cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεσαίωνας
Κλιματική Αλλαγή, Λιμός, Μαύρος Θάνατος και κοινωνικές επιπτώσεις αυτών
Μεγάλες εκτάσεις γης έμειναν με ελάχιστους κατοίκους, με αποτέλεσμα οι γαιοκτήμονες να μην διαθέτουν αρκετούς πρόθυμους καλλιεργητές των εδαφών τους χωρίς να αυξήσουν τις αμοιβές τους. Κατά συνέπεια είδαν τα εισοδήματά τους να μειώνονται δραστικά. Την ίδια στιγμή οι δουλοπάροικοι της Δύσης κατάφεραν να μετατρέψουν την εργασία που στο παρελθόν όφειλαν τους γαιοκτήμονες σε ενοίκια τοις μετρητοίς. Το ποσοστό των δουλοπάροικων μεταξύ του απλού λαού μειώθηκε από το υψηλό 90 στο αρκετά χαμηλότερο 50 τοις εκατό μέχρι το τέλος της περιόδου αυτής. Οι γαίες με χαμηλή απόδοση εγκαταλείφτηκαν και οι επιζώντες επικεντρώθηκαν στις γονιμότερες ζώνες. Ενώ στη δυτική Ευρώπη το σύστημα της φεουδαρχίας παρήκμασε, στην Ανατολή γνώρισε άνθηση καθώς επιβλήθηκε έντονα σε πληθυσμούς που μέχρι τότε απολάμβαναν μεγαλύτερη ελευθερία. Οι ιδιοκτήτες γης από την πλευρά τους ευαισθητοποιήθηκαν περισσότερο στο συμφέρον που μοιράζονταν με τους γείτονές τους και συμμάχησαν προκειμένου να αντλήσουν περισσότερα προνόμια από τους κυβερνώντες.
Οικονομία, εμπόριο και αστική ανάπτυξη
Εν μέρει εξαιτίας της πίεσης των γαιοκτημόνων, οι κυβερνώντες προσπάθησαν να επιβάλουν νομοθετικά μέτρα που θα επανέφεραν τις οικονομικές συνθήκες πριν την εξάπλωση του Μαύρου Θανάτου. Εξαιτίας της έλλειψης εργατικών χεριών τα ημερομίσθια των εργατών αυξήθηκαν στη Δύση, κάτι που αντιμετωπίστηκε από την άρχουσα τάξη με νομοθετικά μέτρα, όπως το Εργατικό Διάταγμα του 1349 στην Αγγλία, το οποίο οριοθετούσε τις εργατικές αμοιβές και τις τιμές των προϊόντων, αποτελώντας την απαρχή του Αγγλικού Εργατικού Δικαίου. Οι συνθήκες αυτές προκάλεσαν εξεγέρσεις όπως η Μεγάλη Ζακερί στη Γαλλία το 1358, η Επανάσταση των Χωρικών στην Αγγλία το 1381, καθώς κι άλλους ξεσηκωμούς στη Φλωρεντία της Ιταλίας, τη Γάνδη και την Μπριζ της Φλάνδρας.
μικρογραφία|240px|αριστερά|Η εκτέλεση ενός από τους πρωτεργάτες της Μεγάλης Ζακερί (1358), χειρόγραφο του 14ου αιώνα.Εμπορική επανάσταση εμφανίστηκε στη Βόρεια Ιταλία του 13ου αιώνα με την πρώτη ανάπτυξη του τραπεζικού συστήματος στην Ιταλία του 13ου αιώνα. Οι επιχειρηματίες του τομέα αυτού, όπως οι Φούγγερ στη Γερμανία, οι Μέδικοι στην Ιταλία και προσωπικότητες όπως ο Ζακ Κερ (πεθ. 1456) στη Γαλλία, συγκέντρωσαν σημαντικές περιουσίες και απέκτησαν μεγάλη πολιτική επιρροή. Η εξάπλωση των τραπεζών συνεχίστηκε και τον 14ο αιώνα, εν μέρει χάρις στις πολλές πολεμικές συγκρούσεις της περιόδου αυτής και τις αυξανόμενες ανάγκες του παπισμού να κυκλοφορεί χρήματα μεταξύ των βασιλείων. Τραπεζικές επιχειρήσεις δάνειζαν χρήματα σε βασιλείς με μεγάλο κίνδυνο, καθώς πολλές χρεοκόπησαν όταν αυτοί αρνήθηκαν να τηρήσουν τις υποχρεώσεις τους.
μικρογραφία|300px|δεξιά|Οι κύριοι εμπορικοί δρόμοι του Ύστερου Μεσαίωνα.Ένα νέο σύστημα χρηματοδότησης επέτρεψε στη Βενετία να απασχολήσει χιλιάδες εργάτες παράγοντας πλεούμενα με ρυθμούς σχεδόν βιομηχανικούς. Στις πόλεις αναπτύχθηκαν συντεχνίες για κάθε επαγγελματικό κλάδο, ενώ διάφοροι οργανισμοί εξασφάλισαν εμπορικά μονοπώλια. Αντίστοιχα, οι εμποροπανηγύρεις παρήκμασαν με τη δημιουργία θαλάσσιων δρόμων μεταξύ της Μεσογείου και της Βόρειας Ευρώπης. Πόλεις όπως η Μπριζ μετατράπηκαν σε οικονομικά κέντρα, όπου έκαναν την εμφάνισή τους τα πρώτα χρηματιστήρια. Στα πλαίσια όλων αυτών το ποσοστό των εγγράμματων μεταξύ των μη-κληρικών ολοένα και αυξανόταν, ενώ οι αστοί ξεκίνησαν να δείχνουν ενδιαφέρον για την ιπποσύνη μιμούμενοι τους ευγενείς.
Μετά τη δραστική μείωση του πληθυσμού που επέφερε ο Μαύρος Θάνατος, ο αστικός πληθυσμός άρχισε να αυξάνεται εντυπωσιακά. Μέχρι το 1500, η Βενετία, το Μιλάνο, η Νάπολη, το Παρίσι και η Κωνσταντινούπολη είχαν να επιδείξουν περισσότερους από 100.000 κατοίκους η καθεμία, ενώ είκοσι ακόμη πόλεις είχαν πληθυσμό που ξεπερνούσε τους 40.000 κατοίκους.
Ισχυροποίηση των Εθνών-Κρατών
μικρογραφία|280px|αριστερά|Η Μάχη του Κρεσύ (1346) σε χειρόγραφο του 1415, Βρετανική Βιβλιοθήκη, Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο.Ο Ύστερος Μεσαίωνας υπήρξε μάρτυρας της ανόδου ισχυρών, χτισμένων γύρω από τη βασιλική εξουσία κρατών-εθνών σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο, ιδίως στην Αγγλία, στη Γαλλία και στα χριστιανικά βασίλεια της ιβηρικής χερσονήσου: Αραγωνία, Καστίλλη και Πορτογαλία. Οι μακρές συγκρούσεις της εποχής αυτής αύξησαν τη βασιλική επιρροή έναντι των τοπικών αρχόντων και μεγάλωσαν την επικράτεια που αυτή κάλυπτε. Ωστόσο, η διεξαγωγή πολέμων απαιτούσε περισσότερους φόρους, καθώς και αύξηση της αποτελεσματικότητας του τρόπου που αυτοί θα συλλέγονταν. Η ανάγκη της διατήρησης της υποστήριξης των βασιλέων από τους φορολογούμενους σήμαινε και την αύξηση των εξουσιών αντιπροσωπευτικών σωμάτων, όπως το Αγγλικό Κοινοβούλιο και οι Γενικές Τάξεις στη Γαλλία.
μικρογραφία|240px|δεξιά|Η [[Ιωάννα της Λωρραίνης (1412-1431) είναι εμβληματική μορφή της ιστορίας της Γαλλίας και Αγία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.]]Σε ολόκληρη τη διάρκεια του 14ου αιώνα, οι Γάλλοι βασιλείς προσπάθησαν να επεκτείνουν την επιρροή τους σε βάρος των τοπικών ευγενών, όμως η απόπειρα απόσπασης από τους Άγγλους των εδαφών που ήλεγχαν στα νοτιοδυτικά της Γαλλίας οδήγησαν στον Εκατονταετή Πόλεμο (1337-1453). Στην αρχή του πολέμου οι Άγγλοι υπό τον Εδουάρδο Γ΄ (κυβ. 1327-1377) και τον γιο του Εδουάρδο, τον Μαύρο Πρίγκιπα (πεθ. 1376), κέρδισαν τις μάχες του Κρεσύ (1346), του Πουατιέ (1356) και του Αζινκούρ (1415), κατέλαβαν την πόλη του Καλαί και πήραν τον έλεγχο πολύ μεγάλου μέρους της Γαλλίας. Οι ζυμώσεις που ακολούθησαν οδήγησαν σχεδόν στην αποσύνθεση του γαλλικού βασιλείου. Στις αρχές του 15ου αιώνα, ωστόσο, η κατάσταση αντιστράφηκε όταν οι στρατιωτικές επιτυχίες της Ιωάννας της Λωρραίνης (πεθ. 1431) προς τα τέλη της δεκαετίας του 1420 έφεραν τη νίκη των Γάλλων απέναντι στους Άγγλους, καθώς και την κατάληψη των τελευταίων αγγλικών κτήσεων στα ηπειρωτικά το 1453 (με εξαίρεση το Καλαί). Το κόστος ήταν, μολαταύτα, δυσβάστακτο καθώς η οικονομική δραστηριότητα είχε πληγεί και ο πληθυσμός της Γαλλίας στο τέλος του πολέμου είχε κατά πάσα πιθανότητα μειωθεί γύρω στο μισό σε σχέση με την αρχή του. Από την άλλη πλευρά, ο πόλεμος είχε σαν αποτέλεσμα την ενδυνάμωση της εθνικής ταυτότητας και των δύο λαών, ενώνοντας τις τοπικιστικές συνειδήσεις σε ένα κοινό εθνικό ιδεώδες. Η σύγκρουση με τη Γαλλία βοήθησε επίσης στην πολιτιστική διαφοροποίηση της Αγγλίας από τη γαλλική κουλτούρα, η οποία και ήταν η επικρατούσα τάση στα βρετανικά νησιά πριν την έναρξη του Εκατονταετούς Πολέμου. Στη διάρκεια του τελευταίου, όπως είναι αναμενόμενο, παρατηρήθηκαν και τεχνολογικές εξελίξεις στον οπλισμό, με το αγγλικό μακρύ τόξο (longbow) να παρουσιάζει μεγάλη αποτελεσματικότητα στα πρώτα χρόνια, για να αποβεί υποδεέστερο των κανονιών προς τα τέλη των συγκρούσεων.
μικρογραφία|250px|αριστερά|Έργο ζωγραφικής του Χένρυ Πέιν (1908) της ιστορικά αποκρυφιστικής σκηνής στον Κήπο του Ναού, από το έργο του [[Ουίλιαμ Σαίξπηρ|Σαίξπηρ «Ερρίκος Στ΄», Μέρος Α΄, όπου οι υποστηρικτές των αντιμαχόμενων παρατάξεων του Πολέμου των Ρόδων επιλέγουν λευκά ή κόκκινα τριαντάφυλλα.]]Η Αγγλία, μετά την ήττα της στον Εκατονταετή Πόλεμο, υπέφερε από ένα μακροχρόνιο εμφύλιο σπαραγμό, γνωστό στους σύγχρονους ιστορικούς με την ονομασία ως Πόλεμος των Ρόδων (1455–1487) ο οποίος τερματίστηκε μόνον όταν ο Ερρίκος Τυδώρ (κυβ. 1485–1509 ως Ερρίκος Ζ΄) ανήλθε στον θρόνο, μετά την καθοριστική νίκη του απέναντι στον Ριχάρδο Γ΄ (κυβ. 1483-1485) στη Μάχη του Μπόσγουορθ το 1485. Η Σκωτία ανεξαρτητοποιήθηκε από τους Άγγλους υπό τον Ροβέρτο Α΄ Μπρους (κυβ. 1306-1329), ο οποίος εξασφάλισε την παπική αποδοχή το 1328. Στα εδαφικά όρια του σημερινού κράτους της Γερμανίας η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία εξακολούθησε να υφίσταται, εντούτοις το γεγονός ότι το στέμμα μεταβιβαζόταν με διαδικασία εκλογής δεν επέτρεψε τη δημιουργία ενός κράτους με επίκεντρο μια ισχυρή δυναστεία. Ακόμη πιο ανατολικά, τα βασίλεια της Πολωνίας, της Ουγγαρίας και της Βοημίας κέρδιζαν ολοένα και περισσότερο σε ισχύ. Στην ιβηρική χερσόνησο τα χριστιανικά έθνη κέρδιζαν όλο και περισσότερα εδάφη από τους Μουσουλμάνους. Η Πορτογαλία επικεντρώθηκε στη δημιουργία θαλασσοκρατορίας τη στιγμή που τα άλλα βασίλεια μαστίζονταν από διάφορες έριδες, κυρίως για θέματα διαδοχής. Η Σκανδιναβία απόλαυσε μια περίοδο σταθερότητας και ενότητας υπό την Ένωση του Κάλμαρ (τέλη 14ου και αρχές 15ου αιώνα), μα διασπάστηκε ξανά μετά τον θάνατο της Μαργαρίτας Α΄ της Δανίας (κυβ. 1387–1412), η οποία κυβερνούσε ενωμένες τη Νορβηγία, τη Δανία και τη Σουηδία. Η ισχυρότερη πολιτική δύναμη στην περιοχή της Βαλτικής Θάλασσας παρέμενε από τον Μέσο Μεσαίωνα η Χανσεατική Ένωση, μια συνομοσπονδία πόλεων-κρατών με εμπορικά συμφέροντα από τη Δυτική Ευρώπη μέχρι τη Ρωσία.
Πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Παρόλο που η Δυναστεία των Παλαιολόγων ανέκτησε την Κωνσταντινούπολη από τους Δυτικοευρωπαίους το 1261, δεν κατόρθωσε ποτέ να επαναφέρει την Αυτοκρατορία στα παλαιά της σύνορα. Ο έλεγχός της περιορίστηκε σε μικρό μόλις τμήμα των Βαλκανίων γύρω από την πρωτεύουσα, στην ίδια την πόλη και σε ορισμένες παραθαλάσσιες περιοχές στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας και του Αιγαίου Πελάγους. Τα εδάφη των Βαλκανίων που στο παρελθόν ανήκαν στους Βυζαντινούς μοιράστηκαν μεταξύ του Βασιλείου της Σερβίας, της Δεύτερης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας και της Δημοκρατίας της Βενετίας. Την εξουσία των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων απείλησε μια νέα φυλή τουρκικής καταγωγής, οι Οθωμανοί, που εδραίωσαν την κυριαρχία τους στην Ανατολία τον 13ο αιώνα. Οι Οθωμανοί εξαπλώθηκαν σταδιακά τον 14ο αιώνα προς την Ευρώπη, υποτάσσοντας τη Βουλγαρία μέχρι το 1366 και καταλαμβάνοντας τη Σερβία μετά την ήττα της στη Μάχη του Κοσσόβου το 1389. Οι Δυτικοί εισάκουσαν εν τέλει τις ικεσίες για βοήθεια των χριστιανικών λαών των Βαλκανίων οργανώνοντας νέα σταυροφορία το 1396. Ισχυρός στρατός εστάλη στη χερσόνησο, για να ηττηθεί ωστόσο στη Μάχη της Νικοπόλεως την ίδια χρονιά. Η ίδια η Κωνσταντινούπολη έπεσε οριστικά στα χέρια των Οθωμανών το 1453 γράφοντας τον επίλογο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μετά από χίλια περίπου χρόνια ιστορίας.
Σχίσμα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
μικρογραφία|400px|δεξιά|Το [[παπικό Παλάτι της Αβινιόν|παπικό ανάκτορο στη γαλλική πόλη Αβινιόν, ένα από τα μεγαλύτερα και σημαντικότερα μεσαιωνικά γοτθικά κτίσματα στην Ευρώπη.]]Στη διάρκεια του ταραγμένου 14ου αιώνα έλαβε χώρα η προσωρινή μεταφορά της παπικής έδρας στην πόλη Αβινιόν της Νότιας Γαλλίας (1305–1378). Η μπερδεμένη αυτή κατάσταση αυτή προέκυψε αρχικά εξαιτίας της σύγκρουσης του Πάπα Βονιφάτιου Η΄ (θητεία 1294-1303) με τον βασιλιά Φίλιππο Δ΄ της Γαλλίας (κυβ. 1285–1314) αναφορικά με τα όρια της παπικής εξουσίας. Στη διάρκεια της περιόδου αυτής - η οποία αποκλήθηκε και Βαβυλώνια Αιχμαλωσία του Παπισμού (αναφορά στη Βαβυλώνια Αιχμαλωσία των Εβραίων) - η Εκκλησία βρισκόταν υπό τον απόλυτο έλεγχο Γαλλικού Στέμματος. Ο Πάπας Γρηγόριος ΙΑ΄ (θητεία 1370-1378) επέλεξε να επιστρέψει στη Ρώμη το 1377, αλλά η πολιτική αστάθεια στην Ιταλία και ο αναμορφωτικός αυταρχισμός του διαδόχου του, Ουρβανού ΣΤ΄ (θητεία 1378-1389) προκάλεσαν το Μέγα Σχίσμα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Το τελευταίο αποτελεί μια περίοδο της εκκλησιαστικής ιστορίας, με διάρκεια από το 1378 μέχρι το 1418, οπότε και συνυπήρχαν δύο ή τρεις αντιμαχόμενοι για το αξίωμα Πάπες, καθέναν από τους οποίους υποστήριζαν για πολιτικούς λόγους και άλλοι συνασπισμοί κρατών. Στις αρχές του 15ου αιώνα, μετά από έναν αιώνα έριδας, οι αξιωματούχοι της Εκκλησίας υπό την αιγίδα του Αυτοκράτορα Σιγισμόνδου (κυβ. 1433–1437) συναντήθηκαν στην Κωνσταντία της Γερμανίας το 1414. Τον επόμενο χρόνο η Σύνοδος αυτή καθαίρεσε τον έναν από τους Πάπες, αφήνοντας πλέον δύο διεκδικητές του θρόνου του Αγίου Πέτρου. Ακολούθησαν κι άλλες καθαιρέσεις, μέχρι που τον Νοέμβριο του 1417 η Σύνοδος αναγόρευσε Πάπα τον Μαρτίνο Ε΄ (θητεία 1417-1431) και το Σχίσμα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας έληξε.
μικρογραφία|220px|αριστερά|Σύναξη Μαγισσών, έργο χαρακτικής του [[Χανς Μπάλντουνγκ Γκριν (1510), Γερμανικό Εθνικό Μουσείο, Νυρεμβέργη, Γερμανία.]]Εκτός από το Μέγα Σχίσμα, η Δυτική Εκκλησία υπέφερε επιπλέον από θεολογικές αποκλίσεις στο επίσημο δόγμα της, μερικές από τις οποίες αντιμετωπίστηκαν και πατάχθηκαν ως αιρέσεις. Ο Τζον Γουάικλιφ (πεθ. 1384), ένας Άγγλος θεολόγος, καταδικάστηκε ως αιρετικός το 1415. Αυτό συνέβη επειδή δίδασκε ότι οι λαϊκοί θα έπρεπε να έχουν το δικαίωμα προσωπικής μελέτης της Βίβλου, αλλά και γιατί διατύπωσε απόψεις για τη Θεία Ευχαριστία που ήταν αντίθετες με τις επίσημες διδαχές της Εκκλησίας. Η διδασκαλία του Γουάικλιφ επηρέασε με τη σειρά της δύο από τις κύριες αιρέσεις του Ύστερου Μεσαίωνα: τον Λολλαρδισμό στην Αγγλία και τον Ουσσιτισμό στη Βοημία. Οι Βοημοί δέχθηκαν επιρροή από τη διδασκαλία του Γιαν Χους, ο οποίος καταδικάστηκε τελικά από τη Σύνοδο της Κωνσταντίας ως αιρετικός και κάηκε στην πυρά το 1415. Οι οπαδοί του, ωστόσο, παρόλο που αποτέλεσαν στόχο διώξεων, συνέχισαν να δραστηριοποιούνται για πολλά χρόνια, ξεπερνώντας το χρονικό πλαίσιο του Μεσαίωνα. Άλλες κατηγορίες για αίρεση φαίνεται πως ήταν ψευδείς με κρυφά οφέλη για τους κατηγόρους, όπως για παράδειγμα οι κατηγορίες εναντίον των Ναϊτών. Αυτές οδήγησαν στη διάλυση του Τάγματος το 1312 και στον διαμοιρασμό του τεράστιου υλικού πλούτου του μεταξύ του Γάλλου Βασιλιά Φιλίππου Δ΄ και των Ιωαννιτών Ιπποτών.
Η Εκκλησία υπό τον Πάπα αποσαφήνισε περισσότερο την έννοια της μετουσίωσης στη διάρκεια του Ύστερου Μεσαίωνα, υποστηρίζοντας ότι μόνο οι κληρικοί θα έπρεπε να έχουν πρόσβαση στον οίνο της Θείας Ευχαριστίας. Κατά συνέπεια μεγάλωσε η απόσταση που χώριζε τους κληρικούς από τους λαϊκούς. Οι τελευταίοι συνέχισαν, ωστόσο, να λαμβάνουν μέρος σε προσκυνήματα, να λατρεύουν τα ιερά λείψανα και να πιστεύουν στη δύναμη του Διαβόλου. Μυστικιστές όπως ο Διδάσκαλος Έκχαρτ (πεθ. 1327) ή ο Θωμάς α Κέμπις (πεθ. 1471) συνέγραψαν κείμενα μέσω των οποίων προέτρεπαν τους απλούς ανθρώπους να επικεντρώνονται στην εσωτερική τους πνευματικότητα, προετοιμάζοντας τον δρόμο για την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση. Εκτός από τον μυστικισμό εξαπλώθηκε επίσης η δεισιδαιμονία, με την Εκκλησία να συνηγορεί μέχρι τα τέλη του 15ου αιώνα στον λαϊκίστικο φόβο κατά των μαγισσών καταδικάζοντας επίσημα μάγισσες το 1484 και δημοσιεύοντας το 1486 το Malleus Maleficarum, ένα αλφαβητάρι για τους επίδοξους κυνηγούς μαγισσών.
Λόγιοι, εκπαίδευση, γραμματεία και εξερευνήσεις
μικρογραφία|300px|δεξιά|Αίθουσα διδασκαλίας στο [[Πανεπιστήμιο της Μπολόνια κατά τον 14ο αιώνα, από το Liber ethicorum des Henricus de Alemannia.]] Στη διάρκεια του Ύστερου Μεσαίωνα εξαπλώθηκε ένα ρεύμα αντίδρασης προς τη μέχρι τότε επικρατούσα τάση του σχολαστικισμού. Πρωτεργάτες του κινήματος αυτού ήταν ο Σκωτσέζος Τζον Ντανς (πεθ. 1308) και ο Άγγλος φραγκισκανός μοναχός Γουλιέλμος του Όκαμ (πεθ. περ. 1348). Οι δύο λόγιοι διαφωνούσαν με την ανάμειξη της λογικής σκέψης και της θρησκευτικής πίστης. Ο Όκαμ επέμενε στην άποψη ότι η ανεξαρτησία της λογικής από την πίστη θα επέτρεπε τον διαχωρισμό της Επιστήμης από τη Θεολογία και τη Φιλοσοφία. Σε ό,τι αφορά τη νομική επιστήμη, ο ρωμαϊκός νόμος απέκτησε βαρύτητα σε τομείς που μέχρι τότε κυριαρχούσε το εθιμικό δίκαιο. Εξαίρεση στην εξέλιξη αυτή αποτέλεσε η Αγγλία, όπου το εθιμικό δίκαιο (common law) παρέμεινε ισχυρό. Νέα νομοθετικά έργα έλαβαν χώρα σε κράτη όπως η Καστίλλη, η Πολωνία και η Λιθουανία.
Η εκπαίδευση εξακολουθούσε να επικεντρώνεται γύρω από τη διαμόρφωση των μελλοντικών μελών του κλήρου. Η βασική εκπαίδευση στη γραφή, στην ανάγνωση και στην αριθμητική λάμβανε χώρα στο οικογενειακό περιβάλλον ή υπό την εποπτεία του τοπικού ιερέα. Ωστόσο η μελέτη των πιο εκλεπτυσμένων αντικειμένων του trivium (γραμματική, ρητορική και διαλεκτική) πραγματοποιούταν στα εκπαιδευτικά ιδρύματα των καθεδρικών ναών ή στα πανεπιστήμια των αστικών κέντρων τα οποία πλήθυναν. Επίσης αυξήθηκαν σε αριθμό οι εμπορικές σχολές και κάποιες ιταλικές πόλεις διέθεταν περισσότερες από μία. Μια νέα τάση ήταν η αυξανόμενη χρήση της καθομιλουμένης γλώσσας στη γραμματεία, με χαρακτηριστικά παραδείγματα συγγραφείς όπως ο Δάντης (πεθ. 1321), ο Πετράρχης (πεθ. 1374) και ο Βοκάκιος (πεθ. 1375) στην Ιταλία, ο Τζέφρι Τσώσερ (πεθ. 1400) και ο Ουίλιαμ Λάνγκλαντ (πεθ. περ. 1386) στην Αγγλία και οι Φρανσουά Βιγιόν (πεθ. 1464) και Κριστίν ντε Πιζάν (πεθ. περ. 1430) στη Γαλλία. Τα συγγράμματα θρησκευτικού περιεχομένου αποτελούσαν και την πλειοψηφία των εκδοθέντων έργων ωστόσο, παρόλο που μεγάλο μέρος τους γραφόταν στη λατινική γλώσσα, αυξήθηκε η ζήτηση βίων αγίων και λατρευτικών κειμένων από τους λαϊκούς στην καθημερινή και ευρέως κατανοητή γλώσσα. Την εξάπλωση του φαινομένου βοήθησε το κίνημα Devotio Moderna και ο σχηματισμός της Αδελφότητας της Κοινής Ζωής, καθώς και το έργο Γερμανών μυστικιστών όπως ο Μάιστερ Έκχαρτ και ο Γιοχάνες Τάουλερ (πεθ. 1361). Την περίοδο αυτή παρουσίασε άνθηση και το θέατρο με ποικιλία θεμάτων, αν και η πλειοψηφία ήταν θρησκευτικού υπόβαθρου. Παρουσιάζονταν λαϊκά έργα με κωμικό θέμα αλλά κυρίως τα λειτουργικά δράματα που αργότερα εξελίχθηκαν στα «μυστήρια» ή «θαύματα» και στις «ηθικές αλληγορίες».
μικρογραφία|200px|αριστερά|Η πρώτη σελίδα του πρώτου τόμου της [[Βίβλος|Βίβλου του Γουτεμβέργιου που τυπώθηκε περίπου το 1455. Τα διακοσμητικά έγχρωμα αρχικά φιλοτεχνήθηκαν εκ των υστέρων με το χέρι.]]μικρογραφία|230px|δεξιά|Μοντέλο [[καραβέλας, το είδος πλοίου που χρησιμοποίησαν οι Πορτογάλοι στα εξερευνητικά τους ταξίδια. Μπορούσε να φιλοξενήσει εικοσαμελές περίπου πλήρωμα.'']]Προς το τέλος του Μεσαίωνα, η εφεύρεση της τυπογραφίας γύρω στο 1450 οδήγησε στην εγκαθίδρυση εκδοτικών οίκων σε ολόκληρη την Ευρώπη, διευκολύνοντας τη μαζική παραγωγή και τη διάδοση συγγραμμάτων και ιδεών. Το ποσοστό των εγγράμματων αυξήθηκε σε σχέση με το παρελθόν αν και με τα σύγχρονα δεδομένα παρέμενε πολύ χαμηλό: μόλις ένας στους δέκα άνδρες και μία στις εκατό γυναίκες υπολογίζεται πως γνώριζε ανάγνωση το 1500.
Ήδη από τα τέλη του 13ου αιώνα, οι Ευρωπαίοι εξερευνητές όπως ο Ενετός Μάρκο Πόλο (πεθ. 1324) αναζήτησαν νέους εμπορικούς δρόμους προς την Ασία. Το κίνητρο του πλουτισμού και της απόκτησης προϊόντων από την Άπω Ανατολή, των οποίων την προμήθεια ήλεγχαν μέχρι τότε οι Άραβες μονάρχες και η Βενετία, έδωσαν την ώθηση αναζήτησης νέων τρόπων παράκαμψης του μονοπωλίου αυτού. Με σημείο εκκίνησης τις αρχές του 15ου αιώνα, οι χώρες της ιβηρικής χερσονήσου χρηματοδότησαν ταξίδια εξερευνητικού σκοπού πέρα από τα όρια της ευρωπαϊκής ηπείρου. Ο Πρίγκιπας της Πορτογαλίας, Ερρίκος ο Θαλασσοπόρος (πεθ. 1460) οργάνωσε αποστολές που ανακάλυψαν τα Κανάρια Νησιά, τις Αζόρες και το Πράσινο Ακρωτήριο. Η δημιουργία αξιόπιστων και ανθεκτικών τύπων καραβιών, όπως η καραβέλα, επέτρεψε στους εξερευνητές να πραγματοποιήσουν περισσότερο φιλόδοξες διαδρομές. Μετά τον θάνατο του Ερρίκου, ο Βαρθολομαίος Ντιάζ (πεθ. 1500) περιέπλευσε το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας το 1486 και ο Βάσκο ντα Γκάμα (πεθ. 1524) περιέπλευσε την Αφρική μέχρι την Ινδία το 1498. Τις επιτυχίες των Πορτογάλων έσπευσαν να μιμηθούν κι άλλες χώρες. Οι ισπανικές μοναρχίες της Καστίλλης και της Αραγωνίας χρηματοδότησαν το 1492 το ταξίδι του Γενοβέζου Χριστόφορου Κολόμβου (πεθ. 1506) που άνοιξε τον δρόμο για την εξερεύνηση της αμερικανικής ηπείρου. Το αγγλικό στέμμα, την εποχή του Ερρίκου Ζ΄, χρηματοδότησε το 1497 το ταξίδι του Τζον Κάμποτ (πεθ. 1498) που έφτασε στο νησί Κέιπ Μπρετόν της σημερινής Νέας Σκωτίας στις καναδικές ακτές.
Πρόοδος τεχνολογίας και στρατιωτικής πρακτικής
μικρογραφία|190px|αριστερά|Αγροτικές εργασίες στο ημερολόγιο του μηνός Ιουνίου, από το [[Βιβλίο των Ωρών του Δούκα του Μπερύ (15ος αιώνας).]] Μια από τις κύριες εξελίξεις στη σφαίρα των στρατιωτικών επιχειρήσεων της ύστερης μεσαιωνικής περιόδου ήταν η ολοένα και αυξανόμενη χρήση του πεζικού και του ελαφριού ιππικού. Οι Άγγλοι οργάνωσαν επίσης σώματα τοξοτών, άλλες χώρες ωστόσο δεν στάθηκε εφικτό να οργανώσουν κάτι ανάλογο με την ίδια επιτυχία. Οι τεχνίτες εξακολούθησαν να πειραματίζονται στους τρόπους βελτίωσης της αμυντικής πανοπλίας, ως απάντηση στο ολοένα και πιο αποτελεσματικό τόξο-βαλλίστρα, αλλά και στην ανάπτυξη πυροβόλων όπλων χειρός. Επιπροσθέτως, κέρδισαν σε δημοφιλία τα δόρατα και άλλα είδη λόγχης, ιδίως ανάμεσα στους στρατιώτες του φλαμανδικού και του ελβετικού πεζικού. Η στρατιωτική τακτική εξελίχθηκε περαιτέρω με την εμφάνιση μισθοφορικών σωμάτων, όπως ήταν για παράδειγμα οι κοντοττιέροι στις ιταλικές πόλεις-κράτη. Αντίστροφα, την περίοδο αυτή έκαναν την εμφάνισή τους και τα πρώτα μόνιμα επαγγελματικά σώματα στρατού, όπως ήταν οι γαλλικές compagnies d'ordonnance (προφορά: κομπανί ντ’ ορντονάνς).
Στην αγροτική παραγωγή παρατηρήθηκε προτίμηση προς την εκτροφή προβάτων που διέθεταν μαλλί με μακριές ίνες, το οποίο επέτρεπε την κατασκευή ισχυρότερων νημάτων. Μια άλλη σημαντική εξέλιξη στη νηματουργία ήταν η αντικατάσταση της παραδοσιακής ρόκας από την ανέμη, η οποία τριπλασίασε την παραγωγή σε σχέση με τη χειρονακτική μέθοδο. Μια λιγότερο εξεζητημένη καινοτομία, η οποία είχε ωστόσο σημαντικό αντίκτυπο στην καθημερινή ζωή, ήταν η χρήση των κουμπιών στα ενδύματα που επέτρεψε την καλύτερη εφαρμογή τους. Οι ανεμόμυλοι έγιναν παραγωγικότεροι με την εμφάνιση του μύλου-πύργου, που επέτρεπε το πάνω τμήμα του να στρέφεται προς οποιαδήποτε κατεύθυνση τύγχανε να φυσά ο άνεμος. Η υψικάμινος έκανε την εμφάνισή της περίπου το 1350 στη Σουηδία, αυξάνοντας την ποσότητα του παραγόμενου σιδήρου και βελτιώνοντας την ποιότητά του. Ο πρώτος νόμος ευρεσιτεχνίας εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στη Βενετία το 1447, προστατεύοντας τα δικαιώματα των εφευρετών στις ανακαλύψεις τους.
Όψιμη μεσαιωνική τέχνη και αρχιτεκτονική
μικρογραφία|320px|δεξιά|«Η Σταύρωση», λεπτομέρεια από τον άμβωνα του Αγίου Ανδρέα στην [[Πιστόια, έργο του Τζιοβάνι Πιζάνο (περ. 1300).]]Το τελευταίο στάδιο της ευρωπαϊκής μεσαιωνικής ιστορίας αντιστοιχεί πολιτισμικά στο Τρετσέντο και στην Πρώιμη Αναγέννηση της ιταλικής τέχνης, παρόλο που η Βόρεια Ευρώπη και η Ισπανία συνέχισαν να χρησιμοποιούν παραλλαγές του γοτθικού ύφους, ολοένα και πιο περίτεχνου καθώς ο 15ος αιώνας βρισκόταν σε εξέλιξη. Ο Διεθνής Γοτθικός Ρυθμός ήταν η επικρατούσα τάση στις ευρωπαϊκές αυλές στις δεκαετίες λίγο πριν και λίγο μετά το 1400, παράγοντας αριστουργήματα όπως το εικονογραφημένο χειρόγραφο γνωστό ως «Très Riches Heures du Duc de Berry». Σε ολόκληρη την ήπειρο η κοσμική τέχνη συνέχισε να εξαπλώνεται τόσο σε ποσότητα όσο και σε ποιότητα. Τον 15ο αιώνα η κοινωνική τάξη των εμπόρων της Ιταλίας και της Φλάνδρας ήταν ο βασικός χρηματοδότης μιας πλούσιας παραγωγής έργων, παραγγέλνοντας για παράδειγμα προσωπικά πορτραίτα-ελαιογραφίες, καθώς και πληθώρα πολυτελών αντικειμένων όπως κοσμήματα, κασετίνες από ελεφαντόδοντο, περίτεχνα μπαούλα και πορσελάνινα αγγεία. Παρόλο που οι βασιλείς ήταν οι ιδιοκτήτες τεράστιων συλλογών από πιατικά και παρόμοια αντικείμενα, ελάχιστα σώζονται στις μέρες μας. Επίσης αναπτύχθηκε η ιταλική μεταξουργία, σε τέτοιο βαθμό ώστε οι Εκκλησίες και οι ευγενείς της Δύσης δεν ήταν πλέον υποχρεωμένοι να βασίζονται στα είδη εισαγωγής από τον βυζαντινό και τον ισλαμικό κόσμο. Στη Γαλλία και τη Φλάνδρα η ύφανση εντυπωσιακών ταπισερί, όπως η «Η Λαίδη και ο Μονόκερος», αποτέλεσαν ουσιαστικά μια προσοδοφόρα βιομηχανία ειδών πολυτελείας.
μικρογραφία|320px|αριστερά|«Η Αποκαθήλωση» (περ. 1435), λάδι σε πλαίσιο βελανιδιάς, έργο του Ροχίρ φαν ντερ Βάιντεν. [[Μουσείο ντελ Πράδο, Μαδρίτη, Ισπανία.'']]Οι εκτενείς συνθέσεις γλυπτών στις προσόψεις των πρωτογοτθικών ναών έδωσαν την πρωτοκαθεδρία στον πλούσιο εσωτερικό διάκοσμο, καθώς τα ταφικά μνημεία έγιναν περίτεχνα. Άλλα στοιχεία, όπως οι άμβωνες για παράδειγμα, συχνά λαξεύονταν με εντυπωσιακά γλυπτά όπως ο Άμβωνας του Αγίου Ανδρέα της Πιστόια από τον Τζιοβάνι Πιζάνο (πεθ. 1315). Τα ζωγραφισμένα ή σκαλισμένα σε ξύλο έργα για Άγιες Τράπεζες έγιναν σύνηθες φαινόμενο, ιδίως σε ναούς που περιελάμβαναν πολλά μικρότερα πλευρικά παρεκκλήσια. Η Πρώιμη Ζωγραφική των Κάτω Χωρών, που είχε να επιδείξει μεγάλους καλλιτέχνες όπως ο Γιαν βαν Άικ (πεθ. 1441) και ο Ροχίρ φαν ντερ Βάιντεν (πεθ. 1464), ανταγωνιζόταν εκείνη της Ιταλίας, όπως και τα εικονογραφημένα χειρόγραφα της Βόρειας Ευρώπης, τα οποία κατά τον 15ο αιώνα άρχισαν να συλλέγονται εκτενώς από τις ανώτερες κοινωνικές τάξεις. Οι τελευταίες επίσης παρήγγειλαν βιβλία κοσμικής θεματολογίας, ιδίως ιστορικά. Από το 1450 περίπου και μετά, τα τυπωμένα βιβλία έγιναν πολύ δημοφιλή, αν και δεν ήταν προσιτά οικονομικά σε όλους. Κυκλοφόρησαν περίπου 30.000 διαφορετικές εκδόσεις αρχέτυπων, βιβλία δηλαδή που τυπώθηκαν στα χρόνια πριν το 1501, ενώ πλέον τα εικονογραφημένα χειρόγραφα ζητούσαν μόνο οι βασιλείς και ελάχιστοι άλλοι. Πολύ μικρά έργα χαρακτικής, σχεδόν όλα θρησκευτικού περιεχομένου, μπορούσαν να αγοραστούν ακόμη κι από χωρικούς σε τμήματα της Βόρειας Ευρώπης από τα μέσα του 15ου αιώνα και μετά. Ακριβότερα κομμάτια απευθύνονταν στους πιο εύπορους πολίτες, με ποικιλία θεμάτων. Στη Μουσική, η πολυφωνική Νέα Τέχνη (ars nova) που αντιπροσωπεύεται κυρίως από Γάλλους δημιουργούς, όπως οι Φιλίπ ντε Βιτρύ (πεθ. 1361) και Γκιγιώμ ντε Μασώ (πεθ. 1377), αντικατέστησε την Παλαιά Τέχνη (ars antiqua) την οποία χαρακτήριζε το cantus planus.
Σύγχρονη προσέγγιση από τους μελετητές
Η περίοδος του Μεσαίωνα συχνά υποτιμάται ως «εποχή της αμάθειας και των προλήψεων» οπότε οι άνθρωποι τοποθετούσαν «τον λόγο των θρησκευτικών αρχών πάνω από την προσωπική εμπειρία και τη λογική σκέψη». Η προσέγγιση αυτή είναι κατάλοιπο τόσο της Αναγέννησης όσο και του Διαφωτισμού, όταν οι λόγιοι συνήθιζαν να υπογραμμίζουν την αντίθεση της δικής τους σκεπτόμενης κουλτούρας με εκείνη των προκατόχων τους. Οι λόγιοι της Αναγέννησης υποστήριζαν ότι ο Μεσαίωνας ήταν μια περίοδος παρακμής από τον υψηλό πολιτισμό του κλασικού κόσμου. Από την πλευρά τους οι λόγιοι του Διαφωτισμού, που έθεταν τη λογική σε υψηλότερο βάθρο από την πίστη, αντιμετώπιζαν τον Μεσαίωνα ως εποχή αμάθειας και προλήψεων.
Άλλοι μελετητές, ωστόσο, αντικρούουν ότι η λογική απολάμβανε μεγάλης εκτίμησης στη διάρκεια του Μεσαίωνα. Ο ιστορικός της Επιστήμης Έντουαρντ Γκραντ γράφει: «Αν ποτέ εκφράστηκαν [στη διάρκεια του 18ου αιώνα] επαναστατικές λογικές σκέψεις, αυτό στάθηκε μόνο εφικτό επειδή η μακρά μεσαιωνική παράδοση εδραίωσε τη χρήση της λογικής ως μια από τις σημαντικότερες ανθρώπινες δραστηριότητες». Επίσης, αντίθετα με την αντίληψη που επικρατεί μέχρι και τις μέρες μας, ο Ντέιβιντ Λίντμπεργκ γράφει ότι: «ο λόγιος του όψιμου Μεσαίωνα σπάνια βίωνε την καταπιεστική εξουσία της Εκκλησίας και θεωρούσε τον εαυτό του ελεύθερο (ιδίως σε ό,τι αφορά τις φυσικές επιστήμες) να ακολουθήσει τη λογική και την παρατήρηση όπου αυτές τον οδηγούσαν».
Η υποτίμηση της εποχής επίσης αντανακλάται σε μερικές πολύ συγκεκριμένες αντιλήψεις. Μια εσφαλμένη αντίληψη, η οποία πηγάζει από τον 19ο αιώνα και παραμένει μέχρι σήμερα πολύ διαδεδομένη, είναι ότι οι άνθρωποι τον Μεσαίωνα πίστευαν ότι η Γη είναι επίπεδη. Αυτό είναι αναληθές, καθώς οι διδάσκαλοι στα μεσαιωνικά πανεπιστήμια συχνά προσέφεραν επιχειρήματα υπέρ του γεγονότος ότι η Γη είναι σφαιρική. Οι Λιντμπεργκ και Ρόλαντ Νάμπερς, μελετητές της περιόδου, επισημαίνουν ότι «μετά βίας υπήρχε κάποιος Χριστιανός λόγιος τον Μεσαίωνα που δεν αναγνώριζε τη σφαιρικότητα της Γης και που δεν γνώριζε κατά προσέγγιση την περιφέρειά της». Άλλες παρανοήσεις όπως «η Εκκλησία απαγόρευε τις νεκροψίες και τον διαμελισμό σωμάτων στη διάρκεια του Μεσαίωνα», «η εξάπλωση του Χριστιανισμού αποτελείωσε την αρχαία επιστήμη», «η μεσαιωνική Εκκλησία υπονόμευσε την ανάπτυξη της φυσικής φιλοσοφίας», όλες αναφέρονται από το Νάμπερς ως παραδείγματα μύθων που μέχρι σήμερα πολλοί θεωρούν ιστορικές αλήθειες, παρόλο που η σύγχρονη ιστορική έρευνα δεν τις υποστηρίζει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή ιστορία
Γοδεφρείδος Β΄ Βιλλεαρδουίνος
Πρώτα χρόνια
Ο πατέρας του ήταν ένας από τους ηγέτες της Δ΄ Σταυροφορίας (1199) και είχε ακολουθήσει την κατάκτηση του μεγαλύτερου τμήματος της Πελοποννήσου από τους Λατίνους. Ο ίδιος είχε κληρονομήσει το πριγκιπάτο της Αχαΐας μετά τον θάνατο του πρώτου πρίγκιπα Γουλιέλμου Α΄ Σαμπλίτη. Ο νέος πρίγκιπας κάλεσε αμέσως στην Πελοπόννησο τη σύζυγό του Ελισάβετ και τον γιο τους Γοδεφρείδο από την Καμπανία· η οικογένεια εγκαταστάθηκε σε κάστρα στη Σπάρτη και στην Καλαμάτα. Ο νεαρός Γοδεφρείδος νυμφεύτηκε την Αγνή ντε Κουρτεναί (1217), κόρη του Λατίνου αυτοκράτορα Πέτρου Β΄ από τον Οίκο του Κουρτεναί, πλάγιο κλάδο του Οίκου των Καπετιδών. Ο Γοδεφρείδος Β΄ διαδέχθηκε τον πατέρα του σε ηλικία 35 ετών και είχε στην διάθεση του 80 ιππότες, που ζούσαν πολυτελή ζωή χάρη στη γενναιοδωρία του.
Άνοδος στον θρόνο
Πριν την άνοδό του στην ηγεμονία, είχε προηγηθεί η πτώση του Βασιλείου της Θεσσαλονίκης (1224). Αυτό έφερε σύγκρουση ανάμεσα στην κεντρική Λατινική αυτοκρατορία και τα Σταυροφορικά κράτη της Πελοποννήσου. Ο Βυζαντινός "αυτοκράτορας" της Θεσσαλονίκης Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας ηττήθηκε τον Απρίλιο του 1240 στην Μάχη της Κλοκοτνίτσας από τον Βούλγαρο τσάρο Ιβάν Ασέν Β΄ και αυτή η ήττα ανακούφισε τον Γοδεφρείδο Β΄ από τον κίνδυνο να αποκτήσει ο Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας μεγάλη ισχύ. Ο Γοδεφρείδος Β΄ είχε καλές σχέσεις με τους Έλληνες γείτονες, που έφεραν ειρήνη και ευημερία στο πριγκιπάτο. Έστελνε συχνά απεσταλμένους στις αυλές των βαρόνων, για να τους πληροφορήσει για τον τρόπο διακυβέρνησης και τους τρόπους να υποτάξουν τους επαναστάτες.
Προς τους Έλληνες υπηκόους του ο Γοδεφρείδος φέρθηκε με σύνεση και διπλωματικότητα και, ακολουθώντας το παράδειγμα του πατέρα του, απάλλαξε τον κατώτερο ορθόδοξο κλήρο από τους φόρους. Τον Ιούλιο του 1237 παραχώρησε στο Τευτονικό Τάγμα ένα νοσοκομείο στην Ανδραβίδα.
Σύγκρουση με την εκκλησία
Στα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησής του συγκρούστηκε με την Καθολική εκκλησία. Έκτισε το φρούριο Χλεμούτσι κοντά στη Γλαρέντζα και μεγάλωσε σημαντικά τα εδάφη του Πριγκιπάτου επεκτείνοντάς το μέχρι την Εύβοια. Είχε υποτελείς του τον Μιχαήλ Δούκα του Δεσποτάτου της Ηπείρου και τον Παλατινό Κόμητα της Κεφαλληνίας και Ζακύνθου Ματθαίο Α΄ Ορσίνι. Τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησής του διαταράχθηκαν από τη ρήξη του με τον Λατινικό κλήρο της Πελοποννήσου. Ο Γοδεφρείδος επικαλέστηκε την άρνησή τους να τον βοηθήσουν στην ολοκλήρωση της κατάκτησης της Πελοποννήσου και έτσι δήμευσε τα εκκλησιαστικά κτήματα. Με τα χρήματα που συγκέντρωσε, έκτισε το μεγάλο φρούριο Χλεμούτσι (στο σημερινό Κάστρο της Ηλείας) κοντά στη Γλαρέντζα (τη σημερινή Κυλλήνη). Για αυτήν του την πράξη ο Γοδεφρείδος αφορίστηκε από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Το 1223, όμως, ο πάπας Ονώριος Γ΄ αναίρεσε τον αφορισμό και ο Γοδεφρείδος συμβιβάστηκε με τον κλήρο, που απαλλάχθηκε από κάθε φόρο. Ο ηγεμόνας κράτησε τους θησαυρούς και την κινητή περιουσία της εκκλησίας, αλλά ο ίδιος και οι βαρόνοι του αναλάμβαναν την υποχρέωση να πληρώνουν 1.000 υπέρπυρα κάθε χρόνο στον κλήρο.
Πόλεμοι με την Αυτοκρατορία της Νίκαιας
Οι μεγάλες οικονομικές δυνατότητες τού επέτρεψαν να στείλει χρήματα στον Ιωάννη του Μπριέν συμβασιλέα και κηδεμόνα του Βαλδουίνου Β΄ της Κωνσταντινούπολης. Ο Αυτοκράτορας της Νίκαιας Ιωάννης Γ´ Δούκας Βατάτζης και ο Ιβάν Ασέν Β΄ της Βουλγαρίας, αφού συμφώνησαν να κυριεύσουν τη Λατινική αυτοκρατορία και να μοιράσουν τα εδάφη, επιτέθηκαν στην Κωνσταντινούπολη. Τότε ο Γοδεφρείδος Β΄ έστειλε υπέρ του Ιωάννη του Μπριέν 100 ιππότες, 300 πολιορκητές και 500 τοξότες και με την βοήθεια στόλου από τη Γένοβα, τη Βενετία και την Πίζα απέκρουσαν επιτυχώς την πολιορκία και έδιωξαν τους Έλληνες (1236). Ως ανταμοιβή για τις πολύτιμες υπηρεσίες του, ο αυτοκράτορας τού πρόσφερε την επικυριαρχία τού Δουκάτου του Αρχιπελάγους, της Εύβοιας και της μαρκιωνίας της Βοδονίτσας. Τόση ήταν η φήμη και η αίγλη που απέκτησε ο ηγεμόνας της Αχαΐας, ώστε ο Δεσπότης της Ηπείρου Μιχαήλ Β΄ Κομνηνός Δούκας, καθώς και ο Ιταλός Παλατινός Κόμης της Κεφαλληνίας και Ζακύνθου Ματθαίος Α΄ Ορσίνι έγιναν εκούσια υποτελείς του. Ο Αυτοκράτορας της Νίκαιας επιτέθηκε ξανά στην Κωνσταντινούπολη (1238) και ο Γοδεφρείδος Β΄, σε συμμαχία με τους Βενετούς, πήγε άλλη μία φορά να την υπερασπιστεί. Την επόμενη χρονιά δήλωσε την επιθυμία του να συμμετέχει σε Σταυροφορία που ανακήρυξε ο επικυρίαρχος του Θεοβάλδος Β΄ της Καμπανίας, αλλά ο Πάπας Γρηγόριος Θ΄ του ζήτησε να υπερασπιστεί την Κωνσταντινούπολη από τους Έλληνες. Ο πάπας προχώρησε περισσότερο: τού έδωσε απαλλαγή για τους όρκους που είχε πάρει για τη συμμετοχή του σε Σταυροφορία στους Αγίους Τόπους, υπό τον όρο να υποστηρίξει δυναμικά την Λατινική αυτοκρατορία. Το 1243 κυκλοφόρησαν ψευδείς πληροφορίες, ότι πέθανε ο κουνιάδος του Βαλδουίνος Β΄ της Κωνσταντινούπολης. Ο Γοδεφρείδος πήγε αμέσως στην Κωνσταντινούπολη, για να γίνει κηδεμόνας και να υπερασπιστεί τα κληρονομικά δικαιώματα τού ανιψιού του Φιλίππου του Κουρτεναί.
Διαδοχή
Ο Γοδεφρείδος Β΄ πέθανε το 1246 και τάφηκε στην μονή της εκκλησίας του Αγίου Ιακώβου στην Ανδραβίδα. Τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Γουλιέλμος Β΄, ο κορυφαίος πρίγκιπας της Αχαΐας.
Με τη σύζυγό του Αγνή των Καπετιδών-Κουρτεναί, κόρη του Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης Πέτρου, δεν απέκτησε απογόνους.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πρίγκιπες της Αχαΐας Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι Κατηγορία:Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Βαρωνία των Καλαμών Κατηγορία:Οίκος των Βιλλεαρδουίνων
Αλφόνσο Κάνο
Ο Γκιγιέρμο Λεόν Βάργας Σαένς (Alfonso Cano, 22 Ιουλίου 1948 - 4 Νοεμβρίου 2011), ευρύτερα γνωστός με το όνομα Αλφόνσο Κάνο, ήταν ο διοικητής της ένοπλης ομάδας των Επαναστατικών Ένοπλων Δυνάμεων της Κολομβίας (Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia, FARC). Διαδέχτηκε στην ηγεσία της οργάνωσης τον ιδρυτή της, Μανουέλ Μαρουλάντα Βέλες (πραγματικό όνομα: Πέδρο Αντόνιο Μαρίν, γνωστός και ως «Tirofijo») τον Μάρτιο του 2008 και παρέμεινε στην ηγεσία της μέχρι τον θάνατό του από τον εθνικό Στρατό της Κολομβίας, το Νοέμβριο του 2011.
Πρώτα χρόνια
Γεννημένος σε μια μεσοαστική οικογένεια στην Μπογκοτά, ο Αλφόνσο Κάνο ξεκίνησε τις σπουδές του στην ανθρωπολογία στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Κολομβίας το 1968 , όπου έγινε μέλος και ηγέτης της Κομμουνιστικής Νεολαίας. Εκεί ήρθε σε γνωριμία με μέλη του FARC, οι οποίοι τον κάλεσαν πολλές φορές να μιλήσει για το μαρξισμό σε αντάρτες της οργάνωσης. Ο Κάνο θα εγκαταλείψει, τελικά, το πανεπιστήμιο και θα συμμετάσχει στην ομάδα, με σκοπό να αφοσιωθεί στον πολιτικό ακτιβισμό. Ιδεολογικά είχε περιγραφεί ως σκληροπυρηνικός, έχοντας την πεποίθηση ότι οι ιδέες του και η πλευρά του θα επικρατούσε τελικά.
Συμμετοχή στον FARC
Ο Κάνο πιστεύεται πως εντάχθηκε στο FARC κατά τα τέλη του 1970. Ανέβηκε γρήγορα στις τάξεις του, δουλεύοντας πλάι στον συν-ιδρυτή της οργάνωσης και ιδεολογικό επικεφαλής της, Χάκομπο Αρένας. Ο κύριος ρόλος του ήταν αρχικά να λειτουργεί ως ένα είδος πολιτικού επίτροπου για το αστικό δίκτυο των ανταρτών στη Μπογκοτά, ενώ το 1978 διορίστηκε επικεφαλής των οικονομικών για την Κεντρική Ανώτατη Διοίκηση. Ένα ένταλμα έρευνας στο διαμέρισμά του, όπου ζούσε με την πρώτη του γυναίκα (Μαρία Εουχένια) και τον γιό του (Φεδερίκο), έληξε με τη σύλληψή του, το 1981, και τη φυλάκιση του στο Σωφρονιστικό κατάστημα La Modelo, στο οποίο ίδρυσε μια βιβλιοθήκη. Απελευθερώθηκε το 1982, ως αποτέλεσμα της αμνηστίας που προσέφερε η κυβέρνηση του Προέδρου Μπελισάριο Μπετανκούρ.
Σύντομα κινήθηκε προς τα βουνά για να ενταχθεί στους στρατιώτες των ανταρτών, αλλά αντί για ενεργό συμμετοχή του στις πολεμικές δραστηριότητες, στάλθηκε στο Κάσα Βέρδε (Casa Verde), την έδρα της διοίκησης του FARC, στη Λα Ουρίμπε (Meta), όπου αναγνωρίστηκε ως διανοητής και, ως εκ τούτου, έλαβε μέρος σε μια σειρά διαλόγων για την ειρήνη με την κυβέρνηση. Ο κύριος ρόλος του ήταν να ενθαρρύνει την ανάπτυξη της Coordinadora Guerrillera Simón Bolívar, ένα κίνημα με σκοπό την ένωση όλων των ανταρτών που δρούσαν στην Κολομβία εκείνη την περίοδο. Με την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού στην Ευρώπη το 1989, ο Κάνο υποστήριξε ότι το σοβιετικό μοντέλο είχε αποτύχει και πως το FARC θα πρέπει να αναπτύξει ένα δικό του πρότυπο με βάση εθνικές ιδέες, παραδειγματική φυσιογνωμία των οποίων ήταν ο Σιμόν Μπολίβαρ.
Μετά το θάνατο του Αρένας το 1990, ο Κάνο έγινε μέλος της επταμελούς Γραμματείας που καθοδηγούσε την ομάδα. Παρέμεινε ως ο δεύτερος στην ιεραρχία για περίπου δύο δεκαετίες και ως ο κύριος πολιτικός ιδεολόγος της οργάνωσης. Ήταν επικεφαλής των διαπραγματεύσεων κατά τη διάρκεια των αποτυχημένων ειρηνευτικών συνομιλιών της περιόδου 1991-1992. Ωστόσο, είχε μικρό ρόλο στον διάλογο των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων την περίοδο 1999-2002 μεταξύ του FARC και της κυβέρνησης του Αντρές Παστράνα. Ο ίδιος ο Παστράνα, μάλιστα, είχε δηλώσει πως ο Κάνο ποτέ δεν παρακολούθησε τις ειρηνευτικές συνομιλίες. Το 2000, ο Κάνο ίδρυσε και έγινε ο ηγέτης του Μυστικού Κομμουνιστικού Κόμματος Κολομβίας (Partido Comunista Clandestino Colombiano).
Ηγέτης του FARC
Στις 26 Μαρτίου 2008, ο Μανουέλ Μαρούλντα Βέλες, ο ιδρυτής και ηγέτης του FARC, πεθαίνει από καρδιακή προσβολή και ο Κάνο αναλαμβάνει εκτελών χρέη διοικητή της οργάνωσης. Κατά τη διάρκεια του ίδιου μήνα άλλα δύο μέλη της Γραμματείας, οι Ραούλ Ρέγιες και ο Ιβάν Ρίος, σκοτώθηκαν σε μάχη. Τον Ιούλιο του 2008, ο κολομβιανός στρατός κατάφερε να απελευθερώσει, με την «Επιχείρηση Ζακ», δεκαπέντε σημαντικά πρόσωπα που το FARC κρατούσε ομήρους, συμπεριλαμβανομένης και της πολιτικού Ίνγριδ Μπετανκούρ που είχε απαχθεί το 2002, εξασθενώντας έτσι περαιτέρω τη θέση των ανταρτών.
Θάνατος
Το 2008 η εφημερίδα El Tiempo ανέφερε ότι στρατεύματα επιτέθηκαν κατά θέσεων όπου βρισκόταν ο Κάνο, και ότι ήταν πολύ πιθανόν να είχε τραυματιστεί κατά τη διάρκεια επίθεσης με ελικόπτερα στις 21 Φεβρουαρίου. Αυτή η επίθεση έλαβε χώρα στα σύνορα της Τολίμα και και του Βάγιε ντελ Κάουκα, υπό άσχημες καιρικές συνθήκες.
Στις 4 Νοεμβρίου 2011, ο Κάνο σκοτώθηκε σε πυροβολισμούς δυνάμεων του Στρατού της Κολομβίας, σε επιχείρηση στο νοτιοδυτικό τμήμα της Κάουκα, η οποία έλαβε την ονομασία «Επιχείρηση Οδυσσέας». Ο πρόεδρος Χουάν Μανουέλ Σάντος επιβεβαίωσε το θάνατό του στην τηλεόραση, υποστηρίζοντας ότι ο Κολομβιανός στρατός επέφερε στο FARC «το μεγαλύτερο χτύπημα στην ιστορία» της οργάνωσης των ανταρτών. Ο θάνατος του ηγέτη του FARC ήρθε μήνες αφότου αποφάσισε την απομάκρυνσή του από την βάση του στο νότιο τμήμα της Τολίμα, ακολουθώντας έκτοτε τις ένοπλες ομάδες του FARC. Το FARC ανταποκρίθηκε αρνητικά στην έκκληση του Σάντος να καταθέσει τα όπλα, λέγοντας ότι θα συνεχίσει τον αγώνα του ενάντια στην κυβέρνηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κολομβιανοί
Concorde New Horizons
thumb|280px|Το λογότυπο της Concorde New Horizons. Η Concorde New Horizons είναι εταιρεία θεάματος ασχολούμενη κυρίως με την παραγωγή και διανομή ταινιών χαμηλού προϋπολογισμού. Η Concorde ξεκίνησε το 1983 όταν ο Ρότζερ Κόρμαν ένωσε την New Horizons με την Concorde. Η εταιρία είναι τώρα γνωστή ως New Horizons Picture Corp.
Καμπάνα του Αγγέλου
Η καμπάνα του Αγγέλου (γερμ. Angelusglocke) είναι η ένατη καμπάνα στον καθεδρικό ναό της Κολωνίας. Κατασκευάστηκε στο πρώτο ήμισυ του 14ου αιώνα από κάποιον άγνωστο κωδωνοποιό. Είναι μια από τις αρχαιότερες καμπάνες της Μητρόπολης της Κολωνίας.
Ιστορική αναδρομή
Πιθανόν να κατασκευάστηκε το 1322. Αρχικά ήταν αναρτημένη στον πύργο της σκεπής, και αργότερα μεταφέρθηκε στο κωδωνοστάσιο του νότιου πύργου, όπου λειτουργούσε ως ρολόι κάθε ώρα. Χτυπούσε επίσης την ώρα της προσευχής του Αγγέλου, που γίνεται κάθε πρωί, μεσημέρι και βράδυ. Αργότερα μεταφέρθηκε ξανά στον πύργο της σκεπής, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα.
Επιγραφή
† EN • CELVM • MATRE • QVEM • TERRA •PARIT • SINE •PATRE • PANIS • MONSTRATUR • DEVS • EST • CARO • VIVA • LEVATVR
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καμπάνες Κατηγορία:Κολωνία
American Doll Posse
Θεματολογία
Κατά τη διάρκεια της προηγούμενης της περιοδείας και σε διάφορες συνεντεύξεις καθώς προωθούσε το «A Piano», η Έιμος αποκάλυψε λεπτομέρειες για το νέο άλμπουμ της, το «American Doll Posse». Η πρώτη συνέντευξη στην οποία η Έιμος σχολίασε σε βάθος το άλμπουμ δημοσιεύτηκε στο Διαδίκτυο στις 12 Μαρτίου, στην ιστοσελίδα του κιθαρίστα και δημοσιογράφου Πωλ Τίνγκεν. Η συνέντευξη εξηγούσε πολλά για το θεματικό πυρήνα του άλμπουμ και τα νοήματα πίσω από αυτό.
Posse είναι μια ομάδα από κοπέλες που όλες αποτελούν alter egos για την Έιμος. Τα ονόματά τους είναι Santa, Clyde, Isabel, Tori και Pip. Στις 23 Μαρτίου 2007, το toriamos.com εξέδωσε ένα audio clip από την Έιμος, αναφέροντας πως καθεμιά από αυτούς τους χαρακτήρες έχει το δικό της ιστολόγιο στο Διαδίκτυο το οποίο και ενθάρρυνε τους θαυμαστές της να ανακαλύψουν.
Πριν την κυκλοφορία του άλμπουμ, η Έιμος είχε κάνει διάφορα σχόλια σχετικά με το πως επρόκειτο να βγάλει μια «γυναίκα πολεμίστρια» και πως το άλμπουμ θα ήταν πολύ διαφορετικό από όλα τα προηγούμενα. Επίσης είχε δηλώσει πως θα είναι στη φύση του πολιτικό:
"«Το κύριο μήνυμα του νέου μου άλμπουμ είναι: το πολιτικό είναι προσωπικό. Αυτό σε αντιπαραβολή με την παλαιά φεμινιστική δήλωση πως το προσωπικό είναι πολιτικό. Γνωρίζω πως έχει ειπωθεί ότι είναι σωστό και με τους δύο τρόπους, μα πρέπει να αντιστραφεί. Πρέπει να σκεφτούμε με τον τρόπο αυτό. Τώρα επεξεργάζομαι θέματα που δεν θα μπορούσα να έχω αγγίξει στα είκοσί μου. Με το «Little Earthquakes» επεξεργάστηκα πιο προσωπικά θέματα. Μα αν πρόκειται να είσαι αμερικανίδα γυναίκα το 2007 με πραγματική αντίληψη του τι συμβαίνει, πρέπει να δείξεις θάρρος, και πρέπει να γνωρίζεις πως κάποιος άνθρωποι δεν θέλουν να το αντικρίσουν». "
American Doll Posse
Το "American Doll Posse" που εμφανίζεται στον τίτλο αποτελείται από πέντε διαφορετικούς θηλυκούς χαρακτήρες τους οποίους η Έιμος ανέπτυξε γύρω από τα 20 κομμάτια του άλμπουμ. Καθένας αντικατοπτρίζει και μια διαφορετική πτυχή του χαρακτήρα της καλλιτέχνιδας.
"«Αυτό που ήθελα να πω στις άλλες γυναίκες ήταν πως έχουν τη δική τους εκδοχή τμηματοποιημένου θηλυκού που μπορεί να είναι καταπιεσμένος μέσα τους. Για πολλά χρόνια ήμουν μια εικόνα: αυτό δεν είναι απαραίτητα ποια είμαι εξ ολοκλήρου. Έκανα κάποιες επιλογές και αυτό δεν σημαίνει πως αυτές οι επιλογές είναι η όλη ιστορία. Πιστεύω ότι αυτές οι γυναίκες μού δείχνουν πως δεν εξερεύνησα ειλικρινείς επεκτάσεις του εαυτού μου οι οποίες είναι τώρα τόσο πραγματικές όσο και η κοκκινομάλλα». "
Ιστολόγια
Ως μέρος της εκστρατείας προώθησης του άλμπουμ, μια σειρά από ιστολόγια (blogs) γραμμένα από κάθε χαρακτήρα κυκλοφόρησαν στο Διαδίκτυο τα οποία και ενθαρρύνθηκαν οι θαυμαστές της Έιμος να ανακαλύψουν. Σε συνέντευξη της η καλλιτέχνιδα ανέφερε πως τα ιστολόγια θα είναι διαθέσιμα μέχρι και το Δεκέμβρη του 2007.
Τα Μουσικά Κομμάτια
Όλα τα τραγούδια γράφτηκαν και ερμηνεύτηκαν από την Τόρι Έιμος.
Το άλμπουμ όπως και τα περισσότερα της Έιμος είναι γνωστό για τη συλλογή του από B-Sides. Το ένα μπορεί να βρεθεί στην περιορισμένης κυκλοφορίας έκδοση του άλμπουμ, ενώ τα άλλα δύο είναι διαθέσιμα μέσω διάφορων ηλεκτρονικών καταστημάτων σαν ψηφιακά downloads. Τα τρία τελευταία κομμάτια του άλμπουμ, τα «Posse Bonus», «Smokey Joe», και «Dragon», επρόκειτο αρχικά να κυκλοφορήσουν ως B-Sides αλλά τελικά αποφασίστηκε πως θα συμπεριληφθούν επισήμως στα τραγούδια του άλμπουμ.
Ηχογράφηση
Έχοντας κάνει προεργασία στο γράψιμο τραγουδιών κατά τη διάρκεια της πεντάμηνης περιοδείας της την άνοιξη και το καλοκαίρι του 2005, και επιπλέον δουλειά μετά το τέλος της περιοδείας, οι ηχογραφήσεις ξεκίνησαν τον Ιούνιο του 2006 στο προσωπικό στούντιο της Έιμος στο σπίτι της στην Κορνουάλη της Αγγλίας. Στο μπάσο ήταν ο Τζον Έβανς και στα ντραμς ο Ματ Τσάμπερλαιην. Ταυτόχρονα εκτελούσε και την προώθηση στην αγορά της συλλογής της με τίτλο «A Piano: The Collection». Η μίξη ολοκληρώθηκε τους δύο πρώτους μήνες του 2007 και το όνομα ανακοινώθηκε στον τύπο στις 20 Φεβρουαρίου.
Κυκλοφορία
Το τραγούδι «Big Wheel» κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ ως πρώτο single. Ωστόσο απορρίφτηκε από διάφορους ραδιοφωνικούς σταθμούς επειδή η συντομογραφία MILF επαναλαμβάνεται στη γέφυρα του τραγουδιού. Παρά το γεγονός αυτό το τραγούδι είχε μεγάλη επιτυχία στην εναλλακτική ραδιοφωνία για ενηλίκους. Το «Bouncing Off Clouds» ακολούθησε ως πρώτο single για το ευρωπαϊκό κοινό και δεύτερο για το αμερικανικό.
Όπως όλες οι κυκλοφορίες της καλλιτέχνιδας με την Epic Records, το American Doll Posse κυκλοφόρησε και σε περιορισμένη έκδοση περιλαμβάνοντας δύο βίντεο (ένα που αφορούσε τα παρασκήνια της φωτογράφησής της και ένα επιπλέον κομμάτι με τίτλο «My Posse Can Do»), ένα μεγαλύτερο βιβλιαράκι και πέντε κάρτες, μία για κάθε κοπέλα. Το iTunes προσέφερε ένα δωρεάν μπόνους μουσικό κομμάτι με τίτλο «Miracle» και έναν κωδικό συναυλίας Ticketmaster σε όποιον έκανε προ – παραγγελία του άλμπουμ. Το Borders προσέφερε ένα μουσικό κομμάτι με τίτλο «Drive All Night» σε όποιον αγόραζε την κανονική έκδοση του άλμπουμ, ενώ το Target μια αφίσα με τα πέντε κορίτσια.
Περιοδεία
Η πρώτη εμφάνιση της Έιμος μπροστά σε κοινό με το νέο υλικό της έλαβε χώρα στις 10 Απριλίου 2007 στο Βερολίνο της Γερμανίας, όπου και ερμήνευσε έξι κομμάτια στο πιάνο: τα «Silent All These Years» και «Leather» από το «Little Earthquakes» του 1992, καθώς και τέσσερα τραγούδια από το νέο άλμπουμ, τα «Velvet Revolution», «Father's Son», «Beauty of Speed» και «Almost Rosey».
Η περιοδεία μαζί με το συγκρότημά της ξεκίνησε στις 28 Μαΐου 2007 στη Ρώμη, στην Ιταλία. Το ευρωπαϊκό κομμάτι ολοκληρώθηκε στην πόλη Ρα’ ανάνα, του Ισραήλ στις 21 Ιουλίου 2007. Ένας από τους σταθμούς ήταν και η Ελλάδα τον Ιούλιο, στα πλαίσια του πρώτου FlyBEEyond Festival. Το αυστραλιανό κομμάτι της περιοδείας ξεκίνησε στις 10 Σεπτεμβρίου και διήρκεσε μέχρι το τέλος του μήνα, και κατόπιν ακολούθησε το κομμάτι της Βόρειας Αμερικής που ξεκίνησε στις 9 Οκτωβρίου και ολοκληρώθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 2007 στο Λος Άντζελες των ΗΠΑ.
Η Έιμος ξεκινούσε κάθε συναυλία μεταμφιεσμένη σε κάποιο από τα alter ego της, προτού επιστρέψει στον εαυτό της για τα υπόλοιπα δύο τρίτα της συναυλίας. Υπήρξαν μονάχα δύο εξαιρέσεις.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δισκογραφία της Tori Amos Κατηγορία:Άλμπουμ του 2007
Λαοδίκη (αποσαφήνιση)
Λαοδίκη είναι ένα αρχαίο ελληνικό γυναικείο όνομα. Με αυτό είναι γνωστές οι παρακάτω:
Διάφορα
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Εκλογές στην Ουρουγουάη
Εκλογές στην Ουρουγουάη  διεξάγονται σε ένα πολίτευμα προεδρικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, όπου ο Πρόεδρος της Ουρουγουάης είναι τόσο αρχηγός του κράτους όσο και της κυβέρνησης, αλλά και σε ένα πολύμορφο πολυκομματικό σύστημα. Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση. Τη νομοθετική εξουσία έχουν τόσο η κυβέρνηση όσο και οι δύο βουλές της Γενικής Συνέλευσης της Ουρουγουάης. Η δικαστική εξουσία είναι ανεξάρτητη από την εκτελεστική και τη νομοθετική.
2009
Eκλογές διεξήχθησαν το 2009. Στις εκλογές αυτές η ψηφοφορία ήταν υποχρεωτική και η συμμετοχή διαμορφώθηκε στο 89,9%. Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, στις 25 Οκτωβρίου 2009, ο πρώην αντάρτης Χοσέ Μουχίκα από το αριστερό Ευρύ Μέτωπο (προσκείμενος στην κυβέρνηση) έλαβε 47,5% των ψήφων έναντι 28,5% για τον πρώην πρόεδρο Αλμπέρτο Λακάγιε του Εθνικού Κόμματος (συντηρητικός). Ο τρίτος υποψήφιος, Πέδρο Μπορδαμπέρρι, του Κόμματος Κολοράδο πήρε 17%. Ο δεύτερος γύρος των προεδρικών εκλογών διεξήχθη στις 29 Νοεμβρίου και τελικός νικητής αναδείχθηκε ο Μουχίκα, με ποσοστό 51%-52% των ψήφων σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις έξω από τα εκλογικά κέντρα, έναντι 44-45% για τον Λακάγιε. Η ορκωμοσία του στο ύπατο αξίωμα ορίστηκε για την 1η Μαρτίου του 2010. Στις βουλευτικές εκλογές, που διεξήχθησαν μαζί με τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, το φιλοκυβερνητικό Ευρύ Μέτωπο κέρδισε 47,96% και 50 επί συνόλου 99 εδρών στη Βουλή των Αντιπροσώπων και 16 έδρες επί συνόλου 30 στη Γερουσία, το Εθνικό Κόμμα πήρε 29% και από έδρες 30 και 9 αντίστοιχα, ενώ το Κόμμα Κολοράδο 17 και 5.