cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σεμπάστιαν Μπιένιεκ
Βιογραφικά στοιχεία
Παράλληλα με τη ζωγραφική, ο καλλιτέχνης ασχολείται με την τέχνη του performance. Έτσι, το 2009 διοργάνωσε παράσταση με το όνομα «Burqa»στο Art Forum του Βερολίνου όπου παρουσιάστηκε ο ίδιος και ένας συνεργάτης ντυμένοι με μπούρκα. Το 2010 έγραψε ένα βιβλίο με τον τίτλο «Realfake]». Το βιβλίο ασχολείται με τον σχηματισμό ομάδων στο πλαίσιο των κοινωνικών δικτύων (κυρίως του Facebook). Το συγκεκριμένο βιβλίο θεωρείται ένα σημαντικό έργο σχετικά με τον κοινωνικό ιστό και την τέχνη. Το Σεπτέμβριο του 2013 ο Μπιένιεκ γίνεται γνωστός σε μεγάλη μερίδα του κόσμου με τη σειρά φωτογραφιών «Doublefaced». Η σειρά, η οποία εξαπλώθηκε μέσω των κοινωνικών δικτύων, έλαβε παγκόσμια κάλυψη από τον Τύπο. Η ίδια σειρά αποτελείται από περίπου 20 φωτογραφίες που στα μάγουλα ενός μοντέλου ζωγραφίζονται δύο ή και τρία πρόσωπα.
Εκθέσεις
1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2005 2008 2009 2010 2012 2013
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Σεμπάστιαν Μπιένιεκ Κατηγορία:Γερμανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Γερμανοί θεατρικοί συγγραφείς
Κατάλογος γερμανικών θωρηκτών
Πρώτο το Γερμανικό Αυτοκρατορικό Ναυτικό και μετά το Kriegsmarine, έφτιαξαν ολόκληρες κλάσεις θωρηκτών από το 1890 μέχρι και τη δεκαετία του 40. Μέχρι τότε, για την άμυνα της Βόρειας Θάλασσας και της Βαλτικής, οι γερμανοί κατασκεύασαν θωρακισμένα πλοία και θωρηκτά παράκτιας άμυνας. Όταν όμως το 1888 στο θρόνο ανέβηκε ο Γουλιέλμος Β΄, ξεκίνησε ένα πρόγραμμα μεγάλης επέκτασης του ναυτικού του.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανικό Ναυτικό
Αναστάσιος Μαυρομιχάλης
Ο Αναστάσιος Μαυρομιχάλης (1798-1870) ήταν αγωνιστής της Επανάστασης του 1821. Ήταν πολιτικός, γερουσιαστής και υπουργός του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους.
Βιογραφία
Ο Αναστάσιος Μαυρομιχάλης γεννήθηκε στη Μάνη και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και αδερφός του Γεώργιου Μαυρομιχάλη. Το 1818 στάλθηκε ως όμηρος στην Κωνσταντινούπολη και μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία. Μαζί με τον αδερφό του Γεώργιο Μαυρομιχάλη βρίσκονταν υπό την προστασία του Πατριάρχη Γρηγόριου Ε’. Λίγο πριν την έκρηξη της επανάστασης επέστρεψε στη Μάνη για να λάβει μέρος στις συγκρούσεις, αλλά σχεδόν αμέσως στάλθηκε από τον πατέρα του στην Τρίπολη ως όμηρος στον Τούρκο καϊμακάμη της Τριπολιτσάς. Μαζί με τον Αναστάσιο Μαυρομιχάλη στάλθηκαν ως όμηροι και κάποιοι Πελοποννήσιοι προεστοί και κάποιοι αρχιερείς. Τον Σεπτέμβριο του 1821, με την άλωση της Τρίπολης, απελευθερώθηκε και επέστρεψε στη Μάνη. Στη συνέχεια πήρε μέρος στις μάχες κατά του Ιμπραήμ στη Βέργα και στο Διρό το 1826.
Διακρίθηκε για τον φιλειρηνικό και μετριοπαθή χαρακτήρα του και εργάστηκε επί Αυγουστίνου Καποδίστρια για την κατάπαυση του διωγμού της οικογένειάς του. Αργότερα εντάχθηκε στο ναυτικό και ανήλθε μέχρι το αξίωμα του υποναύαρχου. Διατέλεσε υπασπιστής του Όθωνα ενώ το 1844 και το 1847 εκλέχθηκε βουλευτής Οιτύλου. Κατά την περίοδο 1850-1861 χρημάτισε γερουσιαστής ενώ στις κυβερνήσεις Κουντουριώτη και Κανάρη είχε αναλάβει το χαρτοφυλάκιο του Υπουργείου Παιδείας και των Στρατιωτικών αντίστοιχα, από τον Οκτώβριο του 1848 έως τον Απρίλιο του 1849.
Απεβίωσε στην Αθήνα το 1870 και είχε τέσσερα παιδιά, τη Φωτεινή, το Γιαννούκο, τον Κωνσταντίνο και τον Πέτρο, από τη σύζυγό του Χρησηίδα Παγώνη, αδελφή του Μητροπολίτη Αργολίδας Γεράσιμου Παγώνη.
Πηγές
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Στρατιωτικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως Κατηγορία:Βουλευτές Οιτύλου Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας Αναστασιος Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι
Γ.Α.Σ. Βέροια
Ο Γυμναστικός Αθλητικός Σύλλογος Βέροια ήταν ένα αθλητικό σωματείο της ομώνυμης πόλης Βέροιας. Ιδρύθηκε το 1960 μετά από συγχώνευση των τοπικών ομάδων Βέρμιο και Ερμής.
Συγχώνευση
Η ιδέα της συγχώνευσης των δύο ομάδων της Βέροιας, του «Π.Α.Ο. Βέρμιον» και του «Α.Ο. Ερμής», προέκυψε μετά την καθιέρωση των εθνικών κατηγοριών στην Ελλάδα την περίοδο 1959-60 και υλοποιήθηκε τον Ιούλιο του 1960. Λόγω πίεσης χρόνου, η ομάδα που προέκυψε από τη συγχώνευση δήλωσε συμμετοχή στο πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας της ΕΠΣΚΔΜ (όπου συμμετείχαν ομάδες των νομών Ημαθίας, Πιερίας και Πέλλας) της περιόδου 1960-61 με το όνομα «Βέρμιο», και τελικά μετονομάστηκε σε «Γ.Α.Σ. Βέροια» τον Οκτώβριο του 1960. Οι αντιδράσεις δεν έλειπαν και αυτές καθυστερούσαν την υλοποίηση της συγχώνευσης. Οι αντιρρησίες, που το μοναδικό τους επιχείρημα ήταν ότι δεν ήθελαν να χαθεί η ονομασία του συλλόγου του οποίου ήσαν οπαδοί, αποτελούσαν οπωσδήποτε τη μειοψηφία, γι’ αυτό και υπερίσχυσε η άποψη όλων εκείνων που ήθελαν τη συγχώνευση.
Έτσι το πρώτο μεγάλο βήμα έγινε από το Βέρμιο, που σε έκτακτη Γενική Συνέλευση των μελών του στις 5 Ιουλίου 1960 με μοναδικό το επίμαχο αυτό θέμα, αποφασίζεται με συντριπτική πλειοψηφία η συγχώνευση των δυο ομάδων. Ακολούθησε το υπ’ αριθμ. 167/6-7-60 έγγραφο του Δ.Σ. του ΠΑΟ Βερμίου προς το αντίστοιχο του Α.Ο. Ερμή, με το οποίο γνώριζε το αποτέλεσμα της συνέλευσής του. Το ίδιο βράδυ συνεδρίασε εκτάκτως το Δ.Σ. του Ερμή και αποφάσισε τη συγκρότηση τριμελούς επιτροπής την οποίαν αποτελούσαν ο πρόεδρος Θωμάς Καλιμπάκας, ο Γεν. Γραμματέας Κώστας Μπιζιούρας και ο ταμίας Γιάννης Κούρτης, προκειμένου να έρθει σε επαφή με την αντίστοιχη του Βερμίου να ανταλλάξει μαζί της απόψεις και να ενημερώσει στη συνέχεια το Δ.Σ. στην επόμενη συνεδρίαση που θα γινόταν δυο ημέρες αργότερα και κατά την οποία αποφασίστηκε η σύγκληση έκτακτης Γενικής Συνέλευσης την 17ην Ιουλίου 1960 προκειμένου να αποφασίσουν τα μέλη του ομίλου για τη συγχώνευση.
Όπως τα μέλη του Βερμίου στη συνέλευσή τους, έτσι και αυτά του Ερμή στη δική τους συνέλευση είπαν «ναι» στη συνένωση των δυο δυνάμεων. Για να οριστικοποιηθεί λοιπόν αυτή έπρεπε να ρυθμιστούν ορισμένα σοβαρά θέματα καθώς και οι λεπτομέρειες. Για το λόγο αυτό συγκροτήθηκε μια εξαμελής επιτροπή αποτελούμενη από τους Γρηγόρη Κούτερη, Γιώργο Λελεκάκη και Λάμπρο Παρούση που εκπροσωπούσαν το Βέρμιο και τους Θωμά Καλλιμπάκα, Γιάννη Κούρτη και Χρήστο Γεωργουδάκη που εκπροσωπούσαν τον Ερμή. Η εξαμελής αυτή επιτροπή, σε όλες τις συσκέψεις που έκανε για την ρύθμιση και της τελευταίας λεπτομέρειας, πλαισιωνόταν από τον καθηγητή της Γυμναστικής Βαγγέλη Ραγάζο, αδελφό του μεγάλου και ένδοξου μαραθωνοδρόμου Θανάση Ραγάζου, ο οποίος ως ουδέτερος ήταν αποδεκτός και από τις δυο πλευρές.
Πώς δόθηκε η ονομασία
Η ονομασία και τα χρώματα της νέας ομάδας που θα προέκυπτε από τη συγχώνευση ήταν ένα από τα κυριότερα θέματα που απασχόλησαν την επιτροπή. Ως προς το πρώτο σκέλος, δηλαδή την ονομασία, ακούστηκαν αρκετές προτάσεις. Εκείνος όμως που έκανε διάνα ήταν ο Γ. Λελεκάκης, ο οποίος κατά τα ιταλικά πρότυπα πρότεινε να δοθεί στην ομάδα το όνομα της πόλης δηλαδή «Βέροια», κάτι που άρεσε και έγινε δεκτό αμέσως και από τους υπόλοιπους. Επειδή όμως προβλεπόταν από το καταστατικό και η καλλιέργεια του στίβου και των αθλοπαιδιών, ύστερα από πρόταση του αείμνηστου Γιάννη Κούρτη, έγινε η προσθήκη των αρχικών γραμμάτων «Γ.Α.Σ.» που σημαίνουν Γυμναστικός Αθλητικός Σύλλογος για να πάρει η ομάδα την εξής πλέον ολοκληρωμένη ονομασία «Γ.Α.Σ. Βέροια».
Τα χρώματα
Αποφασιστικό ρόλο στην επιλογή των χρωμάτων της Βέροιας διαδραμάτισε ο τότε παίκτης και προπονητής του Βερμίου και παλαιός διεθνής Κώστας Σωτηριάδης (Κωστάρας) που έριξε την ιδέα του βυσσινί – μπλε. Η υπόδειξή του έγινε δεκτή από τα μέλη της επιτροπής, μια και στις προθέσεις της τελευταίας ήταν να επιλεγούν χρώματα που να μην έχουν σχέση με εκείνα του Π.Α.Ο. Βερμίου (κίτρινο – μαύρο) και του Α.Ο. Ερμή (πράσινο – άσπρο). Ήθελαν να παρουσιαστεί κάτι καινούργιο, που να το αγκαλιάσουν με θέρμη όλοι οι Βεροιώτες φίλαθλοι.
Η κλήρωση ευνοεί το Βέρμιο
Έτσι τοποθετήθηκαν στην κληρωτίδα δυο ομοιόμορφα χαρτάκια, που στο κάθε ένα από αυτά ήταν γραμμένη η ονομασία της μιας εκ των δυο ομάδων, για να ανασυρθεί από αυτήν το χαρτάκι με την ένδειξη «Βέρμιο». Κατόπιν αυτού μέσα στη βδομάδα (ήταν περίοδος μεταγραφών) όλοι οι επίλεκτοι ποδοσφαιριστές του Ερμή, μεταξύ των οποίων και ο προπονητής τους Βύρων Καραλάζος, υπέγραψαν δελτίο στο Βέρμιο το οποίο στο πρωτάθλημα Α’ κατηγορίας ΕΠΣΚΔΜ που συμμετείχαν οι καλύτερες ομάδες των Νομών Ημαθίας, Πιερίας και Πέλλης και που άρχισε ύστερα από 40 ημέρες εκπροσώπησε τη Βέροια, ενώ ο Ερμής στον οποίο παρέμειναν οι νεαροί παίκτες του με την προσθήκη των μεταγραφέντων σ’ αυτόν, επίσης νεαρών του Βερμίου, συμμετείχε στην ίδια κατηγορία, ως δεύτερη ομάδα της Βέροιας.
Η εξαμελής επιτροπή, αφού αποπεράτωσε όλη αυτή τη διαδικασία και ρύθμισε και την τελευταία λεπτομέρεια επισκέφθηκε τον τότε Νομάρχη Ημαθίας Κώστα Σερεπίσιο, ο οποίος είχε δείξει ζωηρό ενδιαφέρον για τη συγχώνευση και παρουσία του συντάχτηκε πρακτικό που υπογράφηκε από όλα τα μέλη και επικυρώθηκε από τον ίδιο.
Η μετονομασία
Ενώ λοιπόν τον Ιούλιο του 1960 τελείωσε το ουσιαστικό μέρος της συγχώνευσης του Βερμίου και του Ερμή, τρεις μήνες αργότερα κι ενώ το πρωτάθλημα βρισκόταν στην 5η αγωνιστική ημέρα άρχισαν οι διαδικασίες ώστε και τυπικά πλέον να προκύψει ο Γ.Α.Σ. Bέροια. Έτσι στις 2-10-1960 πραγματοποιείται η Γενική Συνέλευση του Π.Α.Ο. Βέρμιον, προκειμένου να γίνει η μετονομασία της ομάδας σε Γ.Α.Σ. Bέροια (στη συνέλευση παραβρίσκονται μόνο τα μέλη του Βερμίου).
Η πορεία στον χρόνο
140px|μικρογραφία|Το λογότυπο της ομάδας της Βέροιας (Δεκαετία 70-80) Την πρώτη της εμφάνιση στο πρωτάθλημα της Β' εθνικής έκανε την περίοδο 1962-63 όπου κατετάγη 6η. Το 1966 κατέκτησε τον τίτλο και προβιβάστηκε στη μεγάλη κατηγορία, όπου και αγωνίστηκε έως το 1972 με εξαίρεση την περίοδο 1969-70 που αγωνίστηκε στη δεύτερη κατηγορία. Από το 1972 έως το 1991 η Βέροια ήταν από τις σταθερότερες παρουσίες στη Β' Εθνική, ενώ ενδιάμεσα πανηγύρισε την άνοδο στην Α' Εθνική δύο φορές, την περίοδο 1976-77 και την περίοδο 1985-86. Την πρώτη φορά έμεινε στη μεγάλη κατηγορία μόνο για μία περίοδο (1977-78), καθώς αντιμετώπισε αφαίρεση δέκα βαθμών λόγω υπόθεσης δωροδοκίας. Τη δεύτερη, η ομάδα με προπονητή τον Τέλη Μπατάκη αγωνίστηκε στην Α' Εθνική για δύο περιόδους (1986-88), ενώ την περίοδο 1986-87 κατέκτησε την καλύτερη θέση στην ιστορία της ισοβαθμώντας στην 7η θέση με την ΑΕΚ και τη Λάρισα.
Το 1991 η Βέροια υποβιβάστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στη Γ΄εθνική. Επέστρεψε στη δεύτερη κατηγορία το 1993 και στην πρώτη το 1996. Εκεί παρέμεινε για τρεις περιόδους με κορυφαία αυτήν του 1997-98, όταν σημείωσε δύο αξέχαστες νίκες, επί της ΑΕΚ στη Ν. Φιλαδέλφεια με 2-1 και επί του Ολυμπιακού στο Στάδιο Καραϊσκάκη με 2-0. Ο αγώνας αυτός έγινε την τελευταία αγωνιστική, στον οποίο η Βέροια αν και γηπεδούχος δέχτηκε να αγωνιστεί στον Πειραιά για να διεξαχθεί η φιέστα του Ολυμπιακού για την κατάκτηση του πρωταθλήματος.
Από το 1999 ξεκίνησε μια πτωτική πορεία κατά την οποία η Βέροια κατέληξε το 2001 στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής, καθώς υφίσταται τρεις συνεχείς υποβιβασμούς. Την περίοδο 2002-03 η Βέροια κατέκτησε την πρώτη θέση στον όμιλό της και διεκδίκησε την άνοδο στην Γ' Εθνική απέναντι στον Ατσαλένιο, σε μπαράζ που διεξήχθη στη Φυλή Αττικής. Η νίκη με 2-1 τερμάτισε τη χειρότερη μέχρι σήμερα περίοδο στην ιστορία της ομάδας και την επανέφερε στις επαγγελματικές κατηγορίες.
Μετά από δύο περιόδους, η ομάδα ανέβηκε στη Β' Εθνική το 2005, ενώ το 2007 επέστρεψε στη μεγάλη κατηγορία, χωρίς όμως η μονοετής παρουσία της να έχει κάτι αξιοσημείωτο. Στη συνέχεια ακολούθησαν και πάλι δύο διαδοχικοί υποβιβασμοί, για να ξαναβρεθεί στη Γ' Εθνική την περίοδο 2009-10 και την επόμενη στη Β' Εθνική. Την περίοδο 2011-12 πραγματοποίησε εκπληκτικές εμφανίσεις στο πρωτάθλημα με αποτέλεσμα να κερδίσει την άνοδό της στα σαλόνια του ελληνικού ποδοσφαίρου. Μετά από μια καλή σχετικά χρονιά (2012-13) τερμάτισε στη 12η θέση του πρωταθλήματος ανανεώνοντας το εισιτήριο της στη μεγάλη κατηγορία, ενώ τις τρεις επόμενες (2013-14, 2014-15, 2015-16) παρέμεινε οριακά, τερματίζοντας 15η, 13η και 14η αντίστοιχα. Την περίοδο 2016-17 η ΠΑΕ Βέροια υποβιβάστηκε από τη Σούπερ Λίγκα και την επόμενη αποβλήθηκε από το πρωτάθλημα της Φούτμπολ Λιγκ αντιμετωπίζοντας μάλιστα υποβιβασμό δυο κατηγοριών στο τοπικό πρωτάθλημα της ΕΠΣ Ημαθίας.
Π.Σ. Βέροια
Το καλοκαίρι του 2018 αποφασίστηκε η μεταφορά έδρας και η αλλαγή ονόματος του συλλόγου «Ελπίς Σκουτάρεως», μέλους της ΕΠΣ Σερρών, που αγωνίζοταν στην Γ΄ Εθνική. Το νέο όνομα του συλλόγου που αγωνίστηκε στην Γ΄ Εθνική της περιόδου 2018-19 ήταν «Π.Σ. Βέροια». Η ομάδα στέφθηκε πρωταθλήτρια στον 2ο όμιλο της Γ΄ Εθνικής και κέρδισε την άνοδο της στη Football League. Στις 17 Ιουλίου 2019 ανακοινώθηκε επίσημα η σύσταση της ΠΑΕ Ν.Π.Σ. Βέροια 2019
Ανάδειξη ποδοσφαιριστών
Η Βέροια έχει αναδείξει πολλούς αξιόλογους ποδοσφαιριστές, αρκετοί από τους οποίους έκαναν καριέρα σε μεγάλους συλλόγους της χώρας αλλά και στην εθνική Ελλάδας. Ξεχωρίζουν τη δεκαετία του '60 οι Βαγγέλης Συρόπουλος, Λάζαρος Παπαδόπουλος, Γιάννης Δανδέλης, Θωμάς Λιόλιος, τη δεκαετία του '70 οι Δημήτρης Γκέσιος, Σάκης Σίμπος, Στέφανος Γαϊτάνος, Χρήστος Υφαντίδης, Τάκης Παπατζίκος, Μπάμπης Σαββίδης, Μπάμπης Ακριβόπουλος, τη δεκαετία του '80 οι Τάκης Καραγκιοζόπουλος, Ιάκωβος Χατζηαθανασίου, Γιώτης Τσαλουχίδης, Αλέξης Αλεξανδρής, ενώ τη δεκαετία του '90 η ομάδα βασίστηκε σε ένα μείγμα παικτών που ανέδειξε η ίδια, όπως οι Αλέξανδρος Δέλλιος, Γιώργος Κουλακιώτης, Γιάννης Μαλλούς και φτασμένων ποδοσφαιριστών που ήρθαν στη δύση της καριέρας τους, όπως οι Όλεγκ Προτάσοφ και Τάσος Μητρόπουλος, με σπουδαία αποτελέσματα.
Πορεία
Καλύτερη επίδοση στην Α΄ Εθνική όπου έχει αγωνιστεί 17 φορές, είναι η 7η θέση που κατέκτησε μαζί με την ΑΕΚ και τη Λάρισα την περίοδο 1986-87.
Αναλυτικά
* Μόνο για την περίοδο 2000-01 η Α' Εθνική μετονομάστηκε σε Εθνική Κατηγορία, η Β' Εθνική μετονομάστηκε σε 1η Κατηγορία και η Γ΄Εθνική μετονομάστηκε σε 2η Κατηγορία.
** (Π) = Πρωτάθλημα, (Α) = Άνοδος, (Υ) = Υποβιβασμός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ημαθίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1960 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1960 Κατηγορία:Βέροια
Μοντέκκιο Πρεκαλτσίνο
Το Μοντέκκιο Πρεκαλτσίνο (ιταλικά: Montecchio Precalcino) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Επαρχία Τσορούμ
Η επαρχία Τσορούμ είναι επαρχία στο Διαμέρισμα Μαύρης Θάλασσας της βόρειας Τουρκίας. Ανήκει διοικητικά στο συγκεκριμένο διαμέρισμα, παρά το γεγονός ότι δεν βρέχεται από τη Μαύρη Θάλασσα και ότι παρουσιάζει χαρακτηριστικά της Κεντρικής Ανατολίας. thumb|200px|Ο [[Άλυς ποταμός.]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τσορουμ
Μάχη του Κρίμησου
Η μάχη του Κρίμησου έγινε αρχές καλοκαιριού (τέλη Θαργηλιώνος) του 341 π.Χ. μεταξύ Καρχηδονίων και Ελλήνων του Τιμολέοντα στις όχθες του ομώνυμου ποταμού της δυτικής Σικελίας. Ήταν η μεγαλύτερη σύγκρουση μεταξύ των δύο "αιώνιων" αντιπάλων από τη Μάχη της Ιμέρας. Αν και οι Έλληνες ήταν συντριπτικά λιγότεροι των πολεμίων τους, κέρδισαν μια περιφανή νίκη που συνέπεια είχε τη διατήρηση της ελληνικής παρουσίας στη Σικελία.
Το ιστορικό πλαίσιο της σύγκρουσης
Κατά την αρχαιότητα, η Σικελία αποτέλεσε πεδίο σφοδρής αντιπαράθεσης μεταξύ Καρχηδονίων και Σικελιωτών Ελλήνων. Ούσα μεγάλη, πλούσια και κοντά στις βορειοαφρικανικές ακτές, η νήσος αποτελούσε άμεσο στόχο της εξωτερικής πολιτικής των Καρχηδονίων, αλλά οι επιδιώξεις τους προσέκρουαν στην έντονη και πολυπληθή ελληνική παρουσία. Όσο το ελληνικό στοιχείο εκυβερνάτο από ισχυρές προσωπικότητες, όπως ο Γέλων και ο Διονύσιος ο Πρεσβύτερος, οι Καρχηδόνιοι περιορίζονταν στο βορειοδυτικό άκρο της Σικελίας, όπου βρίσκονταν και οι περισσότερες φοινικικές αποικίες. Στα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ. όμως, στη Σικελία ανθούσαν οι τυραννίες, με αποτέλεσμα συνεχείς συγκρούσεις να μαίνονται είτε μεταξύ των πόλεων είτε μεταξύ αντιθέτων παρατάξεων στο εσωτερικό των πόλεων. Επίσης, η ύπαιθρος βρισκόταν στο έλεος ομάδων μισθοφόρων που είχαν έρθει αρχικά κατόπιν πρόσκλησης κάποιου τυράννου, έπειτα όμως εκμεταλλευόμενοι την αστάθεια της περιοχής, δρούσαν ανεξάρτητα προς ίδιον όφελος. Οι Καρχηδόνιοι, λοιπόν, προσπάθησαν ξανά να επιβληθούν στην ευάλωτη πλέον νήσο, συνάπτοντας ευκαιριακές συμμαχίες με τυράννους, καθώς η κατάληψη ολόκληρης της Σικελίας φαινόταν εφικτή.
Η έλευση όμως του Τιμολέοντα το 344 π.Χ. ανέτρεψε άρδην την κατάσταση. Μέσα σε έναν χρόνο και με ελάχιστες δυνάμεις ελευθέρωσε τις Συρακούσες τόσο από την τυραννία του Διονυσίου Β' όσο και από την επιβουλή του Ικέτα, τυράννου των Λεοντίνων και συμμάχου των Καρχηδονίων.
Προς τη σύγκρουση
Οι εξελίξεις αυτές δεν πτόησαν τους Καρχηδονίους. Άλλωστε ο Τιμολέων, παρά τις επιτυχίες του, διέθετε δραματικά ολιγάριθμες δυνάμεις σε σχέση με τα στρατεύματα που μπορούσε να κινητοποιήσει η φοινικική πολιτεία. Πράγματι, οι δυνάμεις που απέστειλαν οι Καρχηδόνιοι στη Σικελία ήταν τεράστιες: 70.000 στρατιώτες (Κέλτες, Ίβηρες, Λιβύοι κ. ά. μισθοφόροι εκ των οποίων 10000 Καρχηδόνιοι πολίτες), 10.000 άλογα για το ιππικό και τα πολεμικά άρματα και αρκετές πολεμικές μηχανές. Όλα αυτά χρειαζόταν 200 πολεμικά πλοία και 1000 μεταγωγικά για να διεκπεραιωθούν στη Σικελία. Η παρουσία του Ιερού Λόχου των Καρχηδονίων, δύναμης 2.500 ανδρών δείχνει την σπουδαιότητα που απέδιδε η Καρχηδόνα στην εκστρατεία αυτή. Επικεφαλής της εκστρατευτικής δύναμης ψηφίστηκαν οι στρατηγοί Ασδρούβας και Αμίλκας, καθώς ο προηγούμενος διοικητής που είχε συμμαχήσει με τον Ικέτα, γύρισε άπραγος στην Καρχηδόνα, όπου και θανατώθηκε.
Από την άλλη, ο Τιμολέων διέθετε 12.000 άνδρες κατά τον Διόδωρο τον Σικελιώτη ή 6.000 κατά τον Πλούταρχο, μεταξύ των οποίων μόνον 3.000 Συρακούσιοι. Η λιποψυχία, που έσπειραν τα νέα για την τεράστια εκστρατεία των Καρχηδονίων, εμπόδισε την στρατολόγιση περισσότερων. Δεν δίστασε όμως να βαδίσει κατά των Καρχηδονίων για να προστατέψει τις συμμαχικές περιοχές και να μεταφέρει τον πόλεμο στην καρχηδονιακή επικράτεια. Ωστόσο κατά τη διάρκεια της πορείας οι μισθοφόροι του, υπό την παρότρυνση κάποιου Θράσιου που εκμεταλλεύτηκε τον φόβο τους για το μέγεθος του καρχηδονιακού στρατού, στασίασαν. Αν και τελικά ο Τιμολέων κατάφερε με πολύ κόπο να κατευνάσει τα πνεύματα, 1000 μισθοφόροι υπό τον Θράσιο αποχώρησαν με πρόσχημα τη μη καταβολή των μισθών. Οι Καρχηδόνιοι εν τω μεταξύ είχαν στρατοπεδεύσει στον Κρίμησο ποταμό και ο Τιμολέων με τους υπόλοιπους μισθοφόρους του έσπευσε να τους συναντήσει πριν περάσουν τον ποταμό.
Απώλειες και λάφυρα
Τα λάφυρα που αποκόμισαν οι Έλληνες ήταν ανεκτίμητης αξίας: 10.000 ασπίδες, και χίλιοι βαρύτιμοι θώρακες, ενώ μετά την κατάληψη του αντίπαλου στρατοπέδου που βρισκόταν στην απέναντι όχθη, περιήλθαν στην κατοχή τους και οι πλουσιώτατες σε χρυσό και άργυρο αποσκευές. Μεγάλο μέρος των λαφύρων στάλθηκε ως αναθήματα σε ναούς της Σικελίας και της Ελλάδας. Τα ωραιότερα, όμως, κόσμησαν τους ναούς της Κορίνθου, ώστε σε μια εποχή που η μητροπολιτική Ελλάδα σπαρασσόταν ξανά από σφοδρές εμφύλιες διενέξεις, μόνον η Κόρινθος να καυχιέται ότι φέρει αναθήματα-τρόπαια από μάχες εναντίον βαρβάρων.
Σημασία της μάχης
Η σημασία της μάχης στον Κρίμησο ποταμό ήταν καίρια για τη συνέχεια της ελληνικής παρουσίας στη Σικελία. Μαζί με τη μάχη της Ιμέρας αποτελούν τις μεγαλύτερες συγκρούσεις των Σικελιωτών Ελλήνων με τους Καρχηδόνιους. Ωστόσο, τα αποτελέσματα της περιφανούς νίκης του Τιμολέοντα δεν φάνηκαν αμέσως. Τον επόμενο χρόνο οι Καρχηδόνιοι ξαναέστειλαν έναν μεγάλο στόλο στη Σικελία και συνέπραξαν με τους ισχυρότερους Έλληνες τυράννους της νήσου. Μια νέα συντριπτική νίκη του Τιμολέντα (στις όχθες κάποιου άλλου ποταμού) ήταν αυτή που τελικώς οδήγησε την Καρχηδόνα σε διαπραγματεύσεις. Η αντίστροφη μέτρηση όμως, είχε αρχίσει από τη μάχη του Κριμήσου. Τότε φάνηκε καθαρά ότι ο Τιμολέων δεν ήταν απλώς ένας ακόμα από τους πολλούς μισθοφόρους στρατιωτικούς που είχαν επισκεφτεί τη Σικελία για να λύσουν το βιοποριστικό τους πρόβλημα ή να ικανοποιήσουν τη φιλαργυρία τους. Κέρδισε την αμέριστη συμπαράσταση των Σικελιωτών (αλλά και των γηγενών Σικελών), που μετά την αποχώρηση των Καρχηδονίων στράφηκαν εναντίον των τυράννων τους, διευκολύνοντας σημαντικά το έργο του Κορινθίου ηγέτη. Η παράταση του πολέμου έγινε οικονομικά ασύμφορη για την Καρχηδόνα, ενώ ο δυσβάστακτος φόρος αίματος (ο μεγαλύτερος μέχρι εκείνη τη στιγμή) που είχαν πληρώσει οι πολίτες της, οδήγησε σε ηττοπάθεια. Με άλλα λόγια, ο χαμός του άνθους των πολιτών της, έκανε την πάντοτε επίμονη φοινικική πολιτεία να παραιτηθεί λίγο αργότερα από τον αγώνα, προτείνοντας ευνοϊκούς για τους Έλληνες όρους.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μάχες αρχαίας ελληνικής ιστορίας Κατηγορία:Αρχαία ιστορία της Ιταλίας Κριμησου 341 π.Χ.
Ξαδέλφια
Γενικότερα, ο ξάδελφος είναι ένας τύπος οικογενειακής σχέσης στην οποία οι άνθρωποι με έναν γνωστό κοινό πρόγονο είναι και οι δύο ή περισσότερες γενιές μακριά από τον πιο πρόσφατο κοινό πρόγονο τους. Τα πρώτα ξαδέλφια είναι τα τέκνα των θείων.
Βασικοί ορισμοί
Οι άνθρωποι συνδέονται με μια σχέση τύπου ξαδέλφου αν μοιράζονται έναν κοινό πρόγονο και ο πιο πρόσφατος κοινός πρόγονος είναι δύο ή περισσότερες γενιές μακριά από τους δύο ανθρώπους. Αυτό σημαίνει ότι ούτε ο άνθρωπος είναι ένας πρόγονος του άλλου, δεν μοιράζονται κοινό γονέα (αδέλφια) και ούτε είναι ένας αδελφός ενός κοινού προγόνου.
Η σχέση ενός ξαδέλφου είναι ο αριθμός των γενεών που χωρίζουν τα ξαδέλφια. Για παράδειγμα, εάν ο πιο πρόσφατος κοινός πρόγονος είναι 2 γενιές πριν από ένα άτομο και 3 γενιές πριν από τον άλλο (ο παππούς ενός είναι ο παππούς του άλλου προσώπου) ή ο πιο πρόσφατος κοινός πρόγονος είναι 3 γενιές πριν από ένα άτομο και 4 γενεές προγενέστερες του άλλου (ο προπάππος ενός ατόμου είναι ο προ-παππούς του άλλου προσώπου) τα ξαδέλφια χωρίζονται από μία γενιά.
Ο βαθμός της σχέσης ξαδέλφου είναι ο αριθμός των γενεών που προηγούνται των γονέων, πριν βρεθεί ένας πιο πρόσφατος κοινός πρόγονος. Για παράδειγμα, αν κάποιος από τους ξαδέλφους πρέπει να επιστρέψει μια γενιά πέρα ​​από τους γονείς τους (τους παππούδες) πριν βρει τον πιο πρόσφατο κοινό πρόγονο και ο άλλος πρέπει να επιστρέψει ένας ή περισσότεροι είναι πρώτοι ξάδελφοι. Εάν κάποιος έπρεπε να επιστρέψει δύο γενιές πέρα ​​από τους γονείς (παππούδες και γιαγιάδες) και ο άλλος έπρεπε να επιστρέψει δύο ή περισσότεροι θα ήταν δεύτεροι ξάδελφοι. Ένα άτομο μοιράζεται μια τρίτη σχέση ξαδέλφου με τα παιδιά των δεύτερων ξαδέρφων των γονέων τους. Τα τρίτα ξαδέλφια μοιράζονται τουλάχιστον ένα σύνολο προ-προ-παππούδων.
Μοντεγκάλντα
Το Μοντεγκάλντα (ιταλικά: Montegalda) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
SO
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων SO ή So ή so μπορεί να αναφέρεται:
22 Σεπτεμβρίου
21 Σεπτεμβρίου | 22 Σεπτεμβρίου | 23 Σεπτεμβρίου
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Δημήτρης Φατσέας
Ο  Δημήτρης Φατσέας  υπήρξε πρωταθλητής Ελλάδος και βαλκανιονίκης στίβου κατά τη δεκαετία του ’30 στα 110 μ. εμπ. και στη σκυταλοδρομία 4x100 μ. Ήταν αθλητής του Πανιωνίου Γ.Σ. αλλά η αθλητική καριέρα του υπήρξε σχετικά σύντομη.
Βιογραφικό
Η Δημήτρης Φατσέας ήταν Ελληνοαμερικανός και ήταν κατιών συγγενής του Ιωάννη Φατσέα, που υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Ορφέα Σμύρνης το Σεπτέμβριο του 1890. Εμφανίστηκε στον ελληνικό στίβο το 1935 με τα χρώματα του Πανιωνίου Γ.Σ.. Το έτος αυτό αγωνίστηκε στους Βαλκανικούς Αγώνες της Κωνσταντινούπολης και κατέκτησε δύο χρυσά μετάλλια: στα 110 μ. εμπ. με 15.5 και στη σκυταλοδρομία 4x100 μ.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς αθλητές Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Αθλητές στίβου Πανιωνίου Κατηγορία:Εμποδιστές Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί Κατηγορία:Έλληνες Βαλκανιονίκες Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου
Ποδόσφαιρο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904
Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1904 στο Σαιντ Λούις διεξήχθη τουρνουά ποδοσφαίρου ανδρών, το οποίο αναγνωρίζει σήμερα η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή αλλά όχι και η FIFA καθώς δεν συμμετείχαν εθνικές ομάδες.
Πήραν μέρος τρεις ομάδες: δύο από το Σαιντ Λούις που εκπροσώπησαν τις Ηνωμένες Πολιτείες και η Γκολτ ΦΚ από το Οντάριο που εκπροσώπησε τον Καναδά. Αρχικά, είχε προγραμματιστεί να λάβουν μέρος δύο ακόμη ομάδες από τον Καναδά, όμως δεν τα κατάφεραν. Η Μπέρλιν Ρέιντζερς αποσύρθηκε για οικονομικούς λόγους, ενώ η ομάδα του Πανεπιστημίου του Τορόντο αποκλείστηκε με σκορ 0-2 σε τοπικό αγώνα από την Γκολτ ΦΚ, η οποία τελικά προκρίθηκε στην Ολυμπιάδα.
Οι αγώνες διεξήχθησαν στο Φράνσις Φιλντ το διάστημα 16-23 Νοεμβρίου και ήταν το τελευταίο χρονικά άθλημα των Αγώνων του 1904. Οι τρεις ομάδες αντιμετώπισαν η μία την άλλη από μία φορά, με εξαίρεση την αναμέτρηση ανάμεσα στην Κρίστιαν Μπράδερς Κόλετζ και τη Σαιντ Ρόουζ Πάρις, η οποία έληξε ισόπαλη και διεξήχθη ρεβάνς λίγες ημέρες αργότερα.
Το χρυσό μετάλλιο κέρδισε εύκολα η Γκολτ ΦΚ καθώς επικράτησε των ομάδων από τις ΗΠΑ στους δύο αγώνες που έδωσε. Η Κρίστιαν Μπράδερς Κόλετζ πήρε το ασημένιο και η Σαιντ Ρόουζ Πάρις το χάλκινο.
Συμμετέχουσες χώρες
Οι δύο χώρες που συμμετείχαν είναι οι εξής (σε παρένθεση ο αριθμός των αθλητών):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904
Βαθύφωνη Βιόλα
right|thumb|300 px|Βαθύφωνη Βιόλα, Βιόλα & Βιολί Η Βαθύφωνη Βιόλα είναι ένα όργανο τεσσάρων χορδών, που βρίσκεται όσον αφορά την έκταση και τον ήχο μεταξύ της βιόλας και του βιολεντσέλο.
Το τονικό της ύψος και το ηχόχρωμα της είναι αυτό του Τενόρου, συμπληρώνοντας έτσι μελωδικά και αρμονικά μια πιο σταθερή ηχητική ισορροπία στο κουαρτέτο εγχόρδων, δηλαδή ολοκληρώνοντας και ανανεώνοντας την παραδοσιακή του μορφή. Είναι γνωστό, ότι όλες οι οικογένειες των οργανικών συνόλων βασίζονται στο φωνητικό τραγούδι, δηλαδή στη διαίρεσή του σε Σοπράνο, Κοντράλτο, Τενόρος και Μπάσσο, που αντιστοιχεί στη διαίρεση του τονικού σύμπαντος σε τέσσερις βασικές περιοχές, όπως είναι η ομάδα των ξύλινων οργάνων, των μεταλλικών κ.τ.λ. στην ορχήστρα.
Με την εισαγωγή της Βαθύφωνη Βιόλα στην οικογένεια των εγχόρδων επιτυγχάνεται η ανεξαρτησία και διαφορετικότητα τεσσάρων ηχοχρωμάτων και μια ακριβέστερη ηχητική ισορροπία, εξαιτίας των συνακόλουθων αρμονικών μεταξύ των δονούμενων σωμάτων, της μαθηματικής τους σχέσης και του μεγέθους που διατηρούν μεταξύ τους. Έτσι όπως το Βιολοντσέλο είναι η χαμηλή οκτάβα της Βιόλας, η Viola Profonda είναι η χαμηλή οκτάβα του Βιολιού.
Τρόπος ερμηνείας: όπως και στο Βιολί, επάνω στον ώμο.
Κούρδισμα: Σολ, Ρε, Λα, μι` (ή σε: Φα, Ντο, Σολ, ρε`)
Πιθανές σημειογραφίες: Στο κλειδί του σολ (όπως και στο βιολί, αλλά ηχεί μια οκτάβα χαμηλά).
Στο κλειδί του Ντο της Κοντράλτο, αλλά ηχεί μια τέταρτη χαμηλά (δηλαδή ηχεί σε μεταφορά).
Ιστορία
Η Βαθύφωνη Βιόλα κατανοήθηκε, αναπτύχθηκε και ονομάστηκε από τον συνθέτη, διευθυντή και ερευνητή οργάνων Βολιβιανό Gerardo Yañez. Το πρωτότυπο της ευρεσιτεχνίας παρουσιάστηκε σε συναυλία με χαρακτήρα Παγκόσμιας Πρεμιέρας στην Εκκλησία του Αγίου Θωμά – Λειψία, μέρος όπου για πολλά χρόνια ο Δάσκαλος Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ υπήρξε γενικός μουσικός διευθυντής. Τον Ιανουάριο του 2010 παρουσιάστηκε στη Φιλαρμονική Βερολίνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
www.violaprofonda.com
Κατηγορία:Έγχορδα μουσικά όργανα
Λουκάς Κανακάρης - Ρούφος
Ο Λουκάς Κανακάρης - Ρούφος (1878 - 11 Νοεμβρίου 1949) ήταν Πατρινός πολιτικός, ο οποίος είχε εκλεγεί πολλάκις βουλευτής και είχε συμμετάσχει σε πολλές κυβερνήσεις με την ιδιότητα του υπουργού.
Πρώιμα χρόνια
Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν δευτερότοκος γιος του Θάνου Κανακάρη - Ρούφου, δημάρχου Πατρέων, βουλευτή και μέλους της οικογένειας Ρούφου, και της Κυριακής Προβελέγγιου, αδερφής του ποιητή και βουλευτή Αριστομένη Προβελέγγιου. Από την πλευρά του πατέρα του ήταν ανηψιός των Γεωργίου Ρούφου και Αγγελή Ρούφου, εγγονός του πρωθυπουργού Μπενιζέλου Ρούφου και δισέγγονος του Γεωργίου Κουντουριώτη. Αδερφός του ήταν ο Λαλάκης Ρούφος, δήμαρχος Πατρέων και βουλευτής. Μεγάλωσε στην Πάτρα και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του επέστρεψε στην Πάτρα και ασχολήθηκε με τις πολιτικές δραστηριότητες του πατέρα του συμμετέχοντας στους προεκλογικούς αγώνες του. Σε μια μάλιστα προεκλογική συγκέντρωση κινδύνεψε να τραυματιστεί σοβαρά εξαιτίας κάποιων οπαδών του Γεροκωστόπουλου.
Πολιτική σταδιοδρομία
Σε ηλικία 26 ετών το 1905 εκλέχτηκε βουλευτής Πατρών μαζί με τον εξάδελφό του Ιωάννη Ρούφο. Παράλληλα ανέλαβε και την αρχηγία του πολιτικού γραφείου του πατέρα του μετά τον θάνατό του. Το 1906 απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής, δύο χρόνια όμως αργότερα, το 1908, εξαιτίας του θανάτου του ξαδέλφου του Ιωάννη, εκλέχτηκε σε αναπληρωματική εκλογή. Το 1910 επανεκλέχτηκε ενώ το 1912 ο Ελευθέριος Βενιζέλος του πρότεινε το αξίωμα του προέδρου της Βουλής, το οποίο όμως δε δέχθηκε. Τον επόμενο χρόνο, το 1913, παραιτήθηκε από το βουλευτικό του αξίωμα για ν' αναλάβει τη θέση του γενικού διοικητού της Κρήτης κατόπιν προτάσεως του Βενιζέλου. Η θητεία του συνέπεσε με την επίσημη ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα. Στην επίσημη τελετή που έλαβε χώρα στο φρούριο "Φιρκάς" των Χανίων την 1η Δεκεμβρίου 1913, παρευρέθησαν οι Κωνσταντίνος Ζαβιτσάνος, πρόεδρος της Βουλής, Ελευθέριος Βενιζέλος, πρωθυπουργός της Ελλάδας, ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος Α΄, ο ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης, ο πρώτος πρόεδρος της Βουλής της Κρητικής Πολιτείας και αρχηγός της επανάστασης του 1866 Χατζη-Μιχάλης Γιάνναρης, ο οποίος και ύψωσε την Ελληνική σημαία. Τον Βασιλιά προσφώνησε ο ίδιος. Ως διοικητής Κρήτης διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη σωστή οργάνωση της Αγροφυλακής καθώς και στην εκτέλεση δημοσίων έργων. Η εφημερίδα Ακρόπολις του Βλάσση Γαβριηλίδη καθώς και άλλες τοπικές εφημερίδες δημοσίευσαν εγκωμιαστικά άρθρα για το έργο του στην Κρήτη.
Στις 9 Απριλίου του 1915 ο θεσμός των γενικών διοικήσεων καταργήθηκε και έτσι επέστρεψε στην Αθήνα. Τον ίδιο χρόνο εκλέχτηκε βουλευτής Πατρών για ακόμη μια φορά. Στις 3 Σεπτεμβρίου του 1916, έγινε για πρώτη φορά υπουργός, αναλαμβάνοντας το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Εσωτερικών και προσωρινά και του Δικαιοσύνης, στην κυβέρνηση Καλογερόπουλου. Τον Ιούλιο του 1917 με κοινή επιστολή αυτού και του αδελφού του Βασίλη Ρούφου ανακοίνωσε, παρά τη στενή του σχέση με το Βενιζέλο, τη στήριξη του προς το πρόσωπο του Βασιλιά Κωνσταντίνου. Με την επικράτηση των Βενιζελικών συνελήφθη και παρέμεινε φυλακισμένος μέχρι το 1920. Στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920 εξελέγη βουλευτής Πατρών με τη στήριξη του Λαϊκού κόμματος συγκεντρώνοντας 22.932 ψήφους. Το Μάρτιο του 1922 ανέλαβε το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας αλλά ένα μήνα αργότερα παραιτήθηκε. Αμέσως αναχώρησε μαζί με την ελληνική αντιπροσωπεία, με επικεφαλής τον Δημήτριο Γούναρη, για τη διεθνή διάσκεψη στη Γένοβα. Αργότερα λόγω της αναχώρησης του Γούναρη για την Ελλάδα, έγινε αρχηγός της ελληνικής αντιπροσωπείας. Το Μάϊο του ίδιου έτους ανέλαβε το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας για δεύτερη φορά.
Στις 20 Ιουλίου 1922, ως Υπουργός Εθνικής Οικονομίας υπέγραψε μαζί με τον Βασιλιά Κωνσταντίνο και τον Υπ. Δικαιοσύνης Δημήτριο Γούναρη, τον νόμο 2870 «περί της παρανόμου μεταφοράς προσώπων ομαδόν ερχομένων εις τους Ελληνικούς λιμένας εκ της αλλοδαπής» ώστε να απαγορευθεί η είσοδος των Μικρασιατών στην Ελλάδα, καθώς διαφαινόταν η ήττα του Ελληνικού Στρατού και η συνακόλουθη έλευση χιλιάδων προσφύγων. Έτσι με αυτόν τον νόμο οι Έλληνες Μικρασιάτες εγκλωβίστηκαν και έπεσαν θύματα των σφαγών από τον τακτικό τουρκικό στρατό και τους Τσέτες (άτακτους Τούρκους).
Στις 20 Σεπτεμβρίου 1922 παραιτήθηκε από τη θέση του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας.
Στις 20 Σεπτεμβρίου του 1925 ο Ρούφος έγινε υπουργός Εκκλησιαστικών και Παιδείας στην κυβέρνηση Πάγκαλου και τον επόμενο χρόνο υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Ευταξία : από 06/11/1925 έως 22/08/1926. Ως υπουργός Εξωτερικών συνήψε διάφορες συμφωνίες, όπως για παράδειγμα με τη Γιουγκοσλαβία (17 Αυγούστου 1926), στην οποία αντέδρασε όλος ο πολιτικός και επιχειρηματικός κόσμος. Μεταξύ των άλλων η συνθήκη προέβλεπε τη συγκυριαρχία της Γιουγκοσλαβίας στο λιμένα της Θεσσαλονίκης και στην κοιλάδα του Αξιού, την παραχώρηση του ελέγχου της σερβικής μονής στο Άγιο Όρος καθώς και τη μετατροπή της σιδηροδρομικής γραμμής Γευγελής σε ελληνοσερβική, με την προϋπόθεση όμως ότι οι υπάλληλοι θα μιλούσαν τη σερβική γλώσσα. Η συνθήκη αυτή προξένησε επίσης έντονη δυσαρέσκεια και στους κύκλους των στρατιωτικών, δυσαρέσκεια η οποία θα φαινόταν στην πορεία. Μετά την πτώση του Πάγκαλου, η κυβέρνηση έσπευσε ν' ακυρώσει τη συμφωνία μεταξύ των δύο κρατών. Επίσης κατά τη διάρκεια της θητείας του συνέβη το «Επεισόδιο του Πετριτσίου» με τη Βουλγαρία. Οι συγκεκριμένες πολιτικές κινήσεις ήταν καθορισμένες από τον Πάγκαλο, ο οποίος επεδίωκε ειρηνικές σχέσεις με τις γειτονικές χώρες προκειμένου να είναι ελεύθερος για να ασχοληθεί με τα της Τουρκίας.
Τελευταία χρόνια
Το 1931, κατόπιν πρωτοβουλίας του Ελευθερίου Βενιζέλου, ο Ρούφος ίδρυσε το σύλλογο προστασίας ελληνικών προϊόντων, στον οποίο συμμετείχαν οι μεγαλύτερες πολιτικές και επιχειρηματικές φυσιογνωμίες της εποχής, όπως οι Ελευθέριος Βενιζέλος, Κυριάκος Βενιζέλος, Γεώργιος Μερκούρης, Ξενοφών Ζολώτας, Γεώργιος Πεσμαζόγλου, Φωτήλας, Ζυγομαλάς, Θεμιστοκλής Σοφούλης και πολλοί άλλοι. Ο Λουκάς Ρούφος διετέλεσε πρώτος πρόεδρος αυτού του συλλόγου. Ο σύλλογος σύντομα ανέπτυξε πλούσια δραστηριότητα, η οποία όμως σταμάτησε με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Παράλληλα με την ασχολία του ως πρόεδρος του παραπάνω συλλόγου ξαναδραστηριοποιήθηκε στην πολιτική. Στις εκλογές του 1932 συμμετείχε χωρίς επιτυχία στις εκλογές. Το 1936 όμως κατάφερε να εκλεγεί, για τελευταία φορά, βουλευτής Αχαΐας. Επίσης είχε χρηματίσει πρόεδρος του Ελληνοβουλγαρικού συνδέσμου Αθηνών καθώς και της Ελληνικής Εταιρείας Επιστημονικής Οργάνωσης Εργασίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος ήταν μασόνος.
Απεβίωσε στις 11 Νοεμβρίου του 1949 στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Παπαγεωργακοπούλου και είχε αποκτήσει έναν γιο, τον Ρόδη Κανακάρη - Ρούφο, πρέσβη και λογοτέχνη.
Περί της Περεγρίνου τελευτής
Το Περί της Περεγρίνου τελευτής είναι έργο του Λουκιανού, όπου γίνεται λόγος για τη ζωή και τον θάνατο του κυνικού φιλοσόφου Περεγρίνου Πρωτέα. Γράφτηκε μετά (terminus post quem) το 165, αφού ο Περεγρίνος αυτοκτόνησε κατά την Ολυμπιάδα του έτους αυτού.
Βίος Περεγρίνου
Ο Περεγρίνος από το Πάριο, Ρωμαϊκή αποικία στην ανατολική είσοδο του Ελλησπόντου στα νιάτα του τιμωρήθηκε με «ραφανίδωσιν» (ῥαφανῖδι τήν πυγήν βεβυσμένος ως ερασθείς μειράκιον), μετά τις περιπλανήσεις του στην Αρμενία και την Μικρά Ασία, έφτασε, σύμφωνα με τις πληροφορίες του Λουκιανού, στην Παλαιστίνη, ήρθε σε επαφή με Χριστιανούς, ασπάστηκε τη νέα θρησκεία κι έφτασε μάλιστα να φυλακιστεί για την πίστη του, κερδίζοντας έτσι τον τίτλο του «νέου Σωκράτη», αλλά και την υλική και ηθική υποστήριξη των άλλων πιστών. Στο μεταξύ, επιστρέφοντας στη γενέτειρά του, δωρίζει, για λόγους συμφέροντος όπως δηλώνει ο Λουκιανός, την περιουσία του στην πόλη, ακολουθώντας το παράδειγμα του Κυνικού Κράτη. Στη συνέχεια ενδύεται το φιλοσοφικό τρίβωνα και αναχωρεί για την Αίγυπτο, όπου μαθητεύει κοντά στον Κυνικό Αγαθόβουλο. Μετά σύντομη παραμονή στη Ρώμη, εξορίζεται και καταφεύγει στην Αθήνα. Τέλος, πιστός ενδεχομένως στις αρχές της Ινδικής φιλοσοφίας για τον πόνο και τον θάνατο, αποφασίζει να αυτοπυρποληθεί στην Ολυμπία. Ο Αύλος Γέλλιος τον χαρακτηρίζει (vir gravis et constans) άνδρα νοσηρό και βεβαρημένο.
Η άποψη του Λουκιανού
Η άποψη του Λουκιανού είναι πως η μόνιμη μέριμνα του Περεγρίνου καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του δεν ήταν η αναζήτηση και εύρεση της αλήθειας, αλλά η δόξα. Επίμονες ήταν οι προσπάθειες του να εξαπατήσει τους αφελείς και να δημιουργήσει μύθο γύρω από το πρόσωπο του. Διαλέγει ως παρωνύμιο το όνομα Πρωτέας, αφήνοντας έτσι να εννοηθεί από τους γνώστες των ελληνικών μύθων πως διαθέτει το χάρισμα της μαντικής, ίδιο ξεχωριστού και θεόπνευστου άνδρα. Τα στοιχεία αυτά ωστόσο δεν είναι αρκετά να του προσδώσουν την πάνδημη φήμη που προσδοκά. Αποφασίζει λοιπόν να εντυπωσιάσει με το θάνατό του. Επιλέγει για τούτο την Ολυμπία, τον τόπο διεξαγωγής της μεγαλύτερης πανελλήνιας πανήγυρης. Η πυρά τον συνδέει με τον Ηρακλή, τον προστάτη θεό των Κυνικών, που αυτοπυρπολήθηκε και αποθεώθηκε στην Οίτη, με τον Εμπεδοκλή, τον φιλόσοφο που ρίχτηκε στον κρατήρα της Αίτνας, τον φοίνικα, το μυθικό πουλί που αναγεννάται, κατά την παράδοση, από τις στάχτες του, αλλά και τους χριστιανούς μάρτυρες.
Τα πολυζητημένα χωρία
Στο έργο αυτό, εκτός από ορισμένα αυτοβιογραφικά, έχουμε και τα πολυσυζητημένα χωρία για το Χριστό και τους Χριστιανούς, τα οποία το έκαμαν να συμπεριληφθεί στι κατάλογο των απαγορευμένων βιβλίων (Index Librorum Prohibitorum) των ρωμαιοκαθολικών, αλλά και να αποκηρυχθεί τον 10ο αιώνα ως κληρονόμος του πυρός μετά του σατανά κατά το λεξικό Σουίδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα του Λουκιανού
Γεβρέμ Ομπρένοβιτς
Ο Γεβρέμ Ομπρένοβιτς (σερβικά : Јеврем Обреновић), (Άνω Ντόμπριτζα 18 Μαρτίου 1790 - Μαρασέστι 20 Σεπτεμβρίου 1856), ήταν Σέρβος πολιτικός, αδελφός του πρίγκιπα Μίλος Ομπρένοβιτς.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Τέοντορ Μιχαήλοβιτς και της Βίσνγια Ουρόσεβιτς, γι' αυτό λεγόταν Γεβρέμ Τεοντόροβιτς αρχικά, αλλά μετά, όπως και τα αδέλφια του, προτίμησε το όνομα του πατριού του Ομπρέν και λεγόταν Γεβρέμ Ομπρένοβιτς. Ο Ομπρέν ήταν ο προηγούμενος σύζυγος της Βίσνγια. Ο πατέρας του ήταν από τη Ντομπρίνγια. Αδέλφια του ήταν ο Μίλος και ο Γιοβάν, ενώ ετεροθαλή αδέλφια του ήταν ο Γιάκοβ και ο Μίλαν Α΄.
Οι πρόγονοι του Τέοντορ και της Βίσνγια ήλθαν πρόσφυγες από την Ερζεγοβίνη περίπου το 1700. Το 1802 απεβίωσε ο Τέοντορ και άφησε την οικογένειά του σε ένδεια. Λίγα έτη μετά οι αδελφοί Γιάκοβ και Μίλαν πήραν τη μητέρα τους με τα τρία παιδιά που είχε από τον Τέοντορ, για να ζήσουν υπό την προστασία των Ομπρένοβιτς. Ο Μίλαν Α΄ Ομπρένοβιτς είχε μεγάλη επιρροή στην ανατροφή και ανάπτυξη των τριών Τεοντόροβιτς, γι' αυτό και αργότερα οι τρεις αδελφοί άλλαξαν το πατρωνυμικό τους όνομα σε Ομπρένοβιτς.
Ήταν δήμαρχος της πόλης του Σάμπατς από το 1816 όπου διορίστηκε από τον αδελφό του Μίλος. Παντρεύτηκε την Τομάνιγια και μαζί της απέκτησε οκτώ παιδιά, επτά κόρες κι έναν γιο. Ήταν δήμαρχος του Σάμπατς για 15 έτη μια περίοδος που ονομάστηκε η χρυσή εποχή για την περιοχή. Εκσυγχρόνισε την πόλη, κατασκεύασε δρόμους , κατασκεύασε νοσοκομείο, νέους στρατώνες, βιβλιοθήκη, ενώ προώθησε τα γράμματα και τις τέχνες. Το Σάμπατς ήταν από τις πρώτες πόλεις της Σερβίας που είχε σχολείο, εκπαιδευτικούς, ιατρούς, φαρμακείο, καλλιτέχνες και ούτω καθεξής.
Την περίοδο 1821-1826 ήταν εκπρόσωπος του πρίγκιπα, δηλαδή πρωθυπουργός. Το 1835 προήχθη στον βαθμό του αντιστράτηγου και επιπλέον κατείχε πολλές σημαντικές θέσεις επιστάτης των δημοσίων κτιρίων, επικεφαλής της Στρατιωτικής Υπηρεσίας, της Αστυνομίας, ο Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, μέλος της κυβέρνησης αντιβασιλείας κι άλλες. Το 1832 σαν διοικητής του Βελιγραδίου ίδρυσε δημόσια βιβλιοθήκη.
Ακολούθησε τον αδελφό του στην εξορία το 1842 στην Βλαχία και πέθανε στην ιδιωτική του οικία έξω από το Ιάσιο το 1856.
Σερβική επανάσταση
Ήταν ενεργός την εξέγερση των Σέρβων από νέος: ταξίδεψε στην Οστρούζνιτσα και πώλησε τα βόδια του για όπλα και πυρομαχικά. Μαζί με τον Μίλος εισήλθαν στην Α΄ Σερβική Εξέγερση (1804-13) υπό την αρχηγία του Καρατζόρτζε. Ο Μίλος συνωμότησε εναντίον του Καρατζόρτζε και συμμετείχε στη δολοφονία του. Κατά τα έτη ειρήνης που ακολούθησαν (!813-15) ο Γεβρέμ έζησε στο Βελιγράδι.
Ο Μίλος ήταν ο αρχηγός της Β΄ Σερβικής Εξέγερσης τον Απρίλιο του 1815 και ο Γεβρέμ έλαβε τα όπλα. Ο Σουλεϊμάν πασάς βεζίρης του Βελιγραδίου αιχμαλώτισε τον Γεβρέμ και τον καταδίκασε σε θάνατο, αλλά τον Αύγουστο του 1815 ο Μίλος συμφώνησε με τον Αλή πασά, Οθωμανό κυβερνήτη την απελευθέρωση του Γεβρέμ. Το επόμενο έτος ο Μίλος Α΄ τον έκανε κυβερνήτη της επαρχίας Σαμπάκ και το 1817 της επαρχίας Σοκόλ. Το έτος αυτό ο Μίλος κατέληξε σε ειρήνη με τους Οθωμανούς και αναγνωρίστηκε ως πρίγκιπας της Σερβίας υποτελής της Υψηλής Πύλης.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Τομανίγια Μπογκίτσεβιτς (1796-1881) και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Σερβίας Γεβρεμ Κατηγορία:Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης Κατηγορία:Αγωνιστές της Β΄ Σερβικής εξέγερσης Κατηγορία:Δήμαρχοι Σερβικών πόλεων
Σολ Κάμπελ
Ο Σάλζιρ «Σολ» Τζερεμάια Κάμπελ (αγγλικά: Sulzeer "Sol" Jeremiah Campbell) (18 Σεπτεμβρίου 1974) είναι Άγγλος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Η τελευταία ομάδα του ως προπονητής ήταν η Σάουθεντ Γιουνάιτεντ.
Γεννημένος στο Ανατολικό Λονδίνο από Τζαμαϊκανούς γονείς, ο Κάμπελ ξεκίνησε την καριέρα του στην Τότεναμ το Δεκέμβριο του 1992. Πέρασε εννέα χρόνια στους Σπερς, σκοράροντας 10 γκολ σε 255 εμφανίσεις και ήταν αρχηγός της ομάδας στη νίκη στον τελικό του Λιγκ Καπ το 1999 εναντίον της Λέστερ Σίτι. Το 2001, εντάχθηκε στην Άρσεναλ, την αντίπαλο της Τότεναμ από το Βόρειο Λονδίνο, με ελεύθερη μεταγραφή και ως αποτέλεσμα παρέμεινε μια βαθιά αντιδημοφιλής φιγούρα μεταξύ των υποστηρικτών των Σπερς. Στα πέντε χρόνια και τις 195 εμφανίσεις του στην Άρσεναλ, κέρδισε δύο Πρέμιερ Λιγκ και δύο Κύπελλα Αγγλίας, που περιελάμβαναν το νταμπλ του πρωταθλήματος και του Κυπέλλου Αγγλίας 2001–02 και ήταν μέλος της ομάδας που έγινε γνωστή ως The Invincibles (Ανίκητοι) για την αήττητη σεζόν τους το 2003–04. Σκόραρε το μοναδικό γκολ της Άρσεναλ στην ήττα της με 2–1 από την Μπαρτσελόνα στον τελικό του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ το 2006. Τον Αύγουστο του 2006 εντάχθηκε στην Πόρτσμουθ με ελεύθερη μεταγραφή. Τα τρία χρόνια του με τον σύλλογο περιελάμβαναν τη νίκη τους στον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας του 2008. Στο τέλος της σεζόν 2008-09, έκανε την αιφνιδιαστική κίνηση να αγωνιστεί τρία επίπεδα κάτω στην πυραμίδα του αγγλικού ποδοσφαίρου, για να ενταχθεί στη Νοτς Κάουντι της Λιγκ Του με ελεύθερη μεταγραφή. Αποχώρησε από τον σύλλογο κοινή συναίνεση τον Σεπτέμβριο του 2009, έχοντας παίξει μόλις έναν αγώνα για τον σύλλογο. Τον επόμενο χρόνο, έκανε μια σύντομη επιστροφή στην Άρσεναλ, πριν τελειώσει την καριέρα του στη Νιούκασλ Γιουνάιτεντ.
Έχοντας ήδη κερδίσει συμμετοχές για την Εθνική Αγγλίας Κ21 και την Εθνική Αγγλίας Β, ο Κάμπελ κέρδισε την πρώτη του από τις 73 συμμετοχές του για την Εθνική Αγγλίας ανδρών σε ηλικία 21 ετών. Τον Μάιο του 1998, ο Κάμπελ έγινε ο τότε δεύτερος νεότερος αρχηγός της Αγγλίας, μετά τον Μπόμπι Μουρ, σε ηλικία 23 ετών και 248 ημερών. Το 2006, έγινε ο μόνος παίκτης που εκπροσώπησε την Αγγλία σε 6 συνεχόμενες μεγάλες διοργανώσεις, παίζοντας στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα του 1996, του 2000 και του 2004 και στα Παγκόσμια Κύπελλα του 1998, του 2002 και του 2006. Ονομάστηκε στις Ομάδες της Διοργάνωσης για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2004. Άλλες διακρίσεις περιλαμβάνουν την παρουσία στην Ομάδα της Χρονιάς της Πρέμιερ Λιγκ τρεις φορές, το 1999, το 2003 και το 2004.
Τον Φεβρουάριο του 2015, ο Κάμπελ ανακοίνωσε τη φιλοδοξία του να είναι υποψήφιος Δήμαρχος του Λονδίνου του Συντηρητικού Κόμματος στις εκλογές του 2016, αλλά δεν προκρίθηκε στον κατάλογο.
Εθνική ομάδα
Ο Κάμπελ ήταν βασικός στις διάφορες ομάδες νέων της Αγγλίας και κέρδισε δύο βραβεία του Παίκτης του Αγώνα κατά τη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κ19 του 1993, το οποίο κέρδισε η Αγγλία με μια νίκη με 1–0 επί της Τουρκίας.
Τα επόμενα δύο χρόνια, υπό τον νέο προπονητή Γκλεν Χοντλ, ο Κάμπελ έγινε τακτικό μέλος της άμυνας της Αγγλίας, συνεργαζόμενος με τους Γκάρεθ Σάουθγκεϊτ και Τόνι Άνταμς. Στις 29 Μαΐου 1998, σε ηλικία 23 ετών και 248 ημερών, ο Κάμπελ έγινε ο δεύτερος νεότερος αρχηγός της Αγγλίας, μετά τον Μπόμπι Μουρ, σε μια ισοπαλία με 0–0 εναντίον του Βελγίου, αν και ο Μάικλ Όουεν στη συνέχεια προσπέρασε τον Κάμπελ αφού ήταν αρχηγός της Αγγλίας εναντίον της Παραγουάης τον Απρίλιο του 2002. Ο Κάμπελ ξεκίνησε και τους τέσσερις αγώνες της Αγγλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998.
Κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1998, ο Κάμπελ ενεπλάκη σε ένα εξαιρετικά αμφιλεγόμενο περιστατικό στο παιχνίδι του δεύτερου γύρου της Αγγλίας εναντίον της Αργεντινής. Με λιγότερο από δέκα λεπτά για το τέλος του αγώνα, το σκορ ήταν 2-2 και η Αγγλία έμεινε με δέκα παίκτες μετά την αποβολή του Ντέιβιντ Μπέκαμ. Ο Κάμπελ σκόραρε με κεφαλιά έπειτα από κόρνερ και έτρεξε για να πανηγυρίσει το πρώτο του διεθνές γκολ, το οποίο φαινόταν να ήταν το νικητήριο γκολ που θα έβαζε την Αγγλία στα προημιτελικά. Ωστόσο, ο διαιτητής ακύρωσε το γκολ, αφού έκρινε ότι ο Άλαν Σίρερ είχε περεμποδίσει αντικανονικά τον τερματοφύλακα της Αργεντινής και η Αγγλία έχασε τελικά τον αγώνα στη διαδικασία των πέναλτι.
Ο Κάμπελ ήταν ο βασικός κεντρικός αμυντικός της Αγγλίας σε όλη την επιτυχημένη εκστρατεία προκριματικών για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2000 υπό τον νέο προπονητή Κέβιν Κίγκαν και έπαιξε και στα τρία παιχνίδια των ομίλων στη διοργάνωση, από την οποία η Αγγλία αποχώρησε μετά την ήττα από τη Ρουμανία.
Μετά την αποχώρηση του Τόνι Άντμας, ο Κάμπελ συνεργάστηκε με τον Ρίο Φέρντιναντ στην επιτυχημένη εκστρατεία προκριματικών της Αγγλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, που πραγματοποιήθηκε στη Νότια Κορέα και την Ιαπωνία. Σκόραρε το μοναδικό του διεθνές γκολ στη διοργάνωση, μια κεφαλιά από κόρνερ του Μπέκαμ στον εναρκτήριο αγώνα των ομίλων εναντίον της Σουηδίας. Ο αγώνας έληξε 1–1, αλλά στον επόμενο αγώνα, η Αγγλία νίκησε την Αργεντινή με 1–0. Η συνεργασία του Κάμπελ με τον Φέρντιναντ ήταν αναπόσπαστο μέρος μιας ισχυρής αμυντικής απόδοσης σε όλη τη διάρκεια της διοργάνωσης και ήταν ο μόνος παίκτης της Αγγλίας που ονομάστηκε στην Κορυφαία Ομάδα της διοργάνωσης. Η Αγγλία προχώρησε στα προημιτελικά, όπου έχασε από την ενδεχόμενη νικήτρια Βραζιλία, παρόλο που έπαιξε τα τελευταία 30 λεπτά με δέκα παίκτες.
Ο Κάμπελ διατήρησε τη θέση του στο κέντρο της άμυνας καθώς συμμετείχε στην επιτυχημένη εκστρατεία των προκριματικών της Αγγλίας για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2004. Η Αγγλία έφτασε στον αγώνα των προημιτελικών με την οικοδέσποινα Πορτογαλία, και με το σκορ να είναι ισόπαλο 1–1, ο Κάμπελ σκόραρε μια κεφαλιά, που φαινόταν πως θα ήταν το νικητήριο γκολ για την Αγγλία. Ωστόσο, ο Ελβετός διαιτητής Ουρς Μάιερ αποφάσισε ότι ο Τζον Τέρι έσπρωξε τον Πορτογάλο τερματοφύλακα Ρικάρντο Περέιρα και αντ΄ αυτού έδωσε φάουλ. Το παιχνίδι έληξε 2-2 μετά την παράταση και η Αγγλία έχασε στη διαδικασία των πέναλτι.
Ο Κάμπελ συνέχισε να παίζει για την Αγγλία μετά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2004, αν και η θέση του στην ομάδα είχε γίνει λιγότερο ασφαλής από την εμφάνιση της κεντρικής αμυντικής συνεργασίας των Τέρι και Φέρντιναντ, η οποία άνθισε κατά την περίοδο απουσίας του Κάμπελ με τραυματισμό το 2005. Ονομάστηκε στην ομάδα της Αγγλίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006, αλλά ήταν τρίτη επιλογή, με τον προπονητή Σβεν-Γιόραν Έρικσον να προτιμά τη συνεργασία των Τέρι και Φέρντιναντ. Ωστόσο, μετά από ένα χτύπημα στον Φέρντιναντ, ο Κάμπελ μπήκε ως αλλαγή στον αγώνα των ομίλων της Αγγλίας εναντίον της Σουηδίας, γεγονός που τον έκανε τον πρώτο παίκτη που εκπροσώπησε την Αγγλία σε έξι συνεχόμενες διεθνείς διοργανώσεις. Μετά την παραίτηση του Έρικσον, ο νέος προπονητής, Στιβ ΜακΚλάρεν, επέλεξε να ψάξει άλλους παίκτες για το κεντρικό αμυντικό δίδυμο και ο Κάμπελ δεν επιλέχθηκε για πρώτη φόρα για τον αγώνα εναντίον της Ελλάδας τον Αύγουστο του 2006.