cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαλτόμπουφος
Είναι αρπακτικό πουλί, μήκους 40 περίπου εκατοστών. Ξεχωρίζει από το μεγάλο στρογγυλό κεφάλι του και τους μόλις ορατούς θυσάνους στα αυτιά. Είναι μεταξύ των πιο διαδεδομένων γλαυκόμορφων πουλιών στην Αμερική, από την Αρκτική και την Βόρεια Εύκρατη ζώνη ως τη Χαβάη και τη Νότια Αμερική και μεταναστεύει προς τα νότια. Είναι καφέ επάνω με άσπρες κηλίδες, ανοιχτόχρωμος κάτω με ραβδώσεις στο στήθος.
Αν και ανήκει στη μεγάλη οικογένεια της κουκουβάγιας (Strigidae) με τις νυκτόβιες συνήθειες, εντούτοις κυνηγάει την ημέρα και το σούρουπο. Ζει σε ανοιχτά, ελώδη εδάφη, αμμοθίνες και τενάγη. Τρέφεται κυρίως με τρωκτικά, γι' αυτό είναι πολύ ωφέλιμος στη γεωργία. Επίσης τρέφεται με πουλιά, έντομα και βατράχια. Τη φωλιά του τη φτιάχνει στο έδαφος, σε ρείκια, καλάμια και υγρολίβαδα, και συχνά σε ομάδες. Στην Ελλάδα έχουν καταγραφτεί βαλτόμπουφοι στην περιοχή της Κερκίνης, όπου έρχονται για ξεχειμώνιασμα.
Κατηγορία:Γλαυκίδες
Κατερίνα Στανίση
Η Κατερίνα Στανίση (Νάουσα, 9 Φεβρουαρίου 1957) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια. Θεωρείται μία από τις μεγάλες κυρίες του λαϊκού τραγουδιού.
The Year the Sun Died
Το The Year the Sun Died είναι το τρίτο στούντιο άλμπουμ του αμερικάνικου heavy metal συγκροτήματος Sanctuary, το οποίο κυκλοφόρησε στις 6 Οκτωβρίου του 2014 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Century Media Records.
Κατερίνα Στανίση
1972-1982: Τα πρώτα επαγγελματικά βήματα
Σε ηλικία 16 ετών ανέβηκε για πρώτη φορά στο πάλκο, στο νυχτερινό κέντρο Maxim στη Γερμανία, όπου γνώρισε τον γνωστό ατζέντη Νίκολσον, ο οποίος την παρότρυνε να επιστρέψει στην Ελλάδα και να ασχοληθεί επαγγελματικά με το τραγούδι.
The Year the Sun Died
Αυτός ήταν ο δίσκος που επανέφερε το συγκρότημα στο προσκήνιο, μετά την επανένωση τους το 2010. Υπήρξε η πρώτη κυκλοφορία των Sanctuary μετά το ζωντανά ηχογραφημένο "Into the Mirror Live" του 1991. Το συγκρότημα μπήκε στα Soundhouse Studios του Σιάτλ τον Φεβρουάριο του 2014, με την έκδοση του δίσκου να πραγματοποιείται στα τέλη της χρονιάς.
Κατερίνα Στανίση
1972-1982: Τα πρώτα επαγγελματικά βήματα
Το 1974 επέστρεψε στην Ελλάδα μαζί με την οικογένειά της και ο Νίκολσον της έκλεισε την πρώτη επαγγελματική της συνεργασία στο νυχτερινό κέντρο Mocambo στη Λάρισα, όπου τραγούδησε για τρεις σεζόν μαζί με τον, επίσης ανερχόμενο τότε, Πασχάλη Τερζή.
The Year the Sun Died
Το άλμπουμ μπήκε στις λίστες του Billboard, φθάνοντας ως το # 125, ενώ μικρή επιτυχία γνώρισε και στην κεντρική Ευρώπη, μπαίνοντας στις χαμηλές θέσεις των καταλόγων επιτυχιών στη Γερμανία, την Αυστρία, την Ολλανδία, το Βέλγιο και την Ελβετία.
Οι κριτικές για το "The Year the Sun Died" υπήρξαν θετικές, με τον Ρέι Βαν Χορν του Blebbermouth να το βαθμολογεί με 7 / 10, τον Ντέιβιντ Πέρι του Bravewords να του δίνει 8 / 10 και τον Μπόρις Κάιζερ του Rock Hard να το βαθμολογεί με 8,5 / 10.
Κατερίνα Στανίση
1972-1982: Τα πρώτα επαγγελματικά βήματα
Το 1976 άρχισε να εμφανίζεται δίπλα στη Ρίτα Σακελλαρίου, συνοδεύοντας την ως δεύτερη φωνή στα νυχτερινά κέντρα και τις συναυλίες, όπου εμφανιζόταν, αλλά και στους δίσκους, που ηχογράφησε το 1979 και το 1980, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται τα τραγούδια Ένα τραγούδι πες μου ακόμα και Μια ζωή πληρώνω σε στίχους και μουσική Τάκη Μουσαφίρη.
Σταθμοί στην καριέρα της:
Το 1982, κι ενώ εμφανιζόταν στο νυχτερινό κέντρο ΚΑΡΟΥΣΑΚΗΣ μαζί με τη Βίκυ Μοσχολιού, τη Λίτσα Διαμάντη και τον Κώστα Καρουσάκη, ο μαέστρος της ορχήστρας, συνθέτης και στιχουργός μεγάλων λαϊκών επιτυχιών Τάκης Μουσαφίρης θα της χαρίσει την πρώτη της επιτυχία, το τραγούδι Μυστικέ μου έρωτα, το οποίο περιλαμβάνεται στον ομώνυμο και πρώτο δίσκο της, ο οποίος έγινε χρυσός έναντι των 88.000 αντιτύπων και την καθιέρωσε στη νυχτερινή ζωή της Αθήνας.
The Year the Sun Died
Θέσεις τσαρτ
The Year the Sun Died (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 6 Οκτωβρίου 2014
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Sanctuary Κατηγορία:Άλμπουμ του 2014
Κατερίνα Στανίση
Σταθμοί στην καριέρα της:
Το 1983 συνεργάστηκε με τον Γιώργο Νταλάρα σε μια σειρά συναυλιών στο θέατρο Ορφέας, στο Ολυμπιακό Στάδιο και στην Αμερική. Η συνεργασία τους αυτή ηχογραφήθηκε και ο δίσκος Τα τραγούδια μου ξεπέρασε τις 700.000 πωλήσεις, έγινε πολυπλατινένιος και μέχρι σήμερα αποτελεί τον πιο εμπορικό live δίσκο.
Το 1984 ηχογράφησε μαζί με τον Δημήτρη Μητροπάνο τον τελευταίο δίσκο του μεγάλου λαϊκού συνθέτη Απόστολου Καλδάρα, που περιλάμβανε τραγούδια σε δική του σύνθεση, με τίτλο Όταν μιλούν τα τέλια.
Το 1988 και το 1989 συνεργάστηκε με τον Στέλιο Καζαντζίδη, στους δίσκους του Ελεύθερος και Ό,τι δεν είπα. Ο πρώτος δίσκος περιλαμβάνει το ντουέτο Δεν είσαι εσύ σε μουσική Τάκη Σούκα και στίχους Νίκου Λουκά. Ο Στέλιος Καζαντζίδης είχε δηλώσει ότι η Κατερίνα Στανίση και η Πίτσα Παπαδοπούλου αποτελούν τις αυθεντικότερες Ελληνίδες λαϊκές τραγουδίστριες.
Το 1998 συνεργάστηκε με το Σταμάτη Κραουνάκη και τη Λίνα Νικολακοπούλου, στο δίσκο Σπεράντζα. Ο Σταμάτης Κραουνάκης έχει δηλώσει ότι ο Δημήτρης Μητροπάνος και η Κατερίνα Στανίση είναι οι γνησιότεροι λαϊκοί τραγουδιστές της Ελλάδας.
Το 2005 συνεργάστηκε με τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα στο δίσκο του Στο αφιερώνω, στον οποίο περιλαμβάνεται το ντουέτο τους Τα φάρμακα σε στίχους του Μάνου Ελευθερίου.
Το 2015 συνεργάστηκε με τον Τζίμη Πανούση στο κοινωνικό τραγούδι Υγιεινή διαστροφή, το οποίο κυκλοφόρησε σε 45άρι δίσκο, μαζί με ένα ακόμη κοινωνικό τραγούδι του Γιάννη Αγγελάκα από το περιοδικό ΜΕΤΡΟ.
Το 2020 συνεργάστηκε με τη συνθέτρια ηλεκτρονικής μουσικής Λένα Πλάτωνος σε ένα πολιτικοποιημένο σύγχρονο ηλεκτρονικό ζεϊμπέκικο, σε στίχους Μυρτούς Κοντοβά, με τον τίτλο Ανθρωποφάγοι, η δε, συνεργασία τους εντάσσεται στις 10 σημαντικότερες μουσικές συνεργασίες του έτους αυτού.
Συνεργασίες/Εμφανίσεις:
Έχει εμφανιστεί στα μεγαλύτερα νυχτερινά κέντρα της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, όπως Φαντασία, Νεράιδα, Παλιά Δειλινά, ΚΑΡΟΥΣΑΚΗΣ, Αμπάρες, Αρχιπέλαγος, Απόλλων Palace, Can Can, Πύλη Αξιού, Thalassa People's Stage, Caramela Live Stage, Εμπατή North Live Stage, ενώ το 1991 μαζί με τον Αντύπα αποτέλεσαν το πρώτο σχήμα του νυχτερινού κέντρου POSIDONIO, όπου παρέμεινε και τις δύο επόμενες σεζόν μαζί με τον Αντύπα και τον Δημήτρη Κοντολάζο. Το 2017 συνεργάστηκε με τον σκιοπαίκτη Ηλία Καρελλά και τους String Demons στην παράσταση Οι πεντάμορφοι και το κέρας στον πολυχώρο ΙΛΙΟΝ Plus. Έχει πραγματοποιήσει συναυλίες σε Αμερική, Καναδά, Αυστραλία, Αγγλία, Γερμανία, Ισραήλ, Βέλγιο, Σουηδία. Δίπλα της πρωτοεμφανίστηκαν σε μεγάλη πίστα ο Γιώργος Θεοφάνους (ως τραγουδιστής) και η Ευρυδίκη (1989), ο Δημήτρης Κόκοτας (1989), ο Σάκης Ρουβάς (1992), ο Γιώργος Γιαννιάς (2000) και ο Σάκης Αρσενίου (2008).
Έχει συνεργαστεί με μεγάλα ονόματα της νυχτερινής ζωής της Αθήνας, όπως Βασίλης Τσιτσάνης, Σταμάτης Κόκοτας, Ρίτα Σακελλαρίου, Δημήτρης Μητροπάνος, Άννα Βίσση, Μιχάλης Μενιδιάτης, Μανώλης Αγγελόπουλος, Άντζελα Δημητρίου, Λίτσα Διαμάντη, Δούκισσα, Βίκυ Μοσχολιού, Γιώργος Ζαμπέτας, Φίλιππος Νικολάου, Καίτη Γκρέυ, Τζένη Βάνου, Γιάννης Βογιατζής, Τόλης Βοσκόπουλος, Πόλυ Πάνου, Μανώλης Μητσιάς, Δημήτρης Κοντολάζος, Γιώργος Μαργαρίτης, Ελένη Βιτάλη, Σταμάτης Γονίδης, Άγγελος Διονυσίου, Θέμης Αδαμαντίδης, Αντύπας, Πασχάλης Τερζής, Γιάννης Φλωρινιώτης, Πίτσα Παπαδοπούλου, Λευτέρης Πανταζής, Γιώργος Γερολυμάτος, Μπέσσυ Αργυράκη, Ζαφείρης Μελάς, Κώστας Τουρνάς, Σάκης Ρουβάς, Ευρυδίκη, Αλέξια (τραγουδίστρια), Γιώργος Μαζωνάκης, Τάμτα, Γιώργος Γιαννιάς.
Έχει εμφανιστεί ως τραγουδίστρια σε ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου και τηλεοπτικές σειρές. Έχει λάβει μέρος στο τηλεοπτικό show Just the 2 Of Us το 2014 στο MEGA, ως coach του μοντέλου Γιώργου Παράσχου, και το 2023 στον ALPHA, ως coach του makeup artist Παντελή Τουτουντζή, καθώς και σε δύο διαφημιστικά spots για την εταιρία παιχνιδιών JUMBO το 2013 και το 2014.
Προσωπική ζωή
Υπήρξε παντρεμένη με τον Τάκη Θέμελη, γιό της Ρίτας Σακελλαρίου, με τον οποίο χώρισαν μετά από 14 χρόνια κοινής συμβίωσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 02/2012 Κατηγορία:Ελληνίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές
Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης
Βίος
Γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1912 στο Αμπελοχώρι Βοιωτίας. Ο πατέρας του ονομαζόταν Ιωάννης Παπανικήτας και η μητέρα του Βικτωρία και είχαν 4 παιδιά. Το κοσμικό όνομά του ήταν Ευάγγελος. Έζησε τα παιδικά του χρόνια στο Αμπελοχώρι· στις πρώτες τάξεις του δημοτικού όμως, οι γονείς του εγκαταστάθηκαν στη Θήβα για να διευκολύνουν τις σπουδές των παιδιών τους. Μαθημένος να εκκλησιάζεται πολύ συχνά, συνδέθηκε νωρίς με μοναχούς και μοναχές, και άρχισε από κοσμικός ήδη να ζει ζωή σχεδόν καλογερική. μικρογραφία|O χώρος συζητήσεων του Αγίου Εφραίμ στα Κατουνάκια Καθηγητής Πανεπιστημίου κ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΡΟΥΣΤΑΛΛΑΚΗΣ στό βιβλίο του: «ΓΕΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ», γράφει:
Πολύ γρήγορα ὅμως ἡ οἰκογένεια ἐγκατέλειψε τό χωριό καί ἐγκαταστάθηκε στήν πόλη τῶν Θηβῶν, προκειμένου νά βοηθήσει τά παιδιά της στή δύσκολη περίοδο τῆς ἐφηβικῆς ἡλικίας, παρέχοντάς τους τήν εὐκαιρία γιά γυμνασιακές σπουδές. Ἡ νέα κατοικία τῆς οἰκογένειας Παπανικήτα στή Θήβα βρισκόταν στή γειτονιά τῆς «Παναγίας», στήν ὁδό Κάδμου καί Μπινιάρη. Στή γειτονιά αὐτή δεσπόζει ὁ μεγαλοπρεπής Ναός τοῦ Ἁγίου Δημητρίου ἤ «Μεγάλης Παναγίας». Εἶναι παλαιός ναός πού ἀνεγέρθηκε τό 1867. Εἶναι δημιούργημα τῆς συνεργασίας τοῦ Τήνιου ἀρχιτέκτονος Ἰωάννη Φιλιππότη καί τοῦ γιοῦ τοῦ Δημητρίου, τοῦ περιώνυμου γλύπτη. Εἶναι ὁ μεγαλοπρεπέστερος ναός τῆς πόλης τῶν Θηβῶν. Ὑπάρχει δέ σ’ αὐτόν ἡ θαυματουργή εἰκόνα τῆς «Μεγάλης Παναγίας», ἱστορηθεῖσα, κατά τήν παράδοση, ἀπό τόν Εὐαγγελιστή Λουκᾶ. Ἡ εἰκονιζόμενη σ’ αὐτή Παναγία Μητέρα κρατεῖ στοργικά στό δεξιό μέρος τῆς μητρικῆς Της ἀγκάλης τόν Ἰησοῦ. Ἡ εὐλογημένη αὐτή παρουσία τῆς «θείας Μητρότητας» κάλυπτε τώρα πιό αἰσθητοποιημένα, μέ ἕνα πέπλο ἱερῆς βεβαιότητας καί στοργῆς, τήν κάθε λεπτομέρεια τῆς ζωῆς τῆς οἰκογένειας Παπανικήτα. Ὁ μπάρμπα- Γιάννης ὁ Παπανικήτας, ὁ μετέπειτα μοναχός Ἰώβ, καί ὁ Εὐάγγελος μέ ἰδιαίτερη εὐλάβεια προσεύχονταν στήν εἰκόνα τῆς «Μεγάλης Παναγίας», μέχρι τήν τελευταία στιγμή τῆς ζωῆς τους. Ἡ παρουσία Της τούς συγκινοῦσε βαθύτατα. Ἡ περιοχή αὐτή τῆς «Παναγίας» ἦταν μία ἥσυχη γειτονιά μέ εὐλαβεῖς καί ἁπλοϊκούς ἀνθρώπους. Ὅπως ἦταν λοιπόν φυσικό, ἡ οἰκογένεια Παπανικήτα συνδέθηκε μέ βαθεῖς πνευματικούς δεσμούς μέ τό νέο της κοινωνικό περιβάλλον....
Ήταν αλλεργικό άτομο. Η ασθένειά του εκδηλώθηκε από δεκατεσσάρων ετών σαν σβώλοι άμμου στα μάτια. Επίσης εμφάνισε αργότερα, μία σοβαρή εκζεματώδη κατάσταση στην άρθρωση του αστραγάλου. Το 1996 ο παπα-Εφραίμ έπαθε εγκεφαλικό επεισόδιο και έπεσε σε ακινησία. Πέθανε στις 14/27 Φεβρουαρίου του 1998 και ετάφη στον περίβολο του κελιού του, σε τάφο που είχε ο ίδιος σκάψει με τα χέρια του.
Μοναστική ζωή
μικρογραφία|Η θέα από το ασκητήριο τους Αγίου Εφραίμ στα Κατουνάκια Την 14η Σεπτεμβρίου 1933 ο Ευάγγελος αποφάσισε να μονάσει και ήλθε στην έρημο του Αγίου Όρους στα Κατουνάκια, στο ησυχαστήριο του Οσίου Εφραίμ του Σύρου και υποτάχτηκε στην συνοδεία των Γεροντάδων Εφραίμ και Νικηφόρου, παλιών οικογενειακών γνωστών. Ένα εξάμηνο μετά την προσέλευσή του, εκάρη μικρόσχημος μοναχός με το όνομα Λογγίνος. Το 1935 έγινε μεγαλόσχημος μοναχός από τον Γέροντά του Νικηφόρο και έλαβε το όνομα Εφραίμ. Τον επόμενο δε χρόνο χειροτονήθηκε ιερέας. Ο Γέροντας Εφραίμ γνώρισε τον ξακουστό στο Άγιο Όρος μοναχό Γέροντα Ιωσήφ τον Σπηλαιώτη ή Ησυχαστή (1898-1959) και συνδέθηκε πνευματικά μαζί του, αφού πήρε την άδεια από τον Γέροντά του Νικηφόρο. Ο Γέροντας Ιωσήφ με την σειρά του, άσκησε καταλυτική επίδραση στην πορεία του νεαρού μοναχού στην πνευματική ζωή.
Το 1973 πέθανε ο ιερομόναχος Νικηφόρος. Ο Εφραίμ μετά το 1980 συγκρότησε συνοδεία, τηρώντας την εντολή του Γέροντος Ιωσήφ να αποκτήσει συνοδεία μετά τον θάνατο του Νικηφόρου.
Το προσωνύμιό του στο Άγιο Όρος ήταν «ο χαρισματούχος υποτακτικός», λόγω της υπακοής που επέδειξε στον Γέροντα Νικηφόρο, έναν γέροντα πολύ σκληρό κατά γενική ομολογία. Ο Εφραίμ θεωρούσε την κάθε Θεία Λειτουργία και μία θεοφάνεια, ένα συγκλονιστικό και βαθύτατα πνευματικό γεγονός.
Αγιοκατάταξη
μικρογραφία|Ο τάφος του Αγίου Εφραίμ στα Κατουνάκια Στις 20 Οκτωβρίου 2019, και ευρισκόμενος στις Καρυές του Αγίου Όρους, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος ανήγγειλε ότι επίκειται η επίσημη αγιοκατάταξη του Γέροντος Εφραίμ Κατουνακιώτου. Η αναγγελία αυτή έγινε πράξη στις 9 Μαρτίου 2020, όταν η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου προέβη στην αναγραφή του στο Αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας με Πατριαρχική και Συνοδική Πράξη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγιορείτες Κατηγορία:Έλληνες μοναχοί Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 20ού αιώνα
Mercedes-Benz W100
Το Mercedes-Benz W100, περισσότερο γνωστό ως Mercedes-Benz 600, ήταν ένα τεράστιων διαστάσεων υπερπολυτελές αυτοκίνητο που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Mercedes-Benz, από τον Αύγουστο του 1963 έως τον Ιούνιο του 1981, σε μόλις 2.677 αντίτυπα. Για σχεδόν 2 δεκαετίες ήταν ένα από τα ακριβότερα αυτοκίνητα στην παγκόσμια αγορά και, με διαφορά, το ακριβότερο μοντέλο της Mercedes-Benz. Ο κυριότεροι ανταγωνιστές του, ήταν η Rolls-Royce Phantom VI, το Lincoln Continental στην ειδική εκδοχή μεγαλύτερου μήκους Lincoln Continental Lehmann-Peterson, η Cadillac Fleetwood 75 και το Chrysler Imperial Crown Ghia.
Ανάπτυξη
Η εξέλιξη του 600 άρχισε στα μέσα της δεκαετίας του 1950, όταν ο Nallinger Fritz, ένας μηχανικός που κατείχε ηγετικό ρόλο στην Mercedes-Benz, προώθησε την ανάπτυξη ενός πρότζεκτ για ένα «υπερπολυτελές αυτοκίνητο, για άνεση, ταξίδια και διασκέδαση». Οι σχετικοί προγραμματιστές έλαβαν εντολή να δημιουργήσουν ένα μοντέλο με ιδιαίτερα μακρύ μεταξόνιο. Το ντιζάιν του μοντέλου διαμορφώθηκε από τον Γάλλο Paul Bracq, ο οποίος ήταν ο επικεφαλής του σχεδιαστικού τμήματος της Mercedes-Benz μεταξύ του 1957 και του 1967. Τελικώς, η σχετική μελέτη ολοκληρώθηκε το 1960 και ακολούθησαν 12 διαφορετικές σειρές ελέγχου του προτύπου, το οποίο και διέθετε τα ακριβή χαρακτηριστικά του τελικού αυτοκινήτου, ενώ οι τελικές αισθητικές λεπτομέρειες διαμορφώθηκαν, επίσης από τον Paul Bracq, στα μέσα του 1961.
Παρουσίαση
Τελικώς, το Mercedes-Benz 600 παρουσιάστηκε επίσημα στον Τύπο και στο κοινό το Σεπτέμβριο του 1963 στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης. Μόλις 2 εβδομάδες νωρίτερα πάντως, το 600 είχε αποκαλυφθεί σε 10 δημοσιογράφους αυτοκινήτου από όλο τον κόσμο.
Κατά την παρουσίασή του, το «Grosser Mercedes» ή «Grand Mercedes», δηλαδή «Μεγάλο Mercedes», έγινε δεκτό με τεράστιο ενθουσιασμό και θαυμασμό από τον Τύπο και το κοινό. Θεωρήθηκε τότε ως το πιο σύγχρονο αυτοκίνητο του κόσμου, καθώς διέθετε στάνταρ 4-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο, υδραυλικό τιμόνι, δισκόφρενα και στους 4 τροχούς, αερανάρτηση, ηλεκτρικά καθίσματα, ηλεκτρικά παράθυρα, κλιματισμό, ηλεκτρικά ρυθμιζόμενη ηλιοροφή, αυτόματο κλείσιμο στις πόρτες, κεντρικό υποβραχιόνιο με προαιρετικό ψυγείο ανάμεσα στα μπροστινά καθίσματα, ραδιόφωνο, έξτρα τηλέφωνο, ενώ μπορούσε να παραγγελθεί ακόμα και με τηλεόραση για τους πίσω επιβάτες. Από την άλλη, βέβαια, η τιμή του ήταν εξαιρετικά υψηλή: ενδεικτικώς στη Γερμανία, κατά την έναρξη των πωλήσεων το 1964, κόστιζε 56.500 γερμανικά μάρκα με την τότε ισοτιμία.
Αν και τυπικώς είχε μπει στην παραγωγή ήδη από τον Αύγουστο, στην πράξη μόλις 3 αντίτυπα κατασκευάστηκαν μέσα στο 1963 και η μαζική παραγωγή του μοντέλου ξεκίνησε μόλις τον Σεπτέμβριο του 1964. Η πρώτη παράδοση έγινε σε έναν αρχιτέκτονα από τις ΗΠΑ, ενώ το αποκορύφωμα της παραγωγής σημειώθηκε το 1965, με 408 αντίτυπα το ημερολογιακό αυτό έτος.
Εκδοχές αμαξώματος
Κατασκευαζόταν στις εξής εκδοχές:
Ειδικότερα για τη Γερμανική κυβέρνηση, το Βατικανό και ορισμένες άλλες κυβερνήσεις, κατασκευάστηκαν και 59 λιμουζίνες με μακρύ μεταξόνιο, εκδοχής Landaulet, δηλαδή ημι-καμπριολέ με ανοιγόμενη οροφή πάνω από τις πίσω θέσεις, όλες μέχρι και το 1971.
Παραγωγή
Η παραγωγή του στάνταρ 600 ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1963 και της έκδοσης Pullman με το μακρύτερο μεταξόνιο τον Σεπτέμβριο του 1963. Τα πρώτα 2.242 αντίτυπα κατασκευάστηκαν έως το 1972. Η πρώτη πετρελαϊκή κρίση του 1973 (που ξέσπασε εντελώς αναπάντεχα τον Οκτώβριο του 1973) και η εισαγωγή, στα τέλη του 1972, του πολύ πιο σύγχρονου αισθητικά και με πολύ χαμηλότερη εμπορική τιμή Mercedes-Benz W116 (η πρώτη γενιά της S-Class) μείωσαν κατακόρυφα τη ζήτηση από το 1973 και μετά. Στα μετέπειτα χρόνια, συνέχισε να κατασκευάζεται με πολύ βραδύτερο ρυθμό, κατά μέσον όρο 50 αυτοκίνητα ετησίως από το 1974 έως το 1980, και να διατίθεται μόνο κατόπιν παραγγελίας, συνήθως χωρίς να υπάρχει πλέον στις αντιπροσωπείες. Το τελευταίο W100 κύλησε από τη γραμμή παραγωγής στις 10 Ιουνίου 1981, με μόλις 20 αντίτυπα να παράγονται το έτος αυτό, που αισθητικά είχε αρχίσει πλέον να δείχνει έντονα την ηλικία του. Συνολικά παρήχθησαν 2.677 αντίτυπα σειράς W100, από τα οποία τα 2.190 ήταν με κανονικό μεταξόνιο, τα 304 με μακρύ μεταξόνιο (Pullman) 4-πορτα, τα 124 με μακρύ μεταξόνιο (Pullman) 6-πορτα και τα 59 ήταν Landaulet. Από τα 59 αντίτυπα Landaulet, μόνο τα 26 ήταν 6-πορτα, ενώ τα άλλα 33 ήταν 4-πορτα.
Πρακτικώς, μόλις τον Ιούνιο του 2002, με την έναρξη της παραγωγής των υπερπολυτελών σεντάν Maybach 57 / 62, εμφανίστηκε ένας πραγματικός διάδοχος του W100.
Αναλυτικά, τα ετήσια νούμερα παραγωγής του W100 ήταν τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
W100 Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Ώλενος Αχαΐας
Η Ώλενος ήταν αρχαία πόλη στην Αχαΐα.
Η Ώλενος είχε ιδρυθεί από Ηλείους Επειούς και χτισμένη ανάμεσα στην Πάτρα και Δύμη, δίπλα στον ποταμό Πείρο. Απείχε ογδόντα στάδια από την Πάτρα και σαράντα από τη Δύμη.
Το όνομα της το οφείλει στον Ώλενο, γιο του Θεού Ποσειδώνα και της Δαναΐδας Αναξιθέας. Στην πόλη λατρευόταν η Αφροδίτη Λαφαία. Ο Πέλοπας εγκαταστάθηκε στην Ώλενο προτού γίνει βασιλιάς στην Ήλιδα, ο Ηρακλής φιλοξενήθηκε από τον βασιλιά της Ωλένου Δεξαμενό και σκότωσε τον κένταυρο Ευρυτίωνα, που είχε απαγάγει την κόρη του Δεξαμενού Μνησιμάχη. Κόρες του Δεξαμενού ήταν και οι δίδυμες Θηρονίκη και Θηραιφόνη που είχαν παντρευτεί τους Ηλείους Βασιλιάδες Αγασθένη και Αμφίμαχο αντίστοιχα.
Από την Ώλενο καταγόταν ο Τυδέας γιος της Περίβοιας, κόρης του βασιλιά Ιππόνου γιος του Ιππόνου ήταν ο Καπανεύς ένας από τους «Επτά επί Θήβας». Στην Ώλενο εγκαταστάθηκε ο Φόρβαντας, γιος του Λαπίθη, πατέρας της Διογένειας που παντρεύτηκε τον Αλέκτωρα.
Από την Ώλενο ήταν κατά μία εκδοχή ο Κηφεύς ο οποίος πολέμησε στον Τρωικό πόλεμο και μετά ίδρυσε τρεις αποικίες στην Κύπρο. Η Ώλενος ήταν μέλος του Κοινού των Αχαιών και αργότερα κατακτήθηκε και ενσωματώθηκε στη Δύμη. Σύμφωνα με τον Πολύβιο η Ώλενος στην εποχή του είχε καταποντιστεί στη θάλασσα, πιθανός από σεισμό.
Ο Ευριπίδης στο θεατρικό του έργο Ευάδνη η καπανέως γυνή αναφέρεται στην Ευάδνη βασίλισσα της Ωλένου και στον Βασιλιά της πόλης, Καπανεύς.
Με την ονομασία Ώλενος υπήρχε αρχαία πόλη και στην Αρκαδία και «Καποδιστριακός» Δήμος στην Αχαΐα. Ως Ώλενος αναφέρεται και το όρος Σκόλλη που βρίσκεται στην περιοχή του πρώην Δήμου Ωλενίας. Η τοποθεσίας της αρχαία πόλη σήμερα βρίσκεται δίπλα στο χωριό Άνω Αλισσός.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Ωλενίας Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας Κατηγορία:Κοινό των Αχαιών
Αμπντούλ Ζαχίρ (πολιτικός)
Ο Αμπντούλ Ζαχίρ (3 Μαΐου 1910–21 Οκτωβρίου 1982) ήταν πρωθυπουργός του Αφγανιστάν στις αρχές της δεκαετίας του 1970, κατά τη βασιλεία του Ζαχίρ Σαχ. Είχε καταγωγή από τους Παστούν, και γεννήθηκε στην επαρχία Λαγκμάν του Αφγανιστάν. Ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση του στην Καμπούλ και την πανεπιστημιακή του εκπαίδευση στις Ηνωμένες Πολιτείες, λαμβάνοντας πτυχίο από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια και μεταπτυχιακό δίπλωμα στη δημόσια υγεία από το Πανεπιστήμιο Τζονς Χόπκινς. Ο Ζαχίρ έγινε ιατρός και επέστρεψε στο Αφγανιστάν για να ασκήσει το επάγγελμα της ιατρικής, αλλά τελικά εισήλθε στην πολιτική. Στα πολιτικά αξιώματα που ανέλαβε περιλαμβάνονται οι θέσεις του υπουργού Υγείας, του Προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων από το 1961 έως το 1968 και του πρέσβη στην Ιταλία και το Πακιστάν. Πιο συγκεκριμένα, διετέλεσε πρωθυπουργός του Αφγανιστάν από τον Ιούνιο του 1971 μέχρι τον Δεκέμβριο του 1972. Λίγους μήνες αφότου παραιτήθηκε από τη θέση αυτή, ο βασιλιάς Μοχάμεντ Ζαχίρ Σαχ ανατράπηκε και ο Αμπντούλ Ζαχίρ αναγκάστηκε να αποσυρθεί από την πολιτική.
Ο Ζαχίρ ήταν νυμφευμένος και είχε τέσσερα παιδιά. Ο γιος του Αχμάντ Ζαχίρ ήταν δημοφιλής μουσικός ο οποίος σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα το 1979. Η κόρη του Ζαχιρά Ζαχίρ είναι κομμώτρια στην Ουάσινγκτον. Ο μεγαλύτερος γιος του Ασίφ Ζαχίρ (1932–2000) ήταν επίσης πολιτικός και διετέλεσε Υπουργός Αγροτικής Αποκατάστασης και Ανάπτυξης τη δεκαετία του 1980 και στη συνέχεια πρέσβης στο Κουβέιτ (1989–1992) και στην Ιταλία (1992–1993). Παραιτήθηκε από τη θέση του και έζησε στην Πεσαβάρ του Πακιστάν, όπου ξεκίνησε εκστρατεία για ειρήνη στο Αφγανιστάν δημιουργώντας μια πολιτική ομάδα με όνομα Εθνικό Κίνημα του Αφγανιστάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Αφγανιστάν
Πανεπιστήμιο της Κοΐμπρα
Το Πανεπιστήμιο της Κοΐμπρα (UC; Universidade de Coimbra) είναι ένα πορτογαλικό δημόσιο πανεπιστήμιο στην πόλη Κοΐμπρα της Πορτογαλίας. Αρχικά, ιδρύθηκε στη Λισαβόνα το 1290, ενώ μετακινήθηκε μόνιμα στην Κοΐμπρα το 1537. Το πανεπιστήμιο είναι ένα από τα παλαιότερα πανεπιστήμια σε συνεχή λειτουργία στον κόσμο, το παλαιότερο στην Πορτογαλία, διαδραματίζοντας σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στον πορτογαλόφωνο κόσμο. Το 2013, η UNESCO κήρυξε το πανεπιστήμιο ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, υπογραμμίζοντας την αρχιτεκτονική, τον μοναδικό πολιτισμό και τις παραδόσεις, καθώς και τον ιστορικό του ρόλο.
Σήμερα, το πανεπιστήμιο είναι οργανωμένο σε οκτώ σχολές, δίνοντας πτυχίο (licenciado), μεταπτυχιακό (mestre) και διδακτορικό (doutor) σε όλους σχεδόν τους σημαντικούς τομείς. Δίνει το όνομά του στον Όμιλο Coimbra των ευρωπαϊκών ερευνητικών πανεπιστημίων που ιδρύθηκε το 1985, του οποίου ήταν ιδρυτικό μέλος. Με τη συμμετοχή περισσότερων από 20.000 φοιτητών, πάνω από το 15% των οποίων είναι διεθνείς, είναι ένα από τα πιο κοσμοπολίτικα πανεπιστήμια της Πορτογαλίας.
Οι απόφοιτοι της Κοΐμπρα ανά τους αιώνες περιλαμβάνουν τον εθνικό ποιητή της Πορτογαλίας Λουίς ντε Καμόες, τον μαθηματικό Πέδρο Νούνες, πολλούς πολιτικούς, πρωθυπουργούς και προέδρους της Πορτογαλίας και τον βραβευμένο με Νόμπελ Αντόνιο Έγκα Μονίζ.
Πολιτισμός και παραδόσεις
μικρογραφία|300x300εσ|Φοιτητές του πανεπιστημίου με παραδοσιακή ενδυμασία, την πρώτη εβδομάδα των μαθημάτων (2019) Οι ακαδημαϊκές παραδόσεις και τα ιδρύματα του πανεπιστημίου χρωματίζουν τη ζωή της πόλης. Οι παλιές "Δημοκρατίες" (αυτόνομες φοιτητικές εστίες), καθώς και ορισμένες παραδοσιακές γιορτές, διατηρούνται ακόμη, με κυριότερη την "Queima das Fitas" (γιορτή για το τέλος της αποφοίτησης, που συμβολίζεται με το κάψιμο των κορδελών με τα χρώματα καθεμιάς από τις οκτώ σχολές), αλλά και τη συχνή χρήση παραδοσιακών ενδυμασιών, το "Fado de Coimbra" (τραγούδι σε οργανωμένες παραστάσεις, αντί για τις παραδοσιακές καντάδες του δρόμου) και τις ακαδημαϊκές τελετές (συγκεκριμένα η απονομή διδακτορικών τίτλων).
Τα επίσημα χρώματα των σχολών του Πανεπιστημίου της Κοΐμπρα είναι τα εξής:
Το κάψιμο των κορδέλων
Η Queima das Fitas (κάψιμο των κορδελών) της Κοΐμπρα, η παλαιότερη και διασημότερη στη χώρα, διοργανώνεται από μια επιτροπή φοιτητών που αποτελείται από μέλη της φοιτητικής ένωσης του Πανεπιστημίου της Κοΐμπρα, της Ακαδημαϊκής Ένωσης της Κοΐμπρα. Γιορτάζοντας το τέλος των μαθημάτων αποφοίτησης, που συμβολίζεται με το τελετουργικό κάψιμο των κορδελών που αντιπροσωπεύουν κάθε σχολή, λαμβάνει χώρα στο δεύτερο εξάμηνο (πρώτο Σαββατοκύριακο του Μαΐου) και συγκαταλέγεται μεταξύ των μεγαλύτερων φοιτητικών εορτασμών στην Ευρώπη. Διαρκεί 8 ημέρες, μία ημέρα για κάθε σχολή, ενώ κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, πραγματοποιείται μια σειρά συναυλιών και παραστάσεων, μετατρέποντας την Κοΐμπρα σε μια πόλη, γεμάτη ζωντάνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στην Πορτογαλία
Ερρίκος Ζ΄ της Αγγλίας
Ο Ερρίκος Ζ΄ (Henry VII, 28 Ιανουαρίου 1457 - 21 Απριλίου 1509) ήταν βασιλιάς της Αγγλίας, από την κατάληψη του θρόνου στις 22 Αυγούστου 1485 έως το θάνατό του. Ήταν ο πρώτος μονάρχης του Οίκου των Τυδώρ, και επίσης ήταν λόρδος της Ιρλανδίας (1485-1509). Μοναδικός γιος του Έντμοντ, 1ου Κόμη του Ρίτσμοντ, και της Μάργκαρετ Μπώφορτ, τρισέγγονης του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας μέσω του δεύτερου γιου του, Ιωάννη της Γάνδης, ιδρυτή του Οίκου του Λάνκαστερ. Εκμεταλλεύτηκε τον εσωτερικό εμφύλιο πόλεμο που ξέσπασε στον Οίκο της Υόρκης, όταν ο βασιλιάς Εδουάρδος Ε΄ ανατράπηκε από τον θείο του Ριχάρδο Γ΄, παίρνοντας σύζυγό του την Ελισάβετ της Υόρκης, αδελφή του ανατραπέντος Εδουάρδου Ε΄. Στις 22 Αυγούστου 1485 ο Ερρίκος και οι δυνάμεις του Οίκου του Λάνκαστερ νίκησαν τον Ριχάρδο Γ΄ και τις δυνάμεις του Οίκου της Υόρκης στη Μάχη του Μπόσγουορθ. Ο θάνατος του Ριχάρδου Γ΄ έθεσε τέρμα στον Πόλεμο των Ρόδων μεταξύ των δύο αριστοκρατικών οίκων. Ο Ερρίκος Ζ΄ ήταν ο πρώτος ισχυρός βασιλιάς μετά τον εμφύλιο πόλεμο και οδήγησε ξανά την Αγγλία σε μεγάλη ευημερία.
Η πολιτική του
Ο Ερρίκος Ζ΄ ήταν προσεκτικός στα οικονομικά θέματα και αποκατέστησε το προηγουμένως χρεοκοπημένο βασιλικό θησαυροφυλάκιο, εισάγοντας εξαιρετικά αποτελεσματικούς μηχανισμούς φορολόγησης. Σε αυτό είχε την υποστήριξη του καγκελαρίου του, Αρχιεπισκόπου του Κάντερμπρυ Τζον Μόρτον, ο οποίος εισήγαγε νόμο που διασφάλισε ότι οι ευγενείς πλήρωναν αυξημένους φόρους. Η βασιλική διακυβέρνηση επίσης μεταρρυθμίστηκε με την εισαγωγή του Βασιλικού Συμβουλίου, το οποίο ασκούσε έλεγχο στους ευγενείς.
Η πολιτική του Ερρίκου Ζ΄ ήταν τόσο η επιδίωξη διατήρησης της ειρήνης όσο και η δημιουργία οικονομικής ευημερίας. Δεν ήταν στρατιωτικός και δεν είχε κανένα ενδιαφέρον να ανακτήσει τις γαλλικές περιοχές που χάθηκαν κατά τη βασιλεία των προκατόχων του. Έτσι υπέγραψε συνθήκη με τη Γαλλία η οποία άμεσα και έμμεσα έφερε χρήματα στα ταμεία της Αγγλίας και διασφάλισε ότι οι Γάλλοι δεν θα υποστήριζαν άλλους διεκδικητές του αγγλικού θρόνου.
Η προστασία της Γαλλίας
Ο Ερρίκος είχε την οικονομική υποστήριξη και προστασία του γαλλικού θρόνου και των υποτελών αυτού στο μεγαλύτερο μέρος της πορείας του πριν ανεβεί στον αγγλικό θρόνο. Για να ενισχύσει τη θέση του όμως χορήγησε την κατασκευή πλοίων, ενισχύοντας έτσι το ναυτικό του και βελτιώνοντας τις ευκαιρίες για εμπόριο. Μέχρι το θάνατό του είχε συγκεντρώσει προσωπική περιουσία ενάμιση εκατομμυρίου λιρών.
Πρόγονοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Αγγλίας Κατηγορία:Οίκος των Τυδώρ Κατηγορία:Πόλεμος των Ρόδων
Νικόλαος Παπαμιχαλόπουλος
Ο Νικόλαος Παπαμιχαλόπουλος (27 Ιουλίου 1827 – 18 Αυγούστου 1888) ήταν Έλληνας πολιτικός του 19ου αιώνα από την Επίδαυρο Λιμηράς της Λακωνίας. Εκλεγόταν βουλευτής από το 1856 μέχρι το θάνατό του. Έγινε οκτώ φορές υπουργός στα υπουργεία δικαιοσύνης, εσωτερικών, οικονομικών και εκκλησιαστικών και παιδείας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην αυλή ενός εξωκλησιού στο χωριό Χάρακας του δήμου Ζάρακα στην Επίδαυρο Λιμηράς στις 27 Ιουλίου 1827. Ο πατέρας του ήταν δημογέροντας επί Τουρκοκρατίας και ειρηνοδίκης επί Καποδίστρια. Γράμματα έμαθε μόνος του, διότι δάσκαλος δεν υπήρχε. Από τα δεκαεννιά του χρόνια μπήκε στην πολιτική και έγινε ο κύριος μοχλός στον επαρχία του, αν και οι άλλοι βουλευτές τον αποκλείαν από τη Βουλή λόγο του νεαρού της ηλικίας του. Το 1856 ο γραμματέας της νομαρχίας Λακωνίας, Τρύφων Ταμπακόπουλος του ανακοίνωσε με επιστολή, ότι εκλέχτηκε βουλευτής παμψηφεί από την Επαρχία Επιδαύρου Λιμηράς. Συνέχισε να ψηφίζεται και στις επόμενες εκλογές το 1859, ενώ το 1861 αποκλείστηκε δια φανερής νοθείας επειδή υποστήριζε τον Ζαΐμη.
Διετέλεσε πληρεξούσιος στην Εθνοσυνέλευση του 1862, το 1863 διορίστηκε Υπουργός των Οικονομικών και αργότερα Υπουργός Δικαιοσύνης στην Κυβέρνηση Βούλγαρη του 1865. Ξανά έγινε Υπουργός Οικονομικών το 1871 (κυβέρνηση Βούλγαρη) και το 1874 (επίσης κυβέρνηση Βούλγαρη). Στην Κυβέρνηση Κουμουνδούρου του 1877 έγινε Υπουργός των Εσωτερικών και στις δύο κυβερνήσεις Κουμουνδούρου (Κυβέρνηση Κουμουνδούρου Ιανουαρίου 1878 και Κυβέρνηση Κουμουνδούρου Οκτωβρίου 1878) ήταν υπουργός επί των οικονομικών. Το 1879 ανέλαβε πρόεδρος της Βουλής. Στην Κυβέρνηση Κουμουνδούρου 1880 ανέλαβε το υπουργείο παιδείας και στην Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη 1885 το υπουργείο Εσωτερικών.
Suspicious Minds
To Suspicious Minds είναι ένα τραγούδι που γράφτηκε και ερμηνεύτηκε πρώτη φορά από τον Αμερικανικό μουσικό Μαρκ Τζέιμς. Η συγκεκριμένη εκτέλεση δεν είχε κάποια επιτυχία και έτσι το 1969 δόθηκε στον Έλβις Πρίσλεϊ. Η εν λόγω έκδοση έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία. Είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια του Πρίσλεϊ, φτάνοντας και στο νούμερο 1 των αμερικανικών Billboard Hot 100 και το single έγινε πλατινένιο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το περιοδικό Rolling Stone το συμπεριέλαβε στη λίστα του με τα 500 Σπουδαιότερα Τραγούδια όλων των εποχών, κατατάσσοντάς στην 91η θέση. Το κομμάτι έκτοτε έχει διασκευαστεί δεκάδες φορές.
Νικόλαος Παπαμιχαλόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1886 προσπάθησε να δημιουργήσει δικό του κόμμα, αλλά δεν πρόφθασε να ολοκληρώσει την προσπάθειά του.
Suspicious Minds
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1968 Κατηγορία:Singles του 1969 Κατηγορία:Singles του 1986 Κατηγορία:Singles του 1992 Κατηγορία:Singles του 2002 Κατηγορία:Τραγούδια του Έλβις Πρίσλεϊ Κατηγορία:Τραγούδια του Σάκη Ρουβά Κατηγορία:Singles της RCA Records Κατηγορία:Singles της London Records Κατηγορία:Singles της Epic Records Κατηγορία:Singles της Sony BMG Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στα Billboard Hot 100 Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στο Βέλγιο
Νικόλαος Παπαμιχαλόπουλος
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε στην Κηφισιά στις 18 Αυγούστου 1888.
Αναφορές
Κατηγορία:Βουλευτές Λακωνίας Κατηγορία:Βουλευτές Επιδαύρου Λιμηράς Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δικαιοσύνης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών
Λειψοί
Οι Λειψοί ή Λειψώ είναι συστάδα 30 νησιών (24 νησίδες και 6 βράχοι) στο νοτιο-ανατολικό Αιγαίο. Απέχει 173,2 ν.μ. από τον Πειραιά και έχει 790 κατοίκους (απογραφή 2011). Η Λειψώ, το κύριο νησί από το οποίο και προέρχεται το όνομα της συστάδας αυτής, βρίσκεται ανάμεσα στην Πάτμο (10,2 ν.μ. ανατολικά) και τη Λέρο (8 ν.μ. βόρεια) και λίγο ανατολικότερα της νοητής ευθείας που τις ενώνει, στα βόρεια Δωδεκάνησα. μικρογραφία|Μακρονήσι Λειψών
Ονομασία
Η ονομασία είναι αρχαία. Σε επιγραφές προχριστιανικών χρόνων εμφανίζεται το όνομα Λεψία, ενώ στα χριστιανικά χρόνια αναφέρεται η ονομασία του νησιού με τις μορφές: Λειψός, Λιψός και Λειψώ μικρογραφία
Μυθολογία
Σύμφωνα με την προφορική παράδοση το νησί, όπως και η ονομασία του, συνδέονται με τη θεά Καλυψώ. Η «επικράτεια» της θεάς ορίζεται γεωγραφικά στα νοτιανατολικά του σημερινού οικισμού, ενώ χρονολογικά τοποθετείται σε ένα παρελθόν αόριστο πριν από τον Κατακλυσμό, όταν, σύμφωνα πάντα με την προφορική παράδοση, οι διάφορες νησίδες που αποτελούσαν ενιαίο σώμα, χωρίστηκαν και πήραν τη σημερινή τους μορφή.
Αρχαίοι χρόνοι
Οι πρώτοι κάτοικοι των Λειψών ήταν οι Κάρες, περίπου το 1370 π.Χ, ενώ γύρω στα 1200 π.Χ φτάνουν στο νησί Δωριείς.
Στο Μουσείο των Λειψών βρίσκονται κομμάτια από αγγεία που ανάγονται στη Μυκηναϊκή Εποχή (1600-1100 π.Χ), ενώ μια επιγραφή του 4ου π.Χ.μαρτυρεί την ύπαρξη οικισμού στο νησί από τους Ίωνες της Μιλήτου. Αρχαιολογικά ευρήματα στο ύψωμα «Κάστρο» (λείψανα αρχαίας οχύρωσης, κεραμίδια και όστρακα από αγγεία) μαρτυρούν την ύπαρξη Ακρόπολης. . Κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου (431-404 π.Χ) στους φυσικούς όρμους του νησιού βρίσκουν καταφύγιο πλοία και των δύο αντιπάλων παρατάξεων.
Φραγκοκρατία
Οι πηγές για την περίοδο από το 1204 ως το 1521 μ.Χ. είναι ελλειπείς. Δεν υπάρχουν μαρτυρίες για φραγκική εγκατάσταση στο νησί, αν και γνωρίζουμε ότι η γειτονική Λέρος περνά στους Ιωαννίτες Ιππότες στα 1306.
Οθωμανική Περίοδος
Το 1522 μ.Χ. το νησί περνά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, μαζί με τα άλλα Δωδεκάνησα και αναγκάζονται στην πληρωμή φόρου, του «μακτού». Την περίοδο αυτή έχουμε μαρτυρίες για ασκητές που έρχονται στο νησί για να ασκητέψουν στα Ιερά Καθίσματα που διατηρούνται μέχρι σήμερα (Πάνω Κοίμηση, Κάτω Παναγιά, Ιωάννη θεολόγου στο Μοσχάτο και Παναγιά του Χάρου). Όταν οι Οθωμανοί καταλαμβάνουν την Κρήτη, στα 1669 μ.Χ., πολλοί Κρητικοί βρίσκουν καταφύγιο στα Δωδεκάνησα. Ένας από αυτούς, ο γέρο-Λιος, φτάνει στο νησί μερικές δεκαετίες μετά και γίνεται ο πρώτος κάτοικος και θεμελιωτής του χωριού στη σημερινή του τοποθεσία .Λαμβάνουν ενεργά μέρος στον αγώνα ενάντια στον τουρκικό ζυγό (1821 μ.Χ.) και προσφέρουν καταφύγιο στον εξόριστο Πατριάρχη Αλεξανδρείας, Θεόφιλο αλλά και σε Υδραίους. Σπετσιώτες και Ψαριανούς Ναυάρχους (1824 μ.Χ.). Το 1912, το νησί περνάει στην Ιταλική κυριαρχία και ενσωματώνεται το 1948, μαζί με τα υπόλοιπα Δωδεκάνησα, στην Ελλάδα.
Ελληνική επανάσταση
Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821 στο νησί βρίσκουν φιλοξενία ο εξόριστος Πατριάρχης της Αλεξάνδρειας Θεόφιλος Παγκώστας και Ψαριανοί, Υδραίοι και Σπετσιώτες αγωνιστές, ανάμεσα στους οποίους ο Σαχτούρης και ο Μιαούλης (Αύγουστος 1824). Σώζονται και δύο γράμματα που στέλνει ο Μιαούλης στον ναύαρχο των Ψαρών Νικολή Αποστόλη που βρίσκεται στην Πάτμο σε μια προσπάθεια να συντονίσουν τις ενέργειές στην αντιμετώπιση του τουρκο-αιγυπτιακού στόλου του Ιμπραήμ. . Η προσωρινή κυβέρνηση της Ελλάδος, στις 29 Αυγούστου 1825, υπήγαγε τα νησιά Λέρο, Πάτμο, Κάλυμνο, Ικαρία και Λειψούς στην Ελληνική Πολιτεία με τον τίτλο «Συμπληρωματικαί νήσοι του Τμήματος των Ανατολικών Σποράδων». Ως πρώτος Επίτροπος διορίστηκε ο Ιωάννης Κωλέττης. Με τη συνθήκη, όμως, της Κωνσταντινούπολης (9 Ιουλίου 1832) τα νησιά αυτά περνάνε πάλι κάτω από οθωμανική εξουσία.
Ιταλοκρατία
Στις 13 Μαϊου 1913 οι Ιταλοί καταλαμβάνουν τα Δωδεκάνησα και παραμένουν για 31 χρόνια. Μετά τη συνθηκολόγηση των Γερμανών και τη συνθήκη των Παρισίων της 10ης Φεβρουαρίου 1947, τα Δωδεκάνησα παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα από την Ιταλία, ενώ η τυπική ενσωμάτωση στην ελληνική επικράτεια έλαβε χώρα το 1948 στις 7 Μαρτίου (de facto 1947, de jure 1948) με το Νόμο 518/1948 ΦΕΚ Α-7/9.1.1948 (Περί προσαρτήσεως της Δωδεκανήσου εις την Ελλάδα) και του Νόμου Ν.547 ΦΕΚ Α-39/14.2.1948 (Περί διοικήσεως της Δωδεκανήσου).
Γεωφυσική περιγραφή
Στην ομάδα αυτών των μικρών νησιών συνολικής έκτασης 17,350 τ.χλμ. συμπεριλαμβάνονται οι νησίδες: Αρέφουσα, Νήσοι Μανώλη, Μεγάλο Ασπρονήσι, Μακρύ Ασπρονήσι, Μικρό Ασπρονήσι, Πάπλωμα, Κουλούρα Α, Κουλούρα Δ, Νότιο Ασπρονήσι Α, Νότιο Ασπρονήσι Δ, Μεγάλο Καλαπόδι, Μικρό Καλαπόδι, Λύρα, Σταυρή, Πιλάβι, Ψώμου, Καπαρονήσι, Πιάτο, Μακρονήσι, Φράγκος, Σαράκι.
Η επιφάνεια του κύριου νησιού Λειψοί είναι 15,8 τ.χλμ. με ανάπτυγμα ακτής 36 χλμ. Το έδαφος του νησιού αποτελείται από χαμηλούς λόφους (μέγιστο ύψος έχει η Σκάφη με 277 μ. και ακολουθεί η Πλάκα με 200 μ. ύψος στο ΒΔ τμήμα του) και μικρές κοιλάδες. Υπάρχουν, επίσης, όρμοι (Φοντάνα, Μοσχάτο, Ταρσανάς), παραλίες (Λιεντού, Πλατύς Γυαλός, Κατσαδιά, Τουρκόμνημα, Χοχλακούρα) και βραχώδη ακρωτήρια (Γκάτης, Μονοδέντρι, Γλαρόκαβος).
Απασχόληση
μικρογραφία|Λιμένας στους Λειψούς μικρογραφία|Λειψοί προκυμαία ψαράδικα δίχτυα Οι κάτοικοι ασχολούνται με το ψάρεμα, τη γεωργία (αμπελουργία, οινοποϊα,παραγωγή ελιάς - ελαιολάδου και δημητριακών), την κτηνοτροφία (παραγωγή ντόπιων τυριών), την αλιεία, το εμπόριο και τον τουρισμό. Χαρακτηριστικό προϊόν του νησιού αποτελεί το κόκκινο γλυκό κρασί της ποικιλίας φωκιανό.
Αειφόρος ανάπτυξη
μικρογραφία|Λειψοί γλάρος σε βαρκα Το νησί συμμετέχει στο Δίκτυο Δάφνη που προωθεί την αειφόρο ανάπτυξη στα νησιά του Αιγαίου.
Στο Γυμνάσιο Λειψών έχει δημιουργηθεί η μαθητική εταιρεία ΤεχνοΛειψία με στόχο την παραγωγή και προώθηση τοπικών Προϊόντων και την πολιτιστική ανάδειξη του τόπου, κατά το σχολικό έτος 2012-2013 έχει κερδίσει ειδική διάκριση στο διαγωνισμό αειφόρου σχολείου από την Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού. Ο δήμος Λειψών έχει αναπτύξει συνεργασίες και συμμετοχές σε δίκτυα τοπικά, περιφερειακά και ευρωπαϊκά για την προώθηση της τοπικής ανάπτυξης: το ΣΥ.Ν.Δ.Κ.Ε (Συμβούλιο Νησιωτικών Δήμων & Κοινοτήτων Ελλάδας), τον Κοι.Σ.Π.Ε (Κοινοτικός Συνεταιρισμός Περιορισμένης Ευθύνης), την Europe Direct, τη Διανησιωτική Συνεργασία (Λέρος-Πάτμος-Λειψοί-Αγαθονήσι), την Ανοικτή Αγκαλιά, το Δίκτυο Τουριστικών Δήμων, την Ομάδα Αιγαίου και την Αναπτυξιακή Δωδεκανήσου. Οι Λειψοί καταγράφονται στον κατάλογο Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο Natura 2000 υπό τον τίτλο «Αρκοί, Λειψοί, Αγαθονήσι και βραχονησίδες» και με κωδικό GR4210010 ως τόπος Κοινοτικής Σημασίας και Ειδικής Προστασίας. Το 2006 η περιοχή εγκρίθηκε ως τόπος Κοινοτικής Σημασίας για τη Μεσογειακή βιογεωγραφική περιοχή από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Επίσης, το νησί περιλαμβάνεται στον κατάλογο των βιοτόπων Corine λόγω της ιδιαίτερης πανίδας και χλωρίδας του.
Υποδομές
Το νησί διαθέτει μεγάλο λιμάνι χωρισμένο σε τρεις ζώνες: Υπάρχει Χ.Υ.Τ.Α στην τοποθεσία «Κυδωνιές», Λιμνοδεξαμενή χωρητικότητας 42.000 κ.μ. στην τοποθεσία «Παναγιά του Χάρου», Δεξαμενή 1000 κ.μ.και μονάδα βιολογικού καθαρισμού των αστικών λυμάτων.Τα τελευταία χρόνια λειτουργεί πρόγραμμα ανακύκλωσης των τεσσάρων βασικών υλικών: πλαστικό, χαρτί, αλουμίνιο, γυαλί, ενώ από το 2012 οι Λειψοί έχουν ενταχθεί στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Περιβάλλον - Αειφόρος Ανάπτυξη» με απόφαση του Περιφερειάρχη Νοτίου Αιγαίου για τη μετατροπή του Χ.Υ.Τ.Α σε Χ.Υ.Τ.Ι.(Χώρων Υγειονομικής Ταφής Υπολειμμάτων). Το νησί διαθέτει οδικό δίκτυο 20 χιλιομέτρων που συνδέει τον οικισμό με πολλές περιοχές του νησιού. Για τις μετακινήσεις υπάρχει υπηρεσία ταξί και, κατά την καλοκαιρινή περίοδο, λεωφορείο που συνδέει τον οικισμό με τις παραλίες. Υπάρχει καθημερινή θαλάσσια επικοινωνία με τα γύρω νησιά και με τον Πειραιά μία φορά την εβδομάδα. Το νησί διαθέτει, επίσης, ελικοδρόμιο. Στον οικισμό λειτουργεί Πολυδύναμο Κέντρο Υγείας, ενώ στην περιοχή του λιμανιού υπάρχει η βιβλιοθήκη «Οδυσσέας Ελύτης» που κτίστηκε με πρωτοβουλία της UNESCO. Παλαιότερα λειτουργούσε υπό την αιγίδα του ΕΟΜΜΕΧ Σχολή Ταπητουργίας η επαναλειτουργία της οποίας έχει ενταχθεί στα πλαίσια του προγράμματος INTERREG iv. Στο κέντρο του οικισμού υπάρχει ειδικός χώρος που φιλοξενεί την Αρχαιολογική Συλλογή η οποία περιλαμβάνει αντικείμενα διαφόρων ιστορικών περιόδων.
Εκπαίδευση
Οι Λειψοί έχουν Ολοήμερο Νηπιαγωγείο, Ολοήμερο Δημοτικό και Γυμνάσιο με Λυκειακές Τάξεις. μικρογραφία|Πλατεία Λειψών μικρογραφία|Υπαίθριο σκάκι
Πολιτισμός
Στις δεκαετίες του 1960 και 1970 σημειώθηκε μεγάλο κύμα μετανάστευσης προς τη Γερμανία, το Βέλγιο αλλά, κυρίως, προς την Αυστραλία και τις Η.Π.Α. Οι μετανάστες έχουν δείξει το ιδιαίτερο ενδιαφέρον τους για τον τόπο τους χρηματοδοτώντας διάφορα έργα, όπως το Ηρώο στο λιμάνι. Τα πολιτιστικά δρώμενα είναι συνδεδεμένα με τον κύκλο της ζωής και της παραγωγής με χαρακτηριστικές εκδηλώσεις τη Γιορτή του κρασιού (3 με 4 τέσσερις φορές το χρόνο), ο Κλείδωνας στις 24 Ιουνίου και το πανηγύρι της Παναγίας του Χάρου στις 22 Αυγούστου.
Μνημεία
Σπήλαιο Λιεντού, Σπηλιά του Φιδιού, Κάστρο-αρχαία ακρόπολη, Κουσέλιο και Παναγιά Κουσέλιου, Παναγιά του Χάρου, Άγιος Σπυρίδωνας - Άγιος Παντελεήμονας, Πάνω και κάτω Κοίμηση, ο Μύλος του Αραβή, Αστυνομικός Σταθμός (δείγμα ιταλικής αρχιτεκτονικής του΄30). και Εκκλησιαστικό-Λαογραφικό Μουσείο
Θρησκευτική υπαγωγή
Οι Λειψοί ανήκουν στην Πατριαρχική Εξαρχία Πάτμου. Εκτός από την Πάτμο και τους Λειψούς, στην Εξαρχία ανήκουν τα νησιά Αγαθονήσι, Λέβιθα και Αρκιοί μαζί με τα γύρω από αυτά νησίδια. Η Εξαρχία τελεί υπο την άμεση δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης φέρει στην Εξαρχία της Πάτμου τον τίτλο: «Κυρίαρχος της Ιεράς Μονής και Εξαρχίας Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κκ Βαρθολομαίος».
Υπηρεσίες
Στους Λειψούς υπάρχει Πολυδύναμο Περιφερειακό Ιατρείο, Φαρμακείο, Αστυνομικός Σταθμός, Λιμενικός Σταθμός, Τράπεζα, Ταχυδρομείο, Δ.Ε.Η, και Κ.Ε.Π.
Δήμος Λειψών
Οι Λειψοί αποτελούν ξεχωριστό δήμο (από το 1948) που περιλαμβάνει το ομώνυμο νησί και την ακατοίκητη νησίδα Φράγκος (από το 2001). Με την εφαρμογή της νέας διοικητικής διαίρεσης της χώρας κατά το Πρόγραμμα Καλλικράτης το 2011, ουδεμία μεταβολή επήλθε στο Δήμο, σύμφωνα με το άρθρο 1,§ 2.10.Γ. αυτού.
Έδρα του Δήμου είναι οι Λειψοί. Ο Δήμος Λειψών έχει μόνιμο πληθυσμό 790 κατοίκους.
Ο δήμος Λειψών διαθέτει Χορευτικό Σύλλογο, Φιλαρμονική Ομάδα, Αθλητικό και Ιστιοπλοϊκό Όμιλο.
Οικισμοί και νησίδες
Αναλυτικά οι οικισμοί και οι νησίδες που αποτελούν τον δήμο Λειψών:
Διατελέσαντες δήμαρχοι
Δήμαρχοι Λειψών διετέλεσαν τα ακόλουθα πρόσωπα :
Αδελφοποιημένοι Δήμοι
Ο Δήμος Λειψών έχει αδελφοποιηθεί με τους ακόλουθους Δήμους:
Σημειώσεις
Λεπτομερείς ναυτιλιακές πληροφορίες για τις νήσους Λειψοί παρέχει ο Ελληνικός Πλοηγός 4ος τόμος, επίσης ο χάρτης ελληνικής έκδοσης: ΧΕΕ-422, που καλύπτει όλη τη θαλάσσια περιοχή από Νάξο μέχρι τις έναντι ακτές της Τουρκίας και ειδικότερα ο ΧΕΕ-422/4 που είναι και ο λιμενοδείκτης της νήσου.
Πρώιμες εκδόσεις "Σπουδαστών της Γραφής"
Πρώιμες εκδόσεις (διάφορα)
1842
Στοιχεία από τη Γραφή και την Ιστορία για τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού - αγγλικός τίτλος Evidence From Scripture and History of the Second Coming of Christ, About the Year 1843 του Γουίλιαμ Μίλερ William Miller. Ο Γουίλιαμ Μίλερ (William Miller) είναι γνωστός ως ο κύριος ηγέτης της αντβεντιστικής κίνησης τη δεκαετία του 1840. Οι Στορρς (Storrs) Μπάρμπουρ (Barbour), Στέτσον (Stetson) και Γουέντελ (Wendell), που αργότερα έγιναν στενοί προσωπικοί φίλοι του Ρώσσελ, σχετίζονταν όλοι με τον Μίλερ. Ο Στορρς αναφέρεται σε ένα τεύχος της εφημερίδας των Μιλεριτών του 1842. The Midnight Cry. (Η σχέση του Στορρς με τον Μίλερ εξηγείται επίσης στη "Σκοπιά" της 15ης Οκτωβρίου του 2000, σελ. 28). Το 1881, ο Ρώσσελ εξήγησε την άποψή του ότι ο Μίλερ και οι οπαδοί του εκπλήρωσαν την "παραβολή των δέκα παρθένων" του Ματθ. κεφ. 25: "Παρότι δεν είμαστε ούτε Μιλερίτες ούτε Αντβεντιστές, πιστεύουμε ότι μεγάλο μέρος της παραβολής εκπληρώθηκε το 1843 και το 1844, όταν ο Γουίλιαμ Μίλερ και άλλοι, με τη Βίβλο στο χέρι, πορεύτηκαν με πίστη στις δηλώσεις τους, περιμένοντας τον Ιησού εκείνη την εποχή". "Σκοπιά", Οκτώβριος-Νοέμβριος 1881, [http://www.mostholyfaith.com/bible/Reprints/Z1881OCT.asp#R288  Reprints, σελ. 288] . [http://www.earlysda.com/miller/evidence16-end.html#LECTURE%20XVII. Διάλεξη (Lecture) XVII] του βιβλίου του Μίλερ που περιέγραφε με λεπτομέρειες μια χρονολογική περίοδο 2.520 ετών από το 677 π.Χ. έως το 1843 μ.Χ., που φαίνεται επίσης σ' έναν χάρτη διδασκαλίας που χρησιμοποιούσαν οι Μιλερίτες ιεροκήρυκες εκείνης της εποχής.
1855
Six Sermons - Έξι κηρύγματα του Τζωρτζ Στορρς
Treatises of George Storrs (1855-1879)
1856
The Last Times and the Great Consummation by Rev. Joseph Seiss
1861
Treatises of George Stetson (1861-1875)
1864
1870
1871
Evidences for the Coming of the Lord in 1873: Or The Midnight Cry by Nelson H. Barbour
Treatises of N.H. Barbour (1871-1877)
Destiny of the Human Race--A Scriptural Inquiry by Henry Dunn (1872?)
1874
The Midnight Cry and Herald of the Morning (1874-1876)--magazine edited by N.H. Barbour
A Vindication of the Government of God Over the Children of Men by George Storrs
1876
Early Writings of Charles Taze Russell from The Bible Examiner and The Herald of the Morning (1876-1879)
1877
The Great Pyramid: A Miracle in Stone by Rev. Joseph Seiss
The Three Worlds and the Harvest of This World Οι τρεις κόσμοι και ο θερισμός αυτού του κόσμου των Νέλσον Μπάρμπουρ και Τσαρλς Τέηζ Ρώσσελ
1880
Day Dawn, or the Gospel in Type and Prophecy by J.H. Paton
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Χιλιασμός
Άγρυπνος στο Σιάτλ
Άγρυπνος στο Σιάτλ (αγγλικά: Sleepless in Seattle) είναι αμερικανική κινηματογραφική ταινία, αισθηματική κομεντί παραγωγής 1993. Τη σκηνοθεσία ανέλαβε η Νόρα Έφρον και το σενάριο έγραψε η ίδια μαζί με τους Ντέιβιντ Σ. Γουόρντ και Τζεφ Αρτς. Πρωταγωνιστούν οι Τομ Χανκς και Μεγκ Ράιαν. Ο Σαμ έχασε πρόσφατα τη σύζυγό του και ο γιος του, ο Τζόνα, ανυπομονεί ο πατέρας του να βρει μια νέα συντροφιά. Ένα βράδυ μιλάει κρυφά σε μια ραδιοφωνική εκπομπή για τον πατέρα του, με αποτέλεσμα πολλές γυναίκες σε όλη την Αμερική να συγκινηθούν και να καταφτάνουν στο σπίτι τους στο Σιάτλ. Μία από αυτές τις γυναίκες είναι η Άνι, η οποία αν και αρραβωνιασμένη, κάτι την προκαλεί να γνωρίσει τον Σαμ.
Το Άγρυπνος στο Σιάτλ είναι εμπνευσμένο από την ταινία Μεγάλε μου Έρωτα (An Affair to Remember, 1957) και αποσπάσματα από αυτήν χρησιμοποιήθηκαν σε σημαντικές σκηνές της ταινίας. Η συνάντηση των δύο πρωταγωνιστών στο φινάλε της ταινίας στο Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ αποτελεί αναφορά στη συνάντηση των Κάρι Γκραντ και Ντέμπορα Κερ στο Μεγάλε μου Έρωτα η οποία δεν πραγματοποιείται εξαιτίας ενός τροχαίου ατυχήματος που συνέβη στο χαρακτήρα της Κερ.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 25 Ιουνίου 1993. Απέσπασε θετικά σχόλια από τους κριτικούς και έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, συγκεντρώνοντας 227,9 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Έλαβε δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ στις κατηγορίες Πρωτότυπου Σεναρίου και Τραγουδιού και τρεις για Χρυσή Σφαίρα.
Πλοκή
Δεκαοχτώ μήνες μετά, την Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1992, ο Τζόνα, ο οποίος θέλει ο πατέρας του να βρει μια καινούρια σύζυγο, τηλεφωνεί σε μια ραδιοφωνική εκπομπή. Ο Τζόνα πείθει τον Σαμ να βγει στον αέρα να μιλήσει για το πόσο του λείπει η Μάγκι. Εκατοντάδες γυναίκες από όλη τη χώρα που ακούνε την εκπομπή και συγκινούνται από την ιστορία του, του στέλνουν γράμματα.
Μία από τις ακροάτριες είναι η Άνι Ριντ, ρεπόρτερ της εφημερίδας Baltimore Sun. Είναι αρραβωνιασμένη με τον Γουόλτερ αλλά αισθάνεται ότι κάτι λείπει από τη σχέση τους. Αφού παρακολουθεί την ταινία Μεγάλε μου Έρωτα, η Άνι γράφει ένα γράμμα προτείνοντας στον Σαμ να τη συναντήσει στην κορυφή του Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ τη μέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Δεν το στέλνει αλλά η φίλη της και συντάκτρια Μπέκι, το στέλνει γι' αυτήν και στέλνει την Άνι στο Σιάτλ με αφορμή να κάνει ένα ρεπορτάζ για τις ραδιοφωνικές εκπομπές.