cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κυκλοπεντάνιο
Αλογόνωση
50 px
50 px 60px
\mathrm{2} 50 px 80 px
Επίδραση καρβενίων
60 px|μεθυλοκυκλοπεντάνιο
Νίτρωση
40 px|νιτροκυκλοπεντάνιο
Βιομηχανικές εφαρμογές
Από τη δεκαετία του 1990, κυκλοπεντάνιο (προαιρετικά αναμεμιγμένο με τα άλλα ισομερή του ή και με υδρογονάνθρακες C4) χρησιμοποιείται επίσης ως φυσικός παράγοντας εμφύσησης στην παραγωγή άκαμπτων αφρών πολυουρεθάνης. Η πλειοψηφία των νεότερων οικιακών ψυγείων που διατίθενται στη Γερμανία (και όχι μόνο) περιέχουν μεθυλοβουτάνιο ως ψυκτικό μέσο και το κυκλοπεντάνιο ως προωθητικό αέριο αφρού.
Το κυκλοπεντάνιο χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή (σχετικά) «οικολογικό» ψυκτικού υγρού σε οικιακά ψυγεία και καταψύκτες, αντικαθιστώντας ψυκτικά τύπου φρεόν όπως τα CFC-11 και HCFC-14b.
Πιο προχωρημένες τεχνολογίες, όπως είναι οι σκληροί δίσκοι ηλεκτρονικών υπολογιστών και κάποια είδη διαστημικού εξοπλισμού, χρησιμοποιούν πολυαλκυλιωμένα παράγωγα κυκλοπεντανίου, (MAC, MultiAlcylated Cyclopentane) ως λιπαντικά, επειδή έχουν πολύ χαμηλή πτητικότητα.
Πηγές
Κατηγορία:Κυκλοαλκάνια Κατηγορία:C5 Κατηγορία:Μητρικές ενώσεις
Χέρμαν Χέρτζμπεργκερ
Ο Χέρμαν Χέρτζμπεργκερ (Herman Hertzberger) είναι Ολλανδός αρχιτέκτονας και επίτιμος καθηγητής. Το έργο του είναι διεθνώς αναγνωρισμένο και αποτελεί βασική πηγή έμπνευσης για τους νέους αρχιτέκτονες. Ο Χέρτζμπεργκερ θεωρείται, μαζί με τον Aldo van Eyck, κυρίαρχος εμπνευστής του στρουκτουραλιστικού κινήματος της Ολλανδίας στη δεκαετία του 1960. Βασική αρχή του είναι ότι «ο καθένας, με όσα βλέπει, βιώνει και αφομοιώνει, αποκτά ένα διαρκώς αυξανόμενο απόθεμα «εν δυνάμει» οδηγιών, που τον βοηθούν να επιλέγει την πορεία προς την επίλυση ενός προβλήματος». Έτσι, σύμφωνα με την θεωρία του Χέρτζμπεργκερ, ρόλος του αρχιτέκτονα καθίσταται η παροχή ενός χωρικού πλαισίου, σύμφωνα με το οποίο οι χρήστες θα αναπτύσσουν δραστηριότητες και ουσιαστικά, θα είναι αυτοί οι ίδιοι οι διαμορφωτές του. Ο ίδιος δεν αποτελεί υπέρμαχο της παροχής μιας ολοκληρωμένης λύσης. Η θεωρία του αυτή, που βασίζεται στην παρατήρηση του κοινωνικού συνόλου, εφαρμόζεται έμπρακτα στο μεγάλο εύρος κτιριακών τύπων που σχεδίασε, συμπεριλαμβανομένων κατοικιών, συγκροτημάτων κατοικιών, γραφείων και σχολείων.
Σημαντικά έργα
Ο Χέρμαν Χέρτζμπεργκερ έχει διακριθεί μέσα από το έργο του και θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους δασκάλους της αρχιτεκτονικής. Κάποια από τα πραγματοποιημένα έργα του συγκαταλέγονται στις λίστες με τα πιο μοντέρνα κτίρια του 20ου αιώνα. Ανάμεσα σε αυτά συγκαταλέγονται τα παρακάτω:
Αστικός Σχεδιασμός
Ο Χέρτζμπεργκερ συνεχίζει το έργο του μέχρι και σήμερα με μια μεγάλη λίστα υπό μελέτη έργων και με τη διαρκή και έντονη συμμετοχή του σε διαγωνισμούς.
Βραβεία
Οι διακρίσεις που έχει λάβει από τα πρώτα χρόνια της καριέρας του είναι αρκετές. Ενδεικτικά, αναφέρονται: 1968 το Βραβείο της Πόλης του Άμστερνταμ για τη φοιτητική κατοικία Weesperstraat, το 1985 Πρώτο Βραβείο στο διαγωνισμό για τη μελέτη του Κέντρου Κινηματογράφου Esplanade στο Δυτικό Βερολίνο, το 1988 Βραβείο Merkelbach για το σχολείο De Evenaar στο Άμστερνταμ, το 1989 Βραβείο Richard Neutra για την εξαιρετική επαγγελματική του δραστηριότητα, 1991 Ευρωπαϊκό Βραβείο Αρχιτεκτονικής για το συνολικό του έργο και το 2012 RIBA Royal Gold Medal.
Βιβλιογραφία
Herman Hertzberger, Μαθήματα για Σπουδαστές της Αρχιτεκτονικής, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Ε.Μ.Π., 2002, ISBN 960-254-603-4 Dennis Sharp. The Illustrated Encyclopedia of Architects and Architecture. New York: Quatro Publishing, 1991. ISBN 0-8230-2539-X. NA 40 I45. p 75. Arnulf Lüchinger, ed. Herman Hertzberger: Buildings and Projects. The Hague: Arch-Edition, 1987. ISBN 90-71890-01-5. NA1153.H47A4 1987.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί αρχιτέκτονες
Κάρολιν Πόρκο
Η Κάρολιν Πόρκο (Αγγλ. Carolyn Porco - γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1953 στη Νέα Υόρκη) είναι Αμερικανίδα αστρονόμος ιταλικής καταγωγής, γνωστή για το έργο της στην εξερεύνηση του εξωτερικού Ηλιακού Συστήματος, που αρχίζει με το έργο της απεικόνισης με τις αποστολές Βόγιατζερ 1 και 2 στον Δία, τον Κρόνο, τον Ουρανό και τον Ποσειδώνα, το 1980. Διευθύνει την ομάδα απεικόνισης της αποστολής Cassini, που επί του παρόντος Βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τον Κρόνο. Είναι επίσης ένας επιστήμονας απεικόνισης για την αποστολή του New Horizons, που ξεκίνησε με στόχο τον Πλούτωνα στις 19 Ιανουαρίου 2006. Είναι ειδικός στην έρευνα πλανητικών δακτυλίων και στον δορυφόρο του Κρόνου, τον Εγκέλαδο.
Έχει συμμετάσχει στη συγγραφή πάνω από 100 επιστημονικών εργασιών σε θέματα που κυμαίνονται από τη φασματοσκοπία του Ουρανού και του Ποσειδώνα, το διαστρικό μέσο, τη φωτομετρία των δακτυλίων, τις αλληλεπιδράσεις των πλανητικών δακτυλίων με τους δορυφόρους, τις προσομοιώσεις σε υπολογιστή των πλανητικών δακτυλίων, το θερμικό ισοζύγιο των πόλων του Τρίτωνα, τη ροή θερμότητας στο εσωτερικό του Δία και μια σειρά από αποτελέσματα για την ατμόσφαιρα, τους δορυφόρους και τους δακτυλίους του Κρόνου από το πείραμα απεικόνισης του Cassini.
Η Πόρκο ήταν υπεύθυνη για τον επιτάφιο και την πρόταση για να τιμήσει τον πλανητικό γεωλόγο Γιουτζήν Σουμέικερ στέλνοντας την αποτεφρωμένη σορό του στο φεγγάρι με το διαστημικό σκάφος Lunar Prospector το 1998.
Ανακοινώσεις ανακαλύψεων δορυφόρων
Κατά τη διάρκεια της αποστολής Κασσίνι, η Πόρκο και η ομάδα της ανακάλυψαν επτά δορυφόρους του Κρόνου: τη Μεθώνη και την Παλλήνη (το 2004), τον Πολυδεύκη (επίσης το 2004), τον Δάφνι (το 2005), την Ανθή (το 2007), τον Αιγαίωντα (το 2008), και ένα μικρό δορυφόρο στον εξωτερικό δακτύλιο B, τον S/2009 S 1 (το 2009). Τέλος, το 2010 ανακοίνωσε την ύπαρξη των δορυφόρων Μπλεριό, Έρχαρτ και Σάντος-Ντουμόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αστρονόμοι του 21ου αιώνα Κατηγορία:Ιταλοαμερικανοί
Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου
Η Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου (ουκρανικά: Києво-Печерська лавра, ρωσικά: Киeво-Печерская лавра) είναι ορθόδοξο χριστιανικό μοναστήρι στο Κίεβο. Το μοναστικό συγκρότημα είναι κτισμένο σε ένα ύψωμα στη δεξιά όχθη του Δνείπερου. Το μοναστήρι, αν και αποτελεί τουριστικό αξιοθέατο, είναι ενεργό. Επί του παρόντος, η δικαιοδοσία του χώρου μοιράζεται ανάμεσα στο Κρατικό Μουσείο, το Εθνικό Ιστορικό-Πολιτιστικό Μνημείο Κιέβου-Πετσέρσκ και την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείο Μόσχας), στην οποία έχει τη θέση της επικεφαλής Μονής και αποτελεί κατοικία του προκαθήμενού της, Μητροπολίτη Κιέβου Ονούφριου. Από την ίδρυσή του το 1051, το μοναστήρι έχει γίνει το προεξέχον κέντρο της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην ανατολική Ευρώπη. Μαζί με τον καθεδρικό της Αγίας Σοφίας του Κιέβου, έχει ανακηρυχθεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO το 1990. Το μοναστικό συγκρότημα θεωρείται εθνικό ιστορικό-πολιτιστικό μνημείο, καθεστώς που του δόθηκε τις 13 Μαρτίου 1996. Σε ψηφοφορία το 2007, το μοναστήρι ανακηρύχθηκε ένα από τα Εφτά Θαύματα της Ουκρανίας, με βάση ψηφοφορία ειδικών και της διαδικτυακής κοινότητας.
Σύμβολο των Ρως του Κιέβου
Τους επόμενους αιώνες, το μοναστήρι αναπτύχθηκε ως ένας από τα κύρια των Ρως του Κιέβου. Η λειτουργία του δεν διακόπηκε από τη Χρυσή Ορδή τον 13ο αιώνα, αν και η Κωνσταντινούπολη επισκίαζε το Κίεβο ως εμπορικό κέντρο. Το 1688 δόθηκε στο μοναστήρι ο τιμητικός τίτλος λαύρα, ένα τίτλο που φέρουν λίγα μοναστήρια του πατριαρχείου της Ρωσίας. Τα σημερινή κτίρια χαρακτηρίζονται ως ουκρανικό μπαρόκ και χρονολογούνται από τον 18ο αιώνα. Η κατασκευή του κωδωνοστάσιου άρχισε το 1731. Το τελευταίο σημαντικό κτίριο του μοναστηριού κατασκευάστηκε το 1893-95.
Οκτωβριανή επανάσταση
Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση και την αναταραχή του Ρωσικού Εμφύλιου, το μοναστήρι μετατράπηκε σε κρατικό μουσείο το 1926. Τα σπήλαια έκλεισαν το 1929. Το 1941, κατά τη διάρκεια του Β΄ΠΠ, βομβαρδίστηκε το καθολικό της μονής. Το 1988, επί προεδρίας Μιχαήλ Γκορμπατσόφ και την περεστρόικα, αναβίωσε ο μοναστικός βίος στη Λαύρα των Σπηλαίων. Το καθολικό αποκαταστάθηκε το 1998 με 2000 από την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείο Μόσχας).
Ρωσική εισβολή και διώξεις
Κατά τη διάρκεια της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία και στον απόηχο του ορθόδοξου σχίσματος του 2018 για την απόδοση Αυτοκεφαλίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας, ζητήθηκε η παύση της σύμβασης με την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (Πατριαρχείο Μόσχας) που αφορά την χρήση λατρευτικών κτιρίων και της υπόλοιπης περιουσίας, καθώς η ουκρανική κυβέρνηση κατηγόρησε τους μοναχούς για δεσμούς με το Ρωσικό Ορθόδοξο Πατριαρχείο και τη Ρωσία, κάτι που οι ίδιοι αρνούνται.
Τον Νοέμβριο του 2022, ο Πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, προανήγγειλε νομοσχέδιο που, όπως είπε, «θα καταστήσει αδύνατο σε θρησκευτικές οργανώσεις, που διατηρούν δεσμούς με κέντρα επιρροής στη Ρωσική Ομοσπονδία, να λειτουργούν στο ουκρανικό έδαφος». Με επιστολή του ουκρανικού υπουργείου Πολιτισμού προς την διοίκηση της Λαύρας, προειδοποίησε τους εκπροσώπους της για την λύση της σύμβασης στις 29/03/2023, ζητώντας να ληφθούν μέτρα για την άμεση εκκένωση των κτιρίων.
Από τις 20 Μαρτίου 2023 απαγορεύτηκε η πρόσβαση στα ιερά σκηνώματα των άφθαρτων αγίων, που φυλάσσονται στα ιερά σπήλαια, σε μοναχούς και πιστούς, αλλά και η πρόσβαση σε μονάζοντες στους Ιερούς ναούς της Λαύρας Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, Συλλήψεως της Αγίας Άννης και «Ζεστού», δηλαδή σχεδόν όλους τους ναούς όπου η αδελφότητα τελούσε τις ιερές ακολουθίες.
Την 1η Απριλίου 2023, με απόφαση δικαστηρίου του Κιέβου, επιβλήθηκε στον μητροπολίτη Βίσγκοροντ Παύλο, ηγούμενο της Λαύρας των Σπηλαίων, ποινή 60 ημερών σε κατ΄οίκον περιορισμό με προληπτικό μέτρο το ηλεκτρονικό βραχιόλι, ενώ του απαγορεύθηκε να μεταβεί στην Λαύρα και να λειτουργήσει. Κατηγορήθηκε ότι, σε τηλεφωνική συνομιλία που είχε, προσπάθησε να δικαιολογήσει την επιθετικότητα της Ρωσίας στην Ουκρανία.
Δημοψήφισμα των νήσων Κόκος (Κήλινγκ) (1984)
Ένα δημοψήφισμα για το καθεστώς έλαβε χώρα στις νήσους Κόκος στις 6 Απριλίου 1984. Όλοι οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι συμμετείχαν στην ψηφοφορία, με το 88% να ψηφίζουν την ενσωμάτωση της περιοχής στην Αυστραλία. Το δημοψήφισμα έχει χαρακτηριστεί ως η "μικρότερη πράξη αυτοδιάθεσης που έγινε ποτέ".
Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου
Ρωσική εισβολή και διώξεις
Στην Λαύρα του Κιέβου εγκαταβιούν 300 μοναχοί, όπου με τους φοιτητές και το προσωπικό αγγίζουν των αριθμών των 800. Παρέμβαση για το θέμα έκανε ο Πάπας Φραγκίσκος ζητώντας από τα αντιμαχόμενα μέρη να σεβαστούν τους θρησκευτικούς χώρους, διότι οι μοναχοί είναι αφιερωμένοι στην προσευχή και είναι το στήριγμα του λαού του Θεού.
Δημοψήφισμα των νήσων Κόκος (Κήλινγκ) (1984)
Εισαγωγή
Τα νησιά ανακαλύφθηκαν το 1609 από τον Ουίλιαμ Κήλινγκ και έμειναν ακατοίκητα ως το 1826. Τα νησιά Κόκος διοικούνταν από το Ηνωμένο Βασίλειο από το 1857 έως το 1955, όταν τα νησιά μεταφέρθηκαν από την αποικία της Σιγκαπούρης στην Αυστραλία, ενώ τα νησιά απέκτησαν το καθεστώς του εξωτερικού εδάφους. Ωστόσο, τα νησιά παρέμειναν υπό τον έλεγχο της οικογένειας Κλούνις-Ρος, οι οποίοι ίδρυσαν ένα μικρό οικισμό στα νησιά το 1827 και κατείχαν την εξουσία από το 1831, με τον επικεφαλής της οικογένειας να είναι ο βασιλιάς των νησιών. Το 1886 ηΒασίλισσα Βικτώρια χορήγησε την κατοχή των νησιών στην οικογένεια.
Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Κίεβο Κατηγορία:Μοναστήρια Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ουκρανία
Χάιμε Όνκινς
Ο Χάιμε Όνκινς (λατινικό αλφάβητο: Jaime Oncins), γεννημένος στις 16 Ιουνίου 1970, είναι Βραζιλιάνος πρώην πρωταθλητήςτης αντισφαίρισης. Έφτασε στην κορυφαία ατομική κατάταξή του ATP στις 3 Μαΐου 1993, όταν έγινε νο 34 στον κόσμο.
Δημοψήφισμα των νήσων Κόκος (Κήλινγκ) (1984)
Εισαγωγή
Αν και δεν υπήρχε πίεση από τον ΟΗΕ για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος σχετικά με την αυτοδιάθεση, λόγω του μικρού μεγέθους των νησιών, η Αυστραλιανή κυβέρνηση επέλεξε να προχωρήσει σε δημοψήφισμα.
Χάιμε Όνκινς
Ξεκίνησε τη καριέρα του το 1986 αρχικά παίζοντας σε εγχώρια τουρνουά της Βραζιλίας κι έπειτα, το 1989, έπαιξε στο εξωτερικό. Το 1989 κέρδισε το πρώτου τίτλο εκτός Βραζιλίας, το Λινς Τσαλεντζ, και το 1992 τον πρώτο του τίτλο στο απλό της ΑΤΡ στην Μπολόνια.
Δημοψήφισμα των νήσων Κόκος (Κήλινγκ) (1984)
Εκστρατεία
Οι ψηφοφόροι είχαν τις ακόλουθες επιλογές: ενσωμάτωση στην Αυστραλία, ελεύθερη σύνδεση με την Αυστραλία ή ανεξαρτησία. Η οικογένεια Κλούνις-Ρος υποστήριξε την ανεξαρτησία, υποστηρίζοντας ότι οι νησιώτες θα πρέπει να υπηρετήσουν στο στρατό αν ψηφίσουν υπέρ της ενσωμάτωσης στην αυστραλιανή ομοσπονδία.
Διεξαγωγή
Μια αποστολή από τον ΟΗΕ παρατήρησε το δημοψήφισμα. Είχε επικεφαλής τον Αμπντούλ Κορόμα από τη Σιέρα Λεόνε και συνοδευόταν από εκπροσώπους από τα Φίτζι, τηΒενεζουέλα και τη Γιουγκοσλαβία. Την έκθεση δήλωσε ότι το δημοψήφισμα ήταν "που διεξάγεται αυστηρά σύμφωνα με τις σχετικές εκλογική διάταγμα, με αποτέλεσμα σε μια ελεύθερη και δίκαιη ψηφοφορία."
Χάιμε Όνκινς
Ο Όνκινς εκπροσώπησε τη χώρα του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 στη Βαρκελώνη, όπου έφτασε στους προημιτελικούς του απλού ενώ αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο του διπλού με συμπαίκτη τον ΛΟύις Ματάρ. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 στο Σίδνεϊ συμμετείχε μόνο στο διπλό όπου αποκλείστηκε στον πρώτο γύρο.
Δημοψήφισμα των νήσων Κόκος (Κήλινγκ) (1984)
Επακόλουθα
Μετά το δημοψήφισμα, ο εκλογικός νόμος της κοινοπολιτείας επεκτάθηκε για να καλύψει τις νήσους Κόκος, επιτρέποντας την ψήφο των νησιωτών στις ομοσπονδιακές εκλογές του Δεκεμβρίου 1984. Ο νόμος κοινωνικής ασφάλισης επεκτάθηκε για να καλύψει τους κατοίκους των νησιών. Τα νησιά ήταν επίσης αφαιρέθηκαν από το κατάλογο των μη αυτοδιοικουμένων εδαφών των Ηνωμένων Εθνών.
Χάιμε Όνκινς
Στο κύπελλο Ντέιβις αγωνίστηκε για τη Βραζιλία από το 1991 έως το 2001 σε 11 διοργανώσεις με ρεκόρ 23 νίκες και 11 ήττες.
Δημοψήφισμα των νήσων Κόκος (Κήλινγκ) (1984)
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιά Κόκος
Χάιμε Όνκινς
Η καλύτερη επίδοση του σε τουρνουά Γκραντ σλαμ στο απλό ήταν το Γαλλικό Όπεν του 1992, όπου έφτασε στον 16ο γύρο. Ο Όνκινς ήταν φιναλίστ στο διπλό μεικτό του Γαλλικού πρωταθλήματος το 2001 με συμπαίκτρια την Αργεντινή Πάολα Σουάρες.
Μετά το τέλος της καριέρας του μαζί με τους αδελφούς του Εντουάρντο και Αλεσάντρο άνοιξαν ακαδημία αντισφαίρισης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Βραζιλιάνοι προπονητές της αντισφαίρισης
Μαπούτσε
thumb|200px|Γυναίκες Μαπούτσε κατά τη διάρκεια παραδοσιακής τελετής. Οι Μαπούτσε (ισπ. Los mapuches), επίσης γνωστοί ως Αραουκάνοι, είναι ιθαγενής φυλή που κατοικεί σε περιοχές της κεντρικής, νότιας Χιλής, καθώς και της νοτιοδυτικής Αργεντινής, συμπεριλαμβνομένου και σημεία της σημερινής Παταγονίας. Οι ίδιοι αποκαλούνται 'Μαπούτσε', ενώ την ονομασία 'Αραουκάνοι' την έλαβαν από τους Ισπανούς αποίκους τον 16ο αιώνα. Κάποτε η επιρροή τους επεκτεινόταν από τον ποταμό Ακονκάγκουα μέχρι το Χιλιανό Αρχιπέλαγος και επεκτάθηκε αργότερα ανατολικότερα μέχρι την αργεντίνικη πάμ-πα( λέξη της γλώσσας Κέτσουα που σημαίνει πεδιάδα). Σήμερα αποτελούν το 9% του πληθυσμού της Χιλής και το 80% από τους ινδιάνους που ζουν στη Χιλή. Είναι συγκεντρωμένοι κυρίως στην περιφέρεια της Αραουκανίας. Πολλοί όμως μεταναστεύουν στο Σαντιάγο για οικονομικούς λόγους. Συνολικά αριθμούν ένα εκατομμύριο άτομα.
Κατά την προκολομβιανή περίοδο ήρθαν αντιμέτωποι με τους Ίνκας, από τον βορρά, οι οποίοι απέτυχαν με αλλεπάλληλες προσπάθειες να κατακτήσουν τη γη τους. Αργότερα, οι Ισπανοί κονκισταδόροι, από τον 16ο αιώνα, αντιμετώπισαν τρομερές δυσκολίες στην προσπάθειά τους να τους υποτάξουν. Το 1553 αποτυχημένες ισπανικές επιθέσεις κατέληξαν στο θάνατο του Πέδρο ντε Βαλδίβια και στην καταστροφή πολλών βασικών αποικιακών οικισμών.
Οι Μαπούτσε δεν καταλήφθηκαν από τους Ισπανούς και παρέμειναν ανεξάρτητοι ως το 1883, οπότε και έγιναν τμήμα του κράτους της Χιλής. Κατά την περίοδο της δικτατορίας του Αουγούστο Πινοσέτ πραγματοποιήθηκαν μαζικές διώξεις εναντίον τους.
Οι γλώσσες των Μαπούτσε ομιλούνται κυρίως στη Χιλή και σε λιγότερο βαθμό στην Αργεντινή. Τα δύο κύρια παρακλάδια είναι η Ουιγίτσε (Huilliche) και η Μαπουντούνγκουν (Mapudungun).
Κύριος λόγος ρήξης των Μαπούτσε με τη σημερινή κυβέρνηση της Χιλής είναι η διανομή της γης που παλιότερα εκμεταλλεύονταν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινωνία της Χιλής Κατηγορία:Κοινωνία της Αργεντινής Κατηγορία:Ιθαγενείς λαοί της Αμερικής Κατηγορία:Προκολομβιανοί πολιτισμοί της Νότιας Αμερικής
Χατζηκυριάκειο Ίδρυμα Παιδικής Προστασίας
Το Χατζηκυριάκειο Ίδρυμα Παιδικής Προστασίας είναι Ορφανοτροφείο Θηλέων, το οποίο βρίσκεται στον Πειραιά στην ομώνυμη συνοικία του Χατζηκυριάκειου. Οι πόροι του Ιδρύματος, το οποίο δεν λαμβάνει καμία κρατική επιχορήγηση, προέρχονται από την εκμετάλλευση της ακίνητης περιουσίας, που κατέλιπαν σε αυτό ο Ιδρυτής του και άλλοι φιλάνθρωποι, καθώς και από χρηματικές δωρεές και έσοδα από εκδηλώσεις που οργανώνονται για την ενίσχυση των σκοπών του. Ιδρύθηκε με σκοπό την προστασία παρατημένων παιδιών από τους γονείς τους, όπως ο Στέλιος Χασάναγας.
Ιστορικό
μικρογραφία|Η αναμνηστική πλακέτα που τιμά του ιδρυτές Το Ίδρυμα θεμελιώθηκε το 1883 από τη Βασίλισσα Όλγα και ιδρύθηκε το 1889. Ιδρυτές του ήταν ο Σμυρναίος έμπορος ταμπάκου Ιωάννης Χατζηκυριακός και η σύζυγός του Μαριγώ. Δυστυχώς λόγω των καθυστερήσεων αποπεράτωσης των εργασιών ανέγερσης του κτιρίου, τα εγκαίνια του Ιδρύματος πραγματοποιήθηκαν το 1903. Το Ίδρυμα στεγαζόταν σε ένα νεοκλασικό κτίριο, το οποίο όμως υπέστη σοβαρές ζημιές από το σεισμό της Πάρνηθας και εκκενώθηκε, καθώς η αποκατάσταση των ζημιών γίνεται σιγά σιγά.
Κατηγορία:Ορφανοτροφεία στην Ελλάδα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στον Πειραιά __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__ __ΔΕΣΜΟΣΝΕΑΣΕΝΟΤΗΤΑΣ__
Είναι ένας... τρελλός τρελλός Βέγγος
Η ταινία αναφέρεται στην προσπάθεια του Θανάση να βρει, επιτέλους, τον πατέρα του. Παρ' όλα αυτά, αφού τον βρίσκει, και είναι και πλούσιος, θα συναντήσει πολλές δυσκολίες από την υπηρεσία του σπιτιού, η οποία θα επιχειρήσει να τον τρελάνει για να μην κληρονομήσει εκείνος την μεγάλη περιουσία του πατέρα του.
Πλοκή
Η ταινία ξεκινά στον ορφανοτροφείο που ζει ο Θανάσης, ο οποίος τραγουδά για τελευταία φορά το τραγούδι των ορφανών με τα υπόλοιπα παιδιά, καθώς θα έφευγε από εκεί. Κατόπιν δείχνει μερικές στιγμές από τη ζωή του Θανάση μετά το ορφανοτροφείο και τις δουλειές που έκανε για να ζήσει, μεταξύ αυτών και μπαρμπέρης. Αργότερα, αφού εντάχθηκε στον στρατό συνέχισε εκεί να κάνει τον μπαρμπέρη στους φαντάρους. Αυτό όμως είχε ως αποτέλεσμα ο Θανάσης να μάθει την τέχνη και να ανοίξει δικό του κουρείο. Όταν έρχεται ένας πελάτης, συζητάνε ότι ψάχνει ακόμα και τώρα τον πατέρα του και πως έχει προσλάβει και ντετέκτιβ για αυτήν την υπόθεση. Αργότερα, η ταινία μας δείχνει τον δεσμό που δημιούργησε με τη γειτόνισσα του την Κατίνα, την οποία θα τη ζητήσει και σε γάμο. Τη μέρα που πήγε, λοιπόν, να τη ζητήσει, η μητέρα της Κατίνας του διάβασε το φλιτζάνι και του είπε πως θα συναντήσει έναν συγγενή που ψάχνει από καιρό. Ο Θανάσης ταράχτηκε.
Κατόπιν η ταινία περνά στο δεύτερο μέρος, όπου ο ντετέκτιβ ανακοινώνει στον Θανάση ότι βρήκε τον πατέρα του. Ο Θανάσης παθαίνει σοκ. Παρ' όλα αυτά, τον παίρνει ο πατέρας του και τον πηγαίνει στο σπίτι. Εκεί του γνωρίζει την υπηρεσία του σπιτιού και του δείχνει και τα πορτρέτα των προγόνων τους. Καθότι ο πατέρας του ήταν πολύ πλούσιος, αργότερα του ράβει και μερικά καλά κουστούμια, ενώ του μαθαίνει και τρόπους. Επίσης αναφέρει στον πατέρα του τον λόγο που έδωσε στη μητέρα της Κατίνας, την οποία είχε καιρό να δει πλέον.
Μετά από όλα αυτά, η υπηρεσία αρχίζει να στήνει στον Θανάση διάφορες καταστάσεις που θα τον έβγαζαν τρελό μπροστά στον πατέρα του, ο οποίος δεν έχει άλλους κληρονόμους, παρά μόνο τον Θανάση και τα άτομα της υπηρεσίας του. Έτσι ο Θανάσης θα πάει στον ψυχίατρο. Παρ' όλα αυτά, ο Θανάσης δείχνει πολύ επηρεασμένος από ό,τι του έκανε το υπηρετικό προσωπικό. Ο ψυχίατρος προτείνει για θεραπεία στον Θανάση να κάνει μακρινούς και ήσυχους περιπάτους, αλλά το προσωπικό τον πηγαίνει σε θορυβώδη μέρη ως επί το πλείστον. Η κατάστασή του επιδεινώνεται. Και παραλίγο να τον κλείσουν στο ψυχιατρείο, και πάνω που πάει να δραπετεύσει, τελειώνει το δεύτερο μέρος.
Το τρίτο μέρος ξεκινάει μες στο κουρείο, με τον Θανάση να φωνάζει πατέρα, πατέρα σε ένα καλόγερο. Εκεί έρχεται η Κατίνα να του εξηγήσει ότι ήταν απλά ένα όνειρο (και τίποτε άλλο) και να του αναγγείλει τον ερχομό του θείου της από την Αυστραλία. Ο Θανάσης περνάει ένα δεύτερο σοκ, γιατί ο θείος ήταν ο ίδιος που είχε ονειρευτεί σαν πατέρα του στο όνειρό του. Αυτό, μετά, εξηγήθηκε, καθώς πριν κοιμηθεί είχε δει στο σπίτι της Κατίνας μία φωτοραφία του θείου. Η ταινία τελειώνει με τον γάμο του Θανάση και της Κατίνας και με έναν διάλογο που έχει με τους θεατές, την πρώτη νύχτα του γάμου του, στον οποίον τους απαγορεύει να δουν παραπάνω, διότι το έργο θα γίνει ακατάλληλο.
Διανομή
Ακολουθούν οι ηθοποιοί και οι ρόλοι τους:
Πληροφορίες και εισπράξεις
Η ταινία προβλήθηκε στις αίθουσες των κινηματογράφων τη σεζόν 1965-66 και έκοψε 446.168 εισιτήρια, καταλαμβάνοντας δε και την 7η θέση από τις 101 ταινίες εκείνης της σεζόν. Αποτελεί το ντεμπούτο της κινηματογραφικής εταιρίας του Θανάση Βέγγου, ΘΒ Ταινίες γέλιου.
Στις 30 Ιανουαρίου 2003, η ταινία κυκλοφόρησε και στη μορφή DVD.
Σημειώσεις
i. Η ταινία μπορεί να απαντήσει και στους εξής τίτλους: Είναι ένας... τρελός τρελός Βέγγος» ή «Είναι ένας τρελλός τρελλός Βέγγος» ή «Είναι ένας... τρελλός τρελλός τρελλός Βέγγος» κ.λπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1965 Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Πάνου Γλυκοφρύδη Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής ΘΒ Ταινίες Γέλιου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ναπολέοντα Ελευθερίου Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα
Κόμμα Πράσινο Οξυγόνο
Το Κόμμα Πράσινο Οξυγόνο (ισπανικά:Partido Verde Oxigeno) είναι ένα πολιτικό κόμμα της Κολομβίας. Ιδρύθηκε το 1998. Η Ίνγκριδ Μπετανκούρτ είναι ένα από τα κυριότερα μέλη του και πράσινη υποψήφια στις προεδρικές εκλογές του 2002 όταν απήχθη από ομάδα ανταρτών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικολογικά κόμματα Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Κολομβίας
Χορστ Βέσελ
Βιογραφία
Ο Χορστ Βέσελ γεννήθηκε στο Μπίλεφελντ (Bielefeld) της Βεστφαλίας στις 9 Οκτωβρίου του 1907. Ήταν το πρώτο από τα τρία παιδιά της οικογένειας (τα άλλα δύο αδέλφια του ήταν η Ίνγκεμποργκ (Ingeborg) και ο Βέρνερ (Werner)) του Διαμαρτυρόμενου ιερέα Βίλχελμ Λούντβιχ Γκέοργκ Βέσελ (Wilhelm Ludwig Georg Wessel) και της Λουίζε Μαργκαρέτε (Luise Margarete), πατρικό όνομα Ρίχτερ (Richter). Ο πατέρας του καταγόταν από οικογένεια Διαμαρτυρομένων του Ομπερβέζερταλ (Έσση), ενώ η μητέρα του, επίσης Διαμαρτυρόμενη, από οικογένεια ιερέων του Ούρτσεν (Uerzen).
Κατά την περίοδο 1906 - 1908 ο πάστορας Βέσελ ήταν ο προϊστάμενος του ιερού ναού του Αγίου Παύλου (Pauluskirche) του Μπίλεφελντ και, το 1908, μετατέθηκε στον ναό του Αγίου Πέτρου (Petrikirche) του Μίλχαϊμ (Mülheim) στην περιφέρεια του Ρουρ (Ruhrgebiet). Ακολούθησε νέα μετάθεση του πάστορα, το 1913, στον αρχαιότερο ναό του Βερολίνου, τον ναό του Αγίου Νικολάου (St. Nicolai-kirche). Η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην Jüdenstrasse (οδός Εβραίων) 51/52 της πρώην Εβραϊκής συνοικίας του κεντρικού Βερολίνου. Ύστερα από το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο πάστορας Βέσελ ενεπλάκη στην πολιτική, ιδρύοντας και προεδρεύοντας στην εθνικιστική και συντηρητική οργάνωση "Reichsbürgerrat", ενώ το 1921 ανέλαβε την πολιτική και την φιλολογική στήλη στην νεοϊδρυθείσα εφημερίδα "Große Berliner Illustrierte". Ο πάστορας Βέσελ απεβίωσε τον Μάιο του 1923. Έτσι, ο νεαρός Χορστ ανατράφηκε σε ένα συντηρητικό - εθνικιστικό περιβάλλον, το οποίο είχε αποφασιστική σημασία για την διαμόρφωση των πολιτικών του πεποιθήσεων.
Αντίθετα με ο,τι γενικότερα πιστεύεται, ο νεαρός Χορστ ήταν εγγράμματος. Το 1914 άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα στο "Volksschule des Köllnischen Gymnasiums" του Βερολίνου, ενώ το 1922 μετεγράφη στο "Gymnasium Königstadt". Το φθινόπωρο του ίδιου έτους μετεγράφη στο "Luisenstadt Gymnasium", από το οποίο αποφοίτησε τον Φεβρουάριο του 1926.
Το καλοκαίρι του 1922, σε ηλικία 15 μόλις ετών, γίνεται μέλος στην "Νεολαία Βίσμαρκ" (Bismarckjugend), την οργάνωση νεολαίας του Γερμανικού Εθνικού Λαϊκού Κόμματος (Deutschnationale Volkspartei, DNVP) και αρχίζει να συμμετέχει σε οδομαχίες με αντίπαλες ομάδες Κομμουνιστών και ακτιβιστών της "Reichsbanner". Το 1923 εγγράφεται και στην Βίκινγκ-μπούντ (Wiking-bund), την μετεξέλιξη της Οργάνωσης "Κόνσουλ", η οποία είχε κηρυχθεί εκτός νόμου. Αποχώρησε διαδοχικά και από τις δύο τον Φεβρουάριο του 1925 και το φθινόπωρο του 1926 αντίστοιχα.
Ο Βέσελ, όμως, είχε ήδη προλάβει να διακριθεί ως ηγέτης της ομάδας του. Έτσι, το 1928, ο Γκέμπελς τον έστειλε στην Βιέννη για να συνεχίσει τις σπουδές του. Παράλληλα, γίνεται μέλος της οργάνωσης "Alemania - Wien" από τον Ιανουάριο έως τον Ιούλιο του 1928. Η πραγματική του αποστολή ήταν να μελετήσει την οργάνωση και τις μεθόδους των Ναζιστικών νεολαιών στην Αυστρία. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους επιστρέφει στο Βερολίνο για να συνεχίσει τις σπουδές και τις δραστηριότητές του και αναλαμβάνει επικεφαλής του τομέα (Sturm) της SA "Sturmsektion Alexanderplatz", ενώ το 1929 αναλαμβάνει και "επίσημος ομιλητής" του Κόμματος στο μείζον Βερολίνο (Gauredner des NSDAP im Gau Groß-Berlin). Την 1η Μαΐου αναλαμβάνει επικεφαλής (Führer) αρχικά της ομάδας 34 (SA-Trupp) 34 και στη συνέχεια της "SA-Sturm 5" στην περιοχή Sturmbezirk Berlin-Friedrichshain (στην περιοχή της διαμονής του).
left|thumb|300px|Ο Βέσελ επικεφαλής της ομάδας του στην SA. Νυρεμβέργη, 1929. Φωτ. Γερμανικού Ομοσπονδιακού Αρχείου
Στα πλαίσια των καθηκόντων του αρχίζει να επισκέπτεται τα μπαρ και τις μπιραρίες της περιοχής, προκαλώντας πολιτικές συζητήσεις και διαμάχες. Σε ένα από αυτά τα μπαρ, τον Σεπτέμβριο του 1929, γνώρισε την Έρνα Γιένικεν (Erna Jänicken), μια δεκαοκτάχρονη ιερόδουλη, με την οποία συνδέθηκε αρχικά με στενή φιλία, η οποία γρήγορα εξελίχθηκε σε ερωτική σχέση. Ο Χορστ βρήκε ένα σπίτι στην οδό Grosse Frakfurter αρ. 62 και συγκατοίκησε με την Έρνα, πράγμα που προκάλεσε τριβές με την μητέρα του. Για να σταματήσουν τα κοινωνικά σχόλια, ο Χορστ μνηστεύθηκε, τον Οκτώβριο, την Έρνα, πριν συγκατοικήσουν (άλλες πηγές αναφέρουν ότι την νυμφεύτηκε).
Τον Οκτώβριο του 1929 ο Χορστ αποφασίζει να εγκαταλείψει τις σπουδές του, για να αφιερωθεί εξ ολοκλήρου στις δραστηριότητες της SA και της προσπάθειας ανόδου του Χίτλερ στην εξουσία. Στις 22 Δεκεμβρίου ο μικρός του αδελφός Βέρνερ σκοτώθηκε κατά την πραγματοποίηση μιας εκδρομής για σκι στο Ριζενγκεμπίργκε (Riesengebirge) και ο Χορστ έπαθε κατάθλιψη, επειδή αυτός τον είχε πείσει να συμμετάσχει στην εκδρομή αυτή. Επέστρεψε, έτσι, για μικρό διάστημα, στο σπίτι της μητέρας του, από όπου έφυγε για να επιστρέψει στην Frankfurterstrasse λίγο πριν δεχθεί την δολοφονική επίθεση εναντίον του. Ο Σίρερ αναφέρει, επίσης, ότι είναι υπερβολή να θεωρείται ότι ο Βέσελ ζούσε εξασκώντας το επάγγελμα του προαγωγού - είναι, όμως, βέβαιο, ότι συναναστρεφόταν με προαγωγούς και πόρνες. Ένας από αυτούς ήταν και ο Άλφρεντ "Άλι" Χέλερ (Alfred (Ali) Höhler), γνωστός προαγωγός, σύμφωνα με μερικές πηγές πρώην σύντροφος της Γιένικεν, και υπαρχηγός της 3ης ομάδας (Bereitschaft) δράσης των Κομμουνιστών. Στις 10 το βράδυ της 14ης Ιανουαρίου 1930 ο Χέλερ κτύπησε την πόρτα του Βέσελ και, μόλις εκείνος άνοιξε, τον πυροβόλησε στο στόμα. Ο Βέσελ διακομίστηκε στο Νοσοκομείο του Αγίου Ιωσήφ, όπου πέθανε στις 23 Φεβρουαρίου. Η κηδεία του έγινε την 1η Μαρτίου και ετάφη στο κεντρικό Βερολίνο, στο κοιμητήριο του Αγίου Νικολάου (St. Nicolai Friedhof). Ο Χέλερ συνελήφθη και καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης. Όταν, το 1933, οι Ναζί κατέλαβαν την εξουσία, τον πήραν από το κελί του και τον εξετέλεσαν με συνοπτικές διαδικασίες.
Η δολοφονία αυτή υπήρξε αντικείμενο διαμάχης επί πολλά χρόνια. Οι Εθνικοσοσιαλιστές ισχυρίζονταν ότι επρόκειτο για πολιτική δολοφονία, οι Κομμουνιστές ότι επρόκειτο για προσωπική διαμάχη μεταξύ δύο νεαρών προαγωγών για μια πόρνη. Οι πηγές εδώ είναι αντικρουόμενες, κάποιες αναφέρουν ότι ο Χέλερ σχετιζόταν με την Γιένικεν, άλλες ότι δεν είχε καμία σχέση με αυτήν και ότι ο φόνος διαπράχθηκε επειδή η Γιένικεν είχε έρθει σε προστριβές με την σπιτονοικοκυρά τους, φράου Σαλμ (Frau Salm), χήρα κομμουνιστή, για θέμα της ενοικίασης. Η χήρα ζήτησε βοήθεια από την ομάδα του KPD της περιοχής και έτσι διαπράχθηκε ο φόνος. Τόσο το γεγονός όσο και η διαμάχη για τα αίτιά του έγιναν, όπως ήταν φυσικό, αντικείμενο πολύ μεγάλης προπαγάνδας για τον Γκέμπελς. Η κηδεία του νεαρού Χορστ ήταν μεγαλοπρεπέστατη, ενώ φρόντισε να διαδοθεί με κάθε τρόπο το άσμα που είχε συνθέσει ο δολοφονημένος.
Το ομώνυμο άσμα
Λίγο πριν τον θάνατό του ο Βέσελ είχε συνθέσει και, μετά από έξι περίπου μήνες, δημοσιεύσει στην εφημερίδα "Der Angriff", (φύλλο 38, Βερολίνο, 23 Σεπτεμβρίου 1929, εκδότης Γιόζεφ Γκέμπελς) ένα ποίημα με τίτλο "Die Fahne hoch" (= ψηλά την σημαία). Οι στίχοι του Βέσελ μελοποιήθηκαν και το άσμα αυτό, σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή του Κόμματος, μελοποιημένο από τον ίδιο, έτυχε ευρύτατης διάδοσης, τείνοντας να εκτοπίσει και αυτόν τον Εθνικό ύμνο ("Η Γερμανία υπεράνω όλων, Deutschland uber alles"), επειδή, κατά πολλούς εθνικοσοσιαλιστές αξιωματούχους, είχε λόγια πολύ πιο εύληπτα από την μεγάλη μάζα των πολιτών. Η πραγματικότητα είναι ότι ο Βέσελ δεν μελοποίησε ο ίδιος το ποίημα. Κατά ορισμένους, η μελωδία του παρουσιάζει μεγάλες ομοιότητες με παλιά Γερμανικά λαϊκά τραγούδια, κατά άλλους είναι σύνθεση που έχει ληφθεί από την όπερα "Josef von Ägypten" (ο Ιωσήφ στην Αίγυπτο, 1807) του Γάλλου συνθέτη Ετιέν Μεΐλ (Etienne Mehul). Σύμφωνα με τον Γερμανό μουσικοκριτικό Άλφρεντ Βάιντεμαν (Alfred Weidemann), η βασική μελωδία ανήκει στον συνθέτη Πέτερ Κορνέλιους (Peter Cornelius), ο οποίος την βάσισε σε βιεννέζικο λαϊκό τραγούδι. Ο Καρλ Μπόμπεργκ (Karl Boberg), Σουηδός συγγραφέας και ποιητής, ανέλυσε τις διαφορές και τις (έντονες) ομοιότητες του Σουηδικού λαϊκού τραγουδιού "Ο store gud" (Ω, πόσο μεγάλος είσαι) με την μελωδία του Horst-Wessel-Lied.
Η σύνθεση αυτή αποτέλεσε το πρώτο ναζιστικό εμβατήριο που κυκλοφόρησε σε δίσκο (1930), ενώ έγιναν αναρίθμητες διασκευές της, στις οποίες περιλαμβάνονται κουαρτέτο για μαντολίνο, σόλο κιθάρα, φυσαρμόνικα, ακορντεόν και πολλές διασκευές για φωνητικά σύνολα. Το άσμα έγινε τόσο δημοφιλές, ώστε να είναι δεύτερος ύμνος της Γερμανίας από το1933, μαζί με την πρώτη στροφή του Γερμανικού ύμνου.
Με την πτώση του ναζιστικού καθεστώτος και μέχρι σήμερα, η απαγγελία και η μελωδία του τραγουδιού έχουν απαγορευτεί σε Γερμανία και Αυστρία.
Η προπαγάνδα
Όταν οι Ναζιστές κατέλαβαν την εξουσία, το 1933, ο απλός τάφος του Βέσελ μετατράπηκε σε μεγαλοπρεπές μνημείο, το οποίο αποτέλεσε τόπο ετήσιου προσκυνήματος για τους ναζιστές, οι οποίοι τραγουδούσαν το άσμα του και έβγαζαν λόγους. Το μνημείο καταστράφηκε με την πτώση της Ναζιστικής Γερμανίας το 1945. Το όνομα του Βέσελ δόθηκε στην περιοχή Φριντριχσάιν (Friedrichshain) του Βερολίνου, στην οποία βρήκε τον θάνατο, η πλατεία Μπίλοβπλατς (Bülowplatz) μετονομάστηκε, επίσης, σε Χορστ Βέσελ Πλατς, όπως και ο παρακείμενος σταθμός του μετρό (U-Bahn). Το 1936 το Γερμανικό Ναυτικό απέκτησε ένα εκπαιδευτικό πλοίο, στο οποίο δόθηκε το όνομά του. Το όνομά του είχε, επίσης, δοθεί σε επίλεκτη μονάδα της SA, σε μια Γερμανική μεραρχία, την 18η Μηχανοκίνητη Μεραρχία Εθελοντών των SS και σε ένα σμήνος βαρέων βομβαρδιστικών της Λούφτβαφε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Β
Πυκνότητα
Η πυκνότητα συνιστά φυσικό μέγεθος με το οποίο εκφράζεται η μάζα ενός υλικού ανά μονάδα όγκου. Συνήθως, συμβολίζεται με το ελληνικό γράμμα ρ ή με το λατινικό γράμμα d. Μονάδα μέτρησης της πυκνότητας στο Διεθνές Σύστημα Μονάδων είναι το kg/m^3 (χιλιόγραμμο ανά κυβικό μέτρο). Συχνά, χρησιμοποιείται και η μονάδα g/cm^3 (γραμμάριο ανά κυβικό εκατοστό). Ο βασικός μαθηματικός τύπος της πυκνότητας είναι ο λόγος της μάζας ενός υλικού, m, προς τον όγκο, V, που την περιέχει:
Η πυκνότητα συνιστά ένα εντατικό μέγεθος, καθώς εκφράζεται ως πηλίκο μεγεθών που εξαρτώνται από την ποσότητα του υλικού το οποίο αφορούν (εκτατικά μεγέθη). Συνεπώς, η πυκνότητα είναι χαρακτηριστικό μέγεθος του εκάστοτε υλικού και δεν εξαρτάται από την ποσότητά του. Για παράδειγμα, η πυκνότητα ενός σιδερένιου συνδετήρα είναι ίδια με την πυκνότητα μιας σιδερένιας ράβδου, δηλαδή ίση με 7880 kg/m^3 περίπου, καθώς το υλικό κατασκευής των δύο αντικειμένων είναι το ίδιο.
Προς απλοποίηση των συγκρίσεων πυκνότητας σε διαφορετικά συστήματα μονάδων, η πυκνότητα συχνά αντικαθίσταται από την αδιάστατη ποσότητα που είναι γνωστή ως «ειδικό βάρος». Πρόκειται για τον λόγο της πυκνότητας ενός υλικού προς την πυκνότητα ενός άλλου, πρότυπου υλικού, συνήθως του νερού. Έτσι, ένα υλικό με ειδικό βάρος μικρότερο του νερού (δηλαδή <1) επιπλέει εντός αυτού, ενώ ένα υλικό με ειδικό βάρος μεγαλύτερο του νερού (δηλαδή >1) βυθίζεται εντός του.
Τιμές πυκνότητας υλικών
Η πυκνότητα ενός υλικού ποικίλλει ανάλογα με τη θερμοκρασία και την πίεση, καθώς συνήθως οι δύο αυτοί παράγοντες συνδέονται με τον όγκο του υπό εξέταση υλικού και, συνεπώς, επηρεάζουν την πυκνότητά του. Η προκύπτουσα διακύμανση της πυκνότητας είναι συνήθως μικρή για τα στερεά και τα υγρά, αλλά πολύ μεγαλύτερη για τα αέρια. Για τον λόγο αυτό, οι ενδεικτικές τιμές πυκνότητας που δίνονται στους παρακάτω πίνακες αντιστοιχούν σε συγκεκριμένες τιμές θερμοκρασίας και πίεσης, είτε πρόκειται για τις λεγόμενες «κανονικές συνθήκες», ή για άλλες, αναγραφόμενες τιμές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μάζα Κατηγορία:Φυσικά μεγέθη
Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα (Βραζιλία)
Το Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα (Partido Democrático Trabalhista) είναι ένα σοσιαλδημοκρατικό και δημοκρατικό σοσιαλιστικό πολιτικό κόμμα στη Βραζιλία. Ιδρύθηκε το 1979, με το πολιτικό άνοιγμα που προηγήθηκε της πτώσης του στρατιωτικού καθεστώτος (1965-1985). Ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος του κόμματος ήταν ο Λεονέλ Μπριζόλα. Από το 2004 αρχηγός του κόμματος είναι ο Κάρλος Λούπι.
Ιστορία
Το 1945 οι οπαδοί του Ζετούλιο Βάργκας ίδρυσαν το Βραζιλιάνικο Εργατικό Κόμμα, με ακρωνύμιο ΒΕΚ, για να ενώσουν τους αστούς εργαζόμενους και να αντιπολιτευτούν το Κομμουνιστικό Κόμμα. Από το 1955 αρχηγός του κόμματος ήταν ο Τζάνγκο Γκουλάρντ, ο οποίος έγινε Αντιπρόεδρος της Βραζιλίας τα έτη 1956-1961. Το 1961, μετά την παραίτηση του Προέδρου Τζάνιο Κουάντρος, έγινε μία απόπειρα πραξικοπήματος κατά την οποία δεν επέτρεψαν στον νέο Πρόεδρο Τζάνγκο να αναλάβει καθήκοντα. Ο Λεονέλ Μπριζόλα, ο τότε κυβερνήτης του Ρίο ντε Τζανέιρο και γαμπρός του Τζάνγκο, ηγήθηκε σε μία κινητοποίηση πολιτών και στρατιωτικών που διήρκεσε 14 μέρες και ονομάστηκε «Εκστρατεία Νομιμότητας», με την αποστολή να αποκατασταθεί η νόμιμη εκλεγμένη ηγεσία. Το κίνημα ήταν επιτυχές, και ο Τζάνγκο έγινε ο 24ος Πρόεδρος της Βραζιλίας. Το 1964 έγινε το πραξικόπημα που κατέληξε σε καθαίρεση του Τζάνγκο, ο οποίος εξορίστηκε στην Ουρουγουάη. Το 1965 το στρατιωτικό καθεστώς εξάλειψε όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης με συμπεριλαμβανόμενο το ΒΕΚ. Και ο Μπριζόλα, επίσης, διέφυγε στο εξωτερικό.
Το 1979 με το Νόμο της Αμνηστίας, επιτράπηκε στον Μπριζόλα, ο οποίας ήταν εξόριστος στην Λισαβόνα της Πορτογαλίας, να επιστρέψει στη Βραζιλία. Ήδη είχε έρθει σε επαφή με άλλους σοσιαλιστές και είχαν συντάξει το Καταστατικό της Λισαβόνας, για την πολιτική τους. Ο Μπριζόλα προσπάθησε να αποκαταστήσει το Βραζιλιάνικο Εργατικό Κόμμα αλλά το όνομα ήταν πιασμένο από την Ιβέτε Βάργκας, την ανιψιά του Ζετούλιο. Ο Μπριζόλα λυπήθηκε πολύ για το ακρωνύμιο ΒΕΚ που έχασε. Τελικά, το Βραζιλιάνικο Ανώτατο Δικαστήριο Εκλογών επέτρεψε στον Μπριζόλα την ίδρυση του Δημοκρατικού Εργατικού Κόμματος, με ακρωνύμιο ΔΕΚ. Ως αποστολή του κόμματος δήλωσαν: «για την προστασία της δημοκρατίας, του εθνικισμού και του σοσιαλισμού».
Οι βουλευτικές εκλογές του 1982 σηματοδότησαν τη λήξη του δικομματισμού που επικράτησε μετά το 1965. Πέντε κόμματα, με συμπεριλαμβανόμενο το Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα, διεκδίκησαν τις 479 έδρες στη Βραζιλιάνικη Βουλή και τις 25 στη Γερουσία. Από το ΔΕΚ εκλέχτηκαν 23 βουλευτές και ένας γερουσιαστής. Το 1985 η πτέρυγα νεολαίας του κόμματος ονομάστηκε Σοσιαλιστική Νεολαία. Ένα χρόνο μετά, το κόμμα προσχώρησε στη Διεθνή Σοσιαλιστική Οργάνωση. Στις προεδρικές εκλογές του 1989 υποψήφιος του κόμματος ήταν ο Μπριζόλα, ο οποίος ήρθε τρίτος συγκεντρώνοντας το 16,5% των ψήφων.
Η Ντίλμα Ρούσεφ, η μετέπειτα Πρόεδρος της Βραζιλίας, άρχισε την πολιτική της σταδιοδρομία από το Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα. Το 2016, όταν η Ρούσεφ παραπέμφθηκε σε δίκη με την κατηγορία ότι παραποίησε στοιχεία για το δημόσιο έλλειμμα και υπέγραψε διατάγματα για δημόσιες δαπάνες χωρίς τη συναίνεση του Βραζιλιάνικου κογκρέσου, το ΔΕΚ υποστήριξε την αθωότητά της. Οι έξι βουλευτές που αγνόησαν την πολιτική του κόμματος και ψήφισαν κατά της Ρούσεφ τιμωρήθηκαν με αποβολή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εργατικά κόμματα Κατηγορία:Βραζιλιάνικα πολιτικά κόμματα
Γ.Σ. Κηφισιάς
Ο Γυμναστικός Σύλλογος Κηφισιάς είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην Κηφισιά, στο Νομό Αττικής, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Ζηρίνειο Εθνικό Γυμναστήριο. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1983 και αγωνίζεται με χρώματα το πράσινο και το λευκό. Διατηρεί τμήματα στίβου, καλαθοσφαίρισης, αντισφαίρισης, κολύμβησης, σκοποβολής και χειροσφαίρισης.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών του Γυμναστικού Συλλόγου Κηφισιάς διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες του στο Κλειστό Γυμναστήριο Ζηρινείου.
Τμήμα στίβου
Κατά την αξιολόγηση των ελληνικών συλλόγων που εξέδωσε το Νοέμβριο του 2010 ο Σ.Ε.Γ.Α.Σ., ο Γ.Σ. Κηφισιάς βρέθηκε στην 9η θέση (σε σύνολο 321 συλλόγων). Την επόμενη χρονιά σκαρφάλωσε στην 4η θέση (σε σύνολο 299 συλλόγων). Στην αξιολόγηση του 2012 βρέθηκε στην 3η θέση (σε σύνολο 281 συλλόγων).
Πολιορκία της Βουδαπέστης
μικρογραφία|293x293εσ|Ούγγροι στρατιώτες σε προάστιο της Βουδαπέστης Η Πολιορκία της Βουδαπέστης ή Μάχη της Βουδαπέστης ήταν η περικύκλωση διάρκειας 50 ημερών από τις σοβιετικές και ρουμανικές δυνάμεις της ουγγρικής πρωτεύουσας, της Βουδαπέστης, κοντά στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η πολιορκία ξεκίνησε όταν η Βουδαπέστη, την οποία υπερασπίζονταν ουγγρικά και γερμανικά στρατεύματα, περικυκλώθηκε για πρώτη φορά στις 26 Δεκεμβρίου 1944 από τον Κόκκινο στρατό και τον ρουμανικό στρατό. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, περίπου 38.000 πολίτες πέθαναν λόγω πείνας ή στρατιωτικής δράσης. Η πόλη παραδόθηκε άνευ όρων στις 13 Φεβρουαρίου 1945. Ήταν μια στρατηγική νίκη για τους Συμμάχους στην πορεία τους προς το Βερολίνο.
Γενική κατάσταση
Έχοντας υποστεί σχεδόν 200.000 θανάτους σε τρία χρόνια πολεμώντας τη Σοβιετική Ένωση και με τους Σοβιετικούς να πλησιάζουν τις πόλεις της, η Ουγγαρία ήταν έτοιμη στις αρχές του 1944 να αποσυρθεί από τον Πόλεμο. Καθώς οι πολιτικές δυνάμεις εντός της Ουγγαρίας πίεζαν για τον τερματισμό των μαχών, η Γερμανία ξεκίνησε προληπτικά την Επιχείρηση Μαργαρίτα στις 19 Μαρτίου 1944 και εισέβαλε στην Ουγγαρία.
Τον Οκτώβριο του 1944, μετά από διαδοχικές συμμαχικές νίκες στη Νορμανδία και το Φαλάιζ της Γαλλίας, και μετά την κατάρρευση του Ανατολικού Μετώπου μετά την εκπληκτική επιτυχία της σοβιετικής θερινής επίθεσης, υπό την ονομασία Επιχείρηση Μπαγκρατιόν, ο Αντιβασιλέας της Ουγγαρίας, ο Μικλός Χόρτι προσπάθησε ξανά να διαπραγματευτεί μια ξεχωριστή ειρήνη με τους Συμμάχους. Αφού άκουσε τις προσπάθειες του Χόρτι, ο Χίτλερ ξεκίνησε την Επιχείρηση Panzerfaust για να κρατήσει την Ουγγαρία στην πλευρά του Άξονα και ανάγκασε τον Χόρτι να παραιτηθεί. Ο ίδιος και η κυβέρνησή του αντικαταστάθηκαν από τον Ούγγρο Ferenc Szálasi, επικεφαλής του ακροδεξιού Εθνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Σταυρός των Βελών. Καθώς η νέα δεξιά κυβέρνηση και οι Γερμανοί σύμμαχοί της ετοίμαζαν την άμυνα της πρωτεύουσας, το 9ο SS ορεινό σώμα, αποτελούμενο από δύο τμήματα των Waffen-SS, στάλθηκε στη Βουδαπέστη για να ενισχύσει την άμυνα της πόλης.
Σοβιετική επίθεση
Εναντίον των Σοβιετικών στάλθηκαν (Heer), τα Waffen-SS και ο ουγγρικός στρατός. Η Πολιορκία της Βουδαπέστης ήταν μια από τις πιο αιματηρές πολιορκίες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Περικύκλωση της Βουδαπέστης
Ο Κόκκινος Στρατός ξεκίνησε την επίθεσή του εναντίον της πόλης στις 29 Οκτωβρίου 1944. Πάνω από 1.000.000 άντρες, χωρισμένοι σε δύο ομάδες ελιγμών προχώρησαν. Το σχέδιο ήταν να απομονωθεί η Βουδαπέστη από τις υπόλοιπες γερμανικές και ουγγρικές δυνάμεις. Στις 7 Νοεμβρίου 1944, σοβιετικά και ρουμανικά στρατεύματα μπήκαν στα ανατολικά προάστια, 20 χιλιόμετρα από την παλιά πόλη. Ο Κόκκινος Στρατός, μετά από μια πολύ αναγκαία παύση της επιχείρησης, επανέλαβε την επίθεσή του στις 19 Δεκεμβρίου. Στις 26 Δεκεμβρίου, ένας δρόμος που συνδέει τη Βουδαπέστη με τη Βιέννη καταλήφθη από τα σοβιετικά στρατεύματα, ολοκληρώνοντας έτσι την περικύκλωση της πόλης. Ο «ηγέτης του έθνους» που υποστηριζόταν από τους Ναζί (Nemzetvezető), Ferenc Szálasi, είχε ήδη φύγει από την πόλη στις 9 Δεκεμβρίου.
Ως αποτέλεσμα της σοβιετικής περικύκλωσης, σχεδόν 33.000 Γερμανοί και 37.000 Ούγγροι στρατιώτες, καθώς και πάνω από 800.000 πολίτες, παγιδεύτηκαν μέσα στην πόλη. Αρνούμενος να επιτρέψει την παράδοση, ο Αδόλφος Χίτλερ είχε κηρύξει τη Βουδαπέστη πόλη φρούριο (Festung Budapest), η οποία επρόκειτο να αμυνθεί μέχρι τον τελευταίο άνθρωπο. Ο στρατηγός των Waffen SS Καρλ Πφέφερ Βίλντενμπρουχ, διοικητής του 9ου Αλπικού σώματος των Waffen SS, ήταν υπεύθυνος για την άμυνα της πόλης.
Η Βουδαπέστη ήταν σημαντικός στόχος για τον Ιωσήφ Στάλιν. Το Συνέδριο της Γιάλτα πλησίαζε και ο Στάλιν ήθελε να δείξει όλη του τη δύναμη στους Γουίνστον Τσόρτσιλ και Φράνκλιν Ν. Ρούσβελτ. Επομένως διέταξε τον στρατηγό του Ροντίου Μαλινόφσκι να καταλάβει την πόλη χωρίς καθυστέρηση.
Το βράδυ της 28ης Δεκεμβρίου 1944, το 2ο και το 3ο Ουκρανικό Μέτωπο ήρθαν σε επαφή με τους πολιορκημένους Γερμανούς μέσω ασύρματου και ηχείων και τους μίλησαν για μια διαπραγμάτευση για τη συνθηκολόγηση της πόλης. Οι Σοβιετικοί υποσχέθηκαν να παράσχουν ανθρώπινες συνθήκες παράδοσης και να μην κακομεταχειριστούν τους Γερμανούς και τους Ούγγρους κρατούμενους. Υποσχέθηκαν επίσης ότι οι ομάδες των απεσταλμένων δεν θα φέρουν όπλα και θα εμφανιστούν σε αυτοκίνητα με λευκές σημαίες.
Την επόμενη μέρα, δύο ομάδες σοβιετικών απεσταλμένων εμφανίστηκαν όπως αναμενόταν. Ο πρώτος, που ανήκε στο 3ο Ουκρανικό Μέτωπο, έφτασε στις 10:00 π.μ. στον τομέα Budafok και μεταφέρθηκε στην έδρα του στρατηγού Βίλντενμπρουχ. Η διαπραγματευτική τους προσπάθεια ήταν μια αποτυχία. Ο Βίλντενμπρουχ αρνήθηκε τους όρους παράδοσης και έστειλε τους σοβιετικούς πράκτορες πίσω στο πεδίο της μάχης. Ενώ οι απεσταλμένοι ήταν καθ' οδόν προς τα στρατόπεδά τους, οι Γερμανοί άνοιξαν ξαφνικά πυρ, σκοτώνοντας τον λοχαγό Ι. A. Ostapenko. Ο υπολοχαγός Ν. F. Orlov και ο λοχίας Ye. Ο Τ. Γκορμπάτουκ γρήγορα πήδηξαν σε τάφρο και δραπέτευσαν. Λόγω των γερμανικών πυρών, οι Σοβιετικοί δεν μπόρεσαν να ανακτήσουν το σώμα του Οσταπένκο μέχρι τη νύχτα της 29ης Δεκεμβρίου. Τάφηκε στο Budafok με πλήρεις στρατιωτικές τιμές.
Η δεύτερη ομάδα απεσταλμένων ανήκε στο 2ο Μέτωπο της Ουκρανίας και έφτασε στις 11:00 π.μ. στον τομέα Kispest. Όταν έφτασαν οι απεσταλμένοι, η γερμανική φρουρά τους πυροβόλησε. Ο αρχηγός των απεσταλμένων, καπετάνιος Μικλός Στάινμετς, ζήτησε διαπραγμάτευση, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Σκοτώθηκε μαζί με τους δύο υφισταμένους του όταν γερμανικά πυρά έπληξαν το σοβιετικό αυτοκίνητο.
Πρώτη γερμανική προσπάθεια απελευθέρωσης
Τον Ιανουάριο του 1945, οι Γερμανοί ξεκίνησαν μια τριμερή αντεπίθεση με κωδικό όνομα Επιχείρηση Konrad. Αυτή ήταν μια κοινή γερμανική-ουγγρική επιχείρηση για την προσπάθεια απελευθέρωσης της περικυκλωμένης φρουράς της Βουδαπέστης. Η επιχείρηση Konrad I ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου. Το 4ο SS πάντσερ Γερμανικό Σώμα επιτέθηκε από την Τάτα μέσω του λοφώδους εδάφους βορειοδυτικά της Βουδαπέστης σε μια προσπάθεια να σπάσει την πολιορκία. Στις 3 Ιανουαρίου, η σοβιετική διοίκηση έστειλε τέσσερα ακόμη τμήματα για να αντιμετωπίσει την απειλή. Αυτή η σοβιετική δράση σταμάτησε την επίθεση κοντά στο Bicske, λιγότερο από 20 χιλιόμετρα δυτικά της Βουδαπέστης. Οι Γερμανοί αναγκάστηκαν να αποσυρθούν στις 12 Ιανουαρίου.
Στη συνέχεια ξεκίνησε η Επιχείρηση Konrad II στις 7 Ιανουαρίου. Το 4ο SS πάντσερ Γερμανικό Σώμα επιτέθηκε από το Έστεργκομ προς το αεροδρόμιο της Βουδαπέστης σε μια προσπάθεια να το καταλάβει και να βελτιώσει την ικανότητά του να τροφοδοτεί την πόλη αεροπορικώς. Αυτή η επίθεση σταμάτησε κοντά στο αεροδρόμιο.
Μάχη μέσα στη πόλη
Ωστόσο, οι ελλείψεις τροφίμων ήταν όλο και πιο συχνές και οι στρατιώτες έπρεπε να βασίζονται στο να βρουν τις δικές τους πηγές τροφής. Ορισμένοι μάλιστα κατέφευγαν να τρώνε τα δικά τους άλογα. Οι ακραίες θερμοκρασίες επηρέασαν επίσης τα γερμανικά και τα ουγγρικά στρατεύματα.
Σοβιετικά στρατεύματα βρέθηκαν γρήγορα στην ίδια κατάσταση με τους Γερμανούς που είχαν βρεθεί στο Στάλινγκραντ. Οι άντρες τους, ωστόσο, κατάφεραν να επωφεληθούν από το αστικό έδαφος, στηριζόμενοι σε μεγάλο βαθμό στους ελεύθερους σκοπευτές και στους σκαπανείς για να προχωρήσουν. Οι μάχες ξέσπασαν στους υπονόμους, καθώς και οι δύο πλευρές τους χρησιμοποίησαν για τις κινήσεις των στρατευμάτων τους. Έξι σοβιετικοί πεζοναύτες κατάφεραν να φτάσουν στο λόφο του Κάστρου και να συλλάβουν έναν Γερμανό αξιωματικό πριν επιστρέψουν στις δικές τους γραμμές - ακόμα υπόγεια. Αλλά αυτά τα κατορθώματα ήταν σπάνια λόγω των ενεδρών στους υπονόμους από τα στρατεύματα του Άξονα χρησιμοποιώντας ντόπιους κατοίκους ως οδηγούς.
Στα μέσα Ιανουαρίου, το νησί Csepel κατελήφθη, μαζί με τα στρατιωτικά εργοστάσιά του, τα οποία παρήγαγαν ακόμη Panzerfausts και βλήματα, ακόμη και υπό σοβιετικά πυρά. Εν τω μεταξύ, στη Πέστη, η κατάσταση για τις δυνάμεις του Άξονα επιδεινώθηκε, με τη φρουρά να αντιμετωπίζει τον κίνδυνο να κοπεί στα μισά από τα προωθημένα σοβιετικά στρατεύματα.
Δεύτερη γερμανική προσπάθεια απελευθέρωσης
Στις 18 Ιανουαρίου 1945, το 4ο SS πάντσερ Γερμανικό Σώμα, του οποίου η μετεγκατάσταση στην περιοχή βορειοανατολικά της λίμνης Balaton είχε ολοκληρωθεί την προηγούμενη ημέρα, ρίχτηκε και πάλι στη μάχη. Αυτή ήταν η επιχείρηση Konrad III. Σε δύο ημέρες, τα γερμανικά άρματα έφθασαν στον Δούναβη στο Ντουναουϊβάρος, διαλύοντας το σοβιετικό μέτωπο στη περιοχή Transdanubia, και μέχρι τις 26 Ιανουαρίου η επίθεση είχε φτάσει σε ένα σημείο περίπου 25 χιλιόμετρα από τον δακτύλιο γύρω από την πρωτεύουσα.
Ο Στάλιν διέταξε τα στρατεύματά του να κρατήσουν το έδαφος τους με κάθε κόστος, και δύο Στρατιωτικά Σώματα που στάλθηκαν για επίθεση στη Βουδαπέστη μετακινήθηκαν βιαστικά στο νότο της πόλης για να αντιμετωπίσουν τη γερμανική επίθεση. Ωστόσο, τα γερμανικά στρατεύματα που απήχαν λιγότερο από 20 χιλιόμετρα από την πόλη δεν μπόρεσαν να διατηρήσουν την ώθηση τους λόγω κόπωσης και προβλημάτων ανεφοδιασμού. Οι υπερασπιστές της Βουδαπέστης ζήτησαν άδεια να φύγουν από την πόλη και να ξεφύγουν από τον κλοιό. Ο Χίτλερ αρνήθηκε.