cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βούβαστις
Ιστορία
Η Βούβαστις ήταν η πρωτεύουσα του νομού Αμ-Χεντ, ή στα ελληνικά Βουβαστικού, του 18ου της Κάτω Αιγύπτου. Βρισκόταν νοτιοδυτικά της Τάνιδος στην ανατολική όχθη του Πελουσιακού βραχίονα (ή κλάδου) του Δέλτα του Νείλου.
Η Βούβαστις έγινε βασιλική κατοικία μετά που έγινε φαραώ ο πρώτος ηγεμόνας και ιδρυτής της 22ης Δυναστείας Σοσένκ Α΄ το 943 π.Χ. Η Βούβαστις ήταν στο απόγειό κατά τη διάρκεια αυτής και της 23ης Δυναστείας. Παρήκμασε μετά την κατάκτηση από τον Καμβύση Β΄ το 525 π.Χ., που σήμανε το τέλος της Σαϊτικής Εικοστής έκτης Δυναστείας και την αρχή της Αχαιμενιδικής Αυτοκρατορίας.
Η Εικοστή δεύτερη Δυναστεία αποτελούνταν από εννιά, ή, σύμφωνα με τον Ευσέβιο από τρεις βασιλιάδες από τη Βούβαστι, κατά τη βασιλεία των οποίων η πόλη ήταν μια από τις πιο αξιοσημείωτες του Δέλτα. Αμέσως νότια της Βουβάστεως βρίσκονταν οι κλήροι γης με τους οποίους αντάμειψε ο Ψαμμήτιχος Α΄ τις υπηρεσίες των Ιώνων και Κάρεων μισθοφόρων του, και στη νότια πλευρά της πόλης είχε αρχίσει (αλλά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ) κανάλι από τον φαραώ Νεχώ Β΄ που θα ένωνε τον Νείλο με την Ερυθρά Θάλασσα. Μετά που οι Πέρσες κατέκτησαν τη Βούβαστι, τα τείχη της διαλύθηκαν. Από την περίοδο αυτή, όπως ειπώθηκε, άρχισε να παρακμάζει σταδιακά, αν και εμφανίζεται στα εκκλησιαστικά αρχεία στις επισκοπικές έδρες της επαρχίας της Αυγουσταμνικής (Augustamnica Secunda). Υπάρχουν νομίσματα από τη Βούβαστι από την εποχή του Αδριανού.
Η παρακάτω περιγραφή είναι αυτή που δίνει ο Ηρόδοτος για τη Βούβαστι, όπως ήταν λίγο μετά την περίοδο της Περσικής εισβολής, το 525 π.Χ., και ο Χάμιλτον παρατηρεί ότι το πλάνο των ερειπίων αντικατοπτρίζει με αξιοσημείωτη ακρίβεια αυτή την περιγραφή του αυτόπτη μάρτυρα. "Στην Αίγυπτο υψώθηκαν και άλλες πόλεις, καθώς νομίζω, αλλά η πόλη που ξεχώθηκε περισσότερο είναι η Βούβαστις, όπου υπάρχει και ιερό της θεάς Βούβαστης αξιολογότατο· φυσικά υπάρχουν ιερά μεγαλύτερα και πολυτελέστερα απ᾽ αυτό, αλλά κανενός η θέα δεν προξενεί μεγαλύτερη ευχαρίστηση· η Βούβαστις στην ελληνική γλώσσα είναι η Άρτεμις. Το ιερό της Βούβαστης λοιπόν είναι ως εξής: εκτός από την είσοδό του το υπόλοιπο είναι νησί· εισχωρούν εκεί δύο διώρυγες που δεν ενώνονται μεταξύ τους αλλά η καθεμιά τους εισχωρεί ως την είσοδο του ιερού και κυλούν γύρω του η μια από εδώ και η άλλη από εκεί, και έχουν πλάτος η καθεμία εκατό πόδια και έχουν πυκνή σκιά από δέντρα. Τα προπύλαια έχουν ύψος δέκα οργιές και είναι στολισμένα με ενδιαφέρουσες παραστάσεις με ύψος έξι πήχες. Και καθώς το ιερό βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, το βλέπει κανείς από παντού πηγαίνοντας γύρω γύρω· και τούτο, επειδή η πόλη με τις προσχώσεις υψώθηκε, ενώ το ιερό έμεινε αμετακίνητο όπως φτιάχτηκε από την αρχή και φαίνεται από πάνω. Γύρω-γύρω το κλείνει περίβολος με γλυπτές παραστάσεις· μέσα στον περίβολο υπάρχει άλσος από μεγάλα δέντρα φυτρωμένα γύρω στον μεγάλο ναό, και μέσα σ᾽ αυτόν βρίσκεται το άγαλμα· το πλάτος και το μάκρος του ιερού είναι ένα στάδιο προς όλες τις κατευθύνσεις. Στην είσοδο φέρνει λιθόστρωτος δρόμος, κάπου τρεις σταδίους μάκρος και τέσσερα πλέθρα πλάτος, που περνάει από την αγορά και πηγαίνει προς τα ανατολικά· από τη μια και από την άλλη μεριά του φυτρώνουν δέντρα ψηλά ώς τα ουράνια, και ο δρόμος φτάνει ως το ιερό του Ερμή. Έτσι λοιπόν είναι αυτό το ιερό.."
Θρησκεία
Η Βούβαστις ήταν το κέντρο λατρείας της θεάς με αιλουροειδή μορφή Μπαστέτ, που κάποιες φορές ονομαζόταν Βούβαστις, από το όνομα της πόλης, και που οι Αρχαίοι Έλληνες ταύτιζαν με την Άρτεμις. Η γάτα ήταν το ιερό και ιδιαίτερο ζώο της Βαστ, η οποία απεικονιζόταν με κεφάλι γάτας ή λέαινας και συνοδευόταν συχνά από τη θεότητα Πτα στις επιγραφές των μνημείων. Οι τάφοι στη Βούβαστι αντίστοιχα ήταν ο κύριος τόπος ταφής μουμιών γατών στην Αίγυπτο.
Τα πιο ξεχωριστά σημεία της πόλης και του νομού της Βουβάστες ήταν το μαντείο της Μπαστ, ο εξαίσιος ναός αυτής της θεάς και η ετήσια λιτανεία προς τιμήν της. Το μαντείο κέρδισε δημοφιλία και σημαντικότητα μετά την εισροή Ελλήνων εποίκων στο Δέλτα, καθώς η ταύτιση της Μπαστ με την Άρτεμη προσέλκυε στο ιερό της και ντόπιους Αιγυπτίους και ξένους.
Η γιορτές προς τιμήν της Μπαστ ήταν η πιο εύθυμοι και λαμπροί από όλες του αιγυπτιακού ημερολογίου, και περιγράφονται από τον Ηρόδοτο: "Όσον αφορά την πόλη Βούβαστη, καθώς μεταφέρονται εκεί, κάνουν τα εξής: στην κάθε μαούνα ταξιδεύουν μαζί άνδρες και γυναίκες, μεγάλο πλήθος και από τούτους και από εκείνες· μερικές γυναίκες κρατούν κρόταλα και τα χτυπούν, μερικοί άνδρες παίζουν το σουραύλι σε όλο το ταξίδι, ενώ οι υπόλοιποι, άνδρες και γυναίκες, τραγουδούν και κροτούν τα χέρια τους. Και καθώς πλέουν το ποτάμι, όποτε φτάνουν σε καμιά πόλη, φέρνουν τη μαούνα κοντά στη στεριά και κάνουν τα εξής: οι πρώτες γυναίκες κάνουν αυτά που είπα, άλλες περιγελούν φωναχτά τις γυναίκες της πόλης, άλλες χορεύουν και άλλες στέκονται όρθιες και σηκώνουν ψηλά τα φουστάνια τους. Και τα κάνουν αυτά σε όλες τις παραποτάμιες πόλεις, και όταν πια φτάσουν στη Βούβαστη, εορτάζουν εκτελώντας μεγάλες θυσίες, και στην εορτή αυτή πίνεται περισσότερο σταφυλόκρασο παρ᾽ όσο ολόκληρη την υπόλοιπη χρονιά. Άνδρες και γυναίκες, χώρια τα παιδιά, φτάνουν να μαζεύονται εκεί ακόμη και επτακόσιες χιλιάδες, όπως λένε οι ντόπιοι."
Χριστιανική επισκοπή
Σωζόμενα έγγραφα αναφέρουν τα ονόματα τριών Χριστιανών επισκόπων της Βουβάστεως τον 4ο και 5ο αιώνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο
Πηγή El Fouara (Αλγερία)
μικρογραφία|Το γλυπτό της Ναϊάδας στο συντριβάνι Ain El Fouara Το Σιντριβάνι Ain El Fouara είναι ένα εμβληματικό και διάσημο μνημείο στην πόλη Σετίφ στην Αλγερία. Κατασκευάστηκε από τον Γάλλο γλύπτη Francis de Saint-Vidal στα τέλη του 19ου αιώνα.
Αρχικά ήταν μια απλή βρύση χτισμένη γύρω από μια πηγή από στρατιωτικούς μηχανικούς μετά την κατάληψη του Σετίφ. Το νερό ήταν ζεστό κατά το χειμώνα και δροσερό το καλοκαίρι. Αλλά η προοδευτική υποβάθμιση της βρύσης υποχρέωσε το δημοτικό συμβούλιο να σκεφτεί για την αποκατάστασή του, στα τέλη του 19ου αιώνα. Το 1896, ο δήμαρχος του Σετίφ, Μ. Aubry, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στο Παρίσι, ζήτησε από τον διευθυντή της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών "Les Beaux-Arts" να δωρίσει ένα άγαλμα για τη διακόσμηση της πηγής. Το 1898, ο δήμαρχος ενημερώθηκε ότι το άγαλμα, που παρίστανε μια γυμνή Ναϊάδα, φτιαγμένο από τον Francis de Saint-Vidal, ήταν έτοιμο. Η εγκατάσταση του αγάλματος και όλες οι εργασίες ολοκληρώθηκαν το 1899.
Στις 22 Απριλίου 1997, το άγαλμα καταστράφηκε από έκρηξη βόμβας που αποδόθηκε σε ισλαμιστές. Στις 28 Φεβρουαρίου 2006, ένας ισλαμιστής υποκινούμενος από ιμάμηδες κατέστρεψε το άγαλμα με ένα σφυρί. Και στις δύο περιπτώσεις το γλυπτό επισκευάστηκε. Στις 18 Δεκεμβρίου 2017, ένας ισλαμιστής κατέστρεψε το άγαλμα για τρίτη φορά, σπάζοντας το πρόσωπο και το στήθος της Ναϊάδας με σφυρί και καλέμι. Ισλαμιστές ζήτησαν από την κυβέρνηση να μεταφέρει το άγαλμα σε μουσείο γιατί προσβάλλει "τις αλγερινές αξίες περί δημοσίας αιδούς". Όμως πολλοί Αλγερινοί δεν προσβάλλονται αλλά ελκύονται από την πηγή, όπου πηγαίνουν για να δώσουν όρκους και να ζητήσουν καλή τύχη. Το γλυπτό ανακαινίστηκε και εγκαινιάστηκε στις 4 Αυγούστου 2018, αλλά υπέστη νέο βανδαλισμό στις 9 Οκτωβρίου 2018. Ο υπουργός Azzedine Mihoubi, ανακοίνωσε στο Twitter ότι η ζημιά ήταν μικρή και θα επισκευαστεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός της Αλγερίας
Θειυδροξυλαμίνη
Η θειυδροξυλαμίνη (αγγλικά: sulfhydrylamine) είναι ανόργανη χημική ένωση, που περιέχει άζωτο, θείο και υδρογόνο, με μοριακό ύπο NH3S, αν και συνήθως παριστανεται με τον ημισυντακτικό της τύπο NH2SH. Εκτός από τη «μητρική» ένωση θειυδροξυλαμίνη, ο όρος χρησιμοποιείται επίσης και για μια ομάδα «θυγατρικών» ή «υποκατεστημένων» ενώσεων με τη γενική ονομασία θειυδροξυλαμίνες, με γενικό τύπο NR2SH, όπου τα R (όχι απαραίτητα το ίδιο) μπορεί να είναι υδρογόνα, αλογόνα ή μονοσθενείς ανόργανες ή οργανικές ρίζες. Ακόμη μπορεί τα δύο (2) R μαζί να παριστάνουν μια δισθενή ομάδα, οπότε σχηματίζονται οι ετεροκυκλικές θειυδροξυλαμίνες'''. Η («μητρική») θειυδροξυλαμίνη θεωρείται ότι είναι στη λίστα των πιθανών μορίων για ανίχνευση  στο διαστρικό ενδιάμεσο. Η ένταση των γραμμών και οι πιθανότητες ενός αριθμού μεταπτώσεων ανάμεσα στα χαμηλά επίπεδα μοριακής περιστροφής τηςθειυδροξυλαμίνης έχουν υπολογιστεί. Τα αναμενόμενα οπτικά βάθη σε διαστρικές γραμμές για το μόριο αυτό έχουν επίσης εκτιμηθεί.
Από χλωραμίνη
Με επίδραση όξινου θειούχου καλίου (KHS) σε χλωραμίνη (NH2Cl) παράγεται θειυδροξυλαμίνη :
Από λιθιαμίδιο
Με επίδραση στοιχειακού θείου σε λιθιαμίδιο, παράγεται ενδιάμεσα λιθιοθειαμίδιο, που στη συνέχεια με υδρόλυση (συνήθως με αραιό υδροχλωρικό οξύ), παράγεται θειυδροξυλαμίνη :
Από υδροξυλαμίνη
Με επίδραση υδροθείου σε υδροξυλαμίνη, παρουσία διοξειδίου του θορίου (ThO2) ή άλλου όξινου (κατά Λιούις) καταλύτη, όπως η αλουμίνα, παράγεται θειυδροξυλαμίνη :
Χημική συμπεριφορά και παράγωγα
Η θειυδροξυλαμίνη είναι «διλειτουργική» ένωση, δηλαδή ένωση με δυο λειτουργικές (δηλαδή χαρακτηριστικές) ομάδες, την υδροθειομάδα (HS-) και την αμινομάδα (NH2-). Επίσης, πρόκειται για αμφολύτη, αφού περιέχει μια όξινη ομάδα (την υδροθειομάδα) και μια βασική ομάδα (την αμινομάδα).
Αμφολυτική αυμπεριφορά
1. Η πιο χαρακτηριστική ιδιότητα της αμφολυτικής συμπεριφοράς είναι η αμφολυτική διάσταση:
2. Παραγωγή αλάτων με οξέα και βάσεις. Π.χ.:
Αντιδράσεις με ηλεκτρονιόφιλα
Η θειυδροξυλαμίνη αντιδρά με ηλεκτρονιόφιλα χημικά είδη, όπως τα αλκυλιωτικά μέσα (π.χ. αλαλκάνια, RX), και μάλιστα μπορεί να αντιδράσει μαζί τους τόσο με το θείο της, όσο και με το άζωτό της. Δηλαδή. αλλά και
Παραγωγή θειοξιμών
Η θειυδροξυλαμίνη αντιδρά με αλδεΰδες ή κετόνες, σχηματίζοντας θειοξίμες:
Αυτή η χημική αντίδραση είναι χρήσιμη για τον καθαρισμό κετονών και αλδεϋδών, γιατί είναι κατά κάποιον τρόπο αντιστρέψιμη, αφού αν θερμανθεί η παραγώμενη θειοξίμη μαζί με ένα ανόργανο οξύ, ανακτάται η αρχική κετόνη ή αλδεΰδη.
Επίσης, οι θειοξίμες χρησιμοποιούνται ως συναρμωτές σε ενώσεις συναρμογής.
Προσθήκη σε οξιράνιο
Με επίδραση σε οξιράνιο παράγεται 2-αμινοθειαιθανόλη : 40px|Οξιράνιο
Διαμινοδισουλφίδιο
Με επίδραση χλωριούχου χαλκού (CuCl2) παράγεται διαμινοδισουλφίδιο :
Μεθανοθειονικό οξύ
Με οξείδωση θειυδροξυλαμίνης παράγεται αμινοθειονικό οξύ (NH2SO3H) :
Αποθείωση
1. Με επίδραση φωσφορώδη τριαιθυλεστέρα [(CH3CH2O)3P] παράγεται αμμωνία (NH3) :
2. Με επίδραση υδρογόνου και με καταλύτη νικέλιο (μέθοδος αποθείωσης Raney) παράγεται υδρόθειο H2S) :
Επίδραση καρβενίων
Παρεμβολή καρβενίων, π.χ. με μεθυλενίου παράγονται μεθυλυδροθειαμίνη και μεθυλοθειαμίνη :
Παραπομπές και σημειώσεις
Κατηγορία:Ενώσεις θείου Κατηγορία:Ανόργανες αμίνες Κατηγορία:Ενώσεις υδρογόνου
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Αργολίδας 2019–20
Για την περίοδο 2019–20, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αργολίδας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Αργολίδας.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της Ε.Π.Σ. Αργολίδας έχει τη δυνατότητα να κερδίσει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία. Η κυπελλούχος ομάδα της Ε.Π.Σ. Αργολίδας έχει το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ελλάδας της επόμενης περιόδου.
Α1 Κατηγορία
Η Α1 Κατηγορία διεξάγεται με τη συμμετοχή 16 συλλόγων και με τη μορφή πρωταθλήματος διπλών αγώνων.
Η πρωταθλήτρια ομάδα προβιβάζεται στην Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία, ενώ οι 3 τελευταίες ομάδες της βαθμολογίας υποβιβάζονται στην Α2 Κατηγορία.
Το πρωτάθλημα, όπως και οι υπόλοιπες διοργανώσεις διεκόπη πριν την ολοκλήρωσή του, έπειτα από απόφαση της ΕΠΟ λόγω της Πανδημία του κορονοϊού. Έτσι οι βαθμολογίες των πρωταθλημάτων επικυρώνονται ως έχουν μέχρι και τη διακοπή, με την πρωταθλήτρια ομάδα να παίρνει την άνοδο στην Γ΄ Εθνική. Από την Α1 Κατηγορία αποφασίστηκε να μην υποβιβαστεί καμία ομάδα, εκτός από τη Θύελλα Σκαφιδακίου που είχε αποχωρήσει.
Πρωταθλήτρια Ε.Π.Σ. Αργολίδας για την περίοδο 2019-20 αναδείχθηκε η Κορωνίδα Κοιλάδας.
Α2 Κατηγορία
Η Α2 Κατηγορία διεξάγεται με τη συμμετοχή 30 ομάδων, χωρισμένες σε 3 ομίλους και με τη μορφή πρωταθλήματος διπλών αγώνων.
Η πρωταθλήτρια ομάδα κάθε ομίλου προβιβάζεται στην Α1 Κατηγορία.
Βαθμολογία 1ου ομίλου
Πηγή [https://www.epsarg.gr/results/display_ranking.php?league_id=752 Ε.Π.Σ. Αργολίδας]
Βαθμολογία 2ου ομίλου
Πηγή [https://www.epsarg.gr/results/display_ranking.php?league_id=753 Ε.Π.Σ. Αργολίδας]
Βαθμολογία 3ου ομίλου
Πηγή [https://www.epsarg.gr/results/display_ranking.php?league_id=754 Ε.Π.Σ. Αργολίδας]
Β΄ Κατηγορία
Η Β΄ Κατηγορία διεξάγεται με τη συμμετοχή 27 ομάδων, χωρισμένες σε 4 ομίλους και με τη μορφή πρωταθλήματος διπλών αγώνων.
Βαθμολογία 1ου ομίλου
Πηγή [https://www.epsarg.gr/results/display_ranking.php?league_id=762 Ε.Π.Σ. Αργολίδας]
Βαθμολογία 2ου ομίλου
Πηγή [https://www.epsarg.gr/results/display_ranking.php?league_id=763 Ε.Π.Σ. Αργολίδας]
Βαθμολογία 3ου ομίλου
Πηγή [https://www.epsarg.gr/results/display_ranking.php?league_id=764 Ε.Π.Σ. Αργολίδας]
Βαθμολογία 4ου ομίλου
Πηγή [https://www.epsarg.gr/results/display_ranking.php?league_id=765 Ε.Π.Σ. Αργολίδας]
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Αργολίδας.
Λόγω της διακοπής των διοργανώσεων εξαιτίας της πανδημίας του κορονοϊού ο κυπελλούχος ανάμεσα στους 2 φιναλίστ, Παναργειακό και Κορωνίδα Κοιλάδας, θα αναδειχθεί χωρίς αγώνα μέσω κλήρωσης.
Η κλήρωση διεξήχθη στην αίθουσα εκδηλώσεων της Ε.Π.Σ. Αργολίδας, αναδεικνύοντας Κυπελλούχο Ε.Π.Σ. Αργολίδας για την αγωνιστική περίοδο 2019-20 την Κορωνίδα Κοιλάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αργολίδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2019–2020 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2019-2020
Δήμος Πύλης
Ο Δήμος Πύλης είναι Δήμος της Περιφέρειας Θεσσαλίας με έδρα την Πύλη. Αποτελείται από 7 Δημοτικές Ενότητες και έχει συνολική έκταση 750,794 τ.χλμ. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 20.000 κατοίκους, βάσει της Απογραφής του 2011.
Η σημερινή μορφή του Δήμου προέκυψε το 2010 με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», από τη συνένωση των προϋπαρχόντων με το Σχέδιο «Καποδίστριας», Δήμων Πύλης, Γόμφων, Πιαλείων, Αιθήκων και Πινδαίων και των Κοινοτήτων Μυροφύλλου και Νεράιδας.μικρογραφία|Ο Δήμος Πύλης, στην [[Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.]]Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων και συνορεύει στα βόρεια με το Δήμο Μετεώρων, στα ανατολικά με το Δήμο Τρικκαίων, στα νότια με τους Δήμους Αργιθέας και Μουζακίου και στα δυτικά με τους Δήμους Βορείων Τζουμέρκων και Κεντρικών Τζουμέρκων της Περιφέρειας Ηπείρου.
Διοικητική διαίρεση
thumb|300px|Τοπογραφικός χάρτης του Δήμου Πύλης. thumb|300px|Χάρτης των Δημοτικών Ενοτήτων (πρώην Δήμων και Κοινοτήτων) του Δήμου Πύλης. {{legend|red|1 - [[#Δημοτική Ενότητα Πύλης|Πύλης}} {{legend|blue|2 - Γόμφων}} {{legend|lightgreen|3 - Πιαλείων}} {{legend|gold|4 - Αιθήκων}} {{legend|magenta|5 - Πινδαίων}} {{legend|lightblue|6 - Μυροφύλλου}} {{legend|salmon|7 - Νεράιδας}} ]] Ο «Καλλικρατικός» Δήμος Πύλης διαιρείται σε 7 Δημοτικές Ενότητες, οι οποίες αντιστοιχούν στους 5 συγχωνευθέντες «Καποδιστριακούς» Δήμους και στις 2 συγχωνευθείσες «Καποδιστριακές» Κοινότητες. Κάθε Δημοτική Ενότητα διαιρείται σε Κοινότητες, οι οποίες αντιστοιχούν στα Δημοτικά Διαμερίσματα των καταργηθέντων «Καποδιστριακών» Δήμων. Οι σημερινές Κοινότητες του Δήμου, ήταν αυτόνομες Κοινότητες και Δήμοι, πριν την εφαρμογή του Σχεδίου «Καποδίστριας».
Δημοτική Ενότητα Πύλης
Η Δημοτική Ενότητα Πύλης βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, στους πρόποδες της νότιας Πίνδου, καταλαμβάνει έκταση 100,1 τ.χλμ. και έχει πληθυσμό 5.216 κάτοικους (Απογραφή 2011) μικρογραφία|Το γεφύρι του Αγίου Βησσαρίωνος, στην [[Πύλη Τρικάλων.]] μικρογραφία|Μετά το χιονοδρομικό, στο [[Περτούλι Τρικάλων|Περτούλι.]]
Δημοτική Ενότητα Πιαλείων
Η Δημοτική Ενότητα (πρώην Δήμος) Πιαλείων καταλαμβάνει έκταση 52,5 τ.χλμ. και έχει 3.408 κάτοικους (Απογραφή 2011). Ο πρώην Δήμος λειτούργησε από το 1999 έως το 2010, με έδρα τη Φήκη.
Δημοτική Ενότητα Αιθήκων
Η Δημοτική Ενότητα (πρώην Δήμος) Αιθήκων βρίσκεται στις πλαγιές της νότιας Πίνδου, καταλαμβάνει έκταση 279,8 τ.χλμ. και ο πρώην Δήμος λειτούργησε από το 1999 έως το 2010, με έδρα την Ελάτη. μικρογραφία|[[Ελάτη Τρικάλων]] μικρογραφία|[[Γαρδίκι Τρικάλων]] μικρογραφία|Η πλατεία της [[Ελάτη Τρικάλων|Ελάτης Τρικάλων.]] μικρογραφία|Η Μονή Αγίας Παρασκευής, στο [[Νεραϊδοχώρι Τρικάλων.]]
Δημοτική Ενότητα Πινδαίων
Η Δημοτική Ενότητα (πρώην Δήμος) Πινδαίων βρίσκεται στις πλαγιές της νότιας Πίνδου, καταλαμβάνει έκταση 166,2 τ.χλμ. και ο πρώην Δήμος λειτούργησε από το 1999 έως το 2010, με έδρα τα Στουρναραίικα. μικρογραφία|[[Στουρναραίικα Τρικάλων]] μικρογραφία|Το χιονισμένο [[Παράμερο Τρικάλων.]]
Δημοτική Ενότητα Μυροφύλλου
Η Δημοτική Ενότητα (πρώην Κοινότητα) Μυροφύλλου βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, στα σύνορα με την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας. μικρογραφία|Η πλατεία [[Μυρόφυλλο Τρικάλων|Μυροφύλλου Τρικάλων.]] μικρογραφία|Η Μονή Αγίου Γεωργίου, στο [[Μυρόφυλλο Τρικάλων.]]
Δημοτική Ενότητα Νεράιδας
Η Δημοτική Ενότητα (πρώην Κοινότητα από το 1999 έως το 2010) Νεράιδας, βρίσκεται επίσης στα νοτιοδυτικά της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, στα σύνορα με την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας. μικρογραφία|[[Νεράιδα Τρικάλων]]
Παραπομπές
Πύλης
Ακτίνες γ
Προέλευση
thumb|left Προκύπτουν από πυρηνικές αντιδράσεις, όπως η διάσπαση ραδιενεργών πυρήνων, ή στοιχειωδών σωματιδίων. Είναι προϊόν ενός από τους τρεις τρόπους παραγωγής ραδιενέργειας, συγκεκριμένα της διάσπασης β. Η ακτινοβολία αυτή δεν είναι σωματιδιακής φύσεως σε αντίθεση με τις άλλες δύο. Οι ακτίνες γ δεν είναι ραδιοκύματα και γενικά δεν πρέπει να συγχέεται η ραδιενέργεια με τα ραδιοκύματα, το ραδιόφωνο και τα λοιπά. Ταξινομώντας 'τες σε κατηγορία ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων παρατηρούμε οτι βρίσκονται πάνω από τις ακτίνες Χ.
Πηγές Ακτίνων γ
thumb|Διαστημική πηγή ακτινών γ Οι ακτίνες γ παράγονται από ραδιενεργούς πυρήνες και από αστέρια στο διάστημα. Οι ραδιενεργοί πυρήνες προκύπτουν από ορυκτά με περιεκτικότητα σε ραδιενεργή ουσία, από απόβλητα πυρηνικών αντιδραστήρων. Επίσης, από την αντίδραση της ηλιακής ακτινοβολίας με την ατμόσφαιρα, κατά την οποία παράγεται το ισότοπο Άνθρακας-14 το οποίο περνά στα φυτά κι από εκεί σε όλην την τροφική αλυσίδα. Γενικά, κάθε ουσία, περιέχει ένα ελάχιστο ραδιενεργό ποσοστό της που παράγει ακτίνες γ. Τα αστέρια εκπέμπουν ενέργεια με μορφή ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας σε όλα τα μήκη κύματος. Κυριότερες πηγές ακτίνων γ θεωρητικά είναι οι αστέρες νετρονίων και οι μαύρες τρύπες. Η ανακάλυψη ισχυρής πηγής ακτίνων γ από το κέντρο του γαλαξία μας ενισχύει την επιστημονική άποψη ότι στο κέντρο του βρίσκεται μια μεγάλη μαύρη τρύπα.
Εφαρμογές
thumb|left|σπινθηρογραφίες
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ηλεκτρομαγνητικό φάσμα Κατηγορία:Ακτινολογία Κατηγορία:Ραδιενέργεια Κατηγορία:Πυρηνική φυσική
Δρέσδη
thumb|250px|right| η Φραουενκίρχε, μερικές ημέρες πριν από την καθαγίασή της thumb|250px|right|Η αυλή Τσβίνγκεν Η Δρέσδη (γερμανικά: Dresden) είναι πόλη της Γερμανίας και πρωτεύουσα του ομόσπονδου κράτους της Σαξονίας.
Κτισμένη σε μια κοιλάδα στον ποταμό Έλβα (Elbe), έχει πληθυσμό 541.304 κατοίκων (2014). Η Δρέσδη είναι μέρος της μητροπολιτικής περιοχής του σαξονικού τριγώνου (Δρέσδη, Λειψία και Κέμνιτς) με πληθυσμό πάνω από 3,2 εκατομμύρια κατοίκους.
Η πόλη έχει μακρά ιστορία ως κύρια και βασιλική κατοικία για τους βασιλείς της Σαξονίας.
Βομβαρδισμός της Δρέσδης
Ο βομβαρδισμός της και η ολοσχερής καταστροφή της κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (13 Φεβρουαρίου 1945) άλλαξε ολοσχερώς το πρόσωπο της πόλης.
Πόλη της Ενιαίας Γερμανίας
Η Δρέσδη γνώρισε δραματικές αλλαγές μετά από την επανένωση της Γερμανίας στις αρχές της δεκαετίας του '90. Η πόλη έχει ακόμα αρκετές από τις πληγές της από τους βομβαρδισμούς του 1945.
Ένα πρόγραμμα ανανέωσης ήταν η αναδημιουργία της Φράουενκιρχε (Frauenkirche) και της περιβάλλουσας περιοχής Νόιμαρκτ (Neumarkt). Ολοκληρώθηκε το 2005, ένα έτος πριν από τα 800α γενέθλια της Δρέσδης. Η νέα Φράουενκιρχε οικοδομήθηκε σύμφωνα με τα ιστορικά σχέδια. Παρά τη συνολική καταστροφή του κέντρου της πόλης κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, πολλές περιοχές της έχουν αποκατασταθεί. Το ενδιαφέρον κοινού και κυβέρνησης παραμένει υψηλό και υπάρχουν πολυάριθμα προγράμματα εν εξελίξει - με ιστορικές αναδημιουργίες και σύγχρονα σχέδια - για την αρχιτεκτονική αναγέννηση της πόλης.
Το 2004 η UNESCO ανακήρυξε τη Δρέσδη και το τμήμα της κοιλάδας του ποταμού Έλβα ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.
Κουλτούρα και αξιοθέατα
Ο αρχιτέκτονας Γκότφριντ Σέμπερ (Gottfried Semper) (1803-1879) σχεδίασε την Όπερα στο στυλ της Ιταλικής Αναγέννησης, χάρη στην οποία η Δρέσδη έγινε μουσική μητρόπολη. Το κτήριο καταστράφηκε κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ανακατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου το 1984.
Dance Again World Tour
Το Dance Again Tour πρόκειται για την πρώτη παγκόσμια περιοδεία της διεθνούς φήμης σταρ, Τζένιφερ Λόπεζ, η οποία με την ομάδα της ταξιδεύουν παγκοσμίως προωθώντας τις μεγαλύτερες επιτυχίες της τραγουδίστριας σε όλο τον κόσμο. Η περιοδεία καλύπτει την Ευρώπη, την Αυστραλία και την Αμερική ενώ τα συνολικά σόου είναι 78.
Πληροφορίες
Η Τζένιφερ Λόπεζ οργάνωσε την περιοδεία που ξεκίνησε στις 14 Ιουνίου και τελειώνει στις 18 Δεκεμβρίου. Η Τζένιφερ στις συναυλίες της στην Βόρια Αμερική θα συνοδεύεται από τον Ενρίκε Ιγκλέσιας. Παρ' όλα αυτά το μεγάλο της ταξίδι για την συνέχεια της περιοδείας σε Ευρώπη, Ασία και Αυστραλία το διανύει μόνη της για τα υπόλοιπα προγραμματισμένα λαμπερά σόου, χωρίς την συνεργασία του Ενρίκε. Η περιοδεία ξεκίνησε απ' την Κεντρική Αμερική και η πρώτη εμφάνιση δόθηκε στη πόλη του Παναμά στις 14 Ιουνίου. Το κοινό την αποθέωσε καθώς τραγούδησε τα πιο αγαπημένα τραγούδια (On The Floor, Do It Well, I’m Into You, Papi κ.ά.).
Λαμπερά Σόου
Το show έχει μελετηθεί με κάθε λεπτομέρεια, από το μπαλέτο και τη χορογραφία μέχρι τις πολλές αλλαγές κοστουμιών.Παρολαυτά το σκηνικό δεν ειναι όσο φαντασμαγορικό και εντυπωσιακό θα περιμέναμε,συγκρίνοντας το Dance Again Tour με άλλα τουρ της εποχής μας υπάρχει ένα μεγάλο χάσμα. . Η Τζένιφερ παρουσιάζεται με πέντε διαφορετικές εμφανίσεις. Η συναυλία αρχίζει με ένα παραμυθένιο αίσθημα από μιούζικαλ και την ίδια με μια ολόσωμη φόρμα στο χρώμα του δέρματος καλύπτοντας μόνο τα επίμαχα σημεία με ασημένια στρας και glitter να ξεσηκώνει το κοινό με τους χορευτές της στους ρυθμούς του Get Right. Έπειτα τιμώντας τα r&b ερεθίσματα της και με μια χρυσή φόρμα και καπέλο τραγουδάει ένα mix από μεγάλες της επιτυχίες όπως το Jenny From The Block. Στη συνέχεια φόρα ένα ιδιαίτερο outfit σε χρώμα μπλε ρουά με χρυσό από το οποίο κρέμονταν κρόσια για να αναδεικνύει τις κινήσεις της. Ύστερα ερμηνεύει το Let’s Get Loud φορώντας ένα μαύρο κοστούμι το οποίο βγάζει στο τέλος του τραγουδιού και μένει με ένα εντυπωσιακό μαύρο κορμάκι για να ξεσηκώσει το κοινό με τον παλμό του On The Floor. Τέλος το τελευταίο τραγούδι της, Dance Again το ερμηνεύει με μία ολόσωμη φόρμα, αυτή τη φορά χρυσή δίνοντας λάμψη στο πρόσωπό της. Όλα δημιουργίες του νεαρού σχεδιαστή Zuhair Murad.
Μαγνητοσκόπηση περιοδείας
Στις 5 Οκτωβρίου και στην συναυλία της Πορτογαλίας αποφασίστηκε να ξεκινήσει η μαγνητοσκόπηση της περιοδείας που θα παρουσιαστεί τον ερχόμενο χρόνο σε μια 3D ταινία μεγάλης διάρκειας. Όσον αφορά τη θεματολογία, οι θεατές θα μπορέσουν να απολαύσουν την τραγουδίστρια σε πολλές live εμφανίσεις, χορογραφίες κλπ. και παράλληλα να κάνουν ένα γρήγορο fill in στις τελευταίες "μεγάλες αλλαγές των τελευταίων χρόνων στη ζωή της".
Λίστα Τραγουδιών
Παρακάτω η λίστα τραγουδιών της περιοδείας με σειρά εμφάνισης:
Παραπομπές
Κατηγορία:Περιοδείες
Πλατώνι
Το (ευρωπαϊκό) πλατώνι ή έλαφος η πλατύκερος είναι μηρυκαστικό θηλαστικό της οικογένειας των ελαφίδων. Η επιστημονική του ονομασία είναι Dama dama. Είναι ένα από τα τρία είδη ελαφιού της Ελλάδας μαζί με το κόκκινο ελάφι και το ζαρκάδι.
Συστηματική ταξινόμηση
Το πλατώνι ανήκει στο γένος Ντάμα (Dama), το οποίο ανήκει στην οικογένεια Ελαφίδες (Cervidae). Μερικοί ταξινομητές κατατάσσουν το συγγενικό και σπάνιο πλατώνι της Μεσοποταμίας (D. d. mesopotamica) ως υποείδος του πλατωνιού, ενώ κάποιοι ισχυρίζονται πως είναι ξεχωριστό είδος (D. mesopotamica).
Τουρκία
Η Τουρκία είναι η μόνη γνωστή χώρα, η οποία έχει σίγουρα φυσικούς πληθυσμούς (ευρωπαϊκού) πλατωνιού, με συνεχόμενη παρουσία από το Απόγειο της Τελευταίας Παγετώδους Περιόδου, αλλά οι πληθυσμοί εκεί (μαζί με αυτούς του πλατωνιού της Μεσοποταμίας, το οποίο επίσης υπήρχε στην νοτιοανατολική Τουρκία), απειλούνται και έχουν σχεδόν εξαφανισθεί. Το ευρωπαϊκό πλατώνι στην Μικρά Ασία υπέστη σημαντική μείωση του πληθυσμού του, λόγω της εξάπλωσης της γεωργίας (που οδήγησε σε αποδάσωση των δασών χαμηλού υψομέτρου) και του κυνηγιού. Οι πληθυσμοί του Μαρμαρά και του Αιγαίου εξαφανίστηκαν τον 20° αιώνα. Άλλοι άγριοι πληθυσμοί πλατωνιού επιβίωσαν περισσότερο στον Κεραμεικό Κόλπο, στο Εθνικό Πάρκο των Νησιών του Αϊβαλί και στο Adaköy της Μαρμαρίδας, αλλά επίσης φαίνεται να εξαφανίστηκαν πρόσφατα. Πλέον ο τελευταίος άγριος πληθυσμός του είδους επιβιώνει στο Καταφύγιο Θηραμάτων Düzlerçami, στο Όρος Σολυμός, στο Εθνικό Πάρκο Τερμησσού, στη νοτιοδυτική Τουρκία. Ο χώρος είναι περιφραγμένος και έτσι τα ζώα δεν ζουν σε πλήρως άγρια κατάσταση. Αυτός ο μικρός πληθυσμός, είναι γενετικά ξεχωριστός από τα υπόλοιπα πλατώνια.
Νότια Βαλκάνια
Στην ηπειρωτική Ελλάδα και κάποια ελληνικά νησιά, όπως η Κέρκυρα, τα Κύθηρα και η Θάσος, τα οποία συνδέονταν με τη στεριά λόγω χαμηλής θαλάσσιας στάθμης ή βρίσκονταν σε μικρή απόσταση από αυτήν, το πλατώνι ήταν παρόν κατά την Τελευταία Παγετώδη Περίοδο. Υπήρχε η πεποίθηση ότι το είδος αργότερα είχε 'εξαφανισθεί' από την Ελλάδα, για να επιστρέψει κατά τη Νεολιθική. Αντιθέτως, υπολείμματα που έχουν βρεθεί, δείχνουν ότι αν και μειωμένο επιβίωσε σε διάφορες περιοχές της χώρας, όπως η Θεσσαλία, η Πελοπόννησος, και η Στερεά Ελλάδα και στη συνέχεια αυξήθηκε και έγινε κοινό κατά τη Νεολιθική, αλλά κυρίως ανατολικά της Πίνδου και ειδικά στη Μακεδονία και τη Θράκη. Κατά τη Νεολιθική και την Εποχή του Χαλκού το είδος επιβίωνε ακόμα στα νησιά της Κέρκυρας και της Θάσου, εμφανίστηκε στην Εύβοια και τη Σάμο και άρχισε να εισάγεται κυρίως από τον άνθρωπο σε άλλα νησιά όπως η Κρήτη, κάποιες από της Κυκλάδες, η Ρόδος, η Χίος, η Λέσβος και οι Σποράδες. Υπολείμματα από πρώιμες ιστορικές περιόδους έχουν βρεθεί στην ανατολική Ελλάδα και στα νησιά Θάσος, Χίος, Ρόδος και Κρήτη. Στη Σάμο λίγα πλατώνια επιβίωναν το 1700, ενώ στη Λέσβο εξαφανίστηκαν κατά την ύστερη οθωμανική περίοδο. Άγρια πλατώνια επιβίωναν στην ηπειρωτική Ελλάδα, μέχρι το 19° αιώνα στην Ευρυτανία, στη Βοιωτία, στην Αιτωλία (Αράκυνθος) στο Βέρμιο και στις δυτικές πλαγιές του Ολύμπου, μέχρι τη δεκαετία του 1910 στη Θεσπρωτία και τα τελευταία άτομα σκοτώθηκαν το 1927 με δεκαετία του 1930 στην Ακαρνανία. Πρόσφατες καταγραφές πλατωνιών σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, οφείλονται σε δραπέτες από αιχμαλωσία και σπανιότερα σε εισαγωγές (όπως στη Λήμνο) ή επανεισαγωγές (όπως στην Όσσα).
Στη Βουλγαρία ο αυτόχθονος πληθυσμός πλατωνιού, πιστεύεται ότι μειώθηκε και εξαφανίστηκε μετά τον 9° ή το 10° αιώνα και έγινε επανεισαγωγή του είδους πρόσφατα.
Στην Ανατολική Θράκη, το πλατώνι επιβίωνε κατά το 19° αιώνα. Το γεγονός ότι ένα αρσενικό πλατώνι, είχε συλληφθεί στη Θράκη το 1977 και είχε μεταφερθεί στο Düzlerçamı, μπορεί να είναι ενδεικτικό της πιθανής επιβίωσης ενός μικρού πληθυσμού εκεί, κατά την περίοδο εκείνη.
Στην Αλβανία (πιθανώς στο Βουθρωτό), το πλατώνι φαίνεται να ήταν κοινό κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα.
Ρόδος
Ο πληθυσμός του πλατωνιού της Ρόδου, έχει μικρότερο μέγεθος από το μέσο όρο της κεντρικής και της βόρειας Ευρώπης και έχει παρόμοιο χρωματισμό αν και έχει μόνο άγριο φαινότυπο, χωρίς μελανιστικά, λευκιστικά ή υποχρωματισμένα, ξανθά άτομα. Το πλατώνι φαίνεται ότι είχε εισαχθεί στη Ρόδο κατά τη Νεολιθική Περίοδο. Παρόλο που τα απολιθώματα του είδους στο νησί φτάνουν στο παρελθόν μόλις μέχρι τη Νεολιθική, ο πληθυσμός αυτός δεν φέρει σημάδια εξημέρωσης και έτσι θα μπορούσε πλέον να χαρακτηρισθεί αυτόχθονος. Το 2005, το ροδίτικο πλατώνι βρέθηκε να είναι γενετικά ξεχωριστό από όλους τους άλλους πληθυσμούς του είδους και έτσι να είναι επείγουσας ανάγκης διατήρησης. Στην είσοδο του λιμανιού της Ρόδου, τα αγάλματα ενός αρσενικού και ενός θηλυκού πλατωνιού, κοσμούν τη θέση που κάποτε, κατά τον μύθο, έστεκε ο Κολοσσός της Ρόδου.
Εισαχθέν
Εκτός από τη Μικρά Ασία, τα νότια Βαλκάνια και την ιταλική χερσόνησο όπου το πλατώνι ήταν αυτόχθονο, και διάφορες άλλες ευρωπαϊκές χώρες, στις οποίες άρχισε να εισάγεται κατά ήδη τη ρωμαϊκή περίοδο, το είδος έχει ακόμα εισαχθεί στην Αντίγκουα και Μπαρμπούντα, στην Αργεντινή, τη Νότια Αφρική, στην Μπιόκο, στα νησιά Σάο Τόμε, τη Μαδαγασκάρη, το Μαυρίκιο, το Μαγιότ, τη Ρεϊνιόν, τις Σεϋχέλλες, τις Κομόρες, το Μαρόκο, την Αλγερία, την Τυνησία, το Πράσινο Ακρωτήριο, το Λίβανο, την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία, τον Καναδά, τις ΗΠΑ, τα Φώκλαντ και το Περού.
Μορφολογία
Το πλατώνι είναι ένα μεσαίου μεγέθους ελάφι. Την εποχή (και κυρίως στη μέση) του χειμώνα η ράχη του ζώου, ο λαιμός και τα αυτιά του έχουν χρώμα σκούρο γκρι μέχρι γκριζοκάστανο. Το τρίχωμα στα κάτω μέρη και στο εσωτερικό της γάμπας είναι γκρίζο προς το κόκκινο. Χαρακτηριστικές είναι οι άσπρες βούλες που είναι διάσπαρτες κυρίως στο πάνω μέρος (ράχη, πλάτη και καπούλια) του σώματός τους, που χρησιμεύουν κυρίως για το καμουφλάζ των ζώων. Έχει σχετικά μεγάλα και λεπτά πόδια με μάλλον κοντό κεφάλι, προεξέχοντα λάρυγκα και χοντρό αυχένα (σβέρκο). Τα αρσενικά ξεχωρίζουν από τη μεγάλη λειτουργική ακροποσθία, με τη χαρακτηριστικά προεξέχουσα τούφα που καλύπτει τους γεννητικούς αδένες.
Δομή κεράτων
Τα κέρατα που υπάρχουν μόνο στα αρσενικά είναι στρογγυλά στις ρίζες, ανοίγουν και πλαταίνουν πιο πάνω και καταλήγουν σχηματίζοντας χαρακτηριστικές μύτες. Μετά από μία πορεία κάθετη προς τη βάση ανεβαίνουν και λυγίζουν προς τα πίσω. Είναι χαρακτηριστικά και διαφέρουν από τα κέρατα όλων των άλλων ελαφιών, επειδή είναι παλαμοειδή. Σχεδόν πάντα είναι διαφορετικά, ανάλογα με την ηλικία του ζώου, και ως προς την ιδιαιτερότητα και ως προς τη συμμετρία τους. Τα κέρατα του πλατονιού, πέφτουν κάθε χρόνο τον Μάιο και ξαναφυτρώνουν σιγά-σιγά και είναι πλήρως ανεπτυγμένα τον Σεπτέμβριο. Για κάθε χρόνο ηλικίας του ελαφιού, προστίθεται στα καινούργια κέρατα και μία μύτη στο πλατύκερο τμήμα.
Ηθολογία
μικρογραφία|Κοπάδι πλατωνιών στην [[Αγγλία|320x320εσ]] Τα ώριμα αρσενικά ζουν συχνά μόνα τους ή το πολύ με παρέα 3-4 ζώων. Όσο μεγαλώνουν τους αρέσει περισσότερο η μοναξιά. Τα μικρά αρσενικά μαζί με τα θηλυκά και τα νεογέννητα μένουν ενωμένα σε κοπάδια. Γύρω στον Οκτώβριο εμφανίζονται τα ώριμα αρσενικά στο κοπάδι διώχνοντας τα νεαρά αρσενικά, τα οποία όμως δεν απομακρύνονται σε μεγάλες αποστάσεις αλλά τριγυρνούν γύρω από το κοπάδι των θηλυκών.
Αναπαραγωγή
Η διέγερση των αρσενικών που ακολουθεί αυτήν την εποχή, που είναι η αναπαραγωγική περίοδος, είναι πολύ μεγάλη. Συχνά παλεύουν μεταξύ τους για ώρες, για την κατάκτηση των θηλυκών και την απασχόλησή τους αυτή εκμεταλλεύονται τα μικρά διωχθέντα αρσενικά. Την εποχή αυτή τα αρσενικά γίνονται πολύ απρόσεχτα και μένουν πολλές φορές εκτεθειμένα στους ευτυχώς λίγους, ασυνείδητους λαθροθήρες. Η εγκυμοσύνη των θηλυκών κρατάει οκτώ μήνες οπότε γεννούν γύρω στον Ιούλιο ένα με δύο μικρά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελαφίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Ευρώπης Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής Κατηγορία:Θηλαστικά της Ασίας Κατηγορία:Θηλαστικά της Ελλάδας Κατηγορία:Θηλαστικά της Μέσης Ανατολής
Πολισένα Ρούφο
Η Πολισένα, ιταλ. Polissena Ruffo (1400 - 17 Ιουλίου 1420) από τον Οίκο των Ρούφο ήταν κόρη του πρίγκιπα του Ροσάνο, κόμη του Κοριλιάνο & Μοντάλτο και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Μιλάνου.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Κάρλο Ρούφο ντι Μοντάλτο, πρίγκιπα του Ροσάνο, κόμη του Κοριλιάνο & Μοντάλτο και της Τσεκαρέλα Σανσεβερίνο.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Φραγκίσκο Α΄ Σφόρτσα δούκα του Μιλάνου, ως η πρώτη του σύζυγος. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο Φραγκίσκος Α΄ έκανε δεύτερο γάμο με τη Μπιάνκα-Μαρία Βισκόντι και απέκτησε 9 τέκνα.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Μιλάνου
Ποδοσφαιρική Ένωση Ομοσπονδίας Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Η Ποδοσφαιρική Ένωση Ομοσπονδίας Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (βοσνιακά: Nogometni savez Federacije Bosne i Hercegovine, NSFBIH) είναι αρμόδια για το άθλημα στην Ομοσπονδία Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Αποτελεί συστατικό στοιχείο της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των πρωταθλημάτων Α΄ Κατηγορίας και Β΄ Κατηγορίας, όπως και του θεσμού του κυπέλλου της Ομοσπονδίας Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Ιστορία
Η ιδρυτική συνέλευση της NS FBiH πραγματοποιήθηκε στο Σεράγεβο στις 20 Ιανουαρίου 2002.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Κοστάντσα ντα Βαράνο
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Πιέρ Τζεντίλε ντα Βαράνο, κυρίου του Καμερίνο και της Ελισάβετ Μαλατέστα, κόρης του Μπατίστα ποιητή της Αναγέννησης.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Αλεσσάντρο Σφόρτσα κοντοτιέρο, κύριο του Πέζαρο και είχε τέκνα:
Ιωάννης Καραμανδάνης
thumb|right|250px|Η οικία του Ιωάννη Καραμάνδανη στην πλατεία Όλγας. Ο Ιωάννης Καραμανδάνης ήταν ευεργέτης της Πάτρας. Καταγόταν από τη Ζάκυνθο και ήταν σταφιδέμπορος. Το σπίτι του βρισκόταν στην περιοχή του Αρχαίου Ωδείου.
Το 1910 απεβίωσε σε ηλικία 15 χρονών ο γιος του, Μπέμπης. Το 1938 δώρισε στη μνήμη του γιου του το Καραμανδάνειο Νοσοκομείο (οι σταφιδαποθήκες του ανήκουν στο νοσοκομείο). Εν ζωή ανέλαβε να σπουδάσει στην Ευρώπη νέους τεχνικούς, ενώ το 1936 δώρισε το σπίτι του στην πλατεία Όλγας, για να στεγαστεί το αρχαιολογικό μουσείο της πόλης. Διετέλεσε πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Πατρών και στην εποχή του αγοράστηκε το νεοκλασικό κτήριο στο οποίο στεγάζεται σήμερα ο σύλλογος. Ο Ιωάννης Καραμανδάνης υπήρξε αναμφίβολα ένας από τους μεγαλύτερους ευεργέτες της πόλεως των Πατρών. Η πολιτεία τον τίμησε δίνοντας το όνομά του σε μια οδό της πόλης.
Run to the Hills
Το Run to the Hills είναι ένα τραγούδι του αγγλικού heavy metal συγκροτήματος Iron Maiden, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δίσκο The Number of the Beast το 1982. Το κομμάτι γράφτηκε εξ ολοκλήρου από τον Στιβ Χάρις. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και ως single, το οποίο ήταν το έκτο συνολικά του σχήματος και το πρώτο από τον συγκεκριμένο δίσκο. Το single κατάφερε να φτάσει στο νούμερο 7 των βρετανικών charts, ενώ κυκλοφόρησε άλλες τρεις φορές ως single, καταφέρνοντας να μπει σε διάφορα charts όλες τις φορές.
Πρόκειται για ένα από τα πιο γνωστά κομμάτια του συγκροτήματος, με τον τηλεοπτικό σταθμό VH1, να το κατατάσσει 27ο ανάμεσα στα 40 Σπουδαιότερα Τραγούδια του Metal. Ο ίδιος τηλεοπτικός σταθμός το τοποθέτησε 14ο ανάμεσα στα Σπουδαιότερα Hard Rock Τραγούδια.
Κυνηγετικό παλατάκι του Στουπινίτζι
Το Παλατάκι του κυνηγιού στο Στουπινίτζι, ιταλ.: Palazzina di caccia of Stupinigi είναι μια από τις κατοικίες του Βασιλικού Οίκου της Σαβοΐας στη βόρεια Ιταλία, μέρος του καταλόγου Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Kτισμένο ως βασιλικό κυνηγετικό καταφύγιο στις αρχές του 18ου αι., βρίσκεται στο Στουπινίτζι, ένα προάστιο της πόλης Nικελίνo, 10 χλμ. νοτιοδυτικά του Τορίνο.
Ιστορία
Το αρχικό κάστρο ανήκε στη γραμμή Acaja του Οίκου της Σαβοΐας, κυρίων του Πιεμόντε μέχρι το 1418, και πωλήθηκε στον μαρκήσιο Ρονάλντο Παλαβιτσίνo το 1493. Στη συνέχεια, αποκτήθηκε από τον Εμμανουήλ-Φιλιβέρτο το 1563, όταν η πρωτεύουσα του δουκάτου μεταφέρθηκε από το Σαμπερί στο Τορίνο. αριστερά|μικρογραφία| Λεπτομέρεια από το θόλο της Κεντρικής Αίθουσας. Το νέο παλάτι σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Φιλίπο Γιουβάρα για να χρησιμοποιηθεί ως κυνηγετικό παλατάκι (palazzina di caccia) για τον Βίκτωρα-Αμεδαίο Β΄ βασιλιά της Σαρδηνίας. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1729. Μέσα σε δύο χρόνια η κατασκευή είχε προχωρήσει αρκετά, ώστε να πραγματοποιηθεί το πρώτο επίσημο κυνήγι.
Ο Γιουβάρα κάλεσε μια ομάδα διακοσμητών, πολλοί από τους οποίους ήταν από τη Βενετία, να πραγματοποιήσουν τη διακόσμηση των εσωτερικών χώρων στο παλατάκι. Κατά τη βασιλεία του Καρόλου-Εμμανουήλ Γ΄ και του Βίκτωρα-Αμεδαίου Γ΄, το παλατάκι και το επίσημο πάρκο του συνέχισαν να επεκτείνονται, αρχικά από τον βοηθό του Γιουβάρα, Τζιοβάνι-Τομάζο Προυνότo, και στη συνέχεια από πολλούς αρχιτέκτονες της Βόρειας Ιταλίας, όπως ο Iγκνάτσιο Μπιράγκο ντι Μποργάρo, ο Λουντοβίκο Μπο, ο Iγκάτσιο Μπερτόλα και ο Μπενεντέτο Αλφιέρι. Το τελικό κτίριο έχει συνολικά 137 δωμάτια και 17 στοές-πινακοθήκες, και καλύπτει 31.050 τ.μ.. Η Πολισένα της Έσσης-Ρότενμπουργκ, σύζυγος του Καρόλου-Εμμανουήλ Γ΄ έκανε επίσης βελτιώσεις.
Ο αρχικός σκοπός του κυνηγετικού καταφυγίου συμβολίζεται από το χάλκινο ελάφι, που σκαρφαλώνει στην κορυφή της κλιμακωτής οροφής του κεντρικού τρούλου του, και τα κεφάλια των κυνηγόσκυλων που διακοσμούν τα αγγεία στη γραμμή της οροφής. Το κτίριο έχει μια χιαστή κάτοψη: τέσσερα γωνιακές πτέρυγες προεξέχουν από την οβάλ σχήματος κύρια αίθουσα.
Οι προεκτάσεις οδήγησαν σε ξεχωριστά περίπτερα, που συνδέονται με στοές με μεγάλη γωνία και ένα μακρύ οκταγωνικό προαύλιο, που περικλείεται από πτέρυγες, εκτεινόμενα προς τα εμπρός σε δύο περαιτέρω αυλές εισόδου.
Το Στουπινίτζι ήταν το προτιμώμενο κτίριο, που χρησιμοποιήθηκε για εορτές και δυναστικούς γάμους από μέλη του Οίκου της Σαβοΐας. Εδώ, το 1773, η Μαρία-Θηρεσία, πριγκίπισσα της Σαβοΐας, παντρεύτηκε τον Κάρολο-Φίλιππο, κόμη του Αρτουά (μετέπειτα Κάρολο Ι΄), αδελφό του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄.
Η Άννα-ΚΑτερίνα Τζίλι δραστηριοποιήθηκε ως διακοσμητική ζωγράφος στο παλάτι.
Περιγραφή
Η κάτοψη του κτηρίου ορίζεται από τους τέσσερις χιαστί βραχίονες, που χωρίζονται από τον κεντρικό άξονα, ο οποίος ευθυγραμμίζεται με το μονοπάτι, που οδηγεί από το Τορίνο στο παλάτι μέσω μιας δεντρόφυτης λεωφόρου, η οποία εκτείνεται δίπλα σε αγροκτήματα και στάβλους και άλλα παλαιά εξαρτήματα του κτιρίου.
Ο πυρήνας του αποτελείται από μια μεγάλη κεντρική οβάλ αίθουσα, από την οποία αναχωρούν οι τέσσερις πτέρυγες, οι οποίες είναι τα βασιλικά διαμερίσματα και εκείνα για τους επισκέπτες. Η μεγάλη ωοειδής αίθουσα διπλού ύψους με μπαλκόνια κοίλα-κυρτά, καλύπτεται από τρούλο, που υπερκαλύπτεται από το άγαλμα του ελαφιού (cervo), του Φραντσέσκο Λαντάτε. Με την αναχώρηση του Γιουβάρα από το Τορίνο, ο πρίγκιπας Κάρολος-Εμμανουήλ Γ' ανέθεσε τη διεύθυνση του έργου στον Τζιοβάνι-Τομάζο Προυνότo, ο οποίος προέβλεψε την επέκταση του κτιρίου, ξεκινώντας από τα σκίτσα που άφησε ο Γιουβάρα, προσπαθώντας έτσι να διαφυλάξει το περίπλοκο παιχνίδι των φώτων και σχημάτων. Το εσωτερικό είναι σε ιταλικό ροκοκό, κατασκευασμένο από πολύτιμα υλικά όπως λάκες, πορσελάνες, επιχρυσωμένα γυψομάρμαρα, καθρέπτες και ρίζες, που σήμερα εκτείνονται σε έκταση περίπου 31.000 τ.μ., ενώ 14.000 καταλαμβάνονται από παρακείμενα κτίρια, 150.000 από το πάρκο και 3.800 από τα εξωτερικά παρτέρια. Συνολικά, υπάρχουν 137 δωμάτια και 17 στοές. Μεταξύ των εκλεκτών επίπλων που κατασκευάστηκαν για το κτίριο, πρέπει να αναφερθούν εκείνα του ξυλογλύπτη Τζιουζέπε-Μαρία Μποντσανίγκo, του Πιέτρο Πιφέτι και του Λουίτζι Πρινότo. Το κτίριο διατηρεί διακοσμήσεις των Βενετών ζωγράφων Τζιουζέπε και Ντομένικο Βαλεριάνι, του Γκαετάνο Περέγκo και του Βιεννέζου Κρίστιαν Βέρλιν. Αξιοσημείωτες είναι και οι τοιχογραφίες των Βιτόριο-Αμεντέο Τσινιαρόλι, Τζιάν-Μπατίστα Κροζάτo και Κάρλο-Αντρέα φαν Λόο.
Είσοδος
Η είσοδος του συγκροτήματος δίνει πρόσβαση στην τεράστια περιοχή της Πινακοθήκης των Πορτραίτων (Galleria dei Rittrati), που ήταν μέρος των πλαϊνών στάβλων, που σχεδίασε και κατασκεύασε ο Φιλίπο Γιουβάρα μετά την ολοκλήρωση του κεντρικού συγκροτήματος του κτηρίου. Αυτός ο χώρος λοιπόν χρησιμοποιήθηκε για τις άμαξες και για τη στέγαση αλόγων κατά τη διάρκεια του κυνηγιού. Εδώ σήμερα στέκεται το αρχικό άγαλμα του ελαφιού του Στουπινίτζι, που δημιουργήθηκε από τον Φραντσέσκο Λαντάτε το 1766, το οποίο έβλεπε τον τρούλο της κεντρικής αίθουσας. Τοποθετήθηκε σε αυτό το δωμάτιο το 1992 και στην κορυφή του θόλου το αρχικό αντικαταστάθηκε με ένα σύγχρονο χάλκινο αντίγραφο. Το γλυπτό περιβάλλεται από σκαλιστά ξύλινα ανάγλυφα πορτρέτα, που παραγγέλθηκαν από τον Βίκτωρα-Εμμανουήλ Β΄ και προοριζόταν αρχικά για το Κάστρο Moνκαλιέρι. Στην πρώτη βιβλιοθήκη και στη συνέχεια στη δεύτερη βιβλιοθήκη μπορεί κανείς να βρει την αλλαγή του γούστου στα μέσα του 18ου αι., όταν ο χώρος των στάβλων περιορίστηκε για να δημιουργηθεί χώρος για μια βιβλιοθήκη γεμάτη με ράφια, σχεδιασμένα από τον Μπενεντέτο Αλφιέρι και βαμμένα σε μπλε, ιβουάρ και χρυσό χρώμα, συνοδευόμενη από αλληγορίες των τεχνών και των επιστημών, ζωγραφισμένες από τον Τζιουζέπε Νογκάρι.
Διαμέρισμα του Δούκα του Κιαμπλέζε
μικρογραφία| Αίθουσα τυχερών παιχνιδιών.` Ονομάζεται επίσης Διαμέρισμα προς την Ανατολή (Αppartamento di Levante) σε αντίθεση με το εντυπωσιακό Διαμέρισμα προς τη Δύση (Appartamento di Ponente). Το σύνολο των δωματίων διευρύνθηκε υπό τη διεύθυνση του Μπενεντέτο Αλφιέρι τον 18ο αι. για να φιλοξενήσει τα δωμάτια του Βενεδίκτου της Σαβοΐας, δούκα του Κιαμπλέζε, γιου του βασιλιά. Καρόλου-Εμμανουήλ Γ΄.
Αίθουσα τυχερών παιχνιδιών
Το δωμάτιο με μεγαλύτερη συνέπεια σε μέγεθος και στυλ στα διαμερίσματα του δούκα του Κιαμπλέζε είναι αναμφίβολα η αίθουσα τυχερών παιχνιδιών, ένας μεγάλος χώρος που προορίζεται για την αναψυχή της Αυλής, τοποθετημένος σε μια ορθογώνια αίθουσα με στρογγυλεμένες γωνίες και δύο μεγάλες κόγχες στις πιο κοντές πλευρές. Η οροφή, διακοσμημένη από τον Τζιοβάνι-Πιέτρο Πότσo το 1765, ενσωματώνει τα ίδια εξωτικά και ανατολικά μοτίβα των τοίχων, που παίζουν τον ρόλο ενός κομψού πλαισίου για τα έπιπλα παιχνιδιού μέσα στο δωμάτιο: ένα σαλόνι στα μέσα του 18ου αι., ένα τραπέζι παιχνιδιών σε στυλ Λουδοβίκου ΙΕ΄ με πολύτιμη σκακιέρα με ένθετα από έβενο και ελεφαντόδοντο, καθώς και ένα γραφείο με εκλεπτυσμένες ένθετες φιγούρες από ελεφαντόδοντο από τις αρχές του 18ου αι. Αξιοσημείωτα είναι επίσης τα σε κινεζικό στυλ (chinoiserie) και οι πορσελάνες, που υπάρχουν σε αυτό το περιβάλλον, οι οποίες ταιριάζουν απόλυτα στην εξωτική διακόσμηση του συγκροτήματος.
Αίθουσα των Καθρεπτών και δωμάτιο της Πωλίνας Βοναπάρτη
Το πρώτο δωμάτιο, διακοσμημένο με ένα πολύ ιδιαίτερο στυλ ροκοκό, είναι διακοσμημένο με γυψομάρμαρο και καθρέφτες από τους τοίχους μέχρι την οροφή, ιδέα του Τζιοβάνι-Πιέτρο Πότσo το 1766 με τη βοήθεια του Mικέλε-Αντόνιο Ράπους στην υλοποίηση των ξύλινων αντικειμένων (boiserie). Ο πολυέλαιος που χρονολογείται από τη δεκαετία του 1940 είναι πιο αρχαίος και είναι διακοσμημένος με γλυπτά πουλιών από σφυρήλατο σίδερο. Το δωμάτιο της Πωλίνας Βοναπάρτη οφείλει τη φήμη του στο γεγονός ότι κατασκευάστηκε για να εξοπλιστεί με τις σημερινές μορφές από την Πωλίνα Βοναπάρτη, την αδελφή του Ναπολέοντα Α΄, κατά την περίοδο παραμονής της στο παλάτι, όταν ο σύζυγός της Καμίλο Μποργκέζε διορίστηκε κυβερνήτης του Πιεμόντε. Το δωμάτιο, μικρό σε μέγεθος, περιέχει μια όμορφη μαρμάρινη μπανιέρα, διακοσμημένη με ανάγλυφα που αντιπροσωπεύουν τα αυτοκρατορικά διακριτικά με τον ναπολεόντειο αετό.
Κεντρική Αίθουσα
Η κεντρική αίθουσα, ο πυρήνας του κτιρίου, ήταν η πρώτη ιδέα του Γιουβάρα που ολοκληρώθηκε και το κέντρο, γύρω από το οποίο αναπτύχθηκε ολόκληρο το κτιριακό της συγκρότημα. Το δωμάτιο αποτελείται από ένα μεγάλο ωοειδές δωμάτιο που καταλήγει σε έναν τρούλο, που περικλείεται από μια θολωτή οροφή. Η αίθουσα ολοκληρώθηκε το 1730 και στις 10 Φεβρουαρίου 1731 ο βασιλιάς ανέθεσε στους από τη Μπολόνια αδελφούς Τζιουζέπε και Ντομένικο Βαλεριάνι μια μεγάλη νωπογραφία στον θόλο, που απεικονίζει τον Θρίαμβο της Άρτεμης (Diana), την κλασική θεά του κυνηγιού που εμφανίζεται ανάμεσα στα σύννεφα, επάνω από ένα ουράνιο άρμα με θέα στο δάσος. Γύρω υπάρχουν επίσης γύψινα με σκηνές από κυνήγι ή στεφάνια από λουλούδια, που πλαισιώνονται από νύμφες. Στην κορυφή των τεσσάρων πεσσών που στηρίζουν τον τρούλο της αίθουσας, ακριβώς κάτω από τη μεγάλη τοιχογραφία, υπάρχουν τέσσερα μονόχρωμα μετάλλια, που αναπαριστούν παρόμοια επεισόδια, τα οποία σχετίζονται με την ίδια θεότητα. Οι εργασίες για την πραγματοποίηση τέτοιων τοιχογραφιών ξεκίνησαν ήδη στις 8 Μαρτίου και έληξαν το 1733. Ο Γιουβάρα επέβαλε ένα σχέδιο τετραγωνισμού στα δύο αδέλφια, για να μην καταστρέψει το περίπλοκο συνολικό του σχέδιο.
Τοιχογραφίες του άνω θόλου
μικρογραφία| Η Κεντρική Αίθουσα. Μετά την αποχώρηση του Γιουβάρα, η ιδέα του να τοποθετήσει μεγάλες γλυπτικές ομάδες σκύλων και ελαφιών στα μεγάλα παράθυρα του σαλονιού εγκαταλείφθηκε, ώστε να μην περιοριστεί υπερβολικά η υπέροχη προοπτική θέα, που εξακολουθεί να μπορεί κάποιος να δει κοιτάζοντας προς τα έξω. Το έργο ανατέθηκε στον Τζιουζέπε Μαρόκο, ο οποίος οραματίστηκε τις 36 ξύλινες βεντάλιες (απλίκες) με κεφάλια ελαφιού, που επιδεικνύονται στους τοίχους της αίθουσας. Από την ίδια περίοδο είναι τα επιχρυσωμένα ξύλινα ένθετα του κιγκλιδώματος των τραγουδιστών, στο επάνω μέρος της αίθουσας και οι παρακαμήλες, που ζωγράφισε ο Λομβαρδός Τζιοβάνι Κιριβέλι (1733). Αξιοσημείωτες είναι επίσης οι τέσσερις μαρμάρινες προτομές, που κατασκευάστηκαν το 1773 από τον Τζιοβάνι-Μπατίστα Μπερνέρo, οι οποίες έχουν θέα στον ίδιο αριθμό εισόδων στην αίθουσα και αντιπροσωπεύουν δευτερεύουσες θεότητες, που συνδέονται με το κυνήγι και τους αγρούς: Δήμητρα (Ceres), Αφθονία (Pomona), Nαϊάδα και Nαπαία (νύμφη του δάσους).
Το σαλόνι, γεμάτο στη δομή του και στη διακόσμηση που χαρακτηρίζει τον 18ο αι., τράβηξε επίσης την προσοχή αρκετών συγχρόνων, που μπόρεσαν να το δουν προσωπικά ως ο Γάλλος χαράκτης Σαρλ-Νικολάς Κοσέν, ο οποίος ωστόσο επέκρινε την υπεραφθονία των διακοσμήσεων και την υπερβολική εκκεντρικότητα. Της ίδιας άποψης ήταν και ο Ζοζέφ-Ζερόμ Λαλάντ, ο οποίος ανέφερε πώς ο Γιουβάρα ήταν σχεδόν πλήρως επικεντρωμένow στο σαλόνι, αφήνοντας πίσω όλα τα υπόλοιπα και αποκαλύπτοντας πώς ήταν διατεταγμένο ως το «όνειρο ενός αρχιτέκτονα», πολύ επικίνδυνο για ένα ανάκτορο της πόλης και μόνο για μια πολυτελή εξοχική κατοικία.
Το πάρκο
Από το 1992, τα δάση και η γεωργική γη γύρω από το Στουπινίτζι έχουν διατηρηθεί ως Πάρκο Νατοράλε ντι στουπινίτζι. Περιλαμβάνεται στις κοινοτικές περιοχές Nικελίνo, Καντιόλo και Oρμπασάνo, έχει έκταση 17,32 τ.χλμ., που περιλαμβάνει ένα μέρος του αρχικού πεδινού δάσους της περιοχής, όπου οι επισκέπτες μπορούν να θαυμάσουν μερικά σπάνια είδη φυτών, τα οποία δεν απαντώνται πλέον ευρέως αλλού. Η άγρια ζωή περιλαμβάνει κουνάβια οξιάς, νυφίτσες, αλεπούδες, φουντουκοσκίουρους, ευρωπαϊκούς λαγούς, λευκούς πελαργούς, δεντροσκίουρους και άλλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο Κατηγορία:Παλάτια στην Ιταλία