cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Περιφέρεια Μανγκιστάου
Γεωγραφία
Το έδαφος του Μανγκιστάου περιλαμβάνει πολλά διαφορετικά τοπία και ερήμους: πεδιάδα της Κασπίας, οροπέδια (Ουστούρτ, Μανγκισλάκ, Κεντιρλί-Καγιασάν), βουνά (Ακτάου, Καρατάου), κοιλότητες, έρημο και βουνά. Το υψηλότερο μέρος είναι το όρος Οτπάν με υψόμετρο 556 μέτρα, και το χαμηλότερο είναι το κάτω μέρος της κοιλότητας Καράγκιε, 132 μέτρα κάτω από το επίπεδο της θάλασσας.
Διοικητική διαίρεση
Η περιοχή διαιρείται σε πέντε επαρχίες και 2 πόλεις περιφερειακής σημασίας, το Ακτάου και το Ζαναοζέν. Οι επαρχίες είναι: Τρεις πόλεις έχουν καθεστώς πόλης: το Ακτάου, το Φορτ-Σεβτσένκο και το Ζαναοζέν.
Παραπομπές
Μανγκισταου
Μάνινα Βλιζιανών Αιτωλοακαρνανίας
H Μάνινα Βλιζιανών  ή Μάνινα Βλυζανών ή Βλυζιανίτικα Πηγάδια ή Πηγάδια είναι πεδινό χωριό στο Ξηρόμερο της περιφερειακής ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 90 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Μάνινα Βλιζιανών βρίσκεται δυτικά του Αχελώου ποταμού σε απόσταση 19 χλμ. Δ. από τον Αστακό και 36 χλμ ΝΔ. από το Αγρίνιο. Είναι κτισμένη μέσα στην περιοχή του Βελανιδόδασου Ξηρομέρου που θεωρείται το πιο συγκροτημένο δάσος βελανιδιάς (Quercus macrolepis) στην Ελλάδα, έχει ενταχθεί στο Δίκτυο NATURA 2000 και έχει χαρακτηριστεί ως τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλους - ΤΙΦΚ. Στη νοτιοανατολική άκρη του χωριού είναι το κοιμητηριακό εξωκλήσι του Αγίου Νικολάου. Πρόκειται για κτίσμα του 1872, όπου σύμφωνα με την τοπική παράδοση την περίοδο της Επανάστασης του 1821 ο Γεώργιος Καραϊσκάκης είχε νικηφόρα συμπλοκή με Τούρκους. Μάχη έγινε και στις 12 Φεβρουαρίου 1828 μεταξύ μικρής ελληνικής δύναμης με επικεφαλής τον αρχιστράτηγο Ριχάρδο Τσώρτς και πολλαπλάσιας εχθρικής Τουρκαλβανών του Βελή Μπέη.
Οι πρώτοι κάτοικοι ήταν κυρίως Ηπειρώτες νομάδες από το Ματσούκι Ιωαννίνων και την περιοχή των Τζουμέρκων καθώς και μερικούς Ευρυτάνες. Οι ασχολίες τους σήμερα είναι η γεωργία, η κτηνοτροφία (χοιροτροφία) και διαθέτουν εξελιγμένες υποδομές, αλλά και μια αρκετά αναπτυγμένη τοπική οικονομία.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται το 1845 στο ΦΕΚ 32Α - 08/12/1845 με το όνομα Μάνινα Βλυζανών να προσαρτάται στον τότε δήμο Αστακού. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 διορθώνεται σε Μάνινα Βλυζανών ή Καλέντζι. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί τη τοπική κοινότητα Στρογγυλοβουνίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αστακού του Δήμου Ξηρομέρου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 170 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η ιστοσελίδα του Πολιτιστικού Εξωραϊστικού Συλλόγου Πηγαδίων «Η ΜΑΝΙΝΑ»
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ξηρομέρου
Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου (Λάκκοι Κυδωνίας)
Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου (Λάκκοι Κυδωνίας). Ο ναός του Αγίου Γεωργίου είναι κτισμένος στον οικισμό Λάκκοι Κυδωνίας, έναν οικισμό που ανέκαθεν είχε συνδέσει το όνομά του με τους απελευθερωτικούς αγώνες της Κρήτης. Το κτίσμα ανήκει στον τύπο του μονόχωρου, καμαροσκέπαστου ναού, ενώ αξίζει να επισημανθεί ότι κατά τις ανασκαφικές εργασίες ανακαλύφθηκαν τάφοι στο εσωτερικό του. Στον περιβάλλοντα χώρο υπάρχει παλαιά κοινοτική βρύση.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κρήτη Κατηγορία:Εκκλησίες αφιερωμένες στον Άγιο Γεώργιο Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Δήμος Κορωνίδος Νάξου
Ο Δήμος Κορωνίδος ήταν δήμος της επαρχίας της Νάξου, που συστάθηκε το 1835, την εποχή που γινόντουσαν οι πρώτες προσπάθειες οργάνωσης του νέου Ελληνικού Κράτους. Πρωτεύουσα του δήμου ήταν ο οικισμός Κωμιακή. Καταργήθηκε το 1912, όταν λόγω της επέκτασης του Ελληνικού Κράτους, υπήρξε συνολική διοικητική αναδιοργάνωση.
Δήμαρχοι
Οι διατελέσαντες δήμαρχοι μέχρι το 1912 ήταν:
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Νάξος Κορωνίδος Νάξου Κορωνίδος Νάξου
Γιλβέρτος, δούκας της Βουργουνδίας
Ο Γιλβέρτος, δούκας της Βουργουνδίας ή Γιλβέρτος του Σαλόν (περί το 900 - 8 Απριλίου 956) ήταν κόμης του Σαλόν, του Οτάν, Κόμης του Τρουά, της Αβαλόν, της Ντιζόν και Δούκας της Βουργουνδίας (952 - 956). Κληρονόμησε το δουκάτο της Βουργουνδίας μέσω των δικαιωμάτων της συζύγου του Ερμεργάνδης η οποία ήταν κόρη του Ριχάρδου της Βουργουνδίας και αδελφή του Ροδόλφου της Γαλλίας και του Ούγου του Μελανού. Ο Γιλβέρτος με την Ερμεργάνδη απέκτησαν δυο κόρες την Αδελαΐδα και την Λιουτγάρδη. Δεν κατόρθωσε να κρατήσει ποτέ την ανεξαρτησία του δουκάτου του στις διαμάχες που επικρατούσαν τον 10ο αιώνα στην περιοχή της Γαλλίας, έγινε υποτελής του Ούγου του Μέγα, πάντρεψε την μικρότερη κόρη του Λιουτγάρδη με τον δεύτερο γιο του Ούγου του Μέγα Όθων της Βουργουνδίας ο οποίος θα είναι και ο διάδοχος του.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Βουργουνδίας
Δημήτριος Καρυτσιώτης
Ο Δημήτριος Καρυτσιώτης (1741 – 2 Φεβρουαρίου 1819), ήταν ευεργέτης του Άστρους Κυνουρίας.
Βιογραφία
Ο Δημήτριος Καρυτσιώτης γεννήθηκε το 1741 στον Άγιο Ιωάννη Κυνουρίας. Ήταν γιος του Ιωάννη και της Κανέλλας και η οικογένειά του καταγόταν από την Καρύτσα Λακωνίας (εξ'ου και το επίθετο Καρυτσιώτης). Άλλα αδέλφια του ήταν ο Νικόλαος, ο Πολύκαρπος, ο οποίος ήταν ιερομόναχος, ο Γεώργιος, η Ελένη και η Καλομοίρα. Το 1756, σε ηλικία 15 ετών, έφυγε από το Άστρος, προκειμένου να ακολουθήσει τον θείο του, που έφευγε για τη Σμύρνη με το ένα τσαρούχι, σύμφωνα με την παράδοση. Στην Σμύρνη δούλεψε σκληρά και απέκτησε αρκετά χρήματα. Το 1772, σε ηλικία περίπου 30 ετών, έφυγε για την Τεργέστη, όπου απέκτησε μεγάλη και αξιόλογη περιουσία. Εκεί, σε συνεργασία με τους άλλους Έλληνες, ίδρυσε την Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα της Τεργέστης. Επιπλέον, κατασκεύασε ένα μεγαλοπρεπές κτήριο με την ονομασία ΑΣΤΡΟΣ (Νυν Palazzo Carciotti), τιμώντας έτσι την πατρίδα του. Το μεγαλοπρεπές αυτό οικοδόμημα, σώζεται μέχρι και σήμερα στην παραλία της Τεργέστης.
thumb|left|200px|Ο Δημήτριος Καρυτσιώτης Ο Δημήτριος Καρυτσιώτης, δώρισε χρήματα, ιερά σκεύη και άλλα, που πλούτισαν το Άστρος. Με δωρεά του, το 1798, κτίστηκε στον Άγιο Ιωάννη, η καλλιμάρμαρος Σχολή Καρυτσιώτη. Το 1805, χτίζεται στο Άστρος παράρτημα της Σχολής (σημερινό Αρχαιολογικό Μουσείο Άστρους). Στις σχολές αυτές, φοιτούσαν νέοι από την περιοχή και από ολόκληρη την Πελοπόννησο. Και οι δύο σχολές καταστράφηκαν το 1826 από τον Ιμπραήμ. Το 1805, με τη βοήθεια του αδελφού του, Γεώργιου, έκτισε ένα πέτρινο υδραγωγείο, πλησίον της Μονής Λουκούς, από το οποίο υδρεύονται μέχρι και σήμερα το Άστρος, τα Κάτω Δολιανά, η Μονή Λουκούς, τα Κάτω Βέρβενα και το Παράλιο Άστρος. Την ίδια χρονιά, δώρισε μια έκταση 48 στρεμμάτων, το λεγόμενο «Αγροκήπιο», δίπλα και γύρω από τη Σχολή του.
Ο Δημήτριος Καρυτσιώτης πέθανε στις 2 Φεβρουαρίου 1819, σε ηλικία 78 χρονών. Ανιψιός του ήταν ο Προκόπιος Καρυτσιώτης, ο οποίος ήταν ο μοναδικός κληρονόμος του και διευθυντής της Σχολής Καρυτσιώτη. Το 1912, ανακηρύχτηκε ευεργέτης της κοινότητας Άστρους.
Ιερός Ναός Αγίου Αντωνίου και Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Βρύσες Κυδωνίας)
Ιερός Ναός  Αγίου  Αντωνίου  και  Κοιμήσεως  της  Θεοτόκου (Βρύσες Κυδωνίας). Οι εκκλησίες προς τιμήν του Αγίου Αντωνίου και της Κοιμήσεως της Θεοτόκου βρίσκονται μέσα στον οικισμό Βρύσες Κυδωνίας. Η πρώτη, κτισμένη στον αρχιτεκτονικό τύπο της βασιλικής, θεμελιώθηκε το 1638 και αναστηλώθηκε το 1982. Πριν και κατά τη διάρκεια της κατοχής χρησιμοποιήθηκε ως δημοτικό σχολείο. Η δεύτερη, κτισμένη στον ίδιο αρχιτεκτονικό τύπο, θεμελιώθηκε κατά την ύστερη βυζαντινή περίοδο.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κρήτη Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Ιερός Ναός Αγίου Αντωνίου (Ξηροκάμπι Κυδωνίας)
Ιερός Ναός Αγίου Αντωνίου (Ξηροκάμπι Κυδωνίας). Κτισμένος κατά την ύστερη βενετοκρατία (16ος αι.), ο ναός του Αγίου Αντωνίου βρίσκεται στον οικισμό Ξηροκάμπι Κυδωνίας. Πρόκειται για έναν μονόχωρο, καμαροσκέπαστο ναό, πανομοιότυπο αρχιτεκτονικά με αυτόν της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα στον Ντερέ. Οι πλευρές του καταλήγουν σε αετώματα, εκ των οποίων το δυτικό ήταν διαμορφωμένο για την τοποθέτηση κωδωνοστασίου, όμως καταστράφηκε με την πάροδο του χρόνου. Σύμφωνα με την απογραφή του 1637, ήταν μετόχι της μονής Γωνιάς με 22 μοναχούς. Σήμερα ο ναός έχει αναπαλαιωθεί.
Βλαντίσλαφ Β΄ του Οπόλε
Ο Βλαδίσαος Β΄, πολων. Władysław ΙΙ Opolczyk ([. 1332 - 18 Μαΐου 1401) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Οπόλε (από το 1356, ως υποτελής της Βοημίας), παλατινός κόμης της Ουγγαρίας (1367-72), κυβερνήτης του Λουμπλίνιετς (από το 1368), δούκας του Βιέλουν (1370-92), κυβερνήτης του Μπολεσλάβιετς (από το 1370), κυνερνήτης της Γαλικίας-Βολυνίας (1372-78), κυβερνήτης της Πστσύνα (1375-96), παλατινός κόμης της Πολωνίας (το 1378), δούκας του Ντόμπσυν & Κουγιάβυ (1378-92, ως υποτελής της Πολωνίας), κυβερνήτης του Γκλογκούβεκ (από το 1383) και κυβερνήτης του Κρνοβ (1385-92).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μπόλκο Β΄ δούκα του Οπόλε και της Ελισάβετ των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης του Βερνάρδου δούκα της Σβιντνίτσα-Ζιένμπιτσε-Γιάβορ-Λβόβεκ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1355 την Ελισάβετ (1340-1369), κόρη του Νικολάου-Αλεξάνδρου Μπασάραμπ πρίγκιπα (voivode) της Βλαχίας και είχε τέκνα:
Το 1369 ο Βλαδίσλαος Β΄ έκανε δεύτερο γάμο, με την Ευφημία των Πιαστ (π.1352-1424), κόρη του Σιεμόβιτ Γ΄ δούκα της Μαζοβίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Βίκτορ Αμπαρτσουμιάν
Ο Βίκτορ Αμαζάσποβιτς Αμπαρτσουμιάν (ρωσ. Виктор Амазаспович Амбарцумян, αρμεν. Վիկտոր Համազասպի Համբարձումյան, αρμεν. προφορά «Βίκτορ Χαμαζάσπι Χαμπαρτζουμγιάν», 5 Σεπτεμβρίου 1908 – 12 Αυγούστου 1996) ήταν Σοβιετικός Αρμένιος αστρονόμος-αστροφυσικός. Θεωρείται ευρύτατα ως ένας από τους κορυφαίους αστρονόμους του 20ού αιώνα παγκοσμίως και ως ο ιδρυτής της θεωρητικής αστροφυσικής στη Σοβιετική Ένωση.
Σπούδασε στο Κρατικό πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ και στο Αστεροσκοπείο του Πούλκοβο. Κατόπιν δίδαξε στο παραπάνω πανεπιστήμιο, όπου ίδρυσε το πρώτο Τμήμα Αστροφυσικής στη Σοβιετική Ένωση, το 1934. Κατόπιν ωστόσο εγκαταστάθηκε στη Σοβιετική Αρμενία, όπου ίδρυσε το Αστεροσκοπείο του Μπιουρακάν το 1946. Πέρασε την υπόλοιπη σταδιοδρομία του έχοντας ως βάση αυτό το αστεροσκοπείο, το οποίο κατέστησε μείζον κέντρο αστρονομικών ερευνών. Επίσης υπήρξε ένας από τους συνιδρυτές της Αρμενικής Ακαδημίας Επιστημών, της οποίας υπήρξε ο πρόεδρος επί σχεδόν μισό αιώνα. Κάποιος σχολιαστής σημείωσε ότι «οι φυσικές επιστήμες στην Αρμενία ήταν συνώνυμες με το όνομα Αμπαρτσουμιάν». Το 1965 ίδρυσε το περιοδικό Astrofizika (που εκδίδεται σήμερα και στην αγγλική ως Astrophysics) και ήταν αρχισυντάκτης του για περισσότερο από 20 χρόνια.
Ο Αμπαρτσουμιάν άρχισε να αποσύρεται από τις θέσεις που κατείχε μόνο μετά την ηλικία των 80 ετών. Απεβίωσε στο σπίτι του στο Μπιουρακάν και τάφηκε στον χώρο του αστεροσκοπείου. Το 1994 ανακηρύχθηκε Εθνικός Ήρωας της Αρμενίας.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Αμπαρτσουμιάν γεννήθηκε στην Τιφλίδα στις 18 Σεπτεμβρίου (5 Σεπτεμβρίου με το Παλαιό ημερολόγιο) του 1908 και ήταν γιος της Χριψιμέ (το γένος Χαχανιάν, 1885-1972) και του Χαμαζάσπ Χαμπαρτζουμιάν (1880-1966). Ο πατέρας της Χριψιμέ ήταν ιερέας της Αρμενικής Εκκλησίας από το Τσχινβάλι, ενώ ο Χαμαζάσπ καταγόταν από το Βαρντενίς: οι πρόγονοί του είχαν μετεγκατασταθεί από το Ντιάντιν της σημερινής Τουρκίας στις νότιες όχθες της λίμνης Σεβάν το 1830, μετά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο. Ο Χαμαζάσπ ήταν μορφωμένος άνθρωπος των γραμμάτων, που σπούδασε νομική στο Κρατικό πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης και μετέφρασε την Ιλιάδα στην αρμενική γλώσσα απευθείας από τα αρχαία ελληνικά, ενώ το 1912 συν-ίδρυσε την «Καυκάσια Εταιρεία Αρμενίων Συγγραφέων», η οποία διήρκεσε μέχρι το 1921.
Οι γονείς του Βίκτορ Αμπαρτσουμιάν παντρεύτηκαν το 1904. Εκτός από τον Βικτορ, απέκτησαν δύο ακόμα τέκνα, τον Λεβόν και την Γκοχάρ (Գոհար, 1907-1979). Ο Λεβόν πέθανε ως φοιτητής της γεωφυσικής σε ηλικία 23 ή 24 ετών, ενώ βρισκόταν σε αποστολή στα Ουράλια. Η Γκοχάρ ήταν μαθηματικός, κάτοχος της έδρας της θεωρίας πιθανοτήτων και της μαθηματικής στατιστικής στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Γερεβάν προς το τέλος της ζωής της.
Το 1924 ο Αμπαρτσουμιάν μετακόμισε στο Λένινγκραντ, όπου άρχισε να παρακολουθεί το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο Χέρτσεν. Μετά από ένα έτος μετεγγράφηκε στο Τμήμα Φυσικής και Μαθηματικών του Κρατικού Πανεπιστημίου του Λένινγκραντ. Στο πανεπιστήμιο, ο Αμπαρτσουμιάν ενδιαφερόταν τόσο για την αστρονομία όσο και για τα μαθηματικά. ''«Μου άρεσαν πολύ τα μαθηματικά, αλλά ταυτόχρονα ένιωθα ότι το επάγγελμά μου θα ήταν στην αστρονομία. Τα μαθηματικά μού ήταν κάτι σαν χόμπι, αλλά ολοκλήρωσα το πλήρες πρόγραμμα μαθηματικών. Θα μπορούσατε να πείτε ότι αποφοίτησα με πτυχίο στα μαθηματικά, αλλά στην πραγματικότητα έχει καταγραφεί ότι αποφοίτησα ως αστρονόμος»'', είπε σε συνέντευξή του το 1987. Μεταξύ των καθηγητών του στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ ήταν ο φυσικός Ορέστ Χβόλσον και ο μαθηματικός Βλαντίμιρ Σμιρνόφ. Εξίσου αν όχι περισσότερο σημαντικοί θα γίνονταν κάποιοι από τους συμφοιτητές του εκεί, όπως ο Λεβ Λαντάου, ο Σεργκέι Σόμπολεφ και ο Τζορτζ Γκάμοφ. Το 1926 ο Αμπαρτσουμιάν δημοσίευσε την πρώτη από τις 16 ερευνητικές εργασίες που θα συνέγραφε ως φοιτητής. Απεφοίτησε το 1928, αν και έλαβε το πτυχίο του πενήντα χρόνια αργότερα. Η προπτυχιακή του διατριβή ασχολείτο με τη μελέτη της ισορροπίας μεταφοράς θερμότητας δι' ακτινοβολίας, δηλαδή με ένα θέμα καθαρά αστροφυσικής. Ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Αστεροσκοπείο του Πούλκοβο υπό τον Αρίσταρχο Μπελοπόλσκυ  μεταξύ 1928 και 1931.
Στο Λένινγκραντ
Αφού ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές σπουδές του το 1931 ο Αμπαρτσουμιάν άρχισε να εργάζεται στο Αστεροσκοπείο του Πούλκοβο και να διδάσκει με μερική απασχόληση στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ. Το ίδιο έτος ο Αμπαρτσουμιάν άρχισε το πρώτο μάθημα θεωρητικής αστροφυσικής που διδάχθηκε ποτέ στη Σοβιετική Ένωση. Υπηρέτησε επίσης ως επιστημονικός γραμματέας του Πούλκοβο το 1931–1932, θέση η οποία περιελάμβανε κυρίως διοικητικά καθήκοντα. Αργότερα χαρακτήρισε το Πούλκοβο ως ''«πολύ παλιό ίδρυμα, και για αυτό τον λόγο υπήρχε κάποια απολίθωση και βάλτωμα. Παρ 'όλα αυτά, αυτό ήταν το καλύτερα καταρτισμένο αστρονομικό ίδρυμα στη Σοβιετική Ένωση.»''
Το 1934 ο Αμπαρτσουμιάν απολύθηκε από τον διευθυντή του Πούλκοβο Μπορίς Γκερασιμόβιτς για υποτιθέμενη «οκνηρία». Ο Γκερασιμόβιτς θεωρούσε τον Αμπαρτσουμιάν και άλλους νέους αστροφυσικούς ως «απείθαρχους και υπερβολικά βιαστικούς στο να δημοσιεύσουν μη δοκιμασμένες θεωρίες και ανεπαρκώς τεκμηριωμένη έρευνα». Ο ίδιος ο Γκερασιμόβιτς ωστόσο είχε μια «τάση να μην είναι συνεργάσιμος», και οι παραπάνω δεν τον λάβαιναν σοβαρά υπόψη. Ο Σουμπραμανιάν Τσαντρασεκάρ δήλωσε το 1977 ότι κατά την επίσκεψή του στο Λένινγκραντ το 1934 ο Αμπαρτσουμιάν «ήταν πολύ ελεύθερος και πολύ ανοιχτός. Τον βρήκα εξαιρετικά επικριτικό για τους προϊσταμένους του.»
Επιπλέον, από το 1939 έως το 1941 ο Αμπαρτσουμιάν ήταν διευθυντής του Αστεροσκοπείου του Κρατικού Πανεπιστημίου του Λένινγκραντ. Ταυτόχρονα ήταν αντιπρόεδρος του πανεπιστημίου. Μεταξύ των μεταπτυχιακών φοιτητών του ήταν οι Βίκτορ Σόμπολεφ (Виктор Викторович Соболев, 1915-1999), Βενιαμίν Μαρκαριάν, Γκριγκόρ Γκουρζαντιάν και άλλοι. Ο Αμπαρτσουμιάν θεωρούσε τον Σόμπολεφ τον «πιο ευφυή μεταπτυχιακό φοιτητή» του.
Στην Αρμενία
Το 1943 ο Αμπαρτσουμιάν μετεγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο Γερεβάν της Σοβιετικής Αρμενίας, όπου έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του. Την ίδια χρονιά ίδρυσε την Αρμενική Ακαδημία Επιστημών μαζί με τους επιστήμονες και μελετητές Ιωσήφ Ορμπέλι, Χρατσιά Ατσαριάν, Αρτέμ Αλιχανιάν, Αβραάμ Αλιχάνοφ, Μανούκ Αμπεγκιάν και άλλους. Υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος της Ακαδημίας αυτής μέχρι το 1947 και ως πρόεδρος από το 1947 έως το 1993.
Το 1946 ο Αμπαρτσουμιάν ίδρυσε το Αστροφυσικό Αστεροσκοπείο του Μπιουρακάν δίπλα στο χωριό-κωμόπολη Μπιουρακάν, σε υψόμετρο 1.405 μέτρα, στις υπώρειες του Αραγκάτς, περίπου 35 χιλιόμετρα από το Γερεβάν. Τα πρώτα κτήρια ολοκληρώθηκαν το 1951, αν και τα επίσημα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν μόλις το 1956. Αστρονομικές παρατηρήσεις άρχισαν να πραγματοποιούνται ταυτόχρονα με τη συνέχιση των εργασιών κατασκευής των εγκαταστάσεων. «Τα όργανα μας στέκονταν κάτω από τον ανοιχτό ουρανό, καλυμμένα με μουσαμάδες», είχε δηλώσει αργότερα ο Αμπαρτσουμιάν. Ο ίδιος αρχικά ζούσε σε ένα σπίτι στο χωριό και στη συνέχεια έκτισε ένα σπίτι μέσα στην έκταση του αστεροσκοπείου με τα χρήματα που του απονεμήθηκαν με το Βραβείο Στάλιν που πήρε το 1950. Ο Αμπαρτσουμιάν διεύθυνε το Αστεροσκοπείο του Μπιουρακάν έως το 1988 και ανακηρύχθηκε επίτιμος διευθυντής του αμέσως μετά. Από το 1946 έως τον θάνατό του το 1996, το Αστεροσκοπείο του Μπιουρακάν χρησίμευσε ως η «θεσμική βάση» του Αμπαρτσουμιάν.
Το 1960 ο Αμπαρτσουμιάν εξασφάλισε ένα τηλεσκόπιο Schmidt με διορθωτική πλάκα διαμέτρου 102 εκατοστών (cm) και κάτοπτρο διαμέτρου 132 cm για το Μπιουρακάν. Το τηλεσκόπιο κατασκευάσθηκε σύμφωνα με πληροφορίες από την «Carl Zeiss AG» στη ναζιστική Γερμανία το 1930 και μεταφέρθηκε στο Λένινγκραντ ως λάφυρο πολέμου. Η βάση του ολοκληρώθηκε στο Λένινγκραντ και στάλθηκε στην Αρμενία.
Μπιργκίτα της Σουηδίας
Η  Πριγκίπισσα Μπιργκίτα της Σουηδίας (Birgitta av Sverige, 19 Ιανουαρίου 1937 -) είναι κόρη του Πρίγκιπα Γουσταύου Αδόλφου, Δούκα του Βεστερμπότεν.
Βιογραφία
Η Μπιργκίτα γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 1937 στο Παλάτι Χάγκα, και είναι το δεύτερο παιδί και κόρη του Πρίγκιπα Γουσταύου Αδόλφου, Δούκα του Βεστερμπότεν και της συζύγου του Πριγκίπισσας Σίβυλλα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα.
Το 1959 σε μια επίσκεψη σε φίλους και συγγενείς στη Γερμανία, η Μπιργκίτα συνάντησε τον μελλοντικό σύζυγό της Πρίγκιπα Ιωάννη Γεώργιο του Χοεντσόλερν σε ένα κοκτέιλ πάρτι. Στις 15 Δεκεμβρίου 1960 ανακοινώθηκε ανακοινώθηκε ο αρραβώνας τους. Στις 25 Μαΐου 1961 έγινε ο πολιτικός τους γάμος στο Βασιλικό Παλάτι της Στοκχόλμης και στις 30 Μαΐου 1961 έγινε ο θρησκευτικός τους γάμος στην Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του οικογενειακού παλατιού του Ιωάννη Γεωργίου στο Σιγκμαρίνγκεν. Μαζί απέκτησαν τρία παιδιά:
Ο Ιωάννης Γεώργιος και η Μπιργκίτα χώρισαν το 1990, αν και παρέμειναν νόμιμα παντρεμένοι. Έζησε στο νησί της Μαγιόρκα στην Ισπανία, ενώ ο σύζυγός της έζησε στο Μόναχο. Ο Ιωάννης Γεώργιος πέθανε το 2016.
Τον Νοέμβριο του 1960 η Μπιργκίτα επισκέφθηκε τις Ηνωμένες Πολιτείες συνοδευόμενη από τη μικρότερη αδερφή της Πριγκίπισσα Ντεζιρέ για λογαριασμό του παππού τους, Γουσταύου ΣΤ΄ Αδόλφου της Σουηδίας για την 50η επέτειο του Αμερικανικού-Σκανδιναβικού Ιδρύματος.
Τιμητικές διακρίσεις
Εθνικές
Ξένες
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Μπερναντότ Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν Κατηγορία:Σουηδοί ευγενείς Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Σουηδέζες πριγκίπισσες Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
Ζεμπάλλος
Το Ζεμπάλλος (αγγλικά: Zeballos) (πληθ. 125) είναι χωριό που βρίσκεται στη βορειοδυτική ακτή της Νήσου Βανκούβερ, στη Βρετανική Κολομβία, στον Καναδά. Ένας μύθος υποστηρίζει πως Ισπανοί κυνηγοί χρυσού μπορεί να έχουν εξερευνήσει την περιοχή στα τέλη του 16ου αιώνα. Επίσης είναι πλέον γνωστό για τον οικοτουρισμό και την ερασιτεχνική αλιεία.
Το Ζεμπάλλος είναι λιμάνι βαθέων υδάτων που περιβάλλεται από άγρια βουνά και δάση και βρίσκεται στο δέλτα του ποταμού Ζέβαλος. Είναι προσβάσιμο από τον Αυτοκινητόδρομο 19, περίπου δυόμισι ώρες με το αυτοκίνητο βόρεια του ποταμού Κάμπελ.
Άισενχουτ
Διοικητικά το βουνό ανήκει στην Αυστρία, ειδικότερα υπάγεται στη Στυρία, ευρισκόμενο κοντά στο τριπλό σύνορο με την Καρινθία και το Σάλτσμπουργκ. Στα νοτιοδυτικά του Άισενχουτ βρίσκεται η ορεινή διάβαση "Τούραχερ Χέε" (Turracher Höhe Pass). Το όνομα του βουνού, που μεταφράζεται ως "σιδερένιο καπέλο", προήλθε από την επί αιώνες εξόρυξη σιδηρομεταλλεύματος στην περιοχή του, ιδίως από τα ορυχεία του Τούραχ στους βορειοδυτικούς πρόποδές του.
Πηγές
Αισενχουτ
Τοφίνο
Το Τοφίνο (αγγλικά: Tofino) είναι κωμόπολη και Περιοχή Δήμου, που ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Άλμπερνι-Κλεϊοκουότ και βρίσκεται στην δυτική ακτή της Νήσου Βανκούβερ της Βρετανικής Κολομβίας του Καναδά. Τοποθετείται στο δυτικό άκρο του Αυτοκινητόδρομου 4, στην άκρη της Χερσονήσου Εσοβίστα, στο νότιο άκρο της περιοχής Clayoquot Sound. Έχει συνολική έκταση 10.53 τ.χλμ. και πληθυσμό 2.516 κατοίκους με βάση την απογραφή του 2021.
Είναι ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός το καλοκαίρι, ο πληθυσμός του αυξάνεται πολλές φορές σε σχέση με τον χειμώνα. Προσελκύει σέρφερς, λάτρεις της φύσης, κατασκηνωτές, παρατηρητές φαλαινών, αλιείς, ή και κάποιους που απλά θέλουν να είναι κοντά στη φύση. Το χειμώνα δεν είναι τόσο πολυσύχναστη, αν και πολλοί άνθρωποι επισκέπτονται το Τοφίνο και την δυτική ακτή για να παρακολουθήσουν καταιγίδες στο νερό. Κοντά στο Τοφίνο είναι η Λόνγκ Μπίτς, ένας γραφικός και δημοφιλής προορισμός όλο το χρόνο, στο Pacific Rim National Park Reserve. Κοντά περίπου 45 χιλιόμετρα (28 μίλια) βόρεια του Τοφίνο βρίσκεται το Maquinna Marine Provincial Park, με τις ιαματικές πηγές του να είναι επίσης ένας δημοφιλής προορισμός για ημερήσιες εκδρομές για τους τουρίστες, αν και η πρόσβαση γίνεται μόνο με βάρκα ή υδροπλάνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανική Κολομβία
Πλέι-Οφ NBA 1973
Τα πλέι-οφ του 1973 ήταν το τουρνουά που ακολούθησε την ολοκλήρωση της κανονικής περιόδου στη σεζόν 1972-73 του NBA. Το τουρνουά ολοκληρώθηκε με τους Νιου Γιορκ Νικς να επικρατούν των Λος Άντζελες Λέικερς με 4-1 νίκες στους τελικούς της διοργάνωσης και να κατακτούν το τρόπαιο του πρωταθλητή.
Τελικοί NBA
(Δ2) Λος Άντζελες Λέικερς vs. (Α2) Νιου Γιορκ Νικς:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1973 Πλει-Οφ
Τα 39 σκαλοπάτια
Το Τα 39 Σκαλοπάτια είναι μυθιστόρημα του Τζων Μπάκαν.
Ο τίτλος ωστόσο μπορεί να αναφέρεται:
Ιππόλυτος Β΄ των Έστε
O Ιππόλυτος Β΄, ιταλ. Ippolito II, (25 Αυγούστου 1509 - 2 Δεκεμβρίου 1572) από τον Οίκο των Έστε, ήταν καρδινάλιος και αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου. Απέσπασε από τη βίλλα του Αδριανού μάρμαρα και αγάλματα στη δική του βίλλα ντ' Έστε.
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος γιος του Αλφόνσου Α΄ δούκα της Φερράρα, της Μόντενα και του Ρέτζο και της δεύτερης συζύγου του Λουκρητίας Βοργία, κόρης του πάπα Αλεξάνδρου ΣΤ΄. Αδέλφια του ήταν ο Έρκολε Β΄ δούκας της Φερράρα, ο Φραγκίσκος μαρκήσιος της Μάσα Λομπάρντα και ο νόθος Αλφόνσος μαρκήσιος του Μοντέκιο.
Τζιοβάνε Έλμπερ
Ο Έλμπερ ντε Σόουζα (πορτογαλικά: Élber de Souza) (γενν. 23 Ιουλίου 1972), κοινώς γνωστός ως Τζιοβάνε Έλμπερ (Giovane Élber), είναι Βραζιλιάνος πρώην επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός.
Ιππόλυτος Β΄ των Έστε
Βιογραφία
Εκτός από εγγονός ενός πάπα ήταν και ανιψιός του καρδινάλιου Ιππολύτου Α΄, τον οποίο διαδέχθηκε το 1519 ως αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου, αν και ήταν 10 ετών. Αυτό ήταν το πρώτο από τα εκκλησιαστικά αξιώματα που έλαβε, των οποίων τα έσοδα ήταν η πηγή του εισοδήματός του. Απέκτησε τις επισκοπές ή ηγουμενίες των Μποντενό, Σαλίζ, Ζουμιέζ στη Νορμανδία και Λυών, Ναρμπόν, Σεν Μεντάρ στη Σουασόν.
Τζιοβάνε Έλμπερ
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Γεννημένος στη Λοντρίνα της Παρανά, ο Έλμπερ ήταν προϊόν των ακαδημιών της Λοντρίνα Εσπόρτε Κλούμπε.
Μίλαν
Ο Έλμπερ υπέγραψε στην ΑΚ Μίλαν σε ηλικία 18 ετών το 1990, όπου πέρασε σχεδόν απαρατήρητος κατά τη διάρκεια του ενός έτους στην ομάδα της Σέριε Α.
Ιππόλυτος Β΄ των Έστε
Προστάτης των Τεχνών
Του άρεσε η πολυτέλεια και η μεγαλοπρέπεια. Ανακαίνισε το παλάτσο Σαν Φραντσέσκο στη Φερράρα πριν από τη συνάντηση με τη Γαλλική Αυλή. Όταν το 1538 έγινε μέλος του Συμβουλίου των καρδιναλίων ενοικίασε στη Ρώμη το παλάτσο του εξαδέλφου του καρδιναλίου Έρκολε Γκοντζάγκα. Το ανακαίνισε και το είχε ως κατοικία του στη Ρώμη. Ανέθεσε στον μανιεριστή αρχιτέκτονα Πίρρο Λιγκόριο το κτίσιμο της βίλλα ντ' Έστε στο Τίβολι. Για τη διακόσμησή της έλαβε πολλά από τα μάρμαρα και τα αγάλματα από την κοντινή βίλλα του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Αδριανού, στερώντας έτσι από το αρχαίο οικοδόμημα την αίγλη του. Επίσης χρηματοδότησε την καριέρα του συνθέτη Παλεστρίνα.
Τζιοβάνε Έλμπερ
Γκρασχόπερς
Στη συνέχεια, μετακόμισε στην Ελβετία για την Γκρασχόπερς Ζυρίχης, αρχικά ως δανεικός. Αμέσως άρχισε να δείχνει επιδείξεις επιθετικού ταλέντου στη νέα του ομάδα, συγκεκριμένα σε έναν αγώνα του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 1992-1993 εναντίον της Σπόρτινγκ Λισαβόνας, όπου μετά από μια εντός έδρας ήττα με 1–2, άσκησε επιρροή στη συνολική νίκη της ομάδας με 4–3, σκοράροντας εις διπλούν.
Ιππόλυτος Β΄ των Έστε
Διπλωμάτης
Το 1538 ήταν ο πρέσβης της Φερράρα στην Αυλή της Γαλλίας και από το 1549, καρδινάλιος-προστάτης της Γαλλίας κατά τη βασιλεία του Ερρίκου Β΄ Βαλουά. Το 1550 ορίστηκε κυβερνήτης της υπό Γαλλικό έλεγχο περιοχής του Τίβολι. Ήταν τόσο δυνατή η σχέση του με την Αυλή της Γαλλίας, που ήταν ο υποψήφιος της Γαλλίας στη Σύσκεψη των καρδιναλίων (Conclave) για την εκλογή νέου πάπα. Όταν τελικά εκλέχθηκε ο Ιούλιος Γ΄, ο Ιππόλυτος Β΄ σχεδόν εγκατέλειψε την εκκλησιαστική πολιτική. Έπειτα από σύντομη ασθένεια απεβίωσε στη Ρώμη το 1572 και τάφηκε στο ναό της Σάντα Μαρία Ματζόρε στο Τίβολι, δίπλα στη βίλλα του.
Τζιοβάνε Έλμπερ
ΦφΜ Στουτγκάρδη
Μετά από περισσότερα από 50 επίσημα γκολ για την Γκρασχόπερς, ο Έλμπερ υπέγραψε με τη γερμανική ΦφΜ Στουτγκάρδη το καλοκαίρι του 1994. Σκόραρε στο ντεμπούτο του στην Μπούντεσλιγκα, μια εντός έδρας νίκη με 2-1 εναντίον του Αμβούργου, και ολοκλήρωσε την πρώτη του σεζόν με 8 γκολ, που θα ήταν η μοναδική σεζόν που θα σημείωνε μονοψήφιο αριθμό γκολ για τα επόμενα επτά χρόνια.
Ιππόλυτος Β΄ των Έστε
Διπλωμάτης
Διασώθηκε το αρχείο του, μία συλλογή με περισσότερες από 2000 επιστολές και 200 λογιστικά βιβλία, στα Αρχεία της Μόντενα, στην πόλη όπου περιορίστηκαν μετά οι δούκες των Έστε. Το υλικό αυτό έγινε η βάση για το βιβλίο της Μ. Χόλινγκσγουόρθ Το καπέλο του καρδιναλίου: Χρήμα, φιλοδοξία και καθημερινή ζωή στην Αυλή ενός πρίγκιπα των Βοργία.
Τζιοβάνε Έλμπερ
ΦφΜ Στουτγκάρδη
Τη σεζόν 1996-97, σκόραρε 20 επίσημα γκολ για τη Στουτγάρδη, 17 στο πρωτάθλημα και 3 στο Κύπελλο Γερμανίας, συμπεριλαμβανομένων και των δύο γκολ εναντίον της ΦΚ Ενεργκί Κότμπους στον τελικό (νίκη με 2-0). Στη Στουτγάρδη σχημάτισε το λεγόμενο μαγικό τρίγωνο (γερμανικά: Magisches Dreieck με τους Κρασιμίρ Μπαλάκοφ και Φρέντι Μπόμπιτς.
Μπάγερν Μονάχου
Το επόμενο καλοκαίρι, μετακόμισε στην Μπάγερν Μονάχου όπου, εκτός από ένα χρόνο, στέφονταν πάντα ο πρώτος σκόρερ του συλλόγου. Επιπλέον, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην κατάκτηση τεσσάρων πρωταθλημάτων, του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2000-01, σκοράροντας και στα δύο παιχνίδια στους ημιτελικούς εναντίον της Ρεάλ Μαδρίτης και στο Διηπειρωτικό Κύπελλο 2001, ενώ κέρδισε το βραβείο Torjägerkanone (του πρώτου σκόρερ) για τη σεζόν 2002– 03 με 21 γκολ, όπου οι Βαυαροί κατέκτησαν το νταμπλ.
Ολιμπίκ Λυών
Ο 31χρονος Έλμπερ πέρασε στη συνέχεια το μεγαλύτερο μέρος της σεζόν 2003–04 (έπαιξε 4 αγώνες με την Μπάγερν) στη Γαλλία με την Ολιμπίκ Λυών, αντικαθιστώντας τον συμπατριώτη του Σόνι Άντερσον, ο οποίος είχε μετακινηθεί στην Ισπανία. Στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2003-04, σκόραρε εναντίον της πρώην ομάδας του, Μπάγερν Μονάχου, για να κερδίσει με 2-1 στη Γερμανία. Αργότερα, σκόραρε σε μια ισοπαλία με 2-2 εναντίον της Πόρτο στους προημιτελικούς. Ωστόσο, η Λυών αποκλείστηκε από τη διοργάνωση, αφού ηττήθηκε με συνολικό σκορ 4-2.
Ιππόλυτος Β΄ των Έστε
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Έστε Κατηγορία:Βοργίες Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου
Τζιοβάνε Έλμπερ
Ολιμπίκ Λυών
Τελικά, βοήθησε τον σύλλογο να κατακτήσει τον τρίτο από τους 7 συνεχόμενους τίτλους της Λιγκ 1, αλλά στη συνέχεια υπέστη σοβαρό τραυματισμό στην περόνη και την κνήμη, που τον άφησε εκτός δράσης για περισσότερο από ένα χρόνο.
Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ
δεξιά|μικρογραφία|186x186εσ| Ο Έλμπερ το 2005 Έκανε την επιστροφή του στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο στη Γερμανία με τη Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ, στην οποία εντάχθηκε τον Ιανουάριο του 2005.
Εθνική ομάδα
Λόγω του σκληρού ανταγωνισμού, ο Έλμπερ δεν μπορούσε να μεταφράσει τη φόρμα του με τους συλλόγους του στην εθνική ομάδα της Βραζιλίας. Τον πρώτο χρόνο του στην ομάδα, το 1998, σημείωσε 6 γκολ σε ισάριθμους αγώνες, αλλά θα έκανε μόνο 9 ακόμη συμμετοχές στα επόμενα τρία χρόνια.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων του 1991, ο Έλμπερ σκόραρε 4 γκολ σε 6 αγώνες, καθώς η Εθνική Βραζιλίας Κ20 έχασε από την οικοδεσπότρια Πορτογαλία Κ20, στη διαδικασία των πέναλτι.
Μετά την αποχώρηση από το ποδόσφαιρο
μικρογραφία| Ο Έλμπερ σε φιλανθρωπικό αγώνα το 2014 Αφού ανακοίνωσε την αποχώρησή του, επέστρεψε στη Μπάγερν Μονάχου, όπου άρχισε να εργάζεται για τον σύλλογο ως ανιχνευτής ταλέντων, αναζητώντας στη χώρα του νεαρά ταλέντα.
Ο Έλμπερ εργάζεται ως ειδήμονας για τον γερμανικό τηλεοπτικό σταθμό Das Erste. Παρείχε ανάλυση ειδικών κατά τη διάρκεια του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών 2013 και εμφανίστηκε ξανά με αυτή την ιδιότητα κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2014.
Συλλογικές
Γκρασχόπερς
Στουτγκάρδη
Μπάγερν Μονάχου
Λυών
Κρουζέιρο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκρασχόπερς Ζυρίχης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελβετίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελβετία Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΜ Στουτγκάρδη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γερμανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κρουζέιρο Εσπόρτε Κλούμπε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Καμπεονάτο Μπραζιλέιρο Σέριε Α
Σάτυρος Α΄ του Βοσπόρου
Ο Σάτυρος Α΄ (απεβ. το 389 π.Χ.) από τη δυναστεία των Σπαρτοκιδών ήταν ηγεμόνας του βασιλείου τοθ Βοσπόρου από το 432 π.Χ. έως το 389 π.Χ. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του συνέχισε την επεκτατική εξωτερική πολιτική τού πατέρα του, Σπάρτοκου Α΄. Κατέκτησε το Νυμφαίο, αναμείχθηκε στις πολιτικές εξελίξεις του γειτονικού βασιλείου των Σινδών και πολιόρκησε την πόλη Θεοδοσία, που ήταν σοβαρός εμπορικός αντίπαλος, λόγω τού χωρίς πάγο λιμανιού της και της γειτνίασης με τα σιτηρά της ανατολικής Κριμαίας.
Προήδρευσε σε μία σύσφιξη των δεσμών με την Αθήνα και κάποια στιγμή πιθανότατα ύψωσε ένα άγαλμα προς τιμήν του στην πόλη αυτή. Ήταν επίσης ο πατέρας του Λεύκωνα Α΄ και του Γοργίππου, που επέκτειναν το βασίλειό τους σε ένα ισχυρό βασίλειο.
Βασιλεία
Επέτρεψε στον γιο του ισχυρού υπουργού του Σωπαίο να ταξιδέψει στην Αθήνα με δύο πλοία γεμάτα σιτάρι. Τα πλοία του γιου του Σωπαίου κατάφεραν να αποφύγουν τους πειρατές και έφτασαν στην Αθήνα. Όταν έφτασαν στην Αθήνα, ο γιος συναντήθηκε με τον Αθηναίο τραπεζίτη Πασίωνα και κατάφερε να τακτοποιήσει τις υποθέσεις του. Ο Σάτυρος Α΄, ωστόσο, κατέληξε στην άποψη ότι ο Σωπαίος συμμετείχε σε συνωμοσία για να αφαιρέσει τη ζωή του, έτσι συνέλαβε τον Σωπαίο. Καθώς ο γιος του Σωπαίου βρισκόταν ακόμη στην Αθήνα, ο Σάτυρος Α΄ διέταξε τους Βοσπόριους στην Αθήνα να κατάσχουν την περιουσία τού γιου και να τον αναγκάσουν να επιστρέψει στο βασίλειο του Βοσπόρου.
Στη συνέχεια ο Σάτυρος Α΄ αθώωσε τον Σωπαίο από τα εγκλήματά του και συμφώνησε με την κόρη του Σωπαίου, τη Θεοδοσία, να παντρευτεί τον γιο του Λεύκωνα Α΄.
Προβλήματα με τους Σίντι
Ο Σάτυρος Α΄ αντιμετώπισε εκτεταμένα προβλήματα με τους Σινδούς. Σύμφωνα με τον Πολύαινο, τα προβλήματα προέκυψαν, επειδή ο Σάτυρος Α΄ είχε προσφέρει την κόρη του στον Εκακταίο, τον βασιλιά των Σινδών, αλλά είχε δώσει εντολή στον Εκαταίο να σκοτώσει την υπάρχουσα σύζυγό του Τιργαταώ. Αντί να τη σκοτώσει, ο Εκακταίος την έβαλε φυλακή σε έναν πύργο, από τον οποίο αυτή μπόρεσε να δραπετεύσει και να φτάσει στη φυλή της, τους Iξομάτες. Η Tιργαταώ παντρεύτηκε τον διάδοχο τού πατέρα της, ο πατέρας της πιθανότατα ήταν βασιλιάς των Iξοματών, και ξεσήκωσε πολλές φυλές για να κάνουν πόλεμο εναντίον του Σατύρου Α΄. Ο Σάτυρος Α΄, συνειδητοποιώντας ότι δεν μπορούσε να κερδίσει, πρόσφερε ως όμηρο τον γιο του Μητρόδωρο και μήνυσε για ειρήνη.
Λίγο μετά από αυτό, έγινε μία απόπειρα κατά της ζωής της Τιργατώς, πιθανότατα οργανωμένη από τον Σάτυρο Α΄. Αφού έμαθε γι' αυτό το σχέδιο, ο Tιργαταώ σκότωσε τον Mητρόδωρο και για άλλη μία φορά ξεκίνησε πόλεμο κατά τού Σατύρου Α΄. Αυτός ο πόλεμος τερματίστηκε από τους γιους του Λεύκωνα Α΄ και τον Γόργιππο λίγο μετά το τέλος τού πατέρα τους και την άνοδό τους στον θρόνο.
Το τέλος και η υστεροφημία
Ο Σάτυρος Α΄ απεβίωσε στην ανεπιτυχή πολιορκία της Θεοδοσίας το 389 π.Χ. σε ηλικία 81 ετών. Το τέλος του οδήγησε στην ανάρρηση τού Λεύκωνα Α΄ και τού Γοργίππου, που επέκτειναν το βασίλειο του Βοσπόρου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δυναστεία των Σπαρτοκιδών
Τράβις Φίμελ
Ο Τράβις Φίμελ (Travis Fimmel, 15 Ιουλίου 1979) είναι Αυστραλός ηθοποιός και πρώην μοντέλο. Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό μέσω της πετυχημένης καμπάνιας του Calvin Klein, ως συμπρωταγωνιστής του Patrick Swayze στην τηλεοπτική σειρά The Beast, και μέσω του ρόλου του ως Ράγκναρ Λόθμπροκ στη σειρά του History Channel Βίκινγκς.
Διεθνής ημέρα κατά της ομοφοβίας, της τρανσφοβίας και της αμφιφοβίας
Η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, της Αμφιφοβίας και της Τρανσφοβίας (IDAHOBIT) 17 Μαΐου είναι αφιερωμένη στον συντονισμό διεθνών εκδηλώσεων και ημερίδων που ευαισθητοποιούν το κοινό για θέματα που σχετίζονται με τις διακρίσεις εναντίον των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων και τα δικαιώματά των.
Τράβις Φίμελ
Ο Φίμελ γεννήθηκε στη Βικτόρια της Αυστραλίας, κοντά στη μικρή επαρχιακή πόλη Echuca, ανάμεσα στη Μελβούρνη και το Σίδνεϊ. Μεγάλωσε σε μια κτηνοτροφική φάρμα 550 στρεμμάτων στο Lockington. Είναι ο νεότερος από τρεις γιους, γιος της Jennie, μιας νοσοκόμας, και του Chris, ενός κτηνοτρόφου και είναι αγγλικής και γερμανικής καταγωγής. Έχοντας ως όνειρο να γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, μετακόμισε στη Μελβούρνη στα τέλη της εφηβείας του για να παίξει για το St Kilda Football Club στο AFL, αλλά βγήκε εκτός πριν να ξεκινήσει η σεζόν, επειδή έσπασε το πόδι του. Έγινε δεκτός στο RMIT για να σπουδάσει εμπορική αρχιτεκτονική και μηχανολογία, αλλά αργότερα ανέβαλε τις σπουδές του για να ταξιδέψει στο εξωτερικό.
Διεθνής ημέρα κατά της ομοφοβίας, της τρανσφοβίας και της αμφιφοβίας
Η ημερομηνία αυτή επελέγη καθώς στις 17 Μαΐου 1990 αφαιρέθηκε η ομοφυλοφιλία από τη Διεθνής Στατιστική Ταξινόμηση Νοσημάτων και Συναφών Προβλημάτων Υγείας του Παγκοσμίου Οργανισμού Υγείας. Μέχρι τις 17 Μαΐου 2021, η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, της Τρανσφοβίας και της Αμφιφοβίας έχει αναγνωριστεί και εορταστεί επίσημα από περισσότερες από 130 διαφορετικές χώρες σε όλον τον κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:ΟμοφοβίαΚατηγορία:ΛΟΑΤΚατηγορία:ΛΟΑΤ-επέκταση Κατηγορία:Παγκόσμιες ημέρες
Τράβις Φίμελ
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστραλοί ηθοποιοί
Άλοϊς Μοκ
Ο Άλοϊς Μοκ (γερμανικά: Alois Mock) (10 Ιουνίου 1934 – 1 Ιουνίου 2017 ) ήταν Αυστριακός πολιτικός και μέλος του Αυστριακού Λαϊκού Κόμματος (ÖVP). Διετέλεσε Αντικαγκελάριος της Αυστρίας από το 1987 έως το 1989. Ως υπουργός Εξωτερικών, βοήθησε να ενταχθεί η Αυστρία στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Όιρατσφελντ της Κάτω Αυστρίας. Γονείς του ήταν ο Αύγουστος και η Ματθίλδη Μοκ. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και αργότερα διεθνές δίκαιο στη Μπολόνια και τις Βρυξέλλες. Στη Βιέννη, έγινε μέλος της KAV Norica Wien, μιας Ρωμαιοκαθολικής φοιτητικής αδελφότητας, η οποία είναι μέλος της Cartellverband. Από το 1961, ήταν σύμβουλος του Αυστριακού καγκελάριου Γιόζεφ Κλάους για τις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και της ΕΖΕΣ. Από το 1962 έως το 1966 εργάστηκε στην αποστολή της Αυστρίας στον ΟΟΣΑ στο Παρίσι. Το 1966 έγινε γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου του Κλάους. Από το 1969 έως το 1970 ήταν ο νεότερος υπουργός Παιδείας στην αυστριακή ιστορία.
Μετά τις βουλευτικές εκλογές του 1971 - στις οποίες το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Αυστρίας (SPÖ) υπό τον Μπρούνο Κράισκι κέρδισε την πλειοψηφία — έγινε βουλευτής και δήμαρχος του Όιρατσφελντ. Από το 1971 έως το 1978, ήταν πρόεδρος της ÖAAB, της σημαντικότερης ομάδας του ÖVP. Από το 1978 έως το 1987, ήταν επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας ÖVP και από το 1979, ήταν επίσης πρόεδρος του ομοσπονδιακού κόμματος ÖVP. Αργότερα τον διαδέχτηκαν οι Γιόζεφ Ρίγκλερ, Έρχαρντ Μπούσεκ και Βόλφγκανγκ Σύσελ. Το 1979, ο Μοκ έγινε Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Δημοκρατικής Ένωσης (EDU) και από το 1983 έως το 1987 ήταν επίσης πρόεδρος της Διεθνούς Δημοκρατικής Ένωσης (IDU). Στις εκλογές του 1983, το ÖVP συγκέντρωσε σχεδόν το ίδιο ποσοστό με το SPÖ του Κράισκι. Ο Κράισκι δεν ήθελε να συνεχίσει χωρίς απόλυτη πλειοψηφία και παραιτήθηκε.
Το 1991, προέτρεψε τους Χανς-Ντίτριχ Γκένσερ και Χέλμουτ Κολ να αναγνωρίσουν την Κροατία και τη Σλοβενία ως ανεξάρτητα κράτη το συντομότερο δυνατό.
Τον Νοέμβριο του 1989 ο Μοκ ήταν ένας από τους ιδρυτές του κεντροευρωπαϊκού συνεταιρισμού Pentagonale, ο οποίος αργότερα αυξήθηκε από 5 χώρες στις 18 του CEI (Κεντροευρωπαϊκή Πρωτοβουλία). Το 1999, αποσύρθηκε από το κοινοβούλιο λόγω της νόσου του Πάρκινσον. Την εποχή του θανάτου του ο Μοκ ήταν μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής του Ιδρύματος Παγκόσμιου Πάνελ, μιας ΜΚΟ που εργάζεται στα παρασκήνια σε περιοχές κρίσης σε όλο τον κόσμο.
Θάνατος
Ο Μοκ πέθανε την 1η Ιουνίου 2017 από επιπλοκές της νόσου του Πάρκινσον σε ηλικία 82 ετών
Παραπομπές
Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Αξίας της Δημοκρατίας της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Αυστριακοί πολιτικοί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Γκλεμπ Φετίσοφ
Ο Γκλεμπ Φετίσοφ (Gleb Fetisov; Глеб Геннадьевич Фетисов) ( γεννημένος στις 5 Ιουνίου 1966, στο Elektrostal, περιοχή της Μόσχας, ΕΣΣΔ) είναι παραγωγός ταινιών με δύο φορές υποψήφιες για Όσκαρ κινηματογραφικές παραγωγές και φιλάνθρωπος, δισεκατομμυριούχος επενδυτής. Είναι κάτοχος διδακτορικού διπλώματος και καθηγητής οικονομικών και χρηματοοικονομικών, πρώην μέλος του Ομοσπονδιακού Συμβουλίου για την περιοχή Voronezh (2001-2009) και πρώην πρόεδρος του κόμματος της Πράσινης Συμμαχίας (2012-2015). Πολίτης της Κύπρου. Ζει στην Κύπρο από το 2020.
Κινηματογραφικές παραγωγές
Μερικές ταινίες που έχουν δημιουργηθεί από τον παραγωγό ταινιών Φετίσοφ είναι:
Το "Loveless" ήταν υποψήφιο για Όσκαρ ενώ το "Sobibor" επιλέχθηκε για Όσκαρ στην κατηγορία Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας το 2018 και το 2019. Η ταινία  "Sobibor" παρουσιάστηκε επίσης στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη. Είναι μέλος του Producers Guild of America.
Ίδρυσε τις εταιρείες παραγωγής ταινιών Fetisoff Illusion (Ευρώπη) – μια ευρωπαϊκή εταιρεία παραγωγής ταινιών καθώς και την Fetisoff Illusion (Ηνωμένες Πολιτείες) στο Χόλυγουντ.
Φιλανθρωπία
Στο τέλος του έτους 2019 το Φιλανθρωπικό Ίδρυμα Fetisov (με έδρα τη Γενεύη της Ελβετίας) καθιέρωσε τα μεγαλύτερα δημοσιογραφικά βραβεία στον κόσμο – τα Βραβεία Δημοσιογραφίας Φετίσοφ για να αναγνωρίσει και να ανταμείψει εξαιρετικούς δημοσιογράφους σε όλο τον κόσμο για το ανιδιοτελές έργο τους και τη συμβολή τους στην προώθηση των οικουμενικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων καθώς και για τον θετικό αντίκτυπο στην ανθρώπινη κοινωνία.
Δίωξη
Στις 28 Φεβρουαρίου 2014, ο Φετίσοφ συνελήφθη από τη ρωσική ερευνητική επιτροπή ως ύποπτος απάτης στο πλαίσιο ποινικής έρευνας για την πτώχευση της My Bank.Τον Δεκέμβριο του 2015, παραιτήθηκε από τη θέση του στο Κόμμα της Πράσινης Συμμαχίας και αποσύρθηκε από την πολιτική. Το 2014, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συμπεριέλαβε τον Γκλεμπ Φετίσοφ στο ψήφισμα για τη Ρωσία ως «ηγέτη ενός κόμματος της αντιπολίτευσης και ενός κινήματος που διώχθηκε από τις ρωσικές αρχές» .Το 2015, το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ συμπεριέλαβε τον Γκλεμπ Φετίσοφ στον κατάλογο των ατόμων που υπόκεινται σε «πολιτικά υποκινούμενη αβάσιμη ποινική δίωξη» στην πατρίδα τους .Τον Μάιο 2017, το Δικαστήριο Διεθνούς Διαιτησίας του Λονδίνου κήρυξε τον Γκλεμπ Φετίσοφ μη υπεύθυνο για την πτώχευση της My Bank.
Λουδοβίκος των Έστε
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Φερράρα και ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αλφόνσου Α΄ δούκα της Φερράρα, της Μόντενα και του Ρέτζο και της συζύγου του Ρενέε των Βαλουά, κόρη του Λουδοβίκου ΙΒ΄ της Γαλλίας. Ήταν ανιψιός του καρδινάλιου Ιππολύτου Β΄.
Ήταν άνθρωπος του κόσμου και έμβλημά του ήταν ο Προμηθέας που φέρει το φως μέσα σε ένα στέλεχος μαράθου. Το 1561 ο πάπας Πίος Δ΄ τον έκανε καρδινάλιο και υπηρέτησε ως καρδινάλιος-προστάτης της Γαλλίας, η οποία τον έκανε ένα από τα πιο δυνατά και με επιρροή μέλη του Συλλόγου (Collegium) των καρδιναλίων. Είχε ως γραμματέα τον Αρνώ ντ' Οσά, έναν επιδέξιο Γάλλο διπλωμάτη που έγινε αργότερα και αυτός καρδινάλιος.
Έγινε επίσκοπος της Φερράρα, Αποστολικός Διοικητής της ίδιας πόλης, διάκονος στο Σαν Άντζελο ιν Πεσκερία και συμμετείχε στη Σύσκεψη των καρδιναλίων (Conclavium) το 1565-66 και το 1585, όχι όμως το 1572 όταν έλειπε στη Γαλλία.
Έμενε πότε στη βίλλα ντ' Έστε στο Τίβολι, που είχε κτίσει ο θείος του Ιππόλυτος Β΄ και πότε στη Ρώμη, όπου είχε ενοικιάσει από τους Ορσίνι στο συγκρότημα Μοντετζορντάνο κοντά στην πιάτσα Ναβόνα, μία μεγάλη κατοικία. Όπως αναμενόταν από έναν άνθρωπο της καταγωγής του και της θέσης του είχε και μία κατοικία στο προάστιο Κουιρινάλε, που τώρα είναι κατοικία του Προέδρου της Ιταλίας.
Προστάτης των Τεχνών
Δαπανούσε απρόσεκτα για την Τέχνη, τόσο που συσσωρευόταν τα χρέη του. Ήταν ο -με τη μεγαλύτερη επιρροή- προστάτης του συνθέτη μαδριγαλίων Λούκα Μαρέντσιο, τον οποίο είχε διορίσει διευθυντή στο παρεκκλήσιό του το διάστημα 1578-1586. Την περίοδο αυτή ο συνθέτης δημοσίευσε τα 2/3 της άφθονης παραγωγής του. Στον Λουδοβίκο αφιέρωσε το πρώτο του βιβλίο ο Μαρέτσιο και τα βιβλία τους με μοτέτα οι Μπέρτολο Σπερίντιο και Φραντσέσκο Πορτινάρο.
Απεβίωσε στη Ρώμη το 1586 και τάφηκε στο ναό της Σάντα Μαρία Ματζόρε (γνωστό και ως Σαν Φραντσέσκο) στο Τίβολι. Κληροδότησε την περιουσία του στον αδελφό του Αλφόνσο Β΄ δούκα της Φερράρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Έστε Κατηγορία:Ιταλοί καρδινάλιοι
Αναστάσιος Κανελλόπουλος
Ο Αναστάσιος Κανελλόπουλος (Κέρτεζη Καλαβρύτων, 1947) είναι Έλληνας δικαστικός και πολιτικός, επίτιμος τέως αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου και ιδρυτής και πρόεδρος του κόμματος ΕΑΝ. Επίσης, για μικρό διάστημα διετέλεσε πρόεδρος του Εθνικού Kόμματος - Έλληνες.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο χωριό Κέρτεζη των Καλαβρύτων σε φτωχή οικογένεια και έχει τρία αδέρφια που έχουν σταδιοδρομήσει ως δικαστές και δικηγόροι. Τον Οκτώβριο του 1975 εισήλθε στο δικαστικό σώμα, ως ειρηνοδίκης. Συνταξιοδοτήθηκε με τον βαθμό του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, βαθμό που κατείχε από τον Νοέμβριο του 2006.
ΕΑΝ
Τον Φεβρουάριο του 2022, ίδρυσε τον πολιτικό σχηματισμό ΕΑΝ, με προγραμματικές δηλώσεις που επικεντρώνονται σε ζητήματα όπως η μετανάστευση και η πάταξη της εγκληματικότητας. Σε μικρό διάστημα ο φορέας ανάστειλε τη λειτουργία του, για να την ξεπαγώσει τον Απρίλιο του 2023 για τις επερχόμενες εκλογές. Στις εκλογές του Μαΐου 2023 το ΕΑΝ έλαβε 15.177 ψήφους (0,26%), μένοντας εκτός Βουλής. Στη συνέχεια ανακοίνωσε ότι το κόμμα δεν θα συμμετέχει στην εκλογές του Ιουνίου.
Προεδρία των Ελλήνων
Στις 4 Απριλίου 2023 εξελέγη παμψηφεί πρόεδρος του Εθνικού Κόμματος - Έλληνες από το αρμόδιο όργανο του κόμματος. Σύμφωνα με τις δηλώσεις του, η ιδρυτική διακήρυξη του ΕΑΝ που είχε ιδρύσει, θα αποτελέσει «το ευαγγέλιο του κόμματος», ενώ δήλωσε πως ο Ηλίας Κασιδιάρης θα είναι υποψήφιος στην Α’ Αθηνών. Η επιλογή αυτή προήλθε έπειτα από την αλλαγή της νομοθεσίας η οποία πιθανόν δεν θα επέτρεπε στο κόμμα να συμμετάσχει στις εκλογές του 2023, με τον ίδιον τον Κανελλόπουλο να διαβεβαιώνει πως «με τις τροποποιήσεις που επέρχονται (ενν. ο κομματικός σχηματισμός), είναι πλήρως εναρμονισμένος με τις επιταγές του Συντάγματος».
Στα τέλη του ίδιου μήνα, την θέση του στην προεδρία του Εθνικού Κόμματος - Έλληνες ανέλαβε ο Δημήτρης Χατζηλιάδης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχηγοί κομμάτων Κατηγορία:Πρόεδροι του Εθνικού Κόμματος - Έλληνες Κατηγορία:Έλληνες δικαστικοί Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί
Ριχάρδος, δούκας της Βουργουνδίας
Ο Ριχάρδος ο Δίκαιος, δούκας της Βουργουνδίας ή Ριχάρδος του Οτάν (858 - 921), κόμης του Τρουά (894 - 921), κόμης του Οτάν (890 - 921) και ο πρώτος μάργραβος και δούκας της Βουργουνδίας από τον Οίκος των Μποζονιδών (890 - 921). Επέτυχε σταδιακά την κυριαρχία του σε όλες τις κομητείες της Βουργουνδίας εκτός από το Μακόν· πήρε σταδιακά τους τίτλους του δούκα (890), του μαργράβου (900) και τον τίτλο του δούκα του ενοποιημένου δουκάτου της Βουργουνδίας κυριαρχώντας σε όλες τις κομητείες της περιοχής (918). Ο Ριχάρδος ήταν μέλος του Οίκου των Μποζονιδών, γιος του Μπιβίν του Γκορζ και της Ριχίλδης, μικρότερος αδελφός του Μπόζο της Προβηγκίας γενάρχη της οικογένειας και μεγαλύτερος αδελφός της Ριχίλδης, δεύτερης συζύγου του Καρόλου Β΄ του Φαλακρού. Με το τέλος του Λουδοβίκου Β΄ της Λομβαρδίας ("Ιταλίας") (875) ο Μπόζο και ο Ριχάρδος συνόδευσαν τον Κάρολο Β΄ στην Ιταλία για την αυτοκρατορική του στέψη. Τον Φεβρουάριο του 876, ενώ ήταν έτοιμοι να επιστρέψουν ο Κάρολος Β΄ έχρισε τον Μπόζο στην Παβία "δούκα και αντιβασιλιά της Ιταλίας και δούκα της Προβηγκίας". Με το τέλος του Καρόλου Β΄ την επόμενη χρονιά (877), ο Μπόζο επέστρεψε στη Γαλλία, εμπιστεύθηκε το βασίλειο της Ιταλίας και το δουκάτο της Προβηγκίας στον Ριχάρδο, με τον Ούγο του Αμπότ σαν συγκυβερνήτη.
Ανατροπή του αδελφού του Μπόζο
Μετά το τέλος τού Λουδοβίκου Β΄ του Τραυλού (879), ο Μπόζο ανακήρυξε τον εαυτό του "βασιλιά της Προβηγκίας". Ο Ριχάρδος αντέδρασε καταλαμβάνοντας το Οτάν, που ο Καρλομάν Β΄ της Γαλλίας το επικύρωσε στον ίδιο (880). Ο Καρλομάν Β΄ και ο αδελφός του Λουδοβίκος Γ΄ της Γαλλίας μοίρασαν το βασίλειο του πατέρα τους, ωστόσο ο Μπόζο αρνήθηκε να τους αναγνωρίσει και αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς της Προβηγκίας· τότε ο Καρλομάν Β΄ και ο Λουδοβίκος Β΄ αποφάσισαν να κηρύξουν τον πόλεμο στον Μπόζο. Ο Ριχάρδος, που ήταν στο πλευρό των δυο αδελφών βασιλέων, κυρίευσε το Μακόν στο όνομά τους, τοποθετώντας κόμη τον Βερνάρδο Πλανταπιλόζα, που ανήκε στην οικογένεια των κομήτων του Μακόν. Κατέλαβε τη Λυών και πολιόρκησε την πρωτεύουσα τού αδελφού του στο Βιέν μαζί τους βασιλείς, αλλά απέτυχαν (881). Ο Ριχάρδος κατέλαβε τη Βιέν και έδιωξε οριστικά τον Μπόζο (882). Όταν συνέλαβε αιχμάλωτους στο Οτάν τη γυναίκα του Ερμενγκάρδη και τα παιδιά του Ενγκελμπέργκα και Λουδοβίκο τον Τυφλό, ο Μπόζο κρύφτηκε στην Προβηγκία.
Με το τέλος του Καρόλου Γ΄ του Παχύ (888) ο Ριχάρδος υποστήριξε τα δικαιώματα του δούκα Ροδόλφου ως βασιλιά της Άνω Βουργουνδίας και νυμφεύτηκε την αδελφή του Αδελαΐδα, κόρη του Κορράδου Β΄ του Οσέρ. Μετά το τέλος του αδελφού του Μπόζο (887), υποστήριξε και τη στέψη του ανιψιού του Λουδοβίκου Γ΄ του Τυφλού σαν βασιλιά της Προβηγκίας (890). Ο Ριχάρδος απεβίωσε και τάφηκε στο Σανς. Λέγεται ότι, όταν στην επιθανάτιο κλίνη του ένας επίσκοπος του ζήτησε να μετανοήσει για τα εγκλήματά του, ο Ριχάρδος απάντησε:
"Σκοτώνοντας έναν ληστή, σώζεις τις ζωές άλλων τίμιων ανθρώπων, επειδή τους προστατεύεις από αυτόν και τους συνεργάτες του".
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Μποζονιδών Κατηγορία:Δούκες της Βουργουνδίας Κατηγορία:Κόμητες της Βουργουνδίας
Μαρμάρι Ευβοίας
Το Μαρμάρι είναι παραθαλάσσιο χωριό της Εύβοιας στον Νότιο Ευβοϊκό κόλπο σε υψόμετρο 10 μέτρα.