cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Επαρχία Μουνσιγκάντζ
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η επαρχία είχε πληθυσμό 1.445.660 κατοίκων. Ο αλφαβητισμός στην επαρχία φτάνει το ποσοστό του 60.1%.
Βαλμενιέ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βαλμινέ (γαλλικά: Valmineux).
Επαρχία Μουνσιγκάντζ
Γεωγραφία
Έχει έκταση 954 τ.χλμ., εκ των οποίων 560 χλμ2 είναι καλλιεργήσιμα. Δεν έχει καμία δασική περιοχή. 163 χλμ2 γης είναι αρδευόμενα, ενώ 106 χλμ2 γης βρίσκονται κάτω από το ποτάμι. Από την επαρχία περνούν 14 ποτάμια τα οποία διασχίζουν συνολικά 155 χιλιόμετρα.
Βαλμενιέ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Επαρχία Μουνσιγκάντζ
Διοίκηση
Η διαίρεση αποτελείται από 6 υποεπαρχίες (ουπαζίλα):
Το Μουνσιγκάντζ ήταν πολιτικό και πολιτιστικό κέντρο της αρχαίας Βεγγάλης. Ήταν επίσημα γνωστό ως Μπικραμπούρ μέχρι το 1986 και ήταν μέρος της επαρχίας Ντάκα. Τα ερείπια της πόλης του Μπικραμπούρ, πρωτεύουσα των αρχαίων βασιλείων της νοτιοανατολικής Βεγγάλης, έχουν χαθεί.
Αξιοσημείωτα άτομα
μικρογραφία|Όχθη του [[Ποταμός Νταλεσβάρι|ποταμού Νταλεσβάρι, υποεπαρχία Μουνσιγκάντζ Σαντάρ στην επαρχία Μουνσιγκάντζ]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μουνσιγκαντζ
Αρμένιοι στην Ελλάδα
Η αρμενική παρουσία στον ελληνικό χώρο χρονολογείται από τον 17ο αιώνα στο έργο του Εβλιά Τσελεμπή, στο οποίο υπάρχουν αναφορές για την παρουσία Αρμενίων στη Θεσσαλονίκη. Ανάλογα στοιχεία υπάρχουν και για τον 18ο αιώνα. Η ύπαρξη ενός σταθερού αριθμού τεκμηριώνεται από τα τέλη του 19ου αιώνα.
Κατά την επίσημη απογραφή του πληθυσμού του 1928 καταγράφηκαν 33.634 Αρμένιοι. Ο αριθμός των Αρμενίων δεν παρουσιάζει έκτοτε πολύ μεγάλες αυξομειώσεις ως το καλοκαίρι του 1946 οπότε και αρχίζει νέο κύμα μετανάστευσης με κατεύθυνση την Σοβιετική Αρμενία. Έτσι οι Αρμένιοι που σύμφωνα με την απογραφή του 1940 ήταν 27.000 περίπου μειώθηκαν σε 9.000 το 1951.
Κοινοτική οργάνωση
Οι Αρμένιοι του ελληνικού χώρου πρωτοστάτησαν μαζί με τους Έλληνες στη δυτικοποίηση και τον εκσυγχρονισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι Αρμένιοι εργάζονταν σε ανώτερες υπαλληλικές θέσεις και ασχολούνταν με το εμπόριο. Η εικόνα όμως αυτή διαφοροποιήθηκε μετά από την άφιξη σημαντικού αριθμού προσφύγων. Οι νέοι Αρμένιοι πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν μαζί με τους υπόλοιπους πρόσφυγες σε πρόχειρα καταλύματα ή φτωχές κατοικίες και εργάστηκαν σε εργασίας περιορισμένου κοινωνικού κύρους, από τους νέους αυτούς πρόσφυγες προέρχονταν όσοι εγκατέλειψαν την Ελλάδα για τη Σοβιετική Αρμενία.
Ήδη από το 19ο αιώνα οργανώθηκαν σε κοινότητες και συγκρότησαν εθνικές επιτροπές ενώ κατέβαλαν και προσπάθεια για την ανέγερση εκκλησιών οι οποίες υπάγονταν απευθείας στο αρμενικό πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης, δημιούργησαν σχόλια που δραστηριοποιήθηκαν προσπαθώντας να βοηθήσουν τους ομοεθνείς τους και αργότερα να δημοσιοποιήσουν την τραγωδία του λαού τους. Οι αρμενικές κοινότητες αναμείχθηκαν στη στρατολόγηση Αρμενίων Εθελοντών για τη συγκρότηση της Λεγεώνας της Ανατολής, που έδρασε στα μέτωπα του Καυκάσου και της Κιλικίας. Την ίδια εποχή ιδρύθηκε μάλιστα η «Ένωση Αρμενικής Νεολαίας» με σαφώς ιδεολογικούς στόχους. Μέσα στο κλίμα ευφορίας που ακολούθησε το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, Έλληνες και Αρμένιοι συνεργάστηκαν για την υλοποίηση κοινών στόχων όπως η δημιουργία της θνησιγενούς Αρμενικής Δημοκρατίας.
Η μόνιμη εγκατάσταση ενός σημαντικού αριθμού Αρμενίων στο ελληνικό έδαφος δημιούργησε πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη ιδεολογικών ζυμώσεων στους κόλπους των κοινοτήτων τους, που υπήρξαν έντονες κατά την περίοδο 1925-1935. Τα ζητήματα που απασχόλησαν έντονα την αρμενική κοινότητα της Ελλάδας ήταν η μέριμνα για τη διατήρηση της γλώσσας, του πολιτισμού και γενικά της εθνικής της ταυτότητας, η στάση που θα έπρεπε να τηρήσει απέναντι στη Σοβιετική Δημοκρατία της Αρμενίας. Ένα άλλο ζήτημα ήταν η στάση που θα έπρεπε να τηρήσει στο ζήτημα της ελληνικής ιθαγένειας και των σχέσεων με το ελληνικό κράτος. Τρίτο σημαντικό ζήτημα που απασχολούσε τους ηγήτορες της κοινότητας ήταν το ζήτημα της συνεργασίας των Αρμενίων με τους Κούρδους ιδιαίτερα μετά από τις κουρδικές εξεγέρσεις του 1925 και του 1930. Οι διαφορετικές απόψεις που υπήρχαν σε αυτά τα ζητήματα εκφράζονταν από τα αρμενικά κόμματα: το κομμουνιστικό, που ήταν υπέρ της παλιννόστησης στη Σοβιετική Αρμενία, το φιλελεύθερο δημοκρατικό και το μεγάλο σοσιαλιστικό κόμμα «Αρμενική Επαναστατική Ομοσπονδία», το οποίο ήταν υπέρ της άποψης να παραμείνει ο αρμενικός λαός στη διασπορά μέχρι την αναψηλάφηση των εθνικών του δικαίων. Κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου εκδόθηκαν αρκετές εφημερίδες. Τουλάχιστον 20 από αυτές εκδόθηκαν στη Θεσσαλονίκη και εξέφραζαν όλες τις απόψεις που υπήρχαν στο εσωτερικό της κοινότητας.
Βασική επιδίωξη της αρμενικής κοινότητας υπήρξε η διατήρηση του εθνικού χαρακτήρα της, γεγονός που δεν εμπόδισε όμως τη σύνδεσή της με το ελληνικό κράτος. Σύμφωνα με τους Χασιώτη και Κασεπιάν η σύνδεση αυτή δεν οδήγησε σε ενσωμάτωση κατά την περίοδο του μεσοπολέμου, αφού ο μεγάλος αριθμός των αρμενίων επέτρεπε τη διατήρηση μιας σχετικής οικονομικής πολιτικής αυτονομίας στο εσωτερικό της. Η ενσωμάτωση των αρμενίων της Ελλάδας υπήρξε ταχύτερη μετά τη μετανάστευση του μεγαλύτερου αριθμού τους στη Σοβιετική Αρμενία την περίοδο 1946-1947.
«Τ' Αρμένεικα»
Λίγο πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή, οι πρώτοι Αρμένιοι που φτάσανε στην Αθήνα στησανε καταυλισμό παραπηγμάτων στο Δουργούτι, στα όρια της Συγγρού, Λαγουμιτζή και Σαρκουδίνου, στο σημερινό Νέο Κόσμο, πλησίον της Αρμενικής Καθολικής εκκλησίας του Αγ. Γρηγορίου, συνοικισμός γνωστός και ως "τ' Αρμένεικα". Εκτός όμως από τις παράγκες που κατασκεύασαν οι πρόσφυγες, παραδίπλα χτίστηκαν και τα "Ιταλικά" το 1924, µε χρήµατα που κατέβαλε η Ιταλία ως πολεµική αποζηµίωση. Αποτελούσαν µια οµάδα από 24 µονώροφα σπίτια σε έξι σειρές. Σε αυτά εγκαταστάθηκαν περίπου 100 οικογένειες προσφύγων από τη Μικρά Ασία (Έλληνες ή Αρµένιοι) καθολικών στο θρήσκευµα.
Η συνοικία λόγω του προσφυγικού πληθυσμού αλλά και της δαιδαλώδης δόμησής της, ήταν προπύργιο της Αντιστασης, και λίγο πριν το τέλος Κατοχής, στις 9 Αυγούστου το 1944, κατέστη το επίκεντρο του δεύτερου μεγαλύτερο Μπλόκου της Αθήνας (μετά από αυτό της Κοκκινιάς, μερικές μέρες αργότερα), αυτό σε Δουργούτι-Φάρο-Κατσιπόδι, όταν μικτή δύναμη Γερμανικών, Ιταλικών φασιστικών υπολειμμάτων, και δωσιλογικών δυνάμεων περικύκλωσαν την εκτεταμένη περιοχή, εκτέλεσαν 160 με 180 πολίτες (οι περισσότεροι αγωνιστές της αντίστασης), συνέλαβαν 2.500 ομήρους, 600 εκ των οποίων κατέληξαν στα Γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, ενώ φεύγοντας εκαψαν το μισό προσφυγικό οικισμό.
Τα Αρμενικά σχολεία στην Ελλάδα
Το πρώτο αρμενικό σχολείο της Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε για παράδειγμα το 1887 με δάσκαλο τον εφημέριο, το 1907 η κοινότητα απέκτησε ιδιόκτητο σχολείο με επαγγελματία δάσκαλο και 30 - 35 μαθητές. Τα αρμενικά σχολεία αυξήθηκαν μετά το 1922. Στα αρμενικά σχολεία λειτουργούσε συνήθως και νηπιαγωγείο και πολλά από αυτά λειτουργούσαν και ως οικοτροφεία περιθάλποντας τα προσφυγόπουλα. Τα συγκεκριμένα σχολεία είχαν χαρακτηριστεί ως άσυλα και για αυτό διδασκόταν σε αυτά η ελληνική γλώσσα. Τα αρμενικά σχολεία υπάγονταν στις ρυθμίσεις των ιδιωτικών σχολείων και δεν υπήρχαν ιδρύματα δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Οι Αρμένιοι μαθητές φοιτούσαν σε άλλα ξένα σχολεία.
Κατά τη διάρκεια της μεταξικής δικτατορίας ιδρύθηκε η επιθεώρηση ξένων και μειονοτικών σχολείων και τα σχολεία των αρμενικών κοινοτήτων υπήχθησαν σε αυτή. Ο σχετικά περιορισμένος αριθμός μαθητών αυτών των σχολείων συνετέλεσε ώστε η αναλογία διδασκόντων - διδασκομένων να εμφανίζεται συνήθως καλύτερη από αυτή των άλλων ελληνικών σχολείων. Μόνο στη Βόρεια Ελλάδα υπήρχαν 12 τέτοια κοινοτικά σχολεία, 5 στη Θεσσαλονίκη, 2 στο νομό Ροδόπης, 1 στο νομό Έβρου, στη Δράμα, στην Καβάλα και στις Σέρρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πληθυσμιακές ομάδες της Ελλάδας
Σάββας Κωνσταντόπουλος
Ο '''Σάββας Τρ. Κωνσταντόπουλος''' (1910 — 9 Ιουλίου 1981) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, πολιτικός αναλυτής και εκδότης. Ταυτισμένος με το μετεμφυλιακό κατεστημένο, υπήρξε διευθυντής της «Απογευματινής» του Νάσου Μπότση και στη συνέχεια ιδρυτής και εκδότης του ακροδεξιού «Ελεύθερου Κόσμου». Αποκλήθηκε «ο θεωρητικός της χούντας».
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κωνσταντόπουλος ήταν συνεργάτης των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών, αρχικά της ΚΥΠ και έπειτα και της ΓΔΕΑ τουλάχιστον από τη δεκαετία του 1950, ενώ είχε γνωρίσει τον μετέπειτα δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο τον Μάιο του 1958, στο σπίτι του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή, σε σύσκεψη για την αντιμετώπιση της θεαματικής εκλογικής ανόδου της Αριστεράς (ΕΔΑ). Σε εκείνη τη σύσκεψη, στην οποία ο Παπαδόπουλος αντιπροσώπευε την ΚΥΠ, ο Καραμανλής, ανήσυχος για το εκλογικό αποτέλεσμα, αποφάσισε τη συγκρότηση «αφανούς επιτροπής για την παρακολούθηση, θεωρητική και πολιτική, του κομμουνιστικού προβλήματος».
Αργότερα, το 1968, αφού είχε ήδη επιβληθεί η χούντα των συνταγματαρχών, ο Κωνσταντόπουλος έγραψε στον «Ελεύθερο Κόσμο»:
Το 1965, μετά την κυκλοφορία —στα ελληνικά και τα γαλλικά— του δίτομου έργου «Οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα» του Γάλλου πολιτικού επιστήμονα και καθηγητή Ζαν Μεϋνώ, στο οποίο ο Μεϋνώ ασκούσε έντονη κριτική στην οκταετία ΕΡΕ - Καραμανλή για συνεχείς αντιδημοκρατικές εκτροπές του πολιτεύματος, ο Καραμανλής ζήτησε από τον Κωνσταντόπουλο να συγγράψει μια πολιτική βιογραφία που θα υπερασπιζόταν το έργο του, η οποία ολοκληρώθηκε και διορθώθηκε από τον Καραμανλή, αλλά για άγνωστους λόγους δεν δημοσιεύθηκε ποτέ. Το κείμενο (με τις χειρόγραφες διορθώσεις του Καραμανλή) υπάρχει στα Αρχεία Καραμανλή.
Την περίοδο της χούντας ο «Ελεύθερος Κόσμος» κατέστη ημιεπίσημη εφημερίδα του καθεστώτος, είναι δε χαρακτηριστική η προνομιακή «εσωτερική πληροφόρηση» που διέθετε πάντα για θέματα όπως το Κυπριακό ή οι νομοθετικές—συνταγματικές πρωτοβουλίες του Παπαδόπουλου.
Μεταπολιτευτικά ο Κωνσταντόπουλος αντιμετώπισε δικαστικές διώξεις, και τελικά κατέφυγε στη Στοκχόλμη της Σουηδίας όπου και πέθανε στις 9 Ιουλίου του 1981 (κηδεύτηκε στις 15 Ιουλίου στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών). Η εφημερίδα του συνέχισε να κυκλοφορεί μέχρι το καλοκαίρι του 1982.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Κύπελλο Β΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου 2020-21
Α΄ φάση
Στην Α΄ φάση έγιναν μονοί αγώνες στην έδρα της ομάδας που κληρώθηκε ως γηπεδούχος. Η Ομόνοια και ο Εθνικός Λατσιών προκρίθηκαν χωρίς αγώνα. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Προημιτελικά
Στην προημιτελική φάση έγιναν μονοί αγώνες στην έδρα της ομάδας που κληρώθηκε ως γηπεδούχος. Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα τελικά αποτελέσματα των αγώνων.
Τελικός
Στον τελικό προκρίθηκαν η Νέα Σαλαμίνα και ο Δικέφαλος Γερίου. Το παιχνίδι διεξήχθη στις 28 Απριλίου 2021 στο Κίτιον Αθλητικό Κέντρο στη Λάρνακα. Νικήτρια ήταν η Νέα Σαλαμίνα με σκορ 3-2 σετ (22-25, 28-26, 25-23, 23-25, 15-7).
Πηγές
Κατηγορία:Κύπελλο Β΄ κατηγορίας Κύπρου (πετοσφαίριση γυναικών) Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2020 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2021
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α' εθνικής κατηγορίας ανδρών 1971-1972
Το πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης ανδρών 1971-1972, ήταν το τέταρτο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής πετοσφαίρισης ανδρών. Συμμετείχαν 13 ομάδες. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός για έβδομη φορά στην ιστορία του με ρεκόρ 22 νίκες και 2 ήττες, οι οποίες ήταν οι πρώτες του έπειτα από δύο συνεχόμενα αήττητα πρωταθλήματα (1969-70 και 1970-71). Στα τοπικά πρωταθλήματα υποβιβάστηκαν το Παγκράτι, ο Β.Α.Ο., ο Έσπερος και ο Κύδων Χανίων
Πηγές
Κατηγορία:Α εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1971 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 1972
Documenta
Η documenta (Ντοκουμέντα) είναι μια διεθνής καλλιτεχνική έκθεση που διοργανώνεται κάθε 5 χρόνια στο Κάσσελ της Γερμανίας. Η διοργάνωση ξεκίνησε το 1955 με πρωτοβουλία του καλλιτέχνη Άρνολντ Μπόντε (Arnold Bode). Παράλληλα με την Μπιενάλε της Βενετίας είναι μια από δυο μεγάλες εκθέσεις τέχνης στην Ευρώπη. Η Ντοκουμέντα έχει τις ρίζες τις στην μεταπολεμική Γερμανία. Κατά την διάρκεια της ναζιστικής Γερμανίας δεν υπήρχε η ελευθερία της τέχνης και η πρωτοπορία ήταν ουσιαστικά απαγορευμένη και στα κρυφά. Η πρώτη έκθεση το 1955 είχε τον σκοπό να παρουσιάσει την μέχρι τότε άγνωστη τέχνη στο κοινό, δεδομένο ότι στη Γερμανία οι εκθέσεις μοντέρνας τέχνης δεν ήταν κάτι συνηθισμένο εκείνη την εποχή. Η έκθεση σημείωσε τεράστια επιτυχία, με συνέπεια ο Μπόντε μετά από 4 χρόνια να διοργανώσει μια έκθεση καθαρά νέας σύγχρονης τέχνης η οποία και έγινε θεσμός με αποτέλεσμα στις μέρες μας να διοργανώνεται ανά 5 χρόνια. Λόγω του ότι το Κάσσελ είναι πρώην πρωτεύουσα του πρώην πριγκιπάτου της Έσσης διαθέτει πολλά ανάκτορα και εκθεσιακούς χώρους και πάρκα.
Ιστορία
Το 1955, στα πλαίσια της Παγγερμανικής Ανθοκομικής Έκθεσης (Bundesgartenschau), που υποδέχτηκε περίπου 3 εκατομμύρια επισκέπτες[1], διοργανώθηκε, με πρωτοβουλία του ζωγράφου και καθηγητή ζωγραφικής Άρνολντ Μπόντε, η Ντοκουμέντα, αφιερωμένη στην Τέχνη του 20ού Αιώνα, Ζωγραφική, Γλυπτική, Αρχιτεκτονική 1905-1955, όπως ήταν ο υπότιτλος, «μια εκπληκτική έκθεση, η οποία μετά την οικονομική και στρατιωτική ανάκαμψη, επιτέλους μπόρεσε να αποδείξει αναμφισβήτητα και στο πολιτισμικό επίπεδο το ξεπέρασμα του φασισμού και την ξανακερδισμένη αυτοσυνείδηση στο δυτικό κομμάτι του γερμανικού κράτους»[2]. Ο φορέας που ανέλαβε τη διοργάνωση της έκθεσης ήταν η ‘Ένωση για τη δυτική τέχνη’ (Gesellschaft für Abendländische Kunst e. V.), η οποία ιδρύθηκε το 1954 από μια ομάδα καλλιτεχνών και ιστορικών τέχνης υπό την ηγεσία του Μπόντε και τη συνδρομή του ιστορικού τέχνης Werner Haftmann που τα επόμενα χρόνια θα αναδειχθεί ο πρωταγωνιστής γύρω από τη θεωρητική και ιστορική τεκμηρίωση της έκθεσης. Ο τελευταίος εξέδωσε την ίδια χρονιά, το 1954, ένα από τα σημαντικότερα εγχειρίδια στη Γερμανία για τη μοντέρνα τέχνη με τίτλο Η ζωγραφική στον 20ό αιώνα, το οποίο μεταφράστηκε και στα αγγλικά το 1960, δίνοντας με τον τρόπο αυτό το στίγμα των ιδεολογικών και καλλιτεχνικών του προτιμήσεων, οι οποίες θα λάβουν ‘σάρκα και οστά’ στα πλαίσια της Ντοκουμέντα.
Ένας από τους στόχους της έκθεσης, όπως τους έθεσε ο Μπόντε στην πρόταση που έδωσε στη δημοσιότητα για τη διοργάνωση στα πλαίσια της Ανθοκομικής Έκθεσης, ήταν ασφαλώς η αποκατάσταση των δεσμών των καλλιτεχνών της Γερμανίας με την Ευρωπαϊκή τέχνη του 20ού αιώνα, όπως ήταν αρχικά ο προτεινόμενος τίτλος[3], να γνωρίσει δηλαδή «η γενιά που μεγάλωσε μέσα στο Τρίτο Ράιχ από πρώτο χέρι τους δασκάλους του ευρωπαϊκού μοντερνισμού»[4]. Το στόχο αυτόν τον επανέλαβε και ο Haftmann στην εισαγωγή του καταλόγου, παραθέτοντας μάλιστα μια σύντομη λίστα με τις «διεθνείς εκθέσεις της πρωτοποριακής τέχνης» που είχαν γίνει προπολεμικά, όπως αυτή του 1912 στην Κολωνία, το Φθινοπωρινό Σαλόνι του 1913 στο Βερολίνο και τη μεγάλη έκθεση του 1927 στη Δρέσδη, «στη σειρά των οποίων εντάσσεται και η Ντοκουμέντα. Πάντοτε όπου το πρόβλημα της συγχρονικότητας γινόταν φλέγον και αποδεικνυόταν υπερεθνικό, ανήκε στους συμμετέχοντες και το γερμανικό πνεύμα, το οποίο δικαιωματικά κάθε φορά συμμετείχε με την ευρεία έννοια»[5]. Πρότυπο, άλλωστε, υπήρξε κυρίως το Armony Show που έλαβε χώρα στη Νέα Υόρκη το 1913, όπου το έργο του Wilhelm Lehmbruck, Γυναίκα που γονατίζει, κατείχε κεντρική θέση, όπως και στη Ντοκουμέντα, αλλά και οι εκθέσεις μοντέρνας τέχνης που πραγματοποιήθηκαν τη δεκαετία του ’20 στο Κάσσελ και στις οποίες είχε λάβει μέρος με έργα του και ο ίδιος ο Άρνολντ[6].
Πιο σημαντικό όμως από τα εικαστικά πράγματα ήταν για το Haftmann η ίδια η προβληματική, όπως την αποκαλεί, κατάσταση της διηρημένης Γερμανίας, στο κοινό της οποίας συνολικά θα επιθυμούσε να απευθύνεται εκείνη η έκθεση[7], στοιχειοθετώντας με αυτόν τον τρόπο και την πολιτική του τοποθέτηση υπέρ μίας κρατικής οντότητας, ενάντια στο καταπιεστικό κράτος της ΛΔΓ που εμπόδιζε την ελεύθερη μετακίνηση των πολιτών της και καταπίεζε τις δημοκρατικές ελευθερίες τους, όπως νοούνταν στο δυτικό κόσμο. Για το Γερμανό ιστορικό τέχνης που ανέλαβε να στηρίξει θεωρητικά τις επιλογές των διοργανωτών, αυτό που είχε σημασία ήταν μέσω της ιστορίας και συγκεκριμένα μέσω της ιστορίας των τεχνών, να αποδειχθεί και να πραγματωθεί η συνέχεια με το μοντερνισμό και κυρίως με την αφηρημένη τέχνη, να τεκμηριωθεί, όπως υπονοείται και από το γενικό τίτλο της έκθεσης, η υπαρκτή σύνδεση της γερμανικής με την ευρωπαϊκή μοντέρνα τέχνη, με αντικειμενικό στόχο, όπως αναφέρει, την ενσωμάτωση των νεότερων γενιών καλλιτεχνών στο ευρωπαϊκό εικαστικό γίγνεσθαι, ώστε να γίνει εφικτή η ανάπτυξη και ευρωπαϊκή διάχυση της μοντέρνας τέχνης[8] και «οι καλλιτέχνες που στιγματίστηκαν από τους Εθνικοσοσιαλιστές ως ‘εκφυλισμένοι’ να αποκομίσουν μια ηθική ‘αποζημίωση’»[9].
Το συγκερασμό ακριβώς του νέου με το παλιό και το συμβολισμό της νέας αρχής εκπλήρωνε και η επιλογή του μουσείου. Τα ερείπια του κτιρίου Museum Fridericianum και η κατεστραμμένη Orangerie (ένα άλλο ανάκτορο με μεγάλο πάρκο) επελέγησαν ακριβώς για συνδεθούν η προπολεμική γερμανική ιστορία με τη μοντέρνα και σύγχρονη εκδοχή του γερμανικού και ευρωπαϊκού πολιτισμού. Το συγκεκριμένο μάλιστα μουσείο, έργο του Simon Louis du Ry στα 1769-1776 για να στεγάσει τη συλλογή τέχνης του δούκα Friedrich I. von Hessen, αποτελεί το πρώτο δημόσιο μουσείο στη Γερμανία, που ανεγέρθηκε αποκλειστικά για αυτό το σκοπό[10].
Η πρώτη Ντοκουμέντα δεν είχε σχεδιαστεί να αποτελέσει την απαρχή ενός θεσμού με αξιώσεις περιοδικής επανάληψης. Αυτός ήταν άλλωστε και ο λόγος που την διοργάνωση δεν είχε αναλάβει κάποιο θεσμοθετημένο όργανο για αυτόν τον σκοπό, παρά η ‘Ένωση για τη δυτική τέχνη’ που προϋπήρχε. Η μεγάλη, όμως, επιτυχία της έκθεσης[11], απόδειξη ότι το γερμανικό κοινό ‘διψούσε’ για καλλιτεχνικά γεγονότα και πολύ περισσότερο για όσα έδειχναν ξεκάθαρα την απαγκίστρωση από το ναζιστικό και συνολικά το τραυματικό παρελθόν και είχαν να επιδείξουν κάτι νέο, αυτή η επιτυχία είχε ως αποτέλεσμα να παρθεί η απόφαση για την επανάληψη της έκθεσης, ως ένας περιοδικός διεθνής, πλέον, θεσμός για τη σύγχρονη τέχνη[12] –ως απάντηση πιθανότατα και στη Μπιενάλε της Βενετίας[13].
Με τη δημιουργία του ‘οργανισμού-ανώνυμης εταιρείας για τη Ντοκουμέντα (documenta GmbH), που διαδέχτηκε την ‘Ένωση για τη δυτική τέχνη’ και όπου κυρίως μέτοχος ήταν και ειναι ο δήμος του Κάσσελ[14], η έκθεση αποκτά μια νέα οργανωτική μορφή, αυτονομείται και μπορεί πλέον να διεκδικεί χορηγίες και κρατικές επιχορηγήσεις. Η επισημοποίηση αυτή και η θεσμοθέτηση μιας έκθεσης, που προσδοκά να έχει παγκόσμια εμβέλεια, τίθεται πλέον υπό κρατική μέριμνα και έτσι η δεύτερη Ντοκουμέντα χρηματοδοτείται από την πόλη του Κάσσελ, αλλά και από το κρατίδιο της Έσσης, καθώς και από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση μέσω του Υπουργείου για Γερμανικά Ζητήματα[15].
Έκτοτε η Ντοκουμέντα έχει διοργανωθεί 13 φορές, με τον αριθμό των επισκεπτών να αυξάνεται κάθε φορά.
Η 12η Ντοκουμέντα συγκέντρωσε 500 καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο και μετά από 3,5 χρόνια προετοιμασίας ήταν έτοιμη να υποδεχθεί το κοινό της.
Εκθέματα
Ορισμένα ελάχιστα εκθέματα παραμένουν στην πόλη και αποτελούν αξιοθέατα στον δημόσιο χορό.
Παραπομπές
[2] Kimpel, Harald, Documenta: Mythos und Wirklichkeit, DuMont, Κολωνία 1997, σελ. 74.
[4] Winkler, Kurt, «II. Documenta ’59 – Kunst nach 1945», Stationen der Moderne,'' Die bedeutenden Kunstausstellungen des 20. Jahrhunderts in Deutschland'', Berlinische Galerie/ Nikolai, Βερολίνο 1988, σελ. 427.
[5] Haftmann, Werner, «Einleitung», ''Documenta, Kunst des 20. Jahrhunderts, internationale Ausstellung im Museum Fridericianum in Kassel [15. Juli bis 18. September 1955, Kassel]'', Prestel, Μόναχο 1955, σελ. 15.
Βερέλ-ντε-Μονμπέλ
Το Βερέλ-ντε-Μονμπέλ (γαλλικά: Verel-de-Montbel) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Documenta
Παραπομπές
[6] Βλ. Glasmeier, Michael/ Stengel, Karin, «documenta. Kunst des XX. Jarhhunderts, Internationale Ausstellung, 16. Juli bis 18. September 1955 – Tableau I, Geschichte», 50 Jahre/ Years documenta 1955-2005, Archive in motion, Glasmeier, Michael/ Stengel, Karin (επιμ.), Steidl, Κάσσελ 2005, σελ. 163.
Βερέλ-ντε-Μονμπέλ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βερουαγιό (γαλλικά: Veroillots).
Documenta
Παραπομπές
[7] Haftmann, Werner, «Einleitung», όπ. π., σελ. 16.
Βερέλ-ντε-Μονμπέλ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Documenta
Παραπομπές
[8] Βλ. Haftmann, Werner, «Einleitung», όπ. π., σελ. 18.
[9] Winkler, Kurt, «II. Documenta ’59 – Kunst nach 1945», όπ. π.,σελ. 427.
[10] Βλ. Winkler, Kurt, «II. Documenta ’59 – Kunst nach 1945», όπ. π., σελ. 427.
[11] Αναμένονταν 50000 επισκέπτες και τελικά είδαν την έκθεση 130000, βλ. Winkler, Kurt, «II. Documenta ’59 – Kunst nach 1945», όπ. π., σελ. 428.
[12] Στην πρώτη Documenta έλαβαν μέρος 148 καλλιτέχνες από 7 χώρες με 670 έργα, ενώ στη Documenta 2 έλαβαν μέρος 339 καλλιτέχνες από 34 χώρες με 1770 έργα.
[13] Βλ. Winkler, Kurt, «II. Documenta ’59 – Kunst nach 1945», όπ. π., σελ. 428.
[15] Βλ. Winkler, Kurt, όπ. π., σελ. 435.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκθέσεις τέχνης Κατηγορία:Τέχνες στη Γερμανία Κατηγορία:Κάσσελ Κατηγορία:Έσση
Μνημείο Newborn
Το μνημείο Newborn (ελληνικά: νεογέννητο) είναι ένα τυπογραφικό γλυπτό και τουριστικό αξιοθέατο στην Πρίστινα του Κοσσυφοπεδίου. Βρίσκεται μπροστά από το Παλάτι της Νεολαίας και του Αθλητισμού. Παρουσιάστηκε στις 17 Φεβρουαρίου 2008, ημέρα κατά την οποία το Κοσσυφοπέδιο κήρυξε την ανεξαρτησία του από τη Σερβία. Το μνημείο αποτελείται από την αγγλική λέξη "Newborn" σε κεφαλαία γράμματα, τα οποία ζωγραφίστηκαν με κίτρινο χρώμα όταν το γλυπτό αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά. Το μνημείο χρωματίστηκε αργότερα με τις σημαίες των κρατών που αναγνώρισαν το Κοσσυφοπέδιο. Κατά την αποκάλυψη του μνημείου ανακοινώθηκε ότι θα ζωγραφίζεται διαφορετικά στηνν επέτειο της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου κάθε χρόνο. Το μνημείο προσέλκυσε την προσοχή των διεθνών μέσων ενημέρωσης που ανέφεραν τη ανακήρυξη ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου και έγινε πρωτοσέλιδο των New York Times.
Παρασκήνιο
Το Newborn σχεδιάστηκε και δημιουργήθηκε σε συνεργασία μεταξύ του Κοσοβάρου σχεδιαστή Φισνίκ Ισμαϊλί και του δημιουργικού οργανισμού Ogilvy Kosova. Με την ολοκλήρωση και την έγκριση του σχεδίου, το μνημείο δημιουργήθηκε και εγκαταστάθηκε σε μόλις 10 ημέρες. Ο Φίσνικ Ισμαϊλί αποφοίτησε από το λύκειο στο Κοσσυφοπέδιο όταν ήταν ακόμα μέλος της Σερβίας. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Ουεστμίνστερ και στο Πανεπιστήμιο Ρόμπερτ Γκόρντον, κερδίζοντας πτυχίο στην Πληροφορική, στις Εταιρικές Επικοινωνίες και στις Δημόσιες Σχέσεις. Ο Ισμαηλί επέστρεψε στο Κοσσυφοπέδιο αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του και υπηρέτησε σε ανταρτική μονάδα του ΣΑΚ ή του Στρατού Απελευθέρωσης του Κοσσυφοπεδίου. Κατά την αποκάλυψη το μνημείο υπογράφηκε από τον Πρόεδρο και τον Πρωθυπουργό του Κοσσυφοπεδίου, ακολουθούμενο από 150.000 πολίτες που γιόρταζαν την ανεξαρτησία τους μικρογραφία|Επαναβαφή με τις σημαίες των κρατών που αναγνωρίζουν το Κοσσυφοπέδιο την 5η επέτειο ανεξαρτησίας. μικρογραφία|Το μνημείο τον Αύγουστο του 2017 μετά τον τελευταίο επαναβάψιμο. Έχει βάρος 9 τόνων και χρησιμοποιεί την γραμματοσειρά DIN Black. Το Newborn ήταν το πρώτο μεγάλο δημόσιο μνημείο για να τιμήσει την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου. Κατασκευάστηκε σε δέκα ημέρες εργασίας όλο το εικοσιτετράωρο.
Το "Newborn" επελέγη ως μια απλή αγγλική λέξη ως δύναμη να περιγράψει τη γέννηση μιας νέας χώρας, τους θετικές της συνειρμούς, την ευκολία κατανόησης από μη αγγλόφωνους και τη δυνατότητα να παρουσιάσει το Κοσσυφοπέδιο ως μια νέα, σύγχρονη και μοντέρνα χώρα. Το κίτρινο χρώμα επιλέχθηκε σε συνδυασμό με μπλε σημαίες και τα υποστηρικτικά συνθήματα που αντιπροσωπεύουν τόσο τα νέα χρώματα της σημαίας του Κοσσυφοπεδίου, όσο και τα χρώματα της ΕΕ. Ο σχεδιασμός επιλέχθηκε για διάφορους λόγους. Πρόκειται για μια απλή, εύκολα κατανοητή και εύκολα μεταράσιμη λέξη με ποικίλες έννοιες. Αντιπροσωπεύει την εθνική υπερηφάνεια που αισθάνθηκε ο λαός του Κοσσυφοπεδίου για να κερδίσει την ελευθερία του και να εγκατασταθεί στο νεότερο κράτος του κόσμου. Τα συνθήματα που διεξήγαγαν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στο Κοσσυφοπέδιο μετά την αποκάλυψη αντιπροσωπεύουν την πληθώρα νοημάτων που συναντούν οι πολίτες στο μνημείο. Αυτά περιελάμβαναν: "Νέα ζωή γεννιέται", "Γεννιέται νέα ελπίδα", "Γεννιέται νέο μέλλον" και "Γεννιέται νέα χώρα".
Βαντόν
Το Βαντόν (γαλλικά: Venthon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Μνημείο Newborn
Διεθνής αναγνώριση
Το μνημείο με τις σημαίες (που προτάθηκε από τον Ένις Χισένι) κέρδισε βραβεία σε έξι μεγάλους διεθνείς διαγωνισμούς στην κατηγορία σχεδιασμού. Το Αργυρό Βραβείο Κλίο απονεμήθηκε στο 49ο Φεστιβάλ Βραβείων Κλίο για την ενθάρρυνση της ανθρώπινης συμπεριφοράς με σημαντικούς τρόπους, το διάσημο Χρυσό Λιοντάρι των Καννών που απονεμήθηκε στο 55ο Ετήσιο Διεθνές Φεστιβάλ Διαφημίσεων Καννών, το Αργυρό Βραβείο στο Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Διαφήμισης Eurobest, το Golden Drum Grand Prix και φιναλίστ των LIA (Διεθνών Βραβείων του Λονδίνου). Τα προαναφερθέντα βραβεία κερδήθηκαν το 2008 και το Βραβείο Αξίας The One Club απονεμήθηκε το 2009. Η ανανέωση του μνημείου ήταν ένας επιλεγμένος φιναλίστ στο 54ο Φεστιβάλ Βραβείων Κλίο το 2013.
Το έργο του σχεδιασμού έχει επίσης χρησιμοποιηθεί σε βιβλία για να επεξηγήσει τη διαδικασία σχεδιασμού και την ανάπτυξη της έννοιας του έργου, καθώς και της χρήσης της γραμματοσειράς FF DIN, αν και ο συγγραφέας της γραμματοσειράς, ο ολλανδός σχεδιαστής Άλμπερτ-Γιαν Πουλ έχει δηλώσει πολλές φορές ότι καταδικάζει τη χρήση του έργου του σε τέτοιες περιπτώσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοσσυφοπέδιο
Βαντόν
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Κβο βάντις;
thumb|«[[Ντόμινε, κβο βάντις; (Καρράτσι)|Domine quo vadis?», πίνακας του Αννίμπαλε Καρράτσι από το 1602]] Η φράση «Κβο βάντις;» (Quō vādis?) είναι μια λατινική ερωτηματική φράση που σημαίνει κατά λέξη «πού βαδίζεις;». Μεταφράζεται επίσης συχνά (και ορθότερα) ως «πού πηγαίνεις;» ή παραδοσιακά ως «πού υπάγεις;».
Η ερωτηματική φράση «quo vadis» απαντάνται επίσης σε επτά άλλες περιπτώσεις στη λατινική μετάφραση της Βίβλου, τη Βουλγάτα.
Στον πολιτισμό
Ο Πολωνός συγγραφέας Χένρικ Σιενκιέβιτς έγραψε το ιστορικό επικό μυθιστόρημα Κβο βάντις: μια αφήγηση για την εποχή του Νέρωνος (1895), το οποίο με τη σειρά του διασκευάσθηκε αρκετές φορές σε κινηματογραφικές ταινίες, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει η χολυγουντιανή υπερπαραγωγή Κβο Βάντις του 1951, που ήταν υποψήφια για οκτώ «Όσκαρ». Το μυθιστόρημα εξάλλου υπήρξε σημαντικός παράγοντας για να βραβευθεί ο Σιενκιέβιτς με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1905. Περισσότερα στο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Λατινικές φράσεις Κατηγορία:Απόστολος Πέτρος
Σαλβαδόρ Αλόνσο
Ο Σαλβαδόρ Αλόνσο (γενν. 7 Σεπτεμβρίου 1974) είναι Αργεντινός σκακιστής που κατέχει τον τίτλο του Γκραντμάστερ από το 2009.
Στη λίστα ΕΛΟ της FIDE τον Σεπτέμβριο του 2020, είχε ΕΛΟ 2471 πόντων, καθιστώντας τον το νούμερο 14 (ενεργό) παίκτη στην Αργεντινή και τον αριθμό 999 στην παγκόσμια κατάταξη. Το μέγιστο ΕΛΟ του ήταν 2525 μονάδες, στη λίστα του Ιανουαρίου του 2013.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αργεντινοί σκακιστές
Λε Βερνέιγ
Το Λε Βερνέιγ (γαλλικά: Le Verneil) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βερνιολαίν (γαλλικά: Vergnolains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Βερέν-Αρβέ
Το Βερέν-Αρβέ (γαλλικά: Verrens-Arvey) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βερουαγιέν ή Βερινουά (γαλλικά: Verroyens ή Verrinois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Βερέλ-Πραγκοντράν
Το Βερέλ-Πραγκοντράν (γαλλικά: Verel-Pragondran) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ντεβραί-Γκοντρανιέ (γαλλικά: Devrai-Gondraniers).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Δελφικό Έψιλον
Το Δελφικό Έψιλον είναι ένα αρχαιοελληνικό σύμβολο (κλείδα) που σχετιζόταν με την μύηση του ανθρώπου στο φως. Για το λόγο αυτό βρισκόταν στον Ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς, όπου τελούνταν η λατρεία του Ήλιου (ο Απόλλωνας ήταν θεός του Ήλιου).
Συγκεκριμένα είχε τοποθετηθεί τρεις φορές (ξύλο, χαλκός, χρυσός) στην κορυφή του αετώματος της κεντρικής ανατολικής πύλης του ναού, μαζί με το "ΓΝΩΘΙ ΣΕΑΥΤΟΝ" στην κάτω αριστερή γωνία και το "ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ" στην κάτω δεξιά του ιδίου αετώματος. Η προέλευση του συμβόλου και των φράσεων αποδιδόταν στους επτά σοφούς.
Στην Αρχαία Ελλάδα συμβόλιζε:
Η μοναδική πληροφορία για το Δελφικό Έψιλον προέρχεται από τον Πλούταρχο, ο οποίος ήταν Ιερεύς δια βίου του Απόλλωνος. Στο "Περί του Ει εν Δελφοίς", ο Πλούταρχος παραθέτει στους διαλόγους διάφορες εξηγήσεις, με την η καλύτερη να δίνει ο Αμμώνιος (δάσκαλός του), ως προσφώνηση έκπληξης και σεβασμού στον Θεό, δηλαδή Εί (σαι), που μεταφράζεται ως μόνο εσύ υπάρχεις, το μόνο σίγουρο που υπάρχει αιώνια, σε αντίθεση με το "γνώθι σεαυτό" που αποτελεί υπόμνηση στο θνητό ον, με την μεταβλητή φύση του, που υπόκειται σε γέννηση και φθορά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δελφοί Κατηγορία:Σύμβολα
Βερτεμέ
Το Βερτεμέ (γαλλικά: Verthemex) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βερτεμελάν (γαλλικά: Verthemelans).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Φαράγγι Ελυγιά
Το Φαράγγι του Ελυγιά βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της Κρήτης, το νομό Χανίων και συγκεκριμένα το δήμο Σφακίων. Διασχίζει κάθετα το νησί, παράλληλα με το φαράγγι της Σαμαριάς.
Η διαδρομή διέλευσής του ξεκινά από το οροπέδιο του Ομαλού, για να συνεχίζει μέσω του ορειβατικού καταφυγίου Καλλέργη των Λευκών ορέων, της κορυφής Μελινταού σε υψόμετρο 2.133 μέτρων και της τοποθεσίας Ποταμός, συνολικής πεζοπορίας 6 ωρών. Μέσω κατακόρυφης καθόδου 10 μέτρων προσεγγίζεται ο πυθμένας του φαραγγιού, το οποίο απολήγει στην παραλία Άγιος Παύλος του Λιβυκού πελάγους κατόπιν ίσου περίπου χρόνου. Συνηθέστερα, οι αντίστοιχες οργανωμένες εξορμήσεις του Ελληνικού Ορειβατικού Συλλόγου (ΕΟΣ) Χανίων συνδυάζονται με ενδιάμεση διανυκτέρευση στου Καλλέργη.
Το μισό τμήμα του φαραγγιού έως την ακτή, είναι προσβάσιμο με αφετηρία επίσης το χωριό Άγιος Ιωάννης κοντά στην Ανώπολη Σφακίων (92 χιλιόμετρα από τα Χανιά). Για την τοποθεσία Κορμοκόπος απαιτείται πεζοπορία μίας ώρας και μέχρι τον Άγιο Παύλο επιπλέον 2,5.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ε Κατηγορία:Σφακιά Κατηγορία:Νομός Χανίων
Νοσοκομείο Σαλπετριέρ
Το Νοσοκομείο Πιτιέ-Σαλπετριέρ (Γαλλικά: Hôpital universitaire la Pitié-Salpêtrière) είναι Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο στο 13ο διαμέρισμα του Παρισιού, τμήμα του Πανεπιστημίου της Σορβόννης και ένα από τα μεγαλύτερα νοσοκομεία της Ευρώπης. Είναι επίσης το μεγαλύτερο νοσοκομείο της Γαλλίας.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το Νοσοκομείο Σαλπετριέρ αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η είσοδος του νοσοκομείου μικρογραφία|250x250εσ|Μάθημα στη Σαλπετριέρ Το 1656, ο Λουδοβίκος ΙΔ' ανέθεσε στον αρχιτέκτονα Λιμπεράλ Μπρυάν την κατασκευή ενός νοσοκομείου στην τοποθεσία ενός μικρού οπλοστασίου, που παρασκεύαζε σκόνη πυρομαχικών και ονομαζόταν Σαλπετριέρ, από το σαλπέτρ που σημαίνει νιτρικό κάλιο, υλικό που χρησιμοποιούνταν στην παρασκευή πυρίτιδας. Οι κατασκευαστικές εργασίες άρχισαν το 1658 και το 1666, λόγω έλλειψης χρημάτων, σταμάτησαν. Το 1669, οι εργασίες συνεχίστηκαν υπό την επίβλεψη του αρχιτέκτονα Λουί λε Βω.
Το 1684, προστέθηκε μια φυλακή, που προοριζόταν για 300 γυναίκες, καταδικασμένες για πράξεις κοινού δικαίου ή για ακολασία και δημόσια και σκανδαλώδη πορνεία, που περίμεναν την αναχώρησή τους για την Αμερική. Μεταξύ 1663 και 1673 περισσότερες από 770 νεαρές γυναίκες από τη Γαλλία εκτοπίσθηκαν στο Κεμπέκ με διαταγή του Λουδοβίκου ΙΔ' για να παντρευτούν και να συμβάλουν στην αύξηση του πληθυσμού της Νέας Γαλλίας. Ονομάστηκαν «Οι κόρες του βασιλιά». Οι 240 από τις 327 που έφυγαν από το Παρίσι και την περιοχή του ήταν εγκλεισμένες στη Σαλπετριέρ.
Την παραμονή της Επανάστασης του 1789, το ίδρυμα, το οποίο ήταν το μεγαλύτερο του είδους στον κόσμο, στέγαζε 10.000 άτομα. Η φυλακή είχε περισσότερους από 300 φυλακισμένους. Μέχρι την Επανάσταση, η Σαλπετριέρ δεν παρείχε ιατρική φροντίδα: οι ασθενείς της στέλνονταν στο νοσοκομείο Οτέλ-Ντιέ. Κατά τη διάρκεια των σφαγών του Σεπτεμβρίου του 1792, η Σαλπετριέρ δέχτηκε επίθεση το βράδυ της 3/4 Σεπτεμβρίου από έναν όχλο από τη φτωχή περιοχή της εργατικής τάξης του Φωμπούρ Σαιν-Μαρσέλ, με την προφανή πρόθεση απελευθέρωσης των κρατουμένων: 134 από τις πόρνες απελευθερώθηκαν, 25 γυναίκες άπορες ψυχοπαθείς ήταν λιγότερο τυχερές και σύρθηκαν, μερικές ακόμη στις αλυσίδες τους, στους δρόμους και δολοφονήθηκαν.
Μετά την κατεδάφιση του παλιού νοσοκομείου Πιτιέ το 1896, το νέο εγκαταστάθηκε το 1911 σε ένα χώρο δίπλα στη Σαλπετριέρ. Τα δύο νοσοκομεία συγχωνεύθηκαν το 1964.
Από το 1974, τα κτήρια του νοσοκομείου προστατεύονται ως ιστορικά μνημεία.
Το ίδρυμα αποτελεί τον χώρο πολλών πρώτων μεγάλων ιατρικών εξελίξεων, όπως η πρώτη μεταμόσχευση καρδιάς στην Ευρώπη (η έβδομη στον κόσμο) που πραγματοποιήθηκε από τον καθηγητή Καμπρόλ το 1968, η πρώτη μεταμόσχευση καρδιάς-πνεύμονα στη Γαλλία (1982) και η πρώτη μεταμόσχευση τεχνητής καρδιάς στη Γαλλία (1986). Οι πρώτες ερευνητικές μονάδες Inserm δημιουργήθηκαν εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 1960.
Το νοσοκομείο φιλοξενεί το Ινστιτούτο Εγκεφάλου και Σπονδυλικού Μυελού από τη δημιουργία του τον Σεπτέμβριο του 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Παρίσι Κατηγορία:Νοσοκομεία
Βιλάρ-ντ'Ερί
Το Βιλάρ-ντ'Ερί (γαλλικά: Villard-d'Héry) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλάρ-ντ'Εριέν (γαλλικά: Villard-d'Hériens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
1 μήνας και κάτι
1 Μήνας Και Κάτι είναι ο τίτλος μιας ελληνικής κωμικής τηλεοπτικής σειράς που προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δείκτες του Mega Channel τη σεζόν 2007-2008. Το σενάριο υπέγραψε η Μαίρη Μουγιακάκου, ενώ τη σκηνοθεσία ανέλαβε ο Βασίλης Θωμόπουλος. Η σειρά παρουσιάζει τη ζωή της Άννας (Ζέτα Δούκα), μιας νέας και όμορφης αρχιτέκτονος, παντρεμένη με μια κόρη που όμως μια ανατροπή θα αλλάξει τη ζωή της σε έναν μόλις μήνα και κάτι. Το πρωταγωνιστικό καστ της σειράς συμπληρώνουν ο Αλέξης Γεωργούλης, ο Γιάννης Στάνκογλου, η Μάρθα Βούρτση, η Βίλμα Τσακίρη και ο Νίκος Γαλανός.
Υπόθεση
Η Άννα είναι μια νέα και όμορφη αρχιτέκτονας που τα έχει όλα στη ζωή της: έναν σύζυγο που τη λατρεύει, μια αξιολάτρευτη κορούλα, τις κολλητές της με τις οποίες μοιράζεται τα πάντα, τη μαμά της, χήρα βιομηχάνου που την έχει μεγαλώσει με όλες τις ανέσεις και τη πιστή οικονόμο της μαμάς που την έχει μεγαλώσει σαν κόρη της.
Την ημέρα των γενεθλίων της κόρης της Βάλιας, η Άννα νιώθει ότι τίποτα δεν μπορεί να σκιάσει την ευτυχία της. Όμως η ζωή έχει άλλα σχέδια γι' αυτή... Μέσα σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα θα δει τον ανέφελο και ευτυχισμένο γάμο της να διαλύεται, τη σχέση της με τις κολλητές της να δοκιμάζεται, τον κεραυνοβόλο έρωτα να την αιφνιδιάζει, τον πρώην άντρα της να της παίζει ένα καλοστημένο παιχνίδι, τη μητέρα της να κάνει την υπέρβαση και την 5χρονη κόρη της να της δίνει μαθήματα ωριμότητας. Αλλά το σπουδαιότερο: θα δει τη ζωή με άλλα μάτια. Και θα καταλάβει ότι ευτυχία δεν ήταν αυτό που ζούσε μέχρι τώρα, αλλά αυτό που μόλις τώρα αρχίζει...
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές Mega Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές τηλεοπτικές σειρές
Άρης Πολεμίου
Ο Άρης Πολεμίου είναι ένα κυπριακό αθλητικό σωματείο με έδρα το Πολέμι της επαρχίας Πάφου. Σήμερα διατηρεί τμήμα πετοσφαίρισης γυναικών και τμήμα υποδομών στην πετοσφαίριση ενώ παλαιότερα διατηρούσε και τμήματα ποδοσφαίρου και πετοσφαίρισης ανδρών.
Ιστορία
Ο Άρης Πολεμίου ιδρύθηκε το 1954. Το όνομα Άρης προέρχεται από τον θεό Άρη, λόγω του ότι ήταν ο θεός του πολέμου, μια λέξη που σχετιζόταν με το όνομα του χωριού Πολέμι. Αρχικά δημιούργησε ποδοσφαιρική ομάδα. Το σωματείο αποτελεί ιδρυτικό μέλος της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Σωματείων Πάφου (1971). Η ποδοσφαιρική ομάδα δεν είναι πλέον ενεργή.
Πετοσφαίριση ανδρών
Λίγα χρόνια μετά την ίδρυση του ο Άρης δημιούργησε πετοσφαιρική ομάδα ανδρών. Τον Φεβρουάριο του 1978 ιδρύθηκε η Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης (ΚΟΠΕ) με τον Άρη να αποτελεί ένα από τα ιδρυτικά της μέλη,. Η ομάδα είχε μερικές παρουσίες στην Α΄ κατηγορία. Το 2012 ανέστειλε τη λειτουργία της ανδρικής ομάδας.
Πετοσφαίριση γυναικών
Μερικά χρόνια μετά την ίδρυση της ανδρικής πετοσφαιρικής ομάδας, το σωματείο δημιούργησε και γυναικεία ομάδα. Την περίοδο 2013-14 κατέκτησε το πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία. Την περίοδο 2014-15 τερμάτισε στην 7η θέση, εξασφαλίζοντας την παραμονή του στην κατηγορία. Την περίοδο 2015-16 τερμάτισε στην τελευταία θέση και υποβιβάστηκε στη Β΄ κατηγορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Πάφου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1954  Κατηγορία:Πολέμι
Ημέρα της σημαίας
Η ημέρα της σημαίας είναι μια αργία που σχετίζεται με τη σημαία του κράτους, μια ημέρα που ορίζεται για την έπαρση μιας συγκεκριμένης σημαίας (όπως μιας εθνικής σημαίας) ή μια ημέρα που έχει προοριστεί για τον εορτασμό ενός ιστορικού γεγονότος, όπως η υιοθέτηση της σημαίας του έθνος.
Συγκεκριμένες ημέρες σημαίας
Τα έθνη που δεν είναι παγκοσμίως αναγνωρισμένα ως κυρίαρχα κράτη εμφανίζονται με ροζ χρώμα. Τα πρώην κράτη επισημαίνονται με ανοιχτό γκρι.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σημαίες
Βιλάρ-Λεζέ
Το Βιλάρ-Λεζέ (γαλλικά: Villard-Léger) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλαρλεζουά (γαλλικά: Villarlégois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Ρατσισμός στην Τουρκία
thumbnail|280px|‘Ζήτω η Ρατσιστική Τουρκία’, ζωγραφισμένο με σπρέι από αγνώστους στους τοίχους μιας Αρμενικής εκκλησίας στην Κωνσταντινούπολη Ο ρατσισμός και οι εθνοτικές διακρίσεις στην Τουρκία είναι παρούσες στην κοινωνία της και σε καθ 'όλη την ιστορία της. Αυτός ο ρατσισμός και οι εθνικές διακρίσεις είναι επίσης θεσμικές εναντίον των μη μουσουλμανικών και των μη Σουνιτικών μειονοτήτων. Αυτό εμφανίζεται κυρίως με τη μορφή αρνητικών αντιλήψεων και ενεργειών από τους Τούρκους απέναντι σε ανθρώπους που δεν θεωρούνται εθνικώς Τούρκοι. Τέτοιες διακρίσεις κυριαρχούν κυρίως στις μη τουρκικές εθνοτικές μειονότητες όπως στους Αρμένιους, τους Ασσύριους, τους Έλληνες, τους Κούρδους, τους Εβραίους και τους Ζαζάκους καθώς και εχθρότητα προς τις μειονοτικές μορφές του Ισλάμ, όπως τους Αλεβίτες, τους Σούφηδες και τους Σιίτες.
Επισκόπηση
Με την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας της Τουρκίας, οι μη μουσουλμάνοι πολίτες της χώρας έχουν υποστεί πολυάριθμα κρούσματα κρατικών διακρίσεων. Για παράδειγμα, πολλοί μη μουσουλμάνοι απολύθηκαν από την εργασία τους και τους απαγορεύθηκε η εργασία από τη γραφειοκρατία. Ο κρατικός νόμος περί μισθωτών που θεσπίστηκε το 1926 αποσκοπούσε στην τουρκοποίηση της επαγγελματικής ζωής στην Τουρκία. Ο νόμος αυτός χαρακτήρισε την τουρκικότητα ως απαραίτητη προϋπόθεση για να γίνει κανείς υπάλληλος του κράτους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρατσισμός στην Τουρκία Κατηγορία:Ρατσισμός ανά χώρα Κατηγορία:Κοινωνία της Τουρκίας
Εμπρηστική γλώσσα
Είναι ιδιαίτερα συχνό φαινόμενο συζητήσεων που αφορούν ευαίσθητα ζητήματα όπως η πολιτική, η θρησκεία ή η φιλοσοφία αλλά και θεμάτων που πολώνουν και διχάζουν την κοινωνία, με το έναυσμα να είναι αμελητέες διαφορές θέσεων. Πλέον, ως κοινωνικό φαινόμενο έχει διαχυθεί και εκτός του Κυβερνοχώρου, με τη χρήση της εμπρηστικής γλώσσας να παρατηρείται σε δημόσιους χώρους, στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης αλλά και σε Κοινοβούλια.
Σε αντίθεση με την αυθόρμητη εμπρηστική γλώσσα, την ορμώμενη από συναισθηματική φόρτιση, υφίσταται και η εσκεμμένη εμπρηστική γλώσσα. Κίνητρο του εμπρηστικού ομιλητή (flamer) είναι η πρόκληση αναταραχής. Στη σύγχρονη αργκό του Διαδικτύου, οι όροι τρολ και τρολάρισμα έχουν κυριαρχήσει αναφορικά με αυτά τα άτομα και την συμπεριφορά εσκεμμένης πρόκλησης χρηστών αντίστοιχα.
Σκοπός
Πολλοί ερευνητές κοινωνικών επιστημών ερευνούν την εμπρηστική γλώσσα, καταλήγοντας σε αρκετές διαφορετικές θεωρίες σχετικά με αυτό το φαινόμενο. Αυτές συμπεριλαμβάνουν την έλλειψη ταυτότητας και τη μειωμένη αντίληψη των συναισθημάτων άλλων ανθρώπων (φαινόμενα διαδικτυακής άρσης αναστολών) , τη συμμόρφωση σε κοινωνικές νόρμες  , την προβληματική επικοινωνία που προκαλείται από την έλλειψη κοινωνικών χαρακτηριστικών που απουσιάζουν στη διαδικτυακή επικοινωνία   αλλά και από υποσυνείδητους αμυντικούς μηχανισμούς.
Γενικά, η απουσία κοινωνικού περιβάλλοντος δημιουργεί μία διάσταση ανωνυμίας, που επιτρέπει στους χρήστες να αισθάνονται απομονωμένοι από πειθαρχικές ποινές στις οποίες θα υπόκεινταν.
Εμπρηστικό τρολάρισμα
Πρόκειται για την ανάρτηση προβοκατόρικων μηνυμάτων, γνωστών και ως δόλωμα εμπρηστικής γλώσσας (flamebait), σε ένα δημόσιο χώρο συζήτησης στο Διαδίκτυο, όπως μια αγορά (forum), μια ομάδα ανακοινώσεων μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (mailing list), με το σκοπό πρόκλησης οργίλης αντίδρασης ή εμπρηστικής γλώσσας ως ανταπάντησης.
Πόλεμοι εμπρηστικών δηλώσεων
Πρόκειται για το αποτέλεσμα εμπλοκής πολλών χρηστών, στο αρχικό προβοκατόρικο δόλωμα, χωρίς αυτό να είναι πάντα ο κανόνας. Πολλοί χρήστες μπορεί να εμπλακούν στη δίνη ενός πολέμου εμπρηστικών δηλώσεων, επισκιάζονται τη δημόσια συζήτηση και το θέμα της αν δεν επέλθει κάποιας μορφής διαχείριση.
Νομικές προεκτάσεις
Ο εμπρηστικός λόγος ποικίλλει ανάλογα με τη σοβαρότητα και ανάλογη είναι και η αντίδραση των κρατών στο θέμα της νομοθεσίας για την επιβολή κάποιου είδους κύρωσης. Η νομοθεσία ποικίλλει από χώρα σε χώρα, αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις, ο συνεχής εμπρηστικός διάλογος μπορεί να θεωρηθεί Διαδικτυακός εκφοβισμός, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε κάποια ενέργεια από τη μεριά του παρόχου ίντερνετ ώστε να εμποδιστεί η είσοδος του χρήστη σε συγκεκριμένους ιστοχώρους. Όμως, όσο τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γίνονται όλο περισσότερο συνδεδεμένα με τις πραγματικές ζωές των χρηστών, τόσο περισσότερο τα επικριτικά λόγια μπορούν να θεωρηθούν δυσφήμηση ενός ατόμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμός του διαδικτύου Κατηγορία:Διαδικτυακός εκφοβισμός
Βιλάρ-Σαλέ
Το Βιλάρ-Σαλέ (γαλλικά: Villard-Sallet) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Γκρυς (γαλλικά: Grus).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Παραλία Λιβαδόστρας Βοιωτίας
Η Παραλία Λιβαδόστρας είναι παραθαλάσσιος οικισμός στον νομό Βοιωτίας.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Παραλία Λιβαδόστρας βρίσκεται στα βόρεια και ανατολικά παράλια του Κορινθιακού κόλπου, στην άκρη στενής κοιλάδας ανάμεσα στις τις πευκόφυτες πλαγιές του Κιθαιρώνα (Α.) και τις απότομες πλαγιές του όρους Κορομπίλι (Δ.). Στα ανατολικά του χωριού είναι ο ποταμός Ωερόη. Απέχει 28 χλμ. ΝΔ. της Θήβας και 10 χλμ. ΝΔ. από τα Λεύκτρα. Η παραλία του χωριού, μήκους 1 χλμ. και με χοντρή άμμο, είναι η πιο γνωστή της περιοχής των Πλαταιών.
Ιστορία
Στην ανατολική πλαγιά του όρους Κορομπίλι υπάρχει η ακρόπολη της αρχαίας Κρεύσιδος, η οποία μαζί με τις γειτονικές Σίφαι θεωρούντο τα επίνεια των Θεσπιών. Διασώζεται σε καλή κατάσταση οχυρωματικό τείχος, μήκους 300 μ., μαζί με πύργους του 4ου αι. π.Χ. Στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών εκτίθεται χάλκινο άγαλμα του Ποσειδώνα, ύψους 1,18 μέτρων, που είχε ανασυρθεί από την θάλασσα της Λιβαδόστρας το 1898 και κατασκευασμένο περί το 500 π.Χ. . Στον χαμηλό λόφο «Σίζι» απέναντι από την Ακρόπολη της Κρεύσιδος υπάρχει μεσαιωνικός πύργος του 14ου αιώνα.
Η κοιλάδα της Λιβαδόστρας μαζί με το λιμάνι της, την περίοδο της Τουρκοκρατίας, αποτελούσε τουρκικό τιμάριο. Μετά την ελληνική επανάσταση του 1821 ολόκληρη η περιοχή σύμφωνα με βασιλικό διάταγμα παραχωρήθηκε στον αγωνιστή και μετέπειτα στρατηγό Σπυρίδωνα Σπυρομήλιο.
Ως οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Λεύκτρα αποτελούν τη τοπική κοινότητα Λεύκτρων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Πλαταιών του Δήμου Θηβαίων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 72 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας Κατηγορία:Δήμος Θηβαίων
Βιλάρ-συρ-Ντορόν
Το Βιλάρ-συρ-Ντορόν (γαλλικά: Villard-sur-Doron) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βιλαραίν (γαλλικά: Villarains).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Σαβοΐας
Φράνκο Μπαρέζι
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1960 στο Τραβαλιάτο της Ιταλίας. Ξεκίνησε από μικρός το ποδόσφαιρο και αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού αμυντικού. Όταν ήταν νέος, δοκιμάστηκε από την Ίντερ, στην οποία έπαιζε ο μεγαλύτερος αδελφός του Τζουζέπε Μπαρέζι, ωστόσο απορρίφθηκε.
Καριέρα σε συλλόγους
Ο Μπαρέζι αγωνίστηκε καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του, από το 1977 ως το 1997, στη Μίλαν. Έκανε το ντεμπούτο του με την ομάδα στο πρωτάθλημα της πρώτης κατηγορίας στις 23 Απριλίου 1978. Στη βασική ενδεκάδα καθιερώθηκε την επόμενη χρονιά κατακτώντας και το πρώτο του πρωτάθλημα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 η Μίλαν υποβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία του πρωταθλήματος ως τιμωρία εξαιτίας του σκανδάλου Totonero, όπου αποκαλύφθηκε πως αρκετοί παίκτες της Μίλαν έπαιζαν παράνομα στοιχήματα, ποντάροντας μάλιστα και σε αγώνες όπου "κόντραραν" την ομάδα τους. Ο νεαρός Μπαρέζι δεν έχει την παραμικρή ανάμειξη όμως ο ήδη καταξιωμένος και διεθνής ποδοσφαιριστής δεν εγκατέλειψε την ομάδα κερδίζοντας την άνοδό της την αγωνιστική περίοδο 1982–83, ενώ ο ίδιος έγινε αρχηγός της ομάδας εκείνη τη χρονιά.
Το Φεβρουάριο του 1986 ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι αγόρασε το πλειοψηφικό πακέτο του συλλόγου και τον μετέτρεψε στην πρώτη σύγχρονη σούπερ-ομάδα του ποδοσφαίρου ανοίγοντας το δρόμο και για άλλες μεγάλες ομάδες να πράξουν το ίδιο αργότερα. Ο σύλλογος άλλαξε ριζικά και στα τέλη της δεκαετίας του 1980 η αναμόρφωση της ομάδας με νέους παίκτες και την Ολλανδική τριπλέτα Μάρκο φαν Μπάστεν, Ρουντ Γκούλιτ και Φρανκ Ράικαρτ οδήγησαν στη δημιουργία μιας από τις ισχυρότερες ομάδες όλων των εποχών με πρώτο τίτλο την κατάκτηση του πρωταθλήματος το 1987–88. Η ομάδα έφτασε στην κορυφή της Ευρώπης με δύο συνεχόμενες κατακτήσεις του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (1988–89, 1989–90) και του κόσμου με την κατάκτηση του Διηπειρωτικού Κυπέλλου τις ίδιες χρονιές. Παίζοντας ελκυστικό ποδόσφαιρο που σπάνια είχε δει η Ιταλία στο παρελθόν, ο Μπαρέζι σταμάτησε τις επιθέσεις, αλλά επίσης είχε και μερίδιο στην έναρξη των επιθέσεων για την ομάδα. Ο ίδιος αναφέρει πάντα εκείνη τη νύχτα στο Στάντιο Τζουζέπε Μεάτσα, όταν οι παίκτες επέστρεψαν στο γήπεδο αφού κέρδισαν τον τίτλο ως «μια νύχτα που δεν θα ξεχάσω ποτέ». Θα υπάρξουν πολλές ακόμη αξέχαστες νύχτες για τον Μπάρεζι και τη Μίλαν τα επόμενα χρόνια.