cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μονρεάλε
Ο καθεδρικός ναός
Ο Καθεδρικός Ναός του Μονρεάλε είναι ένα από τα σωζόμενα παραδείγματα Νορμανδικής αρχιτεκτονικής. Ξεκίνησε το 1174 από τον Γουλιέλμο Β΄ και ολοκληρώθηκε τέσσερα έτη μετά. Το 1182 ο ναός, αφιερωμένος στο Γενέθλιο της Παρθένου Μαρίας, με βούλα του πάπα Λούκιου Γ΄ αναβαθμίστηκε σε έδρα καθεδρικού μητρόπολης. Ο ναός είναι ένα εθνικό μνημείο της Ιταλίας και ένα από τα πιο σημαντικά αξιοθέατα της Σικελίας. Οι διαστάσεις του είναι 102 μ. επί 40 μ. Η πρόσοψη χαρακτηρίζεται από δύο μεγάλα κωδωνοστάσια (το ένα καταστράφηκε μερικά από κεραυνό το 1807) και η είσοδος έχει ρωμανικές, ορειχάλκινες θύρες διακοσμημένες από τον Μπονάννο Πιζάνο. Το εσωτερικό έχει κάτοψη σταυρού και αποτελείται από οξυκόρυφες στοές με νωπογραφίες, που εκτελέστηκαν κατά τη βασιλεία του Γουλιέλμου Β΄ και του διαδόχου εξαδέλφου του Τανκρέδου (απεβ. το 1194). Η στοά γύρω από τη γειτονική εσωτερική αυλή έχει 228 μικρούς κίονες, καθεμία με διαφορετικό διάκοσμο, επηρεασμένο από τη μεσαιωνική τέχνη της Προβηγκίας, της Βουργουνδίας, των Αράβων και του Σαλέρνο.
Αδελφές πόλεις
Το Μονρεάλε έχει αδελφοποιηθεί με την Μπιέλσκο-Μπιάβα της Πολωνίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Σικελίας Κατηγορία:Μητροπολιτική πόλη του Παλέρμο Κατηγορία:Επαρχία του Παλέρμο
715
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 715 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Χρυσή Μπάλα του 1967
Η Χρυσή Μπάλα του 1967, δόθηκε στον καλύτερο ποδοσφαιριστή της Ευρώπης, όπως κρίθηκε από μια ομάδα αθλητικών δημοσιογράφων από χώρες μέλη της UEFA, Φλόριαν Άλμπερτ.
Κατάταξη
Πηγή: France Football
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1967
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Β΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 1990-1991
Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής κατηγορίας μπάσκετ ανδρών της σεζόν 1990-91 διεξήχθη σε έναν όμιλο, με συμμετοχή 14 ομάδων. Πρωταθλητής αναδείχθηκε η Μ.Ε.Ν.Τ. και ανέβηκε στην Α2΄ Εθνική κατηγορία. Επίσης, ανέβηκε ο δευτεραθλητής Γ.Σ. Λάρισας.
Βαθμολογία
1 Η θέση κατάταξης στις περιπτώσεις ισοβαθμίας καθορίστηκε με βάση τα αποτελέσματα μεταξύ των ομάδων που ισοβάθμησαν.
Πηγές
Κατηγορία:Β εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Β Ανδρων 1990 1991 Πρωταθλημα Ελλαδος Β Ανδρων 1990 1991
Nova Founders Capital
Η Nova Founders Capital είναι εταιρεία που επενδύει σε επιχειρηματικά κεφάλαια νεοφυών επιχειρήσεων και έχει έδρα στο Λονδίνο. Είναι μια διεθνής επενδυτική εταιρεία που χτίζει και υποστηρίζει επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στον κλάδο των χρηματοοικονομικών υπηρεσιών. Ειδικεύεται στις χρηματοοικονομικές τεχνολογίας και άλλες τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται στο διαδίκτυο για τις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες. Ιδρύθηκε το 2012. Έκτοτε έχει ιδρύσει περίπου είκοσι επιχειρήσεις παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένων των πλατφορμών σύγκρισης τιμών CompareAsiaGroup, CompareEuropeGroup και Coru μιΠλατφόρμα χρηματοδότησης POS Vendigo. και πρώην υπηρεσία ψηφιακού μάρκετινγκ Lion & Lion.
Ιστορία
Η Nova Founders Capital ιδρύθηκε από τους Mads Faurholt-Jorgensen, Raphael Strauch και Stefan Bruun. Η ιδρυτική ομάδα συναντήθηκε μεταξύ τους στην Ασία-Ειρηνικό, αρχικά για να ξεκινήσει τις δραστηριότητες της Groupon, ενώ στη συνέχεια έγινε παγκόσμιος συνεργάτης με την Rocket Internet. Ενώ ήταν στην Rocket, είχαν την επίβλεψη για την έναρξη λειτουργίας διαδικτυακών εταιρειών όπως οι διαδικτυακοί λιανοπωλητές Zalora και Lazada, καθώς και την online υπηρεσία παράδοσης φαγητού foodpanda. Ταυτόχρονα, είδαν τη δυνατότητα να γίνουν ιδιοκτήτες νεοσύστατων (start up) εταιρειών, ιδιαίτερα εκείνων που ασχολούνται με χρηματοπιστωτική τεχνολογία.
Στις 18 Σεπτεμβρίου 2014, η Nova Founders Capital εξασφάλισε μεγάλη χρηματοδότηση μέσω του Pacific Century Group, με επικεφαλή τον Richard Li, γιο του επιχειρηματία Χονγκ Κονγκ Li Ka-shing. Η Pacific Century Group επένδυσε 50 εκατομμύρια δολάρια στη Nova για να την βοηθήσει να ξεκινήσει διαδικτυακές εταιρείες χρηματοοικονομικών υπηρεσιών, με την πεποίθηση ότι αυτός ο κλάδος ήταν το τελευταίο μεγάλο σύνορο απέναντι στο διαδίκτυο. Μετά από αυτήν τη χρηματοδότηση, περισσότερα μέλη της βασικής ομάδας μεταφέρθηκαν στο Χονγκ Κονγκ, όπου η εταιρεία έχει ένα από τα δύο κεντρικά γραφεία της, το δεύτερο από τα οποία εδρεύει στο Mayfair του Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο. Επιπλέον, η Nova έχει οδηγήσει γύρους συγκέντρωσης χρημάτων και για άλλες εταιρείες, συμπεριλαμβανομένου ενός γύρου επένδυσης για γερμανική/ελβετική/αυστριακή πλατφόρμα ηλεκτρονικής τιμολόγησης Crossinx και σειρές Α και Β για την οικονομική πλατφόρμα σύγκρισης CompareAsiaGroup, η οποία κέρδισε σημαντική απήχηση πριν από τη χρηματοδότηση. Στο γύρο χρηματοδότησης της Σειράς Β της CompareAsiaGroup συγκεντρώθηκε συνολικά 50.000.000 $.
Από τον Αύγουστο του 2018, η Nova Founders Capital διαθέτει σήμερα 20 εταιρείες στο χαρτοφυλάκιό της.
Πριν από μια επένδυση, η ομάδα των ιδρυτών της Nova αποφασίζει πού πρέπει να διατεθούν τα πιθανά κεφάλαια, συνήθως χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: δημιουργία, επένδυση ή εξαγορά εταιρειών. Αν και η Nova Founders Capital επισήμως θεωρείται εταιρεία επιχειρηματικών κεφαλαίων, περισσότερες από τις επενδύσεις διοχετεύονται στη δημιουργία νέων επιχειρήσεων από την αρχή. Όταν επενδύει, η Nova Founders περιορίζει τον αριθμό των επενδύσεων που πραγματοποιεί σε ένα δεδομένο έτος, για να διασφαλίσει ότι η ομάδα μπορεί να συνεχίσει να προσθέτει σημαντική αξία λειτουργικά.
Συνεργάτες και χαρτοφυλάκιο
Οι εταιρείες που γενικά περιλαμβάνονται στο χαρτοφυλάκιο της Nova Founders Capital λειτουργούν σε διάφορους τομείς, αν και από το 2014 έχουν προσανατολιστεί σε τραπεζικά, ασφαλιστικά και καταναλωτικά προϊόντα.
CompareEuropeGroup
Η CompareEuropeGroup είναι μια πλατφόρμα σύγκρισης.
Coru.com
Η Coru είναι μια πλατφόρμα σύγκρισης χρηματοοικονομικών υπηρεσιών που δραστηριοποιείται στο Μεξικό. Δημιουργήθηκε αφού η Nova Founder Capital έχασε τον έλεγχο της τεχνικής πλατφόρμας του προκατόχου της, ComparaGuru.com.
Crossinx
Η Crossinx είναι μια εταιρεία που εδρεύει στη Φρανκφούρτη και προσφέρει υπηρεσίες για ηλεκτρονικά εισερχόμενα και εξερχόμενα τιμολόγια με προμηθευτές και πελάτες. Η Nova Founders Capital συμμετείχε στον γύρο συγκέντρωσης χρημάτων της σειράς Α της εταιρείας.
Lion & Lion
Το Lion & Lion είναι μια ψηφιακή διαφημιστική εταιρεία, που ειδικεύεται σε διαδικτυακές καμπάνιες μάρκετινγκ και λύσεις ψηφιακής διαφήμισης. Μέχρι τα τέλη του 2016 η Lion & Lion εξαγοράστηκε από την ιαπωνική Septeni Holdings έναντι μη γνωστού διψήφιου ποσού εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ και ως εκ τούτου η εταιρεία δεν αποτελεί πλέον μέρος του χαρτοφυλακίου της Nova Founders Capital.
Pricefox
Το Pricefox είναι μια διαδικτυακή πλατφόρμα σύγκρισης για χρηματοοικονομικές υπηρεσίες στην Ελλάδα. Το Pricefox υποστηρίζεται από τον Όμιλο Antenna και το CompareEuropeGroup, μέρος της Nova Founders Capital.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χρηματοοικονομικά Κατηγορία:Χρηματοπιστωτική αγορά Κατηγορία:Κεφάλαιο Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Sturmabteilung
Η οργάνωση Sturmabteilung (συντομογραφία: SA, ελληνική προφορά: Στούρμαμπταϊλουνγκ, Ες-Α, ελληνικά: Τάγματα Εφόδου) ήταν παραστρατιωτική οργάνωση προσκείμενη αρχικά στο Γερμανικό Εργατικό Κόμμα (DAP) και στη συνέχεια στη μετεξέλιξή του, στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Χίτλερ. Η οργάνωση αποδυναμώθηκε σημαντικά ύστερα από τη δολοφονία περίπου 200 στελεχών της, μεταξύ των οποίων και ο επικεφαλής της Ερνστ Ρεμ το 1934 κατά τη νύχτα των μεγάλων μαχαιριών.
Ίδρυση
Ύστερα από την ίδρυση του Γερμανικού Εργατικού Κόμματος, του οποίου ο πολιτικός προσανατολισμός ήταν εθνικιστικός - αντισημιτικός, έγινε σαφές ότι οι συναντήσεις των μελών του μικρού κόμματος, που πραγματοποιούνταν κυρίως σε μπιραρίες του Μονάχου είχαν ανάγκη περιφρούρησης. Δημιουργήθηκε, έτσι, το 1920 ένα σώμα περιφρούρησης, το οποίο ονομάστηκε "Ρολλκομμάντο" (Rollkommando). Σε αυτό στρατολογήθηκαν, αρχικά, κυρίως μέλη της παράνομης, ακροδεξιάς παραστρατιωτικής οργάνωσης "Φράικορπς" (Freikorps, επί λέξει ελεύθερο σώμα), η οποία είχε δημιουργηθεί για να πολεμήσει τους Κομμουνιστές και να "προστατεύσει τα Γερμανικά σύνορα" και, κυρίως, από το τμήμα του Φράικορπς που ονομαζόταν "Consul" αλλά είχε το προσωνύμιο "Ταξιαρχία Έρχαρτ" (Brigade Ehrhardt) και ήταν, στην πραγματικότητα, μια συμμορία δολοφόνων. Αρχικά υπήρξαν ορισμένες διαφωνίες για το κατά πόσον η SA θα έπρεπε να θεωρείται άμεση μετεξέλιξη του Φράικορπς, ωστόσο οι κοινές δραστηριότητες (μάχες σε μπιραρίες και δρόμους κατά των αντιφρονούντων) και τα πολλά κοινά και στις δύο οργανώσεις μέλη, ενισχύουν την άποψη αυτή.
Τον Φεβρουάριο του 1920 το Ρολλκομμάντο μετονομάζεται σε Τσαϊτφράιβίλινγκεν (Zeitfreiwilligen) και οργανώνεται περισσότερο. Τον Μάρτιο του ίδιου έτους η οργάνωση αποφασίζει να φορά γκρίζες στολές, όμοιες με τις στρατιωτικές στολές της Ράιχσβερ εκείνης της εποχής. Λίγο αργότερα μετονομάζεται σε Όρντνερτρούππεν (Ordnertruppen) και αποφασίζεται τα μέλη του να φορούν στολή σε φαιό χρώμα. Χάρη στο χρώμα της στολής αυτής, τα μέλη του γίνονται γνωστά ως "φαιοχίτωνες". Σύντομα, όμως, επιβάλλεται απαγόρευση της οργάνωσης. Ύστερα από μάχη που δόθηκε στην μπιραρία Χόφμπροϊχάους (Hofbräuhaus) του Μονάχου, επακόλουθης μιας ομιλίας του Χίτλερ, με αντιφρονούντες, τον Νοέμβριο του 1921 η οργάνωση μετονομάζεται σε Στουρμαμπτάιλουνγκ (Sturmabteilung, συντομογραφικά SA) και καλείται ο πρώην λοχαγός του Στρατού Ερνστ Ρεμ να αναλάβει την καλύτερη οργάνωση και την προμήθειά τους με όπλα. Επικεφαλής αναλαμβάνει ο Εμίλ Μορίς (Emil Maurice), ενώ εκπαίδευση στα στελέχη της παρέχει η "Ταξιαρχία Έρχαρτ". Έτσι, τυπικά, η ίδρυση της SA τοποθετείται στις 4 Νοεμβρίου 1921. Ο Μορίς σύντομα αντικαθίσταται από τον πρώην υπολοχαγό Χανς Ούλριχ Κλιντς (Hans Ulrich Klintzsch), μέλος της "Consul".
Λειτουργία
right|thumb|200px|SA: Η επίλεκτη μονάδα "[[Χορστ Βέσελ". Βερολίνο, 1933]]
1921-1930
Ο Ρεμ, αν και δεν ηγείται τυπικά της οργάνωσης, είναι ο κινητήριος μοχλός της. Οι διασυνδέσεις του τόσο με στελέχη της Ράιχσβερ (Γερμανικός Στρατός) όσο και με τοπικούς αξιωματούχους της Αστυνομίας και των πολιτικών αρχών, του εξασφαλίζουν απρόσκοπτη δράση στρατολόγησης, εκπαίδευσης και εξοπλισμού της SA. Ωστόσο, δεν αργεί να συγκρουστεί με τον Χίτλερ (τέλη 1921), καθώς ο Ρεμ προσδοκά τη μετεξέλιξη της SA σε κανονικό στρατό, ενώ ο Χίτλερ τη χρειάζεται μόνον ως όργανο προπαγάνδας και εκμηδενισμού πολιτικών αντιπάλων (με τη βία). Ο Ρεμ, παρακούοντας τον τότε ηγέτη της Οργάνωσης είχε ήδη ξεκινήσει την εκπαίδευση στελεχών της SA σε αμιγώς στρατιωτικά θέματα, αλλά ο Χίτλερ σταμάτησε αυτή τη δραστηριότητα αμέσως μόλις την αντελήφθη.
Στις 24 Ιουνίου 1922 δολοφονείται ο Υπουργός Εξωτερικών Βάλτερ Ράτεναου (Walther Rathenau). Η Κυβέρνηση απαντά ψηφίζοντας Νόμο, με τον οποίο οιουδήποτε τύπου επιθέσεις (λεκτικές ή φυσικής βίας) προς Κυβερνητικά στελέχη αποτελούν βαρύτατο ποινικό αδίκημα. Όπως είναι φυσικό, όλες οι μικρές ακροδεξιές οργανώσεις ξεσηκώνονται κατά του Νόμου (που, ουσιαστικά, καταργεί τον λόγο ύπαρξής τους) και στο Μόναχο γίνεται η ογκωδέστερη των διαδηλώσεων, με περισσότερα από 50.000 άτομα να συμμετέχουν. Ο Ρεμ εκμεταλλεύεται τη συγκυρία, στρατολογεί πολλά νέα μέλη και επιτυγχάνει τη συγχώνευση πολλών μικρών οργανώσεων με την SA. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους εορτάζεται στο Κόμπουργκ (Coburg) η "Ημέρα της Γερμανίας" (παρόμοιες εκδηλώσεις γίνονταν σε πολλές πόλεις). Οι αρχές της πόλης παρακαλούν τον Χίτλερ να μη πραγματοποιήσει παρέλαση στους δρόμους της πόλης, στην οποία είχε καταφθάσει μαζί με 800 μέλη της SA. Ο Χίτλερ τις αγνοεί και, όπως είναι φυσικό, η παρέλαση εξελίσσεται σε άγρια σύγκρουση Εθνικοσοσιαλιστών και Κομμουνιστών στους δρόμους της πόλης. Ο Υπουργός Εσωτερικών της Βαυαρίας απαγορεύει τους εορτασμούς "Ημέρα της Γερμανίας" σε ολόκληρο το κρατίδιο και απευθύνει προειδοποίηση στον Χίτλερ ότι εφεξής τέτοιες ενέργειες θα αντιμετωπίζονταν βίαια από την Αστυνομία.
Στις 11 Μαΐου 1923 ο μέχρι τότε ηγέτης της SA Κλιντς αντικαθίσταται από τον Χέρμαν Γκέρινγκ με απόφαση του Χίτλερ, ο οποίος, αργότερα, θα πει ότι ο Γκέρινγκ ήταν ο ικανότερος από τους ηγέτες της SA. Ο Γκέρινγκ οργανώνει την SA ιεραρχικά σύμφωνα με τα στρατιωτικά πρότυπα, δημιουργώντας συντάγματα, τάγματα και λόχους (αν και η δύναμη των "μονάδων" αυτών ήταν σημαντικά μικρότερη των αντίστοιχων στρατιωτικών). Δημιουργεί, επίσης, μια μονάδα από ανθρώπους που γνωρίζουν από αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες, η οποία, αργότερα, θα αποτελέσει τη βάση του Σώματος Μεταφορών του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος (NSKK).
Ο Χίτλερ θεωρεί ότι η SA μπορεί να του παρέξει όλη την υποστήριξη που του χρειάζεται και έτσι στις 8 Νοεμβρίου 1923 αποπειράται, με την υποστήριξή της, το Πραξικόπημα της μπιραρίας. Το Πραξικόπημα αποτυγχάνει, οι ηγέτες του συλλαμβάνονται και οι περισσότεροι εγκλείονται στη φυλακή. Εκεί ο Χίτλερ αναπτύσσει ισχυρή φιλία με τον Ρεμ.
Ο Ρεμ και ο Χίτλερ αποφυλακίζονται το 1924 και συνεργάζονται στενά για την επανίδρυση του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος. Αρχικά δημιούργησαν το "Frontbann", το νόμιμο υποκατάστατο της SA (που είχε τεθεί εκτός νόμου). Ο Ρεμ εξελέγη μέλος του Ράιχσταγκ ως μέλος του Εθνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Ελευθερίας (μετονομασία του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, που επίσης είχε τεθεί εκτός νόμου). Και πάλι, όμως, ανέκυψαν διαφωνίες μεταξύ Ρεμ και Χίτλερ. Ως συνέπεια αυτών των διαφωνιών, ο Ρεμ παραιτήθηκε από το βουλευτικό αξίωμα το 1925 και έφυγε για τη Βολιβία, όπου εργάστηκε ως σύμβουλος στον βολιβιανό Στρατό. Η SA έχει πλέον ως ηγέτη - μέχρι το 1926 τον Βολφ Γκραφ φον Χέλντορφ (Wolf Graf von Helldorf), στον οποίο ανέθεσε την αρχηγία ο Ρεμ, όταν εξελέγη βουλευτής. Με την αναχώρησή του, όμως, ο Χέλντορφ χάνει την ηγεσία της και μόνο το 1926 ο Χίτλερ τοποθετεί επικεφαλής τον Φραντς Πφέφερ φον Ζάλομον. Αυτός παραμένει ηγέτης της ως το 1930, οπότε ο Χίτλερ ανέλαβε ο ίδιος την ηγεσία της SA, αλλάζοντας και τον τίτλο του ηγέτη της σε "Chef des Stabes" (Αρχηγός του Επιτελείου). Ο Πφέφφερ έφυγε από την SA καθώς ο Χίτλερ αρνήθηκε να επιτρέψει σε οποιοδήποτε από τα μέλη της να καταλάβει έδρα στο Ράιχσταγκ (Γερμανικό Κοινοβούλιο). Τοποθετεί τον Δρα Ότο Βάγκενερ (Dr Otto Wagener) προσωρινό ηγέτη της SA (αρχές Αυγούστου 1931), αλλά, λίγερ μερες αργότερα, τα μέλη της SA στο ανατολικό τμήμα της χώρας επαναστατούν, υπό την ηγεσία του Ταγματάρχη (Oberster SA-Führer Ost) Βάλτερ Στένες (Walther Stennes), διαμαρτυρόμενα για προβλήματα με τους Γκαουλάιτερ και, κυρίως, για τη συνεχιζόμενη αναστολή πληρωμών τους.
Το Σύνταγμα 31 του Βερολίνου επιτίθεται εναντίον των γραφείων του Γιόζεφ Γκέμπελς στο Βερολίνο και ξυλοκοπεί τα μέλη της SS που τα φρουρούν. Η μόνη δύναμη που μπορεί να σταματήσει την SA είναι πλέον η Αστυνομία. Ο Χίτλερ, όμως, δεν θέλει ούτε να το διανοηθεί, καθώς απομένουν λίγες μόνον ημέρες ως τις εκλογές: Σπεύδει από το Μόναχο και καταφέρνει να πείσει τους εξαγριωμένους SA ότι οι μισθοί τους θα αυξηθούν και θα τους δοθούν περισσότερες εξουσίες. Έχοντας αντιληφθεί ότι η οργάνωση έχει γίνει περισσότερο ισχυρή από όσο θα ήθελε, αναλαμβάνει ο ίδιος την αρχηγία της (2 Σεπτεμβρίου 1930) και αποδίδει νέο τίτλο στον ηγέτη της, αυτόν του "Αρχηγού του Επιτελείου" (Stabschef).
1931-1945
Ο Χίτλερ, μη θέλοντας να παραμείνει ηγέτης της SA απέστειλε προσωπική παράκληση στον Ρεμ να επιστρέψει για να αναλάβει "Αρχηγός του Επιτελείου". Ο Ρεμ αποδέχτηκε την πρόταση και, τον Ιανουάριο του 1931 γίνεται "Stabschef" της SA. Η επάνοδός του συνοδεύτηκε από ριζοσπαστικές ιδέες, φρόντισε, όμως, να τοποθετήσει προσωπικούς του φίλους σε ηγετικές θέσεις. Πολλά ηγετικά στελέχη του Κόμματος, όμως, δεν βλέπουν θετικά την επάνοδο του Ρεμ, και ιδιαίτερα οι Γκέρινγκ και Χίμλερ και χρειάστηκε η προσωπική παρέμβαση του Χίτλερ για να δώσουν και επίσημα τη συγκατάθεσή τους.
Η SA αριθμεί πλέον περίπου 1.000.000 μέλη και συνεχίζει τις οδομαχίες κατά των Κομμουνιστών και των Εβραίων. Τρομοκρατεί, επίσης, όλους τους αντιτιθέμενους στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα, κυρίως τους εκδότες, τους καθηγητές, τους πολιτικούς, τους επιχειρηματίες, αλλά και τους τοπικούς αξιωματούχους που "δεν είναι συνεργάσιμοι". Συχνά, επίσης, παίρνει το μέρος των εργαζομένων που απεργούν, επιτίθεται και ξυλοκοπά τους απεργοσπάστες και συμμετέχει σε διαδηλώσεις και πικετοφορίες. Ο Ρεμ, όμως, δεν έχει ξεχάσει τον αρχικό προσανατολισμό που έχει θέσει για την SA, να την καταστήσει, δηλαδή, αντικαταστάτη του Εθνικού Στρατού. Οι προθέσεις του δεν περνούν απαρατήρητες από τον Χίτλερ αλλά ούτε από τον Καγκελάριο Χάινριχ Μπρύνινγκ (Heinrich Brüning), ο οποίος δίνει εντολή διάλυσης και της SA και της SS. Η Αστυνομία καταλαμβάνει τα γραφεία και των δύο οργανώσεων και κατάσχει όλα τους τα υπάρχοντα (15 Απριλίου 1932). Ωστόσο, ο Μπρύνινγκ αντικαθίσταται σύντομα από τον Φραντς φον Πάπεν (Franz von Papen), τον οποίο ο Χίτλερ καταφέρνει να πείσει να άρει την απαγόρευση λειτουργίας των δύο οργανώσεων, πράγμα που επιτυγχάνει στις 4 Ιουνίου. Ο Πάπεν παραιτείται με τη σειρά του. Τον αντικαθιστά ο Κουρτ φον Σλάιχερ. Το 1933 ο Χίτλερ αντικαθιστά τον φον Σλάιχερ στο αξίωμα του Καγκελάριου και η SA θα έπρεπε να είναι από τα βασικά του στηρίγματα. Ωστόσο, ο ηγέτης της, Ρεμ, αποτελεί δυνάμει αντίπαλο του Χίτλερ μέσα στο Κόμμα, ηγούμενος μιας πανίσχυρης οργάνωσης. Γι' αυτό ο Χίτλερ αποφασίζει να εξουδετερώσει, τόσο αυτόν όσο και την SA. Κρίνει ότι η SA έχει εκπληρώσει την αποστολή της, που ήταν να στηρίξει την κατάληψη της εξουσίας. Ο Χίτλερ και το Κόμμα δεν τη χρειάζονται πλέον. Σε αυτό τον ενθαρρύνει ο Γκέρινγκ, ο οποίος, ύστερα από τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ, αναγκάζεται να δεχτεί ως "βοηθητική αστυνομία" (Hilfspolizei) 24.000 άνδρες της SA, γεγονός που τον γεμίζει τρόμο, καθώς δεν μπορεί να τους ελέγξει. Ο Χίτλερ συμμερίζεται τη γνώμη του. Ο Ρεμ και η οργάνωσή του πρέπει να φύγουν από τη μέση.
Με τη βοήθειά της SS και του Χίμλερ, το Κόμμα αρχίζει να διαδίδει ανοικτά πλέον ότι ο Ρεμ είναι ομοφυλόφιλος, κάτι που είναι γνωστό ήδη από το 1931, οπότε η εφημερίδα Munchener Post δημοσίευσε επιστολές του προς φίλο, στον οποίο εξομολογείται τις σεξουαλικές του σχέσεις με άνδρες. Διαπιστωμένα ομοφυλόφιλος είναι, επίσης, ο υπαρχηγός του Έντμουντ Χάινες (Edmund Heines). Το Κόμμα ισχυρίζεται ότι οι επιστολές είναι πλαστές, αλλά τα γεγονότα δεν διαψεύδονται: Ο ταγματάρχης (Gruppenführer) Καρλ Ερνστ (Karl Ernst), που πιστεύεται ότι έπαιξε ρόλο και στον εμπρησμό του Ράιχσταγκ, είναι μπράβος σε λέσχη ομοφυλόφιλων. Με δεδομένο ότι Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα αποκηρύσσει ανοικτά και με κάθε τρόπο την ομοφυλοφιλία, αυτός είναι επαρκής λόγος για την απομάκρυνσή τους. Επιπλέον ο Ρεμ σχεδιάζει τη μετεξέλιξη της SA σε τακτικό στρατό, κάτι που όλες οι ηγετικές φυσιογνωμίες του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος - και ο Φύρερ - απορρίπτουν κατηγορηματικά.
Έτσι, τον Ιανουάριο του 1934 ο Χίτλερ δίνει εντολή στην Γκεστάπο να συλλέξει στοιχεία που να ενοχοποιούν τον Ρεμ, τον οποίο θεωρεί - και ορθά - πολιτικό του αντίπαλο. Τον Φεβρουάριο αναγγέλλει τον περιορισμό των δραστηριοτήτων της SA. Ο Ρεμ ανταπαντά αυξάνοντας τον αριθμό των ενόπλων της SA, κάτι που πολλοί εκλαμβάνουν ως προετοιμασία ανταρσίας και πραξικοπήματος. Ο Ρεμ προτείνει την ένταξη αρκετών ηγετών της οργάνωσης στον Στρατό, που αρνείται την "προσφορά" των επιπλέον στελεχών.
Η προπαγάνδα εναντίον του Ρεμ εντείνεται. Ο Χίτλερ παρασύρει την ηγεσία της SA σε "σύσκεψη" στο θέρετρο του Μπαντ Βίζεε, όπου όλοι οι συμμετέχοντες συλλαμβάνονται και φυλακίζονται. Ο Ρεμ προτρέπεται να αυτοκτονήσει και, όταν αρνείται, εκτελείται από άνδρες της SS κατ' εντολήν του Χίτλερ. Την ίδια τύχη έχουν και άλλα 200 περίπου στελέχη της SA. Με τον τρόπο αυτό η SA αποδυναμώνεται ολοσχερώς, χωρίς, όμως, να διαλυθεί. Η SA σταματά να αποτελεί σημαντικό τμήμα τόσο του Κόμματος όσο και του Γ΄ Ράιχ. Την ηγεσία της αναλαμβάνει ο Βίκτορ Λούτσε (Viktor Lutze), που τη διατηρεί μέχρι τον θάνατό του, το 1943, σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Τον αντικαθιστά ο Βίλχελμ Σέπμαν (Wilhelm Scheppmann), χωρίς, ωστόσο, ούτε ο ένας ούτε ο άλλος να διαδραματίσουν κανένα σημαντικό ρόλο στα γεγονότα της εποχής τους. Η Οργάνωση διαλύεται οριστικά με την κατάρρευση της Γερμανίας το 1945.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ναζιστικές παραστρατιωτικές οργανώσεις
Καρλότα Λέννοξ του Ρίτσμοντ
Η Καρλότα Λέννοξ του Ρίτσμοντ (Charlotte Lennox of Richmond, γεννημένη ως Καρλότα Γκόρντον Charlotte Gordon, 20 Σεπτεμβρίου 1768 - 5 Μαΐου 1842) ήταν Αγγλίδα ευγενής και αριστοκράτισσα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1768 στο Κάστρο Γκόρντον, και ήταν κόρη του Αλέξανδρου Γκόρντον, 4ου Δούκα του Γκόρντον και της Τζέιν Μάξγουελ.
Στις 9 Σεπτεμβρίου 1789 παντρεύτηκε τον Κάρολο Λέννοξ, 4ο Δούκα του Ρίτσμοντ. Μαζί απέκτησαν δεκατέσσερα παιδιά:
Το 1814, η οικογένεια μετακόμισε στις Βρυξέλλες, όπου η Δούκισσα έδωσε μια χοροεσπερίδα με την οποία ο Δούκας του Ουέλλινγκτον έλαβε επιβεβαίωση ότι ο στρατός του Βορρά υπό την ηγεσία του Ναπολέοντα Βοναπάρτη είχε εισέλθει στην επικράτεια του Ηνωμένου Βασιλείου των Κάτω Χωρών κοντά στο Σαρλερουά, σημερινό Βασίλειο του Βελγίου).
Η Δούκισσα και η οικογένειά της συνέχισαν να ζουν στις Βρυξέλλες μέχρι το 1818, όταν ο σύζυγός της διορίστηκε Γενικός Κυβερνήτης της Βρετανικής Βόρειας Αμερικής. Η Δούκισσα έμεινε χήρα το 1819, και το 1836, κληρονόμησε τα τεράστια κτήματα των Γκόρντον μετά το θάνατο του αδελφού της, Γεωργίου Γκόρντον, 5ου Δούκα του Γκόρντον, που δεν είχε αφήσει νόμιμα παιδιά.
Πέθανε στις 5 Μαΐου 1842 στο Λονδίνο σε ηλικία 73 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί ευγενείς Κατηγορία:Αγγλίδες δούκισσες
Ανατολική Ρωμυλία
right|160px|thumb|Στα γραμματόσημα των σχεδίων 1881 και 1884 αναγράφεται το όνομα της επαρχίας με Λατινικούς, Ελληνικούς και Κυριλλικούς χαρακτήρες. Η Ανατολική Ρωμυλία ή Ρουμυλία (βουλγαρικά: Източна Румелия, Ίζτοτσνα Ρουμέλια, οθωμανικά τουρκικά: روم الى شرقى‎, Ρουμελί-ι-Σαρκί) ήταν μια αυτόνομη περιοχή (όμπλαστ στα Βουλγαρικά, βιλαέτ στα τουρκικά) της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που δημιουργήθηκε το 1878 από τη Συνθήκη του Βερολίνου και καταργήθηκε de facto το 1885, οπότε ενοποιήθηκε με το Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας επίσης υπό την επικυριαρχία του Σουλτάνου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Συνέχισε να είναι de jure Οθωμανική επαρχία μέχρι το 1908, οπότε η Βουλγαρία ανακηρύχτηκε ανεξάρτητη.
Οι Βούλγαροι αποτελούσαν πλειοψηφία του πληθυσμού στην Ανατολική Ρωμυλία, αλλά υπήρχαν σημαντικές Τουρκικές και Ελληνικές μειονότητες. Πρωτεύουσά της ήταν η Φιλιππούπολη (Βουλγαρικά Πλόβντιβ, Οθωμανικά Φιλίμπε).
Ιστορία
Η Ανατολική Ρωμυλία από τα τέλη του 14ου αιώνα έγινε επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ιδρύθηκε ως αυτόνομη επαρχία εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τη Συνθήκη του Βερολίνου το 1878, που αναθεώρησε την προ λίγων μηνών υπογραφείσα Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου μεταξύ της Ρωσίας και των Οθωμανών. Η συνθήκη προέβλεπε χριστιανό κυβερνήτη, που θα οριζόταν με σύμ­φωνη γνώμη της Τουρκίας και των Μεγάλων δυνάμεων. Την εσωτερική τάξη θα διασφάλιζε τοπική εθνοφρουρά, που θα σχηματιζόταν από ντόπι­ους πολίτες. Η πρωτεύουσα της επαρχίας ήταν το Πλόβντιβ (γνωστό και ως Φιλιππούπολη) και τελικά κυβερνήτης ορίστηκε ο πρίγκηπας Αλέξανδρος του Μπάττενμπεργκ ως Αλέξανδρος της Βουλγαρίας.
Η περιοχή αντιστοιχούσε χονδρικά στη σημερινή νότια Βουλγαρία, όπως ήταν το όνομα που οι Ρώσοι που πρότειναν για αυτή, αλλά αυτή η πρόταση απορρίφθηκε από τους Βρετανούς. Περιλαμβάνει τα εδάφη μεταξύ του Αίμου, της Ροδόπης και της Στράντζα και ήταν γνωστή σε όλους τους κατοίκους της - Βουλγάρων, Οθωμανών Τούρκων, Ελλήνων, Ρομά, Αρμενίων και Εβραίων - ως Βόρεια Θράκη. Η τεχνητή ονομασία, Ανατολική Ρωμυλία, δόθηκε στην επαρχία μετά από επιμονή των Βρετανών αντιπροσώπων στο Συνέδριο του Βερολίνου: η Οθωμανική έννοια της Ρωμυλίας αναφέρεται σε όλες τις ευρωπαϊκές περιοχές της αυτοκρατορίας, δηλαδή εκείνες που ανήκαν στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (ή αλλιώς Βυζαντινή Αυτοκρατορία). Μάλιστα είκοσι Πομακικά χωριά στα βουνά της Ροδόπης αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν τις αρχές της Ανατολικής Ρωμυλίας και αποτέλεσαν τη λεγόμενη Δημοκρατία του Ταμράς.
Η επαρχία είναι γνωστή σήμερα στους φιλοτελιστές, επειδή είχε εκδώσει γραμματόσημα από το 1880 και μετά.
Ενοποίηση με τη Βουλγαρία
Μετά την επικράτηση, το 1884, ως ηγεμόνα της Ανατολικής Ρωμυλίας του Βούλγαρου Γαβριήλ Κρέστεβιτς και συνακόλουθα την άνοδο στα υψηλότερα αξιώματα του κρατικού μηχανισμού της βουλγαρικής εθνοφυλακής ο τότε Βασίλειος Αγχιάλου απομακρύνθηκε από την έδρα του και δίδαξε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Επέστρεψε για λίγο στην Αγχίαλο, αλλά οι αντιδράσεις των Βουλγάρων ανάγκασαν το πατριαρχείο να τον εκλέξει στα τέλη του 1884 Μητροπολίτη Σμύρνης, αξίωμα που διατήρησε ως τον θάνατό του. Στις 6 Σεπτεμβρίου 1885, με τη σύμφωνη γνώμη του Πρίγκιπα Αλέξανδρου Βάττεμπεργκ, εθνικιστές Βούλγαροι της Ανατολικής Ρωμυλίας οργάνωσαν πραξικόπημα εναντίον της οθωμανικής κυριαρχίας και κήρυξαν την ένωση της επαρχίας με το Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας. Η Τουρκία δεν αντέδρασε, αλλά η Ρωσία εκδήλωσε την αντίθεσή της στην πρωτοβουλία της Βουλγαρίας με τη διαταγή του Τσάρου Αλέξανδρου Γ' να αποχωρήσουν όλοι οι Ρώσοι αξιωματικοί και σύμβουλοι του Βουλγαρικού στρατού. Η Σερβία και η Ελλάδα διαμαρτυρήθηκαν για την παραβίαση της Συνθήκης του Βερολίνου. Η Σερβία κήρυξε πόλεμο εναντίον της Βουλγαρίας στις 14 Νοεμβρίου με την απαίτηση να της παραχωρηθεί ένα κομμάτι της Ανατολική Ρωμυλίας, αλλά ηττήθηκε στη μάχη της Σλίβνιτσα (17-19 Νοεμβρίου). Ο βουλγαρικός στρατός προέλασε στη Σερβία και τελικά συμφωνήθηκε ανακωχή όταν η Αυστρουγγαρία απείλησε να μπει στον πόλεμο στο πλευρό της Σερβίας. Μετά τον πόλεμο, η Συνθήκη του Βουκουρεστίου (3 Μαρτίου 1886) επανέφερε τα προπολεμικά σερβοβουλγαρικά σύνορα και άφησε την Ανατολική Ρωμυλία και τη Βουλγαρία ενωμένες.
Η Υψηλή Πύλη αναγνώρισε το status quo (υπάρχουσα κατάσταση) με τη Συμφωνία του Τόπχανε στις 24 Μαρτίου 1886. Με την Πράξη του Τόπχανε ο Σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ Β΄ διόρισε τον Πρίγκιπα της Βουλγαρίας (χωρίς να αναφέρει το όνομα του εν ενεργεία Πρίγκιπα Αλέξανδρου της Βουλγαρίας), ως Γενικό Κυβερνήτη της Ανατολικής Ρωμυλίας και διατηρώντας έτσι την επίσημη διάκριση μεταξύ του Πριγκιπάτου της Βουλγαρίας και της Ανατολικής Ρωμυλίας [3] και τηρώντας το γράμμα της Συνθήκης του Βερολίνου. Ωστόσο, ήταν σαφές προς τις Μεγάλες Δυνάμεις ότι η ένωση μεταξύ του Πριγκιπάτου της Βουλγαρίας και της Ανατολικής Ρωμυλίας ήταν μόνιμη και δεν επρόκειτο να διαλυθεί. Η Δημοκρατία του Ταμράς και η περιοχή του Κάρτζαλι ενσωματώθηκαν εκ νέου στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η επαρχία ήταν ονομαστικά υπό οθωμανική επικυριαρχία έως ότου η Βουλγαρία έγινε de jure ανεξάρτητη το 1908. Η 6 Σεπτεμβρίου (Ημέρα Ενοποίησης) είναι εθνική αργία στη Βουλγαρία.
Τον Απρίλιο του 1886 οι στόλοι πέντε ευρωπαϊκών Δυνάμεων απέκλεισαν τα λιμάνια της Ελλάδας, η οποία είχε κηρύξει επιστράτευση ήδη από το Σεπτέμβριο του 1885, στα πλαίσια της κρίσης που προκάλεσε η προσάρτηση της Ανατολικής Ρωμυλίας από τη Βουλγαρία.
Στις αρχές του 20ου αιώνα, στα πλαίσια της δημιουργίας του βουλγαρικού εθνικού κράτους, έγιναν διωγμοί των Ελλήνων και της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας που είχαν ως αποτέλεσμα την ανταλλαγή πληθυσμών και τη μεταφορά στην Ελλάδα των Ελλήνων της Αν. Ρωμυλίας. Ειδικότερα, το 1906, με τον νόμο «Περί Δημοσίας Εκπαιδεύσεως» του 1891, καταργήθηκαν τα ελληνικά σχολεία και εγκαταστάθηκαν σ' αυτά Βούλγαροι δάσκαλοι. Στην έδρα της Ελληνικής Μητρόπολης της Φιλιππούπολης και άλλων πόλεων εγκαταστάθηκαν Βούλγαροι Μητροπολίτες. Στις 16 Ιουλίου 1906, μετά από ανθελληνικά δημοσιεύματα βουλγαρικών εφημερίδων, έγινε μεγάλο συλλαλητήριο και ταραχές κατά τις οποίες βουλγαρικός όχλος κατέστρεψε σπίτια, εκκλησίες και σχολεία των Ελλήνων σε όλες τις πόλεις της Αν. Ρωμυλίας. Μετά από αυτά τα γεγονότα, 37.000 Έλληνες της περιοχής πέρασαν στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκαν κυρίως στην περιοχή της Θεσσαλίας, ενώ άλλοι παρέμειναν στη Βουλγαρία.
Κυβέρνηση
Σύμφωνα με τη Συνθήκη του Βερολίνου η Ανατολική Ρωμυλία επρόκειτο να παραμείνει υπό την πολιτική και στρατιωτική δικαιοδοσία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με σημαντική διοικητική αυτονομία (άρθρο 13). Το νομοθετικό πλαίσιο της Ανατολικής Ρωμυλίας καθορίστηκε με τον Οργανικό Νόμο, που εγκρίθηκε στις 14 Απριλίου 1879 και ήταν σε ισχύ μέχρι την ενοποίηση με τη Βουλγαρία το 1885. Σύμφωνα με τον Οργανικό Νόμο επικεφαλής της επαρχίας ήταν ένας Χριστιανός Γενικός Κυβερνήτης, που διοριζόταν από την Υψηλή Πύλη, με την έγκριση των Μεγάλων Δυνάμεων. Νομοθετικό όργανο ήταν ένα Επαρχιακό Συμβούλιο, αποτελούμενο από 56 μέλη, εκ των οποίων 10 διορίζονταν από το Γενικό Κυβερνήτη, 10 ήταν μόνιμα και 36 εκλέγονταν άμεσα από το λαό.
Ο πρώτος Γενικός Κυβερνήτης ήταν ο Βούλγαρος ηγεμόνας Αλέξανδρος Μπογκόριντι (1879-1884), που ήταν αποδεκτός και από τους Βουλγάρους και από τους Έλληνες της επαρχίας. Επόμενος Γενικός Κυβερνήτης ήταν ο Γαβριήλ Κράστεβιτς (1884-1885), διάσημος Βούλγαρος ιστορικός. Πριν από τον πρώτο Γενικό Κυβερνήτη, από τις 9 Οκτωβρίου 1878 έως τις 18 Μαΐου 1879, Ρώσος Πολιτικός Διοικητής ήταν ο Αρκάντι Στολίπιν.
Διοικητική διαίρεση
right|thumb|400px|Χάρτης διοικητικής διαίρεσης της Ανατολικής Ρωμυλίας Η Ανατολική Ρωμυλία αποτελείτο από τα διαμερίσματα (που ονομάζονταν στα βουλγαρικά окръзи οκράζι, στα οθωμανικά σαντζάκια) της Φιλιππούπολης (Пловдив, Φιλίμπε), Ταταρπάζαρτζικ (Татарпазарджик, Ταταρπαζάρτσιτζι), Χάσκοβο (Хасково, Χάσκιοϊ), Στάρα Ζαγόρα (Стара Загора, Εσκί Ζαγκρά), Σλίβεν (Сливен, Ισλίμιε) και Μπουργκάς (Бургас, Μπουργκάζ), που με τη σειρά τους χωρίζονταν σε 28 καντόνια (βουλγαρικά околии οκόλιι, Οθωμανικά καζάδες).
Τα καντόνια ήταν:
Πληθυσμός και εθνοτικά δημογραφικά
right|thumb|200px|Χάρτης εθνοτικής σύνθεσης των [[Βαλκάνια|Βαλκανίων από το Γερμανοάγγλο χαρτογράφο Ε. Γ. Ραβενστάιν το 1870.]] thumb|200px|right|Χάρτης εθνοτικής σύνθεσης των [[Βαλκάνια|Βαλκανίων το 1877 από τον A. Σινβέ, Γάλλο καθηγητή του Οθωμανικού Λυκείου της Κωνσταντινούπολης. Θεωρείτο ελληνόφιλος από μεταγενέστερους ιστορικούς ]] thumb|200px|right|Χάρτης εθνοτικής σύνθεσης των [[Βαλκάνια|Βαλκανίων του Andrees Allgemeiner Handatlas, 1η Εκδοση, Λειψία 1881.]] right|thumb|200px| Χάρτης εθνοτικής σύνθεσης των [[Βαλκάνια|Βαλκανίων από το Γερμανό γεωγράφο και χαρτογράφο Χάινριχ Κήπερτ το 1882.]]
Οι πρώτες πληροφορίες σχετικά με τα εθνοτικά δημογραφικά στοιχεία της Ανατολικής Ρωμυλίας, πριν από τη διεξαγωγή της πρώτης απογραφής, προέρχονται από τους εθνογραφικούς χάρτες των Βαλκανίων από Δυτικούς χαρτογράφους. Υπάρχουν, ωστόσο, λίγα στοιχεία για τους πραγματικούς αριθμούς του πληθυσμού των διαφόρων εθνοτικών ομάδων πριν από το 1878. Σύμφωνα με μια βρετανική έκθεση πριν από τον πόλεμο 1877-1878, ο μη-μουσουλμανικός πληθυσμός (που ήταν κυρίως Βούλγαροι) της Ανατολικής Ρωμυλίας, ήταν περίπου 60%, ποσοστό που αυξήθηκε λόγω της φυγής και μετανάστευσης των Μουσουλμάνων κατά τη διάρκεια του πολέμου και μετά. Η απογραφή του 1878 δείχνει πληθυσμό 815.946 ανθρώπων- 573.231 ως Βούλγαροι (70,29%), 174.759 ως Μουσουλμάνοι (21,43%), 42.516 ως Έλληνες (5,21%), 19.524 ως Ρομά, 4.177 ως Εβραίοι και 1.306 ως Αρμένιοι.
Τα αποτελέσματα των πρώτων εκλογών για την Περιφερειακή Συνέλευση της 17 Οκτωβρίου 1879 δείχνουν μια εικόνα ολικής κυριαρχίας των Βουλγάρων: Από τους 36 εκλεγμένους βουλευτές, 31 ήταν Βούλγαροι (86,1%), 3 Έλληνες (8,3%) και 2 Τούρκοι (5,6%). Τα εθνοτικά στατιστικά στοιχεία από τις απογραφές του 1880 και 1884 δείχνουν μια Βουλγαρική πλειοψηφία στην επαρχία. Στη μη αξιόπιστη απογραφή του 1880, από το σύνολο του πληθυσμού των 815.951 ανθρώπων περίπου 590.000 (72,3%) αυτοπροσδιορίζονταν ως Βούλγαροι, 158.000 (19,4%) ως Τούρκοι, 19.500 (2,4%), ως Ρομά και 48.000 (5,9% ) ανήκαν σε άλλες εθνότητες, κυρίως Έλληνες, Αρμένιοι και Εβραίοι. Η επανάληψη της απογραφής του 1884 έδωσε παρόμοια αποτελέσματα: 70,0% Βούλγαροι, 20,6% Τούρκοι, 2,8% των Ρομά και 6,7% άλλοι.
Οι Έλληνες κάτοικοι της Ανατολικής Ρωμυλίας ήταν συγκεντρωμένοι στα παράλια, όπου αποτελούσαν σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού, καθώς και σε ορισμένες πόλεις στο εσωτερικό, όπως στη Φιλιππούπολη, όπου σχημάτιζαν σημαντική μειοψηφία.
Η Ανατολική Ρωμυλία επίσης κατοικείτο και από αλλοδαπούς, κυρίως Αυστριακούς, Τσέχους, Ούγγρους, Γάλλους και Ιταλούς.
Η εθνοτική σύνθεση του πληθυσμού της Ανατολικής Ρωμυλίας, σύμφωνα με την επαρχιακή απογραφή του 1884, ήταν η εξής:
Ιδιοκτησιακό
thumb|Τούρκοι πρόσφυγες από την Ανατολική Ρωμυλία, "The Illustrated London News", 1885
Τις ιδιοκτησίες που εγκατέλειψαν οι μουσουλμάνοι φεύγοντας λόγω του ρωσικού στρατού κατά τη διάρκεια του πολέμου 1877-1878, ιδιοποιήθηκε ο τοπικός πληθυσμός. Οι πρώην ιδιοκτήτες, ως επί το πλείστον μεγάλοι γαιοκτήμονες, απειλήθηκαν με δίκη από στρατοδικείο αν είχαν διαπράξει εγκλήματα κατά τη διάρκεια του πολέμου, έτσι ώστε να μην επιστρέψουν. Δύο Τούρκοι γαιοκτήμονες που πράγματι επέστρεψαν καταδικάστηκαν σε θάνατο, αποτρέποντας έτσι και άλλους που επιθυμούσαν να επιστρέψουν. Αυτοί οι Τούρκοι γαιοκτήμονες, που ήταν αδύνατο να ανακτήσουν τη γη τους αποζημιώθηκαν, με χρήματα που συγκέντρωσαν οι Βούλγαροι αγρότες, μερικοί από τους οποίους για το λόγο αυτό χρεώθηκαν.σημείση Σε όσους πράγματι επέστρεψαν επιβλήθηκε φόρος ακίνητης περιουσίας 10%, αναγκάζοντας πολλούς να εκποιήσουν την περιουσία τους ώστε να πληρώσουν το φόρο. Ο Μάικλ Πάλερετ υποστήριξε ότι τα δικαιώματα γης των μουσουλμάνων ιδιοκτητών σε μεγάλο βαθμό αγνοήθηκαν, παρότι τα είχαν εγγυηθεί οι Δυνάμεις και η αποοθωμανοποίηση της Βουλγαρίας και της Ανατολικής Ρωμυλίας οδήγησε στον οικονομικό μαρασμό της περιοχής, πράγμα που έρχεται σε αντίθεση με πολλούς άλλους συγγραφείς, που παρουσιάζουν ταχεία ανάπτυξη της οικονομίας, καθώς και ταχεία βιομηχανική ανάπτυξη και αύξηση των εξαγωγών της Βουλγαρίας μετά το 1878.
Βόρεια Θράκη & Ανατολική Ρωμυλία
Η Βόρεια Θράκη είναι η περιοχή της Θράκης που εκτείνεται από την οροσειρά της Ροδόπης, τη Μανδρίτσα, το Ορτάκιοϊ, το Σκούταρι βόρεια της Αδριανούπολης, βόρεια της περιοχής των Σαράντα Εκκλησιών, το Κωστί και την Αγαθούπολη μέχρι την Κωνστάντζα της Ρουμανίας το Ρούσε της Βουλγαρίας και τα ανατολικά όρη της Σόφιας. Η Ανατολική Ρωμυλία είναι περιοχή της Βόρειας Θράκης και όχι η Βόρεια Θράκη. Σε ολόκληρη την περιοχή ζούσαν πάνω από 300.000 Έλληνες πριν το 1900. Την περίοδο 1878-1885 που η Ανατολική Ρωμυλία ήταν αυτόνομη, η υπόλοιπη Βόρεια Θράκη ήταν μοιρασμένη στη Βουλγαρία και την Τουρκία. Σημαντικές εστίες του Ελληνισμού ήταν η περιοχή της Φιλιππούπολης με πολλές πόλεις και χωριά, το Ορτάκιοϊ και το Χάσκιοϊ, τα χωριά της περιοχής (Επαρχία) Καβακλή, τα Μαυροθαλασσίτικα παράλια από την Αγαθούπολη έως και τον Άσπρο, η περιοχή της Βάρνας και Καβάρνας, το Ρούσε, το Ντόμπριτς και πολλά άλλα. Η περιοχή κατοικούνταν από Θράκες από την αρχαιότητα και κατά τον Δεύτερο Ελληνικό Αποικισμό κατοικούνται τα παράλια του Ευξείνου Πόντου από Πελοποννήσιους, Μεγαρείς, Αθηναίους, Ίωνες, κλπ. Γύρω στον 6ο αιώνα μ.Χ. εμφανίζονται οι Σλάβοι και μετά τον 7ο οι Βούλγαροι και κατοικούν βορείως του Δούναβη. Μετά από χρόνια αρχίζουν και κατοικούν από τον Αίμο και βόρεια. Η περιοχή της Βάρνας και Καβάρνας όμως ήταν ως επί το πλείστον Ελληνική. Έλληνες όμως παρέμειναν σε όλες τις μεγάλες πόλεις, παρά τους απάνθρωπους διωγμούς των Βουλγάρων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανατολικό Ζήτημα Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Βουλγαρίας Κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας Κατηγορία:Γεωγραφία της Θράκης Κατηγορία:Νεότερη ελληνική ιστορία Κατηγορία:Πρώην κράτη των Βαλκανίων Κατηγορία:Οθωμανική Θράκη Κατηγορία:Βόρεια Θράκη
Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου
Η Μαριλίζα (Μαρία-Ελίζα) Ξενογιαννακοπούλου (20 Φεβρουαρίου 1963) είναι Ελληνίδα δικηγόρος και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1963. Κατάγεται από την Κεφαλλονιά και τη Μεσσηνία. Είναι δικηγόρος.
Σπούδασε στο Τμήμα Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Δημόσιο Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης (Paris I).
Πολιτική δραστηριότητα
μικρογραφία|left|Η Ξενογιαννακοπούλου με τον [[Δημήτρης Δρούτσας|Δημήτρη Δρούτσα σε Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής το 2010]] Στην κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου του 2011, διατήρησε τη θέση της Αναπληρώτριας Υπουργού Εξωτερικών υπεύθυνης για τις Ευρωπαϊκές Υποθέσεις, ωστόσο με επιστολή της στις 10 Φεβρουαρίου 2012 παραιτήθηκε λόγω διαφωνίας της με τις ρυθμίσεις του δευτέρου Μνημονίου, το οποίο καταψήφισε στη Βουλή των Ελλήνων (12/2/2012) και διεγράφη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Λίγο πριν από την ψήφιση των νέων μέτρων από τη Βουλή το Νοέμβριο του 2012, με επιστολή της στον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, ανακοίνωσε την αποχώρησή της από το ΠΑΣΟΚ, εκφράζοντας τη διαφωνία της.
Το 2014, με ανάρτησή της σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης (Facebook) η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου «καλούσε» για ένταξη στο ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηρίζοντας «θετική» την τοποθέτηση του Αλέξη Τσίπρα για τη συγκρότηση μιας ευρείας προοδευτικής πολιτικής συμμαχίας.
Στις 29 Αυγούστου 2018 ανέλαβε Υπουργός Διοικητικής Ανασυγκρότησης, στα πλαίσια ανασχηματισμού της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, θέση που κατείχε έως τη λήξη της θητείας της κυβέρνησης.
Στις εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019 εξελέγη βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ στην περιφέρεια Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση, ενώ ορίστηκε από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα κοινοβουλευτική εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2004-2009 Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές διαγραφέντες Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Διοικητικής Ανασυγκρότησης Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών
Πήτερ Μπάλτεν
Ο Πήτερ (Πίιτερ) Μπάλτεν (Pieter Balten, Peeter Baltens, Pieter Baltens ή Pieter Custodis (περ. 1527 Αμβέρσα - 1584 Αμβέρσα) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος της Αναγέννησης, σχεδιαστής και χαράκτης θρησκευτικών έργων, τοπίων και σκηνών από το χωριό. Είχε στενές σχέσεις με τον Πίτερ Μπρίγκελ τον πρεσβύτερο. Επονομάστηκε Πιέτερ Μπάλτεν από λογίους, αλλά αυτή η αλλαγή ονόματος οφείλετι σε λάθος λόγω άγνοιας του ορθού συλλαβισμού. Ο πατέρας του ονομαζόταν Μπάλτεν Κουστόντις (Balten Custodis), εξ ου και το όνομα Baltens (Baltenszone = ο γιος του Balten).
Βίος
Οι λεπτομέρειες σχετικά με τη ζωή του σπανίζουν. Γεννήθηκε στην Αμβέρσα γύρω στο 1527 ως γιος του Μπάλτεν Κουστόντις ή Balten Janszoon de Costere. Έγινε μέλος της τοπικής Συντεχνίας του Αγίου Λουκά το 1540 και "Δάσκαλος" το 1550.
Ο ιστορικός τέχνης του 17ου αιώνα Κάρελ φαν Μάντερ ανέγραψε στο Schilder-boeck (Βιβλίο των ζωγράφων) του το 1604 ότι ο Μπάλτενς έγινε μέλος της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά το 1559 και ήταν οπαδός του Πίτερ Μπρίγκελ του πρεσβύτερου. Ο φαν Μάντερ επιπλέον αναγράφει ότι ο Μπάλτενς ήταν καλός ποιητής και rederijker (ρήτορας) και συνεργαζόταν από καιρού εις καιρόν με τον ζωγράφο Κορνέλις Κέτελ (Cornelis Ketel). Σήμερα είναι γνωστό ότι ο φαν Μάντερ έσφαλλε σχετικά με τη χρονολογία που ο Μπάλτενς έγινε μέλος της τοπικής Συντεχνίας, καθώς και με με τη σχέση του με τον Μπρίγκελ, καθώς τον αποκάλεσε οπαδό του. Το 1550-51 ο Μπρίγκελ όνως εργαζόται ως βοηθός του Μπάλτενς, που είναι επίσης γνωστό ότι είχε συνεργαστεί μαζί του και ίσως και να τον επηρέασε. Οι δυο γιοι του Μπρίγκελ, πολύ νέοι για να γνωρίσουν τον πατέρα τους, ήταν στην πραγματικότητα οπαδοί του Μπάλτενς, λόγω της γνωριμίας της γιαγιάς τους και χήρας του ζωγράφου / εκδότη Χιερόνυμους Κοκ (Hieronymus Cock) με τον Μπάλτενς.
Ο γιος του Ντόμίνικους Κούστος (Dominicus Custos) νυμφεύτηκε τη χήρα του Μπαρτολομέους Κίλιαν (Bartholomäus Kilian) και δημιούργησε εργαστήριο χαρακτικής στο Άουγκσμπουργκ, που έγινε γνωστό ως εργαστήριο της οικογένειας Κίλιαν.
Έργο
Ο Μπάλτεν ζωγράφισε εκκλησιαστικές παραστάσεις, σκηνές από το χωριό και τοπία. Δεν έχουν σωθεί πολλά από τα έργα του. Η πιο διάσημη δημιουργία του είναι Η φιλανθρωπική πανήγυρις της ημέρας του Αγίου Μαρτίνου, της οποίας υπάρχουν δύο εκδοχές: Μια στο Ρέικσμουζεουμ του Άμστερνταμ και μια στο Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών της Αμβέρσας. Το έργο αυτό παλαιότερα θεωρήθηκε ότι ήταν αντίγραφο ενός χαμένου πίνακα του Πίτερ Μπρίγκελ του πρεσβύτερου, αλλά σήμερα θεωρείται πιθανότερο ότι ήταν δημιούργημα του Μπάλτεν. Ο Μπρίγκελ και ο Μπάλντεν συνεργάστηκαν επίσης για τη δημιουργία ενός τριπτύχου για λογαριασμό της πόλης του Μέχελεν. Ο Πίτερ Μπρίγκελ ο νεότερος αντέγραψε μια λεπτομέρεια του έργου Ecce homo (Ιδού ο Άνθρωπος) ως ανεξάρτητο έργο.
Ο φαν Μάντερ επαινούσε τον Μπάλτεν ως ζωγράφο τοπίων. Αρχικά δεν ήταν γνωστό κανένα τοπίο φτιαγμένο από τον Μπάλτεν, ώσπου αποδόθηκαν σε αυτόν τα σχέδια έξι τοπίων. Δραστηριοποιήθηκε επίσης ως χαράκτης και εκδότης. Τα χαρακτικά του είναι αντίγραφα δικών του έργων αλλά και άλλων καλλιτεχνών της εποχής του, όπως οι Μάρτεν ντε Φος (Marten de Vos), Χανς Φρέντεμαν ντε Φρίις (Hans Vredeman de Vries) και Αμπρόσιους Φράνκεν Ι (Ambrosius Francken I). Δημιούργησε μια σειρά χαρακτικών που απεικονίζουν τους κόμητες και της κόμισσες της Φλάνδρας και μια σειρά θεμάτων όπως σκηνές στο χωριό και αλληγορίες.
Λουτρός Ημαθίας
Ο Λουτρός είναι οικισμός της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Ημαθίας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Ο Λουτρός βρίσκεται στην πεδιάδα του Αλιάκμονα, κοντά στις βόρειες όχθες του ποταμού και σε υψόμετρο 18 μέτρα. Απέχει περίπου 7 χλμ. ΝΔ. από την Αλεξάνδρεια (έδρα του δήμου) και 55 χλμ. Δ. από την Θεσσαλονίκη (μέσω Εγνατίας Οδού). Στα βόρεια του χωριού είναι ο σιδηροδρομικός σταθμός Λουτρού όπου περνάει η σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης - Φλώρινας ενώ στη νότια άκρη η Εγνατία Οδός. Ενοριακός ναός είναι η εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου & Ελένης (δυτική άκρη). Νότια από το χωριό, μέσα σε μια συστάδα δένδρων, βρίσκεται το γυναικείο Μοναστήρι της Αγίας Κυριακής.
Ο Λουτρός αναφέρεται από την περίοδο της τουρκοκρατίας και ήταν στα νοτιοανατολικά της λίμνης – βάλτου των Γιαννιτσών η οποία αποξηράνθηκε το 1932 - 1936 ενώ ιστορικά συμπεριλαμβάνεται στα χωριά της περιοχής του Ρουμλουκίου. Υπαγόταν στον καζά Θεσσαλονίκης της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο Alexander Sinve (στο βιβλίο "Les Grecs de l' Empire Ottoman. Etude Statistique et Ethnographique") το 1878 έγραψε ότι 276 Έλληνες ζούσαν στο Λουτρό της Επισκοπής Καμπανίας.
Διοικητικά - Πληθυσμιακά στοιχεία
Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και την απελευθέρωση της Μακεδονίας, αναφέρεται επίσημα το 1918 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης» και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι μαζί με το Εξωκκλήσι αποτελούν την κοινότητα Λουτρού η οποία υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αλεξάνδρειας του Δήμου Αλεξάνδρειας ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 1.277 κάτοικοι.
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ημαθίας Κατηγορία:Δήμος Αλεξάνδρειας
Ιωάννης Κολιόπουλος
Ο Ιωάννης Κολιόπουλος (1942 - 4 Ιουλίου 2022) ήταν Έλληνας ιστορικός και πανεπιστημιακός. Συνέγραψε σημαντικό αριθμό βιβλίων ιστορικών έργων κυρίως πάνω στην νεότερη ελληνική ιστορία, και κυρίως στη νεότερη ιστορία της Μακεδονίας. Το ερευνητικό και συγγραφικό του έργο εντοπίζεται κυρίως στην ιστορική περίοδο από τον Μακεδονικό Αγώνα στην νότια Βαλκανική έως τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στην Ελλάδα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1942 στο Βοτάνι της Π.Ε. Καστοριάς κατά την διάρκεια της Κατοχής. Ολοκλήρωσε τις προπτυχιακές του σπουδές στο City University of New York (1968) και εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή στο London School of Economics & Political Science (1972), υπό την επίβλεψη του καθηγητή Donald Watt. Ήταν ομότιμος καθηγητής στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Συμμετείχε σε διοικητικά συμβούλια ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων όπως του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, καθώς και σε επιστημονικές επιτροπές πάνω σε θέματα ιστορικής έρευνας, όπως στο Ίδρυμα Μελετών Χερσονήσου Αίμου, στο Κέντρο Μακεδονικής Ιστορίας και Τεκμηριώσεως του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα Θεσσαλονίκης και της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, αλλά και στο Επιστημονικό Συμβούλιο και το εκδοτικό τμήμα του "Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής" (ΙΔΚΚ), επίσημης "δεξαμενής σκέψης" της Νέας Δημοκρατίας. Διετέλεσε επισκέπτης καθηγητής στα πανεπιστήμια του Κολούμπια και της Οξφόρδης.
Εργογραφία
Ο Ιωάννης Κολιόπουλος συνέγραψε σημαντικό αριθμό ατομικών και συλλογικών ιστορικών έργων και επμελήθηκε σημαντικό αριθμό άλλων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Ασέτ Ισεκέσεφ
Ο Ασέτ Ισεκέσεφ (καζακικά: Әсет Өрентайұлы Исекешев, μεταγραφή Áset О́rentaıuly Isekeshev, 17 Αυγούστου 1971) είναι Ακίμ της πόλης Αστάνα από τις 21 Ιουνίου 2016 έως τις 10 Σεπτεμβρίου 2018.
Πρώτα χρόνια και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στην πόλη Καραγκάντα στην Καζακική ΣΣΔ. Το 1989 αποφοίτησε από το ειδικό επαγγελματικό σχολείο αριθ. 5 στην πόλη Ουράλσκ, στην ειδικότητα του «συναρμολογητή».
Στο Αλμάτι εισήλθε στην νομική σχολή ονομασμένη προς τιμήν του Αλ-Φαράμπι, ο οποίος αποφοίτησε το 1994 στην ειδικότητα «νομολογία». Το 1998 αποφοίτησε από την Ανώτατη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας του Καζακστάν.
Βιογραφία
Το 1989 ήταν βοηθός στον ραδιοεξοπλισμό στο εργοστάσιο των Ουραλιών "Ωμέγα" ..
Το 1995-1997 εργάστηκε ως ανώτερος βοηθός του εισαγγελέα της περιφέρειας Μεντέου.
Το 1998-1999 εργάστηκε ως επικεφαλής ειδικός του Οργανισμού Στρατηγικού Σχεδιασμού και Μεταρρυθμίσεων της Δημοκρατίας του Καζακστάν.
Το 1999-2000 εργάστηκε ως διευθυντής του τμήματος καταγραφής και ελέγχου των κανονιστικών νομικών πράξεων των κεντρικών και τοπικών φορέων του Υπουργείου Δικαιοσύνης του Καζακστάν.
Από το 2000 έως το 2001 ήταν πρόεδρος της Εθνικής Νομικής Υπηρεσίας της CJSC.
Από το 2001 έως το 2002 ήταν πρώτος αναπληρωτής πρόεδρος της LLP «APK» Sunkar και Πρόεδρος της LLP National Consulting Group. Επίσης εργάστηκε ως Αντιπρόεδρος Εταιρικής Ανάπτυξης και Νομικών Υποθέσεων, και αντιπρόεδρος της Επιχείρησης “Ordabasy”.
Από το Νοέμβριο του 2002 ήταν σύμβουλος του Υπουργού Οικονομίας και Προϋπολογισμού του Καζακστάν Καϊράτ Κελιμπέτοφ.
Από τον Ιούνιο του 2003 ήταν Υφυπουργός Βιομηχανίας και Εμπορίου της Δημοκρατίας του Καζακστάν.
Από τον Μάιο του 2006 ήταν Αναπληρωτής Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της JSC "Ταμείο για την Αειφόρο Ανάπτυξη "Καζίνα".
Από το 2007 έως το 2008 ήταν Διευθυντής Μάρκετινγκ Χρηματοοικονομικών ΈργωνLLP «Credit Swiss (Καζακστάν)».
Από τον Φεβρουάριο του 2008 ήταν Βοηθός του Προέδρου της Δημοκρατίας του Καζακστάν.
Από τον Μάιο του 2009 ήταν Υπουργός Βιομηχανίας και Εμπορίου της Δημοκρατίας του Καζακστάν.
Στις 12 Μαρτίου 2010 ήταν αναπληρωτής πρωθυπουργός της Δημοκρατίας του Καζακστάν και Υπουργός Βιομηχανίας και Νέων Τεχνολογιών της Κυβέρνησης Δημοκρατίας του Καζακστάν υπό τον Καρίμ Μασίμοφ.