cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιόχαν Κρόιφ
Η κληρονομιά του
Θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών μαζί με τους Πελέ, Ντιέγκο Μαραντόνα και Αλφρέδο Ντι Στέφανο που όρισαν περιόδους ιστορίας του αθλήματος. Όμως ο Κρόιφ ήταν κάτι περισσότερα από αυτό: η καριέρα ως προπονητή ήταν εξίσου διαπρεπής επιτυγχάνοντας τον πολύ δυσεύρετο συνδυασμό της διπλής επιτυχίας και πραγματοποιώντας ριζικές αλλαγές στα σωματεία που βρέθηκε, αφήνοντας ανεξίτηλο και διαχρονικό το στίγμα του σε αυτές. Άλλαξε οριστικά και αμετάκλητα τον τρόπο αντίληψης της τακτικής στο ποδόσφαιρο, τις μεθόδους κατάρτισης και ανάπτυξης των ποδοσφαιριστών και κατά συνέπεια του αθλήματος. Ακόμη πιο σημαντικό, το αποτύπωμα του Ολλανδού έγινε αισθητό περισσότερο στη φιλοσοφία του πως παίζεται το παιχνίδι: σχεδόν κάθε μεγάλη επιτυχημένη ομάδα στον κόσμο σήμερα οφείλει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στην κληρονομιά του Ολλανδού. Αυτό που τον έκανε ολοκληρωμένο ως αθλητή ήταν ο τρόπος που εξύψωσε την πατρίδα του από την ποδοσφαιρική ανυποληψία στην παγκόσμια αναγνώριση. Η εθνική Ολλανδίας από την «τριτοκοσμική» κατάσταση στην οποία βρίσκονταν στον παγκόσμιο ποδοσφαιρικό χάρτη, έφτασε ταχύτατα στην κορυφή του κόσμου και διατηρήθηκε εκεί φτάνοντας στον τελικό του επόμενου Παγκοσμίου Κυπέλλου και συνέχισε να πρωταγωνιστεί με την οργάνωσή του όχι μόνο τη δεκαετία του 1980 αλλά με συνεχόμενες γενιές σπουδαίων ταλέντων να βρίσκεται σε πρωταγωνιστικό ρόλο σχεδόν μισό αιώνα μετά την εκτόξευσή του. Αυτό απαιτούσε δεξιότητα, αυτοπεποίθηση, στρατηγική, φιλοδοξία, και όταν το απαιτούσαν οι καιροί, ακόμη και επιχειρηματολογία, αλαζονεία και οργή, στοιχεία που ο ίδιος διέθετε σε αφθονία. Ακόμη και εκείνοι που δίνουν προτεραιότητα στους τίτλους σε σχέση με το στυλ, θα παραδεχθούν τελικά ότι παιχνίδι της εθνικής Ολλανδίας το 1974 παραμένει πιο σεβαστό και αγαπημένο από αρκετούς άλλους που επέστρεψαν στη χώρα τους με το τρόπαιο. Αξιοπρόσεκτη είναι και η παρατήρηση ότι στις μεταβολές του διεθνούς ποδοσφαίρου το τελευταίο μισό αιώνα, ο τελευταίος ανανεωτής του ποδοσφαίρου ήταν εκείνη η ομάδα. Παρά την ήττα της το βρετανικό περιοδικό World Soccer σε ψηφοφορία ειδικών που διοργάνωσε το 2007 την ανέδειξε ως τρίτη καλύτερη ομάδα στην ιστορία των Παγκοσμίων Κύπελλων μετά τη Βραζιλία του 1970 και την Ουγγαρία του 1954,  ενώ αναγνωρίζεται ως μία από τις καλύτερες όλων των εποχών.
Ενδεικτική ακόμα είναι μία δήλωση του Φάμπιο Καπέλο: «Η εποχή του Γκουαρντιόλα είναι μία από τις τρεις μεγαλύτερες κληρονομιές στη σύγχρονη ιστορία του ποδοσφαίρου: η εποχή του Σάκι (στη Μίλαν), η εποχή των Ολλανδών και η εποχή της Μπαρτσελόνα». Και οι τρεις είναι κληρονομιά του Ολλανδού. Ακόμα και η ιδιαιτέρα επιτυχημένη εθνική Ισπανίας της περιόδου 2008–12 λειτούργησε με βασικές αρχές προερχόμενες από τον δική του ποδοσφαιρική φιλοσοφία. Ήταν αυτός που έκανε τα περισσότερα για να γίνει το «όμορφο παιχνίδι» ακόμα πιο όμορφο, κάτι που βασίστηκε στην καινοτόμο παρουσία του. Και κανείς πριν από αυτόν δεν έκανε αυτό που έκανε και με τον τρόπο που επέλεξε προερχόμενος από μία χώρα χωρίς ποδοσφαιρική ιστορία και παράδοση, με κατευθυντήρια ιδέα να είναι ότι το ποδόσφαιρο ήταν κάτι που πρέπει να γίνει σωστά ή να μη γίνει καθόλου. Οι απαιτήσεις των συστημάτων που ήθελε να εφαρμόσει ήταν υψηλές και γι' αυτό οι δυσκολίες δεδομένες. Η εξέλιξη του αθλήματος τον 21ο αιώνα είναι σε διαφορετική κατεύθυνση: το παιχνίδι έχει γίνει ταχύτερο και με μεγαλύτερη έμφαση στις φυσικές δυνατότητες των παικτών, ενώ η τεχνική βελτίωση έχει παραμεληθεί. Η εξειδίκευση των παικτών στις θέσεις γίνεται όλο και πιο επιθυμητή, γεγονός που έβρισκε πάντα αντίθετο τον Κρόιφ.
thumb|left|Ο Κρόιφ (αριστερά) στην υποδοχή της Εθνικής Ολλανδίας στο αεροδρόμιο του Άμστερνταμ την επομένη του τελικού του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1974
Η αναγνώριση της ποδοσφαιρικής του αξίας παραμένει και μετά το θάνατό του καθώς όλο και λιγότεροι παίκτες λειτουργούν εγκεφαλικά στα πλαίσια της πορείας του αθλήματος, ενώ το ίδιο φαίνεται να ισχύει και για τους προπονητές. Υποστήριζε αδιάκοπα τα ιδανικά του επιθετικού ποδοσφαίρου με χαρακτηριστική τη φράση «προτιμώ να κερδίζω με 5–4 παρά με 1–0», αφήνοντας ως κληρονομιά ως παίκτης, ποδοσφαιριστής και οραματιστής του αθλήματος ένα πιο όμορφο τρόπο παιχνιδιού. Γι' αυτό ο υπόλοιπος κόσμος - τουλάχιστον τα μέρη που αγαπούν το ποδόσφαιρο και το επιθυμούν να είναι εφευρετικό, δημιουργικό και συναρπαστικό - οφείλει εξίσου μεγάλο χρέος στον Ολλανδό. Ακόμη και αν απλοποιηθεί, η ιστορία του αθλήματος (κατά μία άποψη) θα μπορούσε να χωριστεί σε δύο εποχές (τουλάχιστον για το διάστημα μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο): μία πριν από τον Άγιαξ και την Ολλανδία του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου στη δεκαετία του 1970 και σε αυτή που ακολουθεί το πέρασμα του Κρόιφ. Τα ξεπερασμένα συστατικά του αθλήματος παραμερίστηκαν και αυτό «ανακατασκευάστηκε» με τρόπο που δεν ήταν μόνο πιο αισθητικά ευχάριστο αλλά και ιδιαίτερα αποτελεσματικό. Το «προϊόν» ήταν μία προσέγγιση που φάνηκε να λειτουργεί όχι μόνο με ένα νέο σύνολο δεξιοτήτων αλλά να βασίζεται σε διαφορετική νοοτροπία.
Πολλές από τις φράσεις που χρησιμοποίησε δεν αφορούσαν μόνο το άθλημα αλλά αποτελούσαν εκφράσεις της προσωπικότητάς του και της στάσης ζωής απέναντι σε πολυάριθμα θέματα και έχουν μείνει κλασικές, σε βαθμό που να θεωρείται «φιλόσοφος» και όχι μόνο στο χώρο του ποδοσφαίρου. Αγνό προϊόν της δεκαετίας του 1960, ο Κρόιφ έβγαλε την πατρίδα του από το περιθώριο και αποκατέστησε την υπερηφάνια σε έναν ολόκληρο λαό που ένιωθε αγνοημένος. Μέσα από τον αθλητισμό, αλλά και από την τάση του να ανακινεί τους κοινωνικούς κώδικες.
Ίσως το σημαντικότερο, πέρα από τη λειτουργική του παρουσία στο ποδόσφαιρο, να είναι ότι ήταν ένας χαρακτήρας με ξεχωριστά στοιχεία. Ένας άνθρωπος με γνώμη σχεδόν για τα πάντα, με βαρύτητα που ξεπέρασε τα όρια του αθλήματος. Διέθετε ικανότητα και αξιοπιστία να λέει πράγματα που ποτέ κανείς δεν είπε σε δημοσιογράφους, μερικές δε φορές με αδόκιμο φραστικό τρόπο. «Αν ήθελα να το καταλάβετε, θα το εξηγούσα καλύτερα» είναι μία ενδεικτική φράση που χρησιμοποίησε σε συνέντευξή του. Θα μπορούσε να γοητεύσει χιλιάδες ανθρώπους (και όχι μόνο φιλάθλους) με τη μεταφορική έννοια των λεγόμενών του, συχνά με δόσεις χιούμορ. Παρ' όλα αυτά, δεν φάνηκε ποτέ να απολαμβάνει το προσκήνιο. Παρά το στοιχείο αυτό, η παρουσία του απέκτησε μεγάλη δημοσιότητα και πολλοί τον παρομοίασαν με τους μεγαλύτερους ροκ σταρ, που την εποχή που αναδύθηκε γνώρισαν πρωτοφανή φήμη.
Οι συνολικές αξίες του Κρόιφ τόσο στο ποδόσφαιρο όσο και στη ζωή φαίνονται από τους «14 κανόνες» του, οι οποίοι εμφανίζονται σε κάθε ένα από τα 200 γήπεδα που έχουν δημιουργηθεί σε όλο τον κόσμο. Θέματα όπως ο σεβασμός, η ομαδική εργασία, η δημιουργικότητα και η πρωτοβουλία χρησιμεύουν ως οδηγός για να ενημερώσουν τα παιδιά για την ευθύνη τους. Είναι ζωτικής σημασίας για να τους ακολουθήσουν οι παίκτες, αλλά προσφέρει επίσης καθοδήγηση για αξίες στη ζωή καθώς μπορούν να εφαρμοστούν τόσο στις προσωπικές όσο και στις επιχειρηματικές δραστηριότητες. Αυτοί οι 14 κανόνες είναι πολύ πιο σημαντικοί από το απλό ποδόσφαιρο, καθώς βοηθούν να ζήσει κανείς με ήθος με τους άλλους, ενώ εξακολουθούν να αναζητούν την επιτυχία. Στην αυτοβιογραφία του έγραψε ότι μπορούσε μόνο «να σκεφτεί να είναι στην κορυφή» και ότι «δεν ήταν ικανός να κάνει κάτι σε χαμηλό επίπεδο».
Στατιστικά στοιχεία επίσημων αγώνων σε συλλόγους
Πηγές : IFFHS, The World of Johan Cruyff
Εθνική ομάδα
Επίσημοι διεθνείς αγώνες και τέρματα ανά έτος
Πηγή : RSSSF
Ειδικά στατιστικά στοιχεία επίσημων αγώνων
Πηγές : RSSSF, L'ÉQUIPE, File Dropper, Statscrew.
Προπονητής
Πηγές : FIFA, The World of Johan Cruyff
Τίτλοι ως ποδοσφαιριστής
Άγιαξ
Μπαρτσελόνα
Φέγενορντ
Τίτλοι ως προπονητής
Άγιαξ
Μπαρτσελόνα
Ατομικές διακρίσεις
Προπονητής
Βιβλία του Γιόχαν Κρόιφ
Πηγή : Johan Cruyff
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Άγιαξ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1974 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1976 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ισπανία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ολλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φέγενορντ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΑΦΚ Άγιαξ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Καταλονίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λος Άντζελες Άζτεκς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ουάσινγκτον Ντίπλοματς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νορθ Αμέρικαν Σόκερ Λιγκ (1968-84) Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής Κατηγορία:FIFA 100 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβάντε ΟΝ Κατηγορία:Προπονητές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ολλανδοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Ολλανδοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Νικητές Χρυσής Μπάλας Κατηγορία:Παγκόσμια Ομάδα του 20ού αιώνα Κατηγορία:Χρυσοί Παίκτες ΟΥΕΦΑ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Έρεντιβιζι Κατηγορία:Προπονητές νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Μέλη του Τάγματος της Αξίας της FIFA Κατηγορία:Αξιωματούχοι του Τάγματος της Οράγγης-Νάσσαου Κατηγορία:Κορυφαίοι σκόρερ του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ
Φιλίππη του Νταμαρτίν
Η Φιλίππη, γαλλ. Philippe de Dammartin, de Eu, de Coucy, de Gerle (απεβ. 1280) από τον Οίκο του Νταμαρτίν ήταν μία ευγενής γυναίκα του 13ου αιώνα, κόρη του κόμη του Ωμάλ. Με τους γάμους της έγινε πρώτα κυρία του Ε, μετά κυρία του Κουσύ, και έπειτα κόμισσα του Χέλρε.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Σίμωνα κόμη του Ωμάλ και της Mαρίας των Μπελέμ, κόρης και διαδόχου του Γουλιέλμου Δ΄ κόμη του Ποντιέ.
Οικογένεια
Η Φιλίππη παντρεύτηκε τρεις φορές: 1. Ο πρώτος γάμος της ήταν με τον Ραούλ Β΄ των Λουζινιάν κόμη του Ε το 1239/40. Η Φιλίππη ήταν η τρίτη σύζυγός του. Δεν είχαν παιδιά, αλλά ήταν η μητριά της Mαρίας κόμισσας του Ε, που παντρεύτηκε τον Αλφόνσο των Μπριέν μεγάλο Οικονόμο της Γαλλίας.
2. Ο δεύτερος γάμος της ήταν με τον Ραούλ Β΄ κύριο του Κουσύ, περί το 1246, και απέκτησαν τέκνο:
3. Ο τρίτος γάμος της ήταν με τον Όθωνα Β΄ των Βάσενμπεργκ κόμη του Χέλρε, περί το 1253, και είχαν παιδιά:
Πηγές
Κατηγορία:Γάλλοι του 13ου αιώνα Κατηγορία:Γαλλίδες κόμισσες
Κοινότητα Ζυμπραγού
Η Κοινότητα Ζυμπραγού είναι κοινότητα του Δήμου Πλατανιά στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1926 με το ΦΕΚ 301Α - 13/09/1926 με την απόσπαση του οικισμού Ζυμπραγός από την κοινότητα Πανεθύμου και τον ορισμό του ως έδρα της. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άγιος Γεώργιος και Δρομόνερο. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 62 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Ευστράτιο Ξανθουδάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Πλατανιά
Ραμάλα
Η Ραμάλα (αραβικά: رام الله,, εβραϊκά: רמאללה) είναι Παλαιστιανική πόλη, η οποία βρίσκεται στη κεντρική Δυτική Όχθη και αποτελεί το de facto διοικητικό κέντρο του Κράτους της Παλαιστίνης. Η πόλη στην απογραφή του 2007 είχε 27.092 κατοίκους. Βρίσκεται περίπου 10 χιλιόμετρα βόρεια της Ιερουσαλήμ, σε υψόμετρο 872 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, δίπλα στην αλ-Μπιρέ.
Η περιοχή κατοικείται από την προϊστορία. Η σημερινή πόλη ιδρύθηκε τον 16ο αιώνα από τους Χανταντίνς, μια αδελφότητα των χριστιανών Γασσανιδών από την Ιορδανία. Η πρώτη αναφορά της πόλης γίνεται το 1596 στους οθωμανικούς φορολογικούς καταλόγους, και αναφέρει ότι είχε 71 χριστιανικές οικογένειες και 9 μουσουλμανικές. Η πόλη στην συνέχεια αναπτύχθηκε πολύ γρήγορα ως αγροτικό κέντρο προσελκύοντας κυρίως χριστιανούς, ενώ στη πόλη άρχισαν να δραστηριοποιούνται ξένες εκκλησίες. Το 1917 η πόλη κατελήφθη από τους Βρετανούς και παρέμεινε σε βρετανική κατοχή μέχρι το 1948, όταν και τη Δυτική Όχθη κατέλαβαν οι Ιορδανοί. Το Ισραήλ κατέλαβε τη περιοχή μετά τον πόλεμο των έξι ημερών. Η πόλη συμμετείχε στις αντισραηλινές εξεγέρσεις το 1987-1993 και το 2000-2005. Ο Γιασέρ Αραφάτ αποφάσισε τα γραφεία του κράτους της Παλαιστίνης να στεγαστούν προσωρινά στη Ραμάλα, καθιστώντας την, με αυτόν το τρόπο, de facto πρωτεύουσα του κράτους της Παλαιστίνης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παλαιστίνη Κατηγορία:Πόλεις της Παλαιστίνης
Κύμη Αιολίδας
thumb|right|300px|Χάρτης του Αιγαίου του 200 π.Χ. Η Κύμη (ή Φρικωνίς) ήταν αρχαία πόλη των Αιολέων στα βορειοδυτικά παράλια της Μικράς Ασίας. Ο Στράβων τοποθετεί την πόλη βόρεια του Έρμου ποταμού στη θέση του σημερινού Τουρκικού χωριού Namurt. Η Κύμη θεωρούταν η ισχυρότερη και η σπουδαιότερη πόλη της Αιολικής Δωδεκάπολης. Ως παράλια πόλη είχε αναπτύξει ιδιαίτερα το εμπόριο. Όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος ήταν μία από τις πόλεις στις οποίες είχε καταφύγει ο Λυδός κυβερνήτης Πακτύης μετά την αποτυχημένη επανάσταση που παρακίνησε εναντίον των Περσών.
Πρώιμη περίοδος
Λίγα είναι γνωστά για τη θεμελίωση της πόλης. Οι περισσότερες αναφορές για την ίδρυση της συναντώνται σε μύθους και παραδόσεις. Η πόλη φαίνεται να κτίστηκε την περίοδο της μετανάστευσης των Αιολέων τον 11ο αιώνα π.Χ. Στην περιοχή αυτή ήταν ήδη εγκατεστημένοι Πελασγικοί πληθυσμοί .Πιθανή αφετηρία των κατοίκων ήταν η περιοχή της Λοκρίδας, στην ανατολική Στερεά, γεγονός που το δηλώνει το δεύτερο όνομα της πόλης (Φρηκωνίς), που προερχόταν από ονομασία βουνού της Λοκρίδας. Αντίθετα η κύρια ονομασία Κύμη πιθανόν δείχνει προέλευση από την Εύβοια. Η Κύμη ανήκε στις Αιολικές πόλεις, ωστόσο οι κάτοικοί της θεωρούσαν πως ήταν Ιωνικής καταγωγής και πιθανόν μίλαγαν και την Ιωνική διάλεκτο. Βρίσκονταν άλλωστε πολύ κοντά στην Ιωνική αποικία Φώκαια.
Η Κύμη αναπτύχθηκε τα επόμενα χρόνια ως μητροπολιτικό κέντρο της περιοχής. Περιβαλλόταν από τις υπόλοιπες Αιολικές πόλεις στα βόρεια, τα νησιά του Αιγαίου στα δυτικά, και τις ψηλές οροσειρές στα ανατολικά. Η πόλη δεν ανέπτυξε ιδιαίτερες εμπορικές σχέσεις με τους λαούς στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας αλλά ήταν περισσότερο στραμμένη προς τη θάλασσα. Πολιτικά η Κύμη ήταν αρχικά μία δημοκρατία αποίκων καθεστώς που σταδιακά αντικαταστάθηκε από Τυραννικό πολίτευμα. Ο Αριστοτέλης την αναφέρει ως παράδειγμα δημοκρατίας όπου μετεξελίχθηκε σε Τυραννία. Η πόλη στα τέλη του 6ου αιώνα π.Χ. ακολούθησε τη μοίρα των υπόλοιπων ελληνικών πόλεων και υποτάχθηκε στους Λυδούς
5ος αιώνας π.Χ
μικρογραφία|[[Τετράδραχμο της Κύμης, 165-140 π.Χ.]] Τον 5ο αιώνα η Κύμη αναφέρεται από τον Ηρόδοτο ως πόλη της Αιολικής Δωδεκάπολης. Όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος ο Τύραννος της Κύμης Αρισταγόρας ήταν ένας από τους ηγέτες των ελληνικών πόλεων της Μικράς Ασίας που αποφάσισαν για την εκδήλωση της Ιωνικής επανάστασης. Στους Περσικούς πολέμους ο κυβερνήτης Σανδόκος της Κύμης προσέφερε πενήντα πλοία στο ναυτικό των Περσών. . Μετά την ήττα των Περσών στη Σαλαμίνα, ο Ξέρξης κατέπλευσε με τον στόλο του στην Κύμη. Η Κύμη αποτελούσε την κύρια ναυτική βάση για το βασιλικό ναυτικό των Περσών. Το γεγονός αυτό φανερώνει και το μέγεθος του λιμανιού της αρχαίας Κύμης.
Ρωμαϊκή και Βυζαντινή περίοδος
Ο ιστορικός Πολύβιος αναφέρει ότι η Κύμη πέτυχε να απαλλαχτεί από τη φορολογία που είχε επιβάλλει ο Αντίοχος Γ΄. Κατά τη Ρωμαϊκή εποχή γνώρισε εμπορική ανάπτυξη. Την εποχή του αυτοκράτορα Τιβέριου η πόλη φαίνεται πως υπέφερε από έναν ισχυρό σεισμό. Άλλες πηγές της Ρωμαϊκής περιόδου αναφέρουν την Κύμη ως μία από τις Αιολικές πόλεις της περιοχής. Τη Βυζαντινή περίοδο η Κύμη έγινε έδρα επισκοπής.
Αρχαιολογικές έρευνες
Το αρχαιολογικό ενδιαφέρον ξεκίνησε στην περιοχή στα μέσα του 19ου αιώνα. Και οι πρώτες αρχαιολογικές έρευνες έγιναν από τον μεγαλοκτηματία της περιοχής D. Baltazzi και αργότερα ο S. Reinach άρχισε ανασκαφές στη νοτιότερη νεκρόπολη. Το 1925 ο αρχαιολόγος A. Salaç κατάφερε να βρει σημαντικά ευρήματα στην περιοχή. Ενθαρρυμένος από τις επιτυχίες του αυτές ο Τούρκος αρχαιολόγος E. Akurgal ξεκίνησε σημαντικές ανασκαφές από τις οποίες αποκαλύφθηκαν σημαντικά κεραμικά ευρήματα.
Σημαντικοί Κυμαίοι
Από την Κύμη κατάγονταν, ο Ιστορικός του 4ου αιώνα π.Χ. Έφορος και ο πατέρας του Ησίοδου, ο οποίος αργότερα εγκαταστάθηκε στην Άσκρη της Βοιωτίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Αιολίδας
Άννα Μόφο
Η Άννα Μόφο (Anna Moffo, 27 Ιουνίου 1932 – 9 Μαρτίου 2006) ήταν ιταλικής καταγωγής Αμερικανίδα υψίφωνος, παρουσιάστρια και βραβευμένη δραματική ηθοποιός. Διέθετε πλούσια φωνή λυρικής κολορατούρα σοπράνο, κερδίζοντας το θαυμασμό τόσο για τα φωνητικά της χαρίσματα όσο και για τη μεγάλη της φυσική ομορφιά.
Σπουδές
Γεννημένη στο Γουέιν της Πενσυλβάνιας, από Ιταλούς γονείς, η Μόφο σπούδασε στο Ινστιτούτο Κέρτις της Φιλαδέλφειας με δασκάλα της Ευφημία Τζιαννίνι-Γκρέγκορι. Έχοντας κερδίσει μια υποτροφία Fulbright το 1954 αναχώρησε για σπουδές στην Ιταλία και συγκεκριμένα στην Εθνική Ακαδημία της Αγίας Καικηλίας στη Ρώμη, όπου μαθήτευσε υπό τους Μερσέντες Λλοπάρτ και Λουίτζι Ρίτσι.
Καριέρα
Η Μόφο πραγματοποίησε το ντεμπούτο της στο Σπολέτο το 1955 στο ρόλο της Νορίνας στην όπερα «Δον Πασκουάλε». Την επόμενη χρονιά, άγνωστη ακόμη και με μικρή πείρα, συμμετείχε στην τηλεοπτική παραγωγή της RAI στον ιδιαίτερα απαιτητικό ρόλο της Τσο-Τσο-Σαν στην όπερα «Μαντάμα Μπάτερφλαϊ», με αποτέλεσμα να γίνει πασίγνωστη σε όλη την Ιταλία. Οι προτάσεις πλέον ήταν άφθονες κι έτσι συμμετείχε σε δύο άλλες τηλεοπτικές παραγωγές: «Φάλσταφ» στο ρόλο της Νανέττας και «Υπνοβάτις» στο ρόλο της Αμίνας. Πάντα το 1956, πραγματοποίησε το ντεμπούτο της στο φεστιβάλ της Αιξ-αν-Προβάνς στο ρόλο της Ζερλίνα στην όπερα «Δον Τζιοβάννι», αλλά και στη δισκογραφία ηχογραφώντας για χάρη της EMI τη Νανέττα του «Φάλσταφ» υπό τη μπαγκέτα του Χέρμπερτ φον Κάραγιαν και τη Μουζέττα του έργου «Λα Μποέμ» στο πλευρό των Μαρία Κάλλας και Τζουζέπε Ντι Στέφανο. Το 1957 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Βιέννη, το Σάλτσμπουργκ και το Μιλάνο, αλλά και στην Αμερική, στη Λυρική Όπερα του Σικάγο, υποδυόμενη τη Μίμι στο «Λα Μποέμ» στο πλευρό του Γιούσσι Μπγιέρλινγκ (Jussi Björling).
Η πρώτη της εμφάνιση στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης έλαβε χώρα στις 14 Νοεμβρίου 1959 ως Βιολέττα στην όπερα «Λα Τραβιάτα», που έγινε πολύ σύντομα ο ρόλος φετίχ της. Στη Μητροπολιτική Όπερα εμφανίστηκε για δεκαεπτά σαιζόν παίζοντας Λουτσία, Γκίλντα, Αντίνα, Λιου, Μαργκερίτ, Ιουλιέττα, Μανόν, Περισόλ, τις τέσσερις ηρωίδες του έργου «Τα Παραμύθια του Χόφμαν», Παμίνα, Νέντα, Μίμι, Μελισσάνθη κ.ά. Έλαβε επίσης πρόσκληση από την Όπερα του Σαν Φρανσίσκο, όπου εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1960 ως Αμίνα στη «Λα Σοννάμπουλα». Παράλληλα πραγματοποίησε πολλές τηλεοπτικές εμφανίσεις στην Αμερική, ακολουθώντας ταυτόχρονα λαμπρή διεθνή καριέρα, εμφανιζόμενη στο Λονδίνο, το Βερολίνο, το Παρίσι και αλλού.
Η Μόφο υπήρξε πολύ δημοφιλής στην Ιταλία όπου διατηρούσε εβδομαδιαία εκπομπή στην τηλεόραση με τίτλο «The Anna Moffo Show» από το 1960 έως το 1973. Επίσης ψηφίστηκε ανάμεσα στις δέκα πιο όμορφες Ιταλίδες της εποχής. Της άσκησε επίσης έλξη ο κινηματογράφος, όπου συμμετείχε στις κινηματογραφικές παραγωγές «Λα Τραβιάτα» (1968) και «Λουτσία ντι Λαμμερμούρ» (1971).
Η πλούσια δραστηριότητά της οδήγησε τη φωνή της σε φυσική εξάντληση πολύ σύντομα. Το 1974 αντιμετώπισε σοβαρότατο πρόβλημα από το οποίο δεν ανέκαμψε ποτέ πλήρως. Αν και μπόρεσε να συνεχίσει την καριέρα της το 1976, εμφανιζόταν πλέον μόνο σποραδικά. Μετά την απόσυρσή της η Μόφο παρέμεινε ενεργό μέλος της όπερας ως μέλος του συμβουλίου της Μητροπολιτικής Όπερας και ως οικοδέσποινα αφιερωμάτων και masterclasses. Άφησε πίσω της πολλές ηχογραφήσεις για την πλειοψηφία των καλύτερων ρόλων της με την εταιρία RCA με την οποία διατηρούσε αποκλειστικό συμβόλαιο από την πρώιμη δεκαετία του 1960.
Προσωπική ζωή
Η Μόφο νυμφεύτηκε δύο φορές, αρχικά με το σκηνοθέτη Μάριο Λανφράνκι στι 8 Δεκεμβρίου 1957. Το ζεύγος χώρισε το 1972. Δεύτερος σύζυγός της υπήρξε το στέλεχος της RCA Ρόμπερτ Σάρνοφφ, στις 14 Νοεμβρίου 1974. Ο γάμος αυτός κράτησε μέχρι το θάνατό του στις 22 Φεβρουαρίου 1997.
Τα τελευταία χρόνια είχε προβλήματα υγείας. Αντιμετώπιζε καρκίνο του στήθους για μια δεκαετία. Απεβίωσε από εγκεφαλικό σε ηλικία 73 ετών στις 10 Μαρτίου 2006 στην πόλη της Νέας Υόρκης. Δεν διέθετε δικά της παιδιά, άφησε ωστόσο πίσω τρεις προγονούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές όπερας Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί υψίφωνοι
Νορβηγικές βουλευτικές εκλογές (2013)
Οι εκλογές ήταν οι τέταρτες για τον πρωθυπουργό της Νορβηγίας Γενς Στόλτενμπεργκ. Ο Στόλτενμπεργκ ηττήθηκε στις εκλογές του 2001, αλλά νίκησε στις εκλογές του 2005 και στις εκλογές του 2009. Ήταν οι τρίτες εκλογές για τον Κόκκινο-Πράσινο Συνασπισμό, ο οποίος σχηματίστηκε το 2005.
Παρόλο που η αντιπολίτευση κέρδισε περισσότερες ψήφους στις εκλογές του 2009, ο κυβερνών Κόκκινος-Πράσινος Συνασπισμός κέρδισε περισσότερες έδρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νορβηγικές εκλογές Κατηγορία:2013
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 2003
Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει μερικές από τις ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου που κυκλοφόρησαν το 2003.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά έτος
Αντρέι Αρσάβιν
Ο Αντρέι Σεργκέιβιτς Αρσάβιν (ρωσικά: Андре́й Серге́евич Арша́вин, 29 Μαΐου 1981) είναι Ρώσος ποδοσφαιριστής, αρχηγός της Εθνικής Ρωσίας και αξιότιμος κυρίαρχος αθλητισμού της Ρωσίας (2008). Αγωνίζεται ως επιθετικός στην ΦΚ Καϊράτ, ενώ παλαιότερα έπαιζε για την λονδρέζικη Άρσεναλ. Μετά το Euro 2008, ο Αρσάβιν συμπεριλήφθηκε στην Συμβολική Εθνική Ευρώπης της ΟΥΕΦΑ, ενώ έλαβε την έκτη θέση στον κατάλογο των καλύτερων ποδοσφαιριστών του «France Football» και γενικά θεωρείται ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές της Ρωσίας.
Παιδικά χρόνια και αρχή της καριέρας
Ο Αντρέι Αρσάβιν γεννήθηκε στις 29 Μαΐου 1981, στη Αγία Πετρούπολη (πρώην Λένινγκραντ), όπου και πέρασε τα μαθητικά του χρόνια, στο 18ο Σχολείο της Αγίας Πετρούπολης. Αν και ο Αρσάβιν είχε ικανότητες και στο σκάκι, προτίμησε να συνεχίσει την καριέρα του ως ποδοσφαιριστής.
Όταν ήταν επτά ετών, η Τατιάνα Αρσάβινα (μητέρα του Αντρέι) τον έστειλε στο Αθλητικό Σχολείο «Σμένα» της Αγίας Πετρούπολης. Πρώτοι προπονητές του Αρσάβιν ήταν οι Σεργκέι Γκαρντίεφ και Βίκτορ Βιναγκράντοφ. Στα δεκαοκτώ του γίνεται ποδοσφαιριστής της Ζενίτ-2, ενώ το 2000 ο Γιούρι Μαρόζοφ τον καλεί στην ομάδα της Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης.
Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης
Στις 2 Αυγούστου 2000, ο Αντρέι κάνει το ντεμπούτο του για την Ζενίτ στον αγώνα του Κυπέλλου Ιντερτότο απέναντι στη Μπρέντφορντ Σίτι, ο οποίος έληξε με λευκή ισοπαλία. Μαζί με τον Αλεξάντερ Κερζακόφ διαμορφώνει το χρυσό δίδυμο της Ζενίτ, το οποίο διαλύθηκε μετά τη μεταγραφή του τελευταίου στη Σεβίλλη ΦΚ.
Ο Αντρέι μπορούσε να γίνει, όπως ο ίδιος δήλωσε, παίκτης της Σπαρτάκ Μόσχας, αλλά οι διαπραγματεύσεις πάγωσαν όταν ο Ολέγκ Ραμάντσεφ, προπονητής της Σπαρτάκ, του είπε ότι τον βλέπει μόνο στη θέση του δεξιού μέσου. Το πρώτο χατ τρικ για την ομάδα του σημειώθηκε στον αγώνα απέναντι της Σατούρν Ράμενσκ (3:1), ενώ αργότερα (2008) κατέκτησε με την Ζενίτ το Σούπερ Καπ Ρωσίας, το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και το Σούπερ Καπ Ευρώπης.
Ο Αντρέι συμμετείχε σε 310 επίσημους αγώνες για την Ζενίτ, κατά τους οποίους πέτυχε 71 τέρματα. Την περίοδο 2000-2009 έλαβε το χρυσό, το αργυρό και το χάλκινο μετάλλιο του Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Ρωσίας.
Άρσεναλ
Στις 21 Φεβρουαρίου 2009, ο Αντρέι κάνει το ντεμπούτο του για την Άρσεναλ στον αγώνα με τη Σάντερλαντ (0:0), ενώ το πρώτο του τέρμα για τη λονδρέζικη ομάδα το πέτυχε στον αγώνα με τη Μπλάκμπερν, αν και είχε τραυματιστεί σοβαρά στο πρώτο ημίχρονο του αγώνα. Στον αγώνα με τη Λίβερπουλ (21 Απριλίου 2009), ο Αντρέι πέτυχε τέσσερα γκολ και ήταν ο πρώτος παίκτης που κατάφερε να πετύχει τόσα γκολ στο Άφνιλντ, μετά από 63 χρόνια - ο αγώνας έληξε με σκορ 4:4. Γι' αυτό τον λόγο, ο Αντρέι ανακηρύχτηκε ο καλύτερος ποδοσφαιριστής της Πρέμιερ Λιγκ για τον μήνα Απρίλιο.
thumb|left|300px|Ο Αρσάβιν εκτελεί κόρνερ στον αγώνα Άρσεναλ-[[Μίντλεσμπρο Φ.Κ.|Μίντλεσμπρο (26 Απριλίου 2009)]]
Τον επόμενο ήνα, τα ΜΜΕ μετέδωσαν ότι ο Αντρέι ζήτησε αύξηση του μισθού του, εξαιτίας του ότι δεν ήξερε για τους φόρους στην Αγγλία. Ο Αρσάβιν διέψευσε την πληροφορία αυτή, ενώ αργότερα απέλυσε τον μάνατζερ του. Στις 26 Αυγούστου 2009, ο Αρσάβιν πετυχαίνει το πρώτο του τέρμα, για την Άρσεναλ, στο Τσάμπιονς Λιγκ στον αγώνα με τη Σέλτικ Γλασκώβης. Στον αγώνα της ίδιας διοργάνωσης απέναντι στην ΑΖ Αλκμάαρ, ο Αντρέι έκανε τρεις πάσες για γκολ και έδωσε στην Άρσεναλ τη νίκη (4:1). Ο Αρσέν Βενγκέρ είπε: «ο Αρσάβιν έδειξε εξαιρετικό παιχνίδι και έκανε εξαιρετικές σέντρες. Αυτό είναι σημάδι μεγάλου ταλέντου».
Στις 7 Νοεμβρίου 2009, ο Αντρέι πετυχαίνει το δέκατο του τέρμα στην Πρέμιερ Λιγκ, απέναντι στην Γουλβερχάμπτον Γουόντερς, ενώ ένα μήνα αργότερα πέτυχε το εκατοστό του τέρμα στην καριέρα, στον αγώνα με την Στόουκ Σίτι, γι' αυτό και έγινε μέλος του «Κλαμπ 100».
Τις επόμενες χρονιές ωστόσο, ο Αντρέι έγινε παίκτης του πάγκου της Άρσεναλ, ο οποίος έπαιζε στα τελευταία λεπτά των αγώνων και λάμβανε κακή βαθμολογία για το παιχνίδι του. Μετά απ' αυτό, δύο μεγάλοι παίκτες του αγγλικού πρωταθλήματος, ο Γκάρι Νέβιλ και ο Αντρέι Καντσέλσκις (παίκτες της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ) δήλωσαν ότι ο Αρσάβιν «δεν είναι παίκτης για την Άρσεναλ και πρέπει να επιστρέψει στη Ρωσία»
Μετά τον αγώνα της Άρσεναλ με τη Σάντερλεντ, όπου έδωσε πάσα στον Ανρί για το νικητήριο γκολ (2:1), ο Αντρέι έγινε παίκτης της νεανικής ομάδας της Άρσεναλ. Στις 21 Φεβρουαρίου έκανε το ντεμπούτο του για τη νεανική ομάδα απέναντι στη Νόρβιτς Σίτι, όπου πέτυχε δύο γκολ και κέρδισε πέναλτι.
Επιστροφή στη Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης
Στις 24 Φεβρουαρίου 2012, δύο λεπτά πριν λήξει η χειμερινή μεταγραφική περίοδος στη Ρωσία, η Ζενίτ πήρε ως δανεικό τον Αρσάβιν μέχρι τη λήξη του Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Ρωσίας 2011-2012. Η Ζενίτ υποσχέθηκε να πληρώνει κανονικά τον ποδοσφαιριστή και μετέθεσε ένα εκατομμύριο ευρώ στον λογαριασμό της Άρσεναλ.
Εθνική Ρωσίας
thumb|Ο Αρσάβιν στην Εθνική Ρωσίας
Euro 2008
thumb|left|200px|Ο Αντρέι Αρσάβιν σκοράρει απέναντι στην Εθνική Σουηδίας στο Euro 2008.
Όσον αφορά το Euro 2008, ο Αρσάβιν δεν μπόρεσε να παίξει απέναντι στην Ισπανία (1:4 για τους Ισπανούς) και στην Ελλάδα (1:0 για τους Ρώσους), αλλά συμμετείχε στον σημαντικό αγώνα απέναντι στην Εθνική Σουηδίας, όπου οι Ρώσοι κέρδισαν με σκορ 2:0 και πέρασαν στην επόμενη φάση. Στην επόμενη φάση (στα προημιτελικά), οι Ρώσοι αντιμετώπισαν τους Ολλανδούς, τους οποίους νίκησαν με σκορ 3:1 (παράταση) - ο Αντρέι έδωσε πάσα για γκολ και πέτυχε το τελευταίο γκολο του αγώνα. Μετά τον αγώνα αυτό, ο Αρσάβιν δέκτηκε προτάσεις από αρκετές ευρωπαϊκές ομάδες, όπως η Μπαρτσελόνα. Ωστόσο, η Εθνική Ρωσίας αποκλείστηκε στον ημιτελικό απ' την Εθνική Ισπανίας, με σκορ 3:0, με τον Αντρέι να μην δείχνει καλή μπάλα - ωστόσο, αναγνωρίστηκε ως ο καλύτερος Ρώσος ποδοσφαιριστής της διοργάνωσης.
Ομαδικές
20px Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης
20px Άρσεναλ
Ομάδες
Μέχρι τις 11 Φεβρουαρίου 2012
Εθνική Ρωσίας
Μέχρι τις 4 Ιουνίου 2011
Προσωπική ζωή
Το 2007, στις βουλευτικές εκλογές της Ρωσίας, ο Αντρέι ήταν υποψήφιος υπουργός στην περιφέρεια της Αγίας Πετρούπολης. Αν και νίκησε στην εσωκομματική εκλογή της «Ενωμένης Ρωσίας», αρνήθηκε να συνεχίσει. Στις 6 Φεβρουαρίου 2012, έγινε επίτροπος του υποψήφιου για την προεδρία της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν. Ο Αντρέι είναι επίσης πρέσβης του παιδικού χωριού «SOS Пушкин» (SOS Πούσκιν) και προσέλκυσε την προσοχή της κοινωνίας και των χορηγών. Ο Αντρέι έχει επίσης συμβόλαιο με την PokerStars για συμμετοχή σε διαδικτυακές διοργανώσεις του Texas Holdem. Εκτός απ' αυτά, κατέχει το 49% της εταιρείας ЗАО «Автодор Экспресс» (ΖΑΟ «Αφταντόρ Εξπρές»), ενώ κυκλοφόρησε η φήμη ότι κατείχει ένα μερίδιο των μετοχών της ООО «БалтАвтоТрейд» (ΟΟΟ «ΜπαλΆφτοΤρέιντ») - αργότερα αποδείκτηκε ότι η εταιρεία ανήκει κατά 100% στον παιδικό φίλο του Αντρέι, Πιότρ Τινγκάεφ, ο οποίος είναι και συνιδιοκτήτης (51%) της ЗАО «Автодор Экспресс». Ο Αρσάβιν είναι παντρεμένος με την Γιούλια Αρσάβινα, με την οποία απέκτησε ένα γιο (Αρτιόμ) και μια κόρη (Γιάνα).
Άλλες πηγές
Κατηγορία:Ρώσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρωσίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κουμπάν Κρασνοντάρ
Πάπας Βενέδικτος ΙΑ΄
Ο Πάπας Βενέδικτος ΙΑ΄ (Papa Benedetto XI, 1240 – 7 Ιουλίου 1304) διετέλεσε Πάπας Ρώμης από το 1303 έως το 1304.
Γεννήθηκε στο Τρεβίζο και το κοσμικό του όνομα ήταν Νικόλα Μποκασίνι. Διαδέχθηκε τον Πάπα Βονιφάτιο Η΄ (1294–1303), αλλά δεν κατόρθωσε να συνεχίσει την πολιτική του προκατόχου του. Ήταν Δομινικανός και όταν το 1226 έγινε μάγιστρος του τάγματος, εξέδωσε διατάγματα που απαγόρευαν την διατύπωση αμφιβολίας για τη νομιμότητα της εκλογής του Πάπα Βονιφάτιου από του Δομινικανούς. Κατά τη σύλληψη του Βονιφάτιου στο Ανιάνι (Agnani), ο Μποκασίνι ήταν ένας από τους δύο καρδινάλιους που πήραν το μέρος του Πάπα στο Παλάτι του Λατερανού. Ωστόσο, μετά την εκλογή του, απάλλαξε το Φίλιππο Δ' της Γαλλίας (1285–1314) από το ανάθεμα που του είχε επιβληθεί από το Βονιφάτιο, και ουσιαστικά αγνόησε την παπική βούλα Unam sanctam. Από την άλλη μεριά πάλι, στις 7 Ιουνίου του 1304, αφόρισε τον αδιάλλακτο υπουργό του Φίλιππου, Γουλιέλμο ντε Νογκαρέ και όλους τους Ιταλούς που είχαν συμμετάσχει στη σύλληψη του Βονιφάτιου στο Ανιάνι.
Μετά από μία σύντομη παραμονή στον παπικό θρόνο που διήρκεσε μόλις οκτώ μήνες, ο Βενέδικτος πέθανε ξαφνικά στην Περούτζια. Όπως παρουσιάστηκαν τα πράγματα στην αρχή, διατυπώθηκε η υποψία ότι άνθρωποι του Γουλιέλμου ντε Νογκαρέ δηλητηρίασαν τον Πάπα. Ωστόσο, δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει ότι ο Γουλιέλμος διέταξε το θάνατο του Πάπα. Ο διάδοχος του Βενέδικτου, Κλήμης Ε΄ (1305–14), μετέφερε την παπική έδρα από τη Ρώμη στην Αβινιόν, ξεκινώντας μία περίοδο γνωστή σαν Βαβυλώνια αιχμαλωσία (1309–77). Τόσο αυτός όσο και οι Γάλλοι Πάπες που τον διαδέχθηκαν τελούσαν υπό την πλήρη επιρροή των βασιλιάδων της Γαλλίας.
Ο Πάπας Βενέδικτος συνέγραψε ένα τόμο με κηρύγματα καθώς και σχόλια στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον, στους Ψαλμούς στο Βιβλίο του Ιώβ και στην Αποκάλυψη του Ιωάννη.
Πηγές
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 14ου αιώνα
Δωρίδα (Μικρά Ασία)
280px|right|thumb|Ιστορικές περιοχές της Μικράς Ασίας Η Μικρασιατική Δωρίδα (αρχ. "Δωρίς η εν Ασία"), είναι η περιοχή στην οποία εγκαταστάθηκαν Δωριείς κατά τον πρώτο ελληνικό αποικισμό. Η περιοχή περιλάμβανε τα νοτιοδυτικά παράλια της Μικράς Ασίας, την περιοχή της Καρίας και κυρίως την περιοχή γύρω από τον Κεραμεικό κόλπο, εκτεινόμενη από την χερσόνησο της Αλικαρνασσού και των τριών χερσονήσων Μύνδου, Κνιδίας και Ροδίας, καθώς και τα απέναντι νησιά του Αιγαίου, τα σημερινά Δωδεκάνησα.
Στην περιοχή αυτή οι Δωριείς ίδρυσαν έξι σημαντικές πόλεις που αργότερα αποτέλεσαν ένα είδος συνομοσπονδίας, την Δωρική εξάπολη. Οι πόλεις αυτές ήταν η Αλικαρνασσός και η Κνίδος, στο Μικρασιατικό τμήμα, η Λίνδος, η Κάμειρος και η Ιαλυσός στο νησί της Ρόδου και η Κως στο ομώνυμο νησί. Οι περισσότερες πόλεις από αυτές είχαν ιδρυθεί από Δωριείς που προέρχονταν από την περιοχή της Αργολίδας. Όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος η Αλικαρνασσός εκδιώχθηκε αργότερα από την εξάπολη όταν ο Αλικαρνασσέας Αγασικλής νίκησε στους αγώνες του Τροπίου Απόλλωνα και δεν αφιέρωσε το έπαθλο όπως ήταν καθιερωμένο αλλά το κράτησε για τον εαυτό του, κάτι που θεωρήθηκε μεγάλη ασέβεια από τις υπόλοιπες πόλεις, όπου και παρέμεινε στη συνέχεια ως Δωρική Πεντάπολη.
Παραπομπές
[1.144.1] Το ίδιο έκαναν και οι Δωριείς της περιοχής που σήμερα λέγεται Πεντάπολη (παλιότερα όμως αυτή η ίδια ονομαζόταν Εξάπολις), που απαγορεύουν σ᾽ οποιονδήποτε από τους γείτονές τους Δωριείς να μπει στο Τριοπικό ιερό· αλλά και από τους δικούς τους αρνήθηκαν τη συμμετοχή σ᾽ όσους δε σεβάστηκαν τα νόμιμα του ιερού. [1.144.2] Γιατί παλιότερα, στους αγώνες που έκαναν προς τιμήν του Τριοπίου Απόλλωνος, έδιναν ως βραβείο στους νικητές χάλκινους τρίποδες, που όμως δεν επιτρέπονταν εκείνοι που τους έπαιρναν να τους βγάλουν έξω από το ιερό, αλλά έπρεπε να τους αφιερώσουν εκεί, στο θεό. [1.144.3] Κάποιος όμως από την Αλικαρνασσό (το όνομά του ήταν Ηγησικλής) που νίκησε, παραβίασε τη συνήθεια αυτή και παίρνοντας σπίτι του τον τρίποδα τον κρέμασε στον τοίχο. Γι᾽ αυτόν το λόγο οι πέντε πόλεις, η Λίνδος, η Ιήλυσος και η Κάμιρος, η Κως και η Κνίδος, αρνήθηκαν τη συμμετοχή στην έχτη πόλη, την Αλικαρνασσό. Αυτή λοιπόν είναι η ποινή που της επέβαλαν.
Ασθένεια του ιού Ζίκα
Η ασθένεια του ιού Ζίκα είναι μια ασθένεια που προκαλεί ο Ιός Ζίκα. Τα συμπτώματα που εμφανίζει είναι παρόμοια με εκείνα του δάγκειου πυρετού. Στις περισσότερες περιπτώσεις (60–80%) δεν παρουσιάζονται συμπτώματα. Όταν εκδηλώνονται συμπτώματα, αυτά συνήθως συμπεριλαμβάνουν πυρετό, επιπεφυκίτιδα, αρθραλγία, πονοκέφαλο, και κηλιδοβλατιδώδες εξάνθημα. Σε γενικές γραμμές τα συμπτώματα είναι ήπια και διαρκούν λιγότερο από επτά ημέρες. Δεν έχουν σημειωθεί θανάσιμες περιπτώσεις κατά την αρχική μόλυνση από το 2015. Η μόλυνση έχει συσχετισθεί με το σύνδρομο Guillain–Barré.
Αιτία και διάγνωση
Η ασθένεια του ιού Ζίκα μεταδίδεται κυρίως από το τσίμπημα του κουνουπιού τίγρη, του γένους Aedes. Μπορεί επίσης να μεταδοθεί μέσω της σεξουαλικής επαφής και μεταγγίσεων αίματος. Η ασθένεια μπορεί να μεταδίδεται από τη μητέρα στο έμβρυο και να προκαλέσει μικροκεφαλία. Η διάγνωση γίνεται μέσω της εξέτασης του αίματος, των ούρων ή του σάλιου προκειμένου να εντοπιστεί τo ριβονουκλεϊκό οξύ RNA όταν το άτομο είναι άρρωστο.
Ιστορία και επιδημιολογία
Ο ιός που προκαλεί την ασθένεια απομονώθηκε για πρώτη φορά το 1947. Η πρώτη καταγεγραμμένη έξαρση του ιού στους ανθρώπους σημειώθηκε το 2007 στη Μικρονησία. Από τον Ιανουάριο του 2016 η ασθένεια έχει εκδηλωθεί σε είκοσι περιοχές της Aμερικής. Επίσης, έχει εμφανισθεί στην Αφρική, Ασία και στις χώρες του Ειρηνικού Ωκεανού. Λόγω της πανδημίας που άρχισε το 2015 στη Βραζιλία, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας χαρακτήρισε την ασθένεια ως έκτακτη κατάσταση διεθνούς ενδιαφέροντος στον τομέα της δημόσιας υγείας τον Φεβρουάριο του 2016.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιογενείς ασθένειες
ΕΕΛ/ΛΑΚ
Ο Οργανισμός Ανοιχτών Τεχνολογιών (ΕΕΛ/ΛΑΚ) είναι μία αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία που ιδρύθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2008 στην Ελλάδα με αρχική ονομασία «Εταιρεία Ελεύθερου Λογισμικού/Λογισμικού Ανοικτού Κώδικα (ΕΕΛ/ΛΑΚ)», μέτοχοι της ΕΕΛ/ΛΑΚ είναι 37 Πανεπιστήμια και Ερευνητικά Κέντρα με αντικείμενο το ελεύθερο λογισμικό καθώς και το λογισμικό ανοικτού κώδικα στο χώρο της εκπαίδευσης, του δημόσιου τομέα και των επιχειρήσεων στην Ελλάδα.
Σκοποί
Με βάση το καταστατικό του οι σκοποί του συνοψίζονται ως εξής:
ΜΕΛΗ ΔΣ 2019-2023
Πρόεδρος(**): Ιωάννης Σταμέλος (Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης)
Αντιπρόεδρος: Θεόδωρος Καρούνος (ΕΜΠ), υπεύθυνος για  Συντονισμό και Λειτουργία,
Αντιπρόεδρος: Νεκτάριος Κοζύρης (ΕΠΙΣΕΥ), υπεύθυνος για Δημόσια Διοίκηση και Αυτοδιοίκηση,
Μέλη:
Ηρακλής Βαρλάμης (Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο), υπεύθυνος για Ανοιχτά Δεδομένα,
Βασίλης Βλάχος (ΕΜηΠΕΕ), υπεύθυνος για Ιδιωτικότητα και Ασφάλεια,
Ιωάννης Βογιατζής (ΕΠΥ), υπεύθυνος για Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση,
Παναγιώτης Κρανιδιώτης (Κοινότητα ΕΛ/ΛΑΚ), υπεύθυνος για Καινοτομία και Επιχειρηματικότητα,
Πρόδρομος Τσιαβός (Creative Commons Greece),υπεύθυνος για Ανοιχτό Περιεχόμενο και Πνευματικά Δικαιώματα.
Έως τον Ιούνιο 2021 Πρόεδρος ήταν ο Διομήδης Σπινέλλης
ΜΕΛΗ ΔΣ 2015-2019: Μέλη:
Επιστημονική επιτροπή
Η Επιστημονική Επιτροπή αποτελείται από επιστήμονες (μέλη Πανεπιστημίων και ομάδων) που ασχολούνται με το Ελεύθερο Λογισμικό και το Λογισμικό Ανοιχτού Κώδικα.
Η τρέχουσα Επιστημονική Επιτροπή απαρτίζεται από τους:
Δημοκρατία και Ελευθερία
Η Δημοκρατία και Ελευθερία (καταλανικά, Democràcia i Llibertat) ήταν καταλανικός πολιτικός συνασπισμός που παρουσιάστηκε στις Ισπανικές εκλογές Δεκεμβρίου 2015, κατακτώντας οκτώ έδρες στο Ισπανικό Κοινοβούλιο και έξι στην Ισπανική Γερουσία. Προέκυψε από τη συνεργασία του κόμματος Δημοκρατική Σύγκλιση της Καταλονίας και των Δημοκρατών της Καταλονίας, αποτελούμενο από πρώην μέλη της Δημοκρατικής Ένωσης της Καταλονίας που συμμετείχαν έως το 2015 στον τέως πολιτικό σχηματισμό, Σύγκλιση και Ένωση, και την Ανασύνταξη, ενώ ιδεολογικά ταυτιζόταν με τον καταλανικό εθνικισμό και την επιδίωξη της ανεξαρτητοποίησης της Καταλονίας. Επικεφαλής του συνασπισμού που έχει προσωρινό χαρακτήρα και λειτούργησε αποκλειστικά και μόνο για τις παραπάνω εκλογές είναι ο πολιτικός Φρανσέσκ Ομς. Στις επαναλληπτικές εκλογές του Μαΐου 2016, τα κόμματα που τον αποτελούσαν παρουσιάστηκαν ξεχωριστά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φιλελεύθερα κόμματα στην Ισπανία Κατηγορία:Καταλανικός εθνικισμός
Meeting with the G-Man+
Το Meeting with the G-Man+ είναι το ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του μπλουζ ροκ κιθαρίστα Ρόρι Γκάλαχερ, το οποίο κυκλοφόρησε το 2003, οκτώ χρόνια μετά το θάνατο του καλλιτέχνη, μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Buddha Records".
Η συγκεκριμένη κυκλοφορία ηχογραφήθηκε κατά τη διάρκεια της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου "Fresh Evidence", του τελευταίου στούντιο άλμπουμ το οποίο κυκλοφόρησε ο Γκάλαχερ όσο βρισκόταν εν ζωή. Ένα μεγάλο μέρος του "Meeting with the G-Man+" αποτελείται από ακουστικές εκτελέσεις και διασκευές σε παραδοσιακά και μπλουζ τραγούδια.
Τραγούδια
1. Continental OP (Gallagher) - 6:53
2. Moonchild (Gallagher) - 5:57
3. Mean Desposition (Gallagher) - 9:03
4. The Loop (Gallagher) - 5:45
5. Don't Start Me Talkin'  (Gallagher) - 7:07
6. She Moved Through the Fair (traditional arr. Gallagher) - 1:07
7. Out On the Western Plain (Lead Belly) - 3:58
8. William of Green (traditional arr. Gallagher) - 1:36
9. Mercy River / Amazing Grace (Newton) - 2:18
10. Walking Blues (Johnson) - 5:01
11. Don't Think Twice It's Alright (Dylan) - 2:35
12. Ghost Blues (Gallagher) - 7:14
13. Messin' with the Kid (Wells) - 6:52
14. La Bamba (traditional arr. Valens) - 5:12
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Ρόρι Γκάλαχερ Κατηγορία:Άλμπουμ του 2003
Α1 Κατηγορία υδατοσφαίρισης γυναικών 2018-19
Το πρωτάθλημα Ελλάδας πόλο γυναικών για την περίοδο 2018–19 ήταν το 32ο στην ιστορία του θεσμού. Διεξήχθη με τη συμμετοχή οκτώ ομάδων και με το νέο σύστημα που εφαρμόζεται εδώ και 2 χρόνια. Στην Α' φάση οι ομάδες χωρίστηκαν σε 2 ομίλους, όπου στον 1ο συμμετείχαν οι 4 πρώτες ομάδες της περυσινής περιόδου και στον 2ο οι άλλες 4. Η πρώτη φάση ξεκίνησε στις 31 Οκτωβρίου και τελείωσε στις 8 Δεκεμβρίου 2018. Η δεύτερη φάση ξεκίνησε στις 21 Δεκεμβρίου και τελείωσε στις 30 Γενάρη. Η τρίτη φάση ξεκίνησε στις 9 Φεβρουαρίου και τελείωσε στις 13 Απριλίου 2019. Πρωταθλήτρια ομάδα αναδείχθηκε στις 16 Μαΐου ο Ολυμπιακός για 10η φορά στην ιστορία του, επικρατώντας στην σειρά των τελικών με 3-2 της Βουλιαγμένης.
Α' όμιλος
{|
Πλέι οφ
Το πανόραμα των πλέι οφ:
Μπουσίντο
μικρογραφία|Ιάπωνας σαμουράι με πανοπλία, δεκαετία του 1860. Το Μπουσίντο (Bushidō και ιαπωνικά :武士道, σε ελληνική απόδοση σημαίνει ο δρόμος του πολεμιστή) είναι ένας ηθικός κώδικας που αφορά τις στάσεις, τη συμπεριφορά και τον τρόπο ζωής των σαμουράι. Υπάρχουν πολλοί τύποι Μπουσίντο που εξελίχθηκαν σημαντικά στην ιστορία. Οι σύγχρονες μορφές του Μπουσίντο εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται στην κοινωνική και οικονομική οργάνωση της Ιαπωνίας. Το Μπουσίντο χρησιμοποιείται επίσης ως γενικός όρος για όλους τους κώδικες, τις πρακτικές, τις φιλοσοφίες και τις αρχές της κουλτούρας των Σαμουράι. Είναι σχεδόν ανάλογο με την ευρωπαϊκή έννοια του ιπποτισμού, αλλά υπάρχουν σημαντικές διαφορές.
Προέλευση
Ο κώδικας Μπουσίντο επισημοποίησε τις προηγούμενες ηθικές αξίες και τον ηθικό κώδικα των Σαμουράι, τονίζοντας συνήθως έναν συνδυασμό ειλικρίνειας, λιτότητας, πίστης, ικανότητας στις πολεμικές τέχνες και τιμής μέχρι θανάτου. Γεννημένος από τον νεοκομφουκιανισμό σε περιόδους ειρήνης στην περίοδο Έντο (1603–1868) και ακολουθώντας κομφουκιανικά κείμενα, ενώ επηρεάστηκε επίσης από τον Σιντοϊσμό και τον Ιαπωνικό βουδισμό, επέτρεψε στη βίαιη ύπαρξη των σαμουράι να μετριαστεί από σοφία, υπομονή και γαλήνη. Το Μπουσίντο αναπτύχθηκε μεταξύ του 16ου και του 20ου αιώνα, το οποίο συζητήθηκε από ειδικούς που πίστευαν ότι οικοδομούσαν σια κληρονομιά που χρονολογείται από τον 10ο αιώνα, αν και ο ίδιος ο όρος μπουσίντο "σπάνια επιβεβαιώνεται στην προμοντέρνα λογοτεχνία". Αυτός ο ηθικός κώδικας διαμορφώθηκε με την άνοδο της κάστας των πολεμιστών στην εξουσία στο τέλος της περιόδου Χεϊάν (794–1185) και την ίδρυση του πρώτου Σογκουνάτο της περιόδου Καμακούρα (1185–1333). Αναπτύχθηκε περαιτέρω κατά την περίοδο Μουρομάτσι (1336–1573) και ορίστηκε επίσημα και εφαρμόστηκε νομικά από τους σογκούν Τοκουγκάβα κατά την περίοδο Έντο. Δεν υπάρχει αυστηρός ορισμός και οι ερμηνείες του κώδικα ποικίλλουν με την πάροδο του χρόνου. Ο κώδικας μπουσίντο έχει υποστεί πολλές αλλαγές σε όλη την ιαπωνική ιστορία, και διάφορες ιαπωνικές φυλές το ερμήνευσαν με τον δικό τους τρόπο.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Σαμουράι Κατηγορία:Κώδικες δεοντολογίας Κατηγορία:Ηθικός κώδικας πολεμιστή Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της Ιαπωνίας Κατηγορία:Ιαπωνικές πολεμικές τέχνες Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ιαπωνικά
Ford Courier
Το Ford Courier είναι ημιφορτηγό επαγγελματικό αυτοκίνητο που παραγόταν από την αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία Ford από τις αρχές της δεκαετίας του 1950. Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στη Βόρεια Αμερική για μια επαγγελματική βαν έκδοση του Ford του 1952. Αφού αυτό το όχημα ήταν αρκετά επιτυχημένο, η ονομασία Courier έχει χρησιμοποιηθεί παγκοσμίως για πολλαπλούς τύπους οχημάτων. Η ονομασία Courier χρησιμοποιήθηκε επίσης από τη Ford για μια σειρά συμπαγών φορτηγών (που παράγονται από τη Mazda) και έγινε, επίσης, χρήση από τη Ford Ευρώπης που υποδηλώνει ένα βαν πάνελ με βάση το αυτοκίνητο πόλης Ford Fiesta. Ειδικότερα η Ford Βραζιλίας χρησιμοποίησε την ονομασία Courier για ένα όχημα κοινής ωφέλειας, με βάση το Fiesta, που διατίθεται στο εμπόριο σε όλη τη Λατινική Αμερική.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000, το ημιφορτηγό Courier αντικαταστάθηκε από την ονομασία Ranger (η οποία και αντικατέστησε το Courier στη Βόρεια Αμερική για το 1983). Το φορτηγό Courier αντικαταστάθηκε από το Ford Transit Connect το 2002. Για το 2014, το αυτόνομο όνομα Courier αποσύρθηκε, αλλά επανήλθε ως Transit Courier, το μικρότερο όχημα βαν της σειράς Ford Transit.
Πρώτη γενιά
Για την παραγωγή του 1972, η Ford αναβίωσε την ονομασία Courier μετά από 12-ετή διακοπή, εφαρμόζοντάς την στο πρώτο συμπαγές ημιφορτηγό, μια νέα επωνυμία της Mazda B-Series. Διαθέσιμη παγκοσμίως, η σειρά μοντέλων ήταν το πρώτο προϊόν που κυκλοφόρησε από κοινού μεταξύ των δύο κατασκευαστών, ξεκινώντας μια συμμαχία που θα διαρκούσε μέχρι την παραγωγή του έτους 2020.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, το όνομα Ford Courier εφαρμόστηκε στο Mazda B-Series, ένα μικρό pick-up που κατασκευάστηκε από την Mazda. Είχε μεγαλύτερη οικονομία καυσίμου από ό,τι οι κανονικές παραλαβές της εποχής. Το Courier κατασκευάστηκε από την Toyo Kogyo (Mazda) και εισήχθη στη Βόρεια Αμερική και πωλήθηκε από τη Ford Motor Company ως απάντηση στην απρόβλεπτη δημοτικότητα των μικρών pick-up της Toyota και της Nissan / Datsun Pickups. Κατέλαβε το τμήμα της αγοράς που κατείχε προηγουμένως το Ranchero με έδρα το Ford Falcon, όταν η πλατφόρμα αναβαθμίστηκε στο μεγαλύτερο Ford Fairlane το 1966.
Όπως και τα άλλα mini pickups της εποχής, είχε τετρακύλινδρο κινητήρα 1.272 cm³ (1.3 λίτρα ή 77.6 κυβικές ίντσες), 4-τάχυτο χειροκίνητο κιβώτιο, κίνηση στους πίσω τροχούς, εντυπωσιακή ικανότητα φορτίου 1.400 lb (635 κιλά) λαμβάνοντας υπόψη το μέγεθός του, και μια αρκετά χαμηλή τιμή σε σύγκριση με τα μοντέλα πλήρους μεγέθους της εποχής. Για την παράκαμψη του «φόρου κοτόπουλου» 25% στα ελαφρά φορτηγά, οι ταχυμεταφορείς (όπως συνέβη και στα Chevrolet LUVs) εισήχθησαν σε διαμορφώσεις «σασί καμπίνας», οι οποίες περιελάμβαναν ολόκληρο το ελαφρύ φορτηγό - χωρίς το κιβώτιο φορτίου ή την καρότσα φορτηγού - και υπόκεινται μόνο σε Τιμολόγιο συν 4%. Στη συνέχεια, μια καρότσα φορτηγού προσαρμοζόταν στο πλαίσιο και το όχημα μπορούσε να πωληθεί ως ελαφρύ φορτηγό.
Το στυλ του αμαξώματος ήταν ουσιαστικά εκείνο της σχετικής σειράς Mazda B. Ωστόσο, το μπροστινό του στυλ ήταν μοναδικό στο ότι η γρίλια είχε σχεδιαστεί για να μιμείται τη μεγαλύτερη σειρά Ford F-Series και μεγάλους μονόφωτους προβολείς αντί για τις μικρότερες δίδυμες μονάδες της σειράς Β.
Όταν κυκλοφόρησε το Courier, προσφερόταν στάνταρ με έναν κινητήρα overhead-cam 1.8 λίτρων, ο οποίος παρήγαγε 74 hp (55 kW) στις 5.070 στροφές το λεπτό και 92 lb-ft (125 N · m) στις 3.500 στροφές το λεπτό. Ένα τετρατάχυτο χειροκίνητο κιβώτιο ήταν στάνταρ και ένα αυτόματο τριών ταχυτήτων ήταν προαιρετικό. Μια πεντατάχυτη χειροκίνητη επιλογή εισήχθη για το τη σεζόν (model year) του 1976.
Δεύτερη γενιά
Ξεκινώντας το 1977, η Ford έδωσε στο Courier μια νέα εμφάνιση, μεταβαίνοντας στο πιο ορθογώνιο στυλ που είχε επικρατήσει στη σχεδίαση των αυτοκινήτων έως και τη δεκαετία του 1980. Το 1979, ο βασικός κινητήρας αυξήθηκε σε κυβισμό στα 1.8 λίτρα (1.796 cm³).
Το Courier εξακολούθησε να πωλείται στη Βόρεια Αμερική μέχρι το έτος 1982. Για το 1983, η Ford παρουσίασε το δικό της Ford Ranger για να συμπληρώσει το κενό στην κατηγορία των συμπαγών φορτηγών στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, αντικαθιστώντας αποτελεσματικά το Courier. Ωστόσο, σε άλλες αγορές (όπως η Αυστραλία), αυτή η γενιά Courier συνεχίστηκε μέχρι το μοντέλο του 1985, όταν εισήχθη η επόμενη γενιά. Τα αυστραλιανά μοντέλα έλαβαν ένα λίφτινγκ γύρω στο 1982/1983.
Μεταξύ του 1979 και του 1982, κατασκευάστηκαν διάφορα ηλεκτρικά Ford Courier. Η Jet Industries αγόρασε «ανεμόπτερα οχημάτων» (αμαξώματα Ford Courier χωρίς τους κινητήρες τους) και έβαλε μια σειρά μπαταριών DC κινητήρα και μολύβδου-οξέος για την παραγωγή του Jet Industries ElectraVan 750. Αυτά πωλήθηκαν κυρίως για χρήση ως φορτηγά συντήρησης, γενικά σε υπηρεσίες τοπικής αυτοδιοίκησης. Είχαν τελική ταχύτητα γύρω στα 70 mph (113 km/h), αν και μπορούσαν να διανύσουν 50 έως 60 μίλια (97 χιλιόμετρα) με πλήρη φόρτιση. Ορισμένα από αυτά τα οχήματα εξακολουθούν να υπάρχουν, συνήθως με αναβαθμισμένα συστήματα ελέγχου κινητήρα και μπαταρίες υψηλότερης τάσης.
Τρίτη γενιά
Σε συνδυασμό με τον επανασχεδιασμό του Mazda της σειράς Proceed / B-1985, το Courier έλαβε μια μεγαλύτερη και πιο σύγχρονη καμπίνα. Οι νέες επιλογές περιελάμβαναν 5-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο, τετρακίνηση και κινητήρα V6. Για πρώτη φορά, ήταν διαθέσιμες και μακρύτερες εκδόσεις με 4-πορτες καμπίνες.