cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλέξανδρος (γιος του Ηρώδη Α΄)
Βιογραφία
Είχε σταλθεί σε ηλικία 12 ετών στην Ρώμη (23 π.χ.) μαζί με τον αδελφό του Αριστόβουλο για να μορφωθούν. Όταν τα δύο αδέλφια επέστρεψαν στα Ιεροσόλυμα (18 π.Χ.), έπεσαν θύμα των σκευωριών της αδελφής του Ηρώδη Σαλώμης Α΄, η οποία ζήλεψε τα δύο αδέλφια, λόγο του θαυμασμού που είχαν από την κοινωνία. Η Σαλώμη είχε σύμμαχο τον αδελφό του Ηρώδη Φερώρα και συκοφαντούσαν μαζί στον Ηρώδη τους δύο γιους του, με κατηγορίες ότι έχουν δήθεν σκοπό να ανατρέψουν και να δολοφονήσουν τον πατέρα τους. Ο Ηρώδης αντέδρασε, επαναφέροντας από τη Φωκίδα τον εξόριστο γιο του Αντίπατρο (γιο της Δωρίδας), ετεροθαλή αδελφό του Αριστόβουλου και του Αλέξανδρου, τον οποίο όρισε διάδοχό του στον θρόνο, αποκληρώνοντας τους δυο γιους του Αλέξανδρο και Αριστόβουλο (γιους της Μαριάμνης Α΄). Μπροστά στον Αυτοκράτορα Οκταβιανό Αύγουστο, ο Ηρώδης κατηγόρησε τους γιους του ότι σχεδιάζουν να τον δολοφονήσουν (12 π.Χ.). Ο Αλέξανδρος, ικανός ρήτορας, κατάφερε να ανατρέψει στον Ρωμαίο Αυτοκράτορα τις κατηγορίες· τελικά ο Αύγουστος τους συμφιλίωσε.
Ο Ηρώδης ήρθε σύντομα πάλι σε σύγκρουση με τους γιους του· συμφιλιώθηκε ξανά με την επέμβαση του Αρχέλαου της Καππαδοκίας, πεθερού του Αλέξανδρου. Ο Αντίπατρος συνέχισε εντονότερα τις στημένες κατηγορίες εναντίον των ετεροθαλών αδελφών του προς στον πατέρα του. Τότε ο Ηρώδης οδήγησε τους δυο γιους του σε δίκη παρωδία, όπου καταδικάστηκαν σε θάνατο και στραγγαλίστηκαν. Έτσι διάδοχοι του Ηρώδη ορίστηκαν ο Αντίπατρος και ο μικρός ετεροθαλής αδελφός τους Ηρώδης Αντίπας (γιος της Μαλθάκης). Ωστόσο λίγο πριν το τέλος του ο Ηρώδης ανακάλυψε τις σκευωρίες του Αντίπατρου και διέταξε την εκτέλεσή του.
Οικογένεια
Με τη σύζυγο του Γλαφύρα, κόρη του Αρχέλαου της Καππαδοκίας, απέκτησαν τρία παιδιά:
Πηγές
Κατηγορία:Ηρωδιανή Δυναστεία
NGC 71
Ο NGC 71 είναι φακοειδής γαλαξίας στον αστερισμό Ανδρομέδα ο οποίος ανήκει στην Ομάδα γαλαξιών NGC 68, περίπου 320 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά. Τον ανακάλυψε ο R. J. Mitchell το 1855 και τον παρατήρησε ξανά ο Χάινριχ ντ' Αρέ (Heinrich d'Arrest) στα 1855. Έχει διάμετρο 110-130 χιλιάδων ετών φωτός, είναι δηλαδή λίγο μεγαλύτερος από τον Γαλαξία μας. Πρόκειται για τον δεύτερο μεγαλύτερο γαλαξία της ομάδας NGC 68, μετά τον σπειροειδή NGC 70.
Αισχίνης
Ο Αισχίνης (389-314 π.Χ.) ήταν αρχαίος Αθηναίος ρήτορας, που συγκαταλέγεται στον Κανόνα των δέκα Αττικών ρητόρων.
Καταγωγή, παιδικά και νεανικά χρόνια
Ο ρήτορας Αισχίνης ήταν γιος του Ατρομήτου και της Γλαυκοθέας. Ο πατέρας του αρχικά λεγόταν Τρόμης. Άλλαξε όμως το όνομά του σε Ατρόμητος. Ήταν δούλος στο σχολείο του γραμματοδιδάσκαλου Ελπία, το οποίο βρισκόταν στο Θησείο. Ο Ατρόμητος είχε σταλεί στην εξορία από τους Τριάκοντα Τυράννους. Πήγε στην Κόρινθο. Κατόπιν βρέθηκε στην Ασία ως μισθοφόρος. Γυρίζοντας στην Αθήνα πολέμησε στο πλευρό του Θρασύβουλου κατά των Τριάκοντα Τυράννων, το 404 π.Χ. με στόχο την επαναφορά της δημοκρατίας.
Στον Πελοποννησιακό Πόλεμο είχε καταστραφεί οικονομικά και όταν γύρισε στην Αθήνα, αντιμετώπισε πρόβλημα επιβίωσης. Για να ζήσει, άνοιξε σχολείο (Διδασκαλείο) κι έκανε τον γραμματοδιδάσκαλο, μαθαίνοντας στα παιδιά γραμματική και άλλα μαθήματα.
Όντας παιδί ο Αισχίνης βοηθούσε τον πατέρα του στο σχολείο «τὸ μέλαν τρίβων καὶ τὰ βάθρα σπογγίζων καὶ τὸ παιδαγωγεῖον κορῶν, οἰκέτου τάξιν, οὐκ ἐλευθέρου παιδὸς ἔχων» («τρίβοντας το μελάνι, καθαρίζοντας τα θρανία, σκουπίζοντας την αίθουσα, δουλειές δούλου, όχι ελεύθερου παιδιού»).
Η μητέρα του Αισχίνη, Γλαυκοθέα, ήταν αδελφή του στρατηγού Κλεόβουλου. Το αρχικό της όνομα ήταν Έμπουσα και δούλευε ως εταίρα. Αργότερα τελούσε θρησκευτικά μυστήρια, στα οποία τη βοηθούσε ο Αισχίνης.
Ο ρήτορας είχε δυο αδέλφια, τον Φιλοχάρη και τον Αφόβητο. Ο Φιλοχάρης ήταν μεγαλύτερός του και εξελέγη πολλές φορές στρατηγός. Ο Αφόβητος ήταν μικρότερός του και την περίοδο 350-346 π.Χ. ασχολήθηκε με επιτυχία με τη διατήρηση των οικονομικών της πόλης, ενώ το 351 π.Χ. στάλθηκε στον βασιλιά των Περσών ως πρέσβης.
Ο Αισχίνης ανήκε στον δήμο των Κοθωκιδών. Παντρεύτηκε την κόρη του Φιλόδημου από την Παιανία. Ο Φιλόδημος ενέγραψε τον Δημοσθένη ως πολίτη στον δήμο Παιανιέων. Έκαναν δυο γιους και μια κόρη.
Καθώς η οικογένειά του αντιμετώπιζε οικονομική στενότητα, ο Αισχίνης δεν στάθηκε δυνατό να πάει σε ανώτερη ρητορική σχολή. Υπάρχει όμως και μια μαρτυρία ότι μαθήτευσε στον Ισοκράτη, τον Πλάτωνα και τον Λεωδάμαντα. Οπωσδήποτε τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στο διδασκαλείο του πατέρα του. Βοηθούσε και στον καθαρισμό του, αλλά και δίδασκε ο ίδιος. Αυτό το επιβεβαιώνει ο Δημοσθένης, ο οποίος στα κείμενά του γενικώς αντιμετωπίζει πολύ εχθρικά τον Αισχίνη.
Σε πολύ νεαρή ηλικία πήρε μέρος με τρίτους ρόλους σε θεατρικές παραστάσεις. Σε κάποια παράσταση είχε τον ρόλο του Οινόμαου. Αλλά έπεσε κάτω και το κοινό τον αποδοκίμασε. Σε άλλη περίπτωση και πάλι το κοινό αποδοκίμασε τον Αισχίνη, αναγκάζοντάς τον να φύγει από το θέατρο, παρά λίγο μάλιστα να τον λιθοβολήσουν. Βλέποντας λοιπόν ότι ως ηθοποιός δεν έχει μέλλον, εγκατέλειψε την υποκριτική.
Πολεμικές διακρίσεις
Την περίοδο 371-369 π.Χ. υπηρέτησε ως περίπολος της χώρας (δηλαδή τη στρατιωτική του θητεία). Το 368 π.Χ. πήρε μέρος στη μάχη του Φλιούντος. Το 362 π.Χ. στη μάχη της Μαντινείας. Το 349 π.Χ. στη μάχη των Ταμυνών, στην Εύβοια. Ως στρατιώτης ξεχώρισε για την ανδρεία του. Στο πεδίο της μάχης των Ταμυνών τον στεφάνωσε ο στρατηγός Φωκίων. Αμέσως μετά ήλθε στην πόλη και ανάγγειλε προσωπικά τη νίκη του, γι’ αυτό τον στεφάνωσε ο δήμος.
Η πρώτη επαφή με τα κοινά - Η μακεδονική απειλή
Ήλθε σε επαφή με πολιτικούς παράγοντες και γνώρισε τις διαδικασίες λειτουργίας του δήμου. Στους παράγοντες αυτούς απέκτησε πρόσβαση, όταν, αφού ενηλικιώθηκε, εργάστηκε ως υπογραμματέας σε κρατικές υπηρεσίες (το ίδιο και ο μικρότερος αδελφός του). Υπηρέτησε δύο χρόνια και ως γραμματέας της Βουλής. Του δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσει τον Αριστοφώντα και τον Εύβουλο, υπεύθυνο για τα οικονομικά και διαχειριστή των θεωρικών κατά το διάστημα 354-350 π.Χ.
Η επεκτατική πολιτική του βασιλιά Φίλιππου της Μακεδονίας είχε διχάσει τους Αθηναίους. Δημιουργήθηκαν δύο παρατάξεις: η φιλομακεδονική που τον αντιμετώπιζε ευνοϊκά, και η εχθρική προς αυτόν που ανησυχούσε μήπως ο Μακεδόνας βασιλιάς κινηθεί προς τη Νότιο Ελλάδα. Ήδη είχε εκδηλωθεί σοβαρή κρίση στις σχέσεις της Αθήνας μαζί του. Ο Φίλιππος το 357 π.Χ. κυρίευσε την Αμφίπολη, έθεσε δε υπό τον έλεγχό του και άλλες πόλεις που ήταν σύμμαχοι των Αθηναίων είτε κτήσεις τους (πήρε το 356 π.Χ. την Πύδνα και την Ποτείδαια, το 354 π.Χ. τη Μεθώνη). Αλλά κατέστη σαφές στην Αθήνα ότι κινδύνευε άμεσα από τους Μακεδόνες, όταν κυρίευσαν την Όλυνθο το 348 π.Χ.
Τη χρονιά αυτή μπήκε ο Αισχίνης στην πολιτική, εντασσόμενος στην παράταξη που πολεμούσε τον Φίλιππο. Και μπορεί να θεωρηθεί ο πρώτος στην Αθήνα που αντιλήφθηκε την επεκτατική του πολιτική. Ο Εύβουλος, σε συνεννόηση με τον Αισχίνη, πρότεινε ένα ψήφισμα που προέβλεπε να πάνε σε όλες τις ελληνικές πόλεις πρέσβεις, να ενημερώσουν τους πολίτες τους για την απειλή που συνιστούν οι Μακεδόνες και να τους ζητήσουν να στείλουν αντιπροσωπείες στην Αθήνα, προκειμένου να αποφασίσουν με ποιους τρόπους θα τον αναχαιτίσουν.
Ο Αισχίνης μίλησε υπέρ του ψηφίσματος στη Βουλή και στον δήμο, και έπεισε τους συμπολίτες του να το εγκρίνουν. Ήταν δε ένας από τους πρέσβεις που πήγαν στην Αρκαδία. Επιχειρηματολόγησε, σε λόγο του στη Μεγαλόπολη, υπέρ της αντίστασης στα σχέδια του Φιλίππου. Η παρατήρησή του προς τον εκπρόσωπο της φιλικής προς τους Μακεδόνες παράταξης Ιερώνυμο ήταν: «ἡλίκα τὴν Ἑλλάδα πᾶσαν, οὐχί τάς ἰδίας ἀδικοῦσι μόνον πατρίδας οἱ δωροδοκοῦντες καὶ χρήματα λαμβάνοντες παρὰ Φιλίππου». «Δωροδοκούντες» ήταν όσοι χρηματίζονταν από τον Φίλιππο.
Η Φιλοκράτειος Ειρήνη
Ο Φιλοκράτης, που ανήκε στη φιλομακεδονική παράταξη, εισηγήθηκε να γίνουν επαφές, προκειμένου να συναφθεί ειρήνη μεταξύ Αθηναίων και Φιλίππου. Στάλθηκε από την Αθήνα αντιπροσωπεία στην Πέλλα για να διαπραγματευτεί με τον Μακεδόνα βασιλιά. Την απάρτιζαν δέκα πρέσβεις: οι Δημοσθένης, Κίμων, Φιλοκράτης, Αισχίνης, Κτησιφών, Δερκύλας, Ναυσικλής, Ιατροκλής, Φρύνων, Αριστόδημος. Ως αντιφιλιππικός ο Αισχίνης επελέγη, παρακάλεσε μάλιστα και τον Δημοσθένη να συμμετάσχει, συν τοις άλλοις και για να επιτηρούν τον Φιλοκράτη, που δεν ενέπνεε εμπιστοσύνη λόγω των καλών του σχέσεων με τους Μακεδόνες. Κάτι τέτοιο υποστηρίζει ο Δημοσθένης. Ο Αισχίνης όμως το διαψεύδει.
Ήταν Μάρτιος του 346 π.Χ. όταν η αθηναϊκή αντιπροσωπεία έφτασε στον Φίλιππο, ο οποίος την υποδέχτηκε θερμά και με πολλά δώρα. Επανερχόμενη η αντιπροσωπεία στην Αθήνα, συνοδευόταν από τους Μακεδόνες πρέσβεις, οι οποίοι ήθελαν να παρουσιάσουν τις θέσεις τους στην πόλη. Οι Αθηναίοι συμφώνησαν να συνομολογηθεί ειρήνη, μόνο που οι πρέσβεις του Φιλίππου δεν είχαν την εξουσιοδότηση να πουν τους όρους της ούτε να δώσουν όρκους.
Οπότε, Απρίλιο του 346 π.Χ., η Αθήνα ξανάστειλε τους ίδιους πρέσβεις στον Φίλιππο. Εκείνος, πηγαίνοντας στη Θεσσαλία, τους πήρε μαζί του, και στις Φερές έδωσαν τους απαιτούμενους όρκους και συνήφθη η Φιλοκράτειος Ειρήνη (Ιούλιος 346 π.Χ.).
Η επίθεση του Δημοσθένη
Αλλά όταν οι πρέσβεις γύρισαν την Αθήνα, ο Δημοσθένης είπε ότι ο Αισχίνης στην πρώτη αποστολή τους εξαγοράστηκε από τον βασιλιά της Μακεδονίας και εργάστηκε κατά των συμφερόντων της πόλης.
Η επίσημη καταγγελία κατά του Αισχίνη, έγινε από τον Δημοσθένη μέσω του Τιμάρχου, τέλη του 346 π.Χ. ή αρχές του 345 π.Χ. με γραφή παραπρεσβείας. Που σημαίνει ότι ως πρεσβευτής της πόλης χρηματίστηκε από τον Φίλιππο για να εργαστεί εναντίον των συμφερόντων της. Ο Αισχίνης ήθελε η υπόθεση είτε να μην εκδικαστεί είτε να καθυστερήσει να φτάσει στο δικαστήριο. Χρησιμοποίησε λοιπόν την τακτική της αντιγραφής: είπε δηλαδή ότι ο Τίμαρχος δεν μπορούσε να γίνει κατήγορος, διότι ο νόμος προέβλεπε ότι όσοι δεν είχαν ανταποκριθεί στις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις ή είχαν ζήσει ανήθικο βίο ή είχαν σκορπίσει σπάταλα την πατρική τους περιουσία, δεν μπορούσαν να αγορεύουν δημόσια στα δικαστήρια, στην Εκκλησία του Δήμου κ.λπ. Με τον λόγο του «Κατά Τιμάρχου» κατάφερε να καταδικαστεί ο Τίμαρχος και να στερηθεί τα πολιτικά του δικαιώματα, παρότι τον υπερασπίστηκαν ο Δημοσθένης και άλλοι. Έτσι, ήταν αδύνατο να εκδικαστεί η γραφή παραπρεσβείας, την οποία είχε υποβάλει ο Τίμαρχος, όχι ο Δημοσθένης (που ήταν ο υποκινητής).
Ρεαλιστής πολιτικός ή προδότης
Ο συμμαχικός στρατός των Αθηναίων, των Θηβαίων και άλλων γνώρισε την ήττα από τον Φίλιππο το 338 π.Χ. στη μάχη της Χαιρώνειας.
Ένα στεφάνι ζωντανεύει τις παλιές διαφορές
Η Αθήνα φοβόταν πλέον κατευθείαν επίθεση των Μακεδόνων εναντίον της. Οπότε αποφάσισε να λάβει μέτρα με πρώτο την οχύρωσή της.
Εκλέχτηκαν δέκα άρχοντες τειχοποιοί για να επισκευάσουν τα τείχη της, ανάμεσά τους και ο Δημοσθένης, ο οποίος μάλιστα έβαλε τρία τάλαντα από την προσωπική του περιουσία για τις επισκευές.
Η Βουλή ενέκρινε πρόταση του Κτησιφώντος να στεφανωθεί ο Δημοσθένης με χρυσό στεφάνι στο θέατρο για τη μεγάλη προσφορά του στην πόλη.
Αλλά ο Αισχίνης (που δεν μπορούσε να ξεχάσει τα περί προδοσίας) κατάγγειλε το 336 π.Χ. την απόφαση της Βουλής ως παράνομη: η στέψη ήταν πρέπον να γίνει στο βουλευτήριο ή στην Εκκλησία του Δήμου, αν η Βουλή ή ο λαός έκανε την πρόταση – όχι πάντως στο θέατρο. Και δεν είχε λήξει η θητεία του Δημοσθένη ως άρχοντα τειχοποιού, οπότε και δεν είχε λογοδοτήσει γι' αυτήν. Αλλά ήταν παράνομο να στεφανωθεί ένας άρχοντας αν δεν είχε λογοδοτήσει για τα πεπραγμένα της θητείας του μετά το τέλος της. Επιπλέον, με την πολιτική που υποστήριζε, ο Δημοσθένης είχε βλάψει την Αθήνα.
Λίγον καιρό μετά την καταγγελία τον Αύγουστο του 336 π.Χ. δολοφονήθηκε ο Φίλιππος.
Η ετυμηγορία της Ηλιαίας
Τη δίκη παρακολούθησε ένα μεγάλο ακροατήριο από Αθηναίους και από κατοίκους άλλων περιοχών της Ελλάδας: ήταν μια μονομαχία ανάμεσα στη φιλομακεδονική και την αντιμακεδονική παράταξη. Οι δύο ρήτορες στις αγορεύσεις τους χρησιμοποίησαν την έκφραση «άνδρες Αθηναίοι» σαν να μιλούσαν στην Εκκλησία του Δήμου κι όχι την έκφραση «άνδρες δικασταί».
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ρήτορες
Ομοιομορφισμός (γραφικά)
Στη θεωρία γράφων, δύο γραφήματα G και G' είναι ομοιομορφικά όταν υπάρχει ένα ισομορφικό γράφημα από μερικές υποδιαιρέσεις του G προς μερικές υποδιαιρέσεις του G'. Εάν οι ακμές ενός γραφήματος θεωρηθούν ως γραμμές σχεδιασμένες από τη μια κορυφή του στην άλλη (όπως συνήθως απεικονίζονται στις εικονογραφήσεις), τότε δύο γραφήματα είναι ομοιομορφικά μεταξύ τους (σύμφωνα με τη θεωρία γράφων) όταν είναι ομοιομορφικά και υπό την έννοια που χρησιμοποιείται ο όρος στην τοπολογία.
Υποδιαίρεση και εξομάλυνση
Γενικά, μια υποδιαίρεση (γνωστή και ως επέκταση) ενός γραφήματος G είναι μια γραφική παράσταση που προκύπτει από την υποδιαίρεση των ακμών του G. Η υποδιαίρεση κάποιας ακμής e με άκρα {u,v} παράγει ένα γράφημα που περιέχει μια νέα κορυφή w η οποία διαιρεί την ακμή e σε δύο νέα ακμές, την {u,w} και την {w,v}.
Για παράδειγμα, η ακμή e, με άκρα {u,v}: μπορεί να υποδιαιρεθεί σε δύο ακμές, e1 και e2, συνδεδεμένες σε μια νέα κορυφή w:
Για παράδειγμα, το απλά συνδεδεμένο γράφημα με δύο ακμές, e1 {u,w} και e2 {w,v}:
έχει μια κορυφή w που μπορεί να εξομαλυνθεί, έχοντας ως αποτέλεσμα:
Ο προσδιορισμός εάν για τα γραφήματα G και Η, το Η είναι ομοιομορφικό σε ένα υπογράφημα του G, είναι ένα πρόβλημα NP-πλήρες.
Βαρυκεντρικές υποδιαιρέσεις
Η βαρυκεντρική υποδιαίρεση υποδιαιρεί την κάθε ακμή ενός γραφήματος. Αυτή είναι μια ειδική υποδιαίρεση, διότι οδηγεί πάντα σε ένα διμερές γράφημα. Αυτή η διαδικασία μπορεί να επαναληφθεί, έτσι ώστε η ν-οστή βαρυκεντρική υποδιαίρεση να είναι η βαρυκεντρική υποδιαίρεση της ν-1-στής βαρυκεντρικής υποδιαίρεσης του γραφήματος. Μια τέτοια δεύτερη υποδιαίρεση είναι πάντα ένα απλό γράφημα.
Ενσωμάτωση σε μια επιφάνεια
Είναι προφανές ότι η υποδιαίρεση ενός γραφήματος διατηρεί επιπεδότητα. Το Θεώρημα του Κουρατόφσκι (Kazimierz Kuratowski, 1930), αναφέρει ότι:
Μια γενίκευση, που απορρέει από το θεώρημα Ρόμπερτσον-Σέιμουρ, υποστηρίζει ότι για κάθε ακέραιο g, υπάρχει ένα πεπερασμένο σύνολο απόφραξης γραφημάτων:
Το σύνολο αυτό είναι τέτοιο, ώστε ένα γράφημα H να είναι ενσωματωμένο σε μια επιφάνεια γένους g, αν και μόνο αν το H δεν περιέχει ομοιογραφικό αντίγραφο οποιουδήποτε εκ των G_{i}^{(g)}. Για παράδειγμα, το που περιέχει υπογραφήματα Κουρατόφσκι.
Παράδειγμα
Στο παρακάτω παράδειγμα, τα γραφήματα G και Η είναι ομοιομορφικά γραφήματα.
Αν το G' είναι το γράφημα που δημιουργείται από την υποδιαίρεση των εξωτερικών ακμών του G και H' είναι το γράφημα που δημιουργείται από την υποδιαίρεση του εσωτερικής ακμής του Η, τότε τα G' και Η' έχουν ένα παρόμοιο γράφημα στο σχεδιασμό:
G', H' 150px|γράφημα G
Ως εκ τούτου, υπάρχει ένας ισομορφισμός μεταξύ των G' και H', που σημαίνει ότι τα G και H είναι ομοιομορφικά.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γραφικά υπολογιστών Κατηγορία:Θεωρία γράφων
Λουδοβίκος Φραγκίσκος Ιωσήφ του Κοντί
Ο Λουδοβίκος Φραγκίσκος Ιωσήφ των Βουρβόνων (Louis-François-Joseph de Bourbon-Conti, 1 Σεπτεμβρίου 1734 - 13 Μαρτίου 1814) από τον Οίκο των Βουρβόνων-Κονντέ ήταν ο τελευταίος πρίγκηπας του Κοντί.
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο και διάδοχος του Λουδοβίκου-Φραγκίσκου Α΄ πρίγκιπα του Κοντί και της Λουίζας-Νταϊάνας των Βουρβόνων, κόρης του Φιλίππου Β΄ δούκα της Ορλεάνης.
Κατείχε σημαντικά στρατιωτικά ταλέντα και έδειξε πολλές ικανότητες στη διάρκεια του επταετούς πολέμου. Υποστήριξε τον Μοπέου στη διαμάχη του με τον καγκελάριο και το Κοινοβούλιο, ενώ το 1788 κήρυξε ότι η ακεραιότητα του Συντάγματος θα διατηρηθεί.
Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης το Συμβούλιο δήμευσε την περιουσία και όλους τους τίτλους του (1793). Τότε καταργήθηκε οριστικά το πριγκιπάτο του Κοντί, ενώ αργότερα ο Λουδοβίκος-Φραγκίσκος-Ιωσήφ εξορίστηκε στη Βαρκελώνη, όπου έζησε ειρηνικά μέχρι το τέλος της ζωής του.
Αρνήθηκε να συμμετάσχει σε όλες τις κινήσεις των φιλομοναρχικών κατά της Γαλλίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1759 την εξαδέλφη του Μαρία-Φορτουνάτα των Έστε, κόρη του Φραγκίσκου Γ΄ δούκα της Μόντενα. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων-Κοντέ Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Πνεύματος
Παρεκκλήσιο Άλφρεντ Κόρντελιν
Το Παρεκκλήσιο Άλφρεντ Κόρντελιν (Kordelinin kappeli) είναι λουθηρανικό παρεκκλήσιο στη Ράουμα της Φινλανδίας.
Περιγραφή
Το παρεκκλήσιο, ανεγερθέν το 1921 από τον αρχιτέκτονα Λαρς Σονκ, ευρίσκεται εντός του παλαιού κοιμητηρίου της Ράουμα. Εντός του νεκρικού παρεκκλησίου είναι θαμμένος ο Άλφρεντ Κόρντελιν (1868-1917), εύπορος επιχειρηματίας και δραστηριοποιούμενος, κυρίως, στη Ράουμα, το Τάμπερε και την Χαμέενλιννα. Στο εξωτερικό του παρεκκλησίου, είναι ορατά τα γλυπτά του Έμιλ Βίκστρομ.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λουθηρανικές εκκλησίες στη Φινλανδία Κατηγορία:Ράουμα (Φινλανδία) Κατηγορία:Παρεκκλήσια στη Φινλανδία
Δημοτικές εκλογές Κύπρου
Οι Δημοτικές Εκλογές Κύπρου καθορίζουν τους δημάρχους και τα δημοτικά συμβούλια των Δήμων της Κυπριακής Δημοκρατίας τα επόμενα πέντε χρόνια.
Ιστορικό
Το 1962 δημιουργήθηκε και ο Δήμος Λύσης. Μετά την ανεξαρτησία της Κύπρου οι δήμοι αυτοί συνέχισαν με διορισμένους δημάρχους έως το 1986.
Στις 23 Φεβρουαρίου 1986 διεξήχθησαν δημοψηφίσματα μέσα από τα οποία ανακηρύχθηκαν 11 νέοι δήμοι:
Συνολικά στις Δημοτικές εκλογές του 1986 διεξήχθησαν δημοτικές εκλογές για 7 παλιούς δήμους και για τους 11 καινούργιους.
Στις Δημοτικές εκλογές του 1991 για πρώτη φορά προκηρύχθηκαν εκλογές για δημάρχους και δημοτικά συμβούλια για τους κατεχόμενους δήμους. Οι εκλογές είχαν οριστεί για τις 12 Ιανουαρίου 1992. Μετά από συνεννοήσεις των κομμάτων, συμφωνήθηκε να αποφευχθούν οι εκλογές, με την υποστήριξη υποψηφίων κοινής αποδοχής των οποίων ο αριθμός θα ήταν ίσος με τον αριθμό των εδρών. Ωστόσο, για τη θέση του Δημάρχου Αμμοχώστου υπεβλήθησαν δύο υποψηφιότητες και έτσι διεξήχθη ψηφοφορία.
Το 1994 δημιουργήθηκαν ακόμα 5 δήμοι (Δήμος Αγίας Νάπας, Δήμος Γερμασόγειας, Δήμος Γεροσκήπου, Δήμος Δερύνειας, Δήμος Πέγειας). Στις 18 Απριλίου 1994 διεξήχθησαν δημοτικές εκλογές στους πέντε αυτούς δήμους. Το 1996 δημιουργήθηκε ο Δήμος Ιδαλίου, στον οποίο οι πρώτες εκλογές έγιναν στις Δημοτικές εκλογές του 1996.
Προκήρυξη δημοτικών εκλογών
Οι δημοτικές εκλογές προκηρύσσονται με διάταγμα του Υπουργού Εσωτερικών, που δημοσιεύεται στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας.
Μέχρι σήμερα έχουν προκηρυχθεί εφτά δημοτικές εκλογές:
Εκλογικό σύστημα
Κάθε ψηφοφόρος έχει το δικαίωμα να ψηφίσει δήμαρχο και δημοτικούς συμβούλους σε ξεχωριστές ψηφοφορίες. Η ψηφοφορία για την εκλογή δημάρχων γίνεται με το σύστημα της απλής πλειοψηφίας (όποιος υποψήφιος συγκεντρώνει τους περισσότερους ψήφους εκλέγεται δήμαρχος). Η ψηφοφορία για την εκλογή δημοτικών συμβούλων γίνεται με το σύστημα της απλής αναλογικής. Για κάθε δήμο εκλέγεται αριθμός δημοτικών συμβούλων σε αναλογία με τον πληθυσμό του. Κάθε ψηφοφόρος επιλέγει είτε ένα κομματικό συνδυασμό είτε έναν ανεξάρτητο υποψήφιο. Αν επιλέξει κομματικό συνδυασμό, μπορεί να ψηφίσει επιπρόσθετα δημοτικούς συμβούλους του συνδυασμού αυτού. Για κάθε δήμο οι σταυροί προτίμησης που δικαιούται κάθε ψηφοφόρος είναι διαφορετικός.
Οι εκτοπισμένοι ψηφοφόροι ψηφίζουν στους δήμους που έχουν τη διαμονή τους ενώ έχουν δικαίωμα να ψηφίσουν και για το δήμο καταγωγής τους σε περίπτωση που η νέα διαμονή τους βρίσκεται σε άλλο δήμο. Αυτό ισχύει για τους εκτοπισμένους των κατεχομένων δήμων αλλά και του Δήμου Λευκωσίας, του Δήμου Αγίου Δομετίου και του Δήμου Δερύνειας, των οποίων μέρος είναι κατεχόμενο.
Σημείο (αποσαφήνιση)
Ο όρος Σημείο μπορεί ν΄ αναφέρεται στις ακόλουθες περιπτώσεις:
Μίκυ Μάους (αποσαφήνιση)
Το λήμμα Μίκυ Μάους μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω:
Δήμος Γερονθρών
Ο Δήμος Γερονθρών ήταν δήμος του νομού Λακωνίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ευρώτα. Βρισκόταν στο βόρειοανατολικό τμήμα του νομού, στους πρόποδες του Πάρνωνα. Ο δήμος αποτελούταν από 4 δημοτικά διαμερίσματα, καταλάμβανε έκταση 236,8 τ.χλμ. και είχε συνολικό πληθυσμό 1959 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Έδρα του δήμου ήταν το Γεράκι.
Διαίρεση
Ο δήμος περιλάμβανε τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς (σε αγκύλη ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2001):
Γκέοργκ Άντον Φρίντριχ Αστ
Ο Γκέοργκ Άντον Φρίντριχ Αστ (Georg Anton Friedrich Ast) (29 Δεκεμβρίου 1778 – 31 Οκτωβρίου 1841) ήταν Γερμανός φιλόσοφος και φιλόλογος και μεταφραστής της αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Είναι γνωστός ως συγγραφέας του έργου Πλατωνικό Λεξικό.
Βίος
Γεννήθηκε στη Γκότα της Θουριγγίας. Ολοκλήρωσε την εγκύκλιο παιδεία του στο Πανεπιστήμιο της Ιένας. Κατόπιν έγινε privatdozent στην Ιένα το 1802. Το 1805 έγινε καθηγητής της κλασικής λογοτεχνίας στο πανεπιστήμιο της βαυαρικής πόλης Λάντσχουτ, όπου παρέμεινε έως το 1826, οπότε μετέβη στο πανεπιστήμιο του Μονάχου. Έζησε εκεί έως τον θάνατό του, το 1841. Σε αναγνώριση του έργου του έγινε μέλος της Βαυαρικής Ακαδημίας Επιστημών.
Συμβολή στις πλατωνικές σπουδές
Ο Αστ, που ήταν οπαδός του Σέλινγκ, εισήγαγε ως πλατωνιστής ερμηνείες που την εποχή του θεωρήθηκαν ανατρεπτικές των καθιερωμένων απόψεων για τον έργο του αρχαίου Έλληνα φιλοσόφου. Προχωρώντας πέρα από τον Φρίντριχ Σλάιερμαχερ (Friedrich Daniel Ernst Schleiermacher), διερεύνησε την εσωτερική σχέση των πλατωνικών διαλόγων, διακρίνοντάς τους σε τρεις κατηγορίες. Τους σωκρατικούς, που χαρακτηρίζονταν από την παρουσία ποιητικού και δραματικού στοιχείου, τους διαλεκτικούς, των οποίων η ποιητικότητα ήταν περιορισμένη και, τέλος, τους καθαρά επιστημονικούς («σωκρατικοπλατωνικούς»), όπου διαλεκτική και ποίηση συνδυαζεται αρμονικά. Η κατηγοριοποίηση χρησιμοποιηθηκε από τον Αστ προκειμένου να κρίνει την αυθεντικότητα των πλατωνικών διαλόγων, θεωρώντας ως νόθους εκείνους που δεν ενέπιπταν σε καμιά από τις τρεις ομάδες. Η μέδοδος αυτή θεωρήθηκε από αρκετούς μελετητές ως υπερβολική και προκρούστεια.
Παραπομπές σημειώσεις
Κατηγορία:Γερμανοί φιλόλογοι
Ανώτατο Συμβούλιο (Κιργιζία)
Το Ανώτατο Συμβούλιο (Κιργιζικά: Жогорку Кеңеш, προφέρεται: Τσογκόρκου Κενιές) είναι το μονοθάλαμο Κοινοβούλιο της Κιργιζίας, που ασκεί τη νομοθετική εξουσία. Αποτελείται από 90 μέλη που εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, για πενταετή θητεία. Από τα μέλη της βουλής εκλέγεται ένας Πρόεδρος, ή Ομιλητής, ο οποίος προεδρεύει στις συνεδριάσεις.
Ιστορία
Το 1936 η Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Κιργιζίας εξελίχθηκε σε Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Κιργιζίας. Όπως ορίστηκε στο Κιργιζικό Σύνταγμα του 1937, το 1938 ιδρύθηκε το Ανώτατο Σοβιέτ ως νομοθετικό σώμα της χώρας. Στις 24 Ιουνίου 1938 έγιναν οι πρώτες εκλογές για τα 284 μέλη του, και στις 18 Ιουλίου 1938 διεξήχθη η πρώτη συνεδρίαση του κοινοβουλίου.
Δημήτρης Σαραντάκος
Ο Δημήτρης Σαραντάκος (8 Ιανουαρίου 1929 - 17 Δεκεμβρίου 2011) από τη Μυτιλήνη ήταν Έλληνας χημικός μηχανικός και συγγραφέας.
Βιογραφικό
Ο Δημήτρης Σαραντάκος (1929-2011) γεννήθηκε στη Μυτιλήνη και πέθανε στην Αθήνα, γιος του Νικολάου (1903-1977) από τη Μάνη, βασικού συνεργάτη της εγκυκλοπαίδειας "Ήλιος" στην τελευταία της περίοδο, και της ποιήτριας Ελένης Μυρογιάννη (1907-1987).
Αποφοίτησε από τη σχολή Χημικών Μηχανικών του Ε.Μ.Π. Έζησε και εργάστηκε στην Αθήνα ως το 1989 ως ελεύθερος επαγγελματίας στη βιομηχανία και τον τουρισμό, και συνταξιοδοτήθηκε τελικά από την Αγροτική Τράπεζα. Από τότε άρχισε να εκδίδει τη σατιρική εφημερίδα -μετά περιοδικό- το Φιστίκι στην Αίγινα, που από το 2009 μετατράπηκε σε ιστολόγιο με το ίδιο όνομα. Το μπλογκ διατηρείται σήμερα, δημοσιεύοντας κυρίως ακυκλοφόρητα κείμενα του Δημήτρη Σαραντάκου.
Σύζυγός του ήταν η ποιήτρια Κική Σαραντάκου με την οποία απέκτησαν έναν γιο, τον συγγραφέα Νίκο Σαραντάκο και δυο κόρες, τη Λένα και την Έφη Σαραντάκου.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
2604 Μάρσακ
Ο Μάρσακ (Marshak) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,9. Ανακαλύφθηκε το 1972 από τη Σοβιετική αστρονόμο Ταμάρα Σμιρνόβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του Ρώσου-Σοβιετικού συγγραφέα και μεταφραστή ποιητών Σαμουήλ Γιακόβλεβιτς Μάρσακ (Самуил Яковлевич Маршак, 1887-1964).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Μάρσακ εκτιμάται σε 14,9 χιλιόμετρα περίπου. Ο φασματικός τύπος του είναι Sa, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,055 ± 0,017.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Μαρσακ
Διαμάχη των λιμενεργατών στο Λίβερπουλ
Ως διαμάχη των λιμενεργατών στο Λίβερπουλ είναι γνωστή μια μακρά διαμάχη μεταξύ των λιμενεργατών, των εργοδοτών τους από τη "Mersey Docks and Harbour Company" (MDHC) και της Torside Ltd, η οποία διήρκεσε για είκοσι οκτώ μήνες μεταξύ του 1995 και του 1998 στο Λίβερπουλ της Αγγλίας. Παρότι θεωρείται απεργία, ήταν αυστηρά ανταπεργία στη φύση της, καθώς οι εργοδότες από την Mersey Docks απέλυσαν τους λιμενεργάτες για παραβίαση της σύμβασης όταν αρνήθηκαν να διασχίσουν μια γραμμή διαδήλωσης που δημιουργήθηκε από τους απολυμένους συνεργάτες τους στην Torside Limited. Αρχικά, πέντε εργαζόμενοι της Torside απολύθηκαν μετά από διαφωνία σχετικά με τις υπερωρίες, οι οποίοι με τη σειρά τους δημιούργησαν μια γραμμή διαδήλωσης που οι άλλοι λιμενεργάτες αρνήθηκαν να διασχίσουν εις ένδειξη αλληλεγγύης.
Διάφορες διασημότητες και προσωπικότητες υψηλού επιπέδου, συμπεριλαμβανομένων των Robbie Fowler και Noel Gallagher, εξέφρασαν και έδειξαν την υποστήριξή τους κατά τη διάρκεια της διαμάχης, είτε μέσω ευαισθητοποίησης του κοινού είτε μέσω οικονομικής υποστήριξης. Παρά την επιτυχία των εκλογών μιας κυβέρνησης των Εργατικών το 1997, αυτό δεν βοήθησε στην ολοκλήρωση της διαμάχης, δεδομένου ότι η νέα κυβέρνηση απέτυχε να αντιστρέψει την αντι-συνδικαλιστική νομοθεσία που θεσπίστηκε από την πρώην Συντηρητική διοίκηση.
Η αντίδραση των μέσων μαζικής ενημέρωσης στη διαμάχη δεν ήταν ενθουσιώδης. Ο πολιτικός ανταποκριτής του BBC για το Λίβερπουλ πρότεινε ότι οι συντάκτες δεν βρήκαν την ιστορία ελκυστική, ενώ άλλες οργανώσεις απεικόνισαν τους λιμενεργάτες ως δεινόσαυρους. Ο βρετανικός τύπος ταμπλόιντ δεν άρχισε να καλύπτει τη διαμάχη έως ότου ο διεθνής τύπος συνειδητοποίησε τι συμβαίνει μέσω επικοινωνίας μέσω Διαδικτύου, το οποίο είχε χρησιμοποιηθεί από τους λιμενεργάτες για να συνεργαστούν με παγκόσμια συνδικάτα.
Οι λιμενεργάτες είχαν περιγραφεί στο παρελθόν από την Lloyd's List ως «το πιο παραγωγικό εργατικό δυναμικό στην Ευρώπη». Η διαμάχη δεν αναγνωρίστηκε ποτέ επίσημα από την ένωσή τους λόγω μη διεξαγωγής ψηφοφορίας πριν από την απεργία, αν και η ένωση προσέφερε οικονομική υποστήριξη και βοήθησε στις διαπραγματεύσεις επίλυσης. Διάφορες προσφορές διακανονισμού έγιναν από τον Mersey Docks και στη συνέχεια απορρίφθηκαν από τους λιμενεργάτες κατά τη διάρκεια της διαμάχης. Μέχρι τη διαπραγμάτευση και την αποδοχή ενός διακανονισμού το 1998, η σύγκρουση είχε γίνει μια από τις μεγαλύτερες διαμάχες στην ιστορία της εργασίας.
Η ιστορία πίσω από τα γεγονότα
Στο επίκεντρο της διαμάχης υπήρχε η πεποίθηση ότι ο Mersey Docks προσπαθούσε να επαναφέρει ένα περιστασιακό εργατικό δυναμικό, κυρίως με συμβάσεις. Το National Dock Labour Scheme ιδρύθηκε το 1947, και ήταν υπεύθυνο για τον καθορισμό των δικαιωμάτων των εργαζομένων, των πληρωμών και της κατάρτισης σε ένα εθνικό νηολόγιο. Δημιουργήθηκε επίσης ένα Εθνικό Συμβούλιο Εργασίας των Λιμανιών, το οποίο περιελάμβανε ισότιμους εκπροσώπους των συνδικάτων και των εργοδοτών, παρόλο που παρέσχε στα συνδικάτα σημαντικό έλεγχο των προσλήψεων. Το καθεστώς, το οποίο είχε προστατέψει τους όρους και τις προϋποθέσεις της απασχόλησης, καθώς και τους μισθούς και τις παροχές, καταργήθηκε το 1989, μια απόφαση στην οποία αντιτάχθηκαν τα συνδικάτα που κάλεσαν μια εθνική απεργία αποβάθρων κατά της κατάργησης, αλλά ηττήθηκαν και ακολούθησε το ίδιο με πολλά συνδικάτα λιμένων. Το Λίβερπουλ ήταν το τελευταίο λιμάνι που σταμάτησε την απεργία ενάντια στη διαμάχη. Πριν από τη διάλυση του προγράμματος, οι λιμενεργάτες είχαν περιγράψει την δουλειά τους ως «πραγματική απόλαυση» σε μια «πιο χαλαρή ατμόσφαιρα», αν και η σκληρή δουλειά ήταν ακόμα αναμενόμενη και τα κέρδη λιγοστά. Μετά την κατάργηση του καθεστώτος, η Mersey Docks διαβεβαίωσε τους λιμενεργάτες ότι η περιστασιακή εργασία δεν θα επιστρέψει στα λιμάνια και άρχισε, αν και μόνη της ανάμεσα στα λιμάνια της Βρετανίας, να αναγνωρίζει την ένωση των λιμενεργατών.
Μια επιθετική στάση υιοθετήθηκε από την Mersey Docks σχετικά με τις σχέσεις της με τους λιμενεργάτες, με κανονισμούς να εισάγονται στα τέλη της δεκαετίας του 1980 που απαιτούν από τους λιμενεργάτες να είναι διαθέσιμοι για εργασία ανά πάσα στιγμή, συμπεριλαμβανομένων των ημερών αδείας. Οι εργάτες των λιμένων είδαν σταδιακά το βιοτικό τους επίπεδο και τα εισοδήματά τους να διαβρώνονται σταδιακά, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι οι συνδικαλιστικές σχέσεις με τις λιμενικές εταιρείες παραμένουν οικονομικά αποδοτικές. Από το 1983 έως το 1989, οι αριθμοί λιμενεργατών μειώθηκαν σε εθνικό επίπεδο σε 9.400 από 14.631, ενώ ο φόρτος εργασίας χωρητικότητας που χειρίστηκε κάθε λιμενεργάτης αυξήθηκε κατά τρεις φορές.
Καθώς οι λιμενεργάτες αποσύρθηκαν, οι θέσεις εργασίας τους αντικαταστάθηκαν από υπεργολάβους εργαζομένους υπό διαφορετικές συνθήκες εργασίας, συνήθως υπό την Torside Limited. Μεταξύ 1989-1992, περίπου το 80% των λιμενεργατών εγκατέλειψαν τη βιομηχανία, ενώ ο αριθμός των εργαζομένων μεταξύ 1989-1995 μειώθηκε κατά περισσότερο από το ήμισυ, από 1100 σε 500. Αν και ο αριθμός των λιμενεργατών μειώθηκε, οι όγκοι που διαχειρίζονταν το λιμάνι αυξάνονταν, από περίπου 20 εκατομμύρια τόνους το 1988 σε πάνω από 30 εκατομμύρια τόνους το 1997. Ο αριθμός των λιμενεργατών στο Λίβερπουλ που απασχολούνταν στη δεκαετία του 1960 ήταν 12.000, αλλά αυτός ο αριθμός είχε μειωθεί σε 6000 έως το 1980. Οι εργαζόμενοι που θέλουν να εισέλθουν στο λιμάνι, συχνά οι γιοι των καθιερωμένων λιμενεργατών, έπρεπε να το πράξουν μέσω υπεργολαβικών εταιρειών λόγω της έλλειψης θέσεων εργασίας. Οι συνθήκες αυτών των θέσεων εργασίας θα δημιουργήσουν τελικά τις συνθήκες που οδήγησαν στη διαφωνία.
Το 1993, η Mersey Docks εργάστηκε για την επιβολή αυστηρότερων συμβάσεων εργασίας, συμπεριλαμβανομένων περισσότερων ωρών εργασίας που απαιτούσαν οι λιμενεργάτες να είναι διαθέσιμοι "ανά πάσα στιγμή", γνωρίζοντας ότι θα απορρίπτονταν από τους λιμενεργάτες και την ένωσή τους. Για να διασφαλίσει ότι οι λιμενεργάτες θα αποδεχτούν τις αναθεωρημένες συμβάσεις, η Mersey Docks διαφήμισε νέες θέσεις εργασίας σε τοπικό επίπεδο, λαμβάνοντας χιλιάδες αιτήσεις και πήρε συνέντευξη από πολλές, αλλά κανένα άτομο δεν εργαζόταν σε μόνιμη βάση. Σε κατάσταση σύγχυσης και φόβου, οι λιμενεργάτες αποδέχτηκαν τα νέα συμβόλαια, παρόλο που τα απέρριψαν αρχικά. Από αυτήν την περίοδο έως την έναρξη της διαμάχης, μεμονωμένοι εργαζόμενοι στην αποβάθρα παρενοχλήθηκαν και εκφοβίστηκαν για διάφορους λόγους και μέχρι το 1995, ενώ 170 αντιμετώπισαν πειθαρχικές διαδικασίες. Πολλοί από τους λιμενεργάτες θεώρησαν ότι η ζωή τους περιοριζόταν από τις αδόμητες ώρες εργασίας, οι οποίες ενδέχεται να ήταν και κατά τη διάρκεια της νύχτας χωρίς κάποια προειδοποίηση. Έρευνες της εποχής έδειξαν ότι οι νέες διαδικασίες είχαν επιπτώσεις στο εργατικό δυναμικό και επηρέαζαν το ηθικό, ενώ πάνω από το 85% ανησυχούσε για τις ολοένα αυξανόμενες ώρες εργασίας. Από τους ερωτηθέντες, περισσότεροι από τους μισούς θεώρησαν ότι τα πρότυπα υγείας και ασφάλειας διακυβεύθηκαν σοβαρά, καθώς αυξήθηκαν τα ποσοστά ατυχημάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απεργίες
Λέπουρα Εύβοιας
Τα Λέπουρα είναι χωριό του δήμου Κύμης-Αλιβερίου της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 276 κατοίκους. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 100 μέτρα.
Ιστορικά στοιχεία
Το όνομα του χωριού έχει αρβανίτικη προέλευση και σημαίνει λαγός, πιθανόν αναφερόμενο στην ύπαρξη πολλών λαγών στην περιοχή. Το χωριό αναφέρεται σε οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474. Σύμφωνα με το κατάστιχο, είχε 17 σπίτια και ανήκε στον ναχιγιέ Κλαδιών, ο οποίος είχε έδρα το Αυλωνάρι.
Στις 14 Ιουλίου 1821 δόθηκε στα Λέπουρα μάχη ανάμεσα στους επαναστατημένους Κυμιώτες και το στράτευμα του Ομέρ Μπέη της Καρύστου. Η μάχη έληξε με νίκη των Τούρκων, ενώ ο αρχηγός των Κυμιωτών, Εμμανουήλ Παππάς, πέθανε εκείνη την ημέρα. Στη θέση Παλαιοχώρι, εκεί όπου βρίσκεται σήμερα η εκκλησία της Ευαγγελιστρίας, είχε στήσει το στρατόπεδό του ο Νικόλαος Κριεζώτης. Μετά την ελληνική επανάσταση τα κτήματα της περιοχής εξακολουθούσαν να ανήκουν στον Τούρκο Μεχμέτ Αγά, μέχρι που αγοράστηκαν από τους κατοίκους του χωριού το 1860. Το 1910 άρχισε να συνοικίζονται τα Κάτω Λέπουρα ή Χάνια, ενώ μέχρι τότε κατοικούνταν μόνο τα Άνω Λέπουρα.
Στη θέση Μαγούλα Λαμπούσας ή Λοφίσκος, περίπου 1,5 χιλιόμετρα από τα Λέπουρα και δίπλα στον δρόμο που οδηγεί προς Αυλωνάρι, στήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1944 ενέδρα από Έλληνες αντάρτες σε φάλαγγα Γερμανών η οποία μετέβαινε από την Κύμη στη Χαλκίδα. Η φάλαγγα αποδεκατίστηκε. Στη θέση έχει στηθεί ηρώο.
Το 2018 εγκαινιάστηκε στα Λέπουρα δημοτικό σχολείο ειδικής αγωγής.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Φαράγγι Φλώρινας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Φαράγγι (αποσαφήνιση)
Το Φαράγγι είναι ορεινό χωριό του νομού Φλώρινας σε υψόμετρο 560 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Φαράγγι βρίσκεται στα δυτικά όρια του νομού με το νομό Πέλλας και νοτιοδυτικά της λίμνης Βεγορίτιδας. Το χωριό είναι κτισμένο κοντά στην επαρχιακή οδό Φιλώτα - Άρνισσας, απέχοντας 14,5 χλμ. Α.-ΝΑ. από το Αμύνταιο, 48,5 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Φλώρινα και 31,5 ΝΔ. από την Έδεσσα. Το χωριό, επί τουρκοκρατίας, ονομαζόταν Οκελεμέζ ή Κελεμές και με το όνομα αυτό αναφέρεται το 1918 στο ΦΕΚ 260Α-31/12/1918 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας που ανήκε στο νομό Κοζάνης. Μετονομάστηκε σε Φαράγγιον το 1927 και το 1974 υπάγεται από στο νομό Φλωρίνης. Από το 2010, σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Φαραγγίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Φιλώτα του Δήμου Αμυνταίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 137 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φλώρινας Κατηγορία:Δήμος Αμυνταίου
Πλιέβλια
Η Πλιέβλια (σερβικά: Пљевља) είναι πόλη στο βόρειο μέρος του Μαυροβουνίου, κοντά στη Σερβία. Η πόλη βρίσκεται σε υψόμετρο 770 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, η Πλιέβλια αποτελούσε σταυροδρόμι εμπορικών οδών και πολιτισμικών ρευμάτων. Ο Δήμος Πλιέβλια συνορεύει με τις δημοκρατίες της Σερβίας και της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης. Η έκταση του δήμου είναι 1346 χλμ2, κάνοντάς τον έτσι τον τρίτο μεγαλύτερο δήμο στο Μαυροβούνιο.
Ιστορία
Η πρώτη επιβεβαιωμένη φυλή που κατοίκησε στην περιοχή, φαίνεται να ήταν οι Πειρούστες, η οποίοι διατηρήθηκαν εκεί μέχρι τη ρωμαϊκή εισβολή τον 1ο αιώνα Μετά τους Ρωμαίους, ακολούθησαν οι Βυζαντινοί, και έπειτα οι Σλάβοι. Το 1465 η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέκτησε την Πλιέβλια, η οποία παρέμεινε μέρος της για περισσότερα από 400 χρόνια. Το 1878 κατελήφθη από την Αυστροουγγαρία, κάτι που σηματοδότησε ραγδαία ανάπτυξη της πόλης στα δυτικά πρότυπα, διαθέτοντας ξενοδοχεία, βιβλιοπωλεία, θέατρο και πολιτιστικά δρώμενα. Οι Αυστριακοί αποσύρθηκαν από την πόλη το 1908 παραδίδοντάς την στους Τούρκους. Τελικώς, το 1912, η Πλιέβλια θα απελευθερωθεί, κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων του 1912–1913. Η απελευθέρωση διεξήχθη από τον στρατό της Σερβίας και του Μαυροβουνίου την ίδια μέρα. Το 1913 θα αποτελέσει μέρος του Βασιλείου του Μαυροβουνίου και έπειτα του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας, της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας και από το 2006 της Δημοκρατίας του Μαυροβουνίου.
Πολιτισμός
Ο πολιτισμός και η εκπαίδευση είναι παρόντες σε μεγάλο μέρος της ιστορίας της όλη την ιστορία της Πλιέβλιας και της περιοχής της. Το Μοναστήρι της Αγίας Τριάδας αποτελεί το πλουσιότερο θησαυροφυλάκιο της πολιτιστικής και πνευματικής ζωής των Ορθοδόξων Σέρβων από τον Μεσαίωνα μέχρι τη σημερινή εποχή. Πολύ σημαντική ημερομηνία στην ιστορία της τοπικής εκπαίδευσης είναι το 1901 με το άνοιγμα του Γυμνάσιου της Πλιέβλιας. Το Μουσείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Πλιέβλιας περιέχει εξαιρετικά κειμήλια της πλούσιας ιστορίας και του πολιτισμού της πόλης και της ευρύτερης περιοχής.
Εξέχοντα μνημεία της πόλης αποτελούν:
Οικονομία
Η Πλιέβλια είναι ένα από τα σημαντικότερα οικονομικά κέντρα του Μαυροβουνίου. Ο θερμοηλεκτρικός σταθμός της πόλης παρέχει το 45% της ηλεκτρικής ενέργειας ολόκληρης της χώρας. Υπάρχει, επίσης, και το μεγαλύτερο ανθρακωρυχείο, το οποίο παράγει το σύνολο του άνθρακα του Μαυροβουνίου. Άλλα μεταλλεύματα τα οποία είναι παρών στην περιοχή είναι ο ψευδάργυρος και ο μόλυβδος. Διαθέτοντας, πλούσιες δασικές εκτάσεις, έχει ευνοηθεί η ανάπτυξη της υλοτομίας. Άλλοι τομείς της οικονομίας είναι η γεωργία, ο οικολογικός και χειμερινός τουρισμός.
Δημογραφικά στοιχεία
Η Πλιέβλια είναι το διοικητικό κέντρο του ομώνυμου δήμου, ο οποίος το 2011 είχε πληθυσμό 35.806 κατοίκους. Η πόλη της Πλιέβλιας είχε 19.136 κατοίκους, η πλειοψηφία των οποίων ήταν Σέρβοι.
Πληθυσμός της Πλιέβλιας: Οι εθνικότητες στην πόλη το 2011
Μεταφορές
Οι κύριες οδοί της πόλης για τις μεταφορές και τις μετακινήσεις συνδέονται:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Μαυροβουνίου
Κατάλογος Ελληνικών εφημερίδων Σμύρνης
σμυρνης
Γεωργία Παπαναστασίου
Βιογραφικό
Η Γεωργία Παπαναστασίου ξεκίνησε τον αθλητισμό στη γενέτειρά της, τη Ζαχάρω Ηλείας, στον τοπικό αθλητικό σύλλογο, όπου σημείωσε τις πρώτες αθλητικές της επιτυχίες. Όμως, έγινε γνωστή κυρίως ως αθλήτρια του Πανιωνίου στον οποίο εντάχθηκε, όταν εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα. Ως αθλήτρια έφτασε στις μεγάλες επιτυχίες υπό την καθοδήγηση του Βαγγέλη Βαγιανού και αργότερα του Σπύρου Κοντοσώρου.
Το 1982 μετέχει δικαιωματικά στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου στην Αθήνα, στον πρώτο επίσημο μαραθώνιο διεθνώς σε διοργάνωση της IAAF και συντρίβει το πανελλήνιο ρεκόρ με 3:18΄40΄΄, τερματίζοντας στην 22η θέση. Δυο μήνες αργότερα, σε αγώνα στη Θήβα, θα κατεβάσει το ρεκόρ κοντά στις τρεις ώρες κάνοντας 3:02΄12΄΄. Ενάμισι χρόνο αργότερα, το 1984, στα Γιάννενα, στα πλαίσια του 49ου Πανελλήνιου πρωταθλήματος στίβου γυναικών, θα τρέξει την απόσταση σε χρόνο λιγότερο από τρεις ώρες για πρώτη φορά από Ελληνίδα πετυχαίνοντας χρόνο 2:58΄25΄΄. Το ίδιο έτος θα καταρρίψει δυο φορές το πανελλήνιο ρεκόρ των 3.000 μ. φτάνοντάς το στα 9΄42΄΄12 στο βαλκανικό πρωτάθλημα.
Το 1985 θα πάρει μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο Στίβου, στη Χιροσίμα της Ιαπωνίας, όπου θα τερματίσει στην 77η θέση με 3:07΄03΄΄. Επίσης, θα αναδειχθεί 2η νικήτρια στον Διεθνή Κλασικό Μαραθώνιο Αθηνών με χρόνο 3:09΄53΄΄, νέο ελληνικό ρεκόρ κλασικής διαδρόμής. Το 1987 θα σημειώσει νέα επιτυχία στην ίδια διοργάνωση τερματίζοντας στην 3η θέση με 3:12΄43΄΄ αλλά θα παραλάβει το χάλκινο μετάλλιο με δυο ώρες καθυστέρηση, μιας και από λάθος η τρίτη θέση είχε δοθεί σε έναν Γάλλο, που οι διοργανωτές είχαν καταγράψει λαθεμένα ως γυναίκα.
Το 1988, ενώ αγωνιζόταν στο πανελλήνιο πρωτάθλημα μαραθωνίου στο Αγρίνιο, ήρθε αντιμέτωπη με την ατυχία, όταν την τραυμάτισε διερχόμενο αυτοκίνητο χίλια μέτρα πριν από τον τερματισμό, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να αποχωρήσει από τον αγωνιστικό αθλητισμό. Έφυγε χορτασμένη από επιτυχίες αλλά πικραμένη για την αδιαφορία που έδειξε ο ΣΕΓΑΣ μετά τον τραυματισμό της.
Εκτός των διεθνών συμμετοχών της σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο μετείχε με την εθνική ομάδα στίβου και στα βαλκανικά πρωταθλήματα στίβου και ανωμάλου δρόμου.
Μετά την αποχώρησή της από το στίβο εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της στη Σάμο, όπου εργάζεται στο τελωνείο.
==Καριέρα ==
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνίδες Μαραθωνοδρόμοι Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες δρόμων μεγάλων αποστάσεων Κατηγορία:Αθλητές στίβου Πανιωνίου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Ανδρέας Γαβριηλίδης
Με το όνομα Ανδρέας Γαβριηλίδης είναι γνωστοί οι:
Τέμενος Αχμέτ Πασά
Το Τέμενος Αχμέτ Πασά (γνωστό επίσης και ως τζαμί Αχμέτ Πασά), βρίσκεται στις Σέρρες και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κτίρια οθωμανικής αρχιτεκτονικής στην περιοχή. Κτίστηκε κατά τον 15ο αιώνα και συγκεκριμένα τα έτη 1492-1493 από τον Μεχμέτ Μπέη, στη μνήμη του πατέρα του Αχμέτ Πασά Κεδίν. Ο Αχμέτ Πασάς είχε ήδη εκτελεστεί το έτος 1482. Κοντά στο τζαμί βρίσκεται ο τάφος της οικογένειας του Ισμαήλ Μπέη που κτίστηκε το 1814.
Πηγές
Κατηγορία:Οθωμανικά τζαμιά στην Ελλάδα Κατηγορία:Οθωμανική Μακεδονία Κατηγορία:Σέρρες
Ντουρουσεχβάρ Χανίμσουλταν
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1767 στην Κωνσταντινούπολη, και ήταν θετή κόρη του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Α΄, όταν ήταν ακόμα πρίγκιπας. Δεδομένου ότι απαγορεύτηκε στους πρίγκιπες από τον Αχμέτ Α΄ να αποκτήσουν παιδιά πριν από την ένταξή τους στο θρόνο. Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να πεθάνει. Ωστόσο, ο Αμπντούλ Χαμίτ κατάφερε να την βγάλει από την Κωνσταντινούπολη και να την κρύψει σε ασφαλές μέρος μέχρι να ανέβει στο θρόνο.
Όταν ο πατέρας της ανέβηκε στο θρόνο το 1774, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. Όπου ο Αμπντούλ Χαμίτ είπε σε όλους ότι είναι κόρη του. Μερικά χρόνια αργότερα, ο πατέρας της παντρεύτηκε την Νταμάτ Αχμέτ Ναζίφ Πασά. Μαζί απέκτησαν δύο κόρες την Ζεϊνέπ Χανίμσουλταν και την Ατιγιεουλάχ Χανίμσουλταν.
Η Ντουρουσεχβάρ έζησε μια ευτυχισμένη ζωή μέχρι το θάνατο του πατέρα της. Το 1789, έμεινε χήρα, γιατί ο σύζυγός της δολοφονήθηκε από τον Σελίμ Γ΄ όταν έγινε Σουλτάνος.
Ήταν υπεύθυνη για τη μεταφορά της Νακσιντίλ Σουλτάν στο Παλάτι Τοπ Καπί καθώς έγινε η νέα Βαλιντέ Σουλτάνα.
Πέθανε το 1826 στο παλάτι της στο Κουρουτσεσμέ και είναι θαμμένη το μαυσωλείο της Νακσιντίλ Σουλτάνα της Κωνσταντινούπολης.
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Οθωμανοί
Κατάλογος ταινιών που βασίζονται σε κόμικς της Marvel
Η Marvel Comics είναι εκδότης Αμερικανικών κόμικς και συνδεδεμένων μέσων. Περιλαμβάνει χαρακτήρες όπως τους Spider-Man, Iron Man, Wolverine, Captain America, Θωρ, Hulk, Black Panther, Doctor Strange, Ant-Man, Daredevil και Deadpool, και ομάδες όπως τους Εκδικητές, X-Men, Fantastic Four, και Φύλακες του Γαλαξία.
Ταινίες βασισμένες σε ιδιοκτησίες των Marvel Comics περιλαμβάνουν σίριαλ που κυκλοφόρησαν στους κινηματογράφους, ταινίες με ηθοποιούς και κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους, ταινίες απευθείας σε βίντεο, και τηλεοπτικές ταινίες.
Επεισόδια ως ταινίες
Οι παρακάτω ταινίες ήταν επεισόδια τηλεοπτικών σειρών που κυκλοφόρησαν ως ταινίες μεγάλου μήκους, τηλεοπτικές ταινίες, ή απευθείας σε βίντεο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε κόμικς της Marvel
2605 Σαχάντε
Ο Σαχάντε (Sahade) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,7. Ανακαλύφθηκε το 1974 από το προσωπικό του «Αστεροσκοπείου Φελίξ Αγκυγιάρ» στο Ελ Λεονθίτο της Αργεντινής και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αργεντινού αστρονόμου Χόρχε Σαχάντε (Jorge Sahade).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Σαχάντε είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Σαχαντε
Ντομένικο ντι Μπάρτολο
Ο Ντομένικο ντι Μπάρτολο (Domenico di Bartolo, περ. 1400/1404 – 1445/1447) ήταν Ιταλός ζωγράφος της Σχολής της Σιένα.
Γεννήθηκε στο Asciano και σύμφωνα με τον Βαζάρι (Vasari) ήταν ανηψιός του Ταντέο ντι Μπάρτολο (Taddeo di Bartolo). Δούλεψε για τον Βεκιέττα (Vecchietta) πάνω στην αριστουργηματική νωπογραφία Η φροντίδα των αρρώστων στο νοσοκομείο της Santa Maria della Scala στη Σιένα. Το 1434 ζωγράφισε επίσης μια νωπογραφία που απεικονίζει την ενθρόνιση του αυτοκράτορα Σιγισμόνδου για τον Καθεδρικό ναό της Σιένα.
Ο Ντομένικο απεβίωσε στην Σιένα περίπου στα 1445.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Σχολή της Σιένα Κατηγορία:Ζωγράφοι γοτθικού ρυθμού
Κοπή
thumb|280px|Γειτονιά στην Κοπή
Η Κοπή είναι μια μικρή συνοικία του Πειραιά στα όρια των δήμων Πειραιά και Κερατσινίου - Δραπετσώνας μεταξύ των δρόμων Καλοκαιρινού - Αναπαύσεως - Ψαρών και Αγχιάλου, πήρε το όνομα της από το μεγάλο ομώνυμο στρατιωτικό εργοστάσιο 40 στρεμμάτων που βρίσκεται στο ΝΔ σημείο της περιοχής.
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών 1989-90
Το Κύπελλο Κυπελλούχων ομάδων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών της περιόδου 1989-90 ήταν η εικοστή τέταρτη κατά σειρά διασυλλογική διοργάνωση αυτού του θεσμού.
Κοπή
Θέση
Συνορεύει στα νότια με την Δραπετσώνα στην περιοχή της Πειραϊκής συνοικίας Βούρλα με όριο την Οδό Αναπαύσεως, στα δυτικά με το Κερατσίνι με όριο την Οδό Καλοκαιρινού, στα ανατολικά με την συνοικία του Πειραιά Παπαστράτος με όριο την Οδό Ψαρών και στα βόρεια με την συνοικία του Πειραιά Ταμπούρια με όριο την Οδό Αγχιάλου.
Το στρατιωτικό εργοστάσιο της ΚΟΠΗ
thumb|280px|Γειτονιά στην Κοπή thumb|280px|Το 7ο Γυμνάσιο Πειραιά στην Κοπή
Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης καλαθοσφαίρισης ανδρών 1989-90
Ο τελικός του 1990 ορίστηκε να διεξαχθεί στη Φλωρεντία και φιναλίστ ήταν από τη μία η "ΚΝΟΡ" Μπολόνια του Έτορε Μεσίνα και από την άλλη η κάτοχος του τίτλου Ρεάλ Μαδρίτης του Τζορτζ Καρλ, χτυπημένη όμως από μεγάλες ατυχίες που αποκορύφωμά τους είχαν την τραγική απώλεια του διεθνή ισπανού σέντερ Φερνάντο Μαρτίν σε τροχαίο ατύχημα, λίγους μήνες νωρίτερα.