cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πορνογραφία για πάντα
Ιστορικό
Η μέθοδος αυτή έγινε δημοφιλής μετά από τις αναφορές των θετικών αποτελεσμάτων ενός πειράματος το οποίο εκτελέστηκε από ένα ζωολόγο στην Ταϋλάνδη το 2006, κατά το οποίο έδειξαν έναν αριθμό απο πορνογραφικές ταινίες όπου απεικονίζονταν πάντα κατά την σεξουαλική πράξη μεταξύ τους. Αν και οι ερευνητές πίσω από την πρωτοβουλία αυτή δήλωσαν πως θεωρούν ότι η χρήση των πορνογραφικών ταινιών είχε ως αποτέλεσμα επιτυχείς αναπαραγωγές των πάντα, παρόμοιες μετέπειτα επιτυχίες φαίνεται να περιορίστηκαν μόνο στην Κίνα, όπου αναφέρθηκε η γέννηση 31 νεογνών πάντα μέσα σε μια περίοδο 10 μηνών από τη στιγμή που ξεκίνησε το πρόγραμμα αυτό.
Αντώνιος και Κλεοπάτρα (Σαίξπηρ)
Πηγή
Ως κύρια πηγή για το δράμα του, ο Σαίξπηρ χρησιμοποίησε το υλικό από το έργο Βίοι Παράλληλοι του Πλούταρχου στην αγγλική μετάφραση του 1579 από τον σερ Τόμας Νορθ. Ωστόσο, ο Σαίξπηρ πρόσθεσε επιπλέον σκηνές, που πολλές απεικονίζουν την καθημερινή ζωή της Κλεοπάτρας και ανέπτυξε τον ρόλο προσώπων. Σε γενικές γραμμές ακολούθησε τα ιστορικά γεγονότα παρουσιάζοντας το ιστορικό πλαίσιο της μετάβασης από τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ως φόντο για την τραγική πτώση των εραστών. Ωστόσο, έκανε κάποιες τροποποιήσεις: στο έργο του Πλούταρχου η τελική ήττα του Αντώνιου συνέβη πολλές εβδομάδες μετά τη ναυμαχία του Ακτίου και η Οκταβία απέκτησε παιδιά από τον Αντώνιο και πέθανε αρκετά χρόνια μετά τον θάνατό του.
Πορνογραφία για πάντα
Ιστορικό
Άλλες μέθοδοι, όπως η χορήγηση Βιάγκρα για τον σεξουαλικό ερεθισμό των πάντα, δοκιμάστηκαν και φέρονται να υπήρξαν ανεπιτυχείς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ζωολογία Κατηγορία:Πορνογραφία
Αντώνιος και Κλεοπάτρα (Σαίξπηρ)
Υπόθεση
μικρογραφία|Η Κλεοπάτρα, [[Τζον Γουίλιαμ Γουότερχαουζ (1888)]] μικρογραφία|Η Κλεοπάτρα υποδέχεται τον Μάρκο Αυρίλιο (1906) Γύρω στο 40 π.Χ., ο Μάρκος Αντώνιος, Ρωμαίος στρατηγός και μέλος της Δεύτερης τριανδρίας της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, μαζί με τον Οκταβιανό και τον Λέπιδο, βρίσκεται στην Αλεξάνδρεια έχοντας εγκαταλείψει τα στρατιωτικά του καθήκοντα, τρελά ερωτευμένος με τη βασίλισσα της Αιγύπτου, Κλεοπάτρα. Αδιαφορώντας για τα προβλήματα της Ρώμης, μαθαίνει ότι η τρίτη του σύζυγος Φουλβία επαναστάτησε εναντίον του Οκταβιανού, ηττήθηκε και είναι νεκρή.
Ο Οκταβιανός καλεί τον Αντώνιο πίσω στη Ρώμη από την Αλεξάνδρεια για να τον βοηθήσει να πολεμήσει ενάντια στον Σέξτο Πομπήιο, τον Μενεκράτη και τον Μηνά, τρεις εξέχοντες Ρωμαίους στρατηγούς που εξεγέρθηκαν και διεκδικούσαν εδάφη στη Μεσόγειο. Στην Αλεξάνδρεια η Κλεοπάτρα παρακαλεί τον Αντώνιο να μη φύγει αλλά αυτός, παρόλο που τη διαβεβαιώνει επανειλημμένα για τον έρωτά του γι' αυτήν, τελικά φεύγει.
Τα μέλη της τριανδρίας συναντιούνται στη Ρώμη, ο Αντώνιος και ο Οκταβιανός ξεχνούν, προς το παρόν, τις διαφωνίες τους. Ο στρατηγός και στενός φίλος του Οκταβιανού Αγρίππας, προτείνει στον Αντώνιο να παντρευτεί την αδερφή του Οκταβιανού, την Οκταβία, προκειμένου να εδραιωθεί ο φιλικός δεσμός μεταξύ των δύο ανδρών. Ο Αντώνιος δέχεται. Ο στρατηγός του Αντώνιου, Αινόβαρβος, όμως, λέει ότι η Οκταβία δεν θα μπορέσει ποτέ να τον ικανοποιήσει μετά την Κλεοπάτρα και περιγράφει τη γοητεία της βασίλισσας: «Ο χρόνος δεν περνά από πάνω της, δεν την βαριέσαι ποτέ. Είναι ανεξάντλητη: τις άλλες γυναίκες τις χορταίνεις, όσα σου δίνουν τελειώνουν γρήγορα, αλλά αυτή σ’ αφήνει πάντα πεινασμένο, αυτό είναι που σε ικανοποιεί περισσότερο».
Στην Αίγυπτο, η Κλεοπάτρα μαθαίνει για το γάμο του Αντώνιου με την Οκταβία και τιμωρεί τον αγγελιοφόρο που της φέρνει τα νέα. Αισθάνεται ικανοποιημένη μόνο όταν οι αυλικοί της τη διαβεβαιώνουν ότι η Οκταβία δεν είναι ελκυστική: είναι κοντή, με χαμηλό μέτωπο, στρογγυλό πρόσωπο και με άσχημα μαλλιά.
Πριν από τη μάχη, οι Ρωμαίοι ηγέτες συζητούν με τον Σέξτο Πομπήιο και του προσφέρουν ανακωχή. Μπορεί να διατηρήσει τη Σικελία και τη Σαρδηνία, αλλά πρέπει να τους βοηθήσει να «απαλλάξουν τη θάλασσα από τους πειρατές» και να είναι φόρου υποτελής. Μετά από κάποιο δισταγμό, ο Σέξτος συμφωνεί. Συμμετέχουν σε μια γιορτή και μεθοκοπούν στη γαλέρα του Σέξτου, αν και ο αυστηρός Οκταβιανός φεύγει νωρίς και νηφάλιος. Ο Μηνάς προτείνει στον Σέξτο Πομπήιο να σκοτώσει τους τρεις ηγέτες και να γίνει κυρίαρχος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, αλλά εκείνος αρνείται, θεωρώντας το ατιμία. Μετά την αναχώρηση του Αντώνιου από τη Ρώμη για την Αθήνα, ο Οκτάβιος και ο Λέπιδος σπάζουν την συμφωνία με τον Σέξτο και στρέφονται πάλι εναντίον του. Αυτό ο Αντώνιος δεν το εγκρίνει και γίνεται έξαλλος. μικρογραφία|250x250εσ|[[Ναυμαχία του Ακτίου|Η ναυμαχία του Ακτίου (31 π.Χ.) πίνακας του Λορέντζο Κάστρο, 1672]] Ο Αντώνιος επιστρέφει στην Αλεξάνδρεια και στέφει την Κλεοπάτρα και τον εαυτό του ως βασιλείς της Αιγύπτου και του ανατολικού τρίτου της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας (το οποίο ήταν η μερίδα του Αντώνιου ως μέλος της Τριανδρίας). Είναι εξοργισμένος με τον Οκταβιανό και τον κατηγορεί ότι δεν του έδωσε το μερίδιο που του αναλογούσε από τα εδάφη του ηττημένου Σέξτου και για το ότι φυλάκισε τον Λέπιδο, θέτοντάς τον εκτός τριανδρίας. Ο Οκταβιανός συμφωνεί με την πρώτη απαίτηση, αλλά κατά τα άλλα είναι πολύ δυσαρεστημένος με τον Αντώνιο.
Ο Αντώνιος ετοιμάζεται να πολεμήσει τον Οκταβιανό. Ο Αινόβαρβος προτρέπει τον Αντώνιο να πολεμήσει στην ξηρά, όπου έχει το πλεονέκτημα, αντί για τη θαλάσσια, γιατί ο στόλος του Οκταβιανού ​​είναι ελαφρύτερος, πιο ευκίνητος και καλύτερα επανδρωμένος. Ο Αντώνιος το απορρίπτει. Η Κλεοπάτρα υπόσχεται ότι ο στόλος της θα τον βοηθήσει. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της ναυμαχίας του Ακτίου στα ανοιχτά της δυτικής ακτής της Ελλάδας, η Κλεοπάτρα φεύγει με τα εξήντα πλοία της και ο Αντώνιος την ακολουθεί, αφήνοντας τον στόλο του να καταστραφεί. Ντροπιασμένος για ό,τι έχει κάνει για την αγάπη της Κλεοπάτρας, ο Αντώνιος την κατηγορεί που τον έκανε δειλό, αλλά βάζει την αγάπη του πάνω από όλα, λέγοντας «Δός μου ένα φιλί κι αυτό θα με παρηγορήσει».
Ο Οκταβιανός στέλνει αγγελιοφόρο και ζητά από την Κλεοπάτρα να εγκαταλείψει τον Αντώνιο και να έρθει στο πλευρό του. Η Κλεοπάτρα διστάζει και φλερτάρει με τον αγγελιοφόρο, όταν ο Αντώνιος εμφανίζεται και εξοργισμένος με τη συμπεριφορά της διατάζει να μαστιγωθεί ο αγγελιαφόρος. Τελικά, την συγχωρεί και συμφωνεί να δώσει άλλη μια μάχη κατά του Οκταβιανού, αυτή τη φορά στην ξηρά. μικρογραφία|Ο θάνατος του Μάρκου Αντώνιου (1780) Την παραμονή της μάχης, οι στρατιώτες του Αντώνιου ακούνε παράξενα προμηνύματα, τα οποία ερμηνεύουν ότι ο θεός Ηρακλής παύει να προστατεύει τον Αντώνιο. Επιπλέον, ο Αινόβαρβος, ο έμπιστος στρατηγός του, τον εγκαταλείπει και πηγαίνει στο πλευρό του Οκταβιανού. Αντί να δημεύσει τα αγαθά του, τα οποία ο Αινόβαρβος δεν πήρε μαζί του όταν λιποτάκτησε, ο Αντώνιος διατάζει να του αποσταλούν. Ο Αινόβαρβος συγκλονίζεται από τη γενναιοδωρία του Αντώνιου και αισθάνεται τέτοια ντροπή για την απιστία του, που πεθαίνει από την καρδιά του.
Ο Αντώνιος ηττάται στη μάχη καθώς τα στρατεύματά του τον εγκαταλείπουν μαζικά και κατηγορεί την Κλεοπάτρα: «Αυτή η απαίσια Αιγύπτια με πρόδωσε» και απειλεί ότι θα τη σκοτώσει για την προδοσία της. Η Κλεοπάτρα αποφασίζει ότι ο μόνος τρόπος για να κερδίσει ξανά τον Αντώνιο είναι να του στείλει μήνυμα ότι αυτοκτόνησε, πεθαίνοντας με το όνομά του στα χείλη της. Κλείνεται στο μνημείο της και περιμένει την επιστροφή του.
Το σχέδιό της αποτυγχάνει: αντί να βιαστεί να επιστρέψει μετανιωμένος για να δει τη «νεκρή» Κλεοπάτρα, ο Αντώνιος αποφασίζει ότι δεν αξίζει πλέον να ζει. Παρακαλεί έναν από τους βοηθούς του, τον Έρωτα, να τον σκοτώσει με το σπαθί του, αλλά αυτός δεν αντέχει να το κάνει και αυτοκτονεί. Ο Αντώνιος θαυμάζει το θάρρος του Έρωτα και προσπαθεί να κάνει το ίδιο, αλλά το μόνο που καταφέρνει είναι να τραυματιστεί. Τον πληροφορούν τότε ότι η Κλεοπάτρα ζει ακόμη. Ζητά να τον μεταφέρουν κοντά της και πεθαίνει στην αγκαλιά της. μικρογραφία|250x250εσ|Ο θάνατος της Κλεοπάτρας πίνακας του Ρέτζιναλντ Άρθουρ (1892) Εφόσον η Αίγυπτος ηττήθηκε, η αιχμάλωτη Κλεοπάτρα τίθεται υπό φρουρά Ρωμαίων στρατιωτών. Προσπαθεί να αυτοκτονήσει με ένα στιλέτο, αλλά ο Προκληίος την αφοπλίζει. Ο Οκταβιανός φθάνει, διαβεβαιώνοντάς την ότι θα της φερθούν με τιμή και αξιοπρέπεια. Όμως μια υπηρέτρια την προειδοποιεί κρυφά ότι ο Οκταβιανός σκοπεύει να την περιφέρει στον ρωμαϊκό θρίαμβό του στη Ρώμη. Η Κλεοπάτρα σκέφτεται με πικρία τις ατελείωτες ταπεινώσεις που την περιμένουν για το υπόλοιπο της ζωής της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγωδίες του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Μουσείο του Σουβόροφ (Αγία Πετρούπολη)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αλέξανδρος Βασίλιεβιτς Σουβόροφ Σουβοροφ Σουβοροφ Σουροβοφ
Γουλιέλμος Φρειδερίκος του Γκλόστερ και του Εδιμβούργου
Ο Γουλιέλμος Φρειδερίκος (αγγλ. William Frederick, 15 Ιανουαρίου 1776 - 30 Νοεμβρίου 1834) από τον Οίκο του Αννοβέρου ήταν δούκας του Γκλώστερ και του Εδιμβούργου.
Βιογραφία
Ενθαρρύνθηκε να μη βιαστεί να νυμφευτεί, ώστε να γίνει σύζυγος της Καρλόττα της Ουαλίας, κόρης του πρώτου εξαδέλφου του Γεωργίου Δ΄, αν αυτή δεν έβρισκε γαμπρό από το εξωτερικό. Τελικά η Καρλόττα παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο της Σαξονίας-Κοβούργου-Ζάαλφελντ και ο Γουλιέλμος Φρειδερίκος 10 εβδομάδες μετά, νυμφεύτηκε την πρώτη εξαδέλφη του Μαρία του Ηνωμένου Βασιλείου, αλλά ήταν πια 40 ετών και οι δύο και δεν έκαναν παιδιά. Έζησε με τη σύζυγό του στην περιοχή του Μπάγκσοτ Παρκ του Σάρρεϋ.
Το 1822 προήδρευσε στην 1η ετήσια Γενική Συνάντηση της Λέσχης του Ηνωμένου Πανεπιστημίου. Σπάνια πήγαινε στο Κοινοβούλιο και ψήφισε σε λίγα ζητήματα. Υποστήριξε την απελευθέρωση των σκλάβων και πήρε το μέρος της Καρολίνας του Μπράουνσβαϊγκ, συζύγου τού Γεωργίου Δ΄ και του εξαδέλφου του Αυγούστου-Φρειδερίκου ενάντια στην άποψη τού Γεωργίου Δ΄. Ήταν ανιψιός και εξάδελφος βασιλέων: στο πρωτόκολλο ήταν πιο τυπικός από τον βασιλιά, που επέτρεπε σε κάποιον κύριο να καθίσει ως ιδιαίτερη εύνοια, ενώ ο Γουλιέλμος-Φρειδερίκος όχι. Αν σε μία διασκέδαση (party) οι κυρίες έπιναν καφέ, περίμενε να στέκονται όρθιες. Τον αποκαλούσαν "ο αφελής Μπίλλυ", "Τυρί" ή "Φέτα του Γκλώστερ" ένεκα της προτίμησής του στο τυρί Γκλώστερ. Το 1834 απεβίωσε σε ηλικία 58 ετών και τάφηκε στο Παρεκκλήσιο του Αγίου Γεωργίου, στο Κάστρο του Ουίνδσορ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1816 την εξαδέλφη του Μαρία των Γουέλφων-Ανοβέρου, κόρη του Γεωργίου Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου. Παντρεύτηκαν και οι δύο στα 40 έτη τους και δεν απέκτησαν τέκνα.
Τιμητικές διακρίσεις
Ο θυρεός του ήταν αυτός του πατέρα του με την προσθήκη μίας αργυρής ταινίας στο επάνω μέρος, που έφερε ένα κρινάνθεμο στη μέση και από δύο σταυρούς εκατέρωθεν του κρινανθέμου.
Αναφορά σε Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Αννόβερου Κατηγορία:Δούκες του Γκλόστερ και του Εδιμβούργου
Τόκε Ταλάγκι
Ο Τόκε Ταλάγκι (Sir Toke Tufukia Talagi, KNZM, 6 Δεκεμβρίου 1960 - 15 Ιουλίου 2020 ) ήταν πρωθυπουργός του Νιούε από το 2008 ως το 2020. Ήταν επίσης πρόεδρος της Ένωσης Ράγκμπι του Νιούε και παντρεμένος με τη Φιφιταλόα Ταλάγκι. Το 2008 εξελέγη πρόεδρος του Φόρουμ των Νησιών του Ειρηνικού (Pacific Islands Forum).
Πολιτική καριέρα
Χρημάτισε επίσης αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, υπουργός Οικονομικών και υπουργός Παιδείας. Εξελέγη βουλευτής το 2002 και επανεξελέγη το 2005, παρά το γεγονός ότι είχε ισοψηφία με τον αντίπαλό του. Εξελέγη με ευκολία ξανά στις βουλευτικές εκλογές του 2008.
Πρωθυπουργός
Τον Φεβρουάριο του 2009 η κυβέρνηση Ταλάγκι επέζησε πρότασης μομφής στο κοινοβούλιο, η οποία καταψηφίστηκε με 11 ψήφους κατά της πρότασης έναντι 6 υπέρ.
Στις βουλευτικές εκλογές, που διεξήχθησαν στις 7 Μαΐου 2011, εξελέγησαν 20 ανεξάρτητοι. Στις 16 Μαΐου ο Ταλάγκι επανεξελέγη πρωθυπουργός λαμβάνοντας 12 ψήφους.
Στις 24 Απριλίου 2014, έπειτα από τις γενικές εκλογές, επανεξελέγη πρωθυπουργός επικρατώντας του Στάνλεϊ Καλάουνι με 12 ψήφους έναντι 8. Η νέα κυβέρνηση ανακοινώθηκε στις 29 Απριλίου και σε αυτήν ο Ταλάγκι διατήρησε το υπουργείο Οικονομικών.
Τον Μάρτιο του 2017 ανακοίνωσε ότι θα διεκδικήσει για 4η φορά την πρωθυπουργία. Έπειτα από τις γενικές εκλογές, στις 12 Μαΐου ο Τολάγκι εξελέγη πρωθυπουργός, επικρατώντας του Ο' Λαβ Τζέικομπσεν με ψήφους 15-5. . Στις 16 Μαΐου ανακοινώθηκε η σύνθεση της κυβέρνησης, η οποία παρέμεινε αμετάβλητη.
Θάνατος
Στις 9 Ιουλίου 2020 ο Ταλάγκι μεταφέρθηκε ξανά στη Νέα Ζηλανδία για νοσηλεία λόγω μακρόχρονης ασθένειας. Πέθανε στο νοσοκομείο Φόου του Νιούε στην Αλόφι στις 15 Ιουλίου 2020, λίγο μετά την επιστροφή του στο Νιούε.
Παραπομπές
Ταλαγκι
Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδηλασίας 1949
To Πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδηλασίας 1949 είχε προγραμματιστεί να γίνει στη Ρόδο αλλά τελικά για οικονομικούς λόγους διεξήχθη στη Φιλοθέη στις 30 Νοεμβρίου και 4 Δεκεμβρίου 1949. Περιλάμβανε δύο ατομικά αγωνίσματα ανδρών: ταχύτητας σε πίστα και αντοχής σε δημόσιο δρόμο. Για πρώτη φορά ίσχυσε ομαδική βαθμολογία 4-3-2-1 για τους τέσσερις πρώτους αθλητές, στην οποία επικράτησε ο Πανιώνιος, ο οποίος έτσι κατέκτησε το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα ομαδικής βαθμολογίας.
Το 1948 δεν είχε διεξαχθεί πανελλήνιο πρωτάθλημα, παρά μόνο αγώνες πρόκρισης για τους Ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου, με νικητές τους Λεωνίδη, Κουβέλη (150χλμ αντοχής) και Καλούδη, Σεφεριάδη (σπριντ). Οι Λεωνίδης, Κουβέλης, Καλούδης μετείχαν στην Ολυμπιάδα, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία.
Αγώνας ταχύτητας
Διεξήχθη στις 30 Νοεμβρίου στο γραφικό προάστειο της Φιλοθέης. Μετείχαν 12 ποδηλάτες, εκ των οποίων οι 4 από τη Ρόδο. Οι αθλητές συναγωνίστηκαν ανά ζεύγη σε απόσταση 350μ, εκ των οποίων χρονομετρήθηκαν στα τελευταία 200μ. Δεν υπήρχε η δυνατότητα μεγαλύτερης πίστας 1000μ που ήταν το σωστό. Οι αγώνες ολοκληρώθηκαν σε ένα απόγευμα. Ως τα ημιτελικά η πρόκριση κρινόταν σε μία κούρσα. Στον τελικό ο νικητής αναδείχθηκε στις δύο νικηφόρες κούρσες. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Αναστάσης Σεφεριάδης του Πανιωνίου που επικράτησε δύο φορές στον τελικό επί του Θοδωρή Κυριακού του ίδιου συλλόγου. Στο νικητή απονεμήθηκε η φανέλλα του πρωταθλητή, μετάλλιο και δίπλωμα. Μετάλλια και διπλώματα δόθηκαν και στους δεύτερο και τρίτο.
Αγώνας αντοχής 100χλμ
Διεξήχθη την Κυραική 4 Δεκεμβρίου στους δρόμους της Φιλοθέης. Έγιναν 50 γύροι σε ασφαλτοστρωμένη διαδρομή 2χλμ. Πήραν μέρος 14 ποδηλάτες, δέκα Αθηναίοι και τέσσερις Ρόδιοι. Νικητής και πανελληνιονίκης αναδείχθηκε ο Ευάγγελος Κουβέλης της ΑΕΚ με 2 ώρες 56΄57΄΄. Δεύτερος τερμάτισε ο Π. Λεωνίδης αλλά ακυρώθηκε έπειτα από ένσταση, διότι δέχτηκε βοήθεια, όταν το ποδήλατό του έπαθε κάποια βλάβη. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε ο νεαρός Χατζηαργυρίου, επίσης του Πανιωνίου.
Αποτελέσματα
* Δεύτερος τερμάτισε ο Πέτρος Λεωνίδης του Πανιωνίου με χρόνο 3:02.09, αλλά ακυρώθηκε έπειτα από ένσταση. Έξι αθλητές εγκατέλειψαν: Βασιλείου (ΠΑΟ), Κριεζής (ΠΑΟ), Καλαντζής (ΠΑΟ), Ρεγγάκος (ΠΑΟ), Κυριακού (Πανιώνιος), Λαγκάνης (Ατρόμητος Ρόδου).
Βαθμολογία
Στους αγώνες ίσχυσε ομαδική βαθμολογία για τους τέσσερις πρώτους αθλητές (4-3-2-1) για πρώτη φορά στην ιστορία του πανελληνίου πρωταθλήματος. Πρωταθλητής Ελλάδος αναδείχθηκε ο Πανιώνιος με 10β.
Πηγές
Κατηγορία:Ποδηλασία στην Ελλάδα Κατηγορία:Δήμος Φιλοθέης-Ψυχικού Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1949
Γεγονότα Νοεμβρίου 2016
3 Νοεμβρίου
(VOA News) (NATO) (Reuters)
9 Νοεμβρίου
Λονδίνου]], στο πρώτο θανατηφόρο δυστύχημα με τραμ στο Ηνωμένο Βασίλειο από το 1959. (BBC News)
27 Νοεμβρίου
(Euronews) (Sky News) (The Guardian)
28 Νοεμβρίου
(CNN)
30 Νοεμβρίου
11
Μαγνησία (αποσαφήνιση)
Το όνομα Μαγνησία μπορεί να αναφέρεται στα εξής:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Τζένιφερ Άνιστον
Η Τζένιφερ Τζοάννα Άνιστον (αγγλικά: Jennifer Joanna Aniston, 11 Φεβρουαρίου 1969) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, παραγωγός και επιχειρηματίας, ελληνικής καταγωγής. Έγινε ευρύτερα γνωστή μέσα από την τηλεοπτική σειρά Τα Φιλαράκια (1994-2004), ενσαρκώνοντας το ρόλο της Ρέιτσελ Γκριν.
Νεανικά χρόνια
Γεννήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 1969 στο Σέρμαν Οκς της Καλιφόρνια των Η.Π.Α με γονείς τον Έλληνα ηθοποιό Τζον Άνιστον, που κατάγεται από τα Χανιά και μητέρα την επίσης ηθοποιό Νάνσι Ντάου (1936-2016) που έχει ιρλανδική και σκωτσέζικη καταγωγή. Το ελληνικό της όνομα είναι Ιωάννα Γενοβέφα Αναστασάκη
Πρώτα χρόνια (1988–1993)
Η Τζένιφερ Άνιστον ξεκίνησε την καριέρα της το 1990 στις ταινίες Ferris Bueller,Molloy και Camp Cucamonga. Μετά από τρία χρόνια και συγκεκριμένα το 1993 παίρνει έναν ακόμη ρόλο αυτόν στην ταινία Το ξωτικό. Έναν χρόνο αργότερα το 1994 παίζει στην ταινία Muddling through. Η επόμενη επαγγελματική εργασία της Άνιστον είναι το 1996 στην ταινία Δύο αδέρφια,οι γυναίκες και μια ερωμένη. Έναν χρόνο μετά θα παίξει στην ταινία Εραστής σε τιμή ευκαιρίας. Αργότερα το 1998 ακολουθούν δύο ταινίες οι :Αίσθημα μετ'εμποδίων και The Newton boys. Το 1999 οι Άνιστον πρωταγωνίστησε σε δύο ταινίες όπως : Στην τρέλα του γραφείου, Σιδερένιος γίγαντας. Έτσι δύο χρόνια μετά ακολουθεί η ταινία Rock star. Συγκεκριμένα το 2002 οι ταινίες στις οποίες πήρε ένα εκ των ρόλων ήταν Η κυρία και ο Ναύτης και Σαν καλό κορίτσι. Μετά από αυτές τις αποτυχημένες προσπάθειες ήρθε μια ταινία στην ζωή της από την οποία έγινε ευρέως γνωστή και δεν είναι άλλη από το Θεός για μια εβδομάδα στο πλευρό του Jim Carrey.
Επαρχία Σαν
Γεωγραφία
Η Επαρχία Σαν βρίσκεται κεντρικά του Μαλί και νοτιοανατολικά της Περιφέρειας Σεγκού. Συνορεύει στα ανατολικά με την Επαρχία Τομινιάν, στα βορειοανατολικά με την Περιφέρεια Μοπτί, στα βορειοδυτικά με την Επαρχία Μακινά, στα κεντρο-δυτικά με την Επαρχία Σεγκού, στα νοτιοδυτικά με την Επαρχία Μπλα και στα νότια με την Περιφέρεια Σικασσό.
Τζένιφερ Άνιστον
Τα φιλαράκια και παγκόσμια αναγνώριση (1994–2004)
Όταν απέτυχε στις προηγούμενες τηλεοπτικές της εμφανίσεις, η Άνιστον πλησίασε τον Warren Littlefield σε ένα βενζινάδικο του Λος Άντζελες ζητώντας επιβεβαίωση. Ο επικεφαλής της ψυχαγωγίας του NBC την ενθάρρυνε να συνεχίσει την υποκριτική και λίγους μήνες αργότερα τη βοήθησε να παίξει στο Friends, μια κωμική σειρά που θα έκανε το ντεμπούτο της στο φθινοπωρινό lineup του NBC το 1994–1995. Ο παραγωγός ήθελε η Άνιστον να περάσει από οντισιόν για το ρόλο της Monica Geller,αλλά η Κόρτνεϊ Κοξ κρίθηκε καταλληλότερη και η Άνιστον επιλέχθηκε ως Rachel Green. Της προσφέρθηκε επίσης μια θέση ως επιλεγμένη παίκτρια στο Saturday Night Live, αλλά την απέρριψε υπέρ των Friends. Έπαιξε τη Ρέιτσελ μέχρι το τέλος της σειράς το 2004.}}
Επαρχία Σαν
Διαμερίσματα
Η Επαρχία Σαν διαιρείται σε 25 διαμερίσματα:
ε σ
Τζένιφερ Άνιστον
Φιλανθρωπία
Η Τζένιφερ Άνιστον εκτός από μια αστέρας του Χόλιγουντ και πολύ όμορφη γυναίκα έχει ενσυναίσθηση και βοηθάει τον συνάνθρωπο. Συγκεκριμένα η ηθοποιός δώρισε 500.000 δολάρια στην Αϊτή ενώ πήρε μέρος στον τηλεμαραθώνιο Hope for Haiti. Επίσης εν όψει του ειδικού επεισοδίου των Friends: the reunion η παρέα ακολούθησε το παράδειγμα πολλών άλλων διάσημων και έδωσε την ευκαιρία σε έξι θαυμαστές των friends να επισκεφτούν τους χώρους γυρισμάτων της σειράς όπως τα διαμερίσματα όπου έμεναν η monica με την rachel και ο chandler με τον Joy και την αγαπημένη καφετέρια των ηρώων -Central perk. Το challenge λεγόταν all in.
Προσωπική ζωή
Το 1998, άρχισε να βγαίνει με τον ηθοποιό Μπραντ Πιτ και σύντομα, οι δυο τους, έγιναν το αγαπημένο ζευγάρι της Αμερικής. Στις 29 Ιουλίου 2000, παντρεύτηκαν στο Μαλιμπού και ενώ αρχικά, όλοι μιλούσαν για ένα πολύ ευτυχισμένο ζευγάρι που επρόκειτο να αποκτήσει παιδιά, τον Οκτώβριο του 2005, ήρθε το διαζύγιο. Τότε, ο Πιτ πρωταγωνιστούσε στην ταινία Ο κύριος και η κυρία Σμιθ μαζί με την Αντζελίνα Τζολί, και οι φήμες ήθελαν τους δύο ηθοποιούς να έχουν δεσμό, εν αγνοία της Άνιστον.
Έπειτα από χρόνια η Άνιστον ήταν πληγωμένη από την απιστία του Πιτ και χρειάστηκε τη βοήθεια ψυχολόγων για να το ξεπεράσει. Δήλωσε σε συνέντευξη της για τη σχέση τους: «Επτά ολόκληρα και πολύ σημαντικά χρόνια μαζί. Ήταν μια πολύ όμορφη, αλλά περίπλοκη σχέση...».
Το 2011, η Άνιστον έδειχνε και πάλι ευτυχισμένη ενώ φήμες την ήθελαν ζευγάρι με τον επίσης ηθοποιό Τζάστιν Θερού. Τελικά, οι φήμες επιβεβαιώθηκαν και στις αρχές του 2012, το ζευγάρι μετακόμισε σε ένα υπερπολυτελές σπίτι στο Μπελ Ερ του Λος Άντζελες, που αγόρασαν έναντι 22 εκατομμυρίων δολαρίων. Αρραβωνιάστηκαν στις 10 Αυγούστου 2012 και παντρεύτηκαν στις 5 Αυγούστου 2015.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνοαμερικανοί Κατηγορία:Αμερικανοί παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Γυναικείος Ρόλος) Κατηγορία:Αμερικανοί ελληνικής καταγωγής
Πολωνικές βουλευτικές εκλογές 2015
Βουλευτικές εκλογές τόσο για τη Βουλή όσο και για τη Γερουσία διεξήχθησαν στην Πολωνία στις 25 Οκτωβρίου 2015.
Το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης Νόμος και Δικαιοσύνη (PiS) αναδείχθηκε νικητής με ποσοστό 37,6% των ψήφων έναντι 24,1% για την κυβερνητική Πολιτική Πλατφόρμα (PO). Η Μπεάτα Σίντλο διαδέχθηκε την Εύα Κόπατς στην πρωθυπουργία και σχημάτισε κυβέρνηση με τη συμμετοχή ενός κόμματος. Τα επίσημα αποτελέσματα, που ανακοινώθηκαν στις 27 Οκτωβρίου, έδωσαν την πλειοψηφία στο συντηρητικό κόμμα Νόμος και Δικαιοσύνη, με 235 από τις συνολικά 460 έδρες (51%).
Ήταν οι πρώτες εκλογές στην Πολωνία από την εισαγωγή του φιλελευθερισμού το 1989 που ένα κόμμα κατάφερε να εξασφαλίσει αυτοδυναμία.
Εκλογικό σύστημα
Οι εκλογές για τη Βουλή (Sejm) γίνονται με ανοικτές λίστες και αναλογικά μέσω της μεθόδου Ντ' Οντ σε πολυεδρικές περιφέρειες, με το 5% να είναι το ελάχιστο απαιτούμενο ποσοστό για να εισέλθει ένα μεμονωμένο κόμμα στη βουλή και το 8% για τους συνασπισμούς. Τα μέλη της Γερουσίας εκλέγονται με το πλειοψηφικό σύστημα σε μονοεδρικές περιφέρειες. Προκειμένου να είναι υποψήφιος γερουσιαστής, ένα πρόσωπο πρέπει να παρουσιάσει υπογραφές από 2.000 άτομα της περιφέρειας στην οποία ενδιαφέρεται να είναι υποψήφιος. Για τις βουλευτικές εκλογές, το ελάχιστο απαιτούμενο είναι 5.000 υπογραφές ανά περιφέρεια.
Συνολικά, 460 πρόσωπα εκλέγονται στη Sejm. Όταν ένα κόμμα έχει 231 ή περισσότερους βουλευτές, τότε διαθέτει απόλυτη πλειοψηφία (αυτοδυναμία), κάτι που σημαίνει ότι μπορεί να κυβερνήσει μόνο του, χωρίς κάποιον κυβερνητικό εταίρο. Για την αναθεώρηση του συντάγματος απαιτείται η πλειοψηφία των 2/3, που μεταφράζεται σε 307 βουλευτές.
Αποτελέσματα
!
! colspan="9"| Τοπικές επιτροπές
! |
! colspan="2" style="text-align:left;"| Σύνολο ! 15.200.671 ! 100 ! ! style="text-align:center;" colspan="2"| 460 ! style="text-align:center;" colspan="2"| 100
Παραπομπές
2015
578 Χαππελία
Η Χαππελία (Happelia) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,399. Ανακαλύφθηκε το 1905 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το όνομά της από τον Γερμανό ζωγράφο Carl Happel, ο οποίος υπεστήριξε οικονομικά το αστεροσκοπείο από όπου έγινε η ανακάλυψη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Χαππελίας εκτιμάται σε 69,3 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι Xc, ενώ το άλβεδό της είναι 0,077. Η Χαππελία περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χαππελια
Σαν Μιγκέλ (Μπουένος Άιρες)
Το Σαν Μιγκέλ (San Miguel) είναι πόλη στα βορειοδυτικά του Ευρύτερου Μπουένος Άιρες, 30 χλμ. από την πόλη του Μπουένος Άιρες. Το Σαν Μιγκέλ είναι η έδρα της κομητείας του Σαν Μιγκέλ, και αποτελεί μέρος του Ευρύτερου Μπουένος Άιρες από τις αρχές της δεκαετίας του 2000. Έχει 276.190 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010.
Μέρος μιας τεράστιας κτηματικής περιοχής που ανήκε στον στρατηγό Άνχελ Πατσέκο, το Σαν Μιγκέλ ιδρύθηκε ως Σαν Χοσέ ντελ Πιλάρ από έναν Γαλλοαργεντινό γεωπόνο, τον Αντόλφο Σουρντό, στις 18 Μαΐου 1864. Αρχικά ανήκε στο Παρτίδο Πιλάρ, αλλά μετονομάστηκε σε Σαν Μιγκέλ μετά τη διαίρεση της πρώην περιφέρειας λίγο αργότερα. Μια γραμμή του σιδηροδρόμου Μπουένος Άιρες-Ειρηνικού κατασκευάστηκε κατά μήκος της πόλης το 1870, και τα πρώτα σχολεία της άνοιξαν εκείνη την εποχή ως μέρος του προγράμματος του προέδρου Ντομίνγκο Σαρμιέντο για την εκπαίδευση στην Αργεντινή. Η πόλη ορίστηκε ως έδρα της κομητείας για το νεοσύστατο Παρτίδο Γενεράλ Σαρμιέντο το 1889, και με τη σειρά της έγινε έδρα της κομητείας του Παρτίδο Σαν Μιγκέλ όταν το πρώτο διαιρέθηκε το 1994. Το 1935 στο Σαν Μιγκέλ άνοιξε το πρώτο αστεροσκοπείο της Αργεντινής. Η μετάβαση του Σαν Μιγκέλ από μια αγροτική κοινότητα σε μια προαστιακή κοινότητα με πολυώροφα κτίρια, κυρίως τις δεκαετίες του 1960 και 1970, προκάλεσε την απώλεια του αγροτικού του χαρακτήρα και την επιβάρυνση των υποδομών του. Η σε μεγάλο βαθμό προσανατολισμένη στις υπηρεσίες οικονομία συμπληρώνεται από βιομηχανίες όπως η βιομηχανία χαλύβδινων καλωδίων IPH.
thumb|Καθεδρικός Ναός του Αρχαγγέλου Μιχαήλ
Το Σαν Μιγκέλ διαθέτει πολυάριθμες γραμμές λεωφορείων που διέρχονται από το κέντρο και εξυπηρετείται από αρκετούς σταθμούς των προαστιακών σιδηροδρομικών γραμμών Σαν Μαρτίν και Ουρκουίσα, οι οποίες παρέχουν εύκολη πρόσβαση στο Μπουένος Άιρες. Στην πόλη βρίσκεται το μικρό αεροδρόμιο Κάμπο ντε Μάγιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Λέπτις Μάγκνα
250px|right Η Λέπτις Μάγκνα ή Λέπτις Μεγάλη (ελληνιστική Νεάπολη) ήταν μία εξέχουσα πόλη της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Τα ερείπια βρίσκονται στη σημερινή πόλη Χομς (Khoms) της Λιβύης, περίπου 130 χιλιόμετρα ανατολικά της Τρίπολη στη Λιβύη.
Ιδρύθηκε από τους Φοίνικες τον 10ο π.Χ. αιώνα, γύρω στα 600 υπήρξε υπό την κυριαρχία των Ελλήνων και στα 400 των Καρχηδονίων, ενώ αργότερα στα 193 π.Χ. καταλήφθηκε από τον βασιλιά της Νουμιδίας Μασσανάση. Στα 107 π.Χ. εγκαθίσταται φρουρά από ρωμαϊκές κοόρτεις. Τελικά αποτέλεσε τμήμα της νέας ρωμαϊκής επαρχίας της Αφρικής περίπου το 23 π.Χ. Ως ρωμαϊκή πόλη άκμασε με αυτοκράτορα τον Σεπτίμιο Σεβήρο, γεγονός που τον κατέστησε ευεργέτη. Η ονομασία της οφείλεται στην επιθυμία να διακριθεί από άλλη, λιγότερο σημαντική πόλη της Καρχηδόνας. Το 311 ιδρύεται η επαρχία της Τριπολίτιδος και η Λέπτις γίνεται η πρωτεύουσά της. Λεηλατήθηκε από φυλή Βερβερίνων το 523 μ.Χ. Εγκαταλείφθηκε γρήγορα και χάθηκε στην έρημο. Το λιμάνι της ήταν καλυμμένο με ένα τεράστιο αμμόλοφο.
Αρχαιολογικές αποστολές
Στα 1686 ο Γάλλος Κλωντ Λεμαίρ πρόξενος στην Τριπολίτιδα αρπάζει κολόνες και αρχιτεκτονικά μέλη που χρησιμοποιήθηκαν στο Ανάκτορο των Βερσαλλιών, σε βωμούς στο Σαιν Ζερμαίν ντε Πρε και στον καθολικό ναό της Ρουέν. Παρά το γεγονός ότι παρείχε πηγή των δομικών υλικών σε διάφορους λαφυραγωγούς κατά την διάρκεια της ιστορίας της, δεν είχε ανακαλυφθεί μέχρι το 1920, οπότε ξεκινούν οι Ιταλοί συστηματικές ανασκαφές: ο Ιταλικός Φασισμός επιθυμούσε να αποδείξει τη ρωμαϊκότητα του αφρικανικού αυτού εδάφους. . Από το 1982 ανήκει στα μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO.
Από τότε τα ερείπια αυτής της πόλης (μία από τις καλύτερες διατηρημένες ρωμαϊκές πόλεις) έχουν προσελκύσει λιγότερη προσοχή από ό,τι τους αξίζει - δεδομένου μάλιστα ότι η πολιτική κατάσταση στη Λιβύη έχει καταστήσει τα ταξίδια και τον τουρισμό στην περιοχή αδύνατα.
Πηγή
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Λιβύης Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Λιβύη Κατηγορία:Ρωμαϊκές πόλεις Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στη Λιβύη
Μάγνητες
Ορισμένες από τις πόλεις των Μαγνητών ήταν η Μελίβοια στα νοτιοανατολικά της Όσσας, το Ομόλοιον βόρεια της Όσσας, οι Ευρυμενές κοντά στο σημερινό χωριό Στόμιο και η Κορόπη στη θέση του σημερινού ομώνυμου οικισμού.
Πηγές
''Ιστορία του ελληνικού έθνους, εκδοτική Αθηνών, Β΄τόμος, σελ. 210
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά φύλα Κατηγορία:Αρχαίοι Θεσσαλοί Κατηγορία:Αρχαία Μαγνησία
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (πολιτιστικός οργανισμός)
Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είναι πολιτιστικός οργανισμός που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και έχει ως αντικείμενό του τον κινηματογράφο. Ο Οργανισμός διοργανώνει το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, ενώ η ετήσια δραστηριότητά του περιλαμβάνει το Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, την Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης, προβολές και αφιερώματα καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, καθώς και εκπαιδευτικά προγράμματα. Ο Οργανισμός του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είναι ο μεγαλύτερος κινηματογραφικός οργανισμός της Ελλάδας, με δράσεις που συγκεντρώνουν περισσότερους από 300.000 επισκέπτες ετησίως.
Σκοπός
Αποστολή του Οργανισμού είναι η ενίσχυση της κινηματογραφικής κουλτούρας και παιδείας, η στήριξη του κινηματογραφικού κλάδου, η συνέργεια με εθνικούς και διεθνείς πολιτιστικούς και εκπαιδευτικούς φορείς και η ανάδειξη της πολιτισμικής φυσιογνωμίας της Θεσσαλονίκης.
Οι δραστηριότητες
Στο επίκεντρο των δράσεων του Οργανισμού βρίσκονται τα δύο κινηματογραφικά Φεστιβάλ που διοργανώνει στη διάρκεια του έτους:
Ο Οργανισμός περιλαμβάνει επίσης:
Χώροι
Έδρα του Οργανισμού είναι ιστορικός κινηματογράφος «Ολύμπιον» στην πλατεία Αριστοτέλους, όπου στεγάζονται τα γραφεία του Οργανισμού, και οι δύο αίθουσες «Ολύμπιον» και «Παύλος Ζάννας». Μέσα στο κτιριακό συγκρότημα του «Ολύμπιον» το Φεστιβάλ φιλοξενεί δύο δημοφιλή μπαρ της Θεσσαλονίκης, το «Δωμάτιο με Θέα» και το «Πράσινο Δωμάτιο».
Το Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στεγάζεται στην Αποθήκη 1 στο Λιμάνι της πόλης. Σκοπός του Μουσείου είναι η συγκέντρωση, διάσωση και μουσειολογική προβολή των στοιχείων της κινηματογραφικής ζωής της χώρας. Στον χώρο του Μουσείου στεγάζεται η Κινηματογραφική Βιβλιοθήκη.
Από το 2019, έχει αποδοθεί στο Φεστιβάλ η Αποθήκη Γ στο Λιμάνι Θεσσαλονίκης, η οποία λειτουργεί ως κέντρο του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.
Ο Οργανισμός διαχειρίζεται, επίσης, τις αίθουσες «Τζον Κασσαβέτης» και «Σταύρος Τορνές» στην Αποθήκη 1, στο Λιμάνι.
Εξωτερικός σύνδεμος
Κατηγορία:Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Λιβάρτζι Αχαΐας
Το Λιβάρτζι (ή Λειβάρτζι) είναι Τοπική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Αροανίας του Δήμου Καλαβρύτων στο Νομό Αχαΐας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση του Προγράμματος Καλλικράτης που ισχύει στην Ελλάδα από το 2011. Προ της εφαρμογής της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας», ήταν αυτοτελής κοινότητα, ενώ στη συνέχεια αποτέλεσε Δημοτικό Διαμέρισμα του «Καποδιστριακού» Δήμου Αροανίας. Στην ίδια Τοπική Κοινότητα ανήκουν επίσης οι οικισμοί Λιβάδι, και Λιβαρτζινό. Κοντά στο χωριό βρίσκεται η Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος. Στην απογραφή του 2011 ο οικισμός βρέθηκε να έχει πληθυσμό 164 μόνιμους κατοίκους και συνολικά όλη η Τοπική Κοινότητα 211 κατοίκους.
Ιστορία
Το χωριό δε γνωρίζουμε πότε ακριβώς ιδρύθηκε αλλά υπήρχε πριν την Τουρκοκρατία. Στις 14 Μαρτίου 1821 ο Ξαντάκης Τομαράς σκότωσε δύο Τούρκους εισπράκτορες του χαρατσίου. Τον 19ο αιώνα κατέφθασαν πρόσφυγες από το Μυστρά και το χωριό έφτασε να έχει 3.000 περίπου κατοίκους. Η πνευματική άνθιση του χωριού ήταν πολύ μεγάλη, ιδίως τον 18ο και 19ο αιώνα μέχρι τα μέσα του 20ού. Από τους πύργους του, οι περισσότεροι σήμερα είναι χαλάσματα. Χαλάσματα είναι και οι περισσότεροι από 20 νερόμυλοι και ταμπακόμυλοι.
Μέχρι το 1912 ήταν έδρα του τότε Δήμου Ψωφίδος.
Προσωπικότητες
Από το Λιβάρτζι κατάγονταν οι αγωνιστές της Ελληνικής Επανάστασης Μήτρος Αβραμόπουλος, Γεώργιος Αργυρόπουλος , Δημήτριος Γιαννακόπουλος και Δημήτριος Ινταρές , ο πολιτικός Ανδρέας Παπαγιαννακόπουλος, οι χημικοί Λεόντιος και Σπήλιος Οικονομίδης, ο θεολόγος, ποιητής και δημοσιογράφος Θεόδωρος Κωνσταντίνου και ο κληρικός, συγγραφέας και ιδρυτικό μέλος της χριστιανικής οργάνωσης «Ο Σωτήρ» Γεώργιος Δημόπουλος.
Πολιτισμός
Στο χωριό διοργανώνεται κάθε φθινόπωρο από το Σύλλογο Λειβαρτζινών Αθήνας "Η Αγία Τριάδα" γιορτή τσίπουρου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Αροανίας Κατηγορία:Δήμος Καλαβρύτων
Δήμος Αβδελιώδης
Ο Δήμος (Αριστόδημος) Αβδελιώδης (γένν. 3 Νοεμβρίου 1952, Χίος) είναι Έλληνας σκηνοθέτης, σεναριογράφος, ηθοποιός και παραγωγός.
Βιογραφικό
Σπούδασε στη Φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής στη δραματική σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη. Έχει σκηνοθετήσει κινηματογραφικές ταινίες και θεατρικές παραστάσεις. Έχει επίσης διδάξει κινηματογράφο στο Τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Παντείου Πανεπιστημίου από το 1993 μέχρι το 1998.
Από το 1997 ως το 2000 και από το 2003 έως το 2010 διετέλεσε Καλλιτεχνικός Διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Βορείου Αιγαίου.Βραβείο «Κάρολος Κουν» 2019, σκηνοθεσίας ελληνικού έργου: Δήμος Αβδελιώδης για τον «Επιτάφιο» του Περικλή, 18 Φεβρουαρίου 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σεναριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες παραγωγοί ταινιών Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Αλέξιος Μωσηλέ (ναύαρχος)
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί ναύαρχοι Κατηγορία:Θάνατοι από πνιγμό Κατηγορία:Βυζαντινοί των Βυζαντινοβουλγαρικών Πολέμων Κατηγορία:Δρουγγάριοι του πλωίμου
Αυτή η νύχτα μένει
Ο τίτλος Αυτή η νύχτα μένει μπορεί να αναφέρεται σε:
Καρλ Κερένυι
Ο Καρλ Κερένυι (Károly Kerényi, ΔΦΑ ˈkaːroj ˈkɛreːɲi, 19 Ιανουαρίου 1897 – 14 Απριλίου 1973) ήταν Ούγγρος (Σουαβός) καθηγητής των κλασικών σπουδών, μυθολόγος και ιστορικός της θρησκείας, που ασχολήθηκε με τη σύγχρονη μελέτη της Ελληνικής μυθολογίας. Δίδαξε στα πανεπιστήμια του Σέγκεντ και του Πεκς στην Ουγγαρία. Από το 1943 εξαιτίας πολιτικών πιέσεων που εντάθηκαν με την άνοδο του Ναζισμού στην Ουγγαρία ο Κερένυι έγινε μόνιμος κάτοικος Ελβετίας, αρχικά με διπλωματικό status και κατόπιν ως πολιτικός πρόσφυγας. Υπήρξε λέκτορας του Ινστιτούτου Κ. Γ. Γιουνγκ και εκδότης της σειράς Albae Vigiliae στη Ζυρίχη, σε θέματα σχετικά με τη μυθολογία την αρχαία τέχνη και συναφή ζητήματα.
Ήδη από το 1941 ο Κερένυι έδινε διαλέξεις στα Συνέδρια Έρανος στην Ασκόνα, προσκεκλημένος του Κ. Γκ. Γιουνγκ. Η επαφή του με τον Ελβετό ψυχολόγο ήταν εκείνη που οδήγησε τελικά στη μόνιμη μετανάστευση στο Ιταλόγλωσσο καντόνι του Τιτσίνο. Εκεί στην Ελβετία εξέδωσε ο Κερένυι το κύριο σώμα της έρευνάς του στην περίοδο 1945-1968, ασκώντας παράλληλα σημαντική επίδραση στην έρευνα της μυθολογίας, ως ένας από τους τελευταίους αντιπροσώπους της μεγάλης παράδοσης των ανθρωπιστών λογίων της αρχαιότητας.
Το 1962 ο Κερένυι έλαβε την Ελβετική υπηκοότητα. Αποβίωσε στις 14 Απριλίου 1973. Η δεύτερη σύζυγός του Μάγδα αφιέρωσε την υπόλοιπη ζωή της στην προώθηση του έργου του, δημιουργώντας ένα αρχείο τεκμηρίωσης με φωτογραφικό υλικό, αλληλογραφία και χειρόγραφα, διαθέσιμα στο Γερμανικό Αρχείο Λογοτεχνίας στο Μάρμπαχ, κοντά στη Στουτγκάρδη.
Φιλολογικές επιδράσεις
Στα πρώτα χρόνια της σπουδής του ο Κερένυι επηρεάστηκε από διάφορους φιλόσοφους, συγγραφείς και λόγιους, από τους οποίους ξεχωρίζουν οι Βίλχελμ φον Χούμπολτ (Wilhelm von Humboldt), ο Σοπενάουερ, ο Γιόχαν Γιάκομπ Μπαχόφεν, (Johann Jakob Bachofen), ο Ράινερ Μαρία Ρίλκε και ο Νίτσε.
Εργογραφία
'Απαντα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ούγγροι συγγραφείς Κατηγορία:Κλασικοί φιλόλογοι Κατηγορία:Μυθογράφοι
Τσίμο Ναβάρο
Ο Χοακίν Ναβάρο Αρμέρο, εν συντομία Τσίμο Ναβάρο (12 Σεπτεμβρίου 1988, Βαλένθια, Ισπανία), είναι Ισπανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στην ΑΕΛ Καλλονής ως δεξιός μέσος.
Καριέρα
Ο Ναβάρο εντάχθηκε στις ακαδημίες της ομάδας της πόλης του, της Βαλένθια το 2005, έπειτα πέρασε τα ακόλουθα χρόνια στη β' ομάδα, βοηθώντας την να προωθηθεί στη Σεγούντα Ντιβιζιόν.
Δεν αγωνίστηκε ποτέ στην πρώτη ομάδα καθώς είτε αγωνιζόταν με τη β' είτε δινόταν ως δανεικός. Tο 2009-10 παραχωρήθηκε ως δανεικός στη γειτονική Έλτσε στη 2η κατηγορία όπου είχε 18 συμμετοχές.
Το καλοκαίρι του 2015 υπέγραψε στην ΑΕΛ Καλλονής.
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βαλένθια ΚΦ Μεστάγια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αστέρα Τρίπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΕΛ Καλλονής Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έλτσε ΚΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Τρικάλων Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τερθέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Βαλενθιανοί ποδοσφαιριστές
Στρατηγίς Λάρισας Καππαδοκίας
Η Στρατηγίς Λάρισας ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, από τα μικρά συνοριακά Θέματα που λέγονταν στρατηγίδες ή στρατηγάτα τον 10ο αιώνα, δημιουργήθηκε περίπου την περίοδο 971-975.
Η Λάρισα ήταν φρούριο στην περιοχή της Σεβαστείας και την Καππαδοκία, κοντά στις Αμάρα και Ακίνα. Αρχικά τούρμα του Θέματος Καππαδοκίας και από το 890 του Θέματος Σεβαστείας.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα
Ναπολέων Γ΄
Ο Κάρολος Λουδοβίκος Ναπολέων (Charles Louis Napoléon Bonaparte, 20 Απριλίου 1808 - 9 Ιανουαρίου 1873) από τον Οίκο Βοναπάρτη ήταν ο πρώτος πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας και αργότερα, ως Ναπολέων Γ΄, Αυτοκράτορας της Γαλλίας. Ήταν ο τρίτος γιος του Λουδοβίκου Βοναπάρτη, βασιλιά της Ολλανδίας, και της Ορτάνς ντε Μπωαρναί, κόρης του Αλεξάντρ, Υποκόμη του Μπωαρναί, και της Ιωσηφίνας Τασέρ ντε Λα Παζρί. Η Ιωσηφίνα έκανε δεύτερο γάμο με τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Ήταν ανιψιός του Ναπολέοντα Βοναπάρτη.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Κάρολος Λουδοβίκος Ναπολέων γεννήθηκε στις 20 Απριλίου 1808 στο Παλάτι του Κεραμεικού στο Παρίσι. Οι εχθροί του, μεταξύ των οποίων και ο Βικτόρ Ουγκώ, διέδωσαν το κουτσομπολιό ότι ήταν παιδί ενός άλλου άνδρα, αλλά οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν σήμερα ότι ήταν ο νόμιμος γιος του Λουδοβίκου Βοναπάρτη. Η τελευταία φορά που είδε τον θείο του, τον Ναπολέοντα Α΄, με την οικογένειά του ήταν λίγο πριν αναχωρήσει ο Ναπολέων Α΄ για το Βατερλώ. Μετά την πτώση του Ναπολέοντα Α΄, η Ορτάνς ντε Μπωαρναί εγκαταστάθηκε στην Ελβετία. Έτσι ο νεαρός Ναπολέων μεγάλωσε στην εξορία με τον πόθο να επιστρέψει κάποτε στη Γαλλία.
Οι προσπάθειες επιστροφής του στη Γαλλία
Όταν το 1830 ξέσπασε η Ιουλιανή Επανάσταση, με την ελπίδα ότι θα καταργείτο ο νόμος που εξόριζε την οικογένειά του, ο Ναπολέων ζήτησε την άδεια να επιστρέψει στη Γαλλία. Όμως η γαλλική κυβέρνηση την αρνήθηκε. Αργότερα πάλι ζήτησε από τον Λουδοβίκο Φίλιππο της Γαλλίας άδεια επανόδου σαν απλός πολίτης, αλλά και πάλι η αίτησή του απορρίφθηκε, ενώ η κυβέρνηση ανανέωσε το νόμο που εξόριζε την Οικογένεια Βοναπάρτη.
Η εκλογή του ως προέδρου και αυτοκράτορα
Τα επόμενα χρόνια δεν σταμάτησε τις προσπάθειες να επιστρέψει στη Γαλλία και μετά την επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1848, έσπευσε να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην προσωρινή κυβέρνηση. Μετά απ' αυτό, στις εκλογές εξελέγη πρόεδρος της Δεύτερης Γαλλικής Δημοκρατίας (1848-1852) με σημαντική πλειοψηφία. Αργότερα, μάλιστα, τον Δεκέμβριο του 1851 όταν τέθηκε το ζήτημα της δεκαετούς προεδρίας, η έκφραση της λαϊκής γνώμης υπήρξε πανηγυρική.
Τον Ιανουάριο του 1852 δημοσιεύτηκε το νέο Σύνταγμα, αλλά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ακολουθώντας το σύστημα του Μεγάλου Ναπολέοντα, προχωρούσε προς την κατάκτηση του στέμματος. Δεν είχε περάσει χρόνος και στις 2 Δεκεμβρίου του 1852 με νέα έκκληση στο λαό και συντριπτική πλειοψηφία ανασυστάθηκε η αυτοκρατορία (Δεύτερη Γαλλική Αυτοκρατορία).
Έργα και ημέρες της εξουσίας του
thumb|right|240px|Η Avenue de l'Opera στο Παρίσι, μία από τις νέες [[Λεωφόρος|λεωφόρους που δημιουργήθηκαν από τον Ναπολέοντα Γ΄. Τα νέα κτίρια στις λεωφόρους έπρεπε να έχουν το ίδιο ύψος και το ίδιο βασικό σχέδιο στην πρόσοψη, δίνοντας στο κέντρο της πόλης τη χαρακτηριστική του αρμονία.]]
Η αυτοκρατορία του Ναπολέοντα Γ΄ άρχισε με τους καλύτερους οιωνούς. Ο Αυτοκράτορας επεδίωξε με κάθε μέσο την αύξηση του κοινωνικού και δημόσιου πλούτου: έστρωσε ολόκληρη τη Γαλλία με σιδηροδρομικές γραμμές, ίδρυσε πολυάριθμα φιλανθρωπικά καταστήματα και έδωσε τεράστια ανάπτυξη στη βιομηχανία και το εμπόριο της χώρας. Ο ίδιος διαπραγματεύτηκε την πρώτη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου με την Αγγλία, η οποία ακολουθήθηκε από παρόμοιες συμφωνίες και με άλλους ευρωπαϊκούς εμπορικούς εταίρους της Γαλλίας. Επίσης εισήγαγε στα δημόσια σχολεία τα πρώτα μαθήματα σύγχρονων γλωσσών, τέχνης, μουσικής και γυμναστικής, ενώ έκανε υποχρεωτική την ιστορία και τη γεωγραφία.
thumb|right|250px|Οι Γάλλοι καταλαμβάνουν τις ρωσικές θέσεις γύρω από τη [[Σεβαστούπολη φέρνοντας το τέλος του Κριμαϊκού Πολέμου (1853-1856).]]
Πολλοί ιστορικοί κατηγορούν τον Ναπολέοντα Γ΄ ότι εισήγαγε στις αστικές και λαϊκές τάξεις την πολυτέλεια της ζωής, από τη μεγάλη ανάπτυξη του πλούτου και το παράδειγμα που έδινε η αυλή. Επίσης τον κατηγορούν ότι επιδίωξε με πολέμους, από τους οποίους η Γαλλία ελάχιστα ωφελήθηκε, να δώσει στην αυτοκρατορία πολεμική αίγλη.
thumb|right|250px|Ο Ναπολέων Γ΄ με τις γαλλικές δυνάμεις στη Μάχη του [[Σολφερίνο, η οποία εξασφάλισε την απόσυρση των Αυστριακών από την Ιταλία. Σοκαρισμένος από τις απώλειες, ο Ναπολέων Γ΄ τερμάτισε τον πόλεμο αμέσως μετά τη μάχη.]]
Ο Ναπολέων Γ2΄ ήταν υποστηρικτής της λαϊκής κυριαρχίας και του εθνικισμού. Από την εποχή της ανόδου του στο θρόνο επικρατούσε απολυταρχικό πολίτευμα. Περίπου 6.000 άτομα φυλακίστηκαν ή στάλθηκαν σε αποικίες στην Καγιέν ή την Αλγερία έως ότου δοθεί αμνηστία το 1859. Χιλιάδες περισσότεροι, συμπεριλαμβανομένου και του Βικτόρ Ουγκώ, αυτοεξορίστηκαν στο εξωτερικό. Το 1863 άρχισε η δημοκρατική αντίδραση. Έτσι ο Ναπολέων αναγκάστηκε να δώσει σχετική ελευθερία. Από το 1868 άρχισε να μεταβάλει σε περισσότερο φιλελεύθερη την αυτοκρατορία, ήδη όμως ήταν αργά γιατί το δημοκρατικό κόμμα που είχε την υποστήριξη του λαού, είχε αρχίσει βίαιο αγώνα κατά της αυτοκρατορίας. Πολλοί από τους αντιπάλους του επέστρεψαν στη Γαλλία και έγιναν μέλη της Εθνοσυνέλευσης.
Ο Γαλλοπρωσικός πόλεμος
Η αυτοκρατορία βρισκόταν ήδη σε παρακμή. Ο ίδιος ο Ναπολέων ήταν άρρωστος και δεν είχε τη δύναμη ν' αντιταχθεί αποτελεσματικά στην αντίδραση των δημοκρατικών. Ο πόλεμος με την Πρωσία επιζητήθηκε για να αποσπάσει την προσοχή του λαού από την εσωτερική πολιτική. Με τον πόλεμο αυτό σκόπευαν οι Γάλλοι στην κατάκτηση των επαρχιών του Ρήνου. Τον πόλεμο όμως τον επιδίωκε και ο Όττο φον Μπίσμαρκ, ο οποίος είχε πλήρη γνώση της στρατιωτικής ανικανότητας της Γαλλίας όπως και την έλλειψη κάθε συμμαχίας με άλλες δυνάμεις. Έτσι στις 15 Ιουλίου του 1870 κηρύχτηκε ο Γαλλοπρωσικός πόλεμος.
Ο Ναπολέων Γ΄ τέθηκε επικεφαλής του στρατεύματος, αλλά άρρωστος όπως ήταν δεν μπορούσε να αντεπεξέλθει. Μετά τις αποτυχίες στη Λωρραίνη και την υποχώρηση στο Μετς, ο Ναπολέων ήθελε να υποχωρήσει στο Παρίσι αλλά φοβόταν επανάσταση και γι' αυτό προτίμησε να προχωρήσει μπροστά με τον στρατηγό Μακ Μαόν. Στις 30 Αυγούστου του 1870 ο αυτοκράτορας έφτασε στο Σεντάν, στο φρούριο του οποίου είχε συγκεντρωθεί ο γαλλικός στρατός. Την επομένη απηύθηνε τον τελευταίο λόγο του στον στρατό και την 1η Σεπτεμβρίου άρχισε η μάχη.
Κατά τη μάχη εκείνη επιτελέστηκαν θαύματα ανδρείας από τους Γάλλους στρατιώτες, που προκάλεσαν τον θαυμασμό των αντιπάλων τους. Αλλά εξαιτίας της κακής διοίκησης, οι Γάλλοι δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στις στρατιές των Πρώσων. Την ίδια μέρα έγινε συνθηκολόγηση, κατά την οποία κατέθεσαν τα όπλα και αιχμαλωτίστηκαν 87.000 άνδρες.
Η παραίτηση, η διαδοχή και το τέλος
Ο Ναπολέων Γ΄ παρέδωσε το ξίφος του στον Γουλιέλμο της Πρωσίας και οδηγήθηκε αιχμάλωτος στο Ανάκτορο του Βίλχελμσχοε στο Κάσσελ, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος του πολέμου.
Μετά τη συνθηκολόγηση της ειρήνης, ο Ναπολέων απαλλάχτηκε από την αιχμαλωσία και εγκαταστάθηκε στην περιοχή του Τσίζλχερστ στο Λονδίνο, όπου έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Πέθανε το 1873 σε ηλικία 64 ετών. Τάφηκε αρχικά στο Ναό της Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής στο Τσίζλχερστ αλλά η σωρός του μεταφέρθηκε μαζί με τη σωρό του γιού του από την Αυτοκράτειρα Ευγενία το 1888 στο Αββαείο του Αγίου Μιχαήλ στο Φάρνμπρω του Χάμσιρ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1853 την Ευγενία δε Μοντίχο, κόρη του Δον Συπριάνο δε Παλαφόξ υ Πορτοκαρέρο, Κόμη του Μοντίχο, και είχε τέκνο:
Δίλημμα του φυλακισμένου
Το δίλημμα του φυλακισμένου γνωστό παράδειγμα της θεωρίας των παιγνίων. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως πρότυπο σε πολλές καταστάσεις του πραγματικού κόσμου που αφορούν συμπεριφορές συνεργασίας. Μπορεί να εφαρμοστεί σε καταστάσεις που δεν ταιριάζουν απόλυτα τα κριτήρια των κλασικών ή επαναληπτικών παιχνιδιών. Για παράδειγμα σε αυτά που θα μπορούσαν και οι δύο οντότητες να κερδίσουν σημαντικά οφέλη από τη συνεργασία ή να υποστούν την αποτυχία αν το πράξουν, αλλά θεωρούν αδύνατο ή δαπανηρό να συντονίσουν τις δραστηριότητες τους για την επίτευξη της συνεργασίας.
Το «δίλημμα του φυλακισμένου» εξετάζει τις στρατηγικές επιλογές λογικά σκεπτόμενων παικτών που εμπλέκονται σε ανταγωνιστικές καταστάσεις.
Δύο άτομα συλλαμβάνονται από την αστυνομία σαν ύποπτοι διάπραξης κάποιων εγκλημάτων. Η αστυνομία δεν έχει όλα τα απαιτούμενα στοιχεία για να τους κατηγορήσει, οπότε τους βάζει σε χωριστά δωμάτια, εμποδίζοντάς τους να έχουν οποιαδήποτε επικοινωνία. Ο εισαγγελέας επισκέπτεται και τους δύο, τον καθένα χωριστά, και κάνει στον καθένα την εξής πρόταση:
Ποια είναι η αναμενόμενη ορθολογικά «βέλτιστη» στάση του καθενός απ’ τους κρατούμενους; ρωτάει η θεωρία παιγνίων.
Θυμίζουμε ότι «ορθολογισμός» για τους ειδικούς αυτού του μοντέλου είναι να κοιτάει ο καθένας το συμφέρον του, δηλαδή είτε το μέγιστο όφελος είτε την μικρότερη ζημιά του, λαμβάνοντας υπόψη του ότι και ο άλλος (ο «αντίπαλος»…) θα κάνει το ίδιο. Πρόκειται για υπόθεση της ανάλυσης που αποδίδεται με τον όρο "κοινή γνώση" (της ορθολογικότητας). Σύμφωνα λοιπόν με την θεωρία, ο κάθε κρατούμενους, ας πούμε ο Α και ο Β, έχει τις πιο κάτω επιλογές:
Με δεδομένο ότι οι κανόνες είναι κοινοί και για τους δύο θεωρούμε ότι και οι δύο κάνουν τις ίδιες λογικές σκέψεις.
Σκέψη του Α:
"Εάν ο Β με καταδώσει τότε τι πρέπει να κάνω; Στην περίπτωση που δεν τον καταδώσω τότε εμπίπτω στον 1ο κανόνα από αυτούς που μας έθεσαν, όντας ο ένοχος και θα φυλακιστώ για 12 χρόνια, ενώ αν τον καταδώσω εμπίπτουμε και οι δύο στον 3ο κανόνα και θα φυλακιστώ για 4. Με συμφέρει λοιπόν να τον καταδώσω."
Με αυτές τι λογικές σκέψεις του ο Α ως homo economicus που ενδιαφέρεται πάντα για το μεγαλύτερο για αυτόν όφελος (σε αντίθεση με τον homo reciprocans που κίνητρο του αποτελεί το κοινό όφελος με το περιβάλλον του), αποφασίζει να καταδώσει τον Β διότι τον συμφέρει και στις δύο περιπτώσεις.