cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φασιστικό μανιφέστο
Περιεχόμενο του Φασιστικού Μανιφέστου
Στον πολιτικό τομέα,  το Μανιφέστο ζητά ("noi vogliamo"): Στην εργασία και την κοινωνική πολιτική, το Μανιφέστο ζητά: Στις στρατιωτικές υποθέσεις, το Μανιφέστο ζητά: Στα οικονομικά : Το Μανιφέστο έτσι παρουσίαζε τις πρώτες  θέσεις σε ό, τι αργότερα θα χαρακτηριζόταν  από τον Μουσολίνι ως   "μια σειρά από σημεία, προβλέψεις, συμβουλές που, όταν θα απαλλάσσονταν  από τα αναπόφευκτα  απρόοπτα, μέσα  σε λίγα χρόνια θα αναπτυσσόταν σε μια σειρά από δογματικές θέσεις που θα έκαναν το Φασισμό ένα  πολιτικό δόγμα διαφορετικό  από όλα τα άλλα, του παρελθόντος ή του παρόντος." Κατά την άποψή του θα ήταν ένα  προοδευτικό κίνημα που θα  ξεπερνούσε  τον οικονομικό και πολιτικό φιλελευθερισμό   του 19ου αιώνα. Έδινε έμφαση σε  βασικά στοιχεία της  προοδευτικής σκέψης της εποχής και παρουσίαζε κάποιες από τις ιδέες του κρατικού ελέγχου  μαζί με κάποιες ιδέες που είναι ευρέως αποδεκτές σήμερα. Ως μια ιδεολογία που βασίζεται στην αρχή της υποταγής του ατομικισμού στο κράτος, με  έμβλημα το ρωμαϊκό fascio, το πρώτο μανιφέστο του Φασισμού  ήταν η προοδευτική βάση για αυτό που θα γινόταν  ένα ολοκληρωτικό καθεστώς.
Το Μανιφέστο στην πράξη
Από τις προτάσεις του  Μανιφέστου,  τη μεγαλύτερη διάρκεια είχε η δέσμευση για  σωματειακή οργάνωση της οικονομίας. Μακριά από το να γίνει ένα μέσο εκτεταμένης δημοκρατίας, το κοινοβούλιο έγινε από το νόμο ένα σώμα που εκλεγόταν από το  φασιστικό κόμμα  το  1929, και  αντικαταστάθηκε από μια βουλή που ονομαζόταν  "Camera dei Fasci e delle Corporazioni" ("Αίθουσα των Φάσι και των Ενώσεων") μια δεκαετία αργότερα.
Η φιλειρηνική εξωτερική πολιτική του φασισμού έπαψε κατά το πρώτο έτος της  διακυβέρνησης της Ιταλίας. Το Σεπτέμβριο του 1923, η Κρίση της Κέρκυρας έδειξε την  προθυμία του καθεστώτος  να χρησιμοποιήσει την ισχύ διεθνώς. Ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία της φασιστικής διπλωματίας ήταν η Συνθήκη του Λατερανού το Φεβρουάριο του 1929, όπου  αποδέχθηκε την αρχή της μη ανάμειξης στις υποθέσεις της Εκκλησίας. Αυτό τελείωσε την 59-χρονη  διαφορά μεταξύ της Ιταλίας και του Παπισμού.
Δείτε επίσης
Το κείμενο του Φασιστικού Μανιφέστου στην ιταλική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φασισμός στην Ιταλία
Πήτερ Σούμαν
Ο Πήτερ Σούμαν (γερμανικά: Peter Schumann, Σιλεσία 1934) είναι ο ιδρυτής και διευθυντής του θιάσου Bread and Puppet. Γεννήθηκε στη Σιλεσία της Γερμανίας, όπου και εργάστηκε ως γλύπτης και χορευτής πριν μεταναστεύσει στις ΗΠΑ το 1961. Το 1963 ίδρυσε το θίασο Bread & Puppet (Ψωμί και Μαριονέτα) στη Νέα Υόρκη, και το 1970 μετακόμισε στην περιοχή Νόρθηστ Κίνγκντομ του Βερμόντ όπου και ο θίασος εξακολουθεί να δίνει παραστάσεις. Το διασημότερο έργο του Σούμαν είναι η παράσταση με τίτλο Domestic Resurrection Circus (Τσίρκο της Εγχώριας Ανάστασης), η οποία διοργανώνονταν ετησίως από τον θίασο έως το 1998.
Θέατρο Bread and Puppet
Ο Σούμαν ίδρυσε τον θίασο το 1963 στην πόλη της Νέας Υόρκης, με την ονομασία του (Ψωμί και Μαριονέτα) να προκύπτει από την ελεύθερη παροχή φρεσκοψημένου ψωμιού κατά τη διάρκεια των παραστάσεων, συνήθως και με συνοδεία διαφόρων βουτηγμάτων. Το συγκεκριμένο θέατρο είναι γνωστό σύμφωνα με τα τοπικά μέσα ενημέρωσης για την αναρχική, μη εμπορική, συμμετοχική, και πολιτικά έντονη ατμόσφαιρα και καλλιτεχνική προσέγγιση του. Ανάμεσα στις πιο αξιόλογες παραστάσεις του θεάτρου είναι η Nativity 1992 (Θεία Γέννηση), παράσταση για την οποία οι Τάιμς της Νέας Υόρκης ανέφεραν ως ένα πρότυπο παραδοσιακής παραστατικής τέχνης. Άλλες αξιόλογες παραστάσεις υπήρξαν η Divine Reality Comedy (Θεία Κωμωδία ριάλιτι), καθώς και η συμμετοχή του σε τοπικά φεστιβάλ.
Βερμόντ
Μετά την πρώτη δεκαετία του θιάσου στη Νέα Υόρκη, ο Σούμαν αποφάσισε να μετακινηθεί στο Βερμόντ αποδεχόμενος τη συνεργασία που του προτάθηκε με ένα τοπικό κολλέγιο της περιοχής για την πραγματοποίηση παραστάσεων εντός του εκπαιδευτικού οργανισμού. Μετά από λίγα χρόνια, ο Σούμαν δημιούργησε την παράσταση με ονομασία Domestic Resurrection Circus (Τσίρκο Εγχώριας Ανάστασης), η οποία ήταν μια μίξη βοντβίλ κωμωδίας και πολιτικού σχολιασμού, και μαζί με τις γιγαντιαίες μαριονέτες του θιάσου, η παράσταση μετατράπηκε σε ετήσια παράδοση κατά το καλοκαίρι. Η παράσταση διοργανώνονταν έως και το 1998, έτος κατά το οποίο είχε πάνω από 30.000 θεατές. Έκτοτε, διοργανώνεται στη θέση της μια μικρότερη παράσταση κάθε καλοκαίρι.
Έκθεση με θέμα την Παλαιστίνη
Το 2007 ο Σούμαν παρουσίασε την έκθεση ζωγραφικής Πίνακες της Ανεξαρτησίας: Εμπνευσμένοι από Τέσσερις Ιστορίες στην Βοστώνη και στο Μπούρλινγτον του Βερμόντ. Η έκθεση βασίζονταν στις 10 ημέρες τις οποίες ο Σούμαν πέρασε στις κατεχόμενες περιοχές της Παλαιστίνης, καθώς και στοιχεία από το Γκέτο της Βαρσοβίας, το οποίο ήταν το μεγαλύτερο γκέτο το οποίο η Ναζιστική Γερμανία είχε επιβάλλει κατά το Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η έκθεση προκάλεσε αντιδράσεις και ο Σούμαν δέχτηκε κριτική πως ήταν Αντι-Σιωνιστής, Αντι-Σημίτης, καθώς και ήπιος αρνητής του Ολοκαυτώματος, κατηγορίες τις οποίες ο Σούμαν αρνήθηκε απαντώντας πως δεν ισχυρίζεται πως αυτά που συμβαίνουν στην Παλαιστίνη είναι τα ίδια με αυτά που συνέβησαν στη Βαρσοβία, αλλά σίγουρα λειτουργούν ως υπενθύμιση. Το 2008 δημιούργησε μια νέα έκθεση με θέμα την ισραηλινό-παλαιστιανική σύρραξη με τίτλο "Το πανεπιστήμιο του Μαχντί: Η ιστορία ενός νεαρού Παλαιστινίου", η οποία πραγματεύεται μια υπόθεση άδικης φυλάκισης στο Ισραήλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus
Ναπολιτάνικη φάτνη
μικρογραφία|Η ναπολιτάνικη φάτνη του [[Ανάκτορο της Καζέρτα|βασιλικού ανακτόρου της Καζέρτα.]] μικρογραφία|Η Φάτνη του Πιέτρο Αλεμάνο (Pietro Alemanno), από την εκκλησία Σαν Τζιοβάνι στο τέλος της οδού Καρμπονάρα (San Giovanni a Carbonara), Νάπολη. Η ναπολιτάνικη φάτνη αποτελεί μια αναπαράσταση της γέννησης του Ιησού που κατά παράδοση διαδραματίζεται στη Νάπολη του 18ου αιώνα.
Η ναπολιτάνικη τεχνική κατασκευής φατνών διατηρήθηκε αναλλοίωτη στους αιώνες μέχρι σήμερα, αποτελώντας κομμάτι των πιο σταθερών και τηρούμενων χριστουγεννιάτικων παραδόσεων της πόλης.
Απαρχές
Η πρώτη αναφορά σε ναπολιτάνικη φάτνη εμφανίζεται σε μια συμβολαιογραφική πράξη του 1021 στην οποία αναφέρεται η εκκλησία της Σάντα Μαρία στη φάτνη («Santa Maria ad praesepe», Correra, Luigi: Il presepe a Napoli, L' arte: rivista di storia dell'arte medievale e moderna, 1899, τευχ. IV, σ. 325, Πανεπιστήμιο του Παλέρμου). Σε ένα κείμενο του 1324 γίνεται αναφορά σε «ένα παρεκκλήσι της φάτνης της οικίας Αλάγνι (Alagni)» στο Αμάλφι (Stefano de Caro et al., Patrimoni intangibili dell'umanità. Il distretto culturale del presepe a Napoli, Εκδόσεις Guida ). Το 1340 η βασίλισσα Σάντσα της Μαγιόρκας (σύζυγος του Ροβέρτου του Ανζού) δώρισε στις μοναχές του Τάγματος των Κλαρισσών (Ordine di Santa Chiara) μια φάτνη για τη νέα τους εκκλησία, από την οποία σήμερα σώζεται το άγαλμα της Παναγίας στο Εθνικό Μουσείο του Σαν Μαρτίνο (Museo nazionale di San Martino). Άλλες αναφορές καταγράφονται το 1478, καθώς και το 1475.
Τον 15ο αιώνα έχουμε τους πρώτους αληθινούς γλύπτες μορφών, όπως οι αδερφοί Τζοβάννι και Πιέτρο Αλεμάννο οι οποίοι το 1470 σκάλισαν τις ξύλινες μορφές για την αναπαράσταση της Γέννησης. Το 1507 και για πρώτη φορά έγινε αναπαράσταση της φάτνης σε μια σπηλιά από πέτρες οι οποίες κατά πάσα πιθανότητα προήλθαν από την Παλαιστίνη και εμπλουτίστηκε με ένα καπηλειό.
Το 1532 καταγράφεται μια καινοτομία. Ο Ντομένικο Ιμπιτσάτι (Domenico Impicciati) ήταν ο πρώτος που δημιούργησε πήλινα αγαλματίδια για ιδιωτική χρήση.
Το 1640, ο Μικέλε Περόνε (Michele Perrone) διατήρησε το κεφάλι και τα άκρα από ξύλο στις φιγούρες, όμως για τον κορμό χρησιμοποίησε σύρμα με επένδυση από στουπί γεγονός που επέτρεψε στις μορφές να αποκτήσουν μεγαλύτερη πλαστικότητα. Προς τα τέλη του αιώνα γεννήθηκε η θεατρικότητα της ναπολιτάνικης φάτνης καθώς το όλο σκηνικό εμπλουτίστηκε με την αναπαράσταση σκηνών της καθημερινότητας, αναμιγνύοντας με τον τρόπο αυτό το ιερό με το βέβηλο.
Η χρυσή εποχή
Τον 17ο αιώνα η φάτνη διεύρυνε τη σκηνογραφία της, καθώς δεν γινόταν αναπαράσταση μόνο της σπηλιάς της Γέννησης, αλλά και ο βέβηλος εξωτερικός κόσμος, κατόπιν των επιρροών και της τέχνης του Μπαρόκ.
Ο χρυσός αιώνας της ναπολιτάνικης φάτνης είναι ο 18ος αι. όταν βασίλευε ο Κάρολος Γ’ των Βουρβόνων. Εξαιτίας της καλλιτεχνικής και πολιτιστικής άνθησης εκείνης της περιόδου ακόμα και οι βοσκοί άλλαξαν την εμφάνισή τους, ενώ κομιστές δεν ήταν πλέον μόνο τα θρησκευτικά τάγματα, αλλά και οι πλούσιοι και ευγενείς.
Κατά τον 20ο αι. αυτή η τέχνη σταδιακά εξέλειψε, όμως σήμερα μεγάλες φάτνες εξακολουθούν να στήνονται σε όλες τις κεντρικές εκκλησίες της πρωτεύουσας της Καμπανίας και πολλοί είναι οι Ναπολιτάνοι που τις στήνουν στα σπίτια τους.
Ο συμβολισμός της ναπολιτάνικης φάτνης
Σε κάθε φιγούρα της φάτνης καθώς και στα μεμονωμένα στοιχεία που απαρτίζουν την όλη σύνθεση μπορεί να αποδοθεί μια ιδιαίτερη ερμηνεία. μικρογραφία|Η πωλήτρια αυγών.
Οι τυπικοί χαρακτήρες της ναπολιτάνικης φάτνης
Ο οινοπώλης / Cicci Bacco: πρόκειται για τη μορφή που οδηγεί ένα κάρο που σέρνουν ένα ή δύο βόδια ή αναπαρίσταται μπροστά σε ένα κελάρι με ένα φλασκί στο χέρι και ανακαλεί την αρχαία παγανιστική θεότητα του κρασιού. Σε χριστιανικό περιβάλλον, πλέον, παραπέμπει στα δώρα της Θείας Ευχαριστίας, τον άρτο και τον οίνο.
Ο ψαράς: συμβολίζει τον ψαρά των ψυχών.
Οι δυο φίλοι: ο θείος Vicienzo και ο θείος Pascale αποτελούν την προσωποποίηση της Αποκριάς και του Θανάτου.
Η τσιγγάνα: μια κοπέλα με σκισμένα αλλά φανταχτερά ρούχα στην οποία αποδίδεται είτε ο συμβολισμός του θείου δράματος γιατί φέρεται να κουβαλάει ένα καλάθι με μεταλλικά εργαλεία, είτε εκείνος της μητρότητας όταν εμφανίζεται με ένα μωρό στην αγκαλιά.
Στεφανία: μια νεαρή παρθένα η οποία περπάτησε μέχρι τη φάτνη για να προσκυνήσει τον Σωτήρα.
Η πόρνη: το κατεξοχήν ερωτικό σύμβολο που αντιπαρατίθεται στην αγνότητα της Παρθένου.
Οι τρεις Μάγοι: οι τρεις σοφοί βασιλείς και ιερείς που ξεκίνησαν από την Ανατολή ακολουθώντας το άστρο της Βηθλεέμ για να προσκυνήσουν τον Χριστό. Αρχικά παρουσιάζονταν ως αναβάτες σε τρία διαφορετικά ζώα, ένα άλογο, μια καμήλα και έναν ελέφαντα συμβολίζοντας αντίστοιχα την Ευρώπη, την Αφρική και την Ασία και έφεραν μαζί τα δώρα τους που ήταν χρυσός, θυμίαμα και μύρο.
Οι Πωλητές: πρόκειται για αναπαραστάσεις των πωλητών των διαφόρων προϊόντων που πωλούνταν κατά τη διάρκεια του έτους στη Νάπολη.
Οι χώροι αναπαράστασης
Η αγορά: Παρουσιάζει τις ποικίλες εμπορικές δραστηριότητες.
Η γέφυρα: Η γέφυρα: σύμβολο της διέλευσης και συνδέεται με τη μαγεία, αντιπροσωπεύοντας το πέρασμα ανάμεσα στον κόσμο των ζωντανών και των νεκρών.
Στο φούρνο: σαφής αναφορά στο χριστιανικό δόγμα και στη Θεία Ευχαριστία.
Η εκκλησία και ο σταυρός: αποτελούν έναν αναχρονισμό του 18ου αι.
Το ποτάμι: συνδέεται με το θάνατο και τη θεϊκή γέννηση.
Το πηγάδι: σημείο σύνδεσης του κόσμου με τα υπόγεια ύδατα.
Η φάτνη σήμερα
μικρογραφία|Ο δρόμος της οδού Σαν Γκρεγκόριο Αρμένο (San Gregorio Armeno). Στη σημερινή εποχή η ‘‘κλασική’’ ναπολιτάνικη φάτνη έχει εξελιχθεί. Νέοι καλλιτέχνες έχουν εκμοντερνίσει και εξελίξει την τέχνη της κατασκευής φατνών. Η οδός Σαν Γκρεγκόριο Αρμένο (San Gregorio Armeno) στη Νάπολη φιλοξενεί μόνιμες εκθέσεις και εργαστήρια κατασκευαστών αποτελώντας έναν μόνιμο τόπο έλξης επισκεπτών.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές με επισήμανση Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Χριστουγεννιάτικες φάτνες
Λευτέρης Βελέντζας
Ο Λευτέρης Βελέντζας είναι Έλληνας πρώην διεθής ποδοσφαιριστής, περισσότερο γνωστός για τη θητεία του τόσο ως ποδοσφαιριστής όσο και ως προπονητής στον Απόλλωνα Σμύρνης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Σμύρνης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηρακλή Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ακράτητου Άνω Λιοσίων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αιγάλεω Α.Ο. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Θρασύβουλου Φυλής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ.Σ. Ηλιούπολης Αττικής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Απόλλωνα Σμύρνης
Microsoft Surface
200px|δεξιά
Το Microsoft Surface είναι μια σειρά tablet που σχεδιάζονται και προωθούνται από τη Microsoft.
Το Surface θα είναι διαθέσιμο σε δύο εκδόσεις: Το μοντέλο με τα Windows RT θα χρησιμοποιεί επεξεργαστή ARM, ενώ το μοντέλο με τα Windows 8 θα χρησιμοποιεί επεξεργαστή Intel CPU. Και τα δύο τα μοντέλα θα μπορούν να εγκαταστήσουν νέες εφαρμογές μέσω του Microsoft Store. Ωστόσο μόνο στο μοντέλο με τα Windows 8 θα επιτρέπεται εγκατάσταση των κλασικών εφαρμογών στην Επιφάνεια Εργασίας. Το Surface RT είναι διαθέσιμο από τις 26 Οκτωβρίου του 2012, ενώ το Surface Pro είναι διαθέσιμο από τον Ιανουάριο του 2013.
Πηγές
Κατηγορία:Microsoft Κατηγορία:Υπολογιστές ταμπλέτες
Ευμενίδες (Αισχύλου)
Η τραγωδία Ευμενίδες του Αισχύλου αποτελεί το τρίτο έργο της Ορέστειας, της μοναδικής σωζόμενης αρχαίας τριλογίας.
Στο έργο του αυτό, ο Αισχύλος καταφέρνει να μετατρέψει τη φυσιογνωμία των Ερινύων που ήταν θεότητες τρομερές και εκδικητικές και να τις κάνει πιο προσιτές στις εγκλήσεις του λαού μιας και μας δίνει τη δυνατότητα μέσω έγκλησης να απευθυνθούμε σ' αυτές και να τις παρακαλέσουμε για επιείκεια.
Η πλοκή
Μέσα στον ναό οι Ευμενίδες ακόμα κοιμούνται, ενώ η σκιά φάντασμα της Κλυταιμνήστρας κάνει την εμφάνισή της. Η Κλυταιμνήστρα κατηγορεί τις Ερινύες ότι μένουν αμέτοχες, και ζητάει εκδίκηση επειδή αυτή μεν τιμωρήθηκε για τη δολοφονία του Αγαμέμνονα, ο Ορέστης, δε, μένει ατιμώρητος για τη δολοφονία της μητρός του. Οι Ευμενίδες ξυπνούν και ρίχνουν τα βάρη στον Απόλλωνα, αυτός όμως υπερασπίζεται τον Ορέστη και υποστηρίζει το δίκιο του. Δεν μπορεί όμως να τις καθησυχάσει, και έτσι αυτές κυνηγούνε να πιάσουν τον Ορέστη για να τον ξεσκίσουν. Ο Απόλλων τις πετάει έξω από τον ναό για να συνεχίσει τον καβγά στον δρόμο. Η έντονη συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τους θεσμούς και τα θέματα του Δικαίου, του Άδικου, της Εκδίκησης καθώς και του Γάμου.
Ο Ορέστης εν τω μεταξύ φθάνοντας στην ακρόπολη ζητάει καταφύγιο στη θεά Αθηνά η οποία προς στιγμήν δεν παρευρίσκεται και της ζητάει να τον δικάσει. Οι Ερινύες τον καταδιώκουν ακόμα και κει. Ο Ορέστης αγκαλιάζοντας το άγαλμα της θεάς την παρακαλεί να τον συγχωρήσει και να τον απαλλάξει από την ενοχή του. Η Αθηνά αν και βρίσκεται πολύ μακρυά (στην Τροία για να ακριβολογούμε) εισακούει την έκκληση του Ορέστη και παρουσιάζεται. Βάζει τις δυο πλευρές να πάρουν θέση για να αναπτύξουν τα επιχειρήματά τους. Μία από τις Ερινύες αναλαμβάνει την κατηγορία. Μετά, ο Ορέστης διηγείται την ιστορία της ζωής του και την πράξη της μητροκτονίας. Η Αθηνά αποφασίζει να γίνει ψηφοφορία, επειδή η υπόθεση είναι πολύ δύσκολη και ξεπερνάει τα ανθρώπινα όρια. Οι Ερινύες φοβούνται ότι ο Ορέστης θα αθωωθεί και απειλούν ότι σε περίπτωση τέτοια θα προκαλέσουνε συμφορές στη γη της Αθήνας και ότι ακόμα θα ξεκινήσουν για εκδίκηση ασταμάτητο κύκλο φόνων γονέων από τα παιδιά τους. Η Αθηνά που είχε φύγει για λίγο επιστρέφει και διατάζει να διαλαλήσει ο κήρυκας σύναξη των Αθηναίων, για να ενημερωθούν για τη θεσμοθέτηση του νέου δικαστηρίου. Εν τω μεταξύ έφτασε και ο Απόλλων. Η Αθηνά δίνει τελευταία την ψήφο της (υπέρ του Ορέστη) και έτσι ο Ορέστης αθωώνεται μιας και υπέστη ισοψηφία.
Οι Ερινύες γίνονται έξω φρενών και γι' αυτό διαμαρτύρονται άγρια. Η Αθηνά προσπαθεί να καθησυχάσει την Ερινύα που είχε πάρει τον λόγο προηγουμένως τάζοντας της τάματα και θυσίες εκ μέρους των πολιτών για να τις εξευμενίσει ώστε να μην επιφέρουν μίσος στην πολιτεία. Οι Ερινύες Ευμενίδες δέχονται και ηρεμούν.
Θεώρηση
Το έργο αυτό του Αισχύλου έχει μια μεστή και συναρπαστική δραματική δομή. Πρόκειται για έναν «αγώνα λόγων» φιλοσοφικού, νομικού και κοινωνικού περιεχομένου με πολυσύνθετη δραματουργία. Η δε λύση του με τη συμφιλίωση και το ιδιότυπο Αισχύλιο ευτυχές τέλος (happy end) υπέδειξε την ανάγκη συναινετικών διαδικασιών για τη λειτουργία της ζωής.
Παραστάσεις
Η πρώτη παραγωγή των Ευμενίδων από το Εθνικό Θέατρο Ελλάδας έκανε πρεμιέρα στις 8 Σεπτεμβρίου 1949 στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού σε μετάφραση Ιωάννη Γρυπάρη και σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη. Μέλη του θιάσου ήταν οι Αθανασία Μουστάκα, Νίκος Χατζίσκος, Δημήτρης Μυράτ, Μαρίκα Κοτοπούλη και Θάλεια Καλλιγά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγωδίες του Αισχύλου
Ριντ Πρίντι
Ο Ουίλιαμ Ριντ Πρίντι (γεννημένος 1 Οκτωβρίου 1977) είναι Αμερικανός διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 193εκ και αγωνίζεται ως ακραίος.
Καριέρα
Το 2001 μετεγγράφη στην Αόν Χοτβόλλεις Βιέννα, ομάδα της Αυστρίας. Με την ομάδα της Βιέννης κατέκτησε το Πρωτάθλημα αλλά και το Κύπελλο Αυστρίας του 2002.
Το 2002 ταξίδεψε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ιωνικού Νίκαιας, στον οποίο παρέμεινε για μία σεζόν.
Το 2003 επέστρεψε στην Αμερική και αγωνίστηκε με την Έτατς-Ούνις.
Ένα χρόνο αργότερα επέστρεψε στην Ιταλία, αυτήν τη φορά για λογαριασμό της Βίμπο Βαλέντια, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο.
Την περίοδο 2005-06 αγωνίστηκε στους Σάμσουνγκ Μπλούφανγκς, ομάδα της Νοτίου Κορέας.
Στις αρχές του 2007, ο Πρίντι επέστρεψε στην Ελλάδα αυτήν τη φορά για λογαριασμό του Ολυμπιακού Πειραιώς, στον οποίο παρέμεινε για λίγους μόνο μήνες χωρίς να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Την πενταετία 2007-12, ο Πρίντι αγωνίστηκε στη Ρωσία και συγκεκριμένα στη Λοκομοτίβ Νοβοσίμπιρσκ (2007-10) και στη Ζενίτ Καζάν (2010-12).
Διεθνείς συμμετοχές
Από το 1999 και μετά, ο Ριντ Πρίντι έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης των ΗΠΑ.
Πηγές
Κατηγορία:Αμερικανοί πετοσφαιριστές Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Αμερικανοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Στίβεν Μπάλντουιν
Ο Στίβεν Άντριου Μπάλντουιν (Αγγλικά: Stephen Baldwin, γεννημένος στις 12 Μαΐου 1966) είναι Αμερικανός ηθοποιός, παραγωγός και σκηνοθέτης. Έχει εμφανιστεί στις ταινίες Γεννημένος την 4η Ιουλίου (1989), 8 δευτερόλεπτα για τη δόξα (1994), Ερωτικό τρίγωνο (1994), Συνήθεις ύποπτοι (1995) και Φλινστόουνς: Βίβα Ροκ Βέγκας (2000). Ο Μπάλντουιν πρωταγωνίστησε επίσης στην τηλεοπτική σειρά The Young Riders (1989–1992) και στα ριάλιτι Celebrity Big Brother 7 στο Ηνωμένο Βασίλειο και Celebrity Apprentice. Το 2004, σκηνοθέτησε το Livin' It, ένα DVD για σκέιτμπορντινγκ με χριστιανικό θέμα. Είναι ο μικρότερος από τους τέσσερις αδερφούς Μπάλντουιν.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Μπάλντουιν γεννήθηκε στη Massapequa της Νέας Υόρκης και είναι ο μικρότερος γιος της Κάρολ Νιούκομ (το γένος Μαρτινό), ιδρύτριας του The Baldwin Fund και του Αλεξάντερ Ρέι Μπάλντουιν Τζούνιος, καθηγητή κοινωνικών σπουδών σε γυμνάσιο και προπονητή αμερικανικού ποδοσφαίρου. Τα μεγαλύτερα αδέρφια του Μπάλντουιν είναι οι ηθοποιοί Άλεκ Μπάλντουιν, Ντάνιελ και Γουίλιαμ, γνωστοί όλοι μαζί ως "αδελφοί Μπάλντουιν". Μεγάλωσε ως καθολικός. Στο γυμνάσιο, ο Μπάλντουιν συμμετείχε στην ομάδα πάλης, μαζί με τον Γουίλιαμ. Ο Μπάλντουιν έχει δύο μεγαλύτερες αδερφές, την Ελίζαμπε και την Τζέιν. Ο Μπάλντουιν φοίτησε στην Αμερικανική Ακαδημία Δραματικών Τεχνών.
Καριέρα
Ο Μπάλντουιν πρωταγωνίστησε στην τηλεοπτική σειρά γουέστερν The Young Riders και στο Ερωτικό τρίγωνο (1994). Πήρε έναν ρόλο στην ταινία Συνήθεις ύποπτοι (1995) και έπαιξε τον Μπάρνι στο Φλινστόουνς: Βίβα Ροκ Βέγκας (2000). Το 2006, ο Μπάλντουιν έπαιξε έναν κακοποιό στην τηλεοπτική ταινία Βρόμικο χρήμα. Τον Αύγουστο του 2007, ο Μπάλντουιν επέστρεψε στην τηλεόραση, για να παίξει στο Celebrity Bull Riding Challenge του Ty Murray, ως μία από τις εννέα διασημότητες. Στο πρώτο επεισόδιο, ο Μπάλντουιν τραυματίστηκε σε άσχημη πτώση, σπάζοντας την ωμοπλάτη του και ραγίζοντας ένα πλευρό. Με εντολή γιατρού αποχώρησε από την εκπομπή στο δεύτερο επεισόδιο. Από τον Ιανουάριο έως τον Μάρτιο του 2008, ο Μπάλντουιν εμφανίστηκε στο Celebrity Apprentice του Ντόναλντ Τραμπ στο NBC. Τερμάτισε πέμπτος από τους 14 διαγωνιζόμενους. Τον Μάρτιο του 2013, ο Μπάλντουιν επέστρεψε για να διαγωνιστεί στο All-Star Celebrity Apprentice. Ήταν διαγωνιζόμενος στο ριάλιτι του 2009 του NBC I'm a Celebrity… Get Me out of Here! Ο Μπάλντουιν εγκατέλειψε το σόου στη μέση του κύκλου. Το 2019, ο Μπάλντουιν πρωταγωνίστησε στη φιλιππινέζικη ταινία Kaibigan.
Προσωπική ζωή
μικρογραφία| Ο Μπάλντουιν διαβάζει σε παιδιά σε εκδήλωση του [[Λευκός Οίκος|Λευκού Οίκου το 2007]] Ο Μπάλντουιν κατοικεί στο χωριό Νάιακ της Νέας Υόρκης με τη σύζυγό του, τη Βραζιλιάνα γραφίστρια Κένια Μπάλντουιν (το γένος Ντεοντάτο), την οποία γνώρισε το 1987 και παντρεύτηκε το 1990. Έχουν δύο κόρες, την Αλάια και τη Χέιλι Μπάλντουιν, και οι δύο μοντέλα. Ο Καναδός τραγουδιστής Τζάστιν Μπίμπερ είναι γαμπρός του μέσω του γάμου του με την κόρη του Χέιλι.
Το 2006, ο Μπάλντουιν ξεκίνησε εκστρατεία για να αποτρέψει το άνοιγμα ενός βιβλιοπωλείου με έντυπα για ενήλικες στο Νάιακ. Έχει ένα τατουάζ στον αριστερό του ώμο με τα αρχικά "HM" (Χάνα Μοντάνα). Έκανε το τατουάζ μετά από συμφωνία με τη Μάιλι Σάιρους ότι θα του επιτρεπόταν να εμφανιστεί στην εκπομπή αν είχε τα αρχικά του τατουάζ. Αποκάλυψε το τατουάζ στη Σάιρους στο Νάσβιλ στις 10 Νοεμβρίου 2008. Δεν του δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να εμφανιστεί στην εκπομπή και έκτοτε είπε ότι έχει μετανιώσει που έκανε το τατουάζ.
Τον Ιούνιο του 2009, το σπίτι του Μπάλντουιν, αξίας 515.000 δολαρίων και έκτασης 1,4 στρεμμάτων στην κομητεία Ρόκλαντ της Νέας Υόρκης δημοπρατήθηκε, αφού ο ίδιος και η σύζυγός του έμειναν πίσω στις πληρωμές στεγαστικών δανείων δημιουργώντας χρέη άνω των 824.000 δολαρίων. Τον Ιούλιο, ο Μπάλντουιν υπέβαλε αίτηση για προστασία από πτώχευση διεκδικώντας περισσότερα από 2,3 εκατομμύρια δολάρια σε χρέη. Τα δικαστικά έγγραφα απέδειξαν ότι χρωστούσε 1,2 εκατομμύρια δολάρια σε δύο υποθήκες ακινήτου αξίας μόλις 1,1 εκατομμυρίων δολαρίων, πάνω από 1 εκατομμύριο δολάρια σε φόρους και χρέη πιστωτικών καρτών.
Ο Μπάλντουιν ήταν το πρώτο άτομο που μπήκε στο σπίτι Celebrity Big Brother στις 3 Ιανουαρίου 2010. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο σπίτι, διάβαζε συχνά αποσπάσματα από την Αγία Γραφή στους συγκατοίκους του. Δεν κατάφερε να κερδίσει πολλούς θαυμαστές και αποχώρησε στις 22 Ιανουαρίου 2010. Σε τριπλή ψηφοφορία -ενάντια στην Ιβάνα Τραμπ και τον Sisqó- έλαβε το 50% των ψήφων του κοινού. Μετά την έξωσή του, ο ιστότοπος restorestephenbaldwin.org άρχισε να ζητά δωρεές σε μετρητά για να βελτιώσει την καριέρα του Μπάλντουιν.
Θρησκεία
Τον Σεπτέμβριο του 2006, ο Μπάλντουιν κυκλοφόρησε το βιβλίο του με τίτλο Ο ασυνήθιστος ύποπτος, το οποίο περιλαμβάνει λεπτομέρειες από την προσωπική του ζωή, την καριέρα, την εποχή κατάχρησης ναρκωτικών και την απόφασή του να γίνει ευαγγελιστής μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου το 2001.
Πολιτική
Το 2007, ο Μπάλντουιν υποστήριξε τον Σαμ Μπράουνμπακ για πρόεδρο των ΗΠΑ. Αφού ο Μπράουνμπακ τελείωσε την εκστρατεία του, ο Μπάλντουιν άλλαξε την υποστήριξή του στον Μάικ Χάκαμπι. Ο Μπάλντουιν έγινε υποστηρικτής του ντουέτου Τζον Μακέιν - Σάρα Πέιλιν μετά την αποχώρηση του Χάκαμπι από τις προεδρικές εκλογές του 2008.
Το 2011, ο Μπάλντουιν ανέφερε την πιθανότητα να εισέλθει στις εκλογές για τη δημαρχία της Νέας Υόρκης το 2013 ως αντίπαλος του αδερφού του Άλεκ, ο οποίος είχε δηλώσει ότι θα είναι υποψήφιος.
Ο Μπάλντουιν ήταν μεταξύ των πρώτων διασημοτήτων του Χόλιγουντ που υποστήριξαν τον Ντόναλντ Τραμπ στις προεδρικές εκλογές του 2016.
Πήλιος Γούσης
Ο Πήλιος Γούσης, ή Γούσιας, ή Πηλιογούσης, ήταν Σουλιώτης πολεμιστής, που έμεινε στην ιστορία ως προδότης του Σουλίου λίγο πριν την Ελληνική Επανάσταση του 1821.
Η προδοσία κατά του Σουλίου
Ο Αλή Πασάς κατά την 3η εκστρατεία του κατά των Σουλιωτών (1803) όταν διαπίστωσε ότι με τα όπλα δεν πετύχαινε τίποτα προσπάθησε τότε με δωροδοκίες και διαφθορές να εκπορθήσει το Σούλι. Στη προσπάθειά του αυτή ήρθε συνεργός στον γιο του Αλή, τον Βελή Πασά, ο Πήλιος Γούσης, που υπηρετούσε ως έμπιστος του Τουρκαλβανού στρατηγού Ζελιχτάρ Μπόττα, ο οποίος και υπέδειξε στους Τουρκαλβανούς που επιχειρούσαν τον αποκλεισμό των Σουλιωτών ένα ιδιαίτερο αφύλακτο μονοπάτι που οδηγούσε στο Κούγκι.
Όταν ένα τμήμα των Τουρκαλβανών ανέβηκε αυτό το μονοπάτι οι μαχόμενοι Σουλιώτες βρέθηκαν ανάμεσα στα πυρά τους όπου αναγκάστηκαν πλέον να υποχωρήσουν, να εγκαταλείψουν τον αγώνα τους και τελικά, λόγω και έλλειψης τροφών και πολεμοφοδίων να συνθηκολογήσουν και να εκπατριστούν στη συνέχεια στη ρωσοκρατούμενη τότε Πάργα και από εκεί στη Κέρκυρα. Ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης στο ποίημά του «Ο Καλόγερος» που αναφέρεται στον μοναχό Σαμουήλ που ανατίναξε την μπαρουταποθήκη στο Κούγκι, εμφανίζει τον Πήλιο Γούση να καλεί τον καλόγερο να παραδοθεί στο Βελή πασά. Την προδοσία αυτή του Πήλιου Γούση που συνέβαλε και ο συμπέθερός του Κουτσονίκας, έχει καταγράψει ο Χ. Περραιβός, που χρεώνει και ένα μέρος της προδοσίας στον Κίτσο Μπότσαρη.
Μετέπειτα δράση
Κατά μία άποψη, μετά τη συνθηκολόγηση των Σουλιωτών ο Πήλιος Γούσης μετέβη στη Κέρκυρα όπου, κατά τον Φιλήμονα, το 1820 συνέβαλε στη συνεννόηση των Σουλιωτών με τον Τούρκο στόλαρχο για από κοινού επίθεση κατά του Αλή Πασά. Έτσι σε νεώτερα έγγραφα φέρεται ο Πήλιος Γούσης να έχει εξαγνιστεί. Κατ΄ άλλους ερευνητές ο Πήλιος Γούσης σκοτώθηκε στην ανατίναξη του Κουγκίου και ο αναφερόμενος στα γεγονότα του 1820 είναι άλλος.
Η άλλη άποψη
Κατά μία άλλη άποψη, ο Πήλιος Γούσης ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας από το έτος 1819. Πολέμησε τα έτη 1800-1804 κατά των Τουρκαλβανών του Αλή Πασά και έπεσε ηρωικά ως αξιωματικός κατά την Έξοδο του Μεσολογγίου το έτος 1826. Το όνομα του Πήλιου Γούση είναι χαραγμένο σε έναν από τους τάφους στο Ηρώο Μεσολογγίου. Μετά τον θάνατο του Γεώργιου Τζαβέλλα, ζητούσαν οι Σουλιώτες νέα εκλογή αρχηγού. Ο Πήλιος Γούσης ήταν υποψήφιος αλλά οι Σουλιώτες εξέλεξαν τον Φώτο Τζαβέλλα, γιό του θανόντος. Ακούσθηκε τότε να λέει εκνευρισμένος ο Πήλιος Γούσης: «Γαμώ τη μάνα του, όλο οι Τζαβελλαίοι θα κυβερνάνε το Σούλι; Τώρα θα τους δείξω εγώ!». Στη συνέχεια πήρε τη φάρα του και εγκαταστάθηκε στην Κρανιά Πρέβεζας, στη θέση Αγιος Νικόλαος. Έχει διατυπωθεί η άποψη ότι ο Χριστόφορος Περραιβός κατηγόρησε τον Πήλιο Γούση ως προδότη για προσωπικούς λόγους, διότι οι ανωτέρω τρεις είχαν κάποτε αντιδράσει στην αποστολή του ως πληρεξούσιου στον Αυτοκράτορα Αλέξανδρο της Ρωσίας. .
Καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1984
180px|right Τα τουρνουά καλαθοσφαίρισης της 23ης Ολυμπιάδας διεξήχθησαν στο κλειστό στάδιο Φόρουμ του Ίνγκλγουντ, πόλης του ευρύτερου Λος Άντζελες που διοργάνωνε τους Αγώνες, από τις 29 Ιουλίου έως τις 10 Αυγούστου 1984. Συμμετείχαν δώδεκα εθνικές ομάδες ανδρών (11ο τουρνουά) και έξι γυναικών (3ο).
Χρυσοί ολυμπιονίκες αναδείχθηκαν και στις δύο κατηγορίες τα αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα της διοργανώτριας χώρας (9ο χρυσό για την ανδρική και 1ο για τη γυναικεία ομάδα).
Πίνακας μεταλλίων
250px|thumb|right|Το Φόρουμ, έδρα και των δύο τουρνουά, χτίστηκε το 1967 ως ιδιόκτητο στάδιο των [[Λος Άντζελες Λέικερς. Μετά τη μετακόμιση των τελευταίων στο Στέιπλς Σέντερ το 1999, πωλήθηκε σε μία αφροαμερικανική προτεσταντική εκκλησία.]]
Κατάταξη ομάδων
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες
Κλεωναί
Με το όνομα Κλεωναί (Αι Κλεωναί) ήταν γνωστές δύο αρχαίες Ελληνικές πόλεις.
αλλά και οι:
Συνδεδεμένα Κράτη των Δυτικών Ινδιών
Τα Συνδεδεμένα Κράτη των Δυτικών Ινδιών ήταν το συλλογικό όνομα για έναν αριθμό νησιών της Ανατολικής Καραϊβικής των οποίων το στάτους άλλαξε από Βρετανικές αποικίες σε κράτη με ελεύθερη σύνδεση με το Ηνωμένο Βασίλειο το 1967. Τα κράτη αυτά ήταν τα Αντίγκουα, Δομίνικα, Γρενάδα, Άγιος Χριστόφορος-Νέβις-Ανγκουίλα, Αγία Λουκία, και Άγιος Βικέντιος.
Η σχέση σύνδεσης μεταξύ των έξι αυτών κρατών και του Ηνωμένου Βασιλείου έγινε με την Πράξη Σύνδεσης Κράτους του 1967 (Associated Statehood Act 1967). Με αυτήν την Πράξη, κάθε κράτος είχε πλήρη έλεγχο του Συντάγματός του (και άρα εσωτερική αυτοδιοίκηση), ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο διατηρούσε την ευθύνη για τις εξωτερικές σχέσεις και την άμυνα. Ο Βρετανός μονάρχης παρέμεινε ως αρχηγός κράτους, αλλά ο Κυβερνήτης είχε πια μόνο θεσμικές εξουσίες και συχνά ήταν γηγενής πολίτης της χώρας του. Πολλές άλλαξαν τη σημαία με το μπλε υπόβαθρο και το οικόσημο του Ηνωμένου Βασιλείου σε διαφορετικά σχέδια, με τρεις, τον Άγιο Βικέντιο, τον Άγιο Χριστόφορο-Νέβις-Ανγκουίλα και Γρενάδα να υιοθετούν σημαίες με γαλάζιο, πράσινο και κίτρινο.
Με τον καιρό τα Συνδεδεμένα Κράτη προχώρησαν σε πλήρη ανεξαρτησία, με πρώτη τη Γρενάδα το 1974, η Δομίνικα το 1978, η Αγία Λουκία και ο Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες το 1979, η Αντίνγκουα και Μπαρμπούντα το 1981, και ο Άγιος Χριστόφορος και Νέβις το 1983.
Η μετάβαση στην ανεξαρτησία δεν υπήρξε πάντα ομαλή, με αποσχιστικά κινήματα στην Μπαρμπούντα, Νέβις και Ανγκουίλα. Στην τελευταία είχε ως αποτέλεσμα την απόσχισή της από το Σεντ Κιττς-Νέβις-Ανγκουίλα (ή Άγιος Χριστόφορος-Νέβις-Ανγκουίλα) το 1969 και την επαναφορά στη Βρετανική εξουσία ως ξεχωριστής αποικίας. Κατά τη δεκαετία του 1970 το τοπικό συμβούλιο του Νέβις θέλησε να ακολουθήσει το παράδειγμα της Ανγκουίλας, αντί να γίνει ανεξάρτητο με τον Άγιο Χριστόφορο και Νέβις. Όμως οι Βρετανοί δεν συμφωνούσαν να γίνει το Νέβις ξεχωριστή αποικία, και τελικά η Ομοσπονδία Άγιος Χριστόφορος και Νέβις έγινε ανεξάρτητη το 1983. Στην Μπαρμπούντα υπήρξε μια καμπάνια για ξεχωριστή ανεξαρτησία από την Αντίγκουα, αλλά δεν ήταν επιτυχής. Όλα τα κράτη τα οποία ήταν συνδεδεμένα, είναι τώρα ανεξάρτητα εκτός από την Ανγκουίλα στα πλαίσια του πρώην Σεντ Κιττς-Νέβις-Ανγκουίλα, η οποία είναι τώρα Βρετανικό υπερπόντιο έδαφος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανγκουίλα Κατηγορία:Αντίγκουα και Μπαρμπούντα Κατηγορία:Δομινίκα Κατηγορία:Γρανάδα Κατηγορία:Άγιος Χριστόφορος και Νέβις Κατηγορία:Αγία Λουκία Κατηγορία:Άγιος Βικέντιος και Γρεναδίνες
Ευκλείδης Τσακαλώτος
Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος (1960) είναι Έλληνας οικονομολόγος, πολιτικός και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ από το 2012. Έχει διατελέσει υπουργός Οικονομικών (2015-2019) και αναπληρωτής υπουργός Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων (2015).
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 1960 στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας και μεγάλωσε στο Λονδίνο, όπου εργαζόταν ο ναυπηγός πατέρας του Στέφανος Τσακαλώτος. Από την πλευρά του πατέρα του κατάγεται από παλιά οικογένεια της Πρέβεζας. Παππούς ήταν ο γυμνασιάρχης Ευκλείδης Τσακαλώτος, ενώ ξάδερφος του παππού του ήταν ο στρατηγός Θρασύβουλος Τσακαλώτος. Σπούδασε οικονομικά και πολιτικές επιστήμες στα πανεπιστήμια του Σάσσεξ και της Οξφόρδης.
Δίδαξε στο πανεπιστήμιο του Κεντ στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο οποίο είναι τακτικός καθηγητής από το 2010.
Υπήρξε νυμφευμένος με τη Σκωτσέζα οικονομολόγο Χέδερ Γκίμπσον, διευθύντρια του Τμήματος Ερευνών της Τράπεζας της Ελλάδος ενώ είχαν αποκτήσει μαζί τρία παιδιά.
Πολιτική σταδιοδρομία
Ήταν υποψήφιος βουλευτής Πρέβεζας με το Συνασπισμό στις εκλογές του 2004, όμως εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Β΄ Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Μαΐου 2012, και επανεξελέγη τον Ιούνιο του 2012, καθώς και τον Ιανουάριο και τον Σεπτέμβριο του 2015.
Στην κυβέρνηση Τσίπρα του Ιανουαρίου 2015 διορίστηκε αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών με αρμοδιότητα στις Διεθνείς Οικονομικές Σχέσεις. Επίσης, ήταν επικεφαλής της ομάδας διαπραγμάτευσης της Ελλάδας με τους οικονομικούς εταίρους για τη διευθέτηση του ελληνικού χρέους. Ορκίστηκε υπουργός Οικονομικών στις 6 Ιουλίου 2015 μετά την παραίτηση του προκατόχου του Γιάνη Βαρουφάκη. Παρέμεινε στη θέση αυτή έως τις 28 Αυγούστου 2015. Στις 23 Σεπτεμβρίου 2015 ανέλαβε ξανά τα καθήκοντα του υπουργού Οικονομικών στην κυβέρνηση Τσίπρα του Σεπτεμβρίου 2015, θέση που διατήρησε έως τις 9 Ιουλίου 2019.
Στις εκλογές του 2019 εξελέγη βουλευτής Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών. Στις 18 Ιουλίου 2019 ορίστηκε τομεάρχης Οικονομικών της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 επανεξελέγη. Μετά τις εξελίξεις στο κόμμα με την παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα από την προεδρία ύστερα από τη διπλή εκλογική ήττα, έθεσε επισήμως στις 14 Ιουλίου υποψηφιότητα για τη θέση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ στις εσωκομματικές εκλογές του Σεπτεμβρίου 2023.
Είναι μέλος της Πολιτικής Γραμματείας και της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ.
Συγγραφικό έργο
Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος έχει συγγράψει βιβλία για την ελληνική αλλά και τη διεθνή οικονομία. Επίσης, αρθρογραφεί σε εφημερίδες όπως «Η Αυγή», «Η εποχή» και «Η Ελευθεροτυπία».
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες οικονομολόγοι Κατηγορία:Καθηγητές Εθνικού και Καποδιστριακού πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Β΄ Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες αναπληρωτές υπουργοί Εξωτερικών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Οικονομικών Κατηγορία:Βουλευτές Β1' Βόρειου Τομέα Αθηνών Κατηγορία:Οικογένεια Τσακαλώτου
Σάρα Κουγκονγκέλουα
Η Σάρα Κουγκονγκέλουα (Saara Kuugongelwa-Amadhila, γενν. 12 Οκτωβρίου 1967) είναι πολιτικός από τη Ναμίμπια και πρωθυπουργός της χώρας από τον Μάρτιο του 2015. Είναι μέλος του κόμματος SWAPO και εκλέγεται βουλευτής από το 1995. Το 2003 ανέλαβε υπουργός Οικονομικών. Το 2015 ανέλαβε πρωθυπουργός και έγινε η πρώτη γυναίκα στο αξίωμα αυτό στη Ναμίμπια.
Εξορία
Η γεννημένη στο Οκαχάο του Ομουσάτι Κουγκονγκέλουα εξορίστηκε με το SWAPO το 1980 και έφυγε για τη Σιέρα Λεόνε το 1982 σε ηλικία 15 ετών. Φοίτησε στο Γυμνάσιο Θηλέων του Κόιντου από το 1982 ως το 1984 και στο Γυμνάσιο του Σεντ Τζόζεφ από το 1984 ως το 1987. Την περίοδο από το 1991 ως το 1994 παρακολούθησε μαθήματα στο Πανεπιστήμιο Λίνκολν της Πενσιλβάνια, από όπου πήρε πτυχίο Οικονομικών Επιστημών.
Πολιτική σταδιοδρομία
Η Σάρα επέστρεψε στη Ναμίμπια μετά την αποφοίτησή της από το Λίνκολν και εργάστηκε στο γραφείο του Προέδρου Σαμ Νουτζόμα. Το 1995 σε ηλικία 27 ετών η Κουγκονγκέλουα διορίστηκε γενική διευθύντρια της Εθνικής Επιτροπής Σχεδιασμού. Το 2003 ορκίστηκε υπουργός Οικονομικών.
Κατά τον εορτασμό της Ημέρας των Ηρώων το 2014 τιμήθηκε από το Υπέρλαμπρο Τάγμα του Ήλιου, Δευτέρας Τάξεως.
Στις 21 Μαρτίου 2015 ανέλαβε πρωθυπουργός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Ναμίμπιας Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Γυναίκες Πρωθυπουργοί
Αγαμέμνων (τραγωδία)
Αγαμέμνων είναι τίτλος τραγωδίας του Αισχύλου, στην οποία περιγράφεται η επιστροφή του νικητή στρατηλάτη των Ελλήνων και η δολοφονία του από τη γυναίκα του Κλυταιμνήστρα και τον εραστή της Αίγισθο. Αποτελεί το πρώτο έργο της «Ορέστειας» (458 π.Χ.), της μοναδικής σωζόμενης αρχαίας τριλογίας. Τα άλλα δύο είναι οι Ευμενίδες και οι Χοηφόροι. Στον Αγαμέμνονα περιγράφεται η επάνοδος του βασιλιά στην πατρίδα του, η υποδοχή και ο φόνος του, καθώς και ο φόνος της Κασσάνδρας την οποία είχε φέρει μαζί του ως τρόπαιο από την Τροία -κατ' άλλους, που την είχε ερωτευτεί. Το έργο ολοκληρώνεται με την έξαλλη ικανοποίηση της Κλυταιμνήστρας για το γεγονός ότι σκότωσε εκείνον που είχε θυσιάσει την κόρη της και με την ανακούφιση του Αίγισθου που επιτέλους θα πάρει πίσω τον θρόνο τον οποίο πιστεύει ότι δικαιούται. Ο χορός όμως αφήνει να εννοηθεί ότι τίποτα δεν μένει ατιμώρητο και ότι οι θεοί μπορεί να στείλουν τον Ορέστη για να αποκαταστήσει τη δικαιοσύνη.
Η τραγωδία αποτελείται από 1.673 στίχους, με ελάχιστους να λείπουν.
Πολλές από τις φράσεις του έργου ξεχωρίζουν, όπως το "κανένα μη λες ευτυχισμένο μέχρι να πεθάνει" που εντυπωσιάζει κυρίως τους ξένους αναλυτές (και που παραπέμπει στο "μηδένα προ του τέλους του μακάριζε") και "όταν το μαύρο αίμα του θνητού πέσει στη γη, δεν ξέρω κανένα που να μπορεί να τον αναστήσει με λόγια" (για τη ματαιοπονία του θρήνου και της αναζήτησης ευθυνών), και το αντιπολεμικό "στέλνουν τους άντρες τους να πολεμήσουν και τους περιμένουν να γυρίσουν, μα δεν γυρνούν αυτοί, γυρίζουν ευκολοβάσταγα λεβέτια με στάχτη ανθρώπων" όπως και το "σαν ξημέρωσε είδαμε ν' ανθίζει το Αιγαίο από νεκρούς και συντρίμια" για τη φοβερή θαλασσοταραχή που βρήκε τους Έλληνες καθώς επέστρεφαν κ.ά.
Το υπόβαθρο
Ο Αγαμέμνονας επιστρέφει νικητής από τον Τρωικό Πόλεμο και στο παλάτι τον περιμένει η σύζυγός του Κλυταιμνήστρα. Τον υποδέχεται θερμά και δείχνει να αποδέχεται και την Κασσάνδρα την οποία εκείνος φέρει αιχμάλωτη ως τρόπαιο. Η βασίλισσα όμως σχεδιάζει να τον σκοτώσει για να εκδικηθεί τη σκληρή του απόφαση να θυσιάσει την κόρη τους Ιφιγένεια, αλλά και για το γεγονός ότι επέστρεψε εμφανιζόμενος επισήμως με την αιχμάλωτη Κασσάνδρα ως σύντροφό του, κάτι που αποκαλύπτεται προς το τέλος. Παράλληλα κατά τη δεκαετή απουσία του η Κλυταιμνήστρα έχει κι αυτή βρει ερωτικό σύντροφο και στήριγμα αλλά και βασιλιά επί της ουσίας στο πρόσωπο του Αιγίσθου, εξαδέλφου του Αγαμέμνονα. Αυτός με τη σειρά του θεωρεί ότι του ανήκει δικαιωματικά ο θρόνος και βρίσκεται κι εκείνος δέσμιος δραμάτων από το παρελθόν, σε έναν φαύλο κύκλο εγκλημάτων πάθους, αιμομιξιών, και λατρείας για την εξουσία. Ο πατέρας του συγκεκριμένα, ο Θυέστης ήταν αδελφός του Ατρέα, του πατέρα του Αγαμέμνονα. Τα δύο αδέλφια, Ατρέας και Θυέστης, διέπραξαν πολλές βιαιότητες και απάτες για να αρπάξει ο ένας από τον άλλο τον θρόνο και τελικά ο Ατρέας έφτασε στο σημείο να σκοτώσει και να μαγειρέψει τα ανίψια του, δηλαδή τα παιδιά του Θυέστη, και μετά να τον καλέσει ανυποψίαστο σε ένα μακάβριο δείπνο. Στο τέλος του δείπνου ο Ατρέας τού αποκάλυψε χαιρέκακα ότι είχε μόλις φάει τα ίδια του τα παιδιά και σαν τρελός ο Θυέστης έφυγε αποφασισμένος για εκδίκηση. Σύμφωνα με ένα χρησμό θα έπαιρνε το αίμα του πίσω μόνον αν αποκτούσε γιο με αιμομιξία, από την ίδια του την κόρη -έτσι και έκανε. Ο καρπός αυτής της σχέσης ήταν ο Αίγισθος. Ο Αίγισθος φέρεται να σκότωσε τον Ατρέα και έτσι να βρέθηκε μαζί με τον πατέρα του στον θρόνο, διώχνοντας τον Αγαμέμνονα και τον Μενέλαο στη Σπάρτη. Όταν ο Αγαμέμνονας ανελίχθηκε στον θρόνο της Σπάρτης εξεδίωξε τον Θυέστη και τον Αίγισθο. Ο Αίγισθος όχι μόνο μισούσε τον Αγαμέμνονα ως παιδί του άνδρα που διέπραξε το προαναφερθέν αποτρόπαιο έγκλημα εις βάρος των αδελφών και του πατέρα του, αλλά και ως εκείνον που -στα δικά του μάτια- κατείχε άνομα την εξουσία. Επιπλέον ο ίδιος ήταν ο μόνος που είχε απομείνει ζωντανός από τη βασιλική πλευρά του Θυέστη και συνιστούσε απειλή για τον Αγαμέμνονα, ο οποίος και τον είχε εξορίσει.
Η πλοκή
Το έργο αρχίζει με τον μονόλογο ενός φρουρού που βάζει τον θεατή στο κλίμα. Έχει κουραστεί κι αγανακτήσει να φυλάει σκοπιά τόσον καιρό περιμένοντας να ανάψει ένα φως στο αντικρινό βουνό, σαν σύνθημα ότι πάρθηκε η Τροία και ότι γυρνάει στην πατρίδα ο στρατός της χώρας. Λέει ότι πάει να τραγουδήσει για να μην τον πάρει ο ύπνος στη σκοπιά, μα το τραγούδι γυρνάει σε μοιρολόι "γι' αυτού του παλατιού τα πάθη, που δεν κυβερνιέται με τον καλύτερο τον τρόπο, όπως πρώτα". Τότε βλέπει τη λαμπάδα στην απέναντι κορφή κι όλος χαρά λέει ότι "θα κράξει δυνατά στου Ατρείδη τη γυναίκα, ευθύς να σηκωθεί από την κλίνη και στα σπίτια φωνές χαράς να σηκώσει γι' αυτή τη λάμψη". Μετά αφήνει υπονοούμενα για την υποδοχή του Αγαμέμνονα λέγοντας "για τάλλα δεν μιλώ, βόδι πατάει πάνω στη γλώσσα μου, μα αν είχε λαλιά το σπίτι, θα τάλεγε όλα ξάστερα, με νιώθουν όσοι ξέρουν, κι όποιος δεν τα ξέρει, ας μη με νιώσει".
Στη συνέχεια ο χορός (12 γερόντων), δίχως να ξέρει ακόμα ότι επιστρέφει νικηφόρος ο στρατός αναφέρεται με θαυμασμό στα δύο αδέλφια, τον Αγαμέμνονα και τον Μενέλαο, αλλά υπενθυμίζει και την Ιφιγένεια έμμεσα. Αναφέρει ότι αγωνιά που αργούν δέκα χρόνια τώρα οι στρατιώτες "μην τυχόν και πάλι ξεμείνουν από ανέμους τα καράβια και χρειαστεί ο θεός κάποια άλλη θυσία ανίερη κι απρόσφορη, αφορμή πολλών δεινών, γιατί η άφοβη η οργή μένει στο σπίτι η δολερή, μια μέρα να ξυπνήσει κι εκδίκηση θυμάμενη του τέκνου να ζητήσει" Μετά μιλά για τον Δία
"που οδήγησε τον άνθρωπο στη γνώση κι έβαλε νόμο: πάθος μάθος" αλλά και που "στον ύπνο στην καρδιά μας στάζει πόνο, που θυμίζει με τρόπο τα παθήματά μας κι αθέλητα μας συνετίζει"
και αναφέρεται σε όσα οδήγησαν στη θυσία της Ιφιγένειας, στην άπνοια που κρατούσε δεμένο τον στόλο και δεν κινούσε για την Τροία. "Κι ο αρχηγός του στόλου που τούρθαν οι καιροί ενάντια,     κι άρχισε να τυρανεί η γαλήνη κι η πείνα των Αργείων..      αργούς και νηστικούς...ξενεύριζαν με την αργία.      Κι όταν ο μάντης βρήκε βαρύτερη γιατρειά απ΄τόν πικρό χειμώνα,      τα δάκρυα δεν κρατούσαν οι στρατηγοί". "...κι ο ρήγας ο τρανός λέει βαρύ κακό κι αν δεν το πράξω,     βαρύ κι αν το παιδί μου σφάξω". ... "άνεμος δισσεβείας γύρισε το νου του,     μηδ΄ όσιο μηδε ιερό λογιάζει πιό, και τον νικά η αποκοτιά...      κι έτσι για το γυναίκειο πόλεμο <για την Ελένη>      το βάσταξε την κόρη να θυσιάσει"
Στη συνέχεια όπως αναφέρουν οι γέροντες του χορού, ο Αγαμέμνονας "ζήτησε να φράξουν το στόμα της Ιφιγένειας μην τον καταραστεί". Λίγο μετά, κι ενώ αναλογίζονται ποιες θα είναι οι συνέπειες από τη σφαγή της Ιφιγένειας, συναντούν την Κλυταιμνήστρα.
"Αργά ή νωρίς θαρθεί μια μέρα, να πάθη ο γυιός για τον πατέρα,     που άδικο πόλεμο σηκώνει, που με χρυσάφι μαζεμένο τα σπίτια του παραφορτώνει.      Ο φρόνιμος μονάχα αρκιέται μ' όσο να μη στενοχωριέται" και "δεν κρύβεται το κρίμα, βγαίνει και σαν φωτιά καταραμένη φαντάζει ολόγυρα και τρέχει..   δεν ακούει τα παρακάλια κανείς θεός, και στα αμαρτωλά κεφάλια φωτιά θα βρέξη"
και το χορικό ρίχνει μεν το άδικο στον Πάρη, αλλά διττά ερμηνεύονται όσα λέει για την απληστία και για τα σπίτια που
αντί για να δεχτούν νέα παλικάρια πίσω, δέχονται τεφροδόχους "και ο Άρης γεμίζει τα ευκολοβάσταγα λεβέτια με στάχτη των ανθρώπων των,    θρηνούν τους άντρες των, τί άξιζε στη μάχη, για γυναίκα ξένη...    βαρύς ο λόγος του λαού, βαριά η οργή και απλέρωτη η κατάρα του δε μένει..     κάτι μαύρο σκοτεινό ν' ακούση περιμένει, γιατί έτσι δεν αφήνουν οι θεοί εκείνους που χύνουν πολύ αίμα".
Οι γέροντες του χορού σιγουρεύονται ότι όντως επιστρέφει ο στρατός νικηφόρος όταν μιλάει ο κήρυκας. Η Κλυταιμνήστρα λέει ότι προσδοκά την επιστροφή του βασιλιά να λάμψει η χώρα και ο θρόνος του που τον φύλαγε η ίδια πιστά. Ο κήρυκας λέει ότι δεν γνωρίζει τίποτα για την τύχη του Μενέλαου και ο χορός στενοχωριέται. Στη συνέχεια οι γέροντες αναριωτιώνται αν άξιζε η Ελένη για να καταλήξει ότι "αφού πήγαν όλα καλά" ας υποδεχτούν όλοι με χαρά τον Αγαμέμνονα.
Ο Αγαμέμνονας μπαίνει στο έργο μιλώντας περήφανα για την εκδίκηση που πήρε και για την καταστροφή της Τροίας και θέλει να πάει στο παλάτι να ευχαριστήσει τους θεούς. Η Κλυταιμνήστρα μιλά για την αγάπη που νιώθει για τον άντρα της και λέει πως τόσα χρόνια "δίχως άντρα κι έρμη στο σπίτι, είναι φριχτό να κάθεται η γυναίκα". Μιλά για τις φήμες που οργίαζαν στην απουσία του Αγαμέμνονα και αφήνει να εννοηθεί ότι ο γιος του ο Ορέστης λείπει από την υποδοχή επειδή ήταν καλύτερα να μένει μακριά. Περιχαρής ζητάει από τις δούλες να τρέξουν να βοηθήσουν τον βασιλιά, να στολίσουν τον δρόμο που θα πατήσει. Ο Αγαμέμνονας τη χαιρετίζει ως κόρη της Λήδας "των σπιτιών μου κυβερνήτρα" αλλά την αποπαίρνει για τα πολλά της λόγια και τα γυναικεία της καμώματα λες και είναι "βάρβαρος άντρας". Αρνείται τις τιμές θεού κι εκείνη επιμένει, οπότε της κάνει τη χάρη να επιτρέψει στις δούλες να του βγάλουν τα παπούτσια.
Ο χορός εκδηλώνει και πάλι την ανησυχία του κι αναρωτιέται "γιατί δεν μπορεί να ξορκίσει το φόβο του".
Η Κλυταιμνήστρα καλεί μέσα και την Κασσάνδρα λέγοντας
"έλα κι εσύ αφού οι θεοί το θέλησαν να γίνεις μια από τις πολλές τις δούλες μας".
Εκείνη τελικά με δισταγμούς κατεβαίνει και αρχίζει το θρήνο που η μοίρα την έφερε
"στων Ατρειδών τη στέγη, θεομίσητο σπίτι, και πόσα ξέρει φονικά,   σκοτωμούς από δικών χέρι, ανθρωπομακελλειό, αιματοραραντισμένο...    κρέατα ψητά απ΄ τον πατέρα φαγωμένα..."
και μετά προλέγει το φόνο του Αγαμέμνονα στο λουτρό από τα χέρια της γυναίκας του και λέει
"που ηύρες να φέρεις την ταλαίπωρη κι εμένα,    τι άλλο, πάρεξ να πεθάνω εδώ μαζί σου!"
Ο χορός την αποπαίρνει για "φρενοπαρμένη και θεοπείραχτη", εκείνη όμως επιμένει:
"Ο στόλαρχος και νικητής της Τροίας δεν ξέρει της γλώσσας της τα χάδια και τα λόγια τα πρόσχαρα,    τί του μαγειρεύει η μαύρη σκύλλα. Τέτοια τολμά! Γυναίκα να σκοτώσει άντρα!     και ποιο όνομα στο μισητό το τέρας νάβρω... σίγουρα η Σκύλλα".
Ο χορός πάλι δυσπιστεί σαν να μην την καταλαβαίνει. Οταν εκείνη λέει "κι όμως τη γλώσσα ξέρω καλά των Ελλήνων" ο χορός απαντά "Κι η Πυθία επίσης, μα οι χρησμοί της σκότος"
Η Κασσάνδρα απελπισμένη πια λέει "λιόντισσα με δυο πόδια που κοιμάται με λύκο, ενώ το αρχοντικό λιοντάρι λείπει, θα με σκοτώσει τη φτωχιά... μα ακδίκητο το αίμα οι θεοί δεν θα ταφήσουν γιατί άλλος πάλι εκδικητής θαρθεί δικός μας να πάρει από τη μάνα που τον γεννά πίσω το αίμα του πατέρα, κι έρχεται διωγμένος, πλανημένος κι απόξενος αυτής της χώρας,
κορώνα στου σπιτιού τις συμφορές να βάλει...     κι εύχομαι οι εκδικητές του βασιλιά μου (εννοεί τον Αγαμέμνονα) να θυμηθούν και τους δικούς μου τους φονιάδες για το εύκολο κατόρθωμα να σφάξουνε μια σκλάβα".     Ο χορός σχολιάζει      "τι είναι η ευτυχία στον άνθρωπο...      Η δυστυχία σαν υγρό σφουγγάρι δίνει μια και τη σβήνει. Η ευτυχία είναι πράμα που οι άνθρωποι δε λένε ποτέ να χορτάσουν δεν την βαρέθηκε ποτέ κανείς".
Ο Αγαμέμνονας φωνάζει καθώς τον μαχαιρώνουν και ο χορός τρομάζει πως "ετοιμάζουν τυραννίδα για την πόλη". Κάποιοι σωπαίνουν. "Γιατί δεν μιλάς;" ρωτούν έναν οι αναστατωμένοι γέροντες. "Γιατί," απαντά "δεν ξέρω πώς να αναστήσω άνθρωπο με τα λόγια".
Κάποιοι διαμαρτύρονται όμως ότι δεν θέλουν "όσο ζουν να έχουν αυτούς τους άτιμους να τους ορίζουν".
Εμφανίζεται η Κλυταιμνήστρα που τρόπον τινά απολογείται για τη θερμή υποδοχή που υποκρίθηκε όταν ήρθε ο άντρας της: "πώς αλλιώς κανείς, σαν ετοιμάζει τον όλεθρο του εχθρού του, που περνά για φίλος, να περιφράξει στέρεα του χαμού τα δίχτυα, που να μην μπορεί να τα πηδήσει και να ξεφύγει; ... γύρω του δίχτυ ατέλειωτο σαν των ψαριών τυλίγω -πλουσιοπάροχη φορεσιά χάρου- και δυο φορές τονε χτυπώ...    έτσι ξερνάει πεσμένος χάμω την ψυχή του και το αίμα του σαν ψιλή σφήνα ξεπετώντας,     σαν μαύρες στάλες φονικής δροσιάς με ραίνει κι εύφρανε την ψυχή μου     όχι πιο λίγο απ΄ ό,τι του θεού η βροχούλα τα σπαρτά στο πλούμισμά τους..     Μόνος του το ποτήρι γιόμισε με τόσες στο σπίτι συμφορές, που ήρθε και το' πιε ο ίδιος"