cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ExoMars
Οι στόχοι του ExoMars είναι η αναζήτηση για σημάδια παρελθοντικής ζωής στον Άρη, η διερεύνηση της ποικιλίας του νερού και του γεωχημικού περιβάλλοντος στον Άρη και η διερεύνηση ιχνών ατμοσφαιρικών αερίων και των πηγών τους και, με αυτόν τον τρόπο, να επιδείξει τις τεχνολογίες για μια μελλοντική αποστολή που θα συλλέξει και θα επιστρέψει στην Γη δείγμα από τον πλανήτη. Η αποστολή θα αναζητήσει αρχαίες βιο-υπογραφές ζωής στον Άρη, με τη βοήθεια αρκετών διαστημικών συσκευών που θα σταλούν στον πλανήτη στις δύο εκτοξεύσεις.
Ο δορυφόρος έρευνας ιχνών αερίων και τηλεπικοινωνίας (ExoMars Trace Gas Orbiter, TGO) και ένα πειραματικό σκάφος προσεδάφισης που ονομάζεται Σκιαπαρέλι (Schiaparelli) εκτοξεύθηκαν στις 14 Μαρτίου 2016. Ο TGO τέθηκε σε τροχιά γύρω από τον Άρη στις 19 Οκτωβρίου 2016 και θα χαρτογραφήσει τις πηγές μεθανίου (CH4) και άλλων ιχνών αερίων που υπάρχουν στην ατμόσφαιρα του Άρη και που θα μπορούσαν να αποτελούν αποδείξεις για πιθανή βιολογική ή γεωλογική δραστηριότητα. Ο TGO διαθέτει τέσσερα όργανα και θα ενεργεί επίσης ως δορυφόρος επικοινωνιών-αναμετάδοσης. Το Σκιαπαρέλι χωρίστηκε από τον TGO στις 16 Οκτωβρίου και με ελιγμούς επιχειρήθηκε να προσεδαφιστεί στην περιοχή Meridiani Planum του Άρη, αλλά συνετρίβη στην επιφάνεια του πλανήτη. Η προσγείωση ήταν σχεδιασμένη έτσι ώστε να δοκιμαστούν νέες βασικές τεχνολογίες για να πραγματοποιηθεί με ασφάλεια το 2020 η αποστολή του ρόβερ.
Το 2022, μια διαστημική συσκευή προσεδάφισης κατασκευασμένη από την Roscosmos θα ελευθερώσει το κατασκευασμένο από τον ESA ρόβερ (ExoMars Rover) στην επιφάνεια του Άρη. Το ρόβερ θα περιλαμβάνει επίσης ορισμένα όργανα κατασκευασμένα από την Roscosmos. Οι χειρισμοί και τηλεπικοινωνίες της δεύτερης αποστολής θα καθοδηγούνται από κέντρο ελέγχου στην Ιταλία.
Στόχοι της αποστολής
μικρογραφία|Μοντέλο του πειραματικού σκάφους προσεδάφισης Σκιαπαρέλι. Κατά τη διάρκεια της καθόδου του απέστειλε 600 MB δεδομένων, αλλά δεν προσεδαφίστηκε ομαλά και συνετρίβη. |εναλλ.=|250x250εσ Η επιστημονικοί στόχοι, κατά σειρά προτεραιότητας, είναι:
Οι τεχνολογικοί στόχοι που πρέπει να επιτευχθούν είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2016 Κατηγορία:Βιοαστρονομία Κατηγορία:Εξωγήινη ζωή Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 2020 Κατηγορία:Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος
ER
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων ER (στην αγγλική γλώσσα προφέρεται ι-αρ) μπορεί να αναφέρεται :
Βιομηχανικός σχεδιασμός
thumb|180px|right|Ένα σκίτσο από των [[Τσαρλς Ιμς που επεξηγεί τη διαδικασία σχεδίου του]] Ο βιομηχανικός σχεδιασμός ή σχεδιασμός προϊόντων (ή σπανιότερα προϊοντικός σχεδιασμός) (Industrial Design ή Product Design) δημιουργήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα με τον καταμερισμό της εργασίας στην βιομηχανία. “Βιομηχανικός Σχεδιασμός είναι η επαγγελματική ειδικότητα της σχεδίασης και εξέλιξης ιδεών και των χαρακτηριστικών που τις διέπουν, βελτιώνουν τη λειτουργία και την αισθητική προϊόντων και συστημάτων αυτών, με σκοπό την, εξίσου, μέγιστη ωφέλεια, τόσο του κατασκευαστή όσο και του χρήστη.”
Σύμφωνα με τον ορισμό του ICSID (International Council of Societies of Industrial Design), “Ο σχεδιασμός (προϊόντων) είναι μια δημιουργική εργασία, της οποίας σκοπός είναι να ορίσει τις ποικίλες ποιότητες των προϊόντων ή συστημάτων προϊόντων. Ο σχεδιασμός ενός προϊόντος είναι ο κεντρικός παράγοντας που δίνει στην τεχνολογία ένα “ανθρώπινο” πρόσωπο, έτσι ώστε να γίνει ελκυστική σε αυτόν που απευθύνεται προς χρήση. Ο σχεδιασμός, επίσης, είναι από τους σημαντικότερους παράγοντες πολιτισμικής και οικονομικής ανταλλαγής μεταξύ ανθρώπων.”.
Ευρώπη
thumb|Μιχαελ Θόνετ, 1850 thumb|180px|Η καρέκλα B3 (ή Wassily) του 1927, ένα από τα διασημότερα αντικείμενα που σχεδίασε ο Marcel Breuer. thumb|180px|Marcello Nizzoli, Αριθμομηχανή Divisumma 24 για την Olivetti (1956)
Παρότι ο Θόνετ σχεδίασε και έφτιαξε τις βιομηχανοποιημένες καρέκλες για χώρο καφέ (δηλαδή, καφενείου), ως προάγγελων των σύγχρονων επίπλων το 1859, χρειάστηκαν πολλά έτη έως ότου καθιερωθεί το βιομηχανικό σχέδιο. Το μοντέλο Νο 14 έσπασε ρεκόρ, (αφού πριν από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο είχαν πωληθεί περισσότερα από πενήντα εκατομμύρια μονάδες). Συνδύασε τον βιομηχανικό τρόπο παραγωγής με τη νέα τεχνολογία κάμψης του ξύλου με ατμό. Ακολούθως της επιτυχίας αυτής, οι απόγονοί του συνεργάστηκαν με πολλούς σχεδιαστές.
Το 1920, οι σχεδιαστές στρέφονταν σε απλά και γεωμετρικά σχεδιαστικά θέματα (μοτίβα), πιστεύοντας πως κατασκευάζονταν ευκολότερα και κατά αυτό τον τρόπο θα κάλυπταν καλύτερα τις ανάγκες του ευρύτερου κοινού (Λειτουργισμός (σχεδιασμός)). Επίσης, η πλειονότητα των σχεδιαστών θεωρούσε ότι το διακοσμητικό στοιχείο είναι παραπλανητικό. Αυτή η άποψη ακολουθήθηκε και επεκτάθηκε από τη σχολή του Μπαουχάους (Bauhaus -Hochschule für Gestaltung), της οποίας η λειτουργία τερματίστηκε από τους Ναζί στο Dessau της Γερμανίας. Δύο γνωστά συνθήματα που συνδέονται με αυτήν, είναι τα "Weniger ist mehr" (ελλ. μφ. λιγότερο είναι περισσότερο) και "Form follows Function" (ελλ. μφ. η μορφή ακολουθεί τη λειτουργία). Γνωστοί εκπρόσωποι της σχολής Μπαουχάους ήταν οι Μις βαν ντερ Ρόε, Βάλτερ Γκρόπιους, Βασίλι Καντίνσκυ, Herbert Bayer, Marianne Brandt και Μαρσέλ Μπρόιερ.
Το 1955, ιδρύεται στη Δυτική Γερμανία μια νέα σημαντική σχολή, η Σχολή του Ουλμ (Hochschule für Gestaltung Ulm), η οποία στοχεύει να συνεχίσει τις ιδέες του Μπαουχάους και να συμβάλει στην εκπαίδευση δημοκρατικών πολιτών. Το 1968 κλείνει, αφού οι πολιτικοί διακόπτουν την χρηματοδότηση της. Γνωστοί εκπρόσωποι της είναι οι Otl Aicher, Max Bill, Hans Gugelot, Gui Bonsiepe και Tomas Maldonado.
Δύο χρόνια μετά, η Σχολή του Όφενμπαχ (από το 1832) μετονομάζεται σε Hochschule für Gestaltung Offenbach και όχι μόνο παίρνει ένα σημαντικό κομμάτι του τρόπου διδασκαλίας, αλλά δημιουργεί και τη θεωρία της «γλώσσας των προϊόντων» (Theorie der Produktsprache) ή product semantics, όπως αποκαλείται διεθνώς. Αυτή, επιτρέπει την εκτίμηση και των σχεδιασμό προϊόντων με κριτήρια, την αισθητική του σχήματος, τη συμβολική αξία και τη χρήση των σημάτων του προϊόντος.
Την ίδια εποχή στην Ιταλία, μετά από πολλά έτη, η εκπαίδευση του σχεδιαστή χωρίζεται από ετούτη του αρχιτέκτονα. Παρότι ο σχεδιασμός είχε μεγάλη σημασία για την πορεία του σύγχρονου ιταλικού κινήματος (φουτουρισμός και μοντερνισμός) και μετέπειτα της μεταπολεμικής οικονομίας, ήταν, απλά, μια εξειδίκευση των αρχιτεκτόνων. Σήμερα, το ιταλικό ντιζάιν είναι γνωστό, ιδιαίτερα για τα προϊόντα τρόπου ζωής, με εταιρίες όπως η Alessi, η B&B Italia, η iGuzzini και η Artemide.
Κατά την περίοδο του 1970, αρχίζει η κριτική στον λειτουργισμό και στο "Good Design", "Bel design", η "Gute Form". Ξεκινώντας από την Ιταλία με τον Ετόρε Σότσας και το Group Memphis, ο μεταμοντερνισμός επηρεάζει το βιομηχανικό σχεδιασμό. Η νέα «προσταγή», πλέον, είναι η επικοινωνία των αντικειμένων με τον χρήστη.
Στην Ελλάδα
Παρόλο που αρκετοί Έλληνες έχουν αναγνωριστεί διεθνώς ως βιομηχανικοί σχεδιαστές, όπως ο Ισσιγόνης στη Μεγάλη Βρετανία και ο Ζωγράφος στης ΗΠΑ, το επάγγελμα είναι, σχετικά, άγνωστο στο ευρύτερο κοινό. Υπήρχαν αρκετές ιδιωτικές δραστηριότητες για εγκατάσταση και δημόσιο διάλογο, περί βιομηχανικού σχεδιασμού. Το 1961, άνοιξε το Athens Design Centre με στόχο να βελτιώσει, μέσω του σχεδιασμού, την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Οι ιδρυτές ήταν σχεδιαστές, επιστήμονες και επιχειρηματίες. Το 1963 το ADC κλείνει.
Μερικοί διεθνώς γνωστοί βιομηχανικοί σχεδιαστές Έλληνες είναι:
ΗΠΑ
thumb|180px|[[ΙΒΜ Selectric, σχεδιασμός: Elliot Noyes]] thumb|right|[[Sony Walkman TPS-L2 (1979)]] Στις ΗΠΑ, ο βιομηχανικός σχεδιασμός είχε διαφορετικό ξεκίνημα. Η αρχή γίνεται ως μια νέα διάσταση της επικοινωνίας της επιχείρησης με τον καταναλωτή. Στη δεκαετία του 1930 ανοίγουν γραφεία, τα όποια σχεδιάζουν ένα νέο εξωτερικό κέλυφος, υποσχόμενα με αυτό μια αύξηση των πωλήσεων. Όλα είχαν να ακολουθήσουν την αεροδυναμική, το λεγόμενο Streamline Design, το οποίο αφορά σε κάθε είδους αντικείμενα. Γνωστοί εκπρόσωποι είναι οι Ρέμον Λέβι, Βάλτερ Ντόρβιν Τιγκ και Henry Dreyfuss.
Μια σημαντική επιχείρηση, η οποία επηρεάζει το μεταπολεμικό αμερικανικό βιομηχανικό σχέδιο, είναι η ΙΒΜ. Εγκατέστησε ένα σχεδιαστικό τμήμα, που σχεδίαζε βασικά αντικείμενα του λειτουργικού σχεδιασμού. Πρωτοπόρος στον σχεδιασμό των ηλεκτρονικών υπολογιστών, σύντομα, γίνεται η εταιρία τεχνολογίας, Apple, η οποία, όμως, για πολλά χρόνια εξυπηρετεί μόνον ένα μικρό ποσοστό χρηστών, λόγω του αποκλειστικου, κλειστού λογισμικού της.
Ασία
Με την ανάπτυξη της βιομηχανίας των ασιατικών χωρών, το βιομηχανικό σχέδιο γίνεται, επίσης, ένας σημαντικός παράγοντας στο στάδιο της μελέτης νέων προϊόντων και συστημάτων.
Εκπαίδευση
Παλαιότερα, οι βιομηχανικοί σχεδιαστές ήταν, συχνά, ειδικευμένοι αρχιτέκτονες ή μηχανικοί. Σήμερα, ο βιομηχανικός σχεδιασμός είναι, όχι μόνο μια καθιερωμένη ειδικότητα, αλλά υποδιαιρείται σε τομείς εξειδίκευσης, όπως ο εταιρικός σχεδιασμός (Corporate Design), ο στρατηγικός σχεδιασμός (Strategic Design) και ο σχεδιασμός αυτοκινήτων (Automotive Design η Styling).
Στην Ελλάδα, σπουδές και έρευνα σε επίπεδο ΑΕΙ παρέχονται από τη Σχολή Καλών Τεχνών Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων τεχνών του Α.Π.Θ., από την Πολυτεχνική Σχολή Τμήμα Αρχιτεκτόνων του Α.Π.Θ.,  από το Τμήμα Μηχανικών Σχεδίασης Προϊόντων & Συστημάτων στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου με πενταετές Πρόγραμμα προπτυχιακών σπουδών και διετές μεταπτυχιακό πρόγραμμα που ιδρύθηκε και λειτουργεί από το 1999.
Σε επίπεδο τεχνολογικής εκπαίδευσης, λειτουργεί το Τμήμα Βιομηχανικού Σχεδιασμού στο ΤΕΙ Δυτικής Μακεδονίας, με πολλές διεθνείς διακρίσεις και το Εργαστήριο Βιομηχανικού Σχεδιασμού Αντικειμένων στο Τμήμα Εσωτερικής Αρχιτεκτονικής, Διακόσμησης & Σχεδιασμού Αντικειμένων, του TEI Αθήνας.
Επίσης, λειτουργεί το κέντρο μεταλυκειακής εκπαίδευσης ΑΚΤΟ, που πρόκειται για κολέγιο τέχνης, Design & Media και παρέχει προγράμματα σπουδών στον κλάδο του Product Design σε συνεργασία με το Middlesex University του Λονδίνου.
Επίσης, από το ακαδημαϊκό έτος 2012–2013 το Διεθνές Πανεπιστήμιο Ελλάδος προσφέρει το πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών «MSc in Strategic Product Design» στην αγγλική γλώσσα, με τρεις κατευθύνσεις εξειδίκευσης: 1) Product Management, 2) Product Creativity & Design, 3) Industrial Design & Innovation.
Τέλος, αρκετοί Έλληνες βιομηχανικοί σχεδιαστές προέρχονται από εκπαιδευτικά ιδρύματα του εξωτερικού, όπως, της Ιταλίας, της Ολλανδίας της Γερμανίας.
Βιομηχανικό σχέδιο
Το βιομηχανικό σχέδιο ή υπόδειγμα αφορά στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της εξωτερική ορατής εικόνας ενός βιομηχανικού ή βιοτεχνικού προϊόντος, όπως, ενδεικτικά, η γραμμή, το περίγραμμα, το χρώμα, το σχήμα, η μορφή και τα υλικά του προϊόντος ή της διακόσμησής του. Πρόκειται, δηλαδή, για μία δισδιάστατη διάπλαση μορφής (σχέδιο) ή τρισδιάστατη διάπλαση μορφής (υπόδειγμα), η οποία λόγω του αισθητικού αποτελέσματος αποτελεί πνευματικό δημιούργημα. Με τον όρο «προϊόν» νοείται και η συσκευασία, η παρουσίαση, τα γραφικά σύμβολα, τα τυπογραφικά στοιχεία, τα συστατικά που προορίζονται για συναρμολόγηση σε ένα σύνθετο προϊόν κλπ. Δεν υπάρχει δικαίωμα σε βιομηχανικό σχέδιο ή υπόδειγμα, όταν τα χαρακτηριστικά που έχει η μορφή του προϊόντος υπαγορεύονται αποκλειστικά από την τεχνική του λειτουργία. Πρόκειται για νέες επινοήσεις του ανθρωπίνου πνεύματος που αφορούν ένα ενσώματο κινητό αντικείμενο. Ωστόσο, εν προκειμένω, το επινόημα δεν απαιτείται να εμπεριέχει υψηλή εφευρετική δραστηριότητα αλλά μπορεί να έχει χαμηλότερο εφευρετικό ύψος.
Το γνωστικό αντικείμενό του εκτείνεται σε ευρέα ακαδημαϊκά πεδία, στα οποία, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνονται η ιστορία της υλικής παραγωγής, η πολιτική οικονομία, η γεωμετρία (στερεομετρία & παραστατική), η θεωρία της αισθητικής και της τέχνης, η εργονομία, η κιναισθητική, η πραξεολογία, η τεχνολογία των υλικών και η μεθοδολογία του σχεδιασμού (design methodology). Οι επαγγελματίες του βιομηχανικού σχεδιασμού (design-formgebung-formgivning κλπ) είναι βιομηχανικοί μορφοδότες που ασχολούνται δημιουργικά στους χώρους και τις εφαρμογές της ηλεκτρονικά οργανωμένης βιομηχανικής παραγωγής, προτείνοντας καινοτομίες και κατοχυρώνοντας ιδιοτυπίες.
Η προστασία των βιομηχανικών σχεδίων και υποδειγμάτων είναι ένα κράμα προστασίας βιομηχανικών και πνευματικών δικαιωμάτων. Επίσης, προστατεύονται και κατά τις έννομες διατάξεις περί αθέμιτου ανταγωνισμού. Προϋπόθεση για την προστασία ενός βιομηχανικού σχεδίου ή υποδείγματος, είναι αυτό να είναι νέο και να έχει ατομικό χαρακτήρα. Νέο, χαρακτηρίζεται ένα βιομηχανικό σχέδιο ή υπόδειγμα, εάν μέχρι την ημερομηνία κατάθεσης της αίτησης για την καταχώρισή του, δεν έχει διατεθεί στο κοινό κανένα πανομοιότυπο με αυτό, δηλαδή κανένα που να διαφέρει προς αυτό μόνον ως προς επουσιώδεις λεπτομέρειες. Το αντικείμενο του δικαιώματος είναι το σχέδιο, που ενσωματώνεται σε ένα προϊόν παρά το προϊόν καθαυτό. Δηλαδή η προστασία δεν επεκτείνεται στη χρήση και εκμετάλλευση ενός προϊόντος που έχει τα ίδια τεχνικά χαρακτηριστικά με το προϊόν, που ενσωματώνει το προστατευόμενο σχέδιο, εφόσον το πρώτα αναφερόμενο δεν ενσωματώνει το σχέδιο αυτό. Σχέδια μπορούν να ενσωματώνονται, σχεδόν σε κάθε προϊόν, από σοκολάτες έως κινητά τηλέφωνα, από υφάσματα έως αυτοκίνητα.
Συλλογές και μουσεία σχεδίου
thumb|180px| Συλλογή ντιζάιν της [[Πινακοθήκη του Μοντέρνου (Μόναχο)]] Το Μουσείο Design Θεσσαλονίκης (Thessaloniki Design Museum) ιδρύθηκε το 1993, μετά από ιδιωτική πρωτοβουλία του Στέργιου Δελιαλή. Από το 1998 λειτουργεί υπό την αιγίδα του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης και διαθέτει μία μόνιμη συλλογή περίπου 2.000 αντικειμένων βιομηχανικού σχεδιασμού. Έχει χάσει την μόνιμη στέγη του, η συλλογή όμως συνεχώς μεγαλώνει και το μουσείο μένει παρόν με πολλές εκθέσεις στο εσωτερικό και εξωτερικό.
Το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στην Αθήνα αναπτύσσει επίσης δραστηριότητες στον βιομηχανικό σχεδιασμό και σχετική βιβλιοθήκη.
Μερικά σημαντικά διεθνή μουσεία
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Τεχνολογία  Κατηγορία:Διαχείριση παραγωγής
Γεώργιος Κωλέττης
Ο Γεώργιος Κωλέττης ήταν Έλληνας αθλητής της ποδηλασίας, Ολυμπιονίκης το 1896.
Συμμετείχε στους Α' Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας το 1896. Ήταν 2ος στην κούρσα 100 χλμ πίσω από τον Γάλλο Φλαμένγκ, ο αγώνας έγινε στο Ποδηλατοδρόμιο του Φαλήρου. . Στον αγώνα συμμετείχαν 10 ποδηλάτες κι έκαναν 300 φορές τον γύρο του ποδηλατοδρομίου για να συμπληρώσουν τα 100 χλμ, η έναρξη δόθηκε στις 13.00 μ.μ. στην διάρκεια της διαδρομής μάλιστα ο Λεόν Φλαμένγκ έπεσε με το ποδήλατό του και συνέχισε τον αγώνα. Μετά από δύο ώρες περίπου οι υπόλοιποι αθλητές είχαν εγκαταλείψει και έμειναν στον αγώνα ο Κωλέττης με τον Φλαμένγκ, τελικά ο Φλαμένγκ τερμάτισε πρώτος 11 γύρους μπροστά από τον Έλληνα ποδηλάτη. Στον αγώνα συμμετείχαν άλλοι δύο Έλληνες οι Αριστείδης Κωνσταντινίδης και Γιώργος Ασπιώτης.
Στις 26 Απριλίου 1898 αναφέρεται ότι συμμετείχε στους ποδηλατικούς αγώνες που διοργάνωσε στο ποδηλατοδρόμιο του Φαλήρου ο Ποδηλατικός Γυμναστικός σύλλογος Αθηνών και ήταν πρώτος σε αγώνισμα.
Παραπομπές
Κωλέττης Κωλέττης Κατηγορία:Ποδηλάτες στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Διεθνής Διαστημικός Σταθμός
Διεθνής συνεργασία
Ο ΔΔΣ αποτελεί κοινό πρόγραμμα μεταξύ των διαστημικών οργανισμών NASA των ΗΠΑ, Roscosmos Ρωσίας, JAXA Ιαπωνίας, CSA (Καναδά) και EΟΔ (Ευρώπης).
Ο Βραζιλιάνικος Οργανισμός Διαστήματος (ΑΕΒ, Βραζιλία) συμμετέχει μέσω ξεχωριστού συμβολαίου με τη NASA. Ο Ιταλικός Οργανισμός Διαστήματος ομοίως έχει ανεξάρτητα συμβόλαια για διάφορες δραστηριότητες που δεν λαμβάνουν χώρα στα πλαίσια των εργασιών της ESA στον ISS (όπου η Ιταλία συμμετέχει πλήρως). Η Κίνα έχει επανειλημμένως εκφράσει το ενδιαφέρον της για το εγχείρημα, ειδικά αν μπορέσει να συνεργαστεί με τον RKA. Προς το παρόν πάντως οι Κινέζοι δεν έχουν αναμιχθεί.
Παρελθόν και μέλλον
Ο ΔΔΣ είναι η συνέχιση αυτού που ξεκίνησε ως ο αμερικανικός διαστημικός σταθμός Freedom, η χρηματοδότηση του οποίου περικόπηκε σημαντικά, και αντιπροσωπεύει τη συγχώνευση του Freedom με προγράμματα διαστημικών σταθμών από άλλες χώρες, όπως του ρωσικού Μιρ-2, του ευρωπαϊκού «Κολόμβος» και του ιαπωνικού Κίμπο. Το προβλεπόμενο έτος ολοκλήρωσης είναι το 2011, με τον σταθμό να παραμένει σε λειτουργία μέχρι σήμερα. Από το 2007 ο ΔΔΣ είναι ήδη ο μεγαλύτερος διαστημικός σταθμός σε σχέση με κάθε προηγούμενο.
Πλήρωμα και αποστολές
Ο ΔΔΣ κατοικείται συνεχώς από τότε που το πρώτο πλήρωμα μπήκε στον σταθμό στις 2 Νοεμβρίου 2000, παρέχοντας έτσι συνεχή ανθρώπινη παρουσία στο διάστημα. Το πλήρωμα της 22ης Αποστολής βρίσκεται αυτή τη στιγμή στον σταθμό. Ο ΔΔΣ εξυπηρετείται κυρίως από τα ρωσικά διαστημόπλοια Σογιούζ και Progress, μέχρι το 2013 από τα αμερικανικά, και πρόσφατα και από το Ευρωπαϊκό μεταφορικό σκάφος ATV με κωδική ονομασία για την πρώτη αποστολή Jules Verne, η οποία πήρε το όνομά της από τον συγγραφέα Ιούλιο Βερν. Η επόμενη αποστολή του ATV με όνομα Johannes Kepler θα πραγματοποιηθεί τον Ιούνιο του 2010. Ο σταθμός είχε τριμελές πλήρωμα μέχρι την 20ή Αποστολή, κατά τη διάρκεια της οποίας ο αριθμός του πληρώματος αυξήθηκε στους έξι αστροναύτες. Ο Γερμανός αστροναύτης της ESA, Thomas Reiter, έγινε μέλος του πληρώματος της 13ης Αποστολής τον Ιούλιο του 2006, όντας έτσι το πρώτο μέλος πληρώματος από άλλο οργανισμό διαστήματος. Ο σταθμός πάντως έχει δεχτεί συνολικά 186 αστροναύτες από 15 χώρες. Ήταν επίσης ο προορισμός των επτά πρώτων τουριστών του διαστήματος, ενώ το 2012 το διαστημικό όχημα τύπου Dragon της SpaceX έγινε το πρώτο όχημα ιδιωτικής εταιρείας που προσέδεσε στον σταθμό μεταφέροντας προμήθειες και εξοπλισμό.
Υποατομικά φορτισμένα σωματίδια, κυρίως πρωτόνια από τον ηλιακό άνεμο, απορροφώνται συνήθως από την ατμόσφαιρα της Γης. Όταν αλληλεπιδρούν σε επαρκή ποσότητα, η επίδρασή τους γίνεται ορατή με γυμνό μάτι προκαλώντας το Βόρειο και Νότιο Σέλας. Χωρίς την προστασία της γήινης ατμόσφαιρας, η οποία απορροφά την ακτινοβολία αυτή, τα πληρώματα του ΔΔΣ εκτίθενται σε ακτινοβολία millisievert ανά ημέρα, η οποία είναι περίπου ίδια με την ποσότητα ακτινοβολίας που παίρνει κάποιος στη Γη από φυσικές πηγές σε ένα χρόνο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα υψηλότερο κίνδυνο ανάπτυξης του καρκίνου στους αστροναύτες. Η ακτινοβολία μπορεί να διεισδύσει στους ζωντανούς ιστούς, το DNA, και να προκαλέσει βλάβη στα χρωμοσώματα των λεμφοκυττάρων. Αυτά τα κύτταρα είναι κεντρικής σημασίας για το ανοσοποιητικό σύστημα, και οποιαδήποτε βλάβη αυτών, θα μπορούσε να συμβάλει στη μειωμένη απόδοση του ανοσοποιητικού συστήματος των πληρωμάτων. Η ακτινοβολία έχει επίσης συνδεθεί με υψηλότερη συχνότητα εμφάνισης καταρράκτη στους αστροναύτες. Προστατευτική θωράκιση και προστατευτικά φάρμακα μπορεί να μειώσουν τους κινδύνους σε αποδεκτό επίπεδο.
Κόστος
Ο ΔΔΣ είναι αναμφισβήτητα η πιο δαπανηρή ανθρώπινη κατασκευή που κατασκευάστηκε ποτέ, με κόστος περί τα 120 δισεκατομμύρια ευρώ. Η ύπαρξη και η λειτουργία του είναι αποτέλεσμα μιας από τις πιο σημαντικές διεθνείς συνεργασίες στη σύγχρονη ιστορία.
Επιστημονική έρευνα
Ο ΔΔΣ χρησιμοποιείται ως ερευνητικό εργαστήριο μικροβαρύτητας και βιολογίας σε περιβάλλον έλλειψης βαρύτητας. Τα μέλη των πληρωμάτων του ΔΔΣ εκτελούν πειράματα στον τομέα της βιολογίας, της ανθρώπινης βιολογίας, της φυσικής, αστρονομίας, μετεωρολογίας, ιατρικής κ.α. Ο σταθμός είναι επίσης κατάλληλος για τον έλεγχο διαστημικών συστημάτων και εξοπλισμού που απαιτείται για μελλοντικές αποστολές στη Σελήνη και τον Άρη.
Παρατήρηση του ΔΔΣ με γυμνά μάτια
Ο ΔΔΣ είναι ορατός από τη γη με γυμνά μάτια. Εξαιτίας του αρκετά μεγάλου του μεγέθους, 109 μ. x 51 μ. x 20 μ., αλλά και των μεγάλων ανακλαστικών επιφανειών που διαθέτει, αντανακλά έντονα το ηλιακό φως και είναι ορατός από τη γη ως ένα από τα πιο λαμπρά, κινούμενα αντικείμενα στο νυκτερινό ουρανό. Οι καλύτερες προϋποθέσεις για να μπορέσουμε να παρατηρήσουμε τον ΔΔΣ είναι: Υπάρχουν διάφορες εφαρμογές που ειδοποιούν τον χρήστη όταν ο ΔΔΣ βρίσκεται σε θέση παρατήρησης. Επί παραδείγματι, η NASA παρέχει μια δωρεάν υπηρεσία ειδοποιήσεων για να γνωρίζετε πότε ο ΔΔΣ περνάει πάνω από την πόλη σας. Οι πόλεις που συμμετέχουν είναι η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη, το Ηράκλειο και ο Πειραιάς. Παρά ταύτα, αν βρίσκεστε σε κάποια άλλη πόλη, επιλέξετε την πιο κοντινή από αυτές τις τέσσερις σε εσάς και με κάποιους απλούς μαθηματικούς υπολογισμούς μπορείτε να μάθετε αν ο Σταθμός θα είναι εμφανείς πάνω από τον ορίζοντα της πόλης σας. Για παράδειγμα αν βρίσκεστε στην Καστοριά, τότε η προφανής επιλογή είναι η Θεσσαλονίκη, από όπου θα μπορέσετε να δείτε τον ΔΔΣ με διαφορά λίγων μόνο λεπτών. Θα πρέπει να εγγραφείτε σε αυτή την υπηρεσία ώστε να λαμβάνετε ειδοποιήσεις μέσω ηλεκτρονικού μηνύματος.
Αρκετοί Σύλλογοι Ερασιτεχνικής Αστρονομίας, σε όλη τη χώρα, διοργανώνουν αστρονομικές παρατηρήσεις που περιλαμβάνουν και την παρατήρηση του ΔΔΣ.
Επίσης μπορείτε να παρακολουθήσετε στιγμιότυπα σε ζωντανό χρόνο από το Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, τα οποία περιλαμβάνουν το πλήρωμα όταν είναι σε υπηρεσία και τη θέα της Γης σε άλλες στιγμές. Στην πρώτη περίπτωση, τα στιγμιότυπα αυτά συνοδεύονται από τον ήχο συνομιλιών μεταξύ του πληρώματος και του κέντρου ελέγχου της αποστολής, αλλά είναι διαθέσιμα μόνο όταν ο διαστημικός σταθμός είναι σε επαφή με το έδαφος. Στη δεύτερη περίπτωση, κατά τις περιόδους δηλαδή που δεν υπάρχει σύνδεση σήματος με το έδαφος, οι θεατές έχουν πρόσβαση σε εικόνες της Γης την ημέρα ή το βράδυ. Όταν ο σταθμός βρίσκεται στο σκοτάδι, η εξωτερική κάμερα ενδέχεται να προσφέρει εντυπωσιακή θέα από κεραυνούς ή από τα φώτα των πόλεων από ψηλά.
Βιντίσα
Η επαρχία δημιουργήθηκε ως "επαρχία Μπίλσα" το 1904 με την ένταξή των τεχσίλ της Βιντίσα (επίσης γνωστή ως Μπίλσα) και της Μπασόντα, αλλά όχι στην πολιτεία Μπασόντα, που τότε αποτελούσε μέρος της πολιτείας Γκουαλιόρ. Μετά την ανεξαρτησία της Ινδίας το 1947, η πρώην πριγκιπάτο του Γκουαλιόρ έγινε μέρος της πολιτείας Μάντια Μπάρατ, το οποίο ιδρύθηκε το 1948.
Βρίσκεται κοντά στην πολιτειακή πρωτεύουσα Μποπάλ. Η Βιντίσα ήταν η διοικητική έδρα του Μπέλσα, ή Μπίλσα, κατά τη διάρκεια της Μεσαιωνικής περιόδου.
Δημογραφία
Σύμφωνα με την Ινδική απογραφή του 2011, η Βιντίσα είχε πληθυσμό 155.959 κατοίκων. Οι άνδρες αποτελούν το 53.21% του πληθυσμού και γυναίκες το 46.79%. Η Βιντίσα έχει κατά μέσο όρο ποσοστό αλφαβητισμού  86.88%, υψηλότερο από τον εθνικό μέσο όρο του 74.04%: Ο αλφαβητισμός ανδρών είναι 92.29%, και ο αλφαβητισμός γυναικών είναι 80.98%. Στη Βιντίσα, το 15% του πληθυσμού είναι κάτω των 6 ετών.
Μετριασμός της κλιματικής αλλαγής
μικρογραφία|300x300εσ|Ο [[άνθρακας, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο παραμένουν οι κύριες παγκόσμιες πηγές ενέργειας, παρόλο που οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας έχουν αρχίσει να σημειώνουν ραγδαία αύξηση. ]] Ο μετριασμός της κλιματικής αλλαγής περιλαμβάνει δράσεις για τον περιορισμό της υπερθέρμανσης του πλανήτη και των σχετικών επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής. Αυτό μπορεί να γίνει με τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου (GHGs) μέσα από δραστηριότητες που μειώνουν τη συγκέντρωσή τους στην ατμόσφαιρα.
Οι δράσεις μπορούν να περιλαμβάνουν την αντικατάσταση του άνθρακα, του πετρελαίου και του φυσικού αερίου από καθαρές πηγές ενέργειας, κάτι το οποίο αποτελεί την πιο σημαντική πρόκληση. Επί του παρόντος, η καύση των ορυκτών καυσίμων αντιπροσωπεύει το 89% όλων των εκπομπών CO2 και το 68% όλων των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. Η αιολική ενέργεια και τα φωτοβολταϊκά (PV), λόγω των τεράστιων μειώσεων των τιμών, είναι όλο και περισσότερο ανταγωνιστικά σε σχέση με τις συμβατικές πηγές ενέργειας, αν και απαιτούν αποθήκευση ενέργειας και βελτιωμένα ηλεκτρικά δίκτυα. Μόλις αυτή η ενέργεια χαμηλών εκπομπών διατεθεί σε μαζική κλίμακα, οι μεταφορές και η θέρμανση μπορούν να στραφούν σε αυτές τις πηγές ενέργειας.
Άλλες δράσεις μπορούν να περιλαμβάνουν τις αλλαγές στη γεωργία, την αναδάσωση και τη προστασία των δασών, αλλά και τη βελτιωμένη διαχείριση των αποβλήτων. Το μεθάνιο που εκπέμπεται και το οποίο έχει υψηλό βραχυπρόθεσμο αντίκτυπο, μπορεί να μειωθεί μέσω της μείωσης του αριθμού των βοοειδών και γενικότερα της ελάττωσης της κατανάλωσης του κρέατος.
Προς το παρόν, οι πολιτικές και οικονομικές δραστηριότητες των κυβερνήσεων περιλαμβάνουν φόρους άνθρακα και άλλα μοντέλα τιμολόγησης εκπομπών, κατάργηση επιδοτήσεων ορυκτών καυσίμων, απλουστευμένους κανονισμούς για την ενσωμάτωση ενέργειας χαμηλών εκπομπών άνθρακα και ενθάρυνση επενδύσεων σε εναλλακτικές μορφές ενέργειας με ταυτόχρονη αποεπένδυση από βιομηχανίες ορυκτών καυσίμων.
Σχεδόν όλες οι χώρες του κόσμου συμμετέχουν στη Σύμβαση Πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή (UNFCCC). Ο απώτερος στόχος της UNFCCC είναι η σταθεροποίηση των ατμοσφαιρικών συγκεντρώσεων των αερίων του θερμοκηπίου σε επίπεδα που θα αποτρέψουν την επικίνδυνη ανθρώπινη επέμβαση στο κλιματικό σύστημα. Το 2010, τα συμμετέχοντα μέρη της UNFCCC συμφώνησαν ότι η μελλοντική υπερθέρμανση του πλανήτη θα πρέπει να περιοριστεί σε επίπεδα χαμηλότερα από 2 °C σε σχέση με τα προ-βιομηχανικά επίπεδα, κάτι το οποίο επιβεβαιώθηκε με τη Συμφωνία του Παρισιού το 2015.
Η Διακυβερνητική Επιτροπή για την Αλλαγή του Κλίματος (ΙΡCC), στην Ειδική Έκθεση για την Υπερθέρμανση του Πλανήτη τόνισε το πόσο σημαντικό είναι να μειωθεί η μέση θερμοκρασία του πλανήτη κατά 1.5 °C. Αυτό θα απαιτούσε εφαρμογή σε μαζική κλίμακα μέτρων μείωσης του διοξειδίου του άνθρακα (CDR), με γρήγορες και εκτεταμένες επεμβάσεις στους τομείς της ενέργειας, της γης, τις αστικές υποδομές, συμπεριλαμβανομένων των μεταφορών, των κτιρίων, και των βιομηχανιών. Η τρέχουσα πορεία των παγκόσμιων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου δεν φαίνεται να είναι σύμφωνη με αυτόν τον στόχο, παρά το όριο των 1.5 ή 2 °C που είναι οικονομικά επωφελής και για χώρες με υψηλές εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, όπως η Κίνα και η Ινδία.
Περιορισμός αερίων του θερμοκηπίου
μικρογραφία|300x300εσ|Επιτρεπόμενο όριο εκπομπών και η αναγκαία μείωσή τους για την επίτευξη του στόχου των 1,5-2 °C που συμφωνήθηκε στη [[Συμφωνία του Παρισιού. ]] Η UNFCCC στοχεύει στη σταθεροποιήση των συγκεντρώσων αερίων του θερμοκηπίου (GHG) στην ατμόσφαιρα σε ένα επίπεδο όπου τα οικοσυστήματα να μπορούν να προσαρμοστούν φυσικά στην κλιματική αλλαγή, η παραγωγή τροφίμων να μην απειλείται και η οικονομική ανάπτυξη να μπορεί να προχωράει με βιώσιμο τρόπο. Επί του παρόντος, οι ανθρώπινες δραστηριότητες προσθέτουν CO2 στην ατμόσφαιρα γρηγορότερα από ό, τι οι φυσικές διεργασίες μπορούν να το αφαιρέσουν.
Αέρια που προκαλούν υπερθέρμανση του πλανήτη
Το διοξείδιο του άνθρακα (CO2) είναι το κυρίαρχο αέριο του θερμοκηπίου, και ακολουθεί το μεθάνιο (CH4). Το υποξείδιο του αζώτου (N2O) και τα φθοριούχα αέρια (αέρια F) παίζουν δευτερεύοντα ρόλο. Στο Πρωτόκολλο του Κιότο αναφέρθηκε η μείωση σχεδόν όλων των αερίων του θερμοκηπίου που προέρχονται από τις ανθρώπινες δραστηριότητες.
Οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου μετρώνται σε ισοδύναμα CO2 που καθορίζονται από την επίδραση που προκαλούν στη θερμοκρασία του πλανήτη (GWP), κάτι το οποίο εξαρτάται από τη διάρκεια ζωής τους στην ατμόσφαιρα. Οι εκτιμήσεις εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την αποτελεσματικότητα των ωκεανών και της ξηράς να απορροφούν αυτά τα αέρια. Οι βραχύβιοι ρύποι κλίματος (SLCPs), όπως το μεθάνιο, οι υδροφθοράνθρακες (HFC), το τροποσφαιρικό όζον και ο μαύρος άνθρακας παραμένουν στην ατμόσφαιρα για μια περίοδο που κυμαίνεται από ημέρες έως 15 χρόνια σε σύγκριση με το διοξείδιο του άνθρακα που μπορεί να παραμείνει στην ατμόσφαιρα για χιλιετίες. Η μείωση των εκπομπών SLCP μπορεί να μειώσει τον τρέχοντα ρυθμό της υπερθέρμανσης του πλανήτη κατά σχεδόν ήμισυ και παράλληλα να μειώσει την προβλεπόμενη υπερθέρμανση της Αρκτικής κατά τα δύο τρίτα. Το 2019, οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου εκτιμήθηκαν στα 57,4 GtCO2e, ενώ οι εκπομπές μόνο του CO2 ανήλθαν στα 42,5 GtCO2e, μαζί με την αλλαγή χρήσης γης (LUC).
Αντικατάσταση ορυκτών καυσίμων
Δεδομένου ότι οι περισσότερες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου οφείλονται στα ορυκτά καύσιμα, η σταδιακή κατάργηση του πετρελαίου, του φυσικού αερίου και του άνθρακα είναι κρίσιμη. Εάν αυτές οι πηγές ενέργειας παραμείνουν αναντικατάστατες, η ζήτησή τους αναμένεται να διπλασιαστεί έως το 2050. Προς το παρόν, λιγότερο από το 20% της συνολικής ενέργειας προέρχεται από τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
Η παγκόσμια μετάβαση σε 100% ανανεώσιμες πηγές ενέργειας σε όλους τους τομείς είναι εφικτή πολύ πριν από το 2050. Λόγω της μείωσης των τιμών της αιολικής και της ηλιακής ενέργειας, καθώς και της βελτίωσης του τρόπου αποθήκευσής τους, η μετάβαση δεν εξαρτάται πλέον από την οικονομική βιωσιμότητα των εταιρειών, αλλά αποτελεί ζήτημα πολιτικής βούλησης.
Πηγές ενέργειας με χαμηλές εκπομπές άνθρακα
Ο άνεμος και ο ήλιος μπορούν να αποτελέσουν πηγές μεγάλων ποσοτήτων ενέργειας χαμηλών εκπομπών άνθρακα με ανταγωνιστικό κόστος παραγωγής. Ακόμη και αν συνδυαστούνε, όμως, η παραγωγή τους συνεχώς μεταβάλλεται. Μέρος του προβλήματος αυτού θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί με την επέκταση δικτύων σε περιοχές με αρκετή χωρητικότητα και με τη δυνατότητα αποθήκευσης ενέργειας. Αντίθετα, η ενέργεια από βιοαέριο και η υδροηλεκτρική ενέργεια είναι πολύ πιο σταθερές και μπορούν να αξιοποιηθούν από τη βιομηχανία. Η ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας θα πρέπει να επιταχυνθεί έξι φορές περισσότερο για να παραμείνει κάτω από τον στόχο των 2 °C.
Η παγκόσμια ζήτηση για πρωτογενή ενέργεια ξεπέρασε τα 161.000 TWh το 2018. Αυτό περιλαμβάνει τον ηλεκτρισμό, μεταφορές, και θέρμανση μαζί με τις απώλειες. Στον ηλεκτρισμό και στις μεταφορές, η χρήση των ορυκτών καυσίμων έχει χαμηλή απόδοση, μικρότερη των 50%. Υπάρχει σπατάλη ενέργειας σε σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής ενέργειας και σε κινητήρες οχημάτων. Η πραγματική ποσότητα που καταναλώνεται είναι σημαντικά μικρότερα από 116.000 TWh.
Το 2020, οι ανεμογεννήτριες και τα φωτοβολταϊκά ήταν οι φθηνότερες πηγές ενέργειας νέας γενεάς σε πολλές περιοχές. Και παρόλο που οι απαιτήσεις αποθήκευσης προκαλούν επιπλέον κόστος, ο φόρος άνθρακα θα μπορούσε να αυξήσει την ανταγωνιστικότητά τους.
Αποθήκευση ενέργειας
Η αιολική ενέργεια και τα φωτοβολταϊκά μπορούν να παρέχουν μεγάλες ποσότητες ηλεκτρικής ενέργειας, αλλά όχι σε οποιαδήποτε στιγμή και μέρος. Επί του παρόντος, υπάρχουν συζητήσεις για τον τρόπο αποθήκευσης της ενέργειας αυτής, λόγω και της απώλειας σε απόδοση. Σε μια μελέτη το 2020 υπολογίστηκε το χαμηλότερο επίπεδο ισοδύναμων συστημάτων, τόσο για μακροπρόθεσμη όσο και για την εποχιακή αποθήκευση. Έτσι, οι πιο αποδοτικοί τρόποι αποθήκευσης ενέργειας, ανάλογα με τον ρυθμό φόρτισης, βρέθηκαν ότι είναι η υδροηλεκτρική ενέργεια με αντλία αποθήκευσης (PHES), η αποθήκευση ενέργειας συμπιεσμένου αέρα (CAES), και οι μπαταρίες λιθίου. Ειδικά από το 2040, οι μπαταρίες λιθίου και το υδρογόνο θεωρούνται ότι θα έχουν σημαίνοντα ρόλο στην αποθήκευση ενέργειας.
Οι μπαταρίες λιθίου χρησιμοποιούνται ευρέως σε σταθμούς αποθήκευσης ενέργειας με τη χρήση μπαταριών και, από το 2020, αρχίζουν να χρησιμοποιούνται και σε σταθμούς φόρτισης των οχημάτων. Παρέχουν επαρκή απόδοση μετ' επιστροφής 75-90%. Παρόλο που το κόστος χρήσης τους έχει μειωθεί δραστικά τα τελευταία χρόνια, η παραγωγή τους μπορεί να προκαλέσει περιβαλλοντικά προβλήματα.
Το υδρογόνο μπορεί να είναι χρήσιμο για την εποχική αποθήκευση ενέργειας. Η χαμηλή απόδοση 30% πρέπει να βελτιωθεί για να προσφέρει την ίδια συνολική ενεργειακή απόδοση με τις μπαταρίες. Προς το παρόν, λόγω του υψηλού κόστους, η μετατροπή επέκτασης δικτύου ηλεκτρικής ενέργειας εξ ολοκλήρου με συστήματα μετατροπής υδρογόνου δεν έχει οικονομική ωφέλεια.
Δίκτυα ευρείας περιοχής
Τα ηλεκτροφόρα καλώδια μεγάλων αποστάσεων συμβάλλουν στην ελαχιστοποίηση των απαιτήσεων αποθήκευσης. Ένα δίκτυο μεταφοράς ενέργειας σε χερσαία συστήματα μπορεί να εξομαλύνει τις τοπικές αυξομειώσεις αιολικής ενέργειας. Με ένα παγκόσμιο δίκτυο ακόμη και φωτοβολταϊκά θα μπορούσαν να είναι διαθέσιμα όλη μέρα και νύχτα. Οι ισχυρότερες συνδέσεις συνεχούς ρεύματος υψηλής τάσης (HVDC) έχουν απώλειες μόλις 1,6% ανά 1000 km με σαφή πλεονεκτήματα σε σχέση με το εναλλασσόμενο ρεύμα. Το HVDC προς το παρόν χρησιμοποιείται μόνο για συνδέσεις από σημείο σε σημείο. Τα πλέγματα Meshed HVDC αναφέρονται ότι είναι έτοιμα προς χρήση στην Ευρώπη και θα λειτουργήσουν στην Κίνα μέχρι το 2022. Η Κίνα έχει δημιουργήσει πολλές συνδέσεις HVDC εντός της χώρας και υποστηρίζει την ιδέα ενός παγκόσμιου, διηπειρωτικού δικτύου ως βασικού συστήματος για τα υπάρχοντα εθνικά δίκτυα εναλλασσόμενου ρεύματος. Ένα τέτοιο δίκτυο στις ΗΠΑ σε συνδυασμό με τη χρήση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας θα μπορούσε να μειώσει τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου κατά 80%.
Έξυπνα δίκτυα και διαχείριση φορτίου
Αντί της επέκτασης των δικτύων και της αποθήκευσης περισσότερης ενέργειας, υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να επηρεαστεί το μέγεθος και ο χρόνος ζήτησης για το ηλεκτρικό ρεύμα από την πλευρά των καταναλωτών. Ο προσδιορισμός και η μετατόπιση των ηλεκτρικών φορτίων μπορεί να μειώσει το οικονομικό κόστος για τους καταναλωτές, οι οποίοι μπορούν να εκμεταλλευτούν τις χαμηλότερες τιμές σε ώρες εκτός αιχμής. Παραδοσιακά, η ζήτηση των καταναλωτών αντιμετωπίζεται ως ενιαία και γι' αυτό χρησιμοποιούνται κεντρικές επιλογές προσφοράς για την αντιμετώπιση της μεταβλητής ζήτησης. Το πρόβλημα αυτό μπορεί να αντιμετωπιστεί με καλύτερα συστήματα δεδομένων και με αναδυόμενες τεχνολογίες αποθήκευσης και παραγωγής στο χώρο, με τη βοήθεια ενός αυτοματοποιημένου λογισμικού ελέγχου της ζήτησης.
Η μέτρηση του χρόνου χρήσης είναι ένας κοινός τρόπος για να παρακινηθούν οι χρήστες να μειώσουν την μέγιστη κατανάλωση φορτίου. Για παράδειγμα, η λειτουργία πλυντηρίων πιάτων και πλυντηρίων ρούχων τη νύχτα μετά το πέρας της μέγιστης ζήτησης, μειώνει το κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας.
Τέλος, οι συσκευές απόκρισης της ζήτησης μπορούν να λαμβάνουν κάθε είδους μηνύματα από το δίκτυο. Το μήνυμα θα μπορούσε να είναι ένα αίτημα για χρήση μιας λειτουργίας χαμηλής ισχύος όπως στα δυναμικά σχέδια ζήτησης, ένα αίτημα για την πλήρη απενεργοποίηση κατά τη διάρκεια μιας ξαφνικής αστοχίας στο δίκτυο ή μια ειδοποίση σχετικά με τις τρέχουσες και τις αναμενόμενες τιμές ισχύος. Για παράδειγμα, αυτό επιτρέπει στα ηλεκτρικά αυτοκίνητα να φορτίζουν με τις φθηνότερες τιμές, ανεξάρτητα από την ώρα της μέρας.
Εναλλακτικές επιλογές στις μεταφορές
μικρογραφία|Ηλεκτρικό λεωφορείο στο [[Μόντρεαλ|Μοντρεάλ του Καναδά.]] Σε ένα σύστημα που βασίζεται πλήρως σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ο τομέας των μεταφορών μπορεί να λειτουργήσει πλήρως χωρίς εκπομπές. Τα ηλεκτρικά οχήματα και τα πορθμεία είναι τα βασικά μέσα μεταφοράς όπου μπορούν να χρησιμοποιηθούν οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Μέχρι το 2050 προβλέπεται ότι από το ένα τέταρτο έως τα τρία τέταρτα των αυτοκινήτων στο δρόμο θα είναι ηλεκτρικά αυτοκίνητα. Στα φορτηγά και στα πλοία το υδρογόνο θα μπορούσε να αποτελέσει λύση για μεταφορά μεγάλων αποστάσεων, γιατί οι μπαταρίες είναι πολύ βαριές. Προς το παρόν, τα επιβατικά αυτοκίνητα που χρησιμοποιούν υδρογόνο παράγονται σε μικρούς αριθμούς. Αν και είναι πιο ακριβά από τα αυτοκίνητα με μπαταρία, μπορούν να ανεφοδιαστούν πολύ πιο γρήγορα και να διανύσουν μεγαλύτερες αποστάσεις, έως και 700 χλμ. Το κύριο μειονέκτημα του υδρογόνου είναι η χαμηλή του απόδοση, μόλις 30%. Όταν χρησιμοποιείται στα οχήματα, απαιτείται διπλάσια ενέργεια σε σύγκριση με τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα με μπαταρία.
Οι αερομεταφορές συμβάλλουν στο 11% των συνολικών εκπομπών του διοξειδίου του άνθρακα, οι οποίες αναμένονται να αυξηθούν μέχρι το 2040. Τα αεροπορικά βιοκαύσιμα και το υδρογόνο μπορούν να καλύψουν μόνο ένα μικρό ποσοστό πτήσεων τα επόμενα χρόνια. Η είσοδος στην αγορά για τα υβριδικά αεροσκάφη σε προγραμματισμένες περιφερειακές πτήσεις προβλέπεται μετά το 2030, για αεροσκάφη με μπαταρία μετά το 2035.
Εναλλακτικές επιλογές στη θέρμανση
Οι εκπομπές CO2 από τα κτίρια αντιστοιχούν στο 23% των συνολικών παγκόσμιων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Περίπου το ήμισυ της ενέργειας χρησιμοποιείται για θέρμανση χώρου και νερού. Ένας συνδυασμός ηλεκτρικών αντλιών θερμότητας και ηλιακής μόνωσης μπορεί να μειώσει σημαντικά τη ζήτηση για πρωτογενή ενέργεια. Γενικά, η ηλεκτροδότηση της θέρμανσης θα μπορούσε να μειώσει τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου μόνο αν η ηλεκτρική ενέργεια προερχόταν από πηγές με χαμηλές εκπομπές άνθρακα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κλιματική αλλαγή Κατηγορία:Ανανεώσιμες πηγές ενέργειας Κατηγορία:Χημική ωκεανογραφία
Τομή συνόλων
Η τομή των Α και Β συμβολίζεται με και ορίζεται ως:
Για παράδειγμα:
Αν Α={1,2,3,α,β,γ} και Β={1,3,4,5,6,α,γ} είναι Α \cap Β={1,3,α,γ}
Αν Α={1,2,3,4} και Β={5,6,α,γ} είναι όπου \varnothing είναι το κενό σύνολο, δηλαδή το σύνολο το οποίο δεν έχει στοιχεία.
Ακόμη για τα σύνολα έχουμε: είναι ξένα μεταξύ τους.
Ιδιότητες της πράξης της τομής συνόλων
Η τομή συνόλων είναι μια πράξη μεταξύ συνόλων, για την οποία ισχύουν οι ιδιότητες: (όπου Α, Β, Γ ⊆ Ω και Ø είναι το κενό σύνολο)
Ακόμη για τις πράξεις της ένωσης και της τομής συνόλων ισχύουν και οι γενικές ιδιότητες:
Μεγακλής της Ηπείρου
Ο Μεγακλής της Ηπείρου ήταν ένας αξιωματικός στην υπηρεσία του Πύρρου της Ηπείρου, βασιλέα των Μολοσσών, ο οποίος τον συνόδευσε στις εκστρατείες του στην Ιταλία.
Ο Μεγακλής αναφέρεται ως συνοδός του Πύρρου στη Μάχη της Ηράκλειας το 280 π.Χ. Λέγεται πως με τη δράση του ήταν συνετελούσε στη διάσωση της ζωής του βασιλιά, και κατήυθηνε τις απόπειρες των αντιπάλων του Πύρρου, προς τον εαυτό του. Έπεσε θύμα εξαιτίας αυτής της δράσης του, όταν σκοτώθηκε από έναν Ρωμαίο.
Αθεϊσμός στην Αρχαία Ελλάδα
Ο Θετικός Αθεϊσμός στην Κλασική Ελλάδα
O αθεϊσμός στην αρχαία Ελλάδα εμφανίστηκε στα τέλη του πέμπτου αιώνα παράλληλα με την αναπτυξη της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας. Οι φιλόσοφοι τότε αναζητούσαν τη φύση του κόσμου, αναζητούσαν δηλαδή το βασικό υλικό από το οποίο ήταν κατασκευασμένος ο κόσμος· οδηγήθηκαν έτσι αρκετά κοντά στην άποψη πως η φύση ήταν ο θεός, πλησιάζοντας δηλαδή τον πανθεϊσμό. Ενα πανθεϊσμό, όμως, ο οποίος ήταν πιο κοντα στον υλισμό παρά τον ιδεαλισμό.
Αρκετοί φιλόσοφοι ανέπτυξαν ιδέες που προσέγγισαν τον Αθεϊσμό ή ήταν ξεκάθαρα αυτό που θα λέγαμε σήμερα αγνωστικιστές, ωστόσο ποτέ δεν αναπτύχθηκαν σε σημαντικό αριθμό, οι αθεϊστές στην αρχαία Ελλάδα αποτελούσαν μειοψηφία. O Πρωταγόρας ήταν ένας από τους πρώτους που αμφισβήτησαν την ύπαρξη θεών, ενώ ακολούθησαν οι Ξενοφάνης και Αναξαγόρας. Ο Αναξαγόρας διατύπωσε την θέση πως ο Ήλιος είναι μια πύρινη λάβα, κάτι που ερχόταν σε αντίθεση με τη διαδεδομένη στην Αθήνα τότε θέση πως ο Ήλιος ήταν Θεός. Η καινοφανής αυτή άποψη σχολιάστηκε από τους δραματουργούς της εποχής.
Την ίδια εποχή εμφανίστηκε και η κριτική στον ανθρωπομορφισμό της θρησκείας. Ο Ξενοφάνης ο Κολωφώνιος σχολίασε πως «αν τα άλογα και τα βόδια είχαν τα χέρια και μπορούσαν να ζωγραφίσουν οι θεοί τους θα έμοιαζαν πολύ με άλογα και βόδια». Ξεκάθαρο αγνωστικισμό έδειξε ο Πρωταγόρας τονίζοντας πως οι άνθρωποι δεν μπορουν να ξέρουν την πραγματική φύση και την ύπαρξη των θεών. Ο Πρόδικος ο Κείος τον 5ο αιώνα ΠΚΕ προσέφερε μια θεωρία δυο σταδίων για να εξηγήσει τον πολυθεϊσμό. Αρχικά οι άνθρωποι ονόμασαν τα στοιχεία της φύσης θεούς, κινούμενοι από την ευγνωμοσύνη τους προς την φύση (π.χ τα ποτάμια, τον ήλιο κτλ). Αργότερα, όταν έμαθαν να καλλιεργούν τη γη, οδηγήθηκαν στον πολυθεϊσμό, πάλι ως έκφραση της ευγνωμοσύνης (για παράδειγμα θεοποίησαν την Δήμητρα για τη γεωργία, τον Διόνυσο για το κρασί κτλ). Ο γνωστός τραγωδός Ευριπίδης, λέγεται ότι πέρασε απο δίκη για τον αθεϊσμό που περιέγραψε στην τραγωδία του Βελλεροφών.
Σε αυτή την περίοδο ιδιαίτερα γνωστοί για την αθεΐα τους ήταν ο Διαγόρας της Μήλου και ο Θεόδωρος ο Κυρηναίος.
Ο αρνητικός αθεϊσμός στην Ελληνιστική Περίοδο
Στην Ελληνιστική εποχή, οι ιδέες του Πρόδικου βρήκαν αρκετή απήχηση, ιδίως στο έργο του Ευήμερου ο οποίος αναπαρήγαγε την βασική ιδέα πως οι θεοί ήταν ευγενείς της αρχαιότητας. Οι φιλοσοφίες του στωικισμού και επικουρισμού πλησίαζαν αρκετά τον αθεϊσμό και για ένα διάστημα μετά τον 2ο αιώνα ΠΚΕ, η λαϊκη βάση των διαφόρων θρησκειών είχε υποχωρήσει. Ωστόσο, παρόλη την εξάπλωση του αθεϊσμού, η λέξη άθεος έμεινε να χρησιμοποιείται ως ύβρις για τους αντιπάλους, όπως και στα χρόνια του πρώιμου χριστιανισμού.
Η επικουρική σχολή αποδεχόταν την ύπαρξη των θεών, ωστόσο επηρεασμένοι καθώς ήταν απο την ατομική θεωρία, τους έδινε υλική υπόσταση, και για αυτό και είχαν κατηγορηθεί για κρυπτο-αθεϊσμό. Μια εξήγηση για τον κρυπτοαθεϊσμό τους ηταν η έλλειψη ανεκτικότητας και ο συνεπακόλουθος κίνδυνος για διώξεις ο οποίος ελλόχευε.
Οι άθεοι οι οποίοι ξεχώρισαν την ελληνιστική εποχή ήταν ο Θεόδωρος ο Άθεος και ο Ευήμερος. Ο Θεόδωρος κατηγορήθηκε για την εξάπλωση του αθεϊσμού σε όλο τον γνωστό κόσμο ενώ η συνεισφορά του Ευήμερου ήταν στην απομυθοποίηση των Θεών, προσφέροντας ανθρωπογενή ερμηνεία.
Πηγές
Κατηγορία:Αθεϊσμός Κατηγορία:Αρχαία Ελλάδα
Ποταμός Ιγκουασού
right|300px|thumb|Οι καταρράκτες Ιγκουασού Ο Ποταμός Ιγκουασού (αγγλικά: Iguazu River, πορτογαλικά: Rio Iguaçu, ισπανικά: Río Iguazú), προφέρεται στα βραζιλιάνικα πορτογαλικά Ιγκουασού, βραζιλιάνικη πορτογαλική προφορά ΔΦΑ : [ˈʁi.u iɡwaˈsu], και στα ισπανικά Ιγουασού, ισπανική προφορά : [ˈri.o iɣwaˈsu], έχει τις πηγές του στο όρος Σέρρα ντο Μαρ (Serra do Mar, μτφ: Βουνά δίπλα στη θάλασσα) στην επαρχία της Βραζιλίας Παρανά και καταλήγει μετά από πάνω από χίλια χιλιόμετρα νοτιοανατολικά στον ποταμό Παρανά, στα σύνορα της Βραζιλίας με την Παραγουάη και την Αργεντινή. Ο ποταμός Ιγκουασού είναι γνωστός σε ολόκληρο τον κόσμο για τους καταρράκτες του, οι οποίοι ανήκουν σε δύο Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, το Εθνικό Πάρκο Ιγκουασού από την πλευρά της Βραζιλίας και το Εθνικό Πάρκο Καταρρακτών Ιγκουασού από την πλευρά της Αργεντινής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Αργεντινής Κατηγορία:Ποταμοί της Βραζιλίας Κατηγορία:Ποταμοί της Παραγουάης Κατηγορία:Ποτάμια σύνορα
Κουπέπια
thumb|right|250px|Ντολμάδες Τα κουπέπια είναι οι γνωστοί ντολμάδες, παραδοσιακό πιάτο της κυπριακής κουζίνας. Αποτελεί σημαντικό έδεσμα στα γιορτινά τραπέζια των γάμων, εορτών, αλλά και ως καθημερινό φαγητό.
Παρασκευή
Τα κουπέπια παρασκευάζονται χρησιμοποιώντας μίγμα χοιρινού ή ανάμεικτου (χοιρινό και βοδινό) χοντροαλεσμένου κιμά, ψιλοκομμένου κρεμμυδιού, ψιλοκομμένης ώριμης ντομάτας, ρυζιού, ελαιόλαδου, φρεσκοτριμμένου μαύρου πιπεριού, αλατιού και λίγου χυμού από φρέσκο λεμόνι.
Το πορτρέτο μιας γυναίκας που φλέγεται
Το πορτρέτο μιας γυναίκας που φλέγεται (πρωτότυπος τίτλος: Portrait de la jeune fille en feu) είναι γαλλική αισθηματική δραματική ταινία του 2019 σε σενάριο και σκηνοθεσία της Σελίν Σιαμά, με πρωταγωνίστριες τη Νοεμί Μερλάν και την Αντέλ Ενέλ. Η ταινία είναι τοποθετημένη στη Γαλλία στα τέλη του 18ου αιώνα και αφηγείται την ιστορία μιας λεσβιακής σχέσης μεταξύ μιας αριστοκράτισσας και μιας ζωγράφου, στην οποία ανατέθηκε να ζωγραφίσει το πορτρέτο της πρώτης.
Η ταινία επιλέχθηκε για να διαγωνιστεί για τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών του 2019. Κέρδισε τον Queer Φοίνικα και έγινε η πρώτη ταινία σκηνοθετημένη από γυναίκα που έλαβε το βραβείο. Η Σιαμά κέρδισε, επίσης, το βραβείο Καλύτερου Σεναρίου του φεστιβάλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες συσχετιζόμενες με ΛΟΑΤ Κατηγορία:Γαλλικές ιστορικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2019
Ο αιώνιος σύζυγος
Με τον τίτλο Ο αιώνιος σύζυγος αναφέρεται ένα μυθιστόρημα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, το οποίο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1870, στο περιοδικό Zarja, αφού ολοκληρώθηκε στις αρχές Δεκεμβρίου του 1869.
Η υπόθεση και η δομή του έργου
Ένας γερασμένος άνδρας, άνθρωπος των σαλονιών και γόης, έχει αρχίσει να κάμπτεται και να αισθάνεται τη ζωή ως βάρος. Υποφέρει από βασανιστικές κρίσεις κατάθλιψης, τον καταδιώκουν διαρκώς αναμνήσεις από κάτι κακό από το παρελθόν του. Τότε εμφανίζεται ξαφνικά σε αυτόν ένας παλιός γνώριμός του, σύζυγος μιας επαρχιώτισσας κυρίας με την οποία ο πρώτος άνδρας είχε πριν από πολλά χρόνια ερωτική σχέση. Αυτή η γυναίκα, σκληρή και διεφθαρμένη, με πολλούς εραστές, είχε στο μεταξύ πεθάνει. Ο απατημένος σύζυγος προσπαθώντας να επιβάλει στον εραστή την φιλία του, ξυπνάει στον πρώην αντίζηλό του αναμνήσεις από εκείνη την περασμένη εποχή. Ο σύζυγος θέλει να τον εκδικηθεί και για το γεγονός ότι είναι ο πραγματικός πατέρας της κόρης του. Ο εραστής αισθάνεται μια περίεργη έλξη για τον βασανιστή του, ταυτόχρονα όμως γεννιέται κάτω από τη μάσκα μιας υποκριτικής φιλίας το αμοιβαίο μίσος. Τελικά ο σύζυγος θα αποπειραθεί να σκοτώσει τον εραστή. Η απόπειρα αποτυγχάνει. Οι δύο άνδρες χωρίζουν και ξανασυναντιούνται ύστερα από πολύ καιρό. Ο αιώνιος σύζυγος είναι τώρα ξαναπαντρεμένος, και μάλιστα με μια ασήμαντη γυναίκα της σειράς, η οποία όμως τον άγει και τον φέρει.
Η τεχνική του έργου
Η αφήγηση έχει τρία μέρη, στα οποία η πλοκή αναπτύσσεται «ευσύνοπτα και με λογική συνοχή» Στην αρχή έχουμε την προϊστορία, όπου ο αναγνώστης πληροφορείται πώς ο ήρωας έχασε την ψυχική του ισορροπία και ποια από τα παλιά γεγονότα θα τον επηρεάζουν στη συνέχεια. Ακολουθεί η καθαυτό αφήγηση, η οποία αφορά τη σύγκρουση των δύο αντίπαλων πρωταγωνιστών. Το τρίτο μέρος κλείνει την αφήγηση στρογγυλεύοντάς την. Όπως σχολιάζει ο καθηγητής σλαβολογίας στο Πανεπιστήμιο του Γκέντινγκεν Μαξιμίλιαν Μπράουν: «Ποιος είναι εδώ ουσιαστικά ο βασικός ήρωας; Σύμφωνα με τον τίτλο θα έπρεπε να είναι ο σύζυγος, στη δομή της πλοκής όμως είναι ο πρώην εραστής: Η αφήγηση γίνεται από τη δική του οπτική γωνία, σχετικά με αυτό που του συμβαίνει διαμέσου της εμφάνισης και της συμπεριφοράς του συζύγου...» Όμως ο ίδιος ερευνητής επισημαίνει πως τελικά ο χαρακτηρισμός του «αιώνιου» θα ταίριαζε και στους δύο ήρωες, στον χήρο ο οποίος «δεν μπορεί να απαλλαγεί ποτέ από αναμνήσεις για πράγματα που βίωσε στο γάμο του», αλλά και στον άλλο που «από τη φύση του είναι μόνο ένας σύζυγος, πάντοτε εξαρτημένος από κάποια γυναίκα»
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αιωνιος συζυγος
Χους
Με το όνομα Χους μπορεί να αναφέρεται:
Πάμπος Παπαγεωργίου
Ο Πάμπος Παπαγεωργίου είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Κερύνειας εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ την περίοδο 2011-2016.