cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σπύρος Ρισβάνης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ατρόμητου Αθηνών Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ανόρθωσης
Ένταξη του Μαυροβουνίου στην Ευρωπαϊκή Ένωση
Η ένταξη του Μαυροβουνίου στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) βρίσκεται στην τρέχουσα ημερήσια διάταξη για τη μελλοντική διεύρυνση του οργανισμού. Η Κρατική Ένωση της Σερβίας και του Μαυροβουνίου ξεκίνησε τη διαδικασία ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση το Νοέμβριο του 2005, όταν άρχισαν οι διαπραγματεύσεις για μια Συμφωνία Σταθεροποίησης και Σύνδεσης. Το Μάιο του 2006, το Μαυροβούνιο ανακήρυξε την ανεξαρτησία του, έπειτα από δημοψήφισμα, και η Κρατική Ένωση Σερβίας και Μαυροβουνίου έπαψε να υφίσταται. Η Σερβία συνέχισε με τις διαπραγματεύσεις της προηγούμενης κρατικής οντότητας, ενώ το Σεπτέμβριο του 2006 το Μαυροβούνιο ξεκίνησε ξεχωριστές διαπραγματεύσεις. Η συμφωνία μονογραφήθηκε στις 15 Μαρτίου 2007 και υπεγράφη επίσημα στις 15 Οκτωβρίου 2007.
Το Μαυροβούνιο λαμβάνει επί του παρόντος αναπτυξιακή βοήθεια ύψους 507 εκατομμυρίων ευρώ από το Ταμείο Προενταξιακής Βοήθειας, έναν μηχανισμό χρηματοδότησης για τις υποψήφιες προς ένταξη χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Διαδικασία ελευθέρωσης του καθεστώτος «visa»
Στις 1 Ιανουαρίου 2008 τέθηκαν σε ισχύ οι συμφωνίες διευκόλυνσης και επανεισδοχής μεταξύ του Μαυροβουνίου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το Μαυροβούνιο προστέθηκε στον κατάλογο των χωρών των οποίων οι πολίτες απαλλάσσονται από την υποχρέωση θεώρησης βίζας στις 19 Δεκεμβρίου 2009, επιτρέποντας στους πολίτες του να εισέρχονται στη ζώνη Σένγκεν, τη Βουλγαρία, την Κύπρο και τη Ρουμανία χωρίς θεώρηση. Η διαδικασία ελευθέρωσης του καθεστώτος βίζα δεν περιλαμβάνει ταξίδια προς την Ιρλανδία ή το Ηνωμένο Βασίλειο, δεδομένου ότι οι χώρες αυτές εφαρμόζουν διαφορετικά καθεστώτα θεωρήσεων, εκτός της Συμφωνίας Σένγκεν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις του Μαυροβουνίου
Γερτρούδη της Πολωνίας
Η Γερτρούδη (Gertruda Mieszkówna; γεν. 1025 – 4 Ιανουαρίου 1108) ήταν πριγκίπισσα της Πολωνίας.
Το 1043, η Γερτρούδη παντρεύτηκε τον Ιζιασλάβ Α' του Κιέβου και απέκτησαν δυο γιους και μια κόρη: τον Γιάροπολκ Ιζιασλάβιτς, τον Μστισλάβ και την Ευπραξία, η οποία παντρεύτηκε τον Μιέσκο Μπολεσλάβοβιτς της Δυναστείας Πιαστ, πρίγκιπα της Κρακοβίας. Συχνά αναφέρεται και ως μητέρα του Σβιατοπόλκ Β' του Κιέβου, αν και μπορεί να ήταν νόθος γιος του Ιζιασλάβ από παλλακίδα.
Η Γερτρούδη κληρονόμησε ένα μεσαιωνικό χειρόγραφο, γνωστό ως Ψαλτήρι του Έκμπερτ ή Ψαλτήρι του Τρίερ, καθώς είχε δημιουργηθεί στα τέλη του 10ου αιώνα για τον αρχιεπίσκοπο Έκμπερτ του Τρίερ.
Τέμενος Ρουστέμ Πασά
Το Τέμενος Ρουστέμ Πασά (τούρκικα: Rüstem Paşa Camii), είναι ένα οθωμανικό τέμενος του 16ου αιώνα, που βρίσκεται στο παζάρι Χασιρκιλάρ, στην γειτονιά Ταχτακαλέ, της συνοικίας Φατίχ της Κωνσταντινούπολης.
Γερτρούδη της Πολωνίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί ευγενείς Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ Κατηγορία:Πολωνές πριγκίπισσες
Κόκκινο Μεσσηνίας
Το Κόκκινο είναι χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας. Ο οικισμός ανήκει στην Κοινότητα Κοκκίνου που υπάγεται διοικητικά στη Δημοτική Ενότητα Πεταλιδίου, του Δήμου Μεσσήνης.
Τέμενος Ρουστέμ Πασά
Ιστορία
Το Τέμενος Ρουστέμ Πασά, σχεδιάστηκε από τον οθωμανό αυτοκρατορικό αρχιτέκτονα, Μιμάρ Σινάν, για τον Μεγάλο Βεζίρη της αυτοκρατορίας, Ρουστέμ Πασά (που παντρεύτηκε μία από τις κόρες του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς από την Χιουρέμ Σουλτάνα, Μιχριμάχ Σουλτάνα). Ο Ρουστέμ πασάς πέθανε τον Ιούλιο του 1561 και το τέμενος άρχισε να χτίζεται μετά τον θάνατό του, από το 1561 μέχρι το 1563. Το τζαμί φιλοξενεί σήμερα θρησκευτικό σχολείο.
Κόκκινο Μεσσηνίας
Πληροφορίες
Γεωγραφικά το Κόκκινο, συνορεύει ανατολικά με τα χωριά, Γαμβριά, Λύκισσα, Αγνάντιο, δυτικά με τους Αμπελόκηπους και νότια με τη Μηλίτσα. Νότια του χωριού και σε απόσταση 2 χλμ., βρίσκονται τα Παναίικα. Απέχει 12 χλμ. από το Καλαμάκι (η πιο κοντινή παραλία), 15 χλμ. από το Πεταλίδι, 20 χλμ. από Κορώνη, Φοινικούντα, Μεθώνη και 25 χλμ από την Πύλο.
Τέμενος Ρουστέμ Πασά
Εξωτερικό
Το τζαμί έχει χτιστεί υπερυψωμένο, πάνω από ένα συγκρότημα κτηρίων με θολωτή οροφή, των οποίων τα μισθώματα, είχαν ως στόχο να υποστηρίξουν οικονομικά το τέμενος. Περνώντας στους στενούς διαδρόμους στις γωνίες, δίνουν πρόσβαση σε μία ευρύχωρη αυλή. Το τέμενος έχει μία διπλή στοά με πέντε τρούλους, από τους οποίους, προεξέχει μία βαθιά, χαμηλή οροφή που στηρίζεται από μια σειρά κιόνων.
Κόκκινο Μεσσηνίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Μεσσήνης
Τέμενος Ρουστέμ Πασά
Εσωτερικό
Το τέμενος Ρουστέμ Πασά, είναι διάσημο για τις μεγάλες ποσότητες πλακιδίων Νίκαιας, που περιέχουν πολύ μεγάλη ποικιλία από φυτικά και γεωμετρικά σχέδια, που καλύπτουν όχι μόνο την πρόσοψη της βεράντας, αλλά το Μιχράμπ και το Μινμπάρ και τους τοίχους. Υπάρχουν περίπου 80 διαφορετικά μοτίβα. Αυτά τα πλακίδια επιδεικνύουν την πρώιμη χρήση του ντοματοκόκκινου χρώματος, που θα γίνει το κυριότερο χαρακτηριστικό των πλακιδίων Νίκαιας. Μερικά από τα πλακίδια, κυρίως εκείνα που βρίσκονται στον μεγάλο πίνακα, κάτω από την στοά της αριστερής κύριας εισόδου, είναι διακοσμημένα με το χρώμα του πράσινου του Φασκόμηλου και του σκούρου μοβ του Μαγγανίου, που είναι χαρακτηριστικό του προγενέστερου συστήματος χρωματισμού <<της Δαμασκού>>. Κανένα άλλο τζαμί στην Κωνσταντινούπολη δεν έχει κάνει τέτοια πλούσια χρήση αυτών των πλακιδίων.
Το σχέδιο του τζαμιού είναι κυρίως εκείνο ενός οκτάγωνου εγγεγραμένου σε ορθογώνιο. Ο κύριος θόλος στηρίζεται από τέσσερις οκταγωνικούς ημιθόλους, όχι επί των αξόνων, αλλά επί των διαγωνίων του κτηρίου. Οι καμάρες του θόλου, πηδούν από τέσσερις ορθογώνιες κολόνες - δύο στα βόρεια, δύο στα νότια και από προεξοχές που προεξέχουν από τον ανατολικό και τον δυτικό τοίχο. Στα βόρεια και στα νότια υποστηρίζονται από κολώνες και με μαρμάρινες στήλες μεταξύ τους.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Οθωμανικά τζαμιά στην Κωνσταντινούπολη
Γκόρντανα Τσόμιτς
Η Γκόρντανα Τσόμιτς (Гордана Чомић; γεννημένη στις 16 Ιουνίου 1958) είναι Σέρβα πολιτικός, που υπηρέτησε ως υπουργός για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των μειονοτήτων και τον κοινωνικό διάλογο από το 2020 έως το 2022. Επί μακρόν μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος (DS), αποκλείστηκε από το κόμμα το 2020, αφού ανακοίνωσε την αντίθεσή της στο μποϊκοτάζ στις βουλευτικές εκλογές της Σερβίας του 2020. Έκτοτε, δραστηριοποιείται ως ανεξάρτητη πολιτικός.
Νεανικά χρόνια και καριέρα
Ο Τσόμιτς ήταν μία από τους πρώτους Σέρβους πολιτικούς, που δημιούργησε blog, ξεκινώντας το 2006.
Πρώιμα χρόνια (1992–2001)
Η Τσόμιτς εντάχθηκε στο δημοτικό συμβούλιο του Δημοκρατικού Κόμματος του Νόβι Σαντ το 1992. Αργότερα έγινε εκπρόσωπος του κόμματος σε επίπεδο πόλης και επαρχίας, ηγήθηκε της εκλογικής έδρας του κόμματος στο Νόβι Σαντ το 1996 και ήταν πρόεδρος του επαρχιακού συμβουλίου του από το 1998 έως το 2001.
Η Τσόμιτς συμπεριλήφθηκε στους εκλογικούς καταλόγους του Δημοκρατικού Κόμματος για το Νόβι Σαντ στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 1992 και του 1993, αν και δεν συμπεριλήφθηκε στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός της σε καμία περίπτωση. (Από το 1992 έως το 2000, ο εκλογικός νόμος της Σερβίας όριζε ότι το ένα τρίτο των κοινοβουλευτικών εδρών θα εκχωρούνταν σε υποψηφίους, που συμπεριλαμβάνονταν σε λίστες επιτυχόντων με αριθμητική σειρά, ενώ τα υπόλοιπα δύο τρίτα θα κατανέμονταν μεταξύ άλλων υποψηφίων κατά την κρίση των κομμάτων ή συνασπισμών, που τους υποστήριζαν. Η Τσόμιτς δεν έλαβε αρκετά υψηλή θέση στη λίστα σε καμία περίπτωση, για να καταλάβει αυτόματα έδρα στο κοινοβούλιο, ούτε της δόθηκε  κάποια έδρα κατ' εξαίρεση στη συνέχεια.)
Το 2000, το Δημοκρατικό Κόμμα έγινε ένα από τα κύρια κόμματα στη Δημοκρατική Αντιπολίτευση της Σερβίας (Demokratska opozicija Srbije, DOS), έναν ευρύ και ιδεολογικά ετερόκλητο συνασπισμό κομμάτων, που αντετίθεντο στο αυταρχικό καθεστώς του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς. Ο υποψήφιος του DOS Βόισλαβ Κοστούνιτσα νίκησε τον Μιλόσεβιτς στις προεδρικές εκλογές της Γιουγκοσλαβίας το 2000, ένα γεγονός που προκάλεσε εκτεταμένες αλλαγές στην πολιτική κουλτούρα της Γιουγκοσλαβίας και της Σερβίας. Η Τσόμιτς επανεξελέγη για το δέκατο τμήμα του Νόβι Σαντ στις ταυτόχρονες επαρχιακές εκλογές του 2000. Το DOS κέρδισε μια συντριπτική νίκη σε επαρχιακό επίπεδο και η Τσόμιτς υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος της συνέλευσης της Βοϊβοντίνα από το 2000 έως το 2001 Ήταν επίσης στη λίστα του DOS για το Επιμελητήριο των Δημοκρατιών της Γιουγκοσλαβίας το 2000, αν και δεν έλαβε καμία έδρα σ' αυτό το σώμα.
2000–12
Η κυβέρνηση της Σερβίας έπεσε μετά την ήττα του Μιλόσεβιτς στις γιουγκοσλαβικές εκλογές και προκηρύχθηκαν νέες σερβικές κοινοβουλευτικές εκλογές για τον Δεκέμβριο του 2000. Έγινε μεταρρύθμιση του εκλογικού συστήματος της Σερβίας πριν από την ψηφοφορία, έτσι ώστε ολόκληρη η χώρα έγινε ένα ενιαίο εκλογικό τμήμα και όλες οι έδρες ανατέθηκαν σε υποψηφίους με βάση καταλόγους επιτυχόντων κατά τη διακριτική ευχέρεια των κομμάτων ή συνασπισμών κομμάτων, ανεξαρτήτως αριθμητικής σειράς. Η Τσόμιτς έλαβε την εικοστή πρώτη θέση στον εκλογικό κατάλογο του DOS. Ο κατάλογος κέρδισε συντριπτική πλειοψηφία με 176 από τις 250 έδρες και συμπεριλήφθηκε στην αντιπροσωπεία του DS όταν συγκλήθηκε η νέα συνέλευση τον Ιανουάριο του 2001. Έγινε αντιπρόεδρος του κόμματος αργότερα μέσα στο έτος και υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος της συνέλευσης.
Τον Οκτώβριο του 2003, η Τσόμιτς καθυστέρησε την ψηφοφορία δυσπιστίας στην κυβέρνηση του Ζόραν Ζίβκοβιτς, ωθώντας ορισμένα μέλη της αντιπολίτευσης να κατηγορήσουν ότι η καθυστέρηση ήταν απλώς μια μέθοδος, για να δοθεί στην κυβέρνηση περισσότερος χρόνος για να δημιουργήσει μια πλειοψηφία στο κοινοβούλιο. Η πρόεδρος Νατάσα Μιτσιτς διέλυσε τελικά τη συνέλευση για νέες εκλογές στις 13 Νοεμβρίου 2003. Το Δημοκρατικό Κόμμα διεκδίκησε τις προκύπτουσες βουλευτικές εκλογές του 2003 επικεφαλής της δικής του συμμαχίας και η Τσόμιτς έλαβε την έκτη θέση στον εκλογικό του κατάλογο. Η λίστα κέρδισε τριάντα επτά έδρες και η Τσόμιτς συμπεριλήφθηκε ξανά στην αντιπροσωπεία του κόμματός της. Το αντίπαλο Δημοκρατικό Κόμμα της Σερβίας (Demokratska stranka Srbije, DSS) αναδείχθηκε επικεφαλής μιας κυβέρνησης συνασπισμού μετά τις εκλογές και το Δημοκρατικό Κόμμα παρέμεινε στην αντιπολίτευση.
Η Τσόμιτς υποστήριξε την υποψηφιότητα του Ζίβκοβιτς έναντι του Μπόρις Τάντιτς για την ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος τον Ιανουάριο του 2004. Αναφέρθηκε ότι ο Τάντιτς ως αντίδραση εμποόδισε την Τσόμιτς να γίνει η νέα κοινοβουλευτική εκπρόσωπος, μια θέση που περίμενε να λάβει. Ο Τάντιτς επιλέχθηκε ως αρχηγός του κόμματος στις αρχές του 2004 και η Τσόμιτς ηττήθηκε στην ταυτόχρονη υποψηφιότητά της για επανεκλογή ως αντιπρόεδρος του κόμματος.
Διετέλεσε πρόεδρος της επιτροπής εξωτερικών υποθέσεων στο κοινοβούλιο της περιόδου 2004–07 και υπηρέτησε επίσης στις επιτροπές για την προστασία του περιβάλλοντος και την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Το 2006 διορίστηκε ως μέλος της αντιπροσωπείας της Σερβίας στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ PA). Υποστήριξε την ένταξη της Σερβίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και επέκρινε αυτό που θεωρούσε ως προσπάθειες για αύξηση της εξάρτησης της χώρας από τη Ρωσία. Το 2006, εργάστηκε με βουλευτές από το Μαυροβούνιο σε έναν περιφερειακό χάρτη των δικαιωμάτων των μειονοτήτων.
Η Τσόμιτς επιλέχθηκε και πάλι για την αντιπροσωπεία της συνέλευσης του Δημοκρατικού Κόμματος αφού η λίστα του κόμματος κέρδισε εξήντα τέσσερις έδρες στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2007. Το κόμμα επέστρεψε στην κυβέρνηση μετά τις εκλογές σε έναν ασταθή συνασπισμό με το DSS και το G17 Plus. Η Τσόμιτς υπηρέτησε ως αναπληρωτής πρόεδρος της επιτροπής προστασίας του περιβάλλοντος σε αυτή την κοινοβουλευτική θητεία και συνέχισε να υπηρετεί στην επιτροπή ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Ο συνασπισμός DS–DSS κατέρρευσε στις αρχές του 2008 και προκηρύχθηκαν νέες κοινοβουλευτικές εκλογές για τον Μάιο του ίδιου έτους. Το DS διεκδίκησε τις εκλογές επικεφαλής της συμμαχίας Για μια Ευρωπαϊκή Σερβία (Za evropsku Srbiju, ZES). Η Τσόμιτς συμπεριλήφθηκε στη λίστα του και κατέλαβε μία έδρα για τέταρτη θητεία, όταν η συμμαχία κέρδισε 102 από τις 250 έδρες. Τα συνολικά αποτελέσματα των εκλογών δεν ήταν οριστικά, αλλά η ZES σχημάτισε τελικά κυβέρνηση συνασπισμού με το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Η Τσόμιτς εξελέγη για τη δεύτερη θητεία της ως αντιπρόεδρος, όταν συγκλήθηκε η συνέλευση. Υπηρέτησε επίσης στις επιτροπές εξωτερικών υποθέσεων και ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ήταν μέλος μιας ομάδας εργασίας για τα δικαιώματα του παιδιού και αναπληρωτής μέλος της επιτροπής συνταγματικών υποθέσεων και της επιτροπής μείωσης της φτώχειας, ηγήθηκε της κοινοβουλευτικής ομάδας φιλίας της Σερβίας με το Ισραήλ και ήταν μέλος των ομάδων φιλίας με την Ινδονησία, την Πορτογαλία, το Κυρίαρχο Στρατιωτικό Τάγμα της Μάλτας και τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Δήλωσε την υποστήριξή της για το Καταστατικό της Αυτόνομης Επαρχίας της Βοϊβοντίνας τον Ιανουάριο του 2009, υποστηρίζοντας ότι δεν ήταν ένα αυτονομιστικό έγγραφο (όπως είχαν προτείνει ορισμένοι) και ότι θα ωφελούσε τόσο τη Βοϊβοντίνα όσο και τη Σερβία στο σύνολό της.
2012–20
Τον Νοέμβριο του 2013, η Τσόμιτς ηγήθηκε αντιπροσωπείας της Παλαιστινιακής Αρχής του ΟΑΣΕ, που επέβλεπε τις προεδρικές εκλογές στο Τατζικιστάν το 2013. Ήταν επικριτική για τον τρόπο με τον οποίο έγινε η ψηφοφορία, λέγοντας: «Ενώ ήταν ήσυχες και ειρηνικές, αυτές ήταν εκλογές χωρίς πραγματική επιλογή. Το να είσαι στην εξουσία απαιτεί τήρηση των δεσμεύσεων του ΟΑΣΕ, χωρίς να εκμεταλλευτείς την εξουσία, όπως είδαμε εδώ. Ο μεγαλύτερος γνήσιος πλουραλισμός θα είναι κρίσιμος για το Τατζικιστάν προκειμένου να εκπληρώσει τις δημοκρατικές του δεσμεύσεις."
Έλαβε την έκτη θέση στη λίστα του DS στις βουλευτικές εκλογές του 2014 και επανεξελέγη παρόλο που ο κατάλογος είχε μόνο δεκαεννέα έδρες συνολικά. Παρέμεινε μέλος της επιτροπής ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και της επιτροπής για τα δικαιώματα του παιδιού και επίσης υπηρέτησε ως αναπληρωματικό μέλος της επιτροπής προστασίας περιβάλλοντος και της επιτροπής για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των μειονοτήτων και την ισότητα των φύλων, καθώς και ως μέλος των ομάδων φιλίας με την Κροατία, τη Γερμανία, την Ουγγαρία, την Ιρλανδία, τη Σλοβακία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Έπαψε να είναι πλήρες μέλος της αντιπροσωπείας της OSCA PA της Σερβίας και έγινε αναπληρωματικό μέλος. Τον Ιούνιο του 2014 επιλέχθηκε και πάλι ως αντιπρόεδρος του DS.
Προήχθη στην πέμπτη θέση της λίστας του DS στις βουλευτικές εκλογές του 2016 και επανεξελέγη καθώς η λίστα αποτελείτο από δεκαέξι έδρες. Κατά τη διάρκεια του κοινοβουλίου 2016–20, ήταν αναπληρώτρια πρόεδρος της επιτροπής συνταγματικών και νομοθετικών θεμάτων, μέλος της επιτροπής για το Κοσσυφοπέδιο και Μετόχια, της επιτροπής ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και της επιτροπής για τα δικαιώματα του παιδιού, αναπληρωματικό μέλος της επιτροπής προστασίας του περιβάλλοντος και της επιτροπής άμυνας και εσωτερικών υποθέσεων, αναπληρωματικό μέλος της Επιτροπής Σταθεροποίησης και Σύνδεσης Ευρωπαϊκής Ένωσης -Σερβίας, μέλος μιας επιτροπής για τη «διερεύνηση των συνεπειών του βομβαρδισμού του ΝΑΤΟ το 1999 στην υγεία των πολιτών της Σερβίας, καθώς και στο περιβάλλον, με ιδιαίτερη έμφαση στις επιπτώσεις των βλημάτων απεμπλουτισμένου ουρανίου», αναπληρωματικό μέλος της αντιπροσωπείας της Σερβίας στην κοινοβουλευτική συνέλευση της Διαδικασίας Συνεργασίας Νοτιοανατολικής Ευρώπης και μέλος των κοινοβουλευτικών ομάδων φιλίας με την Αλβανία, τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, την Κροατία, τη Γερμανία, το Ισραήλ, το Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Συνέχισε να υπηρετεί ως αντιπρόεδρος της συνέλευσης όλα τα χρόνια που το DS ήταν στην αντιπολίτευση.
Η Τσόμιτς ήταν πρώιμη υποστηρίκτρια της υποψηφιότητας του Σάσα Γιάνκοβιτς για πρόεδρο της Σερβίας στις εκλογές του 2017. Η υποψηφιότητα του Γιάνκοβιτς τελικά επικυρώθηκε από το Δημοκρατικό Κόμμα και τερμάτισε δεύτερος απέναντι στον Αλεξάνταρ Βούτσιτς του Προοδευτικού Κόμματος.
Το Δημοκρατικό Κόμμα άρχισε να μποϊκοτάρει την εθνοσυνέλευση στις αρχές του 2019, στο πλαίσιο σημαντικών διαδηλώσεων κατά της κυβέρνησης της Σερβίας. Η Τσόμιτς παρακολούθησε μια συνεδρίαση της συνέλευσης αψηφώντας το μποϊκοτάζ ένα χρόνο αργότερα, υπερασπιζόμενη την απόφασή της με το επιχείρημα ότι σκοπός της ήταν να παρουσιάσει νομοσχέδιο, που απαιτούσε να εκπροσωπούνται οι γυναίκες στους εκλογικούς καταλόγους σε ποσοστό τουλάχιστον σαράντα τοις εκατό τόσο σε επίπεδο κοινοβουλίου όσο και σε δημοτικό επίπεδο. (Η νομοθεσία ήταν τελικά επιτυχής και οι εκλογικοί νόμοι της Σερβίας άλλαξαν αναλόγως.) Η Τσόμιτς αποβλήθηκε από το DS λίγο μετά από αυτό.
Συμμετείχε στις βουλευτικές εκλογές του 2020 ως μη κομματική υποψήφια, εμφανιζόμενη στην τέταρτη θέση στον εκλογικό κατάλογο της συμμαχίας της Ενωμένης Δημοκρατικής Σερβίας (Ujedinjena demokratska Srbija, UDS). Η λίστα δεν πέρασε το εκλογικό όριο για να κερδίσει την εκπροσώπηση στο κοινοβούλιο και η θητεία της έληξε στις 3 Αυγούστου 2020.
Θητεία ως Υπουργός (2020–2022)
Η Τσόμιτς διορίστηκε στο υπουργικό συμβούλιο της πρωθυπουργού Άνα Μπρνάμπιτς τον Οκτώβριο του 2020 ως υπουργός ανθρωπίνων δικαιωμάτων και δικαιωμάτων των μειονοτήτων και κοινωνικού διαλόγου.
Τον Μάρτιο του 2021, η Τσόμιτς παρουσίασε ένα σχέδιο νόμου κατά των διακρίσεων για τα ομόφυλα συνδικάτα στη Σερβία. Η νομοθεσία επεκτείνει τα πολιτικά δικαιώματα στα ομόφυλα ζευγάρια, αν και δεν αφορά θέματα γάμου ή υιοθεσίας. Η Τσόμιτς υποστηρίζει ότι αυτά τα ζητήματα είναι θέματα οικογενειακού δικαίου, ενώ η νομοθεσία της επικεντρώνεται σε ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ακόμη και τα περιορισμένα δικαιώματα που επεκτείνονται στις ενώσεις ομοφυλοφίλων βάσει της νομοθεσίας έχουν προκαλέσει την αντίθεση από πιο συντηρητικούς κύκλους. Ο πρόεδρος της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς δήλωσε ότι δεν θα υπογράψει τον νόμο με την αιτιολογία ότι παραβιάζει το σύνταγμα της Σερβίας. Η Τσόμιτς υποβάθμισε τη σημασία της αντιπολίτευσης του Βούτσιτς εναντίον της, επιβεβαιώνοντας τη συνταγματικότητα του νόμου και λέγοντας ότι η εγκυρότητά του θα καθοριστεί τελικά από το συνταγματικό δικαστήριο της Σερβίας. Τον Μάιο του 2022, μετά τις βουλευτικές εκλογές εκείνης της χρονιάς, ανέφερε ότι το σχέδιο νόμου είχε ολοκληρωθεί με τη βοήθεια εμπειρογνωμόνων από το Συμβούλιο της Ευρώπης και ότι ήταν έτοιμο για την επερχόμενη κυβέρνηση της Σερβίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρβες πολιτικοί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ίσος της Σινασού
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μικρασιατικοί χοροί Κατηγορία:Ελληνικοί χοροί
Δημήτρης Νίκου
Ο Δημήτρης Νίκου (πραγματικό όνομα Δημήτρης Νίκος) είναι σύγχρονος Έλληνας συγγραφέας.
Βιογραφικά στοιχεία
Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 2010 και μέχρι σήμερα έχει δημοσιεύσει πεζά, ποίηση και κριτικές σε λογοτεχνικά περιοδικά, ιστοσελίδες και συλλογές.
Έργα του που έχουν εκδοθεί, είναι η νουβέλα «Βόλτα στο φεγγάρι» (Ίαμβος, 2010), το μυθιστόρημα «Σημασία έχει μονάχα η ζωή» (Ωκεανός, 2013) και το αφήγημα «Ονείρωξη» (Σαΐτα, 2014), που μεταφράστηκε και στα Γερμανικά και η συλλογή πεζών και ποιημάτων «Το φιλί και το ταξίδι» (Ανοικτή Βιβλιοθήκη, 2021).
Συμμετείχε επίσης στις συλλογές «Tweet stories» (Ανοικτή Βιβλιοθήκη, 2012), «Ένα ταξίδι αλλιώς» (Σαΐτα, 2013), «Ιστορίες από ένα παγκάκι» (Σαΐτα, 2013) και στο συλλογικό μυθιστόρημα «Όσα ποτέ δεν είπαμε» (Ωκεανός, 2013), ενώ επιμελήθηκε την συλλογή διηγημάτων του Χάρη Γαντζούδη «Τραύματα» (Λέμβος, 2021).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς
Τάνια Μίστσεβιτς
Η Τάνια Μίστσεβιτς (Тања Мишчевић ; Tanja Miščević, γεννημένη στις 6 Αυγούστου 1966) είναι Σέρβα πολιτικός επιστήμονας και πολιτικός, που υπηρετεί ως υπουργός Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης από το 2022. Είναι ανεξάρτητη πολιτικός, και είναι περισσότερο γνωστή για το έργο της για την ένταξη της Σερβίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Γεννημένη στο Ζέμουν, έναν δήμο του Βελιγραδίου, αποφοίτησε και απέκτησε το μεταπτυχιακό της και το διδακτορικό της στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου. Άρχισε να εργάζεται στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών τη δεκαετία του 1990, ενώ έγινε διδάκτορας το 2003 και αναπληρώτρια καθηγήτρια το 2009. Από το 2016 υπηρετεί ως καθηγήτρια στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών. Ήταν διευθύντρια του Γραφείου Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης από το 2005 έως το 2009, μέλος της διαπραγματευτικής ομάδας της κυβέρνησης σχετικά με την ένταξη της Σερβίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και επικεφαλής της διαπραγματευτικής ομάδας για τη Συμφωνία Διευκόλυνσης της Βίζας και τη Συμφωνία Επανεισδοχής μεταξύ Σερβίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης. Υπηρέτησε επίσης στο παρελθόν ως αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κινήματος στη Σερβία και ως μέλος και αντιπρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Υπηρεσίας Καταπολέμησης της Διαφθοράς.
Υπηρέτησε ως υφυπουργός στο υπουργείο Άμυνας από το 2010 έως το 2012 και διορίστηκε διευθύντρια της διαπραγματευτικής ομάδας για την ένταξη της Σερβίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2013. Ως διευθύντρια, έδωσε έμφαση στην εναρμόνιση των θέσεων εξωτερικής πολιτικής της Σερβίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση και εργάστηκε για την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων σε νόμο. Παραιτήθηκε από τον ρόλο το 2019 και μετά άρχισε να εργάζεται ως αναπληρώτρια γενική γραμματέας του Συμβουλίου Περιφερειακής Συνεργασίας.
Νεανικά χρόνια
Η Τάνια Μίστσεβιτς γεννήθηκε στις 6 Αυγούστου 1966 στο Ζέμουν του Βελιγραδίου, που βρίσκεται στην πρώην Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας. Τελείωσε την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Ζέμουν. Αποφοίτησε από τη Σχολή Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου το 1989, όπου απέκτησε επίσης το μεταπτυχιακό και το διδακτορικό της. Ειδικεύτηκε στον τομέα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Πανεπιστήμιο της Βόννης το 1988 και στο Κολέγιο της Ευρώπης το 2004.
Σχολή Πολιτικών Επιστημών
Η Μίστσεβιτς ξεκίνησε να εργάζεται στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου το 1991 μέχρι το 1995, όταν έγινε βοηθός πρακτικής άσκησης. Εργάστηκε ως βοηθός μέχρι το 2003, όταν έγινε διδάκτορας. Το 2009 έγινε αναπληρώτρια καθηγήτρια στη σχολή, όπου σπούδασε διεθνείς σχέσεις και νομικά. Έγινε καθηγήτρια το 2016. Επιπλέον, ήταν επισκέπτρια καθηγήτρια στη Στρατιωτική Ακαδημία του Υπουργείου Άμυνας και στο Κέντρο Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης του Πανεπιστημίου της Βόννης.
Ενασχόληση με την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση
εναλλ.=Tanja Miščević at Medija centar in 2011|μικρογραφία| Μίστσεβιτς το 2011 Ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Ινστιτούτου G17, μιας μη κυβερνητικής οργάνωσης που αργότερα έγινε πολιτικό κόμμα, όπου εργάστηκε ως διευθύντρια στο τμήμα Ευρωπαϊκών Σπουδών. Μεταξύ 2005 και 2009, ήταν διευθύντρια του Γραφείου Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης της κυβέρνησης της Σερβίας. Η Μίστσεβιτς κέρδισε το βραβείο «Συνεργάτης της Χρονιάς στην Ευρώπη» το 2006. Υπήρξε μέλος της διαπραγματευτικής ομάδας της κυβέρνησης για την ένταξη της Σερβίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση καθώς και επικεφαλής της διαπραγματευτικής ομάδας για τη σύναψη της Συμφωνίας Διευκόλυνσης των Θεωρήσεων και της Συμφωνίας Επανεισδοχής μεταξύ Σερβίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Μίστσεβιτς διορίστηκε υφυπουργός στο υπουργείο Άμυνας από τον Ντράγκαν Σουτάνοβατς το 2010. Υπηρέτησε σε αυτόν τον ρόλο μέχρι τον Ιούλιο του 2012, μετά τον οποίο υπηρέτησε ως ειδική γραμματέας για την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση για τον Ρασίμ Λιάγιτς, ο οποίος εκείνη την εποχή διετέλεσε αναπληρωτής πρωθυπουργός. Ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς πρότεινε τον διορισμό της Μίστσεβιτς ως διευθύντριας της διαπραγματευτικής ομάδας σχετικά με την ένταξη της Σερβίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2013. Η Μίστσεβιτς αποδέχτηκε αυτή τη θέση ευθύνης λίγο μετά τον Σεπτέμβριο του 2013. Ως διευθύντρια, προέτρεψε να εφαρμοστούν οι μεταρρυθμίσεις με νόμο, και να εισέλθει η Σερβία στην Ευρωπαϊκή Ένωση το συντομότερο δυνατό. Τόνισε επίσης την υποστήριξή της για εναρμόνιση των θέσεων εξωτερικής πολιτικής της Σερβίας με τις θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έλαβε το βραβείο "Ουράνιο Τόξο" από την Gay Straight Alliance λόγω της συνεισφοράς της για την καταπολέμηση της ομοφοβίας και τη βελτίωση των δικαιωμάτων του LGBT πληθυσμού. Παραιτήθηκε από τη θέση εργασίας της τον Σεπτέμβριο του 2019. Αμέσως μετά έγινε αναπληρώτρια γενική γραμματέας του Συμβουλίου Περιφερειακής Συνεργασίας.
Στο παρελθόν υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κινήματος στη Σερβία. Επιπλέον, η Μίστσεβιτς υπηρέτησε ως μέλος και αντιπρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Υπηρεσίας Καταπολέμησης της Διαφθοράς από το 2009 έως το 2010 Σύμφωνα με την εφημερίδα Danas</i>, η Μίστσεβιτς φημίζεται ότι είναι ειδική στην Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση της Σερβίας.
Υπουργός Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης
Ανακοινώθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2022 ότι η Μίστσεβιτς θα υπηρετούσε ως υπουργός Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης στο τρίτο υπουργικό συμβούλιο της Άνα Μπρνάμπιτς. Ορκίστηκε στις 26 Οκτωβρίου. Η Μίστσεβιτς υποστηρίζει την ένταξη της Σερβίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλώνοντας την υποστήριξή της σε μια «σύγχρονη, σταθερή και ανεπτυγμένη κοινωνία» και όπου θα επικρατεί η ισότητα.
Τον Νοέμβριο του 2022, η Μίστσεβιτς ανακοίνωσε ότι «η Σερβία θα υιοθετήσει σταδιακά την πολιτική θεωρήσεων του χώρου Σένγκεν » και ότι θα ευθυγραμμίσει την εξωτερική της πολιτική και την πολιτική ασφάλειας με την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Προσωπική ζωή
Η Μίστσεβιτς έλαβε το Γαλλικό Εθνικό Τάγμα Αξίας το 2017 λόγω του έργου της για την ένταξη της Σερβίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μιλάει αγγλικά και ρωσικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρβες πολιτικοί Κατηγορία:Σέρβοι υπουργοί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Αρνώ Αμανιέ του Αλμπρέ
Ο Αρνώ-Αμανιέ, Arnaud Amanieu (4 Αυγούστου 1338 - 1401) από τον Οίκο του Αλμπρέ ήταν κύριος του Αλμπρέ (1358-1401).
Βιογραφία
Ήταν γιος του Βερνάρδου-Εζί Δ΄ κυρίου του Αλμπρέ και της Ματέ του Αρμανιάκ. Είχε εδάφη στη Γασκώνη, που με τη Συνθηκη του Μπρετινύ το 1630 περιήλθαν στην επικυριαρχία του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας, ο οποίος όρισε τον διάδοχο Εδουάρδο ως πρίγκιπα της Ακουιτανίας & της Γασκώνης. Έτσι το 1363 ο Αρνώ-Αμανιέ υπέβαλλε ως υποτελής τα σέβη του στους δύο Εδουάδους, ωστόσο το 1368 άλλαξε στρατόπεδο και έκανε μυστική συμφωνία με τον Κάρολο Ε΄ της Γαλλίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Αλμπρέ
Διαστημικό Κέντρο Γουιάνας
Το Διαστημικό Κέντρο της Γουιάνας είναι ένα γαλλικό διαστημικό κέντρο το οποίο βρίσκεται κοντά στο Κουρού στη Γαλλική Γουιάνα και λειτουργεί από το 1968. Η θέση του ευνοεί τις διαστημικές αποστολές λόγω της εγγύτητάς του στον Ισημερινό, αλλά και με δεδομένο ότι η επιθυμητή πορεία που ακολουθούν οι διαστημικές αποστολές  λίγα χιλιόμετρα μετά την εκτόξευση  τους στις περισσότερες περιπτώσεις είναι ανατολική, θεωρείται πλεονέκτημα ότι στα ανατολικά του διαστημικού κέντρου υπάρχει θάλασσα. Η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος (ESA), η Γαλλική υπηρεσία διαστήματος (CNES), κι η εμπορική εταιρία Arianespace πραγματοποιούν εκτοξεύσεις από το Κουρού.
Η τοποθεσία επιλέχθηκε από την Γαλλική κυβέρνηση το 1964 για να γίνει διαστημικό κέντρο της Γαλλίας ανάμεσα σε 14 άλλες επιλογές. Όταν η ESA ιδρύθηκε το 1975, η Γαλλία προσφέρθηκε να μοιράζεται το Κουρού μαζί της. Οι εμπορικές εκτοξεύσεις αγοράζονται και από μη-Ευρωπαϊκές χώρες. Η ESA πληρώνει τα δύο τρίτα του προϋπολογισμού του διαστημικού κέντρου, κι έχει επίσης χρηματοδοτήσει τις αναβαθμίσεις που έγιναν κατά τη διάρκεια της ανάπτυξης των πυραύλων Ariane.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαστημικά κέντρα Κατηγορία:Γαλλική Γουιάνα
Πραστειό Αμμοχώστου
Το Πραστειό είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Φιλόλαος (αποσαφήνιση)
Το αρχαίο ελληνικό όνομα Φιλόλαος μπορεί να αναφέρεται:
Κατάλογος των Τριάντα Τυράννων της Ρώμης
Οι Τριάντα Τύραννοι (λατινικά: Tyranni Triginta) ήταν μία σειρά από τριάντα σφετεριστές, που εμφανίζονται στην Ιστορία των Αυγούστων (Historia Augusta) ως φαινομενικά διεκδικητές του θρόνου της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορα Γαλλιηνού.
Δεδομένης της περιβόητης αναξιοπιστίας της Ιστορίας των Αυγούστων, η ακρίβεια αυτού τού καταλόγου είναι αμφισβητήσιμη. Υπάρχει μία επιστημονική συμφωνία, ότι ο συγγραφέας διόγκωσε σκόπιμα τον αριθμό των σφετεριστών, για να τους παραλληλίσει τους Τριάντα Τυράννους της Αθήνας.
Το Ιστορία δίνει στην πραγματικότητα 32 ονόματα. Ωστόσο, επειδή ο συγγραφέας (ο οποίος έγραψε με το όνομα Tρεβέλιος Πολίο) τοποθετεί τους δύο τελευταίους κατά τη βασιλεία του Μαξιμίνου Θράκα και του Κλαύδιου Β' Γοτθικού αντίστοιχα, αυτό αφήνει τριάντα υποτιθέμενους διεκδικητές κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Γαλλιηνού.
Η ακόλουθη λίστα δίνει τους Τριάντα Τυράννους, όπως απεικονίζονται από την Ιστορία των Αυγούστων, μαζί με σημειώσεις που αντιπαραβάλλουν τους ισχυρισμούς της Ιστορίας με τις πραγματικές ιστορικές τους θέσεις:
Κατάλογος
Παρά τις αξιώσεις του συγγραφέα σχετικά με το χρόνο, κατά τον οποίο τα πρόσωπα αυτά φιλοδοξούσαν να πάρουν τον θρόνο, αυτός ο κατάλογος περιλαμβάνει:
Αφήνοντας εννέα σφετεριστές σχεδόν σύγχρονους με τον Γαλλιηνό. Σύμφωνα με τον Ντέιβιντ Μάτζυ (ο εκδότης της έκδοσης Loeb Classical Library της Ιστορίας των Αυγούστων), τουλάχιστον μερικοί από αυτούς τους άνδρες έκοψαν νομίσματα.
Ερρίκος ΣΤ΄ ο Καλός
Ο Ερρίκος ΣΤ΄ ο Καλός, πολων. Henryk VI Dobry (18 Μαρτίου 1294 - 24 Νοεμβρίου 1335) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Βρότσλαφ (από το 1296, με συγκυβερνήτες τους αδελφούς του ως το 1311).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1310 την Άννα των Αψβούργων, κόρη του Αλβέρτου Α΄ δούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Γερμανίας και είχε τέκνα:
Ντόρτιολ
Το Ντόρτιολ είναι χωριό της επαρχίας Γκαζιμαγούσας στην Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, σύμφωνα με την οποία το χωριό ονομάζεται Πραστειό Αμμοχώστου. Ωστόσο, μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία και εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Οικισμοί στην Επαρχία Γκαζιμαγούσα
Γκιόργκι Ντοντίσι
Ο Γκιόργκι Ντοντίσι (Giorgi Dodisi, გიორგი დოდისი) ήταν Γεωργιανός καλλιγράφος του 12ου αιώνα.
Βιογραφία
Ο Ντοντίσι δημιούργησε καλλιγραφικά έργα στο, χτισμένο από Γεωργιανούς, Μοναστήρι του Σταυρού στην Ιερουσαλήμ.
Έγραψε σε γραφή Nuskhuri του γεωργιανού αλφάβητου. Τα καλλιγραφικά έργα του ήταν υψηλής ποιότητας με στολίδια και διακόσμηση. Χρησιμοποίησε σταυρούς στα έργα του και υπέγραψε τα έργα με το όνομά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Καλλιγράφοι Κατηγορία:Γεωργιανοί
Σημεριανή
Η Σημεριανή (ή Σήμερις) είναι ένα δημοφιλές τραγούδι και χορός από τη Σινασό Καππαδοκίας. Ο χορός είναι ένας τυπικός αυτοσχεδιασμός από πολλούς από τους κυκλικούς χορούς της περιοχής. Οι χορευτές κινούνται προς τα δεξιά του κύκλου και προς το κέντρο. Ο χορός εκτελείται από γυναίκες.
== Στίχοι του τραγουδιού == Σήμερα η σημερινή δεν μοιάζει με τις άλλες - σήμερις η σημεριανή δεν μοιάζει σαν τις άλλες,
χορεύουν Σινασίτισσες κι έχουμ’ χαρές μεγάλες - χορεύουν Σινασίτισσες κι έχουμ’ χαρές μεγάλες
Αγάπη μ’ έλα έλα και μην το λες κανένα, - αγάπη μ’ το όνομά σου γλυκό ‘ν’ το φίλημά σου.
Σήκωσ’ το σαρικάκι σου και μην το χαμηλώνεις - σήκωσ’ το σαρικάκι σου και μην το χαμηλώνεις,
το ξέρω πως με αγαπάς και δεν το φανερώνεις - το ξέρω πως με αγαπάς και δεν το φανερώνεις.
Στη Σινασό είν’ ‘να δεντρί που βγάζει τ’ ανασόνι - στη Σινασό είν’ ‘να δεντρί που βγάζει τ’ ανασόνι,
πολλές κοπέλες φίλησα καμιά δεν είπε σώνει - πολλές κοπέλες φίλησα καμιά δεν είπε σώνει.
Βάλε στο μαστραπά νερό και βάλτο στον αγέρα - βάλε στο μαστραπά νερό και βάλτο στον αγέρα,
Στάθης Δαμιανάκος
Ο Στάθης Δαμιανάκος (Αθήνα 1939 - Παρίσι 2003) ήταν διαπρεπής Έλληνας μαρξιστής κοινωνιολόγος. Η επιστημονική εργασία του και η πανεπιστημιακή του διδασκαλία διεξάχθηκαν κυρίως στη Γαλλία, όπου και διέμενε. Τα επιστημονικά πεδία με τα οποία ασχολήθηκε ήταν η αγροτική κοινωνιολογία, η εθνολογία και ο πολιτισμός.
Σημεριανή
κι αν δεν το πιούμ’ την Κυριακή το πίνουμ’ τη Δευτέρα - κι αν δεν το πιούμ’ την Κυριακή το πίνουμ’ τη Δευτέρα.
Στάθης Δαμιανάκος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1937. Μετά το πέρας των σπουδών του στην Αθήνα, μετέβη στο Παρίσι για παραπέρα σπουδές, όπου και τελικά παρέμεινε. Διετέλεσε ερευνητής του Centre national de la recherche scientifique (Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Έρευνας), καθώς και καθηγητής (σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο) στο Πανεπιστήμιο της Ναντέρ (Paris-X) και στην École des hautes études en sciences sociales (EHESS -Ανωτάτη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών) του Παρισιού. Το 2002 είχε διδάξει ως επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης, στο Ρέθυμνο. Λίγο πριν βρεθεί νεκρός στο διαμέρισμά του, στο Παρίσι, είχε εκφράσει την επιθυμία του να συνεχίσει τη διδασκαλία στην Κρήτη. Τον Μάιο του 2005 πραγματοποιήθηκε επιστημονικό συνέδριο προς τιμήν του στην Αθήνα. Yπήρξε, επίσης, τακτικός συνεργάτης του ελληνικού Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ), ενώ συμμετείχε και σε ερευνητικά προγράμματα των πανεπιστημίων Θεσσαλίας και Ιωαννίνων.
Σημεριανή
Αγάπη μ’ έλα έλα και μην το λες κανένα, - αγάπη μ’ το όνομά σου γλυκό ‘ν’ το φίλημά σου..
Στάθης Δαμιανάκος
Βιογραφικά στοιχεία
Σε ερευνητικό επίπεδο διακρίθηκε για την εργασία του στον αγροτικό χώρο, αλλά και γύρω από την κοινωνιολογία του ρεμπέτικου τραγουδιού, του Καραγκιόζη, τη μελέτη της κοινωνικής ληστείας και, ευρύτερα, διαφόρων εκφάνσεων του λαϊκού πολιτισμού, της υποκουλτούρας κ.λπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες κοινωνιολόγοι
Σημεριανή
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά τραγούδια Κατηγορία:Ελληνικοί χοροί
Βεντσέσλαος Α΄ της Λεγκνίτσα
Ο Βεντσέσλαος Α΄, πολων. Wacław I Legnicki (π. 1318 - 2 Ιουνίου 1364) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Ναμύσλουφ (από το 1338) και της Λεγκνίτσα-Μπζεγκ (από το 1342), αλλά με περαιτέρω διαιρέσεις με τον αδελφό του Λουδοβίκο Α΄.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1338 την Άννα των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε (π.1325-1367), κόρη του Καζιμίρ Α΄ δούκα του Τσέσυν και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Αμανιέ ΣΤ΄ του Αλμπρέ
Ο Αμανιέ ΣΤ΄, γαλλ. Amanieu VI (άκμασε το α΄ ήμισυ του 13ου αι.) από τον Οίκο του Αλμπρέ ήταν κύριος του Αλμπρέ (1207-1255).
Βιογραφία
Ήταν αρχικά σύμμαχος των Άγγλων εναντίον των Γάλλων στον Αγγλο-Γαλλικό Πόλεμο (1202-1214), αλλά το 1253 συνήψε συμμαχία με τον Λουδοβίκο Θ΄ της Γαλλίας και έλαβε βασιλική συγχώρηση.
Τον Αύγουστο του 1254 ο Ερρίκος Γ΄ της Αγγλίας δήλωσε ειρήνη με όλους του υποτελείς του στη Γασκώνη, περιλαμβανομένου και του Αμανιέ ΣΤ΄.
Οικογένεια
Γιος του ήταν ο:
Παραπομπές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Αλμπρέ
Γερμανική κουραμάνα
μικρογραφία|Μια φέτα γερμανική κουραμάνα. Η γερμανική κουραμάνα (γερμ. Kommissbrot) είναι τυποποιημένο ψωμί για τη σίτιση των στρατιωτών σε καιρό πολέμου και στις ασκήσεις, ακόμα και κατά την παραμονή τους στον στρατώνα. Είναι πιτυρούχο και παρασκευάζεται από τον 16ο αιώνα.
Από τον Πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και μετά, η γερμανική κουραμάνα παρασκευάζεται συνήθως από σίκαλη και σιτάρι ολικής αλέσεως με προζύμι και μαγιά. Διατίθεται σε καθημερινές μερίδες από μία ή δύο φραντζόλες των 750 γραμμαρίων ή μια φραντζόλα του ενάμισι κιλού. Οι φραντζόλες έχουν σχήμα τετράγωνο μακρόστενο σαν κουτί, ενώ κόρα έχει μόνο η πάνω μεριά. Είναι τροφή νόστιμη, θρεπτική και υγιεινή, ενώ διατηρείται έξω από το ψυγείο χωρίς να χαλάει, γι' αυτό ενδείκνυται και ως απόθεμα διαρκείας σε καιρούς λιμού και κακουχίας. Διατίθεται και μέσα σε κουτί κονσέρβας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ψωμιά Κατηγορία:Γερμανική κουζίνα Κατηγορία:Στρατιωτικά τρόφιμα
Κωνία
Τα κωνία είναι αισθητήρια κύτταρα στον αμφιβληστροειδή, υπεύθυνα να αναλύουν τα χρώματα και να αντιλαμβάνονται τη φωτεινότητα του φωτός.
Είδη κωνίων
Υπάρχουν τρία είδη κωνίων:
Τα υπόλοιπα χρώματα που βλέπουμε είναι με την μίξη και ανάλογη αυξομείωση των RGB χρωμάτων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάτι Κατηγορία:Ζωικά κύτταρα
Πυργά Αμμοχώστου
Η Πυργά είναι κοινότητα της επαρχίας Αμμοχώστου στην Κύπρο. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, το χωριό δεν ελέγχεται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Το έδαφος της κοινότητας ανήκει εκ του νόμου (de jure) στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ εκ των πραγμάτων (de facto) ανήκει στο μη αναγνωρισμένο κράτος της Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο έως το 1973. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν πραγματοποιήθηκε απογραφή στο χωριό από την Κυπριακή Δημοκρατία, αφού το έδαφος του δεν ελέγχεται από αυτήν.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας Αμμοχώστου
Ροβέρτος Α΄ της Λεγκνίτσα
Ο Ροβέρτος Α΄, πολων.Ruprecht I Legnicki (27 Μαρτίου 1347 - 12 Ιανουαρίου 1409) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας του Λεγκνίτσα (από το 1364) και επίτροπος στο ήμισυ του Γκλόγκουφ-Ζάγκαν (1397-1401).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Βεντσεσλάου Α΄ δούκα της Λεγκνίτσα και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε, κόρης του Καζιμίρ Α΄ δούκα του Τσέσυν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1372 τη Χέντβιχ των Πιαστ-Σιλεσίας-Γκλόγκουφ, κόρης του Ερρίκου Ε΄ του Σιδηρού, δούκα του Ζάγκαν και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Τερράλμπα
Η Τερράλμπα είναι Δήμος και πρώην Λατινική Καθολική επισκοπή της Ιταλικής επαρχίας του Οριστάνο στην Περιφέρεια Σαρδηνία στην Ιταλία. Ο πληθυσμός της πόλης είναι 10.201 κάτοικοι και η πυκνότητα του πληθυσμού 200 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο (30 Νοεμβρίου 2017). Βρίσκεται περίπου 70 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από την πρωτεύουσα της Σαρδηνίας Κάλιαρι και 20 χιλιόμετρα νότια από την πρωτεύουσα της επαρχίας Οριστάνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σαρδηνίας Κατηγορία:Κοινότητες της Επαρχίας του Οριστάνο
Νικολό Γ΄ των Έστε
Ο Νικολό Γ΄ (ιταλ.: Niccolò III d'Este, 9 Νοεμβρίου 1383 – 26 Δεκεμβρίου 1441) από τον Οίκο των Έστε, ήταν μαρκήσιος της Φερράρα και της Μόντενα (1393-1441).
Βιογραφία
Το 1403 προσχώρησε στο Συνασπισμό εναντίον του δούκα του Μιλάνου, όπου ο πάπας Βονιφάτιος Θ΄ τον έκανε γενικό διοικητή του Παπικού στρατού. Το 1405 παραχώρησε την προγονική κτήση του Έστε στη Βενετία. Ο διδάσκαλος της τέχνης του πολέμου Φιόρε ντέι Λιμπέρι του αφιέρωσε την πραγματεία του Το άνθος της μάχης, ένα θεμελιώδες βιβλίο για την πολεμική τέχνη στη Δυτική Ευρώπη. Το 1413 ο Νικολό Γ΄ ταξίδευσε προσκυνητής στους Αγίους Τόπους. Φοβούμενος τις φιλοδοξίες του Φιλίππο-Μαρία Βισκόντι δούκα του Μιλάνου, του παραχώρησε την Πάρμα.
Εκτός από τη σύζυγό του Παριζίνα Μαλατέστα είχε και σχέσεις με άλλες γυναίκες. Όταν το 1425 ο νόθος γιος του Ούγκο κατηγορήθηκε ότι είχε σχέση με την Παριζίνα, ο Νικολό Γ΄ εκτέλεσε και τους δύο. Θέσπισε οι γυναίκες που βρίσκονται ένοχες μοιχείας να εκτελούνται, αλλά αργότερα αναίρεσε το νόμο, διότι θα μειωνόταν ο πληθυσμός της Φερράρα. Το ίδιο έτος έγινε πάλι διοικητής του στρατού του Συνασπισμού εναντίον του Βισκόντι του Μιλάνου.
Όταν το 1438 η Φερράρα επιλέχτηκε για τη Σύνοδο, που οργάνωσε ο πάπας και που συμμετείχε ο Ιωάννης Η΄ Παλαιολόγος Αυτοκράτορας των Ρωμαίων, επιβεβαιώθηκε το κύρος του Νικολό Γ΄ ως ενός από τους ηγέτες της Ιταλίας. Απεβίωσε το 1441 και τον διαδέχθηκαν οι γιοι του Λεονέλλο, Μπόρσο και Έρκολε Α΄.
Οικογένεια
Το 1397 νυμφεύτηκε πρώτα τη Τζιλιόλα ντα Καρράρα, κόρη του Φραντσέσκο Νοβέλλο κυρίου της Πάντουα· δεν απέκτησαν απογόνους.
Το 1416 η Τζιλιόλα απεβίωσε από τον λοιμό και ο Νικολό Γ΄, δύο έτη μετά, νυμφεύτηκε την Παριζίνα Μαλατέστα, κόρη του Αντρέα και είχε τέκνα:
Το 1425 η Παριζίνα εκτελέστηκε λόγω μοιχείας. Τέσσερα έτη μετά ο Νικολό Γ΄ νυμφεύτηκε για τρίτη φορά, τη Ριχάρδα, κόρη του Θωμά Γ΄ μαρκησίου του Σαλούτσο και είχε τέκνα:
Είχε εκτός γάμου σχέσεις με τουλάχιστον οκτώ γυναίκες και εκτός γάμου τέκνα. Από τη Στέλα ντε' Τολομέι:
Από την Άννα ντε Ρομπέρτι:
Από άλλες σχέσεις του:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Έστε Κατηγορία:Μαρκήσιοι της Φερράρα Κατηγορία:Μαρκήσιοι της Μόντενα
Βεντσέσλαος Β΄ της Λεγκνίτσα
Ο Βεντσέσλαος Β΄, πολων. Wacław II, książę legnicki (1348 - 30 Δεκεμβρίου 1419) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας της Λεγκνίτσα (από το 1364, ονομαστικά μόνο· από το 1409 μόνος του και προσωπικά ως το 1413), επίσκοπος του Λέμπους (1375-82), επίσκοπος του Βρότσλαφ/Μπρέσλαου (1382-1417) και δούκας της Νύσα-Οτμούχουφ.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Βεντσεσλάου Α΄ δούκα της Λεγκνίτσα και της Άννας των Πιαστ-Σιλεσίας-Οπόλε, κόρης του Καζιμίρ Α΄ δούκα του Τσέσυν, Σιέβιεζ, Μπύτομ.
Ο Βεντσέσλαος Α΄ δεν ήθελε να μοιράσει το ήδη μικρό δουκάτο του μεταξύ των τεσσάρων γιων του, έτσι προόρισε για την εκκλησία τους τρεις μικρότερος Βεντσέσλαο Β΄, Μπολέσλαφ Δ΄ και Ερρίκο Η΄, ενώ άφησε τον πρωτότοκο Ροβέρτο Α΄ ως μόνο δούκα της Λεγκνίτσα. Το 1363 ο Βεντσέσλαος Β΄ ορίστηκε μέλος του Συλλόγου (canon) του καθεδρικού του Βρότσλαφ, αν και ανέλαβε επίσημα τη θέση το 1368.
Όταν απεβίωσε ο Βεντσέσλαος Α΄ το 1364, ο αδελφός του Λουδοβίκος Α΄ ανέλαβε επίτροπος των τεσσάρων τέκνων εκείνου και του δουκάτου. Αυτός πρόσεξε ιδιαίτερα την εκπαίδευση του Βεντσεσλάου Β΄ και από το 1371 τον προόριζε για την επισκοπή του Βρότσλαφ. Όταν ενηλικιώθηκε ο Ροβέρτος Α΄, ανέλαβε την επιτροπεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Τζον Μπράουν
Ο Τζον Μπράουν, (Αγγλ: John Brown), (13 Νοεμβρίου 1735–17 Οκτωβρίου 1788) ήταν Σκωτσέζος γιατρός και εισηγητής του συστήματος ιατρικής που αναφέρεται ως Βραουνισμός.
Βιογραφία
Ο Μπράουν γεννήθηκε στο Berwickshire της Σκωτίας το 1735. Αφού φοίτησε σε σχολείο της ενορίας Ντανς (Duns), μετακόμισε στο Εδιμβούργο, όπου γράφτηκε στο εκεί Πανεπιστήμιο για να σπουδάσει Θεολογία, ενώ συγχρόνως εργαζόταν ως οικοδιδάσκαλος. Το 1759 διέκοψε τις θεολογικές σπουδές και ξεκίνησε σπουδές ιατρικής, ενώ εργαζόταν ως οικοδιδάσκαλος στην οικογένεια ενός από τους κορυφαίους γιατρούς του Εδιμβούργου, του Γουίλιαμ Κάλεν (William Cullen). Στην περίοδο των σπουδών του άρχισε να αναπτύσσει μια δική του ιατρική θεωρία. Αργότερα, μετά από διαφωνία με τον Κάλεν και άλλους καθηγητές του πανεπιστημίου, ο Μπράουν σε δημόσιες συζητήσεις, δεν δίσταζε να κριτικάρει αρνητικά τα διδασκόμενα συστήματα της ιατρικής, αλλά και τον ίδιο τον Κάλεν. Τέλος, όταν δεν ήταν πλέον ανεκτός στο περιβάλλον του πανεπιστημίου του Εδιμβούργου, αναγκάστηκε να μεταγραφεί στο Πανεπιστήμιο του Σαιντ Άντριους (University of St Andrews), από όπου το 1779 έλαβε το πτυχίο της ιατρικής.
Το 1780, δημοσίευσε το Elementa Medicinae (Στοιχεία της Ιατρικής), όπου περιέγραψε την ιατρική του θεωρία. Το βιβλίο αυτό εκτιμήθηκε για την πρακτικότητα του ως διδακτικό και για την άρτια λατινική γλώσσα. Διαβάστηκε με προσοχή και επηρέασε για κάποιο διάστημα ιατρικά κέντρα στην ηπειρωτική Ευρώπη.
Με τον καιρό λόγω της αντιπάθειας και της εχθρότητας που είχε δημιουργηθεί στο περιβάλλον του, άρχισαν να κυκλοφορούν δυσφημιστικές φήμες, να μειώνεται η πελατεία του, καθώς και η παρακολούθηση των διαλέξεών του. Με χρέη, για τα οποία μάλιστα κάποτε φυλακίσθηκε, αποφάσισε να μετακομίσει την οικογένειά του στο Λονδίνο, προσδοκώντας να βελτιώσει τα οικονομικά του. Το 1786, ο Μπράουν μετοίκησε στο Λονδίνο, αλλά πέθανε από αποπληξία δύο χρόνια αργότερα σε ηλικία 53 ετών, στις 17 Οκτωβρίου του 1788.
Η Ιατρική του Θεωρία (Βραουνισμός)
Στο Elementa Medicinae ο Μπράουν ανέπτυξε ένα δικό του σύστημα ιατρικής, που έκτοτε αναφέρεται ως Βραουνισμός (Brunonianism) ή Σύστημα ιατρικής του Μπράουν (Brunonian system of medicine). Η θεωρητική αυτή υπόθεση του Τζον Μπράουν ξεκινά από την παραδοχή ότι όλες οι αρρώστιες οφείλονται σε παράγοντες, που διεγείρουν το σώμα λιγότερο ή περισσότερο, και ανάλογα προκαλούν διάφορες ασθένειες με διαφορετικά συμπτώματα. Πρέσβευε ότι το σημαντικότερο στοιχείο στην παθογένεια των νόσων είναι είτε η μείωση ερεθισμάτων είτε η υπερδιέγερση από αυτά. Έτσι δεχόταν δύο είδη ασθενειών, που τις χαρακτήριζε ως «sthenic» (την σθεναρή κατάσταση, υπερδιέγερση) και «asthenic» (την ασθενή, μειωμένη διέγερση). Ανάλογα πρότεινε και δύο είδη θεραπειών, που ήταν «καταπραϋντικά» για την πρώτη περίπτωση, όπως καθαρτικά, χορτοφαγία και νερό, και «διεγερτικά» για τη δεύτερη, όπως όπιο (λαύδανο), ψητό βόειο κρέας και αλκοολούχα ποτά. Αυτό το σύστημα ήταν αρκετά απλό και πολλοί γιατροί θα μπορούσαν να το εφαρμόσουν, καθώς δεν απαιτούσε πολλές γνώσεις ανατομικής ή σύγκριση των εξειδικευμένων συμπτωμάτων κάθε ασθένειας. Λόγω και αυτής της απλότητας, μεταξύ άλλων, έγινε δημοφιλές σε κάποιους γιατρούς διαφόρων χωρών σε Αμερική και Ευρώπη, μεταξύ των οποίων και στη Γερμανία.
Με το που έγινε όμως γνωστή η θεωρία του Μπράουν, αμέσως εμφανίστηκαν και αντιρρήσεις από συντηρητικούς γιατρούς που ονομάστηκαν «εκλεκτικοί» (eclectics). Στην ομάδα αυτή περισσότερο διακρίθηκε ο Χούφλαντ (Christoph Wilhelm Hufeland, 1762-1836), ο οποίος το 1797 ως γνήσιος «εκλεκτικός» υπερασπίσθηκε δυναμικά την παραδοσιακή ιατρική, ενώ αργότερα συμπεριφέρθηκε περισσότερο διπλωματικά έναντι των Βραουνιστών.
Αποδοχή από Ευρωπαίους γιατρούς
Παρόλο που η θεωρία του Τζον Μπράουν ποτέ δεν έγινε ευρέως αποδεκτή στη Βρετανία, έτυχε προσωρινής αποδοχής σε άλλες χώρες, όπως στην Ιταλία και στις γερμανόφωνες χώρες της Ευρώπης. Από τα περιοδικά και τις εφημερίδες της Γερμανίας κάποιες αντιμετώπισαν το σύστημα του Τζον Μπράουν θετικά και άλλες αρνητικά, και μάλιστα κατά τρόπο που προκάλεσε έντονες αντιπαραθέσεις και διαμάχες μεταξύ των υποστηρικτών και των αρνητών της μεθόδου.
Ένθερμος υποστηρικτής υπήρξε ο Ανδρέας Ρέσλαουμπ (Andreas Röschlaub), που από φοιτητής είχε ενθουσιαστεί με τον Βραουνισμό και παρακίνησε τον καθηγητή του, τον Adam Weikard, ώστε ο τελευταίος να δημοσιεύσει το 1795 το Elementa Medicinae στα γερμανικά. O Ρέσλαουμπ αργότερα, όταν ο ίδιος έγινε καθηγητής στη Μπάμπεργκ (Bamberg) εξέδωσε περιοδικό για να στηρίξει και να προάγει το σύστημα του Μπράουν, και κατέστησε την πόλη του, κέντρο του Βραουνισμού στη Γερμανία. Τελικά όμως ο Ρέσλαουμπ παρέμεινε στη ιστορία της Ιατρικής για τη διατύπωση της «θεωρίας της ευερεθιστότητας» (Erregbarkeitstheorie, excitability theory), που αποτελούσε τροποποίηση της θεωρίας του Μπράουν.