cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συγκοινωνίες στην Αθήνα
Το σύστημα μέσων μαζικής μεταφοράς του πολεοδομικού συγκροτήματος και της μητροπολιτικής περιοχής της Αθήνας, αποτελείται από σύστημα μητροπολιτικού σιδηρόδρομου (μετρό), τραμ, λεωφορεία και τρόλεϊ, ενώ ένα τμήμα του συγκοινωνιακού έργου καλύπτεται και από τον προαστιακό σιδηρόδρομο Αθήνας. Στις υπόλοιπες περιοχές του νομού Αττικής, το μεγαλύτερο μέρος του συγκοινωνιακού έργου καλύπτεται από υπεραστικά λεωφορεία (ΚΤΕΛ), ενώ το υπόλοιπο εξυπηρετείται από τον Προαστιακό Σιδηρόδρομο.
Την εποπτεία για την μητροπολιτική περιοχή της Αθήνας έχει ο Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών Αθηνών (ΟΑΣΑ), με τις θυγατρικές αυτού, Οδικές Συγκοινωνίες (ΟΣΥ) ΑΕ και Σταθερές Συγκοινωνίες (ΣΤΑΣΥ) ΑΕ να έχουν την ευθύνη εκτέλεσης του συγκοινωνιακού έργου, ενώ υπάρχει συνεργασία και με την Hellenic Train (πρώην ΤΡΑΙΝΟΣΕ) ΑΕ, λόγω της ύπαρξης τμήματος του δικτύου αυτής (Προαστιακός Σιδηρόδρομος), εντός του αστικού ιστού της Αθήνας. Για το υπόλοιπο τμήμα του νομού, η εποπτεία του συγκοινωνιακού έργου έχει ανατεθεί στη Ρυθμιστική Αρχή Επιβατικών Μεταφορών και την ευθύνη εκτέλεσης έχει αναλάβει η ΚΤΕΛ Νομού Αττικής ΑΕ.
Συγκοινωνίες Αθηνών (ΟΑΣΑ)
250px|μικρογραφία|Το ενιαίο εισιτήριο για τα μέσα συγκοινωνίας των Αθηνών Ο Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών Αθηνών είναι ο μεγαλύτερος φορέας συγκοινωνιακού έργου στην Ελλάδα, υπεύθυνος για τον έλεγχο και την λειτουργία των μέσων μαζικής μεταφοράς της Αθήνας, αλλά και της ευρύτερης μητροπολιτικής περιοχής αυτής.
Μέσα Μεταφοράς υπό την εποπτεία του ΟΑΣΑ
Οι δύο θυγατρικές εταιρείες του οργανισμού (ΟΣΥ και ΣΤΑΣΥ) αναλαμβάνουν την διαχείριση των οδικών και σιδηροδρομικών μέσων που βρίσκονται υπό την εποπτεία του:
μετρό
Το μετρό της Αθήνας είναι το δίκτυο υπόγειου και επίγειου μητροπολιτικού σιδηροδρόμου της πόλης των Αθηνών, καθώς και την μητροπολιτική περιοχή της Αθήνας. Το μετρό της Αθήνας είναι -προς το παρόν- το μοναδικό δίκτυο μετρό στην Ελλάδα. Εξυπηρετεί το Πολεοδομικό συγκρότημα Αθηνών - Πειραιώς, το οποίο έχει πληθυσμό άνω των τριών εκατομμυρίων κατοίκων. Προσφέρει επίσης πρόσβαση στο Διεθνές Αεροδρόμιο Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος» που βρίσκεται στην ανατολική Αττική.
Το σύστημα του μετρό της Αθήνας αποτελείται από τρεις γραμμές: Το δίκτυο εκμεταλλεύεται η ΣΤΑ.ΣΥ. Α.Ε.
Προαστιακός Σιδηρόδρομος
Ο Προαστιακός σιδηρόδρομος της Αθήνας αποτελεί μια υπηρεσία προαστιακού σιδηροδρόμου που εξυπηρετεί αστικά, προαστιακά και περιφερειακά κέντρα στην Αττική και τους όμορους νομούς.
Ο προαστιακός σιδηρόδρομος Αθήνας αποτελείται από τις παρακάτω διαδρομές:
Το δίκτυο εκμεταλλεύεται η Hellenic Train.
Τραμ
Το τραμ συνδέει αφενός το κέντρο της Αθήνας (Σύνταγμα, Ζάππειο) με το παραλιακό μέτωπο, αφετέρου το κέντρο του Πειραιά με τα νοτιότερα προάστια (Γλυφάδα, Βούλα), μέσω της παραλιακής οδού. Η λειτουργία του ξεκίνησε στις 19 Ιουλίου του 2004, ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας έναν μήνα μετά, ενώ σε εξέλιξη βρίσκεται η μελέτη για την σύνδεση του παραλιακού μετώπου με το μετρό, στο σταθμό "Αργυρούπολη" (Στάση Τραμ "Ελληνικό" - Αμαξοστάσιο Τραμ - Σταθμός μετρό "Αργυρούπολη").
Το δίκτυο εκμεταλλεύεται η ΣΤΑ.ΣΥ. Α.Ε.
Αστικά λεωφορεία / Τρόλεϊ
Κυρίως άρθρο: Κατάλογος λεωφορειακών γραμμών στην Αθήνα
Το δίκτυο των αστικών λεωφορείων καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος του συγκοινωνιακού έργου στο ΠΣ της Αθήνας. Με 280 γραμμές και 7.500 στάσεις, εξυπηρετούνται οι μετακινήσεις από τα προάστια προς το κέντρο της Αθήνας, μετακίνηση από και προς σταθμούς του μετρό, σύνδεση με τον Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών καθώς και οι μετακινήσεις εντός μητροπολιτικής περιοχής αλλά εκτός του πολεοδομικού συγκροτήματος. Το δίκτυο εκμεταλλεύεται η Ο.ΣΥ. Α.Ε. Το 2020 αναμένεται να ολοκληρωθεί ο διαγωνισμός για την προμήθεια και συντήρηση (για 15 έτη) 400 νέων λεωφορείων (170 ηλεκτρικά, 180 φυσικού αερίου και 50 πετρελαίου) για την περιοχή της Αττικής.
Σύστημα Συλλογής Κομίστρου
Από τον Νοέμβριο του 2017 (και δοκιμαστικά από τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους) βρίσκεται σε ισχύ το νέο κλειστό σύστημα συλλογής κομίστρου με την επίσημη ονομασία ΑΣΣΚ (Αυτόματο Σύστημα Συλλογής Κομίστρου) και ευρύτερα γνωστό ως "Ηλεκτρονικό Εισιτήριο". Το νέο σύστημα αποτελείται από δύο μέσα κομίστρου: το χάρτινο εισιτήριο ATH.ENA Ticket και την πλαστική κάρτα ATH.ENA Card, η οποία διατίθεται ως ανώνυμη ή προσωποποιημένη. Το ΑΣΣΚ, ως κλειστό σύστημα, είναι επίσης εφοδιασμένο με πύλες εισόδου/εξόδου, οι οποίες είναι τοποθετημένες σε όλους τους σταθμούς μέσων σταθερής τροχιάς, εκτός του τραμ, που βρίσκονται στην εποπτεία του ΟΑΣΑ. Οι πύλες εισόδου/εξόδου χρειάζονται ανέπαφη επικύρωση από ένα από τα διαθέσιμα μέσα κομίστρου για να ανοίξουν, εφόσον αυτά είναι φορτισμένα με κάποιο ενεργό "προϊόν κομίστρου". Στο τραμ, τα λεωφορεία και τα τρόλεϊ, η ανέπαφη επικύρωση γίνεται σε επικυρωτικά μηχανήματα μπλε χρώματος εντός των οχημάτων.
Οι τιμές των προϊόντων κομίστρου παραμένουν οι ίδιες με αυτές του προηγούμενου συστήματος, με το βασικό εισιτήριο να κοστίζει 1,20€ (0,50€ για τους δικαιούχους μειωμένου κομίστρου) και να έχει διάρκεια 90 λεπτών, ενώ το μηνιαίο κόμιστρο κοστίζει 27€ (13,5€ για τους δικαιούχους μειωμένου κομίστρου) και έχει διάρκεια 30 ημερών από την πρώτη ανέπαφη επικύρωση, σε αντίθεση με το προηγούμενο σύστημα όπου το μηνιαίο κόμιστρο ίσχυε για τον τρέχοντα ημερολογιακό μήνα.
Τιμές εισιτηρίων
Όπου δεν αναφέρεται διάρκεια, το εισιτήριο ίσχυε για μια διαδρομή. Όσον αφορά τα εισιτήρια ΗΣΑΠ- μετρό (ενίοτε 3 ζωνών) προ της εφαρμογής ενιαίου εισιτηρίου, ίσχυαν για μετεπιβίβαση στην κατεύθυνση απομάκρυνσης από το σταθμό επικύρωσης (δηλαδή όχι επιστροφή). Επίσης, όπου δεν αναφέρεται, δεν υπήρχε δυνατότητα μετεπιβίβασης σε άλλο μέσο-ειδικά για τα εισιτήρια ΕΘΕΛ-ΗΛΠΑΠ-τραμ (μονή διαδρομή, στο ίδιο όχημα, του ίδιου μέσου). Οι γραμμές EXPRESS παντός τύπου και η κίνηση προς το Δ.Α.Α. υπόκειντο πάντοτε σε ειδικό κόμιστρο.
Με την ενοποίηση των φορέων αστικών συγκοινωνιών, τα εισιτήρια της ΕΘΕΛ και των ΗΛΠΑΠ ενοποιήθηκαν. Ο ΗΣΑΠ συχνά υπαγόταν σε ξεχωριστό εισιτήριο δύο κατηγοριών, ενώ μετά τη λειτουργία του, το μετρό (γραμμές 2 & 3) απέκτησε ξεχωριστό εισιτήριο, που ίσχυε και για τον ΗΣΑΠ, ενώ το ίδιο έγινε με τα εισιτήρια για κίνηση σε όλο το μήκος του ΗΣΑΠ. Με την λειτουργία του τραμ, αρχικά εισήχθησαν ξεχωριστά εισιτήρια, τα οποία στη συνέχεια ενοποιήθηκαν με αυτό των ΕΘΕΛ-ΗΛΠΑΠ (αργότερα ΟΣΥ). Η ύπαρξη τόσων ξεχωριστών εισιτηρίων και αντιστοίχων καρτών μπορεί να εξηγηθεί ως μέτρο εξατομίκευσης προς όφελος των επιβατών: δεν επιβαρύνονταν για μέσα τα οποία δε χρησιμοποιούσαν. Από την άλλη, τα ελλειμματικά ισοζύγια του ΟΑΣΑ έπλητταν την τσέπη όλων των Ελλήνων φορολογουμένων.
Οι τιμές των εισιτηρίων γνώρισαν γενικά αυξητική τάση λόγω του πληθωρισμού της δραχμής και της οικονομικής κρίσης, αλλά και των ελλειμάτων του ΟΑΣΑ και των πρόδρομων φορέων (ΕΑΣ, ΣΕΠ κλπ). Κατά την είσοδο της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, οι τιμές των εισιτηρίων αυξομειώθηκαν στα πλαίσια της στρογγυλοποίησης.
Με τη θέσπιση του ενιαίου εισιτήριου το 2008, καταργήθηκαν τα επιμέρους εισιτήρια απλής διαδρομής ΕΘΕΛ, ΗΛΠΑΠ, ΗΣΑΠ, τραμ, μετρό και προαστιακού, το εισιτήριο 5 στάσεων τραμ, τα ενιαία εισιτήρια ΕΘΕΛ-ΗΛΠΑΠ-τραμ κ.ά. Τα τελευταία επανήλθαν το 2011 για να καταργηθούν οριστικά το 2014.
Υπεραστικές συγκοινωνίες
Στις περιοχές της αττικής που δεν καλύπτονται από αστικά λεωφορεία, υπάρχουν υπεραστικά ιδιωτικά λεωφορεία τα οποία φτάνουν μέχρι το κέντρο της Αθήνας. Αρμοδιότητα έχουν τα Κοινά Ταμεία Εισπράξεων Λεωφορείων Νομού Αττικής (ΚΤΕΛ Αττικής).
Τουριστικές συγκοινωνίες
Υπάρχουν διάφορες εταιρείες που έχουν άδεια για τουριστική συγκοινωνία στο κέντρο της Αθήνας. Τα λεωφορεία τους είναι διώροφα με ανοιχτή την οροφή, η συγκοινωνία είναι μόνο για τουριστικούς σκοπούς και το κόμιστρο είναι υψηλότερο από τις υπόλοιπες συγκοινωνίες.
Εσωτερικές συγκοινωνίες
Υπάρχουν διάφορα εσωτερικά λεωφορεία που συνδέουν διάφορες περιοχές μέσα σε έναν μεγάλο ιδιωτικό χώρο, όπως το λιμάνι του Πειραιά και το αεροδρόμιο Αθηνών, οι οποίες συνήθως δεν έχουν άδεια κυκλοφορίας για το δημόσιο οδικό δίκτυο.
Πινακίδες οδοσήμανσης
Στην Αττική, ο ΟΑΣΑ και η ΟΣΥ (Και παλαιότερα η ΕΘΕΛ και τα ΗΛΠΑΠ), έχουν αναλάβει την τοποθέτηση πινακίδων απαγόρευσης στάθμευσης λόγω διέλευσης λεωφορείων/τρόλεϊ, πινακίδες καθοδήγησης λεωφορειακών γραμμών και σημάνσεις στάσεων.
Σαΐφ Αλ Αντέλ
Ο Σαΐφ Αλ Αντέλ (στην αραβική γλώσσα: سيف العدل‎, Saif al-Adel) (γεν. 1960 ή το 1963) είναι Αιγύπτιος τρομοκράτης, υψηλόβαθμο στέλεχος της Αλ Κάιντα, που μέχρι σήμερα (2020) παραμένει ασύλληπτος. Το όνομά του βρίσκεται στη λίστα του FBI με τους πιο καταζητούμενους τρομοκράτες και προσφέρεται αμοιβή 10 εκ. δολαρίων από το Πρόγραμμα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Ανταμοιβή για τη Δικαιοσύνη (Rewards for Justice Program) για πληροφορίες σχετικά με το που βρίσκεται.
Ο Σαΐφ Αλ Αντέλ είχε υπάρξει συνταγματάρχης των Ειδικών Δυνάμεων της Αιγύπτου και ήταν ειδικός στα εκρηκτικά. Το 1988 πήγε στο Αφγανιστάν όπου πολέμησε με τους Μουτζαχεντίν κατά των Σοβιετικών δυνάμεων. Εκπαίδευσε μέλη της Αλ Κάιντα και της Αιγυπτιακής Ισλαμικής Τζιχάντ στο Αφγανιστάν, στο Πακιστάν και στο Σουδάν καθώς και μέλη Σομαλικών φυλών, που ήταν ενάντια στις δυνάμεις του ΟΗΕ. Επίσης δημιούργησε το κέντρο εκπαίδευσης της Αλ Κάιντα στο Ρας Καμπόνι, στα σύνορα Σομαλίας –Κένυας. Κατηγορείται από τις Η.Π.Α για το ρόλο του στη τρομοκρατική επίθεση κατά της πρεσβείας των Η.Π.Α στο Ναϊρόμπι το 1998.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρομοκρατία Κατηγορία:Αιγύπτιοι
UFO 2: Flying
Το UFO 2: Flying είναι το δεύτερο άλμπουμ του βρετανικού χαρντ ροκ συγκροτήματος UFO, το οποίο κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1971 μέσω της δισκογραφικής εταιρίας "Beacon Records".
Ο ήχος του συγκροτήματος άλλαξε μετά από αυτόν το δίσκο, αφού στα πρώτα δύο άλμπουμ εστίαζαν στο space rock με ψυχεδελικές καταβολές, ενώ από το "Phenomenon" του 1974 κατευθύνθηκαν προς το καθαρό hard rock.
Το "UFO 2: Flying" περιλαμβάνει τα κομμάτια "Star Storm" και "Flying", των οποίων η διάρκεια φτάνει τα 19 και 26 λεπτά αντίστοιχα, με το άλμπουμ να ξεπερνάει την μία ώρα, γεγονός σπάνιο για έναν δίσκο βινυλίου. Επίσης, το κομμάτι "Prince Kajuku" αποτέλεσε το δεύτερο σινγκλ του συγκροτήματος που κατάφερε να μπει στο γερμανικό Top-30.
Θέσεις τσαρτ
Prince Kajuku (σινγκλ)
Επίσημη κυκλοφορία: 17 Σεπτεμβρίου 1971
Μέλη των UFO
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "UFO 2: Flying" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των UFO Κατηγορία:Άλμπουμ του 1971
Άλμπερτ Σβάιτσερ
Ο Άλμπερτ Σβάιτσερ (Ludwig Philipp Albert Schweitzer, 14 Ιανουαρίου 1875 – 4 Σεπτεμβρίου 1965) ήταν επιφανής Αλσατός προτεστάντης θεολόγoς, φιλόσοφος, μουσικολόγος, ιατρός και ιεραπόστολος. Γεννήθηκε στο Κάιζερσμπεργκ της Αλσατίας-Λωρραίνης (επαρχίας τότε της Γερμανικής αυτοκρατορίας). Μετά τη νίκη των Συμμάχων το 1918, ζήτησε και πήρε εύκολα τη γαλλική υπηκοότητα βάσει της αλσατικής καταγωγής του. Αργότερα αμφισβήτησε τόσο την τρέχουσα κοσμική αντίληψη της εποχής του για τον ιστορικό Ιησού, όσο και την παραδοσιακή χριστιανική άποψη, απεικονίζοντας έναν Ιησού που περίμενε το επικείμενο τέλος του κόσμου. Ο Άλμπερτ Σβάιτσερ απέκτησε παγκόσμια ακτινοβολία όταν του απονεμήθηκε το Νόμπελ Ειρήνης 1952 για την φιλοσοφία του περί «σεβασμού της ζωής», την οποία εξέφρασε με πολλούς τρόπους, με πιο γνωστό την ίδρυση και τη συντήρηση νοσοκομείου στο Λαμπαρενέ της Γκαμπόν, στην κεντροδυτική Αφρική.
Βιογραφία
Ο Άλμπερτ Σβάιτσερ πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Γκούνσμπαχ, όπου ο πατέρας του ήταν πάστορας σε μία λουθηρανική εκκλησία. Το ίδιο διάστημα ο πατέρας του τού δίδαξε μουσική.
Ήταν μαθητής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στη Μυλούζ μέχρι το 1893, χρονιά που έλαβε το απολυτήριο. Κατόπιν πήγε στο Παρίσι για να μελετήσει φιλοσοφία και μουσική, προτού επιστρέψει στη γενέτειρα του Αλσατία για να μελετήσει θεολογία στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου που τότε ονομαζόταν «Πανεπιστήμιο του Κάιζερ Γουλιέλμου».
Το 1899, στο Πανεπιστήμιο του Τίμπινγκεν παρουσίασε την εργασία του Η θρησκευτική φιλοσοφία του Καντ, η οποία του χάρισε τον τίτλο του διδάκτορα. Παράλληλα χρίστηκε πάστορας στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Στρασβούργο.
Σε ηλικία 30 ετών έδωσε το παρόν στο κάλεσμα της «Ένωσης Ευαγγελικών αποστολών από το Παρίσι», που έψαχνε για ιατρό. Σ' αυτό το σημείο άρχισε τις ιατρικές σπουδές του: έφυγε από την Αλσατία για την Γκαμπόν (που εκείνη την εποχή ήταν Γαλλική αποικία).
Αφιέρωσε τη ζωή του (και της συζύγου του, νοσοκόμας Έλεν Μπρεσλάου) στη μελέτη της νοσολογίας των τροπικών νόσων. Το ζεύγος εγκαταστάθηκε στο Λαμπαρενέ της Γκαμπόν, όπου ίδρυσε νοσοκομείο τροπικών νόσων. Παράλληλα με την ανθρωπιστική του δραστηριότητα ασχολήθηκε με τη μουσική και ιδιαίτερα με την ερμηνεία του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, ενώ βελτίωσε τη δομή της τεχνικής κατασκευής του εκκλησιαστικού οργάνου. Αξιόλογη υπήρξε και η συγγραφική του παραγωγή. Ο Σβάιτσερ συνδέθηκε με στενή φιλία με τον Νίκο Καζαντζάκη.
Θεολογία
Όταν ήταν νέος απέκτησε μεγάλη φήμη δημοσιεύοντας ως θεολόγος το βιβλίο Η Αναζήτηση του Χαμένου Ιησού (1906). Στο βιβλίο αυτό ερμήνευσε τη ζωή του Ιησού, φωτίζοντας τις εσχατολογικές πεποιθήσεις του ίδιου του Ιησού. Ο Σβάιτσερ κατέδειξε πως οι «φιλελεύθερες ζωές του Ιησού», που δημιουργήθηκαν το 19ο αιώνα από εκείνους που επεδίωκαν να αναπαραστήσουν εκ νέου τον Ιησού μέσω της ιστορικής μελέτης, αντικατόπτριζαν το ιστορικό και κοινωνικό περιβάλλον των ίδιων των συγγραφέων. Η εργασία αυτή σταμάτησε αποτελεσματικά για δεκαετίες την Αναζήτηση του Ιστορικού Ιησού ως παρακλάδι της μελέτης της Καινής Διαθήκης, μέχρι την ανάπτυξη της περιβόητης "Δεύτερης Αναζήτησης", με επιφανείς υποστηρικτές όπως ο Ρούντολφ Μπάλτμαν.
Ο Σβάιτσερ εδραίωσε περαιτέρω την αναγνώρισή του ως ερμηνευτής της Καινής Διαθήκης και με άλλες θεολογικές μελέτες συμπεριλαμβανομένης και διατριβής του για το πτυχίο της ιατρικής, Η Ψυχιατρική Μελέτη του Ιησού (1911), και Ο Μυστικισμός του Αποστόλου Παύλου (1930). Στη μελέτη του Παύλος εξέτασε τα εσχατολογικά πιστεύω του Παύλου και μέσω αυτού το μήνυμα της Καινής Διαθήκης.
Κατά τη θητεία του ως Λουθηρανός πάστορας στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο Στρασβούργο, ευλόγησε τον γάμο του Τέοντορ Χόις (Theodor Heuss), του πρώτου Προέδρου της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας.
Η θεολογία του Σβάιτσερ τείνει προς το είδος της θεολογίας που ενστερνίζεται ο Φιλελεύθερος Χριστιανισμός. Έγραψε πως ο Ιησούς και οι ακόλουθοί του περίμεναν το επικείμενο τέλος του κόσμου.
Φιλοσοφία
Πολυσχιδής προσωπικότητα ο Άλμπερτ Σβάιτσερ αναδείχθηκε «μέσα στον θλιβερό αυτόν κόσμο ένας μεγάλος άνθρωπος», σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό του Άλμπερτ Αϊνστάιν.
Η κοσμοθεωρία του Σβάιτσερ βασιζόταν στην ιδέα του του σεβασμού της ζωής ("Ehrfurcht vor dem Leben"), την οποία θεωρούσε ως τη μοναδική μεγάλη συνεισφορά του στην ανθρωπότητα. Ήταν της άποψης πως ο Δυτικός πολιτισμός βρισκόταν σε παρακμή εξαιτίας της σταδιακής εγκατάλειψης των ηθικών του θεμελίων - την επιβεβαίωση δηλαδή της ζωής.
Ήταν ακράδαντα πεπεισμένος πως ο σεβασμός της ζωής είναι το υψηλότερο ιδανικό. Εξυψώνοντας τη ζωή όπως και ο Φρειδερίκος Νίτσε, φιλόσοφος εκείνης της εποχής που ασκεί σήμερα μεγάλη επιρροή, ο Σβάιτσερ, κατά κοινή ομολογία, ακολούθησε την γραμμή του Λέοντα Τολστόι. Στην εποχή του αρκετοί συνέκριναν την φιλοσοφία του με αυτή του Αγίου Φραγκίσκου της Ασσίζης, μια σύγκριση που δεν την αρνήθηκε. Στο βιβλίο του Η Φιλοσοφία του Πολιτισμού (όλες οι αναφορές σε αυτή την ενότητα είναι από το κεφάλαιο 26), έγραψε:
"Η αληθινή φιλοσοφία πρέπει να ξεκινάει από την επίγνωση του πιο άμεσου και περιεκτικού δεδομένου: 'Είμαι ζωή που θέλει να ζήσει, εν μέσω ζωής που θέλει να ζήσει'."
Κατ' αυτόν η ζωή και η αγάπη βασίζονται, και πηγάζουν, από την ίδια ηθική αρχή: σεβασμός προς κάθε έκφανση της Ζωής, και μια προσωπική, πνευματική σχέση με το σύμπαν. Η Ηθική, σύμφωνα με τον Σβάιτσερ, έγκειται στον εξαναγκασμό κάποιου να σέβεται τη θέληση για ζωή του καθενός όντος τόσο όσο και τη δική του θέληση για ζωή. Περιστάσεις όπου καταφανώς αποτυγχάνουμε να ικανοποιήσουμε αυτόν τον καταναγκασμό δεν θα έπρεπε να μας οδηγούν στην ηττοπάθεια, αφού η θέληση για ζωή ανανεώνεται ξανά και ξανά, σαν αποτέλεσμα της εξελικτικής αναγκαιτότητας και σαν φαινόμενο με πνευματική διάσταση.
Ωστόσο, όπως και ο ίδιος ο Σβάιτσερ έχει επισημάνει, δεν είναι ούτε αδύνατο ούτε δύσκολο να ξοδέψει κανείς τη ζωή του χωρίς να ακολουθεί αυτό το δόγμα: η ιστορία των παγκόσμιων φιλοσοφιών και θρησκειών δείχνει ξεκάθαρα πολλά παραδείγματα άρνησης της αρχής του σεβασμού της ζωής. Εστιάζει στην επικρατούσα φιλοσοφία κατά τον ευρωπαϊκό Μεσαίωνα, και στην ινδική βραχμανική φιλοσοφία. Εν τούτοις, η συμπεριφορά αυτή στερείται αυθεντικότητας.
Η θέληση για ζωή είναι εκ φύσεως παρασιτική και ανταγωνιστική απέναντι στις άλλες μορφές ζωής. Μόνο στο σκεπτόμενο ον η θέληση για ζωή έχει επίγνωση της ίδιας θέλησης στα άλλα όντα, και επιθυμεί την αλληλεγγύη με αυτά. Ωστόσο, η αλληλεγγύη δεν μπορεί να επιτευχθεί, γιατί η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να ξεφύγει από το προβληματικό και φρικτό γεγονός πως πρέπει να ζήσει εις βάρος άλλης ζωής. Ο καθένας μας όμως, ως ηθικό ον αγωνίζεται να διαφύγει την αναγκαιότητα αυτή όποτε είναι δυνατό, και, στο μέτρο των δυνατοτήτων του, να σταματήσει τη ρήξη με τη θέληση για ζωή.
<!--Schweitzer advocated the concept of reverence for life widely throughout his entire life. The historical Enlightenment waned and corrupted itself, Schweitzer held, because it has not been well enough grounded in thought, but compulsively followed the ethical will-to-live. Hence, he looked forward to a renewed and more profound Renaissance and Enlightenment of humanity (a view he expressed in the epilogue of his autobiography, Out of My Life and Thought). Albert Schweitzer nourished hope in a humankind that is more profoundly aware of its position in the Universe. His optimism was based in "belief in truth". "The spirit generated by [conceiving of] truth is greater than the force of circumstances." He persistently emphasized the necessity to think, rather than merely acting on basis of passing impulses or by following the most widespread opinions.
"Never for a moment do we lay aside our mistrust of the ideals established by society, and of the convictions which are kept by it in circulation. We always know that society is full of folly and will deceive us in the matter of humanity. [...] humanity meaning consideration for the existence and the happiness of individual human beings."
Stance on racial relations
Schweitzer considered his work as a medical missionary in Africa to be his response to Jesus' call to become "fishers of men" but also as a small recompense for the historic guilt of European colonizers: "Who can describe the injustice and cruelties that in the course of centuries they [the coloured peoples] have suffered at the hands of Europeans? . . . If a record could be compiled of all that has happened between the white and the coloured races, it would make a book containing numbers of pages which the reader would have to turn over unread because their contents would be too horrible." (On the Edge of the Primeval Forest, p. 115). Rather than being a supporter of colonialism, Schweitzer was one of its harshest critics. In a sermon that he preached on January 6, 1905, before he had told anyone of his plans to dedicate the rest of his life to work as a doctor in Africa, he said:
Our culture divides people into two classes: civilized men, a title bestowed on the persons who do the classifying; and others, who have only the human form, who may perish or go to the dogs for all the "civilized men" care. ''
''Oh, this "noble" culture of ours! It speaks so piously of human dignity and human rights and then disregards this dignity and these rights of countless millions and treads them underfoot, only because they live overseas or because their skins are of different color or because they cannot help themselves. This culture does not know how hollow and miserable and full of glib talk it is, how common it looks to those who follow it across the seas and see what it has done there, and this culture has no right to speak of personal dignity and human rights...''
''I will not enumerate all the crimes that have been committed under the pretext of justice. People robbed native inhabitants of their land, made slaves of them, let loose the scum of mankind upon them. Think of the atrocities that were perpetrated upon people made subservient to us, how systematically we have ruined them with our alcoholic "gifts," and everything else we have done…We decimate them, and then, by the stroke of a pen, we take their land so they have nothing left at all…''
''If all this oppression and all this sin and shame are perpetrated under the eye of the German God, or the American God, or the British God, and if our states do not feel obliged first to lay aside their claim to be "Christian" - then the name of Jesus is blasphemed and made a mockery. And the Christianity of our states is blasphemed and made a mockery before those poor people. The name of Jesus has become a curse, and our Christianity - yours and mine - has become a falsehood and a disgrace, if the crimes are not atoned for in the very place where they were instigated. For every person who committed an atrocity in Jesus' name, someone must step in to help in Jesus' name; for every person who robbed, someone must bring a replacement; for everyone who cursed, someone must bless.''
''And now, when you speak about missions, let this be your message: We must make atonement for all the ter­rible crimes we read of in the newspapers. We must make atonement for the still worse ones, which we do not read about in the papers, crimes that are shrouded in the silence of the jungle night… [Source: Albert Schweitzer: Essential Writings. (James Brabazon, ed., Orbis Books, 2005. pp. 76-80.]
Schweitzer was nonetheless still sometimes accused of being paternalistic or colonialist in his attitude towards Africans, and in some ways his views did differ from many liberals of the 1960s. For instance, he thought Gabonese independence came too early, without adequate education or accommodation to local circumstances. Edgar Berman quotes Schweitzer speaking these lines in 1960: "No society can go from the primeval directly to an industrial state without losing the leavening that time and an agricultural period allow." (In Africa With Schweitzer, p. 139). Chinua Achebe has quoted Schweitzer as saying "The African is indeed my brother but my junior brother." , which Achebe criticized him for, though Achebe seems to acknowledge that Schweitzer's use of the word "brother" at all was, for a European of the early 20th century, an unusual expression of human solidarity between whites and blacks. Later in his life, Schweitzer was quoted as saying "The time for speaking of older and younger brothers has passed." he strongly supported the confederacy and all it stood for
Medicine
Albert Schweitzer spent most of his life in Lambaréné in what is now Gabon, Africa. After his medical studies in 1913, he went there with his wife to establish a hospital near an already existing mission post. He treated and operated on literally thousands of people. He took care of hundreds of patients with leprosy and treated many victims of the African sleeping sickness.
In 1914 World War I began and because he was a German in a French colony, Schweitzer and his wife were temporarily placed under house arrest. In 1917 they were sent to be interned in Garaison, France, and in 1918 in Saint-Rémy-de-Provence. There he studied and wrote as much as possible in preparation for, among others, his famous book Culture and Ethics (published in 1923). In July 1918 he was a free man again, and while working as a medical assistant and assistant-pastor in Strassburg, he was able to finish the book. In the meantime, he began to speak and lecture about his ideas wherever he was invited. Not only did he want his philosophy on culture and ethics to become widely known, it also served as a means to raise money for the hospital in Lambaréné, for which he had already emptied his own pockets.
Ντιν-Τσαρλς Τσάπμαν
Ο Ντιν-Τσαρλς Τσάπμαν (αγγλικά: Dean-Charles Chapman, 7 Σεπτεμβρίου 1997) είναι Άγγλος ηθοποιός του κινηματογράφου, της τηλεόρασης και του θεάτρου. Περισσότερο γνωστός είναι για τον μακροβιότατο ρόλο του ως Billy Elliot στο μούζικαλ Billy Elliot the Musical του West End, για τον ρόλο του Tommen Baratheon, στην τηλειοπτική σειρά του HBO Game of Thrones και για τον ρόλο του Tom Blake, στο 1917 (2019)..
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου
Καλλιστράτι Κοζάνης
Το Καλλιστράτι ανήκει στη τοπική Κοινότητα Αηδονοχωρίου του πρώην Δήμου Νεάπολης. Διοικητικά ανήκει στον Δήμο Βοΐου και στην Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”.
Το Καλλιστράτι έχει υψόμετρο 681 μέτρα, σε γεωγραφικό πλάτος 40.2915578542 και γεωγραφικό μήκος 21.3662113562. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του νομού και 56 χλμ. δυτικά της πόλης της Κοζάνης.
Οθωμανική Αυτοκρατορία
Σύμφωνα με ορισμένες απόψεις, πιστεύεται ότι ο οικισμός ιδρύθηκε γύρω στο 1800 από έποικους από την Ήπειρο και την Κεντρική Ελλάδα.
Στην Ελλάδα
Τον Οκτώβριο του 1912, ατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, στο χωριό διεξήχθη μάχη ανάμεσα σε Οθωμανούς και Έλληνες αντάρτες, η οποία οδήγησε στην απελευθέρωση του Καλλιστρατίου. Το επόμενο έτος, η πρώτη ελληνική απογραφή κατέγραψε 127 άτομα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Βοΐου
Άλμπερτ Σβάιτσερ
Medicine
In 1924 he returned to Lambaréné, where he managed to rebuild the decayed hospital, after which he resumed his medical practices. Soon he was no longer the only medical doctor in the hospital, and whenever possible he went to Europe to lecture at universities. Gradually his opinions and concepts became acknowledged, not only in Europe, but worldwide.
Later life
From 1939-1948 he stayed in Lambaréné, unable to go back to Europe in war. Three years after the end of World War II, in 1948, he returned for the first time to Europe and kept traveling back and forth (and once to the USA) as long as he could until his death in 1965.
From 1952 until his death he worked against nuclear tests and nuclear weapons with Albert Einstein and Bertrand Russell. In 1957 and 1958 he broadcast four speeches over Radio Oslo which were published in Peace or Atomic War. In 1957, Schweitzer was one of the founders of The Committee for a Sane Nuclear Policy.
His life was portrayed in the 1952 movie Il est minuit, Docteur Schweitzer, starring Pierre Fresnay as Albert Schweitzer and Jeanne Moreau as his nurse Marie.
He was chevalier of the Military and Hospitaller Order of Saint Lazarus of Jerusalem.
Schweitzer died on September 4, 1965 in Lambaréné, Gabon.
His cousin Anne-Marie Schweitzer Sartre was the mother of Jean-Paul Sartre.
Schweitzer inspired actor Hugh O'Brian when O'Brian visited in Africa. O'Brian returned to the United States and founded the Hugh O'Brian Youth Leadership Foundation (HOBY).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
se/atarme/albert.html Biography information on the 1952 Nobel Peace Prize Laureate]
Κατηγορία:Γάλλοι θεολόγοι Κατηγορία:Γερμανοί θεολόγοι Κατηγορία:Ιστορικοί της μουσικής Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης Κατηγορία:Γάλλοι νομπελίστες Κατηγορία:Γερμανοί νομπελίστες Κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Προτεστάντες θεολόγοι
Στήλη μικρής κορασίδος (Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης αρ. 27.45)
Περιγραφή
Είναι από μάρμαρο της Πάρου. Το ανάγλυφο είναι υπέροχα σκαλισμένο, εικονίζοντας μια τρυφερή στιγμή αποχωρισμού ενός μικρού κοριτσιού από τα περιστεράκια της. Το κοριτσάκι φοράει πέπλο χωρίς ζώνη που πέφτει μέχρι τα πόδια. Κρατάει στην αγκαλιά της δύο περιστεράκια, αγκαλιάζοντας το ένα με το δεξί της χέρι, ενώ το δεύτερο στέκει στο αριστερό.
Ιστορική τοποθέτηση
Τα νησιά του Αιγαίου ανέδειξαν τους αρχαιότερους και πιο επιδέξιους καλλιτέχνες σε φυσικό μάρμαρο, το οποίο υπήρχε σε αφθονία. Ο γλύπτης του ανάγλυφου ετούτου ίσως να ανήκε σε κάποιο από τα συνεργεία που ήλθαν στην Αθήνα στα τέλη του 5ου αιώνα π.Χ. για να κατασκευάσουν τον Παρθενώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Στήλες Κατηγορία:Εκθέματα στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης
Μανούσος Μανούσακας
Ο '''Μανούσος Ι. Μανούσακας''' (1914-2003) Έλληνας ιστορικός, φιλόλογος και καθηγητής πανεπιστημίου και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Βίος
Ο Μανούσος Μανούσακας γεννήθηκε στο Ρέθυμνο στις 3 Δεκεμβρίου 1914, με καταγωγή από τα Σφακιά και το χωριό Ίμβρος από τη μεριά του παππού του. Ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές του στη γενέτειρα του. Στο περιοδικό του γυμνασίου του, τη ‘’Μαθητική Ηχώ’’ την οποία διηύθυνε για δύο χρόνια, εξέδωσε και τα πρώτα του κείμενα. Το 1932 εισάγεται στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και αποφοιτά τον Μάιο του 1937. Από το 1938 μέχρι το 1941 διατελεί γραμματέας της Συντακτικής Επιτροπής της Εταιρείας Κρητικών Σπουδών.
Το 1942 διορίζεται συντάκτης του Μεσαιωνικού Αρχείου, του κατοπινού ‘’Κέντρου Ερεύνης του Μεσαιωνικού και Νέου Ελληνισμού’’ της Ακαδημίας Αθηνών, και από το 1951 μέχρι το 1961  διευθυντής του ίδιου ιδρύματος. Από το 1947 μέχρι το 1951 λαμβάνει υποτροφία από τη Γαλλική Κυβέρνηση και σπουδάζει στο Παρίσι. Λαμβάνει νέα υποτροφία από το Centre National de la Recherche Scientifique, παρακολουθώντας μαθήματα στην Σορβόννη και στην École Pratique des Hautes Études, ειδικευόμενος στην παλαιογραφία και την εκδοτική κειμένων και εγγράφων. Τον Μάρτιο του 1951 αναγορεύεται αριστούχος διδάκτωρ της Faculté des Lettres του Πανεπιστημίου του Παρισιού με τη διατριβή Contribution à l’ histoire de l'épistolographie néo-hellénique. Τον Μάρτιο του 1960 αναγορεύθηκε αριστούχος διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής Θεσσαλονίκης με διατριβή που είχε ως τίτλο της Η εν Κρήτη συνωμοσία του Σήφη Βλαστού (1453-1454) και η νέα συνωμοτική κίνησης του 1460-1462.
To 1961 εκλέγεται στην έδρα της Ιστορίας των Μέσων και των Νεωτέρων Χρόνων του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης και διδάσκει εκεί μέχρι το 1966 οπότε αποσπάται στη διεύθυνση του Ινστιτούτου Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών της Βενετίας, όπου τον είχε εκλέξει η Ακαδημία Αθηνών, μέχρι το 1981. Από το 1975 μέχρι το 1980 υπήρξε διευθυντής του Κέντρου Βυζαντινών και Νεοελληνικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και από το 1975 μέχρι το 1981 Πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής του Πανεπιστημίου της Κρήτης. Το 1980 εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1982 Ακαδημαϊκός, ενώ το 1995 διετέλεσε πρόεδρός της. Απεβίωσε στις 16 Ιουλίου 2003 σε ηλικία 89 ετών.
Τιμητικές διακρίσεις
Το 1960 έλαβε το βραβείο Ζάππα από την ‘’Association pour l’encouragement des Études Grecques en France’’, το 1980 το βραβείο Χέρντερ από το Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Έχει αναγορευθεί Μέγας Υπομνηματογράφος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, επίτιμος διδάκτωρ το 1991 από το Πανεπιστήμιο της Μπολόνιας, ενώ το 1994 έλαβε το χρυσό μετάλλιο του Πανεπιστημίου της Κρήτης από το ίδιο πανεπιστήμιο. Επίσης το 2001 έλαβε το παράσημο του Ανώτερου Ταξιάρχη του Φοίνικος.
Εργογραφία
Η εργογραφία του Μανούσου Μανούσακα περιλαμβάνει από το 1938 μέχρι το 2004 τετρακόσιους εννιά τίτλους. Πρόκειται για άρθρα σε εφημερίδες, περιοδικά, σύμμεικτους τόμους και συλλογικά έργα, βιβλία, βιβλιοκρισίες, εκθέσεις πεπραγμένων.
Ερευνητικό έργο
Επίκεντρο των ερευνών του είναι η η ιστορία της Βυζαντινής και Μεταβυζαντινής περιόδου και κυρίως η περίοδος της Βενετοκρατίας. Οι εργασίες του είναι ιστορικές, φιλολογικές, παλαιογραφικές στηριγμένες σε ανέκδοτο αρχειακό υλικό, ενώ έχει εκδώσει και κείμενα ή έγραφα ελληνικά και λατινικά. Ιδιαίτερης σημασίας είναι το έργο του στο Ινστιτούτο Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών της Βενετίας: ταξινομητικό, καταλογραφικό, εκδοτικό (επιστημονικές πραγματείες και το περιοδικό Θησαυρίσματα, του οποίου ήταν διευθυντής από το 1966 έως το 1982). Οργάνωσε διεθνή επιστημονικά συνέδρια και συναντήσεις, στα οποία μυήθηκε σειρά νέων ελλήνων και ξένων ερευνητών.
Φάρα Φόσετ
Η Φάρα Φόσετ (Farrah Fawcett, 2 Φεβρουαρίου 1947 - 25 Ιουνίου 2009) ήταν Αμερικανίδα ηθοποιός. Έγινε περισσότερο γνωστή από τον ρόλο της στην τηλεοπτική σειρά "Οι Άγγελοι του Τσάρλι".
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου του 1947 στο Τέξας. Ήταν η μικρότερη από τις δύο κόρες μιας πλούσιας οικογένειας με γαλλικές, αγγλικές και ινδιάνικες ρίζες. Ο πατέρας της ήταν πετρελαιοπαραγωγός και η μητέρα της νοικοκυρά. Σπούδασε σε καθολικό σχολείο και στα 17 της ανακηρύχθηκε Μις Τέξας έχοντας εντωμεταξύ αλλάξει το όνομά της από Φέραχ σε Φάρα(χ). Τον επόμενο χρόνο γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Τέξας αλλά δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές της, καθώς ένας ατζέντης που είδε φωτογραφίες της την έπεισε να δοκιμάσει την τύχη της στο Χόλυγουντ. Έτσι έγινε το Νo1 sex symbol τη δεκαετία του 1970. Ξεκίνησε με διαφημιστικά και το 1968 έκανε την πρώτη εμφάνισή της στην τηλεόραση, σε ένα επεισόδιο της κωμικής σειράς «I Dream of Jeannie» («Το Τζίνι και η Τζίνυ» στα ελληνικά). Συνέχισε τις εμφανίσεις της στη μικρή οθόνη και κατά τη διάρκεια ενός γυρίσματος διατηρούσε ερώτικη σχέση με τον ηθοποιό Λι Μέιτζορς (γεν. 1939), τον οποίον παντρεύτηκε το 1973. Χώρισαν το 1979 και πήραν διαζύγιο το 1982. Η Φάρα Φόσετ ξέφυγε από την αφάνεια το 1976, όταν μια σειρά από πορτρέτα της τραβηγμένα από τον φωτογράφο Μπρους Μακ Μπρουμ πραγματοποίησαν πωλήσεις εκατομμυρίων. Στις 21 Μαρτίου του ίδιου χρόνου προβλήθηκε στην αμερικάνικη τηλεόραση η τηλεταινία «Charlie's Angels», με πρωταγωνίστρια την ίδια, την Τζάκλιν Σμιθ και την Κέιτ Τζάκσον, στους ρόλους τριών ιδιωτικών ντετέκτιβ. Η απρόσμενη επιτυχία της ταινίας ώθησε τον μεγαλοπαραγωγό Άαρον Σπέλινγκ να τη μετατρέψει σε σήριαλ. Το πρώτο επεισόδιο μεταδόθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1976 από το ABC και αμέσως σκαρφάλωσε στις πρώτες θέσεις της θεαματικότητας.Το 1982 και μετά το διαζύγιό της με τον Λι Μέιτζορς, γνώρισε τον έρωτα της ζωής της, στο πρόσωπο του ηθοποιού Ράιν Ο' Νιλ. Έζησαν μια θυελλώδη σχέση με πολλά σκαμπανεβάσματα, μέχρι το θάνατό της, χωρίς να παντρευτούν. Έγιναν αχώριστοι, όταν στον σύντροφό της διαγνώσθηκε λευχαιμία. Καρπός του έρωτά τους υπήρξε ένας γιος, ο Ρέντμοντ Ο' Νιλ (γεν. 1985), που γρήγορα κατρακύλησε στον απατηλό κόσμο των ναρκωτικών. Στα μικρά διαλείμματα των χωρισμών της με τον Ράιαν Ο' Νιλ συνδέθηκε ερωτικά με τον σκηνοθέτη Τζέιμς Ορ και τον παραγωγό Μαρκ Μπεργκ. Το 2006 η ζωή έπαψε να της χαμογελά. Σ' ένα ιατρικό έλεγχο ρουτίνας διαγνώστηκε ότι πάσχει από καρκίνο του παχέως εντέρου. Αντιμετώπισε με καρτερία και γενναιότητα την ασθένειά της. Απεβίωσε στις 25 Ιουνίου 2009. Λίγες μέρες πριν, ο Ράιαν Ο' Νιλ της είχε κάνει επίσημη πρόταση γάμου, την οποία η Φάρα Φόσετ είχε αποδεχθεί. Η περιπέτεια της υγείας της έγινε ντοκιμαντέρ με τίτλο Farah's story το οποίο ήταν υποψήφιο για ΕΜΜΥ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου‎ Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Α΄ Βενετοτουρκικός Πόλεμος
Ο Α΄ Βενετοτουρκικός Πόλεμος ξέσπασε ανάμεσα στη Δημοκρατία της Βενετίας και τους συμμάχους της με την Οθωμανική Αυτοκρατορία (1463 - 1479). Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453) και των υπόλοιπων τμημάτων που ανήκαν στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία από τους Οθωμανούς οι Βενετοί έχασαν σημαντικές κτήσεις όπως η Κρήτη και η Αλβανία. Η σημαντικότερη απώλεια ήταν η Εύβοια και η πρωτεύουσα Χαλκίδα (1470) που στάθηκε για πολλούς αιώνες το επίκεντρο της Βενετσιάνικης κυριαρχίας στον Ελληνικό χώρο. Ο πόλεμος έφερε ταχύτατη εξέλιξη του Οθωμανικού ναυτικού που μετά το τέλος του μπορούσε να ανταγωνιστεί ισάξια στο Αιγαίο Πέλαγος το Βενετσιάνικο ναυτικό και τους Ιωαννίτες Ιππότες. Τα τελευταία χρόνια η Βενετία μπόρεσε να ανακτήσει μερικές απώλειες όπως το Σταυροφορικό Βασίλειο της Κύπρου περιορίζοντας την ήττα της.
Το υπόβαθρο
Μετά την Δ΄ Σταυροφορία στην οποία αρχηγός ήταν ο Δόγης της Βενετίας Ενρίκο Ντάντολο και την πτώση της Κωνσταντινούπολης στους Σταυροφόρους (1204) η Βυζαντινή Αυτοκρατορία μοιράστηκε στα Σταυροφορικά κράτη και δημιουργήθηκε η Λατινική Αυτοκρατορία. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ανέκαμψε τον επόμενο αιώνα και ανακατέλαβε την Κωνσταντινούπολη με τη Δυναστεία των Παλαιολόγων, οι κτήσεις της Βενετίας όμως παρέμειναν στη συντριπτική τους πλειοψηφία στην ίδια μέχρι την πτώση τους στους Οθωμανούς. Η Βενετία εξακολουθούσε να έχει μια εκτεταμένη αυτοκρατορία με επίκεντρο το Αιγαίο Πέλαγος, τα Επτάνησα και τις ακτές στην Αδριατική Θάλασσα. Στην πρώτη σύγκρουση ανάμεσα στους Τούρκους και τους Βενετούς ακολούθησε η πρώτη μεγάλη απώλεια της Θεσσαλονίκης ύστερα από μακρά πολιορκία (1430), στην ειρήνη που ακολούθησε οι υπόλοιπες κτήσεις της Βενετίας παρέμειναν άθικτες.
Η πρωτεύουσα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας Κωνσταντινούπολη έπεσε στους Οθωμανούς με τον Μωάμεθ τον Πορθητή (1453), τα υπόλοιπα τμήματα της αυτοκρατορίας όπως το Δεσποτάτο του Μυστρά και η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας υποτάχθηκαν τα αμέσως επόμενα χρόνια (1460 - 1461). Το Βενετοκρατούμενο Δουκάτο της Νάξου, η Λέσβος και η Χίος που ανήκαν στη Δημοκρατία της Γένοβας έγιναν φόρου υποτελείς στους Οθωμανούς (1458) που θα ενσωματώσουν τα νησιά στην αυτοκρατορία τους τα επόμενα χρόνια. Η Οθωμανική επέλαση στάθηκε μεγάλη απειλή για όλες τις κτήσεις της Βενετίας στον Ελληνικό χώρο ειδικά από την εποχή που κατέκτησαν τη Βοσνία στις ακτές της Αδριατικής (1463).
Προετοιμασίες για τον πόλεμο
Ο Ίμβριος ιστορικός Μιχαήλ Κριτόβουλος γράφει ότι οι εχθροπραξίες ξεκίνησαν όταν ένας Αρβανίτης φυγάς δραπέτευσε από την Αθήνα για την Κορώνη αρπάζοντας 100.000 ασημένια νομίσματα από το κρατικό θησαυροφυλάκιο και ασπάστηκε τον χριστιανισμό. Οι Οθωμανοί ζήτησαν από τον Βενετσιάνο διοικητή της Κορώνης Νικολό Δάνδολο να τους παραδώσει τον φυγά αλλά εκείνοι το αρνήθηκαν. Με πρόσχημα τον Αρβανίτη φυγά ο Οθωμανός διοικητής της κεντρικής Ελλάδας Τουραχάνογλου Ομέρ Μπέης επιτέθηκε τον Νοέμβριο του 1462 και κατέλαβε το Βενετσιάνικο κάστρο της Ναυπάκτου. Ο Οθωμανός κυβερνήτης του Μοριά Ισά-Μπέης Ισάκοβιτς κατέλαβε στη συνέχεια με προδοσία το Άργος (3 Απριλίου 1463).
Επίθεση στην Πελοπόννησο
Οι Βενετοί στις αρχές Αυγούστου ανακατέλαβαν το Άργος, οχύρωσαν τον Ισθμό, επισκεύασαν το Εξαμίλιον τείχος και το εξόπλισαν με πολλά κανόνια. Πολιόρκησαν το κάστρο της Ακροκορίνθου που είχε τον έλεγχο σε ολόκληρη τη βορειοανατολική Πελοπόννησο και υπερασπιζόταν ο Τουραχάνογλου Ομέρ Μπέης αλλά συνετρίβησαν (20 Οκτωβρίου 1463). Ο Μπερτόλντο Έστε τραυματίστηκε θανάσιμα και πέθανε, οι Βενετοί διέκοψαν την πολιορκία και αποσύρθηκαν στο Εξαμίλιο και το Ναύπλιο. Ο Ματθαίος Κορβίνος αντίθετα κατέκτησε περισσότερα από 60 κάστρα στη Βοσνία και κυρίευσε την πρωτεύουσα Ζάζκε ύστερα από τρίμηνη πολιορκία (16 Δεκεμβρίου 1463).
Η πτώση της Πελοποννήσου
Ο σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής αντέδρασε άμεσα και έστειλε τον Μεγάλο Βεζύρη Μαχμούτ Πασάς Αντζέλοβιτς με ισχυρό στρατό για να ενισχύσει την άμυνα των Οθωμανών. Ο σουλτάνος διέταξε την κατασκευή ενός νέου ναυπηγείου στο λιμάνι της Κάντιργκα στον Κεράτιο για να οχυρωθεί ο Ελλήσποντος και δυο ακόμα κάστρα για οχυρώσει τον Πορθμό: το Κάστρο Κιλιτμπαχίρ και το Τσανάκκαλε. Η εκστρατεία στην Πελοπόννησο σύντομα εξελίχτηκε σε μεγάλο θρίαμβο για τους Οθωμανούς, ο Τουραχάνογλου Ομέρ Μπέης είχε προειδοποιήσει ότι οι Βενετοί ήταν πολύ ισχυροί στο Εξαμίλιο αλλά ο Μαχμούτ Πασάς Αντζέλοβιτς αποφάσισε να τους αιφνιδιάσει. Όταν έφτασαν οι Οθωμανοί στον Ισθμό ο στρατός των Βενετών είχε διαλυθεί από επιδημία δυσεντερίας και δραπέτευσαν στο Ναύπλιο χωρίς να δώσουν μάχη. Οι Οθωμανοί κυρίευσαν το Εξαμίλιο και βάδισαν στο εσωτερικό του Μοριά, το Άργος ισοπεδώθηκε και όλες οι περιοχές που ανήκαν στη Δημοκρατία της Βενετίας ορκίστηκαν υποτέλεια στους Οθωμανούς. Ο Ζαγκάν Πασάς διορίστηκε ξανά κυβερνήτης του Μοριά ενώ ο Ομέρ Μπέης με τον στρατό του Ζαγκάν ανέλαβε τη διοίκηση στις δυο πρώην μεγαλύτερες αποικίες των Βενετών στη νότια Πελοπόννησο: την Κορώνη και τη Μεθώνη Μεσσηνίας.
Η αποτυχημένη αντεπίθεση του Μαλατέστα
Ο Μωάμεθ ο Πορθητής που παρακολουθούσε προσωπικά τον Μεγάλο Βεζύρη Αντζέλοβιτς προχώρησε νότια, όταν έφτασε στη Λαμία πληροφορήθηκε για τον μεγάλο θρίαμβο του Βεζίρη και επέστρεψε στη Βοσνία. Το καλοκαίρι του 1464 πολιόρκησε τη Ζάζκε αλλά οι προσπάθειες του να την ανακαταλάβει ήταν αποτυχημένες, οι Οθωμανοί δραπέτευσαν όταν ήρθε αποφασισμένος ο Κορβίνος με τον στρατό του. Ο νέος Οθωμανικός στρατός που έφτασε στη Βοσνία με τον Μεγάλο Βεζύρη Αντζέλοβιτς νίκησε τους Ούγγρους αλλά πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι να ανακαταλάβουν τη Ζάζκα. Ο θάνατος του πάπα Πίου Β΄ (15 Αυγούστου 1464) σήμανε το τέλος της Σταυροφορίας. Η Δημοκρατία της Βενετίας έστειλε έναν από τους καλύτερους στρατηγούς της τον Σιγισμόνδο Μαλατέστα, κυβερνήτη του Ρίμινι να ανακαταλάβει τον Μοριά (1464). Οι δυνάμεις του όμως κυρίως μισθοφόροι ήταν περιορισμένες, ξεκίνησε την πολιορκία του Μυστρά στα μέσα του καλοκαιριού και συνεχίστηκε μέχρι τον Οκτώβριο αλλά η αντίσταση των Οθωμανών ήταν πολύ ισχυρή, απέτυχε και δραπέτευσε όταν έφτασαν νέες δυνάμεις με τον Ομέρ Μπέη. Οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν σε μικρότερη κλίμακα αλλά οι Βενετοί μισθοφόροι έντονα δυσαρεστημένοι επειδή δεν πληρώθηκαν οχυρώθηκαν στα κάστρα τους ενώ οι Οθωμανοί έκαναν επιδρομές στην ύπαιθρο. Η κατάσταση στον Μοριά ήταν τραγική, όλα τα χωριά είχαν ερημωθεί και ο Ομέρ Μπέη αποσύρθηκε στην Αθήνα το φθινόπωρο του 1465. Ο Σιγισμόνδος Μαλατέστα παρέμεινε αδρανής, δεν ήθελε να επιστρέψει στη Βενετία από φόβο μήπως του χρεώσουν την αποτυχία, δεν ανέλαβε καμιά δράση να ανακαταλάβει την Πελοπόννησο ούτε όταν ο Ομέρ Μπέη αποσύρθηκε στην Αθήνα.
Ο Βενετός ναύαρχος του Αιγαίου Γιάκοπο Ιουστινιάνι προσπάθησε την άνοιξη του 1464 να ανακαταλάβει τη Λέσβο, πολιόρκησε έξι βδομάδες τη Μυτιλήνη αλλά η άφιξη του Οθωμανικού στόλου με τον Μαχμούτ Πασά (18 Μαΐου 1464) τον ανάγκασε να υποχωρήσει. Οι επόμενες προσπάθειες να ανακαταλάβει το νησί απέτυχαν και ο Ιουστινιάνι πέθανε στη Μεθώνη (11 Ιουλίου 1464), o διάδοχος του Γιάκοπο Λορεντάν συνέχισε νέες άκαρπες προσπάθειες στα Δαρδανέλια μέχρι τα τέλη του 1464. Ο Μωάμεθ ο Πορθητής στις αρχές του 1465 πρότεινε ειρήνη στους Βενετούς αλλά η Δημοκρατία της Βενετίας που ήταν καχύποπτη μαζί του τις απέρριψε.
Αποτυχημένη αντεπίθεση σε Αθήνα και Πάτρα
Ο πολεμοχαρής Βεττόρ Καππέλλο αντικατέστησε τον Λορεντάν στη θέση του ναύαρχου, υπό την ηγεσία του οι Βενετοί κατέλαβαν νησιά στο βόρειο Αιγαίο όπως η Ίμβρος, η Θάσος, η Σαμοθράκη και στη συνέχεια πήγαν στον Σαρωνικό. Ο Καπέλλο έφτασε στον Πειραιά (12 Ιουλίου 1466) και στη συνέχεια βάδισε προς την Αθήνα που ήταν η βάση των Οθωμανών αλλά απέτυχε να καταλάβει την Ακρόπολη και αποσύρθηκε στην Πάτρα. Η Πάτρα, πρωτεύουσα της Πελοποννήσου και έδρα του Οθωμανού Μπέη πολιορκήθηκε από τις δυνάμεις των Βενετών και των Ελλήνων υπό τη διοίκηση του κυβερνήτη του Μοριά Γιάκομο Μπαρμπαρίγκο και του διοικητή της Σπάρτης Μιχαήλ Ράλλη. Η πόλη φαινόταν ότι έπεφτε αλλά εμφανίστηκε αιφνίδια ο Ομέρ Μπέη με 12.000 ιππείς και συνέτριψε τους υπεράριθμους πολιορκητές, ο Μπαρμπαρίγκο σκοτώθηκε και το σώμα του ακρωτηριάστηκε, εκατοντάδες Έλληνες σκοτώθηκαν και ο Ράλλης αιχμαλωτίστηκε. Ο Καπέλλο έφτασε μερικές μέρες αργότερα, επιτέθηκε στους Οθωμανούς αλλά γνώρισε τη συντριβή, απογοητευμένος αποσύρθηκε στη Χαλκίδα με τα συντρίμμια του στρατού του και πέθανε σε λίγες μέρες (13 Μαρτίου 1467). Η Χαλκίδα κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς σε τρία χρόνια (1470).
Η πτώση της Εύβοιας
Ο Μωάμεθ αυτή τη φορά αποφάσισε να καταλάβει την Εύβοια και ιδιαίτερα τη Χαλκίδα, ένα από τα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα της Βενετίας. Οι εχθροπραξίες ξανάρχισαν το 1469 κυρίως με ναυτικές αψιμαχίες μεταξύ του Βενετού –μοιραίου για τη Χαλκίδα – ναυάρχου Κανάλη και του τουρκικού στόλου. Το καλοκαίρι του 1470 ο Μωάμεθ εξόπλισε στόλο από 300 καράβια και στρατολόγησε 150,000 στρατιώτες που ακολουθούσαν από ξηράς. Πέρασε από την Ίμβρο, και τη Λήμνο κάνοντας καταστροφές, μετά βάλανε πλώρη για τη Σύρο, μετά Άνδρο για να καταλήξουν στον αρχικό στόχο τους, την Εύβοια. Μπροστά στη Χαλκίδα έγινε μεγάλη ναυμαχία που κράτησε πολλές ώρες. Έγιναν πολλές προσπάθειες από τους Τούρκους να καταλάβουν τη πόλη όμως οι Βενετοί αντέταξαν ισχυρή άμυνα. Τελικά, στις 12 Αυγούστου του 1470 οι Τούρκοι κατέλαβαν τη Χαλκίδα, κάνοντας μετά πολλές καταστροφές και σκοτωμούς στη πόλη. Οι Βενετοί ξαναέστειλαν καινούριο στόλο για να ανακαταλάβουν τη Χαλκίδα αλλά απέτυχαν. Το 1477 οι Τούρκοι προχώρησαν και φτάσανε μπροστά στη Ναύπακτο και την πολιόρκησαν. Ο Βενετός ναύαρχος Λορεντάν όμως κατόρθωσε να τη σώσει.
Η πτώση της Αλβανίας
Την άνοιξη του 1466 ο Μωάμεθ ο Πορθητής βάδισε με μεγάλο στρατό στην Αδριατική, οι Αλβανοί με τον ηγέτη τους Σκεντέρμπεη αντιστάθηκαν σκληρά και ζήτησαν υποστήριξη από την Ιταλία. Η έκρηξη του Α΄ Βένετο-Τουρκικού Πολέμου ήταν μεγάλη ευκαιρία για τους Αλβανούς να αναζητήσουν την ανεξαρτησία τους, οι Βενετοί από την άλλη ήθελαν να εξασφαλίσουν το Δυρράχιο και τη Σκόδρα στην κατοχή τους. Ο Ιβάν Κρνότζεβιτς ένας ηγέτης από το Μαυροβούνιο υπερασπίστηκε σκληρά το Σκούταρι και κέρδισε μεγάλη φήμη στη Βενετία. Ο Μωάμεθ ο Πορθητής έκτισε το κάστρο του Ελμπασάν στο κέντρο της Αλβανίας (1466) σε στρατηγικό σημείο που ήταν το τέρμα της Αρχαίας Εγνατίας Οδού. Το κάστρο χώρισε την Αλβανία στα δύο: η έδρα του Σκεντέρμπεη μεταφέρθηκε στα οροπέδια της βόρειας Αλβανίας ενώ η βάση των Βενετών παρέμεινε στον νότο. Με τη φυγή του Μωάμεθ του Πορθητή ο Σκεντέρμπεης κατέφυγε στην Ιταλία και πέρασε τον χειμώνα αναζητώντας βοήθεια. Μετά την επιστροφή του οι Αλβανικές δυνάμεις οργανώθηκαν στα υψίπεδα, νίκησαν τον Οθωμανό διοικητή της Αλβανίας Μπαλαμπάν Πασά, πολιόρκησαν την Κρούγια, επιτέθηκαν στο Ελμπασάν αλλά δεν μπόρεσαν να το κατακτήσουν. Ο Μωάμεθ ο Πορθητής επέστρεψε γρήγορα για να καταστρέψει τα οχυρά των Αλβανών ενώ έστειλε μεμονωμένα στρατιωτικά αποσπάσματα στις Αλβανικές κτήσεις στα νότια αλλά απέτυχαν να ξαναπάρουν την Κρούγια και να υποτάξουν τη χώρα.
Η επιδημία πανώλης όμως που ξέσπασε τον χειμώνα και συνεχίστηκε τα επόμενα χρόνια εξασθένησε σημαντικά την αντίσταση των Αλβανών. Ο Σκεντέρμπεης πέθανε και αυτός από την επιδημία (1468) στο ισχυρό Βενετσιάνικο οχυρό του Λέτζε, με τον θάνατο του οι Αλβανοί έχασαν το σημαντικότερο πλεονέκτημα που ήταν ο ηγέτης τους και υποτάχθηκαν την επόμενη δεκαετία. Μετά τον θάνατο του Σκεντέρμπεη τα Βενετοκρατούμενα κάστρα στη βόρεια Αλβανία συνέχισαν την αντίσταση τους, τα σημαντικότερα ήτανː το Ντριστ, το Λέτζε και η Σκόδρα, ο Μωάμεθ ο Πορθητής ήρθε με τον στρατό του να καταλάβει τη Σκόδρα αλλά απέτυχε (1474). Ο ίδιος ο Σουλτάνος πήγε προσωπικά να πολιορκήσει τη Σκόδρα (1478 - 1479), οι Βενετσιάνοι και οι κάτοικοι της πόλης συνέχισαν την αντίσταση μέχρι την παράδοση τους στους Οθωμανούς με τη Συνθήκη Κωνσταντινούπολης (1479) που ήταν το τέλος του πολέμου. Οι Οθωμανοί στη συνέχεια επιτέθηκαν στην Ουγγαρία αλλά ηττήθηκαν στη μάχη του Μπρίντφιλντ.