cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Herbert Quandt Medien-Preis
Το 2011 δόθηκε το βραβείο στην εφημερίδα Bild-Zeitung της Axel Springer AG σχετικά με με τα δημοσιεύματα της για την κρίση της Ελλάδος και του Ευρώ. Η εφημερίδα είχε αποκαλέσει τους Έλληνες με αρνητικές εκφράσεις, συνήθως ως Χρεοκοπημένους-Έλληνες ("Pleite-Griechen").
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβεία δημοσιογραφίας στη Γερμανία
Τσεχικές εκλογές Γερουσίας (2008)
Οι εκλογές για Γερουσία του 2008 διεξήχθησαν στην Τσεχία στις 17 και 18 Οκτωβρίου 2008, με το δεύτερο γύρο να διεξάγεται στις 24 και 25 Οκτωβρίου 2008. Τουλάχιστον 180 υποψήφιοι διεκδίκησαν τις 27 έδρες, ενώ μόλις 7 αποχώρησαν.
Παραπομπές
2008 εκλο
72 (αριθμός)
Το 72 (εβδομήντα δύο) είναι ο φυσικός αριθμός που βρίσκεται μετά από το 71 και πριν από το 73. Είναι ένας άρτιος αριθμός, αφού 72:2 = 36, δηλαδή διαιρείται με το 2, στο σύνολο των φυσικών αριθμών. Ο αριθμός 72 συμβολίζεται ως LXXII στο ρωμαϊκό σύστημα αρίθμησης και ως ΟΒ´ στο ελληνικό σύστημα αρίθμησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υπερτέλειοι αριθμοί
Ελ Μπαλιάνα
αριστερά|χωρίς-πλαίσιο Η Ελ Μπαλιάνα (البلينا, ⲃⲩⲗⲓⲁⲛⲏ, ⲧⲡⲟⲗⲩⲃⲓⲁⲛⲏ ) είναι μικρή πόλη στο Κυβερνείο Σοχάγκ της Άνω Αιγύπτου. Βρίσκεται στη δυτική όχθη του Νείλου και κοντά στην αρχαία αιγυπτιακή πόλη Άβυδο.
Το σύγχρονο όνομα της πόλης προέρχεται από μια κοπτική παραμόρφωση του ελληνικού ονόματος Πολύβιος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου
Ναός της Ίσιδος (Φίλαι)
Ναός της Ίσιδος (Φίλες) Ως Ναοί των Φιλών αναφέρεται το σύνολο των αρχαιολογικών ναών στην Άνω Αίγυπτο, περίπου οκτώ χιλιόμετρα νότια του Ασουάν. Τα κτίρια αυτά βρίσκονται στο νησί Αγκιλκία, όπου μεταφέρθηκαν από το 1977 έως το 1980 από την πρώην τοποθεσία τους, το πλημμυρισμένο τώρα νησί Φίλες.
Το κύριο κτίριο του συγκροτήματος είναι ο ναός της θεάς Ίσιδος. Βρίσκεται στη δυτική όχθη στη μέση του νησιού. Υπάρχουν άλλες μικρότερες κατασκευές γύρω του, όπως το περίπτερο του Νεκτανεβώτος Α΄, το περίπτερο του Τραϊανού, ο μικρός ναός του Χάθορ, ο ναός του Χαρενδότου, το περίπτερο του Ψαμμήτιχου Β΄, ο Προμαχώνας του Αδριανού, ο ναός του Ιμχοτέπ, το παρεκκλήσι του Μαντούλι και ο ναός του Ντεντούν. Τα ιερογλυφικά ανάγλυφα του συγκροτήματος των ναών επιμελούνται και δημοσιεύονται από το έργο Edition of the επιγραφές του ναού από το Philae της Αυστριακής Ακαδημίας Επιστημών, Βιέννη (Institute OREA).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ναοί στην Αίγυπτο Κατηγορία:Αρχαίοι αιγυπτιακοί ναοί
Εθνική Σερβίας (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Σερβίας εκπροσωπεί τη Σερβία στο ποδόσφαιρο και ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ένωση Σερβίας, το κυβερνών σώμα του σερβικού ποδοσφαίρου. Η ομάδα αγωνίζεται στα εντός έδρας παιχνίδια στο Στάδιο Ερυθρός Αστέρας και προπονητής της είναι ο Σλάβολιουμπ Μούσλιν. Η ΦΙΦΑ και η ΟΥΕΦΑ θεωρούν την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου Σερβίας ως διάδοχο της εθνικής Γιουγκοσλαβίας. Το 2010, για πρώτη φορά στην ιστορία, η Σερβία εκπροσωπήθηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου ως ανεξάρτητη χώρα.
Πορεία στις διεθνείς διοργανώσεις
Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου Σερβίας θεωρείται ως διάδοχος της εθνικής Γιουγκοσλαβίας και της εθνικής Σερβίας και Μαυροβουνίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Σερβίας (ποδόσφαιρο)
Μάμα Καν
Το Μάμα Καν (Mamma Cannes) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Ανδρέα. Είναι από τις νοτιότερες πόλεις του Αγίου Ανδρέα. Βρίσκεται στα σύνορα μεταξύ Άγιου Δαβίδ. Βρίσκεται πολύ κοντά στο Κροσού και στην Άνω Λα Ταντ.
Δείτε επίσης
Μαμα Καν
Κύπελλο ποδοσφαίρου Γαλλικής στρατιωτικής αποστολής
Στις 11 Φεβρουαρίου 1918 ο Πανελλήνιος Ποδοσφαιρικός και Αγωνιστικός Όμιλος (ΠΠΑΟ) αγωνίστηκε με τη Γαλλική Στρατιωτική και Ναυτική ομάδα στο Ποδηλατοδρόμιον:
Ο ιστορικός του ποδοσφαίρου Γιώργος Κουσουνέλος αναφέρει το 1918 ότι διοργανώθηκαν αγώνες κυπέλλου από τη γαλλική στρατιωτική αποστολή, με νικητή και τροπαιούχο τον ΠΠΑΟ. Οι "πράσινοι" κατέκτησαν το κύπελλο αήττητοι και επικρατώντας όλων των αντιπάλων τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1918
Αεροδρόμιο του Μπέργκαμο-Όριο αλ Σέριο
Το Αεροδρόμιο του Μπέργκαμο-Όριο αλ Σέριο (ιταλικά: Aeroporto di Bergamo-Orio al Serio), γνωστό και ως Αεροδρόμιο Καραβάτζιο (ιταλικά: Aeroporto Caravaggio) είναι ένα διεθνές αεροδρόμιο, που βρίσκεται στην περιοχή του Όριο αλ Σέριο, 3,7 χλμ νοτιοανατολικά του Μπέργκαμο. Απέχει, επίσης 45 χιλιόμετρα από το Μιλάνο, μεταφέροντας έτσι σημαντικό ποσοστό επισκεπτών εκεί. Το 2014 χρησιμοποίησαν το αεροδρόμιο 8.696.085 επιβάτες, κάνοντάς το έτσι το 4ο μεγαλύτερο στην Ιταλία.
Το αεροδρόμιο συνδέεται μεταφορικά με το Μιλάνο, το Μπέργκαμο και άλλες σημαντικές πόλεις. Στα μέσα εξυπηρέτησης των επιβατών περιλαμβάνονται λεωφορεία, τραίνα, ταξί, καθώς και ενοικιαζόμενα αυτοκίνητα.
Παραπομπές
Μπέργκαμο
Όλγα Φεοντόροβνα (Καικιλία του Μπάντεν)
Η Καικιλία Αυγούστα (γερμ. Cäcilie Auguste, 20 Σεπτεμβρίου 1839 - 12 Απριλίου 1891) από τον Οίκο του Τσέρινγκεν ήταν κόρη του μεγάλου δούκα του Μπάντεν και με τον γάμο της έγινε μεγάλη δούκισσα της Ρωσίας με το όνομα Όλγα Φεοντόροβνα.
Βιογραφία
Η Καικιλία Αυγούστα ήταν η τρίτη κόρη του Λεοπόλδου του Μπάντεν και της Σοφίας, κόρης του Γουσταύου Δ΄ Αδόλφου της Σουηδίας.
Έλαβε αυστηρή μόρφωση στην αυλή του Μπάντεν, στην Καρλσρούη, και έγινε καλλιεργημένη γυναίκα. Παντρεύτηκε τον Μιχαήλ, τέταρτο γιο του Νικολάου Α΄ της Ρωσίας. Κατά τον γάμο μετεστράφη στην Ορθόδοξη πίστη και έλαβε το όνομα Όλγα Φεοντόροβνα με τον τίτλο της Μεγάλης Δούκισσας της Ρωσίας.
Το διάστημα 1862-82 έζησε με τον σύζυγό της και τα παιδιά τους στον Καύκασο, στο ανάκτορο στην Τιφλίδα. Ήταν σφοδρή υποστηρίκτρια των πρωτοβουλιών διακυβέρνησης του συζύγου της στην περιοχή και έκανε πολλές ευεργεσίες, ιδιαίτερα στην εκπαίδευση των γυναικών. Το 1882 η οικογένεια μετακόμισε πίσω στην αυτοκρατορική Αυλή της Αγίας Πετρούπολης, σε ένα μεγάλο ανάκτορο στις όχθες του ποταμού Νέβα. Με μία ισχυρή προσωπικότητα και με μία κοφτερή γλώσσα, η Όλγα Φεοντόροβνα δεν ήταν ένα δημοφιλές μέλος της Αυτοκρατορικής Οικογένειας. Πέρασε τα τελευταία έτη της ζωής της ταξιδεύοντας συχνά, προσπαθώντας να βρει αναψυχή από την ελαττωματική υγεία της. Απεβίωσε από καρδιά, ενώ ταξίδευε με τραίνο στην Κριμαία.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1857 τον 3o εξάδελφό της, Μεγάλο Δούκα Μιχαήλ Νικολάγιεβιτς της Ρωσίας, και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Οίκος του Τσέρινγκεν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Μπάντεν Κατηγορία:Οίκος Ρομάνοφ Κατηγορία:Μεγάλες Δούκισσες της Ρωσίας
Γιάννης Σμαραγδής
Ο Γιάννης Σμαραγδής (Γωνίες Μαλεβιζίου Ηρακλείου, 25 Απριλίου 1946) είναι Έλληνας σκηνοθέτης.
Μεγάλωσε στo Ηράκλειο Κρήτης και σπούδασε σκηνοθεσία στην Ελλάδα και το Παρίσι. Εμφανίστηκε το 1972 με τη μικρού μήκους ταινία Δύο τρία πράγματα... (12’), η οποία βραβεύτηκε στην Ελλάδα και διακρίθηκε στο Φεστιβάλ του Μόντρεαλ στον Καναδά. Έχει διδάξει ΜΜΕ στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και σενάριο και σκηνοθεσία σε σχολές κινηματογράφου. Ως συγγραφέας έχει εκδώσει τα βιβλία Γεωγραφία του μη ορατού (1995), Καβάφης - λογοτεχνική μορφή του σεναρίου Καβάφης (1996) και το διήγημα Η ελαφίνα της πλατείας Χαλανδρίου (2006).
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες παραγωγοί ταινιών
Κοινωνική αλλαγή
Η κοινωνική αλλαγή αφορά την μεταβολή της κοινωνικής κατάταξης μιας κοινωνίας. Ενδέχεται να περιλαμβάνει τυχόν αλλαγές σε κοινωνικούς οργανισμούς, κοινωνικές συμπεριφορές ή κοινωνικές σχέσεις.
Η κοινωνική αλλαγή ίσως αναφέρεται στον όρο της κοινωνικής προόδου ή της κοινωνικοπολιτιστικής εξέλιξης, στην φιλοσοφική ιδέα ότι η κοινωνία προχωρά προς τα εμπρός χάρη σε εξελικτικά μέσα. Ίσως να αναφέρεται σε μια παραδειγματική αλλαγή στην κοινωνικοοικονομική δομή, για παράδειγμα στην μετάβαση από τον φεουδαλισμό στον καπιταλισμό, ή σε μια υποθετική μελλοντική μετάβαση σε κάποια μορφή μετακαπιταλισμού.
Η κοινωνική ανάπτυξη αναφέρεται στο πώς οι άνθρωποι αναπτύσσουν κοινωνικές και συναισθηματικές δεξιότητες καθ'όλη την διάρκεια της ζωής, με ιδιαίτερη προσοχή στην παιδική ηλικία και την εφηβεία. Η υγιής κοινωνική ανάπτυξη μάς επιτρέπει να σχηματίζουμε θετικές σχέσεις με την οικογένεια, τους φίλους, τους δασκάλους και με άλλους ανθρώπους στην ζωή μας.
Συνεπώς, ενδέχεται επίσης να αναφέρεται στην κοινωνική εξέλιξη, όπως για παράδειγμα παρουσιάστηκε η σοσιαλιστική επανάσταση μέσα στον μαρξισμό ή σε άλλα κοινωνικά κινήματα, όπως η εξέγερση των γυναικών ή το κίνημα για τα αστικά δικαιώματα. Η κοινωνική αλλαγή ενδέχεται να καθοδηγείται μέσω πολιτιστικών, θρησκευτικών, οικονομικών, επιστημονικών ή τεχνολογικών δυνάμεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινωνιολογία
Ατόλη Κάρτερετ
Τα νησιά απειλούνται από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας. Ήδη σημειώνονται αρκετές πλημμύρες ενώ καταστρέφεται σταδιακά και ο ελάχιστος υδροφόρος ορίζοντας. Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί η νήσος Huene που έχει χωριστεί στα δύο από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας. Στις 25 Νοεμβρίου του 2003 η κυβέρνηση της Παπούα Νέας Γουινέας ενέκρινε και χρηματοδότησε ένα πρόγραμμα σταδιακής μετεγκατάστασης των κατοίκων των νησιών αυτών σε άλλες περιοχές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καρτερετ Καρτερετ
Φρούριο του Μάγκλιτς
Το Μάγκλιτς (Маглич, ) είναι ένα κάστρο του 13ου αιώνα περίπου 20 χλμ νότια από Κράλιεβο στη Σερβία. Το κάστρο βρίσκεται πάνω σε έναν λόφο γύρω από τον οποίο ο ποταμός Ιμπάρ σχηματίζει μια καμπύλη, περίπου 100 μέτρα πάνω από τον ποταμό. Το φρούριο προστάτευε τον μοναδικό δρόμο, που συνέδεε την Κοιλάδα του Μεγάλου Μοράβα και το Κοσσυφοπέδιο. Το όνομά του σημαίνει Ομίχλη από τη σερβική λέξη "μάγλα" (Магла), που σημαίνει ομίχλη.
Ιστορία
Το Μάγκλιτς χτίστηκε το πρώτο μισό του 13ου αιώνα, είτε από τον Στέφανο τον Πρωτόστεπτο, είτε από τον γιο του Ούρος Α'. Χτίστηκε για να προστατεύσει δύο σημαντικά μοναστήρια, το Σοπότσανι και το Στουντένιτσα, καθώς και να αποτρέψει τυχόν μελλοντικές Μογγολικές επιδρομές βαθύτερα στα σερβικά εδάφη. Στη σερβική αυτοκρατορία, το Μάγκλιτς ήταν η έδρα του Αρχιεπισκόπου Ντανίλο Β', ο οποίος έγραψε τις διάσημες αγιογραφίες και τις βιογραφίες του των κατοίκων εκεί.
Μετά την κατάληψη του Σμεντέρεβο στις 20 Ιουνίου 1459, η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέλαβε το Μάγκλιτς και το κράτησε μέχρι την ανάκτησή του από τους Σέρβους κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Τουρκικού Πολέμου. Μετά την ήττα της Σερβικής εξέγερσης, οι Οθωμανοί Τούρκοι ανακατέλαβαν το φρούριο, εγκαταλείποντάς το αμέσως μετά.
Κατά τη διάρκεια της δεύτερης Σερβικής Εξέγερσης, ο Βοεβόδας Ράντοσλαβ Γελέτσανιν έστησε ενέδρα σε μια ομάδα Τούρκων στρατιωτών στο Μάγκλιτς και σταμάτησε την προέλασή τους από το Νόβι Παζάρ.
Αρχιτεκτονική
αριστερά|μικρογραφία|140x140εσ| Μάγκλιτς δεξιά|μικρογραφία| Εσωτερικό του Μάγκλιτς Το φρούριο αποτελείται από επτά πύργους και έναν πύργο μπουντρούμι που συνδέεται με τείχη. Οι πύργοι είναι χαρακτηριστικοί για ένα μεσαιωνικό φρούριο στη χερσόνησο των Βαλκανίων με τρεις συμπαγείς πλευρές και ξύλινους φράκτες στην εσωτερική πλευρά. Το Μάγκλιτς έχει μια πύλη τοποθετημένη στο βορρά και ένα μικρό λιμάνι σε έναν από τους πύργους στο νοτιοανατολικό τμήμα. Μέσα στο φρούριο υπάρχουν ερείπια ανακτόρου, στρατώνων και εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου. Υπάρχει επίσης μια μεγάλη δεξαμενή για νερό και ένα πηγάδι. Στο νότιο τμήμα του φρουρίου, τρεις πύργοι τοποθετούνται το ένα δίπλα στο άλλο για καλύτερη προστασία από επιθέσεις.
Παρούσα κατάσταση
Το φρούριο ανακαινίστηκε εν μέρει μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά η κύρια αποκατάσταση του πραγματοποιήθηκε στα τέλη του 1980. Κατά τη διάρκεια αυτής της αποκατάστασης αποκαταστάθηκαν τα ξύλινα πατώματα στους πύργους και τους φράκτες κατά μήκος των τοίχων. Σήμερα αποτελούν δυνητικό κίνδυνο, επειδή μερικά από αυτά είναι σάπια.
Ανακοινώθηκε το 2010 ότι στο Μάγκλιτς θα γίνουν εργασίες αποκατάστασης με τοπικές δωρεές και οικονομική υποστήριξη από την Ιταλία. κέντρο|μικρογραφία|600x600εσ| Φρούριο Μάγκλιτς
Παραπομπές
Κατηγορία:Ερείπια στη Σερβία Κατηγορία:Φρούρια στη Σερβία Κατηγορία:Πολιτισμικά μνημεία εξαιρετικής σημασίας στη Σερβία Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα σέρβικα Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Σερβία Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στη Σερβία
Λαζάρεβατς
Η Λαζάρεβατς (σερβικά: Лазаревац) είναι μια πόλη και δήμος που βρίσκεται στη Σερβία κι ένας από τους 17 δήμους της πόλης του Βελιγραδίου. Το όνομά του προέρχεται από το όνομα του μεσαιωνικού πρίγκιπα Λαζάρ Χρεμπελιάνοβιτς. Το 2011 η πόλη έχει συνολικό πληθυσμό 25,526.
Ιστορία
Κοντά στο σημερινό Λαζάρεβατς βρισκόταν το χωριό Σόπιτς όπου το 1846 είχε 95 σπίτια και 578 κατοίκους. Το 1858 ένας κάτοικος του Σπόπιτς εγκαταστάθηκε στην περιοχή του σημερινού Λαζάρεβατς και μέχρι το 1885 είχε αναπτυχθεί σε μεγαλύτερο οικισμό, με το όνομα "Ζμπέγκοβτσου" (Zbegovcu ), από το Σόπιτς, δίπλα στα τότε σύνορα με την Αυστροουγγαρία. Στις 28 Ιουνίου 1889 η εθνοσυνέλευση της Σερβίας για να τιμήσει την επέτειο των 500 χρόνων από τη Μάχη του Κοσσυφοπεδίου μετενόμασε το χωριό σε "Λαζάρεβατς" από τον πρίγκιπα Λαζάρ Χρεμπελιάνοβιτς. Την ίδια χρονιά χτίζεται το πρώτο σχολείο και το 1895 γίνεται η πρωτεύουσα της Επαρχίας Κολουμπάρα.
Καθώς το Λαζάρεβατς έγινε το διοικητικό και οικονομικό κέντρο ολόκληρης της περιοχής, σταυροδρόμι των δρόμων προς το Βελιγράδι, τα ορυχεία και τον Σάβα γνώρισε μεγάλη αύξηση πληθυσμού.
Στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο Λαζάρεβατς και τα περίχωρα του έγινε η Μάχη της Κολουμπάρα από τις 16 Νοεμβρίου έως 15 Δεκεμβρίου 1914, ανάμεσα στο Σερβικό στρατό και τους Αυστροούγγρους με απώλειες και για τις δύο πλευρές 28.000 νεκρούς. Μετά τη μάχη το Λαζάρεβατς καταλήφθηκε από την Αυστροουγγαρία και απελευθερώθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1918. Το 1941 κατά τον βομβαρδισμό του Βελιγραδίου βομβαρδίστηκε και το Λαζάρεβατς.
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το 1955 η περιοχή διοικητικά έγινε μέρος της επαρχίας Βάλιεβο. Το 1968 αναγνωρίζεται πόλη και δήμος και το 1971 ήδη δήμος γίνεται μέρος της πόλης του Βελιγραδίου.
Αθλητισμός
Στον αθλητικό τομέα στο Λαζάρεβατς έχουν έδρα η Φ.Κ. Μπόρατς Λαζάρεβατς και η Κολουμπάρα Λαζάρεβατς με πολλά αθλητικά τμήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Οικισμοί του Λαζάρεβατς
Μαρία Άννα του Άνχαλτ-Ντέσαου
Η Μαρία Άννα (γερμ. Maria Anna, 14 Σεπτεμβρίου 1837 - 12 Μαΐου 1906) από τον Οίκο των Ασκάνια ήταν κόρη του Δούκα του Άνχαλτ και με τον γάμο της έγινε Πριγκίπισσα της Πρωσίας.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Λεοπόλδου Δ΄ του Άνχαλτ και της Φρειδερίκης των Χοεντσόλλερν, κόρης του Λουδοβίκου Καρόλου της Πρωσίας.
Αδέλφια της ήταν η Αγνή, σύζυγος του Ερνέστου Α΄ της Σαξονίας-Άλτενμπουργκ, και ο Φρειδερίκος Α΄ του Άνχαλτ.
Απεβίωσε στη Φριντριχρόντα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα (σήμερα κωμόπολη της Θουριγγίας) σε ηλικία 69 ετών.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1854 τον δεύτερο εξάδελφό της Φρειδερίκο Κάρολο της Πρωσίας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Πρωσίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Άνχαλτ-Ντέσαου Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας
Μαρκί
Το Μαρκί (Marquis) είναι μια πόλη της Γρενάδας. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στην ενορίας του Αγίου Ανδρέα και η του Άγιου Ανδρέα Νοτιοανατολικά (πρωτεύουσα είναι η Γκρενβίλ).
Γεωγραφία
Το Μαρκί βρίσκεται κεντρο-ανατολικά της ενορίας, ανατολικά της Γρενάδας.
Η πόλη βρίσκεται κοντά στο Ντεμπλάντο και τη Γκρενβίλ.
Ιστορία
Το 1995-1996 ο λόφος Μπατλ Χιλ (Battle Hill) του Μαρκίζ ανήκε στους Γάλλους. Το Μαρκίζ από το 1995 έως το 1996 ήταν η πρωτρεύουσα του Αγίου Ανδρέα. Μετά μετακινήθηκε στη Γκρενβίλ.
Κτήρια-Οδοί
Η εκκλησία του Μαρκί είναι η αρχαιότερη στη Γρενάδα και μια από τις αρχαιότερες στις Δυτικές Ινδίες. Ιδρύθηκε τον Μάιο του 1927.
Ιωάννης Ιάκωβος Ηρακλείδης
Ο Ιωάννης Ιάκωβος Ηρακλείδης ή απλά Ιάκωβος Βασιλικός (1511 - 1563) ήταν τυχοδιώκτης και ο πρώτος Έλληνας που επιδίωξε με σοβαρές προϋποθέσεις την απελευθέρωση της Ελλάδας από την ξένη κυριαρχία, αναστατώνοντας με τη δράση του ολόκληρη την Ευρώπη. Επιπλέον υπήρξε κυβερνήτης της Μολδαβίας για δύο χρόνια, από τον Νοέμβριο του 1561 ως τον Νοέμβριο του 1563. Αξιοσημείωτο είναι ότι υπήρξε ο πρώτος επίσημα Προτεστάντης μονάρχης στην Ανατολική Ευρώπη.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σάμο ή στο Ηράκλειο της Κρήτης. Ταξίδεψε αρκετά στην Ευρώπη και πολέμησε σαν εθελοντής του στρατού της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας υπό τον Κάρολο Κουίντο, στον πόλεμο ενάντια στον Ερρίκο Β΄ της Γαλλίας (στον λεγόμενο Ιταλικό Πόλεμο του 1551). Μετά την ήττα στη μάχη το Ρεντύ (1554) πήγε στη Βιτεμβέργη, στη Λιθουανία και στην Πολωνία. Εν τω μεταξύ είχε ήδη μεταστραφεί στον Προτεσταντισμό και είχε γνωριστεί με τον Φίλιππο Μελάγχθωνα και άλλους θρησκευτικούς ηγέτες.
Το 1556 πήγε στη Μολδαβία, όπου μπήκε στην υπηρεσία του πρίγκιπα Αλεξάντρου Λαπουσνεάνου. Ο αντίπαλος τού Ηρακλείδη, Μότοτς τον ανάγκασε να φύγει, πρώτα στο Μπρασόβ, και έπειτα στο κτήμα τού Αλβέρτου Λάσκι στην Τρανσυλβανία. Ο Λάσκι σύντομα πείστηκε να βοηθήσει τον Ηρακλείδη στην προσφορά του για το θρόνο, ακόμη και αν έβαζε ενέχυρο τα εδάφη του.
Ο Ηρακλείδης απέκτησε και στρατιωτική υποστήριξη και τελικά κατάφερε να κερδίσει τον θρόνο της Μολδαβίας. Σαν κυβερνήτης έκανε κρατική θρησκεία τον Λουθηρανισμό. Η πλειοψηφία των ντόπιων κατοίκων ήταν Ορθόδοξοι, που τον είδαν ως εικονομάχο εξαιτίας της ρητορικής του ενάντια στις εικόνες, αν και ποτέ δεν κατέστρεψε θρησκευτικές εικόνες. Αυτό μαζί με την απόφαση του να νυμφευτεί μία αλλοδαπή (μια Πολωνέζα), τους νέους και αυξανόμενους φόρους και την επιρροή που τού ασκούσαν οι ξένες δυνάμεις, οδήγησε σε μία συνωμοσία των Βογιάρων, που υποκινήθηκε από τον υψηλό αξιωματούχο Στέφαν Τόμσα. Αντιμέτωπος με μία μεγάλης κλίμακας εξέγερση, ο Ηρακλείδης υποχώρησε στο φρούριο της Σουτσεάβα και αντιστάθηκε σε μία τρίμηνη πολιορκία. Τελικά συνελήφθη και βασανίστηκε μέχρι θανάτου από τον ίδιο τον Τόμσα.
Ο Ηρακλείδης υπήρξε αθεράπευτος εραστής της επίδοξης απελευθέρωσης της ελλαδικής γης, καθώς ενδιαφέρονταν για την αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού από τη Βαλκανική.
Αναφορές
Κατηγορία:Έλληνες τυχοδιώκτες Κατηγορία:Ηγεμόνες της Μολδαβίας Κατηγορία:Λουθηρανισμός Κατηγορία:Έλληνες Προτεστάντες Κατηγορία:Έλληνες μισθοφόροι
Petite France
Η Petite France (ελληνικά: Μικρή Γαλλία), γνωστή επίσης και ως (γαλλ.) Quartier des Tanneurs και (γερμ.) Gerberviertel (ελλ. συνοικία των βυρσοδεψών) είναι ιστορική συνοικία του Στρασβούργου στην ανατολική Γαλλία. Βρίσκεται στο δυτικό άκρο του "Γκραντ Ιλ" (Grande Île, ελλ. μεγάλο νησί), στο οποίο βρίσκεται το ιστορικό κέντρο της πόλης. Στην Petite France ο ποταμός Ιλλ χωρίζεται σε μια σειρά καναλιών που διέρχονται από περιοχή που, κατά τον Μεσαίωνα φιλοξενούσε βυρσοδέψες, μύλους και ψαράδες της πόλης και είναι πλέον ένα από τα κύρια τουριστικά αξιοθέατα του Στρασβούργου. Η Petite France αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO, όπως καθορίστηκε το 1988.
Στα ανάντη της Petite France, ο ποταμός Ιλλ ρέει μέσω του "φράγματος Βωμπάν" (Barrage Vauban}, μιας αμυντικής δομής που κατασκευάστηκε στα τέλη του 17ου αιώνα. Κατάντη αυτού, ο ποταμός χωρίζεται στο λεγόμενο Canal du Faux-Rempart, που ρέει βόρεια του Γκραντ Ιλ, και τέσσερα κανάλια που ρέουν μέσω της συνοικίας Petite France πριν επανενωθούν στο κύριο κανάλι του ποταμού, ρέοντας προς τα νότια του το Γκραντ Ιλ. Αυτά τα τέσσερα κανάλια καλύπτονται από τις Ponts Couverts (ελλ. "καλυμμένες γέφυρες"), μια παλαιότερη αμυντική δομή του 18ου αιώνα τριών γεφυρών και τεσσάρων πύργων που, παρά το όνομά τους, δεν καλύπτονται.
Κατάντη των Ponts Couverts, τα τέσσερα κανάλια διασχίζουν περιοχή με σχετικά μεγάλα κτίρια κατά το ήμισυ κατασκευασμένα από ξύλο, τα οποία, μαζί με τις στενές λωρίδες και τις πεζογέφυρες που τα συνδέουν, χρονολογούνται κυρίως από τον 16ο και τον 17ο αιώνα. Οι κεκλιμένες στέγες πολλών από τα κτίρια περιλαμβάνουν ανοιχτές σοφίτες όπου κάποτε οι βυρσοδέψες ξέραιναν δέρματα. Τρία από τα τέσσερα κανάλια που ρέουν μέσα από την συνοικία διέρχονται από υδατοφράκτες που κάποτε κινούσαν ελαιοτριβεία και άλλες βιομηχανίες, ενώ το βορειότερο κανάλι είναι πλωτό. Αυτό περνάει από υδατοφράκτες και τη γέφυρα Pont du Faisan στο κέντρο της συνοικίας και χρησιμοποιείται σε μεγάλο βαθμό από τα τουριστικά σκάφη που εκτελούν τον γύρο της πόλης.
Στη βόρεια όχθη του Ιλλ, στο κέντρο της συνοικίας, βρίσκεται το Maison des Tanneurs, ο οίκος της Συντεχνίας των βυρσοδεψών, στη θέση που αποκαλείται Μπενζαμέν-Ζιξ (Benjamin-Zix). Από αυτό το τετράγωνο ξεκινούν αρκετοί δρόμοι, όπως η Rue du Bain-aux-Plantes και η Rue des Dentelles, που επίσης περιβάλλονται από ξύλινα σπίτια. Στα ανατολικά οδηγούν στην εκκλησία του Σεν Τομά (St. Thomas), στην κύρια λουθηρανική εκκλησία της πόλης, και στα δυτικά πίσω από τις Pont Couverts στην εκκλησία Σεν Πιερ λε Βιε (Saint-Pierre-le-Vieux), η οποία στην πραγματικότητα είναι δύο εκκλησίες, μία προτεσταντική και μία καθολική, στο ίδιο κτίριο.
Το όνομα "Petite-France" ("Μικρή Γαλλία") δεν δόθηκε για πατριωτικούς ή αρχιτεκτονικούς λόγους. Προέρχεται από τον «ξενώνα της σύφιλης» (Hospice des Vérolés στα γαλλικά), που κτίστηκε στα τέλη του δέκατου πέμπτου αιώνα σε αυτό το νησί, για να θεραπεύονται άτομα με σύφιλη, που ονομάζονται Franzosenkrankheit («γαλλική ασθένεια») στα γερμανικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρασβούργο
Παναγιώτης Χαρανής
Οι σπουδές του
Στις Η.Π.Α., παρά τα αρχικά προβλήματα προσαρμογής, ο Π. Χαρανής κατάφερε να συμπληρώσει τις γυμνασιακές σπουδές και να φοιτήσει στο Πανεπιστήμιο Rutgers την περίοδο 1927-31. Στη συνέχεια κάνει μεταπτυχιακή έρευνα στο Πανεπιστήμιο Madison Wisconsin για δύο χρόνια (1931-35). Εκεί γνωρίζεται με τον σπουδαίο Ρώσο βυζαντινολόγο Αλεξάντρ Βασίλιεφ, μια γνωριμία καθοριστική για το μέλλον του, αφού εκείνος τον παρακίνησε ν’ ασχοληθεί με τη βυζαντινή ιστορία. Υπό την εποπτεία του Βασίλιεφ εκπονεί τη διδακτορική του διατριβή, με θέμα την «Εκκλησιαστική πολιτική του Βυζαντινού αυτοκράτορα Αναστασίου Α΄ του Δικόρου (491-518 μ.Χ.)», έργο το οποίο αργότερα εκδόθηκε σε βιβλίο από το Πανεπιστήμιο Madison. Όμως, οι βυζαντινές σπουδές ήταν ακόμα στα σπάργανα στις Η.Π.Α. κι ο Χαρανής αναγκάζεται να αναζητήσει πνευματική τροφή στην Ευρώπη. Τη διετία 1936-38 έρχεται στις Βρυξέλλες, όπου κάνει μεταδιδακτορική έρευνα κοντά στον μεγάλο Βέλγο βυζαντινολόγο κι ελληνιστή Henri Gregoire, με τον οποίο έκτοτε συνδέεται με μακροχρόνια φιλία. Στην Ευρώπη έχει την ευκαιρία να γνωριστεί και να συνεργαστεί και με άλλους επιφανείς μεσαιωνολόγους, όπως τον Νίκολας Άντοντζ (αρμενολόγο) και τον Paul Wittek (τουρκολόγο).
Το έργο του
Το 1938, με πλούσιες γνώσεις και σημαντικό ερευνητικό έργο επιστρέφει στις Η.Π.Α., όπου γίνεται δεκτός ως διδάσκων στο Πανεπιστήμιο Rutgers, όπου είχε σπουδάσει. Κατά την άφιξη του εκεί η βυζαντινή ιστορία ήταν άγνωστη, όπως άλλωστε στα περισσότερα αμερικανικά πανεπιστήμια. Χαρακτηριστικά αναφέρει ο ίδιος σ’ ένα άρθρο του:"Τα περισσότερα μέλη του (ιστορικού) τμήματος δεν είχαν καν ακούσει ποτέ ότι είχε υπάρξει μια τέτοια Αυτοκρατορία". Σαράντα χρόνια αργότερα, το 1976, όταν αποχωρούσε από το Rutgers, η βυζαντινή ιστορία αποτελούσε τον κεντρικό τομέα του πανεπιστημίου, το οποίο δεχόταν και μεταπτυχιακούς φοιτητές, ενώ οι βυζαντινές σπουδές είχαν επεκταθεί σε δεκάδες άλλα επιστημονικά ιδρύματα της χώρας αυτής.
Σύντομα ο Παν. Χαρανής, χάρη στο συγγραφικό του έργο, αλλά και στη γλαφυρή και μεταδοτική διδασκαλία του, άρχισε να ανεβαίνει στην ιεραρχία του Πανεπιστημίου Rutgers, γινόμενος σταδιακά:διδάσκων (1938), βοηθός το 1941, αναπληρωτής το 1946, τακτικός το 1949 κι επίτιμος καθηγητής το 1963 (Voorhees distinguished professor) Παράλληλα εργάστηκε ως επισκέπτης ερευνητής στο διάσημο ιστορικό κέντρο Dumbarton Oaks της Washington, τις χρονιές 1944-46, 1956-57 και 1978-79. Με την καθοδήγησή του, το Πανεπιστήμιο Rutgers άρχισε να μετατρέπεται σιγά-σιγά σε κέντρο βυζαντινών σπουδών με διεθνή φήμη. Πλήθος φοιτητών έρχονταν να παρακολουθήσουν τις παραδόσεις του. Όπως θυμούνται παλιοί φοιτητές του, είχε επιβλητική προσωπικότητα στην τάξη, δίδασκε με πάθος και δυναμισμό, με κάποια τάση επίδειξης κι είχε εκπληκτική μεταδοτικότητα, ιδιότητες που τον έκαναν πολύ δημοφιλή στον φοιτητόκοσμο. Το 1957, σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιό του, ξεκινά μια σειρά αυτοτελών εκδόσεων με τον γενικό τίτλο: «Rutgers Byzantine Series», στην οποία παρουσιάζονται τόσο νέες ερευνητικές εργασίες, όσο και μεταφράσεις στα αγγλικά παλιότερων έργων Ευρωπαίων ιστορικών.
Η φήμη του Χαρανή, ως P. Charanis πλέον, σύντομα ξεπερνά τις Η.Π.Α. και φθάνει στην Ευρώπη και φυσικά στην Ελλάδα. Ήδη από το 1953 δημοσιεύει μελέτες του στο περιοδικό "ΕΛΛΗΝΙΚΑ" της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Το 1963, εκδίδεται στη Λισαβόνα η μελέτη του «Οι Αρμένιοι στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία», η οποία μεταφράστηκε στα ελληνικά το 1992. Βιβλία του εκδίδονται επίσης στην Οξφόρδη το 1966 και στο Παρίσι το 1972, ενώ το 1974 εκδίδεται στη Θεσσαλονίκη το έργο του: «Εκκλησία και πολιτεία στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία».
Η αναζήτηση από τους Ευρωπαίους ερευνητές παλιότερων δημοσιευμένων εργασιών του -που ξεκινούν από το 1944- έχει ως αποτέλεσμα να συγκεντρωθούν σε δύο τόμους στη σειρά «Variorum Reprints». Εκδόθηκαν στο Λονδίνο: ο πρώτος το 1972 με τίτλο «Σπουδές για τη δημογραφία στη Βυζαντινής Αυτοκρατορίας» και ο δεύτερος το 1973, «Κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή στη Βυζ. Αυτοκρατορία».
Η αναγνώριση
Το 1972, ανακηρύσσεται επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών και αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Επίσης το ελληνικό κράτος του απένειμε το Παράσημο του Φοίνικα, για τη συμβολή του στην έρευνα της ελληνικής ιστορίας και στη διάδοση της ελληνικής ιστορικής έρευνας στο εξωτερικό. Η αξία των μελετών του είναι μεγάλη και διεθνώς ανεγνωρισμένη. Απλά σημειώνουμε ότι πάνω από 25 εργασίες του αναφέρονται στη βιβλιογραφία της «Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους» της Εκδοτικής Αθηνών (βλ. τους σχετικούς με το Βυζάντιο τόμους: Ζ΄, Η΄, Θ΄).
Το 1976, σε ηλικία 71 ετών, αποχωρεί τιμώμενος από το Πανεπιστήμιο Rutgers, του οποίου αναγορεύεται ισόβιος επίτιμος διδάκτορας. Το 1980, η διάδοχός του στη θέση, Αγγελική Λαΐου-Θωμαδάκη, αναγνωρίζοντας την επιστημονική προσφορά του, επιμελείται της έκδοσης του τιμητικού τόμου: «Essays in honor of Peter Charanis», στον οποίο πρώην φοιτητές του, συνάδελφοι και φίλοι του σκιαγραφούν την προσωπικότητα και περιγράφουν το έργο του. Πολλοί απ’ αυτούς, ανάμεσά τους κι αρκετοί Έλληνες, αφού μαθήτευσαν κοντά του, συνεχίζουν το έργο του σε αμερικανικά πανεπιστήμια, διαδίδοντες τις βυζαντινές σπουδές και κάνοντας παγκόσμια γνωστή την ελληνική ιστορία. Ο Παν. Χαρανής πέθανε στις 23 Μαρτίου 1985, σε ηλικία 80 ετών. Άφησε ένα γιο και μια θυγατέρα, επίσης καθηγήτρια, η οποία ζει στη Θεσσαλονίκη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Γκούντιναφ
300px|thumb|Τοπογραφικός χάρτης του Νησιού Το Γκούντιναφ (Goodenough Island) είναι ηφαιστειογενές νησί στην Παπούα Νέα Γουινέα. Διοικητικά ανήκει στην επαρχία Milne και βρίσκεται στα ανατολικά της ηπειρωτικής χώρας στην Θάλασσα του Σολομώντα. Από το νησί πέρασε το 1873 ο καπετάνιος Τζον Μόρεσμπι (John Moresby), ο οποίος το ονόμασε έτσι προς τιμή του Τζέιμς Γκράχαμ Γκούντιναφ (James Graham Goodenough). Το νησί είναι κατά προσέγγιση κυκλικό στη μορφή, έχει περίμετρο 39 χλμ και έκταση 687 τετραγωνικών και ακτογραμμή 116 χλμ. Η ψηλότερη κορυφή του είναι η Vineuo με 2.536 μέτρα ύψος.
Πηγές
Κατηγορία:Νησιά της Παπούα Νέας Γουινέας Κατηγορία:Ηφαιστειογενή νησιά
NGC 6286
thumb|right|250px|Ο NGC 6286 (επάνω) και ο [[NGC 6285 (κάτω)]] Ο NGC 6286 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Δράκοντα. Κατατάσσεται ως Sb/P στο σύστημα μορφολογικής ταξινόμησης και τον ανακάλυψε ο Αμερικανός αστρονόμος Λιούις Α. Σουίφτ (Lewis A. Swift) στις 13 Αυγούστου 1885. Απέχει 240 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη. Αλληλεπιδρά με τον γαλαξία NGC 6285 και οι δύο καταγράφονται ως Arp 293 στον Άτλαντα των περίεργων γαλαξιών
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Δράκων (αστερισμός) 6286 59352 10647
Σκάκι μεγάλης πολιορκίας
Το Σκάκι μεγάλης πολιορκίας (διεθνώς: Bigsiege Chess) είναι παραλλαγή του σκακιού, που εφευρέθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 2000 από τον Τσαρλς Τζίλμαν (Charles Gilman).
Περιγραφή
Αυτή η παραλλαγή είναι εμπνευσμένη από δύο ήδη υπάρχουσες παραλλαγές, το Σκάκι πολιορκίας του Καράκους (Karakus' Besiege Chess του Κ. Λ. Καράκους) και το Διπλό σκάκι (Double Chess του Ντέιβιντ Σορτ), οι οποίες περιλαμβάνουν δύο σετ κομματιών της Διεθνούς Σκακιστικής Ομοσπονδίας (FIDE) με σχέση βασιλιά προς βασίλισσες ένας προς τρεις. Η προκύπτουσα παραλλαγή παίζεται σε σκακιέρα διαστάσεων 16×16 (τετραπλή σκακιέρα) και συνδυάζει ταυτόχρονα όλες τις ιδέες των προηγούμενων παραλλαγών, ενώ χρησιμοποιεί τέσσερα σετ κομματιών της FIDE, αντικαθιστώντας τα ζεύγη των τριών επιπλέον βασιλιάδων με ζεύγη καρδιναλίων, στραταρχών και άσσων.
Επιπλέον κομμάτια
Τα επιπλέον κομμάτια στην παραλλαγή αυτή είναι:
Ο συνδυασμός των κινήσεων των κομματιών σε συμβατική σκακιέρα:
Κανόνες
Ισχύουν οι κανόνες από το συμβατό σκάκι για την αρχική διπλή κίνηση των πιονιών και το πάρσιμο εν διελεύσει, καθώς και η προαγωγή. Ισχύει ομοίως το ροκέ με τους εσωτερικούς πύργους, ενώ με τους εξωτερικούς διαφέρει, καθώς ο βασιλιάς κινείται τέσσερα τετράγωνα προς τον πύργο, ο οποίος μεταφέρεται στο τετράγωνο που έκανε το τρίτο βήμα ο βασιλιάς. Το σαχ, το ματ και το πατ γίνονται όπως συνηθίζεται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκακιστικές παραλλαγές
Βραβείο Bravo
Το Βραβείο Bravo  απονέμεται από το ιταλικό περιοδικό Guerin Sportivo στον καλύτερο νεαρό ποδοσφαιριστή της Ευρώπης. Πρώτος νικητής του εν λόγω βραβείου ήταν ο Άγγλος Τζίμι Κέις, το 1978. Ως το 1992 μπορούσαν να είναι υποψήφιοι για το βραβείο μόνο ποδοσφαιριστές ηλικίας κάτω των 23 ετών, που αγωνίζονταν σε κάποια από τις τρεις ευρωπαϊκές διασυλλογικές διοργανώσεις (Τσάμπιονς Λιγκ, Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης). Από το 1992 οποιοσδήποτε παίκτης ηλικίας κάτω των 21 ετών που προέρχεται από οποιονδήποτε σύλλογο της Ευρώπης μπορεί να βραβευθεί.
Οι νικητές επιλέγονται για την φθινοπωρινή και εαρινή αγωνιστική περίοδο, όχι το ημερολογιακό έτος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνή ποδοσφαιρικά βραβεία
Αρχιεπίσκοπος Θεόκλητος Α΄
Ο Θεόκλητος (κατά κόσμον Θεόδωρος Μηνόπουλος, 1848 - 19 Δεκεμβρίου 1931) ήταν Έλληνας ιεράρχης που διετέλεσε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κατά τα έτη 1902-1917 και 1920-1922.
Βιογραφία
Καταγόταν από την Τρίπολη Αρκαδίας και έκανε διακεκριμένες σπουδές, καθώς απέκτησε και διδακτορικό στη φιλοσοφία από γερμανικό Πανεπιστήμιο. Εκάρη μοναχός και έγινε ηγούμενος στη Μονή Γοργοεπηκόου, έξω από την Τρίπολη. Το 1892 εξελέγη αρχιεπίσκοπος Μονεμβασίας και Σπάρτης. Στα δέκα χρόνια που υπηρέτησε στη Μητρόπολη αυτή άφησε αξιόλογο έργο. Μεταξύ άλλων, εγκαινίασε τον καθεδρικό ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και άλλους ναούς, ίδρυσε Ιερατικό Σύνδεσμο και σχολή εξομολόγων Ιερέων, Επαγγελματική σχολή και Χριστιανική Αρχαιολογική Εταιρεία («Κωνσταντίνος Παλαιολόγος Δραγάτσης»), εξέδωσε περιοδικό και αναδιοργάνωσε μοναστήρια.
Αρχιεπίσκοπος Αθηνών - α' θητεία
Το 1902 εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Αθηνών. Ως Αρχιεπίσκοπος, ίδρυσε εκκλησιαστικό ταμείο, ιεροδιδασκαλεία και φιλανθρωπικά ιδρύματα. Αναμείχθηκε όμως στις πολιτικές αναταραχές της εποχής. Παλαιότερα ήταν στέλεχος της Εθνικής Εταιρείας, ενώ ως Αρχιεπίσκοπος συντάχθηκε με τη βασιλική, αντιβενιζελική παράταξη. Πολιτικοποίησε την Εκκλησία, την ανέμειξε στα εθνικά θέματα και πρωταγωνίστησε προσωπικά στην τελετή του «αναθέματος» κατά του Ελευθερίου Βενιζέλου στο Πεδίον του Άρεως το 1916. Για το λόγο αυτό, το ανώτατο ειδικό εκκλησιαστικό δικαστήριο τον καθαίρεσε το 1917 και στον Θρόνο ανέβηκε ο Μελέτιος Μεταξάκης.
Άρνηση αναγνώρισης της μονής του Νεκταρίου Κεφαλά
Ο Νεκτάριος Κεφαλάς, επίσκοπος Πενταπόλεως, είχε ζητήσει από τον Θεόκλητο την αναγνώριση της μονής Αγίας Τριάδος που είχε δημιουργήσει στην Αίγινα. Μάλιστα παρότι είχαν περάσει πάνω από 10 χρόνια από την επαναλειτουργία της μονής Αγίας Τριάδος, ο Μητροπολίτης Θεόκλητος αρνείτο να αναγνωρίσει τη μονή, παρά την αρχική συγκατάθεσή του. Ο μετέπειτα Άγιος Νεκτάριος προσπάθησε να τον μεταπείσει, όμως μέχρι τέλους της ζωής του, δεν είδε το αίτημά του να πραγματοποιείται.
Αρχιεπίσκοπος Αθηνών - β' θητεία
Με την επιστροφή του βασιλιά Κωνσταντίνου, ο τότε Αρχιεπίσκοπος Μελέτιος απομακρύνθηκε ως βενιζελικός με βασιλικό διάταγμα, ενώ ο Θεόκλητος επανήλθε στο θρόνο ως φιλοβασιλικός. Η καθαίρεση του Μελετίου και η τοποθέτηση του Θεόκλητου θεωρήθηκε πράξη αντισυνταγματική και αντικανονική. Ο Θεόκλητος παρέμεινε Αρχιεπίσκοπος έως τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχιεπίσκοποι Αθηνών και πάσης Ελλάδος Κατηγορία:Μητροπολίτες Μονεμβασίας και Σπάρτης Κατηγορία:Επίσκοποι του 19ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα
Χάνια Αυλώνος Εύβοιας
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Τα Χάνια βρίσκονται δίπλα και νοτιοδυτικά του Αυλωναρίου σε υψόμετρο 49 μέτρα ενώ απέχουν 16 χλμ. ΒΑ. από το Αλιβέρι (έδρα του δήμου) και 65 χλμ. Α. από την Χαλκίδα. Είναι γνωστά στην περιοχή για τη μεγάλη εμποροπανήγυρη που διοργανώνεται από 6 έως 14 Οκτωβρίου. Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός για πρώτη φορά το 1928 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Αυλωναρίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Αυλωνάρι, τη Δάφνη, τον Λοφίσκο και την Ελαία αποτελούν την τοπική κοινότητα Αυλωναρίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αυλώνος του δήμου Κύμης - Αλιβερίου.
Σημείωση
Στην Εύβοια και τον δήμο Καρύστου υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Χάνια Καρύστου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Hinotori
Το Hinotori ή ASTRO-A ήταν το πρώτο ιαπωνικό διαστημικό τηλεσκόπιο ακτίνων Χ. Αναπτύχθηκε από το Ινστιτούτο Διαστήματος και Αστροναυτικής (Institute of Space and Astronautical Science, ISAS) και κύρια αποστολή του ήταν η μελέτη των ηλιακών εκλάμψεων. Εκτοξεύτηκε την 21η Φεβρουαρίου 1981 με πύραυλο M-3S. Τέθηκε επιτυχώς σε τροχιά και ένα μήνα αργότερα κατέγραψε μεγάλη ηλιακή έκλαμψη. Συνολικά παρατηρήθηκαν 41 εκλάμψεις διαφόρων μεγεθών. Το Hinotori καταστράφηκε στην ατμόσφαιρα στις 11 Ιουλίου 1991.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαστημικά τηλεσκόπια Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1981
Ελεύθερη αναρρίχηση
thumb|300px|Αναρριχητής επικεφαλής σε "πλάκα" βράχου. Διακρίνεται επάνω του ο εξοπλισμός: κράνος, μποντριέ, σετάκια, καταβατήρας, ένα κινητό έκκεντρο (αγγλ. friend), σάκκος μαγνησίας, ειδικά παπούτσια. Στο βράχο διακρίνεται το σχοινί περασμένο με "σετάκι" στην τελευταία "πλακέττα"' Η ελεύθερη αναρρίχηση (αγγλ: free climbing) είναι η προώθηση σε κάθετη ή κεκλιμένη σκληρή επιφάνεια με τη χρήση ειδικών τεχνικών και κινήσεων. Τα αναρριχητικά υλικά χρησιμοποιούνται μόνο για ασφάλεια και όχι για στήριξη. Διακρίνεται στην «ασφαλισμένη» αναρρίχηση (με κανόνες και πρακτικές κίνησης και ασφάλισης και με τη χρήση σχοινιού) και στο μπούλντερινγκ, την αναρρίχηση δηλαδή σε χαμηλά βράχια ή κλειστές πίστες, χωρίς τη χρήση σκοινιού με μόνη, ενδεχομένως, εξασφάλιση από την χρήση ειδικών στρωμάτων. Υπάρχει επίσης και η ελεύθερη μοναχική αναρρίχηση, που λαμβάνει χώρα χωρίς τη λήψη μέτρων ασφαλείας.
Είδη αναρρίχησης
250px|thumb|right Ορισμένες μορφές αναρρίχησης είναι:
Εξοπλισμός αναρρίχησης
Ανάλογα με τη μορφή της αναρρίχησης χρησιμοποιείται και ο αντίστοιχος εξοπλισμός. Ενδεικτικά παρατίθεται ο εξοπλισμός ενός αναρριχητή:
Προύζικ
Ο Προύζικ (Prusik, Prussik ή και Prussic) είναι ένας κόμπος τριβής που χρησιμοποιείται στην αναρρίχηση, στη διάσχιση φαραγγιών, στην ορειβασία, στην σπηλαιολογία και στην διάσωση.
Πήρε τον όνομα του από τον άνθρωπο που τον επινόησε, τον Αυστριακό ορειβάτη Δρα. Karl Prusik. Αναφέρθηκε για πρώτη φορά σε ένα ορειβατικό εγχειρίδιο το 1931. Χρησιμοποιήθηκε επανειλημμένα για την τελική άνοδο σε μια κορφή: το σχοινί ρίχνονταν στην κορυφή και αγκιστρώνονταν. Έτσι οι ορειβάτες ανέβαιναν ασφαλισμένοι μέσω του Προύζικ πάνω στο σταθεροποιημένο πλέον σχοινί.
Ελάττωμα: Ο Προύζικ δεν δουλεύει όταν τα σχοινιά είναι παγωμένα.
Προτέρηματα: Δεν μπλοκάρει (τα μηχανικά βοηθήματα αναρρίχησης σε σταθερά σχοινιά, όπως το ζούμαρ, μπορούν να μπλοκάρουν). Δεν έχει όγκο όπως τα μηχανικά βοηθήματα. Μπορεί να δουλέψει και πάνω σε διπλά σχοινιά
Γρήγορες αυτοσφιγγόμενες ασφάλειες
Οι ασφάλειες αυτές χρησιμοποιούνται για να φρενάρουμε πάνω σε ένα σχοινί.
Αυτοσφιγγόμενοι Κόμποι
Οι κόμποι αυτοί χρησιμοποιούνται ως ασφάλεια κατά την κατάβαση ραπέλ (rappel) αλλά και ως ασφάλειες σε περίπτωση πτώσης (έχουν μεγαλύτερη ασφάλεια και αντίσταση σε σχέση με τις Γρήγορες αυτοσφιγγόμενες ασφάλειες).
Αναρριχητική ορολογία
Η αγγλική ορολογία συνήθως χρησιμοποιείται αυτούσια, χωρίς να έχει μεταφραστεί στα Ελληνικά.
Μόνιμη ασφάλεια στο βράχο, αποτελούμενη από μια ειδική βίδα και ένα προεξέχοντα κρίκο. Στην πλακέττα κλιπάρουμε τα σετάκια.
Βαθμολογία αναρριχητικών διαδρομών
Η δυσκολία μιας αναρριχητικής διαδρομής ή ενός τμήματος αυτής (που τελικά θα χαρακτηρίσει και όλη την διαδρομή συνολικά) καθορίζεται από διατάξεις της UIAA και άλλων βαθμολογικών συστημέτων. Ο παρακάτω συγκριτικός πίνακας παραθέτει ορισμένα από τα ορειβατικά βαθμολογικά συστήματα σε χρήση σε όλον τον κόσμο Η βρετανική επιθετική βαθμολογία (E) δε βαθμολογεί μόνο τη δυσκολία της αναρρίχησης αλλά τη συνολική αίσθηση της διαδρομής, για παράδειγμα πόσο δύσκολη είναι η χρήση του εξοπλισμού ασφάλισης, η πιθανότητα πτώσης, η επικινδυνότητα της αναρρίχησης κ.ά. Όλοι αυτοί οι παράγοντες εξετάζονται όταν αποδίδεται βαθμολογία.
Διεξαγωγή μιας αναρρίχησης
thumb|250px|right|Αναρριχητής σε θέση Top rope. Αριστερά του διακρίνεται μια μόνιμη "πλακέττα βράχου". Μια ομάδα αναρριχητών (που αποκαλείται «σχοινοσυντροφιά») αποτελείται από τον προπορευόμενο (τον «επικεφαλής») που φέρει τον μεγαλύτερο κίνδυνο σε περίπτωση πτώσης ( η πτώση του καλύπτεται μόνο από το τελευταίο σημείο που ο ίδιος ασφαλίστηκε) και τα υπόλοιπα μέλη που ακολουθούν και βρίσκονται σε θέση top rope (καλύπτονται δηλαδή πλήρως σε περίπτωση πτώσης αφού θα κρεμαστούν από το σχοινί που έχει ασφαλίσει ο επικεφαλής) Κατά την ανοδική πορεία είναι δυνατόν να εναλλάσσονται οι ρόλοι του επικεφαλής και του τελευταίου μιας σχοινοσυντροφιάς.
Ο επικεφαλής και ο ασφαλίζων οφείλουν να ακολουθούν μια διαδικασία που περιλαμβάνει την ακόλουθη στιχομυθία:
Στη συνέχεια ο επικεφαλής, φέροντας το σχοινί δεμένο με τον σωστό τρόπο στη Ζώνη μέσης αρχίζει να σκαρφαλώνει, (δυναμικά ή/και ισορροπιστικά), περνώντας (κλιπάροντας) τον ένα κρίκο από τα «σετάκια» στις τοποθετημένες «πλακέττες» ή «γκολό» μιας ασφαλισμένης διαδρομής ή τοποθετώντας τα ειδικά στηρίγματα (καρυδάκια, friends, κλπ) σε μιά μη ασφαλισμένη διαδρομή. Από τον ελεύθερο κρίκο ενός «σετ» περνά («κλιπάρει») το σχοινί που φέρει στην μέση του («κλιπάρει» εκατέρωθεν αν φέρει δύο σχοινιά). Ο ασφαλίζων τον ασφαλίζει με σχοινί από μια ενδεχόμενη πτώση: κάνοντας χρήση, ενός οχταριού ή ενός γρί γρί, ενός "κουβά" ή κάθε άλλου αντίστοιχου μέσου εξασφαλίζει ότι ο επικεφαλής αν και όταν πέσει, η πτώση του θα λάβει χώρα από το σημείο της τελευταίας του ασφάλισης. Ο ίδιος ο ασφαλίζων όταν είναι στο έδαφος οφείλει να ασφαλιστεί με μια λανιέρα ή κορδονέτο από κάποιο σταθερό επίγειο σημείο (όταν είναι στο βράχο είναι αναγκαστικά ασφαλισμένος) για να μην παρασυρθεί από τη δυναμική μιας ενδεχόμενης πτώσης του επικεφαλής.
250px|thumb|right|Ο δεύτερος ανεβαίνει, πλήρως ασφαλισμένος ως top rope. Όταν ο επικεφαλής φθάσει στο «ρελέ», αυτασφαλίζεται και φωνάζει «ρελέ!». Ο ασφαλίζων ανταπαντά «ασφάλεια τέλος!». Αν πρόκειται να επακολουθήσει και δεύτερη «σχοινιά», ο επικεφαλής αρχίζει να μαζεύει τα «μπόσικα» του σχοινιού που υπάρχουν μεταξύ του σημείου που ευρίσκεται και του σημείου του μέχρι πρότινος ασφαλιστή του και συγκεντρώνει το σχοινί «μουστάκια» (ή «πεταλούδα») πάνω στην «λανιέρα» με την οποία έχει αυτασφαλιστεί, μέχρι να ακούσει τον δεύτερο να αναφωνεί «εγώ είμαι!». Οι ρόλοι τώρα αντιστρέφονται: ο επικεφαλής με τη βοήθεια ενός μηχανισμού (πλακέττα ασφάλισης, γρι-γρι, κουβαδάκι κ.λπ.) ασφαλίζει τον δεύτερο που αρχίζει να αναρριχάται, πλήρως καλυμμένος σε περίπτωση πτώσης, αφού βρίσκεται σε θέση top rope.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τύποι αναρρίχησης
Αυγούστα Ρόις του Κέστριτς
Η Αυγούστα (γερμ. Augusta, 26 Μαΐου 1822 - 3 Μαρτίου 1862) από τον Οίκο του Ρόις (του νεότερου κλάδου) ήταν κόρη του Πρίγκιπα του Κέστριτς και με τον γάμο της έγινε Μεγάλη Δούκισσα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.
Βιογραφία
Η Αυγούστα Ματθίλδη Βιλελμίνη ήταν η δεύτερη κόρη του Ερρίκου ΞΓ΄ του Κέστριτς και της Ελεωνόρας, Κόμισσας του Στόλμπεργκ-Βέρνιγκεροντε.
Γεννήθηκε στο Κλίππχαουζεν του Μάισσεν στη Σαξονία και απεβίωσε το 1862 στο Σβερίν του Μεκλεμβούργου-Σβερίν σε ηλικία 40 ετών. Δύο έτη μετά ο σύζυγός της έκανε δεύτερο γάμο και το 1868 και τρίτο γάμο, από τον οποίο απέκτησε τον Ερρίκο του Μεκλεμβούργου-Σβερίν (πατέρα της Τζουλιάνας της Ολλανδίας). Ο σύζυγος της Αυγούστας απεβίωσε το 1883.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1849 τον Φρειδερίκο Φραγκίσκο Β΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες τoυ Ρόις
Μπουρζ 18
Η Μπουρζ 18 είναι γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα, με έδρα την πόλη Μπουρζ.
Η ομάδα αγωνίζεται από την σεζόν 2009-2010 στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας 2 αφού αναδείχτηκε πρωταθλήτρια της Ντιβιζιόν Ντ'Ωνέρ στην Ένωση Κέντρου το 2009.
Ιστορία
Η ομάδα αγωνίστηκε, κατά το ποαρελθόν, επί 11 σεζόν στη δεύτερη κατηγορία του γαλλικού ποδοσφαίρου. Συγχωνεύτηκε στη διάρκεια του καλοκαιριού του 2008 με την ομάδα της Μπουρζ-Ανιέρ 18, με την ομάδα-προϊόν της συγχώνευσης αυτής, να λαμβάνει την ονομασία Μπουρζ 18. Ως νέα χρώματα της ομάδας επιλέχτηκαν το κόκκινο και το μπλε.
Η ομάδα ιδρύθηκε το 1966 υπό την ονομασία ΦΚ Μπουρζ μέσω της συγχώνευσης των Φουαγιέ Σαιν-Φρανσουά Μπουρζ και Ρασίνγκ Κλαμπ ντε Μπουρζ. Από το 1970 ως το 1975, η ομάδα αγωνιζόταν στην Ντιβιζιόν 2. Υποβιβάστηκε με το πέρας της σεζόν 1974-1975, ενώ επανήλθε στην D2 την σεζόν 1976-1977. Τερμάτισε, τελικώς, στην 16η θέση του Α' Ομίλου και, ως αποτέλεσμα, επέστρεψε στην D3. Η επόμενη σεζόν ήταν καταστροφική, καθώς η ομάδα υποβιβάστηκε στην D4, όπου και παρέμεινε μέχρι την σεζόν 1980-1981.
Η δεύτερη θέση στον όμιλό της, της έδωσε την δυνατότητα να επανέλθει στην D3, όπου και αγωνίστηκε από το 1981 ως το 1986. Την σεζόν 1986-1987, αγωνίστηκε και πάλι στην D2 χάρη στην πρώτη θέση που είχε λάβει στην D3, αλλά τερμάτισε στην 17η θέση και επέστρεψε, άμεσα, στην D3. Η ομάδα της Μπουρζ πραγματοποίησε την ύστατη επιστροφή της στην D2 από το 1990 ως το 1994, αλλά τα αγωνιστικά της σκαμπανεβάσματα είχαν, και πάλι, ως αποτέλεσμα τον υποβιβασμό της ομάδας στην Νασιονάλ 1 με την λήξη της σεζόν 1993-1994, κατά την οποία τερμάτισε στην τελευταία θέση του βαθμολογικού πίνακα. Η ΦΚ Μπουρζ διαλύθηκε επίσημα τον Ιανουάριο του 1998, λαμβάνοντας, πλέον, νέα ονομασία, ΦΚ Μπουρζ 18.
Την σεζόν 1999-2000, τερμάτισε 3η στον Γ' Όμιλο του CFA2. Από το 2000 ως το 2004, η ομάδα αγωνίστηκε στο CFA. Το 2005, μετά από μια νέα διάλυση, μετονομάστηκε σε Μπουρζ Φουτμπόλ Ολιμπίκ Κλαμπ. Το 2006 : η ομάδα μετονομάστηκε, ξανά, σε Μπουρζ Φουτμπόλ. Το 2008, μετά την συγχώνευση με την Μπουρζ Ανιέρ 18, η ομάδα μετονομάστηκε σε Μπουρζ 18, και στη συνέχεια, το 2009, η ομάδα κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή της Ντιβιζιόν Ντ'Ωνέρ στη ζώνη του Κέντρου. Για την σεζόν 2009-2010, η ομάδα τερμάτισε 12η στον 7ο Όμιλο του CFA2, με τους 66 βαθμούς που συγκέντρωσε να την φέρνουν μονάχα έναν βαθμό πάνω από την πρώτη ομάδα που υποβιβαζόταν, την δεύτερη ομάδα της Σαμουά Νιορταί. Την επόμενη σεζόν, οι εμφανίσεις της ομάδας κυμάνθηκαν στα ίδια επίπεδα, τερματίζοντας στην 13η θέση, με σύνολο 61 βαθμών, μονάχα έναν πάνω από την πρώτη ομάδα που υποβιβαζόταν, την ΑΣ Σατενιεραί ΒΦ.
Αντιπαλότητες
Στην Ντιβιζιόν Ντ'Ωνέρ, η ομάδα είχε να αντιμετωπίσει την Μπουρζ Αβενίρ Κλαμπ, ακόμη μια ομάδα με έδρα την πόλη της Μπουρζ. Η Μπουρζ Φουτμπόλ είχε, επίσης, έρθει αντιμέτωπη με την Βιερζόν Φουτ 18 επί τρεις σεζόν. Επί 12 σεζόν σε D2 και D3, κυριότερη τοπική αντίπαλος της Μπουρζ ήταν η ΛΜ Σατορού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γαλλίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1966 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1966
Αντίνοος (αποσαφήνιση)
Ο Αντίνοος (111–130 π.Χ.) ήταν ο προστατευόμενος και εραστής του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αδριανού. Μπορεί επίσης να αναφέρεται στα:
Χίμαιρα (μυθολογία)
Στην Ελληνική μυθολογία αναφέρεται η Χίμαιρα ως ένα φοβερό τέρας, ένα μυθολογικό ζώο,που εξέπνεε φωτιά, είχε σώμα κατσίκας, κεφάλι λιονταριού, και η ουρά του κατέληγε σε φίδι. Σύμφωνα με άλλες περιγραφές, είχε περισσότερα από ένα κεφάλια, συνηθέστερα τρικέφαλος (κεφαλή λέοντα, κατσίκας και δράκοντα). Η Χίμαιρα σύμφωνα με την ιστορία είχε με τον Όρθρο ένα παιδί τη Σφίγγα.
Μύθοι
Κατά τον Ησίοδο η Χίμαιρα ήταν κόρη του Τυφώνα και της Έχιδνας. Η Χίμαιρα ενώθηκε με τον Όρθρο και απόγονοί τους ήταν το Λιοντάρι της Νεμέας και η Σφίγγα. Το τέρας αυτό φερόταν να το εξέτρεφε ο βασιλιάς της Καρίας Αμισόδωρος.
Τελικά φονεύτηκε από τον Βελλερεφόντη, που ίππευε ένα ιπτάμενο άλογο, τον Πήγασο, στην Καρία, με τη βοήθεια της θεάς Αθηνάς. Υπάρχουν περισσότερες από μία περιγραφές σχετικά με τον τρόπο που έγινε αυτό. Σύμφωνα με μία, ο Βελλερεφόντης απλώς τη χτύπησε με το ακόντιό του. Σύμφωνα με μία άλλη, χρησιμοποίησε μολύβι, το οποίο έλιωσε από την καυτή της ανάσα και την σκότωσε.
Αλλά και για κατοικία του ζώου αυτού αναφέρονται πολλές περιοχές όπως η Φρυγία, οι Ινδίες, ακόμη και η Λιβύη. Επισημότερες όμως φέρονται η αρχαία Κόρινθος και η Σικυώνα που παράσταση αυτής έφεραν τα νομίσματά τους αλλά και οι ασπίδες των οπλιτών τους. Παρόμοιες απεικονίσεις σε ασπίδες έφεραν και οι οπλίτες της Κυζίκου και της Ζελείας.
Οι μύθοι της Χίμαιρας βρίσκονται, στην Αινειάδα του Βιργίλιου, στην Ιλιάδα (Ζ' 179-182), του Ομήρου, στη Θεογονία του Ησίοδου κ.α.
Ερμηνεία μύθου
Από την ανάλυση και ερμηνεία των διαφόρων αναφορών περί της Χίμαιρας καθίσταται εμφανές ότι πρόκειται για αλληγορική αναφορά του ηφαιστειώδους εδάφους της Λυκίας που προήλθε κατά μεν τον Σκύλακα από έκρηξη ηφαιστείου κοντά στη Φασηλίδα, κατά δε τον Στράβωνα, (ΙΔ' 665), από κάποια ηφαιστειώδη χαράδρα του όρους Κράγου. Όσο για την εξωτερική όψη του τέρατος, ερμηνεύεται ως εξής: στους πρόποδες του ηφαιστείου ζούσαν πολλά φίδια, στην μέση ζώνη έβοσκαν κατσίκια και στα στόμια φώλιαζαν λιοντάρια. Στην φαντασία των αρχαίων δημιουργήθηκε λοιπόν το τερατόμορφο σύμπλεγμα της Χίμαιρας.thumb|250px|[[Ετρούσκοι|Ετρουσκικό γλυπτό που παριστάνει Χίμαιρα, Αρχαιολογικό Μουσείο της Φλωρεντίας.|αριστερά]]
Εκφράσεις
Η δημώδης ελληνική έκφραση «κυνηγάω χίμαιρες», σημαίνει «επιδιώκω κάτι ανέφικτο». Επίσης και η γαλλική έκφραση "Se repaître de chimères" (χαίρεται, απολαμβάνει "τρέφεται" με χίμαιρες).