cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπίσμαρκ (θωρηκτό)
Ναυμαχία του Πορθμού της Δανίας
Τα βρετανικά σκάφη προσέγγιζαν τα γερμανικά με την πλώρη στραμμένη προς αυτά, γεγονός που τα υποχρέωνε να χρησιμοποιούν μόνο τα πυροβόλα της πλώρης. Τα γερμανικά σκάφη, αντίθετα, ήσαν στραμμένα στο πλάι, πράγμα που τους επέτρεπε να χρησιμοποιήσουν όλα τα πυροβόλα τους. Ο Χόλλαντ το παρατήρησε και διέταξε στροφή 20ο. Και τα δύο γερμανικά σκάφη συγκέντρωσαν αρχικά το πυρ τους εναντίον του Χουντ. Το Μπίσμαρκ μετά από τρεις ομοβροντίες κατόρθωσε να στοχεύσει επακριβώς το βρετανικό σκάφος και ο αξιωματικός βολής διέταξε ταχύ πυρ με οκτώ από τα πυροβόλα των 15 ιντσών, ενώ παράλληλα διέταξε πυρ με τα μικρότερα πυροβόλα κατά του Πρίγκηψ της Ουαλίας. Τη στιγμή εκείνη ο Χόλλαντ διέταξε στροφή άλλων 20ο ώστε να φέρει τα σκάφη του παράλληλα με τα γερμανικά. Η τέταρτη όμως ομοβροντία του Μπίσμαρκ κατάφερε να πλήξει το Χουντ με μια οβίδα στο ασθενώς θωρακισμένο κατάστρωμά του. Η οβίδα προκάλεσε πυρκαγιά και έφθασε ως την οπίσθια πυριτιδαποθήκη του βρετανικού θωρηκτού, η οποία περιείχε 112 τόνους κορδίτη, οι οποίοι εξερράγησαν κόβοντας το σκάφος στα δύο: Το πρόσθιο τμήμα συνέχισε να κινείται λόγω αδράνειας, αλλά σύντομα κατακλύσθηκε από τα νερά και η πλώρη υψώθηκε σχεδόν κατακόρυφα, ενώ για τον ίδιο λόγο ανασηκώθηκε και η πρύμνη. Το Χουντ βυθίστηκε σχεδόν αύτανδρο, αφού μόνον δύο άνδρες, ο τιμονιέρης και ένας ναύτης (κατ' άλλες πηγές τρεις), από το σύνολο των 1.419 ανδρών του πληρώματος περισυνελλέγησαν από τα παγωμένα νερά. Σύμφωνα με τον Ρεϊμόν Καρτιέ, η καταστροφή αυτή οφειλόταν σε κατασκευαστικό λάθος, που επέτρεψε στην πυρκαγιά που προκάλεσε η (διατρητική) οβίδα να εξαπλωθεί στην αποθήκη πυρομαχικών (είχαν συμβεί και άλλες παρόμοιες βυθίσεις μεγάλων σκαφών στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και παλαιότερα, όπως αυτή του HMS Indefatigable).
Όταν το Χουντ εξαφανίστηκε, το Μπίσμαρκ έστρεψε τα πυρά του κατά του κατά πολύ ασθενέστερου Πρίγκηψ της Ουαλίας, το οποίο μένοντας μόνο κτυπήθηκε τέσσερις φορές μέσα σε τέσσερα λεπτά. Μια οβίδα έπληξε το βρετανικό θωρηκτό αλλά δεν εξερράγη: Πέρασε στην άλλη πλευρά του σκάφους, φονεύοντας όλους όσοι βρίσκονταν στο κέντρο διοίκησης του σκάφους, εκτός από τον κυβερνήτη του Τζων Λητς (John Leach) και έναν ακόμη αξιωματικό. Η ανισότητα ήταν τέτοια που ο Λητς διέταξε την απεμπλοκή του νεότευκτου θωρηκτού, το οποίο είχε ήδη υποστεί σημαντικές ζημιές, ενώ παρουσίασε και δυσλειτουργίες στα οπλικά του συστήματα (χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι στο σκάφος επέβαιναν ακόμη πολίτες τεχνικοί), ενώ ο Καρτιέ είναι σαφέστερος: Αναγράφει ότι το ροντάζ του σκάφους δεν είχε συμπληρωθεί. Τη στιγμή της απεμπλοκής του το Πρίγκηψ της Ουαλίας είχε σε λειτουργία μόνο δύο από τα δεκατέσσερα πυροβόλα των 14 ιντσών. Το σκάφος έκανε στροφή 160ο και δημιούργησε προπέτασμα καπνού για να καλύψει την υποχώρησή του. Τα γερμανικά σκάφη σταμάτησαν το πυρ καθώς η απόσταση μεταξύ των σκαφών είχε μεγαλώσει και, παρά την επιμονή του κυβερνήτη Λίντεμαν να κυνηγήσουν το αντίπαλο σκάφος και να το βυθίσουν, ο Λύτγιενς παρέμεινε πιστός στις εντολές του να αποφύγει αχρείαστες εμπλοκές με σκάφη που δεν συνόδευαν νηοπομπές.
Ωστόσο, το πιο αδύναμο βρετανικό σκάφος δεν αποχώρησε άπρακτο: Τρεις οβίδες του είχαν πλήξει το Μπίσμαρκ, μία στην ίσαλο γραμμή, αρκετά χαμηλά ώστε να δημιουργήσει ρήγμα από το οποίο ο κυματισμός έμπαινε στο σκάφος, μία εξερράγη πλάι στην αποθήκη τορπιλών, χωρίς να τη φθάσει και οι ζημίες που προκάλεσε ήταν σχετικά ασήμαντες και η τρίτη διαπέρασε μια από τις σωσίβιες λέμβους και "προσγειώθηκε" στον καταπέλτη των αεροσκαφών, χωρίς να εκραγεί. Ωστόσο, αν και οι ζημίες εκτιμήθηκαν αρχικά ως "ασήμαντες", αποδείχτηκε ότι δεν ήταν: Η πρώτη οβίδα είχε προκαλέσει ρήγμα και σε δεξαμενή καυσίμων, στην οποία αρχικά σημειώθηκε είσοδος θαλασσινού νερού, ενώ αργότερα σημειώθηκε διαρροή μαζούτ.
Όσο διαρκούσε η εμπλοκή του Μπίσμαρκ με το Χουντ το Πριντς Όιγκεν "ασχολήθηκε" με το Πρίγκηψ της Ουαλίας αλλά, κατ' εντολή του Λύτγιενς, και με τα δύο καταδρομικά που είχαν γίνει σκιά των γερμανικών. Ύστερα από την απεμπλοκή των Βρετανών, ο Λύτγιενς διέταξε τα σκάφη του να ακολουθήσουν πορεία προς τον Βόρειο Ατλαντικό.
Ύστερα από τη ναυμαχία ο Λύτγιενς ανέφερε: "Ένα θωρηκτό, πιθανόν το Χουντ, βυθίστηκε, ένα δεύτερο, το Βασιλιάς Γεώργιος V (King George V) ή το Ρινόουν (Renown) υποχώρησε με ζημιές. Δύο βαρέα καταδρομικά διατηρούν την επαφή μας με το βρετανικό Ναυαρχείο". Στις 8 το πρωί γνωστοποιεί τις προθέσεις του στο γερμανικό ναυαρχείο: Το Πριντς Όιγκεν θα συνεχίσει την αποστολή ενώ το Μπίσμαρκ θα κατευθυνθεί προς το Σαιν-Ναζαίρ για επισκευές. Το καταδρομικό, που έπλεε επικεφαλής, βραδυπόρησε ώστε να επιτρέψει στο θωρηκτό να προσπεράσει, προκειμένου να ελέγξει τη διαρροή καυσίμων και επιβεβαίωσε σοβαρή διαρροή καυσίμων και από τις δύο πλευρές της πλώρης του Μπίσμαρκ. Στη συνέχεια μπήκε ξανά εμπρός. Η διαρροή, όμως, επισημάνθηκε και από βρετανικό αναγνωριστικό, το οποίο ενημέρωσε τις δύο βρετανικές "σκιές" του γερμανικού σχηματισμού, καταδρομικά "Σάφφολκ" και "Νόρφολκ", τα οποία είχε, στο μεταξύ, συναντήσει το Πρίγκηψ της Ουαλίας. Ο υποναύαρχος Ουέικ-Ουόκερ (Wake-Walker), διοικητής της μοίρας των καταδρομικών, έδωσε εντολή στο τραυματισμένο θωρηκτό να παραμείνει πίσω από τα σκάφη του.
Η καταδίωξη
Οι Βρετανοί, στο μεταξύ, έχουν θορυβηθεί σημαντικά και κινητοποιούν όλες τους τις ναυτικές δυνάμεις (ο Καρτιέ αναφέρει χαρακτηριστικά εναντίον του κινητοποιείται ο Ατλαντικός) Το Ναυαρχείο διατάσσει όλα τα διαθέσιμα πολεμικά στην περιοχή να συμβάλουν στην καταδίωξη των γερμανικών. Ο "Χόουμ Φλητ" του Ναυάρχου Τόβυ έπλεε με όλη του την ταχύτητα προς συνάντηση των Γερμανών, αλλά στις 24 Μαΐου οι μονάδες του απείχαν από 400 ως 600 ναυτ. μίλια από αυτούς. Εν τω μεταξύ, το Ναυαρχείο έδωσε διαταγή στα ελαφρά καταδρομικά HMS Manchester, HMS Birmingham και HMS Arethusa να περιπολούν τον πορθμό της Δανίας, για την περίπτωση που ο Λύτγιενς θα ακολουθούσε την ίδια πορεία για την επιστροφή του, ενώ ο στόλος του Τόβυ ενισχύεται με το Ρόντνεϊ" (HMS Rodney) το οποίο εγκατέλειψε τη συνοδεία του RMS Britannic και το ίδιο έπραξαν τα δύο παλαιά θωρηκτά Ριβέντζ (HMS Revenge) και Ράμιλλιες (HMS Ramillies), τα οποία εγκατέλειψαν τη συνοδεία της νηοπομπής "HX 127". Συνολικά, εναντίον του Μπίσμαρκ κινητοποιήθηκαν έξι θωρηκτά και βαρέα καταδρομικά, δύο αεροπλανοφόρα, δεκατρία ελαφρά καταδρομικά και εικοσιένα αντιτορπιλικά. Γύρω στις 5 το απόγευμα, το πλήρωμα και οι τεχνικοί στο Πρίγκηψ της Ουαλίας κατάφεραν να επισκευάσουν εννέα από τα δέκα κύρια πυροβόλα του σκάφους, γεγονός που επέτρεψε στον Ουέικ-Ουόκερ να θέσει το θωρηκτό επικεφαλής του σχηματισμού του, ώστε να είναι άμεσα δυνατή η επίθεση κατά του Μπίσμαρκ'', αν το συναντούσε.
Οι καιρικές συνθήκες χειροτέρευσαν. Ο Λύτγιενς αποπειράθηκε να αποσπαστεί από το Πριντς Όιγκεν, αλλά το μπουρίνι δεν ήταν αρκετά δυνατό ώστε να καλύψει την προσπάθεια από τα βρετανικά καταδρομικά, τα οποία συνέχιζαν να έχουν επαφή με τα γερμανικά σκάφη μέσω ραντάρ. Έτσι, το Πριντς Όιγκεν συνέχισε να πλέει με τη συνοδεία του Μπίσμαρκ. Αποσπάστηκε από αυτό με επιτυχία στις 18:14΄, ενώ το Μπίσμαρκ ανέκρουσε πλώρη για να επιτεθεί στον σχηματισμό του Ουέικ-Ουόκερ, αναγκάζοντας το Σάφφολκ να υποχωρήσει με όλη του την ταχύτητα. Αυτό, όμως, επέτρεψε στο Πρίγκηψ της Ουαλίας να βάλει δώδεκα ομοβροντίες κατά του γερμανικού σκάφους, το οποίο απάντησε με εννέα ομοβροντίες. Καμία από αυτές δεν βρήκε στόχο. Ο επιτυχημένος αυτός αντιπερισπασμός από πλευράς Γερμανών επέτρεψε στο Πριντς Όιγκεν να ξεγλιστρήσει χωρίς να γίνει αντιληπτό από τα βρετανικά σκάφη.
Το Μπίσμαρκ, αν και "τραυματισμένο" είχε καταφέρει να διατηρήσει υψηλή ταχύτητα (27 - 28 κόμβοι). Οι Βρετανοί όφειλαν να το επιβραδύνουν, αν ήθελαν να το εμποδίσουν να φθάσει στη βάση του Σαιν-Ναζαίρ. Στις 4 το απόγευμα της 25ης Μαΐου ο Τόβυ διέταξε το αεροπλανοφόρο Βικτόριους και τέσσερα ελαφρά καταδρομικά να αλλάξουν πορεία, ώστε τα τορπιλοβόλα αεροσκάφη του Βικτόριους να μπορέσουν να φθάσουν το γερμανικό σκάφος και να το πλήξουν. Τα αεροσκάφη απονηώθηκαν στις 22:00΄: Τον σχηματισμό αποτελούσαν έξι Fairey Fulmar και εννέα Fairey Swordfish, αλλά οι πιλότοι τους ήταν άπειροι: Κατεύθυναν τα πυρά τους αρχικά εναντίον του Νόρφολκ, το οποίο απέφυγε μεν τις τορπίλες, αλλά η αποτυχημένη αυτή επίθεση έθεσε σε συναγερμό το αντιαεροπορικό πυροβολικό του Μπίσμαρκ, το οποίο χρησιμοποίησε για την άμυνά του όλα τα διαθέσιμα πυροβόλα, ακόμη και του κυρίου πυροβολικού, για να δημιουργήσει τεράστιους πίδακες νερού, που δυσχέραιναν την πορεία των αεροσκαφών. Ωστόσο, δεν κατόρθωσε να καταρρίψει κανένα από τα επιτιθέμενα αεροσκάφη, τα οποία έριξαν συνολικά εννέα τορπίλες εναντίον του. Διέφυγε από τις οκτώ, αλλά η ένατη έπληξε το σκάφος στο μέσον της κύριας ζώνης θωράκισης προκαλώντας πολύ μικρές ζημίες, ένα νεκρό, ο οποίος από την ώση της έκρηξης εκτοξεύθηκε σε μεταλλικό τοίχο και πέντε τραυματίες. Προκάλεσε, επίσης, μικροζημιές στα ηλεκτρικά του σκάφους. Πολύ πιο σημαντικές ήταν οι ζημιές που προκλήθηκαν από τους ελιγμούς αποφυγής των τορπιλών: Οι ταχείες μεταβολές ταχύτητας και πορείας χαλάρωσαν τους, ήδη χαλαρούς από το πλήγμα οβίδας, αρμούς της πλώρης, με συνέπεια να αυξηθεί το μέγεθος του ρήγματος που είχε προκληθεί εκεί. Η εισροή υδάτων είχε γίνει πλέον τόσο σημαντική, ώστε το μηχανοστάσιο αριθ. 2 έπρεπε να εγκαταλειφθεί. Η εγκατάλειψη αυτή σε συνδυασμό με την απώλεια καυσίμων είχαν ως συνέπεια την ελάττωση της ταχύτητας του σκάφους στους 16 κόμβους. Οι Γερμανοί αντιμετώπισαν το πρόβλημα στέλνοντας δύτες, οι οποίοι επισκεύασαν πρόχειρα το ρήγμα της πλώρης, με συνέπεια την αύξηση της ταχύτητας του Μπίσμαρκ στους 20 κόμβους, ταχύτητα που το επιτελείο διακυβέρνησης έκρινε ως την οικονομικότερη σε καύσιμα, προκειμένου το σκάφος να καταφέρει να φθάσει στο λιμάνι της κατεχόμενης Γαλλίας.
Όταν τα αεροσκάφη αποχώρησαν, το Μπίσμαρκ και το Πρίγκηψ της Ουαλίας ενεπλάκησαν εκ νέου σε σύντομη ναυμαχία, στην οποία κανένα σκάφος δεν πέτυχε να πλήξει το άλλο. Αμέσως μετά, ομάδες αποκαταστάσεως ζημιών του γερμανικού σκάφους κατάφεραν να εμποδίσουν την είσοδο θαλασσινού νερού στην τουρμπίνα, το οποίο θα κατέστρεφε τα ελάσματά της, προκαλώντας τη διακοπή της λειτουργίας της και, ως εκ τούτου, τη σημαντική ελάττωση της ταχύτητας του σκάφους. Η ταχύτητα μειώθηκε στους 12 κόμβους το πρωί της 25ης Μαΐου για να επιτραπεί στους δύτες να απαντλήσουν καύσιμα από τις πρόσθιες στις οπίσθιες δεξαμενές. Με τη σύνδεση δύο σωλήνων επιτεύχθηκε, έτσι, η μεταφορά μερικών εκατοντάδων τόνων καυσίμου από τις ημικατεστραμμένες πρόσθιες δεξαμενές στις οπίσθιες, που ήταν άθικτες.
Η βύθιση του Μπίσμαρκ
Στο Μπίσμαρκ ο Υποπλοίαρχος Χανς Ελς (Hans Oels) δίνει διαταγή εγκατάλειψης του σκάφους στους άνδρες του και στο μηχανοστάσιο να απασφαλίσει τις υδατοστεγείς θύρες και να προετοιμάσει την αυτοβύθιση του πλοίου. Ο αρχιμηχανικός Γκέραρντ Γιούνακ (Gerhard Junack) δίνει εντολή στους άνδρες του να ετοιμάσουν τα εκρηκτικά με φιτίλι διάρκειας εννέα λεπτών, αλλά το σύστημα ενδοεπικοινωνίας σταματά να λειτουργεί κι έτσι αναγκάζεται να στείλει αγγελιαφόρο για να επιβεβαιώσει τη διαταγή αυτοβύθισης του πλοίου. Ο αγγελιαφόρος δεν επέστρεψε ποτέ και ο Γιούνακ εκτελεί τη διαταγή που είχε λάβει, δίνοντας διαταγή εγκατάλειψης του σκάφους. Ο Γιούνακ και οι άνδρες του άκουσαν τα εκρηκτικά να εκρήγνυνται καθώς ανέβαιναν στο επίπεδο του καταστρώματος, ενώ ο Ελς περιφερόταν στο σκάφος δίνοντας διαταγή εγκατάλειψής του. Μόλις έφθασε στη γέφυρα, μια ισχυρή έκρηξη φόνευσε τον ίδιο και περίπου 100 ακόμη άνδρες.
Παρά τις σχεδόν 400 οβίδες που είχε δεχτεί το γερμανικό θωρηκτό και την προσπάθεια αυτοβύθισής του, αυτό συνέχισε να επιπλέει. Τα σκάφη του Τόβυ κινδυνεύουν να μείνουν από καύσιμα στο μέσο του πελάγους και σε κακές καιρικές συνθήκες. Ο ναύαρχος δίνει εντολή αποχώρησης σε όλα τα σκάφη και διατάσσει το Ντόρσετσάιρ να βυθίσει το γερμανικό σκάφος με τορπίλες. Το βρετανικό σκάφος πλήττει το θωρηκτό με μία τορπίλη στα δεξιά και μία στα αριστερά. αν και το Μπίσμαρκ έχει πλέον γείρει τόσο ώστε το κατάστρωμά του να καλύπτεται από το νερό. Στις 10:35΄ το Μπίσμαρκ γέρνει αργά προς τα αριστερά και βυθίζεται αργά με την πρύμνη.
Διασώσεις
Περίπου 400 άνδρες του Μπίσμαρκ βρίσκονται στο νερό. Το Ντορσετσάιρ συνοδευόμενο από το αντιτορπιλικό Μαορί πλησιάζουν και ρίχνουν σκοινιά, προκειμένου να περισυλλέξουν τους ναυαγούς. Στις 11:40΄ όμως ο κυβερνήτης του Ντορσετσάιρ δίνει διαταγή να εγκαταλειφθεί η επιχείρηση διάσωσης, γιατί επισημάνθηκε γερμανικό υποβρύχιο. Τα δύο βρετανικά σκάφη είχαν προλάβει να διασώσουν 85 άνδρες το πρώτο και 25 το δεύτερο. Όταν τα βρετανικά σκάφη αποχώρησαν, το γερμανικό υποβρύχιο αναδύθηκε και διέσωσε τρεις ακόμη άνδρες, ενώ άλλοι δύο διασώθηκαν από διερχόμενο ρυμουλκό. Συνολικά της βύθισης του Μπίσμαρκ επέζησαν 114 άνδρες κατ' άλλες πηγές 110 από σύνολο 2.200 ανδρών του πληρώματος. Ο πρώτος αξιωματικός φον Μυλλενχάιμ (Von Müllenheim-Rechberg) επέζησε και συνέγραψε αργότερα το βιβλίο Battleship Bismarck, A Survivor's Story (εκδ. 1980).
Λαϊκή κουλτούρα
Το 1959 ο Κ. Σ. Φόρεστερ (C. S. Forester) συνέγραψε το μυθιστόρημά του Last Nine Days of the Bismarck (οι εννέα τελευταίες ημέρες του Μπίσμαρκ). Το 1960 το μυθιστόρημα αποτέλεσε τη βάση της ταινίας "Sink the Bismarck!" (ελληνικός τίτλος "Βυθίσατε το Βίσμαρκ!") σε σενάριο του Έντμουντ Νορθ (Edmund H. North) και σκηνοθεσία Λιούις Γκίλμπερτ (Lewis Gilbert). Για λόγους δραματοποίησης, το γερμανικό σκάφος εμφανίζεται να έχει βυθίσει ένα βρετανικό αντιτορπιλικό και να έχει καταρρίψει δύο "Swordfish", αλλά στην πραγματικότητα τίποτε από αυτά δεν συνέβη. Το ίδιο έτος παρουσιάστηκε και το τραγούδι του Τζώννυ Χόρτον (Johnny Horton) "Sink the Bismarck".
Το 1996 ο σκηνοθέτης Ρόμπερτ Κερκ (Robert Kirk) δημιούργησε το ντοκιμαντέρ Sink the Bismarck, διάρκειας 100 λεπτών για την τηλεόραση ενώ το 2012 οι σκηνοθέτες Μαρκ Ράντις και Μπεν Μπλαιρ (Mark Radice, Ben Blair) δημιούργησαν το επίσης τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ How the Bismarck Sank HMS Hood (Πώς το Μπισμαρκ βύθισε το Χουντ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανικά θωρηκτά Κατηγορία:Πολεμικά πλοία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Kriegsmarine
Ιωάννης Β΄ ντε Μπουρμπόν
Ο Ιωάννης B΄ (1426 - 1 Απριλίου 1488) ο οποίος μερικές φορές αναφέρεται ως "Ιωάννης ο καλός" ή "μάστιγα της Αγγλίας" από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν δούκας της Βουρβόνης και Κόμης του Κλερμόν (1456 - 1488), ονομάστηκε μάστιγα της Αγγλίας λόγω της βοήθειας που είχε προσφέρει να διώξει τους Άγγλους από τη Γαλλία.
Βιογραφία
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος στο δουκάτο του Καρόλου Α΄ δούκα της Βουρβόνης και της Αγνής των Βαλουά, κόρης τού Ιωάννη του Άφοβου, δούκα της Βουργουνδίας. Έγινε κοντόσταυλος της Γαλλίας (1483) από τον αδελφό του Πέτρο, σε μια προσπάθεια του Πέτρου να εκτοπίσει τον Ιωάννη Β΄, ο οποίος ήταν απειλή για την αντιβασιλεία εκείνου.
Προνόμια από τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΑ΄
Σε μια προσπάθειά του να κερδίσει με το μέρος του δυσαρεστημένους ευγενείς, ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος ΙΑ΄ άρχισε να μοιράζει μεγαλοπρεπή δώρα και τίτλους σε έμπιστους γι' αυτόν άτομα· ο Ιωάννης Β΄ των Βουρβόνων ήταν ένας από αυτούς. O Λουδοβίκος ΙΑ΄ έδωσε το χέρι της νόθης κόρης του Μαργαρίτας στον μεγαλύτερο νόθο γιο του Ιωάννη Β΄, τον Λουδοβίκο των Βουρβόνων. Ο γάμος έγινε στο Παρίσι με απίστευτη μεγαλοπρέπεια, που εντυπωσίασε τον Ιωάννη Β΄.
Διαδοχή
Νυμφεύτηκε τρεις φορές, την τρίτη σε ηλικία 62 ετών, λίγο πριν τον θάνατό του με τη εικοσάχρονη Ιωάννα των Βουρβόνων, κόρη τού Ιωάννη Η΄ κόμη του Βαντόμ, αλλά δεν κατόρθωσε να αποκτήσει γιους.
Διάδοχος του Ιωάννη Β΄ ήταν ο μικρότερος αδελφός του Κάρολος Β΄. Η διαδοχή ήταν εξαιρετικά ταραχώδης, αφού ο άλλος αδελφός τους Πέτρος Β΄ και η σύζυγός του Άννα της Γαλλίας αμφισβήτησαν τη διαδοχή, πιέζοντας για πολλές ημέρες τον Κάρολο Β΄ να αρνηθεί τους τίτλους του έναντι χρημάτων.
Οικογένεια
Ο Ιωάννης Β΄ ντε Μπουρμπόν δεν άφησε διαδόχους. Νυμφεύτηκε τρεις φορές: πρώτα με την Ιωάννα των Βαλουά, κόρη τού Καρόλου Ζ΄ της Γαλλίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Έπειτα με την Αικατερίνη των Αρμανιάκ, κόρη τού Ιακώβου δούκα του Νεμούρ και είχε τέκνο:
Και την τρίτη φορά με την Ιωάννα των Βουρβόνων, κόρη του Ιωάννη Η΄ των Βουρβόνων κόμη του Βαντόμ και είχε τέκνο:
Από μη νόμιμες σχέσεις είχε τέκνα: με τη Λουίζα ντ'Αλμπρέ (απεβ. 1494): Από τη Μαργαρίτα ντε Μπρυνάν: Από άγνωστη ερωμένη:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Δούκες των Βουρβόνων Κατηγορία:Δούκες της Ωβέρνης
Μουσική του Final Fantasy VIII
Η σύνθεση της μουσικής του βιντεοπαιχνιδιού Final Fantasy VIII έγινε από το μουσικό συνθέτη, Νομπούο Ουεμάτσου. Το Final Fantasy VIII Original Soundtrack, η συλλογή όλων των μουσικών θεμάτων του παιχνιδιού, κυκλοφόρησε σε τέσσερα CD από την DigiCube στην Ιαπωνία. Μία ειδική ορχηστρική σύνθεση επιλεγμένων κομματιών από το παιχνίδι, σε σύνθεση Σίροου Χαμαγκούτσι, κυκλοφόρησε υπό τον τίτλο Fithos Lusec Wecos Vinosec Final Fantasy VIII. Μία διαλογή συνθέσεων με πιάνο, που εκτελέστηκαν από τον Σίνκο Ογκάτα, κυκλοφόρησε ως Piano Collections Final Fantasy VIII.
Το soundtrack του παιχνιδιού είναι πιο γνωστό για τα κομμάτια "Liberi Fatali", ένα κομμάτι λατινικής χορωδίας που ακούγεται στην εισαγωγή του παιχνιδιού, και το "Eyes on me", ένα ποπ τραγούδι, που υπηρετεί ως βασικό θέμα του παιχνιδιού, που εκτελείται από την Κινέζα τραγουδίστρια Φάιε Γουονγκ. Οι κριτικοί έμειναν γενικότερα ευχαριστημένοι από τη μουσική του παιχνιδιού, αν και υπογραμμίστηκαν θέματα κατώτερης ποιότητας σε σύγκριση με τους προηγούμενους τίτλους της σειράς, ή συγκεκριμένα κατώτερα κομμάτια.
Liberi Fatali
Ο λατινικός τίτλος Liberi Fatali (ελληνικά: "Μοιραία Παιδιά") είναι ορχηστικό κομμάτι που ακούγεται στην εισαγωγική σκηνή του παιχνιδιού Final Fantasy VIII. Οι στίχοι γράφτηκαν από τους Καζουσίγκε Νοτζίμα και Τάρο Γιαμασίτα. Επίσης, είναι πλήρως ενορχηστρωμένο. Ο στίχος “Fithos Lusec Wecos Vinosec” δεν είναι πραγματικά λατινικά, αλλά αποτελεί έναν αναγραμματισμό από δυο φράσεις Διαδοχή των μαγισσών και αγάπη.
Εξωτερικό σύνδεσμοι
Κατηγορία:Final Fantasy VIII Κατηγορία:Μουσική του Final Fantasy
Ινδονησιακές προεδρικές εκλογές (2009)
Προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στην Ινδονησία στις 8 Ιουλίου του 2009 (ο πρώτος γύρος). Αποτέλεσμα των εκλογών είναι η εκλογή προέδρου και αντιπροέδρου για το διάστημα 2009-2014. Τα αποτελέσματα των εθνικών εκλογών αναμένεται να ανακοινωθούν στο διάστημα 27 και 29 Ιουλίου. Τα τελικά αποτελέσματα ανακοινώθηκαν την 1η και στις 12 Αυγούστου. Αν οι εκλογές οδηγηγούνταν σε δεύτερο γύρο, εκείνος θα διεξαγόταν στις 8 Σεπτεμβρίου και το τελικό αποτέλεσμα θα ανακοινωνόταν στις 8 Οκτωβρίου. Ο πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος θα ορκιστούν στις 20 Οκτωβρίου. . Σύμφωνα με μια γρήγορη καταμέτρηση των ψήφων, ευρύ προβάδισμα παρουσίασε ο πρόεδρος Γιουντχιγιόνο.
Επίσημα αποτελέσματα
Πρόεδρος, 8 Ιουλίου 2009 ! align=left style="background-color:#E9E9E9"| !align=center style="background-color:#E9E9E9; width: 3em;"| Έδρες !align=center style="background-color:#E9E9E9"|Ψήφοι !align=center style="background-color:#E9E9E9; width: 3em;"|% ! align=left style="background-color:#E9E9E9" colspan="4"|συνασπισμός Δημοκρατικού Κόμματος Υποψήφιος αντιπρόεδρος: Μποεντιόνο ! align=left style="background-color:#E9E9E9" colspan="4"|Ινδονησιακό Δημοκρατικό Κόμμα – Συνασπισμός Αγώνας και Κόμμα Κίνημα της Μείζονος Ινδονησίας Συνυποψήφιος για αντιπρόεδρος: Πράμπογουο Σουμπιάντο ! align=left style="background-color:#E9E9E9" colspan="4"|Golkar και συνασπισμός του Κόμματος Λαϊκής Συνείδησης Υποψήφιος αντιπρόεδρος: Γουιράντο Σημείωση: Ένα κόμμα ή συνασπισμός έπρεπε να κερδίσει 112 (20 τοις εκατό) επί συνόλου 560 εδρών στο Λαϊκό Αντιπροσωπευτικό Συμβούλιο στις βουλευτικές εκλογές του 2009 ώστε να ορίσει υποψηφίους για τις εκλογές για πρόεδρο και αντιπρόεδρο.
Παραπομπές
2009 προεδρικες
Λελεαγκάτσι
Το Λελεαγκάτσι (επίσης, Λελεαγκάντζι και Λιαλιααγκάτζι) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Ζαρντάμπ του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 591.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Ζαρντάμπ Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Βασίλειος Μαντζώρης
Ο Βασίλειος Μαντζώρης (Κοτύλι Αρκαδίας, 1935 - Αθήνα, 12 Φεβρουαρίου 2012) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, βουλευτής Αρκαδίας από το 1977 ως το 1993 με το κόμμα της ΝΔ. Υπηρέτησε ως υφυπουργός Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας από το 1990 έως το 1992 και ως υφυπουργός Εμπορίου από το 1991 έως το 1992.
Σπουδές και επαγγελματική σταδιοδρομία
Γιος του Κωνσταντίνου Μαντζώρη, ολοκλήρωσε το Γυμνάσιο στη Μεγαλόπολη. Ακολούθησε νομικές σπουδές στο πανεπιστήμιο των Αθηνών, πήρε το πτυχίο του το 1964 και από τότε εργάστηκε ως δικηγόρος.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Μαντζώρης διορίστηκε από τον πρωθυπουργό στο αξίωμα του υφυπουργού Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας στις 11 Απριλίου 1990. Παρέμεινε υφυπουργός ως τις 3 Δεκεμβρίου 1992. Στις 26 Νοεμβρίου 1991 διορίστηκε υφυπουργός Εμπορίου και αποχώρησε από το αξίωμα αυτό στις 3 Δεκεμβρίου 1992. Συνετέλεσε στην ανάπτυξη της ΒΙ.ΠΕ.(Βιομηχανική Περιοχή) Τρίπολης και στο βιολογικό καθαρισμό της αρκαδικής πρωτεύουσας.
Συνετέλεσε επίσης στην προώθηση της αποκρατικοποίησης των προβληματικών επιχειρήσεων και στην ψήφιση του νόμου για τα λατομεία αδρανών υλικών ..
Παραιτήθηκε από βουλευτής της ΝΔ στις 8 Σεπτεμβρίου 1993 και προσχώρησε στη νεοσύστατη Πολιτική Άνοιξη. Την έδρα του κατέλαβε ο Δημήτριος Κωστόπουλος.
Θάνατος
Πέθανε στην Αθήνα το Φεβρουάριο του 2012, όπου είχε εγκατασταθεί μόνιμα και κηδεύτηκε στις 14 Φεβρουαρίου 2012 στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Αρκαδίας Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εμπορίου Κατηγορία:Νομάρχες Θεσπρωτίας Κατηγορία:Νομάρχες Λακωνίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Θάνατοι τον Απρίλιο του 2012
Παρατίθενται θάνατοι προσωπικοτήτων που συνέβησαν τον Απρίλιο του 2012, ακολουθούμενοι από τις πηγές μέσω των οποίων μεταδόθηκαν.
30 Απριλίου
04
Κλέοπας Γιάννου
Ο Κλέοπας Γιάννου (γεννημένος στις 4 Μαΐου 1982 στο Περιστέρι της Αττικής) είναι παλαίμαχος Έλληνας τερματοφύλακας.
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Είναι "προϊόν" των ακαδημιών του Ολυμπιακού. Το καλοκαίρι του 2000, πήγε δανεικός στον Ολυμπιακό Βόλου για το πρώτο μισό της σεζόν και και το δεύτερο μισό το πέρασε ως δανεικός στη Χαλκηδόνα. Προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα του Ολυμπιακού με την επιστροφή του και έκανε το ντεμπούτο του στις 4 Ιανουαρίου 2002, αλλά στο υπόλοιπο της σεζόν ήταν κυρίως αναπληρωματικός. Ωστόσο, παρόλο που μέχρι τις αρχές του 2003/04 ήταν ακόμα η τέταρτη επιλογή, ο συνδυασμός του τραυματισμού του Κατεργιαννάκη, η αναχώρηση του Ελευθερόπουλου και η έλλειψη φόρμας του Γιουράι Μπούτσεκ, τον έφερε στην επιλογή του ως βασικό, στις τελευταίες 12 αγωνιστικές του Πρωταθλήματος.
Ο Ολυμπιακός, ωστόσο, έχασε τον τίτλο από τον Παναθηναϊκό. Η άφιξη του Αντώνη Νικοπολίδη από τον Παναθηναϊκό, υποβάθμισε πάλι τον Γιάννου στους αναπληρωματικούς. Έπαιξε σε μόλις έναν αγώνα Πρωταθλήματος, όταν ο Νικοπολίδης ήταν τιμωρημένος και σε τρεις αγώνες του Κυπέλλου, καθώς ο Ολυμπιακός έκανε το νταμπλ. Τη σεζόν 2005-06, ήταν πάλι αναπληρωματικός του Νικοπολίδη και αγωνίστηκε πάλι σε έναν αγώνα Πρωταθλήματος και έκανε το ντεμπούτο του στο Τσάμπιονς Λιγκ, σε ένα αγώνα εναντίον της Ολιμπίκ Λυών.
Στις 29 Αυγούστου 2007, ο Ολυμπιακός αποφάσισε να τον αποδεσμεύσει, αφού αρνήθηκε να ξαναπαραχωρηθεί ως δανεικός. Πέρασε δοκιμαστικά στην Κάρντιφ Σίτι της Τσάμπιονσιπ, αλλά δεν κατάφερε να υπογράψει συμβόλαιο μαζί της.
Από τον Αύγουστο του 2007 έως τον Ιανουάριο του 2008, έπαιξε για την κυπριακή ΑΕΛ Λεμεσού.
Διεθνής σταδιοδρομία
Έχει 6 συμμετοχές με την Εθνική Ελπίδων και ήταν μέλος της Ολυμπιακής ομάδας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα.
Τερμησσός
Η Τερμησσός ήταν πόλη της Πισιδίας χτισμένη σε υψόμετρο άνω των 1000 μέτρων στη νοτιοδυτική πλευρά του βουνού Σολυμός (σύγχρονο Γκιουλούκ Νταγί) στα όρη Ταύρος (σημερινή επαρχία Αττάλειας, Τουρκία). Βρίσκεται 30 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Αττάλειας. Η πόλη χτίστηκε σε μια φυσική πλατφόρμα στην κορυφή του Γκιουλούκ Νταγί, σε ύψος 1.665 μέτρων.
Κλέοπας Γιάννου
Ομαδικές
Ολυμπιακός
Προσωπική ζωή
Το 2002, κέρδισε περίπου 1 εκατομμύριο ευρώ στο λαχείο. Επίσης, είναι ιδιοκτήτης πρακτορείου ΠΡΟ-ΠΟ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΛ Λεμεσού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004
Τερμησσός
Κρυμμένο από τα πευκοδάση, έχοντας ειρηνική και ανέγγιχτη εμφάνιση, ο χώρος έχει πιο ξεχωριστή και εντυπωσιακή ατμόσφαιρα από πολλές άλλες αρχαίες πόλεις.
Η Τερμησσός είναι μια από τις καλύτερα διατηρημένες αρχαίες πόλεις της Τουρκίας. Η πόλη ιδρύθηκε από τους Σολίμους που αναφέρθηκαν από την Ιλιάδα του Ομήρου σε σχέση με το θρύλο του Βελλεροφώντα.
Λόγω του φυσικού και ιστορικού πλούτου της, η πόλη έχει συμπεριληφθεί σε εθνικό πάρκο που φέρει το όνομά της, το Εθνικό Πάρκο Όρους Γκιουλούκ-Τερμησσός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ενδεικτικός κατάλογος Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς Κατηγορία:Γεωγραφία της Επαρχίας Αττάλειας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Πισιδία
Τάσσος Παπαδόπουλος
Ο Τάσσος Παπαδόπουλος (7 Ιανουαρίου 1934 - 12 Δεκεμβρίου 2008) ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός ο οποίος διετέλεσε ως ο 5ος πρόεδρος της Κύπρου από το 2003 έως το 2008.
Σπούδασε νομικά στο King's College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Ήταν δικηγόρος και ασχολήθηκε με την πολιτική από πολύ μικρή ηλικία. Ήταν παντρεμένος και είχε τέσσερα παιδιά. Η εκστρατεία του για το προεδρικό αξίωμα βασίστηκε στην πεποίθηση ότι μπορούσε να δώσει καλύτερη λύση από τον Γλαύκο Κληρίδη στο κυπριακό ζήτημα. Υποστηρίχθηκε από το ΔΗ.ΚΟ., που ήταν και το κόμμα από το οποίο προερχόταν, αλλά και από το Α.Κ.Ε.Λ. και το ΚΙ.ΣΟΣ.. Στις 29 Αυγούστου 2006, ο Παπαδόπουλος παραιτήθηκε από την προεδρία του Δημοκρατικού Κόμματος.
Συνοπτικά η προσφορά του στην Κύπρο
Συμμετείχε στη Διάσκεψη του Λονδίνου και ήταν ο ένας από τους δυο αντιπροσώπους (εκτός από τους αντιπροσώπους του Α.Κ.Ε.Λ.) που ψήφισε εναντίον της υπογραφής των συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου. Ήταν επίσης ένας από τους τέσσερις αντιπροσώπους της ελληνοκυπριακής πλευράς στη Συνταγματική Επιτροπή που συνέταξε το Σύνταγμα της Κύπρου.
Υπηρέτησε για δώδεκα χρόνια ως Υπουργός της Δημοκρατίας, διαδοχικά ως Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, Υπουργός Υγείας και Υπουργός Γεωργίας και Φυσικών Πόρων.
Υπήρξε σύμβουλος του πρώτου συνομιλητή κ. Κληρίδη μέχρι τον Απρίλιο του 1976 και μετά διορίστηκε ο ίδιος συνομιλητής, θέση στην οποία υπηρέτησε μέχρι τον Ιούλιο του 1978.
Αντιπροσώπευσε την Κύπρο σε πολλά διεθνή συνέδρια ιδίως στα ετήσια συνέδρια της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO). Αντιπροσώπευσε επίσης την Ελληνοκυπριακή κοινότητα σε πολλές προσφυγές της Κύπρου στον ΟΗΕ και στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Πριν την εκλογή του ασκούσε το επάγγελμα του δικηγόρου στη Λευκωσία.
Στις 7 Οκτωβρίου 2000 εξελέγη, χωρίς αντίπαλο, Πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος στο ιστορικό Εκλογικό Συνέδριο όπου ανήγγειλε την αποχώρησή του ο ιδρυτής του Κόμματος κ. Σπύρος Κυπριανού. Στις βουλευτικές εκλογές της 27ης Μαΐου 2001 επανεκλέγηκε βουλευτής Λευκωσίας, ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου του Κόμματος.
Διετέλεσε μέλος του Εθνικού Συμβουλίου, Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και μέλος των Επιτροπών Επιλογής και Οικονομικών και Προϋπολογισμού. Διετέλεσε επίσης Πρόεδρος της αντιπροσωπείας της Βουλής στη Μικτή Κοινοβουλευτική Επιτροπή Ευρωπαϊκής Ένωσης – Κύπρου.
Δράση στην Ε.Ο.Κ.Α.
Πήρε ενεργά μέρος στον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ από διάφορα πόστα, ως τομεάρχης Λευκωσίας και αργότερα ως γενικός υπεύθυνος για όλη την Κύπρο της ΠΕΚΑ, πολιτικής οργάνωσης της ΕΟΚΑ.
Το σχέδιο Ανάν
Ο ίδιος αντιτάχθηκε στην αποδοχή του σχεδίου Ανάν το 2004 παρά τις εξωτερικές πιέσεις που δέχθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Μεγάλη Βρετανία αλλά και από το εσωτερικό, κυρίως την αξιωματική αντιπολίτευση. Σχετικό είναι το ακόλουθο κείμενό του, που δημοσιεύτηκε λίγο πριν το δημοψήφισμα
Σε διάγγελμά του στις 22 Απριλίου 2004, ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος, ζήτησε από τους Κύπριους πολίτες να καταψηφίσουν το Σχέδιο του Γενικού Γραμματέα και συμπλήρωσε:
Στο δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004, ποσοστό 76% των Ελληνοκυπρίων καταψήφισαν το Σχέδιο Ανάν λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη το περιεχόμενο του διαγγέλματος του Προέδρου Παπαδόπουλου.
Ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε.
Επί προεδρίας Τ. Παπαδόπουλου στις 1 Μαΐου του 2004 η Κύπρος έγινε πλήρες μέλος της Ε.Ε. Την ένταξη αυτή χαιρέτησε ο πρόεδρος Τ. Παπαδόπουλος με διάγγελμά του προς τον Κυπριακό λαό επισημαίνοντας σχετικά: Αυτή η ώρα σημαίνει το ευτυχές τέλος μιας πολύχρονης προσπάθειας και την ελπιδοφόρα αρχή μιας νέας πορείας και μιας νέας εποχής για την Κύπρο. Από αυτή την ώρα η Κυπριακή Δημοκρατία ανήκει και τυπικά στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Γίνεται πλήρες, οργανικό και αναπόσπαστο μέλος της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας''.
Δεν θέλουμε να απολαμβάνουμε μόνοι τη χαρά και τα αγαθά της ένταξης. Θέλουμε να τα μοιραστούμε με τους Τουρκοκυπρίους. Δικαιούνται και οι Τουρκοκύπριοι αυτών των αγαθών και αυτής της χαράς, ως νόμιμοι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τους περιμένουμε. Η θέση τους είναι μαζί μας. Για να πορευτούμε μαζί τη νέα πορεία που εγκαινιάζεται σήμερα, για το καλό όλων μας, για το καλό της κοινής πατρίδας μας. Μιας επανενωμένης πατρίδας μας''.
Προεδρικές εκλογές του 2008
Στις προεδρικές εκλογές της 17ης Φεβρουαρίου 2008 ο Τάσσος Παπαδόπουλος κατέλαβε την τρίτη θέση μένοντας εκτός δευτέρου γύρου. Τον διαδέχτηκε ο πρόεδρος της Βουλής Δημήτρης Χριστόφιας.
Θάνατος
Πέθανε στις 12 Δεκεμβρίου 2008 από καρκίνο. Η κηδεία του τελέστηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2008 στην εκκλησία της του Θεού Σοφίας στο Στρόβολο. Στις 11 Δεκεμβρίου 2009 άγνωστοι σύλησαν τον τάφο του και έκλεψαν τη σορό του από το νεκροταφείο της Κάτω Δευτεράς. Η σορός βρέθηκε στις 8 Μαρτίου από την αστυνομία έπειτα από τηλεφώνημα αγνώστου και ταυτοποιήθηκε την επόμενη ημέρα με εξετάσεις DNA. Πραγματοποιήθηκαν συλλήψεις τριών ατόμων για την υπόθεση, ενώ ο υπουργός δικαιοσύνης Λουκάς Λουκά αποφάνθηκε ότι τα κίνητρα των απαγωγέων του λειψάνου ήταν οικονομικά. . Ο πρώην πρόεδρος επανενταφιάστηκε στις 12 Μαρτίου 2010.
Σίντχι Τσαράν
Ο Σίντχι Τσαράν Σρέσθα (Ντεβανάγκαρι: सिद्धिचरण श्रेष्ठ) (21 Μαΐου 1912 - 4 Ιουνίου 1992) ήταν ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς του Νεπάλ. Συνέβαλε στον αγώνα ενάντια στο αυταρχικό καθεστώς των Ράνα (1846-1951) μέσω των γραπτών του. Η επαναστατική του ποίηση αφύπνισε τους μαχητές της ελευθερίας και καταδικάστηκε σε 18 χρόνια φυλάκισης για τις λογοτεχνικές του δραστηριότητες. Έγραψε στα Νεπάλ Μπάσα και τα νεπαλικά.
Το ποίημά του "Η αγαπημένη μου Οχαλντούνγκα" στο Νεπάλ θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα του. Σε αυτό το ποίημα, έχει εκφράσει πόσο υπερήφανος όταν περιγράφει τον τόπο Οχαλντουνγκάιν ανατολικό Νεπάλ, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε.
Πρώτα χρόνια
Οι πρόγονοι του Σίντχι Τσαράν μεταφέρθηκαν στο Ομπαχάλ του Κατμαντού από το Μπακταπούρ. Ο πατέρας του Μπίσνου Τσαράν (μυθιστοριογράφος) εργάστηκε στην κυβέρνηση και έγραψε μυθιστορήματα όπως το "Σουμάτι" και "Μπισμαπρατίγκια". Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του, μεταφέρθηκε στην Οχαλντούνγκα στο ανατολικό Νεπάλ όπου ο Σίντχι Τσαράν γεννήθηκε στις 9 Τζέσθα 1969 Β.Σ. και πέρασε την παιδική του ηλικία. Η μητέρα του Σίντχι Τσαράν ήταν η Νιρ Κουμάρι Σρέσθα. Το 1919, όταν ήταν επτά ετών, η οικογένεια επέστρεψε στο Κατμαντού.
Στην φυλακή
Το 1940, ο Σίντχι Τσαράν κατηγορήθηκε για καταπάτηση από το καθεστώς των Ράνα και καταδικάστηκε σε 18 χρόνια φυλάκισης για ένα ποίημα που είχε γράψει στη Νεπάλ Μπάσα. Περιείχε τη γραμμή "Χωρίς επανάσταση, δεν μπορεί να υπάρξει σωστή ειρήνη".
Πολλοί ποιητές, εκτός από πολιτικούς ακτιβιστές, είχαν καταπιεστεί μαζί με τον Σίντχι Τσαράν. Οι συγκρατούμενοί του στη φυλακή περιλάμβαναν τους συγγραφείς Τσιτταντάρ Χριντάγια, Φάττε Μπαχαντούρ Σινγκ και Ντάρμα Ράτνα Γιάμι, καθώς και τον καλλιτέχνη Τσάντρα Μαν Σινγκ Μάσκεϊ. Ο περιορισμός των συγγραφέων οδήγησε σε μια δημιουργική ανατίναξη, με πολλούς από αυτούς, συμπεριλαμβανομένου του Σίντχι Τσαράν, παράγοντας έπη.
Ο πατέρας του Σίντχι Τσαράν πέθανε ενώ ήταν στη φυλακή, αλλά δεν του επιτρεπόταν να εκτελέσει τις τελευταίες τελετουργίες. Η θλίψη τον οδήγησε να συνθέσει ποίηση γεμάτη από αγωνία. Ο Σίντχι Τσαράν αποφυλακίστηκε το 1945.
Πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου
Η Πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου (25 Οκτ. 1822- 31 Δεκ. 1822) που έλαβε χώρα κατά το αρχικό στάδιο του Απελευθερωτικού Αγώνα των Ελλήνων (1821-29) είναι ένα από τα σημαντικότερα επεισόδια της Ελληνικής Επανάστασης. Θα ακολουθήσουν η δεύτερη πολιορκία μέχρι τον Απρίλιο του 1826
Σίντχι Τσαράν
Τιμές
Το 1993, το Τμήμα Ταχυδρομικών Υπηρεσιών του Νεπάλ εξέδωσε αναμνηστική γραμματόσημο με πορτρέτο του Σρέσθα για να τιμήσει τη συμβολή του στη νεπαλική λογοτεχνία. Ένας αυτοκινητόδρομος στο ανατολικό Νεπάλ που οδηγεί στην Οχαλντούνγκα έχει ονομαστεί Αυτοκινητόδρομος Σίντχι Τσαράν.
Πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου
Γενικά
Μετά την συντριβή των ελληνικών σωμάτων, όπου σκοτώθηκαν και πολλοί φιλέλληνες στην Μάχη του Πέτα (4 Ιουλ. 1822) οι τουρκικές δυνάμεις υπό την αρχιστρατηγία του Ομέρ Βρυώνη κατευθύνονται προς τη Δυτική Ελλάδα και ανασυντάσσονται στο Βραχώρι (σημ. Αγρίνιο) δύο ώρες πεζοπορία από το Μεσολόγγι. Η αντίσταση των ελληνικών σωμάτων στο Κεφαλόβρυσο Αιτωλοκαρνανίας,(κοντά στο Αιτωλικό) δεν κράτησε παρά ελάχιστες ώρες και κατά τον ιστορικό Τρικούπη «οι μεν εντόπιοι οπλαρχηγοί ανέβησαν στα βουνά, ο δε Κίτσος (Γεώργιος) και ο Μπότσαρης εισήλθαν καταδιωκόμενοι υπό των εχθρών και κακώς έχοντες εις Μεσολόγγι» (με τριάντα πέντε άνδρες), όπου είχε καταφύγει τέσσερις ημέρες προτού και ο Μαυροκορδάτος».
Τα προ της πολιορκίας
Οι πολιορκούμε ο ήταν 458 κατά Τόμας Γκόρντον, ενώ ο Τρικούπης κάνει αναφορά για 360 άνδρες. Ο Σπηλιάδης μετράει 550 Ρουμελιώτες και 50 Σουλιώτες. Και που, λοιπόν, να πάμεν είπε ( Μαυροκορδάτος). Και προς το Μάρκον στραφείς, μαζύ Σου θ΄αποθάνω Μπότζαρη. Και εγώ μαζύ σου πρίγγιψ (sic) Μιχαήλ Οικονόμου, Ιστορικά της Ελληνικής Παλιγγενεσίας ή ο ιερός των Ελλήνων Αγών, 1873.
Αν φύγω οι αλβανικές ορδές θα περάσουν στην Πάτρα· η Πελοπόννησος θα συντριβεί κι αυτό θα είναι μοιραίο για την ελληνική υπόθεση. Εδώ πρέπει να πεθάνουμε (c'est ici que nous devons perir) Φρανσουά Πουκεβίλ (Pouqueville)
Ο Μαυροκορδάτος, που είχε σπουδάσει οχυρωματική στη Γενεύη επιδιορθώνει το τείχος και τους προμαχώνες και καθαρίζει τις τάφρους και προσδένει πολλές ξιφολόγχες που είχε βρει στις αποθήκες σε ξύλα ώστε να φαίνονται οι αμυνόμενοι πολλοί.
Οι ανεπιθύμητοι επαναστάτες
Όσοι δεν πρόλαβαν να οχυρωθούν στο Μεσολόγγι επιβιβάστηκαν στο μικρό νησί της Καλάμου που τότε τελούσε υπό αγγλική κυριαρχία, αλλά ο αρμοστής Τόμας Μαίτλαντ τους θεώρησε ανεπιθύμητους επαναστάτες και τους κατεδίωξε με αποτέλεσμα να περιφέρονται πλέον στους καλαμώνεις του Αμβρακικού κόλπου και του Αχελώου επιδιδόμενοι σε κλεφτοπόλεμο. Μετά τη λύση της πολιορκίας αυτοί οι συμφοριασμένοι και όχι απελπισμένοι, προξενούν σημαντικές ζημίες στις εφοδιοπομπές των Τούρκων. Το πόσοι επέζησαν απ΄αυτούς μετά την Έξοδο του Μεσολογγίου (Απρ. 1826) δεν μπορούμε να γνωρίζουμε.
Τα «καπάκια»
Ο Ομέρ Βρυώνης αποφασισμένος εξαρχής να μην καταστρέψει το Μεσολόγγι που θα το χρησίμευε ως ορμητήριο για τις περαιτέρω επιχειρήσεις του στην Πελοπόννησο εύκολα μεταπείσθηκε από τον Βαρνακιώτη, που σύμφωνα με τον Σπηλιάδη «τον κατέπεισε να προτιμήσει την δια συνθηκών παράδοσιν του Μεσολογγίου παρά την δια αιματοχυσίας καταστροφήν». Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκε ο πασάς Άγο Βάσιαρι, παλαιός γνώριμος του Μάρκου Μπότσαρη. Έτσι Ο Μπότσαρης βγήκε από την πόλη σε απόσταση «βολής πιστόλας» και συναντήθηκε με τον Άγο Βάσιαρι που του υποσχέθηκε αμνηστία και πολλά άλλα ευεργετήματα. Ο Μπότσαρης θέλοντας να κερδίσει χρόνο επιχειρηματολογεί ότι χρειάζεται ακόμα λίγο χρόνο για να πείσει τους φράγκους του Μαυροκορδάτου. Έτσι κερδίζεται χρόνος ανακωχής 8 ημερών οπότε καταφθάνουν οκτώ υδροσπετσιώτικα πλοιάρια και διασπούν τον κλοιό στη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου των τριών τουρκικών πλοίων που καταδιωκόμενα το ένα με ζημίες κατεθύνθηκε στην Ιθάκη και τα άλλα δυο στη Ναύπακτο. Έτσι αποβιβάζονται 1.500 περίπου αγωνιστές με τον Μαυρομιχάλη, τον Λόντο και άλλους από την Πελοπόννησο και εκφορτώνονται τρόφιμα και πολεμοφόδια. Μετά από αυτό ο Μπότσαρης διαμηνύει στους Τούρκους «αν θέλετε τον τόπο μας ελάτε να τον πάρετε».
Η λύση της πολιορκίας
Μετά από την τρίμηνη σχεδόν σθεναρή αντίσταση των πολιορκημένων ο Ομέρ Βρυώνης σοφίζεται να γίνει γιουρούσι στα τείχη του Μεσολογγίου τη Μεγάλη γιορτή για τους Χριστιανούς ξημερώματα της 25ης Δεκεμβρίου που οι ντάπιες θα είχαν λιγοστούς άνδρες. Κατά καλή τύχη ένας Ηπειρώτης που βρίσκονταν στο στρατόπεδο των Τούρκων «εξ ανάγκης υπηρετών » κατά Σπηλιάδη, «διότι δεν ηδύνατο εκ των ιδίων περιστάσεων να τους πολεμήσει, ο Ιωάννης Γούναρης, ειδοποίησε τον γραμματικό του Μακρή για το σχέδιο των Τούρκων. Κατάπληκτοι οι αναρριχώμενοι στα τείχη «λυγάνε και αποτραβιούνται οι Αρβανίτες αφήνοντας πίσω ως πεντακόσια κουφάρια» κατά τον Δημήτριο Φωτιάδη. Τέλη Δεκεμβρίου και ο χειμώνας εκείνης της χρονιάς όλο και χειροτερεύει και οι πασάδες καθώς πληροφορούνται πως ο «Λυσσέος», αφού έδιωξε από την Ανατολική Ελλάδα τον Κιοσέ Μεχμέτ, έρχεται στο Μεσολόγγι αποφασίζουν στην 31 Δεκεμβρίου να λύσουν την πολιορκία.
Βιβλιογραφία
Μεσολόγγι 1822 Κατηγορία:1822 Κατηγορία:Ιστορία του Μεσολογγίου Μεσολόγγι 1822
Λεζράν (Γιαρντιμλί)
Το Λεζράν (επίσης, Λιαζάν) είναι ένα χωριό και το λιγότερο σε πληθυσμό δήμος της επαρχίας Γιαρντιμλί  του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 137. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Λεζράν και Ετσάρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Γιαρντιμλί Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Λενγκεμπίζ
Το Λενγκεμπίζ (επίσης, Λένγκεμπιζ και Λιανγκιάμπιζ) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Αγκσού του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 1,229.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκσού
Όμπλαστ του Μπέλγκοροντ
Το Όμπλαστ του Μπέλγκοροντ (ρωσικά: Белгоро́дская о́бласть) είναι ομοσπονδιακό υποκείμενο της Ρωσίας, υπαγόμενο στο Κεντρικό Διαμέρισμα. Βρίσκεται στα σύνορα της χώρας με την Ουκρανία, στην οποία ανήκε έως το 1954.
Πρωτεύουσα της περιφέρειας είναι η πόλη Μπέλγκοροντ (356.402 κάτοικοι - απογρ. 2010). Άλλες σημαντικές πόλεις είναι το Στάρι Οσκόλ (221.085) και το Γκούμπκιν (86.083).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπελγκοροντ Ομπλαστ
Ματσέτα
μικρογραφία|Συνδυασμός μαχαίρας/πριονιού της εταιρείας Gerber μικρογραφία|Ένας καλλιτέχνης από την [[Οαχάκα (πολιτεία)|Οαχάκα του Μεξικού χρησιμοποιεί μια ματσέτα για να χαράξει ξύλο.]] μικρογραφία| Μεξικάνικη μαχαίρα, από το Ακαπούλκο, 1970. Κεράτινη λαβή, σφυρηλατημένη με το χέρι λεπίδα (ορατά σημάδια από σφυρί). Η ματσέτα (machete) είναι φαρδιά λεπίδα που χρησιμοποιείται είτε ως γεωργικό εργαλείο παρόμοιο με ένα τσεκούρι, είτε σε μάχη όπως ένα μαχαίρι με μακριά λεπίδα. Η λεπίδα έχει μήκος συνήθως 30-45 εκατοστά και πάχος συνήθως 3 μικροχιλιοστά.
Γεωργία
Σε διάφορες τροπικές και υποτροπικές χώρες, η ματσέτα χρησιμοποιείται για την κοπή των χαμόκλωνων των τροπικών δασών και για γεωργικούς σκοπούς (π.χ. κοπή ζαχαροκάλαμου). Εκτός από αυτό, στη Λατινική Αμερική μια κοινή χρήση είναι για οικιακές εργασίες όπως το κόψιμο μεγάλων ειδών διατροφής σε κομμάτια -όπως χρησιμοποιείται ένας μπαλτάς- ή για την εκτέλεση ακατέργαστων εργασιών κοπής, όπως η κατασκευή απλών ξύλινων λαβών για άλλα εργαλεία. Είναι σύνηθες να βλέπεις ανθρώπους να χρησιμοποιούν μαχαίρες για άλλες δουλειές, όπως το να ανοίγουν στη μέση καρύδες, να δουλεύουν στην αυλή, να αφαιρούν μικρά κλαδιά και φυτά, να κόβουν την τροφή των ζώων και να καθαρίζουν θάμνους.
Οι ματσέτες θεωρούνται συχνά εργαλεία και χρησιμοποιούνται από ενήλικες. Ωστόσο, πολλές κοινωνίες και πολιτισμοί κυνηγών-συλλεκτών που επιβιώνουν μέσω της γεωργίας επιβίωσης αρχίζουν να διδάσκουν στα μωρά να χρησιμοποιούν αιχμηρά εργαλεία, συμπεριλαμβανομένων των μαχαίρων, πριν από τα πρώτα τους γενέθλια.
Πόλεμος
Οι άνθρωποι σε εξεγέρσεις χρησιμοποιούν μερικές φορές αυτά τα όπλα. Για παράδειγμα, ο Λαϊκός Στρατός Μπορίκουα ονομάζεται ανεπίσημα macheteros λόγω των εργατών που κρατούσαν μαχαίρες σε χωράφια ζαχαροκάλαμου του παρελθόντος Πουέρτο Ρίκο.
Πολλές από τις δολοφονίες στη γενοκτονία της Ρουάντα το 1994 έγιναν με μαχαίρες και ήταν το κύριο όπλο που χρησιμοποιούσαν οι πολιτοφυλακές Ιντεραχάμουε εκεί. Οι μαχαίρες ήταν επίσης ένα χαρακτηριστικό εργαλείο και όπλο της αϊτινής Tonton Macoute.
Το 1762, οι Βρετανοί κατέλαβαν την Αβάνα σε μια μακρά πολιορκία κατά τη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου. Εθελοντές πολιτοφύλακες με επικεφαλής τον Πέπε Αντόνιο, έναν σύμβουλο της Γκουαναμπακόα, είχαν μαχαίρες κατά τη διάρκεια της ανεπιτυχούς υπεράσπισης της πόλης. Η μαχαίρα ήταν επίσης το πιο εμβληματικό όπλο κατά τη διάρκεια των πολέμων ανεξαρτησίας στην Κούβα, αν και είδε περιορισμένη χρήση στο πεδίο της μάχης. Ο Κάρλος Μανουέλ ντε Σεσπέντες, ιδιοκτήτης του διυλιστηρίου ζάχαρης La Demajagua κοντά στο Μανσανίλο, απελευθέρωσε τους σκλάβους του στις 10 Οκτωβρίου 1868. Στη συνέχεια ηγήθηκε αυτών, τους όπλισε με μαχαίρες, σε εξέγερση κατά της ισπανικής κυβέρνησης. Η πρώτη επίθεση ιππικού χρησιμοποιώντας μαχαίρες ως κύριο όπλο πραγματοποιήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 1868 από τον Μάξιμο Γκόμες, έναν λοχία που γεννήθηκε στη Δομινικανή Δημοκρατία, ο οποίος αργότερα έγινε ο αρχιστράτηγος του Κουβανικού Στρατού.
Η μαχαίρα είναι ένα κοινό πλευρικό όπλο και εργαλείο για πολλές εθνοτικές ομάδες στη Δυτική Αφρική. Οι μαχαίρες σε αυτόν τον ρόλο αναφέρονται στο Things Fall Apart του Τσινούα Ατσέμπε.
Ορισμένες χώρες έχουν όνομα για το χτύπημα με μία μαχαίρα. Στις Βρετανικές Παρθένους Νήσους, στη Γρενάδα, στην Τζαμάικα, στα Σαιν Κιτς και Νέβις, στα Μπαρμπάντος, στην Αγία Λουκία και στο Τρίνινταντ και Tομπάγκο, η λέξη planass σημαίνει να χτυπάς κάποιον με το επίπεδο της λεπίδας ενός μαχαιριού ή μαχαίρας. Το να χτυπάς με την ακονισμένη άκρη είναι «κόψιμο». Σε όλη την Καραϊβική, ο όρος «cutlass» αναφέρεται σε ένα εργαλείο κοπής των εργατών.
Το Κέντρο Εκπαιδεύσεων του Βραζιλιάνικου Στρατού για τον Πόλεμο της Ζούγκλας ανέπτυξε ένα μαχαίρι σε στυλ μαχαίρας με λεπίδα 25 χιλιοστών σε μήκος και πολύ έντονο σημείο λαβής. Αυτό η μαχαίρα παράγεται με λεπίδα Bowie 13 χιλιοστών και μια πέτρα ακονίσματος στο θηκάρι. Συλλογικά ονομάζεται «κιτ ζούγκλας» (Conjunto de Selva στα πορτογαλικά) και κατασκευάζεται από την Indústria de Material Bélico do Brasil (IMBEL).
Κατασκευή
Οι καλές μαχαίρες βασίζονται στα υλικά που χρησιμοποιούνται και στο σχήμα. Στο παρελθόν, ο πιο διάσημος κατασκευαστής μαχαιριών στη Λατινική Αμερική και την ισπανόφωνη Καραϊβική ήταν η Collins Company του Κόλινσβιλ στο Κονέκτικατ. Η εταιρεία ιδρύθηκε ως Collins & Company το 1826 από τον Σάμιουελ Γ. Κόλινς για την κατασκευή τσεκουριών. Οι πρώτες του μαχαίρες πουλήθηκαν το 1845 και έγιναν τόσο διάσημες που όλες οι καλές μαχαίρες ονομάζονταν «un Collins». Στην αγγλόφωνη Καραϊβική, ο Robert Mole & Sons of Birmingham, στην Αγγλία, θεωρούνταν από καιρό ο κατασκευαστής γεωργικών λεπίδων κοπής της καλύτερης ποιότητας. Μερικές λεπίδες Robert Mole επιβιώνουν ως αναμνηστικά των ταξιδιωτών στο Τρίνινταντ, στην Τζαμάικα και, λιγότερο συχνά, στην Αγία Λουκία.
Πολιτιστική επιρροή
μικρογραφία|Η [[Σημαία της Ανγκόλας|σημαία της Αγκόλα]] Η σημαία της Αγκόλα περιλαμβάνει μία μαχαίρα, μαζί με έναν οδοντωτό τροχό.
Η πολιτεία Ρίο Γκράντε ντο Σουλ της νότιας Βραζιλίας έχει έναν χορό που ονομάζεται dança dos facões (χορός των μαχαίρων), στον οποίο οι χορευτές, που είναι συνήθως άνδρες, χτυπούν τις μαχαίρες τους σε διάφορες επιφάνειες ενώ χορεύουν, προσομοιώνοντας μια μάχη. Ο Μακουλελέ (Maculelê), ένας αφροβραζιλιάνος χορός και πολεμική τέχνη, μπορεί επίσης να παρουσιαστεί με μαχαίρες. Αυτή η πρακτική ξεκίνησε στην πόλη Σάντο Αμάρο της Μπαΐα, στο βορειοανατολικό τμήμα της χώρας.
Στις Φιλιππίνες, η μαχαίρα bolo χρησιμοποιείται στην εκπαίδευση στο αρνίς, την ιθαγενή πολεμική τέχνη των Φιλιππίνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές εφευρέσεις Κατηγορία:Εξοπλισμός πεζοπορίας Κατηγορία:Όπλα με λεπίδα Κατηγορία:Εξοπλισμός κατασκήνωσης Κατηγορία:Εργαλεία κηπουρικής
Τεγύρα
200px|right|thumb|Χάρτης της αρχαίας Βοιωτίας Η Τεγύρα, (ή Τεγύρες, αρχ. αι Τεγύραι), ήταν αρχαία πόλη των Βοιωτών, 5 χλμ. βόρεια του Ορχομενού, στη θέση "Πολυγύρα", κοντά στο σημερινό χωριό Διόνυσος. Η πόλη βρισκόταν στα όρια της αρχαίας Βοιωτίας με την αρχαία Φωκίδα. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, στην πόλη λειτουργούσε αξιόλογο μαντείο. Υπήρχε επίσης ναός αφιερωμένος στον Απόλλωνα, τον επονομαζόμενο Τεγυραίο Απόλλωνα. Κοντά στην πόλη πραγματοποιήθηκε το 375 π.Χ. η μάχη της Τεγύρας, ανάμεσα στους Σπαρτιάτες και τους Θηβαίους.
Στην αρχαία Τεγύρα υπήρχε μία παράδοση, από την Ελληνική Μυθολογία, ότι εκεί η Λητώ γέννησε τα τέκνα της και όχι στη φημολογούμενη Δήλο.
Πηγές
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Βοιωτίας
Φρειδερίκος Αύγουστος Ρουτόφσκι
Ο Φρειδερίκος Αύγουστος Ρουτόφσκι (γερμ. Friedrich August Rutowski, 19 Ιουνίου 1702 – 16 Μαρτίου 1764), από τον Οίκο των Βέττιν, ήταν κόμης του Ρουτόβσκυ, στρατάρχης της Σαξονίας και διοικητής του στρατού της Σαξονίας στην πολιορκία της Πίρνα κατά τον Επταετή Πόλεμο.
Γονείς
Ήταν ο τρίτος νόθος γιος του Αυγούστου Β΄ της Πολωνίας και, ως Φρειδερίκου-Αυγούστου Β΄, εκλέκτορα της Σαξονίας και της Οθωμανής ερωμένης του Φατίμα (μετέπειτα Μαρία-Αουρόρα φον Σπήγκελ), αιχμάλωτης κατά την πολιορκία της Βούδα.
Στρατιωτική καριέρα
Στις 8 Οκτωβρίου 1724 ο κόμης Ρουτόφσκι τιμήθηκε με το μετάλλιο του τάγματος του Λευκού Αετού με το οποίο απέκτησε και τον βαθμό του συνταγματάρχη στον σαξονικό στρατό. Στις 26 Μαΐου 1727 προήχθη σε υποστράτηγο και λίγο μετά υπηρέτησε στον πρωσικό στρατό για σύντομο χρονικό διάστημα, προτού επιστρέψει και πάλι στον σαξονικό στρατό, το 1729. Στην διάρκεια του Πολέμου της Πολωνικής διαδοχής, όπου συμμετείχε σε εκστρατείες στον Ρήνο και στην Πολωνία. Τον Ιανουάριο 1736 έγινε αντιστράτηγος και διοικητής της βασιλικής φρουράς (Garde du Corps). Στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο ήταν διοικητής του σαξονικού αποσπάσματος στην Ουγγαρία.
Στις 21 Απριλίου 1738 έγινε στρατηγός ιππικού και στις 9 Αυγούστου 1740 κυβερνήτης της Δρέσδης και διοικητής των γρεναδιέρων της βασιλικής φρουράς. Στις 10 Ιανουαρίου 1742 του ανατέθηκε η διοίκηση ενός συντάγματος δραγόνων. Στον Πόλεμο της Αυστριακής διαδοχής συμμετείχε στην πολιορκία της Πράγας (1741) και στον Β΄ Σιλεσιανό πόλεμο. Στις 15 Δεκεμβρίου υπέστη αποφασιστική ήττα στο Κέσσελντορφ. Ο κόμης Ρουτόφσκι έγινε στρατάρχης, στις 11 Ιανουαρίου 1749.