cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κότσινος Λήμνου
Οθωμανική περίοδος
Στα 1656-57 οι Ενετοί κατέλαβαν τη Λήμνο και κατά την αποχώρησή τους κατέστρεψαν τις οχυρώσεις της, μεταξύ των οποίων και το κάστρο του Κότσινου, το οποίο αντίκρισε κατεστραμμένο ο Ντάπερ το 1688. Ο οικισμός έγινε πλέον ανασφαλής και οι κάτοικοι τον εγκαταλείπουν. Οι Τούρκοι που έμεναν στον Κότσινο, μετακινήθηκαν στον Άγ. Υπάτιο ή στο Λιβαδοχώρι, για να εποπτεύουν τις αγροτικές ιδιοκτησίες τους στη βορειοανατολική και στην κεντρική Λήμνο αντίστοιχα. Μαζί τους μετακινήθηκαν και οι Έλληνες ακτήμονες-κεχαγιάδες. Άλλοι εγκαταστάθηκαν στο Ρεπανίδι ή σε άλλα μεσόγεια χωριά. Έτσι ο Κότσινος ερήμωσε και σταδιακά καταστράφηκαν οι λιμενικές εγκαταστάσεις.
Κατά τον 18ο αιώνα πολλοί θεωρούσαν τα ερείπιά του ως κατάλοιπα της αρχαίας Ηφαιστίας, όπως οι Μελέτιος (1728), Pococke (1739), Hunt (1801), Lacroix (1848), Ραγκαβής (1854) ή τον ανέφεραν ως τοπωνύμιο αλλά όχι ως ασφαλές λιμάνι, όπως ο Frieseman (1780 περίπου). Το 1788 ο Choiseul-Gouffier στο μεν χάρτη του σημειώνει τον Κότσινο ως λιμάνι με τελωνείο αλλά σε λάθος θέση, στο δε κείμενό του περιγράφει τον οικισμό και το λιμάνι αλλά με το όνομα Μπουρνιάς. Ίσως είχε κατοικηθεί από λιγοστούς κατοίκους. Πάντως, ο Hunt (1801) κι ο Richter (1816) αντίκρισαν μόνο ερείπια.
Τα επόμενα χρόνια η τοποθεσία ζωντάνεψε αλλά σε καμιά περίπτωση δεν είχε 700 κατοίκους που αναφέρει ο Balbi (1839). Το 1858, που ο Conze αγκυροβόλησε στο λιμάνι του Κότσινου, υπήρχαν μερικά μαγαζιά αλλά καθόλου σπίτια. Το 1889 ο Tozer γνώρισε στον Κότσινο έναν ηλικιωμένο αγγειοπλάστη που είχε ζήσει εκεί όλη του τη ζωή. Λογικά ήταν μέλος της οικογένειας Τσουκαλά, η οποία είχε έρθει από τη Μαρώνεια της Θράκης και είχε τσουκαλαριό από το 1840. Ένα άλλο παλιό τσουκαλαριό φέρει επιγραφή του 1848. Την ίδια περίπου εποχή στο κτίριο κάποιου τσουκαλαριού αναφέρεται λειτουργία σχολείου για τα παιδιά του Ρεπανιδίου.
Η αγγειοπλαστική ήταν παλαιά παραδοσιακή τέχνη της περιοχής. Στα 1304 αναφέρονται τα Τζουκαλαριά, ιδιοκτησία της μονής Μεγ. Λαύρας. Αγγειοπλάστες βρήκε στο νησί κι ο Randolph το 1680. Ως πρώτη ύλη χρησιμοποιούσαν τη Λημνία γη για να εξουδετερώνει τυχόν δηλητηριασμένο ρόφημα. "Λαηνάδες", όπως τους αποκαλούσαν οι ντόπιοι, υπήρχαν ως τα πρόσφατα χρόνια με τελευταίους τον μπαρμπα-Νικόλα Τσουκαλά (†1991) και τον Τσαμαϊδή.
Εικόνα ερειπωμένης περιοχής με λιγοστούς ανθρώπους και κτίσματα κοντά στο λιμάνι και την εκκλησία της Παναγίας μας δίνουν για τον Κότσινο και οι: De Launay (1894), Hauttecoeur (1903) και Fredrich (1904). Στην πεδινή ενδοχώρα υπήρχαν ταπεινά εξωκλήσια, κατάλοιπα αρχαίων εποχών, όπως: ο Άγιος Γεώργιος (έχει εικόνα του 1874, λιτό ξύλινο τέμπλο με σκαλίσματα, πολλά σκαλιστά μαρμάρινα και πέτρινα μέλη και παλαιό πηγάδι στον περίβολο), ο Άγιος Δημήτριος (χτισμένος πάνω σε ερείπια), οι δύο Άγιοι Γιάννηδες και πλησιέστερα στο Ρεπανίδι: η μισοερειπωμένη Αγία Κυριακή και ο Άγιος Αθανάσιος (έχει εικόνα του 1870: "Δέησις του δούλου του Θεού Σταματίου, συμβίας, τέκνων και συγγενών, Κύριε φύλαττε, Αύγουστος 1870").
Νεότερη εποχή
Εικόνα ερήμωσης παρουσιάζει και σήμερα ο οικισμός το χειμώνα. Είναι ένα σχεδόν έρημο ψαροχώρι, επίνειο των αλιέων του Ρεπανιδίου. Τα λιγοστά τσουκαλαριά του παρελθόντος έχουν πάψει να λειτουργούν εκτός εκείνου του Τσαμαϊδή που παράγει αγγεία τουριστικού χαρακτήρα.
Το 1981 είχε 16 κατοίκους και καταγράφηκε ως ξεχωριστός οικισμός της κοινότητας Ρεπανιδίου με το όνομα Κότσινας. Το 1991 απογράφηκαν μόνο τρεις κάτοικοι. Ο τόπος ζωντανεύει κάθε Λαμπροπαρασκευή στο πανηγύρι της Ζωοδόχου Πηγής που έχει παλλημνιακό χαρακτήρα και το καλοκαίρι με τους παραθεριστές που απολαμβάνουν τη θάλασσα και τις γραφικές ταβερνούλες.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά της Λήμνου
Δημώναξ
Αν και ανήκε σε διαπρεπή και πλούσια οικογένεια, προτίμησε να ζει ως κυνικός και ασκητής. Διδάσκαλοί του ήταν ο Επίκτητος, ο Τιμοκράτης, ο Αγαθόβουλος και ο Δημήτριος. Κατά τη διδασκαλία αυτού τα μόνα αγαθά της ζωής είναι η αυτάρκεια, η απαλλαγή από του φόβου και της ελπίδας, καθώς και η γαλήνη της ψυχής. Θεωρείται ανώτερος από τους άλλους Κυνικούς φιλοσόφους ως προς την παιδεία και τη μόρφωσή του αποφεύγοντας τις έκτροπες και ανοίκειες εκείνες πράξεις που χαρακτήριζαν γενικά τους Κυνικούς.
Ο Δημώναξ εκτός από τον Διογένη που μιμούνταν μόνο ως προς την περιβολή και τον τρόπο ζωής, θαύμαζε τον Σωκράτη και τον Αρίστιππο. Με τον εκλεκτικισμό του κατέστησε λιγότερο τραχεία τη διδασκαλία των Κυνικών περί της ζωής. Έζησε περί τα 100 χρόνια και όταν αισθάνθηκε το πολύ βαθύ γήρας του πέθανε, εκούσια αρνούμενος να λάβει τροφή.
Ο Δημώναξ ανέφερε (Λουκιανός, "Δημώνακτος βίος", 19-20) πώς "Mόνον εὐδαίμονα ἔφη τὸν ἐλεύθερον, ἐκεῖνον νομίζω τὸν μήτε ἐλπίζοντά τι μήτε δεδιότα" ("Ο αληθινά ευτυχισμένος είναι ο ελεύθερος. Μιλώ για εκείνον που μήτε ελπίζει μήτε φοβάται τίποτα"), απόφθεγμα που ο Νίκος Καζαντζάκης εβαλε να γραφεί στον τάφο του, σαν δικό του ("Δεν ελπίζω τίποτα. Δε φοβούμαι τίποτα. Είμαι λέφτερος").
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Κύπριοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Κυνικοί φιλόσοφοι
Σταθμός Μεταξουργείο (Μετρό Αθήνας)
Ο Σταθμός Μεταξουργείο είναι σταθμός του μετρό της Αθήνας, επί της γραμμής 2. Βρίσκεται στην πλατεία Καραϊσκάκη και πήρε το όνομά του από την αθηναϊκή συνοικία του Μεταξουργείου, την οποία εξυπηρετεί. Εγκαινιάστηκε στις 28 Ιανουαρίου 2000. Είναι υπόγειος και διαθέτει δύο πλευρικές αποβάθρες.
Στα αρχικά σχέδια κατασκευής της γραμμής 2 του μετρό και κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια της κατασκευής του, ο σταθμός Μεταξουργείου αναφερόταν με την ονομασία Δηλιγιάννη, η οποία οφειλόταν στο ότι ο σταθμός βρίσκεται κάτω από την οδό Δηλιγιάννη. Κατά τη διάρκεια της κατασκευής της γραμμής Σεπολίων - Δάφνης αποφασίστηκε η μετονομασία του σταθμού στο σημερινό του όνομα.
Δομή σταθμού
Μεταξουργειο Μεταξουργειο
Μάχη του Κιλκίς (1944)
Η εμφύλια Μάχη του Κιλκίς έλαβε χώρα στις 4 Νοεμβρίου 1944 μεταξύ του ΕΛΑΣ από τη μία πλευρά, και εθνικιστικών ομάδων και Ταγμάτων Ασφαλείας της Μακεδονίας από την άλλη. Διήρκεσε 9 ώρες και κατέληξε σε πλήρη επικράτηση του ΕΛΑΣ. Ύστερα, ακολούθησαν εκτελέσεις αιχμαλώτων του ΕΛΑΣ. Αποτέλεσε την φονικότερη εμφύλια μάχη καθ' όλη τη διάρκεια των εμφύλιων συγκρούσεων από το 1942 έως και το 1949.
Πρελούδιο
Μετά την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής, αρκετά Τάγματα Ασφαλείας της Μακεδονίας συγκεντρώθηκαν στην πόλη του Κιλκίς. Μαζί τους ήρθαν άμαχοι (άνδρες και γυναικόπαιδα ) από χωριά της περιοχής που χαρακτηρίζονταν αντιδραστικά από τον ΕΛΑΣ με σκοπό να αμυνθούν έναντί του, καθώς φοβούνταν επιθέσεις του. Έτσι, σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, συγκεντρώθηκαν στην πόλη του Κιλκίς περίπου 10.000 ένοπλοι και γυναικόπαιδα. Παράλληλα είχε προηγηθεί η Συμφωνία της Καζέρτας όπου τα τάγματα ασφαλείας της Βορείου Ελλάδας χαρακτηρίζονταν εχθρικός σχηματισμός, ενώ καλούνταν να παραδοθούν στην ΧΙ Μεραρχία του ΕΛΑΣ. Ο ΕΛΑΣ και η Συμμαχική Στρατιωτική Αποστολή είχαν εγγυηθεί για την ασφάλειά τους σε περίπτωση παράδοσής τους.
Στις 30 Οκτωβρίου οι δυνάμεις αυτές εγκαταστάθηκαν στους Άνω, Μέσους και Κάτω Αποστόλους Κιλκίς και την επόμενη ημέρα συγκρούστηκαν με μικρές δυνάμεις του ΕΛΑΣ που είχαν σπεύσει στην περιοχή με σκοπό να τις παρενοχλήσουν. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας, πραγματοποιήθηκε η είσοδος των εθνικιστικών δυνάμεων στο Κιλκίς. Ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος ο οποίος θεωρούνταν και ο πιο σημαντικός καπετάνιος, διαφώνησε με την επιλογή της άμυνας στο Κιλκίς και πρότεινε την οχύρωση στα γύρω υψώματα. Καθώς η πρότασή του δεν έγινε δεκτή, αποχώρησε με το τμήμα του (1.500 άνδρες) στις Μουριές δίνοντας υπόσχεση ότι θα βοηθούσε σε περίπτωση πολιορκίας. .
Η μάχη
Το πρωί της 4ης Νοεμβρίου, οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ επιτέθηκαν στην πόλη. Αποφασιστική εξέλιξη ήταν η κατάληψη του λόφου του Αγίου Γεωργίου, θέση στρατηγικής σημασίας για την άμυνα της πόλης. Μετά από σκληρές οδομαχίες σε πολλά σημεία της πόλης, και με τεράστιες απώλειες και για τους δύο αντιπάλους, ο ΕΛΑΣ κατέλαβε την πόλη μέσα σε 9 ώρες. Κατά τους υπολογισμούς κορυφαίου στελέχους του ΕΑΜ, σκοτώθηκαν 1.500 από τους αμυνομένους ενώ συνελήφθησαν, εκείνη την ημέρα και την επόμενη, 2.190 αιχμάλωτοι. Επίσης, έχασαν τη ζωή τους 118 ή 180 ΕΛΑΣίτες, με τους τραυματίες να φτάνουν τους 410 έως 800.
Αποτίμηση
Η μάχη του Κιλικίς θεωρείται ως η πλέον πολύνεκρη εμφύλια σύγκρουση κατά τη διάρκεια της κατοχικής περιόδου, αλλά και ως το τέλος του εμφυλίου πολέμου το 1949.
Κατά τον Στάθη Καλύβα, ο αριθμός των εκτελεσθέντων εκτιμάται από 1.000 ως 3.000 άτομα. Περίπου 1.800 αιχμάλωτοι κρατήθηκαν, υπό άθλιες συνθήκες, σε καπναποθήκες της πόλης και κάποιοι μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Θεσσαλονίκη.
Άρθρα εφημερίδων
Κιλκις 1944 Μαχη Κατηγορία:Μάχες του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Μάχες των Ταγμάτων Ασφαλείας Κατηγορία:1944
Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2015-16
Η Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου 2015-16 ήταν η 43η έκδοση της Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Ένωσις Νέων Παραλιμνίου.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας 2015-16 συμμετείχαν 5 ομάδες. Το πρωτάθλημα διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην Α΄ φάση (Α΄ και Β΄ γύρος), όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Στη Β΄ φάση (Γ΄ γύρος) οι ομάδες αγωνίστηκαν σε μονούς αγώνες όλες εναντίον όλων. Το πρόγραμμα και οι έδρες ήταν προκαθορισμένο και οι ομάδες τοποθετούνταν με βάση την κατάταξη τους στην Α΄ φάση. Η βαθμολογία της Α΄ φάσης μεταφέρθηκε στη Β΄ φάση. Η ομάδα που ήταν στην πρώτη θέση με το τέλος του Γ΄ γύρου ανακηρύχθηκε πρωταθλήτρια και προβιβάστηκε στην Α΄ κατηγορία.
Σύστημα βαθμολόγησης
Το σύστημα βαθμολόγηση των αγώνων ήταν ως εξής:
Κριτήρια κατάταξης
Οι ομάδες κατατάσσονταν με βάση τον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν. Σε περίπτωση ισοβαθμίας στον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν δύο ή περισσότερες ομάδες τα κριτήρια κατάταξης ήταν:
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2014-15
Στο πρωτάθλημα της περιόδου 2015-16 δεν συμμετείχε ο πρωταθλητής Β΄ κατηγορίας 2014-15, Εθνικός Λατσιών, ο οποίος είχε προβιβαστεί στην Α΄ κατηγορία 2015-16. Επιπλέον, στο πρωτάθλημα δεν συμμετείχε ο Φοίνικας Πύλας.
Στο πρωτάθλημα συμμετείχε η Ένωσις Νέων Παραλιμνίου η οποία είχε υποβιβαστεί από την Α΄ κατηγορία 2014-15.
Επιπλέον, στο πρωτάθλημα συμμετείχε εκτός συναγωνισμού και η Εθνική Ενόπλων Κύπρου.
Συμμετέχουσες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τις έδρες που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία ήταν:
Πηγή : Βαθμολογία 2015-16 1Ο Αθλητική Ομάδα Διόνυσος Έμπας έχει 1 μηδενισμό (-1 βαθμό). 2Ο Άρης Λεμεσού έχει 12 μηδενισμούς (-12 βαθμούς) επειδή αποχώρησε από το πρωτάθλημα.
Α΄ και Β΄ γύρος
Πηγή : Αποτελέσματα 2015-16
Γ΄ γύρος
Πηγή : Αποτελέσματα 2015-16
Πηγές
Κατηγορία:Β΄ κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2015 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2016
Πλάκα κάνεις
Πλάκα Κάνεις είναι ο τίτλος ελληνικής κωμικής, ψυχαγωγικής τηλεοπτικής εκπομπής όπου συντελούνται φάρσες σε ανυποψίαστους πολίτες και προβλήθηκε τις σεζόν 2010-2012 από τον τηλεοπτικό σταθμό ANT1 με παρουσιαστές τον Σάββα Πούμπουρα και τον Δημήτρη Βλάχο. Οι φάρσες λαμβάνουν χώρα σε δημόσιους χώρους, όπως καφετέριες, εστιατόρια και μπαρ. Συνολικά προβλήθηκαν 18 επεισόδια, τα οποία αποτελούν τον πρώτο και δεύτερο κύκλο της σειράς. Τη σεζόν 2013-2014 έκανε πρεμιέρα ο τρίτος κύκλος με την ονομασία Πλάκα Κάνεις: Hotel Edition, στον οποίο οι φάρσες λάμβαναν χώρα σε ξενοδοχεία και συνολικά προβλήθηκαν 15 επεισόδια.
Δομή
Οι παρουσιαστές, αρχικά διαλέγουν ένα άτομο από μία παρέα. Η ομάδα του παιχνιδιού τον/την πλησιάζει, προσποιούμενη να έρθει μαζί του για να συμπληρώσει κάποιο έγγραφο, και να του προσφέρει ένα χρηματικό έπαθλο, με αντάλλαγμα να παίξει στο "Πλάκα κάνεις", χωρίς να το καταλάβει η παρέα του/της. Αφού δεχτεί να υπακούσει στις εντολές που θα του/της δίδονται, του/της παρέχονται ένα ακουστικό και ένα μικρόφωνο και επιστρέφει στο τραπέζι, σαν να μη συμβαίνει τίποτα! Από εκεί και πέρα, μπορεί να κάνει όσα ευτράπελα, άβολα, περίεργα και αγχώδη πράγματα μπορούν να συμβούν δημιουργώντας συναισθήματα στους φίλους του/της που βρίσκονται στην ίδια παρέα, όπως π.χ. να αλλάξει θέση τρεις φορές, να πιει τη μπύρα του διπλανού του/της, να σπάσει όλα τα ποτήρια ή να φιλήσει τη σερβιτόρα. Στόχος, να κάνει πέντε πράγματα. Αν τα καταφέρει, χωρίς να αποκαλύψει τον σκοπό, κερδίζει ένα σημαντικό χρηματικό έπαθλο.
Συντελεστές
Την αρχισυνταξία είχε αναλάβει η Σοφία Καλλίδου, ενώ για την σκηνοθεσία ήταν υπεύθυνος ο Θάνος Γκομόζιας (Πλάκα Κάνεις) και ο Βασίλης Γλυνός (Πλάκα κάνεις: Hotel edition).
Κώστας Μουτζούρης
Ο Κώστας Μουτζούρης είναι Έλληνας ομότιμος καθηγητής της Σχολής Πολιτικών Μηχανικών, πρώην πρύτανης του Πολυτεχνείου, πρώην πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, πολιτικός και σημερινός Περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Κώστας Μουτζούρης γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1949, καταγόμενος από το Πλωμάρι.
Σπούδασε στην Σχολή Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, από όπου και αποφοίτησε το 1971. Ακολούθησε μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές, με υποτροφία από το Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών, στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Γκρενόμπλ (Grenoble INP) και τέλος διδακτορικές σπουδές στο Delft University of Technology.
Επέστρεψε στην Ελλάδα και εντάχθηκε αρχικά στο δυναμικό της Πολυτεχνικής Σχολής του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, ως Εντεταλμένος Διδάσκων στο αντικείμενο "Λιμενικά Έργα". Το 1982 εκλέχθηκε υφηγητής, το 1984 επίκουρος καθηγητής, το 1988 αναπληρωτής καθηγητής και το 1994 καθηγητής πρώτης Βαθμίδας, στο γνωστικό αντικείμενο της Θαλάσσιας Υδραυλικής και Λιμενικών Έργων. Στις 22 Νοεμβρίου 2016, του απονεμήθηκε ο τίτλος του ομότιμου καθηγητή.
Το 1984 εξελέγη διευθυντής του Εργαστηρίου Λιμενικών Έργων του Τομέα Υδατικών Πόρων και Περιβάλλοντος της Σχολής Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, θέση την οποία διατήρησε έως το 2016. Διετέλεσε Διευθυντής του Τομέα Υδατικών Πόρων και Περιβάλλοντος της Σχολής Πολιτικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, από το 1989 έως το 1991. Το 2001 εξελέγη αναπληρωτής πρόεδρος της Σχολής Πολιτικών Μηχανικών (2001-2003), ενώ για δύο θητείες (1997-2001 και 2003-2006) διετέλεσε πρόεδρος της Σχολής Πολιτικών Μηχανικών. Το 2006 εκλέχθηκε Πρύτανης του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, θέση την οποία κατείχε έως το 2010. Από την εκλογή του ως πρύτανης αλλά έως την αφυπηρέτησή του ήταν πρόεδρος της Εταιρείας Αξιοποίησης και Διαχείρισης Περιουσίας ΕΜΠ.
Παράλληλα, είχε διοριστεί μέλος του ΔΣ του Οργανισμός Λιμένος Πειραιά (1985-1999), μέλος του ΔΣ (1993-1997) και αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος (1995-1997) της Εταιρείας Ανάπτυξης Ναυτικής Τεχνολογίας. Έχει διατελέσει από το 1986 σε Συμβούλια Δημοσίων Έργων και Πρόεδρος της Επιτροπής Σχεδιασμού και Ανάπτυξης Λιμένων (2012-2019). Το 2012 ορίστηκε Γενικός Γραμματέας Λιμένων και Λιμενικής Πολιτικής του Υπουργείου Ναυτιλίας και Αιγαίου και από το 2014 έως το 2017 διετέλεσε πρόεδρος της Ρυθμιστικής Αρχής Λιμένων.
Το 2011 έλαβε το παράσημο του Ιππότη της Τάξεως των Γραμμάτων της Γαλλικής Δημοκρατίας. Του έχουν απονεμηθεί Βραβείο Τουρισμού, Βραβείο Περιβαλλοντικής Ευαισθησίας ΟΙΚΟΠΟΛΙΣ 2015 και το Περιβαλλοντικό Βραβείο 2014.
Τον Μάρτιο του 2018 με τον Νόμο 4521, ορίστηκε πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής του νεοσύστατου Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, όπου υπηρέτησε μέχρι τον Μάιο του 2019.
Περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου
Τον Οκτώβριο του 2018, ανακοίνωσε την πρόθεσή του να είναι υποψήφιος Περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου. Στις 02/06/2019 εκλέγεται Περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Κατηγορία:Περιφερειάρχες Βορείου Αιγαίου Κατηγορία:Πρυτάνεις Ελληνικών Πανεπιστημίων Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί μηχανικοί Κατηγορία:Έλληνες Γενικοί Γραμματείς
Παλάτσο ντέλι Αλεσάντρι
Το Παλάτσο ντέλι Αλεσάντρι (ιταλικά: Palazzo degli Alessandri) είναι ένα παλάτι σε πρώιμο αναγεννησιακό ρυθμό, που βρίσκεται επί της οδού Μπόργκο ντέλι Αλμπίτσι στη Φλωρεντία της Ιταλίας. Η ύπαρξη της οικογένειας Αλεσάντρι, που κατάγεται από την οικογένεια των Αλμπίτσι, τεκμηριώνεται με έγγραφα που χρονολογούνται στο 1372.
Οι δύο αδελφοί Αλεσάντρο και Μπαρτολομέο ντέλι Αλμπίτσι (που μετά το 1372 αποκαλούνται «ντέλι Αλεσάντρι») έχτισαν το παλάτι έπειτα από την αγορά τριών οικοπέδων μεταξύ των ετών 1368-1372 και πιθανόν αυτό να ολοκληρώθηκε μέχρι το 1376. Το 1378, κατά τη διάρκεια της Στάσης των Τσόμπι, το παλάτι το παλάτι λεηλατήθηκε και πυρπολήθηκε, με αποτέλεσμα η δυτική πλευρά του κτιρίου να καταρρεύσει. Οι Αλεσάντρι (και οι Αλμπίτσι) ήταν εξέχουσες οικογένειες της παράταξης των Γουέλφων, που συνδέθηκαν με την παραγωγή μαλλιού και, έτσι, με την Συντεχνία του Μαλλιού. Το οικόσημο των Αλεσάντρι ήταν ένα δικέφαλο αρνί σε ένα μπλε τοπίο, συνοδευόμενο από ένα χρυσό στέμμα σε φύλλα φοίνικα. Η οικογένεια ανέδειξε 23 δικαστές και 9 Γκονφαλονιέρους. Στις αρχές του 18ου αιώνα το παλάτι επεκτάθηκε από τον Κόζιμο Αλεσάντρι. Τον 19ο αιώνα ανακαινίστηκε από τον αρχιτέκτονα Τζουζέπε Πότζι. Το παλάτι έως και σήμερα ανήκει στην ιδιοκτησία των απογόνων των Αλεσάντρι.
Παραπομπές
Αλεσ
Άθινγκ Μου
Η Άθινγκ Μου (Athing Mu) (8 Ιουνίου 2002) είναι Αμερικανίδα δρομέας μεσαίων αποστάσεων. Σε ηλικία 19 ετών, κέρδισε χρυσό μετάλλιο στα 800 μέτρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 στο Τόκιο, καταρρίπτοντας το εθνικό ρεκόρ από την Ατζέ Γουίλσον το 2017 και το ηπειρωτικό ρεκόρ κάτω των 20 ετών. Σημείωσε παγκόσμιο ρεκόρ κάτω των 20 ετών στον κλειστό στίβο στα 800 μέτρα γυναικών στις αρχές του 2021 με χρόνο 1:58.40 και τον καλύτερο χρόνο στην ηλικιακή κατηγορία κάτω των 20 ετών στον κλειστό στίβο στα 600 μέτρα το 2019, όταν ήταν 16 ετών. Ο χρόνος της 1:23.57 είναι ο δεύτερος πιο γρήγορος σε κλειστό στίβο και ο δεύτερος ταχύτερος από Αμερικανίδα σε οποιοδήποτε στίβο. Κέρδισε δεύτερο χρυσό μετάλλιο ως μέρος της σκυταλοδρομίας 4 x 400 μ. γυναικών.
Καριέρα
Στις 24 Φεβρουαρίου 2019, η Μου έσπασε το αμερικανικό ρεκόρ γυναικών στο αγώνισμα των 600 μέτρων στο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου των ΗΠΑ του 2019, με χρόνο 1:23.57. Ξεπέρασε το προηγούμενο ρεκόρ γυναικών με 1:23.59 που κατείχε η Αλίσια Μοντάνο και παραλίγο να σπάσει το παγκόσμιο ρεκόρ γυναικών, 1:23.44, που κατείχε η Όλγα Κοτλιάροβα.
Στις 6 Φεβρουαρίου 2021, η Μου έτρεξε σε κλειστό στίβο με 50,52 στα 400 μέτρα των γυναικών, που ήταν 0,3 δευτερόλεπτα γρηγορότερα από το επίσημο παγκόσμιο ρεκόρ κάτω των 20 ετών της Σάνια Ρίτσαρντς-Ρος που επικυρώθηκε από την World Athletics. Ωστόσο, ο χρόνος της Μου ήταν πιο αργός από το 50,36 που έθεσε η Αμερικανίδα Σίντνεϊ ΜακΛάφλιν, ο οποίος δεν μπόρεσε να πληροί τα πρότυπα για την κύρωση του παγκόσμιου ρεκόρ. Στις 27 Φεβρουαρίου έτρεξε 1:58.40 στα 800 μέτρα για να σημειώσει ρεκόρ κλειστού κολεγιακού στίβου και παγκόσμιου ρεκόρ κάτω των 20 ετών. Ξεπέρασε το προηγούμενο κολεγιακό ρεκόρ κατά περισσότερο από δύο δευτερόλεπτα. Στις 17 Απριλίου στο Ουέϊκο του Τέξας, τρέχοντας σε κλειστό στίβο, η Μου έκανε αμερικανικό κολεγιακό ρεκόρ στα 800 μέτρα με χρόνο 1:57,73. Στο Πρωτάθλημα NCAA 2021 στο Γιουτζίν του Όρεγκον στις 12 Ιουνίου 2021, κατέβασε το κολεγιακό ρεκόρ όλων των εποχών στα 49,57, κερδίζοντας τα 400 μέτρα, πριν κάνει νέο κολεγιακό ρεκόρ στα 4 x 400 μ. γυναικών με την Texas A&M με 3:22.34 αργότερα μέσα στην ημέρα.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 στο Τόκιο, η Μου κέρδισε δύο χρυσά μετάλλια, στα 800 μέτρα γυναικών και στη σκυταλοδρομία 4 x 400 μέτρων γυναικών. Έσπασε το ρεκόρ ΗΠΑ στα 800 μέτρα γυναικών με χρόνο 1:55.21 και τερμάτισε την 53χρονη ξηρασία των Ολυμπιακών νικών για τις ΗΠΑ - η τελευταία Αμερικανίδα που κέρδισε τα 800 μέτρα ήταν η Μάντελιν Μάνινγκ στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968. Η Μου είχε προκριθεί σε αυτούς τους Ολυμπιακούς Αγώνες στους προκριματικούς των ΗΠΑ που διεξήχθησαν στο Γιουτζήν του Όρεγκον, όπου τερμάτισε πρώτη με χρόνο 1: 56,07 στα 800 μέτρα, παγκόσμιο καλύτερο χρόνο και το 2ο ταχύτερο χρόνο στην αμερικανική ιστορία.
Προσωπική ζωή
Η Μου γεννήθηκε στο Τρέντον του Νιου Τζέρσεϊ και είναι η δεύτερη μικρότερη από επτά αδέλφια. Ο πατέρας της είναι ο Ντενγκ Μου. Είναι Αμερικανίδα πρώτης γενιάς: οι γονείς της μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες από το Νότιο Σουδάν και η οικογένειά της έχει καταγωγή από το Νότιο Σουδάν. Η Μου είναι χριστιανή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες αθλήτριες δρόμων μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020 Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες
Ζαν Σαρέ
Ο Ζαν Σαρέ (γαλλικά: Jean Charest, πλήρες όνομα: John James Charest, γεννήθηκε στις 24 Ιουνίου 1958 στο Σερμπρούκ ) είναι δικηγόρος και πολιτικός από το Κεμπέκ του Καναδά. Χρημάτισε διατελέσει αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Καναδά από τις 25 Ιουνίου 1993 έως τις 3 Νοεμβρίου 1993 και κατόπιν πρόεδρος του ομοσπονδιακού Προοδευτικού-Συντηρητικού Κόμματος από το 1993 έως το 1998. Είναι γνωστός στο Κεμπέκ για την συμμετοχή του ως αντιπρόεδρος της "επιτροπής του Όχι" για το δημοψήφισμα του 1995 σχετικά με την ανεξαρτησία της επαρχίας. Από το 1998 είναι ο ηγέτης του Φιλελεύθερου Κόμματος του Κεμπέκ, το οποίο ανέδειξε πρώτο στις γενικές εκλογές το 2003, νίκη που του εξασφάλισε την πρωθυπουργία, θέση την οποία διατήρησε μέχρι τις γενικές εκλογές του 2012, όταν το Parti Québécois αναδείχθηκε πρώτο κόμμα. Μετά την εκλογική του ήττα και την αποτυχία του να εκλεγεί στην εκλογική περιφέρεια του Σερμπρούκ ανακοίνωσε την επομένη των εκλογών την παραίτησή του από την προεδρία του κόμματος και το τέλος της πολιτικής του σταδιοδρομίας.
Πρώτα χρόνια και ομοσπονδιακή πολιτική ζωή
Άσκησε το επάγγελμά του δικηγόρου μέχρι την εκλογή του ως βουλευτή του Προοδευτικού-Συντηρητικού Κόμματος στη Βουλή των Κοινοτήτων του Καναδά στην εκλογική περιφέρεια του Σερμπρούκ στις καναδικές ομοσπονδιακές εκλογές του 1984. Από το 1984 έως το 1986, υπηρέτησε ως Αναπληρωτής Πρόεδρος της Βουλής των Κοινοτήτων. Το 1986, στην ηλικία των 28 ετών, διορίσθηκε Υπουργός Νεολαίας στο υπουργικό συμβούλιο του πρωθυπουργού Μπράιαν Μουλρόνεϋ (Brian Mulroney). Εξακολουθεί αν είναι το νεότερο μέλος του υπουργικού συμβουλίου στην ιστορία του Καναδά. Διορίστηκε Υπουργός για την Άθληση και τον Ερασιτεχνικό Αθλητισμό το 1988, αλλά αναγκάστηκε να παραιτηθεί το 1990, όταν ο δικαστής Μακερόλα (Macerola) τον κατήγγειλε ότι προσπάθησε να τον πιέσει για το θέμα του προπονητή Μαρκ Σαν-Ιλαίρ (Marc Saint-Hilaire). Η επόμενη υπουργική θέση που ανέλαβε ήταν του Υπουργού Περιβάλλοντος από το 1991 έως το 1993.
Μετά την παραίτησή του επιέστρεψε στον υπουργικό θώκο, αυτήν την φορά ως Υπουργός Περιβάλλοντος, το 1991. Μαζί με τον ηγέτη του αποσχιστικού κόμματος του Κεμπέκ, Parti Québécois, και πρωθυπουργό Λυσιέν Μπουσάρ (Lucien Bouchard), συμμετείχε στις προπαρασκευαστικές διαπραγματεύσεις που διαμόρφωσαν την υπογραφή του Πρωτοκόλλου του Κιότο. Επίσης έλαβε μέρος στην επίτευξη της Συμφωνίας της λίμνης Μητς (αγγλικά: Meech Lake Accord, γαλλ.: Accord du lac Meech) που οδήγησε έπειτα στην υπογραφή μεταξύ των επαρχιών νέου ομοσπονδιακού συντάγματος, με εξαίρεση το Κεμπέκ, που αρνήθηκε να υπογράψει, προκαλώντας έτσι πολιτικό ζήτημα που διατηρήθηκε και τις επόμενες δεκαετίες.
Πρώτη προσπάθεια διεκδίκησης της προεδρίας
Μετά την αποχώρηση του Μπράιαν Μαλρόνεϊ από τη θέση της προεδρίας του Προοδευτικού-Συντηρητικού Κόμματος και την διεκδίκηση μιας ακόμα πρωθυπουργικής θητείας, ο Σαρέ έθεσε υποψηφιότητα για την ηγεσία του κόμματος το 1993. Μετά την ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του έτυχε της προσοχής των μελών της παράταξης και στις εσωκομματικές εκλογές κατάφερε να αναδειχθεί στην δεύτερη θέση, μετά τον τότε Υπουργό Άμυνας Κιμ Κάμπελ (Kim Campbell) ο οποίος κατάφερε να εκλεγεί με σημαντική διαφορά από τον Σαρέ. Ο τελευταίος τοποθετήθηκε από το Κάμπελ για βραχύ χρονικό διάστημα Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης του Καναδά και Υπουργός Βιομηχανίας, Επιστημών και Τεχνολογίας.
Στις Ομοσπονδιακές εκλογές του 1993, οι Προοδευτικοί-Συντηρητικοί ηττήθηκαν κατά κράτος, αφού μόνο δύο από τους 293 εκλέκτορες καταφέρνουν να εκλεγούν, από τους οποίους δυο ο ένας ήταν ο Ζαν Σαρέ και ο άλλος η Έλσι Γουέιν (Elsie Wayne). Ως το μόνο μέλος του υπουργικού συμβουλίου που "επέζησε" της εκλογικής διαδικασίας, ο Σαρέ αναδείχθηκε προσωρινός αρχηγός του κόμματος και εκλέχθηκε στη θέση του προέδρου του κόμματος τον Απρίλιο του 1995.
Αρχηγός του Φιλελεύθερου Κόμματος του Κεμπέκ
Ο Σαρέ θεωρήθηκε από τους υποστηρικτές του ως η βέλτιστη λύση των φεντεραλιστών του Κεμπέκ (fédéralistes), οι οποίοι υποστήριζαν την παραμονή του Κεμπέκ στο ομοσπονδιακό κράτος του Καναδά, ώστε να μπορέσουν να επικρατήσουν στις επόμενες επαρχιακές εκλογές επί της αποσχιστικής κυβέρνησης του Παρτί Κεμπεκουά (γαλλικά: Parti Québécois). Στις γενικές εκλογές του 1994 το Φιλελεύθερο Κόμμα του Κεμπέκ είχε συγκεντρώσει υπό την αρχηγία του Ντάνιελ Τζόνσον περίπου τον ίδιο αριθμό εδρών με το Παρτί Κεμπεκουά, το οποίο διατηρούσε την κυβερνητική πλειοψηφία.
Λίγους μήνες αργότερα, στις επαρχιακές εκλογές του Κεμπέκ στις 30 Νοεμβρίου 1998, οι Ζαν Σαρέ εκλέχθηκε αυτή τη φορά βουλευτής της εκλογικής περιφέρειας Σερμπρούκ του Κεμπέκ. Οι Φιλελεύθεροι, υπό την ηγεσία του Σαρέ, επέτυχαν να συγκεντρώσουν μεγαλύτερο ποσοστό των εκλογέων από το Parti Québécois το οποίο όμως κέρδισε τις περισσότερες έδρες στις εκλογικές περιφέρειες της επαρχίας. Λόγω όμως του εκλογικού νόμου, που καθόριζε ότι το κόμμα που συγκέντρωνε τις περισσότερες έδρες μπορούσε να σχηματίσει κυβέρνηση, το Παρτί Κεμπεκουά κατάφερε να σχηματίσει κυβέρνηση πλειοψηφίας. Ο Ζαν Σαρέ ανέλαβε για πρώτη φορά την θέση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και ολοκλήρωσε την ίδια περίοδο την αυτοβιογραφία του. Τότε περίπου εκδόθηκε και η βιογραφία του από τον συγγραφέα και δημοσιογράφου της La presse Οντρέ Πραττ (André Pratte).
Στις γενικές εκλογές που διεξήχθησαν στις 14 Απριλίου 2003, το  Φιλελεύθερο Κόμμα κατάφερε να αναδειχθεί στην κυβέρνηση, μετά από εννέα συναπτά έτη του Κόμματος του Κεμπέκ στην εξουσία. Κύριοι παράμετροι που καθόρισαν την εκλογική νίκη, υπήρξαν οι δεσμεύσεις του φιλελεύθερου κόμματος την μεταρρύθμιση της δημόσιας υγείας, την μείωση των διδάκτρων, την μείωση των φόρων των φυσικών προσώπων, τον εξορθολογισμό των δημοσίων δαπανών, την δυνατότητα εφαρμογής τοπικών δημοψηφισμάτων για την απόσχιση δήμων που συνενώθηκαν με την αυτοδιοικητική μεταρρύθμιση του 2002 και την φιλελευθεροποίηση της οικονομίας, αλλά και λόγω της φθοράς των κυβερνήσεων του Παρτί Κεμπεκουά. Στις 29 Απριλίου 2003, ο Ζαν Σαρέ ορκίσθηκε και ανέλαβε επίσημα την διακυβέρνηση της Επαρχίας του Κεμπέκ.
Πρώτη διακυβέρνηση
Τα δύο πρώτα χρόνια της πρώτης κυβέρνησης του Ζαν Σαρέ χαρακτηρίζονται από τις μη δημοφιλείς στα εργατικά συνδικάτα και κοινωνικές ομάδες μεταρρυθμίσεις, ενώ η μη εφαρμογή των προεκλογικών υποσχέσεων σχετικά με την μείωση των φορολογικών συντελεστών. Αντίθετα, με στόχο την εξεύρεση νέων δημοσίων εσόδων, αυξάνεται η χρέωση του ηλεκτρικού ρεύματος της δημόσιας εταιρίας Hydro-Québec, η αναπροσαρμογή των ασφαλιστηρίων συμβολαίων με την αύξηση των εισφορών, η αύξηση των τελών για τις διάφορες κυβερνητικές υπηρεσίες, καθώς και για την επιβολή φόρου διοξειδίου του άνθρακα για τις επιχειρήσεις. Η ανάγκη αύξησης των δημοσίων εσόδων προέκυψε από την απόφαση της ομοσπονδιακής κυβέρνησης του Στίβεν Χάρπερ, να μειώσει τους φορολογικούς συντελεστές. Από την άλλη, διατήρησε το μέτρο της προηγούμενης κυβέρνησης του Μπερνάρ Λωντρύ για την παροχή επιδοτήσεων και φορολογικών ελαφρύνσεων σε οικογένειες με παιδιά.
Ένα μεγάλο μέρος της δημοσιονομικής πολιτικής της κυβέρνησης Σαρέ, βασίζονταν στην προσδοκία ότι θα μπορούσαν να ληφθούν ανταποδοτικές διευκολύνσεις από την κεντρική ομοσπονδιακή κυβέρνησης, όταν αυτή εφάρμοσε την εξίσωση των φορολογικών συντελεστών που σύμφωνα με την κυβέρνηση του Καναδά δημιουργούσε ένα κλίμα δημοσιονομικής ανισορροπίας μεταξύ των ομοσπονδιακών και επαρχιακών κυβερνήσεων, ενώ στερούσε έσοδα από τις επαρχίες με υψηλότερο επαρχιακό φορολογικό συντελεστή. Ωστόσο η κυβέρνηση Χάρπερ για να αντιμετωπίσει την διαφαινόμενη δημοσιονομική υστέρηση των δημοσίων εσόδων, αύξησε τους φορολογικούς συντελεστές, περιορίζοντας σημαντικά την κατανάλωση στην επαρχία του Κεμπέκ και στερώντας πιθανές ανταποδοτικές εισφορές από την κεντρική ομοσπονδιακή κυβέρνηση, λόγω της πρώτης προσαρμογής των φορολογικών συντελεστών.
Η αύξηση του φόρου διοξειδίου για τις επιχειρήσεις έγινε στην κατεύθυνση, εκτός της αύξησης των δημοσίων εσόδων και της προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος από την κλιματική αλλαγή, στην εφαρμογή του Πρωτοκόλλου του Κιότο που είχε υπογράψει η ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Απολαμβάνει την στήριξη των πολιτικών, κοινωνικών και περιβαλλοντικών ομάδων, όταν εναντιώνεται στην απόρριψη τελικώς του Πρωτοκόλλου από τον Καναδά, δηλώνοντας ότι η επαρχία του Κεμπέκ θα το εφαρμόσει στο ακέραιο. Όμως δέχεται αργότερα κριτική στην απόφαση για την οικοδόμηση συγκροτήματος παραθεριστικών κατοικιών στο χιονοδρομικό κέντρο του όρους Ορφόρτ.
Κατά την διάρκεια της πρώτης διακυβέρνησης, η δημοφιλία της κυβέρνησης σύμφωνα με δημοσκοπήσεις ήταν χαμηλή λόγω κυρίως της αύξησης των φόρων, αλλά αυτό δεν συνυπολόγιζε την διασπορά των εδρών σε μελλοντική εκλογική αναμέτρηση, όπου η φιλελεύθερη κυβέρνηση απολάμβανε μεγαλύτερα ποσοστά, ιδιαίτερα στην αγγλόφωνες και τις αλλόφωνες εκλογικές περιφέρειες. Τα σημαντικότερα ζητήματα που αποσχόλησαν την κυβέρνηση Σαρέ, ιδιαίτερα στα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησής του, ήταν η ενδονοσοκομειακή λοίμωξη του βακτηρίου C. Difficile, η στεγαστική κρίση με την ανεπαρκή προσφορά κατοικιών, η κρίση της πανεπιστημιακής χρηματοδότησης, η κατάρρευση της υπερυψωμένης διάβασης της λεωφόρου ντε λα Κονκόρ (Boulevard de la Concorde) στην πόλη του Λαβάλ, οι πυροβολισμοί στο Κολλέγιο Ντοσόν (Collége Dawson), το ζήτημα των εύλογων προσαρμογών (accommodent raisonable) των μειονοτήτων με την χρήση ή όχι αμφιλεγόμενων δικαιωμάτων όπως των θρησκευτικών συμβόλων, η μόλυνση των υδροφορέων με κυανοβακτηρίδια και το πρόβλημα της άσκησης της δημοκρατίας στην τοπική αυτοδιοίκηση.
Σε επίπεδο κυβέρνησης, δεν ανέκυψαν σημαντικά ζητήματα. Σημειώθηκαν ενδοπαραταξιακές έριδες με την αποχώρηση του πρών υπουργού Πιερ Παραντί (Pierre Paradis) που δυσαρεστήθηκε από την μη υπουργοποίησή του, καθώς και με τις παραιτήσεις για διάφορα ζητήματα, όπως του υπουργού Οικονομικών Υβ Σεγκυέν (Yves Seguin), του υπουργού Δικαιοσύνης Μαρκ Μπελμάρ (Marc Bellemare) και του υπουργού Περιβάλλοντος Τομά Μυλκαίρ (Thomas Mulcair). Ακόμη, έπειτα την ψήφιση της πρόταση της αντιπολίτευσης στο Κοινοβούλιο του Κεμπέκ, ο Ζαν Σαρέ κλήθηκε να απαντήσει στην ομοσκονδιακή κοινοβουλευτική επιτροπή κατά της διαφθοράς σχετικά με την χρηματοδότηση που φέρεται να έλαβε από Γερμανό επιχειρηματία, όταν ήταν υποψήφιος του Συντηρητικού Προοδευτικού κόμματος το 1993, στα πλαίσια ενός οικονομικού και πολιτικού σκανδάλου.
Δεύτερη διακυβέρνηση
Πριν την παραίτηση της κυβέρνησης στις 21 Φεβρουαρίου 2007 ενώπιον του Γενικού Κυβερνήτη με σκοπό την ανακήρυξη των εκλογών από το Ζαν Σαρέ, προηγήθηκε συνάντηση του πρωθυπουργού με τον υπουργό Οικονομικών Μισέλ Ωντέτ (Michel Audet) για την κατάθεση του προϋπολογισμού του τρέχοντος έτους. Κατά την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, το Φιλελεύθερο Κόμμα υποσχέθηκε αντί των 200 εκατομμυρίων δολαρίων σε μειώσεις φόρων που ανακοίνωσε στην αρχή, να κοπούν οι φορολογικές εισφορές κατά 700 εκατομμύρια, την μείωση της αναμονής στα νοσοκομεία, την αύξηση των ωρών διδασκαλίας της γαλλικής γλώσσας στην εκπαίδευση, την αύξηση του αριθμού των θέσεων στους βρεφονηπιακούς και παιδικούς σταθμούς και την αύξηση των διδάκτρων κατά 50 δολάρια ανά τετράμηνο στα πανεπιστήμια. Η τελευταία εξαγγελία προξένησε τις έντονες αντιδράσεις των φοιτητικών οργανώσεων που προχώρησαν σε απεργιακή κινητοποίηση.
Στις γενικές εκλογές στις 26 Μαρτίου 2007, το Φιλελεύθερο Κόμμα με τον Ζαν Σαρέ καταφέρνει να επανεκλεγεί με μικρή πλειοψηφία, που του επιτρέπει να σχηματίσει κυβέρνηση μειοψηφίας, ενώ ο ίδιος ο Σαρέ, όντας υποψήφιος στην εκλογική περιφέρεια του Σερμπρoύκ, καταφέρνει να επνεκλεγεί με 36.56% και με μικρή διαφορά από τον υποψήφιο του Παρτί Κεμπεκουά για την ίδια περιφέρεια Κλωντ Φοργκ (Claude Forgues). Συνολικά, το Φιλεύθερο Κόμμα συγκέντρωσε ποσοστό 33% και 48 έδρες, ενώ η Δημοκρατική Δράση του Κεμπέκ (Action démocratique du Québec) υπό την ηγεσία του Μαριό Ντυμόν (Mario Dumont) και το Παρτί Κεμπεκουά υπό την ηγεσία του Οντρέ Μπουακλαίρ (André Boisclair) συγκέντρωσαν 31% και 41 έδρες και 28% και 36 έδρες.
Αυτή η κυβέρνηση μειοψηφίας, ήταν η πρώτη που δημιουργήθηκε μετά το 1878, όταν πρωθυπουργός ήταν ο Σαρλ Μπουσέ ντε Μπουσερβίλ (Charles Boucher de Boucherville). Σε αυτήν την βραχύβια θητεία της δεύτερης κυβέρνησης Σαρέ, αφού η επόμενη εκλογική αναμέτρηση διεξήχθη μόλις ένα χρόνο αργότερα, δεν ανέκυψαν σημαντικά ζητήματα. Στα θετικά της κυβέρνησης καταλογίσθηκε σύμφωνα με δημοσκοπήσεις της κοινής γνώμης, η δυναμική παρουσία των γυναικών στους υπουργικούς θώκους, αφού υπήρχαν δέκα άνδρες και εννέα γυναίκες με τον υπολογισμό της θέσης του πρωθυπουργού στο υπουργικό συμβούλιο, που χαρακτηρίστηκε ως «συμμετοχικό» (γαλλικά: paritaire) λόγω της αναλογικής αντιπροσώπευσης των δυο φύλων.
Τρίτη διακυβέρνηση
Οι γενικές εκλογές στις 8 Δεκεμβρίου 2008, εξαγγέλθηκαν από τον Ζαν Σαρέ με το επιχείρημα ότι χρειάζονταν μια κυβέρνηση πλειοψηφίας για να προωθήσει τα αναγκαία μέτρα, ενόψει της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Σε αυτές τις πρόωρες εκλογές, το Φιλελεύθερο Κόμμα συγκέντρωσε 66 από τις 125 έδρες του Εθνικού Κοινοβουλίου του Κεμπέκ, συγκεντρώνοντας ποσοστό 42% των ψήφων, δίνοντάς στον Σαρέ την απαρραίτητα αντιπροσώπευση ώστε να σχηματίσει κυβέρνηση πλειοψηφίας. Σε αυτήν την τρίτη κυβερνητική θητεία, η κυβέρνηση Σαρέ θα έρθει αντιμέτωπη με ένα δημόσιο χρέος που ξεπερνά τα 220 δισεκατομμύρια δολλάρια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί του Κεμπέκ Κατηγορία:Καναδοί πολιτικοί
Φωτεινό Τρικάλων
Το Φωτεινό είναι ορεινό χωριό του νομού Τρικάλων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Μετεώρων
ΦΚ Τουν
Η ΦΚ Τουν (γερμανικά: FC Thun) είναι ελβετική ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα την πόλη Τουν. Η ομάδα αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ελβετίας. Έδρα της ομάδας είναι από το 2011 η Στόκχορν Αρένα, χωρητικότητας 10000 θεατών. Χρώματα της ομάδας είναι το κόκκινο και το άσπρο. Ιδρύθηκε την 1η Μαΐου 1898.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:ΦΚ Τουν Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελβετίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1898
44 Νύσα
Η Νύσα έδωσε το όνομά της στην «Οικογένεια της Νύσας», μία ομάδα αστεροειδών με παρόμοιες τροχιές που ανήκουν συνήθως στον φασματικό τύπο F.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Νύσας υπολογίσθηκε σε 70,6 χλμ., ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 370 τρισεκατομμύρια τόνους με μέση πυκνότητα 2 γραμμάρια ανά κυβικό cm. Το σχήμα που εξάγεται από την καμπύλη φωτός της Νύσας είναι κωνικό, πράγμα που υποδεικνύει ότι ο αστεροειδής ίσως στην πραγματικότητα είναι διπλός, αποτελείται δηλαδή από δύο σώματα που βρίσκονται σε επαφή ή σχεδόν σε επαφή. Η μέση επιτάχυνση της βαρύτητας στον ισημερινό της Νύσας εκτιμάται σε 1,97 cm/sec², δηλαδή η βαρύτητα εκεί είναι 500 φορές ασθενέστερη από τη γήινη, ενώ η μέση ταχύτητα διαφυγής υπολογίζεται σε 37 m/sec.
Η Νύσα ανήκει στον σπάνιο τύπο E, και είναι ίσως ο μεγαλύτερος αστεροειδής αυτού του τύπου (ο 55 Πανδώρα είναι πάντως ελάχιστα μικρότερος). Το άλβεδό της είναι 0,546. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της υπολογίζεται σε 122 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νυσα
Σόλλιον
Το Σόλλιον ήταν αρχαία Ελληνική παραθαλάσσια πόλη στην δυτική αρχαία Ακαρνανία, στο Ιόνιο Πέλαγος. Ήταν αποικία της αρχαίας Κορίνθου μέχρι την κατάληψη της το 431 π.Χ από την Αρχαία Αθήνα, κατά την περίοδο του Πελοποννησιακού πολέμου. Κατά την διάρκεια της κυριαρχίας των Αθηναίων, η πόλη ενώθηκε με την αρχαία Πάλαιρο. Αναφέρεται και πάλι το 426 π.Χ., ως ο τόπος στον οποίο ο Δημοσθένης αποβιβάστηκε όταν αποφάσισε να εισβάλει στην Αιτωλία.
Η περιοχή αυτή βρίσκεται κοντά στο σημερινό χωριό Πογωνιά Αιτωλοακαρνανίας, στον δήμο Ακτίου - Βόνιτσας.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Αποικίες της Κορίνθου Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα
Optio
thumb|200px|Ένας optio σε σύγχρονη αναπαράσταση. Διακρίνεται από το λοφίο στο κράνος του και το ραβδί με το οποίο κρατούσε σε τάξη τους λεγεωναρίους. Optio ή Οπτίων ήταν το όνομα μιας βαθμίδας του στρατού της Αρχαίας Ρώμης. Αν και υπήρχαν διάφορες εκδοχές του, ανάλογα με το σώμα στο οποίο υπηρετούσε, η συνηθέστερη μορφή του ήταν αυτή του optio centuriae, δηλαδή του δεύτερου στην ιεραρχία πίσω από τον εκατόνταρχο. Η λέξη optio προέρχεται από το λατινικό ρήμα «optare» που σημαίνει «επιλέγω», καθώς τον επέλεγε ο ίδιος ο εκατόνταρχος.
Οι optiones κατείχαν σημαντικό ρόλο κατά την ώριμη περίοδο της ρωμαϊκής στρατιωτικής ιστορίας, καθώς η θνησιμότητα των εκατοντάρχων ήταν υψηλή, εξαιτίας της τοποθέτησής τους μπροστά στους άνδρες που διοικούσαν, κάτι που τους έκανε εύκολο στόχο. Αντίθετα ο optio τοποθετούταν πίσω από τις γραμμές για να κρατά σε τάξη τους λεγεωναρίους. Ανάμεσά στα καθήκοντά του ήταν να επιβάλλει την εκτέλεση των διαταγών του εκατοντάρχου, να επιβλέπει τους υφισταμένους του, καθώς και άλλα διοικητικά καθήκοντα. Ένας optio λάμβανε το διπλάσιο μισθό από τους συναδέλφους του και ήταν ο επικρατέστερος υποψήφιος για προαγωγή μόλις έχανε τη ζωή του ένας εκατόνταρχος.
Κατηγορία:Βαθμοφόροι ρωμαϊκού στρατού
Περιφέρεια Ντικίλ
Η Περιφέρεια Ντικόλ (αραβικά: دخيل, γαλλικά: Dikhil) είναι μια περιφέρεια του Τζιμπουτί. Έχει έκταση 7.200 τ.χλμ. και πληθυσμό 90.023 κατοίκων (2012). Πρωτεύουσα είναι η Ντικίλ.
Γεωγραφία
Η Περιφέρεια Ντικίλ βρίσκεται κεντρικά του Τζιμπουτί. Συνορεύει στα νότια και δυτικά με την Αιθιοπία, στα νοτιοανατολικά με την Περιφέρεια Αλί Σαμπί, στα βόρεια-κεντρικά με την Περιφέρεια Άρτα και στα βορειοανατολικά με την Περιφέρεια Ταντζουρά. Έχει έκταση 7.200 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση η μεγαλύτερη περιφέρεια του Τζιμπουτί.
Δημογραφία
Η Περιφέρεια Ντικίλ έχει πληθυσμό 90.023 κατοίκων (2012). Είναι σε πληθυσμό η μεγαλύτερη περιφέρεια του Τζιμπουτί. Έχει πυκνότητα 12,5 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι ανά πυκνότητα η τέταρτη μεγαλύτερη περιφέρεια του Τζιμπουτί, μετά την Περιφέρεια Αλί Σαμπί, την Περιφέρεια Αρτα και την Περιφέρεια Ταντζουρά.
Επαρχίες
Η Περιφέρεια Ντικίλ συμπεριλαμβάνει κομμάτια τριών επαρχιών: Γιομποκί, Ας Ευλά και Ντικίλ.
Μεταφορές
Το τοπικό αεροδρόμιο είναι το Ντικίλ.
Παραπομπές
Ντικίλ
Η Χοντρή του Θησαυρού
Η Χοντρή, ή πιο γνωστή ως Χοντρή του Θησαυρού ήταν δημοφιλής γελοιογραφία που δημοσιευόταν επί σειρά ετών στο ελληνικό περιοδικό ποικίλης ύλης Θησαυρός. Επρόκειτο για μια παχύσαρκη κυρία, τεραστίων διαστάσεων, η οποία καταπίεζε τον μικροκαμωμένο σύζυγό της Ζαχαρία.
Πρόγονος της συγκεκριμένης γελοιογραφίας υπήρξε η Αντζουλίνα, μια προπολεμική εικονογραφημένη καρικατούρα του τουρκικού εντύπου Ράμιζ, που μεταφέρθηκε στην Ελλάδα από το σχεδιαστή Μιχάλη Γάλλια. Αργότερα το ζευγάρι συνέχισε να γελοιογραφείται και από άλλους γελοιογράφους, όπως ο Βασίλης Χριστοδούλου και ο Αρχέλαος στο περιοδικό "Οικογενειακός Θησαυρός" μέχρι το 1967.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γελοιογραφία
Βόιτσεχ Στσένσνι
Ο Βόιτσεχ Τόμας Στσένσνι (πολωνικά: Wojciech Tomasz Szczęsny) (γενν. 18 Απριλίου 1990, Βαρσοβία) είναι Πολωνός διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για Γιουβέντους.
Είναι γιος του Μάτσεϊ Στσένσνι, παλιού Πολωνού διεθνή.
Σε συλλόγους
Ερχόμενος στην Άρσεναλ το 2006, ο Βόιτσεχ Στσένσνι εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής των Λονδρέζων και ένα χρόνο αργότερα στις ρεζέρβες. Χρησιμοποιούμενος συχνά ως βασικός από τον προπονητή του, ο Στσένσνι υπέστη κάταγμα των δεξιών χεριών του στη διάρκεια προπόνησης στις 11 Νοεμβρίου 2008 στη διάρκεια προπόνησης, και αναγκάστηκε να μείνει εκτός αγωνιστικών χώρων για διάστημα έξι μηνών. Στις 22 Σεπτεμβρίου 2009, ο Στσένσνι έλαβε μέρος στον πρώτο του επίσημο αγώνα με την πρώτη ομάδα της Άρσεναλ, στο Λιγκ Καπ Αγγλίας με αντίπαλο τη Γουέστ Μπρόμγουιτς Άλμπιον (2-0). Για το ξεκίνημά του, ο νεαρός τερματοφύλακας διατήρησε απαραβίαστη την εστία του και πραγματοποίησε στο σύνολο έναν καλό αγώνα.
Τέταρτος τερματοφύλακας στους Gunners, πήγε δανεικός στις 20 Νοεμβρίου του ιδίου έτους αρχικά για έναν μήνα στην Μπρέντφορντ ΦΚ, ομάδα της Λιγκ Του. Μία μέρα αργότερα, έπαιξε τον πρώτο του αγώνα με τη νέα του ομάδα, απέναντι στη Γουόλσολ (ισσοπαλία 1-1). Στις 24 Νοεμβρίου, πέτυχε να σταματήσει πέναλτι του Ματ Χάρολντ, κάτι όμως που δεν θα γλιτώσει την ομάδα του από την ήττα από τη Γουίκομπ. Τελικά ο δανεισμός του επεκτάθηκε μέχρι το τέλος της σεζόν και πήρε μέρος σε 28 αγώνες πρωταθλήματος.
Στις 13 Δεκεμβρίου 2010, έκανε το ντεμπούτο του στην Πρέμιερ Λιγκ στη διάρκεια της 17ης αγωνιστικής απέναντι στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (ήττα 0-1), αποτελώντας έτσι τον νεαρότερο τερματοφύλακα που ξεκινά σε αγώνα πρωταθλήματος με την ομάδα της Άρσεναλ. Ο Αρσέν Βενγκέρ τον έκανε βασικό εξαιτίας της απουσίας του συμπατριώτη του Λούκας Φαμπιάνσκι, τραυματισμένο στον ώμο, με τον Μανουέλ Αλμούνια να έχει περιοριστεί σε ρόλο αναπληρωματικού. Ο Στσένσνι συμμετέχει στον πρώτο αγώνα για τα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ απέναντι στην Μπαρτσελόνα, όπου βοηθά με τις επεμβάσεις του την Άρσεναλ να κερδίσει με 2-1 στο χορτάρι.
Στις 27 Φεβρουαρίου 2011, στη διάρκεια του τελικού του Λιγκ Καπ Αγγλίας απέναντι στην Μπέρμινγκχαμ, μια ασυνεννοησία με τον συμπαίκτη του Λοράν Κοσιελνί στις καθυστερήσεις του αγώνα δίνει την ευκαιρία στον Ομπαφέμι Μάρτινς να σκοράρει το τελευταίο γκολ του αγώνα, κάτι που οδηγεί στην ήττα της Άρσεναλ (2-1).
Στις 8 Μαρτίου 2011, τραυματίζεται στο δάχτυλο στη διάρκεια του δεύτερου αγώνα για τα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ με αντίπαλο την Μπαρτσελόνα (ήττα 3-1) και σύμφωνα με τον Αρσέν Βενγκέρ, κινδυνεύει να μείνει εκτός αγωνιστικών χώρων για έξι βδομάδες. Ο τραυματισμός του έχει ως επακόλουθο την έλλειψη τερματοφυλάκων στην Άρσεναλ, που θα οδηγήσει τον Γενς Λέμαν, παλιό τερματοφύλακα της ομάδας και σε ηλικία 41 ετών εκείνη την εποχή, να βγει προσωρινά από τη σύνταξη για να καλύψει τον Μανουέλ Αλμούνια. Πάντως, ο Στσένσνι επιστρέφει πιο γρήγορα του αναμενομένου από τον τραυματισμό του και ξαναβρίσκει τη θέση του βασικού στις 17 Απριλίου απέναντι στη Λίβερπουλ (1-1). Λίγες μέρες αργότερα, η Άρσεναλ φέρνει ισσοπαλία στην έδρα της αντιπάλου Τότεναμ (3-3) και γνωρίζει την πρώτη της ήττα στο πρωτάθλημα από τον Δεκέμβριο από την Μπόλτον (1-2) παρά την απόκρουση ενός πέναλτι από τον Στσένσνι, τερματίζοντας τις όποιες ελπίδες για τον τίτλο είχαν απομείνει στους Gunners.
Στις αρχές της σεζόν 2011-2012, ο Στσένσνι παίρνει τον αριθμό 13 στη φανέλα του που είχε μείνει "ορφανός" από τον Γενς Λέμαν.
Εθνική ομάδα
Ο Στσένσνι αγωνίζεται το 2009 με την Πολωνία U21 στη διάρκεια των προκριματικών του Euro 2011. Επίσης καλείται στο γκρουπτων αναπληρωματικών της Εθνικής Πολωνίας από τον Λέο Μπένακερ το ίδιο έτος για τους προκριματικούς αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 με αντίπαλο τη Βόρειο Ιρλανδία και τη Σλοβενία.
Το Νοέμβριο του 2009, ο νέος ομοσπονδιακός τεχνικός Φράντσιζεκ Σμούντα καλεί τον Στσένσνι για τους φιλικούς αγώνες με τη Ρουμανία και τον Καναδά . Ο Στσένσνι πραγματοποιεί την πρώτη του διεθνή συμμετοχή με αντίπαλο τον Καναδά στις 18, αντικαθιστώντας στο ημίχρονο τον Τόμας Κούστιακ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κ20 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρσεναλ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπρέντφορντ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Αγγλία) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρόμα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία
Σταντ Ντιντελάνζ
Η Σταντ Ντιντελάνζ ήταν μια ποδοσφαιρική ομάδα από το Ντιντελάνζ του Λουξεμβούργου, που είχε ιδρυθεί το 1913. Το 1991 συγχωνεύτηκε με άλλες δύο ομάδες της πόλης, την Αλιάνς και την ΥΣ Ντιντελάνζ, δημιουργώντας την Φ91 Ντουντελάνζ. Έδρα της ομάδας ήταν το Στάδιο Αλουΐζ Μεγιέρ (Stade Aloyse Meyer).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1913 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Λουξεμβούργου
Ορίμπε Περάλτα
Ο Ορίμπε Περάλτα Μορόνες (ισπανικά: Oribe Peralta Morones) (12 Ιανουαρίου 1984, Τορρεόν) είναι επαγγελματίας Μεξικανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στη θέση του επιθετικού για την Αμέρικα και την Εθνική Μεξικού.
Καριέρα σε συλλόγους
Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα με την Μονάρκας Μορέλια το 2003, με την οποία πραγματοποίησε μόνο 2 εμφανίσεις στο πρωτάθλημα, προτού πάρει μεταγραφή για τη Λεόν το 2004 και αργότερα για τη Μοντερρέι το 2006. Στη συνέχεια πήγε με μόνιμη μεταγραφή στη Σάντος Λαγούνα η οποία τον έδωσε δανεικό για ένα χρόνο στην Τσιάπας, όπου είχε μια επιτυχημένη σεζόν. Επιστρέφοντας στη Σάντος Λαγούνα ο Περάλτα έγινε ο βασικός της επιθετικός για τα επόμενα πέντε χρόνια, πραγματοποιώντας πάνω από 200 εμφανίσεις και βρίσκοντας τα δίχτυα 79 φορές. Τον Μάιο του 2014 πήρε μια πολυσυζητημένη μεταγραφή για την Κλουμπ Αμέρικα, τον μεγαλύτερο σύλλογο του Μεξικού, μια μεταγραφή που φημολογείται πως κόστισε $10 εκατομμύρια.
Καριέρα με την Εθνική
Ο Περάλτα κλήθηκε στην Εθνική Μεξικού για πρώτη φορά το 2005 αλλά δεν έγινε βασικός παρά το 2011, όταν ήταν και ένας από τους τρεις παίκτες άνω των εικοσι δύο ετών της ομάδας του Μεξικού που κατέκτησε τον τίτλο στος Παναμερικανικούς αγώνες του 2011. Σκόραρε δύο φορές στον τελικό του ποδοσφαίρου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στη νίκη ενάντια στη Βραζιλία, συνεισφέροντας στην κατάκτηση του πρώτου χρυσού μεταλίου για τη χώρα του στο συγκεκριμένο άθλημα. Συμμετέχει στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας, που αποτελεί και την πρώτη του συμμετοχή σε Παγκόσμιο Κύπελλο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεξικανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Μεξικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Λεόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΦ Μοντερρέι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τσιάπας ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Σάντος Λαγούνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2011 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κλουμπ Αμέρικα Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μονάρκας Μορέλια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Παίκτες νικητές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ