cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πυροβασιλίσκος
Γεωγραφική κατανομή και ενδιαίτημα
Ο πυροβασιλίσκος αναπαράγεται, όσον αφορά την Κεντρική Ευρώπη, σε πεδινά δάση πλατύφυλλων δέντρων, προτιμώντας, όπου αυτά βρίσκονται, το είδος δέντρου δρυς η φελλοφόρος και το γένος δέντρου άλνος, με δεύτερα σε προτίμηση την οξιά και τον ελαιόπρινο. Ζει επίσης σε μεικτές δασικές εκτάσεις πλατύφυλλων και κωνοφόρων, ή σε συστάδες ελάτων, κέδρων και πεύκων, συχνά με υποκείμενη βλάστηση αρκεύθου, άγριου κισσού και άγριας τριανταφυλλιάς. Σε ξηρότερα, μεσογειακά ενδιαιτήματα συναντάται σε δασικές εκτάσεις κωνοφόρων, βελανιδιάς και ανάμεικτες, σε υψόμετρο έως και 2.800 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Σε αντίθεση με πιο «εξειδικευμένα» πουλιά, όπως ο δεντροτσομπανάκος και ο δενδροβάτης, οι βασιλίσκοι δεν χρειάζονται μεγάλες δασικές εκτάσεις και η πυκνότητα πληθυσμού τους είναι ανεξάρτητη από το μέγεθος του δάσους. Τον χειμώνα ο πυροβασιλίσκος δεν εξαρτάται τόσο πολύ από τα κωνοφόρα όσο ο χρυσοβασιλίσκος, μετακινούμενος από το δάσος σε θαμνότοπους. Συναντάται σε ζευγάρια ή ως μοναχικά άτομα, που περνούν μεγάλο μέρος της ζωής τους πάνω στον θόλο των δέντρων, αν και συχνά εξορμούν σε θάμνους και άλλη χαμηλή βλάστηση. Ο πυροβασιλίσκος μπορεί να ζήσει και σε πάρκα ή σε μεγάλους κήπους αστικών περιοχών, και μάλιστα η πυκνότητα πληθυσμού του σε αυτά τα μέρη μπορεί να είναι συγκρίσιμη με τις μέγιστες πυκνότητες που καταμετρούνται σε φυσικά ενδιαιτήματα.
Το υποείδος R. ignicapilla ignicapilla αναπαράγεται στην Ευρώπη από τη νότια Αγγλία, τη Γαλλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία μέχρι τη Λευκορωσία, τη βορειοδυτική Ουκρανία και την Ελλάδα. Στα βόρεια φθάνει έως τις ακτές της Βαλτικής και τη νότια Λετονία. Υπάρχουν απομονωμένοι πληθυσμοί ανατολικώς αυτής της βασικής κατανομής: στην Αμπχαζία, την Κριμαία και την Τουρκία. Γενικώς ζει στην περιοχή μεταξύ των ισοθέρμων Ιουλίου των 16 και των 24 °C. Οι πιο νότιοι πληθυσμοί δεν αποδημούν, ενώ οι βόρειοι και ανατολικότεροι αποδημούν, ξεχειμωνιάζοντας κυρίως στις μεσογειακές χώρες και τη Δυτική Ευρώπη. Το υποείδος R. i. balearicus συναντάται στις Βαλεαρίδες και τα βόρεια μέρη του Μαρόκου, της Αλγερίας και της Τυνησίας. Μεμονωμένα περιπλανηθέντα άτομα έχουν παρατηρηθεί στη Νορβηγία, τη Φινλανδία, την Εσθονία, την Κύπρο, την Αίγυπτο και τον Λίβανο. Τον Ιούλιο του 2020 αναφέρθηκε ότι ο πυροβασιλίσκος φωλιάζει πλέον σε τουλάχιστον δύο τοποθεσίες στη νότια Φινλανδία, γεγονός που ενδεχομένως σημαίνει ότι με την κλιματική αλλαγή το είδος επεκτείνει την κατοίκησή του προς βορρά.
Αναπαραγωγή
thumb|Πυροβασιλίσκος κελαηδεί πάνω σε κωνοφόρο δέντρο στη [[Γαλικία (Ισπανία).]] thumb|Αβγά του πυροβασιλίσκου στο Μουσείο της Τουλούζης Ο πυροβασιλίσκος είναι μονογαμικό πτηνό. Το αρσενικό κελαηδεί κατά την εποχή του ζευγαρώματος, συχνά με το στέμμα του υψωμένο, ενώ κοιτά κατά πρόσωπο τα άλλα πουλιά, επιδεικνύοντας έτσι το στέμμα και το μοτίβο του προσώπου του. Η επίδειξη αυτή διαφέρει από εκείνη του όχι τόσο εντυπωσιακού στο πρόσωπο χρυσοβασιλίσκου, ο οποίος σκύβει την κεφαλή του, ώστε να δείξει το στέμμα του. Η επικράτεια αναπαραγωγής του κάθε ζεύγους έχει έκταση περίπου 5 στρέμματα και μπορεί να αλληλοεπικαλύπτεται με αντίστοιχες επικράτειες χρυσοβασιλίσκων. Κάποιες φορές οι πυροβασιλίσκοι υπερασπίζονται τις επικράτειές τους εναντίον των χρυσοβασιλίσκων υψώνοντας το στέμμα τους και κτυπώντας τις φτερούγες τους, αλλά ο πραγματικός ανταγωνισμός μεταξύ των δύο ειδών μάλλον δεν είναι μεγάλος. Μια μελέτη για την Ισπανία υποδεικνύει ότι οι χωρικές συγκρούσεις ανάμεσά τους και άλλα φαινόμενα, όπως το κελάηδημα ανάμικτων ή εναλλασσόμενων «τραγουδιών», ήταν συχνότερα όταν το ένα είδος είχε μεγάλη αριθμητική διαφορά τοπικώς από το άλλο. . Αλλιώς τα δύο είδη έχουν «μάθει» να αγνοούν το ένα τους ήχους του άλλου. Στην επίδειξη για το ζευγάρωμα του πυροβασιλίσκου, το αρσενικό υψώνει το στέμμα του, το στρέφει προς το θηλυκό και αιωρείται από επάνω του.
Η φωλιά του πυροβασιλίσκου συχνά αιωρείται από ένα χαμηλό κλαδί, αν και ο Έρικ Σιμς (Eric Simms) ανέφερε φωλιές σε ύψη από 2,5 μέχρι και 20 μέτρα. Οι πυροβασιλίσκοι είναι πιθανό να προτιμούν να φωλιάζουν κοντά σε φωλιές διπλοσάινου. Αυτό το μεγάλο αρπακτικό πτηνό τρώει δυνητικούς θηρευτές του πυροβασιλίσκου, όπως το ξεφτέρι, αλλά και «κλέφτες αβγών» όπως ο γκρίζος σκίουρος (Sciurus carolinensis), η κίσσα και ο μέγας στικτός δρυοκολάπτης (Dendrocopos major). Καθώς και στα άλλα είδη της οικογένειας, η φωλιά του πυροβασιλίσκου έχει σχήμα κλειστού κυπέλλου, με τρία στρώματα να αποτελούν το τοίχωμα και με μία μικρή οπή εισόδου κοντά στην κορυφή της. Το εξωτερικό στρώμα της φωλιάς κατασκευάζεται από μικρά κλαδάκια, βρύα, λειχήνες και ιστό αράχνης, με τον τελευταίο να χρησιμεύει στο να κολλά η φωλιά στα κλαδιά που τη στηρίζουν. Το μεσαίο στρώμα αποτελείται από βρύα και το εσωτερικό είναι ένα επίστρωμα από πούπουλα (μέχρι και τρεις χιλιάδες ανά φωλιά) ή και τρίχωμα ζώων. Η φωλιά είναι μικρότερη, βαθύτερη και πιο συμπαγής από εκείνη του χρυσοβασιλίσκου, έχοντας διάμετρο περί τα 8 εκατοστά και βάθος 5 έως 7, με πάχος τοιχώματος περίπου 2 εκατοστά. Η φωλιά κατασκευάζεται μόνο από το θηλυκό, ωστόσο το αρσενικό το συνοδεύει κατά τη διάρκεια του κτισίματος, λίγες ημέρες έως και τρεις εβδομάδες.
Η γέννηση των αβγών αρχίζει στη δυτική Ευρώπη στα τέλη Απριλίου και στα ανατολικά στα τέλη Μαΐου. Είναι ωστόσο συνηθισμένη και μια δεύτερη γέννα το ίδιο έτος, που αρχίζει τον Ιούνιο-Ιούλιο. Τα αβγά είναι ρόδινου χρώματος με μόλις ορατά κοκκινωπά σημάδια στο ευρύ άκρο τους,, αντίθετα με εκείνα του πυροβασιλίσκου της Μαδέρας, τα οποία χαρακτηρίζονται ως όμοια με εκείνα του γένους Phylloscopus (λευκά με λίγες μπεζ κηλίδες). Το κάθε αβγό έχει διαστάσεις 14 x 10 mm και μάζα 0,7 γραμμάριο (το 5% του βάρους είναι το κέλυφος). Ο αριθμός των αβγών σε κάθε γέννα είναι 7 έως 12 στην Ευρώπη και μάλλον μικρότερος στη βορειοδυτική Αφρική. Το θηλυκό επωάζει τα αβγά επί 14,5 έως 16,5 ημέρες και προστατεύει τους νεοσσούς, που είναι ικανοί να πετάξουν μόλις 8 έως 10 ημέρες μετά την εκκόλαψή τους. Αμφότεροι οι γονείς ταΐζουν τους νεοσσούς. Οι νεαροί πυροβασιλίσκοι ωριμάζουν σεξουαλικώς σε ηλικία ενός έτους, αλλά η διάρκεια ζωής τους δεν υπερβαίνει τα δύο έτη.
Διατροφή
upright|thumb|Οι γονείς πυροβασιλίσκοι ταΐζουν τους νεοσσούς τους κατά τις πρώτες ημέρες της ζωής τους κυρίως με [[κολλέμβολα (μέσο μήκος 4 mm) και αργότερα με μεγαλύτερα τεμάχια τροφής.]] Οι βασιλίσκοι γενικώς είναι σχεδόν αποκλειστικά εντομοφάγα πουλιά, με λεία τους μικρά αρθρόποδα με μαλακό κέλυφος, π.χ. κολλέμβολα, αφίδες και αράχνες. Τρώνε επίσης κουκούλια και αβγά αραχνών και εντόμων, ενώ περιπτωσιακά τρέφονται και με γύρη. Και όλα τα είδη συλλαμβάνουν τα έντομα στον αέρα, ενώ θηρευτής και λεία πετούν. Ωστόσο, παρά το ότι πυροβασιλίσκος και χρυσοβασιλίσκος έχουν το ίδιο μέγεθος και συχνά συναντώνται μαζί, υπάρχουν παράγοντες που μειώνουν τον άμεσο ανταγωνισμό για τροφή. Οι πυροβασιλίσκοι προτιμούν μεγαλύτερη λεία από ό,τι οι χρυσοβασιλίσκοι. Αμφότερα τα είδη θα αποσπάσουν παγιδευμένα έντομα από ιστούς αράχνης κατά τη φθινοπωρινή τους αποδημία, αλλά οι πυροβασιλίσκοι θα φάνε και τις μεγαλύτερες ακόμα αράχνες, μάλιστα σε σπάνιες περιπτώσεις έχουν βρεθεί κολλημένοι σε ιστό αράχνης, είτε ζωντανοί, είτε νεκροί. Ο πυροβασιλίσκος αναζητεί την τροφή του και πάνω στα δέντρα, κυρίως στην άνω επιφάνεια των κλαδιών στα κωνοφόρα και των φύλλων στα φυλλοβόλα πλατύφυλλα δέντρα. Αυτό έρχεται σε σντίθεση με τον χρυσοβασιλίσκο, ο οποίος συχνά τρέφεται με έντομα που βρίσκει στην κάτω επιφάνεια των κλαδιών και των φύλλων. Τον χειμώνα, κοπάδια από πυροβασιλίσκους καλύπτουν μια συγκεκριμένη απόσταση περίπου τρεις φορές ταχύτερα από τους χρυσοβασιλίσκους και αγνοούν τα μικρότερα ζωύφια που προτιμούν οι δεύτεροι. Σκοτώνουν τα μεγάλα ζωύφια χτυπώντας τα επανειλημμένα πάνω σε ένα κλαδί. Οι διαφορές αυτές στη συμπεριφορά διευκολύνονται από δυσδιάκριτες για τον άνθρωπο μορφολογικές διαφορές: ο πυροβασιλίσκος έχει πλατύτερο ράμφος, με μακρύτερα στοματικά πούπουλα (που προστατεύουν τα μάτια ενός πουλιού από τη λεία που επιχειρεί να συλλάβει), ώστε να μπορεί να συλλαμβάνει μεγαλύτερα ζωύφια. Η λιγότερο διχαλωτή ουρά του πυροβασιλίσκου πιθανώς αντιστοιχεί στα μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα αιωρήσεως όταν θηρεύει. Οι πυροβασιλίσκοι αναζητούν επίσης συχνότερα τη λεία τους σε όρθια στάση και έχουν πόδια καλύτερα προσαρμοσμένα για τον σκοπό αυτόν, ενώ το μακρύτερο οπίσθιο δάκτυλο του χρυσοβασιλίσκου αντιστοιχεί στη συνήθειά του να κινείται κατακόρυφα κατά μήκος τέτοιων κλαδιών όταν αναζητεί τροφή. Επίσης ο δεύτερος φέρει βαθιά αυλάκια στα πέλματα, ικανά να κρατούν σταθερά τα πόδια πάνω σε μεμονωμένες πευκοβελόνες, ενώ ο πυροβασιλίσκος έχει πιο επίπεδα πέλματα.
Οι νεογέννητοι πυροβασιλίσκοι τρέφονται σχεδόν αποκλειστικά με κολλέμβολα. Από την πέμπτη ημέρα της ζωής τους, η δίαιτα των νεοσσών περιλαμβάνει αφίδες και θρυμματισμένα κελύφη σαλιγκαριών (απαραίτητα για το ασβέστιο που χρειάζεται για την ανάπτυξη των οστών). Μετά τη δεύτερη εβδομάδα μπορούν και τρώνε μεγαλύτερα λεπιδόπτερα και κάμπιες, καθώς και διάφορα αρθρόποδα που συνήθως αποφεύγουν οι ενήλικες, όπως φαλάγγια, ψαλίδες και σαρανταποδαρούσες.
Τον χειμώνα ο πυροβασιλίσκος ακολουθεί χαλαρά κοπάδια από άλλα περιπλανώμενα πτηνά, όπως οι παπαδίτσες και άλλα μικρά εντομοφάγα ωδικά πτηνά. Ο πυροβασιλίσκος, όπως και άλλα είδη που προτιμούν τέτοια μεικτά κοπάδια τροφοσυλλογής τον χειμώνα, συλλαμβάνει τη λεία του σε μεγαλύτερο εύρος ύψους και τύπων βλαστήσεων από όσο όταν κυνηγά μόνος του. Για πτηνά που τείνουν να συλλαμβάνουν τη λεία τους σε κοπάδια, η επιτυχία είναι περίπου διπλάσια σε σχέση με εκείνη για μοναχικά πτηνά. Σε κάποιες περιοχές τα πτηνά που ξεχειμωνιάζουν έχουν αναπτύξει τη συνήθεια να τρέφονται σε ταΐστρες πουλιών που έχουν στήσει οι άνθρωποι (για τροφή πλουσιότερη σε λίπη, όπως π.χ. τα αράπικα φυστίκια), κάποτε μαζί με χρυσοβασιλίσκους, φυλλοσκόπους και μαυροσκούφηδες. Ωστόσο το πεπτικό σύστημα του πυροβασιλίσκου είναι προσαρμοσμένο σε μια εντελώς εντομοφαγική δίαιτα, ενώ τα είδη του γένους Sylvia, όπως ο μαυροσκούφης, καταναλώνουν και φρούτα το φθινόπωρο. Μια μελέτη συνέκρινε τα τρία γένη και έδειξε ότι σε σχέση με το βάρος του σώματος τα καθαρώς εντομοφάγα πτηνά έχουν μικρότερου μήκους έντερα, αλλά η τροφή παραμένει περισσότερο χρόνο σε αυτά. Εκτός αυτού, τα πρώτα είναι γενικώς λίγο μικρότερου μεγέθους πτηνά.
Κελάηδημα
Το κάλεσμα του πυροβασιλίσκου αποτελείται από τρεις ή τέσσερις υψηλές νότες, παρόμοια με εκείνο του χρυσοβασιλίσκου, αλλά ελαφρώς λιγότερο υψίσυχνο και ακούγεται σαν ένα ζιτ-ζιτ-ζιτ αντί του ση-ση-ση του χρυσοβασιλίσκου. Το τραγούδι του πάλι είναι μια διαδοχή από τις ίδιες νότες σε μια μακρότερη και ελαφρώς πιο ποικίλλουσα ακολουθία. Συνήθως υπάρχουν 11 έως 14 φθόγγοι (νότες) σε κάθε τραγούδι, που γίνονται δυνατότεροι και ταχύτεροι προς το τέλος, με τους τρεις τελευταίους φθόγγους να διαφέρουν ελαφρώς από τις προηγούμενες στη χροιά: ζιρτ αντί ζιτ. Το τραγούδι του πυροβασιλίσκου διαρκεί συνήθως 0,5 έως 2,5 δευτερόλεπτα, έναντι 3,5 έως 4,0 του χρυσοβασιλίσκου, και μπορεί να επαναληφθεί μέχρι οκτώ φορές σε ένα λεπτό. Τον Μάιο και τον Ιούνιο το τραγούδι είναι μεν συχνότερο μετά την αυγή, αλλά συνεχίζεται αραιότερα όλη την ημέρα. Στην ύστερη εποχή της αναπαραγωγής το τραγούδι περιορίζεται στις πρωινές ώρες.
Το τραγούδι του μεσογειακού υποείδους R. i. balearicus είναι πολύ παρόμοιο με εκείνο του R. i. ignicapilla, ενώ το συγγενές είδος της Μαδέρας διαιρεί το τραγούδι του σε τρεις μουσικές φράσεις, με τις δύο να είναι τροποποιημένα καλέσματα επιδείξεως και κινδύνου. Οι αρσενικοί χρυσοβασιλίσκοι και οι πυροβασιλίσκοι της Μαδέρας δείχνουν κάποτε αντιδράσεις σε ηχογραφημένα τραγούδια ή καλέσματα του πυροβασιλίσκου, αλλά το αντίστροφο δεν ισχύει, επειδή τα τραγούδια του πυροβασιλίσκου είναι απλούστερα από εκείνα των συγγενικών του ειδών.
Θηρευτές και άλλοι εχθροί
upright|thumb|Το [[ξεφτέρι είναι μείζων θηρευτής μικρών ωδικών.]] Σε όλη τη γεωγραφική κατανομή του πυροβασιλίσκου ο βασικός θηρευτής των μικρών δασικών πτηνών είναι το ξεφτέρι (Accipiter nisus), του οποίου έως και το 98% της δίαιτας αποτελείται από πουλάκια. Η κουκουβάγια «χουχουριστής» κυνηγά περισσότερο είδη θηλαστικών, αλλά περίπου το ένα τρίτο της τροφής της είναι επίσης δασικά πτηνά. Τα αβγά και οι νεοσσοί μπορεί να φαγωθούν από γκρίζους σκίουρους, κίσσες και μεγάλους στικτούς δρυοκολάπτες (Dendrocopos major).
Το μυρμήγκι της Αργεντινής (Linepithema humile), ένα είδος-εισβολέας στην Ευρώπη, είναι συνηθισμένο στην περιοχή της Μεσογείου και μειώνει τους πληθυσμούς των αρθρόποδων που αποτελούν την τροφή και του by removing most native ant species.
Περόζης Β΄ της Περσίας
Ο Περόζης Β΄, Peroz II, (Middle Persian 𐭯𐭩𐭫𐭥𐭰, ), γνωστός και ως Γκουσνάσπ-Μπαντέχ (Gushnasp-Bandeh) ήταν βασιλιάς της Περσίας.
Πηγές
Κατηγορία:Πέρσες βασιλείς Κατηγορία:Δυναστεία των Σασσανιδών
Κοινότητα Μυριοκεφάλων
Συνολικά η κοινότητα έχει 309 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Γεώργιο Βανταράκη.
Κοινοτάρχες Μυριοκεφάλων
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Μυριοκεφάλων.
Εντσίλια Ρόμπλεϊ
Η Εντσίλια Φρανσίσκα Ρόμπλεϊ (γεννημένη στις 13 Φεβρουαρίου 1978) είναι Ολλανδή τραγουδίστρια και τηλεοπτική παρουσιάστρια. Ξεκίνησε την καριέρα της το 1995, ως μέλος της Ολλανδικής girl band Dignity. Η Rombley άρχισε τη σόλο σταδιοδρομία της το 1996, μετά τη νίκη του ολλανδικού σόου ταλέντων Soundmixshow, και αργότερα κέρδισε το European Soundmix Show.
Το 1998, η Rombley κέρδισε το Nationaal Songfestival 1998 και εκπροσώπησε τις Κάτω Χώρες στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision το 1998 με το τραγούδι "Hemel en aarde", τερματίζοντας τέταρτο. Αργότερα εκπροσώπησε την Ολλανδία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2007 με το τραγούδι "On Top of the World", αλλά δεν κατάφερε να προκριθεί. Το 2009, η Rombley παρουσίασε την πρώτη σεζόν από το ολλανδικό σελέμπριτι τάλεντ σόου Teste Beste Zangers, και τώρα θα συν-παρουσιάσει το Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2020 στο Ρότερνταμ.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας της, η Rombley κυκλοφόρησε οκτώ στούντιο άλμπουμ και δύο κορυφαία singles στην Ολλανδία.
Βιογραφία
Η Rombley γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1978 στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας. Οι γονείς της ήταν από την Αρούμπα και το Κουρασάο (Ολλανδικές Αντίλλες).
1995-1997: Dignity και τάλεντ σόου
Η καριέρα της Rombley ξεκίνησε το 1995, με τους Gracia Gorré, Karima Lemghari και Susan Haps στο girl band Dignity. Το όνομα Dignity αντιπροσωπεύει τα αρχικά της φράσης Dignified Individuals Giving New Insight To You. Ένα χρόνο αργότερα τα singles "Talk To Me" και "Hold Me" από το άλμπουμ "No Sweat" μπήκαν στα τσάρτς.
Το 1996, η Edsilia κέρδισε τον τελικό του Soundmixshow με μια έκδοση του τραγουδιού της Oleta Adams, "I Just Had To Hear Your Voice". Το 1997, η διεθνής της φήμη δημιουργήθηκε χάρη στη νίκη της στο Eurpoean Soundmix Show, στο οποίο τραγούδησε το ίδιο τραγούδι. Εκείνη την χρονιά έφυγε από τις Dignity και κυκλοφόρησε το πρώτο της σόλο single "Baby It's You". Το 1997 ηχογράφησε το πρώτο της άλμπουμ "Thuis" το οποίο ήταν αποκλειστικό για το Douwe Egberts.
Eurovision
Το 1998, η Edsilia συμμετείχε στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 1998 στο Μπέρμιγχαμ του Ηνωμένου Βασιλείου, όπου κέρδισε 150 πόντους και κατέκτησε το τέταρτη θέση με το τραγούδι "Hemel en aarde". Αυτό ήταν το καλύτερο αποτέλεσμα που πέτυχε η Ολλανδία από τη νίκη τους το 1975 με τους Teach-In. Το τραγούδι γράφτηκε από τους Fluitsma & Van Tijn και έφτασε στη δωδέκατη θέση στα top 40. Το πρώτο αγγλικό album της κυκλοφόρησε λίγο μετά τη συμμετοχή της στη Eurovision.
Η Edsilia εκπροσώπησε ξανά την Ολλανδία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2007 τον Μάιο του 2007 στο Ελσίνκι της Φινλανδίας με το τραγούδι "On Top of the World", αλλά απέτυχε στους ημιτελικούς. Το ολλανδικό πρωτότυπο φέρει τον τίτλο "Nooit Meer Zonder Jou". Ανακοίνωσε επίσης τις ψήφους της Ολλανδίας για τον τελικό της Eurovision το και το  με τον Paul de Leeuw.
Στις 4 Δεκεμβρίου 2019, ανακοινώθηκε ως μία από τους τρεις παρουσιαστές του Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision 2020 στο Ρότερνταμ μαζί με τους Chantal Janzen και Jan Smit.
Δισκογραφία
Albums
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2021 Κατηγορία:Ολλανδοί τραγουδιστές Κατηγορία:Συμμετέχοντες στη Eurovision
Ίνα Μπενίτα
Βιογραφία
Το 1920, η μελλοντική ηθοποιός και η οικογένειά της τελικά μετακόμισαν στην πρόσφατα αναστημένη Πολωνία. Κάποια στιγμή στα τέλη της δεκαετίας του 1920, η Μπενίτα έφυγε για το Παρίσι και αποφοίτησε από τη Σχολή Ιερής Καρδιάς. Μετά την επιστροφή της στην Πολωνία, συνέχισε την εκπαίδευσή της στη Βαρσοβία. Η Μπενίτα έκανε το ντεμπούτο της στο θέατρο στις 29 Αυγούστου 1931, με τη θεατρική ομάδα της Βαρσοβίας "Nowy Ananas" («Νέος Ανανάς»), στην παράσταση Παράδεισος για Άντρες (Raj dla mężczyzn). Ένα χρόνο αργότερα έκανε το ντεμπούτο της στην ταινία Puszcza («Ερημιά») του Ρίσαρντ Μπρίσκε. Από τότε έπαιζε κυρίως σε ταινίες. Η Μπενίτα, ωστόσο, εμφανίστηκε επίσης στη σκηνή, κυρίως σε επιθεωρήσεις της Βαρσοβίας, όπως οι Cyrulik Warszawski (1937), Wielka Rewia (1938–39) και Ali Baba (από την άνοιξη του 1939).
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Πολωνία, η Μπενίτα έπαιξε σε θέατρα που επιχορηγήθηκαν από τη Γερμανία, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα ισχυρισμούς για συνεργασία με τους Ναζί. Κάποια στιγμή το 1943 ξεκίνησε μια σχέση με έναν Αυστριακό αξιωματικό της Βέρμαχτ (το όνομά του παραμένει αβέβαιο - σύμφωνα με ορισμένες πηγές ήταν ο Ότο Χάβερ, αλλά σύμφωνα με αυτήν την το πραγματικό του όνομα ήταν πολύ πιθανόν Ότο Χάουερ), με τον οποίο έφυγε για τη Βιέννη. Το καλοκαίρι του 1944, η μερική εβραϊκή καταγωγή της Μπενίτα (Εβραία γιαγιά από την πλευρά του πατέρα της) ήρθε στην προσοχή της Γκεστάπο και οι δύο τους κατηγορήθηκαν για Rassenschande (επιμειξία) —έγκλημα κατά της φυλετικής αγνότητας—το οποίο, σύμφωνα με τους γερμανικούς νόμους στην κατεχόμενη πολωνική επικράτεια σήμαινε θανατική ποινή. Ωστόσο, σίγουρα λόγω των παρασκηνιακών πιέσεων από τους Γερμανούς θαυμαστές της Μπενίτα, κρίθηκαν σύμφωνα με τους νόμους που διέπουν τη Βιέννη εκείνη την εποχή, και αντ΄ αυτού ο σύζυγός της στάλθηκε στο Ανατολικό Μέτωπο, ενώ η έγκυος Μπενίτα φυλακίστηκε στη Φυλακή Πάβιακ της Βαρσοβίας. Εκεί γέννησε τον γιο της με τον Χανς Γκέοργκ Πας, Ταντέους Μίχαου, στις 7 Απριλίου 1944.
Η Μπενίτα αελευθερώθηκε στις 31 Ιουλίου 1944 με το νεογέννητο μωρό της, και εθεάθη για τελευταία φορά κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Βαρσοβίας τον Αύγουστο του 1944. Αυτή και ο Ταντέους φέρεται να κατέβηκαν από ένα κανάλι αποχέτευσης και πνίγηκαν. Για πολλά χρόνια η ακριβής ημερομηνία και ο τόπος του θανάτου της παρέμενε απροσδιόριστη. Αυτή η έκδοση, ωστόσο, ανατράπηκε από τα έγγραφα που κυκλοφόρησαν τον Νοέμβριο του 2018  από την οικογένεια Πας, που δείχνουν ότι στο τέλος του πολέμου, τον Απρίλιο του 1945, αυτή και ο γιος της κατέφυγαν στο Χόεγκαϊς στο Γκόσλαρ της Κάτω Σαξονίας, όπου τον Ιούνιο του ίδιου έτους παντρεύτηκε τον Χανς Γκέοργκ Πας, με τον οποίο είχαν μια άτυπη σχέση από το 1943, και υιοθέτησε το όνομα Ίννα Πας. Το ζευγάρι είχε ένα ακόμη παιδί - την Ρίτα Άννα, που γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου 1945, η οποία πέθανε τρεις μέρες μετά τη γέννησή της. Στις 15 Νοεμβρίου 1945, ο σύζυγός της δολοφονήθηκε λίγο αφότου αποφάσισε να εγκαταλείψει το Χόεγκαϊς το καλοκαίρι του 1946 ή του 1947 και στη συνέχεια μετακόμισε στη Γαλλία, όπου παντρεύτηκε έναν Αμερικανό, τον Λόιντ Φρέιζερ Σκούντερ. Στις 25 Ιουλίου 1950, στη Νίκαια γεννήθηκε ο δεύτερος γιος της, ο Τζον. Στη συνέχεια, η Ίνα (ως Ίνα Σκούντερ) μετακόμισε στο Μαρόκο και την Αλγερία με την οικογένειά της και τον Ιούνιο του 1960 στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Έζησε στην κομητεία Κάμπερλαντ της Πενσυλβάνια, όπου πέθανε το 1984.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί κινηματογράφου
Ωμέγα Κενταύρου
thumb|255px|Το Ωμέγα Κενταύρου σε εικόνα του [[ESO]] To Ωμέγα Κενταύρου ή NGC 5139 είναι σφαιρωτό σμήνος στον αστερισμό Κένταυρο, το φωτεινότερο στον γήινο ουρανό, με φαινόμενο μέγεθος 3,9. Αν και αναφέρεται στην Αλμαγέστη του Πτολεμαίου, ο πρώτος που το αναγνώρισε ως μη αστρικό αντικείμενο ήταν ο Έντμουντ Χάλλεϋ το 1677. Είναι το μεγαλύτερο σφαιρωτό σμήνος στον Γαλαξία, με διάμετρο περίπου 150 έτη φωτός. Υπολογίζεται ότι απαρτίζεται από 10 εκατομμύρια άστρα και έχει συνολική μάζα ίση με 4 εκατομμύρια ηλιακές μάζες. Απέχει από τη Γη 15.800 έτη φωτός.
Το Ωμέγα Κενταύρου είναι τόσο διαφορετικό από άλλα γαλαξιακά σφαιρωτά σμήνη, ώστε θεωρείται ότι αρχικά ήταν ο πυρήνας ενός νάνου γαλαξία.
Αναφορές
Κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη 5139 Κατηγορία:Κένταυρος (αστερισμός) 080
Κοινότητα Άδελε
Συνολικά η κοινότητα έχει 1415 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Αντώνιο Βαρούχα.
Κοινοτάρχες Άδελε
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Άδελε.
Κατάλογος αστέρων του Κόρακος
Ο παρών κατάλογος αστέρων του Κόρακος παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό του Κόρακος κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
Πηγές
Κατηγορία:Αστέρες ανά αστερισμό *
Σόφακος
Στην Αρχαία ελληνική μυθολογία και στην Θρησκευτική παράδοση των Βέρβερων ο Σόφακος ήταν ένας ήρωας - Ημίθεος των Βερβέρων. Σύμφωνα με τον μύθο ο Σόφακος ήταν γιος της θεάς των Βερβέρων Τίγγης και του πρώτου συζύγου της του Έλληνα ημίθεου Ηρακλή του γιου του ύπατου των Ελλήνων θεών Διός και της Αλκμήνης. Η ετεροθαλής αδελφή του ήταν η Ιφινόη και ο ετεροθαλής αδελφός του ο Παλαίμονας γιος του Ηρακλή και της Ιφινόης. Ο Σόφακος αντικατέστησε τον σύζυγο της μητέρας του Ανταίο στον ρόλο του προστάτου των Βερβέρων, ίδρυσε την Ταγγέρη στην μνήμη της μητέρας του. Σύμφωνα με την μυθολογία των Βέρβερων οι βασιλείς τους κατάγονταν από τον Σόφακο που τον τιμούσαν ως προστάτη των εδαφών τους. Οι Δώδεκα θεοί του Ολύμπου ανέθεσαν στον γιο του Διόδωρο να κυβερνήσει όλες τις Βερβερικές φυλές στην Βόρεια Αφρική. Ο Πλούταρχος γράφει ωστόσο ότι όλοι αυτοί οι μύθοι δημιουργήθηκαν για να τιμηθεί ο κορυφαίος βασιλιάς των Βερβέρων στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία Ιόβας Β΄ ως απόγονος του Ηρακλή μέσω του Διόδωρου.
Πηγές
Κατηγορία:Ηρακλείδες Κατηγορία:Αρχαία Μαυριτανία Κατηγορία:Νουμιδία Κατηγορία:Βασιλείς της ελληνικής μυθολογίας
Λάνειον Μυσίας
Το Λάνειον ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Μυσίας.
Βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα της χώρας, στα δυτικά της Περιχαράξεως και απείχε 15 μίλια βορειοδυτικά των Θηρών του Αδριανού. Η πόλη έμεινε γνωστή επειδή εκεί είχε κτηματική περιουσία ο Έλληνας ρήτωρ Αίλιος Αριστείδης (117 -181 μ.Χ.) στην εποχή του Μάρκου Αυρηλίου. Εκεί αποσυρόταν πολλές φορές ο ρήτωρ πότε για να ξεκουραστεί -εν μέσω περιοδειών-, αλλά και για να συγγράψει. Εκεί μάλιστα συνέγραψε και τους Ιερούς λόγους, μέσα στους οποίους ανέφερε το αδύναμο της σωματικής του υγείας (αρρώσταινε μικρός πολύ συχνά) καθώς επίσης και τα οράματα που τον ενθάρρυναν στο να ακολουθήσει την ρητορική επιστήμη. Φαίνεται ότι όταν το 178 μ.Χ. η Σμύρνη ισοπεδώθηκε από καταστροφικό σεισμό, η πόλη του Λανείου δεν έπαθε καμμιά ζημιά.
Η αρχαία πόλη βρισκόταν βόρεια του σημερινού Γκιοκτσέντερε (Gökçedere) και κοντά στο Ομέρκιοϊ (Omer Koy) της Τουρκίας.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μυσίας
Συνθήκη της Βάδης (1714)
Η Συνθήκη της Βάδης τερμάτισε τις επίσημες εχθροπραξίες μεταξύ του Βασιλείου της Γαλλίας και της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που βρισκόταν σε πόλεμο από την έναρξη του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής. Η συνθήκη υπογράφηκε στις 7 Σεπτεμβρίου του 1714 στην Βάδη της Ελβετικής Συνομοσπονδίας και συμπλήρωσε τις Συνθήκες της Ουτρέχτης και του Ράστατ.
Η Συνθήκη του Ράστατ ανάγκασε τον Αυτοκράτορα Κάρολο ΣΤ΄ να αποδεχτεί τη Συνθήκη της Ουτρέχτης για λογαριασμό της Μοναρχίας των Αψβούργων. Στη Συνθήκη της Βάδης συμφωνήθηκαν όροι της ειρήνης μεταξύ της Γαλλίας και της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι οποίοι ήταν επίσημα ελλιπείς, γεγονός που έληξε την τελευταία από τις διάφορες συγκρούσεις του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής.
Οι λεπτομέρειες σχετικά με την διάσκεψη ειρήνης, που άρχισε στη Βάδη στις 24 Μαΐου του 1714 και ολοκληρώθηκε με την υπογραφή της συνθήκης στις 7 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, περιγράφονται λεπτομερώς στο ημερολόγιο (Diarium) του ιππότη Κάσπαρ Γιόζεφ Ντόρερ (1673-1754).
Η συνθήκη ήταν η πρώτη διεθνής συμφωνία που υπογράφηκε στην Ελβετική Συνομοσπονδία. Στο περιθώριο της διάσκεψης, οι υπογράφοντες συμφώνησαν επίσης μυστικά στη δημιουργία μιας Καθολικής Ένωσης με σκοπό την παρέμβαση υπέρ των Καθολικών καντονιών που είχαν ηττηθεί στον Πόλεμο του Τόγκενμπουργκ] (1712).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Βάδης
Ποταμός Τζεντί
Ο ποταμός Τζεντί, ή Ουέντ Τζεντί ή Ουάντ-εντ-Τζεντί (وادي الجدي Wādī al-Jadī) είναι ουαντί (ποταμός με εποχιακή ροή) στην Αλγερία και ένα από τα μεγαλύτερα ποτάμια της Σαχάρας. Ξεκινά από την οροσειρά του Σαχαριανού Άτλαντα, σε υψόμετρο περίπου 1.400 μ., ρέει για περίπου 480 χλμ. περίπου από δυτικά προς ανατολικά, και εκβάλλει στη λίμνη Σοτ Μελρίρ περίπου - 40 μ. κάτω από μέση στάθμη της θάλασσας, στο χαμηλότερο σημείο της Αλγερίας.
Τροφοδοτείται από τις βροχοπτώσεις και το λιωμένο χιόνι και έχει μόνιμη ροή μόνο στο άνω μέρος του. Ο ποταμός πηγάζει στις νότιες πλαγιές της Οροσειράς Αμούρ, κοντά στην πόλη Αφλού, και τροφοδοτεί αρκετούς οπωρώνες χουρμαδιών, όπως η όαση Λαγκουάτ, η οποία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το νερό του ποταμού. Το νερό λαμβάνεται επίσης από πολλά πηγάδια που ανοίγονται κοντά στον ποταμό. Κατά τη διάρκεια της υγρής περιόδου τον χειμώνα, ο ποταμός βοηθά στην αύξηση της στάθμης του νερού στο Σοτ Μελρίρ, και το καλοκαίρι η λίμνη και οι χαμηλότερες άκρες του ποταμού στεγνώνουν. Ο ποταμός έχει πλάτος έως αρκετά χιλιόμετρα, αλλά οι όχθες του σπάνια καλύπτονται με νερό. Η κοίτη του ποταμού αποτελείται κυρίως από γύψο και λάσπη και φέρει ίχνη διάβρωσης που σχετίζονται με τις μεγάλες διακυμάνσεις της ροής. Αν και το έδαφος μέσα και γύρω από τον ποταμό φαίνεται καλλιεργήσιμο, είναι άγονο λόγω της υψηλής συγκέντρωσης αλατιού. Για τον ίδιο λόγο, το έδαφος απορροφά μεγάλη ποσότητα υγρασίας κατά τη διάρκεια της νύχτας με αποτέλεσμα να διατηρείται εν μέρει υγρό κατά τη διάρκεια πολλών ημερών.
Ο ποταμός έχει πολλούς παραποτάμους ουαντί, συμπεριλαμβανομένων των Μπετζράν, Μπισά, Μλιλί, Μσαάντ και Μζι, εκ των οποίων όλοι βρίσκονται εξ αριστερών και κανένας δεν είναι πλωτός. Ο ποταμός Τζεντί ρέει κοντά στην πόλη Λαγκουάτ ενώ η πόλη Σιντί Χαλέντ βρίσκεται στην αριστερή (βόρεια) όχθη του. Το όνομα του ποταμού θεωρείται ότι προέρχεται από τις βερβερικές γλώσσες ως Irzer Idjdi που μεταφράζεται ως αμμώδης ποταμός. Η ονομασία μετατράπηκε στα αραβικά σε Ouad Djedi (που σημαίνει το ποτάμι της κατσίκας).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποταμοί της Αλγερίας
Λίμνη του Ντερ-Σαντεκόκ
Η λίμνη Ντερ-Σαντεκόκ (γαλλικά: Lac du Der-Chantecoq) βρίσκεται κοντά στην κοινότητα Σαιν-Ντιζιέ, στους νομούς Μαρν και Ωτ-Μαρν, στην περιοχή Γκραντ Εστ στα βορειοανατολικά της Γαλλίας. Είναι η μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη στη Δυτική Ευρώπη με έκταση 48 τετραγωνικά χιλιόμετρα και όγκο νερού 350 εκατομμύρια κυβικά μέτρα. Η λίμνη έλαβε το όνομά της από την πεδιάδα Ντερ, στην οποία βρίσκεται, και το χωριό Σαντεκόκ.
Η λίμνη τροφοδοτείται από ένα κανάλι μήκους 12 χιλιομέτρων που ξεκινά από τον ποταμό Μαρν στο Σαιν-Ντιζιέ. Η εκροή της γίνεται με ένα κανάλι που καταλήγει στον ποταμό Μάρνη στο Αρινί, 20 χιλιόμετρα κατάντη του Σαιν-Ντιζιέ.
Η λίμνη
αριστερά|μικρογραφία|Η λίμνη περιβάλλεται από δάσος Η λίμνη δημιουργήθηκε το 1974 για να συγκρατήσει το νερό του ποταμού Μαρν έτσι ώστε να σταματήσουν οι πλημμύρες του Σηκουάνα στο Παρίσι. Τη διαχειρίζεται ο οργανισμός Les Grands Lacs de Seine.
Για την κατασκευή της χρειάστηκε η καταστροφή τριών χωριών: Σαντεκόκ, Σαμπωμπέρ-ω-Μπουά και Νυιζμόν-ω-Μπουά.
Σήμερα, πολλά θαλάσσια σπορ είναι δημοφιλή στη λίμνη, όπως ιστιοπλοΐα, θαλάσσιο σκι, τζετ σκι, ιστιοσανίδα (windsurfing), ψάρεμα, κωπηλασία, κλπ. Επίσης πεζοπορία και ποδηλασία στις όχθες της λίμνης, η οποία είναι ένα μεγάλο κέντρο αναψυχής για την περιοχή.
Χλωρίδα και πανίδα
μικρογραφία|Δύο [[Σκουφοβουτηχτάρι|σκουφοβουτηχτάρια στη λίμνη Ντερ-Σαντεκόκ]] Ο συνδυασμός του βάθους της λίμνης, των νησιών και των ελών καθιστούν την περιοχή ιδανική για τα υδρόβια πτηνά, κυρίως τον κοινό γερανό. Κάθε άνοιξη και φθινόπωρο, συγκεντρώνονται εδώ δεκάδες χιλιάδες γερανοί στη μετανάστευσή τους μεταξύ των περιοχών προς τα νότια και των τόπων αναπαραγωγής στη βόρεια Ευρώπη. Η λίμνη είναι ορνιθολογική περιοχή διεθνούς σημασίας. Άλλα πτηνά που καταγράφηκαν στην περιοχή περιλαμβάνουν τον θαλασσαετό, τον αργυροτσικνιά, και διάφορες χήνες, πάπιες, κόλυμβους, σκουφοβουτηχτάρια και άλλα είδη πτηνών. Η γύρω περιοχή είναι αγροτική, μια περιοχή γεωργικών εκτάσεων και δασών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Γαλλίας Κατηγορία:Γεωγραφία του Γκραντ Εστ
Σαλομόν Ροντόν
Ο Χοσέ Σαλομόν Ροντόν (Ισπανικά: José Salomón Rondón, ορθή προφορά: Χοσέ Σαλομόν Ρονδόν, γεννήθηκε 16 Σεπτεμβρίου 1989) είναι Βενεζουελανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός. Είναι κάτοχος του ρεκόρ διεθνών τερμάτων της εθνικής ομάδας της χώρας του με 34 γκολ.
Ράιν-Νέκαρ Αρένα
Η Ράιν-Νέκαρ Αρένα (επίσης γνωστή ως PreZero Arena και στο παρελθόν ως Wirsol Rhein-Neckar-Arena για λόγους χορηγίας ) είναι γήπεδο πολλαπλών χρήσεων στο Ζίνσχαϊμ της Βάδης-Βυρτεμβέργης στη Γερμανία. Χρησιμοποιείται κυρίως για ποδοσφαιρικές αναμετρήσεις και φιλοξενεί τις εντός έδρας αναμετρήσεις της Χόφενχαϊμ 1899. Το γήπεδο έχει χωρητικότητα της τάξεως των 30.150 θέσεων. Αντικατέστησε την προηγούμενη έδρα της Χόφενχαϊμ, το Ντίτμαρ-Χοπ-Στάντιον.
Το γήπεδο αυτό είναι το μεγαλύτερο από πλευρά χωρητικότητας στη μητροπολιτική περιοχή του Ράιν-Νέκαρ, παρά το γεγονός ότι βρίσκεται σε μία πόλη με πληθυσμό 36.000 κατοίκων.
Η πρώτη επίσημου χαρακτήρα αναμέτρηση που έλαβε χώρα στο νεόδμητο αυτό γήπεδο ήταν στις 31 Ιανουαρίου 2009 απέναντι στην ΦΚ Ενεργκί Κότμπους, ενώ ολοκληρώθηκε με επικράτηση με σκορ 2–0 της Χόφενχαϊμ. Το γήπεδο φιλοξένησε, επίσης, ορισμένες αναμετρήσεις στη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου Γυναικών του 2011.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στη Γερμανία Κατηγορία:Βάδη-Βυρτεμβέργη Κατηγορία:ΤΣΓ Χόφενχαϊμ 1899 Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στη Γερμανία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Γερμανία
Σαμποτάζ του Έβρου
Ως Σαμποτάζ του Έβρου είναι γνωστή υπόθεση σκευωρίας στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις, η οποία συντάραξε τα πολιτικά δρώμενα της Ελλάδας, τον Ιούνιο του 1965. Στην υπόθεση αυτή πρωτοστάτησε ο μετέπειτα δικτάτορας, Γεώργιος Παπαδόπουλος.
Τα γεγονότα
Συγκεκριμένα, οχήματα της 117ης ΜΠΠ (Μοίρας Πεδινού Πυροβολικού), η οποία έδρευε στην Ορεστιάδα και είχε διοικητή τον τότε αντισυνταγματάρχη Γ. Παπαδόπουλο, είχαν ακινητοποιηθεί λόγω βλαβών από κακή συντήρηση. Ο Παπαδόπουλος βρέθηκε υπό την πίεση των προϊσταμένων του στρατηγών Τσολάκα, Μανέτα και Βαρδουλάκη οι οποίοι ζητούσαν εξηγήσεις για τις βλάβες. Απολογούμενος, ο Παπαδόπουλος απέδωσε τα προβλήματα στην εντατική χρήση των φορτηγών αλλά και σε ενδεχόμενη δολιοφθορά (σαμποτάζ) για την οποία θα προχωρούσε σε έρευνες. Στη συνέχεια, έστησε προβοκάτσια σε συνεργασία με το τμήμα Α2 της μονάδας, αξιωματικός του οποίου παρακίνησε έναν στρατιώτη με γονείς αριστερών φρονημάτων να προκαλέσει βραχυκύκλωμα σε ένα όχημα. Ο στρατιώτης συνελήφθη την ώρα της δολιοφθοράς ενώ την επόμενη μέρα συνελήφθησαν και άλλοι στρατιώτες, στα οχήματα των οποίων είχαν παρουσιαστεί βλάβες. Μετά από σειρά βίαιων ανακρίσεων με χρήση βασανιστηρίων, ο Παπαδόπουλος πρόβαλε τη θεωρία της κομμουνιστικής συνωμοσίας, οργανωμένης από παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ.
Αντίκτυπος στον Τύπο
Την ίδια ημέρα που ο Παπαδόπουλος έστειλε το πόρισμα στο ΓΕΣ, και πριν καν αυτό φτάσει στον προορισμό του, τρεις εφημερίδες του δεξιού πολιτικού χώρου (Ακρόπολις, Εθνικός Κήρυξ, Ελλη­νικός Βορράς) δημοσίευσαν με μεγάλους τίτλους την είδηση. Στην τρίτη μόνο από αυτές, το ρεπορτάζ ανέφερε εσφαλμένα ότι, σύμφωνα με το πόρισμα, χρησιμοποιήθηκε ζάχαρη για το σαμποτάρισμα τεθωρακισμένων. Αποτέλεσμα του συγκεκριμένου δημοσιεύματος ήταν να δημιουργηθεί ένας αρκετά διαδεδομένος σχετικός μύθος, παρ' όλο που το ίδιο το Υπουργείο Άμυνας επίσημα διέψευσε τα περί ζάχαρης και τεθωρακισμένων.
Κατάληξη της υπόθεσης
Στις επόμενες ημέρες, όργιο φημών κυριάρχησε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και ακολούθησαν συλλήψεις συγγενών των στρατιωτών που φέρονταν αναμεμειγμένοι στη δολιοφθορά. Όμως σύντομα οι τακτικοί ανακριτές της στρατιωτικής δικαιοσύνης (ο λοχαγός Νικόλαος Νικολαΐδης και ο βασιλικός επίτροπος αντισυνταγματάρχης Κωνσταντίνος Γκόπης) θεώρησαν ότι οι ομολογίες των στρατιωτών ήταν προϊόν βασανισμών, απαλλάσσοντας τελικά τους περισσότερους από τους συλληφθέντες. Στις 20 Ιουλίου, ασκήθηκε δίωξη κατά των αξιωματικών που ήταν φυσικοί αυτουργοί των βασανισμών, και εναντίον του Παπαδόπουλου για ηθική αυτουργία. Τελικά ο Παπαδόπουλος απαλλάχθηκε από τον αντισυνταγματάρχη στρατιωτικής δικαιοσύνης Θεμιστοκλή Δηματάτη με απαλλακτικό βούλευμα στις 29 Νοεμβρίου 1965, δύο ημέρες πριν από την έναρξη της δίκης του. Η απαλλαγή αυτή συνέβη την περίοδο που αρχηγός ΓΕΣ είχε αναλάβει ο μετέπειτα πραξικοπηματίας Γρηγόριος Σπαντιδάκης, ενώ το πολιτικό σκηνικό χαρακτηριζόταν από την αστάθεια που ακολούθησε την Αποστασία του 1965. Έχει διατυπωθεί η υπόθεση ότι η απόφαση του Δηματάτη είχε σχέση με τον κατοπινό διορισμό του ως προέδρου του Στρατοδικείου Θεσσαλονίκης, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά πολιτικά σκάνδαλα Κατηγορία:Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις Κατηγορία:Στρατιωτικά σκάνδαλα στην Ελλάδα Κατηγορία:Σαμποτάζ Κατηγορία:1965
Καρλ Φράιντενμπεργκ
Ο Καρλ Φράιντενμπεργκ (29 Ιανουαρίου 1886 – 3 Απριλίου 1983) ήταν Γερμανός χημικός, ο οποίος πραγματοποίησε πρώιμες καινοτομικές έρευνες σχετικές με τις χημικές δομές και συμπεριφορές φυσικών ενώσεων που ανήκουν σε υδατάνθρακες, τερπένια και στεροειδή. Πρώτος αυτός διατύπωσε την ορθή χημική δομή της κυτταρίνης (το έτος 1928) όπως και άλλων πολυσακχαριτών, και πρόσθετα βασικά στοιχεία για τη φύση, τη χημική δομή και τη βιοσύνθεση της λιγνίνης.
Το Ερευνητικό Ινστιτούτο Χημείας Ξύλου και Πολυσακχαριτών στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης δημιουργήθηκε αποκλειστικά για αυτόν στα τέλη της δεκαετίας του 1930, και διετέλεσε διευθυντής έρευνας αυτού μέχρι και την συνταξιοδότησή του, το 1969.
Σπουδές και καριέρα
Ο Φράιντενμπεργκ σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Βόννης το 1904 και στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου από το 1907 έως το 1910, υπό την καθοδήγηση του φημισμένου νομπελίστα - χημικού, Εμίλ Φίσερ.
Τον Ιούλιο του 1910 παντρεύτηκε την Ντόρις Νίντεν και μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά. Ο παππούς του, Carl Johann Freudenberg, υπήρξε βυρσοδέψης και επιχειρηματίας, ο οποίος το 1849, μαζί με τον Χάινριχ Κρίστιαν Χέιντζε ίδρυσαν τον Όμιλο Freudenberg.
Διετέλεσε τακτικός καθηγητής Χημείας στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ το 1921, στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης το 1922, και στο Πανεπιστήμιο της Καρλσρούης από το 1926 έως το 1956 και διευθυντής του Ινστιτούτου Ερευνών στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, από το 1936 έως το 1969.
Καθεδρικός Ναός Αγίου Ιακώβου (Σίμπενικ)
Ο Καθεδρικός του Σίμπενικ (στα κροατικά: Katedrala sv. Jakova) είναι η έδρα της αρχιεπισκοπής της Καθολικής Εκκλησίας, στην πόλη Σίμπενικ, στη δυτική Κροατία. Το 2000 συμπεριελήφθη στον Κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Είναι τρίκλιτη βασιλική, με τρεις αψίδες και έναν τρούλο ύψους 32 μ. Αποτελεί το πιο σημαντικό αναγεννησιακό μνημείο της Κροατίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκκλησίες στην Κροατία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Κροατία
Λεόν Μπλουά
Ο Λεόν Μπλουά (γαλλικά: Léon Bloy) (11 Ιουλίου 1846 - 3 Νοεμβρίου 1917) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος, λιβελλογράφος και ποιητής, γνωστός επιπλέον για την παθιασμένη υπεράσπιση του καθολικισμού και για την επιρροή του στους Γαλλικούς Καθολικούς κύκλους.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λεόν Μπλουά γεννήθηκε στις 11 Ιουλίου 1846 κοντά στο Περιγκέ της Δορδόνης. Ήταν ο δεύτερος από τους έξι γιους του Ζαν-Μπατίστ Μπλουά, βολταιριστή ελεύθερου στοχαστή, και της Αν-Μαρί Καρώ, μία αυστηρή πειθαρχική και ευσεβής Ισπανο-Καθολική κόρη στρατιώτη του Ναπολέοντα. Μετά από μια αγνωστικιστική και δυστυχισμένη νεότητα κατά την οποία ανέπτυξε έντονο μίσος για την Καθολική Εκκλησία και τη διδασκαλία της, ο πατέρας του βρήκε δουλειά στο Παρίσι, όπου εγκαταστάθηκαν το 1864. Ο νεαρός Μπλουά εργάστηκε αρχικά ως υπάλληλος γραφείου αλλά ονειρεύονταν να γίνει ζωγράφος και εγγράφηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών. Έγραψε τα πρώτα του άρθρα, χωρίς ωστόσο να τα δημοσιεύσει, και σύχναζε σε κύκλους του επαναστατικού σοσιαλισμού και του αντικληρικαλισμού.
Τον Δεκέμβριο του 1868, γνώρισε τον ηλικιωμένο καθολικό συγγραφέα Μπαρμπέ ντ’ Ωρεβιγύ, ο οποίος ζούσε απέναντί ​​τους και έγινε ο μέντορας του νεαρού Μπλουά. Υπό την επίδρασή του, λίγο αργότερα, υπέστη μια δραματική θρησκευτική μεταστροφή.
Έλαβε μέρος στον Γαλλο-Πρωσικό πόλεμο του 1870/1871 ως εθελοντής και κατέγραψε τις πολεμικές του εμπειρίες στο βιβλίο Ματωμένος ιδρώτας (1893).
Προσωπική ζωή
Το 1875 άρχισε να εργάζεται ως υπάλληλος στους γαλλικούς σιδηροδρόμους. Η ζωή του άλλαξε ξανά το 1877. Έχασε τους γονείς του, πήγε σε μοναστήρι (η πρώτη από μια σειρά μάταιων προσπαθειών μοναστικής ζωής) και συνάντησε την Αν-Μαρί Ρουλέ, μια περιστασιακή πόρνη, με την οποία συνδέθηκε και μετέστρεψε στον καθολικισμό το 1878. Σύντομα, το πάθος που ζούσαν ο Μπλουά και η νεαρή γυναίκα μετατράπηκε σε μια μυστικιστική περιπέτεια, συνοδευόμενη από οράματα, αποκαλυπτικά συναισθήματα και απόλυτη φτώχεια, καθώς παραιτήθηκε από τη θέση του στους σιδηροδρόμους. Στις αρχές του 1882, η Αν-Μαρί άρχισε να δείχνει σημάδια τρέλας και τελικά κλείστηκε σε νοσοκομείο στο Παρίσι. Ο Μπλουά υπέφερε μέχρι τα κατάβαθα της ψυχής του: «Μπήκα στη λογοτεχνική ζωή (…) μετά από μια ανείπωτη καταστροφή που με στέρησε από μια καθαρά στοχαστική ύπαρξη», έγραψε αργότερα.
Στα τέλη του 1889, γνώρισε τη Ζαν-Σαρλότ Μόλμπεχ, κόρη του Δανού ποιητή Κρίστιαν Φρέντερικ Μόλμπεχ, γεννημένη το 1859. Η νεαρή γυναίκα ασπάστηκε τον καθολικισμό τον Μάρτιο του επόμενου έτους και παντρεύτηκαν. Το ζευγάρι έφυγε για τη Δανία στις αρχές του 1891. Η κόρη τους Βερονίκ γεννήθηκε τον Απρίλιο στην Κοπεγχάγη (ακολούθησαν τρία ακόμη παιδιά). Τον Σεπτέμβριο του 1891, η οικογένεια Μπλουά επέστρεψε στο Παρίσι.
Εχθρότητες
Το πρώτο μυθιστόρημα του Μπλουά O απελπισμένος (1887), ημι-αυτοβιογραφικό έργο, ήταν μια σφοδρή επίθεση στον ορθολογισμό, τη διαφθορά και την αθεΐα των διανοούμενων και αστών που τον έκανε να έρθει σε ρήξη με όλη τη λογοτεχνική και δημοσιογραφική κοινότητα της εποχής του, ακόμη και με πολλούς από τους παλιούς του φίλους. Έτσι σύντομα, ο Μπλουά δημιούργησε πολλούς εχθρούς, μεταξύ των οποίων και γνωστοί συγγραφείς όπως ο Εμίλ Ζολά, ο Γκυ ντε Μωπασσάν, ο Ερνέστ Ρενάν και ο Ανατόλ Φρανς. Αυτή την επιθετική στάση του, που συνέχισε και το 1894 με τη συλλογή διηγημάτων Δυσάρεστες ιστορίες, συχνά του στοίχισε την απομάκρυνσή του από εφημερίδες όπου αρθρογραφούσε, τη δυσκολία έκδοσης βιβλίων του και την επιφυλακτική αντιμετώπιση των κριτικών, ζώντας έτσι σε μεγάλη ανέχεια.
Εκτός από τα δημοσιευμένα έργα του, άφησε μεγάλη αλληλογραφία με δημόσια πρόσωπα και λογοτέχνες.
Πέθανε στις 3 Νοεμβρίου 1917 στο Μπουρ-λα-Ρεν κοντά στο Παρίσι, σε σπίτι το οποίο του είχε κληροδοτήσει ο Σαρλ Πεγκύ, ο οποίος σκοτώθηκε στον πόλεμο το 1914.
Απόψεις
Ο Λεόν Μπλουά έβλεπε τον εαυτό του ως οπαδό των βιβλικών προφητών που προειδοποιούσαν για το επικείμενο τέλος του χρόνου. Ο αγώνας του στράφηκε εναντίον όλων εκείνων που αρνούνταν αυτήν την πτώση του κόσμου στην άβυσσο και προπαγάνδιζαν δημόσια αυτήν τους την άρνηση. Η πολεμική κριτική του Μπλουά κυμαίνονταν από λογοτεχνικές διαμάχες, συχνά κατά του Εμίλ Ζολά και του Αλφόνς Ντωντέ, έως επιθέσεις εναντίον εθνών και λαών, τους οποίους κατηγορούσε ότι είχαν ενστερνιστεί την αθεΐα. Μαζί με τη Γερμανία και την Αγγλία, η προτεσταντική Δανία, χώρα καταγωγής της συζύγου του, είναι οι προτιμώμενοι στόχοι της κριτικής του:
«Ζω, ή μάλλον επιβιώνω οδυνηρά και θαυμαστά εδώ στη Δανία, χωρίς δυνατότητα διαφυγής, ανάμεσα σε ανίατους Προτεστάντες, στους οποίους δεν έχει φτάσει το φως - και είναι εδώ και τριακόσια χρόνια, από όταν το έθνος τους υποτάχθηκε στη φωνή ενός βρώμικου μοναχού» (εννοεί τον Λούθηρο) «και αρνήθηκε τον Ιησού Χριστό».
Τα πρώτα του γραπτά είναι επηρεασμένα από τον συμβολισμό, στη συνέχεια έγινε αφοσιωμένος Καθολικός και Χριστιανός υπέρμαχος της αλήθειας. Με τα μεταγενέστερα έργα του, ο «αχάριστος ζητιάνος» - ο Μπλουά έζησε σε απερίγραπτη φτώχεια - έγινε ένας από τους υποστηρικτές του καθολικισμού και ένας από τους πιο ριζοσπαστικούς επικριτές της αστικής κοινωνίας στις αρχές του 20ού αιώνα. Ο Λεόν Μπλουά, που περιγράφεται από τον προτεστάντη θεολόγο Βάλτερ Νιγκ ως «το σκυλί του Θεού που γαβγίζει», ως «σαλός εν Χριστώ» πρέσβευε μια ουτοπική επιστροφή στον πρώιμο Χριστιανισμό και προπαγάνδιζε μια ριζοσπαστική μίμηση της ζωής του Χριστού σε πλήρη φτώχεια.
Αναφορές - Επίδραση
Ο Αργεντινός συγγραφέας Χόρχε Λουίς Μπόρχες, αναγνώρισε το χρέος του απέναντί ​​του αναφέροντάς τον στον πρόλογο της συλλογής διηγημάτων του Μυθοπλασίες (1944) ως έναν από τους επτά συγγραφείς που ήταν στον «ετερογενή κατάλογο των συγγραφέων που ξαναδιαβάζω συνεχώς». Αναφέρεται επίσης σε πρόλογο βιβλίου του Γκράχαμ Γκρήν.
Το 2013, ο Πάπας Φραγκίσκος εξέπληξε πολλούς αναφέροντας τον Μπλουά κατά την πρώτη του ομιλία ως Πάπας: «Όταν δεν ομολογεί κανείς τον Ιησού Χριστό, μου θυμίζει την έκφραση του Λεόν Μπλουά: «Αυτός που δεν προσεύχεται στον Κύριο προσεύχεται στον διάβολο. Όταν κανείς δεν ομολογεί τον Ιησού Χριστό, ομολογεί την εγκοσμιότητα του διαβόλου».
Είχε αναγνωρισμένη επίδραση σε σημαντικούς συγγραφείς όπως ο Λουί-Φερντινάν Σελίν, ο Ζωρζ Μπερνανός, ο Ερνστ Γιούνγκερ.
Το έργο του επηρέασε επίσης τους αντιναζιστές Σόφι και Χανς Σολ της αντιστασιακής οργάνωσης Λευκό Ρόδο.
Ο Λεόν Μπλουά και η επίδρασή του στους Γάλλους συγγραφείς του 21ου αιώνα εμφανίζονται στο μυθιστόρημα Υποταγή (2015) του Μισέλ Ουελμπέκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι του 19ου αιώνα
Σεβίλλη (επαρχία)
Η Επαρχία της Σεβίλλης (στα ισπανικά: Provincia de Sevilla) είναι μία από τις οκτώ επαρχίες της Αυτοδιοίκητης Περιφέρειας της Ανδαλουσίας στην Ισπανία. Βρίσκεται στα δυτικά της Περιφέρειας και συνορεύει βόρεια με την επαρχία της Μπαδαχόθ στην Εξτρεμαδούρα, ανατολικά με την επαρχία της Κόρδοβας, νότια με τις επαρχίες του Κάδιθ και της Μάλαγας και δυτικά με την επαρχία της Ουέλβας μη έχοντας έξοδο στη θάλασσα. Έχει εμβαδόν 14,036 χμ² και συνολικό πληθυσμό 1.941.355 κατοίκους (2014), όντας η τέταρτη πιο πολυπληθής της Ισπανίας και η πρώτη της Ανδαλουσίας. Πρωτεύουσά της είναι η ομώνυμη πόλη. Είναι η δεύτερη πιο οικονομικά δραστήρια επαρχία της Ανδαλουσίας μετά την αντίστοιχη της Μάλαγας.
Ορογραφία
Στα βόρεια τη διασχίζει η οροσειρά Σιέρρα Μορένα.
Υδρογραφία
Η επικράτειά της κυριαρχείται από τον μεγαλύτερο ποταμό της Ανδαλουσίας, Γουαδαλκιβίρ και τους παραποτάμους του. Από τη δεξιά του όχθη ρέουν οι Γουαδιαμάρ, Ριβέρα ντε Ουέλβα, Μπιάρ και Ριβέρα ντε Ουέσνα ενώ από την αριστερή του όχθη οι Σαλάδο ντε Μορόν, Γουαδαΐρα και Κορβόνες.
Ιστορία
Ιστορικά ο σημαντικότερος πολιτισμός που άνθησε στην δυτική κοιλάδα του Γουαδαλκιβίρ ήταν οι Ταρτήσσσιοι που εξαφανίστηκαν από την ιστορία μετά από τις διαμάχες τους με τους Φοίνικες που ήλεγχαν τις εμπορικές αποικίες της ατλαντικής ακτής της Ανδαλουσίας. Μετά τον Β΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο η περιοχή πέρασε στον έλεγχο της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας και εντάχθηκε στην επαρχία της Εκείθεν Ιβηρίας. Επί αυτοκρατορίας ιδρύθηκε η επαρχία της Βαιτικής που πήρε το όνομά της από τον ποταμό Γουαδαλκιβίρ (στα λατινικά Baetis). Κυρίαρχο ρόλο στην επαρχία έπαιζε η ρωμαϊκή αποικία της Ίσπαλις και η γειτονική της Ιτάλικα, λίκνο των αυτοκρατόρων Τραϊανού και Αδριανού. Έτερες σημαντικές αποικίες ήταν η Astigi (σημ. Έθιχα), η Carmo (σημ. Καρμόνα) και η Salpensa (σημ. Ουτρέρα). Η Ίσπαλις ήταν έδρα του ομώνυμου conventus.
Το Βασίλειο των Βησιγότθων δεν άλλαξε ιδιαίτερα την διοικητική οργάνωση της ρωμαϊκής επικράτειας, διατηρώντας την επαρχία της Βαιτικής και τις υποδιαιρέσεις της, όπου προστέθηκαν και η χριστιανικές επισκοπές. Η Μουσουλμανική κατάκτηση της Ιβηρικής είδε την Ίσπαλι (στα αραβικά πλέον Isbiliya) να συνεχίζει να είναι η μητρόπολη της Αλ-Άνταλους. Με τους Αλμοάδες η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε από την Κόρδοβα στη Σεβίλλη. Η κατάκτηση της Σεβίλλης εντάχθηκε στα πλαίσια της καστιλιανικής κατάκτησης της κοιλάδας του Γουαδαλκιβίρ από τον Φερδινάνδο Γ΄ στα μέσα του 13ου αιώνα. Έκτοτε και μέχρι τη σύγχρονη εποχή η περιοχή της Σεβίλλης αποτέλεσε το ομώνυμο Βασίλειο, που έζησε ιδιαίτερη άνθηση με αφορμή το εμπόριο με την Αμερική από τον 16ο μέχρι τον 18ο αιώνα, όταν και το βάρος μεταφέρθηκε στο Κάδιθ.
Η επαρχία της Σεβίλλης με τα σημερινά της όρια προέκυψε από την διοικητική διαίρεση του Χαβιέρ ντε Μπούργος το 1833.
Ανθρωπογεωγραφία
Οι κύριες πόλεις βάσει πληθυσμού της επαρχίας είναι οι εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχίες της Ανδαλουσίας Κατηγορία:Σεβίλλη
Βουκ της Βοσνίας
μικρογραφία|Ο Βουκ με τον αδελφό Tβρτκο Α΄, τη μητέρα Γιελένα Σούμπιτς και την εξαδέλφη του [[Ελισάβετ της Βοσνίας|Ελισάβετ (Σύζυγο του βασιλιά της Ουγγαρίας) στην επιθανάτιο κλίνη του θείου του Στεφάνου Β΄, όπως απεικονίζεται στη λειψανοθήκη του Αγίου Συμεών, με ημερομηνία 1380. Σύμφωνα με μία άλλη ερμηνεία, και οι δύο φιγούρες αγοριών αντιπροσωπεύουν το Tβρτκo Α΄.]]
Ο Βουκ, βοσνιακά: Vuk, (απεβ. μετά το 1378) ήταν μπαν της Βοσνίας από το 1366 έως το 1367, μέλος της δυναστείας Κοτρομάνιτς, η οποία κυβέρνησε το μπανάτο της Βοσνίας από τις αρχές του 14ου αι.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Βλαντίσλαβ και της Γιελένα Σούμπιτς, οι οποίοι παντρεύτηκαν το 1337. Ο μεγαλύτερος αδελφός του, Tβρτκο Α΄, έγινε μπαν της Βοσνίας μετά το τέλος τού εκ πατρός θείου τους Στέφανου Β΄ το 1353. Ο πατέρας τους ενήργησε ως επίτροπος μέχρι το τέλος του το 1354. Τότε επίτροπος έγινε η μητέρα του, έως ότου ο Tβρτκο Α΄ έφτασε στην ηλικία της ενηλικίωσης το 1357. Ο Βουκ συνόδευσε τη Γιελένα, όταν ταξίδεψε στην Ουγγαρία το 1354, για να ζητήσει τη συγκατάθεση στην ανάρρηση του Tβρτκo Α΄ από τον επικυρίαρχό τους βασιλιά Λουδοβίκο Α΄ της Ουγγαρίας. Τον Ιούλιο του 1357 ο Tβρτκo Α΄ και ο Βουκ επιβεβαιώθηκαν ως από κοινού ηγεμόνες της Βοσνίας και της Ουσόρα από τον βασιλιά Λουδοβίκο Α΄  υπό δύο προϋποθέσεις: α) ο ένας από τους αδελφούς θα ήταν στην Αυλή τού Λουδοβίκου Α΄, όταν ο άλλος θα βρισκόταν στη Βοσνία και β) ο Τβρτκο Α΄ θα έκανε μία προσπάθεια να καταστείλει την «αιρετική» Βοσνιακή Εκκλησία.