cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Χειρουργική επέμβαση καταρράκτη
Δέκατος όγδοος αιώνα και αργότερα
Ο Bhonsle of Thanjavur στην Ινδία πραγματοποίησε χειρουργικές επεμβάσεις καταρράκτη όπως τεκμηριώθηκε σε χειρόγραφα στη Βιβλιοθήκη Saraswathi Mahal στις αρχές του 1800.
Το 1949, ο Χάρολντ Ρίντλεϋ εισήγαγε την έννοια της εμφύτευσης του ενδοφθάλμιου φακού που επέτρεψε πιο αποτελεσματική και άνετη οπτική αποκατάσταση μετά τη χειρουργική επέμβαση καταρράκτη.
Το 1967, ο Charles Kelman εισήγαγε τη φακογαλακτωματοποίηση, μια τεχνική που χρησιμοποιεί κύματα υπερήχων για να γαλακτωματοποιήσει τον πυρήνα του κρυσταλλικού φακού και να αφαιρέσει τον καταρράκτη χωρίς μεγάλη τομή. Αυτή η νέα μέθοδος χειρουργικής μείωσε την ανάγκη για παρατεταμένη παραμονή στο νοσοκομείο και έκανε την χειρουργική επέμβαση περιπατητική. Οι ασθενείς που υποβάλλονται σε χειρουργική επέμβαση καταρράκτη δεν παραπονιούνται για πόνο ή ακόμη και δυσφορία κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Ωστόσο, οι ασθενείς που έχουν τοπική αναισθησία, αντί για ομαδική αναισθησία (μπλοκ) των περιφερικών νεύρων, μπορεί να παρουσιάσουν κάποια δυσφορία.
Σύμφωνα με έρευνες μελών της Αμερικανικής Εταιρείας Καταρράκτη και Διαθλαστικής Χειρουργικής, περίπου 2,85 εκατομμύρια επεμβάσεις καταρράκτη πραγματοποιήθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια του 2004 και 2,79 εκατομμύρια το 2005.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανατομία ανθρώπινου ματιού Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ομάδα γαλαξιών Μ81
Η Ομάδα γαλαξιών Μ81 βρίσκεται στους αστερισμούς Μεγάλη Άρκτος και Καμηλοπάρδαλις. Περιλαμβάνει πολλούς φωτεινούς γαλαξίες, συμπεριλαμβανομένων και αρκετών γνωστών, όπως ο Μεσιέ 81 (από τον οποίο πήρε το όνομά της) και ο Μεσιέ 82. Το κέντρο της απέχει 3,6 Mpc, καθιστώντας την μία από τις πλησιέστερες στην Τοπική Ομάδα, ενώ η ολική μάζα της υπολογίζεται σε (1.03 ± 0.17)×1012M☉. Η Ομάδα M81, η Τοπική ομάδα γαλαξιών και άλλοι παρακείμενοι σχηματισμοί ανήκουν στο Υπερσμήνος της Παρθένου.
Υπάρχει ισχυρή βαρυτική αλληλεπίδραση ανάμεσα σε τρεις από τους γαλαξίες της, συγκεκριμένα τους Μεσιέ 81, Μεσιέ 82 και NGC 3077. Εξαιτίας αυτής έχουν διαφύγει ποσότητες αέριου υδρογόνου οι οποίες σχηματίζουν νηματοειδείς δομές αερίων μέσα στην Ομάδα και έχουν σχηματιστεί μεγάλες συγκεντρώσεις αερίων στα κέντρα των Μεσιέ 82 και NGC 3077, που με την σειρά τους οδηγούν στην γέννηση πολυάριθμων νέων άστρων.
Κατάλογος γαλαξιών
Σημείωση: Στον πίνακα καταγράφονται οι γαλαξίες βάσει του έργου του I. D. Karachentsev.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομάδες γαλαξιών Κατηγορία:Καμηλοπάρδαλις (αστερισμός) Κατηγορία:Μεγάλη Άρκτος Κατηγορία:Υπερσμήνος της Παρθένου
Ιμαρέτ Κομοτηνής
Το Ιμαρέτ της Κομοτηνής είναι από τα παλαιότερα σωζόμενα οθωμανικά μνημεία της Ευρώπης  και χρονολογείται μεταξύ των αρχών της δεκαετίας του 1360 και του τέλους του 14ου αιώνα. Βρίσκεται στην Κομοτηνή και χτίστηκε από τον Οθωμανό κατακτητή Γαζή Αχμέτ Εβρενό κοντά στα ανατολικά τείχη του βυζαντινού κάστρου των Κουμουτζηνών. Από το 1999 στο μνημείο αυτό στεγάζεται το Εκκλησιαστικό Μουσείο Ιεράς Μητρόπολης Μαρώνειας και Κομοτηνής. Έχει συνδεθεί με τοπικές παραδόσεις των Κομοτηναίων για ύπαρξη βυζαντινού ναού της Αγίας Σοφίας στη συγκεκριμένη θέση, και σύμφωνα με αυτές, στο κτίσμα ενσωματώθηκαν τμήματα του ναού.
Μπένο Γκούτενμπεργκ
Ο Μπένο Γκούτενμπεργκ (Beno Gutenberg, 4 Ιουνίου 1889 - 25 Ιανουαρίου 1960) ήταν Γερμανός σεισμολόγος με σημαντική επιστημονική συνεισφορά. Ήταν συνεργάτης του Τσαρλς Ρίχτερ στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια και σύντροφός του στην επινόηση της κλίμακας Ρίχτερ για τη μέτρηση του μεγέθους των σεισμών.
Ιμαρέτ Κομοτηνής
Ιστορία
Την εποχή του Εβρενού βρισκόταν στα ανατολικά τείχη του βυζαντινού κάστρου / μικρού φυλάκιου στην περιφέρεια της Μοσυνούπολης στον οδικό άξονα από την Κωνσταντινούπολη προς την δύση. Το 19ο αιώνα και κατά την διάρκεια της κατοχής της πόλης από τους Βούλγαρους το ανατολικό διαμέρισμα του Ιμαρέτ μετατράπηκε σε εκκλησία όπου στην πόρτα πάνω στο τόξο σώζεται επιγραφή με κυριλλικούς χαρακτήρες. Το 1924 δημιουργήθηκε στο χώρο συγκρότημα παγοποιείου ενώ κάποιοι χώροι χρησιμοποιήθηκαν μέχρι το 1973 από την υπηρεσία ηλεκτροφωτισμού της Κομοτηνής.
Αρχιτεκτονική
Το μνημείο αυτό θεωρείται από τα αρχαιότερα δείγματα οθωμανικής αρχιτεκτονικής στη Θράκη (αποτελείται από τρεις χώρους που διαμορφώνουν στην κάτοψη το σχήμα Τ - τύπου ζαβιγέ) και είναι κτισμένο με τη βυζαντινή τεχνική χρησιμοποιώντας πλινθοπερίκλειστη τοιχοδομία, χαρακτηριστικό των πρώιμων οθωμανικών κτισμάτων. Στη νότια πλευρά του κτίσματος έχει ανακαλυφθεί εντοιχισμένο μαρμάρινο γυναικείο κεφάλι ρωμαϊκών χρόνων. Κατά την διάρκεια της αναστήλωσης που έγινε το διάστημα 1996-1999 αντικαταστάθηκαν τα παράθυρα με την αρχική τους μορφή ενώ η οροφή ανακεραμώθηκε με κεραμίδια ίδιου τύπου και οι τοίχοι και τα κονιάσματα επισκευάστηκαν
Μπένο Γκούτενμπεργκ
Βιογραφικό
Καθώς ο Γκούτενμπεργκ δεν είχε πιθανότητες να διαχωρίσει τον εαυτό του από την επιστημονική του εργασία στη Γερμανία, αποδέχτηκε τη θέση του καθηγητή γεωφυσικής που του προσφέρθηκέ από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια στην Πασαντίνα το 1930. Αν και κατείχε ήδη θέση καθηγητή στη Γερμανία, θα την είχε χάσει ούτως ή αλλιώς το 1933, όταν οι Ναζί πήραν την εξουσία στη Γερμανία, όπως τόσοι άλλοι επιστήμονες με εβραϊκές ρίζες, πολλοί από τους οποίους μετανάστευσαν στις ΗΠΑ.
Ιμαρέτ Κομοτηνής
Εκκλησιαστικό μουσείο
250px|right|thumb|Επιγραφή όπου χαρακτηρίζεται το Ιμαρέτ ως Βυζαντινό μνημείο (Ιούλιος 2012). Η μετατροπή του Ιμαρέτ σε Εκκλησιαστικό Μουσείο έγινε μετά από παραχώρηση που έγινε το 1996 προκειμένου το κτήριο να γίνει λειτουργικό και να αναστηλωθεί. Σήμερα λειτουργεί ως μουσείο με εκκλησιαστικά εκθέματα (τα οποία χρονολογούνται από το 16ο έως τον 20ο αιώνα) όπως εικόνες, ιερά σκεύη, άμφια, χειρόγραφα από ναούς της περιοχής αλλά και δωρεές προσφύγων που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Ροδόπης.
Μπένο Γκούτενμπεργκ
Βιογραφικό
Ο Γκούτενμπεργκ, κυρίως μέσω της συνεργασίας του με τον Ρίχτερ, έκανε το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια το σπουδαιότερο σεισμολογικό ινστιτούτο σε ολόκληρο τον κόσμο.
Ιμαρέτ Κομοτηνής
Εκκλησιαστικό μουσείο
Η μετατροπή του Ιμαρέτ σε Εκκλησιαστικό Μουσείο έγινε με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής ένωσης το διάστημα 1994-1999. Στην ταμπέλα όπου τοποθετήθηκε έξω από μνημείο γράφει ότι είναι "ένα Βυζαντινό μνημείο στην Κομοτηνή το οποίο μετατράπηκε σε εκκλησιαστικό μουσείο (ιμαρέτ)". Η Ένωση Πανεπιστημιακών Απόφοιτων Μειονότητας Δυτικής Θράκης έκανε αναφορά για το θέμα στο Οργανισμό για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη (OSCE) χαρακτηρίζοντας ότι η κίνηση αυτή είχε σκοπό "την αλλαγή της ταυτότητας του οθωμανικού μνημείου και μάλιστα με την βοήθεια της Ευρωπαϊκής ένωσης".
Μπένο Γκούτενμπεργκ
Βιογραφικό
Ή εξίσωση αυτή δίνει την ενέργεια E(s) από σεισμούς και σεισμικά κύματα σε έργια. Ένα ακόμη γνωστό αποτέλεσμα είναι ο Νόμος Γκούτενμπεργκ-Ρίχτερ που δίνει την κατανομή πιθανοτήτων των σεισμών για δεδομένη ενέργεια.
Ιμαρέτ Κομοτηνής
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οθωμανική αρχιτεκτονική στην Ελλάδα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κομοτηνή Κατηγορία:Θρησκευτικά μουσεία στην Ελλάδα
Μπένο Γκούτενμπεργκ
Βιογραφικό
Το 1960, αρρώστησε από μία ιώδη μορφή γρίπης, η οποία μετεξελίχθηκε σε πνευμονία και του στοίχισε τη ζωή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί φυσικοί Κατηγορία:Γερμανοί σεισμολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί φυσικοί Κατηγορία:Αμερικανοί σεισμολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοεβραίοι επιστήμονες
Νεοζηλανδικές γενικές εκλογές (2017)
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Νέα Ζηλανδία στις 23 Σεπτεμβρίου 2017 προκειμένου να εκλεγεί το 52ο Κοινοβούλιο της Νέας Ζηλανδίας. Το προηγούμενο Κοινοβούλιο είχε εκλεγεί στις 20 Σεπτεμβρίου 2014 και διαλύθηκε επίσημα στις 22 Αυγούστου 2017. Οι ψηφοφόροι εξέλεξαν τα 120 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων με το σύστημα της μικτής αναλογικής (MMP), βάσει του οποίου τα 71 μέλη εξελέγησαν σε μονοεδρικές περιφέρειες και άλλα 49 αναδείχθηκαν με κλειστές κομματικές λίστες. Οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι αριθμούσαν περί τα 3,57 εκατομμύρια άτομα στις εκλογές εκείνες. Στην κάλπη προσήλθαν τα 2,63 εκατομμύρια (ποσοστό 79,8%. Η πρόωρη ψηφοφορία αποδείχθηκε δημοφιλής, καθώς 1,24 εκατ. ψηφοδέλτια ρίχτηκαν στην κάλπη μια ημέρα πριν την ημέρα των εκλογών.
Πριν τη διεξαγωγή των εκλογών, το κεντροδεξιο Εθνικό Κόμμα με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Μπιλ Ίνγκλις, κυβερνούσε από το 2008 σε μια κυβέρνηση μειοψηφίας με τη στήριξη των Μαορί, του ACT και του Ενωμένου Μέλλοντος. Ήταν οι πρώτες εκλογές με τον Ίνγκλις στην πρωθυπουργία, καθώς στις 12 Δεκεμβρίου 2016 ο τελευταίος είχε αντικαταστήσει τον Τζον Κέι και ήταν οι πρώτες από το 1975 κατά τις οποίες τα δύο μεγάλα κόμματα αναμετρήθηκαν με αλλαγή στην ηγεσία τους. Τα σημαντικότερα κόμματα της αντιπολίτευσης ήταν η Αξιωματική Αντιπολίτευση (Εργατικό Κόμμα Νέας Ζηλανδίας) με αρχηγό την Τζασίντα Άρντερν, το Κόμμα των Πρασίνων και το κόμμα Πρώτα η Νέα Ζηλανδία.
Tο Εθνικό Κόμμα κέρδισε την πλειοψηφία των εδρών με 56, σε αντίθεση με τις 60 που είχε κερδίσει στις προηγούμενες εκλογές του 2014. Με νέα αρχηγό του κόμματος την Τζασίντα Άρντερν το Εργατικό Κόμμα πέτυχε μεγάλα κέρδη, αυξάνοντας τον αριθμό των βουλευτών του από 32 σε 46. Αντίθετα, οι Πράσινοι έχασαν σχεδόν τις μισές από τις έδρες τους (μειώθηκαν από τις 14 στις 8) και η συναρχηγός τους Μετίρια Τουρέι παραιτήθηκε. Το αντιμεταναστευτικό και λαϊκιστικό κόμμα Πρώτα η Νέα Ζηλανδία κατέλαβε 9 έδρες, λιγότερες από τις 12 που είχε κερδίσει στην εκλογική αναμέτρηση του 2014. Το ACT διατήρησε την μοναδική του έδρα.
Αποτελέσματα
Οι κάλπες έκλεισαν στις 7 το απόγευμα τοπική ώρα στις 23 Σεπτεμβρίου. Τότε ανακοινώθηκαν και τα πρώτα αποτελέσματα.
Σχηματισμός κυβέρνησης
Οι διαπραγματεύσεις ολοκληρώθηκαν στις 12 Οκτωβρίου.
Στις 19 Οκτωβρίου το κόμμα Πρώτα η Νέα Ζηλανδία (NZ First) ανακοίνωσε τον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού και μειοψηφίας με τους Εργατικούς. Ως μέρος της συμφωνίας, δόθηκαν 4 χαρτοφυλάκια στο NZ First εντός της κυβέρνησης και ένα εκτός. Ο Γουίνστον Πίτερς έγινε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.
Στους Πράσινους δόθηκαν τρία υπουργεία εκτός του υπουργικού συμβουλίου και ένα κοινοβουλευτικό υφυπουργείου, σε αντάλλαγμα για τη συμφωνία τους με τους Εργατικούς. Πρωθυπουργός ορκίστηκε στις 26 Οκτωβρίου η αρχηγός των Εργατικών, Τζασίντα Άρντερν.
Παραπομπές
2017 Νεα Ζηλανδια
Όθρυς
Το όρος Όθρυς (επίσης και παλιότερα Όρθρυς ) βρίσκεται στη νοτιοδυτική πλευρά του Νομού Μαγνησίας και στη βορειοανατολική πλευρά του Νομού Φθιώτιδας και οριοθετεί τη Θεσσαλία και τη βόρεια Στερεά Ελλάδα. Η ψηλότερη κορυφή είναι το Γκιούζι με υψόμετρο 1.726μ, ενώ οι χαράδρες συχνά ξεπερνούν τα 1.300μ. Η ανατολική πλευρά του βουνού βλέπει τον Παγασητικό κόλπο, ενώ η νότια τον Μαλιακό κόλπο.
Έχει δάση βελανιδιάς, δρυός και ελάτης κυρίως κεφαλληνιακής αλλά και υβριδογενούς. Ένα από τα προβλήματα της περιοχής είναι η υπερβόσκηση καθώς και παλιότερα η υλοτομία της ελάτης που τα τελευταία χρόνια έχει περιοριστεί.
Αποτελεί καταφύγιο θηραμάτων και παρατηρείται πυκνή βλάστηση: το πλούσιο φυσικό περιβάλλον έχει αναδείξει το βουνό τα τελευταία χρόνια ως προορισμό οικοτουρισμού.
Ένα από τα χωριά που βρίσκονται στους πρόποδες του όρους είναι η Παλαιοκερασιά, Κοκκωτοί στη Μαγνήσια (550μ), Μύλοι Πελασγίας στη Φθιώτιδα, Πελασγία, Άγιος Ιωάννης στη Μαγνησία (760μ),καθώς και η Βρύναινα στη Μαγνησία (650μ), ενώ κοντά στο δεύτερο βρίσκονται τα μοναστήρια Κάτω και Άνω Παναγίας ￼￼.Επίσης στους Μύλους βρίσκεται και η Μονή Αγίου Γεωργίου.
Στην ελληνική μυθολογία, το όρος Όθρυς είναι το βουνό των Τιτάνων, στο οποίο είχαν οχυρωθεί κατά τη σύγκρουσή τους με τους θεούς του Ολύμπου. Από εκεί πετούσαν γιγάντιους βράχους προς τον Όλυμπο.
Την 5η Φεβρουαρίου 1991 έπεσε στην Όθρυ, στην κορυφή Τσατάλι, μεταγωγικό αεροσκάφος C-130 της Πολεμικής Αεροπορίας με αποτέλεσμα να σκοτωθούν οι επιβαίνοντες αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και σμηνίτες, συνολικά 63 άτομα.
Στην Όθρυ βρίσκεται δίδυμη σιδηροδρομική σήραγγα μήκους 6,5 χλμ η οποία θα αποτελέσει τμήμα του σιδηροδρομικού άξονα Αθήνας-Θεσσαλονίκης, αλλά και αντίστοιχη δίδυμη οδική σήραγγα, τμήμα του Αυτοκινητοδρόμου 3.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οθρυς Οθρυς
Ντομίνιον της Νέας Γης
Η Νέα Γη ήταν Βρετανική κυριαρχία (ντομίνιον) από το 1907 έως το 1934. Το ντομίνιον βρισκόταν στη βορειοανατολική Βόρεια Αμερική κατά μήκος της ακτής του Ατλαντικού και αποτελούνταν από τη νήσο της Νέας Γης και το Λαμπραντόρ στην ηπειρωτική χώρα. Πριν αποκτήσει το καθεστώς κυριαρχίας, η Νέα Γη ήταν βρετανική αποικία, η οποία ήταν αυτοδιοικούμενη από το 1855.
Η Νέα Γη ήταν μια από τις αρχικές "κυριαρχίες" εντός της σημασίας της διακήρυξης του Μπάλφουρ του 1926 και του καταστατικού του Ουεστμίνστερ του 1931, απολαμβάνοντας το ίδιο συνταγματικό καθεστώς με τις υπόλοιπες κυριαρχίες. Το 1934 η Νέα Γη έγινε η μόνη κυριαρχία που κατέλυσε το αυτοδιοικούμενο καθεστώς της, τερματίζοντας μια 79χρονη περίοδο αυτοδιοικούμενης διακυβέρνησης στη κυριαρχία.
Η παράδοση του αυτοδιοικούμενου καθεστώτος της κυριαρχίας έγινε λόγω μιας κρίσης στα οικονομικά της κυριαρχίας, η οποία ξεκίνησε το 1932. Η Νέα Γη είχε αρκετά μεγάλο χρέος, το οποίο συγκέντρωσε κατά την κατασκευή ενός σιδηροδρόμου που διέσχιζε το νησί (ο οποίος ολοκληρώθηκε στην δεκαετία του 1890) και από την ανάπτυξη του δικού του τάγματος που πολέμησε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τον Νοέμβριο του 1932 η κυβέρνηση προειδοποίησε τη Νέα Γη ότι θα κηρύξει στάση πληρωμών του δημόσιου χρέους. Η βρετανική κυβέρνηση ίδρυσε άμεσα την Βασιλική Επιτροπή για τη Νέα Γη ώστε να ερευνήσει το θέμα και να συντάξει μια σχετική αναφορά. Η αναφορά της επιτροπής δημοσιεύθηκε τον Οκτώβριο του 1933 και συνιστούσε ότι η Νέα Γη πρέπει να καταλύσει προσωρινά το σύστημα αυτοδιακυβέρνησης της και να επιτρέψει στο Ηνωμένο Βασίλειο να διοικεί την κυριαρχία μέσω μιας διορισμένης επιτροπής.
Το κοινοβούλιο της Νέας Γης δέχτηκε την σύσταση και παρουσίασε μια επιστολή προς τον βασιλιά η οποία ζητούσε την αναστολή ισχύος του συντάγματος και τον διορισμό επιτρόπων για να διοικούν τη περιοχή μέχρι η χώρα να μπορέσει να ορθοποδήσει. Για να μπορέσει να ικανοποιήσει το αίτημα, το βρετανικό κοινοβούλιο πέρασε την Πράξη της Νέας Γης 1933 και στις 16 Φεβρουαρίου 1934 η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου διόρισε έξι επιτρόπους, εκ των οποίων τρεις ήταν από τη Νέα Γη και τρεις ήταν από το Ηνωμένο Βασίλειο. Ο πρόεδρος της επιτροπής ήταν ο κυβερνήτης. Η κυριαρχία δεν έγινε ποτέ ξανά αυτοδιοικούμενη. Το σύστημα της εξαμελούς Κυβερνητικής Επιτροπής συνέχισε να διοικεί την Νέα Γη μέχρι την ένταξή της στον Καναδά το 1949 ως η δέκατη επαρχία της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Ιστορία του Καναδά Κατηγορία:Νέα Γη και Λαμπραντόρ
Μάξιμα (μουσική)
μικρογραφία|150x150εσ| Μία λευκή μάξιμα με γραμμή προς τα κάτω. μικρογραφία|100x100εσ| Παύση που διαρκεί όσο μία μάξιμα. Έχει το πλάτος μίας παύσης [[Ολόκληρο|ολόκληρου ήμισού και το ύψος μιας λόνγκα.]] Η μάξιμα, διπλή λόνγκα, larga (στη βρετανική χρήση σημαίνει μεγάλη) ή οκταπλό ολόκληρο ήταν μια μουσική νότα που χρησιμοποιήθηκε συνήθως στη μουσική του δέκατου τρίτου και του δέκατου τέταρτου αιώνα και περιστασιακά στα τέλη του δέκατου έκτου αιώνα. Διαρκούσε συνήθως δύο ή σπάνια τρεις φορές όσο μία λόνγκα, τέσσερις, έξι ή εννιά φορές όσο ένα διπλό ολόκληρο και 8, 12, 18 ή 27 φορές όσο ένα ολόκληρο. Όπως η γραμμή της λόνγκα, έτσι και η γραμμή της μάξιμα συνήθως δείχνει προς τα κάτω, εκτός από μερικές περιπτώσεις όπου εμφανιζόταν στη γραμμή ή το διάστημα που βρισκόταν πιο κάτω. Πριν από περίπου το 1430, οι μάξιμα γράφονταν με μαύρο κεφάλι. Κατά τη διάρκεια του δέκατου πέμπτου αιώνα, όπως και οι περισσότερες άλλες νότες, το κεφάλι της μάξιμα έγινε άσπρο.
Στις περισσότερες παλιές πηγές, η διπλή λόνγκα είχε διπλάσια αξία από μία λόνγκα, αλλά πριν από το 1250 συχνά δεν υπάρχει σαφής διαφορά στο σχήμα τους και η διπλή λόνγκα υποδηλώνεται απλώς με μεγαλύτερη απόσταση ανάμεσα στις νότες που τραγουδά ο τενόρος (στη σημειογραφία μιας παρτιτούρας), που γίνεται επειδή υπάρχουν περισσότερες νότες στα επάνω πεντάγραμμα. Για παραδείγματα, δείτε το λήμμα "Μεσαιωνική μουσική σημειογραφία". μικρογραφία|100x100εσ| Εναλλακτικός συμβολισμός της παύσης μιας μάξιμα, δηλ. με δύο παύσεις λόνγκα. Το όνομα αυτής της νότας στις ευρωπαϊκές γλώσσες προέρχεται από δύο λατινικά ονόματα (maxima ή larga).
Στη σύγχρονη μουσική θεωρία, αποκαλείται περιστασιακά ως οκταπλό ολόκληρο.
Παραπομπές
ΥποσημειώσειςΠηγές
Κατηγορία:Λατινικές φράσεις Μαξιμα
Χρυσές Σφαίρες του 2010
Η 68η απονομή των Χρυσών Σφαιρών  μεταδόθηκε ζωντανά από τον αμερικανικό τηλεοπτικό σταθμό NBC στις 16 Ιανουαρίου 2011. Η απονομή έγινε στο ξενοδοχείο Μπέβερλι Χίλτον, στο Μπέβερλι Χιλς της Καλιφόρνια και οικοδεσπότης της βραδιάς ήταν για δεύτερη συνεχόμενη φορά ο Ρίκυ Τζερβές. Η ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων έγινε στις 14 Δεκεμβρίου 2010.
Το τιμητικό βραβείο συνολικής προσφοράς Σέσιλ Ντε Μιλ παρέλαβε ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο.
Παρουσιαστές
Οι παρακάτω ηθοποιοί δεν απονέμησαν βραβείο αλλά παρουσίαζαν κατά τη διάρκεια της απονομής τις υποψήφιες ταινίες στις κατηγορίες Δράμα και Κωμωδία ή Μιούζικαλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τελετές απονομής βραβείων Χρυσές Σφαίρες Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2011
Σχινόλακκα Μεσσηνίας
Η Σχινόλακκα είναι οικισμός κοντά στην Πύλο και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Η Σχινόλακκα βρίσκεται περίπου 11,5 χιλιόμετρα προς τα βορεοανατολικά της Πύλου και περίπου 17 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από την Χώρα. Έχει υψόμετρο 148 μέτρα και απέχει 4 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Κόλπου της Πύλου. Κοντά στη Σχινόλακκα, προς τα βορειοανατολικά της βρίσκεται η Κουκκουνάρα σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νοτιοανατολικά της η Στενωσιά σε απόσταση περίπου 3,5 χιλιομέτρων και προς τα νοτιοδυτικά της η Γιάλοβα σε απόσταση 4 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.
Ιστορία
Το χωριό έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας, της Μεθώνης και της ευρύτερης περιοχής της Πυλίας. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Το χωριό αναφέρεται σε διάφορες βιβλιογραφικές πηγές ως Σκινόλακκα (με 2 κ) ή Σκινόλακα (με 1 κ) ή Σχοινόλακα ή Σχοινόλακκα ή Σχινόλακα ή Σχοινόλακκος ή Σχινόλακκα.
15/16 Μαρτίου 1825: Μάχη της Σχινόλακκας
Στις 15/16 Μαρτίου του 1825, στην τοποθεσία του χωριού, πραγματοποιήθηκε μάχη μεταξύ των αιγυπτιακών στρατευμάτων του Ιμπραήμ πασά και των ανδρών του Μακεδόνα οπλαρχηγού Αναστάσιου Καρατάσου ή Γερο-Καρατάσου (1764 - 1830), ο οποίος μετά την καταστροφή της Νάουσας (1822), κατέβηκε στη νότια Ελλάδα και συμμετείχε ενεργά στην Επανάσταση. Στο σώμα του συμμετείχαν επίσης αγωνιστές όπως ο Βλαχομιχάλης (ή Γερο-Βλάχος) (1778-1845) και ο Αγγελής Γάτσος (1771-1839). Οι αγωνιστές αυτοί έτρεψαν τα εχθρικά στρατεύματα σε φυγή. Οι Οθωμανοί εγκατέλειψαν στο πεδίο της μάχης μεγάλο αριθμό νεκρών και λογχοφόρων όπλων.
Διοικητική ιστορία
Η Σκινόλακκα προσαρτήθηκε αρχικά στον παλαιό Δήμο Κορυφασίου το 1835,  με έδρα την Ίκλενα (σήμερα η Ίκλαινα). Μόλις 5 χρόνια αργότερα, το 1840, ο οικισμός αποσπάται από τον Δήμο Κορυφασίου, ο οποίος καταργήθηκε τότε και προσαρτάται στον παλαιό Δήμο Πύλου, ή Δήμο Πυλίων, όπως αναφερόταν τότε, όπου και παρέμεινε ως το 1912 που ο δήμος καταργήθηκε. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Σκινόλακα στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Πύλου της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 72 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Πύλου τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν η κωμόπολη της Πύλου, (Νεόκαστρον) και Καλύβια. Το χωριό από το 1879 ως το 1889 αναφερόταν επίσημα ως Σχοινόλακα και από το 1889 ως το 1907 ως Σχοινόλακκα. Από το 1907 ως το 1912 αναφερόταν ως Σχινόλακκα. Το 1912 η Σχινόλακκα προσαρτάται αρχικά στην Κοινότητα Κουκκουνάρας, με έδρα την Κουκκουνάρα. Στην Κοινότητα Κουκκουνάρας προσαρτάται επίσης και ο οικισμός του Λέζαγα (σήμερα η Στενωσιά). Μετά από 7 χρόνια, το 1919, η Σχινόλακκα αποσπάται από την Κοινότητα Κουκκουνάρας και προσαρτάται στην Κοινότητα Πύλου. Το χωριό από το 1920 ως το 1940 αναφερόταν ως Σχοινόλακκος, ενώ από το 1940 ως σήμερα αναφέρεται και πάλι ως Σχινόλακκα. Το χωριό παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Πύλου, από το 1919 ως το 1946, που η κοινότητα αυτή αναγνωρίζεται ως ο Δήμος Πύλου (1946-2010) και ακολούθως, μετά το 1997, όταν τότε στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», η Σχινόλακκα συνέχισε να είναι ενταγμένη στον κατηργημένο Δήμο Πύλου, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» η Σχινόλακκα ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Η Σχινόλακκα σήμερα είναι οικισμός της Δημοτικής Κοινότητας της Πύλου του Δήμου Πύλου-Νέστορος, με έδρα την Πύλο. Στη δημοτική κοινότητα αυτήν υπάγονται επίσης η Γιάλοβα, το Ελαιόφυτον, το Παλαιόνερον και η νησίδα Σφακτηρία.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 47 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Καταρράκτης Καλαμάρης
Πολύ κοντά στη Σχοινόλακκα βρίσκεται επίσης ο Καταρράκτης Καλαμάρης, με τρεχούμενα νερά και μικρές λίμνες, δίπλα σε ένα όμορφο τοπίο με άγρια βλάστηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Ρούπρεχτ Β΄ του Λάουρενμπουργκ
Ο Ρούπρεχτ Β΄, γερμ.: Ruprecht II von Laurenburg (απεβ. π.1159 ) ήταν κόμης του Λάουρενμπουργκ και ένας από τους προγόνους του Οίκου του Νάσσαου.
δεξιά|μικρογραφία|Το κάστρο του Λάουρενμπουργκ.
Bιογραφία
Ήταν γιος του Ρούπρεχτ Α΄ κόμη του Λάουρενμπουργκ και της Bεατρίκης, κόρης του Βάλεραν του Παγανιστή, κόμη του Λίμπουργκ και δούκα της Κάτω Λωρραίνης.
Ο Ρούπρεχτ Β΄ αναφέρεται ως κόμης του Λάουρενμπουργκ μεταξύ 1154 και 1158. Κυβέρνησε μαζί με τον αδελφό του Άρνολντ Β΄. Ο Ρούπρεχτ Β΄ και ο Άρνολντ Β΄ μαζί με τη μητέρα τους, αναφέρονται για τελευταία φορά σε καταστατικό της 1 Απριλίου 1158.
Οικογένεια
Λόγω της έλλειψης δεδομένων, υπάρχουν πολλά άγνωστα σχετικά με τους πρώτους κόμητες του Λάουρενμπουργκ και του Νάσσαου, συμπεριλαμβανομένων των ακριβών οικογενειακών σχέσεων. Ίσως η σύζυγος του Ρούπρεχτ Β΄ να ονομαζόταν επίσης Βεατρίκη, αλλά δεν αναφέρεται γάμος γι' αυτόν. Ως θείος του Ρούπρεχτ Γ΄ κόμη του Νάσσαου, ο Ρούπρεχτ Β΄ θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν ο πατέρας του Βάλραμ Α΄ κόμη του Nάσσαου, ο οποίος τότε, ως εξάδελφος, κατάφερε να διαδεχθεί τον Χέρμαν, γιο του Ρούπρεχτ Γ΄.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος του Νάσσαου
Γιώργος Ρωμανός
Ο Γιώργος Ρωμανός (16 Μαΐου 1947) είναι Έλληνας τραγουδιστής, συνθέτης, στιχουργός και κιθαριστής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 16 Μάη του 1947. Δώδεκα ετών άρχισε μαθήματα θεωρίας της μουσικής και κιθάρας, με τον Στέφανο Βασιλειάδη και συνέχισε με μαθήματα κλασικής κιθάρας με τον Γεράσιμο Μηλιαρέση. Σπούδασε αρμονία και πιάνο με τον Γεώργιο Γεωργιάδη. Το 1972 εγκαθίσταται στο Παρίσι όπου συνεργάστηκε ως συνθέτης με σχολές θεάτρου, μπαλέτου και έγραψε μουσική για διαφημιστικά σπότ για το ραδιόφωνο και την τηλεόραση.
Δισκογραφία
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Κουρασάο (λικέρ)
190px|thumb|Ποτήρι λικέρ με Μπλε Κουρασάο (Curaçao). To Κουρασάο (Curaçao) (προφορά:kjʊərəsaʊ, kewr-ə-sow και στα Ελληνικά: κιουρασάου), είναι ένα είδος λικέρ που είναι φτιαγμένο με αποξηραμένες φλούδες του εσπεριδοειδούς λαράχα (laraha),(που φύεται στο νησί Κουρασάο, απ' όπου και η ονομασία). Το φυτό αυτό δεν είναι ενδημικό είδος στο νησί και μοιάζει με το πορτοκάλι, καθώς προήλθε από την ποικιλία πορτοκαλιών Βαλένθια, που είχε μεταφερθεί εκεί από τους Ισπανούς εξερευνητές. Το έδαφος του νησιού Κουρασάο είναι φτωχό σε θρεπτικά συστατικά και αυτό, σε συνδυασμό με το ξηρό κλίμα, αποδείχτηκε ότι δεν ταίριαζε με την καλλιέργεια του πορτοκαλιού Βαλένθια, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν μικρά και πικρά φρούτα στα δέντρα. Αν και η πικρή σάρκα του λαράχα δεν είναι καθόλου βρώσιμη, η φλούδα του διατήρησε την αρωματική και γευστική ευωδιά, διατηρώντας μεγάλο μέρος της ουσίας από την ποικιλία Βαλένθια.
Ιστορικό παρασκευής
Πολλές μάρκες έχουν διεκδικήσει την πατρότητα του Κουρασάο. Ο Λούκας Μπολς, μέτοχος της VOC και ιδιοκτήτης αποστακτηρίου στο Άμστερνταμ, χρησιμοποίησε τον 18ο αιώνα τα πικρά πορτοκάλια του νησιού για να φτιάξει ένα λικέρ το οποίο έμοιαζε πολύ με το σημερινό Μπλε Κουρασάο. Ο ίδιος πρόσθεσε μπλε χρωστικές στο λικέρ για να μοιάζει πιο εξωτικό. Μια άλλη θεωρία λέει ότι το Κουρασάο παρασκευάστηκε και διατέθηκε για πρώτη φορά στην αγορά από την οικογένεια Σενιόρ (Senior) το 19ο αιώνα, μια θεωρία που προτάθηκε από την ίδια την εταιρεία. Η Senior είναι η μόνη εταιρεία που χρησιμοποιεί λαράχα από το νησί και έτσι είναι η μόνη εταιρεία που επιτρέπεται στις ΗΠΑ να χρησιμοποιεί την λέξη «αυθεντικό» στην ετικέτα. thumb|left|250px|Αφίσα διαφήμιση με ηδύποτα (κιγχόνης curacao...) στο Μουσείο Pont-l'Evêque ([[Νορμανδία).]] Για να φτιαχτεί το λικέρ αποξηραίνεται η φλούδα του λαράχα, αναδεικνύοντας τα γλυκά αρωματικά του έλαια. Μετά τον εμποτισμό του, στην αλκοόλη και το νερό επί αρκετές ημέρες, η φλούδα αφαιρείται και προστίθενται άλλα καρυκεύματα.
Χαρακτηριστικά
Το ποτό Κουρασάο έχει γεύση που προσιδιάζει σε εκείνη του πορτοκαλιού, με ποικίλο βαθμό πικρότητας. Είναι άχρωμο από τη φυσική του προέλευση, όμως συχνά γίνεται χρωματισμός του με τεχνητά μέσα (συνήθως μπλέ ή πορτοκαλί), κάτι που προσδίδει εξωτική εμφάνιση στα κοκτέιλ και σε άλλα μικτά ποτά. Το μπλέ χρώμα επιτυγχάνεται με την προσθήκη μιας χρωστικής, που είναι συχνά λαμπερή μπλέ (E133 Brilliant Blue) ή σκούρο μπλέ, από την χρωστική κυανό πατέντα V (Ε131).
Παρόμοια ποτά
Σήμερα κυκλοφορούν και μερικά άλλα λικέρ που μοιάζουν με το λικέρ Κουρασάο. Αυτά έχουν διαφορετικές γεύσεις, όπως καφέ, σοκολάτας, σταφίδας και ρούμι. Οι γεύσεις επιτυγχάνονται με την προσθήκη των αντίστοιχων συστατικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κουρασάο Κατηγορία:Λικέρ
Πατρίκ Νεβ
Ο Πατρίκ Νεβ(Λιέγη 13 Οκτωβρίου 1949 - Βρυξέλλες 12 Μαρτίου 2017) ήταν Βέλγος παλαίμαχος οδηγός αγώνων. Στη Φόρμουλα 1 βρέθηκε απ' το 1976 μέχρι το 1978 όπου έλαβε μέρος σε 14 Γκραν Πρι απ' τα οποία εκκίνησε μόνο στα 10. Το 1ο απ' αυτά τα Γκραν Πρι ήταν το Βελγικό Γκραν Πρι του 1976 και το τελευταίο το ίδιο Γκραν Πρι του 1978. Δεν κατάφερε να πετύχει κανένα αξιόλογο αποτέλεσμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βέλγοι οδηγοί Φόρμουλα 1
Γενιά του ’30
Ορισμός
Στη λογοτεχνία, όπως και σε όλες τις τέχνες γενικότερα, η «γενιά» δεν ξεπερνά ορισμένα χρονικά όρια, όπως «η σχολή», και οι εκπρόσωποί της έχουν την ίδια πάνω-κάτω ηλικία, με διαφορά μεταξύ τους συνηθέστερα μικρότερη από μια πενταετία και οπωσδήποτε όχι μεγαλύτερη από δεκαετία. Γιατί εκείνο που συνδέει τους εκπροσώπους της, διαχωρίζοντάς τους από τους προηγούμενους και επόμενους, είναι η ιστορική στιγμή και η στιγμή που έρχονται να διαδραματίσουν τον ρόλο τους στα γράμματα, το τι συμβαίνει εκείνη την περίοδο στον ιστορικό χώρο και τι επικρατεί στον πνευματικό και λογοτεχνικό και ιδίως το γεγονός ότι μεγάλωσαν και ανδρώθηκαν ζώντας τα ίδια κοινά για όλους περιστατικά.
Ο όρος «Γενιά του '30» πρωτοχρησιμοποιήθηκε με κάπως αόριστο περιεχόμενο από τον Γιώργο Θεοτοκά και το περιβάλλον των διανοουμένων γύρω από το λογοτεχνικό περιοδικό της εποχής Τα Νέα Γράμματα. Το 1962 ο κριτικός της λογοτεχνίας Ανδρέας Καραντώνης — ο κριτικός της Γενιάς του '30 — χρησιμοποιεί τον όρο, καθιερώνοντάς τον, στο βιβλίο του Πεζογράφοι και πεζογραφήματα της Γενιάς του '30.
Τα χαρακτηριστικά
Η γενιά αυτή συγχρονίστηκε με τις νέες φόρμες που παρουσιάζονταν στη δυτική Ευρώπη, ο υπερρεαλισμός με τον ελεύθερο στίχο του στην ποίηση, το μυθιστόρημα στην πεζογραφία. Ο Λίνος Πολίτης θεωρεί ότι οι λογοτέχνες που παρουσιάστηκαν γύρω από τη χρονολογία αυτή ανανέωσαν δημιουργικά όχι μόνο την ποίηση αλλά και την πεζογραφία, «η οποία στα χρόνια 1920-1930 φυτοζωούσε σε μια καθυστερημένη επιβίωση της ηθογραφίας περιγράφοντας τη ζωή της μίζερης φτωχογειτονιάς».
Το οριστικό θάψιμο της Μεγάλης Ιδέας με τη μικρασιατική καταστροφή, τους ανάγκασε να επαναπροσδιορίσουν την ελληνικότητα. Ερχόμενοι σε επαφή με την Ευρώπη προσπάθησαν και πέτυχαν να συγκεράσουν με τρόπο ελληνικό τον μοντερνισμό με την παράδοση, τον κοσμοπολιτισμό με την εντοπιότητα και να εκφράσουν το συλλογικό ασυνείδητο της εποχής τους. Η Γενιά του '30 ανακάλυψε, θαύμασε και αγάπησε τον ελληνικό λαϊκό πολιτισμό σε όλες τις εκδηλώσεις του, από την ντοπιολαλιά μέχρι τους ανώνυμους λαϊκούς ζωγράφους.
Στην ποίηση
μικρογραφία|312x312εσ|Υπογραφές Ελλήνων λογοτεχνών της Γενιάς του '30, μεταξύ των οποίων των [[Γιώργος Σεφέρης|Γιώργου Σεφέρη και Οδυσσέα Ελύτη, από δείπνο στο σπίτι του Γιώργο Θεοτοκά στην Αθήνα, 9/3/1963. Το πρωτότυπο φυλάσσεται στην Πινακοθήκη Γκίκα του Μουσείου Μπενάκη.]] Στην ποίηση της δεκαετίας του 1930 βρίσκουμε τα πρώτα βήματα της αλλαγής που θα φέρει αυτή η γενιά στη λογοτεχνία. Από τη Γαλλία έρχεται το νέο κίνημα, ο υπερρεαλισμός, που θα γίνει το όχημα μέσω του οποίου θα εκφραστούν οι ποιητές που θα αποτελέσουν τη γενιά του 1930. Οι πιο αποφασιστικές κινήσεις στην πορεία της αλλαγής στην ποίηση ήταν: Την ίδια χρονιά ο Γιώργος Σεφέρης, εκδίδει την ποιητική του συλλογή Στροφή, η οποία αν και στο μεγαλύτερο μέρος αποτελεί κλασική ποίηση, έχει όμως και ποιήματα με υπερρεαλιστική διάθεση.
Ο Κωνσταντίνος Δημαράς, εστιάζοντας πολύ νωρίς στο βασικό χαρακτηριστικό τής νέας ποίησης που παρουσίαζε η γενιά τού '30 (η οποία δεν είχε αποκρυσταλλώσει ακόμη πλήρως τα στοιχεία της), το προσδιόρισε ως «καλλιέργεια του λυρισμού». Ο νέος αυτός λυρισμός είχε πλέον ως επίκεντρο τη λέξη, την οποία θεωρούσε αυτόνομα, αναζητώντας τους βέλτιστους φθογγολογικούς και ψυχολογικούς συνειρμούς που ανακαλεί. Αν και η λεξιθηρία, η ελλειπτική διατύπωση και ο υποβιβασμός τού ορθολογισμού υπήρχαν και σε προγενέστερα στάδια της ελληνικής λογοτεχνίας, σε αυτή τη γενιά θεωρούνται χαρακτηριστικά τής «καθαρής λογοτεχνίας».
Στην πεζογραφία
Όσον αφορά την πεζογραφία, οι λογοτέχνες άρχισαν να εγκαταλείπουν τις παραδοσιακές φόρμες της νουβέλας και του διηγήματος, για να μπορέσουν μέσα από τη φόρμα του μυθιστορήματος να ανιχνεύσουν ψυχολογικές καταστάσεις συνθετότερες, να περιγράψουν σοβαρότερα κοινωνικά και ανθρώπινα προβλήματα. Ταυτόχρονα έκαναν τομή στο ύφος και στη γλώσσα, υιοθετώντας την απλή δημοτική, και πολλές φορές την ντοπιολαλιά.
Το 1933 μπορεί να θεωρηθεί η χρονιά–σταθμός στην νεοελληνική πεζογραφία για το μυθιστόρημα. Αυτή τη χρονιά εμφανίστηκαν σημαντικά μυθιστορήματα, ίσως τα σημαντικότερα, της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Ο Γιώργος Θεοτοκάς αναφέρεται σε αυτήν τη χρονιά σαν τη χρονιά της απότομης και πολύμορφης ανάπτυξης του μυθιστορήματος. Αυτόν τον χρόνο κυκλοφόρησαν Οι δεσμώτες του Άγγελου Τερζάκη, ο Συνταγματάρχης Λιάπκιν του Μ. Καραγάτση, η Αργώ του Γιώργου Θεοτοκά, Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια του Στράτη Μυριβήλη, και άλλα.
Στυλοβάτες της γενιάς αυτής θεωρούνται οι Φώτης Κόντογλου, Θράσος Καστανάκης, Στράτης Μυριβήλης, Ηλίας Βενέζης, Κοσμάς Πολίτης, Γιώργος Θεοτοκάς, Μ. Καραγάτσης, Θανάσης Πετσάλης-Διομήδης, Άγγελος Τερζάκης, και ο νεαρότερος όλων, Παντελής Πρεβελάκης.
Στη ζωγραφική
Το αίτημα της επιστροφής στην παράδοση, το αίτημα της «ελληνικότητας», ήταν επιτακτικό για τους ζωγράφους της εποχής εκείνης. Η ελληνικότητα στη ζωγραφική ήταν ένα ανοιχτό αίτημα ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα, που εκφράστηκε όμως μέσα απο την τοπιογραφία, η οποία ζητούσε απλά να αναπαριστήσει τον ελληνικό χώρο και το ελληνικό φως. Μετά τη μικρασιατική καταστροφή, οι καλλιτέχνες της Γενιάς του '30 αναζήτησαν την ελληνικότητα σε περισσότερο εσωτερικούς δρόμους. Θέλησαν οι περισσότεροι — του Κόντογλου εξαιρουμένου — να εκφράσουν την πραγματικότητα της εποχής τους συνδυάζοντας (όπως έκαναν και οι πεζογράφοι και οι ποιητές) την ελληνική παράδοση με μοντερνιστικά ρεύματα όπως ο φωβισμός, ο κυβισμός, ο υπερρεαλισμός και ο εξπρεσιονισμός. Σε αυτό το πλαίσιο ανακαλύφθηκαν και αξιολογήθηκαν λαϊκοί ζωγράφοι, όπως ο Θεόφιλος και ο Παναγιώτης Ζωγράφος του Μακρυγιάννη, αλλά και η βυζαντινή παράδοση. Τον προηγούμενο υπαιθρισμό διαδέχθηκε ο ανθρωποκεντρισμός. Αυτό σημαίνει ότι η νόηση κυριάρχησε της αίσθησης, με συνέπεια η ζωγραφική να γίνει περισσότερο πνευματική και λιγότερο αναπαραστατική.
Σημαντικότεροι εκπρόσωποι της γενιάς αυτής στις εικαστικές τέχνες είναι ο Κωνσταντίνος Παρθένης, ο Σπύρος Παπαλουκάς, ο Φώτης Κόντογλου, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Νίκος Εγγονόπουλος, ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, ο Γιώργος Μπουζιάνης, ο Γιώργος Γουναρόπουλος και ο Σπύρος Βασιλείου.
Πανεπιστήμιο της Λιέιδα
Το Πανεπιστήμιο της Λιέιδα (Universitat de Lleida, UdL) είναι δημόσιο πανεπιστήμιο που βρίσκεται στη Λιέιδα. Είναι το αρχαιότερο πανεπιστήμιο της Καταλονίας και του τέως Στέμματος της Αραγώνας και ένα από τα αρχαιότερα της Ευρώπης καθώς ιδρύθηκε το 1300 από τον Ιάκωβο Β΄. Σήμερα διαθέτει τέσσερις πανεπιστημιουπόλεις και είναι ιδιαίτερα γνωστό για την εξειδίκευσή του στις αγροτικές και δασικές επιστήμες. Το ακαδημαϊκό έτος 2015/16 φοίτησαν στο πανεπιστήμιο 11.010 άτομα.
Ιστορία
Το Πανεπιστήμιο της Λιέιδα ιδρύθηκε την 1η Σεπτεμβρίου 1300 μετά από διάταγμα του Ιάκωβου Β΄ που είχε ακολουθήσει την παπική βούλα του Βονιφάτιου Η΄ που όριζε την ίδρυση πανεπιστημίου (στα λατινικά Studium generale) στα εδάφη του Στέμματος της Αραγώνας. Η ίδρυση του πανεπιστημίου οδήγησε στη δημιουργία μια ξεχωριστής συνοικίας για τους φοιτητές του που προέρχονταν από το σύνολο των εδαφών του στέμματος στην Ιβηρική χερσόνησο και τη Μεσόγειο. Η παρακμή του πανεπιστημίου επήλθε σταδιακά κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα λόγω των πολέμων μεταξύ της γαλλικής και ισπανικής μοναρχίας και της Εξέγερσης των Θεριστών το 1640. Η ήττα των υποστηρικτών του αρχιδούκα Καρόλου κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής και η καταπίεση των καταλανικών νόμων και θεσμών από τον Φίλιππο Ε΄ επέφερε τη συγχώνευση όλων των καταλανικών πανεπιστημίων σε αυτό της Σερβέρα. Το κλείσιμο του πανεπιστημίου της Λιέιδα επήλθε επίσημα το 1717 μετά από 417 χρόνια λειτουργίας. Επανιδρύθηκε ε το 1991 από την Κυβέρνηση της Καταλονίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στην Καταλωνία Κατηγορία:Λιέιδα
Ναός Αγίας Αικατερίνης, Λευκωσία
Η Αγία Αικατερίνη είναι Καθολικός ναός της Λευκωσίας, που κτίστηκε από το βασιλικό οίκο των Λουζινιάν κατά τον 14ο αι. την περίοδο της Φραγκοκρατίας. Ο ναός χαρακτηρίζεται από λεπτότητα και κομψότητα κι αποτελεί ξεχωριστό δείγμα της "φλογόμορφης" γοτθικής αρχιτεκτονικής. Όταν δημιουργήθηκε ήταν ο δεύτερος σε μέγεθος ναός της πόλης, αργότερα, αποτέλεσε τμήμα γυναικείου καθολικού μοναστηριού και μετά την κατάληψη της Κύπρου από τους Οθωμανούς μετατράπηκε σε τζαμί με την αφαίρεση των βιτρώ και άλλων διακοσμητικών στοιχείων και την προσθήκη μιναρέ, που αλλοίωσε την αρχιτεκτονική σύνθεση του ναού. Εντούτοις διασώζονται στην πρώτη τους μορφή πολλά σημαντικά μέρη του μονόκλιτου γοτθικού ναού, με πιο σημαντικά την μεγαλοπρεπή δυτική είσοδο που πλαισιώνεται από γλυπτό διάκοσμο και μια μικρότερη προς το νότο.
Μετά το 1571 αρχικά ονομάστηκε Αγκαλάρ τζαμί (Agalar Camii, τζαμί των αγάδων) κι αργότερα Χαϊντάρ-πασά τζαμί(Haydarpaşa Camii). Σήμερα χρησιμοποιείται ως εκθεσιακός χώρος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κύπρο Κατηγορία:Λευκωσία
Κατάλογος τουρκικών κρατών και αυτοκρατοριών
Τα πρώτα τουρκικά ή τουρανικά φύλα εμφανίστηκαν κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Κατάγονται είτε από τη Μογγολία, είτε από τη Νοτιοανατολική Σιβηρία και μεταναστεύοντας από τόπο σε τόπο κατευθύνθηκαν προς δυσμάς, ερχόμενοι σε σύγκρουση με άλλους λαούς ή και μεταξύ τους. Τουρκικά φύλα θεωρούνται οι Σελτζούκοι, οι Οθωμανοί, οι Τάταροι, οι Σαχά, οι Τσουβάς κ.ά. Άνθρωποι τουρκικής καταγωγής κατοικούν κυρίως σε μέρη της Ευρασίας, καθώς και στη Ρωσία. Από απογόνους των τουρκικών εκείνων φύλων γεννήθηκαν έξι σημερινά κράτη: η Τουρκία, το Τουρκμενιστάν, το Καζακστάν, το Ουζμπεκιστάν, το Αζερμπαϊτζάν και το Κιργιστάν.
Τουρκικοί τίτλοι
Σουλτάνος
Χαν
Χαλίφης
Σάχης (σπάνια)
Εμίρης (σπάνια)
Σουλτανάτα και αυτοκρατορίες
Σουλτανάτο του Ρουμ
Οθωμανική Αυτοκρατορία
Σουλτανάτο των γυναικών (Οθωμανική Αυτοκρατορία)
Χανάτα
Βουλγαρία του Βόλγα
Ιλχανάτο
Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία
Χανάτο των Καραχανιδών
Χανάτο της Κριμαίας
Χανάτο του Άστραχαν
Χανάτο της Χίβας
Χανάτο του Καζάν
Χανάτο της Κοκάνδης
Χανάτο της Σιβηρίας
Χανάτο της Χρυσής Ορδής
Ουζμπεκικό χανάτο
Δυναστείες
Δυναστεία των Τιμουριδών
Πηγές
Ιστορία των Τούρκων
Κατηγορία:Τουρκικά φύλα Κατηγορία:Τουρκικά κράτη
Home (άλμπουμ των Deep Blue Something)
Το "Home" είναι το δεύτερο άλμπουμ των Deep Blue Something. Κυκλοφόρησε αρχικά από την και επανακυκλοφόρησε το 1995 από την Interscope. Το άλμπουμ είναι γνωστό για τη μεγάλη επιτυχία του "Breakfast at Tiffany's" το οποίο έφτασε στο #5 του Billboard Hot 100, το # 1 του UK Singles Chart και το #3 του ARIA Singles Chart. Το τραγούδι αυτό είναι μέχρι τώρα η μεγαλύτερη και μόνη επιτυχία του συγκροτήματος. Το "Halo" έφτασε μέχρι το #102 του Billboard Hot 100 ενώ το "Josey" έφτασε στο #27 του UK Singles Chart. Το άλμπουμ ανακηρύχθηκε Χρυσό από την RIAA.
Κομμάτια
Όλα τα κομμάτια γράφτηκαν από τον Todd Pipes εκτός από τα σημειωμένα
Ελένη Παλαιολογίνα (1428-1458)
Η Ελένη Παλαιολογίνα (Μυστράς, 1428 - Λευκωσία, 1458) ήταν Βυζαντινή πριγκίπισσα της οικογένειας των Παλαιολόγων, βασιλική σύζυγος της Κύπρου και τιτουλάρια βασιλική σύζυγος της Ιερουσαλήμ και του Αρμενικού βασιλείου της Κιλικίας, μέσω του γάμου της με τον βασιλιά Ιωάννη Β΄ της Κύπρου.
Γεννήθηκε στο κάστρο του Μυστρά και ήταν μοναχοκόρη του Θεοδώρου Β΄ Παλαιολόγου και της Κλεόπα Μαλατέστα. Από τη μεριά του πατέρα της ήταν εγγονή του Βυζαντινού αυτοκράτορα Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου και ανιψιά των αυτοκρατόρων Ιωάννη Η΄ Παλαιολόγου και Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Παλαιολόγου (ο τελευταίος βασιλεύων αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης).
Το 1441, σε ηλικία 14 ετών, παντρεύτηκε τον βασιλιά Ιωάννη Β΄ της Κύπρου, στον ναό της Αγίας Σοφίας στη Λευκωσία (σήμερα τέμενος Σελιμιγιέ). Απέκτησαν δύο κόρες, την Καρλόττα, μετέπειτα βασίλισσα της Κύπρου, και την Κλεόπα που απεβίωσε.
Ο σύζυγός της, από την εξωσυζυγική του σχέση με τη Μαριέττα από την Πάτρα, απέκτησε έναν γιο, τον Ιάκωβο (1438-1473), ο οποίος καθαίρεσε την ετεροθαλή αδερφή του Καρλόττα και έγινε βασιλιάς της Κύπρου.
Η βασίλισσα Ελένη ενίσχυσε και προστάτευσε την ορθόδοξη Εκκλησία της Κύπρου, που μέχρι τότε καταπιεζόταν από τη Λατινική. Λόγω της αυξημένης πολιτικής της δύναμης κατόρθωσε να περιορίσει τους συνεχείς διωγμούς του ελληνικού στοιχείου της Κύπρου. Στις παρυφές της Λευκωσίας είχε ανοικοδομήσει το ορθόδοξο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου Μαγγάνων, προκειμένου να βοηθήσει τους φυγάδες ιερωμένους μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης.
Πρόγονοι
Κατηγορία:Ηγεμόνες της Κύπρου Κατηγορία:Βυζαντινοί του 15ου αιώνα Ελενη
Δημοτικό Κλειστό Γυμναστήριο Δράμας «Δημήτρης Κραχτίδης»
Το Δημοτικό Κλειστό Γυμναστήριο «Δημήτρης Κραχτίδης» είναι αθλητικό κέντρο που βρίσκεται στην πόλη της Δράμας, στον ομώνυμο νομό.
Κατασκευάστηκε το 1997 και διαθέτει χωρητικότητα 1.700 θεατών. Ο φορέας στον οποίο ανήκει είναι ο Δήμος Δράμας.
Το όνομά του ωφείλεται στο Δημήτρη Κραχτίδη, επί σειρά ετών νομαρχιακό Επιθεωρητή Φυσικής Αγωγής, ο οποίος συνέβαλε αποφασιστικά στην ανάπτυξη του αθλητισμού στην περιοχή.
Το Κλειστό Γυμναστήριο φιλοξενεί αγώνες καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης και χειροσφαίρισης. Έχει φιλοξενήσει δύο αγώνες της Εθνικής Ελλάδος για τα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ 1999 (με Βέλγιο και Γερμανία), καθώς και το All-Star Game Ανδρών του 2002. Εκεί διεξήχθη επίσης το Final-4 του Κυπέλλου Ελλάδος πετοσφαίρισης ανδρών το 1998-99, ο τελικός του Κυπέλλου Ελλάδος χειροσφαίρισης γυναικών το 2005 και οι αγώνες της Εθνικής ομάδας Ανδρών Handball με Γερμανία, Ισπανία, Πολωνία, Σερβία, Τυνησία.
Χρησιμοποιείται ως έδρα από τους συλλόγους Α.Σ. ΓΑΙΑ ΔΡΑΜΑΣ ΔΡΑΜΑ 1986 BIANCO MONTE Κ.Α.Ο. Δράμας και  Α.Σ. Τιτάνες Δράμας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δραμας Δημητρης Κραχτιδης Δραμας Δημητρης Κραχτιδης Δραμας Δημητρης Κραχτιδης Δραμας Δημητρης Κραχτιδης Δραμας Δημητρης Κραχτιδης
Κωμιακή Νάξου
thumb|261x261px|Το χωριό Κωμιακή όπως φαίνεται απ΄ το δρόμο Μέση - Απόλλωνα Νάξου
Κυπαρίσσι (αποσαφήνιση)
Οικισμοί
Στα παρακάτω χωριά της Ελλάδας:
Κωμιακή Νάξου
thumb|right|259x259px|Σοκάκι της Κωμιακής thumb|259x259px|Ο Κούρος του [[Απόλλωνας Νάξου|Απόλλωνα|εναλλ.=Ο Κούρος του Απόλλωνα]]
Κυπαρίσσι (αποσαφήνιση)
Καταργημένοι οικισμοί
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Κωμιακή Νάξου
Η Κωμιακή (ή Κορωνίδα ή το επίσημο Κορωνίς) είναι το βορειότερο ορεινό χωριό της Νάξου σε υψόμετρο 550-620 μέτρων, με 279 κατοίκους (απογραφή 2011). Διοικητικά υπάγεται στην Τοπική Κοινότητα Κορωνίδος του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων της Περιφερειακής Ενότητας Νάξου της Περιφέρειας Ν. Αιγαίου (κατά το Σχέδιο Καλλικράτης). Έχει χαρακτηριστεί από το 1988 παραδοσιακός οικισμός.
Παλαιότερα ανήκε  στην επαρχία Νάξου του νομού Κυκλάδων. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε έδρα κοινότητας του δήμου Δρυμαλίας. Από 1 Ιανουαρίου 2011 αποτελεί ιδία έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Δρυμαλίας, του Δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων.
Ιστορικά στοιχεία
Η Κωμιακή κατοικείται από την προϊστορική εποχή, όπως αυτό καταδεικνύεται από το ίδιο το όνομά της που υποδηλώνει το κέντρο (Κώμη) πολλών μικρότερων οικισμών, αλλά και από τον μεγάλο αριθμό τάφων της Πρωτοκυκλαδικής περιόδου (3500 π.Χ.) που βρίσκονται γύρω από το χωριό, αλλά και στην ευρύτερη περιοχή.
Το τοπωνύμιο "Κωμιακή" διασώζεται σε έγγραφα της Φραγκοκρατίας από τα μέσα του 15ου αιώνα σε λατινική γραφή με τις ονομασίες "Chimiachi" (1449) και "Comiachi" (1537). Η πρώτη καταγραφή του τοπωνυμίου στα ελληνικά βρίσκεται σε δικαιοπρακτικό έγγραφο του 1639 (διαθήκη της Βαγιανής Χωριανού).
Το όνομα "Κορωνίς" εμφανίζεται για πρώτη φορά το 1834, όταν ιδρύθηκαν στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος οι Δήμοι. Ένας από τους πέντε Δήμους της Νάξου ήταν ο «Δήμος Κορωνίδος», που περιελάμβανε τους οικισμούς Κωμιακή, Βόθροι, Σκαδό, Μάση, Κεραμωτή, ΑΠόλλωνα, Σκεπόνι, Χίλια Βρύση κ.λπ. Έδρα του Δήμου Κορωνίδος ορίστηκε ο οικισμός της «Κωμιακής». Το ίδιο συνέβη και το 1912 όταν καταργήθηκαν οι Δήμοι και ιδρύθηκαν Κοινότητες. Η «Κοινότητα Κορωνίδος» είχε έδρα τον οικισμό της Κωμιακής και περιελάμβανε στα όριά της τους οικισμούς Κωμιακή, Απόλλωνα, Σκεπόνι, Χίλια Βρύση.
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Αγιά ( 31 κ.), Απόλλωνα ( 129 κ.), Κάμπο ( 279 κ.), Μυρίση (55 κ.), Ταξιάρχη ( 22 κ.), Φαρακλό ( 5 κ.) και Χίλια Βρύση ( 42 κ.) την τοπική κοινότητα Κορωνίδος ( 594 κ.). Η τ.κ. Κορωνίδος υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δρυμαλίας, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Σημεία ενδιαφέροντος
Στα βόρεια της Κωμιακής και κοντά στα τελευταία σπίτια και την παλαιά βρύση της Χωστής εντοπίστηκε στη θέση "Αξός" το 1995 από τον Κωμιακίτη φιλόλογο-συγγραφέα Νίκο Ι. Λεβογιάννη ο μοναδικός στη Νάξο Θολωτός Μυκηναϊκός τάφος. Τον τάφο αυτό είχε ανασκάψει το 1910 ο αρχαιολόγος Κλων Στέφανος, αλλά από τότε είχε ξεχαστεί ακόμη και η ύπαρξή του. Πρόκειται για κτίσμα διαστάσεων 3,60μ. η διάμετρος, και 2,40 το ύψος, που τοποθετείται στα τέλη του 15ου και τις αρχές του 14ου αιώνα π.Χ.
Στον παραθαλάσσιο οικισμό Απόλλωνα, το επίνειο της Κωμιακής, βρίσκεται ένα από τα δυο αρχαία λατομεία της Νάξου στα οποία πρωτοξεκίνησε η μεγαλύτερη τέχνη της αρχαιότητας, η μαρμαρογλυπτική.
Ερείπια από προϊστορικά κάστρα (Ελληνικά) διασώζονται σε μεγάλη έκταση στις περιοχές Μυρίση-Κανά, Γυναικόπετρα Φανερωμένης, Τρυπητός. Γνωστοί είναι επίσης οι μισοερειπωμένοι φράγκικοι πύργοι του Γριμάλδι στο Σκεπόνι, του Ντερεμόν στου Κανά, των Κόκκων στην Αγιά και το φράγκικο κάστρο στο κέντρο του οικισμού της Κωμιακής με το "πυργόσπιτο του Φράγκου".
Στην εκκλησία της Θεοσκέπαστης στην Κωμιακή διασώζονται αγιογραφίες των αρχών του 20ου αιώνα του Μυτιληνιού ζωγράφου Μαλούκη, στα πρόσωπα των οποίων αποτυπώνονται φυσιογνωμίες κατοίκων του χωριού την περίοδο που τις ζωγράφιζε ο καλλιτέχνης. Λόγω αυτής τους της ιδιαιτερότητας έχουν κηρυχθεί προστατευόμενο μνημείο απ' την Εφορία Βυζαντινών αρχαιοτήτων Κυκλάδων.
Προσωπικότητες
Η Κωμιακή αποτελεί πατρίδα πολλών εξεχουσών προσωπικοτήτων.
Από την Κωμιακή κατάγεται ο Οικουμενικός Πατριάρχης Άνθιμος Γ΄, κατά κόσμον Σακελλάριος Χωριανόπουλος, ο οποίος διαδέχτηκε τον Ευγένιο ΣΤ΄, ο οποίος διετέλεσε Πατριάρχης επί έξ μήνες, αφού διαδέχτηκε τον απαγχονισθέντα από τους Τούρκους Γρηγόριο τον Ε΄. Ο Άνθιμος εκλέχτηκε Πατριάρχης όντας φυλακισμένος του Σουλτάνου επί 7μηνο για δεύτερη φορά. Ο Άνθιμος παρέμεινε στον Οικουμενικό θρόνο επί διετία (1822-1824), καθαιρεθείς απ΄ το Σουλτάνο, ο οποίος τον συνέλαβε με σκοπό να τον απαγχονίσει, αλλά τελικά τον εξόρισε στην περιοχή της Καππαδοκίας. ο Άνθιμος πριν εκλεγεί Πατριάρχης ήταν επί 20 έτη μητροπολίτης Σμύρνης. Στον προαύλιο χώρο της Θεοσκέπαστης Κωμιακής υπάρχει η προτομή του.