cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ομοσπονδία Αμερικανών Επιστημόνων
Ιστορικό ίδρυσης
Πέντε μόλις εβδομάδες μετά τον αμερικανικό ατομικό βομβαρδισμό των ιαπωνικών πόλεων Χιροσίμα και Ναγκασάκι, δηλαδή περί τα μέσα Σεπτεμβρίου του 1945, οι Αμερικανοί στρατηγοί, εμφανώς ενθουσιασμένοι εκ του αποτελέσματος, άρχισαν ένα ξέφρενο αγώνα σχεδιασμού προγραμμάτων δοκιμών πυρηνικών όπλων επιλέγοντας ανάλογες εκτάσεις της ενδοχώρας. Αντίθετα αυτών οι περισσότεροι πυρηνικοί επιστήμονες και μηχανικοί που συμμετείχαν στο πρόγραμμα Μανχάταν, στην κατασκευή της ατομικής βόμβας και εργάζονταν στα δύο κύρια εθνικά εργαστήρια, (όπως αποκαλούνται στις ΗΠΑ τα εθνικά κέντρα έρευνας ενέργειας), του Όουκ Ριτζ και Λος Άλαμος, συγκλονισμένοι από τον ακαριαίο όλεθρο των χιλιάδων θυμάτων αλλά και προκειμένου να διαφυλάξουν, έναντι αυτού, την υστεροφημία τους, αποφάσισαν να οργανωθούν ενάντια στις πυρηνικές δοκιμές. Έτσι στις 30 Νοεμβρίου 1945 οι παραπάνω συνέστησαν επιστημονική ομοσπονδία με τον αρχικό τίτλο "Ομοσπονδία Ατομικών Επιστημόνων".
Πρωταρχικός στόχος των εν λόγω επιστημόνων ήταν να ενημερώσουν και να πείσουν τους τότε κυβερνητικούς "υπεύθυνους" για τους τρεις μύθους που είχαν, στο μεταξύ, διαδοθεί εκείνη την εποχή. Ουσιαστικά οι απομυθοποιήσεις των παραπάνω αντιλήψεων έθεσαν τις βάσεις της αναγκαιότητας ενός παγκόσμιου ελέγχου της πυρηνικής ενέργειας, την προώθηση της διεθνούς διαφάνειας και τον πυρηνικό αφοπλισμό, οι οποίες και οδήγησαν στην υπογραφή του γνωστού νόμου περί της Ατομικής Ενέργειας 1946, γνωστός και ως "Πράξη Μακ-Μαχόν 1946". Παράλληλα ξεκίνησε μια ευρείας κλίμακας ενημέρωσης του κοινού αλλά και των υπευθύνων κρατικών φορέων (πολιτικών και στρατιωτικών) για τη χάραξη της αμερικανικής πολιτικής επί της πυρηνικής ενέργειας.
Στις 6 Ιανουαρίου του 1946, η εν λόγω Ομοσπονδία άλλαξε το όνομά της σε Ομοσπονδία Αμερικανών Επιστημόνων (FAS) διατηρώντας τον ίδιο σκοπό, δηλαδή για τον διεθνή έλεγχο και την αφοσίωσή στην ειρηνική χρήση, με δημόσια προώθηση της επιστήμης και της ελευθερίας των επιστημόνων στην επιστημονική έρευνα. Για το σκοπό αυτό, με μόνιμη έδρα στην Ουάσιγκτον ξεκίνησαν οι επαφές με διάφορα κυβερνητικά και μη πρόσωπα φυσικά και νομικά. Σημειώνεται ότι παράλληλα προς την Ομοσπονδία είχε κινηθεί και ο Άλμπερτ Αϊνστάιν που προεδρεύοντας στην "Επείγουσα Επιτροπή Ατομικών Επιστημόνων" που μόλις είχε συσταθεί δήλωνε :
Παρά ταύτα δεν έπαψαν επίσημες φωνές να συνεχίζουν να επαναλαμβάνουν τους παραπάνω μύθους διεγείροντας τον φόβο στον βωμό των σκοπιμοτήτων. Μία από αυτές ήταν και του Ουίνστον Τσώρτσιλ στη διάρκεια της επίσκεψής του στις ΗΠΑ (1946), όταν στις 5 Μαρτίου μιλώντας στο Westminster College στο Φούλτον του Μισούρι, αναφερόμενος στο Σιδηρούν Παραπέτασμα, την ΕΣΣΔ, τις πρωτεύουσες των αρχαίων κρατών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης: Βαρσοβία, Βερολίνο, Πράγα, Βιέννη, Βουδαπέστη, Βελιγράδι, Βουκουρέστι και τη Σόφια, και τη δημιουργία του Ανατολικού Μπλοκ, πρόσθεσε :: Παρόμοιες φωνές υπήρχαν και μέσα από το Κονγκρέσο όπως του γερουσιαστή Έντουιν Τζόνσον, (δημοκρατικού από το Κολοράντο) που εκφράζοντας και άλλους δήλωνε :
Τελικά μέχρι το 1948, η Ομοσπονδία είχε αυξηθεί σε είκοσι τοπικές ενώσεις, με 2.500 μέλη, έχοντας ήδη συμβάλει στο πέρασμα του νόμου McMahon και το "Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών", αλλά και επηρεάσει την αμερικανική θέση στον ΟΗΕ σε σχέση με τον διεθνή έλεγχο της ατομικής ενέργειαw και τον αφοπλισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πυρηνικά όπλα Κατηγορία:Πυρηνικές δοκιμές Κατηγορία:Κίνημα κατά των πυρηνικών όπλων Κατηγορία:Μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί
Μπενζαμέν Μαρύ
O Βέλγος Μπενζαμέν Μαρύ (Benjamin Mary, 1792-1846) υπηρέτησε ως διπλωμάτης στην πρεσβεία του Βελγίου στη Βραζιλία και στην πρεσβεία του Βελγίου στην Ελλάδα. Παράλληλα, καθώς ήταν ικανός ζωγράφος, φιλοτέχνησε δεκάδες σχέδια που σχετίζονται με τις δύο χώρες στις οποίες είχε τοποθετηθεί.
Βιογραφία
O Μπενζαμέν Μαρύ γεννήθηκε στην πόλη Μονς του σημερινού Βελγίου το 1792. Γονείς του ήταν ο Hyacinthe Mary (δικηγόρος, συμβολαιογράφος και τοπικός αξιωματούχος) και η Marie-Josèphe Parmentier. Μικρότερος αδελφός του ήταν ο δικηγόρος Édouard Mary (1796-1853). Ο Benjamin, ακολουθώντας την οικογενειακή παράδοση, σπούδασε νομικά στις Βρυξέλλες και εξελέγη μέλος του αντιπροσωπευτικού σώματος της επαρχίας Namur. Όταν το Βέλγιο ανακηρύχθηκε εθνικό κράτος με πολίτευμα τη συνταγματική μοναρχία (1831), μετά την απόσχισή του από το Βασίλειο των Κάτω Χωρών, ο Benjamin Mary έγινε αναπληρωματικός αντιπρόσωπος του διαμερίσματος του Namur στη βελγική Εθνοσυνέλευση.
Αργότερα εισήλθε στο διπλωματικό σώμα και υπηρέτησε στη Βραζιλία (Ρίο ντε Τζανέιρο), επιτυγχάνοντας τη σύναψη εμπορικής συνθήκης μεταξύ Βελγίου και Βραζιλίας (1834). Εκεί φιλοτέχνησε μια αξιόλογη συλλογή σχεδίων με θέμα τη χλωρίδα και τα τοπία της. Ορισμένα από τα σχέδια αυτά εκδόθηκαν στο μνημειώδες έργο Flora Brasiliensis του Γερμανού βοτανολόγου και εξερευνητή Carl Friedrich Philipp von Martius, που εκδόθηκε σε 130 τεύχη μεταξύ 1840 και 1906.
Τον Νοέμβριο του 1838 ο Μπενζαμέν Μαρύ διορίστηκε διπλωματικός αντιπρόσωπος στην Ελλάδα από τον βασιλιά του Βελγίου Λεοπόλδο Α΄. Φτάνει στην Αθήνα στις 22 Ιουλίου/3 Αυγούστου 1839, μετά από μακρά παραμονή στην Ιταλία, με καθήκον τη σύναψη εμπορικής συνθήκης μεταξύ Βελγίου και Ελλάδας. Οι μακρόσυρτες διαπραγματεύσεις και η παρεμβατικότητα του Όθωνα καθυστερούσαν την υπογραφή της συνθήκης. Αυτό άφησε περιθώριο στον Benjamin Mary να ταξιδέψει στην Ελλάδα (Εύβοια, Κυκλάδες, Πελοπόννησο, Σποράδες, Στερεά Ελλάδα).
Το φθινόπωρο του 1844 ξεκίνησε από την Αθήνα για ένα ταξίδι στην Αίγυπτο μέσω Κωνσταντινούπολης, Ρόδου, Κύπρου και Λιβάνου. Στην Αίγυπτο παρέμεινε έως τον Μάιο/Ιούνιο του 1845, οπότε αναχώρησε με προορισμό τις Βρυξέλλες. Δεν επέστρεψε ποτέ στην Ελλάδα, παρά την επιθυμία του, καθώς η κυβέρνηση του Βελγίου δεν του χορήγησε τη σχετική άδεια. Τελικά, λόγω προβλημάτων υγείας μετέβη για θεραπεία στη γαλλική λουτρόπολη Bagnères-de-Luchon, όπου απεβίωσε το καλοκαίρι του 1846.
Τα πορτραίτα των Ελλήνων
Ο Μπενζαμέν Μαρύ βρίσκεται στην Ελλάδα σε καιρό ειρήνης και, παράλληλα με τα διπλωματικά του καθήκοντα, ξεδιπλώνει το ταλέντο του στη ζωγραφική. Η παρατηρητικότητα και η καλλιτεχνική ευαισθησία του, τον ώθησαν να ζωγραφίσει εκ του φυσικού δεκάδες σχέδια, προσωπογραφίες και τοπία, κατά την παραμονή του σε Αθήνα και Πειραιά, αλλά και στη διάρκεια των περιοδειών του στον ευρύτερο ελλαδικό χώρο.
Τα σχέδια αυτά προσφέρουν μια πινακοθήκη επωνύμων και ανωνύμων της μετεπαναστατικής Ελλάδας στην εποχή του Όθωνα, που συμπληρώνουν τις σειρές των γνωστών πορτραίτων των αγωνιστών του 1821 από τον Δανό φιλέλληνα Άνταμ Φρίντελ και τον Βαυαρό φιλέλληνα Karl Krazeisen.
Δύο σειρές προσωπογραφιών φιλοτεχνημένων από τον Μπενζαμέν Μαρύ (την περίοδο 1839-1844 κυρίως) έχουν εκδοθεί βάσει των σχεδίων που βρέθηκαν συγκεντρωμένα σε δύο λευκώματα εποχής. Στο πρώτο λεύκωμα απεικονίζονται περισσότερες από 200 γυναίκες, Ελληνίδες οι περισσότερες, τις οποίες ζωγράφισε ο Mary δίνοντας έμφαση στις ενδυμασίες. Στο δεύτερο λεύκωμα περιέχονται περισσότερες από 300 προσωπογραφίες ή σχέδια ανδρών, με επώνυμους και ανώνυμους αγωνιστές της Επανάστασης του 1821, πολιτικούς, ιερωμένους, λογίους, φιλέλληνες και καθημερινούς ανθρώπους. Στο ίδιο λεύκωμα περιλαμβάνονται και σχέδια από την Εθνική Συνέλευση 1843-1844.
Στα σχέδια του Mary υπάρχει συχνά η υπογραφή των εικονιζόμενων προσώπων, όπως συνέβαινε και στα σχέδια του Friedel και του Krazeisen.
Σχέδια από την Εθνική Συνέλευση 1843-1844 στην Αθήνα
Μετά την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843, ο Μπενζαμέν Μαρύ παρακολουθούσε από το διπλωματικό θεωρείο τις εργασίες της Εθνικής Συνέλευσης του 1843-1844 στην Αθήνα, που οδήγησε στην ψήφιση του Συντάγματος του 1844. Μέσα στην αίθουσα όπου διεξαγόταν η Εθνική Συνέλευση ζωγράφισε δεκάδες πληρεξουσίους και θεατές που είχαν προσέλθει από κάθε μέρος της Ελλάδας. Αυτό το υλικό είναι μοναδικό για την ιστορία της νεώτερης Ελλάδας, χάρη στην αμεσότητα των σχεδίων του Mary, ο οποίος προσπάθησε με ταχύτητα και ακρίβεια να συλλάβει τις εκφράσεις και την στάση των παρισταμένων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διπλωμάτες Κατηγορία:Βέλγοι ζωγράφοι
Φραντσέσκο Μαρία Πιάβε
Ο Φραντσέσκο Μαρία Πιάβε (Francesco Maria Piave, 18 Μαΐου 1810 - 5 Μαρτίου 1876) ήταν Ιταλός λιμπρεττίστας γνωστός κυρίως για την συνεργασία του με τον Τζουζέπε Βέρντι στις όπερες Ernani (1844), I due Foscari, 1844), Attila (1846), Macbeth (1847), Il corsaro (1848), Stiffelio (1850), (1851), La traviata (1853), Simon Boccanegra (1857) και La forza del destino (1862).
Ο Rigoletto και η Τraviata μεταφράστηκαν στα Ελληνικά από τον Θέμη Σερμιέ και την Γιολάντα ντι Τάσσο αντίστοιχα, στους δύο τόμους των εκδόσεων Σ.Ι. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ για τον Βέρντι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί συγγραφείς
Βασίλειος Τσιατούρας
Ο Βασίλειος Τσιατούρας είναι Έλληνας αξιωματικός της Ελληνικής Αστυνομίας, της οποίας διετέλεσε Αρχηγός το διάστημα 2008-2009. Η θητεία του συνέπεσε με τα γεγονότα του Δεκεμβρίου 2008 και το θάνατο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, και ο Τσιατούρας έγινε στόχος δριμείας κριτικής.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Σιτσαινα Ιωαννίνων και κατατάχθηκε στο σώμα της Χωροφυλακής το 1971. Το 1976 εισήχθη στη Σχολή Αξιωματικών, απ´όπου αποφοίτησε το 1979. Την περίοδο 1985 - 1999 υπηρέτησε στο τμήμα δίωξης Ληστειών και Εγκλημάτων κατά της ζωής στη διεύθυνση Αττικής, του οποίου υπήρξε και προϊστάμενος. Το 1999 τοποθετήθηκε διευθυντής της νεοσύστατης υπηρεσίας Εσωτερικών Υποθέσεων, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2002, οπότε και ορίστηκε διευθυντής της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής. Το 2004 προήχθη σε υποστράτηγο και τοποθετήθηκε Γενικός Αστυνομικός Διευθυντής Αττικής. Το 2006 προήχθη σε αντιστράτηγο και ανέλαβε Γενικός Επιθεωρητής Αστυνομίας Νοτίου Ελλάδος. Τον επόμενο χρόνο τοποθετήθηκε προϊστάμενος του Επιτελείου του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας.
Την 1η Μαρτίου 2008 επελέγη για την αρχηγία της Αστυνομίας. Στις 22 Οκτωβρίου 2009 ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, ζήτησε από τον Τσιατούρα να υποβάλει την παραίτησή του, το οποίο και έπραξε. Αφορμή στάθηκαν τα επεισόδια στα Εξάρχεια, που είχαν συμβεί τις προηγούμενες ημέρες, και στα οποία είχαν προσαχθεί άτομα από πολιτικούς χώρους. Υπήρξε τακτικός καθηγητής στη Σχολή Αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ και έχει βραβευθεί με το μετάλλιο του "Αστυνομικού Σταυρού".
Είναι νυμφευμένος και έχει δύο παιδιά.
Πορεία στην Αστυνομία
Ως αξιωματικός κατάφερε να διαλευκάνει αρκετά εγκλήματα μεταξύ των οποίων η δολοφονία των πέντε κυνηγών στο Αγρίνιο, η δολοφονία Βακρινού , η σατανιστική τριάδα Κατσούλας - Δημητροκάλλης - Μαριέττη κ.α. Στην υπόθεση Σορίν Ματέι συμμετείχε ενεργά εισβάλλοντας μάλιστα μαζί και με τον τότε αρχηγό της αστυνομίας, Αθανάσιο Βασιλόπουλο, στο διαμέρισμα όπου ο Σορίν Ματέι κρατούσε τους ομήρους. Από τα θραύσματα της χειροβομβίδας τραυματίστηκε, όπως και ο Υπαρχηγός Γεωργακόπουλος.
Όμως ως αρχηγός επικρίθηκε για την έλλειψη αστυνόμευσης, για την έκρηξη της εγκληματικότητας καθώς και για τις ενέργειες της αστυνομίας κατά την περίοδο των επεισοδίων του Δεκέμβρη του 2008.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχηγοί ελληνικής αστυνομίας Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί της χωροφυλακής
Γιάννης Χρήστου (αθλητής)
Ο Γιάννης Χρήστου (γεννήθηκε στην Καστοριά, στις 23 Ιουνίου 1983) είναι Ολυμπιονίκης Έλληνας αθλητής της κωπηλασίας. Είναι ανώτατος αξιωματικός στο Πυροσβεστικό σώμα. Απόφοιτος ΑΠΘ τμήμα Φυσικής αγωγής. Έχει συμμετάσχει σε πολλά Ευρωπαϊκά και Παγκόσμια πρωταθλήματα (δέκα τελικούς)καθώς και σε τρεις Ολυμπιακές διοργανώσεις και έχει διακριθεί σε πολλές κατηγορίες σκαφών. Ολυμπιακοί αγώνες Πεκίνο 2008 μονό σκιφ ανδρών : 10η θέση, Ολυμπιακοί αγώνες Λονδίνο 2012 τετράκοπο βαρέων ανδρών : 4η θέση, Ολυμπιακοί Αγώνες Ρίο Ντε Τζανέιρο 2016 τετράκοπος βαρέων ανδρών : 8η θέση. Έχει κατακτήσει συνολικά έξι ασημένια και τρία χάλκινα Παγκόσμια Κύπελλα, ένα ασημένιο και ένα χάλκινο σε Παγκόσμια πρωταθλήματα καθώς και πέντε χρυσά μετάλλια και τρία αργυρά μετάλλια και μια έκτη θέση σε Πανευρωπαϊκούς Αγώνες. Δύο χρυσά μετάλλια και ένα αργυρό σε￼Μεσογειακούς Αγώνες και ένα χρυσό, τέσσερα αργυρά και ένα χάλκινο σε Βαλκανικούς αγώνες. Ο μοναδικός Έλληνας κωπηλάτης που έχει κερδίσει χρυσό πανελλήνιο πρωτάθλημα σε όλους τους τύπους σκαφών και σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες και μέχρι στιγμής κατέχει τα περισσότερα πανευρωπαϊκά μετάλλια.
Προσωπικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Καστοριά στις 23 Ιουνίου 1983. Τα πρώτα του βήματα στον αγώνισμα της κωπηλασίας τα ξεκίνησε στον Ναυτικό Όμιλο Καστοριάς. Το 2008 αποφοίτησε από το Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και ασχολήθηκε αποκλειστικά με την κωπηλασία. Έχει ύψος 1,91 και είναι παντρεμένος με δύο παιδιά.
Πρώτη διάκριση στους Μεσογειακούς Αγώνες
Το 2001 λαμβάνει μέρος στους Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Παίδων στο Βεντάου του Ντούισμπουργκ της Γερμανίας αγωνιζόμενος με το πλήρωμα της τετρακώπου και έλαβε την 8η θέση. Έπειτα το 2002, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων που διεξήχθη στο προάστιο Πρα της Γένοβας της Ιταλίας με το πλήρωμα της τετρακώπου κατέλαβε την 5η θέση. Το 2004 συμμετέχει στο πλήρωμα της τετρακώπου που συμμετείχε στη προκριματική φάση του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Νέων στο προάστιο Ομπερσλάιβσιμ (Oberschleißheim) του Μονάχου της Γερμανίας, όπου προκρίθηκαν στην 10η θέση. Έπειτα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο κωπηλατικό στίβο της λίμνης Μάλτα στο Πόζναν της Πολωνίας, όπου έφτασαν στην 8η θέση. Το 2005, συμμετέχει με πλήρωμα δίκωπου σκάφους όπου στην προκριματική φάση του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος στη λίμνη Ντόρνεϋ του Ίτον της Μεγάλης Βρετανίας, όπου προκρίθηκαν στην 10η θέση. Έπειτα στoν κωπηλατικό στίβο του Ρότσι κοντά στη Λουκέρνη της Ελβετίας, κατέλαβαν στην προκριματική φάση την έβδομη θέση. Εντέλει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στη Ναγκαραγκάουα της περιφέρειας Γκίφου (Gifu) της Ιαπωνίας η ελληνική δίκωπος κατάλαβε την 5η θέση. Την ίδια χρονιά, ήρθε και η πρώτη του μεγάλη διάκριση του αθλητή, με την κατάκτηση του αργυρού μεταλλίου στους Μεσογειακοί Αγώνες του 2005 στην Αλμερία της Ισπανίας.
Οι επόμενες παγκόσμιες διακρίσεις
Το 2006, για τα προκριματικά του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος της επόμενης χρονιάς, στο Ομπερσλάιβσιμ (Oberschleißheim) του Μονάχου, προκρίθηκε στην 10η θέση με την ελληνική δίκωπο. Έπειτα στα προκριματικά στο Ρότσι της Λουκέρνης, το ελληνικό πλήρωμα κατέλαβε την 7η θέση και προκρίθηκε στον τελικό του πρωταθλήματος. Εντέλει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στη λίμνη Ντόρνεϋ του Ίτον, έφτασαν την 12η θέση. Το 2007, στα προκριματικά Παγκόσμιου Πρωταθλήματος, στο Λιντς της Αυστρίας, προκρίθηκε στην 9η θέση, ενώ στην επόμενη διοργάνωση στην λίμνη Ρότσι της Λουκέρνης και στον 3ο και τελευταίο αγώνα της σειράς του Παγκοσμίου Κυπέλλου Κωπηλασίας, το διπλό σκιφ ανδρών έφτασε στην γραμμή του τερματισμού στην 6η θέση, εξασφαλίζοντας την πρόκριση του ελληνικού πληρώματος. Τελικά, στο Παγκόσμιο Κύπελλο, το διπλό σκιφ ανδρών καταφέρνει να τερματίσει στην 13η θέση.
Το 2007, ήταν και η πρώτη φορά, μετά την διακοπή τους το 1973, που άρχισαν να διοργανώνονται οι Ευρωπαϊκοί Αγώνες Κωπηλασίας. Στην διοργάνωση στην λίμνη Μάλτα στο Πόζναν της Πολωνίας, το πλήρωμα του διπλού σκιφ με τον Γιάννη Χρήστου και τον Γιάννη Τσάμη κατάλαβε την πρώτη θέση και το πρώτο χρυσό μετάλλιο για τους δυο αθλητές. Το 2008 και στην επόμενη παγκόσμια διοργάνωση, το 1ο Παγκόσμιο Κύπελλο στον κωπηλατικό στίβο του Όμπερσλαϊσαϊν κοντά στο Μόναχο, το ίδιο πλήρωμα του διπλού σκιφ, δεν καταφέρνει να κατακτήσει αυτή την φορά κάποιο μετάλλιο και καταλαμβάνει την 8η θέση. Έπειτα, συμμετέχει με απλό σκιφ στην προολυμπιακή ρεγκάτα στο Πόζναν, όπου για 18 εκατοστά του δευτερολέπτου, δεν καταφέρνει να καταλάβει την 3η θέση που θα του εξασφάλιζε την συμμετοχή του. Όμως η επιλογή του τρίτου αθλητή, να συμμετάσχει σε άλλο αγώνισμα στο οποίο είχε προκριθεί, τον φέρνει ως πρώτο επιλαχόντα στην ελληνική ολυμπιακή ομάδα. Στους Ολυμπιακοί Αγώνες του Πεκίνου, το απλό σκιφ με τον Γιάννη Χρήστου, εξασφαλίζει την 10η θέση στην τελική κατάταξη. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου, ο σκιφίστας Γιάννης Χρήστου συμμετέχει στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που διοργανώνεται στις Ολυμπιακές Εγκαταστάσεις του Σχινιά στον Μαραθώνα, όπου εξασφαλίζει το δεύτερο χρυσό του μετάλλιο σε ευρωπαϊκή διοργάνωση.
Χάλκινο μετάλλιο στους παγκόσμιους αγώνες κωπηλασίας
Το 2009, στην λίμνη Μπανυόλες της επαρχίας Γκιρόνας της Ισπανίας και στα προκριματικά του παγκοσμίου πρωταθλήματος, το μονό σκιφ του Γιάννη Χρήστου κατατάσσεται στην 6η θέση, ενώ στους προκριματικούς του κωπηλατικού στίβου του Ρότσι κοντά στη Λουκέρνη κατέλαβε την 12η θέση. Εντέλει στους Παγκόσμιους Αγώνες Κωπηλασίας στο Πόζναν, κατατάσσεται στην 8η θέση της τελικής κατάταξης. Η επιτυχής παρουσία του στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα επιβεβαιώθηκε για ακόμα μια φορά, με την κατάκτηση του αργυρού μεταλλίου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Μπρέστης της Λευκορωσίας. Στους Μεσογειακούς Αγώνες στη Πεσκάρα, ο Χρήστου αναδείχθηκε Μεσογειονίκης με την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στο μονό σκιφ ανδρών. Την επόμενη χρονιά, στο 1ο Παγκόσμιο Κύπελλο στη λίμνη Μπλεντ της Σλοβενίας, προκρίθηκε στην 6η θέση στο σκιφ ανδρών, ενώ στους προκριματικούς αγώνες στον κωπηλατικό στίβο Ρότσι της Ελβετίας, προκρίθηκε στο δίκωπο άνευ ανδρών πηδαλιούχου κατακτώντας την τρίτη θέση. Στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες του 2010 στη κωμόπολη Μόντεμορ-ο-Βέλιο της Πορτογαλίας, κατέκτησε το τρίτο του χρυσό μετάλλιο σε ευρωπαϊκή διοργάνωση. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2010 που διοργανώθηκε στη λίμνη Καραπίρο της Νέας Ζηλανδίας, κατάκτησε το πρώτο του μετάλλιο σε παγκόσμιους αγώνες κωπηλασίας, κομίζοντας το χάλκινο μετάλλιο σε δίκωπο άνευ πηδαλιούχου, με τον κωπηλάτη Γιώργο Τζιάλλα. Ακόμη τον Νοέμβριο του 2010, ήταν ανάμεσα στους 17 Έλληνες αθλητές που έλαβαν υποτροφία από την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή προκειμένου να προετοιμαστούν με ορίζοντα την επόμενη ολυμπιακή διοργάνωση.
Στο 1ο Παγκόσμιο Κύπελλο που διοργανώθηκε στον κωπηλατικό στίβο του Όμπερσλαϊσαϊν, η τετράκωπος με τα ελληνικά χρώματα, στο πλήρωμα της οποίας ήταν ο Γιάννης Χρήστου, κατέκτησε την 2η θέση στην τελική κατάταξη.
2012 Τέταρτη θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου (τετράκωπος άνευ)
2016 Όγδοη θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βραζιλίας (τετράκωπος άνευ).
Απόδοση τιμών και άλλες δράσεις
Έχει βραβευτεί με το Σταυρό του Αγίου Μηνά από τον Μητροπολίτη Καστοριάς Σεραφείμ. Το 2011, συμμετείχε στην καμπάνια χρηματοδότησης του μη κυβερνητικού οργανισμού προστασίας της ελληνικής πανίδας "Αρκτούρος". Ο Δήμος Καστοριάς για να τιμήσει τους παγκόσμιους αθλητές Γιάννη Χρήστου και τη Χριστίνα Γιαζιτζίδου, ονόμασε προς τιμής τους το Ναυταθλητικό Κέντρο Καστοριάς (ΔΥΝΑΚ) σε μια τελετή που διεξήχθη στις 22 Ιουνίου 2012, λίγες εβδομάδες πριν από την έναρξη των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου. Επίσης το κλειστό Δημοτικό Στάδιο Μανιάκων Καστοριάς έχει ονομαστεί Γιάννης Χρήστου. Τον Σεπτέμβριο του 2022 πήρε το όνομά του και το γήπεδο ποδοσφαίρου 5χ5 Νέας Κοτύλης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της κωπηλασίας
Τζον Πωλ Τζόουνς (μουσικός)
Ο Τζον Πωλ Τζόουνς (John Paul Jones, πραγματικό όνομα John Baldwin, 3 Ιανουαρίου 1946) είναι Άγγλος μπασίστας, κιμπορντίστας, συνθέτης και μουσικός παραγωγός, γνωστότερος ως ιδρυτικό μέλος του χαρντ ροκ συγκροτήματος Led Zeppelin.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Τζόουνς γεννήθηκε στην περιοχή του Μείζονος Λονδίνου στις 3 Ιανουαρίου 1946. Ξεκίνησε να παίζει πιάνο στην ηλικία των έξι ετών με κυριότερη επιρροή τον πατέρα του, ο οποίος ήταν επαγγελματίας μουσικός. Τα πρώτα του ακούσματα προερχόταν από ποικιλία μουσικών ειδών όπως η μπλουζ, η τζαζ και η κλασική μουσική. Στα 14 του χρόνια αγόρασε το πρώτο του ηλεκτρικό μπάσο.
Η πρώτη του επαγγελματική συνεργασία ήταν με τους Tony Meehan Group το 1964, ενώ λίγο αργότερα κυκλοφόρησε το προσωπικό του σινγκλ με τίτλο "Baja" μέσω της "Pye Records". Από το 1966 μέχρι το 1968 συνεργάστηκε σαν session μουσικός με καλλιτέχνες όπως οι The Yardbirds, Έτα Τζέιμς, Τομ Τζόουνς, Πωλ Άνκα, Walker Brothers, Memphis Slim, κ.α..
Led Zeppelin
Το καλοκαίρι του 1968 ολοκλήρωσε τη σύνθεση των πρόσφατα σχηματισμένων Led Zeppelin. Η δωδεκάχρονη πορεία τους ως ένα από τα σπουδαιότερα ροκ συγκροτήματα όλων των εποχών, έβαλε τον Τζόουνς μέσα στην ελίτ των καλλιτεχνών του είδους. Παρά την πάρα πολύ μεγάλη δημοτικότητα του συγκροτήματος, ο Τζόουνς προσπαθούσε να παραμένει εκτός των φώτων της δημοσιότητας, όντας ιδιαίτερα ντροπαλός και χαμηλών τόνων.
Η προσφορά του στο συγκρότημα ήταν μεγάλη και πολυποίκιλη, με πολλά από τα γνωστότερα κομμάτια του συγκροτήματος να έχουν προέλθει από τα πλήκτρα του Τζόουνς. Είναι υπεύθυνος για κάποιες από τις γνωστότερες γραμμές μπάσου στην ιστορία της ροκ, όπως στα τραγούδια "The Lemon Song", "Black Dog", "Good Times Bad Times", "Ramble On", "What Is And What Should Never Be" και "The Crunge".
Οι συνεχείς περιοδείες και η απουσία του από την οικογένεια του, του προκάλεσαν σημάδια κόπωσης και απογοήτευσης το 1973, όταν το συγκρότημα ολοκλήρωνε μία ιδιαίτερα κοπιαστική πενταετία. Παρά τις σκέψεις του για αποχώρηση από τους Led Zeppelin, αποφάσισε να παραμείνει στο συγκρότημα μετά από μία συζήτηση με τον μάνατζέρ τους, Πίτερ Γκραντ.
Ο Τζόουνς έμεινε στο συγκρότημα μέχρι τη διάλυσή του το 1980 λόγω του θανάτου του ντράμερ Τζον Μπόναμ. Από τότε, οι Led Zeppelin έχουν πραγματοποιήσει τρεις ζωντανές εμφανίσεις, με τους Φιλ Κόλινς και Τζέισον Μπόναμ να αναλαμβάνουν τα τύμπανα.
Μετέπειτα καριέρα
Πρώτη του δουλειά μετά τη διάλυση των Led Zeppelin ήταν το σάουντρακ της ταινίας "Scream For Help", όπου συνεργάστηκε με τον Τζίμι Πέιτζ, τον Τζον Ρένμπορν και τον τραγουδιστή των Yes, Τζον Άντερσον. Πιο πριν, τo 1982, δίδαξε ηλεκτρονική σύνθεση στο κολέγιο τεχνών του Ντάρλινγκτον στο Ντέβον.
Το 1986 και το 1987 έκανε την παραγωγή στο "Three Kingdoms" του Τζον Ρένμπορν, το "Children" των The Mission και το "Save the Last Dance for Me" του Ben E. King. Οι δουλειές του σαν παραγωγός συνέχισαν και τη δεκαετία του '90 με συνεργασίες όπως οι Τζακίντα Τζόουνς, Πίτερ Γκάμπριελ, Μπράιαν Ίνο, R.E.M, κ.α. Το 1994 έκανε την παραγωγή και έπαιξε στο δίσκο "The Sporting Life" της Diamanda Galás, όπως και στο "The Road Home" των Heart.
Το 1999 κυκλοφόρησε τον προσωπικό του δίσκο με τίτλο "Zooma" και περιόδευσε σε όλο τον κόσμο. Ακολούθησε το "Thunderthief" δύο χρόνια αργότερα, περιοδεύοντας με τους King Crimson. Το 2004, έκανε την παραγωγή στο δίσκο "Outta Sight Outta Mind" των The Datsuns και συμμετείχε στο "In Your Honor" των Foo Fighters. Τρία χρόνια αργότερα, εμφανίστηκε και πάλι με τους Foo Fighters στα βραβεία "Grammy" στο Λος Άντζελες, ενώ από το 2009 και έπειτα δραστηριοποιείται με τους Them Crooked Vultures, ένα σχήμα με βασικά μέλη τον ίδιο, τον Ντέιβ Γκρολ από τους Foo Fighters και τον Τζος Χόμι από τους Queens of the Stone Age, έχοντας κυκλοφορήσει το ομώνυμο άλμπουμ τους το Νοέμβριο του 2009.
Δισκογραφία
{|width="100%" align="center"|
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μπασίστες Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί Κατηγορία:Μέλη των Led Zeppelin
Νεοφιλελευθερισμός
Νεοφιλελευθερισμός είναι ένας Γερμανικός όρος ("Neoliberalismus") που πρωτοεμφανίστηκε το 1922 ως μία υποτιμητική περιγραφή των όσων πραγματευόταν ο Λούντβιχ φον Μίζες στο βιβλίο του Έθνος, Κράτος, Οικονομία το 1919, ενώ δύο χρόνια αργότερα ο παρεμφερής όρος "Neu-Liberalismus" εμφανίστηκε στο μαρξιστικό περιοδικό Die Gesellschaft, σε άρθρο του Άλφρεντ Μόιζελ, ως υποτιμητική περιγραφή της κριτικής που ασκούσε στο Σοσιαλισμό ο φ.Μίζες στο ομώνυμο βιβλίο του, Σοσιαλισμός, το 1922. Το 1926, ο όρος Νεοφιλελευθερισμός υιοθετήθηκε από τον πρωτο-φασιστικό φιλόσοφο Ότμαρ Σπαν, επίσης επικριτή του φ.Μίζες, ο οποίος επέκτεινε τον όρο πέραν των θεωριών του φ.Μίζες και σε όσα πρότειναν άλλοι φιλελεύθεροι οικονομολόγοι της εποχής, όπως οι Κνουτ Βίξελ και Γκούσταβ Κάσσελ του Πανεπιστημίου της Στοκχόλμης. Η αρχική διατύπωση του όρου ήταν σαφώς αρνητική.
Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά θετικά από τους φιλελεύθερους διανοητές Λουί Ρουζιέ και Αλεξάντερ Ρουστόβ το 1938 στο συνέδριο "Colloque Walter Lippmann" των Παρισίων, οι οποίοι προσπαθούσαν να προτείνουν μία μέση οδό μεταξύ του κλασικού φιλελευθερισμού και του κολλεκτιβιστικού κεντρικού σχεδιασμού, προωθώντας έναν πιο ενεργό ρόλο του κράτους στις αγορές. Κατά την αρχική του αυτή θετική διατύπωση, στον νεοφιλελευθερισμό "προείχε η ελεύθερη λειτουργία του μηχανισμού τιμών της ανοικτής αγοράς, η ελεύθερη επιχειρηματικότητα, ο ελεύθερος ανταγωνισμός, και ένα ισχυρό και άτεγκτο Κράτος Δικαίου". Ο όρος δεν υιοθετήθηκε ποτέ από την Αυστριακή σχολή και παρέμεινε σε χρήση μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο μόνον από τους Γερμανούς και Γάλλους Ορντολιμπεραλιστές. Χαρακτηριστικό είναι πως ο Μισέλ Φουκώ χρησιμοποίησε το 1978 και 1979 τον όρο "νεοφιλελευθερισμός" στις διαλέξεις του για τη Βιοπολιτική ως έναν ενδιάμεσο δρόμο μεταξύ laissez-faire καπιταλισμού και σοσιαλισμού, ακριβώς με την έννοια που χρησιμοποιήθηκε αρχικά το 1938.
Ήδη από τη δεκαετία του 1980, η χρήση του όρου εγκαταλείφθηκε ως αυτοπροσδιορισμός πολιτικών ομάδων και χρησιμοποιείται μόνον ως ετεροπροσδιορισμός από τρίτους, ως "σκιάχτρο", όπως ήταν και η αρχική του χρήση τη δεκαετία του 1920. Δεν υπάρχει, τουλάχιστον από τη δεκαετία του 1990, κανένα πολιτικό κόμμα που να χρησιμοποιεί τον όρο "νεοφιλελευθερισμός" ως αυτοπροσδιορισμό. Μάλιστα, είναι χαρακτηριστικό πως ενώ σήμερα αποδίδεται στον "νεοφιλελευθερισμό" η απουσία κρατικής παρεμβατικότητας στην αγορά, αυτό είναι το αντίθετο εκείνου που εφάρμοσαν οι Ορντολιμπεραλιστές.
Ο Ευρωπαϊκός "Νεοφιλελευθερισμός" 1938-1978
Είναι χαρακτηριστικό πως ο υπέρμαχος των laissez-faire οικονομικών της ελεύθερης αγοράς, Λούντβιχ φον Μίζες, κατέκρινε σφόδρα τη "νεοφιλελεύθερη" αντίληψη εκείνων των καιρών, που απαιτούσε μία ισχυρή κρατική παρέμβαση για να "μπαίνει τάξη στον ανταγωνισμό".
Έως και τα τέλη της δεκαετίας του 1970, αυτό που οι Ευρωπαίοι αντιλαμβάνονταν ως "νεοφιλελευθερισμό" προσιδιάζει σε αυτό που σήμερα αντιλαμβανόμαστε ως "σοσιαλδημοκρατία", και εκφράστηκε από τον Γάλλο διανοητή Μισέλ Φουκώ ο οποίος έγραφε το 1978 πως ο "νέο-φιλελευθερισμός" ήταν "η Γερμανική κοινωνική οικονομία της αγοράς: […] η αγορά, αν και αποτελεί τον μόνο ορθολογικό τρόπο εκτίμησης αξιών, είναι πολύ ασταθής από μόνη της και έτσι απαιτεί στήριξη, διαχείριση, και «ευταξία» που επιβάλλεται από το κράτος πρόνοιας (π.χ. βοήθημα ανεργίας, ιατροφαρμακευτική ασφάλιση, στεγαστική πολιτική, κλπ.), "ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι Άνταμ Σμιθ, ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι κοινωνία της αγοράς", και "Ο νεο-φιλελευθερισμός δεν πρέπει να συγχέεται με το laissez-faire, αλλά με την ανάγκη για συνεχή [κρατική] εποπτεία, δραστηριότητα, και ρύθμιση".
"Νεοφιλελευθερισμός" στις ΗΠΑ
Κατά τη δεκαετία του 1980, κι ενώ οι Ευρωπαίοι αντιλαμβάνονταν τον όρο "νέο-φιλελευθερισμό" σε σχέση με τη Γερμανική κοινωνική οικονομία της αγοράς, στις ΗΠΑ εμφανίστηκε ένα άλλο κίνημα που συσχετίστηκε με τον όρο "νεοφιλελευθερισμός": ήταν εκείνο της Αμερικανικής Αριστεράς του 1981, το οποίο οργανώθηκε γύρω από δύο περιοδικά: το "New Republic" και το "Washington Monthly". Ο "πατέρας" αυτού του κινήματος ήταν ο δημοσιογράφος Τσαρλς Πίτερς, ο οποίος δημοσίευσε το 1983 το "Μανιφέστο ενός Νεοφιλελεύθερου". .
Δύο εξέχοντες εκπρόσωποι του κινήματος των "νεοφιλελευθέρων" του Δημοκρατικού Κόμματος ήταν ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον και ο πρώην αντιπρόεδρος Αλ Γκορ.
"Νεοφιλελευθερισμός" κατά τους Μαρξιστές
Ο όρος "νεο-φιλελευθερισμός" έχει ερμηνευθεί από τους Μαρξιστές οικονομολόγους τελείως διαφορετικά απ' ό,τι τον ερμήνευαν οι Ευρωπαίοι και Αμερικανοί "νεοφιλελεύθεροι" των δεκαετιών από το 1938 έως και τα τέλη του 20ου αιώνα.
Η Μαρξιστική θεώρηση του "νεοφιλελευθερισμού" εντάσσεται στο πλαίσιο των ψυχροπολεμικών συγκρούσεων της δεκαετίας του 1980, όπου τα κομμουνιστικά καθεστώτα προσπαθούσαν να εδραιώσουν μια νέα ιδεολογική ερμηνεία του καπιταλισμού. Η νέα αυτή θεώρηση βασίστηκε στη Λατινική Αμερική, και συγκεκριμένα την ανατροπή το 1973 του σοσιαλιστικού καθεστώτος Αγιέντε στη Χιλή και την άνοδο του δικτατορικού καθεστώτος Πινοσέτ. Το καθεστώς Αλιέντε είχε αποστείλει στις ΗΠΑ, και κυρίως στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, ομάδα Χιλιανών οικονομολόγων που ανεκλήθησαν από το καθεστώς Πινοσέτ κι έγιναν γνωστοί με το προσωνύμιο "Chicago Boys" (Παιδιά του Σικάγο). Η χρήση του όρου "νεοφιλελευθερισμός" για να περιγράψει το καθεστώς Pinochet ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980. Οι Chicago Boys, που παρουσιάζονταν από τη σοβιετική προπαγάνδα ως Αμερικανοί ενώ ήταν Χιλιανοί, εφάρμοσαν μια οικονομική μεταρρύθμιση σε αμερικανικά πρότυπα, ενώ το καθεστώς καταπίεσε κάθε αντίδραση της σοσιαλιστικής αντιπολίτευσης και δημιούργησε σύγχυση για την αποτελεσματικότητα των οικονομικών μέτρων, αλλά και πρόσφορο έδαφος για τη σοβιετική προπαγάνδα.
Η εννοιολογική αυτή μετατροπή του όρου "νεοφιλελευθερισμός" διαχύθηκε σύντομα στον αγγλόφωνο κόσμο, συνδεόμενη άμεσα με τον οικονομολόγο Μίλτον Φρίντμαν και τη Σχολή του Σικάγου,, δημιουργώντας έτσι μία σύγχυση που συνεχίζεται έκτοτε σ' όλον τον κόσμο σχετικά με τον όρο "νεοφιλελευθερισμός". Ισπανόφωνοι συγγραφείς από τη Νότια Αμερική, όπως η Ελίζαμπεθ Μαρτίνες, έχουν χρησιμοποιήσει τον όρο "νεοφιλελευθερισμός" για να περιγράψουν την εξάπλωση της παγκοσμιοποίησης γενικά, επεκτείνοντας τη σύγχυση. Οι Μαρξιστές οικονομολόγοι Ντ.Χάρβεϊ, T.Σόλτε , K.Φουκς , κ.α. παρουσιάζουν τον "νεοφιλελευθερισμό" ως μία ιδεολογία που επεβλήθη από την άρχουσα τάξη για να εδραιώσει την επικράτησή της έναντι των άλλων κοινωνικών τάξεων. Η νέο-μαρξιστική σχολή των Τ.Ντην, Γ.Μπράουν κ.α. παρουσιάζουν τον "νεο-φιλελευθερισμό" ως εξαναγκασμό του κράτους να λειτουργεί με όρους των αγορών.
Η σύγχυση στον 21ο αιώνα
Κατά τον 21ο αιώνα, έχει συμβεί αυτό για το οποίο προειδοποιούσε ο Γκαμπλ: «πρέπει να αποφευχθεί να αντιμετωπίζεται ο ‘νέο-φιλελευθερισμός’ σαν κάτι που συμβαίνει παντού και στα πάντα». Πλέον ο όρος "νεοφιλελευθερισμός" ορίζεται διαφορετικά από τον κάθε αρθρογράφο, για πολλά άσχετα πράγματα ταυτόχρονα. Σύμφωνα με τον Ν.Νονίνι, ο όρος «νέο-φιλελευθερισμός» εμφανίζεται πλέον σε σχέση με οποιοδήποτε πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό ή πολιτιστικό φαινόμενο του σύγχρονου κόσμου. Σύμφωνα με τον Αρ.Χατζή, η λέξη "νεοφιλελευθερισμός" δεν είναι τίποτε πλέον παρά ένα 'σκιάχτρο' που χρησιμοποιείται όταν δεν υπάρχουν ουσιαστικά επιχειρήματα έναντι του φιλελευθερισμού.
Αυτό που έχει καταλήξει να ονομάζεται "νεοφιλελευθερισμός", δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να συγχέεται εννοιολογικά με τον φιλελευθερισμό. Αφενός, ο φιλελευθερισμός, με απαρχή τον 16ο αιώνα, ήταν προσπάθεια υπέρβασης των θρησκευτικών πολέμων που ταλάνισαν την ευρωπαϊκή ήπειρο, ενώ ιδεολογικά αντιτάχθηκε στη μοναρχία προτάσσοντας το αίτημα για δημοκρατία και ελευθερία του ατόμου και ήταν η ιδεολογία της νεογέννητης αστικής τάξης του 18ου αιώνα. Αφετέρου, αφού ο νεοφιλελευθερισμός είναι μια έννοια που έχει εμφανιστεί απο το 1922, μπορούμε να πούμε ότι δεν είναι ιδιαίτερα «νέος», ενώ με τον τρόπο που αποδίδεται πλέον δεν είναι ούτε και ιδιαίτερα «φιλελεύθερος».
Μονεταρισμός/Απορρύθμιση
Αυτό που οι μαρξιστές αποδίδουν στη Σχολή του Σικάγο θα πρέπει κανονικά να λέγεται Μονεταρισμός, για τη θεωρία του οποίου ο Φρίντμαν κέρδισε το βραβείο Νόμπελ Οικονομικών το 1976, οπότε και τοποθετήθηκε στη θέση του βασικού οικονομικού συμβούλου του προέδρου Ρόναλντ Ρίγκαν. Ο μονεταρισμός εφαρμόστηκε στις ΗΠΑ μετά την πτώση της προεδρίας του Κάρτερ και την ανάληψη της διοίκησης της Ομοσπονδιακής Τράπεζας Αποθεμάτων από τον Πολ Βόλκερ, καθώς επίσης και από τη Θάτσερ στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αν και ο μονεταρισμός είχε μακροπρόθεσμα θετικά αποτελέσματα, προκάλεσε βραχυπρόθεσμα ανατρεπτικά αποτελέσματα στην αγορά εργασίας, τα οποία και οδήγησαν σε κοινωνικές αναταραχές και έντονες αντιπαραθέσεις. Εν τέλει, οι ίδιες αυτές πολιτικές της Θάτσερ υιοθετήθηκαν και από το Εργατικό Κόμμα κατά την πρωθυπουργία του Τόνι Μπλερ, ενώ οι βασικές οικονομικές πολιτικές του Ρίγκαν συνέχισαν να εφαρμόζονται και από τους διαδόχους του, ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης. Σήμερα ο μονεταρισμός αποτελεί θεμελιώδες σκέλος των σύγχρονων οικονομικών θεωριών που εφαρμόζονται από τις αναπτυγμένες χώρες, ενώ ονομάζεται και με τον όρο νεοκλασικά οικονομικά.
Σύμφωνα με τους νεο-μαρξιστές οικονομολόγους, αυτό που ονομάζουν "νεο-φιλελευθερισμός" εμπεριέχει μια εσωτερική αντίφαση, καθώς "επιδεικνύει πάθος για παρεμβατικότητα στο όνομα της μη-παρεμβατικότητας". Σύμφωνα με άλλους, το αίτημα για περισσότερο ελεύθερη αγορά, δηλαδή περισσότερο καπιταλισμό και λιγότερο κράτος, αποτελεί πόρισμα της οικονομικής επιστήμης. Το αίτημα για "Ελεύθερη Αγορά" διαφέρει από το αίτημα για "Ελεύθερο Ανταγωνισμό", καθώς έχει αποδειχθεί στην πράξη πως ο ανταγωνισμός απαιτεί ρυθμιστική παρέμβαση των αρχών, ώστε να διασφαλίζονται τα συμφέροντα των πιο αδύναμων έναντι της κατάχρησης δεσπόζουσας θέσης των ισχυρών.
Την κριτική της απορρύθμισης, η οποία βασίζεται στην "Αποτυχία των Αγορών", εκφράζουν χαρακτηριστικά οι νομπελίστες οικονομολόγοι Πολ Κρούγκμαν και Τζόζεφ Στίγκλιτς. Οι κύκλοι μεγάλων υφέσεων που εμφανίστηκαν ιστορικά στον σύγχρονο καπιταλισμό θεωρούνται από πολλούς οικονομολόγους ως απόδειξη της μη αποδοτικής κατανομής πόρων από τον μηχανισμό της αγοράς, μια μη αποδοτική κατανομή που μπορεί να διατηρείται για παρατεταμένες χρονικές περιόδους. Άλλοι θεωρούν τις υφέσεις κυρίως νομισματικά φαινόμενα (μονεταρισμός) και όχι αποτέλεσμα πραγματικών διαταραχών, όπως για παράδειγμα διαταραχών της προσφοράς. Ο μοντέρνος ακαδημαϊκός αντίλογος εκφράζεται κυρίως από τη νεοκεϋνσιανή θεωρία, που υποστηρίζει περισσότερο κρατικό παρεμβατισμό και αύξηση των δαπανών σε περιπτώσεις οικονομικών κρίσεων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Φιλελευθερισμός Κατηγορία:Μακροοικονομική Κατηγορία:Πολιτική οικονομία Κατηγορία:Πολιτική ορολογία
.gd
μικρογραφία .gd είναι ο top-level domain κωδικός για τη Γρενάδα στο διαδίκτυο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γρενάδα Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Μόνοικο (φυτολογία)
Μόνοικο (ετυμ. μόνο + οίκος) λέγεται το φυτό που στο ίδιο άτομο έχει αρσενικά και θηλυκά άνθη. Αν τα άνθη είναι ερμαφρόδιτα λέγεται επίσης και μονοκλινές (μία κλίνη - ένα κρεββάτι)  δηλ. μόνοικο μονοκλινές. Αν τα αρσενικά και τα θηλυκά άνθη βρίσκονται σε διαφορετικά μέρη (αλλά πάντα στο ίδιο φυτό) λέγεται και δικλινές (δύο κλίνες), δηλαδή μόνοικο δικλινές.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Μόνοικα φυτά Κατηγορία:Μορφολογία φυτών Κατηγορία:Φυσιολογία φυτών
Νόμοι
Νόμοι κατά την έννοια του δικαίου, καλούνται οι θεσμοθετημένοι γραπτοί κανόνες δικαίου που στηρίζονται στο Σύνταγμα μιας χώρας, και ρυθμίζουν υποχρεωτικά τις σχέσεις μεταξύ των πολιτών, καθώς και των πολιτών με το κράτος, και ορίζουν διάφορες ρυθμίσεις για την ομαλή λειτουργία του κράτους. Το σύνολο των Νόμων, αλλά και η παραγωγή αυτών ονομάζεται νομοθεσία.
Οι νόμοι ψηφίζονται και παράγονται από ένα νομοθετικό σώμα (π.χ. Βουλή των Ελλήνων, Κογκρέσο των ΗΠΑ κ.α.) και η τήρηση, καθώς και εφαρμογή τους, είναι υποχρεωτική από κάθε πολίτη και Φορέα ενός κράτους.
Οι νόμοι διακρίνονται σε τρεις μεγάλες κατηγορίες: ουσιαστικοί, τυπικοί αναγκαστικοί.
Επιπροσθέτως, οι νόμοι διακρίνονται σε άλλες επιμέρους κατηγορίες:
Ύφαλος Καροντελέτ
Ο Ύφαλος Καροντελέτ είναι ένας ύφαλος με σχήμα πετάλου στα Νησιά Φοίνικα στην Δημοκρατία του Κιριμπάτι. Βρίσκεται 106 χμ νοτιοανατολικά της Ατόλλης Νικουμαρόρο και έχει ελάχιστο βάθος 1,8 μέτρα. Έχει μήκος περίπου 1,5 χμ και η θάλασσα περιστασιακά σπάει πάνω από τον ύφαλο.
Ο ύφαλος πήρε το όνομα του από το πλοίο που τον ανάφερε, που δεν ήταν το USS Καροντελέτ. Αναφερόταν ως Ύφαλος Καροντελέτ προτού το USS Καροντελέτ ονομαστεί και τεθεί σε υπηρεσία, όπως επισημαίνεται σε μια αναφορά από την εναέρια αναζήτηση για την Αμέλια Έρχαρτ από τις 16 Ιουλίου 1937.
Οι πολλές θέσεις του Υφάλου Γουΐνσλοου, που επισήμανε ο Ρόμπερτ Λούις Στήβενσον, μπορεί να οφείλονται λόγω της σύγχισης της θέσης του Υφάλου Καροντελέτ με τον Ύφαλο Γουΐνσλοου.
.ge
μικρογραφία .ge είναι ο top-level domain κωδικός για τη Γεωργία στο διαδίκτυο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωργία Κατηγορία:Top-level domains
Ο Αστερίξ και η χύτρα
Το Ο Αστερίξ και η χύτρα είναι το 13ο τεύχος του Αστερίξ, από τους Ρενέ Γκοσινί (σενάριο) και Αλμπέρ Ουντερζό (σχέδιο). Εκδόθηκε αρχικά σε τμήματα στο γαλλικό περιοδικό "Πιλότ" στα τεύχη 469 έως 491 το έτος 1968.
Πλοκή
Ο Ηθικελαστίξ, συμφεροντολόγος αρχηγός γαλατικού χωριού ο οποίος κάνει συχνά εμπόριο με τους Ρωμαίους, καταφτάνει στο χωριό του Αστερίξ με την συνοδεία του ζητώντας από τον Μαζεστίξ να φυλάξει μια χύτρα γεμάτη χρήματα μέχρι να σταματήσουν οι Ρωμαίοι την είσπραξη των φόρων. Ο Ηθικελαστίξ ισχυρίζεται πως με το που έμαθε ότι οι Ρωμαίοι καταφθάνουν για τις εισπράξεις, πήρε την πρώτη χύτρα που βρήκε μπροστά του, έχυσε την κρεμμυδόσουπα που είχε μέσα και έβαλε σε αυτή όλα τα χρήματα του χωριού ( Ο Οβελίξ κατά την διάρκεια του τεύχους αναρωτιέται γιατί να χαραμίσει κανείς μια κρεμμυδόσουπα για να βάλει στην χύτρα της χρήματα ). Ο Μαζεστίξ παρά την δυσπιστία του στο πρόσωπο του Ηθικελαστίξ, αναθέτει στον Αστερίξ την φύλαξη της χύτρας. Παρά την ολονύχτια σκοπιά του Αστερίξ, η χύτρα κλέβεται κατά την διάρκεια της νύχτας. Όπως ορίζουν οι νόμοι των Γαλατών, ο Αστερίξ εξορίζεται από το χωριό μέχρι να εξιλεωθεί επιστρέφοντας τα χρήματα στον Ηθικελαστίξ. Ο Οβελίξ τον ακολουθεί οικειοθελώς.
Οι δύο φίλοι σε διάφορες προσπάθειές τους να αποκτήσουν χρήματα, εισβάλουν στο Ρωμαικό οχυρό Πετιμπόνουμ, επιτίθονται σε μια ταβέρνα των Πειρατών, επιδιώκουν να πουλήσουν αγριογούρουνα, μάχονται ως μονομάχοι σε μια τοπική αρένα, γίνονται μέλη ενός θιάσου, λαμβάνουν μέρος σε ιπποδρομίες και αποπειρώνται ληστέψουν μια Ρωμαϊκή τράπεζα.
Μη έχοντας καταφέρει να κερδίσουν χρήματα οι δύο τους αποφασίζουν να ληστέψουν τον Ρωμαίο φοροεισπράκτορα που γυρίζει εκείνη την περίοδο στα γαλατικά χωριά για την φορολογία. Αφού πετυχαίνουν το εγχείρημά τους, ο Αστερίξ μυρίζει τα νομίσματα τα οποία έχουν την μυρωδιά κρεμμυδόσουπας. Αμέσως καταλαβαίνει πως ο Ηθικελαστίξ ήταν εκείνος που έκλεψε αρχικά τα χρήματα ώστε να τα δώσει στους Ρωμαίους ξέροντας πως ο Αστερίξ θα έκανε τα πάντα για να του τα επιστρέψει.
Στο χωριό του Ηθικελαστίξ, ο Αστερίξ αφού ξεσκεπάζει το σχέδιο του ανήθικου αρχηγού, μάχεται ενάντιά του στην άκρη του γκρεμού όπου βρίσκεται το σπίτι του Ηθικελαστίξ. Η χύτρα με τα νομίσματα πέφτει από τον γκρεμό και ο Ηθικελαστίξ χάνει τα χρήματά του.
Ο Αστερίξ και ο Οβελίξ γυρνάνε στο χωριό τους όπου γιορτάζουν με τον γνωστό τσιμπούσι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τεύχη του Αστερίξ
Το απολιθωμένο δάσος
Το Το Απολιθωμένο Δάσος (Αγγλ. The Petrified Forest) (γνωστό επίσης και ως Το Πετρωμένο Δάσος) είναι γκανγκστερική ταινία του 1936, βασισμένη σε θεατρικό του Ρόμπερτ Σέργουντ, με πρωταγωνιστές τους Λέσλι Χάουαρντ, Μπέτι Ντέιβις και Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ.
Πλοκή
1930, περιοχή "Απολιθωμένο δάσος" στη βόρεια Αριζόνα. Ένας περιπλανώμενος αποτυχημένος συγγραφέας, ο Άλαν Σκουάιαρ (Λέσλι Χάουαρντ), σταματάει για φαγητό σ'ένα ερειπωμένο εστιατόριο κι εκεί γνωρίζει την κόρη του ιδιοκτήτη, Γκάμπι (Μπέτι Ντέιβις) και τον παππού της (Τσάρλι Γκρέιπγουιν). Η Γκάμπι διαβάζει και καλλιεργεί το πνεύμα της έχοντας σκοπό μια μέρα να φύγει απ'το απόμερο εκείνο μέρος για να πάει να σπουδάσει στη Γαλλία (όπου βρίσκεται η μητέρα της). Ο Άλαν, ο οποίος έχει χάσει κάθε ενδιαφέρον για τη ζωή και που η μόνη του περιουσία είναι μια ασφάλεια ζωής, ενθουσιάζεται με το δυναμισμό και τη ζωντάνια της Γκάμπι κι εκείνη τον ερωτεύεται. Το ειδύλλιο όμως δεν προφταίνει ν'ανθήσει καθώς ο Ντιούκ Μαντί (Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ), ένας γκάνγκστερ που μόλις το'σκασε απ'τη φυλακή κι η συμμορία του, εισβάλλουν στο χάνι και κρατούν ομήρους. Ο Άλαν τότε, προκειμένου να δώσει νόημα στη μάταιη ύπαρξή του, κάνει μιά πράξη αυτοθυσίας κι αγάπης.
Πληροφορίες
Βασισμένο σε έργο του Ρόμπερτ Σέργουντ το οποίο είχαν ερμηνεύσει ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ με τον Λέσλι Χάουαρντ μαζί στο θέατρο. Ο Σέργουντ είχε βασιστεί για να πλάσει το ρόλο του Ντιουκ Μαντί, του γκάνγκστερ της ταινίας, στο πρόσωπο του κακοποιού Τζον Ντίλινγκερ που θεωρήθηκε από το F.B.I. το 1933 ως υπ´αριθμόν ένα Δημόσιος Κίνδυνος. Ο Μπόγκαρτ έλαβε το ρόλο στο θέατρο κυρίως για την ομοιότητά του με τον Ντίλινγκερ και μελέτησε τον τρόπο με τον οποίο κινούνταν και χειρονομούσε ο εγκληματίας, προκειμένου να είναι πειστικός στο ρόλο του. Ο Μπόγκαρτ ήταν άσημος ακόμα ηθοποιός και ο Τζακ Γουόρνερ δεν ήθελε να τον προσλάβει για τη μεταφορά του θεατρικού στη μεγάλη οθόνη. Αρχικά ο ρόλος του Ντιούκ Μαντί προοριζόταν για τον Έντουαρντ Τ. Ρόμπινσον. Ο Λέσλι Χάουαρντ που εκείνη την περίοδο ήταν μεγαλύτερος κινηματογραφικός αστέρας απ'τον Μπόγκαρτ, αρνήθηκε πεισματικά να παίξει στην ταινία, αν δεν έδιναν στον Μπόγκαρντ το ρόλο. Τελικά ο Γουόρνερ υπέκυψε, η ταινία έγινε μεγάλη επιτυχία κι οι κριτικοί εκθείασαν περισσότερο απ'όλους το Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ. Κατά συνέπεια ο Μπόγκαρτ υπέγραψε συμβόλαιο με τη Warner, έγινε σταρ κι αισθάνονταν ευγνωμοσύνη για πάντα στο Χάουαρντ, προς τιμή του οποίου ονόμασε την κόρη του Λέσλι. "Το απολιθωμένο δάσος" σηματοδότησε τη δεύτερη συνεργασία της Ντέιβις, τόσο με το Λέσλι Χάουαρντ όσο και με το Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ. Με τον Χάουαρντ είχε συνεργαστεί ξανά με επιτυχία, στη μεταφορά στη μεγάλη οθόνη του μυθιστορήματος του Σόμερσετ Μομ Ανθρώπινη δουλεία (Of Human Bondage) το 1934. Ο ρόλος εκείνος την είχε κάνει σταρ και της είχε χαρίσει την πρώτη της υποψηφιότητα στα όσκαρ. Με τον Μπόγκαρτ συνεργάστηκαν για πρώτη φορά στην πρώτη της ταινία το Bad Sister του 1931, μια ταινία δεύτερης διαλογής της Universal που δεν είχε όφελος για την καριέρα κανενός απ'τους δύο. Μπόγκαρτ και Ντέιβις θα συνεργάζονταν άλλες δύο φορές.
Επανεκτελέσεις
Το 1955 η ταινία γυρίστηκε ξανά για την τηλεόραση με τον Χένρι Φόντα στο ρόλο του Λέσλι Χάουαρντ και τη Λορίν Μπακόλ στο ρόλο της Ντέιβις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1936 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Άρτσι Μάγιο Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Warner Bros. Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Χαλ Ουόλις Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Αμερικανικές αστυνομικές δραματικές ταινίες
Ίσλα ντελ Πεσκάδο
Το Ίσλα ντελ Πεσκάδο (Isla del Pescado), ακριβής μετάφραση από τα ισπανικά το «νησί του ψαριού» είναι ένα «νησί» στη μέση του Σαλάρ Ντε Ουγιούνι (Salar de Uyuni) στο βολιβιανό υψίπεδο των Άνδεων, το οποίο με τη σειρά του μεταφράζεται σε «θάλασσα του αλατιού» και είναι η μεγαλύτερη ξηρή λίμνη στον κόσμο με έκταση 10.582 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το Σαλάρ Ντε Ουγιούνι αποτελεί ένα βασικό αξιοθέατο στη Βολιβία, το οποίο δέχεται χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο.
Το Ίσλα ντελ Πεσκάδο έχει έκταση 24,62 εκτάρια και είναι ένα άγριο και τραχύ «νησί», γεμάτο από γιγάντιους κάκτους.
Οι κάκτοι και το όνομα του νησιού, το οποίο μοιάζει όντως με ψάρι όταν κάποιος το δει από μακριά, το κάνουν πόλο έλξης για τους τουρίστες.
Στο «νησί» δεν υπάρχουν ξενοδοχεία και συνεπώς η διανυκτέρευση είναι αδύνατη. Οι τουρίστες το χρησιμοποιούν σαν στάση στην περιπλάνηση τους (οργανωμένες εκδρομές με 4Χ4 με οδηγό και μάγειρα) στο αχανές αλλά ποικιλόμορφο τοπίο των Άνδεων.
Εικόνες
Κατηγορία:Νησιά της Βολιβίας
Νάρβι (δορυφόρος)
Ο Νάρβι (αγγλικά: Narvi) ή Κρόνος XXXI (Saturn XXXI) είναι ένας φυσικός δορυφόρος του πλανήτη Κρόνου. Ανακαλύφθηκε από μία ερευνητική ομάδα αστρονόμων με επικεφαλής τον Σκοτ Σέπαρντ το 2003 και του δόθηκε η προσωρινή ονομασία S/2003 S 1.
Έχει περίπου 6,6 χιλιόμετρα διάμετρο και περιφέρεται γύρω από τον Κρόνο σε μέση απόσταση 19.371.000 χλμ. σε 1.006,541 ημέρες, σχηματίζοντας κλίση 137° προς την εκλειπτική (109° προς τον Ισημερινό του Κρόνου), με ανάδρομη φορά και εκκεντρότητα 0,320.
Πήρε το όνομά του, τον Ιανουάριο του 2005 από τον Νάρβι, έναν γίγαντα της Σκανδιναβικής μυθολογίας, γιος του Λόκι και της Σιγκούν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Λαβίνιε
Το Νησί Λαβίνιε (γαλλικά: Lavigne) είναι ένα μικρό ακατοίκητο νησί της γαλλικής υπερπόντιας περιοχής Μαρτινίκη. Ανήκει στο Διαμέρισμα Λε Μαρίν και στο καντόνι και στην κοινότητα Λε Φρανσουά. Βρίσκεται βόρεια της πόλης Λε Φρανσουά και δυτικά του μικρού νησιού Λαπίνς. Βρίσκεται στον Κόλπο του Λε Φρανσουά.
Δείτε επίσης
Λαβίνιε Λαβίνιε
.gf
.gf είναι ο top-level domain κωδικός για τη Γαλλική Γουιάνα στο διαδίκτυο.
Παραπομπές
Toppdomän
Μινιμαλιστική μουσική
Η μινιμαλιστική μουσική  εμφανίστηκε αρχικά στην Αμερική, ως ένα παρακλάδι της Πειραματικής Μουσικής, ή αλλιώς Downtown, όπως την αποκαλούσαν στη δεκαετία του 1960. Βασίζεται στη λεγόμενη διατονική αρμονία (αρμονία που χρησιμοποιεί μόνο σύμφωνες συγχορδίες), που χαρακτηρίζεται από στασιμότητα (δεν βασίζεται δηλαδή στον αρμονικό ρυθμό που προκύπτει από διαδοχές συγχορδιών), και που δίνει την εντύπωση ενός στατικού ισοκράτη, μιας έμμονης συνωδίας, η οποία δημιουργείται με την επανάληψη ή έστω με πολύ στοιχειώδη και σταδιακό μετασχηματισμό μουσικών φράσεων (phrases), μοτίβων (motifs), στολιδιών (figures) και κυττάρων (cells). Ξεκινώντας τη δεκαετία του ’60 από καταφρονημένες αντεργκράουντ μουσικές σκηνές του Σαν Φρανσίσκο, σε εναλλακτικούς χώρους, καθώς και σε πατάρια της Νέας Υόρκης, ο μινιμαλισμός κατέκτησε βαθμιαία μια τέτοια διάδοση, που τον ανέδειξε ως το πλέον δημοφιλές είδος πειραματικής μουσικής του 20ού αιώνα. Αν και στο μινιμαλιστικό ρεύμα είτε εξ αρχής, είτε αργότερα, εντάχθηκαν δεκάδες συνθέτες, ουσιαστικά μόνον τέσσερεις κατάφεραν να γίνουν δημοφιλείς στην Αμερική: ο Τέρυ Ράιλυ (Terry Riley), ο Στηβ Ράιχ (Steve Reich), ο Φίλιπ Γκλας και λιγότερο ο κατά τα άλλα δημιουργικότατος Λα Μόντε Γιανγκ (La Monte Young). Στην Ευρώπη επικεφαλής του ρεύματος τέθηκαν οι Λούις Αντρίσεν (Louis Andriessen), Karel Goeyvaerts, Μάικλ Νάυμαν (Michael Nyman), Γκάβιν Μπράιαρς (Gavin Bryars), Steve Martland, Χένρυκ Γκόρετσκι (Henryk Górecki), Άρβο Περτ και Τζων Τάβενερ.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Κλασική μουσική Κατηγορία:Μινιμαλιστική μουσική
Δίοικο (φυτολογία)
Δίοικο (ετυμ. δύο + οίκοι) λέγεται το φυτό που έχει διαφορετικά άτομα για κάθε φύλο. Άλλα είναι αρσενικά και άλλα θηλυκά π.χ ακτινίδιο, φυστικιά Ίταμος Γαρκινία κλπ. Αυτού του είδους τα φυτά είναι σπανιότερα.
Αναφορές
Κατηγορία:Μορφολογία φυτών Κατηγορία:Φυσιολογία φυτών
Γεώργιος Ησαΐας
Ο Γεώργιος Ησαΐας, του Ανδρέα, ήταν βιομήχανος και πολιτικός (1873-1957). Μετά το πέρας των γυμνασιακών του σπουδών εκπαιδεύτηκε στη χημεία και ιδιαίτερα στην οινολογία. Το 1916 δημιούργησε στα Μέγαρα μεγάλο εργοστάσιο οινοπνευματοποιΐας και αργότερα επεκτάθηκε και στον Πειραιά δημιουργώντας μεγαλύτερο εργοστάσιο, όπου και αναμίχθηκε και σ΄ άλλες επιχειρήσεις.
Υπήρξε ο ιδρυτής του προαστίου του Ψυχικού.
Στη Εθνοσυνέλευση του 1924 εκλέχθηκε πληρεξούσιος Αθηνών Πειραιώς και αργότερα βουλευτής Πειραιώς κατά τη β' περίοδο (1928), καθώς και στη δ' περίοδο (1933). Επί της πρώτης κυβέρνησης του Αλ. Παπαναστασίου ανέλαβε υπουργός Συγκοινωνίας για πέντε μήνες από 12 Μαρτίου μέχρι 24 Ιουλίου του 1924.