cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θάνατος του Μπενίτο Μουσολίνι
Εκτέλεση
Διαφορές υπάρχουν επίσης με τον απολογισμό που δίνουν άλλοι εμπλεκόμενοι, συμπεριλαμβανομένων των Λαζάρο και Μπελίνι ντελε Στέλε. Σύμφωνα με τον τελευταίο, όταν συνάντησε τον Αούντισιο στο Ντόνγκο, ο Αούντισιο ζήτησε μια λίστα με τους φασίστες αιχμαλώτους που είχαν συλληφθεί την προηγούμενη μέρα και σημείωσε τα ονόματα του Μουσολίνι και της Πετάτσι για εκτέλεση. Ο Μπελίνι ντελε Στέλε είπε ότι αμφισβήτησε τον Αούντισιο σχετικά με το γιατί πρέπει να εκτελεστεί η Πετάτσι. Ο Αούντισιο απάντησε ότι ήταν σύμβουλος του Μουσολίνι, είχε εμπνεύσει τις πολιτικές του και ότι ήταν «εξίσου υπεύθυνη με εκείνον». Σύμφωνα με τον Μπελίνι ντελε Στέλε, δεν πραγματοποιήθηκε καμία άλλη συζήτηση ή διατυπώσεις σχετικά με την απόφαση για την εκτέλεσή τους.
δεξιά|μικρογραφία|Ο Πιέρ Λουίτζι Μπελίνι ντελε Στέλε. Ο Αούντισιο έδωσε διαφορετική εκδοχή. Ισχυρίστηκε ότι στις 28 Απριλίου συγκάλεσε ένα «πολεμικό δικαστήριο» στο Ντόνγκο, αποτελούμενο από τους Λαμπρέντι, Μπελίνι ντελε Στέλε, Μικέλε Μορέτι και Λαζάρο με τον ίδιο ως πρόεδρο. Το δικαστήριο καταδίκασε σε θάνατο τους Μουσολίνι και Πετάτσι. Δεν υπήρξαν αντιρρήσεις για καμία από τις προτεινόμενες εκτελέσεις. Ο Ουρμπάνο Λαζάρο αργότερα αρνήθηκε ότι είχε συγκληθεί τέτοιο δικαστήριο και είπε:
Σε ένα βιβλίο που έγραψε τη δεκαετία του 1970, ο Αούντισιο υποστήριξε ότι η απόφαση για την εκτέλεση του Μουσολίνι που ελήφθη στη συνάντηση στο Ντόνγκο των κομματικών ηγετών στις 28 Απριλίου αποτελούσε έγκυρη απόφαση ενός δικαστηρίου σύμφωνα με το άρθρο 15 του διατάγματος του CNLAI για το Σύνταγμα των Πολεμικών Δικαστηρίων Ωστόσο, η έλλειψη δικαστή ή της Επιτροπής Πολέμου (που απαιτείται από το διάταγμα να είναι παρών) θέτει υπό αμφισβήτηση αυτόν τον ισχυρισμό.
Πιάτσα Λορέτο
δεξιά|μικρογραφία|Το πτώμα του Μουσολίνι (δεύτερο από αριστερά) δίπλα στην Πετάτσι (μέση) και άλλους εκτελεσμένους φασίστες στην Πιάτσα Λορέτο, Μιλάνο, 1945
Το βράδυ της 28ης Απριλίου, τα πτώματα του Μουσολίνι, της Πετάτσι και των άλλων εκτελεσμένων φασιστών φορτώθηκαν σε ένα φορτηγό και μεταφέρθηκαν νότια στο Μιλάνο. Όταν έφτασαν στην πόλη τις πρώτες πρωινές ώρες της 29ης Απριλίου, πετάχτηκαν στο έδαφος στην Πιάτσα Λορέτο, μια προαστιακή πλατεία κοντά στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό. Η επιλογή της τοποθεσίας ήταν σκόπιμη. Δεκαπέντε παρτιζάνοι είχαν πυροβοληθεί εκεί τον Αύγουστο του 1944 ως αντίποινα για τις επιθέσεις των παρτιζάνων και τους βομβαρδισμούς των Συμμάχων, και τα σώματά τους είχαν στη συνέχεια αφεθεί σε δημόσια έκθεση. Εκείνη την εποχή, ο Μουσολίνι λέγεται ότι είχε παρατηρήσει «για το αίμα της Πιάτσα Λορέτο, θα το πληρώσουμε ακριβά».
Τα σώματά τους είχαν μείνει σε ένα σωρό και μέχρι τις 9:00. Ένα σημαντικό πλήθος είχε συγκεντρωθεί. Τα πτώματα χτυπήθηκαν με λαχανικά, τα έφτυναν, τα ούρησαν, τα πυροβόλησαν και τα κλώτσησαν. Το πρόσωπο του Μουσολίνι παραμορφώθηκε από τους ξυλοδαρμούς. Οι συμμαχικές δυνάμεις άρχισαν να καταφθάνουν στην πόλη κατά τη διάρκεια του πρωινού και ένας Αμερικανός αυτόπτης μάρτυρας περιέγραψε το πλήθος ως «αποκρουστικό, διεφθαρμένο και εκτός ελέγχου». Μετά από λίγο, τα πτώματα κρεμάστηκαν με τα πόδια από το μεταλλικό πλαίσιο της δοκού ενός μισοκτιστού πρατηρίου της Standard Oil. Αυτός ο τρόπος απαγχονισμού είχε χρησιμοποιηθεί στη βόρεια Ιταλία από τους μεσαιωνικούς χρόνους για να τονιστεί η «ατιμία» των κρεμασμένων. Ωστόσο, η ερμηνεία που έδωσαν όσοι συμμετείχαν στον απαγχονισμό του Μουσολίνι και των άλλων με αυτόν τον τρόπο ήταν η προστασία των σορών από τον όχλο. Το κινηματογραφικό υλικό του τι συνέβη φαίνεται να επιβεβαιώνει αυτό.
Επιπτώσεις στον Χίτλερ
Το απόγευμα της 29ης Απριλίου, ο Αδόλφος Χίτλερ έμαθε για την εκτέλεση του Μουσολίνι, αν και είναι άγνωστο πόσες από τις λεπτομέρειες του κοινοποιήθηκαν. Νωρίτερα εκείνη την ημέρα, ο Χίτλερ είχε καταγράψει στην Τελευταία Διαθήκη του ότι σκόπευε να επιλέξει τον θάνατο αντί να αιχμαλωτιστεί από τον εχθρό ή να πέσει στα χέρια «των μαζών» για να γίνει «ένα θέαμα που διοργανώνουν οι Εβραίοι». Την επόμενη μέρα, ο Χίτλερ αυτοκτόνησε στο Βερολίνο, λίγο πριν η πόλη πέσει στον Κόκκινο Στρατό. Σύμφωνα με τις προηγούμενες οδηγίες του Χίτλερ, το σώμα του κάηκε αμέσως με βενζίνη, χωρίς ουσιαστικά να αφήσει υπολείμματα.
Ορισμένοι ιστορικοί πιστεύουν ότι αυτό που συνέβη στον Μουσολίνι ήταν ένας παράγοντας στην απόφαση του Χίτλερ να αυτοκτονήσει και να κάψει το σώμα του. Ο Άλαν Μπούλοκ είπε ότι τα νέα για τη μοίρα του Μουσολίνι προφανώς αύξησαν την αποφασιστικότητα του Χίτλερ να αποφύγει τη σύλληψη και ο Ουίλιαμ Σίρερ σκέφτηκε ότι η γνώση των γεγονότων γύρω από τον θάνατο του Μουσολίνι μπορεί να ενίσχυσε την αποφασιστικότητα του Χίτλερ να μην διακινδυνεύσει η πτώση του να μετατραπεί σε δημόσια ταπείνωση. Ωστόσο, ο Χιου Τρέβορ Ρόπερ πίστευε ότι αυτό ήταν απίθανο, καθώς ήταν απίθανο οι λεπτομέρειες να είχαν αναφερθεί στον Χίτλερ και, σε κάθε περίπτωση, είχε ήδη αποφασίσει για την πορεία δράσης του. Ο Ίαν Κέρσοου σημειώνει ότι ενώ είναι αβέβαιο αν στον Χίτλερ είπαν οι λεπτομέρειες του θανάτου του Μουσολίνι:
Ενταφιασμός και κλοπή πτώματος
Μετά τον θάνατό του και την επίδειξη του πτώματος του στο Μιλάνο, ο Μουσολίνι θάφτηκε σε έναν ασήμαντο τάφο στο νεκροταφείο του Μουσόκο, στα βόρεια της πόλης. Την Κυριακή του Πάσχα του 1946, το σώμα του Μουσολίνι εντοπίστηκε και ξεθάφτηκε από έναν νεαρό φασίστα, τον Ντομένικο Λετσίσι, και δύο φίλους του. Σε διάστημα δεκαέξι εβδομάδων μεταφέρθηκε από τόπο σε τόπο –οι κρυψώνες περιλάμβαναν μια βίλα και ένα μοναστήρι– ενώ οι αρχές το αναζήτησαν. Τελικά, τον Αύγουστο, το σώμα (με ένα πόδι να λείπει) εντοπίστηκε στο Certosa di Pavia, ένα μοναστήρι όχι μακριά από το Μιλάνο. Δύο Φραγκισκανοί μοναχοί κατηγορήθηκαν ότι βοήθησαν τον Λετσίσι να κρύψει την σορό.
Στη συνέχεια, οι αρχές κανόνισαν να κρυφτεί το σώμα σε ένα μοναστήρι των Καπουτσίνων στη μικρή πόλη Τσέρρο Ματζόρε όπου παρέμεινε για τα επόμενα έντεκα χρόνια. Το πού βρισκόταν το πτώμα κρατήθηκε μυστικό, ακόμη και από την οικογένεια του Μουσολίνι. Αυτό παρέμεινε μέχρι τον Μάιο του 1957, όταν ο νεοδιορισθείς Πρωθυπουργός, Άντονε Ζόλι, συμφώνησε με την εκ νέου ενταφιασμό του Μουσολίνι στον τόπο γέννησής του στο Πρεντάππιο, στη Ρομάνα. Ο Ζόλι, ο οποίος επίσης καταγόταν από το Πρεντάππιο και γνώριζε τη χήρα του Μουσολίνι, τη Ρακέλε, βασιζόταν στην ακροδεξιά για να τον υποστηρίξει στο Κοινοβούλιο. Αυτό περιελάμβανε και τον ίδιο τον Λετσίσι, ο οποίος ήταν τώρα βουλευτής του νεοφασιστικού κόμματος.
Τάφος και επέτειος θανάτου
δεξιά|μικρογραφία| Ο τάφος του Μουσολίνι στην οικογενειακή του κρύπτη, στο [[Πρεντάππιο.]] Η εκ νέου ενταφιασμός στην κρύπτη της οικογένειας Μουσολίνι στο Πρεντάππιο πραγματοποιήθηκε την 1η Σεπτεμβρίου 1957, με παρόντες υποστηρικτές να δίνουν τον φασιστικό χαιρετισμό. Ο Μουσολίνι αναπαύθηκε σε μια μεγάλη πέτρινη σαρκοφάγο. Ο τάφος είναι διακοσμημένος με φασιστικά σύμβολα και περιέχει μια μεγάλη μαρμάρινη κεφαλή του Μουσολίνι. Μπροστά από τον τάφο υπάρχει ένα μητρώο για τους επισκέπτες που υπογράφουν τα σέβη τους. Ο τάφος έχει γίνει νεοφασιστικός τόπος προσκυνήματος. Οι αριθμοί που υπογράφουν το μητρώο του τάφου κυμαίνονται από δεκάδες έως εκατοντάδες την ημέρα, με χιλιάδες να υπογράφουν σε ορισμένες επετείους.
Η επέτειος του θανάτου του Μουσολίνι στις 28 Απριλίου έγινε μία από τις τρεις ημερομηνίες που σημειώνουν οι υποστηρικτές του νεοφασισμού με μεγάλες συγκεντρώσεις. Στο Πρεδάππιο γίνεται πορεία μεταξύ του κέντρου της πόλης και του νεκροταφείου. Η εκδήλωση συνήθως προσελκύει χιλιάδες υποστηρικτές και περιλαμβάνει ομιλίες, τραγούδια και κόσμο που δίνει τον φασιστικό χαιρετισμό.
Μεταπολεμική διαμάχη
Εκτός Ιταλίας, η εκδοχή του Αούντισιο για το πώς εκτελέστηκε ο Μουσολίνι έχει γίνει σε μεγάλο βαθμό αποδεκτή και δεν αμφισβητείται. Ωστόσο, εντός της Ιταλίας, το θέμα αποτέλεσε αντικείμενο εκτενούς συζήτησης και διαφωνίας από τα τέλη της δεκαετίας του 1940 έως σήμερα και πολυάριθμες θεωρίες για το πώς πέθανε ο Μουσολίνι έχουν πολλαπλασιαστεί. Τουλάχιστον 12 διαφορετικά άτομα έχουν αναγνωριστεί σε διάφορες χρονικές στιγμές ως υπεύθυνα για την πραγματοποίηση του πυροβολισμού. Έχουν γίνει συγκρίσεις με τις θεωρίες συνωμοσίας για τη δολοφονία του Τζον Φ. Κένεντι και έχει περιγραφεί ως το ιταλικό αντίστοιχο αυτής της εικασίας.
Υποδοχή της εκδοχής του Αούντισιο
Μέχρι το 1947, η εμπλοκή του Αούντισιο κρατούνταν μυστική και στις πρώτες περιγραφές των γεγονότων (σε μια σειρά άρθρων στην εφημερίδα L'Unità του Κομμουνιστικού Κόμματος στα τέλη του 1945) το άτομο που πραγματοποίησε τους πυροβολισμούς αναφέρονταν μόνο ως "Συνταγματάρχης Βαλέριο».
Ο Αούντισιο ονομάστηκε για πρώτη φορά σε μια σειρά άρθρων στην εφημερίδα Il Tempo τον Μάρτιο του 1947 και το Κομμουνιστικό Κόμμα στη συνέχεια επιβεβαίωσε τη συμμετοχή του Αούντισιο. Ο ίδιος ο Αούντισιο δεν μίλησε δημόσια για αυτό μέχρι που δημοσίευσε την εκδοχή του σε μια σειρά από πέντε άρθρα στην L'Unità αργότερα εκείνο τον μήνα (και την επανέλαβε σε ένα βιβλίο που έγραψε αργότερα ο Αούντισιο, το οποίο δημοσιεύτηκε το 1975, δύο χρόνια μετά τον θάνατό του). Δημοσιεύτηκαν επίσης και άλλες εκδοχές της ιστορίας, συμπεριλαμβανομένων, στη δεκαετία του 1960, δύο βιβλία που περιγράφουν την «κλασική» αφήγηση της ιστορίας: Dongo, la fine di Mussolini των Λαζάρο και Μπελίνι ντελε Στέλε και Le ultime 95 ore di Mussolini του Φράνκο Μπαντίνι. .
Σύντομα, σημειώθηκε ότι υπήρχαν ασυμφωνίες μεταξύ της αρχικής εκδοχής του Αούντισιο που δημοσιεύτηκε στην L'Unità, των επόμενων εκδοχών που παρείχε και των εκδοχών των γεγονότων που παρείχαν άλλοι. Αν και η αφήγηση του πιθανότατα βασίζεται στα γεγονότα, σίγουρα ήταν εξωραϊσμένη. Οι αποκλίσεις και οι προφανείς υπερβολές, σε συνδυασμό με την πεποίθηση ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα τον είχε επιλέξει για να αναλάβει την ευθύνη για τους δικούς του πολιτικούς σκοπούς, οδήγησε ορισμένους στην Ιταλία να πιστέψουν ότι η ιστορία του ήταν εντελώς ή σε μεγάλο βαθμό αναληθής.
Το 1996, μία αδημοσίευτη ιδιωτική μαρτυρία το 1972 από τον Άλντο Λαμπρέντι για τα αρχεία του Κομμουνιστικού Κόμματος, εμφανίστηκε στη L'Unità. Σε αυτό, ο Λαμπρέντι επιβεβαίωσε τα βασικά γεγονότα της ιστορίας του Αούντισιο αλλά χωρίς τα στολίδια. Ο Λαμπρέντι ήταν αναμφίβολα αυτόπτης μάρτυρας και, επειδή προετοίμασε την αφήγησή του για τα ιδιωτικά αρχεία του Κομμουνιστικού Κόμματος –και όχι για δημοσίευση– έγινε αντιληπτό ότι δεν είχε άλλο κίνητρο από το να πει την αλήθεια. Επιπλέον, είχε τη φήμη ότι ήταν αξιόπιστος. Ήταν επίσης γνωστό ότι αντιπαθούσε προσωπικά τον Αούντισιο. Για όλους αυτούς τους λόγους θεωρήθηκε σημαντικό ότι επιβεβαίωσε σε μεγάλο βαθμό την εκδοχή του Αούντισιο. Μετά τη δημοσίευση του μαρτυρίας του Λαμπρέντι, οι περισσότεροι, αλλά όχι όλοι, οι σχολιαστές πείστηκαν για την αληθότητά του. Ο ιστορικός Τζόρτζιο Μπόκα σχολίασε:
Ισχυρισμοί του Λαζάρο
δεξιά|μικρογραφία|Ο Ουρμπάνο Λαζάρο το 1945, που δείχνει μια τρύπα από σφαίρα κοντά στην είσοδο της Villa Belmonte. Στο βιβλίο του Ντόνγκο: μισός αιώνας ψέματος το 1993, ο κομματικός ηγέτης Ουρμπάνο Λαζάρο επανέλαβε τον ισχυρισμό που είχε κάνει νωρίτερα ότι ο Λουίτζι Λόνγκο και όχι ο Αούντισιο ήταν ο "Συνταγματάρχης Βαλέριο". Υποστήριξε επίσης ότι ο Μουσολίνι τραυματίστηκε κατά λάθος νωρίτερα την ίδια μέρα, όταν η Πετάτσι προσπάθησε να αρπάξει το όπλο ενός από τους παρτιζάνους, ο οποίος σκότωσε την Πετάτσι και ο Μικέλε Μορέτι στη συνέχεια πυροβόλησε τον Μουσολίνι.
Η «Βρετανική υπόθεση»
Υπήρξαν αρκετοί ισχυρισμοί ότι η μονάδα μυστικών επιχειρήσεων εν καιρώ πολέμου της Βρετανίας, η Special Operations Executive (SOE), ήταν υπεύθυνη για τον θάνατο του Μουσολίνι, και ότι μπορεί να είχε διαταχθεί ακόμη και από τον Βρετανό πρωθυπουργό, Ουίνστον Τσώρτσιλ. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς, ήταν μέρος μιας «συγκάλυψης» για την ανάκτηση «μυστικών συμφωνιών» και συμβιβαστική αλληλογραφία μεταξύ των δύο ανδρών, την οποία μετέφερε ο Μουσολίνι όταν συνελήφθη από αντάρτες. Λέγεται ότι η αλληλογραφία περιελάμβανε προσφορές από τον Τσόρτσιλ για ειρήνη και εδαφικές παραχωρήσεις με αντάλλαγμα τον Μουσολίνι να πείσει τον Χίτλερ να συμμετάσχει στους δυτικούς Συμμάχους σε μια συμμαχία κατά της Σοβιετικής Ένωσης. Στους υποστηρικτές αυτής της θεωρίας περιλαμβάνονται ιστορικοί όπως ο Ρένζο Ντε Φελίτσε και ο Πιέρ Μίλζα και δημοσιογράφοι όπως ο Πήτερ Τόμπκινς και ο Λουτσιάνο Γκαριμπάλντι. Ωστόσο, η θεωρία έχει απορριφθεί από πολλούς.
μικρογραφία|Ο [[Ουίνστον Τσώρτσιλ το 1940.]] Το 1994 ο Μπρούνο Λονάτι, πρώην ηγέτης των παρτιζάνων, δημοσίευσε ένα βιβλίο στο οποίο ισχυριζόταν ότι πυροβόλησε τον Μουσολίνι και τον συνόδευε στην αποστολή του ένας αξιωματικός του βρετανικού στρατού που λεγόταν «Τζον», ο οποίος πυροβόλησε την Πετάτσι. Ο δημοσιογράφος Πίτερ Τόμπκινς ισχυρίστηκε ότι απέδειξε ότι ο "Τζον" ήταν ο Ρόμπερτ Μακαρόνε, ένας βρετανικός πράκτορας της SOE που είχε καταγωγή από τη Σικελία. Σύμφωνα με τον Λονάτι, αυτός και ο «Τζον» πήγαν στην αγροικία Ντε Μαρία το πρωί της 28ης Απριλίου και σκότωσαν τον Μουσολίνι και την Πετάτσι περίπου στις 11:00.π.μ. Το 2004, το ιταλικό κρατικό τηλεοπτικό κανάλι RAI μετέδωσε ένα ντοκιμαντέρ, συμπαραγωγής του Τόμπκινς, στο οποίο προβλήθηκε η θεωρία. Ο Λονάτι πήρε συνέντευξη για το ντοκιμαντέρ και ισχυρίστηκε ότι όταν έφτασε στην αγροικία:
Τους έβγαλαν από το σπίτι και, στη γωνία μιας κοντινής λωρίδας, τους έστησαν σε έναν φράχτη και τους πυροβόλησαν. Το ντοκιμαντέρ περιελάμβανε μια συνέντευξη με την Dorina Mazzola, η οποία είπε ότι η μητέρα της είχε δει τον πυροβολισμό. Είπε επίσης ότι η ίδια είχε ακούσει τους πυροβολισμούς και ότι «κοίταξε το ρολόι, ήταν σχεδόν 11». Το ντοκιμαντέρ συνέχισε υποστηρίζοντας ότι οι μεταγενέστεροι πυροβολισμοί στη Βίλα Μπελμόντε έγιναν στη συνέχεια ως μέρος της «κάλυψης».
Η θεωρία έχει επικριθεί για έλλειψη σοβαρών αποδεικτικών στοιχείων, ιδιαίτερα για την ύπαρξη της αλληλογραφίας με τον Τσόρτσιλ. Σχολιάζοντας το τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ της RAI το 2004, ο Κρίστοφερ Γουντς, ερευνητής για την επίσημη ιστορία της SOE, απέρριψε αυτούς τους ισχυρισμούς λέγοντας ότι "είναι απλώς αγάπη για τη συνωμοσία".
Άλλες θεωρίες «πρώιμου θανάτου».
δεξιά|μικρογραφία| Η αγροικία Ντε Μαρία, c. 1945 Κάποιοι, συμπεριλαμβανομένου και του φασίστα δημοσιογράφου Τζόρτζιο Πιζάνο, ισχυρίστηκαν ότι ο Μουσολίνι και η Πετάτσι πυροβολήθηκαν νωρίτερα την ίδια μέρα κοντά στην αγροικία Ντε Μαρία και ότι η εκτέλεση στο Giulino de Mezzegra οργανώθηκε με πτώματα. Ο πρώτος που το υποστήριξε ήταν ο Φράνκο Μπαντίνι το 1978.
Άλλες θεωρίες
Έχουν δημοσιευθεί και άλλες θεωρίες, συμπεριλαμβανομένων των ισχυρισμών ότι όχι μόνο ο Λουίτζι Λόνγκο, στη συνέχεια ηγέτης του Κομμουνιστικού Κόμματος στη μεταπολεμική Ιταλία, αλλά και ο Σάντρο Περτίνι, μελλοντικός Πρόεδρος της Ιταλίας, πραγματοποίησε τις εκτελέσεις. Άλλοι ισχυρίστηκαν ότι ο Μουσολίνι (ή ο Μουσολίνι και η Πετάτσι μαζί) αυτοκτόνησαν με κάψουλες κυανίου.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Φασιστική Ιταλία Κατηγορία:Μπενίτο Μουσολίνι
Αρμενο-Αζερικές σχέσεις στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision
Η Αρμενία συμμετέχει στο Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision από το 2006, ενώ το Αζερμπαϊτζάν από το 2008. Η συνεχής σύγκρουση μεταξύ των δύο χωρών πάνω από τη δημοκρατία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, το οποίο θεωρείται εκ του νόμου ότι είναι μέρος του Αζερμπαϊτζάν από τα Ηνωμένα Έθνη, αλλά είναι υπό τον έλεγχο της Αρμενίας τη δημοκρατία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ από το 1993, έχει επηρεάσει το Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision σε αρκετές περιπτώσεις.
Αρχικές Εμφανίσεις
Το Αζερμπαϊτζάν έκανε το ντεμπούτο του στη Eurovision το 2008, σηματοδοτώντας την πρώτη φορά που η Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν θα ανταγωνίζονταν μεταξύ τους στο διαγωνισμό. Το αρμενικό τραγούδι "Qélé, Qélé" από τη Sirusho τερμάτισε στην 4η θέση, ενώ το τραγούδι του Αζερμπαϊτζάν, "Day After Day", τερμάτισε 8η.
Διαγωνισμός 2009
Κατά τη διάρκεια του πρώτου ημιτελικού του διαγωνισμού του 2009, ένα βίντεο σε καρτ-ποστάλ εισάγοντας την απόδοση του αρμενικού τραγουδιού "Jan Jan" απεικόνιζε, μεταξύ άλλων μνημείων, το We Are Our Mountains, ένα έργο τέχνης που βρίσκεται στην πρωτεύουσα του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, το Στεπανακέρτ. Λόγω των απαιτήσεων της χώρας πάνω από την περιοχή, αξιωματούχοι του Αζερμπαϊτζάν απαγόρεψαν τη χρήση του We Are Our Mountains στο να εκπροσωπεί την Αρμενία. Στους τελικούς του διαγωνισμού, το άγαλμα αφαιρέθηκε από το καρτ-ποστάλ.
Σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την απόφαση, πολλές φωτογραφίες του We Are Our Mountains είχαν εμφανιστεί κατά τη διάρκεια της παρουσίασης των αποτελεσμάτων ψηφοφορίας από την Αρμενία, ο ένας εμφανιζόταν σε μια οθόνη βίντεο στο Πλατεία Δημοκρατίας στο Γερεβάν στο παρασκήνιο, και ένας άλλος που εμφανίζεται στο πίσω ενός πρόχειρου όπου η Sirusho διάβαζε τα αποτελέσματα. Παρά τη διαμάχη, 1.065 Αρμένιοι ψήφισαν για το Αζερμπαϊτζάν, αρκετό για να δώσει στη χώρα ένα μόνο πόντο. Ένα σύνολο 43 Αζέρων ψήφισαν την Αρμενία.
Διαγωνισμός Παιδικού Τραγουδιού Eurovision 2010
Ο Βλαντιμίρ Αρζουμανιάν, ένας τραγουδιστής από το Ναγκόρνο-Καραμπάχ εκπροσωπώντας την Αρμενία, νίκησε στον Διαγωνισμό Παιδικού Τραγουδιού Eurovision 2010. Προβλήθηκε ο ισχυρισμός από αρμενικά μέσα ενημέρωσης ότι η μετάδοση του διαγωνισμού στο Αζερμπαϊτζάν διακόπηκε όταν έγινε προφανές ότι η Αρμενία είχε νικήσει. Αυτοί οι ισχυρισμοί αμφισβητήθηκαν από την Armenia 1 και επικεφαλής της αντιπροσωπείας της Eurovision Diana Mnatsakanyan, που αρνήθηκαν επίσης αναφορές ότι η χώρα ετοιμάζεται να καταθέσει καταγγελία στην EBU πάνω από αυτό το θέμα. Η ίδια σημείωσε ότι ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός δεν ξέρει αν το Αζερμπαϊτζάν εμφανίστηκε στο διαγωνισμό, διότι ότι η χώρα δεν συμμετείχε ακόμα στον Διαγωνισμό Παιδικού Τραγουδιού Eurovision και δεν είχε "κανένα ενδιαφέρον" αυτό το χρόνο και ότι οι εκθέσεις σχετικά με το υποτιθέμενο περιστατικό ήταν περιορισμένες σε φόρουμ στο Αζερμπαϊτζάν. Το Αζερμπαϊτζάν θα έκανε τελικά το επίσημο ντεμπούτο του στον Διαγωνισμό Παιδικού Τραγουδιού Eurovision δύο χρόνια αργότερα.
Διαγωνισμός 2012
Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2012 διεξήχθη στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν, μετά τη νίκη της χώρας το 2011. Το Αζερμπαϊτζάν τροποποίησε τη πολιτική της για να επιτρέψει τους Αρμένιους να έρθουν, οι οποίοι συνήθως αποκλείονται από την είσοδο, για να συμμετάσχουν. Ωστόσο, τον Φεβρουάριο του 2012, μια προσπάθεια μποϊκοτάζ προέκυψε στην Αρμενία μετά από ένα περιστατικό όπου ένας 20χρονος Αρμένιος στρατιώτης πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε στα σύνορα μεταξύ των δύο χωρών. Αρμενίοι αξιωματούχοι κατηγόρησαν αρχικά το θάνατο του στρατιώτη σε έναν Αζέρο ελεύθερο σκοπευτή. Ωστόσο, αντικρουόμενες εκθέσεις έδειξαν ότι ο θάνατος ήταν το αποτέλεσμα των φιλικών πυρών. Επίσης τον Φεβρουάριο, ο Αζέρος πρόεδρος Ιλχάμ Αλίγιεφ έκανε μια στάση δήλωση εκ νέου επιβεβαίωση της χώρας εναντίον των Αρμενίων, υποστηρίζοντας ότι ελέγχουν "υποκριτικούς και διεφθαρμένους πολιτικούς". 22 Αρμενίοι μουσικοί, συμπεριλαμβανομένων των προηγούμενων Αρμενίων εκπρόσωπων της Eurovision Emmy και Γέβα Ρίβας, υπέγραψαν μια ανοιχτή επιστολή που υποστηρίζουν το μποϊκοτάζ, δηλώνοντας ότι "θα αρνηθεί να εμφανιστεί σε μια χώρα που είναι γνωστή για τις μαζικές δολοφονίες και σφαγές των Αρμενίων, σε μια χώρα όπου αντι-αρμενικά συναισθήματα έχουν ανυψωθεί στο επίπεδο της κρατικής πολιτικής".
Στις 7 Μαρτίου 2012, Αρμένιοι ανακοίνωσαν ότι η χώρα θα αποσυρθεί από το διαγωνισμό του 2012. Η EBU δήλωσε ότι ήταν "πραγματικά απογοητευμένη" με την απόσυρση της Αρμενίας, και ότι "παρά τις προσπάθειες της EBU και το κρατικό ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο στο να εξασφαλιστεί η ομαλή συμμετοχή της αρμενικής αντιπροσωπείας στο φετινό διαγωνισμό, περιστάσεις οδηγούν πέρα από τον έλεγχό μας σε αυτή την ατυχή απόφαση". Ο γενικός Διευθυντής της ITV Ismayil Omarov εξέφρασε τη λύπη του για την απόσυρση της Αρμενίας, πιστεύοντας ότι η παρουσία της χώρας θα μπορούσε να ήταν ένα "κοινό μήνυμα ειρήνης στον κόσμο". Ο τοπικός πολιτικός Ali Ahmadov επέκρινε επίσης την αρμενική αντιπροσωπεία για την απόφασή της, δηλώνοντας ότι "η άρνηση του να συμμετάσχει σε ένα τέτοιο σεβαστό διαγωνισμό θα προκαλέσει περαιτέρω ζημιά στην ήδη κατεστραμμένη εικόνα της Αρμενίας". Λόγω της καθυστερημένης αποχώρησης της, η Αρμενία ήταν υποχρεωμένη να πληρώσει το παράβολο της συμμετοχής της, συν ένα πρόστιμο ύψους μισό της αξίας του παραβόλου συμμετοχής.
Διαγωνισμός 2016
Παρόλο που η EBU επιτρέπει όλες τις σημαίες των μελών των Ηνωμένων Εθνών να εμφανιστούν στον διαγωνισμό του 2016, και απαγόρεψε τη σημαία του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, κατά τον πρώτο ημιτελικό στις 10 Μαΐου του 2016, η Αρμενίδα εκπρόσωπος Ιβέτα Μουκουτσιάν εμφανίστηκε κρατώντας τη σημαία δημοκρατίας του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, προκαλώντας αντιδράσεις από τον Αζερικό τύπο. Η κατάσταση κλιμακώθηκε περαιτέρω κατά τη διάρκεια του ημιτελικού, όταν ένας Αζέρικος τύπος επέκρινε την αρμενική αντιπροσωπεία και την EBU για να επιτρέπει τη σημαία να εμφανίζεται κατά τη διάρκεια της παράστασης. Η Ιβέτα απάντησε δηλώνοντας: "Οι σκέψεις μου είναι με την μητέρα πατρίδα μου, Θέλω την ειρήνη παντού." Ο εκπρόσωπος του Αζερμπαϊτζάν σχολίασε σε αυτήν την κατάσταση δηλώνοντας ότι "Η Eurovision είναι ένας διαγωνισμός τραγουδιού και όλα έχουν να κάνουν με τη μουσική".
Παραπομπές
Κατηγορία:Eurovision Κατηγορία:Αρμενο-Αζερικές σχέσεις
1534
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1534 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ασιατική κουζίνα
μικρογραφία| Τοποθεσία της [[Ασία|Ασίας .]] Η ασιατική κουζίνα περιλαμβάνει πολλές μεγάλες τοπικές κουζίνες: Κεντρικής Ασίας, Ανατολικής Ασίας, Βόρειας Ασίας, Νότιας Ασίας, Νοτιοανατολικής Ασίας και Δυτικής Ασίας.
Πρόκειται για ένα χαρακτηριστικό στυλ πρακτικών και παραδόσεων μαγειρικής, που συνήθως συνδέεται με μια συγκεκριμένη κουλτούρα. Η Ασία, η μεγαλύτερη και πολυπληθέστερη ήπειρος, φιλοξενεί πολλούς πολιτισμούς, πολλοί από τους οποίους έχουν τη δική τους χαρακτηριστική κουζίνα.
Συστατικά κοινά σε πολλούς πολιτισμούς στις ανατολικές και νοτιοανατολικές περιοχές της ηπείρου περιλαμβάνουν ρύζι, τζίντζερ, σκόρδο, σουσάμι, τσίλι, αποξηραμένα κρεμμύδια, σόγια και τόφου. Το τηγάνισμα, ο ατμός και το βαθύ τηγάνισμα είναι συνήθεις μέθοδοι μαγειρέματος.
Ενώ το ρύζι είναι κοινό στις περισσότερες ασιατικές κουζίνες, διαφορετικές ποικιλίες είναι δημοφιλείς σε διάφορες περιοχές. Το ρύζι μπασμάτι είναι δημοφιλές στην ινδική υποήπειρο, το ρύζι γιασεμιού εντοπίζεται συχνά σε ολόκληρη τη Νοτιοανατολική Ασία, ενώ το μακρύσπορο ρύζι είναι δημοφιλές στην Κίνα και το κοντόκοκκο ρύζι στην Ιαπωνία και την Κορέα.
Το κάρυ είναι ένα κοινό πιάτο στη Νότια Ασία, τη Νοτιοανατολική Ασία και την Ανατολική Ασία. Τα πιάτα με κάρυ έχουν την καταγωγή τους στην ινδική υποήπειρο. Η σημερινή Βόρεια Ινδία, το Μπαγκλαντές και το Πακιστάν χρησιμοποιούν κυρίως βάση γιαουρτιού, ενώ η σημερινή Νότια Ινδία, η Σρι Λάνκα και η Νοτιοανατολική Ασία χρησιμοποιούν συνήθως το γάλα καρύδας ως βάση τους.
Κουζίνα της Κεντρικής Ασίας
Το κιμίς ή κιμίζ είναι ένα διαδεδομένο ποτό μεταξύ των τουρκικών λαών, ειδικά στην Κεντρική Ασία.
Η Κεντρική Ασία είναι επίσης γνωστή ως η γενέτειρα του γιαουρτιού. Όπως και το κιμίς, είναι ευρέως διαδεδομένο στους τουρκικούς λαούς.
Κουζίνα της Ανατολικής Ασίας
Η κουζίνα της Ανατολικής Ασίας περιλαμβάνει κινέζικα, ιαπωνικά, κορεατικά, μογγολικά, σιγκαπουριανά, ταϊβανέζικα και θιβετιανά φαγητά. Λαμβάνοντας υπόψη ότι αυτή είναι η πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή του κόσμου, έχει πολλές τοπικές κουζίνες (ειδικά στην Κίνα). Παραδείγματα βασικών τροφίμων περιλαμβάνουν ρύζι, ζυμαρικά, φασόλια, σόγια, θαλασσινά (η Ιαπωνία έχει την υψηλότερη κατά κεφαλήν κατανάλωση θαλασσινών), πρόβειο κρέας (Μογγολία), μποκ τσόι (κινέζικο λάχανο) και τσάι. Κουζίνες σε αυτήν την περιοχή είναι παρόμοιες με την κουζίνα της νοτιοανατολικής Ασίας λόγω της πολιτιστικής και εθνοτικής ανάμειξης.
Κουζίνα της Βόρειας Ασίας
Η κουζίνα της Βόρειας Ασίας είναι συχνά συνώνυμη με τη ρωσική κουζίνα, καθώς όλη η Βόρεια Ασία είναι μέρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Ωστόσο, ορισμένοι πολιτισμοί ή περιοχές της Σιβηρίας έχουν σε βάθος κουζίνα, όπως η κουζίνα των Σαχά (ή Γιακούτιων) και των Γιαμά. Οι Μπουριάτες έχουν επίσης τη δική τους κουζίνα, αν και μοιάζει πολύ με εκείνη των Μογγόλων.
Το πελμένι, αρχικά πιάτο περμικής ή ουγγρικής προέλευσης, έχει εισέλθει στην κυρίαρχη ρωσική κουζίνα ως ένα πολύ γνωστό πιάτο, αλλά μπορεί ακόμα να θεωρηθεί μέρος της κουζίνας tvn Γιαμάλ λόγω της περιοχής προέλευσής του. Μερικοί θεωρούν ότι είναι μια απλοποιημένη έκδοση του κινεζικού γουάν ταν.
Στη Σιβηρία, το πελμένι καταψύχεται σε εξωτερικούς χώρους για να διατηρηθεί το κρέας κατά το μακρύ χειμώνα. Στη χερσόνησο Γιαμάλ, άλλοι τύποι ξήρανσης και συντήρησης είναι επίσης συνηθισμένοι. Τα βασικά συστατικά της κουζίνας της βόρειας Σιβηρίας περιλαμβάνουν ψάρια και κόκκινο μύρτιλο. Οι Γιακούτοι, όπως και πολλά άλλα τουρκικά φύλα, παραδοσιακά απολαμβάνουν το κιμίς ως κοινό ποτό.
Κουζίνα της Νότιας Ασίας
Η κουζίνα της Νοτίου Ασίας περιλαμβάνει τις κουζίνες από την ινδική υποήπειρο. Τα τρόφιμα σε αυτήν την περιοχή του κόσμου αρωματίζονται με διάφορους τύπους τσίλι, μαύρο πιπέρι, γαρίφαλο και άλλα ισχυρά βότανα και μπαχαρικά και συχνά με αρωματισμένο βούτυρο και βούτυρο γκι. Ο κουρκουμάς και το κύμινο χρησιμοποιούνται συχνά για την παρασκευή κάρυ.
Τα κοινά κρέατα περιλαμβάνουν αρνί, κατσίκι, ψάρι και κοτόπουλο. Το βόειο κρέας είναι λιγότερο κοινό από ό,τι στις δυτικές κουζίνες, επειδή τα βοοειδή έχουν ιδιαίτερη θέση στον Ινδουισμό. Οι απαγορεύσεις κατά του βοείου κρέατος επεκτείνονται στο κρέας των αγελάδων, και των γιακ σε κάποιο βαθμό. Το χοιρινό θεωρείται ταμπού φαγητό από όλους τους μουσουλμάνους και αποφεύγεται από ορισμένους Ινδουιστές.
Κουζίνα της Νοτιοανατολικής Ασίας
Η κουζίνα της Νοτιοανατολικής Ασίας δίνει μεγάλη έμφαση στα ελαφρά παρασκευασμένα πιάτα με ένα ισχυρό αρωματικό συστατικό με γεύσεις όπως εσπεριδοειδή και βότανα όπως μοσχολέμονο, κόλιανδρο και βασιλικό. Τα συστατικά στην περιοχή είναι παρόμοια με αυτά της κουζίνας της Ανατολικής Ασίας, χρησιμοποιώντας σάλτσες ψαριών για σάλτσα και συμπεριλαμβάνοντας συστατικά όπως γκάλανγκαλ (μπλε τζίντζερ), ταμάρινδο και λεμονόχορτο. Οι μέθοδοι μαγειρέματος περιλαμβάνουν επίσης τηγάνισμα, βράσιμο ή φαγητά στον ατμό.
Κουζίνα της Δυτικής Ασίας
Η κουζίνα της Δυτικής Ασίας αλληλεπικαλύπτεται σημαντικά με την κουζίνα της Μέσης Ανατολής και τον Καύκασο.
Η κουζίνα της Δυτικής Ασίας είναι η κουζίνα των διαφόρων χωρών και λαών της Δυτικής Ασίας. Η κουζίνα της περιοχής είναι ποικιλόμορφη, ενώ έχει έναν βαθμό ομοιογένειας. Μερικά συστατικά, που χρησιμοποιούνται συνήθως, περιλαμβάνουν ελιές και ελαιόλαδο, πίτες, μέλι, σουσάμι, χουρμάδες, σουμάκ, ρεβίθια, μέντα και μαϊντανό. Μερικά δημοφιλή πιάτα είναι το κιμπέ και το σαουάρμα.
Τα δημητριακά αποτελούν τη βάση της διατροφής της Δυτικής Ασίας, τόσο ιστορικά όσο και σήμερα. Το σιτάρι και το ρύζι είναι οι κύριες και προτιμώμενες πηγές βασικών τροφίμων. Το κριθάρι χρησιμοποιείται επίσης ευρέως στην περιοχή και ο αραβόσιτος συνηθίζεται σε ορισμένες περιοχές επίσης. Το ψωμί είναι ένα καθολικό βασικό είδος, που τρώγεται με τη μία ή την άλλη μορφή από όλες τις τάξεις και τις ομάδες σχεδόν σε κάθε γεύμα.
Το αρνί και το πρόβειο κρέας ήταν ανέκαθεν τα αγαπημένα κρέατα της Δυτικής Ασίας. Το χοιρινό κρέας απαγορεύεται τόσο στο Ισλάμ όσο και στον Ιουδαϊσμό και ως εκ τούτου σπάνια τρώγεται στην περιοχή. Ανάμεσα στα παρασκευάσματα κρέατος είναι τα ψητά κρέατα ή κεμπάπ. Το κρέας και τα λαχανικά στιφάδο, που σερβίρονται με ρύζι, πλιγούρι ή ψωμί, είναι μια άλλη μορφή παρασκευής κρέατος στην περιοχή.
Τα λαχανικά και τα όσπρια είναι τα κυρίαρχα συστατικά της μεγάλης πλειοψηφίας των λαών στη Δυτική Ασία. Βράζονται, μαγειρεύονται, ψήνονται στη σχάρα, γεμίζονται και μαγειρεύονται με κρέας και ρύζι. Ανάμεσα στα πράσινα φυλλώδη λαχανικά, πολλές ποικιλίες λάχανου, σπανάκι και σέσκουλο χρησιμοποιούνται ευρέως. Τα λαχανικά ρίζες και βολβοί, όπως τα κρεμμύδια και το σκόρδο, καθώς και τα καρότα, τα γογγύλια και τα τεύτλα είναι εξίσου κοινά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατάλογοι που αφορούν την Ασία Κατηγορία:Ασιατική κουζίνα Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Άβελ
Σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, ο Άβελ ήταν ο δεύτερος γιος του πρώτου συζυγικού ζεύγους της ανθρωπότητας, του Αδάμ και της Εύας, αδελφός του Κάιν από τον οποίο και βρήκε τραγικό θάνατο.
Το όνομα
Το όνομα Άβελ εμφανίζεται στη Μετάφραση των Εβδομήκοντα και αποτελεί μεταγραφή στα ελληνικά του αντίστοιχου εβραϊκού ονόματος Χέμπελ ή Χάμπελ, το οποίο σημαίνει «εκπνοή, ματαιότητα». Δύο σχεδόν ομόηχες Ασσυριακές λέξεις σημαίνουν «γιος» και «ποιμένας» αντίστοιχα, ενώ άλλοι, όπως ο Ιώσηπος, θεωρούν ότι σημαίνει «θλίψη, θρήνος».
Η δολοφονία του Άβελ
Σημειώνεται ότι η δολοφονία του Άβελ, ήταν η πρώτη δολοφονία —και ταυτόχρονα αδελφοκτονία— της ανθρωπότητας η οποία περιγράφεται στην Παλαιά Διαθήκη αμέσως μετά το προπατορικό αμάρτημα, και ειδικότερα στο βιβλίο Γένεση, συγγραφέας του οποίου φέρεται ο Μωυσής.
Ο Αδάμ και η Εύα μετά την έξωσή τους από τον Κήπο της Εδέμ απέκτησαν δύο γιους τον Κάιν τον γεωργό και τον Άβελ που ήταν κτηνοτρόφος. Κάποια μέρα ο Άβελ θέλησε να προσφέρει στο Θεό (Γιαχβέ) θυσία προκειμένου να τον ευχαριστήσει για τα αγαθά που του χάρισε. Έτσι στη θυσία που έκανε κάποιου ζώου ο καπνός ανέβαινε κάθετα στον ουρανό δίνοντας έτσι την εικόνα της αποδοχής της από τον Θεό. Βλέποντας αυτό ο Κάιν προσπάθησε και αυτός να κάνει παρόμοια θυσία στην οποία και πρόσφερε διάφορα αγροτικά προϊόντα πλην όμως ο καπνός από τη θυσία αυτή σκορπίζονταν στον αέρα. Είναι ευρέως γνωστό στο περιστατικό εκείνο ότι ο Γιαχβέ επιδοκίμασε την αιματηρή θυσία του Άβελ έναντι της προσφοράς καρπών της γης του Κάιν. Προφανώς αυτό συνέβη λόγω της κατανόησης που απόκτησε ο Άβελ όσον αφορά το ρόλο των θυσιών ζώων σε σχέση με την πρώτη θεϊκή προφητεία που λέχθηκε αναφορικά με το "σπέρμα της γυναίκας" (Γένεση 3:15) και λόγω των κινήτρων που υποκίνησαν τον καθένα τους να κάνει την προσφορά του. Όπως αναφέρει ο Απόστολος Παύλος: «Μέσω πίστης ο Άβελ πρόσφερε στον Θεό μια θυσία μεγαλύτερης αξίας παρά ο Κάιν, διαμέσου της οποίας πίστης δόθηκε μαρτυρία σχετικά με εκείνον ότι ήταν δίκαιος, καθώς ο Θεός μαρτυρούσε σχετικά με τα δώρα του». (Εβραίους 11:4, ΜΝΚ) Τα έργα του χαρακτηρίστηκαν «δίκαια». (1 Ιωά. 3:12) Ο Θεός είχε διακρίνει τα δολοφονικά αισθήματα που συσσωρεύονταν στον Κάιν —όπως αναφέρει η Βιβλική αφήγηση «ο Κάιν άναψε από μεγάλο θυμό και η όψη του κατσούφιασε»— και τον είχε προειδοποιήσει: «Γιατί έχεις ανάψει από θυμό και γιατί κατσούφιασε η όψη σου; Αν στραφείς στο να κάνεις το καλό, δεν θα υπάρξει εξύψωση; Αλλά αν δεν στραφείς στο να κάνεις το καλό, η αμαρτία κάθεται συσπειρωμένη στην είσοδο, και εσένα λαχταράει· και εσύ θα της επιβληθείς άραγε;»
Η ανεξέλεγκτη όμως οργή του Κάιν, τον οδήγησε τελικά να πραγματοποιήσει τις δολοφονικές του προθέσεις, ενεργώντας με δόλο και απορρίπτοντας τη θεϊκή διαπαιδαγώγηση: «''Ο Κάιν είπε στον Άβελ τον αδελφό του: "Ας πάμε στον αγρό". Ενόσω, λοιπόν, βρίσκονταν στον αγρό, επιτέθηκε ο Κάιν στον Άβελ τον αδελφό του και τον σκότωσε''». (Γένεση 4:4-8) Ο Θεός τότε καταδίκασε τον Κάιν σε εξορία νομαδικής ζωής μακριά από την περιοχή όπου βρισκόταν, προστατεύοντάς τον όμως και από τον θάνατο, επιδεινώνοντας έτσι το μόχθο με τον οποίο θα έβγαζε τα προς το ζην. Αν και ο Κάιν εξέφρασε αργότερα μεταμέλεια λόγω του μεγέθους της τιμωρίας του, δεν φαίνεται ότι υπήρξε ειλικρινής μετάνοια. Ο Θεός «όρισε ένα σημείο για τον Κάιν», το οποίο πιθανώς αφορούσε το καταδικαστικό διάταγμα που εξέδωσε ο Θεός, το οποίο ήταν γνωστό και τηρούνταν και από τους άλλους. (Γένεση 4:10-15, 24) Η γενεαλογική γραμμή του Κάιν του οποίου το έγκλημα ως ανταρσία προς τον Θεόν δεν απείχε της αδελφοκτόνου αιματοχυσίας η οποία και βύθισε την ανθρωπότητα στην αμαρτία έσβησε με τον Κατακλυσμό των ημερών του Νώε.
Ο Ιησούς Χριστός κατονόμασε τον Άβελ ως «Άβελ ο δίκαιος» και τον περιέλαβε ως πρώτο σε μια σειρά προφητών οι οποίοι δολοφονήθηκαν από τους ομόφυλούς τους. (Ματθ. 23:35)
Οι εκκλησιαστικοί Πατέρες κάνουν συχνές αναφορές στο ιστορικό της άδικης δολοφονίας του Άβελ και τον θεωρούν ως τύπο (προεικόνιση) του Χριστού καθώς ζούσε μια φιλειρηνική ζωή ως ποιμένας, όπου εξ αιτίας της θυσίας του, που έγινε αποδεκτή από τον Θεό, υπέστη τελικά βίαιο θάνατο. Ο Άβελ ήταν ο πρώτος μάρτυρας, που εκλήφθηκε ως σύμβολο για τους διωκόμενους αργότερα Χριστιανούς.
Βιβλιογραφία και πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη __ΜΕΠΠ__
Φερδινάνδος Αβενάριος
Οικογένεια και σπουδές
Ο Αβενάριος γεννήθηκε στο Βερολίνο. Ο πατέρας του, Εδουάρδος Αβενάριος, ήταν εκδότης από τη Λειψία, ενώ η μητέρα του, η Καικιλία το γένος Γκέυερ (Geyer), ήταν κόρη του ηθοποιού και ζωγράφου Λούντβιχ Γκέυερ. Ο Εδουάρδος Αβενάριος αντιπροσώπευε την εταιρεία του στο Παρίσι, όπου ήταν αχώριστοι φίλοι με τους Χάινριχ Χάινε και Ρίχαρντ Βάγκνερ, τόσο που ο δεύτερος έγινε εξ αγχιστείας θείος του Φερδινάνδου μετά τον γάμο του πατέρα του. Υπάρχουν μάλιστα εικασίες ότι ο Λούντβιχ Γκέυερ δεν ήταν απλώς ο πατριός, αλλά και ο βιολογικός πατέρας του Βάγκνερ. Μεγαλύτερος αδελφός του Φερδινάνδου ήταν ο σημαντικός φιλόσοφος Ριχάρδος Αβενάριος.
Ο Φερδινάνδος πήγε σχολείο στο Βερολίνο και στη Δρέσδη, και κατόπιν σπούδασε ιατρική, φυσικές επιστήμες, φιλοσοφία, ιστορία της τέχνης και ιστορία της λογοτεχνίας στη Λειψία και τη Ζυρίχη.
Ζωή και έργο
Ο Φερδινάνδος Αβενάριος επέστρεψε στη Δρέσδη το 1882 και εκεί ίδρυσε το 1887 και διεύθυνε το περιοδικό Der Kunstwart, που έγινε ο κυριότερος δίαυλος δημοσιεύσεως των ιδεών του γερμανικού κινήματος για την πολιτιστική μεταρρύθμιση. Σταθερές ιδέες του κινήματος αυτού ήταν η εκπαίδευση στην αισθητική και η καλλιέργεια της αγάπης για τον πολιτισμό και τη φύση. Ο Φερδινάνδος νυμφεύθηκε την Έλζε Ντεν (Else Doehn), κόρη του δρα. Ρούντολφ Ντεν, συγγραφέα και εθελοντή στο πλευρό των Βορείων στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Από το 1895 το ζεύγος ζούσε στο Μπλάζεβιτς της Δρέσδης μαζί με τον γιο της Έλζε από τον πρώτο της γάμο, μετέπειτα συγγραφέα και δημοσιογράφο Βόλφγκανγκ Σούμαν (Wolfgang Schumann, 1887-1964).
Το ποιητικό έργο του Αβενάριου απηχεί τις απόψεις του περί τέχνης, καθιστάμενο με την πάροδο των ετών όλο και πιο αφαιρετικό. Ξεχωρίζουν οι ποιητικές συλλογές του ''Lebe! Eine Dichtung (= «Ζήσε! / ένα ποίημα», Λειψία 1893) και Stimmen und Bilder / Neue Gedichte'' (= «Φωνές και πίνακες / νέα ποιήματα», 1898). Ωστόσο ο Αβενάριος έγινε και έμεινε περισσότερο γνωστός ως κριτικός-αισθητικός της τέχνης και εκδότης. Το 1902 εξέδωσε μια πολύ επιτυχημένη ανθολογία γερμανικής ποιήσεως, τη Hausbuch Deutscher Lyrik. Επίσης υπεστήριζε νέους συγγραφείς, όπως τον Χέρμαν Χόφκερ (Hermann Häfker, 1873-1939), αλλά και ζωγράφους. Πολεμούσε όμως με πάθος όλες τις εκφάνσεις «χαμηλού γούστου» ή «μικράς αξίας», όπως θεωρούσε π.χ. το έργο του Καρλ Μάυ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποιητές Κατηγορία:Γερμανοί κριτικοί της τέχνης Κατηγορία:Γερμανοί εκδότες
Βαχραμαμπέρντ
Το Βαχραμαμπέρντ (αρμενικά: Վահրամաբերդ) είναι αγροτική κοινότητα του μαρζ του Σιράκ, στην Αρμενία. Το 2008, αριθμούσε 1,888 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγροτικές κοινότητες του Σιράκ Κατηγορία:Χωριά της Αρμενίας
Θεοφίλου
Η λέξη Θεοφίλου μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω λήμματα:
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2006-2007
Το πρωτάθλημα βόλεϊ της Α2 κατηγορίας για την περίοδο 2006–07 έγινε με τη συμμετοχή 12 ομάδων. Πρωταθλήτρια αναδείχθηκε η ομάδα της Κηφισιάς που προβιβάστηκε ξανά στην Α1 Εθνική κατηγορία μετά από 32 χρόνια (τότε Α' Εθνική) μαζί με τον δεύτερο Μίλωνα. Οι ομάδες ΣΠΑ Καρδίτσας και Ρέθυμνο υποβιβάστηκαν στη Β' Εθνική.
Βαθμολογία
Πηγή
2006 2007 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2006 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2007
Προγκρές Μ-61
Το Πρόγκρες Μ-61 (η NASA το ονόμασε Progress 26 ή 26P) ήταν ρωσικό μη επανδρωμένο διαστημόπλοιο που εκτοξεύτηκε το 2007 για να ανεφοδιάσει τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Ήταν τύπου Πρόγκρες-Μ και είχε αριθμό σειράς 361. Μετέφερε εφόδια στον σταθμό, συμπεριλαμβανομένων τροφίμων, νερού, οξυγόνου και εξοπλισμού για την διεξαγωγή επιστημονικής έρευνας.
Αποστολή
Εκτοξεύτηκε με πύραυλο Soyuz-U από το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στις 2 Αυγούστου 2007. Συνδέθηκε με την θύρα του τμήματος Πιρς του σταθμού στις 5 Αυγούστου (18:40 GMT) όπου και παρέμεινε για πέντε σχεδόν μήνες, μέχρι τις 22 Δεκεμβρίου (03:59 GMT). Μετά την αποσύνδεση του από τον σταθμό, διεξήχθη έρευνα στα πλαίσια του προγράμματος Πλάσμα-Πρόγκρες για ένα ολόκληρο μήνα. Το Πρόγκρες Μ-61 καταστράφηκε τελικά στην ατμόσφαιρα στις 22 Ιανουαρίου 2008 (19:06 GMT), πάνω από τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Κρυονέρι Καρδίτσας
Το Κρυονέρι είναι χωριό που ανήκει στο Δήμο Λίμνης Πλαστήρα του Νομού Καρδίτσας και απέχει από την πρωτεύουσα του Νομού 22 χλμ. Βρίσκεται κτισμένο σε υψόμετρο 850 μ. στον ορεινό όγκο των Αγράφων και βορειοδυτικά σε σχέση με τη Λίμνη Πλαστήρα. Αρχικά το χωριό βρισκόταν λίγο ανατολικότερα από το σημερινό και ονομαζόταν Τσιφλίκι. Είναι από τα λίγα χωριά της περιοχής όπου ο πληθυσμός δε μεταβάλλεται σημαντικά (λειτουργεί και Δημοτικό Σχολείο), καθώς βρίσκεται σε νευραλγική θέση (ιδιαίτερα μετά την ανάπτυξη που έλαβε χώρα στην περιοχή της λίμνης) και έχουν δοθεί κίνητρα στους νέους να μείνουν και να κάνουν οικογένειες εκεί. Σε αυτό συντελεί η τοποθεσία, όπως και το έδαφος που είναι πρόσφορο για καλλιέργειες.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αρχικά βρισκόταν ανατολικότερα και νοτιότερα της σημερινής του τοποθεσίας. Μάλιστα, στο κέντρο του χωριού δέσποζε ο ναός του Προφήτη Ηλία. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, ο ναός κάηκε από τους κατακτητές στη διάρκεια της θείας Λειτουργίας. Τότε ήταν που οι κάτοικοι αποφάσισαν να εγκαταλείψουν το Κρυονέρι. Από την άλλη υπήρξαν φήμες και για ελονοσία που αφάνισε μεγάλο μέρος του πληθυσμού καθώς το χωριό βρισκόταν κοντά σε έλος (τη γνωστή "Της Βαβάς τη γούρνα"), που αργότερα καλύφθηκε με τη δημιουργία της λίμνης. Το νέο χωριό (στη σημερινή του τοποθεσία) ονομάστηκε Στούγκο (Στούγκ: τουρκική ονομασία. Η συνθήκη του Ταμασίου (1525) θα ευνοήσει την περιοχή και τα Άγραφα θα διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους(εξ ου και η ονομασία "ΑΓΡΑΦΑ" γιατί ποτέ δεν καταγράφηκαν στις επίσημες κατακτήσεις των Τούρκων. Οι κάτοικοι άρχισαν να μετακινούνται από τον κάμπο προς το Κρυονέρι και ο πληθυσμός αυξήθηκε και κατά συνέπεια το χωριό εκείνη την εποχή ήταν γνωστότερο ως "Μέγα Στούγκο". Το χωριό ήταν βακούφικο της Μονής Κορώνης ανήκε δηλαδή στην εδαφική της περιουσία της. Μετά το 1923 ωστόσο, οι 103 οικογένειες που ζούσαν μόνιμα στο Στούγκο εξαγόρασαν την τιμή του χωριού από τη Μονή Κορώνης και έτσι απέκτησαν την πλήρη ανεξαρτησία τους. Το χωριό πάντως μετονομάστηκε σε Κρυονέρι μόλις το 1935.
Σήμερα το Κρυονέρι παράγει κηπευτικά προϊόντα. Επιπλέον προσφέρει πολλά καταλύματα, χώρους εστίασης για χειμερινές διακοπές, αλλά και τον υπόλοιπο χρόνο, με υποδομές για αθλήματα (ιππασία, ποδήλατο βουνού, ποδήλατο λίμνης, κανό, ορειβασία κτλ.). Κάθε χρόνο, την πασχαλινή περίοδο, αναβιώνουν στο Κρυονέρι παλαιά έθιμα και χορευτικές εκδηλώσεις. Στις 20 Ιουλίου γιορτάζεται το τοπικό πανηγύρι του Προφήτη Ηλία (στη νέα του πια θέση, βορειοανατολικά του Κρυονερίου) ενώ κάθε Αύγουστο πραγματοποιείται ποδηλατικός γύρος.
Τοπική Κοινότητα Κρυονερίου
Υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Λίμνης Πλαστήρα, με 595 κατοίκους συνολικά. Σε αυτήν περιλαμβάνονται, εκτός του Κρυονερίου που αποτελεί έδρα της, και οι οικισμοί Κουτσοδήμος ( 78 κάτοικοι ) και Προσήλια ( 102 κάτοικοι ).
Καφάσι
Καφάσι ή εσχαροκιβώτιο ή τελάρο είναι ένα είδος συσκευασίας μεταφοράς για στερεά προϊόντα. Κύριο χαρακτηριστικό των διαφόρων τύπων καφασιών είναι ότι είναι ανοικτά από επάνω και συνήθως δεν έχουν συμπαγείς πλευρές, αλλά η κατασκευή τους μπορεί να αποτελείται από τεμάχια (π.χ. σανίδες) που απέχουν μεταξύ τους, αφήνοντας κενά. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ότι τα καφάσια χρησιμοποιούνται για τη μεταφορά προϊόντων με σχετικά μεγάλο μέγεθος όπως φρούτα και μπουκάλια με υγρά (μπύρες, γάλατα).
Τα καφάσια, ανάλογα με το προϊόν για τη μεταφορά, μπορεί να έχουν πολύ μικρό ύψος (π.χ. καφάσια για ευπαθή φρούτα) ή μεγαλύτερο ύψος (π.χ. καφάσια για μπύρες).
Η λέξη καφάσι προέρχεται από την τουρκική λέξη kafes. Η λέξη τελάρο είναι ιταλική (telaro). Ο αγγλικός όρος "crate" ο οποίος χρησιμοποιείται για μετάφραση της λέξης καφάσι, έχει πολύ πιο ευρεία έννοια και περιλαμβάνει και μεγάλες συσκευασίες, συνήθως όμως αφορά ανοικτή κατασκευή των επιφανειών των πλευρών του.
Κρυονέρι Καρδίτσας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Λίμνης Πλαστήρα
Καφάσι
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Δοχεία
Ηρακλής (Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης αρ. 28.77)
Ο Ηρακλής που φιλοξενείται στη συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στην Νέα Υόρκη με αριθμό ευρετηρίου 28.77 λέγεται ότι βρέθηκε στην Μαντίνεια και αγοράστηκε στις 2 Απριλίου του 1928 από κάποιον Joseph Brummer στη Νέα Υόρκη.
Περιγραφή
Το μπρούτζινο αγαλμάτιο εικονίζει τον Ηρακλή ως ήρωα με εξαιρετική σωματική δύναμη, αλλά και ως υπέροχο καλλωπισμένο και εκπολιτισμένο άτομο.
Πηγές
Κατηγορία:Έργα γλυπτικής Κατηγορία:αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Εκθέματα στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης
Τζον Τραβόλτα
Ο Τζον Τζόζεφ Τραβόλτα (αγγλικά: John Joseph Travolta), (γενν. 18 Φεβρουαρίου 1954) είναι Αμερικανός ηθοποιός, χορευτής και τραγουδιστής. Αρχικά έγινε γνωστός κατά τη δεκαετία του 1970, μετά τη εμφάνιση του στην τηλεοπτική σειρά Welcome Back, Kotter και ως πρωταγωνιστής στα Πυρετός το Σαββατόβραδο και Grease. Η καριέρα του Τραβόλτα άλλαξε τη δεκαετία του 1990 με τον ρόλο του στην ταινία Pulp Fiction κι έκτοτε συνέχισε στις ταινίες του Χόλυγουντ, όπως το Face/Off, Ladder 49 και Wild Hogs.
Ο Τραβόλτα ήταν δύο φορές υποψήφιος για το Βραβείο Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου. Η πρώτη υποψηφιότητά του ήταν για την ερμηνεία του στην ταινία Πυρετός το Σαββατόβραδο και η δεύτερη για το Pulp Fiction.
Ήταν παντρεμένος με την Αμερικανίδα ηθοποιό Κέλι Πρέστον με την οποία ήταν μαζί από το 1991 μέχρι και τον θάνατό της από καρκίνο του μαστού τον Ιούλιο του 2020. Είχαν τρία παιδιά, τον Τζετ (1992-2009), ο οποίος σκοτώθηκε σε ατύχημα τον Ιανουάριο στις Μπαχάμες όπου είχε πάει διακοπές, και την Έλλα (2000) που είναι η μοναδική τους κόρη. Το τρίτο παιδί γεννήθηκε το 2010.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί χορευτές Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ) Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί πιλότοι Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Tiësto
Ο Τάις Μίκιελ Φέρβεστ (Tijs Michiel Verwest, 17 Ιανουαρίου 1969), γνωστός ως Tiësto, είναι Ολλανδός μουσικός, DJ και μουσικός παραγωγός electronic dance μουσικής. Αν και έχει χρησιμοποιήσει αρκετά διαφορετικά παρωνύμια κατά το παρελθόν, είναι πιο γνωστός για τις δουλειές του ως DJ Tiësto. Στις τελευταίες του παραγωγές, ωστόσο, έχει εγκαταλείψει τον τίτλο "DJ" και είναι, πλέον, γνωστός ως "Tiësto", ένα καλλιτεχνικό όνομα το οποίο προέρχεται από το ψευδώνυμο που είχε σε παιδική ηλικία.
Το 1997, ίδρυσε την δισκογραφική εταιρεία Black Hole Recordings με τον Arny Bink, όπου κυκλοφόρησε τις σειρές δίσκων Magik και In Search of Sunrise. Ο Tiësto συναντήθηκε με τον παραγωγό Ντένις Βάκοπ Ράιγιερς το 1998, και, έκτοτε, οι δυο τους συνεργάζονται τακτικά. Στον Ράιγιερς οφείλονται ως παραγωγό, στιχουργό, συνθέτη, ή διαμεσολαβητή πολλές από τις μουσικές κυκλοφορίες του Tiësto. Το 1999 και 2000 ο Tiësto συνεργάστηκε με τον Ferry Corsten ώστε να φτιάξουν τους Gouryella. Το remix του από το 2000 του "Silence" των Delerium σε συνεργασία με την Σάρα ΜακΛάχλαν το έκανε πιο γνωστό στο ευρύ κοινό. Το 2001, κυκλοφόρησε τον πρώτο προσωπικό του δίσκο με τίτλο In My Memory στο οποίο περιλαμβάνονταν μεγάλες μουσικές επιτυχίες που απογείωσαν την καριέρα του. Βρέθηκε στην θέση #1 3 συνεχόμενες φορές για το DJ Magazine Top 100 Popularity Poll από το 2002 ως το 2004.
Μόλις είχε κυκλοφορήσει τον δεύτερό του δίσκο με τίτλο Just Be, το 2004 στους Ολυμπιακούς Αγώνες, εμφανίστηκε ζωντανά στη διάρκεια της τελετής έναρξης στην Αθήνα της Ελλάδας, αποτελώντας τον πρώτο DJ που να παίζει ζωντανά μουσική σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Τα κομμάτια που είχε συνθέσει ειδικά για τους Ολυμπιακούς Αγώνες κυκλοφόρησαν ενωμένα υπό τον τίτλο Parade of the Athletes αργότερα στην διάρκεια του ίδιου έτους. Τον Απρίλιο του 2007, ο Tiësto ξεκίνησε την ραδιοφωνική του εκπομπή Tiësto's Club Life στο Radio 538 της Ολλανδίας και κυκλοφόρησε τον τρίτο του δίσκο με τον τίτλο Elements of Life. Ο δίσκος έφτασε στην πρώτη θέση της ολλανδικής κατάταξης για τις πωλήσεις δίσκων καθώς και στο "Billboard Top Electronic Albums" στις ΗΠΑ και 'έλαβε υποψηφιότητα για τα Grammy Awards του 2008. Ο Tiësto κυκλοφόρησε τον τέταρτο δίσκο του με τίτλο Kaleidoscope τον Οκτώβριο του 2009.
Νέα Σουηβία
thumb|right|Το πλοίο ΚΜ Schwabenland Η Νέα Σουηβία (Neuschwabenland) είναι το χαρτογραφικό όνομα που δίνουμε στη Γη της Βασίλισσας Μάουντ, η οποία, σήμερα, είναι εξαρτημένο έδαφος της Νορβηγίας, μετά τη Συνθήκη της Ανταρκτικής.
Tiësto
Το 2012, ο Tiësto είχε φτάσει στην θέση #2 της κατάταξης DJ Mag 100 Popularity Poll,ενώ αναφέρεται στα μουσικά είδη που παίζει ως House, Electro House, και Progressive House. Από νοσταλγία, ο Tiësto ακόμη παίζει Trance Μουσική, το μουσικό είδος με το οποίο συνδέθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Θεωρείται από πολλούς ως ο κορυφαίος DJ παγκοσμίως και βρίσκεται συχνά στην κορυφή ή κοντά σε κατατάξεις με τους σημαντικότερους στην ιστορία DJ's.
Νέα Σουηβία
Η Νέα Σουηβία είχε εξερευνηθεί από τη Ναζιστική Γερμανία, στις αρχές του 1939, και το πλοίο που εξερεύνησε την περιοχή λεγόταν Schwabenland, το όνομα της γερμανικής περιοχής της Σουηβίας.
Tiësto
Ο Tiesto συνεχίζει μέχρι και σήμερα να παραμένει ένας από τους κορυφαίους παραγωγούς και μέσα στις τάσεις της εποχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2004 Κατηγορία:Club DJs Κατηγορία:Ολλανδοί dance μουσικοί Κατηγορία:Ολλανδοί DJs Κατηγορία:Ολλανδοί μουσικοί παραγωγοί Κατηγορία:Ολλανδοί trance μουσικοί Κατηγορία:Electro house μουσικοί Κατηγορία:Eurodance μουσικοί Κατηγορία:Remixers Κατηγορία:Νικητές World Music Awards Κατηγορία:Καλλιτέχνες της Ultra Records Κατηγορία:Μέλη του Τάγματος της Οράγγης-Νασσάου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Γκράμι
Νέα Σουηβία
Ιστορικό
Όπως πολλές άλλες χώρες, η Γερμανία, έστειλε αποστολές στη περιοχή της Ανταρκτικής στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Οι περισσότερες ήταν επιστημονικές.
Ηλίας Ησαΐας
Ο Ηλίας Ησαΐας ήταν Έλληνας ευεργέτης.
Νέα Σουηβία
Ιστορικό
Τα τέλη του 19ου αιώνα οι αποστολές στο Νότιο Ειρηνικό, τη Νότια Γεωργία, στις Νήσους Κεργκελέν και στις Νήσους Κροζέ ήταν αστρονομικές. Έτσι συνεργάστηκαν με άλλες εθνικές ερευνητικές αποστολές. Η Γερμανική Αυτοκρατορία επικεντρώθηκε στην Ανταρκτική από το 19ο αιώνα.