cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θεωρία πεδίων
Κατευθυνόμενα σύνολα σαν συγκλίνουσες προδιαγραφές
Μια έννοια που παίζει σημαντικό ρόλο στη θεωρία πεδίων είναι αυτή του κατευθυνόμενου υποσυνόλου (directed subset) ενός πεδίου, δηλαδή ενός μη κενού υποσυνόλου της διάταξης, στο οποίο οποιαδήποτε δύο στοιχεία έχουν κάποιο άνω φράγμα που είναι στοιχείο του υποσυνόλου. Με βάση τις ιδέες σχετικά με τα πεδία, αυτό σημαίνει ότι κάθε δύο κομμάτια πληροφορίας στο κατευθυνόμενο υποσύνολο επεκτείνονται με συνεπή τρόπο από κάποιο άλλο στοιχείο του υποσυνόλου. Επομένως τα κατευθυνόμενα σύνολα μπορούν να θεωρηθούν σαν συνεπείς προδιαγραφές (consistent specifications), δηλαδή σαν σύνολα από μερικά αποτελέσματα, των οποίων τα στοιχεία ποτέ δε διαφωνούν μεταξύ τους. Αυτή η ερμηνεία μπορεί να συγκριθεί με τις συγκλίνουσες ακολουθίες της μαθηματικής ανάλυσης, όπου κάθε στοιχείο είναι πιο συγκεκριμένο σε σχέση με το προηγούμενό του. Στη θεωρία των μετρικών διαστημάτων οι ακολουθίες παίζουν ρόλο συχνά ανάλογο με αυτόν τον κατευθυνόμενων συνόλων στη θεωρία πεδίων.
Όπως και στην περίπτωση των ακολουθιών, ενδιαφερόμαστε για το όριο (limit) ενός κατευθυνόμενου συνόλου. Σύμφωνα με όσα έχουν ήδη αναφερθεί, αυτό θα ήταν κάποιο στοιχείο που να αποτελεί τη γενικότερη πληροφορία που επεκτείνει την πληροφορία όλων των στοιχείων του κατευθυνόμενου συνόλου, δηλαδή το μοναδικό στοιχείο που περιέχει ακριβώς την πληροφορία που υπήρχε στο κατευθυνόμενο σύνολο και τίποτα άλλο. Στον τυπικό ορισμό της θεωρίας διάταξης, αυτό είναι απλά το ελάχιστο άνω όριο (least upper bound) του κατευθυνόμενου συνόλου. Όπως και στην περίπτωση των ορίων ακολουθιών, δεν είναι πάντα σίγουρο ότι υπάρχει ελάχιστο άνω φράγμα σε κάποιο κατευθυνόμενο σύνολο.
Συνήθως ενδιαφερόμαστε ιδιαίτερα για τα πεδία υπολογισμών στα όποια όλες οι συνεπείς προδιαγραφές συγκλίνουν, δηλ. για διατάξεις όπου όλα τα κατευθυνόμενα σύνολα έχουν ένα ελάχιστο άνω όριο. Η ιδιότητα αυτή ορίζει την κλάση των κατευθυνόμενων πλήρων μερικών διατάξεων (directed complete partial orders ή dcpo). Πράγματι, συχνά η θεωρία πεδίων εξετάζει διατάξεις που να είναι τουλάχιστον κατευθυνόμενες και πλήρεις.
Μια άλλη ιδιότητα που προκύπτει από τη βασική ιδέα των μερικά ορισμένων αποτελεσμάτων σαν τμήμα γνώσης είναι η ύπαρξη ενός ελάχιστου στοιχείου (least element). Ένα τέτοιο στοιχείο μοντελοποιεί την κατάσταση χωρίς πληροφορία, που αντιστοιχεί στο σημείο που αρχίζουν οι περισσότεροι υπολογισμοί. Μπορεί επίσης να θεωρηθεί σαν η έξοδος ενός υπολογισμού που δεν επιστρέφει κάποιο αποτέλεσμα.
Υπολογισμοί και πεδία
Με τους παραπάνω βασικούς τυπικούς ορισμούς διαθέσιμους, οι υπολογισμοί πρέπει να είναι συναρτήσεις, που παίρνουν είσοδο από κάποιο πεδίο υπολογισμών και επιστρέφουν έξοδο στο ίδιο ή σε άλλο πεδίο. Η έξοδος μιας συνάρτησης θα πρέπει να περιέχει περισσότερη πληροφορία όσο αυξάνεται η πληροφορία της εισόδου, δηλαδή η συνάρτηση πρέπει να είναι μονότονη.
Στην περίπτωση των πλήρων μερικών διατάξεων, είναι επιθυμητή η συμβατότητα των υπολογισμών με την κατασκευή των ορίων στο κατευθυνόμενο σύνολο. Τυπικά αυτό σημαίνει ότι, για κάποια συνάρτηση f, η απεικόνιση f(D) ενός κατευθυνόμενου συνόλου D (δηλαδή το σύνολο από απεικονίσεις κάθε στοιχείου του D) είναι κατευθυνόμενο σύνολο και έχει σαν ελάχιστο άνω όριο την απεικόνιση του ελάχιστου άνω ορίου του D. Η f τότε διατηρεί τα κατευθυνόμενα μέγιστα (preserves directed suprema). Επίσης, θεωρώντας κατευθυνόμενα σύνολα από δύο στοιχεία, μια τέτοια συνάρτηση πρέπει να είναι μονότονη. Από τις ιδιότητες αυτές προκύπτει η έννοιας μια συνάρτησης συνεχούς κατά Scott (Scott-continuous), που συχνά αποκαλείται και απλά συνεχής συνάρτηση.
Προσέγγιση και πεπερασμένα σύνολα
Η θεωρία πεδίων είναι μια πλήρως ποιοτική προσέγγιση όσον αφορά τη μοντελοποίηση της δομής καταστάσεων πληροφορίας. Κάτι μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει περισσότερη πληροφορία, χωρίς να ορίζεται πόση είναι η διαφορά σε σχέση με πριν. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις που πρέπει να χειριστούμε στοιχεία που είναι κατά μια έννοια απλούστερα (ή λιγότερο πλήρη) από μια δεδομένη κατάσταση πληροφορίας. Για παράδειγμα, στη φυσική διάταξη των υποσυνόλων που περιέχονται σε άλλα, σε κάποιο δυναμοσύνολο (powerset), κάθε άπειρο στοιχείο (δηλ. σύνολο) παρέχει περισσότερη "πληροφορία" σε σχέση με οποιοδήποτε από τα πεπερασμένα υποσύνολά του.
Αν πρέπει να μοντελοποιηθεί μια τέτοια σχέση, πρέπει πρώτα να εξεταστεί η αυστηρή διάταξη < ενός πεδίου με διάταξη ≤. Όμως, αν και είναι χρήσιμη έννοια στην περίπτωση των ολικών διατάξεων, δεν είναι πολύ χρήσιμη στην περίπτωση των μερικά διατεταγμένων συνόλων. Εξετάζοντας πάλι τη διάταξη "περιέχεται-σε" των συνόλων, ένα σύνολο είναι αυστηρά μικρότερο από ένα άλλο (που μπορεί να είναι και άπειρο) σύνολο, αν περιέχει ένα λιγότερο στοιχείο. Αυτό βέβαια δεν ανταποκρίνεται πάντα στην έννοια του να είναι ένα σύνολο "πολύ απλούστερο".
Διάταξη της προσέγγισης
Μια πιο αναλυτική προσέγγιση οδηγεί στον ορισμό της λεγόμενης διάταξης της προσέγγισης (order of approximation) ή σχέσης κάτω-από (way-below relation). Ένα στοιχείο x είναι κάτω από ένα στοιχείο y αν, για κάθε κατευθυνόμενο σύνολο D με μέγιστο στοιχείο τέτοιο ώστε
υπάρχει κάποιο στοιχείο d στο D τέτοιο ώστε
Τότε το x προσεγγίζει το y και αυτό γράφεται ως εξής
Αυτό σημαίνει ότι
επειδή το μονοσύνολο {y} είναι κατευθυνόμενο. Για παράδειγμα, σε μια διάταξη συνόλων, ένα άπειρο σύνολο είναι πάνω από τα πεπερασμένα υποσύνολά του. Από την άλλη πλευρά, έστω το κατευθυνόμενο σύνολο (στην πραγματικότητα, μια αλυσίδα) από πεπερασμένα σύνολα
Επειδή το μέγιστο στοιχείο αυτής της αλυσίδας είναι το σύνολο όλων των φυσικών αριθμών N, δεν υπάρχει άπειρο σύνολο κάτω από το N.
Το να είναι ένα στοιχείο κάτω από ένα άλλο είναι σχετική έννοια και δε δείχνει πολλά για το ίδιο το στοιχείο. Για παράδειγμα, θα μπορούσε κανείς να προσπαθήσει να χαρακτηρίσει τα πεπερασμένα σύνολα με διατακτικο-θεωρητικό τρόπο, αλλά ακόμα και τα άπειρα σύνολα μπορούν να βρίσκονται κάτω από κάποιο άλλο σύνολο. Η ξεχωριστή ιδιότητα αυτών των πεπερασμένων στοιχείων x είναι ότι βρίσκονται κάτω από τον εαυτό τους:
Ένα στοιχείο με αυτήν την ιδιότητα ονομάζεται συμπαγές (compact element). Όμως αυτά τα στοιχεία δε χρειάζεται να είναι "πεπερασμένα" ή "συμπαγή" κατά οποιαδήποτε άλλη μαθηματική έννοια. Ο συμβολισμός προέρχεται από αντιστοιχίες με τη θεωρία συνόλων και την τοπολογία. Τα συμπαγή στοιχεία ενός πεδίου έχουν τη σημαντική ιδιότητα ότι δε μπορούν να προκύψουν σαν όριο ενός κατευθυνόμενου συνόλου στο οποίο δεν υπάρχουν ήδη.
Υπάρχουν πολλά σημαντικά αποτελέσματα της σχέσης που περιγράφεται εδώ, που δείχνουν ότι ο ορισμός αυτός είναι χρήσιμος για την περιγραφή αρκετών χαρακτηριστικών ενός πεδίου.
Βάσεις των πεδίων
Γενικότερα, θα θέλαμε να βρούμε έναν περιορισμό του υποσυνόλου αυτού που έχει στοιχεία που αρκούν για να προκύψουν όλα τα άλλα στοιχεία σαν ελάχιστα άνω όρια (least upper bounds). Επομένως, ορίζεται η βάση (base) ενός μερικά διατεταγμένου συνόλου P σαν το υποσύνολο B του P, τέτοιο ώστε, για κάθε x στο P, το σύνολο των στοιχείων του B που είναι κάτω από το x να περιέχει ένα κατευθυνόμενο σύνολο με μέγιστο στοιχείο το x. Το μερικά διατεταγμένο σύνολο P είναι συνεχές μερικά διατεταγμένο σύνολο (continuous poset) αν έχει κάποια βάση. Ειδικότερα, το ίδιο το P αποτελεί βάση σε αυτήν την περίπτωση. Σε πολλές εφαρμογές, το βασικό αντικείμενο μελέτης είναι τα συνεχή (κατευθυνόμενα) μερικά διατεταγμένα σύνολα.
Τέλος, ένας ισχυρότερος περιορισμός σε ένα μερικά διατεταγμένο σύνολο δίνεται από την απαίτηση να υπάρχει μια βάση από συμπαγή στοιχεία. Ένα τέτοιο μερικά διατεταγμένο σύνολο αποκαλείται αλγεβρικό (algebraic poset). Από την πλευρά της δηωτικής σημασιολογίας, τα αλγεβρικά μερικά διατεταγμένα σύνολα έχουν πολύ καλή συμπεριφορά, επειδή επιτρέπουν την προσέγγιση όλων των στοιχείων, ακόμα και όταν αυτό περιορίζεται στα πεπερασμένα στοιχεία. Όπως αναφέρθηκε και πιο πριν, κάθε πεπερασμένο στοιχείο δεν είναι απαραίτητα "πεπερασμένο" κατά την κλασική μαθηματική έννοια και τα πεπερασμένα στοιχεία μπορεί να αποτελούν ένα μη αριθμήσιμο (uncountable) σύνολο.
Υπάρχουν περιπτώσεις που η βάση ενός μερικά διατεταγμένου συνόλου είναι αριθμήσιμη. Σε αυτήν την περίπτωση, το μερικά διατεταγμένο σύνολο ονομάζεται ω-συνεχές (ω-continuous). Όμοια, αν το αριθμήσιμο σύνολο αποτελείται εξολοκλήρου από πεπερασμένα στοιχεία, προκύπτει μια διάταξη που είναι ω-αλγεβρική (ω-algebraic).
Ειδικοί τύποι πεδίων
Μια ειδική περίπτωση πεδίων είναι το στοιχειώδες (elementary) ή επίπεδο πεδίο (flat domain). Αυτό αποτελείται από ένα σύνολο από μη συγκρίσιμα στοιχεία, όπως οι ακέραιοι, μαζί με ένα μοναδικό στοιχείο ("bottom") που θεωρείται μικρότερο από όλα τα άλλα στοιχεία.
Υπάρχουν αρκετές ειδικές περιπτώσεις διατεταγμένων δομών που μπορούν να είναι κατάλληλες σαν "πεδία". Ήδη αναφέρθηκαν τα συνεχή και τα αλγεβρικά μερικά διατεταγμένα σύνολο. Ειδικότερες περιπτώσεις και των δύο είναι οι συνεχείς και αλγεβρικές πλήρεις μερικές διατάξεις (complete partial orders, cpos). Η προσθήκη περισσότερων ιδιοτήτων πληρότητας οδηγεί στα συνεχή δικτυωτά (continuous lattices) και στα αλγεβρικά δικτυωτά (algebraic lattices), τα οποία είναι απλά πλήρη δικτυωτά με τις αντίστοιχες ιδιότητες. Για την αλγεβρική περίπτωση, υπάρχουν ευρύτερες κλάσεις από μερικά διατεταγμένα σύνολα που μπορούν να μελετηθούν: ιστορικά, τα πεδία Scott ήταν οι πρώτες δομές που μελετήθηκαν στη θεωρία πεδίων. Ακόμα πιο ευρείς κλάσεις πεδίων αποτελούνται από τα πεδία SFP (SFP-domains), τα πεδία L (L-domains), και τα bifinite domains.
Όλες αυτές οι κλάσεις διατάξεων μπορούν να τοποθετηθούν σε διάφορες κατηγορίες από dcpos, με τη χρήση συναρτήσεων που είναι μονότονες, συνεχείς κατά Scott, ή ακόμα πιο εξειδικευμένες, σαν μορφισμούς (morphisms). Τέλος, ο ίδιος ο όρος πεδίο δεν είναι ακριβής και χρησιμοποιείται μόνο για συντομία όταν έχει προηγηθεί κάποιος τυπικός ορισμός, ή όταν οι λεπτομέρειες μπορούν να παραλειφθούν.
Σημαντικά αποτελέσματα
Ένα μερικά διατεταγμένο σύνολο D είναι dcpo αν και μόνο αν κάθε αλυσίδα (chain) στο D έχει μέγιστο στοιχείο. Τα κατευθυνόμενα σύνολα είναι γνήσια πιο ισχυρά από τις αλυσίδες.
Αν η f είναι συνεχής συνάρτηση σε ένα μερικά διατεταγμένο σύνολο D τότε έχει ένα ελάχιστο σταθερό σημείο (least fixed point), που δίνεται σαν το ελάχιστο άνω οριο όλων των πεπερασμένων επαναλήψεων της f στο ελάχιστο στοιχείο 0: Vn ∈ N f n(0).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θεωρητική πληροφορική Κατηγορία:Τυπική σημασιολογία
Γεωργία Μαρτίνου
Η Γεωργία Μαρτίνου (γεννημένη στις 24 Σεπτεμβρίου 1975 στην Αθήνα) είναι Ελληνίδα πολιτικός.
Βιογραφία
Η Γεωργία Μαρτίνου γεννήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου του 1975. Είναι κόρη του εφοπλιστή Θανάση Μαρτίνου και της Μαρίνας Μαρτίνου.
Φοίτησε στο Κολλέγιο Αθηνών και στη συνέχεια στη Σχολή Διεθνών κι Ευρωπαϊκών Οικονομικών Σπουδών του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Στη συνέχεια σπούδασε Μαθηματικά στο Imperial College στο Λονδίνο, ενώ έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Πληροφορική στο University College London (U.C.L.).
Επιστρέφοντας από τις σπουδές της δούλεψε στην εφοπλιστική εταιρεία της οικογένειας Μαρτίνου, ενώ δραστηριοποιήθηκε και στον τομέα της πληροφορικής.
Το 2010 εξελέγη πρώτη σε σταυρούς προτίμησης δημοτική σύμβουλος στον Δήμο Βάρης–Βούλας-Βουλιαγμένης και ανέλαβε τα καθήκοντα Αντιδημάρχου Καθαριότητας και Πρασίνου. Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012, καθώς και σε αυτές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου του 2015 εξελέγη στο Ελληνικό Κοινοβούλιο με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας στην εκλογική περιφέρεια της Αττικής. Επανεξελέγη στις εκλογές του 2019 στην περιφέρεια Α' Ανατολικής Αττικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Αττικής Κατηγορία:Βουλευτές Α' Ανατολικής Αττικής
Λουδοβίκος Γ΄ του Παλατινάτου
Ο Λουδοβίκος Γ΄ (Ludwig III., 23 Ιανουαρίου 1378 - 30 Δεκεμβρίου 1436) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν εκλέκτορας του Παλατινάτου (Pfalz) το διάστημα 1410-1436.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ρούπερτ Γ΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου και βασιλιά της Γερμανίας και της Ελισάβετ των Χοεντσόλερν κόρης του Φρειδερίκου Ε΄ μπουργκράβου της Νυρεμβέργης. Οι δύο μεγαλύτεροι αδελφοί του απεβίωσαν 22 και 24 ετών.
Όταν το 1401-02 ο πατέρας του εκστράτευσε στην Ιταλία, ανέλαβε αντιπρόσωπός του (vicar). Το 1410 ο Ρούπερτ απεβίωσε και το Παλατινάτο μοιράστηκε μεταξύ των γιων του: ο Λουδοβίκος Γ΄ έλαβε το κεντρικό μέρος, ο Ιωάννης το Νόιμαρκτ, ο Στέφανος το Ζίμερν & Τσβάιμπρυκεν και ο Όθων το Μόσμπαχ.
Ο Λουδοβίκος Γ΄ δεν επεδίωξε το Γερμανικό στέμμα. Το 1415 έγινε μέλος της Εταιρείας του Παπαγάλου, μίας ομάδας που εναντιωνόταν στον κακότροπο Λουδοβίκο Ζ΄ Βίττελσμπαχ δούκα της Βαυαρίας και έλαβε μέρος το ίδιο έτος στη Σύσκεψη της ομάδας στην Κωνσταντία. Ήταν θρησκευόμενος, πολύ μορφωμένος και προστάτης του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης. Ο Σιγισμούνδος της Γερμανίας τον έκανε αντιπρόσωπό του (vicar) και στην Εκκλησιαστική Σύνοδο της Κωνσταντίας (1414-18) ο Λουδοβίκος Γ΄ ήταν ο οινοχόος του. Με το τελευταίο αυτό αξίωμα ο Λουδοβίκος Γ΄ εκτέλεσε τις ποινές εναντίον του Γιαν Χους και του Ιερώνυμου της Πράγας. Επίσης συνέλαβε τον αντίπαπα Ιωάννης ΚΓ΄, όταν αυτός διέφυγε από τη Σύνοδο το 1415.
Οικογένεια
Πρώτα νυμφεύτηκε το 1402 τη Λευκή των Ανζού-Λάνκαστερ, κόρη του Ερρίκου Δ΄ της Αγγλίας. Μαζί της η νύφη έφερε και ένα διάδημα, το λεγόμενο στέμμα της πριγκίπισσας Λευκής, που από τότε έμεινε ως κειμήλιο των Βίττελσμπαχ και είναι γνωστό και ως στέμμα του Παλατινάτου. Είχαν τέκνα:
Έπειτα νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά το 1417 τη Ματθίλδη της Σαβοΐας (1390-1438), κόρη του Αμεδαίου διεκδικητή πρίγκιπα της Αχαΐας και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Βίττελσμπαχ
Ελληνική αρχιτεκτονική
Ο όρος Ελληνική αρχιτεκτονική μπορεί να αναφέρεται σε:
Γκοργκάν
Το Γκοργκάν (περσικά: گرگان), πρώην Αστραμπάντ ή Ασταραμπάντ, είναι πόλη του Ιράν, πρωτεύουσα της επαρχίας Γκολεστάν. Βρίσκεται περίπου 400 χλμ. βορειοανατολικά της Τεχεράνης και περίπου 30 χλμ. μακριά από την Κασπία Θάλασσα. Στην απογραφή του 2006 ο πληθυσμός του ήταν 269.226 κάτοικοι.
Ονομασία
Η λέξη Γκοργκάν της σύγχρονης περσικής γλώσσας (گرگان) προέρχεται από τη μεσαιωνική περσική λέξη Γκουργκάν, που με τη σειρά της προέρχεται από την παλαιά περσική Βαρκάνα (δηλ. "Χώρα των Λύκων"), τη σατραπεία των Αχαιμενιδών νοτιοανατολικά της Κασπίας Θάλασσας, που απαντάται στις ελληνικές πηγές ως Υρκανία. Η περιοχή αναφέρεται επίσης στη γλώσσα Αβέστα ως Βερκάνα. Η λέξη προέρχεται από την πρωτοϊρανική λέξη *vrka-, που σημαίνει "λύκος".
Στην ισλαμική Περσία η πόλη ήταν γνωστή ως Τζουρτζάν (جرجان), που αποτελεί τη μεταγραφή της μεσαιωνικής περσικής ονομασίας Γκουργκάν στα αραβικά. Στην Κασπιανή γλώσσα η πόλη λέγεται Βέργκεν (Wergen).
Τη νεότερη εποχή και μέχρι το 1937, η πόλη ήταν γνωστή ως Ασταραμπάντ ή Αστραμπάντ ή Εσταραμπάντ (استرآباد), που μπορεί επίσης να διαβαστεί και ως Εστερ-αμπάντ (πόλη της Εσθήρ), που για κάποιους θεωρείται ότι οφείλεται στην εβραϊκής καταγωγής Εσθήρ, σύζυγο του Πέρση βασιλιά Ξέρξη Α΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ιράν
Εκτροχιασμός αμαξοστοιχίας στο Αουάς
Στις 13 Ιανουαρίου 1985, η ταχεία αμαξοστοιχία εκτροχιάστηκε σε καμπύλη γέφυρα πάνω από το φαράγγι του ποταμού Αουάς στο Αουάς (Awash) της Αιθιοπίας. Ο επίσημος απολογισμός των νεκρών ήταν 428, με περισσότερους από 500 τραυματίες.
Δυστύχημα
Στις 13 Ιανουαρίου 1985, ένα τρένο εξπρές ταξίδευε από την Ντιρέ Ντάουα προς την Αντίς Αμπέμπα στη σιδηροδρομική γραμμή από το Τζιμπουτί. Ήταν υπερπλήρες, με περίπου 1.000 επιβάτες. Διασχίζοντας την καμπύλη μήκους 12 μέτρων γέφυρα πάνω από τη χαράδρα στο Αουάς, τέσσερα από τα βαγόνια του τρένου εκτροχιάστηκαν, ξεκινώντας από το τελευταίο. Όλα έπεσαν στη χαράδρα.
Οι αρχικές αναφορές έκαναν λόγο για 449 νεκρούς. Το ραδιόφωνο της Αιθιοπίας αργότερα ανέφερε 428 θανάτους. Περισσότεροι από 500 φέρεται να έχουν τραυματιστεί.
Το δυστύχημα ήταν το πιο θανατηφόρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Αφρική και ήταν εκείνη την εποχή το τρίτο πιο θανατηφόρο σιδηροδρομικό δυστύχημα παγκοσμίως.
Αιτία
Το Υπουργείο Μεταφορών της Αιθιοπίας απέδωσε τη συντριβή στην υπερβολική ταχύτητα στην καμπύλη. Ο μηχανοδηγός συνελήφθη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σιδηροδρομικά ατυχήματα και δυστυχήματα
Τρέισι Τσάπμαν
Η Τρέισι Τσάπμαν (Tracy Chapman, 30 Μαρτίου 1964) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια και στιχουργός, γνωστή για τις επιτυχίες "Fast Car" και "Give Me One Reason", μαζί με τα singles "Talkin' 'bout a Revolution", "Baby Can I Hold You", "Crossroads". Έχει γίνει πολλές φορές πλατινένια και έχει λάβει τέσσερα βραβεία Grammy.
Η Chapman υπέγραψε συμβόλαιο με την Elektra Records by Bob Krasnow το 1987. Την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησε τον πρώτο δίσκο της, Tracy Chapman, που έγινε παγκόσμια επιτυχία και πολλές φορές πλατινένιο. Ο δίσκος κέρδισε έξι υποψηφιότητες για βραβείο Grammy, συμπεριλαμβανομένου του Δίσκου της Χρονιάς, Καλύτερου Πρωτοεμφανιζόμενου Καλλιτέχνη, Best Female Pop Vocal Performance για το single "Fast Car", Best Contemporary Folk Album. Η Chapman κυκλοφόρησε τον δεύτερο δίσκο της, Crossroads, την επόμενη χρονιά που της χάρισε μια επιπλέον υποψηφιότητα για βραβείο Grammy. Από τότε, η Chapman έλαβε επιτυχία με έξι ακόμα δίσκους, που περιλαμβάνουν τον πολλαπλώς πλατινένιο τέταρτο δίσκο της, New Beginning, για τον οποίο κέρδισε ένα τέταρτο βραβείο Grammy Καλύτερου Ροκ Τραγουδιού, για το single "Give Me One Reason". Ο τελευταίος δίσκος της Chapman ονομάζεται Our Bright Future και κυκλοφόρησε το 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες
Ελβετική Αρχαιολογική Σχολή στην Ελλάδα
Η Ελβετική Αρχαιολογική Σχολή στην Ελλάδα (Schweizer Archäologische Schule in Griechenland, École Suisse d'Archéologie en Grèce, Scuola Elvetica d'Archeologia in Grecia, ESAG/SASG/SEAG) είναι ελβετικό αρχαιολογικό ινστιτούτο, με έδρα την Αθήνα, στην Ελλάδα. Αποτελεί ένα εκ των, συνολικά 17, ξένων αρχαιολογικών ινστιτούτων με έδρα την Ελλάδα, τα οποία κατέχουν σχετική άδεια για την πραγματοποίηση αρχαιολογικών ανασκαφών εντός των συνόρων της χώρας.
Επισήμως, το ινστιτούτο ιδρύθηκε το 1975. Ωστόσο, από το 1964, πραγματοποιούσε αρχαιολογικές ανασκαφές στην περιοχή της Ερέτριας, στην Εύβοια. Το Νοέμβριο του 2017, το ινστιτούτο τιμήθηκε από την Ελλάδα για την συμπλήρωση 50 ετών από την έναρξη των από πλευράς του αρχαιολογικών ερευνών και ανασκαφών στην περιοχή της Ερέτριας, καθώς και για το σύνολο της παρουσίας και της συνεισφοράς του, μέσω της έκδοσης επετειακής συλλεκτικής σειράς γραμματοσήμων από τα ΕΛΤΑ. Η έδρα του ινστιτούτου βρίσκεται εντός κτιρίου σε κοντινή απόσταση του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου των Αθηνών, ενώ, παράλληλα, διατηρεί αρχαιολογικό καταυλισμό εντός της αρχαιολογικής τοποθεσίας της Ερέτριας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ξένα αρχαιολογικά ινστιτούτα στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνοελβετικές σχέσεις
Δαφνοκέρασος
Η δαφνοκέρασος (επιστημονική ονομασία: Prunus laurocerasus), επίσης γνωστό ως λαουροκέρασο, είναι αειθαλές φυτό της οικογένειας Ροδίδες, ιθαγενές σε περιοχές κοντά στη Μαύρη Θάλασσα στη νοτιοδυτική Ασία και τη νοτιοανατολική Ευρώπη, από την Αλβανία και τη Βουλγαρία ανατολικά μέσω Τουρκίας στα βουνά του Καυκάσου και στο βόρειο Ιράν.
Τα κοινά ονόματά του αναφέρονται στην ομοιότητα του φυλλώματος και της εμφάνισης με τη δάφνη (Laurus nobilis, στην οικογένεια Λαουρίδες), και όπως η δάφνη, το δαφνοκέρασο χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή δάφνινων στεφανιών, αλλά τα δύο φυτά δεν συνδέονται στενά.
Περιγραφή
thumb|left|Τα άνθη της δαφνοκέρασου Το δαφνοκέρασο είναι αειθαλής θάμνος ή μικρό έως μεσαίου μεγέθους δέντρο, με ύψος 5 με 15 μέτρα, σπάνια έως 18 μέτρα, με πλάτος κορμού έως 60 εκατοστά. Τα φύλλα είναι σκούρα πράσινα, δερματώδη, γυαλιστερά, με μήκος (5–)10–25(–30) εκ. και πλάτος 4–10 εκ., με λεπτό οδοντωτό περιθώριο. Τα φύλλα μπορεί να έχουν άρωμα αμυγδάλου όταν συνθλίβονται. Τα μπουμπούκια εμφανίζονται νωρίς την άνοιξη και ανοίγουν στις αρχές του καλοκαιριού σε όρθιους 7-15 βότρυες με 30–40 λουλουδία. Κάθε λουλούδι έχει διάμετρο ένα εκατοστό, με πέντε κρεμ-λευκά πέταλα και πολυάριθμους κιτρινωπούς στήμονες με γλυκιά μυρωδιά. Ο καρπός είναι ένα μικρό κεράσι διαμέτρου 1–2 εκατοστών και μαυρίζει όταν ωριμάσει στις αρχές του φθινοπώρου.
Καλλιέργεια
Η δαφνοκέρασος είναι ένα ευρέως καλλιεργούμενο καλλωπιστικό φυτό, που χρησιμοποιείται για φύτευση σε κήπους και πάρκα σε εύκρατες περιοχές παγκοσμίως. Συχνά χρησιμοποιείται για φράκτες. Οι περισσότερες ποικιλίες είναι ανθεκτικοί θάμνοι που μπορούν να ανταπεξέλθουν σε δύσκολες συνθήκες ανάπτυξης, συμπεριλαμβανομένων των σκιερών και ξηρών συνθηκών, και οι οποίοι ανταποκρίνονται καλά στο κλάδεμα.
Καλλιεργούνται περισσότερες από 40 ποικιλίες.
Άλλες χρήσεις
Το φύλλωμα χρησιμοποιείται επίσης για κομμένο πράσινο στην ανθοκομία. μικρογραφία| Δαφνοκέρασα Οι καρποί είναι στυφοί αλλά βρώσιμοι. Περιέχουν μικρές ποσότητες υδροκυανίου: οποιοδήποτε φρούτο έχει πικρή γεύση (που υποδηλώνει μεγαλύτερες συγκεντρώσεις υδροκυανίου) δεν πρέπει να καταναλώνεται. Οι σπόροι μέσα στον καρπό (και τα φύλλα) περιέχουν μεγαλύτερες συγκεντρώσεις υδροκυανίου και δεν πρέπει να καταναλώνονται. Η τοξικότητα του σπόρου μέσα στον καρπό είναι παρόμοια με την τοξικότητα των κυανιούχων σπόρων μέσα στα βερίκοκα και τα ροδάκινα.
Τοξικότητα
Τα φύλλα και οι σπόροι μπορεί να προκαλέσουν σοβαρή ενόχληση στον άνθρωπο εάν καταποθούν. Οι σπόροι που περιέχονται στα κεράσια είναι δηλητηριώδεις όπως και το υπόλοιπο φυτό, περιέχουν κυανογόνους γλυκοσίδες και αμυγδαλίνη. Αυτή η χημική σύνθεση είναι που δίνει την οσμή αμυγδάλου όταν τα φύλλα συνθλίβονται. Το δαφνόνερο, μια απόσταξη από μέρη του φυτού, περιέχει πρωσικό οξύ (υδροκυάνιο) και άλλες ενώσεις και είναι τοξικό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χλωρίδα της Βουλγαρίας Κατηγορία:Χλωρίδα της Αλβανίας Κατηγορία:Χλωρίδα της Δυτικής Ασίας Κατηγορία:Ευρωπαϊκή χλωρίδα Κατηγορία:Προύμνη Κατηγορία:Είδη ελαχίστης ανησυχίας (LC) Κατηγορία:Καλλωπιστικά δέντρα
Ε.Σ.ΚΑ. Βορειοδυτικής Ελλάδας 2021-2022 (Γυναίκες)
Γυναικών
Το πρωτάθλημα γυναικών ΕΣΚΑΒΔΕ διεξάγεται με την συμμετοχή 4 ομάδων.Οι ομάδες που συμμετέχουν παίζουν σε δυο γύρους μέσα-έξω με τους αντιπάλους τους.Το περυσινό πρωτάθλημα δεν διεξήχθη εξαιτίας της πανδημίας του covid-19.
Υποδομές
Διεξάγονται πρωταθλήματα νεανίδων,κορασίδων και μίνι.Στις νεανίδες πρωταθλητής αναδείχθηκε ο ΣΚ Ιωάννινα. Στις κορασίδες πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η Νικόπολη. Τέλος,στα μίνι πρωταθλητής αναδείχθηκε ο ΠΑΣ Γιάννινα.
Ομάδες σε εθνικές κατηγορίες
Στην Α1 γυναικών συμμετέχει η Νίκη Λευκάδας και ο ΠΑΣ Γιάννινα.Στην Α2 γυναικών συμμετέχουν οι Αργοναύτες Αγρινίου.
3380 Αβάτζι
Ο Αβάτζι (Awaji) είναι αστεροειδής που περιφέρεται στην εσωτερική περιοχή (την προς τον Ήλιο) της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,2. Ανακαλύφθηκε το 1940 από τον Ούγγρο αστρονόμο Γκιόργκι Κούλιν, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο Κονκόλυ της Βουδαπέστης και του έδωσε το όνομα του νησιού Αβάτζι της Ιαπωνίας.
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Αβάτζι είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Αβατζι
Βολοντιμίρ Μπαχαζί
Ο Βολοντιμίρ Παντελεϊμόνοβιτς Μπαχαζί (ουκρανικά : Володимир Пантелеймонович Багазiй) (1902, Ryabovka, Κυβερνείο του Ποδολίου — 21 Φεβρουαρίου 1942, Κιέβο), ήταν Ουκρανός εθνικιστής και επικεφαλής της διοίκησης της πόλης του Κιέβου υπό γερμανική κατοχή από τον Οκτώβριο του 1941 έως τον Ιανουάριο του 1942.
Ήταν επαγγελματίας παιδαγωγός και δίδαξε σε εβραϊκό σχολείο, αργότερα φοίτησε και ήταν μεταπτυχιακός φοιτητής στο παιδαγωγικό ινστιτούτο του Κιέβου. Τον Σεπτέμβριο του 1941, όταν οι Γερμανοί κατέλαβαν το Κίεβο, ο Μπαχαζί διορίστηκε του Κιέβου από την εθνικιστική Ουκρανική οργάνωση που αποσκοπούσε στην δημιουργία ανεξάρτητης Ουκρανίας με τη βοήθεια των Ναζί. Κατηγορήθηκε ότι ήταν παρόν στην εκτέλεση των εβραίων του Κιέβου στο Μπαμπι Γιάρ το οποίο αποδείχτηκε αναληθή.
Ως δήμαρχος του Κιέβου, ο Μπαχαζί ήρθε σε σύγκρουση με τον γερμανό διοικητή της πόλης, Έριχ Κοχ, και το διατυμπάνισε ενώπιον των δημοσιογράφων. Ένας Γερμανός αξιωματικός ικέτευσε τους δημοσιογράφους να μην διαδώσουν αυτή την παρατήρηση από φόβο μήπως εξοργιστούν οι ναζιστικές αρχές. Τον Ιανουάριο του 1942 συνελήφθη και κατηγορήθηκε για διάφορα εγκλήματα, μεταξύ των οποίων: απειλή του φιλορώσου επισκόπου του Κιέβου, κλοπή γερμανικής περιουσίας για να βοηθηθεί η ουκρανική εθνικιστική υπόθεση.
Πολύ σύντομα εκτελέστηκε στο Μπάμπι Γιαρ μαζί με άλλους Ουκρανούς εθνικιστές, αν και η σύζυγός του δεν γνώριζε τον θάνατό του και συνέχισε να του φέρνει δέματα στη φυλακή του Κιέβου μέχρι το καλοκαίρι του 1942.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Κιέβου Κατηγορία:Ουκρανοί παιδαγωγοί
Παγκόσμιο κύπελλο υδατοσφαίρισης ανδρών
Το Παγκόσμιο κύπελλο υδατοσφαίρισης ανδρών της ΦΙΝΑ (FINA Men's Water Polo World Cup) είναι διεθνής διοργάνωση της υδατοσφαίρισης. Σε αυτήν έως το 2018 συμμετείχαν οι οκτώ καλύτερες ανδρικές ομάδες σε επίπεδο χωρών, που είναι μέλη της ΦΙΝΑ. Θεσμοθετήθηκε το 1979 και διεξαγόταν κάθε δύο χρόνια ως το 1999. Η επόμενη διοργάνωση έλαβε χώρα το 2002, και από τότε διεξαγόταν κάθε τέσσερα χρόνια έως το 2018. Από το 2023 και μετά το τουρνουά αντικατέστησε την Παγκόσμια Λίγκα Υδατοσφαίρισης (World League), η οποία καταργήθηκε.
Ιστορικό
Η πρώτη διοργάνωση έλαβε χώρα από τις 29 Απριλίου έως τις 4 Μαΐου του 1979 στις πόλεις Ριέκα και Βελιγράδι της Γιουγκοσλαβίας. Το Χρυσό μετάλλιο κατέκτησε η ομάδα της Ουγγαρίας, η οικοδέσποινα Γιουγκοσλαβία κατέκτησε το Χάλκινο μετάλλιο, ενώ η Εθνική Ελλάδας δεν είχε προσκληθεί στους αγώνες, καθώς δεν συμπεριλαμβανόταν ακόμα στις δυνάμεις της παγκόσμιας υδατοσφαίρισης.
Μέχρι και το 1987 οι οκτώ ομάδες του τουρνουά αγωνίζονταν σε ένα όμιλο με βαθμολογία, με την κάθε ομάδα να αντιμετωπίζει όλες τις υπόλοιπες. Από το 1989 έως και το 1999 οι οκτώ ομάδες χωρίζονταν σε 2 ομίλους με βαθμολογία. Ακολουθούσαν χιαστί αγώνες μεταξύ των ομάδων των θέσεων 1 και 2 κάθε ομίλου για τις θέσεις 1 έως 4, και αντίστοιχα των ομάδων των θέσεων 3 και 4 κάθε ομίλου για τις θέσεις 5 έως 8.
Τα έτη 2002 και 2006 στη διεκδίκηση του τίτλου συμμετείχαν και ομάδες της 3ης θέσης των ομίλων. Οι ομάδες που καταλάμβαναν την 1η θέση του ομίλου προκρίνονταν στους ημιτελικούς, όπου συναντούσαν τους νικητές των χιαστί ζευγαριών των θέσεων 2 και 3 κάθε ομίλου, σε νοκ-άουτ παιχνίδια. Οι ομάδες της 4ης θέσης κάθε ομίλου αγωνίζονταν για τις θέσεις 7 και 8.
Στις τρεις επόμενες διοργανώσεις (2010, 2014, 2018) στα νοκ-άουτ παιχνίδια –μετά τους αγώνες των δύο ομίλων– συμμετείχαν όλες οι ομάδες με τα αρχικά χιαστί ζευγάρια να είναι 1–4 και 2–3.
Η Εθνική Ελλάδας συμμετείχε για πρώτη φορά σε τελική φάση το 1985, και κατέλαβε την 8η θέση στην τελική κατάταξη.
Το νέο Παγκόσμιο Κύπελλο Ανδρών
Το 2023 ξεκίνησε η νέα φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου που αντικατέστησε την Παγκόσμια Λίγκα, και επίσης άλλαξε ο τρόπος διεξαγωγής της διοργάνωσης. Οι εθνικές ομάδες χωρίστηκαν σε δύο κατηγορίες βάσει δυναμικότητας. Στην Α΄ κατηγορία (για τη διοργάνωση του 2023) συμπεριλήφθηκαν οι δώδεκα πρώτες ομάδες του Παγκοσμίου πρωταθλήματος 2022. Στη Β΄ κατηγορία συμπεριλήφθηκαν οκτώ ομάδες που προέκυψαν από αγώνες στις τέσσερις Διεθνείς Ομοσπονδίες (Αμερική, Ασία-Ωκεανία, Αφρική, Ευρώπη). Από κάθε ομοσπονδία προκρίθηκαν δύο ομάδες στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2023. Οι 12 ομάδες της Α΄ κατηγορίας χωρίστηκαν σε δύο ομίλους και έδωσαν αγώνες με βαθμολογία. Οι αγώνες του 1ου ομίλου διεξήχθησαν στο Ζάγκρεμπ και οι αγώνες του 2ου ομίλου στην Ποντγκόριτσα. Στην τελική φάση προκρίθηκαν οι τρεις πρώτες ομάδες κάθε ομίλου. Οι 8 ομάδες της Β΄ κατηγορίας χωρίστηκαν επίσης σε δύο ομίλους και έδωσαν αγώνες με βαθμολογία, που διεξήχθησαν στο Βερολίνο. Ακολούθησαν χιαστί αγώνες μεταξύ των δύο πρώτων ομάδων κάθε ομίλου, ώστε να προκριθούν τελικά 2 ομάδες. Έτσι προέκυψαν οι 8 ομάδες που συμμετείχαν στην τελική φάση (Super Final) του Λος Άντζελες. Για τη βαθμολογία των ομίλων καταργήθηκε η ισοπαλία και θεσμοθετήθηκαν τα πέναλτι. Η νικήτρια ομάδα στη διαδικασία των πέναλτι λαμβάνει 2 βαθμούς και η ηττημένη 1 βαθμό. Σε αγώνα χωρίς πέναλτι ισχύει η βαθμολογία 3 βαθμοί για τη νικήτρια ομάδα και 0 για την ηττημένη.
Στην τελική φάση (Super Final) του Λος Άντζελες οι 8 ομάδες έδωσαν αγώνες νοκ-άουτ, τόσο για την ανάδειξη της νικήτριας ομάδας, όσο και για τις υπόλοιπες θέσεις 3 έως 8. Τα αρχικά ζευγάρια δημιουργήθηκαν με βάση τη βαθμολογία των ομίλων. Νικήτρια αναδείχθηκε η ομάδα της Ισπανίας, που νίκησε στον τελικό την ομάδα της Ιταλίας με 10–4. Η Εθνική Ελλάδας αφού ηττήθηκε στον πρώτο νοκ-άυτ αγώνα από την ομάδα της Ουγγαρίας με 6–4, κατέλαβε τελικά την 5η θέση. Από τα επόμενα Παγκόσμια Κύπελλα η ομάδα που κατατάσσεται τελευταία από την Α΄ κατηγορία θα υποβιβάζεται στην Β΄ και αντίστοιχα η νικήτρια ομάδα της Β΄ κατηγορίας θα προβιβάζεται στην Α΄ κατηγορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι - Πηγές
Κατηγορία:Υδατοσφαίριση Κατηγορία:Υδατοσφαίριση στον κόσμο
Εθνικό Πάρκο Κισκουνσάγκ
μικρογραφία|230x230εσ| Λιβάδι Αλπάρ στο εθνικό πάρκο Το Εθνικό Πάρκο Κισκουνσάγκ (Kiskunsági Nemzeti Park) είναι ένα εθνικό πάρκο, που βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Δούναβη –  Τίσα κυρίως στην κομητεία Μπακς-Κίσκουν της Ουγγαρίας. Δημιουργήθηκε το 1975 και ανακηρύχθηκε καταφύγιο βιόσφαιρας από την UNESCO. Το πάρκο καλύπτει έκταση 570 km 2 και εκτείνεται σε όλη την περιοχή της Μικρής Κουμάνια (Κισκουνσάγκ) της Μεγάλης Ουγγρικής Πεδιάδας.
Χαρακτηριστικά
Δεν είναι ένα ενιαίο έδαφος, αλλά περιλαμβάνει επτά χωριστά τμήματα, διάσπαρτα σε όλη την περιοχή.
Ένα από αυτά είναι η Κισκουνσάγκ της Στέπας, όπου ετήσιες εκδηλώσεις πραγματοποιούνται αναβιώνοντας τα παλιά έθιμα της ποιμενικής ζωής και την κτηνοτροφία.
Μια άλλη είναι η λίμνη Κόλον κοντά στην πόλη του Ισάκ. Είναι διάσημη για τις χελώνες, που υπάρχουν στα έλη, τους ερωδιούς, τις εκτάσεις άθικτων καλαμιών  και εννέα είδη ορχιδέων, που αναπτύσσονται στην περιοχή. Ένα ενδιαφέρον φυσικό φαινόμενο είναι οι αμμόλοφοι στην περιοχή Φυλοπάζα. Οι αμμόλοφοι βρίσκονται σε μία περιοχή, που είναι στέπα και δημιουργήθηκαν κατά τους 17ο και 18ο αιώνα, όταν η υπερβόσκηση και η κλιματική αλλαγή προκάλεσαν την ερημοποίηση της περιοχής. Λέγεται ότι κινούνται υπό ευνοϊκές συνθήκες ανέμου.
Γεωγραφία
Οι αλκαλικές λίμνες της Μικρής Κουμάνια βρίσκονται κοντά στο Φυλοπσάλας και το Σαμπαντσαλάς. Η μοναδική χλωρίδα και πανίδα τους έχουν ιδιαίτερη αξία. Αβοκέτες, χήνες και καλαμοκανάδες, που έχουν μαύρο φτέρωμα, φωλιάζουν στην περιοχή. Οι λίμνες παρέχουν ένα προσωρινό σπίτι για δεκάδες χιλιάδες αποδημητικά πτηνά. Αυτός ο ορνιθολογικός παράδεισος είναι επίσης ένα καταφύγιο βιόσφαιρας της UNESCO. Η λίμνη Σέλιντ κοντά στην Καλόκσα, η λίμνη Βάντκερτ δίπλα στην πόλη Σολτβαντκέρτ, η λίμνη Κουνφεχίρ και η λίμνη Σος  στο Κισκουνχάλας είναι ιδανικά σημεία για κολύμβηση και κάμπινγκ.
Υπάρχουν πολλά τουριστικά μονοπάτια, μονοπάτια μελέτης και παρατηρητήρια, μέσα στο εθνικό πάρκο. Όλα συμβάλλουν σε μια μοναδική εμπειρία του Κισκουνσάγκ. Το κεντρικό μέρος του επισκέπτη του Εθνικού Πάρκου Κισκουνσάγκ, που ονομάζεται «Σπίτι της Φύσης», βρίσκεται στο Κέτσκεμετ. Το κτήριο περιλαμβάνει μία μόνιμη έκθεση, που αναφέρεται στη διατήρηση της φύσης στην Ουγγαρία, στα Εθνικά πάρκα της Ουγγαρίας και στα χαρακτηριστικά του οικοσυστήματος της περιοχής του Εθνικού πάρκου Κισκουνσάγκ. Εκεί παρέχονται πληροφορίες σχετικά με τις συνθήκες και τις δυνατότητες υπό τις οποίες μπορούν να επισκεφθούν τις προστατευόμενες περιοχές οι επισκέπτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά πάρκα της Ευρώπης Κατηγορία:Εθνικά πάρκα της Ουγγαρίας
Ραφαέλα Σίλβα
Η Ραφαέλα Λόπες Σίλβα (πορτ: Rafaela Lopes Silva, 24 Απριλίου 1992) είναι Βραζιλιάνα τζουντόκα που αγωνίζεται στην κατηγορία των -57 κιλών. Μεταξύ των επιτυχιών της περιλαμβάνονται χρυσά μετάλλια σε διοργανώσεις παγκοσμίου και παναμερικανικού πρωταθλήματος τζούντο καθώς και χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες που διεξήχθησαν το 2016 στη Βραζιλία.
Βιογραφία
Η Ραφαέλα Σίλβα γεννήθηκε το 1992 στο Ρίο ντε Τζανέιρο και πέρασε τα πρώτα παιδικά της χρόνια στη φαβέλα της πόλης, Cidade de Deus (Πόλη του Θεού). Σε ηλικία οκτώ ετών ξεκίνησε η ενασχόλησή της με το τζούντο και στα δεκαέξι της έλαβε τη μαύρη ζώνη. Το 2012, μετά τον αποκλεισμό της κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου εξαιτίας αντιαθλητικού χτυπήματος, έγινε αποδέκτης υβριστικών και ρατσιστικών λεκτικών επιθέσεων προς το πρόσωπό της. Συμμετέχει ενεργά στο πρόγραμμα του Φλάβιο Κάντο για την καταπολέμηση της φτώχειας.
Καριέρα
Το 2011 πραγματοποίησε τις πρώτες της επιτυχίες σε διεθνές επίπεδο κατακτώντας την τρίτη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που διεξήχθη στο Παρίσι και τη δεύτερη στο Παναμερικανικό Πρωτάθλημα της Γουαδαλαχάρα. Σε παγκόσμιο επίπεδο, η Ραφαέλα Σίλβα κατέχει σε ατομικό επίπεδο - πέρα από το χάλκινο μετάλλιο του 2011 - ένα χρυσό μετάλλιο που κατέκτησε το 2013 στους αγώνες που διοργανώθηκαν στη γενέτειρά της. Συμμετείχε επίσης στις διοργάνωση του 2014 όπου ηττήθηκε στον αγώνα για το χάλκινο μετάλλιο από τη Γαλλίδα Οτόμν Παβιά. Παράλληλα το 2013 έλαβε το ασημένιο μετάλλιο ως μέλος της εθνικής Βραζιλίας που κατετάγη δεύτερη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Ρίο.
Σε παναμερικανικό επίπεδο βρίσκεται από το 2011 στην ελίτ της κατηγορίας των 57 κιλών μετρώντας συνολικά έξι μετάλλια: δύο χρυσά το 2012 και το 2013, δύο ασημένια το 2014 και το 2015 και δύο χάλκινα το 2011 και το 2016. Το 2017 ήταν μέλος της μικτής βραζιλιάνικης ομάδας που κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Βουδαπέστης.
Παναμερικανικοί Αγώνες
Το 2011 κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στους Παναμερικανικούς Αγώνες της Γουαδαλαχάρα, ενώ στην επόμενη διοργάνωση που διεξήχθη το 2015 στο Τορόντο έλαβε το χάλκινο μετάλλιο.
Συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Το 2016, συμμετείχε στην ίδια κατηγορία στο πλαίσιο των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίο ντε Τζανέιρο. Εκεί, αφού πρώτα επικράτησε της Ρόπερ (όπως και το 2012) στη συνέχεια νίκησε την Καράκας - από την οποία είχε αποκλειστεί τέσσερα χρόνια νωρίτερα - και την Ρουμάνα Καπριόριου φτάνοντας στον τελικό όπου νίκησε και τη Σουμίγια Ντορισουρέν από τη Μογγολία, κατακτώντας το πρώτα χρονικά χρυσό μετάλλιο για λογαριασμό της πατρίδας της στη συγκεκριμένη διοργάνωση. Μετά τη νίκη της, απάντησε σε όσους την εξύβρισαν το 2012, ενώ τόνισε πως πήρε το μετάλλιο ένας άνθρωπος με την τριπλή ιδιότητα της γυναίκας, της λεσβίας και της έγχρωμης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες του τζούντο Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από τη Βραζιλία
Λουδοβίκος Δ΄ του Παλατινάτου
Ο Λουδοβίκος Δ΄ (Ludwig IV., 1 Ιανουαρίου 1424 - 13 Αυγούστου 1449) από τον Οίκο των Βίττελσμπαχ, ήταν εκλέκτορας του Παλατινάτου (Pfalz) το διάστημα 1436-49.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκου Γ΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου και της δεύτερης συζύγου του Ματθίλδης της Σαβοΐας, κόρης του Αμεδαίου κόμη του Πεδεμοντίου & διεκδικητή πρίγκιπα της Αχαΐας.
Το 1436 απεβίωσε ο πατέρας του. Τον 12ετή Λουδοβίκο Δ΄ επιτρόπευσε ο θείος του Όθωνας κόμης του Μόσμπαχ, ώσπου ο Λουδοβίκος Δ΄ έγινε 18 ετών. Το 1444, ως λοχαγός της Γερμανίας, απέκρουσε την παράταξη των Αρμανιάκ.
Απεβίωσε το 1449 στα 25 έτη του και τάφηκε στο ναό του Αγ. Πνεύματος στη Χαϊδελβέργη. Τον διαδέχθηκε πρώτα ο άτεκνος αδελφός του Φρειδερίκος Α΄ και έπειτα ο γιος του Φίλιππος.
Οικογένεια
Το 1445 νυμφεύτηκε τη Μαργαρίτα της Σαβοΐας, κόρη του Αμεδαίου Η΄ δούκα της Σαβοΐας. Η Μαργαρίτα ήταν χήρα του Λουδοβίκου Γ΄ Βαλουά-Ανζού διεκδικητή βασιλιά της Νάπολης. Ο Λουδοβίκος Δ΄ και η Μαργαρίτα είχαν τέκνα:
Αρχαία Αλίκαρνα Αιτωλοακαρνανίας
Η Αρχαία Αλίκαρνα είναι μικρός πεδινός οικισμός του Μεσολογγίου στην Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 100 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Αρχαία Αλίκαρνα βρίσκεται στους νότιους πρόποδες του όρους Αράκυνθος (Ζυγός) σε απόσταση 8 χλμ. (οδηγικά) ΒΑ. του Μεσολογγίου. Είναι κτισμένη ανάμεσα στους οικισμούς Θεοδωρακαίικα (ΝΔ.), Πασπαλιαρέικα (ΒΔ.), Άγιο Συμεών (ΒΑ.) και βόρεια της Ιονίας Οδού. Στην περιοχή και πάνω στο λόφο "Χίλια Σπίτια", κατά τη διάρκεια της διάνοιξης της Ιονίας Οδού, ανασκάφτηκε και βρέθηκε η οχύρωση αρχαίας Αιτωλικής πόλης που ταυτίζεται με την Αλίκυρνα. Ο γεωγράφος Στράβωνας την αναφέρει να βρίσκεται σε απόσταση 30 σταδίων (4,5 χλμ.) από την Καλυδώνα και 7,5 χλμ. από τη Νέα Πλευρώνα.
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα από το 1981 να απογράφεται στο δήμο Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης ανήκει στη δημοτική κοινότητα Μεσολογγίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου του δήμου Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 3 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου
Νότια Ιταλία
μικρογραφία|300εσ|Η Νότια Ιταλία.
Η Νότια Ιταλία (Sud Italia, Nαπολιτανικά; 'ο Sudde, Σισιλιάνικα: dû Sud), επίσης γνωστή ως Meridione ή Mezzogiorno (Μετσοτζιόρνο, κυριολεκτικά "Μεσημβρία"; στα Ναπολιτάνικα: 'o Μiezojurno, στα Σισιλιάνικα: Mezzujornu), είναι μια μακροπεριφέρεια της Ιταλίας, που αποτελείται από το νότιο μισό του σύγχρονου ιταλικού κράτους.
Η Νότια Ιταλία καλύπτει την ιστορική και πολιτιστική περιοχή, που κάποτε ήταν πολιτικά υπό τη διοίκηση των πρώην βασιλείων της Νάπολης ("Σικελίας") και της Σικελίας (επισήμως ονομαζόμενη regnum Siciliae citra Pharum και ultra Pharum, δηλαδή "βασίλειο της Σικελίας στην άλλη πλευρά του Στενού" και " πέρα από το Στενό"), και το οποίο αργότερα απέκτησε μια κοινή οργάνωση, και έγινε το μεγαλύτερο πριν από την ενοποίηση κράτος της Ιταλίας, το βασίλειο των δύο Σικελιών υπό την ηγεσία των Βουρβόνων-Ισπανίας.
Το Ιταλικό Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής (ISTAT) χρησιμοποιεί τον όρο «Νότια Ιταλία» (Italia meridionale ή απλώς Sud), για να προσδιορίσει στις αναφορές του μία από τις πέντε στατιστικές περιοχές χωρίς τη Σικελία και τη Σαρδηνία, οι οποίες αποτελούν μια ξεχωριστή στατιστική περιοχή με την ονομασία «Νησιωτική Ιταλία» (Italia insulare ή απλά Isole). Αυτές οι ίδιες υποδιαιρέσεις βρίσκονται στο κάτω μέρος του ιταλικού πρώτου επιπέδου NUTS της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ιταλικών εκλογικών περιφερειών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Ετυμολογία
Με παρόμοιο τρόπο με το γαλλικό Midi ("μεσημέρι" ή "μεσημβρία" στα γαλλικά), ο ιταλικός όρος Mezzogiorno αναφέρεται στην ένταση και τη θέση της ηλιοφάνειας το μεσημέρι στα νότια της ιταλικής χερσονήσου.
Ο όρος μπήκε στη μόδα μετά την προσάρτηση του βασιλείου του βασιλείου των δύο Σικελιών των Βουρβόνων από το βασίλειο της Σαρδηνίας της Σαβοΐας με έδρα την ηπειρωτική χώρα και την επακόλουθη Ιταλική ενοποίηση του 1861.
Περιφέρειες
Η νότια Ιταλία θεωρείται γενικά, ότι περιλαμβάνει τις διοικητικές περιοχές που αντιστοιχούν στη γεωπολιτική έκταση του ιστορικού βασιλείου των Δύο Σικελιών, συμπεριλαμβανομένων των Aμπρούτσo, Aπουλία, Βασιλικάτα, Καλαβρία, Καμπανία, Moλίζε και Σικελίας. Μερικά περιλαμβάνουν επίσης τα νοτιότερα και ανατολικότερα τμήματα του Λάτσιο, (δηλαδή τις συνοικίες Φροζινόνε, Σόρα, Κασίνο, Γκαέτα, Σιταντουκάλε, Φόρμια και Αματρίτσε) εντός του Mετσοτζιόρνο. Το νησί της Σαρδηνίας, αν και είναι πολιτιστικά, γλωσσικά και ιστορικά λιγότερο συνδεδεμένο με τις προαναφερθείσες περιοχές, από ό,τι αυτές είναι μεταξύ τους, συχνά περιλαμβάνεται ως μέρος του Mετσοτζιόρνo, συνήθως για στατιστικούς και οικονομικούς σκοπούς.
Γεωγραφία
δεξιά|μικρογραφία| Το [[Gran Sasso d'Italia|Γκραν Σάσο ντ' Ιτάλια του Aμπρούτσo, η ψηλότερη κορυφή στο Aμπρούτσο.]] Η Νότια Ιταλία σχηματίζει το κάτω μέρος του ιταλικού «ποδιού», που περιέχει τον "αστράγαλο" (Καμπανία), τα "δάχτυλα" (Καλαβρία), την "καμάρα" (Μπαζιλικάτα) και τη "φτέρνα" (Απουλία), το Μολίζε (βόρεια της Απουλίας) και το Αμπρούτσο (βόρεια του Μολίζε) μαζί με τη Σικελία, που απέχει από την Καλαβρία με το στενό της Μεσσήνης. Τα "δάχτυλα" διαχωρίζονται από τη "φτέρνα" με τον κόλπο του Τάραντα, που πήρε το όνομά του από την πόλη του Τάραντα, ο οποίος βρίσκεται στη γωνία μεταξύ της "καμάρας" και της "φτέρνας". Νοτιοανατολικά είναι το Ιόνιο Πέλαγος.
Το νησί της Σαρδηνίας, που βρίσκεται στα δυτικά της ιταλικής χερσονήσου και ακριβώς κάτω από το Γαλλικό νησί της Κορσικής, μπορεί επίσης συχνά να περιλαμβάνεται.
Στη βορειοανατολική ακτή βρίσκεται η Αδριατική Θάλασσα, που οδηγεί στην υπόλοιπη Μεσόγειο μέσω του στενού του Οτράντο (που πήρε το όνομά της από τη μεγαλύτερη πόλη στην άκρη της φτέρνας). Στην Αδριατική, ανατολικά της "φτέρνας" είναι η χερσόνησος Mόντε Γκαργκάνο. Δυτικά, στο Τυρρηνικό Πέλαγος, είναι (από τα νότια προς τα βόρεια) ο κόλπος του Πολικάστρο, ο κόλπος του Σαλέρνο, ο κόλπος της Νάπολης και ο κόλπος της Γκαέτα, που ο καθένας ονομάζεται από μια μεγάλη παραθαλάσσια πόλη. Από τη βόρεια ακτή του κόλπου του Σαλέρνο ως τα νότια της χερσονήσου Σορρέντο εκτείνεται η ακτή Αμάλφι. Στην άκρη της χερσονήσου Σορρέντο βρίσκεται το νησί Κάπρι.
Το κλίμα είναι κυρίως μεσογειακό (κλιματική ταξινόμηση Köppen: Csa), εκτός από τα υψηλότερα υψόμετρα (Dsa, Dsb) και τα ημίξηρα ανατολικά τμήματα στην Απουλία και το Μολίζε, κατά μήκος του Ιονίου Πελάγους στην Καλαβρία και τα νότια τμήματα της Σικελίας (BSw). Η μεγαλύτερη πόλη της Νότιας Ιταλίας είναι η Νάπολη, ένα αρχικά ελληνικό όνομα που διατηρείται ιστορικά για χιλιετίες. Το Μπάρι, ο Τάραντας, το Ρέτζιο Καλάμπρια, η Φότζια και το Σαλέρνο είναι οι επόμενες μεγαλύτερες πόλεις της περιοχής. δεξιά|μικρογραφία|234x234εσ| Χρονολογικός χάρτης των κύριων σεισμικών γεγονότων που συμβαίνουν στη Νότια Ιταλία στη σύγχρονη εποχή. Η περιοχή είναι γεωλογικά πολύ ενεργή, με εξαίρεση το Σαλέντο στην Απουλία, και εξαιρετικά σεισμική. Χαρακτηριστικά, ο σεισμός του 1980 στην Ιρπίνια σκότωσε 2.914 ανθρώπους, τραυμάτισε περισσότερους από 10.000 και άφησε 300.000 άστεγους, ενώ οι υλικές ζημιές υπήρξαν ανυπολόγιστες.
Προϊστορία και αρχαιότητα
Οι Ρωμαίοι αποκαλούσαν την περιοχή της Σικελίας και της παράκτιας Νότιας Ιταλίας Magna Graecia ("Μεγάλη Ελλάδα"), δεδομένου ότι ήταν τόσο πυκνοκατοικημένη από τους Έλληνες και συνυφασμένη με τον ελληνικό πολιτισμό. Οι αρχαίοι γεωγράφοι διέφεραν ως προς το αν ο όρος περιλάμβανε τη Σικελία ή απλώς την Απουλία και την Καλαβρία: ο Στράβων ήταν ο πιο εξέχων υποστηρικτής των ευρύτερων ορισμών.
Με αυτόν τον αποικισμό, ο ελληνικός πολιτισμός εξήχθη στην Ιταλία, με τις διαλέκτους της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, τις θρησκευτικές τελετές και τις παραδόσεις της ανεξάρτητης πόλης. Σύντομα αναπτύχθηκε ένας πρωτότυπος Ελληνικός πολιτισμός, ο οποίος αργότερα αλληλεπιδρούσε με τον ιθαγενή ιταλικό και λατινικό πολιτισμό. Η πιο σημαντική πολιτιστική μεταμόσχευση ήταν η Χαλκιδική/Κουμαϊκή ποικιλία του ελληνικού αλφαβήτου, η οποία υιοθετήθηκε από τους Ετρούσκους. Το παλαιό αυτό ιταλικό αλφάβητο στη συνέχεια εξελίχθηκε στο λατινικό αλφάβητο, το οποίο έγινε το πιο ευρέως χρησιμοποιούμενο αλφάβητο στον κόσμο.
Μετά την αποτυχία του Πύρρου της Ηπείρου στην προσπάθειά του να σταματήσει την εξάπλωση της Ρωμαϊκής ηγεμονίας το 282 π.Χ., ο νότος περιήλθε στη Ρωμαϊκή κυριαρχία και παρέμεινε σε τέτοια θέση καθ' όλη τη διάρκεια των βαρβαρικών επιδρομών (ο πόλεμος των Μονομάχων είναι μια αξιοσημείωτη αναστολή του αυτοκρατορικού ελέγχου). Αποκαταστάθηκε στον ανατολικό ρωμαϊκό έλεγχο τη δεκαετία του 530 μετά την πτώση της Ρώμης στη Δύση το 476, και κάποια μορφή Αυτοκρατορικής εξουσίας επέζησε μέχρι τη δεκαετία του 1070. Η συνολική ανατολική ρωμαϊκή κυριαρχία τερματίστηκε από τους Λομβαρδούς με την κατάκτηση του Τσότo στο τελευταίο τέταρτο του 6ου αι.
Μεσαίωνας
Το 1266 η σύγκρουση μεταξύ του οίκου Χοενστάουφεν και του Παπισμού οδήγησε στην κατάκτηση της Σικελίας από τον Γάλλο Κάρολο Α΄ δούκα του Ανζού. Η αντίθεση στη Γαλλική επίσημη εξουσία και τη φορολογία σε συνδυασμό με την υποκίνηση εξέγερσης από πράκτορες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και το στέμμα της Αραγονίας οδήγησαν στην εξέγερση, που ονομάζεται Σικελικός Εσπερινός και στην επιτυχή εισβολή του βασιλιά Πέτρου Γ΄ της Αραγωνίας το 1282. Ο Πόλεμος των Σικελικών Εσπερινών που προέκυψε, διήρκεσε μέχρι την ειρήνη της Καλταμπελότα το 1302, χωρίζοντας το παλαιό "βασίλειο της Σικελίας" (που περιελάμβανε και τη Νάπολη) στα δύο. Το νησί της Σικελίας, που ονομάζεται "βασίλειο της Σικελίας πέρα από τον Φάρο" ή "βασίλειο της Τρινακρίας", πήγε στον Φρειδερίκο Β΄ του Οίκου της Βαρκελώνης, (γιό του Πέτρου Γ΄) που το κυβερνούσε. Οι ηπειρωτικές περιοχές, στις οποίες είχαν περιοριστεί οι Γάλλοι του νόμιμου βασιλείου της Σικελίας, που ουσιαστικά ήταν ένα βασίλειο της Νάπολης (όπως το αποκαλεί η σύγχρονη επιστήμη) έμεινε στον Κάρολο Β΄ του Οίκου των Καπετιδών-Ανζού. Έτσι, η ειρήνη ήταν επίσημη αναγνώριση ενός ανήσυχου status quo. Παρά το γεγονός ότι ο βασιλιάς της Ισπανίας μπόρεσε να καταλάβει και τα δύο στέμματα ξεκινώντας από τον 16ο αι., οι διοικήσεις των δύο μισών του παλαιού βασιλείου της Σικελίας (που περιελάμβανε και τη Νάπολη) παρέμειναν χωρισμένες μέχρι το 1816, όταν ενώθηκαν ξανά στο βασίλειο των δύο Σικελιών. αριστερά|μικρογραφία| Το [[βασίλειο της Σικελίας το 1154.]]
Πρώιμη σύγχρονη ιστορία
Το 1442, ωστόσο, ο Αλφόνσος Ε΄ κατέκτησε το βασίλειο της Νάπολης και ενοποίησε τη Σικελία και τη Νάπολη για άλλη μια φορά, όμως ως εξαρτήματα του στέμματος της Αραγονίας. Μετά το τέλος του το 1458, το βασίλειο διαχωρίστηκε ξανά και η Νάπολη κληρονομήθηκε από τον Φερδινάνδο Α΄, τον νόθο γιο του Αλφόνσου Ε΄. Όταν ο Φερδινάνδος Α΄ απεβίωσε το 1494, ο Κάρολος Η΄ της Γαλλίας εισέβαλε στην Ιταλία, χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα τη διεκδίκηση των Καπετιδών-Ανζού για τον θρόνο της Νάπολης, την οποία ο πάππος του είχε κληρονομήσει με τον θάνατο του 2ου εξαδέλφου του (και πεθερού του) βασιλιά Ρενέ Α΄ της Νάπολης το 1481, ξεκινώντας έτσι τους Ιταλικούς Πολέμους. Ο Κάρολος Η΄ έδιωξε τον Αλφόνσο Β΄ της Νάπολης (γιο του Φερδινάνδου Α΄) από τη Νάπολη το 1495, αλλά σύντομα αναγκάστηκε να αποσυρθεί λόγω της υποστήριξης του Φερδινάνδου Β΄ της Αραγονίας στον εγγονό του εξαδέλφου του Φερδινάνδου Α΄, Φερδινάνδο Β΄, γιο του Αλφόνσου Β΄. Ο Φερδινάνδος Β΄ αποκαταστάθηκε στον θρόνο, αλλά απεβίωσε το 1496 και τον διαδέχθηκε ο θείος του, Φρειδερίκο. Οι Γάλλοι, ωστόσο, δεν εγκατέλειψαν την αξίωσή τους και το 1501 συμφώνησαν σε μια διχοτόμηση του βασιλείου με τον Φερδινάνδο Β΄ της Αραγονίας, ο οποίος εγκατέλειψε τον γιο του εξαδέλφου του, βασιλιά Φρειδερίκο. Ωστόσο, η συμφωνία σύντομα απέτυχε και το Στέμμα της Αραγονίας και η Γαλλία ξανάρχισαν τον πόλεμο τους για το βασίλειο, με αποτέλεσμα τελικά μια νίκη της Αραγονίας, διατηρώντας τον Φερδινάνδο στον έλεγχο του βασιλείου μέχρι το 1504.