cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Το Βιβλίο της Ζούγκλας (ταινία, 1967)
Κληρονομιά
Το 1968, η Disneyland Records κυκλοφόρησε το άλμπουμ More Jungle Book, μία ανεπίσημη συνέχεια την οποία έγραψε ο σεναριογράφος Λάρι Σίμονς, όπου συνεχίζεται η ιστορία της ταινίας. Οι Φιλ Χάρις και Λουίς Πρίμα χαρίζουν και πάλι τις φωνές τους στους χαρακτήρες Μπαλού και Βασιλιά Λούι αντίστοιχα. Στην ιστορία, ο Μπαλού έχει επιθυμήσει τον Μόγλη (Γκίνι Τάιλερ) και μαζί με τον Βασιλιά Λούι και τον Μπαγκίρα (Ντάλας ΜακΚίνον) πάνε να τον πάρουν από το Χωριό των Ανθρώπων. Στις 14 Φεβρουαρίου 2003, το τμήμα των DisneyToon Studios στην Αυστραλία κυκλοφόρησε μία κινηματογραφική συνέχεια με τίτλο Το Βιβλίο της Ζούγκλας 2, όπου ο Μόγλης το σκάει από το Χωριό των Ανθρώπων για να δει τους φίλους του στη ζούγκλα, μη γνωρίζοντας πως ο Σηρ Χαν είναι πιο αποφασισμένος από ποτέ να τον βρει και να τον σκοτώσει. Το 2005, ο σεναριογράφος Ρόμπερτ Ρις ανέφερε ως ιδέα στα στελέχη της Disney μία τρίτη συνέχεια με τίτλο Το Βιβλίο της Ζούγκλας 3, αλλά το πρότζεκτ δεν υλοποιήθηκε ποτέ.
Σαμπινιάνιγο
Πολιτιστική κληρονομιά και πολιτισμός
Πολύ πιο σύγχρονο είναι το "Pirenarium", το πάρκο των Πυρηναίων, ένα συγκρότημα που άνοιξε το 2006. Στεγάζει μοντέλα των Πυρηναίων και όλη την Αραγωνία σε μικρογραφία, και βρίσκεται στον παλιό στρατώνα του στρατού. δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|[[Ρομανική τέχνη|Ρωμανική εκκλησία του Αγίου Πέτρου στην Lárrede (11ος αιώνας).]] Το σπίτι του 19ου αιώνα (1810-1830) στην περιοχή El Puente de Sabiñanigo, είναι γνωστό ως Casa Batanero, είναι έδρα του «Μουσείου Ángel Orensanz και Τεχνών του Σερράμπλο» (Museo Ángel Orensanz y Artes del Serrablo). Άνοιξε το 1979, το ισόγειο αναπαράγει τα διάφορα δωμάτια ενός σπιτιού των Πυρηναίων με όλες τα υπάρχοντά του, με όλα τα υπάρχοντά τους, και στο δεύτερο όροφο συνδυάζονται δωμάτια αφιερωμένα στην χειροτεχνία με δωμάτια κατοικιών. Στο παλιό αχυρώνα, έχει εγκατασταθεί ένας χώρος παιχνιδιού αφιερωμένος στο αφιερωμένο στο "Pedrón", το περίφημο διαβολάκι του Σερράμπλο. Ήταν χορηγία από τον δον Χούλιο Κάρο Μπαρόχα και τον Χούλιο Γκαβίν.
Το Βιβλίο της Ζούγκλας (ταινία, 1967)
Κληρονομιά
Στοιχεία από Το Βιβλίο της Ζούγκλας ανακυκλώθηκαν στη μετέπειτα ταινία της Disney Ο Ρομπέν των Δασών, όπως για παράδειγμα ο χαρακτήρας του Μπαλού που ανακυκλώθηκε για τον χαρακτήρα του Λιτλ Τζον, ο οποίος όχι μόνο ήταν αρκούδα, αλλά και ο Φιλ Χάρις ήταν αυτός που του χάρισε τη φωνή του. Ακόμη πιο συγκεκριμένα, η σκηνή όπου ο Μπαλού χορεύει με τον Βασιλιά Λούι απλά μεταφέρθηκε κι επαναχρησιμοποιήθηκε για τον χορό ανάμεσα στον Λιτλ Τζον και τη Λαίδη Κλακ, με κάποιες ενδυματολογικές προσαρμογές. Η ταινία έχει αναγνωριστεί ευρέως από τους εικονογραφιστές, με τον Έρικ Γκόλντμπεργκ να δηλώνει πως Το Βιβλίο της Ζούγκλας «διαθέτει ίσως την καλύτερη εικονογράφηση χαρακτήρων που έχει κάνει ποτέ ένα στούντιο». Οι εικονοφραφιστές των ταινιών Αλαντίν, Ο Βασιλιάς των Λιονταριών και Λίλο & Στιτς έχουν εμπνευστεί από τον σχεδιασμό και την εικονογράφηση της ταινίας, ενώ τέσσερις άνθρωποι που ενεπλάκησαν με τις εικονογραφήσεις της Disney, ο σκηνοθέτης Μπραντ Μπερντ και οι εικονογραφιστές Ανδρέας Ντέζια, Γκλεν Κιν και Σέρτζιο Πάβλος, έχουν δηλώσει πως η ταινία υπήρξε η έμπνευσή τους για να ξεκινήσουν να εργάζονται στον συγκεκριμένο τομέα.
Αρκετοί χαρακτήρες εμφανίζονται στη σειρά κινουμένων σχεδίων TaleSpin (1990-91). Ανάμεσα στο 1996 και 1998, η τηλεοπτική σειρά Jungle Cubs διηγιόταν ιστορίες των Μπαλού, Χάθι, Μπαγκίρα, Λούι, Κάα και Σηρ Χαν όταν ήταν παιδιά. Αργότερα, η Disney κυκλοφόρησε μία live-action προσαρμογή της ταινίας, η οποία ήταν περισσότερο ρεαλιστική ταινία δράσης-περιπέτειας με κάπως πιο ενήλικα θέματα. Η ταινία, η οποία κυκλοφόρησε το 1994, διαφέρει ακόμη περισσότερο από το βιβλίο σε σχέση με την αντίστοιχη ταινία κινουμένων σχεδίων, αλλά αυτό δεν τη σταμάτησε από το να γίνει εμπορική επιτυχία. Το 1998, η Disney κυκλοφόρησε μία απευθείας σε βίντεο ταινία με τίτλο Το Βιβλίο της Ζούγκλας: Η ιστορία του Μόγλη. Μία καινούρια live-action προσαρμογή κυκλοφόρησε από τη Disney το 2016, η οποία επαναχρησιμοποίησε τα περισσότερα από τα τραγούδια της ταινίας κινουμένων σχεδίων, στα οποία έγινε κάποια λυρική επανεπεξεργασία από τον ίδιο τον συνθέτη τους, Ρίτσαρντ Σέρμαν.
Σαμπινιάνιγο
Πολιτιστική κληρονομιά και πολιτισμός
Στο πάρκο του Σαμπινιάνιγο βρίσκεται η αψίδα της εκκλησίας της ενορίας της «Παναγίας της Γκαβίν» (Santa María de Gavin), που μετακινήθηκε και ανακατασκευάστηκε από το σύλλογο «Φίλοι του Σερράμπλο». Σε αυτή υπάρχουν επτά μικρά τυφλά τόξα Λομβαρδίας, πάνω στο οποία τρέχει μια ραβδωτή ζωφόρος, χαρακτηριστική του αρχιτεκτονικού στυλ της Lárrede. Ομοίως, ανοικοδομήθηκε στο πάρκο ένα ρομανικό κατόφλι από την εκκλησία του Κάστρου της Γουάργα, διακοσμημένο με μια στήλη εφοδιασμένη με κιονόκρανο τύπου Χάκας.
Το Βιβλίο της Ζούγκλας (ταινία, 1967)
Κληρονομιά
Από την κυκλοφορία της ταινίας, αρκετοί από τους χαρακτήρες της εμφανίστηκαν στην τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων House of Mouse και στις ταινίες Ο Βασιλιάς των Λιονταριών 3: Χακούνα Ματάτα, Ποιος Παγίδεψε τον Ρότζερ Ράμπιτ και Ο Αλαντίν και ο Βασιλιάς των Κλεφτών. Τον Δεκέμβριο του 2010, ένα κομμάτι τέχνης του Βρετανού καλλιτέχνη Banksy που είχε σαν θέμα τους χαρακτήρες του Βιβλίου της Ζούγκλας και του ανατέθηκε από τη μη κυβερνητική οργάνωση Greenpeace με σκοπό να συμβάλλει στην ευαισθητοποίηση για την αποψίλωση των δασών, πωλήθηκε για £80,000.
Σαμπινιάνιγο
Πολιτιστική κληρονομιά και πολιτισμός
Τον παλιό δρόμο από το «El Puente» προς το «Yebra de Basa» από το οποίο περνούσαν οι προσκυνητές μέχρι το παρεκκλήσι της Santa Orosia, βρίσκεται η zoque της Santa Orosia, ένα μικρό ρητορικό παρεκκλήσι με ορθογώνιο πάτωμα, έκταση ενός τόξου είναι που περικλείεται από ένα σιδερένιο φράχτη που κατέχει το βωμό αφιερωμένο στον άγιο.
Το Βιβλίο της Ζούγκλας (ταινία, 1967)
Βιντεοπαιχνίδια
Υπάρχουν δυο βιντεοπαιχνίδια τα οποία βασίστηκαν στην ταινία. Το πρώτο με τίτλο The Jungle Book ήταν παιχνίδι κονσόλας και κυκλοφόρησε το 1993. Ήταν διαθέσιμο στις κονσόλες Master System, Mega Drive, Game Gear, Super NES και Game Boy, αλλά και σε PC. Μία εκδοχή η οποία ήταν διαθέσιμη στο Game Boy Advance κυκλοφόρησε το 2003. Το δεύτερο με τίτλο The Jungle Book Groove Party ήταν παιχνίδι τύπου dance mat, κυκλοφόρησε το 2000 και ήταν διαθέσιμο στις κονσόλες PlayStation και PlayStation 2. Οι χαρακτήρες των Κάα και Σηρ Χαν κάνουν επίσης μικρές εμφανίσεις σε ένα άλλο βιντεοπαιχνίδι της Disney, το QuackShot. Ένας κόσμος ο οποίος θα ήταν βασισμένος στην ταινία και θα εμφανιζόταν περισσότερο από μία φορά στη σειρά παιχνιδιών Kingdom Hearts, τελικά παραλείφθηκε και τις δύο φορές. Αρχικά από το πρώτο παιχνίδι επειδή σε αυτό συμπεριλαμβανόταν ένα παρόμοιος κόσμος ο οποίος ήταν βασισμένος στον Ταρζάν, και μετέπειτα από το Kingdom Hearts: Birth by Sleep, αν και περιοχές του κόσμου είναι προσβάσιμες μέσω κωδικών χακαρίσματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1967 Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Βόλφγκανγκ Ράιτερμαν Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Ουώλτ Ντίσνεϋ Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Walt Disney Pictures Κατηγορία:Ταινίες των Walt Disney Animation Studios Κατηγορία:Αμερικανικές μουσικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές περιπετειώδεις ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανικές buddy ταινίες Κατηγορία:Ταινίες που έγιναν βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Ταινίες που έγιναν κόμικς Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων παραγωγής Walt Disney Pictures
Σαμπινιάνιγο
Πολιτιστική κληρονομιά και πολιτισμός
Εντός του δήμου του Σαμπινιάνιγο, στη Lárrede, βρίσκεται η Εκκλησία του Αγίου Πέτρου της Lárrede (San Pedro de Lárrede). Χτίστηκε περίπου το 1050 σε ρομανικό στυλ της Αραγωνίας,  και συγκαταλέγεται ως μια εκ των εκκλησιών που έχουν χαρακτηρισεί με την ονομασία "του Σερράμπλο". Η εκκλησία αποτελεί Εθνικό Μνημείο από το 1931. Επίσης, το Μουσείο σχεδίου «Julio Gavín "Castillo de Larrés"», που βρίσκεται στο κάστρο στο ίδιο μέρος, εκθέτει 350 έργα. Εκτός από τα δείγματα καλλιτεχνικής σχεδίασης, περιλαμβάνει μια ενότητα αφιερωμένη στο σχεδιαστικό χιούμορ και στα κόμικς. Το κάστρο χρονολογείται από τα τέλη του 14ου αιώνα και επεκτάθηκε στον 16ο αιώνα.
Στην περιοχή του Σαμπινιάνιγο βρίσκεται ένα μεγαλιθικό μνημείο, το «Dolmen de Ibirque», το οποίο βρίσκεται στην κορυφή ενός λόφου. Αποτελείται από έναν απλό εσωτερικό θάλαμο —ορθογώνιο σε κάτοψη και ανοιχτό προς την Ανατολή— και έναν τύμβο. Αποτελείται από μια μεγάλη πλάκα οροφής, η οποία κρύβει το μεγαλύτερο μέρος του θαλάμου, και τέσσερις πλαϊνές πλάκες.
Αθλητικές δραστηριότητες
δεξιά|μικρογραφία|310x310εσ|Θέα της Santa Orosia και Oturia. Η πόλη είναι στενά συνδεδεμένη με τον αθλητισμό και ειδικά με την ποδηλασία. Το Σαμπινιάνιγο είναι γνωστό για τη δημιουργία και φιλοξενία ενός από τα σημαντικότερα ερασιτεχνικά ποδηλατικά γεγονότα στον κόσμο, που ονομάζεται "Quebrantahuesos". Αυτό μπορεί να θεωρηθεί ως στάδιο ειδικής κατηγορίας στο γύρο, λόγω των ορεινών περασμάτων από τα οποία περνάει η διαδρομή.
Παράλληλα, στην γύρω περιοχή του Σαμπινιάνιγο μπορεί κανείς να ασκήσει το άθλημα του σκι στα διάφορα χιονοδρομικά κέντρα που υπάρχουν. Η Παντικόσα απέχει 30 χλμ., το Φορμιγάλ 38 χλμ., το Κανταντσού 44 χλμ. και το Αστούν 47 χλμ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Αραγωνία Κατηγορία:Τουρισμός στην Ισπανία Κατηγορία:Πολιτισμός στην Ισπανία
Α.Σ. Άγιαξ Ταύρου
Ο Αθλητικός Σύλλογος Άγιαξ Ταύρου είναι ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα τον Ταύρο Αττικής. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1965, έχει χρώματα ερυθρόλευκα και έμβλημα τον ομηρικό ήρωα Αίαντα τον Τελαμώνιο. Από την ίδρυσή του διατηρεί τμήμα ποδοσφαίρου και μέχρι το 1993 διατηρούσε και τμήμα μπάσκετ.
Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Αθηνών και αγωνίζεται στις διοργανώσεις της. Στο παρελθόν έχει αγωνιστεί στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής. Έδρα του αποτελεί το Δημοτικό γήπεδο Ταύρου «Χάρης Παυλίδης», επί της οδού Πειραιώς και Χαμοστέρνας στον Ταύρο.
Ίδρυση-Ιστορικό
Το 1965 μια παρέα φίλων από τον Ταύρο ίδρυσε μια ποδοσφαιρική ομάδα, δίνοντας της το όνομα «Αίας». Λίγο αργότερα το μετέτρεψαν στο ολλανδικό «Άγιαξ», επηρεασμένοι από την περίφημη ομώνυμη ομάδα του Άμστερνταμ που μεσουρανούσε τότε στην Ευρώπη. Ο Άγιαξ Ταύρου αγωνιζόταν ως ανεπίσημο σωματείο μέχρι το 1981, οπότε και φτιάχτηκε το απαιτούμενο καταστατικό και εντάχθηκε στην Ε.Π.Σ. Αθηνών, ξεκινώντας την επίσημη αγωνιστική του πορεία.
Η πορεία του είναι ανοδική. Τέσσερα χρόνια αργότερα κατάφερε να ανεβεί στη Β΄ κατηγορία. Μεσολάβησαν άλλα 13 χρόνια και το 1998 κέρδισε την άνοδο στην Α΄ κατηγορία και παράλληλα δημιουργεί τμήματα υποδομών. Το 2005 είναι φιναλίστ του κυπέλλου Ε.Π.Σ. Αθηνών στον τελικό στο Γήπεδο Απόστολος Νικολαΐδης του Παναθηναϊκού και το 2006 κάνει το μεγάλο άλμα από το αθηναϊκό πρωτάθλημα στην Δ΄ Εθνική. Στην Δ΄ Εθνική θα αγωνιστεί για 7 χρονιές, από τη σεζόν 2006-07 μέχρι και τη σεζόν 2012-13 και κατόπιν, μέχρι και σήμερα αγωνίζεται εκ νέου στο πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Αθηνών. Τη σεζόν 2013-14 ο Άγιαξ Ταύρου έκανε μια πολύ άσχημη παρουσία στο 1ο όμιλο της α' κατηγορίας της Ε.Π.Σ Αθηνών τερματίζοντας 14ος πέφτοντας στον 2ο όμιλο της β' κατηγορίας. Την επόμενη χρονιά κατάφερε να τερματίσει 6ος με κάποιες πολύ καλές παρουσίες χωρίς όμως να καταφέρει να πάρει την άνοδο. Η επόμενη χρονιά τον βρίσκει στον 3ο όμιλο της β' κατηγορίας όπου κάνει μία εξαιρετική παρουσία με μόνο 4 ήττες τερματίζοντας στην δεύτερη θέση παίρνοντας την άνοδο στην α' κατηγορία. Η σεζόν 2016-17 ήταν καταστροφική. Ο Άγιαξ τερμάτισε τελευταίος στον 2ο όμιλο με μόνο 4 νίκες, πέφτοντας ξανά στην β' κατηγορία. Με μία ακόμα εξαιρετική χρονιά τερματίζει δεύτερος στον 2ο όμιλο και παίρνει την άνοδο. Να σημειωθεί ότι είχε 2 ήττες και πάρα πολλά γκολ. Τις άλλες δύο σεζόν κατάφερε να τερματίσει την πρώτη χρονιά 13ος και την δεύτερη 9ος ανεβάζοντας την απόδοση του. Την επόμενη σεζόν τερμάτισε 8ος με μία καλή παρουσία. Την σεζόν 2021-22 έκανε την καλύτερη του παρουσία τα τελευταία 5-8 χρόνια τερματίζοντας δεύτερος. Παραλίγο να πάρει την άνοδο στην δ' εθνική, παρόλα αυτά απέδειξε ότι την επόμενη χρονιά θα την κυνηγήσει.
Εκτός από την ανδρική ομάδα, ο Άγιαξ Ταύρου διατηρεί τμήματα υποδομών πέντε ηλικιών: εφήβων, παίδων, παμπαίδων, τζούνιορ και ακαδημίας.
Άγιαξ Ταύρου
Στις αρχές της δεκαετίας του '90 ο Άγιαξ Ταύρου διατηρούσε ομάδα μπάσκετ ανδρών, η οποία συμμετείχε δυο χρονιές στο πρωταθλημα Γ΄ κατηγορίας της ΕΣΚΑ, το 1992 και το 1993, χρονιά που έχασε οριακά (στην ισοβαθμία) τη συμμετοχή της στα μπαράζ ανόδου.
ΑΕ Αίας Ταύρου
Στο τέλος της αγωνιστικής περιόδου 1992-93 ο Άγιαξ συγχωνεύτηκε με μια άλλη ομάδα της συνοικίας, την ΑΕ Ταύρου, η οποία είχε τότε υποβιβαστεί από τη Γ΄ στη Δ΄ κατηγορία της ΕΣΚΑ. Δημιούργησαν την ΑΕ Ταύρου ο "Αίας", με τα χρώματα της ΑΕ Ταύρου, μπλε και άσπρο. Η ΑΕ Αίας Ταύρου είχε ανοδική πορεία και ανέβηκε στην Α΄ κατηγορία. Το 1998-99 τερμάτισε πρώτη στον όμιλό της και ανέβηκε στη Γ΄ Εθνική.
Για τρεις σεζόν, από το 1999 ως το 2002 αγωνίστηκε στο 2ο Όμιλο Νότου της Γ΄ Εθνικής. Υποβιβάστηκε αλλά ανέβηκε ξανά την επόμενη σεζόν και το 2005 τερμάτισε στη δεύτερη θέση και ανέβηκε στη Β΄ Εθνική, από την οποία υποβιβάστηκε την επόμενη σεζόν.
ΑΕ Αίολος-Ταύρος 2006
Το 2006, έπειτα από τον υποβιβασμό της, η ΑΕ Ταύρου ο Αίας συγχωνεύτηκε με τον ΑΟ Αίολο Ταύρου και δημιουργήθηκε η ΑΕ Αίολος-Ταύρος 2006, που συμμετείχε στη Γ΄ Εθνική, από την οποία υποβιβάστηκε και ξανανέβηκε το 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αθήνας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ανενεργοί ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1965 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Κιρίμπας (Νησιά)
Τα Νησιά Κιρίμπας (πορτογαλικά: Quirimbas), πρώην Νησιά Αγίου Λαζάρου, είναι αρχιπέλαγος στον Ινδικό ωκεανό το οποίο περιλαμβάνει περίπου 27 νησιά. Το κυριότερο είναι το Νησί Ίμπο, το οποίο συμπεριλαμβάνει και την πόλη Ίμπο, που είναι και η πρωτεύουσα του συμπλέγματος.
Υπάρχουν πολλά ψαροχώρια.
Γεωγραφία
Τα Νησιά Κιρίμπας ανήκουν στην Επαρχία Κάμπο Ντελγκάντο στη Συνοικία Ίμπο. Το Εθνικό Πάρκο των Κιρίμπας, το οποίο καλύπτει έκταση 7.500 τ.χλμ., περιλαμβάνει τα ένδεκα νοτιότερα νησιά, τα οποία περιζώνονται από δάση. Το πάρκο δημιουργήθηκε το 2002.
Νησιά
Το Εθνικό Πάρκο των Κιρίμπας καλύπτει τα 11 νοτιότερα νησιά. Τα περισσότερα νησιά του συμπλέγματος των Κιρίμπας είναι ακατοίκητα. Σχεδόν όλα τα νησιά περιζώνονται από δάση.
Ιστορία
Τα Νησιά Κιρίμπας ονομάζονταν Νησιά του Αγίου Λαζάρου (Ilhas de Sao Lazaro). Αναπτύχθηκαν γύρω από εμπορικά φρούρια και άκμασε κάτω από τα Πορτογαλικά εμπορικά περάσματα όταν ήταν γνωστό ως Σάο Λάζαρο.
Εικόνες
thumb|right|250px|Η Παραλία Κιλάλεα, [[Νησί Κιλάλεα]] thumb|right|250px|Ηλιοβασίλεμα στο [[Νησί Ίμπο]] thumb|right|250px|Το Φρούριο Σάντο Αντόνιο ντο Ίμπο thumb|right|250px|Άνθρωποι στην παραλία του Ίμπο thumb|right|250px|Βάρκα στο Ίμπο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Μοζαμβίκης
Κιλάμπα
Γεωγραφία
Το Κιλάμπα ανήκει στην Επαρχία Κάμπο Ντελγκάντο, στη Συνοικία Ίμπο, τη μικρότερη συνοικία της Κάμπο Ντελγκάντο. Βρίσκεται βορειοδυτικά της Μοζαμβίκης και κεντρο-δυτικά της Κάμπο Ντελγκάντο.
Δείτε επίσης
Κιλάμπα
Λένα Μαντά
Η Λένα Μαντά είναι Ελληνίδα συγγραφέας. Το πρώτο της βιβλίο κυκλοφόρησε το 2001 από τις εκδόσεις Λιβάνη, ενώ όλα τα υπόλοιπα βιβλία της έχουν εκδοθεί από τον εκδοτικό οίκο Ψυχογιός και μερικά έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Το «Βαλς με δώδεκα Θεούς» έγινε τηλεοπτική σειρά στον ANT1 με τηλεθεατές από Ελλάδα και Κύπρο, ενώ «Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι» έχει γίνει μπεστ σέλλερ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1964 στην Κωνσταντινούπολη. Σπούδασε νηπιαγωγός αλλά δεν εργάστηκε στον συγκεκριμένο τομέα. Ασχολήθηκε με τα καλλιτεχνικά και τη δημοσιογραφία. Είχε δικό της θίασο κουκλοθεάτρου που ανέβαζε έργα γραμμένα από την ίδια και δικές της διασκευές λαϊκών παραμυθιών. Δημοσίευσε άρθρα σε τοπικές εφημερίδες. Ήταν διευθύντρια προγράμματος σε ραδιοφωνικό σταθμό, στον οποίο έκανε καθημερινά μια ενημερωτική εκπομπή και επιμελήθηκε τα διαφημιστικά σποτ.
Είναι συγγραφέας μυθιστορημάτων που οι υποθέσεις τους είναι απόλυτα μέσα στα πλαίσια της πραγματικότητας, και το πρώτο της βιβλίο κυκλοφόρησε το 2001 από τις εκδόσεις Λιβάνη. Από τις εκδόσεις Ψυχογιός έχουν εκδοθεί άλλα δεκαέξι μυθιστορήματά της, καθώς και δύο συλλογές διηγημάτων. Τα βιβλία της έχουν πουλήσει δύο εκατομμύρια αντίτυπα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς
Δύστος Ευβοίας
Η Δύστος μέχρι το 1954 ονομαζόταν Ζερμπίσια, οπότε μετονομάστηκε σε Δύστος. Στο διάστημα 1912-1998 υπήρξε έδρα της ομώνυμης κοινότητας που περιλάμβανε επίσης τον οικισμό Κουτουμουλάς και μέχρι το 1924 και τον οικισμό Καλέντζι (σημερινό Πράσινο).
Διαθέτει δημοτικό σχολείο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Φαντασιακές κοινότητες
μικρογραφία|«Δεν θα βρει κανείς πιο παραστατικά εμβλήματα της σύγχρονης κουλτούρας του εθνικισμού από τα κενοτάφια και τα [[Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη|μνημεία του Αγνώστου Στρατιώτη», υποστηρίζει ο Άντερσον ]] Οι φαντασιακές κοινότητες (imagined communities) ή νοερές κοινότητες είναι έννοια που εισήγαγε ο Μπένεντικτ Άντερσον (Benedict Anderson), Βρετανός πολιτικός επιστήμονας και ιστορικός ειδικευμένος σε έθνη της νοτιοανατολικής Ασίας. Μια φαντασιακή ή νοερή κοινότητα διαφέρει από μια κοινότητα "άμεσης επαφής", στο ότι δεν βασίζεται (και για πρακτικούς λόγους δεν θα μπορούσε να βασίζεται) στην καθημερινή πρόσωπο-με-πρόσωπο αλληλεπίδραση μεταξύ των μελών της. Για παράδειγμα, ο Άντερσον πιστεύει ότι ένα έθνος είναι μια κοινωνικά κατασκευασμένη κοινότητα, την οποία φαντάζονται οι άνθρωποι που αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους ως μέλη αυτής της ομάδας. Όπως πιστεύει ο Άντερσον, όλες οι κοινότητες με κάποιο ικανό μέγεθος, ακόμα και οι προνεωτερικές, είναι φαντασιακές.
Το βιβλίο «Φαντασιακές κοινότητες», στο οποία εξηγεί την ιδέα του, εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1983 και επανεκδόθηκε το 1991 με πρόσθετα κεφάλαια. Έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά το 1997.
Αν και ο όρος επινοήθηκε για να αναφερθεί ειδικά στον εθνικισμό, σήμερα χρησιμοποιείται ευρύτερα, σχεδόν ως συνώνυμο του όρου «κοινότητα συμφερόντων». Για παράδειγμα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε σχέση με μια κοινότητα που βασίζεται στον σεξουαλικό προσανατολισμό, είτε μια «κοσμοπολιτική» κοινότητα που ενδιαφέρεται για παγκόσμιους κινδύνους όπως οικολογικός ή οικονομικός.
Ο Άντερσον όρισε το έθνος ως μια φαντασιακή πολιτική κοινότητα την οποία κανείς φαντάζεται ως εγγενώς περιορισμένη και κυρίαρχη. Τα μέλη της τηρούν στο μυαλό τους μια νοητή εικόνα των σχέσεων μεταξύ τους, όπως π.χ. στην περίπτωση εθνικής ενότητας που αισθάνονται τα μέλη όταν η «φαντασιακή τους κοινότητα» συμμετέχει σε μια ομαδική εκδήλωση όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Όπως το θέτει ο Anderson, ένα έθνος είναι φαντασιακό επειδή «κανένα μέλος, ακόμη και του μικρότερου έθνους, δεν θα γνωρίσει ποτέ τα περισσότερα από τα υπόλοιπα μέλη, δεν θα τα συναντήσει ούτε καν θα ακούσει για αυτά, όμως ο καθένας έχει την αίσθηση του συνανήκειν».
Θεωρείται «περιορισμένη» επειδή ότι το έθνος «έχει καθορισμένα, έστω κι αν είναι ελαστικά, σύνορα, πέρα από τα οποία βρίσκονται τα άλλα έθνη». Είναι κυρίαρχη (sovereign) κοινότητα επειδή στη σύγχρονη εποχή μια δυναστική μοναρχία δεν μπορεί να διεκδικήσει εξουσία πάνω σ’ αυτή την κοινωνία. Η ιδέα αυτή γεννήθηκε στην εποχή κατά την οποία ο Διαφωτισμός και η Γαλλική Επανάσταση κατέστρεφαν τη νομιμοποίηση του θεϊκά οργανωμένου, ιεραρχικά δυναστικού κόσμου.
Τέλος, ένα έθνος είναι μια φαντασιακή κοινότητα επειδή «ανεξάρτητα από την ουσιαστική ανισότητα και την εκμετάλλευση που κυριαρχεί σε κάθε κοινότητα, το έθνος νοείται πάντα σαν μια βαθιά, οριζόντια συντροφική σχέση. Σε τελευταία ανάλυση, είναι αυτό το αίσθημα της αδελφότητας που δίνει τη δυνατότητα σε τόσα εκατομμύρια ανθρώπους τους δύο τελευταίους αιώνες, όχι τόσο να σκοτώνουν, όσο να είναι πρόθυμοι να δίνουν τη ζωή τους για τόσο περιορισμένες φαντασιώσεις».
Κατά τον Άντερσον, η δημιουργία φαντασιακών κοινοτήτων κατέστη δυνατή λόγω του «έντυπου καπιταλισμού». Καπιταλιστές επιχειρηματίες τύπωναν τα βιβλία και τα μέσα ενημέρωσής τους στις λαϊκές εθνικές γλώσσες (αντί σε γλώσσες όπως τα Λατινικά), προκειμένου να μεγιστοποιηθεί η κυκλοφορία. Ως αποτέλεσμα, οι αναγνώστες που μιλούσαν διάφορες τοπικές διαλέκτους βρέθηκαν σε θέση να καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλο και έτσι προέκυψε ένας κοινός διάλογος. Ο Άντερσον υποστήριξε ότι τα πρώτα ευρωπαϊκά έθνη-κράτη σχηματίστηκαν έτσι γύρω από τις «εθνικές έντυπες γλώσσες» τους. Ο ίδιος έφτασε σ’ αυτή τη θεωρία επειδή ένιωθε ότι ούτε η μαρξιστική ούτε η φιλελεύθερη φιλοσοφία εξηγούσαν επαρκώς τον εθνικισμό. Αντίθετα από τον Άντερσον, ο Azar Gat πιστεύει ότι η παραγωγή φαντασιακών κοινοτήτων έγινε δυνατή όχι μόνο από την εκκοσμίκευση και την τυπογραφία αλλά και από τον προφορικό λόγο (όπως π.χ. το θρησκευτικό κήρυγμα) και τις θρησκευτικές τελετές. Κατά τον ίδιο, οι θρησκείες συχνά διέδωσαν την ιδέα του έθνους. Παρόμοια άποψη έχει και ο Michel Bouchard (βλ. ενότητα "Κριτική").
Ο συγγραφέας κατατάσσεται στην ιστορικιστική ή μοντερνιστική σχολή μελετητών του εθνικισμού, μαζί με τον Ερνστ Γκέλνερ (Ernest Gellner) και τον Έρικ Χόμπσμπομ (Eric Hobsbawm), με την έννοια ότι πιστεύει ότι τα έθνη και ο εθνικισμός είναι προϊόντα της νεοτερικότητας και έχουν δημιουργηθεί ως μέσα για πολιτικούς και οικονομικούς σκοπούς. Αυτή η σχολή έρχεται σε αντίθεση με τους «πρωτογονιστές» (primordialists), οι οποίοι πιστεύουν ότι τα έθνη, αν όχι ο εθνικισμός, υπάρχουν από τις αρχές της ανθρώπινης ιστορίας. Οι φαντασιακές κοινότητες μπορούν να θεωρηθούν  ως μια μορφή κοινωνικού κονστρουκτιβισμού σε αναλογία με τις φαντασιακές γεωγραφίες του Έντουαρντ Σαΐντ (Edward Said). Κατά τον Gellner κεντρικό ρόλο στον σχηματισμό των εθνικών κοινοτήτων έχει ο μαζικός αλφαβητισμός ενώ κατά τον Άντερσον η διάδοση της τυπογραφίας.
Σε αντίθεση με τον Γκέλνερ και τον Χόμπσμπομ, ο Άντερσον δεν είναι αντίθετος προς την ιδέα του εθνικισμού ούτε θεωρεί ότι ο εθνικισμός είναι ξεπερασμένος σε έναν παγκοσμιοποιούμενο κόσμο. Ο Anderson εκτιμά το ουτοπικό στοιχείο στον εθνικισμό. Σύμφωνα με τη θεωρία του, οι κύριες αιτίες του εθνικισμού είναι η μειούμενη σημασία της προνομιακής πρόσβασης σε γραπτές γλώσσες, όπως τα Λατινικά λόγω της μαζικής λαϊκής εκπαίδευσης, το κίνημα για την κατάργηση των ιδεών της «ελέω Θεού» εξουσίας και της κληρονομικής μοναρχίας, και η εμφάνιση του έντυπου καπιταλισμού - όλα τα φαινόμενα που εμφανίζονται με την έναρξη της Βιομηχανικής Επανάστασης.
Η έννοια της φαντασιακής κοινότητας παραμένει ιδιαίτερα επίκαιρη σε ένα σύγχρονο προβληματισμό περί του πώς τα έθνη-κράτη συγκροτούν και αναπροσαρμόζουν την ταυτότητά τους σε σχέση με εσωτερικές και εξωτερικές πολιτικές, όπως οι πολιτικές για τους μετανάστες και τη μετανάστευση.
Κριτική
Κριτική στη θεωρία του Άντερσον έχει ασκηθεί από επιστήμονες διαφόρων ειδικοτήτων. Ο θεολόγος και ιστορικός Έιντριαν Χέιστινγκς (Adrian Hastings) πιστεύει ότι η υπόθεση του Άντερσον είναι μια εξαιρετικά υπεραπλουστευμένη εικόνα του κράτους και της θρησκείας στην Ευρώπη πριν από τα τέλη του 18ου αιώνα. Κατ’ αυτόν ο Άντερσον δεν εξηγεί γιατί η διάδοση του βιβλίου δεν είχε στον 16ο αιώνα το αποτέλεσμα που  υποτίθεται ότι είχε στον 17ο αιώνα, ενώ δεν εξηγείται και η εξάπλωση του εθνικισμού στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, όταν δεν είχαν αξιόλογη βιομηχανοποίηση. Επίσης, ενώ ο Άντερσον ισχυρίζεται ότι η έναρξη του εθνικισμού συνέβη στην Αμερική και όχι στην Ευρώπη, δεν εξηγεί επαρκώς γιατί συνέβη αυτό. Ο Χέιστινγκς επίσης παρατηρεί ότι ο Άντερσον δεν λαμβάνει υπόψη του ότι και η προφορική φιλολογία μπορεί να αποτελέσει μέσον για την αυτο-φαντασία ενός έθνους, ότι η προφορική ποίηση είχε βαθειά εθνικιστική επίδραση, και ότι η Βίβλος είναι ένα κύριο μέσον μέσα από το οποίο φαντάζονται το έθνος οι αναγνώστες της (Hastings, σ. 23, 135, 12). Σημειώνει επίσης τις διαφωνίες που υπάρχουν ως προς το σημείο εμφάνισης του αγγλικού έθνους, το οποίο τοποθετείται σε διάφορες εποχές, από τον 8ο έως τον 19ο, ενώ ο Άντερσον το τοποθετεί στην εποχή του Βικτωριανού ιμπεριαλισμού. (Hastings, σ. 35).
Αφιερωμένο στην κριτική της θεωρίας των Φαντασιακών Κοινοτήτων του Άντερσον είναι άρθρο της καθηγήτριας πολιτικών επιστημών R. Desai η οποία σημειώνει τα αντιφατικά και αμφιλεγόμενα σημεία και τις μεταστροφές αυτής της θεωρίας, ώστε να ερμηνεύσει φαινόμενα όπως η δημιουργία εθνικών κρατών μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και η παγκοσμιοποίηση. Η ίδια παρατηρεί ότι ο Άντερσον δεν καταφέρνει να αντιληφθεί την αλληλεπίδραση μεταξύ μαρξισμού/κομμουνισμού και εθνικισμού.
Ο M. Boucard θεωρεί ότι η ιδέα των "φαντασιακών κοινοτήτων" στηρίζεται σε μερικές αμφίβολες παραδοχές. Μια από αυτές είναι ότι πριν από τη νεωτερική εποχή (modernity) οι ιερές γλώσσες και τα αλφάβητα του Μεσαίωνα (λατινικά, ελληνικά, εβραϊκά) ήταν η βάση για παγκόσμιες θρησκευτικές (δηλ. μη εθνικές) κοινότητες, ενώ η ανάπτυξη του καπιταλισμού και της τυπογραφίας υποτίθεται ότι παρήγαγε τις φαντασιακές εθνικές κοινότητες. Ο Bouchard αμφισβητεί ότι οι "παλιές ιερές γλώσσες" ήταν τόσο ιερές όσο υποθέτει ο Άντερσον. Ειδικά στον Ανατολικό Ορθόδοξο κόσμο υπήρχε μια μακρά παράδοση βιβλικών μεταφράσεων που ανάγεται στον 2ον αιώνα, και η Ορθοδοξία διευκόλυνε --αν δεν ενθάρρυνε -- τη δημιουργία εθνικών αυτοκέφαλων Εκκλησιών, παράγοντας και εθνικά αλφάβητα όπως το σλαβονικό. Κατά τον Bouchard πρέπει να αναθεωρηθούν οι υποθέσεις για τον μεσαιωνικό κόσμο και την υποτιθέμενη νεωτερικότητα των εθνών.
Όσον αφορά τις απόψεις της εν λόγω σχολής για την νεοελληνική εθνική διαμόρφωση, ο φιλόλογος και δοκιμιογράφος Νάσος Βαγενάς παρατηρεί ότι τόσο ο Άντερσον όσο και άλλοι σύγχρονοι ιστορικοί έχουν ελλιπή γνώση της ελληνικής ιστορίας, κυρίως λόγω της αδυναμίας τους να μελετήσουν πηγές στην ελληνική γλώσσα. Ειδικότερα για τον Άντερσον αναφέρει ότι οι γνώσεις του για την νεοελληνική ιστορία αντλούνται από τον Ελί Κεντουρί, ο οποίος φαίνεται ότι το μόνο νεοελληνικό κείμενο που έχει διαβάσει είναι το "Υπόμνημα" του Κοραή (1803) γραμμένο στα γαλλικά. Βάσει αυτού, κατά το Βαγενά, ο Κεντουρί σχημάτισε την άποψη ότι ο Κοραής είναι ο πρώτος νεοέλληνας που αισθάνεται ότι οι Έλληνες είναι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων. Ο Έρνεστ Γκέλνερ, που μαζί με τον Άντερσον ανήκει στην "κονστρουκτιβιστική" σχολή ερμηνείας του εθνικισμού, δέχεται ότι η ελληνική περίπτωση συνιστά μια εξαίρεση της θεωρίας όσον αφορά το αν της εμφάνισης του εθνικισμού έχει προηγηθεί εκβιομηχάνιση, αναφέροντας ότι "η Αθήνα και το Ναύπλιο των αρχών του 19ου αιώνα ... πολύ λίγο έμοιαζαν με το Μάντσεστερ του Ένγκελς ...". Επίσης αναφέρει τους Κούρδους ως ένα παράδειγμα όπου "ο μοντέρνος εθνικισμός μπορεί να εμφανιστεί σε μια περιοχή όπου επιβιώνει η φυλετική οργάνωση".
Στο διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης (1991) έκδοσης των Φαντασιακών Κοινοτήτων αναδείχθηκαν νεότερες θεωρίες για τη γένεση του εθνικισμού, όπως αυτή του Άντονυ Σμιθ, οι οποίες κατέστησαν εν μέρει ξεπερασμένο το έργο του Anderson. Ο ίδιος, πάντα ανοικτός στις κριτικές, στην εισαγωγή της δεύτερης έκδοσης αναγνωρίζει ότι τόσο ο κόσμος όσο και η μελέτη του εθνικισμού έχουν αλλάξει σημαντικά, ότι το έργο του δεν μπορεί να προσαρμοστεί σ' αυτές τις αλλαγές και ότι επιλέγει να το διατηρήσει ως ένα "αναστηλωμένο κομμάτι εποχής".
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεωρίες ιστοριογραφίας Κατηγορία:Κοινωνιολογικές θεωρίες Κατηγορία:Όροι πολιτικών επιστημών
ΦΚ ΣΚΑ Ροστόφ
Στα χρόνια της ΕΣΣΔ
Η ομάδα ιδρύθηκε στις 27 Αυγούστου 1937 ως «ΡΝΤΚΑ» (Ρα Ντε Κά, 1937-1953) και αργότερα άλλαξε το όνομά της διαδοχικά σε «ΟΝΤΟ» (1954-1956), «ΣΚΒΟ» (1957-1959) και «ΣΚΑ» από το 1960.
Το 1958 εισήλθε ως ΣΚΒΟ στην Α' Κατηγορία (δεύτερη ανώτερη κατηγορία της ΕΣΣΔ) του σοβιετικού ποδοσφαίρου. Έως τότε και για είκοσι χρόνια περίπου, η ομάδα αγωνιζόταν σε τοπικά τουρνουά και λίγκες. Η ΣΚΒΟ έγινε πρωταθλήτρια της Α' Κατηγορίας το 1958, την πρώτη κιόλας της χρονιά σε κανονική λίγκα και κέρδισε την άνοδο στην Τοπ Κατηγορία της ΕΣΣΔ. Παρέμεινε στην κορυφαία κατηγορία του σοβιετικού ποδοσφαίρου μέχρι το 1973, με μεγαλύτερη επιτυχία τη 2η θέση του 1966 και την τέταρτη θέση στα πρωταθλήματα του 1959, 1960, 1963 και 1964.
Τη δεκαετία του '70 και του '80, η ΣΚΑ Ροστόφ ανεβοκατέβαινε μεταξύ Τοπ και Α' Κατηγορίας. Συγκεκριμένα, μετά τον υποβιβασμό του 1973, αγωνίστηκε στην Α' Κατηγορία τις σεζόν 1973-74, 1976-78, 1982-83 και 1986-1989 και στην Τοπ Κατηγορία το 1974-75, 1979-81 και 1984-85. Στο σοβιετικό κύπελλο η ΣΚΑ επίσης διακρίθηκε. Κέρδισε το Κύπελλο του 1981 και ήταν φιναλίστ το 1969 και το 1971.
Το 1990 και 1991, τελευταίες δύο χρονιές του σοβιετικού πρωταθλήματος, η ΣΚΑ αγωνίστηκε στη Β' Κατηγορία (τρίτη κατηγορία του σοβιετικού ποδοσφαίρου).
Μετά την διάσπαση της ΕΣΣΔ
Το 2007 και το 2008, η ΣΚΑ τερμάτισε 17η και 13η αντίστοιχα στην Α' Κατηγορία. Παρότι όμως τερμάτισε πάνω από τη ζώνη υποβιβασμού το 2008, η ομάδα δεν μπορούσε να ανταποκριθεί οικονομικώς στις απαιτήσεις της Α' Κατηγορίας και υποβιβάστηκε οικειοθελώς στη Β' Κατηγορία για τη σεζόν 2008-2009. Το 2013 μετονομάστηκε πάλι σε «ΣΚΒΟ», ενώ το 2015 επανέφερε την ονομασία «ΣΚΑ».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1937 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ρωσίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1937
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 1982-1983
Πρωταθλητής: Άρης
Το 20ό Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α' εθνικής κατηγορίας ανδρών 1982-83 ξεκίνησε στις 2 Οκτωβρίου του 1982 και έληξε στις 23 Απριλίου του 1983. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα του Άρη ξεπερνώντας τους συνδιεκδικητές του πρωταθλήματος στις τελευταίες αγωνιστικές ημέρες. Ήταν ο πρώτος τίτλος του Νίκου Γκάλη στην Ελλάδα και ο τρίτος της ομάδος μέχρι τότε. Ο Νίκος Γκάλης αναδείχθηκε και πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 880 πόντους.
Βαθμολογία
Πηγές
Κατηγορία:Α εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Α Ανδρων 1982 1983 Πρωταθλημα Ελλαδος Α Ανδρων 1982 1983
Κριστίν ντε Πιζάν
Η Κριστίν ντε Πιζάν (Christine de Pizan, Βενετία, 1364 - 1430) ήταν Ιταλίδα συγγραφέας του ύστερου Μεσαίωνα. Υπηρέτησε ως αυλική συγγραφέας για αρκετούς δούκες (Λουδοβίκο Α' της Ορλεάνης, Φίλιππο Β' της Βουργουνδίας και Ιωάννη της Βουργουνδίας) και τη γαλλική βασιλική αυλή κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Καρόλου ΣΤ' της Γαλλίας. Θεωρείται η πρώτη Ευρωπαία επαγγελματίας λογοτέχνιδα. Την εποχή της ήταν πολύ γνωστή και είχε μεγάλη φήμη.
Γεννήθηκε στην Βενετία αλλά πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής της ηλικίας και της ενηλικιότητάς της στο Παρίσι και αποσύρθηκε μετά στο Αββαείο του Πουασύ. Παντρεύτηκε το 1380 και χήρεψε δέκα χρόνια αργότερα. Ώθηση να γράψει έδωσε το γεγονός ότι χρειαζόταν χρήματα για να θρέψει τον εαυτό της και τα τρία παιδιά της.
Η ζωή της
Γεννήθηκε το 1364 στην Βενετία. Ήταν κόρη του Τομάσο ντι Μπενβενούτο ντα Πιζάνο που ήταν γιατρός, αστρολόγος και σύμβουλος του Καρόλου Ε΄ της Γαλλίας. Λόγω του επαγγέλματος του πατέρα της, η Κριστίν είχε την τύχη να μεγαλώσει μέσα σε ένα περιβάλλον με πολλά ερεθίσματα και με πρόσβαση στην γνώση, κάτι ιδιαίτερα σπάνιο για μία γυναίκα εκείνη την εποχή. Ο πατέρας της, που ήταν ένας μορφωμένος και πολυπράγμων άνθρωπος, φρόντισε να εκπαιδεύσει σφαιρικά την Κριστίν και της έδωσε πρόσβαση στην βιβλιοθήκη του παλατιού που περιλάμβανε βιβλία σχετικά με λογοτεχνία, ιστορία, αστρολογία, αλλά και επιστήμες, θρησκεία και φιλοσοφικά έργα. Η Κριστίν έμαθε να μιλάει διάφορες γλώσσες και εντρύφησε στον Ανθρωπισμό της πρώιμης Αναγέννησης. Παρά την εκτενή της μόρφωση δεν εργάστηκε γιατί αυτό ήταν κάτι σχεδόν αδύνατο για μία γυναίκα εκείνης της εποχής. Αντίθετα, έκανε εκείνο που θεωρούνταν επιβεβλημένο για μία γυναίκα και μοναδική διέξοδο καταξίωσης. Παντρεύτηκε σε ηλικία 15 ετών κάποιον αξιωματούχο του παλατιού και έκανε τρία παιδιά, ένα από τα οποία πέθανε πολύ μικρό.
Το 1389, όμως, ο άντρας της πέθανε από πανώλη και η Κριστίν έμεινε χήρα σε ηλικία 25 ετών με τρία παιδιά χωρίς καμία πηγή εισοδήματος. Επιπλέον, βρέθηκε με το δυσβάσταχτο βάρος των χρεών που είχε αφήσει ο σύζυγός της καθώς και με την υποχρέωση να φροντίζει την μητέρα της και την ανιψιά της. Αμέσως μετά τον θάνατο του συζύγου της προσπάθησε να εισπράξει κάποια χρήματα που άνηκαν σε εκείνον όπως και ορισμένους μισθούς που του οφείλονταν, αλλά η νομοθεσία της εποχής, που ήταν εξαιρετικά άδικη για τις γυναίκες, δεν προέβλεπε την είσπραξη χρημάτων από μία χήρα παρά το γεγονός ότι τα δικαιούνταν. Αντί να πάρει τα δεδουλευμένα του συζύγου της, λοιπόν, έμπλεξε σε μία σειρά από χρονοβόρες, πολύπλοκες και ψυχοφθόρες νομικές διαδικασίες μετά από τις μηνύσεις που δέχτηκε από τον αρχιεπίσκοπο του Σενς και τον βασιλικό σύμβουλο Φρανσουά Σαντεπρίμ που αρνούνταν να τις δώσουν τα χρήματα που της ανήκαν.
Προκειμένου, λοιπόν, να επιβιώσει εκείνη και η οικογένειά της, αναγκάστηκε να εργαστεί παρά το γεγονός ότι αυτό ήταν κάτι εξαιρετικά δύσκολο γα μία γυναίκα εκείνης της εποχής. Χρησιμοποίησε τις γνώσεις της, την μόρφωσή και τις εξαιρετικές λογοτεχνικές της ικανότητες για να βγάλει τα προς το ζην και έγινε μία από τους πρώτους επαγγελματίες συγγραφείς της Ευρώπης. Πλούσιοι ευγενείς άρχισαν να δείχνουν την προτίμησή τους σε αυτή την συγγραφέα που ήταν ταυτόχρονα εξωτική καθώς οι γυναίκες συγγραφείς ήταν κάτι εξαιρετικά σπάνιο, αλλά εξαιρετικά και ικανή και άρχισαν να της αναθέτουν ερωτικά ποιήματα και βιογραφίες. Οι ικανότητές της ήταν τέτοιες που πολύ σύντομα εξασφάλισε μία θέση στην αυλή της Ισαβέλας της Βαυαρίας, της βασίλισσας της Γαλλίας. Πολύ σύντομα απέκτησε πανευρωπαϊκή φήμη και συχνά την συνέκριναν με τον Βιργίλιο και τον Κικέρωνα λόγω των τεχνικών ικανοτήτων της αλλά και της ευφυίας που διαφαίνονταν μέσα από το έργο της.
Το έργο της
Η Κριστίν ντε Πιζάν συνέγραψε μία σειρά από δημοφιλή ποιήματα και κείμενα που την έκαναν γνωστή στην Ευρώπη ως μία σημαντική συγγραφέα της εποχής της καθώς και μία σειρά από εγχειρίδια για πρίγκιπες στα οποία μελετούσε τον πιο κατάλληλο τρόπο εκπαίδευσης για μελλοντικούς ηγεμόνες. Καθώς περνούσαν τα χρόνια άρχισε να γράφει πιο βαθιά και φιλοσοφημένα κείμενα που ήταν λιγότερο δημοφιλή στο ευρύ κοινό αλλά θεωρούνται μέχρι και σήμερα λογοτεχνικά και φιλοσοφικά αριστουργήματα και την καταξίωσαν ως μία από τις μεγαλύτερες λογοτέχνες της εποχής της. Η φήμη της ως λογία της επέτρεψε να επεκταθεί και πέρα από την βασιλική αυλή και να καθιερωθεί ως μία συγγραφέας που ασχολήθηκε με την θέση των γυναικών στην κοινωνία.
Την περίοδο 1401 - 1402 συμμετείχε στην λεγόμενη "διαμάχη των ρόδων" που ήταν μια λογοτεχνική συζήτηση σχετικά με ένα διάσημο ποίημα του 13ου αιώνα, το Ειδύλλιο των Ρόδων (Romance of the Rose) που μιλούσε για τον έρωτα στην αυλή του παλατιού. Για την ακρίβεια, ήταν εκείνη που ξεκίνησε αυτή την συζήτηση καθώς ήταν η πρώτη που παρατήρησε και κατέκρινε ότι ενώ το ποίημα παρουσιαζόταν ως ένα ρομαντικό κείμενο που υποτίθεται εξυμνούσε τον έρωτα, στην πραγματικότητα παρουσίαζε τις γυναίκες της αυλής ως σεξουαλικά ακόρεστες και ανήθικες και έκανε γενικεύσεις που συκοφαντούσαν όλο το γυναικείο φύλο χρησιμοποιώντας μάλιστα εξαιρετικά προσβλητικές και χυδαίες εκφράσεις.
Πολύ σύντομα η διαμάχη σχετικά με το Ειδύλλιο των Ρόδων ξεπέρασε το συγκεκριμένο κείμενο και μετατράπηκε σε μία διαμάχη σχετικά με την γενικότερη απεικόνιση των γυναικών στην λογοτεχνία της εποχής. Η αρνητική και συκοφαντική παρουσίαση των γυναικών δεν ήταν κάτι ασυνήθιστο για τα κείμενα του μεσαίωνα, αλλά ελάχιστες φωνές ακούγονταν που κατέκριναν αυτή την άδικη πρακτική. Ειδικά οι ίδιες οι γυναίκες που δεν είχαν την δυνατότητα να μορφωθούν και πολύ περισσότερο να κατακτήσουν κάποια θέση επιρροής από την οποία θα μπορούσαν να ασκήσουν την πιο σχετική κριτική, ήταν αδύνατον να φέρουν οποιαδήποτε αντίρρηση. Η Κριστίν ντε Πιζάν, όμως, ήταν μία γυναίκα που κατείχε μία τέτοια θέση από την οποία μπορούσε να μιλήσει και να εισακουσθεί και αυτό ακριβώς έκανε. Η Σιμόν ντε Μποβουάρ την χαρακτήρισε ως "την πρώτη γυναίκα που ύψωσε την πένα της για να υπερασπιστεί το φύλο της". Αυτή η διαμάχη καθιέρωσε την Κριστίν ντε Πιζάν ως μία γυναίκα λογία που επέβαλλε την άποψή της στον αντροκρατούμενο λογοτεχνικό κόσμο της εποχής. μικρογραφία|Η Κριστίν ντε Πιζάν παρουσιάζει την Πόλη των Κυριών στην βασίλισσα Ισαβέλα της Γαλλίας.|323x323εσ Το πιο γνωστό της έργο είναι το Trésor de la cité des dames που δημοσιεύθηκε το 1405 και μεταφράστηκε στα αγγλικά ως Η Πόλη των Κυριών (The City of Ladies) στο οποίο κατέγραφε τη ζωή και το έργο σημαντικών γυναικών της ιστορίας και της μυθολογίας. Σε αυτό το έργο εξετάζει επίσης τα αίτια για τις κοινωνικές διακρίσεις σε βάρος των γυναικών και περιλαμβάνει συμβουλές προς τις γυναίκες σχετικά με το πώς θα μπορούσαν να αυξήσουν την μόρφωσή τους και να βελτιώσουν την κοινωνική τους θέση. Η Κριστίν ντε Πιζάν, που ήταν ιδιαίτερα τυχερή η ίδια και μπόρεσε να λάβει εκτενή μόρφωση, αναγνώριζε όχι μόνο την σημασία της μόρφωσης γενικά αλλά και την σημασία της για τις γυναίκες και την κοινωνική τους θέση. Στο έργο της υποστήριζε ότι ήταν δικαίωμα των γυναικών να έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση και την μόρφωση και να μπορούν να χρησιμοποιούν τα ταλέντα τους και τις ικανότητές τους προς όφελος δικό τους και την κοινωνίας. Οι γυναίκες μέσω της μόρφωσης μπορούσαν να γίνουν εξαίρετοι πολίτες που θα ήταν σε θέση να αναγνωρίζουν τη διαφθορά στην πολιτική. Η Κριστίν ντε Πιζάν, απαντώντας σε όσους θεωρούσαν περιττή την μόρφωση των γυναικών λόγω αδυναμιών του φύλου τους και της διάνοιάς τους, έγραψε χαρακτηριστικά στο πρόλογο της Πόλης των Κυριών: "Αν συνηθίζαμε να στέλνουμε τα νεαρά κορίτσια στο σχολείο και τους μαθαίναμε τα ίδια αντικείμενα που μαθαίνουμε στα αγόρια, θα μάθαιναν εξίσου καλά και θα κατανοούσαν τις τέχνες και τις επιστήμες. Ίσως μάλιστα να τις κατανοούσαν και καλύτερα... γιατί όπως το σώμα των γυναικών είναι πιο απαλό από εκείνο των αντρών, έτσι και η διάνοιά τους είναι πιο οξυμένη".
Σήμερα η Πόλη των Κυριών θεωρείται ένα από τα πιο βασικά φεμινιστικά κείμενα και αποτελεί πηγή για όσους πιστεύουν ότι οι γυναίκες θα πρέπει να έχουν ίσες εκπαιδευτικές δυνατότητες με τους άντρες. Στην εποχή της όμως δέχτηκε τεράστια επίθεση από εκείνους που αισθάνονταν ότι απειλούνται από την ιδέα ότι οι γυναίκες είναι ίσες με τους άντρες και κατηγόρησαν την Κριστίν ότι είχε αντιγράψει την Πόλη των Κυριών από ένα παλαιότερο έργο του Βοκάκιου που λεγόταν De claris mulieribus. Αυτή η κατηγορία, όμως, διαψεύσθηκε πολύ γρήγορα.
Το τελευταίο της έργο ήταν το Λόγος Περί της Ζαν ντ΄ Άρκ (Ditie de Jehanne dArc) στο οποίο εξυμνούσε την διάσημη ηρωίδα Ιωάννα της Λωραίνης.
Ο θάνατός της
Το 1415 ξέσπασε ο Εκατονταετής Πόλεμος από τον οποίο η Γαλλία βγήκε ηττημένη. Αυτή η εξέλιξη επηρέασε σημαντικά την Κριστίν ντε Πιζάν και αποφάσισε να αποσυρθεί σε ένα μοναστήρι. Εκεί έγραψε και το Λόγος Περί της Ζαν ντ΄ Άρκ το 1429. Τελικά απεβίωσε στο μοναστήρι κάποια στιγμή μεταξύ του 1430 και του 1431.
Η κληρονομιά της
Η Κριστίν ντε Πιζάν σήμερα θεωρείται μία από τις σημαντικότερες λόγιες του μεσαίωνα και μία από τις πιο αξιοσημείωτες φεμινίστριες όλων των εποχών. Το έργο της άνοιξε νέους ορίζοντες για τις γυναίκες που ήθελαν να διεκδικήσουν μία θέση στην λογοτεχνία, έδωσε φωνή στους υπέρμαχους της ίσης εκπαίδευσης αντρών και γυναικών και στιγμάτισε την κοινή μεσαιωνική πρακτική της συκοφάντησης των γυναικών στην λογοτεχνία.
Η Κριστίν ντε Πιζάν επίσης είναι γνωστή για την συνήθειά της να προωθεί το έργο άλλων γυναικών και να συνεργάζεται μαζί τους. Χαρακτηριστικό είναι ότι πολλές φορές φρόντισε να κάνει ειδική μνεία στα έργα της σε μία εικονογράφο το όνομα της οποίας έχει σήμερα χαθεί και την γνωρίζουμε μόνο ως Αναστασία. Η Κριστίν ντε Πιζάν έγραψε ότι η Αναστασία ήταν η πιο ταλαντούχα εικονογράφος της εποχής της.
Τέχνη
Το καλλιτεχνικό έργο της Τζούντι Σικάγο, Το Δείπνο, περιλαμβάνει ένα σερβίτσιο με το όνομα της Κριστίν ντε Πιζάν.
Βιβλιογραφία
Willard, Charity C. (1990). Christine de Pizan: Her Life and Works. Persea Books. ISBN 0892551526
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ποιητές Κατηγορία:Μεσαιωνικοί ποιητές Κατηγορία:Γαλλίδες καλλιτέχνιδες Κατηγορία:Καλλιτέχνιδες Κατηγορία:Ποιήτριες Κατηγορία:Ποιήτριες της Γαλλίας Κατηγορία:Γυναίκες συγγραφείς Κατηγορία:Συγγραφείς (γυναίκες) της Γαλλίας
Κατερίνα Θάνου
Η Κατερίνα Θάνου (1 Φεβρουαρίου 1975) είναι πρώην αθλήτρια του στίβου, αγωνιζόταν στους δρόμους ταχύτητας. Κατέκτησε την πρώτη θέση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Μαεμπάσι της Ιαπωνίας το 1999 και στους Πανευρωπαϊκούς αγώνες κλειστού στίβου στα 60 μέτρα το 1996 και το 2000.
Πρώτες διακρίσεις
Γεννήθηκε την 1η Φεβρουαρίου του 1975 στην Αθήνα και έχει καταγωγή από την Πρέβεζα. Με χρόνο 10.87 πέτυχε πανελλήνια επίδοση στους πανευρωπαϊκούς αγώνες του 1998 και κατέκτησε τον τίτλο της παγκόσμιας πρωταθλήτριας κλειστού στίβου το Μάρτιο του 1999 στους αγώνες του Μαεμπάσι της Ιαπωνίας. Στις 22 Αυγούστου 1999 πήρε το χάλκινο μετάλλιο στα 100 μέτρα του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος της Σεβίλλης πετυχαίνοντας χρόνο 10.84. Υπήρξε αθλήτρια του Εθνικού Γυμναστικού Συλλόγου και αργότερα του Ολυμπιακού και προπονούνταν με το Χρήστο Τζέκο. Σπουδαία επιτυχία στην καριέρα της αποτέλεσε το αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς του 2000. Οι διακρίσεις της, ωστόσο, είναι πολλές.
Σκάνδαλο αναβολικών
Το 2004 στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, η Κατερίνα Θάνου ήταν μία από τις αθλήτριες που αναμενόταν να πρωταγωνιστήσουν στα 100 μέτρα των γυναικών. Εντούτοις, την ημέρα πριν από την τελετή έναρξης, η Κατερίνα Θάνου και ο συναθλητής της Κωνσταντίνος Κεντέρης δεν εμφανίστηκαν σε αιφνιδιαστική κλήση για έλεγχο αντί-ντόπινγκ και αργότερα την ίδια νύχτα νοσηλεύθηκαν και οι δύο, ισχυριζόμενοι ότι είχαν τραυματιστεί σε τροχαίο ατύχημα με μοτοσικλέτα. Στο σκάνδαλο που ακολούθησε σε σχέση με την εξέτασή τους, οι Κατερίνα Θάνου και Κωνσταντίνος Κεντέρης ανήγγειλαν την απόσυρσή τους από τους αγώνες στις 18 Αυγούστου 2004, μετά από ακρόαση ενώπιον της πειθαρχικής Επιτροπής της ΔΟΕ. Μια επίσημη έρευνα των ελληνικών Αρχών σχετικά με το υποτιθέμενο ατύχημά τους, κατέληξε στο συμπέρασμα να αμφισβητήσει το ατύχημα. Η IAAF τους επέβαλε προσωρινή ποινή αποκλεισμού από κάθε αγωνιστική δραστηριότητα που άρχισε να ισχύει από τις 22 Δεκεμβρίου 2004. Μετά από μια μακροχρόνια νομική μάχη, στις 26 Ιουνίου 2006 ενώπιον του αθλητικού διαιτητικού δικαστηρίου της Λωζάνης οι Έλληνες αθλητές αποδέχτηκαν τις κατηγορίες για την παραβίαση του κανόνα αποφυγής τριών ελέγχων αντί-ντόπινγκ μεταξύ 27 Ιουλίου και 12 Αυγούστου 2004 (στην παραβίαση του κανόνα 32.2 (δ)) και μια αποφυγή να δώσουν δείγμα ούρων και δείγμα αίματος στις 12 Αυγούστου 2004 (στην παραβίαση του κανόνα 32.2 (γ)). Η ποινή τους έληξε στις 22 Δεκεμβρίου 2006.
Επιστροφή στην ενεργό δράση
Η επιστροφή της στην ενεργό δράση έγινε το Φεβρουάριο του 2007. Στα 60 μέτρα, περιορίστηκε στην 6η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας, στις 4 Μαρτίου 2007 με επίδοση 7.26. Στη συνέχεια της χρονιάς ταλαιπωρήθηκε από τραυματισμούς και έκανε μόνο δύο κούρσες στον ανοιχτό με καλύτερη στα 11.35. Στις 10 Αυγούστου 2008 ανακοινώθηκε επίσημα από την Δ.Ο.Ε. ο αποκλεισμός της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου επειδή με τις ενέργειές της "δυσφήμισε το Ολυμπιακό Κίνημα".
Παραπομπές
Θανου Κατερινα Θ Κατηγορία:Αθλητές στίβου ΟΣΦΠ Κατηγορία:Ντόπινγκ στον αθλητισμό Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1996 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 1997 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 1995 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στη Θερινή Πανεπιστημιάδα 1997 Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου
Δύστος (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Δύστος φέρονται:
Ολυμπιακή σημαία
Το 1913, ο Πιερ ντε Κουμπερτέν χρησιμοποίησε τα 5 αυτά χρώματα μαζί με το λευκό παρασκήνιο της σημαίας, ώστε να εκπροσωπήσει όλα τα κράτη που συμμετείχαν στους αγώνες εκείνη τη χρονιά. Οι κύκλοι είναι πέντε συμπλεκόμενοι μεταξύ τους κύκλοι μπλε, κίτρινου, μαύρου, πράσινου και κόκκινου χρώματος σε λευκό υπόβαθρο. Με τους κύκλους στόχευε να εκπροσωπήσει τις πέντε ηπείρους: την Ευρώπη, την Ασία, την Αφρική, την Αμερική και την Ωκεανία. Σύμφωνα με τον Κουμπερτέν, τα χρώματα των κύκλων και το λευκό υπόβαθρο περιλαμβάνουν τα χρώματα που συνθέτουν την σημαία κάθε διαγωνιζόμενου έθνους εκείνη τη στιγμή. Αφού εισήχθη ως σημαία, ο Κουμπερτέν δήλωσε το παρακάτω στην έκδοση του περιοδικού Olympique για τον Αύγουστο 1913: "... τα έξι συνδυασμένα μεταξύ τους χρώματα [συμπεριλαμβανομένου του λευκού υπόβαθρου της σημαίας] με αυτό το τρόπο αναπαράγουν τα χρώματα κάθε χώρας χωρίς εξαίρεση. Το μπλε και το κίτρινο της Σουηδίας, το μπλε και το λευκό της Ελλάδας, τις τρίχρωμες σημαίες της Γαλλίας, του Ηνωμένου Βασιλείου, των Ηνωμένων Πολιτειών, της Γερμανίας, του Βελγίου, της Ιταλίας και της Ουγγαρίας. Περιλαμβάνονται επίσης το κίτρινο και το κόκκινο της Ισπανίας, οι πρωτοποριακές σημαίες της Βραζιλίας και της Αυστραλίας, καθώς και αυτές της αρχαίας Ιαπωνίας και της σύγχρονης Κίνας. Αυτό είναι πραγματικά ένα διεθνές έμβλημα."
Παρουσίασε τη σημαία με τους κύκλους τον Ιούνιο του 1914 στο Ολυμπιακό Συνέδριο που έγινε στο Παρίσι, 2 χρόνια μετά από τους Ολυμπιακούς Αγώνες στη Στοκχόλμη (οι πρώτοι αγώνες με συμμετοχές από 5 ηπείρους).
Η σημαία των ολυμπιακών αγώνων έχει και έναν άλλο παγκόσμιο ενωτικό χαρακτήρα. Οι σημαίες της συντριπτικής πλειοψηφίας των κρατών του κόσμου αποτελούνται από τον συνδυασμό 2 ή περισσότερων χρωμάτων από τα έξι της ολυμπιακής σημαίας π.χ. Ελλάδα -> λευκό-μπλε, Ισπανία -> κίτρινο-κόκκινο, Η.Π.Α. -> λευκό-κόκκινο-μπλε κτλ.
Οι πέντε Ολυμπιακοί κύκλοι σχεδιάστηκαν το 1913, υιοθετήθηκαν το 1914 και παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αμβέρσας το 1920.
Εθνική Τουρκίας U20 (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών U20 της Τουρκίας είναι το συγκρότημα που αντιπροσωπεύει τη χώρα της Τουρκίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης για αθλήτριες που δεν ξεπερνούν την ηλικία των 20 ετών. Είναι επίσης γνωστή ως Εθνική Τουρκίας Νέων Γυναικών. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Τουρκικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (Türkiye Basketbol Federasyonu, TBF).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων U20
Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας
Το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας (Υ.Π.ΕΝ.) είναι ελληνικό υπουργείο.
Διατελέσαντες Υπουργοί Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας (2015)
thumb|180px|Το [[λογότυπο του Υ.Π.Α.Π.Ε.]]
Παραπομπές
Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής  Κατηγορία:Υπουργεία Περιβάλλοντος Κατηγορία:Υπουργεία Ενέργειας
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 1929-1930
Η 3η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, γνωστά κυρίως ως Βραβεία Όσκαρ, η οποία τίμησε τις καλύτερες ταινίες που προβλήθηκαν μεταξύ 1η Αυγούστου 1929 και 31 Ιουλίου 1930, πραγματοποιήθηκε από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών στις 5 Νοεμβρίου 1930. Η ταινία Ουδέν νεότερο από το Δυτικό Μέτωπο του Λιούις Μάλστοουν απέσπασε τα βραβεία εξαιρετικής παραγωγής και καλύτερης σκηνοθεσίας. Παρουσιαστής της τελετής απονομής ήταν ο Κόνραντ Νέιτζελ.