cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Phenomenon
Ιστορία του δίσκου
Τον Ιούνιο του 1973, ο Μίκαελ Σένκερ αντικατέστησε τον Μπέρνι Μάρσντεν, όταν κατά την διάρκεια της γερμανικής τους περιοδείας ο Μάρσντεν δεν κατάφερε να ακολουθήσει αρχικά το σχήμα. Τα υπόλοιπα μέλη των UFO εντυπωσιάστηκαν από τις ικανότητες του Σένκερ, διακόπτοντας την συνεργασία τους με τον Μάρσντεν, ο οποίος σχημάτισε τους Wild Turkey με τον Γκλεν Κόρνικ των Jethro Tull, πριν ενταχθεί στους Whitesnake στα τέλη της δεκαετίας του '70.
Το συγκρότημα ηχογράφησε κάποια ντέμο, συμπεριλαμβανομένου και του "Oh My" του Μάρσντεν στα "Rockfield Studios" του Μόνμαουθσαϊρ, με παραγωγό τον Ντέιβ Έντμουντς. Οι ηχογραφήσεις αυτές, εξασφάλισαν μία συμφωνία των UFO με την δισκογραφική εταιρεία "Chrysalis Records" και οι τελικές ηχογραφήσεις του δίσκου πραγματοποιήθηκαν στα "Morgan Studios" του Λονδίνου με παραγωγό τον μπασίστα των Ten Years After, Λίο Λάιονς.
Στο άλμπουμ συμπεριλήφθηκαν δύο από τα πιο γνωστά κομμάτια του συγκροτήματος, τα "Rock Bottom" και "Doctor Doctor", ενώ για τις ζωντανές τους εμφανίσεις προσέλαβαν ως δεύτερο κιθαρίστα τον Πωλ Τσάπμαν, εξάδελφο του Ντέιβ Έντμουντς. Για την προώθηση του "Phenomenon", οι UFO εμφανίστηκαν στο "Linkebeek festival" του Βελγίου, πριν πραγματοποιήσουν έναν σημαντικό αριθμό εμφανίσεων σε κλαμπ της Μεγάλης Βρετανίας και της Ευρώπης, ενώ σε αυτή την περίοδο υπήρξαν και αρκετές ηχογραφήσεις για το BBC, οι οποίες κυκλοφόρησαν αργότερα.
Τον Οκτώβριο του 1974, πραγματοποίησαν τις πρώτες τους εμφανίσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, ανοίγοντας τις συναυλίες των Steppenwolf και άλλων γνωστών καλλιτεχνών, ενώ παράλληλα έλαβαν θετικές κριτικές από το περιοδικό "Rolling Stone", παρά το γεγονός ότι δεν κατάφεραν να μπουν στα τσαρτ του Billboard.
Μέλη των UFO
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Phenomenon" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των UFO Κατηγορία:Άλμπουμ του 1974
Μνημείο των Κατακτητών του Διαστήματος
Το Μνημείο των Κατακτητών του Διαστήματος (ρωσ.: Монумент «Покорителям космоса») ανεγέρθηκε στη Μόσχα το 1964 για τον εορτασμό των επιτευγμάτων της Ε.Σ.Σ.Δ. στην εξερεύνηση του διαστήματος.
Παραπομπές
Μνημειο Κατακτητων Διασ Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Ρωσία
Επαρχία της Μεσσίνα
Η Επαρχία της Μεσσίνα (ιταλικά: Provincia di Messina) είναι επαρχία της Σικελίας στην Ιταλία. Η έκτασή της είναι 3.247 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 657.785 κατοίκους (2005). Έδρα της επαρχίας είναι η Μεσσίνα (Μεσσίνα). Συνολικά, η επαρχία αριθμεί 108 δήμους.
Βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο της Σικελίας και συνορεύει δυτικά με την επαρχία του Παλέρμο, νότια με τις επαρχίες της Έννα και της Κατάνης, ενώ βόρεια βρέχεται από την Τυρρηνική θάλασσα και ανατολικά από το Στενό της Μεσσήνης, που χωρίζει τη Σικελία από την ηπειρωτική Ιταλία και το Ιόνιο πέλαγος.
Στην επαρχία ανήκουν και οι Αιολίδες Νήσοι, στις οποίες ανήκουν τα ηφαίστεια Στρόμπολι και Βουλκάνο, τα οποία έχουν χαρακτηριστεί Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO από το 2000, λόγω ηφαιστειολογικού ενδιαφέροντος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μεσσινα
Θεωρία ελαστικότητας
Η θεωρία ελαστικότητας είναι κλάδος της μηχανικής και των μαθηματικών που αφορά στη μοντελοποίηση της συμπεριφοράς στερεού σώματος, υπό την επίδραση εξωτερικών δράσεων (δυνάμεων και ροπών, μετατοπίσεων, θερμοκρασιακών διαφορών) όταν αυτό θεωρηθεί ως συνεχές, ομογενές, ισότροπο και ελαστικό.
Πιο συγκεκριμένα, η θεωρία ελαστικότητας είναι κλάδος της μηχανικής παραμορφωσίμων σωμάτων, η οποία με τη σειρά της κλάδος της Μηχανικής του συνεχούς μέσου. Η Μηχανική του συνεχούς μέσου άλλωστε περιλαμβάνει τη Μηχανική παραμορφωσίμων σωμάτων και τη Μηχανική των ρευστών.
Στη γενική περίπτωση ένα στερεό σώμα μπορεί υπό την επίδραση δυνάμεων ή άλλων δράσεων να επιταχύνεται και/ή να παραμορφώνεται. Ωστόσο, αν το μοντέλο που επιλέξουμε είναι γραμμικό τότε τα δύο μπορούν να εξεταστούν ανεξάρτητα. Άρα λοιπόν στη Θεωρία ελαστικότητας σπάνια εξετάζουμε μη-γραμμικά μοντέλα. Επίσης σπάνια εξετάζουμε μοντέλα που περιλαμβάνουν δυναμική συμπεριφορά (επιταχύνσεις). Με άλλα λόγια μια εισαγωγή στη θεωρία ελαστικότητας καταρχήν εξετάζει τις παραμορφώσεις γραμμικού ελαστικού σώματος υπό την επίδραση δυνάμεων και ροπών και εξωτερικά επιβαλλόμενων μετατοπίσεων.
Η Μηχανική παραμορφώσιμων σωμάτων έχει λοιπόν αρκετούς άλλους κλάδους όπως την Αντοχή των υλικών, τη Θεωρία πεπερασμένων στοιχείων, τη μοντελοποίηση δυναμικών αποκρίσεων, τη μοντελοποίηση παραμορφώσεων υπό την επίδραση θερμικής διαστολής/συστολής, τη θεωρία γραμμικών τέλεια πλαστικών σωμάτων και άλλους.
Ο τανυστής των τάσεων
thumb|right|260px thumb|left|280px
Οι εξισώσεις των τάσεων προκύπτουν απ'το δεύτερο νόμο του Νεύτωνα που είναι σε μορφή τανυστή:
Για μηδενικές επιταχύνσεις έχουμε:
Πρόκειται για 3 γραμμικά ανεξάρτητες εξισώσεις με 6 αγνώστους. Η παραπάνω μορφή προκύπτει για ορθογώνιο σύστημα συντεταγμένων.
Ο τανυστής των τροπών
thumb|right|350px Οι εξισώσεις των τροπών, δηλαδή των ανηγμένων παραμορφώσεων, προκύπτουν με χρήση διαφορικής ανάλυσης για τον στοιχειώδη κύβο όταν αυτός παραμορφωθεί. Αφορούν δηλαδή απλά τη γεωμετρία του παραμορφωμένου κύβου όταν αυτός θεωρηθεί πολύ μικρός. Ανηγμένη παραμόρφωση στη μία διάσταση σημαίνει παραμόρφωση διά το αρχικό μήκος (αδιάστατο δηλαδή μέγεθος). Στις τρεις διαστάσεις τις ονομάζουμε τροπές και γενικά λαμβάνουν πιο πολύπλοκη έκφραση:
Οι οποίες είναι 6 εξισώσεις με 9 αγνώστους. Σε μορφή τανυστή μπορούν να γραφούν:
Οι εξισώσεις συμβιβαστότητας
Οι 6 εξισώσεις των τροπών δεν είναι ανεξάρτητες μεταξύ τους. Απαλείφοντας τις μετατοπίσεις u_x \,, u_y \,, u_z \, προκύπτουν οι 6 εξισώσεις συμβιβαστότητας:
Γραμμική ελαστικότητα
Για τον προσδιορισμό των έξι τάσεων διαθέτουμε τρεις διαφορικές εξισώσεις. Άρα το πρόβλημα είναι τρεις φορές αόριστο. Για τον προσδιορισμό των έξι ανηγμένων παραμορφώσεων και των τριών μετατοπίσεων διαθέτουμε έξι διαφορικές εξισώσεις. Πάλι μας λείπουν τρεις σχέσεις. Συνολικά δεκαπέντε άγνωστοι και εννέα εξισώσεις. Η αοριστία μπορεί να αρθεί αν εισάγουμε τις λεγόμενες καταστατικές εξισώσεις για το υλικό. Στην περίπτωση γραμμικά ελαστικού, ομογενούς και ισότροπου υλικού ο νόμος του Hook στις τρεις διαστάσεις γράφεται:
Αριθμητική επίλυση
Η μορφή που παίρνει το μοντέλο ώστε να είναι επιλύσιμο με τη μέθοδο των πεπερασμένων στοιχείων αλλάζει (μετασχηματίζεται) σε σχέση με το αρχικό μοντέλο. Πολλές αριθμητικές μέθοδοι μπορούν να χρησιμοποιηθούν και η επιλογή μπορεί να εξαρτάται απ'τις συνοριακές συνθήκες, τη γεωμετρία του συγκεκριμένου προβλήματος που εξετάζεται, απ'το αν υπάρχει ήδη διαθέσιμος κώδικας και από άλλους τεχνικούς παράγοντες.
Ακριβής επίλυση
Ακριβής επίλυση είναι δυνατή μόνο σε πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις προβλημάτων, κατά κανόνα με μείωση των διαστάσεων σε μία, και συγκεκριμένες συνοριακές συνθήκες. Ιστορικά η ακριβής επίλυση προηγήθηκε και αποτελεί τον κλάδο της αντοχής των υλικών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κλασική μηχανική Κατηγορία:Τεχνική μηχανική Κατηγορία:Μηχανική στερεών Κατηγορία:Ελαστικότητα (φυσική)
Η πλωτή πολιτεία
Η Πλωτή Πολιτεία (Une Ville Flottant, 1871) είναι ένα από τα μυθιστορήματα του Γάλλου συγγραφέα Ιουλίου Βερν.
Πλοκή
Το βιβλίο περιγράφει το ταξίδι του "Μεγάλου Ανατολικού", ενός γιγαντιαίων διαστάσεων για την εποχή υπερωκεάνιου, από το Λίβερπουλ της Αγγλίας στη Νέα Υόρκη των ΗΠΑ. Παράλληλα, εξελίσσονται διάφορα γεγονότα μεταξύ των συνεπιβατών. Ο Φαμπιάν Μακ Έλβιν, λοχαγός των Ινδιών και φίλος του αφηγητή, που ταξιδεύει και αυτός στον "Μεγάλο Ανατολικό", συναντά έπειτα από ένα παιχνίδι της μοίρας στο ίδιο πλοίο την παλιά του αγαπημένη, Έλεν Χότζις, που ο πατέρας της τους είχε χωρίσει, και τον σύζυγό της, Χάρι Ντρέικ. Η Έλεν έχει πέσει σε βαριά κατάθλιψη και δεν αναγνωρίζει τον Φαμπιάν. Ο Ντρέικ, γνωρίζοντας την παρουσία του αντιπάλου του στο πλοίο, τον προκαλεί σε μονομαχία, όπου τελικά, έπειτα από το χτύπημα ενός κεραυνού, πέφτει νεκρός. Έπειτα από πολλές κακουχίες και ακραία καιρικά φαινόμενα, ο "Μεγάλος Ανατολικός" φτάνει στην Αμερική, εκεί όπου δίνεται αίσιο τέλος: Ο Φαμπιάν ξανασμίγει με την Έλεν, ενώ ο αφηγητής, έπειτα από μία μικρή περιήγηση στον Νιαγάρα, επιστρέφει στην πατρίδα του, για να βρει ένα γράμμα από τον αγαπημένο του φίλο, Ντην Πίτφερτζ, στον οποίο κλείνεται το καυστικό πνεύμα κατά των μεγάλων τεχνολογικών επιτευγμάτων.
Χαρακτήρες
Αφηγητής: Σε όλο το μυθιστόρημα δεν αναφέρεται πουθενά το όνομα του αφηγητή, που εκ μέρους του ο Βερν περιγράφει τις ταξιδιωτικές εντυπώσεις που είχε ως ταξιδιώτης του "Μεγάλου Ανατολικού" Φαμπιάν Μακ Έλβιν: λοχαγός των Ινδιών, ερωτευμένος με την Έλεν Χότζις. Χάρι Ντρέικ: σύζυγος της Έλεν, και μεγάλος αντίπαλος του Φαμπιάν. Ντιν Πίτφερτζ': γιατρός, συνεπιβάτης στον "Μεγάλο Ανατολικό" 'Άρτσιμπαλντ Κόρσικαν: στρατιωτικός και φίλος του Φαμπιάν. Πλοίαρχος Άντερσον: ο πλοίαρχος του "Μεγάλου Ανατολικού"
Έμπνευση
Ο ίδιος ο Βερν είχε ταξιδέψει με τον "Μεγάλο Ανατολικό", και βασισμένος στις εμπειρίες που είχε από το ταξίδι, έγραψε την "Πλωτή Πολιτεία".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ιουλίου Βερν
Κεφαλή της θεάς Υγείας (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρ. 3602)
Το Έκθεμα του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου με αριθμό 3602 είναι αρχαίο Ελληνικό γλυπτό που παρουσιάζει την κεφαλή της θεάς Υγείας. Βρέθηκε το 1900 ή 1901 σε ανασκαφές των Γάλλων στην Τεγέα.
Περιγραφή
Η μαρμάρινη κεφαλή είναι πολύ καλά διατηρημένη, και διατηρεί όλα τα χαρακτηριστικά. Αν και δεν είναι σίγουρο, πιθανώς να ήταν τμήμα αγάλματος που έχει χαθεί. Είναι όμως σίγουρο ότι κατασκευάστηκε από τον αρχαίο Έλληνα γλύπτη Σκόπα.
Πηγές
Κατηγορία:Έργα γλυπτικής Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αρκαδία
Κλωντ Σαπ
Ο Κλωντ Σαπ (Claude Chappe,1763-1805), Γάλλος στην καταγωγή, θεωρείται ο εφευρέτης του οπτικού τηλεγράφου στη νεότερη εποχή.
Γέννηση και καταγωγή του Σαπ
Ο Κλωντ Σαπ γεννήθηκε στη Μπρυλόν στις 25-12-1763, γόνος αριστοκρατικής οικογενείας και συγκεκριμένα γιος βαρώνου. Ωστόσο, η οικογένειά του υποστήριξε τη Γαλλική Επανάσταση.
Ο οπτικός τηλέγραφος
Ο οπτικός τηλέγραφος συνίστατο σε ένα πρακτικό σύστημα τηλεπικοινωνιών. Το σύστημα αυτό προϋπέθετε την ύπαρξη σταθμών τηλεγράφου. Ο κάθε σταθμός ήταν εφοδιασμένος με ένα σύστημα αξόνων, ελεγχομένων από σχοινιά και τροχαλίες, οι οποίοι διαμορφώνονταν με κατάλληλους χειρισμούς σε γράμματα του αλφαβήτου ή σε κωδικά σημεία. Με τηλεσκόπιο ο επόμενος σταθμός έβλεπε το οπτικό σήμα του προηγουμένου σταθμού και το αναμετέδιδε, επαναλαμβάνοντας με το σύστημα αξόνων που διέθετε, το ίδιο οπτικό σήμα ώστε να γίνει ορατό από τον επόμενο σταθμό κ.ο.κ. Λόγω της ενεργούς συμμετοχής της οικογένειας του Σαπ στη Γαλλική Επανάσταση και του ότι ένας από τους τέσσερις αδελφούς του Σαπ, ο Ιγνάτιος Σαπ (Ignace Chappe, 1760–1829), ήταν μέλος της Νομοθετικής Συνελεύσεως, η Νομοθετική Συνέλευση αποφάσισε τη σύνδεση του Παρισιού με τη Λιλ με ένα σύστημα σταθμών οπτικού τηλεγράφου. Το 1792 με ένα σύστημα δεκαέξι σταθμών, τοποθετημένων ανά δεκατέσσερα χιλιόμετρα, εξασφαλίστηκε η επικοινωνία ανάμεσα στο Παρίσι και στη Λιλ. Το 1794 ο οπτικός τηλέγραφος μετέδωσε στα Παρίσι, μέσα σε μία (1) ώρα, την είδηση της κυριεύσεως από τους Αυστριακούς της πόλεως Conde sur l' Escaut. To σύστημα αντιγράφτηκε ευρέως και από άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Ο Ναπολέων Βοναπάρτης χρησιμοποίησε το σύστημα του οπτικού τηλεγράφου για να συντονίσει το γαλλικό κράτος, τις κτήσεις του και τον γαλλικό στρατό. Το σύστημα του οπτικού τηλεγράφου χρησιμοποιήθηκε από το Γαλλικό Κράτος μέχρι το 1846, οπότε αντικαταστάθηκε από το σύστημα του ηλεκτρικού τηλεγράφου.
Θάνατος του Κλωντ Σαπ
Το 1805 ο Κλωντ Σαπ, σε ηλικία 42 ετών, αυτοκτόνησε πέφτοντας σε ένα πηγάδι, στο ξενοδοχείο όπου διέμενε στο Παρίσι. Οι λόγοι της αυτοκτονίας του ανάγονται σε ασθένειά του ή σε συκοφάντηση από αντιπάλους του.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία των τηλεπικοινωνιών Κατηγορία:Γάλλοι εφευρέτες
Κίονας με τις χορεύτριες (Δελφοί)
εναλλ.=|μικρογραφία|522x522εσ|Κίονας με τις χορεύτριες Ο Κίονας με τις χορεύτριες ήταν μαρμάρινος κίονας που αποτελούσε ανάθημα των Αθηναίων στο μαντείο των Δελφών.
Περιγραφή
Επρόκειτο για ένα θεαματικό σύμπλεγμα ύψους περίπου 11 μέτρων, το οποίο ανάμεσα στα άλλα πολυάριθμα αναθήματα του χώρου μπροστά από τον ναό του Απόλλωνα ξεχώριζε με την επιβλητική παρουσία του. Για πολλά χρόνια, η χρονολόγηση, η ερμηνεία και η αποκατάστασή του αποτέλεσε άλυτο αίνιγμα για τους αρχαιολόγους. Αποτελείτο από έναν κίονα που αναπτύσσεται σε σπονδυλωτό σχήμα, μοιάζοντας παράλληλα με βλαστό φυτού. Σε ίσα διαστήματα ο κίονας αυτός τυλίγεται από φύλλα άκανθας, λεπτομερώς σχεδιασμένα. Στην κορυφή του κίονα υπάρχουν οι μορφές τριών νεαρών γυναικών, που φαίνονται να αιωρούνται στα ύψη, καθώς είναι λαξευμένες γύρω από ένα τμήμα που επίσης μοιάζει με φυτό. Οι μορφές είναι ντυμένες με διάφανο πτυχωτό χιτώνα και στο κεφάλι φέρουν κάλυμμα σε σχήμα καλαθιού. Απεικονίζονται με το δεξί τους χέρι ανυψωμένο, ενώ με το αριστερό τους χέρι συγκρατούν την άκρη του ρούχου τους. Το υψωμένο χέρι πιθανότατα υποβάσταζε τρίποδα με λέβητα εντός του οποίου ενδέχεται να υπήρχε ομφαλός.
Οι μορφές είναι ιδιαίτερα λεπτομερείς και σμιλευμένες με έντονη ζωντάνια και κινητικότητα. Είναι αέρινες και δείχνουν σχεδόν χορευτικές, γι'αυτό και έχουν επονομαστεί «χορεύτριες». Η εντύπωση αυτή που μας δίνεται από τη στάση τους εύλογα θα μπορούσε να παραπέμπει στις Θυιάδες. Αυτή ήταν η τοπική ονομασία για τις Μαινάδες, τις γυναίκες τις διονυσιακής ακολουθίας που κατέβαιναν σε ξέφρενους χορευτικούς ρυθμούς από τις κορφές του Παρνασσού. Κατά μία άλλη εκδοχή, ίσως επρόκειτο για τις τρεις κόρες του μυθικού Βασιλιά της Αθήνας Κέκροπα, οι οποίες εμφανίζονται εδώ να προσφέρουν ως αφιέρωμα στον θεό Απόλλωνα τον τρίποδα, αγαπημένο του σύμβολο. Σχετική επιγραφή στη βάση του συμπλέγματος, αποκαλύπτει πως ήταν ανάθημα των Αθηναίων και χρονολογείται γύρω στα 330 π.Χ.
Ήταν ευρέως διαδεδομένη η αντίληψη ότι οι Δελφοί αποτελούσαν το κέντρο του κόσμου, τον «Ομφαλό της Γης». Σύμφωνα με τον σχετικό ιδρυτικό μύθο για το μαντείο των Δελφών, ο Δίας, επιχειρώντας να εντοπίσει το κέντρο της γης, εξαπέλυσε από τα δύο της άκρα δύο αετούς, οι οποίοι, ξεκινώντας ταυτόχρονα και πετώντας με ίση ταχύτητα, συναντήθηκαν στο μέσον της απόστασης, δηλαδή πάνω από την περιοχή των Δελφών. Από το σημείο αυτό ο Δίας έριξε μία πέτρα από τον ουρανό για να δει πού θα πέσει. Η πέτρα έπεσε στους Δελφούς, οι οποίοι από τότε θεωρήθηκαν το κέντρο του κόσμου, ο «Ομφαλός» της γης. Μάλιστα, και η ίδια η πέτρα που έριξε ο Δίας πήρε το ίδιο όνομα και έγινε σύμβολο του Απόλλωνα, του ιερού μαντείου και γενικότερα της περιοχής των Δελφών.
Στο μουσείο των Δελφών εκτίθεται ο εντυπωσιακός λίθινος ομφαλός, που συμβολίζει την κεντρική αυτή θέση των Δελφών. Πρόσφατες μελέτες Γάλλων αρχαιολόγων κατέδειξαν ότι ο ομφαλός και "ο κίονας με τις χορεύτριες" μάλλον συνδέονται και συναρμόζονται. Ο λίθινος ομφαλός ήταν τοποθετημένος πάνω στον χάλκινο τρίποδα που έφεραν οι τρεις γυναικείες μορφές, στην κορυφή του κίονα. Εκεί τοποθετείται μέχρι σήμερα ο ομφαλός, ως κάλυμμα του κίονα προκειμένου να συμπληρώσει συμβολικά την ουσία και τη σημασία του Αθηναϊκού αναθήματος. Οι Αθηναίοι θέλοντας να εξευμενίσουν και να τιμήσουν τον θεό του φωτός, του δώρισαν το ομοίωμα αυτό που συνδύαζε και τα δύο δελφικά σύμβολα ως προσφορά από τα χέρια των τριών γυναικείων μορφών αθηναϊκής καταγωγής.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Φωκίδα Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών
Γιάννης Δρακόπουλος
Ο Γιάννης Δρακόπουλος είναι Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου, περισσότερο γνωστός για τους κωμικούς ρόλους που έχει ερμηνεύσει. Είναι ιδιαίτερα γνωστός από την επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά "Το σόι σου", καθώς και από τη σειρά "Σκερτσάκια" που το 2007 μετονομάστηκε σε "Σφηνάκια".
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1972, στην Αθήνα. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο. Όπως αναφέρει και ο ίδιος, κατάλαβε ότι θέλει να ασχοληθεί με το επάγγελμα του ηθοποιού στα χρόνια της φοιτητικής του ζωής, όπου και ήταν μέλος της θεατρικής ομάδας του πανεπιστημίου. Η πρώτη θεατρική παράσταση στην οποία έλαβε μέρος ήταν το "Σακάκι που βελάζει", του Στανισλάβ Στρατίεβ, το 1992. Παράλληλα, υπήρξε αριστούχος απόφοιτος της δραματικής σχολής "Νέο Ελληνικό Θέατρο Γιώργου Αρμένη" το 2002-2005.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί
Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων
Το Αρχαιολογικό μουσείο Ιωαννίνων βρίσκεται στή θέση Λιθαρίτσια και κατασκευάστηκε μεταξύ των ετών 1963 - 1966 από τον αρχιτέκτονα Άρη Κωνσταντινίδη, ενώ λειτούργησε για πρώτη φορά για το κοινό την 1η Αυγούστου 1970. Την τελευταία πενταετία ήταν κλειστό λόγω ανακαίνισης, με χρηματοδότηση από το πρόγραμμα Culture 2006 - 2012, και τα εκθέματά του φυλάσσονταν σε κοντέϊνερς μέσα σε στρατόπεδο των Ιωαννίνων. Το 2011 άρχισε να λειτουργεί το ανακαινισμένο Νέο Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιωαννινα Αρχαιολογικο μουσειο
Ντανιέλ Μορεϊρά
Ο Ντανιέλ Μορεϊρά (γεννημένος στις 8 Αυγούστου 1977 στην Μωμπέζ) είναι ένας παλαίμαχος Γάλλος ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στη διάρκεια της καριέρας του στη θέση του επιθετικού.
Ο Μορεϊρά ξεκίνησε την καριέρα του από τη Βαλανσιέν ΦΚ, προτού πάρει μεταγραφή για την Γκανγκάμπ. Φορώντας τη φανέλα της, έφτασε ως τον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας του 1997.
Στις 22 Ιουνίου 2006, ο Μορεϊρά συμφώνησε να υπογράψει συμβόλαιο συνεργασίας με τη Σταντ Ρενναί έναντι ποσού ύψους €5.500.000. •
Ο Μορεϊρά πραγματοποίησε μια διόλου ικανοποιητική σεζόν με τη νέα του ομάδα, μη καταφέρνοντας να πετύχει κάποιο τέρμα σε σύνολο 29 συμμετοχών (οι 17 εξ αυτών ως βασικός). Το 2008, παραχωρήθηκε υπό τη μορφή δανεικού στη νεοπροβιβασθείσα Γκρενόμπλ όπου, στις 9 Αυγούστου, πέτυχε ένα γκολ στο ντεμπούτο του απέναντι στη Σοσό, στο 89ο λεπτό της αναμέτρησης, εξασφαλίζοντας μια απρόσμενη εκτός έδρας νίκη με 2–1 στην πρώτη αναμέτρηση της Γκρενόμπλ για τη Λιγκ 1, ύστερα από 43 χρόνια απουσίας.
Τον Αύγουστο του 2009, μεταγράφηκε στην ΟΣ Μπουλόν. Μετά από έναν σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο, υποχρεώθηκε να αποχωρήσει από τον χώρο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, τον Δεκέμβριο του 2010.
Ο Μορεϊρά μέτρησε συνολικά 3 διεθνείς συμμετοχές στη διάρκεια της καριέρας του, πραγματοπιώντας τον ντεμπούτο του με την Εθνική Γαλλίας στις 20 Νοεμβρίου 2002, σε μια νίκη με 3–0 επί της Σερβίας.
Κόνραντ Χένλαϊν
Ο Κόνραντ Χένλαϊν (Konrad Ernst Eduard Henlein, 6 Μαΐου 1898 – 10 Μαΐου 1945) ήταν ο, διαβόητος για τον αντισημιτισμό του, επικεφαλής του Κόμματος των Σουδητών Γερμανών στην Τσεχοσλοβακία. Σε συνεννόηση με τον Χίτλερ προκάλεσε ταραχές στην Τσεχοσλοβακία το 1938 που οδήγησαν στην προσάρτηση της Σουδητίας στη Γερμανία. Ύστερα από τη δημιουργία του Προτεκτοράτου της Βοημίας και της Μοραβίας διορίστηκε από τους Ναζί αρχικά κυβερνήτης στην περιοχή αυτή και αργότερα πολιτικός επίτροπος στη Βοημία. Στις 10 Μαΐου του 1945 ενώ ήταν αιχμάλωτος των Αμερικανών σε στρατόπεδο στο Πίλζεν, αυτοκτόνησε κόβοντας με σπασμένο γυαλί τις φλέβες του.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στο Μάφερσντορφ της Αυστροουγγαρίας (σημερινό Βρατισλάβιτσε, κοντά στο Λίμπερετς της Τσεχίας). Στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στον στρατό της Αυστροουγγαρίας, πιάστηκε αιχμάλωτος και κρατήθηκε ένα διάστημα στην Ιταλία και μετά το τέλος του πολέμου δούλεψε ως τραπεζικός υπάλληλος στην Τσεχοσλοβακία. Τότε άρχισε να αναπτύσσει ενεργό δράση εντός της μειονότητας των Σουδητών Γερμανών και την 1η Οκτωβρίου του 1933, ίδρυσε το Σουντετενντότισε Χαϊματφρόντ το οποίο τον Απρίλιο 1935 μετονομάστηκε σε Σουδητογερμανικό Κόμμα ύστερα από απαίτηση της τσεχοσλοβακικής κυβέρνησης. Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου του 1935 το Κόμμα των Σουδητών Γερμανών κέρδισε περίπου το 80% των ψήφων των Γερμανών στην Τσεχοσλοβακία. Την ίδια χρονιά ο Καρλ Χέρμαν Φρανκ έγινε υπαρχηγός του Σουδητογερμανικού Κόμματος. Από τον Νοέμβριο του 1937 τα ηγετικά στελέχη του Σουδητογερμανικού κόμματος συνεργαζόταν με τους ηγέτες των Ναζί για την απόσχιση των εδαφών της Σουδητίας. Μετά την προσάρτηση της οποίας το κόμμα διαλύθηκε επισήμως και πολλά από τα μέλη του, μπήκαν στο Ναζιστικό κόμμα (NSDAP).
Ο Χένλαϊν μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 30 υποστήριζε την εδαφική ακεραιότητα της Τσεχοσλοβακίας και είχε πάρει δημοσίως θέση εναντίον του Ναζισμού. Το 1937 άλλαξε στάση απέναντι στον ναζισμό και στο Χίτλερ, όταν εντός του Κόμματος των Σουδητών Γερμανών (SdP) απέκτησαν δύναμη εκείνοι που υπό τον Καρλ Χέρμαν Φρανκ υποστήριζαν ανοιχτά τη Γερμανία και την ένωση με αυτήν των εδαφών της Τσεχίας όπου κατοικούσαν Σουδήτες Γερμανοί. Στις 28 Μαρτίου του 1938 συναντήθηκε με το Χίτλερ στο Βερολίνο και πήρε εντολές να προβάλλει στην τσεχοσλοβακική κυβέρνηση απαιτήσεις που δεν μπορούσαν να γίνουν δεκτές από τους Τσέχους. Στα διατάγματα του Κάρλσμπαντ (24 Απριλίου του 1938) το Σουδητογερμανικό Κόμμα απαίτησε πλήρη αυτονομία των εδαφών της Σουδητίας και ελευθερία εξάσκησης της ναζιστικής ιδεολογίας. Στη συνέχεια σύμφωνα με τις εντολές του Χίτλερ συμμετείχε στην οργάνωση επεισοδίων στη Σουδητία μεταξύ νέων κυρίως Γερμανών εξοπλισμένων από τους Ναζί και Τσεχοσλοβάκων αστυνομικών και στρατιωτών τα οποία χρησιμοποιήθηκαν από την ναζιστική προπαγάνδα για να κατηγορηθεί η τσεχοσλοβάκικη κυβέρνηση για εγκλήματα εναντίον πολιτών γερμανικής καταγωγής. Τελικά με τη Συμφωνία του Μονάχου στις 29 Σεπτεμβρίου η Σουδητία αποσχίστηκε από την Τσεχοσλοβακία και προσαρτήθηκε στη Γερμανία. Ένα χρόνο μετά και η υπόλοιπη Τσεχία έγινε προτεκτοράτο της Γερμανίας (Προτεκτοράτο Βοημίας Μοραβίας).
Τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 1939 ο Χένλαϊν έγινε κυβερνήτης του Προτεκτοράτου αλλά σύντομα η εξουσία πέρασε κυρίως στα χέρια του Καρλ Χέρμαν Φρανκ. Την 1η Μαΐου του 1939 ο Χενλάιν έγινε πολιτικός επίτροπος της Σουδητίας θέση που κράτησε μέχρι το τέλος του πολέμου. Σύμφωνα με νεότερες έρευνες η θέση του Χένλαϊν στο Σουδητογερμανικό κόμμα φέρεται ότι ήταν πολύ δύσκολη μετά το 1935 καθώς ο Ράινχαρντ Χάινριχ και άλλοι έκαναν πολλές προσπάθειες να του αφαιρέσουν την εξουσία ισχυριζόμενοι ότι δεν ήταν αρκετά ριζοσπάστης. Το 1937 ο Χάινς Ρούτα, ένας από τους πιο στενούς του συνεργάτες φυλακίστηκε κατηγορούμενος για συνεργασία με τις τσεχικές αρχές και για ομοφυλοφιλία. Μετά το 1938 ο Χένλαϊν φέρεται να εργάστηκε ως κατάσκοπος των Βρετανών και να συμμετείχε σε συνωμοσία με τον Βίλχελμ Κανάρις.
Αν και ο παππούς του από την μεριά της μητέρας του ήταν Τσέχος ο Χένλαϊν προώθησε την πολιτική κατά των μικτών γάμων φτάνοντας στο σημείο να αλλάξει το επίθετο της μητέρας του από Ντβοράτσεκ (Dvořáček) στο πιο γερμανικό Dworatschek  (Ντβόρατσεκ) προκειμένου να μην εμποδιστεί η ανέλιξή του σε υψηλότερες θέσεις στο Ναζιστικό κόμμα.
Πηγή
Κατηγορία:Αυτόχειρες Χ
Ενσάρκωση
Ο όρος ενσάρκωση ετυμολογικά αναφέρεται στη σύλληψη, και γέννηση ενός πλάσματος (συνήθως άνθρωπος) που είναι και το μέσο με το οποίο εμφανίζεται ένας Θεός ή μια θεότητα ή μια δύναμη που προηγουμένως ήταν άυλη.
Οι πιο γνωστές θρησκείες που έχουν στη διδασκαλία τους κάποιας μορφής ενσάρκωση, είναι ο Χριστιανισμός, ο Βουδισμός και ο Ινδουϊσμός, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπάρχουν και άλλες λιγότερο γνωστές θρησκευτικές εκδηλώσεις, που αναφέρονται σε μία σε πολλές ενσαρκώσεις.
Χριστιανισμός
Στο Χριστιανισμό, στις περισσότερες ομολογίες (Καθολική Εκκλησία, Ορθόδοξη Εκκλησία και στις περισσότερες Προτεσταντικές), το δόγμα της ενσάρκωσης ή ενανθρώπησης του Χριστού (ενσάρκωση και ενανθρώπηση εδώ ταυτίζονται) είναι το σημαντικότερο χωρίς το οποίο δεν θα υπήρχαν αυτές οι ομολογίες. Η Καινή Διαθήκη αναφέρει, "" Α'Ιωαν.4,3. Βλέπε Ενανθρώπηση
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θρησκευτική ορολογία Κατηγορία:Χριστιανική φιλοσοφία Κατηγορία:Πνευματικότητα
Αυτοκίνητα 3
Αυτοκίνητα 3 (Cars 3) είναι αμερικανική ταινία 3D κινούμενων σχεδίων του 2017, του τύπου κωμωδία περιπέτεια, μια παραγωγή της Pixar Animation Studios, η οποία κυκλοφόρησε από την Walt Disney Pictures. Σκηνοθέτης είναι ο Μπράιαν Φι, ενώ η ταινία γράφτηκε από τους Κιλ Μάρεϊ, Μπομπ Πίτερσον και Μάικ Ριτς. Αποτελεί την 3η ταινία της σειράς Αυτοκίνητα και η συνέχεια του Αυτοκίνητα 2 (2011). Στην ταινία συμμετείχαν και οδηγοί του NASCAR. Στην ταινία, ο Κεραυνός Μακουίν πρέπει να αποδείξει σε μια νέα γενιά αγωνιστικών αυτοκινήτων υψηλής τεχνολογίας ότι είναι ακόμα το καλύτερο αγωνιστικό αυτοκίνητο στον κόσμο.
Κυκλοφόρησε σε όλο τον κόσμο στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 16 Ioυνίου του 2017. Κυκλοφόρησε μαζί με τη ταινία κινουμένων σχεδίων Λου, απέφερε έσοδα ύψους 383.000.000 δολαρίων σε όλο τον κόσμο και έλαβε κυρίως θετικά σχόλια από τους κριτικούς, ενώ την εξήραν ως μια βελτίωση σε σχέση με τον προκάτοχό του, καθώς και τη συναισθηματική ιστορία και κίνηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Pixar Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Κωμικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές buddy ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2017 Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:3D ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες IMAX Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2017
Μαρμάρινος Ομφαλός (Δελφοί)
Ο ομφαλός των Δελφών ήταν μαρμάρινος λαξευμένος βράχος που αποτελούσε τον ομφαλό στο μνημείο με τον τρίποδα και τον κίονα τις χορεύτριες.
Περιγραφή
Πρόσφατες μελέτες Γάλλων αρχαιολόγων κατέδειξαν ότι ο ομφαλός και ο κίονας συνδέονται και συναρμόζονται. Δηλαδή, ο πέτρινος ομφαλός ήταν τοποθετημένος πάνω στον χάλκινο τρίποδα που έφεραν οι τρεις χορεύτριες, στην κορυφή του κίονα. Εκεί τοποθετείται μέχρι σήμερα ο ομφαλός, ως κάλυμμα του κίονα προκειμένου να συμπληρώσει συμβολικά την ουσία και τη σημασία του Αθηναϊκού αναθήματος. Οι Αθηναίοι θέλοντας να εξευμενίσουν και να τιμήσουν τον θεό του φωτός, του δώρισαν το ομοίωμα αυτό που συνδύαζε και τα δύο δελφικά σύμβολα ως προσφορά από τα χέρια των τριών γυναικείων μορφών αθηναϊκής καταγωγής.
Δείτε επίσης
Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Φωκίδα Κατηγορία:Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών
Υδροδυναμική πίεση
Υδροδυναμική πίεση ορίζεται ως η πίεση ως το πηλίκο της κάθετης δύναμης που ασκείται σε μια επιφάνεια προς το εμβαδό αυτής της επιφάνειας:
<p align='center'>
Στον παραπάνω ορισμό υποθέτουμε πως η δύναμη αναφέρεται στην συνολική δύναμη που ασκείται στην επιφάνεια και η πίεση είναι ίση σε κάθε σημείο της επιφάνειας, όπως υπολογίζεται παραπάνω.
Πίεση Κατανεμημένης Δύναμης
Στην μελέτη συστημάτων ρευστών εισέρχεται και η υδροστατική πίεση η οποία εξαρτάται από το υψόμετρο του κάθε σημείου. Επομένως η έννοια της σταθερής τιμής της πίεσης οφείλει να προσαρμοστεί σε διαφορική μορφή, ώστε να ισχύει για απειροστά μικρές επιφάνειες, στις οποίες η τιμή της υδροστατικής πίεσης να μπορεί να θεωρείται σταθερή. Έτσι η παραπάνω γίνεται:
<p align='center'>
όπου το στοιχείο δύναμης \delta{F} δεν αναφέρεται πια σε μια συνολική δύναμη αλλά σε κατανεμημένη δύναμη.
Κατανεμημένη Μεταβολή Ορμής
<p align='center'>
Επομένως, οι δυνάμεις οι οποίες ασκούνται από τα τοιχώματα της περιοχής που περιέχει το ρευστό είναι υπεύθυνες για την εμφάνιση μιας πίεσης η οποία προέρχεται αποκλειστικά από την κίνηση του ρευστού στο συγκεκριμένο δοχείο και η πίεση αυτή προστίθεται στην οποιαδήποτε τιμή υδροστατικής πίεσης υπάρχει στο συγκεκριμένο σημείο. Για μη ιδανικά ρευστά, η παρουσία του ιξώδους προκαλεί εμφάνιση υδροδυναμικής πίεσης ακόμη κι όταν δεν μεταβάλλεται η κατεύθυνση της κίνησης του ρευστού.
Η συνολική πίεση που μετράει ένα μανόμετρο είναι το άθροισμα της στατικής και της δυναμικής πίεσης.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναμική ρευστών Κατηγορία:Φυσικοί νόμοι
Κατάλογος τραγουδιών στην κορυφή του Billboard (1950-1958)
Το άρθρο είναι για τον κατάλογο με τα τραγούδια στην κορυφή για την περίοδο 1950–1958. Ο κατάλογος επιτυχιών Billboard number-one singles (ο οποίος προηγήθηκε του καταλόγου Billboard Hot 100), ο οποίος ενημερωνόταν εβδομαδιαίως από το περιοδικό Billboard, ήταν το κύριο ξεχωριστό τσαρτ της αμερικανικής μουσικής βιομηχανίας από το 1940 και μέχρι το 1958, οπότε συστάθηκε το Billboard Hot 100.
Πριν από την ίδρυση του Billboard Hot 100, τον Αύγουστο του 1958, που βασιζόταν σε μια φόρμουλα που συνδυάζει στοιχεία πωλήσεων των εμπορικά διαθέσιμων singles και της μετάδοσής τους στους αμερικάνικους ραδιοφωνικούς σταθμούς, το Billboard δημοσίευε εβδομαδιαία διάφορους καταλόγους με δημοφιλή τραγούδια. Καθ 'όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του '40 το περιοδικό δημοσίευσε τα ακόλουθα τρία τσαρτς:
Ο κατάλογος που ακολουθεί περιλαμβάνει μόνο τον κατάλογο επιτυχιών (τσαρτ) με τα τραγούδια που είχαν τις περισσότερες πωλήσεις (Best Sellers in Stores).
Ανά καλλιτέχνη
Οι ακόλουθοι καλλιτέχνες πέτυχαν τρία ή περισσότερα τραγούδια στην κορυφή στη διάρκεια της περιόδου 1950–1958.
Καλλιτέχνες ανά συνολικό αριθμό εβδομάδων στην κορυφή
Οι ακόλουθοι καλλιτέχνες ήταν στην κορυφή του καταλόγου για τον μεγαλύτερο συνολικό αριθμό εβδομάδων κατά την περίοδο 1950–1958.
Τραγούδια ανά συνολικό αριθμό εβδομάδων στην κορυφή
Τα ακόλουθα τραγούδια ήταν στην κορυφή του καταλόγου με τον μεγαλύτερο συνολικό αριθμό εβδομάδων από το 1950 ως το 1958.
1950
Ιωάννης Βελούλας
Ο Ιωάννης Βελούλας ήταν σημαντικός οπλαρχηγός Μακεδονομάχος από τα Γιαννωτά Ελασσόνας.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ιωάννης Βελούλας γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στα Γιαννωτά Ελασσόνας. Συγκρότησε ένοπλη ομάδα, της οποίας τέθηκε επικεφαλής και έδρασε στις περιοχές ], Καστοριάς και Φλώρινας. Συνεργάστηκε με τους αξιωματικούς Γεώργιο Δικώνυμο Μακρή και Γρηγόριο Φαληρέα (καπετάν Ζιάκα). Τον Ιούνιο του 1907 πήρε μέρος στη μάχη του Στρεμπένου (Ασπρογείων). Στη συνέχεια συμμετείχε σε εμπρηστικές ενέργειες κατά εξαρχικών πρακτόρων του Βουλγαρικού κομιτάτου, στο Κωστενέτσι (Ιεροπηγή), στη Λυκόβιστα (Λυκόγιαννη) Ημαθίας και στη Βύσσανη (Βυσσινιά) Καστοριάς. Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, συμμετείχε ως οπλαρχηγός στις επιχειρήσεις στη Μακεδονία και στην Ήπειρο, κατά τη διάρκεια των οποίων τραυματίστηκε σοβαρά. Πήρε μέρος στην απελευθέρωση της Βορείου Ηπείρου και διατέλεσε υπολοχαγός του στρατού της αυτόνομης πολιτείας, υπό τον Γεώργιο Τσόντο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων
Άππιος Κλαύδιος Πούλχερ (ύπατος το 185 π.Χ.)
Ο Άππιος Κλαύδιος Πούλχερ, λατιν.: Appius Claudius Pulcher, ήταν Ρωμαίος πολιτικός τού 2ου αι. π.Χ.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Άππιου Κλαύδιου Πούλχερ (υπάτου το 212 π.Χ.) και αδελφός τού Πόπλιου Κλαύδιου Πούλχερ (υπάτου το 184 π.Χ.). Το 197 π.Χ. και τα τρία επόμενα χρόνια, υπηρέτησε ως στρατιωτικός τριβούνος υπό τον Τίτο Κουίνκτιο Φλαμινίνο στην Ελλάδα στον πόλεμο με τον Φίλιππο Ε΄ της Μακεδονίας. Βρέθηκε ξανά στην Ελλάδα το 191 π.Χ., υπηρετώντας αρχικά υπό τον Μάρκο Βαίβιο Ταμφίλο στον πόλεμο με τον Αντίοχο Γ΄ τον Μεγάλο και στη συνέχεια υπό τον ύπατο Μάνιο Ακίλιο Γλάβριο κατά των Αιτωλών. Το 187 π.Χ. έγινε πραίτορας και κυβερνήτης τού Τάραντα (Tarentum), που τού έπεσε με κλήρο ως επαρχία του. Το 185 π.Χ. εξελέγη ως ύπατος και κέρδισε ορισμένα πλεονεκτήματα έναντι των Ινγαύνων, μίας φυλής της Λιγουρίας, και, με τη βίαιη παρέμβασή του στην επιτροπή, επέτυχε την εκλογή τού αδελφού του Πόπλιου στην υπατεία. Το 184 π.Χ., όταν ο Φίλιππος Ε΄ προετοιμαζόταν για νέο πόλεμο με τους Ρωμαίους, ο Άππιος στάλθηκε επικεφαλής πρεσβείας στη Μακεδονία και την Ελλάδα, για να παρατηρήσει τις κινήσεις του και να αποσπάσει από τα χέρια του εκείνες τις πόλεις, στις οποίες είχε γίνει κύριος. Το 176 π.Χ. ήταν μέλος μίας πρεσβείας, που στάλθηκε στους Αιτωλούς για να σταματήσει τις εσωτερικές εχθροπραξίες τους και να αντιταχθεί στις μηχανορραφίες τού Περσέα της Μακεδονίας.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ύπατοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
Ο Ροζ Πάνθηρας (ταινία, 1963)
Ο Ροζ Πάνθηρας (αγγλ. The Pink Panther) είναι αμερικανική κωμική ταινία του 1963 σε σκηνοθεσία του Μπλέικ Έντουαρντς, με σενάριο βασισμένο και ιστορία των Μορίς Ρίχλιν και Έντουαρντς και πρωταγωνιστεί ο Πίτερ Σέλερς ως Επιθεωρητής Κλουζώ. Ο τίτλος «Ροζ Πάνθηρας» χρησιμοποιείται και γενικότερα για όλη τη σειρά των ταινιών με τους ίδιους ήρωες που ακολούθησε. μικρογραφία|317x317εσ|Η [[Κλάουντια Καρντινάλε στην ταινία ως πριγκίπισσα Ντάλα]] Η ταινία έχει μπει στην λίστα των "Εκατό Αστειότερων Ταινιών του Μπράβο" με τον αριθμό 62. Το διάσημο αιλουροειδές με τη ροζ απόχρωση στο δέρμα, ο διάσημος πλέον Ροζ Πάνθηρας, που εμφανίστηκε στην κωμική σεκάνς κινουμένων σχεδίων των τίτλων αρχής, έγινε τόσο δημοφιλής, που οι δημιουργοί, Φριτς Φρίλινγκ και Ντέιβιντ Χάντσον Ντε Πάτι δημιούργησαν μια σειρά κινουμένων σχεδίων με τον χαρακτήρα. Η μορφή αυτή χρησιμοποιήθηκε στις σεκάνς τίτλων αρχής σε όλες τις ταινίες της σειράς, εκτός από την συνέχεια Λαγωνικό 24 Καρατίων.
Πλοκή
Η Πριγκίπισσα Ντάλα κληρονομεί το μεγαλύτερο διαμάντι του κόσμου, τον Ροζ Πάνθηρα, από τον πατέρα της. Ξεφεύγοντας από τα κοσμικά πλήθη δραπετεύει σε ένα χειμερινό Ιταλικό θέρετρο στην Κορτίνα, όπου γνωρίζει τον διάσημο πλέιμποϊ σερ Τσαρλς Λίτον, ή όπως είναι γνωστός ως ο μυστηριώδης εγκληματίας, το Φάντασμα, ο οποίος έχει βάλει το μάτι του το πασίγνωστο διαμάντι και την γοητευτική ιδιοκτήτριά του. Εν τω μεταξύ, ο γκαφατζής επιθεωρητής αστυνομικός Ζακ Κλουζώ βρίσκεται στα ίχνη του Φαντάσματος και της θηλυκής του βοηθού, η οποία δεν είναι άλλη από την σύζυγο του Κλουζώ και ερωμένη του σερ Τσαρλς, η Σιμόν. Καταφθάνοντας στην Κορτίνα, ο σερ Τσαρλς κινεί τις υποψίες του επιθεωρητή Κλουζώ, και σύντομα, ο ανιψιός του σερ Τσαρλς, ο Τζορτζ, ανακαλύπτει την ταυτότητα του περιβόητου θείου του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1963 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής United Artists
Μήτρος Μπινιάρης
Ο '''Μήτρος Αν. Μπινιάρης''' (Μορόκαμπος Βαγίων Βοιωτίας, 1798 - Βάγια Βοιωτίας, 1875) ήταν Έλληνας επαναστάτης, αγωνιστής και οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Μορόκαμπο Βαγίων Βοιωτίας το έτος 1798.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Γ. Τσεβά ήταν μεταξύ των πρωτοπόρων της Επανάστασης και παρευρέθηκε στην ιστορική συνάντηση όλων των οπλαρχηγών της περιοχής που έγινε στα Βάγια αρχές Απριλίου του 1821.
Κήρυξη της Επανάστασης του 1821
Περιγραφή σε άρθρο σε Θηβαική εφημερίδα από τον Παναγιώτη Ι. Χατζή.
«Τα Βάγια Κέντρον Επαναστατών»
Επειδή εν Θήβες υπήρχε ισχυρά Τουρκική φρουρά, απεφασίσθη να κηρυχθεί η Επανάστασης εκτός των Θηβών, εις ένα χωρίον.
''Η τιμή αυτή έλαχεν εις τα Βάγια, εις την πατρίδα του γενναίου οπλαρχηγού Μήτρου Μπινιάρη. Εκεί συνεκεντρώθηκαν πολλοί επαναστάται από όλα τα χωριά υπό την αρχηγίαν των μεμυημένων εις την Εταιρείαν και των ζωηροτέρων και αξιωτέρων χωρικών''
Οι Βαγαίοι οπλαρχηγοί Μήτρος Μπινιάρης, Ιωάννης Πρωτόπαπας και Αθανάσιος Τζουνάρας μετά χαράς δέχονται τους επαναστάτας.
Εκεί καταφτάνει ο παπάς της Παλαιοπαναγιάς, ο Παπαζαφίρης με αρκετούς ομόφρονας του.
''Την νύχτα  του Σαββάτου προς Κυριακή των Βαΐων  (3 Απριλίου 1821) κατέφθασαν εις Βάγια, τόπον συγκεντρώσεως, όλοι οι επαναστάται, όπου θα ελάμβανον αποφάσεις δια την κήρυξιν της Επαναστάσως και δράσιν. ''
μικρογραφία|Ηρώο πεσόντων Ι. Ν. Αγίας Τριάδας Βαγίων Βοιωτίας Ο Μήτρος Μπινιάρης έλαβε μέρος στην πολιορκία των Θηβών καθώς και στη μάχη για την κατάληψη του Ανηφορίτη στη περιοχή Καράμπαμπα (Ριτσώνα ) υπό τις διαταγές του Γιάννη Λάππα και σύμφωνα με τον Γ. Τσεβά  «έδειξεν τόλμην και ανδρείαν αξιοθαύμαστον ». μικρογραφία|Πιστόλα του Μήτρου Μπινιάρη (Εθνικό Ιστορικό Μουσείο Αθήνα)
1822
Το 1822 συγκροτήθηκε σώμα ντόπιων για την προστασία από τους Τούρκους στο οποίο συμμετείχαν ο Μήτρος Μπινιάρης επικεφαλής 120 παλικαριών, ο ηγούμενος Σταύρος Μπεκιρώνας με 140 Θηβαίους και ο Αθανάσιος Σκουρτανιώτης με 260 Ταναγραίους και  Δερβενοχωρίτες.
1824
Στις 19 Μαΐου 1824   βρίσκεται στο Ναύπλιο και με αίτηση του προς το Υπουργείο των Πολεμικών ζητά να τεθεί στη διάθεση της πατρίδας μαζί με 60 παλικάρια.
1825
Μέχρι το 1825 πολέμησε με τους ήρωες της Επανάστασης Οδυσσέα Ανδρούτσο, Νικόλαο Κριεζιώτη και Βάσο Μαυροβουνιώτη.
Την άνοιξη του 1825 επικεφαλής σώματος από την επαρχία Θηβών μετέβη στην Κρήτη για την ενίσχυση των εκεί επαναστατών.
Εκεί τέθηκε υπό τις διαταγές του Καλλέργη και πολέμησε σε πολλές μάχες, μεταξύ των οποίων και στη μάχη για την κατάληψη του φρουρίου της Κισσάμου.
Στην μάχη για την κατάληψη του μικρού αλλά δυσπόρθητου φρουρίου της Γραμβούσας έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι τα τρία αδέλφια του Αναστάσιος, Κωνσταντίνος και Νικόλαος και ο ίδιος τραυματίστηκε σοβαρά και επέστρεψε από την Κρήτη το 1826.
1826
Προς τα τέλη του 1826 τέθηκε υπό τις διαταγές του αρχιστρατήγου  της Στερεάς Ελλάδας Γεωργίου Καραϊσκάκη και το ακολούθησε σε όλες τις μάχες πολεμώντας με θάρρος και ηρωισμό.
1827
Ήταν στο  πλευρό του Καραϊσκάκη μέχρι τον θάνατο του στις 23 Απριλίου 1827.
Σε μία από τις πολλές μάχες στη περιοχή των Αθηνών  πιθανόν το 1827 τραυματίστηκε και μεταφέρθηκε στη Σαλαμίνα για θεραπεία.
Εκεί τον περιποιήθηκε η νεαρή Μαρδίτσα την οποία  ο Μήτρος ερωτεύθηκε και μετά την απελευθέρωση παντρεύτηκαν και απέκτησαν ένα γιο τον Αναστάση το 1851.
1828
Το 1828 πλαισίωσε τον αρχιστράτηγο Ανατολικής Στερεάς Δημήτριο Υψηλάντη και πήρε μέρος σε πολλές μάχες στη Στερεά Ελλάδα και στη Πελοπόννησο όπου πολέμησε με τόλμη και γενναιότητα.
Τιμητικές Διακρίσεις
Μετά την απελευθέρωση προήχθη σε αξιωματικό, τιμήθηκε με το Σταυρό του Τάγματος του Σωτήρος και το Παράσημο του Αγώνος.
Του απονεμήθηκε ο βαθμός του ανώτερου αξιωματικού «Συνταγματάρχη της Φάλαγγας».
Στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στους καταλόγους των κατοίκων της επαρχίας Θηβών που είχαν τα οικονομικά προσόντα για να υπηρετήσουν ως ένορκοι στα δικαστήρια, βρίσκεται καταχωρημένος σαν ένορκος δηλώνοντας κάτοικος Μορόκαμπου από το 1850 μέχρι το 1860 και μετά σαν κάτοικος Βαγίων από 1861 μέχρι 1866.
Διετέλεσε ως Δημογέροντας στον Μορόκαμπο από το έτος 1822 έως το 1835.
Το Τέλος του
Απεβίωσε το 1875 στα Βάγια σε ηλικία 77 ετών και ετάφη  με τη φουστανέλα του, τα παράσημα, τα όπλα και τα φουσεκλίκια του,   στην εκκλησία του Αγίου Αθανασίου στον Μορόκαμπο όπου σήμερα είναι ερειπωμένη.
Πριν το 1940 σύμφωνα με μαρτυρίες, τα οστά του μεταφέρθηκαν στο Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας στα Βάγια.
Ο εγγονός του, Μήτρος Μπινιάρης και αυτός δώρισε το 1938-39 τα όπλα και τα προσωπικά κειμήλια του Οπλαρχηγού καθώς και των αδελφών του, στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο Αθηνών όπου και φυλάσσονται.
Πολιτιστικός Σύλλογος Δράσης και Εθελοντισμού Βαγίων " Μήτρος Μπινιάρης "
Ως ελάχιστο φόρο τιμής για τον μεγάλο Οπλαρχηγό του 1821 ο Πολιτιστικός Σύλλογος Βαγίων φέρει το όνομα του. Ο Σύλλογος ιδρύθηκε τον Σεπτέμβριο του 2019 με σκοπό την ανάδειξη της υλικής και άυλης πολιτισμικής κληρονομιάς του τόπου μας και την εμπέδωση του πνεύματος του εθελοντισμού.
Επίσης το όνομα του Μήτρου Μπινιάρη φέρει και το Γυμνάσιο Βαγίων.
Τρούμπα
Η Τρούμπα είναι περιοχή του Πειραιά και αποτελεί το δυτικό μέρος της συνοικίας της Τερψιθέας προς τον κεντρικό λιμένα. Το όνομά της το οφείλει σε μια μεγάλη τρόμπα νερού που ήταν τοποθετημένη από τη δεκαετία του 1860 σε μια στέρνα στη διασταύρωση της σημερινής λεωφόρου 2ας Μεραρχίας με την παραλιακή, από την οποία αντλούσαν νερό τα τότε ατμόπλοια του λιμανιού. Στη διάρκεια του μεσοπολέμου ξεκίνησαν τα έργα ανάπλασης των προβλητών με συνέπεια η τρόμπα αυτή να αφαιρεθεί και να καταστραφεί. Η Τρούμπα είναι υποσυνοικία της κεντρικής συνοικίας της Τερψιθέας στο κέντρο του Πειραιά και στην πλευρά που συνορεύει με το κεντρικό λιμάνι στην Ακτή Μιαούλη μέχρι την οδό Κολοκοτρώνη. Καρδιά της Τρούμπας ήταν η μακρόστενη οδός Νοταρά, όπου βρίσκονταν οι περισσότεροι από τους οίκους ανοχής, ενώ στις γειτονικές οδούς Φίλωνος και Κολοκοτρώνη ήταν τα μπαρ και τα καμπαρέ.
Σήμερα η Νοταρά είναι ένας λίγο πολύ κανονικός δρόμος του Πειραιά με αρκετά ξενοδοχεία.
Ιστορία
Από τις αρχές του 20ού αιώνα στην Τρούμπα λειτουργούσαν κακόφημα μπαρ, οίκοι ανοχής και καμπαρέ. Ωστόσο, η εικόνα της Τρούμπας που υπάρχει σήμερα στο ελληνικό λαϊκό φαντασιακό αφορά κυρίως την περίοδο από την απελευθέρωση της Ελλάδας το 1944 μέχρι την επιβολή της χούντας το 1967, καθώς προπολεμικά αρκετοί οίκοι ανοχής βρίσκονταν και σε άλλα σημεία του Πειραιά, κυρίως στα Βούρλα της Δραπετσώνας. Το κλείσιμο των οίκων ανοχής στα Βούρλα το 1937 και η μετατροπή τους σε φυλακές είχε ως άμεσο αποτέλεσμα οι ιερόδουλες που βρίσκονταν εκεί να μεταφερθούν στην Τρούμπα. Μετά τη δύση του ηλίου ένας άλλος κόσμος της νύχτας επικρατούσε με πρωταγωνιστές τους σκληρούς νονούς του υποκόσμου, τους προαγωγούς και τις ιερόδουλες. Υπήρχαν τακτικές αιματηρές συμπλοκές και πολλά κοινωνικά δράματα, τα οποία απαθανάτισε ο ελληνικός κινηματογράφος της δεκαετίας του 1960. Συνηθέστεροι θαμώνες στη περιοχή ήταν διεθνή πληρώματα εμπορικών αλλά και πολεμικών πλοίων, και πολλοί Αμερικανοί ναύτες του 6ου στόλου. Στην Τρούμπα λειτουργούσαν επίσης και τρεις κινηματογράφοι (Φως, Ηλύσια και Ολύμπικ), που προέβαλαν από το πρωί μέχρι αργά το βράδυ σε καθημερινή βάση ταινίες ακατάλληλου για ανηλίκους περιεχομένου. Γενικά την εποχή εκείνη όλη η περιοχή ήταν υποβαθμισμένη και χαρακτηριζόταν κακόφημη.
Υπεύθυνη για την αστυνόμευση της Τρούμπας ήταν η Αστυνομική Διεύθυνσις Πειραιώς της τότε Αστυνομίας Πόλεων. Ανάμεσα στους αστυνομικούς που κατά τη διάρκεια της καριέρας τους είχαν σημαντική εμπλοκή με υποθέσεις της Τρούμπας ήταν ο Σπύρος Μιχελής (αργότερα αρχηγός της Αστυνομίας Πόλεων επί χούντας Ιωαννίδη) και ο πολύ γνωστός Νίκων Αρκουδέας (αργότερα αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας επί Ανδρέα Παπανδρέου). Στις 12 Σεπτεμβρίου του 1967, το χουντικό καθεστώς απαγόρευσε τη συνέχιση λειτουργίας όλων των παραπάνω κέντρων θέλοντας να δείξει την αφοσίωσή του στα «ελληνοχριστιανικά ιδεώδη», αλλά βασικά λόγω της άμεσης γειτνίασης τους με τα καινούρια γραφεία ναυτιλιακών εταιρειών που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή. Σήμερα από εκείνη την περίοδο λειτουργεί σε καθημερινή βάση μόνο ο κινηματογράφος Ολύμπικ και κάποια ελάχιστα χαρακτηριστικά μπαρ.
Η Τρούμπα σήμερα
Στην περιοχή της Τρούμπας βρίσκονται σήμερα κυρίως ναυτιλιακές εταιρείες, ναυτικά πρακτορεία, ελάχιστα καμπαρέ, ξενοδοχεία, καταστήματα παντός είδους που απευθύνονται κυρίως σε μετανάστες ασιατικής καταγωγής, σε ναυτικούς και σε τουρίστες. Επίσης στην ίδια περιοχή βρίσκονται τα Δικαστήρια του Πειραιά, το ΙΚΑ, η υπηρεσία Ναυτικών Μητρώων του υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας και μια μονάδα αποκατάστασης τοξικομανών με μεθαδόνη του ΟΚΑΝΑ. Παλαιότερα υπήρχε επίσης και υπηρεσία Μεταγωγών της Ελληνικής Αστυνομίας.
Κατά τα τελευταία έτη νέας μορφής νυχτερινή διασκέδαση έχει επανακάμψει στους δρόμους της Τρούμπας, ενώ χρησιμοποιείται εκ νέου και το όνομα «Τρούμπα».
Λαογραφία
(Στίχοι και μουσική του Μάρκου Βαμβακάρη, που τραγούδησαν ο ίδιος, η Ρόζα Εσκενάζυ και ο Σ. Ζαγοραίος).
(Στίχοι και μουσική του Γ. Μητσάκη, που τραγούδησε η Καίτη Αμπάβη)
(Στίχοι και μουσική του Μπαγιαντέρα που τραγούδησε ο ίδιος).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές του Πειραιά
Δεύτερη Σοφιστική
Δεύτερη Σοφιστική είναι ένα κίνημα ρητορικό και φιλοσοφικό που αναφέρεται στους Έλληνες συγγραφείς που δραστηριοποιήθηκαν από τον 1ο έως τον 3ο αι. μ.X., με περίοδο μεγαλύτερης ακμής περίπου από το 60, κατά τη βασιλεία του Νέρωνα, μέχρι τη δεκαετία του 230. Πρόκειται για μια αναζωπύρωση της ελληνικής ρητορικής και παιδείας που άσκησε σημαντική επίδραση στην πνευματική ζωή του ελληνορωμαϊκού κόσμου.
Τους κυριότερους εκπροσώπους κατέγραψε και εκθείασε ο Φιλόστρατος ο Αθηναίος στις αρχές του 3ου αιώνα στο έργο του με τίτλο Βίοι Σοφιστών όπου χρησιμοποίησε τον όρο «δεύτερη σοφιστική» σε αντιδιαστολή με το Σοφιστικό κίνημα του 5ου αιώνα π.Χ.
Πρόσφατες έρευνες αναφέρουν ότι αυτή η δεύτερη Σοφιστική, η οποία προηγουμένως πιστευόταν ότι εμφανίστηκε πολύ ξαφνικά και απότομα στα τέλη του 1ου αιώνα, είχε τις ρίζες της στην πραγματικότητα στις αρχές του 1ου αιώνα. Ακολουθείται, τον 5ο αιώνα, από τη βυζαντινή ρητορική, που μερικές φορές ονομάζεται Τρίτη Σοφιστική.
Συγγραφείς
Ανάμεσα στους σημαντικότερους εκπροσώπους της Δεύτερης Σοφιστικής αναφέρονται ο Νικήτας ο Σμύρνης, ο Αίλιος Αριστείδης (117-189) από τη Mυσία, ο Δίων ο Χρυσόστομος (40-120) από την Προύσα, ο Ηρώδης ο Αττικός, (101-177) από την Αθήνα, ο Φαβωρίνος (80 – περ. 160) από την Αρλεάτη, ο Φλάβιος Φιλόστρατος, ο Λουκιανός (125 - 180) από τα Σαμόσατα, ο Πολέμων  (90 – 144) από τη Λαοδίκεια και ο Μάξιμος ο εκ Τύρου (άκμασε περί το 180). Ο Πλούταρχος (45-120) επίσης συνδέεται συχνά με τη Δεύτερη Σοφιστική.
Ιστορικό
Ο όρος Δεύτερη Σοφιστική προέρχεται από τον Φιλόστρατο. Στους Βίους των Σοφιστών, ο Φιλόστρατος εντοπίζει τις απαρχές του κινήματος στον ρήτορα Αισχίνη τον 4ο αιώνα π.Χ. Όμως ο πρώτος σημαντικός εκπρόσωπος ήταν πραγματικά ο Νικήτας ο Σμύρνης, στα τέλη του 1ου αιώνα. Σε αντίθεση με το αρχικό κίνημα των σοφιστών του 5ου αιώνα π.Χ., η δεύτερη Σοφιστική ασχολήθηκε ελάχιστα με την πολιτική. Σκοπός των συγγραφέων ήταν, κυρίως, να καλύψουν τις καθημερινές ανάγκες και να ανταποκριθούν στα πρακτικά θέματα της κοινωνίας του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού. Κυριάρχησαν στην εκπαίδευση και άφησαν το στίγμα της σε πολλές μορφές λογοτεχνίας με έργα ρητορικής, ιστοριογραφίας και επίδραση στο αρχαίο ελληνικό μυθιστόρημα που εμφανίστηκε αυτή την περίοδο. Από το 50 έως το 100 μ.Χ. ήταν μια περίοδος όπου τα ρητορικά στοιχεία που δημιουργήθηκαν από τους πρώτους Έλληνες σοφιστές επανεισήχθηκαν στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.