cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τονική οξυγραφία
Τεχνική
Στην τονική οξυγραφία, που θυμίζει υδατογραφία, ο καλλιτέχνης ρίχνει πάνω στη χάλκινη πλάκα κόκκους κολοφωνίου, οι οποίοι όταν ζεσταθούν κολλούν στην επιφάνειά της, αφήνοντας ανάμεσά τους ακάλυπτα μέρη. Έπειτα περνάει με βερνίκι την πλάκα, προσπαθώντας να μην καλύψει τα τμήματα που θέλει να αποδοθούν σκιές. Βυθίζει μετά την πλάκα στο νιτρικό οξύ, που διαβρώνει τα κενά μεταξύ των κόκκων. Με επαναλαμβανόμενα λουτρά στο νιτρικό οξύ, πετυχαίνει τονικές διαβαθμίσεις του γκρίζου ή του μαύρου. Η διαδικασία ολοκληρώνεται με το μελάνωμα της πλάκας και την εκτύπωση πάλι σε νοτισμένο χαρτί (και η τονική οξυγραφία συνιστά βαθυτυπία). Σε ασπρόμαυρη τονική οξυγραφία έχουν τυπωθεί πολλά χαρακτικά, με χαρακτηριστικότερα τις σειρές του Φρανθίσκο Γκόγια Καπρίτσια και Συμφορές του Πολέμου. Όταν ο καλλιτέχνης θέλει να προσθέσει και χρώματα, τότε χρησιμοποιεί διαφορετική χάλκινη πλάκα για κάθε απόχρωση. Σε μερικές τονικές οξυγραφίες τα χρώματα προστίθενται κατόπιν (επιχρωματισμένες/ επιζωγραφισμένες τονικές οξυγραφίες). Εκτός από τις απλές τονικές οξυγραφίες, υπάρχουν και σύνθετες, όπως οι τονικές οξυγραφίες με ζάχαρη και με αλάτι, στις οποίες ο καλλιτέχνης επιδιώκοντας αποτελέσματα άλλα από εκείνα των απλών τονικών οξυγραφιών αναμιγνύει μελάνι με ζάχαρη στην πρώτη περίπτωση και ρίχνει αλάτι στην επιφάνεια της χάλκινης πλάκας όσο το βερνίκι είναι ζεστό και ρευστό στη δεύτερη. Άλλα είδη σύνθετης τονικής οξυγραφίας είναι με ψεκαστήρα, με αερογράφο, με άσφαλτο, με αραιωμένο μελάνι, με θείο, με νιτρικό άργυρο.
Ιστορία
Η τονική οξυγραφία έκανε την εμφάνισή της στην Ευρώπη, μετά τα μέσα του 18ου αιώνα. Η εφεύρεση της μεθόδου αποδίδεται γενικά στον Γάλλο ζωγράφο και χαράκτη Ζαν-Μπατίστ Λε πρενς (Jean-Baptiste Le Prince, 1734-1781), ύστερα από ένα ταξίδι του στη Ρωσία τα χρόνια 1758-1763, σχέδια που είχε κρατήσει με αραιωμένα υδροχρώματα. . Η μέθοδος διαδόθηκε ευρύτατα στις πρώτες δεκαετίες του 19ου αι. και από δύο άλλους επίσης Γάλλους ζωγράφους: τον Λουί Φιλιμπέρ Ντεμποκούρ και τον Ζαν Ζαζέ φτάνοντας στο ύψιστο σημείο της τεχνικής της τελειότητας. Την ίδια περίοδο, ένας από τους μεγαλύτερους ζωγράφους της εποχής, ο Φρανθίσκο Γκόγια, χρησιμοποίησε την ακουαντίνα είτε μεμονωμένα είτε, συχνότερα, σε συνδυασμό με την οξυγραφία και πέτυχε καταπληκτικά αποτελέσματα.
Πηγές
Κατηγορία:Χαρακτική
Μασατλάν
Γεωγραφία
Ο δήμος της συνορεύει προς βορρά με τον Δήμο Σαν Ιγκνάσιο, προς τα βορειοανατολικά με την πολιτεία Ντουράνγκο, προς νότο με τον Δήμο του Ροσάριο και τον Ειρηνικό Ωκεανό, προς τα ανατολικά με την Κονκόρδια και προς τα δυτικά με τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Πυθαγόρας ο Ρήγιος
Ο Πυθαγόρας ο Ρήγιος ή Πυθαγόρας ο Σάμιος (ακμή περίπου 475–450 π.Χ.) υπήρξε φημισμένος αρχαίος Έλληνας γλύπτης του 5ου αιώνα π.Χ. και σύμφωνα με τον Πλίνιο δεν πρέπει να συγχέεται με τον επίσης Σάμιο Πυθαγόρα, ο οποίος ήταν μαθηματικός.
Μασατλάν
Γεωμορφολογία
Η ορεογραφία της περιοχής ορίζεται από τους πρόποδες της οροσειράς Δυτική Σιέρα Μάδρε. Πριν τα όρια του Δήμου Σαν Ιγκνάσιο, η ορεογραφία αυτή παίρνει το όνομα Σιέρα ντελ Μετάτε, με χαρακτηριστική την κορυφή Μετάτε. Στο άκρο του Μασατλάν, στα σύνορα με την Κονκόρδια υψώνεται η μικρή Σιέρα Μετάτε και το όρος Πανούκο.
Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου
Το Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου (γερμανικά: Humboldt-Universität zu Berlin) είναι το παλαιότερο πανεπιστήμιο του Βερολίνου, ιδρύθηκε το 1810 με το όνομα Πανεπιστήμιο του Βερολίνου (Universität zu Berlin) από τον Πρώσο γλωσσολόγο Βίλχελμ φον Χούμπολτ, του οποίου το πανεπιστημιακό μοντέλο είχε επηρεάσει αλλά Ευρωπαϊκά και δυτικά πανεπιστήμια. Από το 1828 ήταν γνωστό ως Πανεπιστήμιο Φρίντριχ-Βίλχελμς (Friedrich-Wilhelms-Universität), αργότερα ήταν γνωστό επίσης (ανεπίσημα) Universität unter den Linden. Το 1949 άλλαξε το όνομα σε Humboldt-Universität προς τιμήν του ιδρυτή Βίλχελμ και του αδερφού του Αλεξάντερ φον Χούμπολτ.
Πυθαγόρας ο Ρήγιος
Γεννήθηκε στη Σάμο. Δεν είναι ακριβώς γνωστό πότε διέπρεψε. Ο Φίλιπ Σμιθ τον χρονολογεί στην 87η Ολυμπιάδα, το 428 π.Χ. Νεώτεροι ιστορικοί αναφέρουν ότι αποδήμησε στην Μεσσήνη της Ιταλίας στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. και υπηρέτησε στον τύρανο Αναξίλαο στο Ρήγιο, όπου μαθήτευσε στον Κλέαρχο. Εργάστηκε αρχικά ως ζωγράφος, και μετά στράφηκε στην γλυπτική.
Μασατλάν
Γεωμορφολογία
Κοντά στην πόλη υψώνονται στα βορειοδυτικά λόφοι με ύψη που αρχίζουν από 150 μέτρα και φθάνουν σε κορυφές της Σιέρα Μάδρε τα 1900 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Την περιοχή διαρρέει ο ποταμός Ελ Κελίτε και οι παραπόταμοί του. Στα νοτιοανατολικά υψώνεται το Αρόγιο δε λα Νόρι, επί του οποίου βρίσκεται η κωμόπολη Λα Νόρια. Στη δυτική πλαγιά του πηγάζει ο χείμαρρος Θαπότε.
Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου
Ιστορία
thumb|upright|150px|left|Άγαλμα του Βίλχελμ φον Χούμπολτ μπροστά από το Πανεπιστήμιο thumb|left|Άγαλμα του Αλεξάντερ φον Χούμπολτ με την Ισπανική επιγραφή που περιγραφεί ως «ο δεύτερος που ανακάλυψε την Κούβα». Το πρώτο εξάμηνο στο νεοσυσταθέν Πανεπιστήμιο του Βερολίνου ξεκίνησε το 1810 με 256 φοιτητές και 50 λέκτορες στις σχολές νομικής, ιατρικής, θεολογίας και φιλοσοφίας με πρύτανη τον Τέοντορ Σμάλτς (Theodor Schmalz). Το πανεπιστήμιο έχει φιλοξενήσει πολλούς από τους μεγαλύτερους διανοητές της Γερμανίας από τους δύο προηγούμενους αιώνες, μεταξύ των οποίων και ο ιδεαλιστής φιλόσοφος Johann Gottlieb Fichte, ο θεολόγος Friedrich Schleiermacher, ο απόλυτος φιλόσοφος ιδεαλιστής Γκέοργκ Βίλχελμ Φρήντριχ Χέγκελ, ο ρομαντικός και θεωρητικός Savigny, ο πεσσιμιστής φιλόσοφος Αρθούρος Σοπενχάουερ, ο φιλόσοφος Friedrich Schelling, ο κριτικός Βάλτερ Μπένγιαμιν, και οι περίφημοι φυσικοί Άλμπερτ Αϊνστάιν και Μαξ Πλανκ. Οι Ιδρυτές της μαρξιστικής θεωρίας Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς φοίτησαν στο πανεπιστήμιο, όπως έκαναν και ο ποιητής Χάινριχ Χάινε, ο ενοποιός της Γερμανίας Ότο φον Μπίσμαρκ, ο ιδρυτής του Κομμουνιστικό Κόμματος της Γερμανίας, Καρλ Λίμπκνεχτ, ο αφρο-αμερικάνος Παναφρικανιστής WEB Du Bois και ο ενοποιός Ρόμπερτ Σούμαν, καθώς και ο χειρουργός Γιόχαν Φρίντριχ Ντίφενμπαχ (Johann Friedrich Dieffenbach) στις αρχές της δεκαετίας του 1800. Από το πανεπιστήμιο 29 άτομα έχουν κερδίσει το βραβείο Νόμπελ.
Πυθαγόρας ο Ρήγιος
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:5ος αιώνας π.Χ.
Μασατλάν
Ακτές
Η ακτογραμμή του δήμου του Μασατλάν εκτείνεται σε 80 και πλέον χιλιόμετρα, με ιζηματογενείς αμμώδεις παραλίες στα βορειοδυτικά.
Στα νοτιοανατολικά η λιμνοθάλασσα Ουισάτσε (Huizache) καταλαμβάνει έκταση 40 τετραγωνικών χιλιομέτρων, δεχόμενη τα νερά του ποταμού Πρεσίντιο.
Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου
Διεύρυνση
thumb|200px|right|Το Πανεπιστήμιο του Βερολίνου το 1850 Εκτός από τα παραδοσιακά θέματα, όπως τις επιστήμες, το δίκαιο, την φιλοσοφία, την ιστορία, την θεολογία και την ιατρική, το Πανεπιστήμιο του Βερολίνου αναπτύχθηκε για να συμπεριλάβει νέους πολυάριθμους επιστημονικούς κλάδους. Ο Αλεξάντερ φον Χούμπολτ, αδελφός του ιδρυτή Βίλχελμ, προώθησε τη νέα εκπαίδευση. Με την κατασκευή νέων συγχρόνων ερευνητικών εγκαταστάσεων στα μισά του 19ου αιώνα, η διδασκαλία των φυσικών επιστημών ξεκίνησε. Διάσημοι ερευνητές, όπως ο χημικός Αύγκουστ Βίλχελμ Χόφμαν, ο φυσικός Hermann von Helmholtz, οι μαθηματικοί Ερνστ Έντουαρντ Κούμερ, Λέοπολντ Κρόνεκερ, Karl Weierstrass, οι γιατροί Γιοχάνες Πέτερ Μούρ, Άλμπρεχτ φον Γκράφε, Ρούντολφ Βίρχοφ και Ρόμπερτ Κοχ, συνέβαλλαν για να αναπτυχθεί η επιστημονική φήμη του Πανεπιστήμιου.
Μασατλάν
Ακτές
Σε όλο το μήκος της ακτής, πολλά ψαράδικα αλιεύουν γαρίδες και μικρά ψάρια κοντά στην ξηρά. Υπάρχουν αρκετές παράκτιες νησίδες, από τις οποίες:
Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου
Διεύρυνση
Κατά την περίοδο αυτή της διεύρυνσης, το Πανεπιστήμιο του Βερολίνου σταδιακά επεκτάθηκε ώστε να περιλάβει άλλα ξεχωριστά κολέγια στο Βερολίνο. Το πανεπιστήμιο το 1810 είχε συλλογή από την φυσική ιστορία, η οποία το 1879 είχε μεταφερθεί σε νέο κτήριο και αποτέλεσε το Museum für Naturkunde. Η προηγούμενη σχολή Tierarznei, που ιδρύθηκε το 1790 απορροφήθηκε από το πανεπιστήμιο, το 1934 αποτέλεσε τη βάση της Κτηνιατρικής σχολής (Grundstock der Veterinärmedizinischen Fakultät). Επίσης, η Landwirtschaftliche Hochschule Berlin (Γεωπονική Σχολή του Βερολίνου), που ιδρύθηκε το 1881 συνδέθηκε με την Σχολή Γεωργικών Επιστήμων του Πανεπιστημίου.
Μασατλάν
Κλίμα
Το κλίμα του Μασατλάν είναι τροπικού τύπου με έντονη ξηρή εποχή και μέση ετήσια θερμοκρασία 26 °C. thumb|left|Ηλιοβασίλεμα σε παραλία του Μαζατλάν Κατά τους θερινούς μήνες του Βόρειου Ημισφαιρίου η υγρασία αυξάνεται και ως αποτέλεσμα η αίσθηση της ζέστης είναι εντονότερη από όσο δείχνει το θερμόμετρο.
Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου
Τρίτο Ράιχ
thumb|Το Πανεπιστήμιο το 1938 Μετά το 1933, όπως και όλα τα γερμανικά πανεπιστήμια, μετατράπηκε σε ναζιστικό εκπαιδευτικό ίδρυμα. Ήταν από τη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου που περίπου 20.000 βιβλία ρίχτηκαν στην πυρά στις 10 Μαΐου του ίδιου έτους στην Opernplatz (σήμερα Bebelplatz) για μια επίδειξη που προστατεύτηκε από την SA, οπού έγινε και μια ομιλία του Γιόζεφ Γκαίμπελς. Ένα μνημείο γι' αυτό υπάρχει στο κέντρο της πλατείας που αποτελείται από ένα γυάλινο πάνελ με λευκό κενό χώρο στα ράφια για 20.000 τόμους και πλάκα με επιγραφή από ένα έργο του Χάινριχ Χάινε: «Das war ein Vorspiel nur, dort wo man Bücher verbrennt, verbrennt man am Ende auch Menschen» («Αυτό ήταν απλώς ένα προοίμιο, όπου έκαιγαν βιβλία,έκαιγαν τελικά ανθρώπους»). Ο Νόμος για την Αποκατάσταση της Επαγγελματικής Δημόσιας Διοίκησης (γερμανικά, Gesetzes zur Wiederherstellung des Berufsbeamtentums) είχε ως αποτέλεσμα την απόλυση 250 Εβραίων καθηγητών και υπαλλήλων κατά την περίοδο 1933/34, επίσης αρκετά διδακτορικά είχαν αποσυρθεί. Φοιτητές, ακαδημαϊκοί και πολιτικοί αντίπαλοι των Ναζί εκδιώχθηκαν από το πανεπιστήμιο και συχνά απελαύνονταν. Κατά την περίοδο εκείνη περίπου το ένα τρίτο όλου του προσωπικού είχε απολυθεί από τους Ναζί. thumb|220px|left|Το κεντρικό κτήριο του πανεπιστημίου Χούμπολτ επί της λεωφόρου Unter den Linden
Μασατλάν
Κλίμα
Κατά την περίοδο 1940-1980 ο Δήμος του Μασατλάν είχε μέση ετήσια βροχόπτωση 748 mm, με μέγιστο 215,4 mm σε ένα 24ωρο και 90.4 mm σε μία ώρα. Οι επικρατούντες άνεμοι είναι βορειοδυτικοί και η μέση ταχύτητα του ανέμου είναι 5 μέτρα το δευτερόλεπτο.
Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου
Επαναλειτουργία
thumb|Βομβαρδισμένο Τμήμα χημείας (Chemisches Institut der Universität), 1950 Η σοβιετική στρατιωτική διοίκηση στη Γερμανία (SMAD) διέταξε (Befehl-Nr. 4), το άνοιγμα του πανεπιστημίου τον Ιανουάριο του 1946. Ο SMAD ήθελε ένα επανασχεδιασμένο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου με βάση το σοβιετικό μοντέλο, ωστόσο, επέμεινε στη διατύπωση «Άνοιξε» και όχι στο "άνοιξε εκ νέου" για πολιτικούς λόγους. Ο πρόεδρος της Γερμανικής Κεντρικής Διοίκησης Εθνικής Παιδείας (DZVV) Πάουλ Βάντελ (Paul Wandel) στην ομιλία του κατά την 29 Ιανουαρίου του 1946, στην τελετή, είπε: "Μίλησα για το άνοιγμα, και όχι για το εκ νέου άνοιγμα του πανεπιστημίου. [...] Το Πανεπιστήμιο του Βερολίνου πρέπει να αρχίσει από την αρχή σχεδόν σε κάθε τομέα. Έχετε μπροστά σας την εικόνα του παλιού πανεπιστημίου. Αυτό που έχει απομείνει είναι ένα ερείπιο.» Η διδασκαλία περιορίζονταν σε επτά τμήματα που λειτουργούσαν κατά την επαναλειτουργία, σε κατεστραμμένα από τον πόλεμο κτήρια, με πολλούς από τους καθηγητές νεκρούς ή αγνοούμενους. Ωστόσο, από το χειμερινό εξάμηνο του 1946, το τμήμα Οικονομικών Επιστημών είχε ανοίξει εκ νέου.
Μασατλάν
Οικονομία
Ο τουρισμός και η αλιεία αποτελούν τις κυριότερες πηγές εσόδων στο Μασατλάν. Η πόλη-λιμάνι διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο αλιευτικό στόλο στο Μεξικό. Η αλιευτική παραγωγή περιλαμβάνει κυρίως γαρίδες και τόνους. Το πρώτο ξενοδοχείο στην πόλη που διέθετε και εστιατόριο ήταν το Canton La Fonda που εγκαινιάσθηκε το 1850. Ιδιοκτήτης του ήταν ένας Κινέζος μετανάστης, ο Λουέν-Σινγκ. Το 1864 υπήρχαν τρία ξενοδοχεία και τρία εστιατόρια στο Μασατλάν, ενώ στα τέλη του 19ου αιώνα άνοιξαν περισσότερα. Σήμερα τα δεκάδες χιλιόμετρα παραλίας αποτελούν τον βασικό πόλο έλξεως για τους τουρίστες. Η πόλη έχει επίσης μία ζυθοποιία, ένα εργοστάσιο καφέ και δύο εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.
Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου
Επαναλειτουργία
Η σχολή αγροτών (Γερμανικά: Arbeiter-und-Bauern-Fakultät) (ABF), ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα το οποίο απευθυνόταν σε νέους άνδρες οι οποίοι, λόγω πολιτικών ή φυλετικών λόγων, ήταν σε μειονεκτική θέση υπό τους Ναζί, είχε ιδρυθεί αυτούς τους καιρούς. Το πρόγραμμα αυτό υπήρχε στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου μέχρι το 1962.
Μασατλάν
Το ενυδρείο
Από τα εγκαίνιά του στις 13 Σεπτεμβρίου 1980 το Ενυδρείο του Μασατλάν είναι το μεγαλύτερο στο Μεξικό. Σύμφωνα με τη διοίκησή του «ο κύριος σκοπός είναι να μάθει το κοινό να σέβεται το θαλάσσιο οικοσύστημα από το οποίο εξαρτώμεθα, κάτι που επιχειρείται μέσα από τη γνώση των θαλάσσιων οργανισμών». Υποδιαιρείται σε δύο κύρια τμήματα, το Ενυδρείο και τον Βοτανικό Κήπο.
Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου
Σήμερα
Μετά την ενοποίηση της Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας, το πανεπιστήμιο υπέστη ριζική αναδιάρθρωση και όλοι οι καθηγητές έπρεπε να υποβάλουν εκ νέου υποψηφιότητα. Η σχολή έχει αντικατασταθεί σε μεγάλο βαθμό με τη Δυτικό-Γερμανούς καθηγητές, μεταξύ των οποίων και ο ιστορικός Heinrich August Winkler. Σήμερα, το Πανεπιστήμιο Χούμπολτ είναι ένα κρατικό πανεπιστήμιο με ένα μεγάλο αριθμό φοιτητών (37.145 το 2003, μεταξύ των οποίων περισσότεροι από 4.662 ξένους φοιτητές).
Μασατλάν
Ο φάρος του Μαζατλάν
Ο Φάρος του Μασατλάν (El Faro) βρίσκεται στην κορυφή Σέρο ντελ Κρέστον, στο νότιο άκρο της χερσονήσου της πόλης. Βρίσκεται σε ένα πρώην νησί με μήκος 641 επί 321 μέτρα και σε υψόμετρο 157 μέτρων πάνω από τη μέση επιφάνεια της θάλασσας, κάτι που τον καθιστά τον υψηλότερα ευρισκόμενο σε ολόκληρη την Αμερική και έναν από τους υψηλότερους σε λειτουργία φάρους σε ολόκληρο τον κόσμο.
Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου
Σήμερα
Το κεντρικού κτήριο του πανεπιστημίου βρίσκεται στο κέντρο του Βερολίνου στην λεωφόρο Ούντερ ντεν Λίντεν (Unter den Linden). Το κτίριο ανεγέρθηκε στην παραγγελία του βασιλιά Φρειδερίκου για τον νεότερο αδελφό του, πρίγκιπα Ερρίκος της Πρωσίας. Τα περισσότερα ιδρύματα του πανεπιστημίου βρίσκονται στο κέντρο, γύρω από το κεντρικό κτίριο, εκτός από τα ιδρύματα της επιστήμης της φύσης, τα οποία βρίσκονται στο Adlershof στα νότια του Βερολίνου. Περαιτέρω, το πανεπιστήμιο συνεχίζει την παράδοσή της στην πώληση βιβλίων στις πύλες του πανεπιστημίου. Τα βιβλία που πωλούνται είναι ανατυπώσεις των καμένων κατά τη διάρκεια του Τρίτου Ράιχ και είναι συμβολικό.
Μασατλάν
Ο φάρος του Μαζατλάν
Διάταγμα του 1821 όριζε το Μασατλάν ως το πρώτης σημασίας λιμάνι του Μεξικού στον Ειρηνικό Ωκεανό. Αυτό εγκαινίασε το λιμάνι ως προορισμό του διεθνούς εμπορίου, σε συνδυασμό με τη γρήγορη ανάπτυξη μεγάλων μεταλλευτικών και εμπορικών επιχειρήσεων, οδηγώντας σε μεγάλη αύξηση της κινήσεως των πλοίων. Στα μέσα του 19ου αιώνα έφθαναν περισσότερα από 50 εμπορικά πλοία φορτωμένα από την Ευρώπη και την `Απω Ανατολή κάθε χρόνο στο λιμάνι. Μετά από αρκετές ημέρες αγοραπωλησιών, τα πλοία αναχωρούσαν φορτωμένα με ράβδους χρυσού και αργύρου από τα ορυχεία της περιοχής.
Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου
Οργάνωση
Υπάρχουν οι εξής 11 σχολές (τμήματα) στο πανεπιστήμιο:
Μασατλάν
Ο φάρος του Μαζατλάν
Τα πλοία αυτά αντιμετώπιζαν πρόβλημα στην προσέγγισή τους τη νύχτα, καθώς δεν υπήρχε τρόπος να εντοπίζουν την ακριβή θέση του λιμανιού. Από το 1828 άναβαν φωτιές σε μία μικρή πέτρινη εξέδρα στην κορυφή, καίγοντας ξύλο ή πριονίδι κοκοφοίνικα, καθώς και λίπος φάλαινας, αλλά το φως ήταν πολύ αμυδρό και ανεπαρκές για να βοηθήσει τους ναυτικούς, ιδίως σε περίπτωση καταχνιάς ή κακοκαιρίας.
Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου
Οργάνωση
Επιπλέον, υπάρχουν δύο ανεξάρτητα ιδρύματα (Zentralinstitute) που αποτελούν μέρος του πανεπιστημίου:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στη Γερμανία Κατηγορία:Ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα στο Βερολίνο
Μασατλάν
Ο φάρος του Μαζατλάν
Η απάντηση στο πρόβλημα ήταν ο φάρος που εγκαινιάσθηκε το 1879 και είχε λάμπα λαδιού κατασκευασμένη στο Παρίσι με κάτοπτρα και φακό Φρενέλ για την εστίαση του φωτός. Το 1905, η λάμπα λαδιού αντικαταστάθηκε με λάμπα αερίου υδρογόνου, περιστρεφόμενη σε πλήρη κύκλο. Η τελευταία αλλαγή έγινε το 1933, όταν ο φάρος έγινε ηλεκτρικός, με ισχύ χιλίων βατ.
Σήμερα, ο Φάρος και η θέα από αυτόν αποτελεί επιπλέον ένα από τα γνωστότερα τουριστικά αξιοθέατα στην πόλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Μεξικού Κατηγορία:Λιμένες του Ειρηνικού Ωκεανού Κατηγορία:Λιμένες της Βόρειας Αμερικής Κατηγορία:Σιναλόα
Δήμος Κιλελέρ (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Ο Δήμος Κιλελέρ λειτούργησε ως δήμος από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με το Σχέδιο Καποδίστριας με έδρα το Κιλελέρ.
Αγία Βαρβάρα Αιγιαλείας
Τοποθεσία
Το χωριό είναι χτισμένο στις πλαγιές του όρους Ξεροβούνα, απέναντι από την ανατολική πλευρά του Χελμού σε πλαγιά του λεκανοπεδίου της Νωνάκριδος, και περιβάλλεται από δάση ελάτου και πεύκου. Βρίσκεται σε υψόμετρο 1.100 μέτρων και απέχει 30 χιλιόμετρα από την Ακράτα. Κοντά στο χωριό, στα 20 χιλιόμετρα, βρίσκεται το Χιονοδρομικό κέντρο Καλαβρύτων, τα Ύδατα της Στυγός στα 6 χιλιόμετρα και η Λίμνη Τσιβλού στα 7 χιλιόμετρα.
Δήμος Κιλελέρ (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Ήταν δήμος του νομού Λάρισας και βρισκόταν στο πεδινό τμήμα του νομού και είχε συνολικό πληθυσμό 2.834 κατοίκους.
Αγία Βαρβάρα Αιγιαλείας
Διοικητική εξέλιξη
Η Αγία Βαρβάρα από το 1835 μέχρι το μέχρι το 1912 ήταν οικισμός του τότε Δήμου Νωνάκριδας της Επαρχίας Καλαβρύτων. Στη συνέχεια, με την κατάργηση των Δήμων, ορίστηκε έδρα της ομώνυμης Κοινότητας, ενώ στα τέλη του 20ού αιώνα με τη βραχύβια επανασύσταση του Δήμου Νωνάκριδος (19/07/1996 - 04/12/1997) έγινε και πάλι τμήμα του. Το 1998, με την εφαρμογή της διοικητικής διαίρεσης του σχεδίου "Καποδίστριας", ο οικισμός εντάχτηκε στον Δήμο Ακράτας. Από το 2011 είναι έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας της Δημοτικής Ενότητας Ακράτας του «Καλλικρατικού» Δήμου Αιγιαλείας.
Η Τοπική Κοινότητα της Αγίας Βαρβάρας περιλαμβάνει εκτός από τον ομώνυμο οικισμό και τον οικισμό Βουνάκι, ο οποίος είναι χτισμένος σε υψόμετρο 1.080 μέτρων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 22 κατοίκων. Η κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 9,747 χμ² (2011).
Δήμος Κιλελέρ (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Ο δήμος περιελάμβανε τα παρακάτω 5 δημοτικά διαμερίσματα και οικισμούς:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
K
Girls in Peacetime Want to Dance
Το "Girls in Peacetime Want to Dance" είναι το ένατο άλμπουμ των Belle and Sebastian. Κυκλοφόρησε στις 19 Ιανουαρίου του 2015. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στην Ατλάντα και είναι το πρώτο άλμπουμ της μπάντας στο οποίο κάνει παραγωγή ο Ben H. Allen III. Είναι το πρώτο άλμπουμ της μπάντας αποκλειστικά για την Matador Records. Το πρώτο single, "The Party Line", ανακοινώθηκε στις 29 Οκτωβρίου του 2014 και παίχτηκε για πρώτη φορά στο BBC 6 Music.
Κανόνες του Σέφιλντ
Οι Κανόνες του Σέφιλντ ήταν ένας κώδικας του ποδοσφαίρου που επινοήθηκε και εφαρμόστηκε στην αγγλική πόλη Σέφιλντ μεταξύ 1857 και 1877. Οι κανόνες επινοήθηκαν από τους Ναθάνιελ Κρέσγουικ και Ουίλιαμ Πρεστ για χρήση από τη νεοσύστατη Σέφιλντ ΦΚ. Στη συνέχεια, οι κανόνες υιοθετήθηκαν σαν οι επίσημοι κανόνες της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας του Σέφιλντ (Sheffield Football Association) μετά τη δημιουργία της το 1867. Εξαπλώθηκαν πέρα από τα όρια της πόλης και σε άλλους συλλόγους και ομοσπονδίες στη βόρεια και κεντρική Αγγλία, καθιστώντας τους την πιο διαδεδομένη μορφή ποδοσφαίρου τις δεκαετίες του 1860 και 1870.
Έξι χρόνια μετά τη δημιουργία των κανόνων του Σέφιλντ, δημιουργήθηκαν οι Κανόνες του Παιχνιδιού. Οι κανονισμοί είχαν επηρεαστεί από τους Κανόνες του Σέφιλντ, ωστόσο λόγω των διαφορών των δύο κανονισμών, οι Κανόνες του Σέφιλντ συνέχισαν να χρησιμοποιούνταν. Κατά την περίοδο αυτή πολλά από τα στοιχεία των κανόνων ενσωματώθηκαν στους Κανονισμούς του Παιχνιδιού. Πολλά παιχνίδια διεξάγονταν μεταξύ του Σέφιλντ και του Λονδίνου με τη χρήση και των δύο κανονισμών. Αυτό οδήγησε το 1877 σε μια συμφωνία σε ένα ενιαίο σύνολο κανόνων που διαχειριζόταν η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Αγγλίας.
Οι Κανόνες του Σέφιλντ είχαν σημαντική επιρροή στο πώς αναπτύχθηκε το σύγχρονο παιχνίδι ποδοσφαίρου. Μεταξύ άλλων εισήγαγαν την έννοια έμμεσου ελεύθερου λακτίσματος μετά από φάουλ, το Το γωνιαίο λάκτισμα (Κόρνερ) και την Επαναφορά από την πλάγια γραμμή (Πλάγιο άουτ) στους Κανονισμούς του Παιχνιδιού.
Ακόμη, η κατάργηση της αλίευσης της μπάλας οδήγησε τις ομάδες του Σέφιλντ να είναι οι πρώτες που θα κτυπούν την μπάλα με το κεφάλι. Τα παιχνίδια που παίζονταν σύμφωνα με τους Κανόνες του Σέφιλντ επίσης οδήγησαν στην ανάπτυξη της κεφαλιάς και ήταν η προέλευση του τερματοφύλακα και των αμυντικών θέσεων. Τα πρώτα διεθνή διασυλλογικά παιχνίδια και τα ανταγωνιστικά τουρνουά διεξάγονταν με τους Κανόνες του Σέφιλντ.
Πηγές
Κατηγορία:Κανόνες Ποδοσφαίρου Κατηγορία:Σέφιλντ Κατηγορία:Σέφιλντ Φ.Κ.
Φώσταινα Αχαΐας
Σεισμός 8/6/2008
Την Κυριακή 8 Ιουνίου 2008 ισχυρή σεισμική δόνηση 6,5 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ με επίκεντρο την Ανδραβίδα, που σημειώθηκε στις 15:26, κατέστρεψε πολλά σπίτια στο χωριό ενώ σημειώθηκαν σοβαρές ζημιές στα περισσότερα. Την ίδια μέρα ομάδα της ΕΜΑΚ απεγκλώβισε από συντρίμμια σπιτιού ένα 9χρονο κοριτσάκι.
Φαβία Ευδοκία
Η Φαβία Ευδοκία (580 - 13 Αυγούστου 612) ήταν αυτοκράτειρα του Βυζαντίου (610 - 612), πρώτη σύζυγος του αυτοκράτορα Ηρακλείου. Ο πατέρας της, σύμφωνα με τον Θεοφάνη τον Ομολογητή, ήταν Ρόγας, κτηματίας στο Εξαρχάτο της Αφρικής το οποίο κυβερνούσε από το 600 ο πεθερός της, Ηράκλειος ο Πρεσβύτερος.
Αρραβωνιάστηκε τον μέλλοντα Βυζαντινό αυτοκράτορα Ηράκλειο, την εποχή που ο ίδιος βρισκόταν ακόμα στην Καρχηδόνα μαζί με τον πατέρα του. Ο σύζυγός της και ο πεθερός της ξεκίνησαν επανάσταση εναντίον του τυράννου αυτοκράτορα Φωκά (608). Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες φυλακίστηκε από τον Φωκά μαζί με την πεθερά της Επιφανεία (610). Ο γάμος της με τον Ηράκλειο έγινε την ίδια μέρα που ο σύζυγος της στέφθηκε αυτοκράτορας.
Ήταν πολύ αγαπητή στον βυζαντινό λαό, αλλά πέθανε πρόωρα από επιληψία στις 13 Αυγούστου 612 και ετάφη στον ναό των Αγίων Αποστόλων. Μετά τον θάνατό της, ο Ηράκλειος παρά την σκληρή αντίδραση του λαού και της εκκλησίας παντρεύτηκε την ανιψιά του, Μαρτίνα.
Πηγές
Κατηγορία:Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Σημαία της Κολομβίας
right|thumb|188px|[[Αρχείο:FIAV 111010.svg|23px Σημαία και εθνικό έμβλημα. Λόγος: 2:3]] right|thumb|188px|[[Αρχείο:FIAV 000100.svg|23px Πολιτικό έμβλημα. Λόγος: 2:3]] right|thumb|188px|[[Αρχείο:FIAV 000001.svg|23px Ναυτικό έμβλημα. Λόγος: 2:3]]
Η κίτρινη λωρίδα καταλαμβάνει το άνω μισό της σημαίας και οι μπλε και ερυθρές καταλαμβάνουν το ένα τέταρτο του χώρου, η καθεμιά.
Το αρχικό σχέδιο της σημαίας με τα τρία χρώματα οφείλεται στον Φρανσίσκο ντε Μιράντα. Υπάρχουν διάφορες ερμηνείες για το συμβολισμό των χρωμάτων. Το κίτρινο φέρει στο νου τα πλούσια εδάφη της χώρας και το γαλάζιο συμβολίζει τους δύο ωκεανούς που την περιβάλλουν. Το κόκκινο αφορά το αίμα των ηρώων που χύθηκε για την επίτευξη της ανεξαρτησίας της χώρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κολομβία Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Κολομβίας
Χάνια Μαγνησίας
Τα Χάνια Πηλίου είναι ορεινός οικισμός του νομού Μαγνησίας. Είναι χτισμένα σε υψόμετρο 1.190 μέτρων στις πλαγιές του Πηλίου και αποτελούν τον ορεινότερο οικισμό του νομού. Βρίσκονται πάνω στον επαρχιακό δρόμο Βόλου-Ζαγοράς, σε απόσταση 26 χιλιομέτρων από τον Βόλο. Το χωριό πήρε το όνομά του από τα παλιά χάνια, στα οποία φιλοξενούνταν όσοι ταξίδευαν στην περιοχή.
Τα Χάνια ανήκουν στο Δημοτική Ενότητα Αγριάς του Δήμου Βόλου και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 57 κάτοικοι. Στα Χάνια λειτουργεί το χιονοδρομικό κέντρο Πηλίου και γι' αυτό τον λόγο προσελκύουν πολλούς επισκέπτες κατά τους χειμερινούς μήνες. Στον οικισμό λειτουργούν πολλοί ξενώνες και ταβέρνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μαγνησίας Κατηγορία:Δήμος Βόλου
Σαλαμάνκα
thumb|Η πλατεία Μαγιόρ στη Σαλαμάνκα Η Σαλαμάνκα (ισπ.: Salamanca) είναι πόλη της δυτικής Ισπανίας και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, η οποία ανήκει στην αυτόνομη κοινότητα της Καστίλλης και Λεόν (ισπ: Castilla y León). Σύμφωνα με την απογραφή του 2005, έχει πληθυσμό 160.331 κατοίκων.
Ιστορία
Η Σαλαμάνκα ιδρύθηκε κατά την πρώιμη ρωμαϊκή εποχή. Τον 3ο αιώνα π.Χ. ο Αννίβας πολιόρκησε την πόλη. Μετά την ήττα των Καρχηδονίων από τους Ρωμαίους η Σαλαμάνκα άρχισε να αποκτά όλο και μεγαλύτερη εμπορική σημασία.
Η Σαλαμάνκα παραδόθηκε στους Μουσουλμάνους το 712. Οι αιώνες που ακολούθησαν ήταν γεμάτοι συγκρούσεις μεταξύ των Μουσουλμάνων και του Βασιλείου του Λεόν, με αποτέλεσμα να βρεθεί η Σαλαμάνκα στα σύνορα μεταξύ του χριστιανικού βορρά και του Μουσουλμανικού νότου. Η πόλη όμως ανακαταλήφθηκε από τις ισπανικές δυνάμεις τον 12ο αιώνα.
Κατά τους Ναπολεόντειους Πολέμους, οι δυνάμεις της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και της Μεγάλης Βρετανίας πέτυχαν μια αποφασιστική νίκη εναντίον των γαλλικών στρατευμάτων στη μάχη της Σαλαμάνκας που έλαβε χώρα σε μία τοποθεσία νότια της πόλης στις 22 Ιουλίου 1812.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Καστίλη και Λεόν
Φλαβιανός Β΄ Αντιοχείας
Παρά ταύτα στη διάρκεια της ποιμαντορίας του αμφιταλαντεύθηκε μεταξύ των πολεμίων και των υποστηρικτών εκείνης της Συνόδου. Έτσι κατά τη Σύνοδο των πολεμίων της Δ΄ Ο.Σ. που συνήλθε το 511 στη Σιδώνα, παρά και την πίεση που του άσκησε ο πανίσχυρος τότε επίσκοπος της Ιεράπολης Φιλόξενος, ο Φλαβιανός Β΄ αρνήθηκε ν΄ αναθεματίσει τη Σύνοδο της Χαλκηδόνας, (Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο) με αποτέλεσμα, κατ΄ εντολή του Αυτοκράτορα Αναστάσιου Α΄, την παύση του και την εξορία του στη Πέτρα της Αραβίας όπου και πέθανε.Διάδοχός του στον πατριαρχικό θρόνο ανακηρύχτηκε ο Σεβήρος Αντιοχείας.
Κλέαρχος ο Ρήγιος
Ο Κλέαρχος ο Ρήγιος υπήρξε αρχαίος Έλληνας γλύπτης. Κατασκεύασε μπρούτζινα αγάλματα στο Ρήγιο τον 5ο αιώνα π.Χ., άκμασε περίπου κατά την 72η ολυμπιάδα ή και αργότερα. Ήταν μαθητής του Εύχειρου του Κορίνθιου. Το μοναδικό καταγεγραμμένο έργο του είναι το μπρούτζινο άγαλμα του Δία που έστεκε στη Σπάρτη. Τον αναφέρει ο Παυσανίας.
Φλαβιανός Β΄ Αντιοχείας
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Αντιοχείας Κατηγορία:Σύροι ιεράρχες Κατηγορία:Επίσκοποι του 5ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα
Κλέαρχος ο Ρήγιος
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γλύπτες
Εθνικό Θέατρο
Το Εθνικό Θέατρο είναι νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου (Ν. 2273/94) - οργανισμός μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα - με σκοπό την προαγωγή, μέσω της θεατρικής τέχνης, της πνευματικής καλλιέργειας του λαού και της διαφύλαξης της εθνικής πολιτιστικής ταυτότητάς του.
Ιδρύθηκε στις 3 Μαΐου 1930 από τον Γεώργιο Παπανδρέου, τότε υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων, στην κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου. Σύμφωνα με το καταστατικό του, στους σκοπούς του περιλαμβάνονται κυρίως:
Το Εθνικό Θέατρο περιλαμβάνει την Κεντρική Σκηνή –που ανεβάζει έργα κυρίως κλασικού ρεπερτορίου–, τη Νέα Σκηνή και την Πειραματική Σκηνή. Από το 1991 λειτουργεί επίσης η σκηνή Κοτοπούλη στο Θέατρο Κοτοπούλη-Ρεξ και από το 1995 το παιδικό στέκι (σκηνή Κατίνα Παξινού).
Το Εθνικό Θέατρο διοικείται από επταμελές διοικητικό συμβούλιο και από τον καλλιτεχνικό διευθυντή του. Υπό την εποπτεία του τελευταίου λειτουργεί η Δραματική Σχολή του, που στεγάζεται στην οδό Πειραιώς.
Απο τον Οκτώβριο του 2021 καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου είναι ο Γιάννης Μόσχος, σκηνοθέτης, θεατρολόγος, μεταφραστής και διδάσκων σε θέματα σχετικά με το θέατρο.
Ιστορικό
Το Θέατρο ιδρύθηκε για πρώτη φορά το 1900 ως επίσημο Βασιλικό Θέατρο για να κλείσει όμως σε σύντομο χρονικό διάστημα (1908) και να δοθεί σε κοινή χρήση μέχρι το 1932.
Ως Εθνικό Θέατρο επανιδρύθηκε με νόμο του τότε υπουργού παιδείας Γεωργίου Παπανδρέου στις 3 Μαΐου του 1930.
Οι πρώτες διαφωνίες σχετικά με το πρόσωπο που θα διοριζόταν σκηνοθέτης στο Εθνικό σημαδεύουν τις απαρχές του: ηθοποιοί και συγγραφείς, μεταξύ των οποίων η Μαρίκα Κοτοπούλη και η Κυβέλη, προτείνουν τον Μαξ Ράινχαρντ, επειδή έκριναν πως δεν υπήρχε κατάλληλος Έλληνας. Στην ουσία ούτε η Κοτοπούλη και ούτε η Κυβέλη ήθελαν σκηνοθέτη που θα ήταν παντοδύναμος και γι' αυτό πρότειναν τον Ράινχαρτ, που δεν επρόκειτο να δεχθεί να αφήσει το Βερολίνο και τη Βιέννη για να έρθει στην Αθήνα. Οι Γρηγόριος Ξενόπουλος και Θεόδωρος Συναδινός προκρίνουν έναν τεχνοκράτη, όμως οι Μιχαήλ Ροδάς, Πέλος Κατσέλης, θέλουν ένα σκηνοθέτη - δάσκαλο.
Αρχικά διορίζεται ο Μίλτος Λιδωρίκης ως σκηνοθέτης με βοηθό τον Δημήτρη Μυράτ, αλλά μετά την παραίτησή του στις αρχές του 1931 αναβαθμίζεται ο ήδη διορισμένος σκηνοθέτης Φώτος Πολίτης, που υποστηρίζεται από τον γενικό διευθυντή Ιωάννη Γρυπάρη, τον γενικό γραμματέα Κωστή Μπαστιά και τον Παύλο Νιρβάνα, έως τον πρόωρο θάνατό του το Δεκέμβριο 1934. Άλλοι ήταν οι Κλεόβουλος Κλώνης (σκηνικά) και Αντώνης Φωκάς (κοστούμια).
Τα εγκαίνια έγιναν με τον Αγαμέμνονα του Αισχύλου και τη μονόπρακτη κωμωδία Ο θείος όνειρος του Ξενόπουλου στις 19 Μαρτίου 1932. Ανάμεσα στους ηθοποιούς που συγκαταλέγονταν στον πρώτο πυρήνα του Εθνικού Θεάτρου συναντώνται οι Αιμίλιος Βεάκης, Γιώργος Γληνός, Ελένη Παπαδάκη, Αλέξης Μινωτής, Κατίνα Παξινού, Θάνος Κωτσόπουλος, Δημήτρης Μυράτ.
Η περίοδος του Φώτου Πολίτη χαρακτηρίζεται από την επιθυμία του το Εθνικό να συμβάλει στη διαπαιδαγώγηση και την ψυχαγωγία του λαού, χωρίς να ικανοποιεί τις προσωπικές φιλοδοξίες των πρωταγωνιστών του. Η ρήξη του με την καλλιτεχνική επιτροπή του Εθνικού (Γρηγόριος Ξενόπουλος, Θεόδωρος Συναδινός, Παύλος Νιρβάνας), επειδή ο πρώτος ήθελε να έχει όχι μόνο τη σκηνοθετική ευθύνη των έργων που ανέβαιναν, αλλά και τον τελικό λόγο για τα έργα αυτά, συνέβαλαν στην ανάδειξη του Δημήτρη Ροντήρη.
Το 1934, μετά τον θάνατο του Φώτου Πολίτη, τη θέση του ανέλαβε ο Δημήτρης Ροντήρης, ο σκηνοθέτης που ίσως περισσότερο από όλους τους άλλους θα συνδέσει το όνομα του με το Εθνικό Θέατρο, υπηρετώντας το μέχρι τον θάνατό του το 1981.
Το 1939, ιδρύθηκε η Εθνική Λυρική Σκηνή ως τμήμα του Εθνικού Θεάτρου. Το 1956 αναγνωρίστηκε η ανάγκη προώθησης του νεοελληνικού ρεπερτορίου με την ίδρυση της Δεύτερης Σκηνής που αργότερα το 1971 ονομάστηκε Νέα Σκηνή, επί Αιμίλιου Χουρμούζιου, και που σαν εναρκτήριο έργο της επιλέγεται "Η έβδομη ημέρα της δημιουργίας" του Ιάκωβου Καμπανέλλη (23 Ιανουαρίου 1956). Το 1996 ιδρύθηκε η Πειραματική Σκηνή, ο Άδειος Χώρος και το Εργαστήριο Ηθοποιών.
Κτήριο Τσίλερ
μικρογραφία|250x250εσ|Το κτήριο Τσίλερ του Εθνικού στην οδό Αγίου Κωνσταντίνου Το Εθνικό Θέατρο άρχισε να χτίζεται ως Βασιλικό θέατρο το 1891 χάρη σε δωρεά ύψους 10.000 αγγλικών λιρών που πρόσφερε ο ομογενής Ευστράτιος Ράλλης στον βασιλιά Γεώργιο Α΄, προκειμένου να τα διαθέσει εκείνος όπου νόμιζε καλύτερα. Έτσι με απόφαση του βασιλιά Γεωργίου Α΄ τελικά επιλέχθηκε μετά από πολύμηνη αναζήτηση οικοπέδου, αρχικά πλησίον της σημερινής πλατείας Κλαυθμώνος, σε οικόπεδο του αυλικού Νικολάου Θων επί της οδού Αγίου Κωνσταντίνου, που για την ολοκλήρωσή του όμως συνεισέφεραν επίσης οι Μαρίνος Κοριαλένιος και Ευγένιος Ευγενίδης καθώς φυσικά και το δημόσιο ταμείο.
Ο Γερμανός αρχιτέκτονας του κτηρίου Ερνέστος Τσίλερ, εμπνεόμενος από τον αναγεννησιακό ρυθμό, σχεδίασε την πρόσοψη έχοντας ως πρότυπο τη βιβλιοθήκη του Αδριανού. Το κεντρικό της τμήμα είναι εξαιρετικά πλούσιο σε διακοσμητικά στοιχεία, με κιονοστοιχία κορινθιακού ρυθμού ενώ τα δύο πλευρικά τμήματα αποτελούν μία τυπική νεοκλασική σύνθεση. Οι αρχικές εσωτερικές εγκαταστάσεις σκηνής, φωτισμού και θέρμανσης ήταν οι πιο προηγμένες εκείνης της εποχής, σχεδιασμένες από Βιεννέζους μηχανικούς και κατασκευασμένες σε εργοστάσια του Πειραιά.
Το κτήριο ανακαινίστηκε για πρώτη φορά το 1930-31, υπό την εποπτεία του σκηνογράφου Κλεόβουλου Κλώνη. Το 1960-63 κατεδαφίστηκε το ξενοδοχείο «Μεσσήνη» στη γωνία της οδού Μενάνδρου και χτίστηκε η νέα πτέρυγα (της Νέας Σκηνής). Το 1979-1982 χτίστηκε το τριώροφο υπόγειο στο πίσω οικόπεδο, το οποίο όμως παρέμεινε ημιτελές μέχρι τις μέρες μας.
Σήμερα το κτήριο είναι διατηρητέο και άρτια ανακαινισμένο. Οι εργασίες, που αρχικά προβλέπονταν να ολοκληρωθούν στα τέλη του 2007, τελικά ήρθαν σε πέρας τον Οκτώβριο του 2009 και περιλαμβάνουν ανάπλαση ολόκληρου του οικοδομικού τετραγώνου, του διάκοσμου, ένα νέο κτίριο, αναβάθμιση του εξοπλισμού της σκηνής, βελτιωμένη αίθουσα (πλατεία και εξώστες), καινούργιο θέατρο 260-300 θέσεων για τη Νέα Σκηνή και διαρρύθμιση που ενοποιεί και τα τέσσερα κτήρια.
Συνεισφορά
Το ελληνικό θέατρο αντιμετωπίστηκε από την πολιτεία σοβαρά και συστηματικά για πρώτη φορά το 1932 με την επίσημη ίδρυση του Εθνικού Θεάτρου και τη στελέχωσή του με τις σημαντικότερες πνευματικές μορφές του τόπου. Όπως αναφέρει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος ο τότε σκηνοθέτης του, Φώτος Πολίτης «κατόρθωσε να πείσει τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της σκηνής να έρθουν να βοηθήσουν στην πνευματική προσπάθεια αναγέννησης, που αποτελούσε το καταστατικό αίτημα της ίδρυσης του θεσμού. Και τον ακολούθησε σχεδόν σύσσωμο το θέατρο των ταλαντούχων. Αιμίλιος Βεάκης, Σαπφώ Αλκαίου, Χριστόφορος Νέζερ, Ευάγγελος Μαμίας, Αλέξης Μινωτής, Κατίνα Παξινού, Ελένη Παπαδάκη, Κατερίνα Ανδρεάδη, Νικόλαος Ροζάν, Μάνος Κατράκης, Βάσω Μανωλίδου κ.ά.. Ο Μάριος Βάρβογλης, ο Αντίοχος Ευαγγελάτος, ο Νίκος Σκαλκώτας, ο Μανώλης Σκουλούδης στη μουσική, ο Κλεόβουλος Κλώνης, ο Φώτης Κόντογλου, ο Αντώνης Φωκάς στα εικαστικά, ο Ιωάννης Γρυπάρης, ο Βασίλης Ρώτας, ο Κ. Καρθαίος στη μετάφραση». Η συνολική αυτή προσπάθεια καθώς και η λειτουργία της Δραματικής Σχολής αποτέλεσαν γερές βάσεις για την ανάπτυξη της θεατρικής τέχνης. Η δραματική σχολή του Εθνικού έχει τροφοδοτήσει αλλά και τροφοδοτεί ακόμα τα θέατρα με μερικούς από τους αξιότερους Έλληνες ηθοποιούς.
right|frame|11/9/1938: [[Ηλέκτρα (Σοφοκλή)|Ηλέκτρα, η πρώτη μετά την αρχαιότητα παράσταση αρχαίου δράματος στην Επίδαυρο]] Το Εθνικό έχει συμβάλει σημαντικά και στην αναβίωση του αρχαίου δράματος ζωντανεύοντας -υπό την καθοδήγηση του Δημήτρη Ροντήρη - τα αρχαία θέατρα του Ηρωδείου και της Επιδαύρου και υπογραμμίζοντας την ανάγκη δημιουργίας ενός θεατρικού φεστιβάλ αφιερωμένου στο αρχαίο δράμα. Πράγματι το 1955 το Εθνικό καθιέρωσε το φεστιβάλ Επιδαύρου με τις παραστάσεις Εκάβη, Οιδίπους Τύραννος και Ιππόλυτος.
Τέλος αποτελεί ένα ζωντανό θεατρικό μουσείο με βιβλιοθήκη, εξαιρετικά πλούσιο φωτογραφικό αρχείο, ηχογραφήσεις, μακέτες, σκηνογραφικά σχέδια και τεράστιο βεστιάριο (20.000 κοστούμια).
Τα τελευταία χρόνια οι παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Νίκο Κούρκουλο έκαναν μερικές από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές και καλλιτεχνικές επιτυχίες τόσο στην κεντρική όσο και στις μικρότερες Νέα και Πειραματική Σκηνή.
Καλλιτεχνικοί διευθυντές
(από το 1932)
Θεατρικές Παραστάσεις
Κατάλογος θεατρικών παραγωγών του Εθνικού Θεάτρου
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θεατρικοί χώροι στην Αθήνα Κατηγορία:Θεατρικά σχήματα της Ελλάδας
Βοσνία και Ερζεγοβίνη
Είναι μια χώρα στο σταυροδρόμι της νότιας και νοτιοανατολικής Ευρώπης, στα Βαλκάνια. Πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη είναι το Σαράγεβο. Η Βοσνία-Ερζεγοβίνη συνορεύει με τη Σερβία στα ανατολικά, το Μαυροβούνιο στα νοτιοανατολικά και την Κροατία στα βόρεια και νοτιοδυτικά. Δεν είναι εντελώς μεσόγεια χώρα γιατί στα νότια έχει μια στενή ακτογραμμή στην Αδριατική Θάλασσα εντός της Μεσογείου, η οποία έχει μήκος περίπου 20 χιλιομέτρων και περιβάλλει την πόλη Νέουμ. Η Βοσνία, η οποία είναι η ενδοχώρα αυτού του κράτους, έχει μέτριο ηπειρωτικό κλίμα με ζεστά καλοκαίρια και κρύους, χιονισμένους χειμώνες. Στις κεντρικές και ανατολικές περιοχές της χώρας, η γεωγραφία είναι ορεινή, στα βορειοδυτικά είναι μέτρια λοφώδης και στα βορειοανατολικά είναι κυρίως επίπεδη. Η Ερζεγοβίνη, η οποία είναι η μικρότερη, νότια περιοχή της χώρας, έχει μεσογειακό κλίμα και είναι κυρίως ορεινό.
Σήμερα, η χώρα φιλοξενεί τρεις κύριες εθνοτικές ομάδες, που ορίζονται ως «συστατικές εθνότητες» στο σύνταγμα της χώρας. Οι Μποσνιάκοι είναι η μεγαλύτερη ομάδα από τις τρεις, οι Σέρβοι είναι η δεύτερη μεγαλύτερη και οι Κροάτες είναι η τρίτη μεγαλύτερη. Στα ελληνικά, όλοι οι ιθαγενείς της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, ανεξαρτήτως εθνότητας, ονομάζονται Βόσνιοι. Οι μειονότητες, που σύμφωνα με το σύνταγμα κατηγοριοποιούνται ως «άλλες εθνότητες», περιλαμβάνουν τους Εβραίους, Ρομά, Αλβανούς, Μαυροβούνιους, Ουκρανούς και Τούρκους.
Η Βοσνία-Ερζεγοβίνη έχει διθάλαμο νομοθετικό σώμα και μια τριμελή προεδρία που συνίσταται από ένα μέλος από κάθε μία από τις τρεις μεγάλες εθνότητες. Ωστόσο, η εξουσία της κεντρικής κυβέρνησης είναι εξαιρετικά περιορισμένη, καθώς η χώρα είναι σε μεγάλο βαθμό αποκεντρωμένη. Αποτελείται από δύο αυτόνομες οντότητες—την Ομοσπονδία της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και τη Δημοκρατία της Σέρπσκα —και μια τρίτη μονάδα, την Περιοχή του Μπρτσκο, η οποία διοικείται από τη δική της τοπική κυβέρνηση. Η Ομοσπονδία της Βοσνίας - Ερζεγοβίνης αποτελείται επιπλέον από 10 καντόνια.
Η Βοσνία-Ερζεγοβίνη είναι αναπτυσσόμενη χώρα και κατέχει την 73η θέση στον δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης. Στην οικονομία της κυριαρχούν η βιομηχανία και η γεωργία και ακολουθούν ο τουρισμός και ο τομέας των υπηρεσιών. Ο τουρισμός έχει αυξηθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια. Η χώρα διαθέτει σύστημα κοινωνικής ασφάλισης και καθολικής υγειονομικής περίθαλψης ενώ η πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι δωρεάν. Είναι μέλος του ΟΗΕ, του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, του Συμβουλίου της Ευρώπης, της Σύμπραξης για την Ειρήνη και της Συμφωνίας Ελεύθερου Εμπορίου της Κεντρικής Ευρώπης, ενώ είναι επίσης ιδρυτικό μέλος της Ένωσης για τη Μεσόγειο, που ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 2008. Η χώρα είναι επίσημη υποψήφια για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση από τον Δεκέμβριο του 2022 και υποψήφια για ένταξη στο ΝΑΤΟ από τον Απρίλιο του 2010, όταν έλαβε Σχέδιο Δράσης Μέλους.
Η χώρα είναι η πατρίδα τριών συστατικών εθνοτήτων: των Μποσνιάκων, των Σέρβων και των Κροατών.
Ετυμολογία
Η πρώτη διατηρημένη ευρέως αναγνωρισμένη αναφορά μιας μορφής του ονόματος Βοσνία βρίσκεται στο Πρὸς τὸν ἴδιον υἱόν Ῥωμανὸν, ένα πολιτικογεωγραφικό εγχειρίδιο που γράφτηκε από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ζ' στα μέσα του 10ου αιώνα (μεταξύ 948 και 952) περιγράφοντας τη Βοσώνα, ένα χωρίο (περιοχή) όπου κατοικούν οι Σέρβοι.
Το όνομα πιστεύεται ότι προέρχεται από το υδρώνυμο του ποταμού Μπόσνα που διασχίζει την καρδιά της Βοσνίας. Σύμφωνα με τον φιλόλογο Αντόν Μάγερ, το όνομα Μπόσνα θα μπορούσε να προέρχεται από το ιλλυρικό όνομα "Μπασάνας", το οποίο με τη σειρά του θα μπορούσε να προέρχεται από την πρωτοϊνδοευρωπαϊκή ρίζα "μπος" ή "μπογ", που σημαίνει "το τρεχούμενο νερό". Σύμφωνα με τον Άγγλο μεσαιωνολόγος Ουίλιαμ Μίλερ, οι Σλάβοι άποικοι στη Βοσνία «προσάρμοσαν τον λατινικό προσδιορισμό Βασάνται στο δικό τους τους ιδίωμα αποκαλώντας το ποταμό Μπόσνα και τους εαυτούς τους Βόσνιους ".
Κατά την αρχική διακήρυξη της ανεξαρτησίας το 1992, η επίσημη ονομασία της χώρας ήταν Δημοκρατία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, αλλά μετά τη Συμφωνία του Ντέιτον του 1995 και το νέο σύνταγμα που τη συνόδευε, η επίσημη ονομασία άλλαξε σε Βοσνία-Ερζεγοβίνη.
Γεωγραφία
thumb|left|220px|Χάρτης της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης Η Βοσνία και Ερζεγοβίνη βρίσκεται στα δυτικά Βαλκάνια. Συνορεύει με την Κροατία (με 932 χιλιόμετρα κοινών συνόρων) στα βόρεια και δυτικά, τη Σερβία (302 χιλιόμετρα κοινών συνόρων) στα ανατολικά, και το Μαυροβούνιο (225 χιλιόμετρα κοινών συνόρων) στα νοτιοανατολικά. Έχει μια ακτογραμμή περίπου 20 χιλιομέτρων που περιβάλλει την πόλη Νέουμ. Βρίσκεται ανάμεσα στον 42ο και 46ο βόρειο παράλληλο και τον 15ο και 20ο ανατολικό μεσημβρινό.
Το όνομα της χώρας προέρχεται από τις δύο υποτιθέμενες περιοχές Βοσνία και Ερζεγοβίνη, των οποίων τα σύνορα δεν καθορίστηκαν ποτέ. Ιστορικά, το επίσημο όνομα της Βοσνίας δεν περιλάμβανε ποτέ καμία από τις πολλές περιοχές της μέχρι την αυστροουγγρική κατοχή.
Η χώρα είναι κυρίως ορεινή, περιλαμβάνοντας τις κεντρικές Δειναρικές Άλπεις. Τα βορειοανατολικά τμήματα φτάνουν στη λεκάνη της Παννονίας, ενώ στα νότια συνορεύει με την Αδριατική Θάλασσα. Οι Δειναρικές Άλπεις εκτείνονται γενικά με κατεύθυνση νοτιοανατολικά προς βορειοδυτικά και ανεβαίνουν ψηλότερα όσο κινούμαστε προς τα νότια. Το υψηλότερο σημείο της χώρας είναι η κορυφή Μάγκλιτς στα 2.386 μέτρα, στα σύνορα του Μαυροβουνίου. Άλλα μεγάλα βουνά περιλαμβάνουν τα Βολούγιακ, Ζέλενγκορα, Λέλιγια, Λέμπρσνικ, Όργιεν, Κοζάρα, Γκρμετς, Τσβρσνίτσα, Πρένι, Βραν, Βρανίτσα, Βέλεζ, Βλάσιτς, Τσιντσάρ, Ρομάνια, Γιαχόρινα, Μπιελάσνιτσα. Η γεωλογική σύνθεση της δειναρικής αλυσίδας των βουνών στη Βοσνία αποτελείται κυρίως από ασβεστόλιθο (συμπεριλαμβανομένου του μεσοζωικού ασβεστόλιθου), με κοιτάσματα σιδήρου, άνθρακα, ψευδαργύρου, μαγγανίου, βωξίτη, μολύβδου και αλατιού που υπάρχουν σε ορισμένες περιοχές, ιδιαίτερα στην κεντρική και βόρεια Βοσνία.
Συνολικά, σχεδόν το 50% της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης καλύπτεται από δάση. Οι περισσότερες δασικές εκτάσεις βρίσκονται στο κέντρο, στα ανατολικά και στα δυτικά της Βοσνίας. Η Ερζεγοβίνη έχει ξηρότερο μεσογειακό κλίμα, με κυρίως καρστική τοπογραφία. Η Βόρεια Βοσνία (Ποσαβίνα) περιέχει πολύ εύφορη γεωργική γη κατά μήκος του ποταμού Σάβα και η αντίστοιχη περιοχή καλλιεργείται σε μεγάλο βαθμό. Αυτή η καλλιεργήσιμη γη είναι μέρος της Παννονικής Πεδιάδας που εκτείνεται στη γειτονική Κροατία και τη Σερβία. Η χώρα έχει μόνο 20 χιλιόμετρα ακτογραμμής, γύρω από την πόλη Νέουμ στο καντόνι Ερζεγοβίνης-Νερέτβα. Αν και η πόλη περιβάλλεται από κροατικές χερσονήσους, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη έχει δικαίωμα διέλευσης στην εξωτερική θάλασσα.
Το Σεράγεβο είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Άλλες μεγάλες πόλεις είναι η Μπάνια Λούκα και το Πριέντορ στη βορειοδυτική περιοχή, γνωστή ως Μποσάνσκα Κράινα, ενώ στα βορειοανατολικά υπάρχουν επίσης οι πόλεις Τούζλα, Μπιέλινα, Ντόμποϊ και Μπρτσκο στα βορειοανατολικά, ενώ η Ζένιτσα στο κεντρικό τμήμα της χώρας και τοΜόσταρ είναι η μεγαλύτερη πόλη στη νότια περιοχή της Ερζεγοβίνης.
Θέση - Σύνορα
Η χώρα βρίσκεται στα δυτικά Βαλκάνια και συνορεύει βόρεια, δυτικά και νότια με την Κροατία, ενώ ανατολικά και νοτιοανατολικά με τη Σερβία και το Μαυροβούνιο.
Μορφολογία
Τη χώρα διασχίζει η προέκταση των Δειναρικών Άλπεων, με ψηλότερο βουνό το όρος Μάγκλιτς (2.330 μ.). Η Βοσνία, στο βόρειο τμήμα, είναι δασώδης με κλίμα ηπειρωτικό, ενώ η Ερζεγοβίνη, στο νότιο τμήμα, έχει πιο επίπεδα μέρη γόνιμου εδάφους, αραιότερη βλάστηση και ηπιότερο κλίμα. Η περιοχή έχει και 25 χλμ. ακτή στην Αδριατική.
Τα κυριότερα ποτάμια της Βοσνίας ανήκουν στη λεκάνη του Σάβου. Ο ποταμός αυτός ορίζει και τα βόρεια σύνορα της χώρας με την Κροατία. Άλλα μεγάλα ποτάμια της Βοσνίας, όλα παραπόταμοι του Σάβου, είναι ο Δρίνος (που ρέει σε μεγάλο μέρος κατά μήκος των συνόρων με τη Σερβία), ο Μπόσνα, και ο Ούνα. Αντίθετα τα ποτάμια της Ερζεγοβίνης, με μεγαλύτερο το Νέρετβα, εκβάλλουν στην Αδριατική.
Το μεγαλύτερο μέρος της χώρας χαρακτηρίζεται από ζεστά καλοκαίρια και κρύους χειμώνες, αν και σύντομα, ενώ δροσερά καλοκαίρια και δριμείς χειμώνες είναι συνηθέστερα στις ψηλότερες περιοχές.
Ένα μεγάλο τμήμα του εδάφους της χώρας, κυρίως στις κεντρικές και βόρειες περιοχές, καλύπτεται από δάση πυκνά με πλατύφυλλα φυλλοβόλα, βελονοειδή και κωνοφόρα δέντρα, ενώ τα κυριότερα ζώα που συναντώνται είναι λαγοί, λύγκες, νυφίτσες, ελάφια, αλεπούδες, αγριόγατοι, λύκοι, ενυδρίδες, μουφλόν (άγριο πρόβατο) κ.ά.
Ιστορία
Η περιοχή της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης γύρω στο 1000 π.Χ. αποτελούσε μέρος της Ιλλυρίας, η οποία έγινε ρωμαϊκή επαρχία τον 1ο αιώνα π.Χ. Μετά την πτώση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, κατέκτησαν την περιοχή οι Γότθοι και στη συνέχεια οι Σλάβοι (7ος αι.). Το 12ο αιώνα η περιοχή ενσωματώθηκε στην επικράτεια της Ουγγαρίας. Το 1483 η Οθωμανική αυτοκρατορία κυρίευσε τα περισσότερα εδάφη της περιοχής και την κράτησε κάτω από την κυριαρχία της για τετρακόσια περίπου χρόνια, αν και σημειώθηκαν στο διάστημα αυτό πολλές εξεγέρσεις.
Τον Ιούνιο του 1914 δολοφονήθηκαν από έναν νεαρό Βόσνιο, ονόματι Γκαβρίλο Πρίντσιπ στο Σαράγεβο ο διάδοχος της Αυστροουγγαρίας αρχιδούκας Φραγκίσκος Φερδινάνδος και η γυναίκα του, γεγονός που αποτέλεσε την αφορμή για τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο. Σε αυτόν πολέμησαν ενωμένοι Κροάτες και Σέρβοι, ελπίζοντας να δημιουργήσουν ένα βασίλειο που θα ένωνε όλους τους Νοτιοσλάβους. Τον Δεκέμβριο του 1918 η Βοσνία-Ερζεγοβίνη αποτέλεσε τμήμα του ανεξάρτητου βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων κάτω από τη σερβική μοναρχία του βασιλιά Αλέξανδρου Α΄ από το 1921 ως το 1934, ενώ το 1929 αυτό μετονομάστηκε σε βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας.
Κατά τη διάρκεια του β’ παγκόσμιου πολέμου οι δυνάμεις του Άξονα διαμέλισαν τη Γιουγκοσλαβία. Στο τέλος του πολέμου ο στρατάρχης Τίτο συνένωσε τα διάφορα μέρη της Γιουγκοσλαβίας και δημιούργησε μια γιουγκοσλαβική ομοσπονδία, και η Βοσνία-Ερζεγοβίνη έγινε μία από τις δημοκρατίες της Γιουγκοσλαβίας (1946). Οι εθνικιστικές εντάσεις συνεχίστηκαν και χειροτέρεψαν μετά το θάνατο του Τίτο το 1980.
Το 1991 οι εντάσεις αυτές οδήγησαν στην αποδυνάμωση της Βοσνιακής προεδρίας και η Σλοβενία καθώς και η Κροατία διακήρυξαν την ανεξαρτησία τους· πολλοί Σέρβοι από την άλλη διαδήλωσαν την αφοσίωσή τους στη σερβοελεγχόμενη Γιουγκοσλαβία. Τα γεγονότα αυτά οδήγησαν σε συγκρούσεις μεταξύ Σέρβων και μη Σέρβων, οι οποίες κλιμακώθηκαν μετά τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας της Βόρειας Μακεδονίας, τον Σεπτέμβριο του 1991. Τον Μάρτιο του 1992 το ίδιο έκαναν η Βοσνία και η Ερζεγοβίνη. Μετά από λίγο ξέσπασε πόλεμος μεταξύ Σέρβων, Κροατών και Βοσνίων, που έμεινε γνωστός ως Πόλεμος της Βοσνίας.
Αν και η ανεξαρτησία της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης αναγνωρίστηκε διεθνώς, οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν. Τον Ιούνιο του 1993 το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών προώθησε τη λύση δημιουργίας έξι «ασφαλών περιοχών» για τους Μποσνιάκους και 25.000 στρατιώτες των Ηνωμένων Εθνών διατάχτηκαν να υπερασπιστούν τις περιοχές αυτές χρησιμοποιώντας ακόμη και βία.
Τον Μάρτιο του 1994 τερματίστηκαν οι συγκρούσεις μεταξύ των Κροατών και των Μποσνιάκων, όταν συμφωνήθηκε να δημιουργήσουν μια κοινή ομοσπονδία και να συνδέσουν τη νέα ομοσπονδία με την Κροατία.
thumb|left|250px|Πολιτικός χάρτης της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Από τον Ιανουάριο ως τον Απρίλιο του 1995 διακηρύχθηκε η ανακωχή ανάμεσα στους Σέρβους της Βοσνίας απ' τη μια και τους Μποσνιάκους και Κροάτες από την άλλη, αλλά οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν και οι προσπάθειες ανανέωσης της συμφωνίας δεν ήταν επιτυχείς. Τον Αύγουστο οι νέες επιθέσεις των Σέρβων προκάλεσαν τις αεροπορικές επιθέσεις του ΝΑΤΟ εναντίον σερβικών στόχων στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Η διορία για ειρήνη μέχρι το Φεβρουάριο του 1996 λειτούργησε και τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου η Βοσνία- Ερζεγοβίνη εδραίωσε επίσημες σχέσεις με την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας. Το 2000 ο διοικητής των συνασπισμένων μουσουλμανικών και κροατικών δυνάμεων Τίχομιρ Μπλάσκιτς καταδικάστηκε από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης σε 45 χρόνια φυλάκιση (η μεγαλύτερη ποινή που έχει επιβληθεί από αυτό το δικαστήριο) για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, ενώ το 2001 ο διοικητής των δυνάμεων των Σέρβων της Βοσνίας Ράντισλαβ Κράστιτς καταδικάστηκε σε 46 χρόνια φυλάκιση από το δικαστήριο του ΟΗΕ για εγκλήματα πολέμου. Την ίδια χρονιά ο Βόισλαβ Κοστούνιτσα, πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, υπέγραψε σύμφωνο φιλίας με τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Στις εκλογές του 2002 πρωθυπουργός εκλέχτηκε ο Αντνάν Τέρζιτς και αυτόν διαδέχθηκε ο Νίκολα Σπίριτς. Ο Σπίριτς παραιτήθηκε την πρώτη ημέρα του Νοεμβρίου του 2007 πυροδοτώντας μία από τις χειρότερες πολιτικές κρίσεις στη χώρα.