cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πειραϊκή-Πατραϊκή
Η Πειραϊκή - Πατραϊκή Βιομηχανία Βάμβακος Α.Ε., γνωστή απλά σαν «Πειραϊκή-Πατραϊκή», ήταν η μεγαλύτερη βιομηχανία κλωστοϋφαντουργικής, βάμβακος και ετοίμων ενδυμάτων της Ελλάδος. Ιδρύθηκε το 1919 και λειτουργούσε αδιάκοπα μέχρι και το 1996, όταν και έκλεισε παραγωγικά, ωστόσο εξακολουθεί να εμφανίζεται στον κατάλογο ληξιπρόθεσμων οφειλετών του Δημοσίου και δεν έχει διαγραφεί από αυτόν, διότι δεν έχει κηρυχθεί σε πτώχευση.
Ιστορία
Το 1924 η Πατραϊκή μετεξελίχτηκε σε Ανώνυμη Εταιρεία και ήταν η πρώτη Ανώνυμη Εταιρία που ιδρύθηκε στην Πάτρα, επίσης εγκαταστάθηκε και η πρώτη ντιζελοκίνητη μηχανή 50 ίππων, Γερμανικής κατασκευής, για τα στριπτικά και βαφικά μηχανήματα αντικαθιστώντας την ατμοκίνητη περιορισμένων δυνατοτήτων.
Το 1926 ξεκίνησε η λειτουργία του κλωστηρίου με την περαιτέρω αγορά μηχανημάτων από τη Γερμανία και με εξειδικευμένο προσωπικό από τις κλωστοϋφαντουργίες του Πειραιά αλλά και το 1928 η επιχείρηση εξοπλίστηκε με περαιτέρω μηχανήματα από τη Γερμανία.
Εμπόλεμη Περίοδος
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η «Πειραϊκή-Πατραϊκή» εφοδίαζε κουβέρτες και υφάσματα τον Ελληνικό Στρατό, ενώ διένειμε τα κέρδη της στην Ελληνική κυβέρνηση του δωσίλογου Γεωργίου Τσολάκογλου. Μετά το τέλος του πολέμου η επιχείρηση είχε πληγεί ενώ οι πρώτες ύλες είχαν σχεδόν εξαντληθεί, προσπαθώντας να ανασυγκροτηθεί εν όψει εξαγωγών. Ένα χρόνο μετά τον εμφύλιο πόλεμο (1946-1949), το 1950, η «Πειραϊκή-Πατραϊκή» κατασκεύασε στο Μεγάλο Πεύκο μεγάλη σύγχρονη εργοστασιακή μονάδα και ήταν το πρώτο εργοστάσιο που κτίστηκε στην Ελλάδα μεταπολεμικά.
Δεκαετία '60
Τη δεκαετία του 1960 διέθετε πέντε σύγχρονες εργοστασιακές μονάδες και απασχολούσε περισσότερους από 4.000 υπάλληλους. Το 1962 ήταν από τις πρώτες επιχειρήσεις στην Ελλάδα, που αυτοματοποίησε το πληροφοριακό της σύστημα, με το μοντέλο "1402" της ΙΒΜ. Το σλόγκαν της επιχείρησης ήταν «Τα πανιά αυτού του καραβιού, η τέντα αυτού του ρετιρέ, αυτό το στρώμα, αυτό το κάλυμμα, αυτές οι κουρτίνες, αυτά τα σεντόνια και μαξιλαροθήκες, αυτή η τέντα του φορτηγού...και άλλα πολλά, ων ουκ έστιν αριθμός, κατασκευάζονται από ύφασμα Πειραϊκής-Πατραϊκής» αλλά και η διαφήμιση της Πειραϊκής-Πατραϊκής στα κυνηγετικά έντυπα έγραφε «Εκτός από το όπλο και τα φυσίγγια όλα όσα φέρει ο κυνηγός είναι προϊόντα της Πειραϊκής-Πατραϊκής». Στις διαφημίσεις της, επίσης, είχε κυριαρχήσει το σλόγκαν "Πειραϊκή-Πατραϊκή: Ντύνει, στολίζει, νοικοκυρεύει".
Στις 4 Απριλίου του 1963 πέθανε ο ιδρυτής της Πειραϊκής Πατραϊκής και πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της εταιρίας, Σταμούλης Στράτος, σε ηλικία 73 ετών.
Μεταπολίτευση και πτώση
Στη δεκαετία του 1970 η ελληνική βιομηχανία άρχιζε τη μεγάλη πτώση της. Οι πετρελαϊκές κρίσεις, οι αυξημένες απαιτήσεις των εργαζομένων συνοδευόμενες από μαζικές απεργίες και η απώλεια εμπιστοσύνης των βιομηχάνων στην κυβέρνηση Καραμανλή με τις περίφημες κρατικοποιήσεις της οδήγησαν σε σταθερά καθοδική πορεία. Η ίδια η «Πειραϊκή-Πατραϊκή» κρατικοποιήθηκε τελικά επί κυβερνήσεως του Ανδρέα Παπανδρέου, στο πρόγραμμα των «κοινωνικοποιήσεων» της πρώτης τετραετίας του ΠΑΣΟΚ (1981-1985). Σύμφωνα με τον βιομήχανο Φαίδωνα Στράτο (τότε ιδιοκτήτη της «Πειραϊκής-Πατραϊκής») ''«Το βαθύτερο σκεπτικό του ΠΑΣΟΚ ήταν να ελέγχει τη βιομηχανία. Το ίδιο έκανε σε όλους τους βιομηχανικούς τομείς. Στη δική μας περίπτωση, η κυβέρνηση επέβαλε αναγκαστική αύξηση του κεφαλαίου, με αποτέλεσμα να μην έχουμε την πλειοψηφία.»''.
Μετά την πτώση της κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου το 1989, οι αμέσως επόμενες κυβερνήσεις δεν ενδιαφέρθηκαν ιδιαίτερα για την εταιρεία, με αποτέλεσμα να αυξηθούν τα ήδη υπάρχοντα μεγάλα χρέη και να υπάρξει κακοδιαχείριση, ακολουθούμενη από βίαιες προσπάθειες «εξυγίανσης» που όμως συνάντησαν τη σφοδρή αντίδραση των εργαζομένων. Τελικά η «Πειραϊκή-Πατραϊκή» έκλεισε παραγωγικά το 1992 όπου απόλυθηκε όλο της το προσωπικό. Οι τελευταίες προσπάθειες ανασυγκρότησης έληξαν το 1996 ύστερα από πολιτική επιλογή της τότε κυβέρνησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρώην επιχειρήσεις της Ελλάδας Κατηγορία:Κλωστοϋφαντουργία
Χύτροι (αρχαία πόλη)
400px|thumb|right|Χάρτης με τα αρχαία Κυπριακά βασίλεια Οι Χύτροι ήταν αρχαία πόλη κράτος στην αρχαία Κύπρο. Βρίσκεται στο κέντρο του νησιού, στην πεδιάδα της Κυθρέας κοντά στη Λευκωσία.
Ανασκαφικές έρευνες έδειξαν ότι η περιοχή κατοικείται από την προϊστορική περίοδο. Σύμφωνα με τη μυθολογία, η πόλη ιδρύθηκε από τον Χύτρο, ανιψιό του Αθηναίου Ακάμαντα, που κατά την επιστροφή του από τον Τρωικό πόλεμο βρέθηκε με μεγάλο πληθυσμό Ελλήνων (Αχαιών) στην Κύπρο. Από το όνομα του Χύτρου προήλθε και η σημερινή ονομασία της περιοχής Κυθρέα. Την εποχή του βασιλιά των Ασσυρίων Ασουρμπάνιμπαλ αναφέρεται ως ένα από τα δώδεκα βασίλεια της Κύπρου. Έχουν βρεθεί πολλές επιγραφές στην Αρκαδοκυπριακή διάλεκτο και μερικές στην Αττική-Ιωνική. Στην πόλη λατρευόταν ο Απόλλωνας ή Άρτεμις και η Αφροδίτη Παφία.
Γιάννης Μπέζος
Ο Γιάννης Μπέζος (Αθήνα,10 Σεπτεμβρίου,1956) είναι Έλληνας ηθοποιός, σκηνοθέτης και τραγουδιστής. Έχει συμμετάσχει σε σειρά παραστάσεων στη τηλεόραση και το θέατρο, κυρίως ως κωμικός. Έχει, επιπλέον, πραγματοποιήσει και εννέα κινηματογραφικές εμφανίσεις και θεωρείται ένας από τους πιο δημοφιλείς Έλληνες ηθοποιούς.
Χύτροι (αρχαία πόλη)
Η πόλη συνδέεται με το νησί Κύθηρα από τα αρχαία μέχρι και τα νεότερα χρόνια. Εκτός από το όνομα που έχει κοινή ετυμολογία (τα Κύθηρα αναφέρονται αρκετές φορές στην Ομήρου Ιλιάδα) και στις δύο περιοχές λατρευόταν η Αφροδίτη περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον θεό.
Γιάννης Μπέζος
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στην περιοχή του Φιλοπάππου. Η καταγωγή του είναι από το Κερασάκι.
Χύτροι (αρχαία πόλη)
Κατά τον Μεσαίωνα οι Χύτροι ήταν η πρώτη πόλη στη Κύπρο που ασπάστηκε τον χριστιανισμό και ήταν έδρα επισκόπου αλλά είναι γνωστοί μόνο 8 από αυτούς του επισκόπους σήμερα. Η πόλη καταστράφηκε το 806 μ.Χ από τους Σαρακηνούς ο οποίοι και την έκαψαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Κύπρου Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Κύπρο
Γιάννης Μπέζος
Βιογραφία
Εκείνος που τον ανακάλυψε πρώτος ήταν ο Θύμιος Καρακατσάνης, όταν ξεχώρισε το ταλέντο του κατά τη διάρκεια μιας θεατρικής παράστασης στο θέατρο "Σμαρούλα". Αρχικά, στο θέατρο συνεργάστηκε με την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Το όνομά του ωστόσο απέκτησε τη σημερινή του αίγλη χάρη σε μία σειρά από σημαντικές τηλεοπτικές επιτυχίες: «Οι Απαράδεκτοι» (1991-1992, 1992-1993), «Της Ελλάδος τα παιδιά» (1993-1995), «Εκείνες κι εγώ» (1996-1998), «Bίος Ανθόσπαρτος» (1998-1999), «Άκρως οικογενειακόν» (2001-2003), «Ευτυχισμένοι μαζί» (2007-2009), «Ο γάμος της κόρης μου» (2010) και η «Κλινική Περίπτωση» (2011). Σε πολλές από τις τηλεοπτικές σειρές στις οποίες πρωταγωνίστησε και πρωταγωνιστεί, έχει συνεργαστεί με τον σκηνοθέτη Ανδρέα Μορφονιό, με τον οποίο είναι και στενοί φίλοι, ενώ κάποιες από αυτές τις έχει σκηνοθετήσει ο ίδιος.
Επίσης, έχει πρωταγωνιστήσει σε διάφορες θεατρικές παραστάσεις τη δεκαετία του 1980 και μεγάλες επιτυχίες αρχαίων παραστάσεων, όπως οι «Βάτραχοι» και η «Λυσιστράτη». Το Μάρτιο του 2009 έκανε πρεμιέρα στο θέατρο "Παλλάς" η θεατρική υπερπαραγωγή «Το κλουβί με τις τρελές», ένα διάσημο γαλλικό μιούζικαλ του Ζαν Πουαρέ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου και Σταμάτη Φασουλή.
Ο Μπέζος διακρίνεται επίσης και για την φωνητική του ικανότητα, την οποία συχνά επιδεικνύει υποδυόμενος τους ρόλους του. Ως αποτέλεσμα πραγματοποίησε μουσικές παραστάσεις, περιοδικές συνεργασίες και δισκογραφικές συμμετοχές (σε δίσκους του Γιώργου Χατζηνάσιου, του Νότη Μαυρουδή και του Θάνου Μικρούτσικου).
Έχει δανείσει τη φωνή του στον Μάννι, στις 5 ταινίες Η Εποχή των Παγετώνων.
Προσωπική ζωή
Είναι παντρεμένος από το 1987 με την ηθοποιό Ναταλία Τσαλίκη, με την οποία είναι μαζί από το 1984. Έχουν αποκτήσει μία κόρη, την επίσης ηθοποιό Ηρώ Μπέζου (γενν. 1988).
Επίσης, έχει εκφράσει πολλές φορές δημοσίως τις πολιτικές του θέσεις. Πιο συγκεκριμένα, στις διπλές εκλογές του 2012 ήταν υποψήφιος βουλευτής Επικρατείας με τη Δημοκρατική Αριστερά σε μη εκλόγιμη θέση. Επιπλέον, τον Οκτώβριο του 2013 ήταν ένας από τους υπογράφοντες υπέρ της Πρωτοβουλίας για τη Δημοκρατική Προοδευτική Παράταξη ή αλλιώς Πρωτοβουλίας των 58.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές
Λορίνα Μακένιτ
Η Λορίνα Ιζαμπέλ Αϊρίν Μακένιτ (Loreena Isabel Irene McKennitt, 17 Φεβρουαρίου 1957) είναι Καναδή τραγουδίστρια, συνθέτρια, αρπίστρια, ακορντεονίστρια και πιανίστρια που γράφει, ηχογραφεί και παίζει μουσικές του κόσμου με θέματα κελτικά, καθώς και θέματα από τη Μέση Ανατολή. Η Μακένιτ είναι γνωστή για τα εκλεπτυσμένα και ευκρινή φωνητικά υψιφώνου που διαθέτει. Έχει πουλήσει περισσότερα από 14 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως.
Τα πρώτα χρόνια
Η Μακένιτ γεννήθηκε στο Morden της Manitoba του Καναδά με ιρλανδική και σκωτσέζικη καταγωγή από τον Τζακ (πέθανε το 1992• ήταν ζωέμπορος) και την Ειρήνη Μακένιτ (1931-2011• ήταν νοσοκόμα). Μετακόμισε στο Stratford του Ontario το 1981, όπου κατοικεί μέχρι σήμερα.
Όταν η Λορίνα ήταν μικρή, ήθελε να γίνει κτηνίατρος, αλλά ανακάλυψε ότι μάλλον η μουσική επέλεξε αυτήν παρά η ίδια τη μουσική. Έχοντας αναπτύξει ένα πάθος για την κέλτικη μουσική, έμαθε να παίζει την κέλτικη άρπα και άρχισε να δίνει υπαίθριες συναυλίες σε διάφορα μέρη, περιλαμβανομένης της αγοράς St. Lawrence στο Τορόντο, για να συγκεντρώσει χρήματα προκειμένου να ηχογραφήσει τον πρώτο της μεγάλο δίσκο.
Σταδιοδρομία
Το πρώτο άλμπουμ της Μακένιτ, Elemental (Στοιχειώδης Γνώση), κυκλοφόρησε το 1985 και ακολούθησαν τα To Drive the Cold Winter Away (Για να Διώξουμε τον Κρύο Χειμώνα, 1987), Parallel Dreams (Παράλληλα Όνειρα, 1989), The Visit (Η Επίσκεψη, 1991), The Mask and Mirror (Η Μάσκα και ο Καθρέφτης, 1994), A Winter Garden (Χειμωνιάτικος Κήπος, 1995), The Book of Secrets (Το Βιβλίο των Μυστικών, 1997), An Ancient Muse (Αρχαία Μούσα, 2006), A Midwinter Night’s Dream (Όνειρο Χειμωνιάτικης Νύχτας, 2008), και The Wind That Shakes the Barley (Ο Άνεμος {Που} Χορεύει το Κριθάρι, 2010). Όλα τα έργα της εκδίδονται από τη δική της εταιρεία με την επωνυμία Quinlan Road.
Το 1990 η Μακένιτ έγραψε τη μουσική για το ντοκιμαντέρ του Εθνικού Συμβουλίου Κινηματογράφου του Καναδά The Burning Times, μια ρεβιζιονιστική φεμινιστική αφήγηση για τις Δίκες Μαγισσών στην Ευρώπη της Νεότερης Εποχής. Το κύριο θέμα αργότερα επανηχογραφήθηκε από την ίδια και την ορχήστρα της και τιτλοφορήθηκε Tango to Evora, ένα κομμάτι που περιέχεται στο άλμπουμ της The Visit.
Το 1993 περιόδευσε στην Ευρώπη υποστηρικτικά του Μάικ Όλντφιλντ. Το 1995 η διασκευή της του παραδοσιακού Ιρλανδέζικου τραγουδιού Bonny Portmore παρουσιάσθηκε στη σειρά Highlander. Το σινγκλ της Μακένιτ "The Mummers' Dance" (Ο Χορός των Θεατρίνων) είχε σημαντικές ραδιοφωνικές μεταδόσεις στις Βορειοαμερικανικές αγορές κατά την άνοιξη του 1997, και χρησιμοποιήθηκε ως μουσικό θέμα για τη βραχύβια τηλεοπτική σειρά Legacy. Χρησιμοποιήθηκε επίσης στο ευρείας εκστρατείας διαφημιστικό της ταινίας της Ντριου Μπάριμορ Ever After το 1998.
Μουσική και τραγούδια της ακούστηκαν στις ταινίες The Santa Clause, Soldier, Jade, Holy Man, The Mists of Avalon και Tinkerbell, καθώς και στις τηλεοπτικές σειρές Roar, Due South, και Full Circle (Women and Spirituality).
Προσωπική ζωή
Το 1998 ο μνηστήρας της Μακένιτ Ronald Rees, ο αδελφός του Richard και ο στενός φίλος τους Gregory Cook πνίγηκαν σε ένα ατύχημα λεμβοδρομιών στον κόλπο Georgian. Η Μακένιτ επηρεάσθηκε βαθύτατα απ’ αυτό το γεγονός και αργότερα τον ίδιο χρόνο ίδρυσε Ταμείο Αφιερωμένο Στη Μνήμη των Cook και Rees που είχε ως σκοπό την Έρευνα και την Ασφάλεια στα Θαλάσσια Ύδατα. Κατά την εποχή του συμβάντος εργαζόταν για την παραγωγή ενός άλμπουμ από δύο ζωντανές εμφανίσεις της με τίτλο Live in Paris and Toronto. Οι εισπράξεις απ’ αυτό το άλμπουμ, που ανήλθαν στο ποσό των τριών εκατομμυρίων δολαρίων, προσφέρθηκαν στο νεοσύστατο Ταμείο Μνήμης. Μετά από την κυκλοφορία αυτού του άλμπουμ, η Μακένιτ αποφάσισε να ελαττώσει σημαντικά τον αριθμό των δημόσιων εμφανίσεών της και δεν εξέδωσε καμία καινούργια ηχογράφησή της μέχρι την παραγωγή του στούντιο-άλμπουμ An Ancient Muse το 2006.
Είδος της μουσικής της
Η μουσική της Μακένιτ έχει γενικά χαρακτηρισθεί ότι ανήκει στην κατηγορία Μουσικές του Κόσμου/Κελτική Μουσική (World / Celtic music), καθώς περιέχει μορφές και χαρακτηριστικά μουσικής από διάφορα μέρη του κόσμου. Μερικές φορές στα καταστήματα δίσκων ταξινομείται ως φολκ (Folk Music).
Προτού η Μακένιτ συνθέσει κάποια μουσική, ασχολείται συστηματικά με ένα συγκεκριμένο θέμα, το οποίο στη συνέχεια θα αποτελέσει την κεντρική ιδέα του άλμπουμ. Προτού δημιουργήσει το Elemental και το Parallel Dreams, ταξίδεψε στην Ιρλανδία για να αντλήσει έμπνευση από την ιστορία της χώρας, τη λαογραφία της, τη γεωγραφία της και τον πολιτισμό της. Πριν από την έκδοση του άλμπουμ The Mask and Mirror προηγήθηκε έρευνα στην Ισπανία, όπου η Μακένιτ ασχολήθηκε με τη μελέτη της Γαλικίας, Κελτικού τμήματος της Ισπανίας, και τις άφθονες αραβικές της ρίζες. Το αποτέλεσμα ήταν ένα άλμπουμ το οποίο περιλάμβανε στοιχεία κελτικής και αραβικής μουσικής. Σύμφωνα με τις σημειώσεις του εξωφύλλου, το άλμπουμ της An Ancient Muse ήταν το αποτέλεσμα έμπνευσης από ταξίδια (και σχετικές μελέτες που έγιναν) ανάμεσα σε διάφορους πολιτισμούς κατά μήκος του Δρόμου του Μεταξιού.
Συχνά η Μακένιτ συγκρίνεται με την Ένυα, αλλά η μουσική της Μακένιτ έχει περισσότερο παραδοσιακές και κλασικές επιρροές, καθώς χρησιμοποιεί λογοτεχνικά έργα ως πηγές στίχων και εφαλτήρια για την ερμηνεία της, όπως το ποίημα "The Lady of Shalott" του Lord Tennyson, τον ‘Μονόλογο του Πρόσπερο’ από το έργο "The Tempest" του Σαίξπηρ, το ποίημα "Snow" του Archibald Lampman, το ποίημα "Dark Night of the Soul" του St. John of the Cross, την "Κόλαση" του Δάντη, το ποίημα "Lullaby" του William Blake, το ποίημα "The Stolen Child" του Yeats, "The English Ladye and the Knight" του Sir Walter Scott και το ποίημα "The Highwayman" του Alfred Noyes.
Δικαστικός αγώνας
Το 2005 η Μακένιτ ενεπλάκη σε μια οξεία δίκη στη Βρετανία, όταν η πρώην φίλη και υπάλληλός της Niema Ash εξέδωσε ένα βιβλίο που περιείχε αυστηρά προσωπικές λεπτομέρειες της φιλίας τους. Η Μακένιτ υποστήριξε ότι μεγάλο μέρος του βιβλίου περιείχε εμπιστευτικές προσωπικές πληροφορίες, τις οποίες η Ash δεν δικαιούνταν να δημοσιοποιήσει. Τα Βρετανικά δικαστήρια αποφάνθηκαν ότι πράγματι υπήρξε παραβίαση εμπιστευτικότητας και κατάχρηση προσωπικών πληροφοριών της Μακένιτ, και η υπόθεση είναι πιθανόν να αποτελέσει σημαντικό δεδικασμένο στο Βρετανικό Δίκαιο σχετικά με την ιδιωτική ζωή των διασημοτήτων. Το Εφετείο επικύρωσε τις αποφάσεις του Πρωτοδικείου το 2006.
2006 και μετέπειτα
Το Σεπτέμβριο του 2006 η Μακένιτ έδωσε συναυλία στο ανάκτορο τής Αλάμπρας, στη Γρανάδα της Ισπανίας. Η συναυλία μεταδόθηκε στις ΗΠΑ από το μη κερδοσκοπικό τηλεοπτικό κανάλι εθνικής εμβέλειας PBS και τον Αύγουστο του 2007 τα τραγούδια της κυκλοφόρησαν σε ένα τριπλό DVD/CD με τίτλο Nights from the Alhambra.
Το 2008 η Μακένιτ έγραψε τους στίχους και συνέθεσε ένα τραγούδι με τον τίτλο To The Fairies They Draw Near ως θέμα για την βιντεοταινία κινουμένων σχεδίων τού Ντίσνεϋ Tinker Bell, κάνοντας επίσης και την αφήγηση. Στις αρχές του 2008 επέστρεψε στα στούντιο για να ηχογραφήσει το άλμπουμ A Midwinter Night’s Dream, μια ευρύτερη έκδοση του μίνι άλμπουμ A Winter Garden: Five Songs for the Season από το 1995. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο τού 2008.
Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ An Ancient Muse, η Λορίνα έκανε πολλές περιοδείες, όπως στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική την άνοιξη του 2007, μια μεγάλη περιοδεία στον Καναδά και τις Ηνωμένες Πολιτείες το φθινόπωρο του 2007, μια καλοκαιρινή περιοδεία στην Ευρώπη το 2008 και μια Μεσογειακή περιοδεία το καλοκαίρι του 2009 με στάσεις στην Ελλάδα, την Τουρκία, την Κύπρο, τον Λίβανο, την Ιταλία, αλλά και την Ουγγαρία.
Στις 17 Σεπτεμβρίου 2009 η Μακένιτ ανακοίνωσε ότι σχεδίαζε να εκδώσει ένα άλμπουμ δύο δίσκων με τίτλο A Mediterranean Odyssey το φθινόπωρο του 2009. Το πρώτο CD, From Istanbul to Athens, αποτελούνταν από δέκα νέες ζωντανές ηχογραφήσεις που έγιναν κατά τη διάρκεια της Μεσογειακής περιοδείας της του 2009 και περιλάμβανε τραγούδια που δεν είχε ηχογραφήσει ποτέ σε συναυλία της στο παρελθόν. Το δεύτερο CD, The Olive and the Cedar, είχε ένα μεσογειακό θέμα που η Μακένιτ επιμελήθηκε προσωπικά. Περιείχε ηχογραφήσεις του στούντιο που είχαν ήδη κυκλοφορήσει και είχαν δημιουργηθεί μεταξύ των ετών 1994 και 2006.
Το Νοέμβριο του 2010 κυκλοφόρησε το τελευταίο στούντιο-άλμπουμ της Μακένιτ "The Wind That Shakes the Barley". Ηχογραφημένο στα στούντιο Sharon Temple στο Οντάριο, αποτελείται από εννιά παραδοσιακά κελτικά τραγούδια. "Κάθε τόσο υπάρχει μια έντονη τάση να γυρίζει κανείς στις ρίζες του, με την προοπτική του χρόνου και της εμπειρίας, για να νιώσει τα οικεία πράγματα που κάποτε αγάπησε και αγαπά ακόμη " λέει η Λορίνα.
Ντοκιμαντέρ
Προς τα τέλη της δεκαετίας του 1990, η Μακένιτ δημιούργησε ένα ημίωρο ντοκιμαντέρ για την Αμερικανική τηλεόραση με τίτλο No Journey's End στο οποίο αναφερόταν στις επιρροές που δέχτηκε στη μουσική της. Το ντοκιμαντέρ αυτό περιείχε αποσπάσματα από αρκετά τραγούδια που περιλαμβάνονται στα άλμπουμ Parallel Dreams, The Visit, και The Mask and Mirror καθώς και ζωντανές εκτελέσεις των τραγουδιών The Lady of Shalott, Santiago και The Dark Night of the Soul. Το ντοκιμαντέρ αυτό αργότερα κυκλοφόρησε και σε DVD που περιείχε και μουσικά βίντεο για τα τραγούδια The Mummers' Dance και The Bonny Swans.
Το 2008 η Λορίνα κυκλοφόρησε το DVD A Moveable Musical Feast, βασισμένο στην περιοδεία της του 2007 με τίτλο An Ancient Muse. Το DVD περιλάμβανε συνεντεύξεις με τη Λορίνα, την ορχήστρα της, το προσωπικό, θαυμαστές και συναδέλφους της από την Καναδική μουσική βιομηχανία.
Διακρίσεις
Από το 1992 και μετά η Λορίνα Μακένιτ, τόσο για την επιτυχημένη εμπορική επίδοση συγκεκριμένων άλμπουμ της όσο και για τη γενικότερη συμβολή της στα πολιτιστικά δρώμενα, κέρδισε πολλές διακρίσεις, μεταξύ των οποίων της επιτίμου διδάκτορα των γραμμάτων από το πανεπιστήμιο Wilfrid Laurier το 2002, της επιτίμου διδάκτορα νομικής από τα πανεπιστήμια Manitoba και Queen's  το 2005, της επιτίμου συνταγματάρχου από τη Βασιλική Πολεμική Αεροπορία του Καναδά το 2006, καθώς και μια υποψηφιότητα για το βραβείο Grammy στην κατηγορία Καλύτερο άλμπουμ  για Σύγχρονες Μουσικές του Κόσμου το 2007.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
quinlanroad.com
Κατηγορία:Καναδοί τραγουδιστές Κατηγορία:Υψίφωνοι Κατηγορία:Καναδοί μουσικοί
Φιλ Τέιλορ
Ο Φιλ Τέιλορ (Philip John Taylor, 21 Σεπτεμβρίου 1954 - 11 Νοεμβρίου 2015) ήταν Άγγλος μουσικός, γνωστός ως πρώην ντράμερ του χέβι μέταλ συγκροτήματος Motörhead.
Καριέρα
Ο Τέιλορ γεννήθηκε στο Τσέστερφιλντ της Αγγλίας στις 21 Σεπτεμβρίου 1954.
Αντικατέστησε τον αρχικό ντράμερ των Motörhead, Λούκας Φοξ το 1975, έχοντας μετακομίσει στο Λονδίνο. Πρώτη του ηχογράφηση με το συγκρότημα ήταν το άλμπουμ "On Parole", ενώ συνέστησε τον κιθαρίστα Έντι "Fast" Κλαρκ ο οποίος πήρε τη θέση του Λάρι Γουόλις. Το 1977 κυκλοφόρησαν το άλμπουμ "Motörhead" μπαίνοντας στο βρετανικό Top-50 και γνωρίζοντας επιτυχία με το σινγκλ "Louie, Louie".
Ακολούθησαν τρεις ιδιαίτερα επιτυχημένοι δίσκοι στη μορφή των "Overkill" (1979), "Bomber" (1979) και "Ace of Spades" (1980), με τους Motörhead να σκαρφαλώνουν στην κορυφή των τσαρτ με το ζωντανά ηχογραφημένο No Sleep 'til Hammersmith. Ο Τέιλορ αποτέλεσε τη ραχοκοκκαλιά του βαρύ και γρήγορου ήχου του συγκροτήματος, επηρεάζοντας με το στυλ του τα μουσικά κινήματα του thrash και του speed metal. Συγκροτήματα όπως οι Metallica, οι Anthrax, οι Slayer, κ.α. τους θεωρούν, μαζί με τους Venom, ως τις σπουδαιότερες επιρροές στον ήχο τους.
Μετά την κυκλοφορία του "Iron Fist" το 1982, ο Κλαρκ αποχώρησε από το συγκρότημα δίνοντας τη θέση του στον Μπράιαν Ρόμπερτσον των Thin Lizzy. Η νέα σύνθεση ηχογράφησε το "Another Perfect Day" πριν ο Τέιλορ φύγει από τους Motörhead μετά την εμφάνιση τους στην τηλεοπτική σειρά "The Young Ones", όπου έπαιξαν το τραγούδι "Ace of Spades". Την επόμενη διετία συνεργάστηκε με τους Waysted και σχημάτισε τους Operator με τον Ρόμπερτσον.
Το 1987 επέστρεψε στους Motörhead ηχογραφώντας μαζί τους τα άλμπουμ "Rock 'n' Roll" (1987), "No Sleep at All" (1988), "1916" (1991) και "March or Die" (1992). Στο τελευταίο εξ' αυτών έπαιξε μόνο στο τραγούδι "I Ain't No Nice Guy", αφού λόγω της μη επαγγελματικής του συμπεριφοράς απολύθηκε κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων.
Λίγο πριν είχε ηχογραφήσει με τους GMT το ΕΡ "One By One" το 1989, το οποίο επανεκδόθηκε δύο χρόνια αργότερα με ένα επιπλέον τραγούδι και τον τίτλο "War Games".
Ο Τέιλορ ασχολήθηκε και πάλι με τη μουσική το 2005 όταν συμμετείχε στο συγκρότημα The Web of Spider με τον κιθαρίστα του Iggy Pop, Γουάιτι Κιρστ και τον μπασίστα Μαξ Νος. Το 2007, συμμετείχε στο πρότζεκτ Capricorn και την επόμενη χρονιά συνεργάστηκε με τον πρώην κιθαρίστα των W.A.S.P., Κρις Χολμς.
Το 2009 πραγματοποίησε μία ζωντανή εμφάνιση με τους Overkill παίζοντας μαζί τους το ομώνυμο κομμάτι που είχε ηχογραφήσει με τους Motörhead τριάντα χρόνια νωρίτερα, στο "Islington Academy" του Λονδίνου.
Πέθανε στις 11 Νοεμβρίου 2015, αφού υπήρξε άρρωστος για διάστημα μηνών, σε ηλικία 61 ετών.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ντράμερς Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Motörhead
ΦΚ Πετρζάλκα Ακαντέμια
Η Αρτμέντια Πετρζάλκα (σλοβακικά: FC Artmedia Petržalka) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος της Σλοβακίας. Έχει έδρα το Στάδιο Πετρζάλκα (Štadión Petržalka) χωρητικότητας 7.100 θεατών, που βρίσκεται στην ομώνυμη συνοικία της Μπρατισλάβα, πρωτεύουσας της Σλοβακίας. Γι’ αυτό η ομάδα είναι γνωστή και ως Αρτμέντια Μπρατισλάβα. Έχει χρώματα άσπρο και μαύρο. Εκτός έδρας φορά πράσινα και μαύρα χρώματα.
Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε στις 7 Ιουνίου 1898 την εποχή που η πόλη και η χώρα αποτελούσε τμήμα της πολυεθνικής αυτοκρατορίας της Αυστροουγγαρίας. Το αρχικό όνομα της ομάδας ήταν Pozsonyi Torna Egyesület. Το 1919 με την ίδρυση της Τσεχοσλοβακίας ο σύλλογος επανιδρύθηκε με το ίδιο αρχικό όνομα, έπειτα από μία περίοδο αδράνειας.
Το 1953 μετονομάστηκε σε Kovosmalt Bratislava. Στη συνέχεια έλαβε κατά καιρούς διάφορες ονομασίες μέχρι το 1993 που απέκτησε τον τίτλο Αρτμέντια. Μάλιστα, το 1986 συγχωνεύτηκε με την TJ Internacionál Slovnaft Bratislava σε ένα νέο σωματείο υπό τον τίτλο TJ Internacionál Slovnaft ZŤS Bratislava αλλά το 1990 τα δυο σωματεία διαχωρίστηκαν και ανεξαρτητοποιήθηκαν πάλι.
Τα ονόματα
Τα ονόματα που είχε ο σύλλογος από την εποχή της ίδρυσής του μέχρι σήμερα είναι τα εξής:
Το Στάδιο Πετρζάλκα
Ο αγωνιστικός χώρος του Σταδίου Πετρζάλκα, όπου αγωνίζεται η Αρτμέντια υπάρχει πάνω από εκατό χρόνια. Πριν ακόμα από τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο στο στάδιο αυτό γίνονταν διεθνή παιχνίδια. Αν και καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι εξέδρες χτίστηκαν σχεδόν στην αρχική μορφή. Αναγκαστικά, τα τελευταία δέκα χρόνια έγιναν σημαντικές βελτιώσεις, μια και αυξήθηκαν οι υποχρεώσεις της Αρτμέντια αφού ανέβηκε κατηγορίες και συμμετείχε σε ποδοσφαιρικές διοργανώσεις υψηλών απαιτήσεων, όπως το Τσάμπιονς Λιγκ. Ανακατασκευάστηκαν οι εξέδρες πίσω από τα τέρματα και χτίστηκε καινούργια εξέδρα κατά μήκος του αγωνιστικού χώρου.
Η χωρητικότητα του σταδίου υπολογίζεται σε 10.000 θεατές. Όμως, είναι αδύνατο να υπολογιστεί ακριβώς, διότι οι παλιές εξέδρες είναι εξέδρες ορθίων. Ο μέσος όρος φιλάθλων που παρακολουθεί τους αγώνες πρωταθλήματος της Αρτμέντια είναι περίπου 4.000 και είναι από τους υψηλότερους στη Σλοβακία. Παρά τις βελτιώσεις, το στάδιο δεν πληροί όλα τα κριτήρια της UEFA και στο Τσάμπιονς Λιγκ ο σύλλογος αναγκάστηκε να αγωνιστεί στο γήπεδο «Tehelné pole», έδρα της Σλόβαν Μπρατισλάβας.
Ευρωπαϊκή πορεία
Η πιο σημαντική επιτυχία του σωματείου υπήρξε η συμμετοχή του στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ την περίοδο 2005-06. Αν και ξεκίνησε από τον α΄ προκριματικό γύρο είχε εντυπωσιακή πορεία αποκλείοντας κατά σειρά τις Καϊράτ Άλμα Άτα Καζακστάν, τη Σέλτικ Γλασκώβης και την Παρτιζάν Βελιγραδίου. Στον όμιλο τερμάτισε τρίτη με έξι βαθμούς, πετυχαίνοντας τη συμμετοχή της στο γύρω των 32 του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, όπου αποκλείστηκε από τη Λέφσκι Σόφιας.
Αποτελέσματα
Τσάμπιονς Λιγκ Κύπελλο ΟΥΕΦΑ
Πηγές
Αρτμέντια Πετρζάλκα Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1898 Π Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1898
Τέρας του Λοχ Νες
Ψάχνοντας για το τέρας του Λοχ Νες (2003)
Το 2003, το βρετανικό τηλεοπτικό δίκτυο BBC χρηματοδότησε μια έρευνα στη λίμνη χρησιμοποιώντας 600 δέσμες σόναρ και δορυφορική παρακολούθηση. Η έρευνα είχε επαρκή ανάλυση για να εντοπίσει μια μικρή σημαδούρα. Δεν βρέθηκε κανένα ίχνος από ζώο σημαντικού μεγέθους και, παρά τις αναφερόμενες ελπίδες τους, οι εμπλεκόμενοι επιστήμονες παραδέχθηκαν ότι αυτό απέδειξε ότι το τέρας του Λοχ Νες ήταν μύθος. Το ντοκιμαντέρ "Searching for the Loch Ness Monster" μεταδόθηκε στο BBC One.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κρυπτοζωολογία
Χουάν Κάρλος Βαρέλα
Ο Χουάν Κάρλος Βαρέλα (Juan Carlos Varela Rodríguez, 12 Δεκεμβρίου 1963-) είναι πολιτικός από τον Παναμά και υπηρέτησε ως πρόεδρος της χώρας από τον Ιούλιο του 2014 ως τον Ιούλιο του 2019. Κέρδισε στις εκλογές του 2014.
Στις 3 Μαΐου 2009 εξελέγη αντιπρόεδρος με πρόεδρο το Ρικάρδο Μαρτινέλι και η ορκωμοσία τους έγινε την 1η Ιουλίου. Από το 2009 ως το 2011 υπηρέτησε και ως υπουργός Εξωτερικών.
Είναι παντρεμένος με τη δημοσιογράφο Λορένα Καστίγιο.
Σπουδές
Γεννημένος στην Πόλη του Παναμά, ο Βαρέλα είναι επιχειρηματίας και αποφοίτησε από το Κολέγιο Χαβιέρ. Επίσης παρακολούθησε μαθήματα στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Τζόρτζια στις ΗΠΑ, από όπου απέκτησε πτυχίο μπάτσελορ στη Βιομηχανική Διοίκηση το 1985.
Πρόεδρος
Ο Βαρέλα ήταν υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2014 και κέρδισε με ποσοστό 39% τον αντίπαλό του
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Παναμά
Σουρού-Μιγκάν Απιτί
Ο Σουρού Μιγκάν-Απιτί (Sourou Migan Apithy, 1913- 1989) ήταν πολιτικός από το Μπενίν, ο οποίος διετέλεσε πρόεδρος της χώρας την περίοδο 1964-1965, όταν η χώρα λεγόταν Δαχομέη. Πολλές φορές αναφερόταν ως μέρος του 'τρικέφαλου τέρατος' του Μπενίν της δεκαετίας του 1960.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 8 Απριλίου 1913 και έκανε σπουδές Πολιτικών Επιστημών στο Παρίσι. Έπειτα ακολούθησε εμπορικές σπουδές και εργάστηκε σε γαλλικών συμφερόντων εταιρεία στη Δυτική Αφρική, ως ειδικός λογιστικός υπεύθυνος. Δεν επέστρεψε στη Δαχομέη πριν το 1945.
Μάχη του Δυρραχίου (1018)
Η Μάχη του Δυρραχίου το Φεβρουάριο 1018 ήταν μέρος των Βυζαντινοβουλγαρικών Πολέμων. Συνέβη όταν ο τσάρος Ιβάν Βλάντισλαβ της Βουλγαρίας προσπάθησε να εδραιώσει την εξουσία του στη νοτιοανατολική ακτή της Αδριατικής Θάλασσας. Οδήγησε έναν στρατό ενάντια του Δυρραχίου (στη σημερινή Αλβανία) και το πολιόρκησε, αλλά σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια μιας αντεπίθεσης των υπερασπιστών της πόλης.
Σουρού-Μιγκάν Απιτί
Καριέρα
Προτού η χώρα του γίνει ανεξάρτητη, το 1945, έγινε μέλος της Συντακτικής Συνέλευσης της Δαχομέης και το 1947 εξελέγη στο Γενικό Συμβούλιο. Επανεξελέγη για αρκετές θητείες. Από τις 26 Ιουλίου του 1958 υπήρξε πρόεδρος του Κυβερνητικού Συμβουλίου ως τις 4 Δεκεμβρίου του 1958, στη συνέχεια αρχηγός της προσωρινής κυβέρνησης και πρωθυπουργός της Δαχομέης ως τις 22 Μαΐου του 1959. Ως το 1960 είχε αναλάβει αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του κράτους.
Μάχη του Δυρραχίου (1018)
Αυτή ήταν η τελική μάχη του μακροχρόνιου αγώνα ανάμεσα στην Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία και το Βυζάντιο. Μέσα σε λίγους μήνες από το θάνατο του Βλάντισλαβ, το μεγαλύτερο μέρος του βασιλείου του υποτάχθηκε στο βυζαντινό αυτοκράτορα Βασίλειο Β', με την τελευταία ανεξάρτητη περιοχή (Σίρμιο) να παραδίδεται το 1019.
Ιστορικό πλαίσιο
Μετά τη Μάχη του Κλειδίου και το θάνατο του τσάρου Σαμουήλ το 1014, το βουλγαρικό κράτος είχε αποσταθεροποιηθεί από εσωτερικές αναταραχές. Κατά το έτος που ακολούθησε, ο τσάρος Γαβριήλ Ράντομιρ, γιος και διάδοχος του Σαμουήλ, σκοτώθηκε από τον ξάδελφό του, ο Ιβάν Βλάντισλαβ, με την υποκίνηση του βυζαντινού αυτοκράτορα. Ο νέος Βούλγαρος ηγεμόνας, διαπραγματεύτηκε μια σύντομη ειρήνη, καθώς υποσχέθηκε να υποταχθεί στον Βασίλειος Β' με αντάλλαγμα τον έλεγχο του Δυρραχίου. Καμία πλευρά δεν τήρησε τις υποσχέσεις της και ο πόλεμος ξέσπασε και πάλι το φθινόπωρο του 1015. Ενώ ο Βλάντισλαβ επιτέθηκε στο Δυρράχιο, ο Βασίλειος Β' κατέλαβε την πρωτεύουσά του την Οχρίδα, αλλά αργότερα, ως αποτέλεσμα της Μάχης του Μοναστηρίου, αναγκάστηκε να την εγκαταλείψει.
Σουρού-Μιγκάν Απιτί
Πρόεδρος
Αρχικά ανήκε στο Κόμμα Δημοκρατικής Ανανέωσης (PRD), το οποίο συγχωνεύτηκε στο Δημοκρατικό Κόμμα ή PD. Υπηρέτησε ως Πρόεδρος του Μπενίν από τις 25 Ιανουαρίου του 1964 ως τις 27 Νοεμβρίου του 1965, οπότε και ανατράπηκε από το στρατιωτικό Κριστόφ Σογκλό στον απόηχο της εσωτερικής σύγκρουσης μεταξύ των μελών της κυβέρνησης. Εν συνεχεία, έφυγε για το Παρίσι για πρώτη φορά, όμως επανήλθε στο Κοτονού μετά το πραξικόπημα του 1970. Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 έγινε μέλος της Τριανδρίας που κυβερνούσε τη χώρα.
Μάχη του Δυρραχίου (1018)
Ιστορικό πλαίσιο
Ο πόλεμος συνεχίστηκε για δύο ακόμη χρόνια χωρίς αποφασιστικό αποτέλεσμα. Στο 1017 ο Βασίλειος νίκησε τους Βουλγάρους στη Σέτινα, κοντά στην Έδεσσα, αλλά δεν κατάφερε να εκμεταλλευτεί τη νίκη του και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. Ο Βλάντισλαβ το εκμεταλλεύτηκε για να ξεκινήσει μια άλλη επίθεση εναντίον του Δυρραχίου, το οποίο υπερασπιζόταν ο στρατηγός Νικήτας Πεγονίτης. Στη μάχη που ακολούθησε μετά από μια εξόρμηση της φρουράς ο Βούλγαρος τσάρος σκοτώθηκε και τα στρατεύματά του αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν.
Σουρού-Μιγκάν Απιτί
Κράτηση, εξορία και θάνατος
Μετά το πραξικόπημα του 1972 τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό, μαζί με τους άλλους δύο που συναποτελούσαν την Τριανδρία (τους Ζιστέν Αχομαντεγκμπέ-Τομετέν και Ιμπέρ Μαγκά. Δεν απελευθερώθηκε παρά μόνο το 1981.
Μάχη του Δυρραχίου (1018)
Ιστορικό πλαίσιο
Αυτό το γεγονός οδήγησε την πλειοψηφία των Βουλγάρων αρχόντων (βογιάροι) να παραδοθεί στον Βασίλειο. Η απομονωμένη αντίσταση κατεστάλη και η Βουλγαρία έγινε βυζαντινή επαρχία.
Πρωτογενείς πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Μάχες βουλγαρικού στρατού Κατηγορία:Βυζαντινοβουλγαρικοί Πόλεμοι Κατηγορία:Δυρράχιο
Σουρού-Μιγκάν Απιτί
Κράτηση, εξορία και θάνατος
Πέθανε στην οικία του στο Παρίσι, όπου ζούσε εξόριστος, στις 3 Δεκεμβρίου του 1989, λίγο πριν γίνει η μετάβαση της χώρας στη δημοκρατία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Μπενίν
18 Φεβρουαρίου
17 Φεβρουαρίου | 18 Φεβρουαρίου | 19 Φεβρουαρίου
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Μπιμπίς
Το Μπιμπίς( Μπίμπες) είναι κοινότητα στο νομό Μοζέλ στο Γκραντ Εστ στη βορειοανατολική Γαλλία. Παλαιότερα γνωστό ως Μπίμπερσεϊμ, το παλιό χωριό καταστράφηκε εντελώς κατά τη διάρκεια του Τριακονταετούς Πολέμου. Οι τοποθεσίες Νεντόρφ (Γερμανικά: Νόιντορφ) και Ροντλά (Γερμανικά: Ρόντλαχ) είναι ενσωματωμένες στην κοινότητα από το 1810.
Το Μπιμπίς είναι επίσης ένας όρος αγάπης στα γαλλικά που βασίζεται στον όρο «μπις» (ελάφι).
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μοζέλ
Ελληνικός Στρατός (οργάνωση)
Ο Ελληνικός Στρατός (Ε.Σ.) ήταν αντιστασιακή αντάρτικη φιλοβασιλική οργάνωση που έδρασε στην Πελοπόννησο κατά την διάρκεια της Κατοχής.
Ιδρύθηκε το καλοκαίρι του 1941 από κατώτερους αξιωματικούς στην Καλαμάτα, ως «Οργάνωση Κατώτερων Αξιωματικών» (ΟΚΑ) με στόχο την αποθάρρυνση στρατιωτικών για συνεργασία με τους κατακτητές. Ύστερα, μετονομάστηκε σε «Ελληνικός Στρατός», και κατά το καλοκαίρι του 1943 συγκρότηθηκε η πρώτη ανταρτοομάδα της οργάνωσης.
Την ίδια περίοδο, ξεκίνησε να αποκτά αντιεαμικό προσανατολισμό, με αποτέλεσμα τη σύγκρουση του με το ΕΑΜ τον Αύγουστο του ίδιου έτους. Ύστερα, στελέχη της οργάνωσης όπως ο Διονύσιος Παπαδόγγονας και -πιθανώς- ο Τηλέμαχος Βρεττάκος, επιδίωξαν τη σύσταση αντιεαμικών ομάδων σε συνεργασία με τους κατακτητές, η οποία όμως απορρίφθηκε από τους Γερμανούς.
Η οργάνωση διαλύθηκε τον Οκτώβριο του 1943 από τον ΕΛΑΣ μετά τη Μάχη στη Παληόχωρα, στον απόηχο της οποίας εκτελέστηκε ο Τηλέμαχος Βρεττάκος και ο Χρίστος Καραχάλιος. Μετά τη διάλυσή της, τα στελέχη της οργάνωσης εντάχθηκαν στο ΕΑΜ, ιδιώτευσαν ή συμμετείχαν στα Τάγματα Ασφαλείας.
Δημιουργία της «ΟΚΑ» και πρώτα βήματα
Προς τα τέλη του Καλοκαιριού του 1941, οι λοχαγοί Τάσος Αναστασόπουλος, Σταύρος Νικολόπουλος και Απόστολος Κούβελας, δημιούργησαν στη Καλαμάτα μία συσπείρωση με περίπου 240 μέλη, την «Οργάνωση Κατώτερων Αξιωματικών», προκειμένου να προσεγγίσουν τους συναδέλφους τους για να αποθαρρύνουν τη συνεργασία τους με τους κατακτητές και τη σύσταση φιλοκατοχικής τοπικής εξουσίας. Η οργάνωση σύντομα μετονομάστηκε για λόγους ασφαλείας, σε «Ελληνικός Στρατός». Στις 9 Οκτωβρίου 1942, συνελήφθη ο συνταγματάρχης Βενετσάνος Κετσέας μαζί με άλλους 4 αξιωματικούς, και εξορίστηκαν στην Ιταλία, κίνηση που θορύβησε τα μέλη του ΕΣ. Προς το τέλος του μήνα, ο Νικολόπουλος, πληροφορούμενος πως είχε μπει στο στόχαστρο των κατοχικών αρχών, έφυγε από την Καλαμάτα και κατέφυγε στο Ερημοκλήσι Άγιος Νικήτας κοντά στον Ταύγετο. Τον Νικολόπουλο ακολούθησαν και άλλοι αξιωματικοί, και συνδέθηκαν με τους υπολοχαγούς Πέτρο Κεφαλά και Ιωάννη Λαδά, οι οποίοι τους παρείχαν βοήθεια. Το Φεβρουάριο του 1943, είχε δημιουργηθεί μία ομάδα δέκα ανταρτών η οποία προσπαθούσε να εξοπλιστεί προκειμένου να μετατραπεί σε μάχιμο σώμα. Η οργάνωση δυσκολευόταν να αποκτήσει ισχυρές πολιτικές βάσεις και να προσεγγίσει τις τοπικές κοινωνίες που θα κάλυπταν τις ανάγκες της και θα ευνοούσαν την ανάπτυξη -ανεξάρτητου από το ΕΑΜ- αντάρτικου.
Συγκρότηση, οργάνωση και εξοπλισμός
Την άνοιξη του 1943 συγκροτήθηκαν οι πρώτες μικρές ανταρτοομάδες του «Ελληνικού Στρατού» ύστερα από πολλές αποτυχημένες απόπειρες. Τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 1943, ξεκίνησαν να έρχονται σύνδεσμοι από την μέση ανατολή οι οποίοι μετέπειτα συνδέθηκαν με ομάδες του ΕΣ.
Στις 2 Απριλίου, έφτασε η πρώτη αποστολή με υποβρύχιο στη Μονεμβασιά η οποία αποτελούνταν από τον υπολοχαγό Γεώργιο Ταβερναράκη και τον ασυρματιστή Αλέκο Γαρδελη, οι οποίοι συνδέθηκαν στις 19 Απριλίου με τον ΕΛΑΣ στον Κοσμά και πραγματοποιήθηκε ρίψη όπλων. Στις 13 Απριλίου, κατέφθασαν ο Ανθυπολοχαγός Νίκος Κούρκουτας μαζί με τον Ασυρματιστή Κόκκινο. Ύστερα από 8 μέρες, κατέφθασε ο Βρετανός ταγματάρχης Ριντ, ο Υπολοχαγός Πίτερ, και ο Ανθυπολοχαγός Θεόδωρος Γιαννόπουλος, στη Νάσια Καλαβρύτων οι οποίοι συνδέθηκαν με την ομάδα του αξιωματικού του ΕΛΑΣ, Ναπολέοντα Παπαγιαννόπουλου. Με την κάλυψη του, μεταφέρθηκαν στην Πλατάνια στις 19-20 Μαΐου, περιοχή που αποτέλεσε μετέπειτα έδρα του ΕΣ. Το Μάιο, ο ΕΣ προσπάθησε να εξοπλιστεί, αντιμετωπίζοντας όμως πολλές δυσκολίες στην επαφή με τους Βρετανούς συνδέσμους. Πάραυτα, την ίδια περίοδο έπεσε στο Δυρράχιο ο Βρετανός πράκτορας της SOE, Πίτερ Φράζερ, οπού μετέπειτα συνδέθηκε με τον ΕΣ και στις 12 Μαΐου πραγματοποιήθηκε ρίψη όπλων. Στις 20 Μαΐου έφτασε και ο Χάρινκτον ο οποίος συνδέθηκε με τον Ταβερναράκη και τον ΕΣ, ενώ το βράδυ μεταξύ 21 και 22 Μαΐου, πραγματοποιήθηκε νέα ρίψη στη τοποθεσία Λογγό.
Αντιεαμικός προσανατολισμός
Αρχικά η οργάνωση είχε κρατήσει αμερόληπτη πολιτική στάση, και είχε απορρίψει προτάσεις προσχώρησης τόσο στο ΕΑΜ, όσο και στον ΕΔΕΣ και την ΕΚΚΑ επικαλούμενη την προσήλωση της στα ιδανικά της «πολιτικής ανεξαρτησίας». Με την πάροδο του χρόνου, ξεκίνησε να προσεγγίσει όλο και περισσότερο συντηρητικά και φιλομοναρχικά δίκτυα τόσο στην Αθήνα όσο και στην Πελοπόννησο. Οι περισσότεροι αξιωματικοί της οργάνωσης ήταν ιδιαίτερα φιλομοναρχικοί, έχοντας ξεκινήσει την καριέρα τους την περίοδο της μεταξικής δικτατορίας. Πάραυτα, έγιναν απόπειρες απόκτησης ενός μετριοπαθούς φιλοβενιζελικού αξιωματικού ως αρχηγό προκειμένου να μη χρωματιστεί πολιτικά και να μπορέσει να προσεγγίσει τα συντηρητικά κοινωνικά στρώματα της Πελοποννήσου. Τελικά,ο συνταγματάρχης Αθανάσιος Γιαννακόπουλος, έγινε αρχηγός της οργάνωσης, και της ανταρτοομάδας ΕΣ Ταΰγετου.
Ο Γιαννακόπουλος από τη νέα του θέση, έστειλε μηνύματα αφοσίωσης στη Μέση Ανατολή, ενώ παράλληλα απέστειλε και προσωπικό μήνυμα προς τον Γεώργιο Β'. Στις 17 Ιουλίου 1943, προσπάθησε να ενοποιήσει τις διάφορες ανταρτοομάδες της Πελοποννήσου μέσω μίας προκήρυξης στην οποία ανέφερε πως ανασυγκροτείται ο Ελληνικός Στρατός, καλώντας όλα τα αντάρτικα τμήματα να προσχωρήσουν στην οργάνωση και πως όποιο τμήμα δεν υπάκουε, θα διαλυόταν δια της βίας κηρύσσοντας με αυτό τον τρόπο πόλεμο εναντίον του ΕΑΜ. Παράλληλα, στο καταστατικό της οργάνωσης δεν γινόταν καμία αναφορά σε αντιστασιακή δράση, αλλά στρεφόταν αποκλειστικά εναντίον του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ. Το μεγάλο ιδεολογικό χάσμα μεταξύ των βασιλοφρόνων και του ΕΑΜ, οδήγησε σύντομα σε κλιμάκωση της έντασης με αποτέλεσμα να λάβουν χώρα ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ των δύο οργανώσεων.
Διενέξεις με τον ΕΛΑΣ
Στις 6 Αυγούστου 1943 έλαβε χώρα η πρώτα σύγκρουση μεταξύ ΕΛΑΣ και ΕΣ. Παρόλο που διαδόθηκε ότι μία ομάδα του ΕΣ είχε υπογράψει το σύμφωνο των Εθνικών Ομάδων για τη βορειοδυτική Πελοπόννησο, η υπογραφή δεν αναγνωρίστηκε από το ΕΑΜ, με αποτέλεσμα ο Γιαννακόπουλος να δημοσιεύσει στις 9 Αυγούστου μια αντιεαμική προκήρυξη. Σε απάντησή της το ΕΑΜ Μεσσηνίας δημοσίευσε στις 18 Αυγούστου το κείμενο μίας συμφωνίας που είχε υπογράψει ο αξιωματικός του ΕΣ, Διονύσιος Παπαδόγγονας, με τον διοικητή Ιταλικού 64ου συντάγματος πεζικού, Ντομένικο Ντόρια, με στόχο τη διάλυση του ΕΑΜ. Οι περισσότεροι αξιωματικοί της οργάνωσης δεν ήθελαν να έχουν δοσοληψίες με τις δυνάμεις κατοχής και αντέδρασαν. Τα ηγετικά στελέχη του ΕΣ, ύστερα από μια περίοδο αδράνειας, αρνήθηκαν την υπογραφή του συμφώνου και κατηγόρησαν το ΕΑΜ για πλαστογραφία. Ο Ταξίαρχος Έντι Μάγιερς, επικεφαλής της Βρετανικής Στρατιωτικής Αποστολής, επέπληξε έντονα τον Γιαννακόπουλο για το σύμφωνο Ντόρια-Παπαδόγγονα, με τον δεύτερο να αναγκάζεται να εκδώσει νέα ανακοίνωση όπου καταδίκαζε τη συμφωνία ως προδοτική.
Μερικές εβδομάδες μετά την υπογραφή του συμφώνου, ο Παπαδόγγονας προσέγγισε την διοίκηση της 117ης Μεραρχίας Κυνηγών, προκειμένου να συγκροτηθούν εθελοντικές ομάδες που θα συνεργάζονταν με τις αρχές κατοχής εναντίον του ΕΑΜ, εξοπλίζοντας παράλληλα και άλλες «εθνικές ανταρτοομάδες». Οι διαπραγματεύσεις απέτυχαν καθώς η γερμανική ηγεσία θεώρησε πως οι ομάδες αυτές θα ήταν κατώτερες του ΕΛΑΣ και θα έπαιρνε τον εξοπλισμό. Ύστερα από αμφίπλευρες πιέσεις για συμβιβασμό, στις 28 Αυγούστου υπογράφτηκε το «σύμφωνο του Δυρραχίου» μεταξύ του ΕΛΑΣ και του ΕΣ. Τόσο ο ίλαρχος Τηλέμαχος Βρεττάκος, όσο και ο ταγματάρχης Χρήστος Καραχάλιος, αρνήθηκαν τη συνεργασία με τον ΕΛΑΣ. Η στάση των αξιωματικών πιθανόν ενθαρρύνθηκε και από ορισμένους Βρετανούς συνδέσμους οι οποίοι ενοχλήθηκαν έντονα από τους αντιμοναρχικούς όρους του συμφώνου. Ο Παπαδόγγονας εκ νέου προσέγγισε τις γερμανικές αρχές -αυτή τη φορά σε συνεννόηση με τον Βρεττάκο- προκειμένου να εξοπλιστούν «εθνικές ομάδες» που θα είχαν αντιεαμική δράση, όμως η κίνηση αυτή απέτυχε λόγω της άποψης των Γερμανών ότι ο ΕΣ είχε χαμηλή μαχητική αξία. Στα τέλη Σεπτεμβρίου ο Βρεττάκος εγκατέλειψε το Δυρράχι στο οποίο είχαν εγκατασταθεί από κοινού τμήματα του ΕΣ και του ΕΛΑΣ και ξεκίνησε αντικομμουνιστικό αγώνα και έντονη φιλοβασιλική προπαγάνδα.
Οριστική σύγκρουση και διάλυση
Ύστερα από την εκτέλεση της φρουράς του 9ου συντάγματος του ΕΛΑΣ από την ανταρτοομάδα του Βρεττάκου, ο ΕΛΑΣ συγκρούστηκε με τον ΕΣ στις 28 Οκτωβρίου στην Παληόχωρα. Μετά από πολύωρη σκληρή μάχη ο ΕΛΑΣ επικράτησε ολοκληρωτικά. Ύστερα, ομάδα του ΕΛΑΣ συνέλαβε το Βρεττάκο και το Χρίστο Καραχάλιο, οι οποίοι εκτελέστηκαν στα Πλατανάκια. Μετά τη διάλυση του Ε.Σ. τα μέλη του εντάχθηκαν στο ΕΑΜ, ιδιώτευσαν ή συμμετείχαν στα Τάγματα Ασφαλείας.
Διαβάστε επίσης
Ελληνικός Στρατός Κατηγορία:Αντιστασιακά κινήματα Κατηγορία:Αντικομμουνιστικές οργανώσεις
Λεπιδοσειρήνα η παράδοξη
thumb|right|200px|Λεπιδοσειρήνα η παράδοξη Η Λεπιδοσειρήνα η παράδοξη (λατ. Lepidosiren paradoxa) (γνωστό στα αγγλικά ως lung-fish) ανήκει στην οικογένεια Lepidosirenidae και απαντάται στα νερά του Αμαζονίου. Προκειμένου να αντέξει τις συνθήκες χαμηλής περιεκτικότητας οξυγόνου στο νερό κατά την περίοδο των βροχών και άρα της πλημμύρας, έχει αναπτύξει ολοκληρωμένα πνευμόνια, κάτι που δεν συναντάμε σε άλλα ψάρια.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Λεπιδοσειρηνόμορφα Κατηγορία:Ψάρια γλυκών υδάτων Κατηγορία:Πανίδα της Νότιας Αμερικής
Επαρχία Μπλα
Η Επαρχία Μπλα είναι μια επαρχία της Περιφέρειας Σεγκού, Μαλί. Έχει έκταση 6.200 τ.χλμ. και πληθυσμό 283.663 κατοίκων (2009). Πρωτεύουσα είναι η Μπλα.
Γεωγραφία
Η Επαρχία Μπλα βρίσκεται κεντρικά του Μαλί και νότια της Περιφέρειας Σεγκού. Συνορεύει στα βόρεια με την Επαρχία Σεγκού, στα βορειοσυτικά με την Επαρχία Μπαρουελί, στα ανατολικά με την Επαρχία Σαν, στα νότια με την Περιφέρεια Σικασσό και στα νοτιοδυτικά με την Περιφέρεια Κουλικορό.
Διαμερίσματα
Η Επαρχία Μπλα διαιρείται σε 17 διαμερίσματα:
Δείτε επίσης
ε μ
Καλό Χωριό Σητείας Λασιθίου
Για συνώνυμους οικισμούς στην Κρήτη δείτε: Καλό Χωριό Κρήτης
Καρακάλλας
Ο Καρακάλλας (Marcus Aurelius Severus Antoninus Pius Augustus, 4 Απριλίου 188 - 8 Απριλίου 217), επίσημα γνωστός ως Αντωνίνος, ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας από το 198 έως το 217. Μέλος της δυναστείας των Σεβήρων, ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Σεπτίμιου Σεβήρου και της Ιουλίας Δόμνας. Ο Καρακάλλας βασίλεψε από κοινού με τον πατέρα του από το 198 μέχρι τον θάνατο του Σεβήρου το 211. Στη συνέχεια ο Καρακάλλας κυβέρνησε από κοινού με τον μικρότερο αδελφό του, Γέτα, με τον οποίο είχε μία έντονη σχέση, μέχρι τη δολοφονία του Γέτα αργότερα το ίδιο έτος. Ο Καρακάλλας παραμελούσε τις κυβερνητικές υποθέσεις, αφήνοντας πραγματική δύναμη στη μητέρα του, Ιουλία Δόμνα. Η βασιλεία του Καρακάλλα χαρακτηρίστηκε από εγχώρια αστάθεια και εξωτερικές εισβολές από τις γερμανικές φυλές.
Καλό Χωριό Σητείας Λασιθίου
Το Καλό Χωριό Σητείας ή Ζίρου ή Λεύκης είναι ορεινό χωριό της Κρήτης στην Κοινότητα Ζίρου της Περιφερειακή Ενότητα Λασιθίου  σε υψόμετρο 560 μέτρα.
Καρακάλλας
Τα πρώτα χρόνια
Ο Καρακάλλας γεννήθηκε στο Λούγδουνο (σημερινή Λυών) της επαρχίας της Γαλατίας το 188. Το πατρογονικό του όνομα ήταν Μάρκος Αυρήλιος Αντωνίνος, αλλά υιοθέτησε το όνομα Καρακάλλας εξαιτίας του μανδύα με κουκούλα που φορoύσαν οι συμπατριώτες του.
Καλό Χωριό Σητείας Λασιθίου
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Καλό Χωριό βρίσκεται προς τα νοτιοανατολικά του νομού, σε απόσταση 32 χλμ. Ν.-ΝΑ. από τη Σητεία και 3,5 χλμ. ΝΑ. από τη Ζίρο. Το χωριό δεν αναφέρεται στην ενετική απογραφή του 1583 ενώ στην τουρκική του 1671 πιστεύεται ότι είναι αυτό με την ονομασία Νικουριό, η οποία προήλθε από την παραφθορά των λέξεων Νέο Χωριό. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται για πρώτη φορά ως Καλό Χωριό με 136 κατοίκους, ενώ του 1928 είχε 155 κατοίκους. Το 1925 αναφέρεται στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Ζήρου. Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Ζίρο, την Αγία Ειρήνη, την Αγριλιά, το Λαμνώνι, τον Ξηρόκαμπο και το Χαμαίτουλο αποτελούν την Κοινότητα Ζίρου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Λεύκης του Δήμου Σητείας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 9 κατοίκους.
Καρακάλλας
Άνοδος στην εξουσία
Ο Σεβήρος, που ανέλαβε τον αυτοκρατορικό θρόνο το 193, πέθανε τo 211 κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψής του στο Eboracum (Υόρκη) και ο Καρακάλλας ανακηρύχθηκε συναυτοκράτορας με τον αδελφό του, Γέτα. Ο Καρακάλλας δολοφόνησε τον Γέτα και προσπάθησε να εξοντώσει τους υποστηρικτές του, προκειμένου να ενδυναμώσει την εξουσία του. Όταν οι κάτοικοι της Αλεξάνδρειας άκουσαν τους ισχυρισμούς του Καρακάλλα ότι σκότωσε τον Γέτα σε αυτοάμυνα, σατίρισαν τον ισχυρισμό του, όπως και άλλες ιδιαιτερότητές του. Η απάντηση του Καρακάλλα σε αυτή την προσβολή ήταν άγρια. Το 215 κατέσφαξε την αντιπροσωπεία της πόλης που συγκεντρώθηκε ανυποψίαστη μπροστά στην πόλη να τον προϋπαντήσει. Κατόπιν προχώρησε σε λεηλασία της Αλεξάνδρειας και σύμφωνα με τον ιστορικό Δίωνα Κάσσιο, σφαγιάστηκαν πάνω από 20.000 άνθρωποι.
Περσίτζα Τζακάρτα
Η Περσίγια Τζακάρτα (ινδονησιακά: Persija Jakarta) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος από την πόλη Τζακάρτα στην Ινδονησία. Είναι ένας από τους πιο πετυχημένους και δημοφιλείς συλλόγους της πόλης. Ιδρύθηε στις 28 Νοεμβρίου 1928. Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Γκελόρα Μπουνγκ Κάρνο, χωρητικότητας 88.083 θεατών.
Καρακάλλας
Διακυβέρνηση
Επί βασιλείας Καρακάλλα ο μισθός των λεγεωναρίων ανέβηκε στα 675 δηνάρια, και στον στρατό γενικότερα δόθηκαν σημαντικές παροχές. Σε αυτό βέβαια λέγεται πως έπαιξε σημαντικό ρόλο η συμβουλή του Σεπτίμιου Σεβήρου προς τον γιο του να νοιάζεται πάντα για τους στρατιώτες του και να αγνοεί οποιονδήποτε άλλον.
Περσίτζα Τζακάρτα
Είναι ο πιο πετυχημένος σύλλογος της χώρας στο ποδόσφαιρο, έχοντας κερδίσει 9 τίτλους ερασιτεχνικού πρωταθλήματος (Perserikatan) και ένα τίτλο επαγγελματικού πρωταθλήματος (Liga Indonesia). Είναι η μόνη ομάδα της χώρας που δεν υποβιβάστηκε ποτέ από το ανώτατο επίπεδο από την πρώτη συμμετοχή της το 1930. Έχει μία συμμετοχή στο πρώτο γύρο στο Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Ασίας το 2002. Το 2001 κέρδισε το Κύπελλο του Σουλτανάτου του Μπρουνέι.
Καρακάλλας
Διακυβέρνηση
Ο Βρετανός ιστορικός Τζέφρεϊ του Μονμάουθ (Geoffrey of Monmouth) αναφέρει τον Καρακάλλα ως Βασσιανό (Bassianus) στο Historia Regum Britanniae, (Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας) ως έναν από τους βασιλείς της Βρετανίας, επόμενο στη γραμμή διαδοχής μετά το θάνατο του Γέτη. Κάτι τέτοιο είναι πιθανό, καθώς ο Γέτης ήταν αγαπητός στη Δύση όταν πέθανε και ο Καρακάλλας πιθανώς άσκησε πιεστική εξουσία στους Βρετόνους. Στην αφήγηση του Τζέφρεϊ ο Καρακάλλας θεωρείται ετεροθαλής αδελφός του Γέτη από Βρετόνη μητέρα, αλλά τούτος ο ισχυρισμός αμφισβητείται έντονα από τους σύγχρονους ιστορικούς ερευνητές. Το κείμενο συνεχίζει αναφέροντας κάποιον στρατηγό Καρώσιο, ο οποίος χρησιμοποίησε τα πλοία που του δόθηκαν για την υπεράσπιση των βρετανικών ακτογραμμών προκειμένου να εξεγερθεί και να νικήσει τον Καρακάλλα. Δεν αναφέρει το γεγονός ότι ο Καρακάλλας σκοτώθηκε σε αυτή τη μάχη, αλλά αναφέρει τη φυγή μετά την ήττα του. Η αλήθεια είναι πως μετά την εξέγερση ο ρωμαϊκός έλεγχος στα βρετανικά νησιά εξασθένισε, έως ότου αποκαταστάθηκε πλήρως από τον καίσαρα Κωνστάντιο Χλωρό.
Από την περίοδο διακυβέρνησης του Καρακάλλα ξεχωρίζουν τρία πράγματα. Καταρχήν το διάταγμα του 212 (Constitutio Antoniniana) που παρείχε την ιδιότητα του Ρωμαίου πολίτη στους ελεύθερους πολίτες όλης της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας προκειμένου να αυξηθούν δια της φορολογίας τα κρατικά έσοδα. Συνέπεια αυτού του γεγονότος ήταν να ονομάζονται Ρωμαίοι όλοι οι ελεύθεροι κάτοικοι της αυτοκρατορίας μεταξύ των οποίων και οι Έλληνες. Η ονομασία αυτή διατηρήθηκε και στο Ανατολικό Ρωμαϊκό (Βυζαντινό) Κράτος μέχρι την κατάλυσή του από τους Τούρκους και έφθασε ως τις μέρες μας με τη μορφή "Ρωμιός", που πλέον είναι συνώνυμο του "Έλληνας". Κατόπιν, η υποτίμηση του ρωμαϊκού νομίσματος με την ελάττωση κατά 25% του χρησιμοποιούμενου αργύρου στο κράμα του νομίσματος, προκειμένου να πληρωθούν οι ρωμαϊκές λεγεώνες τους οφειλόμενους μισθούς. Τέλος, η κατασκευή μεγάλων Θερμών έξω από τη Ρώμη, γνωστών ως "Θέρμαι" ή Λουτρά του Καρακάλλα, ερείπια των οποίων διασώζονται ακόμη και σήμερα.
Περσίτζα Τζακάρτα
Επιτυχίες
.