cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκανγκστερική ταινία
Η Γκανγκστερική ταινία (Gangster film) ανήκει σε ένα είδος που εστιάζει στις συμμορίες και το οργανωμένο έγκλημα. Πρόκειται για ένα υποσύνολο ταινιών εγκλήματος, που μπορεί να περιλαμβάνει μεγάλες εγκληματικές οργανώσεις ή μικρές συμμορίες που σχηματίζονται για να εκτελέσουν μια συγκεκριμένη παράνομη πράξη. Το είδος διαφοροποιείται από τα γουέστερν και τις συμμορίες αυτού του είδους.
Επισκόπηση
Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου ορίζει το είδος ως «επικεντρωμένο στο οργανωμένο έγκλημα ή τους εγκληματίες της μαφίας σε ένα περιβάλλον του εικοστού αιώνα». Το ινστιτούτο το ονόμασε ένα από τα 10 "κλασικά είδη" στη λίστα των 10 κορυφαίων είδων, που κυκλοφόρησε το 2008. Ο κατάλογος αναγνωρίζει 3 ταινίες από το 1931 & 1932 (Σκάρφεϊς, The Public Enemy και Little Caesar). Μόνο μια ταινία είναι στη λίστα από το 1933 έως το 1966, ( White Heat (1949)). Αυτό οφείλεται τουλάχιστον εν μέρει στους περιορισμούς του είδους που επιβάλλει ο Κώδικας Χέιζ, ο οποίος τελικά εγκαταλείφθηκε υπέρ του συστήματος αξιολόγησης ταινιών του Motion Picture Association of America το 1968.
Το είδος των γκανγκστερικών ταινιών αναζωογονήθηκε με το κίνημα του Νέου Χόλυγουντ που ακολούθησε. Οι νέοι σκηνοθέτες του Χόλυγουντ τιμήθηκαν με 5 από τις 6 κορυφαίες ταινίες της λίστας το 1967, το "Μπόνι και Κλάιντ" του Άρθουρ Πεν, το 1972, "Ο Νονός" και το 1974 "Ο Νονός ΙΙ" και τα δύο του Φράνσις Φορντ Κόπολα, το 1983, "Ο Σημαδεμένος", ένα ριμέικ του πρωτότυπου του 1932, από τον Μπράιαν Ντε Πάλμα και "Τα Καλά Παιδιά" του 1990 από τον Μάρτιν Σκορσέζε.
Οι πρώτες ιαπωνικές ταινίες για την Γιακούζα εξελίχθηκαν από τις ταινίες της δεκαετίας του 1930. Παρουσίαζαν ιστορικές ιστορίες παρανόμων και κακοποιήσεις που υπέστησαν οι απλοί άνθρωποι συχνά στα χέρια των διεφθαρμένων δυνάμεων. Οι λεγόμενες «ταινίες Chivalry» της δεκαετίας του 1960 έδωσαν τη θέση τους στον βίαιο ρεαλισμό του Κίντζι Φουκασάκου, του οποίου η ταινία Χωρίς τιμή και ανθρωπότητα του 1973 θα εμπνεύσουν μελλοντικούς κινηματογραφιστές σε όλο τον κόσμο.
Πρώιμο Χόλυγουντ
Το 1931 και το 1932 παρήχθησαν τρεις από τις πιο ανθεκτικές ταινίες γκάνγκστερ που έγιναν ποτέ. Το Σκάρφεϊς, ο Άρχων του Εγκλήματος και ο εχθρός της κοινωνίας παραμένουν ως τρία από τα μεγαλύτερα παραδείγματα του είδους. Ωστόσο, ξεκινώντας από τα μέσα της δεκαετίας του 1930, ο Κώδικας Χέιζ και οι απαιτήσεις του για τιμωρία όλων των εγκληματικών ενεργειών και όλα τα πρόσωπα των αρχών που πρέπει να αντιμετωπίζονται με σεβασμό κατέστησαν τις γκανγκστερικές ταινίες σπάνιες για τις επόμενες τρεις δεκαετίες.
Η πολιτική σε συνδυασμό με το κοινωνικό και οικονομικό κλίμα της εποχής επηρέασαν σημαντικά τον τρόπο παραγωγής ταινιών εγκλήματος και τον τρόπο απεικόνισης των χαρακτήρων. Πολλές από τις ταινίες υποδηλώνουν ότι οι εγκληματίες είναι δημιουργήματα μιας κοινωνίας, παρά ο επαναστάτης της, και λαμβάνοντας υπόψη τον ενοχλητικό και δυσοίωνο χρόνο της δεκαετίας του 1930, αυτό το επιχείρημα έχει σημαντικό βάρος. Συχνά οι καλύτερες ταινίες γκάνγκστερ είναι ταινίες που έχουν συνδεθεί στενά με την πραγματικότητα του εγκλήματος, αντανακλώντας το δημόσιο ενδιαφέρον για μια συγκεκριμένη πτυχή της εγκληματικής δραστηριότητας. Έτσι, η ταινία γκάνγκστερ είναι κατά μία έννοια ιστορία του εγκλήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες.
left|thumb|150px| Ο [[Τζορτζ Ραφτ στο Invisible Stripes (1939)]] Πολλές από τις ταινίες εγκλήματος της δεκαετίας του 1930 ασχολήθηκαν επίσης με ταξικές και εθνοτικές συγκρούσεις, ιδίως τις πρώτες ταινίες, που αντανακλούν αμφιβολίες για το πόσο καλά λειτουργούσε το αμερικανικό σύστημα. Όπως αναφέρθηκε, πολλές ταινίες δίναν το μήνυμα ότι οι εγκληματίες ήταν αποτέλεσμα μιας φτωχής ηθικής και οικονομικής κοινωνίας, και πολλές απεικονίζονται ότι έχουν ξένο υπόβαθρο ή προέρχονται από την κατώτερη τάξη. Έτσι, ο εγκληματίας της ταινίας είναι συχνά σε θέση να προκαλέσει συμπάθεια και θαυμασμό από τον θεατή, ο οποίος συχνά κατηγορεί όχι τις πράξεις του εγκληματία αλλά μια σκληρή κοινωνία στην οποία η επιτυχία είναι δύσκολη. Όταν η δεκαετία έφτασε στο τέλος της, οι αστυνομικές ταινίες έγιναν πιο εικονιστικές, που αντιπροσωπεύουν μεταφορές, σε αντίθεση με τις πιο ευθείες ταινίες που παράγονταν νωρίτερα τη δεκαετία, δείχνοντας ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον να προσφέρουν ένα προκλητικό μήνυμα για εγκληματικό χαρακτήρα.
Νέο Χόλυγουντ
Με την κατάργηση του Κώδικα Χέις στα τέλη της δεκαετίας του 1960, τα στούντιο και οι κινηματογραφιστές βρέθηκαν ελεύθεροι να παράγουν ταινίες που ασχολούνται με θέματα που προηγουμένως ήταν εκτός ορίων. Τα πρώτα παραδείγματα περιλαμβάνουν την ιστορία της ύφεσης του Άρθουρ Πεν για τους Μπόνι και Κλάιντ, οι Κακόφημοι δρόμοι του Σκορσέζε που αναφέρονται σε έναν νεαρό φιλόδοξο μαφιόζο και τζογαδόρο, που έπαιξε ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο και το "Φέρτε μου το κεφάλι του Αλφρέντο Γκαρσία" του Σαμ Πέκινπα, που αναφέρεται στην μεξικανική μαφία, την οικογενειακή τιμή και τον τυχοδιωκτισμό του Μπένι (Γουώρεν Όουτς), φίλο του ομώνυμου Αλφρέντο Γκαρσία. Η ταινία "Μπόνι και Κλάιντ" ήταν μια από τα μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες στο box office του 1967 και κέρδισε 2 Βραβεία Όσκαρ και 8 ακόμη υποψηφιότητες, συμπεριλαμβανομένης της καλύτερης ταινίας. Ωστόσο, μαζί με τους άλλους, επισκιάστηκε από το γκανγκστερικό έπος του Φράνσις Φορντ Κόπολα, Ο Νονός.
Ο Νονός πρωτοπορεί στις ταινίες ιταλο-αμερικανικής μαφίας
Το 1972, κυκλοφόρησε "Ο Νονός". Η επική ιστορία της οικογένειας Κορλεόνε, η γενετική μετάβασή της από την μετα-απαγόρευση στον μεταπολεμικό πόλεμο, οι αδελφικές ίντριγκες της και η απεικόνιση του εγκληματικού υποκόσμου της Αμερικής στα μέσα του αιώνα έγινε μια τεράστια κριτική και εμπορική επιτυχία. Αντιπροσώπευε σχεδόν το 10% των ακαθάριστων εσόδων για όλες τις ταινίες για ολόκληρο το έτος. Κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, καθώς και το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για τον Μάρλον Μπράντο και θεωρείται ευρέως μια από τις μεγαλύτερες αμερικανικές ταινίες όλων των εποχών. Δύο χρόνια αργότερα, ο Νονός ΙΙ έγινε η πέμπτη ταινία με τα υψηλότερα κέρδη της χρονιάς και κέρδισε 11 υποψηφιότητες για τα βραβεία Όσκαρ. Κέρδισε ξανά το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, ο Κόπολα κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας και ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο κέρδισε το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την απεικόνιση του νεαρού Βίτο Κορλεόνε.
Οι επιτυχίες αυτών των ταινιών δεν σταμάτησαν στο Χόλυγουντ. Καθ 'όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 και του 1980, τα στούντιο εξέδωσαν μια σταθερή ροή ταινιών για ιταλο-Αμερικανούς γκάνγκστερ και την μαφία. Μερικά από αυτά αναγνωρίστηκαν από τους κριτικούς. "Τα Καλά Παιδιά" του Μάρτιν Σκορσέζε που αναφέρεται στη ζωή και τη σχέση του Χένρι Χιλ με τις εγκληματικές οικογένειες Λουτσέζε και Γκαμπίνο, ήταν υποψήφια για 6 βραβεία Οσκαρ, συμπεριλαμβανομένων της Καλύτερης Φωτογραφίας και του Καλύτερου Σκηνοθέτη και κέρδισε το Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του Τζο Πέσι. Άλλοι, ωστόσο, απομακρύνθηκαν από τα στερεότυπα και την αδικαιολόγητη χρήση της ιταλικής εθνικότητας σε δευτερεύοντες χαρακτήρες που τυχαία ήταν εγκληματίες. Αυτό δημιούργησε μια αντίδραση στην ιταλική αμερικανική κοινότητα.
Ο Σκορσέζε και δεκαετίες 1990 - 2010
"Τα Καλά Παιδιά", σε σκηνοθεσία του Μάρτιν Σκορσέζε, πρωταγωνίστησε ο Ρέι Λιότα ως πραγματικός συνεργάτη της οικογένειας Λουτσέζε Χένρι Χιλ. Ήταν μια από τις πιο αξιοσημείωτες γκανγκστερικές ταινίες της δεκαετίας. Ο Ντε Νίρο και ο Πέσι πρωταγωνίστησαν επίσης στην ταινία με τον δεύτερο να κερδίζει το βραβείο Όσκαρ. Η ταινία ήταν υποψήφια για έξι βραβεία Όσκαρ, συμπεριλαμβανομένων της Καλύτερης Φωτογραφίας και του Καλύτερου Σκηνοθέτη, καθιστώντας την, μία από τις πιο αναγνωρισμένες γκανγκστερικές ταινίες όλων των εποχών.
Μετά τη συνεργασία τους στα Καλά Παιδιά, ο Σκορσέζε, ο Ντε Νίρο και ο Πέσι θα συνεργαστούν ξανά στην ταινία "Καζίνο" του 1995, αναφερόμενη στην ζωή του Φρανκ Ροζένταλ, συνεργάτη του μαφίας του Σικάγου, ο οποίος διαχειριζόταν πολλά καζίνο στο Λας Βέγκας κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 και του 1980. Η ταινία ήταν η τρίτη του Ντε Νίρο μέσα στην δεκαετία, μετά "Τα καλά παιδιά" (1990) και τις "Ιστορίες του Μπρονξ" (1993).
Ο Αλ Πατσίνο επέστρεψε επίσης στο είδος κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990. Επανέλαβε τον ρόλο του ως ο εμβληματικός Μάικλ Κορλεόνε στο "Ο Νονός III" (1990). Η ταινία χρησίμευσε ως το τελευταίο μέρος της τριλογία του Νονού, ακολουθώντας τον Μάικλ Κορλεόνε καθώς προσπαθεί να νομιμοποιήσει την οικογένεια Κορλέονε στο λυκόφως της καριέρας του. Το 1993, ο Πατσίνο πρωταγωνίστησε στο "Υπόθεση Καρλίτο" ως πρώην γκάνγκστερ που απελευθερώθηκε από τη φυλακή και ορκίζεται να μην ξαναμπλέξει με το έγκλημα. Το 1996, ο Αρμάντ Ασσάντε πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική ταινία "Γκόττι" ως ο διάσημος μαφιόζος της Νέας Υόρκης, Τζον Γκότι. Στη ταινία "Ντόνι Μπράσκο" του 1997, ο Πατσίνο πρωταγωνίστησε μαζί με τον Τζόνι Ντεπ στην αληθινή ιστορία του μυστικού πράκτορα του FBI Τζόζεφ Πιστόνε και της διείσδυσής του στην εγκληματική οικογένεια Μπονάνο της Νέας Υόρκης κατά τη δεκαετία του 1970. Προτάθηκε για το Όσκαρ Καλύτερου Σεναρίου.
Το 2006, ο Σκορσέζε κυκλοφόρησε το "Ο Πληροφοριοδότης", μια προσαρμογή της ταινίας Infernal Affairs, του Χονγκ Κονγκ. Η ταινία βασίστηκε επίσης χαλαρά στην ιστορία του Whitey Bulger και στην συμμορία Winter Hill της Βοστώνης, την οποία ηγείται ο Bulger. Η ταινία κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας και το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.
Η βιογραφική ταινία του 2018, Γκόττι, σε σκηνοθεσία Κέβιν Κόνολυ, όπου πρωταγωνιστεί ο Τζον Τραβόλτα στο ομώνυμο ρόλο, κυκλοφόρησε τον Ιούνιο. Το 2019, ο Μάρτιν Σκορσέζε κυκλοφόρησε την βιογραφική γκανγκστερική ταινία μέσω του Netflix, "Ο Ιρλανδός", με πρωταγωνιστές τις βεντέτες στο είδος, Ρόμπερτ Ντε Νίρο ως Φρανκ Σίραν, Αλ Πατσίνο ως Τζίμι Χόφα και Τζο Πέσι ως Ράσελ Μπαφαλίνο.
Κοκαΐνη και τα καρτέλ
Η επανέκδοση του Μπράιαν Ντε Πάλμα το 1983 του "Σημαδεμένου" όπου πρωταγωνίστησε ο Αλ Πατσίνο ως Τόνυ Μοντάνα, έναν κουβανό εξόριστο και φιλόδοξο νεοφερμένο στο Μαϊάμι που βλέπει την ευκαιρία να χτίσει τη δική του αυτοκρατορία ναρκωτικών. Ο "Βασιλιάς της Νέας Υόρκης" του 1990 του Άμπελ Φεράρα αφηγείται την ιστορία του Φρανκ Γουάιτ (Κρίστοφερ Γουόκεν) και την επιστροφή του στη Νέα Υόρκη από τη φυλακή. Περιηγείται τόσο στις παραδοσιακές ιταλικές αρχές της μαφίας όσο και στα νέα καρτέλ, καθώς παράγουν, διακινούν και διανέμουν κοκαΐνη σε μια ανίερη επιχειρηματική συμμαχία.
Ιταλικές ταινίες
Στην Ιταλία οι ταινίες αυτού του είδους αναφέρονται κυρίως στην Κόζα Νόστρα της Σικελίας και στην Καμόρα της Νάπολης. Μερικά παραδείγματα είναι οι ταινίες:
Βρετανικές ταινίες
Η προσαρμογή του μυθιστορήματος του Γκράχαμ Γκριν του 1947, Μπράιτον Ροκ, είναι μια έντονη απεικόνιση ενός νεαρού ηγέτη συμμοριών και των εκβιαστών στο Μπράιτον. Έχει αναγνωριστεί ως μία από τις μεγαλύτερες ταινίες του Ηνωμένου Βασιλείου ποτέ από το Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου. Μεταγενέστερες ταινίες του Βρετανικού κινηματογράφου με θέμα το οργανωμένο έγκλημα αφορούν τους αδερφούς Κρέι.
Γαλλικές ταινίες
Ένα πρώιμο παράδειγμα της γκανγκστερική ταινίας είναι αυτή του Μωρίς Τουρνέ του 1935, Justin de Marseille που γυρίστηκε στη Μασσαλία. Ο ήρωας γκάνγκστερ του Τουρνέ ξεχωρίζει από το αμερικανικό του ισοδύναμο εκτιμώντας την τιμή, την τεχνική, την κοινότητα και την αλληλεγγύη. Τέσσερα χρόνια πριν από την άνοδο των φιλμ νουάρ, το 1937, ο Ζουλιέν Ντουβιβιέ δημιουργεί τον Πεπέ λε Μοκό, μια γαλλική γκανγκστερική ταινία στο ύφος του ποιητικού ρεαλισμού που λαμβάνει χώρα στην Κάσμπα. Η διανομή της ταινίας στην Αμερική μπλοκαρίστηκε από τους παραγωγούς των ΗΠΑ, εξαιτίας του ριμέικ του 1938, Αλγέρι.
Οι γαλλικές γκανγκστερικές ταινίες θα εμφανιστούν ξανά στα μέσα της δεκαετίας του 1950, κυρίως με τις ταινίες "Ας με κρίνει η κοινωνία" (Touchez pas au Grisbi) του Ζακ Μπεκέρ, "Ριφιφί" του Ζυλ Ντασέν, και "Μπομπ ο τζογαδόρος" (Bob le flambeur) του Ζαν-Πιέρ Μελβίλ. Το 1969 και το 1970 είδαν την κυκλοφορία τρεις επιτυχημένες γαλλικές ταινίες γκάνγκστερ με τους μεγαλύτερους γαλλικούς αστέρες της εποχής. Ο Ζαν Γκαμπέν, ο Λίνο Βεντούρα και ο Αλέν Ντελόν πρωταγωνίστησαν στην "συμμορία των Σικελών" του 1969 σε σκηνοθεσία Ανρί Βερνέιγ. Το Μπορσαλίνο του Ζακ Ντερέ, που αναφέρεται στην μαφία του 1930 στη Μασσαλία, με πρωταγωνιστή επίσης τον Ντελόν, μαζί με τον Ζαν Πολ Μπελμοντό. Στον Κόκκινο Κύκλο σε σκηνοθεσία Ζαν-Πιέρ Μελβίλ, οι Ντελόν, Τζιάν Μαρία Βολοντέ και Υβ Μοντάν συνεργάζονται για να κλέψουν ένα μεγάλο κατάστημα κοσμημάτων. Και οι τρεις ταινίες ήταν εγχώριες επιτυχίες με το Μπορσαλίνο να ήταν δημοφιλές και σε άλλες χώρες στην Ευρώπη. Καμιά από αυτές, ωστόσο, δεν είχε μεγάλη επιτυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ινδικός κινηματογράφος
Ο ινδικός κινηματογράφος, συμπεριλαμβανομένου του Μπολύγουντ, έχει πολλά είδη ταινιών γκάνγκστερ. Οι ταινίες του υποκόσμου της Βομβάης, ένα είδος για τον υπόκοσμο και τις συμμορίες που προέρχονται από τις αστικές παραγκουπόλεις της Βομβάης. Το είδος αντλεί συχνά έμπνευση από πραγματικούς γκάνγκστερ από τον υποκόσμο της Βομβάης, όπως ο Haji Mastan, ο Dawood Ibrahim και η D-Company.
Χονγκ Κονγκ
Το είδος ταινίας γκάνγκστερ του Χονγκ Κονγκ ξεκίνησε με το A Better Tomorrow του 1986, σε σκηνοθεσία του Τζον Γου και πρωταγωνιστή του Chow Yun Fat. Η ιστορία του Woo απεικονίζει έναν γκάνγκστερ που εξισορροπεί την "τιμή του Κουνγκ Φου" και τους υλιστικούς στόχους των Τριάδων. Ήταν η μεγαλύτερη ταινία με τα μεγαλύτερα κέρδη όλων των εποχών στο Χονγκ Κονγκ στο box office και έγινε επικριτική. Ο Woo θα ακολουθούσε με μια σειρά επιτυχιών, συμπεριλαμβανομένων των The Killer, Bullet in the Head και Hard Boiled.
Ρωσικός κινηματογράφος
Η σοβιετική προπαγάνδα πάντα ανέφερε ότι το οργανωμένο έγκλημα υπάρχει μόνο στη Δύση. Ωστόσο, με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, οι λαοί της Ρωσίας έπρεπε να αντιμετωπίσουν το γεγονός αυτού που συνήθιζαν να διαβάζουν μόνο σε εφημερίδες. Οι συμμορίες πολέμου συνόδευσαν τον δημιουργία του καπιταλισμού στη Ρωσία. Αυτή η δεκαετία στη Ρωσία έλαβε το όνομα "Dashing 90s".
Το 1997, ο σκηνοθέτης Αλεξέι Μπαλαμπάνοφ κυκλοφόρησε τον Brother, ο οποίος απέκτησε καθεστώς λατρείας και άρχισε να επιστρέφει το ενδιαφέρον των ντόπιων στον ρωσικό κινηματογράφο, ο οποίος βρισκόταν σε κρίση από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Αργότερα ήρθε η συνέχεια του Brother 2 (2000), η οποία ήταν ακόμη πιο επιτυχημένη. Ο ηθοποιός Sergei Bodrov Jr., ο οποίος έπαιξε σημαντικό ρόλο και στις δύο αυτές ταινίες, το 2001 κυκλοφόρησε το Sisters, το οποίο ήταν το σκηνοθετικό ντεμπούτο του. Άλλες αξιοσημείωτες ταινίες εκείνων των ετών ήταν οι Antikiller (2002) του Yegor Konchalovsky και Tycoon (2002) του Πάβελ Λούγκιν.
Ο Πιότρ Μπούσλοφ, ένας νέος 26χρονος σκηνοθέτης, κυκλοφόρησε το 2003 το Bimmer, το οποίο έγινε αμέσως επιτυχία. Αυτή η ταινία για τέσσερις φίλους δημιουργήθηκε σε στυλ ταινίας δρόμου. Λίγα χρόνια αργότερα, ο Buslov κυκλοφόρησε το sequel Bimmer 2 (2006). Το 2005 ο Αλεξέι Μπαλαμπάνοφ επέστρεψε στο θέμα του κινηματογράφου γκάνγκστερ και γύρισε την μαύρη κωμωδία Dead Man's Bluff. Αργότερα ο Μπαλαμπάνοφ επέστρεψε στο θέμα των κακοποιών ξανά στο με την ταινία The Stoker (2010). Το 2010 κυκλοφόρησε επίσης η ταινία The Alien Girl από τον Αντον Μπορμάτοφ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κινηματογραφικά είδη
Μπόμπουλια
Η Μπόμπουλια (σερβικά κυριλλικά: Бобуља) είναι χωριό στο κέντρο του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Ντανίλοβγκραντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Ντανίλοβγκραντ
Τελικός Κυπέλλου Αγγλίας 2014
Ο αγώνας
Κατηγορία:Τελικοί κυπέλλου Αγγλίας Κατηγορία:Ποδόσφαιρο το 2014
Αναστάσιος Ορλάνδος
Ο Αναστάσιος Ορλάνδος (23 Δεκεμβρίου 1887 – 6 Οκτωβρίου 1979) ήταν Έλληνας αρχιτέκτονας, αρχαιολόγος, ακαδημαϊκός, ο σπουδαιότερος ερευνητής της ελληνικής αρχιτεκτονικής και ένας από τους θεμελιωτές της επιστήμης της βυζαντινής τέχνης στην Ελλάδα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 23 Δεκεμβρίου 1887 και ήταν γιος του ιατρού Κίμωνα Ορλάνδου, μέλους της οικογένειας Ορλάνδου και απογόνου του Σπετσιώτη πολιτικού της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, Ιωάννη Ορλάνδου, της γνωστής οικογένειας Ορλάνδου.
Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία
Σπούδασε στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών του Μετσόβιου Πολυτεχνείου (1904-1908). Στην προσπάθεια του να στηρίξει τη μελέτη των μνημείων σε εδραιότερες βάσεις εγγράφηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών της οποίας και ανακηρύχτηκε αριστούχος διδάκτορας (1915) με τη διατριβή του «Το αέτωμα του εν Σουνίω ναού του Ποσειδώνος». Στη συνέχεια μετέβη στη Γαλλία για μετεκπαίδευση. Διετέλεσε σύμβουλος (1927-1951) της Αρχαιολογικής Εταιρείας και γραμματέας της (1951-1979), αρχιτέκτων της αναστήλωσης των μνημείων της Ακρόπολης (1910-1917) και στη συνέχεια όλης της Ελλάδας (1920-1958). Υπηρέτησε ως τακτικός καθηγητής στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο και το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Δίδαξε αρχιτεκτονική μορφολογία και ρυθμολογία και ιστορία της αρχιτεκτονικής στο Πολυτεχνείο και βυζαντινή αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο.
Ήταν ιδρυτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών το 1926, πρόεδρός της το 1950 και γενικός γραμματέας της από το 1956 έως το 1966. Ακόμη, ήταν αντιπρόεδρος και πρόεδρος της Εταιρείας Βυζαντινών Σπουδών, αντιπρόεδρος της Χριστιανικής Αρχαιολογικής Εταιρείας, αντεπιστέλλον μέλος του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου του Βερολίνου, τακτικό μέλος του Αυστριακού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου της Βιέννης, και επίτιμο μέλος της Εταιρείας Ελληνικών Σπουδών του Λονδίνου και του Αμερικανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 6 Οκτωβρίου 1979. Μετά το θάνατό του ευεργέτησε την Αρχαιολογική Εταιρεία, κληροδοτώντας σε αυτήν χρηματικό ποσό, καθώς και κτίριο, ενώ τιμήθηκε με αρκετά παράσημα για το έργο του.
Συγγράμματα
Στα έργα του συμπεριλαμβάνονται τα εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Μέλη Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Αποδέκτες του Βραβείου Χέρντερ
Ανζ-Ζακ Γκαμπριέλ
Τα σημαντικότερα έργα του περιλαμβάνουν την πλατεία Κονκόρντ, την Εκόλ Μιλιταίρ και στο παλάτι των Βερσαλλιών το Μικρό Τριανόν και το Θέατρο όπερας. Η τεχνοτροπία του ήταν μια προσεκτική ισορροπία μεταξύ της γαλλικής μπαρόκ αρχιτεκτονικής και του γαλλικού νεοκλασικισμού.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ανζ-Ζακ Γκαμπριέλ γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1698 σε διάσημη οικογένεια αρχιτεκτόνων του Παρισιού και μέσω του γάμου του συνδέθηκε με έναν άλλο διάσημο αρχιτέκτονα της εποχής, τον Φρανσουά Μανσάρ. Ο παππούς του ήταν αρχιτέκτονας και ο πατέρας του, Ζακ Γκαμπριέλ (1667-1742) είχε το αξίωμα του Ελεγκτή των Κτηρίων του Βασιλιά από την ηλικία των 21 ετών. Τα μεγάλα έργα του πατέρα του περιλάμβαναν το Δημαρχείο της Ρεν και τη Βασιλική πλατεία (σημερινή Πλας ντε λα Μπουρς) στο Μπορντώ. Ο νεαρός Ανζ-Ζακ έγινε μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Αρχιτεκτονικής το 1728 και συνεργάστηκε με τον πατέρα του στην Πλας ντε λα Μπουρς. Έγινε ο κύριος βοηθός του πατέρα του ως αρχιτέκτονας των Βερσαλλιών από το 1735 και, μετά το θάνατο του πατέρα του, τον διαδέχθηκε ως βασιλικός αρχιτέκτονας.
Πέθανε στο Παρίσι στις 4 Ιανουαρίου 1782.
Πλατεία Λουδοβίκου ΙΕ΄
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η [[πλατεία Κονκόρντ και στο βάθος η εκκλησία της Μαντλέν]] Η πλατεία Λουδοβίκου ΙΕ΄, η σημερινή πλατεία Κονκόρντ, ήταν το πρώτο μεγάλο έργο που ανέλαβε ο Γκαμπριέλ, το 1748. Επέλεξε μεταξύ πολλών ανταγωνιστικών σχεδίων τη διαμόρφωση του ελώδους εδάφους ανάμεσα στις πύλες των κήπων του παλατιού του Κεραμεικού και τη Λεωφόρο Ηλυσίων Πεδίων. Η γη ήταν δωρεά του βασιλιά. Ο Γκαμπριέλ άφησε τη θέα προς τον Σηκουάνα ανοιχτή και διατήρησε ανεμπόδιστο τον μακρύ άξονα μεταξύ του Κεραμεικού και των Ηλυσίων Πεδίων. Δημιούργησε έναν νέο άξονα βορρά-νότου, συνδέοντας την πλατεία με την υπό κατασκευή εκκλησία της Μαντλέν, και κατασκεύασε δύο συμμετρικά μέγαρα - στη βόρεια πλευρά της πλατείας. Οι προσόψεις των μεγάρων, με σειρές κορινθιακών στηλών, διαμορφώθηκαν σύμφωνα με τις κιονοστοιχίες του Λούβρου. Το κεντρικό στοιχείο της πλατείας ήταν ένα ιππικό άγαλμα του Λουδοβίκου ΙΕ΄. Το έργο τελείωσε το 1754 και ολοκληρώθηκε το 1763. Το άγαλμα του Λουδοβίκου ΙΕ΄ αφαιρέθηκε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης και ο οβελίσκος, τα αγάλματα και τα σιντριβάνια προστέθηκαν τον 19ο αιώνα.
Εκόλ Μιλιταίρ
μικρογραφία|250x250εσ|Η [[Εκόλ Μιλιταίρ (Γαλλία)|Εκόλ Μιλιταίρ]] Ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ αποφάσισε το 1751 να δημιουργήσει την Εκόλ Μιλιταίρ, την πρώτη γαλλική στρατιωτική ακαδημία, για να εκπαιδεύσει πεντακόσιους νέους από φτωχές οικογένειες ευγενών κυρίων στην τέχνη του πολέμου. Ο χώρος που επιλέχθηκε ήταν στο αγρόκτημα της Γκρενέλ, όπως ονομαζόταν τότε η περιοχή του Πεδίου του Άρεως, στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα, στα δυτικά του κέντρου της πόλης. Το σχέδιο του Γκαμπριέλ προέβλεπε ένα «πύργο» με δύο πτέρυγες να πλαισιώνουν ένα κεντρικό περίπτερο με τρούλο, παρόμοιο με αυτό του Λούβρου. Το κτίριο διέθετε πρόσοψη με κιονοστοιχία δωρικού ρυθμού και στο πίσω μέρος είχε μεγάλη αυλή με στήλες, με πρόσβαση στην πλατεία Φοντενουά. Το εσωτερικό διέθετε ένα πολυτελές διακοσμημένο σαλόνι, σημερινή Αίθουσα των Στραταρχών, που συνδέονταν με τον άνω όροφο με μεγαλοπρεπή σκάλα και το παρεκκλήσι του Λουδοβίκου Θ΄ (Αγίου Λουδοβίκου), προστάτη του Στρατού. Δύο επιπλέον πτέρυγες προστέθηκαν τον 19ο αιώνα.
Το Μικρό Τριανόν
μικρογραφία|250x250εσ|Η δυτική πλευρά του [[Μικρό Τριανόν|Μικρού Τριανόν]] Κατόπιν αιτήματος της μαρκησίας ντε Πομπαντούρ, ο Γκαμπριέλ έκανε τα σχέδια για ένα μικρότερο μέγαρο στις Βερσαλλίες μακριά από το κεντρικό παλάτι και το Τριανόν. Με το τέλος του Επταετούς Πολέμου ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ ενέκρινε τα σχέδια και μεταξύ 1763 και 1768 κατασκευάστηκε το μικρό παλάτι. Το κτήριο είναι τετράγωνο και κάθε πρόσοψη είναι διαφορετική. Η καθεμιά είναι διακοσμημένη με παραστάδες, στήλες και αετώματα σε τέλεια αναλογία και αρμονία. Οι προσόψεις του Μικρού Τριανόν αντιπροσωπεύουν στην πιο καθαρή του μορφή τον αναδυόμενο ρυθμό του νεοκλασικισμού στη Γαλλία.
Η Όπερα στις Βερσαλλίες
μικρογραφία|Το φουαγιέ της Όπερας των Βερσαλλιών Μεγάλο μέρος της προσοχής του αφιερώθηκε στις τροποποιήσεις του παλατιού των Βερσαλλιών, σύμφωνα με την επιθυμία του Λουδοβίκου ΙΕ΄. Το παλάτι δεν είχε θέατρο όπερας, ένα θέατρο που είχε παραγγείλει ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ το 1682, δεν είχε κατασκευασθεί λόγω του κόστους των πολέμων του βασιλιά και των αναγκών της βασιλικής αυλής. Ο Γκαμπριέλ έκανε μια νέα πρόταση για όπερα το 1748, αλλά και αυτή αναβλήθηκε λόγω του κόστους. Έτσι, ασχολήθηκε με πολλές τροποποιήσεις στο εξωτερικό του παλατιού, κυρίως την ολοκλήρωση και επέκταση της Βόρειας Πτέρυγας, ακολουθώντας στενά τα αρχικά σχέδια του Φρανσουά Μανσάρ. Αυτές οι εργασίες ολοκληρώθηκαν το 1764.
Το έργο της Όπερας αναβίωσε το 1765 και επιταχύνθηκε το 1770 για τους εορτασμούς του γάμου του δελφίνου, του μελλοντικού Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, με την Μαρία-Αντουανέτα. Για να τελειώσει το έργο γρήγορα και με χαμηλότερο κόστος, το θέατρο κατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου από ξύλο βαμμένο για να μοιάζει με μάρμαρο, αλλά έχει εξαιρετικά καλή ακουστική. Το θέατρο ήταν σε μπλε και χρυσό χρώμα, σε σχήμα οβάλ, με θεωρεία διακοσμημένα με σκαλιστό και επιχρυσωμένο ξύλο και φωτίζονταν με 3.000 κεριά των οποίων το φως αντανακλώνταν στους καθρέφτες. Εκείνη την εποχή, ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ είχε μια νέα ερωμένη, τη μαντάμ ντυ Μπαρί, και το βασιλικό θεωρείο, τριπλάσιο σε μέγεθος από τα άλλα, είχε κάγκελα για να προστατεύει την ιδιωτικότητά τους. Γλυπτά του Ωγκυστέν Παζού και ζωγραφισμένη οροφή του Λουί Ζαν-Ζακ Ντυραμώ ολοκλήρωσαν το εσωτερικό.
Το θέατρο εξακολουθεί να χρησιμοποιείται περιστασιακά για συναυλίες, όπερες και θεατρικά έργα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι αρχιτέκτονες
Θεόπομπος ο Χίος
Βιογραφικό
Τα νεανικά του χρόνια τα πέρασε στην Αθήνα, μαζί με τον πατέρα του, τον Δαμασίστρατο, ο οποίος ήταν πλούσιος και ανήκε στην αριστοκρατική μερίδα της Χίου, όταν εξορίστηκε από την αντίπαλη δημοκρατική μερίδα.
Στην Αθήνα έτυχε επιμελημένης ανατροφής και περί το 360 π.Χ. μαθήτευσε παρά τον Ισοκράτη όπου και αναδείχθηκε ικανός ρήτορας, πριν γίνει ιστορικός. Ο Κικέρων μας μεταφέρει ένα ρητό στο οποίο ο Ισοκράτης παινεύει τις ικανότητες του Θεόπομπου.
Οι ρητορικές ικανότητες του Θεόπομπου ήταν μάλιστα τόσο εξαιρετικές, που το 352/351 π.Χ. τιμήθηκε με το επινίκιο έπαθλο της ρητορικής που θέσπισε η Αρτεμησία προς μνήμη του ανδρός της, Μαυσώλου, βασιλιά της Καρίας, ενώ ένας από τους συναγωνιστές του ήταν ο ίδιος ο Ισοκράτης. Ο Θεόπομπος αναδείχθηκε κυρίως σε ρητορικούς επιδεικτικούς λόγους και καυχιόταν ότι δεν υπήρχε σπουδαία αρχαία ελληνική πόλη που να μην είχε χειροκροτήσει τη ρητορική του δεινότητα. Τα συνεχή αυτά ταξίδια του συντέλεσαν κατά πολύ να γνωρίσει πολλές αρχαίες πόλεις και λαούς που αποτέλεσαν εξαίρετη προπαρασκευή για συγγραφή ιστορίας. Ταυτόχρονα σύναψε σχέσεις με τους περισσότερους πολιτικούς άνδρες της εποχής του. Ανέπτυξε φιλία με τον Βασιλέα των Μακεδόνων Αλέξανδρο με τη συνδρομή του οποίου και επέστρεψε στην πατρίδα του το 333 π.Χ. σε ηλικία 45 ετών, όπου για ένα χρονικό διάστημα έγινε αρχηγός του αριστοκρατικού κόμματος.
Ο θάνατος του Αλέξανδρου υπήρξε για τον Θεόπομπο μεγάλη συμφορά αφού εκδιώχθηκε για δεύτερη φορά από την πατρίδα του. Τότε αρχικά κατέφυγε στην Έφεσο και στη συνέχεια μετά από διάφορες πόλεις κατέληξε στην Αίγυπτο, παρά τον Πτολεμαίο τον Α΄, από τον οποίο και βρήκε άσυλο αφού προηγουμένως είχε διατρέξει σοβαρό κίνδυνο για τη ζωή του λόγω του ανήσυχου πνεύματος που τον διέκρινε.
Ο Θεόπομπος υπήρξε πολυγραφότατος. Ακολούθησε την συμβουλή του δασκάλου του και έγινε ιστορικός. Φέρεται να έγραψε περί τους 170.000 στίχους. Το ρητορικό του έργο αποτελεί μόνο το 1/8 του συνόλου του έργου του, ενώ όλο το υπόλοιπο αφορά Ιστορία.
Το έργο του
Τα συγγράμματα του Θεόπομπου είναι ως επί το πλείστον ιστορικού περιεχομένου. Γι'αυτό και τα χρησιμοποιούν πολλοί κατοπινοί συγγραφείς. Μέχρι το 1907 μόνο λίγα αποσπάσματα από τα έργα του ήταν γνωστά.
Ο B. P. Grenfell και ο A. S. Hunt ανακάλυψαν έναν πάπυρο με κείμενα ενός αρχαίου Έλληνα ιστορικού από τον 4ο αιώνα π.Χ. και το δημοσίευσαν στο Oxyrhynchus Papyri, Τόμος 5 (Oxford, 1908). Ο Eduard Meyer, ο Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff και ο Georg Busolt υπέθεσαν ότι είναι τμήμα των «Ελληνικών» του Ηρόδοτου, πράγμα που αμφισβήτησαν οι Friedrich Blass, John Bagnall Bury, E. M. Walker και άλλοι, οι οποίοι αντίθετα υποστήριζαν ότι είναι σύγγραμμα του Αθηναίου Κράτιππου. Τελικά ο Bruno Bleckmann υπέθεσε ότι είναι έργο του Θεόπομπου.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ρήτορες Κατηγορία:Αρχαίοι Χίοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες
Θούριος
Ο Θούριος είναι πατριωτικός ύμνος, έργο του Ρήγα Βελεστινλή, τον οποίο είχε γράψει το 1797 και τραγουδούσε σε συγκεντρώσεις, με σκοπό να ξεσηκώσει τους Έλληνες. Αποτελεί το τρίτο μέρος του επαναστατικού πολιτικού φυλλαδίου του Νέα Πολιτική Διοίκησις των κατοίκων της Ρούμελης της Μικράς Ασίας των Μεσογείων Νήσων και της Βλαχομπογδανίας. Πρόκειται για έμμετρο κείμενο με πολλά στοιχεία αφηγηματικότητας, μέσω του οποίου ο Ρήγας αποβλέπει να μεταφέρει και να καταστήσει κατανοητές τις αφηρημένες ιδέες των «Δικαίων του Ανθρώπου» και της «Νομοθετικής Πράξεως». Για να τιτλοφορήσει το κείμενο αυτό επιλέγει το αρχαιοελληνικό θούριος, ορμητικός, μαινόμενος, πολεμικός, για να προσδιορίσει την ψυχική διάθεση που επιδιώκει να καλλιεργήσει με αυτό. Στην επιλογή του τίτλου του επαναστατικού ύμνου διαφαίνεται η εσωτερική συνάφεια του έργου του με το ιδεολογικό κλίμα του επαναστατικού κλασικισμού της εποχής του. Γίνεται έτσι ο «Εθνικός Βάρδος» με το έργο αυτό.
Ονομασία
Μέχρι την ανακάλυψη του φακέλου της Βιέννης το ίδιο το όνομα του Θουρίου παραδιδόταν εσφαλμένο. Επίσης εσφαλμένα θεωρείτο ως ο Θούριος του Ρήγα το ποίημα εκείνο το οποίο έφερε ως τίτλο του Δεύτε παίδες των Ελλήνων. Τελικά όμως, από τα πρακτικά των ανακρίσεων γίνεται σαφές πως ο Θούριος ήταν το ποίημα που προσδιορίζόταν από τους Περραιβό και Γούδα από τον πρώτο στίχο του Ως πότε παλληκάρια
Η διάδοση του κειμένου του Θούριου
Αρχικά φαίνεται ότι κυκλοφορούσε ο Ρήγας και οι συνεργάτες του τον Θούριο χειρογράφως. Αργότερα, τον Οκτώβριο του 1797, τυπώθηκε συμπεριλαμβανόμενος στην Επαναστατική του προκήρυξη. Είχαν εκδοθεί περί τα 3000 αντίτυπα αλλά 200 μόνο γλίτωσαν από την κατάσχεση επειδή είχαν διανεμηθεί κρυφά ή είχαν σταλεί λαθραίως σε πρόσωπα μυημένα στην Ελλάδα ή στην Μολδοβλαχία. Από αυτά κανένα δεν μας έχει σωθεί, ενώ το πρωτότυπο μας έχει μείνει άγνωστο. Τα περισσότερα από τα αντίτυπα που κυκλοφόρησαν πρέπει να καταστράφηκαν από τους κατόχους τους μετά την αποκάλυψη της συνομωσίας. Επανέκδοση της πρωτότυπης και λαθρότυπης πρώτης έκδοσης της Βιέννης έχουμε μετά από ένα χρόνο στα 1798 στην Κέρκυρα, από τον Χριστόφορο Περραιβό Επόμενη έκδοση είναι εκείνη του 1809 της βιβλιοθήκης του Βουκουρεστίου. Αντιγραφέας είναι κάποιος Δημήτριος Αναγνώστης, ο οποίος ζούσε τότε στο Ιάσιο. Βρίθει ορθογραφικών λαθών, οπτικών παρανοήσεων και παραδρομών. Επίσης είναι η εκδοχή του Θούριου που σώζεται σε ένα χειρόγραφο στο Ελληνικό Ινστιτούτο της Βενετίας και είναι γραμμένο από τον Παναγή Κεφαλά στα χρόνια της Επανάστασης διαφοροποιημένο όχι πολύ σημαντικά από τις παραπάνω εκδόσεις με ίσως σκόπιμες διασκευές ή παραλείψεις (μη μνεία σε Βούλγαρους και Αρβανίτες ή στην αποστροφή προς τον Πασβάνογλου) Ο Θούριος έγινε γνωστός στην Ευρώπη με τη δημοσίευση που πραγματοποίησε με εισαγωγή και γαλλική μετάφραση ο Κλοντ Φοριέλ στο έργο του Chants Populaires de la Grèce Moderne (Paris 1825,τομ.2,σελ.20 κ.εξ) Ο Φοριέλ αν και έχει μερικές αμφιβολίες σχετικά με την ποιητική αξία του Θούριου,θεωρεί ότι η απήχησή του στον ελληνικό λαό του επιτρέπει να συμπεριληφθεί στην συγκεκριμένη έκδοση Το 1827 ο ιταλός Giovani Niccolini στηριζόμενος στην έκδοση του Φοριέλ μετέφρασε στα Ιταλικά τον Θούριο. Το 1892 ο Μιλτιάδης Βρατσάνος, γενικός επιθεωρητής των δημοτικών σχολείων συνέγραψε το εγχειρίδιο Σύγχρονος ιστορία του Ελληνικού Έθνους από της Αλώσεως Κωσνταντινουπόλεως υπό των Τούρκων μέχρι της Βασιλείας του Όθωνος κατά το πρόγραμμα του υπουργείου προς χρήσιν των πλήρων δημοτικών και ελληνικών σχολείων και νηπιαγωγείων στην 4η σελίδα του οποίου παραθέτει τον Θούριο. Στην Ιστορία της Στ΄ Δημοτικού του Κωνσταντίνου Σακκαδάκη οι μαθητές καλούνται να αναγνώσουν ολόκληρο τον Θούριο, ενώ στο ίδιο εγχειρίδιο του Γ. Καφεντζή το 1974 οι μαθητές καλούνται να βρουν και να διαβάσουν το Θούριο του Ρήγα. Στα αντίστοιχα εγχειρίδια της Στ΄ δημοτικού της Μαρίας Ρεπούση (2006) στο Γλωσσάριο επεξηγείται ο όρος Θούριος, όπως και στην Ιστορία του νεότερου και σύγχρονου κόσμου του Ιωάννη Κολιόπουλου Τέλος στο Ανθολόγιο της Γ΄ και Δ΄ τάξης του Δημοτικού (σχολικό εγχειρίδιο 2006) υπάρχουν οι 8 πρώτοι στίχοι του Το 2005 μεταφράστηκε στα Ισπανικά από Isabel Garcia Galvez.
Ο Θούριος του Ρήγα και οι άλλοι Θούριοι
Ενδεικτικό της απήχησης του Θούριου του Ρήγα είναι ότι κυκλοφόρησαν και άλλοι Θούριοι που αποδόθηκαν στον Ρήγα. Γράφτηκαν πριν από την Ελληνική Επανάσταση του 1821 και κυκλοφόρησαν ανωνύμως αδέσποτα από αρκετούς θουριογράφους και αποδόθηκαν ή εν γνώσει ή εν αγνοία σε άλλους ποιητές. Μια τέτοια περίπτωση είναι ο επίσης Θούριος Δεύτε παίδες των Ελλήνων, ο οποίος εσφαλμένως αποδίδεται στον Ρήγα κατά τον Άμαντο. Επίσης το Θούριον Άσμα, το οποίον διέσωσε ο Γεώργιος Γαζής Δελβινακιώτης και ισχυρίζεται πως το είδε στο Ιάσιο το 1815 όταν φοιτούσε στην Αυθεντική Ακαδημία Ιασίου. Ανήκει στην εποχή των απελευθερωτικών αγώνων των Σέρβων και είναι μάλλον πλαστό έργο μιμητή του Ρήγα. Απομίμηση του Θούριου βρίσκουμε στο Ρουμανικό Deçtepta-te Române του Τρανσυλβανού ποιητή Mureçianu (1848) αλλά και στον Θούριο του ελληνομαθή κληρικού Ναούμ Ρημνιτσεάνου που προβάλει την αποτίναξη του Τουρκικού ζυγού. Απήχηση του Θούριου υπάρχει και στην ποίηση του Ρακόφσκι.
Η πρόσληψή του στις επόμενες ιστορικές περιόδους
Ο Θούριος είχε απήχηση σε εκείνους «[...] στους οποίους δεν μπορούσε να φτάσει ο διανοητικός διαφωτισμός» Υπάρχει η μαρτυρία του Κλοντ Φοριέλ όταν στα 1817 ταξίδευε κάποιος φίλος του στη Μακεδονία συνάντησε ένα νεαρό ηπειροτόπουλο σε κάποιο χάνι όπου κατέλυσε, το οποίο του ζήτησε να του διαβάσει μια φυλλάδα που είχε μαζί του σα φυλακτό, επειδή το ίδιο δεν γνώριζε ανάγνωση. Η φυλλάδα αυτή περιείχε τον Θούριο μαζί με άλλα τραγούδια του Ρήγα. Όταν τέλειωσε την ανάγνωση ο ξένος το ηπειρωτόπουλο δάκρυσε, εξηγώντας πως κάθε φορά ζητά από τους ταξιδιώτες να του το διαβάζουν. Ο Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής θυμάται, στα παιδικά του χρόνια, ακόμα και Τούρκους να τραγουδούν ανίδεοι, το Θούριο του Ρήγα. Στις 3 Απριλίου 1821 υψώθηκε η επαναστατική σημαία στις Σπέτσες και μετά τη δοξολογία ο λαός τραγούδησε με κατάνυξη τον Θούριο. Τον Ιούνιο του 1821 κατά την μάχη του Δραγατσανίου οι ιερολοχίτες χτυπήθηκαν τραγουδώντας τον Θούριο του Ρήγα. 250px|thumb|Κατά την [[Μάχη του Δραγατσανίου|μάχη του Δραγατσανίου οι ιερολοχήτες χτυπήθηκαν τραγουδώντας τον Θούριο του Ρήγα]] Ο Ιωσήφ Γαριβάλδι στην αυτοβιογραφία του αναφέρει πως στη διάρκεια ενός ταξιδιού του ως μούτσος το 1822 από τη Νίκαια προς την Οδυσσό, στάθμευσε στην Μυτιλήνη και εκεί πρωτοέμαθε για τον Θούριο του Ρήγα. Στα 1823 ο εθελοντής φιλέλληνας συνταγματάρχης Voutier θα καταγράψει και θα μεταφράσει δυο-τρεις στίχους του Θούριου στην έκδοση των αναμνήσεών του. Στα 1825, ο Auguste Bonjour αφιερώνει ποιήμα στους φοιτητές της Πολυτεχνικής Σχολής, υμνητικό του Ρήγα, που ξεκινά με τους πρώτους στίχους από τον Θούριο. Ο Γεώργιος Τερτσέτης στα 1859 σε πανηγυρική ομιλία του θα επισημάνει πως είναι το ιερώτερον άσμα της φυλής μας ικανό μόνον αυτό να θεμελιώσει τη δόξα του Ρήγα. Για τον μαρξιστή Κορδάτο ο Θούριος «ήταν ειδικά γραμμένος για τους Βαλκανικούς λαούς, ήταν ένα παμβαλκανικό εγερτήριο» Με αυτό το ποίημά του κατέστη ο Ρήγας Εθνικός Βάρδος Για τον Ρέμπελη «κατέχει εις την ιστορίαν της ποιήσεως την θέσιν ην κατέχει ο παρόμοιος θούριος του Roygot de L'Isle. Ουδόλως υπολείπεται τούτου ως προς το ποιητικόν κάλλος και την λυρικήν δύναμιν.». Όμως πιο κάτω «υστερεί από καλλιτεχνικής πλευράς». Στις παραμονές των Οκτωβριανών τραγουδιέται από τους νέους της Κύπρου. Το 2001, ο τότε πρύτανης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Γεώργιος Μπαμπινιώτης στον πανηγυρικό λόγο του για την 25η Μαρτίου χαρακτήρισε τον Θούριο λεβέντικο επαναστατικό τραγούδι που θύμιζε την προτροπή της Γαλλικής Μασσαλιώτιδας (Allons enfants de la Patrie).... Το όνομα αυτό δόθηκε κατά τον 20ό αιώνα και στην εφημερίδα Θούριος της οργάνωσης νεολαίας του Κ.Κ.Ε. εσωτερικού Ε.ΚΟ.Ν. Ρήγας Φεραίος (1967-1999).
Ο Θούριος εξ επόψεως λογοτεχνικής και ποιητικής
Για τον νεοελληνιστή Λίνο Πολίτη «δεν μπορεί να κριθεί με τα συνηθισμένα μέτρα της ποιητικής» Για το νεοελληνιστή φιλόλογο Μάριο Βίττι, όμως, με τον Θούριο του Ρήγα επέρχεται μια ανανέωση στη θεματολογία της ελληνικής ποίησης και στους τόνους της, ενώ σημειώνεται η αποδέσμευσή της «από την αδράνεια της αρκαδικής αισθηματολογίας» Από τα ξένα πρότυπα δανείζεται τον γρήγορο εκφραστικό ρυθμό,προσαρμόζοντας τους δικούς του στίχους επάνω στη μουσική γνωστών τραγουδιών της εποχής του. Ο Θούριος επίσης είναι μια σημαντική πηγή για την ανασύνθεση της ζωής του συντάκτη του, καθώς κάνει πιο στέρεη την υπόθεση πως ο Ρήγας είχε γνωρίσει και είχε συνεργαστεί με τον ισχυρό τοπάρχη στο Βιδίνι της Βουλγαρίας Πασβάνογλου, ο οποίος επιθυμούσε να απελευθερωθεί απότον έλεγχο του Τούρκου σουλτάνου.
Η μελωδία του Θούριου
Αν και υπήρξε ένα από τα πιο πολυτραγουδισμένα και πιο διαδεδομένα άσματα του νεώτερου Ελληνισμού, η γνώση της μελωδίας του μας είναι άγνωστη. Για τον Σίμωνα Καρά και τον Βρανούση ο Θούριος ήταν προσαρμοσμένος στον ελληνικό χορό Συρτό. Ωστόσο, ο Ρήγας είχε τοποθετήσει κάτω από τον τίτλο του Θούριου τον τίτλο του τραγουδιού Μια προσταγή μεγάλη με σκοπό να υποδείξει τον τρόπο και τον σκοπό με τον οποίο τραγουδιότανε το τραγούδι του. Το τραγούδι Μια προσταγή μεγάλη ήταν δημοτικό και τραγουδιόταν τέσερα χρόνια μετά το τέλος της δράσης του Λάμπρου Κατσώνη και υμνούσε τα κατορθώματά του στο Αιγαίο πέλαγος και στη ναυμαχία της Άνδρου.
Το ιδεολογικό στίγμα του Θούριου
Με τον Θούριο, ο Ρήγας επιδιώκει την διαπαιδαγώγηση των σκλαβωμένων Ελλήνων με σκοπό τη συνειδητοποίηση της κατάστασής τους και διά της αυτογνωσίας της αναζήτησης των κατάλληλων μέσων για την ανάκτηση της ελευθερίας τους. Οι πρώτες απόψεις του Ρήγα για διαβαλκανική συνεργασία εντοπίζονται στον Θούριο. Καλεί σε συμμαχική συνεξέγερση όχι μόνο όλους τους Βαλκάνιους υπηκόους του Σουλτάνου, αλλά και όλους τους κατοίκους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανεξάρτητα από θρησκεία και φυλή. Τους καλεί σε επανάσταση για να ζουν ο καθένας στον τόπο του ελέυθερα με αμοιβαίο σεβασμό πίστης και λατρείας:
Στην δόξαν του πολέμου, να τρέξωμεν μαζύ./Βουλγάροι, κι' Αρβανήτες, Αρμένοι και Ρωμιοί,/Αράπιδες, και άσπροι, με μια κοινή ορμή./Για την ελευθερίαν, να ζώσωμεν σπαθί[...]'' Έτσι τα ανθρώπινα δικαιώματα όπως προβάλονται στον Θούριο υπερβαίνουν κάθε ατομικό πλαίσιο όπως αυτά προσδιορίζονται στις γαλλικές διακηρύξεις, αλλά αποκτούν κοινωνικότερο και πανανθρώπινο περιεχόμενο.
Το μήνυμά του είναι ανεξίθρησκο, όμως η αναφορά στο που θα κάνουν όρκο: Να κάμωμεν τον όρκον, επάνω στον Σταυρόν και πιο κάτω Ψηλά στα μπαϊράκια, σηκώστε τον Σταυρόν ή Στεργιάς, και του πελάγου, να λάμψη ο Σταυρός σχετίζεται με τη θρησκεία στην οποία πιστεύει η μεγάλη πλειοψηφία που απαρτίζει τον κόσμο στον οποίο απαευθύνεται. Ο Ρήγας γνωρίζει πως η συντηρητική Ευρώπη δεν θα βοηθήσει την επανάσταση γι' αυτό δεν επικαλείται τη βοήθεια καμίας μεγάλης ευρωπαϊκής δύναμης, ενώ αποκρύπτει την συμπάθειά του προς τη Γαλλία για να μην εμφανισθεί η κίνησή του προσδεμένη σε αυτήν. Όμως επικαλείται την εξωτερική αλληλεγγύη μια μικρής χώρας, της Μάλτας:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρήγας Βελεστινλής Κατηγορία:Ελληνική Επανάσταση του 1821
Λομπόκ
Το Λομπόκ (Lombok) είναι ένα νησί στην Ινδονησία. Είναι μέρος της νησιωτικής αλυσίδας μικρές Σούνδες και χωρίζεται με το στενό του Λομπόκ από το Μπαλί και με το στενό Αλάς με την Σουμπάουα. Είναι σχεδόν κυκλικό, με μόνο μια μικρή χερσόνησο στα νοτιοδυτικά, τη χερσόνησο Σεκοτόνγκ, με διάμετρο περίπου 70 χιλιόμετρα. Έχει περίπου την ίδια έκταση και πυκνότητα με το Μπαλί, με το οποίο έχουν κοινά πολιτισμικά στοιχεία. Το Λομπόκ ανήκει στην ίδια περιφέρεια με την πιο αραιοκατοικημένη Σουμπάουα. Τα νησιά που περιβάλλουν το Λομπόκ είναι γνωστά ως Γκίλι. Πρωτεύουσα του νησιού είναι η Ματαράμ, η οποία έχει 402.296 σύμφωνα με την απογραφή του 2010.
Στο νησί κυριαρχεί το ηφαίστειο Ριντζάνι, το οποίο έχει ύψος 3.726 μέτρα. Είναι το δεύτερο ψηλότερο ηφαίστειο και το τρίτο ψηλότερο βουνό στη χώρα. Η τελευταία έκρηξή του έλαβε χώρα το 2010 από τον ηφαιστειακό κώνο Μπαρουτζάρι, ο οποίος βρίσκεται μέσα στην πλημμυρισμένη καλντέρα του ηφιαστείου. Η κορυφή του όρους μαζί με τη λίμνη στην καλντέρα αποτελούν το Εθνικό Πάρκο Γκουρούνγκ Ριντζάνι από το 1997. Οι πλαγιές του ηφαιστείου δεν έχουν αναπτυχθεί οικονομικά, ενώ οι πεδιάδες του νησιού καλλιεργούνται εντατικά. Μια σημαντική πηγή εισοδήματος είναι ο τουρισμός. Η τουριστική ανάπτυξη του νησιού άρχισε τη δεκαετία του 80 και επικεντρώνεται στην δυτική πλευρά του νησιού, γύρω από τη πόλη Σενγκίγκι, σε μήκος 30 χιλιομέτρων κοντά στην ακρογιαλιά. To Λομπόκ προωθείται στην τουριστική αγορά ως ένα «πιο ανόθευτο, πιο φθηνό» Μπαλί.
Βζόντσα (Πόβιατ Παμπιανίτσε)
Η Βζόντσα (πολωνικά: Wrząca) είναι χωριό στη διοικητική περιφέρεια της Γκμίνα Λουτόμιερσκ, εντός του Πόβιατ Παμπιανίτσε στο Βοεβοδάτο Λοτζ της κεντρικής Πολωνίας. Βρίσκεται περίπου 2 χιλιόμετρα ανατολικά του Λουτόμιερσκ, 16 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Παμπιανίτσε και 18 χιλιόμετρα δυτικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Λοτζ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Πολωνίας Κατηγορία:Χωριά του Πόβιατ Παμπιανίτσε
Μάχη των Σκοπίων
Η Μάχη των Σκοπίων έλαβε χώρα κοντά στην πόλη Σκόπια το 1004. Το 1003 ο Βασίλειος Β´ εξαπέλυσε μια εκστρατεία εναντίον της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας και μετά από οκτώ μήνες πολιορκίας κατάκτησε την σημαντική πόλη του Βίντιν στα βορειοδυτικά. Η Βουλγαρική αντεπίθεση στην αντίθετη κατεύθυνση προς την Αδριανούπολη δεν τον απέσπασε από τον στόχο του και μετά την κατάκτηση του Βίντιν προέλασε νότια μέσα από την κοιλάδα του Μοράβα καταστρέφοντας τα Βουλγαρικά κάστρα στο δρόμο του. Κάποτε, ο Βασίλειος Β' έφτασε κοντά στα Σκόπια και έμαθε ότι το στρατόπεδο του Βουλγαρικού στρατού βρισκόταν πολύ κοντά στην άλλη πλευρά του Αξιού ποταμού.
Ο Σαμουήλ της Βουλγαρίας βασιζόταν στα φουσκωμένα νερά του ποταμού και δεν πήρε σοβαρές προφυλάξεις για να ασφαλίσει το στρατόπεδο. Περιέργως οι περιστάσεις ήταν οι ίδιες με τη Μάχη του Σπερχειού επτά χρόνια νωρίτερα, και το σενάριο της σύγκρουσης ήταν παρόμοιο. Οι Βυζαντινοί κατάφεραν να βρουν ένα ρηχό πέρασμα, διέσχισαν τον ποταμό και επιτέθηκαν στους απροετοίμαστους Βούλγαρους τη νύχτα. Ανίκανοι να αντισταθούν, οι Βούλγαροι σύντομα υποχώρησαν, αφήνοντας το στρατόπεδο και την σκηνή του Σαμουήλ στα χέρια των Βυζαντινών.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μάχες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Μάχες βουλγαρικού στρατού Κατηγορία:Βυζαντινοβουλγαρικοί Πόλεμοι
Πίτερ Μπέργκερ
Ο Πίτερ Λούντβιχ Μπέργκερ (γερμ.: Peter Ludwig Berger, 17 Μαρτίου 1929 - 27 Ιουνίου 2017) ήταν Αυστριακός κοινωνιολόγος. Είναι γνωστός για τη συμβολή του στην κοινωνιολογία της γνώσης, την κοινωνιολογία της θρησκείας, τη μελέτη της νεωτερικότητας και την θεωρητική κατασκευή της κοινωνιολογικής θεωρίας. Παρά την εκτενή ενασχόλησή του με τη θεωρία της νεωτερικότητας, ο Μπέργκερ δεν υπήρξε υποστηρικτής της.
Βιογραφία
Ο Πίτερ Μπέργκερ γεννήθηκε στις 17 Μαρτίου του 1929 στη Βιέννη της Αυστρίας. Μετοίκησε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής λίγο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο το 1946 σε ηλικία 17 ετών και το 1952 έλαβε την αμερικανική υπηκοότητα. Στις 28 Σεπτεμβρίου του 1959, νυμφεύτηκε την Μπριγκίτε Κέλνερ, επίσης κοινωνιολόγο, με την οποία απέκτησαν δύο γιους.
Ο Μπέργκερ πραγματοποίησε τις προπτυχιακές του σπουδές στο Κολλέγιο Βάγκνερ και ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές και διδακτορικές του σπουδές στη Νέα Σχολή για την Κοινωνική Έρευνα στη Νέα Υόρκη το 1954. Για δύο συνεχή έτη, το 1955 και 1956, εργάστηκε στην Ευαγγελική Ακαδημία του Μπαντ Μπολλ, στη Γερμανία. Από το 1956 έως το 1958, υπήρξε βοηθός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας στο Γκρίνσμπορο, ενώ από το 1958 έως το 1963, εργάστηκε στη Θεολογική Σχολή του Χάρτφορντ. Επίσης, δίδαξε και σε άλλα πανεπιστήμια, ενώ συνταξιοδοτήθηκε, ως καθηγητής κοινωνιολογίας και θεολογίας, από το Πανεπιστήμιο της Βοστώνης.
Τα πέντε διλήμματα
Σύμφωνα με τον Μπέργκερ, η νεωτερικότητα έχει επιφέρει πέντε διλήμματα στη ζωή των ανθρώπων. Αυτά είναι:
Αντι-ΝΑΤΟϊκές αναταραχές στην Ισλανδία (1949)
Οι αντι-ΝΑΤΟϊκές αναταραχές στην Ισλανδία στις 30 Μαρτίου του 1949, είναι από τις πιο διάσημες αναταραχές στην Ισλανδική ιστορία. Αφορμή στάθηκε η απόφαση του Αλθίνγκι, της Ισλανδικής βουλής, να ενταχθεί η Ισλανδία στο νεοσυσταθέν ΝΑΤΟ, εμπλέκοντας έτσι άμεσα τη χώρα στον ψυχρό πόλεμο. Αυτό σήμαινε πως η χώρα θα αντιτίθονταν στη Σοβιετική Ένωση, και θα εισερχόταν σε μια διαδικασία εκ νέου στρατικοποίησης.
Οι διαδηλωτές αρχικά συγκεντρώθηκαν πίσω από το Miðbæjarskóli, ένα σχολείο στο κέντρο του Ρέικιαβικ και έπειτα βάδισαν μέχρι το Austurvöllur, ένα μικρό πάρκο μπροστά από το κτήριο της βουλής, όπου ένα άλλο πλήθος είχε σχηματίσει ανθρώπινη αλυσίδα ανάμεσα στους διαδηλωτές και το κτήριο της βουλής, με πρόθεση να το υπερασπιστεί. Αρχικά επικράτησε ηρεμία, αλλά όταν ένα ηγετικό στέλεχος του Σοσιαλιστικού κόμματος δήλωσε πως ο αρχηγός του κόμματος του κρατούνταν όμηρος εντός του κτηριακού συμπλέγματος του κοινοβουλίου, τα πράγματα πήραν άσχημη τροπή. Πέτρες εκτοξεύθηκαν εναντίον του κτηρίου και του προέδρου της Βουλής, μέχρι την επέμβαση της αστυνομίας του Ρέικιαβικ, η οποία με τη βοήθεια εθελοντών του Κόμματος Ανεξαρτησίας απώθησε τους διαδηλωτές, ρίχνοντας δακρυγόνα στο πλήθος.
Δεν υπάρχει επίσημη εκτίμηση του αριθμού των συμμετεχόντων, αλλά φωτογραφίες που πάρθηκαν κατά το γεγονός υποδεικνύουν ότι χιλιάδες πήραν μέρος.
Επακόλουθα
Οι λεπτομέρειες του γεγονότος μένουν αδιαφανείς λόγω της διάστασης απόψεων και της έλλειψης αντικειμενικότητας κατά τις συζητήσεις. Παρά τις αναταραχές και την εκτεταμένη αντιπαράθεση προς την απόφαση της κυβέρνησης, η είσοδος της Ισλανδίας στο ΝΑΤΟ οριστικοποιήθηκε. Από τον καιρό των αναταραχών υπήρξαν συχνές διαδηλώσεις ενάντια στο ΝΑΤΟ. Ένα πολύ δημοφιλές σύνθημα που προέκυψε είναι το «η Ισλανδία έξω από το ΝΑΤΟ και ο στρατός μακριά»("Ísland úr NATO og herinn burt"), που έχασε όμως το «νόημά» του όταν πλέον το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ εγκατέλειψε την στρατιωτική βάση που διατηρούσε στο αεροδρόμιο του Κέφλαβικ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Ισλανδίας
Eurostar
Με το όνομα Eurostar φέρονται:
Συγγραφέας
Συγγραφέας ονομάζεται το πρόσωπο που χρησιμοποιεί τον γραπτό λόγο με σκοπό να μεταφέρει ή να καταγράψει ιδέες του. Οι συγγραφείς παράγουν διάφορες μορφές λογοτεχνίας, όπως μυθιστόρηματα, διηγήματα, ποιήματα, θεατρικά έργα, σενάρια, δοκίμια, νουβέλες και αναφορές που μπορεί να ενδιαφέρουν το αναγνωστικό κοινό. Συχνά ο όρος αναφέρεται αποκλειστικά στη γραφή σε πεζό λόγο και χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με τους ποιητές.
Ο όρος «συγγραφέας» χρησιμοποιείται και αλλού στις τέχνες - όπως ο τραγουδοποιός - αλλά ο όρος του ανεξάρτητου «συγγραφέα» αναφέρεται συνήθως στη δημιουργία γραπτής γλώσσας. Μερικοί συγγραφείς εργάζονται από μια προφορική παράδοση.
Οι συγγραφείς μπορούν να παράγουν υλικό σε διάφορα είδη, φανταστικά ή μη φανταστικά. Άλλοι συγγραφείς χρησιμοποιούν πολλαπλά μέσα - για παράδειγμα, γραφικά ή εικονογράφηση - για να ενισχύσουν την επικοινωνία των ιδεών τους. Υπάρχει επίσης μια άλλη πρόσφατη απαίτηση που δημιουργήθηκε από πολιτικούς και κυβερνητικούς αναγνώστες για το έργο των μη φανταστικών τεχνικών συγγραφέων, των οποίων οι δεξιότητες δημιουργούν κατανοητά, ερμηνευτικά έγγραφα πρακτικού ή επιστημονικού χαρακτήρα. Ορισμένοι συγγραφείς μπορούν να χρησιμοποιήσουν εικόνες (ζωγραφιά, γραφικά) ή πολυμέσα για να συνοδεύσουν τη συγγραφή τους. Σε σπάνιες περιπτώσεις, οι δημιουργικοί συγγραφείς είναι σε θέση να γνωστοποιούν τις ιδέες τους μέσω της μουσικής καθώς και των λέξεων.
Εκτός από την παραγωγή των δικών τους γραπτών έργων, οι συγγραφείς συχνά γράφουν για το πώς γράφουν (δηλαδή, τη διαδικασία που χρησιμοποιούν), γιατί γράφουν (δηλαδή το κίνητρό τους) και επίσης σχόλια για το έργο άλλων συγγραφέων (κριτική). Οι συγγραφείς εργάζονται επαγγελματικά ή μη επαγγελματικά, δηλαδή με πληρωμή ή χωρίς πληρωμή και μπορούν να πληρώνονται είτε εκ των προτέρων (ή κατόπιν αποδοχής) είτε μόνο μετά τη δημοσίευση του έργου τους. Η πληρωμή είναι μόνο ένα από τα κίνητρα των συγγραφέων και πολλοί δεν πληρώνονται ποτέ για τη δουλειά τους.
Ο όρος συγγραφέας συχνά χρησιμοποιείται ως συνώνυμο του δημιουργού, αν και ο τελευταίος όρος έχει μια κάπως ευρύτερη έννοια και χρησιμοποιείται για να μεταφέρει τη νομική ευθύνη για ένα κομμάτι γραφής, ακόμα και αν η σύνθεσή του είναι ανώνυμη, άγνωστη ή συνεργατική.
Προστασία και εκπροσώπηση
Ο οργανισμός Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα (γνωστός επίσης με το γαλλικό του όνομα: Reporters Sans Frontières) ιδρύθηκε για να βοηθήσει στην προστασία των συγγραφέων και να συνηγορήσουν για λογαριασμό τους.