cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εξέγερση του Τιρόλου
Η προετοιμασία της εξεγέρσεως
Το σχέδιο του αρχιδούκα Ιωάννη εγκρίθηκε από τον αυτοκράτορα Φραγκίσκο Α΄, παρά την αντίθεση του αρχιδούκα Καρόλου και της αυτοκράτειρας Μαρία Λουίζα στο ενδεχόμενο μίας λαϊκής εξέγερσης. Ως ημερομηνία εκκίνησης της εξεγέρσεως, ορίστηκε η 12η Μαρτίου, προτού, ωστόσο, αναβληθεί για τον Απρίλιο. Οι συνωμότες, κατά κύριο λόγο ιδιοκτήτες πανδοχείων, ανέλαβαν, εκείνη την περίοδο, τον σχηματισμό ένοπλων ομάδων εξεγερθέντων, καθώς και την επιλογή κατά τόπους αρχηγών σε ολόκληρη την περιοχή του Τιρόλου. Μόνον το Τρέντο, στα νότια, φαινόταν ως λιγότερο διατεθειμένο να συνταχθεί υπέρ του σχεδίου εξεγέρσεως. Προκηρύξεις σχετικά με τον Πόλεμο της Ισπανίας και τον Πόλεμο της Βανδέας μοιράστηκαν από τον κλήρο στον τοπικό πληθυσμό με απώτερο σκοπό οι τελευταίοι να χρησιμεύσουν ως παραδείγματα.
Οι βαυαρικές αστυνομικές αρχές είχαν ισχυρές υποψίες αναφορικά με τις πιθανότητες εξεγέρσεως, ενώ ορισμένοι συνωμότες, μεταξύ των οποίων ο Χόφερ, είχαν ταυτοποιηθεί, ωστόσο αιφνιδιάστηκαν από την ταχύτητα των εξελίξεων. Εκείνη την περίοδο, η βαυαρική φρουρά του Τιρόλο αποτελείτο, συνολικά, από μόνον 3,000 στρατιώτες υπό την ηγεσία του στρατηγού Κίνκελ.
Η τιρολέζικη εξέγερση και η αυστριακή επίθεση
Κατά τη διάρκεια του Απριλίου του 1809, ξέσπασε ο Πόλεμος του Πέμπτου Συνασπισμού. Κατά τη διάρκεια της νύχτας μεταξύ της 8ης και της 9ης Απριλίου, τα μεσάνυχτα, αυστριακή στρατιά αποτελούμενη, συνολικά, από 7,000 άνδρες και 17 κανόνια εισήλθε στο Τιρόλο. Η συγκεκριμένη στρατιωτική δύναμη, χωρισμένη σε εννέα τάγματα, τελούσε υπό την ηγεσία του αντιστράτηγου Ζαν-Γκαμπριέλ ντυ Σατλέρ, συνεπικουρούμενου από τους στρατηγούς Φέννερ, Μάρσαλ και Μπούολ. Κατά το ξημέρωμα, οι Αυστριακοί εισήλθαν στην πόλη του Λιντς, όπου και έγιναν δεκτοί ως απελευθερωτές από τον τοπικό πληθυσμό. Μία άλλη φάλαγγα αποτελούμενη από ένα σύνταγμα και δύο τάγματα υπό την ηγεσία του αντισυνταγματάρχη Τάξις πραγματοποίησε επίθεση με ορμητήριο το Σάλτσμπουργκ. Πιεζόμενοι από τις πρώτες ομάδες εξεγερθέντων, οι Βαυαροί εκκένωσαν το Μπρούνεκ, δίχως, ωστόσο, να πετύχουν την καταστροφή της τοπικής γέφυρας κατά την υποχώρησή τους. Στις 10 Απριλίου, το Μπρίξεν δέχθηκε επίθεση από Τιρολέζους ακροβολιστές, ωστόσο οι Βαυαροί δέχθηκαν βοήθεια από 2,500 άνδρες γαλλικής φάλαγγας υπό την ηγεσία του στρατηγού Μπισόν. Στη συνέχεια, οι Γαλλοβαυαροί εκκένωσαν το Μπρίξεν και υποχώρησαν προς το Ίνσμπρουκ, στα βόρεια. Ωστόσο, καθοδόν, δέχθηκαν επίθεση από χωρικούς οι οποίοι και συνέλαβαν ως αιχμαλώτους 200 Βαυαρούς οι οποίοι ήσαν μέλη της οπισθοφυλακής. Μία δεύτερη γαλλική φάλαγγα, υπό την ηγεσία του στρατηγού Λεμουάν, η οποία είχε λάβει διαταγές να ακολουθήσει την πορεία εκείνης του στρατηγού Μπισόν, προτίμησε, τότε, να υποχωρήσει προς τα νότια, με κατεύθυνση το Τρέντο.
Στις 11 Απριλίου, ο Χόφερ νίκησε τους Βαυαρούς στο Στέρτσινγκ, καταλαμβάνοντας, στη συνέχεια, την ομώνυμη πόλη. Ωστόσο, οι Τιρολέζοι υποχρεώθηκαν στην εκκένωσή της ολίγες ώρες αργότερα, αφότου πληροφορήθηκαν την επερχόμενη άφιξη της φάλαγγας του Μπισόν. Όμως, οι Γαλλοβαυαροί δεν χρονοτρίβησαν, προτιμώντας να συνεχίσουν την πορεία τους με κατεύθυνση το Ίνσμπρουκ. Στις 12 Απριλίου, οι άνδρες του Χόφερ ήσαν σε θέση να ανακαταλάβουν το Στέρτσινγκ, δίχως να συναντήσουν ιδιαίτερη αντίσταση. Παράλληλα, οι κάτοικοι των περιχώρων του Ίνσμπρουκ εξεγέρθηκαν, ενώ, στη συνέχεια, στις 12 Απριλίου, 6,000 χωρικοί επιτέθηκαν στην πρωτεύουσα του Τιρόλου. Οι Βαυαροί υπερασπιστές της συνθηκολόγησαν, ωστόσο ορισμένοι εξ'αυτών εκτελέστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες. Στις 13 Απριλίου, κατά το ξημέρωμα, οι 2,500 Γάλλοι και οι 1,300 Βαυαροί στρατιώτες υπό την ηγεσία του στρατηγού Μπισόν κατέφθασαν εμπρός στο Ίνσμπρουκ, όπου και αντελήφθησαν πως η πόλη είχε καταληφθεί από τους εξεγερθέντες. Όντες περικυκλωμένοι και αντιλαμβανόμενος την κόπωση των ανδρών του, έπειτα από συνεχιζόμενες πιέσεις τις οποίες δέχθηκαν καθοδόν μέσων ενεδρών και κατολισθήσεων τις οποίες προκαλούσαν οι Τιρολέζοι, ο στρατηγός Μπισόν αποφάσισε να παραδοθεί. Ως αποτέλεσμα, εντός χρονικού διαστήματος μαχών διάρκειας μόνον τεσσάρων ημερών, συνολικά, 6,000 Γάλλοι και Βαυαροί στρατιώτες είχαν συλληφθεί ως αιχμάλωτοι από τους Τιρολέζους. Στις 13 Απριλίου, ο Μάρτιν Τάιμερ ανέλαβε την ηγεσία των εξεγερθέντων του Ίνσμπρουκ. Κατά τη διάρκεια της ίδιας ημέρας, το Χαλλ ιν Τιρόλ κατελήφθη από τον Σπέκμπαχερ, ενώ η φρουρά του συνελήφθη ως αιχμάλωτη.
Από την πλευρά της, η αυστριακή αυτοκρατορική στρατιά συνέχισε την πορεία της με ορμητήριο τα ανατολικά του Τιρόλου. Στις 14 Απριλίου, εισήλθε στο Μπρίξεν και το Στέρτσινγκ. Παράλληλα, ο Σατλέρ απέστειλε τρία τάγματα προς τα νότια. Στις 16 Απριλίου, οι Αυστριακοί κατέφθασαν στο Ίνσμπρουκ, όπου ο τοπικός πληθυσμός τους υποδέχθηκε με θριαμβικό τρόπο. Ως αποτέλεσμα, σχεδόν ολόκληρο το Τιρόλο είχε ανακαταληφθεί από την Αυστρία. Οι Γιόζεφ φον Χόρμαϊρ και Άντον φον Ρέσμαν ανέλαβαν τη διοίκηση της επαρχίας, οι Βαυαροί αξιωματούχοι συνελήφθησαν ή εκδιώχθηκαν, ενώ, παράλληλα, λόχοι ακροβολιστών σχηματίστηκαν. Ολίγες ημέρες αργότερα, ο αντισυνταγματάρχης Τάξις ξεκίνησε τις πρώτες επιδρομές στη Βαυαρία, όπου επιτάξεις στα όρια της λεηλασίας έλαβαν χώρα.
Στα νότια, ο Γάλλος στρατηγός Μπαραγκέ ντ'Ιλιέ κατέλαβε το Τρέντο όντας επικεφαλής στρατιωτικής δύναμης 10,000 ανδρών, ωστόσο υποχρεώθηκε να επιστρέψει στην Ιταλία έπειτα από την ήττα του στρατηγού Μπωαρναί στη Μάχη του Σατσίλε. Παράλληλα, οι Αυστριακοί βάδισαν με κατεύθυνση το ιταλικό τμήμα του Τιρόλου, όπου η εξέγερση ήταν μικρότερης κλίμακας. Στις 24 Απριλίου, συνάντησαν το γαλλικό στράτευμα του Μπαραγκέ ντ'Ιλιέ στο Βολάνο, όπου και έλαβε χώρα μάχη με αβέβαιη έκβαση. Στη συνέχεια, οι Γάλλοι συνέχισαν την υποχώρησή τους με κατεύθυνση την Ιταλία, ενώ οι Αυστριακοί κατέλαβαν το Ροβερέτο, ολοκληρώνοντας, με αυτό τον τρόπο, την ανακατάληψη του νότιο τμήματος του Τιρόλου. Στα τέλη του Απριλίου, οι Βαυαροί δεν ήλεγχαν, πλέον, στο Τιρόλο παρά μόνον το φρούριο του Κούφσταϊν, το οποίο και βρισκόταν υπό καθεστώς πολιορκίας. Εκείνη την περίοδο, ο Αυτοκράτορας της Αυστρίας προχώρησε στην έκδοση του μανιφέστου του Σέρντινγκ, μέσω του οποίου διακήρυσσε την πρόθεσή του για την ενσωμάτωση του Τιρόλου στην Αυστρία.
Ωστόσο, παρά το γεγονός πως η έκβαση της αυστριακής επίθεσης στο Τιρόλο ήταν επιτυχημένη, κάτι τέτοιο δεν ίσχυε με την επίθεση εναντίον της Βαυαρίας. Συγκεκριμένα, στις 23 Απριλίου, το κύριο αυστριακό στρατιωτικό σώμα, υπό την ηγεσία του αρχιδούκα Καρόλου, ηττήθηκε από τον Ναπολέοντα στη Μάχη της Ρατισβόννης, με συνέπεια να υποχρεωθεί να διασχίσει εκ νέου τα σύνορα. Ως αποτέλεσμα της συγκεκριμένης ήττας, στην Ιταλία, ο αρχιδούκας Ιωάννης υποχρεώθηκε, με τη σειρά του, σε υποχώρηση, παρά τη νίκη του στο Σατσίλε. Στη συνέχεια, 4,000 Γάλλοι στρατιώτες υπό την ηγεσία του στρατηγού Ρυσκά εισήλθαν στο Τιρόλο από τα νότια, όπου και κατέλαβαν το Τρέντο στις 4 Μαΐου. Ωστόσο, ένα αυστριακό σύνταγμα στρατού, καθώς και 4,000 Τιρολέζοι ακροβολιστές αντεπιτέθηκαν άμεσα, με αποτέλεσμα ο Ρυσκά να υποχρεωθεί σε υποχώρηση με κατεύθυνση την Ιταλία.
Πρώτη επίθεση του Λεφέβρ
thumb|300px|Τιρολέζοι ήρωες, λάδι σε μουσαμά του [[Φραντς Ντεφρέγγερ, 1894 .]]
Στις 11 Μαΐου, 25,000 Βαυαροί υπό την ηγεσία του Αλσατού στρατάρχη Φρανσουά Ζοζέφ Λεφέβρ εισήλθαν στο Τιρόλο. Η πρώτη φάλαγγα, υπό την ηγεσία των Λεφέβρ και φον Βρέντε, διέσχισε το πέρασμα του Στρουμπ, όπου και επιτέθηκε στα τιρολέζικα χαρακώματα. Η δεύτερη φάλαγγα, υπό την ηγεσία του φον Ντέροϊ, έλυσε την πολιορκία του Κούφσταϊν. Η τρίτη φάλαγγα, υπό την ηγεσία του πρίγκιπα Λουδοβίκου, υιού του Βασιλέα της Βαυαρίας, παρέμεινε στη θέση της ως εφεδρεία.
Οι ενέδρες των Τιρολέζων ακροβολιστών δεν αποτέλεσαν εμπόδιο στην πορεία των Βαυαρών. Συγκεκριμένα, στις 11 Μαΐου, το Λόφερ κατελήφθη, ενώ στις 12 Μαΐου ο Φραντς Φέννερ ηττήθηκε στο Βάιντρινγκ. Ο Αυστριακός στρατηγός Σατλέρ κατέφθασε στο Βεργκλ με στράτευμα 5,000 ανδρών, ωστόσο, στις 13 Μαΐου, δέχθηκε επίθεση από τις βαυαρικές δυνάμεις. Όντες αρκετά υποδεέστεροι αριθμητικά, οι Αυστριακοί ηττήθηκαν και υποχρεώθηκαν σε υποχώρηση με κατεύθυνση το Ίνσμπρουκ, αφήνοντας πίσω τους 600 νεκρούς και 2,000 συλληφθέντες ως αιχμαλώτους. Αποδοκιμαζόμενος από τον τοπικό πληθυσμό ο οποίος τον θεωρούσε ως υπεύθυνο της ήττας, ο Σατλέρ υποχρεώθηκε σε φυγή με κατεύθυνση το πέρασμα του Μπρέννερ. Στη συνέχεια, οι Βαυαροί βάδισαν προς το Ίνσμπρουκ, προχωρώντας, καθοδόν, σε καταστολή της εξέγερσης και προβαίνοντας, παράλληλα, σε βιαιοπραγίες. Συγκεκριμένα, στο Βάιντρινγκ, στο Κίρχντορφ ιν Τιρόλ, στο Στρας ιμ Τσίλλερταλ, καθώς και στο Σλίττερς, αγροκτήματα πυρπολήθηκαν, ενώ πολίτες, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, σφαγιάστηκαν, τουφεκίστηκαν ή απαγχονίστηκαν. Κατά την αμέσως επόμενη μέρα της Μάχης του Βεργκλ, ο Σπέκμπαχερ ηττήθηκε στο Στρας ιμ Τσίλλερταλ. Στις 15 Μαΐου, η πόλη του Σβατς, υπεύθυνος για την υπεράσπιση της οποίας ήταν ο Τάξις, δέχθηκε επίθεση από τη μεραρχία του φον Βρέντε. Παρά τις σχετικές διαταγές οι οποίες είχαν δοθεί από τον Βαυαρό στρατηγό, η πόλη πυρπολήθηκε, ενώ βιαιότητες έλαβαν χώρα και δεκάδες πολίτες σφαγιάστηκαν.
Φοβούμενος επίθεση από τα νότια, ο Σατλέρ εγκατέλειψε το Ίνσμπρουκ, συγκεντρώνοντας, στη συνέχεια, τα στρατεύματά του στο Στάιναχ αμ Μπρέννερ. Εκείνη την περίοδο, ο Λεφέβρ ξεκίνησε διαπραγματεύσεις στο Τιρόλο, όπου η κατάληψη της Βιέννης από τους Γάλλους είχε, εντός συντόμου χρονικού διαστήματος, γίνει γνωστή. Εντός του αυστριακού και τιρολέζικου στρατοπέδου, κυριαρχούσαν ο διχασμός και η αναποφασιστικότητα. Στις 19 Μαΐου, οι Βαυαροί εισήλθαν στο Ίνσμπρουκ, δίχως να συναντήσουν την οποιανδήποτε μορφής αντίσταση. Στη συνέχεια, ο Σατλέρ υποχώρησε με κατεύθυνση την Αυστρία. Για τον Λεφέβρ, πλέον, η ειρήνη είχε αποκατασταθεί στο Τιρόλο.
Στις 23 Μαΐου, κατόπιν σχετικής διαταγής του Ναπολέοντα, οι Λεφέβρ και φον Βρέντε εγκατέλειψαν το Ίνσμπρουκ με κατεύθυνση το Σάλτσμπουργκ, προκειμένου να καταδιώξουν τη στρατιά του Αυστριακού στρατηγού Γιέλατσιτς. Στην περιοχή παρέμεινε μόνον η μεραρχία του στρατηγού φον Ντέροϊ, αποτελούμενη από, συνολικά, 8,000 άνδρες. Στα νότια του Τιρόλου, ο Αντρέας Χόφερ απηύθυνε έκκληση προς τους τιρολέζικους λόχους του οποίους και κάλεσε να συγκεντρωθούν στο Στέρτσινγκ. Στη συνέχεια, ο Χόφερ πρόφθασε τον Σατλέρ στο Μπρούνεκ, όπου και επιχείρησε να τον πείσει να παραμείνει στο Τιρόλο. Καθώς ο Σατλέρ ακολουθούσε σχετικές διαταγές, εμφανίστηκε διστακτικός. Αρχικώς, αποδέχθηκε την πρόταση του Χόφερ επέστρεψε εκ νέου, μαζί με τους 8,000 άνδρες του, ωστόσο, δύο μέρες αργότερα, άλλαξε εκ νέου γνώμη και αποχώρησε με προορισμό την Αυστρία. Παράλληλα, απέστειλε σχετική διαταγή υποχώρησης προς τον στρατηγό Μπούολ, στρατιωτικό διοικητή της οπισθοφυλακής του, ωστόσο το συγκεκριμένο μήνυμα κατακρατήθηκε από τους Τιρολέζους, με αποτέλεσμα να μην μεταβιβασθεί.
Στις 23 Μαΐου, ο Χόφερ, όντας επικεφαλής αρκετών χιλιάδων χωρικών, κατέφθασε στο Μπρέννερ. Μαθαίνοντας πως ο Λεφέβρ είχε εγκαταλείψει το Ίνσμπρουκ μαζί με το μεγαλύτερο μέρος των στρατευμάτων του, οι Τιρολέζοι αποφάσισαν να επιτεθούν στην πόλη. Στις 25 Μαΐου, 6,000 Τιρολέζοι συνάντησαν τους Βαυαρούς στο Μπέργκισελ, έναν λόφο στα νότια του Ίνσμπρουκ. Η μάχη που ακολούθησε είχε αβέβαιη έκβαση, με τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές να παραμένουν στις θέσεις τους. Ωστόσο, στη συνέχεια, οι εξεγερθέντες έλαβαν ενισχύσεις, με αποτέλεσμα, τέσσερις ημέρες αργότερα, συνολικά, 14,000 Τιρολέζοι ακροβολιστές και 900 Αυστριακοί στρατιώτες, υπό την ηγεσία του στρατηγού Μπούολ, να πραγματοποιήσουν εκ νέου επίθεση στο Μπέργκισελ. Αυτή τη φορά, οι Βαυαροί ηττήθηκαν, ενώ ο Ντέροϊ διέταξε την εκκένωση του Ίνσμπρουκ. Στις 30 Μαΐου, οι εξεγερθέντες κατέστησαν κύριοι της πόλεως, καθώς και, στη συνέχεια, του συνόλου των εδαφών του Τιρόλου. Στις 2 Ιουνίου, οι Βαυαροί διέσχισαν εκ νέου τα σύνορα.
Έπειτα από τη νίκη του, ο Αντρέας Χόφερ περιορίστηκε στην επιστροφή του στο πανδοχείο του. Από την πλευρά του, ο Γιόζεφ φον Χόρμαϊρ επέστρεψε στο Τιρόλο, προκειμένου να αναλάβει εκ νέου την πολιτική εξουσία της επαρχίας. Λόχοι ακροβολιστές ανέλαβαν τη φύλαξη των συνόρων, ενώ, παράλληλα, περίπου 1,000 Αυστριακοί αυτοκρατορικοί στρατιώτες, υπό την ηγεσία του στρατηγού Μπούολ, παρέμειναν στρατοπεδευμένοι εντός του Τιρόλου. Κατά τις απαρχές του Ιουνίου, οι Γάλλοι πέτυχαν να καταλάβουν το Τρέντο, ωστόσο, εντός συντόμου χρονικού διαστήματος, εκδιώχθηκαν. Από την πλευρά τους, οι Τιρολέζοι προχώρησαν, στις 12 Ιουνίου, σε εκ νέου πολιορκία του Κούφσταϊν, δίχως ωστόσο να πετύχουν να το καταλάβουν, παραμένοντας, ως αποτέλεσμα, η μοναδική οχυρή θέση στο Τιρόλο η οποία παρέμενε υπό τον έλεγχο των Βαυαρών.
Δεύτερη επίθεση του Λεφέβρ
thumb|300px|left|Συμβούλιο πολέμου του Αντρέας Χόφερ, λάδι σε μουσαμά του [[Φραντς Ντεφρέγγερ, 1897.]]
Κατά τα μέσα του Ιουλίου, ο Λεφέβρ επέστρεψε εκ νέου στο Τιρόλο, προκειμένου να ξεκινήσει δεύτερη επίθεση. Το κυρίως στράτευμα συγκεντρώθηκε στο Σάλτσμπουργκ. Αριθμούσε, συνολικά, δύο βαυαρικές μεραρχίες, υπό την ηγεσία του πρίγκιπα Λουδοβίκου και του Μπέρνχαρντ φον Ντέροϊ, καθώς και μία σαξονική μεραρχία, υπό την ηγεσία του Ρουγιέ. Ο στρατηγός Πελτιέ ντε Μονμαρί ανέπτυξε τις στρατιωτικές δυνάμεις του κατά μήκος των βαυαρικών συνόρων, ενώ ο Μπωμόν ανέλαβε την κατάληψη του Φόραρλμπεργκ. Στα ανατολικά, οι Ρυσκά και Μπαραγκέ ντ'Ιλιέ έλαβαν σχετική διαταγή να πραγματοποιήσουν επίθεση με ορμητήριο την Καρινθία, ενώ στα νότια ο στρατηγός Περί έλαβε σχετική διαταγή προκειμένου να βαδίσει από τη Βερόνα με κατεύθυνση την Κοιλάδα του Αδίγη, ως επικεφαλής ιταλικής μεραρχίας. Συνολικά, 20,000 στρατιώτες περικύκλωσαν το Τιρόλο.
Στις 27 Ιουλίου, η στρατιά του Λεφέβρ εισήλθε στο Τιρόλο. Έχοντας απολέσει το ηθικό τους, οι Τιρολέζοι διασκορπίστηκαν και δεν προέβαλαν παρά μόνον ισχνή αντίσταση. Στις 30 Ιουλίου, το Ίνσμπρουκ κατελήφθη από τον Λεφέβρ. Από την πλευρά του, ο Ναπολέων διέταξε τον στρατάρχη του να επιδείξει τη μέγιστη δυνατή αυστηρότητα απέναντι στους Τιρολέζους εξεγερθέντες, ενώ, παράλληλα, απαίτησε την παράδοση 150 ομήρων, τη λεηλασία και πυρπόληση έξι μεγάλου μεγέθους χωριών, τον αφοπλισμό της ευρύτερης περιοχής, καθώς διέταξε τον τουφεκισμό οποιουδήποτε Τιρολέζου συλλαμβανόταν έχοντας στην κατοχή του οπλισμό.
Ωστόσο, στο Πάσσαϊερταλ, ο Χόφερ οπλίστηκε εκ νέου και οργάνωσε εκ νέου επιστράτευση των λόχων ακροβολιστών. Στις 1 Αυγούστου, ο Λεφέβρ απέστειλε τον Ρουγιέ και τη σαξονική στρατιά του προκειμένου να καταλάβουν το Μπρίξεν. Η συγκεκριμένη μεραρχία διέσχισε την περιοχή δίχως να συναντήσει την οποιαδήποτε αντίσταση, ωστόσο, στις 4 Αυγούστου, έπεσε σε ενέδρα στο ύψος του Φράντσενσφεστε. Έχοντας παγιδευτεί εντός φαραγγιού και έχοντας καταπλακωθεί από κορμούς δέντρων και βράχους τους οποίους δέχονταν, συνολικά, 1,000 Σάξονες σκοτώθηκαν, τραυματίστηκαν ή συνελήφθησαν ως αιχμάλωτοι. Στη συνέχεια, ο Λεφέβρ κατέφθασε συνοδευόμενος από 7,000 Βαυαρούς, διέταξε τον Ρουγιέ να υποχωρήσει με κατεύθυνση το Ίνσμπρουκ και βάδισε προς το Μπρίξεν. Ωστόσο, καθώς το έδαφος είχε καταστεί αδιάβατο, υποχρεώθηκε σε υποχώρηση. Κατά την επιστροφή του στο Στέρτσινγκ, αντελήφθη πως η πόλη είχε καταληφθεί από τους ακροβολιστές, οι οποίοι βρίσκονταν υπό την ηγεσία του Αντρέας Χόφερ. Ως αποτέλεσμα, ο Λεφέβρ προτίμησε να παρακάμψει την πόλη μέσω του Περάσματος του Μπρέννερ, πετυχαίνοντας να διαφύγει, όμως οι στρατιώτες του υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τα κανόνια τους, καθώς και τα άλογά τους, προκειμένου να είναι σε θέση να διαβούν τα ορεινά εδάφη. Πιεζόμενοι από συνεχόμενες ενέδρες των Τιρολέζων, οι Βαυαροί κατέφθασαν στο Ίνσμπρουκ υπό καθεστώς άτακτης φυγής. Στις 9 Αυγούστου, βαυαρικό σύνταγμα επίσης συνετρίβη στο Πόντλατσερ Μπρύκε, πλησίον του Προυτς. Στις 13 Αυγούστου, συνολικά, 18,000 Τιρολέζοι υπό την ηγεσία του Χόφερ έδωσαν εκ νέου μάχη στο Μπέργκισελ. Έπειτα από αρκετές ώρες μάχης, ο Λεφέβρ διέταξε υποχώρηση των στρατευμάτων του. Στις 14 Αυγούστου, έχοντας ελλείψεις σε τρόφιμα και πολεμοφόδια, οι Βαυαροί και οι Σάξονες υποχρεώθηκαν σε εκκένωση του Ίνσμπρουκ και υποχώρηση προς τη Βαυαρία. Συνολικά, οι απώλειες του Λεφέβρ ήσαν ιδιαιτέρως σημαντικές, καθώς κατά τη διάρκεια χρονικού διαστήματος τριών εβδομάδων είχε χάσει το μισό στράτευμά του, ήτοι 4,000 νεκρούς ή τραυματίες και 6,000 συλληφθέντες ως αιχμαλώτους.
Η αντιβασιλεία του Χόφερ
thumb|300px|Ο Αντρέας Χόφερ και το συμβούλιό του στο Χόφμπουργκ του Ίνσμπρουκ, λάδι σε μουσαμά του [[Φραντς Ντεφρέγγερ, 1879.]]
Όντας, πλέον, κύριος του Ίνσμπρουκ, όπου και έγινε δεκτός με θριαμβικό τρόπο, ο Αντρέας Χόφερ αυτοανακηρύχθηκε ως «Αντιβασιλέας του Τιρόλου», προχωρώντας, παράλληλα, στην ίδρυση προσωρινής κυβερνήσεως εν αναμονή της επιστροφής του Τιρόλου στην Αυστρία και της εκ νέου θεσμοθέτησης της Δίαιτας. Στις 19 Αυγούστου, απηύθυνε έκκληση προς τον αυτοκράτορα. Παράλληλα, συμβούλιο αποτελούμενο από, περίπου, δώδεκα πρόσωπα δημιουργήθηκε, εκ των οποίων όλοι τους ήσαν χωρικοί ή ιδιοκτήτες πανδοχείων. Έχοντας επίγνωση της ανικανότητάς του στον διοικητικό τομέα, ο Χόφερ απηύθυνε κάλεσμα προς τους Αυστριακούς αξιωματούχους για την επιστροφή των τελευταίων στο Τιρόλο. Κατά τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου, μετέβη στα νότια της περιοχής, προχωρώντας, καθοδόν, στη σύλληψη δύο λοχαγών ακροβολιστών, οι οποίοι, μαζί με τις ομάδες ενόπλων τους, επιδίδονταν σε ληστρική δραστηριότητα, προτού, στη συνέχεια, μεταβεί στο Μπότσεν, όπου, κατόπιν σχετικού αιτήματός του, ο Γιόζεφ φον Τζοβανέλλι ανέλαβε καθήκοντα συμβούλου του. Ωστόσο, η τοπική κυβέρνηση γνώρισε σημαντική έλλειψη χρημάτων, η οποία και οδήγησε σε σιτοδεία.
Από στρατιωτικής άποψης, το Τιρόλο αριθμούσε, συνολικά, 36,000 ακροβολιστές και 40,000 πολιτοφύλακες, καθώς και, περίπου, πενήντα Αυστριακούς αυτοκρατορικούς στρατιώτες οι οποίοι λιποτάκτησαν από τη στρατιά του Μπούολ προκειμένου να πολεμήσουν στο πλευρό του Χόφερ. Τα πλέον φιλικά διακείμενα προς την εξέγερση εδάφη βρίσκονται στα περίχωρα του Μπρίξεν, του Μπότσεν και του Μεράν. Οι χωρικοί, ο κατώτερος κλήρος και η τάξη των ευγενών ήσαν οι πλέον ένθερμοι υποστηρικτές της εξεγέρσεως, ενώ, αντιθέτως, η αστική τάξη, ο ανώτερος κλήρος, καθώς και οι πληθυσμοί των πόλεων, παρά το γεγονός πως επίσης ήσαν εν μέρει θετικά διακείμενοι προς τους Αψβούργους, ωστόσο επεδείκνυαν περισσότερο ουδέτερη στάση, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζονται με καχυποψία.
Κατά τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου, ο Καπουκίνος πατέρας Χάσπινγκερ και ο Γιόζεφ Σπέκμπαχερ ξεκίνησαν εκστρατεία στην περιοχή του Σάλτσμπουργκ, προκειμένου να εξαπλώσουν την εξέγερση στα συγκεκριμένα εδάφη. Οι Τιρολέζοι νίκησαν τους Βαυαρούς στο Πέρασμα του Λούεγκ, προτού, στη συνέχεια, καταλάβουν το Χάλλαϊν, ωστόσο λίγοι ήσαν οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής του Σάλτσμπουργκ οι οποίοι συντάχθηκαν με το μέρος τους, ενώ μία αντεπίθεση της οποίας ηγήθηκε ο Λεφέβρ τους υποχρέωσε σε υποχώρηση.
Η Ειρήνη του Σενμπρούν
Ωστόσο, την ίδια περίοδο, ο Ναπολέων παρέμενε κύριος της Βιέννης, ενώ, παράλληλα, αντιφατικές φήμες διαδίδονταν στην ευρύτερη περιοχή του Τιρόλου σχετικά με τις εξελισσόμενες διαπραγματεύσεις μεταξύ της Γαλλίας και της Αυστρίας. Ωστόσο, ο Φραγκίσκος Α΄ απέστειλε ποσό της τάξεως των 3,000 δουκάτων στον Χόφερ. Στις 26 Σεπτεμβρίου, ο στρατηγός Περί, όντας επικεφαλής στρατεύματος 4,000 Ιταλών, ανακατέλαβε το Τρέντο. Ως αντίδραση, ο Άιζενστεκεν αντεπιτέθηκε μαζί με, συνολικά, 20,000 άνδρες, αναχαιτίζοντας, ως αποτέλεσμα, την πρόοδο των Ιταλών, προτού, στη συνέχεια, στρατοπεδεύσει εμπρός στο Τρέντο. Ωστόσο, στις 10 Οκτωβρίου, οι Ιταλοί πραγματοποίησαν έξοδο η οποία και προκάλεσε πανικό μεταξύ των Τιρολέζων, με αποτέλεσμα οι τελευταίοι να τραπούν σε άτακτη φυγή.
Επίθεση του πρίγκιπα Εζέν ντε Μπωαρναί
thumb|300px|Ο Σπέκμπαχερ και ο υιός του στο πανδοχείο Σανκτ Γιόχαν, λάδι σε μουσαμά του [[Φραντς Ντεφρέγγερ, 1896.]]
Ανήμερα της υπογραφής της συνθήκης, ο Ναπολέων ανέθεσε στον στρατηγό και αντιβασιλέα της Ιταλίας, Εζέν ντε Μπωαρναί, την καθυπόταξη του Τιρόλου. Συνολικά, 42,000 άνδρες τέθηκαν υπό τις διαταγές του. Ο Γάλλος στρατηγός Ντρουέ ντ'Ερλόν επιτέθηκε στα βόρεια ως επικεφαλής τριών βαυαρικών μεραρχιών, ο στρατηγός Μπαραγκέ ντ'Ιλιέ κατευθύνθηκε προς τα νοτιοανατολικά ως επικεφαλής της Στρατιάς της Ιταλίας, η οποία, επίσης, αποτελείτο από τρεις μεραρχίες. Στα νότια, ο Περί αντικαταστάθηκε από τον Βιάλ. Ως κυρίως μέτωπο της επίθεσης επιλέχθηκε το νότιο τμήμα της περιοχής, κατά μήκος της Κοιλάδας του Αδίγη, το οποίο και παρουσίαζε σημαντικότερες δυσκολίες ως προς την υπεράσπισή του.
Στις 16 Οκτωβρίου, οι Βαυαροί ήσαν οι πρώτοι οι οποίοι διέβησαν τα σύνορα, εισερχόμενοι στο Τιρόλο. Κατά τη διάρκεια της αμέσως επόμενης ημέρας, συνέτριψαν ομάδα ακροβολιστών υπό την ηγεσία του Σπέκμπαχερ στο Μέλλεκ. Μεταξύ των Τιρολέζων, το ηθικό των στρατευμάτων βρισκόταν σε πτωτικά επίπεδα, ενώ, παράλληλα, προβλήματα μισθοδοσίας προέκυψαν, με αποτέλεσμα σημαντικός αριθμός εκ των εξεγερθέντων να λιποτακτήσει. Στις 21 Οκτωβρίου, ο Χόφερ εγκατέλειψε το Ίνσμπρουκ και οχυρώθηκε στο Μπέργκισελ μαζί με 8,000 άνδρες. Στις 22 του ιδίου μηνός, απέστειλε έκκληση βοήθειας προς τον αυτοκράτορα Φραγκίσκο Α΄ της Αυστρίας.
Ύστατες προσπάθειες
thumb|left|300px|Ο Πέτερ Σίγκμαϊρ, λάδι σε μουσαμά του [[Φραντς Ντεφρέγγερ, 1893 .]]
Στις 5 Νοεμβρίου, ο πατέρας Ντανέ και ο Γιάκομπ Σίμπερερ συνάντησαν τον Εζέν ντε Μπωαρναί. Κατά τη διάρκεια της μεταξύ τους συζήτησης, ο τελευταίος αποδέχθηκε την υποταγή τους, υποσχόμενος, παράλληλα, την επιείκεια του ιδίου απέναντι στους εξεγερθέντες. Ωστόσο, ορισμένοι εκ των Τιρολέζων ηγετών των εξεγερθέντων αρνήθηκαν τη συνθηκολόγηση, μεταξύ άλλων ο Πέτερ Μάιρ, ο οποίος και συνάντησε τον Χόφερ, κατηγορώντας τον τελευταίο, κατά τη διάρκεια της μεταξύ τους συζήτησης, ως προδότη. Όντας εύκολα επηρεαζόμενος, ο Χόφερ άλλαξε γνώμη, αποφασίζοντας να δώσει εντολή για εκ νέου εκκίνηση των εχθροπραξιών. Στις 8 Νοεμβρίου, οι Ντανέ και Σίμπερερ συνάντησαν, με τη σειρά τους, τον Χόφερ, πείθοντας τον τελευταίο να βάλει εκ νέου την υπογραφή του σε σχετική δήλωση υποταγής. Στις 9 του ιδίου μηνός, ο Χόφερ επέστρεψε στο πανδοχείο του, οι λόχοι ακροβολιστών αποστρατεύτηκαν, ενώ οι αιχμάλωτοι απελευθερώθηκαν. Μόνον οι Πέτερ Μάιρ και Γιόχαν φον Κολμπ συνέχισαν τον ένοπλο αγώνα, ωστόσο, αμφότεροι, συνετρίβησαν στις 8 Νοεμβρίου, στο Πούστερταλ, απέναντι στα στρατεύματα του στρατηγού Ρυσκά.
Πλέον, το σύνολο των εδαφών του Τιρόλου είχε καταληφθεί. Ωστόσο, οι τελευταίοι εναπομείναντες εξεγερθέντες επισκέφθηκαν τον Χόφερ στο πανδοχείο του, προκειμένου να πείσουν τον τελευταίο να τεθεί επικεφαλής του ένοπλου αγώνα τους. Στις 12 Νοεμβρίου, αποφάσισε να ταχθεί εκ νέου στο πλευρό των εξεγερθέντων. Όντας εθελοτυφλών και επηρεαζόμενος από τον πατέρα Χάσπινγκερ, πλέον, ο Χόφερ αρνείτο οποιαδήποτε πιθανότητα ειρηνικής έκβασης της σύγκρουσης, φτάνοντας έως να απειλήσει με θάνατο τον πατέρα Ντανέ και τον Σίμπερερ. Ωστόσο, αριθμός Τιρολέζων αρνήθηκε να τον ακολουθήσει και συνεχίσει τον ένοπλο αγώνα. Στις 16 Νοεμβρίου, στο Μεράν, οι εξεγερθέντες επιτέθηκαν και νίκησαν τους Ιταλούς υπό την ηγεσία του Ρυσκά, οι οποίοι και υποχρεώθηκαν σε υποχώρηση με κατεύθυνση το Μπότσεν. Δύο ημέρες αργότερα, γαλλική φάλαγγα δέχθηκε επίθεση στο ύψους του Σανκτ Λέοναρντ ιν Πάσσαϊερ, κατά τη διάρκεια της οποίας οι Γάλλοι αναζήτησαν καταφύγιο εντός του χωριού, ωστόσο, έχοντας περικυκλωθεί, υποχρεώθηκαν σε συνθηκολόγηση έπειτα από τέσσερις ημέρες μάχης.
Όμως, οι συγκεκριμένες επιτυχίες δεν είχαν συνέχεια, καθώς ο στρατηγός Λουί Μπαραγκέ ντ'Ιλιέ κατέφθασε με περαιτέρω ενισχύσεις, με αποτέλεσμα οι ακροβολιστές να υποχρεωθούν σε άτακτη φυγή. Στις 2 Δεκεμβρίου, μία ύστατη απόπειρα επίθεσης εναντίον του Μπρούνεκ απωθήθηκε. Στις 12 Νοεμβρίου, ο Εζέν ντε Μπωαρναί εξέδωσε σχετικό διάταγμα, μέσω του οποίου έδινε διορία χρονικής διάρκειας πέντε ημερών στους Τιρολέζους προκειμένου οι τελευταίοι να παύσουν τον ένοπλο αγώνα, ενώ, μετά την πάροδο της συγκεκριμένης διορίας, οποιοσδήποτε συλλαμβανόταν έχοντας στην κατοχή οπλισμό θα τουφεκιζόταν. Ως αντίδραση, οι Σπέκμπαχερ, Στράουμπ, Χάσπινγκερ και φον Κολμπ διέφυγαν στο εξωτερικό. Από την πλευρά των Γάλλων, η καταστολή της εξέγερσης υπήρξε ιδιαιτέρως βίαιη στην περιοχή του Μπότσεν και του Μπρίξεν, όπου αριθμός Τιρολέζων εκτελέστηκαν επί της πλατείας του καθεδρικού ναού. Στα ανατολικά, ο στρατηγός Μπρουσιέ προήδρευσε στρατιωτικού δικαστηρίου το οποίο και αποφάσισε τον τουφεκισμό αριθμού αιχμαλώτων, μεταξύ των οποίων και ο Πέτερ Μάιρ, ο οποίος και εκτελέστηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1810.
Από την πλευρά του, ο Αντρέας Χόφερ αρνήθηκε να παραδοθεί στον στρατηγό Μπαραγκέ ντ'Ιλιέ, παρά την υπόσχεση του τελευταίο να του χαρίσει τη ζωή, ενώ παράλληλα αρνήθηκε το ενδεχόμενο να εγκαταλείψει το Τιρόλο, επιλέγοντας να αναζητήσει καταφύγιο εντός των συνόρων του. Ως αποτέλεσμα, επικηρύχθηκε με ποσό της τάξεως των 1,500 φλορινιών. Ο Χόφερ, συνοδευόμενος από την οικογένειά του, καθώς και τον γραμματέα του, Κάγιεταν Σβετ, αναζήτησε καταφύγιο σε μία ορεινή καλύβα, στην τοποθεσία Πλάντλερχυττε. Ωστόσο, ύστερα από παραμονή διάρκειας οκτώ εβδομάδων, καταδόθηκε από τον Φραντς Ραλφφ, πρώην ακροβολιστή. Στις 27 Ιανουαρίου, ο Αντρέας Χόφερ συνελήφθη από Γάλλους και Ιταλούς στρατιώτες, ενώ στη συνέχεια φυλακίστηκε εντός του φρουρίου της Μάντοβα. Έχοντας λάβει σχετική ενημέρωση, ο Ναπολέων διέταξε την άμεση εκτέλεσή του εντός 24 ωρών. Δικασθείς, ο Αντρέας Χόφερ καταδικάστηκε σε θάνατο και τουφεκίστηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1810.
Επακόλουθα
Ο θάνατος του Αντρέας Χόφερ σηματοδότησε το τέλος της εξεγέρσεως. Ο συγκεκριμένος πόλεμος είχε ως απολογισμό, συνολικά, 2,500 νεκρούς μεταξύ των Τιρολέζων και 5,000 μεταξύ των Γαλλοβαυαρών και των συμμάχων τους.
Στις 28 Φεβρουαρίου 1810, τα εδάφη του Τιρόλου διαμοιράστηκαν μεταξύ της Βαυαρίας και της Ιταλίας. Ο θεσμός της στρατολογίας επανήλθε, ενώ, συνολικά, 4,000 Τιρολέζοι ενσωματώθηκαν εντός του βαυαρικού στρατού, συμμετέχοντας, μεταξύ άλλων, στην Εκστρατεία της Ρωσίας. Κατά τη διάρκεια του Αυγούστου του 1813, έπειτα από τον Έκτο Συνασπισμό, η Αυστρία έλυσε τη συμμαχία της με τη Γαλλία, ανακαταλαμβάνοντας, στη συνέχεια, εκ νέου τμήμα των εδαφών του Τιρόλου. Κατά τη διάρκεια του Οκτωβρίου του ιδίου έτους, η Βαυαρία, με τη σειρά της, εναντιώθηκε στη Γαλλία και προσχώρησε στο συνασπισμό. Ως αποτέλεσμα, χιλιάδες χωρικοί υπό την ηγεσία των Σπέκμπαχερ, Χάσπινγκερ, Άιζενστεκεν και Σίμπερερ πραγματοποίησαν συγκέντρωση απαιτώντας την επιστροφή της περιοχής του Τιρόλου στην Αυστρία. Στις 30 Μαΐου 1814, κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου της Βιέννης, η Βαυαρία επισήμως επέστρεψε τα εδάφη του Τιρόλου στους Αψβούργους.
Σημειώσεις
<references group="Σημείωση"/>
Πηγές
*
Δολοφονίες αμάχων στη Μπούτσα
Μετά την ανακατάληψη της πόλης από τμήματα του ουκρανικού στρατού, την 1η Απριλίου του 2022, που εισήλθαν στην πόλη συνοδευόμενα από φωτογράφους διεθνών πρακτορείων ειδήσεων, δόθηκαν στη δημοσιότητα φωτογραφίες 20 περίπου πολιτών (αμάχων, κατά τα φαινόμενα) δολοφονημένων και εγκαταλελειμμένων στον κεντρικό δρόμο της πόλης.
Τη δημοσιοποίηση των φωτογραφιών και των βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αρχικά, σε ιστοσελίδες και εφημερίδες κατόπιν, ακολούθησε παγκόσμια κατακραυγή εναντίον των Ρώσων στρατιωτών αλλά και της Ρωσίας γενικότερα, που κατά τα φαινόμενα, πραγματοποίησαν αυτές τις δολοφονίες. Όλες σχεδόν οι διεθνείς οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και οι κυβερνήσεις των περισσοτέρων χωρών του δυτικού κόσμου, κατηγόρησαν ευθέως τη ρωσική ηγεσία και κυρίως τον Πρόεδρο της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, για εγκλήματα πολέμου ενώ από την ουκρανική πλευρά έγιναν αναφορές σχέδιο γενοκτονίας του ουκρανικού πληθυσμού.
Κατά την διάρκεια των ημερών που ακολούθησαν, ανακαλύφθηκαν και άλλα πτώματα αμάχων αντρών, γυναικών, ακόμα και παιδιών, που βρέθηκαν σκοτωμένα, σε σπίτια και σε άλλους δρόμους της πόλης.
Οι αρμόδιες ιατροδικαστικές και δικαστικές υπηρεσίες της Ουκρανίας, έχουν ξεκινήσει τη διαδικασία ταυτοποίησης και ιατροδικαστικής εξέτασης των πτωμάτων προκειμένου να οδηγήσουν τους υπαίτιους στα δικαστήρια αλλά και να τεκμηριώσουν τις κατηγορίες εναντίον της Ρωσίας για εγκλήματα πολέμου.
Φτάνοντας στο τέλος της προσπάθειας ανάσυρης και ταυτοποίησης των θυμάτων, οι ουκρανικές αρχές δήλωσαν τον Αύγουστο του 2022 ότι τα θύματα στην πόλη ανέρχονται σε 458. Τα 419 έχουν εμφανή σημάδια κακοποίησης ή και βασανισμών, ενώ 39 πέθαναν από φυσικά αίτια.
Ιστορικό
Η πόλη Μπούτσα (πληθ. 37.000 κάτοικοι), αποτελεί προάστειο του Κιέβου στη δυτική όχθη του Δνείπερου ποταμού, βορειοδυτικά της πρωτεύουσας και απέχει περίπου 30 χλμ. από αυτήν. Με το ξέσπασμα της ρωσικής εισβολής από τις πρώτες ώρες της 24ης Φεβρουαρίου το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού εγκατέλειψε την πόλη, αφήνοντας πίσω περίπου 3.500 κατοίκους. Σχεδόν ταυτόχρονα και λίγες ώρες μετά το τηλεοπτικό διάγγελμα του προέδρου Πούτιν, Ρώσοι αλεξιπτωτιστές προσγειώθηκαν και κατέλαβαν την πίστα, του αεροδρομίου στο Γοστόμελ - (το Γοστόμελ, είναι στρατιωτικό αεροδρόμιο στην ομώνυμη γειτονική της Μπούτσας, πόλη), ξεκινώντας τη μάχη για την καταστροφή του αεροδρομίου και την επίθεση στο Κίεβο. Η κατάληψη του αεροδρομίου, ήταν ζωτικός στόχος για τους Ρώσους, τόσο συμβολικά (καταστράφηκε το αεροπλάνο An-225 «Mriya») όσο και στρατιωτικά καθώς θα τους επέτρεπε να ελέγξουν πλήρως τη διαδρομή από τα σύνορα της Λιθουανίας μέχρι το Κίεβο αλλά και να αποβιβάσουν με ασφάλεια ρωσικές αερομεταφερόμενες μονάδες. Οι Ουκρανοί αντιστάθηκαν σθεναρά, και η κατάληψη της ευρύτερης περιοχής έγινε κατορθωτή από το ρωσικό στρατό στις 27 και 28 Φεβρουαρίου αν και όχι ολοκληρωτικά. Στις 28 Φεβρουαρίου ρωσικές δυνάμεις προωθήθηκαν πρώτα προς την πόλη του Γοστόμελ, μετά στη Μπούτσα και τέλος στο  Ιρπίν όπου και σταμάτησαν την προώθησή τους.
Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των κατοίκων, η πρώτη επίθεση για την κατάληψη της Μπούτσας εκδηλώθηκε στις 27 Μαρτίου, και, αν και οι Ρώσοι στρατιώτες κατάφεραν να φτάσουν ως το κέντρο, απωθήθηκαν γρήγορα από τους υπερασπιστές της πόλης. Στην δεύτερη επίθεση που έγινε στις 4 Μαρτίου κατάφεραν τελικά να υπερισχύσουν των Ουκρανών. Η πόλη καταλήφθηκε πλήρως στις 5 Μαρτίου ωστόσο οι μάχες δεν σταμάτησαν, αφού οι μονάδες εδαφικής άμυνας (παρόμοιο με τις πολιτοφυλακές) της Ουκρανίας δυσκόλευαν με όποιο τρόπο μπορούσαν την προέλαση των Ρώσων. : Κάτοικοι των περιοχών αυτών κλήθηκαν στα όπλα εσπευσμένα, πολλοί χωρίς να έχουν καν εμπειρία μάχης και με αυτοσχέδιο εξοπλισμό, όπως βόμβες μολότοφ και αναγκάστηκαν να πολεμήσουν στην πρώτη γραμμή. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει δημοσίευμα της Deutsche Welle «...Όλοι είναι στην πρώτη γραμμή — στρατιώτες, εθνοφύλακες, συνοριοφύλακες, εδαφική άμυνα, αστυνομία, ουκρανικές υπηρεσίες ασφαλείας, πράκτορες μυστικών υπηρεσιών, τάγματα εθελοντών...» Για ένα μήνα, Ρώσοι και Ουκρανοί στρατιώτες αντάλασσαν πυρά και με συστηματικές επιθέσεις, οι μεν Ρώσοι κατέστρεψαν στρατιωτικούς στόχους, εργοστάσια αλλά και πολιτικά κτίρια, οι δε Ουκρανοί, γέφυρες, σιδηροδρομικές γραμμές και γενικά συγκοινωνιακούς κόμβους προκειμένου να αναχαιτίσουν την προέλαση προς το Κίεβο. Οι νεκροί άρχισαν να συσσωρεύονται και σύμφωνα με μετέπειτα πληροφορίες από τη δεύτερη εβδομάδα άρχισαν πτώματα να παραμένουν άταφα. Από κατοπινό ρεπορτάζ έγινε γνωστό ότι στις 10 Μαρτίου πραγματοποιήθηκε μια μαζική ταφή μερικών δεκάδων.
Μετά τον επαναπροσδιορισμό της στρατιωτικής τους επιχείρησης και της εγκατάλειψης του μετώπου του Κιέβου, ο ρωσικός στρατός άρχισε να αποχωρεί τμηματικά από όλη την περιοχή. Η επιχείρηση εκκαθάρισης των πόλεων από τον ουκρανικό στρατό, άρχισε σχεδόν ταυτόχρονα με την αποχώρηση.
Συγκεκριμένα, το Ιρπίν, εκκαθαρίστηκε από την μονάδα Odin, στις 29 Μαρτίου. Την Παρασκευή, 1η Απριλίου όταν και ολοκληρώθηκε η εκκαθάριση του Ιρπίν, ο ουκρανικός στρατός επέτρεψε την είσοδο των φωτορεπόρτερ στη πόλη, προκειμένου να δουν και να φωτογραφίσουν τα ερείπια των ρωσικών τανκς.
Ο πρώτος πολίτης που ανακοίνωσε την αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων από την Μπούτσα ήταν ο δήμαρχός της, Ανατόλι Φεντόρουκ, με ένα βίντεό του, στο Twitter, την 31η Μαρτίου. Της αποχώρησης του ρωσικού στρατού, ακολούθησε η σταδιακή ανακατάληψη της πόλης από τμήματα του ουκρανικού στρατού, την Παρασκευή 1η Απριλίου. Το Σάββατο, 2 Απριλίου, σύμφωνα με τον ουκρανόφωνο ιστότοπο  "Αριστερή όχθη" (ουκρ. Лівий берег) αλλά και τους "New York Times" οι ειδικές δυνάμεις του Τάγματος Αζόφ προχώρησαν σε «εκκαθαριστική επιχείρηση»  στη πόλη. Ειδικότερα, η πόλη εκκαθαρίστηκε από σαμποτέρ καθώς και συνεργάτες των ρωσικών στρατευμάτων, ενώ παράλληλα απομακρύνθηκαν τα εκρηκτικά και τα πυρομαχικά που δεν είχαν πυροδοτηθεί.
Οι νεκροί της οδού Γιαμπλόνσκα
Αν και οι νεκροί στη Μπούτσα δεν ήταν ούτε λιγότεροι ούτε περισσότεροι από τους νεκρούς άλλων πόλεων κατά τη διάρκεια αυτού του πολέμου, ο τρόπος όμως που παρουσιάστηκαν στο παγκόσμιο κοινό, - μέσω βίντεο ενός δρόμου διάσπαρτου από πεθαμένους άμαχους ανθρώπους - προκάλεσε την παγκόσμια κατακραυγή. Τα Μ.Μ.Ε. έδειξαν βίντεο και φωτογραφίες, κατά τα φαινόμενα απλών καθημερινών ανθρώπων που σκοτώθηκαν μόνο και μόνο γιατί ήταν Ουκρανοί. Τα 20 περίπου πτώματα που κείτονταν νεκρά στην οδό Γιαμπλόνσκα, ήταν άμαχοι πολίτες, ντυμένοι με τα καθημερινά τους ρούχα, άνθρωποι που περπατούσαν ή μετακινούνταν από ή προς κάποιον προορισμό, θύματα όχι βομβαρδισμού ή ανατίναξης στόχου, ή οποιασδήποτε άλλης στρατιωτικής ενέργειας, αλλά θύματα στοχευμένων πυροβολισμών, που δεν εξυπηρετούσαν κανένα άλλο σκοπό ή στόχο παρά μόνο την φυσική εξόντωσή τους. Όπως ανέφερε και ο σύμβουλος του Ουκρανού Προέδρου, Μιχάιλο Ποντολιάκ, ''«Αυτά δεν ήταν θύματα πυραυλικών επιθέσεων ή αεροπορικών βομβαρδισμών. Αυτές ήταν σκόπιμες δολοφονίες, από κοντά και με σύστημα.»'' Τα πρώτα βίντεο με τα πτώματα της οδού Γιαμπλόνσκα ανέβηκαν το μεσημέρι του Σαββάτου 2 Απριλίου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης Twitter και Telegram, στην ουκρανική τηλεόραση παρουσιάστηκε στις 7 το απόγευμα της ίδιας μέρας, και η πρώτη επίσημη ανακοίνωση των γεγονότων έγινε από το Υπουργείο Άμυνας της Ουκρανίας, την Κυριακή 3 Απριλίου.
Οι φωτογραφίες και τα βίντεο έδειξαν νεκρούς άνδρες, με πολιτικά ρούχα, που κείτονταν πάνω σε πεζοδρόμια ή και στη μέση του δρόμου, πεσμένοι δίπλα σε αναποδογυρισμένα ποδήλατα και μηχανάκια, μπροστά από κτίρια ή χωράφια, κάποιοι μάλιστα δεμένοι πισθάγκωνα με λευκά κομμάτια υφάσματος. Ταυτόχρονα, άρχισαν να δημοσιεύονταν και φωτογραφίες θαμμένων ανθρώπων σε βιαστικά ανοιγμένους μαζικούς τάφους. Σύμφωνα με τις δηλώσεις του δημάρχου της πόλης, οι πολίτες έθαψαν τις μέρες της ρωσικής εισβολής γύρω στους 300 ανθρώπους σε βιαστικά ανοιγμένους μαζικούς τάφους, αφού δεν υπήρχε ούτε χώρος ούτε η δυνατότητα επίσημης ταφής στα νεκροταφεία της Μπούτσα.
Οι φωτορεπόρτερ εισήλθαν στην πόλη, την Κυριακή 3 Απριλίου.
και οι πρώτες αντιδράσεις
Οι πρώτες αντιδράσεις ήρθαν, όπως ήταν αναμενόμενο, από την ουκρανική πλευρά, που έδωσαν και τον τόνο για όλες τις υπόλοιπες δηλώσεις δυτικών αξιωματούχων και πολιτικών. Ο υπουργός των Εξωτερικών της Ουκρανίας, Ντμίτρο Κουλέμπα, σε ανάρτησή του στο Twitter, το μεσημέρι της 3ης Απριλίου, δήλωσε ότι η σφαγή ήταν προμελετημένη στα πλαίσια εκκαθαρίσεων εθνικιστικού χαρακτήρα, ενώ απαίτησε νέες βαρύτερες κυρώσεις από τους G7. . Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Ουκρανός κυβερνητικός αξιωματούχος Μιχαήλο Ποντολιάκ, παρομοίασε τις δολοφονίες της Μπούτσα με τη σφαγή της Σρεμπρένιτσα,, παρομοίωση που επανέλαβαν αρκετά δυτικά ΜΜΕ τις ημέρες που ακολούθησαν.
Ο Αμερικανός υπουργός των Εξωτερικών των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν, κατηγόρησε τη Ρωσσία για φρικαλεότητες, και για ενέργειες χαρακτηριστικές της επιθετικότητας που έχει δείξει μέχρι σήμερα. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, αποκάλεσε τις δολοφονίες των αμάχων, έγκλημα πολέμου. Η αμερικανική πλευρά ωστόσο, γενικά κράτησε αποστάσεις από τους ισχυρισμούς του Ουκρανού Προέδρου, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, περί γενοκτονίας.
Τις δολοφονίες καταδίκασαν όλες οι χώρες τη Δύσης, ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Σαρλ Μισέλ, ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ και όλες οι μη κυβερνητικές οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Τα γεγονότα καταδίκασαν και οι αντιπρόσωποι της Ινδίας και της Κίνας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, χρησιμοποιώντας όμως διαφορετική γλώσσα από αυτή των δυτικών. Ο Ινδός αντιπρόσωπος, καταδίκασε τις δολοφονίες και ζήτησε ανεξάρτητη διερεύνηση των εγκλημάτων - η πρώτη φορά που η Ινδία αντέδρασε σε πράξεις των ρωσικών δυνάμεων. ο δε Κινέζος αντιπρόσωπος, τόνισε ότι ναι μεν οι εικόνες από τη Μπούτσα είναι πολύ ενοχλητικές κα ανησυχητικές αλλά δήλωσε ότι είναι απαραίτητο να τεκμηριωθούν τα γεγονότα και οι περιστάσεις υπό τις οποίες συνέβησαν.
Στις 4 Απριλίου μέσω της ρωσίδας δημοσιογράφου Όλγας Σκαμπέγιεβα, που θεωρείται ότι γενικά εκφράζει την κυβερνητική πολιτική, διαμορφώθηκε η άποψη ότι τα (πυροβολημένα) θύματα ήταν συνεργάτες ή τουλάχιστον ουδέτεροι απέναντι στα ρωσικά στρατεύματα, και εξοντώθηκαν ως προδότες από τις ουκρανικές ειδικές δυνάμεις.
Σε δεύτερο χρόνο ο Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν σχολίασε τις αποδείξεις των δυτικών για τα υποτιθέμενα εγκλήματα πολέμου, παρόμοιας αξιοπιστίας σαν τις προβοκάτσιες που στήθηκαν στη Συρία, προκειμένου να δυσφημήσουν τη Δαμασκό ότι πραγματοποιεί επιθέσεις με χημικά όπλα εναντίον των πολιτών της.
Ο δε, σταθερός και πιο αφοσιωμένος σύμμαχος της Ρωσίας, ο Πρόεδρος της Λευκορωσίας, Αλεξάντερ Λουκασένκο, ισχυρίστηκε ότι η ψυχολογική αυτή επιχείρηση οργανώθηκε από πράκτορες των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών με σκοπό να δικαιολογηθούν περαιτέρω κυρώσεις στη Ρωσία. Σύμφωνα με το ρωσικό πρακτορείο ΤΑΣΣ, ενεχείρισε στον Πούτιν, και σχετικά έγγραφα που τεκμηρίωναν τους ισχυρισμούς του - έγγραφα όμως που δεν έχουν δοθεί στην δημοσιότητα - τουλάχιστον μέχρι στιγμής. Ο ισχυρισμός του Λουκασένκο, φαίνεται να ταιριάζει με αυτόν που έκανε ο Gevorg Mirzayan, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Οικονομικών της Μόσχας, ότι την σκηνοθεσία των νεκρών θυμάτων ανέλαβαν οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες, αφού σύμφωνα με τον καθηγητή, η σκηνοθεσία έγινε από επαγγελματίες, προφανώς Βρετανούς, οι οποίοι είναι οι καλύτεροι στην δημιουργία ψυχολογικών επιχειρήσεων επηρεασμού της κοινής γνώμης.
Την άποψη αυτή μοιράστηκαν και αρκετοί δυτικοί δημοσιογράφοι και πολιτικοί αναλυτές που εξέφρασαν αμφιβολίες και απορίες σχετικά με την αλληλουχία των γεγονότων, τα πραγματικά αίτια των δολοφονιών, καθώς και τους υπεύθυνους αυτών.
Ροδοβάνι Χανίων
Το Ροδοβάνι (επίσημο: το Ροδοβάνιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Καντάνου-Σελίνου στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Σελίνου. Απέχει 59 χιλιόμετρα από τα Χανιά. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 500 μ.
Δολοφονίες αμάχων στη Μπούτσα
Επόμενες ενέργειες
Μετά την ανακάλυψη των σωρών οι ουκρανικές αστυνομικές και δικαστικές αρχές ξεκίνησαν τη διαδικασία καταγραφής των θυμάτων: προκειμένου να θεμελιώσουν τις κατηγορίες για εγκλήματα πολέμου, Βρετανοί ειδικοί καθώς και 18μελής ομάδα εμπειρογνωμόνων από το ιατροδικαστικό τμήμα της Εθνικής Χωροφυλακής της Γαλλίας, σε συνεργασία με Ουκρανούς ιατροδικαστές ξεκίνησαν τη διαδικασία αναγνώρισης, ταυτοποίησης και νεκροψίας των θυμάτων.
Ροδοβάνι Χανίων
Ιστορικά στοιχεία
Στη θέση Κεφάλα, νότια του χωριού, έχουν βρεθεί τα ερείπια της αρχαίας πόλης Ελύρου, η οποία άκμασε τους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους, ούσα η σημαντικότερη πόλη στη νοτιοδυτική Κρήτη. Σήμερα σώζονται λείψανα οικισμών και δεξαμενών και στο νότιο τμήμα της πόλης βρίσκεται το νεκροταφείο της πόλης. Περιηγητές αναφέρουν ότι βρήκαν ερείπια αρχαίου θεάτρου και υδραγωγείου. Η πόλη συνέχισε να υφίσταται και τους βυζαντινούς χρόνους, όταν ήταν έδρα επισκοπής, μέχρι που καταστράφηκε από τους Σαρακηνούς.
Δολοφονίες αμάχων στη Μπούτσα
Επόμενες ενέργειες
Επικεφαλής των ερευνών που αφορούν όλη την περιφέρεια του Κιέβου, και όχι μόνο της πόλης της Μπούτσα, έχει αναλάβει η Γενική Εισαγγελέας της Ουκρανίας, Ιρίνα Βενεντίκτοβα, (Iryna Venediktova). Σύμφωνα με δηλώσεις της, μέχρι τις 3 Μαΐου είχαν διαπιστωθεί 400 θάνατοι πολιτών στην ευρύτερη περιοχή/ ενώ έχουν ταυτοποιηθεί μέχρι στιγμής 10 ρώσοι στρατιώτες ως ύποπτοι κακοποίησης πολιτών στη Μπούτσα. Οι ανακριτικές αρχές έχουν πάρει καταθέσεις σε πάνω από 1.400 μάρτυρες και θύματα ενώ διερευνούνται 323 ποινικές υποθέσεις.
Ροδοβάνι Χανίων
Ιστορικά στοιχεία
Το σημερινό χωριό πιθανόν δημιουργήθηκε τους πρώτους χρόνους των ενετικών χρόνων. Η ονομασία Ροδοβάνι σύμφωνα με τον Δ. Σαλαμάγκα, το όνομα προέρχεται από το όνομα ιταλικό Rodovan το οποίο σημαίνει Ιλλυριός. Ο Στέργιος Σπανάκης επισημαίνει ότι το επίθετο Rodovano αναφέρεται στο δουκικό αρχείο του Χάνδακα από το 1366 και έτσι θεωρεί ότι το χωριό ιδρύθηκε από Κροάτη μισθοφόρο, ο οποίος πιθανόν ήρθε στα πλαίσια καταστολής των επαναστάσεων της Κρήτης.
Δολοφονίες αμάχων στη Μπούτσα
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσο-Ουκρανικός Πόλεμος Κατηγορία:Θηριωδίες στην Ουκρανία Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου
Ροδοβάνι Χανίων
Ιστορικά στοιχεία
Το 1881 η Σκλαβοπούλα ανήκε στον δήμο Παλαιόχωρας και στην απογραφή εκείνης της χρονιάς αναφέρεται ως Σκλαβοπούλα και Σφακιά, με αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 269 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 345 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας, μέχρι το 1989, όταν εντάχθηκε στον τότε δήμο Πελεκάνου.
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Στην περιοχή Κεφάλα σώζονται τα ερείπια της αρχαίας Ελύρου, κάποια από αυτά σε σημαντικό ύψος, όπως οι ρωμαϊκές δεξαμενές και το υδραγωγείο. Στην κορυφή του λόφου Κεφάλα βρίσκεται οθωμανικός κούλες. Στον χώρο βρίσκεται επίσης ναός της Παναγίας, κτισμένος στα ερείπια παλαιοχριστιανικής βασιλικής, από την οποία διατηρούνται ψηφιδωτά με φυτικό και ζωικό διάκοσμο.
Νοτιοδυτικά του χωριού σώζεται ο μεσαιωνικός ναός της Παναγίας Καλομοιριανής. Το εσωτερικό του ναού είναι τοιχογραφημένο. Οι τοιχογραφίες του ναού σώζονταν σε καλή κατάσταση μέχρι το 1942, οπότε και βανδαλίστηκαν από παιδιά. Από τις τοιχογραφίες ξεχωρίζει η εικόνα του κτήτορα στο βόρειο τοίχο, ο οποίος αναγνωρίζεται ως ο Γεώργιος Καντανολέων, ο οποίος απεικονίζεται μαζί με τη γυναίκα του Μόσχα. Ο Στέφανος Ξανθουδίδης τον ταύτισε με τον αρχηγό της επανάστασης του Καντανολέοντα του 1527. Άλλοι βυζαντινοί ναοί στην περιοχή είναι οι ναοί του Αγίου Γεωργίου, του Αγίου Ιωάννη και της Αγίας Παρασκευής, των οποίων όμως οι τοιχογραφίες είναι κατεστραμμένες.
Διοικητικά στοιχεία
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοιδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και με την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι, μαζί με τους οικισμούς: Αγριλές, Καμάρια, Λιβάδα και Μάζα αποτελούν την κοινότητα Ροδοβανίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κανδάνου του δήμου Κανδάνου-Σελίνου ενώ σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 98 κατοίκους.
Δείτε Κοινότητα Ροδοβανίου
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων Κατηγορία:Δήμος Καντάνου - Σελίνου
Καπέλα Νικολίνα
To παρεκκλήσιο του Νικολάου, ιταλ. capoella Niccolina, είναι ένα παρεκκλήσιο στο Αποστολικό Παλάτι της πόλης του Βατικανού. Είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο για τις νωπογραφίες του Φρα Αντζέλικο, που ζωγράφισε το 1447-51 με τους βοηθούς του, οι οποίοι μάλλον έκαναν την περισσότερη εργασία. Το όνομα του παρεκκλησίου προέρχεται από τον προστάτη του καλλιτέχνη, τον πάπα Νικόλαο Ε΄, που το είχε κτίσει ως το προσωπικό του παρεκκλήσιο.
Αυτό βρίσκεται στον Πύργο του πάπα Ιννοκεντίου Γ΄, στο παλαιότερο τμήμα του Αποστολικού Παλατιού, νοτιοανατολικά της Αυλής Μπελβεντέρε. Βόρεια είναι οι αίθουσες του Ραφαήλ, ανατολικά η Στοά του Ραφαήλ, νότια η Δουκική Σάλα και δυτικά η Αυλή του Παπαγάλου. Το παρεκκλήσιο είναι πολύ μικρότερο από την καπέλα Σιστίνα. Οι τοίχοι ζωγραφίστηκαν από τον Φρα Αντζέλικο με θέμα δύο από τους πρώτους μάρτυρες: το επάνω μέρος έχει ''Επεισόδια από τη ζωή του Αγ. Στεφάνου και το χαμηλότερο Σκηνές από τη ζωή του Αγ. Λαυρεντίου''. To σταυροθόλιο έχει τις μορφές των Τεσσάρων Ευαγγελιστών. Οι δύο αψίδες είναι διακοσμημένες με τους Οκτώ Διδασκάλους της Εκκλησίας.
Το παρεκκλήσιο δεν περιλαμβάνεται στη συνήθη επίσκεψη των τουριστών, αλλά μπορεί να το δει κάποιος με ειδικές ξεναγήσεις, που έχουν κρατηθεί από πριν.
Οι νωπογραφίες
Ο Φρα Αντζέλικο παριστά την Αποκαθήλωση του Χριστού στον τοίχο πίσω από τον βωμό, αλλά το έργο έχει καταστραφεί. Τα άλλα έργα του στα ημικύκλια έχουν πάντως διατηρηθεί καλά.
Οι σκηνές του Αγ. Στεφάνου ακολουθούν την αναφορά στις Πράξεις των αποστόλων, ενώ αυτές του Αγ. Λαυρεντίου έχουν σχεδιαστεί από την παλαιότερη σειρά σκηνών στη βασιλική του Αγ. Λαυρεντίου εκτός των τειχών, όπου ο άγιος είναι θαμμένος. Ο πρώτος ήταν ένας Ελληνόφωνος Ιουδαίος, ένας από τους πρώτους διακόνους που χειροτονήθηκε στην Ιερουσαλήμ από τον Άγ. Πέτρο: ''η Χειροτονία του Αγ. Στεφάνου και ο Άγ. Στέφανος μοιράζει ελεημοσύνες'' (στο ημικύκλιο).
Ο δεύτερος ήταν διάκονος (Χειροτονία του Αγ. Λαυρεντίου), στον οποίο ο Πάπας Σίξτος Β΄ εμπιστεύθηκε τον θησαυρό της εκκλησίας, με σκοπό να τον δώσει στον Αυτοκράτορα Βαλεριανό (Ο άγ. Λαυρέντιος λαμβάνει τους Θησαυρούς από την Εκκλησία). Ο Λαυρέντιος όμως τον μοίρασε μεταξύ των πενήτων (Ο Άγ. Λαυρέντιος μοιράζει ελεημοσύνες), πράξη για την οποία μαρτύρησε. Οι νωπογραφίες υπογραμμίζουν τις ομοιότητες στις ζωές των δύο μορφών, καθώς και οι δύο χειροτονήθηκαν διάκονοι, έδωσαν ελεημοσύνες στους ενδεείς και μαρτύρησαν έπειτα από μία θαρραλέα δήλωση πίστης. Η επιλογή των δύο αγίων δείχνει τη σύνδεση των Εκκλησιών της Ιερουσαλήμ και της Ρώμης.
Οι νωπογραφίες, γεμάτες από άριστες αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες, υπαινίσσονται την επιθυμία του Νικολάου Ε΄ να ξανακτίσει τη Ρώμη ως τη νέα πρωτεύουσα του Χριστιανισμού. Οι μεγάλοι τοίχοι στο ''Μαρτύριο του Αγ. Στεφάνου'' υποδεικνύουν την επανοικοδόμηση των τειχών της Ρώμης. Επιπλέον το σχίσμα στην Ιουδαϊκή κοινότητα της Ιερουσαλήμ μπορεί να συγκριθεί στο Χριστιανικό σχίσμα, που έγινε στην εποχή του Νικολάου Ε΄, ο οποίος έχει ζωγραφιστεί ως πάπας Σίξτος Β΄.
Η διάταξη των έργων
Επειδή το κτήριο δεν είναι τετράγωνο, η διαφορά του μήκους από το πλάτος έχει διαμοιραστεί σε δύο αψίδες.
Ο δυτικός τείχος έχει στη μέση τον Ιωάννη Χρυσόστομο (στην αψίδα), δύο παράθυρα με ανάμεσά τους τη Χειροτονία του Αγ. Λαυρεντίου και τον Θωμά Ακινάτη (αψίδα). Επάνω ο Βασίλειος Καισαρείας (αψίδα), η Χειροτονία του Αγ. Στεφάνου, ο διαμοιρασμός ελεημοσύνης του Αγίου και ο Αμβρόσιος Μεδιολάνων (αψίδα). Στο τρίγωνο του σταυροθολίου ο ευαγγελιστής Μάρκος.
Ο βόρειος τείχος έχει κάτω μία πόρτα και μία είσοδο, στη μέση o Σίξτος Β΄ δίνει τον θησαυρό της Εκκλησίας στον Άγ. Λαυρέντιο και ο Άγιος τον μοιράζει στους πτωχούς. Επάνω το κήρυγμα του Αγ. Στεφάνου και η Αντιπαράθεσή του με το Συμβούλιο των Πρεσβυτέρων. Στην οροφή ο ευαγγελιστής Λουκάς.