cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλέκος Φασιανός
Βιογραφία
Στη συνέχεια παρακολούθησε μαθήματα λιθογραφίας και χαρακτικές τέχνες στην École des beaux-arts του Παρισιού, με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης (1960-1963) στα εργαστήρια των Pierre-Eugène Clairin και Georges Dayez. Το 1966 πραγματοποίησε την πρώτη του έκθεση στο Παρίσι. Η επιτυχία της οδήγησε στη μακρά παρουσία του ζωγράφου στα καλλιτεχνικά δρώμενα της Γαλλίας που κράτησε για πέντε δεκαετίες. Στη Γαλλία o Φασιανός συνεργάστηκε ποικιλοτρόπως με τους λογοτέχνες Ζαν-Μαρί Ντρο, Πιερ Σέγκερς και Μπερνάρ Χάερμπραντ, τον φωτογράφο και γκαλερίστα Πωλ Φακέτι και με τις εκδόσεις «Fata Morgana» μετά από εισήγηση του Λουί Αραγκόν.
Τη δεκαετία του '70 συμμετέχει στις Μπιενάλε της Βενετίας και του Σάο Πάολο, επεκτείνει τις συνεργασίες του και εκθέτει σε Νέα Υόρκη, Μιλάνο, Γενεύη, Τόκυο κ.α. Την επόμενη δεκαετία συμμετέχει σε σημαντικές εκθέσεις όπως της FIAC του 1984 και στη Μπιενάλε Γραφιστικής του Μπάντεν – Μπάντεν (1985) και αρχίζουν να διοργανώνονται αναδρομικές εκθέσεις αφιερωμένες στο έργο του.
Ο Φασιανός συνεχίζει και τα επόμενα χρόνια την καλλιτεχνική του παραγωγή παράλληλα με τις συνεχείς βραβεύσεις και τη διεξαγωγή αναδρομικών εκθέσεων. Το 2000 φιλοτέχνησε έργα για το Σταθμό Μεταξουργείου του Μετρό της Αθήνας. Παρέμεινε ενεργός στα καλλιτεχνικά δρώμενα μέχρι τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
Για το σύνολο της δουλειάς του έχουν γυριστεί τέσσερις ταινίες για την ελληνική και τη γαλλική τηλεόραση, ενώ κυκλοφορούν μονογραφίες που αναφέρονται στην εικαστική παραγωγή του. Απεβίωσε σε ηλικία 86 ετών στις 16 Ιανουαρίου 2022.
Έργο
Από το 1959, χρονιά της πρώτης ατομικής του παρουσίασης στην Αθήνα, πραγματοποίησε περισσότερες από εβδομήντα ατομικές εκθέσεις εντός και εκτός Ελλάδας. Συμμετείχε επανειλημμένα σε ομαδικές εκθέσεις και γνωστές διεθνείς διοργανώσεις ανά την υφήλιο. Ο Φασιανός ασχολήθηκε επίσης με τη χαρακτική, το σχεδιασμό αφισών και κοσμημάτων καθώς και την αρχιτεκτονική, τον σχεδιασμό επίπλων, την κεραμική.
Συμμετείχε με τις ιδιότητες του σκηνογράφου και του ενδυματολόγου σε παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου (Αμερική του Κάφκα, 1975, Ελένη του Ευριπίδη, 1976, Όρνιθες του Αριστοφάνη, 1978 κ.ά.), του ΚΘΒΕ, της ΕΛΣ κ.ά. Συνεργάστηκε με σκηνοθέτες όπως ο Κάρολος Κουν, ο Αλέξης Σολομός και ο Γιώργος Μεσσάλας.
Ανέλαβε την εικονογράφηση αρκετών βιβλίων, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, γνωστών ποιητών και συγγραφέων καθώς και εξώφυλλα μουσικών δίσκων. Έχει επίσης εκδώσει και δικά του άρθρα και βιβλία (πεζά και ποιητικά): π.χ. ''Αχ! Βαχ!(1974), Ιστορίες μιας πόλεως (1975), Ψάρια Κέας (1989), Περιπλανώμενα (1997), Ο μύθος της γειτονιάς μου'' (2002).
Τα ζωγραφικά έργα του Φασιανού χαρακτηρίζονται από την αμεσότητα και την αποφυγή της τυποποίησης. Το χαρακτηριστικό ύφος του διαμορφώνεται στις αρχές της δεκαετίας του '60. Τρία βασικά θέματα έμειναν αναλλοίωτα στη διάρκεια της πορείας του: ο άνθρωπος (κυρίως με τις μορφές του ποδηλάτη ή του καπνιστή), η φύση και το περιβάλλον. Η σπουδή του ελληνικού πολιτισμού και η ενασχόληση με τις γραφικές τέχνες και τη χαρακτική επηρέασαν και το ζωγραφικό του έργο.
Έργα του βρίσκονται σε πινακοθήκες, μουσεία και ιδιωτικές συλλογές ανά την υφήλιο (Εθνική Πινακοθήκη, Πινακοθήκη Αβέρωφ, Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων, Mobilier National, Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Παρισιού, Centre Pompidou, Fondation Maeght κλπ).
Τιμές
Για την προσφορά του στις Τέχνες τιμήθηκε από το ελληνικό και το γαλλικό κράτος, την Ακαδημία Αθηνών και άλλους φορείς. Έλαβε τον Ταξιάρχη του Τάγµατος του Φοίνικος της Ελληνικής Δημοκρατίας, τα αξιώματα του Ιππότη, Αξιωματικού και Διοικητή της τάξης των Γραμμάτων και Τεχνών, όπως και παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας. Τιμήθηκε ακόμα από την Ακαδημία Αθηνών και την Kρατική Aκαδημία Kαλών Tεχνών της Pωσίας.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών Κατηγορία:Αξιωματικοί της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων Κατηγορία:Διοικητές του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων Κατηγορία:Ταξιάρχης του Τάγματος του Φοίνικα
Τζαλίν Σμιθ
Ο Τζαλίν Σμιθ (γεννήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1994) είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος επί του παρόντος παίζει στην Άλμπα Βερολίνου της 1ης Γερμανίας (BBL) και της Ευρωλίγκας.
Συλλογική σταδιοδρομία
Το 2019, ο Σμιθ άλλαξε ομάδες από την USC Χάιντελμπεργκ στη Ρίζεν Λούντβιγκσμπουργκ.
Για την περίοδο 2020–21 της 1ης Γερμανίας, ο Σμιθ εξελέγη ως ο πολυτιμότερος παίκτης. Έλαβε το βραβείο την ίδια στιγμή που ο προπονητής του Τζον Πάτρικ έγινε προπονητής της χρονιάς. Ο Σμιθ είχε κατά μέσο όρο 15,7 πόντους, 5,3 ριμπάουντ, 5,6 ασίστ και 1,7 κλεψίματα ανά αγώνα.
Στις 25 Αυγούστου 2021, ο Σμιθ υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την Άλμπα Βερολίνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρίζεν Λούντβιγκσμπουργκ Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άλμπα Βερολίνου
Μαρίνος Μητραλέξης
Ο Μαρίνος Μητραλέξης (1916-1948) υπήρξε διακεκριμένος πιλότος της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας. Γεννήθηκε το 1916 στο Μήλα Μεσσηνίας. Τον Οκτώβριο του 1935 εισήλθε στη Σχολή Αεροπορίας (Σχολή Ικάρων), από την οποία αποφοίτησε τον Αύγουστο του 1938 με τον βαθμό του Ανθυποσμηναγού και πτυχίο χειριστή. Υπηρέτησε σε διάφορες μονάδες και υπηρεσίες της Αεροπορίας και διακρίθηκε σε όλα τα πεδία μάχης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στη Μέση Ανατολή επιδεικνύοντας θάρρος και ανδρεία.
Στης 2 Νοεμβρίου 1940 και ενώ η Μοίρα βρισκόταν σε κατάσταση πλήρους επιφυλακής, δίνεται εντολή για άμεση απογείωση των έξι PZL, καθώς δεκαπέντε ιταλικά βομβαρδιστικά Cant Ζ1007 bis Alcione (συνοδεία επτά καταδιωκτικών) της 50ης Αυτόνομης Σμηναρχίας BT, πλησίαζαν στη Θεσσαλονίκη με αποστολή τον βομβαρδισμό της. Τα ελληνικά PZL εντοπίζουν τα ιταλικά βομβαρδιστικά και αρχίζει σφοδρή αερομαχία. Η αερομαχία μεταφέρεται λίγο έξω από την Θεσσαλονίκη (περιοχή Λαγκαδά) όπου βρίσκονταν παρατεταγμένα τα ελληνικά αντιαεροπορικά πυροβόλα, τα οποία ενισχύουν από εδάφους την εμπλοκή. Μια αρχικά άνιση (αριθμητικά) μάχη μετατρέπεται σε εποποιία. Σε αυτό το γεγονός συμβάλει η πράξη του Υποσμηναγού Μητραλέξη, ο οποίος αφού έχει "αδειάσει" τα πυρομαχικά του πάνω στο τρικινητήριο ιταλικό βομβαρδιστικό, δεν αρκείται σε αυτό (καθώς δεν καταρρίπτεται) και προβαίνει σε εμβολισμό, καταστρέφοντας το πηδάλιο της "ουράς" του ιταλικού βομβαρδιστικού, χρησιμοποιώντας την έλικα του αεροσκάφους του.
Το ιταλικό σκάφος μπαίνει σε περιδίνηση και συντρίβεται στο έδαφος. Το αεροσκάφος του Μητραλέξη με στρεβλωμένη την έλικά του, πραγματοποιεί αναγκαστική προσγείωση κοντά στο χώρο όπου συνετρίβη το ιταλικό βομβαρδιστικό. Εκεί συνειδητοποιεί ότι από το πενταμελές πλήρωμα οι τέσσερεις είναι σώοι (αφού χρησιμοποίησαν τα αλεξίπτωτά τους), τους συλλαμβάνει (αφού πρώτα τους έχει συστηθεί και χαιρετίσει στρατιωτικά) προτάσσοντας το περίστροφό του, τους επιβιβάζει σε αυτοκίνητο της Χωροφυλακής και τους οδηγεί στη Στρατιωτική Διοίκηση Θεσσαλονίκης. Το εκπληκτικό αυτό περιστατικό γίνεται αμέσως γνωστό στον ελληνικό και ξένο τύπο, ανεβάζει στα ύψη το ηθικό και την υπερηφάνεια της Ελληνικής Αεροπορίας. Μάλιστα το περιστατικό αυτό βρήκε γρήγορα μιμητές, δίνοντας στον Μητραλέξη τη φήμη του θρυλικού χειριστή. Για την παράτολμη αυτή πράξη του, τιμήθηκε με το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας, ανώτατη ηθική αμοιβή σε καιρό πολέμου. Αξίζει να σημειωθεί ότι είναι ο μοναδικός Έλληνας Αεροπόρος στον οποίο απονεμήθηκε η διάκριση αυτή, ενώ διαρκούσε ο πόλεμος. Ο Μητραλέξης ασφαλώς δεν αρκέστηκε μόνο σε αυτό, καθώς συνέχισε τα κατορθώματά του και στη συνέχεια του πολέμου.
Ακόμα και ο θάνατος του όμως, δεν υπήρξε άδοξος. Σκοτώθηκε τον Σεπτέμβριο του '48 όταν το αεροσκάφος Oxford με το οποίο πραγματοποιούσε αναγνωριστική αποστολή στο Αιγαίο, κατέπεσε μετά από βλάβη του κινητήρα, στη θαλάσσια περιοχή της Τήνου, όπου βυθίστηκε. Του απονεμήθηκε μετά θάνατον ο βαθμός του Αντισμηνάρχου αφού του είχαν αποδοθεί πολλές διακρίσεις για τη δράση του από το 1940 μέχρι το 1945.
Πηγές
Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας-PZL P.24
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας Κατηγορία:Ελληνοϊταλικός πόλεμος 1940
Σαιντ-Ετιέν
Το Σαιντ-Ετιέν (Saint-Étienne) είναι πόλη στην κεντρική Γαλλία, 60 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Λυών. Ανήκει στη διοικητική περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ και είναι η πρωτεύουσα του νομού Λουάρ. Με πληθυσμό 172.565 κατοίκους (εκτίμηση του 2017) είναι η 16η πόλη της Γαλλίας από αυτή την άποψη.
Γεωγραφία
Το Σαιντ-Ετιέν βρίσκεται στο Μασίφ Σαντράλ (Massif Central), στον άξονα που συνδέει την Τουλούζη με τη Λυών μέσα από το Κεντρικό Υψίπεδο. Το μέσο υψόμετρο της πόλεως είναι 516 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας, ενώ γενικά το υψόμετρο κυμαίνεται από 422 ως 1.117 μέτρα. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του κέντρου της πόλεως είναι 45° 26΄ 05΄΄ βόρειο πλάτος και 4° 23΄ 25΄΄ ανατολικό μήκος. Η έκταση του δήμου ανέρχεται σε 79,97 τ.χλμ.. Επομένως η μέση πυκνότητα πληθυσμού είναι 2197 κάτοικοι ανά τ.χλμ.
Ιστορία
Το Σαιντ-Ετιέν αναφέρεται για πρώτη φορά τον 13ο αιώνα. Τον 16ο αιώνα είχε ένα εργοστάσιο όπλων, πράγμα στο οποίο όφειλε τότε τη σημασία της η πόλη (κατά τη Γαλλική Επανάσταση το Σαιντ-Ετιέν μετονομάσθηκε σε Armeville εξαιτίας αυτής της δραστηριότητας). Αργότερα, αναδείχθηκε σε κέντρο εξορύξεως άνθρακα και ακόμα πιο πρόσφατα το Σαιντ-Ετιέν έγινε γνωστό από την κατασκευή ποδηλάτων. Η πόλη δεν αναπτύχθηκε πραγματικά μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα.
Το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, ήταν απλώς η πρωτεύουσα ενός διαμερίσματος του νομού Λουάρ, με πληθυσμό 32 χιλιάδες κατοίκους το 1832. Η συγκέντρωση βιομηχανικής δραστηριότητας προκάλεσε την αύξηση αυτού του αριθμού σε 110.000 περί το 1880 και την ανακήρυξή του Σαιντ-Ετιέν σε πρωτεύουσα του νομού, στις 25 Ιουλίου 1855, αντί του Μονμπρισόν. Την ίδια χρονιά, το Σαιντ-Ετιέν απορρόφησε τον οικισμό Valbenoîte και άλλους γειτονικούς.
Από το 2001 δήμαρχος του Σαιντ-Ετιέν είναι ο Michel Thiollière.
Δημογραφικά
Ο πληθυσμός του Σαιντ-Ετιέν στην επίσημη απογραφή του 2017 ήταν 172.565 κάτοικοι, ενώ ο πληθυσμός ολόκληρης της μητροπολιτικής περιοχής (πολεοδομικού συγκροτήματος, στα γαλλικά: aire urbaine) 519.834 το 2016.
Οι κάτοικοι του Σαιντ-Ετιέν ονομάζονται stéphanois στα γαλλικά, καθώς το «Ετιέν» είναι απόδοση του ελληνικού «Στέφανος».
Διάφορα
thumb|300px|right|Ο [[Λανς Άρμστρονγκ στους δρόμους του Σαιντ-Ετιέν.]]
thumb|300px|right|Τραμ στην πόλη.
Ανώτερη και ανώτατη εκπαίδευση
Τα παρακάτω ανώτερα και ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα έχουν την έδρα τους στην πόλη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ρον-Αλπ
Μυοδρόμων
Μυοδρόμων ήταν η επίσημη ελληνική ονομασία ιστιοφόρου πλοίου του κοινώς λεγόμενου γαβάρα ή γαμπάρα (εκ του ιταλικού cabarra) ή μπάρκο. Ήταν τρικάταρτο (τρίστηλο) του οποίου το πέτασμα του ακατίου καθώς και του μεγάλου ιστού έφεραν τα αυτά τετράγωνα ιστία (πανιά) όπως και παρίστια, προΐστια και αναδρομικά ιστία, όπως ακριβώς οι Δρόμωνες, με τη διαφορά ότι στο πρυμναίο ιστό έφεραν αντί σταυρωτή κεραία ή τετράγωνο ιστίο μόνο επίδρομο ή λαίφο.
Τέτοια ιστιοφόρα πολεμικά πλοία είχε και το ελληνικό πολεμικό ναυτικό, στην αρχή της δημιουργίας του από την Επανάσταση του 1821.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ιστιοφόρα
Μυοπάρων
Μυοπάρων ήταν η επίσημη ελληνική ονομασία ιστιοφόρου πλοίου του κοινώς λεγόμενου "μεγάλου βρικογολέτου" ή "μεγάλου γολετόμπρικου" ή "μεγάλης σκούνας" ή "μεγάλης ημιολίας" (επισημότερα). Ήταν δικάταρτο ιστιοφόρο του οποίου το πρωραίο πέτασμα ιστίων (άνοιγμα πανιών) ήταν όμοιο του Πάρωνα καθώς και όλα τα αναδρομικά ιστία του, που όμως στο μέγα ιστό του (πρυμναίο) δεν έφερε κεραία αλλά επίδρομο και λαίφο, ακριβώς όπως και ο Μυοδρόμων. Αυτή η διάταξη των ιστών και ιστίων έδινε μεγαλύτερη ευελιξία στο σκάφος ιδιαίτερα σε αναστροφές. Κι αυτή η ιδιότητά του ανάγαγε αυτό το τύπο ιστιοφόρου σε κυρίως πολεμικό πλοίο.
Κατηγορία:Ιστιοφόρα
Έξοδος του 1940 στη Γαλλία
μικρογραφία|320x320εσ|Γάλλοι πρόσφυγες, 19 Ιουνίου 1940 Η έξοδος του 1940 στη Γαλλία ήταν μαζική μετακίνηση πληθυσμών τον Μάιο και τον Ιούνιο του 1940, όταν ο γερμανικός στρατός εισέβαλε στο Βέλγιο, στην Ολλανδία και στο μεγαλύτερο μέρος της Γαλλίας κατά τη διάρκεια της μάχης της Γαλλίας. Αυτή η έξοδος ήταν μια από τις σημαντικότερες μετακινήσεις πληθυσμών του 20ου αιώνα στην Ευρώπη.
Η φυγή
μικρογραφία|Βέλγοι απομακρύνονται από τα κατεστραμμένα σπίτια τους Μεταξύ οκτώ και δέκα εκατομμυρίων αμάχων, μαζί με στρατιωτικούς που υποχωρούαν (συνολικά, σχεδόν το ένα τέταρτο του πληθυσμού), έσπευσαν σε μαζική φυγή λόγω του φόβου του γερμανικού στρατού.
Η πορεία ήταν από τον Βορρά προς τον Νότο. Άρχισε με την εκκένωση αμάχων από το Μπενελούξ, αλλά και από τα βόρεια και ανατολικά της Γαλλίας, το φθινόπωρο του 1939. Πρώτα πήγαν στο Παρίσι και στη συνέχεια κατευθύνθηκαν στα νοτιοδυτικά.
Ήταν οικογένειες από το Βέλγιο, την Ολλανδία και το Λουξεμβούργο (δύο εκατομμύρια άτομα) καθώς και από τη Γαλλία (επίσης περίπου δύο εκατομμύρια). Τον Ιούνιο, όταν ο γερμανικός στρατός πλησίασε το Παρίσι, η πλειονότητα των κατοίκων της πρωτεύουσας διέφυγαν (2 εκατομμύρια άνθρωποι, περίπου τα 2/3 του πληθυσμού). Καθώς οι επιβατικές αμαξοστοιχίες δεν επαρκούσαν, για τη μετακίνηση χρησιμοποιήθηκε κάθε μέσο, ακόμη και ζώα.
Συνολικά, η έξοδος κινητοποίησε περίπου δέκα εκατομμύρια ανθρώπους. Η γαλλική κυβέρνηση είχε εγκαταλείψει το Παρίσι στις 11 Ιουνίου 1940 και έφτασε στο Μπορντώ τρεις ημέρες αργότερα.
Πολλοί πολίτες (πάνω από 100.000 συνολικά) σκοτώθηκαν στο δρόμο από συχνές επιθέσεις των βομβαρδιστικών Στούκας της Λούφτβαφε και για πολλούς μήνες οι εφημερίδες ήταν γεμάτες με αγγελίες ανθρώπων που αναζητούσαν τους συγγενείς τους. Σύμφωνα με τον Ερυθρό Σταυρό, υπήρχαν περίπου 90.000 αγνοούμενα παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Πλατεία Θεσσαλονίκης
Η Πλατεία είναι οικισμός του δήμου Βόλβης στο νομό Θεσσαλονίκης στη Μακεδονία. Ανήκει στην τοπική κοινότητα Περιστερώνας με έδρα την Περιστερώνα. Στην απογραφή του 2011 είχε 27 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Βόλβης
Οικογένεια Κόλλα
Η οικογένεια Κόλλα ήταν παλιά οικογένεια της Πάτρας, μέλη της οποίας διακρίθηκαν κυρίως ως σταφιδέμποροι.
Υπό την καθοδήγηση αυτών και ειδικότερα του Ανδρέα, ο εμπορικός οίκος επεκτάθηκε στον τραπεζικό και εμποροκτηματικό κλάδο. Σε σύντομο χρονικό διάστημα δημιούργησαν μια τεράστια ακίνητη περιούσια, η οποία τους επέτρεπε ευχέρεια κινήσεων. Χαρακτηριστικό είναι ότι παρ' όλο που στην σταφιδική κρίση του 1893 όλοι οι πατρινοί εμπορικοί οίκοι, εκτός από των Φραγκόπουλων, είχαν πτωχεύσει, ο σταφιδικός οίκος των Κόλλα απέφυγε την καταστροφή επειδή εμπορευόταν κατά παραγγελία ή επί προμήθεια. Η τραπεζική επιχείρηση των αδερφών Κόλλα υπήρχε μέχρι το 1950, στα γραφεία της, επί της Ρήγα Φεραίου.
Μέλη της οικογένειας αποτέλεσαν την κοινωνική ελίτ της Πάτρας και έπαιρναν μέρος σε κάθε επιχειρηματική, κοινωνική και αθλητική δραστηριότητα της πόλης. Χαρακτηριστικά, ο Μιχαήλ Κόλλας ήταν ένας από τους χρηματοδότες του δημοτικού θεάτρου Απόλλων ενώ ο γιος του Ανδρέας Κόλλας συμμετείχε στην επιτροπή ανέγερσης του Α΄ νεκροταφείου, ήταν ιδρυτικό μέλος της ασφαλιστικής εταιρείας Αστήρ και είχε διατελέσει πρόεδρος του πτωχοκομείου. Επίσης ο Δημήτριος Κόλλας ήταν διοικητικός παράγοντας της Παναχαϊκής, όντας μέλος του διοικητικού συμβουλίου την περίοδο 1904-1905 & 1908-1909. Οι Μιχαήλ, Φωκίων και Κωνσταντίνος Κόλλας ήταν ιδρυτικά μέλη του Tennis Club, το οποίο ιδρύθηκε το 1908 από ξένους κυρίως αφού ήταν οι μοναδικοί Έλληνες που συμμετείχαν σε αυτή την πρωτότυπη κίνηση για εκείνη την εποχή. Αξιοσημείωτο είναι ότι στην έπαυλη τους στο Μπεγουλάκι διέθεταν τερέν τένις. Αξίζει να αναφερθεί και ο Σοφοκλής Κόλλας, ο οποίος είχε διατελέσει πρώτος πρόεδρος του Ν.Ο.Π. ενώ ασχολιόταν επαγγελματικά με το σκι, όντας ο πρώτος δάσκαλος του Ελληνικού Ορειβατικού Συλλόγου Πάτρας. Από τα παιδιά του Ανδρέα Κόλλα, μόνο ο Φωκίων και ο Μιχαήλ ασχολήθηκαν με τις επιχειρήσεις ενώ ο Κωνσταντίνος και ο Κίμων εισήλθαν στο διπλωματικό σώμα. Ο Φωκίων και ο Μιχαήλ δώρισαν στην δημοτική βιβλιοθήκη τις αποθήκες Κόλλα στην ακτή Όθωνος-Αμαλίας. Μέλη της συνδέθηκαν με δεσμούς αίματος με τις οικογένειες Τοπάλη, Στάμου, Αργυγόπουλου, Μέγαρη κ.α.
Στο Α΄ νεκροταφείο Πατρών υπάρχει ακόμα και σήμερα ο οικογενειακός τάφος των Κόλλα, ο οποίος βρίσκεται στην αλέα των τραπεζιτών. Πρόκειται για έναν ναΐσκο ιωνικού ρυθμού υψωμένο σε κρηπίδωμα που εντυπωσιάζει για την κομψότητα του. Εντυπωσιακή είναι και η έπαυλις Κόλλα στο Μπεγουλάκι, όπου παλιότερα υπήρχε τερέν τένις. Κατασκευάστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα και παραπέμπει σε αγροτόσπιτα ιταλικής επαρχίας. Χαρακτηριστικοί είναι οι πυργίσκοι που υπάρχουν και που προσδίδουν γραφικότητα και κοσμοπολίτικη διάθεση. Σήμερα, στη θέση της οικίας της οικογένειας στην Πλατεία Γεωργίου υπάρχει το εμπορικό κέντρο Κόλλα.
Το αρχείο της οικογένειας Κόλλα διασώθηκε από την Αναστασία Κολοκοτσά, γειτόνισσας των Κόλλα και σήμερα φυλάσσεται στα Γενικά Αρχεία του Κράτους.
Αναφορές
*
Μάλτε Ντελόου
Ο Μάλτε Ντελόου (γενν. 22 Απριλίου 2001) είναι Γερμανός καλαθοσφαιριστής.
Κάστρο του Λάμου
Το Κάστρο του Λάμου είναι θέμα μεγάλης ρωμαϊκής τοιχογραφίας εμπνευσμένη από το έπος της Οδύσσειας και την περιγραφή της περιπέτειας του Οδυσσέα στην χώρα των Λαιστρυγόνων.
Μάλτε Ντελόου
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Ντελόου ξεκίνησε την σταδιοδρομία του στο συλλογικό μπάσκετ το 2012, πέρασε από το τμήμα νέων της Άλμπα Βερολίνου. Το 2017 ήταν με την ομάδα κάτω των 16 και ένα χρόνο αργότερα πρωταθλητής στους κάτω των 19. Κατά τη διάρκεια της περιόδου 2017/18, του δόθηκε διπλή άδεια για πρώτη φορά με την SSV Λοκομοτίβε Μπερνάου στην 3η Γερμανίας.
Κάστρο του Λάμου
Ιστορικό του ευρήματος
Βρέθηκε το 1849 στη Ρώμη σε έπαυλη στον λόφο Εσκυλίν. Την περιέγραψε αναλυτικά ο Έμιλ Μπράουν το ίδιο έτος, ενώ έγχρωμο αντίγραφό της στάλθηκε στο Βερολίνο. Αργότερα η τοιχογραφία ξεκρεμάστηκε από τον τοίχο και μεταφέρθηκε στη συλλογή έργων τέχνης του Πάπα Πίου Θ΄.
Περιγραφή
Η τοιχογραφία αποδίδει το ηφαιστειογενές τοπίο του Λάμου ή πιο σωστά της Τηλεπύλου, της πόλης ή χώρας των μυθικών Λαιστρυγόνων. Στον πρόποδα ενός βράχου βλέπουμε τον κριοφόρο βουκολικό θεό Νομαίο Πάνα που κρατάει γκλίτσα και φυλάει τα πρόβατα, ενώ δίπλα του ο βοσκός κοιμάται ξαπλωμένος με κουκουλωμένο το κεφάλι. Αριστερά στο βάθος ένας άλλος βοσκός φυλάει το κοπάδι του.
Μάλτε Ντελόου
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Στις αρχές Οκτωβρίου 2019, υπό τον προπονητή Αΐτο Γκαρθία Ρενέσες, έκανε την πρώτη εμφάνισή του με τα χρώματα της Άλμπα Βερολίνου στην 1η Γερμανίας και σημείωσε στον συγκεκριμένο του αγώνα έξι πόντους απέναντι στην Ράστα Βέχτα. Στα τέλη Ιουνίου 2020 κέρδισε το Πρωτάθλημα Γερμανίαςμε τους Βερολινέζους και επανέλαβε αυτή την επιτυχία το 2021. Έκανε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο για την περίοδο 2021/22 και η Άλμπα Βερολίνου υπέγραψε μαζί του για τέσσερα χρόνια.
Κάστρο του Λάμου
Περιγραφή
Ψηλά στην κορυφή του βράχου δεσπόζει το κάστρο του άγριου βασιλιά Αντιφάτη, ο οποίος εμφανίζεται στο βάθος δεξιά. Κρατάει την μακρυά βασιλική ράβδο στο χέρι και με άγριες χειρονομίες και φωνές καλεί τους υπηκόους του για να προσέλθουν και να πιάσουν τους επισκέπτες. Οι Λαιστρυγόνες αρπάζουν βράχους στα χέρια, ένας άλλος ξεριζώνει ένα δέντρο. Ένας τρίτος στην θάλασσα πιάνει έναν από τους συντρόφους του Οδυσσέα που προσπαθεί να ξεφύγει.
Μάλτε Ντελόου
Εθνική ομάδα
Το 2019 πήρε μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων με την Εθνική Γερμανίας Κ18.
Κάστρο του Λάμου
Ερμηνεία
Η τοιχογραφία αποδίδει την δεύτερη σκηνή από την περιπέτεια του Οδυσσέα στην χώρα των Λαιστρυγόνων. Στο κάστρο του Λάμου βλέπουμε πως αντιλαμβάνονταν οι άνθρωποι της Ρωμαϊκής εποχής τους Ομηρικούς στίχους, και πως τους απέδιδαν οι καλλιτέχνες της εποχής εκείνης.
Μάλτε Ντελόου
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άλμπα Βερολίνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γερμανίας
Κάστρο του Λάμου
Πηγές
Κατηγορία:Τοιχογραφίες
Το Ολοκαύτωμα στη Λευκορωσία
μικρογραφία|357x357εσ|Ολοκαύτωμα στο Reichskommissariat Ostland που περιλαμβάνει και τη Λευκορωσία Το Ολοκαύτωμα στη Λευκορωσία είναι όρος που αναφέρεται στη συστηματική διάκριση και εξόντωση των Εβραίων που ζούσαν στην πρώην Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Λευκορωσίας, η οποία καταλήφθηκε από τη ναζιστική Γερμανία μετά τον Αύγουστο του 1941 κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η Αμερικανίδα ιστορικός Λούσι Νταβίντοβιτς, συγγραφέας του βιβλίου Ο πόλεμος εναντίον των Εβραίων, εκτίμησε ότι το 66% εκ των 375.000 Εβραίων που κατοικούσαν στη Λευκορωσία πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο αφανίστηκε στο Ολοκαύτωμα σύμφωνα με σοβιετικά στοιχεία. Συγκριτικά, στις χώρες της Βαλτικής περίπου το 90% των Εβραίων σκοτώθηκαν την ίδια περίοδο.
Ιστορικό
Το Ολοκαύτωμα που διαπράχθηκε από το Τρίτο Ράιχ στην επικράτεια της Λευκορωσίας ξεκίνησε το καλοκαίρι του 1941, κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα, της γερμανικής εισβολής στη Σοβιετική Ένωση. Το Μινσκ βομβαρδίστηκε και καταλήφθηκε από τη Βέρμαχτ στις 28 Ιουνίου 1941. Κατά την άποψη του Χίτλερ, η επιχείρηση Μπαρμπαρόσα ήταν ο πόλεμος της Γερμανίας ενάντια στον «εβραϊκό μπολσεβικισμό». Στις 3 Ιουλίου 1941, κατά τη διάρκεια της πρώτης «επιλογής» στο Μινσκ, 2.000 Εβραίοι μέλη της Ιντελιγκέντσια απομακρύνθηκαν σε ένα δάσος και σφαγιάστηκαν. Οι φρικαλεότητες που διαπράχθηκαν πέρα ​​από τα γερμανοσοβιετικά σύνορα έγιναν κατά κύριο λόγο από ομάδες των Einsatzgruppen και στις δύο πλευρές των προπολεμικών συνόρων μεταξύ της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Λευκορωσίας και της Πολωνίας. Οι Ναζί έθεσαν το Μινσκ ως το διοικητικό κέντρο του Reichskommissariat Όστλαντ (διοικητική οντότητα του Ράιχ που κυβερνάται από έναν αξιωματούχο του). Από τις 15 Ιουλίου 1941, όλοι οι Εβραίοι διατάχθηκαν να φορούν ένα κίτρινο σήμα στα εξωτερικά τους ρούχα αλλιώς θανατώνονταν, και στις 20 Ιουλίου 1941 κηρύχθηκε η δημιουργία του γκέτο του Μινσκ. Μέσα σε δύο χρόνια, έγινε το μεγαλύτερο γκέτο στην υπό γερμανική κατοχή Σοβιετική Ένωση, με πάνω από 100.000 Εβραίους.
αριστερά|μικρογραφία|Εβραίοι κρατούμενοι του γκέτο του Μινσκ καθαρίζουν το χιόνι στο σταθμό, Φεβρουάριος 1942Το νότιο τμήμα της σύγχρονης Λευκορωσίας προσαρτήθηκε στο νεοσύστατο Reichskommissariat της Ουκρανίας στις 17 Ιουλίου 1941, συμπεριλαμβανομένης της ανατολικής περιοχής Γόμελ και αρκετών άλλων. Αυτές οι περιοχές έγιναν μέρος της γενικής περιφέρειας του Shitomir (Shitomir Generalbezirk) που προσανατολιζόταν γύρω από το Ζιτομίρ. Οι Γερμανοί καθόρισαν τις ταυτότητες των Εβραίων είτε μέσω εγγραφής είτε με την έκδοση διατάξεων. Οι Εβραίοι χωρίστηκαν από τον γενικό πληθυσμό και περιορίστηκαν σε αυτοσχέδια γκέτο. Επειδή η σοβιετική ηγεσία διέφυγε από το Μινσκ χωρίς να διατάξει την εκκένωση, οι περισσότεροι Εβραίοι κάτοικοι συνελήφθησαν. Υπήρχαν 100.000 κρατούμενοι που κρατήθηκαν στο Γκέτο του Μινσκ, στο Μπαμπρίσκ 25.000, στο Βιτέμπσκ 20.000, στο Μόγκιλεφ 12.000, στο Γόμελ πάνω από 10.000, στο Σλουτσκ 10.000, στο Μπαρυσάου 8.000 και στο Πολότσκ 8.000. Μόνο στην Περιοχή Γόμελ, είκοσι γκέτο ιδρύθηκαν στα οποία φυλακίστηκαν τουλάχιστον 21.000 άτομα.
Τον Νοέμβριο του 1941, οι Ναζί συγκέντρωσαν 12.000 Εβραίους στο Γκέτο του Μινσκ για να κάνουν χώρο για τους 25.000 «ξένους» Εβραίους που είχαν εκδιωχθεί από τη Γερμανία, την Αυστρία και το προτεκτοράτο της Βοημίας και Μοραβίας. Το πρωί της 7ης Νοεμβρίου 1941 η πρώτη ομάδα κρατουμένων διαμορφώθηκε σε σειρές και διατάχθηκε να παρελάσει τραγουδώντας επαναστατικά τραγούδια. Οι άνθρωποι αναγκάστηκαν να χαμογελάσουν για τις κάμερες. Μόλις λίγο πέρα ​​από το Μινσκ, 6.624 Εβραίοι μεταφέρθηκαν με φορτηγά στο κοντινό χωριό Tuchinka (Tuchinki) και πυροβολήθηκαν από μέλη του Einsatzgruppe A. Η επόμενη ομάδα πάνω από 5.000 Εβραίων ακολούθησε στην Τουτσίνκα στις 20 Νοεμβρίου 1941 όπου επίσης εκτελέστηκε.
Πατριάρχης Σερβίας Παύλος
Ο Παύλος (σερβικά Павле, κατά κόσμον Γκόικο Στόιτσεβιτς, Гојко Стојчевић, 11 Σεπτεμβρίου 1914 - 15 Νοεμβρίου 2009) ήταν Πατριάρχης Βελιγραδίου και πάσης Σερβίας από την 1η Δεκεμβρίου 1990 έως τις 15 Νοεμβρίου 2009.
Το Ολοκαύτωμα στη Λευκορωσία
Ολοκαύτωμα από σφαίρες
Αποτέλεσμα της Σοβιετικής προσάρτησης της ανατολικής Πολωνίας το 1939 ,που περιελάμβανε τη Σοβιετική Δυτική Λευκορωσία, ήταν ο εβραϊκός πληθυσμός στη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Λευκορωσίας σχεδόν να τριπλασιαστεί. Τον Ιούνιο του 1941, στην αρχή της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα, υπήρχαν 670.000 Εβραίοι στην πολωνική πλευρά και 405.000 Εβραίοι στη σοβιετική πλευρά της σημερινής Λευκορωσίας. Στις 8 Ιουλίου 1941, ο Ράινχαρντ Χάιντριχ, επικεφαλής του Κεντρικού Γραφείου Ασφάλειας του Ράιχ, έδωσε εντολή σε όλους τους άνδρες Εβραίους στην κατεχόμενη περιοχή - μεταξύ των ηλικιών 15 και 45 ετών - να εκτελεστούν στο απόσπασμα ως σοβιετικοί κομματικοί. Μέχρι τον Αύγουστο, τα θύματα που πυροβολούνταν περιελάμβαναν γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους. Τα τάγματα της Γερμανικής Αστυνομίας της Τάξης καθώς και τα Einsatzgruppen πραγματοποίησαν το πρώτο κύμα δολοφονιών.
Πατριάρχης Σερβίας Παύλος
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 1914 στο χωριό Κούτσαντσι της Σλαβονίας (σήμερα ανήκει στην Κροατία). Έμεινε ορφανός σε μικρή ηλικία. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Βελιγραδίου. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο πήγε ξανά στο Βελιγράδι, ως πρόσφυγας και εργάστηκε σε διάφορες δουλειές για να επιβιώσει. Εργάστηκε ακόμη και ως οικοδόμος. Το 1948 εκάρη μοναχός και μέχρι το 1955 ανήκε στη Μονή Ράτσια. Το 1954 χειροτονήθηκε ιερομόναχος και το 1957 χειροθετήθηκε αρχιμανδρίτης. Από το 1955 ως το 1957 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Επιστρέφοντας στην πατρίδα του, εξελέγη επίσκοπος Ράσκας και Πρίζρεν, στο Κόσοβο.
Το Ολοκαύτωμα στη Λευκορωσία
Ολοκαύτωμα από σφαίρες
Στο Ολοκαύτωμα από σφαίρες, 800.000 Εβραίοι έχασαν τη ζωή τους στο έδαφος της σύγχρονης Λευκορωσίας. Οι περισσότεροι πυροβολήθηκαν από τα τάγματα των Einsatzgruppen, των Υπηρεσιών Ασφαλείας της Γερμανικής Αστυνομίας της Τάξης με τη βοήθεια μελών της δοσίλογης εγχώριας αστυνομίας(Schutzmannschaft). Συγκεκριμένα, όταν το μεγαλύτερο μέρος των εβραϊκών κοινοτήτων εξοντώθηκε κατά το πρώτο κύμα μαζικών δολοφονιών, ο αριθμός των δοσίλογων Λευκορώσων ήταν ακόμη πολύ μικρός, επομένως τα Schutzmannschaften στη Λευκορωσία απαρτίζονταν στο μεγαλύτερο μέρος τους από εθελοντές Λιθουανούς, Ουκρανούς και Λετονούς. Ο ιστορικός Μάρτιν Γκίλμπερτ έγραψε ότι ο επίτροπος του Reichskommissariat της Λευκορωσίας, Βίλχελμ Κούμπε, συμμετείχε προσωπικά στις δολοφονίες της 2ης Μαρτίου 1942 στο Γκέτο του Μινσκ. Κατά τη διάρκεια της έρευνας στην περιοχή του γκέτο από τη ναζιστική αστυνομία, μια ομάδα παιδιών συνελήφθη και ρίχτηκε σε βαθύ λάκκο καλυμμένο με χιόνι. «Εκείνη τη στιγμή, αρκετοί αξιωματικοί των SS, μεταξύ των οποίων ο Κούμπε, έφτασαν και ο ίδιος αμόλυντος με τη στολή του, έριξε χούφτες με γλυκά στα παιδιά που ούρλιαζαν. Όλα τα παιδιά χάθηκαν στην άμμο.»
Πατριάρχης Σερβίας Παύλος
Βιογραφία
Εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Πεκίου, Μητροπολίτης Βελιγραδίου και Κάρλοβτσι και Πατριάρχης Σερβίας την 1η Δεκεμβρίου 1990 με τον αποστολικό τρόπο, δηλαδή με κλήρωση από εκλεγέν τριπρόσωπο. Αναφέρεται ότι ήταν ίσως ο μοναδικός των Μητροπολιτών ο οποίος δεν επιθυμούσε να εκλεγεί Πατριάρχης.
Το Ολοκαύτωμα στη Λευκορωσία
Σώζοντας Εβραίους
Από την 1η Ιανουαρίου 2017, το Γιαντ Βασσέμ στο Ισραήλ απένημε τον τίτλο των Δίκαιων των Εθνών σε 641 Λευκορώσους. Όλα τα βραβεία απονεμήθηκαν μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Πολλά από τα διακεκριμένα άτομα προέρχονταν από το Μινσκ και είχαν ήδη πεθάνει.
Πατριάρχης Σερβίας Παύλος
Βιογραφία
Ήταν ασκητική μορφή, και ασκητική ήταν και η ζωή του. Κατάφερε να ποιμάνει τους Σέρβους σε μια εποχή δύσκολη, μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και να γίνει σύμβολο ενότητας του σερβικού λαού εν μέσω των πολέμων που ακολούθησαν.
Το Ολοκαύτωμα στη Λευκορωσία
Μεταπολεμική έρευνα
Στη δεκαετία του 1970 και του 1980, ο ιστορικός Ντάνιελ Ρομανόφσκι, ο οποίος αργότερα μετανάστευσε στο Ισραήλ, πήρε συνέντευξη από περισσότερους από 100 μάρτυρες, συμπεριλαμβανομένων Εβραίων, Ρώσων και Λευκορώσων από την περιοχή, καταγράφοντας τις μαρτυρίες τους σχετικά με το «Ολοκαύτωμα από σφαίρες». Η έρευνα για το θέμα ήταν δύσκολη στη Σοβιετική Ένωση λόγω των κυβερνητικών περιορισμών. Ωστόσο, με βάση τις συνεντεύξεις που συνέλεξε, ο Ρομανόφσκι κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα γκέτο ανοιχτού τύπου στις πόλεις της Λευκορωσίας ήταν αποτέλεσμα προηγούμενης συγκέντρωσης ολόκληρων των εβραϊκών κοινοτήτων σε καθορισμένες περιοχές. Δεν απαιτούνταν τοίχοι.
Πατριάρχης Σερβίας Παύλος
Βιογραφία
Τον Οκτώβριο του 2008 ζήτησε να παραιτηθεί από το Θρόνο, αλλά αυτό δεν έγινε δεκτό από τη Σύνοδο της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Το Ολοκαύτωμα στη Λευκορωσία
Μεταπολεμική έρευνα
Η συνεργασία με τους Γερμανούς από τους περισσότερους μη Εβραίους ήταν εν μέρει αποτέλεσμα των στάσεων που είχαν αναπτυχθεί ήδη υπό τη σοβιετική κυριαρχία νωρίτερα, δηλαδή, η πρακτική της συμμόρφωσης σε ένα ολοκληρωτικό καθεστώς. Μερικές φορές αναφέρεται με τον λατινικό όρο Homo Sovieticus.
Πατριάρχης Σερβίας Παύλος
Βιογραφία
Από το 2006 έγινε αντικείμενο κριτικής από τις ελληνόφωνες Εκκλησίες καθώς με μονομερή τόμο αναγνώριζε τη σχισματική Εκκλησία των Σκοπίων που φέρεται ως «Μακεδονική Εκκλησία», όπως επίσης την τότε FYROM την αναγνώριζε ως Δημοκρατία της Μακεδονίας.
Το Ολοκαύτωμα στη Λευκορωσία
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολοκαύτωμα στη Λευκορωσία
Πατριάρχης Σερβίας Παύλος
Βιογραφία
Ο Πατριάρχης Παύλος απεβίωσε στις 15 Νοεμβρίου 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρβοι της Κροατίας Παύλος
Θεόδωρος Αναγνωστόπουλος
Ο Θεόδωρος Αναγνωστόπουλος του Γεωργίου (Καρδίτσα, 12 Αυγούστου 1936 - Αθήνα, 26 Νοεμβρίου 2012) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε βουλευτής Καρδίτσας με τη Νέα Δημοκρατία.
Βιογραφία
Ο πατέρας του, Γεώργιος, ήταν βουλευτής της ΕΠΕΚ και εν συνεχεία της Ένωσης Κέντρου. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και εργάστηκε στο δικηγορικό επάγγελμα στον τραπεζικό τομέα.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 1974, με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (μετέπειτα ΕΔΗΚ). Επανεξελέγη βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία (στην οποία προσχώρησε το 1981), το 1985, Ιούνιο 1989, Νοέμβριο 1989, Απρίλιο 1990, 1993 και το 2000.
Υπηρέτησε ως υπουργός Δημόσιας Τάξης στην κυβέρνηση της ΝΔ από τις 8 Αυγούστου 1991 έως τις 3 Δεκεμβρίου 1992 και υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών από τις 3 Δεκεμβρίου 1992 έως τις 13 Οκτωβρίου 1993, οπότε και επαναλειτούργησε η σιδηροδρομική γραμμή Ναυπλίου.
Πέθανε το 2012 και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Ο γιος του Γεώργιος εξελέγη κι εκείνος βουλευτής το 2007.
Η Τύχη απ' την Αμέρικα
Η Τύχη απ’ την Αμέρικα είναι διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Παναθήναια, σε δύο συνέχειες, στις 30 Ιουνίου και στις 15 Ιουλίου 1901. Σε βιβλίο εκδόθηκε το 1912 από τις εκδόσεις Γ. Φέξη στη συλλογή «Χριστουγεννιάτικα διηγήματα» που περιλαμβάνει συνολικά οχτώ διηγήματα του Παπαδιαμάντη.
Συγκαταλέγεται στα Σκιαθίτικα διηγήματα του συγγραφέα και περιλαμβάνει πολλά ηθογραφικά στοιχεία.
Η τύχη απ’ την Αμέρικα μαζί με το διήγημα Ο Αμερικάνος διασκευάστηκαν σε κινηματογραφική ταινία σε σκηνοθεσία Νέστορα Μάτσα με τίτλο Ο μετανάστης.
Υπόθεση
Η τύχη της Αφέντρας λίγο έλειψε να συναντήσει αυτή των δύο μεγαλύτερων άτυχων αδελφών της, μετά από ένα επεισόδιο που της συνέβη και την αρρώστησε για καιρό από τον τρόμο, όταν η Επαρχίνα, μια ηλικιωμένη θεία της, την ανάγκασε να μπει στον τάφο που είχε ετοιμάσει για τον εαυτό της.
Στη συνέχεια, η αφήγηση επικεντρώνεται στην άφιξη του Θανάση από την Αμερική: μόλις έλαβαν το γράμμα του και πριν φθάσει ακόμη στο νησί, άρχισαν να έρχονται τα προξενιά για την Αφέντρα. Ωστόσο, ο Θανάσης, μετά από 17 χρόνια απουσίας, επιστρέφει στο νησί βαριά άρρωστος, φθισικός, όπως αποφάνθηκαν οι γιατροί της Αθήνας που επισκέφθηκε. Από τα χρήματα που έχει φέρει μαζί του, διαθέτει μεγάλο μέρος για τον γάμο της αδερφής του με τον Γρηγόρη, που έχει εμπορικό κατάστημα και με τα χρήματα της προίκας σκοπεύει να επεκτείνει. Λίγο πριν τον γάμο, ο μεγάλος αδερφός, ο Στάθης, και ο γαμπρός «διεφώνησαν ὡς πρὸς τὸ ποσὸν τῆς μετρητῆς προικός», ο γαμπρός ζητούσε 1.000 δραχμές επί πλέον, ο Θανάσης συμφώνησε αλλά ο Στάθης πρότεινε να του το δώσουν μετά τον γάμο σαν πανωπροίκι.
Η οικογένεια δίνει στην Αφέντρα προίκα το σπίτι τους και ο άρρωστος Θανάσης με τους γονείς του μεταφέρονται σε ένα γειτονικό σπιτάκι. Ο Στάθης αρπάζει τον χαρτοφύλακα με τα χρήματα που ο Θανάσης φυλάει κάτω από το μαξιλάρι του. Μετά τον γάμο, ο Θανάσης παρακολουθεί το μεγαλοπρεπές γλέντι από το παράθυρο, καθώς δεν μπορεί να παρευρεθεί. Κατά τη διάρκεια του χορού, ανακαλύπτει την κλοπή, έχει μια επιδείνωση της υγείας του και την επομένη πεθαίνει. Η μητέρα του Ασημίνα απαγορεύει τα μοιρολόγια γιατί είναι η πρώτη μέρα του γάμου της κόρης της, ο Στάθης κρατά για τον εαυτό του τα χρήματα και δεν δίνει τα συμφωνημένα στον γαμπρό του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
Θοβέλ
O Θοβέλ είναι πρόσωπο της Βίβλου, πέμπτος γιος του μικρότερου γιου του Νώε, Ιάφεθ του γενάρχη των Ευρωπαίων, σύμφωνα με τον Ιουδαίο ιστορικό του 1ου αιώνα Φλάβιο Ιώσηπο, γενάρχης των Ιβήρων. Η μετάφραση του Ιώσηπου ερμηνεύτηκε αρχικά ότι αφορούσε τους Ίβηρες του Καυκάσου αλλά ιστορικοί αργότερα όπως ο Ιππόλυτος της Ρώμης, τον 3ο αιώνα επέκτειναν τον όρο Ίβηρες απόγονοι του Θοβέλ στους Ισπανούς και τους Ιταλούς. Σύμφωνα με τον Καταλανικό θρύλο ο Θοβέλ απέπλευσε από τη Γιάφφα με την οικογένεια του για τον ποταμό Φρανκόλι στην Ισπανική Καταλονία το 2157 π.Χ. όπου ίδρυσε πόλη την οποία ονόμασε χάρη του γιου του Ταρράχο Ταραγκόνα. Ο Θοβέλ βασίλευσε 155 χρόνια πέθανε ενώ ετοιμαζόταν να εποικίσει τη Μαυριτανία τον διαδέχθηκε ο γιος του Ίβηρας άλλες παραδόσεις τον έχουν οικιστή της Ραβένας στην Ιταλία, του Σετούμπαλ στην Πορτογαλία και του Τολέδο στην Ισπανία. Ο βασιλιάς της Καστίλης Αλφόνσος Ι΄ της Καστίληςς έγραψε ότι εγκαταστάθηκε στα Πυρηναία, αναφέρεται ότι μοίρασε το βασίλειο του στους 3 γιους του :
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Ζαν Πατού
Ο Ζαν Πατού (Jean Patou, 27 Σεπτεμβρίου 1887 - 8 Μαρτίου 1936) ήταν Γάλλος σχεδιαστής μόδας.
Βιογραφικό
Ο Πατού γεννήθηκε το 1887 στη Νορμανδία. Το 1912 άνοιξε στο Παρίσι τη Madison Parry, κατάστημα με γυναικεία ρούχα. Έλαβε μέρος στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και το 1919 ίδρυσε το Salon Jean Patou. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920 σχεδίασε ρούχα για την πρωταθλήτρια του τένις Σουζάν Λενγκλέν και έτσι υπήρξε πρωτοπόρος στο τομέα των μοντέρνων αθλητικών ρούχων. Τα άνετα φορέματα και ταγιέρ του έγιναν δεκτά από τις δραστήριες γυναίκες στη δεκαετία του 1920, οι οποίες ήταν γνωστές ως garçonnes. Συνεργάστηκε επίσης με τη γαλλική υφαντουργική εταιρεία Bianchini-Ferier και με άλλους για την παραγωγή νέων υφασμάτων για μαγιό και αθλητικά ρούχα.
Πέθανε το 1936. Η αδελφή του και ο άνδρας της Madeleine και Raymond Barbas συνέχισαν τη λειτουργία του οίκου. Σχεδιαστές που συνεργάστηκαν με τον οίκο Patou είναι οι Jean Kerléo και Karl Lagerfeld.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γάλλοι σχεδιαστές μόδας
Λιμάνι του Λάμου
Το Λιμάνι του Λάμου είναι θέμα μεγάλης ρωμαϊκής τοιχογραφίας εμπνευσμένη από το έπος της Οδύσσειας και την περιγραφή της περιπέτειας του Οδυσσέα στην χώρα των Λαιστρυγόνων. Βρέθηκε το 1849 στη Ρώμη σε μία έπαυλη στον λόφο Εσκυλίν. Την περιέγραψε αναλυτικά ο Έμιλ Μπράουν το ίδιο έτος, ενώ έγχρωμο αντίγραφό της στάλθηκε στο Βερολίνο. Αργότερα η τοιχογραφία ξεκρεμάστηκε από τον τοίχο και μεταφέρθηκε στη συλλογή έργων τέχνης του Πάπα Πίου Θ΄.
Περιγραφή
Η τοιχογραφία αποδίδει το ηφαιστειογενές τοπίο του Λάμου ή πιο σωστά της Τηλεπύλου, της πόλης ή χώρας των μυθικών Λαιστρυγόνων. Στο λιμάνι δεξιά ο Οδυσσέας με τους συντρόφους του έχει αγκυροβολήσει, και επειδή ο τόπος αυτός τους είναι άγνωστος, έστειλε τον ήρωα Αντίλοχο μαζί με μια συνοδεία για να τον εξερευνήσει. Ο Αντίλοχος στον δρόμο του συνάντησε την κόρη του βασιλιά των Λαιστρυγόνων, που ως γνωστό ήταν γίγαντες ανθρωποφάγοι. Η γιγάντια κόρη κατεβαίνει από το ορεινό μονοπάτι ντυμένη με μαντίλι στα μαλλιά και κρατάει στο χέρι ένα βάζο για νερό, κάνιστρο για να πάρει νερό από την πηγή Αρτακία, στην σπηλιά στον πρόποδα του βράχου. Ένας από τους συντρόφους του Οδυσσέα παίρνει το θάρρος να της μιλήσει. Αυτός είναι μάλλον ο Αντίλοχος, αν και η ράβδος που κρατάει στο χέρι δεν διαφέρει και πολύ από το δόρυ του συντρόφου του. Ένας άλλος Λαιστρυγόνας βοσκός ή κάποια θεότητα του βουνού είναι καθιστή μπροστά στον άλλο βράχο. Στο βάθος δεξιά ένα μικρό κοπάδι κατσίκες και βόδια βοσκούν. Στον ουρανό τέσσερις αέρινοι θεοί φυσούν.
Ερμηνεία
Η τοιχογραφία αποδίδει την πρώτη σκηνή από την περιπέτεια του Οδυσσέα στην χώρα των Λαιστρυγόνων. Στο λιμάνι του Λάμου γίνεται φανερό το πως αντιλαμβάνονταν οι άνθρωποι της Ρωμαϊκής εποχής τους Ομηρικούς στίχους, και πως τους απέδιδαν οι καλλιτέχνες της εποχής εκείνης.
Πηγές
Κατηγορία:Τοιχογραφίες
Μοσόχ
Μοσόχ (που σημαίνει «πολύτιμος»), πρόσωπο της Βίβλου έκτος γιος του Ιάφεθ μικρότερου γιου του Νώε γενάρχης των Ευρωπαίων όπως αναφέρεται στην Βίβλο (Γένεσις 10:2) σύμφωνα με τον Φλάβιο Ιώσηπο ήταν γενάρχης των Μουσκί της Καππαδοκίας με πρωτεύουσα την Μαζάκα (αρχαία Καισάρεια). Ο Ιππόλυτος της Ρώμης (3ος αιώνας μ.χ.) αναφέρει τους Ιλλυριούς σαν απογόνους του Μοσόχ, τον σχετίζει επιπλέον με άλλους λαούς όπως οι Γεωργιανοί και οι Αρμένιοι.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης
Παλάτι του Βουκολέοντα
μικρογραφία|Το παλάτι του Βουκολέοντα, όπως σώζεται σήμερα. μικρογραφία|Ένα από τα δύο μαρμάρινα ζώα στην είσοδο του λιμανιού του Βουκολέοντα, σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Κωνσταντινούπολης. μικρογραφία|Θραύσματα από το παλάτι στο Αρχαιολογικά Μουσείο της Κωνσταντινούπολης.
Σπιτάκια Θεσσαλονίκης
Τα Σπιτάκια είναι οικισμός του δήμου Βόλβης στο νομό Θεσσαλονίκης στη Μακεδονία. Ανήκει στην τοπική κοινότητα Περιστερώνας με έδρα την Περιστερώνα. Στην απογραφή του 2011 είχε 21 κατοίκους.
Παλάτι του Βουκολέοντα
Ονόματα
Τα Ορμίσδα είναι το παλαιότερο όνομα του τόπου. Το όνομα Βουκολέων αποδόθηκε πιθανώς μετά τα τέλη του 6ου αιώνα υπό τον Ιουστινιανό Α', όταν κατασκευάστηκε το μικρό λιμάνι μπροστά από το παλάτι, το οποίο είναι τώρα προσχωμένο. Σύμφωνα με την παράδοση ένα άγαλμα ταύρου και ένα λέοντος στήθηκαν εκεί, δίνοντας στο λιμάνι το όνομά του (βοῦς και λέων). Το ανάκτορο ονομάζεται επίσης Οίκος του Ορμίσδα ή Οίκος του Ιουστινιανού.
Σπιτάκια Θεσσαλονίκης
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Βόλβης
Παλάτι του Βουκολέοντα
Ιστορία
μικρογραφία|Οι λέοντες από την είσοδο στο παλάτι του Βουκολέοντος, Αρχαιολογικό Μουσείο Κωνσταντινούπολης Το παλάτι του Βουκολέοντα κτίστηκε πιθανότατα κατά τη βασιλεία του Θεοδοσίου Β' τον 5ο αιώνα. Ο Αυτοκράτορας Θεόφιλος ξαναέκτισε και επέκτεινε το παλάτι, προσθέτοντας μία μεγάλη πρόσοψη επάνω από τα παραθαλάσσια τείχη και το 969 ο Αυτοκράτορας Νικηφόρος Β' έχτισε έναν περίκλειστο τοίχο. Τα ανάκτορο του Βουκολέοντος θα παρέμενε το κύριο παλάτι της Ρωμαϊκής Αυλής μέχρι τον 11ο αιώνα, οπότε κατασκευάστηκε το παλάτι των Βλαχερνών από τη δυναστεία των Κομνηνών.
Ο Βουκολέων εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται για κρατικές συναντήσεις, όπως το 1161 με τον Κίλιτζ Αρσλάν Β΄ σουλτάνο του Ρουμ και το 1171 με τον Αμωρί Α΄ της Ιερουσαλήμ. Εξυπηρέτησε ως τόπος θρησκευτικών συναντήσεων, όταν ο Αυτοκράτορας Μανουήλ Α΄ Κομνηνός διοργάνωσε εκκλησιαστικό συμβούλιο το 1166.
Το ανάκτορο στέγαζε τα διάσημα των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων και το παρεκκλήσι του ανακτόρου περιελάμβανε ιερά λείψανα. Η πρόσβαση στο παρεκκλήσιο του παλατιού ήταν περιορισμένη, παρόλα αυτά υπάρχουν ενδείξεις ότι ήταν μέρος των χριστιανικών προσκυνημάτων.
Τέταρτη σταυροφορία
Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204 κατά τη διάρκεια της Δ΄ Σταυροφορίας, το ανάκτορο του Βουκολέοντα καταλήφθηκε από τον Βονιφάτιο μαρκήσιο του Μομφερράτου που:"Ίππευσε κατά μήκος της ακτής προς το παλάτι του Βουκόλεοντα και όταν έφτασε εκεί αυτό παραδόθηκε, υπό την προϋπόθεση ότι θα έπρεπε να σωθούν οι ζωές όλων εκεί μέσα. Στο παλάτι βρέθηκε ένας μεγάλος αριθμός ευγενών κυριών, που είχαν καταφύγει στο κάστρο αυτό, όπως η αδελφή του βασιλιά της Γαλλίας, που ήταν πρώην Αυτοκράτειρα και η αδελφή του βασιλιά της Ουγγαρίας, που ήταν επίσης Αυτοκράτειρα και πάρα πολλές άλλες δέσποινες. Από τον θησαυρό που βρέθηκε σε αυτό το παλάτι δεν μπορώ να μιλήσω, γιατί υπήρχε τόσος πολύς, που ήταν πέρα από κάθε μέτρημα, ατελείωτος.' (Γοδεφρείδου Βιλλεαρδουίνου Χρονικό της κατάκτησης της Πόλης)."Μεταξύ των βραβείων λοιπόν, ήταν η Αυτοκράτειρα Μαργαρίτα, κόρη του Μπέλα Γ΄ της Ουγγαρίας, την οποία νυμφεύτηκε ο Βονιφάτιος. Κατά τη μετέπειτα Λατινική αυτοκρατορία (1204–1261), το παλάτι του Βουκολέοντα συνέχισε να χρησιμοποιείται ως αυτοκρατορική κατοικία. Μετά την κατάκτηση της πόλης από τον Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγο ωστόσο, το παλάτι, μαζί με ολόκληρο το συγκρότημα των Μεγάλων Ανακτόρων, σταδιακά εγκαταλείφθηκε υπέρ του Παλατιού των Βλαχερνών.
Όταν ο Μεχμέτ Β', ο οθωμανός σουλτάνος, εισήλθε στην πόλη το 1453, παρατήρησε ότι το ως τότε διάσημο παλάτι στεκόταν, αν και σε ερείπια. Κατά την είσοδό του στο παλάτι, φέρεται να είπε: Η αράχνη κινείται στους τοίχους / του παλατιού των καισάρων. / Η γλαύκα καλεί τους φρουρούς / στους πύργους του Αφρασιάμπ.
Σύγχρονη εποχή
Τα ερείπια του παλατιού καταστράφηκαν μερικώς το 1873 για να ανοίξει χώρος για τη σιδηροδρομική γραμμή προς το Σιρκετζί. Τα ερείπια υποδηλώνουν ότι υπήρχε ένα μπαλκόνι με θέα στη θάλασσα, προσβάσιμο μέσω τριών μαρμάρινων κουφωμάτων, ακόμη ορατό μέχρι σήμερα.
Το 2018 ανακοινώθηκε από τον Μητροπολιτικό Δήμο της Κωνσταντινούπολης, ότι το παλάτι θα αποκατασταθεί από το Συμβούλιο Διατήρησης Πολιτιστικής και Φυσικής Κληρονομιάς. Προβλέπεται ότι το παλάτι θα γίνει ένα υπαίθριο μουσείο με "ένα ξύλινο μονοπάτι για τους επισκέπτες, ένα μουσείο και μία πισίνα".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βυζαντινά παλάτια Κατηγορία:Ερείπια στην Τουρκία Κατηγορία:Παλάτια στην Τουρκία Κατηγορία:Βυζαντινή αρχιτεκτονική στην Κωνσταντινούπολη
Αεροδρόμια της Δομινίκας
Η Δομινίκα έχει μόνο δύο αεροδρόμια, το Μέλβιλ Χωλ και το Κέινφιελντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αεροδρομια
Ping Of Death
Το ping του θανάτου (POD - Ping Of Death) είναι ένας τύπος επίθεσης σε έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή. Η επίθεση Ping Of Death συντελείται όταν ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής στέλνει κακοσχηματισμένα πακέτα ping σε έναν άλλο υπολογιστή με σκοπό να τον θέσει εκτός λειτουργίας.
Τεχνικές λεπτομέρειες
Ένα πακέτο ping έχει κανονικά μέγεθος 64 bytes (ή 84 bytes εάν προστεθεί και η κεφαλίδα που προσθέτει το πρωτόκολλο IP). Πολλοί τύποι ηλεκτρονικών υπολογιστών δεν μπορούν να χειριστούν πακέτα ping που έχουν μέγεθος μεγαλύτερο από 65535 bytes, δηλαδή το μέγιστο επιτρεπτό από το πρωτόκολλο IP. Κατά συνέπεια, η επίθεση Ping Of Death περιλαμβάνει την συνεχή αποστολή μεγάλων πακέτων ping σε κάποιον υπολογιστή μέχρι ο τελευταίος να τεθεί εκτός λειτουργίας.
Σύμφωνα με τα πρωτόκολλα του διαδικτύου, η αποστολή ενός πακέτου ping μεγαλύτερου των 65535 bytes είναι παράνομη και δεν προβλέπεται, δεδομένου ότι στην κεφαλίδα IP προβλέπονται μονάχα 16 bits για την καταχώρηση του μεγέθους του πακέτου (2^16-1 = 65535). Παρ’ όλα αυτά ένας υπολογιστής μπορεί να σπάσει το πακέτο ping σε δύο τμήματα και να το στείλει ως δύο ξεχωριστά πακέτα IP. Όταν ο υπολογιστής-στόχος παραλάβει τα δύο πακέτα, θα τα συνθέσει και θα δημιουργήσει ένα μεγάλο πακέτο ping, το οποίο στην συνέχεια ενδέχεται να δημιουργήσει σφάλματα του τύπου buffer overflow, τα οποία συνήθως οδηγούν σε δυσλειτουργία ολόκληρου του υπολογιστή (computer crash).
Αντιμετώπιση
Για την αντιμετώπιση αυτής της επίθεσης θα πρέπει κατά την συναρμολόγηση των διαδοχικών πακέτων IP να ελέγχεται κατά πόσο αυτά είναι έγκυρα. Με τον τρόπο αυτό είναι δυνατόν να απορρίπτονται πακέτα IP που έχουν μέγεθος μεγαλύτερο του επιτρεπτού και έτσι αποφεύγεται ο κίνδυνος αυτού του τύπου επίθεσης. Πολλές φορές αυτοί οι έλεγχοι γίνονται και από συστήματα firewall ούτως ώστε να προστατευθούν οι υπολογιστές που βρίσκονται σε κάποιο τοπικό δίκτυο. Μία άλλη εκδοχή είναι η χρησιμοποίηση μνήμης buffer μεγαλύτερης των 65535 bytes ούτως ώστε να μην συμβαίνει το σφάλμα buffer overflow. Όμως αυτή η λύση δεν είναι η βέλτιστη, δεδομένου ότι δίνει στον υπολογιστή την δυνατότητα να χειριστεί πακέτα IP που έχουν μέγεθος μεγαλύτερο αυτού που καθορίζεται ως μέγιστο στο πρωτόκολλο και με τον τρόπο αυτό το παραβιάζει.
Ευάλωτα συστήματα
Αυτός ο τύπος επίθεσης αφορά μια πληθώρα λειτουργικών συστημάτων και συσκευών, όπως για παράδειγμα το UNIX, το Linux, το Mac, τα Windows, διάφορους εκτυπωτές και δρομολογητές (routers). Παρόλα αυτά από το 1997-1998 τα περισσότερα από τα παραπάνω συστήματα έχουν διορθωθεί ούτως ώστε να μην προσβάλλονται από επιθέσεις Ping Of Death. Προσφάτως όμως έχει επικρατήσει ενός άλλου είδους επίθεση: η επίθεση Ping flood, κατά την οποία ένας υπολογιστής βομβαρδίζεται συνεχώς με πακέτα ping ούτως ώστε οι διάφορες υπηρεσίες που προσφέρει (HTTP server, FTP server, Mail server κοκ) να είναι μη διαθέσιμες προς το κοινό (DOS - Denial of Service).
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Επιθέσεις άρνησης υπηρεσιών
Εκκλησία του Τζουμπάιλ
Η Εκκλησία του Τζουμπάιλ (κλασικά συριακά: ܥܕܬܐ ܕܡܕܢܚܐ ܕܐܬܘܖ̈ܝܐ) είναι χριστιανικός ναός του 4ου αιώνα κοντά στο Τζουμπάιλ, μια πόλη στην ανατολική επαρχία της Σαουδικής Αραβίας στις ακτές του Περσικού Κόλπου.
Ιστορία
Ανακαλύφθηκε το 1986, αρχικά ανήκε στην Εκκλησία της Ανατολής, έναν κλάδο του Ανατολικού Χριστιανισμού στη Μέση Ανατολή. Η πλειοψηφία των υποστηρικτών της είναι Ασσύριοι.
Πρόσφατα, τοποθετήθηκε φράχτης γύρω από την εκκλησία για να μην την δουν πιθανοί τουρίστες. Ωστόσο, οι φράχτες δεν εμπόδισαν τους ντόπιους να εισέλθουν για να βανδαλίσουν και να καταστρέψουν το κτίριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανισμός στη Σαουδική Αραβία Κατηγορία:Ιστορία της Σαουδικής Αραβίας
Σίσσυ Χρηστίδου
Παρουσίαση
Τον Σεπτέμβριο του 2001, και αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της ως ηθοποιός, ξεκίνησε να παρουσιάζει την ψυχαγωγική εκπομπή C Throu στον τηλεοπτικό σταθμό TV 100 στη Θεσσαλονίκη μαζί με την Χριστίνα Κανατάκη. Η εκπομπή ολοκληρώθηκε έπειτα από μία σεζόν με την ίδια να εργάζεται ως ραδιοφωνική παραγωγός σε εκπομπές του FM 100 και του ANT1 (νυν Easy Radio) 97.5 FM στη Θεσσαλονίκη. Αργότερα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα ξεκινώντας τις σπουδές πάνω στο αντικείμενο της δημοσιογραφίας και της τηλεπαρουσίασης στο Εργαστήρι Δημοσιογραφίας.
Στις αρχές του 2004 ξεκίνησε να εργάζεται στη δημοσιογραφική ομάδα της ψυχαγωγικής late night εκπομπή του Alpha TV Όλα, με παρουσιαστές τον Θέμο Αναστασιάδη και τον Βαγγέλη Περρή. Τη σεζόν 2004-2005 πέρασε ξανά μπροστά από τις κάμερες ως συμπαρουσιάστρια του Θέμου Αναστασιάδη στην ίδια εκπομπή, με τίτλο Όλα 5. Το καλοκαίρι του 2005, πήρε μεταγραφή στο Mega Channel και την πρωινή ψυχαγωγική εκπομπή Όμορφος Κόσμος το πρωί. Εκεί τις σεζόν 2005-2008 ήταν συμπαρουσιάστρια του Γρηγόρη Αρναούτογλου για τρία χρόνια ενώ με την παρουσία της στην εκπομπή έγινε ευρύτερα αναγνωρίσιμη.
Το καλοκαίρι του 2008, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας με τον τηλεοπτικό σταθμό Alpha TV. Εκεί από το 2008 μέχρι το 2011 υπήρξε συμπαρουσιάστρια της Ναταλίας Γερμανού στην ψυχαγωγική εκπομπή Μες στην καλή χαρά που μεταδιδόταν κάθε Σαββατοκύριακο. Τις σεζόν 2009-2011, πέρα από την παρουσία της στην πρωινή εκπομπή, ανέλαβε την παρουσίαση του reality Αγρότης Μόνος Ψάχνει στην prime time ζώνη του ίδιου σταθμού.