cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βερχόβνα Ράντα
Εκλογές
Στις εκλογές του 2006 και του 2007, όλοι οι βουλευτές εξελέγησαν σε αναλογική βάση. Όλες οι έδρες χωρίστηκαν μεταξύ των κομμάτων που πέτυχαν ένα εκλογικό όριο 3%. Για τις εκλογές του 2007, το ποσοστό εισόδου στη βουλή δεν άλλαξε, αλλά έγιναν ορισμένες τροποποιήσεις στην εκλογική διαδικασία. Στις εκλογές του 2012 και του 2014 χρησιμοποιήθηκε και πάλι ένα μεικτό σύστημα ψηφοφορίας (50% υπό τους καταλόγους των κομμάτων και 50% υπό τις εκλογικές περιφέρειες απλής πλειοψηφίας) με εκλογικό όριο 5%.
Σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο, οι επόμενες εκλογές για το Βερχόβνα Ράντα θα είναι το 2019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κυβέρνηση της Ουκρανίας Κατηγορία:Κοινοβούλια
Έντμουντ Γκουέν
Ο Έντμουντ Γκουέν (Edmund Gwenn), το πραγματικό όνομα του οποίου ήταν Έντμουντ Τζων Κέλαγουεϊ (Edmund John Kellaway, 26 Σεπτεμβρίου 1877 – 6 Σεπτεμβρίου 1959), ήταν Άγγλος ηθοποιός, γεννημένος στο Γουάνζγουερθ του Λονδίνου. Στον κινηματογράφο η γνωστότερη ερμηνεία του υπήρξε εκείνη του ρόλου του Κρις Κρινγκλ («Άι Βασίλης») στη χριστουγεννιάτικη ταινία Το Θαύμα της 34ης Οδού (1947), για τον οποίο κέρδισε το βραβείο Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου και την αντίστοιχη «Χρυσή Σφαίρα». Βραβεύθηκε με μια δεύτερη Χρυσή Σφαίρα και μια ακόμα υποψηφιότητα για «Όσκαρ» για την κωμωδία του 1950 Ο παραχαράκτης (Mister 880). Εμφανίσθηκε επίσης σε 4 ταινίες του Άλφρεντ Χίτσκοκ. Είχε ωστόσο αρχίσει τη σταδιοδρομία του στο θέατρο και στον βωβό κινηματογράφο.
Ως θεατρικός ηθοποιός, τόσο στο Γουέστ Εντ όσο και στο Μπρόντγουεϊ, ο Γκουέν συνδέθηκε με μεγάλη ποικιλία έργων θεατρικών συγγραφέων της εποχής του, όπως των Τζορτζ Μπέρναρντ Σω, Τζον Γκάλσγουορθυ και Τζ. Μπ. Πρίστλυ. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς το σπίτι του είχε καταστραφεί από τους γερμανικούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς, ο ηθοποιός μετανάστευσε στις ΗΠΑ, όπου είχε μια επιτυχημένη σταδιοδρομία στο Χόλυγουντ και στο Μπρόντγουεϊ. Ωστόσο διετήρησε τη βρετανική υπηκοότητα μέχρι τον θάνατό του, χωρίς να πάρει ποτέ την αμερικανική. Απεβίωσε σε προάστιο του Λος Άντζελες από πνευμονία μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο σε ηλικία 81 ετών. Ο Γκουέν έχει το δικό του αστέρι στη «Λεωφόρο της Δόξας». Μικρότερος αδελφός του ήταν ο επίσης ηθοποιός Άρθουρ Τσέσνι.
Αιμοποίηση
μικρογραφία|350x350εσ|Σχηματική αναπαράσταση της αιμοποίησης. μικρογραφία|280x280εσ|Η σύνθεση του αίματος. Αποτελείται από τον [[Αιματοκρίτης|αιματοκρίτη (ερυθρά αιμοσφαίρια), σταχτί στιβάδα (λευκά αιμοσφαίρια και αιμοπετάλια) και πλάσμα.]] Η αιμοποίηση είναι ο σχηματισμός κυτταρικών συστατικών του αίματος από τα αιμοποιητικά βλαστοκύτταρα. Τα ώριμα κύτταρα που παράγονται είναι τα ερυθροκύτταρα, τα λευκοκύτταρα και τα αιμοπετάλια (θρομβοκύτταρα). Η διαδικασία της αιμοποίησης λαμβάνει χώρα κυρίως στον μυελό των οστών, ο οποίος παράγει όλα τα ερυθρά αιμοσφαίρια, το 60-70% των λευκών αιμοσφαιρίων (δηλαδή τα κοκκιοκύτταρα) και όλα τα αιμοπετάλια. Το λεμφικό σύστημα, ιδιαίτερα ο θύμος αδένας, ο σπλήνας και οι λεμφαδένες, παράγουν το υπόλοιπο 20-30% των λευκών αιμοσφαιρίων. Ειδικότερα, το δικτυοενδοθηλιακό σύστημα του σπλήνα, του ήπατος, των λεμφαδένων και άλλων οργάνων παράγουν τα μονοκύτταρα (4-8% των λευκών αιμοσφαιρίων). Σε ένα υγιές ενήλικο άτομο, παράγονται περίπου 1011-1012 νέα αιμοσφαίρια καθημερινά προκειμένου να διατηρηθούν τα επίπεδα σταθερής κατάστασης της περιφερικής κυκλοφορίας.
Έντμουντ Γκουέν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί βωβών ταινιών Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου
Αιμοποίηση
Η αιμοποίηση συμβαίνει κατά την εμβρυϊκή ανάπτυξη και κατά την ενήλικη ζωή για την παραγωγή και την αναπλήρωση του αίματος. Η μελέτη της αιμοποίησης μπορεί να βοηθήσει τους επιστήμονες και τους κλινικούς γιατρούς να κατανοήσουν καλύτερα τις διαδικασίες πίσω από τις διαταραχές του αίματος και τους καρκίνους. Επιπλέον, τα αιμοποιητικά βλαστοκύτταρα μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως πρότυπο σύστημα για την κατανόηση των ιστικών βλαστοκυττάρων και του ρόλου τους στη γήρανση και στην ογκογένεση.
Η αιμοποίηση είναι μια εξαιρετικά ρυθμιζόμενη διαδικασία και η απορρύθμισή της μπορεί να οδηγήσει σε ανεπάρκειες (π.χ. αναιμία, λευκοπενία, θρομβοπενία) ή σε υπερπαραγωγή (π.χ. αιματολογικές κακοήθειες).
Πρώιμη αιμοποίηση
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Τοποθεσίες αιμοποίησης προ- και μεταγεννητικά. Κατά την εμβρυϊκή ζωή, η παραγωγή των αιμοσφαιρίων ξεκινά στον λεκιθικό ασκό περίπου στις 14-19 ημέρες. Η κυρίαρχη θέση αιμοποίησης κατά το δεύτερο τρίμηνο είναι το ήπαρ. Μετά τους επτά μήνες, αναλαμβάνει ο μυελός των οστών και συνεχίζει να είναι η κυρίαρχη θέση αιμοποίησης στους ενήλικες.
Η πρώιμη αιμοποίηση έχει περιορισμένη λευκοποιητική δραστηριότητα. Αυτό σημαίνει ότι τα μητρικά αντισώματα αποτελούν το βασικό ανοσοποιητικό σύστημα του εμβρύου.
Αιμοποίηση ενηλίκων
Τα πολυδύναμα αιμοποιητικά βλαστοκύτταρα είναι ικανά να δημιουργήσουν δύο ακόμη σειρές βλαστοκυττάτων που ονομάζονται μυελοειδή προγονικά βλαστοκύτταρα και λεμφικά προγονικά βλαστοκύτταρα. Τα λεμφικά βλαστοκύτταρα είναι σε θέση να διαφοροποιηθούν σε μια σειρά από προγονικές κυτταρικές σειρές που τελικά καταλήγουν σε Β κύτταρα, Τ κύτταρα και κύτταρα φυσικούς φονείς. Αντίστοιχα, τα μυελοειδή βλαστοκύτταρα διαφοροποιούνται σε έναν αριθμό διαφορετικών προγονικών κυττάρων που δημιουργούν τις υπόλοιπες σειρές κυττάρων του αίματος, συμπεριλαμβανομένων των ερυθροκυττάρων, των θρομβοκυττάρων (αιμοπεταλίων), των ουδετερόφιλων, των μονοκυττάρων, των βασεόφιλων, και των ηωσινόφιλων.
Aιμοποιητικοί αυξητικοί παράγοντες
μικρογραφία|280x280εσ|Η συμμετοχή των διαφόρων αιμοποιητικών αυξητικών παραγόντων στην αιμοποίηση. Η ρύθμιση της αιμοποίησης εξαρτάται από τους αιμοποιητικούς αυξητικούς παράγοντες, οι οποίοι οδηγούν στον πολλαπλασιασμό και στη διαφοροποίηση των προγονικών κυττάρων. Παραδείγματα αιμοποιητικών αυξητικών παραγόντων αποτελούν:
Η ερυθροποιητίνη είναι απαραίτητη για τον πολλαπλασιασμό και την ωρίμανση των ερυθρών αιμοσφαιρίων. Η απελευθέρωσή της πυροδοτείται από χαμηλή συγκέντρωση αιμοσφαιρίνης στο αίμα. Το γονίδιο για την ερυθροποιητίνη βρίσκεται στο χρωμόσωμα 7 και το προϊόν του είναι μια πολυπεπτιδική ορμόνη 165 αμινοξέων. Η θρομβοποιητίνη παράγεται από το ήπαρ και είναι απαραίτητη για τον έλεγχο της παραγωγής των αιμοπεταλίων.
Γενική εξέταση αίματος
Η γενική εξέταση αίματος είναι μια απαραίτητη εξέταση αίματος, η οποία μετρά μια σειρά παραμέτρων που μας βοηθούν να ερμηνεύσουμε τη λειτουργία του αίματος και του μυελού των οστών. Η εξέταση αυτή μας δίνει μια σειρά από τιμές. Οι βασικές τιμές περιλαμβάνουν τη συγκέντρωση αιμοσφαιρίνης, τον αριθμό των λευκοκυττάρων και των αιμοπεταλίων. Άλλες τιμές βοηθούν στην περαιτέρω διαφοροποίηση του τύπου της παθολογίας. Οι τιμές αναφοράς που υπάρχουν σε μια τυπική εξέταση αίματος περιλαμβάνουν:
Πηγές
Κατηγορία:Αίμα Κατηγορία:Αιματολογία Κατηγορία:Ιστολογία
Τζακ Ράγκλαντ
Ο Τζακ Ουίλιαμσον Ράγκλαντ (9 Οκτωβρίου 1913 – 14 Ιουνίου 1996) ήταν Αμερικανός καλαθοσφαιριστής, που αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936.
Ήταν μέλος της αμερικανικής ομάδας μπάσκετ, η οποία κέρδισε το χρυσό μετάλλιο. Έπαιξε δύο αγώνες συμπεριλαμβανομένου του τελικού.
Έπαιξε και στο κολλεγιακό μπάσκετ με το Κρατικό πανεπιστήμιο της Ουιτσίτα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Εθνικός Αμαλιάδας
Ο Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Όμιλος Εθνικός Αμαλιάδας αποτελούσε ποδοσφαιρικό σωματείο από την πόλη της Αμαλιάδας. Η ομάδα δραστηριοποιήθηκε από τις αρχές τις δεκαετίας του 1930 και είχε βασικό ανταγωνιστή την έτερη ομάδα της πόλης Λευκό Αστέρα, καθώς και τις ομάδες Ηρακλή και Εθνικό Πύργου. Οι αγώνες μεταξύ των δύο ομάδων χώριζαν την πόλη στα δύο καθώς και οι δύο ομάδες είχαν τους φίλους τους, μάλιστα τον Εθνικό προτιμούσαν και αρκετοί εθνικόφρονες σύμφωνα με μαρτυρίες των παλαιότερων. Την περίοδο 1962-63 οι ομάδες της Αμαλιάδας θα ενωθούν σχηματίζοντας τον Κόροιβο, μετά από λίγο καιρό όμως η ομάδα του Εθνικού θα επαναλειτουργήσει. Η ομάδα του Εθνικού πρωταγωνίστησε στο τοπικό ποδόσφαιρο, η πρώτη διάκριση θα ερχόταν την περίοδο 1979-80 όταν και θα κατακτούσε το κύπελλο Ηλείας νικώντας στον τελικό την ομάδα του Παμβουπρασιακού Βάρδας με σκορ 4-1. Την περίοδο 1983-84 θα τερματίσει πρώτος στον δεύτερο όμιλο της Α κατηγορίας Ηλείας και θα αντιμετωπίσει τον Εθνικό Πύργου '79, ο οποίος είχε τερματίσει πρώτος στον πρώτο όμιλο, σε αγώνα μπαράζ στο γήπεδο της Ζαχάρως τον οποίο και θα νικήσει με σκορ 1-0 κατακτώντας έτσι το πρωτάθλημα Ηλείας. Ο Εθνικός έχει επίσης συμμετάσχει 3 φορές στην Δ εθνική κατηγορία, την περίοδο 1982-83 (4ος όμιλος), 1984-85 (4ος όμιλος) και 1985-86 (4ος όμιλος).
Η τελευταία παρουσία του Εθνικού στα πρωταθλήματα ήταν τη σεζόν 2015-16, αγωνιζόμενος στο πρωτάθλημα της Α2 Κατηγορίας Ηλείας. Έκτοτε παραμένει ανενεργός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ηλείας
Πανδημία COVID-19 στη Βουλγαρία
Η Πανδημία COVID-19 στη Βουλγαρία είναι μέρος της παγκόσμιας πανδημίας της νόσου του κορανοϊού 2019 (COVID-19) που προκαλείται από σοβαρό οξέος αναπνευστικό σύνδρομο (SARS-CoV-2). Ο ιός επιβεβαιώθηκε ότι εξαπλώθηκε στη Βουλγαρία όταν επιβεβαιώθηκαν οι πρώτες περιπτώσεις της χώρας, ενός 27χρόνου άνδρα από το Πλέβεν και μιας 75χρονης γυναίκας από το Γκάμπροβο, στις 8 Μαρτίου 2020. Κανείς από τους δύο δεν είχε ταξιδέψει σε περιοχές με γνωστές περιπτώσεις κορανοϊού, κάτι που ίσως οφείλεται στο ότι η τεστ PCR που χρησιμοποιήθηκε είναι ανεπαρκής. Ο άνδρας έδειξε θετικός στον ιό αφοτού νοσηλεύτηκε για αναπνευστική λοίμωξη και οι αρχές ανακοίνωσαν σχέδια για τεστ πολλών ατόμων που ήρθαν σε επαφή με τα δύο άτομα.
Δύο άλλα δείγματα στο Πλέβεν και στο Γκάμπροβο βρέθηκαν θετικά στις 8 Μαρτίου. Ο ασθενής νούμερο μηδέν παραμένει άγνωστος.
Όταν ο αριθμός των ασθενών στη χώρα είχε φτάσει τους 23, το βουλγαρικό κοινοβούλιο ψήφισε ομόφωνα να κηρύξει στη Βουλγαρία κατάσταση έκτακτης ανάγκης από τις 13 Μαρτίου έως τις 13 Απριλίου.
Επεβλήθηκε 14 ημέρες προληπτικής καραντίνας για τους πολίτες που ήρθαν σε επαφή με έναν ασθενή που είχε τον COVID-19 ή που επέστρεψαν από μια υπερπόντια περιοχή με μεγάλο αριθμό περιπτώσεων. Για τους ασθενείς που ήταν θετικοί στον ιό, επεβλήθηκε καραντίνα 21 ημερών στο σπίτι. Αυτό το χρονικό διάστημα προσμετράται από την ημέρα που το επόμενο τεστ βγει αρνητικό αφοτού έχουν υποβληθεί σε θεραπεία σε νοσοκομείο ή στο σπίτι. Όταν ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) διαπίστωσε ότι ο ιός COVID-19 είναι πιο ανθεκτικός από ό, τι έδειξαν τα αρχικά δεδομένα, το Εθνική Επιτροπή Διαχείρισης Κρίσεων αύξησε τις μέρες καραντίνας στα σπίτια κατά μία εβδομάδα σε 28 ημέρες. Με τη συνεχιζόμενη αύξηση των περιπτώσεων του COVID-19 σε καθημερινή βάση, η βουλγαρική κυβέρνηση ζήτησε την 1η Απριλίου από το Κοινοβούλιο να παρατείνει την κατάσταση έκτακτης ανάγκης κατά ένα μήνα έως τις 13 Μαΐου.
Από την 1η Φεβρουαρίου 2021, υπάρχουν 218.748 επίσημα επιβεβαιωμένα κρούσματα σε όλες τις επαρχίες της Βουλγαρίας, με 9.045 καταγεγραμμένους θανάτους και 187.052 εξιτήρια. Συνολικά 1.391.560 τεστ PCR (ή 201.163 ανά εκατομμύριο πολίτες) είχαν πραγματοποιηθεί έως την 1η Φεβρουαρίου, με το 15,71% να είναι θετικά.
Ιστορικό
Μια εθνική επιτροπή διαχείρισης κρίσεων συγκροτήθηκε από τη βουλγαρική κυβέρνηση στις 5 Μαρτίου για να αντιμετωπίσει την πανδημία του κοροναϊού. Η κυβέρνηση διόρισε ως Πρόεδρο της Επιτροπής τον Γενικό Καθηγητή γιατρό Βεντσισλάβ Μουταφτσίσκι, ο οποίος είναι Διευθυντής της Στρατιωτικής Ιατρικής Ακαδημίας και ο πιο ανώτερος ιατρικός αξιωματικός των Βουλγαρικών Ένοπλων Δυνάμεων. Είναι χειρουργός του στομάχου και δεν γνωρίζει τίποτα για τους ιούς. Η Στρατιωτική Ιατρική Ακαδημία συνδυάζει τις στρατιωτικές ιατρικές υπηρεσίες της χώρας στο σύνολό τους με πολλά νοσοκομεία στην πρωτεύουσα Σόφια και σε όλη τη χώρα. Ταυτόχρονα, είναι ένα από τα κορυφαία ιατρικά ιδρύματα της χώρας και διαθέτει μεγάλη ικανότητα ιατρικής θεραπείας και τεχνογνωσία.
Η Επιτροπή διαχείρισης κρίσεων διαδραματίζει άμεσο επιχειρησιακό ρόλο στη διαχείριση της κρίσης και οι αποφάσεις του εφαρμόζονται με εκτελεστικές εντολές του Πρωθυπουργού της Βουλγαρίας και του Υπουργού Υγείας της χώρας.
Στις 23 Μαρτίου διορίστηκε από τον Πρωθυπουργό ένα ξεχωριστό Ιατρικό Συμβούλιο για την αντιμετώπιση της πανδημίας του κορανοϊού. Το συμβούλιο προεδρεύθηκε από τον καθηγητή Κόστα Κοστώφ, έναν κορυφαίο έμπειρο πνευμονολόγο. Η αποστολή του συμβουλίου ήταν να παρέχει στην κυβέρνηση συμπληρωματικές προτάσεις ανάλυσης και δράσης και στο ευρύ κοινό για επαγγελματική καθοδήγηση και ενημέρωση. Σε αντίθεση με την Εθνική Επιτροπή Διαχείρισης Κρίσεων, η οποίο είναι ένα επίσημο εθνικό όργανο με εκτελεστική εξουσία και καθήκοντα, το συμβούλιο είχε ως επί το πλείστον συμβουλευτικό ρόλο βασισμένο στη γνώση. Στις 4 Απριλίου το Ιατρικό Συμβούλιο διαλύθηκε, αφού πέτυχε τον σκοπό του, σύμφωνα με τον πρόεδρό του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανδημία κορονοϊού 2019–20 ανά χώρα
Τσάβορι
Το Τσάβορι (σερβικά κυριλλικά: Чавори) είναι χωριό στα νοτιοδυτικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Κότορ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Κότορ
Μικρονήσι Ηρακλείου
Το Μικρονήσι ή Άγιος Παύλος ή Γαϊδουρονήσι  είναι νησίδα της νότιας Κρήτης, ανατολικά από το ακρωτήριο Λίθινο, απέναντι από τους Καλούς Λιμένες. Επάνω της υπάρχουν εγκαταστάσεις για τον ανεφοδιασμό ποντοπόρων πλοίων. Απογράφεται ως ξεχωριστός οικισμός από το 1981 στην κοινότητα Πηγαϊδακίων ενώ στην απογραφή του 2011 δεν απογράφησαν κάτοικοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησίδες της Κρήτης
Ιωάννης Αλβέρτος του Μεκλεμβούργου
O Ιωάννης-Αλβέρτος, γερμ. Johann-Albrecht (8 Δεκεμβρίου 1857 - 16 Φεβρουαρίου 1920) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν πρίγκιπας (δούκας ως προς τον τίτλο μόνο) του Μεκλεμβούργου-Σβερίν. Έγινε αντιβασιλιάς του μεγάλου δουκάτου του Μεκλεμβούργου-Σβερίν κατά την ανηλικιότητα του ανιψιού του Φρειδερίκου-Φραγκίσκου Δ΄.
Βιογραφία
Ήταν ο τρίτος γιος του Φρειδερίκου-Φραγκίσκου Β΄ μεγάλου δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και της Αυγούστας, κόρης του Ερρίκου ΝΙΓ΄ πρίγκιπα του Ρόις-Κέστριτς.
Το 1920 απεβίωσε στο ανάκτορο Βίλιγκρατ, κοντά στο Λύμπστορφ σε ηλικία 63 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1886 την Ελισάβετ-Σύβιλλα των Βέττιν, κόρη του Καρόλου-Αλεξάνδρου μεγάλου δούκα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ.
Το 1908 απεβίωσε η Ελισάβετ-Σύβιλλα και ο Ιωάννης-Αλβέρτος έκανε δεύτερο γάμο το 1909 με την Ελισάβετ, κόρη του Μπότο πρίγκιπα του Στόλμπερκ-Ρόσσλα. Δεν απέκτησε απογόνους από τους γάμους του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Φλέγων (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Φλέγων μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω θέματα:
Τεξ Γκίμπονς
Ο Τεξ Γκίμπονς (7 Οκτωβρίου 1907 – 30 Μαΐου 1984) ήταν Αμερικανός καλαθοσφαιριστής που αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936.
Ήταν ο αρχηγός της αμερικανικής ομάδας μπάσκετ το 1936, η οποία κέρδισε το χρυσό μετάλλιο. Έπαιξε έναν αγώνα.
Είναι επίσης ο πατέρας του Μάικλ, του Ντόναλντ και του παιδαγωγού Ουίλιαμ Γκίμπονς, ο οποίος επίσης αποφοίτησε από το Πανεπίστήμιο Μπράουν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές
Φράνσις Τζόνσον (καλαθοσφαίριση)
Ο Φράνσις Λι Τζόνσον (5 Αυγούστου 1910 - 18 Απριλίου 1997) ήταν ένας Αμερικανός παίκτης μπάσκετ που αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1936 στο Βερολίνο.
Ήταν μέλος της αμερικανικής ομάδας μπάσκετ, η οποία κέρδισε το χρυσό μετάλλιο. Έπαιξε δύο αγώνες συμπεριλαμβανομένου του τελικού.
Έπαιξε και στο κολλεγιακό μπάσκετ με το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Ουιτσίτα όπου ο αδελφός του Τζιν ήταν προπονητής από το 1928-1933.
Αλλαγές γεωγραφικών ονομάτων στην Ελλάδα
δεξιά|μικρογραφία|Χάρτης της Ελλάδας Το ελληνικό κράτος έχει αντικαταστήσει πολλά γεωγραφικά και τοπογραφικά ονόματα μη-ελληνικής καταγωγής με ελληνικά ονόματα ως μέρος της πολιτικής και της ιδεολογίας του Εξελληνισμού. Ο κύριος στόχος της πρωτοβουλίας ήταν να αφομοιωθούν ή να αποκρυφθούν τοπωνύμια που κρίθηκαν ξένα και διχαστικά εναντίον της ελληνικής ενότητας ή θεωρήθηκαν ως "κακά ελληνικά". Τα ονόματα που θεωρήθηκαν ξένα ήταν συνήθως τουρκικής, αλβανικής και Σλαβικής προέλευσης. Οι περισσότερες αλλαγές τοπωνυμίων έγιναν στην βόρεια Ελλάδα και σε περιοχές όπου κατοικούσαν Αρβανίτες στην κεντρική Ελλάδα. Επίσης, τοπωνύμια ελληνικής καταγωγής μετονομάστηκαν σε τοπωνύμια με καταβολές από την Κλασική Ελλάδα.
Η πολιτική άρχισε μετά την ανεξαρτησία της Ελλάδας από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στις αρχές της δεκαετίας του 1830. Συνεχίστηκε κατά την εδαφική επέκταση της Ελλάδας και συνέχισε στην ελληνική Δημοκρατία.
Διαβάστε επίσης
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ελλάδας
Φλέγων ο Τραλλιανός
Ο Φλέγων ο Τραλλιανός (2ος αιώνας) ήταν Έλληνας συγγραφέας και απελεύθερος του αυτοκράτορα Αδριανού, με καταγωγή από τις Τράλλεις. Το κύριο έργο για το οποίο είναι γνωστός είναι η ιστορική 16τομη πραγματεία η οποία κάλυπτε από την 1η έως και την 229η διοργάνωση (776 π.Χ. έως 137 μ.Χ.) των αρχαίων ολυμπιακών αγώνων. Αποσπάσματα του έργου διασώζονται μέσω της Παντοδαπής ιστορίας του Ευσέβιου της Καισαρείας, τα γραπτά του Φώτιου Α´, και τα γραπτά του Γεωργίου Σύγκελου.
Άλλα έργα που του αποδίδονται είναι:
Αναφορά στον Φλέγοντα υπάρχει από τον θεολόγο Ωριγένη (182 - 254) στο Κατὰ Κέλσου ο οποίος αναφέρει πως ο Φλέγων έκανε αναφορές στον Χριστό στον 14ο τόμο του έργου σχετικά με τους ολυμπιονίκες, και περιέγραφε πως ο Χριστός ήταν σε θέση να προβλέπει μελλοντικά γεγονότα όπως εκλείψεις και σεισμούς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Ολυμπιακοί Αγώνες Κατηγορία:Αρχαία Ρώμη Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γεωγράφοι
Αδόλφος Φρειδερίκος του Μεκλεμβούργου
Ο Αδόλφος-Φρειδερίκος, γερμ. Adolf-Friedrich (10 Οκτωβρίου 1873 - 5 Αυγούστου 1969) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν πρίγκιπας (δούκας ως προς τον τίτλο μόνο) του Μεκλεμβούργου. Έγινε εξερευνητής στην Αφρική, κυβερνήτης στην αποικία του Τόγκο, δούκας της Ηνωμένης Βαλτικής (Λιβονίας) για 23 ημέρες (5-28 Νοεμβρίου 1918) και πρόεδρος της Ολυμπιακής Επιτροπής της Δ. Γερμανίας (1949-51).
Βιογραφία
Ήταν ο πέμπτος γιος του Φρειδερίκου-Φραγκίσκου Β΄ μεγάλου δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και της Μαρίας, κόρης του Αδόλφου πρίγκιπα του Σβάρτσμπουρκ-Ρούντολστατ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1917 τη Βικτωρία-Φεοντόρα, κόρη του Ερρίκου ΚΖ΄ πρίγκιπα του Ρόις-Νεοτέρου Κλάδου και είχε τέκνο:
Την επόμενη ημέρα της γέννησης απεβίωσε η Βικτωρία-Φεοντόρα και ο Αδόλφος-Φρειδερίκος το 1924 έκανε δεύτερο γάμο με την Ελισάβετ, κόρη του Μπότο πρίγκιπα του Στόλμπερκ-Ρόσσλα· δεν απέκτησαν απογόνους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Κωνσταντία (αποσαφήνιση)
Με το όνομα αυτό υπάρχουν τα κάτωθι πρόσωπα:
Κατηγορία:Αποσαφήνιση
Χαν (Κότορ)
Το Χαν (σερβικά κυριλλικά: Хан) είναι χωριό στα νοτιοδυτικά του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Κότορ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Κότορ
ΙΦΚ Έστερσουντ
Η ΙΦΚ Έστερσουντ είναι αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στο άθλημα του ποδοσφαίρου, με έδρα το Έστερσουντ της Σουηδίας. Στο παρελθόν διέθετε και τμήμα καλαθοσφαίρισης.
Γυναικών
Η ομάδα των γυναικών αγωνίστηκε στην πρώτη κατηγορία της Σουηδίας το 1978. Αγωνίζεται πλέον στην 1η Κατηγορία Βορρά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Σουηδίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1891 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Σουηδίας
Ρόμαν Σέμπρλε
Ο Ρόμαν Σέμπρλε (τσεχικά: Roman Šebrle, γεννήθηκε 26 Νοεμβρίου 1974) είναι Τσέχος πρώην αθλητής του δεκάθλου. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους του αγωνίσματος όλων των εποχών. Χρυσός Ολυμπιονίκης το 2004, είναι πρώην κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ στο δέκαθλο. Το 2001 έγινε ο πρώτος αθλητής που συγκέντρωσε πάνω από 9.000 βαθμούς, σημειώνοντας ρεκόρ με 9.026, διαδεχόμενος τον συμπατριώτη του Τόμας Ντβόρακ, ο οποίος είχε πετύχει 8.994 βαθμούς δύο χρόνια νωρίτερα.
Κατετάγη δεύτερος στο δέκαθλο κατά τη διάρκεια των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2000, ο Σέμπρλε κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Η παράδοση υπαγορεύει ο νικητής του δεκάθλου να κατέχει τον τίτλο του «Σπουδαιότερου Αθλητή του Κόσμου». Μια ομάδα ειδικών που συγκλήθηκε από την εφημερίδα The Wall Street Journal το 2008 κατέταξε επίσης τον Τσέχο ως τον καλύτερο αθλητή όλων των αθλημάτων στον κόσμο την εποχή εκείνη.
Πρώτα χρόνια
Ξεκίνησε να ασχολείται με τον αθλητισμό στη γενέτειρά του ως ποδοσφαιριστής. Ήταν αφοσιωμένος σε αυτό το άθλημα μέχρι τα 19 του χρόνια. Ξεκίνησε να ασχολείται με τον κλασικό αθλητισμό το 1990 και από το 1995 εντάχθηκε στη Ντούκλα Πράγας και από τότε άρχισε να ασχολείται σοβαρά με το δέκαθλο. Αρχικά ήταν αθλητής του άλματος εις ύψος, αργότερα μεταπήδησε στους συνδυασμένους αγώνες και το 1996 πέτυχε επίδοση πάνω από 8.000 βαθμούς για πρώτη φορά, φτάνοντας τους 8.210 βαθμούς σε συνάντηση στίβου στην Πράγα. Η πρώτη του μεγάλη επιτυχία ήρθε το 1997, με τη νίκη του στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Στίβου των πολυαγωνισμάτων, όταν κέρδισε το χρυσό μετάλλιο όπως και στην Πανεπιστημιάδα στη Σικελία. Την ίδια χρονιά ήταν 9ος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Αθήνας. Το 1999 σημείωσε επιτυχία στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στο Μαεμπάσι, όπου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο έπταθλο, και ένα χρόνο αργότερα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στη Γάνδη, όπου κέρδισε το αργυρό.
Τα χρόνια των μεγάλων επιτυχιών
Μέχρι το τέλος της δισκοβολίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 στο Σίδνεϊ, αφού ο Εσθονός Έρκι Νουλ κέρδισε τρεις φορές κόκκινη σημαία από τον κριτή της δισκοβολίας, φαινόταν ότι ο Ρόμαν Σέμπρλε βρισκόταν στην πορεία για το χρυσό μετάλλιο. Ωστόσο, ο διαιτητής του αγώνα ακύρωσε την απόφαση και ο Σέμπρλε πήρε τελικά το αργυρό με 8.606 βαθμούς.
Τον Μάρτιο του 2001 κέρδισε την πρώτη μεγάλη διοργάνωση – το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στη Λισαβόνα – και τον Μάιο συγκλόνισε τον κόσμο με ένα νέο παγκόσμιο ρεκόρ με 9.026 βαθμούς, σηματοδοτώντας την πρώτη φορά που ένας αθλητής του δεκάθλου ξεπερνούσε το περίφημο όριο των 9.000 βαθμών. Ήταν εντυπωσιακός κατά τη διάρκεια αυτών των δύο ημερών αγώνων, ισοφαρίζοντας στα 100 μέτρα την καλύτερη προσωπική του επίδοση με 10,64 δευτερόλεπτα πριν πηδήξει 8,11 μέτρα στο άλμα εις μήκος, 47,92 μ. στη δισκοβολία, 70,16 μ. στον ακοντισμό και χρόνο 4:21,98 στα 1.500 μ. καθ' οδόν για την ιστορική του νίκη. Έγινε έτσι το φαβορί για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα αργότερα εκείνο το έτος, αλλά οι τραυματισμοί στην κνήμη και τους προσαγωγούς του έδειξαν ότι δεν ήταν στα καλύτερά του στο Έντμοντον και τερμάτισε στη 10η θέση. Η υπέρβαση αυτού του αόρατου φράγματος ενέπνευσε ακόμα και τον μετέπειτα δύο φορές χρυσό Ολυμπιονίκη Άστον Ίτον να τον ευχαριστήσει λέγοντας: «Εξαιτίας σου τώρα όλοι στοχεύουμε ψηλότερα. Θα είσαι πάντα ο πρώτος που μας ενέπνευσε όλους».
αριστερά|μικρογραφία| Ο Σέμπρλε πανηγυρίζει στην [[Οσάκα, 2007]] Τα καλύτερα αποτελέσματα του Σέμπρλε σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ήταν το χρυσό το 2007 (Οσάκα), το αργυρό το 2003 (Παρίσι) και το 2005 (Ελσίνκι). Σημείωσε επίσης επιτυχία στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στο έπταθλο, παίρνοντας το χρυσό το 2001 (Λισαβόνα) και το 2004 (Βουδαπέστη, καταρρίπτοντας το ευρωπαϊκό ρεκόρ με 6.438 βαθμούς) και το χάλκινο το 1999 (Μαεμπάσι), το 2003 (Μπέρμιγχαμ) και το 2006 (Μόσχα). Το 2005 κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στο έπταθλο (Μαδρίτη), το 2006 το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο δέκαθλο για δεύτερη φορά (Γκέτεμποργκ) και το 2007 πήρε το τρίτο του Ευρωπαϊκό χρυσό κλειστού στίβου (Μπέρμιγχαμ).
Το άθροισμα των προσωπικών του καλύτερων επιδόσεων σε επιμέρους αγωνίσματα είναι 9.326 βαθμοί (ο τρίτος καλύτερος όλων των εποχών μετά τον Νταν Ο΄ Μπράιαν και τον Μάικ Σμιθ). Είναι ο μόνος δεκαθλητής που τερμάτισε 40 αγώνες δεκάθλου με βαθμολογία πάνω από 8.000 βαθμούς και 20 αγώνες με πάνω από 8.500 (ώς τον Οκτώβριο 2007). Ο Σέμπρλε ψηφίστηκε επίσης ο Κορυφαίος Τσέχος Αθλητής του Στίβου της Χρονιάς πέντε συνεχόμενες φορές (2002–2006),  και το 2004 έλαβε τον τίτλο του Τσέχου Αθλητή της Χρονιάς. Το 2002 έλαβε το Τρόπαιο Guth-Jarkovský για το παγκόσμιο ρεκόρ του, το οποίο απονέμεται από την Τσεχική Ολυμπιακή Επιτροπή για την καλύτερη επίδοση Τσέχου αθλητή που επιτεύχθηκε την προηγούμενη χρονιά.
Τραυματισμός και τα τελευταία χρόνια
Στις 22 Ιανουαρίου 2007, ο Σέμπρλε τραυματίστηκε από ένα ακόντιο που πέταξε μια Νοτιοαφρικανή ακοντίστρια (Σουνέτ Βίλχοεν), από απόσταση 55 μέτρων ενώ προπονούταν στη Νότια Αφρική. Το ακόντιο τρύπησε την άκρη του δεξιού ώμου του από μπροστά, 12 εκατοστά σε βάθος. Σοκαρισμένος, ο Σέμπρλε έβγαλε αμέσως το ακόντιο, κάτι που θα μπορούσε να είχε προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερη ζημιά. Ωστόσο, δεν προκάλεσε σοβαρό τραυματισμό, γιατί γλίστρησε ανάμεσα σε έναν μυ και το δέρμα του. Μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο, αλλά έφυγε σύντομα με μόλις έντεκα ράμματα. Ωστόσο, περιορίστηκε στις προπονήσεις για κάποιο χρονικό διάστημα, ειδικά στο άλμα επί κοντώ. Αργότερα δήλωσε ότι ήταν μόλις 20 εκατοστά μακριά από το θάνατο και ένα εκατοστό από έναν τραυματισμό που θα έδινε τέλος στην καριέρα του.
Ο τραυματισμός επηρέασε την μετέπειτα καριέρα του και το 2008 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου βρέθηκε στην έκτη θέση με 8.241 βαθμούς. Ένα χρόνο αργότερα (8 Μαρτίου 2009) κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο έπταθλο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου στο Τορίνο με επίδοση 6.142 βαθμών. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Βερολίνο την ίδια χρονιά όμως τερμάτισε στην 11η θέση με επίδοση 8.266 βαθμούς. Τελευταία του σημαντική διάκριση ήταν στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου του 2011 που κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο. Τον Ιούνιο του 2012 κατέκτησε την έκτη θέση στο δέκαθλο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Ελσίνκι με επίδοση 8.052 βαθμούς. Ήταν ήδη ο 49ος αγώνας στην καριέρα του με επίδοση πάνω από 8.000 βαθμούς. Με αυτή την επίδοση προκρίθηκε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου του 2012. Απέτυχε εκεί συμμετέχοντας μόνο σε ένα αγώνισμα και αυτό ήταν τελικά το τελευταίο του δέκαθλο στην καριέρα του σε ηλικία 38 ετών. Τον Ιούνιο του 2013 αποχώρησε οριστικά από την ενεργό δράση μετά από περαιτέρω προβλήματα τραυματισμών. Το 2012 το στάδιο της ιδιαίτερης πατρίδας του μετονομάστηκε προς τιμή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τσέχοι δεκαθλητές Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 1997 Κατηγορία:Αργυροί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Τσέχοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2004 Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2008 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Τέοντορ Σβέντμπεργκ
Οικογένεια και σπουδές
Ο Σβέντμπεργκ γεννήθηκε στο Βάλμπο της Σουηδίας και ήταν γιος της Αουγκούστα Άλστερμαρκ και του Ελίας Σβέντμπεργκ. Μεγαλώνοντας, ο Τεοντόρ ευχαριστιόταν να ασχολείται με τη βοτανική και άλλες φυσικές επιστήμες. Στο γυμνάσιο ο Τέοντορ διεξήγαγε δική του εργαστηριακή έρευνα και εκτελούσε επιστημονικές επιδείξεις. Μετά το σχολείο εισάχθηκε σε ένα πρόγραμμα χημείας στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα. Πήρε πτυχίο το 1905, μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδικεύσεως (master) το 1907 και διδακτορικό το 1908.
Τιμητικές διακρίσεις
Εκτός από το Βραβείο Νόμπελ Χημείας, το οποίο του δόθηκε το 1926, ο επιστήμονας είχε και άλλες τιμητικές διακρίσεις, μερικές από τις οποίες είναι και οι παρακάτω:
Προσωπική ζωή
Ο Τεοντόρ Σβέντμπεργκ είχε αρκετούς γάμους και απέκτησε συνολικά 12 τέκνα. Πέθανε στο Ερεμπρού της Σουηδίας σε ηλικία 86 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί χημικοί Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Χημείας Κατηγορία:Σουηδοί νομπελίστες Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Ουψάλα
Παύλος Φρειδερίκος του Μεκλεμβούργου (1852-1923)
Ο Παύλος Φρειδερίκος (γερμ. Paul Friedrich, 19 Σεπτεμβρίου 1852 - 17 Μαΐου 1923) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν πρίγκιπας (δούκας ως προς τον τίτλο μόνο) του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και στρατηγός του ιππικού της χώρας του.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φρειδερίκου Φραγκίσκου Β΄ του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και της Αυγούστας, κόρης του Ερρίκου ΝΙΓ΄ του Ρόις-Κέστριτς.
Το 1923 απεβίωσε στο Λούντβιχσλουστ σε ηλικία 71 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1881 την εξαδέλφη του Μαρία, κόρη του Χούγκο του Βίντις-Γκρετς, και της Λουίζας (κόρης του Παύλου Φρειδερίκου του Μεκλεμβούργου-Σβερίν). Είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Παύλος Φρειδερίκος του Μεκλεμβούργου (1882-1904)
Ο Παύλος-Φρειδερίκος, γερμ. Paul-Friedrich (12 Μαΐου 1882 - 21 Μαΐου 1904) από τον Οίκο του Μεκλεμβούργου ήταν πρίγκιπας (δούκας ως προς τον τίτλο μόνο) του Μεκλεμβούργου-Σβερίν.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Παύλου-Φρειδερίκου πρίγκιπα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν και της Μαρίας, κόρης του Χούγκο πρίγκιπα του Βίντις-Γκρετς.
Το 1904 απεβίωσε στο Κηλ/Κίελο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν σε ηλικία 22 ετών.
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μεκλεμβούργου
Ανώτατη Διοίκηση Ενώσεων Δημοσίων Υπαλλήλων
300px|μικρογραφία|Το έμβλημα της ΑΔΕΔΥ Η Ανώτατη Διοίκηση Ενώσεων Δημοσίων Υπαλλήλων (ΑΔΕΔΥ) είναι συνδικάτο των εργαζομένων του ελληνικού δημοσίου τομέα.
Η ΑΔΕΔΥ ιδρύθηκε τον Μάιο του 1926 ως Συνομοσπονδία Δημοσίων Υπαλλήλων Ελλάδος η δραστηριότητα της οποίας ανεστάλη κατά τη διάρκεια του καθεστώτος Μεταξά και επανιδρύθηκε τον Δεκέμβριο του 1947 ως ΑΔΕΔΥ.
Τα μέλη της ΑΔΕΔΥ αποτελούν οι υπάλληλοι των υπηρεσιών του δημοσίου, των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου και των ΟΤΑ. Ο αριθμός των μελών της υπολογίζεται σε περίπου 311.000 και συνολικά οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι 565.454. Η συνομοσπονδία περιλαμβάνει 46 συνδικάτα. Υπάρχουν 47 περιφερειακά γραφεία. Η ηγεσία ανήκει στην Εκτελεστική Επιτροπή, η οποία αποτελείται από 17 μέλη: επτά από τα αριστερά κόμματα (τρία από τον ΣΥΡΙΖΑ, δύο από το ΚΚΕ, δύο από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ), έξι από το ΠΑΣΟΚ και τέσσερα από τη δεξιά (Νέα Δημοκρατία).
Η ΑΔΕΔΥ είναι μετά την ΓΣΕΕ, η δεύτερη μεγαλύτερη συνδικαλιστική οργάνωση στην Ελλάδα. Η ΑΔΕΔΥ είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων.
Ιστορία
Το συνδικαλιστικό κίνημα των δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα άρχισε να οργανώνεται από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Μεταξύ 1870 και 1880 δημιουργήθηκαν οι πρώτες ενώσεις των διαφόρων κλάδων του δημοσίου. Στη συνέχεια, ήταν απαραίτητος ο συντονισμός των ενεργειών όλων αυτών των φορέων. Έτσι, στις 2 Μαΐου 1926 ιδρύθηκε η Συνομοσπονδία Δημοσίων Υπαλλήλων Ελλάδος (ΣΔΥΕ) με έδρα την Αθήνα, η οποία όμως το 1931 διαλύθηκε δυνάμει νόμου που περιόριζε το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι των δημοσίων υπαλλήλων, εξουσιοδοτώντας μόνο συνδικαλιστικές οργανώσεις ανά κλάδο υπηρεσίας. Για να παρακάμψουν τη νομοθεσία, οι οργανώσεις αυτές εξέλεξαν, το 1932, μια Κεντρική Επιτροπή Δημοσίων Υπαλλήλων (ΚΠΕ) για να συντονίσει τις δραστηριότητές τους.
Τον Μάιο του 1935, όλα τα σωματεία των δημοσίων υπαλλήλων διαλύθηκαν με νόμο. Και πάλι, ήδη από το 1936, οι δημόσιοι υπάλληλοι επανίδρυσαν συνδικάτα και ομοσπονδίες - συμπεριλαμβανομένου του ΣΔΥΕ, τον Μάρτιο του 1936. Ωστόσο, το Καθεστώς της 4ης Αυγούστου που ακολούθησε όχι μόνον διέλυσε όλες τις οργανώσεις των εργαζομένων, αλλά τις ποινικοποίησε. Την περίοδο αυτή συγκροτήθηκε νέο ΚΠΕ, παράνομα, που λειτούργησε μέχρι το 1944. Κατά τη γερμανική κατοχή, το ΚΠΕ ανέπτυξε έντονη δράση, προωθώντας μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις δημοσίων υπαλλήλων και αντιστασιακές ενέργειες.
Το 1945, το άρθρο I της Συνθήκης της Βάρκιζας αποκατέστησε τις συνδικαλιστικές ελευθερίες. Ιδρύθηκαν πολυάριθμα σωματεία του δημόσιου τομέα, εθνικές ενώσεις και ομοσπονδίες. Αρκετά σωματεία και ομοσπονδίες συντόνιζε το ΚΠΕ, ενώ άλλα συγκρότησαν την ΑΔΕΔΥ. Το 1946 η ΑΔΕΔΥ και η ΚΠΕ συγχωνεύονται, επανασυστήνοντας τον ΣΔΥΕ.
Η έναρξη του εμφυλίου πολέμου διέκοψε τη λειτουργία του ΣΔΥΕ, τον Σεπτέμβριο του 1947. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, με πρωτοβουλία της Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος, της Ομοσπονδίας Υπαλλήλων Δικαιοσύνης, της ΠΟΣΤ και 15 άλλους φορείς του δημοσίου, παρουσιάστηκε στο Πρωτοδικείο το καταστατικό του ΣΔΥΕ, αλλάζοντας την επωνυμία του σε ΑΔΕΔΥ. Το 1948 συνέρχεται η ΑΔΕΔΥ και πραγματοποιεί το 5ο Τακτικό Συνέδριό της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνδικαλιστικές οργανώσεις στην Ελλάδα
Σοφία του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ
Η Σοφία, γερμ.: Sophia von Brandenburg-Ansbach von Hohenzollern (1614 – 1646) από το Οίκο των Χοεντσόλερν ήταν κόρη του μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και με τον γάμο της έγινε διάδοχος του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Ιωακείμ-Ερνέστου μαργράβου του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ και της Σοφίας, κόρης του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ κόμη του Ζολμς-Λάουμπαχ. Στο Άνσμπαχ στις 8 Δεκεμβρίου 1641, παντρεύτηκε τον Έρντμαν-Αύγουστο διάδοχο του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ· αφού ο πατέρας του και ο πατέρας της ήταν αδέλφια, οι δύο σύζυγοι ήταν μεταξύ τους εξαδέλφια. Η Σοφία και ο Έρντμαν-Αύγουστος είχαν μόνο ένα παιδί, τον Χριστιανό-Ερνέστο (6 Αυγούστου 1644 - Έρλανγκεν, 20 Μαΐου 1712), ο οποίος έγινε μάργραβος του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1641 τον Έρντμαν-Αύγουστο διάδοχο του Βρανδεμβούργου-Μπαϊρόιτ και είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Χοεντσόλερν
Κωνσταντία της Πορτογαλίας
Η Κωνσταντία της Πορτογαλίας (Πορτογαλική γλώσσα : Constanca, 3 Ιανουαρίου 1290 - 18 Νοεμβρίου 1313) μέλος του Πορτογαλικού Οίκου της Βουργουνδίας έγινε βασίλισσα της Καστίλης με τον γάμο της με τον Φερδινάνδο Δ΄ των Ιβρέα. Η Κωνσταντία ήταν η μόνη κόρη του Διονύσιος Α΄ της Πορτογαλίας και της Ελισάβετ του Οίκου της Βαρκελώνης, κόρης του Πέτρου Γ΄ της Αραγωνίας και μετέπειτα Αγίας. Τον Σεπτέμβριο του 1201 σε Συνθήκη που έκλεισε ανάμεσα στον Σάντσο Δ΄ της Καστίλης και τον πατέρα της αποφασίστηκε ο αρραβώνας ανάμεσα στον γιο και διάδοχο του Φερδινάνδο που ήταν μόλις 5 ετών με την μικρή Κωνσταντία που ήταν μόλις 20 μηνών.
Η χήρα βασιλομήτωρ Μαρία της Μολίνα και αντιβασίλισσα στο Βασίλειο της Καστίλης και ο αντιβασιλιάς Ερρίκος της Καστίλης όταν ολοκληρώθηκαν τα Κορτές της Βαγιαδολίδ (1295) συναντήθηκαν με τον βασιλιά της Πορτογαλίας Διονύσιο στο Σιουδάδ Ροδρίγο. Ο στόχος ήταν να λήξουν οι εχθρότητες ανάμεσα στα δύο βασίλεια, τακτοποιήθηκαν οι γάμοι της Κωνσταντίας με τον διάδοχο της Καστίλης Φερδινάνδο, ο αδελφός της Καστίλης ταυτόχρονα ο μελλοντικός Αλφόνσος Δ΄ της Πορτογαλίας θα παντρευόταν την αδελφή του Φερδινάνδου Δ΄ Βεατρίκη της Καστίλης. Με την "Συνθήκη του Αλκανίκες" (1297) επικεντρώθηκε οριστικά ο γάμος ανάμεσα στην Κωνσταντία και τον Φερδινάνδο Δ΄.
Βασίλισσα της Καστίλης
Ο γάμος ανάμεσα στον Φερδινάνδο Δ΄ της Καστίλης και στην Κωνσταντία της Πορτογαλίας έγινε στην Βαγιαδολίδ (23 Ιανουαρίου 1302). Αμέσως μετά την γέννηση του πρώτου τους παιδιού, της κόρης τους Ελεονώρας (1307) της μελλοντικής βασίλισσας της Αργωνίας ο Φερδινάνδος Δ΄ πολιορκούσε την πόλη Τορδεούμος όπου είχε καταφύγει ο επαναστάτης μεγιστάνας Χουάν Νούνιες Β΄ ντι Λάρα, αρχηγός του Οίκου του Λάρα. Έστειλε ταυτόχρονα την σύζυγο του Κωνσταντία και την νεογέννητη κόρη τους στον πεθερό του Διονύσιο για να του εξασφαλίσει ένα δάνειο. Στα Κορτές της Βαγιαδολίδ (1307) στα οποία η Κωνσταντία δεν συμμετείχε ο βασιλιάς προσπάθησε να περιορίσει τις καταχρήσεις της αριστοκρατίας και να ελαττώσει τα φορολογικά βάρη στον λαό. Την επόμενη χρονιά (1308) γεννήθηκε η δεύτερη κόρη τους που πήρε επίσης το όνομα Κωνσταντία, πέθανε σε ηλικία 2 ετών (1310) και τάφηκε στην εξαφανισμένη μονή Σάντο Ντομίνγκο ελ Ρεάλ. Τον Απρίλιο του 1311 ο Φερδινάνδος Δ΄ αρρώστησε βαριά στην Παλένθια και μεταφέρθηκε στην Βαγιαδολίδ, η Κωνσταντία αντίθετα ήθελε να τον μεταφέρει στην Καρρίον ντε λα Κόντες για να τον ελέγξει με τον σύμμαχο της Χουάν Νούνιες Β΄ ντι Λάρα.
Την εποχή που ο Φερδινάνδος Δ΄ ήταν άρρωστος ξέσπασαν σκληρές διαμάχες ανάμεσα στον Χουάν Νούνιες Β΄ ντι Λάρα, τα αδέλφια του βασιλιά και τον ξάδελφο του Ιωάννη Εμμανουήλ της Βιγιένα. Την εποχή που ο Φερδινάνδος Δ΄ βρισκόταν στο Τόρο η Κωνσταντία γέννησε στην Σαλαμάνκα γιο, τον μελλοντικό Αλφόνσο ΙΑ΄ της Καστίλης (13 Αυγούστου 1311). Το νεογέννητο βαπτίστηκε στον παλαιό Καθεδρικό ναό της Σαλαμάνκα, παρά την επιθυμία του Φερδινάνδου που ήθελε να το δώσει στην κηδεμονία της μητέρας του η Κωνσταντία πέτυχε να το δώσει στην κηδεμονία του μικρότερου κουνιάδου της Πέτρου του Κάμερος. Το φθινόπωρο του 1311 αποκαλύφτηκε συνωμοσία με στόχο την ανατροπή του Φερδινάνδου Δ΄, υποψήφιος αντικαταστάτης ήταν ο μικρότερος αδελφός του Πέτρος του Καμέρος. Στην συνωμοσία συμμετείχαν ο θείος του βασιλιά Ιωάννης, κύριος της Βαλένθια ντε Κάμπος, ο Χουάν Νούνιες Β΄ ντι Λάρα και ο Λόπι Ντίας ντι Άρο, απέτυχε λόγω της έντονης αντίδρασης της βασιλομήτωρος Μαρίας της Μολίνα.
Θάνατος Φερδινάνδου Δ΄
Στα Κορτές της Βαγιαδολίδ (1312), τα τελευταία της βασιλείας του Φερδινάνδου Δ΄ ο βασιλιάς προσπάθησε την ανεύρεση χρηματικών πόρων για την εκστρατεία του στο Εμιράτο της Γρανάδας και να κάνει βαθιές μεταρρυθμίσεις ώστε να μειώσει την δύναμη της αριστοκρατίας. Τα Κορτές αποφάσισαν επίσης την πληρωμή των υποτελών του βασιλιά με εξαίρεση τον Χουάν Νούνιες Β΄ ντι Λάρα που ήταν υποτελής του βασιλιά της Πορτογαλίας Διονυσίου. Ο Φερδινάνδος Δ΄ πέθανε πρόωρα στην Χαέν σε ηλικία 26 ετών (7 Σεπτεμβρίου 1312), ο μικρότερος αδελφός του Πέτρος του Καμέρος και η χήρα του Κωνσταντία αποφάσισαν να γίνει η ταφή του στην Μεθκίτα της Κόρδοβας. Τα "Χρονικά του Αλφόνσου ΙΑ΄" γράφουν ότι ο λόγος που έγινε η ταφή του στην Κόρδοβα ήταν η ψηλή θερμοκρασία. Στην ταφική πομπή προέδρευε η ίδια η Κωνσταντία, το σώμα του μεταφέρθηκε στο υψηλό παρεκκλήσι του Καθεδρικού ναού, πλήρωσε έξι ιερείς να ψέλνουν σε καθημερινή βάση στην ταφόπλακα του τον Σεπτέμβριο, τον μήνα του θανάτου του. Όταν ο Ιωάννης, κύριος της Βαλένθια ντε Κάμπος και ο Χουάν Νούνιες Β΄ ντι Λάρα έμαθαν τον θάνατο του Φερδινάνδου Δ΄ ζήτησαν από την μητέρα του Μαρία της Μολίνα να πάρει την αντιβασιλεία για χάρη του ενός έτους εγγονού της Αλφόνσου ΙΑ΄ ώστε να αποτρέψουν να το κάνει ο Πέτρος του Καμέρος. Η Μαρία της Μολίνα απέφυγε να δώσει ξεκάθαρη απάντηση και τους δήλωσε ότι θα συζητήσει το θέμα με τον γιο της Πέτρο.
Κηδεμονία Αλφόνσου ΙΑ΄
thumb|300px|right|Τα σύμβολα της Κωνσταντίας της Πορτογαλίας ως βασίλισσας της Καστίλης και της Λεόν Ο Χουάν Νούνιες Β΄ ντι Λάρα προσπάθησε να απαγάγει τον μικρό Αλφόνσο στην Άβιλα, τον σταμάτησαν ωστόσο οι αρχές της πόλης με την παρέμβαση της γιαγιάς του Μαρίας ντε Μολίνα. Αμέσως μετά ο Πέτρος του Καμέρος έφτασε στην Άβιλα αλλά οι αρχές απαγόρευσαν την είσοδο του στην πόλη. Ο Ιωάννης, κύριος της Βαλένθια ντε Κάμπος και ο Χουάν Νούνιες Β΄ ντι Λάρα που ήταν στο Μπούργος κάλεσε τους ευγενείς να ενωθούν στο Σααγκούν, την ίδια εποχή ο Πέτρος του Καμέρος ζητούσε από την μητέρα του την κηδεμονία του μικρού Αλφόνσου. Ο Ιωάννης συκοφάντησε τον Πέτρο του Κάμερος στις αρχές όταν συναντήθηκαν στην Σααγκούν, τους είπε ότι βάδιζε εναντίον τους, οι συνεργάτες του ζήτησαν να συναντηθούν με τον αδελφό του Φίλιππο. Ο λόρδος του Κάμερος κατηγόρησε τον αδελφό του Φίλιππο στην μητέρα του ότι συμμάχησε με τον Ιωάννη της Βαλένθιας. Ο Φίλιππος της Καβρέρα παρουσίασε στην Μαρία της Μολίνα τις προτάσεις του Ιωάννη για τριπλή κηδεμονία με τον ίδιο τον Ιωάννη, τον θείο του Πέτρο και την ίδια την γιαγιά του Μαρία, τις έκανε αποδεκτές.
Μαλτινιάνο
Το Μαλτινιάνο (ιταλικά: Maltignano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άσκολι Πιτσένο, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Κωνσταντία της Πορτογαλίας
Κηδεμονία Αλφόνσου ΙΑ΄
Ο Πέτρος του Καμέρος πήγε στα Κορτές της Παλένθια (1313) με την συνοδεία 12.000 ανδρών που είχε στρατολογήσει από την Αστούριας και την Κανταβρία, δεν ήταν αποφασισμένος να πολεμήσει οπωσδήποτε, δήλωνε έτοιμος να δεχτεί οποιαδήποτε πρόταση ειρήνης. Τον Πέτρο του Κάμερος υποστήριζαν εκτός από την μητέρα του, ο αδελφός της Αλφόνσο Τέλλεζ ντε Μολίνα, ο γιος του Τέλο Αλφόνσο ντε Μενέζες, ο Ροντρίγκο Άλβαρες Ντι Λας Αστούριας και πολλοί ακόμα ευγενείς. Τον Ιωάννη της Βαλένθια ντε Κάμπος υποστήριζαν ο αδελφός του Πέτρου Φίλιππος της Καβρέρα και της Ριβέρα, ο Φερδινάνδος δε λα Θέρδα και ο Χουάν Νούνιες Β΄ ντι Λάρα. Μια Συνέλευση συνεκλήθη στην Παλένθια, συμφώνησαν κάθε πλευρά να διατηρεί 1.300 άντρες στα περίχωρα της πόλης, ο λόρδος της Βαλένθια ντε Κάμπος έσπασε πρώτος την συμφωνία μεταφέροντας 4.000 άντρες, ο λόρδος του Κάμερος απάντησε με 5.000 άντρες. Στα Κορτές η χήρα βασίλισσα Κωνσταντία σταμάτησε να υποστηρίζει τον Πέτρο του Κάμερος και δήλωσε με την επίδραση του Ιωάννη Εμμανουήλ της Βιγιένα, εγγονού του Φερδινάνδου Γ΄ της Καστίλης την στήριξη της στον Ιωάννη της Βαλένθια ντε Κάμπος. Με τον φόβο της ένοπλης σύγκρουσης ο Πέτρος, η μητέρα του και ο Ιωάννης αποσύρθηκαν σε διαφορετικές πόλεις.
Μαλτινιάνο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άσκολι Πιτσένο
Κωνσταντία της Πορτογαλίας
Τα Κορτές της Παλένθια (1313)
Την ίδια εποχή οι οπαδοί του Πέτρου του Κάμερος και της Μαρίας της Μολίνας συμφώνησαν να συναντηθούν στον Άγιο Φραγκίσκο της Παλένθια που ανήκε στο Τάγμα των Φραγκισκανών, οι οπαδοί του λόρδου της Βαλένθια ντε Κάμπος συναντήθηκαν στον Σαν Πάμπλο στην Παλένθια που ανήκε στο Τάγμα των Δομινικανών. Οι δύο πλευρές δεν ήρθαν σε καμιά συμφωνία, οι οπαδοί του Ιωάννη της Βαλένθια ντε Κάμπος διόρισαν κηδεμόνα τον ίδιο, η άλλη πλευρά διόρισε κηδεμόνες την Μαρία ντε Μολίνα και τον γιο της Πέτρο. Τα διπλά Κορτές της Παλένθια (1313) δημιούργησαν δύο διαφορετικά Τάγματα : το πρώτο διόρισε τον ινφάντη Χουάν σαν δάσκαλο του μικρού Αλφόνσου, το δεύτερο την Μαρία ντε Μολίνα και τον Πέτρο του Κάμερος. Στα Κορτές συμμετείχε η αριστοκρατία, ο κλήρος και οι σημαντικότεροι άντρες όλων των πόλεων, ο ινφάντης Χουάν είχε το πλεονέκτημα στους ευγενείς, ο Πέτρος και η μητέρα του αντίστοιχα στους ιερείς σαν αρχηγοί Ταγμάτων και εκπρόσωποι των Συμβουλίων. Τα διατάγματα που εξέδωσε η Μαρία της Μολίνας έφεραν τις υπογραφές της ίδιας, του γιου της Πέτρου και του εγγονού της Αλφόνσου, τα διατάγματα της άλλης πλευράς είχαν την υπογραφή μόνο του Χουάν, η Βασιλική Καγκελαρία συνεπώς ήταν στα χέρια των πρώτων. Με την λήξη των Κορτές κάθε μία από τις δύο πλευρές ξεκίνησε να χρησιμοποιεί την βασιλική σφραγίδα για την έκδοση διαταγμάτων και την καθιέρωση προνομίων.
Με την ολοκλήρωση των Κορτές της Παλένθια, ο Ιωάννης ντε Βαλένθια και ο γιος του Αλφόνσο κατέλαβαν την Λεόν, ο Πέτρος του Καμέρος και η μητέρα του κατέλαβαν αντίστοιχα την Παλένθια ελέγχοντας την Άβιλα όπου βρισκόταν ο μικρός Αλφόνσος ΙΑ΄. Οι δυο πλευρές προσπάθησαν να έρθουν σε συμφωνία για την κηδεμονία, στην υπόθεση έκαναν παρέμβαση το Τάγμα του Σαντιάγο, το Ιπποτικό Τάγμα της Καλατράβα και ο Ιωάννης Εμμανουήλ της Βιγιένα, οπαδός του Ιωάννη. Ο Πέτρος αναχώρησε για την Γρανάδα για να βοηθήσει τον Σουλτάνο Νασρ απέναντι στον κυβερνήτη της Μάλαγα που είχε επαναστατήσει, δεν μπόρεσε ωστόσο να αποτρέψει στα τέλη του 1313 την ήττα του Νασρ. Με την επιστροφή του στην Καστίλη ο Πέτρος πολιόρκησε τρεις μέρες το "κάστρο του Ρούτε" που βρισκόταν στην Κόρδοβα, κατόπιν συγκάλεσε τους ευγενείς του βασιλείου στην Σααγκούν.
Θάνατος και ταφή
Η βασίλισσα Κωνσταντία πέθανε στο Σααγκούν σε ηλικία 23 ετών (18 Νοεμβρίου 1313) την επόμενη μέρα μετά την σύναψη της διαθήκης της, όριζε ως εκτελεστές τους γονείς της βασιλείς της Πορτογαλίας. Ο ινφάντης Χουάν αποδέχτηκε τελικά την πρόταση της Μαρίας ντε Μολίνα να οριστεί κηδεμόνας του εγγονού της μαζί με τον γιο της Πέτρο, ο Ιωάννης της Βαλένθια θα οριζόταν αντίστοιχα κηδεμόνας του μικρού βασιλιά στα εδάφη που τον υποστήριζαν. Η σορός της μεταφέρθηκε στο βασιλικό μοναστήρι του Σαν Μπενίτο στην Σααγκούν όπου είχαν ταφεί ο Αλφόνσος ΣΤ΄ της Λεόν και Καστίλης και πολλές άλλες βασίλισσες. Η σαρκοφάγος της τοποθετήθηκε στο μοναστήρι δίπλα από τις αντίστοιχες σαρκοφάγους των συζύγων του Αλφόνσου ΣΤ΄. Ο τάφος της καταστράφηκε στην Ναπολεόντεια επίθεση όταν ξέσπασε ο Πόλεμος της Ιβηρικής Χερσονήσου (1810) ή την εποχή που λεηλατήθηκε το βασιλικό μοναστήρι του Σαν Μπενίτο (1835).
Τα οστά του Αλφόνσου ΣΤ΄ και των συζύγων του διασώθηκαν και μεταφέρθηκαν στην "Μονή των Βενεδικτίνων Μητέρων" στην Σααγκούν, τα οστά της Κωνσταντίας ωστόσο εξαφανίστηκαν. Στην εκκλησία του Σαν Ζουάν στην Σααγκούν διατηρείται μια ταφόπλακα με διακόσμηση του 19ου αιώνα, οδηγεί στο υψηλό ιερό της εκκλησίας δίπλα από την ταφόπλακα που βρισκόταν ο Σάντσο Αλφόνσεθ μόνος γιος του Αλφόνσου ΣΤ΄ που σκοτώθηκε σε ηλικία 14 ετών. Η ταφόπλακα γράφει την εξής επιγραφή : "Ενθάδε κείται η βασίλισσα Κωνσταντία, σύζυγος του βασιλιά Φερδινάνδου Δ΄ που πέθανε στις 23 Νοεμβρίου 1313". Η ταφόπλακα κατασκευάστηκε μετά τον πόλεμο για την Ισπανική Ανεξαρτησία που είχε σαν αποτέλεσμα την καταστροφή των τάφων από τα Γαλλικά στρατεύματα και την φωτιά που ξέσπασε (1810), μετά την λεηλασία ωστόσο (1835) τα έργα καταστράφηκαν. Η ταφόπλακα έχει διαστάσεις 1.39 επί 0.46 μέτρα, ο στόχος ήταν να προσδιορίσει την τοποθεσία που βρισκόταν ο αρχικός τάφος της Κωνσταντίας στο μοναστήρι του Σαν Μπενίτο, αργότερα η ταφόπλακα μεταφέρθηκε στην εκκλησία του Σαν Ζουάν στην Σααγκούν.
Οικογένεια
Με τον σύζυγο της Φερδινάνδο Δ΄ της Καστίλης απέκτησε:
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες της Καστίλλης Κατηγορία:Βασίλισσες της Γαλικίας Κατηγορία:Βασίλισσες του Λεόν Κατηγορία:Πορτογαλικός Οίκος της Βουργουνδίας Κατηγορία:Ινφάντας της Πορτογαλίας
Κανναβουργείο Έδεσσας
Το 2022 αναμένονται να ξεκινήσουν οι εργασίες αποκατάστασης και επαναλειτουργίας του Βιομηχανικού συγκροτήματος με σκοπό την στέγαση ενός Βιομηχανικού Μουσείου και πολυχώρου πολιτισμού και αναψυχής.
Ίδρυση της εταιρείας
αριστερά|μικρογραφία|Άποψη του Τμήματος του Μηχανουργείου του Εργοστασίου. Η ίδρυση της εταιρίας έγινε το 1908 από την Εταιρεία Τότσκα και ΣΙΑ και άλλους μικρότερους μετόχους από την Θεσσαλονίκη, οι οποίοι ήθελαν να αναπτύξουν την κλωστοϋφαντουργία στον Ελλαδικό χώρο. Η επιλογή της τοποθεσίας όπου χτίστηκε το εργοστάσιο έγινε, επειδή η ευρύτερη περιοχή της Έδεσσας ήταν άφθονη σε υδατοπτώσεις όπου αυτό θα βοηθούσε στην λειτουργία των μηχανών καθώς υποστηριζόντουσαν από την υδροκίνηση. Η διεύθυνσή του ανατέθηκε στον έμπειρο βιομήχανο Ηρακλή Χατζηδημούλα.
Ακμή 1928-1950
Η πλήρης ακμή του εργοστασίου τοποθετείται στο χρονικό διάστημα 1928 – 1940, περίοδο κατά την οποία απασχολεί 150 εργάτες (κυρίως από την Έδεσσα). Ιδιαίτερα στη διάρκεια του Μεσοπολέμου το συγκεκριμένο Κανναβουργείο κάλυπτε συνολικά τη ζήτηση υφασμάτων και σπάγκων σε όλη την Ελλάδα. Τα χοντρά σχοινιά πηγαίνανε στην Κρήτη (μεγαλύτερο κέντρο κατανάλωσης), στην Θεσσαλία και στην Ήπειρο, ενώ οι λεπτοί σπάγκοι στην Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη. Όμως κατά την περίοδο Οκτωβρίου – Μαρτίου υπήρχε στασιμότητα ως προς τη διανομή των προϊόντων.