cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ισλάμ στην Ιαπωνία
Αρχές 20ου αιώνα
μικρογραφία|207x207εσ| Αμπντουρρεσίντ Ιμπραχίμ (κέντρο), Ρώσος ( [[Τάταροι|Τάταρ ος) μετανάστης στην Ιαπωνία, ο οποίος έγινε ο πρώτος ιμάμης του Τζαμιού του Τόκιο.]] Στον απόηχο της Οκτωβριανής Επανάστασης, σε αρκετούς εκατοντάδες Τούρκους- Τατάρους μουσουλμάνους πρόσφυγες από την Κεντρική Ασία και τη Ρωσία δόθηκε άσυλο στην Ιαπωνία. Εγκαταστάθηκαν σε πολλές μεγάλες πόλεις και σχημάτισαν μικρές κοινότητες. Μερικοί Ιάπωνες ασπάστηκαν το Ισλάμ μέσω της επαφής με αυτούς τους Μουσουλμάνους. Ο ιστορικός Caeser E. Farah τεκμηρίωσε ότι το 1909 ο ρωσικής καταγωγής Αγιάζ Ισχάκι και ο συγγραφέας Αμπντουρρεσίντ Ιμπραχίχ (1857–1944), ήταν οι πρώτοι μουσουλμάνοι, που προσηλύτισαν επιτυχώς τους πρώτους Ιάπωνες, όταν ο Κοτάρο Γιαμαόκα προσηλυτίστηκε το 1909 στη Βομβάη μετά από επαφή με τον Ιμπραχίμ και πήρε το όνομα Ομάρ Γιαμαόκα. Ο Γιαμαόκα έγινε ο πρώτος Ιάπωνας, που έκανε προσκύνημα στην Μέκκα (Χατζ). Ο Γιαμαόκα και ο Ιμπραχίμ ταξίδευαν με την υποστήριξη εθνικιστικών ιαπωνικών ομάδων όπως η Κοινωνία του Μαύρου Δράκου (Κοκουρυουκάι). Ο Γιαμαόκα στην πραγματικότητα ήταν στην υπηρεσία πληροφοριών στη Μαντζουρία από τον ρωσο-ιαπωνικό πόλεμο. Ο επίσημος λόγος του ταξιδιού του ήταν να ζητήσει την έγκριση του Οθωμανού Σουλτάνου και Χαλίφη για την κατασκευή ενός τζαμιού στο Τόκιο. Η έγκριση αυτή χορηγήθηκε το 1910. Το Τέμενος του Τόκιο ολοκληρώθηκε τελικά στις 12 Μαΐου 1938, με γενναιόδωρη οικονομική υποστήριξη από το Ζαϊμπάτσου. Οι πρώτοι της ιμάμηδες ήταν ο Αμπντούλ-Ρασίντ Ιμπραχίμ και ο Αμπντούλχαϊ Κουρμπάν Αλή (Muhammed-Gabdulkhay Kurbangaliev) (1889–1972). Ωστόσο, το πρώτο τζαμί της Ιαπωνίας, το Τζαμί Κόμπε χτίστηκε το 1935, με την υποστήριξη της Τουρκο-Ταταρικής κοινότητας εμπόρων εκεί. Στις 12 Μαΐου 1938, ένα τζαμί εγκαινιάστηκε στο Τόκιο. Ένας άλλος πρώιμος Ιάπωνας προσήλυτος ήταν ο Μπουνπατσίρο Αρίγκα, ο οποίος περίπου την ίδια εποχή με τον Γιαμαόκα πήγε στην Ινδία για εμπορικούς σκοπούς και ασπάστηκε το Ισλάμ υπό την επιρροή των ντόπιων μουσουλμάνων εκεί και στη συνέχεια πήρε το όνομα Αχμέτ Αρίγκα. Ο Γιαμάντα Τοατζίρο ήταν για σχεδόν 20 χρόνια από το 1892 ο μόνος κάτοικος Ιάπωνας έμπορος στην Κωνσταντινούπολη. Στο διάστημα αυτό υπηρέτησε ανεπίσημα ως πρόξενος. Ασπάστηκε το Ισλάμ, πήρε το όνομα Αμπντούλ Χαλίλ, και έκανε προσκύνημα στη Μέκκα καθώς επέστρεφε στο σπίτι του.
Ιάπωνες εθνικιστές και Ισλάμ
αριστερά|μικρογραφία| [[Σούμεϊ Όκαβα|Ο Σούμεϊ Όκαβα, ένας εθνικιστής Πανασιατικός συγγραφέας που περιγράφεται ως ο «Ιάπωνας Γκέμπελς», ολοκλήρωσε την πρώτη ιαπωνική μετάφραση του Κορανίου.]] Στα τέλη της περιόδου Μεϊτζί, σφυρηλατήθηκαν στενές σχέσεις μεταξύ των ιαπωνικών στρατιωτικών ελίτ με ασιατική ατζέντα και των μουσουλμάνων, για να βρουν μια κοινή υπόθεση με όσους υποφέρουν κάτω από τον ζυγό της δυτικής ηγεμονίας. Το 1906, εκτεταμένες εκστρατείες προπαγάνδας στόχευαν σε μουσουλμανικά έθνη με περιοδικά, που ανέφεραν ότι επρόκειτο να διεξαχθεί ένα Συνέδριο θρησκειών στην Ιαπωνία, όπου οι Ιάπωνες θα εξέταζαν σοβαρά την υιοθέτηση του Ισλάμ ως εθνικής θρησκείας και ότι ο Αυτοκράτορας βρισκόταν στο σημείο να γίνει μουσουλμάνος.
Εθνικιστικές οργανώσεις όπως η Ατζία Γκικάι συνέβαλαν καθοριστικά στην υποβολή αιτημάτων στην ιαπωνική κυβέρνηση για θέματα όπως η επίσημη αναγνώριση του Ισλάμ, μαζί με τον Σιντοϊσμό, τον Χριστιανισμό και τον Βουδισμό ως θρησκεία στην Ιαπωνία, και στην παροχή χρηματοδότησης και εκπαίδευσης σε κινήματα αντίστασης των μουσουλμάνων στη Νοτιοανατολική Ασία, όπως π.χ. η Χεζμπολάχ, μια αντιστασιακή ομάδα, που χρηματοδοτείται από την Ιαπωνία στις ολλανδικές Ινδίες. Η Μεγαλύτερη Ιαπωνική Μουσουλμανική Οργάνωση (大日本回教協会, Dai Nihon Kaikyō Kyōkai) ιδρύθηκε το 1930, ήταν η πρώτη επίσημη ισλαμική οργάνωση στην Ιαπωνία. Είχε την υποστήριξη των ιμπεριαλιστικών κύκλων κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και προκάλεσε ένα "Βιβλίο Ισλαμικών Σπουδών". Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, περισσότερα από 100 βιβλία και περιοδικά για το Ισλάμ εκδόθηκαν στην Ιαπωνία. Ενώ αυτές οι οργανώσεις είχαν τον πρωταρχικό τους στόχο να εξοπλίσουν πνευματικά τις δυνάμεις και τους διανοούμενους της Ιαπωνίας με καλύτερη γνώση και κατανόηση του ισλαμικού κόσμου, η απόρριψή τους ως απλές προσπάθειες προώθησης των στόχων της Ιαπωνίας για μια «Μεγάλη Ασία» δεν αντικατοπτρίζει τη φύση του βάθους αυτών των μελετών. Η ιαπωνική και η μουσουλμανική ακαδημαϊκή κοινότητα στους κοινούς τους στόχους να νικήσουν τη δυτική αποικιοκρατία είχαν σφυρηλατήσει δεσμούς από τις αρχές του εικοστού αιώνα και με την καταστροφή της τελευταίας μουσουλμανικής δύναμης, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την έλευση των εχθροπραξιών στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και την πιθανότητα η ίδια μοίρα να περιμένει την Ιαπωνία, αυτές οι ακαδημαϊκές και πολιτικές ανταλλαγές και οι συμμαχίες, που δημιουργήθηκαν, έφτασαν σε ένα αποκορύφωμα. Ως εκ τούτου, ήταν εξαιρετικά ενεργοί στη σφυρηλάτηση δεσμών με τον ακαδημαϊκό κόσμο και τους μουσουλμάνους ηγέτες και επαναστάτες, πολλοί από τους οποίους προσκλήθηκαν στην Ιαπωνία.
Ο Σούμεϊ Όκαβα, μακράν η πιο εξέχουσα προσωπικότητα και με την υψηλότερη θέση τόσο στην ιαπωνική κυβέρνηση όσο και στον ακαδημαϊκό κόσμο στο θέμα της ιαπωνικής-ισλαμικής ανταλλαγής και σπουδών, κατάφερε να ολοκληρώσει τη μετάφρασή του του Κορανίου στη φυλακή, ενώ διωκόταν ως φερόμενος πρώτης τάξεως εγκληματίας πολέμου από τις νικήτριες συμμαχικές δυνάμεις, επειδή ήταν «όργανο προπαγάνδας». Οι κατηγορίες αποσύρθηκαν λόγω των αποτελεσμάτων των ψυχιατρικών εξετάσεων.
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο
Οι Τούρκοι ήταν η μεγαλύτερη μουσουλμανική κοινότητα στην Ιαπωνία μέχρι πρόσφατα. Η ιαπωνική εισβολή στην Κίνα και τις περιοχές της Νοτιοανατολικής Ασίας κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου έφερε τους Ιάπωνες σε επαφή με τους Μουσουλμάνους. Όσοι ασπάστηκαν το Ισλάμ μέσω αυτών επέστρεψαν στην Ιαπωνία και ίδρυσαν το 1953 την πρώτη ιαπωνική μουσουλμανική οργάνωση, την «Ιαπωνική Μουσουλμανική Ένωση», η οποία αναγνωρίστηκε επίσημα ως θρησκευτική οργάνωση από την ιαπωνική κυβέρνηση τον Ιούνιο του 1968 Ο δεύτερος πρόεδρος της ένωσης ήταν ο Ουμάρ Μίτα, ο οποίος ήταν χαρακτηριστικός τύπος της παλιάς γενιάς, μαθαίνοντας το Ισλάμ στα εδάφη, που κατείχε η Ιαπωνική Αυτοκρατορία. Εργαζόταν για τη Σιδηροδρομική Εταιρεία Μανσού, η οποία ουσιαστικά ήλεγχε την ιαπωνική επικράτεια στη βορειοανατολική επαρχία της Κίνας εκείνη την εποχή. Μέσω των επαφών του με Κινέζους μουσουλμάνους έγινε μουσουλμάνος στο Πεκίνο. Όταν επέστρεψε στην Ιαπωνία μετά τον πόλεμο, έκανε το Χατζ, και ήταν ο πρώτος Ιάπωνας στη μεταπολεμική περίοδο, που το έκανε. Έκανε επίσης μια ιαπωνική μετάφραση του Κορανίου από μουσουλμανική σκοπιά για πρώτη φορά. Το Aljazeera έκανε επίσης ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με το Ισλάμ και την Ιαπωνία με τίτλο "Road to Hajj – Japan".
Η οικονομική άνθηση στη χώρα τη δεκαετία του 1980 είδε μια εισροή μεταναστών στην Ιαπωνία, συμπεριλαμβανομένων των πλειοψηφικών μουσουλμανικών εθνών. Αυτοί οι μετανάστες και οι απόγονοί τους αποτελούν την πλειοψηφία των μουσουλμάνων στη χώρα. Σήμερα, υπάρχουν μουσουλμανικοί φοιτητικοί σύλλογοι σε ορισμένα ιαπωνικά πανεπιστήμια.
Το 2016, η Ιαπωνία δέχτηκε το 0,3% των αιτούντων προσφύγων, πολλοί από τους οποίους είναι μουσουλμάνοι.
Μουσουλμανικά δημογραφικά στοιχεία
Το 1941, ένας από τους κύριους χορηγούς του Τζαμιού του Τόκιο υποστήριξε ότι ο αριθμός των Μουσουλμάνων στην Ιαπωνία ήταν 600, με μόνο τρεις ή τέσσερις να είναι γηγενείς Ιάπωνες. Κάποιες πηγές αναφέρουν ότι το 1982 οι μουσουλμάνοι ανέρχονταν σε 30.000 (οι μισοί ήταν αυτόχθονες). Από τους εθνικά Ιάπωνες μουσουλμάνους, η πλειονότητα πιστεύεται ότι είναι γιαπωνέζες, που παντρεύτηκαν μετανάστες μουσουλμάνους, που έφτασαν κατά τη διάρκεια της οικονομικής άνθησης της δεκαετίας του 1980, αλλά υπάρχει επίσης ένας μικρός αριθμός διανοουμένων, συμπεριλαμβανομένων καθηγητών πανεπιστημίου, που έχουν προσηλυτιστεί. Οι περισσότερες εκτιμήσεις για τον μουσουλμανικό πληθυσμό δίνουν ένα εύρος περίπου 100.000 συνολικά. Το Ισλάμ παραμένει μειονοτική θρησκεία στην Ιαπωνία και δεν υπάρχουν στοιχεία για το αν ο αριθμός του αυξάνεται. Η μεταστροφή είναι πιο εμφανής μεταξύ των νεαρών παντρεμένων γυναικών με εθνικότητα Ιαπωνίας, όπως ισχυρίστηκε η Σύγχρονη Θρησκεία ήδη από τη δεκαετία του 1990.
Το πραγματικό μέγεθος του σημερινού μουσουλμανικού πληθυσμού στην Ιαπωνία παραμένει θέμα εικασίας. Ιάπωνες μελετητές όπως ο Χιρόσι Κοτζίμα του Εθνικού Ινστιτούτου Έρευνας Πληθυσμού και Κοινωνικής Ασφάλισης και ο Κέικο Σακουράι του Πανεπιστημίου Βασέντα προτείνουν έναν μουσουλμανικό πληθυσμό περίπου 70.000, εκ των οποίων ίσως το 90% είναι κάτοικοι αλλοδαποί και περίπου το 10% γηγενείς Ιάπωνες. Από τις κοινότητες μεταναστών, κατά σειρά πληθυσμιακού μεγέθους, είναι Ινδονήσιοι, Ινδοί, Πακιστανοί και Μπαγκλαντεσιανοί. Το Ερευνητικό Κέντρο Pew υπολόγισε ότι υπήρχαν 185.000 μουσουλμάνοι στην Ιαπωνία το 2010. Για το 2019 υπολογίστηκε ότι οι αριθμοί αυξήθηκαν σε 230.000, λόγω των πιο φιλικών πολιτικών προς τη μετανάστευση, οι Ιάπωνες προσήλυτοι υπολογίζονται σε περίπου 50.000 και η Ιαπωνία έχει τώρα περισσότερα από 110 τζαμιά σε σύγκριση με 24 το 2001 Μια άλλη εκτίμηση του 2019 τοποθετεί τον συνολικό αριθμό σε 200.000, με μία αναλογία 90:10 για όσους έχουν αλλοδαπή καταγωγή σε σχέση με τους ιθαγενείς Ιάπωνες, που έχουν ασπαστεί το Ισλάμ. Σχεδόν οι μισοί μουσουλμάνοι στην Ιαπωνία το 2020 ήταν Ινδονήσιοι, Φιλιππινέζοι και Μαλαισιανοί.
Ο μουσουλμανικός πληθυσμός είναι επίσης νέος, υποδηλώνοντας ότι ο μόνιμος μουσουλμανικός πληθυσμός θα δημιουργήσει μια δεύτερη και τρίτη γενιά.
Τζαμιά
Σύμφωνα με το japanfocus.org, ως το 2009 υπήρχαν 30 έως 40 μονώροφα τζαμιά στην Ιαπωνία συν άλλα 100 ή περισσότερα δωμάτια διαμερισμάτων, που προορίζονται για προσευχές ελλείψει καταλληλότερων εγκαταστάσεων. Το 90% αυτών των τζαμιών χρησιμοποιούν τον 2ο όροφο για θρησκευτικές δραστηριότητες και τον πρώτο όροφο ως κατάστημα χαλάλ (εισαγόμενα τρόφιμα, κυρίως από την Ινδονησία και τη Μαλαισία), λόγω οικονομικών προβλημάτων, καθώς η ιδιότητα μέλους είναι πολύ χαμηλή, για να καλύψει τα έξοδα. Τα περισσότερα από αυτά τα τζαμιά έχουν χωρητικότητα μόνο 30 έως 50 ατόμων. Το 2016, άνοιξε το πρώτο τζαμί, που ήταν προσαρμοσμένο για ιθαγενείς Ιάπωνες πιστούς (καθώς ήταν αντίθετο με τις υπηρεσίες σε ξένες γλώσσες).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισλάμ ανά χώρα Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις Κατηγορία:Ιαπωνική θρησκεία
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων 1982
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων 1982 (αγγλικά: 1982 10m European Shooting Championships) ήταν η 12η διοργάνωση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Σκοποβολής 10 μέτρων, που διοργανώθηκε από την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Σκοποβολής. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στη Χάγη, στην Ολλανδία. Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν 10 αγωνίσματα, 3 ανδρών, 2 γυναικών, 3 εφήβων και 2 νεανίδων. Πρωταθλήτρια χώρα αναδείχθηκε η Σοβιετική Ένωση κατακτώντας 3 χρυσά, 2 ασημένια και 2 χάλκινα μετάλλια. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε η Ουγγαρία με 1 χρυσό και 1 χάλκινο και την τρίτη η Νορβηγία με 1 χρυσό μετάλλιο.
Ανδρών
1980 | 1981 | 1982 | 1983 | 1984
Γυναικών
1980 | 1981 | 1982 | 1983 | 1984
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων Κατηγορία:Σκοποβολή το 1982 Κατηγορία:Χάγη
Ράσα Σεχάντα
Η Ράσα Σεχάντα (رشا شحادة) είναι Παλαιστίνια Διευθύνων Σύμβουλος στην οικογενειακή επιχείρηση εισαγωγών, Diamond Line, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Καριέρα
Η Ράσα Σεχάντα γεννήθηκε στην Παλαιστίνη και ήταν το μεσαίο από τα τρία παιδιά της οικογένειας. Σε μικρή ηλικία, μετακόμισε μαζί με την οικογένειά της στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, όπου αρχικά ζούσαν στο Άμπου Ντάμπι. Εκεί, ο πατέρας της ίδρυσε μία επιχείρηση εισαγωγών, την οποία ονόμασε Diamond Line. Η Σεχάντα φοίτησε στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Σάρτζας, από όπου αποφοίτησε το 2007. Μετά την αποφοίτησή της, εργάστηκε αρχικά πάνω στο διεθνές εμπόριο.
Αργότερα, η Σεχάντα άρχισε να εργάζεται στην οικογενειακή επιχείρηση και το 2011, όταν ταξίδεψε στο Οχάιο ως μέρος του Μεσανατολικού-Αμερικανικού προγράμματος ανταλλαγής για μικρούς ιδιοκτήτες επιχειρήσεων, είπε πως παρατήρησε ομοιότητες στον τρόπο διοίκησης της οικογενειακής της επιχείρησης με τον τρόπο διοίκησης εκεί. Άρχισε να εργάζεται πάνω στην ανάπτυξη της επιχείρησης και έπεισε τον πατέρα της να αρχίσει να επενδύει στην εκπαίδευση του ήδη υπάρχοντας προσωπικού, παρά στην πρόσληψη συμβούλων.
Πριν την συνταξιοδότηση, ο πατέρας της μοίρασε την ιδιοκτησία της εταιρίας σε τρία ίσα ποσοστά ανάμεσα στα τρία του παιδιά. Το 2013, τα δύο αδέλφια της την επέλεξαν να γίνει η διευθύνων σύμβουλος της επιχείρησης. Το πρώτο της καθήκον ήταν να εστιάσει εκ νέου την εταιρεία στην επιχείρηση εισαγωγής λαδιού, παρά στην προσφορά γενικών ξενοδοχειακών προμηθειών.
Το περιοδικό Forbes την κατέταξε στη λίστα των γυναικών με την περισσότερη επιρροή στον τομέα των οικογενειακών επιχειρήσεων, ενώ το 2015 συμπεριλήφθηκε στο πρόγραμμα 100 Women (100 Γυναίκες) του BBC, ως μέρος της ομάδας 30under30 (30ΚάτωΤων30).
Όρος Μπρόμο
thumb|250px|Το Μπρόμο (ο κρατήρας από τον οποίο εξέρχεται καπνός) και το [[Σεμέρου στο βάθος. Ο πιο κοντινός κρατήρας είναι το όρος Μπατόνγκ]] Το Μπρόμο (ινδονησιακά: Gunung Bromo) είναι ενεργό ηφαίστειο στην ανατολική Ιάβα. Βρίσκεται στο κέντρο της ηφαιστειακής καλντέρας Τενγκέρ (Tengger), βόρεια του Σεμέρου, του ψηλότερου βουνού της Ιαβάς. Το Μπρόμο έχει ύψος 2.329 μέτρα και η πιο πρόσφατη έκρηξή του έλαβε χώρα το 2011. Το ηφαίστειο βρίσκεται στο Εθνικό Πάρκο Μπρόμο και είναι σημαντικός τουριστικός προορισμός στην Ινδονησία. Κατά την δεκαετία του 1990, το Μπρόμο Τενγκέρ Σεμέρου ήταν το Εθνικό Πάρκο που επισκεύθηκαν οι περισσότεροι ξένοι τουρίστες.
Πολιτιστικά στοιχεία και μύθοι
Η καλντέρα Τενγκέρ είναι η πατριδά της φυλής Τενγκέρ. Η φυλή αυτή έχει πολλά κοινά με τους υπόλοιπους Ιαβανέζους, όμως έχει κάποιες πολιτισμικές και θρησκευτικές διαφορές, καθώς η φυλή ασπάζεται μια μορφή αρχαϊκού ινδουϊσμού. Οι Τενγκέρ είναι απόγονοι του ινδουϊστικού βασιλείου Ματζαπαχίτ που κυριαρχούσε στην Ιάβα μέχρι τον 15ο αιώνα, όταν επικράτησαν οι μουσουλμάνοι και έφυγαν προς το Μπαλί και τους ορεινούς όγκους της Ιάβας. Η καλντέρα του Μπρόμο είχε ως αποτέλεσμα η πρόσβαση σε αυτούς να είναι δύσκολη και έτσι μπορούσαν να συνεχίσουν το πολιτισμό τους.
Σύμφωνα με την μυθολογία τους, οι Τενγκέρ προέρχονται από την Ρόρο Αντένγκ και τον σύζυγό της Τζόκο Σεγκέρ, οι οποίοι μεταγκαταστάθηκαν κοντά στο Μπρόμο. Το ζευγάρι ήταν άτεκνο και γι αυτό το λόγο ζήτησαν βοήθεια από τους θεούς. Οι Θεοί τους έδωσαν 24 παιδιά, αλλά ζήτησαν το 25ο, το οποίο ονομαζόταν Κεσούμα, να ριχθεί μέσα στο ηφαίστειο ως ανθρώπινη θυσία. Όταν η Ρόρο γέννησε το 25ο παιδί, δεν ήταν ψυχικά έτοιμη ώστε να ολοκληρώσει την συμφωνία. Οι θεοί εξοργίστηκαν στέλνοντας στάχτη και φωτιά μέσο του ηφαιστείου. Τελικά το ζευγάρι δεν είχε άλλη επιλογή από το να θυσιάσουν τον Κεσούμα. Λίγο μετά την θυσία ακούστηκε η φωνή του παιδιού που έλεγε κάθε χρόνο να διοργανώνεται στο Μπρόμο μια μεγάλη γιορτή, το φεστιβάλ Γιάντια Κασάντα, το οποίο συνεχίζει να υπάρχει μέχρι σήμερα.
Η γιορτή Γιάντια Κασάντα, που διαρκεία ένα μήνα, έχει ως επίκεντρο τον Ινδουϊστικό ναό Πούρα Λουχούρ Πότεν, ο οποίος βρίσκεται μέσα στην καλδέρα, στην περιοχή Segara Wedi. Ο ναός είναι σημαντικός για τους Τενγκέρ οι οποίοι μένουν στα ορεινά χωριά της περιοχής, όπως το Νγκαντισάρι. Αυτός ο ναός διαφέρει από τους αντίστοιχους ινδουϊστικούς στο Μπαλί διότι είναι χτισμένος από μαύρη ηφαιστειακή πέτρα και όχι από κόκκινα τούβλα. Μέσα στο ναό βρίσκονται διάφορα κτίρια και ενθέσεις. Την δέκατη τέταρτη μέρα της γιορτής, οι Τενγκέρ μαζεύονται στο ναό και ζητούν την ευλογία από τον Ιντα Σανγκ Χιάνγκ Γουίλντι Γουάσα (ο Παντοδύναμος θεός) και τον θεό του Μαχαμέρου (όρος Σεμέρου) και στη συνέχεια κατευθύνονται προς τον κρατήρα. Κατά τη διάρκεια της γιορτής οι Τενγκέρ ρίχνουν στο ηφαίστειο ως θυσία μέρος της σοδειάς τους και ζώα, έτσι ώστε να δείξουν τις ευχαριστίες τους στους προγόνους τους.
Γεωλογία - γεωγραφία
thumb|250px|Χάρτης της καλντέρα Τενγκέρ από τον Franz Wilhelm Junghuhn (1857) Το Μπρόμο βρίσκεται στο κέντρο μιας μεγάλης καλντέρας, της Καλντέρα Τενγκέρ, η οποία έχει διάμετρο 8 χιλιόμετρα στο πλατύτερο σημείο της και βρίσκεται σε υψόμετρο 2.100 μέτρων. Η Τενγκέρ υπερκαλύπτει μια παλιότερη καλντέρα, την καλντέρα Νγκαντισάρι, η οποία βρίσκεται βορειοανατολικά. Ανάμεσα στις δύο καλντέρες υπάρχει ένα ευθύ τοίχωμα, ο τοίχος Κεμορολαβάνγκ, του οποίου το σχήμα οφείλεται στην ύπαρξη ενός ρήγματος με βορειοδυτική διεύθυνση. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα στην καλντέρα Νγκαντισάρι ξεκίνησε πριν 820.000 χρόνια και στην νεότερη καλντέρα Τενγκέρ πριν 265.000 χρόνια. Τα δύο ηφαιστειακά συγκροτήματα αναπτύσσονταν το ένα δίπλα στο άλλο μέχρι που το παλιότερο κατέρρευσε πριν 150.000 και δημιούργησε την καλντέρα Νγκαντισάρι. Η καλντέρα Τενγκέρ υπολογίζεται ότι δημιουργήθηκε πριν 45.000 χρόνια από μία έκρηξη που είχε παρόμοια ισχύ με αυτή του Κρακατόα το 1883. Τα τοιχώματα της καλντέρας έχουν ύψος 650 μέτρα στα βορειοανατολικά και νοτιοανατολικά και 400 μέτρα στα δυτικά, όποτε υπολογίζεται ότι πριν την έκρηξη, στην θέση της καλντέρας βρισκόταν ένα βουνό ύψος 4.500 μέτρων περίπου. Τα χαμηλότερα τοιχώματα βρίσκονται στα ανατολικά, με ύψος εκατό μέτρων.
Η καλντέρα Τενγκέρ, γνωστή και ως θάλασσα άμμου περιέχει πέντε νεότερες ηφαιστειακές φλέβες, από τις οποίες πιο ενεργή είναι αυτή του Μπρόμο. Οι άλλες τέσσερις φλέβες μέσα στη καλντέρα είναι τα Γκουνούγκ Μπατόνγκ (ένας κώνος σκωρίας με ύψος 2.440 μέτρα), το οποίο είναι πιθανότατα η νεότερη φλέβα, τα Γκουνούγκ Κούρσι, Σεγκαραβέντι Λορ και Σεγκαραβέντι Κιντούλ. Το Σεγκαραβέντι Κιντούλ είναι ο παλαιότερος και μεγαλύτερος κώνος μέσα στην καλντέρα, με διάμετρο περίπου 1,5 χιλιόμετρο. Νοτιοδυτικά της Τενγκέρ βρίσκεται μια άλλη καλντέρα, η καλντέρα Τζαμμπάνγκαν, η οποία έχει μήκος έξι χιλιόμετρα. Μέσα σε αυτήν την καλντέρα βρίσκονται αρκετές φλέβες, όπως το Γκουνούγκ Κεπόλο, το οποίο έχει επίπεδη κορυφή, και η ηφαιστειακή λίμνη Ρανού Κουμπόλο. Ανάμεσα στις καλντέρες Τενγκέρ και Τζαμμπάνγκαν βρίσκονται δύο μικρές ηφαιστειακές λίμνες (μάαρ). Νοτιότερα, περίπου 25 χιλιόμετρα από Μπρόμο, βρίσκεται το όρος Σεμέρου. Ανατολικά του Μπρόμο βρίσκεται το όρος Λαμονγκάν, ένα από τα πιο ενεργά ηφαίστεια της Ινδονησίας τον 19ο αιώνα.
Ηφαιστειακή δραστηριότητα
thumb|250px|Έκρηξη του Μπρόμο τις 22 Ιανουαρίου 2011 Οι εκρήξεις του Μπρόμο καταγράφονται από τις αρχές του 19ου αιώνα. Από τότε έχει εκραγεί περισσότερο από 50 φορές. Αρκετές από τις σύγχρονες εκρήξεις είναι φρεατικές, εξαιτίας του βρόχινου νερού που παγιδεύεται στα πορώδη ηφαιστειακά υλικά. Από τότε που άρχισαν οι καταγραφές (το 1804), το Μπρόμο έχει παράγει μόνο στάχτη, lapilli και ηφαιστειακές βόμβες. Την περίοδο 1836-1841 και από τον Μάιο μέχρι το Ιούνιο του 1842 υπάρχουν αναφορές για μία λίμνη λάβας στο Μπρόμο. Το ηφαίστειο μπορεί να παράγει μόνο μικρά λαχάρ, αν οι έντονες βροχοπτώσεις παρασύρουν ηφαιστειακή στάχτη. Τα πετρώματα της καλντέρας Τενγκέρ έχουν βασαλτική και ανδεσιτική σύσταση, ενώ οι σύγχρονες εκρήξεις είναι ανδεσιτικές. Οι συνήθεις εκρήξεις του Μπρόμο είναι μικρές (VEI 1-2) και δεν διαρκούν πολύ, αλλά οι εκρήξεις το 1915-1916 και 1948 ήταν μεγαλύτερες και ηφαιστειακές βόμβες προκάλεσαν ζημιές σε περιουσίες. Η μόνη θανάσιμη έκρηξη του Μπρόμο μέχρι σήμερα έλαβε χώρα το 2004, όταν δύο άτομα έχασαν την ζωή τους από ηφαιστειακές βόμβες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ηφαίστεια της Ινδονησίας
Ανοικτή Διασύνδεση Συστημάτων – OSI
Η Ανοικτή Διασύνδεση Συστημάτων (αγγλ. Open Systems Interconnection, OSI) ήταν μια προσπάθεια που ξεκίνησε από τον Διεθνή Οργανισμό Τυποποίησης (αγγλ. International Organization for Standardization, ISO), για να τυποποιηθεί η δικτύωση υπολογιστών.
Το 1977 είχε ξεκινήσει εργασία για ένα κοινό πρωτόκολλο δικτύωσης και είχε γίνει αποδεκτό το μοντέλο αναφοράς που έγινε γνωστό ως Μοντέλο αναφοράς OSI.
Πριν από το μοντέλο OSI, η μέθοδος δικτύωσης των συσκευών καθοριζόταν από τον κατασκευαστή τους και παρέμενε ιδιοκτησία του, με τυποποιημένα πρωτόκολλα όπως τα SNA, appletalk, netware και DECnet. Τα μεγάλα δίκτυα συνήθως υποστήριζαν πολλαπλές διαδικασίες δικτύωσης, αλλά πολλές συσκευές δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν με άλλες λόγω έλλειψης κοινών πρωτοκόλλων.
Το μοντέλο OSI του 1982 ήταν μια προσπάθεια στον κλάδο των υπολογιστών, με επιδίωξη να πείσει όλους να συμφωνήσουν σε ένα κοινό δικτυακό πρότυπο, ώστε να μπορούν να συνεργάζονται τα συστήματα πολλών κατασκευαστών.
Το μοντέλο OSI ήταν μια σημαντική εξέλιξη στην διδασκαλία των εννοιών, που ήσαν σχετικές με την δικτύωση. Παρουσίαζε την ιδέα ενός κοινού μοντέλου με επίπεδα πρωτοκόλλων, που καθόριζαν την διαλειτουργικότητα μεταξύ δικτυακών συσκευών και λογισμικού. Πάντως, η στοίβα πρωτοκόλλων (αγγλ. protocol stack) που καθορίστηκε τελικά με την εργασία OSI, θεωρήθηκε από πολλούς ότι ήταν υπερβολικά περίπλοκη και κατά μεγάλο μέρος μη εφαρμόσιμη.
Αυτό που προτεινόταν ήταν να ξηλωθούν τα παλιά πρωτόκολλα και να αντικατασταθούν με νέα σε όλα τα επίπεδα της στοίβας. Αυτό έκανε δύσκολη την πραγματοποίηση, και πολλοί κατασκευαστές και χρήστες με μεγάλες επενδύσεις σε άλλες δικτυακές τεχνολογίες αντιστάθηκαν.
Επιπρόσθετα, τα πρωτόκολλα OSI καθορίζονταν από επιτροπές που τα γέμιζαν με διάφορα προαιρετικά, και ενίοτε αντικρουόμενα, χαρακτηριστικά. Με τόσα πολλά προαιρετικά, κάποιες εφαρμογές των κατασκευαστών έχασαν την διαλειτουργικότητά τους, και όλη η προσπάθεια έπεσε στο κενό. Ούτε η απαίτηση της κυβέρνησης των ΗΠΑ να υποστηρίζεται η ανοικτή διασύνδεση συστημάτων OSI σε όλες τις συσκευές που προμηθεύεται δεν διέσωσε την προσπάθεια αυτή.
Η προσέγγιση OSI τελικά επισκιάσθηκε από την διαδικτυακή ομάδα πρωτοκόλλων TCP/IP. Ο πραγματιστικός τρόπος δικτύωσης υπολογιστών με το TCP/IP και δύο ανεξάρτητες εφαρμογές με απλά πρωτόκολλα, το κατέστησαν εφαρμόσιμο πρότυπο. Για παράδειγμα, το OSI πρότυπο X.400 για τα e-mail δημοσιεύτηκε σε αρκετούς μεγάλους τόμους, ενώ ο ορισμός SMTP για το διαδικτυακό e-mail ήταν μερικές σελίδες στο RFC-821. Τα πολυάριθμα επόμενα RFC (request for comments), που έδωσαν επεκτάσεις στον αρχικό SMTP ορισμό, απαρτίζουν επίσης αρκετούς μεγάλους τόμους.
Πολλά από τα πρωτόκολλα και τις προδιαγραφές της στοίβας πρωτοκόλλων OSI έχουν από καιρό χαθεί ή αντικατασταθεί, όπως είναι οι συσκευές token-bus, η παράδοση μηνυμάτων CLNP, η μεταφορά αρχείων FTAM, τα e-mail X.400. Κάποια επιζούν ακόμη με σημαντικά απλοποιημένη μορφή. Η δομή καταλόγων αρχείων X.500 έχει σημαντική χρήση, κυρίως επειδή το αρχικό δύσκαμπτο πρωτόκολλο αντικαταστάθηκε αποτελεσματικά από το LDAP. Το IS-IS συνεχίζει να εφαρμόζεται ως πρωτόκολλο δικτυακής δρομολόγησης από μεγάλες τηλεπικοινωνιακές εταιρείες και από το Πρωτόκολλο Διαδικτύου (αγγλ. Internet Protocol). Πολλά παλιά συστήματα SONET ακόμη χρησιμοποιούν το TARP (TID Address Resolution Protocol, που χρησιμοποιεί τα CLNP και IS-IS) για να μεταφράζουν τον προσδιοριστή στόχου (Target Identifier) ενός κόμβου SONET. Συχνά τα πρωτόκολλα και οι προδιαγραφές OSI παραμένουν σε χρήση σε παλιά συστήματα, μέχρις ότου αυτά αναβαθμιστούν, αντικατασταθούν ή εγκαταλειφθούν.
Η κατάρρευση της προσπάθειας OSI το 1996 έβλαψε την φήμη και την αξιοπιστία των οργανισμών που συμμετείχαν, και ειδικά του ISO. Το χειρότερο ήταν ότι οι υποστηρικτές του OSI άργησαν να αναγνωρίσουν την επικράτηση της ομάδας πρωτοκόλλων TCP/IP ώστε να προσαρμοστούν σ’ αυτήν.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Δίκτυα υπολογιστών
2567 Έλβα
Η Έλβα (Elba) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,8. Ανακαλύφθηκε το 1979 από τους αδελφούς Χιλιανούς αστρονόμους Γκουίδο και Όσκαρ Πιζάρο, που παρατηρούσαν από το Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο, στην κορυφή Λα Σίγια των χιλιανών Άνδεων και της έδωσαν το όνομα της μητέρας τους, `Ελβα Αγκιλέρα δε Πιζάρο (Elba Aguilera de Pizarro, 1926-1965).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Ο φασματικός τύπος της `Ελβας είναι Xc. Η `Ελβα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 9 ώρες 46 λεπτά και 43 δευτερόλεπτα (Owings 2012).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Ελβα
Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2005-2006
Το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ 2005-2006 κατακτήθηκε από τη Σεβίλλη, που κέρδισε στον τελικό τη Μίντλεσμπρο. Αυτό το κύπελλο υπήρξε η πρώτη ευρωπαϊκή κατάκτηση τίτλου για την Σεβίλλη και η πρώτη συμμετοχή της Μίντλεσμπρο σε τελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Ο τελικός διεξήχθη στο Στάδιο Φίλιπς στο Αϊντχόφεν της Ολλανδίας. Διατητής του τελικού ήταν ο Χέρμπερτ Φάντελ. Η Μίντλεσμπρο σφράγισε την θέση της στον τελικό μέσα απο δύο δραματικές ανατροπές (στα προημιτελικά νίκησε την ΦΚ Βασιλεία 4-3 στο σύνολο και έπειτα στην ημιτελικό την ΦΚ Στεάουα Βουκουρεστίου). Η Σεβίλλη την επόμενη χρονιά πήγε για να υπερασπιστεί το τρόπαιο.
Πρώτος προκριματικός
!colspan="5"|Νότια-Μεσογειακή περιοχή
!colspan="5"|Κεντρική-Ανατολική περιοχή
!colspan="5"|Βόρεια περιοχή
Δεύτερος προκριματικός
!colspan="5"|Κεντρική-Ανατολική περιοχή
!colspan="5"|Βόρεια περιοχή
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπελλο ΟΥΕΦΑ
Προεκλαμψία
thumb|250px|Μικροσκοπική εικόνα υπετροφικής αγγειοπάθειας λόγω αρτηριακής υπέρτασης της κύησης. Η προεκλαμψία είναι διαταραχή της εγκυμοσύνης που χαρακτηρίζεται από την έναρξη υψηλής αρτηριακής πίεσης και συχνά σημαντική ποσότητα πρωτεΐνης στα ούρα. Όταν εμφανιστεί, η κατάσταση ξεκινά μετά από 20 εβδομάδες εγκυμοσύνης. Σε σοβαρές περιπτώσεις της νόσου μπορεί να υπάρχει διάσπαση των ερυθρών αιμοσφαιρίων, χαμηλός αριθμός αιμοπεταλίων, μειωμένη ηπατική λειτουργία, νεφρική δυσλειτουργία, πρήξιμο, δύσπνοια λόγω υγρού στους πνεύμονες ή διαταραχές της όρασης. Η προεκλαμψία αυξάνει τον κίνδυνο κακών αποτελεσμάτων τόσο για τη μητέρα όσο και για το μωρό. Εάν αφεθεί χωρίς θεραπεία, μπορεί να οδηγήσει σε επιληπτικές κρίσεις οπότε και ονομάζεται εκλαμψία.
Παράγοντες κινδύνου για την προεκλαμψία περιλαμβάνουν την παχυσαρκία, την προϋπάρχουσα υπέρταση, την ηλικία και τον σακχαρώδη διαβήτη. Είναι επίσης πιο συχνή στην πρώτη εγκυμοσύνη μιας γυναίκας και εάν κυοφορεί δίδυμα. Ο υποκείμενος μηχανισμός περιλαμβάνει μη φυσιολογικό σχηματισμό αιμοφόρων αγγείων στον πλακούντα μεταξύ άλλων παραγόντων. Οι περισσότερες περιπτώσεις διαγιγνώσκονται πριν από τον τοκετό. Σπάνια, η προεκλαμψία μπορεί να ξεκινήσει την περίοδο μετά τον τοκετό. Ενώ ιστορικά απαιτήθηκε τόσο η υψηλή αρτηριακή πίεση όσο και η πρωτεΐνη στα ούρα για τη διάγνωση, ορισμένοι ορισμοί περιλαμβάνουν επίσης αυτούς με υπέρταση και οποιαδήποτε σχετική δυσλειτουργία οργάνων. Η αρτηριακή πίεση ορίζεται ως υψηλή όταν είναι μεγαλύτερη από 140 mmHg συστολικό ή 90 mmHg διαστολική σε δύο ξεχωριστούς χρόνους, με περισσότερο από τέσσερις ώρες διαφορά σε μια γυναίκα μετά από είκοσι εβδομάδες εγκυμοσύνης. Η προεκλαμψία εξετάζεται συνήθως κατά τη διάρκεια της προγεννητικής φροντίδας.
Οι συστάσεις για την πρόληψη περιλαμβάνουν: ασπιρίνη σε άτομα υψηλού κινδύνου, συμπληρώματα ασβεστίου σε περιοχές με χαμηλή πρόσληψη και θεραπεία προηγούμενης υπέρτασης με φάρμακα. Σε άτομα με προεκλαμψία ο τοκετός του μωρού και του πλακούντα είναι μια αποτελεσματική θεραπεία. Η χρονική στιγμή στην οποία συνιστάται ο τοκετός εξαρτάται από το πόσο σοβαρή είναι η προεκλαμψία και πόσο προχωρημένη είναι η εγκυμοσύνη. Τα φάρμακα για την αρτηριακή πίεση, όπως η λαβεταλόλη και η μεθυλντόπα, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη βελτίωση της κατάστασης της μητέρας πριν από τον τοκετό. Το θειικό μαγνήσιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την πρόληψη της εκλαμψίας σε άτομα με σοβαρή νόσο. Η παραμονή στο κρεβάτι και η πρόσληψη αλατιού δεν έχουν αποδειχθεί χρήσιμες ούτε για τη θεραπεία ούτε για την πρόληψη.
Η προεκλαμψία επηρεάζει το 2-8% των κυήσεων παγκοσμίως. Οι υπερτασικές διαταραχές της εγκυμοσύνης (που περιλαμβάνουν την προεκλαμψία) είναι μία από τις πιο συχνές αιτίες θανάτου λόγω εγκυμοσύνης. Προκάλεσαν 46.900 θανάτους το 2015. Η προεκλαμψία εμφανίζεται συνήθως μετά την 32 εβδομάδα. Ωστόσο, εάν εμφανιστεί νωρίτερα, σχετίζεται με χειρότερα αποτελέσματα. Οι γυναίκες που είχαν προεκλαμψία διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο καρδιακών παθήσεων και εγκεφαλικού επεισοδίου αργότερα στη ζωή τους. Η λέξη «εκλαμψία» προέρχεται από τον ελληνικό όρο για κεραυνό. Η πρώτη γνωστή περιγραφή της κατάστασης ήταν από τον Ιπποκράτη τον 5ο αιώνα π.Χ.
Σημεία και συμπτώματα
Το οίδημα (ειδικά στα χέρια και το πρόσωπο) θεωρήθηκε αρχικά ένα σημαντικό σημάδι για τη διάγνωση της προεκλαμψίας. Ωστόσο, επειδή το οίδημα είναι συχνό φαινόμενο στην εγκυμοσύνη, η χρησιμότητά του ως διακριτικού παράγοντα στην προεκλαμψία δεν είναι υψηλή. Το οίδημα (ασυνήθιστο πρήξιμο, ιδιαίτερα των χεριών, των ποδιών ή του προσώπου, το οποίο ξεχωρίζει από το εντύπωμα που δημιουργείται όταν πιέζεται) μπορεί να είναι σημαντικό και πρέπει να αναφέρεται στον πάροχο υγειονομικής περίθαλψης.
Σε γενικές γραμμές, κανένα από τα σημάδια της προεκλαμψίας δεν είναι συγκεκριμένα και ακόμη και οι σπασμοί κατά την εγκυμοσύνη είναι πιο πιθανό να έχουν αιτίες άλλες από την εκλαμψία στη σύγχρονη πρακτική. Επιπλέον, ένα σύμπτωμα όπως ο επιγαστρικός πόνος μπορεί να παρερμηνευθεί ως καούρα. Η διάγνωση, επομένως, εξαρτάται από την εύρεση μιας σύμπτωσης πολλών προ-εκλαμπτικών χαρακτηριστικών, με την τελική απόδειξη να είναι η παλινδρόμηση τους μετά τον τοκετό.
Αιτίες
Δεν υπάρχει οριστική γνωστή αιτία της προεκλαμψίας, αν και πιθανότατα σχετίζεται με διάφορους παράγοντες. Μερικοί από αυτούς τους παράγοντες περιλαμβάνουν:
Άτομα με μακροχρόνια υψηλή αρτηριακή πίεση έχουν κίνδυνο 7 έως 8 φορές υψηλότερο από αυτά χωρίς.
Φυσιολογικά, η έρευνα έχει συνδέσει την προεκλαμψία με τις ακόλουθες φυσιολογικές αλλαγές: μεταβολές στην αλληλεπίδραση μεταξύ της μητρικής ανοσοαπόκρισης και του πλακούντα, τραυματισμός του πλακούντα, τραυματισμός ενδοθηλιακών κυττάρων, μεταβλητή αγγειακή αντιδραστικότητα, οξειδωτικό στρες, ανισορροπία μεταξύ αγγειοδραστικών ουσιών, μειωμένος ενδοαγγειακός όγκος, και διάχυτη ενδοαγγειακή πήξη.
Ενώ η ακριβής αιτία της προεκλαμψίας παραμένει ασαφής, υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι μια σημαντική αιτία που προδιαθέτει μια ευαίσθητη γυναίκα στην προεκλαμψία είναι ο ασυνήθιστα εμφυτευμένος πλακούντας. Αυτός ο αφύσικα εμφυτευμένος πλακούντας μπορεί να οδηγήσει σε κακή διάχυση της μήτρας και του πλακούντα, προκαλώντας κατάσταση υποξίας και αυξημένο οξειδωτικό στρες και απελευθέρωση αντιαγγειογενετικών πρωτεϊνών μαζί με φλεγμονώδεις μεσολαβητές στο μητρικό πλάσμα. Μια σημαντική συνέπεια αυτής της ακολουθίας συμβάντων είναι η γενικευμένη ενδοθηλιακή δυσλειτουργία. Η ανώμαλη εμφύτευση μπορεί να προέρχεται από την απόκριση του μητρικού ανοσοποιητικού συστήματος στον πλακούντα, συγκεκριμένα από την έλλειψη καθιερωμένης ανοσολογικής ανοχής στην εγκυμοσύνη. Η ενδοθηλιακή δυσλειτουργία οδηγεί σε υπέρταση και πολλά από τα άλλα συμπτώματα και επιπλοκές που σχετίζονται με την προεκλαμψία. Εκείνες με προεκλαμψία μπορεί να έχουν μικρότερο κίνδυνο καρκίνου του μαστού.
Παράγοντες κινδύνου
Γνωστοί παράγοντες κινδύνου για την προεκλαμψία περιλαμβάνουν:
Παθογένεση
Παρόλο που έχει πραγματοποιηθεί μεγάλη έρευνα σχετικά με τον μηχανισμό της προεκλαμψίας, η ακριβής παθογένεση παραμένει αβέβαιη. Η προεκλαμψία θεωρείται ότι οφείλεται σε ανώμαλο πλακούντα, η απομάκρυνση του οποίου τερματίζει την ασθένεια στις περισσότερες περιπτώσεις. Κατά τη διάρκεια της κανονικής εγκυμοσύνης, ο πλακούντας αγγειώνεται ώστε να επιτρέπει την ανταλλαγή νερού, αερίων και διαλυμάτων, συμπεριλαμβανομένων των θρεπτικών ουσιών και των αποβλήτων, μεταξύ των κυκλοφοριών της μητέρας και του εμβρύου. Η ανώμαλη ανάπτυξη του πλακούντα οδηγεί σε κακή διάχυση στον πλακούντα. Ο πλακούντας των γυναικών με προεκλαμψία είναι ανώμαλος και χαρακτηρίζεται από κακή τροφοβλαστική εισβολή. Πιστεύεται ότι αυτό έχει ως αποτέλεσμα το οξειδωτικό στρες, την υποξία και την απελευθέρωση παραγόντων που προάγουν την ενδοθηλιακή δυσλειτουργία, τη φλεγμονή και άλλες πιθανές αντιδράσεις.
Οι κλινικές εκδηλώσεις της προεκλαμψίας σχετίζονται με τη γενική ενδοθηλιακή δυσλειτουργία, συμπεριλαμβανομένης της αγγειοσυστολής και της ισχαιμίας των οργάνων. Εγγενής σε αυτήν τη γενικευμένη ενδοθηλιακή δυσλειτουργία μπορεί να είναι η ανισορροπία αγγειογενών και αντι-αγγειογενετικών παραγόντων. Τόσο τα κυκλοφορούντα όσο και τα επίπεδα πλακούντα της διαλυτής τυροσινικής κινάσης-1 τύπου fms (sFlt-1) είναι υψηλότερα σε γυναίκες με προεκλαμψία από ότι σε γυναίκες με φυσιολογική εγκυμοσύνη. Η sFlt-1 είναι μια αντι-αγγειογενετική πρωτεΐνη που ανταγωνίζεται τον αγγειακό ενδοθηλιακό αυξητικό παράγοντα (VEGF) και τον παράγοντα αύξησης του πλακούντα (PIGF), και οι δύο είναι προγονιογενετικοί παράγοντες. Η διαλυτή ενδογλίνη (sEng) έχει επίσης αποδειχθεί ότι είναι αυξημένη σε γυναίκες με προεκλαμψία και έχει αντι-αγγειογόνες ιδιότητες, όπως και το sFlt-1.
Τόσο η sFlt-1 όσο και η sEng ρυθμίζονται σε μεγάλο βαθμό σε όλες τις έγκυες γυναίκες σε κάποιο βαθμό, υποστηρίζοντας την ιδέα ότι η υπερτασική ασθένεια κατά την εγκυμοσύνη είναι μια φυσιολογική προσαρμογή της εγκυμοσύνης. Δεδομένου ότι τα κύτταρα φυσικοί φονείς εμπλέκονται στενά στην πλακουντοποίηση και ο πλακούντας περιλαμβάνει βαθμό ανοχής στο μητρικό ανοσοποιητικό για έναν ξένο πλακούντα, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι το μητρικό ανοσοποιητικό σύστημα μπορεί να ανταποκρίνεται πιο αρνητικά στην άφιξη ορισμένων πλακούντων υπό ορισμένες συνθήκες, όπως ένας πλακούντας που είναι πιο διεισδυτικός από το κανονικό. Η αρχική μητρική απόρριψη των κυτταροτροφικών πλακούντων του πλακούντα μπορεί να είναι η αιτία των ανεπαρκώς αναδιαμορφωμένων σπειροειδών αρτηριών σε εκείνες τις περιπτώσεις προεκλαμψίας που σχετίζονται με ρηχή εμφύτευση, οδηγώντας σε κατάντη υποξία και την εμφάνιση μητρικών συμπτωμάτων σε απόκριση των υπερβολικά ρυθμισμένων sFlt-1 και sEng.
Το οξειδωτικό στρες μπορεί επίσης να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην παθογένεση της προεκλαμψίας. Η κύρια πηγή αντιδραστικών ριζών οξυγόνου (ROS) είναι το ένζυμο οξειδάση ξανθίνης (XO) και αυτό το ένζυμο εμφανίζεται κυρίως στο ήπαρ. Μια υπόθεση είναι ότι ο αυξημένος καταβολισμός πουρινών από υποξία του πλακούντα οδηγεί σε αυξημένη παραγωγή ROS στο μητρικό ήπαρ και απελευθέρωση στην κυκλοφορία της μητέρας που προκαλεί βλάβη στα ενδοθηλιακά κύτταρα.
Μια υπόθεση για την ευπάθεια στην προεκλαμψία είναι η μητρική-εμβρυϊκή σύγκρουση μεταξύ του μητρικού οργανισμού και του εμβρύου. Μετά το πρώτο τρίμηνο οι τροφοβλάστες εισέρχονται στις σπειροειδείς αρτηρίες της μητέρας για να αλλάξουν τις σπειροειδείς αρτηρίες και έτσι να αποκτήσουν μεγαλύτερη πρόσβαση στα μητρικά θρεπτικά συστατικά. Περιστασιακά υπάρχει εξασθενημένη εισβολή τροφοβλαστών που έχει ως αποτέλεσμα ανεπαρκείς αλλοιώσεις στις σπειροειδείς αρτηρίες της μήτρας. Υποτίθεται ότι το αναπτυσσόμενο έμβρυο απελευθερώνει βιοχημικά σήματα που έχουν ως αποτέλεσμα η γυναίκα να αναπτύξει υπέρταση και προεκλαμψία, έτσι ώστε το έμβρυο να μπορεί να επωφεληθεί από μεγαλύτερη ποσότητα μητρικής κυκλοφορίας θρεπτικών ουσιών λόγω αυξημένης ροής αίματος στον εξασθενημένο πλακούντα. Αυτό οδηγεί σε σύγκρουση μεταξύ της μητρικής και της εμβρυϊκής ικανότητας και της επιβίωσης, επειδή το έμβρυο επενδύεται μόνο στην επιβίωση και ευεξία του, ενώ η μητέρα επενδύεται σε αυτήν και τις επόμενες εγκυμοσύνες.
Μια άλλη εξελικτική υπόθεση για την ευπάθεια στην προεκλαμψία είναι η ιδέα της διασφάλισης της σχέσης ζευγαριού μεταξύ της μητέρας και του πατέρα και της πατρικής επένδυσης στο έμβρυο. Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι η προεκλαμψία είναι μια προσαρμογή για τη μητέρα να τερματίσει την επένδυση σε ένα έμβρυο που μπορεί να έχει έναν μη διαθέσιμο πατέρα, όπως καθορίζεται από την επαναλαμβανόμενη έκθεση του πατέρα στη μητέρα. Διάφορες μελέτες έχουν δείξει ότι οι γυναίκες που είχαν συχνά έκθεση στο σπέρμα των συντρόφων πριν από τη σύλληψη είχαν μειωμένο κίνδυνο προεκλαμψίας. Επίσης, οι επακόλουθες εγκυμοσύνες από τον ίδιο πατέρα είχαν μειωμένο κίνδυνο προεκλαμψίας, ενώ οι επόμενες εγκυμοσύνες από διαφορετικό πατέρα είχαν υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης προεκλαμψίας.
Στην προεκλαμψία, η ανώμαλη έκφραση του συμπλέγματος μικροRNA του χρωμοσώματος 19 (C19MC) σε κυτταρικές σειρές πλακούντα μειώνει τη μετανάστευση των τροφοβλαστών. Συγκεκριμένα μικροRNA σε αυτό το σύμπλεγμα που μπορεί να προκαλέσουν μη φυσιολογική εισβολή σπειροειδούς αρτηρίας περιλαμβάνουν τα miR-520h, miR-520b και 520c-3p. Αυτό παρεμποδίζει την εισβολή των κυττάρων τροφοβλαστών στις μητρικές σπειροειδείς αρτηρίες, προκαλώντας υψηλή αντίσταση και χαμηλή ροή αίματος και χαμηλή παροχή θρεπτικών ουσιών στο έμβρυο. Υπάρχουν προσωρινές ενδείξεις ότι η συμπλήρωση βιταμινών μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο.
Ανοσοποιητικοί παράγοντες μπορεί επίσης να παίξουν ρόλο.
Διάγνωση
Συνιστάται ο έλεγχος για προεκλαμψία καθ 'όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μέσω της μέτρησης της αρτηριακής πίεσης μιας γυναίκας.
Διαγνωστικά κριτήρια
Η προεκλαμψία διαγιγνώσκεται όταν εμφανιστεί έγκυος γυναίκα:
Η υποψία για προεκλαμψία πρέπει να διατηρείται σε οποιαδήποτε εγκυμοσύνη περιπλέκεται από αυξημένη αρτηριακή πίεση, ακόμη και απουσία πρωτεϊνουρίας. Δέκα τοις εκατό των ατόμων με άλλα σημεία και συμπτώματα της προεκλαμψίας και το 20% των ατόμων που έχουν διαγνωστεί με εκλαμψία δεν εμφανίζουν ενδείξεις πρωτεϊνουρίας. Ελλείψει πρωτεϊνουρίας, η παρουσία υπέρτασης νέας έναρξης (αυξημένη αρτηριακή πίεση) και η νέα εμφάνιση ενός ή περισσοτέρων από τα ακόλουθα υποδηλώνουν τη διάγνωση της προεκλαμψίας:
Η προεκλαμψία είναι μια προοδευτική διαταραχή και αυτά τα σημάδια δυσλειτουργίας των οργάνων είναι ενδεικτικά σοβαρής προεκλαμψίας. Συστολική αρτηριακή πίεση ≥160 ή διαστολική αρτηριακή πίεση ≥110 ή / και πρωτεϊνουρία >5g σε διάστημα 24 ωρών είναι επίσης ενδεικτική σοβαρής προεκλαμψίας. Κλινικά, άτομα με σοβαρή προεκλαμψία μπορεί επίσης να παρουσιάσουν επιγαστρικό / δεξιό υποχόνδριο άλγος, πονοκεφάλους και έμετο. Η σοβαρή προεκλαμψία είναι σημαντικός παράγοντας κινδύνου για ενδομήτριο εμβρυϊκό θάνατο.
Η αύξηση της αρχικής αρτηριακής πίεσης (BP) κατά 30 mmHg η συστολική ή 15 mmHg η διαστολική, ενώ δεν πληροί τα απόλυτα κριτήρια 140/90, είναι σημαντικό να σημειωθεί αλλά δεν θεωρείται διαγνωστική.
Προγνωστικά τεστ
Υπήρξαν πολλές αξιολογήσεις δοκιμών με στόχο την πρόβλεψη της προεκλαμψίας, αν και κανένας βιοδείκτης δεν είναι πιθανό να είναι επαρκώς προγνωστικός για τη διαταραχή. Οι δοκιμασίες πρόβλεψης που έχουν αξιολογηθεί περιλαμβάνουν αυτές που σχετίζονται με την αιμάτωση του πλακούντα, την αγγειακή αντίσταση, τη νεφρική δυσλειτουργία, τη δυσλειτουργία του ενδοθηλίου και το οξειδωτικό στρες. Παραδείγματα αξιοσημείωτων δοκιμών περιλαμβάνουν:
Μια πρόσφατη μελέτη, η ASPRE, γνωστή ως η μεγαλύτερη προοπτική δοκιμής πολλαπλών χωρών, ανέφερε σημαντική απόδοση στον εντοπισμό εγκύων γυναικών που διατρέχουν υψηλό κίνδυνο προεκλαμψίας, αλλά κατά τη διάρκεια του πρώτου τριμήνου της εγκυμοσύνης. Χρησιμοποιώντας ένα συνδυασμό μητρικού ιστορικού, μέσης αρτηριακής πίεσης, ενδομήτριου Doppler και μέτρηση PlGF, η μελέτη έχει δείξει την ικανότητα εντοπισμού περισσότερων από το 75% των γυναικών που θα αναπτύξουν προεκλαμψία, επιτρέποντας την έγκαιρη επέμβαση για να αποτρέψει την ανάπτυξη αργότερα συμπτώματα. . Αυτή η προσέγγιση συνιστάται επίσημα από τη Διεθνή Ομοσπονδία Γυναικολόγων & Μαιευτήρων (FIGO)
Διαφορική διάγνωση
Η προεκλαμψία μπορεί να μιμείται και να συγχέεται με πολλές άλλες ασθένειες, όπως χρόνια υπέρταση, χρόνια νεφρική νόσο, πρωτοπαθείς διαταραχές κρίσεων, χοληδόχο κύστη και παγκρεατική νόσο, ανοσοποιητική ή θρομβωτική θρομβοπενική πορφύρα, αντιφωσφολιπιδικό σύνδρομο και αιμολυτικό-ουραιμικό σύνδρομο. Πρέπει να θεωρείται πιθανή σε κάθε έγκυο γυναίκα μετά από 20 εβδομάδες κύησης. Είναι ιδιαίτερα δύσκολο να διαγνωστεί όταν υπάρχουν προϋπάρχουσες καταστάσεις όπως η υπέρταση. Οι γυναίκες με οξέα στεάτωση ήπατος της κύησης μπορεί επίσης να παρουσιάσουν αυξημένη αρτηριακή πίεση και πρωτεΐνη στα ούρα, αλλά διαφέρουν ανάλογα με την έκταση της ηπατικής βλάβης. Άλλες διαταραχές που μπορούν να προκαλέσουν υψηλή αρτηριακή πίεση περιλαμβάνουν θυρεοτοξίκωση, φαιοχρωμοκύτωμα και κατάχρηση ναρκωτικών.
Πρόληψη
Τα προληπτικά μέτρα κατά της προεκλαμψίας έχουν μελετηθεί σε μεγάλο βαθμό. Επειδή η παθογένεση της προεκλαμψίας δεν είναι πλήρως κατανοητή, η πρόληψη παραμένει ένα περίπλοκο ζήτημα. Ακολουθούν μερικές από τις τρέχουσες αποδεκτές προτάσεις.
Διατροφή
Η λήψη συμπληρωμάτων με αντιοξειδωτικά όπως βιταμίνη C, D και E δεν έχει επίδραση στη συχνότητα της προεκλαμψίας. Επομένως, δεν συνιστάται η συμπλήρωση με βιταμίνες C, E και D για τη μείωση του κινδύνου προεκλαμψίας.
Συνιστάται συμπλήρωση ασβεστίου τουλάχιστον 1 γραμμαρίου την ημέρα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, καθώς αποτρέπει την προεκλαμψία όπου η διατροφική πρόσληψη ασβεστίου είναι χαμηλή, ειδικά για όσες διατρέχουν υψηλό κίνδυνο. Το υψηλότερο επίπεδο σεληνίου σχετίζεται με χαμηλότερη συχνότητα προεκλαμψίας. Το υψηλότερο επίπεδο καδμίου σχετίζεται με υψηλότερη συχνότητα προεκλαμψίας.
Ασπιρίνη
Η λήψη ασπιρίνης σχετίζεται με μείωση κατά 1 έως 5% στην προεκλαμψία και μείωση κατά 1 έως 5% στις πρόωρες γεννήσεις σε γυναίκες υψηλού κινδύνου. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συνιστά χαμηλή δόση ασπιρίνης για την πρόληψη της προεκλαμψίας σε γυναίκες υψηλού κινδύνου και συνιστά να ξεκινήσει πριν από τις 20 εβδομάδες εγκυμοσύνης. Η Ειδική Ομάδα Προληπτικών Υπηρεσιών των Ηνωμένων Πολιτειών συνιστά σχήμα χαμηλής δόσης για γυναίκες με υψηλό κίνδυνο που ξεκινά την 12η εβδομάδα. Τα οφέλη είναι λιγότερα εάν ξεκινήσουν μετά από 16 εβδομάδες. .
Η πιο πρόσφατη μελέτη ASPRE, εκτός από την απόδοσή της στον εντοπισμό ύποπτων γυναικών να αναπτύξουν προεκλαμψία, κατάφερε επίσης να δείξει μια ισχυρή πτώση του ποσοστού της πρώιμης προεκλαμψίας (-82%) και της πρόωρης προεκλαμψίας (-62% ). Αυτή η αποτελεσματικότητα της ασπιρίνης έχει επιτευχθεί λόγω της υψηλής απόδοσης διαλογής για τον εντοπισμό σε γυναίκες υψηλού κινδύνου, την προσαρμοσμένη προφυλακτική δοσολογία (150mg / ημέρα), το χρονικό διάστημα της πρόσληψης (πριν τον ύπνο) και πρέπει να ξεκινήσει πριν από την 16η εβδομάδα της εγκυμοσύνης.
Σωματική δραστηριότητα
Δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία που να προτείνουν είτε την άσκηση είτε την αυστηρή ανάπαυση ως προληπτικά μέτρα κατά της προεκλαμψίας.
Διακοπή του καπνίσματος
Στις εγκυμοσύνες χαμηλού κινδύνου, η σχέση μεταξύ του καπνίσματος και του μειωμένου κινδύνου προεκλαμψίας ήταν συνεπής και αναπαραγώγιμη σε επιδημιολογικές μελέτες. Οι εγκυμοσύνες υψηλού κινδύνου (εκείνες με διαβήτη πριν την κύηση, χρόνια υπέρταση, ιστορικό προεκλαμψίας σε προηγούμενη εγκυμοσύνη ή πολυεπίπεδη κύηση) δεν έδειξαν σημαντική προστατευτική δράση. Ο λόγος αυτής της ασυμφωνίας δεν είναι οριστικά γνωστός. Η έρευνα υποστηρίζει την εικασία ότι η υποκείμενη παθολογία αυξάνει τον κίνδυνο προεκλαμψίας σε τέτοιο βαθμό ώστε να καλύπτεται οποιαδήποτε μετρήσιμη μείωση του κινδύνου λόγω του καπνίσματος. Ωστόσο, οι βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος στη συνολική υγεία και στα αποτελέσματα της εγκυμοσύνης υπερτερούν των οφελών στη μείωση της συχνότητας της προεκλαμψίας. Συνιστάται η διακοπή του καπνίσματος πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την εγκυμοσύνη.
Ανοσοδιαμόρφωση
Ορισμένες μελέτες έχουν δείξει τη σημασία της ανοσολογικής ανοχής κύησης μιας γυναίκας στον πατέρα της, καθώς το μωρό και ο πατέρας μοιράζονται γονίδια. Υπάρχουν προσωρινές ενδείξεις ότι η συνεχιζόμενη έκθεση είτε από κολπικό ή στοματικό σεξ στο ίδιο σπέρμα που είχε ως αποτέλεσμα την εγκυμοσύνη μειώνει τον κίνδυνο προεκλαμψίας. Όπως περιέγραψε μια πρώιμη μελέτη, "αν και η προεκλαμψία είναι μια ασθένεια πρώτων κυήσεων, η προστατευτική επίδραση της πολλαπλότητας χάνεται με την αλλαγή του συντρόφου". Η μελέτη κατέληξε επίσης στο συμπέρασμα ότι αν και οι γυναίκες με μεταβαλλόμενους συντρόφους συνιστάται να χρησιμοποιούν προφυλακτικά για την πρόληψη σεξουαλικά μεταδιδόμενων ασθενειών, "μια συγκεκριμένη περίοδο έκθεσης σπέρματος σε μια σταθερή σχέση, όταν στοχεύει η εγκυμοσύνη, σχετίζεται με την προστασία από την προεκλαμψία".
Αρκετές άλλες μελέτες έχουν μελετήσει έκτοτε τη μειωμένη συχνότητα της προεκλαμψίας σε γυναίκες που είχαν λάβει μεταγγίσεις αίματος από τον σύντροφό τους, σε εκείνες με πολύ προηγούμενο ιστορικό σεξ χωρίς αντισυλληπτικά, και σε γυναίκες που έκαναν τακτικά στοματικό σεξ.
Πίεση αίματος
Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας συνιστά στις γυναίκες με σοβαρή υπέρταση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης να λαμβάνουν θεραπεία με αντιυπερτασικούς παράγοντες. Η σοβαρή υπέρταση θεωρείται γενικά συστολική ΑΠ τουλάχιστον 160 ή διαστολική ΑΠ τουλάχιστον 110. Τα στοιχεία δεν υποστηρίζουν τη χρήση ενός αντι-υπερτασικού έναντι ενός άλλου. Η επιλογή του παράγοντα που θα πρέπει να βασίζεται στην εμπειρία του ιατρού με έναν συγκεκριμένο παράγοντα, το κόστος και τη διαθεσιμότητά του. Τα διουρητικά δεν συνιστώνται για την πρόληψη της προεκλαμψίας και των επιπλοκών της. Η λαβεταλόλη, η υδραλαζίνη και η νιφεδιπίνη χρησιμοποιούνται συνήθως για την υπέρταση κατά την εγκυμοσύνη. Οι αναστολείς ΜΕΑ και οι αναστολείς των υποδοχέων της αγγειοτασίνης αντενδείκνυται καθώς επηρεάζουν την ανάπτυξη του εμβρύου.
Ο στόχος της θεραπείας της σοβαρής υπέρτασης κατά την εγκυμοσύνη είναι η πρόληψη καρδιαγγειακών, νεφρικών και εγκεφαλοαγγειακών επιπλοκών. Η αρτηριακή πίεση στόχος έχει προταθεί να είναι 140-160 mmHg συστολική και 90-105 mmHg διαστολική, αν και οι τιμές είναι μεταβλητές.
Πρόληψη της εκλαμψίας
Η ενδοκοιλιακή και μετά τον τοκετό χορήγηση θειικού μαγνησίου συνιστάται σε σοβαρή προεκλαμψία για την πρόληψη της εκλαμψίας. Επιπλέον, το θειικό μαγνήσιο συνιστάται για τη θεραπεία της εκλαμψίας έναντι άλλων αντισπασμωδικών. Το θειικό μαγνήσιο δρα με αλληλεπίδραση με τους υποδοχείς NMDA.
Επιδημιολογία
Η προεκλαμψία είναι μια από τις κύριες αιτίες της μητρικής και περιγεννητικής νοσηρότητας και θνησιμότητας παγκοσμίως. Σχεδόν το ένα δέκατο όλων των μητρικών θανάτων στην Αφρική και την Ασία και το ένα τέταρτο στη Λατινική Αμερική σχετίζονται με υπερτασικές ασθένειες κατά την εγκυμοσύνη, μια κατηγορία που περιλαμβάνει την προεκλαμψία.
Η προεκλαμψία είναι πολύ πιο συχνή σε γυναίκες που είναι έγκυες για πρώτη φορά. Οι γυναίκες που είχαν προηγουμένως διαγνωστεί με προεκλαμψία είναι επίσης πιο πιθανό να παρουσιάσουν προεκλαμψία σε επόμενες εγκυμοσύνες. Η προεκλαμψία είναι επίσης πιο συχνή σε γυναίκες που έχουν προϋπάρχουσα υπέρταση, παχυσαρκία, διαβήτη, αυτοάνοσες ασθένειες όπως ο λύκος, διάφορες κληρονομικές θρομβοφιλίες όπως ο παράγοντας V Leiden, νεφρική νόσο, πολλαπλή κύηση ( δίδυμα ή πολλαπλή γέννηση ) και προχωρημένη μητρική ηλικία. Οι γυναίκες που ζουν σε μεγάλο υψόμετρο είναι επίσης πιο πιθανό να παρουσιάσουν προεκλαμψία. Η προεκλαμψία είναι επίσης πιο συχνή σε ορισμένες εθνικές ομάδες (π.χ. Αφροαμερικανοί, υποσαχάριοι Αφρικανοί, Λατινοαμερικάνοι, Αφρικανικοί Καραϊβικοί και Φιλιππινέζοι). Η αλλαγή της πατρότητας σε μεταγενέστερη εγκυμοσύνη έχει ενοχοποιηθεί ότι επηρεάζει τον κίνδυνο, εκτός από εκείνους με οικογενειακό ιστορικό υπερτασικής κύησης
Η εκλαμψία είναι μια σημαντική επιπλοκή της προεκλαμψίας. Η εκλαμψία επηρεάζει 0,56 ανά 1.000 έγκυες γυναίκες στις ανεπτυγμένες χώρες και σχεδόν 10 έως 30 φορές περισσότερες γυναίκες σε χώρες με χαμηλό εισόδημα από ό, τι στις ανεπτυγμένες χώρες.