cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
I Will Survive
To I Will Survive είναι τραγούδι που πρωτοερμήνευσε η Γκλόρια Γκέινορ το 1978. Το κομμάτι γράφτηκε από τους Φρέντι Πέρεν και Ντίνο Φεκάρις. Πρόκειται για ένα από τα γνωστότερα τραγούδια της Disco, μουσικής, ενώ το single που κυκλοφόρησε έγινε και πλατινένιο από τη RIAA. Οι στίχοι του κομματιού, μιλούν για έναν δύσκολο χωρισμό, που όμως τελικά ο "ήρωας" του βρίσκει δύναμη να τον ξεπεράσει.
Το 1979, παιζόταν διαρκώς στο ραδιόφωνο, ενώ έφτασε και νούμερο 1 στα αμερικανικά Billboard Hot 100, αλλά και στα βρετανικά charts. Το κομμάτι, έκτοτε, μνημονεύεται ως σύμβολο της γυναικείας δύναμης, αλλά και ως gay ύμνος. Το 2016, η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, το συμπεριέλαβε στο National Recording Registry.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 1978 Κατηγορία:Singles του 1978 Κατηγορία:Disco τραγούδια Κατηγορία:Singles του 1993 Κατηγορία:Singles του 1996 Κατηγορία:Singles της RCA Records Κατηγορία:Τραγούδια με φεμινιστικά μηνύματα Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στα Billboard Hot 100
Αστακός Αιτωλοακαρνανίας
Ο Αστακός είναι παράλια κωμόπολη (υψόμ. 10μ.) του νομού Αιτωλοακαρνανίας, χτισμένη  στον μυχό του ομώνυμου κόλπου και στους πρόποδες του όρους Βελούτσα (Δίκορφο) που είναι η απόληξη των Ακαρνανικών Ορέων. Αποτελεί την έδρα του Δήμου Ξηρομέρου, ενώ ήταν έδρα του δήμου Αστακού. Ανάμεσα στα αξιοθέατά του περιλαμβάνονται μοναστήρια και ιστορικοί χώροι, όπως το βυζαντινό κάστρο του Δραγαμέστου και ο αρχαιολογικός χώρος του αρχαίου Αστακού στον οποίο σώζονται τα ερείπια ενός ναού αφιερωμένο στον Δία Καραό. Απέχει 56 χλμ. ΒΔ από το Μεσολόγγι, πρωτεύουσα του νομού και 51 χλμ. Δ από το Αγρίνιο, το μεγαλύτερο αστικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής. Το 2011 είχε 2.696 μόνιμους κατοίκους.
Προϊστορία
Κατά την προϊστορική περίοδο μαρτυρούνται οικισμοί γύρω από τον κόλπο του Αστακού στον Άγιο Παντελεήμονα, στις Γράβες (όπου αργότερα αναπτύχθηκε ο κλασικός Αστακός), στην περιοχή Λούτσαινα στις παρυφές του όρους Δίκορφο και στον Άγιο Νικόλαο στο δυτικό άνοιγμα του κόλπου. Ο πιο σημαντικός οικισμός όμως εντοπίστηκε στον όρμο του Πλατυγιαλιού. Πρόκειται για ένα πρωτοελλαδικό οικισμό (της περιόδου ΠΕ ΙΙ, γύρω στο 2600 π.Χ.) με σημαντικά αρχιτεκτονικά και κεραμεικά ευρήματα, τα οποία ήρθαν στο φως στα μέσα της δεκαετίας του 1980, όταν ο όρμος διαμορφωνόταν με τεχνητά μέσα προκειμένου να εγκατασταθεί εκεί αρχικά το διαλυτήριο πλοίων και αργότερα το σημερινό λιμάνι. Στη θέση αυτή εντοπίστηκαν απομεινάρια τοίχων και πλήθος οστράκων.
Ιστορία
Κατά την κλασική αρχαιότητα, ο Αστακός βρέθηκε στο επίκεντρο της διαμάχης Αθηναίων και Πελοποννησίων και είναι γνωστός για την ιστορία του τυράννου Ευάρχου ο οποίος απομακρύνθηκε από τους Αθηναίους. Η πόλη συνέχισε να ακμάζει και κατά τα ελληνιστικά χρόνια και γνώρισε την παρακμή μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση: το 30 π.Χ.. θεμελιώθηκε η Άκτια Νικόπολη και οι πληθυσμοί της Ακαρνανίας (μαζί και της περιοχής του Αστακού) αναγκάστηκαν να εποικήσουν τη νέα πόλη. Η ύπαιθρος ερημώνει και τα ίχνη της πόλης χάνονται μέχρι τη βυζαντινή περίοδο: το κέντρο των δραστηριοτήτων είναι πλέον η περιοχή γύρω από το κάστρο του Δραγαμέστου ή Δραγαμέστι το οποίο φύλαγε τα περάσματα προς την ενδοχώρα και επόπτευε την κίνηση στον κόλπο.
Η πρώτη μνεία στη βυζαντινή Δραγαμεστό γίνεται από τον Κ. Ακροπολίτη στα 1250 μ.Χ., ο οποίος εξιστορεί τα γεγονότα των αραβικών επιδρομών του 9ου αιώνα. Μετά την Άλωση του 1204, ο Αστακός ακολούθησε τη μοίρα της Ακαρνανίας και υπάχθηκε στο Δεσποτάτο της Ηπείρου. Έκτοτε θα αλλάξει αρκετούς αφέντες: συμπεριελήφθη στο κράτος του Στέφανου Ντουσάν, πέρασε στα χέρια του Αλβανού Μπούα Σπάτα, ενδιάμεσα κατελήφθη προσωρινά από τον άρχοντα της Λευκάδας Λεονάρδο Τόκκο, ενώ αποτέλεσε μήλον της έριδος ανάμεσα στις ιταλικές οικογένειες των Φόσκαρι (ιταλικά Foscari) και των Τόκκων. Η πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και η εξάπλωση των Οθωμανών οδήγησαν στην υποδούλωση της περιοχής στην Υψηλή Πύλη. Το 1571 ο στόλος των Ιταλών και των Ισπανών ελλιμενίζεται στο μικρό λιμάνι της περιοχής και διώχνει –προσωρινά– τους Τούρκους. Η τελική Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571) πραγματοποιήθηκε στις εκβολές του Αχελώου, ανάμεσα στον κόλπο του Αστακού και τη θαλάσσια περιοχή των Εχινάδων. Η περιοχή διέρχεται μια σύντομη Βενετοκρατία από το 1684 ως το 1699, οπότε περνά και πάλι στα χέρια των Οθωμανών σύμφωνα με τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς.
Ο σύγχρονος Αστακός χρονολογείται στις αρχές του 1700 από κατοίκους των Ιονίων νήσων, της Ηπείρου και της Ευρυτανίας. Η αρχική θέση του ήταν στη Σκάλα (λιμάνι) Δραγαμέστου. Το 1704 ιδρύεται το πρώτο "μαγαζί" (αποθήκη) στη Σκάλα και μετά το 1718 ανθίζει το εξαγωγικό εμπόριο προς τη Γαλλία. Το 1797 και σύμφωνα με τη συνθήκη του Καμποφόρμιο, η περιοχή περνά στους Γάλλους. Η γαλλική κυριαρχία θα κρατήσει μόνο δύο χρόνια και θα τερματιστεί το 1799. Κατά τα τελευταία χρόνια της οθωμανικής κατάκτησης το λιμάνι θα χρησιμοποιηθεί από τον Αλή Πασά για εμπόριο βελανιδιού, ξυλείας, κρέατος, σιταριού και καλαμποκιού. Ο Αστακός και η ευρύτερη περιοχή συμμετέχουν ενεργά στον ξεσηκωμό του 1821: στρατοπεδεύει για λίγο εδώ ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης και έπειτα ο Γεώργιος Καραϊσκάκης και ο Ρίτσαρντ Τσωρτς.
Μετά την απελευθέρωση, ο Αστακός συμπεριελήφθη στο νεοσύστατο κράτος και έγινε κέντρο του ομώνυμου Δήμου. Άρχισε να χτίζεται στα 1832-1833, εκεί όπου παλιότερα βρισκόταν η σκάλα και το τελωνείο Δραγαμέστου (scala di Dragamestre), το σημερινό χωριό Καραϊσκάκης Αιτωλοακαρνανίας. Η κοινωνία του σταδιακά μετασχηματίστηκε με τη δραστηριοποίηση των πλοιοκτητών και των εμπόρων. Το 1842 ιδρύθηκε το πρώτο δημοτικό σχολείο, το οποίο λειτούργησε με την αλληλοδιδακτική μέθοδο και πρώτο δάσκαλο τον Δ. Ζανάτο. Κατά το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα μάλιστα, διακοσμήθηκε με όμορφες νεοκλασικές οικίες από τις οποίες σήμερα κάποιες έχουν κριθεί διατηρητέες από το Κράτος. Παλιότερα ο Αστακός ήταν σημαντικό κέντρο εξαγωγής βελανιδιού από το γειτονικό δάσος βελανιδιάς Ξηρομέρου γνωστό ως βελανιδοδάσος. Τα τελευταία χρόνια ο Δήμος Αστακού ελπίζει σε οικονομική ανάπτυξη με την ολοκλήρωση και λειτουργία του νέου μεγάλου λιμανιού στο Πλατυγυάλι.
Το κάστρο του Δραγαμέστου (Η μεσαιωνική Δραγαμεστός)
Πάνω σε ένα ύψωμα βόρεια της σημερινής κωμόπολης του Αστακού και ανάμεσα στον Αστακό και το χωριό Καραϊσκάκης στέκουν τα ερείπια των οχυρώσεων του αρχαίου Αστακού και της μεσαιωνικής Δραγαμεστού ή Δραγαμέστου. Η συνολική έκταση της τοποθεσίας είναι περίπου 108 στρέμματα και η οχύρωση χωρίζεται σε δύο τομείς με ένα διατείχισμα 410 μέτρων περίπου. Οι αρχαίοι και οι βυζαντινοί κτίστες εκμεταλλεύτηκαν τη βραχώδη τοποθεσία λαξεύοντας το υπόστρωμα και ενσωματώνοντάς το στα τείχη, συνδυάζοντας τη φυσική με την τεχνητή οχύρωση. Το αρχαίο τείχος ήταν χτισμένο σε φυσικό υπόστρωμα και η ανωδομή του ήταν πλίνθινη. Ένα τμήμα του χρησιμοποιήθηκε αργότερα ως βάση για την οικοδόμηση του μεσαιωνικού τείχους. Η κεντρική πύλη, η οποία πρέπει να βρισκόταν σε χρήση τόσο κατά την αρχαία όσο και κατά τη μεσαιωνική περίοδο, βρίσκεται στη δυτική πλευρά του κάστρου, αυτή που "βλέπει" προς τα ερείπια του ναού του Διός Καραού. Η οχύρωση ενισχύεται από 15 πύργους, όλους στραμμένους προς τη νότια και τη δυτική πλευρά.
Μέσα στον περίβολο των τειχών του βυζαντινού (βόρειου) τομέα σώζονται τα ερείπια τριών ναών:
Συναντούμε επίσης θεμέλια κτιρίων ο σκοπός των οποίων μας είναι άγνωστος. Ακριβώς στο κέντρο του νότιου τμήματος της αρχαίας πόλης υπάρχει ένας μικρός ναός της Αγίας Κυριακής.
Σήμερα, το κάστρο είναι κακοδιατηρημένο και η πρόσβαση σε αυτό γίνεται μέσω ενός χωμάτινου αγροτικού δρόμου. Η ύπαρξη του κάστρου σε συνδυασμό με τα παλιοχριστιανικά ευρήματα μέσα στα όρια του σύγχρονου Αστακού καταδεικνύει την αδιάλειπτη συνέχεια στην κατοίκηση της περιοχής και σηματοδοτούν τον μεσαιωνικό-βυζαντινό χαρακτήρα της. Ανάλογη οχύρωση υπήρχε λίγο νοτιότερα, στην περιοχή Καστέλι.
Η Ναυμαχία των Πυρπολικών (Ναυμαχία του Δραγαμέστου)
Στη περιοχή του κόλπου του Αστακού έλαβε χώρα στις 21 Νοεμβρίου 1825 η Ναυμαχία του Δραγαμέστου ή των Πυρπολικών. Ήδη από τον Απρίλη του 1825, το Μεσολόγγι τελούσε υπό πολιορκία, με τον Μεχμέτ Ρεσίτ πασά Κιουταχή να έχει πάρει εντολή από τον σουλτάνο «ή το Μεσολόγγι, ή το κεφάλι σου!». Την εποχή εκείνη (Αύγουστος-Δεκέμβριος 1825) είχε στρατοπεδεύσει στην περιοχή (μονή Προφήτη Ηλία και αποθήκες Σκάλας) ο οπλαρχηγός Καραϊσκάκης, ο οποίος προκαλούσε σημαντικές φθορές στην τουρκική γραμμή ανεφοδιασμού Μεσολόγγι - Καρβασαράς (σημ. Αμφιλοχία), ενώ συνεργαζόταν και με τον στόλο για τον ανεφοδιασμό του Μεσολογγίου. Από τη θάλασσα, ο ναύαρχος Μιαούλης έσπαγε συνεχώς τον κλοιό των τουρκικών πλοίων και μετέφερε εφόδια στην πολιορκημένη πόλη. Από τον Οκτώβρη του 1825 όμως, είχαν καταφθάσει και τα πλοία των Αιγυπτίων και η πολιορκία εντάθηκε. Στις 20 Νοέμβρη, καταπονημένος από την προσπάθεια, ο στόλος του Μιαούλη ελλιμενίστηκε στο νησάκι Πεταλάς. Τα πλοία του αντιναύαρχου Σαχτούρη εκτελούσαν περιπολίες ανάμεσα στα νησάκια των Εχινάδων για να κρατούν ανοικτή τη δίοδο προς το Μεσολόγγι. Τα ξημερώματα της 21ης Νοεμβρίου έγιναν αντιληπτά από τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο και κινήθηκαν προς τον κόλπο του Αστακού. Οι Αιγύπτιοι, έχοντας τον άνεμο με το μέρος τους, επιτέθηκαν πρώτοι σε ένα υδραίικο πυρπολικό αλλά αυτό με έναν επιδέξιο ελιγμό κατάφερε να ξεφύγει. Στη συνέχεια, τα ελληνικά πλοία επιτέθηκαν στο μεγαλύτερο και κατάφεραν να ανάψουν φωτιά στο κατάστρωμα. Οι Αιγύπτιοι ναύτες το εγκατέλειψαν έντρομοι και τα ελληνικά πλοιάρια το αποτελείωσαν ακυβέρνητο στις ακτές μιας νησίδας. Τα υπόλοιπα εχθρικά πλοία εκδιώχθηκαν από τις κανονιές των Ελλήνων. Η ναυμαχία διήρκεσε περίπου τρεις ώρες και οι ανταλλαγές πυρών συνεχίστηκαν μέχρι την επόμενη μέρα. Στη ναυμαχία σκοτώθηκαν δύο πλοίαρχοι του εχθρού ενώ από τους Έλληνες αρκετοί ναύτες πληγώθηκαν. Μετά τη ναυμαχία, φορτώθηκαν εκ νέου από το λιμανάκι του Πεταλά προμήθειες για το Μεσολόγγι. Η Ναυμαχία των Πυρπολικών αποτελεί το μοναδικό καταγεγραμμένο ναυτικό γεγονός στην περιοχή του Ξηρομέρου κατά την Επανάσταση του 1821.
Το 2021, επί τη ευκαιρία του εορτασμού 200 ετών από την Επανάσταση του 1821, ο Δήμος Ξηρομέρου καθιέρωσε ετήσιο εορτασμό της ημέρας της ναυμαχίας, ενώ εγκαινιάστηκε και σχετικό μνημείο στην παραλιακή οδό του Αστακού.
Νεοκλασσική αρχιτεκτονική και αρχοντικά
Ο χαρακτηρισμός των νεοκλασικών αρχοντικών ως διατηρητέα ξεκίνησε το 1981 με τον χαρακτηρισμό του αρχοντικού Φάρου. Το 1987 έγινε διατηρητέο το αρχοντικό Λαϊνά (πρώην Ξενοδοχείο "Ακτή") και το 1988 ακολούθησαν άλλες 21 κατοικίες. Το 1992 εντάχθηκε στον κατάλογο των διατηρητέων το συγκρότημα Κατσαμπούρη, ενώ πρόσφατες προσθήκες είναι τα νεοκλασικά Κλαδευτήρα (2001) και Μαργώνη-Τριλίβα (2007).
Άγιος Παντελεήμονας
Ο Άγιος Παντελεήμονας είναι ο κοντινότερος ανατολικός όρμος στον κόλπο του Αστακού. Το απάνεμο αυτό άνοιγμα χρησιμοποιούταν ως ασφαλές αγκυροβόλιο μικρών πλοίων και κατά τον 19ο μ.Χ. αιώνα είχαν χτιστεί εκεί αποθήκες και βυρσοδεψεία ως αποτέλεσμα των εμπορικών δραστηριοτήτων που σχετίζονταν με το βελανίδι. Στη δυτική πλευρά του όρμου και πάνω σε έναν κωνικό λοφίσκο υπάρχει ένα μικρό φορύριο με έξι ημικυκλικούς πύργους, χτισμένο πιθανόν κατά το τέλος της κλασικής περιόδου προκειμένου να αντιμετωπιστούν πειρατικές επιδρομές.
Το λιμάνι στο Πλατυγιάλι
Το Πλατυγιάλι είναι όρμος στο ανατολικό άνοιγμα του κόλπου του Αστακού. Σήμερα φιλοξενεί το σύγχρονο εμπορικό-διαμετακομιστικό λιμάνι του Αστακού το οποίο διαθέτει και ελεύθερη ζώνη εμπορίου. Κατά τις εργασίες κατασκευής του λιμανιού τη δεκαετία του '80 βρέθηκε υποθαλάσσιος οικισμός της 3ης π.Χ. χιλιετίας, ο οποίος όμως για χάρη του έργου ξαναθάφτηκε. Δεν έχουμε νεότερα σημάδια κατοίκησης στον όρμο αυτό, μάλλον λόγω της απουσίας πόσιμου νερού. Οι περιηγητές του 19ου αιώνα δεν αναφέρουν την ύπαρξη κάποιου οικισμού (σε αντίθεση με τον διπλανό όρμο του Αγίου Παντελεήμονα) ενώ κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο μικρός αυτός όρμος θα φιλοξενήσει τα πλοία του αγγλικού στόλου. Στα επόμενα χρόνια χρησίμευσε μόνο ως καταφύγιο παροπλισμένων πλοίων.
Το 1981 προκυρήσεται διαγωνισμός για προσέλκυση επενδυτών απο την ΕΤΒΑ ΑΕ. Απο τις τρεις προκριθείσες εταιρείες μόνο τα Διαλυτήρια Πλοίων Αστακού ΑΕΒΕ προχώρησαν και αφού υπηχθησαν στα Μ.Ο.Π. επένδυσαν μεγάλα ίδια κεφάλαια και θα είχαν ολοκληρώσει την επένδυση εαν οι κυβερνητικές και οικονομικές δυστοκίες των Ελληνικών κυβερνήσεων στα έτη 1985-1990 δεν σταματούσαν την επενδυτική αυτή δραστηριότητα. Πρέπει να αναφερθεί ότι η ΕΤΒΑ, με χρηματοδότηση από τα Μ.Ο.Π, κατασκέυασε στο Πλατυγιάλι Να.Βι.Πε. (Ναυτική Βιομηχανική Περιοχή - με ελεύθερη οικονομική ζώνη) με σκοπό να εξυπηρετήσει την διάλυση πλοίων. Τα Διαλυτήρια Πλοίων Αστακού ΑΕΒΕ θα ήταν η πρώτη και μοναδική σοβαρή πράσινη επένδυση στις διαλύσεις πλοίων. Η ΕΤΒΑ αποπειράθηκε να πουλήσει τη Να.Βι.Πε. στην ελβετική C.B.I. με σκοπό την κατασκευή μονάδας καύσης τοξικών αποβλήτων. Οι δύο εταιρείες βρήκαν μπροστά τους την αντίδραση σύσσωμης της τοπικής κοινωνίας και η πώληση απετράπη. Παρόμοια αντίδραση ξεσήκωσε δύο χρόνια αργότερα η προοπτική πώλησης της Να.Βι.Πε. στην ελβετική LYPSA, η οποία θα κατασκεύαζε μονάδα παραγωγής αμόλυβδης βενζίνης. Και αυτή η επένδυση τελικά ματαιώθηκε. Στα τέλη της δεκαετίας του '90, η Να.Βι.Πε. πέρασε στα χέρια της Astakos-Terminal που ανέλαβε τη μετατροπή του Πλατυγιαλιού σε εμπορικό-διαμετακομιστικό λιμάνι. Το 2007 ξεκίνησαν επαφές της Astakos-Terminal με την ιταλική Edison με σκοπό τη δημιουργία μονάδας ηλεκτροπαραγωγής με καύση λιθάνθρακα, όμως η αντίδραση της τοπικής κοινωνίας και διάφορα νομικά κωλύματα απέτρεψαν αυτό το ενδεχόμενο. Η πόλη του Αστακού ήρθε ξανά στο προσκήνιο τα αμέσως επόμενα χρόνια με την προβλεπόμενη μεγάλη καταριανή επένδυση κατασκευής εργοστασίου ηλεκτροπαραγωγής από την κοινοπραξία Astacos PPC που τελικά ματαιώθηκε μετά από υπέρμετρες αξιώσεις μιας των εταίρων εταιρειών, όπως δηλώθηκε επίσημα.
Ο Αστακός σήμερα
Με την διοικητική μεταρρύθμιση που έλαβε την προσωνυμία Σχέδιο Καποδίστριας ο Αστακός έγινε έδρα του ομώνυμου δήμου, ενώ με τις μετέπειτα συνενώσεις του Σχεδίου Καλλικράτης ενώθηκε με τους δήμους Αλυζίας και Φυτειών και διατήρησε την έδρα του νεοσύστατου Δήμου Ξηρομέρου.
Συνδέεται ακτοπλοϊκώς με τη Σάμη της Κεφαλονιάς και τον Πισαετό της Ιθάκης. Ως προς το οδικό δίκτυο,συνδέεται με την Ιόνια Οδό μέσω των οδών Αστακός-γέφυρα Γουριάς - σήραγγα Αγίου Ηλία (προς Πάτρα) και Αστακός - Μπαμπίνη - Κουβαράς (προς Ιωάννινα). Για τον Αστακό υπάρχουν δρομολόγια του ΚΤΕΛ από την Αθήνα, το Μεσολόγγι και το Αγρίνιο.
Πρόεδροι της Κοινότητας Αστακού
...
Πηγές
Για την προϊστορία:
Για την αρχαία πόλη:
Για το αρχαίο τείχος και τον Άγιο Παντελεήμονα:
Για το μεσαιωνικό κάστρο:
Για τη νεότερη ιστορία:
Για τη Ναυμαχία του Δραγαμέστου:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Αστακού Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Λιμένες της Ελλάδας Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Ξηρομέρου
Χρήστος Αντωνίου (βουλευτής Μαγνησίας)
Ο Χρήστος Αντωνίου του Δημητρίου (Γλώσσα Σκοπέλου 1930 - 22 Δεκεμβρίου 2007) ήταν Έλληνας συγγραφέας και βουλευτής Μαγνησίας.
Σπουδές και αντιστασιακή δράση
Τέλειωσε το Γυμνάσιο στο Βόλο και υπηρέτησε τη θητεία του στον Πολεμικό Ναυτικό. Επίσης έκανε σπουδές μάρκετινγκ.
Βουλευτής
Άρχισε να ασχολείται με τα κοινά στη Μαγνησία από τη δεκαετία του '60. Πολιτεύτηκε με τη Νέα Δημοκρατία πρώτα το 1981 αλλά δεν εξελέγη. Για πρώτη φορά εισήλθε στο Κοινοβούλιο έπειτα από τις εκλογές του Νοεμβρίου του 1989. Επανεξελέγη στις εκλογές του 1990 και του 1993.
Λοιπές δραστηριότητες
Ήταν εκδότης των εφημερίδων. Ίδρυσε την εταιρεία εισαγωγής τυποποιημένων τροφίμων "Imperial Salmon" (1971). Υπηρέτησε ως πρόεδρος του Ταμείου Ασφάλισης των εργαζομένων στον Επισιτισμό, μέλος του Δ.Σ. της ΑΓΡΕΞ και ειδικός συνεργάτης στο υπουργείο Γεωργίας.
Έπειτα από τις εκλογές του 2004 διορίστηκε αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του ΟΛΠ.
Πέρα από το συγγραφικό του έργο, εξέδωσε τις μηνιαίες εφημερίδες Η φωνή της Λαρίσης - Μαγνησίας - Β.Σποράδων (1961) και Η Αλήθεια (1968).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Μαγνησίας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Αμπάς Ιμπν αλ-Αχνάφ
Ο Αμπού αλ-Φαντλ Αμπάς Ιμπν αλ-Αχνάφ, (750-809), στα αραβικά عباس بن الأحنف, γεννημένος στη Βασόρα ήταν Άραβας Αββασίδης ποιητής από την φυλή των Χανίφα. Το έργο του αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από ερωτικά ποιήματα (γκαζάλ). Κύρια θεματολογία του ποιητή ήταν «η ερωτική απόγνωση, ενώ το πρόσωπο που αναπαρίσταται στα ποιήματά του φαίνεται παραιτημένο από μια σχέση στέρησης». Το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούσε ήταν απλοϊκό, ενώ το ύφος του ήταν ευφραδές και απλό.
Μεγάλωσε στη Βαγδάτη, όπου απέκτησε φιλικές σχέσεις με τον Αββασίδη χαλίφη Χαρούν αλ Ρασίντ, ο οποίος τον προσέλαβε με στόχο την ψυχαγώγησή του κατά τον ελεύθερο χρόνο του. Το έργο του είναι γνωστό ότι αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τους Αμπντουλάχ ιμπν αλ-Μουτάζ και Αμπού αλ-Αταχίγια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άραβες συγγραφείς Κατηγορία:Μεσαιωνικοί ποιητές
Σιδηροδρομικός Σταθμός Γευγελής
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Γευγελής είναι σιδηροδρομικός σταθμός στην Γευγελή της Βόρειας Μακεδονίας. Βρίσκεται έξω από τη πόλη. Ο σταθμός εξυπηρετείται από τα διεθνή υπεραστικά τρένα προς την Θεσσαλονίκη, τα Σκόπια και το Βελιγράδι.
Yπηρεσίες
Ειδομένη Γευγελή
Διφθοριούχος υδράργυρος
Ο διφθοριούχος υδράργυρος είναι ένα άλας με χημικό τύπο HgF2. Είναι ένα άσπρο, κρυσταλλικό και υγροσκοπικό άλας. Κρυσταλλώνεται στο κυβικό σύστημα.
Κατηγορία:Άλατα Κατηγορία:Ενώσεις υδραργύρου Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις φθορίου
Κάνονμπολ
Πλοκή
Αγωνιστικές ομάδες μαζεύονται στο Κονέκτικατ για να ξεκινήσουν αγώνα αυτοκινήτου δια μέσου της χώρας. Με τη σειρά οι ομάδες μπαίνουν στη σχάρα εκκίνησης, χτυπούν μια κάρτα η οποία δείχνει την ώρα εκκίνησής τους και ξεκινούν.
Παραγωγή
Η ταινία συνεχίζει την παράδοση του σκηνοθέτη Hal Needham να δείχνει στο τέλος κατά τη διάρκεια των τίτλων της ταινίας, τα αστεία αποτυχημένα αποσπάσματα (ήταν μια πρατκική που την ξεκίνησε με την ταινία «Ο Ατσίδας και το Λαγωνικό ΙΙ»). Ο Jakie Chan είπε ότι αυτό τον ενέπνευσε να κάνει το ίδιο στο τέλος των περισσότερων ταινιών του.
Εξέλιξη
Η ταινία είναι βασισμένη στην κούρσα Cannonball Baker Sea-To-Shining-Sea Memorial Trophy Dash, η οποία ήταν ένας πραγματικός, παράνομος αγώνας από τη μια άκρη της χώρας στην άλλη και έλαβε χώρα τέσσερις φορές στη δεκαετία του ’70, όπου η εκκίνηση γινόταν στο Red Ball Garage της 31ης οδού της Νέας Υόρκης (αργότερα γινόταν στο Lock, Stock and Barrel Restaurant στο Darien του Κονέκτικατ) και τελείωνε στο Portofino Inn στο Redondo beach, του Los Angeles της Καλιφόρνια. Ο αγώνας είχε πιο πριν επηρεάσει τις (άσχετες) ταινίες του 1976, Cannonball και Gumball Rally. Σεναριογράφος ήταν ο δημοσιογράφος της αυτοκινητοβιομηχανίας Brock Yates ο οποίος είχε κατανοήσει το πραγματικό Cannonball. Ο Yates είχε προτείνει αρχικά τον αγώνα ως αρθρογράφος στο Car and Drive. Ο αγώνας είχε έναν μόνο κανόνα: «΄Ολοι οι αγωνιζόμενοι θα μπορούν να οδηγήσουν οποιοδήποτε όχημα της επιλογής τους, μπορούν να πάρουν όποιο δρόμο θέλουν, με όποια ταχύτητα κρίνουν πρακτική, μεταξύ της εκκίνησης και του τελικού προορισμού. Ο αγωνιζόμενος ο οποίος θα τερματίσει στον πιο σύντομο χρόνο, θα είναι ο νικητής». Η ομάδα του Yate ήταν ο μόνος συμμετέχοντας στον πρώτο αγώνα του 1971. Το Μάρτιο του 1979, ήταν μια από τις 46 ομάδες με το σκηνοθέτη Hal Needham, όπου έτρεχαν με 240χαω με ένα βαν που το είχαν μεταμορφώσει σε ασθενοφόρο, μαζί με το γιατρό Lyell Royerκαι τη δεύτερη γυναίκα του Brock. Η Pamela Reynolds παρίστανε την ασθενή στο φορείο. Αν και το ασθενοφόρο δεν έφτασε ποτέ στον τερματισμό, -το κιβώτιο έπαθε ζημιά 80χλμ πριν τη γραμμή του τερματισμού στο Redondo Beach- ο Yates στην ταινία έγινε ο αξιωματούχος του αγώνα και ο Needham τραυματιοφορέας, ενώ το ασθενοφόρο χρησιμοποιήθηκε στην ταινία, όπως και το κιβώτιο που διαλυόταν. Το ασθενοφόρο σταμάτησε μια φορά, στην Πενσυλβάνια. Αυτό το γεγονός το έβαλαν και στην ταινία όπως και αυτό ενός αστυνομικού που σταμάτησε την κυκλοφορία στο Κάνσας καθώς έβγαινε από ένα ροντέο και άφησε το ασθενοφόρο να περάσει απρόσκοπτο. Η γυναικεία ομάδα δημιουργήθηκε από τη συγγραφέα Judy Stropus και τους οδηγούς αγώνων Donna Mae Mims και Peggy Niemcek, της οποίας ο άντρας ήταν μέλος μιας άλλης ομάδας που οδηγούσε μια λιμουζίνα Κάντιλακ. Στην ταινία τροποποιήθηκε ως μια ομάδα δύο γυναικών, της οποίας ηγείται η ελκυστική Adrienne Barbeau που οδηγά μια Λαμποργκίνι, αλλά όπως και η Stropus είπε δεκαετίες αργότερα «λίγη αλλαγή στο σενάριο δεν πείραξε ποτέ κανέναν». Ο Yates γράφει στο βιβλίο του Cannonball πως η έκδοση της Stropus για τον αγώνα δεν αναφέρει το βάπτισμα από τα πράσινα υγρά που δέχτηκαν οι γυναίκες από την τουαλέτα της λιμουζίνας όταν αυτή αναποδογύρισε.
Φόντο
Οι χαρακτήρες J.J. και Victor παίρνουν μέρος στον αγώνα Cannonball με ένα ασθενοφόρο: ένα βαριά τορποποιημένο Dodge Tradesman βαν. Στην αρχή ο J.J. λέει στον εαυτό του «θα μπορούσαμε να πάρουμε μια μαύρη TransAm» και μετά απαντάει «μπα, αυτό το έχουν κάνει», είναι μια αναφορά στις ταινίες «Ο ατσίδας και το λαγωνικό» με τον Burt Reynolds και σκηνοθέτη το Hal Needham.
Σε μια προσπάθεια να δείχνουν νόμιμοι στο μάτι του νόμου, η ομάδα του J.J. και του Victor προσλαμβάνουν το Δρ Nikolas Van Helsing, έναν τρομακτικό, αλλά παρόλα αυτά φιλικό γιατρό, αμφιβόλου ικανοτήτων, που τον υποδύεται ο Jack Elam. Απαγάγουν την ελκυστική νεαρή φωτογράφο Pamela Glover (Farrah Fawcett) –της οποίας της δίνουν το χαϊδευτικό «Ομορφούλα»- για να την έχουν ως ασθενή. Η ομορφούλα εναντιώνεται πολύ ορμητικά στους απαγωγείς της στην αρχή, αλλά τελικά μαλακώνει σε ότι έχει να κάνει με τον αγώνα και με το J.J.
«Έκανα αυτό το φιλμ για όλους τους λάθος λόγους» είχε πει ο Reynolds αργότερα. «Ποτέ δε μου άρεσε. Το έκανα για να βοηθήσω το φίλο μου Hal Needham. Και επίσης ένιωσα πως ήταν ανήθικο να γυρίσω την πλάτη μου σε τόσα λεφτά. Υποθέτω πως έπεσα τόσο χαμηλά, που δεν μπορούσα να αντικρούσω όσα έγραψαν για μένα».
Δικαστική διαμάχη
Τον Ιούνιο του 1980, η 24χρονη κασκαντέρ Heidi Vo Beltz, τραυματίστηκε σοβαρά σε μια σύγκρουση αυτοκινήτων κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας. Η Von Beltz ήταν σκιέρ παγκοσμίου κλάσσης και δεν είχε καμιά εμπειρία με αυτοκίνητα ως κασκαντέρ. Όταν ο αρχικός κασκαντέρ που είχε προγραμματιστεί να κάνει το επιχείρημα, έπρεπε να φύγει για ένα επείγον οικογενειακό περιστατικό, ο συντονιστής των κασκαντέρ υπό τον Hal Needham και αργότερα αρραβωνιαστικός της Von Beltz, ο Bobby Bass, την κάλεσε στο πλατό για ένα επιχείρημα που το περιέγραψε ως «πανεύκολο» και στο οποίο θα έπρεπε να θέσει σε λειτουργία ένα μηχάνημα παραγωγής καπνού από το κάθισμα του συνεπιβάτη. Η Von Beltz έκανε το επιχείρημα, επειδή η παραγωγή είχε καθυστερήσει στα γυρίσματα. Το αυτοκίνητό της συγκρούστηκε με ένα βαν που έκανε λάθος κίνηση και δε φορούσε ζώνη ασφαλείας, επειδή είχαν αφαιρεθεί από το όχημα πριν το ατύχημα. Δεν είχαν ληφθεί τα κατάλληλα μέτρα ασφαλείας στο πλατό. Λόγο των χρονικών απαιτήσεων, το γύρισμα συνεχίστηκε με το αμάξι να μην είναι σε ασφαλή κατάσταση. Επέζησε, αλλά παρέμεινε τετραπληγική. Όταν έγινε ξεκάθαρο ότι η υπόθεση της Von Beltz θα ξεπεράσει την κάλυψη ασφάλειας, ο ασφαλιστής της παραγωγής, η Interstate Fire (η αγαπημένη ασφαλιστική του Hollywood και θυγατρική της Fireman’s Fund Insurance Company) μήνυσε τη Von Beltz και τον εργοδότη της, την Stuntman Inc, για την έκδοση αναγνωριστικής απόφασης, πως η αγωγή της Von Beltz δεν καλυπτόταν από το ασφαλιστικό της συμβόλαιο. Το 1988, το Εφετείο της Ένατης Περιφέρειας των ΗΠΑ, αποφάνθηκε πως υπήρχε υπεράσπιση καθήκοντος και πως επίσης υπήρχε και καθήκον αποζημίωσης στο βαθμό που η Von Beltz ζητούσε αποκατάσταση από ψυχικά τραύματα (ο αποκλεισμός για σωματικές βλάβες αποφάνθηκε να είναι επιβλητός).
Ξαναφτιάξιμο
Η Warner Bros απόκτησε τα δικαιώματα του φράντζαϊζ του Cannonball Run και έβαλε τον Etan Cohen να γράψει και να σκηνοθετήσει το Κάνονμπολ. Ο Andre Morgan και ο Alan Gasmer είναι οι παραγωγοί.
Παπαφλέσσας
Ο Γρηγόριος Δικαίος (γεννημένος ως Γεώργιος Δικαίος ή Παπαφλέσσας) (Πολιανή Μεσσηνίας, 1788 – Μανιάκι Μεσσηνίας, 20 Μαΐου 1825), περισσότερο γνωστός ως Παπαφλέσσας, ήταν Έλληνας κληρικός, πολιτικός και ένας από τους κορυφαίους αγωνιστές  της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πολιανή Μεσσηνίας το 1786 ή το 1788 και ήταν υστερότοκος γιος, από δεύτερο γάμο, του Δημητρίου Δικαίου, ο οποίος είχε συνολικά 28 παιδιά. Το επίθετο Φλέσσας είναι το πραγματικό της εν λόγω οικογένειας και απαντάται ακόμη και σήμερα στο χωριό του, την Πολιανή Μεσσηνίας. "Δικαίος" ήταν μοναστηριακός τίτλος που σήμαινε τον επιστάτη ή διαχειριστή μοναστηριού ή ασκητηρίου. «Το δε Φλέσσας ή Φλεσσαίος, εικοτολογείται ως παραφθορά του Εφέσιος ή Εφεσαίος. Τούτου δε ένεκα νομίζουσι τινές ότι οι Φλεσαίοι κατάγονται εκ της Εφέσου». Το κοσμικό όνομά του ήταν Γεώργιος Φλέσσας του Δημητρίου. Φοίτησε στη Σχολή Δημητσάνας, την οποία δεν την τελείωσε και μόνασε το 1816 στο μοναστήρι της Παναγιάς της Βελανιδιάς στην Καλαμάτα, όπου πήρε το όνομα Γρηγόριος (παπάς Φλέσσας εξ ου και το Παπαφλέσσας). Εξαιτίας του επαναστατικού χαρακτήρα του, ήλθε σε σύγκρουση με τον επίσκοπο Μονεμβασιάς, έφυγε από τη μονή του και πήγε στο μοναστήρι της Ρεκίτσας. Η νέα σύγκρουσή του με Τούρκο αξιωματούχο για τα περιουσιακά της μονής τον παρώθησε να αφήσει την Πελοπόννησο και να περάσει στη Ζάκυνθο, όπου γνώρισε τον Κολοκοτρώνη, και αργότερα πήγε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί χειροτονήθηκε αρχιμανδρίτης από τον πατριάρχη Γρηγόριο Ε', με το εκκλησιαστικό "Οφφίκιο" του Δικαίου.
Η μύησή του στη Φιλική Εταιρεία
Στην Κωνσταντινούπολη γνωρίστηκε με τον Χρήστον «Αναγνώστη» Παπαγεωργίου ή Αναγνωσταρά (Πολιανή Μεσσηνίας, 1760 - Σφακτηρία Μεσσηνίας, 8 Μαΐου 1825), ο οποίος τον μύησε στη Φιλική Εταιρεία στις 21 Ιουνίου 1818. Στα έγγραφα της Εταιρείας υπέγραφε με το όνομα Αρμόδιος και ως διακριτικά έβαζε τα αρχικά Α.Μ.. Η μύησή του έγινε στην οικία των Αινιάνων στη συνοικία Θεραπειά και η παρουσία του στους κόλπους της θα προσέδιδε «ένα νέο δυναμικό τόνο» σε αυτήν. Στο Βουκουρέστι όμως, επειδή ο Αναγνωστόπουλος δεν του αποκάλυψε τη δομή της Φιλικής Εταιρείας, ο Αρχιμανδρίτης «μ΄ένα μαχαίρι στο χέρι επετήθηκε του Παν. Αναγνωστόπουλου φοβερίζοντάς τον, ότι θα τον σφάξει και θα προδώσει στη Σουλτανική εξουσία όλα τα Εταιρικά». Τον Μάιο του 1820 συντάσσει μαζί με τον Γεώργιο Λεβέντη στο Βουκουρέστι το Σχέδιον Γενικόν. Στο Ισμαήλιο της Βεσσαραβίας συγκαλείται σύσκεψη των στελεχών της Φιλικής Εταιρείας από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη. Συμμετείχε και ο Δικαίος, ο οποίος, τόσο πριν τη σύγκληση της σύσκεψης, με επιστολές που έστειλε προς τον Υψηλάντη από την Κωνσταντινούπολη, όσο και στις εργασίες της σύσκεψης, υποστήριξε την άποψη για επίσπευση της έναρξης της Επανάστασης, παρουσιάζοντας πλαστά έγγραφα που εμφάνιζαν την Πελοπόννησο πανέτοιμη για επανάσταση. Τελικά η σύσκεψη του Ισμαηλίου αποφάσισε -αναφορικά με τον Παπαφλέσσα- την αποστολή του στην Πελοπόννησο ως εκπρόσωπο του Αρχηγού.
Στην Πελοπόννησο
Ο Παπαφλέσσας τέλη Νοεμβρίου του 1820 αγοράζει καράβι από την Κωνσταντινούπολη στο όνομα του Φιλικού Παλαιολόγου Λεμονή και αφού λαμβάνει το ποσό των 90.000 γροσίων από την τοπική Εφορία της Εταιρείας, αναχωρεί για Πελοπόννησο. Το δρομολόγιό του είναι διαδοχικά οι Κυδωνιές, όπου φορτώνει ένα πλοίο πυρομαχικά με προορισμό τη Μάνη, η Ύδρα όπου συναντά μια αμφιθυμική κατάσταση (οι Φιλικοί Οικονόμου, Γκίκας, Κυριαζής ενθουσιάζονται μαζί του, ενώ ο Λάζαρος Κουντουριώτης και οι άλλοι προύχοντες είναι επιφυλακτικοί), οι Σπέτσες, όπου κι εκεί συνάντησε την ίδια αμφιθυμική κατάσταση μεταξύ των προκρίτων. Προεστοί της Πελοποννήσου έστειλαν τον Παναγιώτη Αρβάλη με σκοπό να τον βολιδοσκοπήσει και τελικά ασπάσθηκε τις απόψεις του. Αυτό τον έκανε στα μάτια των προκρίτων «πιο επικίνδυνο και αποφάσισαν να τον απομονώσουν». Γι' αυτό κυκλοφορούσε με ένοπλους σωματοφύλακες όταν πέρασε στην Πελοπόννησο.
Η δράση του Παπαφλέσσα μετά τη σύσκεψη της Βοστίτσας και μέχρι το τέλος του 1821
μικρογραφία|Προσωπογραφία του 1830, [[Άνταμ Φρίντελ.]]
Ο Παπαφλέσσας στην Άλωση της Τριπολιτσάς το 1821
Στην Τρίπολη, σύμφωνα µε την παράδοση, στο τέλος της μάχης υπήρξε η ανάγκη μιας σημαίας που θα υψωνόταν για την απελευθέρωση της πόλης. Τότε ο Παπαφλέσσας έσχισε το βαθύ γαλάζιο εσώρασό του (το επονομαζόμενο αντερί), σχημάτισε ένα τετράγωνο και διέταξε το πρωτοπαλίκαρό του και γνωστό αγωνιστή, Παναγιώτη Κεφάλας, να σχίσει δύο λουρίδες από την άσπρη φουστανέλα του, έτσι ώστε να σχηματίζουν σταυρό. Η σηµαία αυτή, η οποία και από πολλούς θεωρείται ότι αποτέλεσε τη βάση της πρώτης επίσημης σημαίας του ελληνικού κράτους, υψώθηκε με ξέφρενο πανηγυρισμό στο τουρκικό διοικητήριο της ελεύθερης πλέον πόλης.
Το 1833, ο Γερμανός ζωγράφος Πέτερ φον Ες (Peter Von Hess), ταξιδεύει στην ελληνική επικράτεια με τον Όθωνα για να εικονογραφήσει με τρόπο ειδησεογραφικό, διάφορες ιστορικές σκηνές από την πρόσφατη ελληνική ιστορία. Ανάμεσά τους και η εικόνα κάτω δεξιά: Ο Κεφάλας σηκώνει τη σημαία της ελευθερίας στα τείχη της Τριπολιτσάς. Το όνομα του Παπαφλέσσα δεν αναφέρεται αλλά μπορούμε να τον διακρίνουμε κάτω αριστερά. Η εικόνα επιβεβαιώνει την παράδοση περί της παρουσίας του Δικαίου στην ιστορική Άλωση της Τριπολιτσάς. Επίσης, εντύπωση προκαλεί ότι ο Κεφάλας κρατά τη σημαία των Κολοκοτρωναίων (λευκό φόντο με μπλε σταυρό) και όχι τη σημαία του Παπαφλέσσα. Αν δεχθούμε τη συνεργασία του Παπαφλέσσα με τον Κεφάλα για την κατασκευή της σημαίας ως γεγονός, τότε ο Γερμανός καλλιτέχνης δεν απέδωσε στη σωστή θέση τα χρώματα.
Η δράση του το 1822
Συμμετέχει επίσης τον Ιούνιο του 1822 σε επιτροπή για την εφαρμογή της συνθήκης παράδοσης του Ναυπλίου. Τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς, μαζί με τον Κολοκοτρώνη και άλλους οπλαρχηγούς προσπαθούν να αποκλείσουν τον Δράμαλη στην Κορινθία, με την κατάληψη επίκαιρων θέσεων και τη συμμετοχή του στη μάχη του Αγιονορίου.
Η δράση του το 1823
Η Β΄ Εθνοσυνέλευση στο Άστρος της Κυνουρίας τον εκλέγει Υπουργό των Εσωτερικών, θέση στην οποία θα παραμείνει μέχρι το θάνατό του. Στη διάρκεια της υπουργίας του εντέλλεται από την κυβέρνηση να συντάξει εγκύκλιο επιστολή ‘’προς τους Έλληνας της Δυτικής Εκκλησίας’’ με σκοπό την ευαισθητοποίησή τους στον κοινό αγώνα.
Ως Υπουργός των Εσωτερικών καθορίζει τις υποχρεώσεις και τα καθήκοντα των πολιτών προς το Έθνος.
Η δράση του το 1824
Αρχικά τάχθηκε με την παράταξη του Κολοκοτρώνη, αλλά αποδείχθηκε «αμφίρροπος εις τας κομματικάς του πεποιθήσεις κατά τον εμφύλιον πόλεμον». Την ίδια χρονιά, οπότε η κυβέρνηση Κουντουριώτη διέταξε την εκλογή παραστατών για τη γ΄ περίοδο της διοικήσεως, προκλήθηκαν αντιθέσεις σχετικά με την εκλογή παραστάτη της επαρχίας Λεονταρίου: οι ντόπιοι ήθελαν τον Πέτρο Σαλαμονό, ενώ οι κυβερνητικοί, μεταξύ αυτών και ο Παπαφλέσσας, Υπουργός των Εσωτερικών και της Αστυνομίας, ο οποίος παρενέβη, τον Νικόλαο Μιλιάνη.
Η μάχη στο Μανιάκι και ο θάνατός του
Αρχικά ο Παπαφλέσσας είχε σχεδιάσει να αντιμετωπίσει τα στρατεύματα του Ιμπραήμ. Στο χωριό Δραΐνα της Μεσσηνίας, ήθελε να παρατηρεί από ψηλά και μακριά τους εχθρούς. Όμως τελικά αποφάσισε να τα αντιμετωπίσει στο Μανιάκι.
Όταν το 1825 ο Ιμπραήμ πασάς εισέβαλε στην Πελοπόννησο, πρώτος ο Παπαφλέσσας ζήτησε να ελευθερωθούν οι φυλακισμένοι πολεμιστές, αλλά δεν εισακούστηκε. Έτσι αναγκάστηκε να εκστρατεύσει ο ίδιος: αφού διορίστηκε από το Εκτελεστικό Σώμα στις 27 Απριλίου 1825, περιέρχεται από την επόμενη μέρα την κεντρική και νοτιοδυτική Πελοπόννησο με σκοπό τη στρατολόγηση ανδρών. Το δρομολόγιό του ήταν αναχώρηση από Ναύπλιο, και μετάβαση διαδοχικά σε Τρίπολη, Λεοντάρι. Ο Παπαφλέσσας με συνεχείς του εκκλήσεις ζητά την απελευθέρωση του Κολοκοτρώνη και των άλλων αγωνιστών που κρατούνταν στην Ύδρα. Είχε καταφέρει να συγκεντρώσει περίπου 2.000 πολεμιστές. Στις 19 Μαΐου, όταν φάνηκαν τα αιγυπτιακά στρατεύματα, περισσότεροι από 1.000 άνδρες του Παπαφλέσσα διασκορπίστηκαν και έμεινε με μόνο 600 (ή κατά άλλους 500) πολεμιστές.
Στη Μάχη στο Μανιάκι στις 20 Μαΐου, βρήκε το θάνατο προβάλλοντας ηρωική αντίσταση μαζί με τους λίγους άνδρες που του είχαν μείνει. Σύμφωνα με την ιστορία, που αναφέρουν και ορισμένοι ιστορικοί της επανάστασης, μετά το τέλος της μάχης ο Ιμπραήμ ζήτησε από τους στρατιώτες του να αναζητήσουν και να βρουν το νεκρό σώμα του Παπαφλέσσα. Όταν εκείνοι το βρήκαν, τους διέταξε να τοποθετήσουν πάνω στο ακέφαλο πτώμα το κεφάλι και να τον στήσουν σε μια βελανιδιά που βρισκόταν εκεί. Τότε ο Ιμπραήμ πλησίασε τον νεκρό Παπαφλέσσα λέγοντας:«Αμαρτία να χαθεί τούτος ο πολέμαρχος!», σε ένδειξη αναγνώρισης της γενναιότητας, της ανιδιοτέλειας και του θάρρους του.
Κριτική του Παπαφλέσσα από τους συγχρόνους του και τους μεταγενεστέρους του
Ο Παναγιώτης Σέκερης σε επιστολή του στον Ξάνθο τον χαρακτηρίζει ‘’ορμητικό’’, «…τούτος είναι ορμητικός, τον εγνώρισα πολλά καλά». Σε επιστολή του ο Παναγιώτης Σέκερης προς τον Εμμανουήλ Ξάνθο υπαινίσσεται για την προσωπικότητα του Δικαίου, «Περί δε του ‘’Αρμοδίου’’ (Γρηγ. Δικαίου) δεν έπρεπε να πιστεύσετε όσα ακούσατε. Εγώ ως τόσον δεν έχω διδόμενα να τον κατακρύνω αλλά μάλλον τον επαινώ έως τώρα επειδή εδιόρθωσε πολλάς καταχρήσεις…». Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός στα Απομνημονεύματά του αναφέρει, «…έφθασεν εις την νήσον Πετζών Γρηγόριος τις, Δικαίος λεγόμενος, και εκείθεν μετέβη εις Πελοπόννησον…», «…ο δε Δικαίος, άνθρωπος απαταιών και εξωλέστατος», «Είχον φθάσει εις τον Πόρον προ καιρού τινός ογδοήκοντα βαρέλια μπαρούτη…η πρώτη και η μόνη συνδρομή όπου απεστάλη εις την Ελλάδα…αλλά και αυτή εις μάτην, επειδή με το να ήτον διωρισμένη εις παραλαβήν του Δικαίου Παπά Φλέσια, ούτος την παρέλαβεν και την επώλησεν, όθεν ήθελεν και εχρηματολόγει ενώ η Πατρίς εκινδύνευε …». Ο ιστορικός Τάσος Γριτσόπουλος χαρακτηρίζει τους προσδιορισμούς αυτούς ως ‘’αυστηρούς’’ και ‘’υπερβολικούς’’ και εξηγεί για τους χαρακτηρισμούς αυτούς του Γερμανού, «…δεν ανταποκρίνονται εις την πραγματικότητα εις όλην την έκτασιν…αλλά πρέπει να σημειωθεί ότι περί του χαρακτήρος του Γρηγορίου…πολλά εγνώριζαν οι Πελοποννήσιοι και πλην αυτού…διάφοροι φήμαι τον παρουσίαζαν υπεράγαν ορμητικόν, ψευδολόγον, αδίστακτον, επικίνδυνον, και εις τους λογαριασμούς όχι εύτακτον. Ο Κανέλλος Δεληγιάννης σε επιστολή του προς τον Αμβρόσιο Φραντζή γράφει, «Το όνομα του Παπαφλέσσα τον οποίον αναφέρετε ως αναφανέντα επωφελώς κατά την εποχήν εκείνην μετά του Κολοκοτρώνη, κατέστη επομένως ένδοξον και σημαντικόν εις την Ελλάδα, αλλά τις εδύνατο να δώση πίστιν εις τους λόγους αγνώστου και ασημάντου καλογήρου κατά πρώτον εις την σκηνήν παρουσιαζόμενον». Πρόκειται για επιστολή που έστειλε ο Κανέλλος Δεληγιάννης στον Φραντζή αμέσως μετά την έκδοση των δύο πρώτων τόμων της ιστορίας του και ύστερα από πρόσκληση του Φραντζή να συμπληρώσει και να κάνει επισημάνσεις πάνω στο έργο του.
Τις αρνητικές πλευρές του χαρακτήρα του Παπαφλέσσα αναφέρει και ο Ι. Φιλήμων σε σχέση με αυθαίρετες ενέργειες του τελευταίου στη Μολδοβλαχία υπό την ιδιότητά του ως Εταιριστού. Σε συνωμοσία του Παπαφλέσσα αποδίδει ο Φιλήμων λανθασμένα σχέδια για επαναστατικές κινήσεις των Βλαδιμηρέσκου, Φαρμάκη και Ολύμπιου, χωρίς την ενημέρωση της ηγεσίας της Φιλικής Εταιρείας. Τον χαρακτηρίζει χαρακτήρα δύσκολο να περιγραφεί. Ήταν ανυπόμονος και δρούσε χωρίς να έχει επαρκή δεδομένα, εκινείτο με υπερβολή και αυθάδεια, ήταν φιλόδοξος και ματαιόδοξος, άπιστος και αγνώμων. Μετά τη συνωμοσία που οργάνωσε στη Βλαχία, για την οποία κάποιοι πρότειναν να θανατωθεί, ο Παπαφλέσσας μεταμελήθηκε και τουλάχιστον για κάποιο διάστημα ακολουθούσε πιστά τις οδηγίες των ανωτέρων του.
Ο Γερμανός φιλέλληνας αγωνιστής C.M. Schrebian γράφει για τον Παπαφλέσσα, «Αυτός ο εξαιρετικός άνδρας ήταν ανάμεσα στους πρώτους που ξεσήκωσαν το Μοριά. Ήταν τότε περίπου σαράντα χρονών. Είχε χαρακτηριστικά αρχοντικά, μάτια φλογερά, σώμα γεμάτο δύναμη και ζωή, χαρακτήρα ακέραιο. Κάθε του πράξη υποκινούσε ένας αγνός πατριωτισμός. Το πνεύμα του ήταν περισσότερο καλλιεργημένο από το πνεύμα των άλλων συναδέλφων του. Μια μακριά μαύρη γενειάδα τον ξεχώριζε απ΄όλους τους άλλους καπεταναίους. Στεκόταν πολύ ψηλά από τους άλλους καπεταναίους. Στεκόταν πολύ ψηλά στη συνείδηση όλων. Οι συμπατριώτες του έτρεφαν τόση εκτίμηση στο πρόσωπό του, ώστε τυφλά τον υπάκουαν. Η παρουσία του μόνο ήταν αρκετή για να δώσει τέλος στις φιλονικίες που ξεσπούσαν πολύ συχνά ανάμεσα στους χωρικούς και στους στρατιώτες. Ο Πουκεβίλ, δυσαρεστημένος από τις κομματικές διενέξεις του 1823 θεωρεί τον Παπαφλέσσα ως έναν από τους ‘’ένοχους κομματικούς αρχηγούς’’. Ο Τάσος Γριτσόπουλος γράφει ότι «ο Δικαίος ήτο πρόσωπον ανωμάλου φύσεως. Η επιπολαιότης του έφερνε συχνά εις δύσκολον θέσιν τους αρχηγούς της Εταιρείας. Δια τούτο η περί αυτού γνώμη των Φιλικών δεν ήτο κολακευτική. […] ο αρχιμανδρίτης ήρχετο ορμητικός και υπέράγαν ενθουσιώδης να κηρύξη τον κατά της Τουρκίας πόλεμον. Το άλογον πάθος, η επικίνδυνος ορμητικότης, το ψεύδος, το παράτολμον μένος, η ανάμνησις των δεινών τεσσάρων αιώνων υπό δουλείαν […] εκπροσωπεί (ο Παπαφλέσσας) το απαραίτητον, αλλά εις πάσαν ενέργειαν επικίνδυνον, παράλογον πάθος».
Κινηματογραφικές παραγωγές
Η ζωή του Παπαφλέσσα και η επαναστατική του δράση κατά την περίοδο του 1821 μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη με αρκετά μεγάλη επιτυχία, σε παραγωγή της Φίνος Φιλμ και του Τζέιμς Πάρις το 1971. Πρωταγωνιστούν οι Δημήτρης Παπαμιχαήλ και Κάτια Δανδουλάκη.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κληρικοί αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Οπλαρχηγοί του 1821 Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Οικογένεια Δικαίου Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών
Ερρίκος της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ
Ο Ερρίκος, γερμ. Heinrich (2 Σεπτεμβρίου 1681 - 28 Ιουλίου 1738) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν δούκας της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ (1731-1738).
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Χριστιανού Α΄, δούκα της Σαξονίας-Μέρσεμπουργκ και της Χριστιανής, κόρης του Φίλιππου, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ.
Σύζυγός του έγινε η Ελισάβετ, της οποίας η αδελφή Χέντβιχ παντρεύτηκε τον αδελφό του Αύγουστο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1692 την Ελισάβετ, κόρη του Γουσταύου-Αδόλφου δούκα του Μεκλεμβούργου-Γκύστροβ και είχε τέκνα:
Virtaal
Το Virtaal είναι ένα εργαλείο μετάφρασης με υποβοήθηση υπολογιστή γραμμένο στη γλώσσα προγραμματισμού Python. Είναι ελεύθερο λογισμικό που αναπτύχθηκε και συντηρείται από το Translate.org.za.
Το Virtaal δημιουργήθηκε χρησιμοποιώντας το πακέτο εργαλείων μετάφρασης που του επιτρέπει να επεξεργαστεί έναν αριθμό από μεταφράσεις και μορφές τοπικοποίησης.
Η φιλοσοφία της σχεδίασης
Η βασική αρχή πίσω από τη σχεδίαση του Virtaal είναι η βελτιστοποίηση της διεπαφής για την τοπικοποίηση. Αυτό περιλαμβάνει την επιβεβαίωση ότι όλη η σχετική λειτουργικότητα είναι προσβάσιμη μέσω του πληκτρολογίου και ότι οι απαιτούμενες πληροφορίες εμφανίζονται πάντα κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Ιστορικό
Η εργασία στο Virtaal ξεκίνησε το 2007 με μια αρχική έκδοση 0.1 που έγινε με μικρό αριθμό τοπικοποιήσεων ανοικτού κώδικα. Η έκδοση 0.2, εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 2008, έγινε η πρώτη επίσημη έκδοση.
Όνομα
Το όνομα Virtaal, προφέρεται "fərˈtɑːl", είναι ένα παιχνίδι με τις λέξεις. Στα Afrikaans, μια επίσημη γλώσσα της Νότιας Αφρικής όπου εδρεύει το Translate.org.za, η έκφραση "vir taal" σημαίνει "για τη γλώσσα", ενώ η λέξη "vertaal" (που προφέρεται το ίδιο "vir taal") σημαίνει "μετάφραση".
Υποστηριζόμενες μορφές πηγαίων κειμένων
Το Virtaal δουλεύει άμεσα με οποιαδήποτε δίγλωσσα αρχεία (που περιέχουν και γλώσσα πηγής και γλώσσα στόχο) που καταλαβαίνει το πακέτο εργαλείων μετάφρασης. Αυτό συμπεριλαμβάνει XLIFF, Gettext PO και MO, ποικίλα αρχεία Qt (.qm, .ts, .qph), Wordfast μεταφραστική μνήμη, TBX, TMX και γλωσσάρια OmegaT.
Παραπομπές
Αντικειμενοστραφείς γλώσσες προγραμματισμού Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό Κατηγορία:Λογισμικό Linux Κατηγορία:Λογισμικό Windows Κατηγορία:Διαλειτουργικό λογισμικό
Ιωάννα Κοντώση
Η Ιωάννα (Ζαννέτ) Κοντώση (1940 - ...) ήταν Ελληνίδα αθλήτρια. Υπήρξε 10 φορές πρωταθλήτρια Ελλάδος στο στίβο την περίοδο 1958-1962 στους δρόμους ταχύτητας και στις σκυταλοδρομίες. Ως αθλήτρια του Πανιωνίου Γ.Σ. κατέρριψε τα πανελλήνια ρεκόρ στα 100 και 200μ και ως μέλος της εθνικής ομάδας στα 4Χ100.
Βιογραφικό
Η Ιωάννα Κοντώση, θυγατέρα του Ευάγγελου Κοντώση, μεγάλωσε στην Κυψέλη. Ήρθε για πρώτη φορά στο αθλητικό προσκήνιο στους μαθητικούς αγώνες του 1957, ως μαθήτρια του Δ΄ Γυμνασίου Θηλέων Αθήνας, στους οποίους τερμάτισε δεύτερη στα 80μ με 11.9, επιτυγχάνοντας τον ίδιο χρόνο με την πρώτη αθλήτρια. Το ίδιο έτος μετείχε με την ομάδα σκυταλοδρομίας 4Χ50 του σχολείου της στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα γυναικών, η οποία κατέλαβε τη δεύτερη θέση με 29.5.
Στη συνέχεια εντάχθηκε στο αθλητικό τμήμα του Πανιωνίου Γ.Σ., όπου με προπονητή τον Ηλία Μισαηλίδη εξελίχθηκε σε πρωταθλήτρια Ελλάδος. Το 1958 πήρε τους πρώτους της πανελλήνιους τίτλους ως μέλος των ομάδων σκυταλοδρομίας 4Χ50 και 4Χ100 του Πανιώνιου και τα επόμενα έτη κυριάρχησε στις αποστάσεις 100, 200 και 400 κατακτώντας ως το 1962 δέκα συνολικά πρωτιές στα πανελλήνια πρωταθλήματα σε ατομικά αγωνίσματα και σκυταλοδρομίες. Επίσης, είχε πολλές δεύτερες και τρίτες θέσεις βοηθώντας παράλληλα το σύλλογό της να κατακτά συνεχώς το πανελλήνιο πρωτάθλημα γυναικών. Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1961 αναδείχθηκε πολυνίκης με τέσσερα χρυσά μετάλλια: 100, 200, 400 και 4Χ100μ.
Στις 22 Ιουλίου 1960, στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στο Παναθηναϊκό Στάδιο, ισοφάρισε το πανελλήνιο ρεκόρ των 100μ με 12.4, το οποίο κατείχε από το 1936 η Δομνίτσα Λανίτου - Καβουνίδου. Το ισοφάρισε άλλες τρεις φορές, όπως στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1962 και τελικά στις 8 Αυγούστου 1962 στη συνάντηση Ελλάδας-Τουρκίας, το κατέρριψε με 12.3. Στους ίδιους αγώνες, την επόμενη μέρα, κατέρριψε τα ρεκόρ των 200 μ. με 25.4 και των 4x100 με την εθνική ομάδα με 50.5 (μαζί με τις Μουσούρη, Χαρά Σασαγιάννη και Ελένη Βρεττάκου). Το ρεκόρ των 200μ παρέμεινε για οκτώ χρόνια ως το 1970. Στις αρχές Σεπτεμβρίου 1962 ανεπισήμως κατέρριψε και το ρεκόρ των 300μ με 43.1.
Το Δεκέμβριο του 1961 οι δύο αδερφές Κοντώση ίδρυσαν "Ινστιτούτο Αισθητικής και Κομμωτικής" στα Πατήσια (στάση Καλλιφρονά), ώστε να αποκτήσουν μια επαγγελματική διέξοδο.
Παρά τις επιδόσεις και τα ρεκόρ που πέτυχε το 1962, η Ζαννέτ Κοντώση δεν μετείχε στην αποστολή για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, διότι προτίμησε να εγγραφεί σε Σχολή Αισθητικής στο Παρίσι, για να προωθήσει το επάγγελμά της. Έτσι αποφάσισε να εγκαταλείψει τον πρωταθλητισμό. Τα επόμενα έτη εργάστηκε σε Οίκο Αισθητικής στη Γενεύη. Τη δεκαετία του '70 υπηρέτησε το ελληνικό στίβο ως κριτής αγώνων.
Αναφορές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Αθλητές στίβου Πανιωνίου Κατηγορία:Έλληνες κριτές κλασικού αθλητισμού Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Λίμνη Τσολίλα
Η Λίμνη Τσολίλα (Lago Cholila) είναι λίμνη στην επαρχία Τσουμπούτ της Αργεντινής. Η λίμνη Τσολίλα βρίσκεται ψηλότερα από πολλές μεγάλες λίμνες στο σύστημα του ποταμού Φουταλεουφού της Αργεντινής που μέσω της λίμνης Γιέλτσο και του ποταμού Γιέλτσο εκβάλλει στον Ειρηνικό Ωκεανό στη Χιλή. Η λίμνη έχει παγετώδη προέλευση και καταλαμβάνει μια στενή κοιλάδα από ανατολικά προς δυτικά μεταξύ παγωμένων κορυφών των Άνδεων.
Περιγραφή
Ο ποταμός Τίγρε πηγάζει σε παγετώνες σε υψόμετρο περίπου 1.500 μ. κατά μήκος των συνόρων με τη Χιλή. Από την πηγή του, ρέει προς τα ανατολικά για περίπου 30 χλμ. για να εισέλθει στο άνω άκρο της λίμνης Τσολίλα. Η έξοδος στο κάτω άκρο της λίμνης είναι ο ποταμός Καριλεουφού (ποταμός των πράσινων νερών στη γλώσσα Μαπούτσε). Το ψηλότερο βουνό στην επαρχία Τσουμπούτ είναι το Τρες Πίκος, στα 2.515 μ., περίπου 10 χλμ. δυτικά βορειοδυτικά της λίμνης Τσολίλα. Ο ποταμός Καριλεουφού δεν πρέπει να συγχέεται με τον ποταμό Καρενλεουφού ή Παλένα. Και τα δύο ονόματα προέρχονται από την ίδια λέξη Μαπούτσε. Παρόλο που η λίμνη δεν βρίσκεται σε εθνικό πάρκο, η όχθη της λίμνης βρίσκεται ως επί το πλείστον σε κατάσταση φυσικής προστασίας. Η κτηνοτροφία, ο τουρισμός και η ερασιτεχνική αλιεία είναι οι κύριες ασχολίες της αραιοκατοικημένης περιοχής.
Αφού εγκαταλείψει τη λίμνη Τσολίλα, ο ποταμός Καριλεουφού ενώνεται με την εκροή από τη λίμνη Μοσκίτο (λίμνη Πελιεγρίνι) και τη λίμνη Λεσάνα και στη συνέχεια εκβάλλει στο άνω άκρο της Λίμνης Ριβαδάβια, περίπου 20 χλμ. στον ρου του ποταμού και 10 χλμ. νότια της λίμνης Τσολίλα σε ευθεία απόσταση.
Αναψυχή
Η αθλητική αλιεία είναι δημοφιλής στη λίμνη και στα ποτάμια. Οι πέστροφες, που δεν είναι ενδημικές στη Νότια Αμερική, αποτελούν την κύρια ατραξιόν, συμπεριλαμβανομένης της πέστροφας του ρυακιού, της πέστροφας του καφέ, της ιριδίζουσας πέστροφας και του σολομού του Ατλαντικού. Τα γηγενή είδη ψαριών περιλαμβάνουν την "trucha criolla" (Percichthys trucha) και την "puyen" (Galaxias). Η κωπηλασία είναι δημοφιλής στη λίμνη και το ράφτινγκ, το καγιάκ και το κανό είναι δημοφιλή στον ποταμό Καριλεουφού κάτω από τη λίμνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λίμνες της Αργεντινής
337 Δεβόζα
Η Δεβόζα (Devosa) είναι αρκετά μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,74. Ανακαλύφθηκε το 1892 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η διάμετρος της Δεβόζας υπολογίσθηκε σε 59,1 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 216 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι M (μεταλλικός), ενώ το άλβεδό της είναι 0,161 (από δεδομένα του IRAS). Η Δεβόζα περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 4 ώρες και 39 λεπτά, μία μάλλον γρήγορη περιστροφή για αστεροειδή. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 95 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Δεβοζα
Ολέτ
Το Ολέτ (γαλλικά: Olette, καταλανικά: Oleta i Èvol) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ολετουά (γαλλικά: Olettois).
Μπεν Μέντελσον
Ο Πολ Μπέντζαμιν Μέντελσον (Paul Benjamin Mendelsohn, γεννημένος στις 3 Απριλίου του 1969) είναι Αυστραλός ηθοποιός. Είναι γνωστός για τους ρόλους του στις ταινίες Ο Σκοτεινός Ιππότης: Η Επιστροφή (2012), Rogue One: A Star Wars Story (2016), Η πιο σκοτεινή ώρα (2017), και Ready Player One (2018). Υποδύθηκε τον Τάλος στο Κινηματογραφικό Σύμπαν της Marvel, συγκεκριμένα στις ταινίες Captain Marvel (2019) και Spider-Man: Μακριά Από τον Τόπο του (2019) και στην τηλεοπτική σειρά Μυστική Εισβολή (2023).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστραλοί βρετανικής καταγωγής Κατηγορία:Ελληνοαυστραλοί Κατηγορία:Αυστραλοί ηθοποιοί
Ολ Σεντς
Η Ολ Σεντς (All Saints) είναι η δεύτερη σε πληθυσμό πόλη της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα με πληθυσμό 3.412 (2001). Ανήκει στο νησί της Αντίγκουα και στην ενορία της Αγίας Μαρίας. Βρίσκεται νότια της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα, κεντρικά της Αντίγκουα και ανατολικά της Αγίας Μαρίας.
Ονομασία
All Saints σημαίνει Όλοι οι Άγιοι. Εκεί έχει αναπτυχθεί η αγγειοπλαστική. Δίπλα της βρίσκεται η κωμόπολη Πόττερς Βίλατζ, που σημαίνει 'χωριό της αγγειοπλαστικής' και πήρε το όνομά του από αυτήν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγία Μαρία (Αντίγκουα και Μπαρμπούντα) Κατηγορία:Πόλεις της Αντίγκουα και Μπαρμπούντα