cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πνευμονική ίνωση
Αίτια
Η πνευμονική ίνωση μπορεί να είναι δευτερεύουσα επίδραση άλλων ασθενειών. Οι περισσότερες από αυτές ταξινομούνται ως διάμεσες πνευμονικές παθήσεις. Παραδείγματα περιλαμβάνουν αυτοάνοσες διαταραχές, ιογενείς λοιμώξεις και βακτηριακή λοίμωξη όπως η φυματίωση, οι οποίες μπορεί να προκαλέσουν ινωτικές μεταβολές στους άνω και κάτω λοβούς του πνεύμονα και άλλους μικροσκοπικούς τραυματισμούς στον πνεύμονα. Ωστόσο, η πνευμονική ίνωση μπορεί επίσης να εμφανιστεί χωρίς καμία γνωστή αιτία. Στην περίπτωση αυτή, ονομάζεται «ιδιοπαθής». Οι περισσότερες ιδιοπαθείς περιπτώσεις διαγιγνώσκονται ως ιδιοπαθής πνευμονική ίνωση. Πρόκειται για μια διάγνωση αποκλεισμού ενός χαρακτηριστικού συνόλου ιστολογικών / παθολογικών χαρακτηριστικών γνωστών ως συνηθισμένη διάμεση πνευμονία (UIP). Και στις δύο περιπτώσεις, υπάρχει ένα αυξανόμενο σύνολο στοιχείων που δείχνουν μια γενετική προδιάθεση σε ένα υποσύνολο ασθενών. Για παράδειγμα, βρέθηκε μετάλλαξη στην επιφανειοδραστική πρωτεΐνη C (SP-C) σε ορισμένες οικογένειες με ιστορικό πνευμονικής ίνωσης. Αυτοσωμικές επικρατούσες μεταλλάξεις στα γονίδια TERC ή TERT, τα οποία κωδικοποιούν την τελομεράση, έχουν ταυτοποιηθεί σε περίπου 15% των ασθενών με πνευμονική ίνωση.
Ασθένειες και καταστάσεις που μπορεί να προκαλέσουν πνευμονική ίνωση ως δευτερογενές αποτέλεσμα περιλαμβάνουν:
Διάγνωση
μικρογραφία| HRCT του πνεύμονα που εμφανίζει εκτεταμένη ίνωση πιθανώς από τη συνήθη διάμεση πνευμονίτιδα. Υπάρχει επίσης μεγάλος [[Χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια|χρόνιοα αποφρακτική πνευμονοπάθεια.]] Η διάγνωση μπορεί να επιβεβαιωθεί με βιοψία του πνεύμονα. Ενδέχεται να είναι απαραίτητη μια βιοψία θωρακοσκοπικής σφήνας με υποβοηθούμενη από βιντεοσκοπική (VATS) γενική αναισθησία για να ληφθεί αρκετή ποσότητα ιστού για να γίνει ακριβής διάγνωση. Αυτό το είδος βιοψίας περιλαμβάνει τοποθέτηση πολλών σωλήνων μέσω του θωρακικού τοιχώματος, ένας από τους οποίους χρησιμοποιείται για να αποκόψει ένα τμήμα πνεύμονα για αποστολή και αξιολόγηση. Ο αφαιρούμενος ιστός εξετάζεται ιστοπαθολογικά με μικροσκοπία για να επιβεβαιωθεί η παρουσία και το σχήμα της ίνωσης, καθώς και η παρουσία άλλων χαρακτηριστικών που μπορεί να υποδηλώνουν μια συγκεκριμένη αιτία, π.χ. συγκεκριμένους τύπους ορυκτής σκόνης ή πιθανή απόκριση στη θεραπεία, π.χ. ένα πρότυπο της λεγόμενης μη ειδικής διάμεσης ίνωσης.
Η λανθασμένη διάγνωση είναι συχνή διότι, ενώ η συνολική πνευμονική ίνωση δεν είναι σπάνια, κάθε μεμονωμένος τύπος πνευμονικής ίνωσης είναι ασυνήθιστος και η αξιολόγηση των ασθενών με αυτές τις ασθένειες είναι περίπλοκη και απαιτεί διεπιστημονική προσέγγιση. Η ορολογία έχει τυποποιηθεί, αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν δυσκολίες στην εφαρμογή της. Ακόμη και ειδικοί μπορεί να διαφωνούν με την ταξινόμηση ορισμένων περιπτώσεων.
Στην σπιρομέτρηση, ως περιοριστική πνευμονοπάθεια, τόσο το FEV1 (αναγκαστικός εκπνευστικός όγκος σε 1 δευτερόλεπτο) όσο και το FVC (αναγκαστική ζωτική ικανότητα) μειώνονται έτσι ο λόγος FEV1 / FVC είναι φυσιολογικός ή ακόμη και αυξημένος σε αντίθεση με την αποφρακτική πνευμονοπάθεια όπου αυτός ο λόγος είναι μειωμένος. Οι τιμές για τον εναπομένοντα όγκο και τη συνολική πνευμονική ικανότητα μειώνονται γενικά σε περιοριστική πνευμονοπάθεια.
Θεραπευτική αγωγή
Η πνευμονική ίνωση δημιουργεί ουλώδη ιστό. Η ουλή είναι μόνιμη μόλις αναπτυχθεί. Η επιβράδυνση της προόδου και της πρόληψης εξαρτάται από την υποκείμενη αιτία:
Πρόγνωση
δεξιά|μικρογραφία| Πνεύμονας με πνευμονική ίνωση τελικού σταδίου κατά την αυτοψία. Η υποξία που προκαλείται από την πνευμονική ίνωση μπορεί να οδηγήσει σε πνευμονική υπέρταση, η οποία, με τη σειρά της, μπορεί να οδηγήσει σε καρδιακή ανεπάρκεια της δεξιάς κοιλίας. Η υποξία μπορεί να προληφθεί με συμπλήρωση οξυγόνου.
Η πνευμονική ίνωση μπορεί επίσης να οδηγήσει σε αυξημένο κίνδυνο πνευμονικής εμβολής, η οποία μπορεί να προληφθεί από αντιπηκτικά.
Επιδημιολογία
Πέντε εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως επηρεάζονται από πνευμονική ίνωση. Οι παρακάτω τιμές είναι ανά 100.000 άτομα και τα εύρη αντικατοπτρίζουν στενά και ευρεία κριτήρια ένταξης, αντίστοιχα: Με βάση αυτά τα ποσοστά, ο επιπολασμός της πνευμονικής ίνωσης στις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να κυμαίνεται από πάνω από 29.000 έως σχεδόν 132.000, με βάση τον πληθυσμό το 2000 που ήταν 18 ετών και άνω. Οι πραγματικοί αριθμοί μπορεί να είναι σημαντικά υψηλότεροι λόγω εσφαλμένης διάγνωσης. Συνήθως, οι ασθενείς είναι σαράντα ως πενήντα ετών όταν διαγιγνώσκονται, ενώ η συχνότητα της ιδιοπαθούς πνευμονικής ίνωσης αυξάνεται δραματικά μετά την ηλικία των πενήντα. Ωστόσο, η απώλεια πνευμονικής λειτουργίας αποδίδεται συνήθως σε γήρας, καρδιακές παθήσεις ή σε πιο συχνές πνευμονικές παθήσεις.
Προστώο
thumb|Το προστώο του Κρουμ Κορτ, μιας έπαυλης του 18ου αιώνα στην Αγγλία thumb|Ο πρόναος επισημασμένος σε περίπτερο ναό Το προστώο είναι σκεπαστή κατασκευή με τη μορφή στοάς μπροστά από την είσοδο ή την πρόσοψη ενός κτιρίου. Η μορφή αυτή αναπτύχθηκε αρχικά στην Αρχαία Ελλάδα και στη συνέχεια υιοθετήθηκε από πολλούς πολιτισμούς. Στους αρχαίους ελληνικούς και ρωμαϊκούς ναούς το προστώο καλύπτει ολόκληρη την πρόσοψη ή αποτελεί σημαντικό χαρακτηριστικό της. Χαρακτηριστικό είναι το προστώο του Πανθέου της Ρώμης, το οποίο συνδέεται με μια ροτόντα. Το προστώο μπορεί να είναι κυκλικό, όπως αυτό στα βόρεια και νότια εγκάρσια κλίτη του καθεδρικού του Αγίου Παύλου στο Λονδίνο. Τα προστώα χαρακτηρίζονται από τον αριθμό κιόνων (στύλων) που τα αποτελούν, για παράδειγμα, τετράστυλο, οκτάστυλο και δεκάστυλο.
Η περιοχή ανάμεσα στις κολώνες του προστώου και την είσοδο του σηκού ή του ιερού στους ελληνικούς και ρωμαϊκούς ναούς ονομάζεται πρόναος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχιτεκτονικά στοιχεία κτιρίων Κατηγορία:Κλασική αρχιτεκτονική
Πλάτων (κουροπαλάτης)
Ο Πλάτων ήταν βυζαντινός στρατιωτικός και αξιωματούχος, με το αξίωμα του κουροπαλάτη, του 7ου αιώνα.
Ο Πλάτων αναφέρεται στις πηγές σαν cura palatii urbis Romae, κουροπαλάτης της Ρώμης, δηλαδή υπεύθυνος για το αυτοκρατορικό παλάτι της Ρώμης που βρισκόταν στον Παλατίνο λόφο.
Ο Πλάτων ήταν ελληνικής καταγωγής από την Κωνσταντινούπολη ή την Καλαβρία, σύμφωνα με τον επιτάφιο του πρωτύτερα ήταν στρατιωτικός, είχε υπηρετήσει στο Βυζαντινό ναυτικό και έπειτα εγκαταστάθηκε στην Ρώμη.
Πέθανε το 686 σε ηλικία 66 ετών.Ήταν παντρεμένος με την Μπλάτα και απέκτησαν έναν, γνωστό γιο, τον μετέπειτα Πάπα Ιωάννη Ζ΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κουροπαλάτες Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατιωτικοί
Κόκκινη Έρημος
Η ταινία Κόκκινη Έρημος (Ιταλ. Deserto Rosso) είναι δράμα ιταλογαλλικής παραγωγής 1964, σε σκηνοθεσία Μικελάντζελο Αντονιόνι. Πρωταγωνιστες της ταινίας είναι η Μόνικα Βίτι κι ο Ρίτσαρντ Χάρις και το σενάριο έγραψαν ο ίδιος ο Αντονιόνι μαζί με το μόνιμο συνεργάτη του Τονίνο Γκουέρα. Η ταινία πραγματεύεται πραγματεύεται την αποξένωση που πλήττει τους ανθρώπους των σύγχρονων και εκβιομηχανοποιημένων κοινωνιών. Πρόκειται για την πρώτη έγχρωμη ταινία του σκηνοθέτη, η οποία φημίζεται για την νεωτεριστική της φωτογραφία που απεικονίζει τη βιομηχανική ζώνη της Ραβέννας κι εκφράζει τις δυσκολίες και τις σκέψεις της πρωταγωνίστριας, η οποία προσπαθεί να αποδεσμευτεί από τις νευρώσεις που ταλαιπωρούν την ύπαρξή της. Η ταινία, που αποτέλεσε την τέταρτη και τελευταία συνεργασία του Αντονιόνι με τη Μόνικα Βίτι βραβεύτηκε με Χρυσό Λέοντα, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 1964.
Υπόθεση
Ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα προκαλεί σοκ στη Τζουλιάνα (Μόνικα Βίτι), το οποίο την οδηγεί σε μανιοκατάθλιψη. Ο σύζυγός της Ούγκο (Κάρλο Κιονέτι) είναι ηλεκτρολόγος μηχανικός και λόγω της εργασίας του η Τζουλιάνα αναγκάζεται να ζει σ'ένα περιβάλλον που δεν ευνοεί τη διαταραγμένη της ψυχική κατάσταση. Όντας αποξενωμένη από σύζυγο και γιο, η Τζουλιάνα προσπαθεί να βρει διέξοδο ζητώντας τη βοήθεια του Κορράντο (Ρίτσαρντ Χάρις) ενός φίλου του συζύγου της. Ο Κορράντο που έλκεται ερωτικά από τη Τζουλιάνα προσπαθεί να τη βοηθήσει και οι δυο τους ξεκινούν μια παράξενη σχέση στην οποία ο ένας εξομολογείται στον άλλο πράγματα τα οποία δεν έχει αποκαλύψει ποτέ σε κανέναν άλλο. Η Τζουλιάνα καταλαβαίνει όμως ότι η σχέση της με τον Κορράντο δε τη βοηθά και η κατάστασή της χειροτερεύει όταν ο γιος της προσποιείται ότι έχει πληγεί από πολιομυελίτιδα.
Γυρίσματα
Τα γυρίσματα διήρκεσαν πολλούς μήνες με αποτέλεσμα ο Χάρις να εγκαταλείψει το κινηματογραφικό σετ του Il Deserto Rosso για να πρωταγωνιστήσει στην ταινία του Σαμ Πέκινπα Major Dundee. Σε κάποιες από τις σκηνές που είχαν απομείνει χρησιμοποιήθηκε αντικαταστάτης τον οποίο ο σκηνοθέτης έπαιρνε από μακρινή λήψη.
Φωτογραφία
Η φωτογραφία του Κάρλο Ντι Πάλμα, ο οποίος πειραματίστηκε με τα χρώματα δίνοντας έμφαση στο ψυχολογικό υπόβαθρο των ηρώων, βραβεύτηκε με Nastro d'Argento στο Φεστιβάλ της Βενετίας. Ο Αντονιόνι δήλωσε σε συνέντευξή του στο φεστιβάλ, ότι η ταινία γεννήθηκε από το χρώμα κι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αποφάσισε να γυρίσει για πρώτη φορά ταινία με χρώμα. Τόνισε επίσης ότι στη σύγχρονη κοινωνία το χρώμα έχει αποκτήσει κυρίαρχο ρόλο, καθώς είμαστε κυκλωμένοι από χρωματιστά αντικείμενα που συνήθως είναι φτιαγμένα από πλαστικό. Είπε επίσης ότι χρησιμοποίησε το χρώμα ως μέσο έκφρασης κι ότι τον βοήθησε να περάσει στο θεατή το μήνυμα που είναι κρυμμένο πίσω από κάθε σκηνή της ταινίας.
Κυριάκος Χαραλαμπίδης
Ο Κυριάκος Χαραλαμπίδης (Άχνα, 31 Ιανουαρίου 1940) είναι Ελληνοκύπριος ποιητής. Από το 1961 εξέδωσε δώδεκα ποιητικές συλλογές και βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών, το ελληνικό και το κυπριακό κράτος και από φορείς της Κύπρου, της Ελλάδας και του εξωτερικού. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες και αποτέλεσαν αντικείμενο πολλών αφιερωμάτων και μελετών.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κυριάκος Χαραλαμπίδης, ο ποιητής για τον οποίο ο Τάκης Παπατσώνης έγραψε ''«ζωογονεί την μαρασμένη και ασθενούσα νεοελληνική Ποίηση. Της ξαναδίνει με το πρέπον δέος το μεγάλο της ηθικό θεμέλιο, έναν νέο και σφριγηλόν Ουμανισμό»'', γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κύπρο (1940). Σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Παρακολούθησε μαθήματα θεάτρου στην Αθήνα και ειδικεύτηκε σε θέματα ραδιοφωνίας στο Μόναχο. Εργάστηκε ως φιλόλογος στη Μέση Εκπαίδευση και για τρεις δεκαετίες στο Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου, απ’ όπου αφυπηρέτησε ως Διευθυντής Ραδιοφωνίας. Μεγάλο μέρος της ποίησής του απηχεί στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 με συνέπεια και την κατοχή του μισού σχεδόν νησιού. Ο ίδιος είναι ένας από τους πρόσφυγες, μιας και το χωριό στο οποίο μεγάλωσε, βρίσκεται στην κατεχόμενη Κύπρο.
Κριτικές
Πολλοί κριτικοί έχουν εκφραστεί θετικά για το έργο του ποιητή. Σύμφωνα με τον Γιώργο Κεχαγιόγλου, ''«ο Κυριάκος Χαραλαμπίδης έχει περάσει, από καιρό, το κατώφλι του καλού ποιητή. Έχει, επίσης, κατακτήσει μία από αδιαφιλονίκητες πρώτες θέσεις ανάμεσα στους ποιητές της γενιάς του και όλου του ελληνισμού. Και δεν θα πούμε τίποτε το τολμηρό ή αναπόδεικτο, αν δεχτούμε, με ανεπιφύλακτη συγκίνηση, ευγνωμοσύνη και αίσθημα δικαιοσύνης, ότι η ‘Αμμόχωστος Βασιλεύουσα’ είναι το αρτιότερο ελληνικό βιβλίο του 1982» Σύμφωνα με τον Ευριπίδη Γαραντούδη, «η προ πολλού κατακτημένη και υψηλή αισθητική αξία της ποίησης του Χαραλαμπίδη τον αναδεικνύει σε έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές της μεταπολεμικής και μεταπολιτευτικής περιόδου»''. Ο ομότεχνός του Ντίνος Χριστιανόπουλος σε συνέντευξή του δήλωσε γι' αυτόν: ''«θαυμάζω πολύ έναν Κύπριο ποιητή, τον Κυριάκο Χαραλαμπίδη. Πρόκειται για μεγάλο ποιητή!».''
Έργο
Ποιήματα του έχουν μελοποιηθεί από τον Χρυσόστομο Σταμούλη, το Νότη Μαυρουδή, το Μιχάλη Χριστοδουλίδη, το Μάριο Τόκα, τον Σάββα Σάββα, το Μάριο Μελετίου και τον Γιώργο Καλογήρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι ποιητές Κατηγορία:Δεύτερη Μεταπολεμική Γενιά Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Βραβευθέντες Ακαδημίας Αθηνών
Λάνσελοτ
Ο Σερ Λάνσελοτ (αγγλικά: Sir Lancelot du Lac, δηλαδή Λάνσελοτ της Λίμνης) είναι ο πιο διάσημος από τους Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης. Είναι πρότυπο ιπποτισμού, αλλά κι ένας χαρακτήρας που βασανίζεται εσωτερικά. Δεν παρουσιάζεται σε ουαλικές πηγές ούτε σε κάποιο βιβλίο του Τζέφρεϊ του Μονμάουθ, κι έτσι μπορεί να προήλθε από ιρλανδικούς ή βρετανικούς μύθους.
Ο Λάνσελοτ είναι γιος του Βασιλιά Μπαν της επαρχίας Μπενουάκ στη δυτική Γαλλία. Ανατρέφεται όμως από την Κυρά της Λίμνης, η οποία και τον παρουσιάζει στην Αυλή του Βασιλιά Αρθούρου σε ηλικία δεκαοκτώ ετών. Η υπεροχή του στη μάχη και η ευγενική του φύση γίνονται σύντομα αντιληπτές από όλους κι έτσι συμμετέχει στη Στρογγυλή Τράπεζα.
Λάνσελοτ και Γκουίνιβερ
Η πιο δημοφιλής ιστορία του είναι ο έρωτας και η παράνομη σχέση του με τη γυναίκα του Αρθούρου, τη βασίλισσα Γκουίνεβιρ. Η σχέση τους ενσωματώνεται και στον μύθο του Άγιου Δισκοπότηρου. Όταν ο Λάνσελοτ τυχαίνει να είναι φιλοξενούμενος του Pelles, κατόχου του Δισκοπότηρου, εκείνος κανονίζει με μαγικό τρόπο ώστε ο Λάνσελοτ να περάσει τη νύχτα με την κόρη του, Ελέιν, πιστεύοντας ότι είναι η Γκουίνιβερ. Από την ένωση αυτή γεννήθηκε ο Γκάλαχαντ, ο οποίος αργότερα πηγαίνει στην αυλή του Αρθούρου και μαζί με άλλους ιππότες ξεκινούν την αναζήτηση για το Άγιο Δισκοπότηρο. Στον ίδιο τον Λάνσελοτ το αρνούνται λόγω της μοιχείας που διέπραξε.
Η σχέση του Λάνσελοτ με τη Γκουίνιβερ αποκαλύπτεται κάποια στιγμή κι ο Αρθούρος αναγκάζεται να διατάξει την εκτέλεση της Βασίλισσας λόγω απιστίας και προδοσίας. Ο Λάνσελοτ παρεμβαίνει και σώζει τη Γκουίνιβερ και φεύγει με προορισμό τη Γαλλία, όπου τον ακολουθεί κι ο Αρθούρος. Ωστόσο, ο γιος του, Μόρντρεντ σχεδιάζει να παντρευτεί τη Γκουίνιβερ και να ανεβεί στο θρόνο. Ο Αρθούρος επιστρέφει και στην τελική μάχη του Κάμλαν σκοτώνει τον Μόρντρεντ, αλλά ο ίδιος τραυματίζεται θανάσιμα και μεταφέρεται στο νησί Άβαλον. Ο Λάνσελοτ καταφθάνει πολύ αργά μετά την τελική μάχη και την αποχώρηση του Αρθούρου. Συναντάει την Γκουίνιβερ για τελευταία φορά, πριν εκείνη κλειστεί σε μοναστήρι, και αποτραβιέται στο ησυχαστήριό του στο Γκλάστονμπερι, όπου και πεθαίνει έχοντας πληρώσει για τις αμαρτίες του.
Πηγές
Κατηγορία:Αρθουριανός κύκλος Κατηγορία:Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης
Μετάφραση
μικρογραφία|Η [[στήλη της Ροζέττας αποτελεί διάσημο ιστορικό παράδειγμα μετάφρασης, καθώς βάσει του ίδιου κειμένου που διέθετε στην κοπτική, αυγυπτιακή ιερογλυφική, και ελληνιστική κοινή, στάθηκε δυνατό να αποκρυπτογραφηθούν τα ιερογλυφικά]]
Ως μετάφραση μπορεί να οριστεί η διαδικασία κατά την οποία γίνεται απόπειρα ανασύνθεσης της ακριβέστερης ισοδύναμης προσέγγισης του μηνύματος της γλώσσας-πηγής στην γλώσσα-στόχο, πρώτα σε επίπεδο εννοιών και κατόπιν σε επίπεδο ύφους. Σκοπός της μετάφρασης είναι να επιτευχθεί μία σχέση ισοδυναμίας όσον αφορά τον σκοπό μεταξύ γλώσσας-πηγής και γλώσσας-στόχου. Δηλαδή, και τα δύο κείμενα να μεταδίδουν το ίδιο μήνυμα στον μεγαλύτερο βαθμό που τους το επιτρέπουν οι φυσικοί περιορισμοί. Τέτοιοι περιορισμοί είναι το συγκείμενο, οι γραμματικοί κανόνες και των δύο, το συντακτικό, οι συγγραφικές συμβάσεις, οι αντίστοιχοι ιδιωτισμοί και τα παρόμοια.
Η φύση της μετάφρασης
Οι απόψεις μεταξύ των μεταφραστών διίστανται αναφορικά με το ποια είναι η ελάχιστη μεταφραστική μονάδα. Σύμφωνα με τη σχολή του Παρισιού, «''σημασία έχει μόνον το μήνυμα. Όσο για τις λέξεις, θα βρουν την θέση τους μόνες τους''». Απεναντίας, ο Πίτερ Νιούμαρκ (Peter Newmark) δήλωσε: «''Πολλοί μεταφραστές υποστηρίζουν ότι δεν πρέπει να μεταφράζεις μεμονωμένες λέξεις, αλλά φράσεις, ιδέες και μηνύματα. Εγώ λέω ότι [...] τα κείμενα της ΓΠ [γλώσσας-πηγής] αποτελούνται μόνον από λέξεις. Αν ρίξεις μια ματιά στο χαρτί, θα δεις ότι δεν υπάρχει τίποτε άλλο''».
Ιστορία
Η προβληματική τής μετάφρασης ανάγεται στην Αρχαιότητα: από τη στιγμή που μία μονόγλωσση γλωσσική κοινότητα επεδίωξε να επικοινωνήσει με μία άλλη μονόγλωσση γλωσσική κοινότητα. Η πρώτη περίοδος θεωρητικής σκέψης είναι εξ ολοκλήρου εμπειρικά προσανατολισμένη, καθώς ξεκινά από τη μετάφραση συγκεκριμένων έργων και καταλήγει σε αυτά.
Ορόσημο στην ιστορία της μετάφρασης αποτελεί η μετάφραση της Βίβλου από τον Άγιο Ιερώνυμο (St. Jerome) τον 4ο αιώνα μ.Χ. Ο Άγιος Ιερώνυμος υπήρξε υποστηρικτής της «κατά γράμμα πιστότητας» όσον αφορά τη μετάφραση της Αγίας Γραφής αν και μεταφράζοντας ο ίδιος, μάλλον υποχώρησε προς τη δυναμική ισοδυναμία.
Το σκηνικό, ωστόσο, αλλάζει κατά την περίοδο της Αναγέννησης, οπότε και εμφανίζονται οι «ωραίες άπιστες». Τα κείμενα μεταφράζονται με τέτοιο τρόπο, ώστε να προσαρμοστούν στα ήθη και τα έθιμα της εποχής και της χώρας για να φτάσουν στον αναγνώστη βελτιωμένα, θυσιάζοντας έτσι την πιστότητα για χάρη της εύκολης κατανόησης και της ευχάριστης ανάγνωσης. Το πρόβλημα των «ωραίων απίστων» φαίνεται να επιλύει ο Φρίντριχ Σλάιερμαχερ (Friedrich Schleiermacher), ο οποίος υποστήριξε στις αρχές του 19ου αιώνα ότι στόχος του μεταφραστή είναι να φέρει τον αναγνώστη κοντά στον συγγραφέα του πρωτοτύπου και να εξασφαλίσει ότι ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται τις σκέψεις και τα αισθήματα του συγγραφέα, χωρίς να καταπατηθούν τα όρια της γλώσσας του. Σύμφωνα με τον Σλάιερμαχερ ο στόχος αυτός μπορεί να επιτευχθεί είτε φέρνοντας τον αναγνώστη κοντά στον συγγραφέα (foreignization/διεθνοποίηση) είτε φέρνοντας τον συγγραφέα κοντά στον αναγνώστη (naturalization/πολιτογράφηση).
Συναντούμε έπειτα υποστηρικτές της διεθνοποίησης, όπως ο Χοσέ Ορτέγα ι Γκασέτ και ο Βάλτερ Μπένγιαμιν αλλά και οπαδούς της πολιτογράφησης, όπως για παράδειγμα ο Ούλριχ Βιλαμόβιτς, ο οποίος τονίζει την ανάγκη τού να λαμβάνουμε υπόψιν το κοινό για το οποίο προορίζεται η μετάφραση. Ο τελευταίος μάλιστα ορίζει ως κριτήριο της πιστής μετάφρασης την επίτευξη της ίδιας απήχησης («effect») στο αναγνωστικό της κοινό, όπως εκείνη του πρωτότυπου κειμένου. Με τον Βίλχελμ φον Χούμπολτ, η μετάφραση αρχίζει να εξετάζεται από φιλοσοφική σκοπιά. Η συμβολή του φον Χούμπολτ έγκειται στη σύλληψη της έννοιας της εσωτερικής μορφής της γλώσσας η οποία αντικατοπτρίζει την εξωγλωσσική πραγματικότητα της εκάστοτε γλωσσικής κοινότητας. Η μελέτη της σχέσης μεταξύ γλώσσας και πολιτισμού εμβαθύνθηκε ακόμη περισσότερο από τους Έντουαρντ Σαπίρ (Edward Sapir) και Μπέντζαμιν Λι Γουόρφ (Benjamin Lee Whorf).
Τέλος, έναν αιώνα μετά τον φον Χούμπολτ, ο Νόαμ Τσόμσκι και η γενετική-μετασχηματιστική γραμματική επανέρχεται στις «βαθειές δομές» των γλωσσών και τα γλωσσικά καθολικά, θέτοντας ξανά το ζήτημα της μεταφρασιμότητας ή του αμετάφραστου. Η Γ.Μ.Γ. παρόλα αυτά αδυνατεί να συνδέσει ένα σύστημα «καθολικών βαθειών δομών» με ένα ικανοποιητικό μεταφραστικό μοντέλο με αποτέλεσμα να αφήνει το πρόβλημα της φύσης της μετάφρασης στην καρδιά της προβληματικής του ανθρώπινου λόγου.
Lawrence Venuti: οικειοποίηση - ξενοποίηση
Η θεωρία του Λόρενς Βενούτι (Lawrence Venuti) εντάσσεται στο πλαίσιο των κοινωνικών σπουδών που έστρεψαν το ενδιαφέρον στον τρόπο με τον οποίο η ιδεολογία και ο κυρίαρχος λόγος συνδυάζονται με τη μετάφραση και την επηρεάζουν.
Μελετώντας τις μεταφράσεις κειμένων από άλλους πολιτισμούς στις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία, συμπέρανε ότι η μετάφραση επηρεάζεται από τις αξίες, τις πεποιθήσεις και τις κοινωνικές αναπαραστάσεις συγκεκριμένων πολιτισμικών και πολιτικών ομάδων. Τα στοιχεία αυτά προωθούνται από κυβερνήσεις, πολιτικούς οργανισμούς, εκδότες, κριτικούς και άλλους. Κατά τον Βενούτι ο/η μεταφραστής/άστρια είτε τα αποδέχεται είτε τα απορρίπτει, αλλά κυριαρχεί η επιλογή ο/η μεταφραστής/άστρια να μην κάνει εμφανή τη μεσολάβησή του/της.
Για τον Βενούτι υφίστανται δύο μεταφραστικές στρατηγικές: οικειοποίηση και ξενοποίηση. Όταν ο/η μεταφραστής/άστρια επιλέγει τη στρατηγική της οικειοποίησης, στόχος του/της είναι ένα τελικό κείμενο που ρέει ομαλά για τον/την αναγνώστη/στρια και είναι πιστό στους κανόνες με τους οποίους λειτουργεί η λογοτεχνία στον πολιτισμό που υποδέχεται το κείμενο. Αντίθετα, στη στρατηγική της ξενοποίησης ο/η μεταφραστής/άστρια υιοθετεί πρακτικές που αποκλείονται από τον πολιτισμό που υποδέχεται το κείμενο, επιδιώκοντας να γίνει φανερή η παρουσία του/της και να μην υποταχθεί στην ιδεολογική κυριαρχία του πολιτισμού υποδοχής. Ο Βενούτι προκρίνει την ξενοποίηση ως ηθικά πιο σωστή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλωσσολογία Κατηγορία:Μετάφραση
Nashid as-Salaam as-Sultani
Το Nashid as-Salaam as-Sultani (نشيد وطني عماني) είναι ο εθνικός ύμνος του Ομάν και καθιερώθηκε το 1970. Τροποποιήθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1996.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Ομάν
Ντίλαν Μινέτ
Σε ταινίες, ο Μινέτ εμφανίστηκε στην ταινία τρόμου Let Me In (2010), στην ταινία θρίλερ Prisoners (2013), στην οικογενειακή ταινία κωμωδίας Alexander and the Terrible, Horrible, No Good, Very Bad Day (2014), στην οικογενειακή ταινία φαντασίας Goosebumps (2015), στην ταινία τρόμου Don't Breathe (2016) και την ταινία τρόμου The Open House (2018). Είναι έτοιμος να πρωταγωνιστήσει στην επερχόμενη πέμπτη ταινία του franchise Scream που έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει το 2022.
Προσωπική ζωή
Ο Μινέτ γεννήθηκε στο Ίβανσβιλ της Ιντιάνα, γιος της Ρόμπιν και του Κρέγκ Μινέτ. Η οικογένεια μετακόμισε στο Σαμπέιν του Ιλλινόις, όπου έζησαν για πέντε χρόνια, και αργότερα μετακόμισε στο Λος Άντζελες για να μπορέσει να ακολουθήσει καριέρα στην υποκριτική.
Ηθοποιία
Ο πρώτος ρόλος του Μινέτ ήταν ένα επεισόδιο στο Drake & Josh. Έκτοτε εμφανίστηκε στην πρωτότυπη ταινία του NBC, The Year Without a Santa Claus, ως ανώνυμος χαρακτήρας στο Fred Claus, ως Todd Lyons στην ταινία The Clique και ως Noah Framm στο Snow Buddies. Οι αξιοσημείωτοι ρόλοι του Μινέτ στην τηλεόραση περιλαμβάνουν τη νέα έκδοση του χαρακτήρα Michael Scofield στο Prison Break και τον χαρακτήρα Clay Norman στο Saving Grace. Υποδύθηκε τον Kenny, ένα παιδί που εκφοβίζει άλλα παιδιά στο Let Me In, ένα remake σουηδικών, Let the Right One In, κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2010. Έπαιξε επίσης το ρόλο του Jerry Grant Jr. στο Scandal ως γιος του Προέδρου. Ο Μινέτ έχει επίσης εμφανιστεί σε πολλές διαφημίσεις και σε τέσσερα επεισόδια του Lost ως γιος του Τζακ στο πλάι. Ο Μινέτ εμφανίστηκε επίσης στο βίντεο "The Crow & the Butterfly" από το ροκ συγκρότημα Shinedown.
Το 2016, ο Μινέτ πρωταγωνίστησε στην ταινία τρόμου Don't Breathe, σε σκηνοθεσία του Fede Alvarez. Μια επιτυχία που ήρθε σιγά σιγά, το Don't Breathe έλαβε κριτική αναγνώριση και κέρδισε πάνω από 156 εκατομμύρια δολάρια.
Τον Σεπτέμβριο του 2020, ο Μινέτ πέρασε από κάστινγκ για έναν μη γνωστό ρόλο στην πέμπτη ταινία του Scream, η οποία θα σκηνοθετηθεί από τους Matt Bettinelli-Olpin και Tyler Gillett. Η ταινία θα κυκλοφορήσει στις 14 Ιανουαρίου 2022.
Μουσική
Καθ 'όλη τη διάρκεια του 2017, κυκλοφόρησαν τέσσερα single: "Pleaser", "Sun Tan", "Unfortfortable" και "Pulling Leaves Off Trees" στο Apple Music και το Spotify. Το 2018, κυκλοφόρησαν δύο ακόμη single: "Pictures of Girls" και "These Days". Έπαιξαν το "Pictures of Girls" στο The Late Late Show με τον James Corden στις 8 Μαΐου 2018. Το ντεμπούτο άλμπουμ τους, Nothing Happens, κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2019.
Επιπλέον ιστοσελίδες
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί μουσικοί Κατηγορία:Τραγουδιστές του 21ου αιώνα
Ραφαήλ Ντενόγιας
Ο Ραφαήλ Ντενόγιας (μερικές φορές και Ραφαέλο Ντενόγιας, Αθήνα 1914-1983) ήταν Έλληνας ηθοποιός και τενόρος.
Βιογραφία
Απέκτησε άδεια ασκήσεως επαγγέλματος σε ηλικία 28 ετών. Εργάστηκε με μουσικό θίασο στην Ιταλία και είχε και δικό του θίασο. Αποτέλεσε ντουέτο με τη σύζυγό του, Λέλα Πασσαλή (1918 - ;), η οποία ήταν ηθοποιός και σοπράνο.
Στην πρόζα και στο θέατρο συνεργάστηκε με την Κατερίνα και τον Μίμη Κοκκίνη. Ανέβασε τις οπερέτες του Θεόφραστου Σακελλαρίδη Γλυκιά Νανά και Κόρη της αμαρτίας.
Έκανε την πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο το 1932 στην ταινία Ελληνική ραψωδία. Έκτοτε έπαιξε μικρούς κυρίως ρόλους σε ταινίες, όπως Η χαρτοπαίχτρα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 παρουσίαζε μουσικές κωμωδίες στην Αθήνα και στην Πάτρα μαζί με τη σύζυγό του. Ήταν φίλος και συγκάτοικος (από το 1969 ως το θάνατό του) του επίσης ηθοποιού Χρόνη Εξαρχάκου.
Στην τηλεόραση εμφανίστηκε μόνο μία φορά σε τηλεοπτική σειρά, στην ΕΡΤ παίζοντας στην κωμική σειρά Μια Αθηναία στην Αθήνα, το 1976.
Ο Ντενόγιας απεβίωσε σε ηλικία 69 ετών το 1983 στη διάρκεια εγχείρισης ανοικτής καρδιάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες τενόροι Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί μουσικού θεάτρου
Μάξιμος της Ισπανίας
Ο Μάξιμος, λατιν.: Maximus, ήταν Ρωμαίος σφετεριστής (409 – 411) στην Ισπανία (Ιβηρική Χερσόνησος, σύγχρονη Ισπανία και Πορτογαλία). Είχε εκλεγεί από τον στρατηγό Γερόντιο, ο οποίος μπορεί να ήταν ο πατέρας του.
Οι σχέσεις μεταξύ τού σφετεριστή Φλ. Κλ. Κωνσταντίνου και τού στρατηγού του Γερόντιου, που είχε σταλεί στην Ισπανία, είχαν επιδεινωθεί κατά το έτος 409. Όταν ο Κωνσταντίνος έστειλε στρατό υπό τον γιο και διάδοχό του Κώνστα, ο Γερόντιος στασίασε και εγκατέστησε τον Μάξιμο στα τέλη τού καλοκαιριού του 410. Ο Kουλικόβσκι προτείνει ότι ο Γερόντιος μπορεί να φοβόταν ότι θα αντικατασταθεί ως η επικεφαλής στρατιωτική προσωπικότητα τού Κωνσταντίνου στις επαρχίες της Ισπανίας. Ο Ντρίνκγουοτεραπό την άλλη υποδηλώνει ότι ο Γερόντιος, βλέποντας τον Κωνσταντίνο να διαπραγματεύεται με τον Αυτοκράτορα Ονώριο, μετά το 409 είχε αποφασίσει να συνταχθεί με τους ντόπιους Θεοδοσιανούς υποστηρικτές. Ωστόσο, μέχρι το καλοκαίρι του 410 ο Γερόντιος δεν είχε λάβει καμία υποστήριξη από την Ιταλία, απειλήθηκε από τον Κώνσταντα και απελπίστηκε για την αυτοκρατορική εξουσία, ώστε να επιβεβαιώσει τις συμφωνίες του με τους βάρβαρους συμμάχους του. Αντιμέτωπος με αυτές τις απειλές, «ο Γερόντιος οδηγήθηκε επί μακρόν σε ανοιχτή εξέγερση».
Ο Μάξιμος διαχειρίστηκε κάποιο βαθμό κυριαρχίας στις επαρχίες της Ισπανίας. Ο Kουλικόβσκι αναφέρει ότι «το νομισματοκοπείο στο Bαρκίνo έκοψε νομίσματα στο όνομά του και υπάρχουν στοιχεία για σημαντικές κατασκευαστικές εργασίες στα τείχη αυτής της πόλης κατά τη διάρκεια της βασιλείας».
Στους πρώτους 18 μήνες της βασιλείας του, οι δυνάμεις του Γερόντιου νίκησαν τις δυνάμεις τού Κωνσταντίνου, σκότωσαν τον γιο του Κώνστα στη Βιέννα (σημερινό Βιέν, στο Ιζέρ) και παγίδευσαν τον ίδιο τον Κωνσταντίνο μέσα στον Αρελάτη (Αρλ). Βλέποντας τις απώλειες των στρατευμάτων των δύο σφετεριστών, ο Ονώριος έστειλε τον στρατηγό του Κωνστάντιου στη Γαλατία. Οι στρατιώτες τού Γερόντιου τον εγκατέλειψαν για τον αυτοκρατορικό στρατηγό. Ο Γερόντιος αποσύρθηκε στην Ισπανία και όταν τα εναπομείναντα στρατεύματά του στράφηκαν εναντίον του, αυτοκτόνησε.
Στερούμενος από τον κύριο υποστηρικτή του, ο Μάξιμος φέρεται να κατέφυγε στο καταφύγιο «ανάμεσα στους βαρβάρους στην Ισπανία».
Το υπόλοιπο της καταγεγραμμένης ιστορίας αυτής της λίγο γνωστής μορφής γίνεται ακόμη πιο θολό. Συνήθως ταυτίζεται με έναν δεύτερο Μάξιμο, που ξεκίνησε την εξέγερσή του στην Ισπανία μεταξύ Ιουλίου 419 και Φεβρουαρίου 421. Σύμφωνα με τον κόμη Μαρκελίνο, αυτός ο Μάξιμος μεταφέρθηκε στη Ρώμη, όπου παρουσιάστηκε και εκτελέστηκε, μαζί με έναν Ιοβινιανό, γύρω στις 23 Ιανουαρίου 422, κατά τη διάρκεια της εορτής της τριακονταετίας (tricenalia) τού Ονώριου. Ο Kουλικόβσκι υποστηρίζει αυτή την ταύτιση, εξηγώντας ότι νικήθηκε και αιχμαλωτίστηκε από τον κόμη Αστέριο, για το οποίο ο Αστέριος ανταμείφθηκε με το να γίνει πατρίκιος. .
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Βρωμοσιλάνιο
Το βρωμοσιλάνιο (αγγλική γλώσσα:bromosilane) είναι ανόργανη χημική ένωση, που περιέχει πυρίτιο, υδρογόνο και βρώμιο, με μοριακό τύπο SiH3Br. Είναι ένα από τα απλούστερα αλοσιλάνια. Ο όρος βρωμοσιλάνιο επεκτείνεται και πέραν της «μητρικής» ένωσης, και αναφέρεται, επίσης, και σε μια ευρύτερη ομάδα «θυγατρικών» σιλανίων, ανόργανων και οργανικών, που περιέχουν έναν τουλάχιστον δεσμό Si-Br.
Σύνθεση
Το βρωμοσιλάνιο μπορεί να παραχθεί με επίδραση υδροβρώμιου σε σιλάνιο:
Εναλλακτικά, μπορεί να παραχθεί και με επίδραση υδροβρωμίου σε φαινυλοσιλάνιο:
Χημικές ιδιότητες
Το βρωμοσιλάνιο υδρολύεται παράγοντας δισιλυλοξείδιο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανόργανα σιλάνια Κατηγορία:Υδρίδια Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις βρωμίου
Ηρακλειανός
Ο Ηρακλειανός, λατιν.: Heraclianus, Ἡρακλειανὸς, (απεβ. στις 7 Μαρτίου 413) ήταν κυβερνήτης της επαρχίας και σφετεριστής της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (412–413) σε αντίθεση με τον Αυτοκράτορα Ονώριο, ο οποίος τον είχε αρχικά φέρει στην εξουσία. Ο Ηρακλειανός βοήθησε στην καταστολή μίας εξέγερσης από τον Πρίσκο Άτταλο. Ωστόσο αποφάσισε να οργανώσει τη δική του εξέγερση: εισέβαλε στην ιταλική χερσόνησο, αλλά ηττήθηκε σε μάχη ή αιχμαλωτίστηκε και εκτελέστηκε.
Αντίθεση στον Πρίσκο Άτταλο
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ea/406_CE%2C_Europe.svg/350px-406_CE%2C_Europe.svg.png|μικρογραφία|350x350εσ| Η Ευρώπη και η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία την εποχή του Ηρακλειανού (το 406).
Η πρώτη γνωστή πράξη του Ηρακλειανού ήταν η δολοφονία του ισχυρού μάγιστρου τού στρατού (magister militum) Στιλίχωνα (22 Αυγούστου 408) για τον αυτοκράτορα Ονώριο, ο οποίος ήθελε να απομακρύνει τον με επιρροή στρατηγό του. Ο Ονώριος αντάμειψε τον Ηρακλειανό με τον διορισμό του ως κόμη της Αφρικής (comes Africae), κυβερνήτη της σημαντικής επαρχίας της Αφρικής, στα τέλη τού 408.
Σύμφωνα με τον Παύλο Ορόσιο, ο Ηρακλειανός στάλθηκε στην Αφρική το 409. Ο Ορόσιος αναφέρει επίσης ότι Κυβερνήτης της Αφρικής το 408 ήταν ο «Ιωάννης», ο οποίος σκοτώθηκε από τους κατοίκους της επαρχίας του. Ωστόσο, σε άλλη αφήγηση, ο Ζώσιμος αναφέρει ότι ο Ηράκλειος ήταν ο διάδοχος τού Βαθανάριου, κουνιάδου του Στιλίχωνα, που θανατώθηκε από τον Ονώριο.
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/cb/Priscus_attalus.jpg/220px-Priscus_attalus.jpg|μικρογραφία| Νόμισμα που κόπηκε από τον [[Άτταλος Πρίσκος|Πρίσκο Άτταλο.]]
Το 409, με τη βοήθεια των Βησιγότθων του βασιλιά Αλάριχου Α΄, ο Πρίσκος Άτταλος επαναστάτησε εναντίον του Ονώριου, του οποίου η έδρα της εξουσίας ήταν στη Ραβέννα, και δημιούργησε τη δική του Αυλή στη Ρώμη. Ο Ηρακλειανός παρέμεινε πιστός στον Ονώριο και έλεγχε αυστηρά τα αφρικανικά λιμάνια για να περιορίσει την προμήθεια σιτηρών στην πόλη της Ρώμης και να λιμοκτονήσει η Ρώμη.
Ο Πρ. Άτταλος δεν έστειλε αρχικά στρατό στην Αφρική εναντίον τού Ηρακλείου, καθώς (μάλλον) ήταν υπό την ηγεσία των Βησιγότθων. Εξαπατημένος από ψεύτικες προφητείες ή παρασυρμένος από τη ζήλια του για τους Βησιγότθους, έστειλε έναν μοναχικό εκπρόσωπο, τον Κώνσταντα, βασιζόμενος στην εξουσία του και μόνο, για να καθαιρέσει τον Ηρακλειανό ή να πείσει (με χρήματα) τους επαρχιώτες να επαναστατήσουν. Ωστόσο ο Κώνστας σκοτώθηκε και ο Ηρακλειανός έστειλε στον Ονώριο το μεγάλο ποσό, που είχε κατασχέσει από τους απεσταλμένους, που είχαν σκοπό να δωροδοκηθεί ο τοπικός πληθυσμός. Ο Αλάριχος Α΄ ήθελε να στείλει στρατό εναντίον τού Ηρακλειανού υπό τη διοίκηση τού δικού του ανθρώπου Δρούμα. Αλλά ο Άτταλος αντιτάχθηκε σε αυτό και ο Αλάριχος Α΄ τον καθαίρεσε το 410. Καθώς ο Αλάριχος Α΄ σκόπευε να στείλει έναν μάλλον μικρό στρατό μόνο 500 ανδρών, είναι πιθανό ότι ο Ηρακλειανός είχε μόνο μία πολύ μικρή δύναμη στη διάθεσή του. Ωστόσο είναι επίσης πιθανό ότι ο Ηράκλειος είχε την υποστήριξη τού τοπικού πληθυσμού, καθώς ο Αυτοκράτορας Ονώριος είχε πρόσφατα εκδώσει διάταγμα ανοχής υπέρ των Δονατιστών, μίας χριστιανικής αίρεσης πολύ δημοφιλούς στην Αφρική. Σύμφωνα με τον ιστορικό Άντριαν Γκλολντσγουόρθυ, ο Άτταλος έστειλε έναν Ρωμαίο διοικητή με τακτικά στρατεύματα για να εξασφαλίσει την επαρχία της Αφρικής, αλλά αυτοί ηττήθηκαν σοβαρά από τα ρωμαϊκά στρατεύματα τού Ηρακλειανού, που προς το παρόν παρέμειναν πιστά στον Αυτοκράτορα Ονώριο.
Ο σφετερισμός κατά του Ονώριου
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b2/Jean-Paul_Laurens_-_The_Byzantine_Emperor_Honorius_-_1880.jpg/220px-Jean-Paul_Laurens_-_The_Byzantine_Emperor_Honorius_-_1880.jpg|μικρογραφία| Ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Ονώριος, Ζαν-Πολ Λώρενς, 1880.
Το 412 ο Ηρακλειανός ορίστηκε για την υπατεία τού έτους 413, αλλά κατά πάσα πιθανότητα δεν διορίστηκε ποτέ ύπατος. Έχοντας εμπιστοσύνη στη δική του δύναμη και υποκινούμενος από τον Σαβίνο, γαμπρό του, επαναστάτησε εναντίον του Ονώριου και αυτοανακηρύχτηκε αύγουστος. Η πρώτη του πράξη ήταν να διακόψει την προμήθεια σιτηρών στην πόλη της Ρώμης, όπως είχε κάνει με επιτυχία εναντίον του Πρίσκου Άτταλου. Στη συνέχεια συγκέντρωσε πολλά πλοία μαζί με στρατεύματα για να εισβάλουν στην Ιταλία. Ο Ονώριος έκανε τον Ηρακλειανό και τους υποστηρικτές του να ανακηρυχθούν εχθροί του κράτους και τον καταδικάστηκε σε θάνατο με διάταγμα, που εκδόθηκε στη Ραβέννα στις 7 Ιουλίου 412.
Το όνομα του Ηρακλειανού δεν εμφανίζεται στους Fasti consulares, τον κατάλογο όλων των Ρωμαίων υπάτων, καθώς ο Ονώριος πιθανότατα ανακάλεσε τον διορισμό του και άφησε τον Φλ. Λεύκιο ως ύπατο χωρίς συνάδελφο. Οι πράξεις του Ηρακλειανού ανακλήθηκαν, τα υπάρχοντά του, 2.000 λίβρες χρυσού και γη ίδιας αξίας, κατασχέθηκαν και δόθηκαν στον Φλ. Κωνστάντιο (Γ΄), κουνιάδο τού Ονώριου.
Ο Ιερώνυμος κατηγόρησε τον Ηρακλειανό ότι κακομεταχειριζόταν, όσους είχαν καταφύγει από τη Ρώμη στην Καρχηδόνα με την ευκαιρία τού σφετερισμού τού Άτταλου (ο Ηρακλειανός φυλάκισε τις αρχόντισσες Aνικία Φαλτονία Πρόβα, Aνικία Ιουλιάνα και Δημητριάδα και τις απελευθέρωσε μόνο μετά από μία τεράστια πληρωμή) και ότι ήταν μεθυσμένος και διεφθαρμένος άνθρωπος.
Δευτερεύουσες πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι σφετεριστές
Σααρμπρύκεν
Το Σααρμπρύκεν (γερμ. Saarbrücken, γαλλ. Sarrebruck) είναι η πρωτεύουσα του κρατίδιου του Σάαρλαντ στη Γερμανία. Ο πληθυσμός της ανέρχεται στους 178.838 κατοίκους. Η πόλη βρίσκεται στην καρδιά μιας μητροπολιτικής περιοχής 1,1 εκατομμυρίων κατοίκων. Το Σααρμπρύκεν ήταν το βιομηχανικό κέντρο της περιοχής, με μεγάλα αποθεματα άνθρακα. Τα εργοστάσια που είχαν την έδρα τους στην πόλη παρήγαγαν σίδηρο και χάλυβα, μπύρα, οπτικά όργανα, μηχανήματα εν γένει και δομικά υλικά.
Εν τούτοις, κατά τη διάρκεια των προηγούμενων δεκαετιών η βιομηχανική σημασία του Σάαρλαντ έχει μειωθεί, δεδομένου ότι είναι πολύ φτηνότερο, ακόμη και για τις γερμανικές επιχειρήσεις, να εισαγάγουν τον άνθρακα από χώρες χαμηλότερου εργατικού κόστους, αντί να βασίζονται στον εντός Γερμανίας εξορυσσόμενο άνθρακα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Γερμανίας Κατηγορία:Γεωγραφία του Σάαρλαντ
S&P Global Ratings
Η S&P Global Ratings (προηγούμενη ονομασία: Standard & Poor's, S&P) είναι αμερικανική εταιρεία χρηματοοικονομικών υπηρεσιών. Αποτελεί το τμήμα της S&P Global που δημοσιεύει οικονομικές έρευνες και αναλύσεις σχετικά με τα αποθέματα, τα ομόλογα και τα εμπορεύματα. Η S&P είναι γνωστή για τους χρηματιστηριακούς δείκτες της, όπως ο S&P 500 των ΗΠΑ, ο S&P/TSX του Καναδά και ο S&P/ASX 200 της Αυστραλίας. Η S&P θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους οίκους αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας, τους επονομαζόμενους και ως Big Three, μαζί με τη Moody's Investors Service και τη Fitch Ratings. Η έδρα της βρίσκεται στη Νέα Υόρκη.
Το 1906, ο Λούθερ Λι Μπλέικ ίδρυσε την «Standard Statistics Bureau», με σκοπό την παροχή χρηματοοικονομικών πληροφοριών για τις μη σιδηροδρομικές εταιρείες. Αντί για τους ετήσιους δημοσιευμένους οδηγούς, η Standard Statistics χρησιμοποιούσε κάρτες 5" × 7", επιτρέποντας πιο συχνές ενημερώσεις. Το 1941, «Poor 's Publishing» και «Standard Statistics» συγχωνεύθηκαν για να δημιουργηθεί η «Standard & Poor's Corp.». Το 1966, η εταιρεία εξαγοράστηκε από τη The McGraw-Hill Companies, επεκτείνοντας τη McGraw-Hill στο πεδίο της παροχής χρηματοοικονομικών υπηρεσιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιχειρήσεις των ΗΠΑ
Πασκάλ Κουπακί
Ο Πασκάλ Ιρενέ Κουπακί (Pascal Irénée Koupaki, 1951-) είναι πολιτικός από το Μπενίν, πρωθυπουργός της χώρας από τον Μάιο του 2011 ως τις 11 Αυγούστου 2013. Εργάστηκε σε διοικητική θέση στην Κεντρική Τράπεζα των Χωρών της Δυτικής Αφρικής (BCEAO) και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και υπηρέτησε ως διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Πρωθυπουργού από το 1996 ως το 1998. Διετέλεσε υπουργός Οικονομικών επί προεδρίας του Γιαγί Μπονί, από το 2006 ως το 2007 και εν συνεχεία ανέλαβε υπουργός Προεδρίας αρμόδιος για την Εξερεύνηση, την Ανάπτυξη και την Αξιολόγηση της Δημόσιας Πολιτικής από το 2007 ως το 2011.
Καριέρα
Ο Κουπακί γεννήθηκε την 1η Μαΐου 1951. Εργάστηκε στο Ντακάρ για λογαριασμό της BCEAO από τον Σεπτέμβριο του 1979 ως τον Δεκέμβριο του 1990, υπηρετώντας σε πολλά υψηλά αξιώματα. Τον Δεκέμβριο του 1990 ανέλαβε αναπληρωτής διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Πρωθυπουργού Αλασάν Ουαταρά της Ακτής Ελεφαντοστού. Μετά την αποχώρηση του Ουαταρά από την πρωθυπουργία, ο Κουπακί εργάστηκε στο ΔΝΤ τον Σεπτέμβριο του 1994 και εν συνεχεία στο γραφείο του Πρωθυπουργού του Μπενίν, Αντριάν Ουνγκμπεντζί, από τον Απρίλιο του 1996 ως τον Μάιο του 1998.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Μπενίν
Škoda VOS
To Škoda VOS ήταν ένα τεράστιων διαστάσεων πολυτελές σεντάν αυτοκίνητο, συνολικού μήκους 5,7 μέτρων, που παρήχθη από την τσεχική αυτοκινητοβιομηχανία Škoda Auto, μεταξύ του 1949 και του 1952, σε μόλις 107 αντίτυπα. Για αρκετά χρόνια, υπήρξε το επίσημο αυτοκίνητο για την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της τότε Τσεχοσλοβακίας. Αντιθέτως, δεν διατέθηκε ποτέ στο ευρύ κοινό.
Ιστορικό
Μέσα στο 1949, η μονάδα παραγωγής στο Mladá Boleslav κατασκεύασε τα τελευταία αντίτυπα της λιμουζίνας Škoda Superb, που είχε αρχίσει πλέον να δείχνει την ηλικία της και, παρά τον εξακύλινδρο 3.1 λίτρων κινητήρα της, η αισθητική της θύμιζε τα Αμερικανικά αυτοκίνητα που κατασκευάζονταν στα τέλη της δεκαετίας του 1930. Ήδη πριν έρθει η οριστική λήξη της παραγωγής του Superb, η κυβέρνηση της χώρας, εμφανώς πλέον, χρειαζόταν έναν πιο σύγχρονο αντικαταστάτη και έδωσε εντολή στη Škoda Auto να προχωρήσει στην άμεση ανάπτυξη ενός διαδόχου.
Το αποτέλεσμα ήταν το Škoda VOS, που μάλιστα εξελίχθηκε σε χρόνο - ρεκόρ, καθώς τα πρώτα αντίτυπα ολοκληρώθηκαν και παρουσιάστηκαν εντός του 1949 και οι πρώτες παραδόσεις ξεκίνησαν το έτος 1950. Το ακρωνύμιο VOS σήμαινε «ειδικό κυβερνητικό αυτοκίνητο»: στα τσεχικά «Vládní Osobní Speciál» και στα σλοβακικά «Vládný Osobný Špeciál». thumb|left|Škoda VOS-L στο Μουσείο της Škoda στην [[Μλάντα Μπόλεσλαβ της Τσεχίας.]]
Η παραγωγή του VOS έληξε το 1952, αφού είχαν παραχθεί μόλις 107 αντίτυπα, με τις τελευταίες παραδόσεις να λαμβάνουν χώρα μέσα στο 1953. Δεν υπήρξε ποτέ επίσημος διάδοχος, καθώς η πολιτική ελίτ της χώρας επέλεξε στη συνέχεια ως επίσημο όχημα το ομοεθνές Tatra 603. Ως αποτέλεσμα, η κρατική τότε Škoda δεν έλαβε κυβερνητική εντολή ή έστω παρότρυνση να αντικαταστήσει το VOS, ούτε φυσικά και σχετική κρατική χρηματοδότηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
VOS Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Τσεχικά αυτοκίνητα
Σελίνι της Κένυας
Το σελίνι είναι το  νόμισμα της   Κένυας. Ο κωδικός του ISO 4217 είναι  KES. Επίσης, συχνά χρησιμοποιείται το σύμβολο KSh. Το σελίνι της Κένυας αντικατέστησε το σελίνι της Ανατολικής Αφρικής το 1966 και είχε ίδια αξία με αυτό.
Καθώς το σελίνι της Κένυας είναι το ισχυρότερο και πιο σταθερό νόμισμα στην Ανατολική Αφρική, χρησιμοποιείται έξω από τη χώρα κυρίως σε ασταθείς περιοχές, όπως η Σομαλία  και το νότιο Σουδάν.
Κέρματα
thumb|left|Κέρμα των 10 σελινίων. Τα πρώτα κέρματα κυκλοφόρησαν το 1966 σε ονομαστικές αξίες των 5, 10, 25 και 50 σεντς, 1 και 2 σελινίων. Έπειτα από το 1969 σταμάτησε η κοπή των κερμάτων των 25 σεντς με τα κέρματα των 2 σελινίων να βγαίνουν από το νομισματοκοπείο το 1971. Το 1985 εισήχθησαν τα κέρματα των 5 σελινίων που ακολουθήθηκαν από εκείνα των 10 σελινίων το 1994 και των 20 το 1998.
Μεταξύ του 1966 και του 1978 το πορτρέτο του πρώτου Προέδρου της Κένυας, του Γιόμο Κενυάτα εμφανιζόταν στην πίσω όψη των κερμάτων της αφρικανικής χώρας. Το 1980 το πορτρέτο αντικαταστάθηκε από τη μορφή του επόμενου Προέδρου, του Ντάνιελ Αράπ Μόι. Αυτό ίσχυσε μέχρι το 2005, οπότε και επαναφέρθηκε το πορτρέτο του Κενυάτα. Το ίδιο ίσχυσε και στα χαρτονομίσματα αναφορικά με τις μορφές των ηγετών. Τα κέρματα των 50 σεντς και του 1 σελινιού είναι από ανοξείδωτο χάλυβα. Επίσης, τα 5, 10 και  20 σελίνια είναι διμεταλλικά κέρματα. Το 2003 κυκλοφόρησε ένα διμεταλλικό αναμνηστικό κέρμα των 40 σελινίων με το πορτρέτο του Προέδρου Μουάι Κιμπάκι, με αφορμή τη συμπλήρωση 40 ετών από την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Κένυας, το 1963.
Τραπεζογραμμάτια
Το 1966 τυπώθηκαν από την Κεντρική Τράπεζα της Κένυας χαρτονομίσματα αξίας των 5, 10, 20, 50 και 100 σελινίων. Τα χαρτονομίσματα των 5 σελινίων αντικαταστάθηκαν από κέρματα ίσης αξίας το 1985 και το αυτό συνέβη με τα τραπεζογραμμάτια των 10 και 20 σελινίων το 1994 και το 1998. Το 1986 εισήχθησαν χαρτονομίσματα των 200 σελινίων, το 1988 των 500 και το 1994 των 1000 σελινίων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σελινι Κενυας Κατηγορία:Οικονομία της Κένυας
Σημαία των Φιλιππίνων
thumb|Σημαία των Φιλιππινών. Λόγος 1:2 Η σημαία των Φιλιππίνων καθιερώθηκε στις 12 Ιουνίου 1898. Αποτελείται από οριζόντια διχρωμία (μπλε, κόκκινο), με ένα λευκό ισόπλευρο τρίγωνο στον ιστό που περιέχει τρία χρυσά αστέρια με πέντε ακτίνες στις κορυφές του και έναν χρυσό ήλιο στο κέντρο του με 8 ακτίνες.
thumb|Η πολεμική σημαία των Φιλιππίνων. Λόγος 1:2 Η σημαία έχει το μοναδικό χαρακτηριστικό που την κάνει ξεχωριστή ότι μπορεί να φανερώσει κατάσταση πολέμου. Όταν υψώνεται με το μπλε φόντο στην κορυφή, σημαίνει ειρηνική περίοδο. Όταν όμως υψώνεται με το κόκκινο φόντο ψηλά, τότε σημαίνει περίοδο πολέμου.
Την ιδέα για τη σημαία είχε πρώτος ο Εμίλιο Αγκουινάλδο. Η πρώτη σημαία υφάνθηκε στο Χονγκ Κονγκ από τη Μαρτσέλα ντε Αγκονκίγιο, την κόρη της Λορέντσα και την Ντόπα Ντελφίνα Ερμπόζα ντε Νατιβιδάδ, ανεψιά του εθνικού ήρωα της χώρας, Χοσέ Ρισάλ.
Συμβολισμός
200px|thumb|Ο ήλιος λεπτομερώς Σύμφωνα με επίσημες πηγές, το λευκό τρίγωνο δηλώνει ισότητα και αδερφοσύνη, το γαλάζιο φόντο την ειρήνη, αλήθεια και δικαιοσύνη, ενώ το κόκκινο φόντο συμβολίζει τον πατριωτισμό και την ανδρεία. Οι οκτώ κύριες ακτίνες του ηλίου αποτελούν σύμβολο των 8 επαρχιών της χώρας, οι οποίες επιζήτησαν την ανεξαρτησία τους από την Ισπανία και τέθηκαν υπό στρατιωτικό νόμο από τους Ισπανούς στην αρχή της Επανάστασης των Φιλιππίνων, το 1896. Πρόκειται για τις: Καβίτε, Λαγκούνα, Μανίλα, Μπατάνγκας, Μπουλακάν, Νουέβα Εσίχα, Παμπάνγκα και Ταρλάκ. Τα τρία πεντάκτινα αστέρια συμβολίζουν τις τρεις κύριες γεωγραφικές περιοχές της Λουσόν, Βισάγιας και Μιντανάο.
Ωστόσο, η επεξήγηση των συμβόλων που δόθηκε κατά την επίσημη ανακήρυξη της ανεξαρτησίας, το 1898, διαφέρει από την επίσημη εξήγηση. Αναφέρει ότι το λευκό τρίγωνο σηματοδοτεί το έμβλημα του Κατιπουνάν, της μυστικής εταιρείας που έκανε αγώνα ενάντια στην ισπανική κυριαρχία. Αναφέρει ότι τα χρώματα της σημαίας φέρουν στη μνήμη τα χρώματα από τη σημαία των ΗΠΑ, ως εκδήλωση ευγνωμοσύνης για την προστασία που προσέφεραν οι Αμερικανοί στη χώρα στη διάρκεια της Επανάστασης στις Φιλιππίνες.
Για τα αστέρια, λέει ότι ένα από αυτά συμβολίζει το νησί Πανάι και όχι όλο το Βισάγιας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φιλιππίνες Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα των Φιλιππίνων
Θυρεός της Κυπριακής Δημοκρατίας
Ο Θυρεός της Κυπριακής Δημοκρατίας εικονίζει ένα περιστέρι που κρατάει κλαδί ελιάς, πασίγνωστο σύμβολο για την ειρήνη, πάνω από το έτος 1960, οπότε συντελέστηκε η ανεξαρτησία της Κύπρου από το Ηνωμένο Βασίλειο.
Το φόντο είναι σε χρώμα κίτρινο του χαλκού. Αυτό συμβολίζει τα μεγάλα αποθέματα του χαλκού (και ιδίως του κίτρινου χαλκοπυρίτη), τα οποία αφθονούν στο νησί. Ο χαλκός μάλιστα πήρε τη λατινική του ονομασία (cuprum) από την Κύπρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κρατικά σύμβολα της Κύπρου
Καλλίδρομο
Το Καλλίδρομο (παλαιότερη ονομασία «Σαρώματα»), είναι βουνό της Στερεάς Ελλάδας με υψόμετρο 1.399 μέτρα (κορυφή Γκιόζα). Βρίσκεται στον Νομό Φθιώτιδας, μεταξύ του βόρειου Ευβοϊκού κόλπου και της κοιλάδας του Κηφισού ποταμού και καλύπτει το μεγαλύτερο τμήμα της τέως επαρχίας Λοκρίδας. Βόρεια συνδέεται με το όρος Οίτη. Το Καλλίδρομο είναι από τα χαμηλότερα βουνά στα οποία κυριαρχεί το έλατο. Κυρίως η βόρεια πλευρά του καλύπτεται από πυκνό ελατόδασος. Ωστόσο, Το βουνό έχει ποικιλία βλάστησης και κατά τόπους φύονται μαυρόπευκα και δρύες, ενώ σε χαμηλότερα υψόμετρα αείφυλλα πλατύφυλλα. Στις πλαγιές του σχηματίζονται αρκετά υδάτινα ρεύματα ενώ κοντά στην κορυφή του σχηματίζεται η μικρή λίμνη Νευρόπολη. Μεγάλο τμήμα του, στο οποίο περιλαμβάνεται κυρίως η βόρεια πλευρά του, έχει χαρακτηριστεί τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους.
Η περιοχή του Καλλιδρόμου έχει πλούσια ιστορία. Κατά την αρχαιότητα, στους πρόποδες και στις πλαγιές του ιδρύθηκαν πολυάριθμες πόλεις, όπως η Δρυμαία, το Τεθρώνιο και οι Θερμοπύλες. Η περιοχή του Καλλιδρόμου ήταν χωρισμένη μεταξύ δύο ελληνικών φύλων. Η δυτική του πλευρά ανήκε στους Φωκείς και η ανατολική του στους Λοκρούς.
Σήμερα το Καλλίδρομο διαθέτει αξιόλογες διαδρομές για πεζοπορία. Στις πλαγιές του διεξάγεται συχνά το ράλι Ακρόπολις, ενώ η ομώνυμη σήραγγα που δόθηκε σε λειτουργία το 2018 αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες της Ελλάδας και χρησιμοποιείται από τη νέα σιδηροδρομική γραμμή Τιθορέας - Λειανοκλαδίου - Δομοκός (τμήμα του σιδηροδρομικού άξονα Αθηνών - Θεσσαλονίκης).
Κονισκός Τρικάλων
Ο Κονισκός είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γενικά στοιχεία
Ο Κονισκός βρίσκεται στην ανατολική πλευρά των Χασίων, τα ονομαζόμενα Αντιχάσια. Την κατα μία άποψη προϊστορική Δωρίδα, την κοιτίδα των Δωριέων. Είναι κτισμένος σε υψόμετρο 820 μέτρα στους πρόποδες της κορυφής Πάδη (1.197 μέτρα) μέσα σε μια κοιλάδα, την οποία διασχίζει ο ποταμός Ίων (Μουργκάνης). Απέχει περίπου 55 χλμ. ΒΔ. από τα Τρίκαλα και 27 χλμ. ΒΑ. από την Καλαμπάκα (έδρα του δήμου).
Αναφέρεται επίσημα, μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να ορίζεται έδρα του τότε δήμου Τυμφαίων. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1997 (μέχρι το 2010) του δήμου Τυμφαίων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με το Καλοχώρι αποτελούν κοινότητα που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Τυμφαίων του Δήμου Μετεώρων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 196 κατοίκους.
Ιστορικά στοιχεία
Ο Κονισκός πριν το 1821 ήταν διεσπαρμένος στις τοποθεσίες Κορομηλιά, Προσήλιον και Μπαγέσι. Μέτα από την πυρπόληση του από τους Τούρκους οι κάτοικοί του εγκαταστάθηκαν στην σημερινή τοποθεσία, αφού καλύπτονταν από πυκνό δάσος και ήταν εύκολο να κρυφτούν. Λίγες ημέρες πριν ξεσπάσει ο Ελληνοτουρκικός Πόλεμος (1897), στις 27 Μαρτίου / 8 Απριλίου (ν. ημερ.), στο χωριό αυτό συγκεντρώθηκε μία δύναμη Ελλήνων ατάκτων, κυρίως Μακεδόνων, που καθοδηγούταν από την Εθνική Εταιρεία όπου αφού μετάλαβαν στην εκκλησία του χωριού, δίνοντας τον όρκο «Ελευθερία ή Θάνατος», στις 02.00 ώρα τη νύκτα πέρασαν τα σύνορα και εισέβαλαν στην τουρκοκρατούμενη Μακεδονία προβαίνοντας σε καταδρομικές επιχειρήσεις ανατινάζοντας τουρκικά φυλάκια. Σημειώνεται ότι η έκταση του χωριού που ανήκει σήμερα στους κατοίκους της περιοχής, ανήκε στην Ιερά Μονή Αγιου Στεφάνου των Μετεώρων. Το 1960 αριθμούσε 811 κατοίκους και διέθετε δημοτικό σχολείο, ταχυδρομείο, τηλέφωνο και σταθμό Χωροφυλακής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Μετεώρων
Ελληνικές ευρωεκλογές 2019
Οι ευρωεκλογές του 2019 στην Ελλάδα διεξήχθησαν στις 26 Μαΐου 2019. Το εκλογικό σύστημα ήταν η απλή αναλογική, με τη διαδικασία του σταυρού για την επιλογή ευρωβουλευτών. Εκτός από την Ελλάδα κάλπες στήθηκαν για τους Έλληνες του εξωτερικού, σε Λονδίνο, Βρυξέλλες και άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.