cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δίψακος ο δασικός
Ο δίψακος ο δασικός (Dipsacus fullonum παλαιότερα Dipsacus sylvestris), με κοινή ονομασία νεράγκαθο ανήκει στην οικογένεια Dipsacaceae (Διψακώδη). Είναι είδος με κεντροευρωπαϊκή-μεσογειακή κατανομή, που απαντά στην ηπειρωτική Ελλάδα σε άκρες δρόμων, χαλάσματα και χώρους απορριμάτων, μεταξύ 0-1400 μ. Ο δίψακος από την αρχαιότητα τράβηξε το ενδιαφέρον εξαιτίας των μικρών κυπελοειδών κοιλοτήτων που σχηματίζονται στη βάση των φύλλων. Επίσης, το όνομα «δίψακος» είναι το αρχαίο όνομα της ασθένειας του διαβήτη, ένα σύμπτωμα του οποίου, είναι η δίψα. Η σύνδεση του φυτού με τη δίψα έχει να κάνει με τις κοιλότητες στη βάση των φύλλων, όπου συγκεντρώνεται και παραμένει μια ποσότητα του νερού της βροχής για να ξεδιψάνε οι κουρασμένοι ταξιδιώτες. Η σημασία των κοιλοτήτων μπορεί να είναι προστατευτική επειδή ίσως εμποδίζει κάποια έντομα όπως οι αφίδες να ανέβουν στο στέλεχος. Ο Δαρβίνος συνέδεσε την ύπαρξη των κοιλοτήτων με φαινόμενο σαρκοφαγίας και ένα πρόσφατο πείραμα έδειξε μεγαλύτερη ανάπτυξη εάν προστεθούν νεκρά έντομα σε αυτές τις κοιλότητες. Ο Δίψακος ο δασικός χαρακτηρίζεται από τα καμπυλωτά βράκτια που αγκαλιάζουν και φτάνουν πάνω από την ταξιανθία και τα πριονωτά-σεγαριστά ως ακέραια φύλλα του βλαστού. Ανθίζει από Ιούνιο μέχρι Αύγουστο και τα άνθη είναι χρώματος ροζ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Αιγοφυλλοειδή
Κήποι του Λάμια
μικρογραφία|250x250εσ|Οι Κήποι της αρχαίας Ρώμης μικρογραφία|393x393εσ|Σχέδιο ανασκαφών (Λαντσιάνι 1901). Το κόκκινο πλαίσιο δείχνει το κτίριο και το μουσείο ΕΝPAM. 1 Υπόγειο περιστύλιο με ψηφιδωτό δάπεδο (opus sectile), 3-6 Ιαματικά λουτρά. μικρογραφία|Εφεδρισμός (Αρχαιοελληνικό πρωτότυπο, Μουσείο Καπιτωλίου).
Οι Κήποι του Λάμια, λατιν.: Horti Lamiani, ήταν ένα πολυτελές συγκρότημα μίας αρχαίας ρωμαϊκής έπαυλης με μεγάλους κήπους και υπαίθρια δωμάτια, που βρισκόταν στον Εσκουιλίνο λόφο στη Ρώμη, στην περιοχή γύρω από τη σημερινή Πιάτσα Βιτόριο Εμανουέλε. Δημιουργήθηκαν από τον ύπατο Λεύκιο Αίλιο Λάμια, φίλο του Αυτοκράτορα Τιβέριου, και σύντομα έγιναν αυτοκρατορική ιδιοκτησία. Έχουν εξαιρετική ιστορικο-τοπογραφική σημασία. Μαζί με άλλους αρχαίους ρωμαϊκούς Κήπους στους λόφους Κυρινάλιο, Βιμινάλιο και Eσκουιλίνο, ανακαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια των κατασκευαστικών εργασιών για την επέκταση της Ρώμης στα τέλη του 19ου αι.
Η έπαυλη και οι κήποι είχαν χωριστεί γραφικά σε περίπτερα και βεράντες προσαρμοσμένες στο τοπίο, κατά το πρότυπο της ελληνιστικής παράδοσης. Τελικά γέμισαν με εξαιρετικά έργα τέχνης, από αυθεντικά αρχαία ελληνικά γλυπτά μέχρι εξαιρετικές τοιχογραφίες και μαρμάρινα δάπεδα.
Ένα μουσείο των ανασκαφών του νυμφαίου σχεδιάζεται να ανοίξει το 2021.
Ιστορία
μικρογραφία|Ο Κόμμοδος ως Ηρακλής, Κήποι του Λάμια (Μουσείο Καπιτωλίου). μικρογραφία|Δάπεδο με μαρμαροθετήματα (οpus sectile), μέρος του "Aλαβάστρινου δαπέδου" (Μουσείο Capitoline). μικρογραφία|Διόνυσος, Κήποι του Λάμια (Μουσείο Καπιτωλίου).
Ο Λούκουλλος ξεκίνησε αυτή τη συνήθεια τον 1ο αι. π.Χ., με την κατασκευή των Κήπων του στον Πίντσιο λόφο, σύντομα ακολούθησαν οι Κήποι του Σαλλούστιου μεταξύ των λόφων Κυρινάλιου, Βιμινάλιου και Πεδίου του Άρεως, οι οποίοι ήταν οι μεγαλύτεροι και πλουσιότεροι στον ρωμαϊκό κόσμο. Τον 3ο αι. μ.Χ. ο συνολικός αριθμός των Κήπων καταλάμβανε περίπου το ένα δέκατο της Ρώμης και σχημάτιζε μία πράσινη ζώνη γύρω από το κέντρο. Οι Κήποι ήταν ένα μέρος ευχαρίστησης, σχεδόν ένα μικρό παλάτι, και πρόσφεραν στον πλούσιο ιδιοκτήτη και την αυλή του τη δυνατότητα να ζήσουν απομονωμένα, μακριά από την ταραχώδη ζωή του κέντρου, αλλά κοντά στην πόλη. Βασικό χαρακτηριστικό των Κήπων ήταν η μεγάλη ποσότητα νερού, που ήταν απαραίτητη για την πλούσια βλάστηση και για τη λειτουργία των πολυάριθμων κρηνών και νυμφαίων. Η περιοχή ήταν ιδιαίτερα κατάλληλη γι' αυτές τις κατοικίες καθώς 8 από τα 11 μεγάλα υδραγωγεία της πόλης έφταναν στον Εσκουιλίνο.
Η γη για τους Κήπους του Λάμια ήταν αρχικά ένα νεκροταφείο λίγο έξω από το αρχαίο Σέρβιο Τείχος, αλλά αγοράστηκε από τον Λέυκιο Αίλιο Λάμια, τον Ρωμαίο ύπατο του έτους 3 μ.Χ., ο οποίος ανέπτυξε την ιδιοκτησία. Φαίνεται ότι αυτός κληροδότησε την περιουσία στον Αυτοκράτορα, πιθανότατα επί Τιβέριου, και έτσι οι Κήποι έγιναν αυτοκρατορική (κρατική) ιδιοκτησία. Ο Αυτοκράτορας Καλιγούλας αγάπησε το μέρος τόσο πολύ, που ίδρυσε την κατοικία του εκεί και ανέπτυξε περαιτέρω την ιδιοκτησία. Σε μία υποβλητική αφήγηση αυτόπτη μάρτυρα, ο φιλόσοφος Φίλων επισκέφτηκε τους κήπους το 40 μ.Χ. και συνόδευσε τον Καλιγούλα, που επιθεωρούσε την περίτεχνη κατοικία, ο οποίος διέτασσε να γίνει πιο πολυτελής. Ο Καλιγούλας σύντομα τάφηκε στο σημείο.
Οι Κήποι του Λάμια γειτνίαζαν με τους Κήπους του Μαικήνα και τους Κήπους του Μάιου. Υπό τον Κλαύδιο (41-54) οι Κήποι του Λάμια και του Mάιου ενώθηκαν και διοικούντο από έναν ειδικό επιμελητή των Κήπων (procurator hortorum Lamianorum et Maianorum).
Το ακίνητο επέζησε τουλάχιστον μέχρι τη δυναστεία των Σεβήρων (193-235), οπότε έγινε ιδιωτική ιδιοκτησία του Αυτοκράτορα, όπως φαίνεται από έναν με σφράγισμα αγωγό νερού. Μέχρι τον 4ο αι. οι κήποι δεν ήταν πλέον σε χρήση, όπως αποδεικνύεται από τα αγάλματα, που βρέθηκαν σπασμένα σε κομμάτια και είχαν χρησιμοποιηθεί στα θεμέλια πολλών θερμών.
Ανασκαφές
Οι πρώτες ανακαλύψεις έγιναν τον 16ο αι. και ευρήματα, όπως ένα αντίγραφο του Δισκοβόλου, οι δεκατρείς Nιοβίδες της συλλογής των Μεδίκων (μία παραλλαγή του Λαοκόοντα και των γιών του) και η τοιχογραφία Οι γάμοι της συλλογής Αλντομπραντίνι αποκαλύφθηκαν, τα οποία βρίσκονται τώρα σε μουσεία.
Τον 19ο αι. ο Ροντόλφο Λαντσιάνι παρατήρησε αρχαία λείψανα σε οικοδομικά έργα στην περιοχή και βρήκε όμορφα γλυπτά, στις μετέπειτα ανασκαφές που οργάνωσε. Οι διακοσμήσεις του συγκροτήματος περιλάμβαναν τοιχογραφίες, αρχιτεκτονικά στοιχεία με χρωματιστά μάρμαρα και αναρίθμητα επιχρυσωμένα φύλλα μπρούτζου με ένθετους πολύτιμους λίθους. Ανέφερε:
Μία καταβύθιση γης έδωσε πρόσβαση σε έναν υπόγειο θάλαμο γεμάτο αγάλματα. Το πρώτο που εμφανίστηκε ήταν ένα σχεδόν κολοσσιαίο κεφάλι του Βάκχου, στεφανωμένο με κισσό και άνθη σε κορύμβους και τελικά εμφανίστηκαν και άλλα:
Σε αυτές τις ανασκαφές ήρθαν στο φως τμήματα του συγκροτήματος των Κήπων του Λάμια, αλλά γρήγορα θάφτηκαν εκ νέου.
Άλλα σημαντικά γλυπτικά ευρήματα που συνδέονται με τους κήπους είναι ο λεγόμενος Εφεδρισμός (στα Μουσεία του Καπιτωλίου) από την Πιάτσα Ντάντε και τα αγάλματα στο Σεντράλε Μοντεμαρτίνι από το συγκρότημα Θερμών της Βία Αριόστο.
Μεταξύ 2006 και 2009 ανασκαφές βρήκαν άγνωστες περιοχές των Κήπων του Λάμια κάτω από το μελλοντικό κτήριο ENPAM (Ente Nazionale di Previdenza ed Assistenza dei Medici), όπου ο Λαντσιάνι είχε τεκμηριώσει τη μακριά κρυπτή στοά με ένα δάπεδο από αλάβαστρο και πολύτιμες διακοσμήσεις τοίχων, τονισμένες από κολώνες σε πολύτιμο μάρμαρο giallo antico με βάσεις επιχρυσωμένου στόκου. Το μουσείο επικεντρώνεται σε μία ρωμαϊκή αίθουσα, που αποδίδεται στον Αλέξανδρο Σεβήρο (222-235), ο οποίος έκτισε το κοντινό νυμφαίο του Αλέξανδρου (γνωστό ως Τρόπαια του Μάριου) και με σφραγισμένους σωλήνες νερού (fistulae aquariae), που αποδεικνύουν την ιδιοκτησία του Αυτοκράτορα. Τα εκατοντάδες θραύσματα από ζωγραφισμένο γύψο και πολύτιμα διακοσμητικά υλικά χρονολογούν την αυτοκρατορική κατοικία και είναι εξαιρετικά εκλεπτυσμένα, και ο νέος τομέας σχετίζεται με το συγκρότημα που ανακάλυψε ο Λαντσιάνι από τα διακοσμητικά μαρμάρινα στοιχεία, που είναι πανομοιότυπα με αυτά που ανακαλύφθηκαν τον 19ο αι.
Άλλες ανασκαφές το 2005-6 πραγματοποιήθηκαν κατά την κατασκευή της γραμμής Α του μετρό στους κήπους της Πιάτσα Βιτόριο Εμανουέλε Β΄.
Μάχη του Ρουσόκαστρου
Η Μάχη του Ρουσόκαστρου (Битка при Русокастро) συνέβη στις 18 Ιουλίου 1332 κοντά στο χωριό Ρουσόκαστρο της Βουλγαρίας, ανάμεσα στους στρατούς του Βουλγαρικού βασιλείου και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Το αποτέλεσμα ήταν μια βουλγαρική νίκη.
Το ιστορικό υπόβαθρο
Το 1328 ο Μιχαήλ Ασέν Γ΄ της Βουλγαρίας και και Ανδρόνικος Γ΄ Παλαιολόγος, υπέγραψαν μυστική συνθήκη κατά της Σερβίας. Ενώ ο Μιχαήλ Ασέν Γ΄ πολεμούσε εναντίον των Σέρβων το 1330, οι Βυζαντινοί εισέβαλαν στη Θράκη και κατέλαβαν τις βουλγαρικές πόλεις της.
Το προανάκρουσμα
Οι Βυζαντινοί ήταν απροετοίμαστοι για πόλεμο. Η Αυτοκρατορία τους ήταν διαχωρισμένη από εμφύλια ταραχή και ο στρατός πολεμούσε εναντίον των Τούρκων στη Μικρά Ασία. Στο Βουλγαρικό βασίλειο, υπήρχαν επίσης εσωτερικοί αγώνες, αλλά ο νέος βασιλιάς Ιβάν Αλεξάνταρ γνώριζε ότι η αποφασιστική αντιπαράθεση με τη Ρωμανία δεν είχε έρθει ακόμη και αποφάσισε να βελτιώσει τις σχέσεις του με τους Σέρβους. Το 1332 συνήψε συνθήκη ειρήνης μαζί τους, που κράτησε μέχρι το τέλος του. Η συνθήκη κατοχυρώθηκε με έναν γάμο μεταξύ του Σέρβου βασιλιά Στέφανου Ντούσαν και της αδελφής του βασιλιά, Έλενας. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους, οι Ρωμαίοι συγκέντρωσαν στρατό και -χωρίς κήρυξη πολέμου- προχώρησαν προς τη Βουλγαρία, λεηλατώντας και λαφυραγωγώντας τα χωριά στον δρόμο τους.
Η μάχη
Η μάχη ξεκίνησε στις έξι το πρωί και συνεχίστηκε για τρεις ώρες. Οι Ρωμαίοι προσπάθησαν να εμποδίσουν το βουλγαρικό ιππικό να τους περιβάλλει, αλλά ο ελιγμός τους απέτυχε. Το ιππικό κινήθηκε γύρω από την πρώτη Ρωμαϊκή γραμμή, αφήνοντάς το για το πεζικό και έπληξε το πίσω μέρος των πλευρών τους. Μετά από έναν άγριο αγώνα οι Ρωμαίοι ηττήθηκαν, εγκατέλειψαν το πεδίο της μάχης και κατέφυγαν στο Ρουσόκαστρο. Ο βουλγαρικός στρατός περικύκλωσε το φρούριο και το μεσημέρι της ίδιας ημέρας ο Ιβάν Αλεξαντάρ έστειλε απεσταλμένους για να συνεχίσουν τις διαπραγματεύσεις.
Οι συνέπειες
αριστερά|μικρογραφία| Μνημείο της μάχης του Ρουσοκάστρου. Οι Βούλγαροι ανέκτησαν το χαμένο έδαφός τους στη Θράκη και ενίσχυσαν τη θέση του βασιλείου τους. Ο οκτάχρονος γιος και διάδοχος του Βούλγαρου βασιλιά, ο Μιχαήλ Ασέν (Δ΄) παντρεύτηκε την κόρη του Ανδρόνικου Γ΄, (Μαρία) Ειρήνη Παλαιολογίνα, εδραιώνοντας την ειρήνη μεταξύ των δύο κρατών.
Αυτή η μάχη θεωρήθηκε από τους μεσαιωνικούς Βούλγαρους ιστορικούς ως ένας μεγάλος θρίαμβος του βασιλιά Ιβάν Αλεξ αντάρ. Αυτή ήταν η τελευταία μεγάλη μάχη μεταξύ της Βουλγαρίας και της Ρωμανίας, καθώς η αντιπαλότητά τους για επτά αιώνες για κυριαρχία στα Βαλκάνια έληγε σύντομα, μετά την πτώση των δύο επικρατειών στην οθωμανική κυριαρχία.
Το όνομα του Ρουσόκαστρου δόθηκε σε έναν βράχο στη βόρεια είσοδο στο στενό ΜακΦάρλαν στα νησιά Νότια Σέτλαντ, στην Ανταρκτική. Αυτός πήρε το όνομά του από τον «οικισμό και το μεσαιωνικό φρούριο του Ρουσόκαστρου στη νοτιο-ανατολική Βουλγαρία».
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:14ος αιώνας στη Βουλγαρία
Γιάννης Αγγελόπουλος (ποδοσφαιριστής)
Ο Γιάννης Αγγελόπουλος (γενν. Νίκαια, 1969) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν κυρίως ως αμυντικός. Από το 2007 μέχρι και σήμερα, είναι τεχνικός διευθυντής στην Π.Α.Ε. Ατρόμητος Αθηνών.
Ποδοσφαιρική καριέρα
Ο Γιάννης Αγγελόπουλος ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τις ακαδημίες της Προοδευτικής, σε ηλικία 13 χρονών, έπειτα από παρότρυνση του πατέρα του, χρόνια φίλαθλος της ομάδας, ο οποίος τον έπερνε μαζί του από πολύ μικρό στο γήπεδο. Ξεκίνησε το 1982 από το παιδικό και με την ενηλικίωση του το 1987, ο προπονητής του όλο αυτό το διάστημα στις ακαδημίες Βασίλης Τερκεσίδης, τον προώθησε σε ηλικία 18 ετών στην ανδρική ομάδα. Με την Προοδευτική αγωνίστηκε σε όλη τη διάρκεια της ποδοσφαιρικής καριέρας του, επί πολλά έτη ως αρχηγός, αγωνιζόμενος σε Γ', Β' και Α' Εθνική, μέχρι το 2004 που σταμάτησε το ποδόσφαιρο. Το 2002, σύμφωνα με τα Ποδοσφαιρικά βραβεία ΠΣΑΠ, αναδείχθηκε καλύτερος ποδοσφαιριστής στη Β' Εθνική. Το 1992, ο προπονητής της ΑΕΚ, Ντούσαν Μπάγεβιτς, έδειξε ενδιαφέρον, αλλά ο ίδιος ποτέ δεν αποχώρησε από την Προοδευτική, όπου με τα χρώματά της είχε συνολικά 341 συμμετοχές, αποτελώντας έναν από τους ποδοσφαιριστές με τις περισσότερες συμμετοχές στην ιστορία του συλλόγου.
Ως ποδοσφαιριστής διακρίθηκε για το πάθος και την φυσική του κατάρτιση, ενώ εκτός από αμυντικός, αγωνίστηκε και σε άλλες θέσεις όταν το είχε ανάγκη η ομάδα. Η εξαιρετική του φυσική κατάσταση τον βοηθούσε να αντεπεξέλθει, ενώ ήταν γρήγορος στις αντιδράσεις του, αφοσιωμένος και πάντα με πνεύμα αγωνιστικότητας.
Μετά το ποδόσφαιρο
Με το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας το 2004, συνέχισε στην Προοδευτική από το πόστο του τεχνικού διευθυντή και μάνατζερ της Π.Α.Ε. Προοδευτικής. Τον Ιούλιο του 2007 ανέλαβε τεχνικός διευθυντής της Π.Α.Ε. Ατρομήτου Αθηνών, έπειτα από πρόταση του προέδρου της Γιώργου Σπανού, θέση την οποια διατηρεί μέχρι σήμερα.
Παράλληλα, δραστηριοποιείται και με τον Σύλλογο Βετεράνων Ποδοσφαιριστών Προοδευτικής.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προοδευτικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας
Βασιλιάς της Ρώμης
Ο βασιλιάς της Ρώμης, λατιν. rex Romae, ήταν ο ανώτερος ηγέτης του Ρωμαϊκού Βασιλείου. Σύμφωνα με τον μύθο, ο πρώτος βασιλιάς της Ρώμης ήταν ο Ρωμύλος, που ίδρυσε την πόλη το 753 π.Χ. στον Παλατίνο λόφο. Επτά μυθικοί βασιλείς λέγεται, ότι κυβέρνησαν τη Ρώμη ως το 509 π.Χ., οπότε ο τελευταίος εκθρονίστηκε. Καθένας τους κυβέρνησε 35 περίπου έτη.
Οι βασιλείς μετά τον Ρωμύλο δεν ήταν γνωστοί ως δυνάστες και δεν υπάρχει αναφορά σε κληρονομική διαδοχή, παρά μόνο έπειτα από τον πέμπτο βασιλιά Λεύκιο Ταρκύνιο Πρίσκο. Ως εκ τούτου μερικοί υποθέτουν, ότι ο Ταρκύνιος προσπάθησε να ιδρύσει κληρονομική μοναρχία έναντι της πριν υποτιθέμενης κατ' εκλογήν μοναρχίας, με αποτέλεσμα τη δημιουργία Δημοκρατίας.
Γενικά
Η πρώιμη Ρώμη κυβερνήθηκε από τον βασιλιά (rex). Ο βασιλιάς είχε απόλυτη εξουσία επάνω στον λαό και κανείς δεν τον εξουσίαζε. Η Σύγκλητος ήταν μια αδύναμη ολιγαρχία, ικανή να ασκεί μόνο δευτερεύουσες διοικητικές εξουσίες, έτσι ώστε η Ρώμη να κυβερνάται από τον βασιλιά της, ο οποίος στην πραγματικότητα ήταν απόλυτος μονάρχης. Η κύρια λειτουργία της Συγκλήτου ήταν να εκτελεί και να διαχειρίζεται τις επιθυμίες του βασιλιά. Μετά τον Ρωμύλο, τον πρώτο μυθικό βασιλιά της Ρώμης, οι Ρωμαίοι βασιλείς εξελέγοντο από τον λαό της Ρώμης, που καθόταν ως Συνέλευση των Φυλών (Curiates), που ψήφιζε για τον υποψήφιο που είχε προταθεί από ένα επιλεγμένο μέλος της Συγκλήτου, που ονομαζόταν μεσοβασιλιάς (interrex). Οι υποψήφιοι για τον θρόνο μπορούσαν να είναι οποιαδήποτε προέλευσης. Για παράδειγμα, ένας τέτοιος υποψήφιος, ο Λεύκιος Ταρκύνιος ο Πρεσβύτερος (Priscus]), ήταν αρχικά πολίτης και μετανάστης από μια γειτονική ετρουσκική πόλη-κράτος. Ο λαός της Ρώμης, που συνεδρίαζε ως Συνέλευση των Φυλών, μπορούσε τότε είτε να αποδεχθεί είτε να απορρίψει τον προτεινόμενο υποψήφιο-βασιλιά.
Ο βασιλιάς είχε δώδεκα ραβδούχους (lictores), που κρατούσαν δέσμες ράβδων (fasces), έναν πτυσσόμενο θώκο (sella curula), που χρησίμευε ως θρόνος, έναν πορφυρό χιτώνα βαμμένο (toga picta), ερυθρά πέδιλα και έφερε στο κεφάλι ένα λευκό διάδημ[ απαιτείται παραπομπή ]α. Μόνο ο βασιλιάς μπορούσε να φορέσει πορφυρή τόγκα.
Την ανώτατη εξουσία του κράτους είχε ο βασιλιάς, θέση που είχε τις ακόλουθες εξουσίες:
Γενικός εκτελεστής
Πέρα από τη θρησκευτική του εξουσία, ο βασιλιάς είχε την ανώτατη στρατιωτική, εκτελεστική και δικαστική εξουσία μέσω της χρήσης της απόλυτης εξουσίας (imperium). Το imperium του βασιλιά κρατείτο ισόβια και τον προστάτευε από το να δικαστεί για τις πράξεις του. Ως ο μοναδικός κάτοχος του imperium στη Ρώμη εκείνη την εποχή, ο βασιλιάς διέθετε την απόλυτη εκτελεστική εξουσία και ανεξέλεγκτη στρατιωτική εξουσία ως αρχιστράτηγος όλων των δυνάμεων της Ρώμης. Η εκτελεστική του εξουσία και το μοναδικό του imperium, του επέτρεπαν να εκδίδει διατάγματα με ισχύ νόμου. Επίσης, οι νόμοι που προστατεύουν τους πολίτες από την κατάχρηση των αξιωματούχων, που κατείχαν το imperium δεν υπήρχαν κατά την εποχή των βασιλέων.
Ένας άλλος αξιωματούχος που διοριζόταν από τον βασιλιά, ήταν ο έπαρχος της πόλης (praefectus urbi), ο οποίος ενεργούσε ως φύλακας της πόλης. Όταν ο βασιλιάς απουσίαζε από την πόλη, ο έπαρχος κατείχε όλες τις εξουσίες του βασιλιά, ακόμη και σε σημείο να του απονεμηθεί το imperium, ενώ βρισκόταν μέσα στην πόλη. Ο βασιλιάς ήταν το μόνο πρόσωπο, που είχε την εξουσία να διορίζει πατρικίους στη Σύγκλητο.
Γενικός δικαστής
Η απόλυτη εξουσία του βασιλιά του παραχωρούσε τόσο στρατιωτικές εξουσίες, όσο και τον εξουσιοδοτούσε να εκφέρει νομική κρίση σε όλες τις περιπτώσεις, ως ο ανώτατος δικαστής της Ρώμης. Μολονότι μπορούσε να αναθέσει αρχιερείς (pontifex) να ενεργούν ως μικροί δικαστές σε ορισμένες υποθέσεις, είχε την ανώτατη εξουσία σε όλες τις υποθέσεις που υποβάλλονταν ενώπιόν του, τόσο αστικές όσο και ποινικές. Αυτό έκανε τον βασιλιά ανώτατο σε περιόδους πολέμου και ειρήνης. Ενώ ορισμένοι συγγραφείς πίστευαν ότι δεν υπήρχε έφεση από τις αποφάσεις του βασιλιά, άλλοι πίστευαν ότι μια πρόταση για έφεση θα μπορούσε να υποβληθεί ενώπιον του βασιλιά, από οποιονδήποτε πατρίκο κατά τη διάρκεια μιας συνεδρίασης της Συνέλευσης των Φυλών.
Για να βοηθήσει τον βασιλιά, ένα συμβούλιο συμβούλευε τον βασιλιά σε όλες τις δίκες, αλλά αυτό το συμβούλιο δεν είχε καμία εξουσία να ελέγχει τις αποφάσεις του βασιλιά. Επίσης, διορίστηκαν από τον ίδιο δύο ανακριτές εγκλημάτων (quaestores parridici) καθώς και ένα ποινικό δικαστήριο δύο ατόμων (duumviri perduellionis), που επέβλεπε για υποθέσεις προδοσίας.
Γενικός νομοθέτης
Υπό τους βασιλείς, η Συνέλευση της Συγκλήτου και των Φυλών είχαν πολύ μικρή ισχύ και εξουσία: δεν ήταν ανεξάρτητοι φορείς, και είχαν το δικαίωμα να συναντώνται μαζί και να συζητούν ζητήματα του κράτους. Θα μπορούσαν να συγκληθούν μόνο από τον βασιλιά και μπορούσαν να συζητήσουν μόνο τα θέματα, που τους έθετε ο βασιλιάς. Ενώ η Συνέλευση των Φυλών (Curiate) είχε την εξουσία να εγκρίνει νόμους, που είχαν υποβληθεί από τον βασιλιά, η Σύγκλητος ήταν ουσιαστικά ένα τιμητικό συμβούλιο. Θα μπορούσε να συμβουλεύσει τον βασιλιά για τη δράση του, αλλά, σε καμία περίπτωση βδεν θα μπορούσε να τον εμποδίσει, από το να ενεργήσει. Το μόνο πράγμα που δεν μπορούσε να κάνει ο βασιλιάς χωρίς την έγκριση της Συνέλευσης της Συγκλήτου και των Κουριατών, ήταν να κηρύξει τον πόλεμο εναντίον ενός ξένου έθνους. Αυτά τα ζητήματα ουσιαστικά επέτρεπαν στον βασιλιά να κυβερνά λίγο πολύ με διατάγματα, με εξαίρεση τις προαναφερόμενες υποθέσεις.
Εκλογή
Κάθε φορά που απεβίωνε ένας Ρωμαίος βασιλιάς, η Ρώμη έμπαινε σε μια περίοδο μεσοβασιλείας (interregnum): η ανώτατη εξουσία στο κράτος μεταβιβαζόταν στη Σύγκλητο, η οποία είχε το καθήκον να βρει έναν νέο βασιλιά. Η Σύγκλητος συγκεντρωνόταν και διόριζε ένα από τα μέλη της ως μεσοβασιλιά (interrex) για να υπηρετήσει για μια περίοδο πέντε ημερών, με μοναδικό σκοπό να ορίσει τον επόμενο μεσοβασιλιά της Ρώμης. Έτσι μετά την πενθήμερη περίοδο, ο μεσοβασιλιάς διόριζε (με τη σύμφωνη γνώμη της Συγκλήτου) άλλον συγκλητικό για μια ακόμη πενθήμερη θητεία. Αυτή η διαδικασία θα συνεχιζόταν μέχρι την εκλογή νέου βασιλιά. Μόλις ο μεσοβασιλιάς έβρισκε έναν κατάλληλο υποψήφιο για τη βασιλεία, έφερνε τον υποψήφιο στη Σύγκλητο και αυτή τον εξέταζε. Εάν η Σύγκλητος επιβεβαίωνε την υποψηφιότητα, ο μεσοβασιλιάς συγκαλούσε τη Συνέλευση των Φυλών (Curiate) και προήδρευε ως πρόεδρός της κατά την εκλογή του βασιλιά.
Μόλις προτεινόταν ένας υποψήφιος στη Συνέλευση των Φυλών, ο λαός της Ρώμης μπορούσε είτε να αποδεχτεί, είτε να απορρίψει τον εκλεγμένο βασιλιά. Εάν γινόταν δεκτός, ο εκλεγμένος βασιλιάς δεν ανελάμβανε αμέσως τα καθήκοντά του: έπρεπε να πραγματοποιηθούν δύο πρόσθετες πράξεις, πριν αποκτήσει την πλήρη βασιλική ισχύ και εξουσία. Πρώτον, ήταν απαραίτητο να αποκτηθεί το θείο θέλημα των θεών για τον σεβασμό τού διορισμού του μέσω οιωνών, αφού ο βασιλιάς θα υπηρετούσε ως αρχιερέας της Ρώμης. Ένας οιωνοσκόπος έκανε αυτή την τελετή, οδηγώντας τον εκλεγμένο βασιλιά στην ακρόπολη, όπου τον τοποθετούσε σε έναν λίθινο θώκο, ενώ ο λαός περίμενε από κάτω. Εάν ο εκλεγμένος βασιλιάς βρισκόταν άξιος για τη βασιλεία, ο οιωνοσκόπος ανήγγειλε ότι οι θεοί είχαν δώσει ευνοϊκά σημεία, επιβεβαιώνοντας έτσι τον ιερατικό χαρακτήρα του εκλεγμένου βασιλιά. Δεύτερον, η απεριόριστη εξουσία (imperium) έπρεπε να ανατεθεί στον βασιλιά. Η ψηφοφορία της Συνέλευσης των Φυλών καθόριζε μόνο ποιος θα ήταν βασιλιάς, αλλά αυτή η πράξη δεν τού απένειμε την εξουσία. Ως εκ τούτου, ο ίδιος ο βασιλιάς πρότεινε στη Συνέλευση των Φυλών ένα νομοσχέδιο, που του παραχωρούσε την απεριόριστη εξουσία (imperium) και η Συνέλευση των Φυλών, ψηφίζοντας υπέρ του νόμου, θα την χορηγούσε.
Θεωρητικά, ο λαός της Ρώμης εξέλεγε τον αρχηγό του, αλλά η Σύγκλητος είχε τον μεγαλύτερο έλεγχο της διαδικασίας.
Οι επτά βασιλείς της Ρώμης
Δεδομένου ότι τα αρχεία της Ρώμης καταστράφηκαν το 390 π.Χ., όταν η πόλη λεηλατήθηκε, είναι αδύνατο να γνωρίζουμε με βεβαιότητα πόσοι βασιλείς κυβέρνησαν πραγματικά την πόλη, ή εάν κάποιες από τις πράξεις, που αποδίδονται στους μεμονωμένους βασιλείς από μεταγενέστερους συγγραφείς, είναι ακριβείς.
Ο Τίτος Τάτιος, βασιλιάς των Σαβίνων, ήταν επίσης από κοινού βασιλιάς της Ρώμης με τον Ρωμύλο για πέντε χρόνια, μέχρι το τέλος του. Ωστόσο, παραδοσιακά δεν συγκαταλέγεται στους επτά βασιλείς της Ρώμης.
Κατά τη Δημοκρατία
Η ανατροπή της ρωμαϊκής μοναρχίας του Tαρτύνιου του Υπερήφανου (Superbus) οδήγησε σε (περιορισμένο) διαχωρισμό των δύο εξουσιών, που αναφέρθηκαν παραπάνω.
Ο πραγματικός τίτλος του βασιλιά διατηρήθηκε με τον ιερό βασιλιά (rex sacrorum), ο οποίος επίσημα παρέμεινε ο πρώτος ιερέας της Ρώμης. Του απαγορευόταν οποιαδήποτε πολιτική ή στρατιωτική σταδιοδρομία, εκτός από μια θέση στη Σύγκλητο. Ωστόσο η επιθυμία των Ρωμαίων να αποτρέψουν τη βασιλεία από το να γίνει σημαντική, έφτασε τόσο μακριά, που -ακόμη και στον τομέα της θρησκείας- ο βασιλιάς των θυσιών υπαγόταν σε όλα (εκτός από το πρωτόκολλο) στον πρώτο από τους αρχιερείς, τον μέγιστο αρχιερέα (pontifex maximus) (του οποίου η θέση, παρά το όνομα του ιερέα, περιγράφεται καλύτερα ως «υπουργός θρησκείας»), στον βαθμό που σε κάποιο σημείο της ιστορίας, το βασιλικό ανάκτορο (Regia) στη Ρωμαϊκή Αγορά (Forum Romanum), που αρχικά κατοικείτο από τον βασιλιά των θυσιών, παραχωρήθηκε στον μέγιστο αρχιερέα. Αξίζει να σημειωθεί, ότι μία από τις σημαντικότερες δημόσιες εμφανίσεις του ήταν στον εορτασμό της φυγής του Βασιλιά (Regifugium), όπου υποδυόταν τον βασιλιά που διέφευγε έξω από την πόλη. Επιπλέον οι ύπατοι διατήρησαν θρησκευτικούς ρόλους, που θεωρούνταν τόσο σημαντικοί, που το αξίωμα του μεσοβασιλιά διατηρήθηκε για την εναρκτήρια προσευχή των "εκλογικών" συνελεύσεων, σε περίπτωση που και οι δύο ύπατοι απεβίωναν στην εξουσία, και το τελετουργικό της πομπής ενός ήλου στον ναό του Δία μερικές φορές μπορούσε να επιφέρει ακόμη δικτατορία. Ο ιερός βασιλιάς δεν εκλεγόταν από τον λαό, αλλά επιλεγόταν από τον σύλλογο των αρχιερέων.
Ο βασιλιάς των θυσιών διατήρησε ορισμένες θρησκευτικές τελετουργίες που μόνο αυτός μπορούσε να εκτελέσει και ενεργούσε ως οιωνεί ιερέας (flamen) στον Ιανό. Η θέση φαίνεται ότι συνέχισε να υπάρχει, μέχρι την επίσημη υιοθέτηση της χριστιανικής θρησκείας. Για να πληρεί τις προϋποθέσεις για το αξίωμα, η καταγωγή πατρικίου ήταν απαραίτητη. Ωστόσο, κάποτε εξελέγη ένας από τους πληβείους, το Mάρκιο γένος, κερδίζοντας για το ίδιον και τους απογόνους του το επίθετο (cognomen) Rex.
Όπως αναφέρθηκε, οι διοικητικές λειτουργίες στη θρησκεία, συμπεριλαμβανομένης κάποια στιγμή της στέγασης στην αρχαία βασιλική αυλή, παραχωρήθηκαν στον ανώτατο από τους αρχιερείς.
Στην ύστερη Δημοκρατία, ο προηγούμενος ρόλος του βασιλιά στην επιλογή νέων συγκλητικών και την απόλυση ανθρώπων από τη Σύγκλητο παραχωρήθηκε στους τιμητές (censors). Ωστόσο, ο ρόλος της επιλογής των συγκλητικών έγινε μάλλον περιορισμένος, καθώς όλοι οι αξιωματούχοι μέχρι τον βαθμό του ταμία (quaestor) γινόταν τελικά δεκτοί στη Σύγκλητο μετά τη λήξη του αξιώματός τους.
Η σύγχρονη έννοια του αρχηγού κράτους, όσον αφορά τους δημοκρατικούς χρόνους με εξαίρεση τις δικτατορίες, δύσκολα μπορεί να μεταφραστεί σε ρωμαϊκές αντιλήψεις. Οι περισσότερες άλλες εξουσίες -όπως το imperium- παραχωρήθηκαν στους υπάτους (η ετυμολογία υποδηλώνει, ότι αυτοί ήταν αρχικά οι κύριοι σύμβουλοι του βασιλιά) και στους πραίτορες ("ηγέτες") μετά τη δημιουργία αυτού του αξιώματος (περί το 367, σύμφωνα με τον Λίβιο), διαχωρίζοντας έτσι τουλάχιστον κατά προσέγγιση τη δικαστική από την εκτελεστική εξουσία. Σύμφωνα με την παράδοση (που αμφισβητείται από τους ιστορικούς τις πρώτες δεκαετίες), την υπατεία ανέθεταν πάντα σε δύο άτομα, για να αποτρέψουν τη μονοκρατορία. Σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης, καθιερώθηκε η εξουσία διορισμού δικτάτορα για εξάμηνη θητεία. Αργότερα, οι ανθύπατοι και οι αντιπραίτορες θα μπορούσαν να λάβουν την απεριόριστη εξουσία (imperium) με εντολή της Συγκλήτου. Όποιος χρησιμοποιούσε το imperium για να ηγηθεί νικηφόρα έναν στρατό, μπορούσε να αποκτήσει τον τίτλο του αυτοκράτορα (imperator), ο οποίος αργότερα έγινε ο κύριος τίτλος των ηγεμόνων, οι οποίοι επισήμως συμπεριλήφθηκαν στο σύστημα αξιωμάτων ως ανθύπατοι στις περισσότερες (και τις στρατηγικά πιο σημαντικές) επαρχίες της αυτοκρατορίας, επικεφαλής συγκλητικοί, και τριβούνοι του λαού χωρίς τον τίτλο. Η ρεπουμπλικανική ιδέα ότι κάθε promagisterial imperium τελειώνει με την είσοδο στην πόλη, δεν τηρείτο στην περίπτωση των αυτοκρατόρων.
Ταυτόχρονα, η νομοθεσία πέρασε πρακτικά από τη Συνέλευση των Φυλών στη Συνέλευση των Εκατό (Centuriatum) -και στη Συνέλευση των Φυλών-, με εξαίρεση την τυπικότητα, λίγο πολύ, ενός lex curiata de imperio, που επικύρωνε τις εκλογές της προηγούμενης Συνέλευσης των Εκατό. Ωστόσο οι ύπατοι διατήρησαν την εξουσία να κυβερνούν με διατάγματα.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαϊκό δίκαιο Κατηγορία:Ρωμαίοι αξιωματούχοι Κατηγορία:Μονάρχες της Ιταλίας Κατηγορία:Αρχαίοι Ρωμαϊκοί τίτλοι
Βρατισλάβκα
Το Βρατισλάβκα είναι ένα χωριό και δήμος (όμπετς) στην επαρχία Μπρνο στην περιφέρεια Νότιας Μοραβίας στην Τσεχία.
Ο δήμος καλύπτει μια έκταση 3,49 τετραγωνικά χιλιόμετρα (1,35 τετραγωνικά μίλια) και έχει πληθυσμό 86 κατοίκων στις 3 Ιουλίου 2006.
Βρίσκεται περίπου 35 χιλιόμετρα (22 μίλια) βορειοδυτικά του Μπρνο και 153 χιλιόμετρα (95 μίλια) νοτιοανατολικά της Πράγας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Τσεχίας
Ευάγγελος Βλασσόπουλος
Ο Ευάγγελος Βλασσόπουλος (7 Ιουλίου 1935 - 18 Ιουλίου 2002), του Νικολάου, ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στη Λευκάδα. Η θητεία του στο ελληνικό Κοινοβούλιο διακόπηκε με τον θάνατό του.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε το 1935 στον Άγιο Πέτρο Λευκάδας. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών.
Εξελέγη πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Πειραιά το 1977 και παρέμεινε στη θέση αυτή επί μία οκταετία.
Από το 1993 ως το 1996 ήταν πρόεδρος του Εθνικού Οργανισμού Προνοίας και νωρίτερα, του Οίκου του Ναύτου. Εξελέγη βουλευτής Λευκάδας με το ΠΑΣΟΚ (στο οποίο ανήκε από ιδρύσεώς του), αρχικά στις εκλογές του 1996 και επανεξελέγη το 2000.
Πέθανε σε ηλικία 67 ετών στις 18 Ιουλίου 2002. Κηδεύτηκε δύο ημέρες μετά (20 Ιουλίου) από τον Μητροπολιτικό Ναό Αγίας Τριάδος του Πειραιώς. Ήταν παντρεμένος με τη Θεονίτσα Κακογιάννη και απέκτησαν 2 κόρες.
Την έδρα του στη Βουλή κατέλαβε ο Γεώργιος Κτενάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Λευκάδας Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα
Σταυροπόλ
Η Σταυρούπολη (Ставрополь) είναι πόλη και διοικητικό κέντρο του κράι Σταυρούπολης στη Ρωσία. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός της πόλης ήταν 398.539 άτομα, ενώ το 2020 είχε αυξηθεί σε σχεδόν 450.000 σύμφωνα με εκτίμηση.
Ήταν προηγουμένως γνωστή ως Βοροσιλόφσκ (μέχρι τις 12 Ιανουαρίου 1943).
Ετυμολογία
Το όνομα Σταβροπόλ (Ста́врополь) είναι η ρωσική απόδοση του ελληνικού ονόματος Σταυρούπολη (πόλη του σταυρού). Σύμφωνα με το μύθο, οι στρατιώτες βρήκαν ένα πέτρινο σταυρό ενώ κατασκεύαζαν το οχυρό που βρίσκεται στη σημερινή θέση της πόλης. Δεν σχετίζεται με τη Βυζαντινή Σταυρούπολη (αρχαία Αφροδισιάδα) στη Μικρά Ασία, ούτε με την επίσης στη Ρωσία Σταυρούπολη επί του Βόλγα (το σημερινό Τολιάτι) αλλά και ούτε με τις αντίστοιχες σημερινές πόλεις στην Ελλάδα.
Ιστορία
Ιδρύθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1777 μετά τον ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1768-1774 ως στρατόπεδο και το 1785 χορηγήθηκε καθεστώς πόλης. Ο πρίγκιπας Γκριγκόρι Ποτέμκιν, ο οποίος ίδρυσε τη Σταυρούπολη ως ένα από τα δέκα οχυρά μεταξύ του Αζόφ και του Μόζντοκ, κατόπιν αιτήματος της Αικατερίνης της Μεγάλης, έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στη δημιουργία της πόλης. Οι Κοζάκοι του Ντον, ιδιαίτερα αυτοί από το σύνταγμα Χοπέρσκι, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή μέσα και γύρω από τη Σταυρούπολη και το Γκεοργκίγιεφσκ με αποστολή να υπερασπιστούν τα σύνορα της Αυτοκρατορίας.
Το 1809 ο Αλέξανδρος Α΄ κάλεσε αρκετές αρμενικές οικογένειες να εγκατασταθούν στην περιοχή του φρουρίου, προκειμένου να ενισχυθεί το εμπόριο στην περιοχή.
Η στρατηγική θέση της Σταυρούπολης βοήθησε στη ρωσική κατάκτηση του Καυκάσου. Από τις αρχές του 19ου αιώνα, η πόλη εξελίχθηκε σε πολυσύχναστο εμπορικό κέντρο στην περιοχή του Βόρειου Καυκάσου. Το 1843, ιδρύθηκε μια επισκοπική έδρα της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και το 1847 έγινε έδρα του ομώνυμου κυβερνείου.
Κατά τη διάρκεια του ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου η πόλη άλλαξε χέρια αρκετές φορές και τελικά κατελήφθη από τον Κόκκινο Στρατό, έπειτα από τη νίκη του εναντίον του Εθελοντικού στρατού του στρατάρχη Άντον Νενίκιν στις 29 Ιανουαρίου 1920. Η πόλη μετονομάστηκε σε Βοροσίλοφσκ στις 5 Μαίου 1935 προς τιμήν του Κλιμέντ Βοροσίλοφ αλλά το αρχικό όνομα της πόλης αποκαταστάθηκε το 1943. Ο Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος ήταν ένα βαρύ τίμημα για την πόλη. Από τις 3 Αυγούστου 1942 μέχρι τις 21 Ιανουαρίου 1941 η πόλη ήταν υπό την κατοχή των Γερμανών και το αεροδρόμιο χρησιμοποιήθηκε ως βάση για τη Λουφτβάφε (γερμανική αεροπορία) για να βομβαρδίζει τις σοβιετικές προμήθειες πετρελαίου στο Γκρόζνι. Η πόλη απελευθερώθηκε από τον Σοβιετικό Στρατό τον Ιανουάριο του 1943. Από το 1946, κοντά στην πόλη παράγεται φυσικό αέριο. Αργότερα χτίστηκε αγωγός για την προμήθεια της Μόσχας με φυσικό αέριο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας
Μάχη της Ντεβίνα
Η μάχη της Ντεβίνα έγινε στις 17 Ιουλίου 1279 κοντά στο μικρό φρούριο Ντέβινα, κοντά στη σύγχρονη πόλη Κοτέλ, επαρχία Μπουργκάς, στη νοτιοανατολική Βουλγαρία. Ο Ιβάιλο της Βουλγαρίας επιτέθηκε στον Βυζαντινό στρατό, που στάλθηκε για να βοηθήσει τον αντίπαλό του για το στέμμα Ιβάν Ασέν Γ΄.
Προέλευση της σύγκρουσης
Το 1277 σε μια λαϊκή εξέγερση με επικεφαλής τον Ιβάιλο ξέσπασε στη βορειοανατολική Βουλγαρία ενάντια στην ανικανότητα του βασιλιά Κωνσταντίνου Τιχ να αντιμετωπίσει τις συνεχείς επιδρομές των Μογγόλων, που κατέστρεφαν τη χώρα για χρόνια. Ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος αποφάσισε να εκμεταλλευτεί την αστάθεια στη Βουλγαρία. Έστειλε στρατό για να επιβάλει στο θρόνο τον σύμμαχό του Ιβάν Ασέν Γ΄. Ο Iβάν Ασέν Γ΄I απέκτησε τον έλεγχο της περιοχής μεταξύ Βίντιν και Σέρβεν. Ο Ιβάιλο πολιορκήθηκε από τους Μογγόλους στο Ντραστάρ (Σίλιστρα) και οι ευγενείς στην πρωτεύουσα Τάρνοβο δέχτηκαν τον Ιβάν Άσεν Γ΄ για βασιλιά.
Η μάχη
Την ίδια χρονιά ωστόσο ο Iβάιλο κατάφερε να κάνει ένα σημαντικό ρήγμα στο Ντράσταρ και κατευθύνθηκε προς την πρωτεύουσα. Για να βοηθήσει τον σύμμαχό του, ο Μιχαήλ Η΄ έστειλε στρατό 10.000 ανδρών προς τη Βουλγαρία υπό τον Μούριν. Όταν ο Ιβάιλο έμαθε για εκείνη την εκστρατεία, εγκατέλειψε την πορεία του στο Τάρνοβο. Παρόλο που τα στρατεύματά του ήταν λιγότερα, ο Βούλγαρος ηγέτης επιτέθηκε στον Μουρίν στο πέρασμα του Κοτέλ στις 17 Ιουλίου 1279 και οι Ρωμαίοι καταστράφηκαν εντελώς. Πολλοί από αυτούς χάθηκαν στη μάχη, ενώ οι υπόλοιποι αιχμαλωτίστηκαν και αργότερα σκοτώθηκαν με εντολή του Ιβάιλο.
Συνέπεια
Μετά την ήττα ο Μιχαήλ Η΄ έστειλε έναν άλλο στρατό 5.000 ανδρών υπό τον Απρίν, αλλά επίσης ηττήθηκε από τον Ιβάιλο πριν φτάσει στα Βαλκανικά Όρη. Χωρίς υποστήριξη, ο Ιβάν Ασέν Γ΄ αναγκάστηκε να διαφύγει στην Κωνσταντινούπολη. Η εσωτερική σύγκρουση στη Βουλγαρία συνεχίστηκε έως το 1280, όταν ο Ιβάιλο έπρεπε με τη σειρά του να διαφύγει στους Μογγόλους και ο Γεώργιος Α΄ Τέρτερ ανέβηκε στον θρόνο.
Πηγές
Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Βουλγαρίας Κατηγορία:13ος αιώνας στη Βουλγαρία Κατηγορία:13ος αιώνας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία
Χεσενκαλά (αποσαφήνιση)
Το τοπωνύμιο Χεσενκαλά ή Γκασανκαλά μπορεί να αναφέρεται:
Ναζίκ αλ-Αμπίντ
Η Ναζίκ αλ-Αμπίντ (نازك العابد) ήταν γνωστή ως η «Ιωάννα της Λωρραίνης των Αράβων» και ως ακτιβίστρια των δικαιωμάτων των γυναικών και κριτικός της Οθωμανικής και Γαλλικής αποικιοκρατίας στη Συρία. Ήταν η πρώτη γυναίκα που απέκτησε βαθμό στον Συριακό Στρατό για τον ρόλο της στη δημιουργία του Συλλόγου Ερυθράς Αστέρας, πρόδρομος του Διεθνούς Κινήματος Ερυθρού Σταυρού και Ερυθράς Ημισελήνου, κατά τη διάρκεια της μάχης του Μαϊσάλουν. Ήταν επαναστάτρια και υποστηρίκτρια της εθνικής ανεξαρτησίας και του δικαιώματος των γυναικών να εργάζονται και να ψηφίζουν στη Συρία.
Πρώτα χρόνια
Η Αμπίντ προερχόταν από οικογένεια που είχε επιρροή στη Δαμασκό. Ο πατέρας της, Μουσταφά αλ-Αμπίντ, ήταν αριστοκράτης που αναλάμβανε διοικητικές υποθέσεις στο Κιρκούκ και αργότερα εργαζόταν ως απεσταλμένος στη Μοσούλη υπό τον Οθωμανικό Σουλτάνο, Αμπντούλ Χαμίτ Β΄. Ήταν ανιψιά του Αχμάντ Ιζά αλ-Αμπίντ, δικαστή και συμβούλου του σουλτάνου. Ενώ ζούσε στην Τουρκία, φοίτησε σε Τουρκικά, Αμερικανικά και Γαλλικά σχολεία μαθαίνοντας αρκετές γλώσσες. Η οικογένειά της εξορίστηκε στην Αίγυπτο για δέκα χρόνια μετά την Επανάσταση των Νεότουρκων το 1908.
Εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας
Η Αμπίντ ήταν ακτιβίστρια για το δικαίωμα ψήφου των γυναικών και συμμετείχε ενεργά στην αντίσταση εναντίον της Οθωμανικής κατοχής στη Συρία, γράφοντας συχνά με αντρικό ψευδώνυμο στις εφημερίδες της Δαμασκού κατά τη διάρκεια του Συριακού κινήματος των γυναικών το 1919. Το 1914, ίδρυσε μία ομάδα για τη στήριξη των δικαιωμάτων των γυναικών και εξορίστηκε από την Οθωμανική ηγεσία στο Κάιρο, όπου παρέμεινε μέχρι την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1918. Το 1919, η Αμπίντ ίδρυσε την οργάνωση (και ομότιτλη εφημερίδα) Nur al-Fayha' (Φως της Δαμασκού) και αργότερα, το 1922, ένα σχολείο επίσης με το ίδιο όνομα το οποίο προσέφερε μαθήματα αγγλικών και ραπτικής σε νεαρά ορφανά κορίτσια του πολέμου.
Εναντίον της Γαλλικής κατοχής της Συρίας
Ως επικεφαλής μίας γυναικείας αντιπροσωπείας προς την Επιτροπή King–Crane, η Αμπίντ μίλησε σε Αμερικανούς διπλωμάτες για να καταθέσει εναντίον της Γαλλικής εντολής για κατοχή χωρίς να φοράει χιτζάμπ, σηματοδοτώντας έτσι και την πρόθεσή της η Συρία να γίνει κοσμικό κράτος.
Το 1920, η Αμπίντ ίδρυσε τον Σύλλογο του Ερυθρού Αστέρα, μία πρώιμη μορφή της Ερυθράς Ημισελήνου, και βραβεύτηκε με τον βαθμό του «επίτιμου προέδρου» του Συριακού Στρατού από τον Πρίγκιπα Φαϊζάλ. Η Αμπίντ ηγήθηκε των νοσηλευτριών του Ερυθρού Αστέρα στη μάχη του Συριακού Στρατού εναντίον των Γαλλικών δυνάμεων κατά τη διάρκεια της μάχης του Μαϊσάλουν, τον Ιούλιο του 1920. Παρά το γεγονός πως εξορίστηκε από τη Γαλλική κυβέρνηση μετά την ήττα του Συριακού Στρατού, η Αμπίντ χαιρετίστηκε από τη χώρα ως η Ιωάννα της Λωρραίνης της Συρίας. Ως η πρώτη γυναίκα στρατηγός της Συρίας, φωτογραφήθηκε με στρατιωτική στολή και χωρίς χιτζάμπ, αλλά ξανάρχισε να φοράει τη χιτζάμπ μετά την κατακραυγή που δέχτηκε από συντηρητικούς.
Το 1921, η Γαλλική κυβέρνηση της έδωσε αμνηστία και η Αμπίντ επέστρεψε στη Συρία με τον όρο να αποφεύγει την πολτική. Μετά την ίδρυση του σχολείου «Φως της Δαμασκού» την ίδια χρονιά — κάτι που αντιμετωπίστηκε ως ανταγωνισμός για πόρους με τους Γαλλικούς ανθρωπιστικούς οργανισμούς και προγράμματα — οι Γαλλικές αρχές απείλησαν να την συλλάβουν, με αποτέλεσμα να καταφύγει στον Λίβανο.
Δικαιώματα γυναικών
Το 1933 ίδρυσε τον Niqâbat al-Mar'a al-'Amila (Σύλλογος των Εργαζόμενων Γυναικών), ο οποίος ασχολήθηκε με εργασιακά θέματα εκ μέρους των γυναικών της Συρίας, υποστηρίζοντας την οικονομική απελευθέρωση ως μέσο για την πολιτική απελευθέρωση των γυναικών.
Προσωπική ζωή
Το 1922, μετά την εξορία της στον Λίβανο, γνώρισε και παντρεύτηκε τον Άραβα πνευματικό και πολιτικό, Μουχάμαντ Τζάμιλ Μπάιχουμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύροι φεμινιστές Κατηγορία:Σύροι ακτιβιστές
Όρβιλ
Το Όρβιλ (γαλλικά: Auroville που σημαίνει Πόλη της Αυγής) είναι πειραματικός δήμος στην περιοχή Viluppuram κυρίως στο κρατίδιο Ταμίλ Ναντού της Ινδίας με ορισμένα τμήματα της επικράτειας της Ένωσης των Puducherry στη Νότια Ινδία.. Ιδρύθηκε το 1968 από την Μίρα Αλφάσα (γνωστή ως «Μητέρα») και σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Ρογήρο Ανζέρ. Όπως αναφέρεται στο πρώτο δημόσιο μήνυμα της το 1965, η Αλφάσα δηλώνει ότι το Όρβιλ προορίζεται να είναι μια οικουμενική πόλη, όπου άνδρες και γυναίκες όλων των χωρών είναι σε θέση να ζουν με ειρήνη και προοδευτική αρμονία, πάνω από όλα τα δόγματα, όλες τις πολιτικές και όλες τις εθνικότητες. Ο σκοπός του Όρβιλ είναι να συνειδητοποιήσουμε την ανθρώπινη ενότητα.
Ετυμολογία
Το Auroville (Πόλη της Αυγής) έχει τις ρίζες της στη γαλλική γλώσσα, «Aurore» που σημαίνει αυγή και "ville", που σημαίνει πόλη. Επιπλέον πήρε το όνομά του από τον Sri Aurobindo (1872-1950).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας Κατηγορία:Συνειδητές κοινότητες
Νικολάι Οστρόφσκι
Ο Νικολάι Αλεξίεβιτς Οστρόφσκι (Николай Алексеевич Островский, Микола Олексійович Островський, 29 Σεπτεμβρίου 1904, Περιφέρεια Ρίβνε - 22 Δεκεμβρίου 1936, Μόσχα) ήταν Σοβιετικός συγγραφέας ουκρανικής καταγωγής. Είναι περισσότερο γνωστός για το έργο «Πως δενότανε τ' ατσάλι».
Βιογραφία
Ο Οστρόφσκι γεννήθηκε στο χωριό Βίλια στο Κυβερνείο των Βολυνίων, της πάλαι ποτέ Ρωσικής Αυτοκρατορίας, σε μία ουκρανική οικογένεια της εργατικής τάξης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σοβιετικοί συγγραφείς Κατηγορία:Συγγραφείς του 20ού αιώνα
Κήποι του Καίσαρα
Οι Κήποι του Καίσαρα, λατιν.: Horti Caesari, ήταν το όνομα δύο κήπων, που ανήκαν στον Ιούλιο Καίσαρα και ευρίσκοντο στη Ρώμη.
Πέραν του Τίβερη
Οι κήποι δυτικά του Τίβερη ευρίσκοντο έξω από τα Τείχη της πόλης, στο πρώτο μίλι τhw Bία Πορτουένσις, στην περιοχή Transtiberium. Η Κλεοπάτρα Ζ΄ της Αιγύπτου έμεινε σε αυτούς ,κατά την επίσκεψή της στη Ρώμη το 44 π.Χ., αφού κανένας ξένος αρχηγός κράτους δεν επιτρεπόταν εντός του ορίου (pomerium) της Ρώμης. Μετά το τέλος του, ο Καίσαρας άφησε αυτούς τους κήπους στους κατοίκους της Ρώμης.
Ballance
Το Ballance είναι 3D βιντεοπαιχνίδι παζλ που αναπτύχθηκε από τη Cyparade και κυκλοφόρησε από την Atari για τα Microsoft Windows. Κυκλοφόρησε αρχικά στην Ευρώπη στις 2 Απριλίου του 2004, και αργότερα στη Βόρεια Αμερική στις 25 Οκτωβρίου του 2006.
Το gameplay είναι παρόμοιο με το Marble Madness: ο παίκτης χειρίζεται μια μπάλα με το ποντίκι ή το πληκτρολόγιο και την κινεί σε κούρσες χωρίς να πέσει κάτω.
Υποδοχή
Ο Bob Mandel της Andrenaline Vault έδωσε στο παιχνίδι 4.5 αστέρια από 5, επαινώντας τα γραφικά, τη μουσική και το gameplay, και έδωσε στο παιχνίδι ένα Seal of Excellence. Η Yiya του έδωσε 4.7 αστέρια από 5, σχολιάζοντας ότι "αυτός που ψάχνει για μια σύγχρονη επεξεργασία του κλασικού παιχνιδιού με μεγάλο gameplay βρήκε άλλο τρόπο", και πρότεινε στους παίκτες να παίξουν το demo. Ωστόσο, η GameStar του έδωσε ένα πιο χαμηλό σκορ, καλώντας το ένα απλό παιχνίδι, αλλά ιδανικό για χαλάρωση κατά τα διαλείμματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2004 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια παζλ Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Atari
Σιδηρορευστό
Ένα σιδηρορευστό (ferrofluid) (σύνθετη λέξη από το σιδηρομαγνητισμός και ρευστό) είναι ένα υγρό που γίνεται ισχυρά μαγνητισμένο παρουσία μαγνητικού πεδίου. Το σιδηρορευστό ανακαλύφθηκε το 1963 από τον Στηβ Πάπελλ (Steve Papell) στη NASA ως ένα υγρό καύσιμο πυραύλου που μπορούσε να αντληθεί προς το στόμιο μιας αντλίας σε ένα αβαρές περιβάλλον εφαρμόζοντας μαγνητικό πεδίο.
Άρης Σταθάκης
Ο Αριστοτέλης (Άρης) Σταθάκης (25 Μαρτίου 1943 - 13 Ιουνίου 2014) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος. Διετέλεσε βουλευτής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Ασωπό Λακωνίας την 25η Μαρτίου του 1943 και σπούδασε στη Βιομηχανική Σχολή του Πειραιά. [1] Παντρεύτηκε το 1969 την Σοφία και μαζί απέκτησαν δύο παιδιά, τον Αλέξανδρο και τη Χριστίνα.
Σιδηρορευστό
Η διαφορά μεταξύ σιδηρορευστών και μαγνητορεολογικών ρευστών (MR fluids) είναι στο μέγεθος των σωματιδίων. Τα σωματίδια σε ένα σιδηρορευστό αποτελούνται κυρίως από νανοσωματίδια που αιωρούνται με κίνηση Μπράουν και δεν καθιζάνουν γενικά κάτω από κανονικές συνθήκες. Τα σωματίδια ενός μαγνητορεολογικού ρευστού αποτελούνται κυρίως από σωματίδια της μικρομετρικού μεγέθους που είναι υπερβολικά βαριά για να τα κρατήσει η κίνηση Μπράουν σε αιώρηση και συνεπώς καθιζάνουν με τον χρόνο, λόγω της εγγενούς διαφοράς πυκνότητας μεταξύ των σωματιδίων και του φέροντος ρευστού. Ως αποτέλεσμα αυτά τα δύο ρευστά έχουν διαφορετικές εφαρμογές.
Άρης Σταθάκης
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν ο πρώτος βουλευτής που παρέδωσε το βουλευτικό του αυτοκίνητο και κυκλοφορούσε με το δικό του, υβριδικό αυτοκίνητο!
Σιδηρορευστό
Περιγραφή
Τα σιδηρορευστά αποτελούνται από σωματίδια της νανοκλίμακας (η διάμετρος είναι συνήθως 10 νανόμετρα ή λιγότερο) του μαγνητίτη, αιματίτη ή κάποιας άλλης ένωσης που περιέχει σίδηρο και ένα ρευστό. Αυτό είναι αρκετά μικρό έτσι ώστε η θερμική κίνηση να τα διασκορπίσει ομοιόμορφα μέσα σε ένα φέρον ρευστό και αυτά τα σωματίδια να συνεισφέρουν στη γενική μαγνητική απάντηση του ρευστού. Αυτό είναι παρόμοιο με τον τρόπο που τα ιόντα σε ένα υδατικό παραμαγνητικό διάλυμα άλατος (όπως ένα υδατικό διάλυμα του θειικού χαλκού ή του χλωριούχου μαγνησίου (ΙΙ)) καθιστούν το διάλυμα παραμαγνητικό. Η σύσταση ενός τυπικού σιδηρορευστού είναι κατ' όγκο περίπου: 5% μαγνητικά στερεά, 10% επιφανειοδραστικό και 85% φορέας.
Άρης Σταθάκης
Βιογραφικά στοιχεία
Η σταδιοδρομία του ξεκίνησε από την εφημερίδα "Νέα Πολιτεία" ως συντάκτης αυτοκινήτου. Παράλληλα ήταν οδηγός αγώνων αυτοκινήτων από το 1968 ως το 1984
Σιδηρορευστό
Περιγραφή
Τα σωματίδια στα σιδηρορευστά διασκορπίζονται σε ένα υγρό, χρησιμοποιώντας συχνά μια επιφανειοδραστική ουσία, συνεπώς τα σιδηρορευστά είναι κολλοειδή αιωρήματα – υλικά με ιδιότητες περισσότερες από μία κατάσταση της ύλης. Σε αυτήν την περίπτωση, οι δύο καταστάσεις της ύλης είναι το στερεό μέταλλο και και το υγρό σε αυτό. Αυτή η ικανότητα αλλαγής φάσεων με την εφαρμογή μαγνητικού πεδίου τους επιτρέπει να χρησιμοποιηθούν ως στεγανοποιητικά, λιπαντικά και ενδεχομένως την ανάπτυξη παραπέρα εφαρμογών στο μέλλον στα νανοηλεκτρομηχανικά συστήματα.
Τα πραγματικά σιδηρορευστά είναι σταθερά. Αυτό σημαίνει ότι τα στερεά σωματίδια δεν συσσωρεύονται ή δεν διαχωρίζονται σε φάσεις ακόμα σε ακραία ισχυρά μαγνητικά πεδία. Όμως, η επιφανειοδραστική ουσία τείνει να διασπαστεί με την πάροδο του χρόνου (μερικά χρόνια) και ενδεχομένως τα νανοσωματίδια θα συσσωρευτούν και θα διαχωριστούν και δεν θα συνεισφέρουν πια στη μαγνητική απόκριση του ρευστού.
Άρης Σταθάκης
Βιογραφικά στοιχεία
Τιμήθηκε με το δημοσιογραφικό βραβείο του Ιδρύματος Μπότση το 1992 "Για την προσφορά του στην κοινωνία". και από την Ακαδημία Αθηνών για την προσφορά του στην Οδική Ασφάλεια το 2008.
Σιδηρορευστό
Περιγραφή
Ο όρος μαγνητορεολογικό ρευστό (MRF) αναφέρεται σε υγρά παρόμοια με τα σιδηρορευστά (FF) που στερεοποιούνται παρουσία μαγνητικού πεδίου. Τα μαγνητορεολογικά ρευστά έχουν μαγνητικά σωματίδια στη μικρομετρική κλίμακα που είναι από μία έως τρεις τάξεις μεγέθους μεγαλύτερα από τα σιδηρορευστά.
Άρης Σταθάκης
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν μ'ελος του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης από το 2012 ως την ημέρα του θανάτου του.
Σιδηρορευστό
Περιγραφή
Όμως, τα σιδηρορευστά χάνουν τις μαγνητικές τους ιδιότητες σε αρκετά υψηλή θερμοκρασία, γνωστή ως Θερμοκρασία Κιρί.
Άρης Σταθάκης
Δημοσιογραφική σταδιοδρομία
1993-1998 Πρόεδρος του Ελληνικού Συνδέσμου Συντακτών Αυτοκινήτου και Μοτοσυκλέτας
Σιδηρορευστό
Αστάθεια κάθετου πεδίου
Όταν ένα παραμαγνητικό ρευστό υπόκειται σε ένα ισχυρό κάθετο μαγνητικό πεδίο, η επιφάνεια σχηματίζει ένα κανονικό μοτίβο από κορυφές και κοιλάδες. Αυτό το φαινόμενο είναι γνωστό ως η αστάθεια του κάθετου πεδίου (normal-field instability). Η αστάθεια καθοδηγείται από το μαγνητικό πεδίο· μπορεί να επεξηγηθεί εξετάζοντας ποιος χώρος του ρευστού ελαχιστοποιεί τη συνολική ενέργεια του συστήματος.
Άρης Σταθάκης
Δημοσιογραφική σταδιοδρομία
1990-1992 Αντιπρόεδρος του Ελληνικού Συνδέσμου Συντακτών Αυτοκινήτου και Μοτοσυκλέτας
Σιδηρορευστό
Αστάθεια κάθετου πεδίου
Από πλευράς μαγνητικής ενέργειας, οι κορυφές και οι κοιλάδες είναι ενεργειακά ευνοϊκές. Στην κυματοειδή διαμόρφωση, το μαγνητικό πεδίο συγκεντρώνεται στις κορυφές· επειδή το ρευστό μαγνητίζεται πιο εύκολα από τον αέρα, αυτό χαμηλώνει τη μαγνητική ενέργεια. Συνεπώς οι οξείες κορυφές του ρευστού βρίσκονται πάνω από τις γραμμές του πεδίου στο χώρο μέχρι να υπάρξει μια ισορροπία των δυνάμεων.
Άρης Σταθάκης
Εφημερίδες
1968-1971 Συντάκτης Αυτοκινήτου στην "Νέα Πολιτεία"
Σιδηρορευστό
Αστάθεια κάθετου πεδίου
Ταυτόχρονα στο σχηματισμό των κορυφών και των κοιλάδων αντιστέκεται η βαρύτητα και η επιφανειακή τάση. Κοστίζει σε ενέργεια η μετακίνηση υγρού έξω από τις κοιλάδες και πάνω στις κορυφές, καθώς και η αύξηση της επιφάνειας του ρευστού. Εν συντομία, ο σχηματισμός των αυλακώσεων αυξάνει την επιφανειακή ελεύθερη επιφάνεια (surface free energy) και τη βαρυτική ενέργεια (gravitational energy) του ρευστού, αλλά μειώνει τη μαγνητική ενέργεια. Οι αυλακώσεις θα σχηματιστούν μόνο πάνω από την κρίσιμη μαγνητική ένταση του πεδίου, όταν η μείωση στη μαγνητική ενέργεια επικρατεί της αύξησης στους όρους της επιφανειακής και της βαρυτικής ενέργειας.
Άρης Σταθάκης
Εφημερίδες
1970-1972 & 1975-1990 Συντάκτης αυτοκινήτου στην "Απογευματινή"
Σιδηρορευστό
Αστάθεια κάθετου πεδίου
Τα σιδηρορευστά έχουν μια εξαιρετικά υψηλή μαγνητική επιδεκτικότητα και το κρίσιμο μαγνητικό πεδίο της εμφάνισης των αυλακώσεων μπορεί να πραγματοποιηθεί με ένα μικρό ραβδόμορφο μαγνήτη.
Άρης Σταθάκης
Εφημερίδες
1975-1988 Συντάκτης εξωτερικών ειδήσεων στην "Απογευματινή"
Σιδηρορευστό
Συνηθισμένα επιφανειοδραστικά σιδηρορευστά
Μεταξύ των επιφανειοδραστικών που χρησιμοποιούνται για να καλύψουν τα νανοσωματίδια περιλαμβάνονται τα:
Άρης Σταθάκης
Εφημερίδες
1987-1988 Αρθρογράφος στην "Απογευματινή"
Σιδηρορευστό
Συνηθισμένα επιφανειοδραστικά σιδηρορευστά
Αυτά τα επιφανειοδραστικά αποτρέπουν την συσσώρευση των νανοσωματωδίων, εξασφαλίζοντας ότι τα σωματίδια δεν σχηματίζουν συσσωματώματα που γίνονται υπερβολικά βαριά για να διατηρούνται σε αιώρηση από την κίνηση Μπράουν. Τα μαγνητικά σωματίδια σε ένα ιδανικό σιδηρορευστό δεν κατακάθονται, ακόμα κι όταν εκτίθενται σε ένα ισχυρό μαγνητικό ή βαρυτικό πεδίο. Ένα επιφανειοδραστικό έχει μια πολική κεφαλή και μια μη πολική ουρά (ή το αντίθετο), μία από τις οποίες προσροφά ένα νανοσωματίδιο, ενώ η άλλη προβάλλει στο μέσο μεταφοράς (carrier medium), σχηματίζοντας ένα αντίστροφο ή ένα κανονικό μικύλλιο, αντίστοιχα, γύρω από το σωματίδιο. Η ηλεκτροστατική άπωση αποτρέπει τότε τη συσσωμάτωση των σωματιδίων.
Άρης Σταθάκης
Ραδιόφωνο
1989 εκπομπές στον "Αθήνα 984"