cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νουγκζάρ Μπαγκρατιόνι-Γκρουζίνσκυ
Δυναστικός γάμος των κληρονόμων Γκρουζίνσκι και Μουχράνι
Ο πρίγκιπας Γκιόργκι είναι ο άμεσος απόγονος του τελευταίου βασιλιά της παλαιάς, ενωμένης Γεωργίας Γεωργίου Η΄ και του τελευταίου βασιλιά τού Κάρτλι-Καχέτι Γεωργίου ΙΒ΄ μέσω της μητέρας του Άννας και έχουμε μεγάλη ελπίδα, ότι θα λάβει τη βασιλική διάκριση από τη μητέρα του στο μέλλον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Τέριν Τερέλ
Η Τέριν Νικόλ Τερέλ (γεν. 28 Δεκεμβρίου 1985) είναι Αμερικανίδα επαγγελματίας παλαιστής, ηθοποιός, σταντγούμαν και μοντέλο. Έχει συμβόλαιο με την εταιρεία πάλης TNA Wrestling, ενώ έγινε γνωστή για το χρόνο της στο WWE.
WWE (2007-2010)
Το 2007, δοκιμάστηκε απο την μεγάλη εταιρεία πάλης, WWE, συμμετέχοντας σε διαγωνισμό ανίχνευσης γυναικών παλαιστών. Παρόλο που δεν κέρδισε, υπέγραψε συμβόλαιο με την εταιρεία τον Φεβρουάριο του 2008. Σύντομα, στάλθηκε στο θυγατρικό Florida Championship Wrestling, για να εκπαιδευτεί και άρχισε να χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο "Τίφανι". Μετά απο λίγους μήνες, ξεκίνησε να εμφανίζεται σε τηλεοπτικά προγράμματα του WWE.
Την επόμενη χρονιά, βρέθηκε στο εβδομαδιαίο σόου του WWE, το ECW. Εκεί έγινε η βοηθός του γενικού διευθυντή Θίοντορ Λονγκ και έπειτα έγινε η γενική διευθύντρια του σόου. Το 2010, μεταφέρθηκε στο SmackDown και αντιμετώπισε κάποιες απο τις κορυφαίες γυναίκες της εταιρείας. Τον Αύγουστο, το WWE ήρθε σε ρήξη με την Τερέλ, λόγω ενός επεισοδίου εκείνης με τον -τότε- σύζυγο της Ντρου Γκάλογουεϊ. Τον Νοέμβριο, αποδεσμεύτηκε απο το WWE.
TNA Wrestling (2012-σήμερα)
Αφού έμεινε για δύο χρόνια εκτός πάλης, το καλοκαίρι του 2012 η Τέριν Τερέλ υπέγραψε συμβόλαιο με την ανταγωνιστική εταιρεία πάλης, TNA Wrestling. Σε επεισόδιο της τηλεοπτικής εκπομπής Impact Wrestling, η υπεύθυνη των γυναικών, Μπρουκ Χόγκαν, παρουσίασε την Τέριν Τερέλ ως τη νέα διαιτητή των γυναικείων αγώνων. Τον Μάρτιο του 2013, ξεκίνησε μια κόντρα με την Γκέιλ Κιμ και γι' αυτό άφησε το πόστο του διαιτητή για να παλεύει σε αγώνες. Οι δυο τους ήρθαν αντιμέτωπες σε έναν βίαιο αγώνα στο Slammiversary, όπου η Τερέλ πήρε τη νίκη.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Κρωπίδες
Οι Κρωπίδες ή Κρωπία ή Κρωπιά (Κρωπίδαι ή Κρωπία), (ο δήμος: Κρωπιδών) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Λεοντίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας). Με το ίδιο όνομα (Κρωπίδες) ονομάζονταν οι δημότες του δήμου αυτού.
Κύλινδροι ούρων
Οι κύλινδροι ούρων είναι κυλινδρικά σωμάτια με παράλληλες πλευρές, που σχηματίζονται από πρωτεΐνες που καθιζάνουν μέσα στον αυλό των νεφρικών σωληναρίων, από όπου παίρνουν και το σχήμα τους. Έτσι οι κύλινδροι αποτελούν το εκμαγείο των ουροφόρων σωληναρίων μέσα στον αυλό των οποίων σχηματίζονται. Ο προσδιορισμός των κυλίνδρων πρωτεΐνης στα ούρα είναι μία από τις παραμέτρους της γενικής εξέτασης ούρων και γίνεται με την μικροσκοπική παρατήρηση του ιζήματος τους. Οι κύλινδροι ούρων διαφέρουν στη διάμετρο ανάλογα με το τμήμα του νεφρικού σωληναρίου όπου έγινε ο σχηματισμός τους. Μακριά από τον τόπο σχηματισμού τους σπάζουν και αποβάλλονται με τη ροή των ούρων.
Κρωπίδες
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος των Κρωπιδών, ήταν δήμος των Μεσογείων. Ο δήμος ήταν βόρεια του κύριου οικισμού της Αθήνας, κοντά στους δήμους των Πηλήκων και των Ευπυριδών, οι οποίοι μαζί με τους Κρωπίδες, ευρισκόμενοι και οι τρεις στην ίδια πεδιάδα, συναποτελούσαν τους Τρικώμους, όπως αναφέρει ο Στέφανος Βυζάντιος. Σήμερα εκεί που βρισκόταν η Κρωπιά εκτείνεται τμήμα της περιοχής των Άνω Λιοσίων, του παλαιότερου Δήμου Άνω Λιοσίων (τμήμα του σημερινού Δήμου Φυλής), το οποίο είναι ανάμεσα στη αρχαία οδό–διαδρομή, από την αρχαία Ελευσίνα και το Θριάσιο πεδίο, μέσω των στενών του Δαφνίου, προς τις αρχαίες Αχαρνές, έχοντας στα δεξιά το Αιγάλεω Όρος. Σύμφωνα με τον John S. Traill, το κέντρο του δήμου βρίσκεται σε θέση δυτικά των Άνω Λιοσίων.
Κύλινδροι ούρων
Οι κύλινδροι σχηματίζονται από ένα ομοιογενές υλικό, την μυκοπρωτεΐνη Tamm-Horsfall. Στο υλικό αυτό μπορούν να ενσωματωθούν διάφορα επιπλέον στοιχεία, όπως ερυθρά αιμοσφαίρια, πυοσφαίρια και επιθηλιακά κύτταρα, τα οποία υπάρχουν μέσα στον αυλό του νεφρικού σωληναρίου.
Κρωπίδες
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Κατά τον 19ο αιώνα ανακαλύφθηκε ένα χωριό, μετά τις ανατολικές πλαγιές του Υμηττού, (πρόκειται για την περιοχή του χωριού Κορωπί), το οποίο τότε εσφαλμένα ταυτιζόταν με τις Κρωπίδες, ωστόσο, δεδομένου ότι οι πηγές καταδεικνύουν σαφώς ότι ο Σπαρτιάτης βασιλιάς Αρχίδαμος Β΄, κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου, βάδισε με τα στρατεύματά του μέσω της «Κρωπιάς» για να φτάσει στις Αχαρνές, ο προσδιορισμός του δέκατου ένατου αιώνα, πιστεύεται ότι ήταν λάθος, αλλά πάντως αυτός επηρέασε τις ονομασίες τόσο στην σήμερα αναφερόμενη ως περιοχή της Κρωπίας, δηλαδή το σύγχρονο Κορωπί, όσο και τον αντίστοιχο Δήμο Κρωπίας, τα οποία βέβαια δεν έχουν καμιά σχέση με τον αρχαίο δήμο.
Πιθανώς οι «Κρωπίδες» να ήταν το όνομα του δήμου και «Κρωπία» η ονομασία σε μια από τις μεγαλύτερες πόλεις του. Πάντως διαχρονικά γίνεται σύγχυση μεταξύ αυτών των ονομάτων, καθώς και της περιοχής, η οποία ονομαζόταν Κεκροπία και αποτελούσε την ονομασία της Αρχαίας Αθήνας ή/και της Αρχαίας Αττικής στο σύνολό της. Όπως αναφέρεται η «Κεκρωπία», η οποία ήταν στην σημερινή Ακρόπολη Αθηνών και νότια αυτής, έτσι αναφέρονται και οι λέξεις «Κεκροπίδες», «Κεκροπίδος», που παραπέμπουν είτε στην Κεκροπίδα φυλή, είτε στον κάτοικο της ίδιας της αρχαίας Αθήνας ή/και της αρχαίας Αττικής, ο οποίος αναφερόταν σε προγενέστερες εποχές και ως «Κεκροπίδης». Ακόμα και ο Αριστοφάνης, στο έργο του «Ιππείς», υποδυόμενος τον Παφλαγόνα, την καρικατούρα του πρώην βυρσοδέψη και τότε πολιτικού Κλέωνα, «μπερδεύει» το όνομα, λέγοντας νοερά ότι ο Παφλαγών είναι «κλοπίδης», όνομα που προέρχεται από τη ρίζα του «κλέβω» (κλέπτω), μεταμορφώνοντας αυτό το ρήμα σε ένα προφανές όνομα, όπως αυτό του «Κεκροπίδη».
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος της Λεοντίδας φυλής, συμμετείχε με 1 βουλευτή στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη (307/306 – 224/223 π.Χ.) και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος αντιπροσωπευόταν επίσης με 1 βουλευτή στη Βουλή των 600. Κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Κύλινδροι ούρων
Συλλογή ούρων
Ο προσδιορισμός των κυλίνδρων στα ούρα γίνεται στα πρώτα πρωινά ούρα μέσης ούρησης. Το pH του δείγματος θα πρέπει να είναι όξινο (το αλκαλικό pH καταστρέφει τους κυλίνδρους). Αν τα ούρα φυγοκεντρηθούν, θα πρέπει αυτό να γίνει σε λίγες στροφές.
Κρωπίδες
Οι κάτοικοι των Κρωπιδών
Ο δημότης των αρχαίων Κρωπιδών ονομαζόταν Κρωπίδης. Οι Κρωπίδες ήταν μέρος θρησκευτικής ένωσης, μαζί με τους γείτονες τους από τους δήμους των Πηλήκων και των Ευπυριδών, αλλά δεν είναι γνωστές άλλες λεπτομέρειες για την λατρεία αυτής της ένωσης.
Προσωπικότητες από τις Κρωπίδες
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο των Κρωπιδών, όπως ο βουλευτής Γλαύκων ο Κρωπίδης γιος του Φιλοκτήμονος, ο Διόδοτος ο Κρωπίδης γιος του Αντιπάτρου, ο βουλευτής Διόδωρος ο Κρωπίδης, ο βουλευτής Δίπολις ο Κρωπίδης, ο Δωρόθεος ο Κρωπίδης γιος του Θεοφίλου κ.α.
Κύλινδροι ούρων
Τιμές αναφοράς
Φυσιολογικά μπορεί να βρεθούν στα ούρα 0 - 2 υαλώδεις κύλινδροι ανά 10 οπτικά πεδία (x10 ο.π.) και, επομένως, τυχόν μεγαλύτερα νούμερα χρήζουν διερεύνησης. Η αναφορά του αποτελέσματος γίνεται σύμφωνα με τον παρακάτω πίνακα:
Κλινική σημασία
Στα φυσιολογικά ούρα απαντώνται σε περιπτώσεις έντονης μυϊκής κόπωσης και γήρατος. Η παρουσία αυξημένων αριθμών οποιουδήποτε είδους κυλίνδρου στα ούρα (κυλινδρουρία), συνοδεύεται συνήθως από πρωτεϊνουρία και υποδηλώνει την ύπαρξη νεφρικής πάθησης. Έτσι οι κύλινδροι αποτελούν ένα πολύτιμο βοήθημα στη διαφορική διάγνωση νεφρικών παθήσεων από τις παθήσεις του κατώτερου ουροποιητικού συστήματος. Ωστόσο, κύλινδροι μπορεί επίσης να παρατηρηθούν μετά από τη χορήγηση αμφοτερικίνης Β, βακιτρακίνης, εθακρυνικού οξέος, φουροσεμίδης, γενταμικίνης, γκριζεοφουλβίνης, ισονιαζίδης, καναμυκίνης, νεομυκίνης, πενικιλλίνης, ακτινοσκιερών ουσιών, στρεπτομυκίνης και σουλφοναμιδών.
Κρωπίδες
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Κύλινδροι ούρων
Υαλώδεις κύλινδροι
thumb|Υαλώδης κύλινδρος Είναι κύλινδροι που αποτελούνται μόνο από πρωτεΐνη, έχουν στρογγυλεμένα άκρα και παράλληλες πλευρές, είναι άχρωμοι, διαφανείς και παρουσιάζουν ομοιογενή εικόνα. Είναι το συνηθέστερο είδος κυλίνδρων που ανευρίσκεται στα ούρα και παρατηρούνται, όταν η ροή των ούρων ελαττώνεται στα νεφρικά σωληνάρια. Συνήθως υποδηλώνουν την πιο μικρή βλάβη των νεφρικών σωληναρίων και μπορεί να βρεθούν σε μικρούς αριθμούς σε φυσιολογικά άτομα μετά από έντονη άσκηση, πυρετό και ορθοστατική πρωτεϊνουρία. Μπορεί επίσης να βρεθούν στην οξεία σπειραματονεφρίτιδα, οξεία πυελονεφρίτιδα, χρόνια νεφρική πάθηση, συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια, διαβητική νεφροπάθεια, φλεγμονή, κακοήθης υπέρταση, Shock.
Κρωπίδες
Πηγές – βιβλιογραφία
Δευτερογενείς πηγές
Κύλινδροι ούρων
Κύλινδροι ερυθρών αιμοσφαιρίων (ή αιμορραγικοί)
thumb|Αιμορραγικός κύλινδρος Εμφανίζονται σε αιματουρίες και υποδηλώνουν βλάβη στα τριχοειδή του αγγειώδους σπειράματος ή ρήξη του τοιχώματος των νεφρικών σωληναρίων. Όταν αποτελούνται από ερυθρά αιμοσφαίρια ονομάζονται ερυθροκυτταρικοί, ενώ όταν περιέχουν μόνο αιμοσφαιρίνη ονομάζονται αιμοσφαιρινικοί. Παρατηρούνται συχνά στην οξεία σπειραματονεφρίτιδα, οξεία φλεγμονή, συστηματικό ερυθηματώδη λύκο, νόσους του κολλαγόνου, νεφρική εμβολή με αιματικό θρόμβο, οζώδη πολυαρτηρίτιδα, έμφρακτο του αγγειώδους σπειράματος (υποξεία μικροβιακή ενδοκαρδίτιδα, δρεπανοκυτταρική αναιμία, θρομβοπενική πορφύρα, αγγειακές παθήσεις, σκορβούτο).
Μελιδόνι Αρκαδίας
Το Μελιδόνι είναι μικρός οικισμός στην Πελοπόννησο και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας.
Κρωπίδες
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Κύλινδροι ούρων
Επιθηλιακοί κύλινδροι
Είναι γεμάτοι από επιθηλιακά κύτταρα διαφόρων ειδών. Όταν το πρωτόπλασμα των επιθηλιακών κυττάρων καταστραφεί, εμφανίζουν στο εσωτερικό τους κόκκους, οι οποίοι είναι οι εναπομείναντες πυρήνες. Μετατρέπονται έτσι σε υαλοκοκκώδεις (κύλινδροι που είναι καλυμμένοι κατά το ήμισυ με κόκκους) και κοκκώδεις (κύλινδροι που είναι καλυμμένοι πλήρως με κόκκους). Παρατηρούνται κατά τη διάρκεια ή μετά από τις ακόλουθες περιπτώσεις: οξεία σωληναριακή νέκρωση (βαριά δηλητηρίαση με μέταλλα), αμυλοείδωση, οξεία απόρριψη νεφρικού μοσχεύματος, προχωρημένο στάδιο σπειραματονεφρίτιδας, πυελονεφρίτιδα, εκλαμψία, κακοήθης νεφροσκλήρωση. thumb|Κηρώδης κύλινδρος Μία ακόμα σοβαρότερη μορφή είναι οι κηρώδεις κύλινδροι. Προέρχονται από τους κοκκώδεις που έπαθαν εκφύλιση των κοκκίων τους, τα οποία διαλύθηκαν και έμεινε το διάφανο στρώμα του κυλίνδρου πλούσιο σε οργανικές ύλες. Έχουν όψη σαν κερί. Κοκκώδεις ή κηρώδεις κύλινδροι μπορεί να παρατηρηθούν στις ακόλουθες περιπτώσεις: οξεία απόρριψη νεφρικού μοσχεύματος, οξεία ή χρόνια νεφρική πάθηση, χρόνια δηλητηρίαση με μόλυβδο, πυελονεφρίτιδα, παθήσεις από ιούς, συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια, ορθοστατική πρωτεϊνουρία.
Λιπώδεις κύλινδροι
thumb|Λιπώδης κύλινδρος Περιέχουν σταγονίδια λίπους και εμφανίζονται σε νόσους με λιπώδη εκφύλιση των επιθηλιακών κυττάρων των νεφρικών σωληναρίων. Παρατηρούνται στο νεφρωτικό σύνδρομο, στον σακχαρώδη διαβήτη και σε χρόνια νεφρική πάθηση.
Μικροβιακοί κύλινδροι
Όλη η μάζα του κυλίνδρου είναι γεμάτη από μικροοργανισμούς.
Μελιδόνι Αρκαδίας
Γενικά στοιχεία
Το Μελιδόνι βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αχαΐας και Ηλείας σε υψόμετρο 303 μέτρα. Απέχει 44 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τη Δημητσάνα (έδρα του δήμου), 82 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την Τρίπολη και 55 χλμ. Α. από τον Πύργο ενώ στα νότια περνάει η ΕΟ Τρίπολης - Ολυμπίας. Αναφέρεται επίσημα, ως Μελιδώνι, για πρώτη φορά το 1835 στο ΦΕΚ 16Α - 24/05/1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Θελπούσης και το 1879 να καταργείται. Αναφέρεται ξανά το 1961 ως Μελιδόνιον να απογράφεται στην κοινότητα Τροπαίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τα Τρόπαια αποτελούν την κοινότητα Τροπαίων που υπάγεται στην ομώνυμη δημοτική ενότητα του Δήμου Γορτυνίας και σύμφωνα με την την απογραφή του 2011 απογράφησαν 37 κάτοικοι ενώ με αυτήν του 2001 ήταν 60.
Κύλινδροι ούρων
Κύλινδροι νεφρικής ανεπάρκειας ή φαρδείς κύλινδροι
Σχηματίζονται στα αθροιστικά σωληνάρια, που έχουν μεγαλύτερο φάρδος, κατά τη διάρκεια προχωρημένης νεφρικής ανεπάρκειας. Φυσιολογικά τα ούρα ρέουν τόσο γρήγορα στα αθροιστικά σωληνάρια, ώστε παρεμποδίζεται ο σχηματισμός κυλίνδρων σε αυτά. Επομένως η ανάπτυξη των κυλίνδρων αυτών υποδηλώνει μεγάλη επιβράδυνση στη ροή των ούρων και σαφή διαταραχή της νεφρικής λειτουργίας. Οι κύλινδροι της νεφρικής ανεπάρκειας εμφανίζονται σε ασθενείς με προχωρημένο στάδιο νεφρικής ανεπάρκειας και είναι ενδεικτικοί βαριάς πρόγνωσης.
Κυλινδροειδή
Μοιάζουν με κυλίνδρους και υποδηλώνουν ελαφρό ερεθισμό του νεφρού. Πιστεύεται ότι είναι πρόωροι ή εκτρωματικοί κύλινδροι, επειδή παρατηρούνται συχνά πριν από την αναγνώριση των πραγματικών κυλίνδρων και μπορεί να παραμένουν και μετά την εξαφάνιση των κυλίνδρων.
Κύλινδροι που περιέχουν κρυστάλλους
Μπορεί να βρεθούν και κύλινδροι στους οποίους έχουν ενσωματωθεί κρύσταλλοι π.χ. οξαλικού ασβεστίου, ουρικού οξέος κ.α.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ευρήματα ιατρικών ουρολογικών εξετάσεων
Γναίος Δομίτιος Αηνόβαρβος (ύπατος το 32)
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Λεύκιου Δομιτιανού Αηνόβαρβου και της Αντωνίας της Πρεσβύτερης, κόρης του Μάρκου Αντωνίου. Γεννήθηκε το 17 π.Χ.· μερικές πηγές λένε το 2 π.Χ. και ήταν μικρανιψιός του Αυγούστου. Ο Σουητώνιος τον περιγράφει ως "ποταπό και ανέντιμο" και πως ως νέος υπηρέτησε στο επιτελείο του Γάιου Καίσαρα (του οποίου η μητέρα Ιουλία η Πρεσβύτερη ήταν εξαδέλφη της Αντωνίας της Μεγαλύτερης) στην Ανατολή το 2 μ.Χ. O Γ. Δ. Αηνόβαρβος ενίσχυσε τη φιλία μαζί του, όταν σκότωσε έναν απελεύθερό του, που είχε αρνηθεί να πιει όσο του είπε (όσο είχε πιει ο Αηνόβαρβος). Ο ιστορικός Γάιος Στερν πιστεύει, ότι η εκστρατεία στην Ανατολή ήταν αυτή του Γερμανικού το 17-19 μ.Χ., αν ο Αηνόβαρβος γεννήθηκε το 2 π.Χ.. Αναφέρεται ότι στην Αππία οδό πέρασε επάνω από ένα παιδί, που έπαιζε με την κούκλα του. Στη Ρωμαϊκή Αγορά έβγαλε το μάτι ενός από την τάξη των ιππέων, επειδή τον επέκρινε ανοικτά.
Εξαπάτησε τους τραπεζίτες για αγορές που έκανε. Όταν ήταν πραίτορας, εξαπάτησε με τα χρηματικά έπαθλα των νικητών αρματοδρόμων· όταν οι διαχειριστές διαμαρτυρήθηκαν, ο Δομιτιανός θέσπισε τα μελλοντικά βραβεία να πληρώνονται επί τόπου. Επίσης ήταν μεγάλος γυναικάς. Κατηγορήθηκε για προδοσία, μοιχεία και αιμομιξία με την αδελφή του από τον Τιβέριο και επίσης μοιχεία με μία άλλη ευγενή, αλλά η διαδοχή από τον Καλιγούλα τον έσωσε.
Όταν ήταν 44 ετών νυμφεύτηκε τη 13χρονη Αγριππίνα τη Νεότερη, κόρη της 2ης εξαδέλφης του Αγριππίνας της Πρεσβύτερης. Ο πατέρας της Γερμανικός κανόνισε τα του γάμου, που εορτάστηκε στη Ρώμη. Ο Αηνόβαρβος ήταν πλούσιος και οι δύο τους έζησαν μεταξύ Antium (Άντσιο) και Ρώμης.
Έγινε ύπατος το 32 μ.Χ. και διορίστηκε από τον Τιβέριο ως επίτροπος (legatus) στις αρχές του 37. Το έτος αυτό γεννήθηκε ο γιος του Λ. Δ. Αηνόβαρβος, μετέπειτα Νέρων, στο Antium. Όταν τον συνέχαιραν οι φίλοι του για τη γέννηση, ο Σουητώνιος αναφέρει, ότι τους έλεγε πως κάθε παιδί αυτού και της συζύγου του, θα είχε απεχθή φύση και θα γινόταν δημόσιος κίνδυνος. Πράγματι έτσι έγινε κατά το δεύτερο μέρος της βασιλείας του. Όταν ο Νέρωνας, έναν ευνοούμενο απελεύθερό του τον ευνούχισε και τον πάντρεψε ως μία σύζυγο, ο Σουητώνιος διηγείται, πως κάποιος είπε, ότι ο κόσμος θα ήταν καλύτερος, αν ο πατέρας του Νέρωνα είχε νυμφευτεί σύζυγο σαν αυτόν τον νεαρό ευνούχο.
Ο Γ. Δ. Αηνόβαρβος απεβίωσε από οίδημα στο Pyrgi της Ετρουρίας το 41 μ.Χ. Στη διαθήκη του κληροδότησε το 1/3 της περιουσίας του στον Νέρωνα, αλλά ο Αυτοκράτορας Καλιγούλας (αδελφός της Αγριππίνας της Νεότερης), που επίσης αναφερόταν στη διαθήκη, έλαβε το μερίδιο του Νέρωνα για τον εαυτό του. Όμως όταν ανέλαβε Αυτοκράτορας ο Κλαύδιος, απέδωσε το μερίδιο στον Νέρωνα.
Υστεροφημία
Η χήρα του Αγριππίνα η Νεότερη παντρεύτηκε μετά τον θείο της, επίσης χήρο, Κλαύδιο. Ο γιος τους Λ. Δ. Αηνόβαρβος υιοθετήθηκε από τον γηραιό Κλαύδιο με το όνομα Νέρων Κλαύδιος Καίσαρ Δρούσος Γερμανικός. Όταν στις 13 Οκτωβρίου 54 απεβίωσε ο Κλαύδιος, τον διαδέχθηκε ο Νέρωνας ως Νέρων Κλαύδιος Καίσαρ Αύγουστος Γερμανικός. Ο Νέρωνας εξύψωσε τη μνήμη του πατέρα του Γ. Δ. Αηνόβαρβου και το 55 η Σύγκλητος μερίμνησε για την κατασκευή του ανδριάντα αυτού.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί
Άγιος Ιωάννης Σπάτων
Ο Άγιος Ιωάννης Αρτέμιδος είναι δυτική συνοικία του πολεοδομικού Συγκροτήματος της Αρτέμιδας σε υψόμετρο 67 μέτρα και πρώην συνοικία του δήμου Σπάτων - Λούτσας, διοικητικά ανήκει στα Σπάτα ενώ εκκλησιαστικά στην Αρτέμιδα όπως όλες οι υπόλοιπες δυτικές συνοικίες του συγκροτήματος, από το 2011 αποτελεί τμήμα του ευρύτερου Καλλικρατικού Δήμου Σπάτων - Αρτέμιδας. Βρίσκεται πολύ κοντά στο Αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος στους δυτικούς πρόποδες του ομώνυμου λόφου, ο λόγος του Αγίου Ιωάννου ύψους 200 m είναι ο ψηλότερος λόφος ολόκληρου του δήμου στην κορυφή του βρίσκεται το ομώνυμο διάσημο γραφικό εκκλησάκι που ανεγέρθη τον 18ο αιώνα δίνοντας το όνομα του στον λόφο και σε ολόκληρο τον οικισμό.
Θέση
Βρίσκεται στα δεξιά της Λεωφόρου Σπάτων - Λούτσας/Καραμανλή μετά το Αεροδρόμιο των Σπάτων στην αρχή του σύγχρονου πολεοδομικού συγκροτήματος της Αρτέμιδας, στην περιοχή που βρίσκεται η διασταύρωση με το φανάρι της Λεωφόρου Καραμανλή με την οδό Αγίας Κυριακής που οδηγεί σε Άγιο Σεραφείμ - Αγία Κυριακή και την οδό Αγίου Κοσμά που οδηγεί στον λόφο του Αγίου Ιωάννη. Συνορεύει στα βόρεια με την Νεάπολη Σπάτων με όριο την Λεωφόρο Καραμανλή, στα νότια με τον Πράσινο Λόφο Αρτέμιδας, στα δυτικά με τον Αερολιμένα Ελευθέριος Βενιζέλος και ανατολικά με την ίδια τη πόλη της Αρτέμιδας με όριο την Οδό Γιούργια.
Ο οικισμός
Ο οικισμός άρχισε να δημιουργείται από τα μέσα του 20ου αιώνα σαν συνοικία των Σπάτων, η περιοχή ασκούσε μεγάλη έλξη στους Σπαταναίους λόγω του ψηλού λόφου με την πανοραμική θέα και το γραφικό εκκλησάκι, οι κάτοικοι δημιούργησαν τον Εξωραϊστικό Σύλλογο Αγίου Κοσμά του Αιτωλού. Η πληθυσμιακή εξέλιξη του οικισμού σύμφωνα με τα στοιχεία απογραφής της ΕΛΣΤΑΤ είναι 241 μόνιμοι κάτοικοι στην απογραφή του 2001 και 284 μόνιμοι κάτοικοι στην απογραφή του 2011 κάτι που δείχνει ότι ο μόνιμος πληθυσμός παραμένει σταθερός. Η οδός Αγίου Κοσμά διασχίζει τον οικισμό με κατεύθυνση τον λόφο του Αγίου Ιωάννη, στην διασταύρωση με την Λεωφόρο Καραμανλή βρίσκεται η σύγχρονη εκκλησία του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, έδρα ενορίας που ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής και στην Β' Αρχιερατική Περιφέρεια Αρτέμιδας, στην ενορία Αγίου Κοσμά ανήκουν η γειτονική Νεάπολη και ο λόφος του Αγίου Ιωάννη. Οι πιο προβληματικές συνοικίες του δήμου είναι ο Άγιος Ιωάννης με την γειτονική Νεάπολη από την έντονη ηχορύπανση των αεροπλάνων λόγω της θέσης τους πολύ κοντά στο διεθνές Αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος.
Ο λόφος του Αγίου Ιωάννη
Ο λόφος του Αγίου Ιωάννη είναι ο ψηλότερος λόφος του δήμου Σπάτων - Αρτέμιδος ύψους 200 περίπου μέτρων μαζί με τον Πράσινο Λόφο που βρίσκεται λίγο νοτιότερα στην ομώνυμη συνοικία της Αρτέμιδας με το ίδιο περίπου ύψος. Έγινε διάσημος από το γραφικό εκκλησάκι που χτίστηκε την ίδια εποχή που δημιουργήθηκε ο οικισμός των Σπάτων στις αρχές του 19ου αιώνα, ο λόφος ασκούσε μεγάλη έλξη λόγω της πανοραμικής του θέας στην πεδιάδα των Μεσογείων και σε ολόκληρη την παραλία. Το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου δεν αποτελεί σήμερα αυτόνομη ενορία, ανήκει στην εκκλησιαστική ενορία του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού στην οποία συμπεριλαμβάνεται ολόκληρος ο οικισμός. Είναι μονόκλιτη θολωτή βασιλική όπως όλοι οι μεταβυζαντινοί ναοί με δίκλινη στέγη, ο κύριος ναός έχει διαστάσεις 8,7 Χ 4 μέτρα με πολλές επεκτάσεις, το 2003 έγινε μεγάλη ανάπλαση γύρω απο τον χώρο του ναού με πλακόστρωση. Η εκκλησία ανήκει διοικητικά στην Αρτέμιδα βρίσκεται εκτός των ορίων του οικισμού όπως και ο λόφος, θεωρείται μεγάλο θρησκευτικό μνημείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής Κατηγορία:Δήμος Σπάτων - Αρτέμιδος
Ματ Ντάρμπισιρ
Ο Μάθιου Άντονυ Ντάρμπισιρ, ή απλά Ματ Ντάρμπισιρ (γεννημένος στις 14 Απριλίου του 1986) είναι Άγγλος ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην ΑΕΚ Λάρνακας στη θέση του επιθετικού.
Καριέρα
ο Ματ Ντάρμπισιρ έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα σε πολύ μικρή ηλικία από την τοπική Ντάργουιν, στην οποία αγωνιζόταν μέχρι την ηλικία των 16 ετών. Την σεζόν 2002-2003 αγωνίστηκε με την ομάδα της πόλης που γεννήθηκε, την Γκρέιτ Χάργουντ, με την οποία πραγματοποίησε εξαιρετικές εμφανίσεις πετυχαίνοντας συνολικά 26 γκολ, εκ των οποίων τα 18 επιτεύχθησαν στις 9 τελευταίες του εμφανίσεις.
Οι πολύ καλές του εμφανίσεις με την τοπική ομάδα της πόλης του τράβηξε το ενδιαφέρον μεγαλύτερων ομάδων της Αγγλίας, με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και την Μπλάκμπερν να εκφράζουν το ενδιαφέρον τους περισσότερο από τις υπόλοιπες. Παρά τη διαφορά μεγέθους, ο Ντάρμπισιρ αποφάσισε να απορρίψει την πρόταση της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και να αποδεχθεί εκείνη της Μπλάκμπερν Ρόβερς καθώς θεωρούσε ότι εκεί θα έχει περισσότερες ευκαιρίες να αγωνιστεί ως βασικός.
Το 2005 δόθηκε δανεικός για ένα χρόνο στην Πλύμουθ Αργκάιλ προκειμένου να πάρει παιχνίδια στα πόδια του, όμως η αφλογιστία του σε 13 συνεχόμενα παιχνίδια ανάγκασε την ομάδα της Πλύμουθ Αργκάιλ να διακόψει νωρίτερα τον δανεισμό του. Για το υπόλοιπο της σεζόν, ο Ματ Ντάρμπισιρ δόθηκε δανεικός στη Ρέξαμ ΦΚ, στην οποία ουσιαστηκά "έφτιαξε" το όνομά του καθώς πέτυχε 10 γκολ σε 16 συμμετοχές.
Οι πολύ καλές του εμφανίσεις με την ομάδα της Ρέξαμ ΦΚ έπεισαν τη διοίκηση της Μπλάκμπερν Ρόβερς να δώσει στον Ματ Ντερμπισιρ μια θέση στο ρόστερ της πρώτης ομάδας. ο Ματ Ντάρμπισιρ παρέμεινε στην ομάδα της Μπλάκμπερν Ρόβερς μέχρι τον Ιανουάριο του 2009, έχοντας πραγματοποιήσει μέχρι τότε με τον αγγλικό σύλλογο 86 εμφανίσεις κι έχοντας πετύχει 20 γκολ.
Τη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου του 2009, ο Ολυμπιακός Πειραιώς κατέθεσε επίσημη πρόταση ύψους 500.000 ευρώ για εξάμηνο δανεισμό του παίκτη, η οποία και έγινε αποδεκτή, με τον Ματ Ντάρμπισιρ να ταξιδεύει εκτός Αγγλίας για πρώτη φορά στην καριέρα του. Με τον Ολυμπιακό πραγματοποίησε κατά διαστήματα αρκετά καλές εμφανίσεις και πέτυχε πολύ σημαντικά γκολ, όπως για παράδειγμα στον επαναληπτικό του Κυπέλλου Ελλάδος στο Καραισκάκη με αντίπαλο τον ΠΑΟΚ όπου πέτυχε στην παράταση το δεύτερο γκολ που έστειλε τον Ολυμπιακό στην επόμενη φάση, καθώς και στον τελικό Κυπέλλου του 2009 με αντίπαλο την ΑΕΚ, όπου ισοφάρισε σε 3-3 στο 6ο λεπτό των καθυστερήσεων.
Οι πολύ καλές του εμφανίσεις με τον Ολυμπιακό, ανάγκασαν την ερυθρόλευκη διοίκηση να δαπανήσει περί τα 3.000.000 ευρώ για την απόκτησή του με κανονική μεταγραφή, πρόταση η οποία έγινε αποδεκτή από τη Μπλάκμπερν Ρόβερς. Το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός τη σεζόν 2009-10 δεν κατέκτησε κάποιον από τους εγχώριους τίτλους που διεκδικούσε έφερε ριζικες αλλαγές στο σύλλογο, με αποκορύφωμα την αλλαγή διοίκησης. Η νέα διοίκηση έφερε και νέο προπονητή, τον Ερνέστο Βαλβέρδε, ο οποίος ενημέρωσε τον Ντάρμπισιρ ότι δεν βρίσκεται στα πλάνα του για τη νέα σεζόν και θα ήταν καλύτερο γι' αυτόν να ψάξει για κάποια άλλη ομάδα. Πράγματι, ο Ντερμπισιρ δόθηκε δανεικός για ένα χρόνο έναντι 600.000 ευρώ στη Μπέρμιγχαμ Σίτι έχοντας πραγματοποιήσει μέχρι τότε με τη φανέλα του Ολυμπιακού 15 γκολ σε 36 ματς.
Με τη Μπέρμιγχαμ Σίτι πραγματοποίησε 20 εμφανίσεις και πέτυχε και 3 γκολ. Το καλοκαίρι του 2011 έμεινε ελεύθερος από τον Ολυμπιακό και επέστρεψε και πάλι στην Αγγλία καθώς υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τη Νότιγχαμ Φόρεστ. Ο Ματ Ντάρμπισιρ πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του με τη Νότιγχαμ Φόρεστ στις 16 Αυγούστου στον εκτός έδρας νίκη επί της Ντονκάστερ Ρόβερς με 1-0.
Το Σεπτέμβριο του 2012, ο Ντάρμπισιρ δόθηκε δανεικός για λίγους μήνες στην Όλνταμ Αθλέτικ, με την οποία πετυχε 6 γκολ σε 20 εμφανίσεις. Τη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου του 2013, ο Ντάρμπισιρ δόθηκε δανεικός για 6 μήνες στην Μπλάκπουλ ΦΚ με την οποία όμως δεν κατάφερε να πετύχει κάποιο γκολ σε καμία από τις 12 εμφανίσεις που πραγματοποίησε.
Σήμερα, αγωνίζεται στη Ομόνοια με την οποία έχει μέχρι στιγμής 9 γκολ σε 12 εμφανίσεις.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Ματ Ντερμπισιρ έχει πραγματοποιήσει μέχρι στιγμής 14 εμφανίσεις με την Εθνική ομάδα της Αγγλίας Κ21 ενώ έχει καταφέρει να πετύχει και 6 γκολ.
Εξωτερικές πηγές
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπλάκμπερν Ρόβερς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πλύμουθ Αργκάιλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρέξαμ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπέρμιγχαμ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νότιγχαμ Φόρεστ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Όλντχαμ Αθλέτικ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπλάκπουλ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγγλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόδερχαμ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ομόνοιας Λευκωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
GM
Η συντομογραφία GM μπορεί να αναφέρεται:
Λεύκα (αποσαφήνιση)
Η λέξη λεύκα μπορεί να αναφέρεται:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ζαν-Πιερ Παπέν
Ο Ζαν-Πιερ Παπέν (Jean-Pierre Papin, γαλλική προφορά: [ʒɑ pjɛʁ papɛ], γεννήθηκε 5 Νοεμβρίου 1963) είναι Γάλλος πρώην ποδοσφαιριστής που έπαιζε ως κεντρικός επιθετικός. Ένας από τους καλύτερους επιθετικούς της γενιάς του, κέρδισε τον τίτλο του καλύτερου Ευρωπαίου ποδοσφαιριστή (Χρυσή Μπάλα) το 1991.
Βιογραφία
Ο Παπέν είναι γιος επαγγελματία ποδοσφαιριστή, του Γκι Παπέν. Μετά το διαζύγιο των γονιών του, μετακόμισε για να ζήσει με τη γιαγιά του στο Germont, μια γαλλική πόλη που βρίσκεται κοντά στα βελγικά σύνορα.
Στην ηλικία των 15, ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα με την Βαλενσιέν, στη Βόρεια Γαλλία, πριν μετακομίσει στη Μπριζ στο Βέλγιο. Είχε μια πολύ επιτυχημένη χρόνια σημειώνοντας 32 τέρματα σε 43 παιχνίδια. Αν και έπαιξε μόνο μία σεζόν για το σύλλογο, εξελέγη ως ο καλύτερος ξένος παίκτης από τους οπαδούς της ομάδας το 2008.
Η μεταγραφή στη Μαρσέιγ του πρόσφερε τα καλύτερα χρόνια της καριέρας του. Ως αρχηγός της ομάδας της Μασσαλίας κέρδισε τέσσερα συνεχόμενα πρωταθλήματα (1989–1992), ένα νταμπλ το 1989 και έφτασε στον τελικό του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1991, χάνοντας από τον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου στα πέναλτι.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, σημείωσε 181 γκολ σε 279 παιχνίδια και ήταν ο πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος για πέντε συνεχόμενες αγωνιστικές περιόδους (από το 1988 έως το 1992). Κέρδισε τη Χρυσή Μπάλα, που απονεμήθηκε στον κορυφαίο ποδοσφαιριστή της Ευρώπης, το 1991. Είναι ο μόνος Γάλλος παίκτης που κέρδισε αυτό το βραβείο ενώ έπαιζε σε γαλλικό σύλλογο.
Ήταν παραγωγικός επιθετικός στη γαλλική ποδοσφαιρική σκηνή αλλά, σε αντίθεση με πολλούς άλλους Γάλλους σπουδαίους παίκτες, δεν έγινε ποτέ επιτυχημένος στο εξωτερικό. Το 1992 προσχώρησε στους ιταλική Μίλαν χωρίς ποτέ να καθιερωθεί ως τακτικό μέλος της ομάδας λόγω τραυματισμών και προβλημάτων προσαρμογής. Ως ξένος παίκτης εκείνα τα χρόνια, υπέφερε επίσης από τον κανόνα των τριών αλλοδαπών που τον έκανε να ανταγωνίζεται με άλλους ξένους παίκτες της ομάδας και κυρίως τους τρεις Ολλανδούς (Μάρκο Βαν Μπάστεν, Ρουντ Γκούλιτ και Φρανκ Ράικαρτ) για το χρόνο συμμετοχής. Έπαιξε ως αναπληρωματικός κατά τη διάρκεια του τελικού του Τσάμπιονς Λιγκ του 1993, στον οποίο η Μίλαν έχασε από τον πρώην σύλλογό του Μαρσέιγ. Κέρδισε τον κορυφαίο διασυλλογικό Ευρωπαϊκό τίτλο τον επόμενο χρόνο, αλλά δεν έπαιξε στον τελικό.
Το 1994, πήρε μεταγραφή στη Μπάγερν Μονάχου αλλά τη πρώτη του χρονιά αντιμετώπισε και πάλι από τραυματισμούς. Στη δεύτερη χρονιά του στη Γερμανία ήταν μέρος της ομάδας που κέρδισε το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ με αντίπαλο τη Μπορντό, ενός συλλόγου στον οποίο ο ίδιος θα ενταχθεί την επόμενη σεζόν. Με τη Μπορντό, έχασε τον τελικό του Κυπέλλου Γαλλίας του 1997 με αντίπαλο την ΡΚ Στρασμπούρ. Η επαγγελματική καριέρα του τελείωσε το 1999 με ομάδα της δεύτερης κατηγορίας. Ολοκλήρωσε την καριέρα του ως παίκτης στο ερασιτεχνικό σωματείο  US Cap-Ferret μεταξύ του 2001 και του 2004.
Ο Παπέν σημείωσε 30 γκολ για την Εθνική Γαλλίας σε 54 αγώνες. Η πρώτη του συμμετοχή ήταν σε φιλικό αγώνα με τη Βόρεια Ιρλανδία τον Φεβρουάριο του 1986 και αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986. Σημείωσε δύο γκολ σε τέσσερα παιχνίδια: πρώτο κατά τη διάρκεια του πρώτου αγώνα της Γαλλίας απέναντι στον Καναδά (1–0) και στη συνέχεια κατά τη νίκη της Γαλλίας κατά του Βελγίου (4–2), βοηθώντας τη Γαλλία να τερματίσει στην τρίτη θέση. Η γαλλική εθνική ομάδα δεν κατάφερε να προκριθεί στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1988 και για τα Παγκόσμια Κύπελλα 1990 και 1994 και έτσι η επόμενη μεγάλη διοργάνωση που συμμετείχε ήταν το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 1992 στη Σουηδία. Ο Παπέν σημείωσε 9 γκολ κατά τη διάρκεια του προκριματικού γύρου. Ωστόσο, η Γαλλία ήταν απογοητευτική στην τελική φάση. Το τελευταίο του παιχνίδι για την εθνική ήταν το 1995.
Κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του καριέρας σημείωσε 374 γκολ σε επίσημους αγώνες, αριθμός μεγαλύτερος από οποιοδήποτε άλλο Γάλλο ποδοσφαιριστή στην μέχρι τότε ιστορία. Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του σταδιοδρομίας ακολούθησε καριέρα προπονητή σε μικρούς γαλλικούς συλλόγους χωρίς αξιοσημείωτη επιτυχία.
Τίτλοι και διακρίσεις
Μπριζ Μαρσέιγ Μίλαν Μπάγερν Μονάχου Ατομικές διακρίσεις
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:FIFA 100 Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλανσιέν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλαμπ Μπρυζ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1992 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Γάλλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Νικητές Χρυσής Μπάλας Κατηγορία:Κορυφαίοι σκόρερ του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Ούγος ντε Παιν
Ο Ούγος ντε Παιν (γαλλικά: Hugues de Payns, περ. 1070 – 1136) ήταν ο ιδρυτής και ο πρώτος μεγάλος μάγιστρος (Grand Master) του τάγματος των Ιπποτών του Ναού. Διετέλεσε Μεγάλος Μάγιστρος από το 1118 έως το 1136.
Βιογραφικά στοιχεία
μικρογραφία|αριστερά|Η περιοχή της Καμπανίας όπως είναι σήμερα. Ο τόπος καταγωγής του Ούγου ντε Παιν Πιθανότατα ο τόπος γέννησής του ήταν η πόλη Παιν, λίγα χιλιόμετρα μακρυά από την Τρουά, κατά μήκος του ποταμού Σηκουάνα. Ο Ούγος ντε Παιν ήταν συνδεδεμένος με τον κόμη Ούγο της Καμπανίας (γαλλικά: comte Hugues de Champagne). Κατείχε ένα κτήμα στο Μοντινί (Montigny) και υπηρέτησε ως στέλεχος στον οίκο του κόμη.
Ο Ούγος της Καμπανίας διοικούσε ένα μεγάλο και πλούσιο πριγκιπάτο που εκτεινόταν από την Τρουά έως τις άνω όχθες του ποταμού Σηκουάνα. Το 1104 ο κόμης επισκέπτεται τους Αγίους τόπους με μία ακολουθία ιπποτών. Άγνωστο παραμένει το αν ο Ούγος ντε Παιν ακολούθησε τον άρχοντά του στο πρώτο του ταξίδι. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βαλδουίνου Β΄ που στο μεταξύ είχε διαδεχτεί τον Βαλδουίνο Α΄ στο θρόνο της Ιερουσαλήμ, το 1118, ο Ούγος ντε Παιν μαζί με άλλους οκτώ ιππότες παρουσιάστηκαν στο βασιλιά και του πρότειναν την ίδρυση μίας κοινότητας ιπποτών που θα ακολουθούσε τον κανόνα θρησκευτικού τάγματος και θα αφιερωνόταν στην προστασία των προσκυνητών. To ίδιο έπραξαν και με τον Πατριάρχη Βαρμούνδο του Πικινύ (Warmund of Picquigny) που είχε διαδεχτεί τον Δαϊμβέρτο. Είχαν σκεφτεί να ακολουθήσουν τον Κανόνα του Αγίου Αυγουστίνου (Augustine of Hippo).
μικρογραφία|δεξιά|220px|Ο Ούγος ντε Παιν Η πρόταση αυτή έγινε δεκτή από τοn βασιλιά και τον Πατριάρχη. Οι εννέα αυτοί ιππότες ήταν οι εξής:
Οι ιππότες αυτοί, την ημέρα των Χριστουγέννων του 1119 στον ναό του Αγίου Τάφου της Ιερουσαλήμ ενώνονται με τους τρεις κλασικούς μοναστικούς όρκους για πενία, αγνότητα, υποταγή και έναν επιπλέον όρκο για προστασία των προσκυνητών, παρουσία του Πατριάρχη. Έτσι, λοιπόν, συγκροτείται ο πρώτος πυρήνας του Τάγματος των Φτωχών Ιπποτών του Ιησού. Αυτό είναι ένα τάγμα μοναστικό που τα μέλη του, όμως, διαθέτουν σπαθί και πανοπλία. Αρχικά ζούσαν ζητώντας ελεημοσύνη και για το λόγο αυτό έγιναν γνωστοί με αυτό το όνομα. Στο ξεκίνημά τους δεν φορούσαν κάποια ξεχωριστή ενδυμασία, αλλά τα απλά ρούχα του επαγγέλματος του καθενός. Ο βασιλιάς Βαλδουίνος Β΄ και ο Πατριάρχης τους δίνουν αμέσως χρηματική βοήθεια μέσω εκκλησιαστικών εισοδημάτων. Τους προσφέρουν, επίσης, κατάλυμα στο Όρος του Ναού, και πιο συγκεκριμένα σε ένα τμήμα του παλατιού που είχε κατασκευάσει ο Βαλδουίνος Β΄ μέσα στο τέμενος Al-Aqsa (νότιο τμήμα του Όρους). Στο Όρος του Ναού πιστευόταν ότι βρίσκονται τα ερείπια του ναού του Σολομώντος. Έτσι, λοιπόν, το πλήρες τους όνομα διαμορφώνεται: Οι Φτωχοί Εταίροι-Στρατιώτες του Ιησού και του Ναού του Σολομώντα (The Poor Fellow-Soldiers of Jesus Christ and the Temple of Solomon). Όσον αφορά τις αρχικές προθέσεις των ιπποτών αυτών πιστεύεται ότι ενδέχεται απλώς να επιθυμούσαν να ιδρύσουν μία ιερά μονή ή μία αδελφότητα στην Παλαιστίνη. Ένας ιστορικός της εποχής, ο Μιχαήλ της Συρίας, υποστηρίζει ότι ο Βαλδουίνος ήταν εκείνος που έπεισε τον Ούγο ντε Παιν και τους άλλους οκτώ να παραμείνουν μάχιμοι ιππότες. Αυτό γιατί είχε αντιληφθεί ότι ήταν πολύ δύσκολο να βάλει σε τάξη το βασίλειό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλική τάξη ευγενών Κατηγορία:Ναΐτες Ιππότες
Καρβουνιάρης
Ο καρβουνιάρης είναι στρουθιόμορφο πτηνό της οικογενείας των Μυιοθηριδών, που απαντά και στον ελλαδικό χώρο. Η επιστημονική ονομασία του είδους είναι Phoenicurus ochruros και περιλαμβάνει 6 υποείδη.
Στην Ελλάδα απαντά κυρίως το υποείδος Phoenicurus ochruros gibraltariensis (J. F. Gmelin, 1789), αλλά στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου υπάρχει πιθανότατα και το μικρασιατικό υποείδος Phoenicurus ochruros ochruros (S. G Gmelin, 1774).
Ονοματολογία
Η επιστημονική ονομασία του γένους Phoenicurus, είναι ελληνική, προέρχεται από τις επιμέρους λέξεις φοίνιξ + ουρά και, σημαίνει «αυτός που έχει πορφυρή ουρά», με σαφή αναφορά στο χρώμα της συγκεκριμένης περιοχής του πτηνού. Η λέξη φοίνιξ συνδέεται με το επίθετο φοινός «κόκκινος» και, μπορεί να ερμηνευτεί ως παράγωγο του επιθέτου αυτού με το σπάνιο επίθημα -ιξ, -ικος (πρβλ. κίλ-ιξ, πέρδ-ιξ).
Η ονομασία του είδους παραπέμπει στο «ωχρό» χρώμα της ουράς του, σε αντιπαράθεση με την πιο λαμπερόχρωμη ουρά του Κοκκινούρη.
Συστηματική Ταξινομική
Το είδος περιγράφηκε από τον Γκμέλιν, το 1774, ως Motacilla ochruros. Η ταξινομική του πτηνού εμφανίζει κάποια προβλήματα, με ορισμένα υποείδη που, κάποιοι ερευνητές τα θεωρούν ξεχωριστά taxa, ενώ κάποιοι άλλοι όχι. Το είδος ανήκει σε έναν ευρασιατικό κλάδο που, περιλαμβάνει επίσης τα είδη P. auroreus, P. hodgsoni, P. erythrogastrus και, ίσως, το P. alaschanicus. Οι πρόγονοί τους απέκλιναν περίπου 3 εκ. χρόνια πριν (Πλειόκαινο) και εξαπλώθηκαν σε μεγάλο μέρος της Ευρασίας πριν από 1,5 εκ. χρόνια, περίπου. Οι παλαιότεροι πρόγονοι του είδους φαίνεται να ήσαν κοινοί με εκείνους του κοκκινούρη (Phoenicurus phoenicurus), με τον διαχωρισμό να πραγματοποιείται περίπου 3 εκατ. χρόνια πριν, στην Πιατσέντσια Εποχή του Πλειόκαινου. Θεωρητικά, σε γενικές γραμμές, ο καρβουνιάρης και ο κοκκινούρης, μπορούν να αλληλοϋπάρχουν και να διασταυρώνονται, σχηματίζοντας υγιή και γόνιμα υβρίδια, ωστόσο διαχωρίζονται από διαφορετική συμπεριφορά και οικολογικές προϋποθέσεις, γι’αυτό σπάνια εμφανίζονται στη φύση.
Τα υποείδη διαφέρουν κυρίως στα χρώματα του κάτω μέρους των ενήλικων αρσενικών και, μπορούν να χωριστούν σε τρεις μεγάλες ομάδες, ανάλογα με τη μορφολογία, βιογεωγραφία και τη β ακολουθία χρωμοσωμικών δεδομένων (βλ. Γεωγραφική κατανομή):
Ασώτιος Ταρωνίτης
Ο Ασώτιος Ταρωνίτης (άκμασε π. 995-π. 997/8) από την Οικογένεια Ταρωνιτών ήταν ευγενής στη Ρωμανία. Αιχμαλωτίστηκε το 995 από τους Βουλγάρους και το επόμενο έτος ελευθερώθηκε, αφού πρώτα νυμφεύτηκε τη Μιροσλάβα, κόρη του Σαμουήλ της Βουλγαρίας. Διορίστηκε κυβερνήτης του Δυρραχίου από τον Σαμουήλ, αλλά αυτός και η σύζυγός του διέφυγαν στην Κωνσταντινούπολη και κανόνισαν το Δυρράχιο να επανέλθει στο Ρωμαϊκό κράτος.
Καρβουνιάρης
Γεωγραφική κατανομή υποειδών
Ο καρβουνιάρης είναι μερικώς μεταναστευτικό είδος με κατανομή σε περιοχές του Παλαιού Κόσμου, ιδιαίτερα στην ευρωπαϊκή και την ασιατική ήπειρο και, λιγότερο στην αφρικανική. Ωστόσο, δεν έχει την ευρεία γεωγραφική εξάπλωση του κοκκινούρη, ούτε τις μεταναστευτικές του επιδόσεις. Τα ανατολικά όρια της επικρατείας του, βρίσκονται στην Κίνα, περίπου στις 111°, και τα βόρεια στο ύψος του ποταμού Γενισέι, στις 52° περίπου. Στην ευρωαφρικανική περιοχή, τα δυτικά όρια βρίσκονται στον Άτλαντα στο Μαρόκο και τα ανατολικά φθάνουν μέχρι την Εγγύς Ανατολή.
Ασώτιος Ταρωνίτης
Βιογραφία
Ο Ασώτιος ήταν γιος του Γρηγορίου. Αυτός είχε πριγκιπική καταγωγή από το Ταρών της νότιας Αρμενίας. Όταν ο πατέρας του Γρηγορίου, ο Ασώτ Γ΄ του Ταρών απεβίωσε το 967/8, ο Γρηγόριος και ο αδελφός του παραχώρησαν το Ταρών στη Ρωμαϊκή επικράτεια με αντάλλαγμα εκτεταμένες γαίες και τον τίτλο του πατρικίου. Ο Γρηγόριος στην Κωνσταντινούπολη νυμφεύτηκε και είχε τέκνα τον Ασώτιο και την Ειρήνη.
Καρβουνιάρης
Γεωγραφική κατανομή υποειδών
Σημειωτέον ότι, μόνον από τα μέσα του 18ου αιώνα, το είδος έχει εξαπλωθεί στις ορεινές και πεδινές περιοχές της Ευρώπης προς τα βόρεια, μια έκταση περίπου 1,6 εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων. Το βόρειο όριο των περιοχών κατανομής στην Ευρώπη σήμερα, βρίσκεται στις 65° βορείου γεωγραφικού πλάτους, με πληθυσμούς στη Ν. Αγγλία, Ν. Σουηδία, Λετονία, και από το 1966 και στη ΝΔ. Φινλανδία. Επέκταση της κατανομής στις πεδινές περιοχές της Ευρώπης έχει, επίσης, συμβεί στα τελευταία χρόνια, με νέες τοποθεσίες στην Κ. Φινλανδία και στα πεδινά του Βόλγα στο Καζάν. Ωστόσο, η πυκνότητα του πληθυσμού είναι σημαντικά υψηλότερη στις ορεινές περιοχές απ’ ό, τι στις πεδινές. Πηγές:
(σημ. με έντονα γράμματα τα υποείδη που απαντούν στον ελλαδικό χώρο)
Μεταναστευτική συμπεριφορά
thumb|left|300px|Γεωγραφική κατανομή όλων των υποειδών του είδους Phoenicurus ochruros (σημ. το P. o. xerophilus συμπεριλαμβάνεται στο P. o. rufiventris) Ο καρβουνιάρης είναι οψέ μεταναστευτικό πτηνό μικρών σχετικά αποστάσεων. Τα υποείδη της δυτικής επικράτειας μεταναστεύουν στη Β. Αφρική, στο ύψος περίπου της ισοθερμικής των 7,5-10 βαθμών κατά τον Ιανουάριο, δηλ. στο ύψος περίπου της χερσονήσου Σινά. Η φθινοπωρινή αποδημία των κεντροευρωπαϊκών πληθυσμών ξεκινάει από τα τέλη Σεπτεμβρίου, με κορύφωση στο δεύτερο δεκαπενθήμερο του Οκτωβρίου ενώ, σπάνια, μπορεί να επεκταθεί μέχρι το Νοέμβριο, αν και έχουν παρατηρηθεί άτομα που διαχειμάζουν στις περιοχές αναπαραγωγής (πιθανόν λόγω ήπιων χειμώνων).
Ασώτιος Ταρωνίτης
Βιογραφία
Το 996 ο Σαμουήλ, προσπαθώντας να διαφύγει μετά την καταστροφική μάχη του Σπερχειού, πάντρεψε τον Ασώτιο με την κόρη του Μιροσλάβα και τον ελευθέρωσε. Σύμφωνα με τον ιστορικό Ιωάννη Σκυλίτζη αυτή, που είχε ερωτευθεί βαθιά τον αιχμάλωτο, απείλησε να γίνει αυτόχειρας, αν δεν την άφηνε ο πατέρας της να τον παντρευτεί. Ο Σαμουήλ έστειλε το ζεύγος στο Δυρράχιο, όπου ο Ασώτιος έγινε κυβερνήτης. Τότε άρχισε επαφές με την Κωνσταντινούπολη με τη βοήθεια του ηγέτη των μεγιστάνων της πόλης, του Ιωάννη Χρυσήλιου και πρότεινε την παράδοση της πόλης με αντάλλαγμα τίτλους για τον ίδιο και τους γιούς του. Ο Ασώτιος και η Μιροσλάβα κατέφυγαν με ένα πολεμικό πλοίο στη Βασιλεύουσα και σύντομα μετά μία Ρωμαϊκή μοίρα εμφανίστηκε στο Δυρράχιο υπό τον Ευστάθιο Δαφνομήλη και η πόλη επέστρεψε στη Ρωμαϊκή κυριαρχία.
Σαν Φραντσέσκο α Ρίπα (Σταντάλ)
Σαν Φραντσέσκο α Ρίπα (γαλλικός τίτλος:San Francesco à Ripa) είναι διήγημα του Γάλλου συγγραφέα Σταντάλ, που γράφτηκε το 1839, εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1853 και περιλαμβάνεται στα Ιταλικά χρονικά.
Ασώτιος Ταρωνίτης
Βιογραφία
Στην Κωνσταντινούπολη ο Βασίλειος Β΄ ονόμασε τον Ασώτιο μάγιστρο και τη σύζυγό του ζωστή πατρικία. Δεν έχουμε πληροφορίες για τη μετέπειτα ζωή τους. Το έτος που έγινε το συμβάν δεν είναι σαφές: συνήθως χρονολογείται λίγο μετά το 997/8 κατά τη διήγηση του Σκυλίτζη. Είναι πάντως πιθανό να έγινε πιο αργά, το 1018 κατά το τέλος του πολέμου με τους Βουλγάρους, μια και η χρονολογίες του Σκυλίτζη συχνά δεν είναι ακριβείς. Ο ιταλιώτης χρονικογράφος Λούπος Πρωτοσπαθάριος δίνει άλλη ημερομηνία ανακατάληψης του Δυρραχίου, το 1004/5 και δεν αναφέρει τον Ασώτιο.
Καρβουνιάρης
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Η επιστροφή αρχίζει από τον Ιανουάριο, με τα πρώτα πουλιά να ζευγαρώνουν στα τέλη Φεβρουαρίου στις περιοχές φωλιάσματος. Η κορύφωση της ανοιξιάτικης μετανάστευσης είναι στα τέλη Μαρτίου, αλλά στην Α. και Β.9* Ευρώπη μπορεί να επεκταθεί μέχρι τις αρχές Ιουνίου. Δεν είναι ακόμη ξεκάθαρο το, εάν τα πουλιά ταξιδεύουν την ημέρα ή τη νύχτα. Από τη μία πλευρά, εκείνα σε αιχμαλωσία φαίνεται -το φθινόπωρο-, να προτιμάνε την νυκτερινή αποδημία, από την άλλη στα όρη του Γιούρα (Jura) και άλλα αλπικά περάσματα, να μετακινούνται κυρίως κατά τη διάρκεια της ημέρας. Υπάρχει η άποψη ότι, στην αρχική φάση, οι καρβουνιάρηδες ταξιδεύουν κατά τη διάρκεια της ημέρας και αφιερώνουν πολύ χρόνο για το κυνήγι. Ωστόσο αργότερα, όταν μεγάλες αποστάσεις πρέπει να καλυφθούν, μετακινούνται κατά τη διάρκεια της νύχτας -όπως και άλλα εντομοφάγα μεταναστευτικά πουλιά - και αναπαύονται κατά τη διάρκεια της ημέρας, ιδιαίτερα σε περιοχές πλούσιες σε έντομα.
Σαν Φραντσέσκο α Ρίπα (Σταντάλ)
Η ιστορία αφηγείται την περιπετειώδη ερωτική ιστορία ενός νεαρού Γάλλου με μια Ιταλίδα κόμισσα και αποκαλύπτει τα βίαια συναισθήματα και την εκδίκηση στα οποία μπορεί να οδηγήσει η ζήλια. Στο διήγημα ο συγγραφέας συγκρίνει δύο ασύμβατους κόσμους, σύμφωνα με τον ίδιο: τον παθιασμένο ιταλικό κόσμο όπου κυριαρχούν τα βίαια συναισθήματα και τον γαλλικό κόσμο όπου κυριαρχεί η ελαφρότητα, η ματαιοδοξία και η επιπολαιότητα.
Καρβουνιάρης
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Τυχαίοι, περιπλανώμενοι επισκέπτες έχουν αναφερθεί μεταξύ άλλων από την Ισλανδία και τις Φερόες, τη Σενεγάλη, το Μάλι και το Τσαντ, την Ιαπωνία, την Κορέα, το Χονγκ Κονγκ και την Ταϊβάν.
Ασώτιος Ταρωνίτης
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μιροσλάβα, κόρη του Σαμουήλ της Βουλγαρίας· απέκτησαν τέκνα.
Σαν Φραντσέσκο α Ρίπα (Σταντάλ)
Υπόθεση
Η ιστορία διαδραματίζεται στη Ρώμη το 1726. Βρισκόμαστε στην αυλή του Πάπα Βενέδικτου ΙΓ΄(Ορσίνι) όπου κυριαρχούν οι μηχανορραφίες και ο νεποτισμός. Ο πάπας έχει δύο νεαρές ανιψιές με αντίθετους χαρακτήρες, παντρεμένες με ισχυρούς άνδρες. Η κόμισσα Ορσίνι, λαμπερή και ανάλαφρη, επιπόλαιη, δραστήρια, ενδιαφέρουσα, έχει συνεχώς εφήμερους εραστές, αντίθετα, η πριγκίπισσα Καμπομπάσο είναι ευσεβής και μελαγχολική μετά το τέλος του δεσμού της με έναν Ισπανό δούκα πριν τρία χρόνια.
Καρβουνιάρης
Μεταναστευτική συμπεριφορά
Στην Ελλάδα, ο καρβουνιάρης απαντά τόσο ως μόνιμο αναπαραγόμενο είδος, όσο και ως χειμερινός και μεταναστευτικός επισκέπτης σε όλη την επικράτεια.
Βιότοπος
thumb|right|300px|Θηλυκός καρβουνιάρης (φωτογραφία με διάκριση) Ο καρβουνιάρης είναι είδος που μπορεί να παρατηρηθεί από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι τις ορεινές περιοχές, ακόμη και στο επίπεδο της αλπικής ζώνης. Τα κύρια ενδιαιτήματά του περιλαμβάνουν ευρύ φάσμα τόσο ξηρών, όσο και υγρών βραχωδών περιοχών, αλλά απαντά και σε ανθρωπογενή περιβάλλοντα. Κοινό στοιχείο σε όλα τα αναπαραγωγικά οικοσυστήματα είναι, οι ανοικτές, καθαρές εκτάσεις που χαρακτηρίζονται από την απουσία υψηλής και πυκνής βλάστησης. Ωστόσο, τα ενδιαιτήματα αυτά πρέπει να έχουν κάποιες πέτρες ή ογκολίθους (blocks), στοιχεία σημαντικά για το φώλιασμα και την επισκόπηση του περιβάλλοντος χώρου. Οι κλιματολογικές και ορεογραφικές συνθήκες των πρωτογενών οικοτόπων μπορεί να διαφέρουν σημαντικά. Για παράδειγμα, στη Μογγολία μπορεί να συχνάζει σε περιοχές με ήπια, αραιή βλάστηση, βουνοπλαγιές και λόφους καλυμμένους με χαλίκια, απότομα φαράγγια σε παρακείμενα ψηλά βουνά, ενώ στα Ιμαλάια σε ημιερημικές, ξηρές ηπειρωτικές κοιλάδες και, στην Ευρώπη, σε βραχώδεις ψηλές εξάρσεις και σε παγετωνικούς ογκόλιθους των Άλπεων. Μπορεί να φθάσει μέχρι και στα 3200 μέτρα στις Άλπεις, ενώ στα Ιμαλάια στα 5700 μέτρα, περίπου.
Σαν Φραντσέσκο α Ρίπα (Σταντάλ)
Υπόθεση
Η αγέρωχη πριγκίπισσα Καμπομπάσο, μια γυναίκα εξαιρετικής ομορφιάς, συναντά τον ιππότη ντε Σενεσέ, έναν 22χρονο Γάλλο διπλωμάτη, ανιψιό του δούκα του Σαιντ-Αινιάν, πρεσβευτή του Λουδοβίκου ΙΕ' της Γαλλίας στη Ρώμη. Ο Σενεσέ είναι ένας νεαρός εύθυμος και θαρραλέος, αλλά επιπόλαιος και πολύ αλαζόνας. Ωστόσο, η πριγκίπισσα παρασύρεται από την ελαφρότητά του και τον ερωτεύεται βαθιά, δημιουργώντας μια μυστική σχέση. μικρογραφία|Εσωτερικό της εκκλησίας Σαν Φραντσέσκο α Ρίπα στη Ρώμη. Η σχέση τους κράτησε περίπου οκτώ μήνες, «ο χρόνος, που διπλασιάζει το πάθος μιας Ιταλίδας, σκοτώνει αυτό ενός Γάλλου» και ο Σενεσέ άρχισε να συχνάζει στην όμορφη ξαδέρφη της πριγκίπισσας, την κόμισσα Ορσίνι και θέλει να την κατακτήσει. Η πριγκίπισσα το επιβεβαιώνει σε μια γιορτή που έδωσε η αντίζηλός της και τρελαμένη από τη ζήλια, αποφασίζει να εκδικηθεί. Στη συνέχεια μιλά για τα συναισθήματά της στον Σενεσέ, που δεν υποψιάζεται τον πιθανό κίνδυνο και της προσφέρει μια διευθέτηση - μια σχέση συγχρόνως με εκείνη και την εξαδέλφη της - κάτι που θα σφραγίσει τη μοίρα του. Η πριγκίπισσα αρχίζει να υφαίνει τον ιστό της εκδίκησής της.
Καρβουνιάρης
Βιότοπος
Το φάσμα των μη αναπαραγωγικών οικοτόπων, που κατοικούνται από τον καρβουνιάρη είναι εξαιρετικά μεγάλο, αν και η σύνδεση με το κύριο ενδιαίτημα δεν είναι πάντα προφανής. Ένας βασικός παράγοντας σε αυτούς τους οικοτόπους είναι η ύπαρξη τουλάχιστον κάποιας ή κάποιων περιοχών με χαμηλή βλάστηση, οι οποίες κατά προτίμηση χρησιμοποιούνται για το κυνήγι. Σε όλες τις περιπτώσεις και, παρά το ευρύ φάσμα των ενδιαιτημάτων του, το είδος είναι πολύ ευαίσθητο στις διάφορες οχλήσεις. Ωστόσο, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις ενδιαιτημάτων εντός ή πλησίον οικισμών. Παραδείγματα είναι τα λατομεία, κατασκευές στήριξης αμπελιών σε αμπελώνες, εμπορικές και βιομηχανικές εγκαταστάσεις. Στην Ευρώπη, οι οικισμοί είναι πιθανόν να αποτελέσουν μελλοντικά, το 90% των συνολικών ενδιαιτημάτων, ενώ ήδη στο Ηνωμένο Βασίλειο, αυτό τείνει να γίνει πλέον κανόνας.
Ασώτιος Ταρωνίτης
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Μονάρχες της Αρμενίας Κατηγορία:Οικογένεια Ταρωνιτών Κατηγορία:Μάγιστροι
Σαν Φραντσέσκο α Ρίπα (Σταντάλ)
Υπόθεση
Δύο μέρες μετά τη γιορτή, γύρω στα μεσάνυχτα, ο ιππότης Σενεσέ, επιστρέφοντας στο σπίτι του, αντιλήφθηκε ότι τον παρακολουθούν, και ήταν μόνος του γιατί ο αμαξάς του είχε εξαφανιστεί. Φεύγοντας από παράδρομους, βρέθηκε απροσδόκητα μπροστά στην εκκλησία Σαν Φραντσέσκο α Ρίπα, όπου αναζήτησε καταφύγιο. Ο ιππότης μέσα στην εκκλησία παρατηρεί τις ετοιμασίες μιας κηδείας. Πλησιάζοντας, βλέπει το όνομα και το οικόσημο που φέρουν το όνομά του: είναι η κηδεία του! Έκπληκτος, τρέπεται ξανά σε φυγή, μακριά από τη μακάβρια σκηνή.
Καταφέρνει να φθάσει στο μέγαρό του, όπου ένας υπηρέτης του ανακοινώνει ότι ο αμαξάς δολοφονήθηκε. Καθώς ο υπηρέτης μιλούσε, οκτώ πιστολιές που ήχησαν ταυτόχρονα από ένα παράθυρο που έβλεπε στον κήπο, άφησαν τον Σενεσέ νεκρό δίπλα στον υπηρέτη του. Η ιστορία τελειώνει απότομα υποδεικνύοντας ως διοργανωτή της δολοφονίας τον έμπιστο της πριγκίπισσας Μονσινιόρ Φερατέρα.
Δύο χρόνια αργότερα, η πριγκίπισσα Καμπομπάσο τιμήθηκε στη Ρώμη ως το πρότυπο της υψηλότερης ευσέβειας, και ο Μονσινιόρ Φερατέρα ήταν από καιρό καρδινάλιος.