cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πανσερραϊκή Αθλητική Ένωση Σερρών
Τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών
Η ανδρική ομάδα ποδοσφαίρου Α.Σ. Ποντίων Σερρών τη σεζόν 1997-98 συμμετείχε στην Γ΄ κατηγορία της Ε.Π.Σ. Σερρών και στην πρώτη της συμμετοχή κατάφερε να προβιβαστεί στην Β΄ κατηγορία, ενώ την αμέσως επόμενη, 1999-00, κέρδισε την άνοδο στην Α΄ κατηγορία, όπου αγωνίστηκε από τη σεζόν 2000-01. Η σημαντικότερη στιγμή στη σύντομη ιστορία του ανδρικού τμήματος είναι η κατάκτηση του πρωταθλήματος της Α΄ κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Σερρών τη σεζόν 2007-08, πλέον ως Πανσερραϊκή Αθλητική Ένωση, που ήταν και η τελευταία παρουσία της ανδρικής ομάδας, η οποία έκτοτε δεν υφίσταται.
Τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών
Ο Α.Σ. Ποντίων Σερρών το 2003 ίδρυσε το τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών με υπεύθυνο τμήματος τον Μιχάλη Πουλικίδη και προπονητή τον Μίμη Παρασκευόπουλο. Οι πρώτες παίκτριες που αποτέλεσαν το γυναικείο τμήμα του συλλόγου ήταν οι Σεβαστή Σαπουντζή, Θεοδώρα Κηπουρού, Στέλλα Λιούσα, Χρυσούλα Καγιορλίδου, Κωνσταντίνα Κουρκουτά, Παρασκευή Κατσαβάκη, Άννα Βουρλιά, Φωτεινή Μιντιούρη, Αναστασία Αναστασιάδου, Στυλιανή Γαλακτερού, Ανδρομάχη Τσιαχτήρη, Στυλιανή Σπανουδάκη, Μαρία Μιντιούρη, Γεσθημανή Παπουτσόγλου, Αναστασία Δημοπούλου, Ια Χιζανασβίλι, Μάια Χιζανασβίλι και Βασιλική Στόικου.
Τη σεζόν 2009-10 η Πανσερραϊκή Αθλητική Ένωση δήλωσε συμμετοχή στο Περιφερειακό πρωτάθλημα και με την πρώτη της επίσημη παρουσία, η ομάδα αναδείχθηκε πρωταθλήτρια του 1ου ομίλου και προβιβάστηκε στην Α΄ Εθνική, όπου αγωνίστηκε τη σεζόν 2010-11, γνωρίζοντας όμως τον υποβιβασμό.
Η Σχολή των Αθηνών (Ραφαήλ)
Η Σχολή των Αθηνών, ή Scuola di Αtene στην ιταλική γλώσσα, είναι μια από τις διασημότερες νωπογραφίες του Ιταλού καλλιτέχνη της Αναγεννησιακής τέχνης, Ραφαήλ.
Η Νωπογραφία διακοσμεί έναν τοίχο δωματίου με το όνομα «Αίθουσα της Υπογραφής» ή "Stanza della Segnatura" της πτέρυγας "Stanze di Rafaello" δηλαδή «Αίθουσες του Ραφαήλ» στο Αποστολικό Παλάτι στο Βατικανό. Ο ίδιος ο Ραφαήλ έδωσε άλλο όνομα στην νωπογραφία, γράφοντας δύο λέξεις: “Causarum Cognitio”, «Αιτίες Γνώριζε», δηλαδή προσπάθησε να συνειδητοποιείς και να γνωρίζεις τις αιτίες.
Ιστορική περιγραφή
«Η Σχολή των Αθηνών» απεικονίζει μια φανταστική σκηνή στην οποία διάσημοι φιλόσοφοι διαφόρων εποχών, μαθηματικοί και επιστήμονες από την κλασική αρχαιότητα, απεικονίζονται να συμμετέχουν όλοι σε μια συνέλευση, σε ένα μεγαλοπρεπές κτίριο ρωμαϊκής αρχιτεκτονικής. Η νωπογραφία αυτή θεωρείται ένα αριστούργημα της τέχνης της Υψηλής Αναγέννησης, αναδεικνύοντας την ικανότητα του Ραφαέλο στη σύνθεση, την προοπτική και την σύλληψη του πνεύματος του αναγεννησιακού ανθρωπιστικού κινήματος. Επιπρόσθετα, αντικατοπτρίζει τα ιδανικά της περιόδου της Αναγέννησης, τονίζοντας τη σημασία της μάθησης, της ορθολογικής σκέψης και της αναζήτησης της γνώσης. Συνεχίζει να αιχμαλωτίζει τους θεατές και λειτουργεί ως απόδειξη των πνευματικών και καλλιτεχνικών επιτευγμάτων της εποχής.
Ο τίτλος «Η Σχολή των Αθηνών» δεν δόθηκε από τον Ραφαήλ, και το θέμα της τοιχογραφίας είναι στην πραγματικότητα «Η Φιλοσοφία», ή τουλάχιστον «Η αρχαία ελληνική φιλοσοφία» αφού πάνω από την τοιχογραφία ο Ραφαήλ σημείωσε με δύο λέξεις «Causarum Cognitio», «Να γνωρίζεις τις αιτίες», φιλοσοφικό συμπέρασμα μελέτης των έργων του Αριστοτέλη, «Μεταφυσικά» και «Φυσικά». Πράγματι, ο Αριστοτέλης φαίνεται να είναι το κεντρικό πρόσωπο στη τοιχογραφία. Ωστόσο, όλοι οι φιλόσοφοι που απεικονίζονται συμμερίζονται το «Causarum Cognitio», δηλαδή δημιούργησαν το έργο τους δίνοντας λύσεις αφού πρώτα προσπάθησαν να καταλάβουν τις αρχέγονες αιτίες του κάθε προβλήματος που αντιμετώπιζαν κατά το «γνώσης των πρώτων αιτιών». Πολλοί έζησαν πριν από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, και μόλις το ένα τρίτο ήταν Αθηναίοι.
Δημιουργήθηκε μεταξύ των ετών 1510 και 1511, όταν ο διάσημος καλλιτέχνης προσλήφθηκε για να διακοσμήσει με τοιχογραφίες τις μετέπειτα γνωστές ως «Αίθουσες του Ραφαήλ» στο Αποστολικό Παλάτι του Βατικανού. Βρίσκεται στο δεύτερο δωμάτιο που διακόσμησε ο καλλιτέχνης και είναι χρονικά η δεύτερη τοιχογραφία που ολοκλήρωσε, με πρώτη την «Έριδα περί την Θεία Ευχαριστία στον ακριβώς απέναντι τοίχο του δωματίου. Η «Σχολή των Αθηνών» θεωρείται ως το «αριστούργημα του Ραφαήλ και η τέλεια ενσάρκωση του κλασικού πνεύματος της ύστερης αναγέννησης" ».
Η «Αίθουσα της Υπογραφής» ("Stanza della Segnatura") ήταν ο χώρος μελέτης της βιβλιοθήκης του Πάπα Ιουλίου Β΄. Οι τοιχογραφίες του Ραφαήλ συνδυάζουν με αρμονία το πνεύμα της ελληνικής αρχαιότητας με τον Χριστιανισμό, και σαν καθρέπτης αντικατοπτρίζουν το πλούσιο περιεχόμενο της βιβλιοθήκης του Πάπα. Οι τοιχογραφίες του καταπιάνονται με τα θέματα της θεολογίας, της φιλοσοφίας, της σοφίας, το δίκαιο και της ποιητικής τέχνης. Το θέμα που απέδωσε ο Ραφαήλ στο δωμάτιο μαρτυρεί την αντίληψη των Ανθρωπιστών της Αναγέννησης περί συμβατότητας και πνευματικής αρμονίας μεταξύ της χριστιανικής διδασκαλίας και της ελληνικής φιλοσοφίας. Κατά την περίοδο της Αναγέννησης πίστευαν πως αυτά τα δύο είναι συμβατά και πως το θέμα της σοφίας είναι κατάλληλο για το δωμάτιο αυτό, αφού σε αυτό υπογράφηκε και σφραγίστηκε η πλειοψηφία των σημαντικότερων Παπικών έγγραφων.
Περιγραφή της νωπογραφίας
Στο επίκεντρο της συνέλευσης βρίσκονται δύο εξέχοντες προσωπικότητες, στοχαστές και φιλοσόφοι, ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης οι οποίοι συζητούν μεταξύ τους ενώ όλα τα άλλα συμβαίνουν γύρω τους. Εάν χωρίσουμε νοητικά την νωπογραφία οριζόντια, μπορούμε να παρατηρήσουμε πως το περίπου μισό του έργου (από την μέση και πάνω) προβάλει τον ουρανό, τα περιβάλλοντα αγάλματα του φανταστικού αυτού χώρου και τις τρείς καμάρες του κτίσματος, δηλαδή μιας εικόνας της ανωτέρης φύσης, αυτής που ο Πλάτων δείχνει με το δάκτυλο. Αντίθετα από την μέση και κάτω, η νωπογραφία έχει μαζεμένη όλη την ανθρώπινη γνώση ενσαρκωμένη σε όλους αυτούς τους φιλοσόφους και διανοούμενους, το ανθρώπινο πλαίσιο και η ανθρώπινη σκέψη, αυτό που ουσιαστικά δείχνει ο Αριστοτέλης με την χειρονομία του.
Το έργο περιλαμβάνει ρωμαϊκά στοιχεία, αλλά συνάμα έχει ένα γενικό ημικυκλικό καθορισμό, έχοντας τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη στο κέντρο, με όλα τα άλλα να περιφέρονται γύρω από αυτούς. Ένα σύστημα που θα μπορούσε κάποιος να υπαινιχθεί πώς παραπέμπει στην Πυθαγόρεια Μονάδα, και πως ο Ραφαήλ ζωγράφισε την τοιχογραφία με ένα αρχαιοελληνικό σύστημα.
Εικάζεται πως κάθε μεγάλος φιλόσοφος είναι στον πίνακα, αλλά η αναγνώριση όλων τους είναι αδύνατη, για δύο λόγους: αφενός γιατί ο Ραφαήλ δεν άφησε καμία περιγραφή των προσώπων που σχεδίασε, και αφετέρου διότι και ο ίδιος σχεδίασε ορισμένους από τους φιλοσόφους όπως τους φανταζόταν. Ο Ραφαήλ συνδύασε την φαντασία του με τις γνώσεις του και δημιούργησε ένα δικό του σύστημα εικονογραφίας για να ζωγραφίσει τους εικονιζόμενους, για τους οποίους είχε μεν διαβάσει αλλά που δεν τους είχε απαραίτητα δει να απεικονίζονται. Για παράδειγμα, ο Σωκράτης είναι άμεσα αναγνωρίσιμος στο κέντρο της τοιχογραφίας, γιατί γνωρίζουμε σήμερα, όπως και ο Ραφαήλ τότε, ένα πρότυπο της φυσιογνωμίας του, δηλαδή πώς περίπου έμοιαζε ο Σωκράτης, από προτομές ή ανδριάντες του. Αντίθετα, το πρόσωπο που εικάζεται να αντιστοιχεί στον Επίκουρο απέχει πολύ από τα πρότυπα της φυσιογνωμίας του που συναντούμε σε προτομές.
Εικονιζόμενοι
Ο Πλάτωνας απεικονίζεται να δείχνει προς τον ουρανό, προς το βασίλειο των ιδανικών μορφών, κρατώντας το βιβλίο του Τιμαίος, ενώ ο Αριστοτέλης δείχνει προς τα γή, προς τον φυσικό κόσμο, κρατώντας το δικό του βιβλίο Ηθικά Νικομαχία. Αυτή η αντιπαράθεση συμβολίζει το φιλοσοφικό χάσμα μεταξύ των δύο μεγάλων στοχαστών, επισημαίνει τη θεμελιώδη φιλοσοφική τους απόκλιση σχετικά με τη φύση της πραγματικότητας και την επιδίωξη της γνώσης. Για τον Πλάτων ο σκοπός της ύπαρξης των πάντων, και οι αιτίες απορρέουν από την ύπαρξη μιας θεϊκής νοημοσύνης, ενώ για τον Αριστοτέλη ο σκοπός και τα αίτια μπορούν να μας γίνουν γνωστά εάν παρατηρήσουμε τον φυσικό μας κόσμο.
Ο Πλάτων, ο μαθητής του Σωκράτη, πίστευε στην ύπαρξη ενός Δημιουργού πέρα από τον φυσικό κόσμο. Υποστήριξε ότι ο φυσικός κόσμος που αντιλαμβανόμαστε είναι απλώς μια ελαττωματική αντανάκλαση μιας ανώτερης σφαίρας τέλειων μορφών ή ιδεών. Η φιλοσοφία του Πλάτωνα έδωσε έμφαση στην αναζήτηση καθολικών αληθειών και στον στοχασμό αφηρημένων εννοιών. Στην νωπογραφία, ο Πλάτων με την χειρονομία του δηλώνει την πίστη του στις υπερβατικές αλήθειες και στον σκοπό της θειικής νοημοσύνης.
Από την άλλη, ο Αριστοτέλης, που ήταν ο πιο διάσημος μαθητής του Πλάτωνα, είχε μια πιο εμπειρική και πρακτική προσέγγιση της γνώσης. Επικεντρώθηκε στη μελέτη του φυσικού κόσμου και στην κατανόησή του μέσω της παρατήρησης και της κατηγοριοποίησης. Η φιλοσοφία του Αριστοτέλη τόνισε τη σημασία της μελέτης του φυσικού κόσμου και της εξαγωγής συμπερασμάτων με βάση εμπειρικά στοιχεία. Στην νωπογραφία, η χειρονομία του Αριστοτέλη προς την γή δηλώνει την έμφαση που δίνει στον απτό, παρατηρήσιμο κόσμο. Το βιβλίο που έχει στην κατοχή του, το οποίο προσδιορίζεται ως «Ηθικά Νικομάχεια», αντιπροσωπεύει ένα από τα σημαντικότερα έργα του στο οποίο εξερευνά την ηθική και την ανθρώπινη συμπεριφορά.
Αντιπαραθέτοντας αυτούς τους δύο μεγάλους φιλοσόφους στο κέντρο της σύνθεσης, ο Ραφαήλ όχι μόνο τους παρουσιάζει ως συμβολικές φιγούρες αλλά αναδεικνύει επίσης τον συνεχιζόμενο φιλοσοφικό λόγο και τη συζήτηση που διαμόρφωσε το πνευματικό τοπίο της Αναγέννησης.
Μία λίστα με υποθετικά ονόματα που απεικονίζονται είναι η εξής: : R: Απελλής
Στο μονοπάτι των δολοφόνων
Στο μονοπάτι των δολοφόνων (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: On the Trail of the Assassins) είναι βιβλίο γραμμένο το 1988 από τον πρώην εισαγγελέα της Νέας Ορλεάνης, Τζιμ Γκάρισον, το οποίο περιγράφει λεπτομερώς τον ρόλο του στην έρευνα για την δολοφονία του Αμερικανού προέδρου Τζον Κένεντι και στην παραπομπή σε δίκη του επιχειρηματία Κλέι Σόου για συνωμοσία, η οποία ήταν και η μοναδική δίκη που διεξήχθη για τη δολοφονία του Κένεντι. Ο Γκάρισον αφιέρωσε το βιβλίο σε όλους τους συνεργάτες του που τον βοήθησαν στην έρευνα για την δολοφονία του Κένεντι την δεκαετία του 1960, καθώς και σε πολλούς άλλους που συνέλαβαν ουσιαστικά στη έρευνα αυτή.
Κινηματογραφική μεταφορά
Το βιβλίο προσαρμόστηκε εν μέρει από τον Όλιβερ Στόουν και τον Ζάκαρι Σκλαρ στην ταινία JFK, η Ιστορία που Χαράχτηκε στη Μνήμη μας του 1991, με πρωταγωνιστές τους μεγάλους αστέρες του Χόλιγουντ: τον Κέβιν Κόστνερ ως Τζιμ Γκάρισον, τον Τόμι Λι Τζόουνς ως Κλέι Σόου, και τον ίδιο τον συγγραφέα και πρώην εισαγγελέα Τζιμ Γκάρισον ως Ερλ Γουώρεν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά βιβλία Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Έρευνες για την δολοφονία Τζον Φ. Κένεντι
Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού
Το Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού (ΕΑΠΜ, Universidad Nacional Autónoma de México, UNAM) είναι δημόσιο ερευνητικό πανεπιστήμιο στην Πόλη του Μεξικού στο Μεξικό. Κατατάσσεται σταθερά ως ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια στη Λατινική Αμερική,  όπου είναι επίσης το μεγαλύτερο όσον αφορά τις εγγραφές. Ένα τμήμα της κύριας πανεπιστημιούπολης του ΕΑΠΜ στην Πόλη του Μεξικού, γνωστό ως Ciudad Universitaria (Πόλη του Πανεπιστημίου), είναι μια τοποθεσία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, το οποίο σχεδιάστηκε από μερικούς από τους πιο γνωστούς αρχιτέκτονες του Μεξικού του 20ου αιώνα και φιλοξένησε τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968. Τοιχογραφίες στην κύρια πανεπιστημιούπολη ζωγραφίστηκαν από μερικούς από τους πιο αναγνωρισμένους καλλιτέχνες στην ιστορία του Μεξικού, όπως ο Ντιέγκο Ριβέρα και ο Νταβίντ Αλφάρο Σικέιρος. Με ποσοστά αποδοχής συνήθως κάτω από 10%, το ΕΑΠΜ είναι επίσης γνωστό για την ανταγωνιστική του διαδικασία εισδοχής. Όλοι οι Μεξικανοί βραβευμένοι με Νόμπελ είναι είτε απόφοιτοι είτε διδάσκοντες του ΕΑΠΜ.
Το ΕΑΠΜ ιδρύθηκε, στη σύγχρονη μορφή του, στις 22 Σεπτεμβρίου 1910 από τον Χούστο Σιέρα ως κοσμική εναλλακτική του προκατόχου του, του Βασιλικού και Ποντιφικού Πανεπιστημίου του Μεξικού (το πρώτο πανεπιστήμιο δυτικού τύπου στη Βόρεια Αμερική, που ιδρύθηκε το 1551). Το ΕΑΠΜ απέκτησε διοικητική αυτονομία από την κυβέρνηση το 1929. Αυτό έδωσε στο πανεπιστήμιο την ελευθερία να ορίζει το δικό του πρόγραμμα σπουδών και να διαχειρίζεται τον δικό του προϋπολογισμό χωρίς κρατική παρέμβαση. Αυτό είχε μια βαθιά επίδραση στην ακαδημαϊκή ζωή στο πανεπιστήμιο, κάτι που ορισμένοι ισχυρίζονται ότι ενισχύει την ακαδημαϊκή ελευθερία και ανεξαρτησία. Το ΕΑΠΜ ήταν επίσης η γενέτειρα του φοιτητικού κινήματος του 1968.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Ο [[Χούστο Σιέρα, ιδρυτής του Εθνικού Πανεπιστημίου του Μεξικού στην τρέχουσα ενσάρκωσή του.]] δεξιά|μικρογραφία| Ο Χοακίν Εγκία Λις, ο πρώτος πρύτανης του πανεπιστημίου. Η ίδρυσή του χρονολογείται από το 1551, όταν ο Κάρολος Α΄, βασιλιάς της Ισπανίας (Κάρολος E΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) διέταξε την ίδρυση του Πανεπιστημίου του Μεξικού. τότε υπουργό Παιδείας στο καθεστώς Πορφίριο Ντίας, ο οποίος προσπάθησε να δημιουργήσει ένα πολύ διαφορετικό ίδρυμα από τον πρόδρομό του του 19ου αιώνα, το Βασιλικό και Ποντιφικό Πανεπιστήμιο του Μεξικού, το οποίο είχε ιδρυθεί στις 21 Σεπτεμβρίου 1551 με βασιλικό διάταγμα που υπογράφηκε από τον διάδοχο του θρόνου Φίλιππο Β΄ της Ισπανίας για λογαριασμό του Καρόλου Α΄ της Ισπανίας και έκλεισε οριστικά το 1865 από τον Μαξιμιλιανό Α΄ του Μεξικού. Αντί να αναβιώσει αυτό που έβλεπε ως ένα αναχρονιστικό ίδρυμα με ισχυρούς δεσμούς με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, στόχευσε να συγχωνεύσει και να επεκτείνει τα αποκεντρωμένα κολέγια τριτοβάθμιας εκπαίδευσης της Πόλης του Μεξικού (συμπεριλαμβανομένων των πρώην σχολών του παλιού πανεπιστημίου) και να δημιουργήσει ένα νέο πανεπιστήμιο. κοσμικής φύσης και εθνικής εμβέλειας, που θα μπορούσαν να αναδιοργανώσουν την τριτοβάθμια εκπαίδευση εντός της χώρας, να λειτουργήσουν ως πρότυπο θετικισμού και να συμπεριλάβουν τις ιδέες του κυρίαρχου μεξικανικού φιλελευθερισμού.
Το έργο αρχικά ενοποίησε τις σχολές Καλών Τεχνών, Επιχειρήσεων, Πολιτικών Επιστημών, Νομολογίας, Μηχανικής, Ιατρικής, Κανονικής και των Εθνικών Προπαρασκευαστικών Σχολών. Ο πρώτος του πρύτανης ήταν ο Χοακίν Εγκία Λις.
Οι προκλήσεις του νέου πανεπιστημίου ήταν κυρίως πολιτικές, λόγω της συνεχιζόμενης Μεξικανικής Επανάστασης και του γεγονότος ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση είχε άμεσο έλεγχο στις πολιτικές και το πρόγραμμα σπουδών του πανεπιστημίου. Ορισμένοι αντιστάθηκαν στην ίδρυσή του για φιλοσοφικούς λόγους. Αυτή η αντίθεση οδήγησε σε διαταραχές στη λειτουργία του πανεπιστημίου, όταν η πολιτική αστάθεια ανάγκασε τις παραιτήσεις της κυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένης αυτής του προέδρου Ντίας. Εσωτερικά, η πρώτη φοιτητική απεργία έγινε το 1912 για να διαμαρτυρηθεί για τις μεθόδους εξέτασης που εισήγαγε ο διευθυντής της Νομικής Σχολής, Λουίς Καμπρέρα Λομπάτο. Μέχρι τον Ιούλιο του ίδιου έτους, η πλειοψηφία των φοιτητών της Νομικής αποφάσισε να εγκαταλείψει το πανεπιστήμιο και να ενταχθεί στη νεοσύστατη Ελεύθερη Σχολή Νομικής.
Το 1914, οι αρχικές προσπάθειες για την απόκτηση αυτονομίας του πανεπιστημίου απέτυχαν. Το 1920, ο Χοσέ Βασκονσέλος έγινε πρύτανης. Το 1921, δημιούργησε το οικόσημο του σχολείου: την εικόνα ενός αετού και ενός κόνδορα που περιβάλλουν έναν χάρτη της Λατινικής Αμερικής, από τα βόρεια σύνορα του Μεξικού μέχρι τη Γη του Πυρός και το σύνθημα «Το Πνεύμα θα μιλήσει για τον λαό μου». Οι προσπάθειες για την απόκτηση αυτονομίας για το πανεπιστήμιο συνεχίστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1920. Στα μέσα της δεκαετίας του 1920, το δεύτερο κύμα απεργιών των φοιτητών αντιτάχθηκε σε ένα νέο σύστημα βαθμολόγησης. Οι απεργίες περιλάμβαναν μεγάλες αποχωρήσεις στην τάξη της νομικής σχολής και αντιπαράθεση με την αστυνομία στην ιατρική σχολή. Οι απεργοί φοιτητές υποστηρίχθηκαν από πολλούς καθηγητές και οι επακόλουθες διαπραγματεύσεις οδήγησαν τελικά στην αυτονομία του πανεπιστημίου. Το ίδρυμα δεν ήταν πλέον εξαρτόμενο από τη Γραμματεία Δημόσια Εκπαίδευσης. Ο πρύτανης του πανεπιστημίου έγινε η τελική αρχή, εξαλείφοντας μεγάλο μέρος της μπερδεμένης επικάλυψης στην εξουσία.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, πρύτανης του ΕΑΠΜ ήταν ο Μανουέλ Γκόμες Μορίν. Η κυβέρνηση προσπάθησε να εφαρμόσει τη σοσιαλιστική εκπαίδευση στα πανεπιστήμια του Μεξικού, στην οποία ο Γκόμες Μορίν, πολλοί καθηγητές και οι Καθολικοί αντιτάχθηκαν ως παραβίαση της ακαδημαϊκής ελευθερίας. Ο Γκόμες Μορίν με την υποστήριξη της φοιτητικής ομάδας που ιδρύθηκε από τους Ιησουίτες, Unión Nacional de Estudiantes Católicos, πολέμησε με επιτυχία ενάντια στη σοσιαλιστική εκπαίδευση. Το ΕΑΠΜ υποστήριξε την αναγνώριση των ακαδημαϊκών πιστοποιητικών από τα καθολικά προπαρασκευαστικά σχολεία, τα οποία επικύρωσαν την εκπαιδευτική τους λειτουργία. Το ΕΑΠΜ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ίδρυση του θεσμού των Ιησουιτών το 1943, το Universidad Iberoamericana το 1943. Ωστόσο, το ΕΑΠΜ αντιτάχθηκε στις πρωτοβουλίες στο Universidad Iberoamericana τα μετέπειτα χρόνια, αντιτιθέμενοι στην ίδρυση μεγάλων εταιρειών στις εργασιακές σχέσεις και τις επικοινωνίες.
Το 1943, ελήφθησαν οι αρχικές αποφάσεις να μεταφερθεί το πανεπιστήμιο από τα διάφορα κτίρια που καταλάμβανε στο κέντρο της πόλης σε μια νέα και ενοποιημένη πανεπιστημιούπολη, τη νέα Ciudad Universitaria (Πόλη του Πανεπιστημίου), που βρίσκεται στο Σαν Άνγκελ, στα νότια της πόλης. Η πρώτη πέτρα που τοποθετήθηκε ήταν αυτή της σχολής Θετικών Επιστημών, το πρώτο κτίριο της Ciudad Universitaria. Ο Πρόεδρος Μιγέλ Αλεμάν συμμετείχε στην τελετή στις 20 Νοεμβρίου 1952. Την ίδια μέρα εγκαινιάστηκε το Πανεπιστημιακό Ολυμπιακό Στάδιο. Το 1957 δημιουργήθηκε το Διδακτορικό Συμβούλιο για τη ρύθμιση και την οργάνωση μεταπτυχιακών σπουδών. αριστερά|μικρογραφία| Άποψη της Κεντρικής Βιβλιοθήκης, περίπου το 1974. Μια άλλη μεγάλη απεργία των φοιτητών, πάλι λόγω των κανονισμών των εξετάσεων, έλαβε χώρα το 1966. Οι φοιτητές εισέβαλαν στην πρυτανεία και ανάγκασαν τον πρύτανη να παραιτηθεί. Το Συμβούλιο των Αντιβασιλέων δεν έκανε δεκτή αυτή την παραίτηση και έτσι οι καθηγητές προχώρησαν σε απεργία, παραλύοντας το πανεπιστήμιο και αναγκάζοντας την αποδοχή του ΔΣ. Το καλοκαίρι, σημειώθηκαν βίαια κρούσματα σε μια σειρά από τις πανεπιστημιουπόλεις των συνεργαζόμενων με το πανεπιστήμιο προπαρασκευαστικών σχολείων. Η αστυνομία κατέλαβε πολλές πανεπιστημιουπόλεις λυκείων, όπου υπήρξαν τραυματισμοί.
Φοιτητές στο ΕΑΠΜ, μαζί με άλλα πανεπιστήμια της Πόλης του Μεξικού, κινητοποιήθηκαν σε αυτό που ονομάζεται Μεξικό 68, διαμαρτυρίες ενάντια στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Πόλης του Μεξικού το 1968, αλλά και για μια ολόκληρη σειρά πολιτικών και κοινωνικών εντάσεων. Τον Αύγουστο του 1968, σχηματίστηκαν διαδηλώσεις στην κεντρική πανεπιστημιούπολη ενάντια στις ενέργειες της αστυνομίας στην κεντρική πανεπιστημιούπολη και στο κέντρο της πόλης. Οι διαδηλώσεις εξελίχθηκαν σε φοιτητικό κίνημα που ζητούσε μεταξύ άλλων την παραίτηση του αρχηγού της αστυνομίας. Ακολούθησαν περισσότερες διαμαρτυρίες το Σεπτέμβριο, με συχνότητα και μεγάλους αριθμούς. Κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης των ηγετών των φοιτητών, ο στρατός πυροβόλησε το κτίριο Τσιουάουα στο Τλατελόλκο, όπου υποτίθεται ότι βρισκόταν η φοιτητική οργάνωση. Στη Σφαγή του Τλατελόλκο, η αστυνομική δράση είχε ως αποτέλεσμα πολλούς νεκρούς, τραυματίες και κρατούμενους. Οι διαδηλώσεις συνεχίστηκαν και αργότερα. Μόλις δέκα μέρες αργότερα, οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1968 άνοιξαν στο Πανεπιστημιακό Στάδιο. Το πανεπιστήμιο έκλεισε για όλη τη διάρκεια των αγώνων.
Στις δεκαετίες του 1970 και του 1980 άνοιξαν δορυφορικές πανεπιστημιουπόλεις σε άλλα μέρη του Μεξικού και σε κοντινές περιοχές, για την αποκέντρωση του συστήματος. Υπήρξαν κάποιες μικρές φοιτητικές απεργίες, κυρίως όσον αφορά τη βαθμολόγηση και τα δίδακτρα.
Η τελευταία μεγάλη φοιτητική απεργία στο πανεπιστήμιο έλαβε χώρα το 1999-2000, όταν οι φοιτητές έκλεισαν την πανεπιστημιούπολη για σχεδόν ένα χρόνο για να διαμαρτυρηθούν για την πρόταση να χρεωθούν οι φοιτητές με 150 δολάρια ΗΠΑ ανά εξάμηνο για όσους είχαν την οικονομική δυνατότητα. Διεξήχθησαν δημοψηφίσματα τόσο από το πανεπιστήμιο όσο και από τους απεργούς, αλλά καμία πλευρά δεν αποδέχτηκε τα αποτελέσματα των άλλων. Ενεργώντας με εντολή δικαστή, η αστυνομία εισέβαλε στα κτίρια που κατείχαν οι απεργοί στις 7 Φεβρουαρίου 2000, δίνοντας τέλος στην απεργία.
Το 2009, το πανεπιστήμιο τιμήθηκε με το Βραβείο Πριγκίπισσα των Αστουριών για την Επικοινωνία και τις Ανθρωπιστικές Επιστήμες και ξεκίνησε τον εορτασμό της εκατονταετηρίδας του με διάφορες δραστηριότητες που διήρκησαν μέχρι το 2011.
Το ΕΑΠΜ έχει συμπεριλάβει ενεργά τις μειονότητες σε διαφορετικούς εκπαιδευτικούς τομείς, όπως στην τεχνολογία. Το 2016, το πανεπιστήμιο υιοθέτησε πλατφόρμες των Ηνωμένων Εθνών σε όλες τις πανεπιστημιουπόλεις του για την υποστήριξη και την ισχυροποίηση των γυναικών.
Σφραγίδα
Το λογότυπο του πανεπιστημίου σχεδιάστηκε από τον Χοσέ Βασκονσέλος το 1920, έναν παραγωγικό ιδεολόγο της παναμερικανικής ταυτότητας και ειδικότερα της μεξικανικής κουλτούρας. Ως πρύτανης του πανεπιστημίου, εξέφρασε τη σημασία του τερματισμού της καταπίεσης και των αιματηρών αντιπαραθέσεων του παρελθόντος, με τα νέα πεδία μάχης να είναι αυτά του πολιτισμού και της εκπαίδευσης, ως μέσο για την επίτευξη μιας νέας εποχής ενοποίησης των Λατινοαμερικανών. Αποτύπωσε αυτό το όραμα στη σφραγίδα του πανεπιστημίου, με έναν μεξικάνικο αετό και έναν κόνδορα των Άνδεων, σχηματίζοντας έναν δικέφαλο αετό που υποστηρίζεται από μια αλληγορία ηφαιστείων και κάκτων (αναφορά στον θεμελιώδη μύθο του Τενοτστιτλάν). Στο κεντρικό τμήμα της ασπίδας βρίσκεται ο χάρτης της Λατινικής Αμερικής, ο οποίος πηγαίνει από τα βόρεια σύνορα του Μεξικού μέχρι το ακρωτήριο Χορν. Το πλαίσιο αυτού του χάρτη είναι η φράση «Για τον λαό μου το πνεύμα θα μιλήσει». Στο πάνω μέρος της σφραγίδας υπάρχει μια κορδέλα που γράφει «Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Μεξικού».
Σύνθημα
Το σύνθημα που εμψυχώνει το Εθνικό Πανεπιστήμιο, «Για τον λαό μου το πνεύμα θα μιλήσει», αποκαλύπτει την ανθρωπιστική κλίση με την οποία δημιουργήθηκε. Ο συγγραφέας αυτής της διάσημης φράσης, ο Χοσέ Βασκονσέλος, ανέλαβε την πρυτανεία το 1920, στο πλαίσιο της Μεταρρύθμισης του Πανεπιστημίου της Λατινικής Αμερικής, και σε μια εποχή που οι ελπίδες της Μεξικανικής Επανάστασης ήταν ακόμα ζωντανές. Υπήρχε μεγάλη πίστη στην πατρίδα και το λυτρωτικό πνεύμα επεκτεινόταν στο περιβάλλον. Σημαίνει σε αυτό το σύνθημα την πεποίθηση ότι η φυλή μας θα αναπτύξει μια κουλτούρα νέων τάσεων, πνευματικής και ελεύθερης ουσίας», εξήγησε ο «Δάσκαλος της Αμερικής» κατά την παρουσίαση της πρότασης. Αργότερα, θα διευκρίνιζε: «Φαντάστηκα την πανεπιστημιακή ασπίδα που παρουσίασα στο Συμβούλιο, χονδρικά και με έναν θρύλο: «Για τον λαό μου το πνεύμα θα μιλήσει», προσποιούμενος ότι ξυπνήσαμε από μια μακρά νύχτα καταπίεσης».
Λογότυπο
Στις 20 Απριλίου 1974, ο τότε πρύτανης, Γκιγιέρμο Σομπερόν Ασεβέντο, παρουσίασε το έμβλημα του νέου αθλήματος του ΕΑΠΜ στο Αμφιθέατρο της Σχολής Επιστημών. Το πανεπιστήμιο ανέθεσε τον σχεδιασμό στον Μανουέλ Αντράντε Ροντρίγκες, στο πλαίσιο της ανακαίνισης της Γενικής Διεύθυνσης Δραστηριοτήτων Αθλητισμού και Αναψυχής. Η εικόνα επιλέχθηκε ανάμεσα σε 16 έργα και χρειάστηκε περισσότερα από 800 σκίτσα.
Ο τύπος εικόνας αποτελείται από το πρόσωπο ενός πούμα σε χρυσό, φτιαγμένο από τη σιλουέτα μιας κλειστής γροθιάς, σε ένα μπλε τρίγωνο με στρογγυλεμένες γωνίες. Με τη σειρά του, αυτό το τρίγωνο εκφράζει τους τρεις θεμελιώδεις πυλώνες του πανεπιστημίου: Εκπαίδευση, Έρευνα και Διάσοση του Πολιτισμού.
Το έμβλημα του πούμα χρησιμεύει ως σφραγίδα για τις αθλητικές ομάδες του πανεπιστημίου. Το 2013, η βρετανική εφημερίδα The Guardian το συμπεριέλαβε σε έναν κατάλογο με ένα από τα πιο αξιόλογα λογότυπα συλλόγων στο ποδόσφαιρο.
Νομπελίστες
Επιπλέον, έντεκα σχολές του ΕΑΠΜ έχουν λάβει μέρος του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης (Άνα Μαρία Σέτο δύο φορές), το 1995, το 2005 και το 2007 ως μέλη των Συνεδρίων του Πάγκουος, του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας και της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Αλλαγή του Κλίματος.
Οργάνωση
μικρογραφία| Κήποι στη Σχολή Μηχανικών. μικρογραφία| Σχολή Επιστημών. εναλλ.=School of Chemistry|μικρογραφία| Σχολή Χημείας. Το ΕΑΠΜ είναι οργανωμένο σε σχολές ή κολέγια και όχι σε τμήματα. Διατίθενται τόσο προπτυχιακές όσο και μεταπτυχιακές σπουδές. Το ΕΑΠΜ είναι επίσης υπεύθυνο για το Escuela Nacional Preparatoria (Εθνικό Προπαρασκευαστικό Σχολείο) και το Colegio de Ciencias y Humanidades (Κολέγιο Επιστημών και Ανθρωπιστικών Επιστημών), το οποίο αποτελείται από πολλά λύκεια, στην Πόλη του Μεξικού. Μετρώντας τους φοιτητές ENEP, CCH, FES (Facultad de Estudios Superiores), ανώτερης δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές, το ΕΑΠΜ έχει πάνω από 324.413 φοιτητές, καθιστώντας το ένα από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια στον κόσμο.
Σχολές και κολέγια
Το ΕΑΠΜ διαθέτει ένα σύνολο σχολών που καλύπτουν διαφορετικούς ακαδημαϊκούς τομείς, όπως «μηχανική» ή «νομική». Όλα τα σχολεία του ΕΑΠΜ προσφέρουν προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές (μεταπτυχιακά και διδακτορικά). Ωστόσο, τα σχολεία που το ΕΑΠΜ αποκαλεί «εθνικά σχολεία» προσφέρουν μόνο προπτυχιακές σπουδές, καθώς αυτού του είδους τα σχολεία επικεντρώνονται κυρίως στην πρακτική εμπειρία. Αυτή είναι η περίπτωση της Εθνικής Σχολής Νοσηλευτικής και Μαιευτικής και της Εθνικής Σχολής Κοινωνικής Εργασίας.
Ανοιχτό Πανεπιστημιακό και Σύστημα Εξ Αποστάσεως Εκπαίδευσης
Το Ανοιχτό Πανεπιστημιακό και Σύστημα Εξ Αποστάσεως Εκπαίδευσης ή "Sistema de Universidad Abierta y Educación a Distancia" (SUAyED) είναι μια εναλλακτική λύση στην εκπαίδευση του πανεπιστημίου στην πανεπιστημιούπολη. Τα προγράμματα ανοιχτής εκπαίδευσης απαιτούν βοήθεια στην πανεπιστημιούπολη τουλάχιστον μία στις 15 ημέρες, συνήθως τα Σάββατα (ημιπαρουσία). Τα προγράμματα εξ αποστάσεως εκπαίδευσης είναι εξ ολοκλήρου διαδικτυακά χρησιμοποιώντας περιεχόμενο που παρέχεται μέσω διαδικτυακών πλατφορμών όπου μαθητές και δάσκαλοι επικοινωνούν διαδικτυακά. Περίπου 32.000 από τους μαθητές του ΕΑΠΜ είναι εγγεγραμμένοι σε ανοιχτά ή εξ αποστάσεως προγράμματα.
Το SUAyED προσφέρει πτυχία και μεταπτυχιακά.
Έρευνα
εναλλ.=Vessel for oceanography research.|δεξιά|μικρογραφία| Σκάφος για έρευνα ωκεανογραφίας. Το ΕΑΠΜ έχει διαπρέψει σε πολλούς τομείς έρευνας. Για παράδειγμα, αναγνωρίστηκε από την UNESCO ως παράγοντας από τις παγκοσμίως μερικές πιο σημαντικές έρευνες για την Τεχνητή Νοημοσύνη. Το πανεπιστήμιο στεγάζει πολλά από τα κορυφαία ερευνητικά ιδρύματα του Μεξικού. Το ΕΑΠΜ αναγνωρίζεται επί του παρόντος ως ένα από τα πιο διεθνή ερευνητικά πανεπιστήμια στη Λατινική Αμερική. Τα τελευταία χρόνια, έχει προσελκύσει φοιτητές και έχει προσλάβει επαγγελματίες επιστήμονες από όλο τον κόσμο, κυρίως από την Ευρώπη, την Ινδία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, δημιουργώντας μια μοναδική και ποικιλόμορφη επιστημονική κοινότητα.
Η επιστημονική έρευνα στο ΕΑΠΜ χωρίζεται μεταξύ σχολών, ινστιτούτων, κέντρων και σχολείων και καλύπτει μια σειρά από κλάδους στη Λατινική Αμερική. Μερικά αξιόλογα ινστιτούτα του ΕΑΠΜ περιλαμβάνουν το Ινστιτούτο Αστρονομίας, το Ινστιτούτο Βιοτεχνολογίας, το Ινστιτούτο Πυρηνικών Επιστημών, το Ινστιτούτο Οικολογίας, το Ινστιτούτο Φυσικής, το Ινστιτούτο Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, το Ινστιτούτο Κυτταρικής Φυσιολογίας, το Ινστιτούτο Γεωφυσικής, το Ινστιτούτο Μηχανικών, το Ινστιτούτο Έρευνας Υλικών, το Ινστιτούτο Χημείας, το Ινστιτούτο Βιοϊατρικών Επιστημών και το Ινστιτούτο Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Ερευνών Συστημάτων.
Τα ερευνητικά κέντρα τείνουν να εστιάζουν σε διεπιστημονικά προβλήματα ιδιαίτερα σχετικά με το Μεξικό και τον αναπτυσσόμενο κόσμο, κυρίως το Κέντρο Εφαρμοσμένων Επιστημών και Τεχνολογικής Ανάπτυξης, το οποίο εστιάζει στη σύνδεση των επιστημών με προβλήματα του πραγματικού κόσμου (οπτική, νανοεπιστήμες) και το Κέντρο Ενεργειακής Έρευνας, το οποίο διεξάγει έρευνα παγκόσμιας κλάσης στις εναλλακτικές ενέργειες.
Όλα τα ερευνητικά κέντρα είναι ανοιχτά σε φοιτητές από όλο τον κόσμο. Το ΕΑΠΜ πραγματοποιεί μια σειρά προγραμμάτων για φοιτητές εντός της χώρας, χρησιμοποιώντας επιστημονικές πρακτικές για να ενθαρρύνει την έρευνα στη χώρα.
Το ΕΑΠΜ εγκατέστησε επί του παρόντος τον πρώτο του υπερυπολογιστή Sirio (Cray Y/MP) το 1991. Από το 2013 λειτουργεί έναν υπερυπολογιστή με το όνομα Miztli (HP) για επιστημονική έρευνα.
Επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογος
εναλλ.=|μικρογραφία| Άποψη του Πανεπιστημιακού Ολυμπιακού Σταδίου. Ο ποδοσφαιρικός σύλλογος του ΕΑΠΜ, Κλουμπ Ουνιβερσιδάδ Νασιονάλ, συμμετέχει στην κορυφαία κατηγορία του μεξικανικού ποδοσφαίρου. Ο σύλλογος έγινε δύο φορές συνεχόμενοι πρωταθλητές της Apertura και της Clausura το 2004. Η έδρα της είναι το Πανεπιστημιακό Ολυμπιακό Στάδιο.
Ομάδα πετοσφαίρισης Πούμας
Η ομάδα πετοσφαίρισης του ΕΑΠΜ, Πούμας, είχε μεγάλη επιτυχία σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Ο προπονητής της αντιπροσωπευτικής ομάδας πετοσφαίρισης του Μεξικού είναι από την Πούμας και αρκετοί παίκτες που εκπροσωπούν το Μεξικό είναι επίσης φοιτητές και απόφοιτοι του ΕΑΠΜ. Έπαιξαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο.
Πολιτιστικές παραδόσεις
Το πανεπιστήμιο έχει μια ετήσια παράδοση να κάνει μια μεγάλη έκθεση των προσφορών της Ημέρας των Νεκρών (ισπανικά: ofrenda) σε όλη την κεντρική πλατεία της Πόλςη του Πανεπιστημίου. Κάθε σχολή φτιάχνει μια προσφορά, και στο κέντρο, συνήθως υπάρχει μια μεγάλη προσφορά που γίνεται σύμφωνα με ένα θέμα που αντιστοιχεί στις γιορτές του πανεπιστημίου εκείνης της χρονιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στο Μεξικό Μεξικου Εθνικο Αυτονομο Πανεπιστημιο
Καπνοβιομηχανία Ματσάγγου
Η καπνοβιομηχανία Ματσάγγου είναι ιστορική καπνοβιομηχανία με έδρα τον Βόλο, στη Θεσσαλία. Ιδρύθηκε το 1890 και συνέχισε να λειτουργεί μέχρι το 1972. Τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια ήταν η μεγαλύτερη καπνοβιομηχανία της Ελλάδας από πλευράς παραγωγής. Τα κτίρια της βιομηχανίας στο κέντρο του Βόλου σήμερα στεγάζουν υπηρεσίες του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.
Ιστορία
thumb|220px|left|Η πρώτη επέκταση του εργοστασίου Η καπνοβιομηχανία Ματσάγγου ιδρύθηκε το 1890 από τον Νικόλαο Ματσάγγο από το Κατηχώρι Μαγνησίας. Ο Νικόλαος Ματσάγγος αρχικά ασχολούταν στην εμπορία καπνού, αλλά αργότερα ίδρυσε τη δική του βιοτεχνία. Αρχικά τα τσιγάρα φτιάχνονταν σε χειροποίητη καπνοκοπτική μηχανή (χαβάνι) από εξειδικευμένους τεχνίτες, όμως περί το 1910 στη βιοτεχνία τοποθετήθηκε χαρτοκοπτική μηχανή από την Αγγλία.
Το 1918 τη διεύθυνση του εργοστασίου ανέλαβαν οι γιοί του Νικόλαου Ματσάγγου Γιάννης και Κώστας. Υπό την διεύθυνσή τους το εργοστάσιο επεκτάθηκε και τοποθετήθηκαν νέα μηχανήματα, όπως μια σιγαροκοπτική μηχανή από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ σύντομα ακολούθησε και δεύτερη. Το 1930 η καπνοβιομηχανία παρήγαγε 60.000 κιλά τσιγάρα το μήνα. Το 1927 αγόρασαν το εργοστάσιο παρασκευής κουτιών και το 1935 το λιθογραφίο Τράστα. Το 1940 η παραγωγή είχε φτάσει τα 130.000 κιλά τσιγάρα το μήνα, γεγονός που την κατέτασε ως τη δεύτερη μεγαλύτερη στην Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια της κατοχής στον Βόλο τα τσιγάρα Ματσάγγου χρησιμοποιούνταν ως χρήματα. Το 1948 η καπνοβιομηχανία παρήγαγε 180.000 με 200.000 κιλά τσιγάρα τον μήνα και είχε 1.850 εργαζόμενους, γεγονός που την κατέταξε ως τη μεγαλύτερη στην Ελλάδα.
Οι Γιάννης και Κώστας Ματσάγγος πέθαναν την περίοδο 1940-1942, ενώ μετά το σεισμό του 1955 η βιομηχανία άρχισε να αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες. Παρά από προσπάθειες της διεύθυνσης, η καπνοβιομηχανία Ματσάγγου νοικιάστηκε στον ΣΕΚΕ για τρία χρόνια. Όμως λίγο πριν λήξη το ενοικιαστήριο, η καπνοβιομηχανία βγήκε σε πλειστηριασμό ύψους 30 εκατομμυρίων δραχμών, στον οποίο δεν εκδηλώθηκε ενδιαφέρον και έτσι πέρασε στο ελληνικό δημόσιο και έπειτα στην ΕΤΒΑ. Η ΕΤΒΑ κατασκεύασε το 1967 αποθήκες στο Φυτόκο, όμως το 1970 η βιομηχανία Ματσάγγου μπήκε σε αναγκαστική διαχείριση και το 1972 η παραγωγή σταμάτησε.
Κτιριακές εγκαταστάσεις
Το πρώτο κτίριο βρίσκονταν στη γωνία των οδών Σωκράτους και Παύλου Μελά. Ήταν διώροφο με ημιυπόγειο με τοίχους από φέρουσα λιθοδομή και ξύλινη σκεπή. Η πρόσοψή του είναι λιτή και συμμετρική και καλυμμένη με σοβά. Στον πρώτο όροφο πάνω την είσοδο βρίσκεται φεγγίτης. Το εργοστάσιο επεκτάθηκε το 1925 στην οδό Παύλου Μελά. Το νέο κτίριο είναι τετραόροφο και εξωτερικά έχει φέροντες λίθινους τοίχους και εσωτερικά με δοκάρια και πλάκες από οπλισμένο σκυρόδεμα. Η πρόσοψη είναι απλή και με μεγάλα τοξωτά ανοίγματα και τα παράθυρα είναι μεταλλικά. Τα παράθυρα στον δεύτερο όροφο είναι κτισμένα.
Το 1936 πραγματοποιήθηκε η δεύτερη επέκταση του εργοστασίου, στις οδούς Σωκράτους, Μακεδονομάχων και 28ης Οκτωβρίου (Αλεξάνδρας). Είναι από οπλισμένο σκυρόδεμα και έχει τοίχους από τούβλα. Στην οδό 28ης Οκτωβρίου είναι τριώροφο ενώ στην οδό Μακεδονομάχων γίνεται τετραόροφο και καλύπτει τμήμα της οδού Σωκράτους, σχηματίζοντας τη στοά Ματσάγγου. Οι όψεις είναι σοβατισμένες και με τονισμένο τον οριζόντιο άξονα. Το νέο κτίριο φέρει στοιχεία μοντερνισμού, χαρακτηριστικό του μεσοπολέμου. Η κύρια είσοδος βρίσκεται στην οδό 28ης Οκτωβρίου και είναι με σιδηρόπορτα. Πάνω από την είσοδο στον πρώτο και δεύτερο όροφο βρίσκεται έρκερ (προεξοχή) πλάτους 80 εκατοστών. Σήμερα το συγκρότημα στεγάζει το τμήμα Οικονομικών Επιστημών.
Στην περιοχή Φυτόκο της Νέας Ιωνίας το 1967 κτίστηκε νέα αποθήκη. Είναι κτίριο διώροφο από οπλισμένο σκυρόδεμα, έχει μεγάλο μήκος και είναι λιτό. Το ένα τέταρτο της σκεπής γίνεται με πριονωτή στέγη από σκυρόδεμα. Από το 2001 στεγάζει τη γεωπονική σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Βόλος Κατηγορία:Ελληνικές βιομηχανίες
Slash (μουσικός)
Ο Σωλ Χάντσον (Saul Hudson, 23 Ιουλίου 1965), γνωστός ως Slash, είναι Αγγλοαμερικανός μουσικός. Είναι ευρύτερα γνωστός ως κύριος κιθαρίστας του αμερικανικού συγκροτήματος Guns N' Roses, με το οποίο έλαβε παγκόσμια φήμη στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και μέχρι την αποχώρησή του το 1996 λόγω διαφωνιών με τον τραγουδιστή Αξλ Ρόουζ. Έτσι ο βασιλιάς των riff, όπως θεωρείται προχωράει στη δημιουργία νέου μουσικού σχήματος προκειμένου να αποφύγει την αφάνεια. Με τoυς Slash's Snakepit κυκλοφόρησε δύο δισκογραφικές δουλειές και μετά ακολούθησε η διάσπαση. Θεωρείται ιδρυτικό μέλος του αμερικανικού συγκροτήματος Velvet Revolver, στο οποίο επίσης συμμετείχαν τα πρώην μέλη των Guns N' Roses Νταφ ΜαΚέγκαν και Ματ Σόρουμ. Έτσι στρέφεται σε solo άλμπουμ που κυκλοφορεί το 2010 που μπορούμε να χαρακτηρίσουμε υπερπαραγωγή αφού αποτελείται από 20 συγκλονιστικά κομμάτια. Τον δίσκο αυτό ολοκληρώνουν, πάρα πολλοί αναγνωρισμένοι και καταξιωμένοι καλλιτέχνες. Με τον δίσκο "Apocalyptic Love" του 2012 ξεκινά η συνεργασία του με τον Μάιλς Κέννεντυ, τραγουδιστή του συγκροτήματος Alter Bridge, και με τους "Conspirators". Το 2016, με τον μπασίστα Νταφ ΜαΚέγκαν, επέστρεψε στους Guns N' Roses.
Ο Slash έλαβε πολλές κριτικές ως κιθαριστής. Το Time τον συμπεριέλαβε ως επιλαχόντα στον κατάλογο «The 10 Best Electric Guitar Players» το 2009, ενώ το Guitar World βαθμολόγησε το solo του στο November Rain στη 6η θέση στον κατάλογο «The 100 Greatest Guitar Solos» το 2008, και το Total Guitar βαθμολόγησε το riff του στο Sweet Child o' Mine στη πρώτη θέση στον κατάλογο «The 100 Greatest Riffs» το 2004.
Παιδική Ζωή
Ο Σωλ Χαντσον γεννήθηκε στις 23 Ιουλίου το 1965 στο Παρίσι από Άγγλο πατέρα και Αφροαμερικανίδα μητέρα. Είχε επίσης έναν μικρότερο αδελφό. Ο πατέρας του ήταν ζωγραφος και συχνά σχεδίαζε εξώφυλλα δίσκων και η μητέρα του σχεδιάστρια μόδας και είχε συνεργαστεί με πολλές γνωστές προσωπικότητες όπως οι pointer sisters και ο John Lennon. Όπως ο ίδιος αναφέρει στην βιογραφία του οι γονείς του άκουγαν πολλή μουσική και η δισκοθήκη τους είχε τα πάντα από Μπετόβεν μέχρι Led Zeppelin.
Έζησε τα πρώτα του χρόνια με τον πατέρα του στο Λονδίνο ενώ η μητέρα του έμενε στο Λος Άντζελες λόγω της δουλειάς της. Στις αρχές της δεκαετίας του 70 μετακόμισε μαζί με τον πατέρα του στο Λος Άντζελες και έζησαν μαζί με τη μητέρα του.
Όταν οι γονείς του χώρισαν αυτός και ο αδελφός του έμειναν στο Λος Αντζελες με τη μητέρα του και την γιαγιά του.
Δισκογραφία
Με τους Guns N' Roses:
Με τους Slash's Snakepit:
Με τους Velvet Revolver:
Σόλο άλμπουμ/με τον Μάιλς Κέννεντυ και τους Conspirators:
Οδός Πιοτρκόφσκα
Η Οδός Πιοτρκόφσκα (πολωνικά: Ulica Piotrkowska), η κύρια αρτηριακή οδός του Λοτζ της Πολωνίας, είναι η μεγαλύτερη εμπορική οδός στην Ευρώπη, με μήκος περίπου 4,2 χιλιόμετρα. Είναι ένα από τα σημαντικότερα τουριστικά αξιοθέατα της πόλης. Διασχίζει κατά μήκος σε ευθεία γραμμή μεταξύ της Πλατείας Ελευθερίας (Plac Wolności, Πλατς Βολνόστσι) και της Πλατείας Ανεξαρτησίας (Plac Niepodległości, Πλατς Νιεποντλεγκουόστσι). Από την αρχή αυτή η οδός ήταν ο κεντρικός άξονας γύρω από τον οποίο μεγάλωνε η πόλη και η ανάπτυξή της έδωσε αυθόρμητα το παρόν σχήμα στο κέντρο της. Στην αρχή η οδός ήταν ο κύριος αυτοκινητόδρομος, αλλά αργότερα μετατράπηκε σε βιτρίνα της πόλης, το κέντρο αναψυχής και εμπορικό κέντρο, όπου μπορούσε να παρατηρηθεί η ζωή του αναπτυσσόμενου βιομηχανικού οικισμού. Ο δρόμος επιδεινώθηκε σημαντικά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μόνο μετά το 1990 αναζωογονήθηκε βήμα προς βήμα και άλλαξε σε ένα είδος πεζόδρομου. Έχει μια λειτουργία παρόμοια με μια πλατεία αγοράς των παλαιών πόλεων σε άλλες πόλεις. Σήμερα, τα κτίρια, ο πολεοδομικός σχεδιασμός, τα ιδρύματα, τα εστιατόρια, τα κλαμπ και οι παμπ που βρίσκονται δίπλα σε αυτόν τον δρόμο, δημιουργούν τη συγκεκριμένη ατμόσφαιρα, η οποία λέγεται ότι έχει «cult» χαρακτήρα που φτάνει ακόμη και έξω από το Λοτζ.
Slash (μουσικός)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι τραγουδοποιοί Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδοποιοί Κατηγορία:Βρετανοί κιθαρίστες Κατηγορία:Αμερικανοί κιθαρίστες Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Μέλη των Guns N' Roses Κατηγορία:Άγγλοι αυτοβιογράφοι
Οδός Πιοτρκόφσκα
Αναζωογόνηση
Πριν από το 1990, η Οδός Πιοτρκόφσκα δεν διέφερε πολύ από τους άλλους δρόμους, αν και ήταν ο πιο σημαντικός δρόμος της πόλης. Τα σχέδια αλλαγής της Οδού Πιοτρκόφσκα σε πεζόδρομο, είχαν ως αποτέλεσμα τη μεταφορά των τραμ σε μια παράλληλη λεωφόρο (σήμερα ονομάζεται Λεωφόρος Κοστσιούσκι). Πριν από αυτήν την αλλαγή, ο πεζόδρομος είχε λειτουργία ως λεωφόρου πεζών. Στο κέντρο του υπήρχε μια μεγάλη πράσινη ζώνη, η οποία αργότερα χρησιμοποιήθηκε ως γραμμή τραμ. Δεν υπήρχε αρκετή πολιτική βούληση για να αλλάξει η Οδός Πιοτρκόφσκα σε πραγματικό πεζόδρομο, αν και αυτή η ιδέα επέστρεψε κατά καιρούς. Το πρώτο βήμα ήταν η σταδιακή μείωση της οδικής κυκλοφορίας με την καθιέρωση πινακίδων «απαγορεύεται η στάθμευση» ή «πρέπει να κάνετε αναστροφή» σχεδόν σε κάθε διασταύρωση από τη Λεωφόρο Μιτσκιεβίτσα (Mickiewicza) έως την Πλατεία Ανεξαρτησίας. Την περίοδο 1945-1990 ο δρόμος υπέστει σταδιακή υποβάθμιση. Μέχρι τη δεκαετία του 1970 οι παλιές, εκλεκτικές πολυκατοικίες δεν θεωρούνταν από τις αρχές εκείνης της εποχής ως ιστορικά μνημεία. Πολλά από αυτά τα κτίρια καταστράφηκαν και στη θέση τους χτίστηκαν κτίρια γραφείων και εμπορικά κέντρα, συνήθως σε διεθνές στιλ. Τη δεκαετία του 1980 μερικά διακοσμητικά στοιχεία σε μεγάλο ύψος, επικίνδυνα για τους περαστικούς, απλώς απομακρύνθηκαν από τους τοίχους, παρόλο που η ανακαίνιση ορισμένων επιλεγμένων κτιρίων είχε ήδη ξεκινήσει.
Ο χαρακτήρας του δρόμου άλλαξε μόνο μετά το 1990, όταν ένας αρχιτέκτονας και μέλος της καλλιτεχνικής ομάδας «Łódź Kaliska», Μάρεκ Γιάνιακ, σκέφτηκε την ιδέα της δημιουργίας του Ιδρύματος της Οδού Πιοτρκόφσκα. Στόχος του ήταν να αναζωογονήσει αυτόν τον δρόμο και να τον μετατρέψει σε πεζόδρομο. Αρχικά, η απόσταση μεταξύ της Λεωφόρου Πιουσουντσκιέγκο (Piłsudskiego) και της Οδού Τουβίμα (Tuwima) αποκλείστηκε από την κυκλοφορία. Καλύφθηκε με πολύχρωμα πλακόστρωτα και εξοπλίστηκε με μοντέρνα φώτα του δρόμου και άλλα στοιχεία των λεγόμενων επίπλων του δρόμου. Επικρίθηκε έντονα από τους συντηρητικούς της τέχνης και τους ιστορικούς του πολιτισμού, επειδή δεν ταίριαζε στο γενικό κλίμα του δρόμου.
Μαζί με την αλλαγή διακόσμησης της Οδού Πιοτρκόφσκα, οι πολυκατοικίες και τα μικρά παλάτια που στέκονταν δίπλα της ανανεώθηκαν. Μερικές παμπ, εστιατόρια, καταστήματα και καφετέριες μετακινήθηκαν μέσα σε αυτά. Αρχικά, κυρίως ανακαινίστηκαν οι προσόψεις των πολυκατοικιών, αλλά καθώς η δημοτικότητα του δρόμου αυξήθηκε και μερικά από τα πιο ελκυστικά κτίρια στο μπροστινό μέρος ενοικιάστηκαν, η ανανέωση σταδιακά έφτασε επίσης στις αυλές και στους πίσω χώρους. Σήμερα, αν και δεν είναι σε όλες, ο τεράστιος αριθμός αυλών είναι πλακόστρωτες με λιθόστρωτα και χρησιμοποιούνται για εμπορικούς σκοπούς.
Σήμερα
δεξιά|μικρογραφία| Άποψη του σύγχρονου δρόμου με πολύχρωμα κτίρια διαμερισμάτων Σήμερα, η Οδός Πιοτρκόφσκα είναι ο συσσωρευτικός άξονας του Λοτζ. Εδώ, στην εγγύτητά του, βρίσκονται σχεδόν όλα τα πιο σημαντικά διοικητικά γραφεία, τράπεζες, καταστήματα, εστιατόρια και παμπ. Οι περισσότερες εκδηλώσεις, υπαίθρια πάρτι, πορείες και επίσημοι εορτασμοί, που διοργανώνονται από την πόλη του Λοτζ, πραγματοποιούνται εδώ.
Η Πιοτρκόφσκα, η οποία ονομαζόταν Μπίγκελ (Bigel) από πολλούς ανθρώπους μέχρι πριν από λίγο καιρό, τώρα περιγράφεται όλο και πιο συχνά ως Pietryna (Πιετρίνα). Είναι ένα πολιτιστικό, πολιτικό, συναισθηματικό, εμπορικό και επιχειρηματικό κέντρο του Λοτζ. Μεταξύ της Οδού Τουβίμα και της Οδού Νάβροτ (Nawrot) υπάρχει το Μνημείο των Λοτζιανών της Αλλαγής της Χιλιετίας, το οποίο είναι μια ονομαστική επιφάνεια που καλύπτει ένα τμήμα της Οδού Πιοτρκόφσκα. Αυτό είναι ίσως το μοναδικό μνημείο αυτού του είδους στον κόσμο, που αποτελείται από 13.454 ονομαστικές πλάκες. Πριν από λίγο καιρό ένα τεράστιο εμπορικό κέντρο, η Galeria Łódzka, χτίστηκε δίπλα στην Οδό Πιοτρκόφσκα. Αυτό έκανε πολλά καταστήματα να μεταφερθούν από την Οδό Πιοτρκόφσκα και γι΄ αυτό είχε παρατηρηθεί μια στασιμότητα. Όμως, μετά από περίπου ένα χρόνο, οι άδειοι χώροι άρχισαν να χρησιμοποιούνται ξανά, μερικοί από αυτούς, ωστόσο, παρέμειναν κενοί στις αρχές του 2006. Μια παρόμοια διαδικασία παρατηρείται μετά το άνοιγμα του εμπορικού χώρου της Manufaktura δίπλα στο βόρειο άκρο του δρόμου. Το βόρειο τμήμα του δρόμου είναι πεζοδρομημένο, αν και τα οχήματα έκτακτης ανάγκης και «ασφάλειας» επιτρέπεται να τον χρησιμοποιούν - και το κάνουν με ανησυχητική εχθρότητα και συχνότητα. Το πλάτος της Οδού Πιοτρκόφσκα κυμαίνεται μεταξύ 17 και 26 μέτρων.
OFF Piotrkowska
Η OFF Piotrkowska είναι μια εναλλακτική περιοχή φαγητού και αγορών που βρίσκεται στο πρώην εργοστάσιο Ράμις στην Πιοτρκόφσκα 138-140, το οποίο λειτούργησε ως βαμβακοποιείο από τον Φραντσίσεκ Ράμις μέχρι το 1990. Μαγαζιά φαγητού, μπαρ, κλαμπ, χώροι εναλλακτικής μουσικής, στούντιο, εταιρείες σχεδιασμού και εκδοτικοί οίκοι καταλαμβάνουν τα κτίρια και τους ανοιχτούς χώρους. Η χρησιμοποιήσιμη έκταση είναι 6.537 τμ και η συνολική έκταση 12.898 τμ.
Περίπατος της Φήμης του Λοτζ
Ο Περίπατος της Φήμης (pl) στην Οδό Πιοτρκόφσκα, ο οποίος σχεδιάστηκε από τον Άντεζϊ Πονγκόφσκι το 1998 και στις δύο πλευρές της Πιοτρκόφσκα, έξω από το Grand Hotel και στην απέναντι πλευρά του, περιλαμβάνει τους: Ρόμαν Πολάνσκι, Πόλα Νέγκρι, Γιαντβίγκα Αντζεγέφσκα, Γέζι Άντσακ, Στανίσουαφ Μπαρέγια, Ζμπίγκνιεφ Τσιμπούλσκι, Γιάτσεκ Φεντορόβιτς, Αλεξάντερ Φόγκιελ, Αλεξάντερ Φορντ, Γιάνους Γκάγιος, Βόιτσεχ Χας, Πιότρ Χέρτελ, Γέζι Χόφμαν, Αγκνιέσκα Χόλαντ, Γκούσταφ Χολόουμπεκ, Κριστίνα Γιάντα, Στέφαν Γιάρατς, Καζίμιες Καράμπας, Γέζι Καβαλερόβιτς, Κσίστοφ Κιεσλόφσκι, Βόιτσεχ Κίλαρ, Έντβαρντ Κουοσίνσκι, Μπογκούμιου Κομπιέλα, Μάρεκ Κόντρατ, Κσίστοφ Κοβαλέφσκι, Βίτολντ Λεστσίνσκι, Ταντέους Γουομνίτσκι, Γιαν Μαχούλσκι, Γιούλιους Μαχούλσκι, Γιάνους Μαγέφσκι, Ρόμαν Μαν, Γιάνους Μόργκενστερν, Άντζεϊ Μουνκ, Λέον Νιέμτσικ, Ντάνιελ Ολμπρίχσκι, Τσεζάρι Παζούρα, Φραντσίσεκ Πιέτσκα, Βόιτσεχ Πσόνιακ, Βουοντζίμιες Πουχάλσκι, Στανίσουαφ Ρουζέβιτς, Ζμπίγκνιεφ Ριμπτσίνσκι, Γιαν Ριμπκόφσκι, Άντζεϊ Σεβέριν, Πιότρ Σομποτσίνσκι, Βίτολντ Σομποτσίνσκι, Μπογκούσουαφ Σοχνάτσκι, Βλαντισλάβ Σταρέβιτς, Άλαν Στάρσκι, Ντανούτα Σαφλάρσκα, Γέζι Τέπλιτς, Μπεάτα Τισκιέβιτς, Άντζεϊ Βάιντα, Γέζι Βούιτσικ, Ζμπίγκνιεφ Ζαμαχόφσκι, Κσίστοφ Ζανούσι και Ζμπίγκνιεφ Ζαπασιέβιτς.
Κυκλοφοριακή κίνηση
Ξεκινώντας από την Πλατεία Ανεξαρτησίας έως τη διασταύρωση με τις λεωφόρους Μιτσκιεβίτσα και Πιουσουντσκιέγκο, υπάρχει μια κανονική οδική κυκλοφορία και αυτό το τμήμα του δρόμου καλύπτεται με μια συνηθισμένη άσφαλτο και πεζοδρόμια από σκυρόδεμα. Από την πλατεία Ανεξαρτησίας έως τις οδούς Ζβίρκι (Żwirki) και Βιγκούρι (Wigury), εξακολουθεί να υπάρχει αρκετά έντονη κίνηση λεωφορείων και τραμ. Παρ΄ όλα αυτά υπάρχουν πολλά καταστήματα, εστιατόρια και παμπ, αν και δεν έχουν τόσο αντιπροσωπευτικό χαρακτήρα, όπως εκείνα που βρίσκονται στον πεζόδρομο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λοτζ Κατηγορία:Οδοί στο Λοτζ Κατηγορία:Μεταφορές στο Λοτζ
Νεϊρόνε
Το Νεϊρόνε (ιταλικά: Neirone) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
ΦΚ Ολεξαντρία
Η ΦΚ Ολεξαντρία ( Футбольний клуб Олександрія), κοινώς γνωστή ως Ολεξαντρία, είναι ένα ουκρανικό επαγγελματικό ποδοσφαιρικό σωματείο που εδρεύει στην πόλη της Ολεξαντρία της περιφέρειας Kirovohrad. Ιδρύθηκε το 1948 και αγωνίζεται στην Ουκρανική Πρέμιερ Λιγκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1948
Μάχη της Μαχίουα
Η Μάχη της Μαχίουα (Αγγλικά: Battle of Mahiwa) μεταξύ των Αυτοκρατορικών δυνάμεων της Γερμανίας και της Βρετανίας διεξήχθη κατά τη διάρκεια της Εκστρατείας στην Ανατολική Αφρική κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν τα στρατεύματα της Ένωσης Νοτίου Αφρικής και της Αποικιοκρατικής Νιγηρίας υπό τον Αντιστράτηγο Louis Jacob van Deventer κατέλαβαν στην Μαχίουα (Mahiwa) της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής, μια φάλαγγα υπό τον Γερμανό Ταξίαρχο Πάουλ Έμιλ φον Λέτοβ-Φόρμπεκ (Paul Emil von Lettow-Vorbeck). Οι Γερμανοί προκάλεσαν σημαντικές απώλειες στο στρατό του Αντιστράτηγου Louis Jacob van Deventer, αναγκάζοντάς τον να υποχωρήσει. Αλλά οι Γερμανοί έχασαν ένα μεγάλο ποσοστό των δυνάμεών των και τελικά αναγκάστηκαν να αποσυρθούν από τις θέσεις των και να συνεχίσουν τον ανταρτοπόλεμό τους. Η μάχη καταγράφηκε από τη Βρετανική Επίσημη Ιστορία, ως η «πιο καταστροφική ημέρα για τον στρατό της Νιγηρίας από το σχηματισμό της δύναμης» και ονομάστηκε «η πιο άγρια μάχη στην ιστορία των Αφρικανικών συγκρούσεων - χωρίς να αποκλείεται η Omdurman ή οποιαδήποτε συμπλοκή του πολέμου των Μπόερ».
Ιστορικό
Με τη δύναμη του Υποστράτηγου Κουρτ Βάλε στο Νυανγκάο (Nyangao), να έχει χωριστεί από την κύρια δύναμη του φον Λέτοβ-Φόρμπεκ, οι Βρετανοί συνέλαβαν ένα σχέδιο ώστε να αποκόψουν και να περικυκλώσουν τη φάλαγγα του Κουρτ Βάλε, με το να την υπερφαλαγγίσουν από μια δύναμη Νιγηριανών. Εν συνεχεία, θα τοποθετούσαν ένα μεγάλο σώμα στρατιωτών, σε μια μετωπική επίθεση και θα περικύκλωναν τη δύναμη.