cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αμβρακία Οδός
Εξελίξεις στο διάστημα 2015-2018
Ωστόσο, και μετά από διάφορους σχεδιασμούς στο διάστημα που ακολούθησε εντός του 2017, τα έργα συνεχίστηκαν μόνο στην 1η εργολαβία. Όλα τα υπόλοιπα τμήματα αποφασίστηκε, τελικά, να ολοκληρωθούν με μια νέα εργολαβία- «σκούπα» ύψους 160 εκατομμυρίων ευρώ, ο διαγωνισμός για την οποία διεξήχθη τον Ιούνιο του 2018 και στην οποία ανακηρύχθηκε προσωρινός ανάδοχος στα τέλη του 2018 η Κοινοπραξία ΑΚΤΩΡ-ΤΕΡΝΑ. Το νέο χρονοδιάγραμμα για την ολοκλήρωση των τμημάτων αυτών ήταν 30 μήνες, μέχρι περίπου τα μέσα του 2021.
Δικαστικές προσφυγές και ακύρωση του διαγωνισμού το 2019
Τον Ιούνιο του 2019, λίγες μέρες πριν εκδικαστεί στις 13 Ιουνίου η προσφυγή της GD Infrastrutture στο ΣτΕ, το Υπουργείου Υποδομών ανακάλεσε το αποτέλεσμα του διαγωνισμού και την ανακήρυξη της ΑΚΤΩΡ-ΤΕΡΝΑ σε προσωρινή μειοδότρια. Το φθινόπωρο του 2019, και παρόλο που το νέο Υπουργείο είχε εκφράσει τη βούλησή του να συνεχίσει ο διαγωνισμός, η προσφυγή στο ΣτΕ της GD Infrastrutture έγινε δεκτή. Πλέον, το Υπουργείο Υποδομών μπορεί είτε να προχωρήσει τον διαγωνισμό επιλέγοντας το δεύτερο μειοδότη GD Infrastrutture, είτε να διακόψει την διαγωνιστική διαδικασία. Σε κάθε περίπτωση, αν το έργο δεν έχει ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του 2023 η Ελλάδα κινδυνεύει με επιστροφή κονδυλίων που έχουν προέλθει από την Ε.Ε.
Παράδοση τμήματος 14 χιλιομέτρων το 2019
Στις 24 Απριλίου 2019 παραδόθηκαν 14 χιλιόμετρα της 1ης εργολαβίας του αυτοκινητόδρομου, στο δυτικό άκρο. Πρόκειται για το τμήμα που ξεκινά περίπου 1,5 χιλιόμετρο μετά την Υποθαλάσσια Σήραγγα Ακτίου-Πρέβεζας και καταλήγει στην Βόνιτσα, στο ύψος του κόμβου με την Πάλαιρο.
Παράδοση Παράκαμψης Αμφιλοχίας
Τον Ιούλιο του 2022 παραδόθηκε ένα τμήμα 15 χιλιομέτρων από την Ιονία Οδό μέχρι τον κόμβο Λουτρακίου.
Εξελίξεις το 2020
Στις αρχές του 2020 το υπουργείο Μεταφορών ακύρωσε τον αρχικό διαγωνισμό προκειμένου να επαναληφθεί. Ζητήθηκε από τους τέσσερις αρχικούς υποψηφίους (Intrakat, ΑΒΑΞ, GD Infrastrutture, Mytilinaios) να ανανεώσουν τις προσφορές τους. Η μόνη εταιρεία που ανανέωσε την προσφορά της ήταν η Mytilineos, στην οποία και κατοχυρώθηκε το έργο τον Αύγουστο του 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυτοκινητόδρομοι της Ελλάδας Κατηγορία:Δρόμοι στη Δυτική Ελλάδα
Γερμανός Αυτοκράτορας
Ως Γερμανός Αυτοκράτορας (γερμανικά: Deutscher Kaiser) οριζόταν ο επίσημος τίτλος του αρχηγού του κράτους και κληρονομικού ηγεμόνα της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Ήταν ένας ειδικά επιλεγμένος όρος, που εισήχθη με το Σύνταγμα της 1ης Ιανουαρίου 1871 και διήρκεσε μέχρι την επίσημη παραίτηση του Γουλιέλμου Β΄ στις 9 Νοεμβρίου 1918. Μετά την γερμανική εξέγερση του 1918, αρχηγός του γερμανικού κράτους έγινε ο Πρόεδρος του Ράιχ (Reichspräsident), με πρώτο Πρόεδρο τον Φρίντριχ Έμπερτ.
Τον τίτλο του Γερμανού Αυτοκράτορα χρησιμοποιούσε σε ορισμένες περιπτώσεις, μετά τον 16ο αιώνα, ο Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Δημιουργία
Ο τίτλος επιλέχθηκε προσεκτικά από τον Ότο φον Μπίσμαρκ, Πρωθυπουργό της Πρωσίας και Καγκελάριο της Βόρειας Γερμανικής Συνομοσπονδίας, κατά τις διαβουλεύσεις που έλαβαν χώρα κατά την Πολιορκία του Παρισιού και οδήγησαν στην ανακήρυξη του Βασιλιά Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας σε Αυτοκράτορα στο Παλάτι των Βερσαλλιών. Ο Γουλιέλμος αποδέχτηκε αυτόν τον τίτλο απρόθυμα στις 18 Ιανουαρίου, καθώς προτιμούσε εκείνον του «Αυτοκράτορα της Γερμανίας» (Kaiser von Deutschland). Ωστόσο, αυτός θα σηματοδοτούσε μια εδαφική κυριαρχία που δεν γινόταν αποδεκτή για τους μονάρχες της νότιας Γερμανίας, καθώς και μια διεκδίκηση εδαφών που περιλάμβανε την Αυστρία, την Ελβετία, το Λουξεμβούργο κ.λ.π.
Ο τίτλος «Αυτοκράτορας των Γερμανών», όπως είχε προταθεί στο Κοινοβούλιο της Φρανκφούρτης το 1849, αποκλείστηκε από τον Γουλιέλμο, καθώς θεωρούσε τον εαυτό του έναν Βασιλιά που κυβερνούσε με «θεϊκό δικαίωμα», «Ελέω Θεού» και όχι επειδή είχε την λαϊκή έγκριση στο πλαίσιο μιας λαϊκής μοναρχίας. Αλλά γενικότερα, ο Γουλιέλμος δεν επιθυμούσε ένα στέμμα που φαινόταν τεχνητό (όπως του Ναπολέοντα), έχοντας δημιουργηθεί στη βάση ενός Συντάγματος. Φοβόταν ότι με αυτόν τον τρόπο θα επισκίαζε το πρωσικό στέμμα.
Σύμφωνα με το αυτοκρατορικό Σύνταγμα, η Αυτοκρατορία ήταν μια ομοσπονδία κρατών υπό τη μόνιμη προεδρία του Βασιλιά της Πρωσίας. Έτσι, το αυτοκρατορικό στέμμα συνδέθηκε άμεσα με το πρωσικό στέμμα - κάτι που ανακάλυψε ο Γουλιέλμος Β΄ μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Πίστευε λανθασμένα ότι βασίλευε σε μία Αυτοκρατορία που βρισκόταν σε προσωπική ένωση με την Πρωσία. Με το τέλος του πολέμου, παραδέχτηκε ότι δεν μπορούσε να παραμείνει Αυτοκράτορας, αλλά αρχικά θεωρούσε ότι θα μπορούσε τουλάχιστον να διατηρήσει το πρωσικό στέμμα. Ωστόσο, ο τελευταίος Καγκελάριός του, Πρίγκιπας Μαξιμιλιανός της Βάδης, γνώριζε ότι αυτό ήταν νομικά αδύνατο και ανακοίνωσε την παραίτηση του Γουλιέλμου από τους δύο θρόνους στις 9 Νοεμβρίου του 1918, δύο ημέρες πριν από την υπογραφή της Ανακωχής. Συνειδητοποιώντας ότι βρίσκεται σε αδιέξοδο, ο Γουλιέλμος, αυτοεξορίστηκε στην Ολλανδία. Λίγες ημέρες αργότερα, στις 28 Νοεμβρίου, παραιτήθηκε επίσημα από όλα τα δικαιώματά του επί του στέμματος της Πρωσίας και από τα δικαιώματά του επί του γερμανικού αυτοκρατορικού στέμματος που συνδέονται με το πρώτο.
Πλήρεις τίτλοι
Οι Γερμανοί Αυτοκράτορες είχαν έναν εκτεταμένο κατάλογο τίτλων, που αντανακλούσαν τη γεωγραφική έκταση και την ποικιλομορφία των εδαφών που εξουσίαζε ο Οίκος των Χοεντσόλερν. Οι πλήρεις τίτλοι του Αυτοκράτορα Γουλιέλμου Α΄, ο οποίος με μικρές διαφοροποιήσεις, ίσχυε μέχρι τον Αυτοκράτορα Γουλιέλμο Β΄, ήταν οι εξής: «Η Αυτού Αυτοκρατορική και Βασιλική Μεγαλειότητα Γουλιέλμος Α΄, Ελέω Θεού, Γερμανός Αυτοκράτορας και Βασιλιάς της Πρωσίας, Μαργράβος του Βραδεμβούργου, Βουργράβος της Νυρεμβέργης, Κόμης του Χοεντσόλερν, ηγεμόνας και ανώτατος Δούκας της Σιλεσίας και της Κομητείας του Γκλατζ, Μεγάλος Δούκας του Κάτω Ρήνου και του Πόζεν, Δούκας της Σαξονίας, της Βεστφαλίας, της Ανγκρίας, της Πομερανίας, του Λύνεμπουργκ, του Χόλσταϊν και του Σλέσβιχ, του Μαγδεβούργου, της Βρέμης, του Χέλντερς, του Κλέβε, του Γιούλιχ και του Μπεργκ, Δούκας των Βενδών και των Κασουβίων, του Κρόσεν, του Λάουενμπουργκ και του Μεκλεμβούργου, Λανδγράβος της Έσσης και της Θουριγγίας, Μαργράβος της Άνω και Κάτω Λουσατίας, Πρίγκιπας της Οράγγης, Πρίγκιπας του Ρύγκεν, της Ανατολικής Φρισίας, του Πάντερμπορν και του Πιρμόντ, του Χάλμπερστατ, του Μύνστερ, του Μίντεν, του Οσναμπρύκ, του Χίλντεσχαϊμ, του Βέρντεν, του Κάμιν, της Φούλντας, του Νάσσαου και του Μόερς, Πριγκιπικός Κόμης του Χένεμπεργκ, Κόμης του Μαρκ, του Ράβενσμπεργκ, του Χόχενσταϊν, του Τεκλεμβούργου και του Λίνγκεν, του Μάνσφελντ, του Ζίγκμαρινγκεν και του Βέρινγκεν, Άρχοντας της Φρανκφούρτης».
Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2003-04
Η Δ΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2003-04 ήταν η 19η έκδοση της Δ΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο Οθέλλος Αθηαίνου για 1η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Δ΄ κατηγορίας 2003-04 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 2004-05. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2002-03
Ομάδες που προήχθησαν στην Γ΄ κατηγορία 2003-04
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στα αγροτικά πρωταθλήματα:
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Γ΄ κατηγορία 2002-03
Ομάδες που προήχθησαν από τα αγροτικά πρωταθλήματα:
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Μιχάτα Κεφαλλονιάς
Τα Μιχάτα είναι οικισμός στην Κεφαλονιά. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κεφαλονιάς του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 25 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κεφαλονιάς Κατηγορία:Χωριά του νομού Κεφαλληνίας
Επαρχία Κιστόφσκι
Η επαρχία Κιστόφσκι (Кыштовский райо́н) είναι διοικητική και δημοτική επαρχία (ραγιόν), μια από τις τριάντα επαρχίες στην Περιφέρεια Νοβοσιμπίρσκ στη Ρωσία. Βρίσκεται στα βορειοδυτικό τμήμα της περιφέρειας. Η έκταση είναι 11,101 χιλιόμετρα, ή 4,286 τετραγωνικά μίλια. Το διοικητικό κέντρο είναι το Κιστόβκα. Πληθυσμός: 12,399 (απογραφή 2010) Ο πληθυσμός της Κιστόβκα αποτελεί το 42,6% του πληθυσμού της επαρχίας.
Πηγές
Κατηγορία:Γεωγραφία της Ρωσίας
Μαρία Λεστσίνσκα
Η Μαρία Λεστσύνσκα (Maria Leszczyńska, 23 Ιουνίου 1703 - 24 Ιουνίου 1768) ήταν Πολωνή πριγκίπισσα και βασίλισσα της Γαλλίας ως σύζυγος του Λουδοβίκου ΙΕ΄. Ασχολήθηκε ελάχιστα με την πολιτική και αγαπούσε πολύ τις τέχνες.
Ζωή
Η Μαρία Καρολίνα Σοφία Φελίσια ήταν κόρη του Στανίσουαβ Λεστσύνσκι της Πολωνίας και της Αικατερίνης Οπαλίνσκα. Είχε μία αδελφή, την Άννα Λεστσύνσκα, που απεβίωσε 18 ετών. Η Μαρία προτάθηκε ως πιθανή νύφη για τον Λουδοβίκο ΙΕ΄ της Γαλλίας, ο οποίος ήταν άρρωστος και έπρεπε να νυμφευτεί. Ο πρώτος του αρραβώνας με τη Μαριάννα Βικτωρία των Βουρβόνων, όταν ήταν πολύ νέος για να κάνει παιδιά, είχε διαλυθεί. Το ζευγάρι παντρεύτηκε με πληρεξούσιο στις 15 Αυγούστου 1725 στον Καθεδρικό Ναό του Στρασβούργου και με κανονικό γάμο στις 5 Σεπτεμβρίου του 1725, στο παρεκκλήσι του Κάστρου του Φονταινεμπλώ. Παρ' όλο που οι δύο τους είχαν μεγάλη διαφορά ηλικίας (ο Λουδοβίκος ήταν 15 και η Μαρία 22), είχαν αρχικά έναν ευτυχισμένο γάμο.
Η Μαρία ήταν εξαιρετικά αγαπητός χαρακτήρας και απεβίωσε έξι χρόνια πριν τον σύζυγό της. Τάφηκε στη Βασιλική του Αγίου Διονυσίου.
Οικογένεια
Η Μαρία Λεστσύνσκα παντρεύτηκε το 1725 τον Λουδοβίκο ΙΕ΄ της Γαλλίας και απέκτησε 10 παιδιά, τρία εκ των οποίων απεβίωσαν στην παιδική ηλικία:
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας Κατηγορία:Πολωνοί ευγενείς
Φίλιπς φαν Μάρνιξ
Ο Φίλιπς φαν Μάρνιξ, λόρδος του Σαιντ-Αλντεγόντε (Filips van Marnix, heer van Sint-Aldegonde, 7 Μαρτίου/20 Ιουλίου 1540 - 15 Δεκεμβρίου 1598), ήταν Φλαμανδός συγγραφέας, θεολόγος και πολιτικός, καθώς και υποτιθέμενος συγγραφέας του Ολλανδικού Εθνικού Ύμνου. Γεννήθηκε στις Βρυξέλλες, γιος του Ιάκωβου φαν Μάρνιξ.
Βιογραφικό
right|201px| Ο Μάρνιξ σπούδασε θεολογία ως μαθητής του Ιωάννη Καλβίνου και του Τεοντόρ ντε Μπεζ στη Γενεύη. Επιστρέφοντας στην Ολλανδία το 1560 πρωτοστάτησε στο κίνημα της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης, συμβάλλοντας στο συμβιβασμό των ευγενών το 1565 και στην συγκέντρωση στην πόλη Σιντ-Τρέιντεν. Έγινε γνωστός για ένα φυλλάδιο που εξέδωσε, στο οποίο δικαιολογούσε το εικονοκλαστικό κίνημα που κατέστρεψε πολλές εκκλησίες στη Φλάνδρα το 1566 και κατά την άφιξη του Ισπανού στρατηγού Φερνάνδο Άλβαρεθ την επόμενη χρονιά αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα.
Αφού έμεινε για λίγο στη Φριζία και στο Παλατινάτο, το 1570 τέθηκε στην υπηρεσία του Γουλιέλμου της Οράγγης και το 1572 στάλθηκε στην πρώτη συγκέντρωση των εκπροσώπων των πόλεων της Ολλανδίας (για να ανακηρύξουν την ανεξαρτησία τους από την Ισπανία) στην Ντόρντρεχτ. Το 1573 πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Ισπανούς στο Μαασλάους (Maassluis), αλλά ανταλλάχθηκε την επόμενη χρονιά. Στάλθηκε ως αντιπρόσωπος των επαναστατημένων επαρχιών στο Παρίσι και το Λονδίνο, όπου προσπάθησε χωρίς επιτυχία να εξασφαλίσει αποτελεσματική βοήθεια από την Ελισάβετ Α' της Αγγλίας της Δυναστείας Τυδώρ.
Το 1578 παρευρέθηκε στη Δίαιτα της Βορμς, όπου έκανε μια στομφώδη, αλλά άκαρπη έκκληση βοήθειας στους Γερμανούς πρίγκηπες. Επίσης άκαρπες αποδείχθηκαν οι προσπάθειες του την ίδια χρονιά να πείσει τους δικαστές της Γάνδης να σταματήσουν τις διώξεις εναντίον των Καθολικών. Έπαιξε σημαντικό ρόλο στη σύσταση της Ένωσης της Ουτρέχτης, ενώ το 1583 εκλέχτηκε δήμαρχος της Αμβέρσας. Το 1858 παρέδωσε την πόλη μετά την πολιορκία της από τους Ισπανούς (που διήρκεσε ένα μήνα). Επιπλήχθηκε έντονα από τους Άγγλους και από τους συμπατριώτες του για αυτή την ενέργεια και αναγκάστηκε να αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή. Εκτός από μία αποστολή στο Παρίσι το 1590, έζησε στο εξής στο Λέιντεν και στο κτήμα του στην Ζέελαντ, όπου ασχολήθηκε με τη μετάφραση της Βίβλου. Πέθανε στο Λέιντεν στις 15 Δεκεμβρίου του 1598.
Γραπτό έργο
Ο Σαιντ-Αλντεγόντε (όνομα με το οποίο ήταν ευρέως γνωστός ο Μάρνιξ), μνημονεύεται για τη μεγάλη συμβολή του στην ανάπτυξη της ολλανδικής λογοτεχνίας της περιόδου, που αντιπροσωπεύεται κυρίως από συγγραφείς όπως ο ποιητής και ιστορικός Πέτερ Χουφτ. Το πλέον γνωστό από τα έργα του είναι το "Roman Bee-hive" (De roomsche byen-korf, ελληνικά: η Ρωμαϊκή συμπεριφορά), που εκδόθηκε κατά την εξορία του στο Φρίσλαντ και στο οποίο ασκεί κριτική στα "πιστεύω" και τις πρακτικές της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Το έργο μεταφράστηκε και προσαρμόστηκε στα Γαλλικά, Γερμανικά και Αγγλικά. Επίσης έγραψε μία εκπαιδευτική πραγματεία αφιερωμένη στον Ιωάννη, κόμη του Νάσσαου. Ως ποιητής ο Μάρνιξ είναι γνωστός κυρίως για τη θαυμάσια μετρική μετάφραση των ψαλμών, ενώ υποστηρίζεται ότι αυτός ήταν ο συνθέτης του Ολλανδικού εθνικού ύμνου Het Wilhelmus. Τα ολοκληρωμένα έργα του, επεξεργασμένα από τον Πολ Λακρουά και τον Έντγκαρ Κουινέ, δημοσιεύτηκαν στις Βρυξέλλες σε 7 τόμους (1855-1859), ενώ τα θεολογικά του χειρόγραφα, επεξεργασμένα από τον φαν Τουρένενμπεργκεν, στο Παρίσι, σε 3 τόμους (1871-1891).
Διάφορα
Λιγότερο γνωστό στο κοινό είναι το έργο του ως κρυπτογράφου, καθώς ο Μαρνίξ θεωρείται ο πρώτος Ολλανδός κρυπτογράφος. Για τον τοπάρχη Γουλιέλμο της Οράγγης αποκρυπτογράφησε μηνύματα που αποσπάσθηκαν από τους Ισπανούς. Το ενδιαφέρον του για την κρυπτογραφία φαίνεται (πιθανώς) στον "Het Wilhelmus", όπου τα πρώτα γράμματα των στροφών σχηματίζουν την ακροστιχίδα "Wilhelm van Nassov", αλλά τέτοια μουσικά "παιχνίδια" -συχνά πολύ πιο περίπλοκα- χρησιμοποιούνταν ευρέως από τους συνθέτες της μετα-γοτθικής περιόδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί συγγραφείς Κατηγορία:Ολλανδοί ευγενείς Κατηγορία:Βέλγοι ευγενείς Κατηγορία:Ολλανδοί θεολόγοι Κατηγορία:Δήμαρχοι της Αμβέρσας
Call to Arms
Call to Arms είναι ο τίτλος του 19ου στούντιο δίσκου του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Saxon, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 6 Ιουνίου του 2011 μέσω της "Militia Guard Music", ενώ τρεις ημέρες νωρίτερα είχε κυκλοφορήσει σε μορφή digipack.
Κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του δίσκου, οι Saxon έκαναν κάλεσμα στους οπαδούς τους να εμφανιστούν στο στούντιο για να συμμετάσχουν στην ηχογράφηση του τραγουδιού "Back in '79". Το τραγούδι "When Doomsday Comes" συμπεριλήφθηκε στην, βρετανικής παραγωγής, ταινία "Hybrid Theory", ενώ η εικόνα στο εξώφυλλο του δίσκου προέρχεται από αφίσα στρατολόγησης του βρετανικού στρατού, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο δίσκος έλαβε θετικές κριτικές, με τις πωλήσεις του να ανεβαίνουν ακόμη περισσότερο σε σύγκριση με τους προκατόχους του. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι για πρώτη φορά από το 1985, δίσκος των Saxon ανέβηκε στο γερμανικό Top-20, ενώ κάτι αντίστοιχο επαναλήφθηκε στα σουηδικά τσαρτ για πρώτη φορά από το 1984. Οι κριτικές χαρακτήρισαν το δίσκο ως μία επιστροφή του ήχου των Saxon στα άλμπουμ των αρχών της δεκαετίας του '80.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά, το "Call to Arms" κυκλοφόρησε σε μορφή διπλού CD, με το δεύτερο μέρος να περιέχει επτά τραγούδια ηχογραφημένα ζωντανά στο φεστιβάλ του Ντόνινγκτον, το 1980.
Στο δίσκο, συμμετείχε ο κιμπορντίστας των Deep Purple, Ντον Έρεϊ.
Θέσεις τσαρτ
Call to Arms (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 3 Ιουνίου 2011
Τα μέλη των Saxon
Το Call to Arms ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Ντέιβ Μάρεϊ
Ο Ντέιβ Μάρεϊ (David Michael "Dave" Murray, 23 Δεκεμβρίου 1956) είναι Άγγλος κιθαρίστας, γνωστός ως ένα εκ των δύο μουσικών (μαζί με τον Στιβ Χάρις) ο οποίος έχει παίξει σε όλους τους δίσκους του διάσημου heavy metal συγκροτήματος Iron Maiden.
Βιογραφία
Ο Ντέιβ Μάρεϊ γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου του 1956 στο Έντμοτον του Λονδίνου από γονείς Σκωτσέζικης και Ιρλανδικής καταγωγής. Όπως και ο Στιβ Χάρις, που γεννήθηκε τον ίδιο χρόνο στο ίδιο μέρος, κατά την παιδική του ηλικία ήταν ποδοσφαιριστής και αθλητής του κρίκετ. Η οικογένεια του ήταν φτωχή – ο πατέρας του ήταν ανάπηρος και η μητέρα του δούλευε ημιαπασχόληση ως καθαρίστρια – και δεν εγκαταστάθηκαν κάπου αρκετά ώστε να καταφέρει να εδραιωθεί στις σχολικές ομάδες. Σύμφωνα με τον ίδιο, είχε φοιτήσει σε 12 διαφορετικά σχολεία ως την ηλικία των 16.
Το ενδιαφέρον του για τη ροκ μουσική εμφανίστηκε όταν βρισκόταν στην ηλικία των 15 ετών, μετά την ακρόαση του τραγουδιού "Voodoo Child (Slight Return)" του Τζίμι Χέντριξ στο ραδιόφωνο. Την επόμενη χρονιά, σχημάτισε το πρώτο του συγκρότημα με την ονομασία Stone Free, με τον Άντριαν Σμιθ στα φωνητικά. Το 1975, ήταν η χρονιά που πραγματοποίησε την πρώτη του ηχογράφηση για το σινγκλ "Café De Dance" των The Secret, ενώ πιο πριν είχε συνεργαστεί και με τους Electric Gas.
Στα τέλη του 1976, έκανε οντισιόν με τους Iron Maiden αναλαμβάνοντας την κιθάρα στη θέση των Ντέιβ Σάλλιβαν και Τέρι Ρανς. Λίγους μήνες αργότερα, ο Μάρεϊ απολύθηκε από τους Iron Maiden μετά τον καβγά του με τον τραγουδιστή Ντένις Γουίλκοκ στο κλαμπ "Bridgehouse". Αμέσως μετά, έγινε μέλος των Urchin του Άντριαν Σμιθ ηχογραφώντας το σινγκλ "She's A Roller", μετά την κυκλοφορία του οποίου του ζητήθηκε να επιστρέψει στους Iron Maiden. Αφού υπέγραψαν στη δισκογραφική εταιρεία "ΕΜΙ" το 1979, αποφάσισε να παραιτηθεί από την δουλειά του σαν φύλακας καταστήματος.
Η καριέρα του με τους Iron Maiden έχει ξεπεράσει τα τριάντα χρόνια παρουσίας στην διεθνή δισκογραφία, με τέσσερα # 1 άλμπουμ στη Μεγάλη Βρετανία, δεκάδες χρυσούς και πλατινένιους δίσκους, μεγάλες σινγκλ επιτυχίες και ένα βραβείο "Grammy" για το τραγούδι "El Dorado", το 2010.
Ο ήχος της κιθάρας του Μάρεϊ χαρακτηρίζεται από τα μελωδικά του σόλο και τη φυσικότητα του στο να τα εκτελέσει. Οι επιρροές του από τα μπλουζ είναι φανερές σε κομμάτια όπως το "Strange World", το "Phantom Of The Opera" και το "22 Acacia Avenue". Επίσης, κάνει έντονη χρήση του διπλού tapping, κάτι που είναι φανερό στα τραγούδια "Moonchild", "Seventh Son Of A Seventh Son", "Holy Smoke", "Public Enema No1" και "Sign Of The Cross".
Έχει συνεργαστεί με τους Psycho Motel για το τραγούδι "With You Again" του άλμπουμ "Welcome to the World", ενώ παλιότερα είχε συμμετάσχει στη φιλανθρωπική ηχογράφηση "Hear 'n Aid" και το κομμάτι "Stars".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι μουσικοί Κατηγορία:Ροκ μουσικοί Κατηγορία:Βρετανοί κιθαρίστες Κατηγορία:Μέλη των Iron Maiden
Αρουραίος
thumb|right|225px|Αρουραίος Ο αρουραίος είναι θηλαστικό ζώο που ανήκει στην τάξη των τρωκτικών. Μοιάζει εξωτερικά με τον ποντικό, από τον οποίο ξεχωρίζει όμως ευκολα λόγω του μεγαλύτερου μεγέθους του. Έχει σώμα κυλινδρικό, ρύγχος κοντό και χοντρό, αυτιά μικρά, ουρά μακριά, σκεπασμένη με μικρές και αραιές τρίχες. Οι αρουραίοι γεννούν 6 έως 8 φορές το χρόνο από 4 έως 6 μικρά. Τα είδη του γένους Αρουραίος είναι περίπου 400, διασκορπισμένα στην Ευρώπη, στην Ασία και στο βόρειο τμήμα της αμερικανικής ηπείρου.
Αγροτικός αρουραίος
Ο αγροτικός αρουραίος ζει στην Μακεδονία και την Ήπειρο. Τρέφεται κυρίως με φυτά και προκαλεί μεγάλες ζημιές στις καλλιέργειες, γι' αυτό ο άνθρωπος τον καταπολεμά με διάφορα μέσα, όπως παγίδες, δηλητηριασμένα δολώματα, ψεκασμούς με τοξικές ουσίες κλπ.
Χερσόβιος αρουραίος
Ο χερσόβιος αρουραίος είναι γνωστός και σαν αρουραίος ο αμφίβιος, και αυτό γιατί του αρέσει να ζει κοντά σε τέλματα. Ζει στη Μακεδονία και στη Θράκη. Τρέφεται με μικρά ζώα και ρίζες. Άλλα είδη, που υπάρχουν στην Ελλάδα, είναι ο Αρουραίος ο υπόξανθος που ζει στη Θεσσαλία, Μακεδονία, Ήπειρο και Θράκη, ο Αρουραίος ο χιονόβιος που ζει στην κεντρική και βόρειο Ελλάδα, ο Αρουραίος ο μεσογειακός, που συναντάται σ' όλη την ηπειρωτική Ελλάδα και ο Αρουραίος ο υπόγειος που βρίσκεται στη Μακεδονία, Θράκη, Θεσσαλία.
Κατοικίδιος αρουραίος
Από τα τέλη του 19ου αιώνα, ο κοινός καστανός αρουραίος (Rattus norvegicus - Αρουραίος ο νορβηγικός) άρχισε να εκτρέφεται ως ζώο συντροφιάς. Έκτοτε, πέρα από το φυσικό καστανό χρώμα, έχουν δημιουργηθεί δεκάδες χρωματικές παραλλαγές και ποικιλίες, μέχρι και εντελώς άτριχοι ή χωρίς ουρά αρουραίοι. Η συμπεριφορά του κατοικίδιου αρουραίου διαφέρει σε αρκετά σημεία από τον άγριο Rattus norvegicus. Οι πρώτοι αντιδρούν σε μικρότερο βαθμό στους θορύβους και το φως, είναι λιγότερο διστακτικοί στην επιλογή της τροφής τους και έχουν μεγαλύτερη διάρκεια ζωής (συνήθως 2 με 2, 5 χρόνια). Αυτό οφείλεται στις καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, την έλλειψη θηρευτών, και τη διαθεσιμότητα τροφής και νερού. Επίσης, μια άλλη αξιοσημείωτη διαφορά μεταξύ των εξημερωμένων και άγριων αρουραίων είναι η στάση τους προς τον άνθρωπο. Παρ'ότι είναι στη φύση του αρουραίου να αποφεύγει τον άνθρωπο, όπως και οποιοδήποτε άλλο μεγαλύτερο ζώο, ο ήμερος αρουραίος είναι ικανός να αναπτύξει σχέσεις μαζί του. Συνήθως περιγράφεται ως ζώο φιλικό, με έμφυτη περιέργεια, υψηλή νοημοσύνη, και «δέσιμο» με τα άτομα που το φροντίζουν. Μια κοινή προκατάληψη σχετικά με τους κατοικίδιους αρουραίους (fancy rats) είναι πως μεταφέρουν ασθένειες στον άνθρωπο. Παρ'ότι σχετίζονται με την εξάπλωση της πανώλης, λόγω των παράσιτων που μετέφεραν, είναι γνωστό πως ο οικόσιτος αρουραίος δε μεταφέρει καμία μεταδοτική ασθένεια στον άνθρωπο, εκτός και αν έρθει σε επαφή λ.χ. με έναν μολυσμένο άγριο αρουραίο. Στην πραγματικότητα, είναι τόσο ασφαλής όσο και τα υπόλοιπα κατοικίδια ζώα, όπως ο σκύλος και η γάτα. Όσον αφορά την υγεία, είναι σύνηθες σε προχωρημένη ηλικία να εμφανίζουν αναπνευστικά προβλήματα και, ιδιαίτερα στα θηλυκά, όγκο των μαστών. Έχει αποδειχθεί πως η έγκαιρη στείρωση των θηλυκών μειώνει σε μεγάλο βαθμό την ενδεχόμενη ανάπτυξη όγκων.
Νοημοσύνη
Οι αρουραίοι θεωρούνται ευφυή όντα, και για τον λόγο αυτό έχουν κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί σε επιστημονικά πειράματα σχετικά με την ψυχολογία, τις επιδράσεις ναρκωτικών ουσιών κ.ά.. Εξαιτίας της φύσης τους ως θηρευτών αλλά και θηραμάτων, είναι ζώα ευπροσάρμοστα, με καλή μνήμη και εκμάθηση. Οι οικόσιτοι αρουραίοι μπορούν μάλιστα να εκπαιδευτούν να αντιδρούν σε συγκεκριμένους ήχους, και να εκτελούν απλές εντολές, με κίνητρο την επιβράβευση με φαγητό. Οι αρουραίοι είναι κοινωνικά ζώα, που ζουν σε ομάδες όπου διαρκώς επιβάλλουν και ταξινομούν την κοινωνική τους θέση. Παρουσιάζουν, επίσης, την ιδιότητα να μαθαίνουν, αλλά και να μιμούνται τις συμπεριφορές των άλλων μελών της ομάδας τους.
Κατηγορία:Μυΐδες Κατηγορία:Πτωματοφάγα ζώα
Κοιλιοκάκη
200px|μικρογραφία|δεξιά|Βιοψία του λεπτού εντέρου που δείχνει κοιλιοκάκη Η κοιλιοκάκη είναι μια αυτοάνοση διαταραχή του λεπτού εντέρου που εμφανίζεται σε γενετικά προδιατεθειμένα άτομα όλων των ηλικιών από τη μέση βρεφική ηλικία. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν χρόνια διάρροια, αδυναμία ανάπτυξης (σε παιδιά), και κόπωση, αλλά αυτά μπορεί να απουσιάζουν, και συμπτώματα σε άλλα συστήματα οργάνων έχουν περιγραφεί.
Όλο και περισσότερες διαγνώσεις γίνονται σε ασυμπτωματικά άτομα, λόγω του αυξημένου ελέγχου. Η κατάσταση θεωρείται ότι επηρεάζει 1 στους 1750 και 1 στους 105 στις ΗΠΑ. Η κοιλιοκάκη προκαλείται από αντίδραση στη γλοιαδίνη, μια προλαμίνη (πρωτεΐνη γλουτένη) που βρίσκεται στο σιτάρι, καθώς και σε παρόμοιες πρωτεΐνες που υπάρχουν στις καλλιέργειες της ομοιογένειας των Τριτικέων (Triticeae) (η οποία περιλαμβάνει και άλλα κοινά δημητριακά όπως κριθάρι, σίκαλη κ.α.)
Κατά την έκθεση του οργανισμού στη πρωτεΐνη γλοιαδίνη, αυτή τροποποιείται από το ένζυμο τρανσγλουταμινάση, και το ανοσοποιητικό σύστημα αντιδρά προκαλώντας μία φλεγμονώδη αντίδραση η οποία προκαλεί την περικοπή των λαχνών του λεπτού εντέρου (που ονομάζεται ατροφία των λαχνών). Αυτό παρεμποδίζει την απορρόφηση των θρεπτικών ουσιών, διότι οι εντερικές λάχνες είναι υπεύθυνες για την απορρόφηση. Στον οργανισμό ανιχνεύονται τότε αντι-γλοιαδινικά αντισώματα (IgA AGA, IgG AGA). Η μόνη γνωστή αποτελεσματική θεραπεία είναι μία δια βίου δίαιτα χωρίς γλουτένη. Ενώ η ασθένεια προκαλείται από μια αντίδραση σε πρωτεΐνες σιταριού, αυτό δεν είναι το ίδιο όπως αλλεργία σίτου.
Συμπτωματολογία
Σοβαρή κοιλιοκάκη οδηγεί στα χαρακτηριστικά συμπτώματα όπως ωχρότητα, χαλαρά και λιπαρά κόπρανα (στεατόρροια) και απώλεια βάρους ή αδυναμία αύξησης βάρους(σε μικρά παιδιά). Τα άτομα με ήπια κοιλιοκάκη μπορεί να έχουν συμπτώματα που είναι πολύ πιο ελαφρά και εμφανίζονται σε άλλα όργανα εκτός του ίδιου του εντέρου. Είναι επίσης δυνατό να έχουν κοιλιοκάκη, χωρίς καθόλου συμπτώματα. Πολλοί ενήλικες με ελαφρά μορφή της νόσου έχουν μόνο κόπωση ή αναιμία.
Γαστρεντερικό σύστημα
Η διάρροια η οποία είναι χαρακτηριστική της κοιλιοκάκης είναι (χρόνια) ωχρή, ογκώδης, και δύσοσμη. Κοιλιακός πόνος και κράμπες, τυμπανισμός με κοιλιακή διάταση (πιστεύεται ότι οφείλεται σε ζυμωτική παραγωγή αερίου εντέρου) και στοματικά έλκη μπορεί να υπάρχουν. Καθώς το έντερο καθίσταται πιο κατεστραμμένο, ενδέχεται να αναπτυχθεί ένας βαθμός δυσανεξίας στη λακτόζη. Συχνά, τα συμπτώματα αποδίδονται στο σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου και μόνο αργότερα αναγνωρίζονται ως κοιλιοκάκη. Ένα μικρό ποσοστό των ασθενών με συμπτώματα του συνδρόμου ευερέθιστου εντέρου έχουν υποκείμενη κοιλιοκάκη, και έλεγχος για την κοιλιοκάκη συνιστάται για τα άτομα με συμπτώματα συνδρόμου ευερέθιστου εντέρου.
Η κοιλιοκάκη οδηγεί σε αυξημένο κίνδυνο τόσο αδενοκαρκινώματος (καρκίνου του λεπτού εντέρου), όσο και λεμφώματος του λεπτού εντέρου (εντεροπάθεια - συνδεδεμένων Τ-κυττάρου λεμφώματος). Ο κίνδυνος εξουδετερώνεται με τη σωστή διατροφή. Μακροχρόνια και χωρίς θεραπεία ασθένεια μπορεί να οδηγήσει σε άλλες επιπλοκές, όπως ελκώδη φλεγμονή της νηστίδας (σχηματισμός έλκους του λεπτού εντέρου) και στένωση του εντέρου.
Δυσαπορρόφηση
Οι αλλαγές στο έντερο το καθιστούν λιγότερο ικανό να απορροφήσει τα θρεπτικά συστατικά, τα μέταλλα και τις λιποδιαλυτές βιταμίνες Α, D, Ε, και Κ.
Διάφορα
Η κοιλιοκάκη έχει συνδεθεί με έναν αριθμό προϋποθέσεων. Σε πολλές περιπτώσεις, δεν είναι σαφές εάν η γλουτένη-επαγόμενη στη νόσο του εντέρου είναι ένας αιτιολογικός παράγοντας ή αν οι συνθήκες αυτές μοιράζονται μια κοινή προδιάθεση.
Η κοιλιοκάκη σχετίζεται με έναν αριθμό άλλων παθολογικών καταστάσεων, πολλά από τα οποία είναι αυτοάνοσες διαταραχές: σακχαρώδης διαβήτης τύπου 1, η αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα, η πρωτοπαθής χολική κίρρωση, και η μικροσκοπική κολίτιδα.
Μια πιο αμφιλεγόμενη περιοχή είναι μια ομάδα ασθενειών στις οποίες αντισώματα αντι-γλιαδίνης (μια παλαιότερη και μη-ειδική δοκιμασία για την κοιλιοκάκη) ενίοτε ανιχνεύονται, αλλά δεν μπορεί να αποδειχθεί νόσος του λεπτού εντέρου. Μερικές φορές, αυτές οι συνθήκες βελτιώνονται με την αφαίρεση της γλουτένης από τη διατροφή. Αυτό περιλαμβάνει παρεγκεφαλιδική αταξία, περιφερική νευροπάθεια, τη σχιζοφρένεια και τον αυτισμό.
Άλλοι σπόροι
Υποείδη σιταριού (όπως όλυρα, σιμιγδάλι και σιτάρι) και συναφών ειδών, όπως κριθάρι, σίκαλη, τριτικάλε και Kamut μπορούν επίσης να προκαλέσουν τα συμπτώματα της κοιλιοκάκης. Μια μικρή μειονότητα των ασθενών με κοιλιοκάκη αντιδρούν επίσης στη βρώμη. Είναι πιο πιθανό ότι τα συμπτώματα που προκαλεί η βρώμη οφείλονται σε περιπτώσεις επιμόλυνσης με άλλα δημητριακά στα χωράφια ή στα κανάλια διανομής. Ως εκ τούτου, η βρώμη γενικά δεν συνιστάται. Ωστόσο, πολλές εταιρείες διασφαλίζουν την «καθαρότητα» βρώμης, και συνεπώς είναι ακόμα σε θέση να καταναλωθεί μέσω αυτών πηγών. Άλλα δημητριακά όπως το καλαμπόκι (αραβόσιτος), κεχρί, σόργο, teff, ρύζι, άγριο ρύζι και είναι ασφαλή για τους ασθενείς να τα καταναλώνουν, καθώς και μη δημητριακά, όπως ο αμάραντος, το κινόα ή το φαγόπυρο. Μη δημητριακά, πλούσια σε υδατάνθρακες τρόφιμα όπως οι πατάτες και οι μπανάνες δεν περιέχουν γλουτένη και δεν προκαλούν συμπτώματα.
Γενετική
Η συντριπτική πλειοψηφία των ασθενών με κοιλιοκάκη έχουν έναν από τους δύο τύπους της HLA-DQ πρωτεΐνης. Η HLA-DQ είναι μέρος του MHC τάξης II υποδοχέα αντιγόνου(ονομάζεται επίσης το ανθρώπινο αντιγόνο λευκοκυττάρων) σύστημα και διακρίνει κύτταρα μεταξύ εαυτού και μη-εαυτού για τους σκοπούς του ανοσοποιητικού συστήματος. Οι δύο υπομονάδες της HLA-DQ πρωτεΐνης που κωδικοποιείται από τα HLA-DQA1 και HLA-DQB1 γονίδια, που βρίσκονται στο βραχύ σκέλος του χρωμοσώματος έξι.
Υπάρχουν επτά παραλλαγές της HLA-DQ (DQ2 και DQ4-DQ9). Πάνω από το 95% των ασθενών με κοιλιοκάκη έχουν την ισομορφή του DQ2 ή DQ8, η οποία κληρονομείται σε οικογένειες. Ο λόγος που αυτά τα γονίδια παράγουν μία αύξηση στον κίνδυνο της κοιλιοκάκης είναι ότι οι υποδοχείς που σχηματίζονται από αυτά τα γονίδια συνδέονται με πεπτίδια γλιαδίνης πιο σφιχτά από άλλες μορφές του υποδοχέα αντιγόνου-προσήλθαν. Επομένως, αυτές οι μορφές του υποδοχέα είναι πιο πιθανό να ενεργοποιήσουν τα Τ λεμφοκύτταρα και να κινητοποιήσουν την αυτοάνοση διαδικασία.
Οι περισσότεροι ασθενείς με κοιλιοκάκη φέρουν ένα διπλό γονίδιο HLA-DQ2 που αναφέρεται ως DQ2.5. Αυτός ο απλότυπος αποτελείται από δύο γειτονικά αλληλόμορφα γονιδίων, το DQA1 * 0501 και το ΟΟΒ1 * 0201, τα οποία κωδικοποιούν τις δύο υπομονάδες, DQα5 και DQβ2. Στα περισσότερα άτομα, αυτή η ισομορφή DQ2.5 κωδικοποιείται από ένα από τα δύο χρωμοσώματα 6 που κληρονομείται από τους γονείς (DQ2.5cis). Οι περισσότεροι ασθενείς με κοιλιοκάκη κληρονομούν μόνο ένα αντίγραφο αυτού του απλότυπου DQ2.5, ενώ μερικοί το κληρονομούν και από τους δύο γονείς. Οι τελευταίοι βρίσκονται ιδιαίτερα σε κίνδυνο για την κοιλιοκάκη, και είναι πιο επιρρεπής σε σοβαρές επιπλοκές.
Μερικά άτομα κληρονομούν το DQ2.5 από ένα γονέα και ένα επιπλέον τμήμα του απλοτύπου (είτε το DQB1 * 02 ή το DQA1 * 05) από τον άλλο γονέα, αυξάνοντας τον κίνδυνο. Λιγότερο συχνά, ορισμένα άτομα κληρονομούν το DQA1 * 05 αλληλόμορφο από τον ένα γονέα και το DQB1 * 02 από τον άλλο γονέα (DQ2.5trans), που ονομάζεται trans-απλότυπος ένωση, και αυτά τα άτομα είναι σε παρόμοιο κίνδυνο για την κοιλιοκάκη, όπως εκείνα τα άτομα που φέρουν ένα ενιαία DQ2.5 στο χρωμόσωμα 6, αλλά σε αυτήν την περίπτωση, η νόσος τείνει να μην είναι οικογενής. Μεταξύ των 6% των ευρωπαϊκών ασθενείς με κοιλιοκάκη που δεν έχουν το DQ2.5 (cis ή trans) ή το DQ8 (που κωδικοποιείται από το απλότυπο DQA1 * 03: DQB1 * 0302), 4% έχει την ισομορφή DQ2.2, και το υπόλοιπο 2% έλλειψη DQ2 ή DQ8.
Άλλοι γενετικοί παράγοντες έχουν επανειλημμένα αναφερθεί σε κοιλιοκάκη, ωστόσο, η συμμετοχή στη νόσο έχει μεταβλητή γεωγραφική αναγνώριση. Μόνο τα HLA-DQ παρουσιάζουν μία συνεπής συμμετοχή στον παγκόσμιο πληθυσμό. Πολλοί από τους γενετικούς τόπους που έχουν ανιχνεύθει έχουν βρεθεί σε συνδυασμό με άλλες αυτοάνοσες νόσους. Ένας γενετικός τόπος,ο LPP ή lipoma-preferred partner gene εμπλέκεται στην προσκόλληση του εξωκυτταρικού πλέγματος στην επιφάνεια του κυττάρου και μια δευτερεύουσα παραλλαγή (SNP = rs1464510) αυξάνει τον κίνδυνο της νόσου κατά 30% περίπου. Αυτό το γονίδιο συνδέεται έντονα με την κοιλιοκάκη (p <10-39) σε δείγματα που λαμβάνονται από μια ευρεία περιοχή της Ευρώπης και των ΗΠΑ.
Η επικράτηση των γονοτύπων της κοιλιοκάκης στον σύγχρονο πληθυσμό δεν είναι πλήρως κατανοητή. Λαμβάνοντας υπόψη τα χαρακτηριστικά της νόσου και την εμφανώς ισχυρή κληρονομικότητα της, θα έπρεπε κανονικά να αναμένεται ότι οι γονότυποι θα υποβληθούν σε αρνητική επιλογή και θα απουσιάζει σε κοινωνίες όπου η γεωργία έχει ασκηθεί σε μεγάλο βαθμό (σε σύγκριση με μια παρόμοια κατάσταση, δυσανεξία στη λακτόζη, η οποία έχει υποβληθεί σε αρνητική επιλογή τόσο έντονα ώστε η επικράτηση του πήγε από ~ 100% σε προγονικούς πληθυσμούς σε λιγότερο από 5% σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες). Η άποψη αυτή προτάθηκε για πρώτη φορά από τον Simoons (1981), μέχρι τώρα,ωστόσο, είναι προφανές ότι δεν συμβαίνει, αντιθέτως, υπάρχουν στοιχεία της θετικής επιλογής σε γονότυπους κοιλιοκάκης. Υπάρχει η υποψία ότι ορισμένα από αυτά μπορεί να έχουν ευεργετική δράση παρέχοντας προστασία έναντι βακτηριακών λοιμώξεων.
Προλαμίνες
Η πλειονότητα των πρωτεϊνών στην τροφή που είναι υπεύθυνες για την ανοσολογική αντίδραση που παρατηρείται στην κοιλιοκάκη είναι οι προλαμίνες. Αυτές είναι πρωτεΐνες αποθήκευσης πλούσιες στα αμινοξέα προλίνη (prol-) και γλουταμίνη (-amin) που διαλύονται σε αλκοόλες και είναι ανθεκτικές σε πρωτεάσες και πεπτιδάσες του εντέρου. Οι προλαμίνες βρίσκονται σε κόκκους δημητριακών με διαφορετικούς κόκκους να έχουν διαφορετικές αλλά σχετιζόμενες προλαμίνες: σιτάρι (γλοιαδίνη), κριθάρι (ορδεΐνη· βλ. όρδεον = κριθάρι), σίκαλη (σικαλίνη), καλαμπόκι (ζεΐνη) όπως και ήσσονος σημασίας πρωτεΐνη, αβενίνη (βλ. αβένη = βρώμη) στη βρώμη. Μία περιοχή της α-γλοιαδίνης διεγείρει τα κύτταρα της βλεννογόνου μεμβράνης του εντέρου – τα εντεροκύτταρα – για να επιτρέψει τη διέλευση μεγαλύτερων μορίων γύρω από τις στενές συνάψεις μεταξύ των κυττάρων. Διατάραξη των στενών συνάψεων επιτρέπουν σε πεπτίδια μεγαλύτερα από τρία αμινοξέα να εισέλθουν στην κυκλοφορία.
Η διαπερατότητα της μεμβράνης επιτρέπει τα πεπτίδια γλοιαδίνης τα οποία διεγείρουν δύο επίπεδα της ανοσολογικής απόκρισης, την εγγενή απόκριση και την προσαρμοστική (Τ-βοηθητικά μεσολάβηση κυττάρων) απόκριση. Ένα πεπτίδιο από γλοιαδίνη ανθεκτικό στην πρωτεάση περιέχει μια περιοχή που διεγείρει τα λεμφοκύτταρα και έχει ως αποτέλεσμα την απελευθέρωση ιντερλευκίνης-15. Αυτή η εγγενής ανταπόκριση σε γλοιαδίνη έχει ως αποτέλεσμα την σηματοδότηση του ανοσοποιητικού συστήματος που προσελκύει φλεγμονώδη κύτταρα και αυξάνει την απελευθέρωση φλεγμονώδων χημικών. Η πιο ισχυρή και συνηθισμένη προσαρμοστική απόκριση σε γλοιαδίνη κατευθύνεται προς ένα θραύσμα α2-γλοιαδίνης μήκους 33 αμινοξέων.
Η απόκριση στο 33μερές συμβαίνει στους περισσότερους ασθενείς με κοιλιοκάκη οι οποίοι έχουν μια ισομορφή DQ2. Αυτό το πεπτίδιο, όταν μεταβάλλεται από εντερική τρανσγλουταμινάση, έχει μια υψηλή πυκνότητα των επικαλυπτόμενων επιτόπων Τ-κυττάρων. Αυτό αυξάνει την πιθανότητα ότι η ισομορφή DQ2 θα δεσμευτεί και θα παραμείνει συνδεδεμένη με πεπτίδιο, όταν αναγνωρίζεται από τα Τ-κύτταρα. Η γλoιαδίνη στο σιτάρι είναι το καλύτερα κατανοητό μέλος αυτής της οικογένειας, αλλά υπάρχουν και άλλες προλαμίνες όπως η ορδεΐνη (στο κριθάρι) και η σικαλίνη (στη σίκαλη) που μπορεί να συμβάλουν στην κοιλιοκάκη. Ωστόσο, δεν προκαλούν όλες οι προλαμίνες ανοσολογική αντίδραση, και υπάρχει συνεχής διαμάχη για την ικανότητα της αβενίνης (στη βρώμη) για να επάγει αυτήν την απόκριση στην κοιλιοκάκη.
Τρανσγλουταμινάση ιστού
Τα αντισώματα αντι-τρανσγλουταμινάσης στο ένζυμο τρανσγλουταμινάση ιστού (tTG) βρίσκονται στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων. Η τρανσγλουταμινάση ιστού τροποποιεί πεπτίδια γλουτένης σε μια μορφή που μπορεί να διεγείρει το ανοσοποιητικό σύστημα πιο αποτελεσματικά. Αυτά τα πεπτίδια μπορούν να τροποποιηθούν από την tTG με δύο τρόπους,την απαμίδωση ή την τρανσαμίδωση.
Απαμίδωση είναι η αντίδραση με την οποία ένα υπόλειμμα γλουταμικού σχηματίζεται με διάσπαση της έψιλον-αμινο ομάδας της πλευρικής αλυσίδας της γλουταμίνης. Μεταμιδιώση, η οποία εμφανίζεται τρεις φορές πιο συχνά από ό,τι απαμίδωση, είναι η εγκάρσια σύνδεση ένος υπολείμματος γλουταμίνης από το πεπτίδιο γλιαδίνης σε ένα κατάλοιπο λυσίνης του tTg σε μία αντίδραση που καταλύεται από την τρανσγλουταμινάση. Σταυρωτή σύνδεση μπορεί να συμβεί είτε εντός είτε εκτός της δραστικής θέσης του ενζύμου. Η τελευταία περίπτωση αποδίδει ένα μόνιμα, ομοιοπολικά συνδεδεμένο σύμπλοκο μεταξύ του γλιαδίνης και της tTg. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τον σχηματισμό νέων επιτόπων τα οποία πιστεύεται ότι προκαλούν την πρωτογενή ανοσολογική απόκριση με την οποία τα αυτοαντισώματα ενάντια στην tTg έχουν αναπτυχθεί.
Αποθηκευμένες βιοψίες από ασθενείς με υποψία κοιλιοκάκης έχουν αποκαλύψει ότι τα ιζήματα αυτοαντισωμάτων σε υποκλινικούς ασθενείς με κοιλιοκάκη έχουν εντοπιστεί πριν από την κλινική νόσο. Τα ιζήματα αυτά βρίσκονται επίσης σε ασθενείς που παρουσιάζουν άλλες αυτοάνοσες ασθένειες, αναιμία ή φαινόμενα δυσαπορρόφησης σε πολύ-αυξημένο ποσοστό πάνω από το φυσιολογικό πληθυσμό. Οι συνιστώσες των αντισωμάτων του ενδομύιου της μυικής ίνας στο tTG πιστεύεται ότι κατευθύνονται προς την τρανσγλουταμινάση της κυτταρικής επιφάνειας, και αυτά τα αντισώματα χρησιμοποιούνται ακόμη ως επιβεβαίωση για τη διάγνωση της νόσου.Ωστόσο, μια μελέτη του 2006 έδειξε ότι οι αρνητικοί για αντισώματα αντιενδομύιου ασθενείς με κοιλιοκάκη τείνουν να είναι μεγαλύτερης ηλικίας άνδρες με πιο έντονα κοιλιακά συμπτώματα και με μικρότερη συχνότητα «άτυπων» συμπτωμάτων, όπως αυτοάνοση ασθένεια. Σε αυτή τη μελέτη, τα αντι-tTG ιζήματα αντισωμάτων δεν συσχετίζονται με τη σοβαρότητα της καταστροφής λάχνης. Τα ευρήματα αυτά, σε συνδυασμό με τις πρόσφατες έρευνες που δείχνουν ότι γλιαδίνης έχει μια έμφυτη συνιστώσα αντίδρασης, δείχνει ότι η γλιαδίνη μπορεί να είναι πιο υπεύθυνη για τις κύριες εκδηλώσεις της κοιλιοκάκης, ενώ η tTG είναι μεγαλύτερος παράγοντας στις δευτερογενείς επιπτώσεις, όπως αλλεργικές αντιδράσεις και δευτεροβάθμια αυτοάνοσα νοσήματα. Σε ένα μεγάλο ποσοστό των ασθενών με κοιλιοκάκη, τα αντι-tTG αντισώματα αναγνωρίζουν επίσης μια πρωτεΐνη που ονομάζεται VP7 από ιό Rota. Αυτά τα αντισώματα διεγείρουν τον πολλαπλασιασμό των μονοκυττάρων, και η μόλυνση από ιό Rota μπορεί να εξηγήσει κάποια πρώτα βήματα στην αλληλουχία του ανοσοποιητικού κυτταρικού πολλαπλασιασμού.
Πράγματι, οι προηγούμενες μελέτες της βλάβης που προκαλεί ο ιός Rota στο έντερο έδειξε ότι προκαλεί μια ατροφία των λαχνών. Αυτό υποδηλώνει ότι οι ιικές πρωτεΐνες μπορούν να λάβουν μέρος στην αρχική επιπέδωση και τόνωση της αυτο-σταυροειδώς αντι-VP7 παραγωγής. Αντισώματα σε νΡ7 μπορούν επίσης να επιβραδύνουν την επούλωση μέχρι η παρουσίαση γλιαδίνης-μεσολαβούμενη tTG παρέχει μια δεύτερη πηγή σταυροειδών αντισωμάτων.
Ατροφία των λαχνών και δυσαπορρόφηση
Η φλεγμονώδης διαδικασία, διαμεσολαβείται από Τ κύτταρα, οδηγεί σε διαταραχή της δομής και της λειτουργίας των βλεννογόνου του λεπτού εντέρου και προκαλεί δυσαπορρόφηση, καθώς μειώνει την ικανότητα του σώματος να απορροφήσει τα θρεπτικά συστατικά, τα μέταλλα και λιποδιαλυτές βιταμίνες Α, D, Ε και Κ από τρόφιμα. Δυσανεξία στη λακτόζη μπορεί να υπάρχει λόγω της μειωμένης επιφάνειας του εντέρου και της μειωμένη παραγωγή της λακτάσης, αλλά συνήθως υποχωρεί μόλις η κατάσταση αντιμετωπίζεται.
Διοκλής ο Πεπαρήθιος
Ο Διοκλής ο Πεπαρήθιος ήταν αρχαίος Έλληνας ιστορικός που άκμασε περί το τέλος του 3ου με αρχές του 2ου αιώνα π.Χ..
Κοιλιοκάκη
Ατροφία των λαχνών και δυσαπορρόφηση
Εναλλακτικές αιτίες αυτής της βλάβης ιστού έχουν προταθεί και περιλαμβάνουν απελευθέρωση της ιντερλευκίνης 15 και η ενεργοποίηση του έμφυτου ανοσοποιητικού συστήματος με ένα βραχύτερο πεπτίδιο γλουτένης (p31-43/49). Αυτό θα προκαλέσει τη θανάτωση των εντερικών κυττάρων από τα λεμφοκύτταρα στο επιθήλιο. Η ατροφία των λαχνών που ανευρίσκεται σε βιοψία μπορεί επίσης να οφείλεται σε άλλα αίτια, όπως η τροπική δυσαπορρόφηση, giardiasis(συχνό αίτιο γαστρεντερίτιδας) και εντερίτιδα μετά από ακτινοβολία. Ενώ οι θετικές ορολογικές εξετάσεις και η τυπική βιοψία είναι ιδιαίτερα ενδεικτικές της κοιλιοκάκης, η έλλειψη ανταπόκρισης στη διατροφή μπορεί να απαιτεί την διερεύνηση για αυτές τις εναλλακτικές διαγνώσεις.
Τροποποιητές κινδύνου
Υπάρχουν διάφορες θεωρίες ως προς το τι καθορίζει αν ένα γενετικά προδιάθετιμένο άτομο πρόκειται να αναπτύξει κοιλιοκάκη. Σημαντικές θεωρίες περιλαμβάνουν λοίμωξη από ιό Rota. ή από τον ανθρώπινο εντερικό αδενοϊό. Ορισμένες έρευνες έχουν δείξει ότι το κάπνισμα είναι προστατευτικό ενάντια στην εμφάνιση κοιλιοκάκης στους ενηλίκες.
Διοκλής ο Πεπαρήθιος
Ο Διοκλής καταγόταν από την αρχαία Πεπάρηθο εξ ου και η προσωνυμία του, ήταν ο πρώτος Έλληνας ιστορικός που ασχολήθηκε με την ιστορία της αρχαίας Ρώμης στο ιστορικό σύγγραμμά του που έφερε τον τίτλο "Ρώμης κτίσις".
Κοιλιοκάκη
Τροποποιητές κινδύνου
Το 2005 μια προοπτική μελέτη παρατήρησης διαπίστωσε ότι η χρονική συγκυρία της έκθεσης σε γλουτένη στην παιδική ηλικία ήταν ένας σημαντικός τροποποιητής του κινδύνου. Άτομα που εκτίθενται σε σιτάρι, κριθάρι, ή σίκαλη πριν αναπτυχθεί το φράγμα του εντέρου πλήρως (εντός των πρώτων τριών μηνών μετά τη γέννηση) είχαν πέντε φορές μεγαλύτερο κίνδυνος ανάπτυξης κοιλιοκάκης σε σχέση με εκείνους που εκτίθενται τέσσερις έως έξι μήνες μετά τη γέννηση. Όσοι εκτίθενται αργότερα από έξι μήνες μετά τη γέννησή τους βρέθηκαν να έχουν μόνο ένα ελαφρώς αυξημένο κίνδυνο σε σχέση με εκείνους που εκτίθενται τέσσερις έως έξι μήνες μετά τη γέννησή τους.
Διοκλής ο Πεπαρήθιος
Τον Διακλή τον Πεπαρήθιο αναφέρουν ο Πλούταρχος (Ρωμ. 3) και ο Αθήναιος (ΙΙ, 44e).
Κοιλιοκάκη
Διάγνωση
Υπάρχουν διάφορες δοκιμασίες που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να βοηθήσουν στην διάγνωση. Το επίπεδο των συμπτωμάτων μπορεί να καθορίζει τη σειρά των δοκιμών, αλλά όλες οι δοκιμές χάνουν τη χρησιμότητά τους αν ο ασθενής λαμβάνει ήδη μια δίαιτα ελεύθερη γλουτένης. Η εντερική βλάβη αρχίζει να θεραπεύεται μέσα σε λίγες εβδομάδες αφού η γλουτένη αφαιρεθεί από τη διατροφή και τα επίπεδα αντισωμάτων υποχωρούν μετά από μήνες. Για όσους έχουν ήδη ξεκινήσει μια διατροφή χωρίς γλουτένη, μπορεί να είναι απαραίτητο να εκτελεσθεί μια νέα πρόκληση με κάποια τρόφιμα που περιέχουν γλουτένη σε ένα γεύμα την ημέρα για 2-6 εβδομάδες πριν από την επανάληψη των ερευνών.
Διοκλής ο Πεπαρήθιος
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Ιστορία_των_Σποράδων
Κοιλιοκάκη
Διάγνωση
Συνδυάζοντας τα ευρήματα σε ένα κανόνα πρόβλεψης που θα καθοδηγήσει τη χρήση της ενδοσκοπικής βιοψίας αναφέρεται ευαισθησία 100% (θα εντοπίσει όλες τις περιπτώσεις) σε έναν πληθυσμό ατόμων με υψηλό δείκτη υποψίας για κοιλιοκάκη, με ταυτόχρονη εξειδίκευση του 61% (σε ποσοστό ψευδώς θετικών του 39%). Ο κανόνας πρόβλεψης συνιστά ότι οι ασθενείς με υψηλού κινδύνου συμπτώματα ή θετική ορολογία θα πρέπει να υποβάλλονται σε ενδοσκοπική βιοψία από τη δεύτερη μοίρα του δωδεκαδακτύλου. Η μελέτη ορίζει υψηλού κινδύνου συμπτώματα όπως απώλεια βάρους, αναιμία (αιμοσφαιρίνη μικρότερη από 120 g/l στις γυναίκες ή λιγότερο από 130 g/l σε άντρες), ή διάρροια (περισσότερες από τρεις φορές χαλαρά κόπρανα ανά ημέρα).
Αιματολογικές εξετάσεις
Οι ορολογικές εξετάσεις αίματος είναι η πρώτη γραμμή της έρευνας που απαιτείται για να γίνει η διάγνωση της κοιλιοκάκης. Τα αντισώματα του αντιενδομυίου της μυικής ίνας της ανοσοσφαιρίνης Α (IgA) μπορούν να ανιχνεύσουν την κοιλιοκάκη με ευαισθησία και ειδικότητα 90% και 99%, αντιστοίχως. Αρχικά είχε αναφερθεί ότι ορολογικές εξετάσεις για αντι-tTG αντισώματα είχαν μια υψηλότερη ευαισθησία (99%) και ειδικότητα (>90%) για τον εντοπισμό της κοιλιοκάκης. Εντούτοις, πιστεύεται ότι τώρα έχει παρόμοια χαρακτηριστικά με το αντίσωμα του αντι-ενδομυΐου. Οι σύγχρονες αντι-tTG ανιχνεύσεις στηρίζονται σε μια ανθρώπινη ανασυνδυασμένη πρωτεΐνη όπως είναι ένα αντιγόνο. Η tTG δοκιμή πρέπει να γίνει πρώτα, δεδομένου ότι αποτελεί δοκιμή που είναι ευκολότερο να εκτελεστεί. Ένα διφορούμενο αποτέλεσμα για tTG δοκιμές θα πρέπει να ακολουθείται από αντισώματα για ενδομύιο.
Λόγω των μεγάλων επιπτώσεων της διάγνωσης της κοιλιοκάκης, επιστημονικές κατευθυντήριες οδηγίες συνιστούν ότι ένα θετικό τεστ αίματος πρέπει να ακολουθείται από μια ενδοσκόπηση/γαστροσκόπηση και βιοψία.Μια αρνητική ορολογική δοκιμασία μπορεί να πρέπει να ακολουθείται από μια σύσταση για την ενδοσκόπηση και δωδεκαδακτυλική βιοψία εάν η κλινική υποψία παραμένει σε υψηλά επίπεδα, λόγω του 1 στα 100 «ψευδώς αρνητικό» αποτέλεσμα. Έτσι, η βιοψία ιστού εξακολουθεί να θεωρείται το χρυσό πρότυπο για τη διάγνωση της κοιλιοκάκης.
Κατευθυντήριες γραμμές συνιστούν η συνολική στάθμη του ορού IgA να ελέγχεται παράλληλα,καθώς ασθενείς με κοιλιοκάκη με ανεπάρκεια IgA μπορεί να μην είναι σε θέση να παράγουν τα αντισώματα από τα οποία εξαρτώνται οι δοκιμές αυτές («ψευδώς αρνητικό»). Σε αυτούς τους ασθενείς, τα IgG αντισώματα έναντι της τρανσγλουταμινάσης (IgG-tTG) μπορεί να είναι διαγνωστικά.
Ενδοσκόπηση
Μια άνω ενδοσκόπηση με βιοψία του δωδεκαδακτύλου (πέρα από το βολβό του δωδεκαδακτύλου) ή στη νήστιδα εκτελείται.Είναι σημαντικό για τον ιατρό να ληφθούν πολλαπλά δείγματα (τέσσερα έως οκτώ) από το δωδεκαδάκτυλο. Δεν επηρεάζονται όλες οι περιοχές εξίσου. Εάν οι βιοψίες έχουν ληφθεί από υγιή ιστό του εντέρου, το αποτέλεσμα θα είναι ψευδώς αρνητικό.
Οι περισσότεροι ασθενείς με κοιλιοκάκη έχουν ένα λεπτό έντερο που εμφανίζεται φυσιολογικό σε ενδοσκόπηση.Ωστόσο, πέντε ταυτόχρονα ενδοσκοπικά ευρήματα έχουν συσχετιστεί με υψηλή εξειδίκευση για την κοιλιοκάκη: Αυξημένη κοίλανση των μικρών πτυχών του εντέρου, σπανιότητα στις πτυχώσεις, ένα μωσαϊκό μοτίβο στο βλεννογόνο (που περιγράφεται ως εμφάνιση "πυρολύσεως λάσπης"), προεξοχή των αιμοφόρων αγγείων υποβλεννογονίου, και ένα οζώδες πρότυπο στον βλεννογόνο.
Παθολογία
Οι κλασικές παθολογικές αλλαγές της κοιλιοκάκης στο λεπτό έντερο χαρακτηρίζονται από την «ταξινόμηση Marsh»
Η ταξινόμηση Marsh, η οποία εισήχθη το 1992, τροποποιήθηκε στη συνέχεια το 1999 σε έξι στάδια, όπου το προηγούμενο στάδιο 3 χωρίστηκε σε τρία υποστάδια. Περαιτέρω μελέτες έδειξαν ότι το σύστημα αυτό δεν ήταν πάντα αξιόπιστο και ότι οι αλλαγές που παρατηρήθηκαν στην κοιλιοκάκη θα μπορούσε να είναι περιγράφεται σε ένα από τα τρία στάδια-Α, Β1 και Β2-με το στάδιο Α να αντιπροσωπεύει λεμφοκυτταρική διήθηση με φυσιολογική εμφάνιση λαχνών και Β1 και Β2 να περιγράφουν μερική και πλήρη ατροφία των λαχνών.
Οι αλλαγές κλασικά βελτιώνονται ή αντιστρέφονται μετά από από την απομάκρυνση της γλουτένη από τη διατροφή. Ωστόσο, οι περισσότερες κατευθυντήριες γραμμές δεν συνιστούν μια επαναληπτική βιοψία εκτός αν δεν υπάρχει καμία βελτίωση στα συμπτώματα παρά την αλλαγή της διατροφής. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μια εσκεμμένη πρόκληση γλουτένης, ακολουθούμενη από βιοψία, μπορεί να γίνει για να επιβεβαιωθεί ή να διαψευσθεί η διάγνωση. Μια κανονική βιοψία και μια κανονική ορολογική δοκιμασία μετά την πρόκληση δείχνει ότι η διάγνωση μπορεί να ήταν λάθος.
Άλλες διαγνωστικές δοκιμασίες
Κατά τη στιγμή της διάγνωσης, πρέπει να γίνουν περαιτέρω έρευνες για τον εντοπισμό επιπλοκών, όπως η ανεπάρκεια σιδήρου (με γενική εξέταση αίματος και μελέτες σιδήρου), φυλλικού οξέος και βιταμίνης Β12 και υπασβεστιαιμία (χαμηλά επίπεδα ασβεστίου, συχνά οφειλόμενα σε μειωμένα επίπεδα της βιταμίνης D). Τεστ λειτουργίας του θυρεοειδούς μπορεί να ζητηθεί κατά τη διάρκεια εξετάσεων αίματος για τον εντοπισμό υποθυρεοειδισμού, ο οποίος είναι πιο συχνός σε άτομα με κοιλιοκάκη.
Η οστεοπενία και οστεοπόρωση, η ήπια και σοβαρή μείωση της οστικής πυκνότητας, είναι συχνά καταστάσεις παρούσες σε άτομα με κοιλιοκάκη, και οι εξετάσεις για τη μέτρηση της οστικής πυκνότητας μπορούν να γίνουν κατά τη διάγνωση, όπως η σάρωση διπλής ενέργειας απορρόφησης ακτίνων Χ (DXA), για τον προσδιορισμό του κινδύνου κατάγματος και την ανάγκη φαρμάκων για την προστασία των οστών.
Αποκλεισμό Κοιλιοκάκης
Ο αποκλεισμός κοιλιοκάκης είναι μία εξέταση που περιλαμβάνει: