cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη της Τεγύρας
Η μάχη
Το 375 π.Χ. η σπαρτιατική φρουρά του Ορχομενού εγκατέλειψε την πόλη. Ο Πελοπίδας μόλις το έμαθε βρήκε την ευκαιρία για να προσβάλει την ανυπεράσπιστη πόλη πριν έρθει η σπαρτιατική φρουρά. Έτσι πήρε μαζί του τον Ιερό Λόχο (300 άνδρες) και ένα τμήμα ιππικού και κατευθύνθηκε βιαστικά για τον Ορχομενό. Όμως πληροφορήθηκε ότι στην πόλη έφθασαν δύο μόρες Σπαρτιατών (800 περίπου οπλίτες). Έτσι ματαίωσε το σχέδιο του. Αλλά όπως έφευγε συνάντησε αυτές τις δύο μόρες Σπαρτιατών. Αυτές δεν είχαν φθάσει στην πόλη, αλλά έκαναν επιδρομή σε κοντινά εδάφη και επέστρεφαν. Έτσι ο Πελοπίδας χωρίς να χάσει την ψυχραιμία του οδήγησε την μονάδα του ιππικού του μπροστά από τον Ιερό Λόχο για να βρεθεί στα νώτα της παράταξης των Σπαρτιατών. Μετά διέταξε την πύκνωση των πεζών του Ιερού Λόχου και τον σχηματισμό σφήνας. Έτσι επιτέθηκε κατά των σπαρτιατικών δυνάμεων που οι αρχηγοί τους ήταν οι Θεόπομπος και Γοργολέων οι οποίοι αιφνιδιάσθηκαν. Διέταξαν όμως να επιτεθούν κατά των Θηβαίων, πιστεύοντας ότι θα μπορούσαν να τσακίσουν τον εχθρό. Οι ιππείς του Πελοπίδα επιτέθηκαν κατά των Σπαρτιατών αλλά δεν κατάφεραν και πολλά. Τότε διέταξε ο Πελοπίδας την επίθεση του Ιερού Λόχου. Στη φάση εκείνη της μάχης οι δύο αρχηγοί των σπαρτιατικών μορών έπεσαν νεκροί. Οι Θηβαίοι με αναπτερωμένο το ηθικό τους συνέχισαν την πίεσή τους στους Σπαρτιάτες. Οι Σπαρτιάτες όμως προέβαλαν αντίσταση. Ένας από τους αναπληρωτές των δύο αρχηγών, διέταξε την αραίωση της σπαρτιατικής φάλαγγας για να περάσουν οι Θηβαίοι ανάμεσά τους και να φύγουν από αυτή. Έτσι είχε νικήσει ο Αγησίλαος τους Αθηναίους και τους Θηβαίους στη μάχη της Κορώνειας στον Κορινθιακό πόλεμο. Αλλά ο Πελοπίδας συνέχισε την πίεσή του σε όλα τα σημεία. Με την αραίωση της αντίπαλης φάλαγγας οι Θηβαίοι κατάφεραν να διασπάσουν πιο εύκολα τους εχθρούς τους. Η νίκη ήταν ολοκληρωτική.
Επίλογος
Οι Θηβαίοι κέρδισαν μια περήφανη νίκη κατά των Σπαρτιατών κυρίως με τη χρήση της σφήνας και την ανδρεία τους. Έτσι μετά από αυτή τη μάχη ο Ιερός Λόχος ήρθε στο προσκήνιο.
Πηγές
Τεγυρα Τεγυρα Τεγυρα Τεγυρα Τεγυρα 375 π.Χ.
Κομπέκ (Περιφέρεια Νότιου Καζακστάν)
Το Κουμπέκ είναι ένας οικισμός στην περιφέρεια Νότιου Καζακστάν, στην επαρχία Μακτααράλ.
Γεωγραφική θέση
Το κέντρο της επαρχίας, το Ζετισάι απέχει 25 χιλιόμετρα από το Κουμπέκ.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός είναι 156 κάτοικοι (2009).
Κατηγορία:Γεωγραφία του Καζακστάν
Νικόλαος Μεταξάς-Τζανής
Ο Νικόλαος Μεταξάς Τζανής (1825 - 1907) ήταν Έλληνας ριζοσπάστης μουσουργός της επτανησιακής μουσικής σχολής και καθηγητής του μελοδραματοποιού Διονύσιου Λαυράγκα.
Ο Τζανής, Κεφαλλονίτης στην καταγωγή, υπήρξε γόνος της αριστοκρατικής οικογένειας Μεταξά του Αργοστολίου. Ταξίδεψε στη Νάπολη της Ιταλίας, όπου σπούδασε μουσική στο ωδείο San Pietro a Majela. Στη γενέτειρά του επέστρεψε το 1846, όπου εργάστηκε ως μουσικοδιδάσκαλος και διευθυντής ορχήστρας για τους περιοδεύοντες ιταλικούς θιάσους που επισκέπτονταν το Θέατρο Κέφαλος. Μαθητής του υπήρξε ο Διονύσιος Λαυράγκας. Δίδασκε πιάνο, τραγούδι και θεωρητικά, σχεδόν ανιδιοτελώς. Μεγάλο μέρος από το συνθετικό του έργο έχει χαθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικογένεια Μεταξά Κατηγορία:Επτανησιακή σχολή Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί
Πάλοι Νισύρου
Οι Πάλοι είναι παραθαλάσσιος παραδοσιακός οικισμός της Νίσυρου στα Δωδεκάνησα σε υψόμετρο 15 μέτρων. Οι Πάλοι βρίσκονται στη βόρεια πλευρά του νησιού, 4 χιλιόμετρα από το Μανδράκι.
Ιστορικά στοιχεία και αξιοθέατα
Η ονομασία του οικισμού προέρχεται από τη λατινική λέξη palus, η οποία σημαίνει πάσσαλος για να δένουν τα πλοία. Οι Πάλοι ιστορικά αποτελούσαν το επίνειο του Εμπορειού και άρχισαν να κατοικούνται στα τέλη του 19ου αιώνα. Για την εκμετάλλευση των θερμών πηγών της περιοχής άρχισαν κατασκευάζονται το 1895 τα «Ιπποκράτεια Λουτρά», ένα μεγάλο πέτρινο κτίριο, τα οποία όμως δεν λειτούργησαν. Απέναντί του βρίσκονται τα ρωμαϊκά λουτρά και το εκκλησάκι της Παναγίας της Θερμιανής, το οποίο έχει διαστάσεις 4 επί 2 μέτρα και κατασκευάστηκε το 1871.
Σήμερα οι Πάλοι εξελίσσονται σε τουριστικό θέρετρο και είναι γνωστοί για τη αμμουδερή παραλία τους και διαθέτουν μαρίνα όπου μπορούν να δέσουν σκάφη αναψυχής και ψαροκάικα.
Διοικητική διαίρεση
Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Εμπορειό, τη νησίδα Άγιο Αντώνιο και τη νησίδα Στρογγύλη αποτελούν τη τοπική κοινότητα Εμπορειού που ανήκει στο δήμο Νισύρου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχουν 239 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Νισύρου
Παρεκκλήσι της Οσίας Μπρονισουάβα
μικρογραφία|188x188εσ|Εσωτερικό του παρεκκλησιού Το Παρεκκλήσι της Οσίας Μπρονισουάβα είναι νεογοτθικό ρωμαιοκαθολικό παρεκκλήσι στην Κρακοβία της Πολωνίας, το οποίο ανεγέρθηκε το 1856–61 μέσα στα τείχη μιας στρατιωτικής ακρόπολης που κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια του Αυστριακού Διαμελισμού της Πολωνίας από τη Μοναρχία των Αψβούργων. Το παρεκκλήσι προοριζόταν ως αντικατάσταση της πολωνικής εκκλησίας του 18ου αιώνα που κατεδαφίστηκε από τους Αυστριακούς το 1854 κατά την κατασκευή του οχυρού στην περιοχή Ζβιεζίνιετς (Zwierzyniec).
Η αυτοκρατορική ακρόπολη «Κοστσιούτσκο» περιέβαλε τον αρχαίο ταφικό τύμβο και το πολωνικό εθνικό μνημείο που ονομάζεται Λόφος του Κοστσιούσκο. Ο πραγματικός λόφος χρησιμοποιήθηκε ως σημείο παρατήρησης από τον στρατό. Το νέο παρεκκλήσι, βασισμένο σε σχέδιο του Φέλικς Κσιονζάρσκι, ήταν αποτέλεσμα των αποφασιστικών αιτημάτων για αντικατάσταση που έγιναν από την πολωνική επιτροπή για την κατασκευή του μνημείου του Ταντέους Κοστσιούσκο.
Ιστορικό
Το παρεκκλήσι της Οσίας Μπρονισουάβα πήρε το όνομά του από τη Νορβερτίνη μοναχή του 13ου αιώνα, η οποία είχε φύγει από το μοναστήρι για να ζήσει τη ζωή ενός ερημίτη σε αυτό ακριβώς το μέρος. Η κατοικία της εξακολουθούσε να υπάρχει δίπλα στο λόφο (γνωστός ως Σικόρνικ) τον 19ο αιώνα, αν και ήταν ήδη στολισμένη από το ιερό που ανεγέρθηκε στις αρχές του 18ου αιώνα. Οι αδερφές Νοβερτίνες από το μοναστήρι του Ζβιεζίνιετς δώρησαν τους χώρους στους οποίους ανεγέρθηκε ο Λόφος και το παρεκκλήσι.
Παραπομπές
Μπρονισουαβα οσια παρεκκλησι
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Παίδων Καλαθοσφαίρισης 1980-1981
Το  Πανελλήνιο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης παίδων του 1981 διοργανώθηκε από την ΕΟΚ σε δύο ομίλους, βόρειο και νότιο, στο Βόλο και στην Αθήνα, αντίστοιχα. Ο δύο νικητές συναντήθηκαν στον τελικό που διεξήχθη στη Λάρισα στις 13 Σεπτεμβρίου 1981. Τον τίτλο κατέκτησε ο  Άρης Θεσσαλονίκης για τρίτη συνεχόμενη χρονιά. Στον τελικό νίκησε τον Πανιώνιο.
Τοπικά πρωταθλήματα
Προηγήθηκαν τα τοπικά και περιφερειακά πρωταθλήματα, από τα οποία προήλθαν οι δύο φιναλίστ του πανελληνίου πρωταθλήματος.
Νότια Ελλάδα
Τον Αύγουστο η Εθνική Παίδων είχε υποχρεώσεις στο Βαλκανικό (4 ως 7 Αυγούστου) και στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα παίδων (18 ως 26 Αυγούστου), οπότε η τελική φάση του πρωταθλήματος Νοτίου Ελλάδος μεταφέρθηκε για το Σεπτέμβριο.
Βόρεια Ελλάδα
Πρωταθλητής Θεσσαλονίκης αναδείχθηκε ο  Άρης Θεσσαλονίκης, ο οποίος προκρίθηκε για την τελική φάση του πρωταθλήματος Βόρειας Ελλάδας που διεξήχθη στο Βόλο από 4 ως 6 Σεπτεμβρίου 1981. Τον τίτλο του πρωταθλητή Β. Ελλάδος κατέκτησε ο Άρης Θεσσαλονίκης και προκρίθηκε στον τελικό του Πανελληνίου πρωταθλήματος που έγινε στις 13 Σεπτεμβρίου στη Λάρισα.
Ο τελικός
Ο τελικός του πανελληνίου πρωταθλήματος παίδων 1981 διεξήχθη στη Λάρισα, στις 13 Σεπτεμβρίου μαζί με τον τελικό του πανελληνίου πρωταθλήματος εφήβων, μεταξύ Άρη και Πανιωνίου. Νικητής και πρωταθλητής Ελλάδος παίδων αναδείχθηκε ο Άρης Θεσσαλονίκης με κορυφαίο παίκτη το Μιχάλη Ρωμανίδη.
Πηγές
1980 1981 Πανελληνιο Παιδων Κατηγορία:Αθλητισμός στη Λάρισα
Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2021-22
Το Αγγλικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου ανδρών 2021-22 ή Πρέμιερ Λιγκ 2021-22 είναι η 30η σεζόν της Πρέμιερ Λιγκ, του κορυφαίου ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος στην Αγγλία από τότε που μετονομάστηκε το 1992. Η Μάντσεστερ Σίτι κατέκτησε το περυσινό πρωτάθλημα για 7η φορά στην ιστορία της. Η σεζόν ξεκίνησε στις 13 Αυγούστου 2021 και θα ολοκληρωθεί στις 22 Μαΐου 2022. Είναι η 3η σεζόν που θα χρησιμοποιηθεί το VAR και η 2η σεζόν που θα έχει διάλειμμα τον Φεβρουάριο. Οι ημερομηνίες έναρξης και λήξης της σεζόν ανακοινώθηκαν στις 25 Μαρτίου 2021 και οι αναμετρήσεις ανακοινώθηκαν στις 16 Ιουνίου 2021.
Ομάδες
Είκοσι ομάδες ανταγωνίζονται στο πρωτάθλημα - οι κορυφαίες δεκαεπτά ομάδες από την προηγούμενη σεζόν και τρεις ομάδες που προωθήθηκαν από το πρωτάθλημα της Τσάμπιονσιπ. Οι νέες ομάδες αυτή τη σεζόν είναι οι Νόριτς Σίτι, η Γουότφορντ ΦΚ και η Μπρέντφορντ ΦΚ, οι οποίες αντικαθιστούν την Φούλαμ ΦΚ, την Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον και την Σέφιλντ Γιουνάιτεντ.
Στάδια και τοποθεσίες
Σημείωση: Ο πίνακας αναγράφεται με αλφαβητική σειρά.
Κορυφαίοι σκόρερ
Εδώ βλέπετε ποιοι παίκτες έχουν πετύχει τα περισσότερα γκολ στο πρωτάθλημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρέμιερ Λιγκ
Οσκόλκοβο (Αυτόνομος θύλακας Νενετσίας)
Το Οσκόλκοβο είναι ένα χωριό στον αυτόνομο θύλακα της Νενετσίας στην Ρωσική Ομοσπονδία.
Ο πληθυσμός του χωριού, στην πανρωσική απογραφή του 2010 είναι 6 άτομα. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ρωσίας Κατηγορία:Αυτόνομος θύλακας της Νενετσίας
Μαζούτ
Το μαζούτ χρησιμοποιείται ως καύσιμο για τη θέρμανση σπιτιών στις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ και στα κράτη της Άπω Ανατολής, τα οποία δεν έχουν τις τεχνικές δυνατότητες να το αναμείξουν ή να το διαλύσουν σε πιο συμβατικά πετροχημικά. Στη Δύση, υπάρχουν πολλοί φούρνοι που τροφοδοτούνται με μαζούτ.
Το μαζούτ-100 είναι πετρελαϊκό καύσιμο το οποίο κατασκευάζεται σύμφωνα με τις προδιαγραφές ΓΚΟΣΤ, όπως τις ΓΚΟΣΤ 10585-75 (ανενεργή πλέον) ή την ΓΚΟΣΤ 10585-2013 (σύμφωνα με δεδομένα για τον Δεκέμβριο 2019 είναι ενεργή). Το μαζούτ παράγεται σχεδόν εξολοκλήρου στην πρώην Σοβιετική Ένωση, καθώς σχεδόν όλο το μαζούτ παράγεται από τη Ρωσική Ομοσπονδία, το Καζακστάν, το Αζερμπαϊτζάν και τοΤουρκμενιστάν. Αυτό το προϊόν χρησιμοποιείται συνήθως για την παραγωγή ατμού από μεγαλύτερους λέβητες, καθώς η ενεργειακή τους αξία είναι υψηλή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πετρέλαιο
Git (λογισμικό)
Το Git είναι ένα σύστημα ελέγχου εκδόσεων (λέγεται και σύστημα ελέγχου αναθεωρήσεων ή σύστημα ελέγχου πηγαίου κώδικα) με έμφαση στην ταχύτητα, στην ακεραιότητα των δεδομένων και στην υποστήριξη για κατανεμημένες μη γραμμικές ροές εργασίας. Το Git σχεδιάστηκε και αναπτύχθηκε αρχικά από τον Λίνους Τόρβαλντς για τη ανάπτυξη του πυρήνα Linux το 2005 και έχει γίνει από τότε το πιο διαδεδομένο σύστημα ελέγχου εκδόσεων για ανάπτυξη λογισμικού.
Όπως τα περισσότερα άλλα κατανεμημένα συστήματα ελέγχου εκδόσεων/αναθεωρήσεων και αντίθετα με τα περισσότερα συστήματα πελάτη-διακομιστή, κάθε κατάλογος εργασίας του Git είναι ένα ολοκληρωμένο αποθετήριο λογισμικού με πλήρες ιστορικό και δυνατότητες πλήρους παρακολούθησης της έκδοσης, ανεξάρτητα από την πρόσβαση δικτύου ή ενός κεντρικού διακομιστή. Όπως ο πυρήνας Λίνουξ, το Git είναι Ελεύθερο λογισμικό που διανέμεται κάτω από τους όρους της έκδοσης 2 της Γενικής Άδειας Δημόσιας Χρήσης GNU.
Ιστορικό
Η ανάπτυξη του Git ξεκίνησε αφού πολλοί προγραμματιστές του πυρήνα Linux σταμάτησαν την πρόσβαση στο BitKeeper, ένα ιδιοταγές (δηλαδή μη ανοικτού κώδικα) σύστημα ελέγχου εκδόσεων που χρησιμοποιόταν προηγουμένως για τη διατήρηση του έργου. Ο κάτοχος των πνευματικών δικαιωμάτων του BitKeeper, Larry McVoy, είχε αποσύρει την ελεύθερη χρήση του προϊόντος αφού ισχυρίστηκε ότι ο Andrew Tridgell είχε εφαρμόσει αντίστροφη μηχανική στα πρωτόκολλα του BitKeeper.
Αυτά τα τρία κριτήρια απάλειψαν κάθε σύστημα ελέγχου εκδόσεων που υπήρχε τότε, εκτός από το Monotone. Εξετάζοντας την απόδοσή του, το απέρριψε και αυτό. Έτσι αμέσως μετά την έκδοση του πυρήνα Linux 2.6.12-rc2, ο Τόρβαλντς άρχισε να γράφει ένα δικό του.
Ο Τόρβαλντς δικαιολόγησε το όνομα git, που στην βρετανική αργκό σημαίνει κάτι σαν «ανεπιθύμητος», λέγοντας: «Είμαι ένα φαντασμένο άτομο και ονομάζω όλα τα έργα μου σύμφωνα με τον εαυτό μου. Πρώτα ήταν το Λίνουξ, τώρα το git». Άλλωστε και η σελίδα του εγχειριδίου (man page) περιγράφει το git ως «τον ηλίθιο εντοπιστή περιεχομένου».
Η ανάπτυξη του Git ξεκίνησε στις 3 Απριλίου 2005, ανακοινώθηκε στις 6 και έγινε αυτοφιλοξενούμενο (self-hosting) από τις 7 Απριλίου. Η πρώτη συγχώνευση των πολλαπλών κλάδων έγινε στις 18 Απριλίου. Ο Τόρβαλντς πέτυχε τους στόχους απόδοσης. Στις 29 Απριλίου, το νεότευκτο Git επιδόθηκε στην εφαρμογή διορθώσεων στο δέντρο του πυρήνα του Linux kernel με ένα ρυθμό 6.7 ανά δευτερόλεπτο. Στις 16 Ιουνίου το Git διαχειρίστηκε την έκδοση 2.6.12 του πυρήνα. Ο Τόρβαλντς παρέδωσε τη συντήρηση στις 26 Ιουλίου 2005 στον Junio Hamano, έναν βασικό συνεργάτη του έργου. Ο Hamano ήταν υπεύθυνος για την έκδοση 1.0 στις 21 Δεκεμβρίου 2005 και από τότε παραμένει ο κύριος υπεύθυνος για την συντήρησή του.
Σχεδίαση
Η σχεδίαση του Git εμπνεύστηκε από τα BitKeeper και Monotone. Το Git σχεδιάστηκε αρχικά ως μια μηχανή συστήματος ελέγχου σε έκδοση χαμηλού επιπέδου πάνω στην οποία άλλοι μπορούν να γράψουν προγράμματα προσκηνίου, όπως Cogito ή StGIT. Το έργο του πυρήνα του Git έχει γίνει από τότε μια πλήρης έκδοση συστήματος ελέγχου άμεσα χρησιμοποιήσιμη. Αν και επηρεάστηκε έντονα από το BitKeeper, ο Τόρβαλντς προσπάθησε εκούσια να αποφύγει συμβατικές προσεγγίσεις, που οδηγούν σε έναν μοναδικό σχεδιασμό.
Χαρακτηριστικά
Η σχεδίαση του Git είναι μια σύνθεση της εμπειρίας του Τόρβαλντς με το Λίνουξ στη συντήρηση ενός μεγάλου κατανεμημένου έργου ανάπτυξης, μαζί με την βαθιά του γνώση της απόδοσης του συστήματος των αρχείων που αποκτήθηκε από το ίδιο έργο και την επείγουσα ανάγκη παραγωγής ενός λειτουργικού συστήματος. Αυτές οι επιρροές οδήγησαν στις παρακάτω επιλογές υλοποίησης:
Μια άλλη ιδιότητα του Git είναι ότι παίρνει στιγμιότυπα των δένδρων καταλόγου των αρχείων. Τα πρώιμα συστήματα εντοπισμού εκδόσεων του πηγαίου κώδικα, σύστημα ελέγχου πηγαίου κώδικα-SCCS (Source Code Control System) και σύστημα ελέγχου αναθεώρησης-RCS (Revision Control System), δούλευαν σε ατομικά αρχεία και τόνιζαν την απόκτηση εξοικονόμησης χώρου από τα παρεμβαλόμενα δέλτα (interleaved deltas) (SCCS) ή την κωδικοποίηση δέλτα (delta encoding) (RCS) των (κυρίως παρόμοιων) εκδόσεων. Τα μεταγενέστερα συστήματα ελέγχου έκδοσης διατήρησαν αυτήν την ιδέα ενός αρχείου που έχει μια ταυτότητα μέσα από πολλές αναθεωρήσεις ενός έργου. Όμως, ο Τόρβαλντς απέρριψε αυτήν την ιδέα. Συνεπώς, το Git δεν καταγράφει ρητά τις σχέσεις αναθεώρησης του αρχείου σε οποιοδήποτε επίπεδο κάτω από δένδρο του πηγαίου κώδικα.
Οι έμμεσες σχέσεις αναθεώρησης έχουν κάποιες σημαντικές συνέπειες:
Το Git υλοποιεί πολλές στρατηγικές συγχώνευσης· μια μη προεπιλεγμένη μπορεί να επιλεγεί κατά τον χρόνο της συγχώνευσης:
- Linus Torvalds
Δομές δεδομένων
Τα βασικά του Git δεν είναι εγγενώς ένα σύστημα διαχείρισης πηγαίου κώδικα (SCM). Ο Τόρβαλντς εξηγεί, "Κατά πολλούς τρόπους μπορείτε να δείτε το git ως ένα σύστημα αρχείων — είναι προσπελάσιμο με το περιεχόμενο (content-addressable) και έχει μια ιδέα αναθεώρησης, αλλά στην πραγματικότητα ο σχεδιασμός του έρχεται στο πρόβλημα από την άποψη ενός προσώπου συστήματος αρχείων (αυτό που κάνω είναι πυρήνες) και στην πραγματικότητα έχω απολύτως μηδενικό ενδιαφέρον να δημιουργήσω ένα παραδοσιακό σύστημα SCM."
Από αυτήν την αρχική σχεδιαστική προσέγγιση, το Git έχει αναπτυχθεί σε ένα πλήρες σύνολο γνωρισμάτων που θα περίμενε κανείς από ένα παραδοσιακό SCM, με γνωρίσματα τα οποία κυρίως δημιουργήθηκαν όταν χρειαζόντουσαν, έπειτα εξευγενίστηκαν και επεκτάθηκαν με την πάροδο του χρόνου.
Το Git έχει δύο δομές δεδομένων (Structure data): έναν μεταβλητό δείκτη (index) (που λέγεται επίσης καταχώριση ή κρύπτη (stage ή cache) ) που αποθηκεύει πληροφορίες για τον κατάλογο εργασίας και την επόμενη έκδοση που θα υποβληθεί· και μία αμετάβλητη, μόνο για προσάρτηση βάση δεδομένων αντικειμένων.
Η βάση δεδομένων αντικειμένων περιέχει τέσσερις τύπους αντικειμένων:
Ο δείκτης εξυπηρετεί ως σημείο σύνδεσης μεταξύ της βάσης δεδομένων του αντικειμένου και του δένδρου εργασίας.
Κάθε αντικείμενο ταυτοποιείται από έναν κατακερματισμό (Cryptographic hash function) SHA-1 των περιεχομένων του. Το Git υπολογίζει τον κατακερματισμό και χρησιμοποιεί αυτήν την τιμή για το όνομα του αντικειμένου. Το αντικείμενο μπαίνει σε έναν κατάλογο που ταιριάζει με τους δύο πρώτους χαρακτήρες του κατακερματισμού του. Το υπόλοιπο του κατακερματισμού χρησιμοποιείται ως το όνομα του αρχείου για αυτό το αντικείμενο.
Το Git αποθηκεύει κάθε αναθεώρηση ενός αρχείου ως ένα μοναδικό blob. Η σχέση μεταξύ των blobs μπορεί να βρεθεί μέσα από την εξέταση του δένδρου και των αντικειμένων υποβολής. Νεοπροστιθέμενα αντικείμενα αποθηκεύονται στην ολότητά τους χρησιμοποιώντας μια συμπίεση zlib. Αυτό μπορεί να καταναλώσει ένα μεγάλο ποσό του χώρου του δίσκου γρήγορα, έτσι τα αντικείμενα μπορούν να ενωθούν σε πακέτα, που χρησιμοποιούν δέλτα συμπίεση για να αποθηκεύσουν χώρο, αποθηκεύοντας τα blobs ως αλλαγές τους σχετικά με άλλα blobs.
Οι διακομιστές του Git τυπικά ακροάζονται στη θύρα TCP 9418.
Παραπομπές
Κάθε αντικείμενο στη βάση δεδομένων git στην οποία δεν αναφέρεται μπορεί να καθαριστεί χρησιμοποιώντας μια εντολή συλλογής απορριμμάτων, ή αυτόματα. Ένα αντικείμενο μπορεί να παραπεμφθεί από ένα άλλο αντικείμενο, ή με ρητή παραπομπή. Το Git γνωρίζει διαφορετικούς τύπους παραπομπών. Οι εντολές για δημιουργία, μετακίνηση και διαγραφή παραπομπών ποικίλλει. Το "git show-ref" εμφανίζει όλες τις παραπομπές. Μερικοί τύποι είναι:
Υλοποιήσεις
Το αναπτύχθηκε κυρίως σε Linux, αν και υποστηρίζει τα περισσότερα κύρια λειτουργικά συστήματα συμπεριλαμβανομένων των BSD, Solaris, OS X και Microsoft Windows.
Η υλοποίηση JGit του Git είναι μια καθαρή βιβλιοθήκη λογισμικού Java, που σχεδιάστηκε για να ενσωματωθεί σε οποιαδήποτε εφαρμογή Java. Το JGit χρησιμοποιείται στο εργαλείο επιθεώρησης κώδικα Gerrit και στο EGit, έναν πελάτη Git για το IDE Eclipse.
Η υλοποίηση Dulwich του Git είναι ένα καθαρό συστατικό λογισμικού Python για Python 2.
Η υλοποίηση libgit2 του Git είναι μια βιβλιοθήκη λογισμικού ANSI C χωρίς άλλες εξαρτήσεις, που μπορεί να δομηθεί σε πολλά λειτουργικά συμπεριλαμβανομένων των Microsoft Windows, Linux, Mac OS X και BSD. Έχει συνδέσμους για πολλές προγραμματιστικές γλώσσες, συμπεριλαμβανόμενων των Ruby, Python και Haskell.
το JS-Git είναι μια υλοποίηση JavaScript ενός υποσυνόλου του Git.
Διακομιστής Git
Επειδή το git είναι ένα κατανεμημένο σύστημα ελέγχου έκδοσης, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως διακομιστής έτοιμος για χρήση. Το αποκλειστικό λογισμικό του διακομιστή git βοηθά, μεταξύ άλλων γνωρισμάτων, στην προσθήκη ελέγχου πρόσβασης, την εμφάνιση των περιεχομένων ενός αποθετηρίου git μέσω του ιστού και βοηθά στην διαχείριση πολλαπλών αποθετηρίων.
Απομακρυσμένη αποθήκευση αρχείου και πρόσβαση κελύφους
Ένα αποθετήριο git μπορεί να κλωνοποιηθεί σε ένα κοινόχρηστο σύστημα αρχείων και να προσπελαστεί από άλλα άτομα. Μπορεί επίσης να προσπελαστεί μέσα από απομακρυσμένο κέλυφος έχοντας απλώς το λογισμικό git εγκατεστημένο και επιτρέποντας σε έναν χρήστη να συνδεθεί.
Ο δαίμονας Git, instaweb
Ο δαίμονας Git επιτρέπει στους χρήστες να μοιράζονται το δικό τους αποθετήριο με τους συνεργάτες τους γρήγορα. Το Git instaweb επιτρέπει στους χρήστες να παρέχουν προβολή ιστού στο αποθετήριο. Από τον Απρίλιο του 2014 το instaweb (στιγμιαίος ιστός) δεν δουλεύει στα Windows. Μπορείτε να δείτε αμφότερα στη γραμμή "hg serve" του Mercurial.
Gitolite
Το Gitolite είναι μια στρώση ελέγχου πρόσβασης πάνω στο git, που παρέχει εξαιρετικό έλεγχο πρόσβασης στα αποθετήρια του git. Βασίζεται σε άλλο λογισμικό για την απομακρυσμένη προβολή των αποθετηρίων στον διακομιστή.
Gerrit
Το Gerrit παρέχει δύο από τρεις λειτουργίες: έλεγχο πρόσβασης και διαχείριση αποθετηρίων. Χρησιμοποιεί το jGit. Για να προβάλετε τα αποθετήρια συνδυάζεται π.χ. με τα Gitiles ή GitBlit.
Gitblit
Το Gitblit μπορεί να παράσχει και τις τρεις λειτουργίες, αλλά χρησιμοποιείται σε μεγαλύτερες εγκαταστάσεις ως περιηγητής αποθετηρίου εγκατεστημένος με το gerrit για έλεγχο πρόσβασης και διαχείριση αποθετηρίων.
Gitiles
Το Gitiles είναι ένας απλός περιηγητής αποθετηρίου, που χρησιμοποιείται συνήθως μαζί με το gerrit.
Εξυπηρετητής Bonobo Git
Ο εξυπηρετητής Bonobo Git είναι ένας απλός εξυπηρετητής git για Windows που υλοποιήθηκε ως μια πύλη ASP.NET. Βασίζεται στους μηχανισμούς πιστοποίησης που παρέχονται από τις υπηρεσίες πληροφοριών διαδικτύου των Windows, συνεπώς δεν υποστηρίζει πρόσβαση SSH, αλλά μπορεί να ενσωματωθεί εύκολα με τον ενεργό κατάλογο.
Εμπορικές λύσεις
Εμπορικές λύσεις είναι επίσης διαθέσιμες για εσωτερική εγκατάσταση, μεταξύ αυτών το λογισμικό GitHub (που χρησιμοποιεί εγγενές git, διαθέσιμο ως vm), Stash (χρησιμοποιώντας jGit), Team Foundation Server (χρησιμοποιώντας libgit2).
Αποδοχή
Το Ίδρυμα Eclipse ανέφερε στην ετήσια έρευνα του ότι από τον Μάιο του 2014, το Git είναι πλέον το πιο διαδεδομένο εργαλείο διαχείρισης πηγαίου κώδικα, με το 42,9% των επαγγελματιών προγραμματιστών λογισμικού να αναφέρουν ότι χρησιμοποιούν το Git ή το GitHub ως το κύριο σύστημα ελέγχου συγκρινόμενο με το 36% το 2013, 27,6% το 2012 και 12,8% το 2011.
Η ιστοσελίδα εργασίας UK IT itjobswatch.co.uk αναφέρει ότι από τον Ιούνιο του 2014, το 18,54% των μόνιμων νέων εργασιών ανάπτυξης λογισμικού στο Ενωμένο Βασίλειο εμφανίζουν το Git ως προαπαιτούμενο, μπροστά από το 16,54% για το Subversion, 10,87% για το Microsoft Team Foundation Server, 1,32% για Mercurial, και 0,91% για το Visual SourceSafe.
Γιάννα Εγκοριάν
Η Γιάννα Καραπέτοφνα Εγκοριάν (ρωσικά: Яна Карапетовна Егорян, αρμενικά: Յանա Կարապետի Եգորյան, 20 Δεκεμβρίου 1993) είναι Ρωσίδα ξιφομάχος αρμενικής καταγωγής, που συμμετέχει στο αγώνισμα της σπάθης. Στις επιτυχίες της περιλαμβάνονται χρυσά μετάλλια σε διοργανώσεις ευρωπαϊκού και παγκοσμίου επιπέδου, καθώς και δύο χρυσά κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 στη Βραζιλία.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε το 1993 στο Γερεβάν της Αρμενίας και σε ηλικία 6 ετών μετανάστευσε με την οικογένειά της στο ρωσική πόλη Χίμκι της περιφέρειας Μόσχας, όπου ξεκίνησε την ενασχόλησή της με την ξιφομαχία μερικά χρόνια αργότερα. Το 2010 κέρδισε δύο χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων που διεξήχθησαν στη Σιγκαπούρη, ενώ το ίδιο έτος κατετάγη πέμπτη στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Μπακού.
Τα επόμενα χρόνια καθιερώθηκε ως μέλος της γυναικείας ομάδας σπάθης, κερδίζοντας τέσσερα συνεχόμενα χρυσά μετάλλια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ξιφομαχίας (το 2013 στο Ζάγκρεμπ, το 2014 στο Στρασβούργο, το 2015 στο Μοντρέ της Ελβετίας και το επόμενο έτος στο Τόρουν της Πολωνίας) και δύο μετάλλια στα αντίστοιχα Παγκόσμια Πρωταθλήματα (ένα ασημένιο το 2013 στη Βουδαπέστη και ένα χρυσό το 2015 στη Μόσχα). Παράλληλα, το 2014 κατέκτησε σε ατομικό επίπεδο το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Καζάν. αριστερά|μικρογραφία|Η βράβευση της Εγκοριάν από τον Ρώσο πρωθυπουργό (2016). Στις 8 Αυγούστου του 2016 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, επικρατώντας στον τελικό με 15-14 της - επίσης Ρωσίδας - Σοφίγια Βελίκαγια. Στους προηγούμενους γύρους, είχε αποκλείσει διαδοχικά τη Μεξικανή Τάνια Αραγιάλες, την Ελληνίδα Βάσω Βουγιούκα, τη Ρωσίδα Γιεκατερίνα Ντιατσένκο και την Ουκρανή Όλχα Χάρλαν. Λίγες μέρες αργότερα κέρδισε το χρυσό και στο ομαδικό γυναικών της σπάθης, από κοινού με τις Βελίκαγια, Ντιατσένκο και Γαβρίλοβα. Για τις επιτυχίες έλαβε διάφορες τιμές από το ρωσικό κράτος. Ανάμεσα σε αυτές τις διακρίσεις, περιλαμβάνονται η ανακήρυξή της σε Αθλήτρια της Χρονιάς για το 2016 από το ρωσικό Υπουργείο Αθλητισμού και η βράβευσή της με το παράσημο του Τάγματος της Τιμής.
Το 2017 και το 2018 κέρδισε με τη ρωσική γυναικεία ομάδα σπάθης το ασημένιο και το χρυσό μετάλλιο στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα που διεξήχθησαν στην Τιφλίδα και το Νόβι Σαντ αντίστοιχα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητές της ξιφασκίας Κατηγορία:Ρώσοι Ολυμπιονίκες
Κώστας Στράντζαλης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Μινωικές μήτρες του Παλαικάστρου
Οι Μινωικές μήτρες του Παλαικάστρου, είναι αμφίγλυφες μήτρες (καλούπια) χύτευσης από σχιστόλιθο από την εποχή του Μινωικού πολιτισμού για χύτευση μικρών μορφών και συμβόλων. Τα εκμαγεία θα ήταν γυναικείες μορφές με υψωμένα χέρια, διπλοί πελέκεις (λάβρυες), άνθη ή κάψες από παπαρούνες οπίου, διπλοί πελέκεις με προεκταμένα άκρα, αφιερωματικά κέρατα, αστρικά σύμβολα και ένας οδοντωτός δίσκος με ένα σταυρό, που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για αστρονομικές προβλέψεις ηλιακών και σεληνιακών εκλείψεων. Οι μήτρες βρέθηκαν κοντά στο Παλαίκαστρο, ανατολικά της Σητείας, στον νομό Λασιθίου Κρήτης.
Η εύρεση
Οι δύο μήτρες βρέθηκαν τον Οκτώβριο του 1899 από έναν αγρότη από το Καρύδι, 150 μ. βορειο-ανατολικά του χωριού Παλαικάστρου. Η αστυνομία έστειλε τα ευρήματα στα Χανιά, όπου αξιολογήθηκαν και κρατήθηκαν από τον αρχαιολόγο και ιστορικό Στέφανο Ξανθουδίδη. Αυτός αναγνώρισε τη σημασία της αρχαίας δεξιοτεχνίας και παρέδωσε τις μήτρες στο Μουσείο Ηρακλείου, που είχε ιδρυθεί το 1883. Ο Ξανθουδίδης περιέγραψε τα αντικείμενα τον Μάρτιο του 1900 στο άρθρο του "Αρχαίες μήτρες από τη Σητεία της Κρήτης", στο περιοδικό της Αρχαιολογικής Εταιρείας των Αθηνών. Η έκδοση περιελάμβανε φωτογραφίες από εκμαγεία και των τεσσάρων πλευρών των μητρών.
Ο Ξανθουδίδης περιέγραψε τις δύο μήτρες, που φτιάχτηκαν από σχετικά μαλακό και εύθραυστο σχιστόλιθο, ως πλάκες Α και Β. Τα ανάγλυφα εκμαγεία είναι συμμετρικές εικόνες των αρχικών μητρών. Και οι δύο μήτρες έχουν πλάτος 22,5 εκ., ύψος 10 εκ. και πάχος 20 εκ. Τα εκμαγεία του είχαν πάχος 23 εκ.
Η εμπρόσθια πλευρά της πλάκας Α δείχνει έναν μεγάλο δίσκο, που έχει στη μέση ακτίνες σε σχήμα σταυρού και γύρω οδοντωτά άκρα· μία γυναικεία μορφή με υψωμένα χέρια που κρατά άνθη· και έναν κύκλο με έναν σταυρό επάνω από μία ημισέληνο. Ο κύκλος έχει βάση κωδωνοειδή με οριζόντιες λωρίδες. Στην οπίσθια πλευρά υπάρχει ένα διπλό λατρευτικό κέρας, χαρακτηριστικό του μινωικού πολιτισμού και μία τρίαινα. Το κάτω δεξιά μέρος της εμπρόσθιας πλευράς (κάτω αριστερά της οπίσθιας) έχει σπάσει και λείπει.
Η πλάκα Β έχει στην εμπρόσθια πλευρά έχει δύο διπλούς πελέκεις (λάβρεις), οδοντωτούς στην επάνω και κάτω πλευρά τους. Ο αριστερός είναι μεγαλύτερος σε μέγεθος. Ο πέλεκυς είναι λατρευτικό σύμβολο του μινωικού πολιτισμού. Στην πίσω όψη υπάρχει μία γυναικεία μορφή με υψωμένα χέρια, που κρατεί σε κάθε χέρι της έναν διπλό πέλεκυ. Το κάτω δεξιά μέρος της εμπρόσθιας πλευράς (επάνω δεξιά της οπίσθιας) έχει επίσης σπάσει. Οι δύο πλάκες εκτίθενται η μία δίπλα στην άλλη στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου. Οι επισκέπτες μπορούν να δουν μόνο την εμπρόσθια όψη. Η επεξήγηση του Μουσείου αναφέρει ότι προέρχονται από το 1370-1200 π.Χ.
Η ερμηνεία των μητρών
Το 1941 η Λουίζα Μπάντι ταξινόμησε τις δύο γυναικείες μορφές ως παραλλαγές του τύπου της "θεάς με τα υψωμένα χέρια", καθώς είναι όμοιες με τις από πηλό (terracotta) μορφές που βρέθηκαν στην Κνωσσό, στο Γάζι Ηρακλείου και στο Καρφί Μαλίων και σε άλλα μέρη της Κρήτης, που ανήκαν στην Υστερο-Μινωική Περίοδο ΙΙΙ. Ο Στυλιανός Αλεξίου αποδέχθηκε το 1958 τη χρονολόγηση της Υστερο-Μινωικής Περιόδου ΙΙΙ αυτή, αλλά σημείωσε τη διαφορά στις χειρονομίες, καθώς οι γυναικείες μορφές κρατούν κάτι στα χέρια τους.
Στο εμπρόσθιο μέρος της πλάκας Α υπάρχουν πολύ ενδιαφέροντα αντικείμενα, όπως αναγνωρίστηκαν από τον Άρθουρ Έβανς, που περιέγραψε αυτά στο βιβλίο του Το ανάκτορο του Μίνωα στην Κνωσσό το 1921. Στις σελίδες 478 και 479 συγκρίνει ένα ελεφαντοστέινο αντικείμενο από το επιτραπέζιο παιχνίδι της Κνωσσού με τον οδοντωτό δίσκο στην πλάκα του Παλαικάστρου. Στη σελίδα 514 δείχνει σχέδια των αντικειμένων εκατέρωθεν στης γυναικείας μορφής της πλάκας Α (του οδοντωτού δίσκου και του κύκλου-με-βάση), ωστόσο χωρίς μεγάλη ακρίβεια. Ο Έβανς αναφέρεται στον ισοσκελή (τετράκτινο) σταυρό, που χρησιμοποιείται σε πολλούς πολιτισμούς ως τον πιο απλό τρόπο αναπαράστασης ενός αστεριού και καταλήγει ότι ο σαν γρανάζι δίσκος, είναι συνδυασμός του Αυγερινού (Πρωινού αστέρα) με τον δίσκο του Ηλίου. Ερμηνεύει τον κύκλο-με-βάση ότι είναι το σύμβολο της θεάς ως βασίλισσας του κάτω κόσμου και ως τον Αποσπερίτη· σε συνδυασμό με την ημισέληνο, ο σταυρός είναι το Εσπερινό Άστρο.
Το 2013 πέντε επιστήμονες εξέδωσαν μία μελέτη στο περιοδικό Μεσογειακή Αρχαιολογία και Αρχαιομετρία, στην οποία περιγράφουν το σαν γρανάζι αντικείμενο των 8,5 εκ. της πλάκας Α ως μήτρα χύτευσης για παραγωγή ενός ακτινωτού δίσκου, που θα χρησιμοποιείτο τη Μινωική εποχή του 15ου αι. ως ηλιακό ωρολόγιο, ως προσδιορισμό του γεωγραφικού πλάτους και ως πρόβλεψη των σεληνιακών (και ηλιακών) εκλείψεων. Δεξιότερα του δίσκου υπάρχουν δύο βελόνες και ένα σαν λαβίδα αντικείμενο, που ερμηνεύτηκαν ως παραφερνάλια (σύνεργα) του δίσκου. Όμοια σχόλια έγιναν από τον Μηνά Τσικριτσή τον Απρίλιο του 2011 στο κοινό. Μαζί με τον Ευστράτιο Θεοδοσίου, περιέγραψε το μικρότερο κυκλικό-με-βάση αντικείμενο των 3 Χ 6,2 εκ. ως μοντέλο της Μινωικής κοσμολογίας: ο κύκλος είναι η επίπεδη γη και το σχήμα από επάνω του είναι το πλανητικό σύστημα. Επάνω από τον κύκλο, οι δύο κατακόρυφες οπές στη μέση είναι ο Ήλιος και η Σελήνη, ενώ εκατέρωθεν υπάρχουν από τρεις οπές: Ερμής, Αφροδίτη, Γη και Άρης, Ζευς, Κρόνος. Ο σταυρός στη μέση του κύκλου είναι ο ήλιος· περιβάλλεται από 18 κουκίδες. Έπειτα υπάρχει μία ημισέληνος και μετά 28 κουκίδες. Αυτό είναι μία ένδειξη του κύκλου του Σάρου, όπου κάθε 18 (ηλιακά) έτη έχουμε 28 εκλείψεις σελήνης να συμπίπτουν. Οι δύο ερευνητές ερμηνεύουν τη γυναικεία μορφή ως την τιτανίδα Ρέα και τον ακτινωτό δίσκο ως αναλογικό υπολογιστή, που δημιουργήθηκε 1400 έτη πριν από τον μηχανισμό των Αντικυθήρων.
Πηγές
Κατηγορία:Μινωική τέχνη
17 Δεκεμβρίου
Η 17η Δεκεμβρίου είναι η 351η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (352η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 14 ημέρες.
Βλέπε επίσης
17 Νοεμβρίου - 17 Ιανουαρίου
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Σαμουράι
right|thumb|Ηθοποιοί του χοροθεάτρου Καμπούκι, ντυμένοι ως σαμουράι (1880)|250 px
Οι Σαμουράι (侍), ήταν μια τάξη πολεμιστών, που κυριάρχησε στην Ιαπωνία από τα μέσα του 12ου αιώνα και για περισσότερα από 600 χρόνια. Η θέση τους στο κοινωνικο-πολιτικό πλαίσιο της ιαπωνικής φεουδαρχίας υπήρξε σημαντική, καθώς λειτούργησαν αρκετές φορές ως ρυθμιστές της ροής των ιστορικών γεγονότων. Απέκτησαν παγκόσμια φήμη για τις ικανότητές τους στο χειρισμό των όπλων, ιδιαίτερα στο ξίφος (κατάνα), και για τα κατορθώματά τους, έγιναν θρύλοι της ενδοχώρας.
Η λέξη σαμουράι προέρχεται από το ιαπωνικό ρήμα σαμoρό ή σαμπουρό και χρησιμοποιήθηκε αρχικά για να περιγράψει τους προσωπικούς υπηρέτες των πλούσιων και πανίσχυρων γαιοκτημόνων του 8ου αιώνα στην Ιαπωνία. Ορισμένοι από αυτούς τους γαιοκτήμονες ήταν αριστοκράτες, ευγενείς που είχαν εγκαταλείψει τη βασιλική αυλή του Κιότο, τότε πρωτεύουσα της Ιαπωνίας, προκειμένου να αναζητήσουν την τύχη τους. Μ' αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκε σταδιακά ένα δίκτυο φυλών ή «οικογενειών» με τη διευρυμένη έννοια. Έτσι, όμως, η κεντρική διακυβέρνηση της χώρας έχασε τη δύναμή της, ενώ ο νόμος και η τάξη τηρούνταν πλέον από τις διαφορετικές οικογένειες. Οι οικογένειες εξοπλίστηκαν με την πάροδο του χρόνου, ώστε να μπορούν να προστατέψουν τη γη τους και τους ανθρώπους τους. Αυτό ήταν και το έναυσμα για την ανάπτυξη της τάξης των σαμουράι, πάνω σε έναν αρχαιότερο κώδικα που ήδη είχαν αναπτύξει οι πολεμιστές Γιαγιόι.
Η ιαπωνική πολεμική κάστα
thumb|250 px|Μιναμότο Γιοριτόμο Ήδη από το τέλος της περιόδου Χεϊάν (794-1185), οι πολεμιστές της Ιαπωνίας αποκαλούνταν μπούσι, ένας όρος που εισήχθηκε από την Κίνα. Στις πιο πρώιμες εποχές οι αυλικοί που ανέμεναν τις εντολές του αυτοκράτορα ονομάζονταν σαμπούρο-μπίτο, από το ρήμα σαμπουρό, που σημαίνει υπηρετώ ή περιμένω εντολές. Οι μπούσι πολεμιστές, που είχαν αναλάβει τη φύλαξη του αυτοκράτορα, έγιναν γνωστοί ως σαμπουράι. Περίπου στο τέλος του 13ου αιώνα οι κληρονομικοί πολεμιστές, οι αξιωματούχοι που υπηρετούσαν τους πρίγκιπες, οι δικαστικοί και άλλα άτομα των ανώτερων τάξεων ονομάζονταν επίσης σαμπουράι. Στην πορεία του χρόνου το όνομά τους άλλαξε για να είναι ευκολοπρόφερτο κι έτσι έγιναν οι γνωστοί μας σαμουράι. Η περίφημη πλέον τάξη των πολεμιστών σαμουράι ενδυναμώθηκε περισσότερο με τη θέσπιση ενός θεσμού από τον Γιοριτόμο Μιναμότο, λίγα χρόνια πριν εγκαθιδρύσει την πρώτη κυβέρνηση σόγκουν στη χώρα.
Ο πόλεμος έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της Ιαπωνίας. Εμπόλεμες φυλές έλεγχαν ένα μεγάλο τμήμα της χώρας. Αυτές οι φυλές είχαν συνήθως ως αρχηγό κάποιον απόγονο της αυτοκρατορικής οικογένειας, ενώ οι πόλεμοί τους σχετίζονταν κυρίως με τον έλεγχο των λιγοστών καλλιεργήσιμων εκτάσεων, καθώς μόνο το 20% της ιαπωνικής γης είναι κατάλληλη για καλλιέργεια. Οι σαμουράι απέκτησαν δύναμη μέσα από αυτές τις συνεχόμενες μάχες ανάμεσα στις τρεις κύριες φυλές: την πατριά Μιναμότο, την πατριά Φουτζιβάρα και την πατριά Τάιρα. Στην πορεία του χρόνου οι σαμουράι έγιναν αυτοδύναμη τάξη περίπου το 12ο αιώνα, αν και ο όρος σαμουράι αναφερόταν κυρίως στους ιππότες-ευγενείς, ενώ ο όρος μπούσι αναφερόταν στους πολεμιστές. Κάποιοι από αυτούς σχετίστηκαν με την άρχουσα τάξη, ενώ άλλοι ήταν απλοί μισθοφόροι. Απέδιδαν πλήρη υποταγή στο φεουδάρχη τους (νταΐμιο) κι έπαιρναν ως αντάλλαγμα γη και αξιώματα. Κάθε νταΐμιο χρησιμοποιούσε τον ή τους σαμουράι του για να προστατέψει τη γη του ή να επεκτείνει τη δύναμή του και τα δικαιώματά του σε περισσότερη γη.
Κερδίζοντας μια σειρά μαχών στην επαρχία, ο Γιοριτόμο Μιναμότο πήρε άδεια από τον αυτοκράτορα να εγκαθιδρύσει ένα σύστημα φύλαξης των επαρχιών και διατήρησης της τάξης, που ονομάστηκε σούγκο. Σύντομα η θέση του σούγκο έγινε κληρονομική και ενίσχυσε την ανάπτυξη μιας ελίτ τάξης επαγγελματιών πολεμιστών. Με το πέρασμα των χρόνων οι οικογένειες των πολεμιστών αναπτύχθηκαν σε φυλές, οι οποίες ξεπέρασαν σε δύναμη τους ευγενείς απόγονους της αυτοκρατορικής αυλής. Οι σούγκο ανέπτυξαν έναν κώδικα βασισμένο στις αρχές του Κομφουκιανισμού και του Ζεν Βουδισμού, που έγινε γνωστός ως Μπουσίντο, ή ο Δρόμος του Πολεμιστή. Τούτος ο κώδικας υπαγόρευε κυριολεκτικά όλες τις όψεις της ζωής τους και επηρέασε τη συνολική πολιτισμική εικόνα της Ιαπωνίας. Η ουσία του κώδικα μπουσίντο ήταν η πλήρης υπακοή στο φεουδάρχη άρχοντα, η απόλυτη θέλησή τους να δώσουν και τη ζωή τους ακόμη για την προστασία της ζωής και της τιμής του κυρίου τους. Επιπλέον, απαιτούσε σκληρή εκπαίδευση στις πολεμικές τέχνες κι έναν εξευγενισμένο κώδικα συμπεριφοράς που υπαγόρευε τη συμπεριφορά και τις πράξεις τους.
Σημαντικό κομμάτι αυτού του κώδικα ήταν η τελετουργική τέλεση αυτοκτονίας για τη διαφύλαξη της τιμής του σαμουράι. Σε αντίθετη περίπτωση ατιμαζόταν και το κοινωνικό περιβάλλον τον εξοστράκιζε. Έτσι, όσοι δεν ακολουθούσαν τον κώδικα μπουσίντο, γίνονταν μέθυσοι, ζητιάνοι, κλέφτες ή/και επίφοβοι δολοφόνοι. Η λαϊκή κατακραυγή ήταν τέτοια, ώστε αρκετοί κατέφευγαν τελικά στην τελετουργική αυτοκτονία ή απειλούσαν πλούσιους άρχοντες πως θα αυτοκτονήσουν μέσα στο σπίτι τους, για να τους δώσουν τροφή και χρήματα. Ο κώδικας των σαμουράι εφαρμοζόταν τόσο για τους άντρες όσο και για τις γυναίκες, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα την ύπαρξη και γυναικών σαμουράι. Ιδιαίτερη κατηγορία των σαμουράι ήταν οι χαταμότο, η ανώτατη τάξη πολεμιστών, προσωπική φρουρά του σόγκουν. Κατά τη διάρκεια του Σογκουνάτου Τοκουγκάβα (1600-1867), οι χαταμότο ήταν άμεσοι υποτελείς του σόγκουν και η ετήσια αμοιβή τους ήταν τουλάχιστον 10.000 μπούσελ ρύζι.
Όσον αφορά στον εξοπλισμό των σαμουράι και εδώ παίζει σημαντικό ρόλο η παράδοση. Οι αρχαίοι πολεμιστές Γιαγιόι κατασκεύασαν όπλα, εξοπλισμό κι έναν κώδικα που διήρκεσε επί αιώνες, για να γίνει τελικά αναπόσπαστο κομμάτι της παράδοσης των σαμουράι. Ανάμεσα στα πρώιμα όπλα διακρίνονται τα τόξα, τα βέλη και τα ξίφη. Ο οπλισμός περιλάμβανε επίσης ένα κράνος που προστάτευε το κεφάλι και το λαιμό, ένα θώρακα για το στήθος, επωμίδες και επιβραχιόνια, καθώς και περίζωμα για την περιοχή της κοιλιάς. Αργότερα, στον οπλισμό προστέθηκαν προστατευτικά καλύμματα για τους μηρούς και τις κνήμες. Στην πραγματικότητα, ο οπλισμός άλλαζε, όσο άλλαζαν και οι διαδικασίες της μάχης.
Η μεγαλύτερη αλλαγή έγινε κατά τον 5ο αιώνα, όταν έγινε εισαγωγή του αλόγου στην Ιαπωνία. Μια άλλη μεγάλη αλλαγή έγινε κατά τον 15ο αιώνα, εξαιτίας της μεγάλης διάρκειας του πολέμου και της εισαγωγής των πυροβόλων όπλων στη μάχη. Έτσι, ο κώδικας τιμής των σαμουράι την εποχή του αλόγου, επηρεασμένος σαφώς από τον ανάλογο κώδικα τιμής των κινέζων πολεμιστών κατά τη διάρκεια της μάχης, ονομαζόταν Κιούμπα νο Μίτσι και Μπουσίντο. Οι σαμουράι ανέπτυξαν μεγάλη επιδεξιότητα, τόσο στην έφιππη μάχη, όσο και στη δυνατότητά τους να πολεμούν πεζοί^ τόσο στην ένοπλη όσο και στην άοπλη μάχη. Ωστόσο, οι σαμουράι της πρώιμης εποχής έδιναν έμφαση στη χρήση του τόξου, και του ξίφους, γεγονός που οδήγησε στην ανάπτυξη μιας ολόκληρης φιλοσοφίας γύρω από την τέχνη της τοξοβολίας, του Κιούντο, και του Δρόμου του Ξίφους. left|thumb|120px|Σαμουράι με Ναγκινάτα Χρησιμοποιούσαν τα ξίφη για μάχη εκ του συστάδην και για να αποκεφαλίζουν τους εχθρούς τους. Οι μάχες με τους Μογγόλους στα τέλη του 13ου αιώνα οδήγησαν σε μια αλλαγή στις τεχνικές μάχης. Άρχισαν να χρησιμοποιούν το ξίφος, τις λόγχες και το ναγκινάτα τους περισσότερο, γεγονός που τους οδήγησε στην ανάπτυξη τεχνικών μάχης στο έδαφος. Στα τέλη του 16ου αιώνα οι σαμουράι άρχισαν να φορούν δύο ξίφη. Το ένα ήταν μακρύ (ντάιτο-κατάνα) και μεγαλύτερο από 60 εκ. Το άλλο ήταν κοντό (σότο-γουαζικάσι), 30-60 εκ. Οι σαμουράι έδιναν συχνά ονόματα στα ξίφη τους και πίστευαν πως αντιπροσώπευαν την «ψυχή» της πολεμικής τους δεξιότητας.
Τα αρχαιότερα ξίφη ήταν ευθύγραμμα και ο σχεδιασμός τους προήλθε από την Κίνα και την Κορέα. Η επιθυμία των σαμουράι για σκληρότερα και πιο κοφτερά ξίφη οδήγησε στην καμπύλη λεπίδα που γνωρίζουμε σήμερα. Η κατασκευή του ξίφους ξεκίνησε μετά την εισαγωγή του σιδήρου και την εξειδίκευση των μεταλλουργών στην κατεργασία του ατσαλιού. Η βάση της κατεργασίας του ήταν ο σίδηρος και ο άνθρακας. Οι κατασκευαστές χρησιμοποιούσαν φωτιά, νερό, σφυρί και αμόνι για να δώσουν σχήμα στα ξίφη τους. Κατόπιν η λεπίδα ετοιμαζόταν για το γυάλισμα και το τελικό φινίρισμα. Το επόμενο στάδιο ήταν η δοκιμασία του ξίφους. Οι δοκιμαστές δοκίμαζαν τη νέα λεπίδα στα κορμιά ή τα πτώματα καταδίκων. Ξεκινούσαν κόβοντας τα μικρότερα οστά του σώματος, για να φτάσουν σε μεγαλύτερες οστικές μάζες. Συχνά τα αποτελέσματα της δοκιμής καταγράφονταν στο νακάγκο, τη λαβή του ξίφους.
Παρά την καθαρά στρατιωτική δομή τους, οι Σαμουράι άσκησαν μεγάλη επίδραση στα πολιτικά δρώμενα της Ιαπωνίας από το τέλος του 11ου αιώνα, παίρνοντας τη θέση της αριστοκρατίας. Παρόλο που η τάξη τους καταργήθηκε το 1868, χρησιμοποιήθηκαν ευρέως έως το 1945 σε ποικίλα κρατικά αξιώματα. Ακόμη και σήμερα, σε ορισμένες αγροτικές περιοχές της Ιαπωνίας, οι απόγονοι των σαμουράι χαίρουν υψηλού κοινωνικού σεβασμού.
Η προέλευση
Ήδη από το 300 μ.Χ., κατά την έναρξη της εποχής Κοφούν, στα νησιά που βρίσκονται ανατολικά της Ασίας ήταν γνωστή η καλλιέργεια του ρυζιού. Τούτη η καλλιέργεια υπήρξε το υπόβαθρο για μεγάλες πολιτισμικές και κοινωνικές αλλαγές στα νησιά, οι οποίες οδήγησαν στην ενοποίηση των διάσπαρτων φυλών και τη γέννηση του ιαπωνικού έθνους. Και τούτο γιατί μαζί με την καλλιέργεια πρόβαλε το γεγονός της ιδιοκτησίας της γης, μια διαδικασία που δυτικότερα ξεκίνησε ήδη από το 9.000 π.Χ. Με αυτόν τον τρόπο τα χαλαρά σύνορα ανάμεσα στις μικρές νομαδικές φυλές απέκτησαν ξαφνικά ένα ζωτικό ενδιαφέρον. Οι άνθρωποι συγκεντρώθηκαν γύρω από μικρές κοινότητες, για να μοιραστούν αφενός το μόχθο της σποράς και του θερισμού, αφετέρου για να υπερασπιστούν τις αποθηκευμένες σοδειές από όσους τις επιβουλεύονταν. Μαζί λοιπόν με την κατοχή της γης ξέσπασε κι ο πόλεμος. Η ανάπτυξη της γεωργίας είχε ως αποτέλεσμα την απόσυρση ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού από τις κυνηγετικές ασχολίες και βέβαια την αποδυνάμωση των καλλιεργητικών ικανοτήτων. Ωστόσο, ορισμένοι είχαν τη φυσική δυνατότητα να πολεμούν καλύτερα από τους άλλους. Αυτοί ακριβώς έγιναν πολεμιστές και το αρχικό τους καθήκον ήταν να προστατεύουν την κοινότητα από τις επιθέσεις των άλλων φυλών ή ληστρικών ομάδων που εποφθαλμιούσαν την περιουσία της κοινότητας. Με το πέρασμα του χρόνου, όμως, εξαιτίας της δύναμής τους έγιναν αρχηγοί των φυλών και οι πόλεμοι που διεξήγαγαν, οδήγησαν στην ενοποίηση των μικρότερων κοινοτήτων, καθώς οι μεγάλες φυλές απορροφούσαν και αφομοίωναν τις μικρότερες.
Η ιαπωνική κοινωνία του 3ου αιώνα ήταν μια σύνθεση πολλών φυλών, που διέθεταν αρκετή δύναμη να ξεκινήσουν έναν πόλεμο, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους. Τούτη η πορεία είναι που σε σύντομο χρονικό διάστημα οδήγησε στην κοινωνική ενοποίηση. Περίπου το 200 μ.Χ. η κινεζική αυλή του Χαν είχε δεχθεί τους αντιπρόσωπους τουλάχιστον 30 φυλών από το βόρειο Κιούσου, μέσω των γραφείων τους στην κορεατική χερσόνησο. Οι πρόγονοι των Ιαπώνων είχαν πολύ περισσότερους λόγους να στρέφουν την προσοχή τους προς τα δυτικά παρά στις ερημιές του βορρά, καθώς εκεί έβρισκαν τα υλικά και την τεχνολογία που χρειάζονταν για την ανάπτυξη του δικού τους πολιτισμού –ιδιαίτερα τον κορεατικό σίδηρο και την τεχνογνωσία για την κατασκευή των όπλων.
Λίγο μετά την πτώση του Χαν, κατά το 220 μ.Χ. οι ίδιες φυλές ξεκίνησαν τον πόλεμο κατά των Μογγόλων. Οι πολεμιστές εκείνης της εποχής πολεμούσαν πεζοί με τόξα, ξίφη και λόγχες. Υπήρχαν πανοπλίες, αλλά το πιθανότερο είναι πως οι περισσότεροι διέθεταν μόνον ασπίδες. Το ατσάλι και ο ορείχαλκος είχαν έλθει στα ιαπωνικά νησιά μαζί με το ρύζι και συνεπώς γνώριζαν πώς να χρησιμοποιούν αυτά τα μέταλλα. Ωστόσο, η προχωρημένη τεχνολογία και οι καλύτερες πρώτες ύλες έρχονταν από την ηπειρωτική Ασία. Περίπου το 300 μ.Χ. άρχισε μια περίοδος θρησκευτικής, πολιτικής και στρατιωτικής συνένωσης των ανεξάρτητων φυλών, με κυρίαρχη ανάμεσά τους τη φυλή Γιαμάτο. Σε τούτη τη συνένωση έλαβαν μέρος φυλές από τη βόρεια και τη νότια Χόνσου. Οι Γιαμάτο είχαν τη δύναμη περισσότερο γιατί υποστηρίζονταν από πολλές φυλές, παρά γιατί έκαναν κατακτητικούς πολέμους. Ήταν φυσικό, λοιπόν, να επηρεάσουν πολιτισμικά τούτη την πρωτογενώς ενοποιημένη κοινωνία, αν και διοικητικά πολλές τοπικές φυλές παρέμειναν σχετικά ανεξάρτητες.
Οι αρχαιολογικές ανασκαφές δείχνουν ότι πολλοί τύμβοι κατασκευασμένοι εκείνη την εποχή διέθεταν πολλές ομοιότητες μεταξύ τους, αν και ήταν διεσπαρμένοι σε πολλά σημεία της επικράτειας. Αν μη τι άλλο δείχνουν πολιτισμική ενότητα, αλλά και τη δύναμη που ασκούσαν κάποιες φυλές πάνω στις άλλες. Οι επιδρομές των Γιαμάτο στην κορεατική χερσόνησο ήταν συχνές και οδήγησαν σταδιακά στη μόνιμη εγκατάστασή τους στη Μιμάνα, στην άκρη της χερσονήσου. Από την εκεί μόνιμη παρουσία τους εξασφαλιζόταν η ροή της τεχνολογίας και του πολιτισμού. Περίπου το 400 μ.Χ. οι Γιαμάτο συνειδητοποίησαν από τους εχθρούς τους πως έπρεπε να μάθουν να πολεμούν έφιπποι.
Ως τότε τα άλογα, αν και είχαν εισαχθεί στην ιαπωνική γη, δε χρησιμοποιούνταν για τον πόλεμο. Μέχρι την εμφάνιση του αναβολέα στην Κίνα κατά τον 1ο αιώνα, ήταν πολύ πιθανότερο να πέσει ο ιππέας από τη ράχη του αλόγου, παρά να καταφέρει να ρίξει το βέλος. Με τους αναβολείς να τον στηρίζουν αμφίπλευρα και μια σέλα να κρατάει τα γόνατά του, ο ιππέας μπορούσε να στέκεται, να χρησιμοποιεί τα πόδια του για να καθοδηγεί το άλογο, να ρίχνει βέλη και να κραδαίνει το ξίφος του. Με τη μεγάλη για τις περιστάσεις ταχύτητά του, το άλογο παρείχε πλεονεκτική θέση στον ιππέα έναντι του πεζού κι έτσι λιγοστοί ιππείς μπορούσαν να τα βάλουν με υπέρτερους αριθμητικά πεζικάριους.
Οι Γιαμάτο συμμετείχαν ενεργά στις πολιτικές και πολιτισμικές εξελίξεις της κορεατικής χερσονήσου με συμμαχίες, πολέμους, ακόμη και γάμους ανάμεσα στις διαφορετικές αυλές. Οι Γιαμάτο και οι Παϊκτσέ, για παράδειγμα, συμμάχησαν ενάντια στη φυλή Σίλα και ως σύμμαχοι προχώρησαν σε ανταλλαγή γνώσεων και υλικών. Γραφείς έφθασαν στην αυλή των Γιαμάτο σχεδόν αμέσως μετά τις πρώτες επαφές και ακολούθησε ο Βουδισμός το 538. Σιδηρουργοί, οπλουργοί και άλογα ταξίδεψαν για την Ιαπωνία. Γύρω στο 600 το 1/3 της αυλής των Γιαμάτο αποτελείτο από ξένους μετανάστες, που έγιναν δεκτοί εξαιτίας των γνώσεων και των δεξιοτήτων τους σε συγκεκριμένους τομείς. Με τον καιρό οι Γιαμάτο ανέπτυξαν τόσο πολύ τις ικανότητές τους και τα προϊόντα τους, ώστε τα όπλα και τα άλογά τους άρχισαν πλέον να εξάγονται πίσω στους Παϊκτσέ, ώστε να βοηθούν στις μάχες. Οι εξωτερικοί πόλεμοι δεν είναι το μόνο που απασχολούσε τους Γιαμάτο, καθώς η εσωτερική ενότητα των φυλών δεν ήταν δεδομένη.
Πριν από τον 6ο αιώνα ο Μεγάλος Άρχοντας ήταν ο θρησκευτικός και πολιτικός ηγέτης του έθνους. Δεν του είχε αποδοθεί ακόμη το θεϊκό κύρος. Η θέση ήταν κληρονομική, αλλά δίχως κανόνες διαδοχής. Κάθε Μεγάλος Άρχοντας είχε αρκετές συζύγους κι έτσι δεν ήταν προφανές το ποιος θα ήταν ο διάδοχος. Από την άλλη οι εξωτερικές φυλές προσπαθούσαν να αποκτήσουν τη δική τους επιρροή στην αυλή, παντρεύοντας τις κόρες τους με πρίγκιπες, με την ελπίδα κάποιο από τα παιδιά τους να γίνει Μεγάλος Άρχοντας. Υποστήριζαν αυτά τα παιδιά δολοφονώντας τους αντιπάλους τους ή πολεμώντας ανταγωνιστικές φυλές. Έτσι, όταν δολοφονούταν κάποιος επιλεγμένος πρίγκιπας, χρειαζόταν μεγάλη έρευνα για να βρεθεί ο κληρονόμος του, που κρυβόταν προσεκτικά από τους ανταγωνιστές του.