cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εθνική Κύπρου (ποδόσφαιρο ανδρών)
Εμφάνιση
thumb|Παλαιότερο εθνόσημο Τα χρώματα τα οποία και χρησιμοποιούνται κατά κύριο λόγο στις εμφανίσεις της εθνικής ομάδας της Κύπρου, είναι το μπλε (ή το γαλάζιο) και το λευκό, προερχόμενα από τα εθνικά χρώματα αυτά δηλαδή της ελληνικής σημαίας και από το έμβλημα της ΚΟΠ.
Ως δευτερεύοντα ορισμένες φορές έχουν συμπεριληφθεί στις αμφιέσεις της ομάδας και χρώματα όπως παραδείγματος χάριν το χρυσό προερχόμενο από τη σημαία της Κύπρου και από το έμβλημα της ΚΟΠ και το πράσινο που χρησιμοποιήθηκε το 2006 στα μανίκια της φανέλας πάνω σε χρυσό σχέδιο ως γραμμή συμβολίζοντας τη διχοτόμηση του νησιού.
Παραδοσιακά το κύριο χρώμα στην πρώτη (εντός) φανέλα της ομάδας είναι το μπλε (ή το γαλάζιο) και στη δεύτερη (εκτός) είναι το λευκό. Στα επιμέρους μέρη της αμφίεσης, δηλαδή το σορτς και οι κάλτσες, τις τελευταίες δεκαετίες συνηθίζεται να ακολουθούν τον παραπάνω κανόνα και να συνθέτουν ένα ολοκληρωμένο σύνολο μιας κύριας απόχρωσης, ενώ παλαιότερα οι εναλλαγές ανά μέρος του ρουχισμού ήταν πιο συχνές, και με αυτό να αποτελεί κανόνα στην πρώτη (εντός) εμφάνιση το χρονικό διάστημα από τη δεκαετία του 1980 και παλαιότερα.
Τρέχουσα σύνθεση
Προπονητής: Tιμούρ Κετσπάγια (από 29 Ιουνίου 2022 - σήμερα )
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
*
Ελεύθερο Κράτος του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς
Το Ελεύθερο Κράτος του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς (Γερμανικά: Freistaat Mecklenburg-Strelitz) ήταν κρατίδιο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης που ιδρύθηκε το 1918 μετά τη Γερμανική Επανάσταση, η οποία είχε δημιουργήσει το Μεγάλο Δουκάτο του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς.
Το κράτος διήρκεσε έως ότου το Κόμμα των Ναζί (NSDAP) ήρθε στην εξουσία στη Γερμανία και συγχώνευσε το κράτος με το γειτονικό Ελεύθερο Κράτος του Μεκλεμβούργου-Σβερίν για να σχηματίσει ένα νέο ενωμένο κράτος του Μεκλεμβούργου στις 31 Δεκεμβρίου 1933.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην υποδιαιρέσεις της Γερμανίας Κατηγορία:Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία
Σέρκιο
Ο Σέρκιο (Serchio) είναι, με μήκος 126 χιλιόμετρα ή σύμφωνα με άλλη πηγή 106 χιλιόμετρα, ο τρίτος σε μήκος ποταμός στην Τοσκάνη της Ιταλίας, μετά τον Άρνο και τον Ομπρόνε. Από απόψεως μέσης ροής (παροχής), έρχεται δεύτερος στην Τοσκάνη μετά τον Άρνο. Στη ρωμαϊκή εποχή ήταν γνωστός με την ονομασία Άουσερ (λατ. Auser).
Η βασική πηγή του βρίσκεται στις πλαγιές του βουνού Σιλλάνο, σε υψόμετρο περίπου 1.500 μέτρα (η κορυφή του Σιλλάνο είναι στα 1.864 μέτρα). Τα νερά της ενώνονται με αυτά ενός δευτερεύοντος κλάδου, του Σέρκιο ντι Γκραμολάτσο (Serchio di Gramolazzo), στην κωμόπολη Πιάτσα αλ Σέρκιο.
Στη συνέχεια ο ποταμός διασχίζει την περιοχή Γκαρφανιάνα από βορρά προς νότο, από το χωριό Σιλλάνο μέχρι πέρα από την κωμόπολη Καστελνουόβο ντι Γκαρφανιάνα. Κατόπιν ρέει στη «Μέση Κοιλάδα» (Media Valle), ορίζοντας το σύνορο του δήμου Μπάργκα και διασχίζοντας το έδαφος του δήμου Μπόργκο α Μοτσάνο. Κοντά στην αντίστοιχη πόλη, υπάρχει η αξιοσημείωτη μεσαιωνική γέφυρα Πόντε ντελλα Μανταλένα. Σε αυτό το κύριο τμήμα του, ο Σέρκιο δέχεται τα νερά των δεξιών παραποτάμων Έντρον, Τούρριτε Σέκκα, Τούρριτε ντι Γκαλλικάνο, Τούρριτε Κάβα και Πεντόνια, και των αριστερών παραποτάμων Φιούμε, Καστιλιόνε, Σίλλικο και του σημαντικότερου από όλους τους παραπόταμούς του, του Λίμα. Ο τελευταίος πηγάζει από το Πάσσο ντελλ Αμπετόνε και συλλέγει τα νερά των υψηλών Απεννίνων των επαρχιών της Μόντενα και της Πιστόια, επιτυγχάνοντας μια μέση παροχή μεγαλύτερη των 20 κυβικών μέτρων ανά δευτερόλεπτο.
Μετά το Μπόργκο α Μοτσάνο, ο Σέρκιο εισέρχεται στην πεδιάδα της Λούκκα, πόλη την οποία διαρρέει, και δέχεται τα νερά του χειμάρρου Φρεντάνα, ενώ στη συνέχεια στρέφεται προς τα δυτικά, διασχίζει τα «στενά» του Φιλεττόλε και εισέρχεται στην Επαρχία της Πίζας. Εδώ περνά δίπλα από τις πόλεις Σαν Τζουλιάνο Τέρμε και Βεκκιάνο, προτού εκβάλει στην Τυρρηνική θάλασσα λίγα χιλιόμετρα βορείως της Πίζας, σε γεωγραφικές συντεταγμένες 43°46′49΄΄ Βόρειο πλάτος και 10°16′09΄΄ Ανατολικό μήκος. Η λεκάνη απορροής του Σέρκιο έχει έκταση 1.525 τετραγωνικά χιλιόμετρα, ενώ η μέση παροχή του είναι 46 κυβ. μέτρα ανά δευτερόλεπτο.
Η εθνική οδός SS 12 (Αμπετόνε-Μπρέννερο) ακολουθεί τον ρου του Σέρκιο από την πεδιάδα της Λούκκα μέχρι την κωμόπολη Μπάνι ντι Λούκκα.
Παραπομπές
Σερκιο
Μαύρος ωκεανός
Κύριο θέμα της σειράς είναι ο απαγορευμένος έρωτας μία συγγραφέως, που ταξιδεύει στην Αφρική, με τον δολοφόνο του ετεροθαλούς αδερφού της. Ο Μαύρος Ωκεανός προβλήθηκε για μία τηλεοπτική σεζόν και αποτελείται από 20 επεισόδια. Η παραγωγή της σειράς ξεκίνησε στα τέλη του 1999, καθώς επρόκειτο για μία μεγάλη παραγωγή που το μεγαλύτερο μέρος των γυρισμάτων της πραγματοποιήθηκαν στην Αφρική και συγκεκριμένα στην Κένυα και τη Μομπάσα. Το βασικό γυναικείο πρωταγωνιστικό ρόλο αρχικά είχε αναλάβει αρχικά η Σμαράγδα Καρύδη, ωστόσο μετά την αποχώρησή της το ρόλο της συγγραφέως Λίνας Ιωαννίδου ανέλαβε η Θεοφανία Παπαθωμά, αμέσως μετά το τέλος της συνεργασίας της με την επιτυχημένη σειρά Άγγιγμα ψυχής. Τους υπόλοιπους τρεις πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες της σειράς ανέλαβαν ο Γιώργος Νινιός, η Νίκη Σερέτη και ο Νίκος Ψαρράς.
Υπόθεση
Η νεαρή συγγραφέας Λίνα Ιωαννίδου (Θεοφανία Παπαθωμά) ταξιδεύει μαζί με τον σύντροφό της Αντώνη Λάμψα (Νίκος Ψαρράς) στην Κένυα με σκοπό να γνωρίσει το μέρος στο οποίο έζησε άλλα και έχασε τη ζωή του ο ετεροθαλής αδερφός της Γιάννος. Ένας επιπλέον λόγος για το ταξίδι είναι η άγνωστη μέχρι εκείνη τη στιγμή κληρονομιά που άφησε ο Γιάννος στην Λίνα, που έγινε η αιτία να χαθεί από τη ζωή. Όταν το ζευγάρι φτάσει στην Αφρική θα γνωρίσει ένα μυστηριώδη άνδρα τον Νίκο Ζατέλη (Γιώργος Νινιός), στενό συνεργάτη του Γιάννου, και τη μυστηριώδη σύντροφο του Ζατέλη, τη Ράντα (Νίκη Σερέτη). Το ζευγάρι αυτό ευθύνεται για το ανεξήγητο θάνατο του Γιάννου ενώ η Ράντα κρύβει το πραγματικό της πρόσωπο, αυτό της συζύγου του νεκρού Γιάννου. Η Λίνα, ύστερα από διάφορα γεγονότα, θα έρθει κοντά με τον Νίκο και θα γίνουν ζευγάρι χωρίς ωστόσο να γνωρίζει το παρελθόν του νέου της συντρόφου και την ανάμιξή του στη δολοφονία του αδερφού της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές ΑΝΤ1 Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές
Διεθνές Αεροδρόμιο Πάφου
<table style="border: 1px solid rgb(170, 170, 170); margin: 0pt 0pt 1em 1em; background: rgb(249, 249, 249) none repeat scroll 0%; border-collapse: collapse; font-size: 95%;" align="right" border="1" cellpadding="4" cellspacing="0" width="220"> <th colspan="4" align="center" bgcolor="#0099ff">Διεθνής Αερολιμένας Πάφου <th colspan="4" align="center" bgcolor="#0099ff"> <th colspan="4" align="center" bgcolor="#0099ff">Γενικά
IATA PFO ICAO LCPH <th colspan="2" align="left" valign="top"> Τύπος Αεροδρομίου <td colspan="2" valign="top"> Πολιτικό
<th colspan="2" align="left" valign="top"> Χειριστής <td colspan="2" valign="top"> "HERMES AIRPORTS" <th colspan="2" align="left" valign="top">
Εξυπηρετεί <td colspan="2" valign="top"> Πάφος, Λεμεσός
<th colspan="4" bgcolor="#0099ff">Διάδρομος
<th rowspan="2" bgcolor="lightgrey"> Κατεύθυνση <th colspan="2" bgcolor="lightgrey"> Μήκος <th rowspan="2" bgcolor="lightgrey"> Επιφάνεια
Πόδια Μέτρα
<th align="left" valign="top"> 11/29 (ILS) 8,858 2,700  Άσφαλτος Το Διεθνές Αεροδρόμιο Πάφου (Κωδικός ΙΑΤΑ: PFO) άνοιξε τις πύλες του το 1982. Βρίσκεται 14 χλμ. νοτιοανατολικά της πόλης, κοντά στο χωριό Τίμη και εξυπηρετεί κυρίως πτήσεις τσάρτερ από Ευρωπαϊκές χώρες. Η μεταφορά στην Πάφο γίνεται οδικώς, μέσω ιδιωτικών οχημάτων, ταξί και λεωφορείων.
Με το πέρασμα των κυπριακών αεροδρομίων στα χέρια του στρατηγικού επενδύτη "Hermes Airports", ανηγέρθη νέος τερματικός σταθμός έκτασης 20.000 τ.μ. παραπλεύρως των υφισταμένων εγκαταστάσεων. Στους νέους του χώρους το αεροδρόμιο διαθέτει 28 σημεία ελέγχου εισιτηρίων, 3 ιμάντες παραλαβής αποσκευών και 800 θέσεις στάθμευσης. Μπορεί να εξυπηρετήσει 2,7 εκατομμύρια επιβάτες ετησίως. Το νέο κτήριο λειτουργεί από τις 17 Νοεμβρίου 2008.
Σχετικοί Σύνδεσμοι
Hermes Airports
Κατηγορία:Αεροδρόμια στην Κύπρο Κατηγορία:Διεθνή αεροδρόμια Κατηγορία:Τίμη Κατηγορία:Αχέλεια
Καστρί Καρύστου Ευβοίας
Το Καστρί (Γεραιστός) είναι παραθαλάσσιος οικισμός της Εύβοιας με πληθυσμό 37 κατοίκους, κατά την απογραφή του 2011. Βρίσκεται 19 χλμ. νοτιοανατολικά της Καρύστου και διαθέτει μικρό λιμάνι με μικρή τουριστική κίνηση. Διοικητικά υπάγεται στην Τοπική Κοινότητα Πλατανιστού του Δήμου Καρύστου. Πρόκειται για ένα μικρό και απόμερο χωριό που παρουσιάζει κάποια μικρή τουριστική και οικοδομική κίνηση λόγω της παράκτιας ζώνης στην οποία βρίσκεται, ενώ το φυσικό του λιμάνι είναι από τα λίγα σημεία - στην ευρύτερη περιοχή της Καρύστου - που είναι προφυλαγμένο από βορειοανατολικούς και δυτικούς ανέμους.
Ιστορία
Το Καστρί αποτελεί έναν από τους αρχαιότερους οικισμούς στην περιοχή του Καφηρέα (Κάβο Ντόρο), αναφέρεται μάλιστα από τον Ηρόδοτο, τον Όμηρο καθώς και από άλλους αρχαίους συγγραφείς.
Το φυσικό και απάνεμο λιμάνι του χρησίμευε ως καταφύγιο των πλοίων από την αρχαιότητα. Λεγόταν Γεραιστός και είναι συνδεδεμένο με πολλά ιστορικά γεγονότα από την εποχή του Τρωικού πολέμου έως τα χρόνια του Ιουστινιανού. Στο λιμάνι του Γεραιστού βρήκαν καταφύγιο ο Μενέλαος και ο Νέστορας με τους συντρόφους του επιστρέφοντας από την Τροία, ενώ στην περιοχή μάλιστα ο Αγησίλαος, βασιλιάς της Σπάρτης - και ένας από τους μεγαλύτερους στρατηγούς της αρχαίας Ελλάδας - συγκέντρωσε 8.000 στρατό κατά του Αρταξέρξη το 396 π.Χ.
Όμως οι διάφορες επιδρομές που υπέστη κατά καιρούς, κυρίως των κουρσάρων που λεηλατούσαν τις περιοχές του Αιγαίου κατά τον 14ο αι. αλλά και πλοίων που έβρισκαν καταφύγιο, είχε ως αποτέλεσμα να καταστραφεί ότι θύμιζε την σπουδαιότητα αυτής της περιοχής.
Αξιοθέατα
Ο χώρος της αρχαίας πόλης Γεραιστού έχει κηρυχθεί από το 2007 αρχαιολογικός επειδή "διατηρούνται σημαντικές αρχαιότητες, όπως αρχαία οικοδομήματα δημόσιου και ιδιωτικού χαρακτήρα, που χρονολογούνται από τους προϊστορικούς έως τους μεσαιωνικούς χρόνους". Η παραλία του χωριού εκτείνεται κυκλικά για 350 μέτρα, έχοντας κατά τμήματα άμμο, βότσαλο αλλά και μικρούς βράχους ενώ ο βυθός της είναι αμμώδης με ενίοτε μικρούς σχηματισμούς βράχων και νερά ήρεμα και γαλήνια. Η παραλία
Σημείωση
Στην νότια Εύβοια και το Δήμο Ιστιαίας - Αιδηψού υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Καστρί.
Αυγούστα Ρόις του Έμπερσντορφ
Η Αυγούστα (γερμ. Augusta Reuß,19 Ιανουαρίου 1757 - 16 Νοεμβρίου 1831) από τον Οίκο του Ρόυς ήταν κόρη του Κόμη του Έμπερσντορφ & Λόμπενσταϊν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας-Κοβούργου-Ζάαλφελντ. Γιος της ήταν ο Λεοπόλδος Α΄ του Βελγίου.
Βιογραφία
Η Αυγούστα Καρολίνα Σοφία γεννήθηκε στο Ζάαλμπουργκ-Έμπερσντορφ και ήταν η πρώτη κόρη του Ερρίκου ΚΔ΄ του Ρόις-Έμπερσντορφ και της Καρολίνας Ερνεστίνης, κόρης του Γεωργίου Αυγούστου του Έρμπαχ-Σένμπεργκ.
Το Έρμπαχ ήταν κέντρο Ευσεβισμού ('Pietismus) στη Θουριγγία και οι γονείς των γονέων της ήταν διακαείς θαυμαστές του θρησκευτικού αυτού κινήματος. Η μεγάλη θεία της Ερδμούδη Δωροθέα του Ρόις-Έμπερσντορφ είχε παντρευτεί τον Νίκολαους Τσίντσεντορφ, ηγέτη της αναβιωμένης Μοραβικής Εκκλησίας. Το υπόβαθρο αυτό εξηγεί τα βαθιά θρησκευτικά αισθήματα της Αυγούστας στα επόμενα έτη.
Ο πατέρας της παρήγγειλε ένα πορτραίτο της ως "Αρτεμισία" στον ζωγράφο Γιόχαν Χάινριχ Τίσμπαϊν και το έδειξε στη Διαρκή Συνέλευση (Dieta), έτσι οι υποψήφιοι γαμπροί θα έβλεπαν την όμορφη κόρη του. Ο Φραγκίσκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ απέκτησε το έργο πληρώνοντας τέσσερις φορές την αξία του, καθώς ήταν βαθιά ερωτευμένος με την Αυγούστα. Ωστόσο έπρεπε να νυμφευτεί μία συγγενή του, τη Σοφία της Σαξονίας-Χίλντμπουργκχαουζεν. Αυτή απεβίωσε 7 μήνες μετά, έτσι ο δούκας ήταν μετά ελεύθερος να ζητήσει το χέρι της αγαπημένης του.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1777 τον Φραγκίσκο της Σαξονίας-Κόμπουργκ-Ζάαλφελντ, και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες τoυ Ρόις
Ελεύθερο Κράτος του Μεκλεμβούργου-Σβερίν
Το Ελεύθερο Κράτος του Μεκλεμβούργου-Σβερίν (Γερμανικά: Freistaat Mecklenburg-Schwerin) ήταν κρατίδιο στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης που ιδρύθηκε το 1918 μετά την παραίτηση του Μεγάλου Δούκα του Μεκλεμβούργου-Σβερίν Φρειδερίκου Φραγκίσκου Δ΄, μετά τη Γερμανική Επανάσταση.
Το 1933, μετά την έναρξη της ναζιστικής κυριαρχίας, ενώθηκε με το μικρότερο γειτονικό Ελεύθερο Κράτος του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς για να σχηματίσει το ενωμένο κράτος του Μεκλεμβούργου στις 31 Δεκεμβρίου 1933.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην υποδιαιρέσεις της Γερμανίας Κατηγορία:Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία
Παύλιανη
μικρογραφία|Περπατώντας στην Παύλιανη Η Παύλιανη είναι ορεινό χωριό της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Παύλιανη βρίσκεται στα νοτιοδυτικά όρια του πρώην νομού με την Περιφερειακή ενότητα Φωκίδας, μέσα σε πυκνό ελατοδάσος και σήμερα είναι ταχύτατα αναπτυσσόμενη τουριστικά. Είναι κτισμένη στις νοτιοανατολικές πλαγιές της Οίτης σε υψόμετρο 1.040 μέτρων. Αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Φθιώτιδας και αφετηρία για εξορμήσεις στα γύρω βουνά καθώς και επισκέψεις στον Εθνικό Δρυμό της Οίτης, την «Πυρά του Ηρακλέους», το φαράγγι του Ασωπού και το «κάστρο του Κούβελου».
Μία άποψη για την ονομασία του χωριού αναφέρει ότι το όνομά της το οφείλει στους πρώτους της κατοίκους, οι οποίοι ήταν οι πρώτοι που πίστεψαν στα διδάγματα του Αποστόλου Παύλου. Πιο πιθανή εκδοχή όμως είναι να οφείλεται σε σλαβική ονομασία. Αρχικά το χωριό ήταν χτισμένο σε μια τοποθεσία με χαμηλότερο υψόμετρο, εκεί περίπου που τώρα βρίσκεται το χωριό Οίτη.
Ως οικισμός αναφέρεται από την εποχή της Τουρκοκρατίας και μετά την απελευθέρωση επίσημα το 1835 να ορίζεται έδρα του τότε δήμου Ροδοντίων (Οιτών). Απετέλεσε έδρα της ομώνυμης κοινότητας από το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 και έως την 31η Δεκεμβρίου 2010, οπότε καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον διευρυμένο Δήμο Λαμιέων και μαζί με τη γειτονική Κάτω Παύλιανη Φθιώτιδας αποτελούν την τοπική κοινότητα Παύλιανης. Ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ως κοινότητα ανέρχεται σε 498 κατοίκους, ενώ ως οικισμός σε 367, ενώ με αυτήν του 2001 είχε 574 και 438 αντίστοιχα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φθιώτιδας Κατηγορία:Οίτη Κατηγορία:Δήμος Λαμιέων
Οι υπέροχοι εραστές
Οι υπέροχοι εραστές (γαλλικός τίτλος: Les ​​Amants magnifiques) είναι πεντάπρακτη κωμωδία-μπαλέτο, αποτέλεσμα της καλλιτεχνικής συνεργασίας του Μολιέρου και του Ζαν-Μπατίστ Λυλί, ο οποίος επιμελήθηκε τη σύνθεση της μουσικής.
Το έργο παρουσιάστηκε με την ευκαιρία του καρναβαλιού τον Φεβρουάριο του 1670, κατά τη διάρκεια εορταστικών εκδηλώσεων για την ψυχαγωγία της βασιλικής αυλής στο κάστρο του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι. Κατά τη διάρκεια αυτής της παράστασης ο Λουδοβίκος ΙΔ ' ανέβηκε στη σκηνή για τελευταία φορά ως χορευτής, συμμετείχε με δύο ρόλους, ως Ποσειδώνας και ως Απόλλωνας. Ο Μολιέρος εμφανίστηκε στον ρόλο του Κλητίδη, γελωτοποιού της αυλής. Η κωμωδία παρουσιάσθηκε στο Παρίσι τον Οκτώβριο 1688.
Πίσω από τη μουσική, τα χορευτικά και τη συναισθηματική και ρομαντική πλοκή - δύο αντίπαλοι πρίγκιπες διεκδικούν το χέρι μιας νεαρής πριγκίπισσας που είναι ερωτευμένη με έναν γενναίο κοινό, ο οποίος τελικά την κερδίζει -, ο Μολιέρος στόχευε στην κριτική της αστρολογίας, ιδιαίτερα μέσω του χαρακτήρα του Ανάξαρχου, ενός τσαρλατάνου αστρολόγου.
Ο Ζωρζ Κουτόν, γνωστός Γάλλος θεατρολόγος της εποχής του Μολιέρου, συνόψισε το ηθικό αποτέλεσμα της παράστασης: «Αυτή η παράσταση έδωσε ένα μάθημα λογικής σε μια βασιλική αυλή και σε έναν πολιτισμό που το χρειαζόταν.»
Το έργο είναι ένα από τα λιγότερο γνωστά και προβεβλημένα έργα του Μολιέρου, αποτελεί όμως ένα από τα πιο σημαντικά έργα στην ιστορία του γαλλικού μπαρόκ θεάτρου.
Πηγές
Για τη συγγραφή του, ο Μολιέρος χρησιμοποίησε θέματα από τα έργα Δον Σάντσο της Αραγώνας (1650) του Πιέρ Κορνέιγ, Ο πιστός βοσκός (1590) του Τζιοβάνι Μπατίστα Γκουαρίνι, το ποιμενικό μυθιστόρημα Αστραία (1607 - 1627) του Ονορέ ντ'Υρφέ, καθώς και από την Πριγκίπισσα της Ήλιδας (1664), παλαιότερο έργο του ίδιου του Μολιέρου, κωμωδία που γράφτηκε επίσης με παραγγελία του βασιλιά, και προοριζόταν επίσης για ψυχαγωγικές εκδηλώσεις.
Υπόθεση
Δεύτερη πράξη: Η Αριστιώνη, η μητέρα της Εριφύλης, συμπαθεί τον Σωστράτη και τον ενθαρρύνει να κερδίσει την καρδιά της κόρης της. Η Εριφύλη ζητά τη βοήθεια του Σωστράτη να τη βοηθήσει να διαλέξει ανάμεσα στους δύο πρίγκιπες, οι οποίοι συνεχίζουν να αγωνίζονται για τον έρωτά της με νέες γιορτές προς τιμήν της. Ο γελωτοποιός της αυλής Κλητίδης, δήθεν τυχαία, προδίδει το μυστικό του Σώστρατου στην Εριφύλη.
Ταυτόχρονα, αποκαλύπτεται ότι ο Ανάξαρχος, που ενδιαφέρεται πρωτίστως για την εξασφάλιση της περιουσίας του και του γιου του, επιλέγει να βοηθήσει τον Ιφικράτη, οι υποσχέσεις του οποίου είναι πολύ πιο συμφέρουσες από εκείνες του αντιπάλου του Τιμοκλή. Μια ψεύτικη ενέδρα πρέπει επομένως να στηθεί για να επιτρέψει στον Ιφικράτη να σώσει την Αριστιώνη, ώστε να επαληθεύσει την προφητεία της Αφροδίτης και να εξασφαλίσει τον γάμο του με την Εριφύλη. μικρογραφία|Το [[κάστρο του Σαιν-Ζερμαίν-αν-Λαι το 1682]] Συγχρόνως, η Εριφύλη ομολογεί στον Σωστράτη ότι γνωρίζει για τον έρωτά του και η ίδια τον έχει ερωτευθεί, αλλά ότι δεν μπορεί να τον παντρευτεί λόγω της κοινωνικής διαφοράς τους.
Πέμπτη πράξη: Η Εριφύλη βρίσκεται κυριευμένη από βαθιά θλίψη, όταν μαθαίνει τα νέα ότι ο Σωστράτης έσωσε τη μητέρα της από την επίθεση ενός άγριου κάπρου και επομένως είναι ελεύθερη να τον παντρευτεί. Η εξαπάτηση του Ανάξαρχου αποκαλύπτεται, πυροδοτώντας την οργή των δύο πριγκίπων.
Το έργο τελειώνει με τον εορτασμό των Πυθίων προς τιμή του θεού Απόλλωνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικά έργα του Μολιέρου
Τεϊμουράζ Β΄ του Μουχράνι
Ο Tεϊμουράζ Β΄, თეიმურაზ II მუხრანბატონი Τεϊμουράζ Α΄ μουχρανμπατόνι) (1649–1688) ήταν ο επικεφαλής του Οίκου τού Mουχράνι, κύριου κλάδου τού βασιλικού Οίκου των Μπαγκρατιόνι τού Kάρτλι. Υπήρξε βασιλικός πρίγκιπας (μπατόνι) τού Μουχράνι και ex officio διοικητής τού μπανάτου τού Σίντα Κάρτλι και μέγας μάγιστρος τού ανακτόρου (msakhurt-ukhutsesi) στην αυλή τού Κάρτλι από το 1668 έως το 1688.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού Κωνσταντίνου Α΄ πρίγκιπα τού Μουχράνι και της συζύγου του Νταρετζάν, κόρης τού πρίγκιπα Γκουάνα Aμπασίτζε.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε δύο φορές, πρώτα με κάποια Άννα και μετά με την Kετεβάν/Αικατερίνη Oρμπελιάνι. Είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Μουχράνι
Μπρονισουάβα Ντούσκα
Η Μπρονισουάβα Ντούσκα (πολωνικά: Bronisława Dłuska, προφορά: ˌbrɔ̃ɲiˈswava ˈdwuska, 28 Μαρτίου 1865 - 15 Απριλίου 1939) ήταν Πολωνέζα ιατρός και συνιδρυτής του Ογκολογικού Ινστιτούτου Μαρία Σκιοντόφσκα-Κιουρί στη Βαρσοβία. Γεννήθηκε στη Βαρσοβία, στο Βασίλειο της Πολωνίας, ως Μπρονισουάβα Σκιοντόφσκα. Και οι δύο γονείς της ήταν δάσκαλοι. Η οικογένεια απέκτησε πέντε παιδιά και μία εκ των αδελφών της ήταν η γνωστή φυσικός και χημικός Μαρί Κιουρί. Η οικογένεια έζησε φτωχικά καθώς τόσο η πατρική όσο και η μητρική περιουσία απωλέσθη κατά τη διάρκεια της πολωνικής εθνικής εξέγερσης. Ο παππούς της ήταν κι αυτός δάσκαλος, δάσκαλος μάλιστα ενός από τους σημαντικότερους Πολωνούς λογοτέχνες, του Μπολεσάφ Πρους.
Τα πρώτα βήματά της στα μαθηματικά και τη φυσική τα έκανε με τον πατέρα της, ο οποίος αργότερα απολύθηκε από τους Ρώσους, από το πόστο που είχε ως διευθυντής γυμνασίου, και ανέλαβε ένα λιγότερο κερδοφόρο πόστο. Οι κακές επενδύσεις έφερε μεγαλύτερα οικονομικά προβλήματα στην οικογένεια, η οποία αναγκάστηκε να νοικιάζει το σπίτι της σε αγόρια. Η μητέρα της ήταν κι αυτή διευθύντρια σε ένα σχολείο θηλέων, όμως με τη γέννηση της Μαρί, παραιτήθηκε. Πέθανε τον Μάιο του 1878 από φυματίωση. Το γεγονός αυτό άφησε την τότε 13 ετών Μπρονισουάβα να προσέχει τη Μαρί και τα αδέλφια της, καθότι ήταν το μεγαλύτερο θηλυκό της οικογένειας. Τρία χρόνια πριν, είχε πεθάνει η μεγαλύτερη αδελφή τους Σοφία, από τύφο. Το 1882, η Μπρονισουάβα, αποφοιτά από το σχολείο, κι ενώ οι γυναίκες δεν γίνονταν αποδεκτές στα πανεπιστήμια, εκείνη σε 19 ετών πήγε στη Σορβόνη να σπουδάσει ιατρική. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της βοηθιέται από τη Μαρί, όπως θα έκανε και η Μπρονισουάβα, ενόσω σπούδαζε κι Μαρί.
Το 1890, αποφοιτά από εκεί ως γυναικολόγος και μαιευτήρας, ενώ παντρεύεται και τον συνάδελφό της και συμπατριώτη της, Καζίμιερς Ντούσκι. Εκεί το ζευγάρι ήταν αρκετά ενεργό στην τοπική κοινωνία. Το 1891, πάει και ζει μαζί τους η Μαρί, για να σπουδάσει κι αυτή στη Σορβόνη, κατόπιν νοίκιασε δική της σοφίτα, κοντά στο πανεπιστήμιο. Το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά. Το 1989, το ζευγάρι επιστρέφει στην Πολωνία και ξεκινά τη διεύθυνση ενός σανατορίου. Μετά τον Πόλεμο και την απελευθέρωση της Πολωνίας από της Ρωσία, το ζευγάρι ξεκινά να διευθύνει κλινική για τη φυματίωση σε προάστιο της Βαρσοβίας. Η αδελφή της, έχουσα αποκτήσει φήμη, φτιάχνει, μετά το Παρίσι, και στη Βαρσοβία ινστιτούτο, το 1925, και η Μπρονισουάβα το αναλαμβάνει. Το 1932, ήταν έτοιμο με τη Μπρονισουάβα, να είναι η πρώτη διευθύντριά του. Η Μπρονισουάβα Ντούσκα, απεβίωσε σε ηλικία 74 ετών και ενταφιάστηκε στον οικογενειακό τάφο τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναικολόγοι Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Μιχαήλ (κατεπάνω)
Ο Μιχαήλ ήταν βυζαντινός στρατηγός, διοικητής του Θέματος Κύπρου κατά τον 11ο αιώνα.
Ο Μιχαήλ είναι γνωστός από σφραγίδα, μολυβδόβουλο, που βρέθηκε και αναφέρεται με τους τίτλους του βέστη, κριτή, μάγιστρου και τον ανώτερο, κατεπάνω του Θέματος Κύπρου. Ο τίτλος του κατεπάνω στην περίοδο αυτή στην Κύπρο δεν ήταν ισότιμος, όπως παλαιότερα, με αυτό του δουξ, και ο κατεπάνω διοικούσε με άλλον αξιωματούχο κριτή ή άλλο. Πιθανότατα να ταυτίζεται με τον Μιχαήλ κατεπάνω Αντιόχειας την ίδια περίοδο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Κύπρου Κατηγορία:Βυζαντινοί διοικητές της Αντιόχειας Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Μάγιστροι Κατηγορία:Κατεπάνω Κατηγορία:Βυζαντινοί Βέστες
Surveyor 3
Ο Surveyor 3 ήταν το διαστημικό σκάφος της τρίτης αποστολής στα πλαίσια του ομώνυμου  προγράμματος εξερεύνησης της σελήνης Πρόγραμμα Surveyor (ελλ. επιθεωρητής). Εκτοξεύτηκε στις 17 Απριλίου 1967, και προσσεληνώθηκε στις 20 Απριλίου 1967 στην τοποθεσία Mare Cognitium, που ανήκει γεωγραφικά στον Oceanus Procellarum. Διαβίβασε στη γη σημαντικό φωτογραφικό υλικό, συνολικά 6.315 φωτογραφίες.
Η προσσελήνωση
thumb|250px|left|Το Surveyor 3 στη Σελήνη. Η Φωτογραφία λήφθηκε από τον [[Alan Bean δύο χρόνια μετά την προσσελήνωσή του.]]
Κατά την διάρκεια της προσσελήνωσης τα ραντάρ καθόδου του τυφλώθηκαν από τις φωτεινότατες αναλαμπές των βράχων, με αποτέλεσμα οι μηχανές προσσελήνωσης να επηρεαστούν τόσο πολύ που αντί να επιβραδύνουν την πτώση στα 4,3 μέτρα σύμφωνα με το προγραμματισμένο σχέδιο προσσελήνωσης, άφησαν το σκάφος να συγκρουστεί δυο φορές στην επιφάνεια της σελήνης. Η πρώτη σύγκρουση έκανε το σκάφος ν' αναπηδήσει φτάνοντας σε ύψος 10 μέτρα. Η δεύτερη σύγκρουση το τίναξε στα 3 μέτρα. Ξαφνικά τα όργανα προσσελήνωσης βρήκαν τον ρυθμό τους, και, αν και το ύψος αυτό δεν αντιστοιχούσε στο πρόγραμμα της ομαλής προσσελήνωσης (ήτανε 3 αντί για 4,3 μέτρα) κατόρθωσαν τελικά να το προσσεληνώσουν «ομαλά».
Φωτογραφική κάμερα
Ο χειρισμός της κάμερας ήταν τηλεκατευθυνόμενος και λειτουργούσε βάσει σημαντικών εντολών από την γη. Με τα ανάλογα σήματα τηλεκατεύθυνσης φωτογράφησε την επιφάνεια της σελήνης. Είχε δύο μεγέθη λήψης φωτογραφιών: πλαίσιο 600 γραμμών (σάρωσης) και πλαίσιο 200 γραμμών (σάρωσης), που χρησιμοποιήθηκαν και οι δύο. Η μηχανή έπαιρνε φωτογραφίες πλαισίου 200 γραμμών κάθε 61,8 δευτερόλεπτα και τις διαβίβαζε μέσω της κεραίας ευρείας κατεύθυνσης στην συχνότητα 1,2 kHz με ταχύτητα ένα πλαίσιο ανά 20 δευτερόλεπτα. Οι φωτογραφίες πλαισίου 600 γραμμών ήτανε πιο ταχείας τεχνολογίας. Με ρυθμό 3,6 δευτερόλεπτα η μηχανή έπαιρνε φωτογραφίες πλαισίου 600 γραμμών (ταχύτητα λήψεως: 1 πλαίσιο ανά δευτερόλεπτο) και τις έστελνε μέσω κεραίας σταθερής κατεύθυνσης στη συχνότητα των 220 kHz. Στην γη οι φωτογραφίες μετατρέπονταν σε απλό τηλεοπτικό σήμα όπου και μαγνητοσκοπήθηκαν σε ταινίες βίντεο.
Από τις 20 Απριλίου μέχρι τις 3 Μαΐου του 1967 οι κάμερες του Surveyor 3 διαβίβασαν 6.315 εικόνες, που περιλάμβαναν πλάνα του διαστημικού σκάφους, της εξερεύνησης της σελήνης, και των δειγματοληψιών εδάφους. Εκτός αυτού φωτογραφήθηκε η γη κατά τη διάρκεια της ηλιακής έκλειψης.
Δειγματοληψία εδάφους
Το Surveyor 3 είχε έναν κατευθυνόμενο βραχίονα, στον οποίο ήταν προσαρμοσμένο μία αρπάγη. Σκοπός της ήταν η μικρή εκσκαφή του εδάφους (εδαφολογική δειγματοληψία) αλλά και η εξακρίβωση της μηχανικής σταθερότητας του σεληνιακού εδάφους. Ο βραχίονας χρησιμοποιήθηκε για να σκάψει τέσσερις μικρές "τάφρους" βάθους 180 χιλιοστών. Τα δείγματα από τις τάφρους αυτές τοποθετήθηκαν μπροστά από την κάμερα για εξακρίβωση του μεγέθους και φωτογραφήθηκαν.
Η αρπάγη μορφής φτυαριού είχε διαστάσεις περίπου 120 mm μάκρος και 50 mm πλάτος και είχε ακονισμένη κόψη. Μπορούσε να πιάσει εδαφικό υλικό διαμέτρου 32 mm και το πολύ 100 cm³ άμμου ή σβόλων. Έφερε επίσης ένα κιβώτιο αποθήκευσης και ηλεκτρική μικρο-μηχανή λειτουργίας θυρών.
Ο Βραχίονας ήταν τύπου παντογράφου. Έφτανε 1,5 μέτρα μακρυά, είχε ευελιξία οριζόντιου τομέα 112 μοιρών (από +40° έως -72°) και ύψους 130 mm με τη χρήση μοτέρ, ενώ μπορούσε να ριχθεί στο σεληνιακό έδαφος με τη δύναμη του βάρους του και ενός ελατηρίου.
Συνολικά εκτέλεσε επτά δειγματοληψίες, τέσσερις εκσκαφές τάφρων και 13 κρουστικές δοκιμές.
Ο συνολικός χρόνος λειτουργίας του ήταν 18 ώρες και 22 πρώτα λεπτά σε 10 επιχειρήσεις. Μετρήσεις για το ρεύμα των μοτέρ και τις δυνάμεις που ασκήθηκαν στην σεληνιακή επιφάνεια δεν μπόρεσαν να γίνουν, επειδή τα όργανα τηλεμετρίας είχανε πάθει βλάβη κατά την προσσελήνωση. Εντούτοις, ήταν δυνατόν να γίνουν εκτιμήσεις.
Τέλος της επαφής
right|thumb|300px|Το σημείο προσσελήνωσης του Surveyor 3 Όταν στις 3 Μαΐου 1967 έδυσε ο ήλιος στον τόπο της προσσελήνωσης, ο Surveyor για εξοικονόμηση μπαταριών διέκοψε την αυτο-ηλεκτροδότησή του. Η νύχτα διήρκεσε 14 επίγειες ημέρες, ή περίπου 336 ώρες. Όταν ξημέρωσε η σεληνιακή αυγή, το διαστημικό σκάφος δεν στάθηκε δυνατό να επανενεργοποιηθεί.
Αργότερα, η περιοχή αυτή επιλέχτηκε ως σημείο προσσελήνωσης για την επανδρωμένη αποστολή Απόλλων 12 στη σελήνη. Μερικά τμήματά του συλλέχθηκαν και μεταφέρθηκαν στη γη για μελέτη αποτελεσμάτων από την μακρόχρονη έκθεσή τους στο σκληρό σεληνιακό περιβάλλον. Η κάμερά του εκτίθεται στο εθνικό Μουσείο αεροπορίας και διαστήματος στην Ουάσιγκτον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόγραμμα Surveyor Κατηγορία:Διαστημικές αποστολές το 1967
Εύδης Α΄ της Γαλλίας
Ο Όντο Α΄ της Γαλλίας ή Εύδης Α΄ της Γαλλίας (Eudes, περί το 857 – 3 Ιανουαρίου 898) ήταν Μαρκήσιος της Βρετάνης (886 - 888), Βασιλιάς των Δυτικών Φράγκων (888 – 898), Κόμης των Παρισίων (882 - 888) και Υποκόμης του Ανζού (866 - 898). Ο Εύδης Α΄ ήταν μεγαλύτερος γιος του Ροβέρτου του Ισχυρού κόμητος του Ανζού, και της Αδελαΐδας του Τουρ, ο μικρότερος αδελφός του ήταν ο Ροβέρτος Α΄ της Γαλλίας. Ανήκε στον Οίκο των Ροβερτιδών και μερικές φορές αναφέρεται και ως δούκας της Γαλλίας ή ως κόμης των Παρισίων.
Γάμος
thumb|250px|left|Νόμισμα του Εύδη Α΄ κομμένο στο [[Μπλουά.]] Ο Εύδης Α΄ παντρεύτηκε την Θεοδωράτη του Τρουά (882 - 883) αλλά σύμφωνα με τις αυθεντικές ιστορικές πηγές δεν υπάρχουν αποδείξεις για παιδιά. Ένας χρονικογράφος του 11ου αιώνα γράφει ότι είχε έναν γιο τον Αρνούλφο (882 - 898) που πέθανε αμέσως μετά από τον πατέρα του. Σε ένα καταστατικό του Άλαν Α΄ της Βρετάνης (28 Αυγούστου 903) καταγράφεται άλλος ένας γιος του ζεύγους ο Γκυ αλλά ο ιστορικός Κριστιάν Σετιπανί (γεν. το 1961) το θεωρεί εσφαλμένο. Ένα Γερμανικό γενεαλογικό δέντρο του 19ου αιώνα αναφέρει σαν γιο του Εύδη και της Θεοδωράτης τον Ραούλ αλλά δεν παραπέμπει σε ιστορική πηγή.
Βασιλιάς των Δυτικών Φράγκων
thumb|250px|left|Νόμισμα του Εύδη Α΄ κομμένο στην [[Τουλούζη.]] Έμεινε γνωστός για τις στρατιωτικές του ικανότητες όπως και για τον μεγάλο ηρωισμό που έδειξε στην πολιορκία των Παρισίων από τους Νορμανδούς. Μετά την εκθρόνιση του Καρόλου του Παχύ (887) επελέγη από τους ευγενείς σαν ο νέος βασιλιάς των Δυτικών Φράγκων, στέφθηκε στην Κομπιένη τον Φεβρουάριο του 888 από τον Βάλτερ αρχιεπίσκοπο του Σενς. Συνέχισε τις ηρωικές μάχες απέναντι στους Βίκινγκ αλλά σύντομα ήρθε σε προστριβές με ευγενείς που ήθελαν να δουν στον θρόνο τον Κάρολο, μετέπειτα βασιλιά Κάρολο τον Απλό.
Παραχώρησε πολλά δικαιώματα στην κομητεία του Μανρέζα στην Οζόνα, όπως και το δικαίωμα να χτίζει αμυντικούς πύργους, προκειμένου να υπερασπιστεί εαυτόν από τους Σαρακηνούς. Τα προνόμια αυτά έκαναν την Μανρέζα μοναδική πόλη τους επόμενους δυο αιώνες. Έδωσε φόρο υποτέλειας στον βασιλιά των Ανατολικών Φράγκων Αρνούλφο της Καρινθίας (888) προκειμένου να έχει την υποστήριξη του στον προβλεπόμενο κίνδυνο να χάσει τον θρόνο του από τον Κάρολο τον Απλό. Ο Αρνούλφος παρ'όλα αυτά προτίμησε τον Κάρολο (894), μετά από σύγκρουση που κράτησε τρία χρόνια ο Όντο αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει και να παραδώσει την περιοχή βόρεια του Σηκουάνα. Ο Όντο Α΄ της Γαλλίας πέθανε στο Λα Φερ (1 Ιανουαρίου 898).
Τέχνη
Ένας χαρακτήρας με το όνομα "Όντο" εμφανίζεται στο Τηλεοπτικό Ιστορικό Κανάλι που περιγράφει τους Βίκινγκ (2013), στον ρόλο του παριστάνεται από τον ηθοποιό Όουεν Ρόου (γεν. το 1959). Ο φανταστικό Όντο σώζει το Παρίσι από τις επιθέσεις των Βίκινγκ αλλά χάνει τη ζωή του σε μάχη πριν γίνει βασιλιάς.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Βασιλείς της Δυτικής Φραγκίας Κατηγορία:Οίκος των Ροβερτιδών Κατηγορία:Φράγκοι ευγενείς Κατηγορία:Κόμητες των Παρισίων Κατηγορία:Κόμητες της Ορλεάνης
Υποβρύχιο Παπανικολής
Ο όρος μπορεί να αναφέρεται:
Νίκο ΜακΜπρέιν
Ο Νίκο ΜακΜπρέιν (αγγλ. Michael Henry McBrain, 5 Ιουνίου 1952) είναι Άγγλος μουσικός, γνωστός ως ντράμερ του χέβι μέταλ συγκροτήματος Iron Maiden, στους οποίους παίζει από το 1982 μέχρι σήμερα.
Βιογραφία
Ο Μακ Μπρέιν γεννήθηκε στο Λονδίνο τον Ιούνιο του 1952 και πήρε το παρατσούκλι "Nicky" λόγω του αγαπημένου του αρκούδου, Nicholas the Bear. Η πρώτη του επαφή με τη μουσική ήλθε μέσω του πατέρα του, ο οποίος ήταν οπαδός της τζαζ μουσικής. Σε ηλικία δώδεκα ετών, του αγόρασαν το πρώτο του σετ τυμπάνων και κατά τα εφηβικά του χρόνια έπαιξε με αρκετά συγκροτήματα σε τοπικές παμπ. Οι μουσικές του επιρροές προερχόταν από τους The Shadows, The Animals, Beatles και τους Rolling Stones.
Στη συνέχεια, συνεργάστηκε με τους Pat Travers Band παίζοντας στους δίσκους Makin' Magic και Putting It Straight πριν γίνει μέλος του γαλλικού πανκ συγκροτήματος Trust. Μαζί τους ηχογράφησε το άλμπουμ Marche ou Crève το 1981 και την επόμενη χρονιά του ζητήθηκε να αντικαταστήσει τον Κλάιβ Μπαρ στους Iron Maiden.
Η πρώτη του ηχογράφηση με το διάσημο συγκρότημα ήταν το άλμπουμ Piece of Mind, συνεχίζοντας με περιοδεία σε όλο τον κόσμο. Ο Μακ Μπρέιν παρέμεινε στο συγκρότημα για όλη την υπόλοιπη καριέρα του, κυκλοφορώντας μία σειρά χρυσών και πλατινένιων δίσκων, από τους οποίους τρεις ανέβηκαν στο #1 των βρετανικών τσαρτ και πάνω από δέκα στο Top-10. Αποτέλεσε μέρος της σταθερής τριάδας μελών του συγκροτήματος μαζί με τον Στιβ Χάρις και τον Ντέιβ Μάρεϊ και παρ' όλη την πτώση της δημοτικότητας του συγκροτήματος στα μέσα της δεκαετίας του '90, έφθασαν να θεωρούνται ένα από τα σπουδαιότερα ονόματα του είδους. Η μοναδική του συνεισφορά στο συνθετικό κομμάτι των Iron Maiden ήταν για το τραγούδι New Frontier.
Το στυλ του ντράμερ αποτέλεσε σημαντικό στοιχείο στον ήχο του συγκροτήματος, με την ικανότητα του να παίζει πολύ γρήγορα το πετάλι του μπάσου τυμπάνου και την μεγάλη του αντοχή να αποτελούν σημαντικά χαρακτηριστικά του, ενώ αρνείται πεισματικά να χρησιμοποιήσει δεύτερο μπάσο τύμπανο με εξαίρεση το τραγούδι Face in the Sand από το άλμπουμ Dance of Death. Θεωρείται σπουδαίος για την επιδεξιότητα του δεξιού του ποδιού το οποίο είναι ταχύτατο και ακριβές, αλλά σε συνδυασμό με το μπάσο του Στιβ Χάρις καθοδήγησε τους Iron Maiden με ένα όχι ιδιαίτερα συνηθισμένο ρυθμικό τομέα μεταξύ των άλλων συγκροτημάτων του χέβι μέταλ. Ιδιαίτερη δεξιοτεχνία του Μακ Μπρέιν ακούγεται στα τραγούδια Where Eagles Dare, Powerslave, Sea of Madness, The Wicker Man, Alexander the Great, The Longest Day και Sign of the Cross.
Το 1991, κυκλοφόρησε το εκπαιδευτικό βίντεο Rhythms of the Beast επιδεικνύοντας την τεχνική του. Επίσης, το 2010 συνεργάστηκε με τον τραγουδιστή των Deep Purple, Ίαν Γκίλαν, τον κιθαρίστα των Black Sabbath, Τόνι Αϊόμι και άλλες σπουδαίες προσωπικότητες της σκληρής μουσικής για το πρότζεκτ WhoCares, με σκοπό την συγκέντρωση χρημάτων για την αναστύλωση ενός σχολείου στην Αρμενία το οποίο είχε γκρεμιστεί από σεισμό, το 1988.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί Κατηγορία:Ντράμερς Κατηγορία:Μέλη των Iron Maiden
Κωνσταντίνος Β΄ του Μουχράνι
Ο Κωνσταντίνος კონსტანტინე მუხრანბატონი Κονσταντίνε Α΄ μουχρανμπατόνι, (απεβ. το 1716) ήταν Γεωργιανός ευγενής τού Οίκου των Μουχράνι, κύριου κλάδου της βασιλικής δυναστείας Μπαγκρατιδών τού Κάρτλι. Υπήρξε βασιλικός πρίγκιπας (batoni) τού Μουχράνι και ex offocio διοικητής τού μπανάτου τού Σίντα Κάρτλι και μέγας μάγιστρος τού ανακτόρου (msakhurt-ukhutsesi) στην αυλή τού Κάρτλι από το 1696 έως το 1700.
Βιογραφία
Ήταν γιος τού πρίγκιπα Tεϊμουράζ Β΄ τού Μουχράνι. Ανέλαβε την κυριότητα τού Μουχράνι και τους αυλικούς τίτλους με την εκτόπιση τού θείου του Παπούνα, ο οποίος τιμωρήθηκε από τον φιλο-ϊρανό βασιλιά Ηρακλή Α΄ για την πίστη του στον επαναστατημένο Γεώργιο ΙΑ΄.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Μουχράνι
Τζαμπ σουτ
μικρογραφία|δεξιά|Ένα τρίποντο τζαμπ σουτ στον Τελικό FIBA EuroCup Γυναικών στις 3 Απριλίου 2005. Στην καλαθοσφαίριση, το τζαμπ σουτ ή σουτ με άλμα (αγγλικά: Jump shoot) είναι μια προσπάθεια να σκοράρει ο παίκτης με άλμα, σουτάροντας την μπάλα μέσα στο καλάθι από ψηλά. Επιτυγχάνεται από τον παίκτη σηκώνοντας τον αγκώνα μέχρι να ευθυγραμμιστεί με το καλάθι, και στη συνέχεια σουτάροντας στο ψηλότερο σημείο του άλματος προς τη στεφάνη με μια μεγάλη καμπύλη.
Γενικώς, θεωρείται στο μπάσκετ το πιο εύκολο σουτ από μεγάλη απόσταση. Ο σκοπός του είναι το άλμα να κάνει πιο δύσκολο για τον αμυντικό την προσπάθεια να μπλοκάρει, και η μεγαλύτερη δύναμη που ασκείται στην μπάλα. Είναι πιο αποτελεσματικό σε ανοιχτή περιοχή, αλλά μπορεί να αποδειχθεί δύσκολο όταν υπάρχει ένας ψηλότερος παίκτης μπροστά από τον σουτέρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ορολογία καλαθοσφαίρισης
Ζέλικο Κάλατς
Ο Ζέλικο Κάλατς (αγγλ: Zeljko Kalac και κροατικά: Željko Kalac, κροατική προφορά ΔΦΑ : [ʒêːʎko kǎːlat͡s]) είναι πρώην διεθνής Αυστραλός ποδοσφαιριστής, κροάτικης καταγωγής που αγωνίζονταν ως τερματοφύλακας στην Α.Ο. Καβάλα. Λόγω του ύψους του (203 εκ) και του μεγάλου μήκους των χεριών του το έχει δοθεί το προσωνύμιο Αράχνη.
Βιογραφικό
Γεννημένος στις 16 Δεκεμβρίου του 1972 στο Σίδνεϊ, ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από την Σίντνεϊ Γιουνάιτεντ το 1989. Το 1995-96 είχε ένα σύντομο πέρασμα από τα αγγλικά γήπεδα με την φανέλα της Λέστερ Σίτι. Έπειτα επέστρεψε στην Σίντνεϊ Γιουνάιτεντ και το 1998 επανήλθε στα γήπεδα της Ευρώπης αυτή τη φορά για λογαριασμό της ολλανδικής Ρόντα.
Την περίοδο 2009-2010 αγωνίστηκε για λογαριασμό της Καβάλας, αλλά στο τέλος της σεζόν  παραιτήθηκε.
Στατιστικά
Κατηγορία:Αυστραλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Καβάλα Κατηγορία:Πρόσωπα κροατικής καταγωγής Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέστερ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόντα ΓΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Περούτζα Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2005 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 1997 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΚ Μίλαν Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Αυστραλοί κροατικής καταγωγής
Oben am jungen Rhein
Στίχοι και μετάφραση
Μέχρι το 1963 οι στίχοι του ύμνου ήταν οι εξής:
Blühend am deutschen Rhein, Glücklich und treu. Hoch leb' der Fürst vom Land, Hoch unser Vaterland, Durch Bruderliebe Band Vereint und frei.
Κατηγορία:Λίχτενσταϊν Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Αλβανική λογοτεχνία
Η αλβανική λογοτεχνία εμφανίστηκε κατά την Πρώιμη Νεότερη Περίοδο και περιέχει εκείνα τα λογοτεχνικά κείμενα και έργα που είναι γραμμένα στην αλβανική, μια ινδοευρωπαϊκή γλώσσα που καταλαμβάνει έναν ανεξάρτητο κλάδο και δεν συγγενεύει στενά με καμιά άλλη γλώσσα. Ο όρος αναφέρεται στη αλβανόγλωσση λογοτεχνία της Αλβανίας, των χωρών της πρώην Γιουγκοσλαβίας (του Κοσσυφοπεδίου, της Βόρειας Μακεδονίας και του Μαυροβουνίου) και της αλβανικής Διασποράς (κυρίως σε κράτη της Δυτικής Ευρώπης και στις ΗΠΑ).
Πρώτα γραπτά μνημεία
Το 1332, δομινικανός μοναχός και επίσκοπος, γράφοντας στον Γάλλο βασιλιά Φίλιππο ΣΤ΄ για τις εμπειρίες του από τα ταξίδια του σε διάφορες χώρες, ανέφερε πως οι καθολικοί κάτοικοι του σημερινού αλβανικού βορρά αν και μιλούσαν μια γλώσσα αρκετά διαφορετική από τα λατινικά, χρησιμοποιούσαν το λατινικό αλφάβητο σε όλα τα γραπτά τους κείμενα. Ωστόσο οι πρώτες σωζόμενες καταγραφές ανάγονται στον 15ο αιώνα. Συγκεκριμένα πρόκειται για έναν βαπτιστικό τύπο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, γραμμένο με λατινικούς χαρακτήρες που συντάχθηκε από τον Αλβανό καρδινάλιο Δυρραχίου, Παύλο Άγγελο (λατινικά: Paulus Angelus, αλβανικά: Pal Engjëlli) και χρονολογείται το 1462, καθώς και ένα απόσπασμα της Καινής Διαθήκης, συνοδευόμενο από ψαλμούς της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αμφότερα γραμμένα με ελληνικά γράμματα που υπολογίζονται ενδεχομένως μισό αιώνα προγενέστερα του βαπτιστικού τύπου.
Απαρχές της αλβανικής λογοτεχνίας
μικρογραφία|[[Προμετωπίδα από το Cuneus Prophetarum του Μπογκντάνι.]] Σύμφωνα με τον Ιταλό καθηγητή αλβανολογίας και συγγραφέα του πρώτου αξιόλογου έργου για την αλβανική λογοτεχνία που κυκλοφόρησε το 1932, Γκαετάνο Πετρότα, η έναρξη της αλβανικής λογοτεχνίας εντοπίζεται κατά τον 18ο αιώνα. Από την άλλη πλευρά, ο Καναδός αλβανολόγος Ρόμπερτ Έλζι τοποθετεί τις αρχές της στον 16ο αιώνα και αναφέρει τους καθολικούς κληρικούς Μπουζούκου, Ματράγκα, Μπούντι, Μπάρδι και Μπογκντάνι ως τον βασικό πυρήνα της πρώιμης αλβανικής λογοτεχνίας.
Το 1555 ο καθολικός ιερέας Γκιον Μπουζούκου εξέδωσε το Μεσάρι ή Προσευχητάριο (αλβανικά: Meshari), θρησκευτικό λειτουργικό βιβλίο που γράφτηκε μεταξύ του Μαρτίου του 1554 και του Ιανουαρίου του 1555 και αποτελεί το πρώτο χρονολογικά αλβανόγλωσσο βιβλίο που εκδόθηκε. Το Μεσάρι είναι γραμμένο στην γκέγκικη διάλεκτο με λατινικά γράμματα και μερικούς ειδικούς χαρακτήρες. Ωστόσο το πρώτο καθαρά λογοτεχνικό κείμενο της αλβανικής γλώσσας προήλθε το 1592 από τον Λεκ Ματράγκα, ιερέα από την Piana dei Greci (νυν Πιάνα ντέλι Αλμπανέζι) της Σικελίας, ο οποίος συνέθεσε το πρώτο χρονολογικά ποίημα στα αλβανικά.
Η σχολή των μπεϊτετζήδων
Στις αρχές του 18ου αιώνα διαμορφώθηκε στην αλβανική λογοτεχνία η λεγόμενη σχολή των μπεϊτετζήδων (αλβ: Bejtexhinj, ελλ: ποιητάρηδες ) η οποία επηρεάστηκε από τα υπάρχοντα λογοτεχνικά σχήματα της Μέσης Ανατολής (τουρκικά, αραβικά και περσικά). Πρόκειται για μια αποκλειστικά ποιητική σχολή - με χαρακτηριστικά εκ διαμέτρου αντίθετα με εκείνα που είχαν διαμορφωθεί νωρίτερα από τα έργα των καθολικών συγγραφέων - τα έργα της οποίας είναι γραμμένα στο αραβικό αλφάβητο, ενώ το περιεχόμενό τους είναι κατά κύριο λόγο θρησκευτικού (μουσουλμανικού) χαρακτήρα. Ακόμη, στα έργα των μπεϊτετζήδων είναι έντονες οι ανατολίτικες επιρροές στον τομέα της γλώσσας. Κύριοι εκπρόσωποι της σχολής, η οποία άνθισε κυρίως στη νότια Αλβανία, είναι οι Νεζίμ Φράκουλα ή Ιμπραχίμ Νεζίμι, Χασάν Ζίκο Καμπέρι, Σουλεϊμάν Νάιπι, Νταλίπ Φράσερι, Μουχάμετ Κιτσίκου-Τσάμι   κ.ά. Σημαντικό λογοτεχνικό έργο της σχολής των μπεϊτετζήδων είναι ο «Κήπος των μαρτύρων» του Νταλίπ Φράσερι, που αποτελεί το πρώτο επικό ποίημα της αλβανικής λογοτεχνίας. Υπολογίζεται πως ολοκληρώθηκε κατά το 1842 και αναφέρεται ως έργο που άσκησε ιδιαίτερη επιρροή στους μεταγενέστερους Αλβανούς λογοτέχνες.
Η λογοτεχνία των Αρμπερεσών
μικρογραφία|241x241εσ|Ο Ιταλοαλβανός λογοτέχνης και συγγραφέας [[Γιερονίμ ντε Ράντα|Ιερώνυμος Ντε Ράντα.]] Στο β΄ μισό του 18ο αιώνα, περισσότερα από 150 χρόνια μετά τον Ματράγκα, εμφανίζονται εκ νέου εντός των κόλπων της αλβανόφωνης κοινότητας της νότιας Ιταλίας, λογοτέχνες που γράφουν στη μητρική τους αρμπερές, μια διάλεκτο της αλβανικής γλώσσας. Πρώτος χρονολογικά ήταν ο - αποκαλούμενος και «γεννημένος ποιητής» - Τζούλιο ή Γιούλ Βαριμπόμπα (1725 – 1788) που συνέθεσε και εξέδωσε το 1762 στη Ρώμη λυρικό ποίημα αφιερωμένο στον βίο της Θεοτόκου και ακολούθησε ο Νίκολα Τσέτα που μεταξύ άλλων έγραψε το 1777 το πρώτο σονέτο στην αλβανική. Κορυφαίος εκπρόσωπος της λογοτεχνίας των Αρμπερεσών, καθώς και σημαντική προσωπικότητα του αλβανικού εθνικιστικού κινήματος του 19ου αιώνα, ήταν ο ρομαντικός συγγραφέας Γκιρολάμο Ντε Ράντα (ιταλικά: Girolamo de Rada, αρμπερές: Jeronim de Rada, 1814-1903). Magnus opus του Ντε Ράντα αποτελούν τα «Άσματα του Μιλοσάο» (1836), με λυρικούς στίχους επηρεασμένους από τα παραδοσιακά τραγούδια των Αρμπερεσών της γενέτειράς του στην Καλαβρία, την ελληνική λυρική ποίηση και τον ιταλικό ρομαντισμό. Αντικείμενο του ποιήματος είναι ο έρωτας ενός Αλβανού πρίγκιπα του Μεσαίωνα για μια γυναίκα «ταπεινής» καταγωγής.
Η λογοτεχνία της Εθνικής Αναγέννησης
Κατά τον 19ο αιώνα η αλβανική λογοτεχνία απέκτησε μια ουσιαστική καλλιτεχνική δομή. Αυτή η εξέλιξη συμπίπτει με τη γένεση του εθνικιστικού, κοινωνικού και πολιτιστικού κινήματος της Αλβανικής Εθνικής Αναγέννησης (αλβ: Rilindja), γεγονός που οδηγεί στην κυριαρχία του ρομαντισμού, στο ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον λαογραφικό πλούτο των Αλβανών, καθώς και στη διαμόρφωση έργων - κυρίως - στρατευμένου χαρακτήρα (όπως π.χ. η προσπάθεια να αμβλυνθούν οι θρησκευτικές διαφορές μεταξύ των Αλβανών ). Αφετηρία της συγκεκριμένης περιόδου της αλβανικής λογοτεχνίας θεωρείται από τους περισσότερους μελετητές το 1878, έτος κατά το οποίο πραγματοποιήθηκε η Λίγκα της Πριζρένης, ενώ οι συγγραφείς και λογοτέχνες της εποχής ονομάζονται συλλογικά ως Rilindas.
Ως κύριοι εκπρόσωποι της λογοτεχνίας της Εθνικής Αναγέννησης αναφέρονται οι Ντε Ράντα, Ναΐμ Φράσερι, Αντόν Ζάκο Τσαγιούπι, Ντρε Μιέντα, Τζουζέπε ή Ζεφ Σερέμπε κ.ά. Εμβληματικό έργο αυτής της περιόδου θεωρείται το ποίημα O moj Shqypni (ελλ: «Ω, Αλβανία, φτωχή Αλβανία») του συγγραφέα και αξιωματούχου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, Πάσκο Βάσα. Άλλα σημαντικά έργα είναι τα «Βουκολικά και Γεωργικά» (1886) και η «Ιστορία του Σκεντέρμπεη» (1898) του Ναΐμ Φράσερι (ο οποίος τιμάται ως ο εθνικός ποιητής της Αλβανίας), το Baba-Tomorri (1902) του Αντόν Τσαγιούπι και η ποιητική συλλογή «Ακτίνες φωτός» (1904) του Ασντρένι, ο οποίος είναι επίσης ο δημιουργός του αλβανικού εθνικού ύμνου.
Από την ανεξαρτησία στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
αριστερά|μικρογραφία|209x209εσ|Εξώφυλλο της Λύρας των Βουνών του Γκέργκι Φίστα (1937) Στις αρχές του 20ού αιώνα παράλληλα με γεγονότα όπως ο καθορισμός του αλβανικού αλφάβητου το 1908 στο συνέδριο του Μοναστηρίου και η διακήρυξη της αλβανικής ανεξαρτησίας (1912) που οδήγησε στην αναγνώριση ανεξάρτητου κράτους, πραγματοποιήθηκε ιδιαίτερη καλλιτεχνική πρόοδος στην αλβανική λογοτεχνία, η οποία χαρακτηριζόταν από την επαφή με τα μοντέρνα ρεύματα της εποχής, τη μετατόπιση του ενδιαφέροντος προς τα προβλήματα της καθημερινότητας κλπ. Σημαντική θεωρείται η δεκαετία του 1930, κατά την οποία παρατηρήθηκε άνθιση της λογοτεχνίας με ταυτόχρονη συνύπαρξη μοντέρνων αλλά και κλασικών τεχνοτροπιών. Οι κυριότεροι λογοτέχνες που έκαναν την εμφάνισή τους στα αλβανικά γράμματα αυτήν την εποχή ήταν οι Μιγκένι, Έρνεστ Κολίκι, Μίτρους Κουτέλι, Λασγκούς Ποραντέτσι, Νόντα Μπούλκα, Χακί Στερμίλι, Κρίστο Φλόκι κ.ά. Επιπλέον, εκπρόσωποι της παλαιότερης γενιάς όπως οι Γκέργκι Φίστα, Φαΐκ Κονίτσα και Φαν Νόλι , συνέχισαν τις δραστηριότητές τους και κατά τον Μεσοπόλεμο, έχοντας ηγετικό ρόλο στη λογοτεχνική και πνευματική ζωή της χώρας καθ' όλη τη διάρκεια της περιόδου.
Σημαντικό λογοτεχνικό έργο της εποχής είναι το έπος «Η Λύρα των Βουνών» (γκεγκικά: Lahuta e Malcís) του καθολικού μοναχού Γκέργκι Φίστα (1871 –1940), ο οποίος την περίοδο της ακμής του λογιζόταν ως εθνικός ποιητής, ενώ αναφέρεται και ως ο «Αλβανός Όμηρος». Η τελική μορφή του βιβλίου εκδόθηκε το 1937 και κεντρικό μοτίβο του είναι οι συγκρούσεις των βόρειων Αλβανών με το Μαυροβούνιο. Αργότερα απαγορεύτηκε από το κομμουνιστικό καθεστώς της Αλβανίας (όπως και ολόκληρη η λογοτεχνική παραγωγή του Φίστα), καθώς κρίθηκε σωβινιστικού και αντισλαβικού χαρακτήρα, χωρίς ωστόσο να ισχύσει αντίστοιχη απαγόρευση και στη Γιουγκοσλαβία. Αν και υπάρχουν αντιρρήσεις για τον αντισλαβισμό του Φίστα στη «Λύρα των Βουνών», το συνολικό του έργο αναφέρεται ως ξεκάθαρα εθνικιστικό, ενώ ο ίδιος καταγράφεται από την κομμουνιστική ιστοριογραφία ως «αντιδραστικός». Επιπλέον, «Η Λύρα των Βουνών» αναφέρεται ως αναπαραγωγή (σε μεγάλο βαθμό) αντίστοιχων έργων Σλάβων λογοτεχνών όπως του Κροάτη Γκργκα Μάρτιτς και του Μαυροβούνιου Πέταρ Πέτροβιτς Νιέγος, με κυριότερη αλλαγή στο κεντρικό μοτίβο, όπου αντί για τους Οθωμανούς, ο εχθρός είναι οι Σλάβοι.
Ακόμη, ξεχωρίζουν τα ποιήματα του Μιγκένι, ο οποίος στο έργο του έδωσε μεγάλη βαρύτητα στα κοινωνικά προβλήματα και η νουβέλα «Αν ήμουν αγόρι» του Χακί Στερμίλι (1895–1953), όπου ο συγγραφέας μέσα από την εναντίωση της πρωταγωνίστριάς του για έναν ανεπιθύμητο γάμο με έναν πολύ μεγαλύτερό της έμπορο ασκεί κριτική στα παραδοσιακά ήθη της εποχής του. μικρογραφία|Ο Ισμαήλ Κανταρέ.
Κομμουνιστική περίοδος
Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η λογοτεχνική παραγωγή της Αλβανίας και του Κοσσυφοπεδίου εντάχθηκε υποχρεωτικά στο ρεύμα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος απαγορεύτηκε η κυκλοφορία ξένων λογοτεχνικών έργων, αλλά και μεγάλου μέρους της αλβανόγλωσσης λογοτεχνικής παραγωγής που έρχονταν σε αντίθεση με την κυρίαρχη κρατική ιδεολογία. Σύμφωνα με αρκετούς φιλόλογους και λογοτέχνες αυτή η εξέλιξη επέφερε κατακόρυφη πτώση στην ποιότητας της αλβανικής ποίησης και πεζογραφίας, οι οποίες αναλώθηκαν κατά κύριο λόγο σε μια στείρα εξύμνηση του καθεστώτος. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου αναδείχτηκαν αξιόλογοι λογοτέχνες όπως οι Ντρίτερο Αγκόλι, Φάτος Αράπι, Ναούμ Πρίφτι, Πέτρο Μάρκο και ο Ισμαήλ Κανταρέ, ο οποίος αποτελεί τον πιο γνωστό εκπρόσωπο της σύγχρονης αλβανικής λογοτεχνίας παγκοσμίως. Παράλληλα εμφανίστηκαν ακόμη οι Μάρτιν Τσαμάι και Κασίμ Τρεμπεσίνα, αμφότεροι με σαφή αντικαθεστωτική γραφή. Άλλοι Αλβανοί λογοτέχνες της περιόδου είναι οι Διμίτρ Σουτερίκι, Λαζάρ Σιλίκι, Εσάντ Μεκούλι, Άλεξ Τσάτσι κ.ά.
Σύγχρονη περίοδος
Μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος, η νέα αλβανική πεζογραφία χαρακτηρίζεται από το κοινό μοτίβο της αφήγησης της - ατομικής ή μαζικής - μετανάστευσης στο εξωτερικό. Κύριοι εκπρόσωποι της αλβανικής πεζογραφίας στη μετακομμουνιστική εποχή είναι οι Ισμαήλ Κανταρέ και Φάτος Κόνγκολι, έργα των οποίων έχουν μεταφραστεί σε αρκετές ξένες γλώσσες. Στην ποίηση αναφέρονται μεταξύ άλλων οι Τζεβαχίρ Σπαχίου, Έρβιν Χατίμπι, Μιμόζα Αχμέτι, Λιντίτα Αράπι, Λουλιέτα Λεσανάκου, Πάρις Τεφερίτσι, Ρομέο Τσολάκου, Γκεντιάν Τσοτσόλι κ.ά.