cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σύστημα αρχείων
Μεταδεδομένα
Πολλές πληροφορίες καταγραφής συνήθως συνοδεύουν κάθε αρχείο. Αυτές οι πληροφορίες μπορεί να είναι:
Συστήματα αρχείων δίσκου
Τα συστήματα αρχείων δίσκου είναι συστήματα αρχείων ειδικά σχεδιασμένα για τη διαχείριση αρχείων σε δίσκους αποθήκευσης δεδομένων.
Ενδεικτικά συστήματα αρχείων δίσκου είναι τα FAT (FAT12, FAT16, FAT32, exFAT), NTFS, HFS και HFS+, HPFS, UFS, ext2, ext3, ext4, btrfs, ISO 9660, ODS-5, Veritas File System, ZFS και UDF.
Συστήματα αρχείων μαγνητοταινίας
Τα συστήματα αρχείων μαγνητοταινίας είναι συστήματα αρχείων ειδικά σχεδιασμένα για τη διαχείριση αρχείων σε μαγνητοταινίες αποθήκευσης δεδομένων. Συνήθως είναι διαφορετικά από τα συστήματα αρχείων δίσκου καθώς στα δεδομένα μιας μαγνητοταινίας η προσπέλαση είναι σειριακή.
Λειτουργικά συστήματα
Τα περισσότερα λειτουργικά συστήματα παρέχουν ένα σύστημα αρχείων, καθώς ένα σύστημα αρχείων αποτελεί αναπόσπαστο μέρος κάθε σύγχρονου λειτουργικού συστήματος.
Τα λειτουργικά συστήματα των πρώτων μικροϋπολογιστών η μόνη πραγματική αποστολή τους ήταν η διαχείριση αρχείων - γεγονός που αντικατοπτρίζεται στα ονόματά τους (βλέπε DOS). Μερικά πρώιμα λειτουργικά συστήματα είχαν ένα ξεχωριστό συστατικό για το χειρισμό των συστημάτων αρχείων που το ονόμαζαν λειτουργικό σύστημα δίσκου. Σε κάποιους μικροϋπολογιστές, το λειτουργικό σύστημα δίσκου ήταν φορτωμένο χωριστά από το υπόλοιπο λειτουργικό σύστημα. Τα πρώτα λειτουργικά συστήματα, συνήθως υποστήριζαν μόνο ένα μητρικό, ανώνυμο σύστημα αρχείων. Για παράδειγμα το CP/M υποστήριζε μόνο το δικό του σύστημα αρχείων, το οποίο θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε «CP/M σύστημα αρχείων" αλλά γενικά δεν έχει καμία επίσημη ονομασία.
Πατρίκ Στρζοντά
Ο Πατρίκ Στρζοντά (Patrick Strzoda, γεννήθηκε στις 5 Ιανουαρίου 1952) είναι Γάλλος υψηλόβαθμος δημόσιος υπάλληλος, πρώην έπαρχος και επιτελάρχης του σημερινού προέδρου της Γαλλίας.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην πόλη Ταν Οτ-Ριν (Thann, Haut-Rhin) της Γαλλίας. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Φρανς-Κοντέ, από όπου απέκτησε πτυχίο Αγγλικής, και από το Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου, από όπου απέκτησε πτυχίο νομικής. Ολοκλήρωσε την Εθνική Σχολή Διοίκησης (École nationale d'administration) το 1983.
Σταδιοδρομία
Ήταν επιτελάρχης του επάρχου της Ντορντόν από το 1985 ως το 1987. Στη συνέχεια αναπληρωτής έπαρχος (αντινομάρχης) της Σαιν Ζαν ντε Μοριάν (Saint-Jean-de-Maurienne) από το 1987 ως το 1989, και γενικός γραμματέας της επιτροπής για την ανάθεση των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων στην Αλμπερβίλ από το 1989 ως το 1992.
Μεταξύ άλλων υπηρέτησε ως έπαρχος της Hautes-Alpes (2002 - 2004), της Deux-Sèvres (2005) της Hauts-de-Seine (2009 - 2011) και της Corse-du-Sud (2011-2013) και στη συνέχεια ως έπαρχος της Βρετάννης από το 2013 ως τον Μάιο του 2016.
Στις 14 Μαΐου 2017 διορίστηκε από τον πρόεδρο Εμμανυέλ Μακρόν ως επιτελάρχης του και αντιπρόσωπός του στη Συνηγεμονία της Ανδόρας.
Ανάμεσα σε άλλους τίτλους, έχει τιμηθεί με το Παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής.
Μοριακή Γενετική
Η Μοριακή Γενετική είναι ο κλάδος της βιολογίας που μελετά τη δομή και τη λειτουργία των γονιδίων σε μοριακό επίπεδο. Σε αυτόν τον ειδικό κλάδο μελετάται η μεταφορά των γονιδίων από γενεά σε γενεά. Η μοριακή γενετική χρησιμοποιεί τις μεθόδους της γενετικής και της μοριακής βιολογίας. Ονομάζεται έτσι για να διαφοροποιείται από άλλα πεδία της γενετικής, όπως είναι η οικολογική γενετική και η πληθυσμιακή γενετική. Ιδιαίτερα σημαντική περιοχή στον τομέα της έρευνας είναι η χρήση της μοριακής πληροφορίας για τον καθορισμό της καταγωγής και συνεπώς της ορθής επιστημονικής ταξινόμησης των οργανισμών: η συγκεκριμένη μέθοδος αποδίδει τη μοριακό σύστημα ταξινόμησης.
Εκτός του ότι καθορίζει το πρότυπο καταγωγής, η μοριακή γενετική βοηθά στην κατανόηση γενετικών μεταλλάξεων που μπορούν να προκαλέσουν ορισμένους τύπους ασθενειών. Χρησιμοποιώντας τις μεθόδους της γενετικής και της μοριακής βιολογίας, η μοριακή γενετική ανακαλύπτει τις αιτίες της μεταφοράς συγκεκριμένων χαρακτηριστικών ή των πιθανών μεταλλάξεών τους.
Σαντόρσο
Το Σαντόρσο (ιταλικά: Santorso) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Δυσχεσία
Η δυσχεσία είναι η «δυσκολία στην κένωση ή στο άδειασμα του ορθού που μπορεί να συμβεί ακόμη και με συχνές επισκέψεις στην τουαλέτα και ακόμη και με απαλές κινήσεις». Οι συνθήκες που μπορούν να δημιουργήσουν το σύμπτωμα ομαδοποιούνται μερικές φορές ως διαταραχές της αφόδευσης. Ο συμπτωματικός ορθικός τεινεσμός είναι ένα θέμα που σχετίζεται στενά.
Μια άλλη πηγή ορίζει την εκκενωτική δυσλειτουργία ως «έναν αστερισμό συμπτωμάτων όπως παρατεταμένη επανειλημμένη καταπόνηση στις κινήσεις του εντέρου, αίσθηση ατελούς κένωσης και την ανάγκη για δαχτυλικό χειρισμό».
Ορισμένοι περιγράφουν ένα «σύνδρομο δυσχεσίας», ορίζοντάς το ελαφρώς ως «δυσκολία στην κένωση, η οποία μπορεί να σχετίζεται ή όχι με δυσκοιλιότητα».
Άλλοι ταυτίζουν ακατάλληλα την δυσχεσία με τον ανισμό. Αν και ο ανισμός είναι ένας τύπος δυσχεσίας, η δυσχεσία έχει πολλές άλλες πιθανές αιτίες εκτός από τον ανισμό.
Σημάδια και συμπτώματα
Η ακράτεια κοπράνων σε αέρια, υγρά, στερεά κόπρανα ή βλέννα παρουσία συμπτωμάτων δυσχεσίας μπορεί να υποδηλώνει απόκρυφη πρόπτωση ορθού, δυσλειτουργία εσωτερικού/εξωτερικού πρωκτικού σφιγκτήρα ή σύνδρομο φθίνοντα περινέου.
Αιτίες
Μια ανασκόπηση ανέφερε ότι οι πιο συχνές αιτίες διαταραχής του κύκλου της αφόδευσης σχετίζονται με την εγκυμοσύνη και τον τοκετό, τη γυναικολογική καταγωγή ή τις νευρογενείς διαταραχές του άξονα εγκεφάλου-εντέρου. Ασθενείς με δυσχεσία φαίνεται να έχουν διαταραχή της λειτουργίας του πυελικού εδάφους.
Ειδικές αιτίες περιλαμβάνουν:
Ατελής κένωση
Η δυσχεσία μπορεί να είναι αιτία ατελούς κένωσης των κοπράνων. Η κανονική κένωση του περιεχομένου του ορθού είναι 90-100%. Κένωση μικρότερη του 90% θα μπορούσε να οριστεί ως ατελής κένωση. Η ελλιπής κένωση είναι επίσης ένας από τους παράγοντες που εμπλέκονται στην αιτία της ακράτειας κοπράνων.
Διάγνωση
Ένα ερωτηματολόγιο πέντε τεκμηρίων επικυρώθηκε για διάγνωση και βαθμολόγηση του συνδρόμου δυσχεσίας. Οι παράμετροι ήταν:
Ταξινόμηση
Η δυσχεσία είναι μία από τις αιτίες της χρόνιας δυσκοιλιότητας. Η δυσχεσία θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένας τύπος απόφραξης του εντέρου, όπου μπορεί να ταξινομηθεί ως απόφραξη του παχέος εντέρου. Η δυσχεσία συχνά προκαλεί ένα σύμπτωμα που ονομάζεται ορθικός τεινεσμός. Συνεπώς, η δυσκοιλιότητα, η απόφραξη του εντέρου και ο τεινεσμός είναι όλα στενά συνδεδεμένα θέματα.
Η απόφραξη εξόδου μπορεί να ταξινομηθεί σε τέσσερις ομάδες.
Θεραπεία
Η δυσχεσία έχει πολλές αιτίες, επομένως η αντιμετώπιση σε κάθε μεμονωμένη περίπτωση είναι συγκεκριμένη για την αιτία του συμπτώματος. Για τον εσωτερικό εγκολεασμό του ορθού η θεραπεία είναι χειρουργική, είτε STARR είτε ορθοπειξία. Για ορθοκήλη, STARR ή εμφύτευση πλέγματος. Για τον ανισμό/δυσενέργεια του πυελικού εδάφους, άσκηση βιοανάδρασης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αφόδευση Κατηγορία:Συμπτώματα και σημάδια: Πεπτικό σύστημα και κοιλιά
Μαρκ Γκόρσκι
Ο Μαρκ Μπράιαν Γκόρσκι (Mark Brian Gorski, γενν. 6 Ιανουαρίου 1960) είναι Αμερικανός πρώην ποδηλάτης πίστας (ποδηλατοδρόμιο), που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο του ατομικού σπριντ (απόσταση 1000 μέτρων) στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984.
Ο Γκόρσκι γεννήθηκε στο Έβανστον του Ιλινόι και πήγε γυμνάσιο στο προάστιο Ροσέλ του Σικάγου. Στη συνέχεια σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, αποφοιτώντας το 1982.
Ο Γκόρσκι ήταν μέλος των ολυμπιακών ομάδων ποδηλασίας των ΗΠΑ το 1980 (τότε τελικώς οι ΗΠΑ δεν είχαν συμμετάσχει), το 1984 και το 1988. Το 1984 πήρε το χρυσό μετάλλιο επικρατώντας του συμπατριώτη του Αφροαμερικανού Νέλσον Βάιλς, ενώ τρίτος κατατάχθηκε ο Ιάπωνας Τσουτόμου Σακαμότο. Τρία χρόνια αργότερα, στους Παναμερικανικούς Αγώνες της Ιντιανάπολις, ο Γκόρσκι πήρε το αργυρό μετάλλιο στο ίδιο αγώνισμα. Το 1995 εντάχθηκε στο αμερικανικό «Hall of Fame» της ποδηλασίας. Το 1992 στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης ήταν σχολιαστής για λογαριασμό του NBC.
Σήμερα ο Γκόρσκι ζει στο Σαιντ Λούις και είναι διευθυντής στον τομέα αναπτύξεως και διαχειρίσεως ακινήτων μιας ιδιωτικής εταιρείας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές της ποδηλασίας Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες
Αντρέα Ντόρια
Ο Αντρέα Ντόρια (Andrea Doria, 30 Νοεμβρίου 1466 - 25 Νοεμβρίου 1560) ήταν Ιταλός κοντοτιέρος και ναύαρχος της Δημοκρατίας της Γένοβας. Ήταν απόγονος φημισμένης οικογένειας της Γένοβας.
Βιογραφικό
Ο Αντρέα Ντόρια ακολούθησε από νεαρή ηλικία στρατιωτική σταδιοδρομία. Αρχικά υπηρέτησε ως μισθοφόρος του πάπα Ινοκέντιου Η΄, κατόπιν του βασιλιά Φερδινάνδου Α΄ και αργότερα του γιου του, Αλφόνσου Β΄, ενώ βρέθηκε και στην υπηρεσία των Ιωαννιτών ιπποτών της Ρόδου. Το έτος 1503 συμμετείχε με τον θείο του, Ντομένικο Ντόρια, στην καταστολή της εξέγερσης της Κορσικής κατά της Γένοβας. Όταν η Γένοβα απαλλάχτηκε από τον γαλλικό ζυγό, εξόπλισε στόλο αποτελούμενο από οχτώ γαλέρες και άρχισε να περιοδεύει στην Μεσόγειο πολεμώντας τους Τούρκους και τους πειρατές. . Η πιο σημαντική και ένδοξη νίκη του κατά των Τούρκων ήταν εκείνη στην Πιανόζα, το έτος 1519. Ύστερα από αυτή τη νίκη τάχθηκε στην υπηρεσία του βασιλιά της Γαλλίας Φραγκίσκου Α΄, ο οποίος διεκδικούσε με πόλεμο την Ιταλία. Όταν οι Γάλλοι ηττήθηκαν στην Παβία (1525), ο Ν. βρέθηκε στην παπική Αυλή του Κλήμη Ζ΄ και ύστερα από δύο χρόνια εντάχθηκε και πάλι στη δύναμη των Γάλλων, για να καταλήξει στο πλευρό του Γερμανού αυτοκράτορα και βασιλιά της Ισπανίας Κάρολου Ε΄, με τη βοήθεια του οποίου απελευθέρωσε την πατρίδα του. Ο αυτοκράτορας τον ονόμασε τότε αρχιναύαρχο του αυτοκρατορικού στόλου και πρίγκιπα του Μέλφι. Ως απόλυτος άρχοντας της Γένοβας εκμηδένισε τις φατρίες και οργάνωσε ένα ολιγαρχικό σύστημα διακυβέρνησης που ήταν προνόμιο λίγων αριστοκρατικών οικογενειών. Ο Ν. αφοσιώθηκε και πάλι στο κυνήγι των πειρατών της Μεσογείου. . Ο Αντρέα Ντόρια απελευθέρωσε τα ελληνικά εδάφη της Κορώνης και της Πάτρας, ενώ συμμετείχε στην άλωση της Τύνιδας το έτος 1535· Χάρη σε αυτόν ο Κάρολος Ε΄ κατέκτησε σχεδόν ολόκληρη την Ιταλία.
Η Ναυμαχία της Πρέβεζας
thumb|300px|«Η Ναυμαχία της Πρέβεζας» του ζωγράφου Ohannes Umed Behzad (1866), Ναυτικό Μουσείο της Κωνσταντινούπολης Στις 28 Σεπτεμβρίου του έτους 1538 ο Αντρέα Ντόρια ηγήθηκε μεγάλης αρμάδας πλοίων 7 κρατών, ενωμένου στόλου της Χριστιανικής Συμμαχίας (Holy League), η οποία συστήθηκε από τον Πάπα Παύλο Γ΄, και έλαβε μέρος στη διάσημη Ναυμαχία της Πρέβεζας όπου ήρθε αντιμέτωπος με τον στόλο του θρυλικού πειρατή Μπαρμπαρόσα Χαϊρεντίν Πασά, ο οποίος ηγείτο ως ναύαρχος του Οθωμανικού στόλου υπό την αιγίδα του Σουλτάνου Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς. . Η ναυμαχία αυτή είχε κάποιες ιδιορρυθμίες και ενώ αναγράφεται ότι "νίκησαν οι Οθωμανοί" στην πραγματικότητα ο Αντρέα Ντόρια αποχώρησε από το πεδίο της ναυμαχίας καθόσον αυτή ήταν σε εξέλιξη, μάλλον για να αποφύγει απώλεια πλοίων ιδιοκτησίας του. Πάντως η ημερομηνία της Ναυμαχίας της Πρέβεζας 28η Σεπτεμβρίου εορτάζεται στή σημερινή Τουρκία ως εθνική εορτή, τα δε νέα υποβρύχια του Τουρκικού στόλου φέρουν το όνομα Preveze 1, Preveza 2, Preveze 3, κλπ.
Μετέπειτα δράση
Ο Αντρέα Ντόρια συνέχισε να κυβερνά τη Γένοβα με μεθόδους τυραννικές και έχει μείνει στην ιστορία η απάνθρωπη βαρβαρότητα με την οποία κατέστειλε εξέγερση στην πόλη το 1547. Σε προχωρημένη ηλικία αναγκάστηκε να πολεμήσει τους Γάλλους και να τους διώξει από τη Κορσική ύστερα από πόλεμο δύο χρόνων (1555). Πέθανε υπέργηρος στη Γένοβα, αφού πρώτα ανέθεσε τη διοίκηση του στόλου του στον γιο του ανιψιού του, Τζοβάνι Αντρέα Ντόρια. Η Ρώμη διαθέτει μεγάλη οδό που φέρει το όνομα Οδός Αντρέα Ντόρια.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιταλοί ναύαρχοι Κατηγορία:Πρόσωπα της Δημοκρατίας της Γένοβας
Αλεξάνδρα Τσανάκα
Η Αλεξάνδρα Τσανάκα (Σέρρες, 1965) είναι Ελληνίδα πολιτικός και πρώην βουλευτής.
Στις βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου 2015 εξελέγη στο Ελληνικό Κοινοβούλιο με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπώντας την εκλογική περιφέρεια Καβάλας. Στις 21 Αυγούστου 2015 εγκατέλειψε ΣΥΡΙΖΑ μαζί με άλλους είκοσι τέσσερις διαφωνούντες δημιουργώντας τη Λαϊκή Ενότητα. Για τις εκλογές τις 25 Ιουνίου του 2023 ειναι υποψήφια Βουλευτής Καβάλας με την ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ -ΖΩΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Καβάλας
Λευκό Όρος
Έχει προσανατολισμό από ΝΔ. προς ΒΑ. και χωρίζεται από βαθιές και απότομες χαράδρες. Εξαιτίας του μεγάλου ύψους του ορεινού αυτού όγκου, το μεγαλύτερο μέρος του καλύπτεται από χιόνι και πάγους. Το σχήμα του όρους μοιάζει με τραπέζι με μήκος 50 χλμ. και μέσο πλάτος 15 χλμ.
Την κύρια πλουτοπαραγωγική πηγή του όρους αποτελεί ο τουρισμός. Πράγματι οι απότομες πλαγιές του αποτελούν πόλο έλξης για τους ορειβάτες όλου του κόσμου, που ξεκινούν από τα ξενοδοχεία που υπάρχουν στις πλαγιές του, με σκοπό να κατακτήσουν τις κορυφές του. Για αυτό το λόγο άλλωστε έχει κατασκευαστεί και εναέριος σιδηρόδρομος, που ανεβάζει τους τουρίστες σε ύψος 2.665 μ. Το νέο τούνελ μεταξύ Γαλλίας και Ιταλίας, εκτός του ότι συντομεύει την απόσταση μεταξύ των δύο χωρών, συντελεί και στην τουριστική ανάπτυξη του όρους.
Κατηγορία:Άλπεις Κατηγορία:Βουνά της Γαλλίας Κατηγορία:Βουνά της Ελβετίας Κατηγορία:Βουνά της Ιταλίας
Νέα Ποτίδαια Χαλκιδικής
Η Νέα Ποτίδαια ή Νέα Ποτείδαια (ή απλά Ποτίδαια) είναι παραθαλάσσιος μεγάλος οικισμός και κοινότητα στο Δήμο Νέας Προποντίδας του νομού Χαλκιδικής. Ο πληθυσμός της είναι 1.559 κάτοικοι, με βάση την πληθυσμιακή απογραφή του 2011. Βρίσκεται στα 6 χιλιόμετρα νότια από τα Νέα Μουδανιά, στο στενότερο σημείο της χερσονήσου Κασσάνδρας. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τις τουριστικές επιχειρήσεις και την αλιεία. Τον οικισμό ίδρυσαν Μικρασιάτες και Ανατολικοθρακιώτες πρόσφυγες κατά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923.
Ιστορικά στοιχεία
μικρογραφία|Ο Ναός του Αγίου Γεωργίου Νέας Ποτίδαιας. Ωστόσο, η περιοχή ήταν αποικία των Κορινθίων από τον 7ο αιώνα π. Χ. Πήρε μέρος στη μάχη των Πλαταιών και αναφέρεται το όνομά της στο ορειχάλκινο μνημείο του Τρικάρηνου Όφι που αφιερώθηκε στις ελληνικές πόλεις κράτη που συμμετείχαν στη μάχη. Σύντομα εξελίχθηκε σε σημαντική πόλη στη Χαλκιδική και μάλιστα η αποστασία της από την Αθηναϊκή Συμμαχία αποτέλεσε μια από τις αφορμές του Πελοποννησιακού Πολέμου. Στις μάχες που ἀκολούθησαν έλαβε μέρος και ο γνωστός αθηναίος φιλόσοφος Σωκράτης. Το 357 π.Χ. καταλήφθηκε από τον Φίλιππο Β΄ και καταστράφηκε, ενώ οι κάτοικοί της εξανδραποδίστηκαν. Μετά την ανοικοδόμησή της από τον Κάσσανδρο, ονομάσθηκε Κασσάνδρεια, η οποία άκμασε στα ρωμαϊκά χρόνια, οπότε και εγκαταστάθηκαν Ρωμαίοι άποικοι. Τον 1ο αιώνα π.Χ. υπήρχε ήδη η αρχική διώρυγα, η οποία βρισκόταν περί τα 500 μέτρα βορειότερα, έξω από το βόρειο τείχος του Κασσάνδρου. Το 540 μ.Χ. η Κασσάνδρεια καταστράφηκε από επιδρομή των Ούννων και επανιδρύθηκε από τον Ιουστινιανό, καταλαμβάνοντας ένα μικρό μέρος από την πόλη του Κασσάνδρου. Τότε κτίσθηκε και το «διατείχισμα» του οποίου σώζονται τα ερείπια, και διανοίχθηκε η διώρυγα, στην σημερινή, περίπου, θέση. Το διατείχισμα και η διώρυγα επισκευάσθηκαν από τον «Δεσπότη» (=βασιλιά) της Θεσσαλονίκης Ιωάννη 7ο Παλαιολόγο, το 1407, και βελτιώθηκαν από τους Βενετούς (1424-1430). Το 1430 η Χαλκιδική υποτάχθηκε στους Τούρκους. Στο διατείχισμα αυτό οχυρώθηκαν οι επαναστατημένοι Έλληνες το 1821 και αφού το επισκεύασαν αγωνίζονται σκληρά ως τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, για να ακολουθήσει αυτό που έμεινε στην μνήμη της Χαλκιδικής με την λέξη, "Ο Χαλασμός". . Ο οικισμός καταστράφηκε το 1821 από τους Τούρκους, έπειτα από το ολοκαύτωμα της Κασσάνδρας. Το σημερινό χωριό χτίστηκε το 1923 από Μικρασιάτες και Θρακιώτες πρόσφυγες το 1923, στη θέση του παλιού καταστραφέντος οικισμού. Οι πρόσφυγες προέρχονταν από τον Πλάτανο της Ανατολικής Θράκης και από την Καλόλιμνο της Μικράς Ασίας. Οι Θρακιώτες πρόσφυγες από τον Πλάτανο της Ανατολικής Θράκης μετέφεραν και την εικόνα του Αγίου Γεωργίου στη νέα τους πατρίδα.
Αξιοθέατα
Το κυριότερο αξιοθέατο της Νέας Ποτίδαιας είναι η διώρυγα της Κασσάνδρας, που ενώνει τους δύο κόλπους, τον Θερμαϊκό και τον Τορωναίο, διευκολύνοντας έτσι τη ναυσιπλοΐα. Στο χωριό υπάρχει νηπιαγωγείο και δημοτικό σχολείο, ενώ κύριοι ναοί είναι αυτοί του Αγίου Γεωργίου, ο οποίος είναι και πολιούχος, όπως επίσης και της Παναγίας Φανερωμένης, το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου και, σε μικρή απόσταση από το χωριό, ο ναός των Ταξιαρχών (μετόχι της Ιεράς Μονής Δοχειαρείου του Αγίου Όρους). Η ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού "Ερμής", αγωνίζεται στην Α' τοπική κατηγορία της ΕΠΣ Χαλκιδικής. Το κανάλι της Ποτιδαιας ανοίχτηκε από το Ξέρξη για να διευκολύνει την δίοδο του προς την ηπειρωτική Ελλάδα.
Φωτογραφίες από την περιοχή
αριστερά|μικρογραφία|Η δυτική είσοδος στη διώρυγα της Νέας Ποτίδαιας,
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Χαλκιδικής Κατηγορία:Δήμος Μουδανιών
Μπορντώ
Το Μπορντώ (γαλλικά: Bordeaux - οξιταν.: Bordèu) είναι πόλη της Ν. Δ. Γαλλίας στη διοικητική περιοχή της Νέας Ακουιτανίας, πρωτεύουσα του νομού Ζιρόντ. Είναι χτισμένη στην αριστερή όχθη του ποταμού Γαρoύνα. Είναι ένα από τα πολυπληθέστερα κέντρα της Γαλλίας. Ο πληθυσμός του ιστορικού κέντρου της πόλης αυξήθηκε την τελευταία δεκαετία από 215.363 κατοίκους (απογραφή 1999) σε 925.000 κατοίκους (2007) ενώ ο πληθυσμός ολόκληρης της πόλης συμπεριλαμβανομένων και των προαστίων φτάνει τους 1.200.000 κατοίκους. Στον πληθυσμό της, εκτός από Γάλλους συμπεριλαμβάνονται και συμπαγείς ομάδες αλλοδαπών (Ιταλοί, Ισπανοί, Πορτογάλοι, Γερμανοί, Βορειοαφρικανοί).
Το λιμάνι του είναι απ' τα σπουδαιότερα της Γαλλίας και η πόλη, που η θέση της είναι μακριά απ' τα γαλλογερμανικά σύνορα, έγινε έδρα διάφορων κυβερνητικών υπηρεσιών στους τρεις τελευταίους γαλλογερμανικούς πολέμους. Σήμερα, έχει ναυπηγεία, χυτήρια, βιομηχανία μεταλλουργίας και αναπτυγμένη γεωργία, γνωστή για τα περίφημα κρασιά Μπορντώ. Στην πόλη έχει την έδρα της η ποδοσφαιρική ομάδα Ζιροντέν Μπορντό (FC Girondins de Bordeaux).
Μεσαιωνική ιστορία
Γύρω στο 300 π.Χ. εγκαταστάθηκε στην περιοχή η Κέλτικη φυλή των Burdigala, παίρνοντας το όνομα της από έναν ποταμό νότια της πόλης. Το 60 π.Χ. έπεσε στα χέρια των Ρωμαίων, επί Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας αναπτύχθηκε σημαντικά, κατά τη διάρκεια του 3ου αιώνα μ.Χ. έγινε η πρωτεύουσα της αναπτυγμένης Ρωμαϊκής Ακουιτανίας. Αργότερα κυριεύθηκε διαδοχικά από τους Βανδάλους (276, 409), τους Βησιγότθους (414), και τους Φράγκους (498) ξεκινώντας μια εποχή παρακμής για την πόλη. Οι Μεροβίγγειοι βασιλείς ξεκίνησαν μια νέα περίοδο ακμής για την πόλη η οποία έγινε και έδρα αρχιεπισκοπής, λεηλατήθηκε από τους μουσουλμάνους (732) του Άμπντ έρ Ραχμάν έως την δολοφονία του στην μάχη του Τουρ στις 10 Οκτωβρίου του ίδιου χρόνου. Οι Καρολλίγγειοι βασιλείς διόρισαν μία σειρά από κόμητες προκειμένου να προστατέψουν τις όχθες του ποταμού Γαρούνα από τις επιδρομές των Βίκινγκ, αργότερα έγιναν κληρονομικοί ηγεμόνες της περιοχής. Τον 11ο αιώνα η κομητεία κληρονομήθηκε από τους δούκες της Γασκώνης.
Τον 12ο αιώνα έγινε επαρχία του Αγγλικού βασιλείου μετά τον γάμο της κληρονόμου του δουκάτου Ελεονώρας της Ακουιτανίας με τον Γαλλόφωνο βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκο Πλανταγενέτη που αμέσως μετά ανέβηκε στον Αγγλικό θρόνο ως Ερρίκος Β’. Επί της κυριαρχίας των Πλανταγενετών (12ος – 15ος αιώνας) η πόλη έγινε σημαντικό εμπορικό κέντρο παραγωγής κρασιού, ενώ κτίσθηκε ο καθεδρικός ναός του Αγίου Ανδρέα. Ο βασιλιάς Εδουάρδος Γ’ την όρισε σαν ανεξάρτητο κρατίδιο υπό την έμπιστη σ’ αυτόν ηγεσία του μεγαλύτερου γιου του Εδουάρδου του μαύρου πρίγκηπα (1362 – 1372)
Νεότερη ιστορία
Μετά την ήττα των Άγγλων στην μάχη του Καστιγιόν (1453) πέρασε οριστικά στα χέρια των Γάλλων, ο Γάλλος βασιλιάς Κάρολος Ζ΄ έχτισε ως ένδειξη ηγεμονίας του στην περιοχή το "Chateau Trompette" (Kάστρο της αποφασιστικής νίκης) και το "Fort du Ha". Εγκαταστάθηκε τοπικό κοινοβούλιο (1462), ενώ τον 16ο αιώνα το εμπόριο της πόλης αναπτύχθηκε σημαντικά εκτός του κρασιού και λόγω της διανομής ζάχαρης και σκλάβων από τις Δυτικές Ινδίες. Ενώθηκε πλήρως με το Γαλλικό στέμμα (1653) μετά την είσοδο στην πόλη του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου ΙΔ΄. Τον 18ο αιώνα, η πόλη αναπτύχθηκε περισσότερο από ποτέ και κτίσθηκαν 5.000 νέα μεγάλα οικοδομήματα. Μάλιστα ο Βίκτωρ Ουγκώ είχε εντυπωσιαστεί τόσο πολύ από την μεγαλοπρέπεια της πόλης που αναγκάστηκε να πει «πάρε τις Βερσαλλίες και την Αμβέρσα και θα έχεις το Μπορντώ». Κατά τη διάρκεια των Γαλλογερμανικών πολέμων (1870), του Α΄ και του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου έγινε έδρα της Γαλλικής κυβέρνησης.
Οικονομία
Το Μπορντώ είναι μία από τις μεγαλύτερες οινοπαραγωγικές πόλεις του κόσμου με 117.000 εκτάρια αμπελώνων με ετήσια κέρδη 14,5 δισεκατομμύρια ευρώ. Με ετήσια παραγωγή πάνω από 700 εκατομμύρια μπουκάλια με κάθε είδος κρασιού από τα καλύτερα στον κόσμο, ιδιαίτερα κόκκινα και λευκά. Έχει μία από τις μεγαλύτερες βιομηχανίες αεροναυτικής στον κόσμο που απασχολούν 20.000 κόσμο, η περιοχή του είναι δημοφιλέστατη για τις τουριστικές της δραστηριότητες, με 3.000.000 επισκέπτες ετησίως. Το λιμάνι του, το σημαντικότερο λιμάνι της χώρας στον Ατλαντικό ωκεανό διακινεί ετησίως 9.000.000 τόνους αγαθών στο εμπόριο της Γαλλίας με τις χώρες της Αμερικής.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|250x250εσ|Η Πορτ Καγιώ μικρογραφία|250x250εσ|Η [[Πέτρινη Γέφυρα του Μπορντώ|Πέτρινη γέφυρα]] μικρογραφία|250x250εσ|[[Πλας ντε λα Μπουρς (Μπορντώ)|Πλας ντε λα Μπουρς]] μικρογραφία|250x250εσ|Το Μεγάλο θέατρο μικρογραφία|250x250εσ|Η βασιλική Σαιν-Μισέλ Το Μπορντώ έχει χαρακτηρισθεί «Πόλη Τέχνης και Ιστορίας». Η πόλη φιλοξενεί 362 ιστορικά μνημεία (μόνο το Παρίσι έχει περισσότερα στη Γαλλία) με μερικά κτήρια να χρονολογούνται από τους ρωμαϊκούς χρόνους. Το λιμάνι του Μπορντώ, Πορ ντε λα Λυν (Λιμάνι του φεγγαριού), έχει εγγραφεί στη λίστα μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ ως «εξαιρετικό αστικό και αρχιτεκτονικό σύνολο».
Ο Καθεδρικός ναός Σαιντ-Αντρέ, η Βασιλική Σαιν-Μισέλ και η Βασιλική Σαιν-Σερέν είναι μέρος των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς των Διαδρομών του Σαντιάγο ντε Κομποστέλα στη Γαλλία.
Στα κυριότερα αξιοθέατα περιλαμβάνονται:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ακουιτανίας
Μαργαρίτα Α΄ της Δανίας
thumb|right|250px|Η Μαργαρίτα της Δανίας έφιππη - Ρόσκιλντ, ανδριάντας της Άννας - Μαρίας Κάρλ Νίλσεν Η Μαργαρίτα Α΄ της Δανίας ή Μαργαρίτα Βάλνταμερνταττερ (δανικά: Margrete Valdemarsdatter, 15 Μαρτίου 1353 – 28 Οκτωβρίου 1412), βασίλισσα της Δανίας (1387-1412), της Νορβηγίας (1388-1412) και της Σουηδίας (1389-1412) λόγω του γάμου της με τον Χάακον ΣΤ' της Νορβηγίας ήταν νεώτερη κόρη, έκτο και τελευταίο παιδί του βασιλιά Βάλντεμαρ Δ΄ της Δανίας και της συζύγου του Χέλβιγκ του Σλέσβιχ. Η Μαργαρίτα ήταν δημιουργός της Ένωσης του Κάλμαρ, η οποία ένωσε όλα τα σκανδιναβικά έθνη για περισσότερο από έναν αιώνα, έδρασε ως βασίλισσα της Δανίας παρ'ότι την εποχή εκείνη δεν ήταν δανέζικο έθιμο να κυβερνούν γυναίκες. . Έμεινε στην ιστορία σαν πολύ δυναμική και ενεργητική και ενεργητική βασίλισσα με χαρακτηρισμούς όπως "η Σεμίραμις του βορρά" ή "κυρία βασίλισσα", σε ένα γράμμα με προορισμό τον αντίπαλο της Αλβέρτο του Μέκλενμπουργκ φάνηκε ότι ήταν ευρύτατη γνωστές οι ικανότητες και η σοφία της.
Παιδικά χρόνια
Η Μαργαρίτα ήταν βασίλισσα ισχυρού χαρακτήρα και τεράστιας θέλησης με στόχο να ενώσει υπό την εξουσία της ολόκληρη τη Σκανδιναβία σε ένα παντοδύναμο χριστιανικό κράτος ώστε να μπορέσει να υποτάξει τη Χανσεατική Ένωση. Δεν άφησε βιολογικούς κληρονόμους λόγω του προώρου θανάτου του γιου της που την έθλιψε έντονα, αλλά ακούγεται ότι είχε μια νόθη κόρη με τον Αβραάμ Μπόντερσσον, διαδέχθηκε μια σειρά από ανίκανους βασιλείς που γκρέμισαν το βασίλειο της Δανία, ο πατέρας της ξεκίνησε την ανόρθωση. Η Μαργαρίτα έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ιστορικούς ως αυτοκρατορική με πολύ ψηλές βλέψεις, στις τοιχογραφίες παριστάνεται σε αρνητικό φως λόγω ότι δεν είχε τύψεις στο να μειώσει τη δύναμη της εκκλησίας προκειμένου να ενισχύσει τη δική της εξουσία. Η Μαργαρίτα γεννήθηκε στο κάστρο του Σόμποργκ, και βαπτίσθηκε στο Ροσκίλντε (1359) σε ηλικία 6 ετών οπότε και αρραβωνιάστηκε τον 18χρονο Χάακον ΣΤ' της Νορβηγίας τον νεώτερο γιο του βασιλιά Μάγκνους Δ΄ της Σουηδίας, ο πατέρας της Βάλντεμαρ στη συνέχεια πρόσφερε την υποστήριξη του στον Μάγκνους στη διαμάχη την οποία είχε με τον δεύτερο γιο του Έρικ (1356) ο οποίος κατείχε τη νότια Σουηδία. Πολλοί κύκλοι της Σουηδίας ήταν έντονα δυσαρεστημένοι από αυτόν τον γάμο, πιο συγκεκριμένα ο Μπρίτζετ της Σουηδίας σε μια επιστολή του στον πάπα περιγράφει το γεγονός ως "τα παιδιά που παίζουν με τις κούκλες τους". Το αποτέλεσμα του γάμου ήταν ο πατέρας της να κερδίσει τελικά τη Σκανία η οποία ήταν από το 1332 υποθηκευμένη στους Σουηδούς, αρχικά ο Μάγκνους πρόσφερε στον Βάλντεμαρ μονάχα το κάστρο του Έλσινγκμποργκ αλλά αυτό δεν αρκούσε στον Βάλντεμαρ που χρησιμοποίησε το κάστρο αυτό σαν βάση για να κατακτήσει ολόκληρη τη Σκανία. Ο Βάλντεμαρ υποστήριξε τον Μάγκνους απέναντι στον γιο του Έρικ ΙΒ' της Σουηδίας αλλά μετά τον πρόωρο θάνατο του Έρικ τον Ιούνιο του 1359 οι ισορροπίες άλλαξαν, η συμμαχία διαλύθηκε όπως και ο αρραβώνας ανάμεσα στον Μάγκνους και τη Μαργαρίτα.
Γάμος με τον πρίγκηπα Χάακον της Νορβηγίας
Η διάλυση της συμμαχίας δεν είχε σαν αποτέλεσμα την αποχώρηση του Βάλντεμαρ από τη Σκανία, αντίθετα συνέχισε τις επιδρομές του κατακτώντας το νησί Γκότλαντ στη Βαλτική Θάλασσα, η πρωτεύουσα του Βίσμπυ είχε κατοικηθεί από Γερμανικό πληθυσμό. Σε μάχη που έγινε στις 27 Ιουλίου 1361 ανάμεσα στον καλά εξοπλισμένο στρατό της Δανίας και στους αγρότες του Γκότλαντ η κατάληψη του Βίσμπυ έγινε πολύ εύκολα ενώ οι Γερμανοί έμειναν αδιάφοροι. Το γεγονός αυτό κινητοποίησε τον βασιλιά Μάγκνους και τη Χανσεατική Ένωση αποφασίζοντας εμπορικό αποκλεισμό της Δανίας, ακολούθησαν πολλές λεηλασίες στα παράλια της Δανίας κάτι που ανάγκασε τον Βάλντεμαρ να συνθηκολογήσει. Ξεκίνησαν στη συνέχεια νέες διαπραγματεύσεις ανάμεσα στον βασιλιά της Σουηδίας Μάγκνους και στον Έρικ του Χόλσταϊν για τον γάμο ανάμεσα στον γιο του Χάακον και στη μεγαλύτερη αδελφή του Έρικ Ελισάβετ, στις 17 Δεκεμβρίου 1362 ένα πλοίο μετέφερε την Ελισάβετ στη Σουηδία αλλά έπεσαν σε τρικυμία ναυαγώντας στο Δανικό νησί Μπόρνχολμ εκεί ο αρχιεπίσκοπος του Λουντ κήρυξε τον νέο γάμο παράνομο επειδή ο Χάακον ήταν αρραβωνιασμένος με τη Μαργαρίτα. Στη συνέχεια κλείστηκε ειρήνη ανάμεσα στον Μάγκνους και τον Βάλντεμαρ με συμφωνία να προχωρήσει ο γάμος των παιδιών τους, η γαμήλια τελετή ανάμεσα στον Χάακον και τη Μαργαρίτα έγινε τελικά στην Κοπεγχάγη στις 9 Απριλίου 1363.
Η Μαργαρίτα μετά τον γάμο της έμεινε κάποιο διάστημα στη Δανία και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο Όσλο όπου εκπαιδεύτηκε από τη Μέρετ Ούλβσνταττερ μια διακεκριμένη ευγενή και κόρη του Μπρίτζετ της Σουηδίας και σύζυγος του Κνούτο Άλγκοτσσον ο οποίος ήταν πιστός οπαδός του βασιλιά Μάγκνους. Οι κόρες της Μέρετ Ιντζεγκέρντ και Κατερίνα εκπαίδευσαν τη μικρή Μαργαρίτα σε θέματα θρησκείας και μοναρχίας, έγιναν οι καλύτερες φίλες της ειδικά η Ιντζεγκέρντ η οποία αργότερα έγινε μοναχή χρηματοδοτώντας γενναία το μοναστήρι στο οποίο ήταν ηγουμένη. Οι Ακαδημαϊκές της σπουδές ήταν περιορισμένες, φάνηκε όμως από πολύ νέα ότι θα εξελιχτεί σε μεγάλο ταλέντο στην άσκηση της βασιλείας. Τα επόμενα χρόνια μετά τον θάνατο της Μαργαρίτας ακολούθησαν σημαντικές πολιτικές αλλαγές, ο αδελφός της Χριστόφορος, δούκας του Λόλλαντ πέθανε πρόωρα και το βασίλειο της Δανίας έμεινε χωρίς διάδοχο αφού ο πατέρας της δεν είχε άλλους γιους, και αναγκαστικά θα τον διαδεχόταν μια από τις κόρες του. Στη Σουηδία από την άλλη πλευρά εκθρονίστηκε ο πεθερός της Μάγκνους από τον Αλβέρτο του Μεκλεμβούργου διαγράφοντας τις ελπίδες της να γίνει βασίλισσα της Σουηδίας μέσω του συζύγου της και διαδόχου Μάγκνους.
Βασίλισσα της Δανίας της Σουηδίας και της Νορβηγίας
Η πρώτη πράξη της Μαργαρίτας μετά τον θάνατο του πατέρα της (1375) ήταν να φροντίσει τη διαδοχή του γιου της Όλαφ Β΄ της Δανίας σαν διάδοχο βασιλιά της Δανίας αφού τον θρόνο διεκδικούσε αφού διεκδικούσαν τον θρόνο η μεγαλύτερη αδελφή της Ίνγκεμποργκ της Δανίας και ο σύζυγος της δούκας Ερρίκος Γ΄ του Μεκλεμβούργου για τον γιο τους Αλβέρτο κάτι που κατάφερε αλλά ήταν πολύ μικρός για να κυβερνήσει και έγινε κηδεμόνας του. Με τον θάνατο του συζύγου της Χάακον (1380) ο μικρός Όλαφ διαδέχθηκε τον πατέρα του και στο βασίλειο της Νορβηγίας αλλά ο Όλαφ πέθανε αιφνίδια και πολύ πρόωρα σε ηλικία 17 ετών (1387). Η Μαργαρίτα έμεινε μόνη αντιβασιλιάς στα δυο βασίλεια της Δανίας και της Νορβηγίας, έδειξε τις τεράστιες ικανότητες της κερδίζοντας το Σλέσβιχ από τους δούκες του Χόλσταϊν με τη Συνθήκη του Νίμποργκ (1386) η Δανία είχε όλα τα πλεονεκτήματα στη συγκεκριμένη συνθήκη. Η Μαργαρίτα στράφηκε στη συνέχεια στο βασίλειο της Σουηδίας όπου ο βασιλιάς Αλβέρτος ο οποίος ανέτρεψε τον πεθερό της είχε γίνει εξαιρετικά μισητός προκαλώντας εξέγερση των ευγενών υπό την ηγεσία του Μπίργκερ γιου του Μπρίζετ και αδελφού της Μάρθας. Οι ευγενείς έστειλαν γράμμα στη Μαργαρίτα ζητώντας της να τους βοηθήσει να ανατρέψουν τον Αλβέρτο και σε αντάλλαγμα θα τοποθετήσουν την ίδια βασίλισσα, η Μαργαρίτα συγκέντρωσε τότε έναν μεγάλο στρατό για να επιτεθεί στη Σουηδία.
Τον Μάρτιο του 1388 στη συνέλευση των Σουηδών στο κάστρο του Ντάλαμποργκ οι Σουηδοί συμφώνησαν να αποδεχτούν όλα τα αιτήματα της Μαργαρίτας, της έδωσαν τον τίτλο της "Κυρίαρχης κυρίας και βασίλισσας" και συμφώνησαν να δεχτούν οποιονδήποτε βασιλιά η ίδια επιλέξει αρκεί να ανατρέψει τον μισητό Αλβέρτο ο οποίος επέστρεψε από το Μεκλεμβούργο με έναν στρατό μισθοφόρων. Στην αποφασιστική μάχη που έγινε στις 24 Φεβρουαρίου 1389 κοντά στο Φάλκοπινγκ, ο στρατηγός της Μαργαρίτας Έρικ Πάρροου από το Μεκλεμβούργο σκοτώθηκε αλλά οι δυνάμεις του νίκησαν, η Μαργαρίτα μετά τη νίκη της πήρε τον τίτλο της "μεγάλης κυρίας των τριών βασιλείων". Η Μαργαρίτα από φόβο μήπως οι πρίγκηπας του Μεκλεμβούργου και οι Σλαβικές πόλεις καλέσουν σε βοήθεια την επικίνδυνη πειρατική ομάδα των Βίκτουαλ Μπράδερ προχώρησε με τη μεσολάβηση της Χανσεατικής Ένωσης στη Συνθήκη του Λίνχολμ (1395) με την οποία δέχτηκε την αποφυλάκιση του Αλβέρτου με τον όρο να πληρώσει 60.000 μάρκα μέσα σε 3 χρόνια, η Χανσεατική Ένωση κράτησε για ασφάλεια την πόλη της Στοκχόλμης. Ο Αλβέρτος δεν πλήρωσε το πρόστιμο στον προβλεπόμενο χρόνο και η Χανσεατική Ένωση παρέδωσε τη Στοκχόλμη στη Μαργαρίτα τον Σεπτέμβριο του 1398 με αντάλλαγμα εμπορικά προνόμια.
Η επιλογή του Ερρίκος της Πομερανίας
thumb|right|250px|Η Μαργαρίτα της Δανίας με τον νεαρό Ερρίκος της Πομερανίας κατά τη διάρκεια της στέψης του. Η Μαργαρίτα βρέθηκε στη μεγάλη στιγμή να επιλέξει τον κατάλληλο άνθρωπο ο οποίος θα βασιλεύσει και στα τρία βασίλεια Δανίας, Νορβηγία και Σουηδίας ο οποίος θα έπρεπε να είναι αποδεκτός από τους λαούς και των τριών χωρών και να έχει συγγενικές σχέσεις και με τις τρεις βασιλικές δυναστείες, οι ευγενείς της Σουηδίας τη διαβεβαίωσαν ότι μπορούν να μείνουν χωρίς βασιλιά όσο χρειαστεί αρκεί να πάρει τη σωστή απόφαση. Το 1389 η Μαργαρίτα παρουσίασε τον νέο βασιλιά τον μικρανεψιό της Βογίσλαο ο οποίος άλλαξε το όνομα του σε Ερρίκος της Πομερανίας ενώ υιοθέτησε την αδελφή του Κατερίνα, η ίδια η Μαργαρίτα θα ήταν αντιβασιλιάς και κηδεμόνας του σε όλη τη διάρκεια που θα ήταν ανήλικος. Στις 20 Ιουλίου 1389 η Μαργαρίτα επισημοποίησε τη Συνθήκη του Καλμάρ η οποία σφράγιζε την ένωση της Σουηδίας, της Νορβηγίας και της Δανίας, η ημέρα που διάλεξε ήταν η εορτή της Αγίας που θεωρούσε προστάτη της της Αγίας Μαργαρίτας της Αντιόχειας. Η συνθήκη διακήρυξε τον πολιτική ένωση των τριών βασιλείων με κοινό βασιλιά, στρατό, αγάπη, ειρήνη, αλληλοϋποστήριξη μεταξύ των τριών λαών αλλά ταυτόχρονα κάθε λαός θα μπορούσε να διατηρήσει τα δικά του ήθη, έθιμα, τοπική νομοθεσία και εθνική ταυτότητα, ο λαός κάθε χώρας θα μπορούσε να αλλάξει οτιδήποτε που δεν είναι αποδεκτό απέναντι τους. Η Ένωση δεν ολοκληρώθηκε ποτέ αλλά εξακολουθούσε να υπάρχει τον 16ο αιώνα με τον βασιλιά Χριστιανό Β' και συνεχίστηκε μέχρι το 1814 τη χρονιά που ανεξαρτητοποιήθηκε η Νορβηγία από τη Δανία. Όταν ο 18χρονος Έρικ ενηλικιώθηκε σε λίγα χρόνια έγινε επίσημα βασιλιάς αλλά η Μαργαρίτα εξακολουθούσε να είναι η πραγματική κυβερνήτης μέχρι τον θάνατο της. Όσο η ένωση παρέμενε ακόμα αβέβαιη η Μαργαρίτα δέχτηκε την παρουσία του Ρίκσραντ αλλά οι εξουσίες του ήταν περιορισμένες, οι θέσεις του πρωθυπουργού και του κόμη του Μαρσάλ παρέμειναν κενές, οι εξουσίες πέρασαν στη Μαργαρίτα μέσω των διορισμένων συμβούλων της. Τα βασίλεια της Νορβηγίας και της Σουηδίας κυβερνήθηκαν σαν ξεχωριστές κρατικές οντότητες αν και η Νορβηγία σαν πιο πιστή στο στέμμα αντιμετωπίστηκε επιεικέστερα σε σχέση με τη Σουηδία. Το 1396 σύμφωνα με τον Γκρίθ Γιάκομπσεν η Μαργαρίτα εξέδωσε διάταγμα το οποίο ενίσχυσε σε μεγάλο βαθμό τη ειρήνη ανάμεσα στην εκκλησία, τους αγρότες και τους εργάτες προσπαθώντας με κάθε τρόπο να εξασφαλίσει την ειρήνη γνωρίζοντας ότι οι οποιεσδήποτε ταραχές ειδικά εκείνη την εποχή που δεν υπήρχε ένας ισχυρός άντρας βασιλιάς θα έβλαπταν τη χώρα, συμφώνησε να δώσει το ποσό των 500 μάρκων στις γυναίκες που είχαν λεηλατηθεί στον πόλεμο μεταξύ Σουηδίας και Δανίας (1388 - 1389).
Πολιτική της Μαργαρίτας
Η Μαργαρίτα προσπάθησε να φέρει πίσω στο Δανικό στέμμα όλα τα εδάφη τα οποία είχαν κατασχεθεί από τη Δανία πριν την εποχή του πατέρα της Βάλντεμαρ Δ' και τα κατάφερε πλήρως, έκανε αποκατάσταση και του νομισματικού συστήματος αντικαθιστώντας με ασημένια νομίσματα τις ράβδους χρυσού που κυκλοφορούσαν μέχρι τότε. Σύμφωνα με τον Θωμά Κίνγκστον Ντέρρυ η Μαργαρίτα προσπάθησε να πετύχει την ένωση σε οικονομική βάση, προσπάθησε να καταργήσει τα ξεχωριστά κοινοβούλια των 3 κρατών συγκεντρώνοντας στα χέρια της τις εξουσίες σε ένα ενιαίο πολιτικό και εκκλησιαστικό σώμα με μεγάλες ικανότητες. Τοποθέτησε πολλούς Δανούς στη διακυβέρνηση της Σουηδίας και της Νορβηγίας κάτι που δυσαρέστησε έντονα τους γηγενείς πληθυσμούς, ο Ντέρρυ θεωρεί ότι το έκανε αυτό επειδή στην ίδια τη Δανία είχε τοποθετήσει περισσότερο Γερμανούς με αποτέλεσμα οι Δανοί να μετακομίσουν στις βορινότερες χώρες. Ταξίδευσε για πολλά χρόνια τα τελευταία χρόνια της ζωής περνώντας τον περισσότερο χρόνο της στη Σουηδία παρά στη Δανία, προσπάθησε να ενώσει με γάμους την αριστοκρατία των 3 βασιλείων, με τον κανονισμό της Αγίας Μπριζίττας προσπάθησε να δημιουργήσει μια νέα Δανέζικη γλώσσα με πολλές Σουηδικές και Νορβηγικές εκφράσεις κατανοητή και από τους 3 λαούς. Σε αντίθεση με τον πατέρα της η Μαργαρίτα προσπάθησε να μείνει ουδέτερη στον αιματηρό Εκατονταετή πόλεμο ανάμεσα στην Αγγλία και τη Γαλλία, συνέχισε όμως με ακόμα μεγαλύτερο πάθος την προσάρτηση των παλιών εδαφών, αγόρασε το νησί του Γκότλαντ από τον Αλβέρτο του Μεκλεμβούργου και το υπόλοιπο τμήμα του Σλέσβιχ. Το 1402 ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τον Άγγλο βασιλιά Ερρίκο Δ΄ για ισχυρή συμμαχία με τους Άγγλους μέσω ενός διπλού γάμου : Ο νεαρός Ερρίκος της Πομερανίας θα παντρευόταν την κόρη του βασιλιά Ερρίκου Φιλίππη της Αγγλίας και ο διάδοχος του Αγγλικού θρόνου Ερρίκος θα παντρευόταν την αδελφή του Έρικ Κατερίνα, σύμφωνα με τον Μάρκ Σέλ οι βλέψεις της Μαργαρίτας ήταν η ανάσταση της αυτοκρατορίας του Κνούτου του Μέγα. Η συμφωνία ήταν έτοιμη να προχωρήσει αλλά όταν ο Άγγλος βασιλιάς ζήτησε τη βοήθεια της για συμμετοχή των Δανών στον Εκατονταετή πόλεμο η Μαργαρίτα πιστή στην πολιτική της ουδετερότητας το αρνήθηκε. Ο γάμος που έγινε τελικά ήταν μονάχα αυτός του Έρικ με την 13χρονη Φιλίππη κόρη του Έρικ Δ΄ στο Λουντ στις 26 Οκτωβρίου 1406, η αδελφή του Έρικ Κατερίνα θα παντρευτεί τον Ιωάννη, κόμη του Παλατίνου του Νεουμάρκτ αποκτώντας με αυτό τον τρόπο η Μαργαρίτα έναν ισχυρό Γερμανό σύμμαχο στα νότια.
Θάνατος της Μαργαρίτας
thumb|right|250px|Τάφος της Μαργαρίτας της Δανίας - Καθεδρικός ναός του Ροσκίλντε. Η Μαργαρίτα πέθανε αιφνίδια πάνω σε ένα πλοίο στο λιμάνι του Φλένσμπουργκ (1412) την ώρα που ετοιμαζόταν για την ολοκληρωτική κατάληψη του Σλέσβιχ, την ώρα που το πλοίο έφυγε από το λιμάνι για την κατάληψη της Φινλανδίας και του Γκότλαντ η Μαργαρίτα αρρώστησε βαριά προβλέποντας τον θάνατο της ζήτησε να πάει να εξομολογηθεί με 30 μάρκα στο κοντινό νησί του Καμπέν. Πέθανε τη νύχτα στις 28 Οκτωβρίου 1412 στην αγρυπνία του Αγίου Σιμόν σε ηλικία 60 ετών, σαν αιτίες θανάτου αναφέρονται η πανούκλα ή το σοκ που έπαθε από τον θάνατο του Αβραάμ Μπόδερσον, ή δηλητηριάστηκε από τον Έρικ. Η σαρκοφάγος του μεταφέρθηκε στον Καθεδρικό ναό του Ροσκίλντε κοντά στην Κοπεγχάγη, άφησε περιουσία στον καθεδρικό ναό υπό την προϋπόθεση να επιτρέπει στον κόσμο να συνέρχεται ομαδικά να προσεύχεται για την ψυχή της, η διαδικασία αυτή σταμάτησε στη Μεταρρύθμιση (1516).
Θρύλοι
Ο συγγραφέας Οττέ (1874) γράφει : "Αν όλοι οι βασιλιάδες που ακολούθησαν τη Μαργαρίτα στον θρόνο της Δανίας ήταν όπως εκείνη η Ένωση του Καλμάρ θα είχε πραγματοποιηθεί, κανένας από τα τρία βασίλεια δεν θα μπορούσε να βάλει σε κίνδυνο την ένωση τους και θα μπορούσαν να υπερασπίσουν την ένωση από όλους τους εξωτερικούς εχθρούς ειδικά από τη Γερμανία, κανένας βασιλιάς μετά τη Μαργαρίτα δεν τα κατάφερε γι'αυτό κανένας δεν μπόρεσε να συγκριθεί μαζί της". Σύμφωνα με τον Ιμσέν η πολιτική της ιδιοφυΐα δεν αμφισβητήθηκε ποτέ αλλά τα κίνητρα της ήταν πάντοτε αντικείμενο συζήτησης, το πρώτο μισό του 19ου αιώνα παρουσιάζεται σαν ιδεαλίστρια κυβερνήτης που προσπαθούσε να ισορροπήσει τη Γερμανική επιρροή, μετά την ήττα των Δανών από τους Πρώσους (1864) παρουσιάζεται σαν εκπρόσωπος του Δανικού εθνικισμού, στη σύγχρονη εποχή εμφανίζεται να ενδιαφέρεται έντονα για την τύχη της δυναστείας της. Ο Ρόμπερτ Γουάιτ από την άλλη επαινεί τη Μαργαρίτα για τον ρόλο της στην ενοποίηση των τριών βασιλείων που βρίσκονταν για πολλούς αιώνες σε μεγάλη διαμάχη μεταξύ τους κάτι που την καθιστά σαν μια από τις πιο αξιόλογες Ευρωπαίους μονάρχες αλλά θεωρεί τα επαινετικά που γράφονται γύρω από αυτήν υπερβολές οι οποίες οφείλονταν στον κίνδυνο τον οποίο υπήρχε εκείνη την εποχή στη Δανία να διαλυθεί από τους Γερμανούς. Ο Μάκ Φάντεν στο Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό επαινεί και αυτός με τη σειρά του την τιτάνια προσπάθεια της Μαργαρίτας όχι μόνο να προστατέψει τις χώρες του βορά από τους Γερμανούς οι οποίοι κινδύνευαν να τις εξαφανίσουν αλλά να τις ενώσει σε ένα ισχυρό βασίλειο το ισχυρότερο της εποχής της στη βόρεια Ευρώπη με έναν μονάρχη την ίδια.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1359 τον Χάακον ΣΤ΄ των Μπγιέλμπο βασιλιά της Νορβηγίας και είχε τέκνο:
Γυναίκα που περπατά σε κήπο
Το 1886 ο Βαν Γκογκ άφησε την Ολλανδία για το Παρίσι, για πάντα. Ο αδελφός του Τεό, ένας επιτυχημένος Παρισινός έμπορος τέχνης, παρείχε στον Βαν Γκογκ την υποστήριξη και τα μέσα ώστε να απορροφηθεί στη σύγχρονη τέχνη. Τα επόμενα δύο χρόνια, από το 1886 έως το 1888, ο Βαν Γκογκ αναδειχθηκε ως ένας εκλεπτυσμένος, στοχαστικός και προκλητικός καλλιτέχνης.
Κατά τη διάρκεια του 1886 ο Βαν Γκογκ εισήχθη στο καλλιτεχνικό ρεύμα των ιμπρεσιονιστών και των έργων τους, όπως του Εντγκάρ Ντεγκά, του Κλώντ Μονέ, του Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ, του Ζωρζ Σερά και του Πωλ Σινιάκ. Το 1887, ο Βαν Γκογκ συνέχισε να κάνει σημαντικές σχέσεις με άλλους καλλιτέχνες με τους οποίους έγινε φίλος και αντάλλαξε πίνακες, όπως ο Λούις Ανγκουετίν, ο Εμίλ Μπερνάρντ, ο Αρμάντ Γκουιλομίν, ο Λουσιέν Πισαρό και ο Πωλ Σινιάκ. Έχοντας εισαχθεί στον Ιμπρεσιονισμό και τον Πουαντιλισμό στο Παρίσι, ο Βαν Γκογκ άρχισε να πειραματίζεται με σχετικές τεχνικές.
Ο Βαν Γκογκ χρησιμοποίησε επίσης συμπληρωματικά χρώματα για να επιτρέψει το σχηματισμό της ζωντανής αντίθεσης που ενισχύει το ένα το άλλο, όταν αντιπαρατίθενται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Βίνσεντ βαν Γκογκ
Βαγγέλης Σειληνός
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αίγινα το 1936, μεγάλωσε στο Μεταξουργείο.
Τον τότε νεαρό μαθητή του σχολείου ανακάλυψε ο χορογράφος Μανώλης Καστρινός και χάρη στον σωματότυπο και την κίνησή του του πρότεινε να γραφτεί στη σχολή χορού του. Ο Σειληνός δέχτηκε και λίγα χρόνια αργότερα, στον συγκεκριμένο χώρο, γνώρισε τη Ραλλού Μάνου, η οποία παράλληλα με την ίδρυση του σωματείου Ελληνικό Χορόδραμα του πρότεινε να συμμετέχει στην ομάδα της, όπου βρέθηκε πλέον στο πλευρό και άλλων μεγάλων προσωπικοτήτων του χώρου. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 είναι πλέον γνωστός και στα κινηματογραφικά πλατό, όπου ο (παλαιότερα χορευτής) Γιάννης Δαλιανίδης τον πείθει να συνδέσει την ηθοποιία με τον χορό συμμετέχοντας μαζί τους σε όλα τα κινηματογραφικά μιούζικαλ που, τελικά, τον έκαναν ευρύτερα γνωστό.
Εμφανίστηκε σε ταινίες μεταξύ των οποίων: Γοργόνες και μάγκες, Μαριχουάνα stop!, Η Παριζιάνα, Μια Ελληνίδα στο χαρέμι και Ξυπόλυτος πρίγκηψ.
Έκανε δύο γάμους και με τη δεύτερη σύζυγό του απέκτησαν δύο παιδιά. Πρώτη του σύζυγος ήταν η Μαρία Ιωαννίδου.
Απεβίωσε στις 2 Μαΐου του 1998 στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών κατά τη διάρκεια εγχείρησης ανοιχτής καρδιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες χορευτές Κατηγορία:Έλληνες χορογράφοι Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
.nu
μικρογραφία .nu είναι ο top-level domain κωδικός για το Νιούε στο Διαδίκτυο. Είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στηνΣουηδία, τη Δανία και την περιοχή του Μπενελούξ, καθώς το nu είναι η λέξη για το «τώρα» στα σουηδικά, τα δανικά και τα ολλανδικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νιούε Κατηγορία:Top-level domains
Μιχαήλ του Μαυροβουνίου
Ο Μιχαήλ (σερβικά: Михаило Петровић Његош, 14 Σεπτεμβρίου 1908 - 24 Μαρτίου 1986) από τον Οίκο του Πέτροβιτς-Νιέγκο ήταν πρίγκιπας και διεκδικητής βασιλιάς του Μαυροβουνίου. Επίσης μέγας δούκας (βοεβόδας) του Γκράχοβο και της Ζέτα.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος (επιζήσας) γιος του Μίρκο πρίγκιπα του Μαυροβουνίου και της Ναταλίας Κωνσταντίνοβιτς, κόρης του Αλεξάνδρου Κωνσταντίνοβιτς συνταγματάρχη. Ο Αλέξανδρος ήταν γιος της Άνκας Ομπρένοβιτς.
Τιτουλάριος βασιλιάς
Γεννήθηκε στο Τσέτινγιε. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Αυστρο-Ουγγαρία εισέβαλε στο Μαυροβούνιο (1916) και ο Μιχαήλ πήγε με την υπόλοιπη βασιλική οικογένεια στην Ιταλία με αεροπλάνο. Σπούδασε σε οικοτροφείο στη Νάπολη και μετά μετέβη στη μητέρα του στο Ήστμπουρν του Ανατολικού Σάσσεξ, όπου ολοκλήρωσε τις βασικές σπουδές του. Το 1921 απεβίωσε ο πάππος του Νικόλαος Α΄ του Μαυροβουνίου και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος Ντανίλο Γ΄, αδελφός του πατέρα του, ο οποίος παραιτήθηκε έξι ημέρες αργότερα. Ήταν άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο Μιχαήλ ως διεκδικητής του βασιλείου του Μαυροβουνίου, αν και ήταν 13 ετών. Επίτροπος ανέλαβε ο Άντο Γκβοζντένοβιτς ως την ενηλικίωση του Μιχαήλ. Το 1929 ο Μιχαήλ συμφώνησε με τη Γιουγκοσλαβία να παραιτηθεί της διεκδίκησής του, να συμμαχήσει με το Βελιγράδι και σε αντιστάθμισμα να λάβει σύνταξη από την Πολιτεία.
Η πρόταση του Άξονα
Μετά την πτώση της Γαλλίας το 1941, ο πρίγκιπας Μιχαήλ με την οικογένειά του συνελήφθησαν από τους Γερμανούς, που κατέλαβαν τη χώρα. Μεταφέρθηκαν σε ένα κάστρο παρά τη λίμνη Κωνσταντία, στη Γερμανία. Τον Μιχαήλ επισκέφθηκε ο Γκαλεάτσο Τσιάνο και ο Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ, που του πρόσφεραν το θρόνο ενός ανεξάρτητου βασιλείου του Μαυροβουνίου υπό την Ιταλο-Γερμανική προστασία και καθοδήγηση. Απέρριψε την προσφορά και με την οικογένειά του έμειναν εκεί φυλακισμένοι, ώσπου η θεία του Έλενα (αδελφή του Μίρκο), σύζυγος του Βίκτωρα-Εμμανουήλ Γ΄ της Ιταλίας, τους εξασφάλισε την ελευθερία το 1943. Επέστρεψαν στη Γαλλία, όπου οι Γερμανοί τους συνέλαβαν και τους μετέφεραν σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Τσεχοσλαοβακία. Εκεί γεννήθηκε ο γιος τους Νικόλαος.
Διαμονή στη Γιουγκοσλαβία
Με το τέλος του Πολέμου ελευθερώθηκαν, επέστρεψαν στο Παρίσι και ο Μιχαήλ άρχισε συνομιλίες με τον Τίτο της νέας Σοσιαλιστικής Γιουγκοσλαβίας. Ο στρατηγός Τίτο τον κάλεσε να επισκεφθεί τη χώρα και το 1947 ο Μιχαήλ με την οικογένειά του διέμεινε στο Βεγράδι και δέχθηκε τη θέση του επικεφαλής του Πρωτοκόλλου στο υπουργείο Εξωτερικών. Μπορούσε να επισκεφθεί το Μαυροβούνιο, που δεν το είχε δει από το 1916, όταν έφυγε 8 ετών. Διαπίστωσε, ότι η μνήμη της οικογένειάς του ήταν ζωντανή μεταξύ των ανθρώπων. Τελικά απογοητεύτηκε με τον Τίτο και επέστρεψε το 1948 στη Γαλλία.
Η αντίσταση των Σέρβων στην Κομμουνιστική Δικτατορία
Από το 1964 που ιδρύθηκε το Καθεστώς εκεί, ο Μιχαήλ πέρασε τα επόμενα έτη με ενεργό πολιτική διαφωνία με το Κομμουνιστκό Καθεστώς και εργάστηκε για την πτώση του. Έγινε μέλος του επαναστατικού "Σερβικού Κινήματος για την Ελευθερία της Πατρίδας", που είχε σκοπό να συλλέξει τους Σέρβους της διασποράς και τους διαφωνούντες στο εσωτερικό της Γιουγκοσλαβίας για την καταστροφή των Γιουγκοσλάβων Κομμουνιστών.
Όταν είχε διαφωνήσει με την Κυβέρνηση της Γιουγκοσλαβίας, το επίδομά του από αυτήν κόπηκε. Λίγο μετά διαζεύχθηκε τη σύζυγό του· ο γιος τους Νικόλαος ανατράφηκε από τη μητέρα του. Ο Μχαήλ έζησε εξόριστος ως το 1986, που απεβίωσε στο Παρίσι και τάφηκε στο Σερβικό Ορθόδοξο κοιμητήριο στο Ορλύ, Βαλ-ντε-Μαρν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1941 τη Ζενεβιέβ Πριζάν, κόρη του Φρανσουά Πριζάν οδηγού τραμ, μετέπειτα ιδιωτικού αστυνομικού. Διαζεύχθηκαν το 1949. Η Ζενεβιέβ έγινε ορθο-οπτικός. Είχαν τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Πέτροβιτς-Νιέγκος
Υπολογιστική χημεία
Η υπολογιστική χημεία είναι κλάδος της χημείας που χρησιμοποιεί προσομοιώσεις από υπολογιστές για να βοηθήσει στην επίλυση χημικών προβλημάτων. Χρησιμοποιεί μεθόδους θεωρητικής χημείας, ενσωματωμένες σε αποτελεσματικά προγράμματα υπολογιστών, για τον υπολογισμό των δομών και των ιδιοτήτων μορίων και στερεών. Είναι απαραίτητη επειδή, εκτός από σχετικά πρόσφατα αποτελέσματα σχετικά με το μοριακό ιόν υδρογόνου (δισόξινο κατιόν), το κβαντικό πρόβλημα πολλών σωμάτων δεν μπορεί να λυθεί αναλυτικά. Ενώ τα υπολογιστικά αποτελέσματα συνήθως συμπληρώνουν τις πληροφορίες που λαμβάνονται από τα χημικά πειράματα, μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να προβλέψουν, μέχρι τώρα μη παρατηρούμενα χημικά φαινόμενα. Χρησιμοποιείται ευρέως στο σχεδιασμό νέων φαρμάκων και υλικών.
Παραδείγματα τέτοιων ιδιοτήτων είναι η δομή (δηλαδή οι αναμενόμενες θέσεις των ατόμων), οι απόλυτες και οι σχετικές ενέργειες αλληλεπίδρασης, οι κατανομές πυκνότητας ηλεκτρικού φορτίου, τα δίπολα και οι υψηλότερες πολλαπλές ροπές, οι συχνότητες των δονήσεων, η αντιδραστικότητα ή άλλες φασματοσκοπικές ποσότητες και πιθανότητες σύγκρουσης των σωματιδίων.
Κατηγορία:Θεωρητική χημεία
Sony Classical
Η Sony Classical Records (γνωστή και ως Sony Classical) είναι αμερικανική δισκογραφική εταιρεία που ιδρύθηκε το 1924 ως Columbia Masterworks Records, θυγατρική της Columbia Records. Το 1948, εξέδωσε το πρώτο εμπορικά επιτυχημένο LP των 12". Στην επόμενη δεκαετία οι καλλιτέχνες της συμπεριελάμβαναν τον Isaac Stern, τον Pablo Casals, τον Glenn Gould, τον Eugene Ormandy, τον Vangelis, τον Elliot Goldenthal, τον Leonard Bernstein και τον John Williams.
Το 1980, η ετικέτα Columbia Masterworks μετονομάστηκε σε CBS Masterworks Records, αλλά το 1990, μετά την εξαγορά της CBS Records από τη Sony, μετονομάστηκε σε Sony Classical Records. Το λογότυπό της αντηχεί το λογότυπο της "Magic Notes" που ήταν το έμβλημα της Columbia μέχρι το 1954. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, η εταιρία ενεπλάκη σε διαμάχη υπό την ηγεσία του Πήτερ Γκελμπ, λόγω του ότι προχώρησε την crssover μουσικής έναντι των κλασσικών κυκλοφοριών, παραλείποντας να διαθέσει μεγάλο μέρος του αρχείου της από της μεγάλες ηχογραφήσεις της. Πηγαίνοντας «πίσω στο μέλλον», το όνομα Masterworks παραμένει στη σειρά των Άλμπουμ του Broadway που κυκλοφορούν μέσω του Masterworks Broadway Records και ως το brand-name του τμήματος κλασικής μουσικής της Sony Music Entertainment, της Sony Masterworks. Η ετικέτα της Sony Classical είναι εισηγμένη σήμερα ως αδερφική επωνυμία της Masterworks.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δισκογραφικές εταιρίες κλασσικής μουσικής Κατηγορία:Δισκογραφικές εταιρίες soundtracks Κατηγορία:Sony Music
.pa
.pa είναι ο top-level domain κωδικός για τον Παναμά στο Διαδίκτυο.
Δείτε επίσης: Κατάλογος top-level domains.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παναμάς Κατηγορία:Top-level domains
Μοτοποδόσφαιρο στην Ελλάδα
Το Μοτοποδόσφαιρο (αγγλικά : MotoBall) ήταν ερασιτεχνικό άθλημα που εισήχθη στην Ελλάδα το 1932 κι έγινε προσπάθεια καθιέρωσης του χωρίς επιτυχία αφού την επόμενη χρονιά ατόνησε. Το άθλημα διεξαγόταν σε γήπεδα ποδοσφαίρου με αναβάτες-αθλητές πάνω σε μοτοσυκλέτες.