cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τόρμπεν Ούλριχ
Επαγγελματική του καριέρα
Ο Ούλρικ εργαζόταν για το πρακτορείο ειδήσεων Reuters στην Κοπεγχάγη στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και άρχισε να γράφει για περιοδικά μουσικής τζαζ της Δανίας. Στη δεκαετία του 1950 έγραφε για μουσική στις δανικές εφημερίδες Information and Politiken, έγραψε για σύγχρονα περιοδικά τζαζ μουσικής και ήταν συν-συντάκτης του λογοτεχνικού περιοδικού Bazar. Στη δεκαετία του 1960 είχε εβδομαδιαία μουσική στήλη και έγραψε κριτικές για τζαζ και εκθέσεις για ποικίλα πολιτιστικά θέματα για τη δανική εφημερίδα BT. Στη δεκαετία του 1970 συνέβαλε στη μουσική περιοδική M.M. και στη δεκαετία του 1980 και του 1990 επέστρεψε στην Πληροφόρηση για τη μουσική, την ταινία, τον αθλητισμό και τον πολιτισμό. Το 2003 εκδόθηκε μια ανθολογία των γραπτών του από τη δεκαετία του 1940 έως τη δεκαετία του 2000 και δύο βιβλία ποίησης (στα αγγλικά) δημοσιεύθηκαν το 2005.
Στη δεκαετία του 1950, ο Ulrich έπαιζε τζαζ στην Νέας Ορλεάνης, παίζοντας κλαρινέτο. Στη δεκαετία του 2000 κλήθηκε να συνεργαστεί με τη φωνή και τα κείμενα με το τρίο τραγούδι της Κοπενχάγης και κυκλοφόρησαν το άλμπουμ τους το 2006 "Dice, Done" (επίσης με το Lotte Anker (saxophone) και τον Steffen Poulsen (electronica)). Το 2005 ίδρυσε τη συνεργατική αυτοσχέδια μουσική ομάδα "Instead Of", και κυκλοφορούν το 2007 το άλμπουμ "Live on Sonarchy". Το 2007 ξεκίνησε την ηχογράφηση με τον Δανό πιανίστα Søren Kjærgaard, δημουργώντας τρία άλμπουμ για τα επόμενα έξι χρόνια.
Ο Ούλρικ άρχισε να ζωγραφίζει το 1971 όταν το Lions Club της Κοπεγχάγης ζήτησε από διάφορους πολιτικούς, ηθοποιούς, συγγραφείς και άλλους να ζωγραφίσουν ένα «μπλε ελέφαντα» για μια φιλανθρωπική έκθεση για να επωφεληθεί μία φιλανθρωπική οργάνωση στη Δανία. Ο Ούλρικ στα επόμενα χρόνια δημιούργησε αρκετές σειρές έργων με θέμα την αντισφαίριση ζωγραφίζοντας κυρίως σε ριζόχαρτο. Τα έργα του εκτέθηκαν στην Κοπεγχάγη, το Παρίσι, το Δουβλίνο, τη Νέα Υόρκη, το Λος Άντζελες, το Χιούστον και το Σιάτλ, μεταξύ άλλων.
Έχει εμφανιστεί σε δύο κινηματογραφικές ταινίες, τη Motion Picture (1969) και τη Moments of Play (1986). Συν-σκηνοθέτησε (με τους Rick New και Molly Martin) και εμφανίστηκε στο "Body & Being: Before The Wall" ) . Το 2011 σκηνοθέτησε το χορευτικό πρόγραμμα "Cacophony for 8 Players", το οποίο έκανε πρεμιέρα το 2014 στο Σιάτλ.
Το 1986 έλαβε το βραβείο  Gerlev στη Δανία για αθλητικές και πολιτιστική του συνεισφορά. Το 2006 έλαβε ένα βραβείο από την Klara Karolines Fond "για την έμπνευσή του σε καλλιτέχνες πολλών ειδών και για τις απόψεις του για τον αθλητισμό, την τέχνη και την ύπαρξη". Το 2013 η οικογένεια Ούλρικ έλαβε το βραβείο "Davis Cup".
Παραπομπές
Κατηγορία:Δανοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Δανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Δανοί συνθέτες Κατηγορία:Δανοί μουσικοί Κατηγορία:Δανοί ποιητές Κατηγορία:Δανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Δανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Δανοί άνδρες ηθοποιοί
Φάλανθος
Με το όνομα Φάλανθος αναφέρονται:
Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο
Το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο (ΑΕΔ) είναι ένα ειδικό δικαστήριο. Προβλέπεται από το άρθρο 100 του Συντάγματος και έχει ειδική αρμοδιότητα να κρίνει, μεταξύ άλλων, το κύρος των βουλευτικών εκλογών, την έκπτωση βουλευτή από το αξίωμά του ή να αίρει συγκρούσεις μεταξύ των τριών ανωτάτων δικαστηρίων της χώρας. Η οργάνωση και λειτουργία του ρυθμίζεται ειδικότερα από τον Κώδικα περί του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου (Κώδικας ΑΕΔ, Ν. 345/1976). Το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο δεν πρέπει να συγχέεται με το Ειδικό Δικαστήριο του άρθρου 86 του Συντάγματος, που δικάζει υποθέσεις ποινικής ευθύνης Υπουργών. Οι αποφάσεις του ΑΕΔ είναι αμετάκλητες, δεν μπορούν δηλαδή να προσβληθούν με κανένα ένδικο μέσο.
Σύνθεση
Το ΑΕΔ συγκροτείται από τους Προέδρους των τριών ανωτάτων δικαστηρίων της χώρας (Συμβουλίου της Επικρατείας, Αρείου Πάγου και Ελεγκτικού Συνεδρίου), τέσσερις Συμβούλους Επικρατείας και τέσσερις Αρεοπαγίτες. Για δύο από τις έξι κατηγορίες υποθέσεων στη σύνθεσή του συμμετέχουν και δύο τακτικοί καθηγητές νομικών μαθημάτων των νομικών σχολών των πανεπιστημίων της Χώρας. Πρόεδρος ορίζεται ο αρχαιότερος μεταξύ των Προέδρων του Συμβουλίου της Επικρατείας και του Αρείου Πάγου.
Αρμοδιότητα
Οι αρμοδιότητες του ΑΕΔ ορίζονται περιοριστικά στο άρθρο 100 του Συντάγματος και είναι οι εξής:
Έλεγχος του κύρους βουλευτικών εκλογών (περ. α΄)
Το ΑΕΔ είναι αποκλειστικά αρμόδιο να ελέγχει το κύρος των βουλευτικών εκλογών. Μετά την ανακοίνωση των επίσημων αποτελεσμάτων των εκλογών από την Ανώτατη Εφορευτική Επιτροπή, κάθε πολίτης που έχει έννομο συμφέρον μπορεί να υποβάλει ένσταση κατά των αποτελεσμάτων. Οι ενστάσεις αυτές είναι δύο ειδών. Αφορούν είτε τη διαδικασία των εκλογών (ορθή διεξαγωγή, καταμέτρηση των ψήφων, κατανομή των εδρών κλπ.) είτε την ανακήρυξη των βουλευτών. Στη δεύτερη περίπτωση το δικαστήριο κρίνει αν συντρέχουν τα νόμιμα προσόντα ή τα κωλύματα των άρθρων 55 παρ. 1 και 56 του Συντάγματος στο πρόσωπο κάποιου εκλεγέντος βουλευτή. Νόμιμα προσόντα είναι η ελληνική ιθαγένεια, η ικανότητα του εκλέγειν (μη στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων) και η συμπλήρωση του 25ου έτους της ηλικίας. Τα κωλύματα ορίζονται στο άρθρο 56 και διακρίνονται σε σχετικά (κώλυμα εντοπιότητας, που κωλύει την εκλογή σε ορισμένη εκλογική περιφέρεια) και απόλυτα (π.χ. μη προηγούμενη παραίτηση στρατιωτικού, που κωλύει την εκλογή του σε όλες τις περιφέρειες).
Το ΑΕΔ είναι αρμόδιο για τον έλεγχο του κύρους μόνο των βουλευτικών εκλογών. Ο έλεγχος του κύρους των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών γίνεται από τα τακτικά διοικητικά δικαστήρια (Διοικητικό Πρωτοδικείο).
Έλεγχος του κύρους και των αποτελεσμάτων δημοψηφίσματος (περ. β΄)
Το ΑΕΔ διαθέτει την αρμοδιότητα του ελέγχου του κύρους και των αποτελεσμάτων οποιουδήποτε δημοψηφίσματος διενεργείται σύμφωνα με το Σύνταγμα. Οποιοσδήποτε εκλογέας εγγεγραμμένος στους εκλογικούς καταλόγους οποιασδήποτε εκλογικής περιφέρειας της χώρας νομιμοποιείται με αίτησή του να ασκήσει ένσταση κατά του κύρους και των αποτελεσμάτων δημοψηφίσματος. Ως λόγοι της ένστασης μπορούν να προβληθούν: α) παράβαση του νόμου του σχετικού για τη διενέργεια του δημοψηφίσματος (Ν. 4023/2011) και β) λάθος στην αρίθμηση των ψήφων. Η απόφαση του ΑΕΔ στην πρώτη περίπτωση διατάζει την επανάληψη του δημοψηφίσματος στην εκλογική περιφέρεια που διαπιστώθηκε η παράβαση και στη δεύτερη μεταρρυθμίζει το τελικό αποτέλεσμα σύμφωνα με τη σωστή αρίθμηση.
Κρίση για τα ασυμβίβαστα ή την έκπτωση βουλευτή (περ. γ΄)
Το ΑΕΔ είναι επίσης αρμόδιο να κρίνει αν συντρέχει κάποιο από τα ασυμβίβαστα του άρθρου 57 του Συντάγματος στο πρόσωπο κάποιου βουλευτή ή αν κάποιος βουλευτής εκπίπτει από το βουλευτικό αξίωμα κατά το άρθρο 55 παρ. 2. Βουλευτής εκπίπτει αυτοδικαίως από το αξίωμά του, αν στερηθεί την ελληνική ιθαγένεια ή αν στερηθεί το δικαίωμα του εκλέγειν (καταδίκη σε στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων). Ασυμβίβαστα με το αξίωμα του βουλευτή είναι μεταξύ άλλων η συμμετοχή σε εταιρεία που αναλαμβάνει προμήθειες του Δημοσίου. Η διαφορά των ασυμβιβάστων από τα κωλύματα είναι ότι τα τελευταία αποκλείουν την απόκτηση της ιδιότητας του βουλευτή ενώ τα πρώτα αποκλείουν τη διατήρησή της (μπορεί να ανακύψουν δηλαδή και μεταγενέστερα των εκλογών).
Άρση συγκρούσεων αρμοδιότητας (περ. δ΄)
Το ΑΕΔ είναι αρμόδιο να αίρει οριστικά συγκρούσεις αρμοδιότητας είτε μεταξύ δικαστηρίων και διοικητικών αρχών είτε μεταξύ δικαστηρίων. Η περίπτωση αυτή αφορά κυρίως υποθέσεις όπου δύο δικαστήρια διαφορετικών κλάδων είτε κηρύσσουν εαυτά αμφότερα αρμόδια (καταφατική σύγκρουση) είτε αμφότερα αναρμόδια (αποφατική σύγκρουση). Οι κλάδοι της δικαιοσύνης στην Ελλάδα είναι τρεις: Πρόβλημα σύγκρουσης μεταξύ πολιτικής και ποινικής δικαιοσύνης δεν μπορεί να υπάρξει και λόγω της φύσης των διαφορών και επειδή ανώτατο δικαστήριο και στους δύο αυτούς κλάδους είναι ο Άρειος Πάγος. Το πρόβλημα ανακύπτει κυρίως μεταξύ διοικητικής και πολιτικής δικαιοσύνης. Οι νόμοι ορίζουν ποιες υποθέσεις υπάγονται σε ποιον κλάδο. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις οριακές, όπου δεν είναι σαφές ποιο δικαστήριο είναι αρμόδιο. Οι αποφάσεις του ενός κλάδου δεν δεσμεύουν τον άλλο και το δικαστήριο του ενός κλάδου δεν παραπέμπει την υπόθεση στα δικαστήρια του άλλου, απλώς κηρύσσει εαυτό αναρμόδιο και απορρίπτει το ένδικο βοήθημα (προσφυγή, αγωγή). Έτσι θα είχαμε το άτοπο π.χ. σε μια υπόθεση να κηρύσσουν εαυτά αναρμόδια τόσο το Συμβούλιο της Επικρατείας όσο και ο Άρειος Πάγος, με αποτέλεσμα ο πολίτης να στερείται του δικαιώματος δικαστικής προστασίας. Αντίστροφα θα είχαμε το άτοπο το Συμβούλιο της Επικρατείας και ο Άρειος Πάγος να εκδικάζουν την ίδια ακριβώς υπόθεση, με τον κίνδυνο να καταλήξουν σε αντιφατικές αποφάσεις. Τα ίδια ισχύουν και για τη σύγκρουση αρμοδιότητας μεταξύ Ελεγκτικού Συνεδρίου και άλλου δικαστηρίου. Για την άρση τέτοιου είδους συγκρούσεων προβλέπεται η παραπομπή της υπόθεσης στο ΑΕΔ, το οποίο και αποφαίνεται οριστικά ποιο δικαστήριο είναι αρμόδιο.
Στην περίπτωση αυτή στη σύνθεση του ΑΕΔ συμμετέχουν δύο τακτικοί καθηγητές νομικών μαθημάτων των νομικών σχολών των πανεπιστημίων της Χώρας.
Άρση αμφισβήτησης περί συνταγματικότητας ή περί έννοιας διατάξεων νόμου (περ. ε΄)
Στην Ελλάδα ισχύει ο διάχυτος έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων: κατά το άρθρο 93 παρ. 4 του Συντάγματος "Τα δικαστήρια υποχρεούνται να μην εφαρμόζουν νόμο που το περιεχόμενό του είναι αντίθετο προς το Σύνταγμα". Αυτό σημαίνει ότι οποιοδήποτε δικαστήριο μπορεί να κρίνει αντισυνταγματικό νόμο και συνεπώς να μην τον εφαρμόσει στην υπό κρίση υπόθεση (έλεγχος συνταγματικότητας παρεμπίπτων και συγκεκριμένος). Ωστόσο, η μη εφαρμογή ενός νόμου ως αντισυνταγματικού δεν επηρεάζει την τυπική ισχύ του, ούτε δεσμεύει τα άλλα δικαστήρια. Εντός του ίδιου κλάδου της δικαιοσύνης το πρόβλημα επιλύεται κατά κανόνα με απόφαση του ανωτάτου δικαστηρίου του οικείου κλάδου, η οποία δε δεσμεύει μεν τυπικά τα κατώτερα δικαστήρια, έχει όμως βαρύνουσα σημασία, αφού το πιθανότερο είναι κάθε αντίθετη απόφαση κατωτέρου δικαστηρίου να ανατραπεί από το ανώτατο δικαστήριο μετά την άσκηση ενδίκου μέσου.
Πρόβλημα ανακύπτει αν μεταξύ των τριών ανωτάτων δικαστηρίων της χώρας εκδοθούν αντίθετες αποφάσεις για τη συνταγματικότητα διάταξης ενός νόμου. Το ίδιο πρόβλημα ανασφάλειας δικαίου τίθεται εάν τα ανώτατα δικαστήρια ερμηνεύσουν με αντιφατικούς τρόπους την ίδια διάταξη νόμου. Για να αρθεί η αμφισβήτηση παραπέμπεται η υπόθεση στο ΑΕΔ, το οποίο αποφαίνεται οριστικά για τη συνταγματικότητα ή για την έννοια ενός νόμου. Ειδικά για τη συνταγματικότητα, αν το ΑΕΔ κρίνει ότι ο νόμος είναι αντισυνταγματικός, αυτός καθίσταται γενικώς και για όλους ανίσχυρος. Αυτή είναι η μόνη περίπτωση στην ελληνική έννομη τάξη όπου δικαστήριο μπορεί να καταστήσει ανίσχυρο έναντι πάντων νόμο ψηφισμένο από τη Βουλή. Ο τύπος ελέγχου συνταγματικότητας από το ΑΕΔ είναι κύριος και αφηρημένος (σε αντίθεση με τον παρεμπίπτοντα και συγκεκριμένο των λοιπών δικαστηρίων). Στην περίπτωση αυτή συμμετέχουν δύο τακτικοί καθηγητές νομικών μαθημάτων των νομικών σχολών των πανεπιστημίων της χώρας.
Άρση αμφισβήτησης για το χαρακτηρισμό κανόνων διεθνούς δικαίου ως γενικά παραδεγμένων (περ. στ΄)
Πρόκειται για τις λιγότερο εμφανιζόμενες στην πράξη υποθέσεις. Κατά το Σύνταγμα (άρθρο 28 παρ. 1), "οι γενικώς παραδεγμένοι κανόνες του διεθνούς δικαίου [...] αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του εσωτερικού ελληνικού δικαίου και υπερισχύουν από κάθε άλλη αντίθετη διάταξη νόμου". Πρόκειται για τους κανόνες του διεθνούς εθιμικού δικαίου, κανόνες δηλαδή άγραφους που εφαρμόζονται από όλα τα κράτη με συνείδηση δικαίου, με την πεποίθηση δηλαδή ότι είναι δεσμευτικοί. Αυτοί οι κανόνες, όπως και οι Διεθνείς Συμβάσεις που έχουν κυρωθεί με νόμο και έχουν τεθεί σε ισχύ, έχουν άμεση εφαρμογή στην Ελλάδα και υπερισχύουν των αντίθετων εσωτερικών νόμων. Επειδή όμως οι εθιμικοί αυτοί κανόνες είναι άγραφοι, ενδέχεται στο πλαίσιο είτε μιας διοικητικής διαδικασίας είτε μιας δίκης να δημιουργηθεί αμφισβήτηση αν κάποιος κανόνας είναι όντως τέτοιας φύσης. Αυτή η αμφισβήτηση αίρεται από το ΑΕΔ δεσμευτικά και έναντι πάντων.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δικαστικές αρχές Κατηγορία:Συνταγματικό Δίκαιο
Κανονικό πολύεδρο
Κανονικό πολύεδρο λέγεται ένα πολύεδρο, που όλες οι έδρες του είναι ίσα κανονικά πολύγωνα, τα οποία ενώνονται με τον ίδιο τρόπο γύρω από κάθε κορυφή. Ένα κανονικό πολύεδρο αναγνωρίζεται από το σύμβολο Schläfli της μορφής {ν, μ}, όπου ν είναι ο αριθμός των πλευρών της κάθε έδρας και μ ο αριθμός των εδρών που ενώνονται σε κάθε κορυφή.
Κυρτά κανονικά πολύεδρα
Υπάρχουν πέντε κυρτά κανονικά πολύεδρα, γνωστά ως Πλατωνικά στερεά:
Μη κυρτά κανονικά πολύεδρα
Υπάρχουν τέσσερα κανονικά αστεροειδή πολύεδρα, των οποίων οι έδρες τέμνουν το πολύεδρο, γνωστά ως πολύεδρα Kepler-Poinsot:
{5/2, 5}||Μεγάλο αστεροειδές δωδεκάεδρο {5/2, 3}||Μεγάλο δωδεκάεδρο {5, 5/2}||Μεγάλο εικοσάεδρο {3, 5/2}
Κατηγορία:Ομοιόμορφα πολύεδρα
Κύκλος της Βιέννης
Ο Κύκλος της Βιέννης (Wiener Kreis) αποτελούνταν από μια ομάδα επιστημόνων και φιλοσόφων, που προέρχονταν από τα μαθηματικά και την λογική, τις φυσικές και κοινωνικές επιστήμες. Τα μέλη της ομάδας συναντιόνταν τακτικά, από το 1924 έως το 1936, στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης - στην αρχή μετά από πρόσκληση του Moritz Schlick.
Η επιρροή του Κύκλου της Βιέννης κατά τον 20ο αιώνα, ήταν καθοριστική στην διαμόρφωση των σύγχρονων αντιλήψεων για την σχέση της γλώσσας και της λογικής με την φιλοσοφία και την επιστήμη - ειδικότερα με την φιλοσοφία της επιστήμης και την αναλυτική φιλοσοφία. μικρογραφία|Η είσοδος στο Μαθηματικό Σεμινάριο στο [[Πανεπιστήμιο της Βιέννης, Boltzmanngasse 5. Τόπος συνάντησης του Κύκλου της Βιέννης.]] Μεταξύ των μελών του εσωτερικού κύκλου ήταν οι Moritz Schlick, Hans Hahn, Philipp Frank, Otto Neurath, Rudolf Carnap, Herbert Feigl, Richard von Mises, Karl Menger, Kurt Gödel, Friedrich Waismann, Felix Kaufmann, Viktor Kraft και Edgar Zilsel. Ανάμεσα σε εκείνους που έπαιρναν μέρος περιστασιακά στις συναντήσεις του Κύκλου της Βιέννης ήταν και οι Alfred Tarski, Hans Reichenbach, Carl Gustav Hempel, Willard Van Orman Quine, Ernest Nagel, Alfred Jules Ayer, Oskar Morgenstern και Frank P. Ramsey. Ο Ludwig Wittgenstein και ο Karl Popper ήταν σε τακτική επικοινωνία με ορισμένα μέλη του Κύκλου της Βιέννης, αλλά δεν συμμετείχαν ποτέ στις συναντήσεις.
Η φιλοσοφική θέση του Κύκλου της Βιέννης ονομάστηκε λογικός εμπειρισμός (γερμανικά: logischer Empirismus ), λογικός θετικισμός ή νεοθετικισμός. Επηρεάστηκε από τους Ernst Mach, David Hilbert, τον γαλλικό συμβατισμό ( Henri Poincaré και Pierre Duhem ), Gottlob Frege, Bertrand Russell, Ludwig Wittgenstein και Albert Einstein. Ο Κύκλος της Βιέννης ήταν πλουραλιστικός και αφοσιωμένος στα ιδανικά του Διαφωτισμού. Ενώθηκε με σκοπό να κάνει τη φιλοσοφία επιστημονική με τη βοήθεια της σύγχρονης λογικής. Τα κύρια θέματα ήταν οι θεμελιώδεις συζητήσεις στις φυσικές και κοινωνικές επιστήμες, τη λογική και τα μαθηματικά, ο εκσυγχρονισμός του εμπειρισμού από τη σύγχρονη λογική, η αναζήτηση ενός εμπειρικού κριτηρίου της σημασίας, η κριτική της μεταφυσικής και η ενοποίηση των επιστημών.
Ο Κύκλος της Βιέννης εμφανίστηκε δημόσια με τη δημοσίευση διαφόρων σειρών βιβλίων - Schriften zur wissenschaftlichen Weltauffassung ( Monographs on the Scientific World-Conception ), Einheitswissenschaft ( Unified Science ) και το περιοδικό Erkenntnis - και τη διοργάνωση διεθνών συνεδρίων στην Πράγα, Königsberg (σήμερα γνωστό ως Καλίνινγκραντ ), Παρίσι, Κοπεγχάγη, Cambridge, UK και Cambridge, Massachusetts. Το δημόσιο προφίλ του δόθηκε από την Ernst Mach Society (γερμανική: Verein Ernst Mach ) μέσω της οποίας τα μέλη του Κύκλου της Βιέννης προσπάθησαν να διαδώσουν τις ιδέες τους στο πλαίσιο προγραμμάτων δημοφιλούς εκλαϊκευμένης εκπαίδευσης στη Βιέννη.
Κατά την εποχή του Αυστροφασισμού και μετά την προσάρτηση της Αυστρίας από τη ναζιστική Γερμανία, τα περισσότερα μέλη του Κύκλου της Βιέννης αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν. Η δολοφονία του Schlick το 1936, από έναν διδάκτορα της φιλοσοφίας και πρώην φοιτητή του, έθεσε τέλος στην παρουσία του Κύκλου της Βιέννης στην Αυστρία.
Ιστορία του κύκλου της Βιέννης
Η ιστορία και η ανάπτυξη του κύκλου της Βιέννης έχει διάφορα στάδια:
Ο «Πρώτος Κύκλος της Βιέννης» (1907–1912)
O Hans Hahn, ο μεγαλύτερος ηλικιακά από τους τρεις (1879–1934), ήταν μαθηματικός. Έλαβε το πτυχίο στα μαθηματικά το 1902. Σπούδασε μετά υπό τη καθοδήγηση του Ludwig Boltzmann στη Βιέννη, και των David Hilbert, Felix Klein and Hermann Minkowski στο Göttingen της Σουηδίας. Το 1905, έλαβε τη υφηγεσία (Habilitation) στα μαθηματικά. Δίδαξε στο Innsbruck (1905–1906) και στη Βιέννη (από το 1909).
Ο Otto Neurath (1882-1945) σπούδασε μαθηματικά, πολιτική οικονομία και ιστορία στη Βιέννη και το Βερολίνο. Από το 1907 έως το 1914 δίδαξε στη Βιέννη στο Neue Wiener Handelsakademie (Βιεννέζικη Εμπορική Ακαδημία). Ο Neurath παντρεύτηκε την Όλγα, την αδερφή του Hans Hahn, το 1911.
Ο Philipp Frank, ο νεότερος της ομάδας (1884–1966), σπούδασε φυσική στο Γκέτινγκεν και τη Βιέννη με τους Ludwig Boltzmann, David Hilbert και Felix Klein. Από το 1912, κατείχε την προεδρία της θεωρητικής φυσικής στο Γερμανικό Πανεπιστήμιο της Πράγας.
Από το 1907 και μετά, Οι συναντήσεις τους ελάμβαναν χώρα στις Βιεννέζικες καφετέριες.
Ένας αριθμός από άλλους συγγραφείς έγιναν αντικείμενο συζήτησης στις συναντήσεις όπως οι Brentano, Meinong, Helmholtz, Hertz, Husserl, Freud, Russell, Whitehead, Lenin και Frege.
Πιθανώς οι συναντήσεις σταμάτησαν το 1912, όταν ο Φρανκ πήγε στην Πράγα, για να προεδρεύει της έδρας θεωρητικής φυσικής που άφησε κενή ο Άλμπερτ Αϊνστάιν. Ο Hans Hahn έφυγε από τη Βιέννη κατά τον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο και επέστρεψε το 1921.
Τα χρόνια του σχηματισμού (1918-1924)
Ο σχηματισμός του Κύκλου της Βιέννης ξεκίνησε με τον Hans Hahn να επιστρέφει στη Βιέννη το 1921. Μαζί με τον μαθηματικό Kurt Reidemeister οργάνωσε σεμινάρια για το Tractatus logico-falsophicus του Ludwig Wittgenstein και για τους Whitehead και τη Principia Mathematica του Russeell.
Με την υποστήριξη του Hahn, ο Moritz Schlick διορίστηκε στην προεδρία της φιλοσοφίας των επαγωγικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης το 1922 - την προεδρία που κατείχε προηγουμένως ο Ernst Mach και εν μέρει ο Boltzmann. Ο Schlick είχε ήδη δημοσιεύσει δύο σημαντικά έργα Raum und Zeit in die gegenwärtigen Physik ( Space and Time in modern Physics ) το 1917 και Allgemeine Erkenntnislehre ( Γενική Θεωρία της Γνώσης ) το 1918.
Αμέσως μετά την άφιξη του Schlick στη Βιέννη, αυτός οργάνωσε συζητήσεις με τους μαθηματικούς γύρω από το Hahn. Το 1924, οι μαθητές του Schlick, Friedrich Waismann και Herbert Feigl, πρότειναν στον δάσκαλό τους ένα είδος τακτικού «βραδινού κύκλου». Από το χειμώνα του 1924 πραγματοποιούνταν τακτικές συναντήσεις στο Ινστιτούτο Μαθηματικών επί της Boltzmanngasse 5 της Βιέννης κατόπιν προσωπικής πρόσκλησης του Schlick. Αυτές οι συζητήσεις μπορούν να θεωρηθούν ως η αρχή του κύκλου της Βιέννης.
Η μη δημόσια περίοδος του Κύκλου της Βιέννης - Ο κύκλος του Schlick (1924–1928)
Η ομάδα που άρχισε τις συναντήσεις από το 1924 και μετά, ήταν ποικιλόμορφη και περιελάμβανε όχι μόνο αναγνωρισμένους επιστήμονες όπως οι Schlick, Hahn, Kraft, Philipp Frank, Neurath, Olga Hahn-Neurath και Heinrich Gomperz, αλλά και νεότερους φοιτητές και υποψήφιους διδακτορικούς. Επιπλέον, η ομάδα προσκαλούσε ξένους επισκέπτες.
Το 1926, ο Schlick και ο Hahn κανόνισαν να φέρουν τον Rudolf Carnap στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης ως Privatdozent (ιδιωτικός λέκτορας). Το έργο Λογική Δομή του Κόσμου του Carnap συζητήθηκε έντονα στον Κύκλο.
Επίσης, διαβάστηκε δυνατά και συζητήθηκε το Tractatus logico-falsophicus του Wittgenstein. Από το 1927 διοργανώθηκαν προσωπικές συναντήσεις μεταξύ των Wittgenstein και Schlick, Waismann, Carnap και Feigl.
Η δημόσια περίοδος - Ο Κύκλος του Schlick Circle και ο Verein Ernst Mach (1928–1934)
Το 1928, ιδρύθηκε το Verein Ernst Mach ( Ernst Mach Society ), με πρόεδρο τον Schlick. Στόχος του συλλόγου ήταν η διάδοση μιας «επιστημονικής κοσμοθεωρίας» μέσω δημόσιων διαλέξεων που πραγματοποιήθηκαν σε μεγάλο βαθμό από μέλη του Κύκλου της Βιέννης.
Το 1929, ο Κύκλος της Βιέννης έκανε την πρώτη του δημόσια εμφάνιση με αυτό το όνομα - εφευρέθηκε από τον Neurath - με τη δημοσίευση του μανιφέστου του Wissenschaftliche Weltauffassung. Der Wiener Kreis ( Η επιστημονική Αντίληψη του Κόσμου. Ο Κύκλος της Βιέννης (''The Scientific Conception of the World. The Vienna Circle) επίσης γνωστό ως Επισκόπηση του Κόσμου Επιστημονικά: Ο Κύκλος της Βιέννης (Viewing the World Scientifically: The Vienna Circle)'' ) Το φυλλάδιο είναι αφιερωμένο στον Schlick και ο πρόλογός του υπογράφηκε από τους Hahn, Neurath και Carnap.
Το μανιφέστο παρουσιάστηκε στο Tagung für Erkenntnislehre der exakten Wissenschaften ( Συνέδριο για την Επιστημολογία των Ακριβών Επιστημών ) το φθινόπωρο του 1929, που διοργανώθηκε από τον Κύκλο της Βιέννης μαζί με τον Κύκλο του Βερολίνου. Αυτό το συνέδριο ήταν η πρώτη διεθνής εμφάνιση του λογικού εμπειρισμού και η πρώτη από μια σειρά συνεδρίων: Königsberg ( 1930 ), Πράγα (1934), Παρίσι (1935), Κοπεγχάγη (1936), Cambridge, UK (1938), Cambridge, Mass. (1939) και Σικάγο (1941).
Αν και ήταν γνωστός κυρίως για τις απόψεις του για τις φυσικές επιστήμες και τη μεταφυσική, η δημόσια φάση του Κύκλου της Βιέννης ήταν σαφώς πολιτική. Ο Neurath και ο Schlick ήταν και οι δύο σοσιαλιστές και πίστευαν ότι η απόρριψη της μαγείας ήταν απαραίτητο συστατικό για την απελευθέρωση των εργατικών τάξεων. Το μανιφέστο συνέδεσε τον Karl Marx και τον Friedrich Nietzsche με τις πολιτικές και αντι-μεταφυσικές τους απόψεις, υποδηλώνοντας μια σύγχυση μεταξύ αυτών που σήμερα θεωρούνται δύο ξεχωριστές σχολές σύγχρονης φιλοσοφίας - της αναλυτικής φιλοσοφίας και της ηπειρωτικής φιλοσοφίας.
Αποσύνθεση, μετανάστευση, διεθνοποίηση (1934-1938)
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1930 εμφανίστηκαν τα πρώτα σημάδια αποσύνθεσης για πολιτικούς και ρατσιστικούς λόγους: Ο Herbert Feigl εγκατέλειψε την Αυστρία το 1930. Ο Carnap διορίστηκε σε μια προεδρία στο Πανεπιστήμιο της Πράγας το 1931 και έφυγε για το Σικάγο το 1935.
Το 1934 σηματοδοτεί ένα σημαντικό κενό Ο Hahn πέθανε μετά από χειρουργική επέμβαση, ο Neurath κατέφυγε στην Ολλανδία λόγω της νίκης του Αυστροφασισμού στον εμφύλιο πόλεμο της Αυστρίας, μετά τον οποίο η Ernst Mach Society διαλύθηκε για πολιτικούς λόγους από το καθεστώς Schuschnigg.
Η δολοφονία του Moritz Schlick από τον πρώην μαθητή Hans Nelböck για πολιτικούς και προσωπικούς λόγους το 1936, έθεσε τέλος στις συναντήσεις του Κύκλου του Schlick.
Μερικά μέλη του Κύκλου όπως οι Kraft, Waismann, Zilsel, Menger και Gomperz συνέχισαν να συναντιούνται περιστασιακά. Αλλά η προσάρτηση της Αυστρίας στη ναζιστική Γερμανία το 1938, σήμανε το οριστικό τέλος των δραστηριοτήτων του Κύκλου της Βιέννης στην Αυστρία.
Με την μετανάστευση, συνέχισε τη διεθνοποίηση του λογικού εμπειρισμού. Πολλά πρώην μέλη του Κύκλου της Βιέννης και του κύκλου του Βερολίνου μετανάστευσαν στον αγγλόφωνο κόσμο όπου είχαν τεράστια επιρροή στην ανάπτυξη της φιλοσοφίας της επιστήμης. Η ενότητα του επιστημονικού κινήματος για την κατασκευή μιας Διεθνούς Εγκυκλοπαίδειας της Ενοποιημένης Επιστήμης (International Encyclopedia of Unified Science), που προωθούνταν κυρίως από τους Neurath, Carnap και Morris, είναι συμπτωματική της διεθνοποίησης της λογικής εμπειρίας, διοργανώνοντας πολλά διεθνή συνέδρια και τη δημοσίευση της Διεθνούς Εγκυκλοπαίδειας της Ενοποιημένης Επιστήμης.
Επισκόπηση των μελών του Κύκλου της Βιέννης
Εκτός από τις κεντρικές προσωπικότητες του Κύκλου του Schlick, το ζήτημα της συμμετοχής στον Κύκλο της Βιέννης είναι σε πολλές περιπτώσεις ασαφές. Η κατάτμηση σε «μέλη» και «εκείνους που συμπαθούν τον Κύκλο της Βιέννης» που δημιουργήθηκε στο μανιφέστο από το 1929, είναι αντιπροσωπευτική μόνο μιας συγκεκριμένης στιγμής στην ανάπτυξη του Κύκλου. Ανάλογα με τα κριτήρια που χρησιμοποιούνται (τακτική παρακολούθηση, φιλοσοφικές συγγένειες κ.λπ.) υπάρχουν διαφορετικές πιθανές κατανομές στον «εσωτερικό κύκλο» και στην «περιφέρεια».
Στην ακόλουθη λίστα (με αλφαβητική σειρά), ο "εσωτερικός κύκλος" ορίζεται χρησιμοποιώντας το κριτήριο της τακτικής παρακολούθησης. Η «περιφέρεια» περιλαμβάνει περιστασιακούς επισκέπτες, ξένους επισκέπτες και κορυφαίες πνευματικές προσωπικότητες που ήρθαν σε τακτική επαφή με τον Κύκλο (όπως ο Wittgenstein και ο Popper).
Εσωτερικός Κύκλος: Gustav Bergmann, Rudolf Carnap, Herbert Feigl, Philipp Frank, Kurt Gödel, Hans Hahn, Olga Hahn-Neurath, Béla Juhos, Felix Kaufmann, Victor Kraft, Karl Menger, Richard von Mises, Otto Neurath, Rose Rand, Josef Schächter, Moritz Schlick, Friedrich Waismann, Edgar Zilsel.
Περιφέρεια: Alfred Jules Ayer, Egon Brunswik, Karl Bühler, Josef Frank, Else Frenkel-Brunswik, Heinrich Gomperz, Carl Gustav Hempel, Eino Kaila, Hans Kelsen, Charles W. Morris, Arne Naess, Karl Raimund Popper, Willard Van Orman Quine, Frank P. Ramsey, Hans Reichenbach, Kurt Reidemeister, Alfred Tarski, Olga Taussky-Todd, Ludwig Wittgenstein.
Υποδοχή στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο
Η εξάπλωση του λογικού θετικισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες σημειώθηκε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 και του 1930. Το 1929 και το 1932, ο Schlick ήταν Επισκέπτης Καθηγητής στο Στάνφορντ, ενώ ο Feigl, ο οποίος μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1930, έγινε λέκτορας (1931) και καθηγητής (1933) στο Πανεπιστήμιο της ϊoβα. Η οριστική διάδοση του λογικού θετικισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες οφείλεται στους Carl Hempel, Hans Reichenbach, Rudolf Carnap, Philipp Frank και Herbert Feigl, που μετανάστευσαν και δίδαξαν στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ένας άλλος σύνδεσμος προς τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι ο Willard Van Orman Quine, ο οποίος ταξίδεψε το 1932 και το 1933 ως Sheldon Traveling Fellow στη Βιέννη, την Πράγα και τη Βαρσοβία. Επιπλέον, ο Αμερικανός σημειωτικός και φιλόσοφος Charles W. Morris βοήθησε πολλούς Γερμανούς και Αυστριακούς φιλόσοφους να μεταναστεύσουν στις Ηνωμένες Πολιτείες, συμπεριλαμβανομένου του Rudolf Carnap, το 1936
Συνέδρια και δημοσιεύσεις
Ο Κύκλος της Βιέννης ήταν πολύ ενεργός στη διαφήμιση των νέων φιλοσοφικών ιδεών τους. Διοργανώθηκαν διάφορα συνέδρια επιστημολογίας και φιλοσοφίας της επιστήμης, με τη βοήθεια του Κύκλου του Βερολίνου. Υπήρχαν μερικά προπαρασκευαστικά συνέδρια: Πράγα (1929), Königsberg (1930), Πράγα (1934) και στη συνέχεια το πρώτο συνέδριο επιστημονικής φιλοσοφίας που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι (1935), ακολουθούμενο από συνέδρια στην Κοπεγχάγη (1936), Παρίσι (1937), Cambridge, Ηνωμένο Βασίλειο (1938), Κέιμπριτζ, Μασαχουσέτη. (1939). Το συνέδριο του Königsberg (1930) ήταν πολύ σημαντικό, γιατί ο Kurt Gödel ανακοίνωσε ότι είχε αποδείξει την πληρότητα της λογικής πρώτης τάξης και την ελλιπή τυπική αριθμητική. Ένα άλλο πολύ ενδιαφέρον συνέδριο ήταν αυτό που πραγματοποιήθηκε στην Κοπεγχάγη (1936), το οποίο ήταν αφιερωμένο στην κβαντική φυσική και την αιτιότητα.
Μεταξύ 1928 και 1937, ο Κύκλος της Βιέννης δημοσίευσε δέκα βιβλία σε μια συλλογή με την ονομασία Schriften zur wissenschaftlichen Weltauffassung ( Monographs on the Scientific World-Conception ), επιμέλεια των Schlick και Frank. Το βιβλίο του Karl Raimund Popper, Logik der Forschung, δημοσιεύθηκε σε αυτήν τη συλλογή. Επτά έργα δημοσιεύθηκαν σε μια άλλη συλλογή, που ονομάζεται Einheitswissenschaft ( Unified Science ). Το 1930 οι Rudolf Carnap και Hans Reichenbach ανέλαβαν τη σύνταξη του περιοδικού Erkenntnis, το οποίο δημοσιεύθηκε μεταξύ 1930 και 1940 (από το 1939, οι συντάκτες ήταν οι Otto Neurath, Rudolf Carnap και Charles Morris).
Ακολουθεί η λίστα των έργων που δημοσιεύθηκαν στις δύο συλλογές που εκδόθηκαν από τον Κύκλο της Βιέννης.
Schriften zur wissenschaftlichen Weltauffassung ( Monographs on the Scientific World-Conception ), επιμέλεια των Schlick και Frank:
Einheitswissenschaft ( Unified Science ), επιμέλεια: Carnap, Frank, Hahn, Neurath, Jørgensen (μετά τον θάνατο του Hahn), Morris (από το 1938):
Αυτά τα έργα μεταφράζονται στο έργο: Unified Science: The Vienna Circle Monograph Series Originally Edited by Otto Neurath, Kluwer, 1987.
Μονογραφίες, ταξινομημένες με χρονολογική σειρά, που δημοσιεύονται στη Διεθνή Εγκυκλοπαίδεια της Ενοποιημένης Επιστήμης :
Θέματα και συζητήσεις
Ο Κύκλος της Βιέννης δεν συνδέεται με μια μόνο φιλοσοφία. Πρώτον, υπήρχε μια πληθώρα φιλοσοφικών θέσεων εντός του Κύκλου, και δεύτερον, τα μέλη άλλαζαν συχνά τις απόψεις τους ριζικά με την πάροδο του χρόνου και σε αντίδραση στις συζητήσεις στον Κύκλο. Είναι λοιπό καταλληλότερο να μιλάμε για "τις φιλοσοφίες (στον πληθυντικό) του Κύκλου της Βιέννης".
Ωστόσο, μπορούν να εντοπιστούν ορισμένα κεντρικά θέματα και συζητήσεις.
Το Μανιφέστο (1929)
Αυτό διατυπώνει την επιστημονική κοσμοθεωρία του Κύκλου της Βιέννης, η οποία χαρακτηρίζεται «ουσιαστικά από δύο γνωρίσματα» Πρώτα είναι εμπειρική και θετικιστική: υπάρχει γνώση μόνο από την εμπειρία. Δεύτερον, η επιστημονική σύλληψη του κόσμου σηματοδοτείται από την εφαρμογή μιας συγκεκριμένης μεθόδου, δηλαδή της λογικής ανάλυσης. "
Η λογική ανάλυση είναι η μέθοδος αποσαφήνισης των φιλοσοφικών προβλημάτων. Κάνει εκτεταμένη χρήση της συμβολικής λογικής και διακρίνει τον εμπειρισμό του Κύκλου της Βιέννης από τις προηγούμενες εκδοχές του. Το καθήκον της φιλοσοφίας έγκειται στην αποσαφήνιση - μέσω της μεθόδου της λογικής ανάλυσης - των προβλημάτων και των ισχυρισμών.
Η λογική ανάλυση δείχνει ότι υπάρχουν δύο διαφορετικά είδη προτάσεων. Ένα είδος περιλαμβάνει προτάσεις αναγώγιμες σε απλούστερες, με εμπειρικό περιεχόμενο. Το άλλο είδος περιλαμβάνει προτάσεις μη αναγώγιμες σε εμπειρικές και έτσι κενού περιεχομένουν. Οι μεταφυσικές προτάσεις ανήκουν σε αυτό το δεύτερο είδος και επομένως δεν έχουν νόημα. Ως εκ τούτου, πολλά φιλοσοφικά προβλήματα απορρίπτονται ως ψευδο-προβλήματα που προκύπτουν από λογικά λάθη, ενώ άλλα ερμηνεύονται εκ νέου ως εμπειρικές προτάσεις και ως εκ τούτου αποτελούν αντικείμενο επιστημονικών ερευνών.
Μια πηγή των λογικών λαθών που προέρχονται από τη μεταφυσική, είναι η αμφισημία της φυσικής γλώσσας. "Η συνηθισμένη γλώσσα για παράδειγμα χρησιμοποιεί το ίδιο μέρος του λόγου, το ουσιαστικό, για πράγματα (« μήλο ») καθώς και για ποιότητες (« σκληρότητα »), σχέσεις (« φιλία ») και διαδικασίες (« ύπνος »). Επομένως παραπλανά κάποιον στο να αντιλαμβάνεται λειτουργικές έννοιες ως αντικείμενα, οδηγεί σε μια πρακτική αντίληψη των λειτουργικών εννοιών ". Μια άλλη πηγή λαθών είναι "η ιδέα ότι η σκέψη μπορεί είτε να οδηγήσει στη γνώση εξ ιδίων ικανοτήτων χωρίς να χρησιμοποιήσει κανένα εμπειρικό υλικό, ή τουλάχιστον να φτάσει σε νέα περιεχόμενα επαγωγικά από δεδομένες καταστάσεις". Η αναλυτική γνώση (αντί της συνθετικής κατά Ιμμάνουελ Καντ), προτάσεις θεωρούμενες αληθείς άνευ προσφυγής στην εμπειρία, απορρίπτεται ως γνωστική προσέγγιση από τον κύκλο της Βιέννης a priori. Τα μαθηματικά, τα οποία εκ πρώτης όψεως αποτελούν ένα παράδειγμα αναγκαία έγκυρης αναλυτικής γνώσης προερχόμενης μόνο από καθαρό λόγο, έχουν αντίθετα ταυτολογικό χαρακτήρα. Τα μαθηματικά και η λογική είναι βέβαια αποδεκτά από το Κύκλο της Βιέννης ως a priori αναλυτικές προτάσεις, μαζί με το δεύτερο είδος αποδεκτών προτάσεων, τις συνθετικές προτάσεις που αληθεύουν a posteriori, μετά την αξιοποίηση της εμπειρίας (δηλ. οι επιστημονικές προτάσεις).
Ωστόσο, η επιμονή της μεταφυσικής συνδέεται όχι μόνο με λογικά λάθη αλλά και με "κοινωνικούς και οικονομικούς αγώνες". Η μεταφυσική και η θεολογία συνδέονται με τις παραδοσιακές κοινωνικές μορφές, ενώ η ομάδα ανθρώπων που "αντιμετωπίζει τη σύγχρονη εποχή, απορρίπτει αυτές τις απόψεις και υποστηρίζει τις εμπειρικές επιστήμες". Έτσι, ο αγώνας μεταξύ της μεταφυσικής και της επιστημονικής σύλληψης του κόσμου δεν είναι μόνο ένας αγώνας μεταξύ διαφορετικών ειδών φιλοσοφιών, αλλά είναι επίσης - και ίσως πρωτίστως - ένας αγώνας μεταξύ διαφορετικών πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών προσεγγίσεων. Φυσικά, όπως αναγνώρισε το ίδιο το Μανιφέστο, "δεν αναμένεται να είναι κάθε μαχητής ο κάθε υποστηρικτής της επιστημονικής σύλληψης του κόσμου" Πολλοί ιστορικοί του Κύκλου της Βιέννης βλέπουν στην τελευταία πρόταση μια σιωπηρή αναφορά σε μια αντίθεση μεταξύ της λεγόμενης «αριστερής πτέρυγας» του Κύκλου, που εκπροσωπείται κυρίως από τους Neurath και Carnap, και τον Moritz Schlick. Ο στόχος της αριστερής πτέρυγας ήταν να διευκολύνει τη διείσδυση της επιστημονικής παγκόσμιας σύλληψης στις «εκφάνσεις της προσωπικής και δημόσιας ζωής, στην εκπαίδευση, την ανατροφή, την αρχιτεκτονική και τη διαμόρφωση της οικονομικής και κοινωνικής ζωής». Αντιθέτως, ο Schlick ενδιαφερόταν κυρίως για τη θεωρητική μελέτη της επιστήμης και της φιλοσοφίας. Ίσως η πρόταση «Μερικοί, χαρούμενοι από τη μοναξιά, θα οδηγήσουν σε μια αποσυρμένη ύπαρξη στις παγωμένες πλαγιές της λογικής» είναι μια ειρωνική αναφορά στον Schlick.
Το Μανιφέστο αναφέρει τους Walter Dubislav, Josef Frank, Kurt Grelling, Hasso Härlen, Eino Kaila, Heinrich Loewy, FP Ramsey, Hans Reichenbach, Kurt Reidemeister και Edgar Zilsel ως άτομα "συμπαθητικά προς τον Κύκλο της Βιέννης" και τους Albert Einstein, Bertrand Russell και Ludwig Wittgenstein ως "κορυφαίους εκπρόσωπούς του".
Ενοποιημένη επιστήμη (Unified science)
Ο τελικός στόχος που επεδίωκε ο Κύκλος της Βιέννης ήταν η ενοποιημένη επιστήμη, δηλαδή η κατασκευή ενός «συστατικού συστήματος» στο οποίο κάθε επιστημονικά έγκυρη πρόταση ανάγεται σε βασικές έννοιες που αναφέρονται άμεσα στη δεδομένη εμπειρία. "Η προσπάθεια είναι να συνδέσουμε και να εναρμονίσουμε τα επιτεύγματα των μεμονωμένων ερευνητών στους διάφορους τομείς της επιστήμης". Αυτός είναι ο σκοπός από τον οποίο αντλούν η αναζήτηση για σαφήνεια, καθαρότητα και για μια συμβολική γλώσσα που θα εξάλειφε τα προβλήματα που προκύπτουν από την ασάφεια της φυσικής γλώσσας. Ο Κύκλος της Βιέννης δημοσίευσε μια συλλογή, με την ονομασία Einheitswissenschaft ( Unified Science ), υπό την επιμέλεια των Rudolf Carnap, Philipp Frank, Hans Hahn, Otto Neurath, Jørgen Jørgensen (μετά τον θάνατο του Hahn) και Charles W. Morris (από το 1938), με σκοπό να παρουσιάσει ένα ενοποιημένο όραμα της επιστήμης. Μετά τη δημοσίευση επτά μονογραφιών στην Ευρώπη από το 1933 έως το 1939, η περαιτέρω επεξεργασία της συλλογής εγκαταλήφθηκε, λόγω των προβλημάτων που προέκυψαν από τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1938 ξεκίνησε μια νέα σειρά εκδόσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ήταν η Διεθνής Εγκυκλοπαίδεια της Ενοποιημένης Επιστήμης, ένα φιλόδοξο έργο αφιερωμένο στην ενοποιημένη επιστήμη, που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Δημοσιεύτηκε μόνο το πρώτο μέρος: Θεμέλια της Ενότητας των Επιστημών (Foundations of the Unity of Sciences). Περιλαμβάνει δύο τόμους για συνολικά είκοσι μονογραφίες που δημοσιεύθηκαν από το 1938 έως το 1969.
Το γνωστό έργο του Thomas Kuhn, The Structure of Scientific Revolutions, δημοσιεύθηκε σε αυτήν την Εγκυκλοπαίδεια το 1962, ως το νούμερο δύο στον δεύτερο τόμο.
Κριτική της μεταφυσικής
Η στάση του Κύκλου της Βιέννης απέναντι στη μεταφυσική εκφράζεται καλά από τον Carnap στο άρθρο «Überwindung der Metaphysik durch Logische Analyze der Sprache» στο Erkenntnis, vol. 2, 1932 ("Η Εξάλειψη της Μεταφυσικής Μέσω της Λογικής Ανάλυσης της Γλώσσας"). Μια γλώσσα - λέει ο Carnap - αποτελείται από ένα λεξιλόγιο, δηλαδή, ένα σύνολο νοηματικών λέξεων, και μια σύνταξη, δηλαδή, ένα σύνολο κανόνων που διέπουν το σχηματισμό προτάσεων από τις λέξεις του λεξιλογίου. Οι ψευδο-προτάσεις, δηλαδή, ακολουθίες λέξεων που με την πρώτη ματιά μοιάζουν με προτάσεις αλλά στην πραγματικότητα δεν έχουν νόημα, σχηματίζονται με δύο τρόπους: είτε άσκοπες λέξεις εμφανίζονται σε αυτές είτε σχηματίζονται με άκυρο συντακτικό τρόπο. Σύμφωνα με τον Carnap, στη μεταφυσική υπάρχουν ψευδο-προτάσεις και των δύο ειδών.
Μια λέξη W έχει νόημα εάν πληρούνται δύο προϋποθέσεις. Πρώτον, πρέπει να καθορισθεί ο τρόπος εμφάνισης του W στη πιο στοιχειώδη προτασιακή μορφή της (δηλ. η απλούστερη μορφή πρότασης στην οποία μπορεί να εμφανισθεί η W). Δεύτερον, εάν η W εμφανίζεται σε μια στοιχειώδη πρόταση S, είναι απαραίτητο να απαντηθού οι ακόλουθες ερωτήσεις (που είναι - σύμφωνα με τον Carnap - ισοδύναμη διατύπωση της ίδιας ερώτησης):
(Carnap, «Η εξάλειψη της μεταφυσικής μέσω της λογικής ανάλυσης της γλώσσας» (The Elimination of Metaphysics Through Logical Analysis of Language) εν Sarkar, Sahotra, ed., Logical empiricism at its peak: Schlick, Carnap, and Neurath, New York : Garland Pub., 1996, σελ. 12)
Ένα παράδειγμα που προσφέρεται από τον Carnap αφορά τη λέξη αρθρόποδο. Η μορφή πρότασης "το αντικείμενο x είναι ένα αρθρόποδο" είναι μια στοιχειώδης μορφή πρότασης που μπορεί να προέρχεται από το "το x είναι ένα ζώο", "το x έχει ένα τεμαχισμένο σώμα" και το "το x έχει αρθρωτά πόδια". Αντίθετα, αυτές οι προτάσεις προέρχονται από "το πράγμα x είναι ένα αρθρόποδο". Έτσι καθορίζεται η έννοια της λέξης «αρθρόποδο».
Σύμφωνα με τον Carnap, πολλές λέξεις μεταφυσικής δεν πληρούν αυτές τις προϋποθέσεις και ως εκ τούτου δεν έχουν νόημα. Για παράδειγμα, ο Carnap θεωρεί τη λέξη «(θεμελιώδης) αρχή». Αυτή η λέξη θα έχει μια πλήρως καθορισμένη έννοια, εάν υποτεθεί ότι η πρόταση " x είναι η αρχή του y " είναι ισοδύναμη με την πρόταση " το y υπάρχει δυνάμει του x " ή "το y προκύπτει από το x ". Η τελευταία πρόταση είναι απολύτως σαφής: το y προκύπτει από το x όταν το x ακολουθείται πάντα από το y και η αμετάβλητη σχέση μεταξύ x και y είναι εμπειρικά επαληθεύσιμη. Αλλά - λέει ο Carnap - οι μεταφυσικοί δεν είναι ικανοποιημένοι με αυτήν την ερμηνεία της έννοιας της "αρχής". Ισχυρίζονται ότι καμία εμπειρική σχέση μεταξύ x και y δεν μπορεί να εξηγήσει πλήρως την έννοια του " x είναι η αρχή του y ", επειδή υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να κατανοηθεί μέσω της εμπειρίας, κάτι για το οποίο δεν μπορεί να καθοριστεί με εμπειρικά κριτήρια. Πρόκειται γι αυτήν ακριβώς την έλλειψη εμπειρικού κριτηρίου - λέει ο Carnap - που καθιστά κενού περιεχομένου τη λέξη «αρχή» όταν εμφανίζεται στη μεταφυσική. Επομένως, μεταφυσικές ψευδο-προτάσεις όπως «το νερό είναι η αρχή του κόσμου» ή «το πνεύμα είναι η αρχή του κόσμου» είναι κενές περιεχομένου επειδή υπάρχει μια ανούσια λέξη σε αυτές.
Ωστόσο, υπάρχουν και ψευδο-προτάσεις στις οποίες εμφανίζονται μόνο σημαντικές, νοηματικές λέξεις. Αυτές οι ψευδο-προτάσεις σχηματίζονται με αντι-συντακτικό τρόπο. Ένα παράδειγμα είναι η ακολουθία λέξεων "Ο Καίσαρας είναι ένας πρωτος αριθμός ". Κάθε λέξη έχει μια ορισμένη έννοια, αλλά η ακολουθία των λέξεων δεν έχει νόημα. Το πρόβλημα είναι ότι ο «πρώτος αριθμός» είναι κατηγορηματικό / κατηγορικό των αριθμών και όχι των ανθρώπων. Η ανοησία στο παράδειγμα αυτό είναι εμφανής. Ωστόσο, στη φυσική γλώσσα, οι κανόνες της γραμματικής δεν απαγορεύουν το σχηματισμό αναλόγων αλληλουχιών χωρίς νόημα, που δεν είναι τόσο εύκολα ανιχνεύσιμες. Στη γραμματική των φυσικών γλωσσών, κάθε ακολουθία του είδους " x είναι y ", όπου x είναι ουσιαστικό και y είναι κατηγορηματικό, είναι αποδεκτή. Στην πραγματικότητα, στη γραμματική δεν υπάρχει διάκριση μεταξύ των κατηγοριών που μπορούν να επιβεβαιωθούν από τα ανθρώπινα όντα και των κατηγοριών που μπορούν να επιβεβαιωθούν από τους αριθμούς. Έτσι, ο «Καίσαρας είναι στρατηγός» και «ο Καίσαρας είναι ένας πρώτος αριθμός» είναι και οι δύο καλοσχηματισμένες αλληλουχίες, σε αντίθεση για παράδειγμα με το «Ο Καίσαρας είναι και», το οποίο αποτελεί κακοσχηματισμένη ακολουθία λέξεων. Σε μια λογικά κατασκευασμένη γλώσσα - λέει ο Carnap - καθορίζεται μια διάκριση μεταξύ των διαφόρων ειδών κατηγορημάτων και οι ψευδο-προτάσεις ως "Ο Καίσαρας είναι ένας πρώτος αριθμός" δεν είναι σωστά διαμορφωμένες. Τώρα, και αυτό είναι το κύριο σημείο του επιχειρήματος του Carnap, οι μεταφυσικές προτάσεις στις οποίες δεν υπάρχουν ανούσιες λέξεις, είναι πράγματι ανούσιες επειδή σχηματίζονται με τρόπο αποδεκτό σε φυσικές γλώσσες, αλλά όχι σε λογικά κατασκευασμένες γλώσσες. Ο Carnap προσπαθεί να υποδείξει τις πιο συχνές πηγές σφαλμάτων από τα οποία μπορούν να προκύψουν μεταφυσικές ψευδο-προτάσεις. Μία πηγή λαθών είναι η αμφισημία του ρήματος "είμαι", το οποίο μερικές φορές χρησιμοποιείται ως συνδετικός σύνδεσμος ("είμαι πεινασμένος"), και μερικές φορές για να ορίσουμε την ύπαρξη ("είμαι εδώ"). Η τελευταία πρόταση υποδηλώνει εσφαλμένα μια κατηγορική μορφή, και συνεπώς υποδηλώνει ότι η ύπαρξη είναι ένα κατηγορηματικό. Μόνο η σύγχρονη λογική, με την εισαγωγή ενός σαφούς σημείου για τον προσδιορισμό της ύπαρξης (το σύμβολο \exists \;), το οποίο εμφανίζεται μόνο σε προτάσεις όπως, ποτέ ως κατηγορικό, καταδεικνύεται ότι η ύπαρξη δεν είναι κατηγορικό, και έτσι αποκαλύπτει το λογικό σφάλμα από το οποίο έχουν προκύψει ψευδο-προτάσεις όπως "cogito, ergo sum".
Μια άλλη πηγή λαθών είναι οι σύγχυση τύπου, στις οποίες ένα κατηγόρημα ενός είδους χρησιμοποιείται ως κατηγόρημα ενός άλλου είδους. Για παράδειγμα, οι ψευδο-προτάσεις "ξέρουμε το Τίποτα" είναι ανάλογες με "ξέρουμε τη βροχή", αλλά ενώ η δεύτερη είναι καλοδιατυπωμένη, η πρώτη δεν είναι, σε όρους τουλάχιστον λογικά κατασκευασμένης γλώσσας, επειδή το "Τίποτα" χρησιμοποιείται εσφαλμένα ως ουσιαστικό. Σε μια τυπική γλώσσα, το "Τίποτα" σημαίνει μόνο, όπως "δεν υπάρχει τίποτα που είναι έξω" - δηλ,, και έτσι το "Τίποτα" δεν εμφανίζεται ποτέ ως ουσιαστικό ή ως κατηγορικό.
Σύμφωνα με τον Carnap, μπορεί η μεταφυσική να μην έχει θεωρητικό περιεχόμενο, αλλά έχει κάποιο περιεχόμενο: οι μεταφυσικές ψευδο-προτάσεις εκφράζουν τη στάση ενός ατόμου απέναντι στη ζωή, και αυτός είναι ο ρόλος της μεταφυσικής. Τη συγκρίνει με μια τέχνη σαν τη λυρική ποίηση. Ο μεταφυσικός εργάζεται με μέσο τη θεωρία, μπερδεύοντας τη τέχνη με την επιστήμη, τη στάση απέναντι στη ζωή με τη γνώση, και έτσι δημιουργεί ένα μη ικανοποιητικό και ανεπαρκές έργο. "Οι μεταφυσικοί είναι μουσικοί χωρίς μουσική ικανότητα".
Ινστιτούτο του Κύκλου της Βιέννης / Σύλλογος του Κύκλου της Βιέννης
Το 1991, ιδρύθηκε στη Βιέννη ως σύλλογος το Institute Vienna Circle (IVC, Ινστιτούτο του Κύκλου της Βιέννης). Είναι αφιερωμένος στη μελέτη του έργου και της επιρροής του Κύκλου της Βιέννης. Το 2011, ενσωματώθηκε στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης ως υπομονάδα της Σχολής Φιλοσοφίας και Εκπαίδευσης. Από το 2016, ο πρώην σύλλογος συνεχίζει τις δραστηριότητές του σε στενή συνεργασία με το IVC με το νέο όνομα Vienna Circle Society (VCS, Σύλλογος του Κύκλου της Βιέννης). Το 2015, το Ινστιτούτο συνδιοργάνωσε έκθεση στον Κύκλο της Βιέννης στο κεντρικό κτίριο του Πανεπιστημίου της Βιέννης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επιστημολογία Κατηγορία:Φιλοσοφία της επιστήμης Κατηγορία:Αυστριακοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Λογικός θετικισμός Κατηγορία:Κύκλος της Βιέννης Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Γερμανικά (de) Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Εθνικός ύμνος της Γουατεμάλας
Ο εθνικός ύμνος της Γουατεμάλας γράφηκε από το Χοσέ Χοακίν Πάλμα (1844-1911) και συνθέτης είναι ο Ραφαέλ Άλβαρες Οβάγιε. Ο ύμνος καθιερώθηκε το 1896 έπειτα από διαγωνισμό που προκηρύχθηκε από την κυβέρνηση. Το 1934 άλλαξαν κάποια μέρη από το Χοσέ Μαρία Μπονίγια.
Ο ύμνος καλείται συχνά λανθασμένα με τίτλο Guatemala Feliz!, από τους πρώτους στίχους του, δεν έχει όμως επίσημο όνομα. Στη χώρα αναφέρεται απλώς ως Himno Nacional (Εθνικός Ύμνος).
Ελληνική μετάφραση (μερική)
Ρεφρέν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Escucha y Guarda el Himno Nacional de Guatemala
Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Γουατεμάλας
Έκτακτο δικαστήριο
Έκτακτο δικαστήριο ονομάζεται το δικαστήριο, το οποίο συστήνεται ad hoc για την εκδίκαση μιας υπόθεσης ή ενός μικρού κύκλου υποθέσεων ατομικά ορισμένων. Το έκτακτο δικαστήριο διακρίνεται από το ειδικό δικαστήριο, το οποίο δε συνεδριάζει κι αυτό μόνιμα, παρά συνέρχεται ad hoc για να δικάσει μια υπόθεση, η σύστασή του όμως και η αρμοδιότητά του ρυθμίζονται από το νόμο κατά τρόπο γενικό και αόριστο και αφορούν απεριόριστο αριθμό μελλοντικών υποθέσεων.
Τα έκτακτα δικαστήρια είναι αντίθετα στην έννοια της δικαιοσύνης και στην αρχή του κράτους δικαίου. Η σύσταση ad hoc δικαστηρίων δεν εγγυάται την αμεροληψία των δικαστών, αντίθετα επιτρέπει στην εκτελεστική και στη νομοθετική εξουσία να παρεμβαίνουν σε εκκρεμείς υποθέσεις ενώπιον της δικαιοσύνης και να επηρεάζουν την έκβασή τους, μεριμνώντας για τους "κατάλληλους δικαστές". Γι’ αυτό και όλα τα δημοκρατικά Συντάγματα κατοχυρώνουν το ατομικό δικαίωμα καθενός να δικάζεται από δικαστήριο που έχει συσταθεί νόμιμα πριν ανακύψει η συγκεκριμένη υπόθεση και που έχει γενική αρμοδιότητα να εκδικάζει τέτοιας φύσης υποθέσεις (αρχή του «φυσικού δικαστή»).
Το ελληνικό Σύνταγμα στο άρθρο 8 απαγορεύει τη σύσταση εκτάκτων δικαστηρίων και κατοχυρώνει το δικαίωμα στο φυσικό δικαστή: "Κανένας δεν στερείται χωρίς τη θέλησή του το δικαστή που του έχει ορίσει ο νόμος. Δικαστικές επιτροπές και έκτακτα δικαστήρια, με οποιοδήποτε όνομα, δεν επιτρέπεται να συσταθούν". Το δικαίωμα αυτό δεν προσβάλλεται με την κατανομή των αρμοδιοτήτων ή των υποθέσεων μεταξύ δικαστηρίων, στο βαθμό που η κατανομή αυτή γίνεται εκ των προτέρων και με βάση αφηρημένα κριτήρια.
Εκτακτο δικαστηριο
Ταβώ
Το Ταβώ (γαλλικά: Tavaux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Ταβελουά (γαλλικά: Tavellois).
Φοινικικό Αρχείο Ιδαλίου
Πηγές - Παραπομπές
Κατηγορία:Φοίνικες Κατηγορία:Ιδάλιο
1695 Βάλμπεκ
Ο Βάλμπεκ (Walbeck) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,351. Ανακαλύφθηκε το 1941 από τη Φινλανδή αστρονόμο Λίιζι Ότερμα, που παρατηρούσε από το Τούρκου της Φινλανδίας, και πήρε το όνομά του προς τιμή του συμπατριώτη της αστρονόμου και γεωδαίτη Χένρικ Γιόχαν Βάλμπεκ (Henrik Johan Walbeck, 1793-1822).
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Βάλμπεκ εκτιμάται σε 19,62 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος του είναι Cg, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,0504 ± 0,005. Ο Βάλμπεκ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του μία φορά κάθε 5 ώρες 9 λεπτά και 38,5 δευτερόλεπτα.