cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ώκιμον το λεπτανθές
Στον Ινδουισμό
Σύμφωνα με το Βάισναβα (Vaishnava), πιστεύεται στις Πουράνες ότι κατά τη διάρκεια της Σαμούντρα Μανθάνα, όταν οι θεοί κέρδισαν την ανατάραξη του ωκεανού εναντίον των asuras, Ο Ντάβανταρι (Dhanvantari) έρχεται από τον ωκεανό κρατώντας στα χέρια την Amrit για τους θεούς. Ο Ντάβανταρι (Dhanvantari), ο θεϊκός θεραπευτής, χύνει δάκρυα χαράς και όταν η πρώτη σταγόνα πέφτει στο Amrit, σχηματίζει τουλασί (tulasi). Στην τελετή των Tulsi Vivaha, το τουλσί (tulsi) τελετουργικά παντρεύεται ετησίως με τον Κρίσνα, την ενδέκατη μέρα του κηρωμένου φεγγαριού ή τη δωδέκατη του μήνα Κάρτικ (Kartik) στο σεληνιακό ημερολόγιο. Αυτή η μέρα σηματοδοτεί επίσης το τέλος των τεσσάρων μηνών Τσατουρμάς (Chaturmas), που θεωρούνται δυσοίωνα για γάμους και άλλες τελετές, έτσι η ημέρα εγκαινιάζει την ετήσια εποχή γάμου στην Ινδία. Η τελετή φωτισμού των λαμπτήρων κάθε βράδυ κατά τη διάρκεια του Κάρτικ (Kartik) περιλαμβάνει τη λατρεία του φυτού τουλσί (tulsi), το οποίο θεωρείται ότι είναι ευοίωνο για το σπίτι. Οι Βάισναβα (Vaishnava) ειδικά, ακολουθούν την καθημερινή λατρεία του τουλσί (tulsi), κατά τη διάρκεια του Κάρτικ (Kartik). Σε άλλο μύθο, το τουλσί (tulsi) ήταν μια ευσεβής γυναίκα, που ζήτησε την ευλογία να παντρευτεί τον Βισνού. Η Λακσμί (Lakshmi), η σύζυγος του Βισνού, την καταράστηκε να γίνει ένα φυτό στη γη. Ωστόσο, ο Βισνού την κατεύνασε δίνοντάς της ένα θείο δώρο που θα τον κοσμήσει όταν εμφανιστεί στους ναούς, με τη μορφή των Shaligrama.
Οι Βάισναβα (Vaishnava), παραδοσιακά χρησιμοποιούν κομπολόγια Χίντου (Hindu), φτιαγμένα από κλαδιά ή ρίζες τουλσί (tulsi), τα οποία είναι ένα σημαντικό σύμβολο για την έναρξη της διαδικασίας. Τα ροζάρια από τουλσί (tulsi), θεωρούνται ευοίωνα στον φέροντα αυτά και πιστεύεται ότι τίθενται υπό την προστασία του Χανουμάν (Hanuman). Έχουν τόσο ισχυρή σχέση με τους Βάισναβα (Vaishnava), ώστε οι οπαδοί του Χανουμάν (Hanuman) είναι γνωστοί ως «αυτοί που φέρουν το τουλσί (tulsi) γύρω από το λαιμό».
Αγιουρβέδα
Εκχυλίσματα tulasi χρησιμοποιούνται σε Αγιουρβεδικές θεραπείες για μια ποικιλία παθήσεων. Παραδοσιακά, το τουλασί (tulasi) λαμβάνεται σε πολλές μορφές: σαν τσάι από βότανα αποξηραμένο σε σκόνη, φρέσκο φύλλο ή αναμεμιγμένο με το γκι (ghee). Το αιθέριο έλαιο που εξάγεται από το Karpoora tulasi χρησιμοποιείται κυρίως για ιατρικούς σκοπούς και στα φυτικά καλλυντικά.
Ταϊλανδέζικη κουζίνα
thumb|right|220px|Phat kaphrao mu – ιερός βασιλικός με χοιρινό. Τα φύλλα του ιερού βασιλικού (holy basil), που είναι γνωστός ως kaphrao στη γλώσσα της Ταϊλάνδης (Ταϊλανδικά: กะเพรา), χρησιμοποιούνται ευρέως στην Ταϊλανδέζικη κουζίνα. Το kaphrao δεν θα πρέπει να συγχέεται με το horapha (Ταϊλανδικά: โหระพา), το οποίο είναι συνήθως γνωστό ως Ταϊλανδικός βασιλικός (Thai basil) ή με τον Ταϊλανδικό λεμονοβασιλικό (Thai lemon basil) (maenglak· Ταϊλανδικά: แมงลัก).
Το πιο γνωστό πιάτο με αυτό το βότανο είναι το phat kaphrao (Ταϊλανδικά: ผัดกะเพรา) — ένα stir-fry (γρήγορο τηγάνισμα σε δυνατή φωτιά ακολουθούμενο από έντονο ανακάτεμα) Ταϊλανδικό ιερό βασιλικό με κρέατα, θαλασσινά ή όπως στο khao phat kraphao, με ρύζι.
Φαρμακολογική μελέτη
Μερικά από τα κύρια χημικά συστατικά του τουλσί (tulsi) είναι: ολεανολικό οξύ, ουρσολικό οξύ, το ροσμαρινικό οξύ, ευγενόλη, καρβακρόλη, λιναλοόλη, β-καρυοφυλλένιο (περίπου 8%), β-elemene (γ.11,0%) και germacrene D (περίπου 2%).
Τα απομονωμένα εκχυλίσματα του O. sanctum έχουν κάποια αντιβακτηριακή δράση έναντι των E. coli, S. aureus και P. aeruginosa.
Αλληλουχία του γονιδιώματος
Το γονιδίωμα του φυτού τουλσί (tulsi) έχει γίνει η αλληλουχία και το σχέδιο του γονιδιώματος έχει δημοσιευτεί ανεξάρτητα από ερευνητικές ομάδες από το CSIR-Κεντρικό Ινστιτούτο Φαρμακευτικών και Αρωματικών Φυτών στο Lucknow και το Εθνικό Κέντρο Βιολογικών Επιστημών στην πόλη: Μπανγκαλόρ. Το μέγεθος του γονιδιώματος υπολογίστηκε σε 612 mega βάσεις και τα αποτελέσματα από τον προσδιορισμό της αλληλουχίας του έργου, δείχνουν ότι ορισμένα μεταβολιτά-βιοσύνθετα γονίδια όπως τα γονίδια για τη βιοσύνθεση της Ανθοκυανίνης στην ποικιλία Κρίσνα Τουλσί (Tulsi), Ουρσολικό οξύ και Ευγενόλη στην ποικιλία Ράμα Τουλσί (Tulsi), εκφράστηκαν σε μεγάλες ποσότητες. Αυτοί οι μεταβολίτες, έδειξαν να έχουν επίσης αντικαρκινικές ιδιότητες. Επιπλέον, σχολίασε ότι αυτοί οι μεταβολίτες δεν θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως αντικαρκινικά φάρμακα.
Δείτε επίσης
• 4
Σημειώσεις
<div style=""> <references group="Σημ."/> <div style=""> <references group="Παρ. Σημ."/>
Πρόσθετη ανάγνωση
Κατηγορία:Ώκιμον Κατηγορία:Βότανα Κατηγορία:Χλωρίδα της Ινδίας Κατηγορία:Χλωρίδα του Νεπάλ Κατηγορία:Μπαχαρικά Κατηγορία:Χλωρίδα της Νοτιοανατολικής Ασίας
Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού
Η Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού (全能神教會/全能神教会, Quánnéng Shén Jiàohuì), επίσης γνωστή ως Αστραπή της Ανατολής (東方閃電/东方闪电, Dōngfāng Shǎndiàn), είναι νέο θρησκευτικό κίνημα το οποίο ιδρύθηκε στη Κίνα το 1991. Οι κινεζικές κυβερνητικές πηγές εκτιμούν τα μέλη της εκκλησίας στα 3-4 εκατομμύρια άτομα, παρόλο που μελετητές θεωρούν ότι ο αριθμός είναι λίγο φουσκωμένος. Ο όρος "Αστραπή της Ανατολής", προέρχεται από το Ευαγγέλιο του Ματθαίου 24:27. Η κύρια διδασκαλία του είναι ότι ο Ιησούς Χριστός επέστρεψε στην Γη στις ημέρες τους στον ρόλο του Παντοδύναμου Θεού (全能神), αυτή τη φορά ως Κινέζα γυναίκα και όχι ως άνδρας. Η κινεζική κυβέρνηση θεωρεί το κίνημα ως σιε τσιάο (邪教) και κατηγορείται για διάφορα εγκλήματα. Κινεζικά και διεθνή μέσα έχουν ονομάσει το κίνημα ως αίρεση, ακόμη και ως "τρομοκρατική οργάνωση." Η εκκλησία αρνείται όλες τις κατηγορίες, ενώ υπάρχουν και μελετητές που συμπέραναν ότι μερικές κατηγορίες που ερεύνησαν είναι λανθασμένες ή ανύπαρκτες.
Αναβίωση του 1989
Παρόλο που στο κίνημα δεν αναφέρεται το όνομα ή κάποια βιογραφική λεπτομέρεια (παρόλο που δηλώνει γυναίκα), και υπάρχουν προειδοποιήσεις ότι οποιαδήποτε πληροφορία από εξωτερική πηγή είναι λάθος, αρκετοί μελετητές θεωρούν ότι η ενσάρκωση του Παντοδύναμου Θεού ταυτίζεται με την Γιανγκ Σιανγκμπίν (γ. 1973; 楊向彬, Yáng Xiàngbīn), η οποία γεννήθηκε στην βορειοδυτική Κίνα. Το 1989, κατά τη διάρκεια μιας αναβίωσης των κινεζικών ανεξάρτητων εκκλησιών, το άτομο που αναγνωρίζει το κίνημα ως Παντοδύναμο Θεό εισήλθε επισήμως στο κίνημα της Οικιακής Εκκλησίας. Πολλοί πιστοί στην Κινεζική Οικιακή Εκκλησία πιστεύουν ότι οι λέξεις προέρχονται από το Άγιο Πνεύμα και άρχισαν να τις διαβάζουν στις συγκεντρώσεις τους το 1991.
Ζάο Ουεϊσάν
Μεταξύ των ατόμων που έλαβαν και αποδέχτηκαν το μήνυμα του Παντοδύναμου Θεού ήταν ο Ζάο Ουεϊσάν (趙維山, Zhào Wéishān, γεννήθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1951). Ενώ μερικοί μελετητές θεωρούν τον Ζάο ως ιδρυτή του κινήματος, άλλοι πιστεύουν ότι υπάρχει μια προκατάληψη στις κινέζικες πηγές, οι οποίες δεν θα αποδεχθούν εύκολα ότι το κίνημα ιδρύθηκε από γυναίκα και ότι ο τίτλος του ιδρυτή της εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού θα αποδοθεί στην γυναίκα που το κίνημα θεωρεί ως Παντοδύναμο Θεό.
Σύμφωνα με την αυστραλιανή μελετήτρια Έμιλι Νταν, το 1991, ο οργανισμός ξεπερνούσε τα 1.000 μέλη. Αφού ερευνήθηκε και διώχθηκε από ένα τοπικό αστυνομικό σταθμό της επαρχίας Χεϊλονγκτσιάνγκ, ο Ζάο έφυγε από την επαρχία και συνέχισε την εργασία του στον οργανισμό στην κομητεία Τσινγκφένγκ του Χενάν, όπου συνέχισε να επεκτείνεται. Αργότερα αναγνωρίστηκε ως επικεφαλής και ιερέας της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού. Η εκκλησία θεωρεί ότι η ηγεσία της αποτελεί προσωπική υπόθεση του ατόμου που αναγνωρίζει ως Παντοδύναμο Θεό, και ότι ο Ζάο, "ο άνδρας που χρησιμοποιείται από το Άγιο Πνεύμα", είναι ο διοικητικός αρχηγός του κινήματος.
Επέκταση και καταστολή
Η κινεζική κυβέρνηση υποπτεύθηκε αμέσως την Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού λόγω των αντικομμουνιστικών διδασκαλιών της, και η εκκλησία αποτέλεσε θύμα βαριάς καταστολής από την Κινεζική κυβέρνηση. Το 2000, οι Ζάο και Γιανγκ μετακόμισαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου εισήλθαν στις 6 Σεπτεμβρίου 2000. Το 2001 έλαβαν πολιτικό άσυλο και από τότε ζουν και διευθύνουν το κίνημα από τη Νέα Υόρκη. Στις αρχές του 2009, η Χε Ζεσούν (何哲迅, Hé Zhéxùn), υπεύθυνη για τις δραστηριότητες της εκκλησίας στην ηπειρωτική Κίνα, συνελήφθη από τις κινεζικές αρχές. Στις 17 Ιουλίου 2009, η Μα Σουοπίνγκ (馬鎖萍, Mǎ Suǒpíng, 1969–2009), η οποία ανέλαβε το ρόλο της Ζεσούν, συνελήφθη και πέθανε υπό κράτηση.
Παρά την καταστολή από τη κυβέρνηση, καθώς και τις κατηγορίες που τους αποδόθηκαν από αρχηγούς των κύριων Χριστιανικών εκκλησιών, η εκκλησία αναπτύχθηκε στην Κίνα και σύμφωνα με κινεζικές επίσημες πηγές, τα μέλη είχαν φτάσει τα 3-4 εκατομμύρια το 2014, παρόλο που μερικοί θεωρούν τον αριθμό υπερβολικό. Μετά την δολοφονία μιας γυναίκας από μέλη του κινήματος σε εστιατόριο του McDonald's στο Ζαογιουάν το 2014, η καταστολή στην Κίνα εντάθηκε ακόμη περισσότερο και πολλά μέλη της εκκλησίας έφυγαν στο εξωτερικό, ιδρύοντας οργανώσεις σε πολλές χώρες. Άλλα μέλη βρήκαν καταφύγιο στο Χονγκ Κονγκ και την Ταϊβάν, Κινεζόφωνες περιοχές με μεγαλύτερη ελευθερία έκφρασης. Επίσης, οι κοινότητες οπαδών της Εκκλησίας ανθίζουν, ενώ μερικές ταινίες μελών της Εκκλησίας του Παντοδύναμου Θεού έχουν κερδίσει βραβεία σε χριστιανικά φεστιβάλ ταινιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικά νέα θρησκευτικά κινήματα Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Κίνα
Φλίτγουντ Τάουν
Η Φλίτγουντ Τάουν είναι μια αγγλική ποδοσφαιρική ομάδα από το Φλίτγουντ, η οποία αγωνίζεται στη Φούτμπολ Λιγκ Ουάν, την 3η κατηγορία του αγγλικού συστήματος ποδοσφαρίου.Η Φλίτγουντ Τάουν ιδρύθηκε αρχικά το 1908 με την ονομασία Φλίτγουντ ΦΚ Απο τότε διαλύθηκε και ξαναδημιουργήθηκε δύο φορές το 1977 και το 1997 που θεωρείτε και η επίσημη ίδρυση της ομάδας. Τα χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το λευκό και χρησιμοποιεί ως έδρα το γήπεδο Χάιμπουρι στο Φλίτγουντ χωριτοκότητας 5327 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1997 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Αγγλίας
Σούβα Γκόρα
Η Σούβα Γκόρα (σερβικά κυριλλικά: Сува Гора, σερβικά λατινικά: Suva Gora) είναι βουνό στα ανατολικά της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, με υψόμετρο 1,123 μέτρων. Αποτελεί τμήμα των Δειναρικών Άλπεων.
Το όρος Σούβα Γκόρα αποτελεί τμήμα του ορεινού όγκου του Στάρι Βλαχ, εντός του ορεινού όγκου των Στάρι Βλαχ και Ράσκα-Σάντζακ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κορυφές της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Κορυφές των Δειναρικών Άλπεων
NGC 2541
Ο NGC 2541 είναι σπειροειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει περίπου 40 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό του Λυγκός. Ανήκει στην Ομάδα του NGC 2841 μαζί με τους γαλαξίες NGC 2500, NGC 2537 και NGC 2552.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
2541 Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Λυγξ (αστερισμός) 23110 04284
Αγάπη Που 'γινες Δίκοπο Μαχαίρι
Το Αγάπη Που 'γινες Δίκοπο Μαχαίρι είναι ένα τραγούδι από τον Έλληνα συνθέτη Μάνο Χατζιδάκι και ερμηνευμένο από τη Μελίνα Μερκούρη για την ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη Στέλλα στην οποία πρωταγωνιστεί η Μελίνα Μερκούρη και ο Γιώργος Φούντας. Ηχογραφήθηκε τον Ιούνιο του 1955 και έγινε μεγάλη επιτυχία αν και η πρώτη ηχογράφηση είχε γίνει παλιότερα από τη Μαρίκα Νίνου. Η μελωδία του είναι βασισμένη στο τραγούδι του 1949 Ο Τρελός Τσιγγάνος της Ιωάννας Γεωργακοπούλου.
Βιτμίροβατς
Το όρος Βιτμίροβατς (σερβικά κυριλλικά: Витмировац, σερβικά λατινικά: Vitmirovac) είναι κορυφή των ορέων Ζβίγιεζντα, ορεινού όγκου στα δυτικά της Σερβίας, κατά μήκος των συνόρων με τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, με υψόμετρο 1,370 μέτρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κορυφές της Σερβίας Κατηγορία:Κορυφές των Δειναρικών Άλπεων
Μαρσέλο Ουέρτας
Ο Μαρσέλο «Μαρσελίνιο» Τιέπο Ουέρτας (πορτογαλικά: Marcelo "Marcelinho" Tieppo Huertas) (Σάο Πάολο, 25 Μαΐου 1983) είναι Βραζιλιάνος-Ιταλός επαγγελματίας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 1,93 μ. αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ / σούτινγκ γκαρντ για την ισπανική Τενερίφη. Στα 32 του χρόνια, ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος ηλικιακά πρωτοεμφανιζόμενος στο NBA, μετά την συμφωνία του με τους Λος Άντζελες Λέικερς το 2015. Μπασκετικό του πρότυπο αποτελεί ο Δημήτρης Διαμαντίδης.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
αριστερά|μικρογραφία| Ο Ουέρτας με τη Μπαρτσελόνα το 2013.
Τα πρώτα χρόνια στη Βραζιλία και το Τέξας
Ο Ουέρτας ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στις ακαδημίες της Πινιέιρος στη Βραζιλία. Αφού έπαιζε λυκειακή καλαθοσφαίριση στο Λύκειο Καπέλ στο Καπέλ του Τέξας, έκανε το ντεμπούτο του στην αντρική ομάδα της Παουλιστάνο τη σεζόν 2001-02. Στη συνέχεια εντάχθηκε στην αντρική ομάδα της Πινιέιρος για τη σεζόν 2002-03 του Πρωταθλήματος Βραζιλίας Στη συνέχεια, επέστρεψε στην Παουλιστάνο για τη σεζόν 2003-04.
Ευρώπη
Ο Ουέρτας έγινε μέλος της ισπανικής Ζουβεντούτ το 2004 και έμεινε εκεί μέχρι το 2007. Στη συνέχεια, μετακόμισε στη Μπιλμπάο Μπασκέτ για τη σεζόν 2007-08. Έπειτα, έπαιξε στην ιταλική Φορτιτούντο Μπολόνια, κατά τη διάρκεια της σεζόν 2008–09. Τον Αύγουστο του 2009, υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την ισπανική Κάχα Λαμποράλ. Στις 9 Αυγούστου 2011, υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την ισπανική Μπαρτσελόνα.
Λος Άντζελες Λέικερς (2015-2017)
Στις 9 Σεπτεμβρίου 2015, ο Ουέρτας υπέγραψε με τους Λος Άντζελες Λέικερς. Έκανε το ντεμπούτο του στον εναρκτήριο αγώνα της ομάδας για τη σεζόν εναντίον των Μινεσότα Τίμπεργουλβς στις 28 Οκτωβρίου, καταγράφοντας 2 πόντους, 2 ριμπάουντ και 2 ασίστ στην ήττα με 112-111. Στις 6 Μαρτίου 2016, κατέγραψε ρεκόρ σεζόν, με 10 πόντους και 9 ασίστ στη νίκη με 112-95 επί των Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς. Τέσσερις μέρες αργότερα, είχε το καλύτερο του παιχνίδι της σεζόν, με 13 πόντους και 5 ασίστ στην ήττα με 120-108 από τους Κλίβελαντ Καβαλίερς.
Στις 5 Αυγούστου 2016, ο Ουέρτας υπέγραψε νέο συμβόλαιο με τους Λέικερς. Στις 23 Φεβρουαρίου 2017, ο ανταλλάχθηκε στους Χιούστον Ρόκετς για τον Τάιλερ Ένις. Αφού αποκτήθηκε από τους Ρόκετς, ο Ουέρτας αποδεσμεύτηκε από την ομάδα.
Επιστροφή στην Ισπανία
Στις 25 Ιουλίου 2017, ο Ουέρτας υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τη Μπασκόνια.
Στις 23 Ιουλίου 2019, υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την Ιμπεροστάρ Τενερίφη. Στις 9 Φεβρουαρίου 2020, η Τενερίφη κατέκτησε το Διηπειρωτικό Κύπελλο 2020, με τον Ουέρτας να αναδεικνύεται ο Πολυτιμότερος Παίκτης, καταγράφοντας στον τελικό 23 πόντους, 6 ριμπάουντ και 3 ασίστ. Συνολικά στη σεζόν 2019-20 μέτρησε, 12.9 πόντους και 8.3 ασίστ κατά μέσο όρο. Στο τέλος της σεζόν ανανέωσε το συμβόλαιό του μέχρι το καλοκαίρι του 2022. Στις 26 Μαΐου 2021, αναδείχτηκε σε μέλος της καλύτερης ομάδας της σεζόν στο Πρωτάθλημα Ισπανίας. Τη σεζόν 2021-22 στην κανονική διάρκεια του Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ μέτρησε 12,1 πόντους, 6,3 ασίστ και 1,9 ριμπάουντ κατά μέσο όρο. Στις 18 Απριλίου 2022, συμφώνησε για ανανέωση συμβολαίου με την ισπανική ομάδα, μέχρι και το καλοκαίρι του 2023. Στις 6 Μαίου, προκρίθηκε στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, αφού η Τενερίφη κέρδισε στον ημιτελικό του Final Four την Χαποέλ Χολόν 78-71, με τον ίδιο να είναι πρώτος σκόρερ με 17 πόντους και 9 ασίστ. Στις 8 Μαίου, κατέκτησε το τρόπαιο του Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ, αφού η Τενερίφη κέρδισε στον τελικό την Μανρέσα 98-87 με τον ίδιο να είναι από τους κορυφαίους των νικητών έχοντας νταμπλ-νταμπλ με 13 πόντους και 14 ασίστ. Οι επιδόσεις του σε όλο το Final Four, τον ανέδειξαν σε MVP του διημέρου. Στις 15 Μαΐου, ανακοινώθηκε ότι αποτελεί μέλος της κορυφαίας πεντάδας της σεζόν στο Πρωτάθλημα Ισπανίας, για τέταρτη φορά στην καριέρα του. Τη σεζόν 2021-2022 ο Χουέρτας μέτρησε 10.5 πόντους, 7.3 ασιστ και 1.6 ριμπάουντ στο BCL, ενώ στην Ισπανία κατέγραψε 12.6 πόντους, 6.3 ασίστ και 1.9 ριμπάουντ. Στις 15 Ιουνίου 2022, ανανέωσε για δύο ακόμα χρόνια με την Τενερίφη. Στις 12 Φεβρουαρίου 2023, κατέκτησε για δεύτερη φορά το Διηπειρωτικό Κύπελλο νικώντας την Σάο Πάολο 89-68, με τον ίδιο να έχει 9 πόντους (3/7 δίποντα, 3/4 βολές), 3 ριμπάουντ και 5 ασίστ. Στις 14 Μαΐου 2023, με την Τενερίφη πήρε την τρίτη θέση στο Final-4 του Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ, αφού νίκησε στον μικρό τελικό από την Μάλαγα 84-79. Ο ίδιος λόγω της καλής του χρονιάς αναδείχτηκε μέλος της καλύτερης πεντάδας της διοργάνωσης. Στις 26 Μαΐου, ανακοινώθηκε ότι βρίσκεται στην δεύτερη καλύτερη πεντάδα της κανονικής περιόδου στο ισπανικό πρωτάθλημα.
Εθνική ομάδα
Ο Ουέρτας υπήρξε μέλος της Εθνικής Βραζιλίας, με την οποία κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Αμερικανικό Πρωτάθλημα του 2005, στο Πρωτάθλημα Νότιας Αμερικής 2006, στους Παναμερικανικούς Αγώνες του 2007 και στο Αμερικανικό Πρωτάθλημα του 2009. Κέρδισε επίσης το ασημένιο μετάλλιο στο Αμερικανικό Πρωτάθλημα του 2011.
Έπαιξε επίσης στις ακόλουθες διοργανώσεις: το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2006, το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2010, τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012, το Αμερικανικό Πρωτάθλημα του 2013, το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 και τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραζιλιάνοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Ιταλοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ισπανικής καταγωγής Κατηγορία:Βραζιλιάνοι ιταλικής καταγωγής Κατηγορία:Πρόσωπα με επίκτητη ιταλική ιθαγένεια Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ιταλίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Βραζιλίας Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2006 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2010 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2014 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εσπόρτε Κλούμπε Πινιέιρος Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές βραζιλιάνικων συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπανταλόνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπιλμπάο Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φορτιτούντο Μπολόνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ιταλικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σάσκι Μπασκόνια Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λος Άντζελες Λέικερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΚΜ 1939 Κανάριας
Αμερικανική Κερλ
Η Αμερικάνικη Κερλ - (American Curl) είναι ράτσα γάτας με χαρακτηριστικό γνώρισμα τα γυριστά αυτιά της, γνώρισμα από το οποίο πήρε και το όνομά της. Η φυλή προέρχεται από το Lakewood της Καλιφόρνια, ως αποτέλεσμα μιας τυχαίας μετάλλαξης.
Ιστορία
Οι πρώτες γάτες της φυλής εμφανίστηκαν ως αδέσποτα στο σκαλί της πόρτας του Ρούγκας στο Λέικγουντ της Καλιφόρνια τον Ιούνιο του 1981. Το μαύρο θηλυκό, που ονομάστηκε Σούλαμιθ, γέννησε γάτες με τα ίδια κατσαρά αυτιά και έτσι έγινε ο πρόγονος όλων των Αμερικάνικων Κέρλ σήμερα. Το 1986, μια γάτα αυτού του είδους εκτέθηκε για πρώτη φορά σε έκθεση γάτας και το 1992, η μια Αμερικανική Κέρλ ήταν μέρος του πρωταθλήματος από τη Διεθνή Ένωση Γάτων (TICA). Το 1999, η Αμερικάνικη Κέρλ έγινε η πρώτη φυλή που έγινε δεκτή στην Κατηγορία Πρωταθλήματος Cat Fanciers' Association (CFA) τόσο με τμήματα μακρυμάλλης όσο και κοντότριχας. αριστερά|μικρογραφία| Μια Αμερικάνικη Κέρλ Η Αμερικάνικη Κέρλ είναι μια μεσαίου μεγέθους γάτα και ωριμάζει μέχρι τα 2 – 3 έτη ζωής της. Είναι από τις πιο υγιείς ράτσες γατιών στον κόσμο.
Τα γατάκια του είδους αυτού γεννιούνται με ίσια αυτιά, τα οποία αρχίζουν να κουλουριάζονται μέσα σε σαράντα οκτώ ώρες. Μετά από τέσσερις μήνες, τα αυτιά τους δεν θα καμπυλώνουν άλλο και θα πρέπει να είναι σκληρά και άκαμπτα στην αφή στη βάση του αυτιού με εύκαμπτες άκρες.
Έχουν απαλό τρίχωμα. Απαιτούν λίγη περιποίηση και απολαμβάνουν να περνούν χρόνο με τους ιδιοκτήτες τους.
Η Αμερικάνικη Κέρλ, ενώ εξακολουθεί να είναι μια ασυνήθιστη φυλή, βρίσκεται στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ισπανία, τη Γαλλία, την Ιαπωνία, τη Ρωσία και πολλές άλλες χώρες ανά τον κόσμο
Υγεία
Η Αμερικάνικη Κέρλ είναι γενικά μια υγιής φυλή. Ωστόσο, τα αυτιά αυτών των γατών απαιτούν συχνό καθαρισμό για την πρόληψη μολύνσεων και χρειάζονται ήπιο χειρισμό για την αποφυγή τραυματισμών. Διάφορα ζευγαρώματα μεταξύ κατσαρών γατών και κανονικών γατών αποκάλυψαν μια κυρίαρχη κληρονομικότητα του γονιδίου του μπουκλοτού τριχώματος. Δεν βρέθηκε κατανομή συνδεδεμένη με το φύλο. Το μεταλλαγμένο γονίδιο χαρακτηρίστηκε ως curl και συμβολίζεται με Cu. Μια άλλη μετάλλαξη του πτερυγίου του αυτιού βρέθηκε σε γάτες Scottish Fold. Σε αυτές τις γάτες σπάνια βρέθηκαν ανωμαλίες όταν ήταν ετερόζυγες, ωστόσο σε ομόζυγες (FdFd) γάτες, τα ζώα πάσχουν από δυσπλασία των κάτω άκρων και της ουράς. Επομένως, τίθεται το ερώτημα εάν οι ομόζυγες μπούκλες (CuCu) θα μπορούσαν επίσης να επηρεαστούν από ελαττώματα σχηματισμού χόνδρου και ανωμαλίες των οστών. Ωστόσο, οι παρατηρήσεις μιας γάτας CuCu για δύο χρόνια δεν έδειξαν σημάδια ανωμαλίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυλές γατών Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Δειραδιώτες
Οι Δειραδιώτες ή Δειράδες ή Δειράδης (Δειραδιῶται), (ο δήμος: Δειραδιωτών) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Λεοντίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας). Με το ίδιο όνομα (Δειραδιώτες) ονομάζονταν οι δημότες του δήμου αυτού.
Ονομασία
Ο δήμος, πήρε πιθανώς το όνομά του από τη λέξη «δειράς» (δειράς), δηλαδή «κορυφογραμμή οροσειράς» ή σειρά λόφων, λόγω του ότι βρισκόταν μετά από μια μικρή προσχωσιγενή πεδιάδα, που αναπτύχθηκε κατά μήκος της ακτής, με τη θέση του στους λόφους κοντά στις εκβολές του ποταμού, που εκβάλει στη θάλασσα βόρεια του Θορικού.
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος των Δειραδιωτών, ήταν δήμος της Παραλίας. Βρισκόταν κοντά στην ανατολική ακτή στα νοτιοανατολικά της Αθήνας, ανατολικά της Κερατέας, στην περιοχή του πρώην Δήμου Κερατέας κοντά στο σημερινό Δασκαλειό, το οποίο ήταν το επίνειο (=λιμάνι) του δήμου.
Ο ερευνητής του 19ου αιώνα Διονύσιος Σουρμελής επιβεβαιώνει τη διαχρονική ύπαρξη του δήμου στην περιοχή, αναφερόμενος επίσης στη σειρά λόφων, με την ονομασία η Δειράς και στο χειμαρρώδη ποταμό, με την ονομασία ο Φασίδερις.
Σε διάφορες περιοχές, οι οποίες υπάγονταν παλαιότερα στον πρώην Δήμο Κερατέας, ο οποίος έχει ενσωματωθεί σήμερα στον Δήμο Λαυρεωτικής, βρίσκονταν οι αρχαίοι δήμοι των Δειραδιωτών, του Ποταμού Δειραδιωτών (θέση Άγιος Γιάννης-Φοβόλες), της Αμφιτροπής (Μητροπήσι), της Βήσας (Μπαρμπαλιάκη), της Αιγιλίας (Όλυμπος), των Κυρτιαδών ή Κυρτειδών (κοντά στη Κακή Θάλασσα ή το Δασκαλειό), του Θορικού,των Φρεαρίων (Αρί ή Μαρκάτι ή Όλυμπος) και της Κεφαλής (περιοχή Αγίου Σεραφείμ Ρουτζέρι Μεσοχώρι).
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος αρχικά της Λεοντίδας φυλής, συμμετείχε με 2 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) ως και την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.) ο δήμος ενσωματώθηκε στην Αντιγονίδα φυλή με 2 βουλευτές στη Βουλή των 600. Μετά την κατάργηση και διάλυση των «μακεδονικών φυλών» (Αντιγονίς και Δημητριάς) ο δήμος επανήλθε στην Λεοντίδα φυλή, κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας) με άγνωστο αριθμό βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου.
Οι κάτοικοι των Δειραδιωτών
Ο δημότης των αρχαίων Δειραδιωτών ονομαζόταν Δειραδιώτης. Οι κάτοικοι του δήμου ζούσαν από την αλιεία και διάφορες άλλες δραστηριότητες οι οποίες σχετίζονται με τη θάλασσα.
Προσωπικότητες από τους Δειραδιώτες
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο των Δειραδιωτών, όπως ο Βίοττος ο Δειραδιώτης γιος του Φιλοξένου, ο Διοκλής ο Δειραδιώτης γιος του Νομίου, ο βουλευτής Διοσκουρίδης ο Δειραδιώτης, ο Κτησικλής ο Δειραδιώτης γιος του Δικαιάρχου κ.α. Από τους πλέον γνωστούς, οι οποίοι είχαν κάποιου είδους σχέση με το δήμο ή την περιοχή του ήταν επίσης οι:
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Κατάλογος αστέρων του Βορείου Στεφάνου
Ο παρών κατάλογος αστέρων του Βορείου Στεφάνου παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Βόρειο Στέφανο κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Φλάμστηντ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Β *
Kawasaki Ki-32
Το Kawasaki Ki-32 (ονομασία του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Στρατού: Μονοκινητήριο Ελαφρύ Βομβαρδιστικό Τύπου 98, συμμαχική ονομασία αναφοράς: Mary) ήταν ιαπωνικό ελαφρύ βομβαρδιστικό του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Επρόκειτο για ένα μονοκινητήριο μεσοπτέρυγο μονοπλάνο με σταθερό σύστημα προσγείωσης και δυνατότητα μεταφοράς έως και 450 kg βομβών.
Σχεδιασμός και ανάπτυξη
Το Ki-32 αναπτύχθηκε για να καλύψει απαίτηση του Αυτοκρατορικού Στρατού που εκδόθηκε τον Μάιο του 1936 και αφορούσε στην ανάπτυξη νέου ελαφρού βομβαρδιστικού που θα αντικαθιστούσε τα Kawasaki Ki-3. Το νέο αεροσκάφος θα έπρεπε να είναι στο σύνολό του εγχώριας σχεδίασης και κατασκευής. Ζητήθηκε από τις Mitsubishi και Kawasaki να ετοιμάσουν μέχρι τον Δεκέμβριο του 1936 από δύο πρωτότυπα έκαστη. Βάσει των προδιαγραφών που τους δόθηκαν, το νέο αεροσκάφος θα έπρεπε να έχει μέγιστη ταχύτητα 400 km/h στα 3000 m, να μπορεί να επιχειρεί σε ύψη 2000-4000 m, καθώς και να μπορεί να φθάσει σε ύψος 3000 m σε οκτώ λεπτά. Σε ό,τι αφορά το προωστικό σύστημα, δόθηκαν τρεις επιλογές: ο αστεροειδής κινητήρας Mitsubishi Ha-6 μέγιστης ισχύος 825 hp, ο επίσης αστεροειδής Nakajima Ha-5 (850 hp) ή ο εν σειρά κινητήρας Kawasaki Ha-9-IIb (850 hp).
Το αρχικό πρωτότυπο της Kawasaki πραγματοποίησε την παρθενική του πτήση τον Μάρτιο του 1937, ενώ ακολούθησαν επτά ακόμη. Όντας σχεδιαστικά και σε ό,τι αφορά τις επιδόσεις πολύ κοντά με το ανταγωνιστικό Mitsubishi Ki-30, αυτό που εν τέλει πρόκρινε την επιλογή της πρότασης της Mitsubishi ήταν ο κινητήρας. Η σχεδίαση της Kawasaki αντιμετώπισε αρκετά ζητήματα, ιδίως με την ψύξη του κινητήρα. Παρόλα αυτά το 1938, δώδεκα μήνες μετά από την ένταξη του Ki-30 σε παραγωγή, το Ki-32 επίσης εντάχθηκε σε παραγωγή. Η απόφαση αυτή ελήφθη λόγω των αυξημένων αναγκών σε αεροσκάφη εν μέσω του Β΄ Σινοϊαπωνικού Πολέμου. Παραδόξως, παρόλο που η σχεδίαση της Mitsubishi είχε επικρατήσει στον σχετικό διαγωνισμό κατασκευάστηκαν περισσότερα Ki-32 (854 συνολικά, με την παραγωγή να τερματίζεται τον Μάιο του 1940 ) παρά Ki-30.
Επιχειρησιακή ιστορία
Τα Ki-32 χρησιμοποιήθηκαν εκτενώς κατά τον Β΄ Σινοϊαπωνικό Πόλεμο. Επίσης έλαβαν μέρος στη Μάχη του Χαλχίν Γκολ κατά την οποία οι ιαπωνικές δυνάμεις ενεπλάκησαν με τις σοβιετικές (1938–1939). Η τελευταία πολεμική επιχείρηση στην οποία συμμετείχαν Ki-32 είναι ο βομβαρδισμός του Χονγκ Κονγκ στο πλαίσιο της κατάλυψής του από τις ιαπωνικές δυνάμεις τον Δεκέμβριο του 1941. Το 1942 αποσύρθηκαν από τις μονάδες πρώτης γραμμής προκειμένου να αξιοποιηθούν ως εκπαιδευτικά. Οι Ιάπωνες παρέδωσαν επίσης Ki-32 στην αεροπορία του Μαντσουκούο, προς αντικατάσταση των παρωχημένων KDA-2. Στις τάξεις της αεροπορίας του Μαντσουκούο παρέμειναν ο βασικός τύπος βομβαρδιστικού μέχρι το τέλος του παγκοσμίου πολέμου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροσκάφη Kawasaki Κατηγορία:Βομβαρδιστικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεροσκάφη του Μεσοπολέμου Κατηγορία:Αεροσκάφη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Τζέιμς Ε. Νιούκομ
Ο '''Τζέιμς Ε. Νιούκομ' (αγγλικά: James E. Newcom'', 29 Αυγούστου 1905 - 6 Οκτωβρίου 1990) ήταν Αμερικανός μοντέρ, ο οποίος συμμετείχε σε πάνω από 40 ταινίες, στη μακρόχρονη καριέρα του. Μεταξύ των ταινιών αυτών συμμετείχε στο Όσα παίρνει ο άνεμος (1939), το Απ' όταν έφυγες (1944), το Annie Get Your Gun (1950) και το Tora! Tora! Tora! (1970). Υπήρξε τέσσερις φορές υποψήφιος για Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ και τις τέσσερις για τις προαναφερθείσες ταινίες, κερδίζοντας το μία φορά, το 1939, με το Όσα παίρνει ο άνεμος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μοντέρ Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ
Φραντσέσκο Μπορρομίνι
Ο Φραγκίσκος Μπορρομίνι, ιταλ. Francesco Borromini, αρχικό όνομα Φραντσέσκο Καστέλλι (25 Σεπτεμβρίου 1599 - 2 Αυγούστου 1667) ήταν Ιταλός αρχιτέκτονας, που γεννήθηκε στο σημερινό Τιτσίνο. Μαζί με τους σύγχρονούς του Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι και Πιέτρο ντα Κορτόνα ήταν μία ηγετική μορφή στην ανάδυση της Μπαρόκ αρχιτεκτονικής της Ρώμης.
Η σταδιοδρομία του περιοριζόταν από τον χαρακτήρα του: ο Μπερνίνι, για να επιτύχει σημαντικές αναθέσεις, υιοθετούσε τον μανδύα τού γοητευτικού αυλικού, αλλά ο Μπορρομίνι ήταν μελαγχολικός και αψύς, με αποτέλεσμα να αποσύρεται από ορισμένα έργα. Απεβίωσε αυτοκτονώντας.
Επειδή η εργασία του ήταν ιδιαίτερη, η επιρροή του δεν ήταν ευρέως διαδεδομένη. Είναι εμφανής στα έργα τού Κομίλλο-Γκουαρίνο Γουαρίνι και, συγχωνευμένη με αυτή των Μπερνίνι και ντα Κορτόνα, στην αρχιτεκτονική τού όψιμου Μπαρόκ στη Βόρεια Ευρώπη. Ο Φραντσέσκο Μιλίτσια και ο σερ Τζον Σόαν ήταν ιδιαίτερα επικριτικοί στο έργο του. Όμως από τα τέλη τού 19ου αι. το ενδιαφέρον για τα έργα του έχει αναβιώσει και η αρχιτεκτονική του εκτιμάται για την εφευρετικότητά της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί αρχιτέκτονες
Μαρκ Αλεγκρέ
Ο Μαρκ Αλεγκρέ (γαλλ. Marc Allégret, 22 Δεκεμβρίου 1900 – 3 Νοεμβρίου 1973) ήταν Γάλλος σεναριογράφος και σκηνοθέτης του κινηματογράφου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μαρκ Αλεγκρέ γεννήθηκε στην πόλη Βασιλεία της Ελβετίας και ήταν μεγαλύτερος αδελφός του Υβ Αλεγκρέ. Αρχικώς σπούδασε νομική ώστε να γίνει δικηγόρος στο Παρίσι, αλλά όταν ακολούθησε τον θείο του Αντρέ Ζιντ σε ένα ταξίδι στο Κονγκό της Αφρικής (τότε γαλλική αποικία) το 1927, κατέγραψε το ταξίδι σε ταινία και μετά από αυτό επέλεξε να επιδιώξει μια σταδιοδρομία στην κινηματογραφία. Σήμερα θεωρείται ότι βοήθησε στην ανάπτυξη της σταδιοδρομίας τους πολλές γνωστές μορφές του κινηματογράφου, μεταξύ των οποίων ήταν οι Σιμόν Σιμόν, Μισέλ Μοργκάν, Ζαν-Πιερ Ωμόν, Ζαν Μορώ, Μπριζίτ Μπαρντό, Ζαν Πολ Μπελμοντό, Ζεράρ Φιλίπ, Λουί Ζουρντάν και Ροζέ Βαντίμ.
Ο Μαρκ Αλεγκρέ συνεργάσθηκε στην περίφημη ντανταϊστική ταινία μικρού μήκους του Μαρσέλ Ντυσάν με τίτλο Anemic Cinema (1926), και εργάσθηκε ως βοηθός σκηνοθέτης σε έργα των σκηνοθετών Ρόμπερτ Φλόρυ και Αουγκούστο Τζενίνα. Το 1931 σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους, τη Mam’zelle Nitouche. Επαινέθηκε το επόμενο έτος για τηv ταινία του Fanny και ακολούθησε έτσι μια μακρά σταδιοδρομία, κατά τη διάρκεια της οποίας συνέγραψε και πολλά σενάρια, ενώ σκηνοθέτησε περισσότερες από 50 ταινίες.
Γενικώς διακρίθηκε για την επιμέλειά του και για την εύστοχη χρήση των νέων τεχνικών δυνατοτήτων της «έβδομης τέχνης». Ο Αλεγκρέ πέθανε σε ηλικία 72 ετών και τάφηκε στο Κοιμητήριο Γκονάρ στις Βερσαλλίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι
Οικογένεια Περρούκα
Η οικογένεια Περρούκα ήταν σπουδαία οικογένεια του Άργους, με μεγάλο πλούτο, πολιτικά και κοινωνικά προνόμια, ήδη από την εποχή των Βενετών. Διετέλεσαν προεστοί του τόπου, τον οποίο στην ουσία κυβερνούσαν. Ήταν δε τόσο γνωστό το οίκημα που διέμεναν, ώστε λεγόταν «το Αρχοντικόν του Μωρέως Περρουκαίικον». Ο πρώτος γνωστός γενάρχης της οικογένειας ήταν ο Γιαννάκης Περρούκας, ο οποίος έζησε επί Βενετοκρατίας και πιθανώς επί της προ του 1687 Τουρκοκρατίας. Στα μέσα του 18ου αιώνα εμφανίζεται ο γιος του, Αποστόλης Περρούκας και στη συνέχεια ο εγγονός του Δημήτρης Περρούκας, μεγαλογαιοκτήμονες και τοκιστές. Ο Δημήτρης απέκτησε τέσσερεις γιους, τους Νικολή, Γεωργαντά, Σωτήρη και Απόστολο και υπήρξε ο πρώτος από όλους που διέπρεψε. Ο Νικόλαος Περρούκας διετέλεσε Βεκίλης στην Υψηλή Πύλη (πληρεξούσιος και αντιπρόσωπος της Πελοποννήσου στην Κωνσταντινούπολη). Παντρεύτηκε την Αγγελική Ιωάν. Συλλιβέργου, έζησε αρχοντική ζωή και πέθανε την 12η Απριλίου 1822. Απέκτησε τρεις γιους, τον Ιωάννη, Δημήτριο και Χαραλάμπη και δύο κόρες, την Ευγενία, και την Ευδοκία. Οι γιοι του Νικολάου Περρούκα ήταν σπουδαίοι τόσο επί Τουρκοκρατίας, όσο και κατά την επανάσταση αφού ως μέλη της Φιλικής Εταιρείας και προεστοί πήραν μέρος στην επανάσταση και στην προετοιμασία της.
Ιωάννης Περρούκας
Ο μεγαλύτερος αδελφός, ο Ιωάννης Περρούκας ή Μπερούκας, ανήκει στους εθνομάρτυρες και υπήρξε προεστός του Άργους και μόνιμος κάτοικος αν και «ενίοτε διέμενε προσωρινά στην Τριπολιτσά, λόγω των καθηκόντων του». Ήταν αυτός που ίδρυσε το 1798 το πρώτο ελληνικό σχολείο στο Άργος (που λειτουργούσε με προοδευτικό πνεύμα), το οποίο στεγάστηκε στο Μοναστήρι της Παναγίας της Κατακεκρυμμένης, αφού κατάφερε «να άρει τις απαγορευτικές διαταγές των Τούρκων ύστερα από χρονοβόρες και μεγάλες προσπάθειες και θυσίες»
"Στη φυλακή αυτή έμεινε έξι μήνες όπου πέρασε φρικτά μαρτύρια και πέθανε στον Αχλαδόκαμπο, επιστρέφοντας στο Άργος, λίγο μετά την άλωση της Τριπολιτσάς,12 ημέρες μετά την αποφυλάκισή του, την 4η Οκτωβρίου 1821. Θάφτηκε στο Άργος, σε τάφο που ανήκε στην οικογένειά του."
Απόστολος Περρούκας
Εγκατεστημένος στην Πάτρα, τουλάχιστον από το 1788 ο αδελφός του Νικολάου, Απόστολος Περρούκας, έμπορος, ήταν παντρεμένος «με την κόρη του πατρινού εμπόρου Γεωργίου Κονταξή» αλλά αντιμετώπιζε δυσκολίες με τους προεστούς των Πατρών οι οποίοι δεν ανέχονταν εμπόρους με προνόμια Στην οικία Περρούκα έμενε και ο πρόξενος της Ολλανδίας Πωλ και ο Απόστολος Περρούκας ήταν προστατευόμενος της Ολλανδίας, όπως μαρτυρεί ο Τριανταφύλλου, «της οποίας Ολλανδίας ήτο προστατευόμενος». Στο σπίτι του την 22/11/21 «ημύνθη το σώμα του Λόντου υπό τους Τσαούσην και Μαραγκόν από τους Τούρκους» Αναφορά στον Αποστόλη Περρούκα κάνει και ο Π.Χιώτης όταν γράφει ότι Τούρκοι κατέλαβαν πλοίο και αιχμαλώτισαν επιβάτες «άνδρες και κοράσια και την οικογένεια του Πατραίου Αποστόλου Περρούκα. Αυτούς δε απελευθέρωσε η Ιονική Κυβέρνησις από τας χείρας των Τούρκων, γυμνούς»
Χαραλάμπης Περρούκας
Σύμφωνα με άλλη πηγή «ο Χαραλάμπης Περρούκας εμυήθη στη Φιλική Εταιρεία στις 20 Δεκεμβρίου 1819,σε ηλικία 26 ετών, προσφέροντας 600 τάλαρα» αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία «σχετικά με την παρουσία του ή μη στη συνέλευση της Βοστίτζας στα τέλη Ιανουαρίου 1821». Κατά τον Αμβρόσιο Φραντζή δε, «οι Ασημάκης Φωτήλας, Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος, Σωτήριος Θεοχαρόπουλος και Χαραλάμπης Περρούκας δεν παρευρέθησαν εις την Συνέλευσιν, ούτε ήλθον εις Βοστίτζαν. Τούτο το γνωρίζουμε θετικώς, καθότι είμεθα παρόντες αυτόπται»
Η αρχή της Επανάστασης τον βρήκε στο Άργος. Παρόλη τη μύησή του στη Φιλική Εταιρεία δεν έδειξε ενθουσιασμο για την Επανάσταση, τουλάχιστον στην αρχή, αλλά προσέφερε τελικά στον αγώνα ό,τι μπορούσε, αφού τόσο τα καταστήματά του στο Άργος όσο και «τα καταστήματά του στην Πάτρα πρέπει να λεηλατήθηκαν και να καταστράφηκαν». Τον Ιούνιο του 1821 διορίστηκε από τη Γερουσία της Πελοποννήσου έφορος της επαρχίας και του στρατεύματος του Άργους και γερουσιαστής. Συμμετείχε στις μάχες κατά του Δράμαλη. Το 1823 διορίστηκε υπουργός των Οικονομικών αλλά τον Ιούνιο του 1823, κατηγορήθηκε ότι δημιουργούσε φατρίες στο Άργος και ζητήθηκε από το υπουργείο Εσωτερικών να τον συνετίσει. Ο λόγος ήταν ότι ο Περρούκας είχε εκδώσει προκήρυξη για το μονοπώλιο του αλατιού, επειδή είχε ανάγκη να βρει χρήματα να πληρώσει τον Νικηταρά, για τα τρόφιμα που έστειλε στον Ανδρούτσο, όταν του ανατέθηκε η εκστρατεία στην Εύβοια. Εκδίδοντας την προκήρυξη, χωρίς την προηγούμενη απόφαση του Βουλευτικού, αυθαιρέτησε, και «το ανομοθέτητον ως νομοθετημένον απεφάσισε».
Στις 13 Νοεμβρίου συγκροτήθηκε η προβλεπόμενη από το Σύνταγμα του Άστρους, εννεαμελής επιτροπή και κλήθηκε στο Άργος ο Περρούκας να απολογηθεί, διότι «παρενόμησε εκδούς προκήρυξιν περί μονοπωλίου άλατος, μη προηγουμένου νόμου». Εκείνος, με επιστολή του από το Ναύπλιο, δήλωσε ειρωνικά αδυναμία να μεταβεί, διότι μόλις είχε επιστρέψει από την Καρύταινα και «ευρισκόμενος από τον κόπον της οδοιπορίας ολίγον ανήμπορος ο δούλος σας, εμποδίσθην κατά το παρόν, έχων προ οφθαλμών μετ’ ολίγον να εκτελέσω το προσταττόμενον». Το Βουλευτικό στις 24 Νοεμβρίου ενέκρινε ομοφώνα την πρόταση της Επιτροπής να εκπέσει του αξιώματός του και με διακήρυξή του προς το Πανελλήνιον γνωστοποίησε ότι κάθε Έλληνας είναι ελεύθερος να αγοράζει και πουλάει το αναγκαίον στο λαό αλάτι.
Ο Χαραλάμπης Περρούκας δεν παντρεύτηκε και πέθανε την 27η Οκτωβρίου 1824 σε ηλικία 31 ετών από «δεινήν δυσεντερίαν» μετά από ασθένεια 27 ημερών
Δημήτριος Περρούκας
Ο Δημήτριος Περρούκας ήταν ο πιο μορφωμένος όλων και γνώριζε εκτός από ελληνικά, τούρκικα, γαλλικά και ιταλικά. Σπούδασε Νομική και Πολιτικές επιστήμες. Ήταν προεστός της Πελοποννήσου και από το 1812-1821 διετέλεσε Βεκίλης του Μωρηά, στην Κωνσταντινούπολη. Υπηρέτησε τον Αγώνα, ως πολιτικός άνδρας, σε Ελλάδα και Ευρώπη αλλά δεν γνωρίζουμε αν είχε μυηθεί στη Φιλική Εταιρεία. Τον Δεκέμβριο του 1821 ψηφίσθηκε ως μέλος της Α’ Βουλής του Έθνους. Επί Καποδίστρια γνώρισε μεγάλη δόξα, αφού στις 5 Φεβρουαρίου 1829 έγινε μέλος της Πανελληνίου και Πρώτος Γραμματέας του για τα εσωτερικά και δικαστικά θέματα, μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου, Πρόεδρος του Θαλάσσιου Δικαστηρίου, Γερουσιαστής και Νομοθέτης του Έθνους. Σε αυτόν οφείλεται η νομοθεσία δημοσίου και ιδιωτικού δικαίου του αρτισύστατου κράτους και η διοικητική διαίρεση της Πελοποννήσου. Ο βασιλιάς Όθωνας τον ανέδειξε και ως Σύμβουλο της Επικρατείας το 1843. Υπήρξε μέλος της Δ’ και Ε’ Εθνικής Εθνοσυνέλευσης (1829 και 1831) έως και σε αυτή του 1843, και έλαβε πολλά αξιώματα. Με τη φιλία και την εκτίμησή τους τον τίμησαν όλες οι προσωπικότητες της Ελλάδας, της Ανατολής, αλλά και πολλές από την Ευρώπη. Επί πλέον διατήρησε μέχρι και τον θάνατό του όλη την τεράστια αλληλογραφία του ως ιστορικό αρχείο, το οποίο είναι σήμερα πλούσια πηγή ιστορικής ύλης. Ο Δημήτριος Περρούκας δολοφονήθηκε από έναν υπηρέτη στο σπίτι του στο Άργος τη 13η Νοεμβρίου 1851.
Βιβλιογραφία
Θωμόπουλος, Στέφανος (1999). Λάζαρης, Βασίλης, επιμ. Ιστορία της Πόλεως Πατρών. Β΄ Πάτρα: Αχαϊκές Εκδόσεις. ISBN 960-7960-09-2
Κατηγορία:Ιστορικές οικογένειες της Αργολίδας
Μάρια Πιοντκόφσκα
Η Μάρια Πιοντκόφσκα (πολωνικά: Maria Piątkowska, προηγουμένως Χοϊνάτσκα [Chojnacka], το γένος Ιλβίτσκα [Ilwicka]) (24 Φεβρουαρίου 1931 – 19 Δεκεμβρίου 2020) ήταν Πολωνή αθλήτρια δρόμων ταχύτητας, δρόμων μετ΄ εμποδίων και άλματος εις μήκος. Κέρδισε το αγώνισμα σκυταλοδρομίας 4 × 100 μ. στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου του 1962 και ήρθε 3η σε δύο άλλα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Στίβου. Ήταν εθνική πρωταθλήτρια Πολωνίας στο άλμα εις μήκος, στο πένταθλο και στο δρόμο 80 μέτρων.
Καριέρα
Η Πιοντκόφσκα ήταν μέλος του αθλητικού συλλόγου Λέγκια Βαρσοβίας και της Πανεπιστημιακής Αθλητικής Ένωσης της Πολωνίας. Το 1951 και το 1958 κέρδισε το Εθνικό Πρωτάθλημα της Πολωνίας στο άλμα εις μήκος. Το 1954 κέρδισε το αγώνισμα του πεντάθλου στο Εθνικό Πρωτάθλημα της Πολωνίας και το 1959 και το 1963 κέρδισε το Εθνικό Πρωτάθλημα της Πολωνίας στα 80 μέτρα.
Το 1961, η Πιοντκόφσκα σημείωσε εθνικό ρεκόρ Πολωνίας στο δρόμο 80 μέτρων, με 10,7 δευτερόλεπτα. Το 1962, έτρεξε 10,6 δευτερόλεπτα, που ισοφάρισε το εθνικό ρεκόρ της Τερέσα Τσιέπουι. Το 1964, οι Πιοντκόφσκα, Ιρένα Σεβίνσκα, Χαλίνα Γκουρέτσκα και Έβα Κουομπουκόφσκα, έθεσαν νέο παγκόσμιο ρεκόρ σκυταλοδρομίας 4 × 100 μέτρων, στο Λοτζ της Πολωνίας.
Προσωπική ζωή
Η Πιοντκόφσκα γεννήθηκε ως Μάρια Ιλβίτσκα στο Γκόλενι, στο Βασίλειο της Ρουμανίας, και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο η οικογένειά της μετακόμισε στη Μαζουρία της Πολωνίας. Ήταν απόφοιτη της Ακαδημίας Φυσικής Αγωγής «Γιούζεφ Πιουσούτσκι» της Βαρσοβίας. Ο πρώτος της γάμος ήταν με τον Πολωνό δισκοβόλο Χένρικ Χοϊνάτσκι. Αργότερα, παντρεύτηκε τον Πολωνό δισκοβόλο και κάτοχο του εθνικού ρεκόρ, Έντμουντ Πιοντκόφσκι. Το ζευγάρι είχε δύο γιους. Ο Έντμουντ Πιοντκόφσκι πέθανε το 2016.
Το 2020, η Πιοντκόφσκα προσβλήθηκε από τον COVID-19 ενώ ήταν στο νοσοκομείο για χειρουργική επέμβαση ισχίου. Πέθανε στις 19 Δεκεμβρίου 2020, σε ηλικία 89 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές αθλήτριες δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Πολωνές αθλήτριες δρόμων μετ΄ εμποδίων Κατηγορία:Πολωνές αθλήτριες του άλματος εις μήκος Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1952 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1960 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1964 Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας
Ανίλα Ντενάι
Η Ανίλα Ντενάι (γεννημένη στις 18 Σεπτεμβρίου 1973) είναι Αλβανή πολιτικός που υπηρετεί ως Υπουργός Οικονομικών και Οικονομίας της χώρας από τον Ιανουάριο του 2019.
Νεαρή ηλικία και εκπαίδευση
Η Ντενάι γεννήθηκε στα Τίρανα και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο των Τιράνων με πτυχίο στη Χρηματοοικονομική και Τραπεζική Διοίκηση το 1995.
Καριέρα
Η Ντενάι εργάστηκε στην Τράπεζα ΠροΚρέντιτ στο Ελ Σαλβαδόρ, τη Βολιβία, τον Ισημερινό, τη Ρουμανία και τη Μοζαμβίκη. Τον Οκτώβριο του 2013, έγινε Γενική Διευθύντρια του Υπουργείου Οικονομικών της Αλβανίας. Έχει δώσει διαλέξεις στη Διοίκηση Ανθρώπινων Πόρων στη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης από το 2014.
Η Ντενάι διορίστηκε Γενική Διευθύντρια του Ταμείου Υποχρεωτικής Υγείας της Αλβανίας τον Οκτώβριο του 2018. Τρεις μήνες αργότερα, διορίστηκε Υπουργός Οικονομικών και Οικονομίας σε ανασχηματισμό του υπουργικού συμβουλίου από τον Πρωθυπουργό Έντι Ράμα, αντικαθιστώντας τον Άρμπεν Αχμέται. Το 2020, εισήγαγε μία σειρά μέτρων με στόχο να βοηθήσει την οικονομία της χώρας να ανακάμψει από τα «δύο σοβαρά σοκ» του σεισμού του 2019 στην Αλβανία και την πανδημία COVID-19.
Εκτός από τον ρόλο της στην κυβέρνηση, η Ντενάι υπήρξε μέλος του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου της Παγκόσμιας Τράπεζας (WBG) για το φύλο και την ανάπτυξη.
Προσωπική ζωή
Η Ντενάι έχει έναν γιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανοί πολιτικοί Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Οίκος των Κοτρομάνιτς
Οι Κοτρομάνιτς (Котроманић/Kotromanić, πληθ.: Котроманићи/Kotromanići) ήταν μέλη μίας ύστερης μεσαιωνικής βόσνιας ευγενούς, και αργότερα βασιλικής, δυναστείας. Ανήλθαν στην εξουσία στα μέσα του 13ου αι. ως μπάνοι της Βοσνίας, με έλεγχο λίγο περισσότερο από την κοιλάδα του Βόσνα ποταμού· οι ηγεμόνες Koτρομάνιτς επέκτειναν το βασίλειό τους μέσω μίας σειράς κατακτήσεων, για να συμπεριλάβουν σχεδόν όλη τη σύγχρονη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, μεγάλα τμήματα της σύγχρονης Κροατίας και τμήματα της σύγχρονης Σερβίας και Μαυροβουνίου, με τον Tβρτκο Α΄ να ιδρύει τελικά το βασίλειο της Βοσνίας το 1377. Οι Κοτρομάνιτς ήλθαν σε επιγαμία με αρκετούς βασιλικούς οίκους της νοτιοανατολικής και κεντρικής Ευρώπης. Ο τελευταίος ηγεμόνας, ο Στέφαν Τομάσεβιτς, κυβέρνησε για λίγο ως δεσπότης της Σερβίας το 1459 και ως βασιλιάς της Βοσνίας μεταξύ 1461 και 1463, πριν χάσει και τις δύο χώρες -και το κεφάλι του- από τους Οθωμανούς.
Προέλευση
Η προέλευση της οικογένειας Κοτρομάνιτς είναι ασαφής. Η παλαιότερη αναφορά τού ίδιου τού ονόματος είναι από το 1404, όταν οι αξιωματούχοι της δημοκρατίας της Ραγκούσας περιγράφουν την οικογένεια από την "παλαιά αριστοκρατία". Το 1432 η κυβέρνηση της Ραγκούσας αναφέρει έναν ιππότη, που ονομαζόταν Kοτρομάν ο Γότθος (Cotromano Gotto) ως πρόγονο της οικογένειας. Ο ιππότης, συγγενής του βασιλιά της Ουγγαρίας, λέγεται ότι ήρθε από την Ουγγαρία και κατέλαβε την περιοχή της Βοσνίας. Αναφερόμενος σε μία πηγή πριν από το 1430, ο χρονικογράφος της Ραγκούσας του 16ου αι. Μαύρο Ορμπίνι έγραψε για έναν ευγενή και πολεμιστή Koτρομάνο τον Γερμανό (Cotromano Tedesco), τον οποίο διόρισε μπαν ο Ούγγρος μονάρχης μετά το τέλος τού μπαν Kούλιν. Μερικοί μεταγενέστεροι ιστορικοί, όπως ο Λάγιος Ταλούτσυ, απέρριψαν τη θεωρία της γερμανικής καταγωγής των Koτρομάνιτς και αντ' αυτού υποστήριξαν, ότι η οικογένεια ήταν ιθαγενής στη Βοσνία.
Ο πρώτος Βόσνιος ηγεμόνας που είναι γνωστό, ότι ανήκε στην οικογένεια Koτρομάνιτς, είναι ο ο Πριγιέζντα Α΄, υποτελής της Ουγγαρίας. Ήταν κατά κάποιο τρόπο συγγενής με τον προκάτοχό του, Mατέι Νινόσλαβ,  και προφανώς συγκυβέρνησε μαζί του για κάποιο διάστημα, πριν γίνει ο μοναδικός μπαν της Βοσνίας περί το 1250. Το έργο Ευρωπαϊκές Γενεαλογίες προτείνει, ότι ο Πριγιέζντα Α΄ και ο Nινόσλαβ ήταν πρώτα εξαδέλφια, από διαφορετικούς γιους, κάποιου Koτρομάνου (Cotromanus). Οι ευγενείς Ραντόνια και Ούγκριν, οι οποίοι ήταν μάρτυρες σε ένα καταστατικό που εκδόθηκε από τον Nινόσλαβ, προτείνεται επίσης να είναι εγγονοί του Koτρομάνο, αδελφοί του Nινόσλαβ.
Εδραίωση και άνοδος
Εκτός από τον Στέφανο Α΄, ο Πριγιέζντα Α΄ είχε δύο ακόμη γιους, τον Πριγιέζντα Β΄ και τον Βουκ, και μία κόρη που παντρεύτηκε με ένα μέλος από τη Σλαβονική ηγεμονική οικογένεια Μπαμπόνιτς. Ο Βουκ δεν αναφέρεται μετά το τέλος του Πριγιέζντα Α΄ το 1287, το οποίο οδήγησε την ανάρρηση των Πριέζντα Β΄ και Στέφανου Α΄. Η Πριγιέζντα Β΄ δεν αναφέρεται στη συνέχεια, ενώ η κυριαρχία του Στεφάνου Α΄ στη Βοσνία αμφισβητήθηκε από τους ηγεμόνες Σούμπιτς της Δαλματίας, οι οποίοι κατόρθωσαν να υποτάξουν σχεδόν όλη τη Βοσνία στις αρχές του 14ου αι.
Μέχρι το 1314 τον Στέφανο Α΄ τον διαδέχθηκε ο Στέφανος Β΄, ο μεγαλύτερος γιος του από την Ελισάβετ. Αυτή εκδιώχτηκε από τη Βοσνία το 1314 και κατέφυγε στη Ραγκούσα με τα παιδιά της: τους Στέφανο Β΄, Βλαντίσλαβ, Νινόσλαβ (που απεβίωσε νέος) και Αικατερίνη (που παντρεύτηκε με ένα μέλος τού Οίκου των Νεμάντιτς της Ζαχλούμια). Ο Στέφανος Β΄ και ο Βλαντίσλαβ κατάφεραν να επαναβεβαιώσουν την κυριαρχία τής οικογένειας στη Βοσνία, νικώντας την οικογένεια Σούμπιτς το 1322. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, ο Στέφανος Β΄ επέκτεινε το βασίλειο των Κοτρομάνιτς στα πιο απομακρυσμένα όρια που είχε ως τότε ("από τον ποταμό Σάβα μέχρι την παραλία και από τον Τσετίνα στον Δρίνα"), διπλασιάζοντας την επικράτεια της Βοσνίας. Παντρεύτηκε δύο ή τρεις φορές: με μία Βουλγάρα πριγκίπισσα, με την Ελισάβετ της Κουγιάβια και πιθανώς (πρώτα) με μία κόρη του Μάινχαρντ Α΄ κόμη του Όρτενμπουργκ. Άφησε δύο κόρες: την Ελισάβετ και την Αικατερίνη. Ο γάμος της Ελισάβετ με τον βασιλιά Λουδοβίκο Α΄ της Ουγγαρίας το 1353 εξύψωσε τη δυναστεία Κοτρομάνιτς και ήταν η πιο διάσημη σύζευξη στην ιστορία της δυναστείας. Ο γάμος της Αικατερίνης με τον κόμη Χέρμαν Α΄ κόμη του Τσέλιε ήταν επίσης δυναστικής σημασίας. Ο γιος του ζευγαριού, Χέρμαν Β΄, αναγνωρίστηκε ως κληρονόμος του βοσνιακού θρόνου το 1427, και μέσω αυτού η δυναστεία Κοτρομάνιτς είναι προγονική των σημερινών βασιλέων της Ευρώπης.
Βασιλεία
Ο Στέφανος Β΄ απεβίωσε τον Σεπτέμβριο του 1353. Ο αδελφός του Βλαντίσλαβ αποκλείστηκε από τη διαδοχή για άγνωστους λόγους και τον Στέφανο Β΄ τον διαδέχθηκε απευθείας ο Tβρτκο Α΄, ο γιος του Βλαντίσλαβ από τη Γιελένα Σούμπιτς. Ο Τβρτκο Α΄ έχασε αρχικά ένα σημαντικό μέρος της κληρονομιάς του από τον Λουδοβίκο Α΄, που υποτίθεται ότι το είχε υποσχεθεί ως προίκα της Ελισάβετ και καθαιρέθηκε για λίγο (το 1365-66) υπέρ του μικρότερου αδελφού του, Βουκ. Ωστόσο μετά την αποκατάστασή του, η δύναμη του Tβρτκo Α΄ αυξανόταν σταθερά. Κατέκτησε ορισμένα απομεινάρια της Σερβικής αυτοκρατορίας και, αναφέροντας την καταγωγή του μέσω της γιαγιάς του Ελισάβετ από την δυναστεία Νεμάνιτς της Σερβίας (από την οποία είχαν εκλείψει τα άρρενα μέλη), στέφθηκε βασιλιάς το 1377. Στη συνέχεια προχώρησε στην κατάκτηση μεγάλων τμημάτων της Σλαβονίας, της Δαλματίας και της ίδιας της Κροατίας. Έχοντας καθιερώσει τη Βοσνία ως βασίλειο και έχοντάς την φέρει στη μεγαλύτερη έκτασή της στην ιστορία, ο Tβρτκo Α΄ αποκάλεσε τον εαυτό του "Θεού χάριτι βασιλιά της Ράσκια, της Βοσνίας, της Δαλματίας, της Κροατίας και του Πομόριε". Μετά το τέλος της πρώτης του συζύγου, Δωροθέας των Στρατσίμιρ της Βουλγαρίας, ο Tβρτκo Α΄ διαπραγματευόταν μία συζυγική συμμαχία με την ανερχόμενη αυστριακή οικογένεια των Αψβούργων, αλλά το σχέδιο δεν υλοποιήθηκε ποτέ λόγω του τέλους του στις 10 Μαρτίου 1391.