cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mercedes-Benz W462
To Mercedes-Benz W462, γνωστό και ως Mercedes-Benz G-Klasse, είναι ένα SUV όχημα παντός εδάφους της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας Mercedes-Benz. Κατασκευάζεται από το 1979 μέχρι σήμερα, σχεδόν αμετάβλητο αισθητικά, με βαθμιαίες μόνο βελτιώσεις στο τεχνολογικό του υπόβαθρο, στον εξοπλισμό και στην ενεργητική και παθητική ασφάλεια. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια έχει επικρατήσει στην αγορά πρακτικώς μόνο η εκδοχή για ειδικές υπηρεσίες. Οι διάφορες μορφές για ιδιωτική χρήση, τυπικώς συνεχίζουν να κατασκευάζονται, αλλά σε πάρα πολύ ελάχιστες ποσότητες και διατίθενται μόνο κατόπιν ειδικής παραγγελίας.
Επίσης, στα νεότερα χρόνια έχει κυκλοφορήσει και σε 6-τροχες εκδοχές 6x6 (6-κίνητες με δύο πίσω άξονες), πλην όμως με εξαιρετικά υψηλές τιμές πώλησης.
Στην Ελλάδα κατασκευάζεται από την ΕΛΒΟ ως στρατιωτική σειρά Mercedes-Benz W462 στα μοντέλα 240GD/24 (1,25 τόνοι) και 290GD/28 (1,5 τόνοι). Μέχρι σήμερα έχουν κατασκευαστεί 10.000 οχήματα (και 250 δεξιοτίμονα για τον Κυπριακό Στρατό) σε διάφορες παραλλαγές, όπως: Μεταφορέας προσωπικού / φορτίου (η συνηθέστερη εκδοχή), Όχημα Διοίκησης, Ασθενοφόρο και Φορέας Οπλισμού.
Φιλίπ Λεκλέρ ντε Ωτκλόκ
Ο Φιλίπ Λεκλέρ ντε Ωτκλόκ (Γαλλικά: Philippe Leclerc de Hauteclocque), πλήρες όνομα Φιλίπ-Φρανσουά- Μαρί ντε Ωτκλόκ (22 Νοεμβρίου 1902 - 28 Νοεμβρίου 1947), ήταν Γάλλος στρατηγός, ένας από τους κύριους στρατιωτικούς ηγέτες της Ελεύθερης Γαλλίας κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου. Σκοτώθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1947, σε συντριβή αεροπλάνου στη Γαλλική Αλγερία, κατά τη διάρκεια στρατιωτικής αποστολής επιθεώρησης.
Είναι μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες στην απελευθέρωση της Γαλλίας κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου.
Mercedes-Benz W462
Ειδικότερα στην Ελλάδα, αντικατέστησαν τα παλαιότερα Willys Μ38Α1, Ford M151A1 και Volkswagen Typ 181.
Φιλίπ Λεκλέρ ντε Ωτκλόκ
Ονομάστηκε στρατάρχης της Γαλλίας μετά θάνατον το 1952.
Βιογραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|290x290εσ|Ο στρατηγός Λεκλέρ και άνδρες του 501ου Συντάγματος μικρογραφία|270x270εσ|Πλήθη Γάλλων στα [[Ηλύσια Πεδία παρακολουθούν τα γαλλικά στρατεύματα της 2ης Τεθωρακισμένης Μεραρχίας του στρατηγού Λεκλέρ να διασχίζουν την Αψίδα του Θριάμβου στις 26 Αυγούστου 1944, μετά την απελευθέρωση του Παρισιού.]] μικρογραφία|270x270εσ|Ο Λεκλέρ υπογράφει την πράξη συνθηκολόγησης της Ιαπωνίας πάνω στο [[USS Missouri (BB-63)|Θωρηκτό Μιζούρι]] Ο στρατηγός Λεκλέρ γεννήθηκε στον οικογενειακό πύργο του στο Μπελουά-Σαιν-Λεονάρ στο νομό Σομ το 1902. Ήταν γόνος της αριστοκρατικής οικογένειας ντε Ωτκλόκ και αποφοίτησε από τη στρατιωτική ακαδημία του Σαιν-Συρ το 1924 και τη στρατιωτική σχολή του Σωμύρ το 1925. Μετά από υπηρεσία στη γαλλική κατοχή του Ρουρ και στο Μαρόκο, επέστρεψε στο Σαιν-Συρ ως εκπαιδευτής το 1931. Κατά τη διάρκεια μιας άσκησης με άλογο, το πόδι του έσπασε και έτσι χρησιμοποιούσε ένα μπαστούνι για το υπόλοιπο της ζωής του. Το 1933, του απονεμήθηκε ο Πολεμικός Σταυρός για πολεμικές επιχειρήσεις εξωτερικού για τη δράση του σε σπηλιές και χαράδρες στο Μπου Αμντούν του Μαρόκου. Αυτή την εποχή παντρεύτηκε, γάμο από τον οποίο απέκτησε έξι παιδιά.
Mercedes-Benz W462
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
W462 Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Φιλίπ Λεκλέρ ντε Ωτκλόκ
Β' Παγκόσμιος πόλεμος
Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου πολέμησε στη μάχη της Γαλλίας. Τον Ιούνιο 1940, ως λοχαγός του πεζικού, τραυματίστηκε και συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Γερμανούς αλλά κατόρθωσε να δραπετεύσει και κατέφυγε στην Αγγλία. Παρουσιάστηκε στον στρατηγό Σαρλ ντε Γκωλ που συγκέντρωνε τις δυνάμεις της Ελεύθερης Γαλλίας στην Αφρική και προσχώρησε στις δυνάμεις του. Για να μην κινδυνεύσουν από αντεκδικήσεις η γυναίκα και τα παιδιά του στη Γαλλία, υιοθέτησε το ψευδώνυμο Φρανσουά Λεκλέρ.
Στην Αφρική, προήχθη σε συνταγματάρχη και κατήγαγε σειρά εκπληκτικών νικών. Από τη βάση του πραγματοποίησε επιδρομές αρκετών χιλιάδων χιλιομέτρων στη μέση της ερήμου, με εξοπλισμό που δεν ήταν καλά προσαρμοσμένος στις κλιματολογικές συνθήκες και το αμμώδες έδαφος, και κατευθύνθηκε προς τις ιταλικές βάσεις. Έχοντας καταλάβει την όαση της Κούφρας (28 Φεβρουαρίου 1941), σύμβολο της ιταλικής κυριαρχίας στην Αφρική, με ένα κανόνι και 300 άνδρες μόνο (με αιφνιδιασμό, με περιορισμένους στρατιώτες και με μεγάλη ταχύτητα, η οποία αργότερα θα ήταν η τακτική του στις μάχες του στο γαλλικό έδαφος το 1944), ορκίστηκε με τους στρατιώτες του να μην αφήσουν τα όπλα από τα χέρια τους πριν δουν τη γαλλική σημαία να ανεμίζει πάνω από τον καθεδρικό ναό του Στρασβούργου.
Στις 16 Ιουνίου 1941, η κυβέρνηση του Βισύ του αφαίρεσε τη γαλλική ιθαγένεια με διάταγμα. Στις 11 Οκτωβρίου, καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο και σε δήμευση της περιουσίας του για «εγκλήματα και επιχειρήσεις κατά της ενότητας και της σωτηρίας της πατρίδας».
Ταυτόχρονα, προήχθη σε ταξίαρχο τον Αύγουστο του 1941, αλλά βρίσκοντας πρόωρη αυτήν την προαγωγή, φόρεσε τα νέα διακριτικά του αργότερα. Στη συνέχεια, πραγματοποίησε θεαματική πορεία από το Τσαντ μέχρι τη Λιβύη για να συναντήσει τις βρετανικές δυνάμεις της 8ης Στρατιάς υπό τον στρατηγό Μπέρναρντ Μοντγκόμερυ, ενώ καθ' οδόν συνελάμβανε ιταλικές φρουρές.
Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των εκστρατειών, ο Λεκλέρ ζούσε κοντά στους στρατιώτες του, κοιμόταν όπως και αυτοί στο έδαφος, ανησυχώντας ανά πάσα στιγμή για το ηθικό και την τροφοδοσία τους. Η πίστη του στην τελική νίκη, η αίσθηση του τόπου και των επιχειρήσεών του, η διαρκής παρουσία του, τον έκαναν εμβληματική μορφή στα στρατεύματα που του πρόσφεραν αδιάκοπη υποστήριξη και αφοσίωση.
Ήρωας για τους στρατιώτες του, σεβαστός στους Συμμάχους, ο Λεκλέρ κατήγαγε τη μια στρατιωτική επιτυχία μετά την άλλη, συμπεριλαμβανομένης της κατάληψης του Στρασβούργου στις 23 Νοεμβρίου 1944. Μετά από σκληρές μάχες στα νότια της Αλσατίας για περισσότερο από δύο μήνες ενός ιδιαίτερα σκληρού χειμώνα, η 2η Τεθωρακισμένη Μεραρχία έλαβε μέρος, ως τμήμα της 1ης Γαλλικής στρατιάς, στην απελευθέρωση του Κολμάρ στις 6 Φεβρουαρίου 1945. Δεν υπήρχαν πια Γερμανοί στο γαλλικό έδαφος, με εξαίρεση τους θύλακες του Ατλαντικού, όπου τμήματα των στρατευμάτων του  απελευθέρωσαν την Ρουαγιάν τον Απρίλιο του 1945.
Μετά το τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη τον Μάιο του 1945, του δόθηκε η ηγεσία του Γαλλικού Εκστρατευτικού Σώματος της Άπω Ανατολής. Εκπροσώπησε τη Γαλλία στη συνθηκολόγηση της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας στον κόλπο του Τόκιο στις 2 Σεπτεμβρίου 1945.
Μετά τον πόλεμο
Τον Μάρτιο του 1946 στάλθηκε στην Ινδοκίνα. Γρήγορα αντιλήφθηκε την αναγκαιότητα μιας πολιτικής λύσης για την αναδυόμενη σύγκρουση στην Ινδοκίνα, παραιτήθηκε από το αξίωμά του και τον Ιούλιο του 1946 ανέλαβε τα καθήκοντα του Γενικού Επιθεωρητή του Στρατού της Αφρικής.
Το ίδιο έτος μετέβαλε επίσημα το όνομά του από Φιλίπ-Μαρί, υποκόμης του Ωτκλόκ σε Ζακ-Φιλίπ Λεκλέρ ντε Ωτκλόκ, ενσωματώνοντας έτσι το πολεμικό του ψευδώνυμο με το οποίο είχε γίνει γνωστός.
Τέλος
Σκοτώθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1947, σε συντριβή αεροπλάνου κοντά στο Κολόμπ-Μπεσάρ (Γαλλική Αλγερία), κατά τη διάρκεια στρατιωτικής αποστολής επιθεώρησης. Ενταφιάστηκε στο Μέγαρο των Απομάχων.
Ο Λεκλέρ ονομάστηκε μετά θάνατον Στρατάρχης της Γαλλίας.
Πωλ Πόρτερ
Με το όνομα Πωλ Πόρτερ, ή Πολ Πόρτερ, φέρονται συμπτωματικά δύο Αμερικανοί επιτετραμμένοι, αρχηγοί αποστολών στην Ελλάδα, οι:
Επισημαίνεται ότι στη σχετική ελληνική γραμματεία πολλές φορές παρατηρείται σύγχυση των παραπάνω προσώπων, όπου και απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή. Παρόμοια σύγχυση παρουσιάζει και το "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.16ος, σελ.302 παρουσιάζοντας τους παραπάνω ως ένα και το αυτό πρόσωπο. Την γνωστή Έκθεση Πόρτερ συνέταξε ο πρώτος.
ΝΟ Βουλιαγμένης (υδατοσφαίριση ανδρών)
Το '''τμήμα υδατοσφαίρισης ανδρών του Ν.Ο. Βουλιαγμένης''' αγωνίζεται στην Α1 Εθνική κατηγορία. Έχει κατακτήσει το Κύπελλο Κυπελλούχων το 1997 ενώ έχει υπάρξει στις οκτώ καλύτερες ομάδες του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1992, 1998, 1999 και 2013.
1956-1990
Ο Ναυτικός Όμιλος Βουλιαγμένης ιδρύθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 1937 στη Βουλιαγμένη. Το 1948 με πρόεδρο τον Αθανάσιο Διακάκη υπογράφηκε 12ετές συμβόλαιο για τη μίσθωση του παραλιακού χώρου ο οποίος είναι η σημερινή έδρα του ΝΟΒ. Από το 1956 ο ΝΟΒ καλλιεργεί το άθλημα της υδατοσφαίρισης και οι προσπάθειες εντατικοποιήθηκαν απο το 1973. Το 1966 ξεικίνησε η κατασκευή του μικρού κολυμβητηρίου και το 1967 ξεκίνησε το μεγάλο κολυμβητήριο με πισίνα 50 μέτρων το οποίο ολοκληρώθηκε το 1975.
Το 1980 στην Ολυμπιάδα της Μόσχας, ο υδατοσφαιριστής Γιάννης Γιαννουρής γίνεται ο πρώτος αθλητής του ΝΟΒ που συμμετείχε σε ολυμπιακούς Αγώνες και αναδείχθηκε 10ος με την Εθνική πόλο. Το 1984 ο υδατοσφαιριστής του ΝΟΒ Γιώργος Μαυρωτάς συμμετείχε στην Ολυμπιάδα του Λος Άντζελες ενώ αγωνίστηκε σε 4 ακόμα ολυμπιακές διοργανώσεις.
1991-2000
Το 1991 οι ομάδες πόλο ανδρών και γυναικών του ΝΟΒ κατακτούν τα πρώτα τους Πρωταθλήματα Ελλάδας στην υδατοσφαίριση. Στην Ολυμπιάδα του 1996 με την εθνική πόλο αγωνίστηκαν 4 αθλητές του ΝΟΒ, οι Γιώργος Μαυρωτάς, Τεό Λοράντος, Γιώργος Αφρουδάκης και Γιώργος Ψύχος και αναδείχθηκαν 6οι Ολυμπιονίκες.
2001- 2016
Το 2001 η Βουλιαγμένη αγωνίστηκε στα ημιτελικά του Λεν Τρόφυ. Το 2004 αγωνίστηκε στο τελικό Λεν Τρόφυ περιορίστηκε όμως στη δεύτερη θέση αφού ηττήθηκε από τη Μπαρτσελόνα. Διάσημοι αθλητές που έχουν παίξει για τον Ν.Ο.Βουλιαγμένης είναι οι Γιώργος Μαυρωτάς, Γιώργος Αφρουδάκης, Δημήτρης Μάζης, Γιώργος Ψύχος, Τεό Λοράντος, Γιώργος Ρέππας και Χρήστος Αφρουδάκης. Ο Γιώργος Μαυρωτάς, έγινε ο πρώτος Έλληνας παίχτης που κλήθηκε να παίξει με την "Μικτή Κόσμου". Στην Ολυμπιάδα του 2004 με την Εθνική πόλο ανδρών αγωνίστηκαν 5 υδατοσφαιριστές του ΝΟΒ οι Γιώργος Ρέππας, Γιώργος Αφρουδάκης, Χρήστος Αφρουδάκης, Δημήτρης Μάζης, Πέτρε Σάντα και αναδείχθηκαν 4οι Ολυμπιονίκες. Το 2012 η Βουλιαγμένη επέστρεψε και πάλι στην κορυφή του ελληνικού πρωταθλήματος κατακτώντας το νταμπλ. Στους τελικούς του πρωταθλήματος του 2012 πολυτιμότερος βγήκε ο αρχηγός και τερματοφύλακας Κωνσταντίνος Τσαλκάνης.
2016-
Με την αποχώρηση του θρύλου της ομάδας και αρχηγού Κωνσταντίνου Τσαλκάνη του ΝΟΒ τα τελευταία χρόνια, ο ΝΟΒ μπήκε σε μια καινούργια εποχή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Υδατοσφαιριση Ανδρων Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αττικής Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι υδατοσφαίρισης
Διομήδης Μιχαλόπουλος
Ο Διομήδης Μιχαλόπουλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1983. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Μηχανικών Υπολογιστών (ΤΗΜΜΥ) του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) και διδάκτορας του ιδίου τμήματος. Από το 2009 είναι μεταδιδακτορικός ερευνητής με υποτροφία στο Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας (University of British Columbia) στον Καναδά.
Το Σεπτέμβριο του 2010, ο Διομήδης Μιχαλόπουλος βραβεύτηκε για τη συμβολή στην έρευνα των τηλεπικοινωνιών με τη μεγαλύτερη διεθνή διάκριση για νέο επιστήμονα στο χώρο των τηλεπικοινωνιών, το βραβείο Marconi Young Scholar Award. Το βραβείο αυτό απονέμεται κάθε χρόνο από το ίδρυμα Marconi Society σε επιστήμονες κάτω των 27 ετών. Η Εταιρεία τονίζει ότι «η έρευνα του Δρ. Μιχαλόπουλου είναι ιδιαίτερα σημαντική αφού έχει ως αποτέλεσμα τη βελτίωση της ποιότητας επικοινωνίας στα ασύρματα τηλεπικοινωνιακά δίκτυα, χρησιμοποιώντας τεχνικές συνεργατικής επικοινωνίας (cooperative communications) οι οποίες μπορούν να δώσουν αξιόπιστη πρόσβαση σε περιοχές με χαμηλή στάθμη σήματος».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ηλεκτρολόγοι μηχανικοί
Μαδέρα
Η Μαδέρα (πορτογαλικά: Madeira, προφέρεται Μαδέιρα, επισήμως: Αυτόνομη Περιοχή της Μαδέρας, πορτογαλικά: Região Autónoma da Madeira) είναι ομάδα νήσων στον Ατλαντικό ωκεανό που ανήκουν στην Πορτογαλία. Είναι δημοφιλής προορισμός για τους τουρίστες καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου, ενώ τα νησιά είναι φημισμένα παγκοσμίως για το κρασί της Μαδέρας.
Η Μαδέρα, γνωστή αρχικά στους Ρωμαίους ως «Πορφυρά νησιά», ανακαλύφθηκε εκ νέου (τυχαία) από τους Πορτογάλους ναυτικούς και προσαρτήθηκε στην Πορτογαλία το 1418. Από αυτήν την περίοδο ήταν μια αυτόνομη περιοχή της Πορτογαλίας. Η Μαδέρα και το Πόρτο Σάντο είναι τα μόνα κατοικημένα νησιά. Αυτά τα νησιά είναι ένα πορτογαλικό αυτόνομο αρχιπέλαγος στο βόρειο Ατλαντικό ωκεανό.
Η Μαδέρα βρίσκεται βόρεια των Καναρίων Νήσων και αρκετά μίλια δυτικά του Μαρόκου. Το κλίμα των νησιών είναι υποτροπικό, κυρίως όμως υγρού ωκεάνιου τύπου, και επηρεάζεται από το θερμό ρεύμα του Κόλπου (Gulf stream). Η χλωρίδα των νησιών είναι πλούσια συμπεριλαμβανομένου και ενός είδους δάφνης που σχηματίζει μάλιστα και ολόκληρα δάση.
Προ-πορτογαλική περίοδος
Ο Πλίνιος αναφέρει ορισμένα νησιά με την ονομασία «Πορφυρά», των οποίων η θέση σε σχέση με τα «Νησιά της Τύχης», δηλαδή τα Κανάρια, ίσως να υποδεικνύει τη Μαδέρα. Ο Πλούταρχος, αναφερόμενος στον στρατιωτικό διοικητή Κόιντο Σερτόριο (Quintus Sertorius), περιγράφει ότι «''επέστρεψε από κάποια νησιά του Ατλαντικού, δύο τον αριθμό, τα οποία ανάμεσά τους είχαν έναν στενό πορθμό και απείχαν από τις ακτές της Αφρικής περίπου 10.000 ρωμαϊκές λεύγες». Η περιγραφή φαίνεται να προσεγγίζει το νησί της Μαδέρα και το Πόρτο Σάντο.
Πορτογαλική ανακάλυψη
thumb|left|150px|Ο καθεδρικός ναός στο Φουνσάλ, πρωτεύουσα του νησιού.
Το 1419 δύο κυβερνήτες του πρίγκηπα Ερρίκου του Θαλασσοπόρου, ο Ζοάο Γκονσάλβες Ζάρκο (João Gonçalves Zarco) και ο Τριστάο Βαζ Τεϊσέιρα (Tristão Vaz Teixeira) οδηγήθηκαν από μία καταιγίδα στο νησί που ονόμασαν Πόρτο Σάντο. Η ονομασία, που σημαίνει «Άγιο Λιμάνι», δόθηκε σε ευγνωμοσύνη για τη διάσωσή τους. Τον επόμενο χρόνο πραγματοποιήθηκε μία αποστολή για τον εποικισμό του νησιού, στην οποία οι δύο κυβερνήτες μαζί με τον Μπαρτολομέου Περεστρέγιο (Bartolomeu Perestrello), κατέλαβαν τα νησιά στο όνομα του Στέμματος της Πορτογαλίας. Η ανακάλυψη του Πόρτο Σάντο και της Μαδέρα αναφέρονται για πρώτη φορά από τον Γκομές Εάνες ντε Ζουράρα (Gomes Eanes de Zurara) στα «Χρονικά της ανακάλυψης και κατάκτησης της Γουινέας» (Chronica da Descoberta e Conquista da Guiné).
Ο εποικισμός των νησιών ξεκίνησε μεταξύ του 1420 και του 1425. Η πρώτη γραπτή αναφορά του ονόματος Ίλια ντα Μαντέιρα (Νησί της Μαδέρα, που σημαίνει νησί του ξύλου) εμφανίζεται σε χάρτη του 1433.
Οι τρεις παραπάνω κυβερνήτες οδήγησαν τις πρώτες οικογένειες αποίκων, που αποτελούταν από φτωχούς, μη ευγενείς και ορισμένους καταδίκους. Για να καταφέρουν να αναπτύξουν καλλιέργειες στο νησί, οι πρώτοι άποικοι αναγκάστηκαν να κόψουν μέρος του πυκνού δάσους του νησιού, καθώς και να κατασκευάσουν ένα μεγάλο αριθμό καναλιών, γνωστά και ως λεβάδας (levadas), αφού το νερό στο νησί ήταν άνισα κατανεμημένο. Τα πρώτα χρόνια της αποικίας, η διατροφή των κατοίκων βασιζόταν κυρίως στα ψάρια, τα λαχανικά και τα φρούτα. Η πρώτη αγροτική δραστηριότητα με επιτυχία ήταν η καλλιέργεια σιταριού. Αρχικά, οι άποικοι παρήγαγαν σιτάρι για τη δικιά τους τροφή, αλλά μετέπειτα άρχισαν να το εξάγουν και στην Πορτογαλία.
Πορτογαλική κτήση
thumb|right|200px|Άγαλμα του Ζοάο Γκονσάλβες Ζάρκο (João Gonçalves Zarco) στο Φουνσάλ.
Η παραγωγή σιταριού άρχισε να φθίνει με την πάροδο του χρόνου και, για να αντιμετωπίσει την κρίση, ο Ερρίκος της Πορτογαλίας αποφάσισε να διατάξει τη δημιουργία φυτειών ζαχαροκάλαμου στο νησί. Το ζαχαροκάλαμο ήταν σπάνιο στην Ευρώπη και θεωρούνταν εκείνη την εποχή ιδιαίτερο. Για το σκοπό αυτό προώθησε την εισαγωγή τεύτλων από τη Σικελία ως τα πρώτα εξειδικευμένα φυτά στην αγροτική παραγωγή της Μαδέρα. Η παραγωγή ζαχαροκάλαμου έγινε σημαντικός παράγοντας της οικονομίας του νησιού και αύξησε τη ζήτηση εργατικών χεριών. Κατά περιόδους, στο νησί εισήχθησαν σκλάβοι για εργασία στις φυτείες και συγκεκριμένα το ποσοστό τους στο συνολικό πληθυσμό έφτασε το 10% κατά τον 16ο αιώνα. Έμποροι από την Πορτογαλία και τη Γένοβα προσέγγισαν τη Μαδέρα για εμπόριο ζαχαροκάλαμου, ενώ παράλληλα αναπτύχθηκε η βιομηχανία παραγωγής ζάχαρης μέχρι και τον 17ο αιώνα.
Από εκείνη την περίοδο και μετέπειτα, το πιο σημαντικό προϊόν του νησιού ήταν το κρασί, καθώς η παραγωγή ζάχαρης μεταφέρθηκε στη Βραζιλία, στο Σάο Τομέ και Πρίνσιπε, και αλλού. Το κρασί της Μαδέρα ήταν ίσως το πιο διάσημο πολυτελές ποτό κατά την αποικιοκρατία τον 17ο και 18ο αιώνα. Η Βρετανική Αυτοκρατορία κατέλαβε τη Μαδέρα από το 1807 ως το 1814, ως συνέπεια των Ναπολεόντειων πολέμων στην ηπειρωτική Ευρώπη, ενώ στη συνέχεια επέστρεψε το νησί στην Πορτογαλία, έχοντας συμβάλει στη διάδοση της φήμης του κρασιού.
Όταν μετά το θάνατο του βασιλιά Ιωάννη του ΣΤ' της Πορτογαλίας, ο γιος του και σφετεριστής του θρόνου Μιγκέλ ανέλαβε την εξουσία από την επίσημη διάδοχο, ανεψιά του βασιλιά, Μαρία τη Β', ανακηρύσσοντας τον εαυτό του απόλυτο μονάρχη, η Μαδέρα και ο τοπικός κυβερνήτης Ζοζέ Τραβάσος Βαλντέζ υποστήριξαν τη βασίλισσα. Ο Μιγκέλ απέστειλε στρατιωτικό σώμα το οποίο υπερνίκησε την άμυνα του νησιού και ο Βαλντέζ διέφυγε στην Αγγλία με την προστασία του Βρετανικού βασιλικού ναυτικού το 1828. Το 1921, ο τελευταίος αυτοκράτορας της Αυστροουγγαρίας Κάρολος ο Α' κατέφυγε στη Μαδέρα, μετά το δεύτερο αποτυχημένο πραξικόπημα του στην Ουγγαρία.
Την 1η Ιουλίου του 1976, μετά τη δημοκρατική επανάσταση του 1974, η Πορτογαλία παραχώρησε πολιτική αυτονομία στη Μαδέρα, η οποία σήμερα έχει τη δική της Κυβέρνηση και δικό της νομοθετικό σώμα. Οι τελευταίες περιφερειακές εκλογές (για νομοθετική συνέλευση) διεξήχθησαν στις 22 Σεπτεμβρίου 2019 και πρόεδρος εξελέγη ο σοσιαλδημοκράτης Μιγκέλ Αλμπουκέρκε.
Γεωγραφία και κλίμα
left|thumb|200px|Άποψη του νησιού από την Μπίκα ντα Κάνα (Bica da Cana).
Το νησί της Μαδέρα είναι το μεγαλύτερο νησί του αρχιπελάγους με έκταση 740,7 τετρ. χλμ., μήκος (ανατολικά-δυτικά) 57 χλμ. και εύρος (βορράς-νότος) 22 χλμ. στο πιο ευρύ του σημείο. Η ακτογραμμή του είναι περίπου 140 χλμ. Στον άξονα ανατολής-δύσης απλώνεται και η βασική οροσειρά του νησιού με μέσο υψόμετρο 1.220 μ. και ψηλότερη κορυφή την Πίκου Ρουίβου (Pico Ruivo) με ύψος 1.862 μ.
Στο νότιο τμήμα διασώζεται ελάχιστο τμήμα του ιθαγενούς τροπικού δάσους βροχής του νησιού, το οποίο κάλυπτε παλαιότερα όλη την έκταση της Μαδέρα. Στο βορρά όμως, αρκετές κοιλάδες διατηρούν το χαρακτηριστικό δάσος, και η ευρύτερη περιοχή τους αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.
Στην ανατολική άκρη του νησιού σχηματίζεται χαμηλό και στενό βραχώδες ακρωτήριο, στο οποίο εκτείνεται μία γλώσσα ασβεστολιθικής άμμου, γνωστή και κοίτασμα απολιθωμάτων. Περιέχει χερσαία όστρακα και πολλά σώματα που μοιάζουν με ρίζες δέντρων, πιθανότατα προϊόντα διήθησης ιζημάτων.
Με τη γεωγραφική του θέση και το ορεινό τοπίο του, το νησί της Μαδέρα έχει ευχάριστο κλίμα που ποικίλλει ανάμεσα στο βορρά και στο νότο, καθώς με μεταξύ των μικρότερων νησιών Πόρτο Σάντο και Σελβάζεμ (άγρια). Η μέση ετήσια θερμοκρασία στις παράκτιες περιοχές μπορεί να υπερβεί και τους 20 °C στο νότιο τμήμα. Η υγρασία είναι μέτρια έντονη και το κλίμα χαρακτηρίζεται ωκεάνιο υποτροπικό, ενώ με το χαμηλό ποσοστό βροχής στο Σελβάζεμ, ερημικό. Τα νησιά επηρεάζονται από το Ρεύμα του Κόλπου, και η θερμοκρασία θάλασσας κυμαίνεται μεταξύ 26 °C το καλοκαίρι και 17 °C το χειμώνα.
Βασικά νησιά και κύριες νησίδες
right|thumb|250px|Η κύρια παραλία του νησιού Πόρτο Σάντο με μήκος 9 χλμ.
Το αρχιπέλαγος των νησιών της Μαδέρα έχει συνολικά 5 ομάδες βασικών νησιών ή νησιωτικών ομάδων και αντίστοιχα αρκετές νησίδες που πλαισιώνουν τα νησιά. Συγκεκριμένα, τα βασικά νησιά και οι γειτονικές τους νησίδες είναι:
Δήμοι
Η Μαδέρα, με βάση το σύστημα τοπικής αυτοδιοίκησης της Πορτογαλίας, διαιρείται διοικητικά σε συνολικά 11 δήμους :
thumb|250px|Τρισδιάστατη απεικόνιση του νησιού της Μαδέρα από τα ανατολικά
Η πρωτεύουσα Φουνσάλ
200px|thumb|Άποψη της πρωτεύουσας της Μαδέρα, Φουνσάλ Σήμερα, η πρωτεύουσα της Μαδέρα, Φουνσάλ, είναι μία σύγχρονη πόλη με περισσότερους από 111.000 κατοίκους. Η πόλη βρίσκεται σε μία μοναδική τοποθεσία, καθώς οι γύρω γεωλογικοί σχηματισμοί μοιάζουν με ένα αμφιθέατρο, του οποίου η βάση βρίσκεται στο λιμάνι της πρωτεύουσας, ενώ η κορυφή σε ύψος 1200 μ. μέσα από χαμηλούς λόφους. Έτσι, η πόλη βρίσκεται σε ένα φυσικά προστατευόμενο καταφύγιο, κάτι το οποίο και προσέλκυσε τους πρώτους αποίκους.
Η πόλη του Φουνσάλ έχει πιθανότατα πάρει το όνομά της από την πορτογαλική λέξη για το μάραθο, " φούνσου" (funcho), το οποίο συναντάται σε αφθονία στην περιοχή.
Τόσο η γεωγραφική του θέση, όσο και το ήπιο κλίμα του, συντέλεσαν στην έντονη πληθυσμιακή ανάπτυξη του Φουνσάλ. Το πιο κεντρικό του σημείο είναι ο καθεδρικός ναός Σε, ο οποίος κατασκευάστηκε μεταξύ του 1493 και του 1514 από τον Πέρο Άνες, και σήμερα αποτελεί έναν αρχιτεκτονικό θησαυρό της Μαδέρα.
Βιοποικιλότητα
thumb|right|200px|Η χαρακτηριστική μεγάλη λευκή [[πεταλούδα της Μαδέρα.]] thumb|right|200px|Τυπικά γηγενή [[άνθος|άνθη της Μαδέρα]] Η Μαδέρα έχει τρία ενδημικά είδη πτηνών: το θαλασσοπούλι Ζίνο (Zino), το περιστέρι Τροκάζ (Trocaz) και τον κοκκινολαίμης της Μαδέρα. Αποτελεί επίσης σημαντικό ενδιαίτημα για άλλα θαλασσοπούλια, που έρχονται εδώ την περίοδο της αναπαραγωγής.
Η περιοχή της Μακαρονησίας στο νησί κατέχει μία σημαντική ποικιλία χλωρίδας. Στην πραγματικότητα, η σύσταση και η ωριμότητα της χλωρίδας του αρχιπελάγους είναι αρκετά όμοια με τα δάση της Τριτογενούς περιόδου που κάλυπταν την νότια Ευρώπη και τη Βόρεια Αφρική εκατομμύρια χρόνια πριν.
Η μεγάλη βιοποικιλότητα της Μαδέρα συνδέεται φυτογεωγραφικά με τη λεκάνη της Μεσογείου, την Αφρική, την Αμερική και την Αυστραλία. Το ενδιαφέρον για την τοπική χλωρίδα έχει αυξηθεί ιδιαίτερα πρόσφατα, με την ανακάλυψη ορισμένων ειδών επιφύτων και βρυοφύτων χωρίς ταξινομημένη καταχώριση. Επίσης, η τοπική πανίδα έχει αρκετά ενδημικά είδη, όπως η εξαιρετικά σπάνια μεγάλη λευκή πεταλούδα της Μαδέρα, αλλά η τοπική νυχτερίδα, ορισμένα είδη σαύρας, αλλά και πτηνά, όπως παραπάνω. Η μεγαλύτερη αράχνη ταραντούλα της Ευρώπης έχει βρεθεί στα νησιά Ντεσέρτας και έχει μέγεθος όσο μία παλάμη ανθρώπου. Το νησιά, στο σύνολό τους, έχουν περισσότερα από 250 είδη χερσαίων μαλακίων (σαλιγκάρια και σκουλήκια), με ιδιαίτερα ασυνήθιστο κέλυφος σε σχέση με το χρώμα και τη μορφή. Τα περισσότερα είναι ενδημικά και προστατευόμενα.
Οικονομία
Η ίδρυση Ζώνης Ελεύθερου Εμπορίου (ΖΕΕ) στη Μαδέρα συνέβαλε στην ανάπτυξη ευνοϊκών συνθηκών για τις υποδομές, την παραγωγή, το εμπόριο και τις υπηρεσίες, τόσο για μικρές όσο και για μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Η ΖΕΕ της Μαδέρα αναφέρεται και ως Διεθνές Επιχειρηματικό Κέντρο (Madeira International Business Centre), ενώ παρέχει φορολογικά κίνητρα για επιχειρήσεις με παράλληλη υποστήριξη, όπως υπεράκτιο οικονομικό κέντρο ή διεθνές νηολόγιο.
Ο τομέας των υπηρεσιών έχει το μεγαλύτερο τμήμα στη συνεισφορά στην οικονομία και το συνολικό ακαθάριστο προϊόν της περιφέρειας, ενώ ο αγροτικός τομέας σε αντιδιαστολή συνεχώς υποβαθμίζεται σε σύγκριση με το παρελθόν.
Τα τελευταία χρόνια, η οικονομία έχει καταφέρει να ενισχύσει τόσο την εσωτερική όσο και τη διεθνή ανταγωνιστικότητά της. Οι σημαντικότεροι τομείς της βιομηχανίες περιλαμβάνουν τα είδη διατροφής, τα ποτά (και ειδικότερα το γνωστό τοπικό κρασί) και τις κατασκευές.
Τουρισμός
Ο τουρισμός είναι ένας από του πιο σημαντικούς κλάδους της οικονομίας της Μαδέρα, καθώς συμβάλει στο 20% του τοπικού ΑΕΠ, ενώ υποστηρίζει με την δραστηριότητά του το εμπόριο και τις μεταφορές, αλλά και την παραγωγή τοπικών προϊόντων, σχεδόν όλο το χρόνο. Η συμβολή αυτή φαίνεται και στο μερίδιο συνεισφοράς στην ακαθάριστη προστιθέμενη αξία, το οποίο ανέρχεται στο 9%. Το νησί του Πόρτο Σάντο, με την μήκους 9 χλμ. παραλία του, είναι αφιερωμένο στην τουριστική βιομηχανία, ενώ την τελευταία δεκαετία έχει σημειωθεί μία σημαντική αύξηση στη δυναμικότητα των καταλυμάτων του.
Η ανάπτυξη της Μαδέρα θεωρείται ότι έχει επίσης προοπτικές στο μέλλον, καθώς οι απαραίτητες υποδομές έχουν ολοκληρωθεί και ταυτόχρονα έχουν θεσπιστεί αρκετά κίνητρα για επενδύσεις σε ξενοδοχεία και μονάδες εστίασης. Παράλληλα, η προστασία της φυσικής κληρονομιάς αναδεικνύεται ως σημαντικός πόλος έλξης ξένων τουριστών.
thumb|right|200px|Άποψη του λιμανιού του Φουνσάλ.
Η τουριστική κίνηση στα νησιά προέρχεται κατά κύριο λόγο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, και συγκεκριμένα από τη Γερμανία, την Αγγλία, την Πορτογαλία και τις χώρες της Σκανδιναβίας. Η μέση ετήσια πληρότητα καταγράφεται στο 60,3% (2008), ενώ έφτασε τη μέγιστη τιμή της το Μάρτιο και τον Απρίλιο σε ποσοστό 70%.
Μεταφορές
Τα νησιά της Μαδέρα έχουν δύο αεροδρόμια, το Φουνσάλ στην πρωτεύουσα στο νησί της Μαδέρα και ένα ακόμα στο νησί του Πόρτο Σάντο. Οι εισερχόμενες πτήσεις προέρχονται κυρίως από τη Λισαβόνα και το Πόρτο της Πορτογαλίας, ενώ υπάρχουν και συνδέσεις από άλλες μεγάλες Ευρωπαϊκές πόλεις, αλλά και άλλες χώρες, όπως η Βραζιλία, η Βενεζουέλα και η Νότια Αφρική.
Το αεροδρόμιο του Φουνσάλ δεν είχε ιδιαίτερα καλή φήμη στο παρελθόν, λόγω των μικρού μήκους διαδρόμων του και της θέσης του πάνω σε παράκτιες προσχώσεις. Μέρος της πρόσχωσης υποχώρησε παλαιότερα, ενώ ισχυρά ρεύματα αέρα καθιστούσαν δύσκολη την προσγείωση. Το 1977 προκλήθηκε ένα σοβαρό ατύχημα με 131 νεκρούς, όταν ένα Boeing 727 κατά την προσγείωσή του με αντίξοες καιρικές συνθήκες βγήκε από τον διάδρομο και έπεσε στη θάλασσα. Πρόσφατα, ο βασικός διάδρομος του αεροδρομίου επεκτάθηκε στα 2.480 μ. από 1.800 μ., επιτρέποντας την ασφαλή προσγείωση σε μεγαλύτερα και σύγχρονα αεροσκάφη.
Η συγκοινωνία ανάμεσα στα δύο κεντρικά νησιά, Μαδέρα και Πόρτο Σάντο, πραγματοποιείται είτε με αεροπλάνο είτε με πλοίο, επιτρέποντας και τη μεταφορά οχημάτων. Η επίσκεψη της ενδοχώρας των νησιών είναι επίσης εύκολη, καθώς το οδικό δίκτυο έχει αναπτυχθεί και βελτιωθεί σημαντικά. Γνωστοί με την ονομασία Βία Ράπιντς (Via Rapids), οι δρόμοι κατασκευάστηκαν κατά την οικονομική άνθηση της Πορτογαλίας, και καλύπτουν όλα τα σημαντικά τουριστικά σημεία των νησιών. Οι παλαιότεροι ορεινοί δρόμοι υπάρχουν ακόμα και αποτελούν μία εναλλακτική γραφική επιλογή τουριστικής περιήγησης στο νησί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ατλαντικός Ωκεανός
Δέσποινα Γεωργιάδου
Η Δέσποινα Γεωργιάδου (Μαρούσι Αττικής, 22 Ιουνίου 1991 ) είναι ελληνίδα αριστερόχειρας ξιφομάχος στο αγώνισμα της σπάθης. Μεταξύ άλλων, έχει κατακτήσει αργυρό και χάλκινο μετάλλιο σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα Ξιφασκίας, χρυσά μετάλλια σε Γκραν Πρι,  Παγκόσμια Κύπελλα, και Πανελλήνιο Πρωτάθλημα και έχει φτάσει έως και στο Νο 2 της Παγκόσμιας Κατάταξης στην σπάθη γυναικών, την υψηλότερη θέση που έχει πάρει ποτέ Έλληνας ή Ελληνίδα ξιφομάχος.
Συμμετέχει επίσης στην εθνική ομάδα σπάθης γυναικών, με την οποία έχει λάβει την 6η θέση σε Παγκόσμιο Κύπελλο Ομάδων, την καλύτερη θέση που έχει πάρει ποτέ ελληνική ομάδα σε αντίστοιχη διοργάνωση, και την 7η θέση στους 3ους Ευρωπαϊκούς Αγώνες.
Σε συλλογικό επίπεδο είναι αθλήτρια του Παναθηναϊκού.
Πηγές
GEORGIADOU Despina, ιστότοπος Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Ξιφασκίας (FIE)
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ξιφασκίας
Μάχη των Θερμοπυλών (267 μ.Χ.)
Η Μάχη των Θερμοπυλών πραγματοποιήθηκε το 267 μ.Χ. κατά τη διάρκεια των επιθέσεων των γερμανικών φύλων στην Ελλάδα, και συγκεκριμένα των Ερούλων, στις Θερμοπύλες. Οι Ρωμαίοι συγγραφείς αναφέρουν ότι η επιδρομή τους άρχισε κατά τη βασιλεία του αυτοκράτορα Γαληινού, το 267. Ερχόμενοι από το Αιγαίο, λεηλάτησαν την Αθήνα και τις πόλεις της Πελοποννήσου και νίκησαν στις Θερμοπύλες αλλά, τον επόμενο χρόνο, νικήθηκαν αποφασιστικά από τους Ρωμαίους, κοντά στον ποταμό Νέστο, στη Θράκη. Το 269 μ.Χ., ένας άλλος συνασπισμός Ερούλων, Γότθων και άλλων φυλών νικήθηκε από τον αυτοκράτορα Κλαύδιο Β' Γοτθικό στη μάχη της Ναϊσσού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μάχες ρωμαϊκού στρατού
Κάρπι
Το Κάρπι (Ιταλ. Carpi) είναι δήμος της βορειοανατολικής Ιταλίας και ανήκει στην επαρχία της Μόντενα στην περιφέρεια της Εμίλια Ρομάνια. Είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος δήμος της επαρχίας μετά από την πρωτεύουσα Μόντενα.
Γεωγραφία
Πρόκειται για έναν καθαρά πεδινό δήμο που βρίσκεται στην κοιλάδα του Πάδου. Το υψόμετρο του είναι στα 26 μέτρα και η έκταση του πάει από τα 18 μέτρα ελάχιστο υψόμετρο μέχρι τα 35 μέτρα μέγιστο. Η συνολική έκταση του δήμου είναι 131,56 τ.χλμ. και οι γεωγραφικές του συντεταγμένες είναι: 44°46'59"88 N γεωγραφικό πλάτος και 10°52'43"32 E γεωγραφικό μήκος.
Στον δήμο ανήκουν τα δημοτικά διαμερίσματα και οι οικισμοί Ασκάρι, Βιττόρια, Γκαργκάλλο, Γκρούπο, Κά Μπαρμπιέρι, Κάζε Νουόβε, Καντόνε, Κάρπι, Καστέλλι Παρπάλια, Κορτίλε, Μόττα, Μπέλλα Ρόζα, Μποττεγκίνο Βάλλε, Μποττεγκίνο ντι Κουαρτιρόλο, Μπουντριόνε, Οστερία, Παγκανέλλε Γκουέρρι, Πόντε Λαντσελλόττι, Πόντε Νουόβο, Πόντε Πιέτρα, Ρόμα – Μιλιαρίνα, Σαν Μαρίνο, Σαν Μαρτίνο, Σάντα Κρότσε, Σέκκια, Τζουκκολίνι και Φόσολι
Το Κάρπι συνορεύει με τους δήμους του Κάμπογκαλλιάνο, του Καβέτσο, του Κορρέτζιο (δήμος της επαρχίας του Ρέτζο Εμίλια), της Μόντενα, του Νόβι ντι Μόντενα, του Ρίο Σαλιτσέτο (δήμος της επαρχίας του Ρέτζιο Εμίλια), του Ρόλο (δήμος της επαρχίας του Ρέτζιο Εμίλια), του Σαν Πρόσπερο, της Σολιέρα και του Φάμπρικο (δήμος της επαρχίας του Ρέτζιο Εμίλια).
Ιστορία
Η περιοχή είχε κατοικηθεί ήδη από την εποχή του Βιλλανοβιάνου πολιτισμού. Κατά την Ρωμαϊκή εποχή στην περιοχή εγκαθίστανται έποικοι με σκοπό την αγροτική εκμετάλλευση χωρίς όμως να δημιουργήσουν έναν οικισμό. Η αρχή του οικισμού ανάγεται στον πρώιμο μεσαίωνα, όταν θεμελιώθηκε η μονή της Παναγίας (Pieve di Santa Maria), υποθέτεται ότι χτίστηκε το 752 από τον βασιλιά των Λογγομβάρδων Αστόλφο (Astolfo). Γύρο από την μονή άρχισε να αναπτύσσεται ο οικισμός που ήδη τον 10ο αιώνα αναφέρεται ως κάστρο. Τον 12ο αιώνα θα περάσει στις κτήσεις της Ματθίλδης της Κανόσα η οποία θα το δωρίσει στην εκκλησία το 1115. Το 1331 θα περάσει κάτω από την Μόντενα και θα γίνει φέουδο της οικογένειας Πίο (Pio) που γίνονται ευγενείς. Ο πρώτος, χρονολογικά, της οικογένειας ήταν ο Μανφρέντο Α' Πίο (Manfredo I Pio), ο οποίος το 1332 θα περικλείσει τον αρχικό οικισμό με τείχη και πύργους. Το 1367 θα αναλάβουν την διακυβέρνηση του Κάρπι οι εγγονοί του Μανφρέντο Α΄, Τζιμπέρτο και Μαρσίλιο (Giberto και Marsiglio), που λόγω των κακών σχέσεων που είχαν μεταξύ τους χώρισαν την πόλη σε δύο αυτόνομες περιοχές που διοικούσαν ξεχωριστά. Το 1389 το Κάρπι, επανενωμένο πλέον, θα περάσει υπό τον Μάρκο Α΄ Πίο (Marco I Pio) ο οποίος θα επεκτείνει τα εδάφη του φέουδου παρ' όλες τις προστριβές με τον οίκο των Έστε που διοικούσαν όλη την περιοχή. Το 1411 θα αναλάβει ο Γκαλάσο Β' (Galasso II) που στα μέσα του '400 θα δημιουργήσει την κεντρική πλατεία, μία από τις μεγαλύτερες της Ιταλίας, ενώ ο Αλμπέρτο Γ΄ Πίο (Alberto III Pio), που θα τον διαδεχτεί θα μετατρέψει το αρχικό φρούριο σε κάστρο κατοικία ευγενών. Το 1514 η αρχική μονή, γνωστή με το όνομα Σάγκρα (Sagra), θα ανακαινιστεί και θα πάρει την σημερινή της μορφή. Για ένα μικρό διάστημα, από το 1525 μέχρι το 1527, θα υπάρξει Ισπανική κτήση ενώ το 1530 θα προσαρτηθεί στις κτήσεις του οίκου των Έστε της Φερράρα. Το 1535 θα γίνει Πριγκιπάτο και το 1627 θα του δοθεί ο τίτλος της πόλης. Θα ακολουθήσει μία περίοδος παρακμής λόγο μιας σειράς καταστροφών. Στις 11 Δεκεμβρίου του 1860 θα ενωθεί με το Βασίλειο της Σαρδηνίας και ένα χρόνο αργότερα θα περάσει στο Βασίλειο της Ιταλίας. Στα τέλη του 19ου αιώνα θα ξεκινήσει η εκβιομηχάνιση του Κάρπι και θα κατεδαφιστούν τα τείχη του και οι πόρτες εισόδου της πόλης για να αφήσουν χώρο για τα εργοστάσια. Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στον οικισμό Φόσσολι (Fossoli) οι Γερμανοί θα δημιουργήσουν στρατόπεδο συγκέντρωσης/διαμεταγωγής για την συγκέντρωση των συλληφθέντων πριν σταλούν στα κυρίως στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μετά το τέλος του πολέμου το Κάρπι θα γνωρίσει οικονομική ανάπτυξη κυρίως χάρη στην κλωστοϋφαντουργική βιομηχανία που θα το μετατρέψει σε ένα από τα σημαντικότερα Ιταλικά κέντρα αυτής της βιομηχανίας.
Μνημεία
Η οικογένεια των Πίο υπήρξε πολύ ενεργή, κατά την διοίκηση της, στον εμπλουτισμό της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς της πόλης με σημαντικά αναγεννησιακά κτήρια που έχουν φτάσει μέχρι τις μέρες μας. Μερικά από αυτά που ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει κατά την επίσκεψη του στην πόλη είναι:
Θρύλοι
Σύμφωνα με τον θρύλο για την θεμελίωση του Κάρπι ο βασιλιάς των Λογγομβάρδων Αστόλφο, όπως συνήθιζε, είχε πάει για κυνήγι με το αγαπημένο του γεράκι. Κατά το κυνήγι και ενώ ακολουθούσε ένα θήραμα το γεράκι χάθηκε στο δάσος. Ο βασιλιάς το έψαξε παντού αλλά χωρίς να μπορέσει να το βρει. Αποφάσισε λοιπόν να κάνει ένα τάμα, υποσχέθηκε ότι αν το έβρισκε θα έχτιζε μία πόλη και μία εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία. Μετά από πολλές έρευνες τελικά το βρήκε να κάθετε στο κλαδί ενός μεγάλου Γαύρου (Carpinus betulus, Ιταλ. Carpine). Έτσι αποφάσισε να χτίσει την πόλη και να την ονομάσει Κάρπι και να χτίσει μία εκκλησία αφιερομένη στην Παναγία, την μονή της Αγίας Μαρίας του κάστρου.
Κοινωνία
Το Κάρπι είναι ο δεύτερος, πληθυσμιακά, δήμος της επαρχίας με μόνιμο πληθυσμό, σύμφωνα με τα στοιχεία της 1ης Ιανουαρίου του 2011, 68059 άτομα
Οι ξένοι μόνιμοι κάτοικοι, την ίδια περίοδο, ήταν 8341 με τους περισσότερους να προέρχονται από το Πακιστάν με 2352 άτομα, την Τυνησία με 953 άτομα και το Μαρόκο με 865 άτομα. Στο Κάρπι κατοικούν μόνιμα και 5 Έλληνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντενα
Ελ Νίνιο
μικρογραφία|Αναπαράσταση της θερμοκρασίας των νερών στον Ειρηνικό Ωκεανό, όταν συμβαίνει το Ελ Νίνιο. Με μπλε είναι απεικονίζονται σχετικά χαμηλές θερμοκρασίες, ενώ με κόκκινο σχετικά υψηλές.
Το Ελ Νίνιο (γνωστό και ως Ελ Νίνο, ισπ: El Niño) είναι το ωκεάνιο φαινόμενο κατά το οποίο τα κεντρικά και ανατολικά νερά του Ειρηνικού Ωκεανού κοντά στον Ισημερινό  (ακτές του Περού) είναι θερμότερα σε σχέση με άλλες περιοχές. Η θερμοκρασία του νερού είναι μεγαλύτερη κατά 3°C περίπου. Η έκταση των θερμών νερών είναι συγκρίσιμη με την έκταση μιας μεγάλης χώρας. Συμβαίνει κάθε δύο με οχτώ χρόνια, και διαρκεί για ένα χρόνο, εμφανίζεται δε εδώ και αιώνες κατά την περίοδο των Χριστουγέννων. Στο φαινόμενο αποδίδονται ως συνέπειες ακραία καιρικά φαινόμενα σε όλον τον κόσμο αλλά κυρίως στις περιοχές γύρω από τον Ειρηνικό, όπως ξηρασίες, βροχοπτώσεις, πυρκαγιές και τροπικοί κυκλώνες. Το El Niño διαταράσσει τα καιρικά συστήματα από την κανονική λειτουργία τους, αλλά η απόδοση πολλών ακραίων καιρικών φαινομένων σε αυτό θεωρείται υπερβολή. Αιτία του φαινομένου η διαταραχή των αληγών δυτικών ανέμων. Το όνομα του φαινομένου δόθηκε από ψαράδες γιατί στα ισπανικά El Niño σημαίνει το παιδί και ειδικότερα το θείο βρέφος, επειδή το φαινόμενο συμβαίνει κοντά στα Χριστούγεννα. Το El Niño έχει τα αντίθετα χαρακτηριστικά από το φαινόμενο La Niña, ενώ και τα δύο μαζί θεωρούνται ως μέρος της Νότιας ταλάντωσης, μιας ταλάντωσης του Ειρηνικού Ωκεανού. Τα ακραία καιρικά φαινόμενα που συνδέονται με το Ελ Νίνιο είναι μερικές φορές φυσικές καταστροφές, για αυτό γίνεται προσπάθεια να κατανοηθεί και να προβλεφθεί,  για παράδειγμα το El Niño μάλλον συνέβαλε στον αφανισμό του πολιτισμού των Χμερ, ενώ συμβάλλει και στο λιώσιμο των πάγων στην Ανταρκτική. Οι μεταβολές των El Niño και La Niña 1950-2008 έχουν προβλεφτεί ως το 2015-16 με μια ολιστική στατιστική προσέγγιση χρησιμοποιώντας τον δείκτη ΜΕΙ (Multivariate El Niño Southern Oscillation Index).
Το φαινόμενο
Όταν δεν υπάρχει El Niño, εξαιτίας της περιστροφής της γης συνήθως υπάρχουν ισχυροί άνεμοι που φυσούν δυτικά. Το ίδιο συμβαίνει με τα νερά. Ταυτόχρονα, λόγω της ηλιακής ακτινοβολίας, τα νερά θερμαίνονται, δημιουργούνται σύννεφα στην νοτιοανατολική Ασία και πολλές βροχές, ενώ η νότια Αμερική, στο τμήμα δυτικά των Άνδεων υπάρχει ξηρασία.
Το El Niño διαταράσσει αυτό το κλίμα. Αρχικά, διαταράσσονται οι δυτικοί άνεμοι. Έτσι, τα θερμά νερά μεταφέρονται από το δυτικό Ειρηνικό στον κεντρικό και ανατολικό ισημερινό ωκεανό. Τα σύννεφα δημιουργούνται στον κεντρικό Ειρηνικό Ωκεανό, ενώ μπορεί να βρέξει στη Νότια Αμερική δυτικά των Άνδεων. Αντίθετα, δε βρέχει το αναμενόμενο στη νοτιo-ανατολική Ασία φέρνοντας ξηρασία.
Περιοδικότητα εμφάνισης του φαινομένου από τις αρχές του 20ού αιώνα έως το 2016.
Σε κανονικές συνθήκες
Κανονικά οι αληγείς άνεµοι στον Ειρηνικό ωκεανό αποµακρύνουν τα επιφανειακά νερά από τις ακτές του Περού και τα οδηγούν δυτικά στην περιοχή των Φιλιππίνων. Με αποτέλεσµα η στάθµη της θάλασσας στις Φιλιππίνες να είναι 60-65 εκατοστά ψηλότερα.Η απομάκρυνση των νερών από τις ακτές του Περού προκαλεί άντληση βαθύτερων και ψυχρότερων υδάτων, προς αναπλήρωση αυτών που αποµακρύνονται.Το ψυχρό νερό είναι πλούσιο σε θρεπτικές ουσίες και οξυγόνο και συγκεντρώνει πλήθος θαλασσινών οργανισμών που αλιεύονται σε πολύ μεγάλες ποσότητες από τους αλιείς του Περού.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μετεωρολογικά φαινόμενα Κατηγορία:Παγκόσμια περιβαλλοντικά προβλήματα
Πρόνοος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Πρόνοος είναι γνωστά τα παρακάτω δύο διαφορετικά πρόσωπα:
Πηγές
Προνοος Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Αρκαδίας Κατηγορία:Αρχαίοι Αρκάδες Κατηγορία:Αρκαδική Αζανία
Σαιντ-Λεοκαντί
Το Σαιντ-Λεοκαντί (γαλλικά: Sainte-Léocadie, καταλανικά: Santa Llocaia) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λεοκαντιέν (γαλλικά: Léocadiens).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Υποβρωμιώδες οξύ
Το υποβρωμιώδες οξύ (αγγλικά: hypobromous acid) είναι ανόργανη χημική ένωση, με μοριακό τύπο HOBr (ενίοτε γράφεται ως HBrO ή και ως BrOH). Είναι ασθενές και ασταθές οξύ, που υπάρχει μόνο σε μορφή διαλύματος και έχει χημικές και φυσικές ιδιότητες πολύ παρόμοιες με αυτές του υποχλωριώδους οξέος (HOCl). Σε υδατικό διάλυμα, το υποβρωμιώδες οξύ διίσταται σε υποβρωμιώδη ανιόντα (OBr–) και υδρογονοκατιόντα (H+):
Παραγωγή
Αν προστεθεί (στοιχειακό) βρώμιο σε νερό παράγεται (αμφίδρομα) υποβρωμιώδες οξύ και υδροβρωμικό οξύ:
Επειδή η αντίδραση είναι αμφίδρομη, όταν είναι επιθυμητή η απομόνωση διαλύματός του, προστίθεται οξείδιο του υδραργύρου (HgO), που καταβυθίζει τα βρωμιούχα ανιόντα με τη μορφή βρωμιούχου υφυδραργύρου (Hg2Br2), και έτσι μετατοπίζει τη χημική ισορροπία προς τα δεξιά :
Στη φύση, το υποβρωμιώδες οξύ παράγεται από βρωμοϋπεροξειδάσες, που είναι ένζυμα που καταλύουν την οξείδωση βρωμιούχων ιόντων (Br–) σε υποβρωμιώδη από υπεροξείδιο του υδρογόνου (H2O2):
Χαρακτηριστικά
Γι' αυτό παραγωγή, η αποθήκευση και η μεταφορά τους, όποτε χρειάζεται, γίνεται στους 0 ° C.
Το δυναμικό οξειδοαναγωγής HBrO/Br- ανέρχεται σε 1,34 Volt.
Δίνει αντιδράσεις προσθήκης, για παράδειγμα με αλκένια :
Εφαρμογές
Το υποβρωμιώδες οξύ χρησιμοποιείται ως λευκαντικό, ως οξειδωτικό μέσο, ως αποσμητικό και ως απολυμαντικό, εξαιτίας της ικανότητάς του να σκοτώνει τα κύτταρα πολλών παθογόνων. Η ένωση παράγεται (φυσιολογικά) από θερμόαιμους σποδυλωτούς οργανισμούς, ιδιαίτερα από τα ηωσινόφιλα λευκά αιμοσφαίρια, τα οποία την παράγουν με τη δράση της ηωσινοφιλυπεροξειδάσης, που είναι ένα ένζυμο που «προτιμά» να χρησιμοποιεί βρώμιο. Χρησιμοποιείται επίσης σε εγκαταστάσεις υδρομασάζ και ιαματικές πηγές ως μικροβιοκτόνο μέσο. Ουσιαστικά χρησιμοποιείται και εδώ ως οξειδωτικό μέσο, δηλαδή με παρόμοια δράση με αυτήν της υπεροξειδάσης στα ηωσινόφιλα. Είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό όταν χρησιμοποιείται σε συνδυασμό με υποχλωριώδες οξύ (HOCl).
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Ασταθείς ενώσεις Κατηγορία:Ανόργανες ενώσεις βρωμίου Κατηγορία:Οξοξέα Κατηγορία:Οξειδωτικά αντιδραστήρια
Ανίγριδες
Οι Ανίγριδες ήταν στην ελληνική μυθολογία οι νύμφες - δηλαδή, οι ποταμίδες - του Άνιγρου ποταμού στην Ηλεία. Στην ακτή της Ηλείας, όχι μακριά από την εκβολή του ποταμού, υπήρχε ένα ιερό σπήλαιο κοντά στο σύγχρονο Σαμικό, το οποίο επισκέπτονταν άτομα που έπασχαν από δερματικές παθήσεις. Υποτίθεται ότι θεραπεύονταν εδώ από προσευχές και θυσίες στις νύμφες και με το μπάνιο τους στον ποταμό. Η παλαιότερη γνωστή βεβαίωση της λατρείας αυτών των νυμφών, προέρχεται από την ποιήτρια Μοιρώ τον 3ο αιώνα π.Χ..
Ο Άνιγρος (ποταμός) ήταν ένα μικρό ρέμα στη νότια Ηλεία που έτρεχε από το όρος Λαπίθας και από τα βουνά στη Μίνθη στο Ιόνιο Πέλαγος. Τα νερά χαρακτηρίζονται από το καθαρό θείο. Ο ποταμός και το σπήλαιο είναι πλέον μέρος των ιαματικών πηγών του Καϊάφα.
Ορχήστρα
Στην προκλασική Ελλάδα, η ορχήστρα αντιπροσώπευε τον χώρο μπροστά στο ναό του Διονύσου που προοριζόταν για χορό. Αργότερα, στην κλασική εποχή, ο ίδιος όρος χαρακτήριζε τον χώρο στο θέατρο μεταξύ της σκηνής και των θεατών, στον οποίο βρίσκονταν οι οργανοπαίκτες. Κατά τον 17ο αιώνα, επικράτησε, ο όρος ορχήστρα να αποδίδεται και στο ίδιο το σύνολο των μουσικών που έπαιζαν τα όργανα αποκτώντας έτσι και την σημερινή του έννοια. Στην σύγχρονη μουσική επικρατεί ο όρος "μουσικό συγκρότημα" ή "γκρούπ" γιά τις ολιγομελείς (3-5 άτομα) ορχήστρες που παίζουν κυρίως ροκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίο ελληνικό θέατρο  Κατηγορία:Τύποι μουσικών συγκροτημάτων
Μπουνγιανταμπάντ
Το Μπουνγιανταμπάντ είναι ένα χωριό στο δήμο Σεμενταμπάντ της επαρχίας Γιεβλάχ του Αζερμπαϊτζάν.
Χρησμός
μικρογραφία|300px|«Παίρνοντας χρησμό από το Mαντείο» του [[Τζον Γουίλιαμ Γουότερχαουζ.]] Χρησμός είναι η συνήθως διφορούμενη απάντηση που δίνει ένα μαντείο σε μια τιθέμενη ερώτηση. Πάντα η προϋπόθεση είναι να υπάρχει το κατάλληλο πρόσωπο μέσω του οποίου θα μιλήσει ο Θεός. Επίσης δεν ήταν απαραίτητο ο μάντης-ιερέας ο οποίος δίνει τον χρησμό να έχει επαφή με την πραγματικότητα. Το φαινόμενο των χρησμών-μαντείας ήταν διαδεδομένο περισσότερο κατά την αρχαία εποχή στις εβραϊκές φυλές καθώς και στους λαούς της ανατολής όπου εκεί κυρίως ο μάντης έρχεται σε μέθη και εκστομίζει τον χρησμό μη χάνοντας την επαφή με την πραγματικότητα. Τέτοιοι μάντεις υπήρξαν και στην αρχαία Ελλάδα, οι οποίοι περιφέρονταν από πόλη σε πόλη προλέγοντας χρησμούς.(π.χ  Σίβυλλες, Βακχίδες).Στην αρχαία Ελλάδα έχουμε δυο τύπων  μέχρι τώρα γνωστών χρησμών.
Μπουνγιανταμπάντ
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Γιεβλάχ
Χρησμός
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία μαντική Κατηγορία:Αρχαία ελληνική θρησκεία
Τσέμπαλο
thumb|right|250px|Ιταλικό κλαβεσέν του 17ου αιώνα Το τσέμπαλο ή παλαιότερα κλειδοκύμβαλο (Ιταλ.:Cembalo), (Γαλλ.:Clavecin), είναι πληκτροφόρο χορδόφωνο μουσικό όργανο, πρόγονος του κατοπινού πιάνου. Το τσέμπαλο κατάγεται από την Ιταλία, ενώ το παλαιότερο τσέμπαλο χρονολογείται από τον 14ο αιώνα.
Όπως και το πιάνο, έχει σχήμα φτερούγας και παίζεται από πληκτρολόγιο με τα δάκτυλα. Οι χορδές του είναι κάθετες ως προς το πληκτρολόγιο και η έκτασή του είναι συνήθως 4 έως 5 οκτάβες. Σε παλαιότερα όργανα παραλείπονται κάποιες νότες στο κατώτερο άκρο της έκτασής του, εξοικονομώντας έτσι χώρο ώστε να μπορεί να παίζει τις πιο βασικές χαμηλές νότες: παράδειγμα: Ντο-ρε-μι (παραλείποντας το ντο και ρε δίεση) και συνεχίζει χρωματικά. Πολλά τσέμπαλα έχουν δύο πληκτρολόγια, το καθένα από τα οποία αντιστοιχεί σε ένα ή περισσότερα σετ χορδών (ρετζίστρα), 8, 4, ή και 16 ποδών. Τα τσέμπαλα κατατάσσονται σε τρεις κύριους τύπους (ιταλικός, γαλλο-φλαμανδικός, γερμανικός κλπ), ο καθένας από τους οποίους έχει ιδιαίτερα κατασκευαστικά, ηχητικά και αισθητικά (εξωτερικά) χαρακτηριστικά.
Το όργανο παράγει ήχο μέσω μηχανισμού που συνδέει τα πλήκτρα με ένα μικρό κάθετο κομμάτι ξύλο, πάνω στο οποίο είναι στερεωμένη μια πένα από φτερό ή σκληρό δέρμα (πλέον οι πένες κατασκευάζονται από βινύλιο). Το πλήκτρο του οργάνου, με την πίεση του δαχτύλου, ενεργεί ως μοχλός πάνω στο ξύλο που ανασηκώνεται, οπότε η πένα τσιμπά τη χορδή κι αφού προκαλέσει τον ήχο ξαναγυρίζει στη θέση της. Στην επαναφορά του πλήκτρου η χορδή σιγάται από ένα κομμάτι τσόχα (σιγαστήρας) που αποτελεί μέρος του μηχανισμού, ενώ σε πολλά όργανα οι μηχανισμοί συνδιάζονται με τέτοιον τρόπο, έτσι ώστε με το πάτημα του κάθε πλήκτρου να ηχεί ταυτόχρονα και το αντίστοιχο πλήκτρο του δεύτερου πληκτρολογίου, ή ακόμη και η χαμηλότερη ή ψηλότερη οκτάβα του εν λόγω πλήκτρου.
Η μουσική για το Τσέμπαλο γράφεται σε δύο πεντάγραμμα όπως και του πιάνου.
Παρόμοια όργανα με το Τσέμπαλο είναι:
Κυριότεροι συνθέτες για τσέμπαλο: Γ. Σ. Μπαχ, Φ. Κουπρέν, Ντ. Σκαρλάττι, Γκ. Φ. Χαίντελ, Ζ. Φ. Ραμώ, Β. Α. Μότσαρτ και πολλοί άλλοι.
Κατηγορία:Πληκτροφόρα μουσικά όργανα Κατηγορία:Χορδόφωνα
Ντέιρ ελ-Μπαχάρι
To Ντέιρ ελ-Μπαχάρι ή Ντέιρ ελ-Μπάχρι ή Ντεΐρ-ελ-Μπάχρι (αγγλικά: Deir el-Bahari, αραβικά: الدير البحري‎ al-Dayr al-Baḥrī, που μεταφράζεται ως "To Μοναστήρι της Θάλασσας”) είναι περιοχή της Αιγύπτου, στα δυτικά του Νείλου, απέναντι από το Λούξορ, όπου υπάγεται διοικητικά. Στο Ντέιρ ελ-Μπαχάρι έχει βρεθεί ένα ιδιαίτερα σημαντικό συγκρότημα αρχαίων νεκρικών ναών και τάφων, βασιλέων και ευγενών, το οποίο ιδρύθηκε στην εποχή του Μέσου Βασιλείου. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|191x191εσ|Το Ντέιρ ελ-Μπαχάρι σε καρτ-ποστάλ του 1920. Στην περιοχή του σημερινού Λούξορ βρίσκονται οι αρχαίες Θήβες. Το Ντέιρ ελ-Μπαχάρι αποτελεί τμήμα της Νεκρόπολης των Θηβών. Οι αρχαίες Θήβες και η Νεκρόπολή της αποτελούν Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Το πρώτο μνημείο που χτίστηκε στη θέση αυτή ήταν ο νεκρικός ναός του Φαραώ Μεντουχοτέπ B΄ (Mentuhotep/ Montuhotep, 2055-2004 π.Χ.) της 11ης Δυναστείας.
Στη διάρκεια της 18ης Δυναστείας, η Χατσεψούτ και ο γιός της Τούθμωσις Γ΄ έχτισαν και αυτοί τα δικά τους μνημεία εδώ, δίπλα σε αυτό του Φαραώ Μεντουχοτέπ Β΄.
Νεκρικός Ναός του Μεντουχοτέπ Β'
thumb|200 px| Χάρτης Αιγύπτου
Ο Μεντουχοτέπ Β΄, γιός του βασιλιά Ιντέφ Γ΄, ανοικοδόμησε έναν μεγαλοπρεπή νεκρικό ναό στο Ντέιρ ελ-Μπάχρι που αποτέλεσε την αρχή της δημιουργίας στη θέση αυτή ενός νέου βασιλικού νεκροταφείου, κοντά στην πρωτεύουσά του, τις Θήβες.
Σήμερα το μνημείο αυτό δεν είναι ορατό, έχοντας υποστεί πολλές καταστροφές στο πέρασμα των αιώνων. Ο ναός του Mεντουχοτέπ δεν είναι τόσο γνωστός, επειδή δεν έχει αναστηλωθεί πλήρως και στο εντυπωσιακό ύψος που κάποτε είχε. Ο φωτογραφικός φακός του επισκέπτη εστιάζει περισσότερο στον σχεδόν πλήρως αποκατεστημένο ναό της Χατσεψούτ, που για τον λόγο αυτό είναι και τόσο "πολυφωτογραφημένος".
Ο νεκρικός ναός του Μεντουχοτέπ ανακαλύφθηκε στη δεκαετία του 1860. Ο Ανρί Εντουάρ Ναβίλ, ο οποίος ανέσκαψε τον χώρο μεταξύ 1903-1907, σχεδίασε μερικές πολύ ενδιαφέρουσες αναπαραστάσεις του νεκρικού συγκροτήματος. Ακολούθησαν οι ανασκαφές του Χέρμπερτ Ουίνλοκ έως το 1932. αριστερά|μικρογραφία|241x241εσ|[[Μουσείο Αιγυπτιακών Αρχαιοτήτων Καΐρου |Μουσείο του Καΐρου.Άγαλμα του Φαραώ Μεντουχοτέπ Β΄ από επιχρωματισμένο ψαμμιτόλιθο που ανακάλυψε ο Howard Carter στη μυστική κρύπτη του Bab el-Hosan. ]]