cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δημήτρης Καλαϊτζίδης (καλαθοσφαιριστής)
Σταδιοδρομία
Το Σεπτέμβριο του 2011 ανακοινώθηκε μια δεύτερη θητεία του παίκτη στον Πανελλήνιο, ενώ την περίοδο 2012-13 διαγωνίστηκε στην Α1 Εθνική με τον Κ.Α.Ο. Δράμας. Σε 22 παιχνίδια μέτρησε 2,9 πόντους, 1,5 ριμπάουντ και 1,6 ασίστ. Τον Ιούλιο του 2013 ήρθε σε συμφωνία με την Ε.Κ. Καβάλας προκειμένου να τη βοηθήσει στις προσπάθειές της στην Α2 Εθνική. Τη δεύτερη χρονιά (2014-2015) εξασφάλισε την άνοδό της στην Α1, όπου αγωνίστηκε τη σεζόν 2015-2016. Ο Καλαϊτζίδης πετύχαινε στην Α1, 1,8 πόντους κι έδινε 1,6 ασίστ, σε 22 αναμετρήσεις. Στην Καβάλα έμεινε για τρία χρόνια, μέχρι το 2016.
Νενάντ Γιέστροβιτς
Συλλογική Καριέρα
Ο Γιέστροβιτς ξεκίνησε την αγωνιστική του καριέρα από τη Ραντνίτσκι Ομπρένοβατς στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Στη συνέχεια αγωνίστηκε με τα χρώματα της ΟΦΚ Βελιγραδίου στην Α΄ Κατηγορία της Γιουγκοσλαβίας, προτού αναχωρήσει για πρώτη φορά στην καριέρα του για το εξωτερικό το 1997. Ο Γιέστροβιτς πέρασε τρία χρόνια αγωνιζόμενος στη Γαλλία, όπου αγωνίστηκε για λογαριασμό των ΣΚ Μπαστιά (1997–1998) και Μετς (1998–2000). Στη συνέχεια μετακόμισε στη βελγική Μουσκρόν, με την οποία σημείωσε ιδιαίτερη επιτυχία στη διάρκεια της σεζόν 2000–01.
Δημήτρης Καλαϊτζίδης (καλαθοσφαιριστής)
Σταδιοδρομία
Επέστρεψε στον Ηρακλή το καλοκαίρι του 2016 και παρέμεινε στην ομάδα μέχρι και το 2020. Έπαιξε δυο χρονιές στην Α2, βοηθώντας την ομάδα να ανέβει στη μεγάλη κατηγορία. Τη σεζόν 2016-20 ήταν αρχηγός του Ηρακλή, παίζοντας σε 16 αγώνες, με 1,1 πόντους, 1 ριμπάουντ και 1 ασίστ.
Στις 23 Σεπτεμβρίου 2020, ανακοινώθηκε από τον Άρη Θεσσαλονίκης.
Εθνική ομάδα
Ο Καλαϊτζίδης έχει φορέσει το εθνόσημο στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Νέων Ανδρών του 2004 στο Μπρνο της Τσεχίας, αλλά και του 2005 στη Μόσχα. Επίσης αποτέλεσε μέλος της Εθνικής Ανδρών που συμμετείχε στους Μεσογειακούς Αγώνες του 2009 στην Πεσκάρα της Ιταλίας.
Νενάντ Γιέστροβιτς
Διεθνής καριέρα
Σε διεθνές επίπεδο, ο Γιέστροβιτς εκπροσώπησε τη Σερβία και Μαυροβούνιο από το 2003 έως το 2005, πραγματοποιώντας συνολικά 12 συμμετοχές, στη διάρκεια των οποίων σημείωσε πέντε τέρματα.
Δημήτρης Καλαϊτζίδης (καλαθοσφαιριστής)
Προσωπική ζωή
Ο Καλαϊτζίδης διαθέτει επίσης πτυχίο Πολιτικού Μηχανικού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηρακλή Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολυμπιάδας Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανελληνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΠΟΕΛ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΑΟΔ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ε.Κ. Καβάλας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο εξωτερικό
Νενάντ Γιέστροβιτς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σερβίας και Μαυροβουνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ραντνίτσκι Ομπρένοβατς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΦΚ Βελιγραδίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ερυθρού Αστέρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΚ Μπαστιά Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μετς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 2 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρουαγιάλ Εξελσιόρ Μουσκρόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΣΚ Άντερλεχτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Αΐν ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αλ Νασρ ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρωταθλήματος Αραβικού Κόλπου ΗΑΕ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κοτσαέλισπορ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Σερβίας
Εταιρεία Λακωνικών Σπουδών
thumb|right|150px|Η σφραγίδα της Εταιρείας με έμβλημα το Λυκούργο Η Εταιρεία Λακωνικών Σπουδών είναι μια επιστημονική εταιρεία με έδρα την Αθήνα, στόχος της οποίας είναι η πνευματική οργάνωση των Λακώνων επιστημόνων και των περί την Λακωνία ασχολουμένων, με σκοπό την προώθηση και ανάδειξη κάθε επιστημονικής προσπάθειας που αφορά στη λακωνική γη, όπως ορίζεται ιστορικά, δηλαδή στο Νομό Λακωνίας και στο σύνολο της Μάνης.
Η ίδρυση
Η Εταιρεία Λακωνικών Σπουδών αποτελεί πνευματικό τέκνο του Δικαίου Βαγιακάκου, επιφανούς γλωσσολόγου και ιστορικού από την Κοίτα της Μάνης, ο οποίος είχε διατυπώσει την ιδέα της ίδρυσής της ήδη από το 1946. Έπειτα από ζυμώσεις ετών και τη συμπαράσταση πολλών Λακώνων επιστημόνων και σωματείων, στις 6 Μαρτίου 1966 έχουμε την ιδρυτική πράξη της Εταιρείας. Ακολουθεί στις 16 Ιουνίου 1966 η πρώτη Γενική Συνέλευση και το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο, συσταθέν ως εξής: Ως στόχοι της Εταιρείας τέθηκαν η έκδοση επιστημονικού περιοδικού, με σκοπό τη δημοσίευση πρωτότυπων επιστημονικών μελετών, η έκδοση επιστημονικών μονογραφιών, η δημιουργία λακωνικής βιβλιοθήκης, η ίδρυση εντευκτηρίου και η συγκέντρωση αρχειακού υλικού, με επίκεντρο πάντα τη Λακωνία.
Εντευκτήριο - Βιβλιοθήκη
Για πολλά χρόνια η Εταιρεία φιλοξενήθηκε στα γραφεία της Εταιρείας Πελοποννησιακών Σπουδών, στην οδό Μαυρομιχάλη. Το 1995 απέκτησε ιδιόκτητο διαμέρισμα επί της οδού Χαρ. Τρικούπη 63, το οποίο διαμόρφωσε σε γραφείο και εντευκτήριο. Τα εγκαίνια των Γραφείων έγιναν στις 8 Δεκεμβρίου 1997. Έκτοτε ο χώρος αυτός αποτελεί την πνευματική εστία, τρόπον τινά, των Λακώνων επιστημόνων. Εδώ πραγματοποιούνται οι συνεδριάσεις του Δ.Σ., οι συνελεύσεις των εταίρων-μελών της Εταιρείας, διαλέξεις, κοινωνικές εκδηλώσεις κλπ. Είναι ανοικτό για το κοινό κάθε Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή 11:30-13:00 ή έπειτα από προσυνεννόηση.
Στον ίδιο χώρο λειτουργεί η Βιβλιοθήκη της Εταιρείας, η οποία διαρκώς εμπλουτίζεται με εκδόσεις λακωνικού ενδιαφέροντος, ελληνικές και ξενόγλωσσες, παλαιές και νεώτερες, κυρίως επιστημονικές αλλά και άλλες γενικότερου ενδιαφέροντος. Επίσης, τηρείται αρχείο λακωνικού τύπου.
Σήμερα η Εταιρεία έχει 75 περίπου τακτικούς εταίρους, δηλαδή κατοίκους του Λεκανοπεδίου και 50 περίπου αντεπιστέλλοντες, δηλαδή κατοίκους άλλων πόλεων ή του εξωτερικού. Οι εκλιπόντες εταίροι ανέρχονται στους 110 περίπου.
Το περιοδικό "Λακωνικαί Σπουδαί"
Από την ίδρυση της Εταιρείας, το 1966, τέθηκε ο στόχος της έκδοσης επιστημονικής επετηρίδας με τον τίτλο "Λακωνικαί Σπουδαί". Ως Διευθυντής της ορίστηκε ο Δικαίος Βαγιακάκος, ο οποίος άλλωστε υπήρξε ο εμπνευστής της όλης προσπάθειας. Αφού επιλύθηκε το σημαντικό πρόβλημα της χρηματοδότησης, με κρατικές και ιδιωτικές επιχορηγήσεις, το 1972 εκδόθηκε ο Α΄ τόμος του περιοδικού. Έκτοτε συνεχίζεται ανελλιπώς η έκδοσή του ανά διετία περίπου. Το 2012 εκδόθηκε ο Κ΄ τόμος.
Το περιοδικό διακρίνεται για την υψηλή ποιότητα των δημοσιευμάτων του και για το επιστημονικό κύρος των συνεργατών του. Με τη σοβαρότητά του επιβλήθηκε αμέσως στον επιστημονικό κόσμο, τόσο της Ελλάδας όσο και του εξωτερικού. Συνήθως έχει έκταση 500 περίπου σελίδων. Μέχρι σήμερα έχουν δημοσιευθεί περισσότερες από 350 πρωτότυπες μελέτες για τη Λακωνία, από 160 περίπου Έλληνες και ξένους επιστήμονες. Η θεματολογία καλύπτει όλους τους τομείς, όπως: Ιστορία (κλασική, βυζαντινή και νεώτερη), έκδοση πηγών, Αρχαιολογία, Ιστορική Γεωγραφία, Γλωσσολογία, Δίκαιο, Φιλοσοφία, Λαογραφία, Προσωπογραφίες (Βιογραφίες), Αρχιτεκτονική, Ζωγραφική, Ανθρωπολογία, Βιβλιογραφία κλπ.
Το 2005 εκδόθηκε σε παράρτημα το Ευρετήριο των τόμων Α΄(1972) ως ΙΕ΄(2000) για τη διευκόλυνση των μελετητών.
Τα "Παραρτήματα"
Εκτός από την έκδοση του περιοδικού "Λακωνικαί Σπουδαί", η Εταιρεία εκδίδει ως "Παραρτήματα" αυτοτελείς τόμους με μονογραφίες ή άλλα θέματα λακωνικού ενδιαφέροντος. Ως τώρα έχουν εκδοθεί τα εξής:
Τιμητικές Διακρίσεις
Το 2003 η Εταιρεία τιμήθηκε με το Βραβείο της Τάξης των Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών της Ακαδημίας Αθηνών:
Επίσης, στον πρόεδρο της Εταιρείας Δικαίο Βαγιακάκο απονεμήθηκε το αργυρό μετάλλιο της Τάξης των Γραμμάτων και Καλών Τεχνών.
Πηγές
Οι τόμοι του περιοδικού "Λακωνικαί Σπουδαί".
Κατηγορία:Νομός Λακωνίας Κατηγορία:Μη κυβερνητικές οργανώσεις βασισμένες στην Ελλάδα Λ
406
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 406 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
2171 Κίεβο
Ο Κίεβο (Kiev) είναι ένας μικρός αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών, με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,60. Ανακαλύφθηκε το 1973 από τη Σοβιετική αστρονόμο Ταμάρα Σμιρνόβα, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας, και πήρε το όνομά της από την πόλη Κίεβο, πρωτεύουσα της Ουκρανίας.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Κιέβου εκτιμάται σε 9,11 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,077 ± 0,019.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κιεβο
Ίδρυμα Νόμπελ
Το Ίδρυμα Νόμπελ (Σουηδικά: Nobelstiftelsen) είναι ένα ιδιωτικό ίδρυμα το οποίο ιδρύθηκε στις 29 Ιουνίου 1900 για να διαχειριστεί τα οικονομικά και τη διοίκηση των βραβείων Νόμπελ. To ίδρυμα βασίζεται στην τελευταία επιθυμία του Άλφρεντ Νόμπελ, εφευρέτη του δυναμίτη.
Ιστορία
Το Ίδρυμα Νόμπελ ιδρύθηκε ως ιδιωτικός οργανισμός στις 29 Ιουνίου του 1900, με σκοπό να διαχειρίζεται τα οικονομικά και τη διοίκηση των βραβείων Νόμπελ.
Ναζιστική Οργάνωση Παναθηναϊκών Οπαδών
Η Ναζιστική Οργάνωση Παναθηναϊκών Οπαδών (ΝΟΠΟ) ήταν φασιστική και ρατσιστική συσπείρωση οπαδών του Παναθηναϊκού, που ιδρύθηκε το 1977, αλλά κυρίως έδρασε τη δεκαετία του 1980, εποχή μεγάλης άνθησης του κινήματος των οργανωμένων οπαδών, την οποία προσπάθησε να εκμεταλλευτεί. Τα πιο γνωστά επεισόδια στα οποία έλαβε μέρος, σημειώθηκαν το 1982, στον αγώνα με τον ΠΑΟΚ.
Η μεγάλη πλειονότητα των φιλάθλων του Παναθηναϊκού ήταν εξ αρχής αντίθετη με την ύπαρξη και δράση της ΝΟΠΟ, όπως και η διοίκηση της ομάδας, που τελικά κατάφερε να διαλύσει την οργάνωση σε συνεργασία με τον αρχηγό της Αστυνομίας, Νίκωνα Αρκουδέα, και τον διευθυντή της Ασφάλειας Αττικής, Μανώλη Μποσινάκη.
Ο πολιτικός Μάκης Βορίδης υπήρξε μέλος της οργάνωσης με το ψευδώνυμο Mavor, καθώς και ο πρώην βουλευτής της Χρυσής Αυγής, Ηλίας Παναγιώταρος.
Πηγές
Κατηγορία:Φασισμός στην Ελλάδα Κατηγορία:Παναθηναϊκός Α.Ο. Κατηγορία:Σύνδεσμοι φιλάθλων στην Ελλάδα
Βαλμανιά
Το Βαλμανιά (γαλλικά: Valmanya, καταλανικά: Vallmanya) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βαλμανιέν (γαλλικά: Valmanyencs).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Λαιμός
Ο λαιμός ή τράχηλος είναι το τμήμα του σώματος το οποίο ενώνει το κεφάλι με τον κορμό και επιτρέπει τις κινήσεις του κεφαλιού. Διαιρείται με όριο τον στερνοκλειδομαστοειδή μυ, ο οποίος αποτελεί διαχωριστικό σημάδι, σε δύο μεγάλες τριγωνικές περιοχές, στην πρόσθια τραχηλική χώρα και στις εκατέρωθεν πλάγιες τραχηλικές χώρες.
Όργανα του τραχήλου αποτελούν ο φάρυγγας, ο λάρυγγας, η τραχεία, η τραχηλική μοίρα του οισοφάγου, ο θυρεοειδής αδένας, καθώς και οι παραθυρεοειδείς αδένες και τα κάτω λαρυγγικά νεύρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανατομία ζώων Κατηγορία:Ανθρώπινη κεφαλή και λαιμός
Βασίλειο της Θεσσαλονίκης
Το Βασίλειο της Θεσσαλονίκης ήταν ένα από τα κράτη που δημιούργησαν οι Σταυροφόροι της Δ΄ Σταυροφορίας μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1204.
Ιστορία
Όταν έφθασε η ώρα να ορίσουν αυτοκράτορα, φάνηκε ότι ο Βονιφάτιος ο Μομφερρατικός θα ήταν αυτός, αφού ήταν ο αρχηγός της σταυροφορίας, αλλά οι Βενετοί είχαν αντιρρήσεις. Πίστευαν ότι θα ήταν αρκετά δύσκολο να τον ελέγξουν. Πρώτος Λατίνος αυτοκράτορας ανακηρύχθηκε ο Βαλδουίνος της Φλάνδρας. Ο Βονιφάτιος συνέχισε την εκστρατεία για την κατάληψη και των επαρχιών της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και κατέλαβε τη Θεσσαλονίκη αργότερα το 1204 και ίδρυσε τη δική του ηγεμονία. Δεν ήταν ανεξάρτητο κράτος, αλλά υποτελές στη Λατινική Αυτοκρατορία. Επίσημα, ο Βονιφάτιος δεν χρησιμοποίησε ποτέ τον τίτλο του βασιλιά. Τον επόμενο χρόνο έφτασε μέχρι την Πελοπόννησο ιδρύοντας υποτελείς ηγεμονίες στο Βασίλειο της Θεσσαλονίκης, το Δουκάτο των Αθηνών, το Πριγκηπάτο της Αχαΐας και τις τριαρχίες της Εύβοιας.
Στην αρχή όλα πήγαιναν καλά για αυτό το καινούριο κράτος. Τα εδάφη του είχαν κατακτηθεί σχετικά εύκολα και υπήρχε ειρήνη, τόσο με τους Βουλγάρους, όσο και με τον Μιχαήλ Δούκα που με έδρα την Άρτα επεξέτεινε την εξουσία του στην Ήπειρο και στην Αλβανία. Η ειρήνη δεν κράτησε πολύ. Το 1207 ο Βονιφάτιος σκοτώθηκε σε ενέδρα του τσάρου των Βουλγάρων, Καλογιάννη. Η επιθετικότητα του Δεσποτάτου της Ηπείρου αυξήθηκε και έγινε η κύρια απειλή για την επιβίωση του Βασιλείου της Θεσσαλονίκης. Μέχρι το 1224 μόνο η πόλη της Θεσσαλονίκης είχε μείνει στο Βασίλειο. Εκείνη την χρονιά ο Θεόδωρος της Ηπείρου κατέλαβε και τη Θεσσαλονίκη και κατέλυσε αυτό το σταυροφορικό κράτος. Το Βασίλειο της Θεσσαλονίκης είχε ζωή μόνον είκοσι χρόνων. Στην μεγαλύτερη έκτασή του απλωνόταν από την Μοσυνόπολη, στη Θράκη, μέχρι τις Θερμοπύλες κατά μήκος των ακτών, αλλά ποτέ δεν απέκτησε ισχυρό έλεγχο στην ενδοχώρα, καθώς απειλούνταν συνεχώς από τα βόρεια και τα δυτικά, δηλαδή σε όλο σχεδόν το μήκος των χερσαίων συνόρων του. Ο Οίκος του Μομφερράτου συνέχισε να έχει διεκδικήσεις στη Θεσσαλονίκη και μέλη του έφεραν τον τίτλο τού Βασιλιά της Θεσσαλονίκης μέχρι το 1284.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Διάδοχα κράτη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας Βασιλειο Κατηγορία:Σταυροφορικά κράτη Κατηγορία:Πρώην κράτη των Βαλκανίων
Κύβος (αποσαφήνιση)
Το κύβος μπορεί να αναφέρεται στα παρακάτω:
Άγνωστος Χειμώνας
Ο Γιώργος Σιατίτσας, (2 Οκτωβρίου 1983), περισσότερο γνωστός με το καλλιτεχνικό του όνομα Άγνωστος Χειμώνας (ή αλλιώς Σχίζο / Σχιζοφρενής), είναι Έλληνας ράπερ, μέλος του συγκροτήματος Ψυχόδραμα 07 και παλαιότερο μέλος της hip hop κολεκτίβας Hit & Rap Crew.
Διαδρομή
Τον Νοέμβριο του 2008, ο Άγνωστος Χειμώνας κυκλοφόρησε την πολυαναμενόμενη πρώτη του επίσημη προσωπική δουλειά, με τίτλο "Από Τη Νύχτα Που Γύρισα Τον Ήλιο". Είχε προηγηθεί μια πορεία οκτώ ετών όπου ο Άγνωστος Χειμώνας ως μέλος των Ψυχόδραμα 07 πραγματοποίησε δεκάδες εμφανίσεις ανά την Ελλάδα και κυκλοφορούσε υλικό σε συνεργασία με τα υπόλοιπα μέλη του σχήματος. Η παραγωγή του πρώτου του ολοκληρωμένου δίσκου ξεκίνησε το 2004 και ολοκληρώθηκε σχεδόν τρεισήμισι χρόνια αργότερα. Αποτελείται από 10 κομμάτια, των οποίων τη μουσική παραγωγή υπογράφουν οι B-Digital, Ταυτισμένος Λάθος, Προπάτωρ και Απλά Μια Φωνή. Στον δίσκο συμμετείχαν οι Ταυτισμένος Λάθος και Dust Rhymes, ενώ το κομμάτι "Άρρωστης Εικόνας" κυκλοφόρησε και με την μορφή Video Clip. Ο δίσκος απέσπασε εξαιρετικές κριτικές από το κοινό.
Μετά από μια απουσία δυόμιση περίπου ετών από την δισκογραφία, ο Άγνωστος Χειμώνας επέστρεψε με την τρίτη του ολοκληρωμένη δουλειά (με τίτλο "Μετάβαση"), τον Νοέμβριο του 2012. Πρόκειται για έναν δίσκο μικρότερης διάρκειας από τους δύο προηγούμενους (EP) στο οποίο συμπεριλήφθηκαν 7 κομμάτια. Συμμετοχές υπήρξαν μόνο από μέλη των Ψυχόδραμα 07 (Ταυτισμένος Λάθος και Ασύμφορος Όρος), ενώ οι μουσικές παραγωγές έγιναν από τους Loopatic, Τσέκο, Ταυτισμένο Λάθος, αλλά και τον ίδιο τον Α.Χ. (στο κομμάτι "Κρατάμε"). Την ίδια μέρα με την κυκλοφορία του EP, βγήκε και το κομμάτι "Μια Γεύση Χειμώνα" ως Video Clip. Όπως συνέβη και με τους δύο προηγούμενους δίσκους, έτσι κι αυτός, κυκλοφόρησε σε hard copy (σε μορφή CD) και ήταν διαθέσιμος στις ζωντανές εμφανίσεις του Άγνωστου Χειμώνα.
Τον Μάρτιο του 2018, ο Άγνωστος Χειμώνας επανήλθε στο προσκήνιο μετά από μια μεγάλη παύση, με την κυκλοφορία του δίσκου "Η Άκρη". Το album συνθέτουν 11 κομμάτια, από τα οποία απουσιάζουν οι συμμετοχές από άλλους MCs. Την επιμέλεια της μουσικής παραγωγής ανέλαβαν οι B-Digital, Loopatic, Τσέκος και Krus, καθώς κι ο ίδιος ο Άγνωστος Χειμώνας. Ένα μήνα μετά την επίσημη κυκλοφορία του δίσκου, το κομμάτι "Το Φάντασμα" κυκλοφόρησε σε Video Clip. Ο εν λόγω δίσκος, σε αντίθεση με τις προηγούμενες κυκλοφορίες του Άγνωστου Χειμώνα, δεν ήταν διαθέσιμος σε hard copy, παρά μόνο σε digital μορφή στο διαδίκτυο.
Συνεργασίες
Ο Άγνωστος Χειμώνας έχει συνεργαστεί από το ξεκίνημα της μουσικής του δαδρομής με πληθώρα Ελλήνων μουσικών της Hip Hop, εκτός από τα υπόλοιπα μέλη των Ψυχόδραμα 07. Ενδεικτικά, έχει εμφανιστεί σε κομμάτια των: Λόγος Απειλή, Detro, Απρόσωπα Πρόσωπα, Ορθολογιστές, Loopatic, Κύκνειο Άσμα, Ήρωα, Προπάτωρ, Dust Rhymes, Τραγικός Είρωνα ς, Μόνιμο Κάτοικο, Άλφα Ύψιλον, Productive, Αυτόνομο Αγκάθι, Twinsanity. Επίσης, έχει μοιραστεί το stage σε ζωντανές εμφανίσεις με κορυφαία ονόματα της παγκόσμιας σκήνης, όπως οι B-Real, Foreign Beggars, Kenny Arkana και Babylon Warchild.
Συμμετοχές σε Video Clips
''
Ασοσιασιόν Σπορτίβ ντε Βιλερμπάν Εβέιγ Λιονναί
Η Ασοσιασιόν Σπορτίβ ντε Βιλερμπάν Εβέιγ Λιονναί ή ΑΣΒΕΛ είναι γαλλικός αθλητικός σύλλογος με έδρα την Βιλερμπάν. Διαθέτει δέκα, περίπου, αθλητικά τμήματα, των οποίων το πλέον γνωστό είναι αυτό της καλαθοσφαίρισης, η ΑΣΒΕΛ Λυών-Βιλερμπάν, η οποία έχει στεφθεί 17 φορές πρωταθλήτρια Γαλλίας.
Ιστορία
Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1948 μέσω της συγχώνευσης των Ασοσιασιόν Σπορτίβ ντε Βιλερμπάν, η οποία υπαγόταν στην Γυμναστική και Αθλητική Ομοσπονδία Εργασίας, και της Εβέιγ Λιονναί, η οποία ήταν κέντρο νεότητας υπαγόμενο στην Αθλητική Ομοσπονδία Γαλλίας, της οποίας η ΑΣΒΕΛ υπήρξε ομοσπονδιακή πρωταθλήτρια από το 1949 έως το 1959 (με εξαίρεση το 1951 και το 1958) αφήνοντας, στην συνέχεια, το πεδίο ελεύθερο για την Αλζάς ντε Μπανιολέ από το 1960 έως το 1970.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Γαλλίας
C10H14
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις χημικών τύπων
Γιάννης Παπουλίδης
Ο  Γιάννης Παπουλίδης (γεν. 1968), είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως αμυντικός. Αγωνίστηκε στον Πανιώνιο στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Υπήρξε διεθνής με τις «μικρές» εθνικές ομάδες.
Βιογραφία
Ο Παπουλίδης γεννήθηκε στις 10 Απριλίου 1968 στην Αθήνα. Πατέρας του είναι ο Τάκης Παπουλίδης, παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής του Πανιωνίου και του Παναθηναϊκού, που διέπρεψε τις δεκαετίες 1950-60.
Ως ποδοσφαιριστής ο Γιάννης Παπουλίδης αναδείχθηκε στις ακαδημίες του Πανιωνίου, στον οποίο αγωνίστηκε ως επαγγελματίας από τη σεζόν 1986-87. Ήταν αμυντικός και έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική στις 7 Σεπτεμβρίου 1986 σε ηλικία 18 ετών. Με το σύλλογο γνώρισε αρκετές επιτυχημένες σεζόν, όπως η περίοδος 1986-87, όπου τερμάτισε στην 4η θέση κερδίζοντας τη συμμετοχή του στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και η σεζόν 1988-89, που έφτασε ως τον τελικό του Κυπέλλου αποκλείοντας τους ΠΑΟΚ (0-2, 3-0) και Λάρισα (2-0, 0-0), για να ηττηθεί από τον Παναθηναϊκό με 1-3 στο Ολυμπιακό Στάδιο.
Στο δεύτερο μισό της περιόδου 1992-93 μεταγράφηκε στον ΠΑΟΚ, χωρίς όμως η εκεί παρουσία του να είναι ιδιαίτερα πετυχημένη.
Υπήρξε διεθνής με τις εθνικές ομάδες νέων, ελπίδων και μία φορά με την ολυμπιακή ομάδα στις 18 Μαΐου 1988 σε αγώνα κατά της Ρουμανίας για το προολυμπιακό τουρνουά (σκορ: 2-3). Αν και κλήθηκε στην Εθνική ανδρών δεν χρίστηκε διεθνής.
Πηγές
Παπουλιδης Γιαννης Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ελλάδας Παπουλιδης Γιαννης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Παπουλιδης Γιαννης
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904 – Άλμα ανδρών
Το άλμα ανδρών ήταν ένα από τα έντεκα αγωνίσματα γυμναστικής στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1904 στο Σαιντ Λούις.
Σύνοψη αγωνίσματος
Το αγώνισμα διεξήχθη στις 28 Οκτωβρίου στο Φράνσις Φιλντ. Κάθε αθλητής είχε δικαίωμα για τρία άλματα. Για κάθε άλμα, τρεις κριτές έδιναν βαθμολογία από το 0 έως το 5. Έτσι, κάθε αθλητής μπορούσε να πάρει έως 15 βαθμούς ανά άλμα και έως 45 στο σύνολο.
Ο συνολικός αριθμός των αθλητών που έλαβαν μέρος στον αγώνα δεν έχει διασωθεί. Γνωρίζουμε μόνο τα ονόματα των πέντε πρώτων, οι οποίοι ήταν όλοι Αμερικανοί. Στην πρώτη θέση ισοβάθμησαν οι Τζορτζ Άιζερ και Άντον Χέιντα με 36 βαθμούς και μοιράστηκαν το χρυσό μετάλλιο, ενώ το χάλκινο πήρε ο Γουίλιαμ Μερζ με 31 βαθμούς.
Πηγές
Αλμα
Αυτοκρατορία των Σελευκιδών
thumb|350px|Χάρτης όπου εικονίζεται η έκταση της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών (με κίτρινο χρώμα). Η Αυτοκρατορία των Σελευκιδών (Βασιλεία τῶν Σελευκιδῶν) ήταν ένα από τα Ελληνιστικά κράτη, που προήλθαν ύστερα από την κατάτμηση της αυτοκρατορίας των κτήσεων του Μεγάλου Αλεξάνδρου, από τους Επιγόνους. Το κράτος, που περιήλθε στον Σέλευκο τον Α΄ εκ του οποίου και έλαβε το όνομα αναπτύχθηκε τελικά σε ολόκληρη αυτοκρατορία, που περιλάμβανε την κεντρική Ανατολία, τη Μεσοποταμία, τη Φοινίκη, την Παλαιστίνη, την Περσία, το Τουρκμενιστάν, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, το Παμίρ και την Πενταποταμία (Παντζάμπ, Ινδία). Διήρκεσε από το 312 μέχρι και το 64 π.Χ..
Αρχικά ο Σέλευκος ανέλαβε σατράπης της Βαβυλώνας. Όμως το 316 αναγκάσθηκε να την εγκαταλείψει, όταν ο Αντίγονος Α΄ του έκανε έλεγχο επί των προσόδων της περιοχής. Τότε αντιδρώντας ο Σέλευκος συμμάχησε με τους Κάσσανδρο Λυσίμαχο και Πτολεμαίο κατά του Αντιγόνου. Οι δε κάτοικοι της περιοχής ενθυμούμενοι την άριστη συμπεριφορά του, από την περίοδο της σατραπείας του, έσπευσαν και συστρατεύθηκαν μαζί με τον Σέλευκο όπου και το 312 π.Χ. ανακατέλαβε την Βαβυλώνα. Από τότε αρχίζει και ουσιαστικά ν΄ αναπτύσσεται το Βασίλειο των Σελευκιδών, που έφθασε στη πλήρη ακμή του να είναι ολόκληρη αυτοκρατορία.
Η αυτοκρατορία ήταν ένα ελληνικό κράτος στη Δυτική Ασία το οποίο υπήρχε κατά την Ελληνιστική Περίοδο από το 312 π.Χ. έως το 63 π.Χ. Η Αυτοκρατορία των Σελευκιδών ιδρύθηκε από τον Μακεδόνα στρατηγό Σέλευκο Α΄ Νικάτορα, μετά τον διαμελισμό της Μακεδονικής Αυτοκρατορίας (η οποία είχε αρχικά ιδρυθεί από τον Μέγα Αλέξανδρο).
Αφού του δόθηκε η περιοχή της Μεσοποταμίας και της Βαβυλωνίας το 321 π.Χ., σύμφωνα με τη συμφωνία του Τριπαραδείσου, ο Σέλευκος Α΄ άρχισε να επεκτείνει το κράτος του, για να συμπεριλάβει τα εδάφη της Εγγύς Ανατολής, που περιλαμβάνουν τις περιοχές, που σήμερα ανήκουν στο σημερινό Ιράκ, το Ιράν, το Αφγανιστάν και τη Συρία, περιοχές που ήταν υπό τον έλεγχο της Μακεδονικής Αυτοκρατορίας. Στην ακμή της, η Αυτοκρατορία των Σελευκιδών, αποτελούταν από εδάφη, που κάλυπταν την Μικρά Ασία, την Περσία, το Λεβάντε, το σημερινό Ιράκ, Κουβέιτ, Αφγανιστάν και τμήματα του Τουρκμενιστάν.
Η αυτοκρατορία των Σελευκιδών ήταν σημαντικό κέντρο του ελληνιστικού πολιτισμού. Τα ελληνικά έθιμα και γλώσσα είχαν προνομιούχα θέση στο νέο αυτό κράτος. Η μεγάλη ποικιλία των τοπικών παραδόσεων ήταν ανεκτή από την κυβέρνηση των Σελευκιδών, ενώ η αστική ελληνόφωνη ελίτ ήταν η κυρίαρχη πολιτική τάξη. Η ελίτ αυτή ενισχύθηκε με την σταθερή άφιξη μεταναστών από την Ελλάδα. Τα δυτικά εδάφη της αυτοκρατορίας αμφισβητήθηκαν επανειλημμένα από την δυναστεία των Πτολεμαίων στην Αίγυπτο —ένα αντίπαλο ελληνιστικό κράτος. Στα ανατολικά, η σύγκρουση με τον αρχαίο Ινδό ηγεμόνα Τσαντραγκούπτα της Αυτοκρατορίας των Μαουρύα το 305 π.Χ. οδήγησε στην εκχώρηση μεγάλων εκτάσεων δυτικά του Ινδού στους Μαουρύα, αλλά και στη σύναψη πολιτικής συμμαχίας των Σελευκιδών με τους Μαουρύα.
Στις αρχές του δεύτερου αιώνα π.Χ., ο Αντίοχος Γ΄ ο Μέγας προσπάθησε να επεκτείνει τη δύναμη και την εξουσία των Σελευκιδών στην κυρίως Ελλάδα, αλλά οι προσπάθειές του απέτυχαν λόγω της συνασπισμένης δύναμης, που παρέταξε η Ρωμαϊκή Δημοκρατία και οι Έλληνες σύμμαχοί της. Οι Σελευκίδες αναγκάστηκαν να πληρώσουν βαριές πολεμικές αποζημιώσεις και να παραιτηθούν από κάθε εδαφική αξίωση δυτικά του Ταύρου στη νότια Μικρά Ασία, σηματοδοτώντας την αρχή της σταδιακής κατάρρευσης της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών. Ο Μιθριδάτης Α΄ της Παρθίας κατέκτησε πολλά από τα εναπομείναντα ανατολικά εδάφη της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών στα μέσα του δεύτερου αιώνα π.Χ., ενώ το ανεξάρτητο ελληνικό βασίλειο της Βακτριανής συνέχισε να ακμάζει στα βορειοανατολικά. Η αυτοκρατορία των Σελευκιδών έγινε μια σκιά του εαυτού της, καθώς περιορίστηκε στη Συρία και τις γύρω περιοχές. Τα τελευταία εδάφη των Σελευκιδών κατακτήθηκαν από τον Τιγράνη τον Μέγα της Αρμενίας το 83 π.Χ. και είκοσι χρόνια αργότερα το κράτος των Σελευκιδών προσαρτήθηκε στη Ρώμη από τον στρατηγό Πομπήιο το 63 π.Χ.
Ονομασία
Σύγχρονες πηγές, όπως ένα διάταγμα προς τιμήν του Αντίοχου Α΄, το οποίο γράφτηκε στο Ίλιο της Ηπείρου, ορίζουν το κράτος των Σελευκιδών τόσο ως αυτοκρατορία (αρχή) όσο και ως βασίλειο (βασιλεία). Ομοίως, οι ηγεμόνες των Σελευκιδών περιγράφονταν ως βασιλιάδες της Βαβυλωνίας.
Ξεκινώντας από τον 2ο αιώνα π.Χ., οι αρχαίοι συγγραφείς αναφέρονταν στον ηγεμόνα των Σελευκιδών με ονομασίες όπως Βασιλιάς της Συρίας, Ηγεμόνας της Ασίας, κ.ά. Η τεκμηρίωση της παραπάνω άποψης, δηλαδή ότι οι Σελευκίδες αυτοτιτλοφορούνταν σαν βασιλείς της Συρίας, προέρχεται από την επιγραφή του Αντίγονου γιου του Μενόφιλου, ο οποίος περιέγραψε τον εαυτό του ως «στρατηγού του Αλέξανδρου, βασιλιά της Συρίας». Επίσης ονομάζει τον Αλέξανδρο Βάλα ή τον Αλέξανδρο Β΄ Ζαβίνα ως ηγεμόνα.
Διαμελισμός της αυτοκρατορίας του Αλεξάνδρου
Ο Αλέξανδρος, ο οποίος κατέκτησε με γρήγορες κινήσεις Περσική Αυτοκρατορία του Δαρείου Γ΄, πέθανε νέος το 323 π.Χ., άφησε πίσω του μια μεγάλη αυτοκρατορία, η οποία μόλις άρχιζε να εξελληνίζεται, χωρίς διάδοχο. Η αυτοκρατορία τέθηκε υπό την εξουσία ενός αντιβασιλέα, του Περδίκκα, και τα εδάφη μοιράστηκαν μεταξύ των στρατηγών του Αλεξάνδρου, οι οποίοι έγιναν σατράπες, κατά τη συμφωνία της Βαβυλώνας. Όλα έγιναν την ίδια χρονιά.
Άνοδος του Σέλευκου
Οι στρατηγοί του Αλέξανδρου, γνωστοί ως διάδοχοι, αγωνίστηκαν μετά το θάνατό του για την εξουσία στα εδάφη, που κατέκτησε ο Αλέξανδρος. Ο Πτολεμαίος Α΄ Σωτήρ, πρώην στρατηγός και στη συνέχεια σατράπης της Αιγύπτου, ήταν ο πρώτος, που αμφισβήτησε τη συμφωνία της Βαβυλώνας. Η εξέλιξη των γεγονότων οδήγησε στον θάνατο του Περδίκκα. Η εξέγερση του Πτολεμαίου οδήγησε στην επαναδιαπραγμάτευση των όρων με τους οποίους διαιρέθηκε η αυτοκρατορία, καταλήγοντας στη συμφωνία του Τριπαράδεισου το 320 π.Χ. Ο Σέλευκος, ο οποίος ήταν «Αρχηγός των εταίρων», και χιλιάρχης έλαβε τη Βαβυλωνία και, από εκείνο το σημείο, άρχισε να επεκτείνει την περιοχή κυριαρχίας του. Ο Σέλευκος εγκαταστάθηκε στη Βαβυλώνα το 312 π.Χ., έτος που χρησιμοποιείται από τους ιστορικούς, για να δηλώσει την ημερομηνία ίδρυσης της Αυτοκρατορίας των Σελευκιδών.
Βαβυλωνιακός Πόλεμος (311–309 π.Χ.)
Η επέκταση του κράτους του Σέλευκου απείλησε τα ανατολικά σύνορα του κράτους του Αντιγόνου Α΄ στην Ασία. Ο Αντίγονος, μαζί με τον γιο του Δημήτριο Α΄ της Μακεδονίας, ηγήθηκαν ανεπιτυχώς μιας εκστρατείας για την προσάρτηση της Βαβυλώνας. Η νίκη του Σέλευκου εξασφάλισε την Βαβυλώνα για το κράτος του Σέλευκου, αλλά και τη νομιμότητα της ύπαρξης του κράτους των Σελευκιδών. Κυβέρνησε όχι μόνο τη Βαβυλωνία, αλλά ολόκληρο το τεράστιο ανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας του Αλεξάνδρου.
Πόλεμος Σελευκιδών-Μαουρυανών (305–303 π.Χ.)
Στην περιοχή του Παντζάμπ, ο Τσαντραγκούπτα Μαουρύα (ο Σανδρόκοττος των αρχαίων πηγών) ίδρυσε την Αυτοκρατορία των Μαουρύα το 321 π.Χ. Ο Τσαντραγκούπτα κατέκτησε την αυτοκρατορία των Νάντα στη Μαγκάντα. Έπειτα μετέφερε την πρωτεύουσα του στη Παταλιπούτρα. Ο Τσαντραγκούπτα στη συνέχεια έστρεψε την προσοχή του στην κοιλάδα του Ινδού και το 317 π.Χ. κατέκτησε τις ελληνικές σατραπείες, που εγκαταλείφθηκαν μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου. Αναμένοντας μια αντιπαράθεση, ο Σέλευκος συγκέντρωσε τον στρατό του και βάδισε κατά μήκος του Ινδού. Λέγεται ότι ο Τσαντραγκούπτα θα μπορούσε να είχε συγκεντρώσει 600.000 άνδρες και 9.000 πολεμικούς ελέφαντες.
Η ιστορική βιβλιογραφία βεβαιώνει ότι ο Τσαντραγκούπτα έλαβε, μέσω και της υπογραφής μιας συνθήκης, μια τεράστια περιοχή δυτικά του Ινδού, συμπεριλαμβανομένου του Ινδοκούς, του σύγχρονου Αφγανιστάν και της επαρχίας Βελουχιστάν του Πακιστάν. Από αρχαιολογικής απόψεως, ενδείξεις της κυριαρχίας του Μαουρύα, όπως οι επιγραφές των ηδίκτων του Ασόκα, έχουν βρεθεί ακόμη και μέχρι την Κανταχάρ στο νότιο Αφγανιστάν. εναλλ.=Marriage|μικρογραφία|"Ο Τσαντραγκούπτα Μαουρύα διασκεδάζει τη νύφη του από τη Βαβυλώνα": μια εικαστική ερμηνεία της συμφωνίας γάμου μιας Μακεδόνισσας πριγκίπισσας ή της κόρης του Σελεύκου και του Τσαντραγκούπτα Μαουρύα, γεγονός που περιγράφεται από τον [[Αππιανός|Αππιανό .]] Γενικά πιστεύεται ότι ο Τσαντραγκούπτα παντρεύτηκε την κόρη του Σέλευκου, ή μια μακεδόνισσα πριγκίπισσα, για να επισημοποιήσει μια συμμαχία των δύο κρατών. Ο Τσαντραγκούπτα σαν αντάλλαγμα έδωσε στον Σέλευκο 500 πολεμικούς ελέφαντες,    ένα στρατιωτικό πλεονέκτημα που έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στη νίκη του Σέλευκου στην μάχη της Ιψού το 301 π.Χ. Εκτός από αυτή τη συνθήκη, ο Σέλευκος έστειλε έναν πρεσβευτή, τον Μεγασθένη, στην αυλή του Τσαντραγκούπτα, και αργότερα τον Δείμαχο, στον γιο του Τσαντραγκούπτα, Μπιντουσάρα, πάλι στην αυλή του Τσαντραγκούπτα, στη Παταλιπούτρα (η Παταλιπούτρα βρίσκεται στην ίδια θέση με τη σημερινή Πάτνα στην πολιτεία Μπιχάρ). Ο Μεγασθένης έγραψε λεπτομερείς περιγραφές για την Ινδία και τη βασιλεία του Τσαντραγκούπτα, οι οποίες εν μέρει διασώθηκαν από το έργο του Διόδωρου του Σικελιώτη. Αργότερα ο Πτολεμαίος Β΄ Φιλάδελφος, ο ηγεμόνας της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου και σύγχρονος του Ασόκα του Μεγάλου, καταγράφεται επίσης από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο ότι έστειλε έναν πρεσβευτή ονόματι Διονύσιο στην αυλή των Μαουρύα.
Άλλα εδάφη που παραχωρήθηκαν πριν από το θάνατο του Σέλευκου στους Μαουρύα ήταν η Γεδρωσία στα νοτιοανατολικά του ιρανικού οροπεδίου και, στα βόρεια αυτής, η Αραχωσία στη δυτική όχθη του Ινδού ποταμού.
Επέκταση προς τα δυτικά
εναλλ.=|μικρογραφία|Νόμισμα του [[Σέλευκος Α΄ Νικάτωρ|Σέλευκου Α΄ Νικάτορα]] Μετά τη νίκη του και του Λυσίμαχου επί του Αντίγονου Μονόφθαλμου στην μεγάλης σημασίας μάχη της Ιψού το 301 π.Χ., ο Σέλευκος ανέλαβε τον έλεγχο της ανατολικής Μικράς Ασίας και της βόρειας Συρίας.
Στην Μικρά Ασία, ίδρυσε μια νέα πρωτεύουσα στην Αντιόχεια στον Ορόντη, δίνοντας της το όνομα του πατέρα του. Μια εναλλακτική πρωτεύουσα ιδρύθηκε στην Σελεύκεια την επί του Τίγρη, βόρεια της Βαβυλώνας. Η αυτοκρατορία του Σέλευκου έφτασε στο απόγειο της εδαφικής της επέκτασης μετά την νίκη του Σέλευκου επί του πρώην συμμάχου του Λυσιμάχου, στο Κουροπέδιο το 281 π.Χ.. Μετά ο Σέλευκος επεκτάθηκε και προς την δυτική Μικρά Ασία. Ήλπιζε να καταλάβει τα εδάφη του Λυσίμαχου στην Ευρώπη – κυρίως τη Θράκη και ακόμη και την ίδια τη Μακεδονία, αλλά δολοφονήθηκε από τον Πτολεμαίο Κεραυνό κατά την απόβαση του στην Ευρώπη.
Ο γιος και διάδοχός του, Αντίοχος Α΄ Σωτήρ, κληρονόμησε ένα τεράστιο βασίλειο, που καταλάμβανε σχεδόν όλη την ασιατική επικράτεια της Αυτοκρατορίας, αλλά αντιμέτωπος με τον Αντίγονο Β΄ Γονατά στη Μακεδονία και τον Πτολεμαίο Β΄ Φιλάδελφο στην Αίγυπτο, αποδείχθηκε ότι δεν μπόρεσε να συνεχίσει την προσπάθεια επέκτασης του κράτους των Σελευκιδών. Έπειτα άρχισε η εδαφική συρρίκνωση του κράτους.
Διάσπαση των εδαφών της Κεντρικής Ασίας
μικρογραφία|Στη [[Βακτρία, ο σατράπης Διόδοτος αξίωσε την ανεξαρτησία της περιοχής για να σχηματίσει το ελληνικό βασίλειο της Βακτριανής γύρω στο 245 π.Χ.]] μικρογραφία|Δραχμή που έκοψε ο [[Βαχμπάρζ, ο οποίος πιστεύεται ότι ξεκίνησε να αυτονομεί τη Περσία από την Αυτοκρατορία των Σελευκιδών. Το νόμισμα δείχνει στην πίσω όψη έναν Αχαιμενίδη βασιλιά να σκοτώνει έναν εξοπλισμένο άνθρωπο, πιθανόν Έλληνα ή Μακεδόνα στρατιώτη. Αυτό πιθανώς αναφέρεται στα γεγονότα που αναφέρει ο Πολύαινος (Στρατ. 7.40), κατά τον οποίο ο Βαχμπάρζ (Οβορζός) λέγεται ότι σκότωσε 3000 Σελευκίδες αποίκους.  ]] Ο Αντίοχος Α΄ (βασίλεψε το 281-261 π.Χ.) και ο διάδοχός του Αντίοχος Β΄ Θεός (βασίλευσε το 261-246 π.Χ.) αντιμετώπισαν προκλήσεις στα δυτικά σύνορα της αυτοκρατορίας, συμπεριλαμβανομένων των επαναλαμβανόμενων πολέμων με τον Πτολεμαίο Β΄ και μιας Κελτικής εισβολής στη Μικρά Ασία — αποσπώντας την προσοχή του από την διατήρηση του ελέγχου στο ανατολικό κομμάτι της αυτοκρατορίας. Προς το τέλος της βασιλείας του Αντιόχου Β΄, διάφορες επαρχίες διεκδίκησαν ταυτόχρονα την ανεξαρτησία τους, όπως η Βακτρία και η Σογδιανή υπό τον Διόδοτο, η Καππαδοκία υπό τον Αριαράθη Γ΄ και η Παρθία υπό τον Ανδραγόρα. Λίγα χρόνια αργότερα, ο τελευταίος ηττήθηκε και σκοτώθηκε από τον Αρσάκη – εδραιώνοντας τον έλεγχο του δεύτερου στη περιοχή και δημιουργώντας το κράτος της Παρθικής Αυτοκρατορίας.
Ο Διόδοτος, κυβερνήτης της Βακτριανής επικράτειας, διεκδίκησε την ανεξαρτησία της περιοχής του γύρω στο 245 π.Χ., αν και η ακριβής ημερομηνία δεν είναι γνωστή, για να σχηματίσει το ελληνικό βασίλειο της Βακτριανής. Αυτό το βασίλειο χαρακτηριζόταν από μια πλούσια ελληνιστική παράδοση και επρόκειτο να συνεχίσει να κυριαρχεί στη Βακτριανή μέχρι περίπου το 125 π.Χ., όταν υπέκυψε στην εισβολή των βόρειων νομάδων. Ένας από τους ελληνοβακτριανούς βασιλιάδες, ο Δημήτριος Α΄ της Βακτριανής, εισέβαλε στην Ινδία γύρω στο 180 π.Χ. για να σχηματίσει το Ινδοελληνικό βασίλειο.
Οι ηγεμόνες της Περσίας, οι Φραταράκες, φαίνεται επίσης ότι είχαν μερικώς αυτονομηθεί από τους Σελευκίδες κατά τον 3ο αιώνα π.Χ., ιδιαίτερα από την εποχή του Βαχμπάρζ και μετά. Αργότερα θα έπαιρναν απροκάλυπτα τον τίτλο των Βασιλέων της Περσίδας, πριν γίνουν υποτελείς της νεοσύστατης Πάρθικης Αυτοκρατορίας.
Ο Σελευκίδης σατράπης της Παρθίας, Ανδραγόρας, διεκδίκησε πρώτος την ανεξαρτησία του, ενώ παράλληλα αποσχίστηκε από την Βακτρία. Λίγο αργότερα, ωστόσο, ένας αρχηγός της φυλής των Πάρθων, ο Αρσάκης, εισέβαλε στην επικράτεια των Πάρθων γύρω στο 238 π.Χ., για να σχηματίσει τη δυναστεία των Αρσακιδών της Παρθίας, από την οποία προήλθε η Παρθική Αυτοκρατορία.
Ο γιος του Αντίοχου Β΄ Σέλευκος Β΄ Καλλίνικος ανέβηκε στο θρόνο γύρω στο 246 π.Χ. Ο Σέλευκος Β΄ υπέστη συντριπτική ήττα στο Τρίτο Συριακό Πόλεμο εναντίον του Πτολεμαίου Γ΄ της Αιγύπτου και στη συνέχεια έπρεπε να εμπλακεί σε εμφύλιο πόλεμο εναντίον του αδελφού του Αντίοχου Ιέρακα. Εκμεταλλευόμενες την κατάσταση, η Βακτρία και η Παρθία αποσχίστηκαν από την αυτοκρατορία. Και στη Μικρά Ασία, η δυναστεία των Σελευκιδών φαινόταν να έχανε τον έλεγχο των εδαφών της: οι Γαλάτες είχαν εδραιωθεί πλήρως στη Γαλατία, ημιανεξάρτητα ημιεξελληνισμένα βασίλεια είχαν εδραιωθεί στη Βιθυνία, τον Πόντο και την Καππαδοκία και η πόλη της Περγάμου στα δυτικά διεκδίκησε την ανεξαρτησία της υπό τη Δυναστεία των Ατταλιδών. Η οικονομία των Σελευκιδών άρχισε να δείχνει τις πρώτες αδυναμίες της, καθώς οι Γαλάτες ανεξαρτητοποιήθηκαν και η Πέργαμος κατέλαβε τις παράκτιες πόλεις στη Μικρά Ασία. Κατά συνέπεια, οι ανεξαρτητοποιήσεις αυτές κατάφεραν να εμποδίσουν εν μέρει την επαφή των Σελευκιδών με τη Δύση.
Ανόρθωση (223–191 π.Χ.)
μικρογραφία|Ασημένιο νόμισμα του [[Αντίοχος Γ΄ ο Μέγας|Αντίοχου Γ΄ του Μέγα.]] μικρογραφία|Η Αυτοκρατορία των Σελευκιδών το 200 π.Χ. (πριν από την επέκταση τους στην [[Μικρά Ασία και την Ελλάδα).]] Η ανόρθωση των Σελευκιδών ξεκίνησε όταν ο νεότερος γιος του Σέλευκου Β΄, ο Αντίοχος Γ΄ ο Μέγας, ανέλαβε τον θρόνο το 223 π.Χ. Αν και αρχικά ηττήθηκε στον Τέταρτο Συριακό Πόλεμο κατά της Αιγύπτου, επειδή ηττήθηκε στη Μάχη της Ραφίας (217 π.Χ.), ο Αντίοχος τελικά έγινε ο σπουδαιότερος Σελευκίδης αυτοκράτορας μετά τον Σέλευκο Α΄. Πέρασε τα επόμενα δέκα χρόνια ταξιδεύοντας στα ανατολικά μέρη της επικράτειάς του και έφερε εξεγερμένες περιοχές όπως η Παρθία και η Βακτριανή πιο κοντά στους Σελευκίδες, καθώς οι περιοχές αυτές επανεντάχθηκαν στην αυτοκρατορία, τουλάχιστον υπό το καθεστώς μιας ονομαστικής υποταγής στην αυτοκρατορία. Κέρδισε πολλές φορές, όπως, π.χ. στη μάχη του όρους Λάβου και στη Μάχη του Άρειου. Πολιόρκησε τη Βακτριανή πρωτεύουσα. Μιμήθηκε ακόμη και τον Σέλευκο προχωρώντας με εκστρατεία στην Ινδία, όπου συναντήθηκε με τον βασιλιά Σοφαγασήνο λαμβάνοντας πολεμικούς ελέφαντες, ίσως σύμφωνα με την υπάρχουσα συνθήκη και συμμαχία που καθορίστηκαν μετά τον πόλεμο Σελευκιδών-Μαουρυανών πριν από σχεδόν 90 χρόνια.
Ο Πολύβιος (11.34) είναι η μόνη πηγή που κάνει αναφορά στον Σοφαγασήνο:Όταν επέστρεψε στο δυτικό τμήμα της αυτοκρατορίας το 205 π.Χ., ο Αντίοχος διαπίστωσε ότι με το θάνατο του Πτολεμαίου Δ΄, η κατάσταση φαινόταν πλέον ευνοϊκή για μια άλλη εκστρατεία στο δυτικό ελληνικό κόσμο. Ο Αντίοχος και ο Φίλιππος Ε΄ της Μακεδονίας συνήψαν στη συνέχεια μια συμφωνία, για να μοιράσουν τις κτήσεις των Πτολεμαίων εκτός από αυτές, που βρίσκονταν στην Αίγυπτο. Στον Πέμπτο Συριακό Πόλεμο, οι Σελευκίδες έδιωξαν τον Πτολεμαίο Ε΄ από την Κοίλη Συρία. Η μάχη του Πανείου (200 π.Χ.) μεταβίβασε οριστικά τον έλεγχο αυτών των περιοχών από τους Πτολεμαίους στους Σελευκίδες. Ο Αντίοχος φάνηκε, τουλάχιστον, να έχει αποκαταστήσει το Βασίλειο των Σελευκιδών στις παλιές του δόξες.
Επέκταση στην Ελλάδα και πόλεμος με τη Ρώμη
μικρογραφία|Η εδαφική απομειωμένη αυτοκρατορία (με τίτλο: Συρία, Βασίλειο των Σελευκιδών) και τα διευρυμένα κράτη της Περγάμου και της [[Ρόδος|Ρόδου, μετά την ήττα του Αντίοχου Γ΄ από τους Ρωμαίους. Είναι τα σύνορα των κρατών της περιοχής γύρω στο 188 π.Χ.]] Μετά την ήττα του άλλοτε συμμάχου του Φιλίππου από τη Ρώμη το 197 π.Χ., ο Αντίοχος βρήκε την ευκαιρία να επεκταθεί στην Ελλάδα. Ενθαρρυμένος από τον εξόριστο Καρχηδόνιο στρατηγό Αννίβα και κάνοντας συμμαχία με τη δυσαρεστημένη Αιτωλική Συμπολιτεία, ο Αντίοχος ξεκίνησε μια εισβολή στον Ελλήσποντο. Με τον τεράστιο στρατό του στόχευε να καθιερώσει την αυτοκρατορία των Σελευκιδών ως την κορυφαία δύναμη στον ελληνικό κόσμο, αλλά αυτά τα σχέδια έβαλαν την αυτοκρατορία σε τροχιά σύγκρουσης με τη νέα ανερχόμενη δύναμη της Μεσογείου, τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Στις μάχες των Θερμοπυλών (191 π.Χ.) και της Μαγνησίας (190 π.Χ.), οι δυνάμεις του Αντιόχου υπέστησαν ηχηρές ήττες. Ο Αντίοχος αναγκάστηκε να συνάψει ειρήνη και να υπογράψει τη Συνθήκη της Απάμειας (188 π.Χ.), όπου οι Σελευκίδες έπρεπε να πληρώσουν μια μεγάλη αποζημίωση, να υποχωρήσουν από την Μικρά Ασία και να μην επιχειρήσουν ποτέ ξανά να επεκτείνουν την επικράτεια τους δυτικά της συνοριογραμμής, που συμφωνήθηκε, δηλαδή δυτικά της οροσειράς του Ταύρου. Το Βασίλειο της Περγάμου και η Δημοκρατία της Ρόδου, σύμμαχοι της Ρώμης στον πόλεμο, κέρδισαν τα πρώην εδάφη των Σελευκιδών στην Μικρά Ασία. Ο Αντίοχος πέθανε το 187 π.Χ. ενώ εκστράτευε στα ανατολικά, όπου προσπάθησε να αποσπάσει χρήματα, για να πληρώσει την βαριά πολεμική αποζημίωση, που του ζητήθηκε.
Ρωμαϊκή εξουσία, Παρθία και Ιουδαία
μικρογραφία|Ο Ελληνιστικός Πρίγκιπας, ένα χάλκινο άγαλμα που αρχικά πιστευόταν ότι αρχικά παρουσίαζε κάποιον [[Αυτοκρατορία των Σελευκιδών|Σελευκίδη ή τον Άτταλο Β΄ της Περγάμου, σήμερα θεωρείται ότι είναι το πορτρέτο ενός Ρωμαίου στρατηγού, φτιαγμένο από έναν Έλληνα καλλιτέχνη που ζούσε και εργαζόταν στη Ρώμη τον 2ο αιώνα π.Χ.]] Η βασιλεία του γιου του και διαδόχου του Σέλευκου Δ΄ Φιλοπάτορα (187–175 π.Χ.) χαρακτηρίστηκε σε μεγάλο βαθμό από προσπάθειες, για να καταβληθεί η μεγάλη αποζημίωση και ο Σέλευκος τελικά δολοφονήθηκε από τον υπουργό του Ηλιόδωρο.
Ο μικρότερος αδελφός του Σέλευκου, ο Αντίοχος Δ΄ Επιφάνης, κατέλαβε τον θρόνο. Προσπάθησε να αποκαταστήσει τη δύναμη και το κύρος των Σελευκιδών με έναν επιτυχημένο πόλεμο ενάντια στον παλιό εχθρό της αυτοκρατορίας, την Πτολεμαϊκή Αίγυπτο, όπου αρχικά πέτυχε τον στόχο του καθώς οι Σελευκίδες νίκησαν στις μάχες και απώθησαν τον αιγυπτιακό στρατό πίσω στην Αλεξάνδρεια. Καθώς ο βασιλιάς σχεδίαζε πώς να ολοκληρώσει τον πόλεμο, ενημερώθηκε ότι Ρωμαίοι επίτροποι, με επικεφαλής τον ανθύπατο Γάιο Ποπίλιο Λάινα, πλησίαζαν και ζητούσαν συνάντηση με τον βασιλιά των Σελευκιδών. Ο Αντίοχος συμφώνησε, αλλά όταν τα δύο μέρη συναντήθηκαν και ο Αντίοχος άπλωσε το χέρι του φιλικά προς τους Ρωμαίους, ο Ποπίλιος έδωσε στον Αντίοχο τους παπύρους στους οποίους ήταν γραμμένη η εντολή της Συγκλήτου και του είπε να το διαβάσει. Η εντολή της Συγκλήτου απαιτούσε να ματαιώσει την επίθεσή του στην Αλεξάνδρεια και να σταματήσει αμέσως τον πόλεμο κατά του Πτολεμαίου. Όταν ο βασιλιάς είπε ότι θα καλούσε τους φίλους του στο συμβούλιο και θα σκεφτόταν τι έπρεπε να κάνει, ο Ποπίλιος έκανε έναν κύκλο στην άμμο γύρω από τα πόδια του βασιλιά με το ραβδί, που κουβαλούσε και του είπε: «Πριν βγεις από αυτόν τον κύκλο δώσε μου μια απάντηση, για να την ανακοινώσω ενώπιον της Γερουσίας». Για μερικές στιγμές δίστασε, επειδή έμεινε έκπληκτος με την επιτακτική διαταγή, που του ήρθε και τελικά απάντησε: «Θα κάνω ό,τι νομίζει σωστό η Γερουσία». Στη συνέχεια, επέλεξε να αποσυρθεί στην επικράτεια του αντί να βάλει την αυτοκρατορία σε πόλεμο με τη Ρώμη ξανά.
Στο ταξίδι της επιστροφής του, σύμφωνα με τον Ιώσηπο, έκανε μια εκστρατεία στην Ιουδαία, κατέλαβε την Ιερουσαλήμ με τη βία, σκότωσε πολλούς, που υποστήριξαν τον Πτολεμαίο, και έστειλε τους στρατιώτες του να λεηλατήσουν τη περιοχή χωρίς έλεος. Επίσης, προκάλεσε ζημιά στον Δεύτερο Ναό και διέκοψε τη συνεχή πρακτική της προσφοράς μιας καθημερινής θυσίας εξιλέωσης, για τρία χρόνια και έξι μήνες.
Το τελευταίο μέρος της βασιλείας του χαρακτηρίστηκε από περαιτέρω αποσύνθεση της Αυτοκρατορίας παρά τις μέγιστες προσπάθειές του για το αντίθετο. Αποδυναμωμένη οικονομικά, στρατιωτικά και λόγω της απώλειας τους κύρους της, η Αυτοκρατορία έγινε ευάλωτη στους επαναστάτες στις ανατολικές περιοχές της αυτοκρατορίας, οι οποίοι άρχισαν να υπονομεύουν περαιτέρω την αυτοκρατορία ενώ οι Πάρθοι κατέλαβαν τα παλιά περσικά εδάφη. Οι επιθετικές δραστηριότητες εξελληνισμού του Αντιόχου προκάλεσαν μια πλήρους κλίμακας ένοπλη εξέγερση στην Ιουδαία —την Επανάσταση των Μακκαβαίων. Οι προσπάθειες για αντιμετώπιση τόσο των Πάρθων όσο και των Εβραίων καθώς και για τη διατήρηση του ελέγχου των επαρχιών ταυτόχρονα αποδείχθηκαν ότι ξεπερνούσε τις δυνάμεις της εξασθενημένης αυτοκρατορίας. Ο Αντίοχος πέθανε κατά τη διάρκεια μιας στρατιωτικής εκστρατείας κατά των Πάρθων το 164 π.Χ.
Εμφύλιος πόλεμος και περαιτέρω αποσύνθεση
μικρογραφία|Νόμισμα του [[Αντίοχος Δ΄ Επιφανής|Αντιόχου Δ΄ Επιφανή .]] μικρογραφία|Η Σελευκιδική Συρία στις αρχές του 124 π.Χ. υπό τον [[Αλέξανδρος Β΄ Ζαβίνας|Αλέξανδρο Β΄ Ζαβίνα, κυβερνούσε τότε ολόκληρη τη χώρα εκτός από την πόλη της Πτολεμαΐδας στη Φοινικία.]] Μετά το θάνατο του Αντίοχου Δ΄ Επιφανή, η Αυτοκρατορία των Σελευκιδών γινόταν όλο και πιο ασταθής. Οι συχνοί εμφύλιοι πόλεμοι έκαναν την κεντρική εξουσία τουλάχιστον αδύναμη. Ο μικρός γιος του Επιφανούς, Αντίοχος Ε΄ Ευπάτωρ, ανατράπηκε για πρώτη φορά από τον γιο του Σέλευκου Δ΄, Δημήτριο Α΄ Σωτήρα το 161 π.Χ. Ο Δημήτριος Α΄ προσπάθησε να αποκαταστήσει την εξουσία των Σελευκιδών ιδιαίτερα στην Ιουδαία, αλλά ανατράπηκε το 150 π.Χ. από τον Αλέξανδρο Βάλα – έναν απατεώνα ο οποίος (με την αιγυπτιακή υποστήριξη) ισχυρίστηκε ότι ήταν γιος του Επιφανούς. Ο Αλέξανδρος Βάλας βασίλεψε μέχρι το 145 π.Χ., όταν ανατράπηκε από τον γιο του Δημήτριου Α΄, Δημήτριο Β΄ Νικάτωρα. Ωστόσο, ο Δημήτριος Β΄ αποδείχθηκε ανίκανος να ελέγξει ολόκληρο το βασίλειο. Ενώ κυβέρνησε τη Βαβυλωνία και την ανατολική Συρία από τη Δαμασκό, τα απομεινάρια των υποστηρικτών του Βάλα – τα οποία αρχικά υποστήριξαν τον γιο του Βάλα Αντίοχο ΣΤ΄ και στη συνέχεια τον σφετεριστή στρατηγό Διόδοτο Τρύφωνα – κατάφεραν να διατηρήσουν τις θέσεις τους στην Αντιόχεια.
Εν τω μεταξύ, η αποσύνθεση της Αυτοκρατορίας συνεχίστηκε με γοργό ρυθμό. Μέχρι το 143 π.Χ., οι Εβραίοι υπό τους Μακκαβαίους είχαν εδραιώσει πλήρως την ανεξαρτησία τους. Η παρθική επέκταση συνεχίστηκε επίσης. Το 139 π.Χ., ο Δημήτριος Β΄ ηττήθηκε σε μάχη από τους Πάρθους και αιχμαλωτίστηκε. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, ολόκληρο το ιρανικό οροπέδιο είχε χαθεί στους Πάρθες.
Ο αδερφός του Δημήτριου Νικάτορος, Αντίοχος Ζ΄ Σιδήτης, ανέλαβε τον θρόνο μετά τη σύλληψη του αδελφού του. Αντιμετώπισε το τεράστιο έργο της ανόρθωσης μιας παραπαίουσας αυτοκρατορίας, η οποία αντιμετώπιζε απειλές σε πολλαπλά μέτωπα. Η σελευκιδική κατοχή της Κοίλης Συρίας, η οποία κερδήθηκε με πολύ κόπο, απειλήθηκε από τους Εβραίους Μακκαβαίους. Οι κάποτε υποτελείς δυναστείες στην Αρμενία, την Καππαδοκία και τον Πόντο απειλούσαν τις σελευκικές κτήσεις στη Συρία και τη βόρεια Μεσοποταμία. Οι νομάδες Πάρθοι, υπό την ηγεσία του Μιθριδάτη Α΄ της Παρθίας, είχαν κατακτήσει την ορεινή Μηδία και η ρωμαϊκή στρατιωτική επέμβαση στο κράτος των Σελευκιδών ήταν μια διαρκής απειλή. Ο Σιδήτης κατάφερε να ελέγξει τους Μακκαβαίους και να τρομάξει τους δυνάστες της Μικράς Ασίας υποχρεώνοντάς τους, προσωρινά όπως αποδείχτηκε, στους Σελευκίδες. Στη συνέχεια, το 133, στράφηκε ανατολικά με όλο το στρατό του (υποστηριζόμενος από ένα σώμα Εβραίων υπό τον Ασμοναίο Ιωάννη Υρκανό), για να διώξει τους Πάρθους.
Μετά το θάνατο του Αντίοχου Ζ΄ Σιδήτη, όλες οι ανακτημένες περιοχές στα ανατολικά ανακαταλήφθηκαν από τους Πάρθους. Οι Μακκαβαίοι επαναστάτησαν και πάλι, ο εμφύλιος πόλεμος σύντομα διέλυσε την αυτοκρατορία και οι Αρμένιοι άρχισαν να καταλαμβάνουν τη Συρία από τα βόρεια.
Κατάρρευση (100–63 π.Χ.)
Ο φιλόδοξος γαμπρός του Μιθριδάτη, ο Τιγράνης ο Μέγας, βασιλιάς της Αρμενίας, ωστόσο, είδε την αναταραχή στην αυτοκρατορία των Σελευκιδών σαν μια ευκαιρία για επέκταση προς νότο. Το 83 π.Χ., μετά από πρόσκληση μιας από τις εμπόλεμες παρατάξεις στους ατελείωτους εμφυλίους πολέμους, που σπάραζαν την παραπαίουσα αυτοκρατορία, εισέβαλε στη Συρία. Σύντομα ο Τιγράνης εδραιώθηκε ως ηγεμόνας της Συρίας, μια κίνηση που ουσιαστικά εξαφάνισε από το χάρτη την Αυτοκρατορία των Σελευκιδών.
Ωστόσο, η κυριαρχία των Σελευκιδών έμελλε να επιβιώσει για λίγο ακόμα. Μετά τις νίκες του ρωμαίου στρατηγού Λουκούλου εναντίον του Μιθριδάτη και του Τιγράνη, το 69 π.Χ. ο Αντίοχος ΙΓ΄ ανέλαβε την διακυβέρνηση ενός μικρού σελευκιδικού κράτους. Ακόμα κι έτσι, οι εμφύλιοι πόλεμοι δεν μπορούσαν να αποτραπούν, καθώς ένας άλλος Σελευκίδης, ο Φίλιππος Β', αμφισβήτησε την κυριαρχία του Αντιόχου και προσπάθησε να σφετεριστεί την εξουσία. Μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση του Πόντου, οι Ρωμαίοι ανησυχούσαν όλο και περισσότερο για τη συνεχή πηγή αστάθειας στη Συρία, η οποία ήταν οι Σελευκίδες. Μόλις ο Μιθριδάτης ηττήθηκε από τον Πομπήιο το 63 π.Χ., ο Πομπήιος ξεκίνησε το έργο της ανακατασκευής της ελληνιστικής Ανατολής, δημιουργώντας νέα βασίλεια-δορυφόρους της Ρώμης και ιδρύοντας επαρχίες. Ενώ τα βασίλεια-δορυφόροι όπως η Αρμενία και η Ιουδαία έλαβαν τη δυνατότητα να συνεχίσουν ως έχουν, με τοπικούς βασιλείς και κάποιο βαθμό αυτονομίας, ο Πομπήιος είδε τους Σελευκίδες ως μια χώρα πολύ επικίνδυνη, για να συνεχίσει να αποτελεί αυτόνομο βασίλειο. Έτσι, αφού ξεμπέρδεψε με τους δύο αντιμαχόμενους πρίγκιπες μετέτρεψε τη Συρία σε ρωμαϊκή επαρχία και έτσι η κατάσταση στη περιοχή σταθεροποιήθηκε.