cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τορίνο
Γαστρονομία
Το Τορίνο, αλλά και ολόκληρη η επαρχία του Πιεμόντε, είναι το ιδανικό μέρος για όσους αγαπάνε την εκλεκτή κουζίνα. Τόσο μέσα στην πόλη αλλά κυρίως στην επαρχία, υπάρχουν πολλά ταβερνάκια όπου ένα γεύμα αποτελείται από 6-7 μικρά, διαφορετικά πιάτα. Έτσι, μπορεί κανείς σε ένα γεύμα, να δοκιμάσει διαφορετικές γεύσεις.
Αξιομνημόνευτα είναι το κόκκινο κρασί (π.χ., Μπαρόλο, Μπαρμπέρα κλπ), τα αλλαντικά (προσούτο κρούντο και κόττο κλπ) και η σοκολάτα τζαντούϊα (σε κλασική σοκολάτα, σοκολατάκια, παγωτό κλπ).
Τυπικό πιάτο της περιοχής είναι η Μπάνια Κάουντα, ένας νοστιμότατος και παχύρρευστος ζωμός με κύρια συστατικά το γάλα και το σκόρδο. Ο ζωμός αυτός πρέπει να διατηρείται πάντα ζεστός κατά τη διάρκεια του γεύματος (αυτό επιτυγχάνεται με φλόγα από ρεσώ) ενώ στο κέντρο του τραπεζιού τοποθετείται μια μεγάλη πιατέλα με ωμά οπωροκηπευτικά, τα οποία προορίζονται για να βουτηχτούν στον ζωμό. Συχνά, αντί ή σε συνδυασμό με τα οπωροκηπευτικά καταναλώνεται και ψωμί.
Αξιοπερίεργα
Το Τορίνο θεωρείται μία από τις τρεις μαγικές πόλεις της Ευρώπης (οι άλλες δύο είναι το Λονδίνο και η Πράγα). Στους λόφους της πόλης (όπου βρίσκονται τα ακριβά προάστια) σημειώθηκαν στο παρελθόν εξαφανίσεις προσώπων, οι οποίες - στο συλλογικό συνειδητό των ντόπιων - συνδέθηκαν με τελετές μαύρης μαγείας. Υπάρχουν φήμες ότι στον μεσαιωνικό πύργο που βρίσκεται στο κέντρο της Πιάτσα Καστέλλο (μία από τις κεντρικές πλατείες της πόλης), υπάρχει ένα πηγάδι το οποίο οδηγεί στο κέντρο της Γης. Η ομίχλη - που εμφανίζεται συχνά στην πόλη λόγω της υγρασίας που προέρχεται από το ποτάμι - και η βαριά, ρυθμού μπαρόκ, αρχιτεκτονική της, δημιουργούν μια υποβλητική ατμόσφαιρα που συνεισφέρει στην περίεργη αυτή γοητεία της πόλης. Την πόλη έχει επισκεφθεί και ο Νοστράδαμος.
Για την Μόλε Αντονελιάνα κυκλοφορεί μεταξύ των φοιτητών της πόλης η φήμη ότι όποιος φοιτητής περάσει έξω από αυτήν, δεν θα πάρει ποτέ πτυχίο!
Τόσο στα πάρκα, όσο και σε ολόκληρη την πόλη, υπάρχουν πράσινες, σιδερένιες πηγές με τη μορφή του ταύρου. Όταν, λοιπόν, οι παραδοσιακά απένταροι φοιτητές δεν έχουν χρήματα για βραδυνή έξοδο, λένε μεταξύ τους: "Πάμε να σε κεράσω κάτι στον Πράσινο Ταύρο!".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως του Τορίνο Κατηγορία:Διοργανώτριες πόλεις Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων
Οτιλία του Κάτσενελνμπογκεν
Η Οτιλία, γερμ.: Ottilie von Katzenelnbogen (π. 1451 - 15 Αυγούστου 1517, Μπάντεν-Μπάντεν), ήταν κόρη του κόμη του Κάτσενελνμπογκεν και με τον γάμο της έγινε μαργαραβίνα του Μπάντεν-Μπάντεν.
Βιογραφία
Ο Φίλιππος Β΄ ο Νεότερος ήταν με τη σειρά του ο μεγαλύτερος από τους δύο γιους τού Φιλίππου Α΄ κόμη του Κάτσενελνμπογκεν τού Πρεσβύτερου (1402 - 1479) και της πρώτης συζύγου του Άννας της Βυρτεμβέργης (1408 - 1471).
Λίγο μετά τη δολοφονία τού Έμπερχαρντ του Κάτσενελνμπογκεν (1456), θείου τής Oτιλίας και τελευταίου άρρενος μέλους της οικογένειας, ο παππούς της Φίλιππος Α΄ έκανε μία συμφωνία με τον Φρειδερίκο Α΄ εκλέκτορα του Παλατινάτου, σύμφωνα με τον οποίο η Οτιλία μνηστεύθηκε με τον ανιψιό του εκλέκτορα Φίλιππο. Ωστόσο όταν έφτασε σε ηλικία γάμου το 1467, έντεκα χρόνια μετά την αρραβώνα, ο γαμπρός αρνήθηκε να τη νυμφευτεί για προσωπικούς λόγους. Αντ' αυτού, και χάρη στις δολοπλοκίες του Ιωάννη Β΄ του Μπάντεν, εκλέκτορα και αρχιεπισκόπου του Τρηρ, μνηστεύθηκε με τον ανιψιό του Χριστόφορο Α΄, διάδοχο του Μπάντεν-Μπάντεν. Το συμβόλαιο γάμου υπογράφηκε στις 20 Ιουνίου 1468 και η επίσημη γαμήλια τελετή πραγματοποιήθηκε επτά μήνες αργότερα, στις 30 Ιανουαρίου 1469 στην πόλη Kόμπλεντς ως μέρος μίας διπλής τελετής, διότι εκείνη την ημέρα η αδελφή τού Χριστοφόρου, η Κίμπουργκα παντρεύτηκε με τον Ένγκελμπερτ Β΄ κόμη του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ (εξάδελφο τής μητέρας τής Oτιλίας). Μόνο δύο χρόνια αργότερα, πριν από τις 13 Ιανουαρίου 1471, η Οτιλία του Nάσσαου-Ντίλενμπουργκ, χήρα κληρονόμος κόμισσα του Kάτσενελνμπογκεν, ξαναπαντρεύτηκε με τον Όσβαλντ κόμη του Tήρσταϊν (1435 - τέλος Ιουνίου 1488) και τρία χρόνια αργότερα, στις 24 Ιανουαρίου 1474, η Άννα του Νάσσαου-Ντίλενμπουργκ, αδελφή του Ένγκελμπερτ Β΄, παντρεύτηκε με τον Φίλιππο Α΄ τον Πρεσβύτερο, κόμη του Kάτσενελνμπογκεν ως η δεύτερη σύζυγός του.
Η προίκα της Οτιλίας ήταν η υψηλότερη του Μεσαίωνα που ήλθε στον Οίκο του Μπάντεν. Εκτός από το κάστρο Στάντεκ με όλα τα προσαρτήματά του (αξίας περίπου 26.000 φλορινίων), προστέθηκαν επιπλέον 48.000 παλαιά γκίλντερς. Το συνολικό ποσό ήταν περίπου 80.000 φλορίνια.
Ο γάμος μεταξύ της Oτιλίας και του συζύγου της περιγράφεται ως ευτυχισμένος. Είχαν 15 παιδιά μεταξύ 1470 και 1493, εκ των οποίων τα 13 έφτασαν στην ενηλικίωση:
Μετά το τέλος του πάππου τής Οτιλίας το 1479, ξεκίνησε μία διαμάχη με τον σύζυγο τής θείας της, τον Ερρίκο Γ΄ λάντγκραβο της Άνω Έσσης για το μερίδιό της στις ιδιοκτησίες, οι οποίες είχαν προηγουμένως διαπραγματευτεί στο συμβόλαιο γάμου της Oτιλίας. Μετά από μακροχρόνιες διαπραγματεύσεις έγινε διευθέτηση μεταξύ των δύο μερών, στην οποία ο μάργραβος του Μπάντεν-Μπάντεν έλαβε ένα ποσό 4.000 φλορινίων σε αντάλλαγμα της επίσημης παραίτησης των αξιώσεων τής συζύγου του. Όταν ο εξάδελφος της Oτιλίας, ο Γουλιέλμος Γ΄ λάντγκραβος της Έσσης απεβίωσε το 1500, αυτή έλαβε άλλα 12.000 γκίλντερς ως χρηματική αποζημίωση, οπότε τον Μάρτιο του 1501 ο Οίκος του Μπάντεν παραιτήθηκε επιτέλους από τις αξιώσεις του για την κομητεία του Κάτσενελνμπογκεν.
Η Οτιλία απεβίωσε στις 15 Αυγούστου 1517 στο Μπάντεν-Μπάντεν και τάφηκε στην τοπική με Σύλλογο εκκλησία. Το χάλκινο επιτάφιο γλυπτό της δείχνει τη μορφή της, με τα οικόσημα της Βυρτεμβέργης και του Κάτσενελνμπογκεν στα πόδια της.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Μαργραβίνες του Μπάντεν-Μπάντεν
Επαρχία Ζερέντι
Η επαρχία Ζερέντι (Зеренді ауданы) είναι μια επαρχία στην περιφέρεια Ακμόλα στο βόρειο Καζακστάν. Το διοικητικό κέντρο είναι το Ζερέντι. Πληθυσμός: 40,591 (απογραφή 2009) 50,206 (απογραφή 1999).
Παραπομπές
Ζερεντι
319
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 319 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Το έτος 319 (CCCXIX ) ήταν ένα κοινό έτος που ξεκινούσε την Πέμπτη. Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό ως το Έτος των Υπάτων Κωνσταντίνου και Λικινίου (ή, λιγότερο γνωστό, το Έτος 1072 από Κτήσεως Κόσμου). Η ονομασία 319 είχε χρησιμοποιηθεί από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε η δημοφιλέστερη μέθοδος των ετών στην Ευρώπη.
Κέφλαβικ
thumb|right|Το λιμάνι του Κέφλαβικ
Το Κέφλαβικ (ισλ. Keflavík: προφέρεται [ˈcʰɛplaˌviːk], ἠ περίπου «Κέπλαβικ») είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ισλανδίας μετά το Ρέικιαβικ και το Άκουρεϊρι. Είναι η πρωτεύουσα της Νότιας Χερσονήσου. Έχει πληθυσμό 8.169 κατοίκους (2009). Μαζί με το Νιάρδβικ (Njarðvík) και το Χάφνιρ (Hafnir) αποτελoύν το δήμο του Ρέικιανεσμπαιρ (Reykjanesbaer). Στην πόλη μέχρι το 2006 έδρευε σημαντική βάση του ΝΑΤΟ.
Ιδρύθηκε τον 16ο αιώνα και αναπτύχθηκε εξαιτίας της αλιείας και της αλιευτικής βιομηχανίας. Αργότερα η ανάπτυξη της πόλης δέχθηκε ώθηση από τον τουρισμό και το Διεθνές Αεροδρόμιο Κέφλαβικ κατασκευασμένο από τις ΗΠΑ τη δεκαετία του '40. Στο αεροδρόμιο εδρεύει και η νατοϊκή στρατιωτική βάση.
Κατά τη διάρκεια του Β'Παγκοσμίου Πολέμου και του Ψυχρού Πολέμου, η βάση διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στον έλεγχο της θαλάσσιας και υποθαλάσσιας κίνησης από την Νορβηγική και Γροιλανδική θάλασσα στον Ατλαντικό ωκεανό. Ωστόσο, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ο ρόλος της βάσης έχει τεθεί υπό αμφισβήτηση καθώς ελαχιστοποιήθηκε η απειλή υποβρυχίων που διασχίζουν τη Βόρεια Θάλασσα προς τον Ατλαντικό.
Στην Ισλανδία η πόλη είναι γνωστή και ως πλούσια πηγή μουσικών στις δεκαετίες του '60 και '70, και γι' αυτό είναι γνωστή και ως "bítlabærinn" ή "Η Μπιτλ Πόλη".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ισλανδίας
Σολοικισμός
Σολοικισμός είναι η χρήση συντακτικών δομών που διαφοροποιούνται από την πρότυπη γλώσσα όπως διδάσκεται στο σχολείο με βάση τη ρυθμιστική γραμματική. Ο όρος υπονοεί αποδοκιμασία της χρήσης των συγκεκριμένων συντακτικών δομών. Η γλωσσολογία, όμως, απορρίπτει τη διάκριση των γλωσσικών δομών και τύπων σε λιγότερο ή περισσότερο «ποιοτικούς». Μάλιστα, η γλώσσα εξελίσσεται μέσα από τη διάδοση και την επικράτηση δομών που αρχικά θεωρούνταν λανθασμένες. Οι αποκλίσεις από την πρότυπη γλώσσα συνεχίζουν, όμως, να χρησιμοποιούνται για την υποτίμηση και τον αποκλεισμό όσων τις χρησιμοποιούν.
Παράδειγμα σολοικισμού, όπου φαίνεται απόκλιση στη σύνταξη, π.χ. «Το Μέγαρο Μαξίμου διαρρέει ότι θα γίνουν εκλογές σύντομα» (χρήση του αμετάβατου ρήματος ως μεταβατικού).
Ο σολοικισμός διαφέρει από τον βαρβαρισμό, που αφορά επιλογές στη φωνολογία ή τη μορφολογία που αποκλίνουν από την πρότυπη γλώσσα. Παράδειγμα βαρβαρισμού: «αρεοπλάνο», «επιτίθομαι» αντί «επιτίθεμαι».
"«Ιστέον<sup<</sup ότι> διαφέρει το βαρβαρίζειν του σολοικίζειν, καθό το μεν βαρβαρίζειν περί μίαν λέξιν εστίν αμάρτημα, κατά τόνον μεν, ως όταν το άνθρωπος οξυτόνως είπομεν ανθρωπός, κατά κλίσιν δε, Αίας Αίου αντί Αίαντος, κατά σημασίαν, άθλον στη θέση του άθλος· το πρώτο σημαίνει «βραβείο, ενώ το δεύτερο σημαίνει «κατόρθωμα»»"
Ο «σολοικισμός» προέρχεται από τη λέξη «Σόλοικοι», οι οποίοι ήταν Αθηναίοι άποικοι της πόλης Σόλοι της Κιλικίας και μιλούσαν ελληνικά με επιδράσεις από άλλες γλώσσες.
Πηγές
Κατηγορία:Γλωσσολογία
Πόβιατ Χοϊνίτσε
Το Πόβιατ Χοϊνίτσε (powiat chojnicki, κασουβικά: Chòniczzi kréz) είναι μονάδα εδαφικής διοίκησης και τοπικής αυτοδιοίκησης (πόβιατ) στο Βοεβοδάτο Πομερανίας, στη βόρεια Πολωνία. Δημιουργήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1999, ως αποτέλεσμα των μεταρρυθμίσεων της πολωνικής τοπικής αυτοδιοίκησης που εγκρίθηκαν το 1998. Η διοικητική του έδρα και η μεγαλύτερη πόλη είναι το Χοϊνίτσε, το οποίο απέχει 103 χλμ. νοτιοδυτικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Γκντανσκ. Το πόβιατ περιλαμβάνει επίσης τις πόλεις Τσερσκ, που βρίσκεται 30 χλμ. ανατολικά του Χοϊνίτσε και Μπρούσι, που βρίσκεται 24 χλμ. βορειοανατολικά του Χοϊνίτσε.
Το πόβιατ καλύπτει μια έκταση 1.364,25 χλμ2. Το 2019 ο συνολικός πληθυσμός του ήταν 97.616 κάτοικοι, από τους οποίους ο πληθυσμός του Χοϊνίτσε ήταν 39.890, του Τσερσκ ήταν 9.910, του Μπρούσι ήταν 5.188 και ο αγροτικός πληθυσμός ήταν 42.628.
Το Πόβιατ Χοϊνίτσε συνορεύει με το Πόβιατ Μπίτουφ και το Πόβιατ Κοστσιεζίνα στα βόρεια, το Πόβιατ Σταρόγκαρντ και το Πόβιατ Τουχόλα στα ανατολικά, το Πόβιατ Σεμπούλνο στα νότια και το Πόβιατ Τσουούχουφ στα δυτικά.
Ιστορία
Μεταξύ 1172 και 1920, το πόβιατ, με ποικίλα όρια, ήταν μέρος της Πρωσίας. Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αυτό το τμήμα της Δυτικής Πρωσίας απονεμήθηκε στην Πολωνία με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Από το 1938 έως το 1945 το Landkreis Konitz ήταν μέρος του νεοσύστατου Ράιχσγκαου Ντάντσιχ-Δυτικής Πρωσίας.
Παραπομπές
Χοινιτσε
Πειθαναγκασμός
Ο πειθαναγκασμός αποτελεί επιθετική στρατηγική για την αλλαγή της υφιστάμενης κατάστασης (status quo) με την απειλή χρήσης βίας ή την περιορισμένη χρήση βίας. Παρεμφερείς του πειθαναγκασμού είναι οι όροι εξαναγκασμός και καταναγκασμός.
Όπως και η έννοια της αποτροπής, έτσι και ο πειθαναγκασμός χαρακτηρίζεται από τη χρήση απειλής βίας. Στην περίπτωση του πειθαναγκασμού στο πλαίσιο του χειρισμού κρίσεων, όταν ο αντίπαλος παραβιάσει το στάτους κβο παρά τις απειλές μας (δηλαδή η αποτροπή μας καταρρεύσει), τότε μπορούμε να αποπειραθούμε να επαναφέρουμε την προϋφιστάμενη κατάσταση (status quo ante) με περιορισμένη, παραδειγματική μορφή βίας, χωρίς να καταφεύγουμε σε γενικό πόλεμο. Πρόκειται για μια γκρίζα ζώνη μεταξύ ειρήνης και πολέμου, η οποία μπαίνει κάτω από την έννοια του πειθαναγκασμού.
Βασικό στοιχείο του πειθαναγκασμού, όπως και της αποτροπής είναι η έννοια του σχετικού κόστους. Δηλαδή, ο αντίπαλος θα πρέπει πάντοτε να βρίσκεται σε χειρότερη θέση αν δεν συμμορφωθεί με την απειλή μιας απ’ό,τι αν συμμορφωθεί. Πιο συγκεκριμένα στην αποτροπή πρέπει να επιφυλλάσσεται στον αντίπαλο κόστος μεγαλύτερο από το όποιο όφελος αποκομίσει αλλάζοντας το στάτους κβο. Στον πειθαναγκασμό, ο αντίπαλος ούτως ή άλλως θα υποστεί κόστος, οπότε θα πρέπει να του επιφυλλάσσεται μεγαλύτερο κόστος αν δεν συμμορφωθεί απ’ότι αν συμμορφωθεί με την πειθαναγκαστική απειλή.
Θεμελιώδες στοιχείο της αποτροπής και του πειθαναγκασμού είναι η αξιοπιστία τους (credibility). Για να είναι αξιόπιστη μια αποτρεπτική ή πειθαναγκαστική απειλή, θα πρέπει όχι μόνο να υπάρχουν τα μέσα και η θέληση πραγματοποίησής της, αλλά επιπρόσθετα ο αντίπαλος θα πρέπει να γνωρίζει ότι υπάρχουν τα εν λόγω μέσα και να πιστεύει στην εν λόγω θέληση.
Κατηγορία:Διπλωματία Κατηγορία:Στρατηγική
Μιγκέλ Ρέινα Σάντος
Ο Μιγκέλ Ρέινα Σάντος (Miguel Reina Santos, 24 Ιανουαρίου 1946) είναι πρώην διεθνής Ισπανός τερματοφύλακας.
Γεννήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1946 στην Κόρδοβα. Αγωνίστηκε στις ΦΚ Κόρδοβα, Μπαρτσελόνα και Ατλέτικο Μαδρίτης. Το 1974 έπαιξε με την Ατλέτικο στον τελικό του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, και φόρεσε 5 φορές τη φανέλα της εθνικής Ισπανίας. Γιος του είναι ο Πέπε Ρέινα, επίσης τερματοφύλακας, που από το 2005 αγωνίζεται στη Λίβερπουλ.
BRDM-2
Το BRDM-2 ( Boyevaya Razvedyvatelnaya Dozornaya Mashina, Боевая Разведывательная Дозорная Машина, κυριολεκτικά "Combat Reconnaissance/Patrol Vehicle") είναι ένα αμφίβιο τεθωρακισμένο αυτοκίνητο προσκοπισμού που χρησιμοποιείται από κράτη που ήταν μέρος της Σοβιετικής Ένωσης και των συμμάχων της. Ήταν επίσης γνωστό με τις ονομασίες BTR-40PB, BTR-40P-2 και GAZ 41-08. Αυτό το όχημα, όπως και πολλά άλλα σοβιετικά οχήματα, έχει εξαχθεί εκτενώς και χρησιμοποιείται σε τουλάχιστον 38 χώρες. Προοριζόταν να αντικαταστήσει το παλαιότερο BRDM-1 και έχει βελτιωμένες αμφίβιες δυνατότητες και καλύτερο οπλισμό σε σύγκριση με τον προκάτοχό του.
Ιστορία
Μετά από μερικά χρόνια χρήσης από τον Σοβιετικό Στρατό, οι περιορισμοί και τα μειονεκτήματα του BRDM-1 έγιναν εμφανείς. Το όχημα δεν είχε πυργίσκο και για να χειριστεί τον οπλισμό ο πυροβολητής έπρεπε να ανοίξει μια καταπακτή και να εκτεθεί στα εχθρικά πυρά. Το όχημα δεν ήταν εξοπλισμένο με σύστημα προστασίας NBC και δεν διέθετε εξοπλισμό νυχτερινής όρασης από προεπιλογή. Το όχημα στερούνταν επίσης κάθε είδους ειδικών σκοπευτικών στοιχείων, γεγονός που υπονόμευε τη λειτουργία του ως όχημα αναγνώρισης. Αυτά τα μειονεκτήματα ενθάρρυναν την ομάδα σχεδιασμού να δημιουργήσει ένα νέο όχημα που θα ταίριαζε στο σύγχρονο πεδίο μάχης. Το BRDM-2 προοριζόταν σαν μια εκσυγχρόνιση του BRDM-1, εναλλάσσοντας τα περισσότερα προηγούμενα εξαρτήματα από το GAZ-51 με αυτά του GAZ-53, ενώ χρησιμοποιούσε την μηχανή V8 από την GAZ-13 λιμουζίνα του 1959.
Το BRDM-2 έχει τετραμελές πλήρωμα: έναν οδηγό, έναν συνοδηγό, έναν διοικητή και έναν πυροβολητή. Διαθέτει δύο ζεύγη κοιλιακών τροχών που κινούνται με αλυσίδα χαμηλωμένα από τον οδηγό, που επιτρέπουν τη διέλευση της τάφρου όπως και ο προκάτοχός του, και ένα κεντρικό σύστημα ρύθμισης της πίεσης των ελαστικών, το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη ρύθμιση της πίεσης και των τεσσάρων ελαστικών ή μεμονωμένων ελαστικών, ενώ το όχημα βρίσκεται σε κίνηση για να ταιριάζει στις συνθήκες του εδάφους.
Εξωτερικά, διαφέρει από το BRDM-1 επειδή έχει μεγαλύτερο αμάξωμα. Διατηρεί όμως τον γενικό σχεδιασμό του BRDM-1. Ωστόσο, το μέρος του πληρώματος είναι τώρα πιο μπροστά και ο νέος βενζινοκινητήρας V8 του GAZ-13 βρίσκεται στο πίσω μέρος. Χάρη σε αυτό, ο κινητήρας προστατεύεται πολύ καλύτερα από τα εχθρικά πυρά. Ο χώρος του κινητήρα διαχωρίζεται επίσης από τον θάλαμο του πληρώματος με ένα θωρακισμένο φράγμα.
Ο κινητήρας είναι μεγαλύτερος από αυτόν του BRDM-1 (είναι 140 ίπποι V-8 αντί για 90 ίπποι της εξακύλινδρης μηχανής του προηγούμενου οχήματος). Το BRDM-2 διαθέτει έναν προβολέα υπερθύρων και τέσσερα φώτα οδήγησης υπερθύρων, καθώς και ένα συλλογικό σύστημα φίλτρου NBC υπερπίεσης. Ο προβολέας υπερθύρων βρίσκεται στην κορυφή του περισκοπίου του διοικητή. Το όχημα διαθέτει επίσης ραδιόφωνο R-123 και κεραία στη δεξιά πλευρά του κύτους δίπλα στην καταπακτή του διοικητή, για επικοινωνία. Υπάρχει επίσης ένα βαρούλκο τοποθετημένο εσωτερικά στο μπροστινό κύτος που έχει καλώδιο 30 m και χωρητικότητα 4 τόνων. Το βαρούλκο προορίζεται για χρήση, μεταξύ άλλων, για αυτο-ανάρρωση όταν κολλήσει σε δύσκολα εδάφη. Ένα εφεδρικό ελαστικό μπορεί να τοποθετηθεί στην κορυφή του πυργίσκου. Αυτό ασκούνταν συχνότερα από τα πολωνικά πληρώματα.
Όπως και ο προκάτοχός του, το BRDM-2 είναι αμφίβιο. Ο κινητήρας βενζίνης V-8 παρέχει ισχύ στον κυκλικό πίδακα νερού, εξοπλισμένο με μια έλικα τεσσάρων λεπίδων στο πίσω μέρος του οχήματος, η οποία καλύπτεται με ένα θωρακισμένο κλείστρο ενώ βρίσκεται στη στεριά. Αυτό το κλείστρο ανοίγει ταυτόχρονα με την πλακέτα επένδυσης με υδραυλικό σύστημα, κάτι που πρέπει να γίνει πριν μπει νερό. Ο πίδακας νερού επιτρέπει αμφίβια ταξίδια με ταχύτητα 10 km/h για 17 έως 19 ώρες. Μια σανίδα επένδυσης, η οποία αποθηκεύεται κάτω από τη μύτη της γάστρας όταν ταξιδεύετε, τοποθετείται στο μπροστινό μέρος της γάστρας πριν εισέλθει στο νερό για να βελτιώσει τη σταθερότητα και τη μετατόπιση του οχήματος στο νερό και να αποτρέψει το νερό να πλημμυρίσει την πλώρη του BRDM-2. Ενώ βρίσκεται στη θέση ταξιδιού του, χρησιμεύει ως πρόσθετη πανοπλία.
Ο οπλισμός είναι ίδιος με το τεθωρακισμένο όχημα μεταφοράς προσωπικού BTR-60PB. ένα 14,5 mm KPVT βαρύ πολυβόλο με ομοαξονικό 7,62 mm πολυβόλο γενικής χρήσης PKT ως δευτερεύον όπλο, και τα δύο σε ένα μικρό κωνικό πυργίσκο BPU-1 τοποθετημένο στη γάστρα σε κεντρική θέση πάνω από τους κοιλιακούς τροχούς.
Το 14.5 βαρύ πολυβόλο KPVT mm έχει πρακτικό ρυθμό βολής 150 βολές ανά λεπτό και κυκλικό ρυθμό βολής 600 βλήματα ανά λεπτό. Έχει αποτελεσματική εμβέλεια κατά τη διάρκεια της ημέρας λειτουργίας 2.000 m. Μπορεί να διεισδύσει 20 mm θωράκισης σε εμβέλεια 1.000 m και 30 mm θωράκισης σε εμβέλεια 500 m. Μπορεί επίσης να βάλλει κατά εναέριων στόχων, οπότε το τακτικό βεληνεκές είναι 1.400 m. Χρησιμοποιεί το 14.5 mm API-T, 14,5 mm IT, 14,5 mm HE-T, 14,5 mm και πυρομαχικά τύπου MDZ.
Προβλήματα
Το BRDM-2 έχει ελαττώματα που είναι επίσης εμφανή σε άλλα σοβιετικά οχήματα. Αυτά περιλαμβάνουν την κακή εργονομική σχεδίαση, το χαμηλό επίπεδο προστασίας του πληρώματος και την υψηλή κατανάλωση καυσίμου. Η εργονομία αντιμετωπίστηκε στον πολωνικό εκσυγχρονισμό BRDM-2M-96 και τους διάδοχούς του, τα BRDM-2M-96i, BRDM-2M-96ik "Szakal", BRDM-2M-96ik "Szakal Plus", BRDM-2M-97 "Żbik -B", BRDM-2M-97C "Żbik-P" και BRDM-2M-98 "Żbik-A", τα οποία είχαν αφαιρέσει τους κοιλιακούς τροχούς, παρέχοντας έτσι περισσότερο χώρο για το πλήρωμα ή χώρο για δύο στρατιώτες. Αυτό πραγματοποιήθηκε επίσης στο BRDM-2SMD του Morozov.
Το BRDM-2 έχει ένα μοναδικό ελάττωμα. Επειδή ο μόνος τρόπος εισόδου και εξόδου από το όχημα είναι μέσω των μπροστινών καταπακτών, η εγκατάλειψη του οχήματος κατά τη διάρκεια της μάχης είναι σχεδόν αδύνατη, καθώς τα μέλη του πληρώματος που εξέρχονται θα έμπαιναν αμέσως στη γραμμή πυρός τόσο του εχθρού όσο και του δικού τους οχήματος, όπως οι καταπακτές τοποθετημένο ακριβώς μπροστά από τον πυργίσκο. Αυτή η αδυναμία αντιμετωπίστηκε στον πολωνικό εκσυγχρονισμό BRDM-2M-96 και τους διαδόχους του, τα BRDM-2M-96i, BRDM-2M-96ik "Szakal", BRDM-2M-96ik "Szakal Plus", BRDM-2M-97 "Żbik -B", BRDM-2M-97C "Żbik-P" και BRDM-2M-98 "Żbik-A", τα οποία έχουν πλευρικές καταπακτές. Αυτό έγινε επίσης στα τσεχικά LOT-B και OKV-P καθώς και στα ουκρανικά BRDM-2SMD. Τα πολωνικά BRDM-2M-97 "Żbik-B", BRDM-2M-97C "Żbik-P" και BRDM-2M-98 "Żbik-A" έχουν επίσης μια καταπακτή στην κορυφή του πυργίσκου, δίνοντας στο πλήρωμα άλλο δρόμο έξω.
Υπηρεσία
Το BRDM-2 χρησιμοποιήθηκε στην Ρωσία και σε πολλές άλλες χώρες του Ανατολικού Μπλοκ. Η παραγωγή άρχισε το 1962 κα τελείωσε το 1989. Το όχημα έγινε διάσημο γιατί μετέφερε τον τάφο του Λεονίντ Μπρέζνιεφ στην Κόκκινη Πλατεία. Στην Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία του 2022, τέτοια οχήματα BRDM-2 χρησιμοποιήθηκαν και από τις Ρωσικές αλλά και τις Ουκρανικές δυνάμεις. Βέβαια, τα Ρωσικά οχήματα είναι πλέον λίγα καθώς έχουν αντικατασταθεί από το Tigr.
Μερικά συλληφθέντα BRDM-2 οχήματα χρησιμοποιήθηκαν και από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να δουν τις δυνατότητες του οχήματος της τότε εχθρικής Σοβιετικής Ένωσης, σε σχέση με τα δικά τους οχήματα.
εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις
Βαρβαρισμός
Βαρβαρισμός είναι η χρήση γλωσσικών τύπων που διαφοροποιούνται από την πρότυπη γλώσσα όπως διδάσκεται στο σχολείο με βάση τη ρυθμιστική γραμματική. Ο όρος υπονοεί αποδοκιμασία της χρήσης των συγκεκριμένων τύπων. Η γλωσσολογία, όμως, απορρίπτει τη διάκριση των γλωσσικών δομών και τύπων σε λιγότερο ή περισσότερο "ποιοτικούς". Μάλιστα, η γλώσσα εξελίσσεται μέσα από τη διάδοση και την επικράτηση τύπων που αρχικά θεωρούνταν λάθη. Οι αποκλίσεις από την πρότυπη γλώσσα συνεχίζουν, όμως, να χρησιμοποιούνται για την υποτίμηση και την αποκλεισμό όσων τους χρησιμοποιούν.
Ο "βαρβαρισμός" αφορά επιλογές στη φωνολογία ή τη μορφολογία που αποκλίνουν από την πρότυπη γλώσσα, π.χ.: "αρεοπλάνο", "επιτίθομαι" αντί "επιτίθεμαι" και διαφέρει από το "σολοικισμό" που αφορά αποκλίσεις στη σύνταξη, π.χ.: "Το Μέγαρο Μαξίμου διαρρέει ότι θα γίνουν εκλογές σύντομα" (χρήση του αμετάβατου ρήματος ως μεταβατικού).
Σατουρνίνος
Ο Σαρτουνίνος ή Σερνίνος, (Πάτρα 3ος μ.Χ. αιώνας - Τουλούζη 257 μ.Χ.), ήταν επίσκοπος Τουλούζης, Απόστολος των Γαλατών και Άγιος της Χριστιανικής Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας. Η μνήμη του εορτάζεται στις 29 Νοεμβρίου.
Σύμφωνα με το μαρτυρολόγιο του Γρηγορίου της Τουρ ήταν γιος του βασιλιά της Αχαΐας Αιγέα και της Κασσάνδρας, κόρης του Κλαυδίου Πτολεμαίου.
Επί Ρωμαίου αυτοκράτορα Δεκίου και την καθοδήγηση του Πάπα Φαβιανού στάλθηκαν επτά επίσκοποι από την Ρώμη στην Γαλατία για να εκχριστιανίσουν τους κατοίκους της. Ο Σαρτουνίνος στάλθηκε στην Τουλούζη όπου χειροτονήθηκε και ο πρώτος επίσκοπος της, η παράδοση αναφέρει ότι χειροτονήθηκε από τον Απόστολο Πέτρο. Μαζί του στάλθηκε μαθητής του και ο Πάπουλος όπου και μαρτύρησαν μαζί κι έγινε και αυτός Άγιος άλλη παράδοση αναφέρει ότι μαθητής του ήταν και ο Άγιος Χονέστους.
Ο Σατουρνίνος απεβίωσε και μαρτύρησε το 257 μ.Χ, που δέθηκε με τα πόδια σε έναν ταύρο και σύρθηκε στους δρόμους της πόλης, εκεί όπου σταμάτησε ο ταύρος ήταν η οδός rue du Taur ("Δρόμος του Ταύρου"). Το σώμα του ενταφιάστηκε σε κρύπτη στην εκκλησία της "Παναγίας του Ταύρου" (Notre-Dame du Taur), σήμερα η κάρα του τίθεται σε προσκύνημα στην βασιλική του Αγίου Στεφάννου στην Τουλούζη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Ρωμαϊκή Πάτρα Κατηγορία:Επίσκοποι της Τουλούζης Κατηγορία:Επίσκοποι του 3ου αιώνα
Βαρβαρισμός
Ο "βαρβαρισμός" προέρχεται από τη λέξη «βάρβαρος», η οποία είναι ονοματοποιημένη λέξη από το "βαρ-βαρ" που για τους αρχαίους Έλληνες συνιστούσε κάθε ακατανόητο ήχο που άκουγαν από τις γλώσσες άλλων λαών.
Πηγές
Κατηγορία:Γλωσσολογία
Barbarismus
Σίλβια της Σουηδίας
Η Βασίλισσα Σίλβια της Σουηδίας (Σουηδικά: Drottning Silvia av Sverige, γεννημένη ως Σίλβια Ρενάτα Σόμμερλατ Silvia Renate Sommerlath, 23 Δεκεμβρίου 1943) είναι η σύζυγος του Βασιλιά Καρόλου ΙΣΤ΄ Γουσταύου και η μητέρα της διαδόχου του θρόνου Πριγκίπισσας Βικτώριας.
Πρώιμα χρόνια
thumb|150px|left|Η Σίλβια το 2007. Η Σίλβια γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1943 στη Χαϊδελβέργη της Ναζιστικής Γερμανίας. Είναι κόρη του Βάλτερ Σόμμερλαθ και της Αλίκης Σοάρες ντε Τολέδο. Η οικογένεια Σόμμερλαθ έζησε στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας μεταξύ 1947 και 1957, όπου η Σίλβια παρακολουθούσε μαθήματα σε παραδοσιακό γερμανικό σχολείο. Η οικογένεια επέστρεψε στη Δυτική Γερμανία το 1957.
Πριν από το γάμο της με τον Βασιλιά της Σουηδίας, η Σίλβια εργάστηκε στο προξενείο της Αργεντινής στο Μόναχο, ως ξεναγός στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 και ως αναπληρώτρια επικεφαλής πρωτοκόλλου στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες στο Ίνσμπρουκ της Αυστρίας. Υπήρξε για ένα μικρό διάστημα αεροσυνοδός.
Η Σίλβια μιλάει γερμανικά, πορτογαλικά, γαλλικά, ισπανικά, αγγλικά και σουηδικά, ενώ διαθέτει γνώσεις της σουηδικής νοηματικής γλώσσας.
Γάμος και οικογένεια
Κατά τη διάρκεια των θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1972 στο Μόναχο, η Σίλβια Σόμμερλατ, γνώρισε τον τότε διάδοχο της Σουηδίας Κάρολο Γουσταύο.
Ο Κάρολος Γουσταύος και η Σίλβια ανήγγειλαν τον αρραβώνα τους στις 12 Μαρτίου 1976, ενώ παντρεύτηκαν τρεις μήνες αργότερα, στις 19 Ιουνίου στον Καθεδρικό Ναό της Στοκχόλμης. Ήταν ο πρώτος γάμος βασιλεύοντος Σουηδού μονάρχη από το 1797. Την προηγούμενη νύχτα, πριν το γάμο, το διάσημο συγκρότημα των ABBA τραγούδησε για πρώτη φορά το τραγούδι Dancing Queen, τραγούδι που συνδέθηκε με τη Σίλβια.
Το ναζιστικό παρελθόν του πατέρα της
thumb|150px|Η Σίλβια το 2005 στο [[Όσλο.]] Το 2002 η Βασίλισσα έγινε στόχος επίθεσης από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όταν μία συνδικαλιστική σουηδική εφημερίδα θα αναφερθεί ότι ο πατέρας της, Βάλτερ Σόμμερλατ, ήταν μέλος του ναζιστικού κόμματος από το 1934, όταν και ζούσε στη Βραζιλία. Οι φήμες, ωστόσο, ήταν έντονες και στο παρελθόν, ιδιαίτερα όταν η σχέση της Σίλβιας και του Καρόλου Γουσταύου έγιναν γνωστές. Ο πατέρας της μέχρι το θάνατό του το 1990 αρνούνταν οποιαδήποτε σχέση με το ναζιστικό κόμμα.
Μια μελέτη κρατικών αρχείων, που διεξήχθη τον Ιούλιο του 2002, αποκάλυψε ότι ο Βάλτερ Σόμμερλατ ήταν το 1938 ο ιδιοκτήτης ενός εργοστασίου χάλυβα που παρήγαγε εφόδια για τη γερμανική πολεμική μηχανή. Για αυτές τις αποκαλύψεις ο εκπρόσωπος των σουηδικών ανακτόρων απάντησε ότι «ο πατέρας της Βασίλισσας δεν υπήρξε ποτέ μέλος της βασιλικής οικογένειας», και ως εκ τούτου δεν είχε να κάνει κανένα σχόλιο».
Τον Δεκέμβριο του 2011 η Σίλβια, σε συνέντευξή της, δήλωσε ότι η συνεχιζόμενη επίθεση στον πατέρα της είναι μια «δολοφονία χαρακτήρα».
Φιλανθρωπικό έργο
Είναι συνιδρυτής του Παγκόσμιου Ιδρύματος Παιδικής Ηλικίας. Εργάζεται επίσης ενεργά για τα άτομα με ειδικές ανάγκες ως πρόεδρος του ταμείου του Βασιλικού Γάμου, ενώ έχει ιδρύσει το ταμείο Ιωβηλαίο της Βασίλισσας Σίλβιας. Το 1990 βραβεύτηκε στη Γερμανία για το έργο της για τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Η Βασίλισσα είναι επίσης επίτιμο μέλος του διοικητικού συμβουλίου της του Ιδρύματος Μέντωρ, που λειτουργεί για την αντιμετώπιση της χρήσης ναρκωτικών από εφήβους και νέους. Είναι επίσης προστάτιδα του ταμείου Βασίλισσα Σίλβια, το οποίο χορηγεί κεφάλαια για προσκόπους με αναπηρίες.
Σημαντικό έργο έχει δημιουργήσει και για τα άτομα με άνοια και γενικότερα ηλικιωμένους. Με πρωτοβουλία της ιδρύθηκε το 1996 το Ίδρυμα Σιλβιαχέμετ στη Στοκχόλμη. Το ίδρυμα λειτουργεί για να εκπαιδεύει νοσηλευτικό προσωπικό για τη συνεργασία τους με άτομα που πάσχουν από άνοια, ενώ πραγματοποιεί και ερευνητικές δραστηριότητες.
Η Σίλβια έχει φέρει στο δημόσιο ενδιαφέρον και το θέμα της δυσλεξίας. Για πολλά χρόνια φημολογούνταν ότι ο Βασιλιάς έχει δυσλεξία, κάτι που έγινε επίσημα γνωστό σε συνέντευξή της Σίλβιας στη σουηδική τηλεόραση το 1997.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Μπερναντότ Κατηγορία:Βασίλισσες της Σουηδίας
Κίμων Ξυλοτύμπου
Ο Κίμωνας Ξυλοτύμπου ήταν κυπριακή ποδοσφαιρική ομάδα από την Ξυλοτύμπου της επαρχίας Λάρνακας. Η ομάδα είχε 7 συμμετοχές στο πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας.
Ιστορία
Ο Γυμναστικός Σύλλογος Κίμωνας Ξυλοτύμπου ιδρύθηκε το 1925. Πήρε το όνομα του από τον Αθηναίο πολιτικό και στρατηγό Κίμωνας, ο οποίος πέθανε στο Κίτιο, όταν είχε εκστρατεύσει για να διώξει τους Πέρσες από την Κύπρο. Η ομάδα αρχικά αγωνίστηκε στις διοργανώσεις της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Νεολαίας ΣΕΚ Λάρνακας (ΟΠΝ ΣΕΚ).
Το καλοκαίρι του 1985 η Κυπριακή Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (ΚΟΠ) αποφάσισε τη δημιουργία της Δ΄ κατηγορίας. Ο Κίμων ήταν ανάμεσα στις ομάδες που επελέγησαν από τη ΣΤΟΚ για να συμμετάσχει στο πρώτο πρωτάθλημα της κατηγορίας και έτσι εντάχθηκε στις τάξεις της ΚΟΠ. Στην πρώτη συμμετοχή του στο πρωτάθλημα, την περίοδο 1985-86, τερμάτισε στην 6η θέση. Την επόμενη περίοδο τερμάτισε στη 2η θέση, ισοβαθμώντας με την πρωταθλήτρια ομάδα, χάνοντας το εισιτήριο ανόδου στη Γ΄ κατηγορία. Παρέμεινε στη Δ΄ κατηγορία ως την περίοδο 1990-91 που τερμάτισε στη 13η θέση και υποβιβάστηκε στα αγροτικά (τοπικά) πρωταθλήματα.
Το 1992 επανεντάχθηκε στις τάξεις της ΚΟΠ και στη Δ΄ κατηγορία μέσω του πρωταθλήματος ένταξης. Συμμετείχε στο πρωτάθλημα Δ΄ κατηγορίας 1992-93 αλλά υποβιβάστηκε και πάλι στα αγροτικά πρωταθλήματα.
Τον Ιούλιο του 2006 ενοποιήθηκε με την Ομόνοια Ξυλοτύμπου δημιουργώντας τον Ποδοσφαιρικό Όμιλο Ξυλοτύμβου 2006. 1Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τρεις ομίλους. Ο Κίμων συμμετείχε στον όμιλο Λάρνακας-Αμμοχώστου. 2Η Δ΄ κατηγορία ήταν χωρισμένη σε τέσσερις ομίλους. Ο Κίμων συμμετείχε στον Β΄ όμιλο.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1925 Κατηγορία:Ανενεργές ποδοσφαιρικές ομάδες Κύπρου (ανδρών) Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Επαρχίας Λάρνακας Κατηγορία:Ξυλοτύμβου
Καινούργιο Χωριό Μεσσηνίας
Το Καινούργιο Χωριό, αναφερόμενο επίσημα ως το Καινούργιον Χωρίον, είναι οικισμός κοντά στην Μεθώνη και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Πύλου - Νέστορος, του Νομού Μεσσηνίας.
Με την ίδια ονομασία, δηλαδή ως «Καινούργιον Χωρίον» (αρχικά Καινουργιοχώρι), αναφερόταν επίσημα παλαιότερα, από το 1940 ως το 1956 και το χωριό του ίδιου νομού, που σήμερα είναι γνωστό ως η Δάφνη (παλαιά κοινότητα Δάρα, πρώην Δήμος Πεταλιδίου), το οποίο υπάγεται σήμερα στον Δήμο Μεσσήνης και το οποίο μετονομάσθηκε από τους ίδιους τους κατοίκους του προκειμένου να μην προκαλείται σύγχυση μεταξύ των δύο αυτών χωριών της Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Το Καινούργιο Χωριό βρίσκεται βόρεια της Μεθώνης, από την οποία απέχει περίπου 5,5 χιλιόμετρα και νότια από την Πύλο, από την οποία απέχει περίπου 6,5 χιλιόμετρα. Έχει υψόμετρο 91 μέτρα και απέχει 2 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Κοντά στο Καινούργιο Χωριό βρίσκονται επίσης, προς τα βορειοανατολικά του οι Βαράκες σε απόσταση μόλις 850 περίπου μέτρων.
Ιστορία
Το χωριό, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής τόσο της Μεθώνης, όσο και της Πυλίας. Η περιοχή του οικισμού, κατά την αρχαιότητα, ήταν τμήμα του βασιλείου του Νέστορα, της αρχαίας Πύλου. Το χωριό αναφέρεται, στα πρώτα χρόνια από τη σύσταση του Ελληνικού Κράτους, αρχικά ως «θέση αγροτική» με λίγους κατοίκους. Επίσης, κάποιοι από τους κατοίκους του χωριού προέρχονται από Αρκάδες κτηνοτρόφους, γνωστούς και ως οι «ανεβοκατεβάτες», ονομασία που αποδόθηκε παλαιότερα στους βοσκούς αυτούς, καθώς την Άνοιξη ανέβαιναν με τα κοπάδια τους στην Αρκαδία, ενώ τον Χειμώνα κατέβαιναν στα χειμαδιά της Μεσσηνίας.
Διοικητική ιστορία
Το Καινούριον Χωριόν ή Καινούργιο Χωριό προσαρτήθηκε αρχικά, το 1835, στον παλαιό Δήμο Νέας Κρήτης. Μόλις 5 χρόνια αργότερα, το 1840, ο οικισμός αποσπάται από τον Δήμο Νέας Κρήτης και προσαρτάται στον παλαιό Δήμο Μεθώνης, όπου και παρέμεινε, ως το 1912, που ο δήμος καταργήθηκε. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Καινούριον Χωριόν στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Μεθώνης της Επαρχίας Πυλίας άνευ αριθμού του πληθυσμού του, με βάση την απογραφή του 1851. Το Καινούριον Χωριόν, αναφέρεται εκεί ανάμεσα στις «Θέσεις αγροτικαί, ολίγον κατοικούμεναι», οι οποίες περιλάμβαναν επίσης τους οικισμούς Σούμπαλι, Γάμος και Πέρα Μηλίτσα. Έδρα του Δήμου Μεθώνης τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν η κωμόπολη Μεθώνη. Από το 1879 ως το 1889 το χωριό επίσημα ονομαζόταν ως Καινούριο χωριό και από το 1889 ως το 1896 ως το Καινούριο-Χωρίον. Από το 1896 ως το 1907 αναφερόταν ως Καινούριο Χωριό και από το 1907 ως το 1940 ως Καινούργιο Χωριό. Το 1912 το Καινούργιο Χωριό προσαρτάται ως έδρα στην Κοινότητα Καινούργιου Χωρίου. Στην ίδια κοινότητα προσαρτάται επίσης, το 1912, ο οικισμός Νερουλά ή Δηλέϊκα (καταργήθηκε το 1971), ενώ από το 1916 προσαρτάται στην ίδια κοινότητα και ο οικισμός Βάρακας ή Βαράκαις (σήμερα οι Βαράκες). Από το 1940 ως σήμερα το χωριό επίσημα αναφέρεται ως Καινούργιον Χωρίον. Το χωριό παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Καινούργιου Χωρίου, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το Καινούργιον Χωρίον υπήχθη στον κατηργημένο Δήμος Μεθώνης, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Καινούργιον Χωρίον ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Πύλου - Νέστορος. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Κορώνης, Μεθώνης, Παπαφλέσσα, Πύλου, Νέστορος και Χιλιοχωρίων. Το Καινούργιον Χωρίον σήμερα είναι έδρα και οικισμός της Τοπικής Κοινότητας του Καινούργιου Χωρίου του Δήμου Πύλου-Νέστορος, ενώ στην τοπική κοινότητα αυτή υπάγεται επίσης και ο οικισμός Βαράκες.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 22 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Κτίρια – εκδηλώσεις
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια, υπάρχει η εκκλησία του χωριού με το ωραίο της καμπαναριό, ο Ιερός Ναός Γεννήσεως της Θεοτόκου (ή Γενέθλιον της Θεοτόκου, εορτασμός 8 Σεπτεμβρίου), ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Μεσσηνίας. Βορειοδυτικά του χωριού, στη μέση του βουνού, βρίσκεται επίσης το εκκλησάκι του Αγίου Αθανασίου. Διάφορες εκδηλώσεις και πολιτιστικές δραστηριότητες στο χωριό διοργανώνει τακτικά ο Εξωραϊστικός & Πολιτιστικός Σύλλογος Καινούργιου Χωριού Μεσσηνίας «Ο Άγιος Αθανάσιος».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος
Φιλ Τζάκσον
Ο Φίλιπ «Φιλ» Ντάγκλας Τζάκσον (αγγλικά: Philip "Phil" Douglas Jackson) (17 Σεπτεμβρίου 1945) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, προπονητής και στέλεχος του NBA. Ως πάουερ φόργουορντ, ο Τζάκσον έπαιξε 12 σεζόν στο NBA, κερδίζοντας πρωταθλήματα NBA με τους Νιου Γιορκ Νικς το 1970 και το 1973. Ο Τζάκσον ήταν ο προπονητής των Σικάγο Μπουλς από το 1989 έως το 1998, όπου τους οδήγησε σε έξι πρωταθλήματα NBA. Στη συνέχεια, ως προπονητής των Λος Άντζελες Λέικερς από το 1999 έως το 2004 και πάλι από το 2005 έως το 2011, η ομάδα κέρδισε πέντε τίτλους πρωταθλήματος ΝΒΑ υπό την ηγεσία του. Οι 11 τίτλοι ΝΒΑ του Τζάκσον ως προπονητής ξεπέρασαν το προηγούμενο ρεκόρ των εννέα τίτλων ΝΒΑ από τον Ρεντ Άουερμπαχ. Κατέχει επίσης το ρεκόρ NBA για τα περισσότερα συνδυασμένα πρωταθλήματα, κερδίζοντας συνολικά 13 ως παίκτης και προπονητής.
Ο Τζάκσον είναι γνωστός για τη χρήση της τριγωνικής επίθεσης του Τεξ Γουίντερ, καθώς και για ολισμική προσέγγιση στην προπονητική που επηρεάστηκε από την ανατολική φιλοσοφία, η οποία του έδωσε το ψευδώνυμο «Zen Master». Ο Τζάκσον ανέφερε το βιβλίο του Ρόμπερτ Μ. Πίρσιγκ Zen and the Art of Motorcycle Maintenance ως μία από τις σημαντικότερες δυνάμεις καθοδήγησης στη ζωή του. Εφαρμόζει επίσης πνευματικές πρακτικές ιθαγενών της Αμερικής, όπως τεκμηριώνεται στο βιβλίο του Sacred Hoops. Είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων σχετικά με τις ομάδες του και τις στρατηγικές του στην καλαθοσφαίριση. Το 2007, ο Τζάκσον εντάχθηκε στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame. Το 1996, ως μέρος των εορτασμών για την 50ή επέτειο του NBA, ο Τζάκσον ανακηρύχθηκε ένας από τους 10 καλύτερους προπονητές στην ιστορία του πρωταθλήματος.
Ο Τζάκσον αποσύρθηκε από την προπονητική το 2011 και εντάχθηκε στους Νιου Γιορκ Νικς ως στέλεχος τον Μάρτιο του 2014. Απολύθηκε ως πρόεδρος της ομάδας στις 28 Ιουνίου 2017.
Πρώιμη ζωή
Ο Τζάκσον γεννήθηκε στο Ντιρ Λοντζ της Μοντάνα στις 17 Σεπτεμβρίου 1945. Και οι δύο γονείς του, ο Τσαρλς και η Ελίζαμπεθ Φανκ Τζάκσον, ήταν ιερείς των Συνάξεων του Θεού. Η Ελίζαμπεθ προερχόταν από μια μακρά σειρά Γερμανών Μενονιτών, πριν από τη μεταστροφή της στις Συνάξεις του Θεού. Στις εκκλησίες που υπηρετούσαν, ο πατέρας του κήρυττε γενικά τα πρωινά της Κυριακής και η μητέρα του τα βράδια της Κυριακής. Τελικά, ο πατέρας του έγινε επόπτης ιερέων. Ο Φιλ, τα δύο αδέλφια του, και η αδελφή του μεγάλωσαν σε μια απομακρυσμένη περιοχή της Μοντάνα σε ένα λιτό περιβάλλον, στο οποίο δεν επιτρεπόταν ο χορός ή η τηλεόραση. Ο Τζάκσον είδε την πρώτη του ταινία την εποχή που ήταν τελειόφοιτος στο λύκειο και πήγε σε χορό για πρώτη φορά στο κολέγιο. Μεγαλώνοντας, υπέθεσε ότι θα γίνει ιερέας.
Σταδιοδρομία στο λύκειο
Ο Τζάκσον φοίτησε σε λύκειο στο Γουίλιστον της Βόρειας Ντακότας, όπου έπαιζε καλαθοσφαίριση και οδήγησε την ομάδα σε έναν πολιτειακό τίτλο. Έπαιξε επίσης αμερικανικό ποδόσφαιρο, ήταν πίτσερ στην ομάδα μπέιζμπολ και έκανε δισκοβολία σε αγώνες στίβου. Το λύκειο έχει πλέον ένα αθλητικό συγκρότημα που έχει πάρει το όνομά του. Ο αδερφός του, Τσακ, δήλωσε χρόνια αργότερα ότι οι τρεις γιοι του Τζάκσον μπήκαν με πάθος στον αθλητισμό γιατί ήταν η μόνη φορά που τους επιτρεπόταν να κάνουν αυτό που έκαναν άλλα παιδιά. Ο Τζάκσον τράβηξε την προσοχή πολλών ανιχνευτών ταλέντων του μπέιζμπολ. Οι σημειώσεις τους βρήκαν το δρόμο τους για τον μελλοντικό προπονητή του NBA, Μπιλ Φιτς, ο οποίος είχε προηγουμένως υπάρξει προπονητής στο μπέιζμπολ και λειτουργούσε ως ανιχνευτής ταλέντων για τους Ατλάντα Μπρέιβς. Ο Φιτς ανέλαβε ως προπονητής καλαθοσφαίρισης στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Ντακότας την άνοιξη του 1962, όταν ο Τζάκσον ήταν πρωτοετής στο λύκειο.
Σταδιοδρομία στο κολέγιο
Ο Μπιλ Φιτς ενέταξε με επιτυχία τον Τζάκσον στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Ντακότας, όπου ήταν μέλος της αδελφότητας Σίγμα Άλφα Έψιλον. Ο Τζάκσον τα πήγε καλά εκεί, βοηθώντας τους Φάιτινγκ Σίου να τερματίσουν στην τρίτη και τέταρτη θέση στην Δεύτερη Κατηγορία του NCAA στην δευτεροετή και τριτοετή χρόνια του (1965 και 1966). Και τα δύο χρόνια, νικήθηκαν από τους Σάδερν Ιλινόι Σαλούκις. Ο μελλοντικός συμπαίκτης του Τζάκσον στους Νικς, Γουόλτ Φρέιζιερ, ήταν ο μεγαλύτερος σταρ των Σαλούκις, αλλά οι δύο τους αναμετρήθηκαν μόνο το 1965, καθώς ο Φρέιζιερ δεν ήταν ακαδημαϊκά επιλέξιμος το 1966.
Σταδιοδρομία ως παίκτης στο NBA
μικρογραφία|264x264εσ| Ο Τζάκσον γύρω στο 1968 Το 1967, ο Τζάκσον επιλέχθηκε στον δεύτερο γύρο του NBA Ντραφτ από τους Νιου Γιορκ Νικς. Ενώ ήταν καλός συνολικός αθλητής, με ασυνήθιστα μακριά χέρια, περιοριζόταν επιθετικά αλλά το αντιστάθμιζε με ευφυΐα και σκληρή δουλειά στην άμυνα. Ο Τζάκσον τελικά καθιερώθηκε ως αγαπημένος των οπαδών και ένας από τους κορυφαίους αναπληρωματικούς του NBA, αν και είχε πολύ λίγο χρόνο παιχνιδιού. Ήταν ο κορυφαίος αναπληρωματικός των Νιου Γιορκ Νικς στην κατάκτηση του τίτλου του NBA το 1973. Ο Τζάκσον δεν έπαιξε κατά τη διάρκεια της σεζόν 1969-70 των Νικς λόγω χειρουργείου σπονδυλικής σύντηξης. Ωστόσο, συνέγραψε ένα βιβλίο με τίτλο Take It All, ένα φωτογραφικό ημερολόγιο της διαδρομής για το πρωτάθλημα των Νικς του 1970.
Λίγο μετά τον τίτλο του 1973, αρκετοί βασικοί παίκτες αποσύρθηκαν, δημιουργώντας ένα άνοιγμα για τον Τζάκσον στην αρχική σύνθεση. Στη σεζόν 1974-175 του ΝΒΑ, ο Τζάκσον και ο Μπομπ Ντάντριτζ των Μιλγουόκι Μπακς μοιράστηκαν το προβάδισμα για τα περισσότερα συνολικά προσωπικά φάουλ, με 330 ο καθένας. Ο Τζάκσον έζησε στη Λιόνια του Νιου Τζέρσεϊ, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Αφού εντάχθηκε στους Νιου Τζέρσεϊ Νετς το 1978 και έπαιξε για αυτούς για δύο σεζόν, αποσύρθηκε ως παίκτης μετά τη σεζόν 1979-80 του NBA.
Σταδιοδρομίας ως προπονητής
Στα χρόνια αμέσως μετά το τέλος της σταδιοδρομίας του ως παίκτης, ο Τζάκσον υπήρξε προπονητής σε επαγγελματικά πρωταθλήματα, όπως το Continental Basketball Association (CBA) και το Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Πουέρτο Ρίκο. Κατά τη διάρκεια των χρόνων του στο CBA, κέρδισε το πρώτο του πρωτάθλημα ως προπονητής, οδηγώντας τους Άλμπανι Πατρούνς στον πρώτο τους τίτλο το 1984. Ο Τζάκσον ονομάστηκε Προπονητής της Χρονιάς του CBA το 1985. Στο Πουέρτο Ρίκο, ήταν προπονητής των Πιράτας ντε Κεμπραδίγιας (1984 και 1987) και των Γκαγίτος ντε Ισαμπέλα (1984-1986). Αναζητούσε τακτικά θέσεις εργασίας στο ΝΒΑ, αλλά δεχόταν απόρριψη. Ο Τζάκσον είχε αποκτήσει τη φήμη ότι ήταν συμπαθητικός με την αντικουλτούρα κατά τη διάρκεια των χρόνων του ως παίκτης, κάτι που μπορεί να φόβιζε τους πιθανούς εργοδότες του NBA.
Σικάγο Μπουλς (1987-1998)
Το 1987, ο Τζάκσον προσλήφθηκε ως βοηθός προπονητή του Νταγκ Κόλινς στους Σικάγο Μπουλς. Προήχθη σε πρώτος προπονητής το 1989. Ήταν εκείνη τη στιγμή που συνάντησε τον Τεξ Γουίντερ και έγινε θιασώτης της τριγωνικής επίθεσης του Γουίντερ. Ο Τζάκσον ήταν προπονητής των Μπουλς για πάνω από εννέα σεζόν και τους οδήγησε σε έξι κατακτήσεις πρωταθλημάτων, κερδίζοντας τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα σε ξεχωριστές περιόδους τριών ετών. Το «three-peat» ήταν το πρώτο από τότε που οι Μπόστον Σέλτικς κέρδισαν οκτώ συνεχόμενους τίτλους από το 1959 έως το 1966. αριστερά|μικρογραφία|186x186εσ| Ο [[Μάικλ Τζόρνταν (αριστερά) και ο Τζάκσον το 1997]] Ο Τζάκσον και οι Μπουλς προκρίνονταν στα πλέι οφ κάθε χρόνο και δεν κατάφεραν να κερδίσουν τον τίτλο μόνο τρεις φορές. Η πρώτη συνταξιοδότηση του Μάικλ Τζόρνταν μετά τη σεζόν 1992-1993 σηματοδότησε το τέλος του πρώτου «three-peat» και παρόλο που ο Τζόρνταν επέστρεψε λίγο πριν από τα πλέι οφ του 1995, δεν ήταν αρκετό για να αποφευχθεί ο αποκλεισμός στα πλέι οφ από τους Ορλάντο Μάτζικ.
Παρά την επιτυχία των Μπουλς, αυξήθηκε η ένταση μεταξύ του Τζάκσον και του γενικού διευθυντή του Μπουλς, Τζέρι Κράους. Μερικοί πίστευαν ότι ο Κράους αισθάνθηκε πως δεν του αναγνώρισαν την οικοδόμηση μιας ομάδας πρωταθλήματος και πίστευε ότι ο Τζάκσον του χρωστάει επειδή του έδωσε την πρώτη του δουλειά ως προπονητής στο ΝΒΑ. Το καλοκαίρι του 1997, ο Τζάκσον δεν προσκλήθηκε στο γάμο της θετής κόρης του Κράους, αν και όλοι οι βοηθοί προπονητές του Μπουλς ήταν προσκεκλημένοι, όπως και ο Τιμ Φλόιντ, τότε επικεφαλής προπονητής στους Άιοβα Στέιτ Σάικλονς, ο τελικός διάδοχος του Τζάκσον. Μετά από αμφιλεγόμενες διαπραγματεύσεις, ο Τζάκσον υπέγραψε μόνο για τη σεζόν 1997–98. Ο Κράους ανακοίνωσε την υπογραφή του συμβολαίου, τονίζοντας ότι ο Τζάκσον δεν θα υπογράψει νέο συμβόλαιο ακόμη και αν οι Μπουλς κέρδισαν τον τίτλο της σεζόν 1997–98. Ο Κράους χαρακτήρισε δημόσια τον Τζάκσον ως διπρόσωπο χαρακτήρα που είχε πολύ λίγη εκτίμηση για τους βοηθούς προπονητές του.
Μετά τον τελικό τίτλο των Μπουλς στην εποχή του Τζόρνταν το 1998, ο Τζάκσον άφησε την ομάδα και ορκίστηκε να μην προπονήσει ξανά. Ωστόσο, αφού έμεινε εκτός για ένα χρόνο, αποφάσισε να δώσει άλλη μία ευκαιρία με τους Λος Άντζελες Λέικερς το 1999.
Λος Άντζελες Λέικερς (1999–2004)
Ο Τζάκσον ανέλαβε μια ταλαντούχα ομάδα των Λέικερς και έφερε άμεσα αποτελέσματα όπως είχε κάνει στους Σικάγο Μπουλς. Στην πρώτη χρονιά του στο Λος Άντζελες, οι Λέικερς είχαν 67-15 (νίκες-ήττες) κατά τη διάρκεια της κανονικής περιόδου για να φτάσουν στην κορυφή του πρωταθλήματος. Φτάνοντας στους τελικούς της περιφέρειας, απέκλεισαν τους Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς σε μια σκληρή σειρά επτά παιχνιδιών και στη συνέχεια κέρδισαν το πρωτάθλημα NBA του 2000 νικώντας τους Ιντιάνα Πέισερς.
Με το ταλαντούχο δίδυμο των σούπερ σταρ Σακίλ Ο΄Νιλ και Κόμπι Μπράιαντ, το ισχυρό υποστηρικτικό ρόστερ των Γκλεν Ράις, Ντέρεκ Φίσερ, Ρικ Φοξ, Ντεβίν Τζορτζ, Α. Σ. Γκριν, Ρόμπερτ Χόρι και Μπράιαν Σο, καθώς και τη βοήθεια του πρώην παικτών των Μπουλς Χόρας Γκραντ, Ρον Χάρπερ και Τζον Σάλεϊ, ο Τζάκσον οδήγησε τους Λέικερς σε δύο επιπλέον τίτλους το 2001 και το 2002, εναντίον των Φιλαδέλφεια 76ερς και Νιου Τζέρσεϊ Νετς, κάνοντας το τρίτο του «three-peat» ως προπονητής. Η κύρια σοβαρή πρόκληση που αντιμετώπισαν οι Λέικερς ήταν από τους αντιπάλους τους στην περιφέρεια, Σακραμέντο Κινγκς. μικρογραφία| Ο Φιλ Τζάκσον προπονεί τους Λέικερς Ωστόσο, οι τραυματισμοί, οι αδύναμοι αναπληρωματικοί παίκτες και η έντονη δημόσια ένταση μεταξύ Μπράιαντ και Ο΄Νιλ έκοψε την ταχύτητα στην ομάδα και ηττήθηκε στο δεύτερο γύρο των πλέ-οφ του 2003 από τους τελικούς πρωταθλητές, Σαν Αντόνιο Σπερς. Στη συνέχεια, ο Τζάκσον συγκρούστηκε συχνά με τον Μπράιαντ. Ενώ ήταν εξαιρετικά αποτελεσματικός στην τριγωνική επίθεση του Τζάκσον, ο Μπράιαντ είχε μια προσωπική αποστροφή για το είδος καλαθοσφαίρισης του Τζάκσον, που στη συνέχεια το ονόμασε «βαρετό». Στα παιχνίδια, ο Μπράιαντ συχνά αγνοούσε το επιθετικό σύστημα για να πειραματιστεί με τις δικές του κινήσεις «ένας προς ένας», εξοργίζοντας τον κατά τα άλλα ήρεμο Τζάκσον. Ο Μπράιαντ κατάφερε να δοκιμάσει την υπομονή του Τζάκσον αρκετά ώστε ο «Ζεν Μάστερ» να απαιτήσει ακόμη και την ανταλλαγή του Μπράιαντ, αν και η διοίκηση των Λέικερς απέρριψε το αίτημα.
Πριν από τη σεζόν 2003–04, οι Λέικερς υπέγραψαν τους βετεράνους του NBA, Καρλ Μαλόουν και Γκάρι Πέιτον, οι οποίοι ήταν παίκτες franchise για τους Γιούτα Τζαζ και τους Σιάτλ ΣουπερΣόνικς, αντίστοιχα, οδηγώντας σε προβλέψεις από ορισμένους ότι η ομάδα θα τελειώσει με τον καλύτερο ρεκόρ στην ιστορία του NBA. Αλλά από την πρώτη ημέρα της περιόδου προετοιμασίας, οι Λέικερς ήταν γεμάτοι περισπασμούς. Η δίκη του Μπράιαντ για σεξουαλική επίθεση, η συνέχιση της δημόσιας αντιπαράθεσης μεταξύ του Ο΄Νιλ και του Μπράιαντ και οι επαναλαμβανόμενες διαμάχες μεταξύ Τζάκσον και Μπράιαντ επηρέασαν την ομάδα κατά τη διάρκεια της σεζόν. Παρά αυτούς τους περισπασμούς, οι Λέικερς νίκησαν τους πρωταθλητές της προηγούμενης σεζόν, Σπερς, καθ' οδόν για την πρόκριση στους τελικούς του 2004 και ήταν το ακλόνητο φαβορί για την κατάκτηση του τίτλου. Ωστόσο, οι Ντιτρόιτ Πίστονς έκαναν την έκπληξη, οι οποίοι χρησιμοποίησαν την ισχυρή άμυνα τους για να κυριαρχήσουν επί των Λέικερς, κερδίζοντας τη σειρά αγώνων τέσσερα προς ένα. Αυτό σηματοδότησε την πρώτη φορά σε δέκα προσπάθειες ως προπονητής που ο Τζάκσον έχασε τελικούς του ΝΒΑ.
Στις 18 Ιουνίου 2004, τρεις ημέρες μετά την ήττα από τους Πίστονς, οι Λέικερς ανακοίνωσαν ότι ο Τζάκσον θα εγκαταλείψει τη θέση του ως προπονητής της ομάδας. Ο Τζάκσον προσπαθούσε να διπλασιάσει τον μισθό του από 6 εκατομμύρια $ σε 12 εκατομμύρια $ στο συμβόλαιό του που έληγε. Είχε μια προσφορά συμβολαίου εκκρεμούσα από τους Λέικερς, αλλά δεν την ενεργοποίησε. Ο Γουίντερ είπε ότι ο Τζάκσον ανακοίνωσε στο διάλειμμα για το All-Star Game ότι δεν θα ήθελε να επιστρέψει στους Λέικερς αν επέστρεφε ο Μπράιαντ. Πολλοί οπαδοί απέδωσαν την αποχώρηση του Τζάκσον απευθείας στις επιθυμίες του Μπράιαντ, καθώς ο ιδιοκτήτης των Λέικερς Δρ.Τζέρι Μπας φέρεται να πήρε το μέρος του Μπράιαντ. Ο Τζάκσον, ο Μπράιαντ και ο Μπας αρνήθηκαν ότι ο Μπράιαντ είχε κάνει ρητή απαίτηση σχετικά με τον Τζάκσον. Ωστόσο, ο Ο΄Νιλ, αφού άκουσε την ανακοίνωση του Γενικού Διευθυντή Μιτς Κούπτσακ για την προθυμία της ομάδας να ανταλλάξει τον Ο΄Νιλ και την πρόθεσή της να κρατήσει τον Μπράιαντ, δήλωσε πως ένιωθε ότι το franchise όντως έκανε τις επιθυμίες του Μπράιαντ με την αναχώρηση του Τζάκσον. Η Ανταλλαγή του Ο΄Νιλ στους Μαϊάμι Χιτ ήταν το τέλος του «Trifecta», που οδήγησε τους Λέικερς σε τρεις τίτλους πρωταθλήματος.
Εκείνο το φθινόπωρο, ο Τζάκσον κυκλοφόρησε το The Last Season: A Team in Search of Its Soul, ένα βιβλίο που περιγράφει την άποψή του για τις εντάσεις που περιβάλλουν την ομάδα των Λέικερς της σεζόν 2003-04. Το βιβλίο ήταν έντονα επικριτικό για τον Κόμπι Μπράιαντ.
Χωρίς τους Τζάκσον και Ο΄Νιλ, οι Λέικερς αναγκάστηκαν να γίνουν ταχύτερη ομάδα στο γήπεδο. Αν και είχαν κάποια επιτυχία στο πρώτο μισό της σεζόν, οι τραυματισμοί αρκετών παικτών, συμπεριλαμβανομένων των Κόμπι Μπράιαντ και Λαμάρ Όντομ ανάγκασαν την ομάδα να μείνει εκτός ανταγωνισμού, όπου είχε ρεκόρ 34–48 το 2004–2005 και δεν προκρίθηκε στα πλέι οφ για πρώτη φορά σε 11 χρόνια. Ο Ρούντι Τομιάνοβιτς, διάδοχος του Τζάκσον ως προπονητής, παραιτήθηκε στη μέση της σεζόν μετά από μόλις 41 αγώνες, αναφέροντας ζητήματα υγείας που δεν σχετίζονται με το παρελθόν του με τον καρκίνο της ουροδόχου κύστης, το οποίο οδήγησε αμέσως σε εικασίες ότι οι Λέικερς ενδέχεται να φέρουν τον Τζάκσον πίσω.