ τα παιδιά του υπηρέτησαν τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία της Διασποράς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Ρώσοι αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 19ου αιώνα
Ενισχυτική μάθηση
Η ενισχυτική μάθηση (reinforcement learning) στην επιστήμη των υπολογιστών είναι ένας γενικός όρος που έχει δοθεί σε μια οικογένεια τεχνικών στις οποίες το σύστημα μάθησης προσπαθεί να μάθει μέσα από την άμεση αλληλεπίδραση με το περιβάλλον. Εφαρμόζεται στον έλεγχο κίνησης ρομπότ, στη βελτιστοποίηση εργασιών σε εργοστάσια, στη μάθηση επιτραπέζιων παιχνιδιών, κτλ. Η έννοια της ενισχυτικής μάθησης είναι εμπνευσμένη από τα αντίστοιχα ανάλογα της μάθησης με επιβράβευση και τιμωρία που συναντώνται ως μοντέλα μάθησης των έμβιων όντων. Σκοπός του συστήματος μάθησης είναι να μεγιστοποιήσει μια συνάρτηση του αριθμητικού σήματος ενίσχυσης (ανταμοιβή), για παράδειγμα την αναμενόμενη τιμή του σήματος ενίσχυσης στο επόμενο βήμα. Το σύστημα δεν καθοδηγείται από κάποιον εξωτερικό επιβλέποντα για το ποια ενέργεια θα πρέπει να ακολουθήσει αλλά πρέπει να ανακαλύψει μόνο του ποιες ενέργειες είναι αυτές που θα του αποφέρουν το μεγαλύτερο κέρδος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τεχνητή νοημοσύνη Κατηγορία:Αλγόριθμοι
Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών 1935
Tο 5ο Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών Ποδοσφαίρου 1935 (στην πραγματικότητα το έκτο, αφού το Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών 1931 θεωρήθηκε εκτός σειράς), διεξήχθη στη Σόφια από τις 16 ως τις 24 Ιουνίου 1935 και το κατέκτησε η Γιουγκοσλαβία για δεύτερη συνεχόμενη φορά.
Η διοργάνωση
Κατά το καθιερωμένο σύστημα από το 1931, οι ομάδες αγωνίστηκαν σε ενιαίο όμιλο με βαθμολογία 2-1-0, σε ένα γύρο τριών ματς που έγινε στην ίδια πόλη. Έτσι το Κύπελλο ολοκληρώθηκε σε εννιά μόλις ημέρες. Νικήτρια αναδείχθηκε η Γιουγκοσλαβία που ισοβάθμησε με τη Βουλγαρία. Οι δυο ομάδες τερμάτισαν αήττητες με δύο νίκες και ισοπαλία 3-3 στο μεταξύ τους ματς. Επίσης, είχαν την ίδια διαφορά στα γκολ: 11-4 έναντι 12-5 αλλά οι Γιουγκοσλάβοι είχαν καλύτερο συντελεστή: 11:4=2,75 έναντι 12:5=2,40 και πήραν το κύπελλο.
Πρώτος σκόρερ με 5 γκολ αναδείχθηκε ο Βούλγαρος Ανγκέλοφ. Η διοργάνωση υπήρξε η πιο παραγωγική σε γκολ από όλες τις προηγούμενες, αφού σημειώθηκαν 30 γκολ σε 6 ματς.
Τα αποτελέσματα
Όλοι αγώνες έγιναν στη Σόφια, στα γήπεδα "Βασίλι Λέφσκι" και "Γιουνάκ".
Πηγές
Κατηγορία:Βαλκανικό Κύπελλο Εθνών Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 1935
Βασίλειος Ορκουλάτος
Ο Βασίλειος Ορκουλάτος (Κεφαλλονιά - Πάτρα 23 Μαρτίου 1821), ήταν Φιλικός και αγωνιστής της επανάστασης του 1821.
Ο Ορκουλάτος γεννημένος στην Κεφαλλονιά είχε εγκατασταθεί στην Πάτρα πριν την επανάσταση, σύμφωνα με κάποιες πηγές εργαζόταν ναύτης σε πλοίο που μετέφερε πολεμοφόδια στους Έλληνες ή , κατά άλλους, υπηρέτης στο Αγγλικό προξενείο της πόλης.
Στις 23 Μαρτίου του 1821 κατά τα γεγονότα και τον Ξεσηκωμό της πόλης ανάμεσα σε Έλληνες και Οθωμανούς, ο Ορκουλάτος κινήθηκε, οπλισμένος, με το υπόλοιπο πλήθος στην περιοχή του Τάσι. Εκεί στο Τάσι συνάντησαν τους Οθωμανούς και διεξήχθη μικρή ένοπλη σύγκρουση κατά την οποία σκοτώθηκε.
Προς τιμήν του ο Δήμος Πατρέων το 1955 έδωσε το όνομα του σε οδό της πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Ορέστης
Στην ελληνική μυθολογία, ο Ορέστης ήταν γιός του Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας, και αδελφός του Λαέρτη, της Ηλέκτρας και της Ιφιγένειας.
Η δολοφονία
Μετά τη δολοφονία του Αγαμέμνονα από την Κλυταιμνήστρα και τον Αίγισθο, η Ηλέκτρα τον φυγάδευσε στη Φωκίδα, στον βασιλιά Στρόφιο, που ήταν θείος του. Ύστερα από χρόνια, ο Ορέστης επέστρεψε στις Μυκήνες με τον φίλο και ξάδελφό του Πυλάδη, και εκδικήθηκε τον θάνατο του πατέρα του σκοτώνοντας την Κλυταιμνήστρα και τον εραστή της.
Ερινύες, Ιφιγένεια και η χώρα των Ταύρων
Οι Ερινύες όμως, οι θεές της εκδίκησης, άρχισαν να τον καταδιώκουν μέχρι που έφτασε στην Αθήνα και δικάστηκε στον Άρειο Πάγο, όπου με την ψήφο της θεάς Αθηνάς αθωώθηκε. Για να εξιλεωθεί, ωστόσο, ο Ορέστης θα έπρεπε να φέρει στην Αθήνα το άγαλμα της θεάς Άρτεμις από την Ταυρίδα. Στη χώρα των Ταύρων, ο Ορέστης και ο Πυλάδης παραλίγο να θυσιαστούν στον βωμό της θεάς από την ίδια την Ιφιγένεια. Αφού τα δυο αδέρφια αναγνωρίστηκαν, με ένα τέχνασμα που σκαρφίστηκε η Ιφιγένεια, κατάφεραν να ξεφύγουν από τον βασιλιά της χώρας, Θόα, και να γυρίσουν πίσω σώοι στην Αθήνα.
Σύμφωνα με τον μύθο, ο Ορέστης παντρεύτηκε την Ερμιόνη, κόρη του Μενέλαου και της Ωραίας Ελένης. Ήταν βασιλιάς του Άργους, των Μυκηνών και της Λακεδαίμονας. Γιος του ήταν ο Τισαμενός.
Συνώνυμοι
Εκτός από τον γνωστότερο Ορέστη, δύο άλλα πρόσωπα στην Ιλιάδα αναφέρονται με το όνομα Ορέστης, τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Βασιλείς των Μυκηνών Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Σπάρτης Κατηγορία:Τρωικός Πόλεμος
Γκαμπουλιάνο
Το Γκαμπουλιάνο (ιταλικά: Gambugliano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Λακωνίας
Αυτός είναι ένας κατάλογος ο οποίος εμπεριέχει τα ποδοσφαιρικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Λακωνίας.
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Λακωνίας
1939
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1901 – 1950