cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κεμεραλτί
Ιστορία
Το παζάρι σχηματίστηκε αρχικά γύρω από έναν μακρύ δρόμο. Στα μεσαιωνικά χρόνια, ονομαζόταν δρόμος των Μεβλεβήδων, σε σχέση με την παρουσία ενός «ντάργκα» (ένα κτήριο σχεδιασμένο για συγκεντρώσεις μιας αδελφότητας Σούφι). Κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα, αυτός ο δρόμος ήταν γεμάτος, γεγονός που επέτρεψε να επεκταθεί το παζάρι. Σήμερα, ο δρόμος, που τώρα ονομάζεται Anafartalar Caddesi ("δρόμος Αναφαρταλάρ"), ελίσσεται, για να ολοκληρώσει τον κύκλο ενός ρηχού εσωτερικού κόλπου σε μια πλατιά καμπύλη.
16ος αιώνας
Ένα ορόσημο στην ανάπτυξη του παζαριού ήταν το κτήριο το 1592 του Τζαμιού Χισάρ ("Φρούριο Τζαμί"). Αυτό είναι το παλαιότερο, πιο σημαντικό οθωμανικό ορόσημο στη Σμύρνη (αν και χτίστηκε από τον Αϊντίνογλου Γιακούπ Μπέη, απόγονος της δυναστείας, που είχε ιδρύσει το Μπεϊλίκ, του οποίου η οικογένεια (οι Αϊντινίντς) είχε ελέγξει την Σμύρνη πριν από την οθωμανική κατάκτηση). Το "Φρούριο" στο όνομα του τζαμιού αναφέρεται στον προκάτοχό του, το Κάστρο των Γενουάτων ή το Φρούριο του "Σαν Πιέτρο", που παλαιότερα ονομάζονταν Νέον Κάστρον στα Βυζαντινά χρόνια, που βρισκόταν στην ίδια θέση. Τα τελικά ερείπια του κάστρου αφαιρέθηκαν κατά την κατασκευή νέων λιμενικών εγκαταστάσεων (1867-1876).δεξιά|μικρογραφία| Τζαμί Χισάρ (1592-1598) στη γειτονιά Κεμεραλτί της Σμύρνης
17ος αιώνας
Η ίδια η αγορά δημιουργήθηκε με το γέμισμα μεταξύ των ετών 1650–1670 των πιο ρηχών σημείων του εσωτερικού κόλπου. Η διαδικασία απόκτησης εδάφους από τον κόλπο συνεχίστηκε το 1744 με την κατασκευή του Κιζλαραγκάσι Χαν, ενός εντυπωσιακού καραβανσεράι (και το οποίο επιβιώνει μέχρι σήμερα) που εμφανίστηκε ως πυρήνας της αγοράς, μαζί με δύο παλαιότερα πανδοχεία (χάνια), ένας όρος που υποδηλώνει ένα καραβανσεράι με πιο έντονα αστικά χαρακτηριστικά, που δεν έχουν επιβιώσει μέχρι σήμερα. Αυτοί ήταν το «Μεγάλο Βεζίρ Χαν» που κατασκευάστηκε από τον μεγάλο βεζίρη Κιοπρουλού Φαζίλ Αχμέτ Πασά τον 17ο αιώνα, και το γειτονικό «Μικρό Βεζίρ Χαν», που κατασκευάστηκε από τον διάδοχό του Μερζιφονλού Καρά Μουσταφά Πασά. Ένα άλλο ιστορικά σημαντικό πανδοχείο (που δεν υπάρχει πλέον) ήταν το "Τζεζαγίρ Χαν" (κυριολεκτικά "Πανδοχείο του Αλγέρι "), από το οποίο το υπερβολικό εργατικό δυναμικό της δυτικής Ανατολίας είχε αποσταλεί κάθε χρόνο στο οθωμανικό προτεκτοράτο του Αλγέρι για αιώνες.
18ος-19ος αιώνας
Το υπόλοιπο τμήμα του εσωτερικού κόλπου καλύφθηκε με λάσπη κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα. Η ακτογραμμή μπροστά από το Κεμεραλτί πήρε τη σημερινή της ευθεία μορφή στις αρχές του 19ου αιώνα, αν και μέρος της γης κατά μήκος του αγκυροβόλιου παρέμεινε αχρησιμοποίητο μέχρι το τέλος αυτού του αιώνα. Το 1829, οι Σαρί Κισλά, (οι Κίτρινοι Στρατώνες), οι κυριότεροι οθωμανικοί στρατώνες της πόλης, γιγαντιαίοι για την εποχή τους, χτίστηκαν αμέσως πάνω στην παραλία, και μια ιδιωτική κατοικία (κονάκι, konak), που βρίσκεται ελαφρώς διαγώνια πίσω από τους στρατώνες, επεκτάθηκε και μετατράπηκε σε αρχοντικό του κυβερνήτη, οριοθετώντας την πλατεία Κονάκ, που πήρε το όνομά της από το αρχοντικό, και η οποία με τη σειρά της έδωσε το όνομα στην κεντρική μητροπολιτική περιοχή της Σμύρνης (Konak) και στο επίπεδο στο οποίο θεωρείται ότι το Κεμεραλτί ξεκινάει.
20ος αιώνας
μικρογραφία| Ένας τυπικός δρόμος στο Κεμεραλτί Μετά τη Μεγάλη Φωτιά της Σμύρνης το 1922 και στη συνέχεια, εκατοντάδες πανδοχεία, που το Κεμεραλτί είχε στις αρχές του 20ου αιώνα (και είναι ορατά σε ένα χάρτη του 1905, που σχεδίασαν Γάλλοι χαρτογράφοι για λογαριασμό διεθνών ασφαλιστικών εταιρειών), μόνο δώδεκα παρέμειναν, πλήρως ή εν μέρει. Τα περισσότερα καταστράφηκαν.
Το αρχοντικό του κυβερνήτη εξακολουθεί να υπάρχει, αν και οι Κίτρινοι Στρατώνες κατεδαφίστηκαν το 1955 με οδηγίες του τότε Πρωθυπουργού Αντνάν Μεντερές, ο οποίος ήθελε να δει την πλατεία Κονάκ να αναμορφωθεί, για τη συνεχιζόμενη λύπη πολλών Σμυρνιών, που είχαν έρθει να υιοθετήσουν το υπερβολικά μεγάλο κτήριο ως ένα από τα κύρια ορόσημα της πόλης τους.
21ος αιώνας
Αν και η απώλεια της κατασκευής υποδημάτων στη δεκαετία του 1990 άφησε κενό στην επιχείρηση μέχρι τη δεκαετία του 2000, τελικά οι εμπορικές δραστηριότητες στο Κεμεραλτί ανέκαμψαν με την αύξηση του πληθυσμού της Σμύρνης κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2010. Το 2020, το Κεμεραλτί συγκαταλέχθηκε στον προσωρινό κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Τουρκίας ως μέρος του «Του ιστορικού λιμανιού της Σμύρνης».
Τζαμιά
Το Κεμεραλτί φιλοξενεί το Τζαμί Μπασντουράκ, το Τζαμί Χισάρ, το Τζαμί Κεμεραλτί, το Τζαμί Κεστανεπαζάρι, το Τζαμί Σαλεπτσιόγλου και το Τζαμί Σαντιρβαναλτί.
Συναγωγές
Το 2004, το Παγκόσμιο Ταμείο Μνημείων πρόσθεσε την "Κεντρική Συναγωγή της Σμύρνης" ως # 81 στην ετήσια λίστα των Παγκόσμιων Μνημείων Παρακολούθησης. Το ταμείο αναφέρει: Κρυμμένα πίσω από τοίχους και κήπους, στα σοκάκια του πολύχρωμου ιστορικού παζαριού, οι Συναγωγές της Κεντρικής Σμύρνης είναι μια απαράμιλλη απόδειξη για την πλούσια εβραϊκή κληρονομιά της πόλης. Η παλαιότερη συνοικία στη Σμύρνη, το Κεμεραλτί χρονολογείται από τους ρωμαϊκούς χρόνους και φιλοξενεί την πυκνότερη συγκέντρωση εβραϊκών ορόσημων σε όλη την Τουρκία. Τα έξι τζαμιά που περιβάλλουν το συγκρότημα της συναγωγής αποδεικνύουν τους αιώνες της ειρηνικής συγκατοίκησης μεταξύ των τοπικών οθωμανικών και εβραϊκών κοινοτήτων. Ένας οργανισμός πολιτιστικής κληρονομιάς, το «Σχέδιο της Σμύρνης» (που σχεδιάστηκε και χρηματοδοτήθηκε εν μέρει από το Ίδρυμα Μορδεχάι Κιριάτι, τον δήμο Σμύρνης-Κονάκ, τον Σύλλογο Πολιτιστικής Κληρονομιάς Σεφαρδιτών της Σμύρνης (ISCHA) και τους Αμερικανούς Φίλους του μουσείου Εβραϊκής Κληρονομιάς της Σμύρνης ) αποκαλεί τη Σμύρνη "τη μοναδική πόλη στον κόσμο, όπου διατηρείται ένα ασυνήθιστο σύμπλεγμα συναγωγών με τυπικό μεσαιωνικό ισπανικό αρχιτεκτονικό στυλ." Στο απώγειό του, υπήρχαν 34 συναγωγές στη Σμύρνη, «δημιουργώντας ένα ιστορικό αρχιτεκτονικό συγκρότημα μοναδικό στον κόσμο». Εκεί, οι Σεφαρδίτες Εβραίοι, που αρχικά εκδιώχθηκαν από την Ισπανία και την Πορτογαλία (π.χ., με το Διάταγμα της Αλάμπρα (ή το Διάταγμα της Απομάκρυνσης) της 31ης Μαρτίου 1492) ήρθαν στη Σμύρνη με την εβραϊκή κληρονομιά των Σεφαρδικών Εβραίων, την Ισπανοεβραϊκή γλώσσα (Λαντίνο), τις λατρευτικές παραδόσεις των Σεφαρδιτών.
Αυτή η κληρονομιά περιλάμβανε Σεφαριδικές αρχιτεκτονικές μορφές συναγωγών, που προέρχονταν από τη μεσαιωνική Ισπανία. Το Παγκόσμιο Ταμείο Μνημείων σημειώνει ότι οι συναγωγές της Σμύρνης συχνά χαρακτηρίζονται από μια «τριπλή διάταξη» της κιβωτού Τορά, «που δημιουργεί μια μοναδική αρμονική ατμόσφαιρα». Η κεντρική τοποθέτηση του bimah (ανυψωμένη πλατφόρμα) μεταξύ τεσσάρων στηλών χωρίζει τις συναγωγές σε εννέα μέρη. Το Σχέδιο της Σμύρνης σημειώνει ότι αυτό το στιλ διαθέτει κεντρική σκηνή πάνω στην οποία η κιβωτός για την Τορά στηρίζεται στο ιερό σημείο στον ανατολικό τοίχο. Περιλαμβάνει μια κεντρική πλατφόρμα, υποστηριζόμενη από τέσσερις πυλώνες, που μοιάζουν με θόλο για οροφή. Το κάθισμα γύρω από τη σκηνή επιτρέπει σε μέλη μιας εκκλησίας να βλέπουν τα πρόσωπα του άλλου και να προσθέτει στη συγκλονιστική εμπειρία της δημόσιας προσευχής (σε αντίθεση με το αρχιτεκτονικό στυλ Ασκενάζι, όπου το καθιστικό βρίσκεται σε σειρές, που περιορίζουν την επαφή με τα μάτια).
Μια ταινία ντοκιμαντέρ με την ονομασία Κρυμμένα Μυστικά των Αρχαίων Συναγωγών της Σμύρνης παρουσιάζει μια ιστορία και μαγνητοσκοπεί μερικές από τις συναγωγές. Ένα δεύτερο ντοκιμαντέρ με τίτλο Σχετικά με την αντιπροσωπεία της Σμύρνης δείχνει μερικές από τις συναγωγές εν μέσω συζητήσεων από Ισραηλινούς Εβραίους για το πώς να τις διατηρήσουν.
Εκτός από τις συναγωγές, υπήρχαν τουλάχιστον τέσσερα εβραϊκά μεζαρλί (mezarliği) (νεκροταφεία): Γκιουρτσεσμέ, Μπαχρίμπαμπα, Μπουρνόβας και Αλτιντά. Κύριο αξιοθέατο του Γκιουρτσεσμέ είναι "ο τάφος του Ραβίνου Παλάγκι, ο οποίος μεταφέρθηκε σε αυτό το νεκροταφείο από τον αρχικό του νεκροταφείο, τη δεκαετία του 1920 ... και άνθρωποι από όλο τον κόσμο έρχονται να προσευχηθούν στον τάφο του" ως "προσκύνημα στον τάφο του Ραβίνου Παλάγκι." Το 2013, ένα νέο, ίσως πέμπτο εβραϊκό νεκροταφείο.
Υφιστάμενες συναγωγές
Από τις 34 συναγωγές, οκτώ παραμένουν σήμερα στην περιοχή Κεμεραλτί Τσάρσισι της Σμύρνης (κυρίως στην Χάβρα Σοκάγκι ) και άλλες 10 σε κοντινή απόσταση. Κάποιες παραμένουν άθικτες, κάποιες σε ερείπια και άλλες βρίσκονται σε διαδικασία αποκατάστασης. "Αυτές οι συναγωγές αποτελούν ζωντανή μαρτυρία για την ιστορία της κοινότητας στη Σμύρνη, η οποία ήταν μια από τις πιο θεαματικές του είδους της και είχε την πιο πνευματική και πολιτιστική επιρροή σε όλες τις εβραϊκές κοινότητες της διασποράς τον 17ο και 18ο αιώνα."
Οι υπόλοιπες συναγωγές μέσα ή κοντά στο παζάρι είναι:
Κοντινές συναγωγές
Στη συνοικία Μελαντία ή Καρατάσι :
Στην Καρσιγιάκα ή Κορδελιό :
Παραπομπές
Κατηγορία:Εβραϊκές κοινότητες στην Τουρκία Κατηγορία:Παζάρια Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Τουρκία Κατηγορία:Παζάρια στην Τουρκία Κατηγορία:Ενδεικτικός κατάλογος Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Πρωτάθλημα χειροσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας γυναικών 1993-1994
Το πρωτάθλημα Α1 Εθνικής χάντμπολ γυναικών της περιόδου 1993–1994 ήταν το πρώτο από την καθιέρωση της Α1 και συνολικά το 13ο πρωτάθλημα Ελλάδος στην ιστορία του γυναικείου χάντμπολ. Μετείχαν οκτώ ομάδες. Πρωταθλητής αναδείχθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του θεσμού ο  Αθλητικός Σύλλογος Εκπαιδευτηρίων Δούκα , ο οποίος μάλιστα έκανε το νταμπλ κατακτώντας και το Κύπελλο Ελλάδος.
Πηγές
1993 1994 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 1993 Κατηγορία:Χειροσφαίριση το 1994
Ουσαγκάρα (Μισούνγκουι)
Η Ουσαγκάρα (αγγλικά / σουαχίλι: Usagara ή Ussagara) είναι Μεικτό Τμήμα της Περιοχής Μισούνγκουι, στην Περιφέρεια Μουάνζα της Τανζανίας.
Σύμφωνα με την Εθνική Απογραφή της Τανζανίας του 2012, ο πληθυσμός στην Ουσαγκάρα (Usagara), ήταν 15.037 άτομα.
Τον Μάιο του 1888, ο Henry Perrott Parker, ο δεύτερος Επίσκοπος της Μομπάσα, απεβίωσε εκεί.
Με την ίδια ονομασία (Ουσαγκάρα), υπάρχει επίσης και ένα Αστικό Τμήμα στην Τάνγκα.
Σημειώσεις
<references responsive="0" group="Σημ." /> <references group="Παρ. Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Τμήματα της Τανζανίας Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Περιφέρεια Μουάνζα
Μάρια Γιάνιον
Η Μάρια Γιάνιον (πολωνικά: Maria Janion) (24 Δεκεμβρίου 1926 – 23 Αυγούστου 2020) ήταν Πολωνή λόγιος, θεωρητικός της λογοτεχνίας και κριτικός, καθώς και φεμινίστρια. Ήταν καθηγήτρια στο Ινστιτούτο Λογοτεχνικής Έρευνας της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών, με ειδίκευση στον λογοτεχνικό ρομαντισμό.
Ζωή και καριέρα
Γεννήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1926 στο Μόνκι της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας. Ο πατέρα της ήταν ο Τσίπριαν Γιάνιον και η μητέρα της η Λουντβίκα (το γένος Κούρντικ). Μέχρι το 1945 διέμενε στο Βίλνιους, όπου αποφοίτησε από το γυμνάσιο και πέρασε τα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν μέλος του Πολωνικού Συλλόγου Προσκοπισμού και Καθοδήγησης (πολωνικά: Związek Harcerstwa Polskiego, ZHP), ο οποίος ήταν συνδεδεμένος με τον Πολωνικό Εσωτερικό Στρατό και εργαζόταν ως αξιωματικός σύνδεσμος. Μετά τον πόλεμο, αυτή και η οικογένειά της μετακόμισαν στο Μπίντγκοστς ως αποτέλεσμα των μεταπολεμικών μετακινήσεων πληθυσμού.
Το 1951 απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Το 1957 άρχισε να εργάζεται στην Ανώτερη Παιδαγωγική Σχολή στο Γκντανσκ (WSP). Το 1968 διορίστηκε επικεφαλής του Τμήματος Ιστορίας Λογοτεχνίας του 19ου αιώνα. Μετά τα γεγονότα του Μαρτίου 1968, απολύθηκε από τη θέση της στο WSP, καθώς οι κομμουνιστικές αρχές ανησυχούσαν για την αυξανόμενη επιρροή της στους φοιτητές του πανεπιστημίου. Οι διαλέξεις της έδωσαν έμφαση στις επαναστατικές και ελευθεριακές πτυχές του ρομαντισμού που δεν τηρούσαν την επίσημη και γενικά αποδεκτή ερμηνεία του λογοτεχνικού κανόνα και ενθάρρυναν τους μαθητές της να υιοθετήσουν μια τολμηρή, προκλητική και πρωτότυπη οπτική της πολωνικής λογοτεχνίας. Μετά την ίδρυση του Πανεπιστημίου του Γκντανσκ, άρχισε να εργάζεται στη Σχολή Πολωνικής Φιλολογίας.
Το 1970, η Γιάνιον εντάχθηκε σε μυστικές εταιρείες που στόχευαν κατά του κομμουνισμού στην Πολωνία. Ήταν μία από τους ιδρυτές μιας ανεξάρτητης Εταιρείας Μαθημάτων Σπουδών. Το 1973 έλαβε τον τίτλο της καθηγήτριας ανθρωπιστικών επιστημών. Το 1979 έγινε μέλος της Ένωσης Πολωνών Συγγραφέων (Związek Literatów Polskich).
Έγινε πιο επικριτική για τις επιβεβλημένες απόψεις και αξίες σε σχέση με την πολωνική λογοτεχνία, τόσο την κλασική όσο και τη σύγχρονη, και τις πολωνικές απόψεις για τον πόλεμο, τους στρατιώτες, τον ηρωισμό, τις στρατιωτικές εξεγέρσεις και τα μαρτύρια. Το 1976 δημοσίευσε μια μελέτη για τον πόλεμο και τη μορφή, συζητώντας την πρόσφατα δημοσιευμένη Ιδιωτική Εφημερίδα της Εξέγερσης της Βαρσοβίας του ποιητή Μίρον Μπιαουοσέφσκι. Επειδή περιέγραψε το περιοδικό ως ένα έργο που απεικονίζει τον πόλεμο και την εξέγερση από μια εμφύλια, μη μυθολογική, μη ηρωική οπτική, επικρίθηκε ευρέως. Κατηγορήθηκε, όπως ο Μίρον Μπιαουοσέφσκι, για ντροπή των πολωνικών αξιών. Οι ανεξάρτητες απόψεις της, που κέρδισαν το σεβασμό μεταξύ των φοιτητών και των ακαδημαϊκών μελών, καθώς και οι διασυνδέσεις της με την αντιπολίτευση, την έκαναν να γίνει πιθανός εχθρός του κράτους.
Όταν ξεκίνησε το κίνημα της Αλληλεγγύης, η Γιάνιον υπέγραψε την επιστολή που εξέδωσαν 64 διανοούμενοι που υποστήριζαν τις απεργίες, καλώντας ωστόσο για ενέργειες που δεν θα συνέβαλαν σε αιματοχυσία. Το 1981 έκανε μια εμφάνιση στο Συνέδριο του Πολωνικού Πολιτισμού, το οποίο διεκόπη με την εισαγωγή του στρατιωτικού νόμου στην Πολωνία. Ζήτησε να μετατραπεί σε πνευματική προσπάθεια το τεράστιο εθνικό κίνημα, το οποίο μέχρι τότε βασιζόταν κυρίως στο πάθος.
Στη δεκαετία του 1990, εντάχθηκε στην Εταιρεία για τον Ανθρωπισμό και την Ανεξάρτητη Ηθική (Stowarzyszenia na Rzecz Humanizmu i Etyki Niezależnej). Το 1989 έγινε μέλος της Ένωσης Πολωνών Συγγραφέων και το 1991 της Πολωνικής Λέσχης PEN. Το 1994, της απονεμήθηκε τιμητικό πτυχίο από το Πανεπιστήμιο του Γκντανσκ. Μεταξύ 1997 και 2004 υπηρέτησε στην κριτική επιτροπή του Βραβείου Νίκε, του κορυφαίου λογοτεχνικού βραβείου της Πολωνίας, και από το 2000 έως το 2004 εργάστηκε ως πρόεδρος της κριτικής επιτροπής. Από το 1992 έως το 2010, συνέχισε να δίνει ανοιχτές διαλέξεις στο Ινστιτούτο Κοινωνιολογίας και Φιλοσοφίας της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών.
Πέθανε στις 23 Αυγούστου 2020 στη Βαρσοβία, σε ηλικία 93 ετών.
Παράξενη Σλαβοκρατία
Στο βιβλίο Niesamowita Słowiańszczyzna («Παράξενη Σλαβοκρατία»), η Γιάνιον ανέπτυξε την έννοια του Οριενταλισμού του Έντουαρντ Σαΐντ για να αποδείξει ότι κατά τον Μεσαίωνα οι Δυτικοί Σλάβοι υπέστησαν αποικισμό από τον Ρωμαιοκαθολικισμό. Σύμφωνα με την Γιάνιον, οι Πολωνοί που εισήλθαν στο βασίλειο της λατινικής επιρροής τους αποκόμισαν από την ειδωλολατρική παράδοση και έχουν γίνει γι΄ αυτούς πηγή τραύματος, το οποίο συνεχίζει να επηρεάζει την παρούσα συλλογική τους ταυτότητα. Αυτή η ερμηνεία αμφισβητήθηκε από τον Ντάριους Σκουρτσέφσκι ως εσφαλμένη εφαρμογή της μετααποικιακής θεωρίας και μια παρερμηνεία του ρόλου του Χριστιανισμού στα πολωνικά εδάφη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί κριτικοί της λογοτεχνίας Κατηγορία:Πολωνές ακαδημαϊκοί Κατηγορία:Πολωνοί άθεοι Κατηγορία:Πολωνοί φεμινιστές Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Πολωνία Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας Κατηγορία:Μέλη του Ενιαίου Εργατικού Κόμματος Πολωνίας Κατηγορία:Μέλη της Πολωνικής Ακαδημίας Μάθησης Κατηγορία:Μέλη της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Μεταλλίου για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis
Άμυνα μαν του μαν
Η Άμυνα μαν του μαν ή ατομική άμυνα, είναι ένας τύπος αμυντικής τεχνικής που χρησιμοποιείται σε ομαδικά αθλήματα όπως το αμερικανικό ποδόσφαιρο, το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο , η καλαθοσφαίριση και το νέτμπολ, όπου κάθε παίκτης αναλαμβάνει να αμυνθεί και να ακολουθήσει τις κινήσεις ενός παίκτη στην επίθεση. Συχνά, ένας παίκτης ακολουθεί τον αντίπαλό του (π.χ. ο σέντερ ακολουθεί τον σέντερ) αλλά μπορεί να ανατεθεί σε έναν παίκτη να φυλάει διαφορετική θέση. Ωστόσο, η στρατηγική δεν είναι άκαμπτη και ένας παίκτης μπορεί να αλλάξει αποστολή αν χρειαστεί ή να αφήσει τη δική του ανάθεση για λίγο για να κάνει ντάμπλ τιμ σε έναν επιτιθέμενο παίκτη. Ο όρος χρησιμοποιείται συνήθως τόσο στα ανδρικά όσο και στα γυναικεία αθλήματα, αν και ο ουδέτερος ως προς το φύλο όρος «παίχτης με παίχτη» έχει επίσης κάποια χρήση. Η εναλλακτική λύση στην άμυνα από παίχτη σε παίχτη είναι η άμυνα ζώνης, ένα σύστημα άμυνας (όπως στην καλαθοσφαίριση ή το ποδόσφαιρο) στο οποίο κάθε παίκτης αναλαμβάνει μία καθορισμένη περιοχή και όχι έναν καθορισμένο αντίπαλο.
Πλεονεκτήματα
Οι κύριοι λόγοι για τους οποίους μία ομάδα θα ήθελε να παίξει μαν του μαν είναι:
Μειονεκτήματα
Μερικοί κίνδυνοι και μειονεκτήματα του παιχνιδιού:
Ιστορία του μαν του μαν
Οι άμυνες ζώνης απαγορεύτηκαν από το ΝΒΑ το 1947. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, μία παράβαση παράνομης άμυνας καταγγέλθηκε όταν ένας αμυντικός είτε φύλαγε μία περιοχή αντί για έναν συγκεκριμένο επιθετικό παίκτη είτε έκανε νταμπλ τιμ σε έναν επιτιθέμενο παίκτη μακριά από την μπάλα. Μία αλλαγή των κανόνων το 2001 επέτρεψε τελικά την άμυνα ζώνης, αλλά επίσης όρισε ότι ένας αμυντικός που στέκεται μέσα στο ζωγραφιστό περιορίζεται στο να μην φυλάει έναν επιτιθέμενο παίκτη σε απόσταση αναπνοής για όχι περισσότερο από τρία δευτερόλεπτα. Εάν ο αμυνόμενος παραβιάσει αυτόν τον κανόνα, καταλογίζεται μία τεχνική ποινή κατά της ομάδας του και η αντίπαλη ομάδα έχει δικαίωμα μίας ελεύθερης βολής και την κατοχή της μπάλας στη συνέχεια. Αυτό δυσκολεύει τις ομάδες του ΝΒΑ να παίξουν ζώνη, καθώς τέτοιες άμυνες συνήθως τοποθετούν έναν παίκτη στη μέση του ζωγραφιστού για να σταματήσουν τη διείσδυση.
Η άμυνα μαν του μαν εξακολουθεί να είναι το κύριο αμυντικό σύστημα στο ΝΒΑ και ορισμένοι προπονητές τη χρησιμοποιούν αποκλειστικά.
Τεχνική
Όταν κανείς υπερασπίζεται τη μπάλα (δηλ. φυλάει τον παίκτη με τη μπάλα) μακριά από το καλάθι στην καλαθοσφαίριση, οι παίκτες συνήθως πρέπει να χρησιμοποιούν μία εκδοχή της ακόλουθης τεχνικής: ο αμυνόμενος στέκεται και κοιτάζει τον αντίπαλο. Τοποθετείται στα μισά του δρόμου μεταξύ της μπάλας και του καλαθιού και μπορεί να είναι στραμμένος προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση ανάλογα με το αμυντικό σύστημα της ομάδας του συγκεκριμένου αμυντικού. Τα πόδια του είναι τοποθετημένα πέρα από το άνοιγμα των ώμων με το μεγαλύτερο μέρος του βάρους να κατανέμεται στις μπάλες των ποδιών του. Ωστόσο, οι φτέρνες του αμυνομένου δεν πρέπει να είναι εκτός δαπέδου, καθώς αυτό θα τον βγάλει από την ισορροπία του. Τα γόνατα του αμυνομένου πρέπει να είναι λυγισμένα σε γωνία περίπου ενενήντα μοιρών με το κάτω μέρος των μηρών του παράλληλο με το έδαφος. Αυτό θα φέρει τους γλουτούς του αμυνομένου σε καθιστή θέση. Η πλάτη του αμυνομένου πρέπει να είναι ίσια με μία μικρή κλίση προς τα εμπρός. Αυτό θα τοποθετήσει το κεφάλι του αμυνομένου πάνω από το κέντρο του σώματός του και θα διατηρήσει τη σωστή ισορροπία. Ανάλογα με τις οδηγίες του προπονητή του, ο αμυνόμενος πρέπει να τοποθετεί τα χέρια του φαρδιά σαν να τεντώνει το άνοιγμα των φτερών του ή να τοποθετεί το ένα χέρι ψηλά και το άλλο χαμηλά. Χρειάζεται κανείς να κρατάει αυτόν σε απόσταση αναπνοής ανά πάσα στιγμή. Αυτό επιτρέπει στον αμυνόμενο να είναι σε θέση να αντιδράσει αρκετά γρήγορα σε ο, τιδήποτε μπορεί να κάνει ο επιτιθέμενος. Το να είναι εντάξει να παίξει κανείς λίγο πιο πίσω ή ακόμη και λίγο πιο κοντά, εξαρτάται από το πόσο βέβαιος είναι ο παίκτης για τις ικανότητές του και την ικανότητα του επιτιθεμένου. Το να κρατάει κανείς τα μάτια στο στήθος του αντιπάλου είναι πολύ χρήσιμο για να αντιδράσει στις κινήσεις του. Είναι πολύ εύκολο για έναν επιτιθέμενο παίκτη να παραπλανήσει με το κεφάλι, τα μάτια ή το σώμα του. Το σημείο ενός παίκτη που είναι πιο δύσκολο να προσποιηθεί κάποιος είναι το στήθος του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατηγική καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Κανόνες της Καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ορολογία καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Γιαν φαν Μπούκεν
Ο Γιαν φαν Μπούκεν (φλαμανδικά: Jan van Buken ή Jan van Beucken (10 Μαρτίου 1635 – 6 Φεβρουαρίου 1690) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, γνωστός κυρίως για τις ρωπογραφίες και τις νεκρές φύσεις του.
Βιογραφία
Ο Γιαν φαν Μπούκεν γεννήθηκε στην Αμβέρσα. Έγινε "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά το 1658, όπου καταγράφηκε ως "Jan van Beucken". Κατά την περίοδο 1662 - 1682 εργάστηκε στη Ρώμη, ενώ ταξίδευε συχνά στην Αμβέρσα. Μετά τον θάνατο των γονέων του επανήλθε οριστικά στην Αμβέρσα.
Κατά το διάστημα 1689 - 90 καταγράφηκε ως μαθητής του ο Γιαν Μπάπτιστ Μπέφερεν.
Ο Γιαν φαν Μπούκεν απεβίωσε στην Αμβέρσα το 1694.
Έργο
Ζωγράφιζε κυρίως νεκρές φύσεις και ρωπογραφίες. Οι ρωπογραφίες του καλύπτουν σκηνές σε φάρμα, σε κουζίνες και στην αγορά, συχνά περιλάμβανε νεκρές φύσεις με τρόφιμα, θηράματα και φρούτα. Ζωγράφισε, επίσης, νεκρές φύσεις με θηράματα, ψάρια, τρόφιμα και άνθη. Οι πίνακές του είναι, κατά πολλές έννοιες, παρόμοιοι με αυτούς των ζωγράφων του "Bamboccianti". Το όνομα Bamboccianti αποδίδεται σε μια ομάδα κατά κύριο λόγο Ολλανδών και Φλαμανδών καλλιτεχνών που δραστηριοποιήθηκαν στη Ρώμη από περίπου το 1625 ως τα τέλη του 17ου αιώνα και οι πίνακές τους απεικόνιζαν σκηνές από την καθημερινή ζωή των κοινωνικά κατώτερων τάξεων της Ρώμης και των εξοχικών της περιοχών. Παράδειγμα τέτοιου πίνακα του φαν Μπούκεν είναι η Σκηνή από την αγορά με ερείπια ρωμαϊκού ναού και λιμάνι στο παρασκήνιο (δημοπρατήθηκε από τον οίκο "Σόθμπυ" στις 27 Μαρτίου 2007 στο Λονδίνο, παρτίδα 15). Απεικονίζει σκηνή στην αγορά λαχανικών σε ιταλικής τεχνοτροπίας πόλης - λιμένα με ρωμαϊκά ερείπια. Η σύνθεση περιλαμβάνει μόνο στοιχεία τυπικά των Bamboccianti, όπως το παιχνίδι της μόρρα (morra) του οποίου οι παίκτες καταλαμβάνουν το κέντρο της αγοράς. Στη σκηνή περιλαμβάνονται και μερικές υψηλόβαθμες προσωπικότητες, όπως ο έφιππος κύριος, ο οποίος προφανώς επιστρέφει από κυνήγι με τον υπηρέτη του να κρατά το όπλο του. Στρέφει το βλέμμα του διασκεδάζοντας όπως βλέπει τη σκηνή της αγοράς, όπως θα έκαναν οι πάτρονες του φαν Μπούκεν, αν αντίκριζαν μια παρόμοια σκηνή καθημερινότητας. Τυπική του φαν Μπούκεν είναι η συμπερίληψη μιας νεκρής φύσης με λαχανικά στο προσκήνιο της όλης σύνθεσης.
Οι σκηνές αγοράς του φαν Μπούκεν, με τα άφθονα στοιχεία νεκρών φύσεων, θυμίζουν το έργο άλλων ζωγράφων της Αμβέρσας, όπως οι Εράσμους ντε Μπι, Πέιτερ φαν Μπρέντελ και Πέιτερ Χάισελς, των οποίων οι πίνακες έχουν παρόμοιο θέμα.
Σήμερα, στον φαν Μπούκεν αποδίδονται περίπου 25 έργα. Μόνον δύο είναι γνωστό ότι βρίσκονται σε συλλογές μουσείων: Το ένα είναι η νεκρή φύση με λαχανικά, πουλερικά και κρέατα στη συλλογή του Κρατικού Μουσείου του Σβέριν (Staatliches Museum Schwerin) και το άλλο είναι η σκηνή σε αγορά, στη συλλογή του Εθνικού Μουσείου Στοκχόλμης.
Η Νεκρή φύση σε κουζίνα βρίσκεται σε ιδιωτική συλλογή στην Ουγγαρία και δείχνει μερικές από τις αρετές στη σύνθεση του φαν Μπούκεν. Η σκηνή απεικονίζει μια κουζίνα, στην οποία ενυπάρχει νεκρή φύση με κυνήγι, τρόφιμα και σκεύη κουζίνας στο προσκήνιο και ένα μεγάλο τζάκι με δύο πρόσωπα - εμφανώς ένας άνδρας και μια γυναίκα του υπηρετικού προσωπικού, στο παρασκήνιο του πίνακα. Ο άνδρας βγαίνει από μια πόρτα στα αριστερά, ενώ η γυναίκα έχει το χέρι τις πάνω στο περβάζι του τζακιού, πιθανότατα καθαρίζοντάς το. Η προφανής αταξία της νεκρής φύσης υποκρύπτει ένα συνθετικό σχήμα βασισμένο σε τρίγωνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Σχολή Καλών Τεχνών της Ουτρέχτης
Η Σχολή Καλών Τεχνών της Ουτρέχτης (Hogeschool voor de Kunsten Utrecht, HKU) είναι ένα εκπαιδευτικό ινστιτούτο για τις Τέχνες του θεάματος και τις Εικαστικές τέχνες στην Ουτρέχτη, Ολλανδία. Το ινστιτούο έχει 680 καθηγητές και προσωπικό. Συνεργάζεται σε πολλά επίπεδα με το Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης. Προσφέρει προπαρασκευαστικά μαθήματα, προγράμματα πτυχίου και μεταπτυχιακού στις καλές τέχνες, στο σχέδιο, στη μουσική, στο θέατρο, στα μέσα ενημέρωσης, στα παιχνίδια και και στην αλληλεπίδραση και διαχείριση των τεχνών. Με 3900 φοιτητές, αποτελεί το μεγαλύτερο ινστιτούτο πολιτισμού στην Ευρώπη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τέχνες στην Ολλανδία Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Ολλανδία
Πανεπιστήμιο της Πικαρδίας
Το Πανεπιστήμιο της Πικαρδίας (Γαλλική γλώσσα Université de Picardie Jules Verne) είναι δημόσιο πανεπιστήμο στην πόλη Αμιένη, Γαλλία. Αποτελεί μέρος της Ακαδημίας Αμιάν. Ιδρύθηκε το 1969. Έχει περίπου 30 χιλιάδες φοιτητές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανεπιστήμια στη Γαλλία
Κρίση μέσης ηλικίας
Κρίση μέσης ηλικίας ονομάζεται το σύνολο των αλλαγών στην ταυτότητα του ανθρώπου που πιθανώς παρουσιάζεται κατά τη μετάβαση στη μέση ηλικία, συνήθως από 45 μέχρι 65 χρονών. Το φαινόμενο περιγράφεται ως ψυχολογική κρίση που προκαλείται από γεγονότα, όπως η γήρανση, η έλευση του θανάτου και η έλλειψη επιτευγμάτων και εμπειριών στη ζωή. Αυτό μπορεί να προκαλέσει συναισθήματα μείζονος κατάθλιψης, τύψεων και υψηλών επιπέδων άγχους ή την επιθυμία ανάκτησης της νεανικότητας σε συνδυασμό με δραστικές αλλαγές στον τρόπο ζωής τους και την επιθυμία της αλλαγής ληφθεισών αποφάσεων του παρελθόντος.
Μελέτες δείχνουν ότι είναι λιγότερο διαδεδομένη από ό,τι πιστεύεται. Ο όρος επινοήθηκε από τον Elliott Jaques το 1965.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανθρώπινη ανάπτυξη Κατηγορία:Ανθρωπολογία Κατηγορία:Άνθρωπος Κατηγορία:Βιολογία Κατηγορία:Γήρας Κατηγορία:Ψυχολογία
Μπίκι
Περαιτέρω, έγινε γνωστή ως η δημιουργός του στυλ της υψιφώνου Μαρίας Κάλλας, την οποία συνάντησε για πρώτη φορά το 1951 σε δείπνο που είχε διοργανώσει η Γουάλι Τοσκανίνι, κόρη του διευθυντή ορχήστρας Αρτούρο Τοσκανίνι. Ήταν εγγονή του συνθέτη Τζάκομο Πουτσίνι.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στο Μιλάνο την 1η Ιουνίου 1906. Σπούδασε στη Γλωσσική Σχολή Αλεσσάντρο Μαντσόνι όπου διδάχθηκε επίσης μουσική και τραγούδι. Ταξίδεψε πολλές φορές στο Παρίσι και αποφάσισε να διδαχθεί μόδα. Μετά από μερικά χρόνια σπουδών δημιούργησε μια σειρά εσωρούχων γαλλικού τύπου με το όνομα Domina, το οποίο της προτάθηκε από τον ποιητή Γκαμπριέλε Ντ' Ανούντσιο, φίλου της οικογένειας Πουτσίνι).
Στις 5 Μαΐου 1936 άνοιξε το ατελιέ της στο Μιλάνο στην οδό Σενάτο (Via Senato), και απευθύνθηκε κυρίως στους μονωδούς της Σκάλας.
Το 1967 συνεργάστηκε με τον ιταλό φωτογράφο μόδας Τζόνι Μονκάντα και το 1968 με το περιοδικό Linea Italiana. Αργότερα, μετέφερε το ατελιέ της στην οδό Μόντε Ναπολεόνε (Via Monte Napoleone).
Η μακροχρόνια συνεργασία της με τη Μαρία Κάλλας ειδικότερα ξεκίνησε το 1954. Μεταξύ άλλων, σχεδίασε για την Κάλλας μια μαύρη βραδινή κάπα από μαλλί για τα εγκαίνια της καλλιτεχνικής περιόδου της Σκάλας το 1970 στο Μιλάνο, ένα παλτό με λαχούρια το 1971, και ένα μακρύ φόρεμα από μεταξωτό σατέν με γιακά, το οποίο φόρεσε η υψίφωνος το 1973 για την αποχαιρετιστήρια συναυλία της στο Λονδίνο.
Προσωπική ζωή
Το όνομα «Μπίκι» της δόθηκε ως παιδί από τον παππού της, Πουτσίνι, και ανάγεται στο ιταλικό biricchina που σημαίνει «άτακτο κορίτσι». Παντρεύτηκε τον ειδικό τέχνης Ρόμπερτ Μπουγιέρ το 1936 και απέκτησαν μία κόρη, την Ρομπέρτα, το 1937. Η Μπίκι απεβίωσε στις 24 Φεβρουαρίου 1999.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί σχεδιαστές μόδας
Άβαταρ
Θεολογικά, ο όρος συνδέεται συχνότερα με τον ινδουιστικό θεό Βισνού, αν και η ιδέα έχει εφαρμοστεί και σε άλλες θεότητες. Ποικίλοι κατάλογοι των ενσαρκώσεων του Βισνού εμφανίζονται στις ινδουιστικές γραφές, συμπεριλαμβανομένων των δέκα Dashavatara του Garuda Purana και των είκοσι δύο ενσαρκώσεων στο Bhagavata Purana, αν και το τελευταίο προσθέτει ότι οι ενσαρκώσεις του Βισνού είναι αναρίθμητες. Τα άβαταρ του Βισνού είναι σημαντικά στη θεολογία του Βαϊσναβισμού. Στην παράδοση του Ινδουισμού που βασίζεται στη θεά Σακτιστική παράδοση, συναντώνται συνήθως άβαταρ της Ντέβι με διαφορετικές εμφανίσεις, όπως η Τριπούρα Σουντάρι, η Ντούργκα και η Κάλι. Αν και στα μεσαιωνικά ινδουιστικά κείμενα αναφέρονται επίσης άβαταρ άλλων θεοτήτων, όπως ο Γκανέσα και ο Σίβα, αυτό είναι δευτερεύον και περιστασιακό. Το δόγμα της ενσάρκωσης είναι μία από τις σημαντικές διαφορές μεταξύ των παραδόσεων του Ινδουισμού του Βαϊσναβισμού και του Σαϊβισμού.
Οι γραφές του Σιχισμού περιλαμβάνουν τα ονόματα πολυάριθμων ινδουιστικών θεών και θεών, αλλά απέρριψε το δόγμα της ενσάρκωσης του σωτήρα και υποστήριξε την άποψη των αγίων του ινδουιστικού κινήματος Bhakti, όπως ο Namdev, ότι ο άμορφος αιώνιος θεός βρίσκεται μέσα στην ανθρώπινη καρδιά και ο άνθρωπος είναι ο ίδιος ο σωτήρας του.
Ετυμολογία και σημασία
Το σανσκριτικό ουσιαστικό (avatāra /ˈævətɑːr, ˌævəˈtɑːr/, Ινδουιστανικά: [əʋˈtaːr]) προέρχεται από το σανσκριτικό πρόθεμα ava- (κάτω) και τη ρίζα tṛ (διασχίζω). Αυτές οι ρίζες ανάγονται, αναφέρει η Monier-Williams, στα -taritum, -tarati, -rītum. Είναι συγγενές με το "away" στα αγγλικά, το οποίο έχει τη ρίζα του από το PIE *au- που σημαίνει "μακριά, μακριά".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινδουισμός
Τρίπτυχο
Ο όρος τρίπτυχο  χρησιμοποιείται για να αναφερθούμε σε έργα που χωρίζονται σε τρία μέρη, τα οποία όμως στο σύνολό τους παρουσιάζουν ένα θέμα. Κυρίως τον συναντούμε στις καλές τέχνες και ενίοτε στην εκπαίδευση. Ετυμολογικά πρόκειται για το ουσιαστικοποιημένο ουδέτερο του επιθέτου τρίπτυχος (τρία+πτυχή).
Κατασκευή
Στη ζωγραφική-αγιογραφία-μεταλλοτεχνία το τρίπτυχο είναι έργο που αποτελείται από τρία φύλλα-τμήματα. Συνήθως το κεντρικό τμήμα είναι το μεγαλύτερο σε διαστάσεις και συνδέεται με τα άλλα πλαϊνά τμήματα με μεντεσέδες. Το κυρίως θέμα απεικονίζεται στο κεντρικό πλαίσιο και τα δύο πλάγια φύλλα περιέχουν την συνέχεια του θέματος ή άλλα συναφή θέματα. Όταν τα πλαϊνά φύλλα κλείσουν το μεσαίο φύλλο κρύβεται και στην εξωτερική πλευρά των φύλλων παρουσιάζεται ένας πίνακας (δίπτυχο) με άλλο θέμα ( Δείτε το παράδειγμα στην εικόνα " Τρίπτυχο-Ιερώνυμος Μπος "Κάρο με άχυρο" κλειστό"). Τα τρίπτυχα διακρίνονται και με βάση το μέγεθός τους. Έχουμε μικρά μεσαία και μεγάλα. Τα τελευταία βρίσκονται σε περίοπτη θέση στους ναούς είναι κλειστά και ανοίγουν μόνο κατά την διάρκεια των εορτών.
Το τρίπτυχο στην αρχαία εποχή
μικρογραφία|Αναπαράσταση ρωμαϊκής κηρωμένης πινακίδας με τρεις στύλους Χαρακτηριστικό δείγμα τρίπτυχου είναι οι πινακίδες γραφής των σχολών της αρχαιότητας. Επρόκειτο για ξύλινες ορθογώνιες επιφάνειες τριών φύλλων επιστρωμένων με κερί. Ο μαθητής με την γραφίδα σχημάτιζε τα ψηφία στην κερωμένη επιφάνεια Βρίσκονταν σε χρήση από τους αρχαίους χρόνους μέχρι και το Μεσαίωνα.
Το τρίπτυχο στην πρώιμη αγιογραφία
μικρογραφία | Τα δύο φύλλα από το τρίπτυχο όπου απεικονίζεται το [[Άγιο Μανδήλιο.|κέντρο]]
Το τρίπτυχο στην αγιογραφία
Το τρίπτυχο κατά τον μεσαίωνα ήταν μια δημοφιλής τυποποιημένη τέχνη κυρίως για τους βωμούς των καθολικών εκκλησιών.
μικρογραφία|Τρίπτυχο στην εκκλησία του Αγίου Στανισλάβ σε Bielsko-Biala-Πολωνία |κέντρο
Έργα τρίπτυχου στη Μεταλλοτεχνία
Ενδεικτικά από τα εργαστήρια του Κρεμλίνου του 17ου αιώνα έχουμε ένα μικρό (13εκ) αργυρεπίχρυσο τρίπτυχο που περιλαμβάνει ρωσικό εγκόλπιο με εικόνα της Αγίας Αικατερίνης.
Το τρίπτυχο στη φωτογραφία
Στο φωτογραφικό τρίπτυχο στα σύγχρονα εμπορικά έργα τέχνης, οι φωτογραφίες διευθετούνται συνήθως με ένα απλό σύνορο μεταξύ τους. Το έργο μπορεί να αποτελείται από ξεχωριστές εικόνες που είναι παραλλαγές σε ένα θέμα, ή μπορεί να είναι μία μεγαλύτερη εικόνα η οποία χωρίζεται σε τρία μέρη.
μικρογραφία|Σύγχρονο φωτογραφικό τρίπτυχο|κέντρο
Παραπομπές
Κατηγορία:Τρίπτυχο Κατηγορία:Καλές Τέχνες Κατηγορία:Εικονογραφία
Παιχνίδια του Φιλιμόνοβο
μικρογραφία|Έντονα χρωματισμένα κεραμικά παιχνίδια του Φιλιμόνοβο Τα παιχνίδια του Φιλιμόνοβο (Филимо́новская игру́шка) είναι μια μορφή Ρωσικών παιχνιδιών που παράγονται στην επαρχία Οντογιέφσκι στην Περιφέρεια Τούλα της Ρωσίας. Τα παιχνίδια αντλούν το όνομά τους από το χωριό Φιλιμόνοβο, από το οποίο προέρχονται. Τα παιχνίδια χυτεύονται με το χέρι από τον μπλε-γκρίζο τοπικό πηλό που μετατρέπεται σε ένα καθαρό λευκό κεραμικό πηλό. Οι καλλιτέχνες ζωγραφίζουν τις φιγούρες με βαφές ανιλίνης με μοτίβα από έντονα χρωματιστές λωρίδες και κηλίδες.
Τα παιχνίδια του Φιλιμόνοβο έχουν διάφορες μορφές. Υπάρχουν φιγούρες με τη μορφή γυναικών, ιππέων, και διάφορων ζώων όπως αρκούδες, βοοειδή, και κοκόρια. Οι φιγούρες με την μορφή ανθρώπων, κοτόπουλων ή κοκοριών είναι επίσης συνηθισμένο φαινόμενο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λαϊκή τέχνη Κατηγορία:Παραδοσιακά παιχνίδια
Τάγμα των Τεχνών και των Γραμμάτων
Το Τάγμα των Τεχνών και των Γραμμάτων είναι ένα τάγμα τιμής της Γαλλίας το οποίο ιδρύθηκε στις 2 Μαϊου 1957 από το Υπουργείο Πολιτισμού. Σκοπός του είναι η αναγνώριση σημαντικής συμβολής στις τέχνες, στη λογοτεχνία ή στη διάδοση αυτών των πεδίων.
Το τάγμα έχει τρεις τάξεις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτικές βραβεύσεις και παρασημοφορήσεις της Γαλλίας
Γιάννης Τουμαζής
Ο Γιάννης Τουμαζής είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός και ακαδημαϊκός. Ήταν Υφυπουργός Πολιτισμού της Κύπρου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Γιάννης Τουμαζής γεννήθηκε στην Αμμόχωστο στις 31 Ιουλίου 1961. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο (1981-1986). Ακολούθως απέκτησε μεταπτυχιακό στη σκηνογραφία από τη Σχολή Καλών Τεχνών της Ουτρέχτης (1986-1989). Συνέχισε με διδακτορικές σπουδές στην αισθητική, ιστορία και φιλοσοφία της τέχνης στο Πανεπιστήμιο Αμιάν (2001-2009).
Πριν αναλάβει υφυπουργός πολιτισμού εργαζόταν ως καθηγητής ιστορίας και θεωρίας της τέχνης στο Πανεπιστήμιο Frederick. Επιπλεόν, διετέλεσε συνονιστής του προγράμματος διδακτορικών σπουδών του πανεπιστημίου.
Το 1994 ανέλαβε διευθυντής του Δημοτικού Κέντρου Τεχνών Λευκωσίας και του Ιδρύματος Πιερίδη. Επιπλέον, διετέλεσε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου (ΘΟΚ) και αντιπρόεδρος της Δικοινοτικής Τεχνικής Επιτροπής για τον πολιτισμό.
Για τη συμβολή του στον πολιτισμό τιμήθηκε με τον τίτλο του Ιππότη των Τεχνών και Γραμμάτων από τη Γαλλική Δημοκρατία. Το 2020 εξελέγη ομόφωνα Αντεπιστέλλον Μέλος της Κυπριακής Ακαδημίας Επιστημών, Γραμμάτων και Τεχνών.
Πολιτική διαδρομή
Στις 4 Ιουλίου 2022 διορίστηκε Υφυπουργός Πολιτισμού στην Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη 2018.
Πηγές
Κατηγορία:Κύπριοι πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Υφυπουργοί Πολιτισμού (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη 2018
Σταντ Ντεζερίν
Το Σταντ Ντεζερίν (επίσης γνωστό ως « Σταντ ντε λα Πορτ ντε Μοντρέιγ ») είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο στο Παρίσι της Γαλλίας.
Η Παρί ΦΚ έδινε σε αυτό τις εντός έδρας αναμετρήσεις της για το Νασιονάλ έως το 2007, ενώ το χρησιμοποίησε και στην διάρκεια της σεζόν 2013-2014.
Περιγραφή
Το γήπεδο αυτό είναι ιδιαιτέρως παλιό, ενώ ήταν γνωστό ως Σταντ ντε λα Πορτ ντε Μοντρέιγ. Με την εγκατάσταση της Παρί ΦΚ εντός αυτού, το λιτό αυτό γήπεδο ανακαινίστηκε και μετονομάστηκε σε « Σταντ Ντεζερίν ».
Με χωρητικότητα περίπου 2,500 θέσεων, το γήπεδο δεν πληρούσε τα κριτήρια έδρας για το Νασιονάλ, πρωτάθλημα στο οποίο αγωνιζόταν η Παρί ΦΚ από το 2006. Μία παράταση δόθηκε στις 19 Ιουλίου 2006 στην ΠΦΚ έως τις 31 Δεκεμβρίου 2006, προκειμένου να προχωρήσει σε σειρά βελτιωτικών εργασιών στο γήπεδο με απώτερο σκοπό της αδειοδότησή του. Λόγω των εργασιών αυτών, ωστόσο, το γήπεδο δεν ήταν δυνατό να χρησιμοποιηθεί κατά την εκκίνηση της σεζόν, με αποτέλεσμα η ΠΦΚ να υποχρεωθεί να μετεγκατασταθεί προσωρινά στο Σταντ Μαρβίλ της Λα Κουρνέβ για τις τρεις πρώτες εντός έδρας αναμετρήσεις της για την σεζόν 2006-2007. Την επόμενη σεζόν, ο σύλλογος αποχώρησε, τελικά, από το Ντεζερίν με προορισμό το Σταντ Σαρλετί, το οποίο βρίσκεται στο 13ο δημοτικό διαμέρισμα του Παρισιού.
Παραπομπές
Ντεζεριν Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Παρίσι Κατηγορία:Παρί ΦΚ
Μάχη του Ναμπάντζε
Η Μάχη του Ναμπάντζε (αγγλικά: Battle of Nambanje), ήταν μια μικρή συμπλοκή μεταξύ των Βρετανικών και των Γερμανικών αποικιακών δυνάμεων, στην Εκστρατεία της Ανατολικής Αφρικής, κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Περιελάμβανε την 1η Μεραρχία Ανατολικής Αφρικής και έλαβε χώρα στις 13 Μαρτίου 1917. Αρκετές Βρετανικές μονάδες, διατάχθηκαν να επιτεθούν στις Γερμανικές δυνάμεις οι οποίες εντοπίστηκαν πλησίον του Ναμπάντζε (Nambanje). Οι Γερμανοί είχαν από την προηγούμενη ημέρα, εντοπίσει την Βρετανική προπόρευση, γεγονός που τους επέτρεψε να προετοιμαστούν, ώστε να αποκρούσουν την επίθεση.
Προφορά - συλλαβισμός
Η ονομασία Ναμπάντζε (Nambanje), στα Ελληνικά προφέρεται Να-μ ου -μπά-ν ου -τζε. Ομοίως, στα Σουαχίλι, συλλαβίζεται Na-m u -ba-n u -je.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Παραπομπές σημειώσεων
<references group="Παρ. Σημ." />
Εξωτερικές συνδέσεις
Κατηγορία:Μάχες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Μάχες του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:1917 στην Αφρική
Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Δυτικής Ελλάδας
Η Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Δυτικής Ελλάδας (Ε.Σ.ΠΕ.Δ.Ε.) αποτελεί μια από τις τοπικές ενώσεις πετοσφαίρισης στην ελληνική επικράτεια. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πετοσφαίρισης.Ιδρύθηκε το 2003 με την επωνυμία «Γ΄ Διοικητική Περιφέρεια Ε.Ο.ΠΕ. – Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Δυτικής Ελλάδας». Η έδρα της βρίσκεται στο Πανηπειρωτικό στάδιο στην Ανατολή Ιωαννίνων. Στην δικαιοδοσία της ανήκουν τα πετοσφαιρικά σωματεία των νομών Ιωαννίνων, Άρτας, Πρέβεζας, Θεσπρωτίας, Αιτωλοακαρνανίας και τα νησιά του Ιονίου Κέρκυρα και Λευκάδα.
Πρωταθλήματα
Η Ένωση διοργανώνει τα παρακάτω πρωταθλήματα Τα πρωταθλήματα,όπως και των υπόλοιπων ενώσεων,υπολογίζονται σαν η Β εθνική ή περιφερειακό στην πυραμίδα των πρωταθλημάτων που διοργανώνει η ΕΟΠΕ από την σεζόν 2012-13.Αυτό ισχύει τόσο για τους άνδρες όσο και για τις γυναίκες.Από την περίοδο 2017-18 υπάρχει και δεύτερη τοπική κατηγορία στο πρωτάθλημα γυναικών. Από την περίοδο 2016-17 η πρωταθλήτρια ομάδα στις γυναίκες πρέπει να δώσει αγώνα μπαράζ για να κερδίσει την άνοδο στην παραπάνω κατηγορία.Από την περίοδο 2017-18 οι πρωταθλήτριες ομάδες,ανδρών και γυναικών,πρέπει να δίνουν αγώνες μπαράζ για να ανέβουν στην παραπάνω κατηγορία.
Κύπελλο
Η ένωση διοργάνωνε την πρώτη φάση του κυπέλλου Ελλάδος πετοσφαίρισης ανδρών και γυναικών,όπως γινόταν και με τις υπόλοιπες ενώσεις από την περίοδο 2012-13.Η συγκεκριμένη διοργάνωση έγινε μέχρι την περίοδο 2016-17.
Υποδομές
Στα πρωταθλήματα υποδομών διοργανώνει πρωταθλήματα Εφήβων, Παίδων, Παμπαίδων, Νεανίδων, Κορασίδων, Παγκορασίδων. Οι νικήτριες ομάδες συμμετέχουν στα τελικά των αντίστοιχων ηλικιακών ομάδων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ένωση Σωματείων Πετοσφαίρισης Δυτικής Ελλάδας
Κυψέλη Καρδίτσας
Η Κυψέλη είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας και προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας. Το χωριό είναι κτισμένο στα νοτιοανατολικά του Θεσσαλικού κάμπου και έχει υψόμετρο 105 μέτρα. Απέχει περίπου 7 χλμ. ΒΑ. από τους Σοφάδες (έδρα του δήμου), 22 χλμ. Α. από την Καρδίτσα και 29 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τα Φάρσαλα ενώ στα ανατολικά της περνάει ο Φαρσαλιώτης ποταμός.
Αναφέρεται επίσημα, μετά την ένωση της Θεσσαλίας, με την παλιά του ονομασία Μπαλταλάρ το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 όταν προσαρτήθηκε στον τότε δήμο Κιερίου. Το 1912 με το ΦΕΚ 261Α - 31/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1930 το όνομά του διορθώθηκε σε Κυψέλη. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και την τροποποίησή του Κλεισθένης Ι αποτελεί την κοινότητα Κυψέλης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Άρνης του δήμου Καρδίτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 580 κατοίκους
Οι απογραφές πληθυσμού μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Σοφάδων
Πριγκίπισσα Όλγα Πάλεϊ
Η πριγκίπισσα Όλγα Βαλεριανόβνα Πάλεϊ (2 Δεκεμβρίου 1865 – 2 Νοεμβρίου 1929) ήταν η μοργανατική δεύτερη σύζυγος του Μεγάλου Δούκα Παύλου Αλεξάντροβιτς της Ρωσίας.
Νεαρή ηλικία και πρώτος γάμος
Γεννήθηκε ως Όλγα Καρνόβιτς στην Αγία Πετρούπολη, κόρη του ευγενή Βαλεριανού Καρνόβιτς (Карновичи) και της συζύγου του, Όλγας Βασιλιέβνας Μεσάρος. Η οικογένειά της ήταν γερμανικής καταγωγής και είχε εγκατασταθεί στη Ρωσία από τον 17ο αι. Παντρεύτηκε τον στρατηγό Έριχ Γκέρχαρντ φον Πίστολκορς (1853 - 1935 Ρίγα) το 1884, μέλος της αριστοκρατικής οικογένειας Πίστολκορς (Pistohlkors), με τον οποίο απέκτησε τέσσερα παιδιά:
Σκάνδαλο και δεύτερος γάμος
Η Όλγα ξεκίνησε μία σχέση με τον Μεγάλο Δούκα Παύλο Αλεξάντροβιτς, προκαλώντας ένα μεγάλο κοινωνικό σκάνδαλο. Ρώσοι αυλικοί και μέλη της οικογένειας του Παύλου έβλεπαν την Όλγα ως κοινή γυναίκα και «πόρνη». Στον χορό στο Χειμερινό Παλάτι παρευρέθηκε φορώντας τα διαμάντια, που είχε κληροδοτήσει στον Παύλο η τέως Αυτοκράτειρα Μαρία Αλεξάντροβνα. Η Αυτοκράτειρα Μαρία Φεοντόροβνα της Ρωσίας αναγνώρισε τα αυτοκρατορικά κοσμήματα και συγκλονισμένη, διέταξε τον αρχιθαλαμηπόλο της να συνοδεύσει την Όλγα έξω από τον χορό. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Παύλου, Βλαντιμίρ, δήλωσε ότι «εάν η [Όλγα] γίνει γυναίκα του αδελφού μου, θα της γυρίσω την πλάτη και ποτέ δεν θα ξαναδεί το πρόσωπο μου».
Ο Παύλος ζήτησε άδεια από τον Τσάρο Νικόλαο Β΄ για να νυμφευτεί την Όλγα, αλλά ο Τσάρος αρνήθηκε. Ο γάμος της Όλγας με τον Πιστόχλορ έληξε με διαζύγιο. Έμεινε έγκυος από τον Παύλο και γέννησε τον Βλαντιμίρ Παύλοβιτς.
Το 1902, ο Παύλος έφυγε στο Παρίσι με τρία εκατομμύρια ρούβλια και νυμφεύτηκε την Όλγα σε μοργανατικό γάμο. Στην Όλγα δεν δόθηκαν τίτλοι, επειδή ο γάμος δεν είχε εγκριθεί. Ο Τσάρος Νικόλαος Β΄ θύμωσε από την ανυπακοή του Παύλου και παραπονέθηκε ότι «φοβάται πως μία ολόκληρη αποικία μελών της Ρωσικής Αυτοκρατορικής Οικογένειας θα εγκατασταθεί στο Παρίσι με τις ημι-νόμιμες και παράνομες συζύγους τους!» Το 1904, ο Λούτπολντ πρίγκιπας αντιβασιλιάς της Βαυαρίας παραχώρησε στην Όλγα τον τίτλο της κόμισσας φον Χόενφελσεν. Το 1915, η Όλγα ζήτησε από τον Γκριγκόρι Ρασπούτιν να υποβάλει αναφορά στον Νικόλαο Β΄, ώστε ο Τσάρος να της παραχωρήσει έναν ρωσικό τίτλο. Ο Νικόλαος Β΄ συμφώνησε και της παραχώρησε τον τίτλο της πριγκίπισσας Πάλεϊ γι' αυτήν και τους απογόνους της.
Η Όλγα και ο Παύλος είχαν τρία παιδιά:
Εξορία
Η Όλγα εγκατέλειψε τη Ρωσία το 1920 με τις δύο κόρες της και πήγε στη Φινλανδία, αφού ο γιος και ο σύζυγός της εκτελέστηκαν από την επαναστατική κυβέρνηση. Πέθανε στην εξορία στο Παρίσι στις 2 Νοεμβρίου 1929, σε ηλικία 63 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Άνδρου
Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή στην Άνδρο είναι το πρώτο μουσείο σύγχρονης τέχνης της Ελλάδας. Το μουσείο ιδρύθηκε το 1979 από τον Βασίλη και την Ελίζα Γουλανδρή ως ένας χώρος στον οποίο θα μπορούν να φιλοξενηθούν εκθέσεις διεθνούς εμβέλειας.
Παλαιά Πτέρυγα
Αφορμή για την ανέγερση του Μουσείου υπήρξε η ανάγκη στέγασης και παρουσίασης των έργων του Ανδριώτη γλύπτη Μιχάλη Τόμπρου, τα οποία ο ίδιος κληροδότησε στη γενέτειρά του. Ο αρχικός αυτός πυρήνας εμπλουτίστηκε στη συνέχεια με έργα της προσωπικής συλλογής του ζεύγους Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή.
Νέα Πτέρυγα
Στις 20 Ιουλίου 1986 εγκαινιάστηκε η Νέα Πτέρυγα του Μουσείου, συνολικής επιφάνειας 1000 τ.μ. Η Νέα Πτέρυγα σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Χρήστο Κοντοβουνήσιο, ενώ τη σχεδίαση του κήπου και των εξωτερικών χώρων ανέλαβε η Μιράντα Σπηλιοπούλου-Βαζάκα. Το 1990 το Μουσείο διακρίθηκε στον διεθνή διαγωνισμό «Διεθνής Έκθεση Κήπου και Πρασίνου», στην Οσάκα της Ιαπωνίας, για την ένταξή του στον περιβάλλοντα χώρο.
Επιθυμία των ιδρυτών ήταν η δημιουργία ενός μικρού αποκεντρωμένου Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, που να πληροί όλες τις μουσειακές προδιαγραφές για τη φιλοξενία των έργων του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή, αλλά και τη διοργάνωση διεθνών περιοδικών εκθέσεων σημαντικών καλλιτεχνών του 20ού αιώνα (όπως Ζωρζ Μπρακ, Ζουάν Μιρό, κ.ά.), οι οποίες και διοργανώνονται στη Νέα Πτέρυγα κάθε καλοκαίρι από το 1986.
Εξωτερικές συνδέσεις
Ανδρος Ανδρος Συγρονης τεχνης Κατηγορία:Οικογένεια Γουλανδρή
Επίσημη ώρα
Η επίσημη ώρα (Standard time) είναι ο συγχρονισμός των ρολογιών εντός μιας γεωγραφικής ζώνης ή περιοχής σε ένα ενιαίο πρότυπο χρόνου, αντί να χρησιμοποιείται η ηλιακή ώρα ή ένας τοπικά επιλεγμένος μεσημβρινός (γεωγραφικό μήκος) για τη δημιουργία μιας τοπικής μέσης επίσημης ώρας. Ιστορικά, η έννοια δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα για να βοηθήσει την πρόγνωση του καιρού και τα σιδηροδρομικά ταξίδια. Εφαρμόστηκε σε παγκόσμιο επίπεδο κατά τον 20ό αιώνα. Οι γεωγραφικές περιοχές επεκτάθηκαν γύρω από ομοιόμορφα κατανεμημένους μεσημβρινούς σε ζώνες ώρας που (συνήθως) επικεντρώνονται σε αυτούς. Η επίσημη ώρα σε κάθε ζώνη ώρας καθορίζεται σε σχέση με τα αντισταθμιστικά οφέλη από την Παγκόσμια Ώρα (Universal Time). Σε περιοχές όπου χρησιμοποιείται η Θερινή ώρα, η ώρα αυτή καθορίζεται από την επίσημη ώρα.
Η υιοθέτηση της επίσημης ώρας, επειδή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το χρόνο και το γεωγραφικό μήκος, σταθεροποίησε τις έννοιες του διαμοιρασμού της υδρογείου σε Ανατολικό ημισφαίριο και Δυτικό ημισφαίριο, με ένα πρώτο μεσημβρινό (καθώς και την αντίθεση του, την Διεθνή Γραμμή Ημερομηνίας) αντικαθιστώντας τους διάφορους πρώτους μεσημβρινούς που είχαν προηγουμένως χρησιμοποιηθεί.
Κατηγορία:Χρονικές κλίμακες
Σκάιλαμπ
Ο Σκάιλαμπ (Skylab) ήταν αμερικανικός διαστημικός σταθμός, ο οποίος εκτοξεύθηκε και διαχειριζόταν από τη NASA και λειτούργησε για περίπου 24 εβδομάδες, από τον Μάιο του 1973 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1974. Αποτελεί τον μοναδικό διαστημικό σταθμό τον όποιο έχουν λειτουργήσει αποκλειστικά οι ΗΠΑ. Τελικά το 1979 έπεσε πίσω στη Γη. Ο Σκάιλαμπ περιλάμβανε εργαστήριο, ηλιακό παρατηρητήριο και άλλα συστήματα απαραίτητα για την επιβίωση του πληρώματος και για επιστημονικά πειράματα. Εκτοξεύθηκε με ένα τροποποιημένο πύραυλο Saturn V, με βάρος 77 τόνους. Η τοποθέτηση του Σκάιλαμπ σε χαμηλή τροχιά ήταν η τελευταία αποστολή και εκτόξευση πυραύλου Saturn V. Τρεις αποστολές μετέφεραν τρία πληρώματα αστροναυτών με το όχημα διακύβερηνσης/υπηρεσίας Απόλλων (Apollo CSM), το οποίο εκτοξεύθηκε με τον μικρότερο πύραυλο Saturn IB. Για τις τελευταίες δύο αποστολές ετοιμάστηκε ένα εφεδρικό σκάφος, αλλά δεν πέταξε ποτέ.
Ο σταθμός καταστράφηκε κατά τη διάρκεια της εκτόξευσης, όταν η ασπίδα μικρομετεωριτών αποκολλήθηκε από το εργαστήριο, παρασέρνοντας μαζί της μία από τις κύριες συστοιχίες ηλιακών πάνελ και μπλοκάροντας την άλλη κύρια συστοιχία. Αυτό στέρησε στο Σκάιλαμπ την περισσότερη από την ηλεκτρική του ενέργεια και επίσης αφαίρεσε από το μεγαλύτερο τμήμα της προστασίας από την έντονη ηλιακή θέρμανση, απειλώντας να καταστεί άχρηστό. Το πρώτο πλήρωμα ήταν ικανό να σώσει το Σκάιλαμπ, τοποθετώντας ένα σκίαστρο και απελευθερώνοντας τα κολλημένα ηλιακά πάνελ. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που πραγματοποιήθηκαν επισκευές τέτοιας κλίμακας στο διάστημα.
Σύνθεση, τρόπος λειτουργίας και πειράματα
Το Σκάιλαμπ περιλάμβανε το τηλεσκόπιο Απόλλων (ένα πολυφασματικό ηλιακό παρατηρητήριο), τον πολλαπλό προσαρμογέα σύνδεσης (δύο θέσεις σύνδεσης), αεροστεγή θάλαμο με εξόδους για δραστηριότητα εκτός σκάφους και το τροχιακό εργαστήριο (ο κύριος κατοικήσιμος χώρος στο Σκάιλαμπ). Η ηλεκτρική ενέργεια προερχόταν από ηλιακές συστοιχίες καθώς και από τα καύσιμα του Apollo CSM. Το πίσω τμήμα του σταθμού περιλάμβανε μια μεγάλη δεξαμενή αποβλήτων, δεξαμενές καυσίμων για τους κατευθυντήριους πυραύλους και θερμαντικό σώμα. Στο Σκάιλαμπ πραγματοποιήθηκαν πολυάριθμα πειράματα. Το ηλιακό παρατηρητήριο προχώρησε σε σημαντικές παρατηρήσεις του Ήλιου. Λήφθηκαν χιλιάδες φωτογραφίες της Γης και το πειραματικό πακέτο γήινων πόρων παρατηρούσε τη Γη στο οπτικό, υπέρυθρο και στα μικροκύματα. Ο χρόνος παραμονής ανθρώπων στο διάστημα επεκτάθηκε από τις 23 μέρες που πέρασε το πλήρωμα του Σογιούζ 11 στον Σαλιούτ 1 στις 84 ημέρες από το πλήρωμα Σκάιλαμπ 4.