cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κομμουνιστικό Κόμμα Πολωνίας
Τα μέλη του ΚΚΠ διώχθηκαν και συχνά φυλακίστηκαν από το πολωνικό καθεστώς Σανάτσια, το οποίο αποδείχθηκε ότι πιθανότατα έσωσε τις ζωές ορισμένων μελλοντικών Πολωνών κομμουνιστών ηγετών, συμπεριλαμβανομένων των Μπολέσουαφ Μπιέρουτ, Βουαντίσουαφ Γκομούουκα, Άλφρεντ Λάμπε, Έντβαρντ Όχαπ, Στέφαν Γεντριχόφσκι και Αλεξάντερ Ζαβάτσκι (πρώην μέλη του ΚΚΠ που μεταφέρθηκαν κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τη Σοβιετική Ένωση στην Πολωνία για συνωμοτική εργασία ήταν οι Μιετσίσουαφ Μότσαρ και Μάριαν Σπιχάλσκι). Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εκκαθάρισης, εβδομήντα μέλη και υποψήφια μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος διέφυγαν ή μεταφέρθηκαν στη Σοβιετική Ένωση και πυροβολήθηκαν εκεί, μαζί με πολλούς άλλους ακτιβιστές (σχεδόν όλοι οι εξέχοντες Πολωνοί κομμουνιστές δολοφονήθηκαν ή στάλθηκαν σε στρατόπεδα εργασίας). Η Κομιντέρν, στην πραγματικότητα υπό τη διεύθυνση του Στάλιν, το 1938 διέλυσε και εκκαθάρισε το κόμμα.
Πολιτικές και θέσεις
Το ΚΚΠ καθοδηγήθηκε από τη μαρξιστική ιδεολογία υπό μια αυστηρά ορθόδοξη ερμηνεία. Αντιτάχθηκε στη δημιουργία μιας πολιτικά ανεξάρτητης Πολωνίας. Οι ακτιβιστές του λειτούργησαν ως μέλη του κόμματος και κυβερνητικά στελέχη στη Σοβιετική Ρωσία. Το ΚΚΠ ήταν ενάντια στη μεταρρύθμιση της γης (διανομή ιδιοκτησίας σε ακτήμονες αγρότες). Στόχος του ήταν η οργάνωση της εργατικής τάξης και η ενοποίηση του συνδικαλιστικού κινήματος. Τήρησε τις πολιτικές που καθόρισε η Κομιντέρν στη Μόσχα. Το καθεστώς του ήταν παράνομο, καθώς αρνήθηκε να εγγραφεί ως πολιτικό κόμμα.
Πολωνικό Εργατικό Κόμμα
Φτάνοντας από τη Σοβιετική Ένωση, μια ομάδα Πολωνών κομμουνιστών ρίφθηκε με αλεξίπτωτο στην κατεχόμενη Πολωνία το Δεκέμβριο του 1941. Με την άδεια του Ιωσήφ Στάλιν, τον Ιανουάριο του 1942 ίδρυσαν το Πολωνικό Εργατικό Κόμμα, ένα νέο κομμουνιστικό κόμμα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρώην κομμουνιστικά κόμματα στην Πολωνία
Κατάλογος αστέρων του Κρατήρος
Ο παρών κατάλογος αστέρων του Κρατήρος παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό του Κρατήρος κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Φλάμστηντ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Κατηγορία:Αστέρες ανά αστερισμό *
TRT 4K
Το TRT 4K είναι κανάλι Ultra HD που λειτουργείται από την TRT και μεταδίδεται στον δορυφόρο Türksat 3A. Το TRT 4K ξεκίνησε τις δοκιμαστικές εκπομπές στις 19 Φεβρουαρίου 2015 και τις επίσημες εκπομπές εφτά μήνες μετά. Το TRT4K είναι ο πρώτος σταθμός 4K Ultra HD FTA στην Τουρκία και την Ευρώπη. Το TRT4K χρησιμοποιεί αποκωδικοποιητή HEVC (H.265) με ανάλυση 4K Ultra HD 3840 × 2160 και ρυθμό 50 προοδευτικού (πλήρους) καρέ. Ο κωδικοποιητής ήχου είναι Dolby Digital Plus (E-AC-3). (ήχος Surround 7.1 στη τουρκική γλώσσα). Μεταδίδει ορισμένα ζωντανά γεγονότα, όπως το Τσάμπιονς Λιγκ της ΟΥΕΦΑ, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της ΟΥΕΦΑ κλπ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκική Ραδιοφωνία Τηλεόραση Κατηγορία:Τηλεοπτικοί σταθμοί
Μάρια Κουντσεβιτσόβα
Η Μάρια Κουντσεβιτσόβα (πολωνικά: Maria Kuncewiczowa) (30 Οκτωβρίου 1895, Σαμάρα, Ρωσική Αυτοκρατορία - 15 Ιουλίου 1989, Λούμπλιν, Πολωνία) ήταν Πολωνή συγγραφέας και μυθιστοριογράφος. Τα έργα της Κουντσεβιτσόβα εκτείνονται από διηγήματα έως μυθιστορήματα, ραδιοφωνικά μυθιστορήματα και λογοτεχνικά ημερολόγια.
Νεότερα χρόνια
Η Μάρια Κουντσεβιτσόβα γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1895 στη Σαμάρα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Οι γονείς της είχαν εξοριστεί στη Ρωσία για συμμετοχή στην Ιανουαριανή Εξέγερση του 1863 και η οικογένεια επέστρεψε στη Βαρσοβία όταν η Μάρια ήταν 2 ετών. Οι γονείς της ήταν μέλη της τάξης της πολωνικής ιντελιγκέντσια, ή της φτωχής μορφωμένης τάξης. Η μητέρα της ήταν βιολίστρια που εγκατέλειψε την καριέρα της για να δημιουργήσει οικογένεια, κάτι που τράβηξε την Κουντσεβιτσόβα στη μουσική στην πρώιμη ζωή της. Σπούδασε μουσική και λογοτεχνία στην Κρακοβία, στη Βαρσοβία και στο Παρίσι, προτού επιλέξει μια λογοτεχνική δραστηριότητα.
Η Κουντσεβιτσόβα, το γένος Στσεπάνσκα (Szczepańska), παντρεύτηκε τον Γέζι Κουντσέβιτς, έναν Πολωνό δικηγόρο, συγγραφέα και ακτιβιστή, το 1921, και ένα χρόνο αργότερα, γέννησε τον γιο τους, Βίτολντ Κουντσέβιτς.
Καριέρα στην Πολωνία
Η Κουντσεβιτσόβα δημοσίευσε το πρώτο της έργο, Pro Arte et Studio, το 1918 με το πατρικό της όνομα. Είχε δημοσιεύσει με ψευδώνυμα για το περιοδικό Le Lierre. Η Κουντσεβιτσόβα άρχισε να συνεργάζεται με την πολωνική Λέσχη PEN στις αρχές της δεκαετίας του 1920, δημοσιεύοντας μεταφράσεις μεγάλων έργων σε ξένες γλώσσες Η Κουντσεβιτσόβα παρέμεινε ενεργό μέλος της Λέσχης PEN για το υπόλοιπο της ζωής της.
Το πιο δημοφιλές έργο της Κουντσεβιτσόβα είναι το Cudzoziemka (Άγνωστος, 1936), το οποίο μεταφράστηκε σε πολλές ξένες γλώσσες και γρήγορα κέρδισε την εθνική και διεθνή αναγνώριση. Εμπνεύστηκε για αυτό το μυθιστόρημα από τη μητέρα της, η οποία εγκατέλειψε την καριέρα της ως βιολίστρια για να δημιουργήσει οικογένεια.
Το 1938, της απονεμήθηκε η Χρυσή Δάφνη (Złoty Wawrzyn) της Πολωνικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Η Κουντσεβιτσόβα έφυγε από την Πολωνία με τον σύζυγό της το 1939 μετά τη γερμανική εισβολή. Πριν φύγει από την Πολωνία, ωστόσο, η Κουντσεβιτσόβα έγινε η πρώτη Πολωνή συγγραφέας που δημοσίευσε ένα ραδιοφωνικό μυθιστόρημα, κυκλοφορώντας τόσο το Dni powszednie państwa Kowalskich όσο και το Kowalscy się odnaleźli το 1938. Αφού έφυγε, ταξίδεψε στο Παρίσι και την Αγγλία, όπου έγραψε το Klucze (Κλειδιά, 1943), ένα λογοτεχνικό ημερολόγιο για τους αγώνες της κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Τελικά, η Κουντσεβιτσόβα και ο σύζυγός της μετακόμισαν στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1956, όπου δίδαξε πολωνική γλώσσα και λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου. Από το 1962 έως το 1968, δίδαξε στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου. Πέρασε το 1927-1939 και τα τελευταία της χρόνια από το 1969 στο Καζίμιες Ντόλνι. Από το 1970 έως το 1984, τον χειμώνα, έζησε στην Ιταλία. Η Κουντσεβιτσόβα και ο σύζυγός της επέστρεψαν στην Πολωνία το 1970, όπου έγραψε δύο αυτοβιογραφικά έργα, Fantomy (Φαντάσματα, 1971) και Natura (Φύση, 1972).
Διακρίσεις
Το 1989, το Πανεπιστήμιο Μαρία Κιουρί-Σκουοντόφσκα της απένειμε τον τίτλο της επίτιμης ιατρού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνές συγγραφείς Κατηγορία:Πολωνές μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Γιαγκελόνιου Πανεπιστημίου Κατηγορία:Χρυσή Δάφνη της Πολωνικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας
Βάουμπζιχ
Το Βάουμπζιχ ήταν κάποτε ένα σημαντικό μεταλλευτικό και βιομηχανικό κέντρο παράλληλα με το μεγαλύτερο μέρος της Σιλεσίας. Η πόλη έμεινε άθικτη μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και διαθέτει πλούσια ιστορική αρχιτεκτονική, όπου μεταξύ των οποίων το πιο αναγνωρίσιμο ορόσημο είναι το Κάστρο Κσιόνς, το μεγαλύτερο κάστρο της Κάτω Σιλεσίας και το τρίτο μεγαλύτερο στην Πολωνία.
Μεσαίωνας
αριστερά|μικρογραφία| Σφραγίδα του Δούκα [[Μπόλκο Α΄ ο Αυστηρός|Μπόλκο Α΄ του Αυστηρού.]] Πολωνικά πηγές αναφέρουν τον προκάτοχό της πόλης, Lasogród (Λασόγκρουντ), ως ένα πρώιμο μεσαιωνικό γκορντ οικισμό, του οποίου οι κάτοικοι ασχολούνται με το κυνήγι, τη συλλογή του μελιού, και αργότερα τη γεωργία. Το Λασόγκρουντ τελικά εξελίχθηκε σε αμυντικό φρούριο, τα ερείπια του οποίου καταστράφηκαν τον 19ο αιώνα κατά την επέκταση της πόλης. Ωστόσο, ορισμένες γερμανικές πηγές αναφέρουν ότι κανένα αρχαιολογικό ή γραπτό αρχείο δεν υποστηρίζει έννοιες για έναν πρώιμο δυτικό σλαβικό ή λεχιτικό οικισμό, ούτε την ύπαρξη κάστρου πριν από τα τέλη του 13ου αιώνα. Αρνούνται επίσης την ιδέα ότι κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα η περιοχή του Βάουμπζιχ αποτελούσε μέρος ενός μη κατοικημένου δάσους της Σιλεσίας.
Σύμφωνα με τον Πολωνό ιστορικό του 17ου αιώνα, Εφραίμ Νάσο, το Βάουμπζιχ ήταν ένα μικρό χωριό το 1191. Αυτός ο ισχυρισμός απορρίφθηκε από γερμανικές πηγές του 19ου αιώνα   και από τον Γερμανό ιστορικό Χούγκο Βετσέρκα, που λέει ότι η πόλη ιδρύθηκε μεταξύ 1290 και 1293, και αναφερόταν ως Waldenberc το 1305. Τοποθετεί την πόλη κοντά στο Νόβι Ντβουρ (γερμανικά: Neuhaus), που χτίστηκε από τον Μπόλκο Α΄ τον Αυστηρό του Οίκου των Πιαστ. Ο ιστότοπος της πόλης, ωστόσο, αναφέρει το κτίριο του κάστρου ως ξεχωριστό γεγονός το 1290. Ένα μέρος του κάστρου του Νόβι Ντβουρ, ένα αρχοντικό που χτίστηκε τον 17ο αιώνα, καταστράφηκε τον 19ο αιώνα. Ωστόσο, η περιοχή έγινε μέρος της Πολωνίας μετά την ίδρυση του κράτους υπό τον Οίκο των Πιαστ τον 10ο αιώνα και κατά τη διάρκεια του κατακερματισμού της Πολωνίας ήταν μέρος πολλών υπό πολωνικό έλεγχο δουκάτων, το τελευταίο από τα οποία ήταν το Δουκάτο της Σφιντνίτσα έως το 1392 και αργότερα ήταν επίσης μέρος του Στέμματος της Βοημίας και του Βασιλείου της Ουγγαρίας.
Ο οικισμός αναφέρθηκε για πρώτη φορά ως πόλη το 1426, αλλά δεν έλαβε τα δικαιώματα κατοχής αγορών ή άλλων προνομίων λόγω του ανταγωνισμού των γειτονικών πόλεων και της ασήμαντης σημασίας των ντόπιων ιδιοκτητών. Στη συνέχεια, η πόλη έγινε ιδιοκτησία των Σιλέσιων ιπποτικών οικογενειών, αρχικά της οικογένειας Σάφγκοτς το 1372, αργότερα της Τσετριτζες, και από το 1738, της οικογένειας Χούχμπεργκ, ιδιοκτητών του Κάστρου Κσιόνς.
Σύγχρονη εποχή
Ως αποτέλεσμα του Πρώτου Σιλεσικού Πολέμου, η πόλη προσαρτήθηκε στο Βασίλειο της Πρωσίας το 1742 και στη συνέχεια έγινε μέρος της Γερμανίας το 1871. Το 1843, η πόλη απέκτησε την πρώτη σιδηροδρομική σύνδεση, η οποία τη συνέδεε με το Μπρέσλαου (τώρα Βρότσουαφ, Πολωνία). Στις αρχές του 20ου αιώνα κατασκευάστηκαν μια υαλουργία και ένα μεγάλο εργοστάσιο παραγωγής πορσελάνινων σκευών, τα οποία λειτουργούν ακόμα σήμερα. Το 1939, η πόλη είχε περίπου 65.000 κατοίκους. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Γερμανοί δημιούργησαν μονάδες εργασίας για τους Ιταλούς από το στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου Stalag VIII-A και δύο υποστρατόπεδα του στρατοπέδου συγκέντρωσης Γκρος-Ρόζεν, που προορίζονταν για Εβραίους, τα οποία βρίσκονταν στις σημερινές περιοχές Γκάι και Κσιόνς. Κατακτήθηκε από τον Σοβιετικό Κόκκινο Στρατό στις 8 Μαΐου 1945 - συμπτωματικά, την ημέρα που τελείωσε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος στην Ευρώπη.
Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το Βάλντενμπουργκ έγινε μέλος της Πολωνίας υπό τις συνοριακές αλλαγές που ζήτησε η Σοβιετική Ένωση στη Διάσκεψη του Πότσδαμ και μετονομάστηκε στο ιστορικό πολωνικό όνομα του, Βάουμπζιχ. Πολλοί από τους Γερμανούς που ζούσαν στην πόλη διέφυγαν ή απελάθηκαν. Η πόλη κατοικήθηκε από τους Πολωνούς που εκδιώχθηκαν από την πρώην ανατολική Πολωνία που προσαρτήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση, ιδίως από τις Μπορίσουαφ, Ντροχόμπιτς και Στανισουάβουφ, καθώς και από Πολωνούς που επέστρεφαν από τη Γαλλία και το Βέλγιο και από την καταναγκαστική εργασία στη Γερμανία. Το Βάουμπζιχ ήταν μία από τις λίγες περιοχές όπου ένας αριθμός Γερμανών παρέμεινε, καθώς κρίθηκε απαραίτητος για την οικονομία, π.χ. εξόρυξη άνθρακα. Μια εθνοτική γερμανική κοινωνία διατηρείται στο Βάουμπζιχ από το 1957. Έλληνες πρόσφυγες του ελληνικού εμφυλίου πολέμου, εγκαταστάθηκαν στο Βάουμπζιχ τη δεκαετία του 1950.
Η πόλη ήταν σχετικά άθικτη από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, και ως αποτέλεσμα του συνδυασμού των γειτονικών διοικητικών περιοχών με την πόλη και της κατασκευής νέων κατοικιών, το Βάουμπζιχ επεκτάθηκε γεωγραφικά. Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, λόγω νέων κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών, ελήφθη απόφαση να κλείσει τα ανθρακωρυχεία της πόλης. Το 1995, ένα Μουσείο Βιομηχανίας και Τεχνολογίας ιδρύθηκε στις εγκαταστάσεις του παλαιότερου ανθρακωρυχείου στην περιοχή, του KWK THOREZ. Το 2005, η ταινία Komornik γυρίστηκε μέσα και γύρω από το Βάουμπζιχ.
Το 2015, το Βάουμπζιχ έγινε ευρέως γνωστό λόγω της αναζήτησης ενός φερόμενου θαμμένου ναζιστικού τρένου με χρυσό, το οποίο ωστόσο δεν βρέθηκε.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Βάουμπζιχ είναι αδελφοποιημένο με:
Ξυλογλυπτική
Ξυλογλυπτική είναι η τέχνη μορφοποίησης του ξύλου με ανάγλυφη απεικόνιση σχεδίων, αντικειμένων ή μορφών πάνω στην ξύλινη επιφάνεια. Αυτή η τέχνη εφαρμόζεται από έμπειρους τεχνίτες (ξυλογλύπτες) με τη χρήση ειδικών εργαλείων. Πρόκειται για διακοσμητική τέχνη, σπουδαίας ιστορικής, πολιτιστικής και θρησκευτικής αξίας, με ρίζες βαθιά πίσω στην αρχαιότητα (Κίνα, Αίγυπτος, αρχαία Ελλάδα).
Ωστόσο, η ξυλογλυπτική σήμερα είναι δυνατό να υλοποιείται και με σύγχρονα μηχανήματα κατεργασίας (βλ. CNC) -με ειδικά σχεδιαστικά προγράμματα- τριών ή τεσσάρων αξόνων.
Ξυλογλυπτική στην Ελλάδα
Κατά τον 18ο αιώνα στην Ελλάδα, παράλληλα με την άνθηση της αρχιτεκτονικής και των άλλων κλάδων της λαϊκής τέχνης εμφανίζεται σε ολόκληρη την χώρα μεγάλη ανάπτυξη της ξυλοτεχνίας και ξυλογλυπτικής, που κατά το μεγαλύτερο και σημαντικότερο μέρος της δεν εξελίχθηκε σε αυτόνομη τέχνη, αλλά σε οργανικό και διακοσμητικό στοιχείο της αρχιτεκτονικής. Στην Ελλάδα δεν λειτούργησαν σχολές ξυλογλυπτικής, όπως έγινε και με άλλες μορφές της ελληνικής λαϊκής τέχνης. Λόγοι γεωφυσικοί και οικονομικοί συνέβαλαν στο να δημιουργήσουν κέντρα που ανέδειξαν διάσημους, περιζήτητους και εκτός από τον τόπο καταγωγής τους "σκαλιστές" και "ταγιαδόρους", οι οποίοι εργάστηκαν και σε άλλες χώρες των Βαλκανίων. Οι ξυλογλύπτες, όπως και οι λιθογλύπτες, ήταν πλανόδιοι καλλιτέχνες και μαζί με τα σύνεργα της τέχνης τους, μετέφεραν παντού τις ίδιες τεχνικές και τους ίδιους διακοσμητικούς και αισθητικούς κανόνες. Για αυτόν το λόγο η ξυλογλυπτική παρουσιάζει ενιαίο στυλ σε ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο.
Παλιά συμφωνητικά ή κάποιες σκαλισμένες σε τέμπλα επιγραφές φωτίζουν αρκετές επώνυμες καλλιτεχνικές φυσιογνωμίες, ενώ ο πλούτος και η έκταση των έργων της ξυλογλυπτικής στη διακόσμηση των σπιτιών και των εκκλησιών δίνουν την εικόνα της ακμής της κατά τον 18ο και 19ο αιώνα.
Οι περισσότεροι ξυλογλύπτες κατάγονταν από την Ήπειρο, τα Τζουμέρκα, το Μέτσοβο και τα μαστοροχώρια της Κόνιτσας, ιδιαίτερα τον Τύρναβο, κοντά στους πρόποδες του ποταμού Γράμμου. Ο Τύρναβος έβγαλε σπουδαίους σκαλιστές, που μάθαιναν την τέχνη ως κληρονομία, δηλαδή από πατέρα σε υιό, τόσο που οι λέξεις σκαλιστής και ταλιαδόρος έγιναν οικογενειακά ονόματα. Αλλά και από τα νησιά προέρχονται ονομαστοί ταλιαδόροι με οικογενειακή παράδοση στην τέχνη. Τηνιακοί ταλιαδόροι ταξίδευαν σε όλα τα αιγαιοπελαγίτικα νησιά, στα παράλια της Μικράς Ασίας και στην Κωνσταντινούπολη, όπου έμεναν για χρόνια, σκαλίζοντας ξύλινες διακοσμήσεις σε εκκλησίες. Ένα άλλο νησί που έβγαλε ονομαστούς ξυλογλύπτες είναι η Κρήτη. Κρητικό ταλιαδόρο συναντάμε στο Πήλιο και σπουδαίοι Κρητικοί ινταγιαδόροι δούλεψαν στη Ζάκυνθο, στη Κεφαλλονιά και γενικότερα στα Επτάνησα, ακόμη και πριν το 1669 οπότε, με την κατάληψη της Κρήτης από τους Τούρκους, σημειώνεται όπως είναι γνωστό μεγάλη μετανάστευση Κρητών καλλιτεχνών στα νησιά του Ιονίου. Υπάρχουν όμως και ντόπιοι Επτανήσιοι σκαλιστές. Ήδη στη Ζάκυνθο από το 1594 αναφέρεται συντεχνία ξυλουργών, ενώ σειρά από επώνυμους ξυλογλύπτες εμφανίζονται και στην Κεφαλλονιά στο διάστημα σχεδόν δύο αιώνων (1634 έως το 1823).
Σήμερα η μοναδική τεχνική σχολή που υπάρχει στην Ελλάδα είναι το ΕΠΑΣ Καλαμπάκας Ξυλογλυπτικής - Διακοσμητικής Επίπλου, που εδρεύει στον δήμο Μετεώρων του ν. Τρικάλων, στο οποίο φοιτούν παιδιά από όλη τη χώρα με στόχο να μυηθούν στην τέχνη της ξυλογλυπτικής.
Το υλικό και τα έργα ξυλογλυπτικής
Ειδικότερα,για μικροτεχνικά έργα ξυλογλυπτικής (μικροξυλογλυπτική) χρησιμοποιούσαν κυρίως σφενδάμι (σφένδαμος ή κελεμπέκι), πυξάρι ή ελιά, ενώ για την κατασκευή τέμπλων ή επίπλων προτιμούσαν την καρυδιά, που ήταν εξαιρετική σε αντοχή, ή το κυπαρίσσι, το οποίο έχει χαρακτηριστική αρωματική οσμή και δεν προσβάλλεται εύκολα από έντομα ή μύκητες.
Ακόμη στην ξυλογλυπτική χρησιμοποιήθηκαν και άλλα είδη όπως είναι η λευκή δρυς, το φλαμούρι, το πουρνάρι, το ρείκι, ο κέδρος, η αχλαδιά και η μουριά.
Προκειμένου να προμηθευτούν καλής ποιότητας ξύλο, που να είναι εύκολο στην επεξεργασία του, έπρεπε να εκπονήσουν παραδοσιακές διαδικασίες που ισχύουν μέχρι και σήμερα. Η πιο διαδεδομένη τεχνική ήταν το βράσιμο του ξύλου σε νερό ή αλλεπάλληλα βρεξίματα και αντίστοιχα στεγνώματα στον ήλιο για να αποβληθούν οι χυμοί του ξύλου και οι μικροοργανισμοί που θα μπορούσαν σε βάθος χρόνου να το καταστρέψουν. Αφού έδιναν μορφή στο ξύλο για να το λειάνουν, σχεδίαζαν διακοσμητικά θέματα και ξεκινούσε η διαδικασία του σκαλίσματος με τα αντίστοιχα εργαλεία χειρός, όπως οι σγάρπιες και τα κοπίδια.
Όπως ήδη αναφέρθηκε, η ξυλογλυπτική παρουσιάζει κοινή τεχνική και αισθητική αντίληψη σε ολόκληρη την Ελλάδα. Έτσι, καταλαβαίνουμε ότι μπορούμε να κατηγοριοποιήσουμε τα έργα ανά είδος, δηλαδή, ανά εκκλησιαστική και κοσμική ξυλογλυπτική. Ειδικότερα, η πρώτη κατηγορία, που είναι και πιο μνημονική, περιλαμβάνει την ξυλόγλυπτη διακόσμηση και τον ξυλόγλυπτο διάκοσμο των εκκλησιών (όπως είναι τα τέμπλα, οι άμβωνες, τα προσκυνητάρια, τα παγκάρια κ.α.). Σε αυτήν την κατηγορία θα μπορούσαμε να κατατάξουμε και την ιδιαίτερη μοναστηριακή ξυλογλυπτική, ακόμη και όταν τα έργα της δεν προορίζονται για θρησκευτική χρήση. Η δεύτερη κατηγορία μπορεί να χωριστεί σε τρεις υποδιαιρέσεις: την αστική, την ποιμενική και τη ναυτική ξυλογλυπτική. Από τις υποδιαιρέσεις αυτές η αστική περιλαμβάνει την ξυλόγλυπτη διακόσμηση και τα λιγοστά κινητά έπιπλα ενός αστικού σπιτιού. Η ποιμενική ξυλογλυπτική ασχολείται με την επεξεργασία οργάνων χειροτεχνίας και σκευών από την υπαίθρια ζωή, ενώ η ναυτική ασχολείται με το σκάλισμα ξύλινων ομοιωμάτων (π.χ καράβια, γυναικείες ή ανδρικές φιγούρες που παριστάνουν γοργόνες ή ιστορικά πρόσωπα κ.α.).
Παραπομπές
<references group="Σελίδα 19" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τεχνικές γλυπτικής Κατηγορία:Χειροτεχνία Κατηγορία:Διακοσμητικές τέχνες Κατηγορία:Προϊόντα ξύλου
The Legend of Zelda: Breath of the Wild
Το The Legend of Zelda: Breath of the Wild είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης περιπέτειας που αναπτύχθηκε και δημοσιεύθηκε από τη Nintendo. Κυκλοφόρησε για τις κονσόλες Nintendo Switch και Wii U στις 3 Μαρτίου του 2017.
Το Breath of the Wild εξελίσσεται στο τέλος του χρονοδιαγράμματος της σειράς The Legend of Zelda. ο παίκτης ελέγχει τον Link, ο οποίος ξυπνάει από έναν ύπνο εκατό χρόνων για να νικήσει τον Calamity Ganon πριν καταστρέψει το βασίλειο της Hyrule.
Ομοίως με το αρχικό The Legend of Zelda (1986), οι παίκτες δίνουν λίγη εντολή και μπορούν να εξερευνήσουν ελεύθερα τον ανοικτό κόσμο. Τα καθήκοντα περιλαμβάνουν τη συλλογή αντικειμένων πολλαπλών χρήσεων για την παροχή βοήθειας σε στόχους ή την επίλυση παζλ και side-quests για ανταμοιβές. Το Breath of the Wild είναι αδόμητο και έχει σχεδιαστεί για να επιβραβεύει τον πειραματισμό και η ιστορία μπορεί να ολοκληρωθεί με μη γραμμικό τρόπο. Η ανάπτυξη του Breath of the Wild διήρκεσε πέντε χρόνια. Η Nintendo εισήγαγε στοιχεία όπως μια λεπτομερή μηχανή φυσικής, υψηλής ευκρίνειας γραφικά και φωνητική δράση. Η Monolith Soft βοήθησε στο σχεδιασμό τοπίων. Το παιχνίδι σχεδιάστηκε για κυκλοφορία το 2015 ως αποκλειστικότητα για το Wii U, αλλά καθυστέρησε δύο φορές λόγω προβλημάτων με τον κινητήρα φυσικής. Το Breath of the Wild ήταν παιχνίδι λανσαρίσματος για το Switch και το τελευταίο παιχνίδι της Nintendo για το Wii U. Δύο πακέτα περιεχομένου (DLC) για λήψη που κυκλοφόρησαν αργότερα το 2017.
Το Breath of the Wild κέρδισε αναγνώριση για το ανοιχτό παιχνίδι και την προσοχή στη λεπτομέρεια, με πολλούς κριτές να το περιγράφουν ως ένα από τα μεγαλύτερα βιντεοπαιχνίδια όλων των εποχών. Οι κριτικοί το χαρακτήρισαν ως ορόσημο στο σχεδιασμό ανοιχτού κόσμου, παρά τις μικρές επικρίσεις για την τεχνική του απόδοση κατά το λανσάρισμα. Έχει κερδίσει πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων πολλά Game Of The Year Awards. Μέχρι το Δεκέμβριο του 2020, το Breath of the Wild είχε πουλήσει πάνω από 20 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως, πράγμα που το καθιστά παιχνίδι Zelda με τις καλύτερες πωλήσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμνησία στα βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2017 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια The Legend of Zelda Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανοικτού κόσμου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Nintendo Switch Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Wii U Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με cel-shaded γραφικά Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με εναλλακτικούς τερματισμούς Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια με Havok Κατηγορία:Μετα-αποκαλυπτικά βιντεοπαιχνίδια Κατηγορία:Νικητές AIAS Game of the Year
Βασιλική Σαιν-Ντενί
thumb|right|300px|Μνημείο του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και της Μαρίας Αντουανέτας Η Βασιλική Σαιν–Ντενί (Basilique Saint–Denis) βρίσκεται στο βόρειο προάστιο του Παρισιού, Σαιν-Ντενί (Σεν-Σαιν-Ντενί), δίπλα στον τάφο του Αγίου Διονυσίου, πρώτου επισκόπου του Παρισιού, ο οποίος αποκεφαλίστηκε στον λόφο της Μονμάρτρης το 250 μ.Χ. (Μετρό: Σαιν-Ντενί Μπαζιλίκ).
Ιστορία
Η Βασιλική του Σαιν–Ντενί αποτελούσε από τους Μεροβίγγειους ήδη χρόνους τόπο ταφής των ηγεμόνων της Γαλλίας. Τον 7ο αιώνα ιδρύθηκε επάνω στον τάφο του Αγίου Διονυσίου μια μονή Βενεδικτίνων μοναχών από τον βασιλιά των Φράγκων Δαγοβέρτο Α΄. Κατά τον 8ο αιώνα, ο Αβάς Φυλρά (Abbé Fulrad) οικοδόμησε την εκκλησία, που επεξέτεινε ο Αβάς Ιλντυέν (Abbé Hilduin) κατά τον 11ο αιώνα.
Η σημερινή Βασιλική του Σαιν-Ντενί άρχισε να χτίζεται από τον Αββά Συζέ, πρώτο αριστούργημα γοτθικής αρχιτεκτονικής, που επηρέασε σημαντικά την εξέλιξη της γοτθικής τέχνης στην Ευρώπη. Στα μεταγενέστερα χρόνια, κατασκευάστηκε το τεράστιο τριπλό εγκάρσιο κλίτος για να στεγάσει τους βασιλικούς τάφους.
Βασιλικό μαυσωλείο
thumb|right|300px|Μνημείο του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΒ΄ και της Άννας της Βρετάνης thumb|right|300px|Μνημείο του βασιλιά Ερρίκου Β΄ και της συζύγου του Αικατερίνης των Μεδίκων thumb|right|300px|Βιτρώ: Η επίσκεψη του βασιλιά Λουδοβίκου-Φιλίππου στη Βασιλική του Σαιν-Ντενί το 1837 Η Βασιλική του Σαιν-Ντενί υπέστη μεγάλες καταστροφές κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης. Πολλοί βασιλικοί τάφοι βεβηλώθηκαν και καταστράφηκαν, αλλά τα πιο σημαντικά ταφικά μνημεία, φιλοτεχνημένα από διάσημους γλύπτες, διασώθηκαν. Η εκκλησία αποτελεί το μαυσωλείο των Γάλλων βασιλέων. Εδώ έχουν ενταφιαστεί από τον 6ο και μετά αιώνα όλοι οι ηγεμόνες της Γαλλίας, με εξαίρεση τρεις βασιλείς: τον Φίλιππο Α΄ (απεβ. 1108, Σαιν-Μπενουά-συρ-Λουάρ), τον Λουδοβίκο Ζ΄ (απεβ. 1180, Κιστερκιανό αβαείο του Μπαρμπέ) και τον Λουδοβίκο ΙΑ΄ (απεβ. 1483, Εκκλησία Νοτρ-Νταμ, Κλερύ-Σαιντ-Αντρέ).
Στην κρύπτη της εκκλησίας, που χρονολογείται από τον 12ο αιώνα, βρίσκονται θαμμένοι, μεταξύ άλλων, ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ (απεβ. 1793) και η Μαρία Αντουανέτα (απεβ. 1793), καθώς και ο Λουδοβίκος ΙΗ' (απεβ. 1824). Σε χρονολογική σειρά θανάτου, μεταξύ των βασιλέων και βασιλισσών της Γαλλίας, που έχουν ενταφιαστεί στη Βασιλική του Σαιν-Ντενί, περιλαμβάνονται:
47 Τουκάνας
thumb|250px|Το 47 Τουκάνας όπως φαίνεται από το τηλεσκόπιο VISTA του [[ESO.]] Το 47 Τουκάνας (47 Tucanae ή 47 Tuc) ή NGC 104 είναι σφαιρωτό σμήνος το οποίο βρίσκεται στον αστερισμό Τουκάνα. Απέχει 16.700 έτη φωτός από τη Γη και έχει διάμετρο 120 έτη φωτός. Με φαινόμενο μέγεθος 4,9 είναι το δεύτερο λαμπρότερο στον γήινο ουρανό μετά το Ωμέγα Κενταύρου και είναι ορατό με γυμνό οφθαλμό κοντά στο Μικρό Νέφος του Μαγγελάνου. Αποτελείται από περίπου ένα εκατομμύριο άστρα και χαρακτηρίζεται από τον πολύ συμπυκνωμένο πυρήνα του. Μέσα στο σφαιρωτό σμήνος έχουν αναγνωριστεί μεταξύ άλλων πηγές ακτίνων Χ και 23 πάλσαρ, το μεγαλύτερο αριθμό από οποιοδήποτε άλλο σφαιρωτό σμήνος, όσον αφορά το 2002.
Το 47 Τουκάνας το ανακάλυψε ο Νικολά Λουί ντε Λακάιγ το 1751, ο οποίος θεωρούσε ότι ήταν πυρήνας ενός λαμπρού κομήτη.
Ιωσήφ Πάντσιτς
Ο Ιωσήφ Πάντσιτς (σερβικά: Josif Pančić/Јосиф Панчић; 17 Απριλίου 1814 – 25 Φεβρουαρίου 1888) ήταν Σέρβος βοτανολόγος, γιατρός και πρώτος πρόεδρος της Σερβικής Βασιλικής Ακαδημίας. Προχώρησε σε εκτενείς περιγραφές της χλωρίδας της Σερβίας και του αποδίδεται η ταξινόμηση πολλών ειδών φυτών τα οποία ήταν άγνωστα τότε στη βοτανική κοινότητα. Επίσης, του χρεώνεται η ανακάλυψη της σερβικής ελάτης. Θεωρείται ο «πατέρας της σερβικής βοτανολογίας».
47 Τουκάνας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
κατηγορία:Σφαιρωτά σμήνη 0104 Κατηγορία:Τουκάνα (αστερισμός) 106
Ιωσήφ Πάντσιτς
Βιογραφία
Ο Πάντσιτς γεννήθηκε στο Ουγκρίνι, κοντά στη Τσρίκβενιτσα, η οποία τότε ήταν τμήμα της Αυτοκρατορίας των Αψβούργων (σήμερα βρίσκεται στην Κροατία), και ήταν ο τέταρτος γιος του Πάβελ Πάντσιτς και της Μαργαρίτας. Η οικογένειά του ήταν Μπουνιέβτσι. Σύμφωνα με την παράδοση, η οικογένεια Πάντσιτς καταγόταν από την Ερζεγοβίνη και είχε εγκατασταθεί στο Ουγκρίνι. Αφότου ολοκλήρωσε το δημοτικό σχολείο στο Γκόσπιτς, πήγε στο λύκειο της Ριέκα και συνέχισε τις σπουδές του στην Βασιλική Επιστημονική Ακαδημία στο Ζάγκρεμπ (1830). Αποφοίτησε το 1842 από τη Βουδαπέστη με πτυχίο ιατρικής. Παράλληλα με τα μαθήματά του, ο Πάντσιτς παρακολουθούσε μαθήματα βοτανικής.
Γνώρισε τον Σέρβο γλωσσολόγο Βουκ Στεφάνοβιτς Κάρατζιτς στη Βιέννη, ο οποίος έγραψε μια συστατική επιστολή στις σερβικές αρχές ώστε να ικανοποιήσει την επιθυμία του Πάντσιτς να εγκατασταθεί στη Σερβία και να μελετήσει τη φύση της. Τον Μάιο του 1846 έφτασε στη Σερβία και εργάστηκε ως γιατρός στο αγροτικό τμήμα της χώρας. Το 1853, μετακόμισε από το Κραγκούγιεβατς στο Βελιγράδι, όπου διορίστηκε καθηγητής στο Βασιλικό Σερβικό Λύκειο. Το 1853, εισήγαγε την ορυκτολογία με γεωλογία στο Λύκειο. Ο Πάντσιτς έγινε ο πρώτος πρόεδρος της Σερβικής Βασιλικής Ακαδημίας, η οποία δημιουργήθηκε τις 5 Απριλίου 1887. Ζήτησε το άνοιγμα του βοτανικού κήπου «Γιεβρέμοβτς» στο Βελιγράδι.
Ο Πάντσιτς απεβίωσε στις 25 Φεβρουαρίου 1888 στο Βελιγράδι, καθώς εργαζόταν. Το 1951 ανεγέρθη στο Κοπαονίκ μαυσωλείο από την Ακαδημία, το Πανεπιστήμιο Βελιγραδίου και την Ένωση Αναρριχητών.
Κληρονομιά
thumb|250px|Το χαρτονόμισμα των 10 δηναρίων Μια ερευνητική κοινότητα έχει πάρει το όνομά του, η Κοινότητα Βιολογικής Έρευνας Ιωσήφ Πάντσιτς (Biološko istraživačko društvo "Josif Pančić"). Απεικονίζεται στο χαρτονόμισμα των 10 δηναρίων το οποίο τυπώθηκε το 1994. Το 1951 το ψηλότερο σημείο στην οροσειρά Κοπαονίκ ονομάστηκε προς τιμή του από κορυφή Μίλαν σε κορυφή Πάντσιτς.
Πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι ιατροί Κατηγορία:Σέρβοι βοτανολόγοι
Microsoft Software Assurance
Η Microsoft Software Assurance (συντομογραφία - SA ) είναι πρόγραμμα συντήρησης της Microsoft που απευθύνεται σε επιχειρησιακούς χρήστες που χρησιμοποιούν Microsoft Windows, Microsoft Office και άλλες εφαρμογές διακομιστών και επιτραπέζιων υπολογιστών. Η βασική προϋπόθεση της SA είναι να δώσει στους χρήστες τη δυνατότητα να κατανέμουν τις πληρωμές τους για αρκετά χρόνια, προσφέροντας ταυτόχρονα "δωρεάν" αναβαθμίσεις σε νεότερες εκδόσεις κατά τη διάρκεια αυτής της χρονικής περιόδου.
Κατηγορία:Microsoft Windows
NGC 5112
Ο NGC 5112 είναι σπειροειδής γαλαξίας τύπου SBc στον αστερισμό των Θηρευτικών Κυνών, τον οποίο ανακάλυψε ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ στις 17 Μαρτίου 1787. Η απόσταση του από την Γη εκτιμάται ανάμεσα στα 15,2 και 18 εκατομμύρια παρσέκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
5112 Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Θηρευτικοί Κύνες 46671 08403
Διατροφή στη Λετονία
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πολιτισμός της Λετονίας Κατηγορία:Διατροφή
Πρωτάθλημα Χόκεϊ επί πάγου Πολωνίας
Το Πρωτάθλημα χόκεϊ επί πάγου Πολωνίας (Πολωνικά: Ekstraklasa) αποτελεί την κορυφαία διοργάνωση στην Πολωνία και διοργανώνεται από την Πολωνική Ομοσπονδία Χόκεϊ επί Πάγου (Polski Związek Hokeja na Lodzie, PZHL). Τους περισσότερους τίτλους κατέχει η Ποντχάλε Νόβι Ταργκ η οποία έχει κατακτήσει 19 πρωταθλήματα και ακολουθεί η Ούνια Οσβιέτσιμ με 8. Το πρωτάθλημα ξεκίνησε τη σεζόν 1955-56 και έγινε επαγγελματικό το 1999. Αποτελείται από 8 ομάδες και διαρκεί από τον Σεπτέμβριο μέχρι το Μάρτιο. Την περίοδο 2010-11 πρωταθλήτρια ανακηρύχθηκε η Κρακόβια Κρακοβίας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Πολωνια Χοκει
Στίβος στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018 – 5000 μέτρα ανδρών
Τα 5000 μέτρα ανδρών ήταν ένα από τα αγωνίσματα του στίβου στους Μεσογειακούς Αγώνες 2018 που διοργανώθηκαν στο Στάδιο Κάμπκλαρ της Ταρραγόνας στις 27 Ιουνίου 2018.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεσογειακοί Αγώνες 2018
Ανάκτορο της Καγκελλαρίας
Το Παλάτσο ντελλα Καντσελλερία (Palazzo della Cancelleria) είναι αναγεννησιακό ανάκτορο στη Ρώμη. Στα βόρεια αυτού είναι η λεωφόρος Βιττόριο Εμανουέλε Β΄ και νοτιοανατολικά η πλατεία Κάμπο ντε Φιόρι· βρίσκεται στην περιοχή Παριόνε. Κτίστηκε το διάστημα 1489-1513 από τον Ντονάτο Μπραμάντε για τον καρδινάλιο Ραφφαέλε Ριάριο θαλαμηπόλο (camerlengo) τού πάπα και θεωρείται το πιο πρώιμο αναγεννησιακό ανάκτορο στη Ρώμη. Στεγάζει την Παπική Καγκελλαρία και είναι έδαφος εκτός των ορίων της Αγ. Έδρας. Περιλαμβάνεται στους Τόπους Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Ως το 2015 ήταν η κατοικία τού καρδιναλίου Μπέρναρντ Λω της Βοστώνης των ΗΠΑ.
Ιστορία
Το οικοδόμημα αποδιδόταν παραδοσιακά στον Μπραμάντε και στον Ανντρέα Μπρέγκνο. Σύγχρονες απόψεις για την ταυτότητα τού αρχιτέκτονα διχάζονται· προτείνουν πως οι Φραντσέσκο ντι Τζόρτζιο Μαρτίνι και Μπάκιο Ποντέλλι συμμετείχαν στα πρώιμα στάδια τού σχεδιασμού του.
Μπεναβάρε
Το  Μπεναβάρε (Benabarre, αραγωνικά: Benavarri (, καταλανικά ))  είναι μια πόλη της Ισπανίας που βρίσκεται στην περιφέρεια της Ριβαγόρθα, στην επαρχία της Ουέσκας, στην αυτόνομη κοινότητα της Αραγωνίας.
Παραδοσιακά, το Μπεναβάρε ήταν η πρωτεύουσα της ιστορικής Κομητείας της Ριβαγόρθα, η οποία ήταν ευρύτερη ως προς την έκταση της από ότι σήμερα, και περιλάμβανε την περιφέρεια της Άλτα Ριβαγόρθα, που τώρα ανήκει πλέον στην επαρχία της Λιέιδα, στην Καταλωνία.
Κατά τη διάρκεια του ισπανικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας, στο διάστημα 1808-1814, τα γαλλικά Ναπολεόντεια στρατεύματα αποφάσισαν σε αντίποινα, να κάνουν το Γκράους προσωρινή πρωτεύουσα της κομητείας. Ο πληθυσμός του Γκράους από την εποχή εκείνη έχει αυξηθεί σε βαθμό που πλέον είναι η μεγαλύτερη πόλη στην περιφέρεια της Ριβαγόρθα και έχει εξελιχθεί, έχοντας τον ρόλο της διοικητικής έδρας της περιφέρειας. Παρά το γεγονός αυτό, το Μπεναβάρε εξακολουθεί να είναι σημαντικό ιστορικό και πολιτιστικό κέντρο και πόλος έλξης για τους επισκέπτες.
Δημογραφικά στοιχεία
Το 1991, ο πληθυσμός του Μπεναβάρε ήταν 1.233 κάτοικοι και από τότε έχει μειωθεί στους 1.124 σύμφωνα με την απογραφή του 2019.
Γλώσσα
Το Μπεναβάρε βρίσκεται εντός της γαιο-γλωσσικής περιοχής της καταλανόφωνης ζώνης της Αραγωνίας και η τοπική διάλεκτος, τα Ριβαγορθανικά, είναι μια μορφή καταλανικών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Αραγωνία
Ανάκτορο της Καγκελλαρίας
Ιστορία
Το 1517 το παλάτσο, που είχε μόλις ολοκληρωθεί, κατασχέθηκε από τον πάπα Λέοντα Ι΄ των Μεδίκων. Ο Λέων Ι΄ δεν είχε ξεχάσει, το ότι ο Σίξτος Δ΄ εφησύχασε, όταν η συνωμοσία των Πάτσι σκόπευε να αντικαταστήσει τους Μεδίκους στη Φλωρεντία με ένα καθεστώς των ντελλα Ρόβερε. Στο πλάτσο έμεινε από το 1753 ο αντικαγκελλάριος Ερρίκος Βενέδικτος Στιούαρτ, καρδινάλιος, διεκδικητής τού στέμματος της Αγγλίας (γιος τού Ιακώβου) και από στα τέλη τού 17ου αι. η Χριστίνα της Σουηδίας. Στα σκαλιά δολοφονήθηκε το 1848 ο υπουργός Δικαιοσύνης τού Παπικού Κράτους, ο Πελλεγκρίνο Ρόσσι. Κατά τη Δημοκρατία τού 1849 εδώ εγκαταστάθηκε προσωρινά το Κοινοβούλιο.
Η αρχιτεκτονική του
Ήταν το πρώτο που κτίστηκε εξολοκλήρου, ως νέο κτήριο, σε Αναγγενησιακό ρυθμό. Η μακρά πρόσοψή του εμπεριέχει τη μικρή βασιλική τού Σαν Λορέντσο ιν Νταμάζο, στην οποία ο καρδινάλιος ανήκε τιμητικά. Η βασιλική είναι τού 5ου αι. και το εσωτερικό της έχει από τότε αναδομηθεί· είχε κτιστεί επάνω σε ένα αρχαίο Μιθραίο. Οι ανασκαφές στην εσωτερική αυλή (cortile) τού παλάτσο έδειξαν, πως η βασιλική τού 5ου αι. ήταν μεγαλύτερη: είχε ιδρυθεί από τον πάπα Δάμασο Α΄ και ήταν ένας από τους σημαντικότερους πρώιμους ναούς της Ρώμης. Επίσης αποκαλύφθηκε και ένα κοιμητήριο από τον 8ο αι. ως την εποχή που κτίστηκε το παλάτσο.
Η επίπεδη πρόσοψη έχει αψιδωτά παράθυρα και ενδιάμεσά τους υπάρχουν από δύο ψευδοκολώνες (pilasters). Η έμπνευση είναι από τη Φλωρεντία: μπορεί να συγκριθεί με το εκεί παλάτσο Ρουτσελάι τού Λεόνε Αλμπέρτι. Το σχέδιο της τοιχοποιίας, ορθογώνιες λείες πέτρες με αυλάκι στην περίμετρο, είναι αρχαίας ρωμαϊκής προέλευσης. Μεταξύ τού 1ου και 2ου ορόφου υπάρχει σε όλο το μήκος της πρόσοψης η επιγραφή: RAFAEL RIARIUS SAVONENSIS SANCTI GEORGII DIΑCONUS CARDINALIS SANCTAE ROMANAE ECCLESIAE CAMERARIUS A SIXTO IIII PONTIFICE MAXIMO HONORIBUS AC FORTUNIS HONESTATUS TEMPLUM DIVO LAURENTIO MARTYRI DICATUM ET AEDIS A FUNDAMENTIS SUA IMPENSA FECIT MCCCCXXXXV ALEXANDRO VI P. M.. Η μεγάλη πύλη προστέθηκε τον 16ο αι. από τον Ντομένικο Φοντάνα, κατ' επιταγή τού καρδιναλίου Αλεξάνδρου Φαρνέζε.
Οι λίθοι είναι από τραβερτίνη στο χρώμα τού οστού και προέρχονται από τα γειτονικά ερείπια τού θεάτρου τού Πομπηίου, καθώς η πόλη ήταν γεμάτη ερείπια. Η Ρώμη, που είχε στην αρχαιότητα περισσότερο από ένα εκατομμύριο κατοίκους, τώρα είχε 30.000. Οι 44 Αιγυπτιακοί κίονες της εσωτερικής αυλής είναι από το ναό τού Σαν Λορέντσο τού Δαμάσιου και είχαν ληφθεί από τις επάνω στοές τού θεάτρου τού Πομπηίου. Η στοά (cloister) γύρω από την αυλή θεωρείται ότι είναι έμπνευση από τη βασιλική της Σάντα Κρότσε στη Φλωρεντία, έργο τού Φιλίππο Μπρουνελλέσκι. Έμπνευση από αυτό το έργο τού Μπρουνελλέσκι είναι η αυλή τού δουκικού ανακτόρου στο Ουρμπίνο, έργο τού Λουτσάνο Λαουράνα. Η στοά τού Παλάτσο ντελλα Καντσελλερία μάλλον είναι έμπνευση από το ανάκτορο του Ουρμπίνο, διότι αυτοί που έκαναν τα πρώτα σχέδια τού παλάτσο είχαν έρθει από το Ουρμπίνο.
Το 1547 ο καρδινάλιος Αλέξανδρος Φαρνέζε ανέθεσε στον Τζόρτζο Βαζάρι να ζωγραφίσει τοιχογραφίες, που να εξυμνούν τον πάππο του πάπα Παύλο Γ΄ Φαρνέζε. Είναι η περίφημη αίθουσα των 100 ημερών. Στο υπόγειο υπάρχει ο τάφος τού υπάτου Aulus Hirtius, που απεβίωσε το 43 π.Χ..
Παραπομπές
Κατηγορία:Παλάτια στην Ιταλία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Ρώμη Κατηγορία:Παλάτια στη Ρώμη
Πιέτρο Αννιγκόνι
Ο Πιέτρο Αννιγκόνι (Pietro Annigoni, 7 Ιουνίου 1910 - 28 Οκτωβρίου 1988) ήταν Ιταλός ζωγράφος, προσωπογράφος, τοιχογράφος και κάτοχος μεταλλίου, γνωστός κυρίως για τα ζωγραφισμένα πορτρέτα της Βασίλισσας Ελισάβετ Β΄. Το έργο του ήταν ακολουθούσε την αναγεννησιακή παράδοση, σε αντίθεση με το μοντερνιστικό ύφος που επικράτησε στην εποχή του.
Βίος
Γεννημένος στο Μιλάνο το 1910, ο Αννιγκόνι επηρεάστηκε από την ιταλική Αναγέννηση. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 και μετά, έζησε κυρίως στη Φλωρεντία, όπου σπούδασε στο Κολέγιο των Πιαριστών Πατέρων.
Το 1927, έγινε δεκτός στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Φλωρεντίας, όπου παρακολούθησε τα μαθήματα του Φελίτσε Καρένα στη ζωγραφική, του Τζουζέππε Γκρατσόζι στη γλυπτική και του Σελεστίνο Σελεστίνι στη χαρακτική. Ο Αννιγκόνι εγγράφηκε στην τάξη γυμνού που διηύθυνε το Circolo degli Artisti της Φλωρεντίας, ενώ παράλληλα παρακολουθούσε την ανοιχτή τάξη του ίδιου αντικειμένου στην Ακαδημία.
Το 1932, ο δημοσιογράφος Ούγκο Οτζέττι παρουσίασε τον Αννιγκόνι στο τμήμα Τεχνών της Corriere della Sera. Επίσης, το 1932, κέρδισε το βραβείο Trentacoste.
Θάνατος
Τον Μάιο του 1988, ο Αννιγκόνι υποβλήθηκε σε επείγουσα χειρουργική επέμβαση λόγω διάτρητου έλκους και δεν ανάρρωσε πλήρως από την ασθένεια. Μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο της Φλωρεντίας στις 27 Οκτωβρίου 1988 και πέθανε από νεφρική ανεπάρκεια στις 28 Οκτωβρίου 1988. Είναι θαμμένος στο νεκροταφείο Porte Sante (Άγιες Πόρτες) στη Βασιλική του Αγίου Μινιάτο αλ Μόντε, με θέα την αγαπημένη του Φλωρεντία.
Καλλιτεχνικές εκθέσεις
Ο Αννιγκόνι άρχισε να παρουσιάζει το έργο του διεθνώς τη δεκαετία του 1950. Στο Λονδίνο πραγματοποιήθηκαν εκθέσεις στις γκαλερί Wildenstein's (1950 και 1954), Agnew's (1952 και 1956), στην Ομοσπονδία Βρετανών Καλλιτεχνών (1961), στις Upper Grosvenor Galleries (1966) και σε πολλές εκθέσεις της Βασιλικής Ακαδημίας. Το 1953 πραγματοποιήθηκε ειδική έκθεση στο Παρίσι της Γαλλίας, στην Galerie Beaux Arts. Το Wildenstein's της Νέας Υόρκης παρουσίασε έργα του Αννιγκόνι την περίοδο 1957-58. Μέχρι το 1969, το έργο του Αννιγκόνι εκτέθηκε στο Μουσείο του Μπρούκλιν στη Νέα Υόρκη. Ανάμεσα στις πολυάριθμες ιταλικές πόλεις που εξέθεσαν έργα του Αννιγκόνι κατά τη διάρκεια της ζωής του ήταν το Τορίνο, η Ρώμη, η Φλωρεντία, η Βερόνα, η Μπρέσια, το Μοντεκατίνι Τέρμε, η Πίζα, το Μπέργκαμο, το Ροβερέτο και το Μιλάνο.
Εξέλιξη
Το έργο του φέρει την επιρροή της ιταλικής αναγεννησιακής προσωπογραφίας και έρχεται σε αντίθεση με τις μοντερνιστικές και μεταμοντερνιστικές καλλιτεχνικές τεχνοτροπίες που κυριάρχησαν στα μέσα και τέλη του 20ού αιώνα. Ο Αννιγκόνι ζωγράφισε δύο πορτραίτα της βασίλισσας Ελισάβετ Β΄, το 1955 και το 1969. Το προηγούμενο ήταν παραγγελία της Λατρευτική Εταιρεία Ιχθυοπωλών και εκτίθεται στην αίθουσα λιβελογραφίας, Fishmongers' Hall, ενώ το πορτραίτο του 1969 ήταν παραγγελία της Εθνικής Πινακοθήκης Προσωπογραφιών του Λονδίνου και εκτίθεται εκεί δημόσια. Μετά το πορτραίτο του για τη βασίλισσα, ο Αννιγκόνι έγινε περιζήτητος και ζωγράφισε πορτραίτα του Πάπα Ιωάννη του 23ου, των Προέδρων των ΗΠΑ Τζον Φ. Κένεντι και Λύντον Τζόνσον, του Σάχη και της αυτοκράτειρας του Ιράν, της Πριγκίπισσας Μαργαρίτας και πολλά άλλα μέλη της βρετανικής βασιλικής οικογένειας.
Ο Αννιγκόνι επιλέχθηκε από το περιοδικό TIME για να ζωγραφίσει τον Πρόεδρο Τζον Φ. Κένεντι για το εξώφυλλο στις 5 Ιανουαρίου 1962 του Ατόμου της Χρονιάς. Το αποτέλεσμα ήταν ίσως το λιγότερο αγαπητό πορτρέτο του, καθώς ο Αννιγκόνι δεν είχε χρόνο ή διάθεση να ικανοποιήσει το περιοδικό TIME. Άλλα εξώφυλλα του περιοδικού TIME που περιείχαν πορτρέτα του Αννιγκόνι ήταν τα τεύχη της 5ης Οκτωβρίου 1962 (Πάπας Ιωάννης 23ος), της 1ης Νοεμβρίου 1963 (Λούντβιχ Έρχαρντ), της 12ης Απριλίου 1968 (Λίντον Τζόνσον) και της 30ης Απριλίου 1965 (Βρετανός πρωθυπουργός Χάρολντ Ουίλσον).
Άλλα θέματα σε όλο τον κόσμο που ζωγράφισε ο Ανιγκόνι περιλαμβάνουν τον Πρίγκιπα Φίλιππο και πολλά άλλα μέλη του Οίκου των Ουίνδσορ, καθώς και τον υποδηματοποιό Σαλβατόρε Φερραγκάμο, τον Φλωρεντινό συγγραφέα Λουίτζι Ουγκολίνι, την χορεύτρια του μπαλέτου Ντάμα Μαργκότ Φοντέιν, την Βρετανίδα ηθοποιό Τζούλι Άντριους, τον Ρώσο σταρ του μπαλέτου Ρούντολφ Νουρέγιεφ και την Μαχαράνι Γκαγιάτρι Ντέβι της Τζαϊπούρ. Η μελέτη του για τον συγγραφέα Μπιλ Χόπκινς αναπαράχθηκε στο εξώφυλλο του 1984 στο "The Leap", μια επανέκδοση του βιβλίου του Χόπκινς του 1957, The Divine and the Decay.
Ο Αννιγκόνι, ένας ειλικρινής καλλιτέχνης, έγραψε δοκίμια που αμφισβητούσαν τη σύγχρονη τέχνη η οποία αγνοούσε τη βασική ικανότητα ζωγραφικής. Αποξένωσε τους κριτικούς, οι οποίοι ισχυρίστηκαν ότι η τέχνη του ήταν πολύ αναπαραστατική, προεξοφλώντας τη μοναδική δραματική υπογραφή που έφερε ο καλλιτέχνης στην αναγεννησιακή παράδοση.
Αγιογραφίες
Ο Αννιγκόνι δραστηριοποιήθηκε ζωγραφίζοντας τοιχογραφίες εκκλησιών στη Φλωρεντία και γύρω από αυτήν. Κατά τη διάρκεια των ετών 1980-1985 (ξεκινώντας σε ηλικία 70 ετών) στο μοναστήρι Μόντε Κασσίνο, ολοκλήρωσε τη μεγαλύτερη τοιχογραφία του, τον τρούλο του μοναστηριού.
Το 1970 ο Πιέτρο Αννιγκόνι ζωγράφισε τον "Άγιο Τζουζέπε", ένα affresco στην εκκλησία του Αγίου Ιωσήφ στο Γκαλούτσο.
Βραβεύσεις
Στις 14 Νοεμβρίου 1975 ο Αννιγκόνι τιμήθηκε με το Τάγμα της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας.
Τον Οκτώβριο του 2010, τα ιταλικά ταχυδρομεία εξέδωσαν γραμματόσημο για την εκατονταετηρίδα από τη γέννηση του Πιέτρο Ανιγκόνι.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Όσα παίρνει ο άνεμος (μυθιστόρημα)
Το Όσα παίρνει ο άνεμος (πρωτότυπος τίτλος: Gone with the Wind) είναι ένα ιστορικό - ρομαντικό, μυθιστόρημα της Μάργκαρετ Μίτσελ, που εκδόθηκε πρώτη φορά το 1936. Η ιστορία εκτυλίσσεται στην κομητεία Κλέιτον της Τζόρτζια και έχει επίκεντρο τη Σκάρλετ Ο'Χάρα, μία κακομαθημένη κόρη ενός γαιοκτήμονα, αλλά και τις προσωπικές της σχέσεις, ενόσω ταυτόχρονα μαίνεται ο Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος. Το ιστορικό, πλέον, μυθιστόρημα, έχει και θέματα ενηλικίωσης, ενώ τον τίτλο του τον πήρε από ένα ποίημα του Έρνετ Ντόουσον.
Το βιβλίο έως και σήμερα είναι ένα από τα αγαπημένα αναγνώσματα των ΗΠΑ, αφού έως και το 2014, βρισκόταν μονάχα πίσω από τη Βίβλο. Αλλά και κατά την περίοδο που κυκλοφόρησε έλαβε μεγάλη επιτυχία, καθώς το 1937 ήταν ήδη best-seller στις ΗΠΑ. Έως τώρα έχει πουλήσει 30 εκατομμύρια αντίτυπα.
Η Μίτσελ, το 1937, κέρδισε και το βραβείο Πούλιτζερ, για το εν λόγω βιβλίο της, ενώ το 1939, διασκευάστηκε από τον Σίντνεϊ Χάουαρντ για την ομώνυμη ταινία, η οποία κι αυτή θεωρείται μία από τις κλασσικότερες του παγκόσμιου κινηματογράφου. Το Όσα παίρνει ο άνεμος ήταν το μοναδικό βιβλίο, που εκδόθηκε όσο ζούσε η Μίτσελ.
Η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου το έχει κατατάξει ανάμεσα στα βιβλία που έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της ζωής των Αμερικανών.
Υπόθεση
Το βιβλίο ακολουθεί τη ζωή της πρωταγωνίστριας, Σκάρλετ Ο’Χάρα, κόρη ενός Ιρλανδού ιδιοκτήτη της Τάρα, μιας φυτείας βαμβακιού στη Τζόρτζια του αμερικανικού Νότου, τα χρόνια κατά τη διάρκεια και μετά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο.
Ένα απόγευμα του 1861, παραμονές του Πολέμου, η δεκαεξάχρονη Σκάρλετ μαθαίνει ότι ο κρυφός εφηβικός της έρωτας Άσλεϊ Ουίλκς σκοπεύει να παντρευτεί την ξαδέλφη του, Μέλανι Χάμιλτον, γεγονός που θα ανακοινωθεί την επόμενη ημέρα στο μπάρμπεκιου που θα διοργανωθεί στις Δώδεκα Βελανιδιές, την οικία των Ουίλκς.
Αποφασισμένη να κερδίσει την καρδιά του Άσλεϊ, η Σκάρλετ καταφέρνει να τον απομονώσει κατά τη διάρκεια του μπάρμπεκιου και να του ανακοινώσει τον έρωτα της για αυτόν, περιστατικό στο οποίο βρέθηκε τυχαία μάρτυρας ο Ρετ Μπάτλερ, ένας πλούσιος καλεσμένος με ιδιαίτερα άσχημη φήμη. Ο Ρετ κάνει γνωστή την παρουσία του μόνο μετά την απόρριψη της Σκάρλετ από τον Άσλεϊ και την αποχώρησή του από το δωμάτιο, γεγονός που εκνευρίζει τη νεαρή κοπέλα και τη φέρνει σε σύγκρουση με τον Ρετ.
Απογοητευμένη και πληγωμένη, η Σκάρλετ αποφασίζει να δεχτεί την πρόταση γάμου του αδελφού της Μέλανι, Τσαρλς Χάμιλτον, ενώ την ίδια μέρα ξεκινάει και ο Πόλεμος. Η Σκάρλετ, μόλις 2 μήνες μετά τον γάμο της μένει χήρα και 7 μήνες μετά αποκτά τον γιο της, Γουέιντ Χάμπτον Χάμιλτον.
Κουρασμένη από τη μητρότητα και τη στατική ζωή στην εξοχή, η Σκάρλετ, μετά από προτροπή της μητέρας της, μετακομίζει στην Ατλάντα μαζί με τη Μέλανι και τη Θεία Πίτιπατ, που ουσιαστικά μεγάλωσε τη Μέλανι και τον Τσαρλς. Μαζί της στην Ατλάντα παίρνει μόνο τον γιο της και την Πρίσι, τη μαύρη σκλάβα που διατελεί τον ρόλο της καμαριέρας της.
Η Σκάρλετ σοκάρει με τη συμπεριφορά της τη συντηρητική κοινωνία της Ατλάντα, ειδικά μετά την απόφασή της να παραστεί στη χοροεσπερίδα που συμβαίνει για την ενίσχυση του αγώνα της Ομοσπονδίας, παρά το γεγονός ότι χήρεψε πρόσφατα. Στη συγκεκριμένη χοροεσπερίδα, ο Ρετ, που έχει καταφέρει μέσα σε αυτό το διάστημα να αποκτήσει φήμη και περισσότερα χρήματα με τη συμμετοχή του στον πόλεμο, προσφέρει στον αγώνα 150 δολάρια σε χρυσό για έναν χορό με τη Σκάρλετ. Αυτή προκαλεί ακόμα περισσότερη την οργή της κλειστής κοινωνίας, όταν δέχεται την προσφορά του.
Σιγά σιγά, και με την παρότρυνση του Ρετ, η Σκάρλετ ξεπερνά τους ενδοιασμούς της και αρχίζει να πραγματοποιεί την προσωπική της επανάσταση ενάντια στους κοινωνικούς περιορισμούς της εποχής.
Τα Χριστούγεννα του 1863, ο Άσλεϊ επιστρέφει με άδεια από τον στρατό και η Μέλανι μένει έγκυος στο πρώτο τους παιδί. Τους επόμενους μήνες η κατάσταση δυσχεραίνει για τον Νότο, με αποτέλεσμα πολύς κόσμος να εγκαταλείπει την Ατλάντα. Η Σκάρλετ μένει πίσω για το χατίρι της αδύναμης, εγκύου Μέλανι.
Ο γιος της Μέλανι, Μπο, γεννιέται τον Σεπτέμβριο του 1864, ενώ ο στρατός των Γιάνκηδων βρίσκεται στις πύλες της Ατλάντα. Η Σκάρλετ ζητά τη βοήθεια του Ρετ για να εγκαταλείψει την πόλη πριν την είσοδό τους σε αυτή. Αφού ο Ρετ τους οδηγήσει στον δρόμο για την Τάρα, τους εγκαταλείπει για να καταταγεί στον στρατό, αφού πρώτα εξομολογηθεί την αγάπη του στην Σκάρλετ.
Η Σκάρλετ, με πολύ προσωπικό κόπο, καταφέρνει να φτάσει στην Τάρα, όπου ανακαλύπτει ότι όλοι οι υπηρέτες τους, πέρα από κάποιους ιδιαίτερα πιστούς, τους έχουν εγκαταλείψει, οι αδελφές της είναι άρρωστες από τύφο, η μητέρα της έχει πεθάνει από την ίδια αρρώστια και ο πατέρας της έχει χάσει τα μυαλά του. Αναγκάζεται, λοιπόν, να αναλάβει τη διοίκηση της θητείας, φτάνοντας μέχρι και στον φόνο για να διασώσει την πατρογονική της περιουσία.
Ο πόλεμος τελειώνει και οι στρατιώτες –ανάμεσά τους και ο Άσλεϊ- επιστρέφουν σπίτια τους, ενώ στην Τάρα επιβάλλεται φόρος ύψους 300 δολαρίων. Η Σκάρλετ, μη ξέροντας τι να κάνει, στρέφεται προς τον Ρετ, ο οποίος βρίσκεται στις φυλακές της Ατλάντας, καθώς η κυβέρνηση υποψιάζεται πως έχει καταχραστεί μέρος του χρυσού της Ομοσπονδίας. Χρησιμοποιώντας αθέμιτα μέσα και φτάνοντας μέχρι και το σημείο να του προσφέρει να γίνει η ερωμένη του, η Σκάρλετ δεν καταφέρνει τελικά να επιτύχει τον σκοπό της.
Ηττημένη αποφασίζει να παντρευτεί τον Φρανκ Κένεντι, έναν άνδρα αρκετά μεγαλύτερό της και παραλίγο αρραβωνιαστικό της μικρής της αδελφής, Σουέλεν, ο οποίος ωστόσο έχει την απαραίτητη οικονομική δυνατότητα. Η Σκάρλετ αναλαμβάνει τη διαχείριση του μαγαζιού του Φρανκ στην Ατλάντα, ενώ τον πιέζει να αγοράσουν και δύο μύλους, γεγονός που δυσαρεστεί και τον Φρανκ και την κοινωνία της Ατλάντα.
Ενώ η Σκάρλετ είναι έγκυος στην κόρη του ζευγαριού, Έλα Κένεντι, ο πατέρας της πεθαίνει και οι Ουίλκς μετακομίζουν από την Τάρα στην Ατλάντα, με τον Άσλεϊ να αναλαμβάνει τη διαχείριση από έναν από τους δύο μύλους.
Μια μέρα, κατά την επιστροφή της από τους μύλους, η Σκάρλετ δέχεται επίθεση από δύο άνδρες. Στην προσπάθειά του να εκδικηθεί την ατίμωση της γυναίκας του ο Φρανκ πεθαίνει. Την ημέρα της κηδείας του, ο Ρετ προτείνει στην Σκάρλετ να παντρευτούν αν και γνωρίζει ότι αγαπάει άλλον, κάτι που συμβαίνει έναν χρόνο αργότερα, προκαλώντας τον φθόνο και το κουτσομπολιό της πόλης.
Χρόνια αργότερα, ένα τυχαίο περιστατικό είχε ως αποτέλεσμα να κυκλοφορήσουν φήμες για εξωσυζυγική σχέση της Σκάρλετ με τον Άσλεϊ, φήμες που η Μέλανι αρνείται να δεχτεί αλλά εξοργίζουν τον Ρετ. Το βράδυ εκείνο επιστρέφει μεθυσμένος στο σπίτι και παραδέχεται ότι θα μπορούσαν να είναι ιδιαίτερα ευτυχισμένοι οι δυο τους αφού την αγαπάει και την καταλαβαίνει. Στη συνέχεια κάνουν παθιασμένο έρωτα.
Την επόμενη μέρα ο Ρετ φεύγει με την Μπόνι, ενώ η Σκάρλετ, κατά τη διάρκεια της απουσίας του, συνειδητοποιεί ότι της λείπει και ότι είναι έγκυος. Μετά από μια τρίμηνη απουσία, πατέρας και κόρη επιστρέφουν. Στην ανακοίνωση της εγκυμοσύνης της Σκάρλετ, ο Ρετ παραμένει σκληρός και υπαινίσσεται ότι το παιδί μπορεί να μην είναι δικό του. Αυτή εξοργισμένη προσπαθεί να του επιτεθεί και πέφτει από τις σκάλες, αποβάλλοντας τελικά.
Ενθουσιασμένη από την αποκάλυψη, επιστρέφει σπίτι για να του ανακοινώσει την επιφοίτησή της, τον βρίσκει όμως έτοιμο να την εγκαταλείψει, ζητώντας της μάλιστα διαζύγιο. Στη συζήτηση που ακολουθεί ο Ρετ και η Σκάρλετ είναι για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια του γάμου τους ξεκάθαροι και ειλικρινείς ο ένας απέναντι στον άλλον. Η Σκάρλετ του ζητά να μείνει και να σταθεί δίπλα της, εκείνος όμως φεύγει, απαντώντας της ότι δεν μου καίγεται καρφί, αναφορικά με την πορεία της μετέπειτα ζωής της.