cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ισλάμ στην Ελλάδα
Μουσουλμάνοι στην Ελλάδα
δεξιά|μικρογραφία|224x224εσ| Νέοι Έλληνες στο τζαμί ([[Ζαν-Λεόν Ζερόμ, λάδι σε καμβά, 1865). Αυτή η ελαιογραφία απεικονίζει τους Έλληνες μουσουλμάνους σε προσευχή σε ένα τζαμί. ]] Ο μουσουλμανικός πληθυσμός στην Ελλάδα δεν είναι ομοιογενής, αφού αποτελείται από διαφορετικά εθνικά, γλωσσικά και κοινωνικά υπόβαθρα, τα οποία συχνά επικαλύπτονται. Η μουσουλμανική πίστη είναι η πίστη αρκετών εθνικών ομάδων που ζουν στην παρούσα επικράτεια της Ελλάδας, δηλαδή τους Πομάκους, τους Τούρκους, ορισμένους Ρομά και Έλληνες Μουσουλμάνους, ιδιαίτερα της Κρήτης, της Ηπείρου και της Δυτικής Μακεδονίας, οι οποίοι προσηλυτίστηκαν κυρίως τον 17ο και 18ο αιώνα. Ο μουσουλμανικός πληθυσμός της χώρας μειώθηκε σημαντικά ως αποτέλεσμα της συμφωνίας του 1923 για την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ της Ελλάδας και της νέας Τουρκικής Δημοκρατίας, η οποία ξερίζωσε επίσης περίπου 1,5 εκατομμύρια Έλληνες από τη Μικρά Ασία. Πολλοί από τους Μουσουλμάνους της Βόρειας Ελλάδας ήταν στην πραγματικότητα Ελληνόφωνοι Μουσουλμάνοι από την Ήπειρο και τη Μακεδονία, ενώ οι μουσουλμάνοι Πομάκοι και Τούρκοι της Δυτικής Θράκης, απαλλάσσονταν από τους όρους της ανταλλαγής πληθυσμών. Διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις και αξιωματούχοι, θεωρούν τους Τούρκους μουσουλμάνους της Δυτικής Θράκης ως μέρος της ελληνικής μειονότητας των μουσουλμάνων και όχι ως ξεχωριστή τουρκική μειονότητα. Η πολιτική αυτή, αποσκοπεί να δώσει την εντύπωση ότι οι μουσουλμάνοι της περιοχής είναι απόγονοι ομογενών Ελλήνων, της τότε υπό Οθωμανική κατοχή Ελλάδας, οι οποίοι προσηλυτίστηκαν στο Ισλάμ, όπως οι Βαλαχάδες της, πριν το 1923, Μακεδονίας και έτσι να αποφευχθεί μια πιθανή μελλοντική κατάσταση στην οποία θα παραχωρηθεί η Δυτική Θράκη στη Τουρκία με βάση την εθνική καταγωγή των μουσουλμάνων κατοίκων της.
Οι Πομάκοι βρίσκονται κυρίως σε συμπαγή χωριά της Ροδόπης στη Δυτική Θράκη. Ενώ η ελληνική κοινότητα των Ρομά είναι κατά κύριο λόγο Ελληνορθόδοξοι, οι Ρομά στη Θράκη είναι κυρίως Μουσουλμάνοι.
Οι εκτιμήσεις της αναγνωρισμένης Μουσουλμανικής μειονότητας, η οποία βρίσκεται κυρίως στη Θράκη, κυμαίνονται από 98.000 έως 140.000 (μεταξύ 0.9% και 1.2%), ενώ η Μουσουλμανική κοινότητα των μεταναστών κυμαίνεται από 200.000 έως 500.000. Οι Αλβανοί μετανάστες στην Ελλάδα, συνδέονται συνήθως με τη μουσουλμανική πίστη, αν και οι περισσότεροι είναι προσανατολισμένοι στην Κοσμικότητα.
Μουσουλμάνοι Μετανάστες στην Ελλάδα
Η πλειοψηφία της μεταναστευτικής μουσουλμανικής κοινότητας κατοικεί στην Αθήνα. Σε αναγνώριση των θρησκευτικών τους δικαιωμάτων, η ελληνική κυβέρνηση κατασκεύασε το Τζαμί του Βοτανικού που εγκαινιάστηκε και ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 2 Νοεμβρίου 2020. Επιπλέον, η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία έχει δωρίσει μία έκταση 28.000 τ.μ., αξίας περίπου 20 εκατομμυρίων δολαρίων, στη δυτική Αθήνα, για τη δημιουργία μουσουλμανικού νεκροταφείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισλάμ στην Ελλάδα Κατηγορία:Θρησκεία στην Ελλάδα
Σαν Κουέντιν (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Σαν Κουέντιν αναφέρεται συνήθως στην Ομοσπονδιακή φυλακή Σαν Κουέντιν, της Καλιφόρνια. Μπορεί επίσης να αναφέρεται σε:
436
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 436 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Μαργαρίτα της Βοημίας, δούκισσα της Βαυαρίας
Η Μαργαρίτα, γερμ. Margaret von Böhmen (1313 - 1341) από τον Οίκο του Λουξεμβούργου ήταν πριγκίπισσα της Βοημίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βαυαρίας.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη τού Ιωάννη κόμη τού Λουξεμβούργου & βασιλιά της Βοημίας και της Ελισάβετ των Πρευσλιδών, κόρης τού Βεντσέσλαου Β΄ της Βοημίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1328 τον Ερρίκο ΙΔ΄ δούκα της Κάτω Βαυαρίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Λουξεμβούργου
Λιμνοθάλασσα
Λιμνοθάλασσα ονομάζεται μια μεγάλη έκταση από λιμνάζοντα νερά, που βρίσκεται κοντά στη θάλασσα και επικοινωνεί με αυτή. Η δημιουργία των λιμνοθαλασσών γίνεται είτε από την ίδια τη φύση ή πολλές φορές και τεχνητά. Η φυσική διαμόρφωση των λιμνοθαλασσών μπορεί να προέρθει από θίνες ή προσχώσεις που αποκόβουν ένα κομμάτι της θάλασσας ή να υπάρχει ανάμεσα σε νησάκια σαν ένα σχετικά άβαθο χαντάκι ή ακόμη από τα υλικά που κατεβάζουν τα ποτάμια στις εκβολές του και τις δημιουργούμενες επιχώσεις, όπως δηλ. δημιουργήθηκαν κι οι περισσότερες λιμνοθάλασσες στην πατρίδα μας. Στα τροπικά κλίματα, ο συνηθέστερος σχηματισμός τους είναι αυτός των κοραλλιογενών υφάλων, που χωρίζουν ένα κομμάτι θάλασσας από την υπόλοιπη, σε μια διαδικασία που κρατάει εκατοντάδες χρόνια.
Δείτε επίσης
*
fa:مرداب
Ναρκαλιευτικό
right|thumb|250px|Ναρκαλιευτικό/αντιτορπιλλικό των ΗΠΑ (USS Macomb, 1952-53) Το Ναρκαλιευτικό είναι τύπος πολεμικού πλοίου, του οποίου τόσο η κατασκευή όσο και ο εξοπλισμός του εξυπηρετούν το σκοπό της ναρκαλιείας, της εξεύρεσης, δηλαδή, ναρκών επί ή υπό την επιφάνεια της θάλασσας και στη συνέχεια της εξουδετέρωσής τους. Για το σκοπό αυτό φέρουν εξειδικευμένο εξοπλισμό. Γενικώς τα ναρκαλιευτικά ανήκουν στα πλοία του Ναρκοπολέμου, χαρακτηρίζονται δε στην ελληνική γλώσσα με τα γράμματα Ν/Α ή στην αγγλική ως MS (Minesweeper-Ship).
Τα Ναρκαλιευτικά κατά αγγλικό πρότυπο διακρίνονται σε μικρά, μεσαία και μεγάλα ή ναρκαλιευτικά ανοικτής θαλάσσης.
Το Ελληνικό πολεμικό ναυτικό ανέκαθεν εφοδιάζεται μόνο με μεσαίου τύπου ναρκαλιευτικά, γνωστότερα ως MMS.
Ιστορία του Ναρκαλιευτικού
Μέχρι τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι γεγονός ότι ως ναρκαλιευτικά χρησιμοποιούνταν κατά κανόνα συνήθη μεγάλα αλιευτικά (τράτες) που επιτάσσονταν με τα πληρώματά τους και τα οποία εφοδιάζονταν με συσκευές ναρκαλιείας. Εκείνο όμως που είναι ελάχιστα γνωστό είναι ότι η ανάγκη δημιουργίας ειδικών πλοίων ναρκαλιείας γεννήθηκε στο Αιγαίο Πέλαγος.
Συγκεκριμένα κατά την α' φάση των επιχειρήσεων παραβιάσεων των Δαρδανελίων διαπιστώθηκαν πλείστα ελαττώματα και μειονεκτήματα από τα πρόχειρα εκείνα σκάφη, όπως μικρή ταχύτητα, αδυναμία πλεύσης σε αντίθετο θαλάσσιο ρεύμα, αλλά και αδυναμία αντοχής των πληρωμάτων (αλιέων) στο εχθρικό πυρ. Έτσι και κατέστη ανάγκη η αντικατάσταση αυτών των σκαφών από Αντιτορπιλικά εφοδιασμένα με συσκευές ναρκαλιείας.
Η πρώτη αυτή εμπειρία, επικυρωμένη από την έκβαση του κατά θάλασσα πολέμου οδήγησε το Βρετανικό Ναυαρχείο στη μελέτη και ναυπήγηση ειδικών σκαφών "ναρκαλιευτικών" ως βοηθητικές μονάδες του Βασιλικού Ναυτικού. Έτσι σιγά σιγά αντικαταστάθηκαν εκείνα τα πρώτα κατ΄ όνομα ναρκαλιευτικά ώστε κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου να προκύψει ο "ναρκαλιευτικός στόλος". Τα πρώτα "ναρκαλιευτικά" της κατηγορίας αυτής στις παραμονές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ήταν εκτοπίσματος 800-1000 τόνων, ταχύτητας 16 κόμβων εξοπλισμένα με 1-2 αντιαεροπορικά (Α/Α) πυροβόλα των 76 χιλιοστών και 1-2 επίσης Α/Α πολυβόλα.
Όταν όμως διαπιστώθηκε ότι οι Γερμανοί χρησιμοποιούσαν από τη πρώτη μέρα του πολέμου μαγνητικές νάρκες (φοβερό όπλο για την εποχή) αναγκάσθηκε το Βρετανικό Ναυτικό να μελετήσει νέο τύπο ναρκαλιευτικού προκειμένου να αντιμετωπίσει το σατανικό εκείνο όπλο. Έτσι προέκυψαν τα ναρκαλιευτικά τύπου BYMS, (από τα αρχικά γράμματα των λέξεων «British Yard Minesweeper»), που ήταν σκάφη ξύλινα 250 τόν., κινούμενα με 2 μηχανές Ντίζελ και με ταχύτητα 14 κόμβοι, εφοδιασμένα με ισχυρή ηλεκτρική εγκατάσταση για τη τροφοδότηση του ειδικού καλωδίου εξουδετέρωσης των μαγνητικών ναρκών καθώς και με την απαιτούμενη εγκατάσταση ειδικού βαρούλκου (για τη παρέασή του) στο πρυμναίο κατάστρωμα. Ο δε αμυντικός οπλισμός τους περιελάμβανε 1 Α/Α πυροβόλο των 76 χιλ. στο πρόστεγο (πλώρη) και 2 Α/Α πολυβόλα των 20 χιλ. εκατέρωθεν των πλευρών καθώς και γυροσκοπική πυξίδα και συσκευή ραντάρ.
Τέτοια πλοία τα γνωστά MMS ναυπηγήθηκαν κατά εκατοντάδες τόσο στα Βρετανικά όσο και στα Αμερικανικά ναυπηγεία. Κατά δε τη διετία 1942-1943 παραχωρήθηκαν 8 εξ αυτών στο Ελληνικό Βασιλικό Ναυτικό που μάχονταν στο πλευρό των Συμμάχων στην ανατολική Μεσόγειο. Μετά την απώλεια όμως 2 εξ αυτών κατά την επιχείρηση απελευθέρωσης της Ελλάδος το 1944 και μετά το τέλος του πολέμου παραχωρήθηκαν άλλα 8 προσωρινά στη μεγάλη επιχείρηση καθαρισμού των ελληνικών θαλασσών από νάρκες που κράτησε μέχρι το 1952 οπότε και επεστράφησαν τα 8 τελευταία στο Βρετανικό Ναυτικό.
Ελληνικά ναρκαλιευτικά (1945-1952)
Μετά τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό παραχώρησε στην Ελλάδα 8 όμοια ναρκαλιευτικά σκάφη προκειμένου να εκτελεστεί μεγάλο πρόγραμμα ναρκαλιείας των ελληνικών θαλασσών που άρχισε το 1946. Τα σκάφη αυτά, που επεστράφησαν από την Ελλάδα το 1952, είναι τα: Άνδρος, Αργυρόκαστρο, Κορυτσά, Μύκονος, Σύρος, Τεπελένι, Τήνος και Χειμάρρα.
Δείτε επίσης
Ναρκοθέτις
Τζίμι Σμιθ (ποδοσφαιριστής, γενν. 1911)
Ο Τζίμι Σμιθ (Jimmy Smith, 24 Σεπτεμβρίου 1911 – 5 Δεκεμβρίου 2003) ήταν Σκωτσέζος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως κεντρικός επιθετικός. Ένας ιδιαίτερα παραγωγικός σκόρερ, αναδείχθηκε σε έναν από τους καλύτερους στην ιστορία της χώρας του στο πρώτο ήμισυ του 20ού αιώνα έχοντας σημειώσει τουλάχιστον 540 γκολ σε 526 επίσημους αγώνες.
Καριέρα
Ως 15χρονος δοκιμάστηκε από τη Μίντλεσμπρο χωρίς όμως επιτυχία. Μεταγράφηκε από το πρώτη του ομάδα Ιστ Στέρλινγκσιρ ΦΚ στη Ρέιντζερς σε ηλικία 17 ετών τον Δεκέμβριο του 1928, έχοντας σκοράρει περισσότερα από ένα γκολ ανά παιχνίδι στη δεύτερη κατηγορία της Σκωτίας κατά τη διάρκεια της πεντάμηνης περιόδου του εκεί και έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο με αντίπαλο τη  Χάμιλτον Ακαντέμικαλ το  Μάρτιο του 1929. Αγωνίστηκε μόνο δύο φορές την πρώτη του σεζόν και μόνο μία φορά την επόμενη σεζόν, αν και σκόραρε σε αυτόν τον αγώνα, μια νίκη με 3–1 με αντίπαλο τη Νταντί ΦΚ. Υψηλόσωμος και δυναμικός επιθετικός, χρησιμοποίησε τα φυσικά του προσόντα για να αναδειχθεί ως ένας από τους κορυφαίους παίκτες στην ιστορία της ομάδας της Γλασκώβης. Την περίοδο 1930–31, σημείωσε 21 γκολ σε ισάριθμους αγώνες, συμπεριλαμβανομένων πέντε στη νίκη με 8–0 επί της Κλάιντ ΦΚ, καθώς η Ρέιντζερς κέρδισε το πρωτάθλημα για πέμπτη συνεχόμενη σεζόν.
Η Ρέιντζερς έχασε τον έκτο διαδοχικό τίτλο στη σεζόν 1931–32 (κατά τη διάρκεια της οποίας ο Σμιθ έπαιξε μόνο οκτώ παιχνίδια, σκοράροντας πέντε φορές), ο ίδιος όμως τερμάτισε πρώτος σκόρερ με 34 γκολ, συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων χατ τρικ. Την περίοδο 1933–34 η Ρέιντζερς συνέχιζε την κυριαρχία τους στο σκωτσέζικο ποδόσφαιρο και ο Σμιθ κέρδισε επίσης το πρώτο του τίτλο στο Κύπελλο Σκωτίας, σκοράροντας στο 5–0 με τη Σεντ Μίρεν στον τελικό του Χάμπντεν Παρκ. Η επιτυχία για τους Σμιθ και Ρέιντζερς συνεχίστηκε. Ο τίτλος του πρωταθλήματος κατακτήθηκε ξανά το 1934–35 με τον Σμιθ να σκοράρει 43 γκολ σε 38 αγώνες, συμπεριλαμβανομένων έξι στο 7–1 επί της Ντανφέρμλιν Αθλέτικ. Κατέκτησε επίσης το δεύτερο Κύπελλο Σκωτίας, σκοράροντας δύο φορές στο 2–1 επί της Χάμιλτον Ακαντέμικαλ στον τελικό. Η Ρέιντζερς κέρδισε δύο από τα επόμενα τέσσερα πρωταθλήματα Λίγκας πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και ο Σμιθ ήταν ο πρώτος σκόρερ της Ρέιντζερς σε τρία από τα τέσσερα, συμπεριλαμβανομένων 31 γκολ από 38 αγώνες στην επιτυχία του 1936–37.
Ο Σμιθ συνέχισε να αγωνίζεται για τη Ρέιντζερς κατά τη διάρκεια των ανεπίσημων αγώνων που παίκτηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου κλείνοντας την καριέρα του το 1946 με 365 γκολ σε 390 αγώνες για το σύλλογο και έχοντας κατακτήσει εννέα τίτλους πρωταθλήματος και τρεις Κυπέλλου. Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, συνέχισε ως προπονητής συλλόγων και στη συνέχεια αρχισκάουτερ μέχρι το 1967.
Παρά το εξαιρετικές επιδόσεις του στο σκοράρισμα, είχε μόνο δύο συμμετοχές για την Σκωτία, και οι δύο με αντίπαλο την Ιρλανδία. Η πρώτη του συμμετοχή στις 20 Οκτωβρίου 1934 σε μια ήττα 2–1 στο Μπέλφαστ και η δεύτερη συμμετοχή του ήταν στις 10 Νοεμβρίου 1937, όπου σημείωσε την ισοφάριση στην ισοπαλία με 1–1. Είχε τρεις εμφανίσεις σε ανεπίσημους διεθνείς αγώνες κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όλες το 1941, και έπαιξε μία φορά την ίδια χρονιά για τη Σκωτσέζικη Football League XI.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκωτσέζοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σκωτσέζοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σκωτίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρέιντζερς Γλασκώβης Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές
Φώτης Ζούμπος
Ο Φώτης Ζούμπος (γεννήθηκε στις 4 Απριλίου 1993) είναι Έλληνας επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής του Απόλλωνα Πατρών της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας. Έχει ύψος 1,95 μέτρων και βάρος 86 κιλών. Παίζει τόσο στη θέση του πόιντ γκαρντ όσο και στη θέση του σούτινγκ γκαρντ.
Επαγγελματική Σταδιοδρομία
Κατά τη διάρκεια της χρονιάς 2020-2021 με τον Απόλλωνα Πατρών, ο Ζούμπος είχε μέσο όρο 11,8 πόντους, 3,8 ριμπάουντ και 3,1 ασίστ, σουτάροντας με 40,8% πέρα από τη γραμμή του τριπόντου, με 61,7% στα σουτ εντός πεδιάς και με 60% από τη γραμμή των ελεύθερων βολών. Η ομάδα πέτυχε την άνοδο στην Ελληνική Α1 Κατηγορία και ο Ζούμπος ανανέωσε το συμβόλαιό του μαζί της για τέταρτη χρονιά στις 11 Αυγούστου 2021.
Σταδιοδρομία στην Εθνική ομάδα
Ο Ζούμπος ήταν μέλος των ελληνικών μικρών εθνικών ομάδων. Έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κάτω των 16 ετών του 2009, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κάτω των 18 ετών της FIBA του 2011 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα κάτω των 20 ετών της FIBA του 2012.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανελευσινιακού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηλυσιακού Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών
Έντουαρντ Ντόντουελ
Ο Έντουαρντ Ντόντουελ (αγγλικά: Edward Dodwell, 1767 - 13 Μαΐου 1832) ήταν Ιρλανδός ζωγράφος, ταξιδιώτης και συγγραφέας πάνω στην αρχαιολογία. δεξιά|μικρογραφία|240x240εσ| Πίνακας του παζαριού της [[Αθήνα|Αθήνας, από τον Ντόντουελ.. ]] δεξιά|μικρογραφία|240x240εσ| "Δυτικό Μέτωπο του [[Παρθενώνας|Παρθενώνα", Θεάματα στην Ελλάδα, Λονδίνο 1821. ]]
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ιρλανδία και ανήκε στην ίδια οικογένεια με τον θεολόγο, Χένρι Ντόντουελ και εκπαιδεύτηκε στο Κολλέγιο Τρίνιτι του Κέιμπριτζ.
Ταξίδεψε από το 1801 έως το 1806 στην Ελλάδα, που τότε ήταν μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του ως επί το πλείστον στην Ιταλία, στη Νάπολη και στη Ρώμη. Πέθανε στη Ρώμη από τις συνέπειες μιας ασθένειας που κόλλησε το 1830, κατά τη διάρκεια μιας εξερεύνησης στα βουνά των Σαβίνων. Η χήρα του Ντόντουελ, θυγατέρα του Κόμη Giraud, τριάντα χρόνια νεότερη του, αργότερα έγινε διάσημη ως η «όμορφη» κοντέσα του Spaur και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πολιτική ζωή της παπικής πόλης.
Ο Ντόντουελ δημοσίευσε τα εξής: Μια Κλασική και Τοπογραφική Περιήγηση εντός της Ελλάδας (1819), του οποίου μια γερμανική μετάφραση εμφανίστηκε το 1821, Θεάματα στην Ελλάδα, με τριάντα έγχρωμες πλάκες (1821) και Θεάματα και Περιγραφές των Κυκλωπικών ή Πελασγικών Ερειπίων στην Ιταλία και την Ελλάδα (Λονδίνο και Παρίσι, με γαλλικό κείμενο, 1834).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιρλανδοί περιηγητές Κατηγορία:Ιρλανδοί συγγραφείς Κατηγορία:Συγγραφείς Κατηγορία:Ιρλανδοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ταξιδιώτες
Μελισσουργάκι Ρεθύμνης
Το Μελισσουργάκι (επίσημη ονομασία: Μελισσουργάκιον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Μυλοποτάμου στην περιφερειακή ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Βρίσκεται στις βόρειες υπώρειες του Ψηλορείτη σε ημιορεινό έδαφος και ανατολικά-νοτιοανατολικά της πόλεως του Ρεθύμνου. Απέχει από την πρωτεύουσα του νομού 32 χλμ., από την έδρα του δήμου, το Πέραμα επτά χλμ. και από την κοντινότερη ακτή, το Πάνορμο 12 χλμ. Βόρεια του χωριού σε κοντινή απόσταση, μόλις 800 μ., βρίσκεται το χωριό Πασαλίτες. Είναι το δεύτερο χωριό επί του οδικού άξονα Χουμερίου-Ελεύθερνας-Αρκαδίου. Περιβάλλεται από πυκνούς ελαιώνες με πλούσια βλάστηση και έχει ανεμπόδιστη θέα προς τη θάλασσα και τα γύρω βουνά. Έχει υψόμετρο 330 μ.
Κάτοικοι
μικρογραφία|Άποψη του χωριού|220x220εσ Διαχρονικά οι κάτοικοι του χωριού υπήρξαν δραστήριοι και συμμετείχαν σε όλα τα ιστορικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν τα νεότερα χρόνια. Μαζί με τους παρακείμενους οικισμούς Πασαλίτες, Καλαμάς και Καλανδαρέ, αποτελούσε μέχρι και τη δεκαετία του 1950 μια ακμάζουσα περιοχή.
Αγωνιστές-επαναστάτες
Από τα μέχρι τώρα γνωστά στοιχεία το Μελισσουργάκι έχει να επιδείξει σπουδαίους ανθρώπους που πρόσφεραν σε όλους τους απελευθερωτικούς αγώνες. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν οι: Στέφανος Στεφανάκης που ως βαθμοφόρος αγωνιστής είχε πάρει μέρος στις επαναστάσεις των ετών 1866, 1878 και εφεξής. Επίσης κατά την πολιορκία του Αρκαδίου από τους Τούρκους μια ομάδα κατοίκων του χωριού αποτελούμενη από τους Κωνσταντίνο Ξενικάκη (Ξυράφη), Μιχάλη Ζαχαράκη, Μανώλη Ντομαζή και άλλους, έκαναν αντιπερισπασμό, χτυπώντας τον εχθρό από τα μετόπισθεν. Το τούρκικο ιππικό τους κατεδίωξε αναγκάζοντάς τους σε υποχώρηση. Επίσης από το χωριό καταγόταν ο οπλαρχηγός Νίκος Ξενικάκης, που κατά την επανάσταση του 1866 πολέμησε στο Αρκάδι.
Στους βαλκανικούς πολέμους συμμετείχαν οι Μάρκος Εμμ. Δομαζάκης, Εμμανουήλ Γ. Ξενικάκης και Ζαχαρίας Μ. Ζαχαράκης.
Στον μικρασιατικό πόλεμο συμμετείχαν οι προαναφερθέντες Μάρκος Εμμ. Δομαζάκης και Εμμανουήλ Γ. Ξενικάκης καθώς και ο Ιωάννης Μ. Ζαχαράκης ο οποίος πιάστηκε αιχμάλωτος και πέρασε τρομερά βασανιστήρια στο στρατόπεδο του Εσκί Σεχίρ.
Κατά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο πολλοί νέοι του χωριού πολέμησαν στον ελληνοϊταλικό πόλεμο και στη μάχη της Κρήτης ενώ συμμετείχαν και στην Εθνική Αντίσταση. Από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής σκοτώθηκε στην περιοχή Λατζιμάς στις 23/5/1941 ο στρατιώτης Κωνσταντίνος Ελ. Παραγιουδάκης.
Στον εμφύλιο που επακολούθησε συνελήφθη αιχμάλωτος από τους αντάρτες στην Ήπειρο ο στρατιώτης Νικόλαος Χ. Παραγιουδάκης τον οποίο παρέδωσαν κατά την υποχώρησή τους (οι αντάρτες) στον αλβανικό στρατό. Κατά την περίοδο της αιχμαλωσίας του που διήρκεσε εννιά χρόνια υπέστη φοβερές κακουχίες από τα καταναγκαστικά έργα και την πείνα που τον υπέβαλαν οι Αλβανοί.
Διακριθέντες στα γράμματα
Οι κάτοικοι του χωριού ανέκαθεν διακρίνονταν για την έφεσή τους στα γράμματα. Από το χωριό αναδείχθηκαν σπουδαίοι επιστήμονες που διέπρεψαν σε διάφορους τομείς της επιστήμης όπως ο Βασίλειος Ξενικάκης ως ανώτατος δικαστής, οι δικηγόροι: Κωνσταντίνος Παραγιουδάκης, ο Πέτρος Μιχ. Ζαχαράκης, ο Μηνάς Γ. Δομαζάκης, ο Γεώργιος Σπ. Δομαζάκης.
Ο αγωνιστής της ΕΑΜικής Αντίστασης δικηγόρος Κωνσταντίνος Παραγιουδάκης, ήταν γραμματέας της οργάνωσης του ΕΑΜ στον Οργανισμό Λιμένος Πειραιώς (Ο.Λ.Π.) και διετέλεσε διευθυντής του Οργανισμού. Ο Κ. Παραγιουδάκης που λόγω της καταγωγής του από το χωριό Μελισσουργάκι Ρεθύμνου, χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο «Κωστής Μελισσουργάκις». Σε επιστολή του στην εφημερίδα Η αυγή που διασώζεται στο βιβλίο του Νίκου Περακάκη Οι δροσουλίτες, κάνει γνωστή την εμπλοκή του στην υπόθεση της αγωνίστριας Ηλέκτρας Αποστόλου και στη φυγάδευση της κόρης της Αγνής Σιδερίδου το 1948 στην Αλβανία και από εκεί στη Μόσχα. μικρογραφία|220x220εσ|Μελισσουργάκι, το χωριό κάτω από τη σκιά του [[Ψηλορείτης|Ψηλορείτη]] Ο Γεώργιος Μιχ. Ζαχαράκης διακρίθηκε ως γιατρός. Ο δικαστής Βασίλειος Ξενικάκης, αφού υπηρέτησε σε όλες τις βαθμίδες της τακτικής δικαιοσύνης μέχρι και πρόεδρος εφετών, ανήλθε στον βαθμό του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ενώ διετέλεσε και πρόεδρος σε υπηρεσιακά συμβούλια του Υπουργείου Δικαιοσύνης, αντιπρόεδρος του Ανωτάτου Συμβουλίου Επιλύσεως Αθλητικών Διαφορών (ΑΣΕΑΔ) καθώς και υπηρεσιακός δήμαρχος Πετρουπόλεως Αττικής κατά τη Μεταπολίτευση.
Ο Πέτρος Ξενικάκης (1917-2008) διακρίθηκε ως θεολόγος. Μικρός έμεινε ορφανός από πατέρα. Μέσα σε μεγάλη φτώχεια αλλά με πείσμα και θέληση, επιδίωξε να καταξιωθεί στην κοινωνία υπερβάλλοντας εαυτόν. Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε στο δημοτικό σχολείο Πασαλιτών με δάσκαλο τον Γ. Τζανάκη, στη συνέχεια φοίτησε στο ημιγυμνάσιο Πανόρμου Ρεθύμνου, στην Ιερατική Σχολή Χανίων, στη Θεολογική Σχολή Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Λυών της Γαλλίας (1954-1956). Υπηρέτησε στην Εκκλησιαστική Σχολή Κρήτης (1945-1948) και στην Εκκλησιαστική Σχολή Κορίνθου (1948-1954 και 1956-1958). Διετέλεσε διευθυντής του ιεροδιδασκαλείου Βελλάς κατά την περίοδο Σεπτέμβριος 1958- Φεβρουάριος 1962. Ο Π. Ξενικάκης, κατά το χρονικό αυτό διάστημα, πέτυχε την καλύτερη οργάνωση της σχολής, τη χρηστή διαχείριση του Ιδρύματος με τη συμμετοχή των μαθητών. Όπως ο ίδιος τονίζει: «Εκεί (στη Βελλά) αντιμετώπισα πάρα πολλά προβλήματα, είχα όμως πάντοτε την συμπαράστασιν και βοήθειαν του μακαριστού μητροπολίτη Ιωαννίνων κυρού Σεραφείμ (μετέπειτα αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος)». Πίστευε ότι η πειθαρχία ήταν αναγκαία για την κοινοβιακή ζωή των μαθητών και για την σφυρηλάτηση πνευματικών και ηθικών χαρακτήρων. «Άπαντες οι μαθηταί έχουσι τα αυτά καθήκοντα και τα αυτά δικαιώματα εν τω οικοτροφείω. Οφείλουσι λοιπόν να έχωσιν αγάπην μεταξύ των και συναίσθησιν των ευθυνών έναντι των αδελφών των και του Σχολείου». Μετά τη Βελλά ο Π. Ξενικάκης υπηρέτησε ως Διευθυντής στο Εκκλησιαστικό Φροντιστήριο Πατρών (1962-1965), στο Λύκειο Αμφιλοχίας (1965-1967), στο Λύκειο Ν. Φιλαδελφείας Αθηνών (1967-1971), στην Πρότυπη Ευαγγελική Σχολή Ν. Σμύρνης (1971-1976) και στη Σπάρτη ως γενικός επιθεωρητής μέσης εκπαιδεύσεως (1976-1979).
Επίσης ως εκπαιδευτικός, γυμνασιάρχης, επιθεωρητής και συγγραφέας διακρίθηκε ο Ευάγγελος Βασιλείου Ξενικάκης που υπηρέτησε στο Γρεβενίτι Ιωαννίνων, στη Λευκάδα και στην Αρεόπολη Λακωνίας.
Ακόμη από το Μελισσουργάκι έλκει την καταγωγή του ο στρατηγός Μανούσος Παραγιουδάκης, αρχηγός ΓΕΕΘΑ την περίοδο 1999-2002.
Επιχειρηματικότητα
Από το Μελισσουργάκι καταγόταν ο έμπορος Μανώλης Δομαζάκης, πατέρας του ιδρυτή της γνωστής εταιρίας παραγωγής και επεξεργασίας κρέατος Creta Farm, Στέλιου Δομαζάκη.
Κοινωνική ζωή
εναλλ.=Κομψή εμφάνιση και αρχοντική κορμοστασιά|μικρογραφία|Κοπέλες και νέος του χωριού. Φωτογραφία της δεκαετίας του 1930.|225x225εσ Το Μελισσουργάκι μέχρι και τη δεκαετία του 1970 αποτελούσε το κέντρο συνάθροισης των κατοίκων των γειτονικών χωριών. Κάτω από τον πλάτανο που δεσπόζει στην κεντρική πλατεία οι κάτοικοι συμμετείχαν σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής.
Σήμερα το Μελισσουργάκι απαριθμεί 32 κατοίκους οι οποίοι απαρτίζουν 5-6 οικογένειες.
Οικονομία
Η οικονομία του χωριού είναι συνυφασμένη με την οικονομία της ευρύτερης περιοχής του Μυλοποτάμου. Κύριες πηγές εισοδήματος είναι η γεωργία και η οικόσιτη κτηνοτροφία. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την ελαιοκαλλιέργεια, την αμπελοκαλλιέργεια τις θερμοκηπιακές καλλιέργειες, τη μελισσοκομία και τον αγροτουρισμό, ενώ στις ορεινότερες και πιο άγονες περιοχές του χωριού δραστηριοποιούνται κτηνοτρόφοι άλλων χωριών του Μυλοποτάμου.
Μεγάλη υπήρξε η απώλεια του πιο ζωντανού τμήματος του πληθυσμού, της νεολαίας, στις δεκαετίες του 1960 και του 1970, όταν αναζήτησαν καλύτερη τύχη στην Αθήνα, στο Ηράκλειο, στο Ρέθυμνο και αλλού.
Ιστορία
Ο οικισμός διατηρεί τον παραδοσιακό οικιστικό του πυρήνα, με πολλά κτήρια της οθωμανικής περιόδου. Σε γειτονικές θέσεις υπάρχουν δυο τουλάχιστον μοναστήρια με πιθανή ίδρυση τους στα χρόνια της ενετοκρατίας. Στον Μυλοπόταμο, όπως και στην ευρύτερη έκταση, βρίσκονταν τα φέουδα που είχαν παραχωρηθεί στην αρχοντική οικογένεια των Καλλεργών με τη συνθήκη του 1299. Το γεγονός αυτό, πέρα από τις ιστορικές πηγές, επιβεβαιώνεται και από την παρουσία των οικόσημων της οικογένειας σε μνημεία των παραπάνω περιοχών. Παράλληλα, το όνομα του χωριού παραπέμπει στη βυζαντινή οικογένεια των Μελισσηνών (ευγενείς της τελευταίας περιόδου της βυζαντινής εποχής και της ενετοκρατίας), παρόλο που καμιά πηγή δε μαρτυρεί το όνομά τους μεταξύ των φεουδαρχών του Μυλοποτάμου.
Ο οικισμός εμφανίζεται στις βενετικές απογραφικές εκθέσεις με το όνομα Melisurgachi (Φραγκίσκος Μπαρόκιος 1577 και Καστροφύλακας 1583). Ο πληθυσμός του κατά την απογραφική έκθεση του Καστροφύλακα (1583), απαριθμεί 97 κατοίκους και 140 οφειλόμενες αγγαρείες. Από τον Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα (1630) αναφέρεται ως Melissurghachi. Επίσης περιλαμβάνεται στον κατάλογο των χωριών του 1633 που οι κάτοικοί του ήταν υποχρεωμένοι (αγγαρεία) να περιφρουρούν από τη θέση Casolato τη θαλάσσια περιοχή ανοικτά του Πανόρμου και να προειδοποιούν με καπνό ή φωτιές την κεντρική διοίκηση για επικείμενη πειρατική επιδρομή ή άλλου εχθρικού στόλου. Από λανθασμένη αναγραφή αναφέρεται ως neli Zurgachi. Τέλος στην τούρκικη απογραφή του 1671 ως Melisurgaki με 10 χαράτσα. Κοντά στο χωριό υπάρχει η σπηλιά του Γιάννακα, όπου στη στενή της είσοδο είχαν τοποθετήσει οι χωρικοί πολεμίστρες. Σε αυτή τη σπηλιά έχουν βρεθεί οστά ανθρώπων και κεφάλι μικρού παιδιού. Στην περιοχή επίσης βρίσκεται η διώροφη σπηλιά του Αγίου Αντωνίου.
Στα μετέπειτα χρόνια (1889-1897) ο επίσημα διορισμένος από την Κρητική Πολιτεία οπλαρχηγός του Μυλοποτάμου Εμμανουήλ Ιωάν. Τρούλης (ή Τρουλομανόλης) με καταγωγή από το χωριό Λιβάδια σκότωσε τον αγά του χωριού, γιατί συμπεριφερόταν βάναυσα στους χριστιανούς.
Διοικητική και πληθυσμιακή εξέλιξη
Το έτος 1879, με την ψήφιση του πρώτου δημοτικού νόμου στην Κρήτη, το Μελισσουργάκι υπήχθη στον δήμο Μελιδονίου (1881) με 78 χριστιανούς και 15 μουσουλμάνους κατοίκους. Το 1900 έχει 107 κατοίκους, το 1911 ανακηρύχθηκε ως έδρα αγροτικού δήμου στον οποίο συμπεριλαμβάνονταν και οι γειτονικοί οικισμοί, Πασαλίτες, Καλανδαρέ και Καλαμάς. Ο συνολικός πληθυσμός ανερχόταν σε 388 κατοίκους, ενώ το 1920 έχει δική του κοινότητα με 131 κατ. Με τον νόμο «Περί Κοινοτήτων» του 1925, ο οικισμός προσαρτήθηκε στην κοινότητα Χουμερίου. Ως αυτόνομη και πάλι κοινότητα συστάθηκε στις 10/02/1930. Δέκα χρόνια αργότερα (1940) χρονιά κήρυξης του ελληνοϊταλικού πολέμου, το Μελισσουργάκι εμφανίζει πληθυσμό 143 κατοίκων και αιμοδοτεί τον ελληνικό στρατό με πολλούς νέους που αγωνίστηκαν στα πεδία των μαχών του αλβανικού μετώπου.
Στις 04/12/1997 η κοινότητα Μελισσουργακίου συγχωνεύτηκε στον δήμο Γεροποτάμου (σχέδιο «Καποδίστριας»), ενώ με το πρόγραμμα Καλλικράτης (2010), αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα του δήμου Μυλοποτάμου, με πρωτεύουσα το Πέραμα και απέχει έξι χιλιόμετρα από αυτό.
Δείτε Κοινότητα Μελισσουργακίου
Ο ναός του Αγίου Γεωργίου
328x328px|αριστερά|μικρογραφία
Ο ναός του Αγίου Γεωργίου βρίσκεται στην πλατεία στο κέντρο του οικισμού, και ανήκει στον απλό, μονόχωρο, καμαροσκεπή τύπο που επιχωριάζει στην κρητική ύπαιθρο. Η εξωτερική του εμφάνιση (πόρτες, παράθυρα, δυτική πρόσοψη, καμπαναριό) φανερώνει μια σημαντική μεταρρύθμιση που έγινε το 1902, με την προσθήκη ενός νάρθηκα στο αρχικό σχέδιο. Μέχρι και το τέλος της δεκαετίας του 1960, ο ναός ήταν επιχρισμένος εσωτερικά με ένα παχύ στρώμα ασβεστοκονιάματος, το οποίο και αφαιρέθηκε με τις εργασίες της αρχαιολογικής υπηρεσίας. Μια δεύτερη επέμβαση, με στόχο τον καθαρισμό των τοιχογραφιών, έγινε από την 28η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων το 2007.
Ο εικονογραφικός διάκοσμος είναι εν μέρει διατηρημένος. Διατάσσεται σε επάλληλες ζώνες, μέσα σε ορθογώνιους πίνακες που ορίζονται από κεραμόχρωμες ταινίες. Η θεματολογία των τοιχογραφιών αντλείται από τον ευαγγελικό, τον λειτουργικό και τον αγιολογικό κύκλο. Συγκεκριμένα: Στο τεταρτοσφαίριο της αψίδας του ιερού εικονίζεται ο Παντοκράτορας σε προτομή, ευλογώντας, και κρατώντας κλειστό κώδικα (Δέηση). Στον ημικύλινδρο της αψίδας, ιεράρχες τελούν τον μελισμό, την εικαστική απόδοση του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας. Στην καμάρα που καλύπτει το ιερό αναπτύσσεται η Ανάληψη, ενώ στα πλευρικά τοιχώματα απεικονίζονται ιεράρχες και διάκονοι και τέσσερις σκηνές: η εμφάνιση του Ιησού στις Μυροφόρες και το όραμα του αγίου Πέτρου Αλεξανδρείας (νότιος τοίχος), ο Λίθος και η θυσία του Αβραάμ (βόρειος τοίχος). Στον νότιο τοίχο του κυρίως ναού μπορούμε να διακρίνουμε κομμάτια της γεννήσεως, της υπαπαντής του Χριστού, της παραβολής των δέκα παρθένων και σκηνές από τη Δευτέρα Παρουσία. Στον βόρειο τοίχο σώζονται η προδοσία του Ιούδα, ο ελκόμενος επί σταυρού, η σταύρωση, η εις Άδου κάθοδος, θραύσματα από τη δυσπιστία του Θωμά και χορωδίες των αγίων από την Τελευταία Κρίση. Στην τρίτη ζώνη μεταξύ των δύο πλευρικών τοιχωμάτων απεικονίζονται σκηνές από το συναξάρι του Αγίου Γεωργίου, ενώ οι περισσότερες από τις όρθιες μορφές της τέταρτης ζώνης καταστράφηκαν λόγω του ανοίγματος δύο μεγάλων παραθύρων. μικρογραφία|411x411px Αξίζει να τονιστεί ότι η τοιχογραφία του "Ελκόμενου επί Σταυρού", αποτελεί μοναδική περίπτωση για την ορθόδοξη αγιογραφική παράδοση: Ο Σίμων ο Κυρηναίος ιστορείται (ζωγραφίζεται) ως άγιος με φωτοστέφανο να μεταφέρει τον σταυρό του Κυρίου, εν αντιθέσει με την κρατούσα ορθόδοξη αγιογραφική παράδοση η οποία ιστορεί τον Σίμωνα όχι όμως ως άγιο, δηλ. χωρίς φωτοστέφανο.
Ανάμεσα στις τοιχογραφίες υπάρχουν λατινικά χαράγματα από προσκυνητές της ιταλικής οικογένειας των Γκρίτι, κατόχων του τίτλου της βενετικής ευγένειας. Η υψηλή ποιότητα και το ύφος των τοιχογραφιών τις ταξινομεί μεταξύ των καλύτερων παραδειγμάτων της τάσης που παρατηρείται στα τέλη του 14ου - και τις αρχές του 15ου αιώνα στην Κρήτη. Ο Νικόλαος Δρανδάκης ήταν ο πρώτος που συνέδεσε αυτή την τάση με την ιδεαλιστική τέχνη της Κωνσταντινούπολης από τις αρχές του 14ου αιώνα, ενώ ο Μ. Μπορμπουδάκης αναπτύξει τη θεωρία για μια ομάδα αγιογράφων που εκπαιδεύτηκαν από καλλιτέχνες της Κωνσταντινούπολης, και προσελήφθησαν από την οικογένεια Καλλέργη. Οι τοιχογραφίες στο Μελισσουργάκι, σε σύγκριση με ανάλογα μνημεία, και κυρίως με τον Άγιο Γεώργιο στον Αρτό (1401), θα μπορούσαν να τοποθετηθούν κατά την τελευταία δεκαετία του 14ου αιώνα (αγιογραφίες της Α΄ενετικής περιόδου).
Με υπουργική απόφαση (2258/4-2-1966) και ΦΕΚ 175/Β/26-3-1966 ο ναός έχει κηρυχθεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο.
Η Παναγία του Βατέ
μικρογραφία|Ναός Παναγίας Βατέ|αριστερά|276x276px Στο Μελισσουργάκι επίσης ανήκει ο ναός της Παναγίας του Βατέ ή του Βάτου. Υπήρξε καθολικό παλιάς μονής, που πιθανώς λει­τουργούσε από την πρώτη περίοδο της ενετοκρατίας. Σε νοταριακό έγγραφο του 1573 αναφέρεται το μοναστήρι «της Υπεραγίας Θεοτόκου λεγόμενον Μελισσουργάκι» και ο ιερομόναχος της μονής Μακάριος Τουρλινός (Τρουλινός). Η μονή ανακαινίστηκε πριν την τουρκοκρατία, περίοδο μεγάλης ακμής του κρητικού μοναχισμού. Το 1624 ο ιερομόναχος Παχώμιος Καφάτος πραγματο­ποίησε επισκευαστικές εργασίες στο καθολικό, γεγονός που μαρτυρείται στην επιγραφή του υπερθύρου: «ΜΝΗΣΘΗΤΙ ΚΥΡΙΕ ΤΟΥ ΔΟΥΛΟΥ ΣΟΥ ΠΑΧΩΜΙΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΤΟΥ ΚΑΦΑ(ΤΟΥ) ΑΧΚΔ’(=1624)». Κατά την περίοδο αυτή υπάρχει νοταριακό έγγραφο (διαθήκη) που δίνει σημαντικές πληροφορίες για τη μονή. (παρατίθεται απόσπασμα).
Ο Πιέρος Κακάβελας, είναι άρρωστος και κάνει τη διαθήκη του."Αφήνει στην εκκλησία της Παναγίας, κοντά στους Πασαλίτες, στη Βατιανή, όπου για την ώρα μονάζουν μοναχές, έσοδο 20 μουζούρια στάρι τη χρονιά, για να κάνει βελτιώσεις ο ηγούμενος Καφάτος. Το στάρι αυτό θα πληρώνει ο Ιάκωβος Σαγκουινάτσος Μπίστης του μ. Τζουάννε για τα χρήματα που του χρωστά. Αν το καταβάλλει κάθε χρόνο, τότε του χαρίζει τα υπόλοιπα από όσα του χρωστά. Αν όχι, οι εκτελεστές του οφείλουν να του πάρουν όλα τα χρήματα που του χρωστά, να δώσουν από αυτά 3.000 υπέρπυρα στο μοναστήρι και να κρατήσουν τα υπόλοιπα. Για αντάλλαγμα, οι μοναχές οφείλουν να παρακαλούν τον θεό για την ψυχή του."Στη συνέχεια ο διαθέτης κάνει συμπληρωματική διαθήκη με ημερομηνία 28/1/1643, με την οποία τροποποιεί την αρχική. Εν τω μεταξύ, πιθανόν να μην συμφώνησε ο οφειλέτης με την πρώτη επιθυμία του δανειστή, και δηλώνει ότι:
μικρογραφία|343px|Μονή Βατέ: Η επιγραφή του [[Υπέρθυρο|υπερθύρου (ΑΧΚΔ = 1624)]] Αφήνει στην ανιψιά του Κατερού 30 μίστατα λάδι από αυτά που του χρωστούν στο χωριό Καλανταρέα.
Δηλώνει, επίσης, ότι, αν ακόμα θέλει αυτή η Κατερού να πάει στο μοναστήρι της Βατιανής, μπορεί να πάρει και μερίδιο από τις 3.000 υπέρπυρα που άφησε στο μοναστήρι αυτό για την ψυχή του.  Από τα παραπάνω συνάγεται ότι την περίοδο αυτή ηγούμενος ήταν ο Καφάτος και ότι η μαρτυρία αυτή ταυτίζεται με την επιγραφή του υπέρθυρου καθώς επίσης ότι την ίδια περίοδο στο μοναστήρι εγκαταβιούσαν μοναχές.
Μετά την τουρκική κατάκτηση η Μονή της Παναγίας στο Μελισσουργάκι, υπήρξε εξαρτώμενη της μονής Ασωμάτων Αμαρίου, καθώς αποτελούσε μετόχι αυτής, στην οποία συναντάμε επίσης ηγού­μενο από την οικογένεια των Καφάτων. Τούτο τεκμαίρεται από το κτηματολόγιο της μονής Ασωμάτων. Ο Εμμ. Γενεράλις, στηριζόμενος στην παράδοση της περιοχής, σημει­ώνει πως η μονή στο Βατέ ήταν ανεξάρτητο μοναστήρι, με πολλά ελαιόδεντρα και απέραντους ορεινούς βοσκότοπους. Τα κτήματα αυτά υφαρπάχθησαν από τους γενίτσαρους του Κάτω Μυλοπόταμου, γνωστούς ως Σκοτούληδες, οπότε και ολόκληρη η μονή αναγκάστηκε να μετατραπεί σε μετόχι της μονής Ασωμάτων, σαν ύστατη προσπάθεια να περισώσει τμήματα της περιουσίας της, από την αρπακτική διάθεση των κυρίαρχων Τούρκων.
Το σίγουρο είναι ότι επί Τουρκοκρατίας η Μονή Βατέ (ή η Μονή Παναγίας του Βάτου) στο Μελισσουργάκι, λειτουργούσε ως μοναστηριακό μετόχι. Ένας ή δυο μοναχοί από τη μονή Ασωμάτων διέμεναν εκεί και εναλλάσ­σονταν ανά διετία για να λειτουργούν τον ναό και να επιστατούν στα μοναστηριακά κτήματα. Στην τούρκικη απογραφή του 1670 αναφέρεται ως manastır-ı Vatya, δεν εμφανίζει όμως μοναχούς ούτε υπόκειται σε φορολογία. Τμήμα τουλάχιστον της περιουσίας του διαχειρίζονται οι μοναχοί της μονής του Αγίου Στεφάνου Βορθακάρη. Η παράδοση της περιοχής αναφέρει ότι η μονή Βατέ εγκαταλείφθηκε από τους μοναχούς οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στη μονή του Αγίου Στεφάνου. Έκτοτε η μονή παρακμάζει και ερειπώνεται. Σήμερα στο Βατέ διασώζονται λιγοστά ερείπια, απομεινάρια του μοναστηριακού συγκροτήματος, αφού τα δομικά υλικά (πέτρες, πελέκια) αποψιλώθηκαν από τους κατοίκους των γύρω χωριών για να χρησιμοποιηθούν ως οικοδομικά υλικά. Ο ναός σήμερα είναι κοιμητηριακός.
Το ξωκλήσι του Αγίου Στεφάνου Βορθακάρη
μικρογραφία|261x261px|Άγιος Στέφανος Απέχει από το Μελισσουργάκι δυο χλμ. και η πρόσβαση επιτυγχάνεται μέσω ανηφορικού αγροτικού δρόμου. Βρίσκεται στο μέσον μιας εύφορης κοιλάδας ονομαζόμενης Βορθακάρης ή Μεγάλα Αμπέλια, όπου παλιότερα υπήρχαν πλούσιοι αμπελώνες που περιβάλλονταν από πλήθος δέντρων όπως συκιές, αχλαδιές, ελιές, χαρουπιές κ.ά. Κάποτε υπήρξε καθολικό μικρής μονής. Σχετική αναφορά κάνει ο Α. Φραγκούλης στο βιβλίο του Μοναστήρια του Μυλοποτάμου.
Στην απογραφή που πραγματοποίησαν οι Τούρκοι το 1670 αναφέρεται ως Manastır-i Ayo İstefano Veryokari (μοναστήρι Αγίου Στεφάνου Βορθακάρη) με τρεις μοναχούς. Ως ηγούμενος της μονής αναφέρεται ο ιερομόναχος Συμεών Νταλαμπέλος (Simeon, Dalabelo, Gumeno). Την αδελφότητα συναποτελούσαν οι μοναχοί Μακάριος (Makariyo, Marko Filino, Canaki) και Φιλόθεος (Filotiyo, Franga Daryona, Andriya). Η φορολογία που επέβαλαν οι Τούρκοι κατακτητές κατ έτος ανερχόταν στο ποσό των 3.800 άσπρων. Στο περιουσιολόγιό της μονής περιλαμβάνονταν 374 ελαιόδεντρα, 8,5 τσερίπια αμπέλι και μισό τσερίπι περιβόλι. Η συνολική περιουσία της μονής καταλάμβανε έκταση 48 τσεριπίων. Από αυτά 24 τσερίπια βρισκόταν εντός των ορίων της μονής, 1,5 τσερίπι εντός των ορίων του χωριού Πλατάνια Αμαρίου με τέσσερα ελαιόδεντρα, 22,5 τσερίπια περιλαμβάνονταν εντός των ορίων των χωριών Πασαλίτες και Μελισσουργάκι και ανήκαν στη μονή Βατέ.
Σε παρακείμενη απόσταση υπάρχουν ερείπια κελιών και μικρή πηγή που μαρτυρούν το μοναστικό παρελθόν της περιοχής. Στον ναό του Αγίου Στεφάνου δεν υπάρχει κτητορική επιγραφή, ούτε κάποια άλλη γραπτή μαρτυρία που να υποβοηθά την ιστορική έρευνα. Η εκκλησία, σύμφωνα με το εορτολόγιο, τιμά την ανακομιδή των λειψάνων του πρωτομάρτυρα Στεφάνου, στις 2 Αυγούστου, όπου τελείται Θεία Λειτουργία.
Εκκλησιαστική υπαγωγή
Εκκλησιαστικά το Μελισσουργάκι ανήκει στην ενορία Πασαλιτών μαζί με τους οικισμούς Πασαλίτες, Καλαμάς και Καλανδαρέ και υπάγεται στην Δ΄ αρχιερατική περιφέρεια της μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Μυλοπόταμου
Alenia C-27J
Το Alenia C-27J Spartan είναι μέσο στρατιωτικό μεταγωγικό αεροσκάφος. Αποτελεί εξελιγμένη έκδοση του Alenia G.222 (C-27A Spartan σε υπηρεσία με την Αμερικανική αεροπορία), με τους κινητήρες και τα συστήματα του Lockheed Martin C-130J Hercules.
Σχεδίαση και Εξέλιξη
Το C-27J Spartan έχει 35% μεγαλύτερη εμβέλεια και 30% μεγαλύτερο επιχειρησιακό ύψος σε σχέση με το G.222. Η Ιταλική Πολεμική Αεροπορία και η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία παράγγειλαν από 12 αεροσκάφη έκαστη ενώ τη Βουλγαρική Πολεμική Αεροπορία επέλεξε το C-27J, παραγγέλνοντας 5. Η Alenia επίσης προσφέρει το C-27J στον Καναδά ως αντικαταστάτη των CC-130 Hercules και CC-115 Buffalo. Η Λιθουανία παρήγγειλε τρία C-27J αντικαθιστώντας τα Antonov An-26, παραλαμβάνοντας το πρώτο αεροσκάφος στα τέλη του 2006.
Το C-27J προωθήθηκε στα πλαίσια του διαγωνισμού για Κοινό Μεταφορικό Αεροσκάφος για την Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία και τον Αμερικανικό Στρατό έχοντας ως κύριο ανταγωνιστή το C-295 των Raytheon and EADS Βορείου Αμερικής, σε ένα διαγωνισμό που αφορά συνδυασμένες παραγγελίες πάνω από 100 αεροσκαφών. Το Κοινό Μεταφορικό Αεροσκάφος αναμένεται να αντικαταστήσει τα C-23 Sherpa, C-12 Huron και C-26 Metroliners.
Η Ρουμανία παρήγγειλε επτά C-27J με σκοπό να παραδοθούν το 2008, ώστε να αντικαταστήσει τα Antonov An-24 and Antonov An-26, επικρατώντας του EADS CASA C-295.
Το C-27J αποτελεί πιθάνο υποψήφιο για την απαίτηση της Βασιλικής Αυστραλιανής Πολεμικής Αεροπορίας για 12 αεροσκάφη τα οποία θα αντικαταστήσουν τα γερασμένα DHC-4 Caribou το 2010, με την πιθανότητα απόκτησης περισσοτέρων αεροσκαφών εάν η Αυστραλιανή Αεροπορία αποφασίσει να αντικαταστήσει και όλα τα C-130H Hercules της.
Το C-27στην Ελληνική Πολεμική Αεροπορία
Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία έχει προμηθευτεί 8 αεροπλάνα, η παράδοση των οποίων ξεκίνησε το 2004. Τα αεροπλάνα έχουν ενταχθεί στην 354 Μοίρα Τακτικών Μεταφορών «Πήγασος» και φέρουν μονόχρωμη γκρι παραλλαγή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
C C Κατηγορία:Αεροσκάφη Alenia Κατηγορία:Εμβολοκινητήρια στρατιωτικά αεροσκάφη
Κομμουνιστικό Κόμμα (Ιταλία)
Το Κομμουνιστικό Κόμμα (Partito Comunista, PC) είναι ιταλικό κομμουνιστικό κόμμα που ακολουθεί τις αρχές του μαρξισμού-λενινισμού. Συμμετέχει στην Πρωτοβουλία Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων και συνεργάζεται στενά με το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.
Ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 2009, με την ονομασία Κομμουνιστές - Λαϊκή Αριστερά, προερχόμενο από διάσπαση του Κόμματος των Ιταλών Κομμουνιστών. Ηγέτης του εκλέχθηκε ο διαγραμμένος από τους Ιταλούς Κομμουνιστές, Μάρκο Ρίτσο. Το πρώτο συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος, έγινε τον Νοέμβριο του 2010. Τον Ιανουάριο του 2014, το κόμμα μετονομάστηκε σε Κομμουνιστικό Κόμμα. Στις εκλογές του 2018, συμμετείχε αυτόνομα αποσπώντας περισσότερες από 100.000 ψήφους. Στις επαναληπτικές εκλογές 3-4 Οκτώβρη 2021 στην Σιένα κατέλαβε την τρίτη θέση και κατέγραψε ποσοστό 4.69%.
Ευρωεκλογές 2019
Στις ευρωεκλογές του 2019, το Κομμουνιστικό Κόμμα ήλθε αντιμέτωπο με τα εμπόδια που θέτει ο ιταλικός εκλογικός νόμος σχετικά με τη συμμετοχή κομμάτων χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση στις ευρωπαϊκές εκλογές, από τα οποία απαιτείται η συλλογή 145.000 υπογραφών.
Ωστόσο, το κόμμα κατάφερε να ξεπεράσει το εμπόδιο της συλλογής υπογραφών, αξιοποιώντας δυνατότητα που δίνει ο εκλογικός νόμος στην Ιταλία να κατέβει στις εκλογές με την κάλυψη ενός κόμματος που έχει ήδη εκλεγμένους ευρωβουλευτές. Τη στήριξη αυτή παρείχε το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Έτσι, το ΚΚ Ιταλίας συμμετείχε για πρώτη φορά στις ευρωεκλογές έχοντας στο σήμα των ψηφοδελτίων του τόσο το σήμα του ΚΚΕ όσο και της Ευρωπαϊκής Κομμουνιστικής Πρωτοβουλίας.
Συγκέντρωσε 235.467 ψήφους και ποσοστό 0.88% κι έτσι αναδείχθηκε στην 9η θέση χωρίς να εκλέξει ευρωβουλευτή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κομμουνιστικά κόμματα στην Ιταλία
Πολ Γκρίνγκαρντ
Ο Πωλ Γκρίνγκαρντ (Paul Greengard, 11 Δεκεμβρίου 1925 – 13 Απριλίου 2019) ήταν Αμερικανός νευροεπιστήμονας, γνωστός για τις μελέτες του αναφορικά με τη μοριακή και κυτταρική λειτουργία των νευρώνων. Το 2000 τιμήθηκε, μαζί με τους Άρβιντ Κάρλσον και Έρικ Ρ. Κάντελ, με το Βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής «για τις ανακαλύψεις τους αναφορικά με τη μεταγωγή ερεθισμάτων στο νευρικό σύστημα».
Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Πωλ υπηρέτησε στο Ναυτικό ως τεχνικός ηλεκτρονικών αποσπασμένος στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης, εργαζόμενος πάνω σε ένα σύστημα έγκαιρης προειδοποιήσεως κατά των Ιαπώνων καμικάζε. Μετά το τέλος του πολέμου σπούδασε στο Κολέγιο Χάμιλτον, στο Κλίντον (Νέα Υόρκη), από όπου αποφοίτησε το 1948 με πτυχίο φυσικομαθηματικών.
Παραπομπές
>
Κατηγορία:Αμερικανοί νευροεπιστήμονες Κατηγορία:Αμερικανοί νομπελίστες
Βουτανοθειόλη-1
Η βουτανοθειόλη-1 ή βουτυλομερκαπτάνη ή 2-υδροθειοβουτάνιο ή θειαπεντάνιο-1 είναι η οργανική χημική ένωση με σύντομο συντακτικό τύπο CH3CH2CH2CH2SH. Το μόριό της αποτελείται από μια βουτυλομάδα (CH3CH2CH2CH2-) και μια υδροθειομάδα (-SH). Πρόκειται για το θειούχο ανάλογο της βουτανόλης-1. Η παρουσία, ωστόσο, του ατόμου του θείου, αντί αυτού του οξυγόνου, διαφοροποιεί πολλές ιδιότητες, με πιο άμεσα αντιληπτή την πτητικότητα: η βουτανοθειόλη-1 είναι πολύ πτητικότερη από τη βουτανόλη-1 (παρόλο που έχει μεγαλύτερη μοριακή μάζα), γιατί στην πρώτη εξαφανίζεται το αποτέλεσμα του δεσμού υδρογόνου που υπάρχει στη δεύτερη. Με βάση τον χημικό τύπο της, C4H10S, έχει έξι (6) ισομερή θέσης:
Από βουτυλαλογονίδιο
Με επίδραση όξινου θειούχου καλίου (KHS) σε προπυλαλογονίδιο (CH3CH2CH2CH2X) παράγεται βουτανοθειόλη-1 :
Από βουτανόλη-1
Με επίδραση υδροθείου (H2S) σε βουτανόλη-1 (CH3CH2CH2CH2OH), παρουσία διοξειδίου του θορίου (ThO2), παράγεται βουτανοθειόλη-1 :
Βουτανοθειολικά-1 άλατα
2. Επίσης και με ορισμένα οξείδια, όπως το οξείδιο του υδραργύρου (HgO) :
Θειολεστέρες
Όπως οι αλκοόλες παράγουν εστέρες με οξέα, έτσι και οι θειόλες παράγουν θειολεστέρες με αυτά. Π.χ. με επίδραση καρβονικών οξέων σε βουτανοθειόλη-1 :
Θειοκετάλες
Με επίδραση καρβονυλικών ενώσεων παράγονται θειοκετάλες :
Διβουτυλοδιθειαιθέρας
Με επίδραση χλωριούχου χαλκού (CuCl2) παράγεται διβουτυλοδιθειαιθέρας :
Βουτανοσουλφονικό οξύ-1
Με οξείδωση βουτανοθειόλης-1 παράγεται βουτανοσουλφονικό οξύ-1 (CH3CH2CH2CH2SO3H) :
ή
Βουτάνιο
1. Με επίδραση φωσφορώδη τριαιθυλεστέρα [(CH3CH2O)3P] παράγεται βουτάνιο (CH3CH2CH2CH3) :
2. Με επίδραση υδρογόνου και με καταλύτη νικέλιο (μέθοδος Raney) παράγεται βουτάνιο (CH3CH2CH2CH3) :
Πηγές πληροφόρησης
Κατηγορία:Αλκανοθειόλες
Τοντάι Τσι
μικρογραφία|Τοντάι-τζι Το Τοντάι-Τσι (ιαπωνικά: 東大寺, ελληνική μετάφραση: Μέγας Ανατολικός Ναός) είναι ένα συγκρότημα βουδιστικών ναών που κάποτε ήταν ένας από τους Επτά Ισχυρούς Ναούς και βρίσκεται στην πόλη της Νάρα της Ιαπωνίας. Αν και ιδρύθηκε το 738 μ.Χ., ο Τοντάι-τζι δεν άνοιξε μέχρι το 752 μ.Χ. Η Μεγάλη Αίθουσα του Βούδα (ιαπωνικά: 仏 殿) στεγάζει το μεγαλύτερο χάλκινο άγαλμα στον κόσμο του Βούδα Vairocana, γνωστό ως Daibutsu (ιαπωνικά: 大 仏). Ο ναός χρησιμεύει επίσης ως ιαπωνική έδρα της βουδιστικής σχολής Kegon. Ο ναός έχει κηρυχθεί  μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO ως ένα από τα «Ιστορικά Μνημεία της Αρχαίας Νάρα», μαζί με επτά άλλους χώρους, όπως ναούς, ιερά και μέρη στην πόλη της Νάρα.
Η Ιστορία του Ναού
Η αρχή της οικοδόμησης ενός ναού στο σημείο, που βρίσκεται σήμερα το συγκρότημα κτηρίων Kinshōsen-ji, χρονολογείται  στο 728 μ.Χ.. Όταν ο αυτοκράτορας Shōmu καθιέρωσε τον Kinshōsen-ji (ιαπωνικά: 金鐘 山寺) ως δώρο για τον πρίγκιπα Motoi (ιαπωνικά: 基 王), τον πρώτο του γιο με την σύζυγό του, Kōmyōshi, μέλος της Fujiwara clan. Ο πρίγκιπας Motoi πέθανε ένα χρόνο μετά τη γέννησή του. μικρογραφία|Άγαλμα του Βούδα Daibutsu Κατά την περίοδο Tenpyō, η Ιαπωνία υπέφερε από μια σειρά καταστροφών και επιδημιών. Μετά το φερόμενο πραξικόπημα του Nagaya το 729, ένα μεγάλο ξέσπασμα ευλογιάς γύρω στο 735-737, πολλά συνεχόμενα χρόνια πενιχρών σοδιών, και μια εξέγερση με επικεφαλής τον Fujiwara no Hirotsugu το 740, η χώρα βρισκόταν σε μια χαοτική κατάσταση. Το γεγονός ότι ο αυτοκράτορας Shōmu είχε αναγκαστεί να μετακινήσει την πρωτεύουσα τέσσερις φορές, καταδεικνύει την αστάθεια στην οποία βρισκόταν η χώρα την εποχή εκείνη. μικρογραφία|Τοντάι-τζι, καμπάνα Μετά από αυτά τα προβλήματα, ο αυτοκράτορας Shōmu εξέδωσε διάταγμα το 741, διατάζοντας την κατασκευή επαρχιακών ναών σε ολόκληρο το έθνος. Αργότερα το 743 κατά τη διάρκεια της περιόδου Tenpyō ο αυτοκράτορας διέταξε την κατασκευή ενός τεράστιου αγάλματος του Βούδα (γνωστό στα ιαπωνικά ως 大仏, προφέρεται Daibutsu) και ο ναός Τοντάι-Τσι (ακόμα ονομαζόταν Kinshōsen-ji) ορίστηκε ως ο επαρχιακός ναός της επαρχίας Yamato και επικεφαλής όλων των επαρχιακών ναών, και πήρε την ονομασία Τοντάι.
Παραπομπές
https://www.japan-guide.com/e/e4100.html
http://www.todaiji.or.jp/english/
https://www.britannica.com/topic/Todai-Temple
Κατηγορία: Βουδισμός Κατηγορία: Βουδισμός στην Ιαπωνία Κατηγορία: Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς Κατηγορία:Βουδιστικοί ναοί
Βιλάγια
Η βιλάγια (αραβικά: ولاية, βελεγιάτ, περσικά: ولایت, ουρντού: ولایت, τούρκικα: vilayet, βιλαέτι) είναι διοικητική διαίρεση, που συνήθως μεταφράζεται ως "επαρχία", ή κάποιες φορές ως "κυβερνείο". Η λέξη προέρχεται από την αραβική ρίζα "w-l-y", "κυβερνώ": ο wāli—"κυβερνήτης"—διοικεί μια βιλάγια, δηλαδή "αυτό που διοικείται". Κατά την περίοδο του Χαλιφάτου ο όρος αναφερόταν σε κάθε κρατίδιο που ήταν περίπου σαν ανεξάρτητο κράτος.
Χρήση του όρου σε χώρες
Στα Αραβικά η λέξη βιλάγια (wilayah) χρησιμοποιείται για τη λέξη πολιτεία των ΗΠΑ, και αυτές αναφέρονται ως "الولايات المتّحدة الأمريكية", κυριολεκτικά μεταφραζόμενο ως "οι Αμερικανικές Ηνωμένες Πολιτείες".
Βόρεια Αφρική και Μέση Ανατολή
Για το Μαρόκο το οποίο διαιρείται σε επαρχίες και wilāyas η μετάφραση "επαρχία" θα είχε σαν συνέπεια να εξαλιφθεί η διαφορά μεταξύ αυτών των δύο διοικητικών μονάδων, επαρχία και βιλάγια. Για το Σουδάν χρησιμοποιείται ο όρος κρατίδιο, και για τη Μαυριτανία ο όρος περιοχή.
Τα Κυβερνεία του Ιράκ (muhafazah, μουχαφαζάχ) κάποιες φορές μεταφράζονται ως επαρχίες, σε αντίθεση με τα επίσημα Ιρανικά έγγραφα και γενικά τη χρήση για άλλες Αραβικές χώρες. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τη γενικότερη μετάφραση του muhafazah (κυβερνείο) και του wilāyah (βιλάγια, επαρχία).
Κίνα
Στην εθνοτικά διαφορετική περιοχή Σιντζιάνγκ της βορειοδυτικής Κίνας, οι επτά μη διαφοροποιημένες καθεαυτού επαρχίες (κινέζικα:地区, πινγίν: dìqū), -δηλαδή πόλεις εκτός επιπέδου επαρχίας, αυτόνομες επαρχίες κ.τ.λ.-, στη γλώσσα Ουιγούρ μεταφράζονται ως Vilayiti (Ουιγούρ: ۋىلايىتى). Για τις υπόλοιπες όμως πολυάριθμες διοικητικές διαιρέσεις της Σιντζιάνγκ, η Οιγούρ έχει δανειστεί Ρωσικές λέξεις όπως oblasti ή rayoni, όπως και άλλες γλώσσες της Σιντζιάνγκ όπως η Καζακική.
Κένυα και Τανζανία
Στην Κένυα, ο όρος βιλάγια είναι όρος της Σουαχίλι που αναφέρεται στις διοικητικές περιοχές στις οποίες χωρίζονται η επαρχίες.