cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ευκλής
Στη σημερινή εποχή το όνομα Ευκλής (αυτός που έχει καλή φήμη) έχει δοθεί σε διάφορες οδούς και αθλητικούς συλλόγους.
Πηγές
κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι
Τενοντίτιδα περονιαίων τενόντων
Η τενοντίτιδα των περονιαίων τενόντων (peroneal tendonitis, peroneal tendons tendonitis - synovitis), είναι μια φλεγμονή στους τένοντες, στο έλυτρο και τους καθεκτικούς συνδέσμους που περικλείουν τους περονιαίους τένοντες κατά την δίοδό τους στη στροφή πίσω από το έξω σφυρό της περόνης, ανεξαρτήτως από το αίτιο που προκαλεί τη φλεγμονή.
Ανατομική
Υπάρχουν δύο περονιαίοι τένοντες με διαφορετικά έλυτρα αλλά διέρχονται κάτω από τους ίδιους καθεκτικούς συνδέσμους της ποδοκνημικής αρθρώσεως πίσω ακριβώς από την περόνη. Ο «βραχύς περονιαίος» καταφύεται στη βάση του 5ου Μεταταρσίου Οστού ενώ ο «μακρός περονιαίος» διέρχεται κάτω από αυτόν, μη ψηλαφούμενος και καταφύεται στα οστά του ταρσού.
Αιτιολογία
Όπως σε όλες τις Τενοντίτιδες, έτσι και στην Τενοντίτιδα των Περονιαίων μυών, τα αίτια ταξινομούνται σε πέντε κατηγορίες: Τραυματικά αίτια (τραυματισμός τένοντος), Μηχανικά αίτια (τενοντίτις εκ καταπονήσεως), Μεταβολικά αίτια (τενοντίτις ουρικής νόσου), Ρευματολογικά αίτια (τενοντίτις επί ρευματοειδούς αρθρίτιδος) και Μικροβιακά αίτια (σηπτική τενοντίτις). Η συνήθης αιτιολογία της Τενοντίτιδας των Περονιαίων είναι η καταπόνηση του ποδιού του ασθενούς σε ανώμαλο έδαφος. Βέβαια υπάρχουν και περιπτώσεις που δεν ανευρίσκεται σαφές αίτιο ή αφορμή της παθήσεως. Οι ασθενείς συνήθως πάσχουν από λειτουργική ραιβοποδία («στραβοπατάνε τρώγοντας το τακούνι του υποδήματος» στην έξω πλευρά του). Άλλες φορές φταίει η αλλαγή υποδημάτων και συνήθως τα υψηλά υποδήματα (τακούνια «γόβα στιλέτο»). Άλλες περιπτώσεις οφείλονται σε υπερφόρτιση λόγω της παχυσαρκίας, ή σε πολύωρη ορθοστασία. Στατιστικά, γενικώς η Τενοντίτις των Περονιαίων μυών είναι ασυνήθης πάθηση. Η μηχανική της μορφή είναι η πιο συχνή. Όλες οι υπόλοιπες περιπτώσεις αιτίων είναι σπανιότατες.
Κλινική εικόνα
Ο ασθενής που πάσχει από Τενοντίτιδα των Περονιαίων, συνήθως δεν δίνει σαφείς πληροφορίες για τα συμπτώματα. Περιγράφει ασαφή πόνο γύρω - γύρω στην περιοχή, με αποτέλεσμα να παρασύρει το γιατρό σε διάγνωση άσχετη με την πραγματική όπως Τενοντίτιδα Αχίλλειου, Οπισθοπτερνική Θυλακίτιδα, αρθρίτιδα των οστών του Ταρσού, Διάστρεμμα Ποδοκνημικής, κλπ. Μια προσεκτική όμως ψηλάφηση σε όλα τα σημεία της περιοχής θα εστιάσει το πρόβλημα ακριβώς πάνω από τη διασταύρωση των Περονιαίων Τενόντων με τους δύο καθεκτικούς συνδέσμους, όπισθεν και κάτωθι της Περόνης, ή στην βάση του 5ου Μεταταρσίου όπου βρίσκεται η κατάφυση του Βραχέος Περονιαίου. Στην περιοχή αυτή διαπιστώνουμε συνήθως πόνο, θερμότητα, οίδημα, και σπάνια κριγμό κατά την κίνηση. Καλό είναι με την κλινική εξέταση να ελεγχθεί μήπως η τενοντίτις είναι δευτεροπαθούς αιτιολογίας και χρειάζεται κάποιες επιπλέον εξετάσεις.
Θεραπεία
Ελαφρές περιπτώσεις μηχανικής Τενοντίτιδος των Περονιαίων με ασήμαντα ενοχλήματα θεραπεύονται με διακοπή της άθλησης, με ζεστό λουτρό, με τοπική αντιφλεγμονώδη αλοιφή, με μασάζ και τοπικές Φυσικοθεραπείες. Επίσης χορηγούνται αντιφλεγμονώδη φάρμακα. Σοβαρότερες περιπτώσεις, ιδίως αυτές που επιμένουν πάνω από 15 μέρες, χρειάζονται μια τοπική ενδοελυτρική ένεση Dexamethasone (Celestone Chronodose®) που έχει πάντα άριστα αποτελέσματα. Οι υποτροπιάζουσες περιπτώσεις τενοντίτιδας των περονιαίων χρειάζονται ειδικά πέλματα σιλικόνης (υποπτέρνια με έξω ανάσπαση) και κατάργηση των ψηλών τακουνιών που οδηγούν σε τέντωμα των Τενόντων. Σπανιότατα υπάρχουν περιπτώσεις πού χρειάζονται εγχείρηση για διάνοιξη των καθεκτικών συνδέσμων και του ελύτρου με σκοπό την απελευθέρωση των τενόντων. Οι περιπτώσεις μη μηχανικής Τενοντίτιδας των Περονιαίων, φυσικά χρειάζονται ειδική θεραπεία ανάλογα με το γενεσιουργό αίτιο. Οι δύο σπάνιες περιπτώσεις Σηπτικής (πυώδους) Τενοντίτιδος των Περονιαίων Τενόντων, αντιμετωπίστηκαν με τοπική παροχέτευση πύου με μικρή τομή και χορήγηση αντιβιοτικού Fucidic Acid. Περιπτώσεις όπου ενοχοποιείται υπερουριχαιμία, αντιμετωπίστηκαν με Colchicine, Allopurinol, και αντιφλεγμονώδη φάρμακα. Περιπτώσεις Ρευματοειδούς αρθρίτιδας παραπέμφθηκαν σε Ρευματολόγο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Φλεγμονές
Ατενολόλη
Η ατενολόλη είναι φάρμακο της οικογένειας των βήτα αποκλειστών που χρησιμοποιείται κυρίως για τη θεραπεία της υψηλής αρτηριακής πίεσης και του θωρακικού πόνου που σχετίζεται με την καρδιά. Η ατενολόλη, ωστόσο, δεν φαίνεται να βελτιώνει τη θνησιμότητα σε άτομα με υψηλή αρτηριακή πίεση. Άλλες χρήσεις περιλαμβάνουν την πρόληψη των ημικρανιών και τη θεραπεία ορισμένων καρδιακών αρρυθμιών. Λαμβάνεται από το στόμα ή με ένεση σε φλέβα. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί με άλλα φάρμακα για την αρτηριακή πίεση.
Συχνές παρενέργειες περιλαμβάνουν αίσθημα κόπωσης, καρδιακή ανεπάρκεια, ζάλη, κατάθλιψη και δύσπνοια. Άλλες σοβαρές παρενέργειες περιλαμβάνουν τον βρογχόσπασμο. Δεν συνιστάται η χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και εναλλακτικά φάρμακα προτιμώνται κατά το θηλασμό. Λειτουργεί αναστέλλοντας τους β1-αδρενεργικούς υποδοχείς στην καρδιά, μειώνοντας έτσι τον καρδιακό ρυθμό και φόρτο εργασίας.
Η ατενολόλη κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1969 και εγκρίθηκε για ιατρική χρήση το 1975. Διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο. Το 2017, ήταν το 36ο πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από 20 εκατομμύρια συνταγές.
Ιατρικές χρήσεις
Ο ρόλος των β-αποκλειστών γενικά στην υπέρταση υποβαθμίστηκε τον Ιούνιο του 2006 στο Ηνωμένο Βασίλειο και αργότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς είναι λιγότερο κατάλληλοι από άλλους παράγοντες όπως αναστολείς ΜΕΑ, αποκλειστές διαύλων ασβεστίου, θειαζιδικά διουρητικά και αποκλειστές υποδοχέων αγγειοτενσίνης, ιδιαίτερα στους ηλικιωμένους.
Παρενέργειες
Η ατενολόλη ήταν ο κύριος β-αναστολέας που αναγνωρίστηκε ότι ενέχει υψηλότερο κίνδυνο πρόκλησης διαβήτη τύπου 2, με αποτέλεσμα την υποβάθμισή του στο Ηνωμένο Βασίλειο τον Ιούνιο του 2006 σε θεραπεία τέταρτης γραμμής στη διαχείριση της υπέρτασης.
Η αντιυπερτασική θεραπεία με ατενολόλη παρέχει ασθενέστερη προστατευτική δράση έναντι καρδιαγγειακών επιπλοκών (π.χ. έμφραγμα του μυοκαρδίου και εγκεφαλικό επεισόδιο ) σε σύγκριση με άλλα αντιυπερτασικά φάρμακα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα διουρητικά είναι ανώτερα.
Υπερβολική δόση
Τα συμπτώματα της υπερδοσολογίας οφείλονται σε υπερβολικές φαρμακοδυναμικές δράσεις για β1 και επίσης β2 -υποδοχείς. Αυτές περιλαμβάνουν βραδυκαρδία (αργό καρδιακό παλμό), σοβαρή υπόταση με καταπληξία, οξεία καρδιακή ανεπάρκεια, υπογλυκαιμία και βρογχοσπαστικές αντιδράσεις. Η θεραπεία είναι σε μεγάλο βαθμό συμπτωματική. Υποδεικνύεται νοσηλεία και εντατική παρακολούθηση. Ο ενεργός άνθρακας είναι χρήσιμος για την απορρόφηση του φαρμάκου. Η ατροπίνη θα αντιμετωπίσει τη βραδυκαρδία, η γλυκαγόνη βοηθά στην υπογλυκαιμία, η δοβουταμίνη μπορεί να χορηγηθεί κατά της υπότασης και η εισπνοή ενός β2 - μιμητικού όπως η εξοπρεναλίνη ή η σαλβουταμόλη θα τερματίσουν τον βρογχόσπασμο. Οι συγκεντρώσεις ατενολόλης στο αίμα ή στο πλάσμα μπορούν να μετρηθούν για να επιβεβαιωθεί η διάγνωση δηλητηρίασης σε νοσοκομειακούς ασθενείς ή για να βοηθήσουν σε μια έρευνα για το θάνατο σε φαρμακευτικό επίπεδο. Τα επίπεδα στο πλάσμα είναι συνήθως μικρότερα από 3 mg / L κατά τη διάρκεια της θεραπευτικής χορήγησης, αλλά μπορεί να κυμαίνεται από 3-30 mg / L σε θύματα υπερβολικής δόσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακεταμίδες Κατηγορία:Αντιυπερτασικοί παράγοντες Κατηγορία:Φαινυλαιθέρες Κατηγορία:Αλκοόλες
401 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ντένις Λόου
Ο Ντένις Λόου (αγγλικά: Denis Law CBE, γεννήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1940) είναι Σκωτσέζος πρώην ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Ένας από τους καλύτερους επιθετικούς όλων των εποχών, κατέρριψε το ρεκόρ μεταγραφής στο Αγγλικό ποδόσφαιρο τρεις φορές, έκανε σπουδαία καριέρα στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και ψηφίστηκε 50ός καλύτερος ποδοσφαιριστής του 20ού αιώνα στις εκλογές της IFFHS και κορυφαίος της χώρας του.
Βιογραφία
Ως 15χρονος ο Λόου εγκατέλειψε την πατρίδα του (Σκωτία) και πήγε στην Αγγλία και εντάχθηκε στο σύλλογο της δεύτερης κατηγορίας Χάντερσφιλντ Τάουν. Εκεί έκανε το ντεμπούτο του στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο στις 24 Δεκεμβρίου 1956, σε ηλικία μόλις 16 ετών, με νίκη 2–1 επί της Νοτς Κάουντι. Τον επόμενο χρόνο υπέγραψε το πρώτο συμβόλαιο με την ομάδα, και εξελίχθηκε σε κεντρικός επιθετικός. Ήδη στον πρώτο του διεθνή αγώνα στις 18 Οκτωβρίου 1958 (σε ηλικία 18 ετών), ο Λόου τράβηξε την προσοχή ως σκόρερ στη νίκη 3–0 επί της Ουαλίας. Το 1960 άφησε το Χάντερσφιλντ και μετακόμισε στη Μάντσεστερ Σίτι σημειώνοντας ρεκόρ μεταγραφής στην Αγγλία. Μόλις ένα χρόνο αργότερα, ο Σκωτσέζος, ο οποίος θεωρούταν εξαιρετικά ταλαντούχος, εγκατέλειψε τις Βρετανικές Νήσους και εντάχθηκε στην Τορίνο. Ωστόσο, δεν έμεινε πολύ εκεί δυσκολευόμενος να προσαρμοστεί στο αμυντικό στυλ ποδοσφαίρου και επέστρεψε στην Αγγλία, στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ τον επόμενο χρόνο με νέο ρεκόρ μεταγραφής.
Εδώ ξεκινά η μεγάλη καριέρα του. Στο τέλος της πρώτης αγωνιστικής περιόδου του, κέρδισε το Αγγλικό Κύπελλο αφού σημείωσε το αποφασιστικό γκολ στον τελικό εναντίον της Λέστερ Σίτι (3–1). Στο Μάντσεστερ δημιουργήθηκε μια ισχυρότατη τριάδα μαζί με τους Μπόμπι Τσάρλτον και τον Τζορτζ Μπεστ. Στο αποκορύφωμα της καριέρας του, θεωρήθηκε ως ο επιθετικός που εκμεταλλευόταν καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο κάθε λάθος που έκαναν οι αντίπαλοί του. Την αγωνιστική περίοδο 1963–64 σημείωσε 46 τέρματα σε 42 επίσημους αγώνες (ρεκόρ για τη Γιουνάιτεντ που παραμένει) και το 1964 ψηφίστηκε Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής της χρονιάς από το France Football (Χρυσή Μπάλα), ενώ την επόμενη χρονιά κέρδισε το αγγλικό πρωτάθλημα. Η ομάδα από το Ολντ Τράφορντ ήταν και πάλι στην κορυφή του πρωταθλήματος δύο χρόνια αργότερα και το 1968 ήταν στην κορυφή της Ευρώπης κατακτώντας το Κύπελλο Πρωταθλητριών χωρίς όμως ο Λόου να μπορέσει να αγωνιστεί στον τελικό λόγω τραυματισμού. Ο Σκωτσέζος παρέμεινε στο σύλλογο μέχρι το 1973 έχοντας σημειώσει 237 τέρματα σε 404 επίσημες εμφανίσεις πριν μετακομίσει στην τοπική αντίπαλο Μάντσεστερ Σίτι. Κατά ειρωνικό τρόπο, ένα γκολ του το 1974, στις 27 Απριλίου στην έδρα της Γιουνάιτεντ (αποτέλεσμα 0–1) καταδίκασε τη μεγάλη ομάδα του Μάντσεστερ σε υποβιβασμό στη δεύτερη κατηγορία. Ήταν το τελευταίο του τέρμα σε συλλογικό επίπεδο.
Σε εθνικό επίπεδο αγωνίστηκε με την εθνική του ομάδα 55 φορές και σημείωσε 30 τέρματα. Η Σκωτία προκρίθηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974 και παρά την αποχώρησή του από τη διεθνή σταδιοδρομία ένα χρόνο νωρίτερα, επανήλθε για να αγωνιστεί στον κρίσιμο προκριματικό απέναντι στην Τσεχοσλοβακία για την κορυφαία διοργάνωση σημειώνοντας το χρυσό γκολ της πρόκρισης. Στην τελική φάση στη Γερμανία, ο βετεράνος παίκτης φόρεσε την εθνική φανέλα στο παιχνίδι εναντίον του Ζαΐρ (2–0 για τη Σκωτία) για την 55η και τελευταία φορά. Είναι ο κορυφαίος σκόρερ της χώρας του με 30 γκολ. Σημαντική στιγμή στη διεθνή του καταξίωση ήταν η συμμετοχή του το 1963 στην πρώτη ομάδα της Μικτής Κόσμου που συγκροτήθηκε το 1963 μαζί με κορυφαίους παίκτες, όπως οι Αλφρέδο Ντι Στέφανο, Φέρεντς Πούσκας, Ρεϊμόν Κοπά, Εουσέμπιο, Λεβ Γιασίν, Ντζάλμα Σάντος, Ούβε Ζέελερ, Γιόζεφ Μάζοπουστ στον αγώνα για τα 100 χρόνια της βρετανικής ποδοσφαιρικής ιστορίας με αντίπαλο την Αγγλία. Ο αγώνας διεξήχθη στο Στάδιο Γουέμπλεϊ και ο Λόου ήταν ο σκόρερ της Μικτής στη νίκη των Άγγλων με 2–1.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκωτσέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σκωτίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μάντσεστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τορίνο ΦΚ Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 Κατηγορία:Νικητές Χρυσής Μπάλας Κατηγορία:Χρυσοί Παίκτες ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Κορυφαίοι σκόρερ του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Ολεξέι Γκάτιν
Καριέρα
Το 1997 άφησε την Ευρώπη και ταξίδεψε στη Λατινική Αμερική και συγκεκριμένα στη Βραζιλία, καθώς συμφώνησε με την τοπική Πόρτο Αλέγκρε. Με την ομάδα της Βραζιλίας κατάφερε να κατακτήσει δύο συνεχόμενα εγχώρια πρωταθλήματα το 1998 και το 1999.
Μετά το επιτυχημένο πέρασμά του από τη Βραζιλία, ο Γκάτιν επέστρεψε στην Ιταλία για λογαριασμό της Μπάνκα Ματσεράτα, στην οποία παρέμεινε για μία σεζόν. Την περίοδο 2000-01 αγωνίστηκε στην Ιαπωνία και την Τογιότα Ναγκόγια, ενώ στη συνέχεια επέστρεψε και πάλι στην Ιταλία, αυτή τη φορά για λογαριασμό της Ανκόνα.
Το 2003 μετεγγράφη στον Ολυμπιακό Πειραιώς στον οποίο παρέμεινε για ένα χρόνο χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Το 2004 μετεγγράφη στην ισπανική Σον Αμάρ με την οποία κατέκτησε ένα Κύπελλο Ισπανίας και ένα εγχώριο Σούπερ Καπ (2005).
Το 2005 επέστρεψε και πάλι στην Ιταλία αγωνιζόμενος αρχικά στην Πρίσμα Ταράντο (2005-06) και τη Ρόμα Βόλει (2006-08).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Περσείδες
Οι Περσείδες είναι βροχή διαττόντων (μετέωρα ή πεφταστέρια όπως είναι κοινώς γνωστά στην παράδοση). Πρόκειται για μικρά κομμάτια (μέχρι και σε μορφή σκόνης) τα οποία είναι απομεινάρια του κομήτη Σουίφτ-Τάτλ (109P/Swift-Tuttle) και όταν εισέρχονται στην ατμόσφαιρα της Γης με τεράστιες ταχύτητες καίγονται εξαιτίας της συμπίεσης της ατμόσφαιρας μπροστά στο αστρικό μέσα σε δευτερόλεπτα. Όποια από αυτά είναι αρκετά μεγάλα ώστε να φτάσουν στην επιφάνεια της Γης ονομάζονται μετεωρίτες, ενώ όσα είναι τόσο λαμπρά που φαίνονται να σχίζουν τον ουρανό ονομάζονται βολίδες. Συνήθως στο μέγιστο της βροχής πέφτει ένα μετέωρο το λεπτό. Ονομάζονται Περσείδες, επειδή το ακτινοβόλο σημείο τους προβάλλεται στον αστερισμό Περσέα, φαίνεται δηλαδή σαν να έρχονται από την κατεύθυνση αυτή.thumb|250px|Πεφταστέρια το 2007.|εναλλ.=|αριστεράΤο μεγαλύτερο μέρος του υλικού αυτού από τον κομήτη Σουίφτ-Τάτλ περιπλανάται στον διαπλανητικό χώρο εδώ και χίλια περίπου χρόνια αφότου εγκατέλειψε τον κομήτη. Υπάρχει ωστόσο και μία σχετικώς νέα συνιστώσα, μία λωρίδα υλικού που αποσπάσθηκε από τον κομήτη το έτος 1862. Ο ρυθμός των μετεώρων όταν η Γη συναντήσει αυτή την, πυκνή ακόμα, λωρίδα είναι πολύ υψηλότερος από ό,τι κατά την υπόλοιπη βροχή.
Αναφέρονται παρατηρήσεις των Περσείδων εδώ και περίπου 20 αιώνες, με αρχαιότερη αναφερόμενη από την Άπω Ανατολή. Μία λαϊκή ονομασία της βροχής αυτής σε Ρωμαιοκαθολικές χώρες είναι «Δάκρυα του Αγίου Λαυρεντίου», καθώς στις 10 Αυγούστου τιμάται η μνήμη του μαρτυρίου του.
Η αρχή της βροχής είναι ορατή από τα μέσα Ιουλίου κάθε χρόνο, με την κορύφωση μεταξύ 9 και 14 Αυγούστου, οπότε ο ρυθμός των μετεώρων φθάνει τα 60 και πλέον ανά ώρα. Εξαιτίας της τροχιάς του κομήτη, από την οποία εξαρτάται η θέση του ακτινοβόλου σημείου, οι Περσείδες παρατηρούνται κυρίως να διασχίζουν το Βόρειο Ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας. Όπως συμβαίνει με πολλούς διάττοντες η δυνατότητα παρατήρησης είναι μεγαλύτερη τις ώρες πριν την αυγή, καθώς περισσότεροι από αυτούς παρασύρονται από την πλευρά της Γης που κινείται προς το ρεύμα τους, κάτι που αντιστοιχεί σε τοπικές ώρες μεταξύ μεσάνυχτα και μεσημέρι. Ενώ πολλοί διάττοντες φτάνουν μεταξύ αυγής και μεσημεριού, δεν είναι συνήθως ορατοί λόγω του φωτός του ήλιου. Μπορούμε να δούμε κάποιους και πριν τα μεσάνυχτα, συχνά δημιουργώντας διάπυρες τροχιές καθώς περνάνε από την ατμόσφαιρα, αφήνοντας μεγάλα φωτεινά ίχνη. Το 2009, ο μέγιστος Ζενίθιος Ωριαίος Ρυθμός προβλέφθηκε σε περίπου 120.
Εξωτερικές Πηγές
Περσειδες Κατηγορία:Περσεύς (αστερισμός)
400 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Τρίτο Νεκροταφείο Αθηνών
Το Τρίτο Νεκροταφείο Αθηνών (επίσημη ονομασία: Γ΄ Κοιμητήριο Δήμου Αθηναίων) βρίσκεται στη συνοικία Άσπρα Χώματα της Νίκαιας. Βρίσκεται στο ύψος του κόμβου των λεωφόρων Θηβών και Πέτρου Ράλλη και η κεντρική του είσοδος του είναι επί της οδού Καυκάσου. Η έκταση του κοιμητηρίου εντάσσεται στο Δήμο Νίκαιας και νυν Δήμο Νίκαιας - Αγ. Ιωάννη Ρέντη και διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Αθηναίων.
Πλησίον του κοιμητηρίου βρίσκονται το Δημοτικό Γήπεδο Νίκαιας, το Δ.Α.Κ. Νικαίας «ο Πλάτων» και το Γενικό Νοσοκομείο Νίκαιας Πειραιά «Άγιος Παντελεήμων».
Παραπομπές
Αθηνας Γ Νεκροταφειο Γ
Χρυσηίς (αποσαφήνιση)
Το λήμμα Χρυσηίς ή Χρυσηίδα μπορεί να σχετίζεται με κάποιο από τα παρακάτω:
Μυθικά πρόσωπα:
Αστρονομία:
Διεθνής διαγωνισμός γλυπτικής για το Μνημείο του Άγνωστου Πολιτικού Κρατούμενου
Ιστορία
Ο διαγωνισμός είχε από την αρχή μεγάλη συμμετοχή και συνολικά οι προτάσεις που κατατέθηκαν μέχρι τον Ιανουάριο του 1953 ξεπέρασαν τις 3500, κυρίως με αφηρημένες ή αφαιρετικές τεχνοτροπικές προτάσεις. Η συμμετοχή μάλιστα ήταν τέτοια στη Βρετανία, τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, την Ιταλία και τη Δυτική Γερμανία που πραγματοποιήθηκαν προκριματικοί εθνικοί διαγωνισμοί[3]. Στο διαγωνισμό πήραν μέρος τα μεγαλύτερα ονόματα εκείνη τη στιγμή στη διεθνή σκηνή της γλυπτικής στη Δύση, ενώ οι καλλιτέχνες από το Ανατολικό Μπλοκ μποϋκόταραν την όλη διαδικασία. Τυπικά βέβαια, όπως αναφέρει ο Herbert Read στον πρόλογο του καταλόγου της έκθεσης στην Tate με τα έργα που βραβεύτηκαν, κλήθηκαν «γλύπτες από τον κόσμο, ''από ολόκληρο τον κόσμο''»[4].
Ανάμεσα στους καλλιτέχνες που πήραν μέρος βρίσκουμε ονόματα όπως ο Hans Arp, ο Alexander Calder, η Barbara Hepworth, ο Naum Gabo, ο Antoine Pevsner, ο Max Bill, οι Γερμανοί Karl Hartung, Fritz Koenig και Bernhard Heiliger, ο οποίος κέρδισε το Α΄ βραβείο στον εθνικό διαγωνισμό που πραγματοποιήθηκε στη Δυτική Γερμανία[5]. Εκ μέρους της Ελλάδας πήραν μέρος οι Γιώργος Ζογγολόπουλος και Λάζαρος Λαμέρας, που έκαναν τα πρώτα τους βήματα προς την αφαίρεση, μονόδρομος φυσικά για τη συμμετοχή τους σε κάποιο διεθνή διαγωνισμό.
Τελικά, το πρώτο βραβείο και το χρηματικό έπαθλο των 2500 λιρών Αγγλίας κέρδισε ο Βρετανός γλύπτης Reg Butler, άγνωστος στο ευρύ κοινό μέχρι εκείνη τη στιγμή. Όπως αποφάσισε όμως η κριτική επιτροπή, δόθηκαν διάφορα βραβεία, εκτός από το πρώτο στον Butler. Έτσι τιμήθηκαν ως δεύτεροι ο ρωσικής καταγωγής, αλλά εκπρόσωπος των ΗΠΑ, Naum Gabo, ο οποίος τελικά είδε μια εκδοχή της πρότασής του να πραγματοποιείται στο μνημείο του Ρότερνταμ το 1957, ο αδερφός του Antoine Pevsner, ως εκπρόσωπος όμως αυτός της Γαλλίας, ο Ιταλός Mirko Basaldella, που τελικά πήρε μέρος στην ανέγερση του εθνικού ιταλικού μνημείου στο Fosse Ardeatine στη Ρώμη, και η Βρετανίδα Barbara Hepworth.
Τιμητική διάκριση, όλοι με έργα κοντά στην αφαίρεση και με προτίμηση στα γεωμετρικά σύμβολα, έλαβαν επίσης για τις προτάσεις τους οι Lynn Chadwick από τη Μεγάλη Βρετανία, ο μαθητής του Μπάουχαουζ και εκφραστής μεταπολεμικά της Συγκεκριμένης Τέχνης (Concret Art) Max Bill από την Ελβετία, οι Alexander Calder και Richard Lippold από τις ΗΠΑ, Henri-Georges Adam από τη Γαλλία, Luciano Minguzzi από την Ιταλία και Margel Hinder από την Αυστραλία. Διάκριση και βραβείο αξίας 25 λιρών Αγγλίας έλαβε και ο Λάζαρος Λαμέρας, από τους πρωτοπόρους της μοντέρνας και αφηρημένης γλυπτικής στην Ελλάδα. Το ‘ανθρωπόμορφο’, αντίθετα, έργο του Ζογγολόπουλου πέρασε απαρατήρητο.
Όλες οι προτάσεις που έφτασαν μέχρι τη τελική φάση και έλαβαν κάποιο βραβείο, εκτέθηκαν τελικά στην Tate από τα μέσα Μαρτίου μέχρι τα τέλη Απριλίου 1953 – μια έκθεση με τεράστια επιτυχία, την οποία, όπως πληροφορούμαστε από τη συγχαρητήρια επιστολή του προέδρου Kloman προς το Λαμέρα με ημερομηνία 24 Απριλίου 1953, είχαν παρακολουθήσει, μια εβδομάδα πριν το κλείσιμο, ήδη 25000 επισκέπτες[6].
Βιβλιογραφία
·      Robert Burstow, «BUTLER'S COMPETITION PROJECT FOR A MONUMENT TO ‘THE UNKNOWN POLITICAL PRISONER’; ABSTRACTION AND COLD WAR POLITICS», Art History, Volume 12, Issue 4, December 1989, σ. 472–496.
·      Fischer-Defoy, Christine, «Zur Geschichte der West-Akademie 1954-1993: Opfer Hitlers – Opfer Stalins? Der internationale Wettbewerb für ein Denkmal des unbekannten politischen Gefangenen und das Engagement der Akademie der Künste», „Die Kunst hat nie ein Mensch allein besessen“: 1696-1996;dreihundert Jahre Akademie der Künste, Hochschule der Künste, Hingst,Monika (επιμ.), Henschel Verlag, Βερολίνο 1996, σελ. 649-654.
Πηγές
·  http://www.tate.org.uk/whats-on/tate-britain/exhibition/unknown-political-prisoner
·  http://espionart.wordpress.com/2013/07/12/monument-to-the-unknown-political-prisoner/
·  http://www.bbc.co.uk/archive/sculptors/12801.shtml
· http://link.springer.com/chapter/10.1007%2F978-94-011-4006-5_125#page-2
Παραπομπές
[1] Ο Moore ήταν αρκετά συχνά μέλος διεθνών επιτροπών σε καλλιτεχνικούς διαγωνισμούς και μάλιστα όσον αφορά την ανέγερση μνημείων για τον πόλεμο, όπως για παράδειγμα για το Άουσβιτς, ενώ εκθέσεις με τα έργα του προωθήθηκαν και διοργανώθηκαν συστηματικά στην ανατολική Ευρώπη, κυρίως μέσω του Βρετανικού Συμβουλίου και των κατά τόπους παραρτημάτων του, για παράδειγμα στην Πολωνία, βλ. Kotkowska-Bareja, Hanna, «Public sculpture in Poland in the 1960s: context and practice», ''Figuration/ Abstraction. Strategies for Public Sculpture in Europe 1945-1968'', Benton, Charlotte (επιμ.), Ashgate, Λιντς 2004, σελ. 53.
[2] Daily Worker, 25 Μαρτίου 1953, στο Garlake, Margaret, New Art New World, British Art in Postwar Society, Yale University Press, Νίου Χαίβεν/ Λονδίνο 1998, σελ. 225.
[3] Στη Γερμανία συστάθηκε επιτόπου μια επιτροπή προκειμένου να επιλέξει και να στείλει στην τελική φάση 12 Γερμανούς και 5 Ελβετούς – από τις 607 προτάσεις είχαν επιλεγεί αρχικά 262 Γερμανοί καλλιτέχνες και 46 Ελβετοί. Βλ. Fischer-Defoy, Christine, «Zur Geschichte der West-Akademie 1954-1993: Opfer Hitlers – Opfer Stalins? Der internationale Wettbewerb für ein Denkmal des unbekannten politischen Gefangenen und das Engagement der Akademie der Künste», „Die Kunst hat nie ein Mensch allein besessen“: 1696-1996;dreihundert Jahre Akademie der Künste, Hochschule der Künste, Hingst,Monika (επιμ.), Henschel Verlag, Βερολίνο 1996, σελ. 650.
[4] Read, Herbert, «Foreword», ''The Unknown Political Prisoner, International Exhibition of Grand Prize Winner and other prize-winning entries and runners-up, Tate Gallery 14 March to 30 April'', Tate Gallery/ Institute of Contemporary Arts, Λονδίνο 1953, χ. σελ.
[5] Οι μακέτες που κατατέθηκαν δεν έπρεπε να ξεπερνούν το ένα μέτρο, χωρίς να υπάρχει περιορισμός στη χρήση των υλικών. Δυστυχώς στον κατάλογο της Tate δεν υπάρχουν οι ακριβείς διαστάσεις και τα υλικά και ως εκ τούτου όσες πληροφορίες βρέθηκαν για αυτές τις προτάσεις προέρχονται από άλλες πηγές και συχνά είναι ελλιπείς.
[6] Η επιστολή βρίσκεται στο αρχείο του Τώνη Σπητέρη, το οποίο φυλάσσεται στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών στη Θεσσαλονίκη.
D-waste
Η D-Waste είναι ελληνική συμβουλευτική εταιρεία πάνω σε θέματα διαχείρισης και ανακύκλωσης απορριμμάτων η οποία ιδρύθηκε το 2012. Η εταιρεία αναπτύσσει εφαρμογές κινητής τηλεφωνίας και παρέχει υπηρεσίες διαδικτύου που συνδέονται με τη διαχείριση των απορριμμάτων,. Οι δράσεις της εντοπίζονται τόσο στον Ελλαδικό χώρο όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο, με έτονη δραστηριότητα σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, της Βόρειας Αφρικής και της Ευρώπης.
Ιστορία
Η εταιρεία ξεκίνησε τη λειτουργία της τον Απρίλιο του 2012 και το Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου σε συνεργασία με την πρωτοβουλία του Ιδρύματος Οικογένειας Κέησον συμμετείχε στη δημιουργία του Ιδρύματος για Βιώσιμα Απορρίμματα/Πόρους που ανακοινώθηκε από την Παγκόσμια Πρωτοβουλία Κλίντον (Global Clinton Initiative) για την αντιμετώπιση των περιβαλλοντικών και υγειονομικών προβλημάτων που αποδίδονται στην ετήσια παραγωγή απορριμμάτων,.
Τον Οκτώβριο του 2012 η D-Waste ανακοίνωσε τη συνεργασία της με την Παγκόσμια Ένωση Στερεών Απορριμμάτων (International Solid Waste Association,ISWA), τη GIZ-SWEEP-NET, το Πανεπιστήμιο του Leeds, το Συμβούλιο Ενεργειακής Αξιοποίησης Αποβλήτων (Waste to Energy Research Council,WTERT) και το Δίκτυο Στερεών Απορριμμάτων Ασίας και Νήσων του Ειρηνικού Ωκεανού (Solid Waste Network of Asian and Pacific Islands (SWAPI)), για το Waste Atlas, μια πλατφόρμα ελεύθερης πρόσβασης σε αξιόπιστα δεδομένα διαχείρισης απορριμμάτων.
Το 2013 η D-Waste λαμβάνει για το Waste Atlas το πρώτο βραβείο στην κατηγορία Waste Management ICT Innovation στην τελετή απονομής των ΔΕΗ Environmental Awards 2013 ,που πραγματοποιήθηκε υπό την Αιγίδα του Υπουργείου Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών & Δικτύων και του Υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλάγης.
Το 2014 η D-Waste προσλαμβάνεται ως σύμβουλος ανακύκλωσης, καθαριότητας και διαχείρισης απορριμμάτων από την περιφέρεια του Σάο Πάολο κατά τη διάρκεια του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου, όπου μέσω ενημερωτικών ημερίδων ενημερώνει το βραζιλιάνικο δημόσιο για τη διαχείριση απορριμμάτων και προσδιορίζει την αμοιβή των εταιρειών επεξεργασίας απορριμμάτων.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές επιχειρήσεις Κατηγορία:Ελληνικά εμπορικά σήματα
399 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Εκτεθειμένο είδος
Ένα εκτεθειμένο ή ευάλωτο ή εύτρωτο είδος (Vulnerable VU) είναι εκείνο που έχει κατηγοριοποιηθεί από τη Διεθνή Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (International Union for Conservation of Nature) γνωστή και με τα αρχικά IUCN ως τείνον να μετατραπεί σε Επαπειλούμενο εκτός και αν βελτιωθούν οι συνθήκες που απειλούν την ύπαρξη και την αναπαραγωγή του.
Η κατάσταση ενός εκτεθειμένου είδους προκαλείται κυρίως από απώλεια ή καταστροφή του κατάλληλου περιβάλλοντος. Τα εκτεθειμένα είδη παρακολουθούνται για οποιεσδήποτε μεταβολές.
Κατηγορία:Οικολογία Κατηγορία:Εκτεθειμένα είδη
Διχείμαρρο Κοζάνης
Το Διχείμαρρο είναι χωριό του νομού Κοζάνης.
Το Διχείμαρρο είναι ένα χωριό όπου οι περισσότεροι κάτοικοί του είναι ντόπιοι Βοϊότες. Το χωριό, που βρίσκεται σε υψόμετρο 720 μέτρων, πήρε το όνομά του από τα δύο ρέματα που περνούν έξω από το χωριό. Μέχρι το 1928 το χωριό ονομαζόταν Ρέντα. Σήμερα οι κάτοικοι του χωριού φθάνουν τους 30, πολλοί κάτοικοι έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό στη Γερμανία και στην Αυστραλία. Παλαιότερα ο πληθυσμός στο Διχείμαρρο έφθανε και τους 200 κατοίκους, αλλά μετά την μετανάστευση οι κάτοικοι άρχισαν να ελαττώνονται σε έντονο βαθμό. Οι κάτοικοι φημίζονται για τις πολύ νόστιμες πίτες που φτιάχνουν.
Στην είσοδο του χωριού ο επισκέπτης έχει θέα προς τα δάση βελανιδιάς, ενώ στις Καρυδιές έχουν βρεθεί Βυζαντινοί τάφοι.
http://www.hellenica.de/Griechenland//Geo/GR/DicheimarroKozanis.html, http://www.tsotili.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=90&Itemid=83
Κατηγορία:Δήμος Βοΐου Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης
Σιμίζα Ηλείας
Η Σιμίζα (παλιότερα Συμίζα ) είναι ένα μικρό χωριό της Ηλείας. Ανήκει στο Δήμο Πηνειού. Βρίσκεται κοντά στο χωριό Τραγανό.
Διοικητική εξέλιξη
Με το ΦΕΚ 256Α της 28/08/1912 ο οικισμός προσαρτάται στην κοινότητα Ζόγκας. Την 16/10/1940 το όνομα του οικισμού διορθώνεται σε Σιμίζα από Συμίζα. Με το ΦΕΚ 244Α της 04/12/1997, σύμφωνα με τη Διοικητική Μεταρρύθμιση "Καποδίστριας", προσαρτάται στο Δήμο Τραγανού μέχρι το 2010 που εντάχθηκε στο Δήμο Πηνειού (ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010) βάσει της Διοικητικής Μεταρρύθμισης "Καλλικράτης".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Τραγανού Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας
Μακάριος Αλεξανδρέας
Ο Μακάριος Αλεξανδρέας (293-393/394), ήταν Αλεξανδρινός ασκητής και ιερέας που έζησε τον 4ο αιώνα μετά Χριστόν.
Βίος
Ο Μακάριος Αλεξανδρέας ή ΄΄Πολιτικός΄΄ καταγόταν από την Αλέξανδρεια ΄΄η την πόλη. Γεννημένος περί το 293 θα βαφτιστεί χριστιανός σε ηλικία 40 ετών περίπου. Θα γίνει ασκητής και χάριν των ερημιτών θα χειροτονηθεί ιερέας. Θα ασκητέψει στην περιοχή Κελλιά, 70 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Αλεξάνδρειας όπου έδρασε ο Μακάριος Αιγύπτιος. Εκεί θα τον συναντήσει ο Παλλάδιος Ελενουπόλεως και θα συνασκητέψουν από το 391 έως το 393/394,έτος θανάτου του Μακάριου σε ηλικία 100 ετών περίπου.
Συγγραφικό έργο
Δεν έχει γραψει τίποτα κι όσα έργα του αποδίδονται είναι νόθα. Πιθανόν να του ανήκουν κάποια αποφθέγματα που του αποδίδουν ορισμένες ομώνυμες συλλογές.
Πηγή
Κατηγορία:Άγιος Ορθοδοξίας-επέκταση Κατηγορία:Κληρικοί
Πιτυοφάγος
Μορφολογικά χαρακτηριστικά του ακμαίου
Το κολεόπτερο είναι στενό και λίγο κυλινδρικό. Η πάνω πλευρά δεν είναι τριχωτή. Το πιο μικρό είδος με τέσσερα μέχρι έξι χιλιοστόμετρα είναι o Pityophagus ferrugineus το πιο μεγάλο ο Pityophagus quercus με περισσότερα από πέντε μέχρι επτά χιλιοστά.
Το κεφάλι είναι πιο στενό παρά το πρόνωτο. Το άνω χείλος συντήκεται με τον κλυπαίο, τα δύο χωρίζονται μόνο με αβαθή γραμμή μεταξύ τους. Οι γναθικές προσακτρίδες είναι τετραμερείς. Οι κεραίες συνίστανται από ένδεκα μέρη. Τελειώνονται με τριμερή λίγο πεπλατυσμένο ρόπαλο. Εκφύονται μπροστά στους σύνθετους οφθαλμούς. Αυτοί είναι μικροί και επίπεδοι. Οι κρόταφοι πίσω από τα μάτια είναι μακροί. Μεγάλο μέρος του εξωσκελετού δείχνει μια πυκνή και έντονη στιγμάτωση.
Κοιτάζοντας από πάνω το πρόνωτο έχει σχήμα τετραγωνικού. Οι πλευρικές άκρες σχηματίζουν μια λεπτή ανάγλυφη γραμμή που συνεχίζεται στη βάση του προνώτου (Εικ. 4).
Τα έλυτρα στην οπίσθια άκρη είναι κομμένα με τρόπο πως δεν καλύπτουν τελείως την κοιλία. Κοντά στη ραφή των ελύτρων τρέχει μια βαθιά χαραγμένη γραμμή, που σβήνει κοντά στον θυρεό. Τα πόδια είναι σχετικά κοντά και γερά. Οι κνήμες διευρύνονται προς την άκρη. Οι ταρσοί είναι πενταμερείς. Το τέταρτο μέρος (Εικ. 7, πράσινο) είναι αρκετά μικρότερο από τα υπόλοιπα μερή.
Μορφολογικά χαρακτηριστικά της προνύμφης
Η προνύμφη του Pityophagus ferrugineus έχει καταγραφεί από το Perris, ο οποίος κατέγραφε όλα τα έντομα, τα οποία βρήκε στο πεύκο Pinus maritima (σήμερα Pinus pinaster)  μαζί με τα αναπτυξιακά τους στάδια και την συμπεριφορά τους,. Το κορμί είναι επιμήκης, στη μέση λίγο φαρδύτερο (Εικ. 8, σχ. 77). Το κεφάλι και το πρώτο θωρακικό δακτύλιο με εξαίρηση την πισινή άκρη έχει χρώμα της σκουριάς, το ίδιο χρώμα έχει και το τελευταίο μέρος της κοιλιάς. Η οπίσθια άκρη του πρώτου μέρους, τα άλλα δυο μέρη του θώρακα και τα πρώτα οκτώ μέρη της κοιλιάς είναι ματ λευκό. Το χρώμα προκαλείται από την παρουσία ή έλλειψη χιτίνης.
Το κεφάλι είναι περίπου τετραγωνικό. Οφθαλμίδια λείπουν. Φαίνονται δυο μακριές γραμμές που τρέχουν από τις κεραίες και συγκλίνουν προς τα πίσω.Τα άνω σαγόνια έχουν κοντά στην άκρη στην εσωτερική πλευρά δόντι (σχ. 79). Τα κάτω σαγόνια (σχ. 81 πράσινο) είναι σχετικά μεγάλα και προβάλλουν το πρώτο μέρος των τριμερών γναθικών προσακτρίδων (Εικ. 8, σχ. 81 μπλε). Το κάτω χείλος έχει σχήμα καρδιάς (Εικ. 8, σχ. 81 στη μέση). Οι χειλικές προσακτρίδες (Εικ. 8, σχ. 81 ροζ) είναι διμερείς και δεν φτάνουν στην άκρη του βασικού μέρους των γναθικών προσακτρίδων. Οι κεραίες (Εικ. 8, σχ. 80) συνίστανται από τέσσερα μέρη, το τρίτο με μερικά μικρά μαλλιά, το τέταρτο λεπτό και σχεδόν με το ίδιο μήκος όπως το δεύτερο και τρίτο μέρος μαζί. Τελειώνει με μια μεγάλη και δυο μικρότερες τρίχες.
Από τα θωρακικά μέρη μόνο το πρόνωτο είναι αρκετά χιτινισμένο και εκ τούτου πιο σκούρο. Διακρίνεται μια διαμήκης γραμμή στη μέση. Τα έξι πόδια (Εικ. 8, σχ. 82) είναι τετραμερή και τελειώνουν σε νύχι. Η κοιλία συνίσταται από εννιά μέρη. Τελειώνει με δυο εξαρτήματα σε μορφή πένσας, που στρέφεται λίγο προς τα πάνω (Εικ. 8, σχ. 83). Η πλαγγόνα απεικονίζεται στην Εικ. 8 δεξιά.
Βιολογία
Τον πιτυοφάγο συναντούμε στο φλοιό αδύνατων ή άρρωστων γερασμένων δέντρων στο δάσος. Ο Pityophagus quercus αναπτύσσεται στις βελανιδιές, όπως δείχνει και το quercus. Τα δυο άλλα είδη ζουν σε κωνοφόρα, ο Pityophagus laevior ιδιαίτερα σε Pinus και Abies. Το ενήλικο Pityophagus ferrugineus εμφανίζεται την άνοιξη σε κορμούς πεύκων, που έπεσαν στο έδαφος. Κάτω από τα δέντρα αυτά το θηλυκό αποθέτει τα αυγά στις σήραγγες του Hylurgus ligniperda και του Hylastes ater. Οι προνύμφες τρέφονται από τις πρόνυμφες αυτών. Υποτίθεται πως όλα τα είδη τρέφονται από άλλα έντομα του ξύλου. Κυνηγούν κυρίως επιβλαβή έντομα και γι' αυτό είναι χρήσιμα. Ο βιολογικός κύκλος διαρκεί ένα χρόνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κολεόπτερα
Λέων της Γεωργίας (1786-1812)
Ο Λέων, ლეონი, ლევანი Λεόν, Λεβάν (1786 – 1812) ήταν εγγονός τού βασιλιά Ηρακλή Β΄ τού Κάρτλι και τού Καχέτι, ο οποίος ηγήθηκε μίας εξέγερσης Γεωργίας - Οσετίας κατά της ρωσικής κυριαρχίας το 1810. Σκοτώθηκε από τους Λεσγιανούς ληστές τον Οκτώβριο του 1812.
Πρώιμη ζωή
Μετά το τέλος τού ετεροθαλούς αδελφού του Γεωργίου ΙΒ΄ τον Δεκέμβριο τού 1800, ο Iουλόν διεκδίκησε τα δικαιώματα στον θρόνο τού Kάρτλι και τού Kαχέτι, αλλά η βασιλική διαδοχή διακόπηκε από τη ρωσική κυβέρνηση, η οποία προχώρησε με το σχέδιο της οριστικής προσάρτησης της Γεωργίας. Τον Απρίλιο τού 1801, σε πείσμα τού ρωσικού καθεστώτος, ο Ιουλόν αποσύρθηκε στη δυτική Γεωργία, στον εξ αδελφής ανιψιό, τον βασιλιά Σολομώντα Β΄ τού Ιμερέτι. Τον Ιούνιο του 1804, ο 18χρονος Λέων συνόδευσε τον πατέρα του, Iουλόν, και τον θείο του, ΠΑρναόζ, σε μία μάταιη προσπάθεια να συμμετάσχουν στην εξέγερση των Γεωργιανών ορεινών κατά των Ρώσων. Κατά την υποχώρησή τους στο Ιμερέτι, τα ρωσικά στρατεύματα αιφνιδίασαν τους φυγάδες πρίγκιπες και συνέλαβαν τον Ιουλόν. Ο Λέων και ο Παρναόζ κατάφεραν να διαφύγουν στο Ιράν, το οποίο τότε βρισκόταν σε πόλεμο με τη Ρωσία. Ο Παρναόζ αιχμαλωτίστηκε από τους Ρώσους αργότερα το ίδιο έτος στην επαναστατημένη γεωργιανή επαρχία Μτιουλέτι, ενώ ο Λέων ενώθηκε με έναν άλλο θείο του, τον Αλέξανδρο, στην υπηρεσία του στον ιρανικό στρατό στο Ερεβάν.
Εξέγερση των Οσετίων
Τον Ιούλιο του 1810, ο Λέων, μέσω τού Αχαλτσίχε και τού Ιμερέτι, διείσδυσε στην κοιλάδα τού Λιάχβι και στις 26 Ιουλίου εξέδωσε μία προκήρυξη από το χωριό Κέχβι, καλώντας τους ευγενείς τού Κάρτλι να συμμετάσχουν στην εξέγερση κατά της Ρωσίας. Κανονίστηκε ότι οι δυνάμεις τού Λέοντα θα ενώνονταν στη συνέχεια με τους Ιμερετίους αντάρτες υπό τον εξάδελφό του, τον έκπτωτο βασιλιά Σολομώντα Β΄, και με τη βοήθεια τού οθωμανικού και τού ιρανικού στρατού να εκτοπίσουν τους Ρώσους από τη Γεωργία. Ο Λεόν συγκέντρωσε μία δύναμη περίπου 2.000 Οσετών αγροτών και πολιόρκησε την πόλη Τσκινβάλι, αλλά δεν κατάφερε να την καταλάβει. Στο πλευρό τού Λέοντα στάθηκαν οι πρίγκιπες Mατσαμπέλι, στα εδάφη των οποίων ζούσαν πολλοί Οσσέτιοι. Ο Ρώσος διοικητής στη Γεωργία, Αλεξάντερ Τορμάσοφ, έλαβε επίσης πληροφορίες ότι ο Λέων ετοιμαζόταν να αρπάξει τον θείο του, τον Καθολικό-Πατριάρχη της Γεωργίας Αντώνιο Β΄, ο οποίος είχε πιεστεί από τους Ρώσους να φύγει για τη Ρωσία. Ο Aντώνιος Β΄ τελικά οδηγήθηκε έξω από την Τιφλίδα στις 3 Νοεμβρίου 1810 και στις 11 Ιουλίου 1811 τού αφαιρέθηκε το αξίωμα.
Τον Σεπτέμβριο του 1810, οι ρωσικές ενισχύσεις υπό τον συνταγματάρχη Σταχλ νίκησαν μεγάλα τμήματα ανταρτών στην κοιλάδα Λιάχβι. Τα επαναστατημένα χωριά κάηκαν, οι πύργοι των Οσετίων οικογενειών ανατινάχτηκαν και οι πρίγκιπες Μαχαμπέλι συγκεντρώθηκαν. Από τους ευγενείς συμμάχους τού Λέοντα, ο Ντουρμισχάν Tουσισβίλι σκοτώθηκε σε μάχες, ο Λουαρσάμπ Ματσαμπέλι εξορίστηκε στη Ρωσία και ο Μπααντούρ Μπορτισβίλι απεβίωσε στη φυλακή στην Τιφλίδα. Οι ηγέτες των Οσετίων αγροτών, Toκχ και Μπίμπο Σανακοσβίλι, απαγχονίστηκαν στο Γκόρι στις 7 Φεβρουαρίου 1811.
Μετά την ήττα του, ο Λέων βρήκε καταφύγιο μεταξύ των Οσετίων τού φαραγγιού τού Ναρ, βόρεια των βουνών τού Μεγάλου Καυκάσου. Μάταια ο πρίγκιπας Ιουλόν, που ζει τώρα στη Ρωσία, και ο στρατηγός Τορμάσοφ προσπάθησαν να πείσουν τον Λέοντα να παραδοθεί με αντάλλαγμα το δικαίωμα να ενωθεί με τον πατέρα του στην ασφαλή εξορία του. Ο πρίγκιπας Γιερεμέι Μπαγκρατιόνι, ένας αξιωματικός τού ρωσικού στρατού γεωργιανής καταγωγής, στάλθηκε να συζητήσει, αλλά ο Λέων τον βασάνισε και τον πώλησε στους Kαμπαρντιανούς. Μία αμοιβή 2.000 ρούβλια και μία σύνταξη προσφέρθηκε για τη σύλληψη τού Λέοντα. Ο Λεόντας, συνοδευόμενος από μόνο τρεις Οσετίους, αποφάσισε να πάρει τον δρόμο του προς την ελεγχόμενη από τους Οθωμανούς Αχαλτσίχε, αλλά μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου από τους Λέσγκιανούς, που συνάντησε σε ένα χωράφι με καλαμπόκι στο Γκογκίας-Τσίχε στο φαράγγι Μποργιόμι τον Οκτώβριο του 1812. Έτσι, μόνο το κομμένο κεφάλι και τα αιματοβαμμένα ενδύματα τού Λέοντα έφτασαν στον πασά τού Αχαλτσίχε, ο οποίος έβαλε τους Λεσγκιανούς δολοφόνους να συλληφθούν και να εκτελεστούν. Τα λείψανα τού Λέοντα ενταφιάστηκαν από τους δουλοπάροικους των πριγκίπων Τσιτσισβίλι στο τότε αδρανές μοναστήρι τού Αγίου Νικολάου στο Κιντσβίσι.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Γενικές εκλογές στην Γκάνα 2008
Οι γενικές εκλογές του 2008 στην Γκάνα διεξήχθησαν με μεγάλη συμμετοχή στις 7 Δεκεμβρίου του 2008. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου, στις προεδρικές εκλογές, ο υποψήφιος του κυβερνώντος Νέου Πατριωτικού Κόμματος Νάνα Ακούφο-Άντο προηγήθηκε με 49,3% έναντι 47,7% του Τζον Άτα-Μιλς. Στις 10 Δεκεμβρίου του 2008 ανακοινώθηκε ότι οι δύο υποψήφιοι που προηγήθηκαν στον πρώτο γύρο, Άτα-Μιλς και Ακούφο-Άντο, θα αναμετρηθούν στον τελικό γύρο στις 28 Δεκεμβρίου. Αυτό κρίθηκε απαραίτητο, καθώς κανείς εκ των δύο υποψηφίων κατάφερε να φτάσει το όριο του 50% ώστε να εκλεγεί πρόεδρος. Σύμφωνα με ανεπίσημα αποτελέσματα από τον τελικό γύρο των προεδρικών εκλογών, που διεξήχθη στις 28 Δεκεμβρίου, ο υποψήφιος της Αντιπολίτευσης, Τζον Άτα Μιλς παρουσίασε μικρό προβάδισμα της τάξης του 50,6% έναντι 49,3% για τον αντίπαλό του.
Ο δεύτερος γύρος διεξήχθη ξανά στις 2 Ιανουαρίου του 2009 στην επαρχία Τέιν, εξαιτίας παρατυπιών. Η Εκλογική Επιτροπή ανακήρυξε νικητή τον Άτα-Μιλς μετά τη διεξαγωγή εκ νέου του δευτέρου γύρου. Στις 3 Ιανουαρίου ο Άτα Μιλς ανακηρύχθηκε νικητής με οριακή πλειοψηφία (55,23% των ψήφων έλαβε ο Μιλς, και 49,77% ο αντίπαλός του, Νάνα Ακούφο-Αντο). Ο Άτα Μιλς ορκίστηκε πρόεδρος στις 7 Ιανουαρίου του 2009.
Συμμετοχή
! width=200 | ! width=200 | Ψήφοι ! width=200 | %
{| class="wikitable" width = 80% style="font-size:90%;" !style="background-color:#E9E9E9" colspan=12|
Αποτελέσματα ανά επαρχία
!style="background-color:#E9E9E9" |Κόμμα !style="background-color:#E9E9E9" |Ασάντι !style="background-color:#E9E9E9" |Μπρονγκ Αχάφο !style="background-color:#E9E9E9" |Κεντρική !style="background-color:#E9E9E9" |Ανατολική* !style="background-color:#E9E9E9" |Μείζων Άκρα !style="background-color:#E9E9E9" |Βόρεια !style="background-color:#E9E9E9" |Άνω Ανατολή !style="background-color:#E9E9E9" |Άνω Δύση !style="background-color:#E9E9E9" |Βόλτα !style="background-color:#E9E9E9" |Δυτική !style="background-color:#E9E9E9" |Σύνολο εδρών
Παραπομπές
2008
Πάολο Μέρλο
Ο Πάολο Μέρλο (γεννημένος στις 12 Οκτωβρίου 1965) είναι Ιταλός παλαίμαχος διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 201εκ και αγωνιζόταν στη θέση του κεντρικού.
Καριέρα
Έκανε τα πρώτα του βήματα στις ακαδημίες της Καζατενόβο, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1981. Στη συνέχεια μεταπήδησε στις ακαδημίες της Μπεσανέσε, στην οποία και παρέμεινε μέχρι το 1984.
Μέσα στην επόμενη 12ετία πέρασε από αρκετούς συλλόγους της Ιταλίας. Συγκεκριμένα, ο Μέρλο αγωνίστηκε με τα χρώματα των: Μεράτε (1984-85), Βιμερτσάτε (1985-86), Παγιάβολο Μοντέντα (1986-89), Πάντοβα (1989-91), Βόλει Τρεβίζο (1991-92), Σίο Σπορτ (1992096) και Μοντισιάρι (1996-97).
Το 1997 αποφάσισε να αφήσει για πρώτη φορά στην καριέρα του την Ιταλία και να μεταπηδήσει στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς. Στην ομάδα του Πειραιά παρέμεινε για ένα χρόνο κατακτώντας το εγχώριο νταμπλ του 1998.
Το 1998 επέστρεψε στην Ιταλία, στην οποία και παρέμεινε μέχρι το τέλος της καριέρας του. Αγωνίστηκε με τις: Ρόμα Βόλει (1998-99), Βόλει Ζάνε (1999-00 και 2001-03) και Σίο Σπορτ (2000-01).
Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2002-03, ο Πάολο Μέρλο αποφάσισε να τερματίσει την πολυετή επαγγελματική του καριέρα σε ηλικία 38 ετών.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Πάολο Μέρλο ήταν διεθνής με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Ιταλίας από το 1988 και πραγματοποίησε κατά τη διάρκεια της καριέρας του δεκάδες συμμετοχές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Oasis
Οι Oasis ήταν αγγλικό ροκ συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 1991 στην πόλη του Μάντσεστερ. Έχοντας αρχικά το όνομα The Rain, το συγκρότημα σχηματίστηκε από τον Liam Gallagher (φωνητικά και ντέφι), τον Paul "Bonehead" Arthurs (κιθάρα), τον  Paul "Guigsy" McGuigan (μπάσο) και τον Tony McCarroll (ντραμς, κρουστά), στους οποίους σύντομα προστέθηκε και ο μεγαλύτερος αδερφός του Liam, Noel Gallagher (κιθάρα και φωνητικά). Έχοντας οκτώ νούμερο 1 single και οκτώ νούμερο 1 album στα της Μεγάλης Βρετανίας, στους Oasis απονεμήθηκαν δεκαπέντε NME Awards, εννέα Q Awards, τέσσερα MTV Europe Music Awards και έξι BRIT Awards, συμπεριλαμβανομένου ενός, το 2007, για τη συνεισφορά τους στη μουσική και ένα για το καλύτερο των τελευταίων 30 χρόνων από τους ακροατές του BBC Radio 2. Ακόμα, έχουν προταθεί τρεις φορές για βραβείο Grammy. Μέχρι το 2009, οι συνολικές πωλήσεις δίσκων τους ξεπερνούν τα 70 εκατομμύρια παγκοσμίως. Ακόμα, το συγκρότημα έχει συμπεριληφθεί στη λίστα των Guinness Book of World Records, το 2010, στην κατηγορία για τη "Μεγαλύτερη Παραμονή σε Top 10 chart της Βρετανίας από Συγκρότημα", μετά από μια άνευ προηγουμένου παραμονή στο Top 10 της Βρετανίας επί 22 συνεχόμενες εβδομάδες.
Τα μέλη του υπέγραψαν συμβόλαιο με την ανεξάρτητη εταιρία δισκογραφίας Creation Records, και κυκλοφόρησαν το πρώτο τους album, "Definitely Maybe", το 1994. Τον επόμενο χρόνο, το συγκρότημα ηχογράφησε το "(What's the Story) Morning Glory?" με τον καινούριο του ντράμερ Alan White εν μέσο μιας αντιζηλίας με τους Blur. Οι αδερφοί Gallagher πρωταγωνιστούσαν συχνά στα πρωτοσέλιδα του τύπου, λόγω των αντιπαραθέσεων και του υπερβολικού τρόπου ζωής τους.
Τον Αύγουστο του 2009, ο Noel Gallagher ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τους Oasis, μετά από μια ακόμα διαμάχη του με τον αδερφό του Liam στα παρασκήνια μιας εμφάνισης σε ένα φεστιβάλ. Ο Liam Gallagher υποστήριξε ότι τα εναπομείναντα μέλη του συγκροτήματος θα συνέχιζαν να δημιουργούν μαζί μουσική, αλλά απέρριψε την πιθανότητα το συγκρότημα να συνεχίσει με το όνομα Oasis, δημιουργώντας το συγκρότημα Beady Eye το οποίο διατήρησε τον αρχικό ήχο των Oasis μέχρι τη διάλυση τους το 2014.
Δημιουργία και πρώτα χρόνια: 1991 – 1994
Οι Oasis εξελίχθησαν από ένα παλαιότερο συγκρότημα ονομαζόμενο The Rain, στο οποίο συμμετείχαν ο Paul McGuigan (μπάσο), ο Paul «Bonehead» Arthurs (κιθάρα), o Tony McCarroll (ντραμς) και ο Chris Hutton (φωνητικά). Μην έχοντας μείνει ικανοποιημένος με τον Hutton, ο Arthurs έφερε τον Liam Gallagher ως αντικατάσταση. Ο Liam πρότεινε την αλλαγή του ονόματος του συγκροτήματος σε Oasis. Αυτή η αλλαγή προήρθε από μια αφίσα των Inspiral Carpets, την οποία είχαν στο δωμάτιό τους τα αδέρφια Gallagher. Μία από τις συναυλίες που διαφήμιζε η αφίσα ήταν στο Oasis Leisure Centre στο Swindon. Οι Oasis έπαιξαν ζωντανά τις τρεις πρώτες φορές τον Αύγουστο του 1991, στο Boardwalk club στο Μάντσεστερ. Ο Noel Gallagher, που συνόδευε τους Inspiral Carpets σε τουρνέ τους, πήγε να δει το συγκρότημα του μικρότερου αδερφού του. Αν και ο Noel Gallagher και οι φίλοι του πίστευαν ότι το συγκρότημα δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο, εν τούτοις άρχισε να περιεργάζεται την ιδέα ότι οι Oasis θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να τραγουδήσουν μια σειρά τραγουδιών που ο Noel είχε γράψει επί σειρά ετών. Για αυτόν το λόγο και πρότεινε στο συγκρότημα να γίνει μέλος τους με την προϋπόθεση ότι θα είναι εκείνος που θα τους γράφει τραγούδια, όπως και αρχηγός τους, αλλά και ότι θα εργαζόντουσαν σκληρά με στόχο την εμπορική επιτυχία. “Είχε γράψει πολλά πράγματα,” ανακαλεί ο Arthurs, ''“όταν ήρθε, ήμασταν ένα συγκρότημα που κάναμε φασαρία με τέσσερις ήχους. «Ξαφνικά, υπήρχαν πολλές ιδέες.” Οι Oasis, με τον Noel Gallagher δημιούργησαν μια προσέγγιση στη μουσική που στηριζόταν στην απλότητα, με βασικές συγχορδίες και σόλο, και με ενισχυτές ρυθμισμένους ώστε να δημιουργούν στρέβλωση στον ήχο, με αποτέλεσμα η μουσική των Oasis να είναι «τόσο απογυμνωμένη από λεπτότητα και πολυπλοκότητα που έφτασε να είναι πάνω κάτω ασταμάτητη.» Ο κριτικός Nat Houghon ισχυρίζεται ότι «Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στους Oasis και τους Blur δεν είναι σαν τη θρησκεία, μπορούν να σου αρέσουν και οι δύο!»''
Μετά το πέρας ενός χρόνου ζωντανών εμφανίσεων, άρχισαν προετοιμασίες και ηχογραφήσεις για αυτό που σήμερα είναι γνωστό ως Live Demonstration. Τον Μάιο του 1993, οι Oasis κέντρισαν το ενδιαφέρον του ιδιοκτήτη της Creative Records Alan McGee. Οι Oasis θα παρευρεθούν στο King Tut's Wah Wah Hut στη Γλασκόβη, για μια ζωντανή ερμηνεία. Όταν καταφθάνουν στο κέντρο, έχοντας βρει το βαν και τα λεφτά για το εξάωρο ταξίδι για τη Σκοτσέζικη πόλη, δεν θα τους αφήσουν να μπουν, αφού δεν ήταν καταγεγραμμένη στη λίστα με τους καλλιτέχνες που θα εμφανίζονταν την ίδια βραδιά. Σύμφωνα με τα λεγόμενα, το συγκρότημα θα κάνει την είσοδο του στο κέντρο δια της βίας (αν και ο McGee και το ίδιο το συγκρότημα θα δώσουν διαφορετικές εξηγήσεις για το πως κατάφεραν να μπουν). Οι Oasis θα είναι οι πρώτοι που θα τραγουδήσουν, και καταφέρνουν να εντυπωσιάσουν τον McGee, που ήταν εκεί για να δει τους 18 Wheeler, ένα από τα δικά του συγκροτήματα. Το συγκρότημα υπέγραψε συμβόλαιο με την Creation τέσσερις μέρες αργότερα. Λόγο των προβλημάτων που υπήρχαν για την εξασφάλιση ενός συμβολαίου με εταιρία στην Αμερική, οι Oasis υπέγραψαν παγκόσμιο συμβόλαιο με τη Sony.
Οι Oasis έβγαλαν το demo του τραγουδιού τους «Columbia», και αμέσως μετά, τον Απρίλιο του 1994, έβγαλαν το πρώτο τους single, το «Supersonic». το οποίο έφτασε τη θέση 31 στα charts. Η κυκλοφορία του «Shakemaker» έγινε αμέσως μετά, και θα γινόταν αντικείμενο αγωγής λόγο λογοκλοπής, με αποτέλεσμα οι Oasis να πληρώσουν $500.000 σε ζημία. Το τρίτο τους single, «Live Forever», ήταν και εκείνο που για πρώτη φορά έκανε την εμφάνιση του στα κορυφαία 10 τραγούδια των μουσικών charts στο Ηνωμένο Βασίλειο. Μετά από ηχογραφήσεις που επισκιάστηκαν από προβλήματα, τον Σεπτέμβριο του 1994 κυκλοφόρησε το πρώτο τους album, το Definitely Maybe, το οποίο έγινε αμέσως το νούμερο 1 στα charts, και παράλληλα το μέχρι τότε το album με τις γρηγορότερες πωλήσεις στην ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου.