cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διόνυσος Αισυμνήτης
Ποταμός Μείλιχος
Μια νύχτα της γιορτής, ο ιερέας έβγαζε τη λάρνακα έξω από το ιερό. Οι νέοι της πόλης, στεφανωμένοι με στάχυα, πήγαιναν στον ποταμό Μείλιχο, αφιέρωναν τα στεφάνια στην Άρτεμη, λούζονταν, έβαζαν άλλα στεφάνια από κισσό και επέστρεφαν στο ιερό του θεού.
Πηγές
Κατηγορία:Θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Αρχαία Αχαΐα
Βενζόλιο
Το βενζόλιο (αγγλικά benzene) είναι οργανική χημική ένωση, που περιέχει άνθρακα και υδρογόνο, με μοριακό τύπο C6H6, αλλά συμβολίζεται συχνά συντομογραφικά ως PhH ή ΦH. Το μόριό του αποτελείται από έξι (6) άτομα άνθρακα, που το καθένα τους συνδέεται με δύο (2) άλλα άτομα άνθρακα, σχηματίζοντας έναν εξαγωνικό δακτύλιο, ενώ ταυτόχρονα κάθε ένα από τα 6 αυτά άτομα άνθρακα συνδέεται και με ένα (1) άτομο υδρογόνου. Εφόσον το μόριό του περιέχει μόνο άτομα υδρογόνου και άνθρακα, το βενζόλιο ταξινομείται στους υδρογονάνθρακες.
Το βενζόλιο είναι ένα φυσικό συστατικό του αργού πετρελαίου και ένα από τα πιο θεμελιώδη πετροχημικά προϊόντα. Ειδικότερα, το βενζόλιο είναι αρωματικός υδρογονάνθρακας και το πιο κλασσικό παράδειγμα αρωματικότητας. Ακόμη ειδικότερα είναι το απλούστερο και σπουδαιότερο μέλος της οικογένειας των αρενίων, και το δεύτερο n-αννουλένιο (το πρώτο είναι το κυκλοβουταδιένιο), με n = 6, δηλαδή ένας κυκλικός υδρογονάνθρακας με συνεχόμενο π-δεσμό. Το χημικά καθαρό βενζόλιο, στις κανονικές συνθήκες περιβάλλοντος, δηλαδή σε θερμοκρασία 25°C και υπό πίεση 1 atm, είναι άχρωμο και πολύ εύφλεκτο υγρό, με γλυκιά οσμή. Είναι αναμείξιμο με σχεδόν όλους τους οργανικούς διαλύτες, αλλά είναι δύσκολα και λίγο αναμείξιμο με το νερό. Το ίδιο το βενζόλιο αποτελεί καλό διαλύτη, αλλά η χρήση του για το σκοπό αυτό αποφεύγεται γιατί είναι γνωστό καρκινογόνο και μεταλλαξιογόνο, καθώς το ίδιο και οι μεταβολίτες του είναι δηλητήρια που μπορούν να προκαλέσουν χρωμοσωμικές ανωμαλίες.
Η κύρια εφαρμογή του είναι να χρησιμεύει ως πρόδρομη ένωση άλλων, συνήθως βαρύτερων χημικών προϊόντων, όπως το αιθυλοβενζόλιο, το κουμένιο, το κυκλοεξάνιο και το νιτροβενζόλιο. Η παγκόσμια ετήσια παραγωγή του βενζολίου είναι της τάξης του 1.000.000 τόννων. Ως καύσιμο, σε κινητήρες εσωτερικής καύσης, έχει υψηλό βαθμό οκτανίου (το χημικά καθαρό βενζόλιο ως καύσιμο αντιστοιχεί σε 150 βαθμούς οκτανίου), και γι' αυτό είναι ένα σημαντικό συστατικό της βενζίνης, αν και αποτελεί ένα σχετικά μικρό ποσοστό, της τάξης των λίγων μονάδων τοις εκατό της μάζας της. Πιο συγκεκριμένα, το μέγιστο επιτρεπόμενο ποσοστό του στη βενζίνη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σύμφωνα με το πρότυπο EN 228, είναι 1%. Το ίδιο ισχύει στην Ελβετία, ενώ στις ΗΠΑ είναι 5%.
Αυτό συμβαίνει, επίσης, γιατί είναι γνωστό καρκινογόνο, οπότε η συμμετοχή του βενζολίου, τόσο στη βενζίνη, όσο και σε άλλες μη βιομηχανικές εφαρμογές του, να είναι περιορισμένη.
Ισομέρεια θέσης
Το βενζόλιο έχει 108 (τουλάχιστον) ισομερή θέσης, τα σημαντικότερα από τα οποία είναι τα ακόλουθα:
Ανακάλυψη
Στο δεύτερο ήμισυ του 17ου αιώνα, ο Γιόχαν Ρούντολφ Γκλώμπερ (Johann Rudolph Glauber), που ανακάλυψε επίσης το Άλας της Πίστης (Faith salt), ανακάλυψε το βενζόλιο αποστάζοντας λιθανθρακόπισσα. Η σύνθεση τής (νέας για τότε) ένωσης ήταν άγνωστη σε αυτόν, οπότε την ονόμασε «λεπτόρευστο και γλυκό έλαιο» (subtiles und liebliches Oleum).
Το βενζόλιο ήταν το θέμα πολλών ερευνών από διάφορους επιστήμονες, που περιλάμβαναν τους Μάικλ Φαραντέι (Michael Faraday) και Λίνους Πάουλιγκ (Linus Pauling). Ο Μάικλ Φαραντέι το απομόνωσε και το ταυτοποίησε πρώτος το 1825, από το ελαιώδες υπόλειμμα της παραγωγής φωταερίου, δίνοντας στη νέα (τότε) ταυτοποιημένη ένωση αρχικά το όνομα bicarburet of hydrogen, δηλαδή κατά γράμμα «δικαρβίδιο του υδρογόνου». Το 1833 ο Έιλχαρντ Μίτσερλριτς (Eilhard Mitscherlich), το παρασκεύασε πρώτος με συναπόσταξη βενζοϊκού οξέος και ασβεστόνερου. Οι αντιδράσεις που χρησιμοποίησε ήταν:
Αργότερα, ήταν αυτός που ονόμασε την ένωση με το όνομα που τελικά επικράτησε, από το ανάλογο μεσαιωνικό προϊόν. Αλλά ήταν ο Γιούστας φον Λίμπιγκ (Justus von Liebig) που χρησιμοποίησε για πρώτη φορά την ονομασία «βενζόλιο» (benzol), το 1834, ενώ λίγο πριν, το 1833, ο Έιλχαρντ Μίτσερλριτς πρότεινε ως ονομασία της ένωσης τον όρο «βενζένιο» (benzene). Τελικά επικράτησε διπλή ονομασία στις αγγλόφωνες και στις γαλλόφωνες περιοχές.
Το 1836 ο Αυγκούστ Λωρέντ (Auguste Laurent) το ονόμασε «φαίνε» (phène), που αποτελεί ρίζα του ονόματος της φαινόλης (PhOH), που είναι υδροξυλιωμένο παράγωγο του βενζολίου. Η τελευταία ονομασία δεν επικράτησε για το ίδιο το βενζόλιο, αλλά χρησιμοποιήθηκε για την ονομασία της ρίζας Ph- ή C6H5- (φαινύλιο), αλλά και για την παραγωγή του ονόματος της φαινόλης.
Το 1845 ο Τσαρλς Μάνσφιελντ (Charles Mansfield), που εργαζόταν κάτω από τη διεύθυνση του Αύγκουστ Γουΐλελμ φον Χόφφμανν (August Wilhelm von Hofmann), απομόνωσε το βενζόλιο από τη λιθανθρακόπισσα. Το 1849 ο ίδιος άρχισε να το παράγη πρώτος βιομηχανικά με αυτήν τη μέθοδο.
Το 1849 άρχισε η βιομηχανική παραγωγή βενζολίου με βάση τον λιθάνθρακα. Η παραγωγή αυτή έγινε αρχικά με απρόσεκτο τρόπο, ώσπου, μετά από πολλές προσπάθειες και 100 χρόνια αργότερα, έγιναν γνωστοί και αποδείχθηκαν οι κίνδυνοι από την τοξικότητα του βενζολίου.
Σταδιακά, με βάση το βενζόλιο, παράχθηκε μια ολόκληρη οικογένεια χημικών ενώσεων - παραγώγων του βενζολίου. Το 1855 ο August Wilhelm Hofmann πρωτοχρησιμοποίησε τον όρο «αρωματικές» (aromatic) για να χαρακτηρίσει ολόκληρη την οικογένεια, χάρη σε μια σειρά χαρακτηριστικών ιδιοτήτων, που ονομάστηκε «αρωματικός χαρακτήρας».
Ο βενζολικός δακτύλιος
thumb|left|300px|Ιστορικές δομές του βενζολίου που προτάθηκαν από τον Kekulé. Ο εμπειρικός τύπος του βενζολίου [(CH)n] ήταν γνωστός για ένα (σχετικά) μακρύ χρονικό διάστημα, αλλά η ανακάλυψη της πραγματικής δομής του, που χαρακτηρίζεται από υψηλό βαθμό ακορεστόστητας (4), ήταν μια πραγματική πρόκληση για τους επιστήμονες της εποχής του 19ου αιώνα. Η διερεύνηση τού σωστού συντακτικού τύπου του βενζολίου προκάλεσε μακρόχρονη διαφωνία. Οι πρώτες προτάσεις απέδιδαν στο βενζόλιο τη δομή του (ισομερούς) πρισμανίου, του (επίσης ισομερούς) βενζβαλένιου, του (άλλου ισομερούς) δικυκλοπροπενυλένιου και του (άλλου ισομερούς) βενζολίου Ντιούαρ (Dewar-Benzol, ονομασμένο από τον Τζέημς Ντιούαρ, James Dewar), που τελικά αποδείχθηκαν λανθασμένες.
Το 1858 ο Άρτσιμπαλ Σκοττ Κούπερ (Archibald Scott Cooper) και το 1861 ο Τζόζεφ Λόσχμιντ (Joseph Loschmidt) πρότειναν μια σειρά πιθανούς συντακτικούς τύπους με πολλούς διπλούς δεσμούς ή και με πολλούς δακτυλίους, αλλά η έρευνα των αρωματικών ενώσεων και των ιδιοτήτων τους ήταν ελάχιστα προχωρημένη ώστε να δικαιολογήσει ή να απορρίψει κάποιους από αυτούς για το βενζόλιο.
Το 1865 ο Φρέντριχ Αυγκούστ Κεκουλέ (Friedrich August Kekulé) δημοσίευσε σημειώσεις του στα γαλλικά (για να χρησιμεύσουν για τη διδασκαλία στο γαλλόφωνο Βέλγιο) προτείνοντας τους περίφημους τύπους του, που για το βενζόλιο πρότειναν τη δομή ενός εξαμελούς δακτυλίου και τριών (3) διπλών και τριών (3) απλών δεσμών εναλλάξ. Τον επόμενο χρόνο δημοσίευσε ένα ακόμη πιο εκτενές άρθρο στα γερμανικά για το ίδιο θέμα. Χρησιμοποίησε μάλιστα το γεγονός ότι σχηματίζονταν μόνο ένα (1) μονοπαράγωγο από το βενζόλιο, καθώς και ακριβώς τρία (3) διπαράγωγα, τα οποία σήμερα χαρακτηρίζονται αντίστοιχα με τα προθέματα «ορθο-», «μετα-» και «παρα-», για να επιχειρηματολογήσει υποστηρίζοντας την προτεινόμενες (από αυτόν) δομές. Επισήμανε, δηλαδή το γεγονός ότι το βενζόλιο συμπεριφέρεται σαν να είναι χημικώς ισοδύναμα τα άτομα άνθρακα και άτομα υδρογόνου του, όπως ακριβώς συμβαίνει και στις προτεινόμενες από αυτόν δομές. thumb|center|Δομές Kekulé του βενζολίου Οι συμμετρικές «δομές του Kekulé» (όπως ονομάστηκαν) όντως εξηγούν πολλές από τις περίεργες (ως τότε) ιδιότητες της ένωσης, όπως και την αναλογία 1:1 ατόμων άνθρακα - υδρογόνου.
Αυτή η νέα (τότε) κατανόηση της δομής του βενζολίου οδήγησε στην υιοθέτηση ανάλογων τύπων σε όλες τις αρωματικές ενώσεις και από τις δυο ενώσεις Χημικών της Γερμανίας (αυτή της Καθαρής και αυτή της Εφαρμοσμένης Χημείας) το 1890, όταν η «Κοινωνία των Γερμανών Χημικών» οργάνωσε σχετική τελετή για να τιμήσει τον Kekulé για την 25η επέτειο από τη δημοσίευση του πρώτου άρθρου του. Στην τελετή αυτή ο Κεκουλέ μίλησε για τη δημιουργία της θεωρίας του. Είπε ότι ανακάλυψε τη δακτυλιακή δομή του βενζολίου αφού θυμήθηκε ότι είχε ονειρευθεί ένα φίδι που δάγκωνε την ουρά του, ένα συνηθισμένο σύμβολο σε πολλούς αρχαίους πολιτισμούς, γνωστό ως ουρόβορος ή ατελείωτος κόμπος (endless knot). Αυτό το όραμα, είπε, ξαναήρθε στο μυαλό του ύστερα από χρόνια, καθώς μελετούσε τη φύση των δεσμών άνθρακα - άνθρακα. Αυτό έγινε επτά (7) χρόνια αφού είχε λύσει το πρόβλημα του πώς τα άτομα άνθρακα μπορούσαν να σχηματίσουν δεσμούς με τέσσερα (4) άλλα άτομα ταυτόχρονα. Περιέργως, μια παρόμοια, χιουμοριστική απεικόνιση του βενζολίου είχε παρουσιαστεί το 1886, σε μια φυλλάδα με τίτλο Berichte der Durstigen Chemischen Gesellschaft (δηλαδή Εφημερίδα της Διψασμένης Κοινωνίας της Χημείας), μόνο που η σχετική παροδία είχε έξι (6) μαϊμούδες να δαγκώνουν η μια την ουρά της άλλης μέσα σε έναν κύκλο, και όχι φίδια, όπως στο ανέκδοτο του Κεκουλέ. Κάποιοι ιστορικοί πρότειναν ότι η σχετική παροδία ήταν το έναυσμα για το ανέκδοτο με το φίδι, πιθανώς γνωστό μέσω προφορικής διάδοσης, πριν ακόμη παρουσιαστεί σε κάποιο έντυπο. Ο λόγος του Κεκουλέ το 1890, στον οποίο εμφανίστηκε το ανέκδοτό του μεταφράστηκε κατόπιν στα αγγλικά. Αν το ανέκδοτο ήταν πραγματικά από την ανάμνηση ενός αληθινού γεγονότος, οι καταστάσεις που αναφέρθηκαν στην ιστορία αυτή θα πρέπει να είχαν συμβεί στις αρχές του 1862.
Η δομή του Κεκουλέ ήταν η πρώτη που έπαιρνε υπόψη τα πειραματικά δεδομένα που έδειχναν ότι όλα τα άτομα άνθρακα στο μόριο του βενζολίου είναι ισοδύναμα. Ωστόσο, δεν εξηγούσε όλες τις ιδιότητες του βενζολίου, όπως (και κυρίως) την ασυνήθιστα χαμηλή χημική δραστικότητα που παρουσιάζει, και μάλιστα για ένωση με αριθμό ακορεστότητας 4. Ιδιαίτερα, η εξήγηση του γεγονότος ότι το βενζόλιο δεν δίνει αντίδραση προσθήκης με υδατικό διάλυμα στοιχειακού βρωμίου, όπως θα περίμενε κανείς από τη δομή Κεκουλέ, παρουσίαζε ιδιαίτερο προβληματισμό. Η απόδειξη για την ισοδυναμία των ατόμων υδρογόνου του βενζολίου πραγματοποιήθηκε κατά το χρονικό διάστημα 1869 - 1874. Το 1872, ο Κεκουλέ τυποποίησε την «υπόθεση ταλάντωσης» (Oszillationshypothese), σύμφωνα με την οποία υπάρχει συνεχής αλλαγή των απλών δεσμών του βενζολίου σε διπλούς και των διπλών σε απλούς.
Δομή
thumb|Διάφορες αναπαραστάσεις του βενζολίου και της δομής του σύνδεσμος=https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Benzol%20RepresentationenV2.svg|μικρογραφία|Μοριακή γεωμετρία και αρωματικός χαρακτήρας του βενζολίουμικρογραφία|Μεσομέρεια στο βενζόλιο. Τα απεντοπισμένα π ηλεκτρόνια είναι ενεργειακά προτιμιταία σε σύγκριση με τις δομές εντοπισμένων διπλών δεσμών. Η διαφορά ενέργειας που προκύπτει ονομάζεται ενέργεια μεσομέρειας (Mesomeric Energy, EM) ή ενέργεια συντονισμιού. Το βενζόλιο είναι ο απλούστερος βενζοειδής αρωματικός υδρογονάνθρακας. Οι βενζοειδείς αρωματικοί υδρογονάνθρακες ονομάζονται επίσης «αρένια». Οι ιδιαίτερες δεσμικές καταστάσεις αυτής της ομάδας ενώσεων οδηγούν σε μια ομάδα ιδιοτήτων που ονομάζεται αρωματικότητα και περιγράφονται σαν ήταν το βενζόλιο το πρότυπο για όλα τα αρένια: Κάθε άτομο άνθρακα του βενζολίου έχει τέσσερα (4) ηλεκτρόνια σθένους, δύο (2) από αυτά, σε υβριδισμό 2sp², συνδέονται με δύο (2) εντοπισμένους σ δεσμούς με δύο (2) γειτονικά άτομα άνθρακα, σχηματίζοντας γωνίες 120°, και βρίσκονται όλα στο ίδιο επίπεδο. Ένα (1) ηλεκτρόνιο ανά άτομο άνθρακα, επίσης σε 2sp² υβριδισμό, συνδέεται με έναν (1) εντοπισμένο σ δεσμό με ένα (1) άτομο υδρογόνου, που έχει το μοναδικό του ηλεκτρόνιο στο 1s ατομικό τροχιακό. Τα συνολικά έξι (6) ηλεκτρόνια, σε 2p τροχιακά, που απομένουν τυπικά σχημάτιζαν τρεις (3) π δεσμούς, όπως εκφράζονταν στις δομές Κεκουλέ με τους τρεις (3) εντοπισμένους δεσμούς. Οι δεσμοί, όμως, δεν είναι εντοπισμένοι μόνο μεταξύ δύο γειτονικών ατόμων άνθρακα, αλλά κατανέμονται συμμετρικά μεταξύ όλων των ατόμων άνθρακα. Μετρήσεις με ακτίνες Χ έδειξαν ότι το μήκος των δεσμών C-C δεν είναι εναλλασσόμενο του γνωστού μήκους του απλού και του διπλού δεσμού (154 pm και 134 pm αντίστοιχα), αλλά όλοι οι δεσμοί είναι του αυτού μήκους (139 pm, δηλαδή έχουν ένα ενδιάμεσο μήκος). Από τα παραπάνω συμπεραίνεται, και αποδεικνύεται πειραματικά, ότι το βενζόλιο δεν είναι απλά συζυγές κυκλοεξατριένιο, όπως δείχνουν οι τύποι Kekulé. . Τα 6 2p ηλεκτρόνια από τα 6 άτομα άνθρακα με 2sp² υβριδισμό σχηματίζουν τελικά ένα εξακεντρικό σύστημα 6 ηλεκτρονίων ενιαίου π δεσμού. Έτσι οι 6 δεσμοί C-C είναι ισότιμοι και αντιστοιχούν σε 1,5 δεσμό ο καθένας.
Το γεγονός ότι το βενζόλιο έχει επίπεδη μοριακή γεωμετρία αποδείχθηκε από τη Βρεττανίδα κρυσταλλογράφο Καθλίν Λόνσντεϊτ (Kathleen Lonsdale), το 1929,  γεγονός που τεκμηρίωσε επίσης ότι τα άτομα άνθρακα στο μόριο του βενζολίου έχουν sp² υβριδισμό.
Ο απεντοπισμός των ηλεκτρονίων τεκμηριώνει την ισοδυναμία των ομάδων CH του βενζολιου και έτσι και την υψηλή του συμμετρία, μια και το βενζόλιο ανήκει στην ομάδα σημείων D6h, δηλαδή εξαμελούς άξονα.
Το καλοκαίρι του 2013, ερευνητές του Lawrence Berkeley National Laboratory κατώρθωσαν να ανακαλύψουν και να περιγράψουν την εξαγωνική μοριακή γεωμετρία του βενζολίου, χρησιμοποιώντας μικροσκόπιο δυνατής σάρωσης.
Σκέδαση ακτίνων Χ έδειξε ότι οι έξι (6) δεσμοί C-C έχουν τα ίδια μήκη, συγκεκριμένα 140 pm. Τα μήκη αυτά είναι μακρύτερα από τα μήκη των διπλών δεσμών (135 pm), αλλά βραχύτερα από τα μήκη των απλών δεσμών (147 pm). Αυτό το ενδιάμεσο μήκος είναι συνεπές με τον απεντοπισμό των ηλεκτρονίων, καθώς τα έξι (6) p ηλεκτρόνια των ατόμων άνθρακα κατανέμονται εξίσου ανάμεσα στα έξι (6) άτομα άνθρακα. Το βενζόλιο έχει έξι (6) άτομα υδρογόνου, δηλαδή οκτώ (8) λιγότερα από αυτά του αντίστοιχου αλκανίου, που είναι το εξάνιο (C6H14). Το μόριο του βενζολίου είναι επίπεδο. Η περιγραφή των μοριακών τροχιακών του εμπλέκει το σχηματισμό τριών (3) απεντοπισμένων π τροχιακών, μοιρασμένων εξίσου σε όλα τα έξι (6) άτομα άνθρακα της ένωσης, ενώ η θεωρία σθένους - δεσμού εμπλέκει την υπέρθεση δομών συντονισμού. Είναι πιθανό αυτή η σταθερότητα να συνεισφέρει στις ιδιαίτερες μοριακές και χημικές ιδιότητες που είναι γνωστές ως αρωματικότητα. Η ακριβής αντανάκλαση της φύσης της δεσμολογίας του βενζολίου συχνά παριστάνεται με τη χρήση εγγεγραμμένου κύκλου σε εξάγωνο, που εκπροσωπεί τη σχετική τοποθέτηση των ατόμων άνθρακα της ένωσης.
Υποκατεστημένα παράγωγα του βενζολίου υπάρχουν σημαντικά συχνά ως συστατικά οργανικών μορίων, που η Κοινοπραξία Ενιαίας Κωδικοποίησης (Unicode Consortium) έχει θεσπίσει ένα σύμβολο στην περιοχή των Διαφόρων Τεχνικών (Miscellaneous Technical block), με κωδικοποίηση U+232C (c), για να το αναπαριστά με τρεις (3) διπλούς δεσμούς, και με κωδικοποίηση U+23E3, για την απεντοπισμένη έκδοση.
Ονοματολογία
Δεδομένου ότι η κατάληξη είναι «-όλη» χρησιμοποιείται για αλκοόλες, στη συστηματική χημική ονοματολογία, η πιο ευρέως χρησιμοποιούμενη στα γερμανικά ιστορική ονομασία benzol είναι παραπλανητική. Η ονομασία βενζόλιο ή βενζένιο καθορίστηκε από την IUPAC ως επίσης ονομασία της ένωσης, σύμφωνα με τη συστηματική κατάληξη της ονοματολογίας των υδρογοναθράκων.
Ο γερμανός χημικός Βίλχελμ Κόνρνερ (Wilhelm Körner) πρότεινε τα προθέματα ορθο-, μετα- και παρα-, για να διαχωρίσει μεταξύ τους τα διυποκατεστημένα παράγωγα του βενζολίου το 1867, ωστόσο, δεν χρησιμοποίησε τα προθέματα για να διαχωρήσει τις σχετικές θέσεις υποκαταστατών στο βενζολίου στο βενζολικό δακτύλιο. Αργότερα, ένας άλλος γερμανός χημικός, ο Καρλ Γκράμπε (Karl Gräbe), χρησιμοποίησε πρώτος το 1869 τα ίδια προθέματα για να προσδιορίσει και τις σχετικές θέσεις των διυποκαταστατών σε έναν (άλλο) διυποκατεστημένο αρωματικό δακτύλιο (δηλαδή το ναφθαλίνιο). Το 1870, ο γερμανός χημικός Βίκτορ Μέγιερ (Viktor Meyer) πρώτος εφάρμοσε την ονοματολογία του Γκράμπε στο βενζόλιο.
Παρουσία και εκπομπές βενζολίου
Μικρές ποσότητες βενζολίου βρίσκονται στο (αργό) πετρέλαιο, στο λιθάνθρακα, στη λιθανθρακόπισσα καθώς και στον παραγώμενο καπνό των αναμένων τσιγάρων (10-100 μg ανά τσιγάρο). Ίχνη βενζολίου, επίσης, παράγονται κατά τη διάρκεια ηφαιστειακών εκρήξεων, δασικών πυρκαγιών, καθώς και κατά την ατελή καύση οργανικής ύλης. Στην ατμόσφαιρα, το βενζόλιο έχει ημιζωή δύο (2) έως πέντε (5) ημέρες, γιατί αντιδρά με ελεύθερες ρίζες υδροξυλίου (•ΟΗ).
Για εμπορική χρήση, ως το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το περισσότερο βενζόλιο λαμβάνονταν ως παραπρϊόν της παραγωγής κοκ (καύσιμου), που παράγονταν για τη χαλυβουργία. Ωστόσο, η αύξηση της ζήτησης βενζολίου, μετά τη δεκαετία 1950, ιδιαίτερα από την αναπτυσσόμενη βιομηχανία πολυμερών, έκανε απαραίτητη την παραγωγή βενζολίου με πρώτη ύλη το πετρέλαιο. Σήμερα, το περισσότερο βενζόλιο παράγεται από την πετροχημική βιομηχανία, και μόνο ελάχιστο κλάσμα της παραγωγής του προέρχεται από παραπροϊόντα άνθρακα.
Το βενζόλιο κυρίως εκλύεται από τα καυσαέρια βενζινοκινητήρων. Το 75% των εκπομπών βενζολίου προέρχεται από μηχανοκίνητα οχήματα. Από το 2000, το ποσοσστό βενζολίου στη βενζίνη περιορίστηκε σε ένα μέγιστο όριο 1% κατ' όγκο, σύμφωνα με την οδηγία DIN EN 228 στην Ευρώπη. Το 2003, ο μέσος όρος ήταν 0,7% κατ' όγκο. Το αντίστοιχο όριο για τις ΗΠΑ (από το 2010) ήταν 5% κατ' όγκο. Από το 2013, η μέση περιεκτικότητα βενζολίου στη βενζίνη στις ΗΠΑ έπρεπε να μειωθεί σε 0,62%, αλλά τελικά ο κανονισμός μέγιστου όριου 5% δεν έχει ακόμη μεταβληθεί.
Η μέση τιμή φορτίου για τον πληθισμό είναι περίπου 2 μg/m³ στον αέρα, αλλά στην πράξη μπορεί να είναι σημαντικά μεγαλύτερο, ανάλογα με το περιβάλλον (π.χ. γύρω από βενζινάδικά, σε γκαράζ με φτωχό εξαερισμό, κ.τ.λ.). Από το 1980 υπήρξε απότομη πτώση σε εκπομπές βενζολίου, ενώ αυτό συνεχίστηκε κατά τη δεκετία του 1990. Το φορτίο βενζολίου μεταξύ 1997 και 2005, για παράδειγμα, ήταν σημαντικά μειωμένο στην αστική ζώνη, κοντά σε σταθμούς ελέγχου κίνησης, καθώς επίσης και κοντά σε δημοτικά κτίρια, οπότε η θέσπιση ορίου 5 μg/m³, που επιβλήθηκε από το 2010, σε μεγάλο βαθμό τηρείται.
Υποκατεστημένα παράγωγα του βενζολίου
Πολλές σημαντικές χημικές ενώσεις παράγονται από το βενζόλιο με την αντικατάσταση μιας ή περισσοτέρων ατόμων υδρογόνου από μία ή περισσότερες λειτουργικές ομάδες. Τέτοια παραδείγματα συμπεριλμβάνουν τη φαινόλη (PhOH), το τολουόλιο (PhMe) και την ανιλίνη (PhNH2). Συνδέοντας δυο βενζολικούς δακτυλίους παίρνουμε το διφαινύλιο (Ph2). Παραπέρα απώλεια ατόμων υδρογόνου δίνει «συμπυκνωμένους» αρωματικούς υδρογονάνθρακες, όπως το ναφθαλίνιο και το ανθρακένιο. Το όριο της διεργασίας συμπύκνωσης είναι ο γραφίτης, που είναι αλλομορφή του άνθρακα, δηλαδή χωρίς καθόλου υδρογόνο.
Σε ετεροκυκλικά παράγωγα του βενζολίου, άτομα άνθρακα του βενζολικού δακτυλίου αντικαθιστούνται από άτομα άλλων χημικών στοιχείων. Οι πιο σημαντικές από αυτές τις παραλλαγές περιέχουν άζωτο. Αντικαθιστώντας μια ομάδα CH του βενζολίου με ένα άτομο αζώτο, παίρνουμε την ένωση πυριδίνη (C5H5N). Παρ' όλο που το βενζόλιο και η πυριδίνη είναι ενώσεις δομικά συγγενικές, το βενζόλιο δεν μπορεί να μετατραπεί σε πυριδίνη. Η αντικατάσταση και μιας δεύτερης ομάδα CH με άτομο αζώτου δίνει, ανάλογα με τη σχετική θέση του δεύτερου ατόμου αζώτου ως προς το πρώτο, τις ενώσεις πυριδαζίνη, πυριμιδίνη και πυραζίνη, που όλες έχουν μοριακό τύπο C4H4N2.
Παραγωγή
Για πολλά χρόνια το βενζόλιο παραγόταν από την λιθανθρακόπισσα με κλασματική απόσταξη.
Το βενζόλιο είναι φυσικό συστατικό του πετρελαίου, αλλά δεν μπορεί να διαχωριστεί με απλή κλασματική απόσταξη από αυτό γιατί δημιουργεί αζεοτροπικά μίγματα με αρκετούς άλλους υδρογονάνθρακες. Η ανάκτηση είναι πιο οικονομική αν το κλάσμα του πετρελαίου υποβληθεί πρώτα σε μία θερμική ή καταλυτική διεργασία η οποία αυξάνει τη συγκέντρωση του βενζολίου.
Τέσσερεις (4) χημικές διεργασίες συνεισφέρουν (πλέον) στη βιομηχανική παραγωγή βενζολίου: Σύμφωνα με το ATSDR τοξικολογικό προφίλ για το βενζόλιο, μεταξύ 1978 και 1981 η καταλυτική αναμόρφωση νάφθας χρησιμοποιούνταν περίπου για το 44-55% της συνολικής παραγωγής βενζολίου στις ΗΠΑ.
Καταλυτική αναμόρφωση της νάφθας
Στην καταλυτική αναμόρφωση της νάφθας, ένα μίγμα υδρογονανθράκων με θερμοκρασίες βρασμού 60–200°C, αναμειγνύεται με αέριο υδρογόνο και εκτίθεται σε διλειτουργικούς καταλύτες, όπως διχλωριούχο λευκόχρυσο (PtCl2) ή κάποιο χλωρίδιο του ρήνιου στους 500–525°C και υπό πίεση 8–50 atm. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, οι αλειφατικοί υδρογονάνθρακες, σχηματίζουν δακτυλίους, για παράδειγμα το εξάνιο γίνεται κυκλοεξάνιο, και αφυδρογονώνονται, με αποτέλεσμα να γίνονται (τελικά) αρωματικοί υδρογονάνθρακες. Τα αρωματικά προϊόντα των παραπάνω αναφερόμενων αντιδράσεων διαχωρίζονται από το «αναμορφωμένο» μίγμα (δηλαδή το μίγμα που προκύπτει μετά την αναμόρφωση, reformate mix) με εκχύλιση, με οποιονδήποτε από έναν αριθμό διαλυτών, που συμπεριλαμβάνουν την 1,2-αιθανοδιόλη ή το σουλφολάνιο, και το βενζόλιο μετά διαχωρίζεται από τους υπόλοιπους αρωματικούς υδρογονάνθρακες με απόσταξη. Το στάδιο της εκχύλισης του αναμιορφωμένου σχεδιάστηκε για να παράγει αρωματικό μίγμα με τις ελάχιστες μη αρωματικές προσμείξεις. Η αναμόρφωση των αρωματικών, που συχνά αναφέρεται ως BTX [από τα ξενικά αρχικά των ενώσεων βενζόλιο (Benzene), τολουόλιο (Toluene) και ξυλόλιο (Xylene)], συμπεριλαμβάνει στάδια εκχύλισης και απόσταξης. Υπάρχουν πολλές καλές αδειοδοτημένες διεργασίες για την εκχύλιση των αρωματικών υδρογονανθράκων.
Παρόμοιες διεργασίες με την παραπάνω αναφερόμενη καταλυτική αναμόρφωση αποτελούν οι διεργασίες UOP και BP, που εμπορευματοποίησαν μια μέθοδο μετατροπής υγραερίων, κυρίως προπάνιο και βουτάνιο, σε αρωματικούς υδρογονάνθρακες, συμπεριλαμβανομένου του βενζολίου.
Υδροαπομεθυλίωση του τολουολίου
Η υδροαπομεθυλίωση του τολουολίου μετατρέπει τολουόλιο σε βενζόλιο. Σε αυτήν τη διεργασία, το τολουόλιο αναμιγνύεται με υδρογόνο, και μετά διέρχεται πάνω από καταλύτη οξειδίων χρωμίου, μολυβδαινίου ή λευκοχρύσου. Ο αντιδραστήρας λειτουργεί σε θερμοκρασία 500-595 °C και πίεση 40-60 atm. Μερικές φορές προτιμώνται υψηλότερες θερμοκρασίες αντί για τη χρήση καταλυτών. Κάτω από τις παραπάνω αναφερόμενες συνθήκες, το τολουόλιο μετατρέπεται σε μίγμα βενζολίου και μεθανίου. Ο βαθμός μετατροπής φτάνει συνήθως το 90% και η εκλεκτικότητα σε βενζόλιο ξεπερνάει το 95%:
Δυσαναλογοποίηση τολουολίου
Αντίδραση δύο μορίων τολουολίου για την παραγωγή ενός μορίου βενζολίου και ενός μορίου κάποιου από τα ισομερή ξυλένια. Κατά την διαδικασία αυτή το τολουόλιο θερμαίνεται στους 350-530 °C σε πίεση 10-50 bar, και εισάγεται σε αντιδραστήρα που περιέχει καταλύτη ευγενούς μετάλλου. Μετά την απομάκρυνση των αερίων, και με κλασματική απόσταξη παραλαμβάνεται υψηλής καθαρότητας βενζόλιο και ξυλόλιο. Ο βαθμός μετατροπής μπορεί να φτάσει και το 92% του θεωρητικού.
Τριμερισμός αιθινίου
Με καταλυτικό τριμερισμό αιθινίου παράγεται βενζόλιο :
Μέθοδος Fitting
Από φαινυλαλογονίδιο (PhX), με τη μεθοδο Fittιng, παράγεται βενζόλιο :
Μέθοδος Grignard
Από φαινυλαλογονίδιο (PhX), με τη μεθοδο Grignard, παράγεται βενζόλιο :
Με αποκαρβοξυλίωση βενζοϊκού οξέος
Από βενζοϊκό οξύ, με αποκαρβοξυλίωση, παράγεται βενζόλιο :
Με αποξυγόνωση φαινόλης
Από φαινόλη, με αποξυγόνωση, παράγεται βενζόλιο :
Ιδιότητες
Είναι υγρό άχρωμο, με ιδιάζουσα γλυκιά μυρωδιά, πολύ εύφλεκτο και πτητικό. Διαλύεται ελάχιστα στο νερό και καίγεται με ζωηρή φλόγα και καπνό. Αναμιγνύεται εύκολα σε οποιαδήποτε αναλογία με τον αιθέρα και το οινόπνευμα. Παρόλο που εμφανίζει μηδενική διπολική ροπή, διαλύει πολλές οργανικές ενώσεις, όπως λίπη, λάδια, καουτσούκ, αλλά και ανόργανες ουσίες, όπως θείο, φωσφόρο και ιώδιο. Οι ατμοί με τον ατμοσφαιρικό αέρα αποτελούν εκρηκτικό μείγμα. Είναι ανθεκτικό στα οξειδωτικά μέσα και δε σχηματίζει εύκολα παράγωγα με τα αλογόνα στοιχεία, όταν όμως εισπνέεται σε μεγάλες ποσότητες προκαλεί αναισθησία, ακόμη και θάνατο. Η κύρια χημική ιδιότητά του είναι ότι δίνει αντιδράσεις ηλεκτρονιόφιλης αρωματικής υποκατάστασεις, της γενικής μορφής :
Νίτρωση
Με νίτρωση παράγει νιτροβενζόλιο :
Σουλφούρωση
Με σουλφούρωση παράγει βενζοσουλφονικό οξύ :
Αλογόνωση
Με αλογόνωση παράγει φαινυλαλογονίδιο :
Αλκυλίωση
Με αλκυλίωση κατά Friedel-Crafts παράγει αλκυλοβενζόλιο :
Ακυλίωση
Με ακυλίωση κατά Friedel-Crafts παράγει ακυλοβενζόλιο :
Αμίνωση
Με αμίνωση κατά Friedel-Crafts παράγει ανιλίνη :
Καρβοξυλίωση
Με καρβοξυλίωση κατά Friedel-Crafts παράγει βενζοϊκό οξύ :
Αναγωγή
Με αναγωγή παράγει κυκλοεξάνιο : 30 px
Οζονόλυση
Με Οζονόλυση παράγει αιθανοδιάλη :
Οξείδωση
Οξειδώνεται με πεντοξείδιο του βαναδίου (V2O5) παράγοντας μηλεϊνικό ανυδρίτη : 30 px
Αλομεθυλίωση
Με αλομεθυλίωση κατά Blanc παράγει αλομεθυλοβενζόλιο :
Επίδραση καρβενίων
Με μεθυλένιο παράγει τολουόλιο και κυκλοεπτατρένιο: 30 px
Προσθήκη
1. Με προσθήκη σε αιθένιο, παρουσία καταλύτη, παράγεται αιθυλοβενζόλιο:
2. Με προσθήκη σε αιθίνιο, παρουσία καταλύτη, παράγεται στυρένιο:
Πρώιμες εφαρμογές
Κατά το 19ο και κατά τις αρχές του 20ού αιώνα, το βενζόλιο χρησιμοποιήθηκε σε παρασκευάσματα που εφαρμώζονταν μετά το ξύρισμα, εξαιτίας της ευχάριστης οσμής του. Πριν από τη δεκαετία του 1920, το βενζόλιο συχνά χρησιμοποιήθηκε ως βιομηχανικός διαλύτης, ιδιαίτερα για την απογρασσοποίηση μετάλλων. Καθώς η τοξικότητά του γινόταν προφανής, το βενζόλιο αντικαταστάθηκε από άλλους διαλύτες, ιδιαίτερα από το τολουόλιο, που έχει παρόμοιες φυσικές ιδιότητες, αλλά είναι λιγότερο καρκινογόνο.
Το 1903, ο Λούντβιγκ Ροζέλιους (Ludwig Roselius) έκανε συνηθισμένη τη χρήση βενζολίου για την αποκαφεΐνωση του καφέ. Η ανακάλυψη οδήγησε στην παραγωγή Σάνκα (Sanka). Η διεργασία αυτή αργότερα διακόπηκε. Το βενζόλιο, ιστορικά χρησιμοποιήθηκε ως σημαντικό συστατικό σε πολλά καταναλωτικά προίόντα, όπως το Υγρό Ρενχ (Liquid Wrench), αρκετά αφαιρετικά μπογιάς, τσιμέντα καουτσούκ (rubber cements), καθαριστικά λεκέδων, καθώς και άλλα προϊόντα. Η παραγωγή κάποιων τέτοιων προϊόντων που περιείχαν βενζόλιο σταμάτησε γύρω στο 1950, παρ' όλο που η παραγωγή Liquid Wrench, που περιείχε σημαντικές ποσότητες βενζολίου, συνεχίστηκε ως τα τέλη της δεκαετίας του 1970.
Σύγχρονες εφαρμογές
Η πιο σημαντική χρήση του βενζολίου σήμερα είναι ως ενδιάμεσο για την παραγωγή πολλών σημαντικών βιομηχανικών ενώσεων. Έτσι χρησιμοποιείται για την παραγωγή του στυρενίου, της φαινόλης, του κυκλοεξανίου, της ανιλίνης, διάφορων αλκυλοβενζολίων και χλώροβενζολίων και του μηλεϊνικού ανυδρίτη. Αυτές οι ενώσεις στη συνέχεια εφοδιάζουν ένα μεγάλο αριθμό χημικών βιομηχανιών για την παραγωγή φαρμακευτικών προϊόντων, ειδικών χημικών, πλαστικών, ρητινών, χρωμάτων και εντομοκτόνων. Στην παρακάτω εικόνα δίνονται συνοπτικά τα σημαντικότερα βιομηχανικά παράγωγα του βενζολίου:
center|Βιομηχανικά Παράγωγα Βενζολίου
Επίσης το βενζόλιο, μαζί με άλλους ελαφρείς αρωματικούς υδρογονάνθρακες, όπως το τολουόλιο και το ξυλένιο, χρησιμοποιείται ως πρόσθετο στην βενζίνη για την αύξηση του αριθμού οκτανίου. Είναι πολύ καλός διαλύτης αλλά δεν χρησιμοποιείται πλέον σε σημαντικές ποσότητες λόγω της τοξικότητάς του.
Κίνδυνοι για την υγεία
Το βενζόλιο είναι μία ιδιαίτερα τοξική χημική ένωση. Όταν εισπνέεται σε μεγάλες ποσότητες μπορεί να προκαλέσει ζάλη, ταχυκαρδία, πονοκεφάλους, σύγχυση, αναισθησία, ακόμα και το θάνατο. Επίσης όταν βρίσκεται σε μεγάλες συγκεντρώσεις στα τρόφιμα μπορεί να προκαλέσει ερεθισμό, ζάλη, ταχυκαρδία, τάση για εμετό, σπασμούς και το θάνατο.
Μακροχρόνια έκθεση σε βενζόλιο έχει σημαντικές επιπτώσεις στην υγεία του ανθρώπου και κυρίως στο αίμα. Καταστρέφει το μυελό των οστών και μπορεί να προκαλέσει την εμφάνιση αναιμίας. Επίσης μπορεί να προκαλέσει υπερβολική αιμορραγία και να μειώσει την ικανότητα του ανοσοποιητικού συστήματος αυξάνοντας τις πιθανότητες μόλυνσης
Τέλος, το βενζόλιο θεωρείται καρκινογόνο για τον άνθρωπο, μακροχρόνια έκθεση σε υψηλές συγκεντρώσεις μπορεί να προκαλέσει την εμφάνιση λευχαιμίας.
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Αρένια Κατηγορία:C6 Κατηγορία:Ρύπανση του εδάφους Κατηγορία:Χαρακτηριστικές ομάδες Κατηγορία:Μη πολικοί διαλύτες
Άνισες συνθήκες
Οι Άνισες συνθήκες είναι το όνομα που δόθηκε από τους Κινέζους σε μια σειρά συνθηκών που υπογράφηκαν ανάμεσα στην δυναστεία Τσινγκ και ορισμένες Δυτικές Δυνάμεις, την Ρωσική Αυτοκρατορία και την Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας κατά την διάρκεια του 19ου και αρχές του 20ού αιώνα.
Οι συμφωνίες, στις οποίες συχνά κατέληγαν μετά από μια στρατιωτική ήττα, περιλάμβαναν μονόπλευρους όρους, κατά τους οποίους απαιτούνταν από την Κίνα να παραχωρήσει εδάφη, να πληρώσει αποζημιώσεις ή να παρέχει εξωεδαφικά προνόμια σε ξένους πολίτες.
Στις συνοριακές διαπραγματεύσεις με τις γειτονικές χώρες, η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας κατέληξε σε συμφωνία με άλλες χώρες για να λάβει περίπου το 7% της επικράτειας που ήταν μέρος της δυναστείας Τσινγκ, όταν αυτή η τελευταία βρισκόταν στο απόγειό της.
Με την άνοδο του κινεζικού εθνικισμού και του αντι-ιμπεριαλισμού την δεκαετία του '20, τόσο το Κουομιντάνγκ όσο και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας χρησιμοποίησαν αυτήν την ιδέα για να χαρακτηρίσουν την απώλεια της κινεζικής κυριαρχίας στην περιοχή μεταξύ του 1840 και 1950. Ο όρος "άνισες συνθήκες" συνδέθηκε με τον "αιώνα ταπείνωσης" της Κίνας, κυρίως με τις παραχωρήσεις σε ξένες δυνάμεις και με την απώλεια της τιμολογιακής αυτονομίας μέσω των πρωτότυπων συνθηκών.
Οι Ιάπωνες και οι Κορεάτες χρησιμοποιούν επίσης συχνά αυτόν τον όρο για να αναφερθούν στις συνθήκες που είχαν ως αποτέλεσμα την απώλεια της κυριαρχίας τους σε διάφορους βαθμούς.
Πρωτογενείς πηγές
Κατηγορία:Ιμπεριαλισμός Κατηγορία:Αποικιοκρατία Κατηγορία:Ιστορία της Ιαπωνίας Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας
Συνομοσπονδία του Μπαρ
Η Συνομοσπονδία του Μπαρ (ρωσικά: Барская конфедерация, πολωνικά: Konfederacja barska) ήταν συμμαχία Πολωνών ευγενών, η οποία δημιουργήθηκε το 1768 στο οχυρό Μπαρ της Ουκρανίας, με σκοπό να υπερασπιστεί την εσωτερική και εξωτερική ανεξαρτησία της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας εναντίον τόσο της ρωσικής επιρροής, όσο και του Βασιλιά Στανίσουαφ Αύγουστου Πονιατόφσκι, ο οποίος μαζί με Πολωνούς μεταρρυθμιστές προσπαθούσε να περιορίσει την δύναμη των ευγενών της Κοινοπολιτείας.
Μεταξύ των ιδρυτών της Συνομοσπονδίας ήταν οι μεγιστάνες Άνταμ Στανίσουαφ Κρασίνσκι, επίσκοπος του Καμιένιετς, Κάρολ Στανίσουαφ Ραντζίβιου, Κάσιμιρ Πουλάσκι, ο πατέρας του και οι αδερφοί του και Μίχαου Χιερόνιμ Κρασίνσκι. Η δημιουργία της οδήγησε σε εμφύλιο πόλεμο και συνέβαλε στην πρώτο διαμελισμό της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Κάποιοι ιστορικοί θεωρούν την Συνομοσπονδία του Μπαρ την πρώτη πολωνική εξέγερση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνομοσπονδία του Μπαρ Κατηγορία:Πολωνικές συνομοσπονδίες Κατηγορία:Ιστορία της Γαλικίας (Ανατολική Ευρώπη) Κατηγορία:Ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:Συγκρούσεις το 1770 Κατηγορία:Πόλεμοι της Ρωσίας Κατηγορία:Πόλεμοι της Πολωνίας Κατηγορία:Στρατιωτική ιστορία της πρώιμης νεότερης περιόδου
Τσανγκ Χενγκ
Ο Τσανγκ Χενγκ (κινεζικά: 张衡) (78–139 μ.Χ.) ήταν Κινέζος πολυμαθής επιστήμονας και πολιτικός, ο οποίος έζησε κατά τη διάρκεια της Δυναστείας Χαν. Σπούδασε στις πρωτεύουσες πόλεις Λουογιάνγκ και Τσανγκάν, πέτυχε επιτυχία ως αστρονόμος, μαθηματικός, σεισμολόγος, υδραυλικός μηχανικός, εφευρέτης, γεωγράφος, χαρτογράφος, εθνογράφος, καλλιτέχνης, ποιητής, φιλόσοφος, πολιτικός και λογοτέχνης.
Ο Τσανγκ Χενγκ ξεκίνησε την καριέρα του ως ανήλικος δημόσιος υπάλληλος στη Νανγιάνγκ. Τελικά, έγινε Επικεφαλής Αστρονόμος, Έπαρχος των Ταξιαρχών για τις Επίσημες Αμαξοστοιχίες και στη συνέχεια Συνοδός του Παλατιού στην αυτοκρατορική αυλή. Η αδιάλλακτη στάση του σε ιστορικά και ημερολογιακά ζητήματα τον οδήγησε στο να γίνει αμφιλεγόμενο πρόσωπο, εμποδίζοντάς τον να ανέλθει στο καθεστώς του Μεγάλου Ιστορικού. Ο πολιτικός ανταγωνισμός του με τους ευνούχους του παλατιού κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορα Σουν (βασ. 125–144) οδήγησε στην απόφασή του να αποσυρθεί από την κεντρική αυλή για να υπηρετήσει ως διαχειριστής του Βασίλειου Χετζιάν, στο σημερινό Χεμπέι. Ο Τσανγκ επέστρεψε στο σπίτι του στη Νανγιάνγκ για μικρό χρονικό διάστημα, πριν ανακληθεί για να υπηρετήσει στην πρωτεύουσα για άλλη μια φορά το 138. Πέθανε εκεί ένα χρόνο αργότερα, το 139.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Κινέζοι εφευρέτες Κατηγορία:Κινέζοι ποιητές Κατηγορία:Κινέζοι αστρονόμοι Κατηγορία:Κινέζοι εθνογράφοι Κατηγορία:Κινέζοι γεωγράφοι Κατηγορία:Κινέζοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Κινέζοι μαθηματικοί Κατηγορία:Υδραυλικοί μηχανικοί
Ζωολογικός Κήπος της Κρακοβίας
Ο Ζωολογικός Κήπος της Κρακοβίας (πολωνικά: Ogród Zoologiczny w Krakowie) βρίσκεται στην Κρακοβία της Πολωνίας και ιδρύθηκε το 1929. Είναι το σπίτι για πάνω από 1.500 ζώα και περίπου 260 είδη. Ο ζωολογικός κήπος είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ζωολογικών Κήπων και Ενυδρείων και της Παγκόσμιας Ένωσης Ζωολογικών Κήπων και Ενυδρείων.
Ιστορία
Τα εγκαίνια του ζωολογικού κήπου πραγματοποιήθηκαν στις 6 Ιουλίου 1929, παρουσία του Προέδρου της Πολωνίας Ιγκνάτσι Μοστσίτσκι. Την ημέρα των εγκαινίων, ο ζωολογικός κήπος είχε στην κατοχή του 94 θηλαστικά, 98 πτηνά και 12 ερπετά. Ο Αντόνι Κόζιας διορίστηκε ο πρώτος διευθυντής του Ζωολογικού Κήπου της Κρακοβίας και κράτησε αυτή τη θέση μέχρι το 1966. Κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, ο ζωολογικός κήπος βρέθηκε υπό γερμανική διοίκηση και πολλά από τα ζώα που φυλάσσονταν στο ζωολογικό κήπο μεταφέρθηκαν σε άλλους ζωολογικούς κήπους στη Γερμανία. Το 1963, ιδρύθηκε μια εταιρεία με την ονομασία Αστικό Πάρκο και Ζωολογικός Κήπος (πολωνικά: Miejski Park i Ogród Zoologiczny) και πραγματοποιήθηκε μια περίοδος εκτεταμένης ανοικοδόμησης και εκσυγχρονισμού.
Επί του παρόντος, ο ζωολογικός κήπος περιέχει 1.500 ζώα που αντιπροσωπεύουν 260 είδη και καταλαμβάνει έκταση σχεδόν 17 εκταρίων. Ο ετήσιος αριθμός επισκεπτών ανέρχεται σε 300.000. Το πρόγραμμα αναπαραγωγής του ζωολογικού κήπου είχε ως αποτέλεσμα τη γέννηση ενός κόνδορα των Άνδεων το 2014. Άλλα ζώα που γεννήθηκαν σε αιχμαλωσία στο ζωολογικό κήπο περιλαμβάνουν: χαιτοφόρο λύκο, λεοπαρδάλεις του χιονιού, λεοπαρδάλεις, ιαγουάρους, αλεπούδες φενέκ, λύγκες καρακάλ, ευρωπαϊκές αγριόγατες, βόρειους λύγκες, κούσκους εδάφους, χιμπατζήδες, υλοβάτες και σκιουροπίθηκους.
Παραπομπές
Κρακοβια Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κρακοβία Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Κρακοβία
Βύρων Αθανασιάδης
Ο  Βύρων Αθανασιάδης  (1900-;) υπήρξε πρωταθλητής Ελλάδος στίβου τη δεκαετία του ’20 στους δρόμους αντοχής με τα χρώματα του Πανιωνίου Γ.Σ. και πήρε μέρος στην Ολυμπιάδα του 1924.
Βιογραφικό
Ο Βύρων Αθανασιάδης ήταν πρωταθλητής του Πανιωνίου στα πρώτα χρόνια της προσφυγιάς (1923-24), όταν ο Δημητρός Δάλλας προσπαθούσε να αναβιώσει τον ιστορικό σμυρναϊκό σύλλογο στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Το 1924 ο Αθανασιάδης αναδείχθηκε πανελληνιονίκης στα 10.000 μ. με χρόνο 39.00.4, ένας από τους δύο πρωταθλητές που ανέδειξε ο Πανιώνιος εκείνη τη χρονιά (ο άλλος ήταν ο Μενέλαος Ιωνάς στα 1500 μ.).
Ως πανελληνιονίκης ο Αθανασιάδης κέρδισε το δικαίωμα να λάβει μέρος στους ολυμπιακούς αγώνες που έγιναν στο Παρίσι. Ήταν ένας από τους τρεις αθλητές του Πανιωνίου που μετείχαν στην ολιγομελή ελληνική αποστολή στίβου. Οι άλλοι δύο ήταν ο Δημητρός Καραμπάτης που έλαβε μέρος στη δισκοβολία και στη σφαιροβολία και ο παλαίμαχος μαραθωνοδρόμος Ηρακλής Σακελλαρόπουλος. Μετείχε στον τελικό των 10.000μ (δεν έγιναν προκριματικοί) και στον μαραθώνιο αλλά δεν κατάφερε να τερματίσει σε κανένα από τα δύο αγωνίσματα σύμφωνα με τα επίσημα αποτελέσματα, αν και στον ελληνικό τύπο της εποχής αναφέρεται πως στα 10χλμ τερμάτισε "υστερήσας του πρώτου 1.200 όλα μέτρα". Στον μαραθώνιο εγκατέλειψε μεταξύ 22ου και 23ου χιλιομέτρου.
Αναφορές
Αθανασιάδης Βύρων Αθανασιάδης Βύρων Κατηγορία:Έλληνες μαραθωνοδρόμοι Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1924 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα του Αφγανιστάν
Το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα του Αφγανιστάν (, Χεζμπ-ε ντιμουκρατίκ χαλκ-ε Αφγανιστάν, παστού:, Ντα Αφγανιστάν ντα χαλκ ντιμουκρατίκ γκουντ, συντομογραφία ΛΔΚΑ) ήταν πολιτικό κόμμα το οποίο ιδρύθηκε την 1η Ιανουαρίου 1965. Αν και αποτελούσε μειοψηφία, το κόμμα βοήθησε τον πρώην πρωθυπουργό του Αφγανιστάν Μοχάμεντ Νταούντ Χαν να ανατρέψει τον βασιλιά Μοχάμεντ Ζαχίρ Σαχ το 1973 και να ιδρύσει τη Δημοκρατία του Αφγανιστάν. Ο Νταούντ έγινε τελικά ένας ισχυρός αντίπαλος του κόμματος, απομακρύνοντας τους πολιτικούς του ΛΔΚΑ από τις υψηλόβαθμες κυβερνητικές θέσεις. Αυτό οδήγησε σε δυσκολίες στις σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση.
Το 1978, το ΛΔΚΑ, με τη βοήθεια του Αφγανικού Εθνικού Στρατού, κατέλαβε την εξουσία από τον Νταούντ μέσα από αυτό που έγινε γνωστό ως Εξέγερση του Σαούρ. Πριν από την εγκαθίδρυση πολιτικής κυβέρνησης, ο σμήναρχος της Πολεμικής Αεροπορίας Αμπντούλ Καντίρ διετέλεσε πρόεδρος του Αφγανιστάν για τρεις ημέρες, αρχής γενομένης από τις 27 Απριλίου 1978. Ο Καντίρ τελικά αντικαταστάθηκε από τον Νουρ Μουχαμάντ Ταρακί. Μετά την Εξέγερση του Σαούρ, το ΛΔΚΑ εγκαθίδρυσε τη Λαϊκή Δημοκρατία του Αφγανιστάν η οποία διήρκεσε μέχρι το 1987. Μετά τις συνομιλίες για την Εθνική Συμφιλίωση το 1987, το επίσημο όνομα της χώρας έγινε και πάλι Δημοκρατία του Αφγανιστάν (όπως ήταν πριν από το πραξικόπημα του ΛΔΚΑ το 1978). Υπό την ηγεσία του Νατζιμπουλάχ το 1990, το κόμμα μετονομάστηκε σε Πατριωτικό Κόμμα (حزب وطن, Χεζμπ-ε Βατάν). Η δημοκρατία διήρκεσε μέχρι το 1992 καθώς οι αντάρτες των μουτζαχεντίν κατέλαβαν την εξουσία. Το ΛΔΚΑ διαλύθηκε, με ορισμένους αξιωματούχους να εντάσσονται στη νέα κυβέρνηση, με άλλους να συνασπίζονται με πολιτοφυλακές, ενώ άλλοι λιποτάκτησαν. Οι υποστηρικτές του Νατζιμπουλάχ επανίδρυσαν το Χεζμπ-ε Βατάν το 2004 και πάλι το 2017.
Στο μεγαλύτερο μέρος της ύπαρξής του, το κόμμα χωριζόταν μεταξύ της σκληροπυρηνικής συνιστώσας «Χαλκ» και της μετριοπαθούς «Παρτσάμ».
Ιστορικά στοιχεία
Ο Νουρ Μουχαμάντ Ταρακί ξεκίνησε την πολιτική του σταδιοδρομία ως δημοσιογράφος στο Αφγανιστάν. Την 1η Ιανουαρίου 1965 ο Ταρακί μαζί με τον Μπαμπράκ Καρμάλ ίδρυσαν το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα του Αφγανιστάν, αν και αρχικά το κόμμα λειτουργούσε με την ονομασία Λαϊκή Δημοκρατική Τάση, μιας και την εποχή εκείνη τα κοσμικά και αντιμοναρχικά κόμματα ήταν παράνομα. Το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα του Αφγανιστάν ιδρύθηκε επισήμως στο ενωτικό συνέδριο των διαφόρων συνιστωσών του Σοσιαλιστικού Κόμματος του Αφγανιστάν την 1η Ιανουαρίου 1965. Είκοσι επτά άνδρες συγκεντρώθηκαν στην οικία του Ταρακί στην Καμπούλ, εξέλεξαν τον Ταρακί ως τον πρώτο Γενικό Γραμματέα του κόμματος και τον Καρμάλ ως Αναπληρωτή Γενικό Γραμματέα και επέλεξαν μια πενταμελή Κεντρική Επιτροπή (γνωστή και ως Πολιτικό Γραφείο). Ο Ταρακί αργότερα προσκλήθηκε στη Μόσχα από το Διεθνές Τμήμα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης.
Το ΛΔΚΑ εκείνη την εποχή ήταν γνωστό στην αφγανική κοινωνία ως στενά συνδεδεμένο με τη Σοβιετική Ένωση. Τελικά, το ΛΔΚΑ κατάφερε να εκλέξει τρία μέλη του στο κοινοβούλιο, στις πρώτες ελεύθερες εκλογές στην ιστορία του Αφγανιστάν. Αυτοί οι τρεις βουλευτές ήταν ο Καρμάλ, η Αναχίτα Ρατεμπζάντ και ο Νουρ Αχμέντ Νουρ. Αργότερα, ο Ταρακί εξέδωσε την πρώτη ριζοσπαστική εφημερίδα στην ιστορία του Αφγανιστάν με όνομα Χαλκ. Η εφημερίδα τελικά αναγκάστηκε να σταματήσει την κυκλοφορία της μετά από απόφαση της κυβέρνησης το 1966.
Το Χαλκ και το Παρτσάμ
Το 1967 το κόμμα είχε χωριστεί σε διάφορες πολιτικές συνιστώσες, με τις μεγαλύτερες να είναι το Χαλκ και το Παρτσάμ αλλά και οι Σεταμί Μιλί και Γκροχί Καρ. Αυτές οι διαφοροποιήσεις έγιναν για ιδεολογικούς και οικονομικούς λόγους. Οι περισσότεροι υποστηρικτές του Χαλκ είχαν εθνοτική καταγωγή από τους Παστούν που κατοικούσαν σε αγροτικές περιοχές της χώρας. Οι υποστηρικτές του Παρτσάμ είχαν κυρίως αστική καταγωγή και υποστήριζαν τις κοινωνικοοικονομικές μεταρρυθμίσεις στη χώρα. Τα μέλη του Χαλκ κατηγορούσαν αυτά του Παρτσάμ ότι βρισκόταν υπό την προστασία του βασιλιά Μοχάμεντ Ζαχίρ Σαχ, διότι η εφημερίδα τους Παρτσάμ γινόταν ανεκτή από τον βασιλιά και, μιας και εκδιδόταν μεταξύ Μαρτίου του 1968 και Ιουλίου του 1969.
Ο Καρμάλ προσπάθησε ανεπιτυχώς να πείσει την Κεντρική Επιτροπή του ΛΔΚΑ να καταδικάσει τον υπερβολικό ακραίο ριζοσπαστισμό του Ταρακί. Η ψηφοφορία, ωστόσο, δεν είχε ξεκάθαρο αποτέλεσμα και ο Ταρακί με τη σειρά του προσπάθησε να εξουδετερώσει τον Καρμάλ διορίζοντας νέα μέλη στην επιτροπή τα οποία ήταν υποστηρικτές του. Μετά από αυτό το περιστατικό, ο Καρμάλ προσέφερε την παραίτησή του, η οποία έγινε αποδεκτή από το Πολιτικό Γραφείο. Αν και η διάσπαση του ΛΔΚΑ το 1967 σε δύο ομάδες δεν ανακοινώθηκε ποτέ δημόσια, ο Καρμάλ είχε με το μέρος του λιγότερα από τα μισά μέλη της Κεντρικής Επιτροπής.
Ως αποτέλεσμα των εσωτερικών συγκρούσεων στο κόμμα, η εκπροσώπηση του κόμματος στο κοινοβούλιο στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 1969 μειώθηκε από τέσσερις βουλευτές σε μόνο δύο. Το 1973, το ΛΔΚΑ βοήθησε τον Μοχάμεντ Νταούντ Χαν να καταλάβει την εξουσία από τον Ζαχίρ Σαχ σε ένα σχεδόν αναίμακτο στρατιωτικό πραξικόπημα. Μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Νταούντ, ιδρύθηκε η Δημοκρατία του Αφγανιστάν του Νταούντ. Μετά το πραξικόπημα, η λογιά τζιργκά (εθνοσυνέλευση) ενέκρινε το νέο σύνταγμα του Νταούντ για την ίδρυση ενός προεδρικού μονοκομματικού συστήματος διακυβέρνησης τον Ιανουάριο του 1977. Το νέο σύνταγμα απομάκρυνε τον Νταούντ από πολλούς πολιτικούς συμμάχους του.
Συμφιλίωση
Η Σοβιετική Ένωση με βάση της τη Μόσχα διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη συμφιλίωση της συνιστώσας Χαλκ με επικεφαλής τον Ταρακί με την Παρτσάμ που είχε επικεφαλής τον Καρμάλ. Τον Μάρτιο του 1977, επιτεύχθηκε επίσημη συμφωνία για ενότητα, και τον Ιούλιο οι δύο συνιστώσες πραγματοποίησαν την πρώτη κοινή τους σύσκεψη σε μια δεκαετία. Μετά τον διαχωρισμό των συνιστωσών το 1967 και οι δύο πλευρές διατήρησαν επαφή με τη σοβιετική κυβέρνηση.
Και οι δύο συνιστώσες ήταν σταθερά υπέρ της Σοβιετικής Ένωσης. Υπάρχουν ισχυρισμοί ότι δέχτηκαν οικονομικές και άλλες μορφές βοήθειας από τη σοβιετική πρεσβεία και τα όργανα πληροφοριών. Ωστόσο, οι Σοβιετικοί ήταν κοντά στον βασιλιά Ζαχίρ Σαχ και τον ξάδελφό του Νταούντ Χαν—τον πρώτο πρόεδρο του Αφγανιστάν—και θα μπορούσε να βλάψει τις σχέσεις τους. Δεν υπάρχουν στοιχεία που αποδεικνύουν ότι οι Σοβιετικοί παρείχαν οικονομική βοήθεια στο Χαλκ ή στο Παρτσάμ.
Ο Ταρακί και ο Καρμάλ διατήρησαν στενή επαφή με την Πρεσβεία της Σοβιετικής Ένωσης και το προσωπικό της στην Καμπούλ και φαίνεται ότι η Σοβιετική Στρατιωτική Υπηρεσία Πληροφοριών βοήθησε στην πρόσληψη στρατιωτικών αξιωματικών του Χαλκ.
Η Εξέγερση του Σαούρ
μικρογραφία|200x200εσ|Έξω από την πύλη του [[Υπουργείο Άμυνας (Αφγανιστάν)|Υπουργείου Άμυνας του Αφγανιστάν στην Καμπούλ, μία ημέρα μετά την Εξέγερση του Σαούρ στις 28 Απριλίου 1978.]] Το 1978, ένα εξέχον μέλος του ΛΔΚΑ από το Παρτσάμ, ο Μιρ Ακμπάρ Χαϊμπέρ, σύμφωνα με ισχυρισμούς δολοφονήθηκε από την κυβέρνηση και τους συνεργάτες της. Ενώ η κυβέρνηση απέρριψε τυχόν ισχυρισμούς περί δολοφονίας τους, τα μέλη του ΛΔΚΑ φαινόταν να φοβούνται ότι ο Μοχαμάντ Νταούντ Χαν σχεδίαζε να τους εξοντώσει όλους. Λίγο μετά τη μαζική διαμαρτυρία κατά της κυβέρνησης κατά τη διάρκεια της κηδείας του Χαϊμπέρ, οι περισσότερες ηγετικές μορφές του ΛΔΚΑ συνελήφθησαν από την κυβέρνηση. Ο Χαφιζουλάχ Αμίν με αρκετούς Αφγανούς στρατιωτικούς που υποστηρίζουν τη συνιστώσα Χαλκ απέφυγε τη φυλάκιση. Αυτό έδωσε την ευκαιρία στην ομάδα να οργανώσει μια εξέγερση. Η κυβέρνηση του Νταούντ τελικά κατέρρευσε χάρη στους στρατιωτικούς του ΛΔΚΑ. Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα, η ηγεσία του ΛΔΚΑ αποφυλακίστηκε. Ο Νουρ Μουχαμάντ Ταρακί, ο Μπαμπράκ Καρμάλ και ο Χαφιζουλάχ Αμίν ανέτρεψαν το καθεστώς του Νταούντ και μετονόμασαν τη χώρα σε Λαϊκή Δημοκρατία του Αφγανιστάν. αριστερά|μικρογραφία|200x200εσ|Μία ημέρα μετά την Εξέγερση του Σαούρ στην Καμπούλ. Την παραμονή του πραξικοπήματος, η αφγανική αστυνομία δεν έστειλε τον Αμίν στη φυλακή άμεσα, όπως συνέβη με τα τρία μέλη του Πολιτικού Γραφείου και τον Ταρακί στις 25 Απριλίου 1978. Η φυλάκισή του αναβλήθηκε για πέντε ώρες, και κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου βρισκόταν σε κατ' οίκον περιορισμό. Έδωσε οδηγίες στους στρατιωτικούς του Χαλκ χάρη στην οικογένειά του η οποία μετέφερε τις οδηγίες στους αξιωματικούς. Ο Αμίν φυλακίστηκε στις 26 Απριλίου 1978.
Το καθεστώς του Προέδρου Νταούντ έπεσε βίαια τις πρώτες πρωινές ώρες της 28ης Απριλίου 1978, όταν στρατιωτικές μονάδες από τη στρατιωτική βάση της Καμπούλ, πιστές στο Χαλκ, εισέβαλαν στο Προεδρικό Μέγαρο της Καμπούλ. Το πραξικόπημα σχεδιάστηκε επίσης στρατηγικά για αυτή την ημερομηνία, επειδή ήταν μια μέρα πριν την Παρασκευή, ημέρα προσευχής για τους μουσουλμάνους, και οι περισσότεροι στρατιωτικοί διοικητές και πολιτικό προσωπικό δεν βρισκόταν σε υπηρεσία. Τα τεθωρακισμένα χρησιμοποιήθηκαν ακόμη και στο πραξικόπημα, με τον Στρατηγό Ασλάμ Βαταντζάρ να διοικεί το σώμα. Με τη βοήθεια της πολεμικής αεροπορίας του Αφγανιστάν υπό την ηγεσία του συνταγματάρχη Αμπντούλ Καντίρ, τα στασιαστικά στρατεύματα υπερίσχυαν της επίμονης αντίστασης της Προεδρικής Φρουράς και σκότωσαν τον Νταούντ και τα περισσότερα μέλη της οικογένειάς του. Ο Καντίρ ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας από τις 27 έως τις 30 Απριλίου 1978 ως επικεφαλής του Στρατιωτικού Επαναστατικού Συμβουλίου.
Νέες μεταρρυθμίσεις
Το διχασμένο ΛΔΚΑ διαδέχθηκε το καθεστώς του Νταούντ με μια νέα κυβέρνηση υπό την ηγεσία του Νουρ Μουχαμάντ Ταρακί και της συνιστώσας Χαλκ. Στην Καμπούλ, το αρχικό υπουργικό συμβούλιο φαινόταν να είναι προσεκτικά ορισμένο ώστε οι θέσεις να εναλάσσονται μεταξύ του Χαλκ και του Παρτσάμ. Ο Ταρακί ήταν Πρωθυπουργός, ο Μπαμπράκ Καρμάλ αναπληρωτής Πρωθυπουργός και ο Χαφιζουλάχ Αμίν Υπουργός Εξωτερικών.
Μόλις βρέθηκε στην εξουσία, το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα ξεκίνησε ένα πρόγραμμα ταχέως εκσυγχρονισμού που επικεντρώθηκε στο διαχωρισμό της θρησκείας και του κράτους, στην εξάλειψη του αναλφαβητισμού (που τότε βρισκόταν στο 90%), στην αγροτική μεταρρύθμιση, στη χειραφέτηση των γυναικών και στην κατάργηση των φεουδαρχικών πρακτικών. Μια εθνική σημαία σοβιετικού στιλ αντικατέστησε το παραδοσιακό μαύρο, κόκκινο και πράσινο.
Οι παραδοσιακές πρακτικές που θεωρούνταν φεουδαρχικές - όπως η τοκογλυφία, η τιμή της νύφης και ο καταναγκαστικός γάμος - απαγορεύτηκαν και η ελάχιστη ηλικία γάμου αυξήθηκε. Η κυβέρνηση ενίσχυσε την εκπαίδευση τόσο για τις γυναίκες όσο και για τους άνδρες και ξεκίνησε μια φιλόδοξη εκστρατεία γραμματισμού. Ο νόμος της Σαρίας καταργήθηκε και οι άνδρες ενθαρρύνονταν να ξυρίσουν τις γενειάδες τους.
Αυτές οι νέες μεταρρυθμίσεις δεν έγιναν δεκτές σε ικανοποιητικό βαθμό από την πλειοψηφία του αφγανικού πληθυσμού, ιδιαίτερα στις αγροτικές περιοχές. Πολλοί Αφγανοί τις θεώρησαν ως μη ισλαμικές και ως αναγκαστική προσέγγιση του δυτικού πολιτισμού στην αφγανική κοινωνία. Οι περισσότερες από τις νέες πολιτικές της κυβέρνησης ήλθαν σε άμεση σύγκρουση με την παραδοσιακή αντίληψη του Ισλάμ στο Αφγανιστάν, καθιστώντας τη θρησκεία μία από τις δυνάμεις που μπόρεσαν να ενώνουν τον φυλετικά και εθνοτικά κατακερματισμένο πληθυσμό ενάντια στην μη δημοφιλή νέα κυβέρνηση και να προωθήσουν τη συμμετοχή του Ισλάμ στην αφγανική πολιτική.
Καταστολή
Η νέα κυβέρνηση ξεκίνησε μια εκστρατεία, κυρίως στη φυλακή Πουλ-ε-Τσαρκί. >