cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μελίντα Σανκάρ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καναδές ηθοποιοί τηλεόρασης
Ταυτοχρονισμός
thumb|200px|Το πρόβλημα των συνδαιτυμόνων φιλοσόφων ("Dining Philosophers"), ένα κλασικό πρόβλημα που περιλαμβάνει ταυτοχρονισμό και κοινόχρηστους πόρους
Στην επιστήμη υπολογιστών, ο ταυτοχρονισμός (concurrency) είναι η ιδιότητα ενός συστήματος, στο οποίο εκτελούνται ταυτόχρονα πολλοί υπολογισμοί, που μπορούν να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Οι υπολογισμοί μπορεί να εκτελούνται σε πολλούς πυρήνες του ίδιου τσιπ, σαν χρονοπρογραμματισμένα νήματα στον ίδιο επεξεργαστή, ή σε φυσικά διακριτούς επεξεργαστές.
Έχουν αναπτυχθεί διάφορα μαθηματικά μοντέλα για γενικούς ταυτόχρονους υπολογισμούς, μεταξύ αυτών τα δίκτυα Πέτρι (Petri nets), οι λογισμοί διεργασιών (process calculi), το μοντέλο της Παράλληλης Μηχανής Τυχαίας Προσπέλασης (Parallel Random Access Machine) και το μοντέλο Actor.
Προβλήματα
Επειδή οι υπολογισμοί σε ένα ταυτόχρονο σύστημα μπορεί να αλληλεπιδρούν καθώς εκτελούνται, ο αριθμός των πιθανών μονοπατιών εκτέλεσης στο σύστημα μπορεί να είναι πολύ μεγάλος και το τελικό αποτέλεσμα να μην προσδιορίζεται. Η ταυτόχρονη χρήση κοινόχρηστων πόρων μπορεί να προκαλεί αυτήν την απροσδιοριστία, με αποτέλεσμα να προκύπτουν αδιέξοδα (deadlocks) και η λιμοκτονία πόρων (resource starvation).
Η σχεδίαση ταυτόχρονων συστημάτων συχνά απαιτεί τεχνικές συντονισμού της εκτέλεσής τους, ανταλλαγής δεδομένων, δέσμευσης μνήμης και χρονοπρογραμματισμού της εκτέλεσης, ώστε να ελαχιστοποιείται ο χρόνος απόκρισης και να μεγιστοποιείται η απόδοση του συστήματος.
Μοντέλα
Έχουν αναπτυχθεί αρκετοί φορμαλισμοί για τη μοντελοποίηση και την κατανόηση των ταυτόχρονων συστημάτων, κάποιοι από αυτούς είναι:
Κάποια από αυτά τα μοντέλο ταυτοχρονισμού έχουν σαν κύριο σκοπό τους να υποστηρίξουν τη συλλογιστική και τον ορισμό ταυτόχρονων συστημάτων, ενώ άλλα μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε ολόκληρο τον κύκλο ανάπτυξης, συμπεριλαμβανομένης της σχεδίασης, της υλοποίησης, της απόδειξης, της δοκιμής και της εξομοίωσης των ταυτόχρονων συστημάτων.
Η ποικιλία διαφορετικών μοντέλων για τον ταυτοχρονισμό έκανε κάποιους ερευνητές να αναπτύξουν τρόπους να ενοποιήσουν αυτά τα διαφορετικά θεωρητικά μοντέλα. Για παράδειγμα, οι Lee και Sangiovanni-Vincentelli έδειξαν ότι ένα μοντέλο "tagged-signal" μπορεί να είναι ένα κοινό πλαίσιο για τον ορισμό δηλωτικής σημασιολογίας για αρκετά μοντέλα ταυτοχρονισμού, ενώ οι Nielsen, Sassone και Winskel έδειξαν ότι η θεωρία κατηγοριών μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να παρέχει μια παρόμοια ενοποιημένη θεώρηση διαφορετικών μοντέλων.
Κατά αυτόν τον τρόπο, το <tt>S</tt> μπορεί να χαρακτηριστεί μαθηματικά με βάση όλες τις πιθανές συμπεριφορές του.
Λογικές
Μπορούν να χρησιμοποιηθούν διάφοροι τύποι χρονικής λογικής για την ανάλυση ταυτόχρονων συστημάτων. Κάποιες από αυτές τις λογικές, όπως η γραμμική χρονική λογική και η λογική υπολογιστικού δένδρου, επιτρέπουν βεβαιώσεις για ακολουθίες καταστάσεων, από τις οποίες μπορεί να περάσει ένα ταυτόχρονο σύστημα. Άλλες, όπως η λογική ενεργειών υπολογιστικού δένδρου (action computational tree logic), η λογική Hennessy-Milner και η Χρονική Λογική των Ενεργειών του Leslie Lamport, κατασκευάζουν τις βεβαιώσεις τους από ακολουθίες ενεργειών (actions), που είναι οι αλλαγές κατάστασης. Η βασική εφαρμογή αυτών των λογικών είναι στη συγγραφή προδιαγραφών για ταυτόχρονα συστήματα.
Στην πράξη
Επειδή χρησιμοποιούν κοινόχρηστους πόρους, τα ταυτόχρονα συστήματα γενικά απαιτούν κάποια μορφή διαιτησίας (arbiter) στην υλοποίησή τους (συχνά το ίδιο το υλικό), για να ελέγχεται η πρόσβαση σε αυτούς τους πόρους. Η χρήση διαιτητών εισάγει την πιθανότητα απροσδιοριστίας, που έχει συνέπειες στην πράξη, ειδικά στην ορθότητα και στην ταχύτητα. Για παράδειγμα, η διαιτησία εισάγει μη-ντετερμινισμό χωρίς άνω όριο (unbounded nondeterminism), ο οποίος προκαλεί προβλήματα στον έλεγχο μοντέλων γιατί προκύπτει έκρηξη του χώρου των καταστάσεων, σε σημείο που τα μοντέλα μπορεί να έχουν ακόμα και άπειρο αριθμό καταστάσεων.
Κάποια μοντέλα ταυτόχρονου προγραμματισμού περιλαμβάνουν συν-διεργασίες (coprocesses) και ντετερμινιστικό ταυτοχρονισμό. Σε αυτά τα μοντέλα, τα νήματα του ελέγχου επιστρέφουν ρητά τις θυρίδες χρόνου που τους δίνονται, είτε στο σύστημα, είτε σε κάποια άλλη διεργασία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταυτοχρονισμός
Άλυπος (γλύπτης)
Ο Άλυπος (5ος/4ος αιώνας π.Χ.) ήταν γλύπτης με καταγωγή από τη Σικυώνα. Υπήρξε μαθητής του Ναυκύδη, και ανήκε στην δεύτερη γενεά γλυπτών μετά τον Πολύκλειτο. Δημιούργησε μια σειρά γλυπτών με επινίκιες παραστάσεις, τα οποία βρισκόταν στον ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς και στον ναό του Δία στην Ολυμπία.
Τα γλυπτά που βρίσκονταν στους Δελφούς, ήταν ανάθημα του Σπαρτιάτη στρατηγού Λυσάνδρου μετά την νικηφόρα για τους Σπαρτιάτες έκβασης της ναυμαχίας στους Αιγός Ποταμούς. Ο ιστορικός του 2ου αιώνα μ.Χ. Παυσανίας αναφέρει πως τα αναπαριστόμενα πρόσωπα ήταν αυτά των ναυάρχων Θεόπομπου του Μύνδιου, Κλεομήδη του Σάμιου, Αριστοκλή και Καρύστου από την Εύβοια, Αυτόνομου του Ερετριέα, Αριστόφαντου του Κορίνθιου, Απολλόδωρου του Τροιζήνιου, Δίωνα του Επιδαύριου και άλλων. Οι βάσεις των αγαλμάτων του Αυτόνομου, Απολλόδωρου, και Θεόπομπου ανακαλύφθηκαν κατά την διάρκεια ανασκαφών στους Δελφούς. Τα χαρακτηριστικά των γλυπτών δείχνουν πως ακολουθούσαν την τεχνοτροπία του Πολύκλειτου.
Τα γλυπτά της Ολυμπίας αποτελούνταν από 4 ανδριάντες. Οι 3 από αυτούς βρισκόταν στα δεξιά του ναού της Ήρας, και αποτελούνταν από το άγαλμα του ολυμπιονίκη παλαιστή Σύμμαχου του Ηλείου, τον ανδριάντα του ολυμπιονίκη δρομέα παίδων Νεολαΐδα του Φενεάτη, και το γλυπτό του Αρχίδαμου του Ηλείου στην πάλη παίδων. Το 4ο άγαλμα ήταν του Ευθυμένη του Μαινάλιου ο οποίος ήταν ολυμπιονίκης της πάλης παίδων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Αρχαίοι Σικυώνιοι
Μιχάλης Υφαντής
Ο Μιχάλης Υφαντής, γεννημένος στην Αθήνα στις 28 Μαρτίου 1972, είναι Έλληνας παλαίμαχος πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και νυν πολιτικός. Έχει ύψος 200 εκ και αγωνιζόταν ως Σμολ φόργουορντ και Πάουερ φόργουορντ. Πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στον Α.Σ. Παπάγου όπου διακρίθηκε. Αποσύρθηκε σε ηλικία 44 ετών, τον Μάιο του 2016.
Καριέρα
Ο 'Μιχάλης Υφαντής''' ξεκίνησε την καριέρα του στον Α.Σ. Παπάγου το 1989.
Στην πολιτική
Ο Μιχάλης Υφαντής είναι εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος με την παράταξη του Ηλία Αποστολόπουλου, στον ενιαίο δήμο Παπάγου-Χολαργού και από τον Ιανουάριο του 2020 είναι αντιδήμαρχος.
Παραπομπές
https://www.youtube.com/watch?v=TT1UNt6Loe8&t=3s
3.http://www.gazzetta.gr/basketball/article/919075/stamata-mpasket-sta-44-toy-o-yfantis
http://www.gazzetta.gr/basketball/article/1132902/ti-palto-einai-aytos-poy-pirame-pics-vid
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές
Ντικράν Μισιριάν
Ο Ντικράν Μισιριάν ήταν Αρμενοκύπριος ποδοσφαιριστής. Αγωνιζόταν στην θέση του αριστερού επιθετικού.
Ξεκίνησε την καριέρα του το 1943 στον ΕΠΑ Λάρνακας, με την οποία κατέκτησε δύο νταμπλ. Το 1948 μετακινήθηκε στη νεοιδρυθείσα Ομόνοια. Στην Ομόνοια διετέλεσε παίκτης-προπονητής την περίοδο 1948-1952. Ήταν ο πρώτος προπονητής στην ιστορία της ομάδας. Επιπλεόν, συμμετείχε στον πρώτο επίσημο αγώνα της ιστορίας της. Με την Ομόνοια αγωνίστηκε στις διοργανώσεις της ΚΕΠΟ κατακτώντας 4 πρωταθλήματα και 4 κύπελλα.
Την περίοδο 1952-53 αγωνίστηκε ξανά με την ΕΠΑ κατακτώντας το κύπελλο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ομόνοιας Λευκωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΕΠΑ Λάρνακας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ομόνοιας Λευκωσίας Κατηγορία:Κύπριοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Αρμένιοι της Κύπρου
Λετίτσια Ραμολίνο
Η Λετίτσια (ιταλ. Letizia, 24 Αυγούστου 1750 - 2 Φεβρουαρίου 1836) από τον Οίκο του Ραμολίνο ήταν κόρη λοχαγού του κορσικανικού Ιππικού & Πεζικού στον στρατό της Γένουας και με τον γάμο της έγινε σύζυγος διπλωμάτη & νομικού της Κορσικής. Έγινε μητέρα του Ναπολέοντα Α΄.
Βιογραφία
Η Μαρία-Λετίτσια ήταν κόρη του Τζοβάννι Τζερόνιμο Ραμολίνο, λοχαγού του Κορσικανικού Ιππικού & Πεζικού στον στρατό της Γένουας και της Άντζελας Μαρίας Πιετραζάντα, κόρης του Τζουζέππε Μαρία Πιετραζάντα.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1764 τον Κάρλο Μπουοναπάρτε, διπλωμάτη & νομικό της Κορσικής, και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Βοναπάρτη
Βιττόριο Στοράρο
Ο Βιττόριο Στοράρο (Vittorio Storaro, γενν. 24 Ιουνίου 1940) είναι Ιταλός διευθυντής φωτογραφίας του κινηματογράφου, αναγνωρισμένος για το έργο του σε αρκετές κλασικές ταινίες, όπως οι Αποκάλυψη, Τώρα! και Ο Τελευταίος Αυτοκράτορας. Με περισσότερο από μισό αιώνα σταδιοδρομίας, συνεργάσθηκε με σκηνοθέτες όπως οι Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, Φράνσις Φορντ Κόπολα, Γουόρεν Μπίτι και Γούντι Άλεν. Βραβεύθηκε με τρία «Όσκαρ» Φωτογραφίας, ένα BAFTA Φωτογραφίας, ένα Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης, ένα Βραβείο Γκόγια και ένα Βραβείο Νταβίντ ντι Ντονατέλο. Επιλέον έχει τιμηθεί με πολυάριθμες διακρίσεις για το σύνολο του έργου του από διάφορα κινηματογραφικά ιδρύματα. Ο Στοράρο θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους και πλέον επιδραστικούς διευθυντές φωτογραφίας όλων των εποχών.
Απαρχές
Ο Στοράρο γεννήθηκε στη Ρώμη και ήταν γιος ενός μηχανικού προβολής σε κινηματογραφική αίθουσα της «Lux Film». Ο Βιττόριο άρχισε να μαθαίνει φωτογραφία σε ηλικία 11 ετών και συνέχισε με σπουδές στην εθνική ιταλική σχολή κινηματογράφου, το Πειραματικό Κέντρο Κινηματογράφου, σε ηλικία 18 ετών.
Σταδιοδρομία
Η φιλοσοφία που ανέπτυξε ο Στοράρο άντλησε την έμπνευσή της από το βιβλίο Θεωρία των χρωμάτων (Zur Farbenlehre) του Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε, και εστιάζει στα ψυχολογικά αποτελέσματα που έχουν διαφορετικά χρώματα και στον τρόπο με τον οποίο τα χρώματα επηρεάζουν την αντίληψη που έχουμε για διάφορες καταστάσεις.
Ο σκηνοθέτης με τον οποίο ο Στοράρο είχε τη μακρότερη συνεργασία ήταν ο συμπατριώτης του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι. Αυτή η συνεργασία άρχισε με την ταινία Κονφορμίστας (1970), που είχε θέμα τη συμπόρευση με τον φασισμό και έχει περιγραφεί ως «οπτικό αριστούργημα». Το ίδιο έτος κινηματογράφησε Το Πουλί με τα Κρυσταλλένια Φτερά, την πρώτη ταινία του σκηνοθέτη Ντάριο Αρτζέντο και ορόσημο στην ιστορία των ταινιών «giallo».
Η πρώτη αμερικανική ταινία την οποία ανέλαβε ο Στοράρο ήταν η Αποκάλυψη, Τώρα! (1979). Ο σκηνοθέτης της, ο Φράνσις Φορντ Κόπολα, του έδωσε πλήρη ελευθερία ως προς την εικαστική πλευρά της. Αυτό κατέστησε ακόμα σημαντικότερο για τον φωτογράφο το γεγονός ότι τιμήθηκε για το έργο αυτό με το πρώτο του Βραβείο «Όσκαρ».
Με τον Γουόρεν Μπίτι ο Στοράρο συνεργάσθηκε για πρώτη φορά στην ταινία Οι Κόκκινοι (1981) και πήρε έτσι το δεύτερο «Όσκαρ» του.
Μετά και από την ταινία φαντασίας Ο Λύκος και το Γεράκι (1985) του Ρίτσαρντ Ντόνερ, ο Στοράρο επέστρεψε στη συνεργασία με τον Μπερτολούτσι με την επική ταινία Ο Τελευταίος Αυτοκράτορας (1987), που του εξασφάλισε και τρίτο Βραβείο Όσκαρ. Τρία χρόνια αργότερα πήρε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ, αλλά δεν το κέρδισε, για την ταινία του Μπίτι Ντικ Τρέισυ.
Το 2002 ο Στοράρο ολοκλήρωσε το πρώτο βιβλίο μιας σειράς, που επιχειρούν να διατυπώσουν τη φιλοσοφία του για τη φωτογραφία.
Το 2005, το 46ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έκανε ένα αφιέρωμα στον Στοράρο, στο πλαίσιο του οποίου προβλήθηκαν οι ταινίες 1900, Άγκαθα, Αποκάλυψη τώρα: Redux, Τόσκα, Bulworth, Γκόγια και Μίρκα.
Ο Στοράρο κινηματογράφησε επίσης μια συμπαραγωγή του BBC και της RAI, τον Ριγκολέττο του Βέρντι μέσα σε δύο νύχτες, στις 4 και 5 Σεπτεμβρίου 2010.
Το Café Society (2016) του Γούντι Άλεν υπήρξε η πρώτη ταινία που ο Στοράρο κινηματογράφησε με ψηφιακή κάμερα.
Το 2017 ο Στοράρο τιμήθηκε με το Βραβείο Τζωρτζ Ήστμαν.
Μερικές άλλες ταινίες σε φωτογραφία του Στοράρο είναι οι: 1900, Το τελευταίο τανγκό στο Παρίσι, Μια μέρα, ενας έρωτας, Τσάι στη Σαχάρα, Τάκερ: Ο άνθρωπος και το όνειρό του, Tango και Γκόγια.
Μαζί με τον γιο του, τον Φαμπρίτσιο, ο Στοράρο δημιούργησε το φορμά εικόνας «Univisium» για να ενοποιήσει όλες τις μελλοντικές κινηματογραφικές και τηλεοπτικές ταινίες σε λόγο διαστάσεων πλάτους-ύψους 2,00 προς 1. Μέχρι σήμερα αυτό δεν έχει συμβεί, και η γενικευόμενη αντικατάσταση των οθονών τηλεοράσεως 4:3 από το φορμά «ευρείας οθόνης» 16:9 μειώνει κατά πολύ την ανάγκη να τροποποιηθεί το σημερινό κινηματογραφικό φορμά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί κινηματογραφιστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA
Medúlla
Το Medúlla είναι το πέμπτο στούντιο άλμπουμ της Ισλανδής μουσικού Μπιορκ. Κυκλοφόρησε παγκόσμια στις 30 Αυγούστου 2004 από την One Little Indian και την Elektra. Μετά το Vespertine (2001) που είχε ηλεκτρονικές επιρροές, η Μπιορκ θέλησε να δημιουργήσει ένα άλμπουμ σχεδόν εντελώς α καπέλα.
Ελάχιστα ακούγονται μουσικά όργανα στο άλμπουμ, καθώς όλα τα τραγούδια συνθέτονται αποκλειστικά από ανθρώπινες φωνές. Μάλιστα, για τη μουσική του τραγουδιού "Desired Constellation" απομονώθηκαν τα φωνητικά ενός στίχου του τραγουδιού της Hidden Place και στη συνέχεια επεξεργάστηκαν. Για το πρότζεκτ συνεργάστηκε με φωνητικούς καλλιτέχνες, όπως ο Mike Patton και τους beatboxers Rahzel και Dokaka.
Ο τίτλος του προέρχεται από τη λατινική λέξη "marrow", που στα ελληνικά σημαίνει "μεδούλι" ή "μυελός".
Σίνγκλς και προώθηση
Το "Where Is the Line" επρόκειτο να κυκλοφορήσει ως τρίτο σίνγκλ, αλλά ακυρώθηκε λίγο πριν κυκλοφορήσει το σάουντρακ άλμπουμ Drawing Restraint 9, καθώς η Μπιορκ ήθελε να αφοσιωθεί σε αυτό. Ωστόσο, το 2005 κυκλοφόρησαν φυσικές εκδοχές του ως προωθητικό σίνγκλ.
Το "Oceania" κυκλοφόρησε ως προωθητικό σίνγκλ στις 13 Αυγούστου 2004 για την Τελετή έναρξης Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2004 στην Αθήνα.
Προώθηση
Στις 3 Αυγούστου, σε εκπομπή του BBC Radio 1 η Μπιορκ έκανε πρεμιέρα για πρώτη φορά τα τραγούδια "Pleasure Is All Mine" και "Mouth's Cradle". Συγχρόνως, η εφημερίδα The New York Times δημοσίευσε στην ιστοσελίδα της τέσσερα σύντομα κλιπ για τα τραγούδια "Mouth's Cradle", "Oceania", "Where Is the Line" και "Who Is It".
Η Μπιορκ ερμήνευσε το "Oceania" στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων 2004 στην Αθήνα, το οποίο γράφτηκε για αυτό το σκοπό. Φορούσε ένα τεράστιο φόρεμα, το οποίο ξετυλιγόταν καθώς τραγουδούσε και στο τέλος κάλυψε όλο το στάδιο σαν ένα χάρτη, ως σύμβολο της ενότητας.
Λίστα τραγουδιών
Όλα τα τραγούδια γράφτηκαν και παράχθηκαν από τη Μπιορκ, εκτός από τα σημειωμένα. iTunes και Ιαπωνική εκδοχή
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2004 Κατηγορία:Άλμπουμ της Μπιορκ
Βαγενίτι Ιωαννίνων
Το Βαγενίτι είναι ορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Ο Βαγενίτι βρίσκεται σε υψόμετρο 643 μέτρα ενώ απέχει 11 χλμ. ΝΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου) και 17 χλμ. Δ. από την πόλη των Ιωαννίνων. Το χωριό συγκαταλέγεται στα Γραμμενοχώρια, είναι δίπλα και νότια από το Γραμμένο ενώ δυτικά και νότιά του περνάει ο χείμαρρος Βαρκός που χύνεται στον Σμολίτσα. Ενοριακός ναός και αξιοθέατο είναι η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου που έχει κηρυχθεί κηρυχθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Πρόκειται για βασιλική σταυρεπίστεγη εκκλησία το εσωτερικό της οποίας διακοσμείται από περίτεχνο ξυλόγλυπτο τέμπλο.
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου το 1919, γραμμένος Βαγενήτι, στο ΦΕΚ 184Α - 19/08/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Γραμμένου. Το 1920 με το ΦΕΚ 76Α - 03/04/1920 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1940 το όνομά του διορθώθηκε σε Βαγενίτιον. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Βαγενιτίου της δημοτικής ενότητας Πασαρώνος που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει ως πληθυσμό 60 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Τριαντάφυλλος Μηταφίδης
Ο Τριαντάφυλλος Μηταφίδης (17 Δεκεμβρίου 1947) είναι Έλληνας φιλόλογος και πολιτικός.
Γεννήθηκε το 1947 στη Θεσσαλονίκη στην Άνω Τούμπα από γονείς πρόσφυγες. Ως μαθητής συμμετείχε στους αγώνες του «15% για την παιδεία» και του «114». Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ. Το 1966-67 διετέλεσε Γραμματέας του Συλλόγου Φοιτητών της Φιλοσοφικής του ΑΠΘ. Εργάστηκε ως φιλόλογος στην δημόσια και ιδιωτική εκπαίδευση.
Για την αντιδικτατορική του δράση καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη.
Διετέλεσε μέλος των ΣΙΕΛΘ - ΣΕΦΙΕ, αντιπρόσωπος στην ΟΙΕΛΕ και γενικός σύμβουλος του ΕΚΘ.
Την περίοδο 2007-2015 υπήρξε δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Θεσσαλονίκης. Το 2010 και 2014 κατέβηκε υποψήφιος Δήμαρχος στο Δήμο Θεσσαλονίκης με την παράταξη «Ανοιχτή πόλη».
Το 2015 εξελέγη βουλευτής με το ΣΥΡΙΖΑ. Ως βουλευτής υπήρξε μέλος των επιτροπών Μορφωτικών υποθέσεων, Σωφρονιστικού συστήματος και ΔΕΚΟ και κοινωνικής ασφάλισης. Ακόμη, διετέλεσε συντονιστής της Επιτροπής Παραγωγής και Ελέγχου Κυβερνητικού Έργου στην Παιδεία.
Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Διεκδίκησης των Γερμανικών Οφειλών.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ως μέλος του Συνασπισμού και κατόπιν του ΣΥΡΙΖΑ είχε εκλεγεί στην Κεντρική Επιτροπή.
Στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2014 ήταν υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης με τον συνδυασμό Θεσσαλονίκη Ανοιχτή Πόλη. Βγήκε τρίτος με ποσοστό 10,53% και δεν κατάφερε να περάσει στον δεύτερο γύρο.
Στις εκλογές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου του 2015 εξελέγη βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δημοτικοί Σύμβουλοι ανά την Ελλάδα Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας
Λουτσία Μιλιάτσο
Η Λουκία, ιταλ. Lucia Migliaccio (19 ιουλίου 1770 - 26 Απριλίου 1826) από τον Οίκο του Μιλιάτσο ήταν κόρη του δούκα της Φλορίντια και με τους γάμους της έγινε πρώτα πριγκίπισσα της Παρτάννα και μετά βασίλισσα των δύο Σικελιών.
Βιογραφία
Ήταν κόρη του Βιντσέντσο Μιλιάτσο, δούκα της Φλορίντια (στις Συρακούσες) και της Ντοροτέα Μπόρτζια των μαρκησίων του Καζάλ, από τον ισπανικό Οίκο των Βοργία.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα τον Μπανεντέττο Γκριφέο, πρίγκιπα της Παστάννα και είχε τέκνα:
Το 1814 η Λουτσία έκανε δεύτερο, μοργανατικό γάμο με τον Φερδινάνδο των Βουρβόνων-Ισπανίας βασιλιά Γ΄ της Σικελίας και Δ΄ της Νάπολης. Ο γάμος έγινε τρεις μήνες μετά το τέλος της πρώτης συζύγου του Μαρίας-Καρολίνας των Αψβούργων-Λωρραίνης και προκάλεσε σκάνδαλο. Ο Φερδινάνδος Α΄ παραιτήθηκε υπέρ του γιου του Φραγκίσκου Α΄. Μετά τη νίκη του στη μάχη του Τολεντίνο επί του Ζοακίμ Μυρά το 1815 επέστρεψε, ενώνοντας τα δύο στέμματα σε αυτό των Δύο Σικελιών. Αυτός απεβίωσε το 1825 και η Λουτσία ένα έτος μετά· δεν απέκτησαν απογόνους.
Γιασίν Μεριά
Ο Γιασίν Μεριά (λατινικά:Yassine Meriah, γενν. 2 Ιουλίου 1993) είναι Τυνήσιος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για την Αλ Αΐν. Είναι πρώην παίκτης του Ολυμπιακού.
Ματίας Κρανεβίτερ
Ο Κλαούδιο Ματίας Κρανεβίτερ (ισπανικά: Claudio Matías Kranevitter), γεννημένος στις 21 Μαΐου 1993, είναι Αργεντινός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης.
Γιασίν Μεριά
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Μεριά ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία στην Β' κατηγορίας Τυνησίας με την ΕΣ Μετλαουί, στην οποία παρέμεινε έως το 2015. Από το 2015 έως και το 2018, αγωνίστηκε στην ΚΣ Σφαξιέν, πραγματοποιώντας 81 συμμετοχές στο Πρωτάθλημα Τυνησίας.
Ματίας Κρανεβίτερ
Ρίβερ Πλέιτ
Γεννημένος στο Σαν Μιγκέλ ντε Τουκουμάν, ο Κρανεβίττερ ξεκίνησε την καριέρα του στις νεανικές ομάδες του Σαν Μαρτίν ντε Τουκουμάν, αλλά αποχώρησε από τον σύλλογο στην ηλικία των 12 ετών λόγω οικονομικών δυσκολιών της οικογένειας του. Το 2007, σε ηλικία 14 ετών, εντυπωσίασε το προπονητικό επιτελείο της Ρίβερ Πλέιτ και έγινε δεκτός στην ομάδα. Αφού προωθήθηκε στους νεανίδες, αγωνίστηκε στην ομάδα κάτω των 20 στο U-20 Copa Libertadores το 2012, το οποίο έληξε με κατάκτηση του τροπαίου από τη Ρίβερ Πλέιτ. Στις 2 Δεκεμβρίου 2012 πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στη βασική ομάδα, ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο του αγώνα με την Κλουμπ Ατλέτικο Λανούς. Προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα από τον Ραμόν Ντίαθ. Αρχικά ως αλλαγή του Λεάνδρο Πόνζιο και του Κριστιάν Λεδέσμα, αγωνίστηκε σε 30 αγώνες κατά τη διάρκεια του Πρωταθλήματος Αργεντινής 2013-2014, εκ των οποίων στους 16 εμφανίστηκε ως βασικός. Τον Σεπτέμβριο του 2014, ήδη αγωνιζόμενος ως βασικός, ο Κρανεβίττερ τραυματίστηκε στα μετατάρσια, κάτι που τον έθετε εκτός δράσης μέχρι το επόμενο έτος. Τον Οκτώβριο, ωστόσο, προπονείτο με δεκανίκια και επέστρεψε στη δράση στα τέλη Νοεμβρίου, και αγωνίστηκε στους δύο αγώνες των τελικών του Copa Sudamericana.
Ατλέτικο Μαδρίτης
Στις 25 Αυγούστου 2015 μεταγράφη για 8 εκατομμύρια ευρώ στην Ατλέτικο Μαδρίτης. Η μεταγραφή ανακοινώθηκε επισήμως μετά από τρειες μέρες, ενώ δόθηκε ως δανεικός στη Ρίβερ Πλέιτ μέχρι τον Δεκέμβριο. Τον Ιανουάριο του 2016 μεταφέρθηκε στη βασική ομάδα και έλαβε τον αριθμό 8. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο Πρωτάθλημα Ισπανίας στις 14 Φεβρουαρίου, ως αλλαγή του Φερνάντο Τόρες στον αγώνα με την Χετάφε ΚΦ, ο οποίος έληξε με σκορ 0-1 υπέρ της Αλέτικο.
Γιασίν Μεριά
Διεθνής σταδιοδρομία
Από το 2015, είναι διεθνής με την Εθνική Τυνησίας. Το 2016, συμμετείχε στα προκριματικά του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής. Κατόπιν συμμετείχε και στα Προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2018, όπου πέτυχε και το πρώτο του γκολ για την Τυνησία. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018, ήταν από τους βασικούς ποδοσφαιριστές της Τυνησίας.
Ματίας Κρανεβίτερ
Δανεικός στη ΦΚ Σεβίλλη
Στις 7 Ιουλίου 2016 δόθηκε ως δανεικός στη ΦΚ Σεβίλλη μέχρι το τέλος της χρονιάς 2016-2017.
Γιασίν Μεριά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τυνήσιοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Τυνησίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Εθνών Αφρικής 2019 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΣ Σφαξιέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κασίμπασα Σπορ Κουλουμπού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Τυνησίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Ματίας Κρανεβίτερ
Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης
Στις 8 Αυγούστου 2017 μετεγράφη στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης, υπογράφοντας τετραετές συμβόλαιο. Στον σύλλογο έχουν μεταγραφεί προηγουμένως οι Σεμπαστιάν Ντριούσσι και Εμανουέλ Μαμμάνα, οι οποίοι ήσαν συμπαίκτες του στη Ρίβερ Πλέιτ.
Καριέρα ως διεθνής
Ο Κρανεβίττερ εκπροσώπησε την Αργεντινή στο Πρωτάθλημα Νοτίου Αμερικής κάτω των 20 το 2013, όπου συμμετείχε σε τρεις αγώνες ως βασικός, πριν η ομάδα του αποκλειστεί στη φάση των ομίλων. Στις 24 Αυγούστου 2015 κλήθηκε στην κύρια ομάδα για δύο φιλικούς αγώνες με την Εθνική Βολιβίας και την Εθνική Μεξικού ως αντικατάσταση του τραυματία Λούκας Μπίγλια. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του για την Εθνική Αργεντινής στις 4 Σεπτεμβρίου στον αγώνα με την Εθνική Μεξικού, ο οποίος έληξε με σκορ 7-0 υπέρ της Εθνικής Αργεντινής στο BBVA Compass Stadium (Χιούστον). Ο Κρανεβίττερ ήταν στη σύνθεση της Εθνικής Αργεντινής στο Copa América 2016 και συμμετείχε στον τελικό, καθώς μπήκε στον αγωνιστικό χώρο στο 57ο λεπτό του αγώνα, ο οποίος έληξε με νίκη της Εθνικής Χιλής στα πέναλτι με σκορ 4-2.
Ιδιότητες
Ο Κρανεβίττερ αγωνίζεται κυρίως ως αμυντικός μέσος, οχυρώνοντας την άμυνα και θέτοντας τον παλμό της ομάδας. Αν και δεν χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα ρωμαλέος, εντούτοις είναι γνωστός για τα καθαρά tackles και την καλή αμυντική τοποθέτηση. Συγκρίνεται συχνά με τον Χαβιέρ Μασκεράνο, καθώς είναι και οι δύο απόφοιτοι της Ακαδημίας της Ρίβερ Πλέιτ και έχουν τις ίδιες ιδιότητες στον αγωνιστικό χώρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αργεντινής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρίβερ Πλέιτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατλέτικο Μαδρίτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεβίλλη ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας
Λιλιάν, πριγκίπισσα του Ρετύ
Η Μαρί-Λιλιάν, γαλλ. Marie-Lilian Baels (28 Νοεμβρίου 1916 - 7 Ιουνίου 2002) από τον Οίκο του Μπαέλ ήταν κόρη πολιτικού του Βελγίου και με τον γάμο της έγινε σύζυγος του βασιλιά του Βελγίου. Έλαβε τον τίτλο της πριγκίπισσα του Ρετύ (Réthy).
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Ανρί Μπαέλ, υπουργού Γεωργίας, Εσωτερικών, Δημοσίων Έργων & Υγείας, κυβερνήτη της Δυτικής Φλάνδρας & πολιτικού του Βελγικού Καθολικού κόμματος και της Ανν-Μαρί ντε Βισσέρ, κόρης του Αδόλφου-Γουσταύου ντε Βισσέρ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1941 τον Λεοπόλδο Γ΄ των Βέττιν - Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα βασιλιά του Βελγίου και είχε τέκνα;
Παραπομπές
Κατηγορία:Βέλγοι ευγενείς Κατηγορία:Μοργανατικοί γάμοι Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Βελγίου Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Κατάλογος τραγουδιών στην κορυφή του Billboard Hot 100 (1982)
Αυτές είναι οι επιτυχίες στον κατάλογο Billboard Hot 100 που ήταν στο νούμερο ένα το έτος 1982. Τα μακροβιότερα νούμερο ένα σινγκλς του 1982 ήταν το "I Love Rock 'n' Roll" από την Joan Jett and the Blackhearts και το "Ebony and Ivory" από τους Πολ Μακάρτνεϊ και Στίβι Γουόντερ, τα οποία παρέμειναν το καθένα στην κορυφή επί 7 εβδομάδες. Το τραγούδι "Physical" της Ολίβια Νιούτον-Τζον ολοκλήρωσε την πορεία του στην κορυφή του καταλόγου έπειτα από 10 εβδομάδες, πορεία που ξεκίνησε το 1981.
Εκείνη τη χρονιά, 15 τραγούδια βρέθηκαν στην κορυφή, ο δεύτερος χαμηλότερος αριθμός για την εποχή εκείνη, από το 1956. Συνολικά 10 καλλιτέχνες ή συγκροτήματα βρέθηκαν στην κορυφή για πρώτη φορά. Ειδικότερα ήταν οι The J. Geils Band, Joan Jett and the Blackhearts, Vangelis, The Human League, Survivor, Τζον Κούγκαρ, Men at Work, Τζο Κόκερ, Τζένιφερ Γουάρνες και Τόνι Μπέιζιλ.
Μόνο ένας καλλιτέχνης ή συγκρότημα έφτασε στην κορυφή του Hot 100 περισσότερες από μία φορές το 1982: ήταν οι Ντάριλ Χολ και Τζον Όουτς, με δύο τραγούδια στο νούμερο ένα, τα "I Can't Go for That (No Can Do)" και "Maneater".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1982
Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου γυναικών 2018
Το 32ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου γυναικών διοργανώθηκε στις 10 και 11 Φεβρουαρίου 2018 στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας στο Νέο Φάληρο. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε ο Γ.Σ. Κηφισιάς για δεύτερη φορά στην ιστορία του θεσμού, όπως και το 2017.
Λεπτομέρειες
Στο πρωτάθλημα μετείχαν δεκάδες αθλήτριες σωματείων από όλη την Ελλάδα καθώς και αθλήτριες εκτός βαθμολογίας από την Κύπρο. Βαθμολογήθηκαν 59 σύλλογοι.
Νικήτριες
Πηγή:
Βαθμολογία
Βαθμολογήθηκαν συνολικά 59 σωματεία.
Πηγή:
Παραπομπές
Κλειστου στιβου γυναικων Κατηγορία:Στίβος το 2018 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στον Πειραιά
Ντομοντόσσολα
Γεωγραφία
Η Ντομοντόσσολα είναι κτισμένη στη συμβολή των ποταμών Μπόνια και Τότσε, στους πρόποδες των ιταλικών Άλπεων, 25 χιλιόμετρα (σε ευθεία γραμμή) βορειοδυτικά της Λίμνης Ματζόρε, σε υψόμετρο 272 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και με γεωγραφικές συντεταγμένες του κέντρου της πόλεως 46°07′ Βόρειο πλάτος και 8°17′ Ανατολικό μήκος. Ο Δήμος, που έχει έκταση 36,93 τετραγωνικά χιλιόμετρα, είναι ο δεύτερος σε πληθυσμό από τους 74 δήμους της Επαρχίας Βερμπάνο-Κούζιο-Όσσολα, με πρώτο τον Δήμο της Βερμπάνια.
Με τη στρατηγική της θέση, η Ντομοντόσσολα είναι παραδοσιακός σταθμός (σιδηροδρομικός από το 1888) του ταξιδιού από το Μιλάνο μέχρι τη γερμανόφωνη ελβετική πόλη Μπριγκ από την ορεινή Διάβαση του Σεμπλόν (Sempione στην ιταλική), που βρίσκεται στα δυτικά-βορειοδυτικά της Ντομοντόσσολα. Από την Ντομοντόσσολα ξεκινά προς τα ανατολικά μια άλλη ορεινή σιδηροδρομική γραμμή, μετρικού εύρους και μήκους 52 χιλιομέτρων, που καταλήγει στην ελβετική πόλη Λοκάρνο, στο βόρειο άκρο της Λίμνης Ματζόρε.
Ιστορία
Η Ντομοντόσσολα είναι αρχαία πόλη, η κυριότερη των Λεποντίων όταν οι Ρωμαίοι κατέκτησαν την περιοχή το έτος 12 π.Χ..
Στα τέλη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου η Ντομοντόσσολα συμμετείχε σε μια εξέγερση κατά των Γερμανών, κατά την οποία η Κοιλάδα Όσσολα αυτοανακηρύχθηκε «ελεύθερη παρτιζάνικη δημοκρατία» τον Σεπτέμβριο του 1944 και αποσχίσθηκε από τη Φασιστική Ιταλία. Η εξέγερση αυτή καταπνίγηκε από τα γερμανικά στρατεύματα μέσα σε λιγότερο από δύο μήνες, αλλά ήταν και είναι ένα σημαντικό σύμβολο για τα αντιφασιστικά κινήματα στο εσωτερικό της Ιταλίας μέχρι το τέλος του πολέμου.
Αδελφοποιήσεις
Η Ντομοντόσσολα είναι «αδελφοποιημένη» με τις εξής δύο πόλεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερμπάνο-Κούζιο-Όσσολα
Ρίτσαρντ Μπερντ
Ο υποναύαρχος Ρίτσαρντ Ήβλυν Μπερντ ο νεότερος (Richard Evelyn Byrd Jr., 25 Οκτωβρίου 1888 – 11 Μαρτίου 1957) ήταν πρωτοπόρος Αμερικανός αεροπόρος, εξερευνητής των πολικών περιοχών της Γης και αξιωματικός του πολεμικού ναυτικού των ΗΠΑ. Υπήρξε πλοηγός και αρχηγός αποστολής στην πρώτη πτήση που έγινε ποτέ πάνω από τον Νότιο Πόλο, τον Νοέμβριο του 1929, και ένας από τους πρώτους ανθρώπους που διέσχισαν αεροπορικώς τον Ατλαντικό Ωκεανό χωρίς ενδιάμεση στάση. Ωστόσο ο ισχυρισμός του ότι είχε πετάξει πρώτος πάνω και από τον Βόρειο Πόλο είναι μάλλον ψευδής. Ανεκάλυψε επίσης το όρος Σίντλυ, το μεγαλύτερο και υψηλότερο εσβεσμένο ηφαίστειο της Ανταρκτικής. Τιμήθηκε με την υψηλότερη διάκριση των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ, το Μετάλλιο της Τιμής.
Οικογένεια και σπουδές
Ο Μπερντ γεννήθηκε στο Γουίντσεστερ της Βιρτζίνια και ήταν γιος της Έστερ Μπόλινγκ, το γένος Φλαντ (Esther Bolling Flood) και του Ρίτσαρντ Ήβλυν Μπερντ του πρεσβύτερου (Richard Evelyn Byrd Sr., 1860-1925). Ο Μπερντ ήταν απόγονος μιας από τις πρώτες οικογένειες της Βιρτζίνια: Οι πρόγονοί του περιλαμβάνουν τον καλλιεργητή Τζων Ρολφ και την περίφημη Ινδιάνα σύζυγό του Ποκαχόντας, τον Γουίλιαμ Μπερντ τον νεότερο, ο οποίος ίδρυσε το Ρίτσμοντ, και τον Ρόμπερτ «Κινγκ» Κάρτερ, αποικιακό κυβερνήτη της Βιρτζίνια το 1726-1727. Νεότερος αδελφός του υποναυάρχου ήταν ο επίσης κυβερνήτης της Βιρτζίνια και γερουσιαστής Χάρυ Φ. Μπερντ. Ο πατέρας τους υπηρέτησε ως Πρόεδρος του «Σώματος των Αντιπροσώπων» (τοπικής βουλής της Βιρτζίνια).
Ο Μπερντ παρακολούθησε το Στρατιωτικό Ινστιτούτο της Βιρτζίνια για δύο χρόνια και φοίτησε ένα έτος στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, προτού εισαχθεί, στις 28 Μαΐου 1908, στη Ναυτική Ακαδημία των Ηνωμένων Πολιτειών. Ενώ βρισκόταν στη Ναυτική Ακαδημία, υπέστη δύο τραυματισμούς στον δεξιό του αστράγαλο (ο ένας ήταν παίζοντας ποδόσφαιρο και ο άλλος μετά το άλμα εξόδου του από τους κρίκους κατά τη διάρκεια αγώνων ενόργανης γυμναστικής). Αν και του επιτράπηκε να παραμείνει στην Ακαδημία, από όπου απεφοίτησε στις 8 Ιουνίου 1912 με τον βαθμό του σημαιοφόρου του πολεμικού ναυτικού, ο τραυματισμός του για τρίτη φορά στο ίδιο σημείο ενώ υπηρετούσε στην προεδρική θαλαμηγό «Μεϊφλάουερ» οδήγησε τελικώς στην αναγκαστική αποχώρησή του από το Ναυτικό στις 15 Μαρτίου 1916, προς μεγάλη του απογοήτευση.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και πρώτες πτήσεις
Με την είσοδο των ΗΠΑ στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ωστόσο, τον Απρίλιο του 1917, η αποστρατεία του ανακλήθηκε και ο Μπερντ επέστρεψε στην ενεργό υπηρεσία: εντάχθηκε στο Γραφείο Ναυτικών Επιχειρήσεων και υπηρέτησε ως γραμματέας και οργανωτής στην Επιτροπή Στρατοπέδων Εκπαιδεύσεως του Υπουργείου Ναυτικού. Το κρίσιμο βήμα για τη μετέπειτα ζωή του έγινε το φθινόπωρο του 1917, όταν στάλθηκε στη σχολή Αεροπορίας του Ναυτικού, στην Πενσακόλα. Αφού τελείωσε την εκπαίδευσή του εκεί, τον Ιούνιο του 1918, διοίκησε μονάδα στον Σταθμό Αεροπορίας του Ναυτικού του Χάλιφαξ, στη Νέα Σκωτία, μέχρι το τέλος του πολέμου. Τότε προάχθηκε σε ανθυποπλοίαρχο. Για τις υπηρεσίες του κατά τον πόλεμο έλαβε «εύφημο μνεία» από τον υπουργό του Ναυτικού.
Το 1921 ο Μπερντ προσφέρθηκε να πραγματοποιήσει την πρώτη μονοπρόσωπη διατλαντική πτήση χωρίς ενδιάμεση στάση. Η φιλοδοξία του διακόπηκε από τον τότε εκτελούντα χρέη υπουργού του Ναυτικού Θήοντορ Ρούζβελτ τον νεότερο (γιο του ομώνυμου πρώην Προέδρου των ΗΠΑ), ο οποίος έκρινε ότι οι κίνδυνοι μιας τέτοιας αποστολής υπερέβαιναν τα πιθανά οφέλη. Ανατέθηκε τότε στον Μπέρντ υπηρεσία στο άκαμπτο αερόπλοιο ZR-2. Για καλή του τύχη, ο Μπερντ έχασε το τρένο και δεν πρόλαβε την απογείωση του ZR-2 στις 24 Αυγούστου 1921: Το αερόπλοιο διαλύθηκε στον αέρα τα μεσάνυχτα, σκοτώνοντας 44 από τα 49 μέλη του πληρώματος. Ο Μπερντ σώθηκε έτσι από μάλλον βέβαιο θάνατο, αλλά έχασε αρκετούς φίλους στο δυστύχημα, ενώ συμμετέσχε στην επακόλουθη επιχείρηση έρευνας και διασώσεως. Το δυστύχημα αυτό τον επηρέασε βαθιά και τον οδήγησε στο να καταστήσει την ασφάλεια κορυφαία προτεραιότητα σε όλες τις μελλοντικές του αποστολές.
Η αμφιλεγόμενη πτήση πάνω από τον Βόρειο Πόλο
thumb|right|To Fokker F.VII των Μπερντ και Μπένετ σε πτήση Στις 9 Μαΐου 1926 ο Μπέρντ και ο Φλόυντ Μπένετ επεχείρησαν μια πτήση πάνω από τον Βόρειο Πόλο με ένα μονοπλάνο Fokker F.VII με το όνομα «Τζόζεφιν Φορντ». Απογειώθηκαν από τη Σπιτσβέργη και επέστρεψαν στο ίδιο αεροδρόμιο μετά από πτήση διάρκειας 15 ωρών και 57 λεπτών, συμπεριλαμβανομένων 13 λεπτών κατά τα οποία έκαναν κύκλους στο βορειότερο σημείο που έφθασαν. Οι Μπερντ και Μπένετ ισχυρίσθηκαν ότι έφθασαν στον Βόρειο Πόλο, σε απόσταση 1.335 ναυτικών μιλίων (2.472 χιλιομέτρων) από τη Σπιτσβέργη. Με βάση αυτό, όταν επέστρεψαν στις ΗΠΑ από την Αρκτική, ο Μπερντ έγινε εθνικός ήρωας. Το Κογκρέσο πέρασε ειδική πράξη στις 21 Δεκεμβρίου 1926, προάγοντάς τον σε αντιπλοίαρχο και απονέμοντας στον Φλόυντ Μπένετ και σε αυτόν το Μετάλλιο Τιμής, με το οποίο τους παρασημοφόρησε στις 5 Μαρτίου 1927, στον Λευκό Οίκο, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Κάλβιν Κούλιτζ.
Ωστόσο, ήδη από το 1926, διατυπώθηκαν αμφιβολίες και προέκυψαν έντονες διαμάχες σχετικά με το αν ο Μπερντ έφθασε ή όχι στον Βόρειο Πόλο. Το 1958 ο ίδιος ο συνεργάτης του, ο Μπερντ Μπάλχεν, αμφισβήτησε τον ισχυρισμό του Μπερντ με βάση τη γνώση του για την ταχύτητα του αεροπλάνου. Ο Μπάλχεν ισχυρίσθηκε ότι ο Μπένετ του είχε εξομολογηθεί μήνες μετά την πτήση ότι ο Μπερντ και αυτός δεν είχαν φθάσει έως τον πόλο. Ο Μπένετ όμως, που σκοτώθηκε στις 25 Απριλίου 1928 κατά τη διάρκεια επιχειρήσεως για διάσωση αεροσκάφους που είχε πέσει στη Γροιλανδία, αλλά είχε προλάβει να δώσει πολλές συνεντεύξεις και έγραψε άρθρο για την πτήση αυτή, επιβεβαίωνε σε όλα τους ισχυρισμούς του Μπερντ.
Το 1996 δόθηκε στη δημοσιότητα το ημερολόγιο του Byrd της 9ης Μαΐου 1926. Σε αυτό είχαν διαγραφεί (αλλά εξακολουθούν να είναι αναγνώσιμες) μετρήσεις του εξάντα που διαφέρουν σημαντικά από την επίσημη δακτυλογραφημένη έκθεση-αναφορά του Μπερντ στις 22 Ιουνίου προς την Εθνική Γεωγραφική Εταιρεία. Π.χ. ο Μπερντ πήρε μια μέτρηση του ύψους του Ήλιου πάνω από τον ορίζοντα στις 7:07:10 GCT. Το διαγραμμένο ημερολόγιό του δείχνει ότι το φαινομενικό ύψος ήταν 19°25,5', ενώ η μετέπειτα έκθεση-αναφορά του αναφέρει την ίδια στιγμή (7:07:10) φαινόμενο ηλιακό ύψος 18°18'18". Με βάση αυτό και άλλα δεδομένα στο ημερολόγιο, ο Αμερικανός αστρονόμος και ιστορικός Ντένις Ρώλινς (Dennis Rawlins) κατέληξε το 1996 στο συμπέρασμα ότι ο Μπερντ καθοδήγησε με ακρίβεια το αεροσκάφος σε ευθεία γραμμή και κάλυψε περίπου το 80% της αποστάσεως μέχρι τον Πόλο, φθάνοντας σε απόσταση έως 241 χιλιομέτρων από αυτόν, προτού γυρίσει πίσω εξαιτίας διαρροής λαδιού στον κινητήρα. Αργότερα πλαστογράφησε την επίσημη αναφορά του για να υποστηρίξει τον ισχυρισμό του ότι είχε φθάσει στον Βόρειο Πόλο. Ο Ρώλινς προσθέτει ότι τα δεδομένα του εξάντα στη δακτυλογραφημένη επίσημη αναφορά εκφράζονται όλα με ακρίβεια 1 δευτερολέπτου της μοίρας, μια ακρίβεια που δεν ήταν δυνατή με τους εξάντες του Πολεμικού Ναυτικού του 1926, και όχι με αυτή των μετρήσεων εξάντα στο ημερολόγιο του Μπερντ για το 1925 ή για την πτήση του 1926, η οποία ήταν φυσιολογική (μισό ή τέταρτο του 1 λεπτού της μοίρας).
Αν οι Μπερντ και Μπένετ δεν έφθασαν μέχρι τον Πόλο, τότε η πρώτη πτήση ανθρώπων πάνω από τον Βόρειο Πόλο έγινε μόλις λίγες ημέρες αργότερα, στις 12 Μαΐου 1926, με την αποστολή του αερόπλοιου «Νορβηγία», που έφυγε επίσης από τη Σπιτσβέργη, αλλά προσγειώθηκε δύο ημέρες αργότερα στην Αλάσκα. Σε αυτό επέβαιναν ο Νορβηγός Ρόαλντ Άμουνδσεν ως αρχηγός αποστολής, ο Ιταλός σχεδιαστής του αερόπλοιου Ουμπέρτο Νόμπιλε ως πλοηγός και κυβερνήτης, ο Νορβηγός Όσκαρ Βίστινγκ και ο Αμερικανός Λίνκολν Έλσγουορθ.
Η υπερατλαντική πτήση του 1927
Το 1927 ο Μπερντ ανεκοίνωσε ότι είχε τη στήριξη της αμερικανικής «Trans-Oceanic Company» για την ολοκλήρωση πτήσεως πάνω από τον Ατλαντικό Ωκεανό. Ο Μπερντ ήταν ένας από τους πολλούς αεροπόρους που προσπάθησαν τότε να κερδίσουν το Βραβείο Orteig για την πρώτη πτήση χωρίς ενδιάμεση στάση μεταξύ Νέας Υόρκης και Γαλλίας (Παρισίων). Για άλλη μια φορά ο Μπερντ όρισε τον Μπένετ ως επικεφαλής πιλότο του, με τον Νορβηγό Μπερντ Μπάλχεν, τον Μπερτ Ακόστα και τον Τζωρτζ Ο. Νόβιλ (George Otto Noville) ως άλλα μέλη του πληρώματος. Κατά τη διάρκεια δοκιμαστικής απογειώσεως, με τον Άντον Φόκερ στα χειριστήρια και τον Μπένετ στη θέση του συγκυβερνήτη, το αεροπλάνο «America», τύπου Fokker Trimotor, συντρίβεται, τραυματίζοντας σοβαρά τον Μπένετ και ελαφρώς τον Μπερντ. Ενόσω το αεροπλάνο τους επισκευαζόταν, ο Τσαρλς Λίντμπεργκ κέρδισε το βραβείο ολοκληρώνοντας την ιστορική πτήση του στις 21 Μαΐου 1927.
Ο Μπερντ συνέχισε απτόητος την προσπάθειά του να διασχίσει τον Ατλαντικό χωρίς ενδιάμεση στάση, θέτοντας τον Μπάλχεν για να αντικαταστήσει τον Μπένετ, ο οποίος δεν είχε ακόμη αναρρώσει πλήρως από τους τραυματισμούς του, ως επικεφαλής πιλότο. Οι Μπερντ, Μπάλχεν, Ακόστα και Νόβιλ απογειώθηκαν τελικώς από το Ηστ Γκάρντεν Σίτι του Λονγκ Άιλαντ στις 29 Ιουνίου 1927. Στο αεροπλάνο υπήρχε ταχυδρομείο από την Ταχυδρομική Υπηρεσία των ΗΠΑ για να αποδειχθεί η πρακτική αξία τέτοιων πτήσεων. Φθάνοντας πάνω από τη Γαλλία την επόμενη ημέρα, η πυκνή νέφωση τους εμπόδισε να προσγειωθούν στο Παρίσι. Επέστρεψαν στην ακτή της Νορμανδίας και προσγειώθηκαν ανώμαλα κοντά στην παραλία στο Βερ-συρ-Μερ, χωρίς τραυματισμούς, την 1η Ιουλίου 1927. Στη Γαλλία, ο Μπερντ και το πλήρωμά του έγιναν δεκτοί ως ήρωες και ο Μπερντ παρασημοφορήθηκε ως αξιωματικός της Γαλλικής Λεγεώνας της Τιμής από τον Πρωθυπουργό Ρεϋμόν Πουανκαρέ στις 6 Ιουλίου. Αντίστοιχες τιμές τους περίμεναν στη Νέα Υόρκη, στις 19 Ιουλίου.
1η αποστολή και πτήση πάνω από τον Νότιο Πόλο
thumb|upright=1.2|Υπολείμματα του αεροσκάφους με το οποίο ο Μπερντ πέταξε πρώτος πάνω από τον Νότιο Πόλο. Βρίσκονται στα Όρη Ροκφέλερ της Ανταρκτικής (φωτογραφία του 1993). Το 1928 ο Μπερντ ξεκίνησε την πρώτη του αποστολή στην Ανταρκτική με δύο πλοία και τρία αεροπλάνα: Η ναυαρχίδα του Μπέρντ ήταν το «City of New York» και τα αεροσκάφη του ήταν ένα τρικινητήριο «Floyd Bennett» (τύπου Ford Trimotor, πήρε το όνομά του προς τιμή του αποθανόντα πιλότου των προηγούμενων αποστολών του Byrd), ένα νεότευκτο Fairchild FC-2W2 με την ονομασία «Stars And Stripes» (προς τιμή της αμερικανικής σημαίας) και ένα μονοπλάνο τύπου Fokker Universal που ονομαζόταν «Βιρτζίνια» (προς τιμή της πολιτείας όπου γεννήθηκε ο Μπερντ). Στην παγοκρηπίδα του Ρος κατασκευάστηκε ένα στρατόπεδο βάσεως με το όνομα «Μικρή Αμερική» («Little America») και ξεκίνησαν επιστημονικές αποστολές με χιονοπέδιλα, έλκηθρα σκυλιών, μηχανοκίνητα έλκηθρα (σνόουμομπιλ) και αεροπλάνο.
Διεξάχθηκαν φωτογραφικές αποστολές και γεωλογικές έρευνες σε όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού, ενώ διατηρήθηκαν σταθερές ραδιοεπικοινωνίες με τον έξω κόσμο. Μετά τον πρώτο χειμώνα, οι αποστολές τους συνεχίσθηκαν και στις 28 Νοεμβρίου 1929 ξεκίνησε η πρώτη πτήση προς το Νότιο Πόλο. Ο Μπερντ επικεφαλής με τον Μπερντ Μπάλχεν ως κυβερνήτη, τον Χάρολντ Τζουν (Harold June, 1895–1962) ως συγκυβερνήτη και ασυρματιστή, και τον φωτογράφο Άσλεϋ Μακίνλεϋ (Ashley Chadbourne McKinley, 1896-1970) πέταξαν το «Floyd Bennett» μέχρι τον Νότιο Πόλο και επέστρεψαν σε 18 ώρες και 41 λεπτά. Είχαν δυσκολία να αποκτήσουν αρκετό ύψος και έπρεπε να απορρίψουν κενές δεξαμενές καυσίμων, καθώς και τα εφόδια έκτακτης ανάγκης τους, ώστε να φθάσουν στο υψόμετρο του Πολικού Υψίπεδου, αλλά τελικά πέτυχαν να γίνουν οι πρώτοι άνθρωποι που πέταξαν ποτέ πάνω από τον Νότιο Πόλο.
Ως αποτέλεσμα αυτού του επιτεύγματος, ο Μπερντ προάχθηκε σε υποναύαρχο με ειδική πράξη του Κογκρέσου στις 21 Δεκεμβρίου 1929. Καθώς ήταν μόλις 41 ετών εκείνη την εποχή, αυτό τον κατέστησε τον νεότερο σε ηλικία ναύαρχο στην ιστορία του Ναυτικού των ΗΠΑ. Συγκριτικά, κανένας από τους συνσπουδαστές του έτους του στην Αννάπολη δεν έγινε ναύαρχος μέχρι το 1942. Είναι ένας από τους μόλις τρεις μέχρι σήμερα αξιωματικούς (οι άλλοι είναι ο Ντέιβιντ Ντίξον Πόρτερ και ο εξερευνητής της Αρκτικής Ντόναλντ Μπάξτερ Μακμίλαν) που έχουν προαχθεί σε υποναύαρχο του Πολεμικού Ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών, χωρίς να έχουν πάρει πρώτα τον βαθμό του πλοιάρχου. Μετά από ένα ακόμη καλοκαίρι εξερευνήσεων, η αποστολή επέστρεψε στη Βόρεια Αμερική στις 18 Ιουνίου 1930. Σε αντίθεση με την πτήση του 1926, αυτή η αποστολή τιμήθηκε με το χρυσό μετάλλιο της Αμερικανικής Γεωγραφικής Εταιρείας. Επιπλέον, απαθανατίσθηκε στην ταινία ντοκιμαντέρ With Byrd at the South Pole (= «Με τον Μπερντ στον Νότιο Πόλο», 1930), η οποία κάλυψε το ταξίδι του εκεί και τιμήθηκε με Βραβείο «Όσκαρ» φωτογραφίας.
2η αποστολή - «Μόνος»
Στη δεύτερη αποστολή του το 1934, ο Μπερντ επέλεξε να περάσει ολομόναχος πέντε χειμερινούς μήνες λειτουργώντας έναν μετεωρολογικό σταθμό, την «Advance Base», δηλαδή την «Προκεχωρημένη Βάση» (τότε δεν υπήρχαν ακόμα μετεωρολογικά όργανα με αυτόματη καταγραφή για περισσότερο από μία ημέρα). Εκεί κινδύνευσε σοβαρά από τον κακό εξαερισμό της σόμπας του: Καθώς έγραψε ο ίδιος στο βιβλίο του για την περιπέτεια εκείνη, που έχει τον τίτλο «Alone» (= «Μόνος», 1938), είχε να επιλέξει αν θα πέθαινε από δηλητηρίαση από μονοξείδιο του άνθρακα ή από το κρύο. Τα ακατάληπτα ραδιοσήματα από τον Μπερντ άρχισαν τελικά να ανησυχούν τους άντρες στο στρατόπεδο βάσεως, οι οποίοι στη συνέχεια προσπάθησαν να ταξιδέψουν μέχρι την Προκεχωρημένη Βάση. Τα δύο πρώτα ταξίδια απέτυχαν εξαιτίας του σκοταδιού, του χιονιού και μηχανικών προβλημάτων. Τέλος, οι Τόμας Πούλτερ, Ε. Τζ. Δήμας και Έιμορυ Γουέιτ έφθασαν στην Advance Base, όπου βρήκαν τον Μπερντ σε κακή κατάσταση. Οι άνδρες παρέμειναν εκεί μέχρι τις 12 Οκτωβρίου, όταν ένα αεροπλάνο από το στρατόπεδο βάσεως πήρε τον Πούλτερ και τον Μπερντ. Οι υπόλοιποι δύο επέστρεψαν στο στρατόπεδο βάσεως με το χιονοτρακτέρ. Η περιπέτεια απαθανατίσθηκε, εκτός από το βιβλίο, και σε ένα γραμματόσημο των αμερικανικών ταχυδρομείων που εκδόθηκε λίγο αργότερα.
3η αποστολή (1939-1941)
Η τρίτη αποστολή του Μπέρντ στην Ανταρκτική, η «Antarctic Service Expedition», που ξεκίνησε το φθινόπωρο του 1939, ήταν η πρώτη που χρηματοδοτήθηκε και διεξάχθηκε από την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών. Το πρόγραμμά της περιελάμβανε εκτεταμένες μελέτες σε ποικιλία πεδίων πρωτόγνωρη ως τότε στην Ανταρκτική: γεωλογίας-σεισμολογίας, βιολογίας, κοσμικών ακτίνων, γεωμαγνητισμού, μετεωρολογίας και εξερευνήσεων. Το καινοτόμο όχημα «Ανταρκτικό Snow Cruiser» συνόδευσε την αποστολή, αλλά δεν χρησίμευσε σχεδόν καθόλου. Μετά από λίγους μήνες, τον Μάρτιο του 1940, ο Μπερντ ανακλήθηκε σε ενεργό στρατιωτική υπηρεσία, στο Γραφείο του Αρχηγού Ναυτικών Επιχειρήσεων. Η αποστολή συνεχίστηκε στην Ανταρκτική χωρίς αυτόν έως ότου οι τελευταίοι από τους συμμετέχοντες έφυγαν από την ήπειρο στις 22 Μαρτίου 1941.
4η αποστολή (1946-1947)
Η τέταρτη αποστολή, επίσης κρατική, έφερε την κωδική ονομασία «Επιχείρηση Highjump». Οργανώθηκε από τον Μπερντ, αλλά είχε επικεφαλής τον υποναύαρχο Ήθαν Έρικ Λάρσον, και ήταν η μεγαλύτερη έως τότε στην Ανταρκτική, με 15 πλοία, 6 ελικόπτερα, 6 ιπτάμενες λέμβους και 17 άλλα αεροσκάφη. Μάλιστα μεταξύ των πλοίων ήταν το αεροπλανοφόρο «Θάλασσα των Φιλιππίνων», ενώ ρόλο ναυαρχίδας του στολίσκου είχε το «Όρος Όλυμπους». Το συνολικό προσωπικό ήταν πάνω από 4.000.
Ο στολίσκος έφθασε στη Θάλασσα Ρος στις 31 Δεκεμβρίου 1946. Στα πλαίσια της αποστολής έγιναν κυρίως εκτεταμένες αεροπορικές εξερευνήσεις μιας περιοχής που είχε έκταση όσο οι μισές ΗΠΑ. Χαρακτηριστικά, ανακαλύφθηκαν 10 άγνωστες έως τότε οροσειρές. Το 1948 το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ παρήγαγε ένα ντοκιμαντέρ για την αποστολή, με τίτλο The Secret Land, που επίσης τιμήθηκε με Βραβείο «Όσκαρ», αυτή τη φορά Καλύτερου Ντοκιμαντέρ.
Στις 8 Δεκεμβρίου 1954 ο Μπερντ εμφανίσθηκε στην τηλεοπτική εκπομπή Longines Chronoscope και μίλησε για τις αποστολές του στην Ανταρκτική. Ισχυρίσθηκε ότι στο μέλλον η Ανταρκτική θα γινόταν το σημαντικότερο για την επιστήμη μέρος της Γης.
5η αποστολή και θάνατος
thumb|upright|Προτομή του Μπερντ στη [[Βάση ΜακΜέρντο της Ανταρκτικής, έργο του γλύπτη Φέλιξ ντε Γουέλντον]] Παρά το ότι ήταν πλέον μεγάλης ηλικίας, χάρη στο Διεθνές Γεωφυσικό Έτος ο Μπερντ διορίσθηκε υπεύθυνος της Επιχειρήσεως «Deep Freeze I» του 1955–1956, η οποία ίδρυσε μόνιμες αμερικανικές βάσεις στην Ανταρκτική, συγκεκριμένα στο Στενό Μακμέρντο, στον Όρμο των Φαλαινών και στον ίδιο τον Νότιο Πόλο. Αυτό ήταν και το τελευταίο ταξίδι του Μπερντ στην Ανταρκτική και σημάδεψε την απαρχή μιας μόνιμης παρουσίας των ΗΠΑ στην ήπειρο. Ο Μπερντ πέρασε μόνο μία εβδομάδα στην Ανταρκτική, αναχωρώντας για τις Ηνωμένες Πολιτείες στις 3 Φεβρουαρίου 1956. Δεκατρείς μήνες αργότερα πέθανε ήσυχα στον ύπνο του από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 68 ετών, στο σπίτι του στην οδό Μπρίμερ, στο Μπήκον Χιλ της Βοστώνης. Τάφηκε στο Εθνικό Κοιμητήριο του Άρλινγκτον.
Προσωπική ζωή
Στις 20 Ιανουαρίου 1915 ο Μπερντ πήρε ως σύζυγό του τη Μαρί Ντόναλντσον Έιμς, κόρη ενός βιομηχάνου. Αργότερα ονόμασε προς τιμή της μια περιοχή της Ανταρκτικής που είχε ανακαλύψει «Γη Μαρί Μπερντ». Απέκτησαν τέσσερα παιδιά: τον Ρίτσαρντ Ήβλυν Μπερντ τον τρίτο (1920-1988), την Ήβλυν Μπόλινγκ Μπερντ-Κλαρκ, την Κάθριν Άγκνες Μπερντ-Μπρέγιερ και τη Χέλεν Μπερντ-Στάμπλερ. Η Μαρί απεβίωσε το 1974.
Ο Μπερντ ήταν φίλος με τον σχεδόν συνομήλικό του Έντσελ Φορντ και με τον πατέρα του, τον πρωτοπόρο αυτοκινητοβιομήχανο Χένρυ Φορντ, του οποίου ο θαυμασμός για τα πολικά κατορθώματα του Μπερντ βοήθησε τον εξερευνητή να έχει χρηματοδότηση για τις πολικές αποστολές του από την εταιρεία Φορντ.
Ο Μπερντ ήταν ενεργός Μασόνος, αρχικώς στην Ομοσπονδιακή Στοά No. 1, στην Ουάσινγκτον και από τον Σεπτέμβριο του 1928 στη Στοά Κέιν No. 454 στη Νέα Υόρκη, η οποία το 1930 του απένειμε ένα χρυσό μετάλλιο.
Επιπλέον ο Μπερντ ήταν μέλος σε αρκετούς συλλόγους, πατριωτικούς, επιστημονικούς και φιλανθρωπικούς, όπως στη Λέσχη Εξερευνητών, στην Αμερικανική Λεγεώνα και στη National Geographic Society.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εξερευνητές της Ανταρκτικής Κατηγορία:Αμερικανοί εξερευνητές Κατηγορία:Αμερικανοί ναύαρχοι