cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lettering
Πιο πρόσφατα, υπήρξε μια εισροή επίδοξων καλλιγράφων που προσπαθούσαν να φιτάξουν χειρόγραφο lettering, δηλαδή καλλιγραφία με πινέλο. Τα δημοφιλή στυλ είναι Sans serif, Serif, Cursive / Script, Vintage, Gothic - καλλιγραφία με μαύρα γράμματα, Graffiti, Creative lettering.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πολλά βιβλία για το lettering ή βιβλία παραδειγμάτων αλφαβήτων δημοσιεύτηκαν τον δέκατο ένατο και τον πρώιμο εικοστό αιώνα.
Κατηγορία:Τυπογραφία
Λεκτ
Το Λεκτ (γαλλικά: Lect) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Νικολέτα Τσάγαρη
Η Νικολέτα Τσάγαρη (γεννηθείσα στις 14 Ιουλίου 1990) είναι Ελληνίδα αθλήτρια της ρυθμικής γυμναστικής. Εκπροσωπούσε τη χώρα σε διεθνείς διοργανώσεις.
Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2007 στο Πεκίνο. Επίσης αγωνίστηκε σε παγκόσμια πρωταθλήματα, συμπεριλαμβανομένου του παγκόσμιου πρωταθλήματος του 2007.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της ρυθμικής γυμναστικής
ΦΙΦΑ Βραβείο Πούσκας
Το ΦΙΦΑ Βραβείο Πούσκας  (FIFA Puskás Award) ή απλά «Βραβείο Πούσκας» είναι ένα βραβείο που δημιουργήθηκε στις 20 Οκτωβρίου 2009 από τη FIFA (γαλλικά: Fédération Internationale de Football Association - FIFA), για να απονεμηθεί στο άτομο που κρίθηκε ότι είχε το πιο αισθητικά σημαντικό ή το πιο όμορφο γκολ κατά τη διάρκεια του ημερολογιακού έτους.
Το βραβείο είναι προς τιμήν του Φέρεντς Πούσκας, του επιθετικού της Χόνβεντ Βουδαπέστης και της Ρεάλ Μαδρίτης στις δεκαετίες 1940–60 και σημαντικότερο μέλος της πολύ επιτυχημένης ουγγρικής Εθνικής ομάδας της ίδιας εποχής. Ήταν 8 φορές πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος, ενώ πέτυχε και ρεκόρ κόσμου με 84 γκολ με το εθνόσημο διατηρώντας το για σχεδόν μισό αιώνα. Ο Πούσκας ήταν ένας από τους πιο παραγωγικούς σκόρερ όλων των εποχών με 806 τέρματα σε επίσημους αγώνες και 1.571 συμπεριλαμβανομένων και των φιλικών. Τιμήθηκε από την IFFHS το 1998 ως ο κορυφαίος σκόρερ πρώτης κατηγορίας πρωταθλημάτων του 20ού αιώνα έχοντας αναγνωριστεί τότε 512 γκολ σε 528 παιχνίδια πρωταθλήματος. «Είναι σημαντικό να διατηρηθεί η μνήμη εκείνων των ποδοσφαιριστών που έχουν αφήσει το στίγμα τους στην ιστορία μας. Ο Φέρεντς Πούσκας δεν ήταν μόνο ένας παίκτης με τεράστιο ταλέντο που κέρδισε πολλές διακρίσεις, αλλά και ένας αξιοσημείωτος άνθρωπος. Ως εκ τούτου, η FIFA χαίρεται να αποτίσει φόρο τιμής αφιερώνοντας αυτό το βραβείο στη μνήμη του», δήλωσε ο πρόεδρος της FIFA Ζεπ Μπλάτερ στα εγκαίνια της ανάθεσης που έγιναν στη Βουδαπέστη.
Μέχρι το 2018 ο νικητής αποφασίζονταν με βάση την ψήφο των οπαδών στον επίσημο ιστότοπο της FIFA. Ωστόσο, μετά από διαμάχη στο βραβείο του 2018, η Ομοσπονδία άλλαξε τη διαδικασία. Τώρα, το βραβείο αποφασίζεται από ειδικούς που επιλέγονται από την Ομοσπονδία, οι οποίοι θα επιλέξουν τον νικητή βάσει των τριών κορυφαίων γκολ που ψηφίστηκαν από το κοινό. Το χρονικό πλαίσιο για το πρώτο βραβείο ήταν από τον Ιούλιο του 2008 έως τον Ιούλιο του 2009. Το ετήσιο βραβείο απονεμήθηκε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της βράβευσης του Παγκόσμιου Παίκτη της Χρονιάς FIFA για το 2009 στις 21 Δεκεμβρίου στην Ελβετία, με τον Πορτογάλο παίκτη Κριστιάνο Ρονάλντο να είναι ο πρώτος νικητής.
thumb|Αναμνηστική πλάκα του Πούσκας στη Βουδαπέστη
Νικητές
Οι νικητές ανά έτος είναι οι εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνή ποδοσφαιρικά βραβεία Κατηγορία:Ποδοσφαιρικά βραβεία ΦΙΦΑ
Σαλβαδόρ Ιδάλγο Ολίβα
Ο Σαλβαδόρ Ιδάλγκο Ολίβα (ισπανικά: Salvador Hidalgo Oliva, 27 Δεκεμβρίου 1985, Λένινγκραντ) είναι Κουβανός με γερμανική υπηκοότητα πετοσφαιριστής, ο οποίος κατά την περίοδο 2022-23 αγωνίζεται με τη φανέλα του Ολυμπιακού Πειραιώς στο Πρωτάθλημα Ελλάδας στη θέση του ακραίου.
Διεθνείς διοργανώσεις
'''Τσάλεντζ Καπ
Κύπελλο συλλόγων Ασίας
Λουαζιά
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Σαλβαδόρ Ιδάλγο Ολίβα
Εθνικά Πρωταθλήματα
1 Πρωτάθλήμα Λιβάνου
1 Πρωτάθλημα Κατάρ
1 Πρωτάθλημα Τουρκίας
Πρωτάθλημα Γερμανίας
Πρωτάθλημα Πολωνίας
Εθνικά Κύπελλα
1 Κύπελλο Τουρκίας
1 Σούπερ Καπ Τουρκίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Κουβανοί πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Βιδιάκι Αρκαδίας
Τα Βιδιάκι ή Βιδιάκιον, όπως είναι η επίσημη ονομασία, είναι ορεινό χωριό της Γορτυνίας στο Νομό Αρκαδίας. Το 2011 αριθμούσε 93 κατοίκους. Βρίσκεται κοντά στον ποταμό Ερύμανθο και στο δρυόδασος του οροπεδίου της Φολόης.
Αξιοθέατα
Στη θέση «Δομοκός» εντοπίζεται μονότοξο γεφύρι του 1870 και στον κοιμητηριακό ναό της Παναγίας τμήμα μυκηναϊκού τείχους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας Κατηγορία:Δήμος Κοντοβάζαινας
Ντέιβιντ Τριμπλ
Ο Γουίλιαμ Ντέιβιντ Τριμπλ, βαρόνος Τριμπλ (William David Trimble, 15 Οκτωβρίου 1944 - 25 Ιουλίου 2022) ήταν Βρετανός πολιτικός, που υπήρξε ο πρώτος ιστορικά «Πρώτος Υπουργός της Βόρειας Ιρλανδίας», από το 1998 μέχρι το 2002, και αρχηγός του Ενωτικού Κόμματος του Όλστερ (UUP) επί δεκαετία (1995-2005). Διετέλεσε επίσης μέλος του κοινοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου, εκπροσωπώντας την περιφέρεια του Άνω Μπαν από το 1990 ως το 2005, καθώς και μέλος της Νομοθετικής Συνελεύσεως της Βόρειας Ιρλανδίας (MLA) για την ίδια περιφέρεια από το 1998 μέχρι το 2007. Το 2007 άφησε το UUP και προσχώρησε στο Συντηρητικό Κόμμα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Τριμπλ, γιος του Γουίλιαμ και της Άιβυ Τριμπλ, γεννήθηκε στο Μπάνγκορ της Βόρειας Ιρλανδίας και άρχισε τη σταδιοδρομία του ως καθηγητής της νομικής στο Πανεπιστήμιο Κουήνς στο Μπέλφαστ τη δεκαετία του 1970, οπότε και άρχισε να εμπλέκεται στο ακραίο «Προοδευτικό Ενωτικό Κόμμα Εμπροσθοφυλακής» (VPUP). Εκλέχθηκε στη Συντακτική Συνέλευση της Β. Ιρλανδίας το 1975 και προσχώρησε στο UUP το 1978, μετά τη διάλυση του VPUP. Παραμένοντας στο Πανεπιστήμιο, συνέχισε την ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία μέχρι την εκλογή του στη βουλευτική έδρα του Άνω Μπαν. Αφότου εκλέχθηκε, μάλλον απροσδόκητα, αρχηγός του UUP το 1995, διεδραμάτισε αποφασιστικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις που οδήγησαν στη Συμφωνία της Μεγάλης Παρασκευής το 1998 και, μαζί με τον Τζων Χιουμ, τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης εκείνη τη χρονιά για τη συμβολή του στην ειρηνευτική διαδικασία στη Βόρεια Ιρλανδία.
Τον Ιούνιο του 2006 ο Τριμπλ αποδέχθηκε την ένταξή του στη Βουλή των Λόρδων, παίρνοντας τον μη κληρονομούμενο τίτλο του «Βαρόνου Τριμπλ του Λισναγκάρβυ» (Lisnagarvey, Κομητεία Άντριμ Β. Ιρλανδίας).
Στις 14 Ιουνίου 2010 ο Τριμπλ ορίσθηκε παρατηρητής στην ειδική ανεξάρτητη ισραηλινή «Εξεταστική Επιτροπή Turkel» για τη διερεύνηση της επιθέσεως κατά της νηοπομπής της Γάζας.
Προσωπική ζωή
Ο πρώτος γάμος του Τριμπλ, με τη Χέδερ Μακόμπ (Heather McComb) τον Αύγουστο του 1968, κατέληξε σε διαζύγιο το 1976. Δεν υπήρξαν τέκνα από αυτόν τον γάμο. Ο Τριμπλ νυμφεύθηκε τον Αύγουστο του 1978 μια πρώην φοιτήτριά του, τη Δάφνη Ελίζαμπεθ Ορ (Daphne Elizabeth Orr, γενν. 1953), με την οποία απέκτησαν δύο γιους και δύο κόρες (Ρίτσαρντ, Βικτόρια, Νίκολας και Σάρα). Η Δάφνη υπήρξε μέλος της «Επιτροπής Ισότητας για τη Β. Ιρλανδία» και αργότερα μέλος της «Επιτροπής Ανθρώπινων Δικαιωμάτων της Β. Ιρλανδίας».
Από τους γιους τους, ο Νίκολας είναι ενεργός στο Ενωτικό Κόμμα του Όλστερ.
Μουσείο της πόλης του Βελιγραδίου
Το Μουσείο της Πόλης του Βελιγραδίου (Музеј Града Београда) είναι μουσείο που βρίσκεται στο Βελιγράδι της Σερβίας. Το μουσείο ιδρύθηκε το 1903 και λειτουργεί μαζί με πολλά πολιτιστικά ιδρύματα: Μουσείο Ίβο Άντριτς, Κατοικία πριγκίπισσας Λιούμπιτσα, Μουσείο Πάγια Γιοβάνοβιτς, Μουσείο Στρατοπέδου Συγκέντρωσης Μπανζίτσα, Συλλογή εικόνων Σεκούλιτς, Αρχαιολογικός Χώρος Βίντας και Μουσείο Γιοβάν Τσβίζιτς.
Το Μουσείο της Πόλης του Βελιγραδίου περιέχει πάνω από 2.500 πίνακες, γραφικά, υδατογραφίες και σχέδια. Περιέχει πολυάριθμους πίνακες των Σέρβων ζωγράφων όπως του Πάγια Γιοβάνοβιτς, του Σάβα Σουμάνοβιτς, του Ούρος Πρέντιτς, της Ναντέζντα Πέτροβιτς, του Πέταρ Λούμπαρντα και άλλων. Ανάμεσα σε άλλα εκθέματα, του Μουσείο της Πόλης του Βελιγραφίου περιέχει πίνακες και γραφικά των ξένων καλλιτεχνών Άλμπρεχτ Ντίρερ, Μίκλος Μπαραμπάς και Ζαν-Μπατίστ Καμίλ Κορό.
Συλλογές
δεξιά|μικρογραφία| Κόρη του Κοσόβου, του [[Ούρος Πρέντιτς]] Οι συλλογές του Μουσείου της Πόλης του Βελιγραδίου είναι οι εξής:
Στο μουσείο λειτουργεί επίσης ένα τμήμα αφιερωμένο στο πρώην στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπανζίτσα και στην αντίστοιχη τεκμηρίωση.
Νέο κτίριο
Μέχρι τη δεκαετία του 2010, το μουσείο συγκέντρωνε μια συλλογή 200.000 εκθεμάτων, αλλά δεν είχε δικό του μόνιμο εκθεσιακό χώρο. Τα εκθέματα φυλάσσονταν σε 16 διαφορετικές τοποθεσίες.
Ο δήμος επέλεξε το πρώην στρατιωτικό κτίριο στη γωνία των οδών Resavska ad Nemanjina, και το παρακείμενο οικόπεδο, για τη μελλοντική τοποθεσία του Μουσείου της Πόλης του Βελιγραδίου. Γνωστό ως κτίριο της Στρατιωτικής Ακαδημίας, χτίστηκε το 1899 και σχεδιάστηκε από τον Ντιμίτριε Τ. Λέκο. Γειτονεύει με το κτίριο του Γιουγκοσλαβικού Υπουργείου Άμυνας, το οποίο χτίστηκε το 1965. Η μαζική ανακατασκευή και προσαρμογή του μουσείου, με βάση μια πρόταση των Γιελένα Βόζβοντιτς, Γκόραν Βόζβοντιτς και Γιοβάνα Γκρουζέβσκα, ανακοινώθηκε ως πιθανή υποψηφιότητα το 2016. Η συνολική επιφάνεια του μουσείου θα καλύπτει συνολική έκταση 17.000 τ.μ. Μέρος του κτιρίου θα διατηρηθεί ενώ άλλα τμήματα θα αναβαθμιστούν και θα εκσυγχρονιστούν. Η σκάλα εισόδου και η πύλη κατεδαφίστηκαν, για να γίνει ο εσωτερικός χώρος ψηλότερος. Θα αποκατασταθεί η εσωτερική αυλή και θα διαμορφωθούν οι εκθεσιακοί χώροι, το αμαξοστάσιο, ο χώρος διατήρησης, η βιβλιοθήκη, τα εργαστήρια, το αρχαιολογικό λαπιδάριο και το αμφιθέατρο. Οι μετωπικοί εξωτερικοί τοίχοι, στην ίδια τη γωνία, θα προσαρμοστούν στις προσόψεις των μέσων.
Η αριστερή πτέρυγα θα προσαρμοστεί στον μόνιμο εκθεσιακό χώρο. Η δεξιά πτέρυγα θα στεγάσει τον τομέα διοίκησης, βιβλιοθήκης, εργαστηρίων και συντήρησης. Θα τακτοποιηθούν αποθήκες σε κάθε όροφο και σε όλο το υπόγειο. Το 2018 ανακοινώθηκε η πρώτη φάση της ολικής ανακατασκευής του κτιρίου. Τον Μάιο του 2020, οι εργασίες αναβλήθηκαν για το 2021. Από την άνοιξη του 2021, τα έργα θα πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί έως το 2024, όταν το μουσείο θα γίνει το μεγαλύτερο στο Βελιγράδι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σάφσκι Βένατς Κατηγορία:Μουσεία στο Βελιγράδι
Λονβί-συρ-λε-Ντου
Το Λονβί-συρ-λε-Ντου (γαλλικά: Longwy-sur-le-Doubs) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Λουλ (Ζυρά)
Το Λουλ (γαλλικά: Loulle) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Βασιλική Μάνιου
Η Βασιλική Μάνιου (γεννηθείσα στις 25 Νοεμβρίου 1992) είναι Ελληνίδα αθλήτρια της ρυθμικής γυμναστικής. Εκπροσωπούσε τη χώρα σε διεθνείς διοργανώσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της ρυθμικής γυμναστικής
Οικογένεια Βούλγαρι (Βούλγαρη)
Η οικογένεια Βούλγαρι (ή αλλιώς Βούλγαρη) είναι αριστοκρατική οικογένεια της Κέρκυρας, η οποία ανάγει την καταγωγή της στον Βούλγαρο πρίγκιπα Στέφανο Βούλγαρη που εγκαταστάθηκε στην Κέρκυρα στα μέσα του 15ου αιώνα. Το 1544 η οικογένεια γράφτηκε στη Χρυσή Βίβλο (Libro d'Oro) των ευγενών. Το 1698 της απονεμήθηκε ο τίτλος του κόμη.
Στην κατοχή της οικογένειας βρισκόταν το λείψανο του Αγίου Σπυριδώνος στην χρονική περίοδο (1521 - 1925). Το λείψανο του Άγιου Σπυρίδωνα αποκτήθηκε σαν προικώο μετά από τον γάμο του Σταματέλου Βούλγαρη και της Ασημίνας Καλοχαιρέτη, εγγονής του ιερέα Γεώργιου Καλοχαιρέτη, ο οποίος ήταν ο κομιστής του λειψάνου από την Κωνσταντινούπολη, λίγο μετά την άλωση από τους Τούρκους.
Μια από τις πιο εξέχουσες προσωπικότητες της οικογένειας ήταν ο Ευγένιος Βούλγαρης (1716-1806), ο ιεράρχης και Δάσκαλος του Γένους.
Η οικογένεια Βούλγαρη είχε συνάψει γαμήλιους δεσμούς με μεγάλες αριστοκρατικές οικογένειες της Κέρκυρας όπως ήταν η οικογένεια Βασιλάκη, η οικογένια Καλοχαιρέτη, η οικογένεια Καποδίστρια καθώς και με την οικογένεια Βλασοπούλου.
Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου
Η Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου (London Symphony Orchestra, LSO), που ιδρύθηκε το 1904, είναι η παλαιότερη από τις συμφωνικές ορχήστρες που έχουν έδρα το Λονδίνο. Δημιουργήθηκε από μία ομάδα μουσικών που εγκατέλειψαν την Ορχήστρα του Κουήνς Χωλ του Χένρυ Γουντ εξαιτίας ενός νέου κανονισμού που απαιτούσε από τους μουσικούς να παρέχουν αποκλειστικά τις υπηρεσίες τους στην ορχήστρα. Ωστόσο αργότερα και η LSO εισήγαγε παρόμοιο κανόνα για τα μέλη της. Εξ αρχής η Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου οργανώθηκε σε συνεταιριστικές βάσεις, με όλους τους μουσικούς της να μοιράζονται τα κέρδη στο τέλος της κάθε χρονιάς. Αυτή η πρακτική συνεχίσθηκε στα πρώτα σαράντα χρόνια της ορχήστρας.
Ιστορία
Η Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου πέρασε περιόδους παρακμής κατά τις δεκαετίες του 1930 και του 1950, όταν θεωρείτο κατώτερη σε ποιότητα από νεότερες ορχήστρες στην πόλη, οι οποίες της πήραν μουσικούς και αναθέσεις. Αυτές ήταν η Συμφωνική Ορχήστρα του BBC και η Φιλαρμονική Ορχήστρα του Λονδίνου τη δεκαετία του 1930, και η Philharmonia Orchestra με τη Βασιλική Φιλαρμονική Ορχήστρα μεταπολεμικά. Η πρακτική της διανομής των κερδών εγκαταλείφθηκε μετά το 1945 ως απαραίτητη αλλαγή προκειμένου να δεχθεί δημόσια οικονομική ενίσχυση για πρώτη φορά. Κατά τη δεκαετία του 1950 οι υπεύθυνοι και τα μέλη της ορχήστρας συζητούσαν αν θα έπρεπε να επικεντρωθούν στην εκτέλεση μουσικής για κινηματογραφικές ταινίες, σε βάρος των συναυλιών κλασικής μουσικής, και πολλοί βασικοί μουσικοί της έφυγαν όταν η πλειοψηφία απέρριψε την ιδέα. Σταδιακά μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1960 η Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου είχε ανακτήσει την ηγετική της θέση στην πόλη, την οποία διατηρεί μέχρι σήμερα. Το 1966, προκειμένου να συνοδεύεται σε χορωδιακά έργα, η ορχήστρα ίδρυσε τη Χορωδία (London Symphony Chorus), αρχικώς με επαγγελματίες και ερασιτέχνες τραγουδιστές, και αργότερα μόνο με ερασιτέχνες.
Ως αυτοδιοικούμενο σώμα, η Ορχήστρα επιλέγει η ίδια τους διευθυντές ορχήστρας με τους οποίους συνεργάζεται. Σε κάποιες εποχές στην ιστορία της, κατάργησε τον μόνιμο μαέστρο («μουσικό διευθυντή») και λειτούργησε μόνο με προσκεκλημένους μαέστρους. Συνδέθηκε περισσότερο με τα ονόματα των μαέστρων Χανς Ρίχτερ, Έντουαρντ Έλγκαρ και Τόμας Μπίτσαμ (παλαιότερη περίοδος), καθώς και των Πιερ Μοντέ, Αντρέ Πρεβέν, Κλαούντιο Αμπάντο, Κόλιν Ντέιβις και Βαλέρι Γκέργκιεφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λονδινου Συμφωνικη Ορχηστρα
Λε Λουβερό
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Ελληνοταμίαι
Στην Αρχαία Αθήνα οι Ελληνοταμίαι ήταν αιρετοί (εκλεγόμενοι) άρχοντες, πιθανώς δέκα, που εκλέγονταν από τους γνήσιους Αθηναίους πολίτες της τάξεως των Πεντακοσιομεδίμνων στην αρχή του κάθε έτους, όπως συμπέρανε από επιγραφές ο Γερμανός κλασικιστής Άουγκουστ Μπεκ. Το έργο τους ήταν η είσπραξη του συμμαχικού φόρου που όρισε για πρώτη φορά ο Αριστείδης όταν ιδρύθηκε η Α΄ Αθηναϊκή Συμμαχία (477-476 π.Χ.). Στην αρχή οι σύμμαχοι κατέβαλλαν 460 τάλαντα, που στη συνέχεια αυξήθηκαν σε χίλια. Τα κατέθεταν στον ναό του Απόλλωνα στη Δήλο. Αργότερα, μετά από πρόταση των Σαμίων, τα χρήματα μεταφέρθηκαν στην Αθήνα, το 454 π.Χ.. Δεν πρέπει να υπάρχει αμφιβολία ότι οι Ελληνοταμίαι όχι μόνο εισέπρατταν, αλλά είχαν και την ευθύνη για τη φύλαξη αυτών των χρημάτων, τα οποία ο Ξενοφών αποκαλεί τα Ελληνοταμία.
Οι Ελληνοταμίαι εισέπρατταν τις εισφορές κατά τη διάρκεια των Μεγάλων Διονυσίων και ανέγραφαν τα ποσά τους σε σανίδες. Το ένα εξηκοστό των χρημάτων το κατέθεταν στα ταμεία της θεάς Αθηνάς. Με την πάροδο των ετών, οι Αθηναίοι άρχισαν να χρησιμοποιούν για τις ανάγκες του αθηναϊκού κράτους τα χρήματα αυτά, που προορίζονταν για τους κοινούς συμμαχικούς σκοπούς, και αυτό δυσαρέστησε τους συμμάχους. Το αξίωμα (αρχή) των Ελληνοταμιών καταργήθηκε μετά τη διάλυση της Α΄ Αθηναϊκής Συμμαχίας στο τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου (404 π.Χ.). Δεν επαναθεσπίσθηκε μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Αθήνα, και αυτός είναι ένας λόγος που δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες σχετικώς με τα καθήκοντα των Ελληνοταμιών. Κατά τον Μπεκ, δεν αναλάμβαναν τα καθήκοντά τους με την αρχή του έτους, αλλά μετά τα Παναθήναια και την πρώτη πρυτανεία. Τα χρήματα δίνονταν κυρίως σε Αθηναίους στρατηγούς που εξεστράτευαν σε κοινές αποστολές της Συμμαχίας, αλλά καθώς οι Αθηναίοι άρχισαν να θεωρούν τα χρήματα δικά τους, οι Ελληνοταμίαι υποχρεώθηκαν να τα δίνουν για θεωρικά, για έργα στην Ακρόπολη, για μη συμμαχικά στρατιωτικά έξοδα, και αλλού.
Πηγές
Ελληνοταμιαι
Γιάννης Φιλιππάκης
μικρογραφία|Ο Φιλιππάκης σε συναυλία των [[Foals το 2016]] Ο Γιάννης Φιλιππάκης (αγγλικά: Yannis Philippakis) (γεν. 23 Απριλίου 1986) είναι ο τραγουδιστής και κιθαρίστας του βρετανικού ίντι ροκ συγκροτήματος Foals.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννημένος από Έλληνα πατέρα και Ουκρανοεβραία μητέρα η οποία γεννήθηκε στη Νότια Αφρική, ο Φιλιππάκης έζησε στην Ελλάδα μέχρι τα 4 του χρόνια όταν η οικογένειά του μετακόμισε στη Νότια Αφρική. Αφού έζησε εκεί για ένα χρόνο, οι γονείς του χώρισαν. Κάθε καλοκαίρι ο Φιλιππάκης επισκεπτόταν τον πατέρα του στην Όλυμπο της Καρπάθου. Ο πατέρας του έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των απόψεών του για τη μουσική, διδάσκοντάς του παραδοσιακά ελληνικά τραγούδια. Ο Φιλιππάκης μεγάλωσε με βάση την ελληνορθόδοξη θρησκεία.
Ο ίδιος έχει πει για την ταυτότητά του:"Αισθανόμουν λίγο ξένος τα πρώτα χρόνια στην Αγγλία. Είμαι Βρετανός, αλλά ταυτόχρονα δεν είμαι. Ένιωθα διχασμένος, με διπλή ταυτότητα, έπρεπε να αντιπαραθέτω συνέχεια τις δύο κοινωνίες. Η μητέρα μου είναι καθηγήτρια Ανθρωπολογίας και ζωγράφος, έτσι μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον που οι διαφορές κουλτούρας και οι πολιτιστικοί διαχωρισμοί θεωρούνταν κάτι καλό - ήταν κι ένα έντονα καλλιτεχνικό περιβάλλον. Ο πατέρας μου ήταν εικονογράφος και είναι αυτό που λέμε 'μερακλής'. Φτιάχνει λύρες, παίζει τσαμπούνα και φτιάχνει μαντινάδες, έτσι η μουσική πέρασε μέσα μου υποσυνείδητα."
Εκπαίδευση
Ο Φιλιππάκης πήγε σχολείο στο Magdalen College School στην Οξφόρδη. Στα μαθητικά του χρόνια αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες λόγω της απουσίας του πατέρα του. Έτσι, έμπαινε σε μπελάδες με τους δασκάλους και είχε προβλήματα συμπεριφοράς. Αυτό οδήγησε στο να αποβληθεί δύο φορές. Στη συνέχεια, ο Φιλιππάκης συνέχισε τις σπουδές του στην αγγλική φιλολογία στο St John's College της Οξφόρδης, αλλά εγκατέλειψε τις σπουδές του πριν πάρει το πτυχίο του, για να επικεντρωθεί στο συγκρότημα.
Foals
Ο Φιλιππάκης δημιούργησε τους FOALS το 2005 με τον φίλο και πρώην μέλος των Youthmovies, Άντριου Μίαρς, μετά τη διάλυση του πρώην συγκροτήματός του The Edmund Fitzgerald, στο οποίο συμμετείχε και το μετέπειτα μέλος των Foals, ο ντράμερ Τζακ Μπέβαν.
Άλλες μουσικές ανησυχίες
Σε μια συνέντευξη στο BBC 6 hub, ο Φιλιππάκης εξέφρασε την επιθυμία του να γράψει ένα «μπαλέτο με μπιτ».
Το 2010, ο Φιλιππάκης εμφανίστηκε και έδωσε συνέντευξη στο Anyone Can Play Guitar.
Ο Φιλιππάκης έκανε την παραγωγή στο κομμάτι "Wolf" του EP των Trophy Wife Bruxism το 2011.
Το 2020, το ντουέτο παραγωγών CamelPhat, υποψήφιοι για βραβείο Γκράμι, κυκλοφόρησε το Hypercolour με τη συμμετοχή του Φιλιππάκη. Το δίδυμο από το Λίβερπουλ είχε δηλώσει φαν των Foals και «ήταν πάντα στη λίστα [τους] να συνεργαστούν» σε μια συνέντευξη στο περιοδικό Forbes.
Έναν μήνα μετά την αρχική κυκλοφορία του Hypercolour, οι CamelPhat κυκλοφόρησαν το επίσημο κλιπ στο κανάλι τους στο YouTube. Το ίδιο το βίντεο είναι σκηνοθετημένο από τον Φιλιππάκη δίπλα στον Kit Moneith και παρουσιάζει τον ίδιο τον Φιλιππάκη με φόντο πολύχρωμες ψυχεδελικές εικόνες και καλειδοσκοπικές σκηνές.
Άλλα
Ο Φιλιππάκης έπαιξε ως ηθοποιός σε μια μεταφορά του Moderato Cantabile της Μαργκερίτ Ντιράς σε σκηνοθεσία Αλεξάντερ Ζέλντιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Κιθαρίστες
Βίλα Παπαλέξη
Ως Βίλα Παπαλέξη είναι γνωστή η ιστορική οικία - μνημείο στα Κρέστενα Ηλείας, που κτίστηκε στα 1890-1891 από τον Nικόλαο Παπαλέξη, βουλευτή Ολυμπίας, και αντιπροέδρο της Βουλής. Βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της Κρέστενας, απέναντι από τον ιερό ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου, και έχει εμβαδό 450 τ.μ.. Αποτελεί τυπικό δείγμα νεοκλασικού αρχοντικού της Σχολής Τσίλερ. Μάλιστα, σύμφωνα με κάποιες ιστορικές πηγές, θεωρείται ότι κτίστηκε από τον ίδιο τον Τσίλερ.
Σε αυτό το κτίριο έχουν φιλοξενηθεί παγκοσμίου φήμης προσωπικότητες, όπως ο πρωθυπουργός της Γαλλίας κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, Ζωρζ Κλεμανσώ, ο οποίος σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες επισκέφθηκε την Κρέστενα το 1896, στο πλαίσιο περιοδείας του στην Ελλάδα.
Σύμφωνα με αποφάσεις του υπουργείου Πολιτισμού από το 1932, οι οποίες συμπληρώθηκαν το 1979 και το 2000, το ακίνητο χαρακτηρίζεται έργο τέχνης, που χρειάζεται ειδική κρατική προστασία, διότι παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και έχει αξιόλογα αρχιτεκτονικά και διακοσμητικά στοιχεία.
Λα Λουά
Το Λα Λουά (γαλλικά: La Loye) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Βίλα Παπαλέξη
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικές οικίες στην Ελλάδα Κατηγορία:Νεοκλασική αρχιτεκτονική στην Ελλάδα
Μουσείο Φυσικής Ιστορίας (Βελιγράδι)
Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Βελιγραδίου (Природњачки музеј / Prirodnjački muzej) είναι μουσείο που βρίσκεται στο Βελιγράδι της Σερβίας. Πρόκειται για ένα από τα παλαιότερα εξειδικευμένα εθνικά ιδρύματα και το μοναδικό μουσείο φυσικής ιστορίας στη χώρα.
Λόγω του πλούτου και της ποικιλομορφίας των εκθεμάτων του, καθώς και των αποτελεσμάτων που επιτεύχθηκαν στον τομέα της μουσειολογίας και της επιστήμης, αυτό το μουσείο είναι ένα από τα σημαντικότερα του είδους του στη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Το μουσείο ιδρύθηκε επίσημα το 1895 και εκείνη την εποχή καταχωρήθηκε ως Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Σερβικής Γης (Јестаственички музеј српске земље).
Ιστορία
Πριν από την ίδρυση του Μουσείου, στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα, στο πρώην Πριγκιπάτο της Σερβίας, υπήρχε μεγάλος αριθμός από συλλογές φυσικής ιστορίας, που φυλάσσονταν κυρίως στο Γραφείο Φυσικής Ιστορίας του Μεγάλου Λυκείου (Μεγάλη Σχολή). Το μουσείο αρχικά βρισκόταν σε ένα κληροδότημα του Στέβτσε Μιχαΐλοβιτς στο κέντρο του Βελιγραδίου.
Ο Ιωσήφ Πάντσιτς θεωρείται ο ιδρυτής του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας, ο οποίος, μαζί με μια ομάδα συνεργατών και μαθητών του, συστηματικά συνέλεγε, μελετούσε και παρουσίαζε στο κοινό δείγματα από τη φύση. Ήταν ο πρώτος πρόεδρος της Σερβική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών και ο καθηγητής του Μεγάλου Λυκείου. Ερευνώντας διεξοδικά τη χλωρίδα της Σερβίας κατά την εποχή του, ο Πάντσιτς ανακάλυψε και περιέγραψε περίπου 50 είδη φυτών (Picea omorica, Ramonda sebica, Eryngium serbicum, Centaurea derventana και άλλα).
Η πρώτη έκθεση του μουσείου πραγματοποιήθηκε το 1904 στο Βελιγράδι, παρουσία του βασιλιά Πέτρου Α' και των αξιωματούχων του, με την πρώτη προσκεκλημένη παρουσίαση των φυσιολατρικών αντικειμένων στο εξωτερικό την ίδια χρονιά, σημαντική συμβολή στην Παγκόσμια Έκθεση στο Παρίσι. Πρώτος υπεύθυνος του Μουσείου ήταν ο ακαδημαϊκός Πέταρ Πάβλοβιτς, γεωλόγος και λέκτορας στο Μεγάλο Λύκειο.
Το μουσείο σήμερα
Συλλογές φυσικής ιστορίας, ήδη από το 1939 μέχρι σήμερα, διατηρούνται σε έναν προσωρινό χώρο στο πρώην κτίριο του πρώτου Γυμνασίου Θηλέων στο Βελιγράδι. Οι συλλογές του μουσείου φιλοξενούν έγγραφα σχετικά με τη φυσική ιστορία όχι μόνο της Σερβίας, αλλά και των γειτονικών περιοχών των Βαλκανίων, που δείχνουν την ανάπτυξή τους, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Στο μουσείο φυλάσσονται παραδείγματα φυτικών και ζωικών ειδών, χλωρίδας και πανίδας που δεν μπορούν πλέον να βρεθούν στα εδάφη της Σερβίας επειδή, λόγω της ανθρώπινης επέμβασης, έχουν εξαφανιστεί ή μεταναστεύσει σε άλλες περιοχές. Οι συλλογές περιέχουν επίσης μοναδικά δείγματα ορυκτών και πετρωμάτων.
Το 1972 το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας συνδέθηκε με το Μουσείο Δασοπονίας και Κυνηγιού, με τις συλλογές κυνηγετικών τροπαίων και όπλων.
Το μουσείο χωρίζεται σε τέσσερις τομείς: γεωλογίας (που ασχολείται με την ορυκτολογία, την πετρολογία και την παλαιοντολογία), βιολογίας (που ασχολείται με τη βοτανική, τη ζωολογία και τη μυκητολογία), εκπαίδευσης και δημοσίων σχέσεων και την κοινή υπηρεσία.
Το μουσείο κέρδισε το βραβείο για το Μουσείο της Χρονιάς 2012, που χορηγείται από τη Μουσειακή Εταιρεία της Σερβίας.
Συλλογές
Ο προσωρινός χώρος καταλαμβάνεται από 120 συλλογές, που αντιπροσωπεύουν τη φυσική και πολιτιστική κληρονομιά αυτών των περιοχών. Αυτές οι συλλογές περιλαμβάνουν περίπου δύο εκατομμύρια δείγματα από τη Σερβία, τη Βαλκανική Χερσόνησο, αλλά και άλλα μέρη του κόσμου. Λαμβάνοντας υπόψη τον αριθμό των αντικειμένων, ξεχωρίζουν μερικές συλλογές: ορυκτολογικές, πετρολογικές και συλλογές απολιθωμάτων, μαλακίων, εντόμων, πτηνών και θηλαστικών. Όλες οι προαναφερθείσες συλλογές έχουν τεράστια επιστημονική και μουσειολογική αξία.
Βιβλιοθήκη
Η βιβλιοθήκη αποτελεί μέρος του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας και ιδρύθηκε επίσημα το 1903. Η πρώτη μεγάλη συνεισφορά στη Βιβλιοθήκη ήταν η ολοκληρωμένη επαγγελματική βιβλιοθήκη του καθ. Λάζαρ Ντόκιτς, που θεωρείται το βασικό και αρχικό απόθεμα της Βιβλιοθήκης. Η βιβλιοθήκη σήμερα περιλαμβάνει 25.245 τίτλους, 1.236 εγχώρια και ξένα περιοδικά, 1.032 γεωγραφικούς και γεωλογικούς χάρτες και 226 χειρόγραφα. Περιέχει επίσης μεγάλο αριθμό παλαιών και σπάνιων βιβλίων, πρώτων εκδόσεων, καθώς και πολυάριθμα αξιόλογα διεθνή επιστημονικά περιοδικά. Αν και πρόκειται για αρκετά εξειδικευμένη βιβλιοθήκη, είναι διαθέσιμη στο ευρύ κοινό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βράτσαρ Βελιγραδι Φυσικης Ιστοριας
Αλμυρίδα Χανίων
Η Αλμυρίδα είναι χωριό της κοινότητας Πλάκας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Βάμου, του δήμου Αποκορώνου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Χανίων, στην περιφέρεια Κρήτης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Αποκορώνου του νομού Χανίων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφία
Η Αλμυρίδα είναι παράλιος οικισμός στο βορειοανατολικό τμήμα του νομού Χανίων. Βρίσκεται στην έξοδο του κόλπου της Σούδας, ανάμεσα στα χωριά Πλάκα και Καλύβες, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 28 χλμ. περίπου Α. του κέντρου των Χανίων.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Πλάκας του νομού Χανίων. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα και προσαρτήθηκε στον δήμο Βάμου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Βάμου και προσαρτήθηκε στον δήμο Αποκορώνου.
Γενικά στοιχεία
Η Αλμυρίδα έχει γνωρίσει μεγάλη τουριστική ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια, με πολύ αξιόλογη τουριστική υποδομή (ξενοδοχεία, επιπλωμένα διαμερίσματα, ενοικιαζόμενα δωμάτια).
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων
Επαναστρατιωτικοποίηση της Ρηνανίας
Μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους Ναζί το 1933, η Γερμανία άρχισε να εργάζεται για την εκ νέου στρατιωτικοποίηση της Ρηνανίας. Στις 7 Μαρτίου 1936, επικαλούμενος τη Γαλλοσοβιετική Συνθήκη Αμοιβαίας Βοήθειας ως πρόσχημα, Χίτλερ διέταξε τη Βέρμαχτ να βαδίσει στη Ρηνανία, γεγονός που προκάλεσε επευφημίες εντός της Γερμανίας. Η γαλλική και η βρετανική κυβέρνηση, δεν αντέδρασαν.
Η εκ νέου στρατιωτικοποίηση άλλαξε την ισορροπία δυνάμεων στην Ευρώπη, επιτρέποντας στη Γερμανία να ακολουθήσει μια επιθετική πολιτική που είχε αποτραπεί από το αποστρατιωτικοποιημένο καθεστώς της Ρηνανίας.
Το γεγονός ότι η Βρετανία και η Γαλλία δεν παρενέβησαν έκανε τον Χίτλερ να πιστέψει ότι καμμία χώρα δεν θα εμπόδιζε την εξωτερική πολιτική του. Αυτό τον έκανε να αποφασίσει να επιταχύνει τον ρυθμό των γερμανικών προετοιμασιών για πόλεμο και την κυριαρχία του στην Ευρώπη.. Στις 14 Μαρτίου 1936, κατά τη διάρκεια ομιλίας του στο Μόναχο, ο Χίτλερ δήλωσε: «Ούτε οι απειλές ούτε οι προειδοποιήσεις θα με εμποδίσουν να προχωρήσω στον δρόμο μου. Ακολουθώ το μονοπάτι που μου έχει οριστεί από τη θεία πρόνοια με την ενστικτώδη σιγουριά ενός υπνοβάτη»
Παραπομπές
Κατηγορία:Ένοπλες δυνάμεις της Ναζιστικής ΓερμανίαςΚατηγορία:Ιστορία της Ρηνανίας
Ελλάς Μαγδεβούργου
thumb|right|250px|Έμβλημα του συλλόγου "Ελλάς Μαγδεβούργου" με τα δυο αθλήματα που καλλιεργεί. Ο Κολυμβητικός Όμιλος "Ελλάς Μαγδεβούργου" (Schwimmsport-Club ή SC Hellas Magdeburg) είναι ένας παραδοσιακός κολυμβητικός σύλλογος που ιδρύθηκε το 1904 στο Μαγδεβούργο της Γερμανίας και λειτουργεί ανελλιπώς μέχρι σήμερα καλλιεργώντας τα αθλήματα κολυμβητηρίου: κολύμβηση, υδατοσφαίριση, καταδύσεις.
Ίδρυση
Ο σύλλογος ιδρύθηκε στις 3 Αυγούστου 1904 από 19 αθλητές και φιλάθλους της κολύμβησης, οι οποίοι αποχώρησαν από τον παλιότερο ναυτικό σύλλογο της πόλης "Magdeburger Schwimmclub von 1896", έπειτα από διαφωνία με τη διοίκησή του. Η ονομασία "Ελλάς" δόθηκε, μιας και τότε ήταν συνδεδεμένη με το αθλητικό πνεύμα, έπειτα από την αναβίωση των Ολυμπιακών αγώνων το 1896 και την είχαν πάρει και άλλοι αθλητικοί σύλλογοι της Γερμανίας, όπως η Ελλάς Βερολίνου 04.
Αμέσως ο νέος σύλλογος έγινε μέλος της ομοσπονδίας και άρχισε να μετέχει σε αγώνες πετυχαίνοντας 40 πρώτες νίκες στο εθνικό πρωτάθλημα. Το Δεκέμβριο δημιούργησε και ομάδα υδατοσφαίρισης.
Προπολεμική περίοδος
Σύντομα η Ελλάς Μαγδεβούργου εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο δυναμικούς ναυταθλητικούς συλλόγους της Γερμανίας. Το 1906 πέτυχε 91 νίκες και αναδείχθηκε η πιο επιτυχημένη κολυμβητική ομάδα της ομοσπονδίας. Η διοίκηση και τα μέλη του συλλόγου είχαν δημιουργήσει ναυταθλητικές εγκαταστάσεις στη λίμνη Griesemannschen Gondelteich σε ένα ειδυλλιακό περιβάλλον, με κολυμβητήριο και εντευκτήριο, το "Hellas Freibad", στο οποίο εγκαταστάθηκε το 1909. Από το 1921 ο χώρος αξιοποιήθηκε εμπορικά με τη δημιουργία εγκαταστάσεων άθλησης και αναψυχής. Ως το Β΄ παγκόσμιο πόλεμο αποτέλεσε ένα κολυμβητήριο παγκόσμιας κλάσης αναδεικνύοντας την ομάδα στην κορυφή της γερμανικής κολύμβησης και υδατοσφαίρισης. Από τις τάξεις της αναδείχθηκαν πολλοί πρωταθλητές Γερμανίας και Ευρώπης, Ολυμπιονίκες και κάτοχοι παγκοσμίων ρεκόρ.
Χαρακτηριστικές επιτυχίες των αθλητών του συλλόγου ήταν οι παρακάτω:
Άλλοι γνωστοί αθλητές του συλλόγου υπήρξαν οι: Joachim Rademacher, Max Amann, Emil Benecke, Frölich Gustav Otto και Cordes. Ένας από τους προπονητές εκείνη την εποχή ήταν ο Rundolf Brewitz.
Μεταξύ 1930 και 1942, η Hellas ήταν η πιο επιτυχημένη γερμανική ομάδα κολύμβησης και κέρδισε 30 γερμανικά πρωταθλήματα κολύμβησης και εννιά υδατοσφαίρισης. Το 1943 οι αθλητές της πέτυχαν την 5000ή νίκη σε επίσημο αγώνα. Είναι χαρακτηριστικό πως στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1926 η "Ελλάς Μαγδεβούργου" αγωνίστηκε αυτούσια ως εθνική υδατοσφαίρισης της Γερμανίας.
Τη δεκαετία 1920-30 ο σύλλογος δημιούργησε και άλλα αθλητικά τμήματα, όπως του τένις, για το οποίο δημιούργησε γήπεδα το 1925.
Μεταπολεμική περίοδος
Το 1991, αμέσως μετά την πτώση του καθεστώτος της Ανατολικής Γερμανίας, η διοίκηση του συλλόγου μετακόμισε ξανά στο Μαγδεβούργο και από το 1993 λειτουργεί κανονικά στην πόλη που ιδρύθηκε. Εκτός από τα τμήματα κολύμβησης από το 2001 έχει και τμήμα μπόουλινγκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1904
Ευφημία του Ρος
Η Ευφημία του Ρος (πέθανε το 1386) μέλος του Οίκου του Ρος και δεύτερη σύζυγος του Ροβέρτου Β΄ της Σκωτίας ήταν κόρη του Ούγου, κόμητος του Ρος και της δεύτερης συζύγου του Μαργαρίτας ντε Γκράχαμ της κόρης του Σερ Τζων ντε Γκράχαμ της Αμπερκόρν.
Παντρεύτηκε στον πρώτο της γάμο τον Τζων Ράντολφ, 3ο κόμη του Μόρεϊ χωρίς να αποκτήσει παιδιά, ο σύζυγος της πέθανε το 1346 και παρέμεινε χήρα 9 χρόνια. Η Ευφημία παντρεύτηκε στις 2 Μαΐου 1355 τον Ροβέρτο Στιούαρτ, μοναδικό γιο του Γουόλτερ Στιούαρτ, 6ου Υψηλού Στιούαρτ της Αγγλίας και της Μάρτζορι Μπρους κόρης του θρυλικού Ροβέρτου Μπρους από την πρώτη σύζυγο του Ισαβέλλα ντε Μαρ. Υπήρχε πρόβλημα συγγένειας στον δεύτερο γάμο της γι'αυτό κρίθηκε απαραίτητη απαλλαγή από τον πάπα Ιννοκέντιο ΣΤ΄ για να προχωρήσει. Η συγγένεια οφειλόταν στον πρώτο σύζυγο της που ήταν δεύτερος ξάδελφος του Ροβέρτου Στιούαρτ, έχει επίσης ακουστεί ότι υπήρχε και μεταξύ τους συγγένεια τέταρτου βαθμού αλλά αυτή δεν έχει εντοπιστεί. Τα παιδιά του συζύγου της από τον πρώτο του γάμο με την Ελισάβετ Μουρ θεωρούντο νόθα επειδή όταν γεννήθηκαν δεν είχε πραγματοποιηθεί ο γάμος των γονέων τους αλλά είχαν ίδια δικαιώματα στην διαδοχή.
Ο Ροβέρτος Β΄ της Σκωτίας και η Ευφημία απέκτησαν:
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Σκωτίας (σύζυγοι βασιλέων)
Εκλογικό ημερολόγιο 2017
Παρατίθενται οι ημερομηνίες εκλογών που διεξήχθησαν εντός του έτους 2017. Συμπεριλαμβάνονται και σημαντικά δημοψηφίσματα ανά τον κόσμο, όπως και εκλογές σε πολιτείες, επαρχίες και κρατίδια, όπως η Αυστραλία, η Γερμανία και ο Καναδάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:2017
Νανκουίζ
Το Νανκουίζ (γαλλικά: Nancuise) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Νανσέ
Το Νανσέ (γαλλικά: Nanchez) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Νανς (Ζυρά)
Το Νανς (γαλλικά: Nance) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Νίκανδρος ο Χαλκηδόνιος
Ο Νίκανδρος ο Χαλκηδόνιος ήταν ιστορικός της ελληνιστικής εποχής από την Χαλκηδόνα (ή Καλχηδόνα) της Βιθυνίας.
Έγραψε, σύμφωνα με τον Αθήναιο, ένα έργο τεσσάρων βιβλίων (με τίτλο Προυσίου συμπτώματα), στο οποίο εξιστορούσε τη ζωή του Προυσία, του διαβόητου για την φιλήδονη και τρυφηλή ζωή του βασιλιά της Βιθυνίας. Από τον Αθήναιο μνημονεύεται και ένα άλλο έργο του Νίκανδρου με τον τίτλο Περιπέτειαι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί
Παρσέ (Ζυρά)
Το Παρσέ (γαλλικά: Parcey) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Μονή Λουκούς Αρκαδίας
Η Ιερά Μονή Λουκούς είναι το σπουδαιότερο μοναστήρι της Κυνουρίας και ένα από τα σπουδαιότερα μοναστικά κέντρα της Αρκαδίας. Είναι αφιερωμένο στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Βρίσκεται δίπλα στον ποταμό Τάνο, σε απόσταση 3 χλμ. από το Άστρος και πολύ κοντά στα Κάτω Δολιανά.
Ιστορία
Κατά την αρχαιότητα, θεωρείται ότι στη θέση του μοναστηριού υπήρχε η αρχαία πόλη Εύα και το Ιερό του Πολεμοκράτους, γιου του θεού Ασκληπιού. Κατά τον 2ο μ.Χ. αιώνα, ο σοφιστής Ηρώδης ο Αττικός ανήγειρε δίπλα στο χώρο της μονής, την περίφημη έπαυλή του, η οποία αποκαλύφθηκε τα τελευταία χρόνια. Κατά τα πρώτα χριστιανικά χρόνια (5ος αι.), στη θέση της μονής χτίστηκε ναός.
Υπάρχουν πολλές απόψεις σχετικά με το όνομα της Μονής Λουκούς. Πιθανότερη είναι η άποψη ότι προέρχεται από την ρωμαϊκή ονομασία Lucus, που σημαίνει «ιερό άλσος». Σύμφωνα με την παράδοση η μονή χτίστηκε το 1117. Επιπλέον από πατριαρχικό σιγίλλιο του Πατριάρχη Διονυσίου Β΄ (1546 - 1555), μαθαίνουμε ότι ήταν «εξαρχής πατριαρχικό σταυροπήγιο». Κατά τα χρόνια της Ενετοκρατίας (1687 - 1715), στο μοναστήρι εγκαταστάθηκαν Ρωμαιοκαθολικοί μοναχοί (καπουτσίνοι) και όταν έφυγαν πήραν και τις κτητορικές πλάκες του ναού. Λίγα χρόνια πριν την Επανάσταση του 1821, η Μονή είχε μεγάλη περιουσία και έτσι βοήθησε στην ίδρυση αλληλοδιδακτικού σχολείου στο χωριό Άγιος Ιωάννης, το έτος 1765, στο μετόχι της.
Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης, η μονή είχε σημαντική προσφορά στον αγώνα, κυρίως στο στρατόπεδο των Βερβένων, ενώ ο τότε ηγούμενος της μονής, Κωνσταντίνος Κοράλλης, πολέμησε σε διάφορες μάχες. Το 1826, παραμονή της εορτής της Μονής, ο Ιμπραήμ Πασάς έκαψε τη μονή, εκτός από το καθολικό το οποίο σώθηκε. Το 1834 το μοναστήρι, μη συγκεντρώνοντας τον απαραίτητο αριθμό ανδρών, διαλύθηκε αλλά επανιδρύθηκε το 1837. Την ίδια περίοδο διεξήχθησαν στο χώρο της μονής διάφορες ανασκαφές. Η μονή μετατράπηκε σε γυναικεία το 1946.
Η μονή
Από τα κειμήλια της μονής ξεχωρίζουν οι διάφοροι σταυροί, το Τίμιο Ξύλο, τα λείψανα και πάμπολα έγγραφα, μεταξύ των οποίων ο "Κώδικας" της Μονής, γραμμένο από τον ηγούμενο Ιωσήφ Κοράλλη, αδερφό του Κωνστάντιου Κοράλλη. Το μοναστήρι έχει 3 μετόχια: Το ναό της Αναλήψεως στο Άστρος, χτισμένο στη θέση παλαιότερου ναού του Προδρόμου, τον Άγιο Δημήτριο στον Άγιο Ιωάννη και το ναό Μεταμορφώσεως Σωτήρος στο όρος Ζάβιτσα. Η μονή σήμερα απαριθμεί 9 μοναχές. Το καθολικό της μονής γιορτάζει στις 6 Αυγούστου, της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.
Διοικητικά
Η μονή αναφέρεται επίσημα ως οικισμός, μετά την απελευθέρωση, το 1835 στο ΦΕΚ 16Α - 24/05/1835 με την ονομασία Μονή Μεταμορφώσεως Σωτήρος ή Λουκούς να προσαρτάται στον τότε δήμο Θυρέας. Το 1912 με το ΦΕΚ 252Α - 24/08/1912 το όνομά της διορθώθηκε σε Μονή Λουκούς ενώ το 1997 στο ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 γράφεται Ιερά Μονή Λουκούς. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική κοινότητα Άστρους που υπάγεται στο Δήμο Βόρειας Κυνουρίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει ως πληθυσμό 9 μοναχούς.
Πηγές
Λ Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας
Έθελ Μπάριμορ
Η Έθελ Μπάριμορ (αγγλικά: Ethel Barrymore, 15 Αυγούστου 1879 - 18 Ιουνίου 1959) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, βραβευμένη με Όσκαρ Β´ Γυναικείου Ρόλου για τη συμμετοχή της στην ταινία του 1944 Στο διάβα της ζωής (None But The Lonely Heart). Είναι μέλος της οικογένειας Μπάριμορ, η οποία έχει παράδοση στην ηθοποιία. Της δόθηκε η ονομασία «Η Πρώτη Κυρία του Αμερικανικού Θεάτρου», καθότι ήταν μία σπουδαία θεατρική ηθοποιός κατά την εποχή της. Η συνολική καριέρα της εξαπλώθηκε ανάμεσα σε έξι δεκαετίες. Ειδικότερα η καριέρα της στον κινηματογράφο ξεκίνησε το 1914, με την ταινία The Nightingale, ενώ μεταξύ άλλων συμμετείχε και σε ταινίες όπως το Βουβός Πόθος (1946), το Υπόθεση Παραντάιν (1947) και Το Πορτραίτο της Τζένι (1948), με το τελευταίο της έργο να είναι το Johnny Trouble το 1957. Η Μπάριμορ είναι μέλος του American Theater Hall of Fame.
Λε Πασκιέ
Το Λε Πασκιέ (γαλλικά: Le Pasquier) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Ισπανικό Κομμουνιστικό Κόμμα
Το Ισπανικό Κομμουνιστικό Κόμμα (Ισπανικά Partido Comunista Español) ήταν το πρώτο κομμουνιστικό κόμμα στην Ισπανία, το οποίο συγκροτήθηκε από την Federación de Juventudes Socialistas (Ομοσπονδία Σοσιαλιστικής Νεολαίας, πτέρυγα νεολαίας του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος). Οι ιδρυτές του κόμματος, που ανήκαν στην αριστερή πτέρυγα του FJS, ήταν οι Ramón Merino Gracia, Manuel Ugarte, Pedro Illescasm Luis Portela, Tiburicio Pico και Rito Estaban. Το ΙΚΚ ιδρύθηκε στις 15 Απριλίου 1920. Το όργανο του ονομάστηκε El Comunista (Κομμουνιστής).
Σύντομα μετά την σύστασή του, στις 14 Νοεμβρίου 1921, το κόμμα συγχωνεύθηκε με το Partido Comunista Obrero Español (Ισπανικό Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα) και σχημάτισε το Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας.
Σημειώσεις παραπομπές
Κατηγορία:Κομμουνισμός στην Ισπανία Κατηγορία:Ισπανικά πολιτικά κόμματα
Διεθνής Νύχτα Νυχτερίδων
Η Διεθνής Νύχτα Νυχτερίδων (International Bat Night) είναι μια καθιερωμένη ετήσια εκδήλωση, που έχει ως στόχο την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των πολιτών σε σχέση με τις Νυχτερίδες (Χειρόπτερα) στην Ευρώπηαλλά και σε όλο τον κόσμο. Φιλοξενείται από τοπικούς οργανισμούς προστασίας της Φύσης και Μη Κυβερνητικούς Οργανισμούς και προσελκύει μεγάλο αριθμό ενδιαφερόμενων για την οικολογία και διατήρηση της βιοποικιλότητας. Οι εκδηλώσεις πραγματοποιούνται υπό την αιγίδα του Περιβαλλοντικού Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών.
Ιστορία
Οι πρώτες Ευρωπαϊκές Νύχτες Νυχτερίδων πραγματοποιήθηκαν το 1990 στην Πολωνία και στη Γαλλία. Από το 1997 η Νύχτα των Νυχτερίδων πραγματοποιείται υπό τη Συμφωνία για τη Διατήρηση των Πληθυσμών των Ευρωπαϊκών Νυχτερίδων (Agreement on the Conservations of Populations of European Bats, EUROBATS). Η εκδήλωση πραγματοποιείται πλέον σε πάνω από 30 χώρες της Ευρώπης αλλά και σε άλλες ηπείρους, όπως στην Αφρική και στην Ασία. Πραγματοποιείται συνήθως την τελευταία βδομάδα του Αυγούστου, αλλά δύναται να πραγματοποιηθεί και σε άλλες ημερομηνίες επιλεχθέντες από τους διοργανωτές.
Σκοπός
Σκοπός της Διεθνούς Νύχτας Νυχτερίδων είναι η ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των πολιτών σχετικά με τις Νυχτερίδες (Χειρόπτερα), συμβάλλοντας με αυτόν τον τρόπο στη διατήρηση των ειδών των Νυχτερίδων.
Κατηγορίες Δράσεων
Οι δραστηριότητες που πραγματοποιούνται στις Διεθνείς Νύχτες Νυχτερίδων μπορεί να είναι οι εξής:
Εκδηλώσεις στην Ελλάδα
Μια πρώτη εκδήλωση είχε λάβει χώρα στις 31 Αυγούστου 2019 στον Όλυμπο από τη [https://www.lalitsa.com/ Μ.Κ.Ο. «Λαλίτσα»], με τίτλο: «Διεθνής Νύχτα Νυχτερίδων στο βουνό Όλυμπος».
Στην Ελλάδα Διεθνής Νύχτα Νυχτερίδων πραγματοποιήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 2019, στον Δήμο Περιστερίου, με τίτλο: «1η Διεθνής Νύχτα Νυχτερίδων στην Ελλάδα». Πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία της Biofield Science Communication (Στύλιος Ιωάννης, Ζεϊμπέκη-Καρακωνσταντίνου Μαρία, Κοτρίδης Ευάγγελος, Τσάτσου Αντιγόνη) και των συνεργατών τους (Ρούσσου Σταματίνα, Στύλιου Ειρήνη, Καραγιάννης Ιωάννης). Η εκδήλωση έλαβε τη στήριξη της Πανελλήνιας Ένωσης Βιοεπιστημόνων και της Ελληνικής Σπηλαιολογικής Εταιρείας.
Ιατρική ηθική
μικρογραφία|«Όρκος του Ιπποκράτη». Βυζαντινό χειρόγραφο 12ου αι. μ.Χ. γραμμένο σε μορφή σταυρού. Η ιατρική ηθική είναι ένας εφαρμοσμένος κλάδος της ηθικής που αναλύει την πρακτική της κλινικής ιατρικής και τη σχετική επιστημονική έρευνα. Η ιατρική ηθική βασίζεται σε ένα σύνολο αρχών στις οποίες μπορούν να αναφερθούν οι επαγγελματίες υγείας σε περίπτωση σύγχυσης ή σύγκρουσης. Αυτές οι αρχές περιλαμβάνουν τον σεβασμό στην αυτονομία, τη μη πρόκληση βλάβης (primum non nocere), την ευεργεσία και τη δικαιοσύνη.
Στην ιατρική ηθική υπάρχουν αρκετοί κώδικες δεοντολογίας. Ένας από τους σημαντικότερούς είναι ο όρκος του Ιπποκράτη, όπου αναφέρονται κάποιες βασικές αρχές για τους επαγγελματίες του ιατρικού τομέα. Το έγγραφο αυτό χρονολογείται από τον 5ο αι. π.Χ. Επίσης, τόσο η Διακήρυξη του Ελσίνκι (1964) όσο και ο Κώδικας της Νυρεμβέργης (1947) περιέχουν ένα σύνολο αρχών σημαντικών για την ιατρική ηθική.
Καθώς το πεδίο της ιατρικής ηθικής συνεχίζει να εξελίσσεται και να αλλάζει κατά τη διάρκεια της ιστορίας, η εστίαση παραμένει στη δίκαιη, ισορροπημένη και ηθική σκέψη σε όλα τα πολιτιστικά και θρησκευτικά υπόβαθρα σε όλο τον κόσμο. Ο τομέας της ιατρικής ηθικής περιλαμβάνει τόσο την πρακτική εφαρμογή σε κλινικά περιβάλλοντα όσο και την επιστημονική εργασία στη φιλοσοφία, στην ιστορία και στην κοινωνιολογία.
Βασικά ζητήματα που άπτονται της ιατρικής ηθικής είναι η ευθανασία, το ιατρικό απόρρητο, η ενημερωμένη συναίνεση και οι συγκρούσεις συμφερόντων στην υγειονομική περίθαλψη. Επιπλέον, η ιατρική ηθική και η κουλτούρα συνδέονται μεταξύ τους, καθώς διαφορετικοί πολιτισμοί εφαρμόζουν τις ηθικές αξίες με διαφορετικό τρόπο, δίνοντας μερικές φορές μεγαλύτερη έμφαση στις οικογενειακές αξίες και υποβαθμίζοντας τη σημασία της αυτονομίας. Αυτό οδηγεί σε μια αυξανόμενη ανάγκη για πολιτισμικά ευαίσθητους γιατρούς και επιτροπές δεοντολογίας σε νοσοκομεία και άλλους χώρους υγειονομικής περίθαλψης.
Αρχές
Ένα σύνηθες πλαίσιο που χρησιμοποιείται κατά την ανάλυση της ιατρικής ηθικής είναι η προσέγγιση των «τεσσάρων αρχών» που ανέφεραν οι Τομ Μπίτσαμ και Τζέιμς Τσάϊλντρες στο εγχειρίδιό τους Principles of Biomedical Ethics. Οι τέσσερις αυτές αρχές είναι :
Σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα
Η σύσταση των Ηνωμένων Εθνών το 1945 είχε ως σκοπό να προαχθούν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (1948) ήταν το πρώτο σημαντικό έγγραφο που καθόρισε τα δικαιώματα αυτά. Οι γιατροί έχουν ηθικό καθήκον να προστατεύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια του ασθενούς, επομένως η έλευση ενός εγγράφου που ορίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα είχε τις επιπτώσεις του στην ιατρική ηθική. Οι περισσότεροι κώδικες ιατρικής δεοντολογίας απαιτούν πλέον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ασθενούς.
Κατ' ανάλογο τρόπο, το Συμβούλιο της Ευρώπης προωθεί το κράτος δικαίου και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ευρώπη. Το Συμβούλιο της Ευρώπης ενέκρινε την Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τη Βιοϊατρική (1997) για να δημιουργήσει έναν ενιαίο κώδικα ιατρικής δεοντολογίας για τα 47 κράτη μέλη του. Η Σύμβαση εφαρμόζει το διεθνές δίκαιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην ιατρική ηθική. Παρέχει ειδική προστασία της σωματικής ακεραιότητας για όσους αδυνατούν να συναινέσουν, στην οποία περιλαμβάνονται και τα παιδιά. Από τον Δεκέμβριο του 2013, η Σύμβαση είχε επικυρωθεί ή έχουν προσχωρήσει σε αυτήν 29 κράτη-μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης. "Δεν επιτρέπεται η αφαίρεση οργάνων ή ιστών από άτομο που δεν έχει την ικανότητα να συναινέσει σύμφωνα με το άρθρο 5 (Άρθρο 20 παρ.1)."Τέλος, η Εκπαιδευτική, Επιστημονική και Πολιτιστική Οργάνωση των Ηνωμένων Εθνών (UNESCO) προωθεί την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Σύμφωνα με την UNESCO, «οι διακηρύξεις είναι ένα άλλο μέσο καθορισμού κανόνων που δεν υπόκεινται σε επικύρωση. Όπως οι συστάσεις, οι διακηρύξεις θέτουν καθολικές αρχές στις οποίες η κοινότητα των κρατών θέλει να αποδώσει τη μεγαλύτερη δυνατή εξουσία και να παράσχει την ευρύτερη δυνατή υποστήριξη». Η UNESCO υιοθέτησε την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τη Βιοϊατρική (2005) για να προωθήσει την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην ιατρική ηθική. Η Διακήρυξη παρέχει ειδική προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για τα ανίκανα άτομα. "Το απόρρητο των ενδιαφερομένων προσώπων και το απόρρητο των προσωπικών τους πληροφοριών θα πρέπει να γίνονται σεβαστά. Στο μέγιστο δυνατό βαθμό, οι πληροφορίες αυτές δεν θα πρέπει να χρησιμοποιούνται ή να αποκαλύπτονται για σκοπούς άλλους από εκείνους για τους οποίους συλλέχθηκαν ή για τους οποίους έγινε συναίνεση, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, ιδίως το διεθνές δίκαιο για τα ανθρώπινα δικαιώματα (Άρθρο 9)."