cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γερμανικά φύλα
Σύγχρονοι ορισμοί και αντιπαραθέσεις
Αντιδρώντας σε αυτές τις συζητήσεις οι συντάκτες του Germanische Altertumskunde Online ανέφεραν το 2013 ότι ο όρος "γερμανικός" "παραμένει σημαντικός για τη γλωσσολογία, αλλά δεν είναι πλέον χρήσιμος για την αρχαιολογία ή την ιστορία." Ιστορικοί της σχολής του Τορόντο όπως ο Ουόλτερ Γκόφαρτ και ο Αλεξάντερ Κάλαντερ Μάρεϊ υποστήριξαν ότι δεν υπάρχει καμία ένδειξη γερμανικής ταυτότητας στην ύστερη αρχαιότητα, και ότι οι περισσότερες ιδέες για τον γερμανικό πολιτισμό προέρχονται από πολύ μεταγενέστερες εποχές και προβάλλονται προς τα πίσω στην αρχαιότητα. Για τέτοιους λόγους ο Γκόφαρτ υποστηρίζει ότι ο όρος Γερμανικός θα πρέπει να αποφεύγεται εντελώς υπέρ του «βάρβαρου» εκτός από τη γλωσσική έννοια και ιστορικοί όπως ο Ουόλτερ Πολ έχουν επίσης ζητήσει να αποφεύγεται ο όρος ή να χρησιμοποιείται με προσεκτική επεξήγηση. Ο Γκάι Χάλσαλ έχει υποστηρίξει ότι είναι «θεμελιωδώς παράλογο» να υποθέσει κανείς ότι οι "γερμανικοί λαοί", τόσο γεωγραφικά απομακρυσμένοι όσο οι Φρίσιοι και οι Γότθοι μοιράζονταν όλοι μια νοοτροπία και πολιτιστικά χαρακτηριστικά, όπως θα ήταν να το υποθέσουμε αυτό μεταξύ γεωγραφικά απομακρυσμένων σύγχρονων ρομανόφωνων, όπως οι Πορτογάλοι και οι Ρουμάνοι.
Οι γλωσσολόγοι και οι φιλόλογοι έχουν γενικά αντιδράσει με σκεπτικισμό στους ισχυρισμούς ότι δεν υπήρχε γερμανική ταυτότητα ή πολιτισμική ενότητα. Ο Νέλσον Γκέρινγκ έχει υποστηρίξει με βάση τη διάδοση του γερμανικού ομόηχου στίχου και της γερμανικής ηρωικής παράδοσης ότι πρέπει να βρούμε ένα «ενδιάμεσο έδαφος μεταξύ, αφενός, της υπόθεσης μιας ξεκάθαρης και διακριτής γερμανικής «εθνικής» ταυτότητας και από την άλλη μια ίσως υπερβολικά ισχυρή απόρριψη οποιασδήποτε πιθανής εγκυρότητας του όρου «γερμανικός» όταν εφαρμόζεται σε ποιητικές και θρυλικές παραδόσεις." Ορισμένοι αρχαιολόγοι έχουν επίσης υποστηρίξει τη διατήρηση του όρου "γερμανικός" λόγω της ευρείας αναγνωρισιμότητάς του. Ο αρχαιολόγος Χάικο Στόιερ ορίζει στο δικό του έργο για τους Germani με γεωγραφικούς όρους (που καλύπτει η Μεγάλη Γερμανία (Germania)) και όχι με εθνοτικούς όρους. Ωστόσο υποστηρίζει ότι υπάρχει κάποια αίσθηση κοινής ταυτότητας μεταξύ των Germani, επισημαίνοντας τη χρήση μιας κοινής γλώσσας, μιας κοινής ρουνικής γραφής, διάφορα κοινά αντικείμενα του υλικού πολιτισμού, όπως κοσμήματα, αντικείμενα τέχνης, φυλαχτά ή προσφορές, και την αντιπαράθεση με τη Ρώμη ως πράγματα που θα μπορούσαν να προκαλέσουν μια αίσθηση κοινής «γερμανικής» κουλτούρας. Ένα άλλο πιθανό σημάδι μιας αντιληπτής διαφοράς μεταξύ των γερμανόφωνων λαών και των γειτόνων τους είναι η χρήση των όρων walhaz για να αναφερθούν σε ρομανόφωνους ή κελτόφωνους και Βένεδοι για τους σλαβόφωνους. Αυτοί οι όροι, ωστόσο, δεν υπάρχουν στη γοτθική γλώσσα και εμφανίζονται μόνο σε περιοχές όπου οι γερμανόφωνοι συνόρευαν με άλλους λαούς.
Κλασική ορολογία
Ο πρώτος συγγραφέας που περιέγραψε τους Germani ως μια μεγάλη κατηγορία λαών διαφορετικών από τους Γαλάτες και τους Σκύθες ήταν ο Ιούλιος Καίσαρ, που έγραψε γύρω στο 55 π.Χ., όταν κυβερνούσε τη Γαλατία. Πριν από αυτή την εποχή μόνο μια σχετικά μικρή ομάδα ανθρώπων κατά μήκος του Ρήνου φαίνεται να ονομαζόταν Germani και διαχωρισμός των Γερμανών από τους Κέλτες που έκανε ο Καίσαρ δεν υιοθετήθηκε από τους περισσότερους ελληνόφωνους συγγραφείς. Σύμφωνα με τον Χέρμπερτ Σουτς παρόλο που οι λαοί στα ανατολικά του Ρήνου περιλάμβαναν Κέλτες και μεικτούς πληθυσμούς, ως πολιτικό τέχνασμα ο Καίσαρας όρισε ένα πληθυσμιακό όριο κατά μήκος του Ρήνου αγνοώντας τις πολιτιστικές γραμμές, επινόησε έναν λαό και τους ονόμασε όλους στα ανατολικά του ως Germani, ομαδοποιώντας τους με τους άσχετους Κίμβρους και Τεύτονες και δίνοντας στα εδάφη τους το όνομα Germania, σε αντίθεση με την Gallia (Γαλατία). Κατά τον ορισμό των Germani οι αρχαίοι συγγραφείς δεν έκαναν σαφή διαφοροποίηση μεταξύ ενός εδαφικού ορισμού («όσοι ζουν στη Germania) και ενός εθνοτικού ορισμού («όσοι έχουν γερμανικά εθνοτικά χαρακτηριστικά»), αν και οι δύο ορισμοί δεν ευθυγραμμίζονταν πάντα.
Στην αφήγηση του Καίσαρα το πιο σαφές καθοριστικό χαρακτηριστικό των Γερμανών ήταν ότι ζούσαν ανατολικά του Ρήνου, απέναντι από τη Γαλατία στα δυτικά, μια παρατήρηση που έκανε με ιστορικές παρεκκλίσεις στη γραφή του. Ο Καίσαρας προσπάθησε να εξηγήσει γιατί οι λεγεώνες του σταμάτησαν στον Ρήνο και επίσης γιατί οι Germani ήταν πιο επικίνδυνοι από τους Γαλάτες και μια συνεχής απειλή για την αυτοκρατορία. Κατέταξε επίσης τους Κίμβρους και τους Τεύτονες, λαούς που είχαν προηγουμένως εισβάλει στην Ιταλία, ως Germani και παραδείγματα αυτής της απειλής για τη Ρώμη. Ομοίως ο Καίσαρ κατέταξε τους δικούς του αντιπάλους ανατολικά του Ρήνου, κυρίως τους Σουηβούς, ως Γερμανικούς. Ο Καίσαρας, και μετά από αυτόν ο Ρωμαίος συγγραφέας Τάκιτος στην Germania του (περίπου 98 Κ.Χ.), απεικόνισαν τους Germaniως συμμέτοχους στοιχείων μιας κοινής κουλτούρας. Ένας μικρός αριθμός αποσπασμάτων του Τάκιτου και άλλων Ρωμαίων συγγραφέων (Καίσαρας, Σουητώνιος) αναφέρουν γερμανικές φυλές ή άτομα που μιλούν μια γλώσσα διαφορετική από τη Γαλατική. Για τον Τάκιτο (Germania 43, 45, 46), η γλώσσα ήταν χαρακτηριστικό, αλλά όχι καθοριστικό χαρακτηριστικό των γερμανικών λαών. Μεγάλο μέρος αυτής της περιγραφής τους παρουσίαζε ως τυπικά «βάρβαρους», συμπεριλαμβανομένης της κατοχής στερεοτυπικών κακών όπως η «αγριάδα» και αρετών όπως η αγνότητα.[44] Ο Τάκιτος κατά καιρούς δεν ήταν σίγουρος αν ένας λαός ήταν Γερμανικός ή όχι, εκφράζοντας την αβεβαιότητα του για τους Βαστάρνες, που όπως λέει έμοιαζαν με Σαρμάτες, αλλά μιλούσαν σαν τους Germani, για τους Όσιους και τους Γκότινους, και για τους Αίστιους, που ήταν σαν τους Σουηβούς αλλά μιλούσαν μια διαφορετική γλώσσα.
Ο Καίσαρ και οι συγγραφείς που τον ακολουθούσαν θεώρησαν την Germania εκτεινόμενη ανατολικά του Ρήνου σε απροσδιόριστη απόσταση, που οριοθετείτο από τη Βαλτική Θάλασσα και τον Ερκύνιο Δρυμό. Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος και ο Τάκιτος τοποθέτησαν τα ανατολικά σύνορα στον Βιστούλα. Ο Άνω Δούναβης χρησίμευε ως νότιο σύνορο. Μεταξύ αυτού και του Βιστούλα ο Τάκιτος περιέγραψε ένα ασαφές όριο, περιγράφοντας τη Γερμανία ως χωρισμένη στα νότια και ανατολικά από τους Δάκες και τους Σαρμάτες από αμοιβαίο φόβο ή βουνά (Λατινικά: Germania omnis... a Sarmatis Dacisque mutuo metu aut montibus separatur). Αυτό το απροσδιόριστο ανατολικό σύνορο σχετίζεται με την έλλειψη σταθερών συνόρων σε αυτή την περιοχή, όπως αυτά που διατηρούσαν ο Ρωμαϊκός στρατός κατά μήκος του Ρήνου και του Δούναβη. Ο γεωγράφος Πτολεμαίος (2ος αιώνας μ.Χ.) εφάρμοσε το όνομα Germania magna (ελληνικά: Γερμανία Μεγάλη) σε αυτή την περιοχή, αντιπαραβάλλοντάς τη με τις ρωμαϊκές επαρχίες Germania Prima και Germania Secunda (στη δυτική όχθη του Ρήνου). Στη σύγχρονη επιστήμη η Germania magna αποκαλείται μερικές φορές και Germania libera ("ελεύθερη Γερμανία"), ένα όνομα που έγινε δημοφιλές μεταξύ των Γερμανών εθνικιστών τον 19ο αιώνα.
Αν και ο Καίσαρ περιέγραψε τον Ρήνο ως το σύνορο μεταξύ των Γερμανών και των Κελτών, περιγράφει επίσης μια ομάδα ανθρώπων που προσδιορίζει ως Germani και ζουν στη δυτική όχθη του Ρήνου στα βορειοανατολικά της Γαλατίας, τους Germani cisrhenani. Δεν είναι σαφές α αυτοί οι Γερμανοί μιλούσαν μια γερμανική γλώσσα και μπορεί αντίθετα να μιλούσαν κελτικά. Ορισμένα από τα ονόματά τους δεν έχουν καλές κελτικές ή γερμανικές ετυμολογίες, γεγονός που οδηγεί στην υπόθεση μιας τρίτης ινδοευρωπαϊκής γλώσσας στην περιοχή μεταξύ των ποταμών Μόζα και Ρήνου. Σύμφωνα με τον Τάκιτο μεταξύ αυτής της ομάδας, και συγκεκριμένα των Tούνγκριων, προέκυψε για πρώτη φορά το όνομα Germani και διαδόθηκε σε άλλες ομάδες. Ο Τάκιτος συνεχίζει να αναφέρει γερμανικές φυλές στη δυτική όχθη του Ρήνου κατά την περίοδο της πρώιμης αυτοκρατορίας, όπως οι Τούνγκριοι, οι Νεμέτοι, οι Ούβιοι και οι Βαταύοι.
Οι Ρωμαίοι δεν θεωρούσαν τους ανατολικούς γερμανόφωνους όπως οι Γότθοι, οι Γέπιδες και οι Βάνδαλοι ως Γερμανούς, αλλά μάλλον τους συνέδεαν με άλλους μη γερμανόφωνους λαούς όπως οι Ούννοι, οι Σαρμάτες και οι Αλανοί. Οι Ρωμαίοι περιέγραψαν αυτούς τους λαούς, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που δεν μιλούσαν γερμανικές γλώσσες, ως «γοτθικούς λαούς» (gentes Gothicae) και συχνότερα τους κατέτασσαν ως «Σκύθες».[55] Ο συγγραφέας Προκόπιος, περιγράφοντας τους Οστρογότθους, τους Βησιγότθους, τους Βάνδαλους, τους Αλανούς και τους Γέπιδες, ανήγαγε τους γοτθικούς λαούς στους αρχαίες Γέτες και τους περιέγραψε ως μοιραζόμενους παρόμοια έθιμα, πεποιθήσεις και κοινή γλώσσα.
Κλασικές υποδιαιρέσεις
Από τον 1ο αιώνα μ.Χ. τα γραπτά του Πλίνιου του Πρεσβύτερου και του Τάκιτου ανέφεραν μια διαίρεση των γερμανικών λαών σε μεγάλες ομάδες. Ο Τάκιτος, στην Germania του, ανέφερε συγκεκριμένα ότι μια τέτοια διαίρεση που αναφέρεται «στα παλιά τραγούδια» (carminibus antiquis) προκάλεσε τρεις τέτοιες ομάδες (γενή) από τρεις γιους του Μάνους, που ήταν γιος ενός γεννημένου στη γη θεού ονόματι Tουίσκο. (Εμπνευσμένες από αυτό, αυτές οι τρεις ομάδες χρησιμοποιούνται μερικές φορές και στην παλαιότερη σύγχρονη γλωσσική ορολογία, προσπαθώντας να περιγράψουν τις διαιρέσεις των μεταγενέστερων γερμανικών γλωσσών.) Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, που πιστεύεται ότι ήταν μία από τις κύριες πηγές του Τάκιτου, ονόμασε δύο ακόμη φυλές των Germani στη Φυσική Ιστορία του, με τις ίδιες βασικές τρεις ομάδες με τον Τάκιτο, συν δύο ακόμη ανατολικές ομάδες Γερμανών, τους Βάνδαλους και ανατολικότερα τους Βαστάρνες.
Από την άλλη πλευρά ο Τάκιτος έγραψε στο ίδιο απόσπασμα ότι ορισμένοι πιστεύουν ότι υπάρχουν άλλες ομάδες που είναι εξίσου παλιές με αυτές τις τρεις, συμπεριλαμβανομένων των «Mάρσιων, Γαμπριβίων, Σουηβών, Βανδήλων». Από αυτούς ο Τάκιτος αναφέρεται λεπτομερώς μόνο στους Σουηβούς, διευκρινίζοντας ότι ήταν μια πολύ μεγάλη ομάδα που κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος της Γερμανίας, αλλά δεν ήταν ένας ενιαίος λαός (γένος) αλλά μάλλον πολλές φυλές (έθνη) με τα δικά τους ονόματα. Η μεγαλύτερη, αναφέρει, ήταν οι Σέμνονες κοντά στον Έλβα, που «ισχυρίζονται ότι είναι οι αρχαιότεροι και οι ευγενέστεροι των Σουηβών».
Ο Στράβων, που επικεντρώθηκε κυρίως στους Germani μεταξύ του Έλβα και του Ρήνου και δεν αναφέρει τους γιους του Mάνους, ξεχώρισε επίσης τα ονόματα των Germani που δεν είναι Σουηβοί, σε δύο άλλες ομάδες, υπονοώντας ομοίως τρεις κύριες διαιρέσεις: "μικρότερες γερμανικές φυλές, όπως οι Χερούσκοι, οι Χάτιοι, οι Γαμπρίβιοι, οι Χατουάριοι, και μετά ο ωκεανός οι Σίκαμβροι, οι Χάουβοιi, οι Βρούκτεροι, οι Κίμβριοι, οι Κάουκοι, οι Κάουλκοι και οι Καμπσιανοί».
Αυτές οι μαρτυρίες και άλλες της εποχής τονίζουν ότι οι Σουηβοί αποτελούσαν μια ιδιαίτερα μεγάλη και ισχυρή ομάδα. Ο Τάκιτος μιλά επίσης για μια γεωγραφική «Σουηβία» με τα δύο μισά της εκατέρωθεν των Σουηβών.
Πρωτο-Γερμανική
Όλες οι γερμανικές γλώσσες προέρχονται από την Πρωτοϊνδοευρωπαϊκή γλώσσα (ΠIE), που γενικά εκτιμάται ότι ομιλείτο μεταξύ 4500 και 2500 π.Χ. Η πρόγονος των γερμανικών γλωσσών αναφέρεται ως Πρωτο-ή Κοινή Γερμανική και πιθανότατα αντιπροσώπευε μια ομάδα από αμοιβαία κατανοητές διαλέκτους. Μοιράζονται χαρακτηριστικά χαρακτηριστικά που τις ξεχωρίζουν από άλλες ινδοευρωπαϊκές υποοικογένειες γλωσσών, όπως οι νόμοι του Γκριμ και του Βέρνερ, η διατήρηση της μετάπτωσης της ΠIE στο γερμανικό ρηματικό σύστημα (ιδίως σε ισχυρά ρήματα) ή η συγχώνευση των φωνηέντων a και o (ə, a, o > a; ā, ō > ō). Κατά την προ-γερμανική γλωσσική περίοδο (2500–500 π.Χ.) η πρωτο-γλώσσα έχει σχεδόν σίγουρα επηρεαστεί από γλωσσικά υποστρώματα που είναι ακόμη αισθητά στη φωνολογία και το λεξικό της γερμανικής. Οι κοινοί γραμματικοί νεωτερισμοί δείχνουν επίσης πολύ πρώιμες επαφές μεταξύ της Γερμανικής και των ινδοευρωπαϊκών Βαλτικών γλωσσών. Η κορυφαία θεωρία, που προτείνεται από αρχαιολογικά και γενετικά στοιχεία,, υποστηρίζει μια διάχυση των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών από τις στέπες του Πόντου και της Κασπίας προς τη Βόρεια Ευρώπη κατά την τρίτη χιλιετία π.Χ., μέσω γλωσσικών επαφών και μεταναστεύσεων από τον πολιτισμό των Ειδών από Κορδόνι προς τη σημερινή Δανία, με αποτέλεσμα την πολιτιστική ανάμειξη με το γηγενή πολιτισμό Λαιμόσχημων Δοχείων.
Από το 500 π.Χ. ως το 1 π.Χ. αρχαιολογικά και γλωσσικά στοιχεία υποδηλώνουν ότι η Urheimat («αρχική πατρίδα») της πρωτογερμανικής γλώσσας, του προγονικού ιδιώματος όλων των διαπιστωμένων γερμανικών διαλέκτων, βρισκόταν κυρίως στα νότια της Γιουτλάνδης, από την οποία οι ομιλούντες την πρωτογερμανική μετανάστευσαν προς τα συνοριακά μέρη της Γερμανίας και κατά μήκος των ακτών της Βαλτικής και της Βόρειας Θάλασσας, μια περιοχή που αντιστοιχεί στην έκταση του ύστερου πολιτισμού Γιάστορφ. Ένα από τα στοιχεία είναι η παρουσία πρώιμων γερμανικών δανεικών λέξεων στις Φιννικές και τις Σααμικές γλώσσες (π.χ. Φιννικό kuningas, από τα πρωτο-γερμανικό *kuningaz «βασιλιάς», rengas, από το *hringaz «δαχτυλίδι» κ.λπ.), με τα παλαιότερα στρώματα δανείων να χρονολογούνται πιθανώς πίσω σε μια παλαιότερη περίοδο έντονων επαφών μεταξύ των προ-γερμανικών και των ομιλούντων φιννο-περμικά (δηλαδή φιννο-σααμικά). Υπάρχει επίσης στο λεξιλόγιο μεγάλη επιρροή από τις κελτικές γλώσσες, αλλά το μεγαλύτερο μέρος αυτής φαίνεται να είναι πολύ μεταγενέστερο, με τις περισσότερες δανεικές λέξεις να εμφανίζονται είτε πριν είτε κατά τη διάρκεια της μετατόπισης του ήχου που περιγράφεται από τον Νόμο του Γκριμ. Τα γερμανικά εμφανίζουν επίσης κάποιες ομοιότητες στο λεξιλόγιο με τις Ιταλικές γλώσσες, ομοιότητες που συχνά μοιράζονται με τα κελτικά. Μπορεί επίσης να αποδειχθεί μια αρχαιολογική συνέχεια μεταξύ του πολιτισμού Γιάστορφ και των πληθυσμών που ορίζονται ως γερμανικοί από τις ρωμαϊκές πηγές.
Αν και η πρωτογερμανική ανακατασκευάζεται χωρίς διαλέκτους μέσω της συγκριτικής μεθόδου, είναι σχεδόν βέβαιο ότι ποτέ δεν ήταν μια ενιαία πρωτογλώσσα. Ο ύστερος πολιτισμός Γιάστορφ κατέλαβε τόσο μεγάλη έκταση που είναι απίθανο οι γερμανικοί πληθυσμοί να μιλούσαν μια ενιαία διάλεκτο και ίχνη πρώιμων γλωσσικών ποικιλιών έχουν επισημανθεί από μελετητές. Αδελφές διάλεκτοι της ίδιας της Πρωτογερμανικής σίγουρα υπήρχαν, όπως αποδεικνύεται από την απουσία της Πρώτης Γερμανικής Μετατόπισης Ήχου (νόμος του Γκριμ) σε ορισμένα καταγεγραμμένα «παραγερμανικά» ονόματα, και η ανακατασκευασμένη πρωτογερμανική γλώσσα ήταν μόνο μία από τις πολλές διαλέκτους που ομιλούνταν εκείνη την εποχή από λαούς που προσδιορίζονταν ως «γερμανικοί» από ρωμαϊκές πηγές ή αρχαιολογικά δεδομένα. Αν και οι ρωμαϊκές πηγές αναφέρουν διάφορες γερμανικές φυλές όπως οι Σουηβοί, οι Αλαμανοί, οι Μπαουιβάροι κ.λπ., είναι απίθανο τα μέλη αυτών των φυλών να μιλούσαν όλα την ίδια διάλεκτο.
Πρώιμες μαρτυρίες
Ελλείψει στοιχείων πριν από τον 2ο αιώνα μ.Χ. πρέπει να υποτεθεί ότι οι πρωτογερμανόφωνοι που ζούσαν στην Germania ήταν μέλη κοινωνιών που δεν έκαναν χρήση της γραφής. Οι μόνες προρωμαϊκές επιγραφές που θα μπορούσαν να ερμηνευθούν ως πρωτογερμανικές, γραμμένες στο ετρουσκικό αλφάβητο, δεν έχουν βρεθεί στην Germania αλλά μάλλον στην περιοχή της Βενετίας. Η επιγραφή harikastiteiva\\\ip, χαραγμένη στο κράνος του Nεγκάου του 3ο–2ο αιώνα π.Χ., πιθανώς από έναν πολεμιστή που μιλούσε γερμανικά και συμμετείχε σε μάχες στη βόρεια Ιταλία, έχει ερμηνευτεί από ορισμένους μελετητές ως Harigasti Teiwǣ (*harja-gastiz  στρατός-επισκέπτης» + *teiwaz «θεός, θεότητα»), που θα μπορούσε να είναι μια επίκληση σε ένα θεό του πολέμου ή ένα σημάδι ιδιοκτησίας χαραγμένο από τον κάτοχό του. Η επιγραφή Fariarix (*farjōn- «οχηματαγωγό» + *rīk- «κυβερνήτης») σκαλισμένη σε τετράδραχμα που βρέθηκαν στην Μπρατισλάβα (μέσα 1ου αι. π.Χ.) μπορεί να υποδηλώνει το γερμανικό όνομα ενός Κέλτου ηγεμόνα.
Οι παλαιότερες ανακαλυφθείσες ρουνικές επιγραφές (χτένα του Βίμοσε, αιχμή δόρατος του Εβρε Στάμπου), αρχικά συγκεντρωμένες στη σύγχρονη Δανία και γραμμένες με το Αρχαίο σύστημα Φούτχαρκ, χρονολογούνται από το δεύτερο μισό του 2ου αιώνα μ.Χ. Η γλώσσα τους, που ονομάζεται Πρωτόγονη Νορδική, Πρωτο-Νορδική, ή παρόμοια, και εξακολουθεί να είναι πολύ κοντά στην πρωτο-γερμανική, έχει ερμηνευτεί ως βόρεια παραλλαγή των βορειοδυτικών γερμανικών διαλέκτων και πρόγονος της Αρχαίας νορδικής γλώσσας της εποχής των Βίκινγκ (8ος –11ος αι. μ.Χ.). Με βάση τον χαρακτήρα της χωρίς διαλέκτους και τα κοινά χαρακτηριστικά της με τις Δυτικές γερμανικές γλώσσες ορισμένοι μελετητές υποστήριξαν ότι χρησίμευε ως ένα είδος κοινής γλώσσας σε τμήματα της βορειοδυτικής γερμανικής περιοχής. Ωστόσο η συγχώνευση μη τονιζόμενων πρωτογερμανικών φωνηέντων, που μαρτυρείται σε ρουνικές επιγραφές του 4ου και του 5ο αιώνα μ.Χ., υποδηλώνει επίσης ότι η Πρωτόγονη Νορδική δεν θα μπορούσε να ήταν άμεσος προκάτοχος των δυτικών γερμανικών διαλέκτων.
Μεγαλύτερα κείμενα σε γερμανικές γλώσσες μεταχρονολογούν την Πρωτογερμανική περίοδο. Ξεκινούν με τη Γοτθική Αγία Γραφή, γραμμένη στο γοτθικό αλφάβητο τον 6ο αιώνα, και στη συνέχεια με κείμενα στο λατινικό αλφάβητο, που ξεκινούν τον 8ο αιώνα στη σύγχρονη Αγγλία και λίγο αργότερα στη σύγχρονη Γερμανία.
Γλωσσική διάσπαση
Μέχρι τη στιγμή που οι γερμανόφωνοι μπήκαν στη γραπτή ιστορία, η γλωσσική τους επικράτεια είχε επεκταθεί νοτιότερα, καθώς ένα γερμανικό διαλεκτικό συνεχές (όπου οι γειτονικές διάλεκτοι απέκλιναν ελάχιστα μεταξύ τους, αλλά οι απομακρυσμένες δεν ήταν απαραίτητα αμοιβαία κατανοητές λόγω των συσσωρευμένων διαφορών από την απόσταση) κάλυπτε μια περιοχή που βρισκόταν περίπου μεταξύ του Ρήνου, του Βιστούλα, του Δούναβη και της νότιας Σκανδιναβίας κατά τους δύο πρώτους αιώνες μ.Χ. Οι ομιλούντες Ανατολικές Γερμανικές γλώσσες κατοικούσαν στις ακτές και στα νησιά της Βαλτικής, ενώ οι ομιλητές των βορειοδυτικών διαλέκτων κατέλαβαν εδάφη στη σημερινή Δανία και σε τμήματα παραμεθόρια της Γερμανίας.
Τον 2ο και τον 3ο αιώνα μ.Χ. οι μεταναστεύσεις των ανατολικών γερμανικών φύλων από τις ακτές της Βαλτικής Θάλασσας προς τα νοτιοανατολικά στην ενδοχώρα οδήγησαν στο διαχωρισμό τους από το διαλεκτικό συνεχές. Στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ. γλωσσικές αποκλίσεις όπως η απώλεια στις Δυτικές Γερμανικές του τελικού συμφώνου -z είχαν ήδη εμφανιστεί στο «υπολειπόμενο» βορειοδυτικό διαλεκτικό συνεχές. Το τελευταίο έπαψε οριστικά μετά τις μεταναστεύσεις του 5ου και 6ου αιώνα των Πρωτοάγγλων, των Ιούτων και μέρους των Σαξονικών φυλών προς τη σύγχρονη Αγγλία. Λαμβάνοντας υπόψη τη μεταγενέστερη γλωσσική κατάσταση της σύγχρονης Δανίας, που κατοικείται από ομιλούντες Βόρεια γερμανική γλώσσα, θεωρείται ότι οι αρχικές διάλεκτοι της Γιουτλάνδης αφομοιώθηκαν από ομιλούντες μια βορειότερη διάλεκτο (Δανούς) μετά τις αγγλοσαξονικές μεταναστεύσεις, σπάζοντας το συνεχές μεταξύ της Σκανδιναβίας και των νοτιότερων γερμανόφωνων περιοχών. Ωστόσο αυτό δεν μπορεί να αποδειχθεί στα αρχαιολογικά ή ιστορικά ευρήματα.
Ταξινόμηση
Αν και σίγουρα έχουν επηρεάσει τις ακαδημαϊκές απόψεις για τις αρχαίες γερμανικές γλώσσες μέχρι τον 20ο αιώνα, οι παραδοσιακές ομαδοποιήσεις που γίνονται από συγγραφείς της εποχής όπως ο Πλίνιος και ο Τάκιτος δεν θεωρούνται πλέον αξιόπιστες από τους σύγχρονους γλωσσολόγους, που βασίζουν τη συλλογιστική τους στις επιβεβαιωμένες ηχητικές αλλαγές ήχου και κοινές μεταλλάξεις που εμφανίστηκαν σε γεωγραφικά απομακρυσμένες ομάδες διαλέκτων. Οι γερμανικές γλώσσες παραδοσιακά χωρίζονται μεταξύ σε Ανατολική, Βόρεια και Δυτική Γερμανική υποομάδα. Η σύγχρονη επικρατούσα άποψη είναι ότι η Βόρεια και η Δυτική Γερμανική περιλαμβάνονταν επίσης σε μια μεγαλύτερη υποομάδα που ονομάζεται Βορειοδυτική Γερμανική.
Περαιτέρω εσωτερικές ταξινομήσεις συζητούνται ακόμη μεταξύ των μελετητών, καθώς δεν είναι σαφές αν τα εσωτερικά χαρακτηριστικά που μοιράζονται αρκετοί κλάδοι οφείλονται σε πρώιμες κοινές καινοτομίες ή στη μεταγενέστερη διάδοση των τοπικών διαλεκτικών καινοτομιών. Η Δυτική Γερμανική υποομάδα παραμένει κάπως προβληματική γλωσσικά και εμφανίζεται πιο διαφοροποιημένη στην πρώιμη περίοδο από τη Βόρεια ή την Ανατολική Γερμανική. Ο Ζέεμπολντ Ελμαρ υποστηρίζει την ύπαρξη ενός Αγγλικού, ενός Φρισικού και ενός ηπειρωτικού κλάδου εντός της Δυτικής Γερμανικής. Σύμφωνα με τον Λούντβιχ Ρυμπεκάιλ αν η Αρχαία Αγγλική και η Αρχαία Φρισική έχουν σίγουρα κοινά χαρακτηριστικά δεν είναι σαφές αν αυτά έχουν κληρονομηθεί πραγματικά ή έχουν προκύψει μάλλον από συνδέσεις πάνω από τη Βόρεια Θάλασσα.
Aρχαιολογία
Ο Πολιτισμός Γιάστορφ της Προ-Ρωμαϊκής Εποχής του Σιδήρου (6ος ως 1ος αιώνες π.Χ.), στη Βόρεια Γερμανική Πεδιάδα και στη Γιουτλάνδη συνδέεται με λαούς ομιλούντες γερμανικές γλώσσες. Αν υποθέσουμε ότι ο Πολιτισμός Γιάστορφ είναι η προέλευση των γερμανικών λαών, τότε η Σκανδιναβική χερσόνησος θα είχε γίνει γερμανική μέσω είτε μετανάστευσης είτε αφομοίωσης κατά την ίδια περίοδο. Εναλλακτικά ο Χέρμαν Αμεντ τόνισε ότι δύο άλλες αρχαιολογικές ομάδες πρέπει να ανήκαν στον λαό που ονομαζόταν Germani από τον Καίσαρα, μια εκατέρωθεν του Κάτω Ρήνου που έφτανε μέχρι τον Βέζερ και μια άλλη στη Γιουτλάνδη και στη νότια Σκανδιναβία. Αυτές οι ομάδες θα έδειχναν έτσι μια «πολυκεντρική καταγωγή» για τους γερμανικούς λαούς. Ο γειτονικός Πολιτισμός Πρζέβορσκ στη σύγχρονη Πολωνία θεωρείται επίσης ότι είναι γερμανικός, ενώ ο Πολιτισμός Λα Τεν, στη νότια Γερμανία και τη σύγχρονη Τσεχία, θεωρείται κελτικός. Η ταύτιση του Πολιτισμού Γιάστορφ με τους Germani έχει επικριθεί από τον Σεμπάστιαν Μπράτερr, που σημειώνει ότι φαίνεται να λείπουν περιοχές όπως η νότια Σκανδιναβία και η περιοχή Ρήνου-Βέζερ, για την οποία οι γλωσσολόγοι υποστηρίζουν ότι ήταν γερμανική, ενώ επίσης δεν είναι σύμφωνη με τον ορισμό της ρωμαϊκής εποχής για τους Germani, που περιλάμβανε λαούς που μιλούσαν κελτικά νοτιότερα και δυτικότερα.
Για μεταγενάστερες περιόδους οι αρχαιολόγοι, ακολουθώντας μια ορολογία που αναπτύχθηκε από τον φιλόλογο και γλωσσολόγο Φρήντριχ Mάουρερ, διαιρούν τη γερμανική περιοχή κατά προσέγγιση σύμφωνα με τις διαιρέσεις των γερμανικών λαών από τον Τάκιτο, σε Γερμανούς του Ρήνου-Βέζερ, Γερμανούς της Βόρειας Θάλασσας, Γερμανούς του Έλβα και Ανατολικούς Γερμανούς. Αυτή η διαίρεση ωστόσο δεν αντιπροσωπεύει με ακρίβεια την αρχαιολογία του γερμανικού χώρου. Οι κατανομές διαφορετικών υλικών πολιτισμών που ανακαλύφθηκαν από αρχαιολόγους που εργάζονταν στη Μεγάλη Γερμανία δεν αντιστοιχούν στις τοποθεσίες των γερμανικών φυλών όπως δίνονται από τον Τάκιτο. Τα νέα αρχαιολογικά ευρήματα τείνουν να δείξουν ότι τα όρια μεταξύ αυτών των ομάδων ήταν πολύ διαπερατά και οι μελετητές υποθέτουν τώρα ότι η μετανάστευση και η κατάρρευση και ο σχηματισμός πολιτιστικών ενοτήτων ήταν σταθερά φαινόμενα εντός της Μεγάλης Γερμανίας.
Σύμφωνα με τον Χάικο Στόιερ η αρχαιολογία δείχνει ότι, σε αντίθεση με τον ισχυρισμό των Ρωμαίων συγγραφέων, μόνο περίπου το τριάντα τοις εκατό της Κεντρικής Ευρώπης ήταν καλυμμένο με πυκνό δάσος στην Αρχαιότητα, περίπου το ίδιο ποσοστό με σήμερα. Τα χωριά δεν ήταν μακρινά το ένα από το άλλο αλλά συχνά ορατά μεταξύ τους, αποκαλύπτοντας μια αρκετά υψηλή πληθυσμιακή πυκνότητα. Η γερμανική ξύλινη κατασκευή δεν ήταν «πρωτόγονη», αλλά μάλλον προσαρμοσμένη στις τοπικές συνθήκες. Αν και οι Ρωμαίοι συγγραφείς ισχυρίστηκαν ότι οι Germani δεν είχαν φρούρια ή ναούς, η αρχαιολογία αποκάλυψε την ύπαρξη και των δύο. Η αρχαιολογία δείχνει επίσης ότι τουλάχιστον από τις αρχές του 3ου αιώνα μ.Χ. υπήρχαν μεγαλύτεροι περιφερειακοί οικισμοί που δεν ζούσαν αποκλειστικά από την αγροτική οικονομία και ότι οι κύριοι οικισμοί των Γερμανών συνδέονταν με επιστρωμένους δρόμους. Ολόκληρη η Μεγάλη Γερμανία ήταν ενταγμένη σε ένα σύστημα εμπορίου μεγάλων αποστάσεων. Ούτε η γερμανική οικονομία ήταν τόσο πρωτόγονη, που να άξιζε να την κατακτήσουν οι Ρωμαίοι. Κάθε χωριό φαίνεται να παρήγαγε το δικό του σίδηρο, που μερικές φορές εξαγόταν ακόμη και στη Ρώμη, και συχνά παρήγαγε και το δικό του αλάτι και μόλυβδο. Ο Στόιερ υποστηρίζει ότι η Ρώμη απέτυχε να κατακτήσει τη Μεγάλη Γερμανία μετά τον Τιβέριο όχι λόγω του ασύμφορου μιας τέτοιας κατάκτησης, αλλά μάλλον επειδή ο πληθυσμός ήταν πολύ μεγάλος και μπορούσε να συγκεντρώσει πάρα πολλούς πολεμιστές, είτε ως αντίπαλους είτε ως ξένους βοηθούς του ρωμαϊκού στρατού.
Ιστορία
Συμβατικά η ιστορική διαδρομή των γερμανικών φύλων διαιρείται σε πέντε φάσεις, δύο προϊστορικές και τρεις ιστορικές, που καλύπτουν συνολικά μια περίοδο από τα μέσα της 2ης χιλιετίας π.Χ. μέχρι τον πρώιμο Μεσαίωνα. Τα χρονικά όρια κάθε φάσης δεν είναι απόλυτα, ούτε μπορούν να εφαρμοστούν με ομοιόμορφο τρόπο για όλα τα φύλα.
Βόρεια Εποχή του Χαλκού (17ος - 6ος αιώνας π.Χ.)
Αρχαιολογικά ευρήματα συνηγορούν στην ύπαρξη από το 1700 π.Χ. ενός σχετικά ομοιόμορφου υλικού πολιτισμού γύρω από το σημείο που η Βόρεια Θάλασσα συναντά τη Βαλτική, σε μια επικράτεια που περιλάμβανε τις νότιες ακτές της σημερινής Νορβηγίας και Σουηδίας, ολόκληρη τη Δανία και μικρό τμήμα της βόρειας Γερμανίας. Οι φυλές αυτού του πολιτισμού μιλούσαν συγγενικές διαλέκτους της πρωτοϊνδοευρωπαϊκής γλώσσας, από τις οποίες με το πέρασμα του χρόνου προέκυψε η πρωτογερμανική, χάρη σε μια σειρά αλλαγών που αποκαλούνται νόμος του Γκριμ.
Σε αντίθεση με τις μέρες μας καθ' όλη τη 2η χιλιετία π.Χ. το κλίμα στην περιοχή ήταν ήπιο, παρόμοιο με το σημερινό της βόρειας Γαλλίας. Αυτό επέτρεψε ανάπτυξη της γεωργίας (ευδοκιμούσαν ακόμα και σταφύλια), που οδήγησε σε αύξηση του πληθυσμού. Παράλληλα ανέπτυξαν το εμπόριό τους και κάποιες φυλές άρχισαν να μετακινούνται νοτιότερα. Η μετακίνηση έλαβε χαρακτηριστικά μαζικής μετανάστευσης μεταξύ 850 και 650 π.Χ. εξαιτίας δύο ραγδαίων επιδεινώσεων του κλίματος που αντικατοπτρίζονται εύγλωττα στον μύθο-προφητεία του Fimbulvetr (Μεγάλου Χειμώνα): Χιόνι θα πέφτει ασταμάτητα από παντού επί τρία χρόνια, δεν θα υπάρχει καλοκαίρι, τα αδέλφια θα σκοτώνονται μεταξύ τους. right|thumb|290px|Η επέκταση του γερμανικού κόσμου: {{legend |#f00| Οικισμοί προ 750 π.Χ.}} {{legend |#f84| Νέοι οικισμοί έως 1 μ.Χ.}} {{legend |#ff0| Νέοι οικισμοί έως 100 μ.Χ.}} {{legend |#0f0| Νέοι οικισμοί μετά το 100 μ.Χ.}}
Τα ηττημένα ή πιο τολμηρά «αδέλφια» αυτής της ιστορίας αναζήτησαν γη νοτιότερα, από τον Μέσο Έλβα μέχρι ανατολικά του Όντερ. Στις νέες πατρίδες ήλθαν σε επαφή με τους Κέλτες του Πολιτισμού Χάλστατ που ακολουθούσε την αντίστροφη πορεία επέκτασης, από την Κεντρική Ευρώπη προς τη Βόρεια. Κατ' αυτόν τον τρόπο οι τελευταίοι αιώνες της Βόρειας Εποχής του Χαλκού χαρακτηρίζονται από τη γέννηση στον νότο ενός νέου και διακριτού υλικού πολιτισμού υπό κελτική επίδραση, του καλούμενου Πολιτισμού Γιάστορφ. Αντίθετα το βόρειο κομμάτι παρήκμαζε - οι αρχαιολόγοι αποκαλούν αυτήν την περίοδο της Σκανδιναβίας εποχή χωρίς ευρήματα (Findless Age), λόγω της σχεδόν παντελούς απουσίας αξιόλογων ευρημάτων.
Προ-Ρωμαϊκή Εποχή του Σιδήρου (5ος - 1ος αιώνας π.Χ.)
Ο ρόλος του Πολιτισμού Γιάστορφ υπήρξε κομβικός. Χάρη στη διαρκή - αν και όχι πάντα ειρηνική - επαφή με τους πιο εξελιγμένους πολιτισμούς Χάλστατ και Λα Τεν, υπήρξε το τμήμα εκείνο του γερμανικού κόσμου που πρώτο ενσωμάτωνε στοιχεία του πολιτισμού και της τεχνογνωσίας των Κελτών, για να τα μεταδώσει εν συνεχεία στον βορρά.
Ίσως το σημαντικότερο όλων ήταν η εκμάθηση της εξαγωγής σιδήρου από τυρφώνες και της επεξεργασίας του, επιτρέποντας την κατασκευή καλύτερων όπλων και εργαλείων. Δεν μπήκαν όλα τα γερμανικά φύλα ταυτόχρονα στην Εποχή του Σιδήρου και η συμβατική έναρξή της τον 5ο αι. π.Χ. αποτελεί μάλλον το μέσο όρο: Όσα συμμετείχαν στον Πολιτισμό Γιάστορφ, ιδίως αυτά δυτικά του Έλβα, κατείχαν τη σχετική τεχνογνωσία ήδη από τα τέλη του 7ου και τις αρχές του 6ου αι. π.Χ., ενώ στη Σκανδιναβία έφτασε πολύ αργότερα. Ο χαλκός συνέχισε να χρησιμοποιείται, αλλά κυρίως για διακοσμητικούς σκοπούς.
Παράλληλα συνεχίζονταν οι μεταναστεύσεις πολλών φύλων. Ως τα τέλη της Προ-Ρωμαϊκής Εποχής του Σιδήρου ολόκληρη η παραλιακή ζώνη από τον Ρήνο μέχρι τον Βιστούλα μαζί με μια ενδοχώρα εκατοντάδων χιλιομέτρων είχε γίνει γερμανική. Κάποιες από τις παραπάνω περιοχές κατοικήθηκαν για πρώτη φορά, συνήθως όμως η γερμανική κυριαρχία εγκαθιδρυόταν εις βάρος των προηγούμενων κατοίκων - κυρίως Κελτών στη Δύση, Σλάβων και Πομερανών στην Ανατολή.
Πιθανές πρώτες επαφές με τον κλασικό κόσμο (4ος–3ος αι. π.Χ.)
Πριν από τον Ιούλιο Καίσαρα οι Ρωμαίοι και οι Έλληνες είχαν πολύ μικρή επαφή με την ίδια τη βόρεια Ευρώπη. Ο Πυθέας, που ταξίδεψε στη Βόρεια Ευρώπη κάποια στιγμή στα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ., ήταν μια από τις λίγες πηγές πληροφοριών για τους μεταγενέστερους ιστορικούς. Οι Ρωμαίοι και οι Έλληνες ωστόσο είχαν επαφή με βόρειους που ήρθαν νότια, αλλά για τους καλλιεργημένους Έλληνες και Ρωμαίους,, αυτοί οι «βάρβαροι» θεωρήθηκαν με αρχετυπικούς όρους ως φτωχοί, κτηνώδεις, απολίτιστοι και αδαείς του ανώτερου πολιτισμού, αν και σωματικά σκληραγωγημένοι από τη σκληρή ζωή τους.
Οι Βαστάρνες ή Πευκίνοι αναφέρονται σε ιστορικές πηγές που χρονολογούνται από τον 3ο αιώνα π.Χ. ως τον 4ο αιώνα μ.Χ. Αυτά τα Βαστάρνες περιγράφηκαν από Έλληνες και Ρωμαίους συγγραφείς ότι ζούσαν στην περιοχή ανατολικά των Καρπαθίων και βόρεια του Δέλτα του Δούναβη στη Μαύρη Θάλασσα. Περιγράφονταν ποικιλοτρόπως ως Κέλτες ή Σκύθες, αλλά πολύ αργότερα ο Τάκιτος, σε διαφωνία με τον Λίβιο, ανέφερε ότι έμοιαζαν με τους Γερμανούς στη γλώσσα. Σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς τότε οι Βαστάρνες και οι Σκίροι ήταν οι πρώτοι Γερμανοί που έφτασαν στον Ελληνορωμαϊκό κόσμο και στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας.
Το 201–202 π.Χ. οι Μακεδόνες, υπό την ηγεσία του βασιλιά Φιλίππου Ε', στρατολόγησαν τους Βαστάρνες, ως στρατιώτες για να πολεμήσουν εναντίον της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας στον Δεύτερο Μακεδονικό Πόλεμο, [138] που παρέμειναν στην περιοχή αυτή μέχρι τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Οι Πευκίνοι ήταν ένα μέρος αυτού του λαού που ζούσε στο νησί Πεύκη, στις εκβολές του Δούναβη στη Μαύρη Θάλασσα. Ο βασιλιάς Περσέας χρησιμοποίησε του Βαστάρνες το 171–168 π.Χ. κατά τον Τρίτο Μακεδονικό Πόλεμο. Το 29 π.Χ. υποτάχθηκαν στους Ρωμαίους και όσοι απέμειναν πιθανώς συγχωνεύτηκαν σε διάφορες ομάδες Γότθων τον 2ο αιώνα μ.Χ.
Ένας άλλος ανατολικός λαός γνωστός από το 200 περίπου π.Χ. και μερικές φορές θεωρούμενος γερμανόφωνος είναι οι Σκίροι, επειδή εμφανίζονται στο κείμενο ενός διατάγματος της Ολβίας, μιας πόλης στη Μαύρη Θάλασσα, που καταγράφει τα ονόματα των βαρβάρων που απειλούσαν την πόλη, περιλαμβανομένων μεταξύ άλλων των Γαλατών, των Σκίρων και των Σκυθών. Υπάρχει μια θεωρία ότι το όνομα των Σκίρων, που ίσως σημαίνει αγνό, προοριζόταν να αντικαταστήσει εκείνο των Βαστάρνων, ίσως να σήμαινε "νόθοι", ή «μπάσταρδοι». Πολύ αργότερα ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος τους τοποθέτησε στα βόρεια κοντά στον Βιστούλα μαζί με έναν κατά τα άλλα άγνωστο λαό που ονομαζόταν Χίριοι. Οι Χίριοι ταυτίζονται μερικές φορές με τους Χάριους που αναφέρει ο Τάκιτος στην περιοχή αυτή, τους οποίους θεωρούσε ότι ήταν Γερμανοί Λούγκιοι. Αυτά τα ονόματα έχουν επίσης συγκριθεί με αυτά των Ερούλων, ενός άλλου Ανατολικού Γερμανικού λαού.
Kιμβρικός πόλεμος (2ος αι. π.Χ.)
Στα τέλη του 2ου αιώνα π.Χ. ρωμαϊκές και ελληνικές πηγές αφηγούνται τις μεταναστεύσεις των μακράν βόρειων «Γαλατών», δηλαδή των Κίμβρων, των Τεύτονωνκαι των Αμβρώνων, τους οποίους ο Καίσαρας κατέταξε αργότερα ως Γερμανικούς. Εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στην ανατολική Ευρώπη, όπου ορισμένοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι μπορεί να είχαν επαφή με τους Βαστάρνες και τους Σκορδίσκους. Το 113 π.Χ. νίκησαν τους Βόιους στη Μάχη της Noρέια στο Nόρικουμ.
Στη Γαλατία μια συνενωμένη δύναμη Κίμβρων, Τευτόνων και άλλων νίκησε τους Ρωμαίους στις μάχες του Μπουρντίγκαλα (107 π.Χ.) στο Μπορντό, του Aραούζιο (105) στην Οράνζ και του Τριδέντου (102) στο Τρέντο. Οι περαιτέρω επιδρομές τους στη ρωμαϊκή Ιταλία αναχαιτίστηκαν από τους Ρωμαίους στις μάχες του Ακουε Σέξτιε (Αιξ-αν-Προβάνς) το 102 π.Χ. και του Βερτσέλε το 101 π.Χ. (στο Βερτσέλλι του Πιεμόντε).
Μια κλασική πηγή, ο Πομπήιος Τρόγος, αναφέρει τους βόρειους Γαλάτες κάπως αργότερα, συνδέοντάς τους με την ανατολική Ευρώπη, αναφέροντας ότι τόσο οι Βαστάρνες όσο και οι Κίμβροι ήταν σύμμαχοι του Μιθριδάτη ΣΤ΄.
Ιούλιος Καίσαρ – 1ος αι. π.Χ.)
Ο Καίσαρας εκστράτευσε στη Γαλατία (τη σημερινή Γαλλία) από το 58 έως το 50 π.Χ., την περίοδο της ύστερης Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Η καταγραφή των κατορθωμάτων του κατά την εκστρατεία εισήγαγε τον όρο «Γερμανικός» για να αναφερθεί σε λαούς όπως οι Κίμβροι και οι Σουηβοί.
Ρωτώντας για τους γερμανικούς λαούς κατά τις εκστρατείες του ο Καίσαρας έμαθε επίσης για περισσότερες ομάδες, όπως οι Bέλγες. Ενώ φέρεται να ήταν αυτοί που είχαν εκδιώξει τον λαό της Γαλατίας, πληροφορήθηκε ότι ήταν «αυτοί που εμπόδισαν τους Τεύτονες και τους Κίμβρους να εισβάλουν στην επικράτειά τους». Ο Καίσαρας απαρίθμησε μερικά από τα προαναφερθέντα Germani cisrhenani ως : Εβούρωνες, Κονδρούσους, Καιρόσους και Παιμάνους.
Καθώς οι Ρωμαίοι προσπαθούσαν να επιβάλουν την πολιτική τους βούληση στους γερμανικούς λαούς σε όλη τη Γαλατία, το μίσος για τους Ρωμαίους εισβολείς συνέχισε να εξαπλώνεται. Παρά τις προσπάθειες συνεργασίας με επικεφαλής τον Βερκιγγετόριξ ο Καίσαρας κατάφερε να καταβάλει αυτές τις ομάδες. Στη συνέχεια χρησιμοποίησε ένα μείγμα τιμωριών και ευνοιών για να κρατήσει τους Γερμανούς οπλαρχηγούς υποταγμένους και φιλικούς. Μέσα σε μια δεκαετία από την έναρξη των εχθροπραξιών ο Καίσαρας είχε ουσιαστικά ειρηνεύσει αυτές τις περιοχές.
Ηδη από τον 1ο αιώνα π.Χ. ο όρος Germani χρησιμοποιήθηκε από τον Στράβωνα και τον Κικέρωνα με τρόπο σαφώς επηρεασμένο από τον Καίσαρα.
Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία (27 π.Χ. – 68 μ.Χ.) και το Έτος των Τεσσάρων Αυτοκρατόρων (69 μ.Χ.)
Πριν από την επίσημη εμφάνιση της Ιουλιο-Κλαυδιανής δυναστείας ο Μάρκος Βιψάνιος Αγρίππας, ύπατος της Πέραν των Άλπεων Γαλατίας, έγινε ο δεύτερος Ρωμαίος που οδήγησε δυνάμεις πέρα από τον Ρήνο το 38 π.Χ. Το 31 π.Χ. ο Γάιος Καρίνας απέκρουσε μια επίθεση των Σουηβών από τα ανατολικά του Ρήνου. Στη συνέχεια το 25 π.Χ., μόλις δύο χρόνια μετά την ανάληψη του θρόνου από τον Αύγουστο, ο Μάρκος Βινίκιος πήρε εκδίκηση για ορισμένους Germani στην Germania, που είχαν σκοτώσει Ρωμαίους εμπόρους.
Καθ' όλη τη διάρκεια της βασιλείας του Αυγούστου —από το 27 π.Χ. ως το 14 Κ.Χ.— η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία επεκτάθηκε στη Γαλατία, με σύνορο τον Ρήνο. Από το 12 ως το 9 π.Χ. η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κυριάρχησε στην περιοχή μεταξύ του Ρήνου και του Βέζερ, και πιθανώς επίσης στην περιοχή μεταξύ του Βέζερ και του Έλβα, δημιουργώντας τη βραχύβια ρωμαϊκή επαρχία της Germania Antiqua. Μετά την ήττα των Ρωμαίων στη Μάχη του Τευτοβούργιου Δρυμού το 9 μ.Χ. η Ρώμη εγκατέλειψε τη δυνατότητα πλήρους ενσωμάτωσης αυτής της περιοχής στην αυτοκρατορία. Κατά τη βασιλεία του διαδόχου του Τιβέριου έγινε πολιτική του κράτους να επεκτείνει την αυτοκρατορία όχι μακρύτερα από τα σύνορα με βάση τον Ρήνο και τον Δούναβη, συστάσεις που προσδιορίστηκαν στη διαθήκη του Αυγούστου και διαβάστηκαν δυνατά από τον ίδιο τον Τιβέριο. Τα μέλη της Ιουλιο-Κλαυδιανής δυναστείας δυναστείας, η ευρύτερη οικογένεια του Αυγούστου, έδωσαν ιδιαίτερη προσοχή στη διαχείριση αυτών των γερμανικών συνόρων, καθιερώνοντας μια παράδοση που ακολούθησαν πολλοί μελλοντικοί αυτοκράτορες. Μεγάλες εκστρατείες έγιναν από τον Ρήνο προσωπικά από τον Νέρωνα Κλαύδιο Δρούσο, θετό γιο του Αυγούστου, στη συνέχεια από τον αδελφό του, μελλοντικό αυτοκράτορα, Τιβέριο και κατόπιν από τον γιο του Δρούσου Γερμανικό (πατέρα του μελλοντικού αυτοκράτορα Καλιγούλα και παππού του Νέρωνα).
Ξεκινώντας το 13 π.Χ. έγιναν ρωμαϊκές εκστρατείες στον Ρήνο για μια περίοδο 28 ετών. Πρώτα ήρθε η ειρήνευση των Ουσίπων, των Σικαμβρίων και των Φρίσιων κοντά στον Ρήνο, μετά οι επιθέσεις αυξήθηκαν περαιτέρω από τον Ρήνο, κατά των Χαούκων, των Χερούσκων, των Χάττων και των Σουηβών (συμπεριλαμβανομένων των Μαρκομάνων). Αυτές οι εκστρατείες τελικά έφτασαν ακόμη και πέρα από τον Έλβα και το 5 μ.Χ. ο Τιβέριος μπόρεσε να κάνει επίδειξη δύναμης στέλνοντας ένα ρωμαϊκό στόλο να ανέλθει τον Έλβα και να συναντήσει τις λεγεώνες στην καρδιά της Germania.
Μόλις ο Τιβέριος υπέταξε τους γερμανικούς πληθυσμούς μεταξύ του Ρήνου και του Έλβα η περιοχή έγινε επαρχία και παρείχε στρατιώτες στον Ρωμαϊκό στρατό, μερικοί από τους οποίους εκτιμώντο τόσο πολύ ώστε η προσωπική σωματοφυλακή του αυτοκράτορα αποτελείτο από αυτούς. Ωστόσο αυτή την περίοδο δύο Γερμανοί βασιλιάδες σχημάτισαν μεγάλες αντιρωμαϊκές συμμαχίες. Και οι δύο είχαν περάσει ένα μέρος της νιότης τους στη Ρώμη. Ο πρώτος από αυτούς ήταν ο Mαρόβοδος των Μαρκομάνων, που είχε οδηγήσει τον λαό του μακριά από τη δράση των Ρομαίων στη Βοημία, που την υπεράσπιζαν δάση και βουνά και είχε συνάψει συμμαχίες με άλλους λαούς. Το 6 μ.Χ. η Ρώμη σχεδίασε μια επίθεση εναντίον του, αλλά η εκστρατεία διακόπηκε όταν χρειάστηκαν δυνάμεις για την Ιλλυρική εξέγερση στα Βαλκάνια.
Παρά τις επανειλημμένες νίκες της Ρωμαϊκής εκστρατείας μεταξύ 14 και 16 μ.Χ. υπό τον Τιβέριο και τον Γερμανικό υπήρξε τόσο ισχυρή αντίσταση από τον Αρμίνιο — που ήταν σύμμαχος με γειτονικούς γερμανικούς λαούς— που ο αυτοκράτορας Αύγουστος τερμάτισε τις προσπάθειες και η υποταγή της Γερμανίας εγκαταλείφθηκε, καθώς τα οφέλη της φαινόταν δυσανάλογα σε σχέση με τις προσπάθειες που απαιτούνταν.
Ο Στράβων, γράφοντας στα ελληνικά αυτή την περίοδο, ανέφερε ότι εκτός από την περιοχή κοντά στον ίδιο τον Ρήνο, οι περιοχές στα ανατολικά κατοικούνταν τώρα από τους Σουηβούς, που ονομάζονται επίσης Γερμανοί, αλλά είναι ανώτεροι τόσο σε δύναμη όσο και σε αριθμό από τους άλλους, που εξεδίωξαν και που τώρα έχουν καταφύγει σε αυτή την πλευρά του Ρήνου». Διάφοροι λαοί είχαν πέσει «θύματα στις φλόγες του πολέμου».
Αυτοκράτορες της Ιουλιο-Κλαυδιανής δυναστείας στρατολόγησαν επίσης βόρειους Γερμανούς πολεμιστές, ιδιαίτερα Βαταύους, ως προσωπικούς σωματοφύλακες, σχηματίζοντας το λεγόμενο Numerus Batavorum. Μετά το τέλος της δυναστείας το 68 μ.Χ. με την αυτοκτονία του αυτοκράτορα Νέρωνα η Γερμανική σωματοφυλακή (custodes corporis) διαλύθηκε την ίδια χρονιά από τον Γάλβα, ​​επειδή υποπτευόταν ότι ήταν πιστή στην παλιά δυναστεία. Η απόφαση προκάλεσε βαθιά προσβολή στους Βαταύους και συνέβαλε στο ξέσπασμα της εξέγερσής τους το επόμενο έτος, που ένωσε τους Γερμανούς και τους Γαλάτες, όλους συνδεδεμένους με τη Ρώμη αλλά ζώντες τόσο εντός όσο και εκτός της αυτοκρατορίας, πέρα από τον Ρήνο. Έμμεσοι διάδοχοί τους ήταν οι Equites singulares Augusti που ομοίως στρατολογήθηκαν κυρίως από τους Γερμανούς. Ήταν προφανώς τόσο όμοιοι με την προηγούμενη Ιουλιο-Κλαυδιανή Γερμανική Σωματοφυλακή, που τους δόθηκε το ίδιο προσωνύμιο, "Βαταύοι". Ο Γάιος Ιούλιος Σιβίλις, ένας Ρωμαίος στρατιωτικός αξιωματικός της Βαταυιανής καταγωγής, ενορχήστρωσε την εξέγερση, που διήρκεσε σχεδόν ένα χρόνο και τελικά απέτυχε.
Δυναστείες των Φλαβίων και των Αντωνίνων (70–192 μ.Χ.)
Ο Αυτοκράτορας Δομιτιανός της δυναστείας των Φλαβίων αντιμετώπισε επιθέσεις στην Άνω Γερμανία, με πρωτεύουσά της το Μάιντς, από τους Χάτους, μια μεγάλη ομάδα που δεν ανήκαν στη συμμαχία του Αρμίνιου ή του Μαρόβοδου. Οι Ρωμαίοι τους νίκησαν το 84 μ.Χ. και ο Δομιτιανός βελτίωσε επίσης την άμυνα των συνόρων της Ρωμαϊκής Γερμανίας, εδραιώνοντας τον έλεγχο των Δεκουμετιανών Πεδλιων και μετατρέποντας την Germania Inferior (Κάτω Γερμανία) και τη Germania Superior (Άνω Γερμανία) σε κανονικές ρωμαϊκές επαρχίες. Το 89 μ.Χ. οι Χάτοι ήταν σύμμαχοι του Λούκιου Αντώνιου Σατουρνίνου στην αποτυχημένη εξέγερσή του. Ο Δομιτιανός και ο τελικός διάδοχός του Τραϊανός αντιμετώπισαν επίσης με αυξανόμενη ανησυχία μια συμμαχία στον Δούναβη των Σουηβών Mαρκομάνων και των Κουάδων με τους γειτονικούς Σαρμάτες Ιαζύγες. Σε αυτό τον τομέα εκτυλίχθηκαν δραματικά γεγονότα τις επόμενες γενιές. Ο ίδιος ο Τραϊανός επέκτεινε την αυτοκρατορία στην περιοχή αυτή καταλαμβάνοντας τη Δακία. Μεταξύ 162 και 163 οι Χάτοι επιτέθηκαν για μια ακόμη φορά στις Ρωμαϊκές επαρχίες Ραιτία (με πρωτεύουσα το Άουγκσμπουργκ) και Ανω Γερμανία. Μέχρι τη σύγκρουσή τους οι Mαρκομάνοι και οι Κουάδοι ζούσαν σε amicitia (φιλία/συμμαχία) με την Αυτοκρατορία. Ωστόσο ο Αυτοκράτορας Δομιτιανός τους επιτέθηκε, τιμωρώντας τους επειδή δεν τον βοήθησαν εναντίον των Δακών. Στη συνέχεια, κατά τη βασιλεία του Μάρκου Αυρήλιου, προέκυψε μια διαμάχη μεταξύ της Ρώμης και των Κουάδων σχετικά με την εγκατάσταση ενός νέου βασιλιά και το 166 κατέληξαν σε σύγκρουση όταν μια ομάδα συμμάχων Λογγοβάρδων και Ορβίων εισέβαλαν στην Παννονία. Έτσι ξεκίνησαν οι Μαρκομανικοί Πόλεμοι, που διεξήγαγε ο Αυρήλιος, μια σειρά από συγκρούσεις με μια σχετική χρονολόγηση που είναι «δύσκολο να ανακατασκευαστεί» σύμφωνα με τον ιστορικό Βάλτερ Πολ, ακόμη και αν λάβει κανείς υπόψη του τους θησαυρούς που βρέθηκαν, τους σχετικούς θρύλους, τις επιγραφές και τα ανάγλυφα της Στήλης του Μάρκου Αυρηλίου. Το 168 (εν μέσω της πανδημίας του Αντωνίνου) βάρβαροι στρατιώτες αποτελούμενοι από Mαρκομάνους, Κουάδους και Σαρμάτες Ιαζύγες, επιτέθηκαν και άνοιξαν δρόμο για την Ιταλία. Προχώρησαν μέχρι την Άνω Ιταλία, κατέστρεψαν το Οπιτέργιουμ και πολιόρκησαν την Ακυληία. Τελικά οι Ρωμαϊκές στρατιές κατάφεραν να απωθήσουν τους βαρβάρους, αλλά μόλις το 178/179 ο Αυτοκράτορας κατάφερε να εκδιώξει τους Mαρκομάνους και τους Κουάδους βόρεια του Δούναβη και έθεσε την κατάσταση υπό έλεγχο.
Τελικά οι Μαρκομανικοί Πόλεμοι ολοκληρώθηκαν το 180 μ.Χ. Ο Δίων Κάσσιος τους ονόμασε πόλεμο κατά των Germani, σημειώνοντας ότι ο όρος αυτός χρησιμοποιήθηκε για τους ανθρώπους που κατοικούν σε εκείνα τα μέρη (στον βορρά). Συμμετείχε μεγάλος αριθμός λαών από τα βόρεια του Δούναβη, όχι όλοι γερμανόφωνοι, και υπάρχουν πολλές εικασίες για το ποια γεγονότα ή σχέδια οδήγησαν σε αυτήν την κατάσταση. Πολλοί μελετητές πιστεύουν ότι η αιτιώδης πίεση δημιουργήθηκε από επιθετικές κινήσεις λαών βορειότερα, για παράδειγμα με την προφανή επέκταση του Πολιτισμού Βίλμπαρκ του Βιστούλα, που πιθανότατα αντιπροσωπεύει Γοτθικά φύλα, που μπορεί να πίεζαν τα Βανδαλικά προς τον Δούναβη.
Άλλοι λαοί, ίσως όχι όλοι Γερμανικοί, συμμετείχαν σε διάφορες ενέργειες— μεταξύ αυτών οι Κοστωβῶκοι, οι Χασδίνγκοι και οι Λακρίνγκοι Βάνδαλοι, οι Βαρίσκοι (ή Nαρίστοι) και οι Γοτίνοι (που ο Τάκιτος ισχυρίστηκε ότι μιλούσαν Γαλατικά, κάτι που «αποδεικνύει ότι δεν είναι Γερμανοί») και πιθανώς και οι Βούροι.
Μετά από αυτούς τους Μαρκομανικούς Πολέμους ο Μέσος Δούναβης άρχισε να αλλάζει και τον επόμενο αιώνα οι λαοί που ζούσαν εκεί έτειναν γενικά να αναφέρονται ως Γοτθικοί από τους Ρωμαίους, παρά ως Γερμανικοί, τουλάχιστον εκείνοι που ζούσαν βόρεια της Μαύρης Θάλασσας.
Νέα ονόματα στα σύνορα (170–370)
Στις αρχές του 3ου αιώνα μ.Χ. μεγάλες νέες ομάδες Γερμανικών λαών εμφανίστηκαν κοντά στα ρωμαϊκά σύνορα, αν και δεν ήταν έντονα ενοποιημένες. Η πρώτη από αυτές που αναφέρονται στις ιστορικές πηγές ήταν οι Αλαμαννοί (ένας όρος που σημαίνει «όλοι οι άνθρωποι») που εμφανίζονται στα ρωμαϊκά κείμενα κάποια στιγμή τον 3ο αιώνα μ.Χ. Αυτοί πιστεύεται ότι ήταν ένα μείγμα κυρίως Σουηβικών λαών, που συγχωνεύτηκαν στα Agri Decumates (Δεκουματιανά Πεδία). Ο Αυτοκράτορας Αλέξανδρος Σεβήρος δολοφονήθηκε από τους δικούς του στρατιώτες το 235 μ.Χ. σε αντάλλαγμα για την ειρήνη με τους Αλαμαννούς, μετά την οποία ο αντιαριστοκρατικός στρατηγός Μαξιμίνος Θραξ εξελέγη αυτοκράτορας από τον στρατό της Παννονίας. Σύμφωνα με την περιβόητη αναξιόπιστη Historia Augusta, γεννήθηκε στη Θράκη ή τη Μοισία από Γότθο πατέρα και Αλανή μητέρα.
Δεύτερον, αμέσως μετά την εμφάνιση των Αλαμανών στον Άνω Ρήνο, οι Φράγκοι άρχισαν να αναφέρονται ότι κατείχαν την περιοχή στην καμπή του Κάτω Ρήνου. Σε αυτή την περίπτωση το συλλογικό όνομα ήταν νέο, αλλά οι αρχικοί λαοί που αποτέλεσαν την ομάδα ήταν σε μεγάλο βαθμό ντόπιοι και τα παλιά τους ονόματα εξακολουθούσαν να αναφέρονται περιστασιακά. Οι Φράγκοι εξακολουθούσαν να αποκαλούνται μερικές φορές και Γερμανοί. Τρίτον, οι Γότθοι και άλλοι «Γοτθικοί λαοί» από την περιοχή της σημερινής Πολωνίας και της Ουκρανίας, πολλοί από τους οποίους μιλούσαν γερμανικές γλώσσες, άρχισαν να εμφανίζονται σε πηγές αυτής της περιόδου.
Το 260 μ.Χ., καθώς η Κρίση του Τρίτου Αιώνα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας έφτασε στην κορύφωσή της, ο Πόστουμος, ένας Γερμανός στρατιώτης στην υπηρεσία της Ρώμης, ίδρυσε τη Γαλατική Αυτοκρατορία, που διεκδίκησε την επικυριαρχία επί της Γερμανίας, της Γαλατίας, της Ισπανίας και της Βρετανίας. Ο Πόστουμος τελικά δολοφονήθηκε από τους οπαδούς του και μετά από αυτό η Γαλατική Αυτοκρατορία γρήγορα διαλύθηκε και συνεχίστηκαν οι παραδοσιακές συνοριακές συγκρούσεις με Γερμανούς, Σαρμάτες και Γότθους στα σύνορα του Ρήνου και του Δούναβη
Τη δεκαετία του 350 ο Ιουλιανός εκστράτευσε εναντίον των Αλαμανών και των Φράγκων στον Ρήνο και στη συνέχεια επέτρεψε στους Σάλιους Φράγκους να ζήσουν εντός της αυτοκρατορίας, βόρεια του Τόνγκερεν.
Το 369 οι Ρωμαίοι φαίνεται να είχαν παραχωρήσει τη μεγάλη επαρχία τους της Δακίας στους Θερβίνγκους, τους Ταϊφάλους και τους Βικτοάλους.
Περίοδος των Μεταναστεύσεων (π. 375–568)
Από την αρχή της η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία είχε προληπτικά κρατήσει υπό έλεγχο τους βόρειους λαούς και τον πιθανό κίνδυνο που αντιπροσώπευαν, όπως ακριβώς είχε προτείνει ο Καίσαρας. Ωστόσο η ικανότητα χειρισμού των βαρβάρων με τον παλιό τρόπο κατέρρευσε στα τέλη του 4ου αιώνα, όπως και το δυτικό τμήμα της ίδιας της αυτοκρατορίας. Εκτός από τους Φράγκους στα σύνορα του Ρήνου και τους Σουηβικούς λαούς όπως οι Αλαμανοί ένα ξαφνικό κίνημα ανατολικών γερμανικόφωνων «γοτθικών λαών» έπαιζε τώρα έναν αυξανόμενο ρόλο τόσο εντός όσο και εκτός της αυτοκρατορικής επικράτειας.
Η είσοδος των Γότθων στην αυτοκρατορία
Οι Γοτθικοί πόλεμοι στα τέλη του 4ου αιώνα σήμαναν μια ταχεία σειρά σημαντικών γεγονότων: την είσοδο μεγάλου αριθμού Γότθων το 376, την ήττα ενός σημαντικού Ρωμαϊκού στρατού και τη δολοφονία του αυτοκράτορα Ουάλη στη Μάχη της Αδριανούπολης το 378 και μια επακόλουθη σημαντική συνθήκη εποικισμού για τους Γότθους, που φαίνεται ότι τους επέτρεψε σημαντικές παραχωρήσεις σε σύγκριση με τις παραδοσιακές συνθήκες με βαρβάρους λαούς. Ενώ η Ανατολική αυτοκρατορία τελικά ανέκαμψε, ο μετέπειτα επί μακρόν αυτοκράτορας της Δυτικής Ονώριος (βασίλευσε 393–423) δεν μπόρεσε να επιβάλει την αυτοκρατορική εξουσία σε μεγάλο μέρος της αυτοκρατορίας για το μεγαλύτερο μέρος της βασιλείας του. Σε αντίθεση με την Ανατολική αυτοκρατορία στη Δύση «οι προσπάθειες της άρχουσας τάξης της να χρησιμοποιήσει τους Ρωμαιοβαρβάρους βασιλείς για να διατηρήσει τη res publica απέτυχαν».
Οι Γοτθικοί πόλεμοι επηρεάστηκαν έμμεσα από την άφιξη των νομαδικών Ούννων από την Κεντρική Ασία στην περιοχή της Ουκρανίας. Ορισμένοι Γοτθικοί λαοί, όπως οι Γέπιδες και οι Γκρεουτούνγκοι (μερικές φορές θεωρήθηκαν ως προκάτοχοι των μεταγενέστερων Οστρογότθων), προσχώρησαν στη νεοσύστατη φατρία των Ούννων και έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην Αυτοκρατορία τους, όπου η γοτθική γλώσσα έγινε μια lingua franca. Με βάση την περιγραφή του Σωκράτη του Σχολαστικού ο Γκάι Χάλσαλ έχει υποστηρίξει ότι η ηγεμονία των Ούννων αναπτύχθηκε μετά από μια μεγάλη εκστρατεία του Ουάλη εναντίον των Γότθων, που προκάλεσε μεγάλη ζημιά, αλλά δεν κατάφερε να πετύχει μια αποφασιστική νίκη. Ο Πίτερ Χέδερ έχει υποστηρίξει ότι ο Σωκράτης πρέπει να απορριφθεί σε αυτό το σημείο, ως ασυνεπής με τη μαρτυρία του Αμμιανού.