cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας
Αναγκαστικός εκμακεδονισμός στη Μακεδονία του Πιρίν
Το Δεκέμβριο του 1946 πραγματοποίησε μια απογραφή στη Μακεδονία του Πιρίν. Οι κρτικές αρχές καθοδήγησαν τον τοπικό πληθυσμό στην περιοχή του Πιρίν να καταγράφονται διοικητικά ως "Μακεδόνες", συμπεριλαμβανομένων των Πομάκων, με εξαίρεση εκείνους που προέρχονταν από άλλα μέρη της χώρας. Κατά τη συνεδρίασή της στις 21 Δεκεμβρίου η Περιφερειακή Επιτροπή του Εργατικού Κόμματος στην Ανω Τζουμαγιά αποφάσισε να αποδεχθεί μια φόρμουλα το 70% των "Μακεδόνων" στις πόλεις στη στήλη των δελτίων της απογραφής για την ομιλούμενη γλώσσα να γράψει "Βουλγαρική" και στα χωριά ως επί το πλείστον "Μακεδονική". Το αποτέλεσμα των οδηγιών ήταν από τους 281.015 κατοίκους 169.444 άτομα να αναγνωριστούν εθνικά ως Μακεδόνες.
Λίγο αργότερα - το 1948, εξαιτίας της ρήξης στις σχέσεις μεταξύ Τίτο και Στάλιν η σύμβαση καταργήθηκε. Για ένα διάστημα το ΒΚΚ και το Βουλγαρικό κράτος διατήρησαν αντιφατική, αντιβουλγαρική πολιτική για το Μακεδονικό ζήτημα - μέχρι το 1963, οπότε το Μάρτιο στην Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος ο Τόντορ Ζίβκοβ ανοιχτά δήλωσε ότι ο πληθυσμός στη Μακεδονία του Πιρίν αποτελεί μέρος του βουλγαρικού έθνους και ότι πολιτικά εξαναγκάστηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα στη διάρκεια της Πολιτιστικής αυτονομίας της Μακεδονίας του Πιρίν μεταξύ 1944 - 1948 να δηλώνει Μακεδονικός.
Η περίοδος Ζίβκοβ
Ο Ζίβκοβ έγινε ο νέος ηγέτης του BΚΚ και παρέμεινε για τα επόμενα 33 χρόνια. Το ΒΚΚ διατήρησε τη συμμαχία του με το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης (ΚΚΣΕ), που τώρα ήταν υπό την ηγεσία του Νικίτα Χρουστσόφ, που κατήγγειλε επίσημα το Στάλιν στο συνέδριο του ΚΚΣΕ το 1956. Με τον παραγκωνισμό των συντηρητικών σκληροπυρηνικών αυτό υπήρξε μια περίοδος φιλελεύθερης επιρροής και μεταρρύθμισης. Ααποκαταστάθηκαν οι σχέσεις με τη Γιουγκοσλαβία, που προγενέστερα είχε απορριφθεί από τη Σοβιετική Ένωση λόγω της αντισταλινικής στάσης της, και την Ελλάδα. Οι δίκες και οι εκτελέσεις του Τράιτσο Κοστόφ και άλλων "Τιτοϊκών" (αν και όχι του Νικόλα Πέτκοφ και άλλων μηκομμουνιστών θυμάτων των εκκαθαρίσεων του 1947) καταγγέλθηκαν επίσημα. Ο μαχητικός αντικληρικαλισμός του κόμματος χαλάρωσε και η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν στοχοποιείτο πλέον ως εχθρός της επανάστασης.
Οι αναταραχές στην Πολωνία και την Ουγγαρία το 1956 δεν μεταδόθηκαν στη Βουλγαρία, αλλά το Κόμμα τοποθετείται έθεσε αυστηρούς περιορισμούς στην δημοσιοποίηση απόψεων που θεωρούντο αντισοσιαλιστικές ή ανατρεπτικές για την πρόληψη τυχόν παρόμοιων ταραχών. Στη δεκαετία του 1960 εγκρίθηκαν ορισμένες οικονομικές μεταρρυθμίσεις, που επέτρεπαν την ελεύθερη πώληση της παραγωγής, που ξεπερνούσε τις προγραμματισμένες ποσότητες. Η χώρα έγινε ο δημοφιλέστερος τουριστικός προορισμός για τους ανθρώπους από το Ανατολικό Μπλοκ. Η Βουλγαρία είχε επίσης μια μεγάλη βάση παραγωγής αγαθών, όπως τσιγάρα και σοκολάτες, που ήταν δύσκολο να αποκτηθούν σε άλλες σοσιαλιστικές χώρες.
Το 1971, με την υιοθέτηση νέου Συντάγματος, ο Ζίβκοβ προήχθη σε Αρχηγό του Κράτους (Πρόεδρο του Κρατικού Συμβουλίου ) και ο Στάνκο Toοντόροφ σε Πρωθυπουργό.
Το 1978 η Βουλγαρία έτυχε ευρείας διεθνως προσοχής όταν ο εξόριστος αντιφρονών συγγραφέας Γκεόργκι Μάρκοφ προσεγγίστηκε σε ένα δρόμο του Λονδίνου από έναν ξένο που τρύπησε το πόδι του με την άκρη μιας ομπρέλας. Ο Μάρκοφ πέθανε λίγο αργότερα από δηλητηρίαση από ρικίνη και θεωρήθηκε ότι είχε πέσει θύμα της Βουλγαρικής μυστικής υπηρεσίας, υποψία που επιβεβαιώθηκε μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, όταν τα έγγραφα της KGB δημοσιοποιήθηκαν, αποκαλύπτοντας ότι είχε συνεργαστεί με τη Βουλγαρία για να οργανώσουν το θάνατο του Μάρκοφ.
Αποθέματα χρυσού και αργύρου της Εθνικής Τράπεζας της Βουλγαρίας
Πολύ αργότερα έγινε γνωστό ότι το 1960, λόγω της αφερεγγυότητα και της ανάγκης αποπληρωμής των επερχόμενων ωριμάνσεων σε Δυτικές τράπεζες το Β΄ τρίμηνο 46, το Γ΄τρίμηνο 36 και το Δ΄ τρίμηνο 25 εκατομμύρια δολάρια, ο Τοντόρ Ζίβκοβ προσωπικά απηύθυνε έγγραφη πρόταση προς τον πρώτ Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΣΕ - Νικίτα Χρουστσόφ ζητώντας από την ΕΣΣΔ να αγοράσει το αποθεματικό της τράπεζας, που είχε δημιοργηθεί επί 66 χρόνια - από την απελευθέρωση το 1878 ως το 1944, από 22 τόνους χρυσού και 50 τόνους αργύρου αντί μετατρέψιμων νομισμάτων (τότε καπιταλιστικών).
Κατά την πώληση ο χρυσός μεταφέρθηκε στο Νοβοσιμπίρσκ, όπου εξευγενίσθηκε για να ευθυγραμμιστεί με τις απαιτήσεις των διεθνών αγορών χρυσού και στη συνέχεια πουλήθηκε με τιμή $ 35.10 ανά ουγγιά, συνολικά 23 εκατομμύρια δολάρια. Σε τιμές του 2009 η αξία των πωληθέντων αποθεμάτων χρυσού ήταν 639 εκατομμύρια δολάρια. Κατά τα επόμενα έτη ο Ζίβκοβ προσφεύγοντας σε διάφορες μυστικές επιχειρήσεις με χρυσό και μεταξύ 1960 και 1964, με την πώληση με την άδειά του συνολικά 31,8 τόνων, χρησιμοποίησε το μετατρέψιμο συνάλλαγμα που εισπράχτηκε αποκλειστικά για την αποπληρωμή των χρεών της Βουλγαρίας, κυρίως προς τις σοβιετική τράπεζες - Eυρομπανκ στο Παρίσι και Λαϊκή Τράπεζα τη Μόσχας στο Λονδίνο.
"16η δημοκρατία της ΕΣΣΔ"
Στις 4 Δεκεμβρίου 1963 ο Τοντόρ Ζίβκοβ με την ιδιότητά του του Γενικού Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος και πρωθυπουργού της Βουλγαρίας, υπέβαλε προσωπικά μια πρόταση στην Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος, να απευθυνθεί η Βουλγαρία στην Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΣΕ με θέμα την περαιτέρω στενότερη προσέγγιση και μελλοντική συγχώνευση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Βουλγαρίας και της Σοβιετικής Ένωσης, καθιστώντας την το 16η Δημοκρατία της Σοβιετικής Ένωσης, θέτοντας έτσι σε κίνδυνο την εθνική ακεραιότητα και την ανεξαρτησία της χώρας. Η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής αξιολόγησε την πρόταση ως μια αξιοσημείωτη επίδειξη πατριωτισμού και διεθνισμού, που ανύψωνε σε ένα νέο επίπεδο την αδελφική φιλία και τη συνολική συνεργασία μεταξύ της χώρας και της Σοβιετικής Ένωσης. Η πρόταση "για τη δημιουργία των οικονομικών, πολιτικών και ιδεολογικών προϋποθέσεων για την πλήρη ενοποίηση των δύο αδελφών χωρών" εγκρίθηκε ομόφωνα από την Ολομέλεια και υπεγράφη προσωπικά από τον Τοντόρ Ζίβκοβ.
1971 – 1989
Το Δέκατο Συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος ενέκρινε ένα νέο πρόγραμμα του κόμματος, που στόχευε στην οικοδόμηση μιας αναπτυγμένης σοσιαλιστικής κοινωνίας. Το σύνταγμα του Ζίβκοβ εγκρίθηκε το 1971.
Η Βουλγαρία υπέγραψε τη Συμφωνία του Ελσίνκι το 1975, που εγγυόνταν τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις θεμελιώδεις ελευθερίες, συμπεριλαμβανομένης της ελευθερίας κίνησης, επαφών, πληροφοριών, πολιτισμού και εκπαίδευσης και το δικαίωμα στην εργασία, την εκπαίδευση και την ιατρική περίθαλψη. Ωστόσο τα γεγονότα που ακολούθησαν σχετικά με τους Τούρκους της Βουλγαρίας τη δεκαετία του '80 ήταν μια άμεση παραβίαση των εν λόγω δεσμεύσεων.
Το τέλος της Λαϊκής Δημοκρατίας
Παρά το γεγονός ότι Ζίβκοβ δεν ήταν ποτέ σταλινικός, από τη δεκαετία του 1980 οι συντηρητικοί απέκτησαν επιρροή στην κυβέρνηση και η διοίκηση ήταν πολύ αυταρχική. Κάποια κοινωνική και πολιτιστικήαπελευθέρωση και πρόοδος υπό τη Λιουντμίλα Ζίβκοβα, κόρη του Τόντορ, προκάλεσε έντονη αποδοκιμασία και ενόχληση στο Κομμουνιστικό Κόμμα, λόγω του ανορθόδοξου τρόπου ζωής της, που περιελάμβανε την υιοθέτηση Ανατολικών θρησκειών. Πέθανε το 1981, μόλις μια εβδομάδα μετά τα 39α γενέθλιά της, και φημολογήθηκε, αλλά ποτέ αποδείχθηκε, ότι τη δολοφόνησε η μυστική αστυνομία.
Αυτός ο αυταρχισμός φάνηκε κυρίως σε μια εκστρατεία αναγκαστικής αφομοίωσης της εθνικής τουρκικής μειονότητας, στην οποία απαγορεύτηκε να μιλά την τουρκική γλώσσα και που αναγκάστηκε να υιοθετήσει βουλγαρικά ονόματα το χειμώνα του 1984. Το ζήτημα προκάλεσε ένταση στις οικονομικές σχέσεις της Βουλγαρίας με τη Δύση. Η εκδίωξη των Τούρκων από τη Βουλγαρία το 1989 προκάλεσε σημαντική πτώση της γεωργικής παραγωγής στις νότιες περιοχές λόγω της απώλειας των περίπου 300.000 εργαζομένων. Τη στιγμή που ο αντίκτυπος του προγράμματος μεταρρυθμίσεων του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ στη Σοβιετική Ένωση έγινε αισθητός στη Βουλγαρία στα τέλη της δεκαετίας του 1980, οι Κομμουνιστές, όπως και ο αρχηγός τους, ήταν πάρα πολύ αδύναμοι για να αντισταθούν στο αίτημα για αλλαγή για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η φιλελεύθερη κατακραυγή για τη διάλυση μιας περιβαλλοντικής διαδήλωση στη Σόφια τον Οκτώβριο του 1989 διευρύνθηκε σε γενική καμπάνια για πολιτική μεταρρύθμιση. Τα πιο μετριοπαθή στοιχεία στην κομμουνιστική ηγεσία αντέδρασαν αμέσως με την καθαίρεση υου Ζίβκοβ καιτην αντικατάστασή του με τον υπουργό Εξωτερικών Πέταρ Μλαντένοφ στις 10 Νοεμβρίου 1989.
Αυτή η γρήγορη κίνηση, ωστόσο, πρόσφερε μόνο μια μικρή ανάπαυλα στο Κομμουνιστικό Κόμμα και εμπόδισε την επαναστατική αλλαγή. Ο Μλαντένοφ υποσχέθηκε να ανοίξει το καθεστώς, ακόμη και φθάνοντας στο σημείο να πει ότι υποστηρίζει πολυκομματικές εκλογές. Ωστόσο, διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα έφερε την κατάσταση στα άκρα. Στις 11 Δεκεμβρίου ο Μλαντένοφ εμφανίσθηκε στην κρατική τηλεόραση για να ανακοινώσει ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα θα παραχωρήσει το μονοπώλιο του στο πολιτικό σύστημα. Στις 15 Ιανουαρίου 1990, η Εθνική Συνέλευση τροποποίησε επισήμως το νομικό κώδικα για την κατάργηση του "ηγετικού ρόλου" του Κομμουνιστικού Κόμματος. Τον Ιούνιο του 1990 διεξήχθησαν οι πρώτες πολυκομματικές εκλογές από το 1939, ανοίγοντας έτσι το δρόμο της Βουλγαρίας για το πολυκομματικό σύστημα. Τέλος, στις 15 Νοεμβρίου 1990, η 7η Μεγάλη Εθνοσυνέλευση ψήφισε την αλλαγή του ονόματος της χώρας σε Δημοκρατία της Βουλγαρίας και αφαίρεσε το κομμουνιστικό κρατικό έμβλημα από την εθνική σημαία.
Εκτιμάται ότι 50.000 ως 100.000 άνθρωποι μπορεί να έχουν σκοτωθεί στη Βουλγαρία από το 1944 στο πλαίσιο της γεωργικής κολεκτιβοποίησης και της πολιτικής καταπίεσης, αν και δεν υπάρχει επαρκής τεκμηρίωση για μια οριστική αποτίμηση. Ο Ντίνιου Σαρλάνοφ, στο βιβλίο του Ιστορία του Κομμουνισμού στη Βουλγαρία, υπολογίζει περίπου 31.000 τους ανθρώπους που σκοτώθηκαν από το καθεστώς μεταξύ 1944 και 1989. Για τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας στην κομμουνιστική Βουλγαρία επίσης δεν υπάρχουν τεκμηριωμένα στοιχεία.
Μια δημοσκόπηση του 2009 που διεξήχθη από το "Pew Global Attitudes Project" διαπίστωσε ότι ένας στους εννέα Βούλγαρους πιστεύει ότι οι απλοί άνθρωποι είναι σε καλύτερη κατάσταση, ως αποτέλεσμα της μετάβασης στον καπιταλισμό. Δεκαέξι τοις εκατό δήλωσαν ότι η Πολυκομματική Δημοκρατία λειτουργεί προς όφελος όλων των ανθρώπων.
Kυβέρνηση και πολιτική
Η Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας ήταν ένα μονοκομματικό Κομμουνιστικό κράτος. Το Βουλγαρικό Κομμουνιστικό Κόμμα δημιούργησε μια εκτεταμένη νομενκλατούρα σε κάθε οργανωτικό επίπεδο. Το σύνταγμα άλλαξε αρκετές φορές, με το Σύνταγμα του Ζίβκοφ να είναι το μακροβιότερο. Σύμφωνα με το άρθρο 1 «Η Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας είναι ένα σοσιαλιστικό κράτος, με επικεφαλής τους εργαζόμενους του χωριού και της πόλης. Η ηγετική δύναμη στην κοινωνία και την πολιτική είναι το Βουλγαρικό Κομμουνιστικό Κόμμα."
Η ΛΔΒ λειτουργούσε ως μονοκομματική λαϊκή δημοκρατία, με τις Λαϊκές Επιτροπές να εκπροσωπούν την τοπική αυτοδιοίκηση. Ο ρόλος τους ήταν να υλοποιούν τις αποφάσεις του Κόμματος στις αντίστοιχες περιοχές τους και συγχρόνως να βασίζονται στην κοινή γνώμη στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 το ΒΚΚ είχε φτάσει στο εκτιμώμενο μέγιστό του των 1.000.000 μελών, πάνω από το 10% του πληθυσμού.
Στρατός
Μετά τη ανακήρυξη της Βουλγαρίας σε λαϊκή δημοκρατία το 1946, ο στρατός υιοθέτησε γρήγορα Σοβιετικό στρατιωτικό δόγμα και οργάνωση. Η χώρα έλαβε μεγάλες ποσότητες σοβιετικών όπλων και τελικά να δημιουργήσει μια εγχώρια βιομηχανία παραγωγής στρατιωτικών οχημάτων. Το 1988, ο Βουλγαρικός Λαϊκός Στρατός (Българска народна армия) αριθμούσε 152.000 άνδρες, που υπηρετούσαν σε τέσσερις διαφορετικούς κλάδους - τις Χερσαίες Δυνάμεις, το Ναυτικό, τις Δυνάμεις Αεροπορίας και Αεράμυνας και τις Πυραυλικές Δυνάμεις.
Η ΛΔΒ διατηρούσε εντυπωσιακό εξοπλισμό για το μέγεθος της χώρας - 3.000 άρματα μάχης, 2.000 τεθωρακισμένα οχήματα, 2.500 συστήματα πυροβολικού μεγάλου διαμετρήματος, πάνω από 500 μαχητικά αεροσκάφη, 33 πολεμικά πλοία, καθώς και 67 εκτοξευτές πυραύλων Σκουντ, 24 εκτοξευτές SS-23 και δεκάδες εκτοξευτές πυραύλων πυροβολικού FROG-7.
Οικονομία
Η οικονομία της Λ.Δ.Β. ήταν μια κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία, παρόμοια με εκείνες των άλλων κρατών της ΚΟΜΕΚΟΝ. Στα μέσα της δεκαετίας του 1940, όταν ξεκίνησε η διαδικασία της κολεκτιβοποίησης, η Βουλγαρία ήταν κυρίως αγροτική χώρα, με περίπου το 80% του πληθυσμού της να βρίσκεται σε αγροτικές περιοχές. Οι παραγωγικές εγκαταστάσεις όλων των τομέων κρατικοποιήθηκαν, αν και μόνο επί του Βούλκο Τσέρβενκοφ η ιδιωτική οικονομική δραστηριότητα καταργήθηκε τελείως.
Η Σταλινική πολιτική του Τσέρβενκοφ οδήγησε σε μαζική εκβιομηχάνιση και ανάπτυξη του τομέα της ενέργειας, που είναι ένα από τυς πιο προηγμένους οικονομικούς τομείς της Βουλγαρίας μέχρι σήμερα. Η κυβέρνησή του διήρκεσε από το 1950 ως το 1956, και τότε κατασκευάστηκαν δεκάδες φράγματα και υδροηλεκτρικά εργοστάσια, χημικά εργοστάσια, ορυχεία χρυσού και χαλκού και πολλά άλλα. Το σύστημα κουπονιών της πολεμικής περιόδου καταργήθηκε, η υγειονομική περίθαλψη και η εκπαίδευση έγιναν δωρεάν. Όλα αυτά επιτεύχθηκαν με αυστηρό κυβερνητικό έλεγχο και την οργάνωση, ταξιαρχίες φυλακισμένων από τα στρατόπεδα εργασίας και το Κίνημα της Βουλγαρικής Ταξιαρχίας- ένα εργατικό κίνημα νεολαίας όπου οι νέοι εργάζονταν εθελοντικά για την κατασκευή έργων.
Η Βουλγαρία ασχολήθηκε επίσης πολύ με την κατασκευή ηλεκτρονικών υπολογιστών, γεγονός που της χάρισε το προσωνύμιο "Σίλικον Βάλεϊ του Ανατολικού Μπλοκ". Βούλγαροι μηχανικοί κατασκεύασαν τον πρώτο βουλγαρικό υπολογιστή, το Βίτοσα, καθώς και τους υπολογιστές Πρ'αβετς και, εξαιτίας αυτού, είναι σήμερα η μόνη Βαλκανική χώρα που λειτουργεί σήμερα υπερυπολογιστή, ένα Blue Gene/P.
Τη δεκαετία του 1960 ο Τοντόρ Ζίβκοβ εισήγαγε μια σειρά από μεταρρυθμίσεις που είχαν θετική επίδραση στην οικονομία της χώρας. Διατήρησε τη σχεδιασμένη οικονομία, αλλά έδωσε επίσης έμφαση στην ελαφρά βιομηχανία, τη γεωργία, τον τουρισμό, καθώς και την Πληροφορική τις δεκαετίες του 1970 και του 1980. Το πλεόνασμα της γεωργικής παραγωγής μπορούσε να πουλιέται ελεύθερα, οι τιμές μειώθηκαν ακόμη περισσότερο και εισήχθη νέος εξοπλισμός για την παραγωγή της ελαφράς βιομηχανίας. Η Βουλγαρία έγινε επίσης η πρώτη κομμουνιστική χώρα που αγόρασε άδεια από την Coca-Cola το 1965, το προϊόν είχε το λογότυπό του στο Κυριλλικό.
Παρά τη μεγάλη σταθερότητά της, η οικονομία είχε τα ίδια μειονεκτήματα των άλλων χωρών της Ανατολικής Ευρώπης - συναλλασσόταν σχεδόν εξ ολοκλήρου με τη Σοβιετική Ένωση (πάνω από 60%) και οι σχεδιαστές της οικονομίας δεν λάμβαναν υπόψη το κατά πόσον υπήρχαν αγορές για ορισμένα από τα προϊόντα που παράγονταν. Αυτό οδηγούσε σε πλεονάσματα ορισμένων προϊόντων, ενώ άλλα ήταν ελλειμματικό.
Εκτός από τη Σοβιετική Ένωση άλλοι κύριοι εμπορικοί εταίροι ήταν η Ανατολική Γερμανία και η Τσεχοσλοβακία, αλλά και μη ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Μογγολία και διάφορες αφρικανικές χώρες ήταν επίσης μεγάλης κλίμακας εισαγωγείς βουλγαρικών προϊόντων. Η χώρα είχε επίσης καλές εμπορικές σχέσεις με διάφορες μη-κομμουνιστικές ανεπτυγμένες χώρες, κυρίως τη Δυτική Γερμανία και την Ιταλία. Προκειμένου να καταπολεμηθεί η χαμηλή ποιότητα πολλών προϊόντων εισήχθη το 1970 ένα ολοκληρωμένο Κρατικό πρότυπο σύστημα, που περιελάμβανε συγκεκριμένες και αυστηρές προδιαγραφές ποιότητας για όλα τα είδη των προϊόντων, μηχανημάτων και κτιρίων.
Η Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας είχε ένα κατά κεφαλή ΑΕΠ μεσαίο για χώρα του Ανατολικού Μπλοκ. Ένας συγκριτικός πίνακας δίνεται παρακάτω. Τουλάχιστον στα χαρτιά η μέση αγοραστική δύναμη ήταν μια από τα χαμηλότερες στο Ανατολικό Μπλοκ, κυρίως λόγω της μεγαλύτερης διαθεσιμότητας αγαθών από ό, τι στις άλλες σοσιαλιστικές χώρες. Οι εργαζόμενοι που απασχολούντο στο εξωτερικό συχνά έπαιρναν υψηλότερες πληρωμές, έτσι μπορούσαν να αγοράσουν ένα ευρύτερο φάσμα προϊόντων. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, το 1988 στα 100 νοικοκυριά όλα είχαν τηλεόραση, 95 ραδιόφωνο, 96 ψυγείο και 40 αυτοκίνητο.
!style="text-align: left;background:#B0C4DE"|Κατά Κεφαλή ΑΕΠ (1990 $ ) !style="background:#B0C4DE"|1950 !style="background:#B0C4DE"|1973 !style="background:#B0C4DE"|1989 !style="background:#B0C4DE"|1990 $7,762 (Σλοβακία)
Αυτοκινητοβιομηχανία
Από το 1965 πολλές επιχειρήσεις από τη Δυτική Ευρώπη επέλεγαν τη Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας για την κατασκευή των εργοστασίων τους για να πουλήσουν αυτοκίνητα τους στις χώρες του Ανατολικού Μπλοκ. Η Renault και η Citroën από τη Γαλλία και η Fiat και η Alfa Romeo από την Ιταλία προσπάθησαν να πείσουν τη Βουλγαρία για μια εταιρική σχέση, αλλά η Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας συνεργάστηκε μόνο με τη Renault και τη Fiat.
Δημοτική Αγορά Κυψέλης
Η Δημοτική Αγορά Κυψέλης είναι κτίριο το οποίο βρίσκεται στην Κυψέλη, στην Αθήνα. Κτίστηκε το 1935, επί Δημαρχίας Κ. Κοτζιά, σε σχέδια Αλέξανδρου Μεταξά. Βρίσκεται στο οικοδομικό τετράγωνο που ορίζεται από τον πεζόδρομο της Φωκίωνος Νέγρη και τις οδούς Σποράδων, Σύρου και Ζακύνθου. Έχει χαρακτηριστεί μνημείο από το υπουργείο πολιτισμού.
Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας Κατηγορία:Πρώην σοσιαλιστικές δημοκρατίες Κατηγορία:Λαϊκές Δημοκρατίες Κατηγορία:Κομμουνιστικά κράτη
Δημοτική Αγορά Κυψέλης
Ιστορικά στοιχεία
Τη δεκαετία του 1930 ο δήμαρχος Αθηνών Κώστας Κοτζιάς αποφάσισε την κατηγορία συνοικιακών αγορών με στόχο την αποσυμφόρηση της κεντρικής αγοράς της Αθήνας, καθώς ο πληθυσμός της Αθήνας αυξανόταν με γοργούς ρυθμούς. Ο διαθέσιμος χώρος στην Κυψέλη, επί της Φωκιώνος Νέγρη, είχε απαλλοτριωθεί ώστε να γίνει κοινόχρηστος χώρος, αλλά με την απόφαση ανέγερσης της αγοράς η απαλλοτριωμένη έκταση επεκτάθηκε. Την σχεδίαση της αγοράς ολοκλήρωσε το 1935 ο Αλέξανδρος Μεταξάς (1900-1979), ο οποίος τότε ήταν ο προϊστάμενος του αρχιτεκτονικού τμήματος του Δήμου Αθηναίων. Το κτίριο σχεδιάστηκε με βάση τις αρχές του μοντερνισμού, όμως το 1937 το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης ενέκρινε τροποποιήσεις στο σχέδιο ώστε να προστεθούν νεοκλασικά στοιχεία. Η κατασκευή της έγινε με εργολαβία που ανατέθηκε με βάση μειοδοτικό διαγωνισμό με επίβλεψη της τεχνικής υπηρεσίας του Δήμου και χρηματοδοτήθηκε από τον τακτικό προϋπολογισμό του δήμου.
Η δημοτική αγορά Κυψέλης εγκαινιάστηκε στις 4 Αυγούστου 1937 από τον δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά, γιορτάζοντας ταυτόχρονα ένα χρόνο από την άνοδό του στην εξουσία. Λειτούργησε αδιάλειπτα μέχρι το 2003, όμως η αγοραστική κίνηση μειώθηκε σημαντικά τη δεκαετία του 1990 εξαιτίας του ανταγωνισμού από τα πολυκαταστήματα. Το 1973 προτάθηκε η κατεδάφισή της ώστε να κατασκευαστεί στη θέση της κέντρο νεότητας με εμπορικούς χώρους στο ισόγειο και το 2003 προτάθηκε να κατεδαφιστεί ώστε στη θέση της να κατασκευαστεί εμπορικό κέντρο. Το 2005 η Δημοτική Αγορά Κυψέλης κηρύχθηκε μνημείο από το Υπουργείο Πολιτισμού διότι αποτελεί εξαιρετικό δείγμα δημοσίου κτιρίου που κατασκευάστηκε την περίοδο του Μεσοπολέμου και αποτελεί σημείο αναφοράς για τους κατοίκους και είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την καθημερινή ζωή.
Στο κτίριο έγιναν εργασίες αποκατάστασης αρχίζοντας το 2012, η οποία χρηματοδοτήθηκε από το κοινοτικό ΕΣΠΑ 2007-2013. Το 2016 ο δήμος Αθηναίων αναζήτησε διαχειριστή για την ανακαινισμένη δημοτική αγορά Κυψέλης. Κατατέθηκαν 17 προτάσεις από ομάδες και επιλέχθηκε η Impact Hub, των Δημήτρη Κοκκινάκη και Σόφης Λάμπρου, με επίκεντρο την κοινωνική οικονομία. Η πρώτη δράση της στην Αγορά πραγματοποιήθηκε τον Νοέμβριο του 2016 με μία ομαδική έκθεση φωτογραφίας. Τα επίσημα εγκαίνια της ανακαινισμένης αγοράς πραγματοποιήθηκαν στις 4 Οκτωβρίου 2018. Το κτίριο στεγάζει πέρα από καταστήματα και πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Περιγραφή
Η Δημοτική Αγορά Κυψέλης είναι κτισμένη ακολουθώντας τις σχεδιαστικές αρχές του μοντερνισμού. Είναι ένα παραλληλόγραμμο κτίριο με εμβαδόν 1.040 τετραγωνικά μέτρα και αυστηρή συμμετρία. Η οροφή διαθέτει υπερυψωμένο επίπεδο δώμα το οποίο διαθέτει πλευρικά παράθυρα που προσφέρουν φυσικό φωτισμό στο εσωτερικό. Ο εσωτερικός χώρος αναπτύσσεται σε άξονες συμμετρίας που διέρχονται από τις εισόδους του κτιρίου, μια βασική μορφή που είναι παρούσα και σε άλλες δημοτικές αγορές της Ελλάδας. Τα καταστήματα είναι διατεταγμένα εκατέρωθεν του κεντρικού άξονα και η πρόσβαση σε αυτά γίνεται κυρίως από το εσωτερικό του κτιρίου. Υπάρχουν μικρότερα καταστήματα στο εξωτερικό του κτιρίου. Τα μεγαλύτερα καταστήματα βρίσκονται στις γωνίες του κτιρίου. Διαθέτει και υπόγειους χώρους που λειτουργούν ως αποθήκες και χώροι υγιεινής.
Παρά το λιτό μοντερνιστικό σχεδιασμό της, στην αγορά έχουν ενσωματωθεί και νεοκλασικά στοιχεία. Τα στοιχεία αυτά είναι η ορθομαρμάρωση στη βάση του κτηρίου, τα γείσα που διατρέχουν τις όψεις, οι παραστάδες με κιονόκρανα ανάμεσα στα ανοίγματα των γωνιακών καταστημάτων και του υπερυψωμένου τμήματος και οι αετωματικές απολήξεις στο υπερυψωμένο δώμα, οι οποίες όμως δεν διακρίνονται από το επίπεδο του εδάφους. Επίσης προστέθηκε μία στοά με κυκλικές κολώνες στην όψη της οδού Σποράδων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διατηρητέα κτίρια στην Αθήνα Κατηγορία:Κλειστές αγορές
Marriott International
Η Marriott International είναι αμερικανική πολυεθνική εταιρία που διαχειρίζεται και παρέχει προνόμια σε χιλιάδες ξενοδοχεία και γενικά χώρους διαμονής. Ιδρύθηκε από τον J. Willard Marriott το 1927. Τώρα η εταιρία διοικείται από τον γιο του, τον Μπιλ Μάριοτ και τον διευθύνοντα σύμβουλο Άρνε Σόρενσον.
Με έδρα Βηθεσδά στη μητροπολιτική περιοχή της Ουάσινγκτον, Η Marriott International είναι η μεγαλύτερη ξενοδοχειακή αλυσίδα στον κόσμο. Διαθέτει πάνω από 6.500 ιδιοκτησίες σε 127 χώρες και περιοχές σε όλο τον κόσμο και πάνω από 1.2 εκατομμύρια δωμάτια (Σεπτέμβριος 2017). thumb|Τοποθεσίες των ξενοδοχείων που ανήκουν στην Marriott International παγκοσμίως (Μάρτιος 2018)|alt=|left thumb|Ξενοδοχείο της Marriott International στο [[Λος Άντζελες|alt=|left]]
Πηγές
Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες στα 1820s
Σαρλό
Ο Σαρλό (σε πολλές γλώσσες Charlot, πρωτότυπη ονομασία: The Tramp) είναι ο διασημότερος κινηματογραφικός χαρακτήρας που υποδύθηκε ο Βρετανός ηθοποιός Τσάρλι Τσάπλιν, καθώς κι ένας από τους εμβληματικότερους γενικότερα του παγκόσμιου κινηματογράφου κατά την περίοδο της βωβής εποχής. Με την ονομασία The Tramp υπάρχει και ομώνυμη ταινία του 1915, την οποία έγραψε και σκηνοθέτησε ο ίδιος ο Τσάπλιν. Ο Τσάπλιν, μέσω του χαρακτήρα του, απέδιδε και τους κοινωνικούς του σχολιασμούς. Όντας ένας από τους διασημότερους χαρακτήρες παγκοσμίως έτυχε πολλές μιμήσεις, ενώ χρησιμοποιήθηκε και σε άλλες ταινίες, όπως κινούμενα σχέδια. Ο Γουώλτ Ντίσνεϋ, είπε ότι κατά κάποιο τρόπο τον ενέπνευσε στη δημιουργία του περίφημου χαρακτήρα του Mickey Mouse.
Ο χαρακτήρας Σαρλό αποδόθηκε από τον Τσάπλιν ως ένας ενήλικας που σε πολλές περιπτώσεις συμπεριφέρεται σαν παιδί, που όμως γενικά είναι καλόκαρδος. Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά, βέβαια, είναι η αλήτική ζωή που έκανε, αφού ήταν και άστεγος και χωρίς εισόδημα, ενώ παράλληλα προσπαθούσε να έχει την αξιοπρέπεια ενός τζέντλεμαν, παρά την κοινωνική του θέση. Παρόλα αυτά, προσπαθεί να εργαστεί για να επιτύχει στα διάφορα σχέδια του, ενώ καμιά φορά σκαρφίζεται και άλλα μέσα. Στις περισσότερες περιπτώσεις ο Σαρλό έχει πρόβλημα και με την αστυνομία, η οποία φυσικά δεν μπορεί να ανεχτεί τις αλλόκοτες πράξεις του. Φυσικά, άλλο αξιοσημείωτο γνώρισμα του χαρακτήρα ήταν κι ο αλλόκοτος ρουχισμός του, με το υπερμέγεθες παντελόνι του και τα παπούτσια του, το καπέλο του και το μπαστούνι του.
Αν και ο χαρακτήρας δεν είναι πάντα ο ίδιος, σε γενικές γραμμές ακολουθούσε τα παραπάνω. Επίσης, σπάνια εμφανιζόταν το όνομα του χαρακτήρα στην οθόνη, τον οποίον ο ίδιος ο Τσάπλιν αποκολούσε "ο φιλαράκος" (σε ελεύθερη απόδοση του "the little fellow"), ενώ κάποιες φορές αποκαλούνταν απλά και Charlie. Ο Τσάπλιν είχε περιγράψει τον χαρακτήρα ως «a tramp, a gentleman, a poet, a dreamer, a lonely fellow, always hopeful of romance and adventure [...]'». Ο χαρακτηήρας εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1914 στο έργο Kid Auto Races at Venice και για τελευταία στο εμβληματικό Modern Times (1936), στο οποίο για πρώτη φορά ο χαρακτήρας αποκτάει φωνή, όταν ο Τσάπλιν τραγουδάει στο τέλος της ταινίας.
Ναυμάχος Ι (ναρκαλιευτικό)
Ναυμάχος Ι (Ναρκαλιευτικό) / 39, Α-64, Μ-64
Ναρκαλιευτικό ανοιχτής θαλάσσης τύπου ‘Algerine Class Minesweeper’
Πρώην ‘HMS LIGHT FOOT’.
Ναυπηγήθηκε στα ναυπηγεία του Καναδά : ‘Canada – Redferm Construction Co Ltd, Torondo.
Ομοίου τύπου πλοία ‘Αρματωλός Ι’, ‘Μαχητής’, ‘Ναυμάχος Ι’, ‘Πολεμιστής Ι’, και ‘Πυρπολητής Ι’. Στις 7 Αυγούστου 1947 έγινε η ύψωση της ελληνικής σημαίας. Χρησιμοποιήθηκε ως περιπολικό στον εμφυλίο. Το 1951-1952 χρησιμοποιήθηκε ως ναρκαλιευτικό μαζί με το ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ στον Θερμαϊκό, Πατραϊκό και Ιόνιο σε συνεργασία με βρετανική μοίρα ναρκαλιευτικών. Στη συνεχεία χρησιμοποιήθηκε για μεταφορές προσωπικού στον Ναύσταθμο Σαλαμίνας. Παροπλίσθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1973.
Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά
Γραμμένη Φθιώτιδας
Η Γραμμένη είναι ημιορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας σε υψόμετρο 180 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Γραμμένη βρίσκεται στα βόρεια της κοιλάδας του Σπερχειού και στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του όρους Όθρυς. Απέχει 13 χλμ. ΒΑ. από τη Σπερχειάδα, 25 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τη Λαμία και είναι ανάμεσα στο Αρχάνι (ΒΔ.) και το Καστρί (ΝΑ.). Ενοριακή εκκλησία είναι του Αγίου Νικολάου (ο εν Βουνένοις) που πανηγυρίζει στις 9 Μαΐου. Στο χωριό δραστηριοποιείται ο Εξωραϊστικός & Πολιτιστικός Σύλλογος Γυναικών Γραμμένης Φθιώτιδας.
Η Γραμμένη αναφέρεται πριν την Επανάσταση του 1821 από τον Γάλλο περιηγητή Φρανσουά Πουκεβίλ ο οποίος το "κατατάσσει στο «Γιανουλάδι» του κτηματολογίου του Πατρατζίκ (Υπάτης) ως Γδαρμένη Ράχη με 40 σπίτια" ενώ καταγράφεται και στην πρόθεση της Ρεντίνας. Υπήρξε μαζί με τους οικισμούς Μάραθο, Καναπίτζα, Παλιούρι και Αρχάνι τσιφλίκι του Αλή πασά και όταν απελευθερώθηκε η Ελλάδα καταχωρήθηκε στην κατηγορία Εθνικές γαίες.
Διοικητικά
Μετά την απελευθέρωση το χωριό αναφέρεται επίσημα ως Γραμμένη Ράχη το 1835 να προσαρτάται στον τότε δήμο Μάκριδος (Παραχελωϊτών). Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 το όνομά της διορθώθηκε σε Γραμμένη και ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» αποτελεί την τοπική κοινότητα Γραμμένης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μακρακώμης του Δήμου Μακρακώμης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 335 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Μακρακώμης Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας
Οριόλ Ντονγκμό
Η Οριόλ Ντονγκμό Μεκεμνάνγκ (γενν. 3 Αυγούστου 1990) είναι Πορτογαλέζα, πρώην Καμερουντέζα, αθλήτρια του στίβου που εξειδικεύεται στη σφαιροβολία και τη δισκοβολία. Εκπροσώπησε το Καμερούν στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2015. Σε αφρικανικό επίπεδο, υπήρξε δύο φορές χρυσή μεταλλιούχος στους Αφρικανικούς Αγώνες και στο Αφρικανικό Πρωτάθλημα Στίβου ξεχωριστά.
Εκπροσώπησε τη γενέτειρα χώρα της, το Καμερούν, μέχρι το 2017, και από το 2020 εκπροσωπεί την Πορτογαλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καμερουνέζοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Πορτογάλοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Σφαιροβόλοι Κατηγορία:Δισκοβόλοι Κατηγορία:Καμερουνέζοι αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας 2014 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Αφρικανικούς Αγώνες 2011 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Αφρικανικούς Αγώνες 2015 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Αγώνες της Γαλλοφωνίας 2013 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Αγώνες της Γαλλοφωνίας 2017 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Ισλαμικούς Αγώνες Αλληλεγγύης 2017 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Παγκόσμιους Στρατιωτικούς Αγώνες 2015 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πορτογαλικού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Αφρικανικού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Καμερουνέζοι απόδημοι στην Πορτογαλία Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Μαχητής (ναρκαλιευτικό)
Πρώην βρετανικό Ναρκαλιευτικό. Κατασκευάστηκε στα ναυπηγεία ‘Canada – Redlerm Construction Co Ltd, Torondo’. Ομοίου τύπου πλοία ‘Αρματωλός Ι’, ‘Μαχητής’, ‘Ναυμάχος Ι’, ‘Πολεμιστής Ι’, και ‘Πυρπολητής Ι’. Καθελκύστηκε στις 18 Μαρτίου 1943. Ενεργοποιήθηκε στις 25 Νοεμβρίου 1943. Αγοράστηκε από ΟΔΙΣΥ για το Β’ εθνικό ίδρυμα στα Αμπελάκια της Σαλαμίνας στις 5 Μαΐου 1950. Με ελληνική σημαία από τις 31 Μαρτίου 1951. Χρησιμοποιήθηκε για τις εκδρομές του Εθνικού Ιδρύματος και ως ‘ΕΥΚΑΙΡΙΑ’. Παροπλίστηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1974 (ΟΠΣ/ΝΣ).
Κατηγορία:Ελληνικά Ναρκαλιευτικά
Ακουστικά Κύματα Επιφάνειας
right|thumb|250px|Σχηματικό διάγραμμα τυπικής συσκευής ακουστικών κυμάτων επιφάνειας. Τα ακουστικά κύματα επιφάνειας (αγγλ. surface acoustic wave, SAW) είναι ένα ηχητικό κύμα που ταξιδεύει κατά μήκος της επιφάνειας κάποιου ελαστικού υλικού, με πλάτος που συνήθως μειώνεται εκθετικά με το βάθος του υποστρώματος. Αυτό το είδος κύματος χρησιμοποιείται συχνά σε συσκευές SAW στα ηλεκτρονικά κυκλώματα. Οι συσκευές SAW χρησιμοποιούνται ως φίλτρα, ταλαντωτές και μετασχηματιστές με βάση τη μεταγωγή των ακουστικών κυμάτων. Η μεταγωγή από την ηλεκτρική ενέργεια σε μηχανική ενέργεια (με τη μορφή SAW) επιτυγχάνεται με τη χρήση πιεζοηλεκτρικών υλικών.
Ανακαλύφθηκαν το 1885 από τον Λόρδο Ρέιλι ο οποίος ανέφερε την ύπαρξη του τρόπου διάδοσης μέσω επιφανειών ακουστικών κυμάτων στην κλασική δημοσίευσή του, όπου και προβλέπει τις ιδιότητες των εν λόγω κυμάτων. Τα λεγόμενα και κύματα Ρέιλι έχουν μία διαμήκη και μία εγκάρσια συνιστώσα, οι οποίες μπορούν να συζευκτούν με το μέσο που βρίσκεται σε επαφή με την επιφάνεια της συσκευής. Αυτή η σύζευξη επηρεάζει σημαντικά το εύρος και την ταχύτητα του κύματος επιτρέποντας στους αισθητήρες SAW την άμεση μέτρηση μάζας και μηχανικών ιδιοτήτων.
Κατηγορία:Κυματική Κατηγορία:Μικροτεχνολογία
Πρωτογραφή
Η ιστορία της γραφής εντοπίζει την εξέλιξη της γλώσσας εκφράσεως με γράμματα ή άλλα σημάδια, καθώς και τις μελέτες και τις περιγραφές αυτών των εξελίξεων.
Στην ιστορία του τρόπου με τον οποίο τα συστήματα γραφής έχουν εξελιχθεί σε διαφορετικούς ανθρώπινους πολιτισμούς, προηγήθηκαν πιο ολοκληρωμένα συστήματα γραφής πρωτότυπα, συστήματα ιδεογραφικών ή πρώιμων μνημονικών συμβόλων. Η αληθινή γραφή, στην οποία το περιεχόμενο μιας γλωσσικής έκφρασης κωδικοποιείται έτσι ώστε ένας άλλος αναγνώστης να μπορεί να ανοικοδομήσει, με ένα δίκαιο βαθμό ακρίβειας, την ακριβή έκφραση που γράφτηκε κάτω, είναι μια μεταγενέστερη εξέλιξη. Διακρίνεται από την πρωτότυπη γραφή, η οποία συνήθως αποφεύγει να κωδικοποιεί γραμματικές λέξεις και επιγραφές, καθιστώντας πιο δύσκολη ή αδύνατη την αναδόμηση της ακριβούς έννοιας που επιδιώκει ο συγγραφέας, εκτός και αν είναι ήδη γνωστό ένα μεγάλο μέρος του πλαισίου. Μία από τις πρώτες μορφές γραπτής έκφρασης είναι σφηνοειδής.
Κατηγορία:Γραφή
Παγκόσμιο χρηματιστηριακό κραχ 2020
Το Παγκόσμιο χρηματιστηριακό κραχ 2020 άρχισε στις 20 Φεβρουαρίου 2020 κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορωνοϊού του 2019-20. Ο γενικός δείκτης Dow Jones Industrial Average, ο δείκτης S&P 500 και ο δείκτης NASDAQ-100 σημείωσαν τις χειρότερες επιδόσεις από την οικονομική κρίση του 2007-2008. Στις 9 Μαρτίου, και οι τρεις δείκτες της Wall Street σημείωσαν πτώση άνω των 7% και οι περισσότερες παγκόσμιες αγορές ανέφεραν σοβαρές πτώσεις, κυρίως ως απάντηση στην πανδημία κορωνοϊού και στον πόλεμο τιμών πετρελαίου Ρωσίας-Σαουδικής Αραβίας που προκάλεσε αστάθεια και αβεβαιότητα στο επενδυτικό περιβάλλον.
Την Πέμπτη 12 Μαρτίου οι μετοχές στις αγορές της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής σημείωσαν πτώση 9%. Η Γουόλ Στριτ παρουσίασε τη μεγαλύτερη πτώση ημερησίως από το κραχ του 1987 και ο δείκτης FTSE MIB της Borsa Italiana σημείωσε πτώση 17%. Παρά το ράλλι στις 13 Μαρτίου, οι τρεις δείκτες της Γουόλ Στριτ σημείωσαν πτώση άνω του 12% στο άνοιγμα της συνεδρίασης στις 16 Μαρτίου. Στις 24 Μαρτίου οι παγκόσμιες αγορές έκαναν ράλλι ανόδου με την Dow Jones να σημειώνει τη μεγαλύτερη άνοδο την τελευταία ενενηκονταετία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χρηματοπιστωτικές κρίσεις
Κατό Κιγιομάσα
Ο Κατό Κιγιομάσα (加藤 清正, 25 Ιουλίου 1562 –  2 Αυγούστου 1611) ήταν Ιάπωνας νταϊμιό των περιόδων Αζούτσι-Μομογιάμα και Έντο. Ο βασιλικός του τίτλος ήταν Χίγκο-νο-κάμι. Το πραγματικό του όνομα ήταν Γιασαμάρου, και το μικρό του όνομα ήταν Τορανοσούκε. Ήταν μία από τις Επτά Λόγχες του Σιζουγκατάκε του Χιντεγιόσι.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ| Μνημείο γενέτειρας του Katō Kiyomasa ( Nakmura-ku, Nagoya ) Ο Κιγιομάσα γεννήθηκε στη σημερινή Νακαμούρα-κου της Ναγκόγια (που βρίσκεται στη σύγχρονη περιοχή Αΐτσι, στην επαρχία Οβάρι) και ο πατέρας του ήταν ο Κατό Κιγιοτάντα. Η σύζυγος του Κιγιοτάντα, Ιτό, ήταν ξαδέρφη της μητέρας του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι. Ο Κιγιοτάντα πέθανε ενώ ο γιος του, Κιγιομάσα (τότε γνωστός ως Τορανοσούκε) ήταν ακόμη μικρός. Αμέσως μετά, ο Τορανοσούκε μπήκε στην υπηρεσία του Χιντεγιόσι και το 1576, σε ηλικία 15 ετών, του χορηγήθηκε επίδομα 170 koku.
Το 1582, πολέμησε στον στρατό του Χιντεγιόσι στη μάχη του Γιαμαζάκι και αργότερα το 1583 στη μάχη του Σιζουγκατάκε. Λόγω του επιτεύγματός του σε εκείνη τη μάχη, έγινε γνωστός ως μία από τις Επτά Λόγχες του Σιζουγκατάκε και ανταμείφθηκε με 3.000 επιπλέον koku.
Όταν ο Χιντεγιόσι έγινε καμπάκου (kampaku) το καλοκαίρι του 1585, ο Κιγιομάσα έλαβε τον δικαστικό τίτλο του Καζούε νο Κάμι (Kazue no Kami) (主計頭, επικεφαλής του λογιστικού γραφείου) και του 5ου κατώτερου βαθμού της Αυλής, κατώτερου βαθμού ( ju go-i no ge従五位下). Το 1587, πολέμησε στην εκστρατεία Κιούσου ενάντια στη φυλή Σιμάζου. Αργότερα, μετά την κατάσχεση της επαρχίας Χίγκο από τον Σάσσα Ναριμάσα, του παραχωρήθηκαν 250.000 koku γης στο Χίγκο (περίπου το ήμισυ της επαρχίας) και του δόθηκε το Κάστρο Κουμαμότο ως επαρχιακή του κατοικία.
Κορεατική εκστρατεία
Ο Κορεάτης βασιλιάς Σέοντζο εγκατέλειψε τη Σεούλ πριν από τις δυνάμεις του Κιγιομάσα. Ο Κιγιομάσα κράτησε δύο Κορεάτες πρίγκιπες, που είχαν αυτομολήσει, ως ομήρους και τους χρησιμοποίησε, για να αναγκάσει τους κατώτερους Κορεάτες αξιωματούχους να παραδοθούν. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, προφανώς κυνηγούσε τίγρεις για αθλητισμό, χρησιμοποιώντας ένα γιάρι (δόρυ), και αργότερα παρουσίασε το δέρμα στον Χιντεγιόσι. Ορισμένες εκδοχές της ιστορίας λένε ότι στην πραγματικότητα κυνηγούσε τίγρεις για να τις πιάσει ζωντανές, προκειμένου να φέρει το κρέας τους στον Χιντεγιόσι, καθώς νόμιζε ότι θα βελτίωνε την υγεία του κυρίου του, αλλά αργότερα, οι τίγρεις σκοτώθηκαν λόγω έλλειψης τροφής για τους άντρες του.
Ο Κιγιομάσα ήταν ένας διάσημος κατασκευαστής κάστρων. Κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιμτζίν έχτισε πολλά στρατηγικά κάστρα ιαπωνικού τύπου στα εδάφη που κατέκτησε. Το κάστρο του Ουλσάν ήταν ένα από αυτά τα φρούρια και ο τόπος της πιο διάσημης μάχης του Κιγιομάσα - η πολιορκία του Ουλσάν στις 22 Δεκεμβρίου 1597. Ο Κιγιομάσα ηγήθηκε της υπεράσπισης του κάστρου, κρατώντας επιτυχώς στο κόλπο τον στρατό του Κινέζου στρατηγού Γιανγκ Χάο, ο οποίος αριθμούσε 60.000 στρατιώτες. Υπερασπίστηκε το κάστρο μέχρι τις 23 Νοεμβρίου 1598. Ωστόσο, η γενναιότητά του δεν αναφέρθηκε στον Χιντεγιόσι από τον αντίπαλό του και ανώτερο Ισίντα Μιτσουνάρι. Ο Χιντεγιόσι τον ανακάλεσε στο Κιότο.
Όπως και αρκετοί άλλοι νταϊμιό, που συμμετείχαν στην εισβολή στην Κορέα, πήρε μια ομάδα αιχμαλώτων Κορεατών αγγειοπλαστών πίσω στο φέουδο του στο Κιούσου.
Εκστρατεία Σεκιγκαχάρα
Μετά το θάνατο του Χιντεγιόσι, ο Κιγιομάσα συγκρούστηκε με τον Ισίντα Μιτσουνάρι και άρχισε να προσεγγίζει τον Τοκουγκάβα Ιεγιάσου. Τόσο ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου όσο και ο Ισίντα Μιτσουνάρι λάτρεψαν την υποστήριξή του. Οι λεγόμενες δυτικές δυνάμεις του Ισίντα θα μπορούσαν κάλλιστα να είχαν γίνει οι ίδιες ένας τρομερός πολεμιστής, αν δεν ήταν δύο παράγοντες που έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο για τον Κιγιομάσα, τον κατά τα άλλα πιστό του Τογιοτόμι. Πρώτον - οι δυτικές δυνάμεις ηγούνταν από τον Ισίντα Μιτσουνάρι, τον οποίο ο Κατό σιχαινόταν ως άμαχος παρείσακτος και είχε τσακωθεί μαζί του κατά τη διάρκεια της εκστρατείας της Κορέας. Δεύτερον, οι δυτικές δυνάμεις περιλάμβαναν τον Κονίσι Γιουκινάγκα. Αν και το ναυτικό του Κονίσι είχε βοηθήσει αρκετά τον Κιγιομάσα στην Πολιορκία του Ούλσαν, οι δύο άνδρες περιφρονούσαν ο ένας τον άλλον όσο ποτέ άλλοτε.
Ο Κατό ενώθηκε με τον Τοκουγκάβα και κατά τη διάρκεια της εκστρατείας Σεκιγκαχάρα (Αύγουστος-Οκτώβριος 1600) πολέμησε τους συμμάχους του Ισίντα στο Κιούσου και κατέλαβε μια σειρά από κάστρα του Κονίσι. Ετοιμαζόταν να εισβάλει στην περιοχή Σιμάζου, όταν τελείωσε η εκστρατεία και ο Ιεγιάσου τον διέταξε να παραιτηθεί. Για την υπηρεσία του, στον Κατό απονεμήθηκε το άλλο μισό του Χίγκο (πρώην ιδιοκτησία του Κονίσι- εκτελέστηκε στον απόηχο της Σεκιγκαχάρα), ανεβάζοντας το εισόδημά του σε σχεδόν 500.000 koku. μικρογραφία| Πανό και σημαία μάχης Κατό Κιγιομάσα (1562–1611).
Θάνατος
Στα τελευταία του χρόνια, ο Κιγιομάσα προσπάθησε να εργαστεί ως μεσολαβητής για την όλο και πιο περίπλοκη σχέση μεταξύ του Ιεγιάσου και του Τογιοτόμι Χιντεγιόρι. Το 1611, καθοδόν δια θαλάσσης προς το Κουμαμότο μετά από μια τέτοια συνάντηση, αρρώστησε και πέθανε λίγο μετά την άφιξή του. Τάφηκε στον ναό Χόνμιο-τζι στο Κουμαμότο, αλλά έχει επίσης τάφους στην επαρχία Γιαμαγκάτα και στο Τόκιο. Ο Κιγιομάσα τιμάται επίσης σε πολλά σιντοϊστικά ιερά στην Ιαπωνία, συμπεριλαμβανομένου του ναού Κατό στο Κουμαμότο.
Προσωπικότητα
Ο Γουίλλιαμ Σκοτ Γουίλσον περιγράφει τον Κατό Κιγιομάσα ως εξής: «Ήταν γενικά ένας στρατιωτικός, απαγόρευσε ακόμη και την απαγγελία της ποίησης, βάζοντας τις πολεμικές τέχνες πάνω από όλα. Οι εντολές του δείχνουν την προσήλωσή του σε έναν σκοπό και τις σπαρτιατικές συμπεριφορές του ανθρώπου, [αποδεικνύουν] εμφατικά ότι το πρώτο καθήκον του πολεμιστή στις αρχές του 17ου αιώνα ήταν απλώς «να πιάσει το σπαθί και να πεθάνει». Οι σύγχρονες μαρτυρίες για τον Κατό τον περιγράφουν ως άνθρωπο, που προκαλούσε δέος, αλλά όχι εχθρικό, και ως φυσικό ηγέτη των ανθρώπων».
Οικογένεια
Ο Κιγιομάσα παντρεύτηκε μια κόρη του Μιζούνο Ταντασίγκε, την Σότζο-ιν, την οποία υιοθέτησε ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου πριν από τον γάμο τους. Η κόρη τους, Γιόριν-ιν, θα παντρευόταν τον 10ο γιο του Τοκουγκάβα Ιεγιάσου, Τοκουγκάβα Γιορινόμπου.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Σαμουράι
Διονύσης Πυλαρινός
Ο Διονύσιος Πυλαρινός (1927-2007), του Χαραλάμπους, ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως δήμαρχος και ως βουλευτής, καταξιωμένος κοινωνικά, επαγγελματικά και επιστημονικά.
Καταγωγή και ιατρικό λειτούργημα
Γεννήθηκε στο Σαρακηνάδο Ζακύνθου το 1927 και σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εργάστηκε στο Λαϊκό Νοσοκομείο και στα τέλη της δεκαετίας του '50 επέστρεψε στο νησί του και εργάστηκε ως γιατρός στο Νοσοκομείο Ζακύνθου, διατελώντας διευθυντής της Παθολογικής Κλινικής.
Πολιτική σταδιοδρομία
Πολιτικά ήταν αρχικά μέλος της Ένωσης Κέντρου. Το 1986 κέρδισε τις δημοτικές εκλογές και ορκίστηκε δήμαρχος Ζακυνθίων, έχοντας εκλεγεί με ποσοστό 50,6% στον δεύτερο γύρο, επικρατώντας του Γιώργου Κλαυδιανού, ο οποίος έλαβε ποσοστό 49,3%. Παραιτήθηκε από δήμαρχος για να πολιτευτεί στις βουλευτικές εκλογές τον Ιούνιο του 1989, με τη Νέα Δημοκρατία και εξελέγη βουλευτής Ζακύνθου. Υπηρέτησε από τον Ιούνιο του 1989 ως τον Οκτώβριο του 1989.
Θάνατος και κηδεία
Ο Πυλαρινός απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών, έπειτα από εγκεφαλική αιμορραγία (που είχε υποστεί έναν χρόνο πριν), στις 8 Σεπτεμβρίου 2007. Η κηδεία του έγινε δύο ημέρες αργότερα (10 Σεπτεμβρίου) από τον ιερό ναό της Ανάληψης στη Ζάκυνθο.
Οικογένεια
Με τη σύζυγό του, Λωρέττα Λογοθέτη, ο Διονύσης Πυλαρινός απέκτησε δύο κόρες και έναν γιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ιατροί Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Βουλευτές Ζακύνθου Κατηγορία:Δήμαρχοι Ζακύνθου
Τζαμί του Σάχη
μικρογραφία|300x300εσ|Άποψη του τζαμιού από την πλατεία Ναγκς-ε ΤζαχάνΤο Τζαμί του Σάχι, επίσης γνωστό ως Νέο Τζαμί Αμπάσι (Μαστζέντ-ε Τζαντίντ-ε Αμπάσι), Βασιλικό Τζαμί, ή Τζαμί του Ιμάμη μετά την Ιρανική Επανάσταση είναι τζαμί στο Ισφαχάν του Ιράν. Βρίσκεται στη νότια πλευρά της πλατείας Ναγκς-ε Τζαχάν. Χτίστηκε κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Σαφαβιδών, υπό τον Αμπάς Α΄ της Περσίας. Θεωρείται ως ένα από τα αριστουργήματα της περσικής αρχιτεκτονικής στην Ισλαμική εποχή. Το Βασιλικό Τζαμί έχει χαρακτηριστεί, μαζί με τη πλατεία Ναγκς-ε Τζαχάν, ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1611, και το μεγαλείο του οφείλεται κυρίως λόγω της ομορφιάς των επτάχρωμων μωσαϊκών και καλλιγραφικών επιγραφών από κεραμίδια.
Το τζαμί απεικονίζεται στο πίσω μέρος του τραπεζογραμματίου των 20.000 ιρανικών ριάλ.
Παραπομπές
Σαχη
Ανδρέας Λαδικός
Ο Ανδρέας Λαδικός (1934-1996) ήταν Έλληνας οικονομολόγος και πολιτικός. Υπηρέτησε ως δήμαρχος Ζακύνθου μέχρι τον θάνατό του, το 1996.
Βιογραφία
Έχοντας σπουδάσει οικονομικές επιστήμες, εργάστηκε αρχικά ως υπάλληλος στη Ζάκυνθο από την ηλικία των 24 ετών και αργότερα ήταν διευθυντικό στέλεχος σε οργανισμούς στο Δημόσιο. Το 1990 κέρδισε τις δημοτικές εκλογές με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ και του Συνασπισμού και ορκίστηκε δήμαρχος Ζακυνθίων, έχοντας εκλεγεί με ποσοστό 52,3% στον δεύτερο γύρο, επικρατώντας του Ιωάννη Βίτσου, ο οποίος έλαβε ποσοστό 47,7%. Ο Λαδικός επανεξελέγη στις δημοτικές εκλογές του 1994 με ποσοστό 50,1% έναντι 49,8 για τον Ιωάννη Αγαλιανό στον δεύτερο γύρο. Ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ΚΕΔΚΕ ως τον θάνατό του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Ζακύνθου Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι
Μάνθος και Γεώργιος Ριζάρης
thumb|right|250px|Ο Γεώργιος Ριζάρης Ο Μάνθος Ριζάρης (1764-1824) και ο Γεώργιος Ριζάρης (Γεώργιος Ραδιόνωφ Ριζάρης) (1769-1842) υπήρξαν εθνικοί ευεργέτες, έμποροι και μέλη της Φιλικής Εταιρείας.
Οι αδελφοί Ριζάρη κατάγονταν από το Μονοδένδρι Ζαγορίου και από μικρή ηλικία έμειναν ορφανοί. Αρχικά ο Μάνθος πήγε στη Μόσχα, για να δουλέψει για ένα διάστημα σε ένα θείο τους. Στη συνέχεια ξεκίνησε δικές του επιχειρήσεις και γρήγορα έκανε περιουσία. Το 1806 πήγε κοντά του και ο αδελφός του ο Γεώργιος. Ασχολήθηκαν από κοινού με το εμπόριο και σταδιακά κατάφεραν να δημιουργήσουν μεγάλη περιουσία.
Ο Μάνθος μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία το 1817 και από τότε συνέβαλε στην οικονομική ενίσχυση της Επανάστασης με κάθε μέσο: ενίσχυσε τον Αλέξανδρο Υψηλάντη με 30.000 ρούβλια και καθόλη τη διάρκεια του αγώνα προσέφερε πάνω από 50.000 ρούβλια συνολικά για τους σκοπούς της Επανάστασης. Ο Μάνθος, που υπήρξε ο θεμελιωτής της περιουσίας πέθανε το 1824 στη Ρωσία.
Και τα δύο αδέλφια στήριξαν τον αγώνα για την ανεξαρτησία, με την οικονομική ενίσχυση απόρων ατόμων και ορφανών και δυστυχισμένων από τις κακουχίες του πολέμου οικογενειών. Μετά τον θάνατο του Μάνθου, ο Γεώργιος, εγκαθίσταται στην Οδησσό απ’ όπου ενήργησε για την ίδρυση της "Σχολής των Ελληνικών Μαθημάτων" στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Μονοδένδρι. Το σχολείο στεγάστηκε στο πατρικό τους σπίτι, στο οποίο τρόφιμοι υπήρξαν πολλά ορφανά παιδιά.
Επίσης ευεργετήθηκε η ιδιαίτερη πατρίδα τους το Μονοδένδρι (και όχι μόνο), με την ίδρυση της Ριζαρείου Χειροτεχνικής Σχολής και συνέβαλαν επίσης στη συντήρηση του Ιερού Ναού Αγίου Αθανασίου.
Τα κληροδοτήματά τους συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να προσφέρουν σημαντικό έργο.
Αναφορές
Ριζάρης Μανθος και Γεωργιος
Τόνι Χίμπερτ
Ο Άντονι Τζέημς "Τόνι" Χίμπερτ είναι Άγγλος ποδοσφαριστής που αγωνίζεται σε όλη την καριέρα του στην Έβερτον ως δεξί μπάκ,αν και ξεκίνησε την σταδιοδρομία του ως μέσος.
Βιογραφικό
Τον Ιούλιο του 2005 υπέγραψε νέο συμβόλαιο διάρκειας 4 ετών ως επακόλουθο μιας πολύ καλής χρονιάς με την Έβερτον. Το 2006 έχασε τους τελευταίους αγώνες της σεζόν λόγω τραυματισμού, ενώ λίγο καιρό αργότερα,κατά την καλοκαιρινή προετοιμασία αντιμετώπισε προβλήματα υγείας,με αποτέλεσμα να μείνει για αρκετο καιρό εκτός δράσης και στην ουσία να επανέλθει τη σεζόν 2007/08.
Στατιστικά
Κατηγορία:Άγγλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έβερτον Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ
Μετόχια
μικρογραφία|Χάρτης της Μετόχιας Η Μετόχια (Метохија, ) ή Ντουκαγίνι (Rrafshi i Dukagjinit, προφέρεται [ˈrafʃi θα dukaˈɟinit])) είναι μεγάλη λεκάνη και το όνομα της περιοχής που καλύπτει το νοτιοδυτικό τμήμα του Κοσσυφοπεδίου. Η περιοχή καλύπτει το 35% (3.891 χλμ2) της συνολικής έκτασης του Κοσσυφοπεδίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός της περιοχής είναι 700.577 κάτοικοι.
Επαρχίες
Περιλαμβάνει τρεις από τις επτά επαρχίες του Κοσσυφοπεδίου:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφία του Κοσσυφοπεδίου Κατηγορία:Γεωγραφία της Σερβίας
Εμμανουέλ Σαρπαντιέ
Η Εμμανουέλ Σαρπαντιέ (γεννημένη στις 11 Δεκεμβρίου 1968 ) είναι διακεκριμένη Γαλλίδα καθηγήτρια και ερευνήτρια στη μικροβιολογία, τη γενετική και τη βιοχημεία, και κάτοχος του Νόμπελ Χημείας.
Το 2020 έλαβε το βραβείο Νόμπελ στη Χημεία -από κοινού- με την Αμερικανίδα βιοχημικό και μοριακή βιολόγο Τζένιφερ Ντούντνα του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϋ "για την ανάπτυξη μιας μεθόδου για την επεξεργασία του γονιδιώματος". Πρώτη φορά στην ιστορία, ένα βραβείο Νόμπελ απονεμήθηκε σε δύο γυναίκες μαζί.
Οι δύο σπουδαίες ερευνήτριες έχουν συνεργατικά αναπτύξει μία καινοτομική τεχνική γενετικής αναδιοργάνωσης του γονιδιώματος, που συντομογραφικά ονομάζεται CRISPR/Cas9, η οποία επιτρέπει την τροποποίηση του γενετικού υλικού με στόχευση την ίαση ασθενειών που προκαλούνται από μεταλλάξεις στο DNA, λ.χ. μυϊκή δυστροφία, συγγενής τύφλωση, αρτηριοσκλήρυνση, σύνδρομο προγηρίας, νόσος Αλτσχάιμερ και άλλες.
Από το 2015, η δρ. Σαρπαντιέ είναι διευθύντρια έρευνας στο Max Planck Institute for Infection Biology, στο Βερολίνο. Το 2018, δημιούργησε ένα ανεξάρτητο τμήμα έρευνας και ανάπτυξης στο ίδιο ινστιτούτο για την επιστήμη των παθογόνων μικροοργανισμών.
Μπαράκ Σοπέ
Ο  Μπαράκ Σοπέ  (Barak Tame Sopé Mautamata, 1955-) είναι πολιτικός από το νησιωτικό κράτος του Βανουάτου. Είναι αρχηγός του Μελανησιακού Προοδευτικού Κόμματος και βουλευτής από το νησί Εφάτε. Υπήρξε πρωθυπουργός της χώρας του από το 1999 ως το 2001, οπότε και ανατράπηκε με πρόταση μομφής στο Κοινοβούλιο.
Εμμανουέλ Σαρπαντιέ
Βιογραφικά - εκπαίδευση
Γεννήθηκε το 1968 στο Ζυβιζί-συρ-Ορζ στη Γαλλία. Σπούδασε βιοχημεία, μικροβιολογία και γενετική στο Πανεπιστήμιο Pierre και Marie Curie, σήμερα Σχολή Επιστημών του Πανεπιστημίου της Σορβόννης) στο Παρίσι. Ήταν μεταπτυχιακή φοιτήτρια στο Ινστιτούτο Παστέρ από το 1992 έως το 1995 και της απονεμήθηκε διδακτορικό δίπλωμα. Για τη διδακτορική της διατριβή, διερεύνησε μοριακούς μηχανισμούς που εμπλέκονται στην αντιμικροβιακή αντοχή στα αντιβιοτικά.