cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άγιος Νικόλαος Νάουσας Ημαθίας
Ο Άγιος Νικόλαος (Δημοτική Κοινότητα Νάουσας - Δημοτική Ενότητα Νάουσας), ανήκει στον δήμο Νάουσας, της Περιφερειακής Ενότητας Ημαθίας που βρίσκεται στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης” (Ν.3852/2010). Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, ο Άγιος Νικόλαος ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Ναούσης, του πρώην Δήμου Νάουσας, του Νομού Ημαθίας. Ο Άγιος Νικόλαος έχει υψόμετρο 505 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, σε γεωγραφικό πλάτος 40,6147297639 και γεωγραφικό μήκος 22,0423971214. εναλλ.=Η λίμνη στο άλσος Αγίου Νικολάου.|πλαίσιο|δεξιά|274x274εσ|Η λίμνη στο Άλσος του Αγίου Νικολάου. Το Άλσος Αγίου Νικολάου, είναι ένα πανελλήνιο τουριστικό κέντρο αναψυχής και διημέρευσης μόλις 3 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της ηρωικής πόλης της Νάουσας. Ένας επίγειος παράδεισος στην καρδιά της Ημαθίας. Μια ανάσα ζωής κόντρα στην οικολογική υποβάθμιση.
Εξήντα στρέμματα πανέμορφης γης παίρνουν ζωή από τις πηγές του ιστορικού και πολλαπλά πολύτιμου, ποταμού της Αράπιτσας. Μοναδικό στην Ελλάδα το υπεραιωνόβιο άλσος πλατάνων εντυπωσιάζει τον επισκέπτη σε κάθε εποχή για την μεγαλοπρέπεια και τον όγκο του. Στη σκιά του αναπαύεται το απέραντο πράσινο του φυσικού χλοοτάπητα που συνυπάρχει με το άγριο αυτοφυές πυξάρι, τη φλαμουριά, τη βελανιδιά και το άφθονο νερό σε μια σπάνια συμφωνία ήχων και χρωμάτων. Αυτόν τον πανέμορφο τόπο χρηματοδότησε η Ευρωπαϊκή Ένωση στα πλαίσια του προγράμματος LIFE αφενός για να τον προστατεύσει και αναδείξει και αφετέρου για να βάλει τις βάσεις για μια ορθολογικά οικολογική διαχείριση ώστε το πολυποίκιλο πλέγμα χρήσεων και δραστηριοτήτων που φιλοξενούνται στο χώρο να επιτρέπουν την αειφορία.
Αποτέλεσμα της αξιόλογης αυτής προσπάθειας υπήρξε το Ειδικό Ευρωπαϊκό Βραβείο σημαντική διάκριση στα πλαίσια του θεσμού των Ευρωπαϊκών Βραβείων αστικού και περιφερειακού σχεδιασμού το 1997.
Σήμερα επισκέπτονται το άλσος ετησίως 1.000.000 επισκέπτες από όλη την Ελλάδα, που έχουν την δυνατότητα να κάνουν χρήση των παρακάτω εγκαταστάσεων και δραστηριοτήτων:
Στην είσοδο του Άλσους έχει ολοκληρωθεί και ο χώρος στάθμευσης 250 θέσεων. μικρογραφία|262x262px|Χώροι άθλησης στο άλσος.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Νάουσας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ημαθίας
Χλούχιβ
Το Χλούχιβ (ουκρανικά: Глухів, πολωνικά: Głuchów, ρωσικά: Глухов) είναι μικρή ιστορική πόλη στον ποταμό Εσμάν. Είναι πόλη με περιφερειακή σημασία στην περιφέρεια Σούμι της Ουκρανίας, ακριβώς νότια των ρωσικών συνόρων. Το Χλούχιβ έχει ενσωματωθεί διοικητικά ως πόλη με σημασία όμπλαστ. Ο Δήμος Χλούχιβ περιλαμβάνει την ομώνυμη πόλη και το χωριό Σλίποροντ. Το Χλούχιβ χρησιμεύει επίσης ως το διοικητικό κέντρο του Ραγιόν Χλούχιβ αλλά δεν ανήκει στο ραγιόν. Σύμφωνα με εκτίμηση του 2020 έχει πληθυσμό γύρω στους 33.000 κατοίκους.
Είναι γνωστή για το ότι ήταν η πρωτεύουσα του Χετμανάτου των Κοζάκων μετά την καθαίρεση του Ιβάν Μαζέπα το 1708-1764. Η πρώην σοβιετική αεροπορική βάση Τσερβόνε-Πουστοχορόντ βρίσκεται πλησίον του Χλούχιβ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ουκρανίας Κατηγορία:Πρώην πρωτεύουσες της Ουκρανίας
Γραμμή 4 (Προαστιακός Αθήνας)
Η Γραμμή 4 είναι υπηρεσία του Προαστιακού της Αθήνας, διαχειριζόμενη από την ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Συνδέει τα Άνω Λιόσια με το Αεροδρόμιο. Η γραμμή κινείται εξ ολοκλήρου επί της σιδηροδρομικής γραμμής Αεροδρομίου–Πάτρας, και παρόλο που στους χάρτες παρουσιάζεται ως ξεχωριστή, λειτουργεί προς το παρόν ως τροφοδοτική της Γραμμής 1. Οι συρμοί της γραμμής είναι ηλεκτροκίνητες αυτοκινητάμαξες Siemens Desiro 460.
Παραπομπές
4 4
Αλμπέρτο Τορίλ
Ο Αλμπέρτο Τορίλ Ντομινγκο (γεννηθείς 1 Ιουνίου 1997) είναι Ισπανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που παίζει ως επιθετικός για την πολωνική ομάδα Πιαστ Γκλιβίτσε.
Καριέρα
Γεννημένος στην Πάλμα ντε Μαγιόρκα των Βαλεαρίδων Νήσων, ο Τορίλ αντιπροσώπεψε τις: ΚΓ Τσάλα ντ΄ Ορ, ΚΓ Ολίμπικ, ΚΓ Σερβερένσε, ΚΓ Μανακόρ και ΡΚΝ Μαγιόρκα ως νεαρός. Έκανε το ντεμπούτο του την 1η Νοεμβρίου 2015, μπαίνοντας ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο σε μια εντός έδρας νίκη με 1–0 στην Τερσέρα Ντιβιζιόν επί της ΣΔ Φορμεντάρα.
Στις 13 Ιουλίου 2016, ο Τορίλ μετακόμισε στην ομάδα Σεστάο Ρίβερ Κλαμπ της Σεγούντα Ντιβισιόν Β με δανεισμό ενός έτους. Την επόμενη μέρα 11 Ιανουαρίου, μετακόμισε στην ομάδα Αρένα Κλουμπ Γκέτσο.
Στις 10 Ιουλίου 2017, ο Τορίλ εντάχθηκε στην ΟΥΕ Ολότ επίσης στην τρίτη κατηγορία, ως δανεικός για ένα χρόνο. Περίπου ένα χρόνο αργότερα, μετακόμισε στην ΟΝ Αλμέρια Β στην ίδια κατηγορία.
Την 1η Ιουλίου 2019, μετά τον υποβιβασμό, ο Τορίλ υπέγραψε συμβόλαιο με τη Ρεάλ Μούρθια. Στις 10 Ιουνίου 2021, μετακόμισε στο εξωτερικό και εντάχθηκε στην πολωνική ομάδα της Εκστρακλάσα, Πιαστ Γκλιβίτσε, με ένα τριετές συμβόλαιο.
Ο Τορίλ έκανε το ντεμπούτο του στις 25 Ιουλίου 2021, σε μια εντός έδρας ήττα με 2–3 εναντίον της Ράκουφ Τσενστοχόβα. Σκόραρε το πρώτο του γκολ στις 14 Αυγούστου, σημειώνοντας το τρίτο γκολ της ομάδας του σε μια εντός έδρας νίκη με 4–3 επί της Βίσουα Πουότσκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Πολωνία Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πιαστ Γκλιβίτσε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεάλ Μούρθια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΡΚΝ Μαγιόρκα Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τερθέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σεγούντα Ντιβιζιόν Β Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές
Ουρανομετρία
thumb|right|Το έργο "Ουρανομετρία" του Μπάγερ Ουρανομετρία λέγεται ο «Άτλας Ουρανού» που συντάχθηκε από τον Γιόχαν Μπάγερ το 1603 και στον οποίο περιέχεται κατάλογος των αστέρων του Τύχωνα και με συμπλήρωση από τον Μπάγερ, καθώς και χάρτες των αστερισμών στους οποίους για πρώτη φορά οι αστέρες κατονομάζονται με τα (μικρά) γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου.
Κατηγορία:Ιστορία της αστρονομίας Κατηγορία:Βιβλία αστρονομίας
Πανελλήνιο πρωτάθλημα καταδύσεων 1961
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα καταδύσεων για το έτος 1961 διεξήχθη στο Ολυμπιακό Κολυμβητήριο το διάστημα 14-17 Σεπτεμβρίου του έτους και πρωταθλητής σύλλογος ανακηρύχθηκε ο Ολυμπιακός.
Κάτοχοι μεταλλίων
1959 | 1960 | 1961 | 1962 | 1963
Πηγές
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Καταδύσεων Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1961 Κατηγορία:Διοργανώσεις υγρού στίβου στην Αθήνα
Αγνή της Μερανίας
Η Αγνή Μαρία (1175 - 20 Ιουλίου 1201) από τον Οίκο του Άντεχς ήταν κόρη του δούκα της Μερανίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Γαλλίας (1196 - 1200).
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη του Μπέρτολτ δούκα της Μερανίας & κόμη του Άντεχς (ενός κάστρου στη Βαυαρία) και της Αγνής των Βέττιν, κόρης του Ντέντι Β΄ μαργράβου της Λουσατίας. Μερικοί Γάλλοι χρονικογράφοι την αναφέρουν και ως Μαρία.
Οικογένεια
Τον Ιούνιο του 1196 παντρεύτηκε τον Φίλιππο Β΄ της Γαλλίας στον τρίτο του γάμο, αφού ο βασιλιάς είχε χωρίσει τη δεύτερη σύζυγό του Ίνγκεμποργκ της Δανίας (1193). Ο πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ πήρε το μέρος της Ίνγκεμποργκ και ακύρωσε τον γάμο με την Αγνή, αλλά ο Φίλιππος Β΄ αρνήθηκε να υπακούσει. Τότε ο πάπας απείλησε τον βασιλιά με αφορισμό και έτσι ο Φίλιππος Β΄ αναγκάστηκε να διαζευχθεί την Αγνή (1200).
Η Αγνή απεβίωσε από ανακοπή καρδιάς στις 20 Ιουλίου του επόμενου χρόνου στο κάστρο του Σουασόν και τάφηκε κοντά στη Ναντ.
Με τον σύζυγό της Φίλιππο Β΄ των Καπετιδών βασιλιά της Γαλλίας, παιδιά της ήταν:
Πηγές
Κατηγορία:Βασίλισσες και Αυτοκράτειρες της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος του Άντεχς
Πανελλήνιο πρωτάθλημα καταδύσεων 1962
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1962 Κατηγορία:Διοργανώσεις υγρού στίβου στην Αθήνα Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Καταδύσεων
Άλυς της Γαλλίας, κόμισσα του Βεξάν
Η Άλυς της Γαλλίας, κόμισσα του Βεξίν ("Alys of France, Countess of Vexin", 4 Οκτωβρίου 1160 - 1220) ήταν δεύτερη κόρη του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Ζ´ και της δεύτερης συζύγου του Κωνσταντίας της Καστίλης, μεγαλύτερες ετεροθαλείς αδελφές της Άλυς ήταν η Μαρία της Γαλλίας, κόμισσα της Καμπανίας και η Αλίκη της Γαλλίας, αμέσως μετά την γέννηση της οι γονείς της χώρισαν για να παντρευτεί αμέσως μετά ο πατέρας της στον τρίτο του γάμος με την Αδέλα της Καμπανίας από την οποία γεννήθηκε ο διάδοχος και κορυφαίος Γάλλος βασιλιάς Φίλιππος Αύγουστος.
Υποψήφια σύζυγος του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου
Τον Ιανουάριο του 1169 ο πατέρας της σύναψε συνθήκη με τον Άγγλο βασιλιά Ερρίκο Β´ σύμφωνα με την οποία η Άλις θα παντρευόταν τον τρίτο γιο του Άγγλου βασιλιά Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο, η Άλυς στάλθηκε στην Αγγλία. To 1177 o καρδινάλιος Πέτρος του Αγίου Χρυσοστόμου στο πλευρό του πάπα Αλεξάνδρου Γ´ απείλησε να θέσει το βασίλειο της Αγγλίας υπό απαγόρευση αν δεν προχωρούσε ο γάμος, ο ίδιος ο Ερρίκος Β' την είχε ερωμένη και είχαν δημιουργηθεί πολλές φήμες ότι είχε μαζί της και ένα νόθο παιδί, ο βασιλιάς πέθανε (1189) και ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος παντρεύτηκε στις 12 Μαΐου 1191 τη Βερεγγαρία της Ναβάρας αν και ήταν επίσημα παντρεμένος με την Άλυς. Ο ετεροθαλής αδελφός της βασιλιάς Φίλιππος Αύγουστος έκανε πρόταση να παντρευτεί η Άλυς τον Ιωάννη τον Ακτήμονα μικρότερο αδελφό του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου αλλά η βασιλομήτωρ Ελεονώρα της Ακουιτανίας το απαγόρευσε. Η Άλυς της Γαλλίας παντρεύτηκε τελικά τον Βερεγγάριο της Ναβάρρας στις 12 Μαΐου με τον οποίο απέκτησε 2 κόρες την Μαρία, κόμισσα του Πονθιέ, την Ισαβέλα και έναν γιο που πέθανε σε βρεφική ηλικία.
Η Άλυς στις τέχνες
Το 1968, κυκλοφόρησε το κινηματογραφικό ιστορικό δράμα Το λιοντάρι του χειμώνα (The Lion in Winter) με βάση το μυθιστόρημα του Γκόλντμαν, ο οποίος συνέπραξε στη σκηνοθεσία με τον Άντονι Χάρβεϊ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών
Sacred Reich
Οι Sacred Reich είναι αμερικανικό thrash metal συγκρότημα, το οποίο σχηματίστηκε το 1985 στο Φοίνιξ της Αριζόνα. Οι στίχοι του συγκροτήματος ασχολούνταν με την πολιτική και την κοινωνία. Έμειναν δραστήριοι μέχρι το 2000, για να επανέλθουν στην ενεργό δράση από το 2007 και έπειτα.
Ιστορία
Το συγκρότημα σχηματίστηκε το 1985 στο Φοίνιξ, από τον μπασίστα Φιλ Ριντ, τον τραγουδιστή Νταν Κέλι, το ντράμερ Γκρεγκ Χολ και τους κιθαρίστες Τζέισον Ρέινι και Τζεφ Μάρτινεκ. Το πρώτο τους ντέμο με τίτλο Draining You of Life ηχογραφήθηκε το 1986, με τον Ριντ να αναλαμβάνει και τα φωνητικά μετά την αποχώρηση του Κέλι. Με την βοήθεια του Τζέισον Νιούστεντ, το ντέμο προωθήθηκε και το κομμάτι Ignorance συμπεριλήφθηκε στην συλλογή Metal Massacre VIII του 1987.
Ο Γουάιλι Άρνετ αντικατέστησε τον Μάρτινεκ και οι Sacred Reich υπέγραψαν στην Metal Blade Records. Τον Οκτώβριο του 1987, κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Ignorance με παραγωγό τον Μπιλ Μετόγιερ. Μετά από μία ευρωπαϊκή περιοδεία, κυκλοφόρησαν το ΕΡ Surf Nicaragua, στο οποίο συμπεριλαμβανόταν το ομώνυμο κομμάτι, το Draining You of Life από το ντέμο του συγκροτήματος, η διασκευή τους στο War Pigs των Black Sabbath και δύο ζωντανές ηχογραφήσεις.
left|thumb|250px|Οι Sacred Reich στο Hellfest του 2016 Το 1988, περιόδευσαν στην Βόρεια Αμερική με τους Atrophy και τους Forbidden, πριν συνεχίσουν στην Ευρώπη με τους Motörhead. Την επόμενη χρονιά, ηχογράφησαν την εμφάνιση τους στο Dynamo Open Air της Ολλανδίας, κυκλοφορώντας το ΕΡ Alive at the Dynamo τον Αύγουστο του ίδιου έτους.
Τον Μάιο του 1990, έφθασε στα ράφια των δισκοπωλείων το δεύτερο τους άλμπουμ με τίτλο The American Way. Στις αρχές του 1991, ο Ντέιβ ΜακΛέιν ανέλαβε τα τύμπανα και το συγκρότημα περιόδευσε με τους Sepultura και τους Heathen.
Το 1993, κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Independent με παραγωγό τον Ντέιβ Τζέρντεν, αλλά κακές κριτικές. Μερικές από τις συναυλίες τους στην Ευρώπη αναβλήθηκαν λόγω προβλημάτων υγείας των μελών του σχήματος, αλλά στην συνέχεια περιόδευσαν στις ΗΠΑ με τους Pantera και τους Danzig. Το 1995, συμπεριλήφθηκε η διασκευή τους στο Sweet Leaf των Black Sabbath στην συλλογή Hempilation: Freedom Is NORML, ενώ διασκεύασαν και το Rapid Fire των Judas Priest με την συμμετοχή του Ρομπ Χάλφορντ.
Το καλοκαίρι του 2007, η σύνθεση των Χολ, Ριντ, Ρέινι και Αρνέτ ένωσε και πάλι τις δυνάμεις της, για μερικές συναυλίες, μεταξύ των οποίων το φεστιβάλ Wacken Open Air. Η συγκεκριμένη συναυλία κυκλοφόρησε με τον τίτλο Live at Wacken πέντε χρόνια αργότερα.
Οι Sacred Reich περιόδευσαν και πάλι στην Ευρώπη το 2009 και έκτοτε πραγματοποιούν περιοδείες ανά τακτά χρονικά διαστήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά groove metal συγκροτήματα Κατηγορία:Αμερικανικά thrash metal συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από την Αριζόνα
Πανελλήνιο πρωτάθλημα καταδύσεων 1964
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα καταδύσεων για το έτος 1964 διεξήχθη στο Ολυμπιακό Κολυμβητήριο το διάστημα 5-9 Αυγούστου του έτους και πρωταθλητής σύλλογος ανακηρύχθηκε ο Ολυμπιακός.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1964 Κατηγορία:Διοργανώσεις υγρού στίβου στην Αθήνα Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Καταδύσεων
Πανελλήνιο πρωτάθλημα καταδύσεων 1963
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα καταδύσεων για το έτος 1963 διεξήχθη στο Ολυμπιακό Κολυμβητήριο το διάστημα 10-15 Σεπτεμβρίου του έτους και πρωταθλητής σύλλογος ανακηρύχθηκε ο Ολυμπιακός.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 1963 Κατηγορία:Διοργανώσεις υγρού στίβου στην Αθήνα Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Καταδύσεων
Πανελλήνιο πρωτάθλημα καταδύσεων 1965
Το Πανελλήνιο πρωτάθλημα καταδύσεων για το έτος 1965 διεξήχθη στο Ολυμπιακό Κολυμβητήριο το διάστημα 1-5 Σεπτεμβρίου του έτους και πρωταθλητής σύλλογος ανακηρύχθηκε ο Ολυμπιακός.
Φίλιππος Α΄ της Βουλώνης
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του βασιλιά της Γαλλίας Φιλίππου Β΄ Αυγούστου και της τρίτης συζύγου του Αγνής της Μερανίας. Ο Φίλιππος ήταν μικρότερος ετεροθαλής αδελφός του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου του Λέοντος. Η γέννηση του σημαδεύτηκε με την ακύρωση του γάμου των γονέων του από την εκκλησία αλλά ο ίδιος παρέμεινε νόμιμος γιος με την άδεια του πάπα Ιννοκέντιου Γ΄, ο Φίλιππος σχετίζεται με την ίδρυση του πύργου του Γκέτ στο Καλαί. Ο Φίλιππος ήταν ο πρώτος πρίγκηπας από τον βασιλικό Οίκο των Καπετιδών της Γαλλίας που χρησιμοποίησε διαφορετικά σύμβολα.
Κόμης της Βουλώνης
thumb|250px|left|Φίλιππος Α΄ της Βουλώνης, μικρογραφία 14ου αιώνα Νυμφεύτηκε (1223) την Ματθίλδη, κόμισσα της Βουλώνης, με τον γάμο έγινε Κόμης της Βουλώνης, του Μορτέν και του Ωμάλ στα δικαιώματα του συζύγου του. Συνόδευσε τον ετεροθαλή αδελφό του Λουδοβίκο τον Λέοντα στην Σταυροφορία των Αλβιγηνών (1226). Την ίδια χρονιά συμμετείχε στην στέψη του ανεψιού του Λουδοβίκου του Αγίου μαζί με διακεκριμένους αξιωματούχους, φορούσε το βασιλικό σπαθί. Αργότερα συμμετείχε στην ανταρσία απέναντι στην βασιλομήτωρ Λευκή της Καστίλης (1229), δέχτηκε συγχώρεση και του επέτρεψαν να προχωρήσει στην οικοδόμηση διαφόρων κάστρων ιδιαίτερα στο Καλαί.
Σύμφωνα με μερικές πηγές σκότωσε σε αγώνα κονταρομαχίας τον Φλόρις Δ΄ της Ολλανδίας (1234), τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς σκοτώθηκε και ο ίδιος σε κονταρομαχία από τον Τιερί Ε΄ της Κλέβης. Η χήρα του Ματθίλδη συνέχισε να κυβερνάει την Βουλώνη και παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο της τον Αλφόνσο Γ΄ της Πορτογαλίας. Ο Φίλιππος και η Μαρία είχαν δυο παιδιά: τον Αλβέρικ και την Ιωάννα που επέζησαν και τα δύο, ο Αλβέρικ αποκήρυξε για άγνωστους λόγους τα δικαιώματά του στην Βουλώνη και πήγε να ζήσει μόνιμα στην Αγγλία μέχρι τον θάνατο του (1284).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1223 τη Ματθίλδη Β΄ κόμισσα του Μπουγιόν, κόρη του Ρενώ Α΄ κόμη του Μπουγιόν, Νταμμαρτέν, Ωμάλ και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ιστορικά Μνημεία
Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών Κατηγορία:Κόμητες της Βουλώνης
Μαρία Κομνηνή, βασίλισσα της Ουγγαρίας
Η Μαρία Κομνηνή (π. 1144 - 1190) ήταν κόρη του Ισαάκιου και σύζυγος του Στεφάνου Δ΄ της Ουγγαρίας.
Οικογένεια
Το 1156 παντρεύτηκε τον τρίτο εξάδελφό της Στέφανο Δ΄ των Άρπαντ βασιλιά της Ουγγαρίας. Δεν απέκτησαν τέκνα.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Κομνηνών Κατηγορία:Βασίλισσες της Ουγγαρίας (σύζυγοι βασιλέων)
Τα χρονικά της Νάρνια
Τα χρονικά της Νάρνια (αγγλικά:The Chronicles of Narnia) είναι μια σειρά λογοτεχνικών βιβλίων που γράφηκαν από τον Κλάιβ Στέιπλς Λιούις στο διάστημα 1950-1956.
Οι ιστορίες αυτές είναι αυτοτελείς και εξελίσσονται σε διάφορες χώρες που συνδέονται ή καταλήγουν με κάποιο τρόπο στη μυθική χώρα ονόματι Νάρνια.
Η "ίδρυση" του Σύμπαντος της Νάρνια ξεκίνησε με το τραγούδι ενός λιονταριού, του Άσλαν.
Τα βιβλία έχουν μεταφραστεί και κυκλοφορούν και στα ελληνικά.
Πίτερ Πέβενσι
Ήταν ο μεγαλύτερος από τα αδέρφια Πέβενσι και ο ηγέτης του Βασιλείου της Νάρνια μετά τον θάνατο της Λευκής Μάγισσας. Ως ο μεγαλύτερος, ήταν υπεύθυνος και στοργικός, πάντα θέλοντας να κάνει το καλύτερο που μπορεί για τα αδέρφια του, επομένως έγινε Υψηλός Βασιλεύς ανώτερος από τα αδέλφια του. Οι Ναρνιανοί τίτλοι που είχε ήταν: Υψηλός Βασιλεύς Πίτερ ο Μεγαλοπρεπής, Αυτοκράτορας των Μοναχικών Νησιών, Άρχοντας του Κάιρ Πάραβελ, και Ιππότης του Ευγενέστερου Τάγματος του Λιονταριού. Είναι ο πιο δυνατός Πέβενσι αλλά τείνει να είναι πολύ πεισματάρης και φαίνεται να είναι ιδιαίτερα οξύθυμος. Αυτό φαίνεται, αφού τσακωνόταν συνέχεια με την Σούζαν και τον Έντμοντ. Παρ'όλα αυτά, ως ο μεγάλος αδερφός, παίρνει πολύ σοβαρά αυτή την ευθύνη και είναι ιδιαίτερα προστατευτικός με την Λούσι (αφού είναι και η μικρότερη). Είναι ένας καταπληκτικός ηγέτης, επιδέξιος ξιφομάχος και με τέλεια στρατηγική σε καιρούς πολέμου. Αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι κράτησε την Νάρνια σε ειρήνη για πολλά χρόνια, για αυτό και οι Ναρνιανοί ονόμασαν αυτή την εποχή, Χρυσή Εποχή της Νάρνια. Ο Πίτερ, όταν μεγάλωσε, ήταν ψηλός και είχε πλατύ στήθος. Εμφανίστηκε και στις τρεις ταινίες και στα βιβλία δεν εμφανίστηκε μόνο στον Ασημένιο Θρόνο, στον Ταξιδιώτη της Αυγής και στον Ανεψιό του Μάγου. Στο πρώτο βιβλίο ήταν 13 χρονών ενώ στο δεύτερο 14. Πέθανε στην ηλικία των 22 (όταν εκτροχιάστηκε ένα τρένο) μαζί με την Λούσι, τον Έντμοντ, τον καθηγητή Ντίγκορυ και την Πόλυ Πλάμερ.
Έντμοντ Πέβενσι
Ο (Βασιλιάς) Έντμοντ Πέβενσι, επίσης γνωστός ως "Εντ", ήταν ο τρίτος από τα παιδιά Πέβενσι, και ο δεύτερος που μπήκε μέσα στον μαγικό κόσμο της Νάρνια. Ήταν σκανταλιάρης, με στεγνό χιούμορ και αρκετά ειρωνικός. Παρ'όλα αυτά η προσωπικότητά του άλλαξε κατά πολύ, όταν η Λευκή Μάγισσα τον ξεγέλασε να προδώσει τα αδέρφια του. Ο Έντμοντ στέφθηκε βασιλιάς της Νάρνια, μαζί με τον αδερφό του τον Πίτερ, και τις αδερφές του, την Σούζαν και την Λούσι Πέβενσι. Την ημέρα της στέψης του, πήρε τους Ναρνιανούς τίτλους, Βασιλιάς Έντμοντ ο Δίκαιος, Δούκας του Φαναριού της Ερημιάς και Ιππότης του Ευγενού Τάγματος του Τραπεζιού. Αυτοί οι τίτλοι δείχνουν την εντιμότητα και το θάρρος του. Στα βιβλία ο Έντμοντ έχει ξανθιά μαλλιά, μπλε μάτια και ανοιχτόχρωμο δέρμα. Στις ταινιές έχει σκούρα καστανά μαλλιά, καστανά μάτια, χλωμό δέρμα και φακίδες. Κατά την διάρκεια της Χρυσής Εποχής στην Νάρνια, οι Πέβενσι βασίλεψαν για 15 χρόνια. Κατά την διάρκεια της βασιλείας τους, ο Έντμοντ έγινε γνωστός ως Βασιλιάς Έντμοντ ο Δίκαιος, εξαιτίας των σωστών συμβουλών του και της δίκαιης κρίσης του. Επίσης ήταν πετυχημένος διπλωμάτης και πολεμιστής (ο καλύτερος ξιφομάχος στην Νάρνια). Ο Έντμοντ πέθανε όταν εκτροχιάστηκε ένα τρένο, μαζί με τον Πίτερ, την Λούσι, τον καθηγητή Ντίγκορυ και την Πόλυ Πλάμερ. Όλοι τους πήγαν στην Νάρνια, όλοι τους ήταν μάρτυρες της καταστροφής της Νάρνια από τον Ασλάν και την δημιουργία της μιας καινούργιας Νάρνιας, όπου έζησαν εκεί για πάντα. Ο Έντμοντ μόνο στο βιβλίο "Ο Ασημένιος Θρόνος" δεν εμφανίστηκε. Ο Έντμοντ στο πρώτο βιβλίο ήταν δέκα χρονών, στο δεύτερο έντεκα και στο τρίτο δεκατρία. Πέθανε σε ηλικία δεκαεννιά χρονών.
Λούσι Πέβενσι
Η (Βασίλισσα) Λούσι Πέβενσι, γνωστή ως Βασίλισσα Λούσι η Γενναία στην Νάρνια, ήταν η μικρότερη από τα αδέρφια Πέβενσι, και ήταν η πρώτη που ανακάλυψε την Νάρνια. Στέφθηκε "Βασίλισσα Λούσι η Γενναία" στο Κάιρ Πάραβελ και βασίλεψε με τα αδέρφια της για πάνω από μια δεκαετία. Είχε δύο ακόμη περιπέτειες στην Νάρνια, και όταν τελικά πέθανε στην ηλικία των δεκαεφτά, μεταφέρθηκε στην χώρα του Ασλάν (μαζί με τον Πίτερ, τον Έντμοντ, τον καθηγητή Ντίγκορυ και την Πόλυ Πλάμερ). Κατά την "Χρυσή Εποχή της Νάρνια" μεγάλωσε και έγινε μια γλυκιά και αγαπημένη βασίλισσα, φωνάζοντάς την "Βασίλισσα Λούσι η Γενναία" από τους ανθρώπους της. Είχε παραμείνει για χρόνια φίλοι με τον κ. Τούμνους (έναν φαύνο). Δεν ήταν μόνο μια ωραία, χαριτωμένη κυρία και μια πετυχημένη βασίλισσα, ήταν επίσης μια σκληρή πολεμίστρια και μια επιδέξια τοξότρια. Ήταν η πιο πιστή και αφοσιωμένη από τα τέσσερα αδέρφια Πέβενσι. Λάτρευε τον Ασλάν και αγαπούσε την Νάρνια. Επίσης, η Λούσι μπορούσε να γίνει γενναία και περιπετειώδης όπως ο μεγαλύτερος αδερφός της, ο Πίτερ και πάντα είχε μια έντονη λαχτάρα να βοηθήσει αυτούς που είχαν ανάγκη (γι'αυτό και ο Άγιος Βασίλης της έδωσε τον μαγικό χυμό: για να θεραπεύει όσους είναι τραυματισμένοι). Ακόμη είχε μια πολύ ευγενική και τρυφερή καρδιά. Παρ'όλο που δεν ήταν τόσο όμορφη όσο και η Σούζαν, η Λούσι ήταν όμορφη με τον δικό της τρόπο. Χρυσόξανθα μαλλιά, μπλε μάτια και ανοιχτόχρωμο δέρμα. Όταν μεγάλωσε ως βασίλισσα της Νάρνια, περιγράφηκε ότι η συμπεριφορά της ήταν πάντα αγοροκοριτσίστικη (σε αντίθεση με την Σούζαν που ήταν πάντα μια "πρέπων κυρία") και με χρυσόξανθα μαλλιά. Ήταν τόσο όμορφη που αρκετοί Πρίγκηπες την επιθυμούσαν για γυναίκα τους.
Άσλαν
Ο Άσλαν, επίσης γνωστός ως Ο Μέγας Λέων, είναι ο δημιουργός και ο ένας και αληθινός βασιλιάς του κόσμου της Νάρνια, και γενικά η προσωποποίηση του Καλού. Όπως εμφανίζεται στην Νάρνια, ο Άσλαν είναι ένα μεγάλο, ομιλούμενο λιοντάρι, που είναι τρομακτικό, μεγαλοπρεπές και όμορφο ταυτοχρόνως. Εμφανίζεται σε διαφορετικά μεγέθη σε διαφορετικούς ανθρώπους, παρ'όλο που ο ίδιος δεν αλλάζει. Ο Άσλαν είναι πολύ σοφός, και είναι μια μεγάλη δύναμη του Καλού, αλλά όπως λένε οι Ναρνιανοί: "Δεν είναι ένα εξημερωμένο λιοντάρι". Είναι επικίνδυνος, και ένας ακυρίευτος εχθρός, αλλά είναι σίγουρα καλός. Πάντα βοηθάει εκεί που όλα φαίνονται χαμένα για τους ήρωες.
Μαρία της Γαλλίας, δούκισσα της Βραβάντης
Η Μαρία της Γαλλίας, δούκισσα της Βραβάντης ("Marie of France, Duchess of Brabant", 1198 - 15 Αυγούστου 1224) ήταν Γαλλίδα πριγκίπισσα μέλος του Οίκου των Καπέτων, κόρη του βασιλιά της Γαλλίας Φιλίππου Αυγούστου και της τρίτης συζύγου του Αγνής της Μερανίας. Ο πατέρας της είχε χωρίσει την δεύτερη σύζυγο του Ίνγκεμποργκ της Δανίας (1193) αλλά ο πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ είχε αρνηθεί είχε αρνηθεί να του δώσει το διαζύγιο η πρώτη του επιλογή ήταν η Μαργαρίτα της Γένοβας αλλά τελικά αποφάσισε να παντρευτεί την μητέρα της Αγνή (1196) με την οποία απέκτησε δυο παιδιά την ίδια την Μαρία και τον αδελφό της Φίλιππο Α, κόμη της Βουλώνης. Ο πάπας απαίτησε από τον Φίλιππο Αύγουστο με την απειλή του αφορισμού να διαλύσει τον γάμο του με την μητέρα της Αγνή της Μερανίας, ο βασιλιάς της Γαλλίας αναγκάστηκε τελικά να υποκύψει στις απαιτήσεις του πάπα και να χωρίσει την μητέρα της στις 9 Σεπτεμβρίου 1200.
Τα χρονικά της Νάρνια
Πρίγκιπας Κάσπιαν
Ο Πρίγκιπας Κάσπιαν εμφανίστηκε στο βιβλίο "Ο Πρίγκιπας Κάσπιαν" ως ανιψιός και νόμιμος διάδοχος του βασιλιά Μιράζ. Είναι ένας Τέλμαριν και αφού γλύτωσε από την απόπειρα δολοφονίας του θείου του τον έριξε απ' τον θρόνο πολεμώντας με τα αδέλφια Πέβενσι και τους Νάρνιας. Αργότερα εμφανίστηκε στο βιβλίο "Ο Ταξιδιώτης της Αυγής", όπου μαζί με το πλήρωμα του, τη Λούσι και τον Έντμοντ βρήκαν τα σπαθιά των Επτά Λόρδων και έδιωξαν το κακό από τη Νάρνια. Παντρεύτηκε τη πριγκίπισσα Λιλιαντίλ από την οικογένεια Ραμαντού, που αποτελούσε το μπλε αστέρι στο βιβλίο "Ο Ταξιδιώτης της Αυγής" και παιδί τους ήταν ο πρίγκιπας Ράιλιαν, ένας από τους πρωταγωνιστές του βιβλίου "Ο Ασημένιος Θρόνος". Στο βιβλίο "Ο Πρίγκιπας Κάσπιαν" βλέπουμε πως ερωτεύεται τη Σούζαν, την οποία όμως δεν ξαναβλέπει. Στο βιβλίο παρουσιάζεται με ξανθά μαλλιά και γαλάζια μάτια, αλλά στη ταινία με καστανά μαλλιά και μάτια. Είναι γενναίος και καλός πολεμιστής και κυβέρνησε σοφά τη Νάρνια.
Μαρία της Γαλλίας, δούκισσα της Βραβάντης
Αρραβώνες της Μαρίας σε νηπιακή ηλικία
Η Μαρία αρραβωνιάστηκε για πρώτη φορά σε ηλικία μόλις 2 ετών με τον πρίγκηπα Αλέξανδρο της Σκωτίας (μελλοντικό βασιλιά της Σκωτίας Αλέξανδρο Β΄) αλλά ο αρραβώνας έσπασε σε δυο χρόνια (1202). Αρραβωνιάστηκε για δεύτερη φορά τον μικρό Αρθουρο Α΄, δούκα της Βρετάνης, ανιψιό του Άγγλου βασιλιά Ιωάννη του Ακτήμονα του οποίου υποστήριζε ο πατέρας της τα δικαιώματα του στον Αγγλικό θρόνο (1202) αλλά ο ανήλικος δεύτερος μνηστήρας της εξαφανίστηκε μυστηριωδώς, φήμες λένε ότι δολοφονήθηκε από τον θείο του Ιωάννη.
Τα χρονικά της Νάρνια
Ευστάθιος Σκραμπ
Ο Ευστάθιος Κλάρενς Σκραμπ ήταν ένας ξάδερφος των Πέβενσι. Ο Έντμοντ και η Λούσι έμειναν για λίγο μαζί με τον ίδιο και την οικογένειά του, ενώ οι δικοί τους γονείς είχαν πάει διακοπές. Ήταν πολύ καλός φίλος με την Τζιλ Πόουλ. Ο Ευστάθιος ήταν ένα ανυπόφορο παιδί, που καλούσε τους γονείς του με τα ονόματά τους (Χάρολντ και Αλμπέρτα) και κορόϊδευε τον Έντμοντ και την Λούσι επειδή πίστευαν στην Νάρνια. Του άρεσε να τους εκφοβίζει παρ'όλο που δεν ήταν και μαχητής (στο ύψος δεν μπορούσε να φτάσει ακόμη και την Λούσι). Είχε μια συνήθεια να συλλέγει έντομα (κυρίως σκαθάρια), δεν είχε φίλους (λόγω της προσωπικότητάς του) και ο λόγος που ήταν τόσο αγενής απέναντι στον Έντμοντ και στην Λούσι, είναι γιατί ζήλευε τον αδερφικό τους δεσμό. Μετά την περιπέτειά του στην Νάρνια ("Τα Χρονικά της Νάρνια: Ο Ταξιδιώτης της Αυγής"), όπου και μεταμορφώθηκε και σε δράκο, η προσωπικότητά του άλλαξε εντελώς. Στο βιβλίο "Ο Ασημένιος Θρόνος", έκανε φίλη την Τζιλ Πόουλ όταν την είδε να κλαίει επειδή την εκφόβιζε μια συμμορία και λίγο μετά οι δυο τους βρέθηκαν στην Νάρνια. Τελικά η αποστολή τους στέφθηκε με επιτυχία αφού και οι δυο τους βρήκαν τον Πρίγκιπα Ρίλιαν και τον πήγαν πίσω στον πατέρα του (Βασιλιάς Κάσπιαν ο Δέκατος).
Η Λευκή Μάγισσα Τζάντις
Η Βασίλισσα Τζάντις ήταν η μοναδική ζωντανή κάτοικος και η αυτοανακηρυχθείσα τελευταία βασίλισσα της Τσάρνης. Ήταν μια πανίσχυρη μάγισσα και ήταν κάποτε μια κακόφημη κυβερνήτρια της Νάρνια. Αρχικά από τον κόσμο της Τσάρνης, ήρθε κατά λάθος από τον Ντίγκορυ Κερκ στον κόσμο της Νάρνια. Παρ'όλο που εξορίστηκε στον Βορρά από τον Ασλάν, επέστρεψε 900 χρόνια μετά και σφετερίστηκε τον θρόνο από την αρχική βασιλική οικογένεια της Νάρνια. Για να καταραστεί τους υπηκόους της ξεκίνησε τον Μακρύ Χειμώνα, αναγκάζοντας μαγικά την Νάρνια σε μια κατάσταση χιονιού και πάγου για εκατό χρόνια. Η τυραννία της προκάλεσε τελικά τους Νάρνιους σε μια θριαμβευτική εξέγερση γνωστή ως Χειμερινή Επανάσταση.
Μαρία της Γαλλίας, δούκισσα της Βραβάντης
Οικογένεια
Η Μαρία στην συνέχεια προχώρησε στον πρώτο της γάμο με τον Φίλιππο Α΄ του Ναμύρ (1211), ήταν μια διπλωματική κίνηση του πατέρα της προκειμένου να κερδίσει τον έλεγχο στην Φλάνδρα και στο Αινώ, ο σύζυγος της πέθανε τον επόμενο χρόνο (1212) χωρίς να αποκτήσουν παιδιά. Μετά τον θάνατο του πρώτου συζύγου της η Μαρία προχώρησε στον δεύτερο γάμο της στις 22 Απριλίου 1213 στο Σουασόν με τον Ερρίκο Α΄, δούκα της Βραβάντης. Ο γάμος αυτός ήταν ο δεύτερος γάμος του δούκα αφού η πρώτη του σύζυγος Ματθίλδη της Φλάνδρας είχε πεθάνει πριν από τρία χρόνια, με την Μαρία απέκτησε δυο κόρες :
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών
Τα χρονικά της Νάρνια
Γεωγραφία της Νάρνια
μικρογραφία|Ο χάρτης της Νάρνια Ο Κλάιβ Στέιπλς Λιούις ζωγραφίζει τη Νάρνια ως μία χώρα η οποία βρίσκεται σε μία μεγάλη ξηρά που περιβάλλεται από έναν πολύ μεγαλύτερο ωκεανό. Οι πρωτεύουσες της Νάρνιας έχουν αλλάξει κατά καιρούς, αλλά κυρίως ήταν δύο: Το Κάιρ Πάραβελ και το Κάστρο του Πρίγκιπα Κάσπιαν. Μες τον ωκεανό υπάρχουν διάφορα μικρά νησιά συμπεριλαμβανομένων και των Νησιών της Μοναξιάς που εξερευνήθηκαν στο βιβλίο "Ο Ταξιδιώτης της Αυγής" και τα οποία ανήκουν στη Νάρνια. Στη κύρια μεγάλη ξηρά ο συγγραφέας τοποθετεί τις εξής χώρες: Τη Νάρνια, την Άρχελαντ, τη Κάλορμεν και τη Τέλμαρ. Υπάρχει και μία ποικιλία άλλων περιοχών, οι οποίες όμως δεν αποτελούν χώρες. Ο συγγραφέας επίσης παρουσιάζει κι έναν κόσμο κάτω απ' τη Νάρνια στο βιβλίο "Ο Ασημένιος Θρόνος".
Παραπομπές
Κατηγορία:Παιδικά βιβλία Κατηγορία:Σειρές βιβλίων Κατηγορία:Ιρλανδικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες Κατηγορία:Τα χρονικά της Νάρνια
Ευδοκία Κομνηνή (κόρη Αλέξιου Α΄)
Η Ευδοκία Κομνηνή η πορφυρογέννητη (14 Ιανουαρίου 1094 - π. 1129) ήταν η τρίτη κόρη του Βυζαντινού αυτοκράτορα Αλεξίου Α΄.
Βιογραφία
Ήταν το πέμπτο από τα εννέα παιδιά του Αλεξίου Α΄ και της Ειρήνης Δούκαινας. Όταν γεννήθηκε ο πατέρας της ήταν ήδη Αυτοκράτορας, έτσι αποκλήθηκε πορφυρογέννητη.
Το 1109 ή λίγο μετά παντρεύτηκε τον κουροπαλάτη Κωνσταντίνο (ή Μιχαήλ) Ιασίτη. Όμως ο Ιασίτης δεν συμπεριφερόταν με σεβασμό στη σύζυγο και στην μητέρα της. Όπως αναφέρει ο Ιωάννης Ζωναράς, όταν η Ευδοκία ασθένησε, η μητέρα της την περιόρισε σε μονή (ήταν ο μόνος τρόπος για να χωρίσει) και ο Ιασίτης αποβλήθηκε από το Παλάτι.
Αυτό έγινε πριν το 1116, όταν η Ειρήνη Δούκαινα συνέθεσε το πρώτο μέρος του Τυπικού της μονής της Κεχαριτωμένης και το παρέδωσε στην Ευδοκία, στην οποία εμπιστεύτηκε τη διαχείριση της μονής. Αργότερα, το 1118, όταν ο Αλέξιος Α΄ ήταν στην επιθανάτιο κλίνη, η Ευδοκία ήταν εκεί βοηθός του. Απεβίωσε πριν το 1130-31· ο ιστορικός Κωνσταντίνος Βάρζος θεωρεί πιθανό το έτος 1129.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία των Κομνηνών Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα
Παλάτι του Μυστρά
Το Παλάτι του Μυστρά, επίσης γνωστό ως Ανάκτορο των Δεσποτών, είναι παλάτι χρονολογούμενο στη βυζαντινή περίοδο των Δεσποτών του Μορέως, στο Μυστρά της Ελλάδας. Αποτελεί τμήμα του ευρύτερου αρχαιολογικού τόπου του Μυστρά, ο οποίος είναι χαρακτηρισμένος ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.
μικρογραφία|αριστερά|220px|Άποψη του Παλατιού του Μυστρά από το ύψος της αυλής του. μικρογραφία|αριστερά|220px|Εξωτερική άποψη του Παλατιού του Μυστρά. Το παλάτι του Μυστρά αποτελούσε κατοικία του δεσπότη του Μυστρά και του Μορέα ή Πελοποννήσου, ο οποίος και κυβερνούσε την ευρύτερη περιοχή του Μορέα, μαζί με άλλα μέλη της οικογένειάς του, κατά τη διάρκεια της βυζαντινής περιόδου. Συνήθως, ο δεσπότης ήταν υιός ή αδερφός του Βυζαντινού Αυτοκράτορα. Παράλληλα, το συγκεκριμένο παλάτι χρησίμευε ως κατοικία του αυτοκράτορα κατά το διάστημα παρουσίας του εντός των τειχών της πόλεως. Η ανέγερση του παλατιού ξεκίνησε κατά τη διάρκεια του 13ου αιώνα υπό τον Γουλιέλμο Β΄ Βιλλεαρδουίνο, αμέσως μετά την ίδρυση της ίδιας της πόλεως του Μυστρά, αποτελώντας, αρχικώς, κατοικία του τοπικού Φράγκου ηγεμόνα, γεγονός το οποίο πιστοποιείται μέσω των αρχιτεκτονικών ομοιοτήτων που το τελευταίο παρουσιάζει με ανάλογες φραγκικές κτιριακές κατασκευές, όπως, μεταξύ άλλων, του Χλεμουτσίου. Στη συνέχεια, ωστόσο, κατελήφθη από τους Βυζαντινούς. Η σημερινή μορφή του παλατιού χρονολογείται στον 15ο αιώνα.
Αργότερα, το παλάτι κατεστράφη μαζί με το σύνολο της υπόλοιπης καστροπολιτείας, πιθανότητα το 1464, κατά τη διάρκεια της επιδρομής του Σιγισμόνδου Μαλατέστα. Εργασίες αποκατάστασης του παλατιού ξεκίνησαν το 1984, ενώ περαιτέρω σημαντικές εργασίες αναστήλωσής του πραγματοποιήθηκαν μεταξύ του 1995 και της δεκαετίας του 2010. Απώτερος σκοπός είναι η μετατροπή του συγκεκριμένου χώρου σε μουσείο. Το παλάτι του Μυστρά αποτελεί μοναδικό παράδειγμα βυζαντινού ανακτόρου το οποίο να έχει διασωθεί πλήρως έως σήμερα.
Το ανάκτορο, στην πραγματικότητα, είναι συγκρότημα αριθμού διαφορετικών κτιρίων επί της βόρειας πλαγιάς του λόφου του Κάστρου του Μυστρά, όπου και δεσπόζει στην άνω πόλη. Οι δύο πτέρυγες του παλατιού, γνωστές με τις ονομασίες των ηγεμονικών οικογενειών, αποτελούν τα σημαντικότερα τμήματα του παλατιού. Η μία εξ'αυτών, γνωστή ως πτέρυγα των Καντακουζηνών, ανεγέρθηκε κατά τις απαρχές του 14ου αιώνα, ενώ η δεύτερη εξ'αυτών, γνωστή ως πτέρυγα των Παλαιολόγων, ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια του 15ου αιώνα. Το κάτω επίπεδο της τελευταίας αυτής πτέρυγας περιελάμβανε αποθηκευτικούς χώρους, το δεύτερο επίπεδό της περιελάμβανε χώρους διαβίωσης αποτελούμενους από οκτώ δώματα και το τελευταίο επίπεδο περιελάμβανε, μεταξύ άλλων, την αίθουσα του θρόνου, γνωστής ως χρυσοτρίκλινου, μήκους 3,630 μέτρων και πλάτους 1,050 μέτρων. Τα περιμετρικά του συγκεκριμένου συγκροτήματος κτίρια αποτελούσαν κατοικία άλλων ευγενών του Μυστρά, συμπεριλαμβανομένων διαφόρων αξιωματούχων. Το ύψος των συγκεκριμένων κτιρίων κυμαινόταν μεταξύ δύο και τεσσάρων επιπέδων.
Σεβέρο-Κουρίλσκ
Το Σέβερο-Κουρίλσκ (ρωσικά: Се́веро-Кури́льск, ιαπωνικά: 柏原, Kashiwabara) είναι πόλη και διοικητικό κέντρο της Επαρχίας Σεβέρο-Κουρίλσκι στην Περιφέρεια Σαχαλίνης στη Ρωσία. Βρίσκεται στο βόρειο μέρος των Κουριλών, στο νησί Παραμουσίρ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ο πληθυσμός ανερχόταν στα 2,536 άτομα. Στην απογραφή του 2002 ο πληθυσμός ανερχόταν στα 2,592 άτομα ενώ ο πληθυσμός στην απογραφή του 1989 ανερχόταν στα 5,180 άτομα.
Γεωγραφία
Η πόλη βρίσκεται στο νησί Παραμουσίρ, στις όχθες του Δεύτερου Στενού των Κουριλών. Απέχει πάνω 1.000 χιλιόμετρα από το Γιούζνο-Σαχαλίνσκ και 312 από το Πετροπαβλόφσκ-Καμτσάτκι. Σε απόσταση 7 χιλιομέτρων από την πόλη βρίσκεται το ηφαίστειο Εμπέκο.
Ιστορία
Οι Αϊνού είναι οι αρχικοί κάτοικοι του Παραμουσίρ, το οποίο τέθηκε υπό τον έλεγχο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στα μέσα του 18ου αιώνα. Η Ρωσική κυριαρχία αρχικά επιβεβαιώθηκε σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης του Σιμόντα το 1855, αλλά το νησί μεταφέρθηκε στην Ιαπωνική Αυτοκρατορία σύμφωνα με τη Συνθήκη της Αγίας Πετρούπολης το 1875. Οι Ιάπωνες δημιούργησαν έναν οικισμό, το Κασιγουαμπάρα, στη θέση του μεγαλύτερου χωριού των Αϊνού (Οττομάι). Το Κασιγουαμπάρα έγινε το μεγαλύτερο λιμάνι του νησιού και κέντρο για τη βιομηχανία της εμπορικής αλιείας, ιδιαίτερα στη ρέγγα. Το χωριό πήρε το όνομά του από τον καπετάνιο του ερευνητικού πλοίου Ιβάκι, το οποίο χαρτογράφησε τις ακτές του νησιού το 1875. Το χωριό είχε το βορειότερο ταχυδρομείο στην Ιαπωνία. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το Κασιγουαμπάρα φυλασσόταν έντονα από τον Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό Στρατό και υπηρέτησε ως έδρα του 91ου τάγματος Πεζικού του Ιαπωνικού Αυτοκρατορικού Στρατού. Το Αεροδρόμιο του Κασιγουαμπάρα ιδρύθηκε στις παρυφές του χωριού. Επίσης, χτίστηκαν πυροβολεία και πολλές οχυρώσεις. Η περιοχή δεχόταν σποραδικές αεροπορικές επιδρομές από την Αεροπορία και το Ναυτικό των ΗΠΑ με έδρα τις Αλεούτιες νήσους από το 1943 μέχρι το τέλος του πολέμου.
Κατά τη διάρκεια της Εισβολής στις Κουρίλες, οι Σοβιετικές δυνάμεις προσγειώθηκαν στο Παραμουσίρ στις 18 Αυγούστου του 1945 και οι πολεμικές επιχειρήσεις συνέχισαν μέχρι τις 23 Αυγούστου, όταν τα επιζώντα μέλη της Ιαπωνικής φρουράς παραδόθηκαν. Οι Σοβιετικοί απέλασαν με τη βία τους εναπομείναντες Ιάπωνες κατοίκους και έστειλαν τους αιχμαλώτους πολέμου σε στρατόπεδα εργασίας. Το Κασιγουαμπάρα μετονομάστηκε σε Σεβέρο-Κουρίλσκ (Βόρεια Πόλη Κουρίλ) και το νησί προσαρτήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση το 1946.
Στις 5 Νοεμβρίου του 1952 η πόλη καταστράφηκε εντελώς από το τσουνάμι του Σεβέρο-Κουρίλσκ το 1952, με τουλάχιστον 2,336 νεκρούς σε σύγκριση με τους 6,000 κατοίκους της πόλης. Το Σεβέρο-Κουρίλσκ ανακατασκευάστηκε σε μεγαλύτερο υψόμετρο, και σύντομα ο πληθυσμός αυξήθηκε στο αρχικό επίπεδο. Ωστόσο, από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και τη συνδεδεμένη με αυτή οικονομική κρίση τη δεκαετία του 1990, ο πληθυσμός της πόλης μειώθηκε ξανά.
Η περιοχή γύρω από την πόλη έχει μερικά επισκέψιμα Ιαπωνικά οχυρά.
Διοικητικό και δημοτικό καθεστώς
Εντός του πλαισίου των διοικητικών διαιρέσεων, το Σεβέρο-Κουρίλσκ είναι το διοικητικό κέντρο της Επαρχίας Σεβέρο-Κουρίλσκι και είναι ενσωματωμένη σε αυτή. Ως δημοτική διαίρεση, η πόλη του Σεβέρο-Κουρίλσκ και μία αγροτική κοινότητα της Επαρχίας Σεβέρο-Κουρίλσκι είναι ενσωματωμένα ως Αστικό Οκρούγκ Σεβέρο-Κουρίλσκι.
Οικονομία
Η εμπορική αλιεία είναι σχεδόν η μοναδική βιομηχανία στην πόλη.
Κλίμα
Το Σεβέρο-Κουρίλσκ έχει θαλάσσιο υποαρκτικό κλίμα, που βρίσκεται ακριβώς πάνω από την πολική ποικιλία λόγω των δροσερών καλοκαιριών. Στην πόλη λειτουργεί μετεωρολογικός σταθμός. Έχει σημαντικές βροχοπτώσεις όλο το χρόνο, με αποτέλεσμα το μετρίασμα των χιονισμένων χειμώνων από τον ωκεανό χωρίς πάγο που περιβάλλει την πόλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Όμπλαστ της Σαχαλίνης Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Ρωσίας
Κρίνος της Ροδόπης
Ο Κρίνος της Ροδόπης είναι είδος κρίνου που κατατάσσεται στην ομάδα Liriotypus, ενδημικό της οροσειράς της Ροδόπης.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία|385x385εσ|Άνθη κρίνου της Ροδόπης Ο κρίνος της Ροδόπης είναι ψηλό, πολυετές φυτό, ποώδες με βολβό μεγάλο διαμέτρου 3-45 εκ. Οι βλαστοί του είναι όρθιοι και ισχυροί, ύψους 80-100 εκ. Τα φύλλα είναι επιμήκη-λογχοειδή κι έχουν μήκος 2,2- 4,5 εκ. και πάχος 5-10 χιλιοστά. Από την άνοιξη που ωριμάζει, το στέλεχος είναι πράσινο, μερικές φορές όμως εμφανίζει κόκκινα στίγματα στη βάση.
Κατανομή και οικότοπος
Είναι ενδημικό είδος που απαντάται μονάχα στην οροσειρά της Ροδόπης, εκατέρωθεν των συνόρων της Ελλάδας και της Βουλγαρίας, όπου φύεται σποραδικά σε υψόμετρα από 1200-2100 μ., συνήθως όμως απαντάται άνω των 1600 μ. Στη Βουλγαρία βρίσκεται κυρίως σε μεσόφιλα ορεινά λιβάδια και μερικές φορές σε χορτώδεις ορεινές πλαγιές. Στην Ελλάδα, έχει αναφερθεί από βραχώδεις πλαγιές στα όρια των δασών ερυθρελάτης (Picea abies) και οξιάς (Fagus sylvatica) και σε αλπικά λιβάδια.
Απειλές
Η συλλογή των βολβών για τους κήπους αποτελεί απειλή για το είδος. Η διαδοχή της βλάστησης ως αποτέλεσμα της εγκατάλειψης των αγροτικών περιοχών και των δραστηριοτήτων κοπής επηρεάζει το είδος καθώς προτιμά τις ανοικτές περιοχές. Στη Βουλγαρία, μια άλλη απειλή προκαλείται από την απώλεια οικοτόπων λόγω της ανάπτυξης υποδομών για την τουριστική βιομηχανία αλλά και ως αποτέλεσμα της αστικοποίησης. Η όχληση από τους τουρίστες υποβαθμίζει τα ενδιαιτήματα. Επιπλέον, οι βολβοί τρώγονται από αγριόχοιρους.
Κατάσταση πληθυσμού
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ|Πλαγιά φυόμενη από κρίνους της Ροδόπης Στη Βουλγαρία υπάρχουν έξι τοποθεσίες με εννέα θέσεις στις οποίες επιβεβαιώθηκε η παρουσία του είδους τα τελευταία τρία χρόνια. Ο συνολικός αριθμός μπορεί να είναι περίπου 9.000 άτομα. Υπάρχουν φυσικές διακυμάνσεις των αριθμών και το ποσοστό των νεαρών φυτών είναι χαμηλό, γεγονός που θα μπορούσε να επηρεάσει την επιβίωση του είδους στα στοχαστικά γεγονότα.
Στην Ελλάδα, υπάρχουν δύο τοποθεσίες σε μικρή απόσταση μεταξύ τους. Ο υποπληθυσμός Τραχώνι-Διπόταμα είναι ο μεγαλύτερος, όπου βρέθηκαν 500 άτομα, ενώ οι υπόλοιποι υποπληθυσμοί αποτελούνται από μερικές δεκάδες άτομα. Ο πληθυσμός είναι διάσπαρτος σε μικρές ομάδες κάτω των 20 ατόμων. Ο συνολικός πληθυσμός της Ελλάδας κυμαίνεται από 500 έως 1.000 άτομα.
Συνολικά υπάρχουν λιγότερα από 9.500-10.000 άτομα, με τους πληθυσμούς να είναι αρκετά σταθεροί.
Μέτρα διαχείρισης
Το είδος αυτό περιλαμβάνεται στο Παράρτημα I της Σύμβασης της Βέρνης για τη διατήρηση της ευρωπαϊκής άγριας ζωής και των φυσικών οικοτόπων.
Στην Ελλάδα, προστατεύεται από το νόμο (67/81) και βρίσκεται σε περιοχή Natura 2000 και σε προστατευόμενη περιοχή. Εμφανίζεται ως Τρωτό (VU) είδος στον Κόκκινο Κατάλογο.
Απαιτείται η εκ των προτέρων διατήρηση των σπόρων και των φυτών και θα πρέπει να συνεχιστεί η παρακολούθηση των τάσεων και του μεγέθους του πληθυσμού.
Πηγές
Κατηγορία:Λειριοειδή Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Κάστρο του Μυστρά
μικρογραφία|αριστερά|220px|Άποψη του Κάστρου του Μυστρά και των τειχών του. μικρογραφία|αριστερά|220px|Άποψη της κοιλάδας του ποταμού [[Ευρώτας (ποταμός)|Ευρώτα από το ύψος του κάστρου.]] Το Κάστρο του Μυστρά ανεγέρθηκε κατά τη διάρκεια της περιόδου της Φραγκοκρατίας στον ελλαδικό χώρο, πιο συγκεκριμένα το 1249. Χτίστηκε από τον Γουλιέλμο Β΄ Βιλλεαρδουίνο, Πρίγκιπα της Αχαΐας. Αργότερα, το κάστρο τέθηκε υπό τον έλεγχο του Βυζαντινού Δεσπότη του Μορέως. Η χρησιμοποίησή του συνεχίστηκε κατά τη διάρκεια της οθωμανικής περιόδου, όπου και υπέστη εργασίες εκσυγχρονισμού του, όπως, μεταξύ άλλων, την προσθήκη πυροβολείων.
Το κάστρο βρίσκεται επί της κορυφής του λόφου της καστροπολιτείας του Μυστρά, νότια της πόλεως. Ο συγκεκριμένος λόφος βρίσκεται σε υψόμετρο 621 μέτρων πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Η πύλη του κάστρου φυλάσσεται από μεγάλο ορθογωνίου σχήματος πύργο. Εντός των τειχών του βρίσκεται, μεταξύ άλλων, προαύλιος χώρος, στρατώνες, μεγάλου μεγέθους δεξαμενή νερού, καθώς και παρεκκλήσιο. Το κάστρο έχει ιδιαιτέρως καλή ορατότητα προς τα ανατολικά, πιο συγκεκριμένα το σύνολο της κοιλάδας του ποταμού Ευρώτα. Στα δυτικά, έχει ορατότητα προς τα βουνά του Ταϋγέτου.
Επί της νότιας και της νοτιοανατολικής πλευράς του κάστρου υπάρχει απότομο τείχος, το οποίο καθιστά δύσκολη την επίθεση από τις συγκεκριμένες πλευρές. Στις άλλες πλευρές, η άμυνα του κάστρου ενισχύεται περαιτέρω μέσω της παρουσίας επιπλέον τειχών και οχυρώσεων. Το ανώτερο τμήμα των τειχών ξεκινά από τη δυτική πλευρά του κάστρου και περιβάλλει την περιοχή του Παλατιού του Μυστρά επί της βόρειας πλευράς του λόφου, καθώς και τη Μονή Παντάνασσας επί της ανατολικής πλευράς του λόφου. Από την πλευρά του, το κατώτερο τμήμα των τειχών ξεκινά από το βορειοδυτικό τμήμα της πόλεως και εκτείνεται περιμετρικά της Μονής Βροντοχίου, ακολουθώντας την πλαγιά του λόφου έως και τη Μονή Παναγίας Περιβλέπτου.
Παραπομπές
Μυστρα Κατηγορία:Μυστράς
Άγιος Γεώργιος του Μπατζή (Άρτα)
Ο Άγιος Γεώργιος του Μπατζή είναι ένα μνημείο μεταβυζαντινής περιόδου στην πόλη της Άρτας.
Δομή και τοποθεσία
Πρόκειται για μονόκλιτη ξυλόστεγη βασιλική με διαστάσεις 4,8 x 12 μέτρα. Στην ανατολική πλευρά φέρει τρίπλευρη αψίδα ιερού. Στο εσωτερικό είναι ασβεστωμένη ενώ εξωτερικά έχει κοινή τοιχοποιία. Πάνω από την κόγχη του ιερού έχει μεγάλο σταυρό από μαρμάρινους αστράγαλους που πλαισιώνονται με ερυθρούς βησάλους. Βρίσκεται στην γωνία των οδών Πλάτωνος και Μανωλιάσης σε μικρή απόσταση από τον βυζαντινό ναό του Αγίου Βασιλείου και το Φεϋζούλ Τζαμί.
Ιστορία
Ο μητροπολίτης Άρτας Σεραφείμ Ξενόπουλος στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» (εκδ.1884) μας πληροφορεί ότι στην Άρτα υπήρχαν 11 ενορίες και 10 θέσεις (συνοικίες). Οι συνοικίες ήταν της Περιβλέπτου, των Ταμπακιάδων (βυρσοδεψών) ή της Δάφνης, Τουρκοπάζαρο, Αγίας Θεοδώρας ή Λούκενας ή Καραπάνου, Μουχούστι, Μονοπώλειο, Πλάτανος, Αλμπαναριά, Ρωμιοπάζαρο, Eβραϊκα και μαζί με τις συνοικίες του Ελιγιασβέη, του Βαγιαζήτ, των Μπέηδων και του Γεφυρόπουλου, η πόλη αριθμούσε συνολικά 14 συνοικίες. Ο ναός του Αγίου Γεωργίου του Μπατζή βρίσκονταν στην οθωμανική συνοικία του Γεφυρόπουλου και μέχρι το 1821 αποτελούσε μετόχι της Μονής της Ροδιάς. Σύμφωνα με τον μητροπολίτη, ο ναός ανεγέρθηκε το 1717 με έξοδα ένος οθωμανού ονόματι Μπατζή, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για κάποιο θαύμα του Αγίου προς τον ίδιο. Το 1962 με υπουργική απόφαση ο ναός ανακηρύχθηκε διατηρητέο μνημείο.
Βασίλειο του Νεπάλ
To Βασίλειο του Νεπάλ (नेपाल अधिराज्य), επίσης γνωστό ως Βασίλειο του Γκόρκα (गोर्खा अधिराज्य), ήταν βασίλειο που σχηματίστηκε το 1768 με την ενοποίηση του Νεπάλ. Ιδρυτής του ήταν ο Πρίθιβι Ναραγιάν Σαχ, Γκορκαλέζος μονάρχης Ρατζπούτ καταγωγής και διατηρήθηκε επί 240 χρόνια έως την κατάργηση της μοναρχίας του Νεπάλ το 2008. Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, το Νεπάλ ήταν τυπικά υπό την κυριαρχία της δυναστείας των Σαχ, που ασκούσε διάφορους βαθμούς εξουσίας κατά τη διάρκεια της ύπαρξης του βασιλείου.
Εισβολή στο Θιβέτ
Παρά την ταπεινωτική ήττα που υπέστη από την Κίνα μετά από την αποτυχημένη εισβολή στο Θιβέτ κατά την δεκαετία του 1790, η οποία οδήγησε το Νεπάλ να γίνει προτεκτοράτο της κινεζικής αυτοκρατορίας, το Νεπάλ ανέκτησε με επιτυχία τα εδάφη του τα επόμενα έτη. Εντούτοις, στις αρχές του 19ου αιώνα, η επέκταση της Εταιρείας των Ανατολικών Ινδιών οδήγησε στον αγγλονεπαλικό πόλεμο κατά την περίοδο (1814-1816), με αποτέλεσμα την ήττα του Νεπάλ. Σύμφωνα με τη Συνθήκη του Σουγκάουλι το βασίλειο διατήρησε την ανεξαρτησία του, αλλά έγινε de facto προτεκτοράτο της Μεγάλης Βρετανίας με αντάλλαγμα εδαφικές παραχωρήσεις που ισοδυναμούσαν με το ένα τρίτο της νεπαλικής επικράτειας.
Δυναστεία Ράνα
Η πολιτική αστάθεια που ακολούθησε τον πόλεμο οδήγησε στην ανάδειξη της προέλευσης της δυναστείας Ράνα, Κας, Τσέτρι και Ρατζπούτ καταγωγής, η οποία κατέστησε το αξίωμα του πρωθυπουργού του Νεπάλ κληρονομικό για τον επόμενο αιώνα, από το 1843 ως το 1951. Ξεκινώντας από τον Γιουνγκ Μπαχαντούρ, τον πρώτο της ηγέτη, η δυναστεία Ράνα μείωσε τον ρόλο του μονάρχη. Η συνολική διακυβέρνηση της δυναστείας χαρακτηρίστηκε από τυραννία, εξαθλίωση, οικονομική εκμετάλλευση και θρησκευτικές διώξεις. .
Περί τα μέσα του εικοστού αιώνα εκκίνησε εποχή τάσεων εκδημοκρατισμού του Νεπάλ. Το 1923 η Βρετανία αναγνώρισε επίσημα την κυριαρχία του Νεπάλ, αλλά εξακολούθησε να ασκεί πολιτική επιρροή μέσω των κυβερνώντων Ράνα και της κυριαρχίας της στο βρετανικό Ρατζ στην Ινδία, η οποία έληξε το 1947. Τον Ιούλιο του 1950 η Ινδία υπέγραψε την Ινδονεπαλική συνθήκη ειρήνης και φιλίας, στην οποία τα δύο έθνη συμφώνησαν αμοιβαίο σεβασμό στα κυριαρχικά δικαιώματα των δύο χωρών. Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, η Ινδία διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην υποστήριξη του βασιλέα Τριμπχούβαν, τον οποίο ο ηγέτης της δυναστείας Ράνα Μοχάν Σαμσέρ Γιανγκ Μπαχαντούρ Ράνα προσπάθησε να απομακρύνει και να τον αντικαταστήσει με τον εγγονό του βασιλέα Γκυανέντρα. Με την υποστήριξη της Ινδίας για μια νέα κυβέρνηση που θα αποτελείτο κυρίως από το Κογκρέσο του Νεπάλ, ο βασιλέας Τριμπχούβαν έκλεισε τον κύκλο διακυβέρνησης της δυναστείας Ράνα το 1951.
Μεταρρυθμίσεις
Πραγματοποιήθηκαν ανεπιτυχείς προσπάθειες για την εφαρμογή μεταρρυθμίσεων και τη δημιουργία συντάγματος κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και της δεκαετίας του 1970. Η οικονομική κρίση στα τέλη της δεκαετίας του '80 οδήγησε σε λαϊκό κίνημα το οποίο απαίτησε κοινοβουλευτικές εκλογές και την υιοθέτηση της συνταγματικής μοναρχίας το 1990. Η δεκαετία του 1990 ήταν η αρχή του εμφύλιου πολέμου του Νεπάλ (1996-2006), με συγκρούσεις μεταξύ των κυβερνητικών δυνάμεων και των αντάρτικων δυνάμεων του Κομμουνιστικού Κόμματος του Νεπάλ. Η κατάσταση αποσταθεροποιήθηκε περαιτέρω από την βασιλική σφαγή του Νεπάλ το 2001, κατά την διάρκεια της οποίας πυροβολήθηκαν και σκοτώθηκαν δέκα άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένου του πατέρα του βασιλέα Μπιρέντρα, ενώ ο ίδιος τραυματίστηκε θανάσιμα από υποτιθέμενο αυτοπυροβολισμό.
Ως αποτέλεσμα της σφαγής, ο βασιλέας Γκυανέντρα επέστρεψε στον θρόνο. Η επιβολή της του νέου βασιλέα το 2005 προκάλεσε την αντίδραση του δημοκρατικού κινήματος που ένωσε τους μαοϊκούς μαχητές και τους υποστηρικτές της δημοκρατίας. Τελικά ο Γκυανέντρα αναγκάστηκε να αποκαταστήσει την Βουλή των Αντιπροσώπων του Νεπάλ, η οποία ενέκρινε το 2007 προσωρινό σύνταγμα, περιορίζοντας σημαντικά τις εξουσίες της μοναρχίας του Νεπάλ. Μετά τις εικλογές, η Νεπαλέζικη Συντακτική Συνέλευση κατάργησε επίσημα την μοναρχία κατά την πρώτη σύνοδο της 28ης Μαΐου 2008, με την οποία κήρυξε την έναρξη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας του Νεπάλ.
Μέχρι την κατάργηση της μοναρχίας, το Νεπάλ ήταν η μοναδική χώρα του κόσμου που είχε τον Ινδουισμό ως επίσημη κρατική θρησκεία. Σήμερα η χώρα είναι επίσημα κοσμικό κράτος.
Γεωγραφία
Το Βασίλειο του Νεπάλ είχε περίπου τραπεζοειδές σχήμα μήκους 800 χιλιομέτρων και πλάτους 200 χιλιομέτρων, έκτασης 147.181 τετραγωνικών χιλιομέτρων (56.827 τετραγωνικά μίλια). Το τραπεζοειδές χωρίζεται συνήθως σε τρεις φυσιογραφικές περιοχές: τις ορεινές περιοχές, τις λοφώδεις περιοχές και τις περιοχές Τεράι. Αυτές οι οικολογικές ζώνες λειτουργούν από ανατολικά προς δυτικά και διχοτομούνται από τα μεγάλα ποτάμια συστήματα του Νεπάλ. Το Νεπάλ είναι περίπου το ίδιο μέγεθος με την αμερικανική πολιτεία Αρκάνσας ή την Αγγλία.