cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νόβιαλ
Η Κυριακή προσευχή (Πάτερ Ημών) στη Νόβιαλ
e pardona a nus nusen ofensos,
kom anke nus pardona a nusen ofensantes,
e non dukte nus en tentatione,
ma liberisa nus fro malu.
Amen.
Κατηγορία:Διεθνείς γλώσσες Κατηγορία:Τεχνητές γλώσσες
Lulu
Lulu είναι ο τίτλος του στούντιο δίσκου του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Metallica και του ροκ τραγουδιστή Λου Ριντ, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 31 Οκτωβρίου του 2011 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Warner Bros." και της "Vertigo". Αυτή ήταν η τελευταία στούντιο ηχογράφηση που πραγματοποίησε ο Ριντ πριν τον θάνατο του το 2013.
Η στιχουργική του δίσκου είναι βασισμένη σε δύο έργα του Γερμανού θεατρικού συγγραφέα Φρανκ Βέντεκιντ. Η μουσική του δίσκου έχει, κατά βάση, να κάνει με background μουσική από τους Metallica και μονόλογο του Ριντ.
Οι κριτικές για τον δίσκο ήταν ιδιαίτερα αρνητικές, με το "Pitchfork Media" να του δίνει 1 / 10, το "Metacritic" 45%, το "Consequence of Sound" 1,5 / 5 αστέρια και το "Sputnik Music" μέσο όρο βαθμολογιών 1,4 / 5.
Τραγούδια
''Όλα τα τραγούδια γραμμένα από τους Λου Ριντ & Metallica
CD 1
CD 2
Θέσεις τσαρτ
Lulu (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 31 Οκτωβρίου 2011
Μέλη των Metallica
Οι μουσικοίπου συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις του "Lulu" είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2011 Κατηγορία:Άλμπουμ των Metallica
Γεώργιος Σαχίνης
Ο Γεώργιος Κιοσσές (Σαχίνης) (1789-1864) ήταν πλοιοκτήτης, αγωνιστής του 1821 και ένας από τους ικανότερους ναυμάχους της εποχής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ύδρα στις 21 Νοεμβρίου 1789 και ήταν γιος του Δημητρίου Σαχίνη, πλοιοκτήτη - έμπορου, προκρίτου της Ύδρας, εγγονός του Αντώνιου Κιοσσέ προκρίτου της Ύδρας, Διοικητή Αίγινας. Ασχολήθηκε με τις ναυτικές επιχειρήσεις της οικογενείας του και σπούδασε στην Ύδρα και στην Κέρκυρα όπου και έμαθε την ιταλική και γαλλική γλώσσα. Το 1808 μαζί με τον πατέρα του και τον αδελφό του Αντώνιο συνελήφθη από τον Αλή Πασά επειδή αρνήθηκαν να του πουλήσουν το πλοίο τους "Ιρις", στό οποίο και επέβαιναν με προορισμό το Λιβόρνο, σε πολύ χαμηλό τίμημα. Το πλοίο αυτό ήταν 600 τόννων από τα μεγαλύτερα της εποχής, παλαιό Ρωσικό πολεμικό. Μόνο ο Γεώργιος κατάφερε να δραπετεύσει.
Όταν ξέσπασε η επανάσταση βρισκόταν στη Σικελία. Αμέσως γύρισε και εντάχθηκε στον ναυτικό στόλο της Ύδρας, με το πλοίο του Μιλτιάδης με το οποίο πήρε μέρος σε πάνω από είκοσι ναυμαχίες υπό τον ναύαρχο Ανδρέα Μιαούλη. Το 1823 έγινε διοικητής Σύρου και Μυκόνου. Με την έλευση του Καποδίστρια το 1828 έγινε κυβερνήτης της εθνικής κορβέτας Ύδρα με την οποία του ανατέθηκε ο αποκλεισμός του Μαλιακού Κόλπου. Αργότερα αντιπολιτεύτηκε τον Κυβερνήτη μετά τη δολοφονία του οποίου, το 1832 ανέλαβε πληρεξούσιος Ύδρας. Το 1836 ανέλαβε διοικητής της ναυτικής μοίρας του Αιγαίου. Στη συνέχεια, λόγω της γλωσσομάθειάς του, διετέλεσε υπασπιστής του Βασιλιά Όθωνα καθ' όλη τη διάρκεια της βασιλείας του, εκτός απο ένα ενδιάμεσο διάστημα ενός έτους που ήταν διευθυντής του Ναυτικού Διευθυντηρίου Πόρου. Το 1844 προάχθηκε σε υποναύαρχο ενώ στην επανάσταση του 1862 υπερασπίστηκε τα ανάκτορα.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 29 Οκτωβρίου1864 και γιος του ήταν ο Δημήτριος Σαχίνης.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Καπεταναίοι του 1821 Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Γεωργιος Κατηγορία:Πρόκριτοι
Bugatti EB110
Η Bugatti EB110 ήταν ένα σπορ υπεραυτοκίνητο (supercar) υψηλών επιδόσεων και, ταυτόχρονα, το πρώτο αυτοκίνητο που αναβίωσε την αυτοκινητοβιομηχανία Bugatti, μετά τη διακοπή της το 1963. Κατασκευάστηκε από το 1991 έως το 1995, σε μόλις 126 αντίτυπα πολιτικής έκδοσης, συν 13 πρωτότυπα, φτάνοντας έτσι συνολικά τα 139 αντίτυπα.
Εξέλιξη
Η αναβίωση της εταιρείας ξεκίνησε το 1987, όταν ο Ιταλός Ρομάνο Αρτιόλι εξαγόρασε τα δικαιώματα χρήσης του ονόματος Bugatti και ίδρυσε την Bugatti Automobili SpA. Αμέσως μετά, η φίρμα επιστράτευσε τον αρχιτέκτονα Τζιαμπάολο Μπενεντίνι για να σχεδιάσει το εργοστάσιο παραγωγής, το οποίο και κτίστηκε στο Καμπογκαλλιάνο, στην επαρχία Μόντενα, Ιταλία. Επίσης, για τη δημιουργία του πρώτου της μοντέλου, η εξέλιξη του οποίου ξεκίνησε το 1988, προσέλαβε τον διάσημο σχεδιαστή αυτοκινήτων Μαρτσέλλο Γκαντίνι, εξαιρετικά δημοφιλής τότε, ιδίως για τις δημιουργίες της Lamborghini Miura, της Lamborghini Countach και, λίγο μετά, της Lamborghini Diablo, που έκανε ντεμπούτο τον Ιανουάριο του 1990.
thumb|left|Το σαλόνι της Bugatti EB110. Φαίνεται επίσης και ο τρόπος που ανοίγουν προς τα πάνω οι πόρτες της.
Τα πρώτα σχέδια του μοντέλου διαμορφώθηκαν το 1989, μόλις λίγους μήνες πριν την εισαγωγή της Lamborghini Diablo. Ως αποτέλεσμα της πρόσφατης τότε δουλειάς του για τη δημιουργία της Diablo, ο Γκαντίνι προσέδωσε στην Bugatti μια σχετικά παρόμοια σχεδιαστική φιλοσοφία με αυτή των μοντέλων της Lamborghini, συνδυάζοντάς την όμως και με το διαχρονικό ύφος αισθητικής των κλασικών Bugatti, με εντυπωσιακότερο παράδειγμα το ρετρό «πέταλο» στο μπροστινό ρύγχος. Παράλληλα, εφήρμοσε και τις γνωστές του σχεδιαστικές καινοτομίες, όπως τις πόρτες που ανοίγουν προς τα πάνω και το γυάλινο κάλυμμα του κινητήρα στο πίσω μέρος. Ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd του μοντέλου παραγωγής διαμορφώθηκε στο 0,35 - νούμερο καλό για τα τότε δεδομένα.
Παρουσίαση
thumb|right|Το αεροδυναμικό προφίλ της Bugatti EB110.
Τελικώς, το αυτοκίνητο ονομάστηκε Bugatti EB110 και παρουσιάστηκε επίσημα σε μια σχετική τελετή στις 15 Σεπτεμβρίου 1991, στο Παλάτι των Βερσαλλιών και μπροστά από την Αψίδα της Λα Ντεφάνς, Παρίσι, ταυτόχρονα. Μάλιστα η παρουσίαση έγινε 110 ακριβώς χρόνια από τη γέννηση του Έττορε Μπουγκάτι, ιδρυτή της εταιρείας, εξ ου και η ονομασία EB110, από τα αρχικά του ιδρυτή και τον αριθμό των ετών.
Αν και η τελετή έγινε στη Γαλλία και ως αναβίωση μιας γαλλικής εταιρείας, ωστόσο το συγκεκριμένο μοντέλο ήταν ιταλικής ιδιοκτησίας, σχεδίασης και παραγωγής. Για τους λόγους αυτούς, ειδικά η EB110 αναφέρεται στη διεθνή βιβλιογραφία τόσο ως γαλλικό, όσο και ως ιταλικό μοντέλο.
Επίσημα κυκλοφόρησε στις αρχές του 1992, ως Bugatti EB110 GT (Gran Turismo), ενώ μέσα στο έτος αυτό προστέθηκε και μια ελαφρύτερη και ισχυρότερη έκδοση, η Bugatti EB110 SS (Super Sport). Συνολικά παρήχθησαν 95 αντίτυπα της EB110 GT και 31 αντίτυπα της EB110 SS, συν 13 πρωτότυπα, φτάνοντας έτσι συνολικά τα 139 αντίτυπα έως τη διακοπή της παραγωγής το 1995. Ωστόσο, λόγω της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1990, που έπληξε τότε γενικότερα τη ζήτηση για τα σπορ υπεραυτοκίνητα, η παραγωγή έφτασε τα 126 αντίτυπα πολιτικής έκδοσης, έναντι 300 που είχε σχεδιαστεί αρχικά, και τελικώς η εταιρεία κήρυξε πτώχευση και σταμάτησε κάθε δραστηριότητα τον Σεπτέμβριο του 1995, ως αποτέλεσμα των ολοένα και διογκούμενων οικονομικών προβλημάτων.
Μετά από τρία χρόνια κλυδωνισμών και αβεβαιότητας για την Bugatti, τον Μάιο του 1998 ο Όμιλος Volkswagen εξαγόρασε τα δικαιώματα χρήσης του ονόματος Bugatti, εξασφαλίζοντας έτσι τη σίγουρη αναβίωση της εταιρείας, και προχώρησε στην εξέλιξη και δημιουργία της διαδόχου Bugatti Veyron, που παρουσιάστηκε και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2005.
Τεχνικά χαρακτηριστικά
thumb|right|Ο V12 κινητήρας της Bugatti EB110, στο κέντρο του αμαξώματος.
Ο κινητήρας όλων των Bugatti EB110 ήταν ένας 12-κύλινδρος διάταξης V12, βενζίνης, κυβισμού 3.499 cm³ (ασυνήθιστα μικρός κυβισμός για 12-κύλινδρο κινητήρα), με 5 βαλβίδες ανά κύλινδρο και με 4 turbo. Το μηχανικό αυτό σύνολο, ήταν στο κέντρο του αμαξώματος, πίσω από τα 2 καθίσματα, και προσφέρθηκε σε δύο εκδοχές ισχύος, αναλόγως με την έκδοση της EB110. Και οι δύο, συνδυάζονταν με 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο ταχυτήτων και σύστημα τετρακίνησης, η οποία είχε σχεδιαστεί από τον Ραβέλ Ραμίς, τον σχεδιαστή της τετρακίνησης των μοντέλων της Audi.
thumb|right|Bugatti EB110 SS και Bugatti EB110 GT.
Για ένα μικρό διάστημα, η Bugatti EB110 έφερε τον τίτλο του ταχύτερου αυτοκινήτου παραγωγής, ρεκόρ που καταρρίφθηκε τον Ιούνιο του 1992 όταν ξεκίνησαν οι πωλήσεις της Jaguar XJ220, καθώς η τελική ταχύτητα της XJ220 μετρήθηκε τότε επίσημα στα 349,4 χιλιόμετρα την ώρα (217,1 μίλια την ώρα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
EB 110 Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Γαλλικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Ιταλικά αυτοκίνητα
Γκρίζες Ζώνες
thumb|Χάρτης του Αιγαίου Η έκφραση Γκρίζες Ζώνες είναι μονομερής όρος της Τουρκικής εξωτερικής πολιτικής που περιγράφει ύδατα και νησίδες του Αιγαίου όπου η Τουρκία αμφισβητεί την παραδεδεγμένη κυριαρχία της Ελλάδος. Ο όρος όμως αυτός και οι σχετικές διεκδικήσεις δεν έχουν νομική υπόσταση. Τούτο έχει ως συνέπεια να θεωρούνται εκ μέρους της Ελλάδας ως μια επεκτατική κίνηση της Τουρκίας στο Αιγαίο. Τα υπάρχοντα σύνορα στο Αιγαίο, επισημαίνει η ελληνική πλευρά, απορρέουν από τις διεθνείς συνθήκες και αρχές, τις οποίες η Τουρκία οφείλει να σεβαστεί. Στις εν λόγω περιοχές του Αιγαίου, κατά την Τουρκία, η κυριότητα τους δεν είναι ξεκάθαρη. Αν και ο όρος δεν έχει βρει ανταπόκριση σε κάποιον επίσημο διεθνή οργανισμό, χρησιμοποιείται συχνά από την τουρκική πλευρά για την αιτιολόγηση ή περιγραφή διεκδικήσεών της σε ελληνικές παραμεθόριες περιοχές.
Casus Belli
Ένας βασικός παράγοντας για την αστάθεια στο Αιγαίο είναι το τουρκικό casus belli, σε περίπτωση που η Ελλάδα αξιώσει να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 Ναυτικά Μίλια που είναι δικαίωμα από το Διεθνές Δίκαιο.
Ιστορία
Το 1982 ψηφίστηκε η Διεθνής Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, που περιελάμβανε την οριοθέτηση των χωρικών υδάτων στα 12 Ναυτικά Μίλια από την κοντινότερη ξηρά, την στιγμή που η Ελλάδα θεωρούσε χωρικά ύδατα της τα 6 ΝΜ. Μετά την υπερψήφιση της σύμβασης από τη διεθνή κοινότητα, η Τουρκία δήλωσε πως θεωρεί αιτία πολέμου την εν λόγω επέκταση αν την υιοθετούσε η Ελλάδα. Έκτοτε είναι πάγια θέση της Τουρκίας.
Το θέμα πήρε διαστάσεις στις 8 Ιουνίου 1995, όταν η Τουρκική Εθνοσυνέλευση εξουσιοδότησε την Τουρκική Κυβέρνηση να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών, για την αξίωση της Ελλάδας να υιοθετήσει τον νόμο του Διεθνούς Δικαίου.
Το 2001 υπήρξε μία αιφνιδιαστική πρόταση ενός πρώην αρχηγού του Τουρκικού Ναυτικού, που δήλωνε πως επίκειται κατάργηση της Τουρκικής Στρατιάς του Αιγαίου, είδηση η οποία διαψεύστηκε από τον τότε Τούρκο πρωθυπουργό Μπουλέντ Ετζεβίτ και αρχηγό ΓΕΕΘΑ Χουσεϊν Κιβρίκογλου. Η Τουρκική Στρατιά Αιγαίου καταργήθηκε στις 30 Αυγούστου του 2006, και συγχωνεύτηκε στην 4η Τουρκική Στρατιά.
Το 2002 η Τουρκία δεσμεύτηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση για μη επίθεση εναντίον της Ελλάδας, δέσμευση που δεν έχει δοθεί και στην Ελλάδα, προκαλώντας σύγχυση στις σχέσεις Τουρκίας - Ελλάδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αιγαίο Πέλαγος Κατηγορία:Ελληνοτουρκικές σχέσεις Κατηγορία:Εδαφικές διαμάχες της Ελλάδας Κατηγορία:Εδαφικές διαμάχες της Τουρκίας
Μονή Αγίου Παντελεήμονος (Άγιο Όρος)
Η Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Αγίου Παντελεήμονος (Ρωσικού) στον Άθω (Монастырь святого Пантелеимона на Афоне), περισσότερο ως Ρωσικό Μοναστήρι, είναι μία εκ των είκοσι μονών του Αγίου Όρους και κατατάσσεται δέκατη ένατη (19η) στην ιεραρχική τάξη των Αγιορείτικων μονών.
Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής είναι ο Αρχιμανδρίτης Ευλόγιος Παντελεημονίτης.
Βρίσκεται στη δυτική πλευρά της χερσονήσου του Άθω, επί της παραλίας και απέχει 15 χλμ. από την πρωτεύουσα, τις Καρυές.
Στη Μονή εκάρη μοναχός ο Άγιος Δανιήλ ο Σμυρναίος (ο μετέπειτα καλούμενος Κατουνακιώτης).
Ο Πανσλαβισμός και η αποχώρηση των Ελλήνων μοναχών - δίωξη αγίου Δανιήλ Σμυρναίου
Το 1866 στη Μονή Αγίου Παντελεήμονος εκάρη μοναχός ο Άγιος Δανιήλ ο Σμυρναίος (ο μετέπειτα καλούμενος Κατουνακιώτης), απολαμβάνοντας μεγάλη αγάπη και εκτίμηση από τον τότε Έλληνα ηγούμενο της Μονής και τους άλλους, κατά πλειοψηφία Έλληνες μοναχούς.
Ο μοναχός Δανιήλ, την περίοδο αυτή διακονούσε ως γραμματέας και ενήργησε προς τη διατήρηση της τάξης που διασαλευόταν από τις ενέργειες των Ρώσων. Όμως εκλήθη στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για εξηγήσεις και τιμωρήθηκε άδικα με απομάκρυνση από τη μονή. Οι ελληνικής καταγωγής μοναχοί της Μονής αποχώρησαν. Ανάμεσα σε αυτούς και ο μοναχός Δανιήλ που μετέβη αρχικά στη Μικρά Αγία Ἄννα και τελικώς εστάλη στον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ιωακείμ (τον μετέπειτα Οικ. Πατριάρχη) ο οποίος αναγνωρίζοντας την αδικία, του πρότεινε να μείνει σε μονή της Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης. Έτσι ο Δανιήλ επέλεξε τη Μονή Αγίας Αναστασίας Φαρμακολύτριας στα Βασιλικά Θεσσαλονίκης. Εκεί ο Δανιήλ συνεισέφερε τα μέγιστα με την εισαγωγή του αγιορείτικου τυπικού στη νηστεία και στις ακολουθίες, και κέρδισε την αγάπη όλων. Εφόσον είχε επιτευχθεί η εκρώσιση της Ιεράς Μονής Παντελεήμονος και είχε επικυρωθεί με Πατριαρχικό Σιγίλλιο η εκλογή του Ρώσου Ηγουμένου Μακαρίου, ανακλήθηκε η εξορία του Δανιήλ. Αυτό σήμαινε ότι μπορούσε να επανέλθει στο Άγιον Όρος, αλλά όχι στη Μονή Παντελεήμονος.
Η ρωσική αίρεση της ονοματοδοξίας
μικρογραφία|αριστερά|Ο [[Αλεξάντρ Μπουλατόβιτς.]] Κατά τον 19ο αιώνα στη Ρωσική ορθόδοξη εκκλησία εμφανίστηκε το κίνημα της ονοματοδοξίας (Имяславие, ιμγιασλάβιε). Σύμφωνα με τις δοξασίες του κινήματος αυτού το όνομα του Θεού αποτελεί ενσάρκωση του ίδιου του Θεού και δεν είναι απλώς λέξη. Οι ακόλουθοι της πίστης αυτής καταδικάστηκαν ως αιρετικοί από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και το πατριαρχείο Μόσχας, ωστόσο η πρακτική εξαπλώθηκε και στις ρωσικές μονές του Αγίου Όρους υπό τον πρώην στρατιωτικό και ιερομόναχο Αλεξάντρ Μπουλατόβιτς της σκήτης του Αγίου Ανδρέα κοντά στη μονή Παντελεήμονα. Ως επακόλουθο, υπήρξαν βίαια επεισόδια μεταξύ των ακολούθων της δοξασίας αυτής και των υπολοίπων ορθοδόξων, με αποτέλεσμα το 1913 να υπάρξει εισβολή Ρώσων πεζοναυτών στη μονή Αγίου Παντελεήμονος συνοδεία Ρώσου επισκόπου προκειμένου να συλλάβουν τους αιρετικούς μοναχούς, προλαμβάνοντας το ελληνικό κράτος καθώς οι Ρώσοι φοβούντουσαν πως τυχόν επέμβαση του θα μπορούσε να προχωρήσει σε προσάρτηση του Αγίου Όρους στην Ελλάδα. Κατά τη σύγκρουση αυτή συνελήφθησαν 840 μοναχοί και μεταφέρθηκαν στη Ρωσία.
Κτίρια
μικρογραφία|δεξιά|Πανοραμική άποψη της Μονής Αγίου Παντελεήμονος. Το μοναστήρι έχει τριάντα πέντε παρεκκλήσια. Στο μεγάλο καμπαναριό κατασκευής 1893, η μεγάλη καμπάνα έχει περιφέρεια 8,71 μ., διάμετρο 2,71 μ. και βάρος 13 τόνους. Υπάρχουν ακόμα άλλες 32 καμπάνες. Οι ακολουθίες στην εκκλησία ψάλλονται στα ελληνικά και τα ρωσικά. Στη βιβλιοθήκη φυλάσσονται 1.064 χειρόγραφοι κώδικες και 25.000 τόμοι βιβλίων, ελληνικών και σλαβικών.
Παραπομπές
Παντελεημονος Κατηγορία:Ελληνορωσικές σχέσεις
Στέφανος Γρηγορίου
Ο Στέφανος (Στέφος) Γρηγορίου ήταν σημαντικός Έλληνας Μακεδονομάχος Οπλαρχηγός Α΄ από το Μοναστήρι της Πελαγονίας. Ήτανε γνωστός και ως Καπετάν Φλωρινιώτης αν και η καταγωγή του ήταν από τους Γρηγορίου της Κωνσταντινούπολης και Πελοποννήσου.
Κώστας Αρζόγλου
Ο Κώστας Αρζόγλου (31 Οκτωβρίου 1947) είναι Έλληνας ηθοποιός.
Στέφανος Γρηγορίου
Βάση του καταλόγου Σέκερη ο Χαχαμάκης μύησε σημαντικούς Πελοποννήσιους φιλικούς αλλά και προγόνους μετέπειτα Μακεδονομάχων. Ο Αλέξανδρος Γρηγορίου άφησε την Κωνσταντινούπολη και συμμετείχε στους αγώνες ως οπλαρχηγός. Ο γιος του Αλέξανδρου Γρηγορίου ήταν ο Θεόδωρος Γρηγορίου (γεννηθείς το 1807) ο οποίος επίσης Φιλικός συμμετείχε στην Έξοδο του Μεσολογγίου με τον επίσης Φιλικό Νικόλαο Κασομούλη και τα αδέρφια του Δημήτριο και Γεώργιο και Νικόλαο Ναούμ. Ο πατέρας του Καπετάν Στέφανου Γρηγορίου ήταν ο Επαμεινώνδας Γρηγορίου (γεννηθείς το 1835) ο οποίος συνεργάστηκε με μετέπειτα Μακεδονομάχους εκ Πισοδερίου. Ο μεγάλος αδερφός του Στέφανου Θεόδωρος Γρηγορίου (γεννηθείς το 1868) έστεισε δίκτυο μεταφοράς Ελλήνων δασκάλων και ορθόδοξων ιερέων στις περιοχές της Φλώρινας, Πισοδερίου, Μοναστηρίου και Κορυτσάς και μαζί με την γυναίκα του εκ των Παπαδάμων, αγωνιστών του 1821 βοήθησαν στην ίδρυση της Μοδέστειου Σχολής Πισοδερίου, της ακαδημίας Ελλήνων δασκάλων στον Μοναστήρι και στην ανέγερση Ελληνορθόδοξων ναών.
Κώστας Αρζόγλου
Βιογραφία
Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, απ' όπου αποφοίτησε το 1969. Ο ίδιος δήλωσε ότι έχει εργαστεί και ως οικοδόμος, μεταφραστής, έμπορος και στατιστικολόγος, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία.
Στον κινηματογράφο συνεργάστηκε με τη Μελίνα Μερκούρη και την Έλεν Μπέρστιν.
Στέφανος Γρηγορίου
Οι Γρηγορίου εκ Κωνσταντινουπόλεως που κατέφτασαν στην περιοχή Πισοδερίου και Μοναστηρίου μέσω της ένωσης τους με τους Παπαδάμους - αγωνιστές του 1821, Παπαλάζαρους, Ναούμ και Χατζηστέφανους έγιναν συγγενείς εξ' αγχιστείας με τους οπλαρχηγούς Καπετάν (Παπά) Τσάμη, Καπετάν Κώττα, Κασομούλιδες και άλλους σημαντικούς Μακεδονομάχους της περιοχής. Κατά την προφορική παράδοση ο πατέρας του Στέφανου Γρηγορίου ήταν συναγωνιστής με τους αξιωματικούς Αλέξανδρο Κοντούλη, Αν. Παπούλα, Παύλο Μελά, Γ. Κολοκοτρώνη.
Κώστας Αρζόγλου
Βιογραφία
Αποτέλεσε ιδρυτικό στέλεχος του Ελεύθερου Θεάτρου το 1970. Συμμετείχε σε πολλές θεατρικές παραστάσεις και επιθεωρήσεις στο θέατρο του Άλσους Παγκρατίου, ενώ συνεργάστηκε με τους θιάσους της Έλλης Λαμπέτη, του Δημήτρη Παπαμιχαήλ, του Αλέκου Αλεξανδράκη κ.ά. Τα τελευταία χρόνια έχει ασχοληθεί με την σκηνοθεσία θεατρικών παραστάσεων. Το 1984 ίδρυσε τη δική του θεατρική ομάδα που πήρε το όνομα "Αεικίνητο".
Στέφανος Γρηγορίου
Θείος του Καπετάν Στέφανου Γρηγορίου ήταν οι Ιωάννης Γρηγορίου (Τζίντζινα Λακωνίας, 1845) ευεργέτης και ιδρυτής με την Αικατερίνη Γρηγορίου του Γενικού Νοσοκομείου Σπάρτης. Πρώτα ξαδέρφια του Καπετάν Στέφανου Γρηγορίου ήταν ο γιατρός Θεόδωρος Γρηγορίου (Καστρί Κυνουρίας, 1880) νομάρχης και βουλευτής με το κόμμα του Ελευθερίου Βενιζέλου. Ανήψια του Στέφανου Γρηγορίου ήταν οι Εμμανουήλ Γρηγορίου (1904-1948) δημοσιογράφος και βουλευτής με το κόμμα του Ελευθερίου Βενιζέλου και Φιλελεύθερων και ο Γεώργιος Γρηγορίου (1909-1970) νομάρχης Σάμου, βουλευτής και Υφυπουργός Οικονομικών το 1951 υπό τον Πλαστήρα και αργότερα με την Ενώση Κέντρου. Ο Καπετάν Στέφανος Γρηγορίου πολιτεύτηκε με τον Γεώργιο Κονδύλη (1879-1936).
Κώστας Αρζόγλου
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε τέσσερις φορές: με την Υβόννη Μαλτέζου 1969-1970, με τη Βέρα Κρούσκα 1976-1981, με την Έλενα Ακρίτα 1987-1996 και τη Ζαχαρούλα Χριστοπούλου 2000-2009. Το 1992 υιοθέτησε με την Έλενα Ακρίτα τον γιο τους, Παύλο, νονά του οποίου ήταν η ηθοποιός Αλίκη Βουγιουκλάκη. Από τον γάμο του με την Ζαχαρούλα Χριστοπούλου απέκτησε την κόρη του Μαρία (2000) η οποία στα 18 της μόλις χρόνια ξεκίνησε τις σπουδές της στο "Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν", ενώ έχει και μία κόρη εκτός γάμου, την ηθοποιό Aurora Marion (1985). Κατοικεί στην Πετρούπολη, όπου είναι δημοτικός σύμβουλος κι έχει αναλάβει το Φεστιβάλ Πέτρας.
Έχει υπάρξει καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Βορείου Αιγαίου σε μία περίοδο κατά την οποία κατηγορήθηκε για κακοδιαχείριση των οικονομικών του θεάτρου μαζί με οκτώ πρώην μέλη των διοικήσεων.
Στέφανος Γρηγορίου
Ο Καπετάν Στέφανος Γρηγόριου και ο γιος του Εύελπις Επαμεινώνδας Γρηγορίου (1921-1943) δολοφονήθηκαν δια λιθοβολισμού από αντάρτες του ΕΛΑΣ το 1943 στο Σισάνι Κοζάνης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Στέφανος Γρηγορίου γεννήθηκε το 1879 στο Μοναστήρι της Πελαγονίας. Η σύζυγός του Ευδοκία (Ντούσκα) εκ Ρωσίας θεωρούνταν ότι ήταν ικανότατη μαχήτρια και σε ορισμένες μάχες ανέλαβε καθήκοντα υπαρχηγού. Τόσο ο Στέφανος Γρηγορίου όσο και η Ευδοκία Γρηγορίου εκθειάστηκαν από τον Ελληνικό τύπο της εποχής, σε αντίθεση με τον Βουλγαρικό τύπο της εποχής όπου και λοιδορήθηκαν.
Ο Καπετάν Στέφανος Γρηγορίου διαπνέονταν από αίσθημα πατριωτικό, θρησκευτικό και φιλοβασιλικό και ήταν τόσο κατά του τουρκικού ζυγού όσο και κατά της Βουλγαρικής παρουσίας στις περιοχές που έδρασε ως Οπλαρχηγός. Κατά την απελευθέρωση του Γέρμα Καστοριάς από τους Τούρκους στις 12 Οκτωβρίου 1912 ο Στέφανος Γρηγορίου εξιστορεί "έχων εις το δεξιόν την λατρευτήν σύζυγόν μου - φέρουσαν γραφικότατην ανταρτικήν στολήν - μετέβην εις την Εκκλησίαν, όπου όλοι με ανέμενον με αγωνία.", ενώ σε άλλο σημείο "Ο Διάδοχος του Ελληνικού Θρόνου συνέτριβε του εχθρούς του Γένους μας, οίτινες προτροπάδην ετρέποντο εις άτακτον φυγήν." και κλείνει "Τα όρη και αι χαράδραι αντελάλουν τας ζητωκραυγάς μας και οι Αετοί, πτοημένεοι εκ των πυροβολισμών, επέτων προς το εσωτερικόν δια να αναγγείλουν την άφιξιν της Ελευθερίας".
Το έτος 1909 επιθυμία του Στέφανου Γρηγορίου ήταν να αφοσιωθεί στην οικογένεια που είχε προς της συζύγου Ευδοκίας. Κατά την σύντομη παύση της δράσης του στις αρχές του 1909 ο Νιαζή Μπέης της Ρέζνας επιχείρησε να δωροδοκήσει 2 φορές τον Στέφανο Γρηγορίου, προσφέροντάς του δημόσιο αξίωμα ώστε να συνταχθεί με τους νεότουρκους. Ο Νιαζή Μπέης υπολόγιζε στο πάθος τους Στέφανου Γρηγορίου να ανταπαντήσει στους Βούλγαρους κομιτατζήδες που δρούσαν ανεξέλεγκτα στην περιοχή.
Ο Στέφανος Γρηγορίου αρνήθηκε εκδηλώνοντας την απέχθεια του τόσο προς τις τουρκικές αρχές όσο και προς τους Βούλγαρους παρακρατικούς. Λόγω της άρνησης του να συνταχθεί με τους νεότουρκους ο Νιαζή Μπέης της Ρέζνας τον έθεσε υπό το καθεστώς απειλών και υπήρξαν δύο απόπειρες δολοφονίας εναντίον του Στέφανου Γρηγορίου.
Ως αποτέλεσμα ο Στέφανος Γρηγορίου διέφυγε στην Αθήνα όπου γνώρισε και παντρεύτηκε την πρόσφυγα εκ Ρωσίας Ευδοκία (Ντούσκα). Επέστρεψε με την σύζυγό του και ολιγομελές σώμα στην Δυτική Μακεδονία κατόπιν 2 ετών, το καλοκαίρι του 1911 με σκοπό την ενδυνάμωση της ομάδος του κατά τις προπαρασκευές των Βαλκανικών Πολέμων.
Η πρώτη μάχη με την σύζυγο Ευδοκία δίπλα του έγινε κοντά στην Σιάτιστα εναντίον του Αρίφ καπετάν, πρώην ληστή όπου ήταν κατά πολύ ανώτεροι σε αριθμό από την ομάδα του Στέφανου Γρηγορίου. Στα αδημοσίευτα απομνημονεύματα του Στέφανου Γρηγορίου ο Καπετάν Στέφος εκθειάζει τις πολεμικές αρετές που επέδειξε η γυναίκα του (και κατόπιν υπαρχηγός) στη μάχη της Σιάτιστας.
Το έτος 1915 ο Στέφανος και η Ευδοκία Γρηγορίου αποφασίζουν να αποσυρθούν και να αφιερωθούν στον οικογενειακό τους βίο. Ωστόσο, η εισβολή των Βουλγάρων στο Μοναστήρι τον Ιούλιο του 1916 είναι το γεγονός που τον οδηγεί αυθόρμητα να επέμβει στο κέντρο της πόλης του Μοναστηρίου. Αυτόπτες μάρτυρες της δράσης του ήταν ο Γάλος Πρόξενος και ένας Γάλος αστυνομικός. Ο Λοχαγός Ματιέ εντυπωσιασμένος από τον Στέφανο Γρηγορίου ανέθεσε σε αυτόν τον καταρτισμό σώματος από 200 άνδρες για την απόκρουση των κομιτατζήδων.
Σύμφωνα με τον Γεώργιο Μόδη ο Καπετάν Στέφος κατηγορήθηκε ως αντιβενιζελικός με καταγγελίες για αρπαγές, τουφεκισμούς και εμπρησμούς εν καιρώ πολέμου και αντάρτικου. Ο ίδιος αποδίδει την σύλληψή του σε δίκτυο πλούσιων λαθρέμπορων στο Μοναστήρι και την Φλώρινα τους οποίους ενοχοποίησε. Κατόπιν πολλών μηνών στην φυλακή οι Γάλοι τον παρέδωσαν στην Ελληνική δικαιοσύνη. Κρίθηκε αθώος σε όλες τις κατηγορίες από ενόρκους Έδεσσας, Βέροιας και Θεσσαλονίκης.
Ο Στέφανος Γρηγορίου είχε τουλάχιστον 3 παιδιά με την Όλγα Γρηγορίου (1891-1984) γεννηθείσα ως Όλγα Χατζηστεφάνου του Ναούμ και της Αναστασίας. Τα 3 αυτά παιδιά τους ήταν ο Εύελπις Επαμεινώνδας Γρηγορίου (1921-1943), η Ευαγγελία (1923-2009) και η Δήμητρα (1926-1980).
Μακεδονικός αγώνας
Ο Στέφανος Γρηγορίου τον Απρίλιο του 1903 εργαζόταν στην Θεσσαλονίκη κοντά σε δυο εξαδέλφια του, Γρηγορίου εκ Κωνσταντινουπόλεως. Την ίδια περίοδο δρούσε στην Θεσσαλονίκη ο Παύλος Σιάτεφ όπου στις 17 Απριλίου 1903 ανατίναξε στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης το γαλλικό ατμόπλοιο Γκουαλντακιβίρ. Την επόμενη μέρα ανατινάχθηκε το υποκατάστημα της Οθωμανικής Τραπέζης Θεσσαλονίκης. Αναταραχές ξεκίνησαν εντός της Θεσσαλονίκης με φανατισμένους Τούρκους να σκοτώνουν Έλληνες, 200 με 300 σύμφωνα με τον Γάλλο αντισυνταγματάρχη Λαμούς στο βιβλίο "Δεκαπέντε χρόνια βαλκανικής ιστορίας". Το βράδυ αυτής της νύχτας ο Στέφανος Γρηγορίου συνελλήφθει από Τούρκους και βρέθηκε στα μπουντρούμια του Λευκού Πύργου μαζί με τα δυο του εξαδέλφια και έπειτα στο Επταπύργιο. Οι δυο του εξάδελφοι χάθηκαν έκτοτε και ο Στέφανος Γρηγορίου εστάλη στην φυλακή Μοναστηρίου και κρατήθηκε για 4 μήνες χωρίς καταγγελίες ή δίκη. μικρογραφία|Αναστασία Γρηγορίου, Σύζυγος Καπετάν Στέφανου Γρηγορίου
Η έναρξη των Βαλκανικών Πολέμων βρήκε τον Καπετάν Στέφανο Γρηγορίου και την γυναίκα του Ευδοκία (Ντούσκα) στο Βογατσικό και η πρώτη τους αποστολή ήταν η απελευθέρωση του Γέρμα και της Βλάστης.
Στο Μαύροβοβο της Καστοριάς η ομάδα του Στέφου και Νικολούδη αιχμαλώτισαν τον τοπικό Αγά και την χωροφυλακή του. Οι τουρκικές δυνάμεις ενισχύθηκαν με την αποβάση τριών βαρκών γεμάτες στρατό όπου σκοτώθηκε μεταξύ άλλων ο Λοχαγός Ισμαήλ Βέης για λογαριασμό των Τούρκων και παραδόθηκαν οι υπόλοιποι Τούρκοι. Ο Στέφανος Γρηγορίου πρόσταξε στους Τούρκους χωρικούς να ενταφιάσουν τον Λοχαγό με τις ανάλογες τιμές και να ενταφιάσουν με όλους τους τύπους της θρησκείας τους νεκρούς. Από τους αιχμαλώτους έδωσε εντολή να σταλούν όλοι ζωντανοί στην Κατεχάκη εκτός 2 αιχμαλώτων που καταδίκασε λόγω του ότι θεωρούνταν ότι δολοφόνησαν τον Μητροπολίτη Αιμιλιανό και τουλάχιστον ο ενάς ελόγχησε την εικόνα του Βασιλέως Γεωργίου.
Τον Φεβρουάριο του 1914 ο Καπετάν Στέφανος Γρηγορίου με την γυναίκα του και 40 άνδρες αναχώρησε για τον "Ηπειρωτικό αγώνα" με πρωταρχικό στόχο την απελευθέρωση της Βίγλιστας εν μέσω τρομερής χιονοθύελλας.
Απελευθέρωση, Α΄ Παγκόσμιος πόλεμος και μεσοπόλεμος
thumb|250px|right|Στογιάννης Τσίτσος, Στέφος Γρηγορίου και [[Τραϊανός Μπραγιάννης]]
Κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο πολέμησε ως επικεφαλής σώματος ντόπιων Μακεδονομάχων και απελευθέρωσε εν ονόματι της Ελλάδας τα χωριά Δέβρη (Αναρράχη) και Εμπόριο, καθώς και άλλα χωριά της Εορδαίας, πριν την έλευση του Ελληνικού Στρατού. Μετά την απελευθέρωση της Μακεδονίας και εφόσον η γενέτειρά του, το Μοναστήρι έμεινε υπό Σερβικό έλεγχο, εγκαταστάθηκε στη Φλώρινα. Το Φεβρουάριο του 1914 κλήθηκε από την Προσωρινή Κυβέρνηση της Βορείου Ηπείρου και συγκρότησε ένοπλο σώμα. Πήρε μέρος έτσι στο Βορειοηπειρωτικό αγώνα, εγκαθιστώντας την έδρα του στο Γιαννοχώρι Καστοριάς και συγκρουόμενος με Αλβανικές ομάδες έλεγχε τον ανατολικό Γράμμο. Το 1916, ο Στέφος Γρηγορίου έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στο Κίνημα της Εθνικής Αμύνης και την επικράτησή του στη Δυτική Μακεδονία. Την 31η Αυγούστου του 1916 συγκρότησε σώμα με τον επίσης Μακεδονομάχο Στέργιο Κουντουρά και άλλους τοπικούς παράγοντες, και σε συνεργασία με το Γαλλικό στρατό κατέλαβε την εξουσία στην Καστοριά, στο Σίστεβο (Δενδροχώρι), στη Σέτομα (Κεφαλάρι) και στο Μαυροχώρι. Υπήρξε επικεφαλής της ανακατάληψης της Φλώρινας από τις δυνάμεις της Αντάντ το 1916, και κατηγορήθηκε ως ένας από τους βασικούς υπεύθυνους για τις αγριότητες που ακολούθησαν. Ο ίδιος αρνήθηκε τις κατηγορίες, λέγοντας πώς ήταν αδύνατο να ελεγχθούν οι ένοπλοι, καθώς αποτελούσαν άτακτο σώμα.
Στον Μεσοπόλεμο
Κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου συγκρότησε ένοπλο σώμα, προκειμένου να αντιμετωπίσει ομάδες κομιτατζήδων που εξακολουθούσαν να δρουν εντός Ελληνικής επικράτειας τη δεκαετία του 1920. Στη συνέχεια διατέλεσε αξιωματικός της Χωροφυλακής στις περιοχές Φλώρινας και Καστοριάς. Η δράση του προκάλεσε αντιδράσεις σε σλαβόφωνους κατοίκους της περιοχής, καθώς αναφορές του προς τη Χωροφυλακή, για ενδεχόμενη βουλγαροφιλία, μπορούσε να οδηγήσει τους ύποπτους σε περιθωριοποίηση, εκτοπισμό, φυλάκιση ή και κακοποίηση. Ο Στέφος Γρηγορίου κατηγορήθηκε το διάστημα εκείνο για αυθαιρεσίες και για πράξεις βίας που σκοπό είχαν μάλλον το ίδιο όφελος και όχι την αποστολή της χωροφυλακής. Το 1932 ήταν υποψήφιος του Εθνικού Ριζοσπαστικού Κόμματος του Γεώργιου Κονδύλη, στην περιφέρεια Φλώρινας. Είχε προσωπικές, πολιτικές και κτηματικές διαφορές με το στέλεχος του ΚΚΕ Πέτρο Κέντρο με αποτέλεσμα να εξοριστεί ο τελευταίος. Το 1935 ήταν πρόεδρος του εργατουπαλληλικού κέντρου και υποστηρικτής της επανόδου του βασιλιά.
Κατοχή & Εθνική Αντίσταση
thumb|200px|right|Ο οπλαρχηγός Στέφανος Γρηγορίου μικρογραφία|Εξ αριστερών προς τα δεξιά: Α' σειρά καθήμενοι 1) Στ. Κωτσόπουλος εκ Βεύης, 2) Γρηγ. Βαϊνάς εξ Ασπρογείων. Β' σειρά καθήμενοι 1) Μαυρομμάτης εκ Μαυρόβου, 2) Σιδέρης εκ Γιαννοχωρίου, 3) Αντών. Ζώης εκ Μοναστηρίου, 4) Μπραγιάννης εκ Μοριχόβου, 5) Λάκης Πύρζας εκ Φλωρίνης, 6) Μίζας εκ Κλεισούρας. Γ' σειρά όρθιοι: 1) Αλεξ. Μητσάρης εξ Αγ. Παντελεήμονος, 2) Αλ. Γεωργιάδης εκ Κλεισούρας, 3) άγνωστος, 4) Στέφ. Γρηγορίου εκ Μοναστηρίου, 5) Χρ. Παναγιωτίδης ή Μαλέσκος εξ Ασπρογείων και Γεώργιος Χρ. Μόδης εκ Μοναστηρίου (τέως Υπουργός)'. Κατα την κατοχή συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση. Είχε καταφύγει στη Βλάστη, καθώς στη Φλώρινα είχε φυλακιστεί από τους Γερμανούς. Συγκρότησε μάλιστα, παρά την προχωρημένη ηλικία του, ολιγομελές σώμα με τη συμμετοχή του γιου του Επαμεινώνδα, φοιτητή της Σχολής Ευελπίδων. Συμμετείχε με το σώμα του στη Μάχη του Φαρδύκαμπου κοντά στη Σιάτιστα, όπου και διακρίθηκαν αυτός και γιος του. Στη Βλάστη συναντήθηκε με αντάρτες του ΕΑΜ το 1943 και μετά από διαπραγματεύσεις δέχτηκε να παραδώσει τους άνδρες του και το γιο του στον ΕΛΑΣ, ενώ ο ίδιος να αποσυρθεί, καθώς η ηλικία του δεν επέτρεπε στρατιωτική δράση. Στις 24 Μαΐου του 1943 συναντήθηκε, όπως συμφωνήθηκε με μέλη του ΕΛΑΣ στο Σισάνι Βοΐου. Εκεί, οι αντάρτες του ΕΛΑΣ τον σκότωσαν με πέτρες και ξύλα και την επόμενη μέρα σκότωσαν τον γιο του Επαμεινώνδα. Η πράξη της δολοφονίας τους, δικαιολογήθηκε από τον ΕΛΑΣ λόγω της εχθρικής προς το λαό δράση τους, ενώ η επίσημη αιτιολογιά του ΕΛΑΣ ήταν ότι πρόδωσε τον Γεώργιο Μόδη στους Γερμανούς. Η εκτέλεση του οπλαρχηγού του Μακεδονικού Αγώνα Στέφανου Γρηγορίου και του γιου του από τον ΕΛΑΣ, σχολιάστηκε ως προδοτική από τον τύπο των άλλων ανιστασιακών παρατάξεων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μακεδονομάχοι Κατηγορία:Έλληνες στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων Κατηγορία:Έλληνες αντιστασιακοί Κατηγορία:Πελαγονία Κατηγορία:Ιστορία της Φλώρινας
Κώστας Αρζόγλου
Προσωπική ζωή
Το 2007 συμμετείχε ως κριτής στο τηλεοπτικό πρόγραμμα Dream Show του Alpha TV.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου
Μονή Δοχειαρίου
Η Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Δοχειαρίου είναι μία από τις είκοσι μονές του Αγίου Όρους και κατατάσσεται δέκατη (10η) στην ιεραρχική τάξη των Αγιορείτικων μονών.
Ιδρυμένη κατά τον 11ο αιώνα, είναι αφιερωμένη στους Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ και αποτελεί τη δέκατη κατά σειρά στην ιεραρχία των μοναστηριών της Αθωνικής Πολιτείας, καθώς και την έβδομη παλαιότερη.
Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής είναι ο Αρχιμανδρίτης Αμφιλόχιος Δοχειαρίτης.
Γενικά στοιχεία
Το 1568 χτίστηκε και τοιχογραφήθηκε ο κεντρικός ναός, ο οποίος είναι αφιερωμένος στο όνομα των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ. Στο μοναστήρι υπάρχουν 9 παρεκκλήσια, ενώ η βιβλιοθήκη διαθέτει περισσότερα από 400 χειρόγραφα, 5000 βιβλία και διάφορα έγγραφα βυζαντινής, οθωμανικής κ.ά. προέλευσης. Άλλα κειμήλια φυλάσσονται στους χώρους του σκευοφυλακίου και του εικονοφυλακίου.
Σήμερα (2011), η μονή αριθμεί 53 μοναχούς.
Παραπομπές
Δοχειαριου
351
Το έτος 351 (CCCLI) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Τρίτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Μαγνετίου και Γαίσου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1104 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 351 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Αγγλο-Ζανζιβαρινός Πόλεμος
Ο Αγγλο-Ζανζιβαρινός Πόλεμος ήταν πόλεμος μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ζανζιβάρης στις 27 Αυγούστου 1896. Η σύρραξη κράτησε περίπου 38 λεπτά και είναι ο μικρότερος σε διάρκεια πόλεμος της ιστορίας. Η άμεση αιτία του πολέμου ήταν ο θάνατος του φιλοβρετανού Σουλτάνου Χαμάντ μπιν Θουγουαΐνι στις 25 Αυγούστου 1896 και η επακόλουθη διαδοχή του από τον Χαλίντ μπιν Μπαργκάς. Οι Βρετανικές αρχές προτιμούσαν τον Χαμούντ μπιν Μουχάμεντ, ο οποίος ήταν πιο ευνοϊκός ως προς τα βρετανικά συμφέροντα. Σύμφωνα με μία συνθήκη που υπογράφηκε το 1886, μία προϋπόθεση ώστε να γίνει κάποιος σουλτάνος ήταν να πάρει την έγκριση του Βρετανού πρόξενου, και ο Χαλίντ δεν την πληρούσε. Οι Βρετανοί το θεώρησαν casus belli και έστειλαν τελεσίγραφο στον Χαλίντ απαιτώντας να διατάξει τις δυνάμεις του να εγκαταλείψουν το παλάτι. Ως απάντηση ο Χαλίντ επιστράτευσε τη φρουρά του παλατιού του και οχυρώθηκε σε αυτό.
Το τελεσίγραφο έληξε στις 09:00 Ώρα Ανατολικής Αφρικής (EAT) στις 27 Αυγούστου. Μέχρι εκείνη τη στιγμή οι Βρετανοί είχαν συγκεντρώσει τρία καταδρομικά, δύο κανονιοφόρους, 150 πεζοναύτες και ναύτες και 900 Ζανζιβαρινούς στην περιοχή του λιμανιού. Η δύναμη του Βασιλικού Ναυτικού ήταν υπό τις διαταγές του υποναυάρχου Χάρι Ρόσον (Harry Rawson) ενώ οι Ζανζιβαρινοί υπό τις διαταγές του ταξίαρχου Λόιντ Μάθιους (Lloyd Mathews) του ζανζιβαρινού στρατού. Στο παλάτι βρίσκονταν περίπου 2.800 Ζανζιβαρινοί, οι περισσότεροι από τους οποίους είχαν επιστρατευτεί από τον τοπικό πληθυσμό, αλλά σε αυτούς περιλαμβάνονταν και η φρουρά του παλατιού καθώς και μερικές εκατοντάδες υπηρέτες και σκλάβοι. Οι αμυνόμενοι είχαν στη διάθεσή του μερικά στοιχεία πυροβολικού και πολυβόλα τα οποία είχαν στηθεί μπροστά στο παλάτι στοχεύοντας τα βρετανικά πλοία. Ο βομβαρδισμός που ξεκίνησε στις 9:02 προκάλεσε πυρκαγιά στο παλάτι και έθεσε εκτός μάχης το πυροβολικό των αμυνόμενων. Οι Βρετανοί επίσης βύθισαν το βασιλικό κότερο και δύο μικρότερα σκάφη, ενώ ρίχτηκαν μερικές βολές χωρίς αποτέλεσμα στα φιλοβρετανικά ζανζιβαρινά στρατεύματα καθώς πλησίαζαν το παλάτι. Η σημαία του παλατιού καταρρίφθηκε και τα πυρά σταμάτησαν στις 09:40.
Οι δυνάμεις του Σουλτάνου υπέστησαν περίπου 500 απώλειες, ενώ μόνο ένας Βρετανός ναύτης τραυματίστηκε. Ο Σουλτάνος Χαλίντ έλαβε άσυλο στο γερμανικό προξενείο πριν διαφύγει στην Τανγκανίκα. Η Βρετανοί γρήγορα ενθρόνισαν τον Σουλτάνο Χαμούντ επικεφαλής κυβέρνησης μαριονέτας. Ο πόλεμος οριοθέτησε το τέλος της Ζανζιβάρης ως κυρίαρχο κράτος και την αρχή μιας περιόδου ισχυρής Βρετανικής επιρροής.
Υπόβαθρο
μινιατούρα|250εσ|Η [[Ζανζιβάρη και η Αφρικανική ενδοχώρα]]
Η Ζανζιβάρη ήταν νησιωτική χώρα στον Ινδικό Ωκεανό, κοντά στην ακτή της Ταγκανίκας, σήμερα τμήμα της Τανζανίας. Το νησί βρίσκονταν υπό τον ονομαστικό έλεγχο του Σουλτάνου του Ομάν από το 1698 όταν έδιωξαν του Πορτογάλους αποίκους οι οποίοι το διεκδικούσαν από το 1499. Ο Σουλτάνος Ματζίντ μπιν Σαΐντ ανακήρυξε το νησί ανεξάρτητο από το Ομάν το 1858, και αναγνωρίστηκε από τη Μεγάλη Βρετανία. Οι επόμενοι Σουλτάνοι εγκατέστησαν την πρωτεύουσά του και την έδρα της κυβέρνησής τους στην Πόλη της Ζανζιβάρης όπου χτίστηκε και το σύμπλεγμα του παλατιού στην ακτή της. Το 1896 το σύμπλεγμα αποτελούνταν από το παλάτι, το χαρέμι Μπεΐτ αλ Χουκμ και το Μπεΐτ αλ Χατζαΐμπ ή «Σπίτι των Θαυμάτων»—ένα επίσημο παλάτι που λέγεται ότι ήταν το πρώτο κτήριο στην Ανατολική Αφρική που ηλεκτροδοτήθηκε. Το σύμπλεγμα κατασκευάστηκε κατά κύριο λόγο από τοπική ξυλεία ενώ δεν σχεδιάστηκε ως αμυντική κατασκευή. Και τα τρία κύρια κτίσματα ήταν το ένα δίπλα στο άλλο σε μία ευθεία και συνδέονταν με ξύλινες σκεπαστές γέφυρες.
Η Βρετανία είχε μακρά περίοδο αλληλεπίδρασης με τη Ζανζιβάρη και είχε αναγνωρίσει την κυριαρχία του νησιού και τη μοναρχία του το 1886. Ως εκ τούτου η Βρετανία εν γένει διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τη χώρα και τους Σουλτάνους της. Εντούτοις η Γερμανία ενδιαφέρονταν και αυτή για την Ανατολική Αφρική και οι δύο δυνάμεις ανταγωνίζονταν για τον έλεγχο των εμπορικών δικαιωμάτων στην περιοχή κατά τον 19ο αιώνα. Ο Σουλτάνος Χαλιφάχ μπιν Σαΐντ είχε παραχωρήσει δικαιώματα για την Κένυα στη Βρετανία και για την Τανγκανίκα στη Γερμανία, μια διαδικασία που είχε ως αποτέλεσμα την απαγόρευση της δουλείας σε αυτές της χώρες. Πολλοί από τους άραβες της άρχουσας τάξης ήταν δυσαρεστημένοι από τη διακοπή του πολύτιμου δουλεμπορίου, το οποίο οδήγησε σε κάποιες αναταραχές. Επιπροσθέτως, οι γερμανικές αρχές της Τανγκανίκας αρνούνταν να υψώνουν τη σημαία του σουλτανάτου της Ζανζιβάρης, το οποίο οδήγησε σε ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ των γερμανικών στρατευμάτων και του τοπικού πληθυσμού. Σε μια τέτοια σύγκρουση στην Τάνγκα σκοτώθηκαν 20 Άραβες.
Ο Σουλτάνος Χαλιφάχ έστειλε ζανζιβαρινά στρατεύματα υπό την ηγεσία του Λόιντ Μάθιους, ενός πρώην υποπλοιάρχου του Βασιλικού Ναυτικού ώστε να αποκαταστήσει την τάξη στην Τανγκανίκα. Η επιχείρηση ήταν κατά κύριο λόγο επιτυχημένη, αλλά τα αντιγερμανικά αισθήματα των Ζανζιβαρινών παρέμεναν έντονα. Περαιτέρω συγκρούσεις ξέσπασαν το Μπαγκαμόγιο όπου 150 ιθαγενείς σκοτώθηκαν από τις γερμανικές στρατιωτικές δυνάμεις και στην Κέτβα όπου δολοφονήθηκαν Γερμανοί αξιωματούχοι και οι υπηρέτες τους. Ο Χαλιφάχ εν συνεχεία εξασφάλισε εκτεταμένα εμπορικά δικαιώματα στην Αυτοκρατορική Βρετανική Εταιρία Ανατολικής Αφρικής (Imperial British East Africa Company, IBEAC) η οποία με τη βοήθεια των Γερμανών έκανε ναυτικό αποκλεισμό ώστε να σταματήσει το συνεχιζόμενο εγχώριο δουλεμπόριο. Με τον θάνατο του Χαλιφάχ το 1890 ανέβηκε στον θρόνο ο Αλί μπιν Σαΐντ. Ο Σουλτάνος Αλί απαγόρευσε το εγχώριο δουλεμπόριο (αλλά όχι τη δουλοκτησία), ανακήρυξε τη Ζανζιβάρη βρετανικό προτεκτοράτο και διόρισε Βρετανό Πρωθυπουργό για αρχηγό της κυβέρνησής του. Παραχωρήθηκε επίσης βέτο στους Βρετανούς για τον μελλοντικό διορισμό Σουλτάνων.
Τη χρονιά που ανέβηκε στον θρόνο ο Αλί υπογράφηκε και η Συνθήκη Χέλγκολαντ-Ζανζιβάρης μεταξύ της Βρετανίας και της Γερμανίας. Με τη συνθήκη οριοθετήθηκαν επίσημα οι σφαίρες επιρροής στην Ανατολική Αφρική και παραχωρήθηκαν τα δικαιώματα της Γερμανίας στη Ζανζιβάρη, στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αυτό έδωσε στη βρετανική κυβέρνηση περισσότερη επιρροή στη Ζανζιβάρη την οποία σκόπευε να χρησιμοποιήση για την εξάλειψη του δουλεμπορίου, ένας αντικειμενικός στόχος που υπήρχε από το 1804.
Διάδοχος του Αλί ήταν ο Χαμάντ μπιν Θουγουαΐνι, ο οποίος έγινε Σουλτάνος το 1893. Ο Χαμάντ διατηρούσε στενές σχέσεις με τους Βρετανούς αλλά υπήρχε εναντίωση ανάμεσα στους υπηκόους του για τον αυξανόμενο έλεγχο της χώρας από τους Βρετανούς, τη διοίκηση του στρατού από Βρετανούς και την κατάργηση του κερδοφόρου δουλεμπορίου. Προκειμένου να ελεγχθεί αυτή η αντίθεση οι Βρετανικές αρχές έδωσαν έγκριση στον Σουλτάνο να συστήσει μια ζανζιβαρινή σωματοφυλακή 1000 ανδρών, αλλά αυτά τα στρατεύματα σύντομα άρχισαν να συγκρούονται με την ελεγχόμενη από τους Βρετανούς αστυνομία. Παράπονα για τις δραστηριότητες των σωματοφυλάκων έγιναν επίσης και από Ευρωπαίους κατοίκους της Πόλης της Ζανζιβάρης.
25 Αυγούστου
thumb|Το [[HMS Thrush (1889)|HMS Thrush]]
Ο Σουλτάνος Χαμάντ πέθανε ξαφνικά στις 11:40 EAT (08:40 UTC) στις 25 Αυγούστου 1896. Ο 29χρονος ανεψιός του, Χαλίντ μπιν Μπαργκάς, για τον οποίον υπάρχουν υποψίες ότι τον δολοφόνησε, κατέλαβε το σύμπλεγμα του παλατιού στην Πόλη της Ζανζιβάρης χωρίς τη βρετανική έγκριση, καταπατώντας τη συνθήκη που είχε συμφωνηθεί με τον Αλί. Η βρετανική κυβέρνηση προτιμούσε άλλο υποψήφιο, τον Χαμούντ μπιν Μουχάμεντ, ο οποίος ήταν πιο ευνοϊκός προς τα βρετανικά συμφέροντα. Ο Χαλίντ προειδοποιήθηκε από τον Πρόξενο και τον Διπλωματικό Πράκτορα στη Ζανζιβάρη, Μπάζιλ Κέιβ, και τον Στρατηγό Μάθιους να σκεφτεί πιο προσεκτικά τις πράξεις του. Η προειδοποίηση είχε αποδειχθεί επιτυχής τρία χρόνια νωρίτερα όταν ο Χαλίντ είχε προσπαθήσει πάλι να διεκδικήσει τον θρόνο μετά τον θάνατο του Αλί, και ο Βρετανός Πρόξενος-Στρατηγός, Rennell Rodd, τον είχε πείσει για τους κινδύνους μιας τέτοιας πράξης.
Ο Χαλίντ αγνόησε τις προειδοποιήσεις του Κέιβ και οι δυνάμεις του ξεκίνησαν να παρατάσσονται στην πλατεία του παλατιού υπό τις διαταγές του Λοχαγού Σαλέχ, της σωματοφυλακής του παλατιού. Μέχρι το τέλος της ημέρας, είχαν μαζευτεί 2.800 άντρες οπλισμένοι με τυφέκια και μουσκέτα. Οι πλειοψηφία τους ήταν πολίτες, αλλά περιλαμβάνονταν και 700 Ζανζιβαρινοί Ασκάρι που πήγαν με το μέρος του Χαλίντ. Το πυροβολικό του Σουλτάνου, το οποίο αποτελούνταν από μερικά πολυβόλα Maxim, ένα πολύκαννο πολυβόλο, ένα μπρούτζινο κανόνι του 17ου αιώνα και δύο πυροβόλα πεδίου 12 λιβρών, τοποθετήθηκε ώστε να στοχεύει τα βρετανικά πλοία που βρίσκονταν στο λιμάνι. Τα δύο κανόνια των 12 λιβρών ήταν δώρο προς τον Σουλτάνο από τον Γερμανό Αυτοκράτορα, Γουλιέλμο Β'. Τα στρατεύματα του σουλτάνου κατέλαβαν επίσης το Ζανζιβαρινό Ναυτικό, το οποίο αποτελούνταν από ένα ξύλινο μονοκάταρτο πλοίο (sloop), το HHS Glasgow, που είχε χτιστεί ως βασιλικό κότερο για τον Σουλτάνο το 1878 με βάση τη βρετανική φρεγάτα HMS Glasgow.
Ο Μάθιους και ο Κέιβ άρχισαν επίσης να συντάσσουν τις δυνάμεις τους, που ήδη αποτελούνταν από 900 Ζανζιβαρινούς Ασκάρι υπό τις διαταγές του υπολοχαγού Άρθουρ Έντουαρντ Χάρινγκτον Ράικς του συντάγματος Wiltshire ο οποίος ήταν αποσπασμένος στον Ζανζιβαρινό στρατό με τον βαθμό του ταξίαρχου. Αποβιβάστηκαν 150 ναύτες από το κλάσης Pearl προστατευμένο καταδρομικό (protected cruiser) HMS Philomel και την κανονιοφόρο HMS Thrush τα οποία ήταν αγκυροβολημένα στο λιμάνι. Το ναυτικό απόσπασμα, υπό τις διαταγές του Λοχαγού O'Callaghan αποβιβάστηκε σε δεκαπέντε λεπτά αφότου του ζητήθηκε για να αντιμετωπίσει ενδεχόμενες ταραχές που θα προκαλούνταν από τον γενικό πληθυσμό. Ένα μικρότερο απόσπασμα ναυτών υπό τον Υποπλοίαρχο Γουότσον του Thrush αποβιβάστηκαν ώστε να φρουρήσουν το βρετανικό προξενείο, μέσα στο οποίο ζητήθηκε στους βρετανούς πολίτες να συγκεντρωθούν για λόγους προστασίας. Μία άλλη κανονιοφόρος, η HMS Sparrow, μπήκε στο λιμάνι και αγκυροβόλησε απέναντι από το παλάτι δίπλα στο Thrush.
Ο Κέιβ συνέχισε να στέλνει μηνύματα στον Χαλίντ ζητώντας του να αποσύρει τα στρατεύματά του, να αποχωρήσει από το παλάτι και να επιστρέψει σπίτι του αλλά ο Χαλίντ τις αγνόησε και απάντησε ότι θα ανακηρύξει τον εαυτό του Σουλτάνο στις 15:00. Ο Κέιβ δήλωσε δήλωσε ότι αυτό συνιστά ανταρσία και ότι ο Χαλίντ δεν θα αναγνωρίζονταν από τη Βρετανική κυβέρνηση. Στις 14:30 ο Σουλτάνος Χαμάντ τάφηκε και ακριβώς 30 λεπτά αργότερα με Βασιλικό Χαιρετισμό από τα κανόνια του παλατιού ο Χαλίντ ανακηρύχθηκε Σουλτάνος. Ο Κέιβ δεν άρχισε εχθροπραξίες χωρίς την έγκριση της κυβέρνησης και τηλεγράφησε το ακόλουθο μήνυμα στο Υπουργείο Εξωτερικών στο Λονδίνο: «Έχουμε έγκριση στην περίπτωση που όλες οι ειρηνικές προσπάθειες αποδειχθούν άκαρπες, να ανοίξουμε πυρ στο παλάτι από τα πολεμικά πλοία;» Εν τω μεταξύ ο Κέιβ πληροφόρησε όλους του ξένους πρόξενους ότι όλες οι σημαίες έπρεπε να παραμείνουν μεσίστιες προς τιμήν του θανόντος Χαμάντ. Η μοναδική που δεν παρέμεινε ήταν η μεγάλη κόκκινη σημαία στο παλάτι του Χαλίντ. Ο Κέιβ ενημέρωσε ακόμα τους πρόξενους να μην αναγνωρίσουν τον Χαλίντ ως Σουλτάνο, αίτημα στο οποίο αυτοί συμφώνησαν.
26 Αυγούστου
upright|thumb|Το [[HMS St George (1892)|HMS St George και το HMS Philomel στο λιμάνι]]
Στις 10:00 στις 26 Αυγούστου το προστατευμένο καταδρομικό HMS Racoon κλάσης Archer έφτασε στην πόλη της Ζανζιβάρης και αγκυροβόλησε δίπλα στο Thrush και το Sparrow. Στις 14:00 το προστατευμένο καταδρομικό κλάσης Edgar, HMS St George, ναυαρχίδα του Σταθμού Ακρωτηρίου και Ανατολικής Αφρικής έφτασε στο λιμάνι. Στο πλοίο βρίσκονταν ο υποναύαρχος Χάρι Ρόσον και βρετανοί πεζοναύτες και ναύτες. Την ίδια ώρα έφτασε η έγκριση του Λόρδου Salisbury στον Κέιβ και τον Ρόσον να χρησιμοποιήσουν τις δυνάμεις που είχαν στη διάθεσή τους κατά βούληση και να απομακρύνουν τον Χαλίντ από την εξουσία. Το τηλεγράφημα έγραφε «Έχετε την έγκριση να υιοθετήσετε οποιαδήποτε μέτρα θεωρείται αναγκαία, και θα έχετε την υποστήριξη της κυβέρνησης της Αυτής Μεγαλειότητας. Μην επιχειρήσετε ωστόσο οτιδήποτε για το οποίο δεν είστε σίγουροι ότι μπορείτε να εκτελέσετε επιτυχώς.»
Ο Κέιβ έκανε και άλλες διαπραγματεύσεις με τον Χαλίντ αλλά απέτυχε και έτσι ο Ρόσον του έστειλε τελεσίγραφο, απαιτώντας να κατεβάσει τη σημαία του και να φύγει από το παλάτι μέχρι τις 09:00 στις 27 Αυγούστου ειδάλλως οι βρετανικές δυνάμεις θα άνοιγαν πυρ. Κατά τη διάρκεια του απογεύματος όλα τα εμπορικά πλοία απομακρύνθηκαν από το λιμάνι και τα γυναικόπαιδα των Βρετανών μεταφέρθηκαν στο St. George και σε ένα πλοίο της British-India Steam Navigation Company για ασφάλεια. Την ίδια νύχτα ο πρόξενος Mohun σημείωσε ότι «Η ησυχία πάνω από τη Ζανζιβάρη ήταν αποκρουστική. Συνήθως χτυπούσαν τύμπανα και κλαίγαν μωρά αλλά αυτή τη νύχτα δεν υπήρχε ο παραμικρός ήχος.»
27 Αυγούστου
250px|thumb|Θέσεις των ναυτικών δυνάμεων στις 09.00
Στις 08:00 το πρωί της 27 Αυγούστου, σε ένα αγγελιοφόρο που έστειλε ο Χαλίντ για να διαπραγματευτεί με τον Κέιβ, ο πρόξενος απάντησε ότι η μόνη σωτηρία για τον Χαλίντ είναι να συμφωνήσει με τους όρους του τελεσίγραφου. Στις 08:30 ένας ακόμα αγγελιοφόρος του Χαλίντ ανακοίνωσε ότι «Δεν έχουμε πρόθεση να κατεβάσουμε τη σημαία μας και δεν πιστεύουμε ότι θα ανοίξετε πυρ εναντίον μας». Ο Κέιβ απάντησε ότι «Δεν θέλουμε να ανοίξουμε πυρ, αλλά αν δεν κάνετε ότι ζητήσαμε θα το κάνουμε σίγουρα.» Στις 08:55 μη έχοντας λάβει άλλα νέα από το παλάτι, ο Ρόσον από το St George έδωσε το σύνθημα να γίνει ετοιμασία για δράση.
Ακριβώς στις 09:00, ο Στρατηγός Λόιντ Μάθιους έδωσε διαταγή στα Βρετανικά πλοία να αρχίσουν τον βομβαρδισμό. Στις 09:02 τα πλοία Racoon, Thrush και Sparrow άνοιξαν πυρ κατά του παλατιού ταυτόχρονα, ενώ το Thrush με την πρώτη του βολή έθεσε εκτός μάχης το αραβικό κανόνι των 12 λιβρών. 3.000 αμυνόμενοι, σκλάβοι και υπηρέτες, βρίσκονταν στο κατά κύριο λόγο ξύλινο παλάτι και παρά την ύπαρξη οχυρώσεων από κιβώτια, δέματα και λάστιχο υπήρξαν πολλές απώλειες από τα ισχυρά εκρηκτικά βλήματα. Παρά τις αρχικές αναφορές ότι είχε αιχμαλωτιστεί και εξοριστεί στην Ινδία, ο Σουλτάνος Χαλίντ κατάφερε να διαφύγει από το παλάτι. Ένας ανταποκριτής του Reuters ανέφερε ότι ο Σουλτάνος «έφυγε με την πρώτη βολή μαζί με όλους τους αξιωματούχους Άραβες αφήνοντας του σκλάβους και τους ακόλουθούς του να συνεχίσουν τη μάχη», αλλά άλλες πηγές αναφέρουν ότι παρέμεινε στο παλάτι για περισσότερο διάστημα. Ο βομβαρδισμός σταμάτησε γύρω στις 09:40 οπότε το παλάτι και το παρακείμενο χαρέμι είχε ήδη αρπάξει φωτιά, το εχθρικό πυροβολικό είχε σιγαστεί ενώ η σημαία του Σουλτάνου είχε καταστραφεί.
Κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού συνέβη μία μικρή συμπλοκή όταν στις 09:05 το πεπαλαιωμένο Glasgow άνοιξε πυρ κατά του St George χρησιμοποιώντας τα κανόνια 7 λιβρών του και ένα πολύκανο πολυβόλο που είχε δωρήσει η Βασίλισσα Βικτωρία στον Σουλτάνο. Η ανταπόδοση των πυρών από τα βρετανικά πλοία βύθισε το Glasgow, ωστόσο εξαιτίας του ότι το λιμάνι ήταν ρηχό τα κατάρτια του παρέμειναν έξω από το νερό. Το πλήρωμα του Glasgow σήκωσε Βρετανική σημαία ως ένδειξη της παράδοσής τους και διασώθηκαν όλοι από Βρετανούς ναύτες με άκατους. Το Thrush βύθισε επίσης δύο ατμάκατους των οποίων τα Ζανζιβαρινά πληρώματα πυροβολούσαν εναντίον του με τυφέκια. Έλαβε χώρα και μία μικρή συμπλοκή στη στεριά όταν οι άντρες του Χαλίντ πυροβόλησαν τους ασκάρι του Ράικς, χωρίς ιδιαίτερο αποτέλεσμα, καθώς πλησίαζαν το παλάτι. Η συμπλοκή τερματίστηκε με το τέλος του βομβαρδισμού. Οι Βρετανοί έλεγξαν την πόλη και το παλάτι και το απόγευμα ο Χαμούντ μπιν Μουχάμεντ, φιλικά διακείμενος προς τους Βρετανούς, τοποθετήθηκε στον θρόνο με πολύ πιο περιορισμένη εξουσία. Τα βρετανικά πλοία και πληρώματα έριξαν περίπου 500 βλήματα, 4.100 σφαίρες με πολυβόλα και 1.000 με τυφέκια κατά τη διάρκεια της σύρραξης.