cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φριλιγκιάνικα Κυθήρων
Aρχιτεκτονική
Ένας περίπατος στα δρομάκια και στις γειτονιές του χωριού κρύβει ευχάριστες εκπλήξεις  για τον επισκέπτη.Υπάρχουν  κτίρια μονώροφα ,διώροφα ,εξαιρετικά δείγματα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής των Κυθήρων με πολλές επιρροές από την Κρήτη και την Πελοπόννησο όπως καμάρες, λουλουδιέρες ή αλτάνες που στηρίζονται σε πέτρινα φουρούσια  , σπεντόνια (τόξα) κατασκευασμένα από ντόπιο πωρόλιθο εντός των κτιρίων και σε αύλιους χώρους , τα οποία εκτός από διακοσμητικά στοιχεία είχαν πρακτική αξία αφού εξαιτίας της ημικυκλικής τους κατασκευής μπορούσαν να σηκώσουν  μεγάλο βάρος μεταφέροντας την πίεση των δομικών υλικών της στέγης ενός κτιρίου στα πλάγια, όμορφες είσοδοι με τον τύπο του τοξωτού ανοίγματος από πωρόλιθο περιμετρικά ξύλινων θυρών που οδηγούν σε ιδιαίτερα φροντισμένες αυλές και κήπους μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα. .Τέλος υπάρχουν οι πεζούλες έξω ακριβώς από τις εισόδους των σπιτιών, πέτρινες κατασκευές που είχαν τη χρήση του καθίσματος και αποτελούσαν αγαπημένο χώρο συγκέντρωσης και κουβεντούλας των γειτόνων τα απογεύματα και τα βράδια  του καλοκαιριού.
Στο χωριό μπορεί κάποιος να θαυμάσει ένα εξαιρετικής τέχνης και κατασκευής λιθόστρωτο που ευτυχώς έχει διατηρηθεί και έχει αναπαλαιωθεί με εξαιρετική φροντίδα από τους ιδιοκτήτες του .Η τέχνη του λιθόστρωτου είναι πανάρχαια και ανάγεται στα χρόνια των Ρωμαίων. Τα λιθόστρωτα αποτελούν  εξαιρετικά καλαίσθητες κατασκευές με τεράστια καλλιτεχνική αξία ,αλλά ταυτόχρονα και πολύ λειτουργικές χρησιμοποιώντας ντόπιες πέτρες φυτεμένες στο έδαφος χωρίς τσιμέντο που απορροφούσαν πλήρως τα όμβρια ύδατα .Τα λιθόστρωτα που συναντώνται σε αρκετούς οικισμούς του νησιού είναι  υπέροχα δείγματα πολιτιστικής κληρονομιάς του τόπου αυτού και πρέπει να διατηρηθούν. μικρογραφία|Τυπικές παραδοσιακές διώροφες κατοικίες στο χωριό Φριλιγκιάνικα Κυθήρων με τα τοξωτά ανοίγματα από πωρόλιθο και τις λουλουδιέρες
Μοζέ (Αρχιεπίσκοπος της Ρουέν)
Ο Μοζέ, (Mauger de Rouen) διετέλεσε Αρχιεπίσκοπος της γαλλικής πόλης Ρουέν από το 1037 - 1355.
Γεννήθηκε γύρω στο 1019 κοντά στη Διέππη. Ήταν ο νεότερος γιος του Ριχάρδου Β' δούκα της Νορμανδίας και της δεύτερης συζύγου του Παπίας του Ενβερμέ. Ο Mώγκερ ανατράφηκε στο αβαείο του Φεκάμπ ως εξέχον μέλος της οικογένειας των δουκών, μερικοί από τους οποίους ήταν αργότερα ανοικτά εχθρικοί στην ανάληψη του δούκα Γουλιέλμου Β΄. Με το τέλος του θείου του Ροβέρτου Αρχιεπισκόπου της Ρουέν το 1037, ο Μοζέ, που ήταν μόλις 18 ετών, επιλέχθηκε για να τον διαδεχθεί.
Τον διαδέχθηκε ο Μαυρίλιος.
Σπύρος Περιστέρης (ιεροψάλτης)
Ο Σπυρίδων Περιστέρης (1913-1998) ήταν Έλληνας ιεροψάλτης.
Γεννήθηκε τον Μάιο του 1913 στην Ροδοδάφνη Αιγιαλείας ως το μικρότερο τέκνο μιας πολύτεκνης οικογένειας. Μεγάλωσε μέσα σε μουσικό κλίμα καθώς στο σπίτι του ο πατέρας του Δημήτριος, ιατροφιλόσοφος στο επάγγελμα, ήταν επίσης και γνώστης μουσικής κι ιδιαίτερα της βυζαντινής. Οι πρώτοι του διδάσκαλοι, εκτός από τον πατέρα του, υπήρξαν ο Θεόδωρος Βλάχος και ο διαπρεπής μουσικολόγος Κωνσταντίνος Ψάχος. Αποφοιτώντας από το γυμνάσιο μεταβαίνει στην Αθήνα προκειμένου να σπουδάσει νομική στο πανεπιστήμιο και μετά από δύο χρόνια με προτροπή του πατέρα του να αλλάξει κλάδο και να ακολουθήσει την μουσικολογία και την λαογραφία όπως εξάλλου ήταν και το όνειρο του ιδίου. Κατά την χρονική περίοδο 1930-1934 φοίτησε στη σχολή βυζαντινής μουσικής του Ωδείου Αθηνών με καθηγητή τον Νικόλαο Παππά, όπως επίσης διδάχτηκε από τον Φιλοκτήτη Οικονομίδη θεωρητικά, αρμονία καθώς επίσης τέσσερα χρόνια φωνητικά στο ωδείο Αθηνών ως υπότροφος. Δίδαξε τρία χρόνια στη Μαράσλειο ακαδημία. Από το 1937 έως και το τέλος της ζωής του υπήρξε καθηγητής βυζαντινής μουσικής στο ωδείο Αθηνών αναδεικνύοντας πολλούς άριστους μαθητές. Ως καθηγητής υπηρέτησε σε πολλά γυμνάσια από το 1936-1951. Είχε ιδιαίτερη επίδοση στο δημοτικό τραγούδι για το οποίο έκανε μεγάλη έρευνα γυρίζοντας τα χωριά της χώρας και μαθαίνοντας τραγούδια έθιμα των τόπων, έτσι με αυτήν την αφορμή εξέδωσε το βιβλίο του με τίτλο "Δημοτικά τραγούδια Ηπείρου και Μωρηά". Διατέλεσε Πρωτοψάλτης στους Ιερούς Ναούς Αγίου Ανδρέου Αιγίου, Αγίου Νικολάου Γηροκομείου Αθηνών, Αγίου Δημητρίου Πλάκας, Αγίου Γερασίμου Πολυκλινικής Αθηνών και Αγίας Βαρβάρας Ψυχικού. Από το 1951 ανέλαβε Πρωτοψάλτης στον ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών έως και την ημέρα του θανάτου του στις 14 Σεπτεμβρίου 1998. Ήταν νυμφευμένος με την Ιωάννα, με την οποία απέκτησαν δύο κόρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες ψάλτες
Τζερμανιάνο
Το Τζερμανιάνο (ιταλικά: Germagnano) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Όμιλος ARAG
thumb|"ARAG Tower" στην έδρα της εταιρίας, στο Düsseldorf της Γερμανίας thumb|Ο Όμιλος ARAG αντιπροσωπεύεται σε 14 ευρωπαϊκές χώρες ([[Βέλγιο, Γερμανία, Ελλάδα, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Νορβηγία, Σουηδία, Αυστρία, Πορτογαλία, Μεγάλη Βρετανία, Ελβετία, Σλοβενία, Ισπανία) αλλά και στις Η.Π.Α.]]
Η ARAG Group είναι διεθνής ασφαλιστικός όμιλος. Η ονομασία ARAG είναι ακρωνύμιο των λέξεων "Allgemeine Rechtsschutz-Versicherungs – Anon. Gesellschaft". Η έδρα του ομίλου βρίσκεται στο Ντίσελντορφ - Μερζενμπρόιχ (Mörsenbroich) της Γερμανίας και στεγάζεται στο κτήριο ARAG Tower.
Αναφέρεται ως η μεγαλύτερη οικογενειακή ασφαλιστική επιχείρηση με χαρτοφυλάκιο ύψους 7,1 εκατομμυρίων συμβολαίων, στην εταιρική χρήση 2016.
Ιστορία
Μετά την επέκταση της ασφάλισης της Νομικής Προστασίας πέρα από τα όρια των Ι.Χ. αυτοκινήτων (1949),  η εταιρεία  επεκτείνεται (1962)  και σε άλλα τμήματα της ασφαλιστικής βιομηχανίας όπου η επιχειρηματική ιδέα της ασφάλισης Νομικής Προστασίας απολαμβάνει εκτενή προβολή.
Ο Όμιλος ARAG εισήλθε στον τομέα των ασφαλειών ζωής το 1965 και εξέδωσε τα πρώτα ασφαλιστήρια συμβόλαια υγείας το 1985, έχοντας μέχρι τότε απορροφήσει και άλλες ασφαλιστικές εταιρείες σε αυτόν τον τομέα. Οι επιχειρήσεις του τομέα αυτού έχουν έδρα το Μόναχο, που είναι η δεύτερη γερμανική  έδρα  της ARAG Group.
Η συνεχής ανάπτυξη του ομίλου έχει πραγματοποιηθεί μέσω της μετατροπής της ARAG σε μια Ευρωπαϊκή Εταιρεία (SE) ​​από το Δεκέμβριο του 2011. O όμιλος ARAG αποτελεί τη πρώτη δύναμη σε ασφάλιστρα στον κλάδο της Νομικής Προστασίας παγκοσμίως, έχοντας την πρώτη θέση στην καλύτερη εξάδα του κόσμου.
Το 2001 ο Όμιλος ARAG αποκτά τη νέα εταιρική έδρα του, πού βρίσκεται στο  ιδιόκτητο κτήριο - ARAG Tower - του Ντίσελντορφ-Mörsenbroich της Γερμανίας, σχεδιασμένο από τον Λόρδο Νόρμαν Φόστερ (Norman Foster) και την εταιρεία αρχιτεκτονικής και πολεοδομικού σχεδιασμού  του Ντίσελντορφ RKW Rhode Kellermann Wawrowsky.
Ο όμιλος είναι ενεργός χορηγός πολλών συλλόγων και ενώσεων, κυρίως στο Ντίσελντορφ, για πολλά χρόνια.
ARAG Ελλάδας
Στην Ελλάδα η ARAG λειτουργεί ως υποκατάστημα της γερμανικής ARAG και δραστηριοποιείται με επιτυχία από το 1972. Τα κεντρικά γραφεία βρίσκονται στην Αθήνα και έχει υποκαταστήματα στην Θεσσαλονίκη και στην Πάτρα.
Σήμερα η ARAG Ελλάδος εκτός από τα βασικά της προγράμματα, προσφέρει και πληθώρα άλλων υπηρεσιών και ασφαλιστικών προγραμμάτων. Ωστόσο, ως πλέον διαδεδομένο προϊόν της στη χώρα παραμένει η νομική προστασία οχήματος και οδηγού.
Η έννοια της Νομικής Προστασίας, για ένα εξειδικευμένο ασφαλιστή όπως η ARAG, είναι να αναλαμβάνει κατά είδος κάλυψης και τύπο συμβολαίου την πληρωμή των δικηγορικών εξόδων και αμοιβών αλλά και των δικαστικών δαπανών που είναι αναγκαία προκειμένου ο ασφαλισμένος να διεκδικεί ή να υπερασπίζεται τον εαυτό του στα ποινικά δικαστήρια και σε κάθε περίπτωση να προφυλάσσει τα έννομα συμφέροντα του.
Πηγές
Κατηγορία:Ασφαλιστικές εταιρίες Κατηγορία:Επιχειρήσεις της Γερμανίας
Παλάτι Ουρούσκι
Το Παλάτι Ουρούσκι (πολωνικά: Pałac Uruskich) είναι ιστορικό κτίριο που βρίσκεται στην οδό Κρακόφσκιε Πσεντμιέστσιε στη Βαρσοβία της Πολωνίας.
Ιστορία
Παλαιότερα, στη θέση του σημερινού παλατιού βρισκόταν ένα μπαρόκ παλάτι που χτίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1830 και του 1840, που αποδόθηκε στον αρχιτέκτονα Γιαν Ζίγκμουντ Ντέιμπελ, έναν καστελάνο της Κρακοβίας υπό τον Στανίσουαφ Πονιατόφσκι, πατέρα του Βασιλιά Στανίσουαφ Αύγουστου Πονιατόφσκι. Ήταν εδώ που ο Στανίσουαφ Αύγουστος έμαθε ότι είχε εκλεγεί βασιλιάς της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Το παλάτι άλλαξε χέρια αρκετές φορές. Το 1843 έγινε ιδιοκτησία του Σεβέριν Ουρούσκι, στρατάρχη των ευγενών του κυβερνείου της Βαρσοβίας, ενός μυστικού συμβούλου και δημάρχου της Αυτοκρατορικής Αυλής. Ο Ουρούσκι επέλεξε να κατεδαφίσει το παλάτι για να ανοίξει ο δρόμος για ένα νέο κτίριο.
Το έργο ανατέθηκε από τον αρχιτέκτονα Άντζεϊ Γκουόνσκι, ο οποίος έδωσε στο νέο κτίριο το αναγεννησιακό αρχιτεκτονικό του στυλ. Οι κατασκευαστικές εργασίες διήρκεσαν από το 1844 έως το 1847. Κατά τα έτη 1893-1895 το παλάτι ανακαινίστηκε υπό τη διεύθυνση του Γιούζεφ Χους, ο οποίος έχτισε ένα νέο εξώστη στα βόρεια του. Το παλάτι κάηκε κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Βαρσοβίας. Μετά το 1947, το παλάτι έγινε ιδιοκτησία του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας. Το ανοικοδομημένο παλάτι (1948-1951) τροποποιήθηκε, δηλαδή χωρίς πύλη εισόδου στα βόρεια του. Επί του παρόντος, το παλάτι στεγάζει τη Σχολή Γεωγραφίας και Περιφερειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλάτια στη Βαρσοβία Κατηγορία:Σρουντμιέστσιε (Βαρσοβία)
Τζαλιόνε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Κάρστεν Βάρχολμ
Ο Κάρστεν Βάρχολμ (Karsten Warholm, γεννήθηκε 28 Φεβρουαρίου 1996) είναι Νορβηγός αθλητής του στίβου. Είναι κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ στα 400 μέτρα με εμπόδια από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο το 2021, όπου κατέκτησε και το χρυσό μετάλλιο.
Καριέρα
Γεννήθηκε στο Ουλσταινβίκ, στα βόρεια της Νορβηγίας. Κέρδισε 8 χρυσά μετάλλια στο Νορβηγικό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2013. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 στα 400 μέτρα με εμπόδια. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 ήταν χρυσός στα 400 μέτρα με εμπόδια. Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 ήταν επίσης 1ος στο ίδιο αγώνισμα.
Κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2019 στα 400 μέτρα, ισοφαρίζοντας το Ευρωπαϊκό ρεκόρ με 45,05 δευτερόλεπτα. Στο Diamond League του Όσλο το 2019, κατέρριψε το ρεκόρ Ευρώπης με 47.33 δευτερόλεπτα, στα 400 μέτρα με εμπόδια. Μετά από λίγες μέρες, κατέρριψε πάλι το Ευρωπαϊκό ρεκόρ, με χρόνο 47,12, στο Diamond League του Λονδίνου. Στη Ζυρίχη κατέρριψε ξανά και για τρίτη φορά το Ευρωπαϊκό ρεκόρ, κατεβαίνοντας τα 47 δευτερόλεπτα, και με 46,92 έγινε ο δεύτερος καλύτερος αθλητής βάσει επίδοσης στο αγώνισμα, με διαφορά 6 εκατοστών του δευτερολέπτου από τον δεύτερο Ράι Μπέντζαμιν. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 υπερασπίστηκε τον τίτλο του κατακτώντας για δεύτερη φορά το χρυσό μετάλλιο στα 400 μέτρα με εμπόδια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νορβηγοί αθλητές του στίβου Κατηγορία:Νορβηγοί αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Εμποδιστές Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Νορβηγικού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου
Το μαύρο τριαντάφυλλο (ταινία)
Το μαύρο τριαντάφυλλο ("The black rose") είναι ταινία της 20th Century Fox 1950, η οποία σχεδιάστηκε εν μέρει για να είναι η συνέχεια από  προηγούμενη ταινία με τίτλο Ο πρίγκιπας των αλεπούδων  1949, γυρισμένη με τους  ίδιους πρωταγωνιστές, Τάιρον Πάουερ και ο Όρσον Γουέλς και σε σκηνοθεσία Ενρίκου Κινγκ, και είναι ελεύθερη απόδοση του βιβλίου του Σάμουελ Σελαμπάργκερ.
Υπόθεση
Η υπόθεση, τοποθετείται  στην Αγγλία του Δεκάτου τρίτου αιώνα αφηγείται την ιστορία ενός ευγενή Σάξονα, του Βολταίρου του Γκέρνυ, ο οποίος, αφού προσπάθησε να  καθοδηγήσει μια εξέγερση ενάντια στους Νορμανδούς κατακτητές της πατρίδας του, αναγκάστηκε να φύγει, αναζητώντας την τύχη του στην Άπω Ανατολή, παρέα με τον φίλο και σύντροφο του  στις περιπέτειες Τριστάνο.
Κατά την διάρκεια του οδοιπορικού τους οι δύο τους γνωρίζονται με τον Μπαγιάν, μεγαλομανή άρχοντα και γνώστη του πολέμου της Ανατολής, και ο Γουόλτερ ερωτεύεται την κόρη του δεσπότη αυτού, την όμορφη Μαρία  (χαρακτήρα που εμπνέει τον τίτλο της ταινίας). Αναγκασμένοι να φύγουν, οι δύο τους φτάνουν στην Κίνα, όπου λαμβάνουν ένα τέτοιο καλωσόρισμα που δεν έιναι  σε θέση να εγκαταλείψουν τους οικοδεσπότες τους.
Στο μεταξύ, ο Γουόλτερ θα εξοικειωθεί με πολλές από τις τεχνικές και τις  επιστημονικές καινοτομίες του κινεζικού πολιτισμού, από τον οποίο θα θησαυρίσει. Με το που καταφέρνουν να ξεφύγουν από τους οικοδεσπότες τους, οι δύο φίλοι θα  επιστρέφουν στην πατρίδα, όπου αρχικά θα κατηγορηθούν  από τον Εδουάρδο Ι, λόγω της συμμετοχής τους στην αντι-νορμανδική επανάσταση. Ωστόσο, στη συνέχεια, χάρη και στις πολλές ανακαλύψεις τις οποίες έφερε ο Βολταίρος (ανάμεσα στις οποίες και το μπαρούτι), αυτοί θα γίνουν  και πάλι ευπρόσδεκτοι με ανοιχτές αγκάλες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1950 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Αμερικανικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε καναδικά μυθιστορήματα
Γκιρμίτγια
Οι Γκιρμίτγια ή Τζαχάτζι είναι απόγονοι των μισθωμένων Ινδών εργατών που μεταφέρθηκαν στο Φίτζι, το Μαυρίκιο, τη Νότιο Αφρική, την Ανατολική Αφρική, την Μαλαϊκή Χερσόνησο και τη Καραϊβική για να εργαστούν σε φυτείες ζαχαροκάλαμου για την ευημερία των Ευρωπαίων εποίκων και να σώσει τους κατοίκους των Φίτζι από το να έχουν να εργαστούν σε αυτές τις φυτείες και έτσι να διατηρήσουν τον πολιτισμό τους. Η "Συμφωνία" είναι ο όρος που επινοήθηκε στο "Γκιρμίτ", που αναφέρεται στη "Συμφωνία" της Βρετανικής Κυβέρνησης με τους Ινδούς εργάτες ως προς τη διάρκεια παραμονής στα νησιά Φίτζι και την Καραϊβική, και πότε θα τους επιτραπεί να γυρίσουν στην Ινδία.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ιστορία της Ινδίας
Κοσμάς Α΄ της Νάπολης
Ο Κοσμάς Α΄ (ιταλικά : Cosma I, λατινικά : Cosmas I), (απεβίωσε το 749 στη Νάπολη), ήταν επίσκοπος της Νεαπόλεως από το  747 έως το 749. Τιμάτε ως άγιος από την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία στις 16 Αυγούστου.
Βιογραφία
Η κύρια ιστορική πηγή για τον Κοσμά της Νεάπολης είναι το πρώτο μέρος των «Πράξεων των Ναπολιτανών Επισκόπων» που γράφτηκε στις αρχές του 8ου-9ου αιώνα από ανώνυμο συγγραφέα. Δεν υπάρχουν πληροφορίες για την καταγωγή του επισκόπου Κοσμά.
Ανέβηκε στην επισκοπική έδρα της Νεάπολης μετά τον Σέργιο Α', ο οποίος πέθανε το 746. Η υποψηφιότητά του προτάθηκε από τον Πάπα Ζαχαρία και εγκρίθηκε από τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ε'. Εικάζεται ότι η ενθρόνιση του νέου αρχηγού της ναπολιτάνικης επισκοπής θα μπορούσε να γίνει το 747.
Ο Κοσμάς κυβέρνησε την επισκοπή της Νεάπολης μόνο για δύο χρόνια, δύο μήνες και έξι ημέρες. Ο θάνατός του χρονολογείται στο 748 ή 749. Διάδοχος του Κοσμά Β' στον επισκοπικό θρόνο ήταν ο Άγιος Κάλβος.
Λίγο μετά τον θάνατό του, ο Κοσμάς Β' άρχισε να τιμάται από τους Ναπολιτάνους ως άγιος. Αυτό αποδεικνύεται από την αναφορά του ονόματός του στο μαρτυρολόγιο του 9ου αιώνα, ο συγγραφέας του οποίου χρησιμοποίησε ακόμη προγενέστερες εκκλησιαστικές πηγές. Η μνήμη του Αγίου Κοσμά της Νεάπολης εορτάζεται στις 16 Αυγούστου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης Κατηγορία:Επίσκοποι του 8ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Τζαβένο
Το Τζαβένο (ιταλικά: Giaveno) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Τζιβολέττο
Το Τζιβολέττο (ιταλικά: Givoletto) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Μίχαελ Σούλτε
Ο Μίχαελ Σούλτε (γεννημένος στις 30 Απριλίου 1990) είναι Γερμανός τραγουδιστής και τραγουδοποιός. Ξεκίνησε την τραγουδιστική του καριέρα το 2008, δημοσιεύοντας cover τραγουδιών στο κανάλι του στο YouTube και αργότερα τερματίζοντας τρίτος στην πρώτη σεζόν του The Voice της Γερμανίας το 2012. Το στούντιο άλμπουμ του, Wide Awake κυκλοφόρησε αργότερα εκείνο το έτος. Εκπροσώπησε τη Γερμανία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2018 με το τραγούδι "You Let Me Walk Alone", κατακτώντας την 4η θέση στον τελικό.
Βιογραφία
Ο Σούλτε γεννήθηκε στις 30 Απριλίου 1990 στο Εκερνφέρντε, ένα μικρό δήμο στο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν και στα 11 του χρόνια μετακόμισε στο Ντόλερουπ, ένα μικρό δήμο κοντά στο Φλένσμπουργκ. Παρακολούθησε το σχολείο Ντούμποργκ-Σκόλεν, ένα σχολείο της δανόφωνης μειονότητας της περιοχής, από όπου αποφοίτησε το 2009. Στη συνέχεια υπηρέτησε την εναλλακτική του θητεία.
2012-2017: The Voice και άλλες κυκλοφορίες
Ο Σούλτε ξεκίνησε την καριέρα του το 2008, δημοσιεύοντας cover δημοφιλών τραγουδιών στο κανάλι του YouTube. Μέσω του καναλιού στο YouTube μπόρεσε να υπογράψει με μια εταιρεία διαχείρισης και τελικά να υπογράψει με τη Weinstein Media.
Το 2011 ο Σούλτε διαγωνίστηκε για την πρώτη σεζόν του The Voice of Germany. Πέρασε την οντισιόν με το τραγούδι της Αντέλ "Set Fire to the Rain" και έγινε μέλος της ομάδας του Rea Garvey. Ο Σούλτε προχώρησε στο διαγωνισμό, τερματίζοντας τελικά τρίτος πίσω από τον νικητή Ivy Quainoo και την δεύτερη Kim Sanders. Μετά τον διαγωνισμό υπέγραψε με τη γερμανική ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία Edel AG. Το στούντιο άλμπουμ του, Wide Awake ήταν το πρώτο του και κυκλοφόρησε το 2012.
2017-σήμερα: Eurovision 2018
Στις 29 Δεκεμβρίου 2017 επιβεβαιώθηκε ότι ο Σούλτε θα ήταν ένας από τους έξι συμμετέχοντες στο Unser Lied für Lissabon, τη γερμανική εθνική επιλογή για το διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2018, με το τραγούδι "You Let Me Walk Alone". Το τραγούδι κυκλοφόρησε αργότερα στις 20 Φεβρουαρίου 2018. Στον τελικό που πραγματοποιήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου, ο Σούλτε έλαβε τους κορυφαίους βαθμούς από το Eurovision Panel, τη διεθνή κριτική επιτροπή και τους τηλεθεατές, λαμβάνοντας το υψηλότερο δυνατό αποτέλεσμα και κερδίζοντας τον διαγωνισμό. Θα εκπροσωπήσει τώρα τη Γερμανία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2018 στη Λισαβόνα.
Ρουχνού
Το Ρούνου είναι ένα νησί της Εσθονίας στον κόλπο της Ρίγας στη Βαλτική Θάλασσα. Είναι μέρος της Επαρχίας Σάαρε. Στα 11,9 τετραγωνικά χιλιόμετρα (4.6 τετραγωνικά μίλια), σήμερα έχει λιγότερους από 100, μόνιμους κατοίκους κυρίως Εσθονούς. Το Ρούνου Πάρις έχει το μικρότερο πληθυσμό των 79 δήμων της Εσθονίας.
Ιστορία
Τα πρώτα αρχαιολογικά αντικείμενα της ανθρώπινης δραστηριότητας στο Ρούνου, που θεωρείται ότι σχετίζονται με το εποχιακό κυνήγι φώκιας, χρονολογούνται γύρω στο 5000 π.Χ. Πιθανότατα δεν προηγήθηκε των Βόρειων Σταυροφοριών στις αρχές του 13ου αιώνα, όταν οι αυτόχθονες λαοί όλων των περιοχών που περιβάλλουν τον Κόλπο της Ρίγα μετατράπηκαν σε χριστιανισμό και υποτάχθηκαν στο Τευτονικό Τάγμα. Το Ρούνου ελεγχόταν από το Βασίλειο της Σουηδίας (1621-1708, τυπικά μέχρι το 1721) και στη συνέχεια από την αυτοκρατορική Ρωσία μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά τον πόλεμο, παρά τις τοπικές πρωτοβουλίες για επανένωση της Σουηδίας και τις εδαφικές διεκδικήσεις της Λετονίας, οι νησιώτες συμφώνησαν να γίνουν μέρος της πρόσφατα ανεξάρτητης Εσθονίας το 1919 (πιθανώς λόγω της ύπαρξης σουηδικής μειονότητας στην Εσθονία).
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το Ρούνου, μαζί με την υπόλοιπη Εσθονία, καταλαμβανόταν για πρώτη φορά από τη Σοβιετική Ένωση (1940-1941) και στη συνέχεια από τη ναζιστική Γερμανία (1941-1944). Τον Νοέμβριο του 1943, η πρώτη ομάδα περίπου 75 νησιωτών μετεγκαταστάθηκε στη Σουηδία. Τον Αύγουστο του 1944, λίγο πριν ο Ερυθρός Στρατός της Σοβιετικής Ένωσης επανεγκαταστήσει την Εσθονία, ο υπόλοιπος πληθυσμός του νησιού, εκτός από δύο οικογένειες, κατέφυγε με πλοίο στη Σουηδία. Οι κάτοικοι της Σουηδίας δημιούργησαν μια ένωση για να διατηρήσουν την ιστορία και τον πολιτισμό του αρχικού πληθυσμού του Ρούνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Εσθονίας
Συμμετοχή της Μποτσουάνας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019
Η Μποτσουάνα θα συμμετέχει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 στη Ντόχα του Κατάρ από τις 27 Σεπτεμβρίου έως τις 6 Οκτωβρίου με 13 αθλητές.
Τουρκαρέ
Τουρκαρέ (πλήρης γαλλικός τίτλος: Turcaret ou le Financier, Τουρκαρέ ή ο χρηματοδότης) είναι πεντάπρακτη θεατρική κωμωδία σε πεζό του Γάλλου συγγραφέα Αλαίν-Ρενέ Λεσάζ που παίχτηκε για πρώτη φορά το 1709 στην Κομεντί Φρανσαίζ, στο Παρίσι.
Το έργο περιγράφει μια κυνική και διεφθαρμένη κοινωνία όπου κυριαρχεί η βασιλεία του χρήματος και της κερδοσκοπίας, η βασιλεία των οικονομικών αρπακτικών και ο επιδεικτικός πλούτος. Τίποτε άλλο δεν έχει σημασία εκτός από τα χρήματα, το έργο δεν περιλαμβάνει συγκινητικές ερωτικές ιστορίες για να γλυκάνει την ατμόσφαιρα. Ωστόσο, αυτή η κωμωδία καταστάσεων είχε επιτυχία με τους ζωηρούς διαλόγους και τον ξέφρενο ρυθμό χωρίς διακοπή της δράσης αλλά και το θέμα της.
Σε αντίθεση με το θέατρο του Μπωμαρσαί στα τέλη του αιώνα, που οραματίζονταν την κοινωνική αλλαγή, το έργο του Λεσάζ δεν είναι ελπιδοφόρο: είναι «η πορεία της ανθρώπινης ζωής» και ο πονηρός υπηρέτης, που θα είχε κάθε όφελος να ανατρέψει τις κοινωνικές τάξεις, το μόνο που επιδιώκει και καταφέρνει στο τέλος είναι να πάρει ο ίδιος τη θέση των ισχυρών.
Υπόθεση
Ο Τουρκαρέ, ένας πρώην υπηρέτης που έγινε πλούσιος ασκώντας την τοκογλυφία, την είσπραξη κρατικών φόρων και παράνομες χρηματιστηριακές σπέκουλες, αν και παντρεμένος, είναι τρελά ερωτευμένος με μια βαρόνη, μια σπάταλη νεαρή χήρα. Της έχει υποσχεθεί να την παντρευτεί, πιστεύοντας ότι μ'αυτόν τον γάμο θα ανεβεί κοινωνικά, και για να τη δελεάσει, της στέλνει ακριβά δώρα και χρήματα, τα οποία η βαρόνη δέχεται ευχαρίστως. Ωστόσο, και η ίδια είναι ερωτευμένη και τα δίνει στον Ιππότη που αγαπάει, τον εραστή της, ο οποίος στην πραγματικότητα αποσκοπεί μόνο στα χρήματά της και τα ξοδεύει ασυλλόγιστα σε χαρτοπαιξίες.
Στο τέλος, ο Τουρκαρέ καταστρέφεται και όλοι οι απατεώνες αποκαλύπτονται: ο Τουρκαρέ συλλαμβάνεται για τοκογλυφία, η περιουσία του κατάσχεται και ανακαλύπτονται και οι άλλες απάτες του. Οι μόνοι δύο που επωφελούνται από αυτή την κατάσταση είναι ο Φροντίν και η Λιζέτ, δύο ερωτευμένοι υπηρέτες, που με την πονηριά τους κατάφεραν να βάλουν στην άκρη ένα υπολογίσιμο χρηματικό ποσό. Το έργο τελειώνει με τα λόγια του Φροντίν, ακόμα πιο άπληστου και δόλιου από τον αφέντη του: «Η βασιλεία του κυρίου Τουρκαρέ έχει τελειώσει, τώρα αρχίζει η δική μου».
Σάτιρα της εποχής
Το έργο είναι μια σάτιρα των άπληστων για κέρδος «ανθρώπων του χρήματος» των αρχών του 18ου αιώνα στη Γαλλία. Περιγράφει τις ταραχές της εποχής: αφενός, την απελπισία των φτωχών εργατικών τάξεων, που κατακλύζονταν από το βάρος των φόρων και υπέφεραν από την πείνα και το κρύο κατά τον φοβερό χειμώνα του 1708-1709 και αφετέρου, την προκλητική ευημερία της ξεχωριστής κοινωνικής ομάδας των φοροεισπρακτόρων, που μίσθωναν φόρους από το κράτος και απομυζούσαν με βαρβαρότητα τον λαό. Στη συνέχεια ως χρηματοδότες έγιναν παντοδύναμοι, καθώς δάνειζαν χρήματα στον βασιλιά και στους ευγενείς. Το τέλος της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΔ' σημαδεύτηκε από βίαιες λαϊκές εξεγέρσεις εναντίον αυτών των «ανθρώπων του χρήματος», αυτών των πλουσίων ανθρώπων.
Λογοκρισία
Σε κάθε εποχή, οι άνθρωποι του χρήματος δύσκολα δέχονται την κριτική. Έτσι, ο Τουρκαρέ, μια αχαλίνωτη κοινωνική σάτιρα που περιγράφει με κυνισμό την κατάρρευση των ηθικών αξιών στις αρχές του 18ου αιώνα στη Γαλλία, υπέστη προσπάθεια λογοκρισίας. Έξαλλοι, βλέποντας τους εαυτούς τους να παρουσιάζονται, στον χαρακτήρα του χρηματοδότη Τουρκαρέ, ως αδίστακτοι τοκογλύφοι, εμμονικοί με το χρήμα, ματαιόδοξοι, δόλιοι και επιβλαβείς για τους συγχρόνους τους και έρμαια της λαϊκής καταδίκης, οι επιχειρηματικοί κύκλοι πίεσαν την Κομεντί Φρανσαίζ για την διακοπή των παραστάσεων. Πρόσφεραν μάλιστα στον συγγραφέα ένα μεγάλο χρηματικό ποσό για να αποσύρει το έργο του.
Καθοριστική ήταν η παρέμβαση του δελφίνου, γιου του Λουδοβίκου ΙΔ΄, το 1708, που ζήτησε «να παιχθεί χωρίς καθυστέρηση». Αλλά η παρέμβασή του δεν ήταν ικανή να αφοπλίσει τους ισχυρούς. Ο Τουρκαρέ αφαιρέθηκε μετά από 7 παραστάσεις από το πρόγραμμα του θεάτρου. Αλλά συνέχισε την πορεία του εκτός των επίσημων αιθουσών και έγινε ένα από τα σπουδαία θεατρικά του 18ου αιώνα που εξακολουθεί να παρουσιάζεται μέχρι σήμερα.
Για να υπερασπιστεί το έργο του από τους επικριτές του, το 1709 ο Αλαίν-Ρενέ Λεσάζ δημοσίευσε ένα σύντομο κείμενο, την Κριτική της κωμωδίας Τουρκαρέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά θεατρικά έργα
Κάλβος της Νάπολης
Ο Κάλβος΄ (λατινικά : Calvus ή Calbus, ιταλικά : Calvo), (απεβίωσε το 761 στη Νάπολη), ήταν επίσκοπος της Νεαπόλεως από το  749 έως το 761. Τιμάτε ως άγιος από την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία στις 20 Μαρτίου και 18 Νοεμβρίου.
Βιογραφία
Η κύρια ιστορική πηγή για τον Κοσμά της Νεάπολης είναι το πρώτο μέρος των «Πράξεων των Ναπολιτανών Επισκόπων» που γράφτηκε στις αρχές του 8ου-9ου αιώνα από ανώνυμο συγγραφέα. Δεν υπάρχουν πληροφορίες για την καταγωγή του επισκόπου Κοσμά.
Ανέβηκε στην επισκοπική έδρα της Νεάπολης μετά τον Άγιο Κοσμά, ο οποίος πέθανε το 748 ή το 749.
Αν και στα μέσα του 8ου αιώνα το Βυζάντιο, του οποίου η Νάπολη αποτελούσε μέρος των ιταλικών κτήσεων, καταλήφθηκε από ένα εικονομαχικό κίνημα, οι πηγές δεν αναφέρουν τίποτα για το πώς αντιλήφθηκαν τότε τα γεγονότα αυτά από ο κλήρος και ο λαός της πόλης. Από τα κατορθώματα του Κάλβου είναι γνωστό μόνο η κατασκευή ενός ρητορείου αφιερωμένου στον μάρτυρα Σώσιο με εντολή του.
Οι Πράξεις των Επισκόπων της Νάπολης αναφέρουν ότι ο Καλβος κράτησε την επισκοπική έδρα για δώδεκα χρόνια, τέσσερις μήνες και τρεις ημέρες. Ο θάνατός του χρονολογείται από το 761. Ο διάδοχος του Καλβου στην επισκοπική τάξη ήταν ο Παύλος Β'.
Λίγο μετά το θάνατό του, ο Κάλβος άρχισε να τιμάται από τους Ναπολιτάνους ως άγιος. Αυτό αποδεικνύεται από την αναφορά του ονόματός του στο μαρτυρολόγιο του 9ου αιώνα, ο συγγραφέας του οποίου χρησιμοποίησε προγενέστερες εκκλησιαστικές πηγές για τη σύνταξη του. Η μνήμη του Αγίου Κάλβου της Νάπολης γίνεται δύο φορές: στις 20 Μαρτίου και στις 18 Νοεμβρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Νάπολης Κατηγορία:Επίσκοποι του 8ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Ντενίζ Μ'Μπάι
Η Ντενίζ Μ'Μπαγιέ (γεννήθηκε το 1976 στο Γκίμζε του Βέντλαντ) είναι Γερμανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια.
Έχει συμμετάσχει σε τραγούδια. Εργάζεται επίσης ως τραγουδίστρια και ράπερ. Το 2002 κυκλοφόρησε το πρώτο της σόλο άλμπουμ Denise M'Baye, και το φθινόπωρο του 2003 κυκλοφόρησε το άλμπουμ Zwei. Σήμερα εμφανίζεται με το συγκρότημα D-Phunk. Στο παρελθόν συνεργάστηκε επίσης με τους Pee Wee Ellis, Mo 'Horizons, Jazzkantine και Germany-Phunk. Η Denise M'Baye τραγουδάει στα γερμανικά, γαλλικά και αγγλικά.
Δεν κλέβεις στο σπίτι του κλέφτη
Το "Δεν κλέβεις το σπίτι του κλέφτη" είναι μια  κωμωδία σε σκηνοθεσία του Κάρολου Βαντζίνα και με πρωταγωνιστές τους Βικέντιο Σαλέμε, Μάξιμο, Γκινι, Στεφανία Ροκα, Φαμπρίτσιο Μπουονπαστόρε, Εμμανουελα Αρκούρι, με τη συμμετοχή των Μαυρίκιου Ματιόλι και Λαυρεντίου Μπαλντούτσι.
Υποθεση
Ο Αντονιο, παντρεμένος με την Ντανιέλα, χάνει τη δουλειά του και βρίσκεται χωρίς δεκάρα και άστεγος. Μετακομίζει προσωρινά  στην ηλικιωμένη θεία του Τιτίνα, και αρχίζει να ψάχνει μια νέα δουλειά, μέχρι που, μετά από μια σειρά από γεγονότα, καταλήγει στο σπίτι του Σιμόνε Σαντόρο, ενός  ανέντιμου σημαντικού πολιτικού παντρεμένου με την  όμορφη  και νεαρή Λόρι, ο οποίος  προσφέρεται  να  πάρει αυτόν  και  την Ντανιέλα ως υπηρέτες με 5.000 ευρώ τον μήνα. Οι δύο ευχαρίστως αποδέχονται την δουλειά, αλλά να που μετά από λίγο καιρό έρχεται στην  επιφάνεια μια κραυγαλέα αλήθεια:  ο Σιμόνε είναι το πρόσωπο που έκανε τον  Αντόνιο να χάσει τη δουλειά ανακαλώντας του την  σύμβαση. ο Αντόνιο  και η  Ντανιέλα, λοιπόν, με το που μαθαίνουν  ότι ο Σιμονε έκρυψε σε μια ελβετική τράπεζα, τα έσοδα από τις αδικίες του, αποφασίζουν να πάρουν εκδίκηση οργανώνοντας μια απάτη για τον εκδικηθούν και να ανακτήσουν ό,τι τους κλάπηκε, δημιουργώντας μια μικρή συμμορία, αποτελούμενη από μη-επαγγελματίες, επίσης  εξαπατηθέντες  από την διεφθαρμένη πολιτική.
Το σχέδιο πετυχαίνει, και ενώ ο Σιμόνε συλλαμβάνεται, ο Αντόνιο και η Ντανιέλα του αποσπούν το ποσό των 5.000.000 ευρώ. Αλλά επιστρέφοντας  στη Ρώμη, η θεία Τιτίνα ανακαλύπτει  όλα τους τα λάφυρα, και, κρυφά, τα παίρνει και φεύγει στην Αμερική, αφήνοντας τον Αντόνιο και την Ντανιέλα στην ίδια κατάσταση όπως και πριν.
Δύο χρόνια αργότερα, ο Αντόνιο και η Ντανιέλα, μετά από ένα μακρύ δικαστικό αγώνα,  καταφέρνουν να πάρουν εκ νέου τη σύμβαση  για την δουλειά και κατά τη διάρκεια ενός περιπάτου συναντούν τον  Σιμόνε, φτωχό τώρα πια  και <font style="background-color: rgb(254, 252, 224);">εγκαταλελειμμένο από την Λόρι, που για να ζήσει κάνει τον φροντιστή σκύλων.Ο Αντονιο, στη συνέχεια, νιώθοντας συμπόνια, του αφήνει μια επαγγελματική κάρτα λέγοντάς του ότι, αν χρειάζεται χρήματα, θα χαρεί να τον προσλάβει, κάνοντάς τον να καταλάβει ότι ήταν αυτός που, πεισματικά  τον εξαπάτησε  και λέγοντάς του πως ότι τώρα πατσίσανε.
Διανομή
Η ταινία κυκλοφόρησε στις αίθουσες στις 3 Νοεμβρίου του 2016.
Κατηγορία:Ταινίες του 2016 Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ρώμη
You Let Me Walk Alone
Το "You Let Me Walk Walk Alone" είναι ένα τραγούδι που εκτελείται από τον Γερμανό τραγουδιστή Μιχαέλ Σούλτε. Το τραγούδι κυκλοφόρησε ως ψηφιακή λήψη στις 20 Φεβρουαρίου 2018 μέσω του Very Us Records και γράφτηκε από τον Σούλτε μαζί με τον Θόμας Στένγκααρντ, τη Νίσσε Ινγκβέρσεν και τη Νίνα Μούλερ. Εκπροσώπησε τη Γερμανία στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2018.
Eurovision
Ο Schulte επιβεβαιώθηκε για πρώτη φορά ως ανταγωνιστής στο Unser Lied für Lissabon, τη γερμανική εθνική επιλογή για τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2018, στις 29 Δεκεμβρίου 2017. Στις 13 Φεβρουαρίου 2018, το τραγούδι του αποκαλύφθηκε με τον τίτλο "You Let Me Me Walk Alone". Το τραγούδι κυκλοφόρησε στις 20 Φεβρουαρίου. Αγωνίστηκε στον τελικό στις 22 Φεβρουαρίου, όπου έλαβε τους μέγιστους δώδεκα βαθμούς από το Πάνελ της Eurovision, τη διεθνή κριτική επιτροπή και τους τηλεθεατές, κερδίζοντας τον διαγωνισμό.
Δεδομένου ότι η Γερμανία είναι μέλος των "Big Five", το τραγούδι διαγωνίστηκε αυτόματα στον τελικό, όπου κατέκτησε την τέταρτη θέση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2018 Κατηγορία:Τραγούδια του 2018 Κατηγορία:Singles του 2018
Ρενώ Β΄ του Σουασόν
Ο Ρενώ Β΄ (απεβ. 1099) από τον Οίκο της Νορμανδίας-Σουασόν ήταν κόμης του Σουασόν.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γουλιέλμου Μπουζάκ κόμη του E και και της Aδελαΐδας κόμισσας του Σουασόν, κόρης του Ρενώ Α΄ κόμη του Σουασόν.
Δεν είναι σαφές πότε ο Ρενώ ανέλαβε την κομητεία του Σουασόν (Soissons) από τον ντροπιασμένο πατέρα του. Από τον τελευταίο αφαιρέθηκε η κομητεία του Ε (Eu) το 1050, αλλά δεν είναι σαφές πότε παραιτήθηκε από την κομητεία του Σουασόν. Ο Αλμπερίκ ντε Τρουά-Φονταίν αναφέρει τον Ρενώ στα Χρονικά του, αλλά λίγα είναι γνωστά για την περίοδο εξουσίας του.
Πηγές
Dormay, C., Histoire de la ville de Soissons et de ses rois, ducs, comtes et gouverneurs, Soissons, 1664 (διαθέσιμο στα Βιβλία Google )
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης γυναικών 2014-15
Το πρωτάθλημα Ελλάδας πόλο γυναικών για την περίοδο 2014–15 ήταν το 28ο στην ιστορία του θεσμού. Διεξήχθη ως συνήθως με τη συμμετοχή οκτώ ομάδων. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε στις 30 Μαΐου ο Ολυμπιακός για 6η φορά στην ιστορία του, επικρατώντας στην επεισοδιακή σειρά των τελικών με 3-2 της Βουλιαγμένης. Οι ερυθρόλευκες ολοκλήρωσαν έτσι εξαιρετικά την αγωνιστική περίοδο, καθώς ένα μήνα νωρίτερα είχαν κατακτήσει και την Ευρωλίγκα.
Ρενώ Β΄ του Σουασόν
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες του Σουασόν
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης γυναικών 2014-15
Αποτελέσματα
Πηγή: ΣΠΟΡ ΦΜ
Περιοχή Ρουφίτζι
Η Περιοχή Ρουφίτζι (Αγγλικά Rufiji District, Σουαχίλι Wilaya ya Rufiji), είναι μία από τις 6 περιοχές στην Περιφέρεια Πουάνι (Pwani Region) της Τανζανίας. Συνορεύει στα Βόρεια με τις Περιοχές Κισαράουε (Kisarawe District) και Μκουράνγκα (Mkuranga District), Ανατολικά από τον Ινδικό Ωκεανό, Νότια από την Περιφέρεια Λίντι (Lindi Region) και Δυτικά από την Περιφέρεια Μορογκόρο (Morogoro Region).
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης γυναικών 2014-15
Πλέι οφ
Στα πλέι οφ προκρίθηκαν οι τέσσερις πρώτες ομάδες της κανονικής περιόδου. Οι ημιτελικές σειρές και ο μικρός τελικός κρίθηκαν στις δύο νίκες, ενώ ο μεγάλος τελικός κρίθηκε στις τρεις. Εκεί ο Ολυμπιακός αν και προηγήθηκε 2-0, τελικά χρειάστηκε και 5ο αγώνα για να επικρατήσει της Βουλιαγμένης. Ο τελευταίος τελικός δεν τελείωσε ποτέ λόγω αποχώρησης της Βουλιαγμένης τρία λεπτά πριν το τέλος, με τον Ολυμπιακό να προηγείται με 10-4.
Περιοχή Ρουφίτζι
Η ονομασία της επαρχίας προέρχεται από τον Ποταμό Ρουφίτζι (Rufiji River) ο οποίος την διασχίζει.
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης γυναικών 2014-15
Πλέι οφ
Το πανόραμα των πλέι οφ:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2014 2015 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2014 Κατηγορία:Υδατοσφαίριση το 2015
Περιοχή Ρουφίτζι
Διοικητικές υποδιαιρέσεις
Η Επαρχία Ρουφίτζι διαιρείται διοικητικά σε 6 Τομείς, 26 Τμήματα και 96 Χωρία.
Τμήματα
Τα 26 Τμήματα της Περιοχής Ρουφίτζι είναι: Σε παρένθεση αναγράφεται ο πληθυσμός κατά το 2012.
Μεικτά Τμήματα
• 4
Αγροτικά Τμήματα
• 4
Καλλιέργειες
Το 78% του πληθυσμού ασχολείται με την γεωργία - κτηνοτροφία. Το 18,7% της επιφάνειας στην επαρχία καλλιεργείται. Η παραγωγή της κασάβα, πέραν της διατροφικής της σημασίας, όταν πλεονάζει πωλείται για εισόδημα και ακολουθεί την παραγωγή των κάσιους και ακολουθούν ρύζι, κεχρί, όσπρια, αραβόσιτος και γλυκοπατάτες.
Κτηνοτροφία
Τα οικόσιτα ζώα είναι πρόβατα, κοτόπουλα και χοίροι.
Αλιεία
Η Επαρχία Ρουφίτζι είναι ο δεύτερος αλιευτικός παραγωγός της χώρας με την ετήσια αλίευση ανέρχεται στους 12.000 τόννους.
Μελισσοκομική
Η Περιοχή Ρουφίτζι, έρχεται πρώτη σε παραγωγή μελιού και κεριού.
Υγεία
Το «Rufiji Leprosy Trust» είναι ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα το οποίο υποστηρίζει το «Kindwitwi Leprosy Care Centre» στην περιοχή Ρουφίτζι της Τανζανίας. Το κέντρο φροντίδας βοηθά στην:
Καθώς η λέπρα είναι πλέον ιάσιμη, πολλοί πιστεύουν ότι η ασθένεια δεν αποτελεί πρόβλημα, ωστόσο, είναι καταγεγραμμένη από την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, ως «Παραμελημένη Τροπική Νόσος» («Neglected Tropical Disease» (NTD)), το οποίο σημαίνει ότι είναι ιδιαιτέρως συχνή σε ορισμένες από τις πιο φτωχές περιοχές του κόσμου.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Πηγές
Κατηγορία:Επαρχίες της Τανζανίας Κατηγορία:Επαρχίες της Περιφέρειας Πουάνι Κατηγορία:Επαρχία Ρουφίτζι
Γκραβέρε
Το Γκραβέρε (ιταλικά: Gravere) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο
Ο μανάβης
Ο μανάβης είναι ελληνική ταινία ντοκιμαντέρ παραγωγής του 2013, σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου. Ο μανάβης απέσπασε το Βραβείο Κοινού στο πλαίσιο του 15ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.
Πλοκή
Ο πλανόδιος μανάβης Νίκος Αναστασίου, μαζί με τη γυναίκα του, Σοφία, από τη δεκαετία του 1980 κάνουν το ίδιο δρομολόγιο. Μία φορά την εβδομάδα, σε όλη τη διάρκεια του χρόνου, ξεκινώντας από τα Τρίκαλα επισκέπτονται τα εγκαταλειμμένα χωριά της νοτιοδυτικής Πίνδου, σε μια διαδρομή 75 χιλιομέτρων. Τα τελευταία χρόνια τους βοηθάνε και τα δυο τους παιδιά, ο Κώστας και ο Θύμιος. Το ντοκιμαντέρ παρακολουθεί το ταξίδι τους στις τέσσερις εποχές του χρόνου, το οποίο μεταμορφώνεται σε ένα συναρπαστικό όσο και συγκινητικό οδοιπορικό σε μια άγνωστη πλευρά της Ελλάδας.
Γουλιέλμος του Ταλού
μικρογραφία|Ο Γουλιέλμος στη γενεαλογία των [[Κατάλογος Άγγλων μοναρχών|βασιλέων της Αγγλίας.]]
Ο μανάβης
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά ντοκιμαντέρ Κατηγορία:Ταινίες του 2013
Γουλιέλμος του Ταλού
Ο Γουλιέλμος κόμης του Ταλού αγγλ.: William count of Talou (Arques) (πριν το 1035 - 1086) ήταν ισχυρό μέλος της οικογένειας των Νορμανδών δουκών, που άσκησε την επιρροή του κατά την πρώιμη βασιλεία του Γουλιέλμου Α΄ του Κατακτητή της Αγγλίας και δούκα της Νορμανδίας.
Ιστορικό
δεξιά|μικρογραφία|Το κάστρο Aρκ, που κτίστηκε από τον Γουλιέλμο του Ταλού.
Ο Γουλιέλμος ήταν γιος του Ριχάρδου Β΄ δούκα της Νορμανδίας από την Παπία του Ενβερμέ. Αδερφός του ήταν ο Mώγκερ, ο οποίος έγινε αρχιεπίσκοπος του Ρουέν το 1037 ή λίγο μετά.
Το 1035, μετά τον θάνατο του δούκα Ροβέρτου Α' στο προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ, ο Γουλιέλμος του Ταλού αμφισβήτησε το δικαίωμα του ανιψιού του να διαδεχθεί τον πατέρα του, βασίζοντας τη δική του αξίωση στη νόμιμη καταγωγή από τον Ριχάρδο Β'. Αλλά ο νεαρός δούκας Γουλιέλμος είχε την υποστήριξη του πανίσχυρου θείου του, Ροβέρτου Β΄ αρχιεπισκόπου του Ρουέν. Όταν ο Ροβέρτος Β΄ ο αρχιεπίσκοπος απεβίωσε το 1037, υπήρξε ένα κενό εξουσίας και όλη η Νορμανδία έπεσε σε αταξία. Σε μία προφανή προσπάθεια να βοηθήσει στη σταθεροποίηση της κατάστασης, ο Μώγκερ έγινε αρχιεπίσκοπος στη θέση του Ροβέρτου Β΄ και ο αδελφός του Γουλιέλμος έγινε κόμης του Ταλού, αλλά, σύμφωνα με τον Γουλιέλμο του Ζουμιέζ, κράτησε την κομητεία του ως ευεργέτημα σε αντάλλαγμα για την πιστή του υπηρεσία στον νεαρό δούκα Γουλιέλμο.
Επανάσταση
Ο Μώγκερ και ο κόμης Γουλιέλμος ασχολήθηκαν με την αύξηση του πλούτου και της εξουσίας τους στις νέες αντίστοιχες θέσεις τους, ανεξάρτητα από τον δούκα Γουλιέλμο. Αλλά ο Γουλιέλμος του Ταλού συνέχισε να μηχανορραφεί σε συνωμοσίες εναντίον του νεαρού ανιψιού του, προσέχοντας το όνομά του να μην εμφανιστεί σε καμία από τις εξεγέρσεις ή συνωμοσίες. Όμως το 1049 στη μάχη του Ντομφρόν, ο Γουλιέλμος κόμης του Ταλού εγκατέλειψε τον επικυρίαρχο δούκα Γουλιέλμο στη μέση της μάχης και, αφήνοντας τον όρκο του για υποτέλεια, επέστρεψε στο κάστρο του στο Αρκ (Arques) και άρχισε να οργανώνει τη δική του εξέγερση. Ο δούκας Γουλιέλμος έστελνε επανειλημμένα αγγελιοφόρους, καλώντας τον θείο του Γουλιέλμο κόμη του Ταλού να τον παρακολουθήσουν και να του δείξουν την πίστη του, αλλά μέσα στην αλαζονεία του ο κόμης του Ταλού περιφρόνησε καθένα από αυτά και ασφαλίστηκε στο κάστρο του. Τα γεγονότα που ακολούθησαν είναι, όπως θυμάται ο ίδιος ο Κατακτητής στην ομιλία του στην επιθανάτιο κλίνη του το 1087:
"Οι θείοι μου, Μώγκερ αρχιεπίσκοπος του Ρουέν και ο αδελφός του Γουλιέλμος, στον οποίο είχα δώσει τις κομητείες του Αρκ και του Ταλού, με περιφρονούσαν ως νόθο και παρότρυναν τον βασιλιά Ερρίκο και τον Ενγκελράν κόμη του Ποντιέ να πάρουν τα όπλα εναντίον μου. Έλαβα αυτή τη μυστική πληροφορία στο Κοτεντέν και χωρίς να χάσω χρόνο άρχισα την πορεία μου, ενάντια στις απόψεις των συμβούλων μου. Στέλνοντας μπροστά στο Αρκ μερικά ελαφρά στρατεύματα, που ήταν πρόθυμα για τη μάχη, ακολούθησα και εγώ με το κύριο σώμα, το οποίο δεν ήταν καθόλου σημαντικό, να πολιορκήσω το κάστρο. Αλλά πριν φθάσω στην περιοχή μεταξύ των δύο ποταμών, του Ση και του Γκαρέν, ο εμπροσθοφυλακή συγκρούστηκε με τον Ενγκελράν, πολεμώντας γενναία σκότωσε τον ανδρείο ιππότη και κατατρόπωσε τις δυνάμεις του. Πιέζοντας τον κόμη του Ταλού στην πολιορκία τον ανάγκασα να εξοριστεί. Έχασε τις περιοχές του και δεν επέτρεψα να επιστρέψει ενόσω ζούσε. Επίσης με παπικό διάταγμα καθαίρεσα το θρασύ αρχιεπίσκοπο, ο οποίος δεν τήρησε τη δέσμευσή του προς εμένα, ούτε το καθήκον του προς τον Θεό και τοποθέτησα τον σεβάσμιο μοναχό Μαυρίλιο, που έτυχε να είχε έλθει τότε από τη Φλωρεντία εκεί."
δεξιά|μικρογραφία|Χάρτης που δείχνει το Αρκ στην Άνω Νορμανδία.
Η εξέγερση του Γουλιέλμου του Ταλού διήρκεσε από το 1052 έως το 1054, οπότε εκδιώχθηκε από τη Νορμανδία και κατέφυγε στην αυλή του Ευστάθου Β΄ κόμη της Βουλώνης. Και οι δύο θείοι, ο Γουλιέλμος του Ταλού και ο Μώγκερ, παρά το γεγονός ότι ηττήθηκαν και εξορίστηκαν, είχαν γενναιόδωρα εισοδήματα, για να ζήσουν από τον Κατακτητή. Ο Γουλιέλμος ήταν ο τελευταίος κόμης του Ταλού. Ο Γουλιέλμος του Ταλού απεβίωσε το 1086.
Πρόσθετες παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Νορμανδίας
Γκροσκαβάλλο
Το Γκροσκαβάλλο (ιταλικά: Groscavallo) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη του Τορίνο, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Ιωάννης Α΄ του Σουασόν
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γουλιέλμου Μπουσάκ κόμη του Ε και της Αδελαΐδας κόμισσας του Σουασόν, κόρης του Ρενώ Α΄ κόμη του Σουασόν.
Οικογένεια
Ο Ιωάννης νυμφεύτηκε την Aβελίν ντε Πιερεφόν, κόρη του Nιβελόν Β΄ κυρίου του Πιερεφόν. Ο Ιωάννης και η Aβελίν είχαν ένα παιδί:
Μετά το τέλος του Ιωάννη, ο γιος του Ρενώ έγινε ο τελευταίος από τους Νορμανδούς κόμητες του Σουασόν.
Πηγές
Κατηγορία:Κόμητες του Σουασόν
Καλλιτέχνης του Λαού της Ρωσικής Ομοσπονδίας
Ο Καλλιτέχνης του Λαού της Ρωσικής Ομοσπονδίας (Народный артист Российской Федерации) αποτελεί έναν από τους υψηλότερους τιμητικούς τίτλους της Ρωσικής Ομοσπονδίας, που απονέμεται σε όσους καλλιτέχνες έχουν "εξαιρετικά επιτεύγματα στον τομέα του θεάτρου, της μουσικής, των ερμηνευτικών τεχνών και του κινηματογράφου".
Προϋποθέσεις απονομής
Ο τίτλος του Καλλιτέχνη του Λαού της Ρωσικής Ομοσπονδίας απονέμεται σε Ρώσους καλλιτέχνες, όπως χορογράφους, θεατρικούς συγγραφείς, συνθέτες, σκηνοθέτες, διευθυντές χορωδιών, ζωγράφους, μουσικούς, ταχυδακτυλουργούς, ηθοποιούς κλπ., οι οποίοι έχουν εξαιρετική συμβολή στην ανάπτυξη και τη διατήρηση της Ρωσικής καλλιτεχνικής κουλτούρας και στον σχηματισμό της νέας γενιάς καλλιτεχνών, και απολαμβάνουν την αναγνώριση του κοινού, αλλά και της επαγγελματικής τους κοινότητας.
Διαδικασία βράβευσης
Ο Πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας εκδίδει διάταγμα για την απονομή του τιμητικού τίτλου του Καλλιτέχνη του Λαού της Ρωσίας μία φορά το χρόνο, την παραμονή της Ημέρας του Εργαζομένου στον Πολιτισμό (25 Μαρτίου).
Ιστορία
Ο τιμητικός τίτλος "Λαϊκός Καλλιτέχνης της Δημοκρατίας" καθιερώθηκε για πρώτη φορά από τη σοβιετική κυβέρνηση το 1919. Μεταξύ των πρώτων εθνικών καλλιτεχνών ήταν ο συνθέτης Αλεξάντρ Γκλαζουνόφ και οι τραγουδιστές Φιόντορ Σαλιάπιν και Λεονίντ Σόμπινοφ. Στην ΕΣΣΔ, από το 1936 έως το 1991, ο ανώτατος τιμητικός τίτλος ονομαζόταν "Καλλιτέχνης του Λαού της ΕΣΣΔ".
Στις 10 Αυγούστου 1931, καθιερώθηκαν οι τίτλοι "Καλλιτέχνης του Λαού της ΡΣΟΣΔ" και "Επίτιμος Καλλιτέχνης της ΡΣΟΣΔ".
Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, το όνομα του κράτους άλλαξε από "Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία" σε Ρωσική Ομοσπονδία. Ως εκ τούτου, στα ονόματα όλων των τιμητικών τίτλων το παλιό όνομα του κράτους "ΡΣΟΣΔ" αντικαταστάθηκε από το "Ρωσική Ομοσπονδία". Μέχρι τις 30 Μαρτίου 1996, ο τίτλος "Λαϊκός Καλλιτέχνης της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας" αντικαταστάθηκε από τον τίτλο "Καλλιτέχνης του Λαού της Ρωσικής Ομοσπονδίας" με τις αντίστοιχες επιγραφές στα μετάλλια.
Μετάλλιο
Το μετάλλιο έχει κοινή μορφή με όλα τα μετάλλια τίτλων τιμής της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ύψους 40 χιλιοστών και πλάτους 30 χιλιοστών, κατασκευασμένο από ασήμι. Έχει σχήμα οβάλ στεφάνου κατασκευασμένου από κλαδιά δάφνης και βελανιδιάς. Οι διασταυρωμένες άκρες των κλαδιών δένονται στο κάτω μέρος με φιόγκο. Στην κορυφή του στεφανιού απεικονίζεται το οικόσημο της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Στην μπροστινή πλευρά, στο κέντρο, φέρει την επιγραφή "Καλλιτέχνης του Λαού της Ρωσικής Ομοσπονδίας".
Υπάρχει μια καρφίτσα στο πίσω μέρος για την προσάρτηση του μεταλλίου στον ρουχισμό. Το μετάλλιο φοριέται στη δεξιά πλευρά του στήθους.
Τα μετάλλια που απονεμήθηκαν μετά τις 7 Σεπτεμβρίου 2010 είναι επιχρυσωμένα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσικές τιμητικές διακρίσεις
Παλάτι των Ζαχαροπαραγωγών
Το Παλάτι των Ζαχαροπαραγωγών (Pałacyk Cukrowników, επίσημη ονομασία: Pałacyk Zarządu Spółek Cukrowni Lubelskich, «Παλάτι του Συμβουλίου των Ζαχαροπαραγωγών του Βοεβοδάτου Λούμπλιν») είναι ιστορικό κτίριο στην οδό Μοκοτόφσκα (Mokotowska) 25 στη Βαρσοβία της Πολωνίας. Τώρα στεγάζει το Ινστιτούτο Άνταμ Μιτσκιέβιτς.
Ιστορία
Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, αυτή η τοποθεσία στην οδό Μοκοτόφσκα (ulica Mokotowska) της Βαρσοβίας ανήκε στον Γιούζεφ Κατσίνσκι. Το 1877, σε μέρος του κτήματος, χτίστηκε ένα εξοχικό σπίτι για την Καζιμιέρα Τσβιερτσακιεβιτσόβα (το γένος Κατσίνσκα). Το 1907, το εξοχικό ανέλαβε ο απόγονος του πρώτου ιδιοκτήτη, ο Μιετσίσουαφ Κατσίνσκι, ο οποίος με τον Βάτσουαφ Τσιβίνσκι δημιούργησαν εκεί ένα τυπογραφείο, ένα λιθογραφείο και ένα εργοστάσιο τσαντών.
Το 1910, το κτίριο ενοικιάστηκε από το συμβούλιο των παραγωγών ζάχαρης του Βοεβοδάτου Λούμπλιν «Lubelskie», «Garbów», «Lublin» και «Nielepów». Περίπου το 1915, ανατέθηκε στον αρχιτέκτονα Ταντέους Ζιελίνσκι να αναδιαμορφώσει την εγκατάσταση, όπου σύμφωνα με ορισμένες πηγές, ανοικοδομήθηκε πλήρως. Το 1922, το Συμβούλιο Ζαχαροπαραγωγών του Βοεβοδάτου Λούμπλιν (Zarząd Cukrowni Lubelskich) αγόρασε το κτίριο και η ανακατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1926. Στο εξοχικό σπίτι, στο πίσω μέρος, δόθηκε στυλ ροκοκό και δύο πτέρυγες προστέθηκαν μπροστά, περικλείοντας την είσοδο σε μια αυλή.
Το 1935, το παλάτι αγοράστηκε από τον Μιετσίσουαφ Μπρονιέφσκι, έναν βιομήχανο ζάχαρης, ο οποίος προσάρμοσε το κτίριο ως οικογενειακή κατοικία σε σχέδιο του Αντόνι Γαβορνίτσκι. Το Συμβούλιο των Ζαχαροπαραγωγών του Βοεβοδάτου Λούμπλιν μετακόμισε στην οδό Κοσικόβα (ulica Koszykowa) 8 στη Βαρσοβία.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το κτίριο καταλήφθηκε από τη γερμανική Γκεστάπο. Δεν καταστράφηκε, λόγω της θέσης του στη «γερμανική συνοικία» της Βαρσοβίας.
Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το κτίριο ανακαινίστηκε για να στεγάσει, μεταξύ άλλων ιδρυμάτων, το Ινστιτούτο Μαθηματικών της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών. Το 1987, το κτίριο υποβλήθηκε σε εκτενή ανακαίνιση της πρόσοψής του. Τώρα στεγάζει το Ινστιτούτο Άνταμ Μιτσκιέβιτς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλάτια στη Βαρσοβία Κατηγορία:Σρουντμιέστσιε (Βαρσοβία)
Νζέγκα
Η Νζέγκα (Αγγλικά Nzega, Σουαχίλι Nzega Mjini), είναι πόλη και επαρχιακή πρωτεύουσα στην Περιοχή Νζέγκα της Περιφέρειας Ταμπόρα, στην κεντρική Τανζανία.
Μεταφορές
Ο ασφαλτοστρωμένος οδικός Κορμός T3 από το Μορογκόρο προς τα σύνορα της Ρουάντα (Rwanda) και ο T8 από την Ταμπόρα προς Μουάνζα (Mwanza), διαπερνούν την περιοχή. Αυτοί οι δρόμοι συναντώνται στην πόλη Νζέγκα (Nzega).
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2012, ο πληθυσμός στην πόλη Νζέγκα (Nzega Mjini Ward), ήταν 34.744 άτομα.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Αλυκή Θάσου
Η Αλυκή είναι οικισμός της Θάσου. Υπάγεται διοικητικά στη δημοτική κοινότητα Θεολόγου, του δήμου Θάσου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Θάσου του νομού Καβάλας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.