cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δάχτυλα (ψωμί)
Έχει τετμημένο σχήμα που μοιάζει με τα δάχτυλά του ψωμιού, από το οποίο προέρχεται το όνομά του, ενώ πριν το ψήσιμό του γίνονται βαθιές χαρακιές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ψωμιά Κατηγορία:Κυπριακή κουζίνα Κατηγορία:Τουρκική κουζίνα Κατηγορία:Ελληνική κουζίνα
Resident Evil (ταινία)
To Resident Evil είναι βρετανό-γερμανική ταινία δράσης τρόμου του 2002, σε σκηνοθεσία και σενάριο Πωλ Γ. Σ. Άντερσον, στην οποία πρωταγωνιστεί η Μίλα Γιόβοβιτς. Μαζί της συμπρωταγωνιστούν οι Μισέλ Ροντρίγκεζ, Έρικ Μάμπιους και ο Κόλιν Σάλμον. Είναι επίσης, η πρώτη ταινία της σειράς ταινιών Resident Evil. Το σενάριο της ταινίaς εμπνεύστηκε και βασίστηκε ελαφρώς στη σειρά βιντεοπαιχνιδιών Resident Evil.
Η ταινία φέρει στοιχεία από τα πρώτα δύο βιντεοπαιχνίδια της σειράς, Resident Evil (1996) και Resident Evil 2 (1998), ακολουθώντας την περιπέτεια της αμνησιακής ηρωίδας, Alice, και μιας ομάδας κομνάντο της Umbrella Corporation, οι οποίοι προσπαθούν να αποτρέψουν το ξέσπασα του ιού Τ, που βρίσκεται σε μυστικά υπόγεια εργαστήρια.
Η ταινία έλαβε ανάμικτες κριτικές, από τους κριτικούς. Παρόλα αυτά, σημείωσε εισπρακτική επιτυχία, με τα έσοδα της να ξεπερνούν τα 100 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Μετά από αυτήν την ταινία ακολούθησαν πέντε sequels: Resident Evil: Apocalypse (2004), Resident Evil: Extinction (2007), Resident Evil: Afterlife (2010), Resident Evil: Retribution (2012) και Resident Evil: The Final Chapter (2016).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2002 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες τρόμου Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αποκαλυπτικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Βερολίνο Κατηγορία:Ταινίες δράσης τρόμου Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε βιντεοπαιχνίδια
Τζων Τόμλινσον
Ο Σερ Τζων Τόμλινσον (γενν. 1946) είναι βρετανός βαρύτονος της όπερας.
Βιογραφία
Άρχισε το 1964 να σπουδάζει πολιτικός μηχανικός στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, αλλά μια υποτροφία τον έκανε να μεταγρφτεί στο Royal Manchester College of Music για να αφιερωθεί το τραγούδι. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, μετακόμισε στο Λονδίνο όπου τελειοποίησε την τέχνη του στον Otakar Kraus.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί Κατηγορία:Τραγουδιστές όπερας
Ιουδήθ της Βαυαρίας
Με το όνομα Ιουδήθ της Βαυαρίας υπάρχουν τα εξής πρόσωπα:
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου 2017–18
Για την περίοδο 2017–18, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Δωδεκανήσου είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Δωδεκανήσου.
Η πρωταθλήτρια της ΕΠΣ Δωδεκανήσου έχει τη δυνατότητα να κερδίσει την άνοδο στη Γ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο θεσμός του κυπέλλου, αποτελεί ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η ομάδα που ανακηρύσσεται κυπελλούχος ΕΠΣ Δωδεκανήσου, αποκτά το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου είναι η εξής:
Κύπελλο
Στο θεσμό του κυπέλλου συμμετέχουν τα σωματεία της Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Δωδεκανήσου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2017–2018 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2017-2018
God of War (franchise)
Το God of War (Θεός του Πολέμου) είναι σειρά παιχνιδιών δράσης-περιπέτειας βασισμένο στην μυθολογία. Δημιουργήθηκε από τον Ντέιβιντ Τζάφι στο Santa Monica Studio της Sony. Η σειρά έκανε το ντεμπούτο της το 2005 στο PlayStation 2 και έχει γίνει μια ναυαρχίδα μεταξύ των παιχνιδιών του PlayStation και αποτελείται από εννιά παιχνίδια σε διάφορες πλατφόρμες. Η ιστορία αφορά τον Κράτος, έναν Σπαρτιάτη πολεμιστή που με δόλιο τρόπο οδηγήθηκε από τον πρώην δάσκαλό του, τον Έλληνα Θεό του Πόλεμου Άρη στο να σκοτώσει τη γυναίκα και την κόρη του. Ο Κράτος (Kratos - εμπνευσμένος από τον αρχαιοελληνικό μυθολογικό ήρωα Κράτος ) επιδιώκει να απαλλαγεί από τους εφιάλτες υπηρετώντας τους άλλους θεούς του Ολύμπου, αλλά σύντομα βρίσκεται αντιμέτωπός τους λόγω των δόλιων σχεδίων τους. Χρόνια μετά την καταστροφή της αρχαίας Ελλάδας, ο Κράτος καταλήγει στην αρχαία Νορβηγία με ένα νεαρό τον Ατρέα. Οι δυό τους ταξιδεύουν σε πολλές χωρο-χρονικές διαστάσεις για να εκπληρώσουν μια υπόσχεση στην προσφάτως νεκρή μητέρα του νεαρού αγοριού, κάνοντας έτσι τους Νορβηγικούς Θεούς εχθρούς τους.
Η Santa Monica έχει παράγει όλες τις κύριες προσθήκες της σειράς, ενώ η Ready at Dawn και η Javaground/Sony Online Entertainment του Λος Άντζελες (SOE-LA) ανέπτυξαν τα τρία παράπλευρα παιχνίδια. Η Sony Interactive Entertainment (πρώην Sony Computer Entertainment) έχει δημοσιεύσει όλα τα παιχνίδια εκτός από την εκδοχή κινητού τηλεφώνου η οποία δημοσιεύθηκε από την Sony Pictures Digital. Η σειρά διαδραματίζεται σε δύο εποχές. Η πρώτη εποχή είναι τα πρώτα επτά παιχνίδια, τα οποία βασίζονται στην ελληνική μυθολογία με την εκδίκηση ως κεντρικό μοτίβο. Tα God of War (2005), God of War ΙΙ (2007) και God of War III (2010) αποτελούν την κύρια τριλογία του παιχνιδιού. Τα πρώτα δύο κυκλοφόρησαν στο PS2 και το τρίτο στο PlayStation 3 (PS3). Η τέταρτη προσθήκη της σειράς, το Ascension (2013), κυκλοφόρησε επίσης για το PS3 και είναι prequel όλων των άλλων παιχνιδιών. Τα τρία παράπλευρα παιχνίδια περιλαμβάνουν τα Chains of Olympus (2008) και το Ghost of Sparta (2010) για το PlayStation Portable (PSP) και το Betrayal (2007) για κινητά τηλέφωνα. Η δεύτερη εποχή, που βασίζεται στη νορβηγική μυθολογία, ξεκίνησε με την πέμπτη κύρια προσθήκη, που επίσης ονομάστηκε God of War (2018), η οποία κυκλοφόρησε για το PlayStation 4 (PS4). Μαζί με την τελευταία προσθήκη, η Sony κυκλοφόρησε μια σύντομη ιστορία ως prequel της, ονόματι Α Call from the Wilds (2018), ως παιχνίδι-κειμένου (text-based game) μέσω του Facebook Messenger.
Τα παιχνίδια της σειράς έχουν κριθεί ως μερικά από τα καλύτερα παιχνίδια δράσης όλων των εποχών. Ορισμένα από αυτά έχουν επίσης ξαναφτιαχτεί για νεότερες πλατφόρμες του PlayStation. Η σειρά έχει πουλήσει περισσότερα από 32 εκατομμύρια παιχνίδια παγκοσμίως. Οι ισχυρές πωλήσεις και η υποστήριξη της σειράς οδήγησαν στην επέκταση της σειράς σε άλλα μέσα, όπως σε τρεις σειρές κόμικς και σε τρία μυθιστορήματα. Μια ταινία βασισμένη στην πρώτη προσθήκη της σειράς βρίσκεται σε εξέλιξη από το 2005. Υπάρχουν επίσης εμπορεύματα όπως έργα τέχνης, ρούχα, παιχνίδια και replicas, καθώς και τα soundtracks των παιχνιδιών, συμπεριλαμβανομένου ενός Heavy Metal άλμπουμ, το Blood & Metal (2010), με πρωτότυπη μουσική από διάφορες μπάντες που εμπνεύστηκαν από τη σειρά.
Τρόπος παιξίματος
Η σειρά αποτελείται από επτά παιχνίδια μονού παίκτη (single player) και ένα που περιλαμβάνει και παίξιμο με πολλούς παίχτες (multiplayer gaming). Καθ 'όλη τη διάρκεια της πρώτης εποχής, τα παιχνίδια χαρακτηρίζονταν από μια οπτική τρίτου προσώπου με εξαίρεση το Betrayal, η οποία είναι η μόνη προσθήκη που διαθέτει δισδιάστατη προβολή. Στο God of War του 2018, η κάμερα έχει αλλάξει από το να είναι σταθερή στο να είναι μία ελεύθερης κίνησης κάμερα. Ενώ υπάρχει και η οπτική πρώτου προσώπου στο God of War III και στο Ascension. Σε όλη τη σειρά, ο παίκτης ελέγχει τον χαρακτήρα Κράτος σε ένα συνδυασμό χτυπημάτων μάχης, λύνοντας γρίφους και παζλ για την επίτευξη των στόχων και την ολοκλήρωση της ιστορίας. Το God of War του 2018 προσθέτει τον γιο του Κράτος, τον Aτρεύς, και παρόλο που το παιχνίδι παίζεται εξ ολοκλήρου με τον έλεγχο του Κράτος, υπάρχουν φορές που ο παίκτης μπορεί να επιλέξει να ελέγξει παθητικά τον Aτρεύς (ένα κουμπί είναι αφιερωμένο στον Aτρεύς που ο παίχτης χρησιμοποιεί για να ρίξει ένα βέλος από το τόξο του, ανάλογα με το πού βρίσκεται η κάμερα).
Κατά την διάρκεια της ελληνικής εποχής, το κύριο όπλο του Κράτος είναι ένα ζευγάρι λεπιδών που κρέμονται από αλυσίδες και εμφανίζονται σε τρεις εκδοχές: τις "Λεπίδες του χάους", τις "Λεπίδες της Αθηνάς" και τις "Λεπίδες της εξορίας". Η κάθε μορφή τους εκτελεί ίδιες κινήσεις, αλλά διαφέρει στους τύπους συνδυασμών επιθέσεων και την ποσότητα ζημιάς (damage) που προκαλούν. Άλλα όπλα λαμβάνονται επίσης κατά τη διάρκεια των παιχνιδιών και διαφέρουν στον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν. Μαγεία χρησιμοποιείται επίσης και τέσσερις ικανότητες που αποκτούνται. Με κάθε νέο παιχνίδι, τα περισσότερα όπλα και η μαγεία χάνονται και νέα όπλα και ικανότητες αποκτούνται κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Σε κάποια παιχνίδια όταν δεν υπάρχει κάποιο όπλο στα χέρια του Κράτος, ο παίκτης μπορεί να κτυπήσει με μπουνιές ή να κλωτσήσει τους εχθρούς ως μέρος ενός νέου μηχανισμού που προστίθεται στο God of War: Ascension. Στο God of War του 2018 ο Κράτος ξεκινάει με το Τσεκούρι του Λεβιάθαν το οποίο μπορεί να ριχτεί και να κληθεί πίσω στο χέρι του, όπως και το σφυρί του Θωρ Μγιόλνιρ. Αργότερα στο παιχνίδι, ανακάμπτει οι Λεπίδες του Χάους, τα οποία λειτουργούν όπως και κατά τη διάρκεια της ελληνικής εποχής, αλλά με διαφορετικές ικανότητες. Τόσο το Τσεκούρι του Λεβιάθαν όσο και οι Λεπίδες του Χάους μπορούν να αναβαθμιστούν για να χρησιμοποιήσουν ειδικές μαγικές επιθέσεις (Runic Attacks). Κάθε όπλο έχει ελαφριά και βαριά επίθεση και ο παίκτης μπορεί να επιλέξει ποιες μαγικές επιθέσεις θα εξοπλίσει στα όπλα.
Κόμικς και μυθιστορήματα
Μια σειρά έξι τευχών κόμικ με τίτλο God of War, που γράφτηκε από τον Μαρβ Γούλφμαν με σκίτσα του Αντρέα Σορρεντίνο, κυκλοφόρησε από την WildStorm και την DC Comics μεταξύ Μαρτίου 2010 και Ιανουαρίου 2011. Τοποθετούνται κατά τη διάρκεια της ελληνικής εποχής και η εξιστόρηση μεταβάλλεται μπρος και πίσω στο παρελθόν και το παρόν του Κράτος. Ο Κράτος είναι ένας στρατιώτης της Σπάρτης και αναζητεί την Αμβροσία του Ασκληπιού, η οποία έχει θρυλικές θεραπευτικές ιδιότητες και τελικά έσωσε την κόρη του, Καλλιόπη. Ο Κράτος ξεκινά επίσης μια προσπάθεια για να καταστρέψει το ίδιο ελιξίριο για να μην φτάσει στα χέρια των προσκυνητών του δολοφονημένου θεού Άρη, που θέλουν να τον αναστήσουν.
Η Santa Monica κυκλοφόρησε μία γραφική νουβέλα με τίτλο Rise of the Warrior στην ιστοσελίδα του God of War, που χαρακτήρισε μια κοινωνική εμπειρία από τον Οκτώβριο του 2012 έως Μάρτιο του 2013.
Μια περιορισμένη κόμικ σειρά από την Dark Horse Comics, που ονομάζεται επίσης God of War και γράφτηκε από τον Κρις Ρόμπερσον με σκίτσα του Τόνυ Πάρκερ, δημοσιεύθηκε από το Νοέμβριο του 2018 έως τον Φεβρουάριο του 2019. Η μικρή αυτή σειρά είναι prequel του παιχνιδιού του 2018. Το τεύχος #0 συμπεριλήφθηκε ψηφιακά στις τρεις διαφορετικές ειδικές εκδόσεις του παιχνιδιού.
Μουσική
Έξι μουσικά κομμάτια του παιχνιδιού έχουν κυκλοφορήσει από αρκετούς συνθέτες, όπως ο Τζεράρντ K. Μαρίνο, ο Ρον Φις, ο Ουίνιφρεντ Φίλιπς, ο Μάικ Ρίγκαν, ο Κρις Βελάσκο, ο Ουίνι Γουόλντρον, ο Μαρτσέλο Ντε Φρανσίσκι, ο Τζεφ Ρόνα, ο Τάιλερ Μπέιτς και ο Μπέαρ ΜακΚρίρι. Την 1η Μαρτίου του 2005, το God of War: Original Soundtrack from the Video Game κυκλοφόρησε σε CD από την SIE ως αποκλειστικό προϊόν για το Sony Connect Music Store.
Κριτικές
Με συνδυασμένα φυσικά και ψηφιακά αντίγραφα, η σειρά του God of War έχει πουλήσει πάνω από 32 εκατομμύρια παιχνίδια παγκοσμίως. 6 από τα παιχνίδια έλαβαν άρτια κριτική και αποδοχή από αρκετούς παίκτες παγκοσμίως και οι τίτλοι του 2005 και του 2018 είναι με την υψηλότερη βαθμολογία από τα παιχνίδια της σειράς στο 94%. Το Betrayal και το Ghost of Sparta έλαβαν γενικά ευνοϊκή υποδοχή.
Παραπομπές
Κατηγορία:God of War (franchise) Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στην Ελλάδα Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια που έγιναν κόμικς
Δημήτρης Παπαδημούλης
Ο Δημήτρης Παπαδημούλης (Αθήνα, 21 Μαρτίου 1955) είναι Έλληνας πολιτικός, εκλεγμένος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και μέλος της Επιτροπής Οικονομικής και Νομισματικής Πολιτικής, ο οποίος από το 2014 διατελεί ως Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Στις 18.1.2022, επανεκλέχθηκε στη θέση του Αντιπροέδρου του Ευρωκοινοβουλίου για τέταρτη συνεχόμενη φορά, με την υποστήριξη μιας ευρείας διακομματικής πλειοψηφίας και με ποσοστό 74.77%, συγκεντρώνοντας 492 θετικές ψήφους, επί συνόλου 658 έγκυρων ψηφοδελτίων.
Από το 2014 έως σήμερα, είναι ο μόνος Έλληνας κι ο μόνος από την Ευρωομάδα της Αριστεράς στο Προεδρείο του Ευρωκοινοβουλίου.
Συμπεριλαμβάνεται στο Top 10 των επιδραστικότερων ευρωβουλευτών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (9η θέση) από μία λίστα 100 ευρωβουλευτών από τους 705 του ΕΚ και 27 κρατών-μελών.
Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ήταν πρώτος από την πολιτική του ομάδα (Ευρωπαϊκή Ενωτική Αριστερά/Αριστερά των Πρασίνων των Βορείων Χωρών) αλλά και πρώτος μεταξύ των Ελλήνων Ευρωβουλευτών.
Αρμοδιότητες που έχει αναλάβει ως Αντιπρόεδρος του Ε.Κ.
– Ομάδα υψηλού επιπέδου για την ισότητα των φύλων και τη διαφορετικότητα, πρόεδρος
– Αντικαθιστά τον Πρόεδρο στις σχέσεις του Ε.Κ. με τις Ευρωπαϊκές Συνδικαλιστικές Οργανώσεις
– Αντικαθιστά τον Πρόεδρο στις σχέσεις με την Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης καθώς και με την Παγκόσμια Διακοινοβουλευτική Ένωση (IPU)
Κοινοβουλευτικές Αντιπροσωπείες
– D-US, Αντιπροσωπεία για τις σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής – Τακτικό Μέλος
– D-ACP, Αντιπροσωπεία για τις Σχέσεις με τις χώρες Αφρικής, Καραϊβικής και Ειρηνικού – Αναπληρωματικό Μέλος
Βιογραφία
Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο και εργάστηκε επί σειρά ετών ως πολιτικός μηχανικός και στέλεχος επιχειρήσεων (1980-2004). Είναι μέλος του προεδρείου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και της Αντιπροσωπείας στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση Ίσης Εκπροσώπησης ΑΚΕ-ΕΕ. Eίναι νυμφευμένος με τη Νάντια Σουμπασάκη και έχουν δυο παιδιά.
Επίσης, είχε εκλεγεί βουλευτής στην περιφέρεια Β' Αθηνών στις εκλογές του 2009, του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012. Παραιτήθηκε από το αξίωμα στις 2 Μαΐου 2014, προκειμένου να θέσει υποψηφιότητα για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Στις ευρωεκλογές του 2014 εξελέγη ευρωβουλευτής με 200.611 σταυρούς προτίμησης. Μετά από πρόταση του Αλέξη Τσίπρα, εκλέχθηκε ομόφωνα επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ.
Τον Ιούλιο του 2014 εκλέχθηκε αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με ποσοστό 42,1%. Τον Ιανουάριο του 2017, επανεκλέχθηκε αντιπρόεδρος, με ποσοστό 73,5%.
Σε έκθεση απολογισμού για την κοινοβουλευτική θητεία 2014-2019, ο Παπαδημούλης αξιολογήθηκε ως ο Έλληνας ευρωβουλευτής με τη μεγαλύτερη επιρροή στη διαμόρφωση ευρωπαϊκής Πολιτικής.
Στις ευρωεκλογές της 26ης Μαΐου 2019 επανεξελέγη πρώτος σε σταυρούς προτίμησης Ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία (272.835 ψήφοι) και στη συνεδρίαση των ευρωβουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, έπειτα από πρόταση του τότε πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, ανέλαβε εκ νέου επικεφαλής της ομάδας των ευρωβουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ για το Ευρωκοινοβούλιο.
Τον Ιούλιο του 2019 επανεξελέγη Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με ποσοστό 60,5%.
Είναι τακτικό μέλος της Επιτροπής Οικονομικής και Νομισματικής Πολιτικής (ECON) και αναπληρωματικό μέλος της Επιτροπής Περιφερειακής Ανάπτυξης (REGI).
Παραπομπές
Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί μηχανικοί Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2004-2009 Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2014-2019 Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2019-2024 Κατηγορία:Αντιπρόεδροι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Σαγχουνιάθων
Ο Σαγχουνιάθων (το όνομα ίσως προέρχεται από το 𐤎𐤊𐤍𐤉𐤕𐤍, SKNYTN, Sakun-yaton της φοινικικής γλώσσας) είναι ο Φοινικικός συγγραφέας τριών χαμένων έργων τα οποία γράφτηκαν αρχικά στη Φοινικική γλώσσα. Επιβιώνουν μόνο από μερική παράφραση και την ελληνική μετάφραση από τον Φίλωνα της Βύβλου, σύμφωνα με τον Χριστιανικό επίσκοπος Ευσέβιο της Καισαρείας. Αυτά τα λίγα κομμάτια περιλαμβάνουν την πιο εκτεταμένη λογοτεχνική πηγή για τη Φοινικική θρησκεία στα ελληνικά ή λατινικά. Οι Φοινικικές πηγές μαζί με όλη τη Φοινικική λογοτεχνία έχουν χαθεί με τις περγαμηνές στις οποίες γράφονταν συνήθως.
Δείτε επίσης
Φοίνικες, ένας πολιτισμός που έδωσε μόνον τρία φιλολογικά έργα και αυτά σε ελληνική μετάφραση πριν χαθεί για πάντα
Άλλες συνδέσεις
Κατηγορία:Αρχαίοι συγγραφείς Κατηγορία:Φοίνικες
Άνω Αχλάδα Φλώρινας
Η Άνω Αχλάδα είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Αχλάδας, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Μελίτης, του δήμου Φλώρινας, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Φλώρινας, στην περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Φλωρίνης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Μακεδονίας.
Γεωγραφία
Η Άνω Αχλάδα είναι ορεινό χωριό στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Φλωρίνης. Βρίσκεται στις δυτικές κλιτύς της κορυφής «Ρογκάς» (1.353 μ.) του όρους Βόρας, πολύ κοντά στα σύνορα με την Βόρεια Μακεδονία, στις όχθες του Παλαιορέματος και πάνω στην επαρχιακή οδό Μελίτης-Σκοπού, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 740. Απέχει 23 χλμ. περίπου ΒΑ. της Φλώρινας.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1971 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αχλάδας του νομού Φλωρίνης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αχλάδας και προσαρτήθηκε στον δήμο Μελίτης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μελίτης και προσαρτήθηκε στον δήμο Φλωρίνης.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Φλώρινας
Κατηγορία:Χωριά του νομού Φλώρινας
Πανδημία COVID-19 στην Ευρώπη
Από τις 13 Μαρτίου 2020, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) έχει ανακηρύξει την Ευρώπη ως το κέντρο της πανδημίας κορονοϊού 2019–2020. Τα κρούσματα ανά χώρες της Ευρώπης διπλασιάζονταν ανά περιόδους των τριών ή τεσσάρων ημερών, και μερικών χωρών τα κρούσματα να διπλασιάζονταν ανά δύο ημέρες.
Από τις 17 Μαρτίου, όλες οι χώρες είχαν από τουλάχιστον ένα κρούσμα, με το Μαυροβούνιο να είναι η τελευταία Ευρωπαϊκή χώρα που αναφέρει πρώτο κρούσμα. Τουλάχιστον ένας θάνατος έχει αναφερθεί σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, εκτός από το Βατικανό.
Από τις 18 Μαρτίου, περισσότεροι από 250 εκατομμύρια Ευρωπαίοι πολίτες είναι σε καραντίνα.
Στατιστικά ανά χώρα και περιοχή
μικρογραφία|515x515εσ|Διάγραμμα των κατά κεφαλήν θανάτων ανά 1 εκατομμύριο κατοίκους σε συγκεκριμένες Ευρωπαϊκές χώρες.
Παραπομπές
Ευρωπη
Γλώσσα Λ'χάουλ'εν
Η ǂKxʼao‖ʼae (προφέρεται [ǂxʼāōǁˀã̀ẽ̀]), ǂKxʼauǁʼein ή Gobabi !Kung (Gobabis-!Xû) είναι μια νοτιοανατολική διάλεκτος της γλώσσας !Kung, η οποία ομιλείται στη Μποτσουάνα (στους οικισμούς Γκρούτε Λάαγκτε, Ανατολικό Χαναχάι, Κάναγκας και Γκάνζι) και στη Ναμίμπια (στην πόλη Γκόμπισις και στους οικισμούς κατά μήκος του δρόμου C22 προς το Οτγινένε έως την Άισεμπ, στην περιοχή Ομάχεκε) από περίπου 7.000 άτομα. Στη Μποτσουάνα, οι περισσότεροι ομιλητές είναι δίγλωσσοι στο Νάρο ή στο Τσουάνα.
Ζεράρ Πιρές
Ο Ζεράρ Πιρές (γαλλικά: Gerard Pires), (31 Αυγούστου 1942), είναι Γάλλος συγγραφέας και σκηνοθέτης του κινηματογράφου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου
Λικάνι
Το Λικάνι ( ლიკანი) είναι μια κωμόπολη στο μχάρε Σάμτσχε-Τζαβαχέτι της Γεωργίας, που βρίσκεται στο φαράγγι του Μποριόμι, περίπου 160 χλμ δυτικά της Τιφλίδας, της πρωτεύουσας της Γεωργίας. Το πάρκο του Λικάνι, που είναι παρακείμενο στο Εθνικό Πάρκο Μποριόμι-Καραγκαούλι, είναι ένα δημοφιλές ορεινό θέρετρο σπα.
Οι χειμώνες είναι ήπιοι, με περιορισμένες χιονοπτώσεις και με μέση θερμοκρασία -2,0 °C, ενώ τα καλοκαίρια είναι ζεστά με μέση θερμοκρασία 20-25 °C. Το πάρκο Λικάνι, που αξιοποιείται ευρέως ως ζώνη αναψυχής, κυριαρχείται από δάση κωνοφόρων και δρυών και φιλοξενεί πηγές μεταλλικού νερού με σύσταση παρόμοια του Μποριόμι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας
Βιλιμπάλντ Αλέξις
Βιογραφικά στοιχεία
Ο συγγραφέας γεννήθηκε στο Μπρέσλαου της Σιλεσίας, το σημερινό Βρότσουαφ στην Πολωνία. Ο πατέρας του καταγόταν από οικογένεια Ουγενότων από τη Βρετάνη με το επώνυμο Harenc και κατείχε υψηλή θέση στο Υπουργείο Πολέμου της Πρωσίας. Ο Γκέοργκ μαθήτευσε στο Γυμνάσιο Βέρντερσε (Werdersche Gymnasium) του Βερολίνου και κατόπιν κατατάχθηκε εθελοντής στον Πόλεμο του Έβδομου Συνασπισμού, συμμετέχοντας στις πολιορκίες των φρουρίων των Αρδεννών. Επιστρέφοντας στην πατρίδα του, σπούδασε νομική στα Πανεπιστήμια του Βερολίνου και του Μπρέσλαου. Μετά διορίσθηκε εισηγητής στο Εφετείο του Βερολίνου, αλλά σύντομα εγκατέλειψε τη θέση αυτή προκειμένου να αφοσιωθεί στη λογοτεχνία. Παρέμεινε πάντως στο Βερολίνο και από το 1827 μέχρι το 1835 ήταν ο συντάκτης του εντύπου Berliner Konversationsblatt, τα πρώτα δύο χρόνια με τη βοήθεια του Φρήντριχ Κρίστοφ Φέρστερ (1791-1868). Το 1828 πήρε διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο του Χάλε. Το 1852 αποσύρθηκε στο Άρνστατ της Θουριγγίας όπου απεβίωσε σε ηλικία 73 ετών, έχοντας προσβληθεί από το 1857 από κάποια χρόνια νόσο, η οποία τον υποχρέωσε σε ακούσια αδράνεια
Τα έργα του
Ο Αλέξις έγινε αρχικώς γνωστός γράφοντας ποίηση, ένα ειδύλλιο σε εξάμετρο στίχο με τίτλο Die Treibjagd (1820). Συνέγραψε και αρκετά διηγήματα, αυτά όμως δεν βρήκαν ανταπόκριση. Στη συνέχεια εδραίωσε τη φήμη του με το ιστορικό μυθιστόρημα Walladmor (1823), στην πραγματικότητα, όπως αναγραφόταν και στην πρώτη σελίδα, μια «ελεύθερη μετάφραση από την αγγλική του σερ Γουόλτερ Σκοτ με πρόλογο του Βιλιμπάλντ Αλέξις». Το έργο έγινε αμέσως δημοφιλές και μεταφράσθηκε σε αρκετές γλώσσες.
Ακολούθησε το Schloss Avalon (1827), στο ίδιο ύφος και με την ίδια επιτυχία. Λίγο αργότερα ο Αλέξις δημοσίευσε αρκετά διηγήματα (Gesammelte Novellen σε 4 τόμους, 1830-1831), αυτή τη φορά με επιτυχία, καθώς και ταξιδιωτική λογοτεχνία. Από εκεί και πέρα επικεντρώθηκε στο μυθιστόρημα: με τα Das Haus Dusterweg (1835) και Zwölf Nächte (1838) έδειξε μια κλίση προς την προοδευτική σχολή της «Νεαρής Γερμανίας», ενώ το Cabanis (1832), μια ιστορία της εποχής του Μεγάλου Φρειδερίκου, είναι πατριωτικό ιστορικό έργο, με το οποίο και πήρε το προσωνύμιο «der Märkische Walter Scott».
Αρχίζοντας από το 1840, ο Αλέξις δημοσίευσε μια σειρά ρομαντικών μυθιστορημάτων που το καθένα ήταν τοποθετημένο σε κάποια περίοδο της ιστορίας του Βραδεμβούργου. Το Der Werwulf είναι τοποθετημένο την εποχή του Μαρτίνου Λούθηρου και της Μεταρρύθμισης. Το 1840 κυκλοφόρησε το ιστορικό μυθιστόρημα Der Roland von Berlin, το οποίο απετέλεσε τη βάση για την ομώνυμη τετράπρακτη όπερα (1904) του Ρουτζέρο Λεονκαβάλο. Τα επόμενα μυθιστορήματα ήταν τα Der falsche Woldemar (1842), Die Hosen des Herrn von Bredow (1846-1848), Ruhe ist die erste Bürgerpflicht (= «Η ηρεμία είναι το πρώτο καθήκον του πολίτη», 1852), Isegrimm (1854) και Dorothe (1856).
Ο Αλέξις δημιούργησε «όνομα» και στο πεδίο της εγκληματολογίας, αρχίζοντας από το 1842 μαζί με τον εκδότη Γιούλιους Έντουαρντ Χίτσιχ τη δημοσίευση των Der neue Pitaval (36 τόμοι, Λειψία 1842-1865. Νεότερη έκδοση: 24 τόμοι, Λειψία 1866-1891), μια συλλογή ανέκδοτων έως τότε περιγραφών δικών συλλεγμένων από όλες τις χώρες και όλες τις εποχές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές Κατηγορία:Μυθιστοριογράφοι του 19ου αιώνα
Κοινότητα Βρυσών Αμαρίου
Η Κοινότητα Βρυσών είναι κοινότητα του Δήμου Αμαρίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 394Α - 09/12/1925 με την απόσπαση του οικισμού Βρύσες Αμαρίου από την κοινότητα Γερακαρίου και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Εκτός από την έδρα της, η κοινότητα περιλαμβάνει και τον οικισμό Καρδάκι. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 120 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον Πρόεδρο κ. Γεώργιο Μοναχογιό.
Κοινοτάρχες Βρυσών
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Βρυσών
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αμαρίου
Ευνούχος
μικρογραφία|300px|Ο Χαρέμ Αγάς, επικεφαλής των μαύρων ευνούχων του αυτοκρατορικού Οθωμανικού χαρεμιού. Ο όρος ευνούχος (Αρχαία Ελληνικά: εὐνοῦχος) αναφέρεται γενικά σε έναν άνδρα, συνήθως της αρχαιότητας, ο οποίος έχει ευνουχιστεί προκειμένου να επιτελέσει συγκεκριμένη κοινωνική λειτουργία. Στα λατινικά, οι λέξεις eunuchus, spado (ελλ.: σπάδων) και castratus χρησιμοποιούνταν για να περιγράψουν τους ευνούχους.
Οι παλαιότερες αναφορές σε εκούσιο ευνουχισμό για την παραγωγή ευνούχων προέρχονται από την πόλη Lagash των Σουμερίων τον 21ο αιώνα π.Χ. Κατά τη διάρκεια των χιλιετιών έκτοτε, οι ευνούχοι έχουν επιτελέσει ευρεία γκάμα λειτουργιών σε πολλούς διαφορετικούς πολιτισμούς: αυλικοί ή παρόμοιοι οικιακοί βοηθοί, υψίφωνοι τραγουδιστές, θρησκευτικοί λειτουργοί, στρατιώτες, βασιλικοί φρουροί, κυβερνητικοί αξιωματούχοι και φύλακες γυναικών ή υπηρέτες χαρεμιών.
Οι ευνούχοι ήταν συνήθως υπηρέτες ή σκλάβοι που είχαν ευνουχιστεί για να γίνουν πιστοί υπηρέτες βασιλικής αυλής, όπου η φυσική πρόσβαση στον άρχοντα θα μπορούσε να επιφέρει μεγάλη δύναμη και επιρροή. Φαινομενικά κατώτερες λειτουργίες, όπως η τακτοποίηση του κρεβατιού του άρχοντα, η βοήθεια στο μπάνιο του, το κόψιμο των μαλλιών του, η μεταφορά του με όχημα ή ακόμα και η επίδοση μηνυμάτων, θα μπορούσε θεωρητικά να δώσει σε έναν ευνούχο «ευήκοον ους» και να προσδώσει de facto δύναμη σε έναν τύποις χαμηλόβαθμο, αλλά πιστό υπηρέτη. Παρόμοιες περιπτώσεις αντικατοπτρίζονται στην ταπεινή προέλευση και την ετυμολογία πολλών υψηλών αξιωμάτων.
Οι ευνούχοι υποτίθεται ότι δεν είχαν γενικά αναφορές στο στρατό, στην αριστοκρατία ή σε δική τους οικογένεια (καθώς δεν είχαν ούτε απογόνους ούτε καν εξ αγχιστείας συγγενείς) και επομένως θεωρούνταν πιο αξιόπιστοι και λιγότερο ενδιαφερόμενοι για την ίδρυση ιδιωτικής «δυναστείας». Επειδή η κατάστασή τους συνήθως μείωνε την κοινωνική τους θέση, μπορούσαν επίσης εύκολα να αντικατασταθούν ή να θανατωθούν χωρίς επιπτώσεις. Σε πολιτισμούς που διέθεταν τόσο χαρέμια όσο και ευνούχους, οι ευνούχοι χρησιμοποιούνταν μερικές φορές ως υπηρέτες του χαρεμιού (όπως η θηλυκή οδαλίσκη) ή φύλακες του σεραγιού.
Ετυμολογία
Η λέξη ευνούχος απαντάται για πρώτη φορά σε απόσπασμα του Ιππώνακτος, κωμικού ποιητή του 6ου αιώνα π.Χ. και ευρηματικού εφευρέτη σύνθετων λέξεων. Ο οξύνους ποιητής περιγράφει έναν εραστή του καλού φαγητού που «κατανάλωσε την περιουσία του δειπνώντας καθημερινά πλουσιοπάροχα και με ευχαρίστηση με τόνο και τυρί με μέλι και σκόρδο σαν ευνούχος της Λαμψάκου». Στην αρχαία κλασσική λογοτεχνία από τις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ., ο όρος γενικά δηλώνει κάποια ανικανότητα ή αποχή από την αναπαραγωγή, είτε λόγω εκ γενετής κατάστασης είτε λόγω σωματικού ακρωτηριασμού. Για παράδειγμα, ο Λουκιανός περιγράφει δύο μεθόδους για τον προσδιορισμό του εάν κάποιος είναι ευνούχος: φυσική εξέταση του σώματος ή έλεγχος της ικανότητάς του να συνευρίσκεται σεξουαλικά με θηλυκά (Λουκιανός, Eυνούχος 12).
Η παλαιότερη σωζόμενη ετυμολογία της λέξης είναι από την ύστερη αρχαιότητα. Το Ετυμολογικόν του 5ου αιώνα του Ωρίωνα του Θηβαίου προτείνει δύο εναλλακτικές προελεύσεις της λέξης ευνούχος: πρώτον, το την ευνήν έχειν, την «φύλαξη του κρεβατιού», μια εκδοχή που υπονοεί τον καθιερωμένο ρόλο των ευνούχων εκείνη την εποχή ως «υπηρετών της κρεβατοκάμαρας» του αυτοκρατορικού παλατιού, και δεύτερον, το ευ του νου έχειν, το «να έχεις μυαλό σε καλή κατάσταση», το οποίο ο Ωρίων αποδίδει στην στέρηση σεξουαλικών επαφών αρσενικών-θηλυκών (εστερημένου του μίσγεσθαι), πράγματα που οι αρχαίοι αποκαλούσαν «ανόητα», κυριολεκτικά: «χωρίς μυαλό». Η δεύτερη επιλογή του Ωρίωνα αντικατοπτρίζει καλά εδραιωμένους ιδιωματισμούς της ελληνικής γλώσσας, όπως φαίνεται από τις καταχωρίσεις για τις λέξεις νους, εύνους και έχειν στο ελληνοαγγλικό λεξικό Λίντελ-Σκοτ, ενώ η πρώτη επιλογή δεν αναφέρεται ως ιδιωματισμός κάτω από το ευνή σε αυτό το πρότυπο έργο αναφοράς. Ωστόσο, η πρώτη εκδοχή αναφέρεται από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ΄ στα τέλη του 9ου αιώνα στο έργο του Νέο Σύνταγμα 98 που απαγόρευε τον γάμο των ευνούχων, όπου ανέφερε τη φήμη των ευνούχων ως αξιόπιστων φρουρών του κρεβατιού του γάμου (ευνή) και ισχυριζόταν ότι η ίδια η λέξη ευνούχος μαρτυρεί αυτό το είδος απασχόλησης. Ο αυτοκράτορας προχωρεί επίσης πέραν του Ωρίωνα, αποδίδοντας την έλλειψη σεξουαλικών επαφών των ευνούχων στον ευνουχισμό, ο οποίος λέει ότι εκτελέστηκε με πρόθεση «να μην κάνουν πλέον τα πράγματα που κάνουν τα αρσενικά ή τουλάχιστον να εξαφανίσουν ό,τι έχει να κάνει με την επιθυμία για το γυναικείο φύλο». Ο βυζαντινός μοναχός του 11ου αιώνα Νίκων ο Μαυρορείτης, επιλέγοντας την δεύτερη εναλλακτική λύση του Ωρίωνα, δήλωσε ότι η λέξη προέρχεται από το ευνοείν (ευ + νους), που σημαίνει «να είναι κανείς καλοπροαίρετος, καλά διατεθειμένος ή ευνοϊκός», αλλά σε αντίθεση με τον Ωρίωνα υποστήριξε ότι αυτό οφειλόταν στην εμπιστοσύνη με την οποία ορισμένοι ζηλότυποι ξένοι ηγέτες περιέβαλαν τους ευνούχους υπηρέτες τους. Ο Θεοφύλακτος Αχρίδος στο διαλογικό του έργο «Υπέρ Ευνούχων» σημειώνει επίσης ότι η προέλευση της λέξης προέρχεται από το ευνοείν και το έχειν, καθώς ήταν πάντα «καλά διατεθειμένοι» απέναντι στον κύριο που τους «κατείχε» Το Μέγα Ετυμολογικόν του 12ου αιώνα ουσιαστικά επαναλαμβάνει την εκδοχή του Ωρίωνα, αλλά προτιμά την πρώτη επιλογή, αποδίδοντας την δεύτερη «σε γνώμες κάποιων». Στα τέλη του 12ου αιώνα, ο Ευστάθιος της Θεσσαλονίκης (Σχόλια στον Όμηρο 1256.30, 1643.16) αποδίδει την προέλευση της λέξης στο «εύνις του οχεύειν, ο έστερημένος όχείας», δηλαδή ο «στερημένος από ζευγάρωμα».
Στις μεταφράσεις της Βίβλου στις σύγχρονες ευρωπαϊκές γλώσσες, όπως η Βίβλος του Λούθηρου ή η Βίβλος του Βασιλιά Ιακώβου, η λέξη eunuchus που βρίσκεται στη Βουλγκάτα συνήθως αποδίδεται ως αξιωματικός, επίσημος ή δικαστής, σύμφωνα με την ιδέα ότι η αρχική έννοια του ευνούχου ήταν «φύλακας της κλίνης» (πρώτη επιλογή του Ωρίωνα). Οι σύγχρονοι θρησκειολόγοι δεν έκλιναν προς την υπόθεση ότι τα δικαστήρια του Ισραήλ και του Ιούδα περιείχαν και ευνουχισμένους άνδρες παρόλο που η αρχική μετάφραση της Βίβλου στα ελληνικά χρησιμοποιούσε την λέξη ευνούχος.
Ο φιλόλογος και θεολόγος των αρχών του 17ου αιώνα, Gerardus Vossius, εξηγεί ότι η λέξη αρχικά περιέγραφε ένα αξίωμα και επιβεβαιώνει την άποψη ότι προέρχεται από το ευνή και έχειν (δηλαδή«φύλακας της κλίνης»). Λέει ότι η χρήση του όρου γενικεύτηκε για τους ευνουχισμένους άνδρες, επειδή αυτοί οι άνδρες ήταν οι συνήθεις κάτοχοι αυτού του λειτουργήματος. Πάντως ο Vossius σημειώνει τις εναλλακτικές ετυμολογίες που προσφέρει ο Ευστάθιος («στερημένος από το ζευγάρωμα») και άλλοι («να έχεις το μυαλό σε καλή κατάσταση»), χαρακτηρίζοντας αυτές τις αναλύσεις «αρκετά λεπτεπίλεπτες». Στη συνέχεια, αφού προηγουμένως λέει ότι ο όρος καθόριζε ένα λειτούργημα (δηλαδή όχι ένα προσωπικό χαρακτηριστικό), ο Vossius συνοψίζει τελικά το επιχείρημά του με διαφορετικό τρόπο, λέγοντας ότι η λέξη «αρχικά σήμαινε εγκρατείς άνδρες» στους οποίους ανατέθηκε η φροντίδα των γυναικών, και αργότερα εννοούσε τον ευνουχισμό επειδή «στους ξένους» το λειτούργημα αυτό ανατίθονταν σε ακρωτηριασμένους άνδρες.
Ανά περιοχή και εποχή
thumb|right|280px| Ανάγλυφο σε ασβεστόλιθο που απεικονίζει έναν ευνούχο, υπηρέτη ενός βασιλιά της Ασσυρίας. Από το κεντρικό ανάκτορο στο Nimrud, Ιράκ, 744-727 π.Χ. Μουσείο Αρχαίας Ανατολής, Κωνσταντινούπολη
Αρχαία Μέση Ανατολή
Σύμφωνα με το νόμο των Ασσυρίων, οι ομοφυλοφιλικές πράξεις τιμωρούνταν με τον ευνουχισμό.
Οι ευνούχοι ήταν γνωστοί χαρακτήρες στην Ασσυριακή Αυτοκρατορία (περί το 850 έως 622 π.Χ.) και στην αυλή των Αιγυπτίων Φαραώ (μέχρι τη δυναστεία των Πτολεμαίων που τελειώνει με την Κλεοπάτρα το 30 π.Χ.). Οι ευνούχοι μερικές φορές χρησιμοποιήθηκαν ως αντιβασιλείς ανηλίκων κληρονόμων του θρόνου, όπως φαίνεται να συνέβη στην περίπτωση του Νεο-Χεττιτικού κράτους της Καρχεμίδος. Ο πολιτικός ευνουχισμός εξελίχθηκε σε εδραιωμένο θεσμό μεταξύ των Αχαιμενιδών Περσών. Οι ευνούχοι κατείχαν ισχυρές θέσεις στην αυλή των Αχαιμενιδών. Ο ευνούχος Βαγώας (που δεν πρέπει να συγχέεται με τον Βαγώα του Μεγάλου Αλεξάνδρου) ήταν ο Βεζίρης του Αρταξέρξη Γ΄ και Δ΄ και ήταν η κύρια δύναμη πίσω από το θρόνο κατά τη διάρκεια της βασιλείας τους, μέχρις ότου θανατώθηκε από τον Δαρείο Γ΄.
Αρχαία Ελλάδα, Ρώμη και Βυζάντιο
Η πρακτική του ευνουχισμού ήταν επίσης καθιερωμένη σε άλλες μεσογειακές περιοχές μεταξύ των Ελλήνων και των Ρωμαίων, αν και ο ρόλος τους ως αυλικών δεν εμφανίζεται μέχρι την Βυζαντινή εποχή. Οι Γάλλοι ή Ιερείς της Κυβέλης ήταν ευνούχοι.
Στην ύστερη περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μετά την υιοθέτηση του ανατολικού μοντέλου Αυλής από τους αυτοκράτορες Διοκλητιανό και Κωνσταντίνο, οι αυτοκράτορες περιβάλλονταν από ευνούχους για υπηρεσίες όπως λουτρό, κόψιμο μαλλιών, ένδυση και γραφειοκρατικές λειτουργίες. Δρούσαν έτσι ουσιαστικά ως ασπίδα μεταξύ του αυτοκράτορα και των υπαλλήλων του από φυσική επαφή, απολαμβάνοντας έτσι μεγάλη επιρροή στην αυτοκρατορική Αυλή (βλέπε Ευσέβιος και Ευτρόπιο ). Οι ευνούχοι θεωρούνταν πιστοί και απαραίτητοι. Ο Ρωμαίος ποιητής Μαρτιάλης καταφέρεται εναντίον μιας γυναίκας που έχει σεξουαλική επαφή με μερικώς ευνουχισμένους (εκείνους των οποίων οι όρχεις απομακρύνθηκαν ή κατέστησαν μόνο ανενεργοί) στον δηκτικό του αφορισμό (VI, 67): «Ρωτάτε, Πάνυχε, γιατί η Καιλία σας συσχετίζεται μόνο με ευνούχους; Η Καιλία θέλει τα λουλούδια του γάμου - όχι τα φρούτα ». Είναι συζητήσιμο, ωστόσο, το εάν αυτό το απόσπασμα είναι αντιπροσωπευτικό ευρέως διαδεδομένης συμπεριφοράς.
Στην βυζαντινή αυτοκρατορική αυλή υπήρχε μεγάλος αριθμός ευνούχων που απασχολούνταν σε εσωτερικές και διοικητικές λειτουργίες, οργανωμένες ως ξεχωριστή ιεραρχία, μετά από παράλληλη δική τους σταδιοδρομία. Οι Αρχιευνούχοι, που ήταν υπεύθυνοι για ομάδα ευνούχων, ήταν από τους βασικούς αξιωματούχους της Κωνσταντινούπολης, κάτω από τους αυτοκράτορες. Κάτω από τον Ιουστινιανό τον 6ο αιώνα, ο ευνούχος Ναρσής λειτουργούσε ως επιτυχημένος στρατηγός σε διάφορες εκστρατείες. Στους τελευταίους αιώνες της Αυτοκρατορίας ο αριθμός των ρόλων που προορίζονταν για ευνούχους είχε μειωθεί, αλλά η χρήση τους μάλλον δεν είχε τελειώσει.
Κίνα
μικρογραφία|213x213εσ| Ομάδα ευνούχων. Τοιχογραφία από τον τάφο του πρίγκιπα Zhanghuai, 706 μ.Χ. Στην Κίνα, ο ευνουχισμός περιελάμβανε αφαίρεση του πέους καθώς και των όρχεων. Και τα δύο όργανα κόβονταν ταυτόχρονα με μαχαίρι.
Λέγεται ότι η δικαιολογία για την απασχόληση ευνούχων ως υψηλόβαθμων δημοσίων υπαλλήλων ήταν ότι, δεδομένου ότι ήταν ανίκανοι να αποκτήσουν παιδιά, δεν θα έμπαιναν στον πειρασμό να σφετεριστούν εξουσία και να ξεκινήσουν μια δυναστεία. Σε πολλές περιπτώσεις, οι ευνούχοι θεωρούνταν πιο αξιόπιστοι από τους επιστήμονες υπαλλήλους. Παρόμοιο σύστημα υπήρχε στο Βιετνάμ.
Η ένταση μεταξύ των ευνούχων στην υπηρεσία του αυτοκράτορα και ενάρετων αξιωματούχων του Κομφούκιου είναι γνωστό θέμα στην κινεζική ιστορία. Στην Ιστορία της Κυβέρνησης, ο Samuel Finer επισημαίνει ότι η πραγματικότητα δεν ήταν πάντα τόσο ξεκάθαρη. Υπήρχαν περιπτώσεις πολύ ικανοποιημένων ευνούχων που ήταν πολύτιμοι σύμβουλοι του αυτοκράτορά τους και η αντίσταση των «ηθικών» αξιωματούχων συχνά προέκυπτε από τη ζήλια τους. Ο Ray Huang υποστηρίζει ότι στην πραγματικότητα οι ευνούχοι αντιπροσώπευαν την προσωπική βούληση του αυτοκράτορα, ενώ οι αξιωματούχοι την εναλλακτική πολιτική βούληση της γραφειοκρατίας. Η σύγκρουση μεταξύ τους ήταν συνεπώς μια σύγκρουση ιδεολογιών ή πολιτικής ατζέντας.
Ο αριθμός των ευνούχων στην αυτοκρατορική υπηρεσία είχε μειωθεί σε 470 το 1912, όταν σταμάτησε η πρακτική της χρήσης τους. Ο τελευταίος αυτοκρατορικός ευνούχος, ο Sun Yaoting, πέθανε το Δεκέμβριο του 1996.
Κορέα
Οι ευνούχοι της Κορέας, που ονομάζονταν Naesi (내시,內侍), ήταν αξιωματούχοι του βασιλιά και άλλων ευγενών στην παραδοσιακή κορεατική κοινωνία. Η πρώτη καταγεγραμμένη εμφάνιση Κορεάτη ευνούχου ήταν στην Goryeosa («Ιστορία του Goryeo»), μια συλλογή για την περίοδο Goryeo. Το 1392, με την ίδρυση της Δυναστείας Joseon, το σύστημα Naesi αναθεωρήθηκε και το τμήμα μετονομάστηκε σε «Τμήμα Ναεσί » (내시부, 內侍 府).
Κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Yuan, οι ευνούχοι έγιναν επιθυμητό εμπόρευμα για αφιερώματα, και τα δαγκώματα σκυλιών ως μέθοδος ευνουχισμού αντικαταστάθηκαν από πιο εξελιγμένες χειρουργικές τεχνικές.
Οι ευνούχοι ήταν οι μόνοι αρσενικοί εκτός της βασιλικής οικογένειας που επιτρεπόταν να διανυκτερεύουν μέσα στο παλάτι. Τα αρχεία του παλατιού που χρονολογούνται από το 1392 δείχνουν ότι η μέση διάρκεια ζωής των ευνούχων ήταν 70,0 ± 1,76 έτη, η οποία ήταν 14,4-19,1 έτη μεγαλύτερη από τη διάρκεια ζωής των μη ευνουχισμένων ανδρών με παρόμοια κοινωνικοοικονομική κατάσταση.
Βιετνάμ
Οι Βιετναμέζοι υιοθέτησαν το σύστημα των ευνούχων και τις τεχνικές ευνουχισμού από την Κίνα. Τα αρχεία δείχνουν ότι οι Βιετναμέζοι έκαναν τον ευνουχισμό με οδυνηρό τρόπο, αφαιρώντας εξολοκλήρου τα γεννητικά όργανα, με το πέος και τους όρχεις να κόβονται με αιχμηρό μαχαίρι ή μεταλλική λεπίδα. Η διαδικασία ήταν εξαιρετικά επώδυνη, καθώς αποκόπτονταν ολόκληρο το πέος. Οι μηροί και η κοιλιά του νεαρού άνδρα δένονταν και άλλοι τον κρατούσαν σε ένα τραπέζι. Τα γεννητικά όργανα πλένονταν με πιπερόνερο και στη συνέχεια κόβονταν. Στη συνέχεια εισάγονταν ένας σωλήνας στην ουρήθρα για να είναι δυνατή η ούρηση κατά τη διάρκεια της επούλωσης. Οι ευνούχοι χρησίμευαν ως δούλοι των γυναικών του χαρεμιού του Βιετναμέζικου παλατιού - όπως οι σύζυγοι, οι παλλακίδες, οι υπηρέτες, η βασίλισσα και οι πριγκίπισσες - και έκαναν το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς. Ο μόνος άντρας που επιτρεπόταν στο παλάτι ήταν ο αυτοκράτορας και οι μόνοι που επιτρέπονταν πέραν αυτού ήταν οι γυναίκες του και οι ευνούχοι, αφού δεν μπορούσαν να έχουν σεξουαλικές σχέσεις με τις γυναίκες. Στους ευνούχους ανατίθονταν δουλειές για τις γυναίκες του παλατιού, όπως μασάζ και μακιγιάζ, προετοιμάζοντάς τες για σεξουαλική επαφή με τον αυτοκράτορα.
Ταϊλάνδη
Στο Σιάμ (σημερινή Ταϊλάνδη), Ινδοί μουσουλμάνοι από την ακτή Coromandel υπηρετούσαν ως ευνούχοι στο ταϊλανδέζικο παλάτι και την αυλή. Οι Ταϊλανδοί πολλές φορές ζητούσαν ευνούχους από την Κίνα να επισκεφθούν την αυλή της Ταϊλάνδης και να τους συμβουλεύσουν σχετικά με το τελετουργικό του παλατιού, καθώς τους είχαν σε μεγάλη εκτίμηση
Βιρμανία
Ο διπλωμάτης Σερ Henry Yule, ο οποίος ήταν σε αποστολή στην περιοχή, μαρτυρεί πολλούς μουσουλμάνους που υπηρετούσαν ως ευνούχοι κατά τη διάρκεια της δυναστείας Konbaung της Βιρμανίας (σύγχρονη Μυανμάρ). Αυτοί οι Μουσουλμάνοι ευνούχοι προέρχονταν από το Αρακάν
Οθωμανική Αυτοκρατορία
thumb|right|330px|Ο επικεφαλής ευνούχος του [[Οθωμανική Αυτοκρατορία|Οθωμανού Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ στο Αυτοκρατορικό Παλάτι το 1912.]] Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι ευνούχοι ήταν συνήθως δούλοι που εισάγονταν από τις επαρχίες τους. Ένα ικανό ποσοστό ανδρών σκλάβων εισάγονταν ως ευνούχοι. Το χαρέμι της αυτοκρατορικής Αυλής - στο παλάτι Τοπ Καπί (1465-1853) και αργότερα στο Ντολμαμπαχτσέ (1853-1909) στην Κωνσταντινούπολη - ήταν υπό τη διοίκηση των ευνούχων. Αυτοί ήταν δύο κατηγοριών: οι μαύροι και οι λευκοί. Οι μαύροι ευνούχοι ήταν αφρικανοί δούλοι που υπηρετούσαν τις παλλακίδες και τους αξιωματούχους του χαρεμιού, μαζί με κορίτσια κατώτερης τάξης. Οι λευκοί ευνούχοι ήταν Ευρωπαίοι από τα Βαλκάνια ή τον Καύκασο, οι οποίοι είτε είχαν αγοραστεί σε σκλαβοπάζαρα, είτε ήταν αγόρια από χριστιανικές οικογένειες στα Βαλκάνια που δεν μπόρεσαν να πληρώσουν τον φόρο της Jizya. Αυτοί υπηρετούσαν τους στρατολόγους της Σχολής των Παλατιών και απαγορεύονταν από το 1582 να εισέλθουν στο χαρέμι. Σημαντικό στοιχείο στην οθωμανική Αυλή ήταν ο λεγόμενος Κιζλάρ Αγάς (Kızlar Ağası). Επικεφαλής τόσο του χαρεμιού όσο και ενός δικτύου κατασκόπων στους μαύρους ευνούχους, ο Κιζλάρ Αγάς ήταν αναμεμειγμένος σχεδόν σε όλες τις ίντριγκες του παλατιού και μπορούσε έτσι να αποκτήσει επιρροή είτε στον σουλτάνο είτε σε έναν από τους βεζίρηδες, τους υπουργούς ή άλλους αξιωματούχους της Αυλής. Ένας από τους ισχυρότερους αρχηγούς των ευνούχων ήταν ο Beshir Agha στη δεκαετία του 1730, ο οποίος διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην καθιέρωση της οθωμανικής εκδοχής του Hanafi Islam σε όλη την αυτοκρατορία, ιδρύοντας βιβλιοθήκες και σχολεία. Με το σύστημα του παιδομαζώματος απάγονταν παιδιά χριστιανικών οικογενειών στα Βαλκάνια που δεν μπορούσαν να πληρώσουν τον βαρύ φόρο της jizya και, ανάλογα με το φύλο τους, γίνονταν είτε παλλακίδες, στην περίπτωση των κοριτσιών, είτε, στην περίπτωση των αγοριών, στρατολούνταν στο Σώμα των Γενιτσάρων ή γίνονταν ευνούχοι. Η πράξη του ευνουχισμού έκανε την οθωμανική κυριαρχία πολύ μισητή στους Χριστιανούς των Βαλκανίων.
Η συμμετοχή των κοπτών
Ο Edmund Andrews του Πανεπιστημίου Northwestern, σε ένα άρθρο του το 1898 με τίτλο "Oriental Eunuchs" στο American Journal of Medicine, αναφέρεται σε κόπτες ιερείς στο "Abou Gerhè στην Άνω Αίγυπτο" που ευνούχιζαν νεαρούς σκλάβους.
Ο κοπκτικός ευνουχισμός των σκλάβων αναφέρεται και από τον Peter Charles Remondino στο βιβλίο του History of Circumcision from the Earliest Times to the Present που δημοσιεύθηκε το 1900. Αναφέρει το μοναστήρι "Abou-Gerghè" σε ένα μέρος που ονομάζει "Mount Ghebel-Eter". Προσθέτει λεπτομέρειες που δεν αναφέρονται από τον Andrews, όπως η εισαγωγή μπαμπού στο θύμα. Το μπαμπού χρησιμοποιούνταν και σε κινέζους ευνούχους. Ο Andrews δηλώνει ότι οι πληροφορίες του προέρχονται από το παλαιότερο έργο "Les Femmes, les eunuques, et les guerriers du Soudan" που δημοσιεύθηκε από τον Γάλλο εξερευνητή κόμη Raoul du Bisson το 1868, αν και ο τόπος αυτός δεν αναφέρεται στο βιβλίο του Du Bisson.
Οι ισχυρισμοί του Remondino επαναλήφθηκαν σε παρόμοια μορφή από τον Henry G. Spooner το 1919, στο American Journal of Urology and Sexology. Ο Spooner, συνεργάτης του William J. Robinson, αναφέρεται εκεί στο μοναστήρι ως "Abou Gerbe στην Άνω Αίγυπτο".
Σύμφωνα με τον Remondino, τον Spooner και μερικές μεταγενέστερες πηγές, οι κόπτες ιερείς έκοβαν το πέος και τους όρχεις από αγόρια Νουβίων ή Αβυσσηνίων σκλάβων περί την ηλικία των οκτώ ετών. Τα αγόρια αιχμαλωτίζονταν από την Αβυσσηνία και άλλες περιοχές στο Σουδάν, όπως το Νταρφούρ και το Κορδοφάν, και μεταφέρονταν κατόπιν στο Σουδάν και την Αίγυπτο. Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης, οι κόπτες κληρικοί αλυσόδεναν τα αγόρια σε τραπέζια και, αφού έκοβαν τα γεννητικά τους όργανα, κολλούσαν ένα κομμάτι μπαμπού στην περιοχή των γεννητικών οργάνων και στη συνέχεια τα βύθιζαν σε καυτή άμμο για να καούν. Το ποσοστό ανάρρωσης ήταν δέκα τοις εκατό. Οι ευνούχοι που προέκυπταν επέφεραν μεγάλα κέρδη, σε αντίθεση με τους ευνούχους από άλλες περιοχές.
Ευνούχοι στα Ινδικά σουλτανάτα
Οι ευνούχοι χρησιμοποιούνταν συχνά στα αυτοκρατορικά ανάκτορα από μουσουλμάνους ηγέτες ως υπηρέτες γυναικών ευγενών, ως φύλακες του βασιλικού χαρεμιού και ως σεξουαλικοί σύντροφοι ευγενών. Ορισμένοι από αυτούς έφτασαν σε υψηλές κοινωνικές θέσεις. Ένα πρώιμο παράδειγμα τέτοιου υψηλόβαθμου ευνούχου ήταν ο Malik Kafur. Οι ευνούχοι στα αυτοκρατορικά ανάκτορα ήταν οργανωμένοι ιεραρχικά, συχνά με ανώτερο ή αρχηγό ευνούχο (ουρντού: Khwaja Saras) που διεύθυνε τους κατώτερους ευνούχους κάτω από αυτόν. Οι ευνούχοι είχαν μεγάλη αξία για τη δύναμη και την αξιοπιστία τους, που τους επέτρεπε να ζουν μεταξύ των γυναικών με λιγότερες ανησυχίες. Αυτό επέτρεπε στους ευνούχους να υπηρετούν ως αγγελιοφόροι, αστυνομικοί, συνοδοί και φρουροί για παλάτια. Συχνά, οι ευνούχοι επίσης συμμετείχαν ως αναπληρωτές στις αυλές των συμβούλων του βασιλιά
Το hijra της Νότιας Ασίας
μικρογραφία|300px|Hijras στο [[Δελχί, Ινδία.]] Το αρχαίο ινδικό Κάμα Σούτρα αναφέρεται σε άτομα τρίτου φύλου (triteeyaprakrti), τα οποία μπορούν να ντυθούν είτε με ανδρικά είτε με γυναικεία ρούχα και να εκτελέσουν πεολειχία σε άνδρες. Ο όρος έχει μεταφραστεί ως «ευνούχοι» (όπως στην μετάφραση του βιβλίου του Sir Richard Burton), αλλά αυτά τα άτομα θεωρούνται επίσης αντίστοιχα των σύγχρονων Hijra της Ινδίας.
Ο όρος Hijra, ένας όρος της Ουρντού που παραδοσιακά μεταφράζεται στα αγγλικά ως «ευνούχος», αναφέρεται στην πραγματικότητα σε αυτό που οι σύγχρονοι Δυτικοί θα αποκαλούσαν γυναίκες τρανσέξουαλ και θηλυπρεπείς ομοφυλόφιλους άνδρες (αν και μερικοί από αυτούς αναφέρεται ότι ανήκουν σε ένα τρίτο φύλο ). Μερικοί από αυτούς υποβάλλονται σε τελετουργικό ευνουχισμό, αλλά η πλειοψηφία δεν το κάνει. Φορούν συνήθως σάρι (παραδοσιακή ινδική στολή που φοριέται από γυναίκες) ή shalwar kameez (παραδοσιακό ένδυμα που φορούν γυναίκες στη Νότια Ασία) και βαριά μακιγιάζ. Συνήθως ζουν στο περιθώριο της κοινωνίας και αντιμετωπίζουν διακρίσεις. Εντούτοις, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος αρκετών ινδουιστικών τελετών, οι οποίες αποτελούν την κύρια μορφή της ζωής τους. Είναι μέρος των προγραμμάτων χορού (μερικές φορές ενηλίκων) στις τελετές γάμου. Εκτελούν επίσης ορισμένες τελετές για το ζευγάρι στην ινδουιστική παράδοση. Άλλο μέσο για να κερδίσουν τη ζωή τους είναι το να έρχονται απρόσκλητοι σε γάμους, γεννήσεις, εγκαίνια νέων καταστημάτων και άλλα μεγάλα οικογενειακά γεγονότα και να τραγουδούν μέχρι να πληρωθούν ή να τους δοθούν δώρα για να φύγουν. Η τελετή υποτίθεται ότι φέρνει καλή τύχη και γονιμότητα, ενώ πολλοί φοβούνται την κατάρα ενός ανικανοποίητου hijra. Οι hijra συχνά ασκούν πορνεία και ζητιανεύουν χρήματα, με την επαιτεία να συνοδεύεται από τραγούδι και χορό. Κάποιοι Ινδοί επαρχιακοί αξιωματούχοι έχουν χρησιμοποιήσει τη βοήθεια των hijras για τη συλλογή φόρων με τον ίδιο τρόπο - χτυπούν στις πόρτες καταστηματαρχών, ενώ χορεύουν και τραγουδούν, ντροπιάζοντάς τους μέχρι να πληρώσουν. Πρόσφατα, οι hijras έχουν αρχίσει να ιδρύουν οργανώσεις για να βελτιώσουν την κοινωνική τους κατάσταση και να καταπολεμήσουν τις διακρίσεις, όπως το Shemale Foundation Pakistan.
Θρησκευτικός ευνουχισμός
Ο ευνουχισμός ως μέρος θρησκευτικής πρακτικής και οι ευνούχοι που κατέχουν θρησκευτικούς ρόλους έχουν καθιερωθεί πριν την κλασική αρχαιότητα. Τα αρχαιολογικά ευρήματα στο Τσαταλχογιούκ στην Ανατολία δείχνουν την λατρεία μιας μορφής «Magna Mater», ενός προδρόμου της θεάς Κυβέλης που αναπτύχθηκε αργότερα στην Ανατολία και σε άλλα μέρη της εγγύς Ανατολής. Οι μεταγενέστεροι Ρωμαίοι οπαδοί της Κυβέλης, οι ονομαζόμενοι Γάλλοι, ασκούσαν τελετουργικό αυτοευνουχισμό, γνωστό ως sanguinaria. Οι ευνούχοι ιερείς ανέπτυξαν επίσης την λατρεία του Αταργκάτη στη Συρία κατά τους πρώτους αιώνες μ.Χ.
Η πρακτική του θρησκευτικού ευνουχισμού συνεχίστηκε στη χριστιανική εποχή, με κάποια μέλη της πρώτης εκκλησίας να τηρούν αγαμία (συμπεριλαμβανομένου του ευνουχισμού) για θρησκευτικούς σκοπούς, αν και η έκταση ή και ακόμη και η ύπαρξη αυτής της πρακτικής μεταξύ των χριστιανών υπόκειται σε συζήτηση. Ο θεολόγος των πρώτων αιώνων Ωριγένης απέδιδε την πρακτική αυτή στο Κατά Ματθαίον (ιθ' 10-12) : «Οι μαθητές του του είπαν: Αν είναι έτσι ένας άνδρας με τη σύζυγό του, είναι καλύτερο να μην παντρευτεί. Αλλά τους είπε: Δεν μπορούν όλοι να δεχτούν αυτή τη διδασκαλία, αλλά μόνο εκείνοι στους οποίους δίνεται. Διότι υπάρχουν ευνούχοι, οι οποίοι είναι έτσι από τη γέννηση, και υπάρχουν ευνούχοι που έχουν γίνει ευνούχοι από άλλους, και υπάρχουν ευνούχοι που έχουν γίνει ευνούχοι για χάρη της βασιλείας των ουρανών. Αφήστε τον καθένα να δεχτεί αυτό που μπορεί».
Ο Τερτυλλιανός, πατέρας της Εκκλησίας του 2ου αιώνα, περιέγραφε τον ίδιο τον Ιησού και τον Απόστολο Παύλο ως spadones, το οποίο μεταφράζεται ως «ευνούχοι» σε ορισμένα πλαίσια. Η έννοια του spado στην ύστερη αρχαιότητα μπορεί να ερμηνευτεί επίσης ως μεταφορά για την αγαμία, αλλά ο Τερτυλλιανός φτάνει την μεταφορά σε σημείο να πει ότι ο άγιος Παύλος είχε ευνουχιστεί.