cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άντριου Κουνάναν
Ενήλικη ζωή
Τον Σεπτέμβριο του 1996, ο Κουνάναν χώρισε τον Τζον Μπλάτσφορντ, έναν μεγαλύτερο, πλούσιο άντρα ο οποίος τον φιλοξενούσε και τον υποστήριζε οικονομικά, και σύντομα μετά τον χωρισμό ο Κουνάναν έφτασε τις πιστωτικές του κάρτες στο όριό τους. Ο στενός φίλος του Κουνάναν, Τζέφρι «Τζεφ» Τράιλ, ένας πρώην αξιωματικός του Ναυτικού ο οποίος δούλευε ως περιφερειακός διευθυντής μιας εταιρίας παράδοσης προπανίου στη Μινεάπολις, είχε πει στον πρώην συγκάτοικό του, Μάικλ Γουίλιαμς, πως ο Κουνάναν είχε αρχίσει και πάλι να πουλά ναρκωτικά. Ήταν επίσης γνωστό πως ο Κουνάναν έκανε τακτική χρήση αυτών των ναρκωτικών, ειδικά χρήση μεθαμφεταμίνης.
Μέχρι τον Απρίλιο του 1997, σύμφωνα με αναφορές φίλων του, ο Κουνάναν έκανε χρήση παυσίπονων και κατανάλωνε αλκοόλ «σαν να μην υπήρχε αύριο». Αργότερα εκείνον τον μήνα, ο Κουνάναν είπε στους φίλους του πως θα έφευγε από το Σαν Ντιέγκο για να πάει στη Μινεάπολις με σκοπό να «τακτοποιήσει κάποια επαγγελματικά θέματα» που είχε με τον Τράιλ, ο οποίος Τράιλ είχε πρόσφατα αποστασιοποιηθεί από εκείνον. Ο Τράιλ ανέμενε πως ο Κουνάναν θα μετακόμιζε στο Σαν Φρανσίσκο όταν θα έφευγε από τη Μινεάπολις. Πριν την επίσκεψη του Κουνάναν, ο Τράιλ είχε πει στην αδελφή του πως «δεν ήθελε να έρθει ο Άντριου», ενώ μία εβδομάδα πριν τον θάνατό του, ο Τράιλ είχε πει στον Γουίλιαμς πως είχε «πέσει πολύ έξω» με τον Κουνάναν και «έχω κάνει πολλούς εχθρούς αυτό το Σαββατοκύριακο ... πρέπει να φύγω από εδώ. Θα με σκοτώσουν».
Στις 24 Απριλίου, ο Κουνάναν και τέσσερις φίλοι του παρευρέθηκαν σε ένα αποχαιρετιστήριο πάρτι στο California Cuisine του Χίλκρεστ, μία σπάνια περίσταση όπου ο Κουνάναν δεν πλήρωσε τον λογαριασμό. Είχε φτάσει το όριο και στις δύο πιστωτικές του κάρτες κι έπρεπε να ζητήσει επέκταση πίστωσης για να μπορέσει να αγοράσει το αεροπορικό του εισιτήριο για τη Μινεάπολις. Την επόμενη μέρα, φτάνοντας στη Μινεάπολις, ο Κουνάναν έμεινε μαζί με το Μάντσον στο διαμέρισμά του, ο οποίος ήταν κοινός φίλος εκείνου και του Τράιλ. Εκείνο το βράδυ, ο Κουνάναν και ο Μάντσον δείπνησαν στο Nye's Restaurant και επισκέφτηκαν το κλαμπ The Gay 90's. Στις 26 Απριλίου, ο Κουνάναν έμεινε στο διαμέρισμα του Τράιλ καθώς εκείνος ήταν εκτός πόλης με τον σύντροφό του, Τζον Χάκετ. Το επόμενο απόγευμα, ο Τράιλ είπε στον Χάκετ πως έπρεπε να κάνει μία «πολύ σοβαρή» συζήτηση με τον Κουνάναν. Όταν αργότερα οι Τράιλ και Χάκετ έφτασαν στο διαμέρισμα του Τράιλ, ο Κουνάναν δεν ήταν εκεί, ενώ απουσίαζαν και τα πράγματά του. Ο Τράιλ έφυγε από το διαμέρισμά του λίγο μετά τις 9:00μ.μ. για να συναντήσει τον Κουνάναν και πιθανόν να έφτασε στο διαμέρισμα του Μάντσον στις 9:45μ.μ.
Τζέφρι Τράιλ
Οι δολοφονίες του Κουνάναν ξεκίνησαν στη Μινεάπολις στις 27 Απριλίου 1997, με τη δολοφονία του στενού του φίλου, του 28χρονου Τζέφρι Τράιλ. Έπειτα από μία διαφωνία στο διαμέρισμα του Μάντσον, ο Κουνάναν χτύπησε μέχρι θανάτου τον Τράιλ με ένα σφυρί. Στις 29 Απριλίου, δύο από τους συναδέλφους του Μάντσον, ανησύχησαν από το γεγονός πως δεν είχε πάει στη δουλειά δύο μέρες και επισκέφτηκαν το διαμέρισμά του για να δουν τι συμβαίνει. Εκεί ανακάλυψαν το πτώμα του Τράιλ τυλιγμένο σε ένα χαλί και τοποθετημένο πίσω από τον καναπέ. Το ρολόι του Τράιλ είχε σταματήσει στις 9:55μ.μ., με τις αρχές να πιστεύουν πως αυτή ήταν η ώρα της δολοφονίας.
Ντέιβιντ Μάντσον
Ο 33χρονος Ντέιβιντ Μάντσον ήταν το δεύτερο θύμα του Κουνάναν. Οι αρχές πιστεύουν πως ο Μάντσον παρέμεινε στο διαμέρισμά του με τον Κουνάναν για δύο μέρες μετά τη δολοφονία του Τράιλ, καθώς ένας από τους γείτονες είδε τους δύο άντρες στον ανελκυστήρα του κτιρίου στις 28 Απριλίου, ενώ ένας άλλος γείτονας τους είδε να πηγαίνουν βόλτα τον σκύλο Δαλματίας του Μάντσον στις 29 Απριλίου. Οι ερευνητές αντιμετώπισαν αρχικά τον Μάντσον ως ύποπτο για τη δολοφονία του Τράιλ, αλλά η οικογένεια του Μάντσον επέμενε πως ο Μάντσον κρατείτο ως όμηρος του Κουνάναν. Στις 2 Μαΐου, ο Μάντσον και ο Κουνάναν εθεάθησαν βόρεια της Μινεάπολις να οδηγούν το Jeep του Μάντσον και να γευματίζουν μαζί σε ένα μπαρ. Το επόμενο πρωί, το πτώμα του Μάντσον βρέθηκε στην ανατολική όχθη της λίμνης Ρας κοντά στην πόλη Ρας της Μινεσότα με τραυματισμούς σε κεφάλι και πλάτη διαμετρήματος .40 από ημιαυτόματο πιστόλι τύπου Taurus PT92, πιστόλι το οποίο είχε πάρει ο Κουνάναν από το διαμέρισμα του Τράιλ.
Λι Μίγκλιν
Στις 4 Μαΐου, ο Κουνάναν έφτασε οδηγώντας στο Σικάγο, Ιλινόι, όπου σκότωσε τον 72χρονο Λι Μίγκλιν, έναν εξέχων μεσίτη ακινήτων. Έδεσε τα χέρια και τα πόδια του Μίγκλιν, ενώ τύλιξε το κεφάλι του με κολλητική ταινία. Ο Κουνάναν μαχαίρωσε τον Μίγκλιν περισσότερες από είκοσι φορές με ένα κατσαβίδι, έκοψε τον λαιμό του με ένα σιδηροπρίονο και έκλεψε το αυτοκίνητό του. Η οικογένεια του Μίγκλιν υποστηρίζει πως η δολοφονία του ήταν τυχαία, αλλά ο πρώην πράκτορας του FBI, Γκρεγκ ΜακΚράρι, υποστηρίζει πως είναι απίθανο ο Κουνάναν να έδενε και να βασάνιζε τον Μίγκλιν χωρίς να έχει κάποιο κίνητρο.
Οι ερευνητές πρόσεξαν πως το πράσινο Lexus LS του Μίγκλιν έλειπε από το γκαράζ, ενώ βρήκαν το κόκκινο Jeep του Μάντσον παρκαρισμένο σε έναν δρόμο κοντά στο σπίτι του Μίγκλιν. Το Lexus του Μίγκλιν ήταν εφοδιασμένο με τηλέφωνο το οποίο, σύμφωνα με τα αρχεία της εταιρίας τηλεπικοινωνιών Ameritech Cellular, ενεργοποιήθηκε στις 4 Μαΐου στην Κομητεία Ένωσης της Πενσυλβάνια. Οι αρχές άρχισαν να παρακολουθούν τη δραστηριότητα του τηλεφώνου και ανακάλυψαν πως ενεργοποιήθηκε στις 8 Μαΐου στη Φιλαδέλφεια και στις 9 Μαΐου στο Νιου Τζέρσεϊ.
Γουίλιαμ Ρις
Στις 9 Μαΐου, στο Εθνικό Κοιμητήριο Finn's Point της κοινότητας Πένσβιλ Τάουνσιπ στο Νιου Τζέρσεϊ, ο Κουνάναν πυροβόλησε και σκότωσε τον 45χρονο επιστάτη του κοιμητηρίου, Γουίλιαμ Ρις. Αργότερα την ίδια μέρα, όταν ο Ρις δεν επέστρεψε στο σπίτι για δείπνο, η σύζυγός του επισκέφτηκε το κοιμητήριο για να δει τι συμβαίνει όπου βρήκε την πόρτα του γραφείου του Ρις ανοικτή και το ραδιόφωνο να παίζει μουσική. Κάλεσε την αστυνομία, η οποία βρήκε τον Ρις πυροβολημένο στο κεφάλι από το ίδιο πιστόλι Taurus που είχε χρησιμοποιήσει ο Κουνάναν για να δολοφονήσει τον Μάντσον. Σε αντίθεση με τα άλλα θύματα του Κουνάναν, τα οποία σκότωσε για φαινομενικά προσωπικούς λόγους, οι αρχές πιστεύουν πως ο Κουνάναν δολοφόνησε τον Ρις απλά για να πάρει το κόκκινο Chevrolet φορτηγάκι του. Ο Κουνάναν χρησιμοποίησε αυτό το φορτηγάκι για να φτάσει οδηγώντας μέχρι τη Φλόριντα.
Στις 12 Μαΐου, ο Κουνάναν άρχισε να διαμένει στο ξενοδοχείο Normandy Plaza στο Μαϊάμι Μπιτς στη Φλόριντα, όπου πλήρωνε $29 τη βραδιά σε μετρητά κι ένα μήνα αργότερα, στις 12 Ιουνίου, το FBI τον συμπεριέλαβε στη λίστα των δέκα πιο καταζητούμενων φυγάδων. Ενώ το αποτυχημένο ανθρωποκυνηγητό επικεντρωνόταν στο κλεμμένο φορτηγάκι του Ρις που χρησιμοποιούσε ο Κουνάναν, ο δολοφόνος «κρυβόταν σε κοινή θέα» για δύο μήνες. Στις 7 Ιουλίου, ο Κουνάναν χρησιμοποίησε το δικό του όνομα για να βάλει ενέχυρο ένα κλεμμένο αντικείμενο, παρά το ότι γνώριζε πως η αστυνομία έλεγχε τακτικά τα αρχεία των ενεχυροδανειστηρίων. Στις 14 Ιουλίου, καθώς όπως φαίνεται είχε ξεμείνει από χρήματα, ο Κουνάναν έφυγε από το ξενοδοχείο που διέμενε χωρίς να πληρώσει την τελευταία μέρα διαμονής του εκεί.
Τζιάνι Βερσάτσε
Στις 15 Ιουλίου, γύρω στις 8:45π.μ., ο Κουνάναν πυροβόλησε και σκότωσε τον 50χρονο Τζιάνι Βερσάτσε στη μπροστινή σκάλα της έπαυλής του, Casa Casuarina, στο Μαϊάμι Μπιτς. Ο Βερσάτσε επέστρεφε από την επίσκεψή του στο News Cafe, όπου είχε πάει για να πάρει καφέ και περιοδικά, όταν ο Κουνάναν τον πυροβόλησε στο πίσω μέρος του κεφαλιού με το ίδιο πιστόλι Taurus που είχε χρησιμοποιήσει για τις δολοφονίες των Μάντσον και Ρις. Ένας μάρτυρας κυνήγησε τον Κουνάναν αλλά δεν κατάφερε να τον πιάσει καθώς διέφυγε σε ένα κοντινό υπόγειο χώρο στάθμευσης. Ο Βερσάτσε δηλώθηκε νεκρός στο νοσοκομείο Jackson Memorial στις 9:21π.μ..
Η αστυνομία βρήκε το κλεμμένο όχημα του Ρις σε ένα κοντινό υπόγειο χώρο στάθμευσης και μέσα σε αυτό υπήρχαν ρούχα του Κουνάναν και αποκόμματα εφημερίδων με αναφορές στις δολοφονίες που είχε διαπράξει.
Θάνατος
Στις 23 Ιουλίου 1997, το πτώμα του Κουνάναν βρέθηκε από την αστυνομία σε ένα πολυτελές πλωτό σπίτι στο Μαϊάμι Μπιτς, έπειτα από πληροφορία από τον επιστάτη του σπιτιού. Ο Κουνάναν είχε αυτοπυροβοληθεί στο κεφάλι με το πιστόλι Taurus που έκλεψε από τον Τράιλ και χρησιμοποίησε για να σκοτώσει τους Μάντσον, Ρις και Βερσάτσε.
Ο Κουνάναν αποτεφρώθηκε και οι στάχτες του βρίσκονται στο μαυσωλείο του κοιμητηρίου Holy Cross στο Σαν Ντιέγκο.
Κίνητρο
Το κίνητρο του Κουνάναν παραμένει άγνωστο. Την περίοδο των δολοφονιών υπήρχαν εκτεταμένες θεωρίες, τόσο από το κοινό όσο και από τον Τύπο, που συνέδεαν τα εγκλήματα με την υποτιθέμενη ανακάλυψη πως ο Κουνάναν ήταν οροθετικός στον ιό HIV, αλλά η νεκροτομή αποκάλυψε πως κάτι τέτοιο δεν ίσχυε.
Αν και η αστυνομία έψαξε το πλωτό σπίτι στο οποίο πέθανε ο Κουνάναν, δεν βρήκε κάποιο σημείωμα αυτοκτονίας παρά μόνο λίγα προσωπικά του αντικείμενα. Οι ερευνητές εξεπλάγησαν από αυτό λόγω της φήμης του Κουνάναν να αποκτά χρήματα και ακριβά αντικείμενα από μεγαλύτερους, πλούσιους άντρες. Η αστυνομία θεώρησε πως αρκετά από τα ευρήματα δεν ήταν απαραίτητο να σημειωθούν, εκτός από τα πολλά σωληνάρια κρέμας υδροκορτιζόνης και μία αρκετά εκτεταμένη συλλογή μυθιστορημάτων του Κλάιβ Στέιπλς Λιούις.
Στη σύγχρονη κουλτούρα
Ο Κουνάναν ενσαρκώθηκε από τον Σέιν Περντού στην ταινία The Versace Murder (1998), τον Τζόναθαν Τρεντ στην ταινία Murder in Fashion (2009), τον Λουκ Μόρισον στην τηλεταινία House of Versace (2013) και τον Ντάρεν Κρις στο Η δολοφονία του Τζιάνι Βερσάτσε, στον δεύτερο κύκλο της τηλεοπτικής σειράς American Crime Story.
Η δολοφονική δράση του Κουνάναν υπήρξε επίσης θέμα τηλεοπτικών επεισοδίων διαφόρων σειρών βασισμένων σε αληθινά εγκλήματα, όπως το επεισόδιο «Andrew Cunanan – The Versace Killer» της σειράς Mugshots του τηλεοπτικού δικτύου TruTV και το επεισόδιο «The Body in the Rug» της σειράς Six Degrees Of Murder. Συμπεριλήφθηκε επίσης στο τηλεοπτικό πρόγραμμα 20/20 του ABC.
Κόουο
Το Κόουο (πολωνικά: Koło, γερμανικά: Wartbrücken 1940–41, Warthbrücken 1941–45) είναι πόλη και η έδρα του Πόβιατ Κόουο, στο Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας της κεντρικής Πολωνίας. Βρίσκεται στον ποταμό Βάρτα. Τα έτη 1975 έως 1998), ήταν μέρος του Βοεβοδάτου Κόνιν. Ο πληθυσμός του είναι 21.035 κάτοικοι (2020).
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| [[Γοτθική αρχιτεκτονική|Γοτθικό Κάστρο του Κόουο, χτισμένο τον 14ο αιώνα στον ποταμό Βάρτα]] Το Κόουο είναι μια από τις παλαιότερες πόλεις της Πολωνίας. Του χορηγήθηκε καθεστώς πόλης το 1362 από τον Bασιλιά Καζίμιρ Γ΄ tο Μέγα. Βρισκόταν σε ασφαλές μέρος κοντά στο βασιλικό κάστρο, στο νησί στα παρακλάδια του ποταμού Βάρτα και η πόλη δεν είχε τείχη παρά μόνο δύο πύλες. Ήταν βασιλική πόλη και έδρα πόβιατ (starostwo niegrodowe).
Το 1410, το Κόουο ήταν ένας τόπος συγκέντρωσης των ευγενών της Μείζονος Πολωνίας, που ζητούσαν πόλεμο με το Τευτονικό Τάγμα (βλ. Μάχη του Γκρούνβαλντ). Το 1452, το Βασιλικό Κάστρο στο Κόουο ήταν ο τόπος συνάντησης μεταξύ του βασιλιά Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας και των εκπροσώπων της Πρωσικής Συνομοσπονδίας (βλ.: Δεκατριετής Πόλεμος (1454-1466)). Από τις αρχές του 15ου αιώνα έως το 1716, το Κόουο ήταν ο τόπος συνάντησης του επαρχιακού κοινοβουλίου που ονομαζόταν Sejmik Generalny για την περιοχή της Μείζονος Πολωνίας, αποτελούμενη από τα βοεβοδάτα Πόζναν, Κάλις, Σιέραντζ, Γουεντσίτσα, Κουγιαβίας-Μπζεστς και Ινοβρότσουαφ. Η πόλη εξελίχθηκε σε περιφερειακό κόμβο εμπορίου και βιοτεχνίας, ιδίως σε μέταλλα και υφάσματα, και ως κέντρο αγγειοπλαστικής. Το 1571, συντάχθηκε ένα συμβόλαιο σχετικά με το καθεστώς των Εβραίων στο Κόουο, στο οποίο οι Χριστιανοί της πόλης ανέλαβαν να παρέχουν προστασία στους Εβραίους, σε αντάλλαγμα για το οποίο οι Εβραίοι έπρεπε να πληρώσουν ειδικό ετήσιο δημοτικό φόρο.
Το Κόουο καταστράφηκε δύο φορές, μία το 1622 από τις δυνάμεις του Λισόφσκι και το 1655 από τους Σουηδούς. Η οικονομία κατάφερε να αναζωογονηθεί μόλις στα τέλη του 17ου αιώνα. Μέχρι το 1793, το Κόουο ανήκε στο Πόβιατ Κόνιν του Βοεβοδάτου Κάλις (1314-1793) της Επαρχίας Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Μετά το δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας, στα έτη 1793-1806 καταλήφθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας, αλλά κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του Κοστσιούσκο το 1794 απελευθερώθηκε προσωρινά από τους εξεγερμένους. Τα έτη 1807-1815, ανήκε στο Δουκάτο της Βαρσοβίας και αργότερα στην Πολωνία του Συνεδρίου.
20ος αιώνας
Στις 2 Σεπτεμβρίου 1939, κατά τη διάρκεια της ναζιστικής γερμανικής εισβολής στην Πολωνία, η Luftwaffe βομβάρδισε ένα τρένο εκκένωσης πολιτών από το Κροτόσιν, σκοτώνοντας σχεδόν 250 πολίτες. Οι Γερμανοί κατέλαβαν το Κόουο στις 18 Σεπτεμβρίου 1939. Στις 19 Σεπτεμβρίου, Εβραίοι άνδρες άνω των 14 ετών συγκεντρώθηκαν και στάλθηκαν σε καταναγκαστική εργασία. Η εβραϊκή συναγωγή πυρπολήθηκε την επόμενη μέρα. Πολλοί Πολωνοί συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν στην τοπική φυλακή και στη συνέχεια δολοφονήθηκαν στο Ζούχουφ. Στις 11 Νοεμβρίου 1939, η γερμανική αστυνομία δολοφόνησε εκεί 80 άτομα, τα οποία ήταν προηγουμένως φυλακισμένα στο Κόουο. Τον Νοέμβριο του 1939, Πολωνοί από το Κόουο δολοφονήθηκαν επίσης σε άλλα μέρη, συμπεριλαμβανομένων των Μπούγκαϊ, Χέουμνο ναντ Νέρεμ και Κόνιν.
Η πρώτη Επιχείρηση Aktion, που διεξήχθη από στρατιώτες και χωροφύλακες της Βέρμαχτ, έγινε τον Δεκέμβριο του 1939, στο οποίο εκτελέστηκαν 100 Εβραίοι. Τον Ιούνιο του 1940, οι Γερμανοί έδιωξαν 514 Πολωνούς, εμπόρους και τεχνίτες με ολόκληρες οικογένειες, κυρίως στο Γενικό Κυβερνείο, ενώ κάποιοι εκτοπίστηκαν σε καταναγκαστικά έργα στη Γερμανία και τα σπίτια, τα εργαστήρια και τα καταστήματά τους παραδόθηκαν σε Γερμανούς αποίκους σύμφωνα με τους ναζιστική πολιτική Lebensraum (Ζωτικός χώρος). Το Δεκέμβριο του 1940, οι Εβραίοι συγκεντρώθηκαν σε ένα γκέτο, το οποίο εκκαθαρίστηκε τον επόμενο χρόνο, το Δεκέμβριο του 1941. Οι υπόλοιποι Εβραίοι απελάθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης Χέλμνο, όπου σκοτώθηκαν σε φορτηγά αερίων και θάφτηκαν σε ομαδικούς τάφους. Το Κόουο παρέμεινε σημείο μεταφοράς για τους Εβραίους που απελάθηκαν στο Λοτζ και αξιωματούχοι των Ναζί, συμπεριλαμβανομένου του Χάινριχ Χίμλερ, επισκέφτηκαν την πόλη.
Στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η πόλη μετονομάστηκε σε Warthbrücken (που μεταφράζεται σε "γέφυρα στον ποταμό Warta")
Κλίμα
Το κλίμα είναι ωκεάνιο (κλιματική ταξινόμηση Κέππεν: Cfb).
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Κόουο είναι αδελφοποιημένο με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Μείζονος Πολωνίας Κατηγορία:Κυβερνείο Κάλις Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πόζναν (1921-1939) Κατηγορία:Τοποθεσίες του Ολοκαυτώματος στην Πολωνία
Κοινότητα Χόνδρου
μικρογραφία|531x531εσ|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο. Η Κοινότητα Χόνδρου είναι κοινότητα του Δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Χόνδρο και αρχικά υπαγόταν στο Νομό Λασιθίου από τον οποίο αποσπάσθηκε. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άγιος Ιωάννης, Δέρματος, Καστρί, Περβόλα και Φασκομηλιά. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 547 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Εμμανουήλ Ψαρολογάκη.
Κοινοτάρχες Χόνδρου
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Χόνδρου.
Κοβαλέβο Πομόρσκιε
Το Κοβαλέβο Πομόρσκιε (πολωνικά: Kowalewo Pomorskie, Schönsee), απλά γνωστό και ως Κοβαλέβο, είναι πόλη του Πόβιατ Γκόλουπ-Ντόμπζιν, στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας της Πολωνίας. Είναι η πρωτεύουσα της Γκμίνα Κοβαλέβο Πομόρσκιε. Από το 1975 έως το 1998, η πόλη ανήκε στο Βοεβοδάτο Τόρουν. Ο πληθυσμός του είναι 4.078 κάτοικοι (2020).
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Τα ερείπια ενός μεσαιωνικού προμαχώνα είναι ένα τοπικό αξιοθέατο Το όνομα Kowalewo μπορεί να μεταφραστεί χονδρικά ως «τόπος ενός σιδηρουργού». Η πόλη ήταν διαρρυθμισμένη σε ένα ορθογώνιο σχήμα, με μια τυπική αγορά της Κεντρικής Ευρώπης. Κατά την εποχή των Τεύτονων Ιπποτών, το Κοβαλέβο είχε το προνόμιο να έχει το δικό του οικόσημο, το οποίο αντιπροσώπευε δύο κόκκινα ψάρια σε λευκό φόντο. Το οικόσημο τροποποιήθηκε με την πάροδο των αιώνων, με ένα κόκκινο ψάρι να διατηρείται. Στην αρχή, διοικητής της πόλης ήταν ο Ρούντολφ Κοβαλέβο, ο οποίος είχε 1.000 δουλοπάροικους. αριστερά|μικρογραφία| Πανό της τευτονικής κομτουρίας του Κοβαλέβο στη [[Μάχη του Γκρούνβαλντ (1410)]] Η πόλη προσχώρησε στην Πρωσική Συνομοσπονδία, η οποία αντιτάχθηκε στην τευτονική κυριαρχία, και κατόπιν αιτήματος της οποίας ο Βασιλιάς Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας επανενσωμάτωσε την επικράτεια στο Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας το 1454. Τον Μάιο του 1454 η πόλη ορκίστηκε πίστη στον Πολωνό Βασιλιά στο Τόρουν. Το 1455, ο Βασιλιάς Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας διόρισε σταρόστα της πόλης τον Γκάμπιρελ Μπαζίνσκι. Αργότερα, όταν ο Μπαζίνσκι έγινε βοεβόδας, ο Γιαν Πλεμιέντσκι, ένας αυλικός του βασιλιά, έγινε ο νέος σταρόστα. Το μόνο που έχει απομείνει από αυτό το κάστρο σήμερα είναι ένας ερειπωμένος αμυντικός πύργος, ένα τοπικό αξιοθέατο και σημερινό σύμβολο της πόλης. Το Κοβαλέβο ήταν μια βασιλική πόλη που βρισκόταν διοικητικά στο Βοεβοδάτο Χέουμνο στην επαρχία της Βασιλικής Πρωσίας στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Δύο μεσαιωνικές γοτθικές εκκλησίες υπήρχαν στην πόλη, του Αγίου Νικολάου και της Αγίας Άννας.
Κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Σουηδικού Πολέμου, στις 11 Φεβρουαρίου 1629, ο Στρατάρχης Βράνγκελ διέταξε τους Σουηδούς να λεηλατήσουν και να καταστρέψουν το Κοβαλέβο. Από το 1655 έως το 1657, κατά τη διάρκεια του σουηδικού Κατακλυσμού, οι Σουηδοί κατέλαβαν την περιοχή για άλλη μια φορά. Οι επόμενοι πόλεμοι της Πρωσίας και της Σουηδίας, που συνεχίστηκαν για δεκαοκτώ χρόνια, μετέτρεψαν την περιοχή σε ερείπια. αριστερά|μικρογραφία| Η ιστορική αρχιτεκτονική από τούβλα είναι ακόμα εμφανής στην περιοχή Υπήρξαν μια σειρά από εμφύλιους πολέμους κατά τη διάρκεια της βασιλείας των βασιλέων Αυγούστου Β΄ του Δυνατού και Στανίσουαφ Λεστσίνσκι στο πρώτο μισό του 18ου αιώνα. Στις 5 Οκτωβρίου 1716, κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του Λεστσίνσκι, ο ρωσικός στρατός πήρε ό,τι είχε απομείνει από τις προμήθειες του Κοβαλέβο. Η πόλη είχε 1.000 κατοίκους και 120 κατοικίες πριν από αυτούς τους πολέμους, και μέχρι το 1772 είχε μόνο 300 κατοίκους και 34 κατοικίες.
Η πόλη προσαρτήθηκε από το Βασίλειο της Πρωσίας στον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας το 1772, και στη συνέχεια, στις 16 Σεπτεμβρίου 1772, ο τοπικός σταρόστα, Φραντσίσεκ Στανίσουαφ Τσάπσκι, ορκίστηκε πίστη στον πρωσικό βασιλιά, Φρειδερίκο Β΄ της Πρωσίας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η πόλη να γερμανοποιηθεί, καθώς οι Γερμανοί άποικοι ήρθαν να χτίσουν νέα σπίτια και αγροκτήματα. Όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις αντικαταστάθηκαν και αποτελούν πλέον μέρος του νεοσύστατου Κράις Μάριανβερντερ. Η νέα κυβέρνηση επέτρεψε σε Πολωνούς τσαγκάρηδες, σιδηρουργούς, πλινθοκτίστες και ξυλουργούς να συνεχίσουν τη λειτουργία τους.
Πολλοί Πολωνοί έπρεπε να ενταχθούν στον Πρωσικό Στρατό με εντολή του Φρειδερίκου Β΄. Πολλοί εγκατέλειψαν την υποχρεωτική θητεία τους στο στρατό. Οι Πρώσοι επιδίωξαν επίσης να αυξήσουν τους φόρους. Ήταν επίσης μέρος του Δουκάτου της Βαρσοβίας από το 1807 έως το 1815, προτού επαναπροσαρτηθεί από την Πρωσία, και αργότερα οι ντόπιοι αγρότες συνεισέφεραν επίσης στην Ιανουαριανή Εξέγερση στην Πολωνία.
Το 1873, υπήρχε μια εθελοντική πυροσβεστική στο Κοβαλέβο και μέχρι το 1883, η πόλη είχε την πρώτη της τράπεζα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κουγιαβίας-Πομερανίας Κατηγορία:Κάστρα του Τευτονικού Τάγματος
Πτεροφάλαινα
Η πτεροφάλαινα (επιστημονική ονομασία: Balaenoptera physalus) είναι το δεύτερο μεγαλύτερο είδος κητώδους, μετά τη γαλάζια φάλαινα. Οι μεγαλύτερες ξεπερνούν σε μήκος τα 25 μέτρα και φτάνουν σε βάρος τους 74 τόνους. Η μεγαλύτερη που έχει αναφερθεί είχε μήκος 27,3 μέτρα, ενώ η μακρύτερη επιβεβαιωμένη είχε μήκος 25,9 μέτρα. Ανήκει στις μπαλενοφόρες φάλαινες.
Η πτεροφάλαινα έχει μακρύ και λεπτό σώμα, χρώματος καφέ-γκρι, ενώ είναι πιο άσπρη από κάτω. Είναι το ταχύτερο είδος φάλαινας, με ταχύτητα 37 με 41 χλμ/ώρα. Έχουν αναγνωριστεί τουλάχιστον δύο υποείδη, ένα στον βόρειο Ατλαντικό και ένα στο νότιο ημισφαίριο. Απαντά σε όλους τους μεγάλους ωκεανούς, από τα πολικά μέχρι τα τροπικά νερά, καθώς και τη Μεσόγειο. Απουσιάζει μόνο από τα ύδατα κοντά στο πολικό παγοκάλυμμα και μικρές εκτάσεις μακριά από τον ανοικτό ωκεανό. Η μεγαλύτερη πυκνότητα πληθυσμού παρατηρείται σε εύκρατα και ψυχρά νερά. Η διατροφή της αποτελείται από μικρά ψάρια που σχηματίζουν κοπάδια, καλαμάρια και καρκινοειδή, όπως τα κωπήποδα και τα κριλ.
Όπως και οι άλλες μεγάλες φάλαινες, η πτεροφάλαινα κυνηγήθηκε εκτεταμένα κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, με αποτέλεσμα σήμερα να αποτελεί απειλούμενο είδος. Πάνω από 725.000 πτεροφάλαινες αλιεύθηκαν στο νότιο ημισφαίριο από το 1905 μέχρι το 1976· το 1997 είχαν επιβιώσει 38.000. Η αποκατάσταση του πληθυσμού του νοτίου ημισφαιρίου του στο 50% του πληθυσμού προ φαλαινοθηρίας προβλέπεται να γίνει περί το 2100 λόγω της έντονης φαλαινοθηρίας και τον αργό ρυθμό αποκατάστασης.
Η Διεθνής Επιτροπή Φαλαινοθηρίας έχει εκδόσει μορατόριουμ για την εμπορική αλιεία αυτής της φάλαινας, αλλά η Ισλανδία και η Ιαπωνία συνεχίζουν το κυνήγι. Το είδος κυνηγάτε επίσης από τους Γροιλανδούς με βάση της προβλέψεις για τη βιώσιμη φαλαινοθηρία από τους ιθαγενείς. Ο παγκόσμιος πληθυσμός εκτιμάται από λιγότερο από 100.000 μέχρι περίπου 119.000 άτομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μπαλενοπτερίδες
Βουαντίσουαφ Γουστσκιέβιτς
Ο Βουαντίσουαφ Γουστσκιέβιτς (πολωνικά: Władysław Łuszczkiewicz ) (3 Σεπτεμβρίου 1828 - 23 Μαΐου 1900) ήταν Πολωνός ιστορικός ζωγράφος της ύστερης εποχής του Ρομαντισμού από την Κρακοβία, ενεργός κατά την περίοδο των ξένων διαμελισμών της Πολωνίας. Ήταν καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών και διετέλεσε διευθυντής της την περίοδο 1893-1895. Ένας από τους καλύτερους μαθητές του ήταν ο Γιαν Ματέικο, ο διακεκριμένος ιστορικός ζωγράφος της Πολωνίας και αργότερα, ο στενός συνεργάτης του. Ο Γουστσκιέβιτς δίδαξε ζωγραφική, σχέδιο, ανατομία και αρχιτεκτονικά στυλ. Υψηλά μορφωμένος, εργάστηκε επίσης ως συντηρητής αρχιτεκτονικών μνημείων στην πόλη αργότερα στην καριέρα του και έγραψε ιστορικές διατριβές.
Ζωή
Ο Βουαντίσουαφ Γουστσκιέβιτς γεννήθηκε στην Κρακοβία το 1828 και μετά την αποφοίτησή του από το Λύκειο της Αγίας Άννας (όπου ο πατέρας του, Μίχαου του οικόσημου Ρόλα ήταν καθηγητής), εγγράφηκε στο Τμήμα Ιστορίας του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου. Ταυτόχρονα, άρχισε να μελετά ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών με τους Βόιτσεχ Στάτλερ και Γιαν Νεπομούτσεν Γκουοβάτσκι. Το ταλέντο του ανταμείφθηκε με υποτροφία, που επέτρεψε στον Γουστσκιέβιτς να συνεχίσει τις σπουδές του στο École des Beaux-Arts στο Παρίσι από το 1849. Ενώ ήταν στη Γαλλία, ανέπτυξε επίσης το δια βίου ενδιαφέρον του για τον ιστορικισμό. αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Δωρίζοντας το Ασημένιο Λουλούδι στην Αδελφότητα του Λουλουδιού της Κρακοβίας, 1873, λάδι σε καμβά στο [[Εθνικό Μουσείο της Κρακοβίας.]] Ο Γουστσκιέβιτς άρχισε να διδάσκει τέχνη ενώ ήταν ακόμη μαθητής. Η αγαπημένη του Κρακοβία βρισκόταν υπό τη στρατιωτική κυριαρχία της Αυστροουγγαρίας και όλοι οι τομείς της εκπαίδευσης παραμελήθηκαν κατάφωρα. Συχνά έδινε δωρεάν ιδιωτικά μαθήματα τέχνης σε αγωνιζόμενους καλλιτέχνες. Ο Γουστσκιέβιτς διορίστηκε καθηγητής στην Ακαδημία το 1877. Μεταξύ των μαθητών του (εκτός του Ματέικο) ήταν τα μελλοντικοί φωστήρε της πολωνικής τέχνης της εποχής της Νέας Πολωνίας, συμπεριλαμβανομένων των Άρτουρ Γκρότγκερ, Αλεξάντερ Κότσις, Γιούζεφ Μεχόφερ, Γιάτσεκ Μαλτσέφσκι, Στανίσουαφ Βισπιάνσκι και Βόιτσεχ Βάις. Τους εισήγαγε στη ζωγραφική en plein air, οργανώνοντας εκδρομές σε μέρη ιστορικής σημασίας εκτός της πόλης.
Το 1883, επιλέχθηκε ως διευθυντής του Εθνικού Μουσείου της Κρακοβίας. Την περίοδο 1893-1895 υπηρέτησε ως πρύτανης της Ακαδημίας Καλών Τεχνών. Τα δικά του ιστορικά έργα ζωγραφικής γεμάτα γνώσεις για αντικείμενα εποχής και φορεσιές, αποτέλεσαν εξαιρετική πηγή έμπνευσης για τον Γιαν Ματέικο. Συχνά δημιουργήθηκαν ως εικονογραφικές αναπαραστάσεις των επιστημονικών του ανακαλύψεων και της λογοτεχνίας του για το θέμα. Σταμάτησε να ζωγραφίζει προς το τέλος της ζωής του και στράφηκε εξ ολοκλήρου στη συνηγορία της γραφής και της διατήρησης της τέχνης. Σε αναγνώριση του έργου του, ο Γουστσκιέβιτς απονεμήθηκε με τον τιμητικό τίτλο honoris causa του Γιαγκιελόνιου Πανεπιστημίου το 1900, και πέθανε στην Κρακοβία πριν από την τελετή απονομής του ίδιου έτους. Ήταν παντρεμένος με τη Μαλβίνα Ράμλοφ (1858), με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά: τον Ναπολέοντα, τη Ζόφια, τον Βόιτσεχ Γιούζεφ και τη Μάρια.
Πηγές
Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ρακοβίτσκι
Θάνατοι τον Οκτώβριο του 2022
Παραπομπές
10
Κοινότητα Αγίου Βασιλείου Βιάννου
μικρογραφία|458x458εσ|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο. Η Κοινότητα Αγίου Βασιλείου είναι κοινότητα του Δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Άγιος Βασίλειος και αρχικά υπαγόταν στο Νομό Λασιθίου από τον οποίο αποσπάσθηκε το 1932. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Λατόμια, Νέα Άρβη και Ξερόκαμπος. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 440 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Χριστόφορο Παπαδάκη.
Κοινοτάρχες Αγίου Βασιλείου
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αγίου Βασιλείου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Βιάννου
Οσάμου Τεζούκα
Ο Οσάμου Τέζουκα (Tezuka Osamu) ήταν καρτουνίστας,δημιουργός μάνγκα και ανιμέιτορ. Γεννημένος στην επαρχία της Οσάκα στις 3 Νοεμβρίου του 1928. Η παραγωγικότητα του, οι πρωτοποριακές του τεχνικές και οι καινοτόμοι επαναπροσδιορισμοί των ειδών του κέρδισαν τίτλους όπως "Ο Πατέρας των Μάνγκα". Επιπλέον, θεωρείται συχνά ο Ιάπωνας ισοδύναμος με τον Walt Disney, ο οποίος υπηρέτησε ως κύρια έμπνευση κατά τη διάρκεια των χρόνων διαμόρφωσης του Τέζουκα.
Ο Τέζουκα πέθανε από καρκίνο του στομάχου το 1989. Ο θάνατός του είχε άμεσο αντίκτυπο στο ιαπωνικό κοινό και σε άλλους σκιτσογράφους. Ένα μουσείο κατασκευάστηκε στην Τακαραζούκα αφιερωμένο στη μνήμη και τα έργα της ζωής του και ο Τεζούκα έλαβε πολλά μεταθανάτια βραβεία. Αρκετά άνιμε ήταν σε παραγωγή τη στιγμή του θανάτου του μαζί με τα τελευταία κεφάλαια του Φοίνικα, τα οποία δεν κυκλοφόρησαν ποτέ.
Καριέρα
Μέχρι το 1952, ο Πρέσβης Atom είχε αποδειχθεί ότι ήταν μια ήπια επιτυχία στην Ιαπωνία. Ωστόσο, ένας συγκεκριμένος χαρακτήρας έγινε εξαιρετικά δημοφιλής στα νεαρά αγόρια: ένα ανθρωποειδές ρομπότ ονόματι Astro Boy. Ο Τεζούκα έλαβε πολλά γράμματα από πολλά νεαρά αγόρια. Αναμένοντας επιτυχία με μια σειρά, που βασίζεται στο Astro Boy, ο παραγωγός του Τέζουκα πρότεινε να του δοθούν ανθρώπινα συναισθήματα. Μια μέρα, ενώ δούλευε σε ένα νοσοκομείο, ο Τέζουκα γρονθοκόπησε στο πρόσωπο από έναν απογοητευμένο Αμερικανό G.I. Αυτή η συνάντηση έδωσε στον Tezuka την ιδέα να συμπεριλάβει το θέμα της αλληλεπίδρασης του Astro Boyμε τους εξωγήινους. Στις 4 Φεβρουαρίου 1952, το Astro Boy ξεκίνησε ξεκίνησε να εκδίδεται στο Weekly Shonen Magazine. Ο χαρακτήρας του Astro Boy και οι περιπέτειές του έγιναν στιγμιαίο φαινόμενο στην Ιαπωνία. Μερικές άλλες γνωστές επιτυχίες του Τέζουκα είναι ο Κίμπα το λευκό λιοντάρι (Kimba the white lion), Ο Τσόπιν και η Πριγκίπισσα, Φοίνικας, Dororo κλπ.
Προσωπική Ζωή
Ο Οσάμου Τέζουκα είναι απόγονος του Hattori Hanzō,ενός διάσημου νίντζα ​​και σαμουράι που υπηρέτησε πιστά τον Tokugawa Ieyasu κατά την περίοδο Sengoku στην Ιαπωνία. Ο Τέζουκα γνώρισε προσωπικά τον Γουόλτ Ντίσνεϋ στην Παγκόσμια Έκθεση της Νέας Υόρκης το 1964.Ο Τέζουκα ήταν επίτιμος πρόεδρος του φαν κλάμπ του Σούπερ Μαν στην Ιαπωνία.Το 1959 ο Osamu Tezuka παντρεύτηκε την Etsuko Okada σε ένα ξενοδοχείο στη πόλη Takarazuka κι μαζί απέκτησαν ένα παιδί. Ο γιος του Τέζουκα, Μάκοτο Τέζουκα, έγινε σκηνοθέτης ταινιών και anime.
Κληρονομιά και Επιρροή
Η ιαπωνική εταιρεία παιχνιδιών Kaiyodo άρχισε να κατασκευάζει μια σειρά από ειδώλια των δημιουργιών του Τέζουκα. Μέχρι σήμερα έχουν κυκλοφορήσει τρεις σειρές ειδωλίων. Η κληρονομιά του Τέζουκα συνεχίζει να τιμάται μεταξύ των καλλιτεχνών και των animators manga. Καθοδήγησε πολλούς γνωστούς καλλιτέχνες manga, όπως ο Shotaro Ishinomori και ο Go Nagai. Καλλιτέχνες που ανέφεραν τον Tezuka ως επιρροή περιλαμβάνουν τους Monkey Punch, Katsuhiro Otomo, Akira Toriyama και Naoki Urasawa.Από το 2003 έως το 2009, ο Urasawa και ο Takashi Nagasaki προσάρμοσαν μια πράξη του Astro Boy στη σειρά μυστηρίου δολοφονίας Pluto.Ο Τέζουκα ήταν προσωπικός φίλος (και εμφανής καλλιτεχνική επιρροή) του Βραζιλιάνου καλλιτέχνη κόμικς Mauricio de Sousa. Το 2012, ο Maurício δημοσίευσε μια πράξη της ιστορίας δύο τευχών στο κόμικ Monica Teen με μερικούς από τους κύριους χαρακτήρες του Tezuka, συμπεριλαμβανομένων των Astro Boy, Black Jack, Sapphire και Kimba, να ενώνουν τη Monica και τους φίλους της σε μια περιπέτεια στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου εναντίον ενός οργάνωση λαθρεμπορίας που κόβει εκατοντάδες δέντρα. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που η Tezuka Productions επέτρεψε σε ξένους καλλιτέχνες να χρησιμοποιήσουν τους χαρακτήρες του Τέζουκα.
Τον Οκτώβριο του 2019, ανακοινώθηκε ένα έργο που ονομάζεται Tezuka 2020, το οποίο είναι ένα manga εικονογραφημένο με τεχνητή νοημοσύνη στο στυλ του. Το 2020, ένας συγγραφέας-καλλιτέχνης τεχνητής νοημοσύνης που φτιάχτηκε από την Kioxia ανατέθηκε να φτιάξει ένα νέο manga "Tezuka" που ονομάζεται Paidon, το οποίο διαδραματίζεται σε μια φουτουριστική αποκαλυπτική κοινωνία, το οποίο κυκλοφόρησε στο περιοδικό Morning στις 27 Φεβρουαρίου 2020.Είναι μέρος του έργου, το οποίο θα σχεδιαστεί επίσης από φυσικά ανθρώπινα όντα όπως ο Shigeto Ikehara, ο Kenichi Kiriki και ο Urumu Tsunogai. Ο γιος του Τέζουκα, Μάκοτο Τέζουκα πραγματοποίησε μια τελετή στις 26 Φεβρουαρίου 2020, για να μυήσει τους ανθρώπους στο manga. Ο εκδότης του περιοδικού επιβεβαίωσε ήδη ότι ένα σίκουελ είναι σε παραγωγή. Το manga δημοσιεύτηκε στα αγγλικά στις 4 Ιουνίου 2020 με το όνομα Phaedo.
Ματέο Κόβασιτς
Ο Ματέο Κόβασιτς (κροατικά: Mateo Kovačić, 6 Μαΐου 1994) είναι Κροάτης επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην Εθνική Κροατίας και στη Πρέμιερ Λιγκ για την Μάντσεστερ Σίτι. Αγωνίζεται συνήθως στη θέση του κεντρικού χαφ, αλλά η δεξιότητα του του επιτρέπει να αγωνιστεί και σε άλλες θέσεις του κέντρου.
Νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε στο Λιντς της Αυστρίας από Κροάτες γονείς. Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στη Ντιναμό Ζάγκρεμπ σε ηλικία 16 ετών με την οποία κέρδισε δύο τίτλους πρωταθλήματος πριν αποκτηθεί από την ιταλική Ίντερ το 2013 σε ηλικία μόλις 19 ετών.
Ίντερ
Στις 31 Ιανουαρίου 2013 ο Κόβασιτς μεταγράφηκε στην Ίντερ με συνολικό ποσόν μεταγραφής τα €11 εκατομμύρια άμεσα και €4 εκατομμύρια, αν η Ίντερ προκρινόταν στο Τσάμπιονς Λιγκ. Έκανε ντεμπούτο στο πρωτάθλημα Ιταλίας στις 3 Φεβρουαρίου 2013. Φόρεσε το νούμερο 10 που κατείχε πιο πριν ο Γουέσλεϊ Σνάιντερ.
Ρεάλ Μαδρίτης
Στις 16 Αυγούστου 2015 ο προπονητής της Ίντερ, Ρομπέρτο Μαντσίνι επιβεβαίωσε τη μετακίνηση του Κόβασιτς στη Ρεάλ Μαδρίτης. Όπως δήλωσε, η Ίντερ αναγκάστηκε να πουλήσει τον παίκτη λόγω των κανονισμών του Financial Fair Play που έχει θέσει η UEFA. Ο Κόβασιτς υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας 6 ετών.
Τσέλσι
Τον Αύγουστο του 2018 υπέγραψε στην Τσέλσι.
Εθνική Κροατίας
Έκανε ντεμπούτο στην εθνική ομάδα της χώρας του στις 22 Μαρτίου 2013 σε αγώνα της προκριματικής φάσης του Παγκόσμιου Κυπέλλου 2014 εναντίον της Σερβίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κροάτες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ14 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ15 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρβα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντιναμό Ζάγκρεμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Ντίνα Τάιτους
Η Κωνσταντίνα Άλις Τάιτους (αγγλικά: Constantina "Dina" Alice Titus, 23 Μαΐου 1950), είναι Ελληνοαμερικανίδα πολιτικός και πανεπιστημιακός, που υπηρετεί ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 1η περιφέρεια της Νεβάδα από το 2013. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών για την 3η περιφέρεια της Νεβάδα (2009-2011), ως Ηγέτης της Μειοψηφίας της Γερουσίας της Νεβάδα (1993-2008), καθώς και ως Μέλος της Γερουσίας της Νεβάδα για την 7η περιφέρεια από το 1989 έως το 2008.
Επίσης, διατέλεσε καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο της Νεβάδα στο Λας Βέγκας, έως την εκλογή της στη Βουλή των Αντιπροσώπων (1977-2011).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων (ΗΠΑ) Κατηγορία:Νεβάδα Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Ορθόδοξοι ανά εθνικότητα
Ερρίκος του Ντρε
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Ροβέρτου Β΄ κόμη του Ντρε και της Γιολάντας, κόρης του Ραούλ Α΄ κυρίου του Κουσύ.
Μεγαλύτερα αδέλφια του ήταν ο Ροβέρτος Γ΄ κόμης του Ντρε και ο Πέτρος Α΄, σύζυγος της Αλίκης δούκισσας της Βρετάνης.
Το 1193 έγινε αρχιεπίσκοπος του Ρενς, διαδεχόμενος τον Γουλιέλμο του Ζουανβίλ. Ήταν δραστήριος στις οικοδομές. Ένα παράθυρο με υαλογράφημα (vitrau) στον καθεδρικό της πόλης τον παριστά όρθιο. Ο τοπικός φόρος του προκάλεσε εξέγερση το 1233.
Το 1240 απεβίωσε σε ηλικία 47 ετών και τον διαδέχθηκε ο Υβ ντε Σαιν-Μαρτίν.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ντρε Κατηγορία:Επίσκοποι του 13ου αιώνα
Αικατερίνη Γιαγκελλόνων
Η Αικατερίνη, πολων. Katarzyna Jagiellonka (1 Νοεμβρίου 1526 - 16 Σεπτεμβρίου 1583) από τον Οίκο των Γιαγκελλόνων ήταν πρικίπισσα της Πολωνίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Σουηδίας.
Βιογραφία
Ήταν η τέταρτη κόρη του Σιγισμούνδου Α΄ της Πολωνίας και της Μπόνα Σφόρτσα, κόρης του Τζαν-Γκαλεάτσο δούκα του Μιλάνου.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1562 τον Ιωάννη Γ΄ των Βάσα βασιλιά της Σουηδίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Γιαγκελλόνων Κατηγορία:Πολωνές πριγκίπισσες Κατηγορία:Πολωνοί Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Πολωνοί γερμανικής καταγωγής Κατηγορία:Πολωνοί λιθουανικής καταγωγής Κατηγορία:Πολωνοί ιταλικής καταγωγής Κατηγορία:Πολωνοί ρωσικής καταγωγής Κατηγορία:Πολωνοί αυστριακής καταγωγής
Κορονόβο
Το Κορονόβο (πολωνικά: Koronowo, γερμανικά: Krone) είναι πόλη στο Βοεβοδάτο Κουγιαβίας-Πομερανίας της Πολωνίας, στον ποταμό Μπρντα. Βρίσκεται 25 χιλιόμετρα από το Μπίντγκοστς, στην ιστορική περιοχή της Κουγιαβίας. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 11.0004 κάτοικοι (2020).
Το Κορονόβο έχει έκταση 2.818 εκταρίων και αυτό την καθιστά μία από τις μεγαλύτερες πόλεις στο Πόβιατ Μπίντγκοστς. Η Γκμίνα Κορονόβο έχει έκταση 41.170 εκτάρια και 23.052 κατοίκους.
Ιστορία
Κατά τον Πρώιμο Μεσαίωνα, ένα σλαβικό οχυρό χτίστηκε στο σημερινό Κορονόβο. Περιλήφθηκε στο αναδυόμενο πολωνικό κράτος τον 10ο αιώνα και τελικά ενσωματώθηκε σε αυτό τον 12ο αιώνα. Το 1288, οι Κιστερκιανοί από το κοντινό Μπισέβο ίδρυσαν ένα αβαείο στο Κορονόβο. Ο οικισμός ευημερούσε λόγω της θέσης του στη διασταύρωση των εμπορικών οδών από την Κουγιαβία και τη Μείζων Πολωνία προς το Γκντανσκ, και από τη Γη του Χέουμνο στη Δυτική Πομερανία. Το 1359, ο Βασιλιάς Καζίμιρ Γ΄ ο Μέγας της απένειμε προνόμια πόλης, τα οποία ωστόσο δεν εφαρμόστηκαν μέχρι το 1370. Το όνομα Κορονόβο προέρχεται από τη λέξη korona («στέμμα»). Διοικητικά βρισκόταν εντός του Βοεβοδάτου Ινοβρότσουαφ στην Επαρχία Μείζονος Πολωνίας του Πολωνικού Στέμματος. Μια σημαντική μάχη έλαβε χώρα κοντά το 1410, κατά τη διάρκεια του Πολωνο-Λιθουανικού-Τευτονικού Πολέμου, στον οποίο το Στέμμα του Βασιλείου της Πολωνίας νίκησε τους Τεύτονες Ιππότες.
Ο Βασιλιάς Καζίμιρ Δ΄ της Πολωνίας, δυνάμει των προνομίων του 1476 και του 1484, ίδρυσε δύο ετήσιες εκθέσεις και μια εβδομαδιαία αγορά. Μεταξύ των βασικών δραστηριοτήτων του πληθυσμού ήταν η βιοτεχνία, η αγγειοπλαστική, η ζυθοποιία και η γεωργία. Τον 17ο και τις αρχές του 18ου αιώνα, το Κορονόβο υπέφερε από σουηδικές εισβολές, τον Μεγάλο Βόρειο Πόλεμο και τις επιδημίες. Ο Βασιλιάς Αύγουστος Γ΄ της Πολωνίας ίδρυσε δύο ακόμη ετήσιες εκθέσεις για να βοηθήσει στην αναβίωση της πόλης.
Ως μέρος του πρώτου διαμελισμού της Πολωνίας, το Κορονόβο έγινε μέρος του Βασιλείου της Πρωσίας το 1772. Η πόλη Κορονόβο ήταν η διοικητική έδρα της περιφέρειας Κορονόβο στη νεοσύστατη επαρχία της Δυτικής Πρωσίας. Για να διακριθεί από την πόλη Ντόιτς Κρόνε (Deutsch Krone, σημερινό Βάουτς), ονομαζόταν Polnisch Krone. Από το 1807 έως το 1815, κατά την εποχή του Ναπολέοντα ήταν μέρος του πολωνικού Δουκάτου της Βαρσοβίας και το 1815, μετά τη διάλυση του δουκάτου, περιήλθε στην Πρωσία. αριστερά|μικρογραφία| Πολωνοί αιχμάλωτοι στο [[Κατοχή της Πολωνίας (1939-1945)|κατεχόμενο από τη Γερμανία Κορονόβο (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος)]] Το 1871, η πόλη έγινε μέρος της Γερμανίας. Μέχρι το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου αποτελούσε τμήμα του Κράις Μπρόμπεργκ στην πρωσική Επαρχία Πόζεν. Ο σιδηρόδρομος στενού εύρους από το Μπίντγκοστς (Μπρόμπεργκ) άνοιξε το 1895, ακολουθούμενος από τον σιδηρόδρομο κανονικού εύρους από την Τουχόλα (Τούχελ) το 1909–1914. Λόγω των διατάξεων της Συνθήκης των Βερσαλλιών, η πόλη μαζί με ολόκληρη το Κράις Μπρόμπεργκ έπρεπε να παραχωρηθεί από τη Γερμανία στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία το 1920.
13 Πολωνοί στρατιώτες σκοτώθηκαν στις 2 Σεπτεμβρίου 1939, κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία, που ξεκίνησε το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στα μέσα Σεπτεμβρίου 1939, η γερμανική Einsatzgruppe IV εισήλθε στην πόλη για να διαπράξει φρικαλεότητες κατά του πληθυσμού. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ο πολωνικός πληθυσμός υπέστη μαζικές συλλήψεις, απελάσεις και σφαγές. Οι Γερμανοί δημιούργησαν μια φυλακή για τους Πολωνούς, στην οποία πέθαναν 606 άτομα. Πολλοί Πολωνοί κάτοικοι του Κορονόβο και των γειτονικών χωριών δολοφονήθηκαν από τους Γερμανούς στο κοντινό Μπουσκόβο στις 5–6 Οκτωβρίου 1939 και στο δάσος κοντά στο Κορονόβο στις 26 Οκτωβρίου 1939. Μεταξύ των θυμάτων ήταν ντόπιοι έμποροι, τεχνίτες και ο προπολεμικός δήμαρχος Μαξιμίλιαν Ταλάσκα. Οι Γερμανοί έκαψαν τα πτώματα των θυμάτων προσπαθώντας να συγκαλύψουν το έγκλημα. Το Κορονόβο καταλήφθηκε από τους Σοβιετικούς τον Ιανουάριο του 1945 και αποκαταστάθηκε στην Πολωνία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κουγιαβίας-Πομερανίας Κατηγορία:Πόβιατ Μπίντγκοστς
Ιωάννης Αλβέρτος Βάσα
Ο Ιωάννης-Αλβέρτος, σουηδ. Jan Albert Waza (25 Ιουνίου 1612 - 29 Δεκεμβρίου 1634) από τον Οίκο των Βάσα ήταν Πολωνός καρδινάλιος, πρίγκιπας-επίσκοπος της Βάρμια και της Κρακοβίας.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος (2ος από τον 2ο γάμο) του Σιγισμούνδου Γ΄ της Πολωνίας και της 2ης συζύγου του Κωνσταντίας των Αψβούργων, κόρης του Καρόλου Β΄ δούκα της Έσω Αυστρίας.
Μορφώθηκε στους Ιησουίτες.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Βάσα Κατηγορία:Ενταφιασμοί στον Καθεδρικό Ναό της Κρακοβίας
Αλέξανδρος Παπαδόπουλος (βουλευτής Ιωαννίνων)
Βιογραφία
Ήταν πρώην αστυνομικός και αργότερα εργάστηκε ως εργολάβος. Πατέρας του ήταν ο Βασίλειος Παππάς, ο οποίος ήταν μέλος του αντάρτικου σώματος του Ιωάννη Πουτέτση και σκοτώθηκε το 1911 σε σύγκρουση με οθωμανικές δυνάμεις και Αλβανούς ένοπλους.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ο Παπαδόπουλος ανέπτυξε αντιστασιακή δράση ως οπλαρχηγός του ΕΔΕΣ, καθώς ανέλαβε τη διοίκηση του Ανεξάρτητου συντάγματος Ξηροβουνίου με δύναμη 800 ανταρτών. Το σύνταγμα ανέλαβε σαμποτάζ κατά μήκους της οδού Πρεβέζης - Ιωαννίνων εναντίων των Γερμανών το καλοκαίρι του 1944 και θεωρείται η πιο αξιόμαχη μονάδα του ΕΔΕΣ. Το συγκεκριμένο σύνταγμα απελευθέρωσε τα Ιωάννινα στις 15 Οκτωβρίου 1944 επισφραγίζοντας συμβολικά την λήξη της κατοχικής περιόδου στην Ήπειρο. Κατά την διάρκεια των δεκεμβριανών το σύνταγμα Ξηροβουνίου αποδείχθηκε αξιόμαχο ενάντια στις μάχες με τον ΕΛΑΣ. Ανέλαβε την φύλαξη της Εδεσίτικης φάλαγγας που οπισθοχωρούσε από την Ήπειρο προς την Κέρκυρα μέσω της οδού Πρεβέζης - Ιωαννίνων. Η αποστράτευση των ανταρτών έγινε τον Φεβρουάριο 1945. Πήρε μέρος στον εμφύλιο από τις τάξεις της χωροφυλακης. Πολέμησε στο Γράμμο και στο Βίτσι και συγκεκριμένα με το 24ο Τάγμα χωροφυλακης στην μάχη της Κόνιτσας. Στις εκλογές του 1946 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής υποστηριζόμενος από το συνδυασμό του Εθνικού Κόμματος της Ελλάδας (Ναπολέων Ζέρβας) με 7.841 ψήφους. Το 1950 εξελέγη ξανά, όμως παραιτήθηκε για χάρη του Δημήτριου Ιωάννου, ο οποίος υπήρξε επιλαχών. Στη συνέχεια εξελέγη ξανά βουλευτής με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1952. Τέλος, προσχώρησε στο Κόμμα Προοδευτικών, με το οποίο εξελέγη ξανά βουλευτής στις εκλογές του 1961 και είχε αποτύχει να εκλεγεί στις εκλογές του 1956 και του 1958. Το 1963 ήταν υποψήφιος με την Ένωση Κέντρου χωρίς επιτυχία και το 1964 έπειτα από διαφωνία με το κόμμα, δεν κατήλθε ως υποψήφιος. Πέθανε στις αρχές του 1982 και ήταν παντρεμένος με την Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου και είχαν παιδιά. Το μνημόσυνο για τις 40 ημέρες μετά το θάνατό του τελέστηκε στη Σκλίβανη Ιωαννίνων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέλη του ΕΔΕΣ Κατηγορία:Μέλη των Εθνικών Ομάδων Ελλήνων Ανταρτών Κατηγορία:Βουλευτές Ιωαννίνων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό
Τζον Μπάμπκοκ
Προσπαθεί διακαώς να τοποθετηθεί στη πρώτη γραμμή του μετώπου, γνωρίζοντας ότι για να του επιτραπεί αυτό θα πρέπει να κλείσει το 19 έτος της ηλικίας του. Ωστόσο η επιμονή του φέρνει αποτελέσματα και τον στέλνουν στη Βρετανία όπου και αρχίζει η εκπαίδευσή του στο "Τάγμα των Νέων Στρατιωτών" που προετοίμαζε εφήβους για το μέτωπο.
Όμως δεν θα φτάσει ποτέ στα χαρακώματα καθώς στο διάστημα της εκπαίδευσής του υπογράφεται η ανακωχή των εχθροπραξιών.
Το 1920 αποφάσισε να ζήσει στις ΗΠΑ όπου και υπηρέτησε στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας από το 1921 έως και το 1924.
Μαθαίνει το επάγγελμα του ηλεκτρολόγου και κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου προσπαθεί να στρατολογηθεί και πάλι στον αμερικανικό στρατό για να σταλεί να πολεμήσει.
Όμως και αυτή τη φορά δεν θα βρισκόταν στην πρώτη γραμμή του μετώπου όπως ήθελε.
Η στρατολογική υπηρεσία του στρατού διαπίστωσε ότι δεν ήταν Αμερικανός υπήκοος και δεν είχε δικαίωμα να υπηρετήσει. Ο Μπαμπκοκ απέκτησε την αμερικανική υπηκοότητα το 1946.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπεραιωνόβιοι Κατηγορία:Αμερικανοί
Κακίλη η παράλια
Η Κακίλη η παράλια (Cakile maritima) με κοινή ονομασία Ρόκα της θάλασσας ανήκει στην οικογένεια των Σταυροφόρων ή Σταυρανθών (Cruciferae) στην οποία ανήκουν επίσης πολλά γνωστά μας λαχανικά όπως το λάχανο, το κάρδαμο, το ρεπάνι, το σινάπι, η ρόκα κ. ά. Η Κακίλη η παράλια κατανέμεται στις ακτές της Μεσογείου και του Ατλαντικού, ενώ στην Ελλάδα κατανέμεται σε όλες τις παράκτιες περιοχές της χώρας. Αποτελεί ένα αλονιτρόφιλο είδος, από τα χαρακτηριστικά είδη φυτών των αμμοθινών, της ζώνης της κυμαγωγής της ακτογραμμής. Τα είδη αυτά είναι πολύ καλά προσαρμοσμένα στις δύσκολες περιβαλλοντικές συνθήκες που επικρατούν στους αμμόλοφους. Συνήθως, είναι φυτά ανθεκτικά στις υψηλές μεταβολές αλατότητας, καθώς και στην έλλειψη υγρασίας, ειδικά κατά το θέρος και έχουν πολύ εκτεταμένες και βαθιές ρίζες ώστε να συγκρατούν το έδαφος και να φθάνουν στο επίπεδο του υδροφόρου ορίζοντα. Δυστυχώς όμως, τα σημεία που αναπτύσσονται, αποτελούν και τα σημεία που επισκέπτονται και δραστηριοποιούνται οι λουόμενοι το καλοκαίρι, με αποτέλεσμα να απειλούνται όλο και περισσότερο. Το Cakile maritima ανθίζει από τα μέσα Φεβρουαρίου μέχρι τον Νοέμβριο. Τα άνθη είναι ανοικτοπόρφυρα ή ιόχροα και ο καρπός είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικός, ξιφοειδούς σχήματος, εγκαρσίως αρθρωτός, με δύο αντίθετα κέρατα στη βάση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Κραμβοειδή
Θωμάς (όνομα)
Θωμάς (γεν. του Θωμά, πληθ. αριθμός οι Θωμάδες), ελληνικό αντρικό κύριο όνομα.
Ετυμολογία του ονόματος Θωμάς
Σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Γεωργίου Μπαμπινιώτη, το όνομα Θωμάς, από το μεταγενέστερο Θωμᾶς, προέρχεται από το αραμαϊκό Te΄ōmá «δίδυμος». Σύμφωνα με το Λεξικό της κοινής νεοελληνικής, από την αραμαϊκή λέξη Toma «δίδυμος», που συνέπιπτε με το ελληνιστικό Θωμᾶς «ο θαυμαστός». Παράβαλε επίσης Ιωάννης, ια΄ 16: «εἶπεν οὖν Θωμᾶς ὁ λεγόμενος Δίδυμος τοῖς συμμαθηταῖς· Ἄγωμεν καὶ ἡμεῖς ἵνα ἀποθάνωμεν μετ’ αὐτοῦ.»
Το όνομα είναι σημασιολογικά ταυτόσημο με τα ελληνικά αντρικά ονόματα Γέμελλος / Γέμινος, Δίδυμος (όνομα), Τομάζος.
Ονομαστική εορτή
Συνήθως, ο Θωμάς γιορτάζει την πρώτη Κυριακή μετά την Κυριακή του Πάσχα, την αποκαλούμενη Κυριακή του Θωμά (ή Κυριακή του Αντίπασχα) ή εναλλακτικά στις 6 Οκτωβρίου, ημέρα που η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Θωμά εκ των δώδεκα αποστόλων. Η Καθολική Εκκλησία τιμά τη μνήμη του απόστολου Θωμά στις 3 Ιουλίου.
Γυναικείος τύπος του ονόματος Θωμάς
Θωμαή, Θωμαΐς.
Διάδοση του ονόματος Θωμάς
Όνομα κοινό σε όλο τον ελληνόφωνο χώρο, οφείλει τη διάδοσή του στον απόστολο Θωμά, έναν από τους δώδεκα μαθητές του Ιησού, ο οποίος θέλησε να ψηλαφίσει τις πληγές του δασκάλου του, για να πιστέψει στην ανάστασή του. Από εδώ και η έκφραση: «άπιστος Θωμάς», για άνθρωπο που δύσκολα πείθεται για κάτι, αν δεν έχει προσωπική αντίληψη. Ο Αθανάσιος Μπούτουρας στο βιβλίο του Τα νεοελληνικά κύρια ονόματα ιστορικώς και γλωσσικώς ερμηνευόμενα το περιλαμβάνει στην κατηγορία των «Ονομάτων εκ της εκκλησιαστικής παραδόσεως» και ειδικότερα των «Ονομάτων εξ Αγίων».
Ενδεικτικά, σήμερα στον ελλαδικό χώρο, σε μια προσπάθεια, που χρονολογείται από τον Απρίλιο του 2009, στατιστικής αποτίμησης της συχνότητας των ελληνικών ονομάτων, το βαφτιστικό Θωμάς, με 255 εμφανίσεις, παρουσιάζεται στην 69η θέση των πιο συχνών ονομάτων (26ο ανάμεσα στα αντρικά) και το φέρουν γύρω στους 40.000 Έλληνες ή ποσοστό 0,26%, ενώ οι τύποι Τόμας και Τόμης είναι ανάμεσα σε εκείνα τα ονόματα που εμφανίζονται 1 φορά.
Στην αρχαιότητα το όνομα Θωμάς (Θωμᾶς) δεν ήταν ιδιαίτερα συχνό. Σύμφωνα με τη Θετίμα, εμφανίζεται σε όλο το Lexicon of Greek Personal Names (LGPN) να το φέρουν 39 πρόσωπα, τον 4ο με 5ο αι. μ.Χ., με γεωγραφική διασπορά: Θεσσαλονίκη, Κιλικία Τραχεία, Κιλικία Πεδιάς, Αθήνα, Αχαΐα Φθιώτις, Θράκη, Καρία, Κρήτη, Ρόδος, Σύρος. Στο ίδιο λεξικό καταγράφεται ο παράλληλος τύπος Θομᾶς (βυζαντινή περίοδος, Ρόδος), ενώ στην Αθήνα, σύμφωνα με το Athenian Onomasticon, καταγράφεται το γυναικείο όνομα Θωμασία από τον 6ο μ.Χ. αι. (SEMA = Βούλα Ν. Μπαρδ́άνη, Γεώργιος Κ. Παπαδόπουλος, Συμπλήρωμα τῶν ἐπιτυμβίων μνημείων τῆς Ἀττικῆς, Βιβλιοθήκη τής εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας, #241, Αθήνα 2006, σ. 2821.)
Στη Γαλλία, το όνομα Thomas ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένο τους προηγούμενους αιώνες, στα μέσα του εικοστού αιώνα παρουσίασε μια κάμψη, αλλά γύρω στο 1980 επανήλθε και ανάμεσα στο 1996 και το 2002 καταγράφτηκε ως το πιο δημοφιλές αντρικό όνομα.
Στη Γερμανία, δημοτικότητα του ονόματος Thomas αύξαινε συνεχώς από τη δεκαετία του ’40 και μετά. Από τα τέλη της δεκαετίας του ’50 έως τη δεκαετία του ’60, το όνομα ήταν σχεδόν συνεχώς το πιο διαδεδομένο όνομα. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 ωστόσο, η δημοτικότητά του μειώθηκε σημαντικά.
Τύποι του ονόματος Θωμάς
Υποκοριστικός τύπος: Θωμάκης· σύντομος τύπος: Μάκης· τύποι κοινοί στον ελληνόφωνο χώρο.