cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλέξανδρος Παρχαρίδης
Ο Αλέξανδρος (Αλέξης) Παρχαρίδης (15 Μαρτίου 1971), είναι Έλληνας τραγουδιστής, συνθέτης και στιχουργός ποντιακής καταγωγής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1971 στην Κοζάνη. Οι γονείς του Αναστάσιος και Σοφία Παρχαρίδου (το γένος Αντωνιάδη), αμφότεροι ποντιακής καταγωγής γεννημένοι στο Πρωτοχώρι και τα Αλωνάκια Κοζάνης, αντίστοιχα, ήταν αυτοί που τον κατέστησαν κοινωνό της ποντιακής μουσικής παράδοσης.
Το 1989 εισήχθη στη Σχολή Αυτοματισμών των ΤΕΙ Θεσσαλονίκης την οποία όμως ποτέ δεν ολοκλήρωσε καθώς εκείνη την περίοδο και ύστερα από παρότρυνση του αείμνηστου Χρύσανθου Θεοδωρίδη, άρχισε να ασχολείται επαγγελματικά με το παραδοσιακό ποντιακό τραγούδι.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του διετέλεσε Πρόεδρος του Συλλόγου Ποντίων Φοιτητών & Σπουδαστών Θεσσαλονίκης, εκδίδοντας παράλληλα και την πρώτη του δισκογραφική δουλειά το 1991 με τον τίτλο «Καπίκιοϊ». Θήτευσε επί χρόνια σε πολλά ιστορικά κέντρα διασκέδασης της ποντιακής δημοτικής παράδοσης σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, όπως την Τρυγόνα, το Κορτσόπον, το Μίθριο , την Αυλαία και το Παρακάθ'.
Μέχρι σήμερα έχει ηχογραφήσει οκτώ προσωπικούς δίσκους με παραδοσιακά τραγούδια του Πόντου. Συνθέτης και στιχουργός ο ίδιος της ποντιακής μουσικής παράδοσης, έχει συμμετάσχει σε πολλές δισκογραφικές παραγωγές και έχει δει πολλά τραγούδια του να ερμηνεύονται από καταξιωμένους πόντιους τραγουδιστές.
Το 1998, παράλληλα με την ενασχόλησή του με την ποντιακή παράδοση, έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο του έντεχνου ελληνικού τραγουδιού, συμμετέχοντας στο δίσκο «Υάκινθος» του Μάνου Αχαλινωτόπουλου και εμφανιζόμενος μαζί του σε διάφορες συναυλίες και μαγαζιά της Αθήνας στο πλευρό καταξιωμένων ερμηνευτών του έντεχνου ρεπερτορίου. Από τότε συμμετείχε σε σημαντικές ελληνικές και διεθνείς διοργανώσεις σε Ευρώπη – Αμερική και Αυστραλία.
Συμμετείχε το 2004 στο δίσκο του Παναγιώτη Καλαντζόπουλου ερμηνεύοντας σε επανεκτέλεση το γνωστό τραγούδι «Με τα μάτια κλειστά», ενώ αργότερα το 2012 συμμετείχε, κάνοντας φωνητικά, στο τραγούδι της Άλκηστις Πρωτοψάλτη «Πέντε χρόνια σε ερωτεύομαι» σε μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα.
Το 2013 θα συμμετέχει στην δισκογραφική παραγωγή του Χρήστου Παπαδόπουλου «Αυτή η γη έχει φωνή» όπου ερμηνεύει, ανάμεσα σε άλλα και το ομώνυμο τραγούδι μαζί με τον Κρητικό τραγουδιστή και λυράρη Βασίλη Σκουλά, σε μουσική του Χρήστου Παπαδόπουλου και στίχους του Κώστα Μπαλαχούτη, μία δουλειά που αργότερα θα παρουσιαστεί στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και Θεσσαλονίκης με τη συμμετοχή και της Μελίνας Ασλανίδου.
Το 2016 και το 2017 θα συμμετέχει από κοινού με τους Μάνο Αχαλινωτόπουλο, Haig Yazdjian και Χρήστο Χαλκιά στην διεθνή παραγωγή «Sacred Imaginations» των Susheela Raman και Sam Mills, ένα project παντρέματος μουσικών από την Ανατολική Χριστιανική μουσική και δυτικότροπων στοιχείων, εμφανιζόμενοι σε Αγγλία, Γαλλία και Γερμανία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδιστές
Μαρία της Γκαέτα
Η Μαρία (γεννημένη περίπου το 1020) ήταν Λομβαρδή, συνκυβερνήτης στην Κομητεία του Ακουίνο από το γάμο της και συνυβερνήτης του Δουκάτου της Γκαέτα για τον γιο της το 1062–65.
Ήταν κόρη του Πανδόλφου Δ΄ της Κάπουα και της Μαρίας, ήταν σύζυγος (πριν το 1038) του Ατενούλφου Α΄, ενώ η αδερφή της Σιλκεγκάιτα ήταν σύζυγος του αδερφού του Ατενούλφου, Λάντο. Σύμφωνα με τον Αμάτο του Μόντεκασσίνο, ο Ατενούλφος υποστηρίχθηκε από τον Πανδόλφο για τη θέση του δούκα του δουκάτου της Γκαέτα από τον Ασκλεττίνο, μετά τον θάνατο του Ράινουλφ Ντρένγκοτ το 1045.
Ο μεγαλύτερος γιος της ήταν αρραβωνιασμένος με μια κόρη του Ριχάρδου Α΄ της Κάπουα το 1058, αλλά πέθανε πριν γίνει ο γάμος. Ο Ριχάρδος ζήτησε το morgengab αλλά ούτως ή άλλως η Γκαέτα έγινε φέουδο της Κάπουα.
Ως σενατρίξ και δούκισσα της Γκαέτα, η Μαρία κυβέρνησε ως συνκυβερνήτης για αυτήν και τον γιο της Ατενούλφο μετά το θάνατο του συζύγου της στις 2 Φεβρουαρίου 1062. Την 1η Ιουνίου, επιβεβαιώθηκε ένα σύμφωνο μεταξύ της Μαρίας και των κομητειών του Τραέττο, της Μαρανόλα και του Σούιο. Οι σύμμαχοι δεσμεύονταν από το να σχηματίσουν οποιοδήποτε σύμφωνο με τους Νορμανδούς και ορκίστηκαν για την προστασία της επικράτειας του Δουκάτου της Γκαέτα. Η συνθήκη οριστικοποιήθηκε στο Τραέττο και θα διαρκούσε για ένα χρόνο. Η συμμαχία αυτή κατάφερε να εμποδίσει τον Ριχάρδο της Κάπουα να επεκτείνει τις κατακτήσεις του κατά τη διάρκεια του έτους. Ωστόσο, ο Ριχάρδος διαπραγματεύτηκε επιδέξια για να αποτρέψει την ανανέωση του συμφώνου και στις 28 Ιουνίου 1063, είχε στην κατοχή του την Γκαέτα.
Η Μαρία παντρεύτηκε δεύτερη φορά με τον Γκιγιώμ ντε Μοντρέιγ ο οποίος χώρισε τη σύζυγό του για να την παντρευτεί, στα τέλη του 1064. Τον Φεβρουάριο του 1065, η Μαρία και ο Γκιγιόμ εκδιώχθηκαν από τη Γκαέτα. Ο Ριχάρδος προσφέρθηκε να την αποζημιώσει παντρεύοντας την με τον γιο του Ζουρντέν.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες της Γκαέτα Κατηγορία:Κόμητες του Ακουίνο Κατηγορία:Οικογένεια ντ'Ακουίνο
Σεφαρδίτες
Σεφαρδίτες, Σεφαραδίτες, Σεφάρδοι ή Σεφαρντίμ αποκαλούνται τα μέλη της εβραϊκής υποομάδας, η οποία προσδιορίζεται σε αντιδιαστολή με τους Ασκεναζίτες (Ασκεναζείμ) ή/και τους Μιζραχίτες (Μιζραχείμ) Εβραίους.
Ετυμολογία της λέξης
Η ονομασία αυτή προέρχεται από τη λέξη Σεφεράδ, που αποτελεί την παλιά βιβλική ονομασία της εβραϊκής γλώσσας για την Ισπανία. Μιλούσαν τη Λαντίνο, μια διάλεκτο Καστιλλιάνικων ισπανικών με πολλά εβραϊκά στοιχεία.
Η Οθωμανική πολιτική
Έτσι ονομάζονται οι Εβραίοι που κατάγονται από την Ιβηρική Χερσόνησο, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που εκδιώχτηκαν από την Ισπανία κατόπιν εντολής των Καθολικών μοναρχών Φερδινάνδου και Ισαβέλλας (όπως καταγράφεται στο διάταγμα της Αλάμπρας το 1492) και από την Πορτογαλία κατόπιν εντολής του Βασιλιά Μανιουέλ το 1497.
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία ακολουθεί εκείνη την περίοδο μια ιδιαίτερα φιλοεβραϊκή πολιτική και παροτρύνει την εγκατάσταση στο εσωτερικό των διωγμένων μαζικά όχι μόνο από την Ισπανία και την Πορτογαλία αλλά και από τη Σικελία και την Απουλία της Ιταλίας. Αποβλέπει με αυτόν τον τρόπο στην τόνωση του εμπορίου, που τόσο καλά ήξεραν οι Εβραίοι.
Οι Σεφαραδίτες εγκαταστάθηκαν στην τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία (κυρίως στη Θεσσαλονίκη) και σε άλλα μέρη του κόσμου τον 15ο αιώνα μετά από το διωγμό τους από την Ισπανία.
Ο σεφαραδιτικός Ιουδαϊσμός έχει να επιδείξει χαρακτηριστικές ιδιαιτερότητες.
Σέλερο
Το Σέλερο είναι πεδινή κωμόπολη της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης με υψόμετρο 55 μέτρα και υπήρξε από το 2006 έως το 2010 έδρα του Δήμου Σελέρου.
Γεωγραφία - Ιστορία
Το Σέλερο βρίσκεται στη βορειοδυτική άκρη της πεδιάδας της Ξάνθης, σε απόσταση 11 χλμ. Α. της πόλης, 18 χλμ. ΒΑ. της Γενισέας (έδρα του δήμου) και 38 χλμ. Δ. της Κομοτηνής. Είναι ανάμεσα και δίπλα στους οικισμούς Λευκόπετρα (Δ.), Φίλια (ΒΑ.) και Βελοχώρι (Ν.) ενώ στη νότια άκρη του περνάει η ΕΟ Ξάνθης - Κομοτηνής. Οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία - κτηνοτροφία, αλλά και την οικοδομή ή σε βιοτεχνίες και οι περισσότεροι είναι Πομάκοι (από τα πομακοχώρια Ανθηρό, Έρανος, Πριόνι, Γλαύκη, Μελίβοια, Σάτρες κ.α.), αρκετοί Ρομά και τουρκοφανείς (Κιρτζαλήδες).
Σε απόσταση 2 χλμ. ανατολικά - βορειοανατολικά του Σέλερου, έχουν εντοπιστεί ρωμαϊκοί και πρωτοβυζαντινοί τάφοι και στην τοποθεσία "Καλές", 1 χλμ. βορειοανατολικά, βρέθηκε νόμισμα της εποχής του Ιουστινιανού Α΄ (527-565) ενώ στην ίδια τοποθεσία υπάρχουν λείψανα ρωμαϊκής οχύρωσης. Η τοποθεσία "Καλές" πιθανολογείται να ταυτίζεται με το βυζαντινό Σελλάριον.
Η παλιά ονομασία, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Γκιοκί Σελέρ  ή Γκιόκτσελερ, (τουρκ. Selero / Gökçeler), σύμφωνα με τα οθωμανικά απογραφικά κατάστιχα (Salname) του 1898 είχε 45 σπίτια μουσουλμάνων και από το 1878 ως το 1912 ανήκε στο βιλαέτι Aδριανούπολης, στο σαντζάκι Γκιουμουλτζίνας (Kομοτηνής) και στον καζά Ξάνθης.
Διοικητικά
Μετά την απελευθέρωση της Θράκης, το Σέλερο αναφέρεται το 1924 στο ΦΕΚ 194Α - 14/08/1924 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης μαζί με τους οικισμούς Άκαρπο, Άνω Πολύσιτο, Βελοχώρι, Γρήγορο, Λευκόπετρα, Ρύμη, Σήμαντρα, Φίλια αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Σέλερου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σέλερου (της οποίας είναι έδρα) του Δήμου Αβδήρων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως δημοτική κοινότητα έχει  πληθυσμό 5.229 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 2.059.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Αβδήρων
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου 2012
right|160px| right|160px| To Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου 2012 ήταν η 31η διοργάνωση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Υγρού Στίβου, που διοργανώθηκε υπό την εποπτεία της Ευρωπαϊκής Κολυμβητικής Ομοσπονδίας (LEN). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Κολυμβητήριο του Ντέμπρετσεν, στο Ντέμπρετσεν της Ουγγαρίας και στο Κολυμβητήριο Hoogenband, στο Αϊντχόφεν, της Ολλανδίας μεταξύ 14 και 27 Μαΐου 2012. Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κολύμβησης 2012 επρόκειτο να διεξαχθεί στην Αμβέρσα, στο Βέλγιο, αλλά μεταφέρθηκε στην πόλη του Ντέμπρετσεν με τις ίδιες ημερομηνίες που προηγουμένως είχε προγραμματιστεί από τις 21 έως 27 Μαΐου. Το Πρωταθλήμα Καταδύσεων διεξήχθησε στο Αϊντχόβεν από τις 15 έως 20 Μαΐου. Η Συγχρονισμένη κολύμβηση που προορίζονταν αρχικά να διεξαχθεί στην Αμβέρσα, επίσης μεταφέρθηκε, με τους ηπειρωτικούς τίτλους της να αμφισβητούνται στο Αϊντχόβεν. Αρχικά, το πρωτάθλημα είχε απονεμηθεί στη Βιέννη, αλλά αργότερα αποχώρησε λόγω της οικονομικής κρίσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κολύμβηση Κατηγορία:Κολύμβηση στην Ευρώπη Κατηγορία:Υγρός στίβος το 2012 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Ουγγαρία
Ριτσέζα της Πολωνίας, βασίλισσα της Ουγγαρίας
Η Ρίχετσα/Ρίξα ή Αδελαΐδα, πολων. Richeza Piasta (11ος αι.) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν πριγκίπισσα της Πολωνίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Πολωνίας.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Μιέσκο Β΄ Λάμπερτ βασιλιά της Πολωνίας και της πρώτης συζύγου του Ρίχετσας των Ετσονιδών, κόρης του Έτσο παλατινού κόμη της Λοθαριγγίας. Η σύζυγος του Έτσο, η ΜΑτθίλδη των Οθωνιδών, ήταν κόρη του Όθωνα Β΄ της Γερμανίας και της Θεοφανούς των Σκληρών.
ΠΑραδοσιακά αποκαλείται Ρίχετσα, αλλά οι πηγές της εποχής της δεν επιβεβαιώνουν το όνομα αυτό. Στην εποχή μας θεωρούμε ότι την αποκαλούσαν Αδελαΐδα. Το διάστημα 1039-43 παντρεύτηκε τον Μπέλα Α΄ της Ουγγαρίας, που είχε υπηρετήσει τον πατέρα της και είχε λάβει μέρος στην εκστρατεία του Μιέσκο Β΄ εναντίον των παγανιστικών φυλών της Πομερανίας.
Το 1048 ο σύζυγός της έλαβε το 1/3 της Ουγγαρίας (Tercia pars Regni) ως πρόσοδο (appanage) από τον αδελφό του Ανδρέα Α΄ και το ζεύγος μετακινήθηκε στην Ουγγαρία. Στις 6 Οκτωβρίου 1060 ο σύζυγός της, αφού νίκησε τον αδελφό του, στέφθηκε βασιλιάς της Ουγγαρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ Κατηγορία:Πολωνές πριγκίπισσες
Εποχή των Διαδόχων και των Επιγόνων στην Ιουδαία
thumb|350px|right|Η αυτοκρατορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου Η Εποχή των Διαδόχων και των  Επιγόνων στην Ιουδαία  άρχισε ύστερα από το τέλος της βασιλείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου και τερματίστηκε με την  Επανάσταση των Μακκαβαίων.
Από τον Περδίκκα στον Αντίγονο
thumb|right|350px|Δύο όψεις νομίσματος του Αντίγονου Ο Αλέξανδρος ΙΙΙ ο Μέγας πέθανε στην Βαβυλώνα το καλοκαίρι του 323 π.Χ. χωρίς να ορίσει ο ίδιος τον διάδοχο του. Ο έλεγχος του τεράστιου κράτους του πέρασε στα χέρια των κυριότερων συνεργατών του. Ο πιο ισχυρός από αυτούς ήταν ο Περδίκκας. Τελικά για να διατηρηθεί η ενότητα του κράτους βασιλιάς ανακηρύχθηκε ο ετεροθαλής αδελφός του Αλεξάνδρου Αρριδαίος με το όνομα Φίλιππος ΙΙΙ. Ο Περδίκκας διορίστηκε Επίτροπος της βασιλείας καθώς ο Φίλιππος ΙΙΙ ήταν πνευματικά ανίκανος. Το ίδιο έτος προχώρησε σε νέα διανομή των σατραπειών του πρώην περσικού κράτους διορίζοντας αρκετούς νέους σατράπες. Στην σατραπεία της Συρίας (στην οποία υπάγονταν η Ιουδαία) διορίστηκε σατράπης ο Λαομέδων.
Ύστερα από τον θάνατο του Περδίκκα(τέλη Μαΐου-αρχές Ιουνίου του 321 π.Χ.) Επιμελητής της Βασιλείας, δηλαδή ηγέτης ουσιαστικά του τεράστιου κράτους έγινε ο γηραιός Αντίπατρος. Αυτός προχώρησε σε νέα αναδιανομή των σατραπειών που δεν έθιξε τους ισχυρότερους Διαδόχους. Κυριότερη μεταβολή στο σύστημα των ισορροπιών που επικρατούσε μεταξύ των Διαδόχων ήταν ο διορισμός του Αντίγονου στο αξίωμα του Προστάτη και Φρουρού των Βασιλέων.
thumb|400px|Η μάχη της Γάζας (312 π.Χ.) Ένας νέος κύκλος πολέμων ξέσπασε ύστερα από το 316 π.Χ. και απλώθηκε στα περισσότερα εδάφη του τεράστιου κράτους. Μέσα στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης ο Αντίγονος στράφηκε εναντίον του Πτολεμαίου καταλαμβάνοντας όλα τα ερείσματα του στην συροπαλαιστινιακή ακτή (316-314 π.Χ.). Ο Πτολεμαίος προσπάθησε με ημίμετρα (ναυτική επίδειξη στα παράλια της Φοινίκης) να εκφοβίσει τον αντίπαλο του ο Αντίγονος όμως ναυπηγούσε έναν πανίσχυρο στόλο που θα του εξασφάλιζε την κυριαρχία στην Ανατολική Μεσόγειο. Ο Πτολεμαίος επέστρεψε επιτυχώς στην περιοχή το 313 π.Χ. και ο Αντίγονος έστειλε στην Συρία το γιο του Δημήτριο (που αργότερα έλαβε το προσωνύμιο Πολιορκητής ) για να τον αντιμετωπίσει.
Ύστερα από επίμονες συστάσεις του Σέλευκου, που βρίσκονταν στην αυλή του Πτολεμαίου, ο τελευταίος αποφάσισε να προελάσει κατά μήκος των ακτών της Παλαιστίνης προκειμένου να αντιμετωπίσει τον Δημήτριο. Οι δυο αντίπαλοι στρατοί συναντήθηκαν στην Γάζα. Έχοντας πληροφορηθεί την διάταξη και το σχέδιο μάχης του αντιπάλου τους ο Πτολεμαίος και ο Σέλευκος νίκησαν κατά κράτος τον Δημήτριο και κατέλαβαν την πόλη (312 π.Χ.). Ύστερα από αυτή του την επιτυχία ο Πτολεμαίος κατέλαβε την Παλαιστινιακή ακτή την Ιουδαία την Σαμάρεια την Τύρο και την Σιδώνα. Γνωρίζοντας όμως ότι ο Αντίγονος θα στρέφονταν εναντίον του με όλο τον όγκο των δυνάμεων του ο Πτολεμαίος επέστρεψε στην Αίγυπτο. Ύστερα από την αποχώρηση του ο Δημήτριος ανακατέλαβε τις περιοχές που εγκατέλειψε ο αντίπαλος του.
Κατά την αποχώρηση του από την Ιουδαία και την Σαμάρεια ο Πτολεμαίος ανάγκασε πολλούς από τους κατοίκους  να   τον ακολουθήσουν αναγκαστικά.Ανάμεσα τους ήταν και ο διοικητής της Ιουδαίας ο Εζεκίας. Ο αρχιερέας του Ναού Ονίας Ι ανέλαβε την πολιτική διοίκηση της περιοχής. Όλους αυτούς τους Ιουδαίους και τους Σαμαρείτες ο Πτολεμαίος τους εγκατέστησε στην Αίγυπτο.
Ύστερα από την μάχη της Γάζας ο Σέλευκος με 800 πεζούς και 200 ιππείς που του παραχώρησε ο Πτολεμαίος ξεκίνησε από την Αίγυπτο με σκοπό να καταλάβει την Βαβυλωνία (την περιοχή είχε διοικήσει ως σατράπης για τέσσερα χρόνια). Ο Σέλευκος πέτυχε εύκολα το σκοπό του. Κατόπιν κατέλαβε την Περσίδα την Μηδία και την Σουσιανή. Ο Αντίγονος δεν αντέδρασε αποφασιστικά και έτσι η όλη περιοχή που εκτείνονταν ανατολικά της Μεσοποταμίας και της Μηδίας (μαζί με τις άνω σατραπείες ως την Βακτρία και την  Ινδική) πέρασαν στην κυριαρχία του Σέλευκου (312 π.Χ.).
thumb|350px|Τα ελληνιστικά βασίλεια ύστερα από την μάχη στην Ιψό
Την άνοιξη του 304 π.Χ. με την εισβολή του Κάσσανδρου στην Αττική (οι Αθηναίοι ήταν σύμμαχοι του Αντίγονου)  ένας  νέος κύκλος πολέμων άνοιξε μεταξύ των ελληνιστικών βασιλείων που έμελε να μεταβάλλει αποφασιστικά την κατάσταση  που επικρατούσε  ως την στιγμή εκείνη. Ο Αντίγονος που δεν ήθελε να αφήσει την κυρίως Ελλάδα στα χέρια των αντιπάλων του έστειλε εναντίον του Κάσσανδρου τον Δημήτριο. Ο Δημήτριος κατόρθωσε να εκδιώξει τον Κάσσανδρο από την Κεντρική και Νότια Ελλάδα και ο Αντίγονος την άνοιξη του 302 π.Χ.  ξαναδημιούργησε την Συμμαχία της Κορίνθου που είχε ιδρύσει ο Φίλιππος. Ο Κάσσανδρος επιχείρησε μάταια να έρθει σε συμφωνία με τον Δημήτριο .Ο τελευταίος 50.000 πεζούς και 1.500 ιππείς του επιτέθηκε κατάφερε όμως να καταλάβει μόνο μερικές θέσεις στην Θεσσαλία.
Παρά την προσωρινή αποτυχία του Δημήτριου οι αντίπαλοι του Αντίγονου συνειδητοποίησαν άμεσα την απειλή που αντιπροσώπευε αν επιχειρούσε να εισβάλλει στην Μακεδονία. Έτσι την άνοιξη του 302 π.Χ. συμφώνησαν να επιτεθούν στην επικράτεια του Αντίγονου. Κατόπιν ο Λυσίμαχος με την υποστήριξη δυνάμεων που του έστειλε ο Κάσσανδρος εισέβαλλε στην Μικρά Ασία και άρχισε επιχειρήσεις εναντίον του Αντίγονου. Ο Σέλευκος ακολούθησε και το φθινόπωρο του 302 π.Χ. βρίσκονταν στην Καππαδοκία.
Την άνοιξη του 301 π.Χ. ο Πτολεμαίος εισέβαλε στην επικράτεια του Αντιγόνου και έφτασε μέχρι την Σιδώνα την οποία πολιόρκησε. Λίγο καιρό αργότερα (καλοκαίρι του 301 π.Χ.) ο Λυσίμαχος και ο Σέλευκος κατάφεραν να συνενωθούν στην Ιψό της Φρυγίας. Ο Πτολεμαίος πολιορκούσε την Σιδώνα όταν έμαθε ότι δόθηκε μάχη στην Ιψό στην οποία νικητής αναδείχθηκε ο Αντίγονος ο οποίος τώρα έρχονταν εναντίον του. Έτσι έλυσε την πολιορκία και γύρισε στην Αίγυπτο. Ωστόσο η είδηση δεν ήταν σωστή. Στην μάχη που δόθηκε στην Ιψό (καλοκαίρι του 301 π.Χ.) ο στρατός του Αντίγονου και του Δημήτριου πέφτοντας θύμα της τακτικής των αντιπάλων του παγιδεύτηκε και διασπάστηκε. Ο Αντίγονος βρήκε τον θάνατο εκτελώντας μια ηρωική επέλαση. Κατόπιν ο στρατός του παραδόθηκε και το κράτος του διαλύθηκε.
Η Ιουδαία υπό την κυριαρχία των Πτολεμαίων
Το βασίλειο του Αντίγονου διαμοιράστηκε μεταξύ των νικητών. Ο Λυσίμαχος έλαβε όλα σχεδόν τα εδάφη της Μικράς Ασίας  ως  το  όρος  του  Ταύρου. Την Κιλικία πήρε ο αδελφός του Κασσάνδρου Πλείσταρχος. Ο Σέλευκος πήρε τα εδάφη του Αντίγονου ανατολικά του Ταύρου και την Β. Συρία. Ο Πτολεμαίος πήρε την Ν. Συρία και τμήματα της Λυκίας, Παμφυλίας και Πισιδίας. Ο διακανονισμός προκάλεσε την δυσαρέσκεια του Σέλευκου επειδή θεωρούσε ότι ο Πτολεμαίος δεν προσέφερε τίποτα στον κοινό αγώνα.
Ο γιος του Αντιγόνου Δημήτριος βρέθηκε σε εξαιρετικά δυσχερή θέση καθώς κατείχε λίγα εδάφη στην Κεντρική και Νότια Ελλάδα τα νησιά του Αιγαίου την Κύπρο και ελάχιστες πόλεις στην Μ. Ασία και την Φοινίκη. Ύστερα από μια σειρά διπλωματικών και στρατιωτικών ελιγμών ο Δημήτριος κατόρθωσε να έρθει σε συνεννόηση με τον Σέλευκο (299 π.Χ.). Από κοινού κατέλαβαν τα εδάφη του Πλείσταρχου και τα μοιράστηκαν (298 π.Χ.). Κατόπιν ο Δημήτριος εισέβαλε στα εδάφη του Πτολεμαίου και κατέλαβε την Σαμάρεια. Έτσι έφερε αντιμέτωπο τον Πτολεμαίο με τον Σέλευκο. Ο Σέλευκος όμως που εκτιμούσε τον Πτολεμαίο λόγω της βοηθείας που του είχε προσφέρει στο παρελθόν δεν θέλησε να συγκρουστεί με τον παλιό του φίλο. Μεσολάβησε μάλιστα ώστε ο Πτολεμαίος να συμφιλιωθεί με τον Δημήτριο.
Ο Πτολεμαίος Ι τήρησε για αρκετό καιρό μια επιφυλακτική στάση απέναντι των Ιουδαίων την οποία μετέβαλε σταδιακά κάνοντας την περισσότερο φίλο-ιουδαϊκή. Αντίθετα ο Σέλευκος Ι εξ’ αρχής ακολούθησε φίλο-ιουδαϊκή πολιτική δίνοντας την άδεια σε Ιουδαίους να εγκατασταθούν στην Αντιόχεια και σε άλλες πόλεις του κράτους του .Ο αρχιερέας Ονίας Ι, γιος και διάδοχος του Ιαδουά διατήρησε σταθερά την πολιτικό-θρησκευτική του αρχή στην Ιουδαία. . Τον Ονία διαδέχθηκε ο γιος του Σίμων ο Δίκαιος(310-291 π.Χ.). Ο Σίμων πέθανε αφήνοντας ένα ανήλικο γιο. Έτσι τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Ελεάζαρος στο αρχιερατικό αξίωμα. Εκείνη την εποχή βρίσκονταν στον θρόνο της Αιγύπτου ο Πτολεμαίος ΙΙ Φιλάδελφος. Για να δείξει την ευνοϊκή διάθεση που είχε για τους Ιουδαίους ο Πτολεμαίος ΙΙ ικανοποίησε το αίτημα που του υπέβαλε ένας ελληνιστής Ιουδαίος που ζούσε στην Αλεξάνδρεια ο Αριστέας και αφορούσε την εξαγορά των Ιουδαίων που είχαν συλληφθεί αιχμάλωτοι και είχαν υποδουλωθεί στην Αίγυπτο κατά την διάρκεια των πολέμων που διεξήγε ο προκάτοχος του Πτολεμαίος Ι. Το ποσό της εξαγοράς έφτασε στο ύψος των 460 ταλάντων. thumb|left|230px|Χρυσά οκτάδραχμα ( 260 π.Χ. ). Από τη μία όψη απεικονίζεται ο Πτολεμαίος ΙΙ και η Αρσινόη ΙΙ με την επιγραφή “αδελφών”. Από την άλλη όψη ο Πτολεμαίος Ι και τη Βερενίκη Ι με την επιγραφή “θεών”. Βερολίνο.
Ο Πτολεμαίος ΙΙ που ήθελε αφενός να εμπλουτίσει με όσο το δυνατόν περισσότερα και εγκυρότερα βιβλία την βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας και αφετέρου να έχουν οι εξελληνισμένοι Ιουδαίοι υπήκοοι του που δεν μιλούσαν αρκετά καλά την μητρική τους γλώσσα ένα έγκυρο και αναγνωρισμένο θρησκευτικό κώδικα για να ακολουθούν, απέστειλε ύστερα από συνεννόηση με τον οργανωτή και επιμελητή της βιβλιοθήκης τον Δημήτριο τον Φαληρέα μια επιστολή στον Ελεάζαρο με την οποία του ζητούσε να του αποστείλει τα αυθεντικά κείμενα των ιερών βιβλίων που ακολουθούσαν οι Ιουδαίοι προκειμένου να τα μεταφράσει στα ελληνικά, καθώς και εβδομήντα δυο από τους πιο αξιόλογους Ιουδαίους μελετητές και ερμηνευτές των κειμένων προκειμένου να επιμεληθούν αυτή την λεπτή εργασία.
Το αίτημα του Πτολεμαίου έγινε αποδεκτό. Οι μελετητές και τα κείμενα έφτασαν στην Αλεξάνδρεια και αφού ο βασιλιάς τους υποδέχθηκε με τιμές άρχισαν την εργασία τους στην νησίδα Φάρο με την συνδρομή του Δημητρίου. Οι Εβδομήκοντα όπως ονομάστηκαν τέλειωσαν το έργο τους με επιτυχία σε σύντομο χρονικό διάστημα. Η μετάφραση των κειμένων ήταν απόλυτα έγκυρη και αναγνωρισμένη. Ο Πτολεμαίος υπήρχε εξαιρετικά γενναιόδωρος τόσο απέναντι στους Εβδομήκοντα όσο και απέναντι στον Ελεάζαρο και τον Ναό της Ιερουσαλήμ για την βοήθεια που προσέφεραν στο μεγάλο έργο. Στην Ιουδαία τον Ελεάζαρο που πέθανε τον διαδέχθηκε ο Μανασσής. Ο Μανασσής ήταν και αυτός θείος του γιου του πρώην αρχιερέα Σίμωνα, Ονία και πήρε την θέση αυτή επειδή ο Ονίας δεν είχε ακόμη ενηλικιωθεί. Μέσα στο εσωτερικό της ιουδαϊκής κοινωνίας μια νέα διάσταση μεταξύ των απομονωτιστών και των μη-απομονωτιστών είχε δημιουργηθεί. Οι απομονωτιστές είχαν δημιουργήσει μια κλειστή κάστα που ονομάζονταν «οι Άνδρες της Μεγάλης Συνάθροισης». Οι τελευταίοι ηγέτες αυτής της ομάδας έζησαν περίπου το 250 π.Χ. και έργο τους ήταν η δημιουργία νόμων οι οποίοι δεν υπήρχαν στα ιερά κείμενα προκειμένου να εξασφαλιστεί η μη παραβίαση της Τοράχ(Πεντατεύχου). Στην προκειμένη περίπτωση εμφανίζεται για πρώτη φορά η έννοια του «χαλακχά» (halakhah-πληθ.halakhot) δηλαδή της υποχρεωτικής νομικής πλευράς του ιουδαϊσμού που περιλαμβάνει πρακτικές και εφαρμογές, οι οποίες κάλυπταν την καθημερινή ζωή, τους εορτασμούς, τους νόμους της νηστείας, τις τελετές εξαγνισμού και τον αστικό και ποινικό νόμο. Η έννοια της λέξης «χαλακχά»  σήμαινε αρχικά έναν νόμο που στηρίζεται στην «παράδοση των πατέρων» ή «των πρεσβυτέρων»  και όχι της Τοράχ. Το γεγονός προκάλεσε την οργή των μη απομονωτιστών οι οποίοι δεν δέχονταν κανέναν άλλο νόμο εκτός από εκείνον της Τοράχ.
Ο Πτολεμαίος ΙΙ πέθανε το 246 π.Χ. και τον διαδέχθηκε ο Πτολεμαίος ΙΙΙ Ευεργέτης. Κατά την διάρκεια της βασιλείας του Πτολεμαίου ΙΙΙ ο Ονίας ΙΙ διαδέχθηκε τον προκάτοχο του που είχε πεθάνει στο αρχιερατικό αξίωμα. Κάποια στιγμή ο Ονίας άγνωστο για ποιον λόγο αρνήθηκε να καταβάλει στον Πτολεμαίο ΙΙΙ τον φόρο υποτέλειας της Ιουδαίας ένα ανεκτό ποσό του ανέρχονταν στο ύψους των είκοσι αργυρών ταλάντων και καταβάλλονταν παραδοσιακά από την περιουσία του αρχιερέα. Η πράξη ανυπακοής του Ονία εξόργισε τον Πτολεμαίο ΙΙΙ. Ο βασιλιάς έστειλε έναν πρέσβη στην Ιερουσαλήμ. Ο πρέσβης χρησιμοποιώντας απειλές προσπάθησε να τον κάνει να αλλάξει γνώμη ο Ονίας όμως παρέμεινε απτόητος. Ο βασιλιάς τελικά δεν έλαβε κανένα μέτρο εναντίον του αρχιερέα καθώς στην διένεξη επενέβη ένας πολυμήχανος Ιουδαίος ο Ιώσηπος.
Ο Ιώσηπος ήταν ανιψιός του Ονία. Ο πατέρας του ονομάζονταν Τωβίας. Ο Ιώσηπος πήγε στην Αλεξάνδρεια και με τους τρόπους του κατάφερε όχι μόνο να ματαιώσει το ενδεχόμενο κάποιας τιμωρίας αλλά κατόρθωσε να διοριστεί από τον βασιλιά ως ο μοναδικός συλλέκτης των φόρων για τις πτολεμαϊκές κτήσεις της Ασίας. Έτσι απέκτησε πολλά πλούτη και ισχυρή επιρροή στην βασιλική αυλή.
Δ΄ Συριακός πόλεμος
thumb|200px|Νόμισμα με την κεφαλή του Αντίοχου ΙΙΙ από το [[Βρετανικό Μουσείο. ]]
Ο Πτολεμαίος ΙΙΙ  πέθανε   το   222 π.Χ.   και   τον    διαδέχθηκε   ο  Πτολεμαίος ΙV Φιλοπάτωρ. Η άνοδος στον θρόνο της Αιγύπτου του νέου βασιλιά προκάλεσε ένα κύμα δυναστικών διενέξεων στην πτολεμαϊκή  αυλή   το οποίο έδωσε στον νέο Σελευκίδη βασιλιά Αντίοχο ΙΙΙ  την ευκαιρία να ξεκινήσει έναν νέο πόλεμο εναντίον του. Οι επιχειρήσεις ξεκίνησαν με την κατάληψη από τον Αντίοχο της Σελεύκειας ύστερα από προδοσία του διοικητή της (άνοιξη του 219 π.Χ.). Κατόπιν οι διοικητές της Πτολεμαΐδας και της Τύρου στασίασαν κατά του Πτολεμαίου και του παρέδωσαν τις πόλεις τους. Ωστόσο ο Αντίοχος δεν θέλησε να εισβάλλει στην Αίγυπτο γιατί πληροφορήθηκε ότι ο Πτολεμαίος είχε συγκεντρώσει στρατό στο Πηλούσιο (καλοκαίρι του 221 π.Χ.). Η πληροφορία ήταν ψευδής.
Ένας νέος γύρος εχθροπραξιών ξεκίνησε τον χειμώνα του 219/8 π.Χ.  και κράτησε έως  τον χειμώνα του 218/7 π.Χ. χωρίς κάποιο ουσιαστικό όφελος για κανέναν από τους δυο αντιπάλους. Η αποφασιστική μάχη δόθηκε λίγους μήνες αργότερα στην Ραφία (Ιούνιος 217 π.Χ.). Ο Αντίοχος ηττήθηκε και  αποσύρθηκε από την Κοίλη Συρία. Οι αντίπαλοι ύστερα από διαπραγματεύσεις κατέληξαν σε συνθήκη ειρήνης (Οκτώβριος του 217 π.Χ.) με την οποία ο Αντίοχος αναγνώριζε τα δικαιώματα του Πτολεμαίου στην Κοίλη Συρία. Ο Πτολεμαίος επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια ως θριαμβευτής Ευεργέτης.
Η εξασθένιση των Πτολεμαίων
Αμέσως μετά το τέλος του πολέμου ο νέος αρχιερέας των Ιουδαίων Σίμων ΙΙ και το συμβούλιο των Πρεσβυτέρων έστειλαν στον Πτολεμαίο συγχαρητήρια και δώρα. Ο Πτολεμαίος υποσχέθηκε ότι θα τους επισκεφθεί το ταχύτερο δυνατόν. Η επίσκεψη αυτή έγινε και παραλίγο να αποβεί μοιραία για την ιουδαϊκή κοινότητα καθώς ο Πτολεμαίος επέμενε να εισέλθει μέσα στον Ναό. Δημιουργήθηκε μεγάλη ψυχρότητα μεταξύ των δυο πλευρών τελικά όμως η κρίση ξεπεράστηκε λίγο καιρό αργότερα
Στο βασίλειο των Σελευκιδών ο Αντίοχος προκειμένου να αντιμετωπίσει τις στασιαστικές διαθέσεις ορισμένων λαών της Μ. Ασίας (Λυδών και Φρυγών) μετέφερε το 208 π.Χ. στις περιοχές που ζούσαν  οι λαοί εκείνοι, 2.000 οικογένειες Ιουδαίων από την Βαβυλώνα ως κληρούχους με ιδιαιτέρα ευνοϊκούς όρους  εγκατάστασης.
Ο Πτολεμαίος ΙV πέθανε το 204 π.Χ. αφήνοντας τον θρόνο στον νεαρό Πτολεμαίο V Επιφανή. Τα τελευταία χρόνια της αρχής του αντιμετώπισε εξωτερικές και εσωτερικές δυσχέρειες που οδήγησαν την Αίγυπτο σε εξασθένιση. Αντίθετα ο αντίπαλος του Αντίοχος κατόρθωσε με μια μεγάλη εκστρατεία (212-205 π.Χ.) στην Ανατολή να ανασυντάξει το κράτος του. Για την επιτυχία του αυτή ονομάστηκε Μέγας.
Τον θάνατο του Πτολεμαίου ακολούθησε μια ατελείωτη σειρά εξοντωτικών δολοπλοκιών μεταξύ των συμβουλών του ανηλίκου βασιλιά. Ισχυροί γείτονες του βασίλειου των Πτολεμαίων έσπευσαν να επωφεληθούν από αυτήν την κατάσταση. Έτσι ο Αντίοχος και ο βασιλιάς της Μακεδονίας Φίλιππος V έσπευσαν να συνάψουν το 203/2 π.Χ. μια μυστική συμφωνία για την διανομή του βασιλείου και των κτήσεων των Πτολεμαίων μεταξύ τους. Όταν ο νέος επίτροπος του βασιλιά Αριστομένης και ο Αιτωλός στρατιωτικός διοικητής Σκόπας κατάφεραν να  ελέγξουν την κατάσταση (201/0 π.Χ.) ένας νέος πόλεμος είχε ήδη ξεσπάσει.
Ο Ε΄ Συριακός πόλεμος και η κυριαρχία των Σελευκιδών στην Ιουδαία
Την άνοιξη του 202 π.Χ. ο Αντίοχος επικεφαλής ισχυρών δυνάμεων εισέβαλε στην Κοίλη Συρία. Το διεφθαρμένο καθεστώς που είχε εγκαθιδρύσει ο επίτροπος Τληπτόλεμος κατάφερε αρχικά να αντιτάξει αξιόλογη αντίσταση. Την άνοιξη του επόμενου έτους όμως ο Αντίοχος κατάφερε να καταλάβει όλη σχεδόν την Κοίλη Συρία και να φτάσει στην Γάζα την οποία πολιόρκησε. Οι επιτυχίες του Αντιόχου έφεραν την ανατροπή του Τληπτόλεμου και την άνοδο του Αριστομένους του Ακαρνάνα. Ο στρατηγός Σκόπας ο Αιτωλός κατάφερε με μια κεραυνοβόλα αντεπίθεση τον χειμώνα του 201/0 π.Χ. να απωθήσει τον Αντίοχο να ανακαταλάβει την Νότια Κοίλη Συρία και να εγκαταστήσει φρουρές στις κυριότερες πόλεις της περιοχής (μεταξύ αυτών και στην Ιερουσαλήμ). Κατόπιν επέστρεψε στην Αίγυπτο.
thumb|left|320px|Με τη συνθήκη της Απάμειας ([[188 π.Χ.)το βασίλειο των Σελευκιδών περιορίστηκε στα εδάφη ανατολικά του όρους Ταύρος προς όφελος των Περγαμηνών και των Ροδίων.]]
Ο Αντίοχος όμως δεν είχε ηττηθεί. Την άνοιξη του 200 π.Χ. συγκρούστηκε με τον στρατό του Σκόπα στο Πάνιο όρος κοντά στις πηγές του Ιορδάνη. Η πτολεμαϊκή φάλαγγα υπέκυψε στην συνδυασμένη επίθεση των ελεφάντων και του κατάφρακτου ιππικού του Αντίοχου. Ο Σκόπας με 10.000 άνδρες κατέφευγε στην Σιδώνα. Ο Αντίοχος αφού κατέλαβε τις περιοχές της Βατανέας, της Σαμάρειας, των Αβίλων, των Γαδάρων και της Ιουδαίας  πολιόρκησε την οχυρή Σιδώνα.
Μπροστά στα τείχη της οχυρής πόλης ο Αντίοχος συναντήθηκε με μια ρωμαϊκή συγκλητική αντιπροσωπεία. Οι Ρωμαίοι είχαν ως στόχο να συμφιλιώσουν τον Αντίοχο με τον νεαρό προστατευμένο τους Πτολεμαίο. Στην πραγματικότητα οι Ρωμαίοι δεν ήθελαν να δυσαρεστήσουν τον Αντίοχο εφόσον επιδίωξη τους ήταν να αποσπάσουν την ουδετερότητα του μπροστά στην επικείμενη σύγκρουση τους με τον Φίλιππο V. Όταν κατάλαβαν ότι ο Αντίοχος δεν επιδίωκε να εισβάλλει στην Αίγυπτο αποχώρησαν (καλοκαίρι του 200 π.Χ.).
Η τύχη της περιοχής είχε ουσιαστικά κριθεί. Η πολιορκία της Σιδώνας συνεχίζονταν όταν όμως τρεις στρατηγοί του Πτολεμαίου απέτυχαν να διασπάσουν την πολιορκία ο Σκόπας συνθηκολόγησε και αποσύρθηκε μαζί με τον στρατό του από την πόλη. Οι δευτερεύουσες επιχειρήσεις του Αντιόχου, όπως η πολιορκία της ακρόπολης της Ιερουσαλήμ, συνεχίστηκαν για ακόμη ένα χρόνο. Οι κάτοικοι της πόλης βοήθησαν τον Αντίοχο, γεγονός που αναγνώρισε ο τελευταίος δείχνοντας τους έμπρακτα την εύνοια του. Μέχρι το καλοκαίρι του 198 π.Χ. όλη η περιοχή που βρίσκονταν βόρεια του Πηλούσιου ήταν στα χέρια του Αντιόχου.
Η πολιτική του εξελληνισμού που άσκησαν οι  Σελευκίδες στην Ιουδαία, σε συνδυασμό με τις  οικονομικές δυσχέρειες που αντιμετώπισε το βασίλειο τους ύστερα από την μάχη της Μαγνησίας θα οδηγήσουν στην επανάσταση των Μακκαβαίων.
Πηγές
Κατηγορία:Ιουδαία
Άμπεργκ
Το Άμπεργκ (γερμ. Amberg) είναι ανεξάρτητη αστική περιφέρεια και πόλη στο Άνω Παλατινάτο της Βαυαρίας. Βρίσκεται περίπου 60 χιλιόμετρα ανατολικά της Νυρεμβέργης.
Ο δήμος πρωτοαναφέρεται το 1034 ως Ammenberg και κατά τον μεσαίωνα έγινε σημαντικό κέντρο εμπορίου για το σίδερο. Από το 1269 κυβερνιόταν από τον Οίκο Βίττελσμπαχ. Ο πλούτος της πόλης της έδωσε την δυνατότητα να κτίσει τείχος με 100 πύργους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βαυαρίας
Ηγησίστρατος (μάντης)
Ο Ηγησίστρατος ήταν ένας μάντης που εργάσθηκε για λογαριασμό του Πέρση στρατηγού Μαρδονίου κατά τους περσικούς πολέμους. Η καταγωγή του Ηγησιστράτου ήταν από την Ελέα. Στη συνέχεια είχε συλληφθεί από τους Σπαρτιάτες και τον κρατούσαν δεμένο, αλλά απέδρασε κόβοντας ένα κομμάτι από το πόδι του. Τον ξανάπιασαν όμως, οπότε και τον εκτέλεσαν. Αυτά αναφέρονται στο ένατο βιβλίο της Ιστορίας του Ηροδότου.
Πηγές
Ηγησιστρατος Ηγησιστρατος
Κοινότητα Αγίου Βασιλείου Ρεθύμνης
Η Κοινότητα Αγίου Βασιλείου Ρεθύμνης είναι κοινότητα του Δήμου Αγίου Βασιλείου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Συστάθηκε το 1931 με το ΦΕΚ 12Α - 19/01/1931 με έδρα τον οικισμό Άγιος Βασίλειος. Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, έχει 130 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Ιωάννη Κλειδή. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Κωνσταντίνος Μερκουρίου
Ο Κωνσταντίνος Μερκουρίου (1864 - 28 Μαΐου 1951) ήταν Έλληνας φιλόλογος και στέλεχος της τοπικής αυτοδιοίκησης. Διετέλεσε διορισμένος δήμαρχος Θεσσαλονίκης από το 1937 μέχρι το 1943, αρχικά από τη Δικτατορία Μεταξά και ακολούθως από τη δοσιλογική κυβέρνηση. Κατηγορείται πως κατά τη διάρκεια της Κατοχής ανέπτυξε αντισημιτική δράση.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1864 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε φιλολογία και εργάστηκε επί δεκαετίες σε δημόσια και ιδιωτικά σχολικά ιδρύματα της γενέτειράς του και ήταν ένα από τα ιδρυτικά στελέχη της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Θεσσαλονίκης στις εκλογές του 1934. Σύμφωνα με τον λογοτέχνη Γεώργιο Βαφόπουλο, που διετέλεσε πρακτικογράφος στον δήμο Θεσσαλονίκης, στη διάρκεια των συνεδριάσεων του δημοτικού συμβουλίου ήταν κατά κανόνα αδιάφορος.
Στις 23 Μαρτίου 1937 ο εκλεγμένος δημάρχος Ν. Μάνος παύθηκε από την δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά. Η 4η Αυγούστου απομάκρυνε όλους τους αιρετούς δημάρχους από τις μεγάλες πόλεις και διόρισε στη θέση τους άτομα προσκείμενα στο καθεστώς. Στη θέση του δημάρχου Θεσσαλονίκης διορίστηκε ο Μερκουρίου, ο οποίος ήταν συνταξιούχος καθηγητής φιλολογίας. Επί θητείας του Μερκουρίου ιδρύθηκε ο Οργανισμός Ύδρευσης Θεσσαλονίκης και πραγματοποιήθηκε το 1938 η ένταξη του βρεφοκομείου «Ο Άγιος Στυλιανός» στις δημοτικές υπηρεσίες.
Δράση επί Κατοχής
Ως δήμαρχος έλαβε μέρος την 9η Απριλίου του 1941 στην επίσημη παράδοση της πόλης στα γερμανικά στρατεύματα. Αργότερα εξέδωσε συστάσεις προς τους τα μέλη του δημοτικού συμβουλίου περί αποφυγής εκδηλώσεων πολιτικού περιεχομένου, καλώντας τα επιπλέον να εξυπηρετούν τις δυνάμεις Κατοχής. Με εισήγησή του αποφασίστηκε η απαλοιφή των εβραϊκών ονομάτων από τις οδούς της πόλης, ενώ επί δημαρχίας του ξεκίνησαν οι διαδικασίες για την καταστροφή του εβραϊκού νεκροταφείου Θεσσαλονίκης και πραγματοποιήθηκε η διεκδίκηση της συγκεκριμένης έκτασης από τη δημοτική αρχή ως αποζημίωση για την παραχώρηση άλλης έκτασης που θα στέγαζε το νέο εβραϊκό κοιμητήριο. Αντικαταστάθηκε τον Φεβρουάριο του 1943 από τον Γεώργιο Σερεμέτη λόγω προβλημάτων υγείας.
Υστεροφημία
Σε άγνωστη χρονική περίοδο (σύμφωνα με μια εκτίμηση επί Δικτατορίας της 21ης Απριλίου), το δημοτικό συμβούλιο Θεσσαλονίκης έδωσε το όνομα του Μερκουρίου σε οδό της περιοχής του Ντεπώ. Στο παρελθόν έχει ζητηθεί η απαλοιφή του ονόματος της οδού από μερίδα πολιτών και δημοτικών συμβούλων.
Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου ενόψει των αυτοδιοικητικών εκλογών του 2014, υποψήφιοι της - προσκείμενης στον ΣΥΡΙΖΑ - δημοτικής παράταξης «Θεσσαλονίκη Ανοιχτή πόλη» υπό τον επικεφαλής του συνδυασμού, Τριαντάφυλλο Μηταφίδη, προχώρησαν σε συμβολική αποκαθήλωση των πορτρέτων των Μερκουρίου και Σερεμέτη από το δημαρχείο, προσάπτοντας σε αμφότερους την κατηγορία του δοσιλογισμού. Η συγκεκριμένη κατηγορία απορρίφθηκε από τον ιστορικό Στράτο Δορδανά, ενώ η όλη ενέργεια χαρακτηρίστηκε αυθαίρετη από τον πρόεδρο του δημοτικού συμβουλίου. Το ζήτημα της οριστικής αποκαθήλωσης των πορτρέτων τέθηκε το επόμενο έτος στο δημοτικό συμβούλιο της πόλης, ωστόσο αποσύρθηκε έπειτα από εισήγηση του δημάρχου Γιάννη Μπουτάρη, ο οποίος χαρακτήρισε την υπόθεση ως μη ώριμη. Η αναβολή της συζήτησης προκάλεσε την αντίδραση - μεταξύ άλλων- και της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Αντισημιτισμός στην Ελλάδα
Ευρωλίγκα ανδρών 1996-97
Το 40ό Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών (και πρώτο σαν Ευρωλίγκα ανδρών) της περιόδου 1996-97 διεξήχθη με αναβαθμισμένο σύστημα, όπου βάσει της συνολικής ειδικής βαθμολογίας της FIBA των τριών προηγουμένων ετών, δικαίωμα εκπροσώπησης είχαν οι δώδεκα πρώτες χώρες της κατάταξης. (βλέπε εδώ).
Σε αυτό, έλαβαν μέρος 24 ομάδες, κατά τεκμήριο οι κορυφαίες της Ευρώπης εκείνη τη στιγμή, που προέρχονταν από την Ιταλία (3 ομάδες), την Ισπανία (3), την Ελλάδα (3), τη Γαλλία (3), τη Ρωσία (2), την Τουρκία (2), τη Γερμανία (2), την Κροατία (2), το Ισραήλ (1), τη Σερβία (1), τη Σλοβενία (1) και το Βέλγιο (1).
Από ελληνικής πλευράς, η περίοδος 1996-97 ήταν εξαιρετική, καθώς ο ένας από τους τρεις εκπροσώπους της χώρας μας Ολυμπιακός κατέκτησε το τρόπαιο, ενώ όσον αφορά στους άλλους δυο, ο μεν Παναθηναϊκός αποκλείσθηκε από τον Ολυμπιακό στη φάση των Play-Off, ο δε Πανιώνιος κατετάγη τελευταίος στον προκριματικό όμιλο και έμεινε έξω από τη συνέχεια.
Σύστημα διεξαγωγής
Η κλήρωση της 1ης διοργάνωσης της Ευρωλίγκα πραγματοποιήθηκε στο Μόναχο, στις 29 Ιουνίου του 1996. Ημερομηνία έναρξης ορίστηκε η 19 Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους. Συστάθηκαν τέσσερα προκριματικά γκρουπ των 6 ομάδων, παίχθηκαν οι δέκα αγωνιστικές που απαιτούνταν και στη συνέχεια τα γκρουπ ανασυστάθηκαν με διαφορετικές συνθέσεις. Στα νέα γκρουπ η κάθε ομάδα είχε αντιπάλους δυο συλλόγους του προηγούμενου γκρουπ της (με τους οποίους συνυπολογίζονταν τα αποτελέσματα) και τρεις αντιπάλους από άλλο όμιλο (με τους οποίους έδωσε επιπλέον 6 αγώνες).
Από τις τελικές βαθμολογίες των προκριματικών ομίλων (σε 16 αγωνιστικές) στην επόμενη α' φάση των Play-Off προκρίνονταν οι τέσσερις πρώτοι, συνολικά 16 σύλλογοι. Με το σύστημα "χιαστί" (1ος-4ος & 2ος-3ος) προέκυψαν τα οκτώ ζευγάρια των Play-Off, που αγωνίσθηκαν για 2 νίκες σε δυο ή τρία ματς. Οι οκτώ νικητές πέρασαν και αναμετρήθηκαν στη β' φάση των Play-Off και πάλι αναζητώντας 2 νίκες. Οι τέσσερις τελικοί νικητές των Play-Off προκρίθηκαν για το 10ο Φάιναλ φορ του θεσμού, που ορίστηκε να λάβει χώρα στη Ρώμη, το τριήμερο 22-24 Απριλίου 1997.
Β' φάση ομίλων
Από τους ανασυσταθέντες 5ο, 6ο, 7ο και 8ο ομίλους προκρίθηκαν στην επόμενη φάση (αντίστοιχα) το Μιλάνο, η Άλμπα, ο Ολυμπιακός και η Μακάμπι (σε βάρος των ΤΣΣΚΑ και Σαρλερουά), οι Τιμσίστεμ, Τσιμπόνα, Εστουδιάντες και Λιμόζ (επί των Ούλκερ και Πανιωνίου), ο ΠΑΟ, η ΑΣΒΕΛ Βιλερμπάν, η Λουμπλιάνα και η Κάχα (αντί των Ορτέζ και Ντιναμό) και οι Εφές, Παρτιζάν, Μπαρτσελόνα και Μπάκλερ (αντί της Κροάσια και της Μπάγερ Λ.)
Final Four 1997
Ολυμπιακός Πειραιά (με 74-65) και Μπαρτσελόνα (77-70) υπερίσχυσαν στους δυο ημιτελικούς του 10ου συνεχόμενου (και 12ου στα χρονικά) φάιναλ φορ της Ευρωλίγκα, αφήνοντας αντίπαλους στο μικρό Τελικό τους Ολίμπια Λουμπλιάνας και ΑΣΒΕΛ Βιλερμπάν, αντίστοιχα.
Οι σλοβένοι πήραν τελικά την τρίτη θέση, επικρατώντας με 86-79 των γάλλων και είχε φτάσει η ώρα για το μεγάλο Τελικό. Το βράδυ της 24 Απριλίου του 1997, ο Ολυμπιακός (χωρίς πια τον Ιωαννίδη στον πάγκο του) θριάμβευσε με 15 πόντους διαφορά (73-58) επί των Καταλανών και σήκωσε το πρώτο Κύπελλο της ιστορίας του.
Ημιτελικοί
Τελικός
Σαράντα χρόνια διαδρομής
Στα 40 πρώτα χρόνια του θεσμού, 17 συνολικά ομάδες από 11 διαφορετικές χώρες (με τις ανακατατάξεις του 1989-93) αγκάλιασαν το βαρύτιμο έπαθλο.
Επτά ακόμη ομάδες (πέντε χωρών) έπαιξαν σε τελικούς χωρίς να κερδίσουν ποτέ μέχρι το 1997 το τρόπαιο του πρωταθλητή Ευρώπης. Πιο χαρακτηριστικό ήταν το παράδειγμα της Μπαρτσελόνα που ηττήθηκε και τις πέντε φορές που έπαιξε στο μεγάλο Τελικό (το 1984 στη Γενεύη και τις υπόλοιπες τέσσερις σε φάιναλ φορ).
Η μάχη των χωρών
Στα κύπελλα ανά χώρα, κυριαρχεί η Ιταλία με 11 κατακτήσεις (τρεις από το Μιλάνο, πέντε από το μικρό αλλά εκπληκτικό Βαρέζε, δυο από την Καντού και μια από τη Μπανκορόμα).
Ακολουθεί η Ισπανία (8 τίτλοι), με τη "βασίλισσα" Ρεάλ Μαδρίτης (επτά φορές) και τη Γιουβεντούτ Μπανταλόνα ακόμη μία.
Τρίτη στην κατάταξη είναι η Κροατία με πέντε χρυσές βραδιές, τρεις συνεχείς από την Γιουγκοπλάστικα (ΠΟΠ'84) του Σπλιτ και δυο από την Τσιμπόνα Ζάγκρεμπ.
Η Ρωσία έπεται με 4 τίτλους (όλους από τη μεγάλη ΤΣΣΚΑ Μόσχας), ενώ σαν ΕΣΣΔ θα ήταν ψηλότερα με την προσθήκη των τριών πρώτων επιτυχιών από την ΑΣΚ Ρίγα της Λετονίας και τη μια της Γεωργίας χάρις στην Ντιναμό Τιφλίδας.
Ελλάδα (με ΠΑΟ και ΟΣΦΠ) και Ισραήλ (με τη Μακάμπι) έχουν από δυο τρόπαια, ενώ η Γαλλία (με τη Λιμόζ) και η Σερβία (με την Παρτιζάν Βελιγραδίου) γεύτηκαν μια φορά τη χαρά του πρωταθλητή. Η ενιαία Γιουγκοσλαβία θα είχε συνολικά 7 τίτλους, αν στις προαναφερόμενες επιτυχίες (Κροατίας και Σερβίας) συνυπολογιστεί και ο ένας τίτλος της Μπόσνα του Σεράγεβο της σημερινής Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.
Όσον αφορά στους χαμένους των Τελικών, εκτός της Ισπανίας, δυο φορές λυπήθηκε η Βουλγαρία (με την Ακαντέμικα Σόφιας), τρεις η Τσεχία (δυο με τη Σπάρτακ Μπρνο και μια με τη Σλάβια Πράγας) και μια η Λιθουανία με τη Ζαλγκίρις του Κάουνας. Αρκετούς "κατσουφιασμένους" τελικούς έζησε το Ισραήλ όλους με τη Μακάμπι, που παρά τα δυο της έπαθλα, έχασε 5 ακόμα ευκαιρίες (όσες και η Μπαρτσελόνα).
Αν μιλήσουμε για προπονητές, εξαιρετικές είναι οι επιδόσεις του σέρβου Ομπράντοβιτς, ενώ στον αντίποδα, άτυχοι στάθηκαν τόσο ο Ιωαννίδης, όσο και ο ισπανός Ρενέσες.
Σπουδαίες μορφές
"Δυναστείες" στη διοργάνωση έστησαν αρχικά η Ρίγα (που έπαιξε και στους τέσσερις πρώτους τελικούς), η ΤΣΣΚΑ Μόσχας του Αλεξάντερ Γκομέλσκι, του Σεργκέι Μπέλοφ και του Αντρέγεφ με επτά τελικούς από το 1961 έως το 1973, η Ρεάλ του Πέδρο Φεράντιθ και των τόσων σπουδαίων άσσων με 14 παρουσίες από το 1962 έως το 1994, η Βαρέζε (των δεκάδων επωνύμων) του "προφεσόρε" Άζα Νίκολιτς και των Μπομπ Μορς, Χοσέ Μανουέλ Ναβάρο Ράγα, Ντίνο Μενεγκίν κ.α. με την εκπληκτική της δεκαετία (1970-79), το Μιλάνο (επίσης των "χίλιων ονομάτων" ... χορηγών), με πέντε παρουσίες από το 1966 έως το 1988 και ήρωες τον Μπομπ Μάκαντου, το Μάικ Νταντόνι, το Ρομπέρτο Πρέμιερ και εσχάτως το Σπλιτ με τη Γιουγκοπλάστικα, η οποία πρωτοφάνηκε στα 1972 με αστέρι τον Πέταρ Σκάνσι. Άργησε, αλλά επανήλθε δριμύτερη, στα τέλη της δεκαετίας του '80. Με οδηγό τον Μπόζινταρ Μαλίκοβιτς και έχοντας ανατέλοντες αστέρες τους Ντίνο Ράτζα, Τόνι Κούκοτς, Ζόραν Σάβιτς κ.α. ισοφάρισε το ρεκόρ της Ρίγα (τρία στα τρία συνεχόμενα).
Από τους πλέον διακριθέντες της σύγχρονης περιόδου στη διοργάνωση ήταν και ο κροάτης Ντράζεν Πέτροβιτς, οι έλληνες Παναγιώτης Γιαννάκης, Νίκος Γκάλης και Παναγιώτης Φασούλας, ο ισραηλινός Ντορόν Τζαμσί, οι γάλλοι Ρισάρ Ντακουρί, Βαλερί Ντεμορί και Στεφάν Οστρόφσκι, οι ιταλοί Βάλτερ Μανίφικο, Αντονέλο Ρίβα και Άριο Κόστα, οι σέρβοι Βλάντε Ντίβατς, Πρέντραγκ Ντανίλοβιτς και ο μαυροβούνιος Ζάρκο Πάσπαλι, οι ισπανοί Χουάν Αντόνιο Σαν Επιφάνιο και Ζόρδι Βιγιακάμπα, οι λιθουανοί Ρίμας Κουρτινάϊτις, Άρβιντας Σαμπόνις, Σαρούνας Μαρτσουλιόνις, ο ουκρανός Αλεξάντερ Βολκόφ, οι Αμερικανοί Κεν Μπάρλοου, Λι Τζόνσον, Κέβιν Μαγκί, Όντιν Τζέϊμς Νόρις, ο πορτορικανός Χοσέ Ορτίς, ο καναδός Γκρεγκ Γουίλτζερ, ο βραζιλιάνος Οσκάρ Σμιντ και άλλοι.
Πηγές
1996-97 Ευρωλιγκα ανδρων Ευρωλιγκα ανδρων Ευρωλιγκα ανδρων
Bombardiere (αντιτορπιλικό)
Το Bombardiere ήταν ένα από τα δεκαεννέα αντιτορπιλικά κλάσης Soldati που ναυπηγήθηκαν για το Ιταλικό Βασιλικό Ναυτικό (Regia Marina) στα τέλη της δεκαετίας του 1930 και στις αρχές της δεκαετίας του 1940. Ολοκληρώθηκε στα μέσα του 1942 και είχε δράση κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Περιγραφή
Τα αντιτορπιλικά κλάσης Soldati ήταν ελαφρώς βελτιωμένες εκδοχές της προηγούμενης κλάσης Oriani. Είχαν ολικό μήκος 106,7 m. Το πλάτος τους ήταν 10,15 m και το μέσο βύθισμά τους έφτανε τα 3,15 m, ενώ με πλήρες φορτίο ανέρχονταν σε 4,3 m. Τα Soldati είχαν εκτόπισμα 1830-1850 t (1800-1820 LT) με κανονικό φορτίο και 2450-2550 t (2410-2510 LT) με πλήρες. Το πλήρωμα κατά τη διάρκεια του πολέμου ανερχόταν σε 206 αξιωματικούς υπαξιωματικούς και ναύτες.
Σχεδιασμένα για μέγιστη ισχύ 48000 shp και ταχύτητα 34-35 kn σε επιχειρησιακές συνθήκες, τα πλοία της κλάσης αυτής έφτασαν σε ταχύτητες 39-40 kn κατά τη διάρκεια των θαλάσσιων δοκιμών τους, όντας όμως ελαφρώς φορτωμένα. Είχαν ακτίνα δράσης 2340 ναυτικών μιλίων με ταχύτητα πλεύσης 14 kn και 682 ναυτικών μιλίων με ταχύτητα 34 kn.
Ο κύριος οπλισμός αποτελούνταν από τέσσερα πυροβόλα των 120 mm εγκατεστημένα σε ζεύγη σε δύο πυργίσκους, έναν στην πλώρη μπροστά από την υπερκατασκευή, καθώς και έναν ακόμη στην πρύμνη. Υπήρχε επίσης ένα πυροβόλο των 120 mm που μπορούσε να βάλει βλήματα φωτισμού/κατάδειξης στόχων. Αντιαεροπορική προστασία παρείχαν οκτώ πυροβόλα των 20 mm, ενώ ο οπλισμός συμπληρώνονταν από δύο τρίδυμους τορπιλοσωλήνες των 533 mm εγκατεστημένους στο μέσον του πλοίου. Παρόλο που δεν ήταν εφοδιασμένα με σύστημα σόναρ για ανθυποβρυχιακό πόλεμο, τα πλοία της κλάσης αυτής διέθεταν ζεύγος εκτοξευτών βομβών βυθού. Μπορούσαν επίσης να μεταφέρουν έως και 48 νάρκες.
Επιχειρησιακή ιστορία
Η ναυπήγηση του Bombardiere άρχισε στις εγκαταστάσεις Cantieri Navali Riuniti (CNR), Ανκόνα. Οι εργασίες άρχισαν στις 7 Οκτωβρίου 1940, καθελκύστηκε στις 23 Μαρτίου 1942 και ολοκληρώθηκε στις 15 Ιουλίου του ίδιου έτους. Αφού εντάχθηκε σε υπηρεσία ανέλαβε αποστολές συνοδείας νηοπομπών στην ανατολική Μεσόγειο και στη συνέχεια προς την Τυνησία. Η επιχειρησιακή του πορεία ήταν βραχύβια, ξεκινώντας τον Ιούλιο του 1942 μέχρι τη βύθισή του στις αρχές του επόμενου έτους. Κυβερνήτης του σε αυτό το διάστημα ήταν ο Τζουζέπε Μοσκίνι (Giuseppe Moschini).
Στις 18 Νοεμβρίου 1942 το Bombardiere συνόδευσε μαζί με το αδελφό Legionario και το σύγχρονο τορπιλοβόλο Groppo τα μεταγωγικά πλοία Puccini και Viminale με προορισμό τη Μπιζέρτα. Η νηοπομπή έφτασε στον προορισμό της αλώβητη, παρά τις επιθέσεις βρετανικών υποβρυχίων στο ακρωτήριο Σαν Βίτο. Κατά το ταξίδι της επιστροφής από τη Μπιζέρτα το Bombardiere συνόδευσε μαζί με τα αντιτορπιλικά Legionario και Velite τα πλοία Monginevro και Sestriere που κατευθύνονταν προς την Νάπολη. Στις 15:04 της 21ης Νοεμβρίου, ενώ βρισκόντουσαν περίπου 18 μίλια νοτιοδυτικά της Ίσκια, το Velite χτυπήθηκε από τορπίλη και ακινητοποιήθηκε και το Bombardiere να ανέλαβε να ρυμουλκήσει το λαβωμένο πλοίο στη Νάπολη.