cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θηραμένης
Ιστοριογραφία
Οι πρόσφατες εργασίες έχουν γενικά αποδεχθεί την απεικόνιση του Θηραμένη ως μετριοπαθή, ως ιδανικό για ένα ολιγαρχικό που ήθελε μια ολιγαρχία βασισμένη στους οπλίτες. Ο Ντόναλντ Κάγκαν είπε για τον Θηραμένη ότι «...σε όλη την καριέρα του απέδειξε ότι ήταν πατριώτης και πραγματικά μετριοπαθής, προσηλωμένος σε σύνταγμα που θα έδινε εξουσία στην τάξη των οπλίτων, είτε στη μορφή της περιορισμένης δημοκρατίας ή σε μια ευρέως βασισμένη ολιγαρχία», καθώς ο Τζον Φάιν σημειώνει ότι «όπως πολλοί μετριοπαθείς, έγινε μισητός από τους πολιτικούς εξτρεμιστές». Το σύνταγμα των 5.000 αναγνωρίζεται ως πολιτικό αριστούργημα του - η προσπάθεια του να κάνει κάτι τέτοιο το 404 π.Χ οδήγησε στον θάνατο του. Ο θάνατος του, εν τω μεταξύ, έγινε γνωστός για τη δραματικότητα του, και η ιστορία των τελευταίων στιγμών του Θηραμένη έχει επαναληφθεί ξανά και ξανά στην κλασσική ιστοριογραφία. «Επειδή βρήκε το θάνατο αψηφώντας ένα τύραννο», σημειώνει ο Τζον Φάιν, «είναι εύκολο να εξιδανικεύσει κανείς τον Θηραμένη». Λίγες χιλιετίες μετά τον θάνατο του, ο Θηραμένης ήταν εξιδανικευμένος και στιγματισμένος - η μικρή επταετής καριέρα του στο επίκεντρο, αγγίζοντας όπως είχε κάνει σε μεγάλη σημεία αντιπαράθεσης τα τελευταία χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου, έγινε θέμα μυριάδων διαφορετικών διαφωνιών. Από σύγχρονα πολεμικά έργα τα οποία περιγράφουν την καριέρα του, έχοντας αναδείξει το περίγραμμα ενός σύνθετου άνδρα, σχεδιάζοντας μια επικίνδυνη πορεία μέσα στο χάος στην πολιτική σκηνή της Αθήνας στα τέλη του 5ου αιώνα π.Χ. - αν και οι ιστορικοί από τους αρχαίους καιρούς ως σήμερα έχουν προσφέρει πολύ πιο συγκεκριμένες απεικονίσεις, μιας μορφής ή άλλης, μπορεί να είναι ότι δεν θα γίνει ποτέ κάτι περισσότερο γνωστό με βεβαιότητα από το περίγραμμα.
Σύγχρονες πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες πολιτικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες τύραννοι Κατηγορία:Πρωταγωνιστές του Πελοποννησιακού Πολέμου Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Μπουρνάζι
Το Μπουρνάζι είναι συνοικία του Δήμου Περιστερίου. Βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του δήμου κοντά στην Λεωφόρο Κηφισού. Το Μπουρνάζι αποτελούσε βιομηχανική περιοχή κατά το παρελθόν. Από τα τέλη της δεκαετίας του '90 όμως, η περιοχή γύρω από την πλατεία Μπουρναζίου, μετατράπηκε σε κέντρο αναψυχής και νυχτερινής διασκέδασης της δυτικής Αττικής, καθώς μεγάλο μέρος των παλιών εργοστασιακών εγκαταστάσεων μετατράπηκε σε νυχτερινά μαγαζιά και καφετέριες και η περιοχή ταυτίστηκε κυρίως με την νυχτερινή διασκέδαση.
Στην περιοχή εξακολουθούν να διατηρούνται κάποιες αποθήκες, ενώ παράλληλα υπάρχει και ανοικοδόμηση κατοικιών. Στο Μπουρνάζι υπήρχαν οι εγκαταστάσεις του τηλεοπτικού σταθμού Alter, ο οποίος διέκοψε την λειτουργία του το 2012.
Κατηγορία:Συνοικίες του Δήμου Περιστερίου
Αλκέτας Α΄ της Μακεδονίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία των Αργεαδών
Μονίκα Μπρόντκα
Η Μονίκα Μάρια Μπρόντκα (πολωνικά: Monika Maria Brodka) (γενν. 7 Φεβρουαρίου 1988) είναι Πολωνή τραγουδίστρια, η οποία έγινε γνωστή ως η νικήτρια της τρίτης σεζόν του Polish Pop Idol το 2004. Έκτοτε έχει κυκλοφορήσει 3 άλμπουμ, συμπεριλαμβανομένου του άλμπουμ Granda του 2010, το οποίο απέσπασε την αποδοχή των κριτικών στην Πολωνία και στο εξωτερικό. Η Μπρόντκα έχει λάβει πολλές υποψηφιότητες για το Βραβείο Φριντέρικ, ενώ τα σινγκλ της «Ten», «Dziewczyna Mojego Chłopaka», «Miałeś być» και «Znam Cię Na Pamięć» έχουν φτάσει όλα στην κορυφή των επίσημων πολωνικών μουσικών τσαρτ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές τραγουδίστριες Κατηγορία:Πολωνοί στιχουργοί Κατηγορία:Πολωνοί τραγουδιστές ποπ Κατηγορία:Αγγλόφωνοι τραγουδιστές από την Πολωνία Κατηγορία:Πολωνές τραγουδίστριες του 21ου αιώνα
Κανονικοποίηση ποσοστημορίων
Στη στατιστική, η κανονικοποίηση ποσοστημορίων είναι μια τεχνική για τον μετασχηματισμό δύο κατανομών ώστε να αποκτήσουν παρόμοιες στατιστικές ιδιότητες. Για την κανονικοποίηση μιας κατανομής βάσει αυτής της μεθόδου, ορίζουμε μια κατανομή αναφοράς ίδιου μήκους και τις ταξινομούμε και τις δύο χωριστά. Τότε, η υψηλότερη τιμή της πρώτης κατανομής παίρνει την υψηλότερη τιμή της κατανομής αναφοράς, τη δεύτερη υψηλότερη τιμή της κατανομής αναφοράς κ.ο.κ., μέχρις ότου η κατανομή που μας ενδιαφέρει να αποτελεί τελικά μια αναδιάταξη των στοιχείων της κατανομής αναφοράς.
Για να κανονικοποιήσουμε δύο ή περισσότερες κατανομές μεταξύ τους, χωρίς τη χρήση μιας κατανομής αναφοράς, ταξινομούμε όπως πριν, κι έπειτα θέτουμε τον μέσο όρο (συνήθως τον αριθμητικό μέσο όρο) των κατανομών. Έτσι, η υψηλότερη τιμή σε όλες τις κατανομές γίνεται ο μέσος όρος των υψηλότερων τιμών, η δεύτερη υψηλότερη γίνεται ο μέσος όρος των δεύτερων υψηλότερων κ.ο.κ.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, η κατανομή αναφοράς θα είναι μια συνήθης στατιστική κατανομή, όπως η Κατανομή Gauss ή η κατανομή Poisson. Μπορεί επίσης να παραχθεί τυχαία ή να κατασκευαστεί με δειγματοληψία από την αντίστοιχη συνάρτηση κατανομής. Όπως και να 'χει, μπορεί να χρησιμοποιηθεί οποιαδήποτε συνάρτηση αναφοράς.
Η κανονικοποίηση ποσοστημορίων χρησιμοποιείται συχνά στην ανάλυση δεδομένων από μικροσυστοιχίες γονιδίων. Προτάθηκε αρχικά στην αγγλική ως quantile standardization κι έπειτα η ονομασία της άλλαξε σε quantile normalization.
Παράδειγμα
Ακολουθεί μια σύντομη περιγραφή της μεθόδου σε ένα πολύ μικρό σύνολο δεδομένων.
Έστω οι μικροσυστοιχίες 1 έως 3 και τα γονίδια A έως D: A   5    4    3 B   2    1    4 C   3    4    6 D   4    2    8
Για κάθε στήλη αντιστοιχίζουμε ένα βαθμό (i-iv) από τη χαμηλότερη στην υψηλότερη τιμή: A   iv    iii   i B    i     i     ii C    ii    iii   iii D   iii   ii    iv
Αυτοί οι βαθμοί θα χρησιμοποιηθούν σε επόμενο βήμα. Επιστρέφουμε στο αρχικό σύνολο δεδομένων. Ταξινομούμε κάθε στήλη ξεχωριστά κατά αύξουσα σειρά. (Η πρώτη στήλη αποτελείται από τα 5, 2, 3, 4. Μετά την ταξινόμηση θα γίνει 2, 3, 4, 5. Η δεύτερη στήλη περιέχει τα 4, 1, 4, 2 και θα γίνει 1, 2, 4, 4. Τέλος, η τρίτη στήλη η οποία περιέχει τα 3, 4, 6, 8 θα παραμείνει ως έχει αφού είναι ήδη ταξινομημένη κατά αύξουσα σειρά.) Το αποτέλεσμα είναι: A   5    4    3    γίνεται A 2 1 3 B   2    1    4    γίνεται B 3 2 4 C   3    4    6    γίνεται C 4 4 6 D   4    2    8    γίνεται D 5 4 8
Τώρα υπολογίζουμε τον μέσο όρο κάθε γραμμής για να αντιστοιχίσουμε τους βαθμούς: A (2 1 3)/3 = 2.00 = βαθμός i B (3 2 4)/3 = 3.00 = βαθμός ii C (4 4 6)/3 = 4.67 = βαθμός iii D (5 4 8)/3 = 5.67 = βαθμός iv
Στη συνέχεια παίρνουμε τον πίνακα βαθμών που υπολογίσαμε νωρίτερα και αντικαθιστούμε τις τιμές τους.
Το: A   iv    iii   i B    i     i     ii C    ii    iii   iii D   iii   ii    iv γίνεται: A   5.67    4.67    2.00 B   2.00    2.00    3.00 C   3.00    4.67    4.67 D   4.67    3.00    5.67 Αυτές είναι και οι νέες κανονικοποιημένες τιμές, οι οποίες ακολουθούν την ίδια κατανομή και μπορούν πλέον να συγκριθούν με ευκολία.
Αλίνα Γιανόφσκα
Η Αλίνα Γιανόφσκα (πολωνικά: Alina Janowska) (16 Απριλίου 1923 – 13 Νοεμβρίου 2017) ήταν Πολωνή ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Εμφανίστηκε σε περισσότερες από 35 ταινίες και τηλεοπτικές εκπομπές μεταξύ 1946 και 2017.
Κανονικοποίηση ποσοστημορίων
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανάλυση δεδομένων
Αλίνα Γιανόφσκα
Βιογραφία
Η Γιανόφσκα γεννήθηκε το 1923 στη Βαρσοβία, σε μια πλούσια οικογένεια. Συνελήφθη το βράδυ της 23ης Απριλίου 1942, κατηγορούμενη ότι συνεργάστηκε με το υπόγειο κίνημα και βοήθησε μια εβραϊκή οικογένεια. Φυλακίστηκε για 7 μήνες στη Φυλακή Πάβιακ της Βαρσοβίας. Πήρε μέρος στην Εξέγερση της Βαρσοβίας, ενεργώντας ως αξιωματικός-σύνδεσμος για το τάγμα «Κιλίνσκι».
Το 1963, παντρεύτηκε τον Πολωνό αρχιτέκτονα και ξιφομάχο Βόιτσεχ Ζαμπουότσκι. Το ζευγάρι είχε δύο παιδιά. Είχε αποκτήσει μια κόρη από τον πρώτο της γάμο.
Καριέρα
Έκανε το ντεμπούτο της στο θέατρο το 1943. Από το 1945 έως το 1965 εργάστηκε στο Θέατρο Σειρήνα (Teatr Syrena) της Βαρσοβίας. Αργότερα έπαιξε στο Zakazane piosenki («Απαγορευμένα τραγούδια», 1946), την πρώτη πολωνική ταινία μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Στη δεκαετία του 1940 έπαιξε σε ταινίες, όπως το Θησαυρός (σκην. Λεόναρντ Μπουτσκόφσκι). Ο σημαντικότερος ρόλος της από αυτή την περίοδο ήταν της Γιουγκοσλάβας Ντέσα στο Τελευταίο Στάδιο (1947), σε σκηνοθεσία Βάντα Γιακουμπόφκσα. Η ταινία ήταν υποψήφια για το Μεγάλο Διεθνές Βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας το 1948 και για ένα Βραβείο Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου για την Καλύτερη Ταινία από οποιαδήποτε πηγή το 1950.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, εξαφανίστηκε από τις οθόνες και τις σκηνές για να αφοσιωθεί στην οικογένειά της. Έκανε μεταγλώττιση μόνο σε μερικές πολωνόφωνες σοβιετικές ταινίες. Μετά από έντεκα χρόνια, επέστρεψε στον κινηματογράφο. Έπαιξε τον κύριο χαρακτήρα της Λουτσίνα (Lucyna) στο Samson (1961) ,σε σκηνοθεσία Άντζεϊ Βάιντα. Η ταινία ήταν υποψήφια για Χρυσό Λέοντα το 1961 στο Φεστιβάλ Βενετίας. Την ίδια χρονιά μεταγλωττίζει την Ντριζέλα σε μια πολωνική έκδοση της Σταχτοπούτας. Τα έτη 1965-1966 εμφανίστηκε στη δημοφιλή τηλεοπτική σειρά Wojna domowa («Εμφύλιος πόλεμος»). Από το 1966 έως το 1981 εργάστηκε στο πολωνικό Κωμικό Θέατρο της Βαρσοβίας. Από το 1997 έως το 2010 έπαιξε στη σαπουνόπερα Złotopolscy ως Ελεονόρα Γκάμπριελ. Από το 2010 έως το 2011 έπαιξε στην Plebania.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Μέλη του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού Κατηγορία:Πολωνοί αντιστασιακοί στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Συμμετέχοντες στην Εξέγερση της Βαρσοβίας Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Διοικητές με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Μεταλλίου για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis Κατηγορία:Αποδέκτες του Σταυρού του Πολωνικού Εσωτερικού Στρατού Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Χαμόγελου Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Γάιος Ιούλιος Αρχέλαος Αντίοχος Επιφανής
Ο Γάιος Ιούλιος Αρχέλαος Αντίοχος Επιφανής (38 μ.Χ. - 92) από τη Δυναστεία των Οροντιδών ήταν ένας πρίγκιπας, διάδοχος της Κομμαγηνής με επιρροή, που έζησε τον 1ο αι. μ.Χ. Μετέβη στη Ρώμη και πέρασε την υπόλοιπη ζωή του στην Αθήνα.
Βιογραφία
Ήταν το πρώτο τέκνο τού Αντιόχου Δ΄ Επιφανούς της Κομμαγηνής και της Ιουλίας Ιοτάπας, κόρης τού Αντιόχου Γ΄ της Κομμαγηνής. Ο πατέρας του ήταν βασιλιάς υποτελής στους Ρωμαίους. Οι γονείς του ήταν αδέλφια. Αδέλφια του ήταν ο Καλλίνικος και η Ιουλία Ιοτάπα.
Είχε Αρμενική, Ελληνική και Μηδική καταγωγή. Ο πατέρας του ήταν 5ος απόγονος της Λαοδίκης Ζ΄ Θεάς των Σελευκιδών, κόρης τού Αντιόχου Η΄ Γρυπού. Μάλλον γεννήθηκε στα Σαμόσατα, πρωτεύουσα τού βασιλείου, ή ίσως στη Ρώμη. Πάντως ανατράφηκε και μορφώθηκε μεταξύ Σαμοσάτων και Ρώμης. Η μητέρα του απεβίωσε το έτος 52 περίπου και τον ανέθρεψε ο πατέρας του. Έλαβε το όνομα τού πατέρα του, των προγόνων του και τού Αρχελάου βασιλιά της Κιλικίας υποτελούς στους Ρωμαίους.
Γεώργιος Καστριώτης (άρχων Ουγγροβλαχίας)
Ο Γεώργιος Καστριώτης, ή και Γεώργιος Καστοριώτης όπως τον αναφέρει ο Χρύσανθος Νοταράς πατριάρχης Ιεροσολύμων. υπήρξε Μέγας Ποστέλνικος στην Ουγγαροβλαχία και ιδρυτής της Σχολής Ιερών Γραμμάτων στη συνοικία Μουζεμβίκη της Καστοριάς το 1705. Επίσης υπηρέτησε ως διπλωματικός εκπρόσωπος των Ρουμάνων στην Αυλή του Μεγάλου Πέτρου. Καταγόταν από την Καστοριά.
Για τη συντήρηση και τη λειτουργία της Σχολής καταθέτει σημαντικό ποσό χρημάτων στο θησαυροφυλάκιο (στην Τσέκα) της Βενετίας. Στο ζήτημα της εξασφάλισης της κυριότητος επί του Παναγίου Τάφου και των άλλων ιερών προσκυνημάτων συμπαραστάθηκαν ηθικά και υλικά πολλοί Έλληνες «άρχοντες», όπως ο Μανωλάκης Καστοριανός, ο Γεώργιος Καστριώτης, Νικόλαος Καραγιάννης, ο Παναγιώτης Νικούσιος έμπορος στη Βενετία, ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και άλλοι. Εξεδωσε πρώτος τη "Δογματική διδασκαλία" του Σεβαστού Τραπεζούντιου του Κυμηνίτου, την οποία αφιέρωσε στον Μέγα Πέτρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ευεργέτες
Γάιος Ιούλιος Αρχέλαος Αντίοχος Επιφανής
Βιογραφία
Το 70 ο Αρχέλαος Αντίοχος εστάλη από τον πατέρα του ως διοικητής στρατού να συνδράμει τον Τίτο, τότε διάδοχο, στην πολιορκία της Ιερουσαλήμ. Εκεί συνάντησε τον ιστορικό Φλάβιο Ιώσηπο. Ο Βεσπασιανός έλεγε, ότι το βασίλειο της Κομμαγηνής είναι το πλουσιότερο σε εισφορές.
Το 72 ο Λεύκιος Καισέννιος Παίτος, Ρωμαίος κυβερνήτης της Συρίας έστειλε επιστολές στον Βεσπασιανό κατηγορώντας τον Αντίοχο Δ΄ και τον αδελφό του Καλλίνικο, ότι σχεδιάζουν εξέγερση εναντίον της Ρώμης με σύμμαχο τους Πάρθους. Τους έψεγε για απιστία. Δεν ξέρουμε αν ήταν σωστοί οι ισχυρισμοί. Τότε ο Βεσπασιανός αποφάσισε, ότι δεν μπορεί να εμπιστεύεται πια τον Αντίοχο Δ΄ ως προστάτη τού στρατηγικού περάσματος τού Ευφράτη στα Σαμόσατα. Τού ζήτησε να παύσει την εξουσία του. Ο Παίτος ως επικεφαλής της Λεγεώνας VI Ferrata εισέβαλε στην Κομμαγηνή. Οι υποτελείς βασιλείς Αριστόβουλος της Χαλκίδας και Σόαιμος της Έμεσας τού προμήθευσαν στρατό. Έφθασαν τη νύχτα πριν τη μάχη. Ο Αρχέλαος Αντίοχος και ο Καλλίνικος προετοιμάστηκαν το βράδυ, αλλά ο Αντίοχος Δ΄ έφυγε στην Κιλικία.
Το πρωί ίσως οι δύο τους έδωσαν μία μικρή μάχη, ή αυτή δεν έγινε ποτέ· τελικά έφυγαν στην Παρθία. Η οικογένεια τού Αντιόχου Δ΄ εγκατέλειψε τους πολίτες της Κομμαγηνής. Δεν είχαν σκεφτεί να πολεμήσουν τη Ρώμη και ήθελαν να απαλλαγούν από τις κατηγορίες. Ο Βεσπασιανός έφερε τον Αρχέλαο Αντίοχο με την οικογένειά του και τον Καλλίνικο ειρηνικά στη Ρώμη με στρατιωτική συνοδεία τιμητικά. Έζησαν εκεί ήσυχα μαζί με τον Αντίοχο Δ΄ για την υπόλοιπη ζωή τους. Ο Βεπασιανός τους έδωσε αρκετό εισόδημα για να ζήσουν. Είχαν λαμπρή ζωή και οι Ρωμαίοι τους συμπεριφερόταν με σεβασμό.
Δεν επέστρεψαν ποτέ στην Κομμαγηνή, που ενσωματώθηκε στην επαρχία της Συρίας. Το 72 η Καπιτωλίνα γέννησε την Ιουλία Βαλβίλλα στη Ρώμη. Έπειτα από το τέλος τού πατέρα του, ο Αρχέλος Αντίοχος και η οικογένειά του μετακόμισαν στην Αθήνα, όπου αυτός απεβίωσε το 92. Δεν γνωρίζουμε αν ο Καλλίνικος τους συνόδευσε. Έπειτα η Καπιτωλίνα επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια για την υπόλοιπη ζωή της, ενώ ο γιος της παρέμεινε στην Αθήνα ως επιφανής πολίτης της. Η Ιουλία Βαλβίλλα έγινε εξέχουσα ποιήτρια και ως φίλη, ακολούθησε τον Αδριανό και τη σύζυγό του Βιβία Σαβίνα. Σε ένα διασωθέν ποίημά της αφιερωμένο στους γονείς της, τους περιγράφει ως ευσεβείς και μιλά με εκτίμηση για τους προγόνους τους.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 64 την Κλαυδία Καπιτωλίνα, κόρη τού Τιβερίου Κλαυδίου Βαλβίλου, λογίου, πολιτικού και αστρολόγου της Αυλής τού Κλαύδιου, τού Νέρωνα και τού Βεσπασιανού. Είχαν τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Οροντιδών
Οικογένεια Κανακάρη
Η Οικογένεια Κανακάρη ήταν παλιά και πλούσια οικογένεια προκρίτων της Πάτρας.
Επώνυμο
Όσοι γεννιόντουσαν το μήνα Μάϊο καλούνταν "Κανακάραι", επειδή στα δημοτικά τραγούδια ο μήνας Μάϊος αποκαλείται "κανακάρης", που σημαίνει χαριτωμένος.
Πληροφορίες
Γενάρχης της ήταν ο Κυριαζής Κανακάρης, ο οποίος μαζί με τον αδερφό του, Αγγελάκη, εγκαταστάθηκαν στις αρχές του 17ου αιώνα στην Πάτρα. Η καταγωγή της οικογενείας ήταν από τη Λειβαδιά. Ο Κυριαζής διορίστηκε εφημέριος του ναού της Αγίας Τριάδας και απέκτησε δύο αγόρια, τον Λουκά και τον Ρόδη και μια κόρη, την Αγγελική. Τα δύο αδέρφια ασχολήθηκαν με το εμπόριο και απέκτησαν σημαντική περιουσία. Στην ανάδειξη της οικογένειας διαδραμάτισε ρόλο και η συγγενική σχέση τους με τους Νοταράδες.
Τα δύο αδέρφια έμειναν άτεκνα σε αντίθεση με την αδερφή τους Αγγελική που είχε παντρευτεί παρά τη θέληση τους με τον Μπενιζέλο Ρούφο. Τελικά ο Ρόδης Κανακάρης από τον φόβο της εξαφάνισης του γένους του, συμφιλιώθηκε με την αδερφή του με τους εξής όρους: Όλα τα παιδιά της Αγγελικής θα ασπάζονταν το ορθόδοξο δόγμα ενώ όσοι θα βαφτίζονταν με τα ονόματα Αθανάσιος, Ρόδης και Λουκάς θα προσέθεταν και το επώνυμο "Κανακάρης". Παράλληλα υιοθέτησε τον Αθανάσιο Κανακάρη, ανηψιό του, στον οποίο κληροδότησε όλη του την περιουσία.
Σήμερα οι απόγονοι των Κανακάρηδων - Ρούφων ζουν στην Αθήνα.
Μαρωνίτες
Οι Μαρωνίτες (συριακά: ܡܖ̈ܘܢܝܐ, αραβικά: الموارنة‎) αποτελούν εθνοθρησκευτική κοινότητα που ανήκει στην ανατολική καθολική εκκλησία. Πήραν το όνομά τους από τον ερημίτη Ιωάννη Μάρωνα και μετέπειτα Άγιο Μάρωνα (350-410 μ.Χ.), ο οποίος έζησε κοντά στο Όρος Ταύρος στην περιοχή της Απάμειας στη Συρία, τότε τμήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Ο Άγιος Μάρωνας προσέλκυσε ένα μεγάλο πλήθος κάτω από τη δική του πνευματική καθοδήγηση, και οι μαθητές του σχημάτισαν τον πυρήνα της Μαρωνιτικής Εκκλησίας. Πνευματική κεφαλή της Εκκλησίας αυτής, είναι ο Πατριάρχης (ο Πατριάρχης των Μαρωνιτών) και πάσης Ανατολής. Η λειτουργία της γίνεται στη συριακή γλώσσα, αν και η δημώδης γλώσσα των Μαρωνιτών είναι η Αραβική. Υπάρχουν ενδείξεις πως για αρκετούς αιώνες ανήκαν στους μονοθελήτες.
Το υψηλότερο ποσοστό Μαρωνιτών σε σχέση με άλλες θρησκείες καταγράφεται στο Λίβανο. Μαρωνιτικές κοινότητες συναντώνται επίσης στη Νότια Ευρώπη, καθώς και στη Νότια και Βόρεια Αμερική, όπου μετανάστευσαν κατά τον 19ο αιώνα, κατόπιν διώξεων.
Ιστορία
Η πολιτιστική και γλωσσολογική κληρονομιά των Λιβανέζων είναι ένα μείγμα από ιθαγενή αραμαϊκά στοιχεία και τις ξένες κουλτούρες που επικράτησαν μετά την κατάκτηση του τόπου και των ανθρώπων του κατά τη διάρκεια χιλιάδων ετών. Σε μια συνέντευξη το έτος 2013, ο Πιερ Ζαλουά, ένας Λιβανέζος βιολόγος που έλαβε μέρος στο Γενογραφικό Πρότζεκτ της Εθνικής Γεωγραφικής Εταιρείας, σημείωσε ότι η γενετική ποικιλία προηγείτο της θρησκευτικής διαφοροποίησης και διαιρέσεων: ''Ο Λίβανος ήδη είχε διακριτές κοινότητες με τις δικές τους γενετικές ιδιαιτερότητες, άνευ όμως σημαντικών διαφορών, και οι θρησκείες ήρθαν ως ένα είδος επιχρωμάτισης σε αυτές. Δεν υπάρχει κάποιο ξεχωριστό χαρακτηριστικό που να δείχνει ότι μία κοινότητα έχει πιο φοινικικά στοιχεία από κάποια άλλη''.
Ένας αριθμός Μαρωνιτών ιστορικών ισχυρίζονται ότι οι άνθρωποί τους, μαζί με τους μη χριστιανούς συμπατριώτες τους, είναι οι απόγονοι των Αραμαίων, Ασσυρίων, Γασσανιδών, και Μαρδαϊτών, κατοίκων τμημάτων της επαρχίας Μπιλάντ αλ-Σαμ του Χαλιφάτου των Αράβων, που διατήρησαν την ταυτότητά τους τόσο υπό τους Βυζαντινούς όσο και υπό τους Άραβες.
Τον 6ο αιώνα, οι περισσότεροι Μαρωνίτες στη Συρία εξολοθρεύτηκαν από τους Ιακωβίτες Χριστιανούς. Μετά τη μουσουλμανική κατάκτηση του Λεβάντε, ο πατριάρχης των Μαρωνιτών κατέφυγε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, ενώ ο αντικαταστάτης του εκλέχθηκε από τους πιστούς που παρέμειναν στον τόπο τους. Υπό την πίεση των Βυζαντινών, και μετέπειτα των Αράβων, οι Μαρωνίτες μετανάστευσαν στα τέλη του 9ου αιώνα από την κοιλάδα του ποταμού Ορόντη στη βόρεια Συρία στην περιοχή της οροσειράς του Λιβάνου, όπου διαβιούσαν υπό πολιτικό καθεστώς "ημιαυτονομίας" και μιλούσαν Αραβικά στην καθημερινή ζωή, ενώ στη λειτουργία τους χρησιμοποιούσαν τα Συριακά, μια διάλεκτο των Μεσαιωνικών (Μέσων) Αραμαϊκών, σενάριο που είχε προηγηθεί μεταξύ των χριστιανών Αράβων την προϊσλαμική εποχή. Το 936 μ.Χ., το μοναστήρι του Μπετ Μορούν (Οίκος του Μάρωνα) και άλλα μαρωνιτικά μοναστήρια στη Συρία καταστράφηκαν ολοκληρωτικά και οι τελευταίοι εκεί Μαρωνίτες έγιναν πρόσφυγες και κατέφυγαν στους Μαρωνίτες της περιοχής της Φοινίκης και τους Μαρδαΐτες στην οροσειρά του Λιβάνου.
Οι Μαρδαΐτες ήταν ορεσίβιοι από την οροσειρά του Ταύρου που οι Βυζαντινοί είχαν στρατολογήσει για να διεισδύουν και διενεργούν επιδρομές στο Λίβανο, και μαζί με τους Μαρωνίτες να παρενοχλούν τους Άραβες που κατείχαν πλέον την περιοχή. Το κίνημα αντίστασης έγινε γνωστό ως Μαράντα, που σημαίνει αντάρτες.
Οι Μαρωνίτες πιστεύεται ότι εγκαταστάθηκαν στα όρη του Λιβάνου καθότι η περιοχή παρείχε ασφαλές καταφύγιο, δεδομένου ότι θεωρούνταν ως "αποστάτες" από τη βυζαντινή Ορθόδοξη Εκκλησία. Σε παρεμφερή μοίρα βρίσκονταν και οι Σιίτες, Δρούζοι και Αλαουίτες, που με τη σειρά τους αναζητούσαν καταφύγιο από την πίεση των Σουνιτών, οι οποίοι κυριαρχούσαν στην παράκτια περιοχή. Μετά τη βυζαντινή κατάκτηση (ανάκτηση στην ουσία) της κοιλάδας του ποταμού Ορόντη, μέχρι τα τέλη του 11ου αιώνα, οι Μαρωνίτες είχαν εκδιωχθεί από την περιοχή της κοιλάδας και περιοριστεί στα όρη του Λιβάνου και σε μια μικρή κοινότητα στο υπό μουσουλμανικό έλεγχο Χαλέπι.
Οι Μαρωνίτες καλωσόρισαν τους κατακτητές Σταυροφόρους κατά την Α΄ Σταυροφορία. Γύρω στα τέλη του 12ου αιώνα, σύμφωνα με τον Γουλιέλμο της Τύρου, οι Μαρωνίτες αριθμούσαν 40.000 άτομα. Κατά τη διάρκεια της θητείας του πάπα Γρηγορίου ΙΓ΄ (1572-1585), έγιναν βήματα για την ακόμη στενότερη προσέγγιση Μαρωνιτών και Ρώμης. Μέχρι τον 17ο αιώνα, οι Μαρωνίτες είχαν αναπτύξει μια ισχυρή προτίμηση και ευαρέσκεια για την Ευρώπη, ιδίως τη Γαλλία. Από τις αρχές δε του 9ου αιώνα είχαν επίσης παρουσία στην Κύπρο, ενώ πολλοί Μαρωνίτες μετακινήθηκαν εκεί μετά την επιτυχή πολιορκία της Ιερουσαλήμ το 1187 από τις μουσουλμανικές δυνάμεις του σουλτάνου Σαλαντίν. Τον 19ο αιώνα, χιλιάδες Μαρωνίτες σφαγιάστηκαν από τους Δρούζους κατά τον εμφύλιο πόλεμο στο όρος Λίβανος το 1860.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες  Κατηγορία:Σημιτικοί λαοί
Εβραϊκό θέατρο
Το εβραϊκό θέατρο (αγγλ. Jewish theatre, πολων. Teatr Zydowski) δεν έχει εδαφικά όρια, αλλά προσεγγίζεται από το γεγονός της Διασποράς των Εβραίων λογοτεχνών σε ολόκληρο τον κόσμο. Η γλώσσα της εβραϊκής δραματουργίας προσδιορίζεται από τη γεωγραφική διασπορά των Εβραίων συγγραφέων. Τα μοναδικά σύνορα του εβραϊκού θεάτρου είναι γλωσσικά, αν και η γλωσσολογική προσέγγιση στο θέατρο δεν έχει με ακρίβεια καθορισθεί.
Γλωσσολογική θεατρική διασπορά
Τα εβραϊκά, η ιστορική και θρησκευτική γλώσσα των Εβραίων, δεν έπαψαν ποτέ να γράφονται και καθιερώθηκαν από αιώνες στη λογοτεχνία των πατρογονικών ιουδαϊκών εδαφών. Η γερμανοεβραϊκή γλώσσα (Γίντις, Yiddish) καθιερώθηκε ως ομιλούμενη ζωντανή έκφραση των απέραντων ιουδαϊκών κοινοτήτων ανάμεσα στη Βαλτική και τη Μαύρη θάλασσα, με μετανάστες σε ολόκληρο τον κόσμο. Τέλος, τα ισπανοεβραϊκά (Λαντίνο, Ladino) είναι η γλώσσα των Εβραίων που ζουν γύρω στη Μεσόγειο.
Πέρα όμως από τα καθιερωμένα αυτά γλωσσικά όργανα των Εβραίων, σε κάποιες περιπτώσεις γράφτηκαν θεατρικά έργα και σε γλώσσες ευρωπαϊκές. Ο Ισραήλ Ζάνγκβιλ (1864 – 1926) –ο αποκαλούμενος «Ντίκενς των Εβραίων»- έγραψε εβραϊκά θεατρικά έργα σε αγγλική γλώσσα. Ο Αλέξανδρος Γκράναχ (1890 – 1945) άρχισε ως ηθοποιός του θεάτρου Γίντις, απέκτησε φήμη γράφοντας θέατρο στα γερμανικά, ενώ μετά το 1933 ξαναγύρισε στο θέατρο Γίντις της Πολωνίας.
Η γέννηση του εβραϊκού δράματος
Δεν υπήρξε πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη θεατρικής παράδοσης στους Εβραίους. Η εντολή του Δευτερονομίου (22, 5) «ποτέ άντρας ας μη φορέσει ένδυμα γυναικός» ήταν εμπόδιο για την ίδρυση θεάτρου, ακόμη και έως τον 19ο αιώνα. Εντούτοις, είναι γεγονός ότι η κλασική ελληνική δραματουργία άσκησε ιδιαίτερη γοητεία στους Εβραίους συγγραφείς.
Η βαθμιαία εξέλιξη του εβραϊκού θεάτρου οφείλεται στους Ιουδαίους θαυματοποιούς, χορευτές και μίμους του Μεσαίωνα και στη διαλογική συζήτηση των Συναγωγών. Πλανόδιοι μουσικοί και επαγγελματίες γελωτοποιοί συνέβαλαν επίσης στην ανάπτυξή του. Οι πλανόδιοι ραψωδοί ήταν περιζήτητοι στα εβραϊκά πανηγύρια και κατά τον 15ο αιώνα τα δημοτικά τραγούδια τους είχαν δραματοποιηθεί υπό την επίδραση του γερμανικού δράματος και των θεατρικών έργων των Αρχιτραγουδιστών (Meistersinger) της Νυρεμβέργης.
Τυπικά παραδείγματα της επίδρασης αυτής είναι οι παραστάσεις με θρησκευτικά έργα και θέμα τους τον Αδάμ και την Εύα, τη θυσία του Ισαάκ, τον Ιωσήφ και τα αδέλφια του ή τον θάνατο του Μωυσή. Το παλαιότερο χειρόγραφο τέτοιου έργου έχει ως θέμα τον προφήτη Ιωνά, βασισμένο σε ένα παρόμοιο έργο των Αρχιτραγουδιστών της Νυρεμβέργης, χρονολογούμενο από το 1582.
Οι παραστάσεις Πουρίμ
Οι παραστάσεις των εβραϊκών πανηγυριών συγκεντρώθηκαν βαθμηδόν στην εβραϊκή εορτή Πουρίμ, η οποία τηρείται στις 14 και 15 του εβραϊκού μήνα Αδάρ (μεταξύ Φεβρουαρίου και Μαρτίου). Με χαρμόσυνες τελετές εορτάζονται τα γεγονότα της σωτηρίας των Εβραίων της Περσίας από τον ζυγό των Περσών (5ος π.Χ. αιώνας).
Σε ανάμνηση της απελευθέρωσης των Εβραίων από τους Πέρσες δίνονται θεατρικές παραστάσεις στη γερμανοεβραϊκή γλώσσα, με τις οποίες ιστορούνται τα περιστατικά που περιγράφονται στο Βιβλίο της Εσθήρ, η σωτηρία των Εβραίων της Περσίας με τη μεσολάβηση της βασίλισσας Εσθήρ, που την ημερομηνία τής εξόντωσής τους είχε ορίσει με κλήρους (πουρίμ) ο αντισημίτης άρχοντας της Περσίας Αμάν.
Η παρεμβολή στις παραστάσεις αυτές τραγουδιών, η εμμονή στην παράδοση, αλλά και ο αυτοσχεδιασμός, είναι στοιχεία που ίχνη τους μπορεί να βρεθούν και στο σύγχρονο εβραϊκό δράμα. Το πρώτο εβραϊκό θεατρικό έργο, το οποίο γράφτηκε με σκοπό να παρασταθεί στη γιορτή Πουρίμ, με τίτλο «Η Κωμωδία του Γάμου», χρονολογείται από τον 16ο αιώνα και αποδίδεται στον Εβραίο δραματικό ποιητή Γεχούντα ντε Σόμο (Yehuda de Somo, 1527 – 1592), με ολοφάνερη την επίδραση της ιταλικής “κομέντια ντελ’ άρτε”.
Απαρχές του σύγχρονου θεάτρου
Το εβραϊκό δράμα εδραιώθηκε στις αρχές του 17ου αιώνα, κυρίως στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας, από Εβραίους πρόσφυγες της Ιταλίας και της Ισπανίας που κατέκλυσαν την ολλανδική πόλη, γράφοντας θέατρο στην εβραϊκή γλώσσα. Το περιεχόμενό του το δανειζόταν από τα θρησκευτικά έργα του Ολλανδού δραματουργού Γιοστ φαν ντεν Φόντελ (Joost van den Vondel, 1587 – 1679) και τη δραματική φόρμα του από την “κομέντια ντελ’ άρτε” και τα “άουτος σακραμεντάλες” των Ισπανών δραματουργών Καλντερόν και Λόπε ντε Βέγκα.
Το «Θεμέλιο του Κόσμου», ένα “άουτο” του Μωυσή Ζακούτο (Moses Zacuto, 1625 – 1697), ενός καββαλιστή συγγραφέα και ποιητή του Άμστερνταμ, δείχνει φανερά τη ζωηρή επίδραση του φαν Φόντελ.
Το πρώτο εβραϊκό έργο που τυπώθηκε στα εβραϊκά ήταν μια ηθικολογία του Γιόζεφ Πέντσο ντε λα Βέγκα (Josef Penco de la Vega, 1650 – 1703), με τον τίτλο “Αιχμάλωτοι (της) ελπίδας” (εβρ. Asire tiqva, αγγλ. μτφ. The Prisoners of Hope), που δημοσιεύτηκε στο Άμστερνταμ το 1673 και ξανατυπώθηκε στο Λιβόρνο της Ιταλίας το 1770. Στο έργο περιέχονται και απαγγελίες, που πιστεύεται ότι γράφτηκαν για να παιχτούν σε τελετή θρησκευτικού σχολείου.
Ο Μοσέ Χαΐμ Λουτσάτο (Μoshe Chaim Luzzatto, 1707 – 1747), η εξέχουσα μορφή της περιόδου αυτής, ήταν Ιταλοεβραίος καββαλιστής, κάτοικος του Άμστερνταμ, ο οποίος θεωρείται θεμελιωτής της σύγχρονης εβραϊκής ποίησης. Το θεατρικό έργο του “Πύργος της Δύναμης”, 1727 (εβρ. Miqdal Oz), βασισμένο στον “Πιστό βοσκό” του Γκουαρίνι, και το ηθικοπλαστικό δράμα “Έπαινος για τη χρηστότητα”, 1743 (εβρ. LaYesharim Tehila) τοποθετούν τον Λουτσάτο ανάμεσα στους μεγάλους Εβραίους ποιητές.
Η Ιταλία του 18ου αιώνα είχε σημαντική παρουσία Εβραίων θεατρικών συγγραφέων. Ο Σαμουέλ Ρομανέλι (Samuel Romanelli, 1757 – 1814) μετέφρασε στα εβραϊκά έργα διαφόρων Ιταλών συγγραφέων, κυρίως του Μεταστάζιο, και αντλούσε τις πλοκές των δικών του έργων από τον Οβίδιο.
Η διαδεδομένη όμως μίμηση ξένων έργων, αλλά και η αυξανόμενη παραγωγή έργων, δεν κατέληξε στην ίδρυση ενός μόνιμου θεάτρου και το εβραϊκό δράμα παρέμενε γενικά φιλολογική άσκηση για θρησκευτικές μόνο γιορτές και άλλες ειδικές περιστάσεις, απομακρυσμένη από την κατ’ ουσίαν σκηνική παράσταση.
Το Κίνημα Χασκαλά
Στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, το κίνημα του Διαφωτισμού Χασκαλά (Haskalah), υπό την κατεύθυνση του Γερμανοεβραίου φιλοσόφου Μωυσή Μέντελσον, αγωνίστηκε για την πνευματική χειραφέτηση του εβραϊκού λαού και την επιβίωση του πολιτισμού του.
Το Κίνημα της Χασκαλά είχε αναλάβει σχεδόν εξ ολοκλήρου τη θεατρική ψυχαγωγία μέχρι το 1876, οπότε ο Αβραάμ Γκολντφέιντεν (Αbraham Goldfaden, 1840 – 1908) ίδρυσε σε μια ταβέρνα το πρώτο μόνιμο γερμανοεβραϊκό θέατρο Γίντις, όπου παρουσίασε μουσικά σκετς με κείμενα γραμμένα από τον ίδιο, πάνω στα οποία οι ηθοποιοί αυτοσχεδίαζαν το διάλογό τους.
Ο Γκολντφέιντεν, ο οποίος ήταν ηθοποιός, δραματουργός, συγγραφέας ασμάτων, παραγωγός και σκηνοθέτης, επεξέτεινε τον θίασό του, εκπαίδευσε τους ηθοποιούς του, χρησιμοποίησε γυναίκες στη σκηνή –για πρώτη φορά στην εβραϊκή ιστορία– και από τις ασήμαντες κωμωδίες των πρώτων χρόνων του προχώρησε να γράψει αξιόλογα θεατρικά έργα, όπως “Η Μάγισσα” (1879), το ιστορικό δράμα “Η Σουλαμίτιδα” (1880), το “Μπαρ Κοχβά” (1882) και “Ο Δαβίδ σε πόλεμο”, το πρώτο θεατρικό έργο στα εβραϊκά που παίχτηκε στις Η.Π.Α. (1904). Μερικά από τα έργα αυτά παραμένουν και σήμερα στο δραματολόγιο του θεάτρου Γίντις.
Κατά τη διάρκεια του πεφωτισμένου Κινήματος Χασκαλά, ιδρύθηκαν θίασοι και θέατρα σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο θεατρικός συγγραφέας Γιάκομπ Λατάινερ (Jacob Lateiner, 1853 – 1935) έγινε ιδρυτής ενός θεάτρου Γίντις στη Νέα Υόρκη. Ένας άλλος θίασος σχηματίστηκε τον ίδιο καιρό από τον θεατρικό συγγραφέα Μωυσή Χούρβιτς (Moshe Hurwitz, 1844 – 1910), ο οποίος μετανάστευσε και αυτός, όπως και ο Γκολντφέιντεν, στη Νέα Υόρκη. Στην Ανατολική Ευρώπη, ιδιαίτερα στη Ρωσία, άνθησε περισσότερο από άλλα μέρη η παραγωγή εβραϊκών θεατρικών έργων.
Στην Οδησσό παίζονταν με επιτυχία τα έργα του δραματουργού Γιάκομπ Γεχούντα Λέρνερ (Jacob Yehuda Lerner, 1849 – 1907), τα οποία αποστασιοποιήθηκαν από τα εβραϊκά πρότυπα ή τους Εβραίους ήρωες. Κλασική έμεινε η μετάφρασή του σε γλώσσα Γίντις του “Ουριέλ Ακόστα” του Γερμανού μυθιστοριογράφου και δραματουργού Κάρλ Γκούτσκοβ (1811 – 1878).
Ένα από τα αποτελέσματα του Κινήματος Χασκαλά ήταν η ανανέωση του ενδιαφέροντος για συγγραφή έργων με γλωσσικό όργανο τα εβραϊκά. Η γνώση του δράματος αυξήθηκε περισσότερο με τις μεταφράσεις. Η «Εσθήρ» και η «Γοθολία» του Ρακίνα μεταφράστηκαν επανειλημμένα και προσέλκυσαν το εβραϊκό ενδιαφέρον. Επίσης μεταφράστηκαν ο “Φάουστ” του Γκαίτε και τα έργα του Σίλερ και του Λέσινγκ, όπως και τα έργα του Μεταστάζιο, του Μολιέρου και άλλων. Τον Σαίξπηρ απομιμήθηκε ο Γιάκομπ Εφράτι (Jacob Efrati, 1770 – 1840) στο δράμα του “Η Βασιλεία του Σαούλ”, που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1764.
Το θέατρο Γίντις στα χρόνια της Χασκαλά προοριζόταν να γίνει το όργανο για την ανάπτυξη της εθνικής και κοινωνικής συνείδησης των Εβραίων. Οι Εβραίοι συγγραφείς της περιόδου αυτής έβαζαν τα θεμέλια ενός νέου ρεπερτορίου σε γλώσσα Γίντις και διαμόρφωναν ακροατήριο για το μελλοντικό εβραϊκό θέατρο.
Αμερικανισμός και νέες τάσεις
Η ενεργητικότητα γενικά του εβραϊκού στοιχείου είχε ως αποτέλεσμα τα αυστηρά αντισημιτικά μέτρα που πήρε η Ρωσία μετά τη δολοφονία του ανεξίθρησκου τσάρου Αλεξάνδρου Β΄, ο οποίος είχε άρει τους ασφυκτικούς περιορισμούς σε βάρος των εβραϊκών μειονοτήτων. Το Σεπτέμβριο του 1883 όλα τα εβραϊκά θεατρικά έργα απαγορεύτηκαν ρητά, τα θέατρα έκλεισαν και πολλοί Εβραίοι δραματουργοί και ηθοποιοί μετανάστευσαν στην Αγγλία και την Αμερική.
Η Νέα Υόρκη έγινε εφεξής το κέντρο του θεάτρου Γίντις. Η πρώτη απόπειρα για την εδραίωση του νεοϋορκέζικου εβραϊκού δράματος έγινε από τον Μπόρις Τομασέφσκι (Boris Tomasevski, 1886 – 1939) και ενισχύθηκε με την άφιξη στη Νέα Υόρκη των Λατάινερ και Χούρβιτς. Θέματα από τη ζωή των Εβραίων στην Ευρώπη, που είχαν γίνει ευχαρίστως αποδεκτά στις πρώτες ημέρες της μετανάστευσης, έγιναν σε σύντομο χρονικό διάστημα εκτός μόδας, καθώς ο αμερικανισμός εισχωρούσε στο εβραϊκό δράμα.
Ακόμη και ο Γκολντφέιντεν, ο οποίος μετανάστευσε επίσης στη Νέα Υόρκη το 1887, διαπίστωσε ότι τα έργα του δεν συγκινούσαν το νέο κοινό τους και παραχώρησε τη θέση του σε ένα νέο δραματουργό, τον Γιάκομπ Μιχαήλοβιτς Γκόρντιν (Jacob Mikhailovich Gordin, 1853 – 1909), για να αναζωογονήσει το αμερικανικό θέατρο Γίντις. Ο Γκόρντιν προσπάθησε να διευρύνει τη σκοπιά του με ελεύθερη προσαρμογή, με εβραϊκούς όμως όρους, έργων μεγάλων Ευρωπαίων δραματουργών από τον Σαίξπηρ μέχρι τον Ίψεν.
Ανάμεσα στα 70 περίπου έργα του Γκόρντιν, που σημείωσαν εξαιρετική επιτυχία στα νεοϋορκέζικα θέατρα, ήταν “Ο Εβραίος βασιλιάς Ληρ” (1892) και “Θεός, Άνθρωπος και Διάβολος” (1900), βασισμένο στον “Φάουστ” του Γκαίτε. Ο Γκόρντιν πέτυχε να παρουσιάσει τα έργα του σύμφωνα με το εβραϊκό πνεύμα, έτσι ώστε το έργο του γενικά να θεωρείται σημαντικό στην εξέλιξη του θεάτρου Γίντις στην Αμερική.
Ανάμεσα σε άλλους συγγραφείς που ακολούθησαν τον Γκόρντιν στην κατεύθυνση του κοινωνικού δράματος, με φανερές επιρροές από τον Ίψεν, τον Στρίντμπεργκ και τον Τολστόι, ήταν ο Λέο Κόμπριν (Leon Kobrin, 1873 – 1946), με τo έργο του “Περίπατος στην όχθη”, αλλά και τις περίτεχνες μεταφράσεις έργων των Εμίλ Ζολά, Μαξίμ Γκόρκι, Τολστόι, Φιοντόρ Ντοστογέφσκι και Άντον Τσέχοφ, καθώς και ο Σολομών Λίμπιν (Solomon Libin, 1872 - 1955), συγγραφέας πενήντα περίπου έργων, που πραγματεύονται τη ζωή των μεταναστών Εβραίων εργατών στη Νέα Υόρκη, από τα οποία το δράμα του “Πονεμένες καρδιές” (αγγλ. μτφ. Broken Hearts) γνώρισε μεγάλη επιτυχία.
Η δραματουργία του 20ού αιώνα
Στο διάστημα αυτό, το θέατρο Γίντις είχε σημειώσει σημαντική πρόοδο και στην Ευρώπη. Το 1910 ο Μαξ Ράινχαρτ ανέβασε στο Βερολίνο μια γερμανική μετάφραση του “Θεού της Εκδίκησης” του Εβραίου δραματουργού Σόλεμ Ας (Sholem Asch, 1880 – 1957), ο οποίος είχε πολιτογραφηθεί Αμερικανός το 1920.
Το έργο αυτό, γραμμένο το 1907, είναι η τραγωδία ενός ανθρώπου που διατηρεί οίκο ανοχής και πληροφορείται τελικά ότι η ίδια του η κόρη είναι πόρνη. Ο θεός της εκδίκησης στο έργο είναι ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης, που πρεσβεύει ότι οι αμαρτίες των γονέων πέφτουν πάνω στα παιδιά. Παρά τη βιβλική του έμπνευση, το θέμα του έργου θεωρήθηκε ακατάλληλο για παράσταση και όταν το δράμα ανέβηκε στη Νέα Υόρκη το 1924, έγιναν προσπάθειες να κατέβει. Η υπόθεση έφτασε μέχρι το Ανώτατο Δικαστήριο της Πολιτείας της Νέας Υόρκης, με εναγόμενους όλους τους εμπλεκομένους στην παράσταση.
Το έργο αυτό του Σόλεμ Ας έχει στην ουσία του αναμφισβήτητη δύναμη, όπως και τα περισσότερα έργα του, που ανάμεσά τους ξεχωρίζουν: “Τρεις πόλεις” (1933), “Σωτηρία” (1934), “Ο πόλεμος συνεχίζεται” (1936), “Ο Ναζωραίος” (1939), “Ο Απόστολος” (1943), “Ανατολικός ποταμός” (1846), “Μαρία” (1949) και “Ο Προφήτης” (1955).
Η ρωσική απαγόρευση της παρουσίασης εβραϊκών έργων χαλάρωσε το 1908, έτσι ώστε να ιδρύσει ο δραματουργός Πέρετς Χίρσμπαϊν (Peretz Hirshbein, 1880 – 1948) το πρώτο θέατρο τέχνης στην Οδησσό, με παραστάσεις έργων του Γκόρντιν, του Ας και του Ισαάκ Λάιμπ Πέρετς (Isaac Leib Peretz, 1852 – 1915), συμβολιστή ποιητή και συγγραφέα μονόπρακτων έργων, που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στη σκηνή.
Ο Χίρσμπαϊν, γεννημένος στη Λιθουανία, έγραψε έργα που έδιναν την τραχιά εικόνα των Εβραίων φτωχών –αγροτών, γυρολόγων κλπ.– της αγροτικής Λιθουανίας. Είδωλά του ήταν ο Μαξίμ Γκόρκι και ο Χάουπτμαν. Έργα του που παίχτηκαν σε θέατρα των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης είναι: “Mίριαμ” (1905), “Το στοιχειωμένο χάνι” (1912), “Η κόρη του Σμιθ” (1915), “Πράσινα λιβάδια” (1916) κ.ά.
Οι εξέχουσες φιλολογικές μορφές της σύγχρονης Αμερικής στο θέατρο Γϊντις ήταν ο Σόλεμ Αλάιχεμ (Sholem Aleichem, 1859 – 1916), ο οποίος έδρασε και πέθανε σε ηλικία 57 ετών στη Νέα Υόρκη, και ο Χάλπερ Λέβικ (Halper Levik, 1888 - ?). Μερικά από τα σπουδαιότερα έργα τους ανέβηκαν στις νεοϋορκέζικες σκηνές με μεγάλη επιτυχία.
Κυρίαρχη μορφή του θεάτρου Γίντις ήταν και ο Ρωσοεβραίος δραματουργός Σολομών Άνσκυ (Solomon Ansky, 1863 – 1920), ο οποίος με το αριστουργηματικό και παγκοσμίως δημοφιλές δράμα του “Ντυμπούκ” (Dybbuk, 1914), από τα σπουδαιότερα στο ρεπερτόριο της εβραϊκής θεατρικής σκηνής, πλούτισε τη λογοτεχνία της γίντις με τις αξίες της λαϊκής εβραϊκής παράδοσης.
Θεατρικές σκηνές: Η Χαμπίμα
Η δημοτικότητα του θεάτρου Γίντις ανάμεσα στις εβραϊκές μάζες σε Ευρώπη και Αμερική φανέρωσε πως η επιβίωση της εβραϊκής γλώσσας μπορούσε να ενθαρρυνθεί με την ίδρυση ενός μόνιμου θιάσου για το ανέβασμα έργων αποκλειστικά στην εβραϊκή γλώσσα.
Στο πλαίσιο αυτό, άρχισαν να γίνονται προτάσεις για την επιστροφή και την ανάπτυξη του δράματος στις εβραϊκές κοινότητες της Παλαιστίνης. Το 1917 ιδρύθηκε στη Μόσχα ο θίασος «Χαμπίμα» (εβρ. Habima «σκηνή»), με απώτερο σκοπό να μεταφερθεί μελλοντικά στην Παλαιστίνη. Ένα από τα πρώτα έργα που ανέβασε ήταν το “Ντυμπούκ” του Σολομώντα Άνσκυ, που εδραίωσε όσο κανένα άλλο έργο τη φήμη και το ύφος της Χαμπίμα. Ακολούθησαν παραστάσεις στα εβραϊκά από το ευρωπαϊκό ρεπερτόριο, όπως "Ο Μαθητής του Διαβόλου" του Μπέρναρντ Σω, "Τα Στηρίγματα της Κοινωνίας" του Ίψεν, "Ο Πατέρας" του Στρίντμπεργκ κ.ά.
Α.Σ. Ευρώπη '87 Πευκοχωρίου
Ο Αθλητικός Σύλλογος Ευρώπη '87 Πευκοχωρίου είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στο Πευκοχώρι, οικισμό του Νομού Χαλκιδικής. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1987 και αγωνίζεται με χρώματα το κίτρινο και το μαύρο. Διατηρεί τμήμα ανδρικής καλαθοσφαίρισης, καθώς και τμήματα υποδομής για νεαρούς αθλητές και αθλήτριες.
Ίδρυση
Αφορμή για την ίδρυση του σωματείου στάθηκε η κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος από την Εθνική Ελλάδος το 1987, γεγονός που αναγνωρισμένα πυροδότησε αύξηση του ενδιαφέροντος για το άθλημα σε ολόκληρη τη χώρα.
Θητεία στη Γ' Εθνική (2009 - 2013)
Ωστόσο την επόμενη χρονιά ανέκτησε το χαμένο έδαφος κλείνοντας τη χρονιά αήττητη απέναντι σε 12 συλλόγους της Χαλκιδικής. Στα μέσα Απριλίου, και μετά από διαδικασία μπαράζ, κέρδισε εκ νέου τον τίτλο του Πρωταθλητή και την άνοδο στη Γ' Εθνική Κατηγορία. Στον τελικό επικράτησε με σκορ 103-59 του Θερμαϊκού Φλογητών. Τον Οκτώβριο του 2011 η Ευρώπη κατέκτησε και το Κύπελλο της Ε.ΚΑ.Σ. Χαλκιδικής, αντιμετωπίζοντας στον τελικό τον Κένταυρο Νέας Καλλικράτειας. Ο αγώνας, που διεξήχθη στα Νέα Μουδανιά, έληξε με σκορ 77-65.
Ξεκινώντας μία νέα προσπάθεια σε εθνικό επίπεδο και με τεχνικό το Βασίλη Πλατή, την αγωνιστική περίοδο 2011-12 η Ευρώπη εντάχθηκε ξανά στο 2ο Όμιλο Βορρά της Γ' Εθνικής, τον οποίο τη χρονιά αυτή συνέθεσαν 12 ομάδες. Ο απολογισμός του συλλόγου της Χαλκιδικής ήταν 15 νίκες και 7 ήττες, με αποτέλεσμα να τερματίσει στην 4η θέση του βαθμολογικού πίνακα. Με τον τρόπο αυτό κατάφερε να εξασφαλίσει την επάνοδό του στα γήπεδα της Γ' Εθνικής για το επόμενο φθινόπωρο. Προκειμένου να διαμορφωθεί σειρά προτεραιότητας για άνοδο στη Β' Εθνική Κατηγορία εφόσον προέκυπτε κενή θέση, η Ευρώπη έδωσε αγώνα μπαράζ στην Κατερίνη απέναντι στο Φοίνικα Λάρισας, ο οποίος είχε καταλάβει αντίστοιχη θέση στον έτερο Όμιλο Βορρά. Η ομάδα της Χαλκιδικής αναδείχθηκε νικήτρια με σκορ 73-89.
Η επόμενη χρονιά, 2012-13, ήταν μία από τις πιο αξιομνημόνευτες στην ιστορία της ομάδας, η οποία συγκέντρωσε 20 νίκες και 4 ήττες στα πλαίσια πάντα του 2ου Ομίλου Βορρά. Η επίδοση αυτή της χάρισε την 1η από τις 13 συνολικά θέσεις του βαθμολογικού πίνακα. Μαζί με τον τίτλο του Πρωταθλητή κέρδισε και εισιτήριο απευθείας ανόδου στη Β' Εθνική, για πρώτη φορά στην ιστορία της. Τη χρονιά αυτή ο καλαθοσφαιριστής της Ευρώπης Αλέξανδρος Παναγιωτόπουλος αναδείχθηκε 2ος σκόρερ της Γ' Εθνικής Κατηγορίας (στο σύνολο των τεσσάρων Ομίλων), σημειώνοντας 469 πόντους.
Θητεία στη B' Εθνική (2013 - 2015)
Την αγωνιστική περίοδο 2013-14 η Ευρώπη μπήκε δυναμικά στο Πρωτάθλημα του Ομίλου Βορρά, συνεχίζοντας να δείχνει πολύ θετικό αγωνιστικό πρόσωπο. Τελικά ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις στην 4η θέση της τελικής βαθμολογίας, σε σύνολο 14 ομάδων, έχοντας συλλέξει 15 νίκες και 11 ήττες. Ισοβάθμισε με το Στρατώνι Χαλκιδικής, τοποθετήθηκε, ωστόσο, υψηλότερα από αυτό χάρις στα επόμενα κριτήρια κατάταξης. Ακολούθως, το Πευκοχώρι συμμετείχε σε αγώνα μπαράζ με την ομάδα που κατέλαβε την αντίστοιχη θέση στον Όμιλο Νότου, τον Πανερυθραϊκό, απέναντι στον οποίο επικράτησε στο Ε.Α.Κ. Βόλου με σκορ 75-72. Οι αγώνες μπαράζ δε σήμαιναν αυτόματη άνοδο, ωστόσο διεξήχθησαν με σκοπό να προκαθοριστεί η σειρά προτεραίοτητας ανόδου σε περίπτωση δημιουργίας κενών θέσεων στην Α2 Εθνική. Ο Παναγιωτόπουλος αναδείχθηκε και πάλι πρώτος σκόρερ για την ομάδα.
Στα μέσα Μαΐου 2015 ο Βασίλης Πλατής, προπονητής της ομάδας επί μία δεκαετία, ο οποίος ήταν μάρτυρας όλων των ανόδων από τη Β' Κατηγορία Ε.ΚΑ.Σ.Χ. μέχρι την Α2 Εθνική, μετακινήθηκε από το πόστο του προπονητή σε κάποια άλλη θέση εντός του συλλόγου.
Αγωνιστική περίοδος 2015-2016
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2015-16, ο Α.Σ. Ευρώπη '87 Πευκοχωρίου λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης.
Καθώς το Πευκοχώρι δεν διαθέτει κατάλληλες αθλητικές εγκαταστάσεις, η Ευρώπη φιλοξενείται τα τελευταία χρόνια σε διάφορα γυμναστήρια της Χαλκιδικής. Για την περίοδο 2015-16 επίσημη έδρα της ομάδας έχει δηλωθεί το Κλειστό Γυμναστήριο του Αγίου Παύλου Χαλκιδικής, πλησίον της επαρχιακής οδού Νέων Μουδανίων. Πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου είναι ο Κυριάκος Παπαχαραλάμπους, ενώ καθήκοντα πρώτου προπονητή διατηρεί ο Σάββας Ντολόπουλος με άμεσο συνεργάτη τον Άγγελο Καραμανλή. Το ρόστερ της Ευρώπης Πευκοχωρίου για την αγωνιστική περίοδο 2015-16 συνθέτουν οι παρακάτω αθλητές:
Τμήματα υποδομής
Ο Α.Σ. Ευρώπη '87 Πευκοχωρίου διατηρεί τμήμα εκμάθησης νεανίδων, κορασίδων, εφήβων, παίδων και μίνι αγοριών.
Την αγωνιστική περίοδο 2002-03 η Ευρώπη κατέκτησε το Πρωτάθλημα Παίδων που διοργανώνει η Ε.ΚΑ.Σ. Χαλκιδικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Χαλκιδικής Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.Χ. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1987 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1987
Αλκέτας Β΄ της Μακεδονίας
Ο Αλκέτας Β' ήταν Βασιλιάς των Μακεδόνων.
Γιος του Αλέξανδρου Α' της Μακεδονίας, εγγονός του Αμύντα Α' και ο μεγαλύτερος αδελφός των Φιλίππου και Περδίκκα (αργότερα Περδίκκα Β'). Τον αποκαλούσαν «χώη» για την υπερβολική οινοποσία του. Βασίλευσε μόλις 6 χρόνια από το 454 π.Χ. - 448 π.Χ..
Κατηγορία:Δυναστεία των Αργεαδών
Ακαντέμια φουτμπόλα Γιούρια Κονοπλιόβα
Η Ακαντέμιγια φουτμπόλα Γιούριγια Κονοπλιόβα είναι μια ρωσική, ποδοσφαιρική ακαδημία από την πόλη Τολιάττι.
Ιστορία
Η ακαδημία ιδρύθηκε το 2003 υπό την ονομασία SDYuShOR Krylia Sovetov. Το 2007 άλλαξε το όνομα της προς τιμή του ιδρυτή της Γιούρι Κονοπλιόφ, ενός τοπικού επιχειρηματία που απεβίωσε το 2006 σε ηλικία 39 ετών. Από τότε χορηγείται κυρίως από την Εθνική Ακαδημία Ποδοσφαίρου του Ρομάν Αμπράμοβιτς.
Παρόν
Η ακαδημία διαθέτει ηλικιακές κατηγορίες από την U8 έως την U18 ετών. Οι ομάδες U18 συμμετέχουν στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου, την 4η κατηγορία του ρωσικού ποδοσφαίρου, υπό την ονομασία Τογκλιάτι-ντουμπλ. Η ΦΚ Ακαντέμιγια Τογκλιάτι, η οποία συμμετέχει στην Β΄ Κατηγορία Ρωσίας, τροφοδοτείται από την ακαδημία, όπως παλαιότερα και η ΦΚ Τολιάτι, η οποία δεν υπάρχει πλέον.
Απόφοιτοι
Από τους πλέον γνωστούς αποφοίτους της ακαδημίας είναι ο πλάγιος μέσος της Εθνικής Ρωσίας Αλάν Τζαγκόεφ και οι πρωταθλητές του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου U17 του 2006 Αντόν Βλασόφ, Γιεβγένι Κοροτάγιεφ, Ντένις Σχέρμπακ, Ιγκόρ Γκορμπατένκο, Ντμίτρι Ριζόφ και Ρομάν Σαβένκοφ.
Στην λίστα των αποφοίτων της ακαδημίας περιλαμβάνονται ακόμη οι Αρτούρ Γιουσούποφ (που υπέγραψε στη ΦΚ Ντιναμό Μόσχας), Γιεβγένι Πεσέγκοφ (ΦΚ Κρίλια Σοβέτοφ Σαμάρα), Αλεκσάντρ Στολιαρένκο (ΤΣΣΚΑ Μόσχας), Βλαντιμίρ Ντρουκόφσκι (ΦΚ Κρίλια Σοβέτοφ Σαμάρα), Μακσίμ Φιοντόροφ (ΤΣΣΚΑ Μόσχας), Ιβάν Στάιν (ΦΚ Νίζνι Νόβγκοροντ) και Σεργκέι Μποροντίν (ΦΚ Νίζνι Νόβγκοροντ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[http://www.afbk.ru Yu. Konoplyov football academy official site]
448 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Φούφας Κοζάνης
Ο Φούφας, γνωστός πριν από το 1927 ως Παλαιοχώρι (Палеор), είναι χωριό και κοινότητα του Δήμου Εορδαίας. Πριν από τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2011, ήταν μέρος του Δήμου Μουρικίου, του οποίου ήταν δημοτική περιφέρεια. Η απογραφή του 2011 κατέγραψε 575 κατοίκους στο χωριό.
Ιστορία
Το 1845, ο Ρώσος σλαβιστής Βίκτορ Γκριγκόροβιτς κατέγραψε το Παλαιοχώρι ως κυρίως βουλγαρικό χωριό. Ο Στιέπαν Βέρκοβιτς, λαογράφος από τη Βοσνία, σημείωσε το 1889 ότι υπήρχαν 50 βουλγαρικά και 30 τουρκικά σπίτια στο Παλαιοχώρι. Στις 11 Μαΐου 1907, κατά τη διάρκεια μιας ένοπλης σύγκρουσης με τους ντόπιους χωρικούς, σκοτώθηκε ο αρχηγός του ελληνικού στρατού, Φούφας (Ζαχαρίας Παπαδάς), διοικητής ελληνικής παραστρατιωτικής ομάδας. Το 1932 το χωριό μετονομάστηκε σε Φούφας, από το ψευδώνυμο του Καπετάν Παπαδά.
Παραπομπές
<references group="" responsive="1">
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Εορδαίας
Miles Kestrel
Το Miles M.9 Kestrel ήταν βρετανικό μονοκινητήριο αεροσκάφος προκεχωρημένης εκπαίδευσης που αναπτύχθηκε την δεκαετία του 1930. Κατασκευάστηκε μονάχα ένα αεροσκάφος, αλλά το σχέδιο αποτέλεσε την βάση για το Miles Master που παρήχθη σε μεγάλους αριθμούς για την RAF στις αρχές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το Kestrel ήταν ένα χαμηλοπτέρυγο μονοπλάνο κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου από ξύλο. Δεν είναι σαφές αν το όνομα του προέρχεται από το αρπακτικό πτηνό (στα αγγλικά kestrel ονομάζεται ένα είδος γερακιού) ή από τον ομώνυμο κινητήρα Rolls-Royce Kestrel. Ο κινητήρας αυτός είχε μέγιστη ισχύ 745 hp και έστρεφε τρίφυλλη έλικα. Εκπαιδευτής και εκπαιδευόμενος κάθονταν ένας όπισθεν του άλλου στο πιλοτήριο, η καλύπτρα του οποίου παρείχε πολύ καλή ορατότητα. Το σύστημα προσγείωσης ήταν ανασυρόμενο.
Επιχειρησιακή ιστορία
Το μοναδικό Kestrel (G-AEOC) κατασκευάστηκε με ίδιους πόρους και πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση τον Μάιο του 1937. Στις 26 Ιουνίου του ίδιου έτους παρουσιάστηκε στο αεροπορικό σαλόνι του Hendon. Οι επιδόσεις του ήταν καταπληκτικές για αεροσκάφος αυτής της κλάσης: είχε μέγιστη ταχύτητα 475 km/h σε ύψος 4270 m, ήταν δηλαδή ελάχιστα πιο αργό από το βασικό μαχητικό της RAF εκείνη την περίοδο, το Hawker Hurricane με τον κατά πολύ ισχυρότερο κινητήρα. Πρέπει να σημειωθεί βέβαια ότι το Kestrel δεν έφερε οπλισμό αλλά υπήρχε η δυνατότητα τοποθέτησης ενός πολυβόλο Browning των 7,7 mm και μιας φωτογραφικής μηχανής. Μπορούσαν επίσης να μεταφερθούν οκτώ εκπαιδευτικές βομβίδες.
Μετά την παρουσίαση στο Hendon, πραγματοποιήθηκαν οι δοκιμές του κατασκευαστή (τότε είχε τον κωδικό U-5) και αφού ολοκληρώθηκαν βάφτηκε στα χρώματα της RAF και πήρε τον κωδικό N3300. Στην συνέχεια πραγματοποιήθηκαν οι δοκιμές της αεροπορίας στο Φάρνμπορω (Farnborough) και στο κέντρο δοκιμών του Boscombe Down. Στις 20 Αυγούστου 1941 το αεροσκάφος διεγράφη από τα μητρώα της RAF και το 1943 διαλύθηκε για σκραπ.
Βιβλιογραφία
Kestrel Κατηγορία:Εκπαιδευτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη