cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ένωση Καναδών Αρχειονόμων
Διοίκηση
Σε γενικά πλαίσια η ACA διευθύνεται από τα μέλη της, με ανώτερο όργανο το Διοικητικό Συμβούλιο (Board of Directors), το οποίο πραγματοποιεί συνεδριάσεις και τηλεδιασκέψεις για τη διαχείριση των υποθέσεων της και σε ετήσια συχνότητα συγκαλεί Γενική Συνέλευση (Annual General Meeting), καθώς και κάποιες ειδικές συνεδριάσεις για την αξιολόγηση της πορείας του οργανισμού. Τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου εκλέγονται από τα μέλη της ένωσης και είναι ο Πρόεδρος (President), ο Αντιπρόεδρος (Vice-President), ο Γραμματέας- Ταμίας (Secretary-Treasurer) και ο Γενικός Διευθυντής (Director at Large). Το έργο του Συμβουλίου υποστηρίζεται από την δράση Επιτροπών (Committees), Φοιτητικών Παραρτημάτων (Student Chapters) και Τμημάτων Ειδικού Ενδιαφέροντος (Special Interest Sections), τα οποία ενεργούν συμβουλευτικά προς το Διοικητικό Συμβούλιο.
Σκοπός
Η ACA μέσα από το έργο της επιδιώκει να συμβάλλει στην ενίσχυση και την υποστήριξη της καναδικής αρχειακής κοινότητας. Για την επίτευξη του σκοπού της, η ACA θέτει επιμέρους στόχους και εστιάζει σε συγκεκριμένους τομείς ενδιαφέροντος. Οι επιμέρους στόχοι, όπως δηλώνονται στην ιστοσελίδα του οργανισμού, αποσκοπούν στη διασφάλιση:
Μέλη
Τα μέλη της ACA περιλαμβάνουν άτομα, τα οποία απασχολούνται επαγγελματικά σε βιβλιοθήκες και κέντρα πληροφόρησης εντός του Καναδά, καθώς και οργανισμούς και ιδρύματα που υποστηρίζουν τις υπηρεσίες πληροφόρησης. Συνολικά η ένωση εκπροσωπεί περισσότερα από 600 μέλη, τα οποία διακρίνονται σε:
Δράση
Η ACA μέσα από το σύνολο των δραστηριοτήτων της επιδιώκει να ενισχύσει το έργο των αρχειονόμων του Καναδά και να συμβάλλει στην επαγγελματική τους εξέλιξη. Συγκεκριμένα, παρέχει στα μέλη της καθοδήγηση μέσα από εκπαιδευτικά προγράμματα και υπηρεσίες, στοχεύοντας στη διεύρυνση του γνωστικού τους πεδίου και αναπτύσσει συνεργατικές σχέσεις σε εθνικό και διεθνές επίπεδο με συναφείς φορείς, για την καλύτερη εκπροσώπηση της αρχειακής κοινότητας. Μέσω του Προγράμματος Καθοδήγησης (ACA Mentorship Program)φέρνει σε επαφή νέους Αρχειονόμους με ειδικούς του τομέα, αποσκοπώντας στην ομαλή ένταξη τους στο επάγγελμα. Στα πλαίσια των δραστηριοτήτων της εντάσσεται και η ίδρυση του Ιδρύματος της ACA (ACA Foundation), το οποίο ενσωματώθηκε στην ένωση το 2006, για την οικονομική υποστήριξη της Καναδικής αρχειακής κοινότητας. Επιπλέον, η ACA διεξάγει ένα ετήσιο συνέδριο ( Annual Conference) στο οποίο παρευρίσκονται αρχειονόμοι από τον Καναδά και άλλες χώρες, οι οποίοι ενημερώνονται για αναδυόμενα ζητήματα και εξελίξεις στο χώρο των αρχείων. Έχει συστήσει την Επιτροπή Επαγγελματικής Εκπαίδευσης (Professional Learning Committee), η οποία διοργανώνει εργαστήρια, που πραγματοποιούνται πριν ή μετά τη ετήσιο συνέδριο και καλύπτουν σημαντικά ζητήματα του τομέα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καναδων Αρχειονομων
4F (εταιρεία)
Η 4F κατασκευάζει μια μεγάλη γκάμα αθλητικών ενδυμάτων και προϊόντων casual ντυσίματος, όπως μπλουζάκια, σορτς, μπουφάν, μαγιό, σανδάλια, σαγιονάρες, τσάντες και σακίδια. Ο αθλητικός εξοπλισμός της εταιρείας περιλαμβάνει στολές για σκι και κράνη ποδηλάτων.
Ιστορία
Το 2003, η εταιρεία Horn Partner (σήμερα OTCF SA) άνοιξε το πρώτο της κατάστημα λιανικής που προσέφερε αθλητικά ρούχα με το σήμα 4Fun. Το 2007, η εταιρεία άλλαξε το όνομα σε 4F Performance και από το 2010 υιοθέτησε το όνομα 4F. Το 2008, ξεκίνησε επίσημα τη συνεργασία με την Πολωνική Ολυμπιακή Επιτροπή (ΠΟΕ). Η μάρκα επιλέχθηκε για να ντύσει Πολωνούς αθλητές στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2010 στο Βανκούβερ, στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο, στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς του 2014 στο Σότσι, στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες του 2015 στο Μπακού, καθώς και τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Παρείχε επίσης αθλητική ένδυση σε νεαρούς Πολωνούς αθλητές στους Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων στη Σιγκαπούρη και στη Ναντσίνγκ. Εκτός από την ΠΟΕ, από το 2010, η εταιρεία συνεργάζεται επίσης με την Πολωνική Παραολυμπιακή Επιτροπή.
Η 4F συνεργάζεται με επτά άλλες εθνικές ολυμπιακές επιτροπές και έχει ντύσει 8 εθνικές αντιπροσωπείες, συμπεριλαμβανομένων ομάδων από την Πολωνία, τη Σερβία,  την Κροατία, τη Λετονία, την Ελλάδα, τη Βόρεια Μακεδονία, τη Λιθουανία και τη Σλοβακία.
Το 2016, η εταιρεία 4F άνοιξε τα πρώτα της καταστήματα στο εξωτερικό, στη Λετονία, στη Σλοβακία, στη Ρουμανία και στην Τσεχία.
Η μάρκα είναι επίσης επίσημος συνεργάτης οργανισμών όπως η Πολωνική Ομοσπονδία Σκι (2007), η Πολωνική Ομοσπονδία Διάθλου (2010), η Πολωνική Ομοσπονδία Στίβου (2013), η Πολωνική Ομοσπονδία Παγοδρομίας Ταχύτητας (2014), η Πολωνική Ομοσπονδία Χειροσφαίρισης (2017) και η Σλοβακική Ομοσπονδία Διάθλου (2018).
Το 2018, η εταιρεία 4F αποκαλύφθηκε ως ένας από τους επίσημους χορηγούς του Τουρνουά Four Hills που διεξήχθη στη Γερμανία και την Αυστρία για τις τέσσερις επόμενες επερχόμενες εκδόσεις της διοργάνωσης, καθώς και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Αλπικού Σκι το 2021. Η εταιρεία άνοιξε επίσης το πρώτο της κατάστημα στην Ασία, στην Μπανγκόκ της Ταϊλάνδης. Το 2020, η εταιρεία έγινε ένας από τους επίσημους παγκόσμιους συνεργάτες της 7ης έκδοσης του Wings for Life World Run. Η εταιρεία άνοιξε επίσης το πρώτο της κύριο κατάστημα στην Ουκρανία, στο Κίεβο, με δύο ακόμη εγκαίνια να προγραμματίζονται μέχρι το τέλος του έτους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνικά εμπορικά σήματα Κατηγορία:Κατασκευαστές αθλητικών ενδυμάτων
Πελόπιο αρχαίας Ολυμπίας
Το Πελόπιο ήταν κενοτάφιο στο χώρο της αρχαίας Ολυμπίας, αφιερωμένο στον Πέλοπα, τοπικό ήρωα των Ηλείων.
Στοιχεία
Το Πελόπιο βρισκόταν μεταξύ του Ηραίου και του ναού του Δία. Σύμφωνα με τον περιηγητή Παυσανία, δημιουργήθηκε από τον Ηρακλή, που ήταν απόγονος του Πέλοπα και κάθε χρόνο οι τοπικοί άρχοντες πραγματοποιούσαν θυσίες ζώων στο χώρο του μνημείου.
μικρογραφία|220x220px|Το Πελόπιο|εναλλ.=|αριστεράΣε βάθος 2,50 μέτρων κάτω από τη σημερινή επιφάνεια του Πελόπιου, βρίσκεται μεγάλος προϊστορικός τύμβος με λίθινο περίβολο και θεωρείται η αρχαιότερη κατασκευή που έχει εντοπιστεί στην περιοχή της Άλτεως, χρονολογείται στην Πρωτοελλαδική περίοδο (περίπου 2500 π.Χ.). Κατά τους ιστορικούς χρόνους, το μνημείο ήταν ένας τύμβος ύψους 2 μέτρων και διαμέτρου 31 με 34 μ. που διαμορφώθηκε αρχικά γύρω στον 6ο αιώνα π.Χ. Γύρω από αυτόν τον τύμβο, κτίσθηκε αργότερα ένας περίβολος σε σχήμα ακανόνιστου πεντάπλευρου (βλ. )με απλή είσοδο στη νοτιοδυτική γωνία. Στα τέλη του 5ου αι. π.Χ. η είσοδος αναδείχθηκε, όταν προστέθηκε μνημειακό λίθινο δωρικό πρόπυλο.
Κατά τη διάρκεια των ανασκαφών εντοπίστηκε κενοτάφιο που χρονολογήθηκε στο 1100 π.Χ. αι., ενώ από τα ευρήματα τα πιο παλιά ανάγονται στον 11ο και 10ο π.Χ. αιώνα. Το είδος των αναθημάτων που βρέθηκαν, όπως κεραμικά, πήλινα και χάλκινα ειδώλια ανθρώπων και ζώων, πολλά από τα οποία εκτίθενται στο μουσείο της Ολυμπίας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι κοντά στο Πελόπιο διεξάγοντο αρματοδρομίες προς τιμή του Πέλοπος από την Πρωτογεωμετρική περίοδο.
Βιβλιογραφία
Πελοπιο
2421 Νίνινγκερ
Ο Νίνινγκερ (Nininger) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται στην εξωτερική (δηλαδή την προς τον Δία) περιοχή της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,80. Ανακαλύφθηκε το 1979 από τον Αμερικανό αστρονόμο Έντουαρντ Μπόουελ, που παρατηρούσε από την Άντερσον Μέσα (σταθμός του Αστεροσκοπείου Λόουελ), και πήρε το όνομά του προς τιμή του Αμερικανού μετεωριτολόγου και ιδρυτή του Αμερικανικού Μουσείου Μετεωριτών Χάρβεϋ Χάρλοου Νίνινγκερ (Harvey Harlow Nininger), με την ευκαιρία των 95ων γενεθλίων του: το όνομα δόθηκε το 1982 και προτάθηκε από τον N. Sperling.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Νίνινγκερ εκτιμάται σε 38,89 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι άγνωστος, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0559.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Νινινγκερ
Πολ Άλεν
Ο Πολ Άλεν (αγγλικά: Paul Gardner Allen, 21 Ιανουαρίου 1953 - 15  Οκτωβρίου 2018) ήταν Αμερικανός επιχειρηματίας, επενδυτής και ευεργέτης-φιλάνθρωπος. Το 1975 ίδρυσε, μαζί με τον Μπιλ Γκέιτς, την εταιρεία τεχνολογίας Microsoft.
Ήταν ο ιδρυτής και ο πρόεδρος της Vulcan Inc., η οποία διηύθυνε τις ποικίλες επιχειρηματικές και φιλανθρωπικές προσπάθειές του. Είχε ένα επενδυτικό πορτφόλιο κάμποσων δις δολαρίων, το οποίο περιελάμβανε εταιρείες τεχνολογίας και ενημέρωσης, επιστημονική έρευνα, μεσιτικά γραφεία, ιδιωτικές επιχειρήσεις με διαστημόπλοια και μετοχές σε άλλες εταιρείες. Είχε στην κατοχή του δυο επαγγελματικές αθλητικές ομάδες: την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου Σιάτλ Σίχοκς και την εθνική ομάδα μπάσκετ Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς. Ήταν εν μέρει ιδιοκτήτης της ποδοσφαιρικής ομάδας Σιάτλ Σάουντερς, η οποία συμμετείχε στο Major League Soccer το 2009.
Ήταν επίσης ο ιδρυτής των Allen Institute for Brain Science, Institute for Artificial Intelligence, Institute for Cell Science και Strato-launch Systems. Διέθεσε περισσότερα από $2 δις σε κλάδους όπως η εκπαίδευση, η άγρια ζωή και η προστασία του περιβάλλοντος, οι τέχνες, η υγεία και κάποιες κρατικές υπηρεσίες. Έλαβε αρκετά βραβεία και τιμές από διαφορετικά επιστημονικά πεδία και μπήκε στην λίστα του περιοδικού Time με τους 100 Ανθρώπους με την Μεγαλύτερη Επιρροή στον Κόσμο το 2007 και το 2008.
Την ημέρα του θανάτου του, εκτιμάται ότι βρισκόταν στην 46η θέση στην λίστα με τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο, με ένα εκτιμώμενο καθαρό εισόδημα $20.3 δις, μεταξύ των οποίων τα $100 εκατ. προέρχονταν από τις μετοχές της Microsoft.
Βιογραφία
Ο Πολ Άλεν γεννήθηκε στις 21 Ιανουαρίου 1953 στο Σιάτλ της Ουάσινγκτον. Ήταν ο γιος του Κένεθ Σαμ Άλεν και της Έντνα Φέι Άλεν. Φοίτησε στο Λέικσαϊντ, ένα ιδιωτικό σχολείο στο Σιάτλ, στο οποίο γνώρισε τον Μπιλ Γκέιτς. Οι δύο τους έκαναν παρέα δυο χρόνια και μοιράζονταν τον ίδιο ενθουσιασμό για τους υπολογιστές. Χρησιμοποίησαν το τηλέτυπο του σχολείου για να μάθουν προγραμματισμό και να αναπτύξουν τις δεξιότητές τους σε αυτόν σε αρκετά συστήματα χρονικού διαμερισμού (time-sharing). Χρησιμοποίησαν επίσης το εργαστήριο του Τμήματος Πληροφορικής στο Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον, όπου έκαναν προσωπική έρευνα και προγραμματισμό των υπολογιστών. Το 1971 αποβλήθηκαν τουλάχιστον μια φορά από το εργαστήριο επειδή έκαναν κατάχρηση των προνομίων τους εκεί.
Τα χρόνια στη Microsoft
Στις αρχές του 1975, εμπνευσμένοι από τον πρώτο προσωπικό υπολογιστή, τον Altair 8800, ο Άλεν κι ο Γκέιτς πρότειναν στην εταιρία MITS, δημιουργό του Altair, να παρουσιάσουν έναν διερμηνέα για τη γλώσσα προγραμματισμού BASIC για τον Altair. Τη στιγμή της πρότασης δεν είχαν ούτε τον κώδικα ούτε τον υπολογιστή για ανάπτυξη του προγράμματος, αλλά μέσα στις επόμενες οκτώ βδομάδες έφτιαξαν τον διερμηνέα, και η παρουσία έληξε σε συμφωνία με τη MITS για τη διανομή του. Κατόπιν ο Άλεν κι ο Γκέιτς μετακόμισαν στην Αλμπουκέρκη του Νέου Μεξικό κοντά στη MITS και εκεί ίδρυσαν τη Microsoft. Ο Άλεν προσλήφθηκε από τη MITS ως διευθυντής ανάπτυξης λογισμικού. Το 1976, παραιτήθηκε από τη MITS και αφιέρωσε το χρόνο του αποκλειστικά στη Microsoft.
Θάνατος
Ο Άλεν διαγνώστηκε με λέμφωμα Χότζκιν σε στάδιο 1 το 1982. Ο καρκίνος από τον οποίο υπέφερε αντιμετωπίστηκε επιτυχώς μετά από αρκετούς μήνες κατά τους οποίους υποβλήθηκε σε χημειοθεραπείες και σε μια μεταμόσχευση μυελού των οστών. Διαγνώστηκε με λέμφωμα μη-Χότζκιν το 2009. Όπως και στο παρελθόν, ο καρκίνος αντιμετωπίστηκε επιτυχώς μέχρι που επέστρεψε τον Οκτώβριο του 2018 και προκάλεσε τον θάνατό του στις 15 Οκτωβρίου 2018. Ήταν 65 ετών.
Ο Άλεν δεν είχε παντρευτεί ποτέ και δεν είχε αποκτήσει παιδιά. Θεωρούνταν, κατά καιρούς, μοναχικός άνθρωπος.
Φιλανθρωπικές δράσεις
Ο Άλεν έδωσε πάνω από 2 δισεκατομμύρια δολάρια για την πρόοδο της επιστήμης, της τεχνολογίας, της εκπαίδευσης, της διατήρησης της άγριας ζωής, των τεχνών και των κοινωνικών υπηρεσιών στη ζωή του. Το οικογενειακό ίδρυμα Paul G. Allen, το οποίο ίδρυσε με την αδερφή του, Τζόντι, ιδρύθηκε για να διαχειρίζεται ένα μέρος των φιλανθρωπικών συνεισφορών του Άλεν. Από την ίδρυσή του, το ίδρυμα έχει δώσει περισσότερα από 494 εκατομμύρια δολάρια σε πάνω από 1.500 μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς, και, το 2010, ο Άλεν έγινε έμβλημα του The Giving Pledge, καθώς υποσχέθηκε να δώσει τουλάχιστον το ήμισυ της περιουσίας του σε φιλανθρωπικούς σκοπούς. Ο Άλεν έλαβε επαίνους για τις φιλανθρωπικές του δεσμεύσεις, όπως το Μετάλλιο Φιλανθρωπίας "Andrew Carnegie" και τον τίτλο ο «Φιλάνθρωπος της Χρονιάς» του Inside Philanthropy.
Επιστήμη και έρευνα
Τον Σεπτέμβριο του 2003, ο Άλεν ίδρυσε το Ινστιτούτο Άλεν για την Επιστήμη του Εγκεφάλου με συνεισφορά 100 εκατομμυρίων δολαρίων για την κατανόηση του τρόπου λειτουργίας του ανθρώπινου εγκεφάλου. Συνολικά, ο Άλεν δώρισε 500 εκατομμύρια δολάρια στο ινστιτούτο, καθιστώντας το τον μεγαλύτερο αποδέκτη των φιλανθρωπιών του. Από την έναρξή του, το Ινστιτούτο Άλεν για την Επιστήμη του Εγκεφάλου έχει υιοθετήσει μια προσέγγιση Big Science και Open Science για τα πρότζεκτ του. Το ινστιτούτο διαθέτει ερευνητικά εργαλεία στη επιστημονική κοινότητα χρησιμοποιώντας μοντέλο ανοιχτών δεδομένων.
Βραβεία και αναγνώριση
Ο Άλεν έλαβε αρκετά βραβεία από πολλούς κλάδους, συμπεριλαμβανομένων του αθλητισμού, της φιλανθρωπίας και των τεχνών:
Βιβλία
Το 2011, η αυτοβιογραφία του Άλεν Idea Man: A Memoir by the Cofounder of Microsoft κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Portfolio. Το βιβλίο περιγράφει πώς ο Άλεν ερωτεύτηκε από μικρή ηλικία τους υπολογιστές, συνέλαβε την ιδέα για τη Microsoft, δημιούργησε ομάδα με τον φίλο του Μπιλ Γκέιτς και κυκλοφόρησε αυτό που θα γινόταν η πιο επιτυχημένη εταιρεία λογισμικού του κόσμου. Η έντυπη έκδοση του βιβλίου Idea Man, που περιλάμβανε καινούριο πρόλογο, κυκλοφόρησε στις 30 Οκτωβρίου 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Αμερικανοί μηχανικοί λογισμικού
Βλιζιανά Αιτωλοακαρνανίας
Τα Βλιζιανά ή Βλυζιανά (παλαιά γραφή: Βλυζανά), είναι χωριό στην περιοχή του Δήμου Αστακού, στην περιφερειακή ενότητα Αιτωλοακαρνανίας, 64 χλμ. από το Μεσολόγγι. Στην απογραφή του 2011 είχε 127 κατοίκους.
Κτισμένο σε υψόμετρο 440 μέτρων, ανάμεσα στα Ακαρνανικά Όρη, εκτείνεται στις ανατολικές υπώρειες του όρους Καλοβούνι (917 μέτρα).
Κύρια ενασχόληση των κατοίκων είναι η γεωργία και η κτηνοτροφία. Παλαιότερα καλλιεργούσαν αμπέλια.
Ονομασία
Η ονομασία του χωριού οφείλεται πιθανόν στο νερό που αναβλύζει από το έδαφος ακόμα και τους θερινούς μήνες. Το έδαφος έχει αυτήν την ιδιότητα και το αργιλικό χώμα έχει χρώμα υπόλευκο.
Ναοί
Τα Βλιζιανά έχουν ως ενοριακό ναό τον Άγιο Νικόλαο, ο οποίος οικοδομήθηκε τον 19ο αιώνα και προηγουμένως τον Άγιο Βλάσιο. Στα νότια του χωριού βρίσκεται ο ναΐσκος των Αγίων Αναργύρων και στα βόρεια η Αγία Δευτέρα (στη θέση της οποίας βρισκόταν αρχαίος ναός του Ηρακλή), το εσωτερικό του οποίου είναι στρωμένο με μεγάλες τετράγωνες πέτρινες πλάκες και ο ναός του Αγίου Γεωργίου. Δίπλα στην οδό προς το Βασιλόπουλο βρίσκεται ο ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Στα νότια του χωριού συναντάται και ο ναός της Αγίας Παρασκευής, ενώ παλαιότερα υπήρχαν οι ναοί της Παναγίας (προς το Καλοβούνι), ο Άγιος Ιωάννης, η Αγία Σοφία, ο Άγιος Πέτρος και ο Προφήτης Ηλίας. Στη Μάνινα λειτουργούσε η Μονή Αγίου Νικολάου.
Ιστορία
Τα Βλυζανά (τουρκικά: Vliziani) αναφέρονται ήδη από τον 16ο αιώνα (1521) και ήταν ένα από τα μεγαλύτερα χωριά του Ξηρομέρου τον 17ο αιώνα, με 80 οικογένειες την περίοδο εκείνη. Από τα μέσα του 17ου αιώνα ο πληθυσμός του χωριού άρχισε να μειώνεται εξαιτίας των πολέμων με τους Ενετούς και τους Οθωμανούς. Έτσι, στο δεύτερο τέταρτο του 18ου αιώνα ζούσαν εκεί λιγότερες από δέκα οικογένειες.
Διοικητική ιστορία
Έπειτα από την απελευθέρωση υπήχθη στον δήμο Αστακού, που τότε είχε έδρα το Δραγομέστο (Καραϊσκάκης) και έπειτα τον Αστακό. Ως το 1912 (οπότε ιδρύθηκε η κοινότητα Βλυζιανών) αναφέρεται ως οικισμός των Βλυζανών και η Μάνινα. Το 2011 η Μάνινα αριθμούσε 170 κατοίκους και τα Βλιζιανά 127.
Διατελέσαντες πρόεδροι της κοινότητας
Μετά το 1978, πρόεδροι της κοινότητας διετέλεσαν οι:
Πολιτισμός
Σήμερα ενεργός είναι ο Πολιτιστικός Λαογραφικός Σύλλογος Βλυζιανών "Γεώργιος Καραισκάκης" με μουσικοχορευτικές και άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις που γίνονται στο χωριό.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ξηρομέρου
Gutter Ballet
Το Gutter Ballet είναι το πέμπτο άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Savatage, το οποίο κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1989 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Atlantic Records". Επανεκδόθηκε το 1997 από την "Edel Music" με επιπλέον κομμάτι την πιάνο εκτέλεση του "All That I Bleed", στις 10 Ιουνίου 2002 από την "SPV/Steamhammer" με τις ζωντανές εκτελέσεις του "Hounds" και του "When the Crowds Are Gone" από το "Ghost in the Ruins" και το 2011 από την "Ear Music" με τις ακουστικές έκτελέσεις του "Alone You Breathe" και του "Handful of Rain".
Αρχικοί τίτλοι του δίσκου ήταν "Temptation Revelation" και "Hounds of Zaroff", αλλά μετά την σύνθεση του τραγουδιού "Gutter Ballet", αποφάσισαν να αλλάξουν τον τίτλο δίνοντας την ονομασία αυτού του κομματιού. Το ομώνυμο κομμάτι και το "When the Crowds Are Gone" αποτέλεσαν τα δύο βίντεο κλιπ του δίσκου, λαμβάνοντας μεγάλο αριθμό μεταδόσεων από την εκπομπή "Headbangers Ball" του τηλεοπτικού δικτύου "MTV".
Ο δίσκος έφθασε στο # 124 των αμερικάνικων τσαρτ, ενώ μπήκε στο γερμανικό Top-50.
Τραγούδια
1. Of Rage and War (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 4:47
2. Gutter Ballet (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 6:20
4. When the Crowds Are Gone (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 5:45
5. Silk and Steel (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 2:56
6. She's in Love (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 3:51
7. Hounds (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 6:27
9. Mentally Yours (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 5:19
10. Summer's Rain (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 4:33
11. Thorazine Shuffle (J.Oliva, C.Oliva, O'Neill) - 4:43
Θέσεις τσαρτ
Gutter Ballet (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 1 Δεκεμβρίου 1989
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "Gutter Ballet" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Savatage Κατηγορία:Άλμπουμ του 1989
Βασιλιάς στην Πρωσία
thumb|right|150px|Ο Φρειδερίκος Α΄ Ο Βασιλιάς στην Πρωσία (γερμ.: König in Preussen) ήταν τίτλος που έφεραν τρεις Πρώσοι μονάρχες, από το 1701 ως το 1772. Ο Φρειδερίκος Β΄ ήταν ο τελευταίος αυτών, αφού μετά το 1772 ονομάστηκε Βασιλιάς της Πρωσίας.
Οι Μαγράβοι-Εκλέκτορες του Βρανδεμβούργου ήταν υποτελείς του Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά διοικούσαν και το Δουκάτο της Πρωσίας το οποίο ωστόσο βρισκόταν έξω από τα όρια της Αυτοκρατορίας. Δε μπορούσαν να φέρουν τον τίτλο του βασιλέα, καθώς μονάχα οι Αψβούργοι αυτοκράτορες ονομάζονταν Βασιλείς των Γερμανών.
Το 1701, ο Αυτοκράτορας Λεοπόλδος Α΄ προσέφερε στον Φρειδερίκο Α΄ τον τίτλο Βασιλιάς στην Πρωσία, ως ανταπόδοση για τη βοήθεια του Οίκου Χοεντσόλερν στους Αψβούργους, κατά τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής. Πρακτικά, ο Φρειδερίκος δε θα μπορούσε να είναι Βασιλιάς της Πρωσίας, εφόσον ένα η Δυτική Πρωσία ανήκε τότε στην Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία. Επιπλέον, αν είχε ονομαστεί Βασιλιάς της Πρωσίας, θα είχε το δικαίωμα να χορηγεί τίτλους ευγενείας εντός της Αυτοκρατορίας, μια δραστηριότητα που ήταν επικερδής και προσπόριζε κύρος και την οποία οι Αψβούργοι επιθυμούσαν να τη διατηρήσουν. Ο Φρειδερίκος στέφθηκε στις 18 Ιανουαρίου του ίδιου έτους στο Κάστρο του Κένιγκσμπεργκ, ενώ η σύζυγός του, Σοφία Καρλόττα, ονομάστηκε επίσης Βασίλισσα στην Πρωσία.
Το 1713 ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος διαδέχτηκε τον πατέρα του και διατήρησε τον τίτλο αυτό ως το θάνατό του, το 1740. Νέος βασιλιάς στην Πρωσία χρίστηκε ο Φρειδερίκος Β΄, ο οποίος μεταμόρφωσε την Πρωσία σε μια από τις μεγαλύτερες δυνάμεις της Ευρώπης. Νίκησε τους εξασθενημένους Αψβούργους στους Πολέμους της Σιλεσίας (1740-1742, 1744–1745 και 1756–1763) και το 1772 κατέκτησε μέρος της Δυτικής Πρωσίας. Την ίδια χρονιά υιοθέτησε τον τίτλο Βασιλιάς της Πρωσίας, έναν τίτλο που έφεραν από εδώ και πέρα οι Πρώσοι μονάρχες.
Φανοκλής
Ο Φανοκλής ήταν αρχαίος Έλληνας ποιητής της Ελληνιστικής περιόδου. Ανήκει στην ομάδα των ελεγειακών ποιητών των Αλεξανδρινών χρόνων. Ακολούθησε τη λογοτεχνική σχολή του Φιλίτα και συγκεκριμένα την ερωτική ελεγεία. Από το ελεγειακό ερωτικό του ποίημα που επιγράφεται «Έρωτες ή Καλοί» και του οποίου οι στίχοι αναφέρουν διηγήσεις περί αγάπης νεανίδων της εποχής του έχουν διασωθεί μόνο 28 στίχοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ελεγειακοί ποιητές
Άσλι Ενβέρ
Η Άσλι Ενβέρ (τουρκικά: Aslı Enver) (10 Μαΐου 1984) είναι Τουρκάλα ηθοποιός.
Βιογραφία
Η Ενβέρ γεννήθηκε στις 10 Μαΐου 1984 στην Αγγλία και έζησε εκεί μέχρι τα 12 της χρόνια. Εκεί τραγούδησε σε χορωδία εκκλησίας. Αποφοίτησε από το Λύκειο Καλών Τεχνών και έλαβε την ανώτερη εκπαίδευση στο Πανεπιστήμιο Χρυσού Κέρατος στην Κωνσταντινούπολη, με ειδίκευση στο θέατρο. Πήρε τον πρώτο του ρόλο στην τηλεόραση στη σειρά ''Hayat Bilgisi. Έγινε πιο δημοφιλής με τη νεανική σειρά Dreamers (Kavak Yelleri)'', όπου έπαιξε έναν από τους βασικούς ρόλους, αυτόν του Mine Ergun. Το 2012, μετά από ένα μακρύ κάστινγκ στην αναζήτηση ηθοποιού για τον πρωταγωνιστικό γυναικείο ρόλο, στη σειρά Suskunlar, οι παραγωγοί σταματούν στην Άσλα και της εμπιστεύονται το ρόλο του Αχού. Στο διάλειμμα μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης σεζόν της σειράς, παντρεύτηκε τον επί χρόνια φίλο της, ηθοποιό Μπιρκάν Σοκούλου. Το καλοκαίρι του 2013 πρωταγωνίστησε στην ταινία μεγάλου μήκους Tamam Mıyız? σε σκηνοθεσία Τσάαν Έρμακ. Το 2013 συμμετείχε στην παραγμένη από D Yapım και Kanal D σειρά Μυστικά (Kayıp). Σε αυτό, δίνει ζωή στην ηρωίδα Yozlem Albayrak. Το 2014 πρωταγωνίστησε στη σειρά Call Me Now Hijran (Bana Artık Hicran De). Επόμενος ρόλος στη σειρά Αρκεί να είσαι ευτυχισμένος (Mutlu Ol Yeter). Την άνοιξη του 2015, μαζί με την ηθοποιό και τον στενό της φίλο Ντολουνάι Σόισερτ, συμμετείχαν στη θεατρική παραγωγή Προσωπικό. Το καλοκαίρι του 2015 συμμετείχε στην ταινία μεγάλου μήκους Kardeşim Benim, η οποία έκανε πρεμιέρα στις 16 Ιανουαρίου 2016.
Ένα μήνα αργότερα, τον Φεβρουάριο του 2016, ξεκίνησε η τηλεοπτική σειρά της εταιρείας παραγωγής Endemol "Winter Sun" (Kış Güneşi), στην οποία η Ενβέρ παίζει τον κύριο γυναικείο ρόλο. Ο σύντροφός της είναι ο νεαρός ηθοποιός юükrü Ozıldız.
Ο τελευταίος της ρόλος στην τηλεόραση ήταν στη σειρά "Istanbul Noy" (Istanbullu Gelin), η οποία άρχισε να μεταδίδεται στις αρχές Μαρτίου 2017 στο Star TV. Σε αυτό, η Ενβέρ συνεργάστηκε με τον διάσημο ηθοποιό, σεναριογράφο και σκηνοθέτη Ozcan Deniz. Λίγο πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα της σειράς, οι δυο τους βρέθηκαν ξανά μπροστά στην κάμερα και ο λόγος ήταν η ταινία μεγάλου μήκους "The Other Side" (Öteki Taraf), η οποία έκανε πρεμιέρα αργότερα εκείνο το έτος.
Προσωπική ζωή
Στις 13 Ιουλίου 2012 παντρεύτηκε τον ηθοποιό Μπιρκάν Σοκούλου.
Στις 27 Αυγούστου 2015, οι δικηγόροι του ζευγαριού εξέδωσαν δήλωση ανακοινώνοντας ότι οι δυο τους χώριζαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκάλες ηθοποιοί Κατηγορία:Βρετανοί τουρκικής καταγωγής
2052 Ταμρίκο
Η Ταμρίκο (Tamriko) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 10,48. Ανακαλύφθηκε το 1976 από τον Δανό αστρονόμο Ρίτσαρντ Μάρτιν Γουέστ, που παρατηρούσε από το Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο, στην κορυφή Λα Σίγια των χιλιανών Άνδεων, και της έδωσε το υποκοριστικό όνομα της συζύγου του, της Ταμάρα Γουέστ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ταμρίκο εκτιμάται σε 30,45 ± 2,2 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι S (λιθώδης), ενώ το γεωμετρικό άλβεδό της είναι 0,1225 ± 0,020. Η Ταμρίκο περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 5,5 ως 9,5 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ταμρικο
Μονή Φανερωμένης Λακωνίας
Η Μονή Φανερωμένης Λακωνίας, παλαιότερα Λακεδαίμονος, βρίσκεται κοντά στη κοινότητα Αναβρυτή της Λακωνίας και ακριβώς επί της πλησίον βουνοκορφής. Το καθολικό της Μονής αυτής είναι αφιερωμένο στο γενέθλιο της Θεοτόκου και εορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου κατ΄ έτος. Επίσημα αποτελεί Μετόχι Ιεράς Μονής στο οποίο προΐσταται εφημέριος.
Φανερωμενη Λακωνιας Κατηγορία:Δήμος Σπάρτης
2422 Περόφσκαγια
Η Περόφσκαγια (Perovskaya) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,7. Ανακαλύφθηκε το 1968 από τη Σοβιετική αστρονόμο Ταμάρα Σμιρνόβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της προς τιμή της Ρωσίδας επαναστάτριας του 19ου αιώνα Σοφίας Περόφσκαγια (Софья Львовна Перовская, 1853-1881).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος της Περόφσκαγια είναι S (λιθώδης). Η Περόφσκαγια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 40 ως 50 ώρες περίπου, μία πολύ αργή περιστροφή για αστεροειδή.
Ύφαλος Μπλενχάιμ
Ο Ύφαλος Μπλενχάιμ ή Μπαΐχο Πρεντάσσα είναι μια κατά το μεγαλύτερο της μέρος βυθισμένη κοραλλιογενής ατόλλη στο βορειοανατολικό τμήμα του Αρχιπελάγους Τσάγκος, στις γεωγραφικές συντεταγμένες -5.2°N, 72.46667°W. Έχει μήκος περίπου 11 χλμ. από βορρά προς νότο και πλάτος περισσότερα από 4 χλμ. από ανατολή προς δύση. Μόνο στην ανατολική του πλευρά, υπάρχουν μερικά αμμώδη κης πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Το μεγαλύτερο από αυτά είναι το Ανατολικό Νησί, που έχει μήκος 200 μ και πλάτος 70 μ. Τα άλλα νησιά είναι το Βόρειο, το Μέσο και το Νότιο Νησί. Μόνο λίγα χορτάρια μεγαλώνουν στα νησιά. Η λιμνοθάλασσα έχει βάθος έως 18 μέτρα και είναι φορτωμένη με βράχους. Ο περιβάλλων κοραλλιογενής ύφαλος έχει ένα φαρδύ άνοιγμα στα νοτιοδυτικά. Η πλησιέστερη ξηρά είναι η Νήσος Τακαμάκα στην Ατόλλη των Νήσων Σάλομον, περίπου 20 χλμ. στα νοτιοδυτικά.
Νησιά
Το όνομα Χαμηλή Πρεντάσσα (Baixo Predassa) είναι το όνομα που δόθηκε στην νησιωτική ομάδα του Υφάλου Μπλενχάιμ στο Αρχιπέλαγος Τσάγκος. Όταν τα πρωτοπαρατήρησε ο Ρόμπερτ Μόρεσμπυ, υπήρχαν πολύ περισσότερα νησιά στην Μπαχίο Πρεντάσσα. Αυτά όμως, διαβρώθηκαν ή βυθίστηκαν και μόλις 4 νησίδες έχουν παραμείνει. Η συστάδα σήμερα αποτελείται από τα:
Οι νησίδες όλες βρίσκονται στον ανατολικό δακτύλιο του υφάλου, και είναι τα υπολείμματα μιας μεγαλύτερης ομάδας από βυθισμένα νησιά.
Ιστορία
Η ατόλλη πιστεύεται ότι ανακαλύφθηκε περίπου το 1570 από Πορτογάλους ναυτικούς, και γι' αυτό είναι επίσης γνωστή και με το Πορτογαλικό όνομα Μπαΐχο Πρεντάσσα. Το σημερινό της όνομα προέρχεται από αυτό του πλοίου Μπλενχάιμ της Εμπορικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών, που χάθηκε στον ύφαλο το 1799.
Συνολικά, έχουν συμβεί 57 ναυάγια πλοίων γύρω από τον Ύφαλο Μπλενχάιμ, με τον αριθμό των θανόντων να υπολογίζεται στα 200 άτομα.
Κατηγορία:Τσάγκος Αρχιπέλαγος Υφαλος Μπλενχαιμ Κατηγορία:Ύφαλοι
Μπασκόφ
Το Μπασκόφ είναι ελληνικό χωριό της περιοχής της Τσάλκας της Γεωργίας.
Ιδρύθηκε το 1830 από πρόσφυγες του ομώνυμου χωριού στη σημερινή Τουρκία, της περιοχής της Θεοδοσιούπολης (Ερζερούμ), το οποίο ονομαζόταν Μπασκόι (Başköy).
Οι κάτοικοι στην πλειοψηφία ήταν τουρκόφωνοι: μιλούσαν μια διάλεκτο διαφορετική της τούρκικης, την οποία αποκαλούσαν μπιζίμ ντίλτζα (δικιά μας γλώσσα). Αναγκάστηκαν να τουρκοφώνησουν για να τους επιτραπεί να κρατήσουν τη θρησκεία τους, διότι ήταν χριστιανοί ορθόδοξοι. Ακολουθούσαν το λεγόμενο παλαιό ημερολόγιο.
Σήμερα το χωριό στη Γεωργία είναι γνωστό με την ονομασία Μπαρέτι και έχει ελάχιστους Έλληνες κατοίκους. Οι περισσότεροι έχουν μετακομίσει στην Ελλάδα, την Κύπρο και τη Ρωσία.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Γεωργίας
Κορνέλις Μασσάις
Ο Κορνέλις Μασσάις (φλαμανδικά: Cornelis Massijs (Εναλλακτικές γραφές του οικογενειακού του ονόματος: Massys, Matsijs, Matsys, Messijs, Messys, Metsijs, Metsys) (1508, Αμβέρσα – c. 1556, άγνωστο) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, σχεδιαστής και χαράκτης της Αναγέννησης, γνωστός για τα τοπία του και, σε μικρότερο βαθμό, για τις ρωπογραφίες και τις προσωπογραφίες του. Θεωρείται σημαντικπή μορφή για τη μετάβαση από τα φανταστικά τοπία του Γιοάχιμ Πατινίρ στα "αγνά τοπία" της ύστερης ολλανδικής τοπιογραφίας.
Βιογραφία
Ο Κορνέλις ήταν γιος του κορυφαίου ζωγράφου της Αμβέρσας Κουέντιν Μασσάις και μικρότερος αδελφός του Γιαν Μασσάις, ο οποίος έγινε επίσης διακεκριμένος ζωγράφος. Εκπαιδεύτηκε από τον πατέρα του. Έγινε, μαζί με τον αδελφό του Γιαν, μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1531, ένα χρόνο μετά τον θάνατο του πατέρα του. Το 1544 οι δύο αδελφοί αναγκάστηκαν να φύγουν από την Αμβέρσα λόγω των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων. Πού ακριβώς πήγε ο Κορνέλις και αν επέστρεψε ποτέ στην Αμβέρσα είναι άγνωστο. Υπάρχει η υπόνοια ότι ο Κορνέλις ταξίδεψε αρχικά στην Αγγλία και στη συνέχεια στη Γερμανία και στην Ιταλία, αλλά δεν υπάρχει πειστική απόδειξη για κάτι τέτοιο.
Έργο
Ο Μασσάις έγινε αρχικά γνωστός για τα σχέδιά του. Στις αρχές του 20ού αιώνα ανακαλύφθηκε εκ νέου ως τοπιογράφος. Επτά υπογεγραμμένα έργα του είναι γνωστά και αυτά χρησίμευσαν ως βάση για την απόδοση σε αυτόν άλλων, ανυπόγραφων πινάκων.
Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του χρησιμοποίησε τρία διαφορετικά "μονογράμματα" για να υπογράφει τα έργα του. Το "μονόγραμμα" COR. MET, το οποίο χρησιμοποιούσε κατά την περίοδο 1537 - 39 βρίσκεται σε ένα πάνελ, την Επιστροφή του Ασώτου Υιού, χρονολογούμενο από το 1538. Στο πάνελ αυτό φαίνεται ότι ο Κορνέλις ήταν ολοκληρωμένος καλλιτέχνης φανταστικών τοπίων στο ύφος του Γιοάχιμ Πατινίρ, αλλά ελαφρά δύσκαμπτος στην εκτέλεση και με λίγο αδέξιες μορφές. Κατά την πρώιμη αυτή περίοδο έμαθε την τέχνη της χαρακτικής. Αντέγραψε κάποιους Ιταλούς καλλιτέχνες, όπως ο Μαρκαντόνιο Ραϊμόντι και ο Παρμιτζανίνο και έδειξε ενδιαφέρον για την ομάδα Γερμανών χαρακτών, τους αποκαλούμενους "Kleinmeister" στη σειρά του των Χορών των Αναπήρων του 1538. Χρησιμοποίησε το δεύτερο μονόγραμμα "CME" κατά την περίοδο 1539 ως το 1543. Την περίοδο αυτή μετακινείται από τα φανταστικά τοπία σε πιο ρεαλιστικές προσεγγίσεις. Αυτό φαίνεται στον πίνακά του Η άφιξη της Αγίας Οικογένειας στη Βηθλεέμ του 1543. Κατά την περίοδο αυτή φιλοτέχνησε, επίσης, μερικά σχέδια τοπίων που εμφανίζουν ρεαλιστική προσέγγιση στις λεπτομέρειες, κάτι καινούργιο στη βορειοευρωπαϊκή τέχνη. Η απόρριψη της αφηγηματικότητας υπέρ των τοπιογραφικών στοιχείων συνιστά κίνηση προς την απεικόνιση "αγνών τοπίων". Η κατοπινή του παραγωγή ήταν εξ ολοκλήρου σε αυτό το πιο νατουραλιστικό πνεύμα και χρησιμοποίησε απαλά χρώματα που δημιούργησαν μια αίσθηση οικειότητας. Οι πίνακες της όψιμης περιόδου του είναι περισσότερο πανοραμικοί και συνδυάζουν με μεγάλη ικανότητα τοπία και μορφές.
Από τότε και μέχρι την εξορία του ο Μασσάις υιοθέτησε το τρίτο μονόγραμμα, "CMA". Είναι γνωστοί μερικοί υπογεγραμμένοι πίνακές του εκείνης της περιόδου, αλλά μόνον δύο είναι χρονολογημένοι. Φιλοτέχνησε, επίσης, χαρακτικά από ιστορίες της Βίβλιου με ηθικοπλαστικό περιεχόμενο. Οιτέσσερις τυφλοί χωρικοί αποτέλεσαν την πηγή έμπνευσης για τον πίνακα Ο τυφλός οδηγεί τον τυφλό που φιλοτέχνησε το 1568 ο Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος.
Περίπου 150 χαρακτικά του Κορνέλις Μασσάις είναι γνωστά. Το έργο του εισήγαγε μεγάλο εύρος νέων θρησκευτικών και ηθικοπλαστικών θεμάτων στη βορειοευρωπαϊκή τέχνη. Τα χαρακτικά του εμφανίζουν προσοχή στη γραμμή παρά στο συνολικό αποτέλεσμα.
Ο Μασσάις ήταν επίσης γνωστός για τα σχέδιά του με παράξενα και διακοσμητικά σχέδια. Φιλοτέχνησε μερικά πορτρέτα, ανάμεσα στα οποία τα χαρακτικά του Πέτερ Ερνστ Ι φον Μάνσφελντ-Φόρντερορτ και της συζύγου του και του Ερρίκου Η΄ το οποίο έφτιαξε το 1544 και τύπωσε το 1548, γεγονός που ενισχύει την άποψη ότι πέρασε κάποιο χρονικό διάστημα στη Γερμανία και στην Αγγλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Ρόμπερτ Φροστ
thumb|Πορτρέτο του Φροστ, μεταξύ 1910-1920 Ο Ρόμπερτ Λι Φροστ (Robert Lee Frost, 26 Μαρτίου 1874 – 29 Ιανουαρίου 1963) ήταν Αμερικανός ποιητής, ο διασημότερος της γενιάς του. Τιμήθηκε τέσσερις φορές με το βραβείο Πούλιτζερ και με πολλές ακόμη διακρίσεις.
Βιογραφία
Αν και το όνομά του είναι κυρίως συνδεδεμένο με τη Νέα Αγγλία, ο Φροστ γεννήθηκε στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια. Η μητέρα του Ίσαμπελ Μούντι (Isabelle Moodie), είχε σκωτσέζικη καταγωγή και ο πατέρας του, Ουίλιαμ Πρέσκοτ Φροστ ο νεότερος, ήταν απόγονος των Φροστ από το Ντέβονσαϊρ, που εγκαταστάθηκαν στο New Hampshire το 1634. Ο πατέρας του, πρώην δάσκαλος, που αργότερα έγινε συντάκτης της εφημερίδας San Francisco Daily Evening Post, είχε πρόβλημα με τον αλκοολισμό και τον τζόγο, και εφάρμοζε σκληρή πειθαρχία στα παιδιά του. Είχε πάθος με την πολιτική και ασχολήθηκε ενεργά με αυτήν, όσο του το επέτρεπε η υγεία του.
Ο Φροστ έζησε στην Καλιφόρνια μέχρι τα έντεκά του χρόνια. Μετά το θάνατο του πατέρα του από φυματίωση το 1885, μετακόμισε με τη μητέρα και την αδερφή του στην ανατολική Μασσαχουσέτη, κοντά στους προγόνους του πατέρα του. Η μητέρα του προσχώρησε στην εκκλησία των Swedenborgian και τον βάπτισε σε αυτήν, αλλά ο Φροστ την εγκατέλειψε ως ενήλικας. Μεγάλωσε ως παιδί της πόλης και το πρώτο του ποίημα δημοσιεύθηκε στο Lawrence της Μασσαχουσέτης. Παρακολούθησε μαθήματα στο Κολλέγιο Ντάρτμουθ (Dartmouth College) το 1892, για λιγότερο από ένα εξάμηνο. Ασχολήθηκε με διάφορες δουλειές, όπως η διδασκαλία, η διανομή εφημερίδων και η εργασία σε εργοστάσιο. Το 1894 πούλησε το πρώτο του ποίημα, My Butterfly, στην εφημερίδα The Independent για δεκαπέντε δολάρια. Υπερήφανος για το επίτευγμά του, έκανε πρόταση γάμου στην Elinor Miriam White. Ήταν συμμαθητές στο Λύκειο και είχαν διατηρήσει επαφή μέχρι τότε. Αυτή αρνήθηκε, λέγοντας πως ήθελε να αποφοιτήσουν πρώτα από το Κολέγιο πριν παντρευτούν. Ο Φροστ απογοητευμένος, ταξίδεψε στο Great Dismal Swamp στην Βιρτζίνια. Επέστρεψε αργότερα τον ίδιο χρόνο και επανέλαβε την πρόταση στην Elinor, αυτή δέχθηκε και παντρεύτηκαν το Δεκέμβριο του 1895.
Εργάστηκαν και οι δύο ως καθηγητές σε σχολείο μέχρι το 1897. Μετά ο Φροστ φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ για δύο χρόνια. Αν και τα πήγαινε καλά, ένιωθε ότι έπρεπε να γυρίσει πίσω λόγω της υγείας του και επειδή η σύζυγός του περίμενε το δεύτερο παιδί τους. Ο παππούς του αγόρασε μια φάρμα στο New Hampshire για το νεαρό ζευγάρι. Ο Φροστ έμεινε εκεί για εννέα χρόνια και έγραψε πολλά από τα ποιήματα που αποτέλεσαν τα πρώτα του έργα. Η απόπειρά του να ασχοληθεί με την ανατροφή πουλερικών απέτυχε και αναγκάστηκε να δεχθεί τη θέση καθηγητή στην Ακαδημία Πίνκερτον.
Το 1912, ο Φροστ ταξίδεψε με την οικογένειά του στη Γλασκώβη, και αργότερα εγκαταστάθηκε στο Μπίκονσφιλντ (Beaconsfield), έξω από το Λονδίνο.
Η πρώτη του ποιητική συλλογή, A Boy's Will, εκδόθηκε τον επόμενο χρόνο. Στην Αγγλία απέκτησε σημαντικές γνωριμίες, όπως ο ποιητής Έντουαρντ Τόμας (Edward Thomas) (μέλος της γνωστής ομάδας Dymock poets), ο T. E. Hulme, και ο Έζρα Πάουντ, ο οποίος ήταν ο πρώτος Αμερικανός που έγραψε ευνοϊκή κριτική για το έργο του Φροστ. Ο Φροστ συνέγραψε μερικά από τα καλύτερα δείγματα της δουλειάς του ενώσο βρισκόταν στην Αγγλία.
thumb|200px|Ο Ρόμπερτ Φροστ σε αμερικανικό γραμματόσημο του [[1974]] Ο Φροστ επέστρεψε στην Αμερική το 1915, αγόρασε μία φάρμα στην Franconia του New Hampshire και ξεκίνησε την συγγραφική του καριέρα, ενώ ταυτόχρονα ασχολήθηκε και με τη διδασκαλία. Από το 1916 ως το 1938 ήταν καθηγητής Αγγλικής Φιλολογίας στο Κολέγιο Άμχερστ (Amherst College). Ως καθηγητής, ενθάρρυνε τους μαθητές του να χρησιμοποιούν τον ήχο της ανθρώπινης φωνής στην τέχνη τους.
Κατά την τελετή εγκατάστασης του προέδρου Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι στο αξίωμα του το 1961, ο Φροστ απείγγειλε το The Gift Outright. Μερικά από τα πιο γνωστά ποιήματά του είναι τα Death of the Hired Man, Stopping by Woods on a Snowy Evening, Mending Wall, Nothing Gold Can Stay, Birches, After Apple Picking, The Pasture, Fire and Ice, The Road Not Taken, και Directive. Ο Φροστ τιμήθηκε με το βραβείο Πούλιτζερ τέσσερις φορές, επίτευγμα μεγάλο για έναν ποιητή.
Από το 1921, και για τα επόμενα 42 χρόνια (με τρεις εξαιρέσεις), ο Φροστ κάθε καλοκαίρι δίδασκε στο Bread Loaf School of English του Κολεγίου Middlebury στο Ρίπτον, του Βερμόντ. Το Κολέγιο Middlebury έχει ακόμη στην κατοχή του τη Φάρμα του Ρόμπερτ Φροστ ως Εθνικό Ιστορικό Αξιοθέατο, κοντά στις εγκαταστάσεις του Bread Loaf.
Το 1961, ο 86χρονος αλλά θαλερότατος "πρύτανης των Αμερικανών ποιητών", Ρόμπερτ Φροστ, επισκέφτηκε την Αθήνα, δηλώνοντας ότι "ήθελε να γνωρίσει την πατρίδα ενός παλιού του φίλου που τον συντροφεύει στις μοναχικές του σκέψεις: του Σωκράτη".
Πέθανε στη Βοστώνη στις 29 Ιανουαρίου του 1963. Ο τάφος του βρίσκεται στο Παλαιό Κοιμητήριο του Μπένινγκτον, στο Μπένινγκτον του Βερμόντ. Ο κατάλογος αποφοίτων του Χάρβαρντ του 1965 τον αναφέρει ως απόφοιτο με τιμητική διάκριση. Ο Φροστ έλαβε επίσης πτυχίο με τιμητική διάκριση από το Κολέγιο Bates καθώς και από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και το Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ. Ενώ ήταν ακόμη εν ζωή, το σχολείο the Robert Frost Middle School στο Φέρφαξ της Βιρτζίνια, και η κεντρική βιβλιοθήκη του Κολεγίου Άμχερστ, πήραν το όνομά του.
Λαϊκή κουλτούρα
Το ποίημα του "Nothing Gold Can Stay" περιέχεται τόσο στο βιβλίο The Outsiders της S.E. Hinton, όσο και στην ομόνυμη ταινία (The Outsiders), του Φράνσις Φορντ Κόπολα που γυρίστηκε το 1983.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ποιητές Κατηγορία:Αμερικανοί θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Αμερικανοί δοκιμιογράφοι
Λούκα Λαζάρεβιτς
Ο Λούκα Λαζάρεβιτς (σερβικά: Лука Лазаревић) (1774 - 1852) είναι Σέρβος εθνικός ήρωας και Κνεζ της πρώτης σερβικής επανάστασης και Ορθόδοξος ιερέας.
Γεννήθηκε στη Σβίλουβα το 1774, ήταν γιος του Μάτζκε και της Θεοδώρας Γεβρόσιμ. Πήγε σχολείο στο Σρεμ της τότε Αυστροουγγαρίας και μόλις αποφοίτησε επέστρεψε στη Σερβία. Παντρεύτηκε τη Μαρίκα το 1796 όπου πέθανε το 1803, μαζί της απέκτησε δυο γιους τον Μιχαήλ και τον Κοσμά.
Αγαπούσε πολύ τα άλογα και τα όπλα, μερικά από τα οποία ποτέ δεν τα αποχωρίστηκε. Είχε δεκαπέντε πληγές, και μια σφαίρα στο σώμα. Πέθανε στο Σάμπατς στις 29 Απρίλιου 1852 και τάφηκε δίπλα στην εκκλησία της πόλης.
Συμμετείχε σε όλες τις μάχες κατά των Τούρκων στην κοιλάδα του Ντρίνα και διακρίθηκε ιδιαίτερα στη Μάχη του Μισάρ το 1806. Σε αυτή τη μάχη σαν διοικητής του ιππικού έκανε έναν αποφασιστικό ελιγμό κι επίθεση που συνέβαλε αποφασιστικά στη σερβική νίκη.
Μετά την απελευθέρωση του Σάμπατς ο Καραγιώργης Πέτροβιτς τον διόρισε διοικητή του φρουρίου της, θέση που κατείχε από το 1807 έως το 1813. Την άνοιξη του 1809 επιτέθηκε και περικύκλωσε τους Οθωμανούς στην Janja και Μπιγελτζινα αλλά αναγκάστηκε να υποχωρήσει στον ποταμό Ντρίνα. Στο τέλος του Ιουνίου 1811 διορίστηκε διοικητής του τομέα της ložnice.
Με την κατάρρευση της επανάστασης το 1813 και πήγε στη Σρεμ, αργότερα στη Στυρία, από εκεί, ο ίδιος και άλλοι αξιωματούχοι πήγε στη Βεσσαραβία (τότε Ρωσία), όπου έζησε μέχρι το 1832.
Το 1833 επέστρεψε στην πατρίδα του με μεγάλη τιμή και εγκαταστάθηκε στο Σάμπατς. Ο Μίλος Ομπρένοβιτς τον διόρισε μέλος του Δικαστηρίου του Σάμπατς και του έδωσε ένα σπίτι στην πόλη. Πριν από το τέλος της ζωής του, ο ίδιος βρέθηκε σε δύσκολη οικονομική κατάσταση και αναγκάστηκε να πάρει δάνειο κάτω από αντίξοες συνθήκες. Στις αρχές του 1847 έλαβε σύνταξη.
Αντιπολιτευόταν τον πρίγκιπα Μίλος και τη δυναστεία Ομπρένοβιτς. Το 1842 πήρε μέρος στην εξέγερση κατά των Ομπρένοβιτς, συνελήφθη και φυλακίστηκε. Μετά την αλλαγή της δυναστείας και την ανάληψη του πριγκιπάτου από τους Καραγιώργεβιτς βγήκε από τη φυλακή κι έγινε μέλος του συμβουλίου της Επικρατείας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνιστές της Α΄ Σερβικής εξέγερσης Κατηγορία:Μέλη του διοικητικού συμβουλίου των Σέρβων Κατηγορία:Σέρβοι στρατιωτικοί
Τάσος Ψαρράς
Ο Τάσος Ψαρράς (γενν. 1948) είναι Έλληνας σκηνοθέτης του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Οι ταινίες του Το εργοστάσιο και Καραβάν Σαράι έχουν κερδίσει εξ ημισείας το βραβείο καλύτερης ταινίας στο Φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Βιογραφικό
Ο Τάσος Ψαρράς γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1948. Το 1966 πέτυχε στην Κτηνιατρική σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης αλλά στη συνέχεια στράφηκε στον κινηματογράφο. Πραγματοποίησε σχετικές σπουδές στη Σχολή Θεάτρου Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, στη Σχολή Σταυράκου Θεσσαλονίκης και στη σχολή Χατζίκου στην Αθήνα. Το 1972 ήταν από τους συνιδρυτές της Κινηματογραφικής Λέσχης Θεσσαλονίκης την οποία έκλεισε η δικτατορία το Πάσχα του 1973.
Δεκαετία του 1970
Αποτέλεσε μέλος μιας νέας γενιάς σκηνοθετών που δημιούργησαν τον Νέο Ελληνικό Κινηματογράφο, αποσκοπώντας να γυρίσουν ταινίες με καλλιτεχνικά κριτήρια και κοινωνικά μηνύματα σε αντιδιαστολή με τον κυρίαρχο μέχρι τη δεκαετία του '70 «εμπορικό» κινηματογράφο ο οποίος στόχευε κυρίως στην ψυχαγωγία. . Πρώτη του ταινία ήταν η μικρού μήκους Παρουσία του 1969. Τον επόμενο χρόνο συμμετείχε για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης με το επίσης μικρού μήκους ντοκιμαντέρ 40,38 - 22,57, το οποίο προβλήθηκε λογοκριμένο. Ο τίτλος είναι οι γεωγραφικές συντεταγμένες της Θεσσαλονίκης και η ταινία ήταν μια απόπειρα καταγραφής της πόλης.Η ταινία πήρε το Γ' βραβείο κριτικών; Συμμετείχε επίσης στο 1ο πανελλήνιο φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους που πήρε το Β' βραβείο. Δύο χρόνια αργότερα συμμετείχε και πάλι και στα δύο Φεστιβάλ με τη μικρού μήκους Μελλελέ, αποσπώντας Έπαινο από το φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους.
Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Ψαρρά, το Δι' Ασήμαντον Αφορμήν ήταν μια κοινωνική-πολιτική ταινία που βασιζόταν σε ένα πραγματικό γεγονός, τη δολοφονία σε ένα καπνοχώρι της Μακεδονίας το 1953 ως συνέπεια της σύγκρουσης ανάμεσα σε καπνοκαλλιεργητές και καπνεμπόρους. Στην ταινία, εκτός από σκηνοθέτης, ήταν και σεναριογράφος, συνδυασμό που θα ακολουθούσε και στη συνέχεια της σταδιοδρομίας του. Η ταινία προβλήθηκε στο ιδιαίτερα πολιτικοποιημένο 15 Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το πρώτο μετά την πτώση της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών με τον πρωταγωνιστή της ταινίας Μιχάλη Μπαγιαρίδη να κερδίζει το βραβείο Α' ανδρικού ρόλου.
Στην επόμενη ταινία του, τον Μάη (1976), προσπάθησε να διηγηθεί με ρεαλιστικό τρόπο και χωρίς έντονη δραματουργία ή πρωταγωνιστές τα επεισόδια που οδήγησαν στις αιματηρές συγκρούσεις των καπνεργατών με την αστυνομία το Μάιο του 1936 στη Θεσσαλονίκη και τη μετάβαση στη δικτατορία του Μεταξά. Η ταινία συμμετείχε στο 17ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης χωρίς να διακριθεί.
Δεκαετία του 1980
Ο Ψαρράς πραγματοποίησε την πρώτη του σκηνοθεσία για την τηλεόραση το 1980 με τη σειρά Πορεία 090 για την ΥΕΝΕΔ, όπου παρουσίαζε τη ζωή των ναυτικών σε ένα πλοίο. Για τη μουσική επένδυση της σειράς ο Θάνος Μικρούτσικος έγραψε το δίσκο του Ο Σταυρός του Νότου. Θα συνέχιζε τη ρεαλιστική καταγραφή του κόσμου της εργασίας στο Εργοστάσιο, την τρίτη του ταινία μεγάλου μήκους του 1981. Στην ταινία έστρεψε την κάμερά του στις δυσκολίες επιβίωσης του ιδιοκτήτη ενός βυρσοδεψείου στην επαρχία, βασισμένος στο πρώτο κεφάλαιο του μυθιστορήματος Ο χρυσός νοικοκύρης του Λάζαρου Παυλίδη Η ταινία μοιράστηκε το βραβείο καλύτερης ταινίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης με το ντοκιμαντέρ Πετροχημικά, οι καθεδρικές της ερήμου και το βραβείο της καλύτερης ταινίας της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου με τις ταινίες Οι δρόμοι της αγάπης είναι νυχτερινοί  της Φρίντας Λιάππα, και Τον καιρό των Ελλήνων του Λάκη Παπαστάθη. Το Εργοστάσιο προβλήθηκε και σε αρκετά φεστιβάλ του εξωτερικού. Το 1984 διασκεύασε το σύνολο του βιβλίου του Παυλίδη για την σειρά Ο χρυσός νοικοκύρης που προβλήθηκε σπό την ΕΡΤ1.
Η επόμενη ταινία του, το Καραβάν Σαράι του 1986, βασίστηκε και πάλι σε μυθιστόρημα του Παυλίδη. Στάθηκε η μεγαλύτερη του επιτυχία από πλευράς προσέγγισης κοινού. Θεματολογικά ο Ψαρράς στράφηκε στον εμφύλιο, διηγούμενος τη ζωή ενός επαρχιώτη που μετατοπίζεται στη Θεσσαλονίκη από το χωριό του κατά τη διάρκεια των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων του εθνικού στρατού και ζεί με την οικογένεια του μαζί με άλλους πρόσφυγες στο Καραβάν Σαράι. Η ταινία κέρδισε πολλά βραβεία στο 27ο Φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και μοιράστηκε το βραβείο καλύτερης ταινίας με το Νοκ Άουτ. Δύο χρόνια αργότερα προβλήθηκε ως μίνι σειρά σε τρία επεισόδια από την ΕΡΤ1.
Το 1988 γύρισε τη σειρά Το Μπουλούκι για την ΕΡΤ1, ακολουθώντας την πορεία ενός περιοδεύοντος θιάσου κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '60. Το 1989 γύρισε για την ΕΡΤ3 τη σειρά Ασημίνα Λαΐου, βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Ηλία Λεφούση.
Δεκαετία του 1990
Η επόμενη ταινία μεγάλου μήκους του Ψαρρά ήταν Η άλλη όψη του 1991, μια διασκευή του διηγήματος Το μυστικό του Περικλή Σφυρίδη. Η θεματολογία του μετατοπίστηκε από το πολιτικό στο κοινωνικό, διηγούμενος την ιστορία ενός παντρεμένου ανερχόμενου δικηγόρου που ανακαλύπτει πως είναι φορέας του AIDS. Η πρωταγωνίστρια της ταινίας και σύζυγος του Ψαρρά Δήμητρα Χατούπη κέρδισε βραβείο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Την ίδια χρονιά θα γυρίσει για την ΕΡΤ2 τη σειρά "Καθρέφτες".
Το 1992 πραγματοποίησε τη μοναδική του συνεργασία με την ιδιωτική τηλεόραση με τη σειρά Το 13ο κιβώτιο που προβλήθηκε από τον Αντέννα. Μια φιλόδοξη παραγωγή βασισμένη στο βιβλίο του Κώστα Τσαρούχα Η Διεθνής των ναρκωτικών, η σειρά βασίζεται στην πραγματική ιστορία της φυλάκισης 4 Ελλήνων ναυτικών στην Αίγυπτο. Είναι η μοναδική τηλεοπτική σειρά που συμμετείχε ο Νίκος Κούρκουλος. Ο Ψαρράς δήλωσε αργότερα πως δεν ήταν ενθουσιασμένος με τις συνθήκες της παραγωγής.
Το 1993 και για δύο χρόνια ήταν μέλος του Δ.Σ. του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου.
Για την επόμενη σειρά του ο Ψαρράς επέστρεψε στη δημόσια τηλεόραση. Ο Πρίγκηπας, βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Μήτσου Κασόλα, προβλήθηκε το 1996 από την ΕΤ1. Η σειρά διηγείται με κωμικό τρόπο την ιστορία ενός ανθρώπου από την επαρχία που σκηνοθετεί το θάνατο του και στη συνέχεια επανεμφανίζεται στους συγχωριανούς του.
Θα επιστρέψει στο ντοκιμαντέρ το 1997 με το μεγάλου μήκους Η Θεσσαλονίκη στον 20ο αιώνα, μια καταγραφή της ιστορίας της γενέτειρας του τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Την επόμενη χρονιά θα κυκλοφορήσει η έκτη ταινία μυθοπλασίας του μεγάλου μήκους, Οι αριθμημένοι". Ένα θρίλερ με σύγχρονη για την εποχή θεματολογία σχετική με την κλοπή της ταυτότητας στο διαδίκτυο, η ταινία δεν κατάφερε να διακριθεί ή να προσεγγίσει το κοινό.
Από το 1998 μέχρι και το 2002 ανέλαβε μέλος του Δ.Σ. του Μουσείου Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια μέχρι το 2005 πρόεδρος του.
2000 μέχρι σήμερα
Το 2002 ξεκίνησε μια σειρά ντοκιμαντέρ με τίτλο Εποχές και συγγραφείς, η οποία συνεχίστηκε με διαλείμματα μέχρι το 2011. Κάθε επεισόδιο της σειράς βιογραφεί έναν σημαντικό Έλληνα συγγραφέα, προσπαθώντας να αποτυπώσει τις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες μέσα στις οποίες διαμορφώθηκε το έργο του. Το επεισόδιο της σειράς με τίτλο «Η παγκοσμιότητα του Κωνσταντίνου Καβάφη» επελέγη να προβληθεί από την Ελληνική Επιτροπή της UNESCO στις εκδηλώσεις για το Επετειακό Έτος Καβάφη το 2013.
Επέστρεψε στην τηλεόραση το 2006 με μια νέα μεταφορά μυθιστορήματος του Μήτσου Κάσόλα, το Θησαυρό της Αγγελίνας για τη ΝΕΤ. Επόμενη παραγωγή του για το ίδιο κανάλι ήταν ο Καρυωτάκης, μια βιογραφική σειρά βασισμένη στη ζωή του ποιητή Κώστα Καρυωτάκη και τη σχέση του με την επίσης γνωστή ποιήτρια Μαρία Πολυδούρη. Για τις ανάγκες της σειράς ο Ψαρράς έκανε πολυετή έρευνα στη ζωή του ποιητή.
To 2013 ήταν πρόεδρος της κριτικής επιτροπής του ελληνικού διαγωνιστικού τμήματος του Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους της Δράμας
Το 2018 γύρισε την τηλεοπτική σειρά Η ζωή εν τάφω, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Στράτη Μυριβήλη.