cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μπαμπούλας Α.Ε.
Τον Ιούνιο του 2013 κυκλοφόρησε η δεύτερη ταινία του franchise με τίτλο Μπαμπούλες Πανεπιστημίου, η οποία αποτελεί prequel της ταινίας.
Πλοκή
Ποιος θα το φανταζόταν πως υπάρχουν στ' αλήθεια τέρατα; Ζουν στην Μπαμπουλόπολη, μια πόλη μακριά απ' το δικό μας κόσμο, έχουν κι αυτοί παραξενιές, γελάνε, κλαίνε, ερωτεύονται... Η "Μπαμπούλας Α.Ε." είναι μία εταιρεία που συλλέγει τις κραυγές των παιδιών τρομάζοντας τα με ειδικά εκπαιδευμένους "φοβιστές" επειδή παράγουν ενέργεια. Τα τέρατα νομίζουν ότι τα παιδιά είναι τοξικά. Ο στενός ανταγωνιστής του "αρχι-φοβιστή" Τζέιμς Σάλιβαν (Τζον Γκούντμαν) και του βοηθού του, Μάικ Βασόβσκι (Μπίλυ Κρίσταλ) είναι ο Ράνταλ Σαύρας (Στιβ Μπουσέμι). Όταν ένα παιδί, η Μπου (Μαίρη Γκιμπς) εισβάλλει στην Μπαμπουλόπολη, θα επικρατήσει το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» ενώ ο Σάλι και ο Μάικ στην προσπάθεια τους να το κρύψουν ανακαλύπτουν την μυστική επιχείρηση του Ράνταλ, εκείνος απαγάγει παιδιά και η μηχανή του τους ρουφάει τις κραυγές. Σύντομα οι δύο φίλοι θα ανακαλύψουν πως μπλεγμένος στην επιχείρηση είναι και ο ίδιος ο Καβούριας (Τζέιμς Κόμπερν), ο διευθυντής της "Μπαμπούλας Α.Ε.". Ο Σάλι και ο Μάικ θα εξοριστούν μα θα επιστρέψουν δυναμικοί και θα καταφέρουν να νικήσουν τον Ράνταλ και τον Καβούρια και να πάνε την Μπου πίσω στο σπίτι της. Πλέον η "Μπαμπούλας Α.Ε." είναι μία εταιρεία που παράγει ενέργεια χάρη στο γέλιο των παιδιών.
Ηθοποιοί και Χαρακτήρες
Στην ελληνική μεταγλώττιση συμμετείχαν επίσης και οι ηθοποιοί:
Επίσης ακούγονται και οι Σπύρος Μπιμπίλας, Κωνσταντίνος Μπάρας, Ηλίας Πλακίδης, Αντώνης Πάλλης, Αργύρης Κανδύλης,
Άννα Παντζή, Βίκυ Καούλα, Ρόζα Νικήτα, Γιάννης Πάζιος, Ηλίας Αχλαδιώτης, Αλέξανδρος Λιανός.
Παραγωγή
Η ιδέα για την ταινία Μπαμπούλας Α.Ε. ξεκίνησε σε ένα γεύμα, το 1994, μεταξύ των Τζον Λάσιτερ, Πιτ Ντόκτερ, Άντριου Στάντον και Τζο Ρανφτ. Μία από τις ιδέες που έπεσαν στο τραπέζι ήταν να κάνουν μια ταινία με θέμα τους μπαμπούλες. Η αρχική ιδέα του Ντόκτερ αφορούσε έναν 30χρονο που έρχεται αντιμέτωπος με μπαμπούλες, τους οποίους ζωγράφισε σε ένα βιβλίο όταν ήταν παιδί. Κάθε μπαμπούλας αντιπροσώπευε και ένα φόβο του και νικώντας κάθε φόβο τη φορά οι μπαμπούλες εξαφανίζονταν. Ο Ντόκτερ άρχισε να γράφει το σενάριο το 1996 και μαζί με τους Χάρλεϊ Τζέσαπ, Τζιλ Κάλτον και Τζεφ Πίτζεον ολοκλήρωσαν ένα προσχέδιο το Φεβρουάριο του 1997. Το αρχικό σενάριο δεν είχε το χαρακτήρα Μάικ Βασόβσκι. Ο χαρακτήρας προστέθηκε τον Απρίλιο του 1998 μετά από συνάντηση της Pixar με τη Disney. Η ταινία ξεκίνησε παραγωγή το 2000.
Η κυκλοφορία της ταινίας κόντεψε να ακυρωθεί μετά από μήνυση που ασκήθηκε από τη Λόρι Μάντριντ εναντίον των Pixar, Disney και Chronicle Books. Η αγωγή ισχυριζόταν ότι οι εναγόμενοι έκλεψαν την ιστορία της Μάντριντ "There's a Boy in My Closet", την οποία έστειλε τον Οκτώβριο του 1999 σε αρκετούς εκδοτικούς οίκους, συμπεριλαμβανομένου και του Chronicle Books. Οι ενάγοντες ζήτησαν μια προσωρινή καθυστέρηση της κυκλοφορίας της ταινίας. Η υπόθεση εκδικάστηκε μία μέρα πριν η ταινία κυκλοφορήσει στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών, με το δικαστήριο να αποφασίζει εναντίον της Μάντριντ. Η αγωγή απορρίφθηκε εντελώς στις 26 Ιουνίου 2002.
Μια άλλη μήνυση κατατέθηκε από τον Στάνλεϊ Μάους, ο οποίος ισχυριζόταν ότι οι χαρακτήρες Μάικ και Σάλι είναι βασισμένοι σε δικά του σχέδια, που προσπάθησε να πουλήσει στο Χόλιγουντ το 1998.
Συνέχεια
Τον Απρίλιο του 2010, η Disney και η Pixar ανακοίνωσαν ότι θα υπάρξει δεύτερη ταινία. Η ημερομηνία κυκλοφορίας είχε αρχικά οριστεί στις 16 Νοεμβρίου 2012 αλλά αργότερα μετακινήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 2012. Στις 5 Απριλίου 2011, ανακοινώθηκε ότι η ταινία θα κυκλοφορήσει τελικά στις 21 Ιουνίου 2013 λόγω της επιτυχίας των ταινιών της Pixar που κυκλοφορούν μέσα στο καλοκαίρι.
Στις αρχές του 2011, υπήρξαν φήμες ότι το ''Μπαμπούλας Α.Ε. 2'' θα αποτελεί prequel και θα εστιάζει στα φοιτητικά χρόνια των Μάικ και Σάλι στο Πανεπιστήμιο του Φόβου, όπου αρχίζουν σαν αντίπαλοι και καταλήγουν φίλοι. Το Μάρτιο του 2011 επιβεβαιώθηκε ότι η ταινία θα είναι όντως prequel και θα έχει τον τίτλο Μπαμπούλες Πανεπιστημίου (Monsters University). Την ταινία θα σκηνοθετήσει ο Νταν Σκάνλον. Ανακοινώθηκε επίσης ότι οι Τζον Γκούντμαν, Μπίλυ Κρίσταλ, Στιβ Μπουσέμι, Τζένιφερ Τίλι και Τζον Ρατζενμπέργκερ θα επαναλάβουν τους ρόλους τους. Αποτελεί το πρώτο prequel της Pixar.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2001 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Pixar Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές buddy ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές 3D ταινίες Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες κινουμένων σχεδίων υπολογιστή Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2001
Τζαμπολόνια
right|thumb|220px|Προσωπογραφία του Τζαμπολόνια, έργο του Hendrick Goltzius Ο Τζαμπολόνια (Giambologna, 1529 – 13 Αυγούστου 1608), γνωστός επίσης ως Τζοβάνι ντα Μπολόνια (Giovanni Da Bologna) ή Ζαν Μπουλόν (Jean Boulogne) ήταν διακεκριμένος Φλαμανδός γλύπτης, εκπρόσωπος του μανιερισμού, που έζησε το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του στη Φλωρεντία και προσέφερε τις υπηρεσίες του ως καλλιτέχνης της αυλής των Μεδίκων. Για αρκετά χρόνια, από τα μέσα του 16ου αιώνα, ο Τζαμπολόνια κυριάρχησε στην φλωρεντινή γλυπτική, φιλοτεχνώντας σημαντικά αγάλματα και μνημεία κυρίως από μάρμαρο ή μπρούντζο, αναγνωρισμένα για την τεχνική τους αρτιότητα και αισθητική αξία.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην πόλη Ντουαί της Φλάνδρας (σήμερα ανήκει στη Γαλλία) και παρακολούθησε τα πρώτα του μαθήματα γλυπτικής υπό την επίβλεψη του Ζαν Ντυμπρέκ (Jean Dubroeuq), ενός διακεκριμένου Φλαμανδού γλύπτη που είχε ταξιδέψει στην Ιταλία και ήταν επηρεασμένος από την ιταλική τέχνη. Στα μέσα του 16ου αιώνα επισκέφτηκε τη Ρώμη, όπου παρέμεινε για δύο περίπου χρόνια και μελέτησε τα έργα της κλασικής αρχαιότητας, κατά την προσφιλή συνήθεια αρκετών καλλιτεχνών της εποχής. Κατά την επιστροφή του στη γενέτειρά του, επισκέφτηκε τη Φλωρεντία (1552) όπου τελικά παρέμεινε χάρη στην προσφορά του προστάτη των τεχνών Μπερνάρντο Βεκιέτι (Βernardo Vecchietti) για παροχή στέγης και οικονομικής στήριξης στον Τζαμπολόνια. Ο Βεκιέτι σύστησε τον νεαρό καλλιτέχνη στην οικογένεια των Μεδίκων κι αυτός σύντομα ανελίχθηκε σε αυλικό γλύπτη, προσφέροντας τις υπηρεσίες του αρχικά στον δούκα της Τοσκάνης Φραντσέσκο Α'.
Το 1560 συμμετείχε σε διαγωνισμό για την ολοκλήρωση της κατασκευής ενός σιντριβανιού στην Πιάτσα ντέλλα Σινιορία της Φλωρεντίας, γνωστό ως το Συντριβάνι του Ποσειδώνα, που είχε μείνει ημιτελές μετά το θάνατο του Μπάτσιο Μπαντινέλι, ο οποίος είχε αναλάβει αρχικά το έργο. Το διαγωνισμό κέρδισε τελικά ο Μπαρτολομέο Αμμαννάτι (Bartolomeo Ammannati), ο οποίος έτυχε και της υποστήριξης του Μιχαήλ Άγγελου, ωστόσο το έργο που φιλοτέχνησε ο Τζαμπολόνια για το διαγωνισμό προκάλεσε ιδιαιτέρως ευμενή σχόλια, με αποτέλεσμα να λάβει λίγο αργότερα μία παραγγελία από τον Φραντσέσκο Α'. Επρόκειτο για ένα μαρμάρινο γλυπτό, «Ο Σαμψών σκοτώνοντας έναν Φιλισταίο» (1560-1562), έργο βασισμένο σε προγενέστερα σχέδια του Μιχαήλ Άγγελου. Την περίοδο 1563-1566 ανέλαβε να φιλοτεχνήσει ένα συντριβάνι στην Piaza Nettuno της Μπολόνια, του οποίου η βάση είχε σχεδιαστεί από τον Τομάσο Λαουρέτι. Ο Τζαμπολόνια ολοκλήρωσε ένα κολοσσιαίο, μπρούντζινο γλυπτό του Ποσειδώνα, καθώς και άλλες δευτερεύουσες διακοσμητικές μορφές. Κατά την παραμονή του στη Μπολόνια, ολοκλήρωσε επίσης το πρώτο από μία σειρά γλυπτών του φτερωτού Ερμή, το οποίο αποτελεί σήμερα ένα από τα δημοφιλέστερα έργα του. Την ίδια περίπου περίοδο φιλοτέχνησε το γλυπτό με θέμα τη νίκη της Φλωρεντίας επί της Πίζας (Firenze vittoriosa su Pisa), τμήμα μίας επιβλητικής διακόσμησης του Παλάτσο Βέκιο που οργανώθηκε με αφορμή το γάμο του Φραντσέσκο των Μεδίκων με την Ιωάννα της Αυστρίας. Μέχρι το 1570, είχε εξελιχθεί σε έναν από τους πλέον επιδραστικούς γλύπτες της Ευρώπης, του οποίου τα σπουδαιότερα έργα διαδίδονταν χάρη σε μικρότερης κλίμακας αναπαραγωγές τους, οι οποίες αγοράζονταν από Ευρωπαίους συλλέκτες ή ακόμα δωρίζονταν από την οικογένεια των Μεδίκων σε διπλωματικές αποστολές.
right|thumb|220px|Ο Κόζιμο Α΄ έφιππος, Piazza Della Signoria, Φλωρεντία Ανάμεσα στα περισσότερο επιβλητικά γλυπτά του ανήκει η αλληγορία των Απεννίνων (ο Τζαμπολόνια απεικόνισε τα Απέννινα όρη ως ένα γηρασμένο σκυφτό άνδρα), έργο που διακόσμησε τους κήπους της βίλας Μεντιτσέα ντι Πρατολίνο (σήμερα βίλα Demidoff) και για το οποίο εργάστηκε για μία δεκαετία (1570-80). Η κατασκευή μοιάζει να έχει χαραχτεί πάνω σε μία προϋπάρχουσα πέτρα μεγάλων διαστάσεων, ωστόσο βασίστηκε στη χρήση τούβλου και ηφαιστειακής λάβας, πάνω σε σιδερένιο σκελετό του έργου. Το 1582 ολοκλήρωσε το γλυπτό Αρπαγή των Σαβίνων γυναικών (Ratto delle Sabine, 1574-82), έργο που θεωρείται ενδεικτικό του ταλέντου του, καθώς κατάφερε να ενσωματώσει τρεις διαφορετικές «κινούμενες» μορφές σε ένα ενιαίο και συνεκτικό σύνολο. Το έργο χαρακτηρίζεται από μία σπειροειδή σύνθεση, αποδίδοντας με μοναδικό τρόπο την κίνηση και την ενότητα των μορφών.
Στην ακμή της σταδιοδρομίας του, ο Τζαμπολόνια ανέλαβε επίσης να φιλοτεχνήσει μία σειρά μνημείων εφίππων. Το σημαντικότερο ίσως έργο αυτού του είδους υπήρξε το μνημείο που κατασκεύασε προς τιμή του δούκα της Τοσκάνης Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων (1587-93) και τοποθετήθηκε στην Πιάτσα ντέλλα Σινιορία της Φλωρεντίας. Υπήρξε το πρώτο άγαλμα που αναπαριστούσε έναν έφιππο και έτυχε θερμής υποδοχής. Νωρίτερα, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι είχε αποπειραθεί να κατασκευάσει ανάλογα μνημεία στο Μιλάνο ενώ πιθανόν ο Τζαμπολόνια είχε επίγνωση του μπρούντζινου γλυπτού αλόγου, χωρίς όμως αναβάτη, που είχε φιλοτεχνήσει ο Ντανιέλε ντα Βολτέρρα με παραγγελιοδότη τον Ερρίκο Β΄ της Γαλλίας.
Πέθανε στις 13 Δεκεμβρίου 1608 στη Φλωρεντία. Μέχρι το θάνατό του, η φήμη του Τζαμπολόνια είχε εξαπλωθεί σε όλη την Ευρώπη και διατηρήθηκε κυρίως μέσα από τη διακίνηση μικρών αγαλματιδίων που φιλοτέχνησε και αποτέλεσαν αντικείμενα μελέτης από άλλους γλύπτες και ζωγράφους, στα πλαίσια της εκπαίδευσής τους. Τα έργα του παρέμειναν δημοφιλή, καθώς αρκετά από τα μνημεία που ανέλαβε αποτελούσαν σημαντικά αξιοθέατα της Φλωρεντίας, ωστόσο η φήμη του εξασθένισε στις αρχές του 19ου αιώνα, κάτω από την επίδραση του νεοκλασικισμού. Το έργο του επανεκτιμήθηκε κατά τον 20ό αιώνα, γεγονός στο οποίο συνέβαλαν εξειδικευμένες μονογραφίες και διατριβές γύρω από από αυτό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί γλύπτες Κατηγορία:Μανιερισμός
Πολεμικό ρέκβιεμ
Το Πολεμικό ρέκβιεμ είναι μουσικό έργο το οποίο γράφτηκε από τον Μπέντζαμιν Μπρίτεν το 1961 και πρωτοπαίχτηκε στον Καθεδρικό Ναό του Κόβεντρι τον επόμενο χρόνο. Η επιλογή του ναού αυτού είχε και συμβολική σημασία, αφού είχε καταστραφεί ολοσχερώς στη διάρκεια της Μάχης της Βρετανίας στο 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το «Πολεμικό Ρέκβιεμ» βασίστηκε σε εννέα ποιήματα του Γουίλφρεντ Όουεν, ποιητή του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου, του λεγόμενου Μεγάλου Πολέμου. Σύμφωνα με τον Έντμοντ Μπλάμντεν, στα ποιήματά του o Όουεν μιλά σαν ένας στρατιώτης ο οποίος έχει πλήρη συνείδηση ενός ατόμου που, μέσα στη δίνη του πολέμου, στα χαρακώματα όπου παραμένει τόσες μέρες, θρηνεί όλη αυτή την απώλεια αίματος και πνεύματος, τις ψυχές των νέων ανθρώπων που έχασαν η ζωή τους. Ο ίδιος ο Όουεν μάλιστα υπήρξε ένας από αυτούς, καθώς σκοτώθηκε στις 4 Νοεμβρίου του 1918, οκτώ μόλις μέρες πριν από τη συνθηκολόγηση.
Ο Μπρίτεν θεωρούσε τον Όουεν μακράν το μεγαλύτερο ποιητή του πολέμου και έναν από τους πιο αυθεντικούς του 20ού αιώνα. Τον θαύμαζε και τον εκτιμούσε ενώ, εξαιτίας του πρόωρου χαμού του, τον παρομοίαζε με τον Τζων Κητς και τον Πέρσι Σέλλεϋ.
Η ποίηση του Όουεν είναι περίεργη και ενδιαφέρουσα. Το νόημα των συγκεκριμένων ποιημάτων που επέλεξε ο Μπρίτεν για το έργο του συνοψίζεται στα λόγια του ποιητή:
Ο συνθέτης εμπνεύστηκε από την ανάθεση του έργου, η οποία του έδωσε πλήρη ελευθερία να επιλέξει τον τύπο του. Η βασική του σύλληψη ήταν να συνθέσει την παραδοσιακή μορφή της «Λειτουργίας για τους νεκρούς», δηλαδή του γνωστού ρέκβιεμ, σε συνδυασμό με τα εννέα ποιήματα του Όουεν, επομένως να έχει χαρακτήρα θλιβερό και πένθιμο.
Το έργο αυτό δεν είναι ένα φιλοβρετανικό έργο ή ένας ύμνος προς τους νεκρούς Βρετανούς στρατιώτες. Αντίθετα, αποτελεί μια δημόσια δήλωση των πεποιθήσεων του Μπρίτεν, ένα ρέκβιεμ για όσους έχασαν άδικα τη ζωή τους, από όποια χώρα κι αν κατάγονταν. Μάλιστα, επέλεξε για σολίστες τρεις συγκεκριμένους: το Βρετανό τενόρο Πίτερ Πίαρς, τη Ρωσίδα σοπράνο Γκαλίνα Βισνέφσκαγια και το Γερμανό βαρύτονο Ντίτριχ Φίσερ-Ντίσκαου, ανθρώπους από διαφορετικές χώρες, οι οποίες μάλιστα είχαν έρθει σε σύγκρουση κατά τη διάρκεια των δύο Παγκοσμίων Πολέμων (Μεγάλη Βρετανία & Ρωσία εναντίον Γερμανίας).
Το γεγονός αυτό μας δείχνει ότι δεν είχε στο μυαλό του μόνο τις απώλειες της δικής του πατρίδας, αλλά πρέσβευε τη συμφιλίωση των λαών. Το έργο επίσης έχει το νόημα προειδοποίησης για τις μελλοντικές γενιές (όπως υποστήριζε και ο Όουεν) σχετικά με τον παραλογισμό του πολέμου και της ιδέας να προσπαθούν οι άνθρωποι να επιβληθούν στους υπολοίπους μέσω των όπλων.
Κατηγορία:Κλασική μουσική Κατηγορία:Ρέκβιεμ
Καστελκούκκο
Το Καστελκούκκο (ιταλικά: Castelcucco, βενετικά: Castelcùc) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
Ελληνικό Μουσείο Πολεμικής Αεροπορίας
thumb|right|300px|Το υπόστεγο «Λέρος» στο οποίο στεγάζεται μέρος της συλλογής του Μουσείου thumb|right|300px|Αεροσκάφος Tiger Moth της συλλογής του Μουσείου thumb|right|300px|Ασθενοφόρο Dodge WC 54 της συλλογής οχημάτων του Μουσείου Το Μουσείο Πολεμικής Αεροπορίας είναι το αεροπορικό, στρατιωτικό και τεχνολογικό μουσείο της ελληνικής πολεμικής αεροπορίας. Το μουσείο συγκροτήθηκε τον Ιούλιο του 1992 με απόφαση του Ανωτάτου Αεροπορικού Συμβουλίου ως ισότιμο με σμηναρχία μάχης. Έχει έδρα την Αεροπορική Βάση Δεκέλειας (Τατόι).
Η αποστολή του Μουσείου είναι η συγκέντρωση, διαφύλαξη και η έκθεση των κειμηλίων της Αεροπορίας, η μελέτη και η τεκμηρίωση της ιστορίας, η προβολή της αεροπορικής ιδέας ανά τους αιώνες. Σύμφωνα με την ταξινόμηση του Διεθνούς Συμβουλίου για τα Μουσεία (ΙCOM), τo Μουσείο Πολεμικής Αεροπορίας ανήκει στην κατηγορία των ιστορικών – τεχνολογικών μουσείων που εξετάζουν και εκθέτουν μια συγκεκριμένη ανθρώπινη δραστηριότητα σε όλες τις εκφάνσεις.
Είναι το πρώτο ίδρυμα στην Ελλάδα που ασχολείται με την ανακατασκευή ιστορικών αεροσκαφών. Το 1996 ανελκύστηκε από τον βυθό της θάλασσας, ανοικτά του Ρεθύμνου, ένα Bristol Blenheim Mk IV F που καταρρίφθηκε πριν από τη μάχη της Κρήτης και μεταφέρθηκε στο μουσείο. Στις 3 Οκτωβρίου 2003 πραγματοποιήθηκε από την ΠΑ η ανέλκυση ενός αλλου ιστορικού αεροσκάφους, ένα Junkers Ju 52 από τη θαλάσσια περιοχή της Λέρου.
Το μεγαλύτερο μέρος της αεροπορικής συλλογής του μουσείου στεγάζεται στο υπόστεγο «Λέρος». Το υπόστεγο από μόνο του αποτελεί ιστορικό και μουσειακό έκθεμα καθώς κατασκευάστηκε από τους Ιταλούς κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου στη Λέρο και χρησιμοποιήθηκε ως βάση υδροπλάνων μέχρι τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Μεταπολεμικά, δύο από τα υπόστεγα αποσυναρμολογήθηκαν και μεταφέρθηκαν στο Τατόι και την Αεροπορική Βάση Ελευσίνας.
Ιστορικό
1986- Συγκροτήθηκε από το ΓΕΑ Γραφείο Οργάνωσης Πολεμικού Μουσείου ΠΑ (Γ.Ο.ΠΟΜ/ΠΑ).
1990- Ιδρύθηκε γραφείο ίδρυσης Μουσείου ως τμήμα του ΓΕΑ/Α5 με στόχους τη συνέχιση, υπό την εποπτεία του ΓΕΑ, της συγκέντρωσης του μουσειακού υλικού καθώς και την εξεύρεση του καταλληλότερου φορέα υλοποίησης του Μουσείου. Εξετάστηκαν διάφορες πιθανές περιπτώσεις, τα οργανογράμματα ελληνικών και ξένων μουσείων και προτιμήθηκε τελικά η ίδρυση στρατιωτικής μονάδας.
1992- Συγκροτήθηκε το Μ/ΠΑ επίσημα ως μονάδα της Αεροπορίας ισότιμη με Σμηναρχία Μάχης, με διοικητική υπαγωγή στο ΓΕΑ και έδρα την Αεροπορική Βάση Δεκέλειας.
2000- Τροποποιήθηκε ο κανονισμός οργάνωσης και λειτουργίας του Μουσείου και καθορίστηκε η υπαγωγή του από το ΓΕΑ στη ΔΑΕ (Διοίκηση Αεροπορικής Εκπαίδευσης).
2004- Με απόφαση του ΑΑΣ καθορίστηκε η υπαγωγή του Μουσείου στο ΓΕΑ.
2006- το Μουσείο της ΠΑ υπήχθη στη ΔΑΕ.
2015- το Μουσείο υπάγεται στην 123 ΣΤΕ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στην Αθήνα Κατηγορία:Μουσεία πολεμικής αεροπορίας στην Ελλάδα
Σταύρος Μεταξάς
Ο Σταύρος Μεταξάς ήταν Έλληνας επαναστάτης στην εξέγερση της Κεφαλλονιάς το 1848.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κεφαλλονιά. Αδελφός του ήταν ο Γεράσιμος και ο Γεώργιος. Έγινε αρχηγός στην επανάσταση της Κεφαλλονιάς το 1848. Κυνηγήθηκε από τους Άγγλους, και καταδικάστηκε το 1849 ερήμην στην ποινή του θανάτου, επί του εγκλήματος της εσχάτης προδοσίας. Κατέφυγε στην Μασσαλία και εγκαταστάθηκε εκεί διαπρέποντας επαγγελματικά ως οφθαλμίατρος.
Του δόθηκε χάρη το 1861.
Πηγές
Σταυρος
Χρυσαλινιώτισσα (συνοικία Λευκωσίας)
Η Χρυσαλινιώτισσα είναι συνοικία του Δήμου Λευκωσίας.
Τοποθεσία
Στα βόρεια συνορεύει με τον Άγιο Κασσιανό, στα ανατολικά και νότια με τη συνοικία Τακτελκαλέ και στα δυτικά με την Αγία Σοφία.
Πληθυσμός
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τον πληθυσμό της Χρυσαλινιώτισσας όπως καταγράφηκε στις απογραφές πληθυσμού που έγιναν στην Κύπρο. Στις απογραφές του 1931, του 1960, του 1973 και του 1976 δεν απογράφεται ξεχωριστά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Λευκωσίας
Καστέλλο ντι Γκόντεγκο
Το Καστέλλο ντι Γκόντεγκο (ιταλικά: Castello di Godego, βενετικά: Gódego ) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Αρκαδίας
Αυτός είναι ένας κατάλογος ο οποίος εμπεριέχει τα ποδοσφαιρικά σωματεία της Ε.Π.Σ. Αρκαδίας.
Καστέλλο ντι Γκόντεγκο
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Τρεβίζο
Κατάλογος ποδοσφαιρικών σωματείων Ε.Π.Σ. Αρκαδίας
Περαιτέρω μελέτη
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Αρκαδίας Συλλογοι Αρκαδια Αρκαδια
Πίγρης
Ο Πίγρης ήταν αρχαίος Έλληνας ποιητής από την Αλικαρνασσό, που έζησε στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ.
Ο Πίγρης έγραψε παρεμβολές πεντάμετρων στίχων ανάμεσα στους εξάμετρους στίχους της Ιλιάδας. Επίσης, στον Πίγρητα απέδιδαν οι αρχαίοι και τα ποιήματα «Μαργίτης» και Βατραχομυομαχία, που μερικοί τα είχαν θεωρήσει ως έργα του Ομήρου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες επικοί ποιητές Κατηγορία:Αλικαρνασσός
Πάμφως
Ο Πάμφως ο Αθηναίος, ή Πάμφος, ήταν αρχαίος Έλληνας ποιητής, νεότερος του Ωλήνα και πολύ προγενέστερος του Ομήρου, κατά τον Παυσανία και συνεπώς σχεδόν μυθικό πρόσωπο. Ο Πάμφως έγραψε κυρίως θρησκευτικούς ύμνους. Ξεχωρίζουν ο ύμνος του προς τη Δήμητρα, που προοριζόταν για τα Ελευσίνια μυστήρια, και οι ύμνοι προς την Άρτεμη, τον Ποσειδώνα, τον Δία, τον Έρωτα, γραμμένο ειδικά για τους Λυκομίδες της Αττικής, και τις Χάριτες. Επίσης, ο «Οιτόλινος», θρησκευτικό άσμα για την απώλεια του Λίνου, το οποίο αργότερα το μιμήθηκε και η Σαπφώ.
Ορισμένα αποσπάσματα που θεωρούνται ως προερχόμενα από τα ποιήματα του Πάμφου θεωρεί ο Μάας ότι ανάγονται στην ελληνιστική εποχή.
Γκράντινα (Ντανίλοβγκραντ)
Η Γκράντινα (σερβικά κυριλλικά: Градина) είναι χωριό στο κέντρο του Μαυροβουνίου, εντός του Δήμου του Ντανίλοβγκραντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Οικισμοί του Ντανίλοβγκραντ
Σώπατρος
Το όνομα Σώπατρος έφεραν:
Καβάζο ντελ Τόμπα
Το Καβάζο ντελ Τόμπα (ιταλικά: Cavaso del Tomba, βενετικά: Cavàs ) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Τρεβίζο, στην περιφέρεια του Βένετου.
Λογισμικό ηλεκτρονικού καλαθιού
Στο ηλεκτρονικό εμπόριο, το λογισμικό ηλεκτρονικού καλαθιού (αγγλικά: shopping Cart software) είναι ένα κομμάτι λογισμικού το οποίο επιτρέπει στους επισκέπτες ενός ιστοτόπου να επιλέγουν προϊόντα και να τα προσθέτουν σε μία λίστα αγοράς, στη συνέχεια κατά τη διάρκεια του τσεκάουτ αυτό το λογισμικό υπολογίζει αυτόματα το συνολικό κόστος των προϊόντων συμπεριλαμβανομένου και του κόστους μεταφοράς
Τύποι
Το λογισμικού ηλεκτρονικού καλαθιού γενικά κατηγοριοποιείται σε τρεις τύπους
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογισμικό
Μεσιέ 84
Ο Μεσιέ 84 (γνωστός και ως M84 και NGC 4374) είναι ελλειπτικός γαλαξίας σε απόσταση περίπου 60 εκατομμυρίων ετών φωτός στον αστερισμό της Παρθένου. Βρίσκεται κοντά στην πυκνοκατοικημένη καρδία του σμήνους της Παρθένου κοντά στην αλυσίδα του Μαρκάριαν και είναι ένας από τους λαμπρότερους γαλαξίες του σμήνους.
Παπαχρήστου ύφαλος
Πρόκειται για επικίνδυνο ύφαλο στη θαλάσσια περιοχή της Ερμιονίδας.
Μεσιέ 84
Ιστορικό
Ανακαλύφθηκε στις 18 Μαρτίου 1781, μαζί με άλλα εφτά νεφελώδη αντικείμενα στην περιοχή από τον Τσαρλς Μεσσιέ. Έχουν παρατηρηθεί σε αυτόν μέχρι το 2007 τρεις υπερκαινοφανείς αστέρες, οι 1957Β, 1980Ι και 1991bg.
Παπαχρήστου ύφαλος
Βρίσκεται ένα μίλι νότια της ανατολικής εσχατιάς των Σπετσών. Η ονομασία του υφάλου δόθηκε από τον Παπαχρήστο Δημήτριο ύπαρχο της ατμοημιολίας Σαλαμινίας που τον ανακάλυψε το 1894 όταν υπηρετούσε σ' αυτήν υπό κυβερνήτη τον Λάζαρο Τσαμαδό.
Μεσιέ 84
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελλειπτικοί γαλαξίες Κατηγορία:Ενεργοί γαλαξίες Κατηγορία:Σμήνος της Παρθένου 84 4374 Κατηγορία:Παρθένος (αστερισμός)
The Opening of Misty Beethoven
Το The Opening of Misty Beethoven είναι μια αμερικανική πορνογραφική ταινία γυρισμένη το 1975 σε σκηνοθεσία του Ράντλεϊ Μέτζγκερ (με το ψευδώνυμο Henry Paris).
Παπαχρήστου ύφαλος
Κατηγορία:Ύφαλοι του Αιγαίου Κατηγορία:Ύφαλοι της Ελλάδας
The Opening of Misty Beethoven
Ιστορία
Σε μια εποχή που τα πορνό άρχιζαν να γίνονται δημοφιλή και να προβάλλονται ακόμη και σε κανονικά σινεμά οι ταινίες αυτές είχαν δυο σημαντικές διαφορές με το μέσο πορνό της τελευταίας 20ετίας. Καλογυρισμένες, ακριβές παραγωγές και ένα (έστω και υποτυπώδες) σενάριο. Το σενάριο του "Misty Beethoven" ήταν ένα από τα πιο αξιόλογα, βασισμένο στο μύθο του Πυγμαλίωνα και πιο συγκεκριμένα στο ομότιτλο θεατρικό έργο του Μπέρναρντ Σω - στο οποίο είχε βασιστεί και η γνωστή χολιγουντιανή παραγωγή Ωραία Μου Κυρία (αγγλ. "My Fair Lady").
Η παραγωγή ήταν ακριβή και περιελάμβανε γυρίσματα σε Παρίσι, Ρώμη και Νέα Υόρκη. Βασικοί ερμηνευτές ήταν οι Κόνστανς Μόνεϊ, Γκλόρια Λέοναρντ και Τζέιμι Γκίλις. Η ταινία κέρδισε αρκετά βραβεία και σήμερα θεωρείται σαν μια από τις κλασσικότερες ταινίες του είδους και μία από τις ταινίες που σηματοδότησαν την εποχή που αποκαλούμε "golden age of porn" (η χρυσή εποχή του πορνό), το διάστημα δηλαδή 1975-1985.
Το 2004 η ταινία ξαναγυρίστηκε σε μορφή μιούζικαλ σε σκηνοθεσία της Βερόνικα Χαρτ, με τους Σάνσετ Τόμας, Ράντι Σπίαρς, Τζούντι Μίντοους, Άσια Καρέρα και Κλόε.
Βραβεία
1976 2002
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1975 Κατηγορία:Αμερικανικές ερωτικές ταινίες
NGC 6217
Ο NGC 6217 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας τύπου (R')SB(rs)bc ο οποίος απέχει περίπου 67 εκατομμύρια έτη φωτός από την Γη και βρίσκεται στον αστερισμό Μικρά Άρκτο. Ιδιαίτερα αυξημένος είναι ο ρυθμός γενέσεως νέων αστέρων, με συνέπεια το φάσμα να κυριαρχείται από αστρικό φωτοϊονισμό από νεαρά, θερμά άστρα. Στο κέντρο του ο NGC 6217 έχει χαμηλής φωτεινότητας ενεργό γαλαξιακό πυρήνα (Active Galactic Nucleus, AGN), ο οποίος σχημάτισε περιοχές Η II.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
6217 Κατηγορία:Ραβδωτοί σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Μικρά Άρκτος
Κρόσσαρχος της Ανγκόλας
Ο κρόσσαρχος της Ανγκόλας (Crossarchus ansorgei) είναι ένα είδος μικρής μαγκούστας. Υπάρχουν δύο αναγνωρισμένα υποείδη: C. a. ansorgei, που απαντά στην Ανγκόλα και C. a. nigricolor, που απαντά στο Ζαΐρ, τα οποία δεν έχουν επικαλυπτόμενες κατανομές. Προτιμά τα βροχερά δάση ως οικοτόπους, και αποφεύγει τις περιοχές που κατοικούνται από τον άνθρωπο. Έχει μήκος 30,5-45,7 εκατοστόμετρα, το μήκος της ουράς είναι 15,2-25,4 εκατοστόμετρα, και ζυγίζει 0,5-1,4 χιλιόγραμμα. Λίγα είναι γνωστά για αυτό το είδος κροσσάρχου και δεν υπάρχουν εκτιμήσεις για τον αριθμό του πληθυσμού στην φύση ή την κατάστασή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ερπηστίδες
Ιωάννης από τα Γίσχαλα
Ο Ιωάννης από τα Γίσχαλα ή Ιωάννης γιος του Λευί ή Γιοχάναν μι-Γκους Χάλαβ ή Γιοχάναν μπεν Λεβί αναδείχτηκε σε έναν από τους κύριους ηγέτες των επαναστατημένων Ιουδαίων κατά την διάρκεια του μεγάλου πολέμου με την Ρώμη (66-74).
Η εμφάνιση του Ιωάννη από τα Γίσχαλα
Ο Ιωάννης από τα Γίσχαλα (Γκους Χάλαβ) εμφανίστηκε στην Γαλιλαία σαν αρχηγός μιας ομάδας 400  Ιουδαίων προσφύγων από την Συρία οι οποίοι λεηλατούσαν την ύπαιθρο και χωριά της περιοχής. Ο Ιωάννης εποφθαλμιούσε την θέση του στρατηγού της Γαλιλαίας που κατείχε ο Ιώσηπος και οργάνωσε δύο συνωμοσίες εναντίον του Ιώσηπου, στην Ταριχέα την πρώτη φορά και στην Τιβεριάδα την δεύτερη. Και τις δυο φορές οι δολοπλοκίες του απέτυχαν. Από τους 5.000 οπαδούς που είχε αποκτήσει οι 3.000 αποστάτησαν προς την πλευρά του Ιώσηπου. Έτσι ο Ιωάννης με τους οπαδούς που του είχαν απομείνει κατέφυγε στα Γίσχαλα.
Από τα Γίσχαλα ο Ιωάννης συκοφάντησε τον Ιώσηπο στις αρχές της Ιερουσαλήμ που έστειλαν στρατό στην Γαλιλαία εναντίον του. Ο Ιώσηπος κατάφερε με διάφορα τεχνάσματα να αντεπεξέλθει και ο Ιωάννης απομονώθηκε στα Γίσχαλα.
Η δράση του Ιωάννη στην Ιερουσαλήμ και το τέλος του
Τα Γίσχαλα ήταν η τελευταία πόλη της Γαλιλαίας στην οποία επιτέθηκαν οι Ρωμαίοι. Ο Ιωάννης κατόρθωσε να εξαπατήσει την δύναμη των πολιορκητών της οποίας ηγούνταν ο Τίτος και να διαφύγει με τους οπαδούς του στην Ιερουσαλήμ. Εκεί με το να παρουσιάσει την φυγή του ως σπουδαίο κατόρθωμα κατάφερε να κερδίσει συμπάθειες και να αναμειχθεί στα πολιτικά πράγματα της πόλης. Η ανάμειξη του αυτή προκάλεσε εμφύλιες διαμάχες, ταραχές και μεγάλη αιματοχυσία.
Κατά την διάρκεια της πολιορκίας της Ιερουσαλήμ (70) ο Ιωάννης ήταν ένας από τους ηγέτες που υπερασπίστηκαν την πόλη. Όταν αυτή καταλήφθηκε ο Ιωάννης αιχμαλωτίστηκε, οδηγήθηκε στην Ρώμη και πέθανε φυλακισμένος εκεί (71).
Πηγές
Κατηγορία:Ιουδαίοι Κατηγορία:Ιουδαϊκοί πόλεμοι
Ερμητισμός
Ο ερμητισμός είναι ένα μεταφυσικό σύστημα και ένα σώμα συστηματοποιημένων μαγικών, μαντικών, αστρολογικών και αλχημικών πρακτικών, το οποίο ανάγεται στις απόκρυφες διδασκαλίες του μυθολογικού Ερμή του Τρισμέγιστου, μίας θεότητας που αποτελούσε συγχώνευση του ελληνικού Ερμή με τη σεληνιακή αιγυπτιακή θεότητα Θωθ.
Συνολικά μπορεί να ειπωθεί ότι ο ερμητισμός, του οποίου η διαμόρφωση ξεκίνησε κατά το 2ο αιώνα π. Χ. και ολοκληρώθηκε περί το 2ο αιώνα μ. Χ., αποτέλεσε μία εκλεκτική απάντηση στην ξένη κατοχή της Αιγύπτου, η οποία προσάρμοσε και μετασχημάτισε πολλαπλά ρεύματα ιδεών (αιγυπτιακή θρησκεία, μυστηριακές λατρείες, ελληνιστική μαγεία, πλατωνισμός, ιουδαϊσμός) σε ένα συνεκτικό φιλοσοφικό σύστημα αποδεκτό από τον εγχώριο πληθυσμό και αντιπροσωπευτικό της εποχής του· μίας εποχής όπου άρχισαν να επικρατούν στο ευρύ κοινό η αναζήτηση του υπερβατικού, η δεισιδαιμονία και ένας μαγικός τρόπος σκέψης. Ο Αρχαίος και Αρχέγονος Ανατολικός Τύπος Μισραϊμ-Μέμφις είναι ένα Τεκτονικό Τάγμα που βασίζεται στις διδασκαλίες του Ερμή του Τρισμέγιστου.
Ερμητική φιλολογία
Η συγγραφή των ερμητικών κειμένων ολοκληρώθηκε στην Αίγυπτο περί τα τέλη του δεύτερου αιώνα μ. Χ. Οι ρίζες του ερμητισμού ανάγονται στο απώτερο ιερατικό παρελθόν της Αιγύπτου των Φαραώ, εξελληνισμένου πλέον και συμβατού με τη φιλοσοφία και τις μυστηριακές θρησκείες της ελληνιστικής και ρωμαϊκής εποχής. Χάρη στον ερμητισμό, κεντρική διάλεκτος της γενικότερης μυστικιστικής και μαγικής επέλασης του τρίτου και τέταρτου αιώνα μ. Χ. θα γίνει η κοπτική, η ύστατη φάση της αιγυπτιακής γλώσσας που διαδέχθηκε κατά τον πρώτο αιώνα μ. Χ. τη δημοτική αιγυπτιακή της εποχής των Πτολεμαίων και γραφόταν με ένα τροποποιημένο ελληνικό αλφάβητο. Τα ερμητικά κείμενα διακρίνονταν σε φιλοσοφικά και πρακτικά, με τα πρώτα να συνθέτουν ένα πλήρες μεταφυσικό, εσχατολογικό και σωτηριολογικό σύστημα και τα δεύτερα να αποτελούν συλλογές από ξόρκια και συνταγές για τη μαγική ερμηνεία ή χειραγώγηση φυσικών φαινομένων, διατριβές αστρολογίας, βοτανολογίας, ιατρικής, δαιμονολογίας, μαντείας κλπ. Στη λαϊκή σκέψη της εποχής η διάκριση αυτή υπήρχε μόνο για πρακτικούς λόγους και η βαθύτερη ταυτότητα όλων των ερμητικών κειμένων θεωρούνταν κοινή και αδιαίρετη.
Τα διασωθέντα ερμητικά κείμενα έχουν χαρακτήρα διαλογικό, όπου συνήθως ο Ερμής / Θωθ καθοδηγεί κάποιον οπαδό του στην αποκάλυψη μίας αλήθειας. Τα περισσότερα έχουν μεταφυσικό, μαγικό ή αλχημικό χαρακτήρα εμπλουτισμένο με αναφορές στην αιγυπτιακή θρησκεία και λογοτεχνία, ενώ τουλάχιστον ένα εξ' αυτών εμπεριέχει μία προφητεία για τον υποτιθέμενο, αιματηρό, μελλοντικό τερματισμό της ρωμαϊκής κατοχής της Αιγύπτου. Αν και έχουν σωθεί μόνο ελληνικά κείμενα, ή λατινικές μεταφράσεις άγνωστων πηγών, είναι σαφές πως κατά την Αρχαιότητα κυκλοφορούσαν ερμητικά κείμενα στα κοπτικά, στα αραμαϊκά, στα αρμενικά κλπ. Μετά τον εκχριστιανισμό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κατά τον τέταρτο αιώνα ο ερμητισμός επιβίωσε σε πυρήνες αλχημιστών στον ισλαμικό κόσμο, οπότε και γράφηκαν ή μεταφράστηκαν ερμητικές πραγματείες στα αραβικά (όπως ο αλχημικός οδηγός «Σμαραγδένιος Πίνακας»).
Τα ερμητικά κείμενα που διασώθηκαν ως σήμερα συνοψίζονται σε δεκαοκτώ ελληνικά συγγράμματα γνωστά με τον τίτλο Ερμού του Τρισμέγιστου ή, στα λατινικά, Corpus Hermeticum. Τα κείμενα αυτά εκδόθηκαν για πρώτη φορά στην Ευρώπη από τον Μάρσιλο Φιτσίνο σε λατινική μετάφραση με τον τίτλο Mercurii Trismegisti liber de postestate et sapientia Dei (1471), ενώ κυκλοφόρησαν τελικώς στην ελληνική έκδοσή τους από τον Τυρνέβ (Παρίσι, 1554) με τους τίτλους Ποιμάνδρης, Όροι Ασκληπιού προς Άμμωνα βασιλέα Προς Ασκληπιό και Προς τον εαυτού υιόν Τατ λόγοι. Η επίδραση τους στην ευρωπαϊκή Αναγέννηση υπήρξε πολύ μεγάλη καθώς τους χρόνους εκείνους θεωρούνταν πως κάλυπταν με μύθους μία παμπάλαια σοφία, σύγχρονη του Μωυσή, η οποία μπορούσε να ερμηνεύσει το φυσικό κόσμο. Ο φιλόλογος Ισαάκ Καζαουμπόν βέβαια απέδειξε το 1614 ότι τα κείμενα δεν εγράφησαν πριν τη ρωμαϊκή εποχή, αλλά έπρεπε να φτάσει ο Διαφωτισμός και η σύγχρονη επιστήμη για να τοποθετηθεί ο ερμητισμός οριστικώς στο πεδίο της θρησκειολογίας και του αποκρυφισμού.
Ερμητική φιλοσοφία
Ο ερμητισμός πρέσβευε έναν ιδεαλιστικό μονιστικό πανενθεϊσμό, σύμφωνα με τον οποίον τα συστατικά του φυσικού κόσμου ήταν ομοούσιες νοητικές κατασκευές στη σκέψη του Ενός και Άφατου Θεού, του Παντός, ουσιαστικά ενός κοσμικού νου. Προωθούσε την αντίληψη της απόλυτης συμμετρίας και αναλογίας μεταξύ του μικρόκοσμου και του μακρόκοσμου, μεταξύ του εαυτού και της πλάσης («όπως πάνω έτσι και κάτω»), ενώ διατυμπάνιζε την κατάσταση αιώνιας κίνησης στην οποία βρίσκονταν τα δομικά συστατικά του Σύμπαντος, διαρκείς δονήσεις μέσα στο νου του Θεού, και συμφωνούσε με τον προσωκρατικό Ηράκλειτο ότι η ακινησία και η στασιμότητα είναι μία ψευδαίσθηση. Οι διαφορετικοί τύποι της ύλης και του νου δεν είναι παρά διαφορετικές εκδηλώσεις μίας κοινής ουσίας που δονείται με πολλαπλούς τρόπους. Επίσης ο ερμητισμός πρέσβευε ότι σε κάθε κατασκεύασμα, υλικό ή νοητικό, ζωντανό ή άψυχο, υπάρχουν δύο φαινομενικά αντίθετοι πόλοι, που δεν είναι παρά διαφορετικές όψεις του ίδιου πράγματος. Η πορεία προς τη φώτιση σήμαινε αναγνώριση της θεμελιώδους ομοιότητας μεταξύ των αντιθέτων και της συλλογικής τους ύπαρξης ως τμήματα του ενιαίου Παντός, ενώ η ιστορία όλων των πραγμάτων δεν είναι παρά μία διαρκής, ρυθμική ταλάντωση μεταξύ των δύο πόλων τους. Ο ερμητισμός εγκόλπωνε ακόμα την κοινή μυστηριακή έννοια της μετενσάρκωσης του πνεύματος, σε διαδοχικούς κύκλους ζωής μέχρι να επιτύχει τη φώτιση και να λυτρωθεί βυθιζόμενο στο Παν.
Ενδιαφέρον στοιχείο της ερμητικής σκέψης ήταν η αντίληψη ότι στον Έναν Θεό ενυπήρχαν τρεις ισοδύναμες όψεις οι οποίες διαπερνούν τον κόσμο ως υποκείμενοι θεμελιώδεις μηχανισμοί: ο Νους, μία αγαθή, δημιουργική νοητική δύναμη, ο Λόγος, η πηγή της λογικής η οποία παράγει τάξη από το Χάος, και ο Άνθρωπος, το άθροισμα των πνευμάτων των ανθρώπων. Αν και όλα τα συστατικά του Σύμπαντος είναι κατά βάθος ομοούσια, ως σκέψεις του Θεού, οι διαφορετικού τύπου δονήσεις τους συντηρούν μία επιφανειακή διάκριση του κόσμου σε φυσικό επίπεδο (ύλη), νοητικό επίπεδο (ψυχή) και πνευματικό επίπεδο (πνεύμα). Το πνεύμα δονείται τόσο ταχύτατα που φαίνεται ακίνητο, ενώ η συμπαγής ύλη δονείται τόσο ανεπαίσθητα που επίσης φαίνεται ακίνητη. Μεταξύ τους μεσολαβούν δισεκατομμύρια βαθμοί κινητικής κατάστασης και δονητικής έντασης.
Συγχωνεύοντας ελληνορωμαϊκές και αιγυπτιακές επιρροές, ο ερμητισμός υποστήριζε ότι στον κόσμο διέμεναν εκατοντάδες κατώτερες υπερφυσικές θεότητες, ιεραρχημένες μεταξύ των ανθρώπων και του Θεού στη συμπαντική κλίμακα, κάποιες εκ των οποίων ήταν δαιμονικές και εκπροσωπούσαν το Κακό, ενώ κάποιες άλλες ήταν αγγελικές και δρούσαν ως όργανα του αγαθού Νου. Έτσι το Καλό ταυτιζόταν με τη δημιουργία, την έρευνα και τη λογική, νοητικές κατασκευές, ενώ το Κακό ταυτιζόταν με την προσκόλληση στην ύλη και στο φυσικό επίπεδο του κόσμου. Ο ερμητισμός επομένως, αντίθετα με τις περισσότερες μυστηριακές λατρείες, δε βασιζόταν στην εξ αποκαλύψεως γνώση αλλά στη γνώση μέσω λογικής έρευνας προκειμένου να λυτρώσει τους ακολούθους του· κλειδί προς αυτήν την κατεύθυνση ήταν η αστρολογία, η οποία αποκάλυπτε τη σκέψη του Θεού μέσω της κίνησης των πλανητών, αφού οι τελευταίοι ταυτίζονταν με μεταφορικές νοητικές έννοιες και αναλογούσαν σε θεότητες, και φανέρωνε τις επιρροές της κίνησης αυτής στα γήινα πράγματα, καθώς και η αλχημεία, η οποία έλαβε έναν επιπρόσθετο συμβολικό χαρακτήρα και συνδέθηκε με θρησκευτικές μεταφορές, όπως γινόταν στη φαραωνική Αίγυπτο. Η ερμητική αλχημεία ήταν το πρακτικό μέσο για την επίτευξη της «θεουργίας», της τελετουργικής μυστικιστικής πρακτικής που οδηγούσε στη φώτιση και στη νοητική ένωση του ασκούμενου με το Παν. Επιπλέον η θεουργία, πρακτική που σκόπευε στην εγκαθίδρυση δεσμών συμπαθητικής μαγείας μεταξύ του ατόμου και του κόσμου, υποτίθεται πως μπορούσε να οπλίσει όποιον την εξασκούσε με φαινομενικά υπεράνθρωπες δυνάμεις καθώς του επέτρεπε να τροποποιεί κατά βούληση τη φύση, αφού η τελευταία δεν ήταν παρά ένα εύπλαστο νοητικό κατασκεύασμα στο νου του Θεού. Οι ερμητικοί εξήραν τη θεουργία ως ύψιστο φιλοσοφικό έργο και υποτιμούσαν τους άλλους τύπους μαγείας ονομάζοντας τους συλλήβδην «γοητεία», έναν αρνητικό όρο που υποδήλωνε δόλο ή απάτη. Ωστόσο η διαφοροποίηση εξαντλούνταν μόνο στον τελικό σκοπό, καθώς οι μέθοδοι της θεουργίας δε διέφεραν από τις μεθόδους της γοητείας· και οι δύο κατάγονταν από τη συστηματοποιημένη μαγεία της ελληνιστικής εποχής και αξιοποιούσαν ξόρκια, φυλακτά, ψαλμούς, επικλήσεις κατώτερων θεοτήτων, αλχημικές συνταγές, αστρολογικές παρατηρήσεις κλπ.
Ήδη πριν από τη ρωμαϊκή εποχή και την τελική σύνθεση του ερμητισμού η ελληνιστική Αίγυπτος και η Αλεξάνδρεια ήταν το κέντρο των αλχημικών ερευνών, οι οποίες διέθεταν έναν απόκρυφο χαρακτήρα απευθυνόμενες σε μυημένους μέσω αλληγοριών και δυσνόητων συμβολισμών. Έτσι και ο ερμητισμός αποτέλεσε μία ευρεία αποκρυφιστική παράδοση η οποία όμως, σε αντίθεση με τις περισσότερες μυστηριακές μεσογειακές λατρείες που επίσης συντηρούσαν έναν πυρήνα μυημένων στα απόκρυφα μυστικά και έναν κύκλο αμύητων ακολούθων, δεν όριζε ιερατείο, ετήσιες δημόσιες τελετές σε ιερούς χώρους κλπ. Η ουσία του ερμητισμού κρυβόταν στην ιδιωτική εξάσκηση της αλχημείας και στη διαρκή, πρακτική έρευνα για την αλήθεια, ενώ δεν κάλυπτε τόσο τα βαθύτερα μυστικά του με θρησκευτικούς μύθους προορισμένους για τους αμύητους, όπως οι μυστηριακές λατρείες, όσο με αλληγορίες και αλχημικές μεταφορές. Όπως και η μυστηριακή μεσογειακή παράδοση όμως, συμπεριλαμβανομένου του ευρύτερου πυθαγορισμού και πλατωνισμού, κήρυττε τον ενάρετο βίο, την ελευθερία του ανθρώπου στις ηθικές επιλογές του και το ανεύθυνο του Θεού. Επιπλέον ο ερμητισμός εξιδανίκευε τη νοητική δημιουργία, θεωρώντας πως η μεγαλύτερη κατάρα για έναν άνθρωπο είναι να μην παράγει «τέκνα», έργα της διανόησης, καθώς αυτό υποδήλωνε προσκόλληση στην ύλη.
Έλωρος
Ο Έλωρος η αλλιώς Έλωρον ήταν αρχαία Ελληνική πόλη στη Σικελία, περίπου 40 χλμ. από τις Συρακούσες. Βρισκόταν στην όχθη του ομώνυμου ποταμού.
Ιστορία
Πιθανώς ιδρύθηκε από αποίκους από τις Συρακούσες αν και κράτησε την ανεξαρτησία της. Αναφέρεται πρώτα από τον Σκύλακα τον Καρυανδέα, ενώ ο Θουκυδίδης, αν και αναφέρει επανειλημμένα τον δρόμο που οδηγεί από την περιοχή του Έλωρου προς τις Συρακούσες, δεν αναφέρει ποτέ να υπήρχε η συγκεκριμένη πόλη. Η πόλη κατακτήθηκε από τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία κατά τον Β΄ Καρχηδονιακό Πόλεμο από τον Μάρκο Κλαύδιο Μαρκέλλο το 214 π.Χ.
Η πόλη αναφέρεται και πάλι από ρήτορες ως ναυτική πόλη όπου δεχόταν επιθέσεις από πειρατές, αλλά δεν εμφανίζεται στον κατάλογο των πόλεων της Σικελίας του Πλίνιου του Πρεσβύτερου γιατί τη θεωρούσε οχυρό. Αργότερα ο Κλαύδιος Πτολεμαίος αναφέρει την πόλη.
Τα ερείπια ακόμα φαίνονταν κατά το 1500 στην όχθη του ομώνυμου ποταμού. Τα πιο εμφανή από αυτά ήταν τα ερείπια ενός θεάτρου και ένα μέρος οικιών και τοίχων. Λέγεται ότι εξαφανίστηκαν, αλλά εξακολουθεί να υπάρχει μεταξύ αυτού του τόπου και της θάλασσας μια περίεργη στήλη ή μνημείο, χτισμένο από μεγάλες πέτρες, που ανεβαίνει σε τετράγωνο βάθρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές πόλεις-κράτη Κατηγορία:Αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Σικελία Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Ιταλία
Πτωματοσυλλέκτης
thumb|right|350px|Πτωματοσυλλέκτης με ψόφιο άλογο. Σχέδιο του Τόμας Ρόουλαντσον (1756-1827) Ο πτωματοσυλλέκτης ήταν επάγγελμα που εξασκήθηκε από τον μεσαίωνα μέχρι τον 20ό αιώνα.
Οι πτωματοσυλλέκτες μάζευαν τα άρρωστα ζώα και τα κουφάρια και τα χρησιμοποιούσαν. Διέφεραν από τους χασάπηδες, επειδή ήταν αρμόδιοι μόνο για ζώα που δεν προορίζονταν για ανθρώπινη τροφή. Οι χωρικοί και κάτοικοι των πόλεων όφειλαν από υγειονομικής άποψης να καλούν τον πτωματοσυλλέκτη όταν κάποιο ζώο (αγελάδα, άλογο ή σκύλος) αρρώσταινε, ψόφαγε ή είχε γεράσει και γι' αυτό δεν έκανε για σφάξιμο. Ο πτωματοσυλλέκτης έπαιρνε το ζώο ή το κουφάρι και έπρεπε να το θάψει ή να το κάψει ή να χρησιμοποιήσει ότι μπορούσε. Έγδερνε το δέρμα, έκαιγε το λίπος ή απομόνωνε τα κόκαλα και τα κέρατα για να τα κάνει κουμπιά και άλλα αντικείμενα. Το επάγγελμα του πτωματοσυλλέκτη θεωρείτο ανέντιμο και ήταν συνδεδεμένο με δυσάρεστες οσμές και πηγές αρρώστιας, γι' αυτό και οι πτωματοσυλλέκτες ζούσαν έξω από τα όρια της πόλης και του χωριού, ενώ δεν είχαν κοινωνικές σχέσεις με τον υπόλοιπο πληθυσμό, ούτε και τους έκαναν συνοικέσια για γάμους.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγέλματα Κατηγορία:Κτηνοτροφία
Τάφιος
Στην ελληνική μυθολογία ο Τάφιος ήταν γιος του Ποσειδώνα και της Ιπποθόης. Ο Τάφιος εγκατέλειψε την πόλη του, τις πολύχρυσες Μυκήνες, και εγκαταστάθηκε στη νησίδα Τάφο. Αργότερα, ξαναγύρισε στις Μυκήνες για να σκοτώσει τους γιούς του βασιλιά Ηλεκτρύωνος. Ως γιος του Τάφιου μνημονεύεται ο Πτερέλαος.
Πηγές
Ταφιος Ταφιο
Νεόφυτος Β΄
Ο Νεόφυτος Β΄ ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 1602 έως το 1603 και από το 1607 έως το 1612.
Ήταν Αθηναίος και χαρακτηρίζεται λόγιος ιεράρχης, με αρετές και προσήλωση στην εκκλησιαστική τάξη. Την περίοδο 1597-1602 διετέλεσε Μητροπολίτης Αθηνών. Τον Μάρτιο του 1602 εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης, διαδεχόμενος τον αντίπαλό του Ματθαίο Β΄. Τον Ιανουάριο του 1603 κατηγορήθηκε για διάφορα σκάνδαλα και καθαιρέθηκε. Εξορίστηκε στη Ρόδο και μετά στη Μονή Σινά.
Στις 15 Οκτωβρίου 1607 επανεξελέγη Πατριάρχης, διαδεχόμενος τον παραιτηθέντα Ραφαήλ Β΄. Ασχολήθηκε με διοικητικά και οικονομικά θέματα. Προσπάθησε να βελτιώσει τα οικονομικά του Πατριαρχείου επιβάλλοντας με Συνοδικό Τόμο έκτακτη εισφορά στους επισκόπους της δικαιοδοσίας του. Επίσης, επισκεύασε το Πατριαρχικό κτίριο. Η πολιτική του ήταν αντιτουρκική και φιλοπαπική. Στις 6 Αυγούστου 1608 έστειλε ομολογία πίστης στον Πάπα Παύλο Ε΄, με την οποία αποδεχόταν το παπικό πρωτείο. Το 1609 έστειλε άκρως απόρρητη επιστολή στο βασιλιά της Ισπανίας Φίλιππο Γ΄, με την οποία του ζητούσε την οργάνωση εκστρατείας για την απελευθέρωση των Ορθοδόξων από τους Τούρκους.
Πηγές
Νεοφυτος Β Κατηγορία:Μητροπολίτες Αθηνών Κατηγορία:Επίσκοποι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 17ου αιώνα
Κριός (αστρολογία)
Ο Κριός (♈) είναι αστρολογικό ζώδιο, το οποίο συνδέεται με τον αστερισμό του Κριού. Σύμφωνα με τον τροπικό ζωδιακό, ο Κριός καταλαμβάνεται από τον Ήλιο από 21 Μαρτίου μέχρι 20 Απριλίου (οι ημερομηνίες μπορεί να διαφέρουν κατά μία ημέρα, ανάλογα με τη χρονιά). Στον αστρικό ζωδιακό, ο αστερισμός καταλαμβάνεται κατά την περίοδο από 15 Απριλίου έως 15 Μαΐου. Το ζώδιο απέναντι από τον Κριό είναι ο Ζυγός.
Μυθολογία
Το ζώδιο του Κριού συνδέεται με τον μύθο του Ιάσονα και με την αργοναυτική εκστρατεία για το χρυσόμαλλο δέρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστρολογία
Δίκαιο του διαστήματος
Το Δίκαιο του διαστήματος είναι νεότατος κλάδος του Διεθνούς Δικαίου που βρίσκεται ακόμη στο στάδιο διαμόρφωσης. Ο κλάδος αυτός περιλαμβάνει το σύνολο των νομικών εκείνων κανόνων που διέπουν ή θα διέπουν (μέχρι ολοκλήρωσης) το καθεστώς του ουράνιου χώρου. (Νομοθεσία διαστημικών πτήσεων, εγκατάστασης σταθμών, εκτόξευσης δορυφόρων, θέσεων - τροχιών τους κλπ.). right|thumb|Συνέδριο της Αμερικανικής Κοινωνίας της Διεθνούς Νομοθεσίας για το Διάστημα, που έλαβε χώρα το έτος 2014. Με την τρέχουσα αύξηση τέτοιων πτήσεων και εγκαταστάσεων πλήθους τεχνητών δορυφόρων, περί τη Γη, η δημιουργία αυτού του κλάδου κατέστη αναγκαία. Βασικές αρχές των διεθνών συνθηκών είναι ότι το Διάστημα απαγορεύεται να χρησιμοποιείται για εγκατάσταση όπλων και άλλους πολεμικούς σκοπούς, ότι όλα τα Κράτη πρέπει να έχουν πρόσβαση στο Διάστημα και στα ουράνια σώματα για ερευνητικούς/επιστημονικούς σκοπούς και ότι κανένα κράτος δεν μπορεί να θεμελιώσει δικαίωμα κυριότητας σε ουράνιο σώμα.
Πηγές
Διεθνείς Συμβάσεις υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας για τη δραστηριότητα των Κρατών στο διάστημα (στα αγγλικά).
Κατηγορία:Διάστημα Κατηγορία:Εξερεύνηση του διαστήματος
Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο
Ομοσπονδία Βοσνίας και Ερζεγοβίνης
Η Ομοσπονδία Βοσνίας-Ερζεγοβίνης (βοσν. & κροατ.: Federacija Bosne i Hercegovine) είναι η μία από τις δύο οντότητες που απαρτίζουν τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη (η άλλη είναι η Δημοκρατία της Σέρπσκα). Ιδρύθηκε το 1994 με τη Συμφωνία της Ουάσινγκτον, που έθετε τέλος στην ένοπλη σύρραξη μεταξύ Μποσνιάκων και Κροατών εν μέσω του πολέμου που μαινόταν τότε στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Σύμφωνα με τη Συμφωνία του Ντέιτον, που συνήφθη το 1995 και επιβεβαίωσε τη συνέχεια της ύπαρξης της Ομοσπονδίας Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, η οντότητα εκτείνεται στο 51% του βοσνιακού εδάφους.
Όπως δείχνει και το όνομά της, η οντότητα αυτή είναι ομοσπονδιακή στη δομή της. Οι μονάδες που την αποτελούν είναι 10 καντόνια. Η Ομοσπονδία Βοσνίας-Ερζεγοβίνης λοιπόν είναι μια ομοσπονδία καντονιών μέσα σε ένα κράτος οντοτήτων.
Καντόνια
thumb|right|250px|Τα καντόνια της Ομοσπονδίας Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Με το πιο ανοιχτό χρώμα φαίνεται η Σερβική Δημοκρατία Τα καντόνια που την αποτελούν είναι, με την επίσημη αριθμοδότησή τους, τα εξής:
Διακυβέρνηση
Πρόεδρος της Ομοσπονδίας τελεί από τις 9 Φεβρουαρίου 2015 ο Μαρίνκο Τσαβάρα και πρωθυπουργός είναι από την 1η Απριλίου 2015 ο Φαντίλ Νοβάλιτς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βοσνία και Ερζεγοβίνη
1901
Η παρούσα σελίδα αφορά το έτος 1901 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έτη
Καθολική Εκκλησία
Η Καθολική Εκκλησία, επίσης αναφερόμενη ως Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, είναι η πολυπληθέστερη Χριστιανική Εκκλησία στον κόσμο, με βαπτισμένους 1.300.000.000 μέχρι το 2019. Κεφαλή της είναι ο Πάπας, ο Επίσκοπος Ρώμης, με τωρινό τον Φραγκίσκο.
Σύμφωνα με το δόγμα της, θεωρείται ως ''"η Καθολική Εκκλησία, που κυβερνάται από τον διάδοχο του Αποστόλου Πέτρου, τον Πάπα, και τους επισκόπους σε κοινωνία και ένωση με την Ρωμαϊκή Έδρα".
Η Ονομασία
Οι πρώτοι Χριστιανοί αποκαλούσαν την χριστιανική Εκκλησία «Καθολική». Ένας από αυτούς, ο Άγιος Ιγνάτιος Αντιοχείας, του οποίου μία επιστολή προς τους Χριστιανούς της Σμύρνης περιέχει την παλαιότερη χρήση της ονομασίας «Καθολική Εκκλησία» που διασώθηκε, ξεχώριζε την Καθολική Εκκλησία από τις αιρετικές ομάδες που παρουσιάζονταν, αποκαλώντας τους αιρετικούς «τέρατα με όψη ανθρώπινη, τους οποίους όχι μόνο δεν πρέπει να δέχεστε στο σπίτι σας αλλά ούτε και να τους γνωρίζετε». Η νέα Εκκλησία, χωρισμένη πια, χρησιμοποίησε αυτόν τον όρο γι' αυτήν.
Τον όρο Καθολική Εκκλησία χρησιμοποιεί και ο Άγιος Αυγουστίνος για να διακρίνει την αληθινή Εκκλησία από την αίρεση:"Πολλά είναι αυτά που με κρατάνε στην Καθολική Εκκλησία. Η ποικιλία ανθρώπων και εθνών που την αποτελούν με κρατάνε πιστό σε αυτήν, όπως και η εξουσία της, επικυρωμένη από θαύματα, από την ελπίδα, διευρυμένη από την αγάπη, καθιερωμένη από τους αιώνες. Η αποστολική διαδοχή με κρατάει, με κεφαλή την Έδρα του Αποστόλου Πέτρου [δηλ. τη Ρώμη], στην οποία Έδρα ο Κύριος, μετά την Ανάστασή Του, έδωσε την ευθύνη να ταΐζει τα αρνιά Του (Κατά Ιωάννη 21:15-19), μέσω του τωρινού Επισκόπου Ρώμης. Τέλος, η ίδια η ονομασία Καθολική Εκκλησία με κρατάει κοντά της, από την οποία έχουν βγει τόσες αιρέσεις, η Εκκλησία κρατήθηκε έτσι ώστε παρ´όλο που όλοι οι αιρετικοί θέλουν να αποκαλούνται Καθολικοί, όταν ένας ξένος ρωτήσει πού η Καθολική Εκκλησία κάνει λειτουργία, κανείς αιρετικός να μην δείξει τον δικό του ναό ή σπίτι. Τόσοι είναι σε αριθμό και σημασία οι πολύτιμοι δεσμοί του Χριστιανικού ονόματος που κρατάνε έναν πιστό στην Καθολική Εκκλησία, όπως και θα έπρεπε... Δεν υπάρχει τίποτα που να με δένει ή να με τραβάει προς εσένα... Κανείς δεν θα με απομακρύνει από την πίστη που δένει το νου μου με δεσμούς τόσους πολλούς και τόσο δυνατούς προς τον Χριστιανισμό... Γιατί εγώ, δεν θα πίστευα στις Γραφές εκτός από αυτές που διδάσκει με την εξουσία της η Καθολική Εκκλησία."Πριν από τον Άγ. Αυγουστίνο, ο Άγιος Κύριλλος των Ιεροσολύμων (315-386) έλεγε σε όσους προσηλύτισε στον Χριστιανισμό: «Αν ποτέ βρεθείτε σε ξένη πόλη, μην ζητήσετε απλά τον Οίκο του Κυρίου, ούτε που η Εκκλησία είναι, αλλά που είναι η Καθολική Εκκλησία. Γιατί αυτή είναι η ονομασία της Αγίας Εκκλησίας, μητέρα όλων μας και νύφη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, του Μονογενή Υιού του Θεού».
Τόσο η ίδια η Εκκλησία που έχει ως έδρα το Βατικανό, όσο και άλλες πηγές χρησιμοποιούν επίσημα τους όρους «Καθολική Εκκλησία» και «Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία» για τον προσδιορισμό του εκκλησιαστικού αυτού οργανισμού.
Αγία Έδρα, Ρωμαϊκή Κούρια και Κολλέγιο των Καρδιναλίων
Η Αγία Έδρα (λατινικά: Sancta Sedes, ιταλικά:Santa Sede) είναι η επισκοπική δικαιοδοσία της Καθολικής Εκκλησίας στη Ρώμη. Το πρωτείο της Ρώμης καθιστά τον επίσκοπο, κοινώς γνωστό ως Πάπα, παγκόσμιο ηγέτη της εκκλησίας. Αφότου η Ρώμη είναι η επιφανής επισκοπική έδρα της Εκκλησίας, περιέχει την κεντρική κυβέρνηση της εκκλησίας, περιλαμβανομένων διαφόρων υπηρεσιών απαραίτητων για την διοίκηση.