cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bumblebee (ταινία)
Πλοκή
Στον πλανήτη Cybertron, τα Autobots, με επικεφαλής τον Optimus Prime, βρίσκονται στα πρόθυρα να χάσουν τον πόλεμο τους ενάντια στους Decepticons και ετοιμάζονται να εκκενώσουν τον πλανήτη. Οι Decepticon υπό την ηγεσία των Starscream, Soundwave και Shockwave αναχαιτίζουν τα Autobots κατά την εκκένωσή τους, και ο Optimus στέλνει τον ανιχνευτή Autobot B-127 στη Γη σε ένα pod διαφυγής για να δημιουργήσει μια βάση επιχειρήσεων ενώ μένει πίσω για να αποκρούσει τα Decepticons. Ο B-127 φτάνει στη Γη και προσγειώνεται στην Καλιφόρνια, διακόπτοντας μια εκπαιδευτική άσκηση του Τομέα 7, μιας μυστικής κυβερνητικής υπηρεσίας επιφορτισμένης με την παρακολούθηση της εξωγήινης δραστηριότητας στη Γη. Ο συνταγματάρχης Τζακ Μπερνς θεωρεί ότι τον B-127 είναι εχθρικό και διατάζει τους άνδρες του να επιτεθούν στο Autobot. Ο B-127 σαρώνει ένα τζιπ Willys MB και καταφεύγει σε ένα κοντινό ορυχείο, όπου δέχεται ενέδρα από το Decepticon Blitzwing. Όταν το B-127 αρνείται να αποκαλύψει το πού βρίσκεται ο Optimus, ο Blitzwing σκίζει το φωνητικό κουτί του και καταστρέφει τον πυρήνα της μνήμης του, αναγκάζοντας τον B-127 να σκοτώσει τον Decepticon με έναν από τους δικούς του πυραύλους. Ο B-127 σαρώνει ένα κοντινό κίτρινο Volkswagen Beetle του 1967 πριν καταρρεύσει από τα τραύματά του.
Το 1987, η Σαρλίν "Τσάρλι" Γουότσον, η οποία είναι σε κατάθλιψη από τον θάνατο του πατέρα της και αγανακτισμένη για τη σχέση της μητέρας της Σάλι με το νέο της αγόρι Ρόναλντ, βρίσκει το Beetle σε ένα τοπικό σκουπιδότοπο που ανήκει στον φίλο της Χανκ, ο οποίος της το δίνει ως δώρο 18ων γενεθλίων. Όταν προσπαθεί να το ξεκινήσει, η Τσάρλι ενεργοποιεί εν αγνοία του ένα σήμα επιστροφής που ανιχνεύεται από τους Decepticons Shatter και Dropkick ενώ ανακρίνουν και σκοτώνουν τον Cliffjumper σε ένα, από τους δορυφόρους του Κρόνου. Τα δύο Decepticons κατευθύνονται στη Γη, αποκτούν ανθρωπογενείς μορφές οχημάτων και συναντούν τον Τομέα 7. παριστάνοντας τους ειρηνευτές, πείθουν την υπηρεσία να τους βοηθήσει να συλλάβουν τον B-127, παρά τις αντιρρήσεις του Μπερνς.
Καθώς η Τσάρλι προσπαθεί να φτιάξει το Beetle, μεταμορφώνεται στον B-127, με τον οποίο γίνεται φίλη και ονομάζει "Bumblebee". Στη συνέχεια ξεκλειδώνει εν αγνοία της ένα μήνυμα από τον Optimus που προτρέπει τον Bumblebee να υπερασπιστεί τη Γη, κάτι που αποκαθιστά μερικές από τις αναμνήσεις του. Τους ανακαλύπτει ο γείτονας της Τσάρλι, ο Μέμο, ο οποίος δέχεται να προστατεύσει το μυστικό τους, ενώ ο Bumblebee μαθαίνει να χρησιμοποιεί το ραδιόφωνό του για να επικοινωνεί. Ενώ μένει μόνος μια μέρα, ο Bumblebee καταστρέφει άθελά του το σπίτι της Τσάρλι και προκαλεί μια άνοδο ενέργειας που προσελκύει την προσοχή του Τομέα 7. Όταν η Σάλι κατηγορεί την Τσάρλι για τον όλεθρο, η Τσάρλι παθαίνει συναισθηματική κατάρρευση και τελικά εκφράζει τον πόνο της για τον θάνατο του πατέρα της και φεύγει με τον Bumblebee και τον Μέμο, μόνο για να την αναχαιτίσουν ο Τομέας 7 και οι Decepticons. Ο Bumblebee συλλαμβάνεται ενώ οι Τσάρλι και Μέμο επιστρέφουν στο σπίτι.
Η Τσάρλι πείθει τον αδελφό της Ότις να καλύψει αυτήν και τον Μέμο καθώς ακολουθούν τον Μπερνς στο φυλάκιο του Τομέα 7 όπου κρατείται ο Bumblebee. Ενώ βασανίζουν τον Bumblebee, οι Shatter και Dropkick ενεργοποιούν κατά λάθος ένα μήνυμα από τον Optimus και μαθαίνουν ότι τα Autobots έρχονται στη Γη. Στη συνέχεια, ο Dropkick σκοτώνει τον Bumblebee και τον Δρ. Πάουελ, αλλά όχι πριν ο τελευταίος μπορέσει να ειδοποιήσει τον Μπερνς για την αλήθεια για τους Decepticons.
Ο Τσάρλι ξαναζωντανεύει τον Bumblebee με ηλεκτροσόκ, αποκαθιστώντας τις αναμνήσεις του και αποκρούει το εμπόδιο του Μπερνς. Αφού αποφεύγουν τον στρατό με τη βοήθεια του Μέμο και της οικογένειάς του, οι Τσάρλι και Bumblebee καταδιώκουν τους Decepticons, οι οποίοι χρησιμοποιούν έναν ραδιοφωνικό πύργο σε ένα κοντινό λιμάνι για να επικοινωνήσουν με τους συμμάχους τους στον Cybertron. Η Shatter καταρρίπτει το ελικόπτερο του Μπερνς όταν προσπαθεί να επέμβει, αλλά ο Bumblebee τον σώζει. Ο Bumblebee πολεμά τον Dropkick και τον δένει με μια αλυσίδα, σκίζοντας τον. Ο Τσάρλι απενεργοποιεί το φανάρι των Decepticon, για να τον κυνηγήσει η Shatter. Ο Bumblebee καταστρέφει έναν τοίχο φράγματος, προκαλώντας μια πλημμύρα που προκαλεί ένα φορτηγό πλοίο να συνθλίψει και να καταστρέψει την Shatter. Ο Bumblebee και η Τσάρλι δραπετεύουν από το στρατό και αργότερα φτάνουν σε έναν γκρεμό με θέα τη Γέφυρα Γκόλντεν Γκέιτ, όπου η Τσάρλι, συνειδητοποιώντας ότι ο Bumblebee έχει μεγαλύτερο σκοπό, τον αποχαιρετά. Ο Bumblebee παίρνει μια νέα φόρμα Chevrolet Camaro του 1977 και φεύγει, και η Τσάρλι ξανασμίγει με την οικογένειά της και τον Μέμο.
Ο Bumblebee επανενώνεται με τον Optimus, ο οποίος δραπέτευσε επιτυχώς από τον Cybertron. Επαινεί τον Bumblebee για τη διατήρηση της ασφάλειας της Γης καθώς παρακολουθούν περισσότερους λοβούς διαφυγής να εισέρχονται στην ατμόσφαιρα της Γης. Εν τω μεταξύ, η Τσάρλι τελειώνει την επισκευή της Corvette στην οποία δούλευαν και ο πατέρας της και παίρνει το κλασικό όχημα για βόλτα.
Άνθρωποι
Επιπλέον, ο Νικ Πίλα υποδύεται τον πράκτορα του Τομέα 7, Σέιμουρ Σίμονς, μια μεγαλύτερη ηλικιακά εκδοχή του οποίου είχε υποδυθεί ο Τζον Τουρτούρο σε προηγούμενες ταινίες Transformers. Ο Φρεντ Ντράερ υποδύεται τον Σερίφη Λοκ, έναν σερίφη που μπαίνει σε μια καταδίωξη υψηλής ταχύτητας με τους Τσάρλι, Μέμο και Bumblebee, ενώ ο Έντουιν Χοτζ υποδύεται τον Ντάνι Μπελ, έναν πράκτορα του Τομέα 7. Ο Τιμ Μάρτιν Γκλίσον εμφανίζεται σε σεκάνς αναδρομής ως ο νεκρός πατέρας της Τσάρλι. Η Ρέιτσελ Κρόου και η Άμπι Κουίν εμφανίζονται σε διαγραμμένες σκηνές ως φίλες της Τσάρλι, Λιζ και Μπρέντα αντίστοιχα.
Decepticons
Transformers που εμφανίζονται σε ρόλους που δεν μιλούν περιλαμβάνουν τον Ironhide, έναν ειδικό όπλων Autobot, Starscream, ένας αναζητητής Decepticon και ο δεύτερος στην εξουσία των Decepticons, και ο Ravage, το τσιράκι του Soundwave που βρίσκεται στο στήθος του. Οι δυνάμεις των Decepticon αποτελούνται από πολυάριθμους γενικούς αναζητητές Decepticon που μεταμορφώνονται σε πίδακες του Cybertron, πολλοί από τους οποίους χρησιμοποιούν χρωματικούς συνδυασμούς που βασίζονται στους προϋπάρχοντες χαρακτήρες Transformers, Skywarp, Thundercracker και Thrust.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2018 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σαν Φρανσίσκο Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Λος Άντζελες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Καλιφόρνια Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες δράσης - επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Transformers (σειρά ταινιών) Κατηγορία:Ταινίες 4DX Κατηγορία:Ταινίες Di Bonaventura Pictures Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Λορέντζο ντι Μποναβεντούρα Κατηγορία:Ταινίες IMAX
Αλίσιτσι
Γεωγραφία
Το χωριό ευρίσκεται επί των όχθων του ποταμού Σάνα, εκ δεξιών παραποτάμου της Ούνα.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικισμοί του Πρίγιεντορ Κατηγορία:Οικισμοί του Πρίγιεντορ με βοσνιακή πληθυσμιακή πλειοψηφία
Μπέιζιλ Ράθμποουν
Οι χαρακτήρες που υποδυόταν, συνήθως, ήταν μοχθηροί και κακοί, χωρίς ίχνος ήθους, όπως για παράδειγμα στην ταινία The Adventures of Robin Hood (1938). Παρόλα αυτά, ο πιο γνωστός του ρόλος ήταν ως Σέρλοκ Χολμς, σε 14 ταινίες του Χόλιγουντ, μεταξύ το 1939 και το 1946, αλλά και σε ραδιοφωνικό σόου. Η κατοπινή του καριέρα περιλαμβάνει και Μπρόντγουεϊ, καθώς και τηλεόραση. Το 1948, κέρδισε ένα βραβείο Tony, ενώ υπήρξε και υποψήφιος για Όσκαρ. Έχει τιμηθεί με τρία αστέρια στη Λεωφόρο της Δόξας, του Χόλιγουντ, για τη συνολική του προσφορά στον κινηματογράφο, την τηλεόραση και το ραδιόφωνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Συγκινησιακή κατάσταση
thumb|Θλίψη & οδύνη Συγκινησιακή κατάσταση είναι η κατάσταση στην οποία τίθεται το σώμα από εσωτερικά ή εξωτερικά ερεθίσματα που προκαλούν την αντιδραστική ενεργοποίηση εγκεφαλικών περιοχών αλλά και του υπόλοιπου σώματος (σπλάχνων, ενδοκρινών αδένων κλπ.). Πρόκειται για τη συναισθηματική κατάσταση και τη διάθεση του ατόμου. Η ένταση, η μεταβλητότητα, η ποικιλία και η έκφραση των συναισθημάτων σε συνδυασμό με την ψυχολογική κατάσταση αποτελούν βασικό διαγνωστικό δείκτη της ανθρώπινης συναισθηματικής συμπεριφοράς. Τη συγκινησιακή κατάσταση συναποτελούν το συναίσθημα που την εκφράζει σε σχέση με τη συμπεριφορά, το αίσθημα που βοηθά στην υποκειμενική βίωσή της και η διάθεση που περιλαμβάνει συνεχείς ή συχνές πρωταρχικές ή θεμελιώδεις συγκινήσεις.
Αξία
Η συγκινησιακή κατάσταση αποτελεί παράγοντα που καθορίζει τις ψυχικές λειτουργίες. Λειτουργεί ως φίλτρο στις αντιλήψεις των καταστάσεων και τις ερμηνείες τους που με τη σειρά τους επηρεάζουν τα συναισθήματα. Πίσω από κάποια συγκινησιακή κατάσταση μπορεί να κρύβεται μία κατάσταση εκμάθησης ή περιέργειας.
Βασικά συναισθήματα που επηρεάζουν τη συγκινησιακή κατάσταση
Χαρά-ευτυχία, λύπη-απογοήτευση, φόβος, θυμός, αηδία, έκπληξη.
Αξία του γέλιου
Το γέλιο αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα συγκινησιακής κατάστασης με ευεργετική αξία, επιστημονικά τεκμηριωμένη. Όταν κάποιος γελά, ο οργανισμός παράγει τις γνωστές ορμόνες ενδορφίνες που διανέμονται στο νευρικό σύστημα. Ενισχύουν την άμυνα του οργανισμού, καταπολεμούν το στρες, συμβάλλουν στη σωματική και ψυχική ευεξία καθώς λειτουργούν ως φυσικές αγχολυτικές και αναλγητικές ουσίες. Το γέλιο αποτελεί μηχανισμό του ανοσοποιητικού συστήματος για την εξάλειψη του πόνου.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ" />
Πηγές
Κατηγορία:Ψυχολογία
Κινιδίνη
Η κινιδίνη είναι ένας ειδικός αναστολέας του εξαρτώμενου από το ένζυμο CYP2D6 οξειδωτικού μεταβολισμού και χρησιμοποιείται για την αύξηση της συστηματικής βιοδιαθεσιμότητας της δεξτρομεθορφάνης.
Μηχανισμός δράσης
Η κινιδίνη δρα στους διαύλους νατρίου της νευρωνικής κυτταρικής μεμβράνης, περιορίζοντας την εξάπλωση της νευρικής ώσης και μειώνοντας την διάδοσή της.
Φαρμακοδυναμική
Σε θεραπεία συνδυασμού δεξτρομεθορφάνης/κινιδίνης, η κινιδίνη αυξάνει τα επίπεδα δεξτρομεθορφάνης στο πλάσμα αναστέλλοντας ανταγωνιστικά το κυτόχρωμα P450 2D6 (CYP2D6), το οποίο καταλύει την κύρια οδό ...
Προκλινικά δεδομένα για την ασφάλεια
Τα μη κλινικά δεδομένα δεν αποκαλύπτουν ιδιαίτερο κίνδυνο γονοτοξικότητας ή καρκινογόνου δράσης ούτε βλάβη στη γονιμότητα. Σε εμβρυϊκές και αναπτυξιακές μελέτες τοξικότητας του συνδυασμού υδροβρωμιούχου ...
Πηγή: Γαληνός Οδηγός Φαρμάκων
Κατηγορία:Φάρμακα
Αλόννησος (Χώρα)
Η Χώρα Αλοννήσου (ή Παλαιό Χωριό) είναι χωριό της Αλοννήσου. Διοικητικά, είναι έδρα του δήμου Αλοννήσου, της περιφερειακής ενότητας Σποράδων, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Σκοπέλου του νομού Μαγνησίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Γεωγραφία
Η Χώρα Αλοννήσου είναι ηπειρωτικός οικισμός της Αλοννήσου. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα του νησιού, στις ανατολικές υπώρειες της κορυφής «Καλόβουλος» (325 μ.), δυτικά από την πρωτεύουσα Πατητήρι και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 180. Απέχει 3 χλμ. περίπου Δ.ΒΔ. από το Πατητήρι.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1835 ως Ηλιοδρόμια και ορίστηκε έδρα του δήμου Αλοννήσου του νομού Ευβοίας. Το 1899 εντάχθηκε στον νομό Μαγνησίας και το 1909 πάλι στον νομό Ευβοίας. Το 1912 μετονομάστηκε σε Αλόννησος και το 1942 υπήχθη οριστικά στον νομό Μαγνησίας. Το 1988 έπαψε να είναι έδρα του δήμου Αλοννήσου.
Γενικά στοιχεία
Κτισμένη στην κορυφή λόφου από τα μεσαιωνικά χρόνια, όπως μαρτυρούν λείψανα οχύρωσης, η Χώρα Αλοννήσου απολαμβάνει ανεμπόδιστη θέα προς όλες τις κατευθύνσεις, εκτιθέμενη ταυτόχρονα στους ανέμους, τους οποίους αξιοποιούσαν ανεμόμυλοι και αλώνια. Υπήρξε η παλαιά πρωτεύουσα του νησιού, εξ ου και η δεύτερη ονομασία της, Παλαιό Χωριό. Μετά τον σεισμό του 1965 ο οικισμός είχε σχεδόν εγκαταλειφθεί, όμως κατά την δεκαετία του ’80, η πλειονότητα των παλαιών κτισμάτων, αγοράστηκε από ξένους επισκέπτες, οι οποίοι τα επισκεύασαν, διατηρώντας ακέραιη την αρχιτεκτονική τους. Τα πετρόκτιστα και ασβεστωμένα σπίτια με τα χρωματιστά πορτοπαράθυρα και τις δίριχτες κεραμοσκεπές, μαζί με τα λιθόστρωτα καλντερίμια, αποτελούν δείγματα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής. Γι αυτό και η Χώρα Αλοννήσου έχει ενταχθεί στους παραδοσιακούς οικισμούς της Ελλάδας.
Πεζοπορία
Από τον οικισμό ξεκινάει μονοπάτι που οδηγεί δυτικά στην κορυφή «Καλόβουλος». Επίσης, άλλο μονοπάτι οδηγεί νοτιοδυτικά στο ακρωτήριο Τέλειο (Κόκκινο), το απώτατο νοτιοδυτικό σημείο της Αλοννήσου.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας
Άγιος Γεώργιος Φολεγάνδρου
Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της Φολεγάνδρου. Υπάγεται διοικητικά στην τοπική κοινότητα Άνω Μεριάς, του δήμου Φολεγάνδρου, της περιφερειακής ενότητας Θήρας, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Στις τελευταίες απογραφές έχει καταγραφεί χωρίς κατοίκους.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Γεώργιος είναι παράλιος οικισμός στο απώτατο βόρειο άκρο της Φολεγάνδρου, κοντά στο ακρωτήρι Κάστελλος. Αποτελεί, κατ’ ουσίαν, τον τελευταίο χωρικά, επίσημα καταγεγραμμένο οικισμό στο βόρειο τμήμα του νησιού. Βρίσκεται μετά την Άνω Μεριά, την έδρα της ομώνυμης τοπικής κοινότητας. Απέχει 10 χλμ. περίπου ΒΔ. της Χώρας Φολεγάνδρου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1928 αλλά καταργήθηκε το 1940. Επανασυστάθηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Άνω Μεριάς. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άνω Μεριάς και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Φολεγάνδρου (η οποία έγινε δήμος το 2010).
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Φολεγάνδρου
Αγγλοαυστριακή Συμμαχία
Η Αγγλο-Αυστριακή Συμμαχία προσέδεσε το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και την Αψβουργική Μοναρχία, κατά το πρώτο μισό του 18ου αιώνα. Ήταν σε μεγάλο βαθμό έργο του Βρετανού πολιτικού Τόμας Πέλαμ Χολς, 1ου Δούκα του Νιούκασλ, ο οποίος θεώρησε μια συμμαχία με την Αυστρία κρίσιμη για να αποτρέψει την περαιτέρω επέκταση της Γαλλικής ισχύος.
Η συμμαχία διήρκεσε από το 1731 έως το 1756 και αποτελούσε μέρος των λεγόμενων «μεγαλοπρεπών καντρίλιων», με τις οποίες οι Μεγάλες Δυνάμεις της Ευρώπης άλλαζαν συνεχώς τις συμμαχίες τους για να προσπαθήσουν να διατηρήσουν μία ισορροπία δυνάμεων. Η κατάρρευση της συμμαχίας κατά τη διάρκεια της Διπλωματικής Επανάστασης οδήγησε τελικά στον Επταετή Πόλεμο.
Υπόβαθρο
Για κάποιο χρονικό διάστημα, μια σειρά Βρετανών πολιτικών υποστήριζαν μια συμμαχία με την Αυστρία, καθώς η τελευταία θεωρούνταν η μόνη χώρα με χερσαίες δυνάμεις που θα μπορούσαν να αντιπαρατεθούν με τους Γάλλους στην Ευρώπη. Οι αυστρόφιλοι ενθαρρύνθηκαν όταν ο μεγαλύτερος αντίπαλος της Αυστρίας, Τσαρλς Τάουνσεντ, αναγκάστηκε να παραιτηθεί από το αξίωμά του το 1730. Έτσι, άνοιξε ο δρόμος για μια σημαντική προσέγγιση μεταξύ Λονδίνου και Βιέννης και έδωσε στον Τόμας Πέλαμ Χολς, 1ο Δούκα του Νιούκασλ, μεγαλύτερο έλεγχο στη βρετανική εξωτερική πολιτική. Ο Τόμας Πέλαμ Χολς ήταν ιδιαίτερα πεπεισμένος ότι μια συμμαχία με την Αυστρία ήταν απαραίτητη.
Συμμαχία
Οι Βρετανοί παρείχαν υλική υποστήριξη στους Αυστριακούς στον Πόλεμο της Αυστριακής Διαδοχής, αποστέλλοντας στρατεύματα και παρέχοντας μεγάλες οικονομικές επιδοτήσεις, που επέτρεψαν στη Μαρία Θηρεσία να εξασφαλίσει τον αυστριακό θρόνο, παρά τα όσα όριζε ο Σαλικός Νόμος. Γύρω στο 1745, η Αυστρία φαινόταν να βρίσκεται σε σοβαρό κίνδυνο να διαμελιστεί από την Πρωσία και τη Γαλλία, αλλά η βρετανική εκστρατεία κατά των Γάλλων στη Φλάνδρα επέτρεψε στους Αυστριακούς να ανασυνταχθούν.
Οι Βρετανοί άσκησαν διπλωματική πίεση στον [Φρειδερίκος Β΄ της Πρωσίας|Φρειδερίκο Β΄ της Πρωσίας]], προκειμένου να τον πείσουν να συνομολογήσει ειρήνη στην Συνθήκη της Δρέσδης, ώστε η Αυστρία να μπορέσει να στρέψει πλήρως την προσοχή της εναντίον των Γάλλων.
Η Αγγλο-Αυστριακή Συμμαχία κινδύνευσε να τερματιστεί σε διάφορες περιστάσεις. Οι Αυστριακοί πίστευαν ότι οι Βρετανοί δεν είχαν πράξει αρκετά για να αποτρέψουν τη Γαλλία από την κατάληψη των Βρυξελλών το 1746, γεγονός που οδήγησε σε περαιτέρω αύξηση των συγκρούσεων. Κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου της Μπρέντα, που στόχο είχε τον τερματισμό του πολέμου και οδήγησε στην τελική διευθέτηση της Συνθήκη του Αΐξ-λα-Σαπέλ, οι Βρετανοί ενοχλήθηκαν από την καθυστερημένη πρόοδο των διαπραγματεύσεων εξαιτίας της κωλυσιεργίας της Αυστρίας. Απείλησαν μάλιστα να υπογράψουν τη συνθήκη μονομερώς εάν η Αυστρία δεν συμφωνούσε σε αυτήν εντός τριών εβδομάδων. Η Αυστρία υπέγραψε απρόθυμα τη συνθήκη. Ενοχλήθηκε ιδιαίτερα για τα μικρά κέρδη που αποκόμιζε, ενώ οι Βρετανοί θεωρούσαν ότι οι όροι που έθεσαν οι Γάλλοι ήταν πολύ γενναιόδωροι.
Πέρα από τα ανωτέρω, η συμμαχία φαινόταν ότι θα διατηρούνταν. Οι Αυστριακοί είχαν έναν ενθουσιώδη υποστηρικτή στο πρόσωπο του Τόμας Πέλαμ Χολς και δεν είχαν κανέναν άλλο σημαντικό σύμμαχο για να στραφούν. Οι Βρετανοί θεωρούσαν τη συμμαχία, μεταξύ της Βρετανίας, του Αννοβέρου, της Αυστρίας και της Ολλανδικής Δημοκρατίας, σημαντική για να διατηρηθεί η εδαφική ακεραιότητα της Γερμανίας.
Κατάργηση
Στην Αυστρία εξακολουθούσε να πιστεύει ότι οι Βρετανοί δεν ήταν πλήρως αφοσιωμένοι στη συμμαχία. Η απουσία της Βρετανίας από τον Πόλεμο της Πολωνικής Διαδοχής και η αποτυχία της να επιμείνει στην επιστροφή της Σιλεσίας στην Αυστρία κατά τη Συνθήκη του Αΐξ-λα-Σαπέλ επισημάνθηκαν ως σημάδια κακής πίστης. Ουσιαστικά, θεωρούνταν ότι η Βρετανία ενδιαφέρεται για τη συμμαχία μόνο όταν ταίριαζε στους δικούς της στόχους. Μία από τις κορυφαίες αντιβρετανικές μορφές ήταν ο Βενζέλ Αντόν Γκραφ Κάουνιτς, ο οποίος έγινε υπουργός εξωτερικών το 1753.
Το 1756, υποψιαζόμενη ότι η Πρωσία επρόκειτο να εισβάλει στη Βοημία και φοβούμενη ότι οι Βρετανοί δεν θα έκαναν τίποτα για να τους βοηθήσουν, η Αυστρία σύναψε συμμαχία με τον παραδοσιακό εχθρό της Βρετανίας, τη Γαλλία. Η Βρετανία ως απάντηση υπέγραψε μια βιαστική συμμαχία με την Πρωσία, ελπίζοντας ότι η νέα ισορροπία δυνάμεων θα απέτρεπε τον πόλεμο.
Η Βρετανία στάθηκε ανίκανη να ελέγξει τον Πρώσο σύμμαχό της, Μέγα Φρειδερίκο, ο οποίος επιτέθηκε στην Αυστρία το 1756. Παρά το γεγονός ότι η Βρετανία και η Αυστρία δεν κήρυξαν πόλεμο η μία εναντίον της άλλης, ήταν πλέον ευθυγραμμισμένες σε αντιτιθέμενους συνασπισμούς δυνάμεων. Κατά τη διάρκεια της κατάληψης του Έμντεν το 1758, οι βρετανικές και αυστριακές δυνάμεις έφτασαν κοντά σε σημείο να συγκρουστούν. Παρά τις προσπάθειές της κατά τη διάρκεια του πολέμου, η Αυστρία τελικά δεν μπόρεσε να ανακαταλάβει την Σιλεσία και το 1763 στη Συνθήκη του Παρισιού αναγνώρισε τον έλεγχό της από την Πρωσία.
Επακόλουθα
Η Βρετανία έγινε όλο και λιγότερο ευνοϊκή απέναντι στην Αυστρία και οι αυστροφόφιλοι στη Βρετανία είδαν την επιρροή τους να μειώνεται κατά τη διάρκεια και μετά τον Επταετή Πόλεμο. Η Αυστρία θεωρούνταν πλέον ως μία περισσότερο απολυταρχική δύναμη και δυσανεκτική στην εξάπλωση της φιλελεύθερης δημοκρατίας.
Το 1778, όταν η Γαλλία εισήλθε στον Αμερικανικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας για να βοηθήσει τους Αμερικανούς αποίκους να αποκτήσουν την ανεξαρτησία τους, η Βρετανία προσπάθησε να κερδίσει την αυστριακή υποστήριξη στις προσπάθειές της να καταπνίξει την επανάσταση. Η είσοδος της Αυστρίας στον πόλεμο, θεωρείται, ότι θα είχε αποσύρει τα γαλλικά στρατεύματα που στάλθηκαν στην Αμερική. Ωστόσο, η Αυστρία αρνήθηκε να εξετάσει την βρετανική πρόταση.
Η Βρετανία και η Αυστρία έγιναν ξανά σύμμαχοι κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, όμως ήταν και οι δύο μέρος ενός ευρύτερου αντιγαλλικού συνασπισμού. Η σχέση τους δεν έγινε ποτέ τόσο στενή όσο ήταν κατά την εποχή της Αγγλο-Αυστριακής Συμμαχίας.
Κύπελλο ΠΟΑΛ
Το Κύπελλο ΠΟΑΛ είναι ποδοσφαιρική τοπική διοργάνωση κυπέλλου που διεξάγεται στις επαρχίες Αμμοχώστου και Λάρνακας της Κύπρου. Διοργανώνεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αμμοχώστου-Λάρνακας (ΠΟΑΛ) από το 1980. Στη διοργάνωση συμμετέχουν ομάδες μέλη της ΠΟΑΛ.
Η κυπελλούχος ομάδα αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Κυπελλούχων ΣΤΟΚ.
Δομή
Στο κύπελλο συμμετέχουν οι ομάδες της ΠΟΑΛ, οι οποίες αγωνίζονται σε μόνους νοκ άουτ αγώνες μεταξύ τους. Ο τελικός διεξάγεται σε ουδέτερο στάδιο.
Οι κυπελλούχες ομάδες
Στον πίνακα που ακολουθεί παρουσιάζονται οι κυπελλούχες ομάδες κάθε περιόδου. Ο πίνακας δεν είναι πλήρης καθώς δεν έχουν βρεθεί στοιχεία για όλες τις περιόδους. Το κύπελλο τις περιόδους 2019-20 και 2020-21 διακόπηκε λόγω της πανδημίας του κορωνοιού.
Δείτε επίσης
Πρωτάθλημα ΠΟΑΛ
Περιφερειακές εκλογές Μαδρίτης 2021
Στις 4 Μαΐου 2021 διεξήχθησαν πρόωρες περιφερειακές εκλογές στην κοινότητα της Μαδρίτης, για να εκλεγούν τα 136 μέλη της τοπικής νομοθετικής Συνέλευσης.
Εκλογικό σύστημα
Τα 132 μέλη της νομοθετικής Συνέλευσης της Κοινότητας της Μαδρίτης εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές. Το εκλογικό σύστημα είναι αναλογική εκπροσώπηση από μία ενιαία περιφέρεια. Το εκλογικό όριο για να μπει ένα κόμμα στη Συνέλευση είναι 5%. Η κατανομή των εδρών γίνεται με μέθοδο Ντ'Οντ.
Δημοσκοπήσεις
Στις πρόσφατες δημοσκοπήσεις το Λαϊκό Κόμμα Μαδρίτης προηγείται των άλλων με 41%, ενώ δεύτερο έρχεται το ΙΣΕΚ Μαδρίτης με 22%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στην Ισπανία Μαδριτ
Ποταμός Μάδρε δε Δίος
Ο Μάδρε δε Δίος (Madre de Dios, που στην ισπανική σημαίνει «Μητέρα Θεού», «Θεομήτωρ») είναι ποταμός του Περού και της Βολιβίας, που έδωσε το όνομά του και στην ανατολική περιφέρεια του Περού την οποία διαρρέει. Πηγάζει από την Κορδιλιέρα Βιλκανότα. Στη Βολιβία ενώνεται τελικά με τον ποταμό Μπένι κοντά στην πόλη Ριμπεράλτα. Στα νερά τους προστίθενται και αυτά του Μαμορέ και δημιουργείται έτσι ο Ποταμός Μαδέιρα. Ο Μαδέιρα με τη σειρά του χύνεται στον Αμαζόνιο.
Με μήκος 1.060 χιλιόμετρα και μέση παροχή 6.400 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο, ο Μάδρε δε Δίος αποτελεί σημαντική υδάτινη αρτηρία για την Περιφέρεια Μάδρε δε Δίος, ιδίως για το Πουέρτο Μαλντονάδο, τη μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσά της. Η παραγωγή μάνγκο και η εξόρυξη χρυσού είναι δύο από τις δραστηριότητες στις οποίες επιδίδονται οι κάτοικοι κοντά στον ποταμό. Κατά μήκος του ρου του υπάρχουν αρκετά εθνικά πάρκα και καταφύγια άγριας ζωής, με σημαντικότερα τα Ταμποπάτα, Μανού (γνωστό και ως «Καταφύγιο Βιόσφαιρας Μανού») και Μπαουάχα-Σονένε.
Ο Μάδρε δε Δίος έχει τη μεγαλύτερη λεκάνη απορροής στην περιοχή αυτή της τεράστιας Λεκάνης του Αμαζονίου. Οι σημαντικότεροι παραπόταμοι του Μάδρε δε Δίος είναι στα δεξιά του οι Τσιβίλε, Ασούλ, Μπλάνκο, Ιναμπάρι, Ταμποπάτα και Κολοράδο, και στα αριστερά του οι Λος Αμίγος, Μανού και Λας Πιέδρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί του Περού Κατηγορία:Ποταμοί της Βολιβίας Κατηγορία:Διεθνείς ποταμοί
EMBASE
Η Embase (αναλυτικότερα Excerpta Medica dataBASE) είναι βιοϊατρική και φαρμακολογική βιβλιογραφική βάση δεδομένων, δημοσιευμένης βιβλιογραφίας, η οποία έχει σχεδιαστεί για την υποστήριξη  διευθυντών πληροφορίας και φαρμακοεπαγρύπνησης,  ως προς τη διαχείριση της συμμόρφωσης των κανονιστικών απαιτήσεων ενός αδειοδοτημένου φαρμάκου. Η Embase, όπου δημιουργήθηκε από τη βάση δεδομένων Elsevier, περιέχει σήμερα πάνω από 32 εκατομμύρια εγγραφές από περισσότερα από 8.500 δημοσιευμένα περιοδικά από το 1947 έως σήμερα. Μέσω της διεθνούς κάλυψης, των καθημερινών ενημερώσεων και της ευρετηρίασης φαρμάκων με το EMTREE, η Embase επιτρέπει την παρακολούθηση και την ανάκτηση πληροφοριών για τα φάρμακα από την δημοσιευμένη βιβλιογραφία. Κάθε εγγραφή είναι πλήρως αναζητήσιμη, και τα άρθρα στον Τύπο είναι διαθέσιμα για ορισμένες εγγραφές, και στο In Process είναι διαθέσιμο για όλες τις εγγραφές, πριν από την πλήρη ευρετηρίαση. Η διεθνής κάλυψη της Embase επεκτείνεται σε βιοϊατολογικά περιοδικά από 95 χώρες, και είναι διαθέσιμη μέσω διαφόρων προμηθευτών βάσεων δεδομένων.
Ιστορία
Το 1972, η EM ενώθηκε με την Elsevier, και αργότερα το1974, δημιούργησε το EMBASE (βάση δεδομένων Excerpta Medica) και εδωσε ηλεκτρονική πρόσβαση σε Δελτία Εκθέσεων (Συνόψεων). Από πληροφορίες της κοινότητας των χρηστών, η EMBASE Classic, δημιουργήθηκε ως ξεχωριστή βάση δεδομένων για να συμπληρώσει την EMBASE ως αρχείο των ιατρικών περιοδικών από το 1947-1973 που παρέχει πολύτιμη τεκμηρίωση των φαρμάκων, των ανεπιθύμητων ενεργειών, ενδογενών ενώσεων, κ.λπ.
Το 2010, η Excerpta Medica, εξαιρουμένης της EMBASE, πωλήθηκε από την Elsevier στον όμιλο Omnicom.
Τρέχουσα κατασταση
Εκτός από τις 28 εκατομμύρια εκθέσεις(συνόψεις), η βάση δεδομένων της Embase αυξάνεται σταθερά κάθε χρόνο με ρυθμό άνω των 900.000 εγγραφών. Αυτή η ευρεία έκταση πληροφοριών χρησιμοποιείται τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε εκπαιδευτικό περιβάλλον για την ανάκτηση οποιωνδήποτε δημοσιευμένων βιοϊατρικών πληροφοριών ή πληροφοριών που σχετίζονται με φάρμακα. Σήμερα, το Embase επιτρέπει περαιτέρω εξατομίκευση για καλύτερη προσωπική εμπειρία, όπως η εφαρμογή ενός συστήματος τροφοδοσίας RSS και ειδοποιήσεων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Η Embase ενημερώνεται καθημερινά για να παρέχει  ολοκληρωμένη και αξιόπιστη πηγή πληροφοριών με τις νέες πληροφορίες σχετικά με τα φάρμακα και τις ασθένειες που επανειλημμένα δημοσιεύονται.
Δεκαετία 560 π.Χ.
Κατηγορία:Δεκαετίες
Αιώρα Ξάνθης
Η Αιώρα είναι ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης σε υψόμετρο 252 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Αιώρα βρίσκεται στο κέντρο του νομού σε απόσταση 11 χλμ. Β. από την Ξάνθη και 5 χλμ. Ν.-ΝΔ. από τη Σμίνθη (έδρα δήμου). Δυτικά του χωριού περνάει ο ποταμός Κόσυνθος και η ΕΟ Ξάνθης - Εχίνου, ενώ νότια η ΕΟ Δράμας - Ξάνθης. Πολιτισμικά, όπως και όλα της Μύκης ανήκει στα πομακοχώρια της Ροδόπης, η πομάκικη ονομασία του είναι Λιούλκα και οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία και κτηνοτροφία. Κοντά στο χωριό και την γειτονική Γοργόνα, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, στο ύψωμα Μάλκο Μαρίνα υπάρχει ο βράχος "Βραντσκό Κάμεν" ή "Βραγιά" που είναι ιστορική τοποθεσία για τους Πομάκους της περιοχής. Την περίοδο του βίου εξισλαμισμού τους (βλ. Πομάκοι - Ιστορία), προκειμένου να αποφύγουν την αιχμαλωσία από τους Οθωμανούς Τούρκους έπεφταν να σκοτωθούν στο γκρεμό. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Μύκης. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μύκης του Δήμου Μύκης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 268 μόνιμους κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Μύκης Κατηγορία:Πομακοχώρια
Εθνική Φιλιππίνων (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών των Φιλιππίνων αντιπροσωπεύει τις Φιλιππίνες στις διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης που οργανώνει η FIBA. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης των Φιλιππίνων (Samahang Basketbol ng Pilipinas, Inc).
Συμμετοχή σε διεθνείς διοργανώσεις
Μέχρι σήμερα οι Φιλιππίνες δεν έχουν ποτέ λάβει μέρος σε κάποια Ολυμπιακή Διοργάνωση, ούτε σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Η πρώτη της συμμετοχή στο Ασιατικό Πρωτάθλημα της FIBA Asia έλαβε χώρα το 1965, ενώ από το 1995 αγωνίζεται και στο Πρωτάθλημα Νοτιοανατολικής Ασίας που διοργανώνει η SEABA, θυγατρική της FIBA Asia.
Επίσης, οι Φιλιππίνες διαθέτουν δικαίωμα συμμετοχής στους Ασιατικούς Αγώνες και στους Αγώνες Νοτιοανατολικής Ασίας υπό τη σκέπη της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.
Πηγές
Φιλιππινες Γυναικων
Trainspotting (ταινία)
To Trainspotting είναι βρετανική ταινία του 1996 σε σκηνοθεσία του Ντάνι Μπόιλ. Βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Ίρβιν Γουέλς, o οποίος κάνει μια σύντομη εμφάνιση στην ταινία.
Το 2017 κυκλοφόρησε το σίκουελ της ταίνιας,T2 Trainspotting.
Πλοκή
Ο Μαρκ Ρέντον είναι ένας νεαρός που ζει στο Εδιμβούργο και είναι εθισμένος στα ναρκωτικά. Προσπαθεί να ξεφύγει από τη ζωή που κάνει, αφού δεν δουλεύει, κάνει χρήση ουσιών και ζει επιβαρύνοντας την οικογένειά του. Ο Μαρκ κάνει παρέα με τον αφελή Σπαντ, τον αδίστακτο Σάιμον, τον καθαρό από ουσίες Τόμι και τον επιθετικό Φράνσις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με ναρκωτικά Κατηγορία:Ταινίες του 1996 Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Βρετανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές αστυνομικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες μαύρης κωμωδίας Κατηγορία:Βρετανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Σκωτία
Σινο-Σοβιετική ρήξη
Η Σινο-Σοβιετική ρήξη ήταν η ρήξη των πολιτικών σχέσεων μεταξύ της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (ΛΔΚ) και της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ), που προκλήθηκε από δογματικές αποκλίσεις που προέκυψαν από τις διαφορετικές ερμηνείες και τις πρακτικές εφαρμογές τους του Μαρξισμού-Λενινισμού, όπως είχαν επηρεαστεί από την αντίστοιχη γεωπολιτική τους κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου (1945–1991). Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960, οι σινοσοβιετικές συζητήσεις για την ερμηνεία του ορθόδοξου μαρξισμού έγιναν συγκεκριμένες διαφωνίες σχετικά με τις πολιτικές της ΕΣΣΔ για εθνική αποσταλινοποίηση και διεθνή ειρηνική συνύπαρξη με τον δυτικό κόσμο, τις οποίες ο πρόεδρος του ΚΚΚ, Μάο Τσε Τουνγκ, κατήγγειλε ως ρεβιζιονισμό. Σε αυτό το ιδεολογικό υπόβαθρο, η Κίνα πήρε μια πολεμική στάση απέναντι στη Δύση και απέρριψε δημόσια την πολιτική της ΕΣΣΔ για ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ του Ανατολικού και του Δυτικού Μπλοκ. Επιπλέον, το Πεκίνο αισθανόταν δυσαρέσκεια για τους στενότερους σοβιετικούς δεσμούς με την Ινδία και η Μόσχα φοβόταν ότι ο Μάο ήταν πολύ αδιάφορος για τη φρίκη του πυρηνικού πολέμου. [[File:Soviet Union and China map including the three co-bordering countries.svg|thumb|upright=1.6|
]] Το 1956, ο πρώτος Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, Νικίτα Χρουστσόφ, κατήγγειλε τον Ιωσήφ Στάλιν και τον σταλινισμό στην ομιλία «Για την προσωπολατρία και τις συνέπειές της» και ξεκίνησε την αποσταλινοποίηση της ΕΣΣΔ. Ο Μάο και η κινεζική ηγεσία ήταν τρομοκρατημένοι, καθώς η ΛΔΚ και η ΕΣΣΔ αποκλίνονταν σταδιακά στις ερμηνείες και τις εφαρμογές τους της λενινιστικής θεωρίας. Μέχρι το 1961, οι δυσεπίλυτες ιδεολογικές διαφορές τους προκάλεσαν την επίσημη καταγγελία από τη ΛΔΚ του σοβιετικού κομμουνισμού ως έργο των «ρεβιζιονιστών προδοτών» στην ΕΣΣΔ. Η ΛΔΚ ανακήρυξε επίσης τη Σοβιετική Ένωση σοσιαλιμπεριαλιστική. Για τις χώρες του Ανατολικού Μπλοκ, η Σινο-Σοβιετική ρήξη ήταν ένα ζήτημα για το ποιος θα καθοδηγούσε την επανάσταση για τον παγκόσμιο κομμουνισμό και σε ποιον (Κίνα ή ΕΣΣΔ) τα κόμματα αβανγκαρντισμού του κόσμου θα απευθυνόταν για πολιτικές συμβουλές, οικονομική βοήθεια και στρατιωτική βοήθεια. Σε αυτό το πνεύμα, και οι δύο χώρες ανταγωνίστηκαν για την ηγεσία του παγκόσμιου κομμουνισμού μέσω των κομμάτων αβανγκαρντισμού των χωρών στις σφαίρες επιρροής τους.
Στον δυτικό κόσμο, η Σινο-Σοβιετική ρήξη μετέτρεψε τον διπολικό ψυχρό πόλεμο σε τριπολικό, ένα γεωπολιτικό γεγονός εξίσου σημαντικό με την ανέγερση του Τείχους του Βερολίνου (1961), την εκτόνωση της κρίσης των πυραύλων της Κούβας (1962) και το τέλος του Πολέμου του Βιετνάμ (1975), επειδή ο ανταγωνισμός διευκόλυνε τον Μάο να συνειδητοποιήσει την σινοαμερικανική προσέγγιση με την επίσκεψη του προέδρου των ΗΠΑ, Ρίτσαρντ Νίξον, στην Κίνα το 1972. Στη Δύση εμφανίστηκαν οι πολιτικές της τριγωνικής διπλωματίας και της πολιτικής σύνδεσης. Επιπλέον, η εμφάνιση της Σινο-Σοβιετικής ρήξης ακύρωνε επίσης την έννοια του μονολιθικού κομμουνισμού, τη δυτική αντίληψη ότι τα κομμουνιστικά έθνη ήταν συλλογικά ένας ενιαίος παράγοντας στη γεωπολιτική μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ειδικά κατά την περίοδο 1947-1950 στον Πόλεμο του Βιετνάμ, όταν οι ΗΠΑ παρενέβησαν στον Πρώτο Πόλεμο της Ινδοκίνας (1946–1954). Ωστόσο, η ΕΣΣΔ και η Κίνα συνέχισαν να συνεργάζονται στο Βόρειο Βιετνάμ μέχρι τη δεκαετία του 1970, παρά τον ανταγωνισμό αλλού. Ιστορικά, η Σινο-Σοβιετική ρήξη διευκόλυνε τη Μαρξιστική-Λενινιστική Realpolitik, με την οποία ο Μάο ίδρυσε την τριπολική γεωπολιτική (ΛΔΚ–ΗΠΑ–ΕΣΣΔ) του Ψυχρού Πολέμου της ύστερης περιόδου (1956–1991) για να δημιουργήσει ένα αντισοβιετικό μέτωπο, το οποίο οι Μαοϊκοί συνέδεσαν με τη Θεωρία των Τριών Κόσμων. Σύμφωνα με τον Λούτχι, «δεν υπάρχει καμία τεκμηριωμένη απόδειξη ότι οι Κινέζοι ή οι Σοβιετικοί σκέφτηκαν τη σχέση τους σε ένα τριγωνικό πλαίσιο κατά τη διάρκεια της περιόδου». Η περίοδος συγκρίθηκε με την ονομαστικά τετραπολική γεωπολιτική (ΛΔΚ-ΗΒ-ΗΠΑ-ΕΣΣΔ) μέχρι την κρίση του Σουέζ το 1956.
Προέλευση
μικρογραφία| Το κομμουνιστικό μπλοκ: φιλοσοβιετικό (κόκκινο), φιλοκινέζικο (κίτρινο), οι ουδέτερες (μαύρο) Βόρεια Κορέα και Γιουγκοσλαβία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαοϊσμός Κατηγορία:Σχέσεις Κίνας-Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος
Βασίλειος Λαμπρινουδάκης
Σπούδασε Κλασική Αρχαιολογία και Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αποφοίτησε εκεί το 1962, ήταν βοηθός από το 1964, πήρε το διδακτορικό του το 1971 και ήταν καθηγητής κλασικής αρχαιολογίας από το 1978 μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 2006.
Ο κύριος τομέας έρευνας τους Λαμπρινουδάκη είναι η τέχνη και η αρχιτεκτονική της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένων των ελληνικών θρησκειών και λατρειών. Διηύθυνε ανασκαφές και εργασίες αποκατάστασης στη Νάξο (Ιερό Υρίων, Ναός Σαγκρί κ.α.) και στην Επίδαυρο.
Είναι τακτικό μέλος του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου και της Academia Europaea (2000) και αντεπιστέλλον μέλος του Αυστριακού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου και της Académie des Inscriptions et Belles-Lettres (από το 1999) και της Αυστριακής Ακαδημίας Επιστημών (από το 2000). Υπήρξε μέλος της συντακτικής επιτροπής του Lexicon Iconographicum Mythologiae Classicae / Thesaurus Cultus et Rituum Antiquorum από το 1980 έως το 2014.
Παραπομπες
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Μέλη της Academia Europaea Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών
Δεκαετία 570 π.Χ.
Κατηγορία:Δεκαετίες
Ερισούμ Β΄
Ο Ερισούμ Β΄ της Ασσυρίας, βασιλιάς της Ασσυρίας στο Αρχαιότερο Ασσυριακό βασίλειο (1828 π.Χ./1818 π.Χ. - 1809 π.Χ.) ήταν γιος και διάδοχος του βασιλιά Ναράμ-Σιν της Ασσυρίας. Το μήκος της βασιλείας του Ερισούμ Β΄ δεν είναι επίσημα γνωστό, το βέβαιο είναι ότι βασίλευσε μαζί με τον πατέρα του 64 χρόνια. Οι Αμορίτες είχαν καταλάβει για πολλούς αιώνες τα βασίλεια της Κάτω Μεσοποταμείς και την Λεβάντες αλλά στην συνέχεια εκδιώχθηκαν από τους Ασσύριους βασιλείς. Ο Ερισούμ Β΄ ήταν πιθανότατα το τελευταίο μέλος της δυναστείας που ίδρυσε ο Πουζούρ-Ασσούρ Β΄ (γύρω στο 2025 π.Χ.), εκθρονίστηκε από τον σφετεριστή Σαμσί-Αντάντ Α΄ την εποχή που επεκτάθηκαν οι Αμορίτες από το δέλτα του ποταμού Αβώρ προς το βορειοανατολικό Λεβάντες. Ο Κατάλογος των Ασσυριακών βασιλέων τον καταγράφει ωστόσο σαν απόγονο του πανάρχαιου Ασσύριου βασιλιά Ουσπία, πιθανότατα ήταν επέμβαση για να νομιμοποιήσει την άνοδο του στον θρόνο της Ασσυρίας. Ο Σαμσί-Αντάντ Α΄ κληρονόμησε αρχικά τον θρόνο του Εκαλατούμ από τον πατέρα του Ιλα-Καμπκαμπού (1836 π.Χ. - 1833 π.Χ.). Ο Ναράμ-Σιν την Εσνούννα επιτέθηκε, κατέκτησε το Εκαλατούμ και ανάγκασε τον Σαμσί-Αντάντ να δραπετεύσει εξορία στην Βαβυλώνα. Με τον θάνατο του Ναράμ-Σιν της Εσνούννα ο Σαμσί-Αντάντ ανακατέλαβε το Εκαλατούμ, αφού προετοιμάστηκε στρατιωτικά τρία χρόνια επιτέθηκε στην Ασσυρία, ανέτρεψε τον Ερισούμ Β΄ και τον διαδέχθηκε στον θρόνο (1809 π.Χ.). Τα "Επώνυμα Χρονικά της Μαρί" περιγράφουν την ανακατάληψη της Εκαλατούμ από τον Σαμσί-Αντάντ Α΄ αλλά δεν αναφέρουν τίποτα σχετικά με την χρονιά που ο Ερισούμ Β΄ διαδέχθηκε τον πατέρα του στον θρόνο της Ασσυρίας. Το πιθανότερο είναι ότι το μεγαλύτερο διάστημα της βασιλείας των 64 ετών βασίλευσε ο πατέρας του Ναράμ-Σιν της Ασσυρίας, ο Ναράμ Σιν βασίλευσε 44 ή 54 χρόνια.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ασσυρίας
Ακραίος Ξάνθης
Ο Ακραίος είναι μικρό ημιορεινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης σε υψόμετρο 380 μέτρα
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Ακραίος βρίσκεται σε απόσταση 36 χλμ. ΒΑ. από την Ξάνθη και 22 χλμ. Δ. από τη Σμίνθη (έδρα δήμου). Το χωριό συμπεριλαμβάνεται στα Πομακοχώρια της Ξάνθης (όπως και όλα της κοινότητας Σατρών) και η παλιά του ονομασία είναι Ντόλεβο (Doliva) ή Τολάκι. Τα σπίτια του, άλλα γκρεμισμένα και άλλα διατηρημένα, έχουν τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής της περιοχής. Στα νότια περνάει ο ποταμός Κομψάτος που τον γεφυρώνει ένα παραδοσιακό πέτρινο γεφύρι με δύο μεγάλα και δύο μικρότερα ανακουφιστικά τόξα. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1961 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Σατρών. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σατρών του Δήμου Μύκης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 2 μόνο κατοίκους.
Τζέισον Μιγιάρες
Ο Τζέισον Στιούαρτ Μιγιάρες (αγγλικά: Jason Stuart Miyares, 11 Φεβρουαρίου 1976), είναι Αμερικανός δικηγόρος και πολιτικός, που υπηρετεί ως 48ος Γενικός Εισαγγελέας της Βιρτζίνια από τον Ιανουάριο του 2022. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Προηγουμένως, υπηρέτησε ως Μέλος της πολιτειακής Βουλής των Αντιπροσώπων της Βιρτζίνια από την 82η περιφέρεια, από τον Ιανουάριο του 2016 έως τον Ιανουάριο του 2022.
Εξελέγη στο αξίωμα του Γενικού Εισαγγελέα της πολιτείας, στις εκλογές του Νοεμβρίου του 2021, ο Μιγιάρες κατάφερε να νικήσει τον εν ενεργεία Δημοκρατικό Γενικό Εισαγγελέα Μαρκ Χέρρινγκ, με οριακή διαφορά 50.4% έναντι 49.6% του Χέρρινγκ. Στις 15 Ιανουαρίου 2022, ορκίστηκε ως 48ος Γενικός Εισαγγελέας της Βιρτζίνια.
Είναι ο πρώτος Γενικός Εισαγγελέας στην ιστορία της Βιρτζίνια, με Λατινοαμερικανική και Κουβανέζικη καταγωγή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτειακοί Γενικοί Εισαγγελείς (ΗΠΑ) Κατηγορία:Βιρτζίνια Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Λατινοαμερικανοί __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Φίλιππος Γ΄ της Ναβάρρας
Ο Φίλιππος Γ΄ της Ναβάρρας ή Φίλιππος ο Σοφός ή Φίλιππος ο Ευγενής (γαλλικά: Philippe III d'Évreux, 27 Μαρτίου 1306 - 16 Σεπτεμβρίου 1343) βασιλιάς της Ναβάρρας (1328 - 1343) ήταν γιος του Λουδοβίκου κόμη του Εβρέ, ενός από τους νεότερους γιους του Φιλίππου Γ΄ της Γαλλίας και της Μαργαρίτας του Αρτουά. Ο Φίλιππος ήταν μέλος του βασιλικού Οίκου των Καπετιδών και έγινε κόμης του Εβρέ. Μέσω του γάμου του με την εξαδέλφη του Ιωάννα Β΄ της Ναβάρρας έγινε βασιλιάς της Ναβάρρας, έτσι διεκδίκησε την Ιβηρική και πολλά Γαλλικά εδάφη. Η άνοδος του Φιλίππου Γ΄ και της συζύγου Ιωάννας Β΄ στον θρόνο της Ναβάρρας σηματοδότησε μία ένωση ανάμεσα στα βασίλεια της Γαλλίας και της Ναβάρρας, που διατηρήθηκε 44 χρόνια. Στάθηκαν και οι δυο ανίκανοι να διεκδικήσουν τον θρόνο της Γαλλίας· παρέμειναν υποτελείς του Φιλίππου ΣΤ΄ της Γαλλίας και από τους ισχυρότερους υποτελείς του. Ο φίλιππος Γ΄ είχε τον μεγαλύτερο ρόλο στη διακυβέρνηση της Ναβάρρας, ιδιαίτερα στον νομοθετικό τομέα αν και οι ευγενείς δεν αναγνώριζαν στην αρχή τον ίδιο, παρά μονάχα τη σύζυγο του. Ο Φίλιππος Γ΄ υποστήριξε τους Βαλουά βασιλείς της Γαλλίας στον Εκατονταετή Πόλεμο, αλλά το ενδιαφέρον του επικεντρώθηκε στην Ιβηρική. Αυτό τον ανάγκασε να συμμετέχει σε Σταυροφορία στο βασίλειο της Ναβάρρας, κατά τη διάρκεια της οποίας αρρώστησε και πέθανε, πιθανότατα τραυματίστηκε στη μάχη.
Γάμος με την εξαδέλφη του Ιωάννα
Ο Φίλιππος πιέστηκε να διαπραγματευτεί για λογαριασμό της ανιψιάς του. Με συμφωνία που έκανε με την οικογένεια της μητέρας της αποφάσισε να αρραβωνιαστεί τον ξάδελφο της Φίλιππο του Εβρέ, να κληρονομήσει με τον γάμο αυτό την Καμπανία και το Μπρι και να κληρονομήσει το βασίλειο της Ναβάρρας σε περίπτωση που ο ίδιος πέθαινε χωρίς γιους. Ο γάμος ανάμεσα στον Φίλιππο και την Ιωάννα πραγματοποιήθηκε στις 18 Ιουνίου 1318. Η Ιωάννα ζούσε από τότε μαζί με τη γιαγιά του συζύγου της Μαρία της Βραβάντης. Ζούσαν κοντά αλλά όχι μαζί μέχρι να φτάσει η Ιωάννα σε ηλικία 12 ετών, ο γάμος τους ολοκληρώθηκε επίσημα το 1324. Ο Φίλιππος κληρονόμησε από τον πατέρα του την κομητεία του Εβρέ (1319), επειδή ήταν ακόμα ανήλικος κηδεμόνας του ορίστηκε ο θείος του Κάρολος του Βαλουά.
Ο Φίλιππος Ε΄ πέθανε χωρίς γιους (1322), τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Κάρολος Δ΄ της Γαλλίας ο οποίος παντρεύτηκε την αδελφή του Φιλίππου Ιωάννα (1325). Όταν πέθανε πρόωρα και ο Κάρολος στις 1 Φεβρουαρίου 1328 ο κύριος κλάδος της οικογένειας των Καπετιδών ξεκληρίστηκε. Εμφανίστηκαν τρεις νέοι διεκδικητές του Γαλλικού θρόνου ο πρώτος ξάδελφος του Φίλιππος Βαλουά, ο ίδιος ο Φίλιππος του Εβρέ ο οποίος είχε παντρευτεί την κόρη του Λουδοβίκου Ι΄ και ήταν μέλος της δυναστείας των Καπετιδών και ο Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας γιος της Ισαβέλλας της Γαλλίας αδελφής των τελευταίων βασιλέων. Οι ευγενείς εξέλεξαν νέο βασιλιά τον Φίλιππο Βαλουά ως Φίλιππος ΣΤ΄ της Γαλλίας ο οποίος δεν είχε κανένα κληρονομικό δικαίωμα στον θρόνο της Ναβάρρας, της Καμπανίας και του Μπρι επειδή δεν ήταν απόγονος της Ιωάννας Α΄ της Ναβάρρας. Με τον θάνατο του Καρόλου νεώτερου αδελφού του Φιλίππου δεν υπήρχε κανένας να αμφισβητήσει την άνοδο του Φιλίππου και της Μαρίας στον θρόνο της Ναβάρρας, την ίδια εποχή οι ευγενείς της περιοχής έντονα δυσαρεστημένοι με την κατάσταση παρακαλούσαν την ένωση τους με το στέμμα της Γαλλίας. Έκαναν ανοιχτή πρόσκληση στη Μαρία να έρθει να τους κυβερνήσει δεχόμενοι τον Φίλιππο παρά τις αρχικές τους αντιρρήσεις σαν βασιλιά τους. Η άνοδος του Φιλίππου Γ΄ στον θρόνο της Ναβάρρας είχε σαν αποτέλεσμα μια νέα εποχή για τη Ναβάρρα με ανεξαρτησία από το Γαλλικό στέμμα.
Άρνηση του Κοινοβουλίου της Ναβάρρας να τον δεχτεί βασιλιά
thumb|right|250px|Ο Φίλιππος Γ΄ της Ναβάρρας δίνει φόρο υποτέλειας στον Φίλιππο ΣΤ΄ της Γαλλίας - Μικρογραφία 14ου αιώνα. Μετά την εκλογή της Ιωάννας Β΄ ως βασίλισσας της Ναβάρρας ο ρόλος του Φιλίππου ήταν ασαφής, η Ιωάννα κλήθηκε στην Παμπλόνα να στεφθεί βασίλισσα μετά τον θάνατο του θείου της αλλά ο σύζυγος της Φίλιππος αγνοήθηκε. Το ζεύγος συνέχισε τις διαπραγματεύσεις με το Κοινοβούλιο της Ναβάρρας, στις 22 Αυγούστου ο πάπας Ιωάννης ΚΒ΄ εξέδωσε διάταγμα στο οποίο αναγνώριζε τον Φίλιππο σαν βασιλιά της Ναβάρρας. Το Κοινοβούλιο αντέδρασε έντονα δηλώνοντας ότι είναι αποφασισμένοι να στέψουν μόνο την Ιωάννα βασίλισσα με ασπίδα και στέμμα βάση των κληρονομικών δικαιωμάτων της, κανένας άλλος δεν είχε δικαίωμα να στεφτεί δίπλα της. Η Ιωάννα και ο σύζυγος της Φίλιππος του Εβρέ έστειλαν δυο Γάλλους ευγενείς τον Ερρίκο του Σιλλί και τον Φίλιππο του Μελάν προκειμένου να πραγματοποιήσουν τις διαπραγματεύσεις. Αργότερα τον Νοέμβριο του 1328 σε μια νέα συνάντηση στο Ρονσεβάλλες οι ευγενείς συμφώνησαν να έχει και ο σύζυγος της Ιωάννας ρόλο στη διακυβέρνηση του βασιλείου. Τηρήθηκαν όλοι οι κανόνες στέψης του Φιλίππου του Εβρέ σύμφωνα με τα τυπικά στέψης των βασιλέων της Ναβάρρας μαζί με τη σύζυγο του. Ο Ερρίκος του Σιλλί για να μπορέσει να πετύχει τον σκοπό του αναφέρθηκε στον Απόστολο Παύλο και στην Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους όπου τόνιζε ότι "η κεφαλή της γυναίκας είναι άντρας", επιπλέον ισχυρίστηκε τη θέληση της Ιωάννας να μοιραστεί την εξουσία με τον σύζυγο της. Ο Φίλιππος Γ΄ και η Ιωάννα Β΄ στέφθηκαν βασιλείς της Ναβάρρας στον Καθεδρικό ναό της Παμπλόνας στις 5 Μαρτίου 1329. Ήταν οι πρώτοι μονάρχες της Ναβάρρας που στέφθηκαν κανονικά με στέμμα και ασπίδα σύμφωνα με τα έθιμα στέψης της δυναστείας των Καπετιδών αφού ήταν και οι δυο γόνοι της δυναστείας, οι ευγενείς της Ναβάρρας όμως τα αγνοούσαν τους αρκούσε μονάχα ο όρκος. Οι ευγενείς ανάγκασαν το ζεύγος να υπογράψει ένα καταστατικό στο οποίο αναγνώριζαν την Ιωάννα σαν κληρονόμο αλλά και τον Φίλιππο σαν βασιλιά που έπρεπε να υπακούν. Η Ιωάννα και ο Φίλιππος θα έπρεπε να απαρνηθούν τα δικαιώματα τους στον θρόνο όταν ο διάδοχος τους φτάσει σε ηλικία 21 έτους, σε αντίθετη περίπτωση θα έπρεπε να πληρώσουν το ποσό των 100.000 λιβρών.
Διακυβέρνηση
thumb|right|250px|Η σφραγίδα του Φιλίππου Γ΄ της Ναβάρρας. Ο Φίλιππος ως κόμης και εγγονός ενός Γάλλου βασιλιά πήρε πολύ σοβαρά τον νέο του ρόλο. Ήταν ολοκληρωτικά απροετοίμαστος αλλά ο νέος βασιλιάς της Γαλλίας του έμαθε σε σύντομο χρονικό διάστημα τα πάντα γύρω από τον λαό του νέου βασιλείου του, τα ήθη, τα έθιμα και τη γλώσσα. Αποδείχτηκε ικανός και αποτελεσματικός μονάρχης με σημαντικότερο από τα έργα του τον νέο νομικό κώδικα (1330). Τον Σεπτέμβριο του 1331 το βασιλικό ζεύγος μετακινήθηκε στη Γαλλία και επέστρεψε στη Ναβάρρα τον Απρίλιο του 1336, παρέμεινε μέχρι τον Οκτώβριο του 1337. Το ζεύγος διέμενε τον περισσότερο χρόνο στα Γαλλικά εδάφη του, σαν γόνοι και οι δυο της δυναστείας των Καπετιδών ήθελαν να διεκδικήσουν τα κληρονομικά τους δικαιώματα αλλά είχαν πάντοτε την προσοχή τους στη Ναβάρρα και την επισκέπτονταν τακτικά. Η Ιωάννα Β΄ και ο σύζυγος της Φίλιππος Γ΄ συνεργάστηκαν επιτυχώς στην κυβέρνηση του βασιλείου της Ναβάρρας κατά τη διάρκεια της βασιλείας τους. Εξέδωσαν 85 βασιλικά διατάγματα από τα οποία τα 41 είχαν τα ονόματα και των δυο βασιλέων. Ο Φίλιππος ήταν περισσότερο ενεργός στα διατάγματα από τη σύζυγο του ιδιαίτερα σε θέματα που αφορούσαν τη νομοθεσία, υπέγραψε 38 διατάγματα χωρίς τη σύζυγο του, μόνο 6 από αυτά υπογράφονται αποκλειστικά από την Ιωάννα.
Τα βασιλικά κάστρα επισκευάστηκαν και ένα νέο κτίστηκε στο Καστελρενώ κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, το σύστημα ύδρευσης στα χωράφια γύρω από την Τουδέλα έγινε με βασιλική οικονομική υποστήριξη. Το βασιλικό ζεύγος μετά από τη στέψη του ζήτησε την τιμωρία των ενόχων για τις ταραχές εναντίον των Ιουδαίων και την αποκατάσταση των ταραχών στα θύματα. Η αφοσίωση τους στην τήρηση των εθίμων της περιοχής και στην απονομή της δικαιοσύνης δημιούργησε καλή φήμη γύρω από το όνομα τους στους Ναβαρραίους, οι χρονικογράφοι τους περιγράφουν σαν "καλοί βασιλείς και αγαπητοί από τους υπηκόους τους". Το 1338 ο νέος υποκόμης του Ταρτάς Έζι Δ΄ αρνήθηκε να δώσει φόρο υποτέλειας στον βασιλιά της Ναβάρρας σαν φεουδαρχικό του κυρίαρχο, ο Φίλιππος έστειλε τον Σεπτέμβριο έναν μικρό στρατό 200 ανδρών ο οποίος έκανε κατάσχεση των εδαφών του Μίξ και του Οσταμπαρέ για λογαριασμό του στέμματος. Τον Αύγουστο του 1328 ο Φίλιππος πολέμησε στο πλευρό του Γάλλου βασιλιά ο οποίος πήγε να καταστείλει την επανάσταση στη Φλάνδρα. Στη μάχη του Κασσέλ που ακολούθησε ο βασιλικός στρατός του Φιλίππου ΣΤ΄ της Γαλλίας χωρίστηκε σε δέκα τάγματα, ο ίδιος ο βασιλιάς διοίκησε το πέμπτο στο οποίο ενώθηκε με τον Φίλιππο Γ΄ και 39 άλλους ευγενείς.
Σταυροφορία στη Γρανάδα
thumb|right|250px|Ο Φίλιππος Γ΄ της Ναβάρρας όπως απεικονίζεται στο παρεκκλήσι της Αγίας Άννας στον καθεδρικό ναό του Εβρέ. Στη συνέχεια το ενδιαφέρον του Φιλίππου Γ΄ στράφηκε στην Ιβηρική επιχειρώντας να δημιουργήσει δεσμούς με τα βασίλεια της Αραγωνίας και της Καστίλης. Την περίοδο 1329 - 1333 ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις για τον γάμο της μεγαλύτερης κόρης και διαδόχου τους Ιωάννας με τον Πέτρο Δ΄ της Αραγωνίας, το ζεύγος έκανε στη συνέχεια δυο γιους τους Λουδοβίκο και Κάρολο με αποτέλεσμα η υποψήφια νύφη να γίνει μοναχή. Η συμμαχία των βασιλέων της Ναβάρρας με την Αραγωνία κατοχυρώθηκε αργότερα με τον γάμο της δεύτερης κόρης τους Μαρίας με τον Πέτρο (1338). Την περίοδο (1328 - 1331) συναντήθηκαν ο Φίλιππος ΣΤ΄ της Γαλλίας, ο Φίλιππος Γ΄ της Ναβάρρας και ο Αλφόνσος ΙΑ΄ της Καστίλης με θέμα την πραγματοποίηση Σταυροφορίας εναντίον του βασιλείου της Γρανάδας η οποία αναβλήθηκε λόγω απροθυμίας του Γάλλου βασιλιά. Ο Πιέρ Ρογήρος, αρχιεπίσκοπος της Ρουέν συγκάλεσε στις 1 Οκτωβρίου 1333 συγκέντρωση των Γάλλων ευγενών παρουσία του βασιλιά Φιλίππου. Ο Φίλιππος ΣΤ΄ μετά τον πύρινο λόγο του αρχιεπισκόπου αποφάσισε να πάρει τον σταυρό μαζί με τον βασιλιά της Ναβάρρας, τον δούκα της Βραβάντης, τον δούκα της Βουργουνδίας και τον δούκα των Βουρβόνων με στόχο την ανακατάληψη των Ιεροσολύμων. Η Σταυροφορία αν και είχε σκοπό την Ιερουσαλήμ κατευθύνθηκε προς τη Γρανάδα αλλά λόγω των ταραχών στην Ευρώπη η παπική έγκριση άργησε πολύ, έφτασε στις 13 Μαρτίου 1336.