cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αντώνης Τρίτσης
Βιογραφία
Στις 7 Απριλίου 1992 και σε ηλικία μόλις 55 χρονών, έφυγε από τη ζωή έπειτα από νοσηλεία πέντε ημερών μετά από οξύτατο εγκεφαλικό επεισόδιο το οποίο υπέστη μέσα στο γραφείο του στο Δημαρχείο. Ο θάνατος του ματαίωσε τον επικείμενο γάμο του με την Μιμή Ντενίση, με την οποία διατηρούσε πολύχρονο δεσμό.
Με τη διαθήκη του ιδρύθηκε το «Ίδρυμα Αντώνης Τρίτσης, για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών», στο οποίο είχε κληροδοτήσει όλη την προσωπική του περιουσία. Το ίδρυμα βρίσκεται στην Αθήνα και φιλοξενεί σήμερα και το «Αρχείο Αντώνη Τρίτση».
Διαμέρισμα Ατλάντικο
Ο Ατλάντικός (ισπανικά: Atlántico) είναι ένα διαμέρισμα της Κολομβίας. Βρίσκεται στα βόρεια της χώρας και συνορεύει με την Καραϊβική Θάλασσα. Αποτελείται από 23 δήμους.
Η έκταση του διαμερίσματος είναι 3.319 τ.χλμ. και ο πληθυσμός της εκτιμάται στους 2.314.447 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαμερίσματα της Κολομβίας
Μάθιου Πίερς Βατ Μπούλτον
Ο Μπούλτον ήταν γιος του Μάθιου Ρόμπινσον Μπούλτον, και εγγονός του Μάθιου Μπούλτον, ιδρυτή των Soho Manufactory και Soho Mint. Ο παππούς του ίδρυσε επίσης την εταιρεία Soho Foundry με τον Τζέιμς Βατ, τον οποίο είχε προσλάβει στις ατμομηχανές του. Έχοντας γεννηθεί μέσα σε εύπορη οικογένεια, ο Μάθιου Πίερς Βατ έλαβε ευρεία εκπαίδευση στις κλασσικές σπουδές, τη φιλοσοφία και τις επιστήμες, λαμβάνοντας εκπαίδευση για τον σχεδιασμό ατμομηχανών, μεταφέροντας στη συνέχεια το ενδιαφέρον του στις θεμελιώδεις αρχές σχεδιασμού της αεριώθησης και των πυραυλοκινητήρων. Ωστόσο, ανεξάρτητα από το προσωπικό συμφέρον που κατείχε στη λειτουργία του χυτηρίου και του νομισματοκοπείου που κληρονόμησε από τον πατέρα του, σύντομα αυτό εξαφανίστηκε και στη συνέχεια έκλεισε και πώλησε τη μονάδα νομισματοκοπείου το 1850. Έπειτα πραγματοποίησε πολυάριθμες μελέτες, έγραψε επιστημονικά άρθρα και κατοχύρωσε διπλώματα ευρεσιτεχνίας, συμπεριλαμβανομένου του πηδαλίου κλίσης ως σύστημα πτητικού ελέγχου, διάφορους τύπους κινητήρων και των υλικών τους όπως έλικες και αντλίες, αλλά και σχετικά με άλλα θέματα όπως η ηλιακή ενέργεια και η φωτογραφία.
Παρά το γεγονός ότι παντρεύτηκε δύο φορές και μεγάλωσε μεγάλη οικογένεια, ο Μπούλτον περιγράφηκε ως απομονωμένος από εκείνους που τον γνώριζαν. Ήταν ένα από τα πέντε μέλη της Μεταφυσικής Εταιρείας τα οποία δεν συγκαταλέγονταν στο Βρετανικό Dictionary of National Biography. Στη νεκρολογία του στους Times αναφέρεται ως «χαρισματικό μέλος μιας χαρισματικής οικογένειας... [με] ευρύ πεδίο γνώσεων και έξοχες ικανότητες». Ωστόσο, φαίνεται πως δεν επιδίωξε ποτέ να αποκτήσει αναγνωρισιμότητα στη διάρκεια του βίου του, και τα επιτεύγματά του έγιναν γνωστά μέσω των ευρεσιτεχνιών και των δημοσιευμένων έργων του.
Πρώτα χρόνια
Ο Μπούλτον γεννήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1820 στο Μόουζ Ολντ Νόρτον του Στάφορντσαϊρ στην Αγγλία. Πατέρας του ήταν ο Μάθιου Ρόμπινσον Μπούλτον (8 Αυγούστου 1770 – 16 Μαΐου 1842) και μητέρα του η Μαίρη Αν Ουίλκινσον (27 Νοεμβρίου 1795 – 7 Ιουνίου 1829). Βαπτίστηκε στο Ναό της Παναγίας στο Χάντσγουορθ του Στάφορντσαϊρ στις 9 Νοεμβρίου 1820. Οι πρόγονοι του φτάνουν έως τον Τζον Μπόλτον του Λίτσφιλντ στο Στάφορντσαϊρ ο οποίος είχε νυμφευθεί την Ελίζαμπεθ, κόρη του Μάθιου Ντάιοτ του Στίτσμπρουκ στα τέλη του 15ου αιώνα. Ο Τζον Μπόλτον λέγεται πως ήταν εγγονός του Ρόμπερτ Μπόλτον (1572 – 19 Δεκεμβρίου 1631), εφημέριο του Μπράουτον στο Νορθαμπτονσάιρ από το 1609 έως το θάνατό του.
Είχε δύο μικρότερους αδελφούς που πέθαναν πριν παντρευτούν και τρεις αδελφές. Ο κουνιάδος του Τζέιμς Πάτρικ Μούιρχεντ (1813–1890), έγινε στη συνέχεια ο βιογράφος του Τζέιμς Βατ.
Την περίοδο 1815–16 ο πατέρας του Μάθιου Ρόμπινσον Μπούλτον αγόρασε την Έπαυλη Γκρέιτ Τιου στο Όξφορντσαϊρ. Το 1825 κατασκεύασε βιβλιοθήκη στο ανατολικό άκρο της έπαυλης και στα μέσα του 19ου αιώνα η οικογένεια Μπούλτον διέθετε ένα μεγάλο τμήμα σε Τυδωριανή αρχιτεκτονική στο δυτικό τμήμα με αρχιτέκτονα τον Φ.Σ. Ουόλερ. Η έπαυλη έμεινε στα χέρια της οικογένειας Μπούλτον μέχρι το 1914 όταν ο Μάθιου Έρνεστ Μπούλτον, γιος του Μάθιου Πίερς Μπούλτον πέθανε χωρίς να αφήσει κληρονόμους.
Φοίτησε αρχικά σε ιδιωτικό σχολείο στο Ρόγιαλ Λέμινγκτον Σπα, και στη συνέχεια σπούδασε κλασικές σπουδές, φιλοσοφία και επιστήμες στο Κολλέγιο Ήτον. Τον Οκτώβριο του 1838 ο Μπούλτον αποφοίτησε από το Κολλέγιο Τρίνιτι όπου πραγματοποίησε σπουδές μαθηματικών, λογικής και κλασικής ιστορίας. Πρώτος του καθηγητής στο Κέιμπριτζ ήταν ο μαθηματικός Τζορτζ Πίκοκ. Μεταξύ των πρώτων επιτευγμάτων του ήταν η απόκτηση του βραβείου Ήτον τον Φεβρουάριο του 1839 για το άρθρο του, The Decline and Fall of the Persian Empire (Η Παρακμή και η Πτώση της Περσικής Αυτοκρατορίας), και ένα βραβείο για τη συλλογή του από ευφυή επιγράμματα στο Πανεπιστήμιο Κέιμπριτζ το 1841. Κέρδισε επίσης δύο μετάλλια στη λατινική και την ελληνική ποίηση στο Κέιμπριτζ.
Οικογενειακός βίος
thumb|Η [[οικία Σόχο, μια από τις κατοικίες της οικογένειας Μπούλτον.]] Ο Μπούλτον νυμφεύτηκε δύο φορές. Ο πρώτος γάμος του έγινε στις 27 Νοεμβρίου 1845 με τη Φράνσις Ελίζα Κάρτραϊτ (1817 – 1864). Ο πεθερός του ήταν πολιτικός και βουλευτής μεταξύ 1797 και 1848. Από τον πρώτο του γάμο απέκτησε δύο κόρες, τη Μαριάν Όμπρεϊ (1854–1934) και την Ήθελ Τζούλια (1858–1924).
Αφού πούλησε την Οικία Σόχο και το νομισματοκοπείο του πατέρα του το 1850, μετακόμισε στο πατρικό του και την έπαυλη του Γκρέιτ Τιου στο ομώνυμο χωριό του Όξφορντσαϊρ, ζώντας παράλληλα και στο Λονδίνο.
Μετά το θάνατο της πρώτης συζύγου του Φράνσις Ελίζα το 1864, ο Μπούλτον νυμφεύτηκε ξανά, με την Παουλίν Γκλάισμπεργκ (1837–1911), κόρη του Ερνέστου Γκλάισμπεργκ, αρχιμανδρίτη της Κωνσταντίας στο βασίλειο της Βυρτεμβέργης. Μαζί απέκτησαν τέσσερα τέκνα, την Κλάρα Γερτρούδη (1868–1954), τον Μάθιου Έρνεστ Κένσινγκτον (1870–1914), την Παουλίν Μάργκαρετ (1872–1918) και τον Φρέντερικ Μονταγκού (1875–1912).
Μεταγενέστερα χρόνια: σταδιοδρομία, δημοσιεύσεις και επιστημονικό έργο
thumb|left|upright|Το έργο On Aërial Locomotion (Περί Αεροπλοΐας), δημοσιευθέν το 1864, στο οποίο περιγράφονται πολλά μοντέλα μεταξύ των οποίων και το πηδάλιο κλίσης. Ο Μπούλτον έγινε ειρηνοδίκης, αναπληρωτής υπολοχαγός και ανώτερος σερίφης του Όξφορντσαϊρ πριν γίνει 30 ετών. Ήταν μέλος της γερουσίας λόγω της περιουσίας που είχε η οικογένειά του. Ο Μπούλτον βελτίωσε και επέκτεινε την έπαυλη του προσθέτοντας ορόφους και κήπους.
Με το θάνατο του πατέρα του το 1848, κληρονόμησε τη μεγάλη περιουσία που δημιούργησαν οι επιχειρήσεις του πατέρα του και του παππού του, επιτρέποντάς σε αυτόν και την οικογένειά του έναν εύπορο βίο. Η κληρονομιά του Μπούλτον τον έκανε πλούσιο, αλλά ο ίδιος δεν επιθυμούσε να συνεχίσει τις δραστηριότητες της οικογένειάς του, τις οποίες έκλεισε στη συνέχεια, διαθέτοντας τα περιουσιακά τους στοιχεία προς πώληση. Η οικονομική ανεξαρτησία του επέτρεψε να συνεχίσει τις σπουδές και τα γραπτά του ως φιλόσοφος-επιστήμονας σε μια πληθώρα θεμάτων. Ανάμεσά τους υπήρχαν τουλάχιστον δύο φυλλάδια στις αρχές της δεκαετίας του 1860 και αντέκρουαν την αυθεντικότητα των υποτιθέμενων φωτογραφιών του 18ου αιώνα, μεταφράσεις κλασικών έργων όπως η Ιλιάδα του Ομήρου και οι Αινειάδα του Βιργιλίου αλλά και άλλων κλασικών έργων στα μέσα της δεκαετίας του 1870. Συνέγραψε επίσης επιστημονικά άρθρα για τη μεταφυσική από τα τέλη της δεκαετίας του 1870, και δύο φυλλάδια σχετικά με την ηλιακή ενέργεια στις αρχές της δεκαετίας του 1890. Είχε αποκτήσει πάνω από δώδεκα διπλώματα ευρεσιτεχνίας για πολλαπλές εφευρέσεις, πολλές εκ των οποίων ήταν για συστήματα πρόωσης αεροσκαφών. Τουλάχιστον μια πατέντα δόθηκε στον Τζορτζ Ουέστινγκχαους Τζούνιορ, τον Αμερικανό βιομηχανικό μεγιστάνα.
Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Μπούλτον ήταν πιθανότατα περισσότερο γνωστός για την ένταξή του στην εκλεκτική Μεταφυσική Εταιρεία, μια βραχύβια ένωση (1869–1880) μερικών εκ των πιο προικισμένων φιλοσόφων, θεολόγων, ακαδημαϊκών και πολιτικών ηγετών της Βρετανίας, αν και «κανένα μέλος της Μεταφυσικής Εταιρείας δεν ήταν περισσότερο γνωστός από τον Μπούλτον». Εξελέγη μέλος της το 1874.
Θάνατος και κληρονομιά
Ο Μπούλτον πέθανε στο Λονδίνο στις 30 Ιουνίου 1894 σε ηλικία 73 ετών. Μετά τον θάνατό του, ο μεγαλύτερος γιος του Μάθιου απέκτησε την έπαυλη του Γκρέιτ Τιου μέχρι τον δικό του θάνατο το 1914. Έπειτα η έπαυλη ερειπώθηκε και έμεινε αχρησιμοποίητη για δεκαετίες.
Κληρονομιά
Η κορυφή Μπούλτον είναι κορυφή οροσειράς στην Ανταρκτική. Έλαβε το όνομά της από την Αγγλική Επιτροπή Ονοματοδοσίας της Ανταρκτικής το 1960 προς τιμήν του Μπούλτον για την εφεύρεση του πηδαλίου κλίσης.
Αεροναυτικό έργο
Το 1868, πολύ πριν από την εμφάνιση της μηχανοκίνητης πτήσης — και μια δεκαετία πριν τη γέννηση των αδελφών Ράιτ — ο Μπούλτον κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το πρώτο πηδάλιο κλίσης. Το σύστημα των πηδαλίων κλίσης που δημιούργησε επρόκειτο να ενεργοποιείται είτε με ένα χειροκίνητο χειριστήριο (που δεν απεικονίζεται στα σχέδια του διπλώματος ευρεσιτεχνίας) είτε με μια αυτόματη διάταξη ελέγχου εκκρεμούς (που απεικονίζεται στο φύλλο σχεδίασης του διπλώματος ευρεσιτεχνίας), με την προβλεπόμενη λειτουργία ενός μονοαξονικού αυτόματου πιλότου. Η έμπνευση του Μπούλτον για τον σχεδιασμό μιας συσκευής πλευρικού πτητικού ελέγχου οφείλεται στον Γάλλο κόμη Φέρντιναντ Σαρλ Ονόρ ντ'Εστερνό, ο οποίος δημοσίευσε λεπτομερή ανάλυση του πετάγματος των πουλιών στο έργο του Du Vol des Oiseaux (Περί πετάγματος των πουλιών) το οποίο εκδόθηκε σε μορφή φυλλαδίου το 1864. Αν και το σύστημα πηδαλίων κλίσης του Μπούλτον ήταν πλήρως λειτουργικό, όπως συνέβαινε και με οποιονδήποτε στην εποχή του, δεν είχε λεπτομερή κατανόηση της αεροδυναμικής, και ένα αεροπλάνο που κατασκεύασε ο ίδιος δεν κατάφερε να πετάξει ποτέ.
Τα πηδάλια κλίσης είναι σημαντικές συσκευές για τον πλευρικό έλεγχο των αεροπλάνων. Χρησιμοποιούνται ακόμη τόσο στην πολιτική όσο και τη στρατιωτική αεροπορία, ακόμη και στα πλέον σύγχρονα αεριωθούμενα. Το 1873, πέντε χρόνια μετά την ευρεσιτεχνία του Μπούλτον, ο Γάλλος στρατιωτικός μηχανικός και σχεδιαστής αεροσκαφών Σαρλ Ρενάρ κατασκεύασε και έθεσε σε πτήση ένα μικρό μη επανδρωμένο ανεμόπτερο πολλαπλών πτερύγων με τη χρήση πηδαλίων κλίσης σε κάθε πλευρά του αεροσκάφους τα οποία ελεγχόταν από το εκκρεμές του μονοαξονικού αυτόματου πιλότου του Μπούλτον.
Οι προδιαγραφές των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας του Boulton σφραγίστηκαν στις 4 Αυγούστου 1868 και το πλήρες δίπλωμα ευρεσιτεχνίας υπεγράφη με την ημερομηνία υποβολής της αίτησης στις 5 Φεβρουαρίου 1868. Το βρετανικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας του, το 392ο που εκδόθηκε το 1868, δημοσιεύθηκε πάνω από 35 χρόνια πριν την «επανεφεύρεση» των πηδαλίων κλίσης στη Γαλλία, ενώ το 1911 τα πηδάλια κλίσης δηλώθηκαν και πάλι ως ευρεσιτεχνίας στις ΗΠΑ από τον Γκλεν Κέρτις. Η πατέντα του Μπούλτον από το 1868 είχε ξεχαστεί και χαθεί μέχρι τότε, λίγα χρόνια πριν τα πηδάλια κλίσης αποκτήσουν ευρύτερη χρήση το 1915. Ο ιστορικός της αεροπορίας Τσαρλς Χάρβαρντ Γκιμπς-Σμιθ αναγνώρισε την προτεραιότητα της εφευρέσεως του Μπούλτον, αναφέροντας πως αν το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας του 1868 είχε αποκαλυφθεί κατά τη διάρκεια των νόμιμων καταθέσεων των αδελφών Ράιτ, ίσως δεν ήταν σε θέση να διεκδικήσουν την προτεραιότητα της εφεύρεσης για τον πλευρικό έλεγχο των ιπτάμενων μηχανών. Αν και ο Μπούλτον περιέγραψε τα πηδάλια κλίσης το 1864 και τα κατοχύρωσε το 1868, δεν τα χρησιμοποίησε κανείς σε επανδρωμένη πτήση αεροσκάφους πριν τον Ρομπέρ Ενώ-Πελτερί, 36 χρόνια αργότερα το 1904 (το μοντέλο του Σαρλ Ρενάρ ήταν μη επανδρωμένο).
Το γαλλικό περιοδικό L'Aérophile στη συνέχεια δημοσίευσε φωτογραφίες του ανεμοπτέρου του Ενώ-Πελτερί με τα πηδάλια κλίσης των πτερύγων του τον Ιούνιο του 1905. Τα πηδάλια αντιγράφηκαν και από άλλους σχεδιαστές αεροσκαφών και έγιναν γνωστά από τον Αμερικανό σχεδιαστή Γκλεν Κέρτις το 1909, αποκτώντας ευρύτερη χρήση το 1915. Οι αδελφοί Ράιτ, έχοντας πολεμήσει έντονα άλλους που χρησιμοποίησαν οποιαδήποτε μορφή πλευρικού πτητικού ελέγχου χωρίς την καταβολή επιβαρυντικών τελών αδειοδότησης, άλλαξαν σιωπηλά τα συστήματα ελέγχου των αεροσκαφών τους από πτέρυγες σάρωσης σε πηδάλια κλίσης. Δεν είναι γνωστό αν ο Ενώ-Πελτερί είχε δει την πατέντα του Μπούλτον ή επανεφηύρε τα πηδάλια κλίσης ανεξάρτητα.
'''Το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας του 1868 του Μπούλτον, Αριθ. 392: Aërial Locomotion Etcetera'''
Άλλα αεροναυτικά έργα
Μια άλλη μέθοδος που προτάθηκε από την Μπούλτον για τη διατήρηση της καύσης σε σταθερή πίεση ήταν μέσω της καύσης αερίου σε ανεστραμμένο θάλαμο κάτω από το νερό, με τα προϊόντα καύσης που περνούν μέσα από το νερό ανάμεσα στις πλάκες διαφράγματος και τα αναμεμιγμένα αέρια και ατμό και να μεταφέρονται αργότερα σε έναν στρόβιλο.
Ο Μπούλτον προσπάθησε να κατασκευάσει επίσης ένα ορνιθόπτερο.
Έργα με το όνομά του
Μερικά από τα πλέον γνωστά έργα του Μπούλτον ήταν τα εξής:
Ψευδώνυμα έργα
Αν και δεν υπάρχει αποδεικτικό στοιχείο πως ο Μπούλτον δημοσίευε και υπό το ψευδώνυμο M.P.W. Bolton, ο ερευνητής και συγγραφέας Άλαν Μπράουν έγραψε στο βιβλίο του The Metaphysical Society: Victorian Minds In Crisis, 1869–1880, πως μερικές φορές το Μπούλτον προφερόταν ως Μπόλτον. Ο Μπράουν κατέληξε πιθανώς σε αυτό το συμπέρασμα μιας και δεν υπάρχουν βιογραφικά στοιχεία για κανέναν 'M.P.W. Bolton'. Έτσι το Μπόλτον ήταν το ψευδώνυμο του Μπούλτον. Επίσης πολλοί συγγενείς του χρησιμοποιούσαν το Μπόλτον ως επώνυμο.
Υπό την εναλλακτική ονομασία Μπόλτον, το Βρετανικό Μουσείο αναγράφει αρκετά φιλοσοφικά έργα. Μερικά από αυτά ήταν τα εξής:
Πολλά από τα έργα του Μπόλτον εξέφρασαν επιθετικές απόψεις κατά των θεολογικών απόψεων του Σκωτσέζου φιλοσόφου Σερ Ουίλιαμ Χάμιλτον και του μεταφυσικού Χένρι Λόνγκβιλ Μάνσελ, οι οποίοι αμφότεροι υποστήριζαν πως ο θεός ήταν «άπειρος» και «απόλυτος». Ένας πιθανός λόγος για τη χρήση ψευδωνύμου ήταν η δυνατότητα άρνησης των γραπτών.
Μια ακόμη μελέτη του Κίντσερ κατέληξε στο συμπέρασμα πως Μπόλτον και Μπούλτον ήταν το ίδιο πρόσωπο. Η εξέταση των επιστολών του Μπόλτον και του Μπούλτον έδειξε πως ο τρόπος γραφής τους είναι σχεδόν ίδιος.
Παραπομπές
Βιβλιογραφία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι επιστήμονες Κατηγορία:Άγγλοι εφευρέτες Κατηγορία:Άγγλοι μηχανικοί Κατηγορία:Άγγλοι φιλόσοφοι
Καστανιά Κοζάνης
Η Καστανιά είναι ορεινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Κοζάνης. Είναι κτισμένη στη βόρεια πλαγιά των Πιερίων, σε υψόμετρο 1050μ. και απέχει 6,5χλμ από τα Σέρβια.
Είναι γνωστό από παλιά με την ίδια ονομασία την οποία πήρε προφανώς από τα καστανόδεντρα που αφθονούν στην περιοχή όπου είναι χτισμένο το χωριό. Το πρώτο χωριό βρισκόταν στην πεδιάδα των Σερβίων και ονομαζόταν Παλαιοκαστανιά. Το χωριό είναι καλοχτισμένο και πυκνοκατοικημένο σε μία απότομη πετρώδη πλαγιά με πρόσοψη προς το βορρά. Η θέση του χωριού προσφέρει πανοραμική θέα στην τεχνητή λίμνη Πολυφύτου με κεντρικό σημείο την Υψηλή Γέφυρα Σερβίων. Το 1995 και έπειτα από σεισμό, ο οποίος προκάλεσε πολλές και σοβαρές ζημιές σε κτίσματα του χωριού, αποφασίστηκε η μετεγκατάσταση του χωριού σε νέα τοποθεσία ανατολικά στα προάστια των Σερβίων. Ένα έργο το οποίο χρηματοδοτήθηκε εξ’ ολοκλήρου από το Ελληνικό Κράτος. Τα εγκαίνια του νέου οικισμου Καστανιάς έγιναν από τον τότε Πρωθυπουργό της χώρας Κώστα Σημίτη την Παρασκευή 17 Οκτωβρίου του 1997. Με τη δημιουργία του νέου οικισμού οι κάτοικοι του παλιού ελαχιστοποιηθήκαν σε 98 σύμφωνα με την απογραφή του 2001.
Γεωγραφία-Έδαφος
Οι συνολικές εκτάσεις του χωριού φθάνουν περί τα 47.000 στρέμματα, εκ των οποίων καλλιεργήσιμες είναι ένα πολύ μικρό ποσοστό ενώ οι υπόλοιπες αποτελούν δασικές περιοχές και σε αρκετές περιπτώσεις δυσπρόσιτες. Κυριότερες ασχολίες των κατοίκων είναι η γεωργία, ως επί το πλείστον πατατοπαραγωγή, και η κτηνοτροφία.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την απογραφή του 1991 στο χωριό της Καστανιάς κατοικούσαν περίπου 950 κάτοικοι, ενώ άλλοι τόσοι υπολογίζεται ότι είναι οι Καστανιώτες οι οποίοι διαμένουν στα αστικά κέντρα και στο εξωτερικό. Κατά την απογραφή του 2001 και αφού έχει διενεργηθεί η μετεγκατάσταση του χωριού υπάρχουν ακόμη λιγοστοί κάτοικοι που διαμένουν ακόμη στο παλιό χωριό με τον αριθμό τους να μην ξεπερνάει τους 100. Οι κάτοικοι του νέου οικισμού έχουν ενσωματωθεί μαζί με αυτούς της Λάβας στον πληθυσμό των Σερβίων, κατά την απογραφή του 2001. Σύμφωνα με τα στοιχεία που προκύπτουν από την Απογραφή του 2011 ο πληθυσμός του χωριού ανέρχεται στους 450 κατοίκους.
Δεκαετία 1960
Στα μέσα της δεκαετίας με τη σύμβαση εκκλησίας και κράτους περί ανταλλαγής υπηρεσιών χορηγήθηκε στους ακτήμονες του χωριού το μοναστηριακό κτήμα της Ι.Μ. Αγίου Αντωνίου, 10.000 στρέμματα περίπου. Στα τέλη της δεκαετίας ολοκληρώθηκαν τα έργα για τον ηλεκτροδότηση του χωριού.
Δεκαετία 1970
Στις αρχές αυτής της δεκαετίας έγιναν οι απαραίτητες εργασίες και έγινε η εγκατάσταση του πρώτου τηλεφώνου. Προς τα τέλη της δεκαετίας του '70 κρίθηκε αναγκαίο να αφαιρεθούν οι δυο από τους τέσσερις μέχρι τότε ορόφους του κωδονοστασίου του Ι.Ν. Αγίων Θεοδώρων
Κοινότητα Καστανιάς
Στο παλιό χωριό της Καστανιάς λειτουργούσε δημοτικό σχολείο καθώς και νηπιαγωγείο μέχρι και το 1995 και 1997 αντίστοιχα ώσπου σταμάτησε η λειτουργία τους λόγω της μετεγκατάστασης. Οι μαθητές του νέου οικισμού εξυπηρετούνται απόλυτα από τα σχολικά συγκροτήματα των Σερβίων τα οποία απέχουν μικρή απόσταση από το χωριό.
Μορφωτικός Σύλλογος Καστανιάς
Ο Μορφωτικός Σύλλογος ιδρύθηκε το 1979 με σκοπό τη σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ των χωριανών και τη διατήρηση της παράδοσης, τα ήθη και έθιμα του χωριού.
Λαογραφικό Μουσείο
Με τη βοήθεια πολλών χωριανών και του Μορφωτικού Συλλόγου άρχισε το 1999 η ανακαίνιση του παλιού σχολείου με σκοπό να μετατραπεί σε Λαογραφικό Μουσείο η οποία ολοκληρώθηκε το καλοκαίρι του ίδιου έτους. Η συνεισφορά των χωριανών ήταν το αποκορύφωμα της προσπάθειας αυτής καθώς πρόσφεραν όλοι αντικείμενα παλαιότερων εποχών-κειμήλια, τα οποία τοποθετήθηκαν στο Λαογραφικό Μουσείο μέσα από το οποίο μπορεί ο επισκέπτης να κάνει ένα γρήγορο ταξίδι στο χρόνο. Η αξιόλογη Λαογραφική Συλλογή δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία του Μορφωτικού Συλλόγου Καστανιάς το 1999. Ο μεγάλος αριθμός των αντικειμένων που περισυλλέχθηκαν και τοποθετήθηκαν με μεγάλη προσοχή περιλαμβάνει γεωργικά και κτηνοτροφικά εργαλεία, είδη της υφαντικής τέχνης, τοπικές ενδυμασίες, κοσμήματα, παλιές φωτογραφίες και ένα πλήθος από αντικείμενα του καστανιώτικου νοικοκυριού που φανερώνουν την πορεία των ανθρώπων μέσα στο χρόνο. Τον Ιανουάριο του 2005 το Λαογραφικό Μουσείο κάηκε ολοσχερώς. Σε διάστημα μισού έτους περίπου το Μουσείο ήταν και πάλι έτοιμο.
Άγιοι Θεόδωροι
Η ανδρική μονή των Αγ. Θεοδώρων στη θέση που βρίσκεται σήμερα το χωριό. Μετόχι της μονής αυτής ήταν και το ευρισκόμενο στην περιοχή του κάστρου Σερβίων, γυναικείο μοναστήρι των Αγ. Θεοδώρων. Το μοναστήρι των Αγ. Θεοδώρων στην Καστανιά καταστράφηκε από τους χωρικούς των προαστίων των Σερβίων, οι οποίοι δολοφόνησαν τους μοναχούς και πήραν την περιοχή του μοναστηρίου στο πρώτο μισό του 18ου αιώνα και σύμφωνα με την παράδοση αφορίστηκε από το Πατριαρχείο. Το 1892 οι χωριανοί διαπίστωσαν ότι η εκκλησία κρίνεται ακατάλληλη και με επιστολές τους προς το Μητροπολίτη ζητούν από τον ίδιο να διενεργηθούν οι απαραίτητες διαδικασίες ώστε να εκδοθεί το σχετικό φιρμάνι ούτως ώστε να ξεκινήσει η ανέγερση νέου ναού. Ο Μητροπολίτης στις 24 Μαρτίου 1892 με δικό του έγγραφο ζητάει από τις αρχές το απαιτούμενο φιρμάνι για την εκ βάθρων ανακαίνιση του Ιερού Ναού των Αγίων Θεοδώρων. Μέχρι και το 1896 δεν είχε δοθεί το φιρμάνι από τις αρχές, ώσπου ο Μητροπολίτης απευθύνεται στον Πατριάρχη ζητώντας του να επέμβει. Εντός ολίγου χορηγήθηκε τελικά το φιρμάνι και ξεκίνησε η ανέγερση του ναού στην ίδια θέση όπου βρισκόταν ο παλιός. Η κατασκευή ολοκληρώθηκε το 1898. Το 1899 αποφασίστηκε ανέγερση κωδωνοστασίου, ύψους 16 μέτρων. Τετράγωνο στο σχήμα με μήκος πλευράς 4 μέτρα με τέσσερις ορόφους. Έπειτα από χρόνια το κωδωνοστάσιο παρουσίασε απότομη κλίση και κρίθηκε απαραίτητο να αφαιρεθούν οι δύο από τους τέσσερις ορόφους τη δεκαετία του 1970.
Ιερά Μονή Αγίου Αντωνίου
Η Ιερά Μονή Αγ. Αντωνίου Σιάπκας-Καστανιάς απέχει από το χωριό 12χλμ. και από τα Σέρβια 20χλμ. Το μοναστήρι είναι κτισμένο με Φρουριακή αρχιτεκτονική σύμφωνα με το βυζαντινό πρότυπο και ως οικοδομικό σύνολο ήταν ένα μικρό κάστρο. Η ιδιοκτησία του μοναστηρίου ανήκε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης δηλαδή ήταν ίδρυμα Σταυροπηγιακό, με την εποπτεία όμως της επισκοπής Σερβίων. Ήταν κοινόβιο με πολλούς μάλιστα μοναχούς και όπως προκύπτει από διάφορα έγγραφα το 1750 εγκαταλείφθηκε και οι μοναχοί μετακόμισαν στους Δεμεράδες όπου είχαν Μετόχιο. Μεγάλη ήταν η συμβολή του μοναστηριού στους απελευθερωτικούς αγώνες.
Η περιουσία του ήταν τεράστια, πέρα από τα τμήματα της Σιάπκας, τσιφλίκια του μοναστηρίου ήταν η Βουβάλα, το Φαρμάκι και η Βούρπα. Σήμερα σώζονται μόνο τμήματα της εισόδου που είναι δίφυλλη πόρτα και πάνω την εικόνα του Αγίου Αντωνίου, μέρος από το αρχονταρίκι και το ηγουμενείο, μερικά κελιά και μια βυζαντινή βρύση με χαραγμένα τρία γράμματα «αωβ=1802»(ημερομηνία που χτίσθηκε η βρύση). Υπάρχουν ακόμη δυο τεράστιες αλυσίδες, στις οποίες έδεναν τους ψυχικά ασθενείς. Ο Άγιος Αντώνιος ήταν θεραπευτής ειδικών ασθενειών. Έτσι όσοι είχαν προβλήματα, έρχονταν στο μοναστήρι, δένονταν με τις αλυσίδες και ζητούσαν την προστασία και την βοήθεια του Άγιου. Υπήρχαν και σπάνιες βυζαντινές εικόνες και αγιογραφίες οι οποίες υπέστησαν σημαντική φθορά με το πέρας του χρόνου. Στις 1 Σεπτεμβρίου κάθε χρόνο γίνεται το θρησκευτικό πανηγύρι.
Το πέτρινο τοξωτό γεφύρι του Αγίου Αντωνίου στέκει χωρίς την παραμικρή φθορά και θυμίζει τον παλιό ορεινό δρόμο από τη Θεσσαλία προς το φημισμένο τότε Μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου, που ήταν γνωστό σε ολόκληρη την Ελλάδα. Κατασκευάστηκε από ανώνυμους τεχνίτες με αφορμή τον πνιγμό δυο επιφανών επισκεπτών που ερχόταν από την Θεσσαλία, όπως αναφέρει μια παλιά παράδοση.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δήμος Σερβίων - Βελβεντού κατηγορία:χωριά του νομού Κοζάνης
Βόρεια Συμμαχία
250px|μικρογραφία|Η σημαία του Αφγανιστάν την περίοδο 1992-2001, την οποία χρησιμοποίησε και η οργάνωση Η Βόρεια Συμμαχία, επίσημα γνωστή ως Ηνωμένο Ισλαμικό Μέτωπο για τη Σωτηρία του Αφγανιστάν (Περσικά: بهه متحد اسلامی ملی برای نجات افغانستانج‎ Jabha-yi Muttahid-i Islāmi-yi Millī barāyi Nijāt-i Afghānistān), ήταν στρατιωτική συμμαχία ανταρτών ομάδες που δρούσαν από τα τέλη του 1996 έως το 2001 για την αντίσταση ενάντια στους Ταλιμπάν. Συγκροτήθηκε μετά την πτώση της Καμπούλ από το Ισλαμικό Εμιράτο του Αφγανιστάν (Ταλιμπάν) τον Σεπτέμβριο του 1996, αρχικά από τους βασικούς ηγέτες του Ισλαμικού Κράτους του Αφγανιστάν, με επικεφαλής τον πρόεδρο Μπουρχανουντίν Ραμπανί και τον πρώην υπουργό Άμυνας Αχμάντ Σαχ Μασούντ. Αρχικά περιελάμβανε κυρίως Τατζίκους.
Έλαβε υποστήριξη από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, τη Ρωσία, την Ινδία, το Ιράν, το Τατζικιστάν, το Ουζμπεκιστάν και το Τουρκμενιστάν,. Οι Ταλιμπάν υποστηρίχθηκαν από το Πακιστάν και τη Σαουδική Αραβία Μέχρι το 2001 η Βόρεια Συμμαχία ήλεγχε λιγότερο από το 10% της χώρας, τη βορειοανατολική πλευρά της, με έδρα την επαρχία Μπανταχσάν. Οι ΗΠΑ εισέβαλαν στο Αφγανιστάν, παρέχοντας υποστήριξη στα στρατεύματα της Βόρειας Συμμαχίας, ανατρέποντας το καθεστώς τον ταλιμπάν σε ένα δίμηνο, τον Δεκέμβριο του 2001.
Εν μέσω της πτώσης της Καμπούλ το 2021, η οργάνωση επανασυστάθηκε διεξάγοντας ένοπλη αντίσταση κατά των ταλιμπάν, η οποία ονομάζεται Δεύτερη Αντίσταση, Αντίσταση του Πάντζιρ ή Εθνικό Αντιστασιακό Μέτωπο του Αφγανιστάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεμος στο Αφγανιστάν 2001 - 2021 Κατηγορία:Πολιτική του Αφγανιστάν
Βιοτίτης
Ο βιοτίτης (αγγλ. biotite) είναι φυλλοπυριτικό ορυκτό της ομάδας των μαρμαρυγιών. Το όνομα του αποδόθηκε προς τιμήν του Γάλλου φυσικού και ορυκτολόγου Ζαν-Μπατίστ Μπιό (Jean Baptiste Biot, 1774 - 1862).
Αποτελεί το πλέον διαδεδομένο σιδηρομαγνησιούχο ορυκτό και είναι από τα πλέον διαδεδομένα πετρογενετικά ορυκτά, καθώς ανευρίσκεται σε όλες τις κατηγορίες πετρωμάτων. Στα εκρηξιγενή πετρώματα είναι βασικό συστατικό όλων των όξινων και ενδιάμεσων μελών, ενώ ενίοτε ανευρίσκεται και σε βασικά. Είναι, επίσης, βασικό συστατικό των μεταμορφωσιγενών γνευσίων και μαρμαρυγιακών σχιστολίθων, ενώ απαντάται και σε ιζηματογενείς αποθέσεις. Συνδέεται με χαλαζία, μοσχοβίτη, αστρίους, αμφιβόλους και πυροξένους. Συχνά προέρχεται από εξαλλοίωση άλλων ορυκτών, όπως οι τουρμαλίνες, ενώ εξαλλοιώνεται προς χλωρίτες, μοντμοριλλονίτη και επίδοτο. Μολονότι οι μηχανικές του ιδιότητες είναι παρόμοιες με του μοσχοβίτη, οι διηλεκτρικές του δεν είναι του ίδιου επιπέδου. Χρησιμοποιείται, όπως ο μοσχοβίτης, ως μονωτικό της θερμότητας σε βιομηχανικές εφαρμογές, όχι, όμως, ως διηλεκτρικό.
Ανευρίσκεται σχεδόν σε όλη την επιφάνεια του πλανήτη.
Σημειώσεις
Βιοτίτης Κατηγορία:Ορυκτά του αργιλίου Κατηγορία:Ορυκτά του καλίου Κατηγορία:Ορυκτά του μαγνησίου Κατηγορία:Ορυκτά του σιδήρου
Ορχάν Βελί Κανίκ
Ο πατέρας του Ορχάν Βελί ήταν μαέστρος της Προεδρικής Συμφωνικής Ορχήστρας. Ο νεώτερος αδελφός του, Αντνάν Βελί, ήταν γνωστός δημοσιογράφος και το 1952 εκδόθηκαν τα απομνημονεύματά του από την περίοδο που πέρασε στη φυλακή εξαιτίας πολιτικών κατηγοριών με τίτλο "Mahpushane Cesmesi (Το Συντριβάνι της Φυλακής)". Σπούδασε στο τμήμα φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης για μόλις ένα χρόνο προτού παρατήσει τη σχολή το 1935. Διορίστηκε από το Υπουργείο Παιδείας ως μεταφραστής από το 1945 ως το 1947. Τα υπόλοιπα τρία χρόνια της ζωής του εργάστηκε ως ελεύθερος μεταφραστής και δημοσιογράφος.
Είναι γνωστός υπερασπιστής μιας ποίησης χωρίς εκτεταμένα στυλιστικά στοιχεία και επίθετα, και προτιμά ένα στυλ γραφής εγγύτερο του ελεύθερου στίχου. Διακρίνεται για τη μοναδική φωνή του και το συναισθηματικό βάθος που υποφώσκει στην φαινομενικά εύκολη φύση των στίχων του. Η ποίηση του χαίρει εκτίμησης τόσο από το ευρύ κοινό όσο και εντός των ακαδημαϊκών κύκλων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τούρκοι ποιητές
Φίλιππος Λουκόπουλος
Ο Φίλιππος Λουκόπουλος (γενν. 1939) είναι Έλληνας απόστρατος αντιστράτηγος του Στρατού Ξηράς, και πρώην Α’ Υποδιοικητής (Επιχειρησιακός) της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών. Συμμετείχε με πρωτεύοντα ρόλο στην σχεδίαση, βελτίωση και αναθεώρηση πολλών ειδικών επιχειρησιακών σχεδίων άμυνας της Χώρας, καθώς και στην αναδιοργάνωση των Ειδικών Δυνάμεων. Υπηρέτησε, ως επί το πλείστον, στις Ειδικές Δυνάμεις, και διετέλεσε Διοικητής επίλεκτων Μονάδων. Διετέλεσε  Διοικητής της Δ’ Μοίρας Καταδρομών, Διοικητής του 2ου Συντάγματος Αλεξιπτωτιστών, Διοικητής της 32ας Ταξιαρχίας Πεζοναυτών, Επιτελάρχης της ΙΙΙ Μεραρχίας Ειδικών Δυνάμεων, και Υποδιευθυντής της Διευθύνσεως Ειδικών Δυνάμεων του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Διετέλεσε επίσης Διοικητής της Εθνοφυλακής Κύπρου. Είναι απόφοιτος, μεταξύ άλλων, της Ανωτάτης Σχολής Πολέμου, της Σχολής Εθνικής Αμυνας και της Ανωτέρας Σχολής Αμφιβίων Επιχειρήσεων των ΗΠΑ. Εχει αποκτήσει τις πτέρυγες Αλεξιπτωτιστού της Ελλάδας, του United States Marine Corps και των Korps Commandotroepen της Ολλανδίας. Του έχει απονεμηθεί το Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Α’ Τάξεως, το διάσημο του Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος, και το διάσημο του Ταξιάρχη του Τάγματος της Τιμής.
Σπουδές και εκπαίδευση
Φοίτησε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων (ΣΣΕ)(1957-1960), αποφοιτώντας μεταξύ των πρώτων (17ος μεταξύ 148), και ονομάστηκε Ανθυπολοχαγός Πεζικού την 28/7/1960. Είναι απόφοιτος όλων των βασικών Τμημάτων της Σχολής Πεζικού (Διμοιριτών, Διοικητών Υπομονάδων, και Διοικητών Μονάδων), του Τμήματος Βασικής Εκπαιδεύσεως του Κέντρου Εκπαιδεύσεως Μονάδων Καταδρομών, του Κέντρου Εκπαιδεύσεως Χιονοδρομών, της Στρατιωτικής Σχολής Ξένων Γλωσσών (Τμήματος Αγγλικής), και του Ειδικού Κέντρου Επιχειρήσεων Αέρος/Επιφάνειας (ΕΚΑΕ/Ε) με Πτυχίο Ελεγκτού Αέρος (ΑΕΛΑ).
Αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Πολέμου πρώτος μεταξύ 174 αξιωματικών της 33ης εκπαιδευτικής σειράς (6/9/1976-13/8/1977). Αποφοίτησε επίσης με Αριστα από την Σχολή Εθνικής Αμυνας (ΣΕΘΑ) (39η εκπαιδευτική σειρά, Σεπτέμβριος 1986-Ιούνιος 1987).
Σταδιοδρομία: Στρατός Ξηράς- Ειδικές Δυνάμεις
Υπηρέτησε σε Μονάδες, Συγκροτήματα και Σχηματισμούς του Πεζικού, ως επί το πλείστον των Ειδικών Δυνάμεων. Υπηρέτησε αρχικά στο 504 Τάγμα Πεζικού ως Διοικητής Λόχου (1961-1963), και στη συνέχεια στη Β’ Μοίρα Καταδρομών ως Διοικητής Τμήματος Κρούσεως και Διοικητής Λόχου (1963-1966).
Στην παραπάνω θέση, και από τον Ιούνιο 1964 μέχρι το Μάρτιο 1966, υπηρέτησε στην Κύπρο. Σημειώνεται ότι στο ίδιο διάστημα η Β’ Μοίρα Καταδρομών μεταστάθμευσε από τη Θεσσαλονίκη στην Κύπρο.
Στη συνέχεια υπηρέτησε στη Ε’ Μοίρα Καταδρομών ως Διοικητής Λόχου και Διαχειριστής Υλικού (1966-1969), στο 525 Τάγμα Πεζικού ως Διοικητής Λόχου (1969-1971), στην Ελληνική Δύναμη Κύπρου (ΕΛΔΥΚ) ως Διευθυντής του 3ου Γραφείου του 1ου Τάγματος και ως Επιτελής του 3ου Επιτελικού Γραφείου της ΕΛΔΥΚ (1971-1973), στο 565 Τάγμα Πεζικού ως Υποδιοικητής Τάγματος (1973-1975), στο 21 Σύνταγμα Πεζικού ως Διευθυντής 3ου Γραφείου και Διοικητής Λόχου Διοικήσεως (1975-1976), στο 72 Σύνταγμα Πεζικού ως Διευθυντής 3ου Γραφείου (1976-1977).
Διετέλεσε Διοικητής επίλεκτων Μονάδων των Ειδικών Δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένης της Δ’ Μοίρας Καταδρομών (8/8/1980-28/7/1982), με έδρα τη Θεσσαλονίκη, Διοικητής του 2ου Συντάγματος Αλεξιπτωτιστών (2ο ΣΑΛ)(25/3/1987-23/5/1988), με έδρα τον Ασπρόπυργο Αττικής, και Διοικητής της 32ας Ταξιαρχίας Πεζοναυτών (17/3/1989-17/3/1991), με έδρα το Βόλο.
Υπηρέτησε σε σειρά επιτελικών θέσεων στο Στρατό Ξηράς. Αυτές περιλαμβάνουν θέσεις στην ΙΙΙ Μεραρχία Ειδικών Δυνάμεων (ΙΙΙ ΜΕΔ) ως Τμηματάρχης Σχεδίων (1978-1980), ως Διευθυντής του 3ου Επιτελικού Γραφείου (Σχέδια, Επιχειρήσεις, Εκπαίδευση, Οργάνωση) (1982-1986), και ως Επιτελάρχης (1986-1987), καθώς και στην ΑΣΔΕΝ (Ανώτερη Στρατιωτική Διοίκηση Εσωτερικού και Νήσων), σχηματισμός στο επίπεδο Σώματος Στρατού, ως Βοηθός Επιτελάρχου (1989). Ανέλαβε και διετέλεσε καθήκοντα Υποδιευθυντή της Διευθύνσεως Ειδικών Δυνάμεων του Γενικού Επιτελείου Στρατού από 24/5/1988 ως 10/1/1989.
Στις παραπάνω επιτελικές θέσεις, ως Διευθυντής επί πεντατετία του 3ου Επιτελικού Γραφείου, και Τμηματάρχης Σχεδίων-Επιχειρησεων (επι διετία) και Επιτελάρχης (ένα χρόνο) της ΙΙΙης Μεραρχίας Ειδικών Δυνάμεων, συμμετείχε με πρωτεύοντα ρόλο στην σχεδίαση αλλά και βελτίωση και αναθεώρηση πολλών ειδικών επιχειρησιακών σχεδίων άμυνας της Χώρας.
Επίσης στις παραπάνω θέσεις συμμετείχε με πρωτεύοντα ρόλο στην αναδιοργάνωση των Ειδικών Δυνάμεων, στη σχεδίαση  διακλαδικών και διασυμμαχικών (ΝΑΤΟ) στρατιωτικών ασκήσεων, στη δημιουργία και λειτουργία του Σχολείου Προκεχωρημένης Εκπαιδεύσεως Στελεχών Ειδικών Δυνάμεων και στην σύνταξη διαφόρων εκπαιδευτικών βοηθημάτων και κανονισμών ενδιαφέροντος Ειδικών Δυνάμεων.
Κύπρος
Επιπλέον των θέσεων που αναφέρθηκαν παραπάνω (Β’ Μοίρα Καταδρομών και ΕΛΔΥΚ), ο Φίλιππος Λουκόπουλος διετέλεσε υποστράτηγος Διευθυντής Οργανώσεως (ΔΟΡ) του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Φρουράς Κύπρου, καθώς και Διοικητής της Εθνοφυλακής Κύπρου.
Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών
Υπηρέτησε ως Α’ Υποδιοικητής (Επιχειρησιακός) της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών από τον Απρίλιο 1997 ως το Νοέμβριο 1999, και σε αυτήν την περίοδο εκτέλεσε κατά διαστήματα χρέη Διοικητή.
Τιμητικές διακρίσεις και Ηθικές Αμοιβές
Του έχει απονεμηθεί από την Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας το διάσημο του Ταξιάρχη του Τάγματος Τιμής,  το διάσημο του Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος, και το Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Α’ και Β’ Τάξεως. Αλλες ηθικές αμοιβές που του έχουν απονεμηθεί περιλαμβάνουν τη Διαμνημόνευση Ηγεσίας Σχηματισμού Γ’ Τάξεως, τη Διαμνημόνευση Ευδοκίμου Διοικήσεως Α’ Τάξεως, και τη Διαμνημόνευση Υπηρεσιών Αξιωματικού Επιτελούς Β’ Τάξεως.
Προσωπικά στοιχεία
Γεννήθηκε στη Ναύπακτο Αιτωλοακαρνανίας την 25η Μαΐου 1939. Κατά τη διάρκεια της φοίτησης στην ΣΣΕ, συμμετείχε με την ομάδα της ΣΣΕ στη Β’ κατηγορία πρωταθλήματος στίβου Αττικής. Από τις 13/9/2001 εξελέγη και μετέχει ως Εταίρος της Ελληνικής Βιοτεχνικής Εταιρείας-Διπλαρείου Σχολής, ενώ κατά διαστήματα έχει διατελέσει μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί επίλεκτων δυνάμεων Κατηγορία:Ταξιάρχης του Τάγματος της Τιμής Κατηγορία:Ταξιάρχης του Τάγματος του Φοίνικα Κατηγορία:Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Α΄ Τάξεως Κατηγορία:Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Β΄ Τάξεως Κατηγορία:Ναύπακτος
Ανδρέας Δημητρίου (λόγιος)
Ο Ανδρέας Δημητρίου ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα
Ιστορία των υπολογιστών
Η Ιστορία των υπολογιστών είναι κλάδος της ιστορίας των επιστημών και της τεχνολογίας εν γένει, που ασχολείται με τη συστηματική καταγραφή της γέννησης και ανάπτυξης των υπολογιστικών συστημάτων στη διάρκεια του χρόνου.
Βασικές εξελίξεις του υλικού υπολογιστών
Το υλικό του υπολογιστή (computing hardware) αποτελεί σημαντικό τμήμα της υπολογιστικής διαδικασίας και της αποθήκευσης δεδομένων. Η αρχική μορφή του υλικού των υπολογιστικών συσκευών ήταν, πιθανότατα, κάποια ράβδος με εγκοπές. Μεταγενέστερα βοηθήματα αποθήκευσης πληροφοριών είναι τα Φοινικικά πήλινα σχήματα, που αντιπροσώπευαν τον αριθμό αντικειμένων (ζώων ή καρπών) σε δοχεία. Παρόμοιοι «αριθμοί» έχουν βρεθεί σε Μινωικές ανασκαφές. Αυτά φαίνεται ότι χρησιμοποιούνταν από εμπόρους, λογιστές και κυβερνητικούς αξιωματούχους της εποχής.
Οι βοηθητικές συσκευές για υπολογισμούς έχουν αλλάξει από τις απλές συσκευές για μέτρηση και καταγραφή, στον άβακα, τον λογαριθμικό κανόνα, τους αναλογικούς υπολογιστές και πρόσφατα τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Ακόμα και σήμερα, ένας πεπειραμένος χρήστης του άβακα μπορεί, χρησιμοποιώντας μια συσκευή που δημιουργήθηκε πολλούς αιώνες πριν, να εκτελέσει βασικούς υπολογισμούς ταχύτερα από έναν ανειδίκευτο χρήστη ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή, αν και για περίπλοκους υπολογισμούς οι υπολογιστές ξεπερνούν σε ταχύτητα ακόμα και τον πιο έμπειρο άνθρωπο.
Οι άνθρωποι από πολύ παλιά χρησιμοποιούσαν βοηθητικές συσκευές για να κάνουν υπολογισμούς. Ένα απλό παράδειγμα είναι η συσκευή για τον έλεγχο της ισότητας του βάρους: η κλασική ζυγαριά. Άλλο ένα είναι η απαρίθμηση: τα καρό υφάσματα των αγορών χρησίμευαν ως απλές δομές δεδομένων για να απαριθμούνται στοίβες από νομίσματα, με βάση το ύψος. Μια μηχανή πιο προσανατολισμένη προς την αριθμητική είναι ο άβακας. Η πλέον πρώιμη μορφή του άβακα, ο άβακας σκόνης, φαίνεται να είχε εφευρεθεί πρώτα στη Βαβυλωνία. Ο Αιγυπτιακός άβακας με χάντρες και κλωστή υπάρχει από το 500 π.Χ.
Ο μηχανισμός των Αντικυθήρων ανακαλύφθηκε στην αρχή του 20ου αιώνα στο ναυάγιο ενός ελληνικού πλοίου κοντά στα Αντικύθηρα, που πιστεύεται ότι βυθίστηκε γύρω στο 65 π.Χ. Είχε τριάντα ή περισσότερα χάλκινα γρανάζια και μια συσκευή με ακίδες και οπές ανάμεσα σε δύο γρανάζια και συνολικά αναπαριστούσε τις κινήσεις της σελήνης, του ήλιου και των γνωστών τότε πλανητών. Αυτή όμως η τεχνολογία χάθηκε (δεν υπάρχει κανένα σχετικό γραπτό για το μηχανισμό αυτό και τον τρόπο λειτουργίας του) και χρειάσθηκε να περάσουν αιώνες μέχρι να δημιουργηθούν ξανά τόσο πολύπλοκες συσκευές.
Το 1206 ο Ιρακινός εφευρέτης Αλ-Τζαζάρι δημιούργησε την πρώτη προγραμματιζόμενη μηχανή με τη μορφή ενός ανθρωπόμορφου ρομπότ.
Το 1623 ο Βίλχελμ Σικάρντ έφτιαξε την πρώτη μηχανική αριθμομηχανή. Λόγω του ότι η μηχανή του χρησιμοποιούσε οδοντώσεις και γρανάζια που αρχικά χρησιμοποιούνταν σε ωρολόγια, λεγόταν επίσης υπολογιστικό ρολόι. Χρησιμοποιήθηκε για πρακτικούς σκοπούς από τον φίλο του Γιόχαν Κέπλερ ο οποίος έφερε επανάσταση στην αστρονομία.
Ακολούθησαν μηχανές από τον Μπλεζ Πασκάλ (η Πασκαλίνα, 1642, όπως αποκλήθηκε η συσκευή του) και τον Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς (1671). Γύρω στο 1820, ο Κάρολος Ξαβιέ Τόμας δημιούργησε την πρώτη επιτυχή ευρείας παραγωγής αριθμομηχανή, το «Αριθμόμετρο Τόμας», που μπορούσε να εκτελέσει προσθέσεις, αφαιρέσεις, πολλαπλασιασμούς και διαιρέσεις. Βασίστηκε κυρίως στην εργασία του Λάιμπνιτς. Μηχανικοί υπολογιστές, όπως ο προσθέτης με βάση το δέκα, το κομπτόμετρο, το Μονρό, το Κούρτα και το Addo-X παρέμειναν σε χρήση μέχρι τη δεκαετία του 1970.
Ο Λάιμπνιτς επίσης περιέγραψε το δυαδικό σύστημα αρίθμησης.
Όταν δημιουργούσε τους πρώτους λογαριθμικούς πίνακες, ο Νάπιερ έπρεπε να κάνει πολλούς πολλαπλασιασμούς, και ήταν τότε που σχεδίασε τα κόκαλα του Νάπιερ.
Την δεκαετία του '30 ο Άλαν Τιούρινγκ ή αλλιώς πατέρας της επιστήμης των υπολογιστών και της τεχνητής νοημοσύνης επινόησε μια μηχανή (Μηχανή Τιούρινγκ) όπου μπορούσε να λύσει κάθε υπολογίσιμο πρόβλημα. Αργότερα, το 1945 ο Τζόν φον Νόιμαν και μια ομάδα από το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, εμπνευσμένοι από τον Τιούρινγκ δημιούργησαν την Αρχιτεκτονική φον Νόιμαν (Αρχιτεκτονική Πρίνστον). Οι σύγχρονοι υπολογιστές σχεδιάζονται με βάση αυτές τις αρχές.
Άβακας
Γύρω στο 2200 π.Χ. οι αρχαίοι Βαβυλώνιοι είχαν αναπτύξει πολύ το εµπόριο και χρειάζονταν κάτι να τους βοηθά στους υπολογισμούς τους. Υπάρχει ένα ρητό που λέει ‘Η ανάγκη είναι η µητέρα της δηµιουργίας’. Αυτή η ανάγκη τους οδήγησε στο να δηµιουργήσουν τον πρώτο υπολογιστή, που δεν ήταν άλλος από το γνωστό Αριθµητήριο που χρησιμοποιούν όλα τα παιδιά στην πρώτη τάξη του σχολείου. Το επίσημο όνοµά του είναι Άβακας.Τον Άβακα τον βελτίωσαν αρκετά οι Κινέζοι αρκετά χρόνια αργότερα και του έδωσαν τη µορφή που έχει σήμερα. Αναφέρουμε, επίσης, ότι αρκετά σχολεία σε φτωχές χώρες του Κόσμου χρησιμοποιούν τον Άβακα όχι μόνο στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, αλλά και σε µεγαλύτερες.
Το Κόσκινο του Ερατοσθένη, 130 π.Χ.
Ο αρχαίος Έλληνας Ερατοσθένης, μεγάλος μαθηματικός, ανακάλυψε μια μέθοδο για να υπολογίζει τους πρώτους αριθμούς. Το 'κόσκινο' του ήταν μια σπουδαία ανακάλυψη για την εποχή του και ένα από τα μεγάλα επιτεύγματα του σημαντικού αυτού προσώπου.
Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων, 150 με 100 π.Χ.
Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων είναι συσκευή αστρονομικών υπολογισμών που χαρακτηρίζεται παγκόσμια ως ο «Αρχαιότερος Υπολογιστής». Κατασκευάστηκε γύρω στο 87 π.Χ. -πιθανά στη Ρόδο- και διέθετε 32 οδοντωτά γρανάζια. Κατά τη μεταφορά του στη Ρώμη το πλοίο που τον μετέφερε βυθίστηκε κοντά στα Αντικύθηρα και ανακαλύφθηκε γύρω στα 1900 από ομάδα σφουγγαράδων. Σήμερα βρίσκεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.
Οι διαστάσεις του είναι 16 x 32 x 9 cm (ίδιες με αυτές ενός σύγχρονου φορητού υπολογιστή). Αποτελούνταν από ένα κέλυφος με ενδεικτικούς πίνακες στην εξωτερική του όψη και ένα πολυσύνθετο μηχανισμό 32 τροχών στο εσωτερικό του. Ο πίνακας έδειχνε την ετήσια κίνηση του ήλιου στο ζωδιακό κύκλο καθώς και τις ανατολές και τις δύσεις των λαμπρών άστρων και αστερισμών κατά τη διάρκεια του έτους.
Τα «Κόκκαλα του Νέπιερ»
Ο γνωστός από τη δημιουργία των Νεπερίων λογαρίθμων Σκώτος μαθηματικός Τζον Νέπιερ βασίστηκε σε ένα αρχαίο Ινδικό σύστημα υπολογισμών και δημιούργησε ένα αβάκιο με ράβδους, που έμεινε στην Ιστορία με την ονομασία «Κόκκαλα του Νέπιερ», επειδή οι ράβδοι του ήταν κοκκάλινες. Με τα «κόκκαλα» αυτά ήταν δυνατός ο σχετικά εύκολος υπολογισμός γινομένων αλλά και πηλίκων. Η μέθοδος αυτή ήταν αρκετά δημοφιλής και την χρησιμοποιούσαν μέχρι κα τον 20ο αιώνα σε πολλές χώρες, ειδικά στο Ηνωμένο Βασίλειο. Στα «κόκκαλα του Νέπιερ» έγιναν, με την πάροδο του χρόνου, αρκετές βελτιώσεις, ώστε να έχουν καλύτερη αναγνωσιμότητα και να μπορούν να χρησιμοποιούνται και για άλλους υπολογισμούς, όπως π.χ. για τον υπολογισμό της τετραγωνικής ρίζας ενός αριθμού.
Η μηχανή του Pascal, 1645
Ο Γάλλος μαθηματικός Μπλεζ Πασκάλ (Blaise Pascal) κατασκεύασε το 1645 την πρώτη αληθινή αριθμομηχανή, η οποία επονομάστηκε Πασκαλίνα (Pascaline). Με τη μηχανή αυτή μπορούσε κάποιος να κάνει (σχετικά) εύκολα μαθηματικούς υπολογισμούς. Η μηχανή του Pascal είχε τροχαλίες, τις οποίες, όταν περιέστρεφε ο χρήστης εμφάνιζαν τα αποτελέσματα. Η μηχανή είχε μικρές διαστάσεις και μπορούσε εύκολα να χωρέσει σε ένα μικρό τραπέζι. Ο αρχικός «υπολογιστής» είχε πέντε γρανάζια (με αποτέλεσμα να μπορεί να κάνει υπολογισμούς με σχετικά μικρούς αριθμούς), αλλά κατασκευάστηκε και σε παραλλαγές με έξι και οκτώ γρανάζια.
Η μηχανή εκτελούσε δύο πράξεις, πρόσθεση και αφαίρεση. Στο επάνω μέρος υπήρχε μια σειρά από οδοντωτούς τροχούς (γρανάζια), που το καθένα περιείχε τους αριθμούς από 0 έως 9. Ο πρώτος τροχός συμβόλιζε τις μονάδες, ο δεύτερος τις δεκάδες, ο τρίτος τις εκατοντάδες, κ.ο.κ.
Η μηχανή του Leibniz, 1674
Ο Leibniz, το 1674, τελειοποίησε τη μηχανή του Pascal ώστε να μπορεί να εκτελεί πολλαπλασιασμούς και διαιρέσεις. Στα αρχικά στάδια της καριέρας του, επινόησε το δυαδικό αριθμητικό σύστημα που αποτελεί μέχρι και σήμερα τη βάση για τις γλώσσες προγραμματισμού των υπολογιστών.
Η Αναλυτική Μηχανή του Μπάμπατζ, 1822
Ο 19ος αιώνας ήταν ο Αιώνας του Ατμού, μια και είχαν δημιουργηθεί πάρα πολλές μηχανές που εργάζονταν ‘αυτόματα’ με ατμό. Ο Βρετανός μαθηματικός Τσαρλς Μπάμπατζ (Charles Babbage) σχεδίασε μια αυτόματη μηχανή, που θα εργαζόταν με ατμό και θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την εκτέλεση υπολογισμών. Οι ιδέες του ήταν πολύ πρωτοποριακές, με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατή η πραγματοποίησή τους λόγω των περιορισμών της τεχνολογίας της εποχής. Έτσι, η Αναλυτική Μηχανή του Μπάμπατζ έμεινε μόνο στη θεωρία και δεν κατασκευάστηκε ποτέ, παρά τις προσπάθειες του δημιουργού της.
Άντα Λάβλεϊς, η πρώτη αναλύτρια/προγραμματίστρια
Η μηχανή του Μπάμπατζ ήταν πολύ πρωτοποριακή για την εποχή της, γι’ αυτό και δεν κατάφερε να την δημιουργήσει όπως την ήθελε. Τα σχέδιά του, όμως, δεν πήγαν χαμένα, μιας και η Άντα Λάβλεϊς (Ada Lovelace) τα κατέγραψε και τα επεξεργάστηκε, κάνοντάς την να μείνει στην ιστορία ως η πρώτη προγραμματίστρια / αναλύτρια υπολογιστών στην ιστορία. Προς τιμή της, μια από τις σύγχρονες γλώσσες προγραμματισμού πήρε το όνομά της (Ada). Αξίζει να αναφέρουμε πως η λαίδη Άντα ήταν κόρη του φιλέλληνα Λόρδου Βύρωνα που βοήθησε πάρα πολύ την Ελληνική Επανάσταση.
Η απογραφική μηχανή του Χόλεριθ, 1890
Οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής συγκέντρωναν πάρα πολλούς ανθρώπους που πήγαιναν εκεί για να βρουν μια καλύτερη ζωή. Στα τέλη του 19ου αιώνα η Κυβέρνηση των Η.Π.Α. αποφάσισε να κάνει μια απογραφή του πληθυσμού της χώρας. Οι υπεύθυνοι ήθελαν να μάθουν πόσους κατοίκους έχει η χώρα τους. Όμως, επειδή η χώρα ήταν πολύ μεγάλη, η διαδικασία απογραφής ήταν τεράστια και ιδιαίτερα χρονοβόρα. Γι’αυτό έκαναν ένα διαγωνισμό για τη δημιουργία μιας μηχανής που θα διευκόλυνε την επεξεργασία και καταγραφή των στοιχείων που θα συγκεντρώνονταν από την απογραφή.
Λίγα χρόνια αργότερα, ένα στέλεχος της ΙΒΜ θα δηλώσει: «Στον κόσμο υπάρχει αγορά μόνο για μισή δωδεκάδα υπολογιστές».
1η Γενιά Υπολογιστών (1943- 1956)
Κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ο μαθηματικός Άλαν Τιούρινγκ σχεδίασε μια μηχανή όπου μπορούσε να λύσει οποιοδήποτε πρόβλημα με την μορφή αλγορίθμου. Η μηχανή Τιούρινγκ ήταν η αρχική ιδέα για την κατασκευή του ENIAC όμως δεν μπορούσε τότε να κατασκευαστεί. Παράλληλα κατασκευάζει τον Colossus Mark I το 1943, τον πρώτο προγραμματιζόμενο ηλεκτρονικό υπολογιστή, για την αποκρυπτογράφηση της γερμανικής μηχανής Enigma στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο.
Αργότερα το 1946, μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάζονταν μια συσκευή η οποία να βοηθά τους στρατιωτικούς στους υπολογισμούς για να βρίσκουν τα όπλα τους το στόχο με μεγαλύτερη ακρίβεια. Ο ENIAC ικανοποιόντας τα κριτήρια του Τιούρινγκ περί καθολικής επιλυσημότητας υπήρξε ο πρώτος επαναπρογραμματιζόμενος ηλεκτρονικός υπολογιστής γενικού σκοπού.
Για πρώτη φορά δημιουργήθηκε ένα τεράστιο μηχάνημα που αντί για μηχανικά μέρη χρησιμοποιούσε ηλεκτρονικές λυχνίες, κατασκευασμένες από τον Λι Ντε Φόρεστ (Lee De Forest). Ο πρώτος επαναπρογραμματιζόμενος ηλεκτρονικός υπολογιστής, λειτουργούσε με λυχνίες και ονομάστηκε ENIAC.
Ο ΕΝΙΑC ήταν τεράστιος σε μέγεθος (καταλάμβανε έναν ολόκληρο όροφο), και έπρεπε να τον ελέγχουν συνεχώς ειδικοί επιστήμονες. Συχνά, επίσης, καίγονταν οι λυχνίες του και έπρεπε να τις αντικαθιστούν.
Ακόμα και ο πιο ταπεινός σημερινός υπολογιστής είναι χιλιάδες φορές καλύτερος από τον ENIAC ως προς τις δυνατότητες.
Έπειτα στο Μάντσεστερ του 1949 κατασκευάζεται ο Manchester Mark-Η από τους Τιούρινγκ και Champernowne.
2η Γενιά των Υπολογιστών (1956- 1963)
Την περίοδο αυτή οι λυχνίες αντικαθίστανται από τρανζίστορς. Οι ηλεκτρονικές αυτές κατασκευές (κρυσταλλοτρίοδοι, όπως τις ονομάζουν οι ηλεκτρονικοί), επιτρέπουν τη δημιουργία μικρότερων και ταχύτερων υπολογιστών. Το 1956 στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης (Μ.Ι.Τ.) κατασκευάστηκε ο πρώτος Ηλεκτρονικός Υπολογιστής που λειτουργούσε με τρανζίστορς, ο ΤΧ-0.
3η Γενιά (1964- 1971)
Το 1958 ο Τζακ Κίλμπυ (Jack Kilby), της εταιρείας Texas Instruments κατάφερε να δημιουργήσει κάτι που θα άλλαζε τον κόσμο των ηλεκτρονικών για πάντα,κατασκεύασε το πρώτο Ολοκληρωμένο Κύκλωμα συνδυάζοντας τρανζίστορς, πυκνωτές, αντιστάτες και άλλα ηλεκτρονικά εξαρτήματα όλα τοποθετημένα στο ίδιο κομμάτι από πυρίτιο. Το δημιούργημα του Κίλμπυ επέτρεψε στους επιστήμονες να κατασκευάσουν υπολογιστές τόσο μικρούς ώστε να μπορούμε ακόμη και να τους μεταφέρουμε. Χρησιμοποιείται, επίσης, σε μια πληθώρα άλλων εφαρμογών, όπως τηλεπικοινωνίες, πολυμέσα, ακόμη και παιχνίδια.
4η Γενιά (1971 - σήμερα)
Οι υπολογιστές που έχουμε σήμερα ανήκουν στην 4η Γενιά. Ο κάθε ένας από αυτούς είναι εφοδιασμένος με Επεξεργαστή (CPU), έχει τη δική του Μνήμη, μονάδα αποθήκευσης πληροφοριών, οθόνη, και κάποιο είδος μέσου για να δίνουμε πληροφορίες στον υπολογιστή (πληκτρολόγιο, πενάκι, ποντίκι κλπ).
Σύμφωνα με το νόμο του Moore, κάθε 18 περίπου μήνες η ισχύς των παραγόμενων υπολογιστών διπλασιάζεται. Έτσι, γίνεται αντιληπτό γιατί ένας υπολογιστής που αγοράζεται σήμερα είναι (περίπου) δύο φορές ταχύτερος από έναν υπολογιστή της ίδιας «κατηγορίας» που αγοράστηκε πριν ενάμιση χρόνο.
Αναφορές
Κατηγορία:Ιστορία υπολογιστών
Μέλτινα
Η Μέλτινα (ιταλικά: Meltina, ) ή Μέλτεν (γερμανικά: Mölten, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο