cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πάμπος Παπαγεωργίου
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Πάμπος Παπαγεωργίου γεννήθηκε στο Αργάκι στις 15 Ιουνίου 1963. Ομιλεί, πέρα από την ελληνική, την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε φιλοσοφία και ψυχολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (1981-1986). Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στη φιλοσοφία στο Βασιλικό Κολέγιο του Λονδίνου (1986-1987). Ακολούθως, απέκτησε διδακτορικό δίπλωμα στην πολιτική φιλοσοφία από το Πανεπιστημιακό Κολέγιο Λονδίνου (1987-1990). Είναι καθηγητής φιλοσοφίας στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου.
Το 1991 εργοδοτήθηκε στο Κέντρο Ερευνών του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου (τότε Cyprus College) ως επικεφαλής του τμήματος κοινωνικοοικονομικής και πολιτικής έρευνας. Συμμετείχε σε πολλά ερευνητικά προγράμματα και έχει δημοσιεύσει πολλά άρθρα και έρευνες. Διεξήγαγε έρευνα για πολλούς δημόσιους οργανισμούς, μεταξύ των οποίων η Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου και η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς Κύπρου. Επιπλέον, ήταν παρουσιαστής τηλεοπτικής εκπομπής για θέμα οικονομίας στο ΡΙΚ για έξι χρόνια.
Την περίοδο 2000-2006 συμμετείχε στο διοικητικό συμβούλιο της ΑΤΗΚ. Το 2008 διορίστηκε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου θέση στην οποία παρέμεινε ως το 2011, όταν παραιτήθηκε λόγω της εκλογής του στη θέση του βουλευτή. Το 2000 τιμήθηκε βραβείο «Γιάννος Κρανιδιώτης» για την ερευνητική εργασία του.
Αντιπροσωπεύει την Κύπρο στο διεθνές πρόγραμμα International Social Survey Programme (ISSP). Επιπλέον, είναι εταίρος του προγράμματος μέτρησης της ανταγωνιστικότητας του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, καθώς και μέλος του προγράμματος European Elections Study.
Είναι νυμφευμένος με την Ελένη Χριστοδουλίδου και έχει ένα υιό και μία κόρη.
Πολιτική διαδρομή
Στις βουλευτικές εκλογές του 2011 εκλέχτηκε για βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Κερύνειας με το ΑΚΕΛ για την Ι΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Δεν επαναδιεκδίκησε εκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 2016.
Ως βουλευτής, διετέλεσε αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Προσφύγων-Εγκλωβισμένων-Αγνοουμένων-Παθόντων και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Οικονομικών και Προϋπολογισμού, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παρακολουθήσεως Σχεδίων Αναπτύξεως και Ελέγχου Δημόσιων Δαπανών και της Ad Hoc Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τις Κυπριακές Αερογραμμές. Επιπλέον, ήταν μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στον Κοινοπολιτειακό Κοινοβουλευτικό Σύνδεσμο.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Κερύνειας Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Λονδίνου Κατηγορία:Κύπριοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Βουλευτές Ι΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Κάστρο της Ανδρούσας
Το Κάστρο της Ανδρούσας είναι μεσαιωνικό κτίσμα του 13ου αιώνα που ερείπια του διασώζονται σε καλή κατάσταση σήμερα στην Ανδρούσα Μεσσηνίας 21 χιλιόμετρα από την Καλαμάτα. Βρίσκεται χτισμένο σε μικρό λόφο, σε ύψος 155 περίπου μέτρων και εποπτεύει όλο τον κάμπο της περιοχής, σήμερα χρησιμοποιείται για διάφορες εκδηλώσεις. μικρογραφία|Κάστρο της Ανδρούσας Το κάστρο χτίστηκε από τον πρίγκιπα της Αχαΐας και Βαρώνο της Καλαμάτας Γουλιέλμο Β' Βιλλαρδουίνο μετά το 1250 περίπου. Στα τέλη του 14ου αιώνα πέρασε στην εξουσία των Ναβαραίων, τον 15ο αιώνα πέρασε στους Βυζαντινούς κι έπειτα στους Οθωμανούς, τα επόμενα χρόνια άλλαζε χέρια μεταξύ Οθωμανών και Ενετών. Το κάστρο αποτελούσε κατά την Φραγκοκρατία έδρα δικαστή και γνώρισε αυτή την περίοδο μεγάλη ανάπτυξη και ακμή.
Το κάστρο είναι προσβάσιμο και σε απόσταση 80μ περίπου από το δρόμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Βαρωνία των Καλαμών Κατηγορία:Κάστρα της Μεσσηνίας Κατηγορία:Ιστορία της Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Βάλμη Ηλείας
Η Βάλμη είναι ημιορεινός οικισμός της Ηλείας και βρίσκεται κτισμένος σε υψόμετρο περίπου 212 μέτρων, σε κοντινή τοποθεσία ανατολικά της τεχνητής λίμνης Πηνειού, κοντά στα διοικητικά όρια με την Αχαΐα. Βρίσκεται σε απόσταση 30 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της πόλης της Αμαλιάδας, περίπου 34 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Πύργου και περίπου 55 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Πάτρας. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 88 μόνιμοι κάτοικοι.
Διοικητική εξέλιξη
Αναγνωρίστηκε ως οικισμός την 20η Απριλίου 1835 και υπήχθη στον τότε δήμο Πύλου Αχαιοήλιδος ενώ με το ΦΕΚ 5Α της 8ης Μαρτίου 1841, και την κατάργηση του δήμου Πύλου, υπήχθη στον τότε δήμο Πηνειίων. Με το ΦΕΚ 256Α της 28ης Αυγούστου 1912, και την κατάργηση των δήμων, υπήχθη στην τότε Κοινότητα Λάτα. Ακολούθως, με το ΦΕΚ 130Α της 12ης Ιουνίου 1919 αποσπάστηκε από την Κοινότητα Λάτα και υπήχθη σε αυτήν του Αγραπιδοχωρίου της οποίας αποτελούσε οικισμό μέχρι την κατάργηση των κοινοτήτων και την επαναθέσπιση των δήμων σύμφωνα με το «Σχέδιο Καποδίστριας». Επί της διοικητικής μεταρρύθμισης «Καποδίστριας» αποτελούσε οικισμό του δημοτικού διαμερίσματος Αγραπιδοχωρίου του Δήμου Πηνείας. Σήμερα αποτελεί οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Αγραπιδοχωρίου του «καλλικρατικού» δήμου Ήλιδας.
Λοιπά στοιχεία
Το χωριό γνώρισε τη διετία 2007-2008 τη μήνι φυσικών καταστροφών. Το 2007 κάηκε σε δασική πυρκαγιά και το 2008 χτυπήθηκε ολοσχερώς από τον καταστροφικό σεισμό της 8ης Ιουνίου που είχε επίκεντρο την Ανδραβίδα. Οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Ήλιδας Κατηγορία:Δήμος Πηνείας
Μνήμη (φυσική)
Ως μνήμη ορίζουμε, γενικά μιλώντας, την ιδιότητα ενός συστήματος του οποίου η στιγμιαία κατάσταση εξαρτάται όχι μόνο από τη στιγμιαία διέγερση ή σήμα εισόδου αλλά και από τις εισόδους ή διεγέρσεις κατά προηγούμενες χρονικές στιγμές. Λέμε ότι ένα σύστημα "έχει μνήμη" όταν η απόκριση του ή σήμα εξόδου εξαρτάται από την προηγούμενη ιστορία του συστήματος.
Για την κατανόηση της έννοιας της μνήμης αναφορικά με οποιοδήποτε δυναμικό σύστημα, δηλαδή φυσικό ή τεχνητό σύστημα με ανεξάρτητη μεταβλητή το χρόνο, είναι χρήσιμες κάποιες βασικές γνώσεις διαφορικών εξισώσεων. Συγκεκριμένα μπορούμε να κάνουμε τη διάκριση σε γραμμικά δυναμικά συστήματα, δηλαδή συστήματα που περιγράφονται από γραμμικές διαφορικές εξισώσεις, και μη-γραμμικά συστήματα. Πολλά τεχνολογικά συστήματα είναι γραμμικά, ή μπορούν να προσεγγιστούν ικανοποιητικά από γραμμικά μοντέλα. Ίσως πιο σπάνια αλλά όχι λιγότερο σημαντικά είναι τα μη-γραμμικά συστήματα. Ωστόσο η μη-γραμμικότητα εισάγει κάποιες επί πλέον δυσκολίες στην ανάλυση, κάποιες από τις οποίες αφορούν τη γνωστή στην εκλαϊκευμένη επιστημονική λογοτεχνία θεωρία του χάους.
Αν εξετάσουμε γραμμικά δυναμικά συστήματα η έννοια της μνήμης είναι ευκολότερο να προσδιοριστεί. Ως απλουστευμένος γενικός κανόνας προκύπτει ότι:
Η έννοια της μνήμης είναι λοιπόν σχετική. Και εξαρτάται από τη σχετικά γρήγορη ή σχετικά αργή απόκριση του συστήματος, και τη σχετικά μεγάλη ή μικρή απόσβεση. Ένα απλό παράδειγμα είναι το απλό μηχανικό σύστημα του εκκρεμούς. Ένα εκκρεμές χωρίς καθόλου τριβή ταλαντώνεται επ´άπειρο. Το πλάτος της ταλάντωσης εξαρτάται από όλες τις προηγούμενες διεγέρσεις (εξωτερικές ωθήσεις) (σχήμα). Ένα εκκρεμές με μεγάλη τριβή ακινητοποιείται μετά λίγο χρόνο. Το πλάτος της ταλάντωσης του εξαρτάται μόνο από την τελευταία στιγμιαία διέγερση.
Η απλή έννοια της μνήμης για τα δυναμικά συστήματα μπορεί να επεκταθεί, και παρουσιάζει μεγαλύτερο ενδιαφέρον στα ψηφιακά συστήματα. Υπάρχουν διάφορες τεχνικές με τις οποίες μπορούν να κατασκευαστούν ψηφιακά συστήματα μνήμης, δηλαδή συστήματα που αποθηκεύουν και διατηρούν ψηφιακή πληροφορία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναμική Κατηγορία:Αυτοματισμός Κατηγορία:Συστημική θεωρία
Ισσός
Πόλη της Κιλικίας, κοντά στην τοποθεσία της μεγάλης μάχης μεταξύ του Δαρείου Γ' και του Αλέξανδρου το 333 π.Χ., από την οποία ο Δαρείος τράπηκε σε φυγή αφήνοντας τη γυναίκα του και άλλα μέλη της άμεσης οικογένειας του ως αιχμαλώτους στα χέρια του Αλέξανδρου. Λίγα χρόνια αργότερα άποικοι από αυτήν την ελληνική πόλη ίδρυσαν την Ισσό στην Μηδία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Κιλικίας
Ευτυχία
Ο Αριστοτέλης στα Ηθικά του συγγράμματα διαχωρίζει την ευτυχία, η οποία μπορεί να είναι προϊόν τύχης και πρόσκαιρη, από την ευδαιμονία, η οποία συνδέεται με τη διαβίωση και τη δράση σύμφωνα με τις ηθικές αρετές και τη λογική.
Στο πεδίο της ψυχολογίας, η ευτυχία εξετάζεται από ψυχολόγους της λεγόμενης ανθρωπιστικής σχολής, όπως ο Άμπρααμ Μάσλοου, και τη λεγόμενη θετική ψυχολογία, η οποία εξετάζει τις θετικές όψεις της ψυχολογίας του υγιούς υποκειμένου, εν αντιθέσει με τους πιο παραδοσιακούς κλάδους ψυχολογίας, οι οποίοι εξετάζουν τις ψυχικές παθήσεις και διαταραχές.
Οι Βουδιστές θεωρούν πως για να κατακτήσεις την ευτυχία χρειάζεται ένας συνεχής αγώνας που συμπεριλαμβάνει τον διαλογισμό και την πειθαρχία.Αναφερεται πως ο άνθρωπος κατακτά την απόλυτη ευτυχία όταν παύει να έχει τον νου στον παρελθόν ή το μέλλον και βρίσκεται στο εδώ και το τώρα.Η κατάσταση της μόνιμης ευτυχίας ονομάζεται φώτιση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συναισθήματα Κατηγορία:Φιλοσοφικές έννοιες Κατηγορία:Έννοιες στην Ηθική Κατηγορία:Καθημερινή ζωή Κατηγορία:Ευτυχία Κατηγορία:Ευχαρίστηση Κατηγορία:Φιλοσοφία της αγάπης
Πατριάρχης Μόσχας και πάσης Ρωσίας
Πατριάρχης Μόσχας και πάσης Ρωσίας («Ρωσσίας», κατά την ιστορική ορθογραφία ) (ρωσικά: Патриарх Московский и всея Руси ) είναι ο τίτλος του εκάστοτε προκαθήμενου της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Η ακριβής και κατά λέξη μετάφραση του τίτλου, «Πατριάρχης Μόσχας και πάντων των Ρως» αποτελεί μετεξέλιξη του αρχικού τίτλου «Μητροπολίτης Κιέβου και πάντων των Ρως» (988–1299) και επίσημο τίτλο από το 1589 (οπότε η έδρα ανυψώθηκε από μητρόπολη σε πατριαρχείο) έως το 1721, κατά την περίοδο 1917–1925 και από το 1943, οπότε επανακαθιερώθηκε επί Πατριάρχου Σεργίου. Σε διαφορετικές χρονικές περιόδους χρησιμοποιήθηκαν διάφορες άλλες εκδοχές και παραλλαγές του τίτλου, όπως: «Πατριάρχης Μόσχας (Μοσχοβίας), Μεγάλης τε και Μικράς Ρωσσίας», «Πατριάρχης Βασιλευούσης πόλεως Μόσχας και του Μεγάλου Ρωσικού Βασιλείου», «Αρχιεπίσκοπος Μόσχας και πάσης Ρωσίας και των Υπερβορείων Μερών Πατριάρχης» κλπ.
Το Πατριαρχείο ιδρύθηκε στη Μόσχα το 1589, με πρώτο πατριάρχη τον Ιώβ. Καταργήθηκε το 1721 και αποκαταστάθηκε στις 28 Οκτωβρίου (10 Νοεμβρίου) του 1917.
Διατελέσαντες Πατριάρχες
Από τον Πατριαρχικό Θρόνο της Ρωσίας πέρασαν οι εξής Πατριάρχες:
Από το 1700-1917 η Εκκλησία της Ρωσίας διοικούταν από Συνοδικό σύστημα διοίκησης, κατ' εντολήν του τσάρου Πέτρου Α΄. Το Νοέμβριο του 1917 αποκαταστάθηκε η Πατριαρχική περιωπή της Ρωσικής Εκκλησίας και επανήλθε πια το Πατριαρχείο Ρωσίας. Από το 1917 μέχρι σήμερα, διετέλεσαν Πατριάρχες οι εξής:
Εκκλησία που είναι δημιούργημα της ιεραποστολικής δραστηριότητας που ανέπτυξε στην Κωνσταντινούπολη έδρα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Αποτέλεσμα αυτής υπήρξε η οργάνωση, τον 9ο αιώνα, μιας χριστιανικής κοινότητας στο Κίεβο.
Ιστορία
Το 988 ο πρίγκιπας Βλαδίμηρος ανακήρυξε τον χριστιανισμό επίσημη θρησκεία του κράτους. Το 14ο αιώνα η Μόσχα έγινε Μητροπολιτική έδρα και το στα τέλη του 15ου αυτοαναγορεύθηκε σε Πατριαρχείο. Μετά την οκτωβριανή επανάσταση του 1917 διαχωρίστηκε από το κράτος και υπέστη κάποιες διώξεις. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο απέκτησε μια μερική αναγνώριση, που οφειλόταν στην υποστήριξη που είχε παράσχει κατά τη διάρκεια του πολέμου στις αρχές, αλλά ταυτόχρονα υφίστατο έλεγχο από τις διάφορες κρατικές υπηρεσίες. Συνέχισε να απηχεί την βυζαντινή-ελληνική παράδοση, μέχρι το 19ο αιώνα, οπότε εγκρίθηκε μια νέα μετάφραση της Βίβλου στα ρωσικά. Τον 21ο αιώνα, μεταξύ τον ανθρώπων που συνειδητοποίησαν το ρόλο που είχε παίξει η εκκλησία στην τέχνη και το ρωσικό πολιτισμό, σημειώθηκε μια αναβίωση του ενδιαφέροντος προς την κατεύθυνση αυτή.
Το Πατριαρχείο τον 21ο αιώνα
Η σύγχρονη ρωσική εκκλησία παραμένει πιστή κατά το δόγμα και τη λειτουργία στην ορθόδοξη κληρονομιά της, χρησιμοποιεί το παλιό ημερολόγιο, αλλά παράλληλα αναπτύσσει τον εθνικό της χαρακτήρα
ΕΠΙΣΚΟΠΕΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΡΩΣΙΑΣ
Το Πατριαρχείο Ρωσίας περιλαμβάνει σήμερα (2008) τις εξής Επισκοπές:
'''Α. ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ''' (αλφαβητικά).
2. Επισκοπή Αικατερινβούργου και Βερχοτούρας. Έδρα Γεκατερίνμπουργκ.
3. Επισκοπή Αικατερινοδάρ και Κουμπάν. Έδρα Κρασνοντάρ.
5. Επισκοπή Αναδίρ και Τσουκότκας. Έδρα Αναντίρ.
6. Επισκοπή Αρχαγγέλου και Χολμογκόρης. Έδρα Αρχάγγελσκ.
8. Επισκοπή Βιάτκας και Σλομποδά. Έδρα Κίροφ.
9. Επισκοπή Βλαδιβοστόκ και Παραθαλασσίας. Έδρα Βλαδιβοστόκ.
10. Επισκοπή Βλαδίμης και Σουσδαλίας. Έδρα Βλαντίμιρ.
11. Επισκοπή Βόλγογκραντ και Καμίσιν. Έδρα Βόλγογκραντ.
13. Επισκοπή Βορονέζ και Μπορισογκλέμπσκ. Έδρα Βορονέζ.
14. Επισκοπή Γιακουτίας και Λένσκ. Έδρα Γιακούτσκ.
15. Επισκοπή Γιαροσλάβου και Ροστόβου. Έδρα Γιαροσλάβλ.
16. Επισκοπή Ελίστας και Καλμίκιας. Έδρα Ελίστα.
17. Επισκοπή Ιβανόβου Βοζνεσένσκ και Κινεσμά. Έδρα Ιβάνοβο.
18. Επισκοπή Ιζέβου και Ουδμουρτίας. Έδρα Ιζέφσκ.
19. Επισκοπή Ιόσκαρ Όλα και Μαρί. Έδρα Ιόσκαρ Όλα.
20. Επσικοπή Ιρκούτσκ και Ανγάρσκ. Έδρα Ιρκούτσκ.
21. Επισκοπή Καζάν και Ταταρστάν. Έδρα Καζάν.
22. Επισκοπή Καλούγας και Μπορώβου. Έδρα Καλούγα.
23. Επισκοπή Κεμερόβου και Νέου Κουζνέτσκ. Έδρα Κεμέροβο.
24. Επισκοπή Κοστρομά και Γκάλιτς. Έδρα Κοστρομά.
26. Επισκοπή Κούρσκ και Ρίλσκ. Έδρα Κουρσκ.
27. Επισκοπή Κρασνογιάρσκ και Ιενεσέη. Έδρα Κρασνογιάρσκ.
29. Επισκοπή Λίπετσκ και Γέλετς. Έδρα Λίπετσκ.
30. Επισκοπή Μαγαδάν και Σινεγκόρσκ. Έδρα Μαγκαντάν.
31. Επισκοπή Μαϊκόπ και Αδυγέας. Έδρα Μαϊκόπ.
32. Επισκοπή Μουρμάνσκ και Μοντσεγκόρσκ. Έδρα Μουρμάνσκ.
33. Επισκοπή Μπαρναούλης και Αλτάι. Έδρα Μπαρναούλ.
34. Επισκοπή Μπελγορόδου και Στάρυ Οσκόλ. Έδρα Μπέλγκοροντ.
35. Επισκοπή Μπιρομπιτζάν και Κουλντούρσκη. Έδρα Μπιρομπιτζάν.
36. Επισκοπή Μπλαγοβεσένσκ και Τίνδας. Έδρα Μπλαγοβεσένσκ.
37. Επισκοπή Μπριάνσκ και Σέβσκ. Έδρα Μπριάνσκ.
38. Επισκοπή Νέας Σιβηρίας και Μπερδίνσκ. Έδρα Νοβοσιμπίρσκ.
39. Επισκοπή Νίζνι Νόβγκοροντ και Αρζαμά. Έδρα Νίζνι Νόβγκοροντ.
42. Επισκοπή Ομσκ και Τάρα. Έδρα Ομσκ.
43. Επισκοπή Ορέλ και Λίβνι. Έδρα Ορέλ.
44. Επισκοπή Ορενβούργου και Μπουζουλούκου. Έδρα Αρινμπούρκ.
45. Επισκοπή Ούφας και Στερλιταμακίου. Έδρα Ουφά.
46. Επισκοπή Πένζας και Κουζνέτσκ. Έδρα Πένζα.
47. Επισκοπή Πέρμης και Σολικάμσκ. Έδρα Περμ.
49. Επισκοπή Πετροπαυλώβου και Καμτσάτκας. Έδρα Πετροπαβλόβσκ Καμτσάτσκι.
50. Επισκοπή Πσκώβου και Βελίκε Λούκι. Έδρα Πσκοβ.
51. Επισκοπή Ριαζάν και Κασιμώβου. Έδρα Ριαζάν.
52. Επισκοπή Ροστόβου και Νοβοτσερκάσκ. Έδρα Ροστόφ στον Ντον.
53. Επισκοπή Σαμάρας και Συζράν. Έδρα Σαμάρα.
54. Επισκοπή Σαράνσκ και Μορδοβίας. Έδρα Σαράνσκ.
55. Επισκοπή Σαρατώβου και Βόλσκ. Έδρα Σαράτωβ.
56. Επισκοπή Σικτιβκάρ και Βορκουτίας. Έδρα Σικτιβκάρ.
Γαλέριος
Ο Γάιος Γαλέριος Βαλέριος Μαξιμιανός Αύγουστος (Gaius Galerius Valerius Maximianus, 250 - 5 Μαΐου 311) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 305 έως το 311. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, βοηθούμενος από τον Διοκλητιανό, πολέμησε εναντίον της αυτοκρατορίας των Σασσανιδών, καταλαμβάνοντας την πρωτεύουσά τους Κτησιφώντα το 299. Αν και ήταν ένθερμος αντίπαλος του Χριστιανισμού, έδωσε τέλος στις διώξεις όταν εξέδωσε ένα διάταγμα ανοχής το 311.
Πατριάρχης Μόσχας και πάσης Ρωσίας
Το Πατριαρχείο τον 21ο αιώνα
57. Επισκοπή Σιμπίρσκ και Μελεκεσίου. Έδρα Ουλιάνοφσκ.
Γαλέριος
Η ζωή του
thumb|left|180px|Οι αυτοκράτορες της τετραρχίας: [[Διοκλητιανός, Μαξιμιανός, Κωνστάντιος Α΄ Χλωρός και Γαλέριος (Βενετία)]] Ο Γαλέριος γεννήθηκε στη Σερδική, αν και μερικοί σύγχρονοι μελετητές θεωρούν τη στρατηγική θέση όπου έχτισε αργότερα το παλάτι του, στη σημερινή Σερβία, ως το μέρος της γέννησης και της ταφής του. Ο πατέρας του καταγόταν από τη Θράκη και η μητέρα του από τη Δακία. Αρχικά ακολούθησε το επάγγελμα του πατέρα του ως βοσκός.
Πατριάρχης Μόσχας και πάσης Ρωσίας
Το Πατριαρχείο τον 21ο αιώνα
58. Επισκοπή Σμολένσκ και Καλλίνινγκραδ. Έδρα Σμολένσκ.
Γαλέριος
Η ζωή του
Υπηρέτησε με διάκριση ως στρατιώτης κάτω από τους αυτοκράτορες Αυρηλιανό και Πρόμπο και το 293, με την καθιέρωση της Τετραρχίας, ορίστηκε καίσαρας μαζί με τον Κωνστάντιο Χλωρό λαμβάνοντας σε γάμο την κόρη του Διοκλητιανού Βαλέρια και έχοντας αναλάβει την ίδια στιγμή τις επαρχίες της Ιλλυρίας. Μετά από μερικά χρόνια εκστρατείας εναντίον των Σαρματών και των Γότθων στον Δούναβη, ανέλαβε τη διοίκηση των λεγεώνων στα ανατολικά αυτοκρατορικά σύνορα.
Πατριάρχης Μόσχας και πάσης Ρωσίας
Το Πατριαρχείο τον 21ο αιώνα
59. Επισκοπή Σταυρουπόλεως και Βλαδικαυκάσου. Έδρα Σταυροπόλ.
Γαλέριος
Πόλεμος με τους Πέρσες
thumb|180px|Αψίδα Γαλέριου thumb|right|180px|Ανάγλυφο από την [[Αψίδα του Γαλέριου στη Θεσσαλονίκη:ο Γαλέριος επιτίθεται στο Ναρσή.]] thumb|right|180px|Ανάγλυφο από την [[Αψίδα του Γαλέριου στη Θεσσαλονίκη]] Το 295/296 ο Ναρσής κήρυξε πόλεμο εναντίον της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η προσπάθεια του Ναρσή να καταλάβει την υπό ρωμαϊκή κατοχή Μεσοποταμία οδήγησε σε νίκη επί του Γαλέριου, τότε διοικητή των ανατολικών δυνάμεων του στρατού. Ωστόσο ηττήθηκε σε μάχη στην Αρμενία. Ακολούθησαν κι άλλες νικηφόρες μάχες του Γαλέριου στην περιοχή που οδήγησαν στην κατάληψη της πρωτεύουσά των Περσών Κτησιφώντα.
Θεσσαλονίκη
Ο Γαλέριος όρισε τη Θεσσαλονίκη ως διοικητική πρωτεύουσα του τμήματος της αυτοκρατορίας που διοικούσε ο ίδιος. Έχτισε αυτοκρατορικό παλάτι, ιππόδρομο, αψίδα θριάμβου και μαυσωλείο.
Πατριάρχης Μόσχας και πάσης Ρωσίας
Το Πατριαρχείο τον 21ο αιώνα
60. Επισκοπή Ταμπώβου και Μιτσούρινσκ. Έδρα Ταμπώβ.
Γαλέριος
Θεσσαλονίκη
Πέθανε το 311 από φρικτή ασθένεια, όπως περιγράφει ο Ευσέβιος ο Καισαρείας.
Πατριάρχης Μόσχας και πάσης Ρωσίας
Το Πατριαρχείο τον 21ο αιώνα
61. Επισκοπή Τβερ και Κάσιν. Έδρα Τβερ.
Γαλέριος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες Κατηγορία:Ρωμαίοι πολιτικοί Κατηγορία:Στρατιωτικοί της Αρχαίας Ρώμης
Πατριάρχης Μόσχας και πάσης Ρωσίας
Το Πατριαρχείο τον 21ο αιώνα
62. Επισκοπή Τομπόλσκ και Τιούμεν. Έδρα Τομπόλσκ.
63. Επισκοπή Τόμσκ και Ασινόβου. Έδρα Τομσκ.
64. Επισκοπή Τούλας και Μπελιώβου. Έδρα Τούλα.
65. Επισκοπή Τσελιάμπινσκ και Ζλατούστ. Έδρα Τσελιάμπινσκ.
66. Επισκοπή Τσεμποξάρυ και Τσουβασίας. Έδρα Τσεμποξάρυ.
67. Επισκοπή Τσιτά και Ζαβαϊκάλης. Έδρα Τσιτά.
68. Επισκοπή Χαμπαρόβου και Αμούρ. Έδρα Χαμπαρόφσκ.
'''Β. ΕΞΑΡΧΙΑ ΛΕΥΚΟΡΩΣΙΑΣ (αλφαβητικά)'''
1. Επισκοπή Βιτέμπσκ και Ορσά. Έδρα Βιτέμπσκ.
2. Επισκοπή Γομέλ και Ζλόμπιν. Έδρα Γομέλ.
3. Επισκοπή Γροδνό και Βολκόβισκ. Έδρα Γκρόντνο.
4. Επισκοπή Μίνσκ και Σλούτσκ. Έδρα Μινσκ.
5. Επισκοπή Μογιλέβου και Μοστισλάβου. Έδρα Μογκιλιόφ.
6. Επισκοπή Μπομπρούϊσκ και Μπουκώβου. Έδρα Μπομπρούισκ.
7. Έπισκοπή Μπρέστ και Κόμπριν. Έδρα Μπρεστ.
8. Επισκοπή Νοβογρουδόκ και Λίδας. Έδρα Νοβογρουδόκ.
9. Επισκοπή Πίνσκ και Λουνινέτς. Έδρα Πινσκ.
10. Επισκοπή Πολότσκ και Γλουμπόκογε. Έδρα Πολότσκ.
11. Επισκοπή Τουρώβου και Μοζύρ. Έδρα Τουρώβ.
'''Γ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΚΑΖΑΚΣΤΑΝ (αλφαβητικά)'''
1. Επισκοπή Αστάνας και Αλματύ. Έδρα Αστάνα.
2. Επισκοπή Ουράλσκ και Ατυράου. Έδρα Ουράλσκ.
3. Επισκοπή Τσιμκένδης και Ακμόλινσκ. Έδρα Σιμκέντ.
'''Δ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΜΟΛΔΑΒΙΑΣ (αλφαβητικά)'''
1. Επισκοπή Γεδνίτσης και Μπριτσένης. Έδρα Εντινέτς.
2. Επισκοπή Καγκούλ και Λαπουσνιάνης. Έδρα Καγκούλ.
4. Επισκοπή Μπελτσύ και Φαλέστης. Έδρα Μπελτσύ.
5. Επισκοπή Ουνγκένης και Νισπορένης. Έδρα Ουνγκένη.
6. Επισκοπή Τιρασπόλεως και Ντουμποσάρ. Έδρα Τιράσπολ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Μόσχα
Predator (άλμπουμ)
Predator είναι ο τίτλος του ενδέκατου στούντιο άλμπουμ του γερμανικού metal συγκροτήματος Accept, το οποίο κυκλοφόρησε στις 15 Ιανουαρίου 1996 από την "RCA Records" στην Ευρώπη και από τη "Sweat Shop" στην Αμερική. Η ηχογράφηση του πραγματοποιήθηκε στα "16th Ave. Sound Studios" του Νάσβιλ με παραγωγό τον Μίκαελ Βάγκενερ. Η ιαπωνική έκδοση του άλμπουμ περιείχε και τη ζωντανή εκτέλεση του "This One's for You".
Αυτός ήταν ο τελευταίος δίσκος των Accept πριν τη διάλυση τους το 1997 και η τελευταία στούντιο ηχογράφηση του συγκροτήματος με τον Ούντο Ντιρκσνάιντερ στα φωνητικά. Τα τύμπανα του άλμπουμ έπαιξε ο Μάικλ Καρτελόουν των Lynyrd Skynyrd, λόγω της αποχώρησης του Στέφαν Κάουφμαν λόγω προβλημάτων υγείας.
Τραγούδια του δίσκου
1. Hard Attack (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes) - 4:46
2. Crossroads (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Deaffy) - 5:13
3. Making Me Scream (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Deaffy) - 4:14
4. Diggin' in the Dirt (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Deaffy) - 4:01
5. Lay It Down (Hoffmann, Baltes, Deaffy) - 5:02
6. It Ain't Over Yet (Hoffmann, Baltes) - 4:17
7. Predator (Dirkschneider, Hoffmann, Deaffy) - 3:37
8. Crucified (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Deaffy) - 3:01
9. Take Out the Crime (Dirkschneider, Kaufmann, Deaffy) - 3:12
10. Don't Give a Damn (Dirkschneider, Hoffmann, Baltes, Deaffy) - 2:58
11. Run Through the Night (Dirkschneider, Kaufmann, Deaffy) - 3:19
12. Primitive (Hoffmann, Baltes) - 4:38
Θέσεις τσαρτ
Predator (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 15 Ιανουαρίου 1996
Τα μέλη των Accept
Το "Predator" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1996 Κατηγορία:Άλμπουμ των Accept
Ανατολικές Ινδίες
thumb|250px|Ένας χάρτης του 1606 των Ανατολικών Ινδιών. thumb|250px|Ένας χάρτης του 1801 των Ανατολικών Ινδιών.right|thumb|300px|{{legend|#F60|Ανατολικές Ινδίες}} {{legend|#F96|[[Ινδίες (Ινδική υποήπειρος και Μιανμάρ)}} {{legend|#F5DEB3|Δυτική Νέα Γουινέα}} {{legend|#1E90FF|Δυτικές Ινδίες}} {{legend|#ADD8E6|Χώρες που μερικές φορές συμπεριλαμβάνονται στις Δυτικές Ινδίες}}]]
Οι Ανατολικές Ινδίες ή οι Ινδίες είναι τα εδάφη της Νότιας Ασίας (η ινδική υποήπειρος) και της Νοτιοανατολικής Ασίας. Με μια πιο περιορισμένη έννοια, ο όρος Ανατολικές Ινδίες μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αναφερθεί στα νησιά της Νοτιοανατολικής Ασίας, ειδικά στο αρχιπέλαγος των Φιλιππίνων και στο αρχιπέλαγος της Ινδονησίας. Το όνομα «Ινδίες» χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει τμήματα της Ασίας που ανήκαν στην πολιτιστική σφαίρα της Ινδίας.
Τα εδάφη της Ισπανικής αυτοκρατορίας στην Ασία ήταν γνωστά ως Ισπανικές Ανατολικές Ινδίες για 333 χρόνια πριν την αμερικανική κατάκτηση και αργότερα την ανεξαρτησία των Φιλιππίνων. Οι Ολλανδικές αποικίες στην περιοχή ήταν γνωστές για περίπου 300 χρόνια ως Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες πριν από την ανεξαρτησία της Ινδονησίας. Οι Ανατολικές Ινδίες μπορούν επίσης να περιλαμβάνουν την πρώην Γαλλική Ινδοκίνα, τα πρώην βρετανικά εδάφη Μπρουνέι και Σιγκαπούρη και το πρώην Πορτογαλικό Τιμόρ. Δεν περιλαμβάνει, ωστόσο, την πρώην Ολλανδική Νέα Γουινέα, η οποία θεωρείται γεωγραφικά ως μέρος της Μελανησίας.
Οι περιοχές των Ανατολικών Ινδιών είναι μερικές φορές γνωστές από την αποικιακή αυτοκρατορία που κάποτε ανήκαν, επομένως, οι Ισπανικές Ανατολικές Ινδίες είναι οι Φιλιππίνες, οι Ολλανδικές Ανατολικές Ινδίες είναι η Ινδονησία και οι Βρετανικές Ανατολικές Ινδίες είναι η Μαλαισία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές Κατηγορία:Περιοχές της Ασίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Νοτιοανατολικής Ασίας Κατηγορία:Ευρωπαϊκή αποικιοκρατία στην Ασία
Μάχη του Κατσαρού
Η Μάχη των Στενών του Κατσαρού είναι μάχη που έγινε στην ορεινή Ηλεία κοντά στα σύνορα με την Αχαΐα στις 27 Μαΐου 1821 (με το παλιό 30 Ιουνίου) και το σημερινό Πανόπουλο, στα Κατσαρέικα χάνια τότε, στους πρόποδες του Ερυμάνθου. Την εποχή εκείνη κοντά βρισκόταν το χωριό Λάλα που ήταν το προπύργιο των Τουρκαλβανών που έσπερναν τον τρόμο σε όλη την Ηλεία και Αχαία. Ήταν μία από τις μάχες που έγιναν στα πλαίσια της Πολιορκίας του Λάλα.
Τα στενά του Κατσαρού βρίσκονται αμέσως μετά το Πανόπουλο, 1 με 2 χλμ. απόσταση. Τα διασχίζει μικρό ρέμα που χύνεται στον Λάδωνα που ξεκινά από την πηγή Κατσαρού και βρίσκονται στα 613 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Εκεί σήμερα έχει στηθεί μνημείο για την μάχη από τον Σύλλογο Τριταιϊτών Αχαΐας δίπλα στην εθνικό οδό προς Τρίπολη.
Η μάχη
Ο Γιαννιάς είχε εμπλακεί πολλές φορές σε μάχες με τους Λαλαίους μιμούμενος τον πατέρα του και συνεχώς γύριζε στα μέρη τους και τους παρενοχλούσε. Κατά μια άλλη εκδοχή ο Γιαννιάς πήγε να εκδικηθεί τους Λαλαίους επειδή τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου είχαν συλλήσει την κοντινή Μονή Νοτενών και έμπλεξε σε άνιση μάχη.
Στις 27 Μαΐου 1821 ο Γιαννιάς έφτασε στα Κατσαρέικα χάνια με άλλους οπλαρχηγούς και με στρατό αποτελούμενο από 500 πολεμιστές όλοι από τα χωριά της περιοχής Δίβρη, Τσίπιανα, Δερβινή, Νουσά, Μοστενίτσα, Κούμανι Ηλείας, Ανδρώνι κτλ.
Κατά την διάρκεια της μάχης ο Γιαννιάς αναγκάστηκε και κλείστηκε μέσα σε ένα εκκλησάκι με λίγους συντρόφους του, στα στενά του Κατσαρού που ήταν συνοικισμός του χωριού Αντρώνι.
Η μάχη ήταν άνιση, ο Γιαννιάς σκότωσε πολλούς Τουρκαλβανούς αλλά τελείωσαν τα πολεμοφόδια. Τότε οι Τουρκαλβανοί τους πρότειναν να παραδοθούν αλλά ο Γιαννιάς αρνήθηκε κι αφού έβγαλαν τα σπαθιά τους πάλεψαν σώμα με σώμα ως ότου έπεσαν μαχόμενοι. Σύμφωνα μάλιστα με δημοτικό τραγούδι και τα εννέα παλικάρια που πέθαναν μαζί του ήταν Ντερβιναίοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Μ
Καστρί Αρκαδίας
Το Καστρί είναι ορεινό χωριό της Αρκαδίας, ευρισκόμενο στην ενδοχώρα της Κυνουρίας. Μέχρι το 1969 ονομαζόταν Άγιος Νικόλαος.
Καστριτοχώρια
Το Καστρί ή Καστριτοχώρια είναι μία ορεινή ιστορική κοινότητα της Αρκαδίας, η οποία αποτελείται από επτά χωριά (σύμπλεγμα χωριών) και συγκεκριμένα αυτά είναι: ο Άγιος Νικόλαος που θεωρείται το κεφαλοχώρι, η Μεσορράχη, η Ωριά, η Νέα Χώρα, ο Έλατος, η Περδικόβρυση και Του Καράτουλα. Στην περιοχή βρίσκεται και η Μονή Τίμιου Προδρόμου, ενώ επίσης την διατρέχει ο ποταμός Τάνος. Συνορεύει με τα χωριά: Άγιος Πέτρος, Άνω Δολιανά, Βούρβουρα, Κούτρουφα και Στόλος.
Λοιπά στοιχεία
Παλαιότερα διέθετε νοσοκομείο και πλέον διαθέτει ιατρείο. Κάποτε ήταν το μοναδικό ορεινό χωριό στο Δήμο Βόρειας Κυνουρίας που διέθετε Γυμνάσιο και Λύκειο.
Πολλοί κάτοικοι ασχολούνται με την καλλιέργεια αγροτικών προϊόντων όπως κεράσια, κάστανα, καρύδια, πατάτες και ντομάτες.
Ιστορία
Η περιοχή ιστορικά κατοικούνταν από Αρβανίτες. Περί το 1493, οι Βενετοί με υποσχέσεις για φοροαπαλλακτικά μέτρα προσελκύουν αρβανίτικους πληθυσμούς στην Πελοπόννησο, που παρουσίαζε δημογραφική πτώση εξαιτίας της πανώλης. Έτσι το Καστρί, παλιά ονόματι Άγιος Νικόλας, ιδρύθηκε ως αρβανίτικο χωριό.
Ονομασία
Οι αρβανίτικοι πληθυσμοί, κατά την κάθοδος τους από την Ήπειρο και Στερεά Ελλάδα, έπρεπε να διασχίσουν τον πορθμό Ρίου -Αντιρρίου, που χωρίζει τη Στερεά Ελλάδα από την Πελοπόννησο και ενώνει τον Κορινθιακό κόλπο με το Ιόνιο πέλαγος. Το όνομα Άγιος Νικόλας δόθηκε στον οικισμό από τον Νίκο Λέκα, γνωστό τσιφλικά της Αρκαδίας, καθώς οι αρβανίτες που ίδρυσαν το χωρίο θεώρησαν ότι ο προστάτης των ναυτικών, Άγιος Νικόλας, τους ευνόησε με μία φιλόξενη θάλασσα.
Προσωπικότητες
Από το Καστρί κατάγονται οι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Χωριά του Πάρνωνα
Hawker Hector
Το Hawker Hector ήταν βρετανικό μονοκινητήριο διπλάνο αεροσκάφος συνδέσμου/στρατιωτικής συνεργασίας το οποίο αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1930 για την RAF. Μικρός αριθμός τέτοιων αεροσκαφών αξιοποιήθηκε στην μάχη της Γαλλίας τον Μάιο του 1940.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το Hector αναπτύχθηκε προκειμένου να αντικαταστήσει τα προγενέστερα Hawker Audax. Τον σχεδιασμό και την κατασκευή του πρωτοτύπου ανέλαβε η Hawker, όμως η παραγωγή μεταφέρθηκε στην Westland Aircraft. Εξαιτίας της ανάγκης για χρήση των κινητήρων Rolls-Royce Kestrel στα Hawker Hind, εξαιτάστηκε η χρήση εναλλακτικού προωστικού συστήματος με τα Hector. Συγκεκριμένα επιλέχθηκε ο Napier Dagger III. Το πρωτότυπο πραγματοποιήσε την παρθενική του πτήση στις 14 Φεβρουαρίου 1936 με χειριστή τον George Bulman. Πέραν του πρωτοτύπου κατασκευάστηκαν ακόμη 178 αεροσκάφη παραγωγής, εκ των οποίων τα 13 διατέθηκαν στην Ιρλανδία στα 1941–2.
Επιχειρησιακή ιστορία
Οι παραδόσεις σε σχηματισμούς της Βασιλικής Αεροπορίας ξεκίνησαν τον Φεβρουάριο του 1937, όμως η αντικατάσταση των Hector από τα Westland Lysander ξεκίνησε μόλις τον Ιούλιο του 1938. Τα Hector μεταφέρθηκαν σε μονάδες της Βοηθητικής Αεροπορίας (Auxiliary Air Force). Το Νο. 613 Σμήνος της RAF ήταν στην φάση της μετάβασης από τα Hector στα Lysander όταν ανέλαβε αποστολές υποστήριξης των περικυκλωμένων Συμμαχικών δυνάμεων στο Καλαί. Στις 26 Μαΐου 1940 έξι Hector καθώς και τα Lysander του Σμήνους έπληξαν τις γερμανικές θέσεις γύρω από το Καλαί και την επομένη έριξαν εφόδια στα φίλια στρατεύματα, αγνοώντας ότι είχαν ήδη παραδοθεί. Από το 1940 η RAF αξιοποίησε τα Hector για την ρυμούλκηση ιπτάμενων στόχων καθώς και ανεμόπτερων.
Διασωζώμενα αεροσκάφη
Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 ανακτήθηκε ένα από ιρλανδικά αεροσκάφη κοντά στο Dundrum, ενώ κομμάτια του αεροσκάφους με αναγνωριστικό K8096 στην κορυφή Red Pike στην βορειοδυτική Αγγλία. Το αεροσκάφος συνετρίβη εκεί στις 8 Σεπτεμβρίου 1941 με συνέπεια να σκοτωθεί ο πιλότος του.
Βιβλιογραφία
Hector Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Αεροσκάφη στρατιωτικής συνεργασίας Κατηγορία:Αεροσκάφη συνδέσμου
Γάιος Ιούλιος Αγρίππας
Ο Γάιος Ιούλιος Αγρίππας, λατιν. Gaius Julius Agrippa (π. 72 μ.Χ. - πριν το 150) από την Ηρωδιανή Δυναστεία ήταν πρίγκιπας στην Κιλικία.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Γαΐου Ιουλίου Αλεξάνδρου και της Ιουλίας Ιοτάπας, κόρης του Αντιόχου Δ΄ της Κομμαγηνής. Μικρότερα αδέλφια του ήταν ο Γάιος Ιούλιος Αλέξανδρος Βερενικιανός και η Ιουλία Ιοτάπα.
Επιγραφές που έχουν βρεθεί για την οικογένειά του, αποκαλύπτουν, ότι αυτή σχετίζεται με σημαντικά μέλη της μη Ιουδαϊκής ή Ιουδαϊκής αριστοκρατίας. Η καταγωγή του ήταν Ιουδαϊκή, Ναβαταίων, Εδομιτών, Ελληνική, Αρμενική, Μηδική και Περσική. Εκ πατρός πάππος του ήταν ο Τιγράνης ΣΤ΄ της Αρμενίας, σύζυγος της Οπγκάλλι. Αυτός ήταν γιος του Αλεξάνδρου πρίγκιπα της Ιουδαίας, γιου της Γλαφύρας. Η Γλαφύρα ήταν κόρη του Αρχελάου της Καππαδοκίας. Ο προαναφερθείς Αλέξανδρος ήταν εγγονός του Ηρώδη Α΄ του Μεγάλου βασιλιά της Ιουδαίας. Ο Βερενικιανός και η οικογένειά του ήταν οι τελευταίοι εξ αρρενογονίας απόγονοι της Ηρωδιανής δυναστείας. Ήταν αποστάτης του Ιουδαϊσμού: εξελληνίστηκε και εκρωμαΐστηκε. Είναι απίθανο να προσπάθησε να επηρεάσει την Ιουδαϊκή πολιτική.
Υπάρχει μία τιμητική επιγραφή αφιερωμένη σε αυτόν, που τον αποκαλεί υιό του βασιλέως Αλεξάνδρου. Το 94 και ο αδελφός του Βερενικιανός εισήλθαν στη Ρωμαϊκή Σύγκλητο. Σωζόμενες επιγραφές μας πληροφορούν για τη σταδιοδρομία του. Ο Αγρίππας έγινε ταμίας (quaestor) της επαρχίας της Ασίας. Πριν το 109 ο Αγρίππας υπηρέτησε στη Πραιτωριανή Φρουρά, πριν ο πατέρας του γίνει ύπατος ή αντικαταστάτης ύπατος.
Πιθανός απόγονός του είναι ο Ιοταπιανός (απεβ. π. 249), σφετεριστής του Αυτοκράτορα Φιλίππου του Άραβα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε μία Ρωμαία που ανήκε (ή σχετιζόταν) με το γένος των Φαβίων. Είχε τέκνα:
Σύμπλεγμα προστασίας Κεντρικού Αμαζονίου
Το Σύμπλεγμα προστασίας Κεντρικού Αμαζονίου (Jaú National Park - parque nacional do Jaú) βρίσκεται στην επαρχία Αμαζόνας της Βραζιλίας. Είναι το μεγαλύτερο προστατευμένο δάσος της Νοτίου Αμερικής, καλύπτοντας έκταση μεγαλύτερη από 23.000 τ.χλμ.. Η είσοδος στο πάρκο είναι απαγορευμένη και απαιτείται ειδική άδεια από την κυβέρνηση της Βραζιλίας για όσους θέλουν να το επισκεφθούν.
Το πάρκο είναι ένα εξαίρετο παράδειγμα τροπικού δάσους στην περιοχή του Αμαζονίου. Μέσα στο πάρκο βρίσκουν καταφύγιο τζάγκουαρ, Δελφίνια του Αμαζονίου, Θαλάσσιες Αγελάδες και πολλά ακόμα ζώα και φυτά.
Το πάρκο χαρακτηρίστηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από τηνUNESCO το 2000, και επεκταθηκε το 2003.
Σήμερα πολλοί τουρίστες θέλουν να το επισκεφτούν και να θαυμάσουν την ομορφιά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κεντρικου Αμαζονιου Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Βραζιλία
Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κεφαλληνίας-Ιθάκης
Η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κεφαλληνίας - Ιθάκης (Ε.Π.Σ.Κ.Ι.) είναι το όργανο διοίκησης του ποδοσφαίρου στο νομό Κεφαλληνίας. Εδρεύει στο Αργοστόλι και είναι μέλος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας (Ε.Π.Ο.). Είναι υπεύθυνη για τη διεξαγωγή του τοπικού πρωταθλήματος και του κυπέλλου, όπως και των πρωταθλημάτων εφήβων και παίδων. Συντονίζει επίσης τις δραστηριότητες των μικτών ομάδων νέων και παίδων, οι οποίες εκπροσωπούν το νομό σε εθνικό επίπεδο.
Ιστορία
Η «Ένωσις Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κεφαλληνίας - Ιθάκης» (Ε.Π.Σ.Κ.Ι.) ιδρύθηκε το 1980, όταν τα σωματεία των δύο νησιών αποσπάστηκαν από την Ε.Π.Σ. Πατρών. Τα ιδρυτικά σωματεία της ένωσης ήταν δέκα:
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Κεφαλληνίας-Ιθάκης.
Γιακούμπ Σπάτας
Ο Γιακούμπ Σπάτας (1369 - 1416) ήταν ο τελευταίος λόρδος στο Δεσποτάτο της Άρτας από την Αλβανική Οικογένεια Σπάτα (1414 - 1416) εκτός από ένα σύντομο χρονικό διάστημα που ανατράπηκε από τον τοπικό πληθυσμό. Η ηγεμονία του έληξε όταν ο Παλατίνος κόμης της Κεφαλλονιάς και της Ζακύνθου Κάρολος Α΄ Τόκκος τον συνέλαβε, τον εκτέλεσε (1416), διέλυσε το Δεσποτάτο και προσάρτησε την Άρτα στην κομητεία του. Ο Γιακούμπ ήταν εγγονός του Αλβανού πολέμαρχου Ιωάννη Μπούα Σπάτα του ιδρυτή του Αλβανικού Δεσποτάτου μέσω της κόρης του Ειρήνης με πατέρα ένα άλλο άγνωστο μέλος της Οικογένειας Σπάτα. Ο αδελφός του ήταν ο προκάτοχος του Μορίς Σπάτας, είχε άλλα δύο ετεροθαλή αδέλφια τον Τσάρλς και την Μανταλένα Μαρτσεσάνο από τον δεύτερο γάμο της μητέρας του Ειρήνης. Ο Γιακούμπ Σπάτας μεγάλωσε στην αυλή του Οθωμανού Σουλτάνου Μωάμεθ Α΄ όπου ασπάστηκε το Ισλάμ. Όταν πέθανε ο μεγαλύτερος αδελφός του Μορίς (1414) διεκδίκησε την διαδοχή του δουκάτου, την απέκτησε με την βοήθεια της μητέρας του Ειρήνης, ο ετεροθαλής αδελφός του Τσάρλς διορίστηκε κυβερνήτης στην γειτονική πόλη Ρωγοί. Η Μουσουλμανική του πίστη προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις στον τοπικό πληθυσμό που φοβήθηκε ότι θα παραδώσει την πόλη τους στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Οι Αρτινοί εξεγέρθηκαν, τον φυλάκισαν και τοποθέτησαν στην ηγεμονία τους τον ετεροθαλή αδελφό του Τσάρλς Μαρτσεσάνο. Ο Γιακούμπ δραπέτευσε από την φυλακή, κατέφυγε στην Οθωμανική αυλή και ζήτησε την βοήθεια τους, επέστρεψε στην Άρτα με την βοήθεια του Οθωμανού Ισμαήλ ανέκτησε το Δουκάτο, έστειλε εξορία τον Τσάρλς και εκτέλεσε τους υπαίτιους της εξέγερσης.
Με την ανάκτηση της Άρτας ο Γιακούμπ βρέθηκε αντιμέτωπος με έναν πανίσχυρο Λατίνο αντίπαλο, τον κόμη της Κεφαλλονιάς και της Ζακύνθου Κάρολο Α΄ Τόκκο. Ο Κάρολος κατείχε ήδη τα Ιωάννινα και είχε υποτάξει όλους τους άρχοντες της βορείας Ηπείρου και της Αλβανίας, ο επόμενος στόχος του ήταν περιοχές της νότιας Ηπείρου όπως η Άρτα, η Αιτωλία και η Ακαρνανία. Η χρονολόγηση αμφισβητείται επειδή το Χρονικό των Τόκκων δεν παρέχει ακριβείς ημερομηνίες, το βέβαιο είναι ότι ο Κάρολος είχε ξεκινήσει τις επιθέσεις στην Άρτα πρίν την επιστροφή του Γιακούμπ. Με βάση το κάστρο της Μπολιάνα ο Κάρολος Τόκκος έκανε συνεχείς επιθέσεις σε όλη την επικράτεια του Γιακούμπ στο Δεσποτάτο της Άρτας. Ο Γιακούμπ και πεθερός του Μορίς ηττήθηκαν στην πολιορκία του κάστρου της Μπολιάνα, κατόπιν ο αδελφός του Καρόλου Λεονάρδος Β΄ Τόκκος τους συνέτριψε κοντά στην Αρχαία Νικόπολη αν και ο γιος του Καρόλου δέχτηκε σοβαρά πλήγματα από τους Αλβανούς. Οι Τόκκοι κατέλαβαν το Κάστρο της Ρινιάσας, στην συνέχεια πολιόρκησαν τους Ρωγούς και την Άρτα αλλά ο Γιακούμπ και ο πεθερός του υπερασπίστηκαν την πόλη τους επιτυχώς. Ο Κάρολος Α΄ Τόκκος αποσύρθηκε στα Ιωάννινα, με την επιστροφή του συνάντησε τον Γιακούμπ κοντά στην Μπολιάνα, τον έριξε στην παγίδα, τον αιχμαλώτισε και τον εκτέλεσε (1 Οκτωβρίου 1416). Οι ευγενείς της Άρτας οι οποίοι όπως και οι αντίστοιχοι των Ιωαννίνων προτιμούσαν τους Λατίνους από τους Αλβανούς παρέδωσαν την πόλη στον Κάρολο Α΄ Τόκκο, ο ίδιος ορκίστηκε να σεβαστεί τα δικαιώματα τους. Ο Κάρολος Α΄ Τόκκο μπήκε θριαμβευτικά στην Άρτα (4 Οκτωβρίου 1416), την ίδια εποχή ο αδελφός του Λεονάρδο κατέλαβε τους Ρωγούς.
Πηγές
Κατηγορία:Δεσπότες της Άρτας Κατηγορία:Οικογένεια Σπάτας
Μονή Αγίων Αυγουστίνου Ιππώνος και Σεραφείμ του Σαρώφ
Η Μονή Αγίων Αυγουστίνου Ιππώνος και Σεραφείμ του Σαρώφ είναι ανδρώα Kοινοβιακή Mονή που ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Φωκίδος και ιδρύθηκε το 1991, από τον Αρχιμανδρίτη και Γέροντα Νεκτάριο Μουλατσιώτη, ο οποίος είναι έως και σήμερα ο ηγούμενος της Μονής. Βρίσκεται Β.Α της Ναυπάκτου σε απόσταση 13,5 χλμ, κοντά στο χωριό Τρίκορφο του Nομού Φωκίδος, και είναι κτισμένη σε υψόμετρο 600μ.
Ιστορία
Η ιστορία της Ιεράς Μονής των Αγίων Αυγουστίνου Ιππώνος και Σεραφείμ του Σαρώφ ξεκινά επίσημα το 1991 με την εγκατάσταση των πρώτων μοναχών. Κτήτορας και Ηγούμενος της Ιεράς Μονής και πνευματικός καθοδηγητής είναι ο Γέροντας Αρχιμανδρίτης Νεκτάριος Μουλατσιώτης.
Το 1984 αποφασίζει να κτίσει χριστιανικές νεανικές κατασκηνώσεις και επανέρχεται στο Τρίκορφο, όπου και ξεκινά με την βοήθεια του Θεού τις εργασίες. Το 1991 έρχονται οι πρώτοι δόκιμοι μοναχοί και ξεκινά η επάνδρωση του Μοναστηριού.
Στις 15 Αυγούστου του 1993 θεμελιώνεται το Καθολικό της Μονής και το μεγαλόπρεπο καμπαναριό με τα 400 σήμαντρα και τις 62 καμπάνες – ως ελάχιστη τιμή και αναβίωση του θρυλικού καμπαναριού της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη.
Στις 15 Ιουνίου 1994 θα τελεσθεί στον ανεγειρόμενο Ναό η πρώτη Θεία Λειτουργία την ημέρα εορτής του Αγίου Αυγουστίνου και της μητρός του Αγίας Μόνικας.
Στις 19 Ιουλίου του ίδιου έτους, στην εορτή του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ, γίνονται τα εγκαίνια του Καμπαναριού. Το θρυλικό Καμπαναριό -σύμβολο της δόξας της Ορθοδοξίας και της Ελλάδας που σίγησε το 1453, έμελλε να ξαναηχήσει εν μέσω θυσιών αλλά και δακρύων χαρμολύπης στο Μοναστήρι του Τρικόρφου.
Ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ είναι ιαματικός άγιος που θαυματουργεί στους αρρώστους. Με θαυμαστό τρόπο έκανε εμφανή την παρουσία του το 1990 για πρώτη φορά στο Μοναστήρι σε κατασκηνωτές, πιστούς και μοναχούς, την ώρα της κοινής προσευχής που έκανε ο Γέροντας μια βραδιά κατασκηνωτικής περιόδου, όταν ζήτησε ένα σημάδι από τον Θεό ότι η προσευχή τους εισακούεται. Φωτεινές δέσμες φωτός περιέλουσαν τότε τον χώρο και έγιναν όλα σαν ημέρα. Η ημερομηνία ήταν 19 Ιουλίου, εορτή του Αγίου (ανακομιδή των λειψάνων του), αλλά τότε κανείς ακόμη δεν γνώριζε τον Άγιο Σεραφείμ του Σαρώφ. Ωστόσο ο Άγιος της χαράς έδειξε στον Γέροντα μέσω άλλων δύο θαυμαστών γεγονότων την προστασία του και την αγάπη του για το Μοναστήρι που τελικά ο ίδιος επέλεξε για να γίνει το σπίτι του. Έτσι η Μονή διά της αγάπης και χάρης και των δύο Αγίων έγινε γνωστή ως «Ιερά Μονή των Αγίων Αυγουστίνου και Σεραφείμ Σαρώφ».
Στο Μοναστήρι εγκαταβιούν 30 μοναχοί.
Καθολικό της Μονής
Το Καθολικό της Μονής είναι αφιερωμένο στον Άγιο Αυγουστίνο Επίσκοπο Ιππώνος και στον Άγιο Σεραφείμ του Σαρώφ. Ο ρυθμός του Καθολικού είναι σταυροειδής μετά τρούλου. Το χειροποίητο ξυλόγλυπτο τέμπλο έχει φιλοτεχνηθεί στην Αγιάσο του νομού Λέσβου. Έχει παραστάσεις από τους βίους των Αγίων που εικονίζονται και παραστάσεις από την Παλαιά Διαθήκη. Στο Ιερό Βήμα, σύμφωνα με την μοναστηριακή Παράδοση, η Αγία Τράπεζα σκεπάζεται από ξυλόγλυπτο Κιβώριο που το κουβούκλιό του στηρίζουν τέσσερις άγγελοι σε στάση δέησης. Στο Ιερό Βήμα υπάρχουν τρεις Αγίες Τράπεζες. Η κεντρική είναι αφιερωμένη στους Αγίους Αυγουστίνο και Σεραφείμ και οι άλλες δυο στον Άγιο Νικόλαο και στην Αγία του Θεού Σοφία.
Βιβλιογραφία
Αρχιμ. Αυγουστίνου Σύρρου & Αρχιμ. Νεκταρίου Θεοδωρικάκου, Ιστορικό Ιεράς Μονής Αγίων Αυγουστίνου & Σεραφείμ Σάρωφ Τρικόρφου Φωκίδος, Έκδοση 7η, 2006
Κατηγορία:Μοναστήρια στη Φωκίδα
STS-116
Η πτήση STS-116 (αγγλ. Space Transportation System, διαστημικό σύστημα μεταφορών) είναι ο κωδικός που χαρακτηρίζει μια από τις αποστολές του Διαστημικού Λεωφορείου Ντισκάβερι της NASA στον διεθνή διαστημικό σταθμό (ISS). Η εκτόξευση σχεδιάστηκε αρχικά για τις 7 Δεκεμβρίου 2006, αλλά ακυρώθηκε λόγω βαριάς χαμηλής συννεφιάς. Το Ντισκάβερι εκτοξεύτηκε επιτυχώς κατά τη διάρκεια της δεύτερης προσπάθειας έναρξης το Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2006 στις 8:47:35 μ.μ. EST. Ήταν η πρώτη φορά που έγινε νυκτερινή εκτόξευση ενός διαστημικού λεωφορείου από την πτήση STS-113, το Νοέμβριο του 2002.
Πλήρωμα
Το πλήρωμα που επάνδρωσε την πτήση: * Αριθμός πτήσεων (συμπεριλαμβανομένης της παρούσας STS-116), ακολουθούμενος από τα εμβλήματα των αποστολών, στις οποίες έχουν πάρει μέρος.
Στην πτήση επιστροφής από τον διαστημικό σταθμό ISS συμπεριλαμβάνεται και το πρώην μέλος της 14ης αποστολής, ο αστροναύτης:
Videos
Κατηγορία:Αποστολές Διαστημικών Λεωφορείων Κατηγορία:Αποστολές στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2006
Αστροφυσική
Αστροφυσική είναι ο κλάδος της αστρονομίας που ασχολείται με τη φυσική του Σύμπαντος, με τις φυσικές ιδιότητες των αστρονομικών αντικειμένων, π.χ. άστρων και γαλαξιών, και με την αλληλεπίδρασή τους. Γενικά η αστροφυσική ερευνά και μελετά το σύνολο των διαφόρων διαδικασιών που εξελίσσονται έξω από την ατμόσφαιρα της Γης, δηλαδή στα ουράνια σώματα και στο διάστημα.
Βασικό στοιχείο έρευνας στην αστροφυσική είναι η σπουδή της φυσικής κατάστασης και χημικής σύστασης των ουρανίων σωμάτων. Αυτή συνίσταται κυρίως στη φασματοσκοπική εξέταση των αστέρων, τη φωτομετρική και οφθαλμοσκοπική μελέτη της επιφάνειάς τους ή τη μορφολογική εξέταση των συγκροτημάτων ουρανίων σωμάτων. Η μελέτη της κοσμολογίας αποτελεί θεωρητική αστροφυσική στη μέγιστη δυνατή κλίμακα.
Όρια και συγγενή πεδία
Εξαιτίας της ευρύτητας του αντικειμένου, οι αστροφυσικοί επιστήμονες συνήθως εφαρμόζουν πολλά εργαλεία και πολλούς διαφορετικούς κλάδους της φυσικής, όπως για παράδειγμα κλασική μηχανική, ηλεκτρομαγνητισμό, στατιστική μηχανική και θερμοδυναμική, κβαντική μηχανική, γενική θεωρία της σχετικότητας, πυρηνική φυσική, ατομική φυσική και σωματιδιακή φυσική. Για τον λόγο αυτό, η αστροφυσική δεν θα πρέπει να θεωρείται η ίδια ως ένας ακόμα κλάδος της φυσικής, αλλά περισσότερο ένας κλάδος της αστρονομίας, μιας ξεχωριστής επιστήμης. Αυτό το «λάθος» γίνεται για πρακτικούς και ιστορικούς κυρίως λόγους (π.χ. στο Πανεπιστήμιο Αθηνών υπάρχει «Τομέας Αστροφυσικής, Αστρονομίας και Μηχανικής» που υπάγεται στο Τμήμα Φυσικής). Σήμερα, το 90% της έρευνας στην Αστρονομία γίνεται στον κλάδο της Αστροφυσικής.