cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεθυλφαινιδάτη
Φαρμακοδυναμική
Η μεθυλφαινιδάτη μπορεί να προστατεύσει τους νευρώνες από τις νευροτοξικές επιδράσεις της νόσου Πάρκινσον και της κατάχρησης μεθαμφεταμίνης. Ο υποθετικός μηχανισμός νευροπροστασίας είναι μέσω της αναστολής των αλληλεπιδράσεων μεθαμφεταμίνης-DAT και μέσω της μείωσης της κυτταροπλασματικής ντοπαμίνης, οδηγώντας σε μειωμένη παραγωγή ειδών ριζών οξυγόνου που σχετίζονται με τη ντοπαμίνη.
Τα δεξτρόστροφα εναντιομερή είναι σημαντικά πιο ισχυρά από τα λεβόστροφα εναντιομερή και επομένως ορισμένα φάρμακα περιέχουν μόνο δεξμεθυλοφαινιδάτη. Η μελετημένη μεγιστοποιημένη ημερήσια δόση μεθοφαινιδάτης φαίνεται να είναι 144 mg / ημέρα.
Φαρμακοκινητική
Η μεθυλφαινιδάτη που λαμβάνεται από το στόμα έχει βιοδιαθεσιμότητα 11–52% με διάρκεια μέγιστης δράσης περίπου 2–4 ώρες στα σκευάσματα άμεσης απελευθέρωσης (δηλ. Ritalin), 3-8 ώρες για παρατεταμένη απελευθέρωση (δηλ. Ritalin SR) και 8-12 ώρες για εκτεταμένη απελευθέρωση (δηλ. Concerta). Ο χρόνος ημιζωής της μεθυλφαινιδάτη είναι 2-3 ώρες, ανάλογα με το άτομο. Η μέγιστη συγκέντρωση στο πλάσμα επιτυγχάνεται σε περίπου 2 ώρες. Η μεθυλφαινιδάτη παρουσιάζει μικρή δέσμευση με πρωτεΐνες στο πλάσμα (10-33%) και έχει όγκο κατανομής 2,65L / kg.
Η δεξτρομεθυλοφαινιδάτη είναι πολύ πιο βιοδιαθέσιμη από την λεβομεθυλοφαινιδάτη όταν χορηγείται από το στόμα και είναι κυρίως υπεύθυνη για την ψυχοδραστικότητα της ρακεμικής μεθυλοφαινιδάτης.
Σε αντίθεση με το προσδοκόμενο, η λήψη μεθυλφαινιδάτης με γεύμα επιταχύνει την απορρόφηση. Οι επιδράσεις ενός γεύματος με υψηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά στην παρατηρούμενη Cmax διαφέρουν μεταξύ ορισμένων σκευασμάτων παρατεταμένης απελευθέρωσης, με συνδυασμένες συνθέσεις IR / ER και OROS που δείχνουν μειωμένα επίπεδα Cmax ενώ οι συνθέσεις παρατεταμένης απελευθέρωσης με βάση υγρό έδειξαν αυξημένα επίπεδα Cmax όταν χορηγήθηκαν ένα γεύμα με υψηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά.
Χημεία
Τέσσερα ισομερή μεθυλφαινιδάτης είναι δυνατά, καθώς το μόριο έχει δύο χειρόμορφα κέντρα. Διακρίνονται ένα ζεύγος θρεοϊσομερών και ένα ζεύγος έρυθρο, από τα οποία κυρίως η d-θρεο-μεθυλοφαινιδάτη εμφανίζει τα φαρμακολογικά επιθυμητά αποτελέσματα. Τα διαστερεομερή ερυθρού είναι αμίνες τύπου πιεσίνης, μια ιδιότητα που δεν μοιράζεται με τα διαστερεομερή θρεο. Όταν το φάρμακο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά, πωλήθηκε ως μείγμα 4:1 ερυθρο:θρεο διαστερεομερών, αλλά αργότερα αναδιαμορφώθηκε ώστε να περιέχει μόνο τα θρεο διαστερεομερή. Το "TMP" αναφέρεται σε ένα προϊόν θρεο που δεν περιέχει ερυθρο διαστερεομερή, δηλαδή (±) -θρεο-μεθυλοφαινιδάτη. Δεδομένου ότι τα θρεοϊσομερή ευνοούνται ενεργητικά, είναι εύκολο να επιμεριστεί κάποιο από τα ανεπιθύμητα ερυθροϊσομερή. Το φάρμακο που περιέχει μόνο δεξτροστροφική μεθυλφαινιδάτη ονομάζεται μερικές φορές d-TMP, αν και αυτό το όνομα χρησιμοποιείται σπάνια μόνο και αναφέρεται πολύ πιο συχνά ως δεξμεθυλοφαινιδάτη, d-MPH ή d-θρεο-μεθυλοφαινιδάτη. Έχει δημοσιευθεί μια ανασκόπηση για τη σύνθεση του εναντιομερώς καθαρού υδροχλωριδίου ( 2R, 2 ' R ) - (+) - θρεο -μεθυλοφαινιδάτη.
Ανίχνευση σε βιολογικά υγρά
Η συγκέντρωση μεθυλφαινιδάτης ή ριταλινικού οξέος, του κύριου μεταβολίτη της, μπορεί να προσδιοριστεί ποσοτικά σε πλάσμα, ορό ή πλήρες αίμα προκειμένου να παρακολουθείται η συμμόρφωση σε εκείνους που λαμβάνουν το φάρμακο θεραπευτικά, για να επιβεβαιώσει τη διάγνωση σε πιθανά θύματα δηλητηρίασης ή να βοηθήσει στην ιατροδικαστική έρευνα σε περίπτωση θανατηφόρας υπερδοσολογίας.
Ιστορία
Η μεθυλφαινιδάτη παρασκευάστηκε για πρώτη φορά το 1944, και αναγνωρίστηκε ως διεγερτικό το 1954.
Η μεθυλφαινιδάτη συντέθηκε από τον χημικό της Ciba (τώρα Novartis) Λεάντρο Πάνιτσον. Ονόμασε το φάρμακο από τη σύζυγό του, που είχε το παρατσούκλι Ρίτα, που χρησιμοποίησε το Ritalin για να αντισταθμίσει τη χαμηλή αρτηριακή πίεση.
Αρχικά κυκλοφόρησε στο εμπόριο ως μείγμα δύο ρακεμικών, 80% (±) -ερυθρό και 20% (±) -θρέο. Μεταγενέστερες μελέτες των ρακεμικών έδειξαν ότι η κεντρική διεγερτική δραστηριότητα σχετίζεται με το θρεο ρακεμικό και επικεντρώθηκε στον διαχωρισμό και τη μετατροπή του ερυθροϊσομερούς στο πιο ενεργό θρεοϊσομερές.
Η μεθυλφαινιδάτη χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά για να ανακουφίσει το κώμα, τη ναρκοληψία και την κατάθλιψη που προκαλείται από βαρβιτουρικά. Χρησιμοποιήθηκε αργότερα για τη θεραπεία ελλειμμάτων μνήμης σε ηλικιωμένους. Ξεκινώντας από τη δεκαετία του 1960, χρησιμοποιήθηκε για τη θεραπεία παιδιών με ΔΕΠΥ βάσει προηγούμενης εργασίας που ξεκίνησε με τις μελέτες του Αμερικανού ψυχίατρου Τσαρλς Μπράντλεϊ σχετικά με τη χρήση ψυχοδιεγερτικών φαρμάκων, όπως η Μπενζεδρίνη, σε τότε λεγόμενα «κακοπροσαρμοσμένα παιδιά». Η παραγωγή και η συνταγογράφηση της μεθυλφαινιδάτης αυξήθηκαν σημαντικά τη δεκαετία του 1990, ειδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς η διάγνωση ΔΕΠΥ έγινε καλύτερα κατανοητή και πιο γενικά αποδεκτή στις κοινότητες ιατρικής και ψυχικής υγείας.
Κοινωνία και πολιτισμός
μικρογραφία|Δεξιόστροφα από πάνω: Concerta 18 mg, Medikinet 5 mg, Methylphenidat TAD 10 mg, Ritalin 10 mg, Medikinet XL 30 mg. Η μεθυλφαινιδάτη διατίθεται σε πολλές μορφές και ένας γιατρός θα καθορίσει την κατάλληλη συνταγοποίηση του φαρμάκου που θα συνταγογραφηθεί με βάση το ιστορικό του ασθενούς, τις εμπειρίες του γιατρού για τη θεραπεία άλλων ασθενών με προϊόντα μεθυλφαινιδάτης και την τιμή ή τη διαθεσιμότητα του προϊόντος. Οι διαθέσιμες σήμερα μορφές περιλαμβάνουν μια ποικιλία δισκίων και καψουλών, ένα διαδερμικό έμπλαστρο και ένα πόσιμο εναιώρημα (υγρό σιρόπι).
Το δεξτροστροφρικό εναντιομερές της μεθυλφαινιδάτης, γνωστό ως δεξμεθυλοφαινιδάτη, πωλείται ως γενόσημο και με τα εμπορικά σήματα Focalin και Attenade τόσο σε μορφή άμεσης απελευθέρωσης όσο και σε μορφή παρατεταμένης αποδέσμευσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να συνταγογραφείται αντί για μεθυλφαινιδάτη, ωστόσο δεν έχει σημαντικά πλεονεκτήματα έναντι της μεθυλοφαινιδάτη σε ισοδύναμες δόσεις και έτσι μερικές φορές θεωρείται ότι αποτελεί παράδειγμα ενός αειθαλούς φαρμάκου.
Αμφισβήτηση
Μεταξύ των χωρών με τα υψηλότερα ποσοστά χρήσης φαρμακευστικής μεθυλφαινιδάτης είναι η Ισλανδία, όπου η έρευνα δείχνει ότι το φάρμακο ήταν η πιο συχνά χρησιμοποιούμενη ουσία μεταξύ των χρηστών ενδοφλέβιων ουσιών. Η μελέτη περιελάμβανε 108 χρήστες ενδοφλέβιων ουσιών και το 88% από αυτούς είχαν ενέσει μεθυλφαινιδάτη τις τελευταίες 30 ημέρες και για το 63% αυτών, η μεθυλφαινιδάτη ήταν η προτιμώμενη ουσία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πιπεριδίνες Κατηγορία:Καρβοξυλικοί εστέρες Κατηγορία:Αρωματικές ενώσεις Κατηγορία:Διεγερτικά
NGC 752
Το NGC 752 ή Caldwell 28 είναι ανοικτό σμήνος στον αστερισμό Ανδρομέδα. Το ανακάλυψε η Καρολιν Χέρσελ (Caroline Herschel) το 1783 και το κατέγραψε ο αδερφός της Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel) το 1786. Ενδέχεται το αντικείμενο να το παρατήρησε πρώτος ο Τζοβάνι Μπατίστα Οντιέρνα (Giovanni Batista Hodierna) πριν από το 1654.
Πρόκειται για μεγάλο σμήνος σε απόσταση 1.300 ετών φωτός από τη Γη, το οποίο μπορεί κανείς εύκολα να το παρατηρήσει με κιάλια ή ακόμα και δια γυμνού οφθαλμού με καλές καιρικές συνθήκες. Υπάρχουν περίπου 60 άστρα στον σχηματισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανοικτά σμήνη Κατηγορία:Αντικείμενα Caldwell Κατηγορία:Ανδρομέδα (αστερισμός) 0752
Μονοπύρηνα
Τα μονοπύρηνα ή μονοκύτταρα (αγγλ.: monocytes) είναι κύτταρα του αίματος με διακριτό πυρήνα που συμμετέχουν στην άμυνα του οργανισμού και μεταναστεύουν στους ιστούς που προσβάλλονται από παθογόνους μικροοργανισμούς.
Τα μονοπύρηνα συγκαταλέγονται στα λευκά αιμοσφαίρια του αίματος, είναι πρόδρομοι των μακροφάγων και ανήκουν στο σύστημα των φαγοκυττάρων. Τα μακροφάγα είναι μεγάλα μονοπύρηνα φαγοκύτταρα σημαντικά στην φυσική ανοσία, στις πρώιμες φάσεις του ξενιστή, ως κύτταρα παρουσίασης αντιγόνου και ως δραστικά κύτταρα στη χυμική (humoral immunity) και κυτταρική ανοσία (cell-mediated immunity). Είναι μεταναστευτικά κύτταρα που προέρχονται από πρόδρομα κύτταρα στο μυελό των οστών και συναντώνται στους περισσότερους ιστούς του σώματος.
Ο ρόλος τους στην άμυνα του ξενιστή είναι σημαντικός. Παράγονται στο μυελό των οστών και στη συνέχεια αποδεσμεύονται στην κυκλοφορία. Μετά από σύντομη παραμονή τους στο αίμα, μεταναστεύουν στους ιστούς, όποτε πλέον χαρακτηρίζονται ως μακροφάγα. Αποτελούν τον δεύτερο μεγαλύτερο κυτταρικό πληθυσμό του ανοσιακού συστήματος και αποτελούν τις ώριμες μορφές των μονοκυττάρων, παίρνουν διάφορες μορφές κατά τη διαφοροποίηση τους και την ενεργοποίηση τους.
Διακρίνονται δύο βασικές κατηγορίες μονοπύρηνων φαγοκυττάρων: thumb|Τα μονοπύρηνα σε επίχρισμα αίματος βαμμένο με May-Grunwald/Giemsa
Βιολογία των μονοπύρηνων/μονοκυττάρων
Τα μονοκύτταρα είναι κυκλοφορούντα κύτταρα και αποτελούν το 3-8% των λευκών αιμοσφαιρίων (εικόνα 1), έχουν μέγεθος 12-20 μm και σχήμα σφαιρικό, μοιάζουν πολύ με τα μεγάλα λεμφοκύτταρα από τα οποία διακρίνονται από το αφθονότερο κυτταρόπλασμα και τον κάπως μικρότερο πυρήνα, έχουν σχήμα νεφροειδές ή σαν πέταλο αλόγου ή ωοειδές με ανώμαλη περίμετρο. Το κυτταρόπλασμα είναι ελαφρώς βασεόφιλο και χρωματίζεται γκριζοκύανο, μπορούν να προσλαμβάνουν όχι μόνο μικρόβια αλλά και υπολείμματα ή ολόκληρα κύτταρα. Στις φλεγμονές μεταναστεύουν στον συνδετικό ιστό και μετατρέπονται σε ιστιοκύτταρα, εγκαθίστανται στους ιστούς και εξελίσσονται σε μακροφάγα, εξυπηρετούν διαφορετική λειτουργία, έχουν ανάλογη μορφολογία και διαφορετική ονομασία στους διάφορους ιστούς. Βρίσκονται κυρίως κατά μήκος των τριχοειδών αγγείων, αποτελούν τα πρώτα κύτταρα που έρχονται σε επαφή με τους διάφορους παθογόνους μικροοργανισμούς. Τα μακροφάγα ωριμάζουν συνεχώς από τα κυκλοφορούντα μονοκύτταρα και εγκαταλείπουν την κυκλοφορία για να μεταναστεύσουν στους ιστούς σε όλο το σώμα, βρίσκονται σε μεγάλους αριθμούς στο συνδετικό ιστό και κατά μήκος των τριχοειδών του ήπατος και του σπληνός. Αυτά τα μεγάλα φαγοκύτταρα κύτταρα παίζουν ένα ρόλο κλειδί σε όλες τις φάσεις άμυνας του οργανισμού, μπορούν πολύ εύκολα να ενεργοποιούνται και να μεταβαίνουν σε μία σύνθετη μεταβολική κατάσταση η οποία τα καθιστά ικανά να συμμετέχουν σε μικροβιοκτόνες και ογκολυτικές δραστηριότητες.
Μολονότι και οι δύο κατηγορίες είναι ικανές να διεγείρουν τα μακροφάγα, ο συνδυασμός τους είναι δυνατό να εμφανίζει συνεργική δράση διέγερσης. Είναι πιθανόν ότι υπάρχουν διάφοροι συνδυασμοί παραγόντων ενεργοποίησης και οι διαφορετικοί αυτοί συνδυασμοί είναι υπεύθυνοι για τους πολλαπλές μορφές ενεργοποίησης που προκύπτουν.
Η ποικίλη εξωγενής διέγερση, η οποία προκαλεί την ενεργοποίηση των μονοπυρήνων/ μακροφάγων, φαίνεται να περιλαμβάνει μία ποικιλία οδών μεταγωγής σήματος προκειμένου να παραχθούν ενδοκυττάρια υπεροξείδια και να αναπτυχθεί γενικά μικροβιοκτόνος δραστηριότητα.
Μονοπυρήνωση ή μονοκυττάρωση
Ως μονοπυρήνωση καλείται η αύξηση του αριθμού των μονοκυττάρων > 800-1.000/μL. Παρατηρείται σε:
Διάφορα
Όταν η αιτία της μονοκυττάρωσης δεν είναι προφανής, απαιτείται έλεγχος για υποκείμενες κακοήθειες και συγκεκριμένα για χρόνια μυελομονοκυτταρική λευχαιμία.
Η αύξηση των μονοκυττάρων του αίματος, χωρίς άλλες ποσοτικές διαταραχές από άλλες σειρές των λευκών αιμοσφαιρίων, αποκαλείται μονοκυττάρωση. Η μονοκυττάρωση διακρίνεται σε αντιδραστική και πρωτοπαθή μονοκυττάρωση. Η αντιδραστική οφείλεται σε υποκείμενο παράγοντα που προκαλεί τον πολλαπλασιασμό των μονοκυττάρων ενώ η πρωτοπαθής σε βλάβη των μονοκυττάρων.
Δράση των μονοπύρηνων - μακροφάγων
Τα μονοκύτταρα έχουν μικρό ρόλο στο περιφερικό αίμα. Ο χρόνος ζωής τους στην αιματική κυκλοφορία είναι 1-4 ημέρες. Απαντούν χημειοτακτικά στην παρουσία νεκρωμένου υλικού, φλεγμονής και εισβολέων-μικροοργανισμών. Στις περιπτώσεις αυτές εγκαταλείπουν το αίμα και μεταναστεύουν στους ιστούς, διαφοροποιούμενα σε ιστικά μακροφάγα. Με την μεγάλη ικανότητα της φαγοκυττάρωσης που διαθέτουν και με τη μεγάλη περιεκτικότητά τους σε υδρολυτικά ένζυμα, τα μακροφάγα εγκολπώνουν και αδρανοποιούν ιστικά υπολείμματα και ξένο υλικό ως μέρος της διαδικασίας επούλωσης και αποκατάσταση της φυσιολογικής λειτουργίας. Η χορήγηση των κορτικοστεροειδών προκαλεί ελάττωση του αριθμού των μονοκυττάρων.
Τα μακροφάγα παίζουν σημαντικό ρόλο στους ανοσολογικούς μηχανισμούς του οργανισμού, όπως η παρουσίαση αντιγόνου στα ανοσοικανά κύτταρα με σκοπό την οριστική καταστροφή του. Για τον λόγο αυτό εκφράζουν υψηλά επίπεδα μορίων τάξεως ΙΙ του μείζονος συμπλέγματος ιστοσυμβατότητας (MHC) στην επιφάνειά τους. Έτσι, τα κύτταρα αυτά φαγοκυτταρώνουν το αντιγονικό υλικό, το επεξεργάζονται και στη συνέχεια παρουσιάζουν τεμάχια αυτού του υλικού στα Τ β λεμφοκύτταρα, με σκοπό την έναρξη παραγωγής αντισωμάτων. Επίσης, η ενεργοποίηση των λεμφοκυττάρων οδηγεί στην παραγωγή παραγόντων που ενισχύουν τη φαγοκυτταρική δραστηριότητα των μακροφάγων. Εξάλλου, τα μακροφάγα αποτελούν σημαντική θέση σχηματισμού της κυτοκίνης IL -2, η οποία παίζει σπουδαίο ρόλο στη διαμεσολάβηση συστηματικών απαντήσεων κατά την οξεία φλεγμονή.
Φαγοκυττάρωση
Η φαγοκυττάρωση αποτελεί τον κυριότερο κυτταρικό μεσολαβητή της φυσικής ανοσίας διάσπαση των φαγοκυτταροθέντων ουσιών σε αμινοξέα, σάκχαρα ή και άλλα συστατικά. Αποτέλεσμα αυτής της λειτουργίας των φαγοκυττάρων είναι η απομάκρυνση των βακτηρίων και των παρασίτων από την κυκλοφορία.
Συμμετοχή στην ειδική ανοσιακή απάντηση
Επεξεργάζονται τα αντιγόνα, τα εκφράζουν στην επιφάνεια τους και τα παρουσιάζουν στα Τ-λεμφοκύτταρα. Στην περίπτωση αυτή, τα μονοπύρηνα φαγοκύτταρα ονομάζονται αντιγονοπαρουσιαστικά κύτταρα και μπορούν να διεγερθούν από διάφορες κυτταροκίνες (φάση της ενεργοποίησης).
Έκκριση χημικών μεταβολιτών
Τέτοιοι είναι οι διάφοροι αυξητικοί παράγοντες της αιμοποίησης, οι πρωτεΐνες του συμπληρώματος, οι προσταγλαδίνες, διάφορα υδρολυτικά ένζυμα, καθώς και διάφορες πυρετογόνες ουσίες.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αιματολογία Κατηγορία:Ζωικά κύτταρα Κατηγορία:Ανοσοποιητικό σύστημα Κατηγορία:Κυτταρολογία
Κατάλογος καλλιτεχνών που επηρεάστηκαν από την Μαντόνα
Η Μαντόνα είναι μια αμερικανίδα τραγουδίστρια - τραγουδοποιός, ηθοποιός, σκηνοθέτρια, χορεύτρια και επιχειρηματίας. Ως μια εξέχουσα μορφή στο σύγχρονο πολιτισμό από το 1983, η συμβολή της Μαντόνα στη μουσική, τον κινηματογράφο, τη μόδα και τον χορό έχει επηρεάσει πολλούς άλλους καλλιτέχνες ανά τον κόσμο.
Έχει αναγνωριστεί ως ένα πολιτιστικό σύμβολο από το Forbes και άλλα δημοσιεύματα, καθώς και ένα ποπ, γκέι και fashion είδωλο. Πολλοί συγγραφείς έχουν καλέσει την Μαντόνα ως την πιο επιτυχημένη, ισχυρή, θαυμαστή και σημαντική θηλυκή ερμηνεύτρια όλων των εποχών. Έτσι, έχει εμφανιστεί ως νούμερο-ένα σε πολλές λίστες που καταρτίζονται από τα μέσα ενημέρωσης, όπως το VH1 ή τη βρετανική εφημερίδα The Sun.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαντόνα (καλλιτέχνιδα) Επιρροες
Ίμερος ο Λακεδαίμονας
Στην ελληνική μυθολογία ο Ίμερος ήταν εγγονός του Δία, γιος του Λακεδαίμονα και της Σπάρτης, που βίασε την αδελφή του, την Ασίνη.
Ο μύθος
Μετά το ανοσιούργημά του, ο `Ιμερος αυτός έπεσε και πνίγηκε στον ποταμό «Μαραθώνα», ο οποίος μετονομάσθηκε τότε σε «Ίμερο» και στη συνέχεια, μέχρι και σήμερα, σε Ευρώτα. Αδέλφια αυτού του Ιμέρου ήταν επίσης η Κλεοδίκη, ο Αμύκλας και η Ευρυδίκη (η γιαγιά του Περσέα).
Παύλος Καρακώστας
Ο Παύλος Καρακώστας (1937 - 2002) ήταν Έλληνας εκπαιδευτικός και συγγραφέας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Περδικάκι (πρώην Σακαρέτσι) Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας. Ήταν απόφοιτος Παιδαγωγικής Ακαδημίας, Πτυχιούχος Μαρασλείου Διδασκαλείου καθώς και πτυχιούχος πολιτικών επιστημών του Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπηρέτησε με πολλές ιδιότητες την εκπαίδευση (Διευθυντής σχολείου, Προϊστάμενος Εκπαίδευσης, Σχολικός Σύμβουλος, Τμηματάρχης του ΥΠΕΠΘ στο τμήμα ξένων σχολείων ημεδαπής) και διακρίθηκε για τους συνδικαλιστικούς του αγώνες ως πρόεδρος διδασκαλικών συλλόγων και ως Γενικός Γραμματέας Κεντρικής Επιτροπής Πανελλήνιας Εκπαιδευτικής Συνδικαλιστικής παράταξης.
Δημοσίευσε πολλά άρθρα παιδαγωγικού, ψυχολογικού και ιστορικού περιεχομένου και ήταν συγγραφέας των βιβλίων: 1. Το Σακαρέτσι, (Αθήνα, 1999 - ερευνητική εργασία) Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδας - Ταξιθετικός αριθμός: ΝΦ-635-ΗΙΠΜ 2. Πενήντα χρόνια μετά, (Αθήνα, 1995) Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδας -Ταξιθετικός Αριθμός: BEI.-582-CKNQ 3. Ο Τρίπλευρος, (μικρό αφήγημα, Αθήνα 1998).
Ιβάνα Σπάνοβιτς
Η Ιβάνα Σπάνοβιτς (Σερβικά: Ивана Шпановић, γεν. 10 Μαΐου 1990) είναι Σέρβα αθλήτρια του στίβου που ειδικεύεται στο άλμα εις μήκος γυναικών. Είναι η κάτοχος του χάλκινου μεταλλίου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο, με επίδοση 7.08, τότε επίδοση του ρεκόρ Σερβίας.
Καριέρα
Το πρώτο της μετάλλιο σε διοργάνωση ανωτέρου επιπέδου το πήρε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2013, όταν κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο με επίδοση 6.82 μέτρα, τότε ρεκόρ Σερβίας.
Την επόμενη χρονιά κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2014. Στη σεζόν του ανοιχτού στίβου κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2014, με επίδοση 6.81 μ.
Το 2015, κατέκτησε το πρώτο της χρυσό μετάλλιο σε μεγάλη διοργάνωση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2015, με επίδοση 6.98 και ρεκόρ Σερβίας. Επίσης κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2015 στο Πεκίνο, με επίδοση 7.01 που κατέρριψε το ρεκόρ Σερβίας.
Κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2016, με επίδοση 7.07 - ξανά ρεκόρ Σερβίας - πίσω από τη Μπρίτνεϊ Ριζ. Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2016 στο Άμστερνταμ με 6.94 μ. Στη μεγαλύτερη διοργάνωση της χρονιάς (τους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016) κατάφερε να κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο με επίδοση 7.08 μέτρων και νέου ρεκόρ Σερβίας.
Με 7.24 μέτρα (νέο ρεκόρ Σερβίας) κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2017, στο Βελιγράδι. Και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 τερμάτισε ακριβώς έξω από τα μετάλλια, με επίδοση 6.96 μ.
Τη σεζόν 2018 την άρχισε με το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2018 στο Μπέρμιγχαμ, όπου κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο. Στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018 κέρδισε εύκολα τον αγώνα, αφού μόλις στην πρώτη προσπάθεια πήδηξε 7.04 μ. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 προκρίθηκε ως πρώτη στον τελικό, αλλά δεν άρχισε τον αγώνα της στον τελικό και έτσι έμεινε εκτός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρβες αθλήτριες του στίβου Κατηγορία:Άλτες του μήκους Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Νικητές Αθλητή της Χρονιάς των Βαλκανίων Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Σέρβοι
Μανδαρινικά κινέζικα
Τα Μανδαρινικά (απλοποιημένα κινέζικα: 官话· παραδοσιακά κινέζικα: 官話· πινγίν: Guānhuà· κυριολεκτικά: «ομιλία των επισήμων») είναι ομάδα σχετικών ποικιλιών των κινεζικών που ομιλείται στις περισσότερες περιοχές της βόρειας και νοτιοδυτικής Κίνα. Η ομάδα περιλαμβάνει τη διάλεκτο του Πεκίνου, τη βάση των Επίσημων Μανδαρινικών ή των Επίσημων Κινεζικών. Επειδή οι περισσότερες διάλεκτοι των Μανδαρινικών βρίσκονται στο βορρά, η ομάδα αναφέρεται μερικές φορές ως οι Βόρειες διάλεκτοι (北方话· běifānghuà). Πολλές τοπικές ποικιλίες των Μανδαρινικών δεν είναι αμοιβαία κατανοητές. Παρ 'όλα αυτά, τα Μανδαρινικά είναι συχνά τοποθετημένα πρώτα στις λίστες γλωσσών κατά αριθμό γηγενών ομιλητών (με σχεδόν ένα δισεκατομμύριο).
Το Μανδαρινικά είναι μακράν η μεγαλύτερη από τις επτά ή δέκα κινέζικες ομάδες διαλέκτων, που μιλιούνται από το 70% όλων των κινέζων ομιλητών σε μια μεγάλη γεωγραφική περιοχή, που εκτείνεται από τη Γιουνάν στα νοτιοδυτικά, στο Σιντσιάνγκ στα βορειοδυτικά και τη Χεϊλονγκτσιάνγκ στα βορειοανατολικά. Αυτό γενικά αποδίδεται στη μεγαλύτερη ευκολία των ταξιδιών και της επικοινωνίας στην Πεδινή Βόρεια Κίνα, σε σύγκριση με τον ορεινότερο νότο, σε συνδυασμό με τη σχετικά πρόσφατη εξάπλωση των Μανδαρινικών στις παραμεθόριες περιοχές.
Κατηγορία:Γλώσσες της Κίνας Κατηγορία:Γλώσσες της Μαλαισίας Κατηγορία:Γλώσσες της Σιγκαπούρης Κατηγορία:Γλώσσες της Ταϊβάν
Χάζεμ ελ Μπεμπλάουι
Ο Χάζεμ Μπεμπλάουι (حازم الببلاوي, Hazem Abdel Aziz Al Beblawi, γεννημένος το 1936) είναι Αιγύπτιος οικονομολόγος και πολιτικός. Υπηρέτησε για βραχύβια θητεία το 2011 ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Οικονομικών. Μετά την ανατροπή του Μοχάμεντ Μόρσι σε πραξικόπημα τον Ιούλιο του 2013, διορίστηκε από τον μεταβατικό πρόεδρο Αντλί Μανσούρ ως προσωρινός πρωθυπουργός και υπηρέτησε στο αξίωμα ως την 1η Μαρτίου 2014.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννημένος στο Κάιρο, ο Μπεμπλάουι σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο της γενέτειράς του και αποφοίτησε το 1957. Απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο στα Οικονομικά από το Πανεπιστήμιο της Γκρενόμπλ το 1961 και είναι κάτοχος διδακτορικού (PhD) στα Οικονομικά, από το πανεπιστήμιο Πάνθεον-Σορβόνης το 1964.
Καριέρα
Δίδαξε μαθήματα σχετικά με τις Οικονομικές Επιστήμες στο πανεπιστήμιο της Αλεξάνδρειας και εν συνεχεία σε άλλα πανεπιστήμια, ανάμεσα στο οποίο και εκείνο της Νότιας Καλιφόρνια, ως το 1980. Ήταν διευθυντής της Βιομηχανικής Τράπεζας του Κουβέιτ από το 1980 ως το 1983. Την περίοδο από το 1983 ως το 1995 ήταν πρόεδρος και εκτελεστικός διευθυντής της Εξαγωγικής Τράπεζας Ανάπτυξης της Αιγύπτου. Στη συνέχεια εργάστηκε ως εκτελεστικός γραμματέας στην Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για τη Δυτική Ασία (ESCWA) από το 1995 ως το 2000. Συνακόλουθα ανέλαβε σύμβουλος του Αραβικού Νομισματικού Ταμείου από το 2001 ως το 2011.
Έπειτα από τη διεξαγωγή των προεδρικών εκλογών του 2012, ο Μπεμπλάουι ήταν ένας από τους υποψήφιους για την πρωθυπουργία, μαζί με τους Μοχάμεντ Ελ Μπαραντέι και Φαρούκ Ελ Οκντάχ. Στις 9 Ιουλίου 2013 ο Μπεμπλάουι διορίστηκε μεταβατικός πρωθυπουργός μετά το πραξικόπημα που ανέτρεψε τον πρόεδρο Μόρσι στις 3 Ιουλίου 2013. Έπειτα από το διορισμό του έπαψε να είναι μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Η κυβέρνησή του ορκίστηκε στις 16 Ιουλίου 2013.
Ο Μπεμπλάουι παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία στις 24 Φεβρουαρίου 2014.
Έργα
Ο Μπεμπλάουι είναι ο συγγραφέας πολλών βιβλίων για τις τράπεζες, τα οικονομικά, το διεθνές εμπόριο και την ανάπτυξη. Το 2012 κυκλοφόρησε το έργο του Arba Shohour Fi Qafas Al Hokouma (Τέσσερις Μήνες στο Κλουβί της Κυβέρνησης). Επίσης, γράφει άρθρα σε στήλη στην εφημερίδα Al Ahram.
Βραβεία
Έχει τιμηθεί με τον τίτλο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής από τη Γαλλία και του Grand Officier, Cedre de Liban από το Λίβανο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιγύπτιοι πολιτικοί Κατηγορία:Οικονομολόγοι
Ελληνική Ανθολογία
Ελληνική Ανθολογία ονομάζεται από τους σύγχρονους μελετητές το σώμα πάνω από 6.000 (ή κατ'άλλους 4.000 ή 4.063 ή 4.500  ) περίπου επιγραμμάτων και ποιημάτων αρχαίων Ελλήνων και βυζαντινών ποιητών από τον 7ο π.Χ. μέχρι τον 10ο ή και το 12ο μ.Χ. αιώνα ή τον 13ο αιώνα που δημοσιεύθηκε αρχικά στο τέλος του 16ου αιώνα. Το κυριότερο μέρος της Ανθολογίας αποτελείται από υλικό που αντλήθηκε κυρίως από δυο χειρόγραφα, την Παλατινή Ανθολογία και την Ανθολογία του Πλανούδη.
Σύμφωνα με έναν διαφορετικό ορισμό, η Ελληνική Ανθολογία αποτελείται από το σύνολο των ποιημάτων του Παλατινού χειρογράφου και της Ανθολογίας του Πλανούδη, δηλαδή αποτελείται από τα 3700 ποιήματα της Παλατινής και από τα 400 περίπου ποιήματα της Ανθολογίας του Πλανούδη που δεν περιέχει η Παλατινή, δηλαδή περίπου 4100 επιγράμματα/ποιήματα και τα 15 βιβλία του Παλατινού χειρογράφου με ακόμη ένα, ως 16ο, το Πλανούδειο παράρτημα. Έτσι εξηγούνται οι αναφορές σε «4.000 περίπου», «πάνω από 4.000» ή 4.063. Εναλλακτικοί τρόποι αναφοράς στην Ανθολογία όταν αυτή θεωρείται ότι περιέχει μόνο ποιήματα από την Παλατινή και την Πλανούδεια είναι «Παλατινή ή Ελληνική Ανθολογία» ή «Ελληνική ή Παλατινή Ανθολογία» , ακόμη και απλά «Παλατινή Ανθολογία».
Στο κείμενο που ακολουθεί, ο όρος Ελληνική Ανθολογία δε χρησιμοποιείται απλά με κάποιον από τους παραπάνω ορισμούς, αλλά εξηγείται αναλυτικά για τις διάφορες έννοιες που είχε σε κάθε χρονική περίοδο.
Ο όρος «Ελληνική Ανθολογία»
Ο όρος «Ελληνική Ανθολογία» είχε διαφορετικές έννοιες διαχρονικά από τότε που άρχισε να χρησιμοποιείται (14ος αιώνας) μέχρι σήμερα. Παρακάτω αναφέρονται οι διάφορες χρήσεις του όρου.
Ανθολογία του Πλανούδη
Το όνομα (λατ. ) χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1494 από τον Ιανό Λάσκαρη ως το όνομα του τυπωμένου βιβλίου της Ανθολογίας του Πλανούδη. Μέχρι το 1606, Anthologia Graeca ονομαζόταν αποκλειστικά η Πλανούδεια Ανθολογία, η μοναδική διαθέσιμη μέχρι τότε Ελληνική Ανθολογία.
Παλατινή Ανθολογία
Με την ανακάλυψη του χειρογράφου της Παλατινής Ανθολογίας, άρχισαν εκδόσεις της και πάλι με γενικό τίτλο Anthologia Graeca. Μετά το 1606 λοιπόν, το όνομα Anthologia Graeca ήταν σε χρήση και για την Πλανούδεια, αλλά και για την Παλατινή Ανθολογία.
Ολοκληρωμένες εκδόσεις
Σταδιακά, από τα τέλη του 18ου μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα οι μελετητές άρχισαν να δημοσιεύουν Ανθολογίες που συνδύαζαν και την Παλατινή (χωρίς αλλαγές) και τα επιγράμματα της Ανθολογίας του Πλανούδη που δεν υπήρχαν στην Παλατινή ως Πλανούδειο Παράρτημα (Appendix Planudea), συνήθως δε άρχισε να προστίθεται και νέο υλικό. Οι Ανθολογίες αυτές είχαν το όνομα Anthologia Graeca ή Greek Anthology (Ελληνική Ανθολογία). Την ίδια περίοδο όμως είχαν εκδοθεί και σημαντικά έργα όπως η έκδοση από τον Ιερώνυμο ντε Μπος της Πλανούδειας Ανθολογίας στα ελληνικά με μετάφραση στα λατινικά του Γκρότιους με τον αρχικό της τίτλο (Anthologia Graeca). Αποτέλεσμα ήταν ότι την περίοδο αυτή το όνομα Ελληνική Ανθολογία άρχισε να διαφοροποιείται και να μην σημαίνει αποκλειστικά ούτε την Πλανούδεια, ούτε την Παλατινή, αλλά έργα με ένα μεγαλύτερο σύνολο επιγραμμάτων / ποιημάτων (ενώ η χρήση της συνέχιζε και για την Πλανούδεια και για την Παλατινή). Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η σημαντικότατη έκδοση του Jacobs του 1813-1817 με τίτλο Anthologia Graeca ad fidem codicis olim Palatini, nunc Parisini, ex apographo Gothano edita (Ελληνική Ανθολογία, πιστό αντίγραφο του Παλατινού κώδικα, νυν Παρισινού, από το απόγραφο (της βιβλιοθήκης) του Γκόθα), η οποία περιείχε όχι μόνο τα επιγράμματα της Πλανούδειας που δε βρισκόταν στην Παλατινή αλλά και άλλα επιγράμματα. Χαρακτηριστικά, ο J.D. Chopin, γράφει 17 χρόνια αργότερα, το 1854: «Η Ελληνική ανθολογία, σύμφωνα με την τελευταία εργασία του Jacobs, περιλαμβάνει τρία χωριστά μέρη: 1° τα 15 βιβλία ... που την ονομάζουν Παλατινή..., 2° ένα βιβλίο... που περιέχει 388 ποιήματα που παραλήφθηκαν από τον Κεφαλά αλλά μας δόθηκαν από τον Πλανούδη... και 3° ένα παράρτημα στο οποίο ο Jacobs συγκέντρωσε 400 επιγράμματα από γνωστούς συγγραφείς ή που είχαν συλλεχθεί από μνημεία». Η Ελληνική Ανθολογία λοιπόν στην ευρύτερή της έννοια περιέχει και άλλα μικρά ποιήματα από άλλες πηγές που πιθανόν να υπήρχαν στις συλλογές του Μελεάγρου του Φιλίππου ή του Αγαθία ή που θα μπορούσαν να τα είχαν περιλάβει.
Σύγχρονες αναφορές
Από τον 20ο αιώνα και μέχρι τη σημερινή εποχή, οι περισσότεροι μελετητές διαχωρίζουν τη χρήση του ονόματος στη γενικότερη περιγραφή των ελληνικών επιγραμμάτων ως Ελληνική Ανθολογία, που βασίζεται σε μεγάλο ποσοστό (3700 επιγράμματα) στην Παλατινή, σε μικρότερο (300 περίπου επιγράμματα) στην Πλανούδεια και αριθμό άλλων επιγραμμάτων από διαφορετικές πηγές, φθάνοντας σε 4.000-6.000 επιγράμματα. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι το βιβλίο του Κάμερον (Cameron) με τίτλο The Greek anthology : from Meleager to Planudes (Η Ελληνική Ανθολογία: Από τον Μελέαγρο μέχρι τον Πλανούδη) που εκδόθηκε το 1993 περιλαμβάνει όχι μόνο τις κύριες συλλογές της Παλατινής και της Ανθολογίας του Πλανούδη με τις περιεχόμενες σε αυτές συλλογές, αλλά και τις Syllogae minores, το Appendix Barberino-Vaticana, τον Λαυρεντιανό κώδικα ΧΧΧΙΙ. 16, την Παρισινή συλλογή (Sylloge Parisina), την Ευφημιανή συλλογή, την Σπ, τη Σούδα, τον Arethas Codex του Αρέθα αλλά και οι Πάπυροι της Οξυρρύγχου και άλλοι κώδικες. Αντίστοιχα, σε ελληνική εγκυκλοπαίδεια, στο λήμμα «Ανθολογίες» κάτω από τον τίτλο «Ελληνικές Ανθολογίες» καταγράφονται ο Στέφανος του Μελεάγρου, ο Στέφανος του Φιλίππου, άλλες συλλογές, η Ανθολογία του Πλανούδη, η Παλατινή Ανθολογία, αλλά και η Ευφημιανή Συλλογή και η sylloge Parisina. Στο παρελθόν (για παράδειγμα στο Dictionary of Greek and Roman Antiquities του W. Smith του 1867) το όνομα «Ελληνική Ανθολογία» χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει και την Πλανούδεια αλλά και την Παλατινή Ανθολογία. Ακόμη και σήμερα σε κάποιες περιπτώσεις η Ελληνική Ανθολογία αναφέρεται και ως Παλατινή.
Περιεχόμενο
Στην Ελληνική Ανθολογία περιλαμβάνονται περίπου επιγράμματα και ποιήματα που διασώθηκαν σε δυο συλλογές της βυζαντινής εποχής, την Παλατινή Ανθολογία (του 10ου αιώνα πιθανότατα) με 3.700 επιγράμματα και την Ανθολογία του Πλανούδη (του 14ου αιώνα) με 2.400 επιγράμματα. Τα περισσότερα από τα περιεχόμενα επιγράμματα βρίσκονται και στις δυο συλλογές, αλλά η Παλατινή Ανθολογία έχει αρκετό υλικό που δεν βρίσκεται στην Ανθολογία του Μάξιμου Πλανούδη, ενώ από την άλλη πλευρά, μικρότερος αριθμός επιγραμμάτων από την Πλανούδεια Ανθολογία δεν βρισκόταν στην Παλατινή. Εκτός από αυτά περιλαμβάνονται και 400 περίπου χριστιανικά επιγράμματα από τη βυζαντινή περίοδο. Επιπλέον η Ελληνική Ανθολογία εμπλουτίστηκε με υλικό από άλλες πηγές με αποτέλεσμα να περιέχει όχι μόνο υλικό από τις δυο αυτές ανθολογίες, αλλά και από επιγράμματα που βρέθηκαν στα έργα αρχαίων Ελλήνων ιστορικών, βιογράφων και διαφόρων συγγραφέων.
Συνήθως δημοσιεύονται πρώτα τα δεκαπέντε βιβλία της Παλατινής Ανθολογίας, στη συνέχεια ως δέκατο έκτο τα 397 επιγράμματα της συλλογής του Πλανούδη που δεν αναφέρονται στο χειρόγραφο της Παλατινής Ανθολογίας. Επειδή από την Παλατινή Ανθολογία λείπει ολόκληρο σχεδόν το Δ' βιβλίο της Ανθολογίας του Πλανούδη που περιείχε τα επιγράμματα αυτά (το Δ΄), ενώ ελάχιστα επιγράμματα λείπουν από τ’ άλλα βιβλία της Παλατινής, ο Πάτον (Paton) υποθέτει ότι ένα ολόκληρο βιβλίο του Κεφαλά χάθηκε (δεν ήταν διαθέσιμο στους αντιγραφείς της Παλατινής Ανθολογίας) και ότι το Δ΄ βιβλίο του Πλανούδη είναι αντίγραφό του.
Εκδόσεις
Το 1864 εκδόθηκε σε τρεις τόμους η Epigrammatum Anthologia Palatina cum Planudeis et Appendice Nova από τον Dübner. Η έκδοση αυτή περιέχει ποιήματα /επιγράμματα από την Παλατινή Ανθολογία, την Ανθολογία του Πλανούδη, αλλά και από άλλες πηγές (από βιβλία και μάρμαρα - ex libris et marmoribus):
Σημαντική έκδοση ήταν επίσης η Anthologia Graeca epigrammatum Palatina cum Planudea του Hugo Stadtmüller που εκδόθηκε σε τρεις τόμους (1894, 1899, 1906) στη Λειψία, με μετάφραση στα λατινικά:
Μια έκδοση της Ελληνικής Ανθολογίας, με μετάφραση στα Αγγλικά είναι η έκδοση The Greek anthology του W. R. Paton, σε πέντε τόμους που τυπώθηκε μεταξύ του 1916 και του 1918 από τη σειρά The Loeb Classical Library, κάποιες εκδόσεις της οποίας είναι ελεύθερα διαθέσιμες στο διαδίκτυο. Η έκδοση αυτή περιέχει ποιήματα /επιγράμματα μόνο από την Παλατινή Ανθολογία και την Ανθολογία του Πλανούδη:
Σημαντική έκδοση του 20ου αιώνα είναι και η ελληνο-γερμανική έκδοση του Μπέκμπυ (Hermann Beckby) 1957-1958 σε τέσσερεις τόμους:
Ακόμη μια από τις εκδόσεις της Ελληνικής Ανθολογίας είναι η έκδοση των Belles Lettres με τίτλο Anthologie grecque την οποία άρχισε ο Πιέρ Βαλτς το 1928, ο οποίος επιμελήθηκε οκτώ από τους δεκατρείς τόμους και η οποία ολοκληρώθηκε το 2011. Η έκδοση αυτή περιέχει ποιήματα /επιγράμματα μόνο από την Παλατινή Ανθολογία και την Ανθολογία του Πλανούδη:
(Στις επανεκδόσεις 2002-2003 η ένδειξη Premier και Deuxième partie απουσιάζει από το εξώφυλλο)
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνική Ανθολογία Κατηγορία:Ανθολογίες
Σωτήρης Κοντιζάς
Ο Σωτήρης Κοντιζάς (5 Μαρτίου 1983) είναι Έλληνας μάγειρας και επιχειρηματίας.
Τα πρώτα χρόνια
Όταν αποφάσισε πως ήθελε να γίνει μάγειρας, ξεκίνησε πλάι στον Χριστόφορο Πέσκια και αφού δούλεψε σε πολλά γνωστά εστιατόρια της Αθήνας, αποφάσισε να πάει στη Δανία, όπου εργάστηκε μαζί με γνωστούς σεφ. Έπειτα πήγε στο Λονδίνο, όπου μαγείρεψε για τον Μπρετ Γκράχαμ. Σήμερα είναι head chef στο εστιατόριο Nolan και πρόσφατα άνοιξε δικό του εστιατόριο, το Προβελλέγγιος.
MasterChef Greece
Από το 2017 είναι κριτής στον μαγειρικό διαγωνισμό MasterChef Greece, μέσα από τον οποίο έγινε ευρέως γνωστός.
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στην Ελλάδα, όπως και ο πατέρας του. Η μητέρα του είναι από την Ιαπωνία. Είναι παντρεμένος και έχει τρία παιδιά: την Αριάννα-Τσιχίρο, τον Κένζι και ένα μωρό κοριτσάκι. Επίσης έχει έναν μικρότερο αδελφό, τον Κοσμά.
Νήσος Καμπαρίτα
Η Νήσος Καμπαρίτα (αγγλικά: Cabarita islands) είναι το μεγαλύτερο νησί της Ενορίας της Αγίας Μαρίας, Τζαμάικα. Είναι ακατοίκητο. Βρίσκεται σε συντεταγμένες 18° 22' 00" Β 76° 53' 00" Δ. Βρίσκεται βορειοδυτικά της Πορτ Μαρία.
Κατηγορία:Γεωγραφία της Τζαμάικας
Αέροπος Α΄ της Μακεδονίας
Ο Αέροπος Α΄ της Μακεδονίας, ήταν γιος του Φιλίππου Α' και ο πατέρας του Αλκέτα Α' και σύμφωνα με τον Ευσέβιο της Καισάρειας βασίλεψε για 20 χρόνια.
Σύμφωνα με τον Ιουστίνο, αντιμετώπισε μια επιδρομή Ιλλυριών, οι οποίοι εκμεταλεύτηκαν το ότι ο Αέροπος, μετά τον θάνατο του Φιλίππου Α΄, δεν είχε ακόμη την απαραίτητη ηλικία για να βασιλέψει. Αν και αρχικά ηττήθηκαν, οι Μακεδόνες, θέτοντας τον μικρό μονάρχη ως επικεφαλής, κατάφεραν και απέκρουσαν τους εισβολείς. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Αλκέτας Α΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία των Αργεαδών
Κίνδυνος αγοράς
Ο Κίνδυνος αγοράς είναι ο κίνδυνος μείωσης της αξίας μιας επένδυσης εξαιτίας αλλαγών στους παράγοντες που διαμορφώνουν την αξία της αγοράς. Τέσσερις τυπικοί παράγοντες είναι: μέταλλα)
Μέτρηση
Ο κίνδυνος αγοράς μετράται τυπικά χρησιμοποιώντας τη μεθοδολογία που δίνει το μέτρο Αξία σε Κίνδυνο (Value at Risk ή VaR). Ο κίνδυνος αγοράς μπορεί να αντιπαρατεθεί με τον Μη Συστημικό Κίνδυνο, που μετρά τον κίνδυνο της μείωσης της αξίας κάποιου περιουσιακού στοιχείου εξαιτίας αλλαγών σε μια συγκεκριμένη βιομηχανία ή τομέα, εν αντιθέσει με την μείωση του εξαιτίας μιας πιο ευρείας κίνησης της αγοράς.
Ιδεόγραμμα
Ως Ιδεόγραμμα χαρακτηρίζεται οποιοδήποτε γραπτό σήμα που παριστά μια ιδέα. Ιδεόγραμμα μπορεί να είναι είτε σημείο ή παράσταση που να μοιάζει ακόμα και με γράμμα χωρίς όμως να εκφράζει φθόγγο ή συλλαβή, αλλά κάποια ολόκληρη έννοια.
Κατηγορία:Συστήματα γραφής
Τζέισον Άιζακς
Ο Τζέισον Άιζακς (Jason Isaacs, 6 Ιουνίου 1963) είναι Άγγλος ηθοποιός.
Γεννήθηκε στις 6 Ιουνίου του 1963 στο Λίβερπουλ στην Αγγλία και είναι περισσότερο γνωστός για τον ρόλο του ως Λούσιους Μαλφοΐ στην σειρά ταινιών Χάρι Πότερ και για τον ρόλο του Μάικλ Κάφφεε στην τηλεοπτική σειρά Brotherhood. Πέρα από την συμμετοχή του σε κινηματογραφικές ταινίες, έχει συμμετάσχει σε τηλεοπτικές σειρές καθώς και σε θεατρικές παραστάσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Συνεντεύξεις
Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
ΦΚ Γιέντινστβο
Η ΦΚ Τζεντίνστβο είναι ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος από την πόλη Ub, Σερβία.
Ιστορία
Η ομάδα ιδρύθηκε το 1920 και αγωνίστηκε στη Serbian League επί εποχής Γιουργκοσλαβίας τις σεζόν 1966, 1978, 1981 και 1986. Επί εποχής Σερβίας και Μαυροβουνίου, το 2000. αγωνίστηκε στη Second League of FR Yugoslavia μέχρι το 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1920
Κάτω Ρέτσινα Αιτωλοακαρνανίας
Τα Κάτω Ρέτσινα ή Ρέτσινα είναι ημιορεινό χωριό του νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 340 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Κάτω Ρέτσινα βρίσκονται στα ανατολικά της λιμνοθάλασσας του Αιτωλικού. Το χωριό είναι κτισμένο σε λόφο του όρους Αράκυνθος (Ζυγός) ανάμεσα σε πυκνόφυτη περιοχή, με πανοραμική θέα προς τη λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου – Αιτωλικού και την πεδιάδα των Οινιαδών. Στην περιοχή υπάρχει πεδίο αλεξιπτώτου πλαγιάς. Απέχουν 8,5 χλμ. Β.του Μεσολογγίου και 17 χλμ. Α.-ΝΑ. του Αιτωλικού (μέσω Αγριλιάς). Ως οικισμός περιλαμβάνεται στις ελληνικές απογραφές από το 1940 ως μέρος της τότε κοινότητας Ρετσίνων. Το 1981 προσαρτήθηκαν σε αυτόν οι καταργούμενοι οικισμοί Γύρος και Κοντογιανναίικα. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τις Τρύπες αποτελούν την τοπική κοινότητα Ρετσίνων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου του δήμου Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό ως κοινότητα 193 κατοίκους ενώ ως οικισμός 157.
Οικογένεια Αλουσιανού
Η Οικογένεια Αλουσιανού ή Αλούσιαν ήταν βυζαντινή οικογένεια με καταγωγή το Θέμα Βουλγαρίας, παρακλάδι της βουλγαρικής Δυναστείας των Κομητόπουλων. Η οικογένεια είχε στενούς δεσμούς λόγω γάμων με την οικογένεια των Δαλασσηνών.
Ιστορία
Γενάρχης της οικογένειας ήταν ο Αλουσιανός ή Αλουσιάνος ή Αλούσιαν, Βούλγαρος και μετά Ρωμαίος ευγενής, νυμφευμένος με μέλος της οικογένειας Δαλασσηνών. Ο Αλουσιανός ήταν γιος του Ιβάν Βλάντισλαβ της Βουλγαρίας και συμμετείχε ενεργά στην Εξέγερση του Πέτρου Δελεάνου το 1040-1041, όπου ανακηρύχθηκε από τους επαναστάτες τσάρος. Γιοι του ήταν ο Βασίλειος Ρωμαίος δούκας και ο Σαμουήλ Ρωμαίος στρατηγός, ενώ κόρη του η Άννα, σύζυγος του μετέπειτα Αυτοκράτορα Ρωμανού Δ΄.
Γιος του Σαμουήλ Αλουσιανού και της Δαλασσηνής ήταν ο Κωνσταντίνος, που κατείχε το αξίωμα του βεστάρχη. Γιος της Άννας Αλουσιανού και του Διογένη ήταν ο επίσης Κωνσταντίνος Διογένης, που απέκτησε δύο παιδιά με σύζυγο από την οικογένεια των Αργυρών. Γνωστός είναι και ο Δαυίδ Αλουσιανός, πιθανότατα γιος του Αλουσιανού.
Παραπομπές
* Αλουσιανου
Παναγία Κουλουρδού
Η Παναγία Κουλουρδού, επίσης γνωστή ως Μετάστασις της Θεοτόκου ή Εννιάμερα της Θεοτόκου, είναι μεσαιωνική εκκλησία στην Αττική. Βρίσκεται στην περιοχή Μυκονιάτικα της Κολοκυνθούς των Δήμων Αγ. Αναργύρων - Ιλίου. Χρονολογείται από τον 17ο ή 18ο αιώνα και είναι βασιλικού ρυθμού μονόκλιτος καμαροσκεπής ναός. Εσωτερικά στηρίζεται σε δυο τυφλά τόξα με αρχαία ιωνικά κιονόκρανα στις κατά μήκος πλευρές. Ο νάρθηκας είναι καμαροσκέπαστος. Προστέθηκε αργότερα κατόπιν κατεδαφίσεως του δυτικού τοίχου του αρχικού ναού και την αντικατάστασή του με τόξο. Στον θόλο υπάρχουν φεγγίτες. Οι τοίχοι στολίζονται με λίγες αγιογραφίες, μεταγενέστερες του ναού. Ιδιοκτήτες του ναού είναι οι αδελφοί Περίδη οι οποίοι ανάγουν την κατασκευή του σε τάμα ενός προγόνου τους πριν 200 περίπου χρόνια.
Πτολεμαΐδα Ερμία
Η Πτολεμαΐδα Ερμία αναφέρεται και Πτολεμαΐδα Θηβαΐδας ήταν Ελληνιστική πόλη της αρχαίας Αιγύπτου. Βρίσκεται στην δυτική όχθη του Νείλου στην περιοχή του σημερινού αιγυπτιακού χωριού Ψώι στην νομή της Θίνις και στο σύγχρονο Κυβερνείο Σοχάγκ. Κατασκευάστηκε από τον Πτολεμαίο Α΄ Σωτήρα λίγο μετά το 312 π.Χ. για να γίνει η πρωτεύουσα της Άνω Αιγύπτου.
Σύμφωνα με το Στράβωνα ήταν η μεγαλύτερη πόλη στην Θηβαΐδα ίση με την Μέμφις στο μέγεθος. Ήταν χωρισμένη σε φυλές και δήμους με εκλεγμένους δικαστές όπως και μια παραδοσιακή ελληνική πόλη. Έλληνες άποικοι στην πόλη ήρθαν από την Πελοπόννησο και τη βόρεια Ελλάδα. Η πόλη είχε ναούς ελλήνων και αιγύπτιων Θεών (Δίας, ο Διόνυσος, η Ίσις), καθώς και μια λατρεία για τη δυναστεία των Πτολεμαίων, είχε επίσης θέατρο. Ο Πτολεμαίος, ο αλεξανδρινός αστρονόμος και γεωγράφος (περίπου 90-168 μ.Χ.), γεννήθηκε στην πόλη αυτή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο Κατηγορία:Πτολεμαϊκές αποικίες
Υγίνος
Το όνομα Υγίνος μπορεί να αναφέρεται στους:
καθώς και σε
Αυγουστόπολη (αποσαφήνιση)
Με την ονομασία Αυγουστόπολη αναφέρονται οι εξής πόλεις της αρχαιότητας:
Κλησώ
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κλησώ είναι γνωστή μια πριγκήπισσα, μία από τις θυγατέρες του βασιλιά Κλήσωνα, αδελφή της Ταυροπόλεως και του Πύλαντα. Στην πόλη Μέγαρα υπήρχε η τοπική παράδοση, αντίθετη από αυτή που αναφέρει ο Παυσανίας, ότι το πτώμα της Ινούς εκβράσθηκε στις ακτές τους και ότι το έθαψαν η Κλησώ και η Ταυρόπολις, κόρες του Κλήσωνα.
Πηγή
Κλησω
Αμφιθέα Εύβοιας
Η Αμφιθέα (μέχρι το 1954 Γίδες ) είναι χωριό του Δήμου Διρφύων - Μεσσαπίων της Περιφερειακής Ενότητας Εύβοιας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 262 κατοίκους. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 240 μ. σε πεδινή έκταση. Βρίσκεται 27 χιλιόμετρα βορειοανατολικά από τη Χαλκίδα.
Ιστορικά στοιχεία
Από την περιοχή περνούσε το μεγάλο υδραγωγείο της Χαλκίδας. Το χωριό μέχρι το 1954 λεγόταν Γίδες. Σύμφωνα με την παράδοση πήρε το όνομα του από ένα Τούρκο πασά ο οποίος είχε κοπάδια στην περιοχή. Το χωριό αναφέρεται σε οθωμανικό φορολογικό κατάστιχο του 1474 με την ονομασία Yidez. Σύμφωνα με το κατάστιχο, είχε 27 σπίτια και παρήγαγε κρασί.
Το 1835 οι Γίδες προσαρτήθηκαν στον δήμο Ληλαντίων. Με την κατάργηση των δήμων το 1912 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Το 1954 μετονομάστηκε σε Αμφιθέα. Με το σχέδιο Καποδίστριας προσαρτήθηκε στον δήμο Διρφύων και με το πρόγραμμα Καλλικράτης στον δήμο Διρφύων - Μεσσαπίων.
Απογραφές πληθυσμού
Η πορεία του πληθυσμού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
thumb|250px|Ο πύργος Αμφιθέας Περίπου δύο χιλιόμετρα ανατολικά του οικισμού, δίπλα στο εξωκλήσι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, σώζονται τα ερείπια πύργου. Ο πύργος δεν είναι γνωστό πότε κτίστηκε, αλλά με βάση τους άλλους πύργους της Εύβοιας, οι οποίοι χρονολογούνται από τους βενετικούς χρόνους, κτίστηκε τον 15ο αιώνα. Ο ρόλος του πιθανόν ήταν να φυλάσσει το υδραγωγείο της Χαλκίδας, το οποίο περνούσε από την περιοχή. Κοντά βρίσκονται τα ερείπια ενός άλλου, μικρότερου πύργου, γνωστού ως Πυργόπουλο. Πιθανόν είχε το ρόλο της αποθήκης τροφίμων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Διρφύων - Μεσσαπίων
Κλήσωνας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κλήσωνας (Κλήσων) είναι γνωστός ένας γιος του Λέλεγα, ο οποίος υπήρξε βασιλιάς των Μεγάρων. Εκεί έφθασε ο Λέλεγας (που ήταν ο γιος του Ποσειδώνα και της Λιβύης της κόρη του Έπαφου) από την Αίγυπτο, 12 γενεές μετά από τον Κάρα. Το όνομα της συζύγου του Κλήσωνα δεν αναφέρεται, αλλά παιδιά του ήταν η Κλησώ, η Ταυρόπολις και ο Πύλαντας. Εξάλλου, εγγονός του Κλήσωνα ήταν ο περίφημος ληστής Σκίρωνας.
Πηγή
Κλησωνας
Βαχτάνγκ του Ιμερέτι (γιος Ροστόμ)
Οικογενειακό υπόβαθρο
Ήταν γιος τού πρίγκιπα Ροστόμ, φυσικός γιος τού βασιλιά Δαβίδ Β΄, από τη Μαριάμ Μικελάτζε. Το καθεστώς τού Ροστόμ ως βασιλικού πρίγκιπα αναγνωρίστηκε από τη Ρωσική Αυτοκρατορία μετά την επέκταση τού προτεκτοράτου της στο βασίλειο τού Ιμερέτι το 1804. Ο Βαχτάνγκ είχε έναν μικρότερο αδελφό, τον Ταριέλ, και πιθανώς μία αδελφή, την Ατάτο. Τα αδέλφια ήταν επίσης γνωστά με το επώνυμο Μπαγκρατιόν-Νταβύντοφ, αν και, στη Ρωσική Αυτοκρατορία, ο τίτλος των Πριγκίπων Μπαγκρατιόν-Νταβύντοφ επιβεβαιώθηκε επίσημα το 1849 σε μία άλλη, Καχετιανή γραμμή της δυναστείας Μπαγκρατιόνι: Μπαγκρατιόν-Νταβιτισβίλι. Η ομωνυμία έχει οδηγήσει σε κάποια σύγχυση στη γενεαλογική βιβλιογραφία, καθώς ορισμένοι μελετητές, όπως ο Κύριλ Νταβίντοφ, υπέπεσαν σε λάθος, καθιστώντας τον Σολομών Μπαγκρατιόν-Νταβίντοφ (γιο τού πρίγκιπα Ροστόμ Μπαγκρατιόν-Νταβιτισβίλι) γιο τού Ροστόμ, φυσικό γιο τού βασιλιά Δαβίδ Β΄ τού Ιμερέτι.
Επανάσταση
Η εμπλοκή του Βαχτάνγκ στην πολιτική έγινε για πρώτη φορά ορατή το 1819, εννέα χρόνια αφότου οι Ρώσοι καθαίρεσαν τον συγγενή του, βασιλιά Σολομώντα Β΄ και προσάρτησαν το Ιμερέτι. Εκείνο το έτος, αυτό που αρχικά ξεκίνησε ως διαμαρτυρία ενάντια στην καταπάτηση της ρωσικής κυβέρνησης στην εκκλησία στο Ιμερέτι, κλιμακώθηκε σε μία εξέγερση ευρείας κλίμακας, στην οποία συμμετείχαν ευγενείς και αγρότες. Ο Βαχτάνγκ, μαζί με άλλους Ιμερετίους βασιλικούς, όπως ο πρίγκιπας Δαβίδ και ο πρίγκιπας Ροστόμ, έγινε ένας από τους ηγέτες τού κινήματος, το οποίο γρήγορα εξαπλώθηκε στη γειτονική Γκουρία και Μινγκρελία. Οι ρωσικές αρχές τον κήρυξαν παράνομο και διέταξαν τη σύλληψη της οικογένειάς του. Μέχρι τον Ιούλιο τού 1820, ο στρατηγός Βελυαμίνοφ κατάφερε να επαναφέρει το μεγαλύτερο μέρος τού Ιμερέτι στη ρωσική κυριαρχία. Οι επαναστάτες πρίγκιπες αποσύρθηκαν στα βουνά της Ράχα, όπου οι δυνάμεις τους τελικά ηττήθηκαν. Ο πρίγκιπας Δαβίδ σκοτώθηκε στη μάχη. Ο Ροστόμ συνελήφθη και απελάθηκε στο εσωτερικό της Ρωσίας. Ο Βαχτάνγκ κατέφυγε στην Οθωμανική αυτοκρατορία, φέρνοντας μαζί του τον μικρότερο αδελφό του, Ταριέλ. Η μητέρα του, η σύζυγός του Ντόνα Λορντκιπανίτζε, και η κόρη του Aναστασία, συνελήφθησαν από τον Ρώσο στρατό και στάλθηκαν στην Τιφλίδα.
Εξορία
Φεύγοντας από το Ιμερέτι, ο Βαχτάνγκ και ο Ταριέλ έφτασαν στο Αχαλτσίχε και τελικά εγκαταστάθηκαν στην Τραπεζούντα, την πόλη όπου ο Σολομών Β΄, ο τελευταίος βασιλιάς τού Ιμερέτι, τελείωσε τις ημέρες της εξορίας του. Ζούσαν με μία σύνταξη, που χορηγούσε η οθωμανική κυβέρνηση. Ο Γεωργιανός ιστορικός Mανάνα Χομερίκι βρήκε ένα προσχέδιο εγγράφου στα Οθωμανικά Αρχεία στην Κωνσταντινούπολη, που δημιουργήθηκε μετά το τέλος τού Σολομώντα Β΄ το 1815. Το έγγραφο είναι ένα σουλτανικό φιρμάνι, που επιβεβαιώνει έναν νέο υποτελή ηγεμόνα στο Ιμερέτι, αλλά το πεδίο ονόματος παραμένει κενό, προφανώς λόγω της έλλειψης κατάλληλου υποψηφίου εκείνη την εποχή. Άλλο οθωμανικό έγγραφο, από π. 1821, αναφέρει τον Βαχτάνγκ ως χαν τού Ιμερέτι. Ο Χομερίκι εικάζει ότι οι Οθωμανοί, συναγωνιζόμενοι με τη Ρωσία για επιρροή στον δυτικό Καύκασο, αναγνώρισαν τον εξόριστο Ιμερέτιο πρίγκιπα ως νόμιμο άρχοντα της χώρας του.
Κατά τη διάρκεια της εξορίας του, ο Βαχτάνγκ ήταν σε αλληλογραφία με την αντι-ρωσική αντιπολίτευση και αναζήτησε συμμάχους τόσο στην Τουρκία όσο και στο Ιράν. Ο αδελφός του Tαριέλ (απεβ. το 1840) φαίνεται ότι ήταν στον οθωμανικό στρατό ως υψηλόβαθμος αξιωματικός. Στα τελευταία του χρόνια, ο Βαχτάνγκ προσπάθησε να διαπραγματευτεί με τις ρωσικές αρχές την ασφαλή επιστροφή του στο Ιμερέτι, αλλά απεβίωσε, τον Δεκέμβριο του 1850, στη μικρή πόλη Πουλαθάνε (τώρα Akçaabat, Τουρκία). Η μοναχοκόρη του, Αναστασία, ζούσε στη Γεωργία. Οι υποτιθέμενοι απόγονοί του στην Τουρκία, οι Χαϊντάρ-Μπέηδες, είναι ελάχιστα τεκμηριωμένοι.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
NGC 4559
Ο NGC 4559 ή Caldwell 36 είναι σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Κόμη Βερενίκης. Τον ανακάλυψε ο Ουίλιαμ Χέρσελ το 1785. Οι εκτιμήσεις όσον αφορά την απόστασή του από την Γη κυμαίνονται ανάμεσα στα 19 και τα 51 εκατομμύρια έτη φωτός. Είναι μέλος της ομάδας γαλαξιών Κόμη Βερενίκη Ι.
Στον γαλαξία έχει παρατηρηθεί ένας υπερκαινοφανής αστέρας, ο SN 1941A.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
4459 Κατηγορία:Αντικείμενα Caldwell Κατηγορία:Κόμη Βερενίκης Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες
Κλέων (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Κλέων φέρονται τα ακόλουθα πρόσωπα της αρχαιότητας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες (ταινία 1956)
Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες (αγγλικά Around the World in 80 Days) είναι ταινία του 1956 βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Ιουλίου Βερν, που απέσπασε πολλά βραβεία, συμπεριλαμβανομένου και του όσκαρ καλύτερης ταινίας. Την παραγωγή της ταινίας έκανε η εταιρία του Μάικλ Τοντ, τρίτου συζύγου της Ελίζαμπεθ Τέιλορ, ενώ τη διανομή ανέλαβε η United Artists. Η ταινία αυτή σκηνοθεσίας του Βρετανού Μάικλ Άντερσον χαρακτηρίστηκε για τις, για την εποχή που προβλήθηκε, καινοτομίες της. Μια από αυτές ήταν η χρήση της τεχνικής υψηλής ευκρίνειας Todd-AO, όπου χρησιμοποιείτο φιλμ 70 χιλιοστών για υψηλότερη ανάλυση της οθόνης, άλλη μια ήταν η χρήση μεγάλων ηθοποιών σε δευτερεύοντες ρόλους, ενώ οι διάρκειας επτά λεπτών τίτλοι έναρξης, με τα κινούμενα σχέδια δημιουργήθηκαν από τον βραβευμένο σχεδιαστή Σολ Μπας.