cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (πετοσφαίριση ανδρών)
Το δεύτερο Ευρωπαϊκό Κύπελλο και μια 15ετία γεμάτη τίτλους (2005–2020)
Το 2010 ένα ακόμη Πρωτάθλημα, το 24ο, ήρθε στο Πειραιά, αφού ο Ολυμπιακός με προπονητή τον Γιάννη Καλμαζίδη επικράτησε με 3–1 νίκες του Παναθηναϊκού, ο οποίος είχε το πλεονέκτημα έδρας. Οι ερυθρόλευκοι κατέκτησαν και το Σούπερ καπ απέναντι στον Παναθηναϊκό με 3–1 σετ στη Σαντορίνη. Στο Τσάμπιονς Λιγκ εκείνης της χρονιάς ο Ολυμπιακός πραγματοποίησε μια εξαιρετική παρουσία, φτάνοντας μέχρι την τελική 6άδα. Οι Πειραιώτες αντιμετώπισαν τις Τρεντίνο, Ντιναμό Μόσχας και Τσέσκε Μπουντεγιόβιτσε στη φάση των ομίλων και προκρίθηκαν στην 12άδα, ισοβαθμώντας με τους Ιταλούς και τους Ρώσους. Εντυπωσιακό αποτέλεσμα ήταν η νίκη με 3–2 σετ μέσα στο Τρέντο επί της μετέπειτα πρωταθλήτριας Ευρώπης και ήδη κατόχου του τίτλου Τρεντίνο. Εν συνεχεία, οι Πειραιώτες ξεπέρασαν το εμπόδιο της Ζενίτ Καζάν των Μπολ και Στάνλει, αλλά δεν κατάφεραν να αποκλείσουν και την Ντιναμό, η οποία βρέθηκε εκ νέου στο δρόμο τους.
Το 2011 οι ερυθρόλευκοι θα κατακτήσουν ένα ακόμη Νταμπλ με προπονητή και πάλι τον Γιάννη Καλμαζίδη. Κέρδισαν το Πρωτάθλημα με μειονέκτημα έδρας και 3–0 νίκες κόντρα στον Ηρακλή, ενώ και στο Κύπελλο οι 2 ομάδες βρέθηκαν αντίπαλες στον τελικό της Ορεστιάδας, με τον Ολυμπιακό να επικρατεί κι εκεί με 3–1 σετ.
Το 2014 ο Ολυμπιακός κατέκτησε το 13ο Νταμπλ της ιστορίας του, κερδίζοντας το Πρωτάθλημα (το 27ο) με 3–0 νίκες επί του Εθνικού Αλεξανδρούπολης και το Κύπελλο Ελλάδος (το 14ο) νικώντας 3–1 σετ στον τελικό τον Α.Ο. Κηφισιάς στην Καλαμάτα.
Την επόμενη τριετία ο Ολυμπιακός μένει μακριά απ' το πρωτάθλημα Ελλάδος, αλλά κατακτά άλλους 5 τίτλους. 3 φορές το Λιγκ Καπ, το 2015, το 2016 και το 2017 καθώς και το Κύπελλο το 2016 και το 2017.
Την περίοδο 2017-18 επιστρέφει μετά από 4 χρόνια στην κορυφή της Ελλάδας κατακτώντας τον 28ο τίτλο του και τον συνδυάζει με την κατάκτηση ενός ακόμη Λιγκ Καπ καθώς και με την επιστροφή του σε ευρωπαϊκούς τελικούς, όπου χάνει το τρόπαιο σε διπλούς αγώνες από την Πόρτο Ρόμπουρ Κόστα Ραβένας, που ήταν η συνέχεια της ιστορικής Μεσαντζέρο.
Η περίοδος 2018-2019 ξεκινάει με την κατάκτηση του 5ου συνεχόμενου και 6ου συνολικά Λιγκ Καπ «Νίκος Σαμαράς» στην ιστορία του συλλόγου. Ο πολυνίκης του θεσμού Ολυμπιακός, νίκησε σε διπλό τελικό τον Φοίνικα Σύρου με σκορ 3-1 στην Ερμούπολη και επίσης με 3-1 στο κλειστό «Μελίνα Μερκούρη».
Τρέχουσα δεκαετία (2020-)
Την περίοδο 2020-21 ο Ολυμπιακός επέστρεψε στον θρόνο του πρωταθλητή μετά απο διάλειμμα ενός έτους, κατακτώντας το πρωτάθλημα με 50 βαθμούς και προσθέτοντας το τρίτο αστέρι στη φανέλα του. Στο Λιγκ Καπ αποκλείστηκε στα ημιτελικά, ενώ το κύπελλο δεν διεξήχθη για 2η στη σειρά χρονιά.
Διακεκριμένοι προπονητές
thumb|right|240px|Ο [[Ζόραν Γκάετς, προπονητής του Ολυμπιακού από το 1998 έως το 2000]]
Τρέχουσα σύνθεση
Η ομάδα όπως ήταν στις 1 September 2023
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Πετοσφαιριση Ανδρων Ολυμπιακος Πειραιως Ανδρων Κατηγορία:Διεθνείς διασυλλογικές διοργανώσεις πετοσφαίρισης Ολυμπιακος Πειραιως
Λεβάντε ΟΝ
Η Λεβάντε Ουνιόν Ντεπορτίβα  (ισπανικά: Levante Unión Deportiva, S.A.D., βαλενθιανικά: Llevant Unió Esportiva) είναι ισπανικός ποδοσφαιρικός σύλλογος που εδρεύει στην πόλη της Βαλένθια.
Ιδρύθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1909 και αγωνίζεται στην Πριμέρα Ντιβισιόν. Ως έμβλημα έχει μια νυχτερίδα, ενώ η στολή έχει κόκκινο και μπλε χρώμα. Αγωνίζεται στο Δημοτικό Στάδιο της πόλης Βαλένθια (Estadi Ciutat de València).
Ερωπαϊκές συμμετοχές
Ο σύλλογος τεμάτισε την ποδοσφαιρική περίοδο 2011-2012 στην 6η θέση του πρωταθλήματος, εξασφαλίζοντας για πρώτη φορά το δικαίωμα συμμετοχής σε ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση. Αφού πρώτα απέκλεισε τη Μάδεργουελ, πήρε το εισιτήριο για τη φάση των ομίλων στο Γιουρόπα Λιγκ 2012–13. Εκεί μάλιστα κατέκτησε τη 2η θέση και προκρίθηκε στη "φάση των 32", όπου συνάντησε τον Ολυμπιακό. Με δύο νίκες (3-0 στην Ισπανία και 0-1 στην Ελλάδα) ξεπέρασε το εμπόδιο της πρωταθλήτριας ελληνικής ομάδας, για να τεθεί στην επόμενη φάση αντιμέτωπη με τη ρωσική Ρουμπίν Καζάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ισπανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1909 Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1909
Λαγοκέφαλος
μικρογραφία|Λαγοκέφαλος αλιευμένος ανοικτά της [[Κορώνη|Κορώνης (5 Αυγούστου 2018)]] Ο λαγοκέφαλος (επιστημονική ονομασία: Lagocephalus sceleratus) είναι ψάρι που ζει κυρίως στον Ινδικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό. Μετά το 2003 εμφανίστηκε και στη Μεσόγειο, καθώς και στο Αιγαίο, ως λεσσεψιανός μετανάστης, μεταναστεύοντας δηλαδή από την Ερυθρά Θάλασσα μέσω της διώρυγας του Σουέζ στη Μεσόγειο. Η κατανάλωσή του χωρίς να απομακρυνθούν πριν το μαγείρεμα μέρη του που περιέχουν τη δηλητηριώδη τοξίνη τετραδοτοξίνη, μπορεί να επιφέρει αναπνευστικές διαταραχές, ανεπάρκεια του κυκλοφορικού συστήματος, μυική παράλυση, ακόμη και θάνατο.
Πού βρίσκεται
Το είδος είναι κοινό στα τροπικά νερά των ωκεανών της Ινδίας και του Ειρηνικού και τα τελευταία χρόνια εξαπλώνεται προς τη δυτική Μεσόγειο. Έχει βρεθεί στις ακτές του Ισραήλ, νότια της Τουρκίας, στην Κύπρο, στις νότιες ακτές της ηπειρωτικής Ελλάδας, στην Κρήτη και στη Ρόδο. Το 2013 βρέθηκε στα ύδατα του νησιού Λαμπεντούζα στην κεντρική Μεσόγειο, το 2015 στα ανοικτά της Μάλτας και σε νερά κοντά στην πόλη Μπέτσιτσι του Μαυροβουνίου, στη νοτιοανατολική Αδριατική Θάλασσα. Ένα δείγμα πιάστηκε στο Γκρισάν (Γαλλία) το καλοκαίρι του 2014. Οι ελληνικές αρχές εξέδωσαν προειδοποίηση σχετικά με τα ψάρια.
Στην πατρίδα του, την Ερυθρά Θάλασσα, ο λαγοκέφαλος ζει σε βραχώδεις πυθμένες, από ρηχά παράκτια νερά μέχρι νερά βάθους 250 μέτρων.
Περιγραφή και διαβίωση
Ο λαγοκέφαλος μοιάζει πολύ με τις τετραοδοντίδες (ευρέως γνωστές ως ψάρια-φούσκες), αλλά είναι πιο επιμήκης και με συμμετρική ουρά. Η πλάτη του είναι γκρι ή καφέ με πιο σκούρα σημεία και έχει λευκή κοιλιά. Μια χαρακτηριστική ασημένια ζώνη τρέχει κατά μήκος των πλευρών του ψαριού. Ο λαγοκέφαλος μπορεί να έχει μήκος έως και 40 εκατοστά. Θηρεύει τα βενθικά ασπόνδυλα. Τα αυγά του μπορούν να βρεθούν στο πέλαγος.
Κίνδυνος προς τους ανθρώπους
Παρόμοια με άλλα ψάρια φούσκα, ο ασημένιος λαγοκέφαλος είναι εξαιρετικά δηλητηριώδης όταν φαγωθεί, καθώς περιέχει τετροδοτοξίνη στις ωοθήκες του και σε μικρότερο βαθμό στο δέρμα, στους μυς και στο συκώτι του, η οποία τον προστατεύει από τους θηρευτές. Γίνεται τοξικό, αφού τρώει βακτήρια που περιέχουν τη τοξίνη. Αυτή η θανατηφόρα ουσία προκαλεί παράλυση των μυών, η οποία μπορεί να προκαλέσει στα θύματα διακοπή της αναπνοής ή καρδιακή ανεπάρκεια. Θανατηφόρα περιστατικά έχουν παρουσιαστεί στην Αίγυπτο και το Ισραήλ.
Καταστροφή στον Κόλπο του Μεραμβέλου από τον Λαγοκέφαλο
Έχει παρατηρηθεί σοβαρή οικολογική καταστροφή στον κόλπο του Μιραμπέλου, στην ανατολική Κρήτη, από την παρουσία του λαγοκέφαλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Κατηγορία:Ακτινοπτερύγιοι Κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών
Υάκινθος (μυθολογία)
μικρογραφία| [[Ο θάνατος του Υάκινθου|Ο Θάνατος του Υάκινθου (1801), του Jean Broc, Musée Sainte-Croix, Πουατιέ, Γαλλία. ]] Ο Υάκινθος είναι ήρωας και εραστής του Απόλλωνα από την ελληνική μυθολογία. Η λατρεία του στις Αμύκλες, νοτιοδυτικά της Σπάρτης, άρχισε από τη μυκηναϊκή εποχή και οδήγησε στην δημιουργία της γιορτής Υακίνθια. Η ιστορία του είναι ένα από τα κύρια παραδείγματα ομοφυλοφιλίας στην αρχαία Ελλάδα και μυθολογία. Σύμφωνα με μία παράδοση ο Υάκινθος ήταν γιος της Μούσας Κλειώς και του Πίερου. Κατά μία άλλη παράδοση όμως θεωρείται πως ήταν γιος του Αμύκλα και της Διομήδης, κόρης του Λαπίθη, εγγονός του Λακεδαίμονα και της Σπάρτης, δισέγγονος της Ταϋγέτης και του Δία. Ο Υάκινθος ήταν ένας προελληνικός τοπικός θεός κατά την μυκηναϊκή εποχή, που υποβιβάστηκε σε απλό ήρωα. Ο Απόλλωνας ιδιοποιήθηκε τη λατρεία του Υακίνθου στις Αμύκλες και κάποιες φορές αποκαλείται Απόλλων Υάκινθος.
Μυθολογία
Στην ελληνική μυθολογία, ο Υάκινθος ήταν ένας πανέμορφος Σπαρτιάτης πρίγκιπας και εραστής του θεού Απόλλωνα. Ο Υάκινθος επίσης τράβηξε και την ερωτική προσοχή του δυτικού ανέμου Ζέφυρου, του Βόρειου ανέμου Βορέα και ενός θνητού μουσικού που ονομάζεται Θάμυρις. Αλλά ο Υάκινθος επέλεξε τον Απόλλωνα. Το ζευγάρι καθημερινά πήγαινε για κυνήγι και αναρρίχηση σε απότομα, τραχιά βουνά γύρω από τη Σπάρτη. Ο Απόλλωνας δίδαξε στον εραστή του τη χρήση τόξου, μουσικής και λύρας και την τέχνη της προφητείας.
Μια μέρα, παίζανε με έναν δίσκο και αποφάσισαν να κάνουν έναν φιλικό διαγωνισμό. Ο Απόλλωνας έριξε πρώτος, με τέτοια δύναμη που ο δίσκος έκοψε τα σύννεφα στον ουρανό. Ο Υάκινθος έτρεξε πίσω του για να τον πιάσει και να εντυπωσιάσει τον Απόλλωνα. Αλλά καθώς ο δίσκος χτύπησε στο έδαφος, αναπήδησε, χτυπώντας το κεφάλι του Υάκινθου και τραυματίζοντάς τον θανάσιμα. Σε μια άλλη παραλλαγή του μύθου, ο Ζέφυρος θεωρείται υπεύθυνος για το θάνατο του Υάκινθου. Αφού ζήλευε το γεγονός ότι ο Υάκινθος προτίμησε το λαμπερό Απόλλωνα, ο Ζέφυρος άλλαξε την πορεία του δίσκου του Απόλλωνα, για να σκοτώσει τον Υάκινθο. μικρογραφία| Ο Απόλλωνας κρατά τον Υάκινθο στην αγκαλιά του (2016), γλυπτό από τον Μάλκολμ Λίντμπερι. Το πρόσωπο του Απόλλωνα έγινε κατάλευκο όσο ο εραστής του πέθαινε καθώς τον κρατούσε στην αγκαλιά του. Χρησιμοποίησε όλες τις ιατρικές του ικανότητες, και μάλιστα προσπάθησε να του δώσει αμβροσία, για να θεραπεύσει την πληγή του, αλλά μάταια. Όταν πέθανε ο Υάκινθος, ο Απόλλωνας θρήνησε, κατηγορώντας τον εαυτό του. Ήθελε να γίνει ο ίδιος θνητός και να ενωθεί με τον εραστή του μέσα από τον θάνατό του. Ωστόσο, καθώς αυτό δεν ήταν δυνατό, ο Απόλλωνας υποσχέθηκε ότι θα θυμόταν πάντα τον Υάκινθο στα τραγούδια του και στη μουσική της λύρας του. Από το αίμα του Υάκινθου, που χύθηκε, ο Απόλλωνας δημιούργησε ένα λουλούδι, τον υάκινθο. Ο Υάκινθος τάφηκε στην Κρήτη. Ο θάνατος του Υακίνθου από τον Απόλλωνα, τον θεό του ήλιου, αποτελεί μία αλληγορία. Υποδηλώνει την καυστική δύναμη του ήλιου πάνω στα φυτά. Τα φυτά υάκινθος και δάφνη έπαιζαν σημαντικό ρόλο στη λατρεία του Απόλλωνα, γι' αυτό γίνεται αναφορά στην Ελληνική μυθολογία στα ερωτικά αισθήματα, που ανέπτυξε ο Απόλλωνας για τον Υάκινθο και τη νύμφη Δάφνη.
Στην Βιβλιοθήκη του Απολλόδωρου αναφέρετε ότι ο Θάμυρις, που έδειξε ρομαντικά συναισθήματα απέναντι στον Υάκινθο, ήταν ο πρώτος άντρας που αγάπησε έναν άλλο άντρα, κάνοντάς τον τον πρώτο ομοφυλόφιλο.
Αποθέωση και Υακίνθια
Ο Υάκινθος τελικά αναστήθηκε από τον Απόλλωνα και του δόθηκε αθανασία. Ο Παυσανίας έγραψε ότι ο θρόνος του Απόλλωνα στη Σπάρτη είχε την απεικόνιση του όμορφου Υάκινθου να μεταφέρεται στον παράδεισο μαζί με την αδερφή του Πολύβοια από την Αφροδίτη, την Αθηνά και την Άρτεμη.
Ο Υάκινθος ήταν θεότητα μιας από τις βασικότερες γιορτές της Σπάρτης τα Υακίνθια, που γιόρταζε τον σπαρτιατικό μήνα της Υακινθίας (στις αρχές του καλοκαιριού). Η γιορτή διαρκούσε τρεις ημέρες, μια ημέρα πένθους για το θάνατο του Υάκινθου, και τις δύο τελευταίες, που γιόρταζαν την αναγέννησή του. Την πρώτη μέρα, οι άνθρωποι θρηνούσαν το θάνατό του, τρώγοντας όσο το δυνατόν λιγότερο και απέχοντας από τραγούδια. Τη δεύτερη μέρα, χορωδίες νεαρών αγοριών και κοριτσιών τραγουδούσαν μερικά από τα εθνικά τους τραγούδια και χόρευαν. Όσον αφορά τα κορίτσια, μερικά μεταφέρονταν σε διακοσμημένα καροτσάκια και άλλα παρέλαυναν σε άμαξα. Οι πολίτες διασκέδαζαν με τους φίλους τους, ακόμη και τους υπηρέτες. Κάθε χρόνο οι Λακωνικές γυναίκες φτιάχνανε έναν χιτώνα για τον Απόλλωνα, μια παράδοση παρόμοια με το πέπλο, που προσφέρεται στην Αθηνά στους Παναθηναϊκούς Αγώνες.
Λατρεία
Ο Υάκινθος είχε ένα ιερό στις Αμύκλες, που μοιραζόταν με τον αγαπημένο του Απόλλωνα. Διάφοροι μελετητές συμφωνούν ότι ο Υάκινθος ήταν ένας προελληνικός θεός της φύσης και ορισμένες πτυχές της δικής του λατρείας υποδηλώνουν ότι ήταν μια χθόνια θεότητα της βλάστησης του οποίου οι λατρείες συγχωνεύθηκαν με τη λατρεία του Απόλλωνα. Κατά τη μυκηναϊκή εποχή στην περιοχή των Αμυκλών γινόταν λατρεία του προελληνικού θεού Υακίνθου. Ο θάνατος του Υακίνθου σχετίζεται με την μινωική αντίληψη θεών της βλάστησης, που πεθαίνουν.
Στον Υάκινθο δόθηκε άρμα με κύκνους από τον Απόλλωνα και εμφανίστηκε στις αρχαίες τέχνες να την οδηγά, είτε για να συναντήσει τον Απόλλωνα είτε για να ξεφύγει από τον Ζέφυρο. Πιστεύεται ότι οι Κύκνοι ήταν τα πουλιά της Υπερβορέας, μια μυστικιστική γη αιώνιας άνοιξης και αθανασίας, στα οποία ο ίδιος ο Απόλλωνας ταξίδευε κάθε χειμώνα σε ένα άρμα. Αυτή η συσχέτιση του Υάκινθου με κύκνους τον τοποθετεί σε στενή σχέση με τον Υπερβορικό Απόλλωνα και την άνοιξη.
Ενορίες του Άγιου Βικέντιου και Γρεναδίνων
Ο Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες χωρίζεται σε 6 ενορίες (parishes, ενικός parish), 5 από τις οποίες ανήκουν στο νησί του Αγίου Βικέντιου (η έκτη είναι οι Γρεναδίνες).
Ενορίες
thumb|200px|right|Ενορίες του Αγίου Βικεντίου και Γρεναδίνων.
Χίλλις φαν Κόνινξλοο
Ο Χιλλις φαν Κόνινξλοο (φλαμανδικά: Gillis van Coninxloo, 24 Ιανουαρίου 1544 - Ιανουάριος 1607) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, ο οποίος διαδραμάτισε σοβαρό ρόλο στην εξέλιξη της τοπιογραφίας στη ζωγραφική της βόρειας Ευρώπης στις απαρχές του 17ου αιώνα. Πέρασε τα είκοσι τελευταία χρόνια της ζωής του στο εξωτερικό, πρώτα στη Γερμανία και αργότερα στην Ολλανδική Δημοκρατία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αμβέρσα και σπούδασε ζωγραφική με τους Πίτερ Κούκε φαν Ελστ, Λένερτ Κρους και Χίλλις Μόστερτ. Πραγματοποίησε ένα ταξίδι στη Γαλλία με την ολοκλήρωση των σπουδών του και επιστρέφοντας έγινε μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας το 1570. Εργάστηκε στην πόλη μέχρι το 1585, οπότε η Αμβέρσα καταλήφθηκε από τους Ισπανούς, οπότε και την εγκατέλειψε. Αρχικά πήγε στο Μίντελμπουρχ και, το 1587, έφυγε για το Φράνκενταλ στο κρατίδιο Ρηνανία-Παλατινάτο της Γερμανίας, όπου δραστηριοποιήθηκε ως το 1595. Στη συνέχεια μετακόμισε στο Άμστερνταμ, όπου απεβίωσε το 1607.
Είχε πολλούς μαθητές, ανάμεσα στους οποίους ήταν οι Πίτερ Μπρίγκελ ο νεότερος, Χόβερτ Χόβερτς φαν Άρνχεμ, Βίλλεμ φαν ντερ Μπούντελ, Χίλλις φαν Κόνινξλοο ΙΙΙ, Γιόνας φαν Μέρλε, Χέρκουλες Σέγκερς και Ζαν φαν ντε Βάιεν].
Έργο
Ο Κόνινξλοο κατατάσσεται ως ένας από τους σημαντικότερους Φλαμανδούς τοπιογράφους των αρχών του 17ου αιώνα. Άσκησε έντονη επίδραση στους Γιαν Μπρίγκελ τον πρεσβύτερο, Πίτερ Σάουμπρουκ, Ρούλαντ Σάβεραϊ και άλλους Φλαμανδούς και Ολλανδούς τοπιογράφους εκείνης της περιόδου.
Τα πρώτα του τοπία ήταν παραλλαγές της τεχνοτροπίες του Μανιερισμού του Βορρά της καθιερωμένης "παγκόσμιας τοπιογραφίας", μέσω κοντινών πλάνων δένδρων τα οποία ήδη αποκρύπτουν την πανοραμική θέα. Εκκινώντας κατά τι δεκαετία του 1590 ο Κόνινξλοο εισήγαγε νέα προσέγγιση στη Φλαμανδική τοπιογραφία, με κοντινές απόψεις δασών που θυμίζουν τον Άλμπρεχτ Άλτντορφερ και τη Σχολή του Δούναβη, έναν αιώνα προγενέστερη, που σχεδόν αποκλείει τις μακρινές απόψεις. Ενώ τα παλαιότερα δασικά τοπία χρησιμοποιούσαν το δάσος ως παρασκήνιο ανθρώπινων δραστηριοτήτων, ο Κόνινξλοο έθεσε το δάσος ως κύριο θέμα, περιλαμβάνοντας μικρές ανθρώπινες μορφές σε περίτεχνες λεπτομερείς συνθέσεις με δένδρα σε υπερβολικά μεγάλη κλίμακα. Το Δασικό τοπίο του 1598 (σήμερα στη Συλλογή Λίχτενσταϊν) είναι το πρώτο το έργο στο οποίο υιοθετεί αυτή την προσέγγιση ως τα άκρα: Ο ουρανός είναι ορατός μόνον ανάμεσα σε μερικά ανοίγματα στα κλαδιά και μια μοναδική ανθρώπινη μορφή πλαγιάζει κάτω από ένα δένδρο. Ο πίνακας αυτός επιτυγχάνει μεγάλη ένταση και ατμοσφαιρική ποιότητα μέσω των λεπτών αποχρώσεων του καφέ και του πράσινου και την τονισμένη χρήση του φωτός.
Κατά την παραμονή του στο Φράνκενταλ από το 1588 ως το 1595 επηρέασε ορισμένους απόδημους Φλαμανδούς τοπιογράφους, οι οποίοι σήμερα αναφέρονται συλλογικά ως "η Σχολή του Φράνκενταλ". Ο ιστορικός τέχνης του 17ου αιώνα Κάρελ φαν Μάντερ ανέφερε τον Κόνινξλοο στο Schilder-boeck του, αναγράφοντας ότι ο δάσκαλός του Πίτερ Κούκε φαν Ελστ ήταν εξάδελφός του και ότι "δεν γνώριζε εκείνη την εποχή καλύτερο τοπιογράφο και παρατήρησε ότι πολλοί στην Ολλανδία ακολουθούσαν τον ύφος του".
Το έργο του διαδόθηκε στη Ολλανδία μέσω των σχεδιασμάτων του για μεγάλης κλίμακας χαρακτικά, τα οποία κατασκεύασαν οι απόδημοι χαράκτες Νικολάες ντε Μπράουν και Γιαν φαν Λόντερσεϊλ, οι οποίοι τύπωνα τα χαρακτικά τους στην Ολλανδική Δημοκρατία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Γιάννης Κουνέλλης
Ο Γιάννης Κουνέλλης (Πειραιάς, 23 Μαρτίου 1936 - Ρώμη, 16 Φεβρουαρίου 2017) ήταν Έλληνας καλλιτέχνης με έδρα δραστηριοτήτων την πόλη της Ρώμης. Ήταν εκπρόσωπος του κινήματος της Arte Povera.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|Έργο του Κουβέλλη στο [[Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης]] Γεννήθηκε στον Πειραιά και από 20 ετών ζούσε στη Ρώμη, όπoυ και απεβίωσε στις 16 Φεβρουαρίου 2017. Παρότι ζούσε στο εξωτερικό επισκεπτόταν συχνά την Ελλάδα, συνήθως την Καστέλλα. Απορρίφθηκε από την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα και έτσι το 1956 εγκαταστάθηκε στη Ρώμη όπου σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών. Αργότερα ήταν καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Ντίσελντορφ. Ο Κουνέλλης νυμφέφθηκε στην ηλικία των 17 ετών, προκαλώντας έκπληξη στο περιβάλλον του.
Καριέρα
Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, ο Γιάννης Κουνέλλης εμφανίστηκε στον χώρο της σύγχρονης τέχνης με ένα ιδιότυπο, πολύ προσωπικό πλαστικό λεξιλόγιο που αρχικά προέβαλε ως κωδικοποιημένη γραφή, υπό τη μορφή γραμμάτων και εξισώσεων, και κατέληξε στη συνέχεια στη δημιουργία εικόνων αποτελούμενων στο πιο πρόσφατο βιομηχανικό-αστικό παρελθόν. Έχει παρουσιάσει πλήθος εκθέσεων, κυρίως στο εξωτερικό, οι οποίες σημειώνουν μεγάλη επιτυχία. αριστερά|μικρογραφία|Έργο του Κουνέλλη στην [[Πινακοθήκη Μοντέρνας Τέχνης Τέιτ του Λονδίνου (1979)]] Σε συνέντευξή του στον Θανάση Λάλα για το περιοδικό 01, ο Κουνέλλης είχε απαντήσει στην ερώτηση "τι απαντάντε στην ερώτηση 'τι είστε;'" ως εξής:"Θεωρώ τον εαυτό μου, όπως εχω ξαναπεί, έναν τυφλό ζωγράφο, ένα βουβό ποιητή, έναν κουφό μουσικό!" Ο Κουνέλλης έχει ασκήσει και ασκεί τεράστια επιρροή στη ελληνική και την ευρωπαϊκή ζωγραφική και το όνομά του είναι πλέον ανάμεσα σε αυτά των σημαντικότερων εκπροσώπων των σύγχρονων ρευμάτων στην τέχνη της ζωγραφικής.
Το 2005 το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης τίμησε τον παγκοσμίου φήμης καλλιτέχνη και διανοητή με την διάκριση του επίτιμου διδάκτορα στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής για το σπουδαίο εικαστικό έργο του, τη διεθνή του παρουσία και τη θέση του μεταξύ των σημαντικότερων προσωπικοτήτων του μοντερνισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλλιτέχνες Κατηγορία:Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Καρλ Λάρσον
thumb|300px|Πρωινό κάτω από το δέντρο (1896) Ο Καρλ Λάρσον (28 Μαΐου, 1853 – 22 Ιανουαρίου, 1919) ήταν σημαντικός Σουηδός ζωγράφος διάσημος για το χαρακτηριστικό του στυλ και θεματολογία.
Βιογραφία
Ο Καρλ Λάρσον γεννήθηκε το 1853 στην Γκάμλα Σταν, την παλιά πόλη της Στοκχόλμης. Είχε δύσκολα παιδικά χρόνια, καθώς η οικογένειά του ήταν φτωχή και οι σχέσεις του με τον πατέρα του όχι και τόσο καλές, ευτυχώς όμως στα 13 του πρόσεξε το ταλέντο του ο δάσκαλός του και τον πρότεινε για σπουδές στην Ακαδημία Τεχνών της Στοκχόλμης. Εκεί ο Λάρσον εντυπωσίασε με την τέχνη του, όμως δεν αρκέστηκε στις σπουδές του εκεί και το 1877 έφυγε για το Παρίσι που ήταν το σημαντικότερο κέντρο των τεχνών στη Δύση. Την εποχή αυτή ανακάλυψε τις υδατογραφίες και αφοσιώθηκε πια πλήρως σε αυτές, παραμερίζοντας τα λάδια και αναπτύσσοντας το γνωστό χαρακτηριστικό του στυλ. Εκεί γνώρισε το 1879 την επίσης Σκανδιναβή Καρίν Μπεργκό την οποία παντρεύτηκε το 1883. Στο μεταξύ η φήμη του μεγάλωνε και μεταξύ άλλων κατάφερε να γίνει περιζήτητος σαν εικονογράφος βιβλίων.
Το 1888 η οικογένεια Λάρσον απέκτησε από τον πεθερό του ζωγράφου ένα σπίτι στο χωριό Σάντμπορν βόρεια της Στοκχόλμης και μετακόμισε εκεί. Απέκτησαν 8 παιδιά και εκεί ο ζωγράφος αφιερώθηκε στην εικονογράφηση καθημερινών σκηνών με πρωταγωνιστές την οικογένειά του, το σπίτι του και το χωριό. Ο Λάρσον έγινε διάσημος σαν ο κατεξοχήν ζωγράφος που αποτύπωνε την οικογενειακή ευτυχία μέσα στα έργα του και έκανε διάσημο το σπίτι στο οποίο ζούσε το οποίο υπάρχει ακόμα και λειτουργεί ως μουσείο. Οι υδατογραφίες του έγιναν πασίγνωστες και μέσα από τα βιβλία τα οποία κυκλοφόρησε με αναπαραγωγές των έργων του και θέματα φυσικά γύρω από τη ζωή της οικογένειάς του.
Βιβλιογραφία
left|thumb|200px|Άνοιξη (1907)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί ζωγράφοι
Επαρχία Αίγινας
right|300px|thumb|Η επαρχία Αίγινας Η Επαρχία Αιγίνης ήταν επαρχία του Νομού Αττικής. Περιλάμβανε τα νησιά Αίγινα, Αγκίστρι και τις γύρω νησίδες. Έδρα της επαρχίας ήταν η πόλη της Αίγινας.
Διοικητικές μεταβολές
Δημιουργήθηκε αρχικά με την διοικητική διαίρεση του 1833 ως μία από τις αρχικά πέντε επαρχίες του Νομού Αττικής και Βοιωτίας. Στη συνέχεια καταργήθηκε με τη διοικητική διαίρεση του 1836 η οποία κατήργησε προσωρινά το νομαρχιακό σύστημα. Επανασυστάθηκε το 1848. Κατά την περίοδο 1960–1980 αποτέλεσε επαρχία του Νομού Πειραιώς, μετά την κατάργηση του οποίου επανεντάχθηκε στον Νομό Αττικής. Η Επαρχία Αιγίνης καταργήθηκε το 1997 με το σχέδιο Καποδίστριας.
Παραπομπές
Αίγινας
Kalavryta Province
Ευανθία Κασσαβέτη - Λούρου
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1875 περίπου στην Αράχοβα της Ναυπακτίας και πέθανε στην Αθήνα (Ζωγράφου) την 4η Ιουλίου 1970. Έζησε κυρίως στο Μεσολόγγι, Πάτρα, Αθήνα. Επιδόθηκε στη ζωγραφική με ιδιαίτερη ένταση από το 1956 και μετά. Ήταν αυτοδίδακτη και η τεχνοτροπία της την εντάσσει στην κατηγορία των "ναΐφ" ζωγράφων. Πηγές έμπνευσής της είναι: ο καθημερινός σκληρός αγώνας των καπνοπαραγωγών στο χωριό του συζύγου της Κώστα Κασσαβέτη, τα Μούσουρα Μεσολογγίου, η φύση και οι ασχολίες των ανθρώπων του χωριού της και του Μεσολογγίου. Έχει μετάσχει σε πανελλήνιες εκθέσεις ζωγραφικής και έχει εκθέσει δύο φορές έργα της στην αίθουσα "Ζυγός".
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες ζωγράφοι
Κορνέλις Γιοχάνες φαν Χάουτεν
Ο Κορνέλις Γιοχάνες φαν Χάουτεν (ολλανδικά: Cornelis Johannes van Houten) (Χάγη, 18 Φεβρουαρίου 1920 - 24 Αυγούστου 2002) ήταν Ολλανδός αστρονόμος. Μερικές φορές το όνομά του δίνεται επίσης στη βιβλιογραφία ως Κέις φαν Χάουτεν (Kees van Houten).
Βιογραφία
Με εξαίρεση ένα σύντομο διάστημα ως βοηθός στο Αστεροσκοπείο Γιερκς στις ΗΠΑ (1954 έως 1956), ο φαν Χάουτεν πέρασε ολόκληρη την επαγγελματική του σταδιοδρομία στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν.
Ως αποτέλεσμα του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, έπρεπε να διακόψει τις σπουδές του και δεν ήταν σε θέση να κάνει το διδακτορικό του παρά το 1952.
Παντρεύτηκε την αστρονόμο Ίνχριντ Χρόνεφελντ (που πήρε το όνομα Ίνχριντ φαν Χάουτεν-Χρόνεφελντ). Ο φαν Χάουτεν, η σύζυγός του και ο αστρονόμος Tom Gehrels σχημάτισαν μια πολύ επιτυχημένη επιστημονική τριάδα που ανακάλυψε συνολικά 4.329 αστεροειδείς στο πλαίσιο της έρευνας Palomar-Leiden. Πήρε εκτεταμένες φωτογραφίες του ουρανού με την κάμερα 48 " - Schmidt του Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ στις ΗΠΑ. Οι φωτογραφικές πλάκες στάλθηκαν στην Ολλανδία και αναλύθηκαν στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν για τον προσδιορισμό των αστεροειδών. Η στατιστική κατανομή των τροχιών τους έδειξε ότι οι αστεροειδείς περιστρέφονται γύρω από τον Ήλιο σε ομάδες.
Ο φαν Χάουτεν μελέτησε επίσης τις ακτινικές ταχύτητες των κοντινών δυαδικών αστέρων.
Μέχρι τον θάνατό του δημοσίευσε άρθρα για αστεροειδείς και την έκλειψη δυαδικών αστέρων. Ο αστεροειδής (1673) φαν Χάουτεν πήρε το όνομά του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί αστρονόμοι
Η Περιπέτεια (ταινία 1960)
Η Περιπέτεια (ιταλ. L' Avventura) είναι ταινία μυστηρίου παραγωγής 1960 σε σκηνοθεσία Μικελάντζελο Αντονιόνι. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Γκαμπριέλε Φερτσέτι, η Μόνικα Βίτι και η Λέα Μασάρι. Η ταινία έκανε τη Βίτι αστέρα παγκόσμιας φήμης και κέρδισε το μεγάλο βραβείο στο Φεστιβάλ των Καννών του 1960. Η ταινία χαρακτηρίζεται από αργό ρυθμό, επικεντρώνεται σε οπτική σύνθεση και ανάλυση των χαρακτήρων, καθώς και σε ένα ασυνήθιστο αφηγηματικό ύφος. Σύμφωνα με αναλύσεις του Αντονιόνι η ταινία ήταν ριζοσπαστική για τη δομή, την τεχνική και τον κώδικα του κινηματογράφου την εποχή που κυκλοφόρησε.
Υπόθεση
Πρώτο μέρος της "τριλογίας της αποξένωσης" του Αντονιόνι. Κατά τη διάρκεια μιας εκδρομής με γιώτ μιας παρέας αστών, στα ιταλικά Αιολικά νησιά, εξαφανίζεται σε ένα μικρό, ξερό βραχονήσι, η δυσαρεστημένη απ’τη ζωή και τον έρωτά της, Άννα (Λέα Μασάρι), ερωμένη του αρχιτέκτονα Σάντρο (Γκαμπριέλε Φερτσέτι). Οι κάπως σνομπ και βαριεστημένοι φίλοι της την ψάχνουν μάταια. Ο χαμός της Άννα ωθεί την καλύτερη της φίλη Κλάουντια (Μόνικα Βίτι) και το Σάντρο να κάνουν μαζί ένα ταξίδι αναζητώντας την. Το ταξίδι της αναζήτησης αυτής, όμως σύντομα μετατρέπεται σε προσωπικό ψάξιμο στα άδυτα της ψυχής των δυο συνοδοιπόρων, οι οποίοι παράλληλα ερωτεύονται και βρίσκουν παρηγοριά ο ένας στον άλλο. Ο χαμός της Άννας περνάει σε δεύτερη μοίρα όσο οι δυο εραστές έρχονται όλο και πιο κοντά κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού που έχει ως φόντο τα Αιολικά νησιά, την ταραγμένη θάλασσα και τα χωριουδάκια της Σικελίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1960 Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Τονίνο Γκουέρα Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μικελάντζελο Αντονιόνι Κατηγορία:Δραματικές περιπετειώδεις ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιταλία
Myst III: Exile
Το Myst III: Exile είναι βιντεοπαιχνίδι περιπέτειας και παζλ. Είναι ο τρίτος τίτλος της σειράς Myst. Ενώ τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς, Myst και Riven, είχαν παραχθεί από την Cyan και είχαν διανεμηθεί από την Brøderbund, το Exile αναπτύχθηκε από την Presto Studios και διανεμήθηκε από την Ubisoft. Το παιχνίδι κυκλοφόρησε σε τέσσερις δίσκους για Mac OS και Microsoft Windows στις 8 Μαΐου του 2001, ενώ οι εκδοχές για τα Xbox και PlayStation 2 κυκλοφόρησαν στα τέλη του 2002.
Όπως και στα προηγούμενα παιχνίδια, ο παίκτης αναλαμβάνει το ρόλο του Ξένου (Stranger), ένας φίλος του Atrus. Ένα μέλος της φυλής των D'ni, Ο Atrus μπορεί να δημιουργήσει συνδέσεις με άλλους κόσμους γράφοντας περιγραφικά βιβλία που ονομάζονται Ages. Στην Εξορία, Ο Atrus έχει γράψει μια εποχή για την D'ni για να ζήσουν κατά την ανοικοδόμηση του πολιτισμού τους, το βιβλίο όμως έχει κλαπεί από μια μυστηριώδη φιγούρα. Ο Ξένος ακολουθεί τον κλέφτη, σε μια προσπάθεια να διεκδικήσει εκ νέου το βιβλίο του Atrus.
Τρόπος παιχνιδιού
Ο τρόπος παιχνιδιού του Myst III: Exile είναι παρόμοιος με εκείνο των προκατόχων του. Ο παίκτης εξερευνά καθηλωτικα, τα pre-rendered περιβάλλοντα γνωστά ως Ages χρησιμοποιώντας είτε το κλικ του ποντικιού ή το πλήκτρο διαστήματος για τη μετακίνηση από το σύνολο των κόμβων κατά μήκος κάθε Age. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα παιχνίδια, τα οποία χρησιμοποιούσαν μια σειρά από στατικές εικόνες, το Exile χρησιμοποιεί ένα σύστημα «ελεύθερη ματιά», η οποία δίνει στον παίκτη ένα πεδίο θέας 360 μοιρών. Το παιχνίδι διαθέτει επίσης μία προαιρετική λειτουργία Zip, όπως το Myst και το Riven, με την οποία εξερευνά ο παίκτης το έδαφος γρήγορα παρακάμπτοντας πολλές κόμβους. Κάνοντας κλικ επιτρέπει στον παίκτη να χειρίζεται και να πάρει αντικείμενα. Ο δείκτης στην οθόνη αλλάζει σε αυτό το πλαίσιο για να δείξει πιθανές ενέργειες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Myst Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2001 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2002 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια περιπέτειας πρώτου προσώπου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation 2 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Mac OS Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Ubisoft Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Presto Studios Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια μουσικής Τζακ Γουόλ
Μάξιμος ο Εφέσιος
Η ζωή του
Η πιο λεπτομερής πηγή για τη ζωή του Μάξιμου είναι ο Ευνάπιος στο έργο του "Οι ζωές των σοφιστών", αλλά αναφέρεται και στον Αμμιανό Μαρκελλίνο, στον αυτοκράτορα Ιουλιανό, και στον Λιβάνιο. Χριστιανοί συγγραφείς αναφέρονται επίσης σε αυτόν, αν και με αρνητικό τρόπο.
Ο Μάξιμος γεννήθηκε περίπου στις αρχές του 4ου αιώνα. Ο Αμμιανός Μαρκελλίνος λέει ότι η πατρίδα του ήταν η Έφεσος. Αυτό όμως είναι αμφίβολο για κάποιους μελετητές, αλλά είναι βέβαιο πως η καταγωγή του έρχεται από τη Μικρά Ασία. Οι γονείς του ήταν πολύ πλούσιοι. Ο Μάξιμος είχε έναν αδελφό, τον Κλαυδιανό, που έγινε επίσης φιλόσοφος. Ένας άλλος αδελφός, ο Νυμφιδιανός, είχε αναγορευθεί από τον αυτοκράτορα Ιουλιανό Magister epistolarum graecarum (γραμματέας για την Ελληνική αλληλογραφία). Ο Αμμώνιος Ερμίας ανέφερε ότι ο Μάξιμος ήταν μαθητής του Νεοπλατωνιστή Ιέριου.
Από περίπου το 335 μ.Χ. έως το 350 μ.Χ. ο Μάξιμος ήταν στην Πέργαμο μαθητής του Αιδέσιου. Κατά την παραμονή του εκεί μαθήτευσε παράλληλα στους Χρυσάνθιο, Ευσέβιο της Μύνδου και τον Πρίσκο. Πολλοί νεοπλατωνιστές άσκησαν τη θεουργία (προσπάθεια επικοινωνίας με τον Θεό με ειδικά θρησκευτικά τελετουργικά), και υπάρχει πειστήριο σύμφωνα με το οποίο ο Μάξιμος με επιτυχία έσπασε ερωτικό ξόρκι που είχε γίνει πάνω στη φιλόσοφο Σωσιπάτρα από κάποιον συγγενή της. Γύρω στο 359, ο Μάξιμος άφησε την Πέργαμο προκειμένου να εργαστεί στην Έφεσο ως δάσκαλος φιλοσοφίας. Προφανώς, οι χριστιανοί συμμετείχαν επίσης στη διδασκαλία του: ένας χριστιανός με το όνομα Σισίνιος, ο οποίος αργότερα έγινε Νοβατιανιστής επίσκοπος στην Κωνσταντινούπολη, λέγεται ότι είχε σπουδάσει με τον Μάξιμο. Το 351, ο τελευταίος αυτοκράτορας Ιουλιανός πήγε στην Πέργαμο, προκειμένου να σπουδάσει στον Αιδέσιο. Εκεί, ο Ευσέβιος προειδοποίησε τον Ιουλιανό ώστε να μην ασχοληθεί με τις μαγικές τέχνες που ασκούσε ο Μάξιμος, αλλά η προειδοποίησή του είχε το αντίθετο αποτέλεσμα, και ο Ιουλιανός πήγε στην Έφεσο μεταξύ Μαΐου του 351 και Απριλίου 352, προκειμένου να συνεχίσει την εκπαίδευσή του εκεί με τον Μάξιμο.
Τον Νοέμβριο του 355, ο Ιουλιανός συναντήθηκε με τον Καίσαρα, και ο Ιουλιανός παρέμεινε σε επαφή με τον Μάξιμο. Το 361, ως αυτοκράτορας πλέον ο Ιουλιανός, προσκάλεσε τον Πρίσκο και τον Μάξιμο στην Κωνσταντινούπολη. Οι δυο φιλόσοφοι δέχτηκαν την πρόσκληση. Ο Μάξιμος δεν αφέθηκε να επηρεαστεί από δυσμενείς οιωνούς, αλλά λέγεται πως εξηγούσε ότι ήταν δυνατόν να πιέσει τους θεούς υπέρ του. Και οι δυο Νεοπλατωνιστές από τότε έμειναν κοντά στον αυτοκράτορα, που τους χρησιμοποιούσε σαν θρησκευτικούς - φιλοσοφικούς σύμβουλους και ανθρώπους με τους οποίους μπορούσε να συζητά. Ο Ευνάπιος ισχυρίζεται ότι ο Μάξιμος και ο Πρίσκος δεν είχαν πολιτική αυθεντία, αλλά γράφει επίσης ότι ο Μάξιμος έγινε αλαζονικά απροσπέλαστος και χρησιμοποίησε την επιρροή του για να πλουτίσει ο ίδιος. Ο Μάξιμος ταξίδεψε το καλοκαίρι του 362 με τον Ιουλιανό στην Αντιόχεια, κι έπειτα, τον Μάρτιο του 363 στην εκστρατεία κατά της Περσίας. Προτού ο αυτοκράτορας πεθάνει στις 26 Ιουνίου του 363 από τραυματισμό στη μάχη, είχε μια τελευταία συζήτηση με τον Μάξιμο και τον Πρίσκο.
Ο Μάξιμος συνέχισε να επωφελείται από τον αυτοκράτορα Ιοβιανό, ύστερα όμως από τον θάνατο του Ιοβιανού τον κυνήγησαν οι εχθροί του. Την άνοιξη του 364 κατηγορήθηκε ότι ήταν αίτιος για τη μακρά ασθένεια των νέων αυτοκρατόρων Βαλεντινιανού του 1ου και του Ουαλέντιου. Αυτή η κατηγορία δεν μπορούσε να επιβεβαιωθεί, και απέτυχε. Αλλά, οι πολλοί του εχθροί, δεν υποχώρησαν. Στα 365/366 συνελήφθη ξανά με την κατηγορία του παράνομου πλουτισμού. Τιμωρήθηκε με ένα υψηλό πρόστιμο, και τον έστειλαν "στην Ασία" - προφανώς στην πατρίδα του - για να μαζέψει το πρόστιμο. Επειδή δεν μπορούσε να το εξοφλήσει, βασανίστηκε. Ο Ευνάπιος ανέφερε ότι ο Μάξιμος ήθελε να αυτοκτονήσει, καθώς δεν μπορούσε να αντέξει άλλο τον πόνο, και η σύζυγός του παρασκεύασε δηλητήριο. Εκείνη ήπιε το δηλητήριο πρώτη, αλλά όχι ο Μάξιμος. Αργότερα, ο ανθύπατος της Ασίας, ο Κλέαρχος, που ήταν υποστηρικτής της παλιάς θρησκείας, βοήθησε τον φυλακισμένο. Ο Κλέαρχος φρόντισε για την απελευθέρωσή του και αποκατέστησε ένα μεγάλο μέρος των ιδιοκτησιών του που είχε χάσει. Ο Μάξιμος άρχισε πάλι να διδάσκει φιλοσοφία, και τόλμησε επιπλέον να επιστρέψει στην Κωνσταντινούπολη.
Περίπου στο 370, ο αυτοκράτορας Ουαλέντιος πληροφορήθηκε ότι κάποιοι είχαν συμβουλευτεί έναν χρησμό για να ανακαλύψουν ποιος θα ήταν ο νέος αυτοκράτορας και πως το όνομα αυτού θα άρχιζε από τα γράμματα "Θεοδ", και πως ο αυτοκράτορας Ουαλέντιος "θα πέθαινε με παράξενο θάνατο, και δεν θα είχε νεκρική πυρά ή την τύχη ενός τάφου". Ως αποτέλεσμα, ο Ουαλέντιος κατέφυγε στη σφαγή αυτών που το όνομά τους άρχιζε από "Θεοδ", με τη δίωξη ειδικά ανάμεσα στους πολυθεϊστικούς φιλοσόφους. Αυτή η εκτέλεση έκανε τον Ουαλέντιο μισητό στους υπηκόους του. Ο Ευνάπιος δηλώνει ότι ο Μάξιμος εμπλέχθηκε άδικα στην υπόθεση του χρησμού, αλλά παρ'όλα αυτά εκτελέστηκε από τον Φέστο, τον νέο ανθύπατο της Ασίας, το 372. Ο επόμενος Ρωμαίος Αυτοκράτορας ήταν ο Θεοδόσιος ο Α'.
Εργογραφία
Στη γραμμή του ερμηνευτικού έργου των νεοπλατωνικών φιλοσόφων ο Μάξιμος αναφέρεται και ως συντάκτης ενός υπομνήματος στο αριστοτελικό έργο Κατηγορίαι.
Το λεξικό του Σουίδα λέει ότι ο Μάξιμος ήταν ο συγγραφέας του βιβλίου με τίτλο "Περί Καταρχών". ένα αστρολογικό κείμενο που έχει σωθεί. Επίσης έγραψε έναν αριθμό έργων όπου περιλαμβάνονται τα "Περί άλυτων αντιφάσεων", "Περί Προβλέψεων", "Περί Αριθμών", και ένα υπόμνημα για τον Αριστοτέλη. Άλλα δυο χαμένα σχολιαστικά κείμενα έχουν κατατεθεί από άλλες πηγές: ένα για τις "Κατηγορίες" του Αριστοτέλη όπου βρέθηκε ένα τμήμα, και ένα για τα "Αναλυτικά Πρότερα", στα οποία υπάρχει η ανταπάντηση του Θεμίστιου. Ο Μάξιμος φέρεται να συμφωνεί με τον Ευσέβιο, τον Ιάμβλιχο και τον Πορφύριο στην υποστήριξη της δεύτερης και της τρίτης μορφής συλλογισμού (σχετικά με τα Αναλυτικά Πρότερα του Αριστοτέλη).
Πηγές
Ευνάπιος, Βίοι φιλοσόφων και σοφιστών
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες φιλόσοφοι Κατηγορία:Νεοπλατωνικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Εφέσιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 4ου αιώνα
Α.Ο. Σπάρτακος Ιωαννίνων
thumb|Το λογότυπο του Α.Ο. Σπάρτακου Ιωαννίνων. Ο Αθλητικός Όμιλος Σπάρτακος Ιωαννίνων είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο με έδρα τα Ιωάννινα. Ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 1984 και καλλιεργεί τμήματα άρσης βαρών, πάλης, στίβου και καλαθοσφαίρισης.
Τμήμα άρσης βαρών
Το τμήμα άρσης βαρών του Σπάρτακου Ιωαννίνων είναι το πιο γνωστό και διακεκριμένο του συλλόγου. Ξεκίνησε την λειτουργία του τον Οκτώβριο του 1985.Πρώτος προπονητής και ιδρυτής του τμήματος ήταν ο Γιώργος Οικονόμου,ο οποίος αγωνίστηκε για την ίδρυση της ΕΟΑΒ.Πρώτη αγωνιστική εμφάνιση του συλλόγου ήταν τον Φεβρουάριο του 1986 με 4 αθλητές.
Έχει κατακτήσει:
Είναι ο πρώτος σύλλογος σε πρωταθλήματα γυναικών στην Ελλάδα αλλά και στο σύνολο ανδρών γυναικών.
Διακεκριμένοι Αρσιβαρίστες
Αθλητές του συλλόγου έχουν επιτυχίες σε κάθε είδους διοργάνωση,σε τοπικό,πανελλήνιο ή και διεθνή διοργάνωση.Από τις κορυφαίες στιγμές είναι τα μετάλλια και οι επιτυχίες στους ολυμπιακούς αγώνες (2 ασημένια μετάλλια,3 φορές 4η θέση,1 φορά 5η θέση και μια φορά 11η θέση).Επιτυχίες υπάρχουν ακόμα:παγκόσμιο (9 ασημένια και 5 χάλκινα),πανεπιστιμιάδες (7 χάλκινα),πανευρωπαικούς (3 χρυσά,9 ασημένια,20 χάλκινα).Επιτυχίες υπάρχουν ακόμα σε αγώνες της Ευρωπαικής Ένωσης,Μεσογειακούς,Βαλκανικούς και στα πανελλήνια.
Διεθνείς επιτυχίες
Σωτήριος Λώλης, Χρόνης Τραστόγιαννος, Δήμητρα Καμμένου, Μαρία Ντόβα, Δέσποινα Κοντοδήμα, Λαμπρινή Τάτση, Βασιλική Μαμακή, Μαρία Μαρκούλα, Αντιγόνη Ντόβα, Ευστάθιος Διαμάντης, Σπυρίδων Δάσκαλος, Ευστάθιος Μητσώνης, Παναγιώτης Κατσουλίδης, Κων/να Ζιάκα, Χρήστος Τριφύλλης, Αννα Τριφύλλη, Ναταλία Τσούλια, Σοφία Αγγέλη, Χριστίνα Πολυχρονιάδου, Κων/νος Αυδόκης, ΄Αννα Μπογά κ.λ.π.
Τζούντο
Ιδρυτικό μέλος της ΕΟΤ. Πρωτοπόρος σύλλογος στη διάδοση και καλλιέργεια του τζούντο σε ολόκληρη τη Β.Δ. Ελλάδα, Πελοπόννησο κ.λ.π. επαρχία. Επί σειρά ετών ετών (1987 – 1996) μέσα στους τρεις πρώτους συλλόγους στην Ελλάδα σε όλες τις κατηγορίες (παίδων, κορασίδων, εφήβων, νεανίδων, ελπίδων, ανδρών, γυναικών) και πρώτος επαρχιακός σύλλογος (εκτός Αθηνών).
Κατάκτηση πρωταθλημάτων:
- Νεανίδων: 1996, 1997
- Εφήβων: 1989
- Παίδων: 1995
Διακρίσεις ατομικές:  9ες νίκες σε παγκόσμια πρωταθλήματα ανδρών, γυναικών, 5η και 9η θέσεις σε πανευρωπαϊκούς αγώνες ανδρών, γυναικών, 3η θέση σε Μεσογειακούς αγωνες ανδρών, 1η θέση σε βαλκανικούς αγώνες παίδων, 3ες θέσεις σε βαλκανικούς αγώνες παίδων, εφήβων κ.λ.π. Μόνο σε πανελλήνιους αγώνες οι αθλητές του συλλόγου έχουν κατακτήσει 55 χρυσά μετάλλια, 66 ασημένια και 130 χάλκινα και εκατοντάδες μετάλλια όλων των χρωμάτων σε διασυλλογικούς αγώνες, τουρνουά κ.α. επίσημους αγώνες.
Σήμερα δεκάδες μικροί κυρίως αθλητές γυμνάζονται καθημερινά στο σύλλογο.
Διεύθυνση Προπονητηρίου: 8ης Μεραρχίας 24, Αίθουσα τζούντο Α.Ο. Σπάρτακου στο κλειστό γυμναστήριο του ΕΑΝΚ Ιωαννίνων.
Στίβος
Το τμήμα επανασυστάθηκε το 2010. Στην αξιολόγηση του 2013 βρέθηκε στην 227η θέση με 116 βαθμούς. Στην αξιολόγηση του 2015 ανέβηκε στην 159η θέση με 473 βαθμούς. Για την αξιολόγηση του 2015 ανέβηκε στην 152η θέση με 486 βαθμούς. Για την αξιολόγηση του 2016 ανέβηκε στην 99η θέση με 1147 βαθμούς. Το 2017 κατέλαβε την 118η θέση με 890 βαθμούς. Το 2018 κατέλαβε την 204η θέση με 251 βαθμούς.
Καλαθοσφαίριση
Κύριο λήμμα: Α.Ο. Σπάρτακος Ιωαννίνων (καλαθοσφαίριση)
Τα τμήματα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου συμμετέχουν στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.Σ.ΚΑ. Βορειοδυτικής Ελλάδος.Το τμήμα των ανδρών την σεζόν 2019-20 ανέβηκε στην Γ εθνική ενώ την σεζόν 2021-22 κέρδισε το πρωτάθλημα και την άνοδο στην Β εθνική. Το τμήμα γυναικών στο παρελθόν έχει κατακτήσει 3 φορές το πρωτάθλημα γυναικών της ΕΣΚΑΒΔΕ ενώ μια φορά συμμετείχε στην Α2 Εθνική, την περίοδο 2006-07.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ιωαννίνων Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι άρσης βαρών Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι τζούντο Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι στίβου
Ροδόλφο Πισάρο
Ο Ροδόλφο Γκίλμπερτ Πισάρο Τόμας (ισπανικά: Rodolfo Gilbert Pizarro Thomas) (γενν. 15 Φεβρουαρίου 1994) είναι Μεξικανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός μέσος για την ΑΕΚ.
Έχει αγωνιστεί με τις εθνικές Μεξικού Κ21 και Κ23, καθώς και με την εθνική ανδρών. Έχει εκπροσωπήσει το Μεξικό στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 και στα ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ του 2017 και του 2019.
Πατσούκα
Ο Πισάρο ξεκίνησε τη νεανική του καριέρα με τον Ορινγκέρος Σιουδάδ Μαδέρο και εντάχθηκε στις ακαδημίες νέων της ΚΦ Πατσούκα το 2011. Ο Πισάρο έκανε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα στις 14 Σεπτεμβρίου 2012, μπαίνοντας ως αλλαγή στο 71ο λεπτό σε μια νίκη 3-2 επί της Μορέλια. Την εποχή του ντεμπούτου του, έπαιζε ως δεξιός πλάγιος αμυντικός.
Γουαδαλαχάρα
Τον Δεκέμβριο του 2016, η Πατσούκα ανακοίνωσε ότι ο Πισάρο εντάχθηκε στη ΚΝ Γουαδαλαχάρα έναντι 15 εκατομμυρίων $, σε μια συμφωνία που οδήγησε τον Βίκτορ Γκουσμάν να πάει στην αντίθετη κατεύθυνση. Στις 7 Ιανουαρίου 2017, ο Πισάρο έκανε το ντεμπούτο του εναντίον της Κλουμπ Ουνιβερσιδάδ Νασιονάλ, παίζοντας ολόκληρο τον αγώνα στον οποίο η Γκουαδαλαχάρα κέρδισε με 2–1. Μια εβδομάδα αργότερα, ο Πισάρο σημείωσε το πρώτο του γκολ για τη Γκουαδαλαχάρα, εναντίον της Μοντερέι με μακρινό σουτ, στην ισοπαλία με 2–2.
Στον πρώτο αγώνα των τελικών του ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ 2018 εναντίον της Τορόντο ΦΚ, ο Πισάρο σημείωσε το πρώτο γκολ του αγώνα στο δεύτερο λεπτό, σε μια ενδεχόμενη νίκη με 2-1 και ονομάστηκε επίσης Παίκτης του Αγώνα. Καθώς η Γκουαδαλαχάρα κέρδισε τους τελικούς μετά από μια νίκη 4–2 στη διαδικασία των πέναλτι, ο Πισάρο κέρδισε το βραβείο του Καλύτερου Νεαρού Παίκτη και συμπεριλήφθηκε στην Καλύτερη Ενδεκάδα της Διοργάνωσης.
Μοντερέι
Ήταν αναπόσπαστο μέρος της ομάδας, καθώς βοήθησε τη Μοντερέι να κερδίσει τον τίτλο στους τελικούς του ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ 2019 ενάντια στην επίσης μεξικάνικη Τίγρες ΟΑΝΛ, όπου ήταν ο τέταρτο τίτλο της. Αυτό έκανε τον Πισάρο μαζί με τον συμπαίκτη του Άνχελ Σαλντίβαρ τους πρώτους παίκτες που κέρδισαν τη διοργάνωση δύο συνεχόμενες χρονιές με δύο διαφορετικές ομάδες. Μετά το τέλος της πρώτης του σεζόν με τη Μοντερέι, συμπεριλήφθηκε στην Καλύτερη Ενδεκάδα του Πρωταθλήματος Μεξικού.
Μετά από μια εντυπωσιακή σεζόν στο Μεξικό το καλοκαίρι, το Sky Sport Italia συνέδεσε τον Πισάρο με την Μίλαν. Στις 14 Δεκεμβρίου, μετά τη νίκη του Μοντερέι στον προημιτελικό με 3–2 επί της Αλ Σαντ στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων του 2019, ονομάστηκε Παίκτης του Αγώνα. Στο τέλος του μήνα, θα κέρδιζε το Πρωτάθλημα Apertura εναντίον της Αμέρικα, με τον Πισάρο να είναι βασικός και στους δύο αγώνες των τελικών.
Ίντερ Μαϊάμι
Στις 17 Φεβρουαρίου, επισημοποιήθηκε η μετακίνηση του Πισάρο στην Ίντερ Μαϊάμι, ο οποίος χαρακτηρίστηκε ως ο δεύτερος ενδεδειγμένος παίκτης του συλλόγου. Ο Πισάρο έπαιξε στο ντεμπούτο της ομάδας στο πρωτάθλημα την 1η Μαρτίου, σε μια ήττα με 0–1 από τη Λος Άντζελες ΦΚ. Την επόμενη εβδομάδα, σημείωσε το πρώτο γκολ στο πρωτάθλημα, σε μια ήττα με 1–2 εναντίον της Ντι Σι Γιουνάιτεντ. Προς το τέλος της πρώτης του σεζόν, μαζί με τον συμπαίκτη του Λιούις Μόργκαν, ήταν υποψήφιος για το Βραβείο Πολυτιμότερου Παίκτη «Λάντον Ντόνοβαν».
ΑΕΚ Αθηνών
Στις 17 Ιουλίου 2023 υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την Α.Ε.Κ. με οψιόν ανανέωσης για ένα έτος.
Νέων
Ο Πισάρο συμπεριλήφθηκε από τον Ραούλ Γκουτιέρες στην αποστολή του Μεξικού Κ20 για το Φεστιβάλ Ποδοσφαίρου της Τουλόν του 2014. Το Μεξικό θα αποτύγχανε να προκριθεί στον επόμενο γύρο αφού κατετάγη τρίτο στη φάση των ομίλων.
Στις 18 Σεπτεμβρίου 2015, ο Πισάρο επιλέχθηκε από τον προπονητή Ραούλ Γκουτιέρες για να παίξει στο Ολυμπιακό Προκριματικό Πρωτάθλημα Ανδρών της ΚΟΝΚΑΚΑΦ. Το Μεξικό κέρδισε τη διοργάνωση και προκρίθηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016, καθώς ο Πισάρο αναδείχθηκε στην Καλύτερη Ενδεκάδα της Διοργάνωσης.
Στις 7 Ιουλίου 2016, ο Πισάρο ονομάστηκε στην 18μελή ομάδα του Μεξικού που θα συμμετείχε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας. Στον πρώτο αγώνα του Μεξικού στη φάση των ομίλων εναντίον της Γερμανίας, σημείωσε το δεύτερο γκολ του Μεξικού για να βάλει την ομάδα μπροστά με 2–1, αλλά τελικά έληξε ισόπαλο με 2–2. Στον δεύτερο αγώνα της φάσης των ομίλων του Μεξικού εναντίον των Φίτζι, ο Πισάρο μαζί με τον συμπαίκτη του, Ορίμπε Περάλτα, θα τραυματίζονταν και δεν θα αγωνίζονταν σε άλλο αγώνα.
Ανδρών
Στις 29 Ιανουαρίου 2014, ο Πισάρο έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Μεξικού ανδρών σε ένα φιλικό παιχνίδι εναντίον της Νότιας Κορέας, παίζοντας και τα 90 λεπτά. Στις 10 Φεβρουαρίου 2016, σημείωσε το πρώτο του γκολ για το Μεξικό, στο 87ο λεπτό του φιλικού αγώνα εναντίον της Σενεγάλης, με τον αγώνα να λήγει 2–0.
Στις 28 Ιουνίου 2017, ο Πισάρο κλήθηκε να συμμετάσχει στο ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ του 2017. Στον προημιτελικό αγώνα με την Ονδούρα, σημείωσε το μοναδικό γκολ του αγώνα στο 4ο λεπτό, στη νίκη με 1–0.
Ο Πισάρο έμεινε αμφιλεγόμενα εκτός της 23μελής ομάδας ανδρών για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018.
Με την έλευση του Χεράρδο Μαρτίνο ως νέου προπονητή του Μεξικού, ο Πισάρο πήρε το προβάδισμα. Τον Μάρτιο του 2019, ο Πισάρο δήλωσε ότι ήταν μια ενθαρρυντική χειρονομία που ο Μαρτίνο αντιμετώπισε τους παίκτες του εγχώριου πρωταθλήματος με την ίδια σημασία και ευκαιρίες με αυτούς που παίζουν στην Ευρώπη. Συμπεριλήφθηκε στην προκαταρκτική λίστα του Μεξικού για το ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ του 2019 και τελικά ήταν στην τελική ομάδα. Πριν από την έναρξη του ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ, υπέστη έναν ελαφρύ τραυματισμό και δεν εμφανίστηκε στη διοργάνωση μέχρι τον τελευταίο αγώνα της φάσης των ομίλων εναντίον της Μαρτινίκας, μπαίνοντας ως αλλαγή στο ημίχρονο και συνεισφέροντας μια ασίστ στον Ραούλ Χιμένες για το δεύτερο γκολ του Μεξικού στη νίκη με 3–2. Στον τελικό κόντρα στις Ηνωμένες Πολιτείες, κατά τη διάρκεια του πρώτου ημιχρόνου λύγισε τον αριστερό του αγκώνα σε εμφανή τραυματισμό, αλλά κατάφερε να παίξει και στο δεύτερο ημίχρονο, καταφέρνοντας να συνεισφέρει στη δημιουργία του παιχνιδιού του Μεξικού για το νικητήριο γκολ καθώς κέρδισε τη διοργάνωση.
Διακρίσεις
Πατσούκα
Γκουαδαλαχάρα
Μοντερέι
Μεξικό Κ23
Μεξικό
Ατομικές
Βενιαμίν Μαρκαριάν
thumb|155px|Ο Γαλαξίας Markarian 231 (Mrk 231), ένα από τα μέλη του ομώνυμου καταλόγου του Βενιαμίν Μαρκαριάν
Ο Βενιαμίν («Μπενίκ») Εγκίσεβιτς Μαρκαριάν (Բենիամին Եղիշեի Մարգարյան, Νοέμβριος 1913 – 29 Σεπτεμβρίου 1985) ήταν Αρμένιος αστρονόμος-αστροφυσικός.
Ο Μαρκαριάν γεννήθηκε στον οικισμό Σουλαβέρ, στην περιοχή Σαχουμιάν, η οποία τότε ανήκε στη Γεωργία. Ως μαθητής ενδιαφερόταν ήδη για την αστρονομία και διάβαζε πολλά βιβλία εκλαϊκευμένης επιστήμης. Οι γονείς του πέθαναν νωρίς και ο νεαρός Μαρκαριάν μετανάστευσε στο Γερεβάν και εγγράφηκε στο Φυσικομαθηματικό Τμήμα του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Γερεβάν, από όπου αποφοίτησε με άριστα το 1938. Το επόμενο έτος άρχισε μεταπτυχιακές σπουδές στο παράρτημα Αρμενίας της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών στην ειδικότητα της αστροφυσικής, και πήγε στο Πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ. Ωστόσο, ο πόλεμος τον εμπόδισε να ολοκληρώσει τις μεταπτυχιακές σπουδές του. Επέστρεψε στην Αρμενία και επιστρατεύθηκε το καλοκαίρι του 1941, αλλά υπηρέτησε στα σύνορα με το Ιράν, μακριά από το μέτωπο. Στη συνέχεια εργάσθηκε ως ερευνητής στο Αστεροσκοπείο του Γερεβάν. Τον Μάιο του 1944 πήρε το διδακτορικό του με θέμα της διατριβής του «Διακυμάνσεις στην ορατή κατανομή των αστέρων και της κοσμικής απορροφήσεως» με επιβλέποντα τον Βίκτορ Αμπαρτσουμιάν. Από το 1943 ως το 1956 εργάσθηκε παράλληλα ως λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Γερεβάν.
Ο Μαρκαριάν συμμετείχε ενεργά στην αναζήτηση μιας κατάλληλης τοποθεσίας για την εγκατάσταση του νέου μεγάλου Αστεροσκοπείου, στο Μπιουρακάν, το οποίο ίδρυσε ο Αμπαρτσουμιάν, και τον Μάιο του 1953 διορίσθηκε διευθυντής του νέου Αστεροσκοπείου, θέση από την οποία παραιτήθηκε το 1956 για να αφοσιωθεί αποκλειστικά στην έρευνα.
Αφού συνεργάσθηκε με τον Αμπαρτσουμιάν στη μελέτη τον ανοικτών αστρικών σμηνών και εξέδωσε το 1952-1953 τον `Ατλαντα αστρικών σμηνών, στη συνέχεια ο Μαρκαριάν ασχολήθηκε κυρίως με την παρατηρησιακή μελέτη των γαλαξιών. Στις αρχές της δεκαετίες του 1960 ανακάλυψε ότι μία ομάδα γαλαξιών στο Σμήνος της Παρθένου έχουν την ίδια κίνηση στον χώρο: είναι γνωστοί σήμερα ως Αλυσίδα του Μαρκαριάν. Ο Μαρκαριάν συνέταξε επίσης τον ομώνυμο κατάλογο γαλαξιών μεγάλης επιφανειακής λαμπρότητας, χρησιμοποιώντας το τηλεσκόπιο Σμιντ στο Αστεροσκοπείο του Μπιουρακάν. Πιο συγκεκριμένα, υπάρχει η «Πρώτη (φασματική) Επισκόπηση του Μπιουρακάν» (First Byurakan Survey, FBS), γνωστή και ως «Επισκόπηση του Μαρκαριάν», και η Δεύτερη Επισκόπηση του Μπιουρακάν» (Second Byurakan Survey, SBS).
Ο Μαρκαριάν δημοσίευσε περισσότερες από 100 ερευνητικές εργασίες. Το 1965 εκλέχθηκε αντεπιστέλλον μέλος και το 1971 πλήρες μέλος της Αρμενικής Ακαδημίας Επιστημών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Κατηγορία:Αστροφυσικοί Κατηγορία:Αρμένιοι αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών