cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αντώνιος Θεοφιλόπουλος
Ο Αντώνιος Θεοφιλόπουλος (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο «ΑΘΕΟΦ», γενν. Πειραιάς, 1916) ήταν Έλληνας γελοιογράφος και ζωγράφος. Από μαθητής στο γυμνάσιο ασχολήθηκε με την εικονογράφηση διηγημάτων και μυθιστορημάτων. Συνεργάσθηκε με τα τότε εκδιδόμενα περιοδικά Θεατής και Εβδομάς. Φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου υπήρξε μαθητής του Παρθένη και του Ουμβέρτου Αργυρού. Εργάσθηκε από το 1955 ως τακτικός πολιτικός γελοιογράφος για λογαριασμό της εφημερίδας Έθνος. Πραγματοποίησε πολλά σκίτσα κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου (1940-41) τα οποία δημοσιεύονταν στην πρώτη σελίδα του εντύπου. Από το 1967 και μετά την επιβολή της δικτατορίας στράφηκε στη ζωγραφική. Πραγματοποίησε ατομικές εκθέσεις των έργων του στην Αθήνα, με έναρξη το φθινόπωρο του 1969. Το έργο του, παρά το ότι περιέχει νεότερα στοιχεία, είναι πολύ επηρεασμένο από τους ιμπρεσιονιστές. Βασικό χαρακτηριστικό της τέχνης του, εξάλλου, ήταν η εναλλαγή των εκφραστικών μέσων. Ακόμη εικονογράφησε ιστορίες που εκδόθηκαν από τον εκδοτικό οίκο «Ατλαντίς», στην ελληνική εκδοχή της σειράς «Κλασσικά Εικονογραφημένα», όπως και τη σειρά κόμικ-στριπ με τίτλο «Λόλα».
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες γελοιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Χοιρίλος ο Ηλείος
Ο Χοιρίλος ο Ηλείος (4ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από την Ηλεία ο οποίος αναδείχτηκε ολυμπιονίκης σε νεανική ηλικία στο άθλημα της πυγμαχίας παίδων κατά τους 116ους (316 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ο ανδριάντας του στην Ολυμπία ήταν έργο του Σθέννιδος του Ολυνθίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Ηλείοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πυγμαχίας παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.)
Αλέξανδρος Μολλιέρος
Ο Αλέξανδρος Μολλιέρος (Πιερ Αλεξάντρ Ζαν Μολιέρ) (Pierre Alexandre Jean Mollière) (Ορλεάνη, 26 Μαΐου 1800 - Παρίσι, 6 Ιουλίου 1850) ήταν Γάλλος στρατηγός του 19ου αιώνα.
Βιογραφία
Ένας απλός εθελοντής στρατιώτης σε ηλικία είκοσι τεσσάρων ετών, στο κανονικό ελληνικό πεζικό, τότε αξιωματικός στην ιερή παρέα των Φιλελλήνων, είχε γίνει τακτικός αξιωματικός του στρατηγού Φαβιέρου, βοηθός του στρατοπέδου του στρατηγού Trézel, και τέλος διοικητής τάγματος στο γενικό προσωπικό του ελληνικού στρατού. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Αθήνας από τον Ρεσίτ Πασά, κατάφερε να εισβάλει στην Ακρόπολη με τη δύναμη των Φιλελλήνων.
Μια μέρα, στην Αθήνα, δύο γρεναδιέροι θα διασώσουν, κοντά στις τουρκικές γραμμές, τον πληγωμένο διοικητή Ρομπέρτ. Αυτή η πράξη αφοσίωσης ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένη, και οι δύο στρατιώτες φέρνουν τον ηγέτη τους ζωντανό στην ακρόπολη. Από αυτούς τους δύο άντρες, ένας ήταν ο Μολλιέρος, ο οποίος έγινε αξιωματικός λίγες μέρες αργότερα. Μια άλλη μέρα, ο στρατηγός Φαβιέρος μαθαίνει ότι οι Έλληνες εξαντλούνται από πυρομαχικά στις μπροστινές θέσεις. Δημιούργησε ένα τάγμα 750 ανδρών, έχοντας δώσει σε κάθε στρατιώτη 25 λίβρες μπαρούτι και τους οδήγησε στα χαρακώματα μέσα στο πυρ του εχθρού, ο οποίος είχε παραταγμένους 8.000 άντρες. Ο Μολιέρος ήταν επικεφαλής αυτής της επικίνδυνης επιχείρησης.
Το 1827, ο Μολλιέρος συμμετείχε στις μάχες στην κεντρική Ελλάδα και στη συνέχεια συμμετείχε στην αποστολή στη Χίο, όπου ήταν ο πρώτος που αποβιβάστηκε κοντά στις τουρκικές θέσεις. Το επόμενο έτος πήρε μέρος της αποστολής στον Τσεμέ στη Μικρά Ασία.
Το 1830, ο Μολλιέρος δεν δίστασε να αφήσει τη λαμπρή του θέση ως ανώτερος αξιωματικός στον ελληνικό στρατό, για να αποδεχθεί τη μέτρια θέση του υπολοχαγού στον γαλλικό στρατό.
Αλγερία
Το 1832 έφτασε σε αφρικανικό έδαφος με το 1ο σύνταγμα ελαφρού πεζικού που είχε πρόσφατα δημιουργηθεί.
Πίσω στην Αφρική το 1845 ως συνταγματάρχης του 13 Λέιερ, μετά από απουσία τριών ετών, ο Μολλιέρος έλαβε μέρος στην εκστρατεία του φθινοπώρου, την αποστολή που οδήγησε στη Δύση ο στρατηγός Bugeaud εναντίον του Ouled Krelif και του Beni-Meïda, με τις στρατιές του Στρατηγού Jusuf.
Είχε επιστρέψει στη Γαλλία με το σύνταγμά του, λίγο μετά τα γεγονότα του Φεβρουαρίου 1848, και εργάστηκε στον Στρατό των Άλπεων όταν διορίστηκε στο αξίωμα του ταξιάρχου στις 17 Αυγούστου 1848.
Διοικητής της Λεγεώνας της Τιμής και Διοικητής της 4η ταξιαρχίας πεζικού της Στρατιάς του Παρισιού, ο στρατηγός Μολλιέρος πέθανε στην πόλη αυτή στις 6 Ιουλίου 1850.
Ο στρατηγός Μολλιέρος δεν ήταν μόνο άξιος αξιωματικός, ήταν επίσης διακεκριμένος στρατιωτικός συγγραφέας. Είχε δημοσιεύσει ένα αξιοσημείωτο υπόμνημα σχετικά με την οργάνωση του βοηθητικού σώματος στην Αλγερία, ένα ζήτημα για το οποίο είχε μελετήσει όλες τις πτυχές κατά τη διάρκεια της διοίκησης των Τούρκων στην Κωνσταντίνη και έβαλε τις τελευταίες πινελιές στο Λεξικό του Στρατού, το οποίο ο στρατηγός Bardin, ο θείος του, προετοίμαζε για τριάντα χρόνια.
Αναφορές
Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς του 19ου αιώνα Κατηγορία:Φιλέλληνες Κατηγορία:Γάλλοι στρατηγοί
Κόλπος της Μανφρεντόνια
Ο Κόλπος της Μανφρεντόνια (ιταλικά Golfo di Manfredonia) είναι ένας κόλπος στην ανατολική ακτή της Ιταλίας, στη νότια Αδριατική Θάλασσα. Σχηματίζεται από το νότιο μέρος της χερσονήσου Γκαργκάνο προς βορρά και την ακτή της Απουλίας προς νότο. Αρκετά ποτάμια εκβάλλουν στον Κόλπο της Μανφρεντόνια, μεταξύ των οποίων ο Καραπέλλε και ο Τσερβάρο. Ο κόλπος πήρε το όνομά του από την παραλιακή πόλη Μανφρεντόνια, που είναι κτισμένη στον μυχό του, βόρεια από τα ερείπια της αρχαίας πόλεως Σίποντο. Σε άλλα μέρη οι ακτές του κόλπου είναι βαλτώδεις, σχηματίζοντας και αλυκές, όπως τη Σαλίνε ντι Μαργκερίτα ντι Σαβοΐα, που είναι υγροβιότοπος της Συμβάσεως Ραμσάρ.
Παραπομπές
Κολπος Μανφρεντονια Μανφρεντονια
Σύσκεψη στα Γλυκά Νερά Κρήτης
Η Σύσκεψη στα Γλυκά Νερά Κρήτης είναι η σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στα Γλυκά Νερά Σφακίων στις 7 Απριλίου 1821 με σκοπό την κήρυξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα στην Κρήτη.
Υπόβαθρο
Στα πλαίσια της υποταγής της στην Οθωμανική αυτοκρατορία από το 1669 κι εξής, στην Κρήτη υπάρχουν 3 διοικητικά κέντρα (Χανιά, Ρέθυμνο, Ηράκλειο). Η επιβολή της εξουσίας εδώ είναι σχετικά πιο βίαιη σε σχέση με άλλες περιοχές λόγω της σημαντικής γεωγραφικής θέσης και της ύπαρξης πολλών Τούρκων στο νησί.
Τις παραμονές της ελληνικής επανάστασης στην Κρήτη, σε αντίθεση με την Πελοπόννησο και τη Στερεά Ελλάδα, το έδαφος δεν είναι στον ίδιο βαθμό γόνιμο για να γίνει επανάσταση. Οι περισσότεροι Κρητικοί είναι άοπλοι, με εξαίρεση τους Σφακιανούς, ο αριθμός των μυημένων στη Φιλική Εταιρεία είναι μικρός, οι Τούρκοι είναι καλά οργανωμένοι για να αντιμετωπίσουν μια ενδεχόμενη επαναστατική κίνηση, οι μνήμες της αποτυχίας της πιο μεγάλης επανάστασης στο νησί (1770) από τον Δασκαλογιάννη είναι ακόμα νωπές και, γενικά, το κλίμα, φαίνεται πως δεν είναι ευνοϊκό. Εντούτοις, οι Κρητικοί με επικεφαλής τους Σφακιανούς σταδιακά οργανώνονται για να επαναστατήσουν.
Με την άφιξη του Δασκαλογιάννη και του Λαδά στην Κρήτη και την πίστη για τη γενίκευση της επανάστασης, άμεσα οργανώθηκε η Σύσκεψη στα Γλυκά Νερά Σφακίων προκειμένου να αποφασιστεί η συμμετοχή και της Κρήτης στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα.
Συμμετέχοντες
Η σύσκεψη οργανώθηκε πολύ γρήγορα, γι' αυτό και οι συμμετέχοντες ήταν κυρίως πρόκριτοι από τα Σφακιά.
Σύσκεψη στα Γλυκά Νερά Κρήτης
Δύο ήταν οι βασικές αποφάσεις:
1.Οργάνωση πιο εκτεταμένης σύσκεψης στο Λουτρό Σφακίων με τη συμμετοχή όλων των καπεταναίων της Κρήτης για να αποφασιστεί η γενική επανάσταση στο νησί.
2.Επικοινωνία με όλους τους Φιλικούς του νησιού για γνωστοποίηση των γεγονότων στη Μολδοβλαχία και την Ηπειρωτική Ελλάδα καθώς και για τις αποφάσεις τους στη σύσκεψη.
Εφαρμογή
Μέσα σε κλίμα ομόνοιας κι ομοψυχίας οι σύνεδροι υλοποίησαν τις αποφάσεις τους: μέχρι τις 15 Απριλίου είχαν ειδοποιήσει όλους τους Φιλικούς του νησιού και συγκάλεσαν νέα σύσκεψη στο Λουτρό Σφακίων.
Συνέπειες
Η σύσκεψη στα Γλυκά Νερά ήταν η πρώτη από τις τρεις συσκέψεις που πραγματοποιήθηκαν στα Σφακιά για την κήρυξη της Επανάστασης στην Κρήτη. Η δεύτερη και η τρίτη έγιναν στο Λουτρό στις 15 Απριλίου και 21 Μαΐου αντίστοιχα. Τελικά, η επανάσταση στην Κρήτη κηρύχτηκε επίσημα στις 14 Ιουνίου 1821.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνελεύσεις της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Συνθήκες που αφορούν την Ελλάδα
Κίνιοντ Β΄ των Πίκτων
Ο Κίνιοντ Β΄ των Πικτών (Σκωτ. Γαελικά : Cináed, πέθανε το 843) ήταν βασιλιάς των Πίκτων (843), το όνομα του βρίσκεται σε βασιλικούς καταλόγους στα Χρονικά των βασιλέων των Πίκτων. Δεν υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με την καταγωγή της οικογένειας του, η μοναδική πληροφορία που μας παρέχουν τα Χρονικά των Πίκτων τον καταγράφουν σαν γιο του Ούουραντ και συνεπώς αδελφός του τελευταίου βασιλιά Ντρεστ Ι΄ των Πίκτων.
Κατηγορία:Βασιλείς των Πίκτων
Κάλλων ο Ηλείος
Ο Κάλλων ο Ηλείος (γιος του Αρμοδίου, 4ος/3ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από την Ηλεία ο οποίος αναδείχτηκε ολυμπιονίκης σε νεανική ηλικία στο άθλημα της πυγμαχίας παίδων κατά τους 119ους (304 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ο ανδριάντας του στην Ολυμπία ήταν έργο του Δάιππου του Σικυώνιου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Ηλείοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πυγμαχίας παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.)
Θεότιμος ο Ηλείος
Ο Θεότιμος ο Ηλείος (γιος του Μοσχίωνα, 4ος αιώνας π.Χ.) ήταν αρχαίος Έλληνας ολυμπιονίκης από την Ηλεία ο οποίος αναδείχτηκε ολυμπιονίκης σε νεανική ηλικία στο άθλημα της πυγμαχίας παίδων κατά τους 118ους (308 π.Χ.) ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Ο ανδριάντας του στην Ολυμπία ήταν έργο του Δαιτώνδα του Σικυώνιου. Ο πατέρας του ο Μοσχίων, είχε συμμετάχει στην εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ασία. Είναι πιθανό πως ο Ιππόμαχος ο Ηλείος, νικητής στο ίδιο αγώνισμα 2 διοργανώσεις αργότερα, ήταν αδερφός του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι Ηλείοι ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες της πυγμαχίας παίδων‎ Κατηγορία:Αρχαίοι ολυμπιονίκες (4ος αιώνας π.Χ.)
Μητροπολίτης Κιέβου Ονούφριος
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 1944 στην οικογένεια ενός ιερέα, στο χωριό Κορίτνογιε της επαρχίας Βασκοβέτσκι (σημερινή επαρχία Βιζνίτσκι) στην περιφέρεια Τσερνιβτσί της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ουκρανίας. Το 1961 αποφοίτησε από το γυμνάσιο. Από το 1962 έως το 1964 σπούδασε στην Τεχνική Σχολή του Τσερνιβτσί και μετά εργάστηκε σε κατασκευαστικές οργανώσεις στο Τσερνιβτσί. Το 1966 εισήλθε στη Γενική Τεχνική Σχολή του Πανεπιστημίου Τσερνιβτσί ενώ το 1969, μετά το τρίτο έτος, μπήκε στο δεύτερο έτος της Θεολογικής Σχολής της Μόσχας, από την οποία αποφοίτησε το 1972.
Από το 1970 και για 18 χρόνια ήταν μέλος της αδελφότητας της Λαύρας του Αγίου Σεργίου στη Μόσχα, όπου ταυτόχρονα με τις σπουδές του εκτελούσε και διαφορετικές διακονίες. Έψελνε στη χορωδία και ήταν βοηθός του ηγουμένου της μονής. Την 18 Μαρτίου 1971 εκάρη μοναχός με το όνομα Ονούφριος προς τιμήν του αγίου Oνουφρίου του Μεγάλου. Στις 20 Ιουνίου 1971 χειροτονήθηκε ιεροδιάκος και στις 29 Μαΐου 1972 ιερομόναχος.
Το 1972 εισήλθε στη Θεολογική Ακαδημία της Μόσχας, από την οποία αποφοίτησε το 1978 με διδακτορικό στη Θεολογία, έχοντας υποβάλει διατριβή με θέμα «Ποιμαντική διακονία του Αγίου Ιώβ, ηγουμένου της Λαύρας του Ποτσάιφ». Το 1980 ανυψώθηκε στην τάξη του Ηγουμένου. Στις 28 Αυγούστου 1984 έγινε προϊστάμενος της «Εκκλησίας Μεταμορφώσεως του Αγίου Όρους» στο χωριό Λουκίνο και στις 28 Ιουνίου 1985 βοηθός του ηγουμένου της Λαύρας στη Μονή Αγίου Σεργίου.
Τα Χριστούγεννα του 1986 ανυψώθηκε στην τάξη του Αρχιμανδρίτη. Από τις 20 Ιουλίου 1988 έως το Νοέμβριο του 1990 υπηρέτησε ως ηγούμενος της Λαύρας του Ποτσάιφ.
αριστερά|μικρογραφία|285x285εσ|Ενθρόνιση του Μητροπολίτη Ονουφρίου στη Λαύρα των σπηλαίων του Κιέβου στις 17 Αυγούστου 2014
Αρχιερέας
Με το διάταγμα της Ιεράς Συνόδου της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας της 24ης Νοεμβρίου 1990, ορίστηκε επίσκοπος Τσερνιβτσί και Βουκοβίνα και η χειροτονία του έγινε στις 9 Δεκεμβρίου 1990, στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Βλαδίμηρου του Κιέβου.
Στις 22 Ιανουαρίου 1992, ο Ονούφριος υπέγραψε επιστολή της επισκοπικής συνέλευσης της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας προς τον Πατριάρχη Μόσχας και πάσης Ρωσίας Αλέξιο Β' με το αίτημα να παρασχεθεί αυτοκεφαλία στην Εκκλησία της Ουκρανίας και στις 23 Ιανουαρίου μετατέθηκε από τον μητροπολίτη Φιλάρετο (Ντενισένκο) στην επισκοπή Ivano-Frankivsk. Την 7η Απριλίου 1992 αποκαταστάθηκε από τη Μητρόπολη Τσερνιβτσί, στην οποία υπηρέτησε επό 23 χρόνια.
Στο Κρεβάτι Με Τη Μαντόνα
Η In Bed with Madonna (αγγ: In Bed With Madonna, γνωστή και ως Madonna: Truth or Dare) είναι αμερικάνικη ντοκιμαντέρ ταινία που καταγράφει τη ζωή της Αμερικανίδας τραγουδίστριας Μαντόνα κατά τη διάρκεια της αμφιλεγόμενης περιοδείας της του 1990, Blond Ambition World Tour. Δέχθηκε γενικά καλές κριτικές από κριτικούς κινηματογράφου, ενώ ήταν επιτυχημένη και στο box office, με τα παγκόσμια ακαθάριστα έσοδα να φτάνουν τα 29.012.935 δολάρια (υπολογίζονται σε 52.110.000 σε δολάρια του 2017 ). Αποτέλεσε το πιο εμπορικό ντοκιμαντέρ όλων των εποχών για εκείνη την περίοδο και παρέμεινε για έντεκα χρόνια, μέχρι το 2002 όπου το Bowling for Columbine το ξεπέρασε. Η ταινία προβλήθηκε εκτός συναγωνισμού στο φεστιβάλ κινηματογράφου των Καννών το 1991.
Μητροπολίτης Κιέβου Ονούφριος
Αρχιερέας
Στις 28 Ιουλίου 1994 ανυψώθηκε στο βαθμό του αρχιεπισκόπου και διορίστηκε μόνιμο μέλος της Ιεράς Συνόδου της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας, ενώ στις 22 Νοεμβρίου 2000 ανυψώθηκε στο βαθμό του μητροπολίτη. Στις 23 Νοεμβρίου 2013 του απονεμήθηκε το δικαίωμα να φορέσει το εγκόλπιο της δεύτερης Παναγίας, από τον Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας Βλαδίμηρο.
Στο Κρεβάτι Με Τη Μαντόνα
Το 2005 η Μαντόνα παρήγαγε ένα άλλο ντοκιμαντέρ, το I'm Going to Tell You a Secret, όπου και αυτό ακολουθήθηκε από μια περιοδεία το 2004, την Re-Invention World Tour. Γυρίστηκε και αφηγήθηκε με τον ίδιο τρόπο όπως το In Bed with Madonna, με τις παραστάσεις της στα σόου να είναι σε έγχρωμη εικόνα και οι σκηνές από τα παρασκήνια σε ασπρόμαυρο.
Μητροπολίτης Κιέβου Ονούφριος
Αρχιερέας
μικρογραφία|290x290εσ|Ο Μητροπολίτης Κιέβου και πάσης Ουκρανίας Ονούφριος κατά τη διάρκεια λιτανείας, 8 Μαΐου 2016
Στο Κρεβάτι Με Τη Μαντόνα
Επίδραση στη μαζική κουλτούρα
Για την προώθηση του ντοκιμαντέρ, η Μαντόνα πραγματοποίησε μια ιστορική εμφάνιση στο θρυλικό Αμερικανικό κωμικό σόου Saturday Night Live τον Μάιο του 1991, κατορθώνοντας πολύ υψηλές τηλεθεάσεις. Κατά τη διάρκεια ενός κωμικού σκετς της σειράς Wayne's World, ο Γουέιν (Μάικ Μάιερς) και ο Γκαρθ (Ντάνα Κάρβεΐ) βρίσκουν μια ηθοποιό που υποδύεται τη Μαντόνα στο κρεβάτι ενός ξενοδοχείου στο πλαίσιο μιας ασπρόμαυρης αισθησιακής ονειρικής φαντασίωσης. Λίγο μετά, ο Γουέιν και η ηθοποιός που υποδύεται τη Μαντόνα αρχίζουν να παίζουν "Θάρρος ή αλήθεια" (όπως και ο τίτλος του ντοκιμαντέρ). Ο Wayne προκαλεί τη Μαντόνα να έρθει κοντά του ερωτικά. Καθώς φιλιούνται, ξεκινάει να παίζει ως μουσική υπόκρουση το κομμάτι "Justify my love", παραπέμποντας στο αμφιλεγόμενο και απαγορευμένο βίντεο κλιπ της τραγουδίστριας.
Μητροπολίτης Κιέβου Ονούφριος
Προκαθήμενος της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας
Στις 13 Αυγούστου 2014 εκλέχτηκε νέος Μητροπολίτης Κιέβου και πάσης Ουκρανίας της αυτόνομης Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας με βάση τα αποτελέσματα μυστικής ψηφοφορίας. Την ίδια ημέρα, ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος ενέκρινε την απόφαση της Ιεράς Συνόδου των Επισκόπων της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και με την πατριαρχική ευλογία του στον Μητροπολίτη Ονούφριο τον όρισε Προκαθήμενο της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η ενθρόνισή του πραγματοποιήθηκε στις 17 Αυγούστου 2014 στην Λαύρα των Σπηλαίων.
Στο Κρεβάτι Με Τη Μαντόνα
Επίδραση στη μαζική κουλτούρα
Την ίδια χρονιά γυρίστηκε επίσης η παρωδία "Medusa: Dare to Be Truthful", στην οποία πρωταγωνιστεί η κωμικός Τζούλι Μπράουν στο ρόλο του ομώνυμου χαρακτήρα (Medusa) που διακωμωδεί το ντοκιμαντέρ της Μαντόνα. Συμμετέχουν επίσης οι Κάθι Γκρίφιν και Ντόναλ Λογκ. Η Medusa είναι μια τελειομανής, υπερσεξουαλική, νάρκισσος, εγωκεντρική και αυταρχική σεξοβόμβα τραγουδίστρια που θέλει να έχει τον πλήρη έλεγχο. Επιτρέπει σε ένα κινηματογραφικό συνεργείο να την ακολουθεί παντού, καταγράφοντας κάθε στιγμή από την καθημερινότητά της, ενώ πραγματοποιεί την επιτυχημένη περιοδεία της. Καθ'όλη τη διάρκεια της ταινίας, παραγωγής Showtime, γίνεται αναφορά και διακωμώδηση σκηνικών, κοστουμιών, διαλόγων και καταστάσεων που υπάρχουν στο αυθεντικό ντοκιμαντέρ της Μαντόνα.
Μητροπολίτης Κιέβου Ονούφριος
Προκαθήμενος της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας
Ο Μητροπολίτης Ονούφριος ως μέλος της Ιεράς Συνόδου της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν αναγνωρίζει την αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας και έχει διακόψει τα συλλείτουργα με κληρικούς του Οικουμενικού Πατριαρχείου, της Εκκλησίας της Ελλάδος, του Πατριαρχείου της Αλεξάνδρειας και των ιεραρχών της Εκκλησίας της Κύπρου, που έχουν αναγνωρίσει την συγκεκριμένη εκκλησιαστική δομή.
Στο Κρεβάτι Με Τη Μαντόνα
Επίδραση στη μαζική κουλτούρα
Το ροκ συγκρότημα Medusa κυκλοφόρησαν το ντοκιμαντέρ "Στο κρεβάτι με την Medusa" το 2013. Η ταινία χρησιμοποιεί το ίδιο ασπρόμαυρο φίλτρο και στυλ, ενώ καταγράφει τα πρώτα χρόνια του συγκροτήματος, την καθημερινότητα των μελών μέχρι να εκτοξεύσουν τη δημοτικότητά τους στη Μεγάλη Βρετανία.
Το δημοφιλές βρετανικό κωμικό πρόγραμμα French & Saunders πραγματοποίησε επίσης μια επιτυχημένη παρωδία του ντοκιμαντέρ με τίτλο "Στο κρεβάτι με τους French & Saunders".
Δικαστικές διαμάχες
Στις 12 Ιανουαρίου του 1992, τρεις από τους χορευτές της Blond Ambition περιοδείες, οι Όλιβερ Κρουμς, Κέβιν Στέι και Γκάμπριελ Τρούπιν έκαναν μήνυση εναντίον της Μαντόνα. Στην αγωγή, ισχυρίζονταν ότι η καλλιτέχνης εισέβαλε στις ιδιωτικές τους στιγμές κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του ντοκιμαντέρ της, προβάλλοντας εν αγνοία τους στιγμές από ερωτικές περιπτύξεις τους με άλλους άντρες χορευτές. Την κατηγόρησαν για απάτη, εσκεμμένη παραπλανητική περιγραφή, συγκάλυψη της πραγματικότητας και πρόκληση συναισθηματικής βλάβης. Σε τηλεοπτικό σποτάκι μιας διαφημιστικής εκστρατείας του MTV Rock The Vote την επόμενη χρονιά, η Μαντόνα αστειεύτηκε σχετικά με αυτό, λέγοντας "Μάλλον θα πιστεύετε πως αυτός δεν είναι καλός λόγος για να ψηφίσετε...γι'αυτό κάντε μου μήνυση! Εξάλλου όλοι μου κάνουν μήνυση". Τον Οκτώβριο του 1994, μετά από 2 χρόνια δικαστικού αγώνα, η αγωγή αποσύρθηκε και υπήρξε συμβιβασμός μεταξύ των δύο πλευρών.
Αντιδράσεις για το ομοφυλοφιλικό περιεχόμενο
Καθ' όλη τη διάρκεια του ντοκιμαντέρ, οι χορευτές της Μαντόνα ενθαρρύνονταν από την ίδια να εκφράζουν ελεύθερα τη σεξουαλικότητά τους, σύμφωνα και με τους στίχους της εμβληματικής της επιτυχίας "Express yourself". Το γεγονός ότι δόθηκε ορατότητα σε γκέι άτομα σε ένα ντοκιμαντέρ μαζικής εμβέλειας προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων και θεωρήθηκε πρωτοποριακό για τα δεδομένα της εποχής. Κάποιοι από αυτούς κατηγόρησαν τη Μαντόνα ότι "εβγαλε στη φόρα" την προσωπική τους ζωή, αναστατώνοντας τις οικογένειές τους και δημιουργώντας σοβαρά προβλήματα στην καθημερινότητά τους.
Σχετικά με αυτό το θέμα, γυρίστηκε το 2016 το ντοκιμαντέρ Strike a Pose, στο οποίο πρωταγωνιστούν οι γκέι χορευτές που πλαισίωναν την Μαντόνα στην περιοδεία της και έγιναν αστέρες εν μία νυκτί μετά την παγκόσμια προβολή του ντοκιμαντέρ της. Το Strike a Pose αφορά το πώς έχει αλλάξει η ζωή αυτών των χορευτών 26 χρόνια μετά την εμβληματική εκείνη περιοδεία και το ντοκιμαντέρ της επόμενης χρονιάς, πώς μπόρεσαν να βγουν σώοι μετά από το απότομο άλμα τους στη δόξα και τη δημοτικότητα και την ακόλουθη "πτώση" τους, τη μάχη τους με τις μεγάλες μάστιγες της τότε εποχής (AIDS και ναρκωτικές ουσίες), ενώ η Μαντόνα συνέχιζε να γιγαντώνει το μύθο της ανακυκλώνοντας τους συνεργάτες της σε κάθε περιοδεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1991 Κατηγορία:Αμερικανικές μουσικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Αμερικανικά ντοκιμαντέρ Κατηγορία:Σκηνοθετικό ντεμπούτο σε ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Μαδρίτη
Dodge Charger
Η σειρά Dodge Charger κατασκευάζεται από την αμερικάνικη αυτοκινητοβιομηχανία Dodge, ξεκινώντας το 1966 με την παραγωγή της πρώτης γενιάς του. Το Charger είναι ένα αυτοκίνητο που έχει δώσει βάρος περισσότερο στην σπορ εμφάνιση και στις επιδόσεις, ως ένας γνήσιος διαχρονικός εκπρόσωπος της κατηγορίας των mucsle cars, ένα ίματζ που έχουν χτίσει πολλές αυτοκινητοβιομηχανίες, όπως η Ford με την Mustang, η Chevrolet με την Camaro και η τέως Plymouth με τα Plymouth Barracuda και Plymouth Duster (παλαιότερα, εν μέρει, και η Toyota με την Celica).
Από το 1966 έως και το 1978 είχαν παρουσιαστεί και κατασκευαστεί 5 γενιές μέχρι τη λήξη της παραγωγής του. Τον Φεβρουάριο του 2005 όμως, εισήχθη μια εντελώς νέα γενιά και μπήκε στην παραγωγή τον Απρίλιο, ενώ τον Νοέμβριο του 2010 ξεκίνησε η παραγωγή της διαδόχου, που είναι και η σημερινή γενιά της. Η αναβίωση του 2005, σηματοδότησε την επιστροφή της Dodge στην κατηγορία των muscle cars και όλα τα νεότερα Charger φέρουν παραδοσιακή ρετρό αισθητική, εμπνευσμένη από τα κλασικά Charger του παρελθόντος, όπως συνέβη και με την αναβίωση του επίσης mucsle car Dodge Challenger στις αρχές του 2008.
Μέσα στο 2005, επίσης, εισήχθη και μια αστυνομική έκδοση του Charger, που γνώρισε εξ αρχής μεγάλη απήχηση στην αμερικανική Αστυνομία και μάλιστα το 2012 εκθρόνισε οριστικά το Ford Crown Victoria (παραγωγή : 14 Ιανουαρίου 1991 έως 15 Σεπτεμβρίου 2011, σε δύο γενιές) ως το πρώτο σε απήχηση αστυνομικό σεντάν στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Πρώτη γενιά (1966 - 1967)
Το Dodge Charger 1ης γενιάς εμφανίστηκε αρχικά ως πρωτότυπο αυτοκίνητο (concept car) το 1964, επηρεασμένο από το Dodge Polara, όπου τοποθετήθηκε ο κινητήρας 426 Wedge και ο Τζιμ Ροντεμπό είχε κατασκευάσει το όχημα υπό την μορφή replica (καμπριολέ) και τοποθέτησε έναν ισχυρό κινητήρα V8 (κυλινδροκεφαλές τοποθετημένες που σχηματίζουν το γράμμα V). Την σχεδίαση του μοντέλου είχε αναλάβει ο Καρλ Κάμερον.
Το όνομα Charger χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σε μια έκδοση περιορισμένης κυκλοφορίας του Dodge Dart το 1965, από την οποία είχαν κατασκευαστεί μόλις 180 οχήματα. thumb|left|305px|Ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία του Dodge Charger πρώτης γενιάς, είναι ο φωτισμός στον πίνακα οργάνων (με ηλεκτροχρωμικό φωτισμό, μια απίστευτη [[καινοτομία για τα τότε τεχνολογικά στάνταρ φωτισμού).]]
Ως ανεξάρτητο μοντέλο, το Charger ξεκίνησε να κυκλοφορεί στα μέσα του 1966, με την πρώτη ματιά να έλκεται από την γρίλια του οχήματος και τα φωτιστικά σώματα, που μάλιστα στην ουσία ήταν μέσα από αυτήν. Στα τέλη του 1966, η Dodge πρόσθεσε την αεροτομή στο πορτ-μπαγκάζ, όντας το πρώτο όχημα με αεροτομή στην ιστορία του αυτοκινήτου. Μαζί με αυτές τις ιδιαιτερότητες, που ακόμα εντυπωσιάζουν τους λάτρεις των νεοκλασικών οχημάτων, επιπλέον προσοχή δόθηκε και στο εσωτερικό της καμπίνας, με τον πίνακα οργάνων να έχει έναν χαρακτηριστικό ηλεκτροχρωμικό φωτισμό, μοναδικό για τα στάνταρ της τότε τεχνολογίας, καθώς και στο δέρμα που υπήρχε στην επένδυση στις πόρτες. Μέχρι τα τέλη του έτους, είχαν παραχθεί 37.344 μοντέλα, έχοντας κερδίσει την ανταπόκριση του κοινού.
Το 1967 υπέστη μια ελαφρά ανανέωση στην εξωτερική αισθητική, ενώ η οροφή είχε κατασκευαστεί από βινύλιο. Επίσης, ένα υποβραχιόνιο (στήριγμα χειρός) είχε προστεθεί ενδιάμεσα των μπροστινών καθισμάτων, τα οποία είχαν διατηρήσει την αρχική μορφή τους. Εκείνη την χρονιά υπήρχε επιλογή ανάμεσα σε 5 κινητήρες, με μέγιστη απόδοση στους 375 ίππους. Άσχετα με την επιτυχία του ως αγωνιστικό όχημα στο NASCAR, στην πολιτική του μορφή δεν είχε ικανοποιητικό αριθμό πωλήσεων (μόλις 15.788 αντίτυπα τη σεζόν αυτή), με τους κύριους ανταγωνιστές Ford Mustang και Chevrolet Camaro να κλέβουν την παράσταση.
Δεύτερη γενιά (1968 - 1970)
Η πορεία του Charger 2ης γενιάς ξεκίνησε το 1968 με πολύ μεγαλύτερα νούμερα παραγωγής και μάλιστα κατασκευαζόταν σε τρεις πολιτείες των ΗΠΑ (Μίσιγκαν, Μιζούρι και Καλιφόρνια). Για το νέο Charger είχε εξελιχθεί ένα σαφώς μεγαλύτερο αμάξωμα, η φιλοσοφία ωστόσο μπορεί να εξακολουθεί να είναι ίδια, όμως αλλαγές υπήρξαν στην εγκατάσταση της νέας γρίλιας με τους νέους κρυφούς και αναδιπλούμενους προβολείς, ενώ η επιλογή χρωμάτων ήταν μεγάλη, τόσο εξωτερικά, όσο και εσωτερικά. Μηχανολογικά, στα δύο χρόνια ενεργής παραγωγής του οχήματος, είχαν κατασκευαστεί και βελτιωθεί ένας αριθμός κινητήρων V8 και τύπου ΗΕΜΙ, με τον αποδοτικότερο να είναι ο 426 κυβικών ιντσών που απέδιδε την ιπποδύναμη των 425 ίππων, επιτυγχάνοντας επιτάχυνση 0-60 μίλια / 0-97 χιλιόμετρα την ώρα σε 13,5 δευτερόλεπτα και τελική ταχύτητα 162 χλμ./ώρα. thumb|left|Dodge Charger του 1969 που χρησιμοποιήθηκε στα γυρίσματα της σειράς «The Dukes of Hazzard».
Οι πωλήσεις της δεύτερης γενιάς του μοντέλου ήταν πολύ μεγαλύτερες από τον προκάτοχό του, φτάνοντας μέσα σε ένα χρόνο τα 96.000 αντίτυπα. Μεγάλος ανταγωνιστής του Charger ήταν η Chevrolet Corvette C3 (η τρίτη γενιά της Chevrolet Corvette), η οποία στο πίσω τμήμα του αμαξώματος έφερνε πολλές ομοιότητες μαζί του. Σε παγκόσμια κλίμακα, το όνομα «Charger» ταυτίζεται με αυτό το μοντέλο και ως κύρια αιτία είναι η εμφάνιση ενός μοντέλου (για την ακρίβεια, μιας σειράς μοντέλων) του 1969 στην πασίγνωστη σειρά The Dukes of Hazzard (προβολή : 1979 - 1985, ελληνικός τίτλος Οι Ντιούκς), όπου είχε αποκτήσει το όνομα General Lee / Στρατηγός Λι. Γενικότερα πάντως, ακόμα και σήμερα πολλοί οπαδοί των παλαιών αυτοκινήτων έχουν τοποθετήσει αυτό το μοντέλο σε πολύ υψηλό βάθρο για την κατηγορία του.
Τρίτη γενιά (1971 - 1974)
Το Charger 3ης γενιάς ξεκίνησε το 1971, έχοντας βασιστεί για άλλη μια φορά στην ίδια πλατφόρμα «B-body», και κυκλοφόρησε ως ο επίσημος αντικαταστάτης του διάσημου μοντέλου δεύτερης γενιάς. Το νέο Charger έμελλε να είναι και το τελευταίο που είχε την γνωστή μορφή που έμεινε στην ιστορία των Muscle Cars πριν στραφεί προς την μορφή της μπερλίνας. Το Charger τρίτης γενιάς είχε υποστεί σημαντικές αλλαγές στο μπροστινό τμήμα του οχήματος, που ήταν εμφανώς επηρεασμένο από την τότε αισθητική των αντίπαλων Pontiac Firebird και Pontiac GTO, με τα φωτιστικά σήματα να κάνουν την εμφάνιση τους (έναντι των προηγούμενων αναδιπλούμενων μπροστινών φώτων) και την σχάρα να έχει διαχωριστεί στην μέση (εκτός της έκδοσης Super Bee και R/T). thumb|left|Το σαλόνι ενός Dodge Charger Super Bee του 1971.
Οι εκδόσεις που κυκλοφόρησαν σε αυτή την γενιά ήταν οι: Basic, Hardtop, SE, 500, RoadTrack και η έκδοση της Super Bee, που κέντρισε το ενδιαφέρον των φίλων της σειράς. Η έκδοση του Super Bee ήταν ο αντικαταστάτης του μοντέλου Coronet Super Bee που είχε απόδοση 300 ίππων με ένα κιβώτιο τριών ταχυτήτων. Η πιο αναβαθμισμένη έκδοση ήταν αυτή του RoadTrack, που απέδιδε ισχύ 370 ίππους με τον κινητήρα Magnum V8. Το 1972 και το 1973, άλλη μια έκδοση ήταν η Rallye, που είχε τον κινητήρα 440 και απέδιδε στο μέγιστο 280 ίππους. Το 1974, ο κινητήρας αυτός υπέστη ελαφρά μείωση απόδοσης κατά 5 ίππους, με αποτέλεσμα να φτάνει στους 275 hp.
Η απλή έκδοση είχε διαθέσιμο τον κινητήρα 318, που είχε απόδοση 230 ίππων, ενώ το 1972 εμφανίστηκε άλλη μια στους 150 ίππους. Ακολούθησαν και άλλες, αυτές των 145 και των 110.
Το Charger τρίτης γενιάς ήταν το τέταρτο μοντέλο με τις περισσότερες πωλήσεις στην ιστορία της παγκόσμιας αυτοκινητοβιομηχανίας του 20-ού αιώνα.
Τέταρτη γενιά (1975 - 1978)
Το Charger 4ης γενιάς αποτέλεσε την σχετική εξέλιξη ενός από τα μοντέλα της Chrysler, το Cordoba, το οποίο ήταν σε παραγωγή τα ίδια χρόνια με αυτό του Charger. Το Charger άσχετα με την μεγάλη ομοιότητα του μοντέλου της Chrysler, για την σειρά της Charger είχε πολύ περισσότερες διαφορές από τα προηγούμενα μοντέλα και η παράδοση της μεγάλης γρίλιας αντικαταστάθηκε με μια πολύ μικρότερη, αν και με μεγαλύτερο ύψος. Επιπλέον, οι προβολείς διατηρήθηκαν με το αρχικό τους σχήμα και σε όλες τις εκδόσεις παρέμειναν εμφανείς. thumb|left|Το πίσω μέρος ενός Dodge Charger SE του 1976.
Η τέταρτη γενιά ήταν η μεγαλύτερη όλων των εποχών σε διαστάσεις, καθώς έφτασε σε μήκος σχεδόν στα 5,5 μέτρα και μάλιστα με μεγάλη διαφορά μήκους από τα προηγούμενα μοντέλα. Από την άλλη όμως, δεν θεωρήθηκε από το κοινό ως άξιο για να φέρει το όνομα Charger, ένα όνομα που είχε διαχρονικά συνδεθεί με το ακραίο ντιζάιν και τις πολλές ιδιαιτερότητες που είχε προσφέρει στο κοινό. Οι αντιδράσεις ήταν αρνητικές, με κάποιους να αποκαλούν το μοντέλο «μη συγκρίσιμο» με τα αντίστοιχα πρώτης και δεύτερης γενιάς, άσχετα αν διατηρήθηκαν τα στάνταρ της ισχύος, της ταχύτητας και των μεγάλων διαστάσεων.
Οι εκδόσεις που κυκλοφόρησαν εξ αρχής ήταν η απλή (Base) και η SE (Special Edition). Αρχικά, οι διαθέσιμοι κινητήρες ήταν αυτοί των 318 κυβικών ιντσών / 5.2 λίτρων «LA» και των 360 κυβικών ιντσών / 5.9 λίτρων. Το 1976, εμφανίστηκαν οι εκδόσεις Charger Sport SE και Charger Daytona. Το 1977, τα Charger Base και Sport σταμάτησαν την παραγωγή τους, για να ανανεωθούν με την νεότερη πλατφόρμα της εταιρείας, την L-Body. Οι υποψήφιοι αγοραστές όμως είχαν μειωθεί δραματικά και ενώ ως τα τέλη του 1975 αγοράστηκαν 30.812 μοντέλα, το 1978 είχαν αγοραστεί μόλις 2.800 αντίτυπα. Έτσι, ως αντικαταστάτης του Charger επελέγη το Dodge Magnum.
Έβδομη γενιά (2011 - σήμερα)
thumb|left|Το σαλόνι ενός Dodge Charger Daytona του 2013.
Πωλήσεις
Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years).
Παύλος Καγιαλής
Ο Παύλος Καγιαλής είναι Έλληνας αθλητής της ιστιοπλοΐας. Γεννήθηκε στις 14 Ιουλίου 1984 στη Θεσσαλονίκη και μεγάλωσε στην Χαλκιδική. Πλέον είναι αθλητής του Ναυτικού Ομίλου Κατοίκων Βουλιαγμένης, ενώ ανήκει στο ίδιο πλήρωμα με τον Παναγιώτη Μάντη από το 2008.
Συμμετείχε για πρώτη φορά σε Ολυμπιακούς Αγώνες το 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο στο αγώνισμα 470 μαζί με τον Παναγιώτη Μάντη και κατακτήσαν το χάλκινο μετάλλιο. Επίσης, είχαν κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ιστιοπολοΐας 470 το 2013 και το 2014, ενώ κατακτήσαν το χρυσό μετάλλιο στο αντίστοιχο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2010 και χάλκινο σε αυτό το 2015. Το 2017 κατέκτησαν το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ιστιοπλοΐας στο Μαϊάμι και το Ιέρ της Γαλλίας, και το χρυσό στο Παγκόσμιο Κύπελλο της κατηγορίας 470 στο Σανταντέρ της Ισπανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ιστιοπλοΐας Κατηγορία:Έλληνες Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της ιστιοπλοΐας
Σιδηροδρομικό δυστύχημα του Εκλς (1984)
Το σιδηροδρομικό δυστύχημα του Εκλς το 1984 συνέβη στις 4 Δεκεμβρίου 1984 στο Εκλς (Eccles) του Μείζονος Μάντσεστερ, όταν μια ταχεία επιβατική αμαξοστοιχία συγκρούστηκε με ταχύτητα με το πίσω μέρος μιας εμπορευματικής αμαξοστοιχίας βαγονιών - βυτίων που μετέφεραν μαζούτ. Ο οδηγός της ταχείας και δύο επιβάτες σκοτώθηκαν και 68 άτομα τραυματίστηκαν. Αιτία του δυστυχήματος ήταν ότι ο οδηγός της ταχείας είχε παραβιάσει σήμα που καταδείκνυε κίνδυνο.
Το δυστύχημα
Το επιβατικό τρένο που ενεπλάκη ήταν το 1E79, που εκτελούσε το δρομολόγιο των 10:05΄ από το Λίβερπουλ προς το Σκάρμπορο, που αποτελούνταν από μηχανή ντίζελ κλάσης 45 No.45147, επτά επιβατικά βαγόνια και ένα βαγόνι αποσκευών. Το φορτηγό τρένο ήταν το 6E85, που εκτελούσε το δρομολόγιο των 09:00΄ από το διυλιστήριο Στάνλοου (Stanlow Oil Refinery), από το Έλσμηρ Πορτ (Ellesmere Port) προς Ληντς, αποτελούμενο από μηχανή κλάσης 47 No.47310 και δεκαπέντε βαγόνια - βυτία που περιείχαν μαζούτ.
Η εμπορική αμαξοστοιχία είχε μόλις περάσει από τον σταθμό του Εκλς και άρχιζε να απομακρύνεται όταν η επιβατική αμαξοστοιχία, έχοντας περάσει τόσο το σήμα μακρινής απόστασης του Εκλς που καταδείκνυε προσοχή όσο και το εγγύτερο σήμα που καταδείκνυε κίνδυνο, συγκρούστηκε με δύναμη με το οπίσθιο τμήμα του. Υπολογίστηκε ότι το φορτηγό τρένο ταξίδευε περίπου με 10 mph, ενώ η ταχύτητα του επιβατικού τρένου ήταν μεταξύ 45 και 50 mph.
Η ορμή της σύγκρουσης εκτίναξε το τελευταίο βαγόνι στο πλάι, αλλά τα επόμενα δύο βαγόνια εκτινάχθηκαν στον αέρα, με το ένα να πέφτει επάνω στη μηχανή του επιβατικού συρμού. Τα βαγόνια υπέστησαν μεγάλες ζημιές και το μαζούτ που διέφυγε ανεφλέγη από τα καυτά καυσαέρια της μηχανής, πυρπολώντας αυτήν και τα δύο προπορευόμενα βαγόνια. Ευτυχώς, το πρώτο βαγόνι ήταν άδειο από επιβάτες, διαφορετικά ο αριθμός των νεκρών θα ήταν πιθανότατα πολύ μεγαλύτερος. Ωστόσο, ο μηχανοδηγός της ταχείας και ένας επιβάτης σκοτώθηκαν ακαριαία, ενώ ένας άλλος επιβάτης υπέκυψε στα τραύματά του έναν μήνα αργότερα. Αρκετά άτομα υπέστησαν τραυματισμούς από την πρόσκρουση και εγκαύματα, ενώ πολλοί έλαβαν θεραπεία για εισπνοή καπνού. Οι προσπάθειες διάσωσης υποβοηθήθηκαν από το σημείο του ατυχήματος, το οποίο ήταν δίπλα στον αυτοκινητόδρομο M602, επιτρέποντας την εύκολη πρόσβαση στις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης.
Η έρευνα
Η έρευνα για το ατύχημα ήταν ασαφής. Υπήρχαν προβλήματα με τη σηματοδότηση στην περιοχή και τα κυκλώματα γραμμής είχαν επηρεαστεί από μια ομάδα συντήρησης που εργαζόταν στην γραμμή κοντά, αλλά ο επιθεωρητής ήταν ικανοποιημένος ότι τα σήματα που είχαν παραβιαστεί δείχνοντας κίνδυνο λειτουργούσαν σωστά και έδειχναν τις σωστές ενδείξεις. Ωστόσο, δεν ήταν εφοδιασμένα με το σύστημα προειδοποίησης AWS για να ειδοποιούν τον μηχανοδηγό για το σφάλμα του. Ελλείψει αντικρουόμενων ιατρικών αποδεικτικών στοιχείων, η έρευνα αναγκάστηκε να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο μηχανοδηγός είχε απλώς αφήσει την προσοχή του να αποσπαστεί και είχε "χάσει" τα σήματα στο Εκλς– κατατέθηκε από το προσωπικό ότι ήταν σπάνιο να καταδεικνύουν κίνδυνο αυτά τα σήματα.
Η έκθεση συνέστησε αυτά τα σήματα να εξοπλιστούν με AWS, έργο που ολοκληρώθηκε γρήγορα. Το εγγύς σήμα ήταν επίσης εφοδιασμένο με λευκή πίσω πλάκα, προκειμένου να γίνει πιο ορατό λόγω της οδικής γέφυρας που βρίσκεται πίσω του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σιδηροδρομικά ατυχήματα και δυστυχήματα
Ανθρακικό νάτριο
Το ανθρακικό νάτριο, γνωστό και ως κρυσταλλική σόδα (soda crystals), σόδα πλύσης (washing soda) και τέφρα σόδας (soda ash), με χημικό τύπο Na2CO3, είναι το υδατοδιαλυτό άλας του ανθρακικού οξέος με νάτριο.
Εμφανίζεται συνήθως ως κρυσταλλικό επταένυδρο, που αφυδατώνεται αμέσως για να σχηματίσει μια λευκή σκόνη τον, μονοένυδρο. Το καθαρό ανθρακικό νάτριο είναι μια λευκή, άοσμη σκόνη που είναι υγροσκοπική (απορροφά υγρασία από τον αέρα), έχει αλκαλική γεύση και σχηματίζει ένα ισχυρά αλκαλικό υδατικό διάλυμα. Το ανθρακικό νάτριο είναι αρκετά γνωστό στα σπίτια για την καθημερινή του χρήση ως αποσκληρυντικό του νερού.Μπορεί να εξαχθεί από τις τέφρες πολλών φυτών που αναπτύσσονται σε εδάφη που είναι πλούσια σε νάτριο, όπως στη βλάστηση από τη Μέση Ανατολή, στις κέλπιες της Σκωτίας και τα θαλάσσια φύκη της Ισπανίας. Επειδή οι τέφρες από αυτά τα πλούσια σε νάτριο φυτά ήταν αρκετά διαφορετικές από τις στάχτες των ξύλων (που εχρησιμοποιούντο στην παραγωγή του ανθρακικού καλίου (ποτάσας), έγιναν γνωστές ως «τέφρες σόδας». Το ανθρακικό νάτριο παρασκευάζεται συνθετικά σε μεγάλες ποσότητες από χλωριούχο νάτριο και ασβεστόλιθο από μια μέθοδο γνωστή ως μέθοδος Σολβέ (Solvay process).
Χρήσεις
Η παρασκευή γυαλιού είναι μία από τις πιο σημαντικές χρήσεις του ανθρακικού νατρίου. Το ανθρακικό νάτριο δρα ως σύντηκτο για το διοξείδιο του πυριτίου, χαμηλώνοντας το σημείο τήξης του μείγματος σε τέτοια θερμοκρασία που είναι επιτεύξιμη χωρίς ειδικά μέσα. Αυτό το «γυαλί σόδας» (soda glass) είναι ελαφρώς υδατοδιαλυτό, έτσι προστίθεται κάποιο ανθρακικό ασβέστιο στο μείγμα τήξης για να κάνει το παραγόμενο γυαλί αδιάλυτο. Αυτός ο τύπος γυαλιού είναι γνωστός ως γυαλί νατρασβέστου (soda lime glass): «σόδα» για το ανθρακικό νάτριο και «άσβεστος» για το ανθρακικό ασβέστιο. Το γυαλί νατρασβέστου είναι η πιο συνηθισμένη μορφή γυαλιού για αιώνες.
Το ανθρακικό νάτριο χρησιμοποιείται επίσης ως μια σχετικά ισχυρή βάση σε διάφορες ρυθμίσεις. Παραδείγματος χάρη, χρησιμοποιείται ως ρυθμιστής του pH για να διατηρήσει σταθερές τις αλκαλικές συνθήκες που είναι απαραίτητες για τη δράση της πλειοψηφίας των φωτογραφικών παραγόντων εμφάνισης των φιλμ. Δρα ως άλκαλι, επειδή όταν διαλύεται στο νερό, διίσταται στο ασθενές καρβονικό οξύ και το ισχυρά αλκαλικό υδροξείδιο του νατρίου. Αυτό δίνει στο ανθρακικό νάτριο σε διάλυμα τη δυνατότητα να επιτίθεται σε μέταλλα όπως το αργίλιο (αλουμίνιο) εκλύοντας αέριο υδρογόνο.
Είναι ένα συνηθισμένο πρόσθετο στις πισίνες, όπου χρησιμοποιείται για την εξουδετέρωση των διαβρωτικών επιπτώσεων του χλωρίου και την αύξηση του pH.
Στη κουζίνα, χρησιμοποιείται μερικές φορές αντί για το υδροξείδιο του νατρίου στην αλισίβα και ιδιαίτερα στη γερμανική κουζίνα (στα πρέτζελς (pretzels) και σε κάποια είδη από ψωμάκια). Αυτά τα πιάτα κατεργάζονται με ένα διάλυμα μιας αλκαλικής ουσίας για να αλλάξει το pH της επιφάνειας του τροφίμου και να βελτιώσει την επιφάνειά τους.
Στην ταρίχευση, το ανθρακικό νάτριο προστίθεται σε καυτό νερό για να αφαιρέσει τη σάρκα από το κρανίο ή τα οστά τροπαίων ή για την εκπαιδευτική εμφάνιση σε βιολογικές και ιστορικές μελέτες.
Στη χημεία, χρησιμοποιείται συχνά ως ηλεκτρολύτης. Οι ηλεκτρολύτες βασίζονται, συνήθως, σε άλατα και το ανθρακικό νάτριο δρα ως ένας πολύ καλός αγωγός στη διεργασία της ηλεκτρόλυσης. Επιπλέον, αντίθετα με τα ιόντα χλωρίου, που σχηματίζουν αέριο χλώριο, τα ανθρακικά ιόντα δεν είναι διαβρωτικά στις ανόδους. Χρησιμοποιείται, επίσης, ως πρωτεύον πρότυπο για τις τιτλοδοτήσεις οξέος-βάσης, επειδή είναι στερεό και σταθερό στον αέρα, διευκολύνοντας την ακριβή ζύγιση.
Οικιακή χρήση
Στη βαφή με δραστικές χρωστικές ινών, το ανθρακικό νάτριο (συχνά με ένα όνομα όπως στερεωτικό τέφρας σόδας (soda ash fixative) ή ενεργοποιητής τέφρας σόδας (soda ash activator)) χρησιμοποιείται για να εξασφαλίσει κατάλληλη χημική σύνδεση της χρωστικής με τις ίνες του (φυτού) της κυτταρίνης και αναμειγνύεται, συνήθως,  με τη χρωστική πριν ή μετά τη βαφή, ανάλογα με τον τύπο της βαφής.
Η δοκιμή ανθρακικού νατρίου
Η δοκιμή ανθρακικού νατρίου χρησιμοποιείται για να διακρίνει μεταξύ κάποιων συνηθισμένων μεταλλικών ιόντων, που καθιζάνουν όπως τα αντίστοιχα ανθρακικά τους. Η δοκιμή μπορεί να διακρίνει μεταξύ Cu, Fe και Ca/Zn/Pb. Το διάλυμα του ανθρακικού νατρίου προστίθεται στο άλας του μετάλλου. Ένα γαλάζιο ίζημα δείχνει ιόν Cu2+. Ένα σκουροπράσινο ίζημα δείχνει ιόν Fe2+. Ένα κιτρινοκαφετί ίζημα δείχνει ιόν Fe3+. Ένα λευκό ίζημα δείχνει ιόντα Ca2+, Zn2+, ή Pb2+. Αυτή η δοκιμή χρησιμοποιείται για να καθιζήσει το παρόν ιόν, επειδή σχεδόν όλα τα ανθρακικά είναι αδιάλυτα. Ενώ αυτή η δοκιμή είναι χρήσιμη στην διάκριση μεμονωμένων κατιόντων, αποτυγχάνει αν υπάρχουν κι άλλα ιόντα, επειδή τα περισσότερα ανθρακικά μέταλλα είναι αδιάλυτα και θα καθιζάνουν.Επιπλέον, τα ιόντα ασβεστίου, ψευδαργύρου και μολύβδου παράγουν όλα λευκά ανθρακικά ιζήματα κάνοντας δύσκολη την μεταξύ τους διάκριση. Αντί για ανθρακικό νάτριο, μπορεί να προστεθεί υδροξείδιο του νατρίου, που δίνει σχεδόν τα ίδια χρώματα,εκτός από το ότι τα υδροξείδια του μολύβδου και του ψευδαργύρου είναι διαλυτά σε περίσσεια αλκάλεως και μπορούν συνεπώς να διακριθούν από το ασβέστιο.
Άλλες εφαρμογές
Το ανθρακικό νάτριο είναι ένα πρόσθετο τροφίμων (E500) που χρησιμοποιείται ως ρυθμιστής οξύτητας, αντισυσσωματικός παράγοντας, διογκωτικός παράγοντας και σταθεροποιητής. Είναι ένα από τα συστατικά του nihongo, ενός διαλύματος αλκαλικών αλάτων που χρησιμοποιείται για να δώσει τη χαρακτηριστική γεύση και υφή στα νουντλς ράμεν (είδος ζυμαρικού). Χρησιμοποιείται επίσης στην παραγωγή του καπνικού προϊόντος snus για να σταθεροποιήσει το pH του τελικού προϊόντος. Στη Σουηδία, το snus θεωρείται ως τρόφιμο, επειδή μπαίνει στο στόμα, απαιτεί παστερίωση και περιέχει μόνο συστατικά που είναι εγκεκριμένα ως πρόσθετα τροφίμων.
Το ανθρακικό νάτριο χρησιμοποιείται επίσης στην παραγωγή της σκόνης παγωμένου αεριούχου χυμού (σερμπέτι). Η αίσθηση της δροσιάς και του αφρισμού προέρχεται από την ενδόθερμη αντίδραση αντίδραση μεταξύ του ανθρακικού νατρίου και ενός ασθενούς οξέος, συνήθως του κιτρικού οξέος, που ελευθερώνει αέριο διοξείδιο του άνθρακα και συμβαίνει όταν το σερμπέτι υγραίνεται με σάλιο.
Στην Κίνα, χρησιμοποιείται για να αντικαταστήσει το σταχτόνερο (lye-water) στην κρούστα παραδοσιακών καντονέζικων γλυκισμάτων (moon cakes) και σε πολλά άλλα κινέζικα γλυκίσματα και ζυμαρικά στον ατμό.
Το ανθρακικό νάτριο χρησιμοποιείται από την τουβλοποιία ως διαβρεκτικός παράγοντας για να μειώσει την απαιτούμενη ποσότητα νερού για τη μορφοποίηση του πηλού.
Στη χύτευση, αναφέρεται ως "συνδετικό μέσο (bonding agent)" και χρησιμοποιείται για να επιτρέψει σε υγρά αλγινικά να προσκολληθούν σε πηγμένα αλγινικά.
Το ανθρακικό νάτριο χρησιμοποιείται στις οδοντόκρεμες, όπου δρα ως παράγοντας αφρισμού και λειαντικό. Αυξάνει επίσης προσωρινά το pH του στόματος.
Το ανθρακικό νάτριο χρησιμοποιείται από την βαμβακουργία για να εξουδετερώσει το απαιτούμενο θειικό οξύ στο ξεχνούδιασμα του χνουδιασμένου βαμβακόσπορου.
Το ανθρακικό νάτριο, σε ένα διάλυμα με κοινό αλάτι, μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο καθάρισμα ασημικών Σε έναν μη δραστικό περιέκτη (γυάλινο, πλαστικό, ή κεραμικό) αλουμινόχαρτο και το αργυρό αντικείμενο εμβαπτίζονται σε ζεστό διάλυμα άλατος. Το αυξημένο pH διαλύει τη στρώση του οξειδίου του αργιλίου στο φύλλο και ενεργοποιεί τη δημιουργία ενός ηλεκτρολυτικού κελιού. Τα ιόντα του υδρογόνου που παράγονται από αυτήν την αντίδραση μειώνουν τα ιόντα του σουλφιδίου στον άργυρο επαναφέροντας το μέταλλο του αργύρου. Το σουλφίδιο μπορεί να εκλυθεί ως μικρές ποσότητες υδρόθειου. Το ξέπλυμα και το ήπιο γυάλισμα του ασημικού επαναφέρει μια ιδιαίτερα γυαλισμένη κατάσταση.
Το ανθρακικό νάτριο χρησιμοποιείται σε κάποια ρυθμιστικά διαλύματα pH υδάτων ενυδρείων για να διατηρήσει ένα επιθυμητό pH και ανθρακική σκληρότητα (KH).
Λόγω της ικανότητας του να απορροφά CO2, ερευνάται το ανθρακικό νάτριο ως δεσμευτικό υλικό του άνθρακα για εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρισμού και σε άλλες βιομηχανίες που παράγουν αέρια θερμοκηπίου.
Φυσικές ιδιότητες
Η ενθαλπία του διαλύματος του ανθρακικού νατρίου είναι −28,1 kJ/mol για ένα υδατικό διάλυμα 10% w/w. Η σκληρότητα Μος του μονοένυδρου ανθρακικού νατρίου είναι 1,3.
Εμφανίσεις
Το ανθρακικό νάτριο κρυσταλλώνεται με νερό για να σχηματίσει τρία διαφορετικά υδρίδια:
Η άνυδρη ορυκτή μορφή του ανθρακικού νατρίου είναι αρκετά σπάνια και ονομάζεται νατρίτης. Ανθρακικό νάτριο εκτοξεύεται επίσης από το ηφαίστειο της Τανζανίας Ολντόινιο Λένγκαϊ και θεωρείται ότι έχει εκτοξευτεί και από άλλα ηφαίστεια στο παρελθόν, αλλά λόγω της αστάθειας αυτών των ορυκτών στην επιφάνεια της γης, είναι πιθανό να έχει διαβρωθεί. Και οι τρεις ορυκτολογικές μορφές του ανθρακικού νατρίου, καθώς και το τρόνα (διένυδρο υδρογονοδικαρβονικό νάτριο (trisodium hydrogendicarbonate dihydrate)), είναι επίσης γνωστά στα υπεραλκαλικά πηγματικά πετρώματα, που εμφανίζονται σε περιοχές όπως στην χερσόνησο Κόλα στη Ρωσία.
Εξόρυξη
To τρόνα (Διένυδρο υδρογονοδικαρβονικό νάτριο(Na3HCO3CO3·2H2O)), εξορύσσεται σε πολλές περιοχές των ΗΠΑ και παρέχει σχεδόν όλη την οικιακή κατανάλωση του ανθρακικού νατρίου. Μεγάλα φυσικά αποθέματα βρέθηκαν το 1938, όπως το κοίτασμα κοντά στον Green River του Ουαϊόμινγκ, που κατέστησαν την εξόρυξη πιο οικονομική από την βιομηχανική παραγωγή στη Βόρεια Αμερική. Υπάρχουν σημαντικά αποθέματα από τρόνα στην Τουρκία· δύο εκατομμύρια τόνοι από τέφρα σόδας έχουν εξαχθεί από αποθέματα κοντά στην Άγκυρα. Εξορύσσεται επίσης από κάποιες αλκαλικές λίμνες όπως η λίμνη Μαγκάντι στην Κένυα με εκσκαφή. Καυτές αλατούχες πηγές εφοδιάζουν με αλάτι τη λίμνη, έτσι ώστε ο ρυθμός της εκσκαφής να μην είναι μεγαλύτερος από τον ρυθμό ανανέωσης για να είναι η πηγή πλήρως ανανεώσιμη.
Αλμύρες και κέλπιες
Αρκετά "αλόφυτα" (είδη φυτών ανθεκτικά στο αλάτι) και είδη θαλάσσιων φυκών μπορούν να επεξεργαστούν για να παραγάγουν μια ακάθαρτη μορφή ανθρακικού νατρίου και αυτές οι πηγές κυριαρχούσαν στην Ευρώπη και αλλού μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα. Τα φυτά ή τα φύκη συλλέγονταν, ξηραίνονταν και καίγονταν. Οι στάχτες πλένονταν με νερό για να σχηματίσουν ένα αλκαλικό διάλυμα. Αυτό το διάλυμα βραζόταν μέχρι ξηρού για να παραγάγει το τελικό προϊόν, που ονομαζόταν "τέφρα σόδας"· αυτό το πολύ παλιό όνομα αναφέρεται σε μια αρχέτυπη πηγή φυτού για τέφρα σόδας, που ήταν ο μικρός ετήσιος θάμνος Αλμύρα.
Η συγκέντρωση του ανθρακικού νατρίου σε τέφρα σόδας διέφερε πολύ, από 2–3 τοις εκατό για το παραγόμενο από θαλάσσια φύκη ("κέλπιες"), μέχρι 30 τοις εκατό για την καλύτερη αλμύρα, στην Ισπανία. Spain. Οι πηγές από φυτά και φύκη για τέφρα σόδας και για την επίσης σχετική αλκαλική ποτάσα, έγιναν όλο και πιο ανεπαρκείς μέχρι το τέλος του 18ου αιώνα και εντατικοποιήθηκε η προσπάθεια για την αναζήτηση εμπορικά βιώσιμων δρόμων για τη συνθετική παραγωγή τέφρας σόδας από άλατα και άλλες χημικές ουσίες.
Μέθοδος Λεμπλάν (Leblanc process)
Το 1791, ο Γάλλος χημικός Νικολά Λεμπλάν (Nicolas Leblanc) κατοχύρωσε μια μέθοδο παραγωγής ανθρακικού νατρίου από άλας, θειικό οξύ, ασβεστόλιθο και γαιάνθρακα. Πρώτα, θαλασσινό αλάτι (χλωριούχο νάτριο) θερμαινόταν σε θειικό οξύ για να παραγάγει θειικό νάτριο και αέριο υδροχλώριο, σύμφωνα με τη χημική εξίσωση
Στη συνέχεια, το θειικό νάτριο αναμειγνύεται με τριμμένο ασβεστόλιθο (ανθρακικό ασβέστιο) και γαιάνθρακα, και το μείγμα καίγεται παράγοντας θειούχο ασβέστιο.
Το ανθρακικό νάτριο εξάγεται από τις στάχτες με νερό και έπειτα συλλέγεται επιτρέποντας στο νερό να εξατμιστεί.
Μέθοδος Σολβέ (Solvay process)
Το 1861, ο Βέλγος βιομηχανικός χημικός Ερνέστ Σολβέ (Ernest Solvay) ανέπτυξε μια μέθοδο μετατροπής του χλωριούχου νατρίου σε ανθρακικό νάτριο χρησιμοποιώντας αμμωνία. Η μέθοδος Σολβέ ήταν επικεντρωμένη γύρω από έναν μεγάλο κοίλο πύργο. Στον πυθμένα, το ανθρακικό ασβέστιο θερμαινόταν για να απελευθερώσει διοξείδιο του άνθρακα:
Στην κορυφή, ένα πυκνό διάλυμα χλωριούχου νατρίου και αμμωνία έμπαιναν στον πύργο. Καθώς το διοξείδιο του άνθρακα κόχλαζε μέσα από αυτό, καθίζανε όξινο ανθρακικό νάτριο:
Το όξινο ανθρακικό νάτριο μετατρεπόταν στη συνέχεια σε ανθρακικό νάτριο θερμαίνοντάς το, με έκλυση νερού και διοξειδίου του άνθρακα:
Εν τω μεταξύ, η αμμωνία αναγεννιόταν από το παραπροϊόν του χλωριούχου αμμωνίου με επεξεργασία του με υδροξείδιο του ασβεστίου που απέμενε από την δημιουργία του διοξειδίου του άνθρακα:
Επειδή η μέθοδος Σολβέ ανακυκλώνει την αμμωνία της, καταναλώνει μόνο άλμη και ασβεστόλιθο και αποβάλλει μόνο το χλωριούχο ασβέστιο. Αυτό καθιστά τη μέθοδο σημαντικά πιο οικονομική από τη μέθοδο Λεμπλάν και σύντομα κυριάρχησε στην παραγωγή ανθρακικού νατρίου. Το 1900, το 90% του ανθρακικού νατρίου παραγόταν με τη μέθοδο Σολβέ και η τελευταία εγκατάσταση που χρησιμοποιούσε τη μέθοδο Λεμπλάν έκλεισε στις αρχές της δεκαετίας του 1920. Η μέθοδος Σολβέ καταλήγει σε τέφρα σόδας (κυρίως ανθρακικό νάτριο (Na2CO3) από άλμη (ως πηγής χλωριούχου νατρίου (NaCl)) και ασβεστόλιθο (πηγή ανθρακικού ασβεστίου (CaCO3)).[6] Η συνολική αντίδραση είναι: