cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σενκόλ (Μπαλντούσκ)
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Αλβανίας
Θέατρο Εμπρός
Το Θέατρο στο Παλιό Τυπογραφείο του Εμπρός ή Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ είναι θεατρικός χώρος στη συνοικία Ψυρρή του δήμου Αθηναίων. Στεγάζεται σε διατηρητέο κτίριο που κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1930 και το οποίο αρχικά λειτουργούσε ως τυπογραφείο της εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ. Από το 1988 έως το 2007 λειτούργησε ως θέατρο. Αν και ανήκε στο Υπουργείο Πολιτισμού, το 2011 κατελήφθη από την καλλιτεχνική «Κίνηση Μαβίλη» και έκτοτε χρησιμοποιείται ως αυτοδιαχειριζόμενο θέατρο. Τον Μάρτιο του 2022 ο χώρος παραχωρήθηκε από την Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου στον δήμο Αθηναίων.
Ιστορικό
Το κτίριο του θεάτρου ανεγέρθηκε τη δεκαετία του 1930 και λειτούργησε αρχικά ως τυπογραφείο της εφημερίδας ΕΜΠΡΟΣ και αργότερα περιήλθε στην ΚΕΔ. Το 1988 ο χώρος ενοικιάστηκε από τη θεατρική ομάδα «Μορφές» των Δημήτρη Καταλειφού, Τάσου Μπαντή και Ράνιας Οικονομίδου και ακολούθως μετατράπηκε σε θέατρο, ενώ με τη διάλυση της θεατρικής εταιρείας πέρασε στην Εταιρεία Θεάτρου «Εμπρός» μέχρι και τον Ιανουάριο του 2007, όταν απεβίωσε ο Τάσος Μπαντής. Ενδιάμεσα υπέστη σοβαρές ζημιές από τον σεισμό του 1999.
Το Νοέμβριο του 2011, επταμελής ομάδα καλλιτεχνών υπό την επωνυμία «Κίνηση Μαβίλη» προχώρησαν στην ειρηνική κατάληψη του κτιρίου - του ανενεργού από το 2006 ή 2007 - θεάτρου, το οποίο υπαγόταν στη δικαιοδοσία του υπουργείου Πολιτισμού, ισχυριζόμενοι πως επρόκειτο για μια συμβολική ενέργεια με σκοπό την «ενεργοποίησή του» στο πλαίσιο μιας ευρύτερης εναλλακτικής πολιτιστικής πρότασης. Κατόπιν η ομάδα ανακοίνωσε πολυήμερο πρόγραμμα διαφόρων καλλιτεχνικών εκδηλώσεων (στις οποίες συμμετείχαν μεταξύ άλλων οι Δημήτρης Παπαϊωάννου και Εύα Στεφανή ), καθώς και το αίτημά της να της παραχωρηθεί δοκιμαστικά ο χώρος από τους αρμόδιους φορείς μαζί με την ανάλογη υλικοτεχνική υποστήριξη. Το εγχείρημα προσέλκυσε και άλλους καλλιτέχνες και ακτιβιστές, ενώ το πολιτικό άνοιγμα προς τον αντεξουσιαστικό χώρο οδήγησε σε διαφωνίες και προσθαφαιρέσεις στις τάξεις των ατόμων και των κινήσεων που συμμετείχαν στην κατάληψη, αλλά και την αποχώρηση της «Κίνησης Μαβίλη» από το θέατρο. Το 2012 το κτίριο πέρασε στο ΤΑΙΠΕΔ, το οποίο προσπάθησε ανεπιτυχώς να το ανακτήσει. Ακολούθως στο ΕΜΠΡΟΣ βρήκαν στέγη διάφορες συλλογικότητες και κινήσεις. Η λειτουργία του θεάτρου καθορίζεται από μια ανοιχτή συνέλευση. Οι δραστηριότητες και οι εκδηλώσεις πραγματοποιούνται με ελεύθερη οικονομική συνεισφορά του κοινού και περιλαμβάνουν πέρα από θεατρικές παραστάσεις προβολές ταινιών, διημερίδες, ανοικτές συζητήσεις, φεστιβάλ, πάρτι, συναυλίες, σεμινάρια, δράσεις αλληλεγγύης κ.ά. μικρογραφία|Πρόσοψη Θεάτρου, 7 Απριλίου 2019.|αριστεράΤον Σεπτέμβριο του 2013, ο χώρος σφραγίστηκε κατόπιν αιτήματος της ιδιοκτήτριας εταιρείας. Παρά τις προσπάθειες εκκένωσης της κατάληψης, άνοιξε και πάλι στις 30 Οκτωβρίου του 2013. Το 2016, με τη συνδρομή της αστυνομίας, η ΔΕΗ διέκοψε την παροχή ρεύματος μετά από αίτημα του ΤΑΙΠΕΔ, καθώς είχαν προκύψει ζητήματα ασφαλείας αλλά και κλοπής ρεύματος, ενώ τυχόν νομικά ζητήματα θα βάρυναν το ίδιο το Ταμείο, στο οποίο ανήκει ο χώρος. Η δημοσιοποίηση του θέματος προκάλεσε την επέμβαση του προέδρου του Ταμείου, Στέργιου Πιτσιόρλα, ο οποίος ζήτησε την επανασύνδεση του κτιρίου με τα έξοδα να βαραίνουν το ΤΑΙΠΕΔ.
Κατά καιρούς υπάρχουν αντιδράσεις από μερίδα της τοπικής κοινωνίας λόγω περιστατικών που σχετίζονται με κλοπή ρεύματος, παράνομη υδροδότηση, επεισόδια, ηχορύπανση και βανδαλισμούς σε γειτονικό ναό. Τον Φεβρουάριο του 2018, κατά τη διάρκεια επεισοδίων, ομάδα ακροδεξιών επιτέθηκε στο θέατρο με αποτέλεσμα την εκατέρωθεν ρίψη πετρών και αντικειμένων ανάμεσα στους ίδιους και άτομα που ευρισκόμενα στην ταράτσα του κτιρίου λειτουργούσαν ως ομάδα περιφρούρησης. Τον Μάιο του 2021 ο χώρος εκκενώθηκε και σφραγίστηκε μετά από νέα αστυνομική επιχείρηση. Ωστόσο μερικές μέρες αργότερα, μετά από μήνυση που κατατέθηκε από την - προσκείμενη στον ΣΥΡΙΖΑ - δημοτική παράταξη «Ανοικτή Πόλη», η οποία επικαλέστηκε παρατυπίες στη διαδικασία, οι εργασίες σταμάτησαν και ακολούθως το θέατρο ανακατελήφθη από διάφορες συλλογικότητες. Τον Μάρτιο του 2022 ο χώρος παραχωρήθηκε με μίσθωση από την Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου στον δήμο Αθηναίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θεατρικοί χώροι στην Αθήνα
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστικά κοινά Κατηγορία:Διατηρητέα κτίρια στην Αθήνα
Αλίφειρα (αρχαία πόλη)
Η Αλίφειρα (αρχ. Αλίφηρα) ήταν αρχαία Αρκαδική πόλη, σήμερα διοικητικά ανήκει στον Νομό Ηλείας.
Βρισκόταν στην Παρρασία χώρα, 40 στάδια απόσταση από την Ηραία και στα αρχαία σύνορα της Αρκαδίας και Ηλείας. Πήρε μέρος στον εποικισμό της Μεγαλόπολης και ήταν μέλος του κοινού των Αρκάδων .Το όνομα της προέρχεται από τον Αλιφήρο γιο του Λυκάονα. Στην πόλη υπήρχαν ναός της Αθηνάς με χάλκινο άγαλμα και σύμφωνα με τον μύθο εκεί είχε γεννηθεί και ανατραφεί η θεά. Επίσης και ναός του Ασκληπιού. . Η Αλιφείρα το 224 π.χ. δόθηκε από τον Λυδιάδη, τύραννο της Μεγαλόπολης, στους Ηλείους. Το 219 π.χ. την καταλαμβάνει ο Φίλιππος Ε΄ μετά από πολύμηνη πολιορκία και αργότερα προσχώρησε στην Αχαϊκή Συμπολιτεία τότε έκοψε και δικό της νόμισμα.
Σήμερα η πόλη έχει ανασκαφεί, ο αρχαιολογικός χώρος βρίσκεται δίπλα στο χωριό Αλιφείρα. Οι πρώτες ανασκαφές έγιναν από τον Αν. Ορλάνδο το 1932. Έχει ανασκαφεί όλη η αρχαία πόλη, έχουν βρεθεί το ιερό της Αθηνάς και του Ασκληπιού, η αρχαία ακρόπολη, το αρχαίο νεκροταφείο, το τείχος και μέρη κτιρίων.
Αναφορές
Κατηγορία:Παρρασία Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Ηλείας Κατηγορία:Αχαϊκή Συμπολιτεία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Ηλεία
Οργανόγραμμα
Τύποι στατικών οργανογραμμάτων
Οι κυριότεροι τύποι στατικών οργανογραμμάτων είναι :
Θεόδωρος Πατρώνης
Ο Θεόδωρος Πατρώνης είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής.
Οργανόγραμμα
Η σημασία του οργανογράμματος
Επομένως, ένα σωστά καταρτισμένο οργανόγραμμα μπορεί να αποτελέσει ένα σημαντικό εργαλείο επικοινωνίας.
Θεόδωρος Πατρώνης
Γεννήθηκε το 1962 στην Πάτρα και κατάγεται από ποδοσφαιρική οικογένεια, αφού ο πατέρας του Τίμος, ο θείος του Νίκος και ο αδελφός του Νίκος υπήρξαν επίσης ποδοσφαιριστές στην Παναχαϊκή, ενώ ο παππούς του ήταν για πολλά χρόνια φροντιστής του γηπέδου της Παναχαϊκής. Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο από την Παναχαϊκή και το 1978 έκανε το ντεμπούτο του στην Α΄ Εθνική σε αγώνα εναντίον της ΑΕΚ. Το 1987 παίρνει μεταγραφή για τον Εθνικό Πειραιώς και στη συνέχεια φόρεσε τη φανέλα των Α.Ο. Κέρκυρας, Α.Ε. Μεσολογγίου, Α.Π.Σ. Πάτραι και Εθνικού Πατρών, ολοκληρώνοντας την καριέρα του τον Μάιο του 1998, με την Αχαϊκή.
Οργανόγραμμα
Βασικές κατηγορίες οργανογραμμάτων
Οι κύριες κατηγορίες - Είδη οργανωτικής δομής είναι οι παρακάτω:
Θεόδωρος Πατρώνης
Έγινε διεθνής με τις εθνικές της Παίδων, Νέων, Ελπίδων. Επίσης, το 1983 έπαιξε στην ολυμπιακή ομάδα.
Οργανόγραμμα
Λειτουργική Οργανωτική Δομή
Αυτός ο τύπος οργανωτικής δομής χωρίζει την εταιρία ανά βασικές λειτουργίες της επιχείρησης. Συνήθως μερικές από αυτές είναι: μάρκετινγκ, ανθρώπινο δυναμικό, πωλήσεις, έρευνα και ανάπτυξη, πωλήσεις, εξυπηρέτηση πελατών, χρηματοοικονομικά.
Θεόδωρος Πατρώνης
Σήμερα είναι προπονητής και έχει καθίσει στον πάγκο πολλών ομάδων τοπικού ποδοσφαίρου και εθνικών κατηγοριών, Ηρακλής Λεύκας, Αχαική, Πατραϊκός, Αροη F.C.
Οργανόγραμμα
Λειτουργική Οργανωτική Δομή
Πλεονεκτήματα:
Θεόδωρος Πατρώνης
Πηγές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Κέρκυρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Π.Σ. Πάτραι Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Αχαϊκής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Μεσολογγίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Οργανόγραμμα
Προϊoντική Οργανωτική Δομή
Αυτός ο τύπος οργανωτικής δομής ταξινομεί τους πόρους της εταιρίας ανά βασικά προϊόντα ή υπηρεσίες που παράγει. Πολλές φορές αυτός ο τύπος οργανογράμματος έπεται της οργάνωσης ανά λειτουργία. Κύριος λόγος για την ύπαρξη αυτής της δομής είναι η επικέντρωση της εταιρίας στον κύκλο ανάπτυξης των προϊόντων. Συνήθως μερικά από αυτές είναι π.χ.: για εταιρία Μ.Μ.Ε: εφημερίδες, περιοδικά, τηλεόραση, αντίστοιχα για εταιρία πληροφορικής θα μπορούσε να είναι κατηγορίες συστημάτων.
Πλεονεκτήματα:
Γεωγραφική Οργανωτική Δομή
Αυτός ο τύπος οργανωτικής δομής διαχωρίζει την εταιρία ανά σημαντικά γεωγραφικά τμήματα. Είναι οργανωμένη βάσει τοποθεσιών, πόλεων ή και κρατών για πολυεθνικές ή ομίλους εταιριών με πολλές θυγατρικές ανά τον κόσμο. Γενικότερα αν θέλαμε να κάνουμε μια γενίκευση και πρώιμη σύνδεση συγκεκριμένου τύπου οργανογράμματος με τη στρατηγική θα μπορούσαμε να πούμε ότι η γεωγραφική οργάνωση προϋποθέτει παρουσία σε πολλές γεωγραφικές περιοχές, ώστε να κρίνεται αναγκαία η κατάτμηση της εταιρίας οργανωτικά ώστε να έχει άμεση συνάρτηση το κάθε (υπο)κατάστημα με τις τοπικές συνθήκες. («Think global, act local»)
Πλεονεκτήματα:
Δομή μήτρας
Αυτός ο τύπος οργανωτικής δομής δημιουργείται και οργανώνει τις λειτουργίες της εταιρίας σε δυο (2) ή περισσότερες διαστάσεις στις οποίες οι υπάλληλοι αναφέρονται σε δυο (2) και πλέον προϊσταμένους. Οι συνδυασμοί αφορούν δομή ανά γεωγραφική κατανομή με δομή ανά λειτουργία, ή δομή ανά έργο (project structure) και δομή ανά κατηγορία πελάτη (customer segment). Αποτελεί συνήθως την πιο δύσκολα υλοποιήσιμη οργάνωση δομής μιας εταιρία ή ενός ομίλου.
Πλεονεκτήματα:
Πηγές
Κατηγορία:Διαγράμματα Κατηγορία:Διοίκηση Επιχειρήσεων Κατηγορία:Δημόσια Διοίκηση Κατηγορία:Διοίκηση ανθρωπίνων πόρων
Φίλιππος της Ορλεάνης (1674-1723)
Ο Φίλιππος Β΄ (Philippe d'Orléans, 2 Αυγούστου 1674 – 2 Δεκεμβρίου 1723) από τον Οίκο της Ορλεάνης, ήταν δούκας του Σαρτρ (1674 – 1701) και της Ορλεάνης (1701 – 1723), καθώς και αντιβασιλέας της Γαλλίας, την εποχή που ήταν ανήλικος ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ (1715 – 1723).
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Φίλιππος Κάρολος γεννήθηκε στο Ανάκτορο του Σαιν-Κλου και ήταν γιος του Φιλίππου Α΄ της Ορλεάνης και της δεύτερης συζύγου του Ελισάβετ Καρλόττας των Βίττελσμπαχ, κόρη του Καρόλου Α΄ Λουδοβίκου του Παλατινάτου. Είχε την πρώτη του εμπειρία με τα όπλα στην πολιορκία του Μονς το 1691, και διακρίθηκε συνεχώς σε μάχες (1692 – 1695).
Το 1692 νυμφεύτηκε τη Φραγκίσκη Μαρία των Βουρβόνων, μια πρώτη του ξαδέλφη και εξώγαμη κόρη του θείου του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας. Του δόθηκε η αρχηγία των στρατευμάτων και είχε σημαντικές επιτυχίες στην Ιταλία το 1706 και στην Ισπανία το 1707 και 1708. Οι φιλόδοξες βλέψεις του όμως να ανατρέψει τον Φίλιππο Ε΄ της Ισπανίας και να πάρει τη θέση του, ενόχλησαν έντονα τον Γάλλο βασιλιά που τον ανακάλεσε, και έτσι ο Φίλιππος έχασε τη βασιλική εμπιστοσύνη. Παρόλα αυτά λόγω έλλειψης άλλων μελών της οικογενείας, ο Λουδοβίκος δέχτηκε να οριστεί ως αντιβασιλέας για λογαριασμό του μικρού δισεγγόνου του, Λουδοβίκου ΙΕ΄, το 1715.
Αντιβασιλέας της Γαλλίας
Αρχικά μείωσε τη φορολογία απολύοντας 25.000 στρατιώτες, αλλά τα ανακριτικά μέτρα του κατά των οικονομολόγων προκάλεσαν μεγάλες δυσαρέσκειες. Στάθηκε και ανίκανος εκτός των άλλων απέναντι στον ισχυρό τραπεζίτη Τζον Λω που με τις αλλοπρόσαλλες ενέργειές του κατέστρεψε τα οικονομικά του κράτους. Συγκεκριμένα, ανάγκασε τον Αντιβασιλέα να δεχτεί να αγοράσει από τον Τόμας Πιτ, με το εξωφρενικό ποσό των 135.000 λιρών, το μεγαλύτερο σε καράτια κόσμημα στον κόσμο, 141 καρατίων, για τα γαλλικά βασιλικά κοσμήματα.
Μία ομάδα δυσαρεστημένων συνωμότησε να του αφαιρέσει την αντιβασιλεία και να την προσφέρει στον Φίλιππο Ε΄ της Ισπανίας. Δημιουργήθηκε κάτω από την έμπνευση του Καρδινάλιου Αλμπερόνι, πρωθυπουργού της Ισπανίας, και συμμετείχαν ο Ισπανός απεσταλμένος στη Γαλλία, ο Δούκας του Μαιν (νόθος γιος του Λουδοβίκου ΙΔ΄) και η σύζυγός του. Η συνωμοσία αποκαλύφθηκε και ο αντιβασιλέας Φίλιππος κήρυξε τον πόλεμο στην Ισπανία και μετά από μερικές επιτυχίες του γαλλικού στρατού, ο Φίλιππος Ε΄ αναγκάστηκε να κλείσει ειρήνη το 1720.
Ευνόησε τον Μολιέρο, την τέχνη και τη ζωγραφική, ενώ παρά την αθεΐα του προστάτευσε τους Γιανσενιστές από τις παπικές ορέξεις. Κατάργησε προηγούμενες τακτικές του θείου του, Λουδοβίκου ΙΔ΄, επιτρέποντας ελεύθερα την ανάγνωση όλων των απαγορευμένων βιβλίων. Άνοιξε τη Βασιλική Βιβλιοθήκη το 1720 ελεύθερα και δωρεάν για το κοινό.
Οικογένεια
Με τη σύζυγο του (από το 1692) Φραγκίσκη Μαρία των Βουρβόνων (1677 – 1749), νόθη κόρη του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας, παιδιά του ήταν:
Είχε μη νόμιμες σχέσεις και απέκτησε φυσικά τέκνα· από τη Λεονόρ Ν.:
Από τη Φλοράνς Πελλερέν, χορεύτρια στην Όπερα:
Από τη Μαρί Λουίζ Μαντλέν Βικτορίν Λε Μπελ ντε Λα Μπυσσιέ, "Κόμισσα" ή "Κυρία του Αρζεντόν" ή "Δεσποινίδα του Σερύ", ευγενή και κυρία των τιμών της Χήρας Δούκισσας της Ορλεάνης, κόρη του Ντανιέλ Λε Μπελ ντε Λα Μπυσσιέ:
Από την Κριστίν Αντουανέτ Σαρλότ Ντεμάρ, ηθοποιό του Τεάτρ Φρανσαίζ, κόρη του ηθοποιού Νικολά Ντεμάρ:
Στάδιο Ντε Φάιφεμπεργκ
Το Στάδιο Ντε Φάιφεμπεργκ είναι ποδοσφαιρικό γήπεδο στο Ντέτινκεμ της Ολλανδίας και χρησιμοποιείται ως έδρα της Ντε Χράαφσχαπ.
Ιστορία
Το στάδιο φτιάχτηκε με βιασύνη, καθώς η Ντε Χράαφσχαπ θα αγωνιζόταν στη διοργάνωση NBvB. Μέσα σε 5 μήνες το στάδιο ήταν έτοιμο να φιλοξενήσει αγώνες. Ο πρώτος αγώνας έγινε στις 4 Σεπτεμβρίου 1954, υπό την παρουσία του τότε δήμαρχου του Ντέτινκεμ, με αντίπαλο την Φορτούνα '54 (1-1).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στάδια ποδοσφαίρου στην Ολλανδία Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Ολλανδία Κατηγορία:Ντε Χράαφσχαπ
Ρέμα Πολυδρόσου
right|thumb|220px|Το Ρέμα στο βαθύτερο σημείο του στο Πολύδροσο Χαλανδρίου right|thumb|220px|Το Ρέμα Πολυδρόσου στην Αγία Μαρίνα Μελισσίων right|thumb|220px|Γεφυράκι στην Αγία Μαρίνα Μελισσίων για την προσπέλαση του ρέματος Το Ρέμα Πολυδρόσου, γνωστό και ως Ρέμα Χαλανδρίου, είναι μεγάλος χείμαρρος που πηγάζει από τις παρυφές της Πεντέλης και χύνεται στην πεδιάδα των Χαλανδραίων, σβήνοντας στα Τουρκοβούνια.
Περιγραφή
Πηγάζει από τα διοικητικά όρια του Δήμου Νέας Πεντέλης, στην συνέχεια διέρχεται από την ανατολική συνοικία των Μελισσίων Αγία Μαρίνα πολύ κοντά στην ομώνυμη εκκλησία. Χωρίζει κατόπιν τους Δήμους Μελισσίων και Βριλησσίων περνώντας σχεδόν παράλληλα με την Λεωφόρο Πεντέλης δημιουργεί μια πλατιά ζώνη με πράσινο στα σύνορα μεταξύ των δυο δήμων όπου υπάρχει και ένα μεγάλο πάρκο αναψυχής. Πλήθος από γραφικά γεφυράκια έχουν κατασκευαστεί στους δήμους Μελισσίων και Βριλησσίων προκειμένου να εξυπηρετήσουν την μετακίνηση των κατοίκων στους δρόμους με τους οποίους τέμνεται το ρέμα. Μετά την διασταύρωση της Αττικής Οδού με την Λεωφόρο Πεντέλης εξακολουθεί να αποτελεί το ανατολικό όριο στο Πολύδροσο Χαλανδρίου δημιουργώντας με το μεγάλο του βάθος πανοραμικό θέαμα αλλά χωρίς να τροφοδοτείται τα τελευταία χρόνια με νερό. Αφού διασχίσει την εύφορη γη των Χαλανδραίων σχεδόν μέσα από το κέντρο της πόλης αρχίζει να "σβήνει" σταδιακά στα διοικητικά όρια του Αμαρουσίου (στη συνοικία της Αγίας Φιλοθέης) και να διακλαδώνεται σε μικρότερα ρέματα στο Δήμο Φιλοθέης. Είναι ένας από τους λίγους πνεύμονες πρασίνου που έχουν διατηρηθεί στην υπερκορεσμένη πρωτεύουσα των Αθηνών. Παλαιότερα, οι κάτοικοι του Χαλανδρίου αποκαλούσαν το χείμαρρο Βριλησσό Ποταμό. Ανατολικά του Ρέματος Πολυδρόσου ρέει το μικρότερο Ρέμα Βριλησσού που καταλήγει στον Ποδονίφτη.
Ιστορικά στοιχεία και επιδράσεις στο περιβάλλον
Η ρεματιά αυτή υπήρξε και η αφορμή του εποικισμού του δήμου Φλύας από πολύ παλιά, καθώς τα νερά που χύνονταν έδιναν ζωή στη χλωρίδα και την πανίδα της περιοχής. Πλούτισε τις περιοχές που διαρρέει με πλούσια και σπάνια βλάστηση, όπως αντίστοιχα προίκισε την Κηφισιά ο ομώνυμος ποταμός. Από ιστορικά στοιχεία φαίνεται πως συνέβαλε στο δεύτερο σύστημα υδροδότησης της Αττικής κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους, μετά την ύδρευση από τον Υμηττό, ενώ στάθηκε και η αφορμή για την ανάδειξη των περιοχών απ' όπου διέρχεται, ως μερικές από τις πιο όμορφες οικιστικές ζώνες του λεκανοπεδίου. Ο κύριος όγκος της βλάστησης αποτελείται από μεσογειακά δάση με πιο χαρακτηριστική την πευκοβλάστηση. Δυστυχώς, οι περιοχές αυτές υπέστησαν το οικολογικό «έγκλημα» της παρασιτογόνου βαμβακίασης από τους μελισσοκόμους, ενώ προς εξυπηρέτηση των συγκοινωνιακών αναγκών του λεκανοπεδίου σε πολλά σημεία έχει μπαζωθεί από δρόμους και λεωφόρους (με πιο χαρακτηριστική τη διέλευση της Αττικής Οδού). Το μόνο έργο που πάγωσε ήταν η γέφυρα Λακωνίας που είχε σκοπό το 2004 να συνδέσει το Πολύδροσο και τη λεωφόρο Κηφισίας με τη Λεωφόρο Πεντέλης, την Αττική Οδό και τον Προαστιακό στο ύψος των Βριλησσίων, δημιουργώντας όμως πολλά συγκοινωνιακά προβλήματα. Παρά ταύτα, στο ύψος του Χαλανδρίου υπάρχει ιδιαίτερη ευαισθητοποίηση ως προς τη διαφύλαξη της.
Στο ύψος της Νέας Πεντέλης δεσπόζουν επιβλητικά τα παγώνια σε γραφικό καφέ της περιοχής. Στα σύνορα Βριλησσίων-Μελισσίων έχει κατασκευαστεί το διαδημοτικό πάρκο της ρεματιάς, ενώ η λεωφόρος Πεντέλης ακολουθεί τη διαδρομή της διχοτομώντας το δήμο του Χαλανδρίου. Εκεί είναι εγκατεστημένο το Ευριπίδειο Δημοτικό Θέατρο Χαλανδρίου Δημήτρης Παπαμιχαήλ σε ένα τοπίο απαράμιλλης ομορφιάς. Η αρχική ονομασία του θεάτρου δόθηκε προς τιμήν του Ευριπίδη, καθότι καταγόταν σύμφωνα με ιστορικές πηγές από το Δήμο Φλύας, ενώ στη δεκαετία του '90 δόθηκε η ονομασία του γνωστού καλλιτέχνη που κατοικούσε τα τελευταία χρόνια στην περιοχή, αφότου μετακόμισε από τον Πειραιά. Πολλά και τα πάρκα που έχουν δημιουργηθεί πλησίον της ρεματιάς, όπως επίσης και πληθώρα καλαίσθητων πεζόδρομων που έχουν το προνόμιο να απολαμβάνουν οι κάτοικοι του Πολυδρόσου. Οπτικά και ηχητικά ερεθίσματα από τη χλωρίδα και την πανίδα της περιοχής συντάσσουν την εικόνα μιας εναλλακτικής Αθήνας, μια εικόνα που δεν έχει συνηθίσει να βλέπει ο επισκέπτης της πόλης αυτής.
Προστατευόμενη περιοχή
Το Ρέμα Πεντέλης- Χαλανδρίου, η κοίτη και τα πρανή του καθώς και οι παραρεμάτιες εκτάσεις του που βρίσκονται στις περιοχές των Δήμων Χαλανδρίου, Αμαρουσίου, Βριλησίων, Μελισσίων, Νέας Πεντέλης και Πεντέλης, έχουν χαρακτηριστεί με το από 9-8-1995 Π.Δ/γμα [ΦΕΚ 659/Δ/1995] προστατευόμενη περιοχή και τοπίο. Στην περιοχή προστασίας καθορίζονται δύο ζώνες. Η Α' ζώνη, που περιλαμβάνει το ίδιο το ρέμα, την κοίτη και τα πρανή του και περιοχές εκατέρωθεν της κοίτης, χαρακτηρίζεται προστατευόμενος φυσικός σχηματισμός και σ' αυτή απαγορεύεται οποιαδήποτε κατασκευή ή αλλοίωση στην υφιστάμενη διατομή του χειμαρικού ρέματος και στη μορφή του τοπίου, η κοπή βλάστησης, η θήρα, οι γεωτρήσεις, η μόλυνση των υδάτων κλπ. και φυσικά κάθε είδους δόμηση. Η Β' Ζώνη περιλαμβάνει περιοχές γύρω από την Α' Ζώνη και σ' αυτή ισχύουν περιορισμοί δόμησης και χρήσεις αμιγούς κατοικίας εκτός των ακινήτων που έχουν πρόσωπο σε βασικό οδικό δίκτυο.
Το Προεδρικό Διάταγμα προέβλεπε τριετή προθεσμία για την απομάκρυνση των χρήσεων που υπήρχαν κατά την δημοσίευσή του και αντίκεινται στις διατάξεις του [όπως καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος, πρατήρια βενζίνης και γενικά χρήσεις που δεν προβλέπονται για τις περιοχές αμιγούς κατοικίας αλλά αυτό δεν έγινε παρά σε πολύ περιορισμένη κλίμακα]. Αντίθετα προστέθηκαν αρκετές νέες. Η αποκατάσταση του τοπίου επίσης στο σημείο που διασταυρώνεται με την Αττική οδό παραμένει ακόμη σε εκκρεμότητα παρά την ρητή επιταγή του Π.Δ/τος για την "κατά το δυνατόν διατήρηση του γεωμορφολογικού αναγλύφου του ρέματος στη θέση της διασταύρωσής του με τον οδικό άξονα της Λεωφόρου Σταυρού-Ελευσίνας (Αττική οδός)" [άρθρο 4 παρ. 9] Στην περιοχή δραστηριοποιείται ο Σύλλογος Προστασίας Περιβάλλοντος και Ρεματιάς Πεντέλης-Χαλανδρίου που επιδιώκει την εφαρμογή του προεδρικού διατάγματος, με σκοπό τη διατήρηση της Ρεματιάς στη φυσική της κατάσταση, χωρίς παρεμβάσεις που αλλοιώνουν τον χαρακτήρα της ως φυσικού σχηματισμού και τοπίου, την προστασία της από παράνομες χρήσεις, καταπατήσεις και απόπειρες «αξιοποίησής της» που καταλήγουν κατά κανόνα σε περισσότερο τσιμέντο και έργα βιτρίνας, την κατασκευή μονοπατιού σε όλο το μήκος του χειμαρικού ρέματος και τη διαμόρφωση των προβλεπομένων στην προστατευόμενη περιοχή οδών σε πεζόδρομους-ποδηλατόδρομους ή ήπιας κυκλοφορίας, την ολοκλήρωση των έργων διευθέτησης του χειμαρικού ρέματος και τη δημιουργία καταφυγίων για την διατήρηση και ενίσχυση της πανίδας.
Η πυρκαγιά
Στις 16 Ιουλίου του 2007 ξεσπά πυρκαγιά στη ρεματιά του Χαλανδρίου, λίγα μόλις μέτρα από το πυροφυλάκιο του Δήμου και απειλεί αυθαίρετα κτίσματα. Μέσα σε λίγες ώρες τίθεται υπό έλεγχο.
Παραπομπές
Πολυδροσου Κατηγορία:Χαλάνδρι
Εμίλια Τζόουνς
Η Εμίλια Τζόουνς (πλήρες όνομα: Εμίλια Άννις Τζόουνς, αγγλικά:Emilia Jones, γεν. στις 23 Φεβρουαρίου 2002) είναι μια Αγγλίδα ηθοποιός. Έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Ρούμπι Ρόσι στην βραβευμένη με Όσκαρ καλύτερη ταινία του 2021 CODA: Στον Ρυθμό της Καρδιάς. Έχει λάβει πολλές διακρίσεις, συμπεριλαμβανομένου ενός βραβείου Screen Actors Guild και μιας υποψηφιότητας για ένα βραβείο BAFTA Καλύτερου Α' Γυναικείου Ρόλου.
Είναι επίσης γνωστή για τον ρόλο της Κίνσεϊ Λοκ στην σειρά του Netflix Locke & Key (2020–2022) και έχει εμφανιστεί σε μικρούς ρόλους σε εκπομπές όπως το Doctor Who (2013) και η Utopia (2013–2014). Έχει πρωταγωνιστήσει και σε άλλες κινηματογραφικές ταινίες όπως το Brimstone (2016), το Ghostland και το Two for Joy (και οι δύο ταινίες το 2018), σύν το Horrible Histories (2019). Έχει επίσης παίξει σε πολλές θεατρικές παραγωγές στο West End του Λονδίνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Άγγλοι τραγουδιστές Κατηγορία:Άγγλοι τραγουδοποιοί
Μάχη του Δνείπερου
Ήταν η πρώτη φορά που το μετάλιο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης απενεμήθηκε μαζικά, σε 2438 στρατιώτες.
Η στρατηγική κατάσταση
Μετά την Μάχη του Κουρσκ, το πεζικό της Wehrmacht και οι αεροπορικές δυνάμεις της Luftwaffe που το στήριζαν στη νότια Σοβιετική Ένωση βρέθηκαν σε θέση άμυνας στη νότια Ουκρανία. Περί τα μέσα Αυγούστου, ο Χίτλερ κατάλαβε ότι η επικείμενη σοβιετική επίθεση δεν θα μπορούσε να περιοριστεί στην ανοιχτή στέπα και διέταξε την κατασκευή μιας σειράς οχυρώσεων κατά μήκος της όχθης του Δνείπερου.
Από τη σοβιετική πλευρά, ο Στάλιν ήταν αποφασισμένος να ξεκινήσει μια μεγάλη επίθεση στην Ουκρανία με νοτιοδυτική κατεύθυνση δεδομένης της σταθεροποίησης των επιχειρήσεων στα βόρεια και την ηρεμία νότια, στη Θάλασσα του Αζόφ.
Ο σοβιετικός σχεδιασμός
Η επιχείρηση ξεκίνησε στις 26 Αυγούστου 1943. Οι μεραρχίες άρχισαν να κινούνται στο μέτωπο των 1400 χιλιομέτρων που εκτείνεται μεταξύ του Σμόλενσκ και της Θάλασσας του Αζόφ. Συνολικά, η επιχείρηση θα εκτελεστεί από 36 συνδυασμένων όπλων, τέσσερεις τεθωρακισμένες και πέντε αεροπορικές στρατιές. 2.650.000 άτομα μπήκαν στις τάξεις για αυτή τη μαζική επιχείρηση. Η επιχείρηση θα χρησιμοποιούσε 51.000 κανόνια και ολμοβόλα 2.400 άρματα μάχης και 2.850 αεροπλάνα.
Ο Δνείπερος είναι το τρίτο μεγαλύτερο ποτάμι στην Ευρώπη, μετά τον Βόλγα και τον Δούναβη. Στο χαμηλότερο τμήμα του, το πλάτος του μπορεί εύκολα να φτάσει τα τρία χιλιόμετρα, και το φράξιμο σε πολλά σημεία το έκανε ακόμη μεγαλύτερο. Επιπλέον, η δυτική του ακτή — αυτή προς κατάληψη — ήταν πολύ υψηλότερη και πιο απότομη από την ανατολική, περιπλέκοντας ακόμη περισσότερο την επίθεση. H απέναντι ακτή είχε επιπρόσθετα μετατραπεί από τη Wehrmacht σε ένα τεράστιο σύμπλεγμα αμυντικών οχυρώσεων.
Αντιμέτωποι με μια τέτοια κατάσταση, οι σοβιετικοί διοικητές είχαν δύο επιλογές. Η πρώτη θα ήταν να κερδίσουν χρόνο για την ανακατάταξη των δυνάμεών τους, τον εντοπισμό προς αξιοποίηση αδύνατων σημείων στο ποτάμι (όχι απαραίτητα στο κάτω μέρος του Δνείπερου), και την επίτευξη αποφασιστικής ρήξης στην άμυνα του εχθρού, περικυκλώνοντας τους γερμανούς στα μετόπισθεν, και αχρηστεύοντας επομένως τη γραμμή άμυνας (όπως είχαν κάνει και οι γερμανοί με τη παράκαμψη της γραμμής Maginot το 1940). Αυτή η επιλογή υποστηρίχθηκε από τον στρατάρχη Ζούκοφ και τον υπαρχηγό του επιτελείου, A.I. Antonov, ο οποίος αναλογιζόταν τις σημαντικές απώλειες στη σκληρή Μάχη του Kursk. Η δεύτερη επιλογή θα ήταν η μαζική επίθεση άμεσα, πλήττοντας τον Δνείπερο σε ένα ευρύ μέτωπο. Αυτή η επιλογή δεν θα άφηνε περιθώρια προετοιμασίας στους γερμανούς υπερασπιστές, αλλά θα οδηγούσε σε πολύ περισσότερα θύματα από ό,τι μια επιτυχημένη επιχείρηση στα μετόπισθεν του εχθρού. Αυτή η δεύτερη επιλογή υποστηρίχθηκε από τον Στάλιν λόγω της ανησυχίας ότι η γερμανική πολιτική «καμένης γης» θα μπορούσε να καταστρέψει αυτή τη περιοχή εάν ο Κόκκινος Στρατός δεν προχωρούσε αρκετά γρήγορα.
Η Στάβκα (η σοβιετική υψηλή διοίκηση) υιοθέτησε τη δεύτερη επιλογή. Αντί για βαθιά διείσδυση και περικύκλωση, ο Σοβιετικοί θέλησαν να κάνουν πλήρη χρήση των ανταρτικών ομάδων (παρτιζάνων) στη περιοχή για τη διατάραξη των γραμμών εφοδιασμού από τη Γερμανία, παρεμποδίζοντας την αποστολή ενισχύσεων ή την αφαιρέση σοβιετικών βιομηχανικών εγκαταστάσεων στην περιοχή. Η Στάβκα θέλησε επίσης η προέλαση των σοβιετικών δυνάμεων να είναι ταχεία για την αποτροπή πιθανών πυρκαγιών καμμένης γης από τον γερμανικό στρατό.
Η επίθεση πραγματοποιήθηκε σε μέτωπο 300 χιλιομέτρων σχεδόν ταυτόχρονα. Όλα τα διαθέσιμα μέσα μεταφοράς έπρεπε να χρησιμοποιηθούν για τη μεταφορά των επιτιθέμενων στην απέναντι ακτή, συμπεριλαμβανομένων των μικρών αλιευτικών σκαφών και των αυτοσχέδιων σχεδιών βαρελιών και δέντρων (όπως αυτό της φωτογραφίας). Η προετοιμασία του εξοπλισμού για τη διάβαση του ποταμού περιπλέχθηκε περαιτέρω από τη γερμανική στρατηγική καμένης γης με την πλήρη καταστροφή όλων των σκαφών και δομικών υλικών στην περιοχή. Το κρίσιμο ζήτημα θα ήταν προφανώς ο βαρύς εξοπλισμός. Χωρίς αυτόν, τα προγεφυρώματα, δεν θα στέκονταν για πολύ.
Ο γερμανικός σχεδιασμός
Οχυρώσεις ανεγέρθηκαν κατά μήκος του Δνείπερου. Ωστόσο, δεν υπήρχε ελπίδα να ολοκληρωθεί μια τόσο εκτεταμένη αμυντική γραμμή στο σύντομο διαθέσιμο χρόνο. Επομένως, η ολοκλήρωση του "Ανατολικού Τείχους" δεν ήταν ομοιόμορφη ως προς την πυκνότητα και το βάθος των οχυρώσεων. Αντ 'αυτού, επικεντρώθηκε σε περιοχές όπου πιθανότατα θα γίνονταν απόπειρα διέλευσης από σοβιετική επίθεση, όπως κοντά στο Κρέμεντσουκ, τη Ζαπορίζια και τη Νικόπολη.
Επιπλέον, στις 7 Σεπτεμβρίου 1943, οι δυνάμεις των SS και η Wehrmacht έλαβαν εντολές για την εφαρμογή πολιτικής καμένης γης, αφαιρώντας από τις περιοχές που έπρεπε να εγκαταλείψουν οτιδήποτε θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από τη σοβιετική πολεμική προσπάθεια.
Αρχική επίθεση
μικρογραφία|Γερμανοί στρατιώτες επανδρώνουν αμυντικές θέσεις στο Δνείπερο Παρά την μεγάλη υπεροχή του Κόκκινου Στρατού σε αριθμούς, η επίθεση δεν ήταν καθόλου εύκολη. Η γερμανική άμυνα ήταν άγρια και γίνονταν μάχες σε κάθε πόλη. Η Wehrmacht έκανε εκτεταμένη χρήση οπισθοφυλακών, αφήνοντας μικρές ομάδες στρατιωτών σε κάθε πόλη και σε κάθε λόφο, επιβραδύνοντας τη σοβιετική επίθεση.
Η πρόοδος της επίθεσης
μικρογραφία| [[Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών|Σοβιετικοί στρατιώτες που διασχίζουν το Δνείπερο με αυτοσχέδια σχεδία ]] Τρεις εβδομάδες μετά την έναρξη της επίθεσης, και παρά τις μεγάλες απώλειες από τη Σοβιετική πλευρά, κατέστη σαφές ότι οι Γερμανοί δεν μπορούσαν να ελπίζουν στη συγκράτηση της σοβιετικής επίθεσης στο επίπεδο, ανοιχτό έδαφος των στεπών, όπου υπερισχύει η αριθμητική δύναμη του Κόκκινου Στρατού. Ο Manstein ζήτησε έως και 12 νέες μεραρχίες ελπίζοντας ότι έτσι θα συγκρατούσε τη σοβιετική επίθεση - αλλά οι γερμανικές εφεδρείες ήταν επικίνδυνα μικρές.
Στις 15 Σεπτεμβρίου 1943, ο Χίτλερ διέταξε τη Νότια Ομάδα Στρατιών να υποχωρήσει στη γραμμή άμυνας του Δνείπερου. Η μάχη για την Πολτάβα ήταν ιδιαίτερα πικρή. Η πόλη ήταν οχυρωμένη και η φρουρά της ήταν καλά προετοιμασμένη. Μετά από λίγες ασαφείς ημέρες που επιβράδυναν πολύ τη σοβιετική επίθεση, ο στρατάρχης Konev αποφάσισε να παρακάμψει την πόλη και να σπεύσει προς το Δνείπερο. Μετά από δύο μέρες βίαιων οδομαχειών, η φρουρά της Πολτάβα παρακάμφθηκε. Προς το τέλος του Σεπτεμβρίου 1943, οι σοβιετικές δυνάμεις είχαν φτάσει στο κάτω μέρος του Δνείπερου.
Η επιχείρηση με τις αερομεταφορές
μικρογραφία|Ο Ivan Chernyakhovsky και άλλα μέλη του στρατιωτικού συμβουλίου την παραμονή της Μάχης του Δνείπερου, 1943 (Το παρακάτω κείμενο βασίζεται, σε μεγάλο βαθμό, σε μια αφήγηση των γεγονότων από τον Glantz αλλά και από τον Staskov. )
Ο Στάβκα απέσπασε τη 3η στρατιά τεθωρακισμένων του Κεντρικού Μετώπου στο μέτωπο του Voronezh για να ανακόψει την οπισθοχώρηση των εξασθενούμενων γερμανών προς τον Δνείπερο, και να περισώσει έτσι τη σοδειά από τη γερμανική πολιτική καμένης γης, επιτυγχάνοντας ταυτόχρονα στρατηγικά ή τακτικά προγεφυρώμνατα στο ποτάμι προτού καταφέρει τη σταθεροποίησή της εκεί η γερμανική άμυνα. Η 3η στρατιά τεθωρακισμένων, προελαύνοντας ακάθεκτα, έφτασε στο ποταμό το βράδυ της 21-22 Σεπτεμβρίου και, στις 23, οι σοβιετικές δυνάμεις πεζικού τον διέσχισαν κολυμπόντας και χρησιμοποιώντας αυτοσχέδιες σχεδίες για την εξασφάλιση μικρών, εύθραυστων προγυφερωμάτων, αντιμετωπιζόμενων μόνο από 120 γερμανούς υποψήφιους έφεδρους αξιωματικούς στο Cherkassy και τη 19η μεραρχία αναγνώρισης Panzer. Αυτές οι δυνάμεις ήταν οι μόνες γερμανικές εντός των 60 χιλιομέτρων του βρόχου του Δνείπερου. Μόνο μια βαριά αεροπορική επίθεση των γερμανών και η έλλειψη εξοπλισμού γεφύρωσης εμπόδισαν τα σοβιετικά βαριά όπλα να διασχίσουν και να επεκτείνουν τα προγεφυρώματα.
Οι Σοβιετικοί, διαισθανόμενοι τη κρισιμότητα της κατάστασης, διέταξαν μια βιαστική αεροπορική επίθεση αλεξιπτωτιστών για να αυξήσουν το μέγεθος του προγεφυρώματος πριν οι Γερμανοί προλάβουν να αντεπιτεθούν. Στις 21, οι 1η, 3η, και 5η επίλεκτες αερομεταφερόμενες ταξιαρχίες του Μετώπου Voronezh κλήθηκαν να έχουν εξασφαλίσει επεριγόντως μέχρι τις 23 του μήνα μια περίμετρο πλάτους 15 έως 20 χλμ. και βάθους 30 χλμ. εντός του βρόγχου του Δνείπερου μεταξύ Kaniv και Rzhishchev, καθώς οι επίγειες δυνάμεις του Μετώπου προσπαθούσαν να διασχίσουν το ποτάμι.
Η άφιξη των αλεξιπυωτιστών στα αεροδρόμια ήταν αργή, επιβάλλοντας, στις 23, καθυστέρηση μιας ημέρας και παράλειψη της 1ης Ταξιαρχίας από το σχέδιο, με συνέπεια τη πρόκληση χάους στα δίκτυα της διοίκησης. Οι εντολές αλλαγής της αποστολής κατέληξαν τελικά στους διοικητές των λόχων, στις 24, μόλις 15 λεπτά πριν οι μονάδες τους, που δεν είχαν ακόμη εφοδιαστεί με ξιφολόγχες, αντιαρματικές νάρκες, ή ενισχυμένα αδιάβροχα για τους νυχτερινούς παγετούς το φθινόπωρο, συγκεντρωθούν στα αεροδρόμια. Λόγω του καιρού, δεν είχαν φτάσει όλα τα αεροσκάφη στα αεροδρόμια εγκαίρως (αν όχι καθόλου). Επιπλέον, οι περισσότεροι αξιωματικοί ασφάλειας πτήσεων απαγόρευαν τη μέγιστη φόρτωση των αεροσκαφών τους. Λαμβάνοντας υπόψη τα λιγότερα αεροσκάφη (και με χαμηλότερη της αναμενόμενη χωρητικότητα), το κύριο σχέδιο φόρτωσης, αχρηστεύθηκε, και εγκαταλείφθηκε. Πολλοί ασύρματοι και προμήθειες έμειναν πίσω. Στην καλύτερη περίπτωση, θα χρειάζονταν τρεις αερομεταφορές για τη προώθηση των δύο ταξιαρχιών. Μονάδες (που ακόμα έθφαναν με τα υπερφωρτομένα τραίνα), επιβιβάζονταν αποσπασματικά στα αεροσκάφη που επέστρεφαν, τα οποία ανεφοδιάζονταν αργά λόγω των μικτρότερων από το αναμενόμενο δοχείων καυσίμων. Εν τω μεταξύ, ήδη φορτωμένα στρατεύματα άλλαζαν αεροπλάνα, όποτε αυτό τους επέτρεπε να πετάξουν νωρίτερα. Η βιασύνη και η έλλειψη καυσίμων παρεμπόδιζαν τον αποτελεσματικό σχηματισμό των αεροσκαφών στον αέρα.Τα περισσότερα αεροσκάφη, μόλις φορτώνονταν και τροφοδοτούνταν με καύσιμα, πετούσαν το ένα πίσω από το άλλο, αντί σε σχηματισμό εναέριου τείχους. Τα κύματα επίθεσης ήταν τόσο ανάμικτα όσο οι μονάδες που μετέφεραν.
Μόλις οι αλεξιπτωτιστές προσγειώνονταν (οι μισοί από τα οποίους δεν είχαν πηδήσει ποτέ, εκτός από τους πύργους εκπαίδευσης), ενημερώνονταν για τους στόχους τους που δεν είχαν γίνει αρκετά κατανοητοί από τους διμοιρίτες τους οι οποίοι επιπλέον συνέχιζαν να λαμβάνουν νέες εντολές. Εν τω μεταξύ, η σοβιετική αεροφωτογράφηση, που ήταν σε αναστολή για αρκετές ημέρες λόγω κακών καιρικών συνθηκών, δεν είχε εντοπίσει την ισχυρή ενίσχυση της περιοχής, νωρίς εκείνο το απόγευμα. Οι μη-μάχιμοι πιλότοι φορτίων που μετέφεραν τη 3η Ταξιαρχία μέσω του ψιλόβροχου, και που δεν περίμεναν καμία αντίσταση πέρα από τις γραμμές στις όχθες του ποταμού, βρέθηκαν αντίθετα, ανάμεσα σε σφοδρά αντιαεροπορικά από τη 19η Μεραρχία Panzer (που διέρχονταν τυχαία από τη ζώνη ρίψης και η μόνη ένα από τις έξι μεραρχίες και άλλους σχηματισμούς, που είχαν διαταχθεί στις 21, να καλύψουν το κενό μπροστά από τη 3η Στρατιά Τεθωρακισμένων). Τα επικεφαλής αεροσκάφη, δέχτηκαν πυρά από το 73ου Σύνταγμα Panzer Γκεναδιέρων και τμημάτων της 19ης Μεραρχίας Panzer. Μερικοί αλεξιπτωτιστές άρχισαν να ανταποδίδουν πυρά και να ρίχνουν χειροβομβίδες πριν από την προσγείωση. Μέσα στη νύχτα, μερικοί πιλότοι απέφυγαν εντελώς τα τροχιοδεικτικά πυρά, και 13 αεροσκάφη επέστρεψαν στα αεροδρόμια χωρίς να έχουν κάνει ρίψεις. Ενώ ο στόχος ήταν ρίψη σε μια ανυπεράσπιστη ζώνη έκτασης 10 επί 14 χλμ., οι Σοβιετικοί αντίθετα πέτυχαν ρίψη σε ζώνη 30 με 90 χλμ. εντός περιοχής ταχέως μετακινούμενων γερμανικών δυνάμεων.
Στο έδαφος, οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν λευκά αλεξίπτωτα ως φάρους για να κυνηγήσουν και να σκοτώσουν αποδιοργανωμένες ομάδες αλεξιπτωτιστών και για τη περισυλλογή και καταστροφή εναέριων προμηθειών. Τα έγγραφα που έπεσαν στα χέρια των Γερμανών τους οδήγησαν στους στόχους των αλεξιπτωτιστών πριν από αυτούς.
Οι Γερμανοί νόμιζαν ότι είχαν ριφθεί 1.500 έως 2.000. αλεξιπτωτιστές. 901 είχαν συλληφθεί και σκοτωθεί τις πρώτες 24 ώρες. Έτσι, αγνόησαν σε μεγάλο βαθμό τους σοβιετικούς αλεξιπτωτιστές, για να αντεπιτεθούν και ανασχετήσουν τα προγεφυρώματα στο Δνείπερου. Οι Γερμανοί θεώρησαν ότι οι επιχειρήσεις κατά των αλεξιπτωτιστών τελείωσαν στις 26, αν και μικρός αριθμός ευκαιριακών ενεργειών κατά φρουρών, σιδηροδρομικών γραμμών και ηλεκτρικών στηλών πραγματοποιούνταν από απομεινάρια μέχρι τις αρχές Νοεμβρίου. Λόγω έλλειψης ανθρώπινου δυναμικού για την εκκαθάριση όλων των περιοχών, τα δάση της περιοχής θα παρέμεναν μια μικρή απειλή.
Οι Γερμανοί χαρακτήρισαν την επιχείρηση μια θεμελιωδώς ορθή ιδέα που καταστράφηκε από την απειρία των ανειδίκευτων σχεδιαστών της (αλλά επαίνεσαν μεμονωμένους αλεξιπτωτιστές για την επιμονή τους, τις δεξιότητες στη λοχομαχία και την έξυπνη χρήση χαρακωμάτων στην αραιά δασώδη βόρεια περιοχή). Ο Στάβκα έκρινε ότι αυτή η δεύτερη (και, τελικά, τελευταία) ρίψη ήταν μια πλήρης αποτυχία. Μαθήματα που νόμιζαν ότι είχαν ήδη μάθει από τη χειμερινή ρίψη στο Viazma δεν βοήθησαν. Δεν θα εμπιστεύονταν ποτέ τον εαυτό τους για να το δοκιμάσουν ξανά.
Ο διοικητής της 5ης Επίλεκτης Αερομεταφερόμενης Ταξιαρχίας, Σιντορκούκ, αποσυρόμενος στα νότια δάση, συγκέντρωσε τελικά μια διοίκηση μεγέθους ταξιαρχίας, με μισούς αλεξιπτωτιστές και μισούς αντάρτες, και βοήθησε με αεροπορική στήριξη τις επιχειρήσεις του 2ου Ουκρανικού Μετώπου στο Δνείπερο κοντά στο Τσερκάσι για να συνδεθεί τελικά με τις δυνάμεις του Μετώπου στις 15 Νοεμβρίου. Οι αερομεταφερθείσες δυνάμεις εκενώθηκαν μετά από 13 ακόμη ημέρες μάχης, τερματίζοντας μια τρομακτική περίοδο δύο μηνών. Πάνω από εξήντα τοις εκατό δεν επέστρεψε ποτέ.
Η επίθεση διάβασης του Δνείπερου
μικρογραφία|Σοβιετικοί στρατιώτες ετοιμάζουν σχεδίες για να διασχίσουν τον Δνείπερο (το σύμβολο φέρει την ένδειξη "Μετά προς το Κίεβο!" ) Το πρώτο προγεφύρωμα στη δυτική ακτή του Δνείπερου επιτεύχθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1943 στη συμβολή των ποταμών Δνείπερου και Πριπιάτ, στο βόρειο τμήμα του μετώπου. Στις 24 Σεπτεμβρίου, δημιουργήθηκε ένα άλλο προγεφύρωμα κοντά στο Dniprodzerzhynsk, ένα άλλο στις 25 Σεπτεμβρίου κοντά στο Dnipropetrovsk και ακόμα ένα άλλο στις 28 Σεπτεμβρίου κοντά στο Kremenchuk. Μέχρι το τέλος του μήνα, είχαν δημιουργηθεί 23 προγεφυρώματα στη δυτική πλευρά, ορισμένα εξ αυτών πλάτους 10 χιλιομέτρων και βάθους 1-2 χιλιομέτρων.
Η διέλευση του Δνείπερου ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Οι στρατιώτες χρησιμοποίησαν κάθε διαθέσιμη πλωτή συσκευή για να διασχίσουν τον ποταμό, κάτω από βαριά γερμανικά πυρά και με μεγάλες απώλειες. Μόλις πέρασαν, τα σοβιετικά στρατεύματα έπρεπε να σκάψουν χαντάκια μέσα στις πήλινες χαράδρες που συνθέτουν τη δυτική όχθη του Δνείπερου.
Η σταθεροποίηση των προγεφυρωμάτων
μικρογραφία|Σοβιετικοί στρατιώτες επιτίθενται σε ένα κατάλυμα τον Οκτώβριο του 1943 Τα γερμανικά στρατεύματα σύντομα ξεκίνησαν βαριές αντεπιθέσεις σε σχεδόν κάθε προγεφύρωμα, αποβλέποντας στον εκμηδενισμό τους πριν μπορέσει να μεταφερθεί βαρύς οπλισμός από την αντίπερα όχθη.
Για παράδειγμα, ο θύλακας στο Borodaevsk, τον οποίο ανέφερε ο Marshal Konev στα απομνημονεύματά του, δέχθηκε βαριά επίθεση τεθωρακισμένων και βομβαρδιστικών που επιτέθηκαν τόσο στον θύλακα όσο και στις ενισχύσεις που διασχίζουν τον ποταμό. Ο αρχιστράτηγος διαμαρτυρήθηκε αμέσως για έλλειψη οργάνωσης στη σοβιετική αεροπορική υποστήριξη, οργάνωσε αεροπορικές περιπολίες για να εμποδίσουν τα βομβαρδιστικά να πλησιάσουν στον θύλακα και διέταξε τη διάθεση περισσότερου πυροβολικού για την αντιμετώπιση των τεθωρακισμένων από την απέναντι ακτή. Όταν η σοβιετική αεροπορία έγινε πιο οργανωμένη και εκατοντάδες κανόνια και εκτοξευτές πυραύλων Katyusha άρχισαν να βάλουν, η κατάσταση άρχισε να βελτιώνεται και προγεφύρωμα τελικά ισχυροποιήθηκε.
Τέτοιες μάχες ήταν συνηθισμένες σε κάθε προγεφύρωμα. Αν και κρατήθηκαν όλα τα προγεφυρώματα, οι απώλειες ήταν τρομερές - στις αρχές Οκτωβρίου, τα περισσότερα τμήματα ήταν μόνο στο 25 έως 50% της ονομαστικής τους ισχύος.
Η επίθεση στον Κάτω Δνείπερο
Μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου, οι δυνάμεις στα προγεφυρώματα του κάτω Δνείπερου ήταν αρκετά ισχυρές για να πραγματοποιήσουν μια πρώτη μαζική επίθεση για τη βέβαιη εξασφάλιση της δυτική ακτή του ποταμού στο νότιο τμήμα του μετώπου. Ως εκ τούτου, πραγματοποιήθηκε μια έντονη επίθεση στη γραμμή Kremenchuk - Dnipropetrovsk. Ταυτόχρονα, πραγματοποιήθηκε ένας μεγάλος αντιπερισπασμός στο νότο για να απομακρύνει τις γερμανικές δυνάμεις τόσο από το Κάτω Δνείπερο όσο και από το Κίεβο.
Στο τέλος της επίθεσης, οι σοβιετικές δυνάμεις έλεγχαν ένα προγεφύρωμα πλάτους 300 χιλιομέτρων και βάθους σε πολλά σημεία 80 χιλιομέτρων. Στο νότο, η Κριμαία είχε αποκοπεί από τις υπόλοιπες γερμανικές δυνάμεις. Οποιαδήποτε ελπίδα των Γερμανών να σταματήσει ο Κόκκινος Στρατός στην ανατολική όχθη του Δνείπερου χάθηκε.
Αποτελέσματα
Η μάχη του Δνείπερου ήταν μια ακόμα ήττα για τη Wehrmacht που χρειάζονταν τις θέσεις της στο ποτάμι για τη σταθεροποίηση του μετώπου στη Δύση. Ο Κόκκινος Στρατός, που ο Χίτλερ ήλπιζε να συγκρατήσει στο Δνείπερο, εξανάγκασε τη Wehrmacht στην υιοθέτηση αμυντικής στάσης. Το Κίεβο ανακτήθηκε και τα γερμανικά στρατεύματα δεν είχαν τις δυνάμεις να εκμηδενίσουν τα σοβιετικά στρατεύματα στις προγεφυρωτικές περιοχές του Κάτω Δνείπερου. Η δυτική όχθη εξακολουθούσε να είναι στα χέρια της Γερμανίας ως επί το πλείστον, αλλά και οι δύο πλευρές ήξεραν ότι δεν θα διαρκούσε πολύ.
Επιπλέον, η Μάχη του Δνείπερου απέδειξε τη δύναμη του σοβιετικού αντάρτικου κινήματος. Η επιχείρηση " σιδηροδρομικός πόλεμος " που πραγματοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 1943 έπληξε πολύ σοβαρά τη γερμανική εφοδιαστική γραμμή, δημιουργώντας σοβαρά προβλήματα εφοδιασμού.
Παρεμπιπτόντως, μεταξύ 28 Νοεμβρίου και 1ης Δεκεμβρίου 1943 πραγματοποιήθηκε το συνέδριο Τεχεράνης μεταξύ των Γουίνστον Τσόρτσιλ, Φράνκλιν Δ. Ρούσβελτ και Στάλιν. Η Μάχη του Δνείπερου, μαζί με άλλες μεγάλες επιθέσεις που πραγματοποιήθηκαν το 1943, σίγουρα έδωσε στον Στάλιν κυρίαρχη θέση για διαπραγματεύσεις με τους Συμμάχους του.
Η σοβιετική επιτυχία κατά τη διάρκεια αυτής της μάχης δημιούργησε τις προϋποθέσεις της επίθεσης Δνείπερου-Καρπαθίων που ακολούθησε στη δεξιά πλευρά της Ουκρανίας, η οποία ξεκίνησε στις 24 Δεκεμβρίου 1943 από το προγεφύρωμα δυτικά του Κίεβου το οποίο δημιούργησε η μάχη του Δνείπερου. Η επίθεση έφερε τον Κόκκινο Στρατό από τον Δνείπερο μέχρι τη Γαλικία ( Πολωνία ), τα Καρπάθια Όρη και τη Ρουμανία, με τη Στρατιωτική Ομάδα Νότου να χωρίζεται σε δύο μέρη - βόρεια και νότια των Καρπαθίων.
Σοβιετικές επιχειρησιακές φάσεις
Από τη σοβιετική επιχειρησιακή άποψη, η μάχη χωρίστηκε σε μια σειρά διαφορετικών φάσεων και επιθέσεων.
Η πρώτη φάση της μάχης  :
Η δεύτερη φάση της λειτουργίας περιλαμβάνει  :
Λουί Μπαρτού
Ο Ζαν-Λουί Μπαρτού (γαλλική γλώσσα: Louis Barthou, ΔΦΑ: ʒɑ̃ lwi baʁtu, 25 Αυγούστου 1862 – 9 Οκτωβρίου 1934) ήταν Γάλλος πολιτικός της τρίτης γαλλικής δημοκρατίας που υπηρέτησε ως πρωθυπουργός της Γαλλίας επί οκτώ μήνες το 1913. Σε ό,τι αφορά στην κοινωνική του πολιτική, ο Μπαρτού ως πρωθυπουργός εισήγαγε (τον Ιούλιο του 1913) τον θεσμό των επιδομάτων σε οικογένειες με παιδιά.
Πολιτική
Ως πρωθυπουργός ο Μπαρτού ψήφισε νόμο τον Ιούνιο του 1913 με στόχο τη διασφάλιση των εργαζομένων γυναικών πριν και μετά τον τοκετό.
Κατείχε επίσης υπουργικό θώκο άλλες δεκατρείς φορές. Υπηρέτησε ως υπουργός Εξωτερικών το 1934. Ήταν το κύριο πρόσωπο πίσω από τη γαλλοσοβιετική συνθήκη αμοιβαίας βοήθειας του 1935, αν και το σύμφωνο υπεγράφη από τον διάδοχό του, Πιέρ Λαβάλ. Ως εθνικός ήρωας του Α' Π.Π. και αναγνωρισμένος συγγραφέας, ο Μπαρτού εξελέγη στη Γαλλική Ακαδημία μετά το τέλος αυτού του πολέμου.
Το 1934 προσπάθησε να δημιουργήσει μια ανατολική συνθήκη που θα περιλάμβανε τη Γερμανία, την ΕΣΣΔ, την Πολωνία, την Τσεχοσλοβακία και τις χώρες της Βαλτικής στη βάση της εγγύησης από τη Γαλλία των ευρωπαϊκών συνόρων της Σοβιετικής Ένωσης και των ανατολικών συνόρων της τότε ναζιστικής Γερμανίας από τη Σοβιετική Ένωση. Πέτυχε την είσοδο της Σοβιετικής Ένωσης στην Κοινωνία των Εθνών τον Σεπτέμβριο του 1934.
Δολοφονία
Ως υπουργός Εξωτερικών, ο Μπαρτού συναντήθηκε με το βασιλέα Αλέξανδρο Α΄ της Γιουγκοσλαβίας κατά την επίσημη επίσκεψή του στη Μασσαλία, τον Οκτώβριο του 1934. Στις 9 Οκτωβρίου, ο Αλεξανδρος Α΄ και και ο Μπαρτού δολοφονήθηκαν από τον Βλάντο Τσερνοζέμσκι (Vlado Chernozemski), Βούλγαρο επαναστάτη με περίστροφο. Μία από τις σφαίρες χτύπησε τον Μπαρτού στο χέρι, αποκόπτοντας ζωτική αρτηρία. Πέθανε από υπερβολική απώλεια αίματος σε λιγότερο από μία ώρα αργότερα. Η δολοφονία είχε σχεδιαστεί στη Ρώμη από τον Άντε Πάβελιτς, επικεφαλής της κροατικής Ουστάσι, τον Αύγουστο του 1934. Ο Πάβελιτς βοηθήθηκε από τον Γκέοργκ Πέρσεβιτς (Georg Percevic), πρώην αξιωματικό του στρατού αυστροουγγρικής καταγωγής. Η Γαλλία ζήτησε ανεπιτυχώς την έκδοση του Πέρσεβιτς και του Πάβελιτς. Αυτή η δολοφονία έληξε την καριέρα του νομάρχη της Μπους-ντι-Ρον (Bouches-du-Rhone), Πιερ Ζουανό (Pierre Jouhannaud) και του διευθυντή της Εθνικής Αστυνομίας, Ζαν Μπερτουάν (Jean Berthoin).
Συνέπειες
Η δολοφονία του Μπαρτού και του Αλέξανδρου Α΄ οδήγησε στη «Συμφωνία για την Πρόληψη και την Τιμωρία της Τρομοκρατίας» που συνήφθη στη Γενεύη από την Κοινωνία των Εθνών στις 16 Νοεμβρίου 1937. Η σύμβαση υπεγράφη από 25 κράτη και επικυρώθηκε μόνο από την Ινδία. Ο Μπαρτού κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη τέσσερεις ημέρες μετά τον θάνατό του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί
Πουσποκσζιλάγκι
Το Πουσποκσζιλάγκι (ουγγρικά: Püspökszilágy) είναι χωριό στην κομητεία Πεστ στην Ουγγαρία. Σύμφωνα με πληροφορίες της 1ης Ιανουαρίου 2008 έχει 759 κατοίκους και βρίσκεται στην κεντρική Ουγγαρία. Έχει έκταση 25,30 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πυκνότητα πληθυσμού 30 κατοίκων ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο. Βρίσκεται στην υποπεριφέρεια Βάτσι και ο κωδικός KSH είναι ο 04303.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ουγγαρίας
Μεσοποταμία Καστοριάς
Η Μεσοποταμία είναι ορεινή κωμόπολη της Περιφερειακής Ενότητας Καστοριάς στη Μακεδονία.
Πληροφορίες
Διοικητικά ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Μεσοποταμίας του Δήμου Καστοριάς. Βρίσκεται στα βορειοδυτικό άκρο της περιφερειακής ενότητας, 12 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πόλης της Καστοριάς. Την ονομασία της οφείλει στο γεγονός ότι βρέχεται από δύο παραποτάμους του Αλιάκμονα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 2.099 κατοίκους. Στην τοπική κοινότητα ανήκει επίσης ο οικισμός Κολοκυνθού με 744 κατοίκους, διαμορφώνοντας το πληθυσμό της στους 2.955 κατοίκους.
Στον οικισμό υπάρχει Γενικό Λύκειο, Γυμνάσιο, Δημοτικό σχολείο και δύο Νηπιαγωγεία. Στην Μεσοποταμία λειτουργεί κέντρο υγείας για τις ανάγκες των κατοίκων των γύρω περιοχών. Στα δύο χιλιόμετρα, έξω από την Μεσοποταμία βρίσκεται το δάσος Μεσοποταμίας, όπου οργανώνονται κατά τους ανοιξιάτικους και καλοκαιρινούς μήνες διάφορες τοπικές εκδηλώσεις.
Ιστορικά στοιχεία
Ο Φρανσουά Πουκεβίλ (Pouqueville) το αναφέρει το 1826 ως «κεφαλοχώρι με εκατό εστίες», ενώ ο A.Synvet ως Tcetorok με 1.800 χριστιανούς ορθόδοξους και o Σχινάς το 1886 ως Τσετιρόκι Καστορίας: «Χωρίον έχον 110 οικογενείας χριστιανών και Οθωμανών, εκκλησίαν, τέμενος, 2 χάνια 120 κτηνών και υδρευόμενον εκ του παραρρέοντος ποταμού της Όσανης» Το 1913 αριθμεί 888 άτομα (436 άρρενες και 452 θήλεις) [Απαρίθμηση 1913] και το 1918 αποτέλεσε ομώνυμη κοινότητα ως Τσετεράκη (Τσετιράκη) Καστορίας, ενώ το 1926 έγινε μικτός οικισμός γηγενών και προσφύγων. Μέχρι το 1926 εγκαταστάθηκαν 141 προσφυγικές οικογένειες (594 άτομα) από την ΕΑΠ, ενώ το 1926 «Η κοινότης Τσετιρακίου», μετονομάζεται εις κοινότητα Μεσοποταμίας».
Όσκοι
Εμφάνιση
Ο Αριστοτέλης γράφει ότι οι Όσκοι ζούσαν στο "τμήμα της Ιταλίας που λεγόταν Ετρουρία και είχαν το όνομα Αύσονες". Ο Αντίοχος ο Συρακούσιος συμφωνεί ότι οι Όσκοι ήταν Αύσονες και κατοικούσαν στην Καμπανία. Ο Στράβων παρά το γεγονός ότι είχε σαν κύρια πηγή τον Αντίοχο διακρίνει σαφώς τους Όσκους από τους Αύσονες, τονίζει ότι οι Όσκοι είχαν εξαφανιστεί αλλά οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν τη διάλεκτο τους, η λέξη "υψηλή θάλασσα" κοντά στη Σικελία ονομαζόταν Αυσονική επειδή στις ακτές κατοικούσαν οι Αύσονες. Από τον 4ο αιώνα π.Χ. τα ονόματα εφαρμόστηκαν σε διαφορετικές φυλές. Ο Τίτος Λίβιος καταγράφει έναν λαό με το όνομα "Οροθέσιοι", οι Λατινικές πόλεις Κόρα και Πομετία εξεγέρθηκαν και ζήτησαν την προστασία τους. Οι Ρωμαίοι έστειλαν δύο Υπατικούς στρατούς, ακολούθησε μια βίαιη μάχη στην οποία "περισσότεροι θανατώθηκαν παρά αιχμαλωτίστηκαν, οι περισσότεροι αιχμάλωτοι έπεσαν θύματα της αιμοσταγίας του εχθρού και σφαγιάστηκαν". Οι Ρωμαίοι επανήλθαν ξανά στην Πομετία, οι Οροθέσιοι έσφαξαν τα στρατεύματα και τραυμάτησαν σοβαρά έναν από τους Ύπατους. Οι Ρωμαίοι επέστρεψαν αργότερα με ισχυρότερες δυνάμεις στην Πομετία, αποκεφάλισαν τους αξιωματικούς των Οροθέσιων, ισοπέδωσαν τα κτίρια και πούλησαν όλο τον πληθυσμό στη δουλεία.