cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βερβερίνοι πειρατές
Η δραστηριότητα των κουρσάρων άρχισε να μειώνεται στα τέλη του 17ου αιώνα, καθώς οι πιο ισχυρές Ευρωπαϊκές ναυτικές δυνάμεις άρχισαν να υποχρεώνουν τα βερβερικά κράτη να συνάψουν ειρήνη και να σταματήσουν τις επιθέσεις στα καράβια τους. Ωστόσο, τα πλοία και οι ακτές των χριστιανικών κρατών που δεν είχαν αποτελεσματική προστασία εξακολούθησαν να υφίστανται τις επιθέσεις των πειρατών μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα. Μετά τους Ναπολεόντειους πολέμους και το Συνέδριο της Βιέννης το 1814-1815, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις συμφώνησαν στην ανάγκη να καταστείλουν πλήρως τους Βερβερίνους κουρσάρους και η απειλή των πειρατών μετριάστηκε σε μεγάλο βαθμό, αν και συνεχίστηκαν κάποια περιστασιακά επεισόδια μέχρι που τελικά εξαλείφθηκαν μετά τη γαλλική κατάκτηση του Αλγερίου το 1830.
Ιστορία
Στην αρχή, οι λόγοι για τους οποίους πολεμούσαν οι Βερβερίνοι πειρατές, ήταν θρησκευτικοί. Δηλαδή επειδή αυτοί ήταν Μωαμεθανοί, θεωρούσαν καθήκον τους να πολεμούν τους Χριστιανούς. Χρησιμοποιούσαν τους αιχμαλώτους τους σαν σκλάβους, όπως έκαναν και άλλες χώρες, όχι όμως για θρησκευτικούς λόγους, καθώς εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν διεθνείς συνθήκες που να ορίζουν τον τρόπο μεταχείρισης των αιχμαλώτων.
Αργότερα, όταν οι άλλες χώρες άρχισαν να ορίζουν και να αποδέχονται ορισμένους κοινούς όρους για τα ζητήματα αυτά, οι χώρες της Μπαρμπαριάς ακολούθησαν το παράδειγμά τους ως ένα σημείο. Κήρυσσαν επίσημα τον πόλεμο καθώς και τη λήξη του. Υποχρέωναν τους αιχμαλώτους τους να δουλεύουν σκληρά και τους αντάλλαζαν με λύτρα. Αυτό ήταν κάτι συνηθισμένο για εκείνη την εποχή και οι αιχμάλωτοι δεν μπορούσανε να έχουνε απαιτήσεις καλύτερης μεταχείρισης. Τα λύτρα που ζητούσαν για τους αιχμαλώτους οι πειρατές, ήταν κάτι σαν τις πολεμικές αποζημιώσεις και τους φόρους στις συνθήκες ειρήνης.
Η ονομασία "Βερβερίνοι" ή "Μπαρμπερίνοι πειρατές" επικράτησε, μεταξύ των ευρωπαϊκών λαών, γιατί από πολλούς αιώνες πριν, οι Έλληνες αποκαλούσαν τη Βόρεια Αφρική "Μπαρμπαριά", δηλαδή βάρβαρη χώρα, και τους κατοίκους της "μπαρμπερίνους".
Οι πειρατικές πόλεις ήταν τις περισσότερες φορές απομονωμένες, με τη θάλασσα από τη μία μεριά και το εχθρικό έδαφος από την άλλη. Έτσι, οι διοικητές αυτών των απομονωμένων πόλεων εξαρτούσαν την ευημερία του λαού τους από το τι θα μπορούσαν να αρπάξουν από τον έξω κόσμο. Στραφήκανε λοιπόν προς τη θάλασσα που τους παρείχε περισσότερες ευκαιρίες από τα βουνά και τις ερήμους που υπήρχαν από την άλλη πλευρά τους. Τους αιχμαλώτους τούς χρησιμοποιούσαν για το κτίσιμο των παλατιών και των οχυρών τους. Δεν υπήρχε, λοιπόν, γι' αυτούς λόγος να εργαστούν τίμια, αφού με την πειρατεία κατάφερναν να ζούνε πλούσια. Κούρσευαν τα εμπορικά καράβια, που δεν ήταν αρκετά οπλισμένα, και συχνά έκαναν επιδρομές στα χριστιανικά παράλια για να λεηλατήσουν τα χωριά και να πιάσουν αιχμαλώτους.
Συχνά, τα παράλια της Ιταλίας, της Γαλλίας, μερικές φορές της Ιρλανδίας, και μία-δύο φορές της Δανίας, είδαν τους Βερβερίνους πειρατές να αποβιβάζονται για να αρπάξουν λάφυρα και σκλάβους. Όμως οι πειρατές πρόσεχαν να μην εξαγριώσουν πολύ τα ισχυρά κράτη που θα μπορούσαν να τους πολεμήσουν.
Οι πειρατές έπρεπε να πολεμούν διαρκώς γιατί διαφορετικά ο κόσμος θα έπαυε να τους φοβάται. Έπειτα, για τους Άραβες πειρατές ήταν και ζήτημα τιμής να πολεμούν. Κούρσευαν, λοιπόν, τα φιλήσυχα εμπορικά καράβια για να ζουν καλά οι υπήκοοί τους, που αλλιώτικα δε θα δίσταζαν να ακολουθήσουν κάποιον άλλο αρχηγό που θα τους έδινε υποσχέσεις για καλύτερη ζωή.
16ος αιώνας
Υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις Σεφαρδιτών Εβραίων, οι οποίοι αφού έφυγαν από την Ιβηρία στράφηκαν σε επιθέσεις εναντίον της ναυτιλίας της Ισπανικής Αυτοκρατορίας κάτω από την οθωμανική σημαία, γεγονός που αποτελούσε μία κερδοφόρα στρατηγική εκδίκησης για τις θρησκευτικές διώξεις από την Ιερά Εξέταση.
Το 1544, ο Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα κατέλαβε την Ίσκια, παίρνοντας 4.000 αιχμαλώτους, και υποδούλωσε περίπου 9.000 κατοίκους της νήσου Λίπαρι, σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού. Το 1554, κουρσάροι λεηλάτησαν το Βιέστε στη νότια Ιταλία και πήραν κατ' εκτίμηση 7.000 σκλάβους. Το 1558, Βερβερίνοι πειρατές κατέλαβαν τη Σιουταδέλια στη Μινόρκα (Μενόρκα), την κατέστρεψαν, έσφαξαν τους κατοίκους και πήραν σκλάβους 3.000 επιζώντες, τους οποίους πούλησαν στα σκλαβοπάζαρα της Κωνσταντινούπολης.
Ο κουρσάρος Ουλούτς Αλή με τους Βερβερίνους πειρατές του συμμετείχαν στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571). Το 1575, ο Μιγκέλ ντε Θερβάντες επιστρέφοντας με ένα πλοίο από την Ιταλία στην Ισπανία, έπεσε στα χέρια Βερβερίνων πειρατών, οι οποίοι τον είχαν για πέντε χρόνια αιχμάλωτο.
17ος αιώνας
Το πρώτο μισό του 17ου αιώνα οι επιδρομές των πειρατών έφτασαν στο αποκορύφωμά τους. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη συμβολή των Ολλανδών κουρσάρων, οι οποίοι χρησιμοποίησαν τα λιμάνια των Βέρβερων ως βάσεις για να επιτίθονται στα ισπανικά πλοία κατά τη διάρκεια της ολλανδικής επανάστασης. Οι Ολλανδοί κουρσάροι συνεργάστηκαν με τους τοπικούς επιδρομείς και τους εισήγαγαν στις τελευταίες εξελίξεις στη ναυσιπλοΐα, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να αντέξουν τα νερά του Ατλαντικού. Το 1626 οι 55 από τους κυριώτερους αρχηγούς κουρσάρων ήταν Ολλανδικής καταγωγής οι οποίοι είχαν "γίνει Τούρκοι" (εισαγωγικά του συγγραφέα). Μερικά ονόματα που καταγράφονται είναι οι Kör Murad Reis στην Αλγερία, αρχικά ονομαζόμενος Jan Jansz από το Haarlem. Ο Süleiman Reis διοικούσε ένα στόλο από 25 εμπορικά πλοία και αργότερα υπήρξε διοικητής Οθωμανικού στόλου στο Αιγαίο. Αναφέρονται επίσης οι Sefer Reis, πρώην Τόμας ο "Πορτοφολάς", και ο Ali Picinino Reis, μεηλέρμπεης της Αλγερίας το 1645, καταγόμενος πιθανότατα από το Vlissingen της Ολλανδίας. Πρόσωπα όπως αυτοί είναι δείγματα ενός μίγματος μουσουλμανικής και χριστιανικής ναυτικής κουλτούρας που ήταν χαρακτηριστική της Οθωμανικής Βόρειας Αφρικής, και ένα πρώιμο παράδειγμα εκσυγχρονισμού και δυτικοποίησης του Ισλαμικού κόσμου.
Ο πολιτισμένος κόσμος δεν ανεχόταν αυτή την κατάσταση αδιαμαρτύρητα. Επανειλημμένα οι ευρωπαϊκές χώρες έστειλαν ένοπλες δυνάμεις στη Βόρεια Αφρική. Η Ισπανία, η Σικελία και η Γαλλία έστειλαν εναντίον των πειρατών τους στόλους τους και μερικές φορές και στρατό.
Το 1607, οι Ιωαννίτες Ιππότες επιτέθηκαν με 45 γαλέρες, καταλαμβάνοντας και λεηλατώντας την πόλη Άναμπα στην Αλγερία. Η συμμετοχή των Ιπποτών του Αγίου Στεφάνου σ' αυτή τη νίκη μνημονεύεται από μία σειρά τοιχογραφιών στο Παλάτσο Πίττι στη Φλωρεντία.
Τον Ιούνιο του 1631, κουρσάροι από το Αλγέρι και ένοπλες δυνάμεις της Οθωμανικής αυτοκρατορίας εισέβαλαν στο Μπάλτιμορ της Ιρλανδίας. Αιχμαλώτισαν σχεδόν όλους τους κατοίκους, εκ των οποίων μόνο δύο είδαν ξανά την Ιρλανδία.
Οι Άγγλοι ενημερώθηκαν για τις συνθήκες αιχμαλωσίας από τις αφηγήσεις που γράφτηκαν από κρατούμενους των Βερβερίνων πειρατών και από κάποιους που πουλήθηκαν στο αραβικό δουλεμπόριο πριν εδραιωθούν οι αποικίες της Βόρειας Αμερικής. Ένας από τα καλύτερους ναύαρχους της Αγγλίας, ο Ρόμπερτ Μπλέικ, στάλθηκε το 17ο αιώνα από τον Όλιβερ Κρόμγουελ και βομβάρδισε με το στόλο του την Τυνησία, καταφέρνοντας έτσι να φέρει κάποια τάξη στη Μεσόγειο για λίγο καιρό.
Πολλές φορές οι ευρωπαϊκές δυνάμεις κατέλαβαν διάφορα μέρη στη Βόρεια Αφρική και τα κράτησαν για λίγο καιρό. Αυτός ήταν ο καλύτερος τρόπος για να ελέγχονται τα κράτη της Μπαρμπαριάς. Γιατί και μόνο η ύπαρξη ενός χριστιανικού οχυρού στη Βόρεια Αφρική αρκούσε για να ελέγχει το ναυτικό κατά μήκος της Βόρειας Αφρικής και αυτός ο δρόμος είχε μεγάλη σημασία για τη χώρα αυτή που δεν είχε δρόμους στη στεριά.
Μία τέτοια περίπτωση ήταν και η κατάληψη της Ταγγέρης από τους Πορτογάλους που την κράτησαν περίπου 200 χρόνια. Έπρεπε, όμως, να διατηρούν αρκετό στρατό εκεί, γιατί κάθε τόσο οι Μαυριτανοί έκαναν επιθέσεις για να την ανακαταλάβουνε. Οι επιθέσεις αυτές ήταν σκληρές και συχνές και η διατήρηση της Ταγγέρης στοίχιζε πολύ σε ανθρώπινες ζωές και χρήματα στην Πορτογαλία. Επειδή, όμως, το οικονομικό όφελος που είχε από τη διατήρησή της δεν ήταν τέτοιο ώστε να δικαιολογεί τις μεγάλες θυσίες που έκανε, η κατάσταση αυτή άρχισε να στενοχωρεί τους Πορτογάλους, οι οποίοι με μεγάλη ανακούφιση την παραχωρήσανε το 1662 στους Άγγλους, σαν μέρος της προίκας της Αικατερίνης της Μπραγκάνσα, που παντρεύτηκε τον Κάρολο Β' της Αγγλίας.
Οι Άγγλοι κράτησαν την Ταγγέρη επί 20 χρόνια, αλλά τελικά κουράστηκαν να πολεμούν συνέχεια με τους Μαυριτανούς για τη διατήρησή της, και επειδή στην Ευρώπη είχαν εξαντληθεί πολύ με τον πόλεμο κατά των Ολλανδών, αποφάσισαν να την εγκαταλείψουν. Έτσι, το 1684, η Ταγγέρη έγινε πάλι μαυριτανική.
18ος και 19ος αιώνας
Οι συνεχείς πόλεμοι που έκαναν μεταξύ τους τα διάφορα ευρωπαϊκά κράτη τα απασχόλησαν τόσο πολύ που δεν είχαν το χρόνο και τη διάθεση να αντιμετωπίσουν τους Βερβερίνους πειρατές, που ανενόχλητοι έτσι συνέχιζαν τις επιθέσεις τους και τις αρπαγές τους σε πλοία και σε ευρωπαϊκά παράλια.
Ο ιστορικός Ρόμπερτ Ντέιβις υπολόγισε ότι μεταξύ του 1530 και του 1780 περίπου 1.000.000 - 1.250.000 Ευρωπαίοι αιχμαλωτίστηκαν και οδηγήθηκαν ως σκλάβοι στη Βόρεια Αφρική, κυρίως στο Αλγέρι, την Τύνιδα και την Τρίπολη αλλά και στην Κωνσταντινούπολη και στο Σαλέ.
Το 1787 το Μαρόκο έγινε η πρώτη χώρα που αναγνώρισε τις Η.Π.Α.. Το 1798, ένα νησάκι κοντά στη Σαρδηνία δέχθηκε επίθεση από Τυνήσιους, οι οποίοι πήραν πάνω από 900 κατοίκους ως σκλάβους. Σε διαστήματα ειρήνης στην Ευρώπη, έγιναν μερικές προσπάθειες από μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη για να αντιμετωπιστεί η πειρατεία στη Βόρεια Αφρική. Αλλά οι περισσότερες από αυτές κατέληξαν σε συμφωνίες με τους Βερβερίνους πειρατές, οι οποίοι ήξεραν τι ακριβώς έπρεπε να ζητήσουν ως αντάλλαγμα της ειρήνης ώστε να μην εξοργίσουν τους Ευρωπαίους, που στην περίπτωση αυτή θα τους πολεμούσαν. Με αυτό τον τρόπο και τα δύο μέρη ήταν περισσότερο ικανοποιημένα με την ειρήνη που συμφωνούσαν, παρά με τον πόλεμο.
Το 1800, οι πληρωμές σε λύτρα και φόρους στα κράτη της Μπαρμπαριάς ανήλθαν στο 20% των ετήσιων δαπανών της κυβέρνησης των Η.Π.Α.. Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις μπορούσαν να εμποδίσουν τις πειρατικές ενέργειες αλλά όχι για πολύ καιρό. Από την άλλη πλευρά, όμως, τα κράτη της Μπαρμπαριάς δεν είχαν διάθεση να σταματήσουν την πειρατεία, γιατί αυτό θα σήμαινε τεράστια αλλαγή στον τρόπο ζωής τους. Και τούτο δεν τους ήταν εύκολο, ούτε ευχάριστο, γι' αυτό και δεν είχαν ούτε καν τη διάθεση να το σκεφτούν. Όταν ήταν σε δύσκολη θέση, έδιναν υποσχέσεις για ειρήνη ή για οτιδήποτε άλλο τους ζητούσαν, αλλά πάλι η έλλειψη χρημάτων και τροφίμων τούς ανάγκαζε να ξαναρχίσουν την πειρατεία. Αυτό συνέβη όταν τα ευρωπαϊκά κράτη, μετά το τέλος των πολέμων του Ναπολέοντα, βομβάρδισαν μέχρι τελικής σχεδόν καταστροφής τα φρούριά τους και αιχμαλώτισαν τα πλοία τους, απελευθερώνοντας τους σκλάβους. Οι πειρατές υποχρεώθηκαν να δώσουν υποσχέσεις ότι θα σταματήσουν τις επιθέσεις, αλλά πάλι οι ανάγκες τους τούς υποχρέωσαν να ξαναρχίσουν τις πειρατικές ενέργειές τους.
Τελικά, η Γαλλία αποφάσισε και κατέλαβε το Αλγέρι και όλη τη χώρα το 1830, δίνοντας έτσι οριστικό τέλος στη δράση των πειρατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οθωμανική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Μεσόγειος Θάλασσα
Γλώσσα Νουμανγκάνγκ
Η γλώσσα Νουμανγκάνγκ (Μανγκάνγκ) είναι γλώσσα της Παπούα Νέας Γουινέας. Στα άλλα ονόματα περιλαμβάνονται τα Μποάνα, Κάι, Νγκάιν και Σούγκου. Η Νουμανγκάνγκ είναι προτιμότερη από τη Τοκ Πισίν στο δικαστήριο του χωριού, επειδή η χρήση της  πιστεύεται ότι έχει μια κατευναστική επίδραση στις διαδικασίες.
Το γράμμα Ɋ
Το γράμμα Ɋ, επίσης γνωστή ως Q με την ουρά γάντζου, εισήχθη από Λουθηρανικούς ιεραπόστολοι στην Παπούα Νέα Γουινέα για χρήση στην γλώσσα Νουμανγκάνγκ στη δεκαετία του 1930 ή του 1940. Το 2002, αποφασίστηκε η διακοπή της χρήσης αυτού του γράμματος.
Παραπομπές
Ν
Τέτρικος Α΄
Ο Γάιος Πίος Εσούβιος Τέτρικος, λατιν. Gaius Pius Esuvius Tetricus ήταν αυτοκράτορας της Γαλατικής Αυτοκρατορίας το διάστημα 271-274. Ήταν αρχικά κυβερνήτης (praeses) της Γαλατικής Ακουιτανίας και έγινε αυτοκράτορας έπειτα από τον φόνο του Βικτωρίνου το 271, αφού έλαβε την υποστήριξη της μητέρας εκείνου Βικτωρίας. Κατά τη βασιλεία του αντιμετώπισε εξωτερική πίεση από τους Γερμανούς επιδρομείς, που λεηλατούσαν τα ανατολικά και βόρεια μέρη της αυτοκρατορίας του και τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, από την οποία η Γαλατική αποσπάστηκε.
Πηγές
Κατηγορία:Ρωμαίοι Αυτοκράτορες
Πυρίας
Στην κλασική μυθολογία ο Πυρίας ήταν ένας πλοηγός από την Ιθάκη. Ο Πυρίας ευσπλαγχνίσθηκε ένα γέρο, αιχμάλωτο πειρατών, ο οποίος μέσα σε αμφορείς μετέφερε κουκουνάρια, και τον φιλοξένησε για κάποιες ημέρες στο σπίτι του. Μετά, ο γέρος έφυγε και άφησε τους αμφορείς στον Πυρία. Λίγο καιρό αργότερα, διαπιστώθηκε ότι κάτω από τα κουκουνάρια υπήρχαν κοσμήματα και πολύτιμοι λίθοι. Ο Πυρίας τότε, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης, θυσίασε ένα βόδι για τον άγνωστο ευεργέτη του.
Πηγές
Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Ιθάκης Κατηγορία:Θνητοί της ελληνικής μυθολογίας
Γλώσσα Μπουρούμ
Η Μπουρούμ, επίσης γνωστή ως Μιντίκ στην ίδια τη γλώσσα, επίσης γνωστή ως Γιάκνγκε ή Σόμπα-Σιαουάρι από τις δύο διαλέκτους της, είναι μια Παπούα γλώσσα που ομιλείται στην επαρχία Μορόμπε στην Παπούα Νέα Γουινέα.
Παραπομπές
Μ
Ανάθημα του Δαόχου
Πίσω από τον κίονα με τις χορεύτριες στο Ιερό του Απόλλωνα στους Δελφούς βρισκόταν ο Θησαυρός των Θεσσαλών, όπου ήταν τοποθετημένο το περίφημο Μνημείο του Δαόχου, μια μαρμάρινη επιμήκης βάση όπου έστεκαν τα αγάλματα οκτώ μελών της οικογένειας του αναθέτη μαζί με το άγαλμα του Απόλλωνα. Ο Δάοχος, γιος του Αγία, φιλομακεδόνας πολιτικός από τη Φάρσαλο, διετέλεσε ιερομνήμονας στο δελφικό ιερό από το 336 ως το 332 π.Χ. και αφιέρωσε το σύμπλεγμα ως ένδειξη τιμής προς την επιφανή οικογένειά του. μικρογραφία|Το Ανάθημα του Δαόχου στο [[Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών]]
Γενικά στοιχεία
Το ανάθημα του Δαόχου ήταν το γλυπτό ανάθημα του τέτραρχου της Θεσσαλίας, Δαόχου Β' στον θεό Απόλλωνα, το οποίο είχε τοποθετηθεί στο πλάτωμα βορειοανατολικά του ναού του Απόλλωνος στους Δελφούς. Το έργο χρονολογείται πιθανότατα μεταξύ των ετών 339-334 π.Χ., διάστημα κατά το οποίο ο Δάοχος Β΄ κατείχε το αξίωμα του ιερομνήμονα της Φαρσάλου στην Δελφική Αμφικτυονία. Έχουν, ωστόσο, προταθεί και άλλες χρονολογίες για την ανάθεση του μνημείου.
Αρχικά θεωρήθηκε ότι το ανάθημα έστεκε ελεύθερο στο χώρο. Ωστόσο, πρόσφατες μελέτες έχουν οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι μάλλον το μνημείο ήταν τοποθετημένο στο εσωτερικό ενός οίκου, κατά το πρότυπο των υπόλοιπων θησαυρών, ο οποίος κτίστηκε ενδεχομένως προγενέστερα, περί το 361 π.Χ. από τον Αγέλαο. Το αφιέρωμα είχε την μορφή γλυπτού συντάγματος και περιελάμβανε εννέα μορφές- οκτώ μέλη της οικογένειας του αναθέτη και μια ακόμη μορφή, πιθανότατα θεού- οι οποίες ήταν στημένες πάνω σε στενόμακρο βάθρο. Στην κύρια όψη το βάθρο έφερε επιγραφές με τα ονόματα και τις ιδιότητες των εικονιζόμενων προσώπων. Εκτός από την πρώτη θέση που δεν είχε επιγραφή και που εικόνιζε μάλλον τον θεό Απόλλωνα, οι υπόλοιπες θέσεις του βάθρου από δεξιά προς τα αριστερά καταλαμβάνονταν κατά σειρά από τις εικόνες των Ακνονίου, Αγία, Τηλεμάχου, Αγελάου, Δαόχου Ι, Σισύφου Ι, Δαόοχου ΙΙ και Σισύφου ΙΙ. Η παρουσία του Αγία σε αυτή την ομάδα οδήγησε τους μελετητές να αποδώσουν το σύνταγμα του Δαόχου στο εργαστήριο του Λυσίππου, καθότι ο Λύσιππος είχε πλάσσει έναν χάλκινο ανδριάντα του Αγία στη Φάρσαλο, όπως μαρτυρεί το ενεπίγραφο βάθρο του αγάλματος που βρέθηκε στη θεσσαλική πόλη.
Τα περισσότερα τμήματα του μνημείου ήλθαν στο φως το 1894 κατά την διάρκεια της “Μεγάλης Ανασκαφής” υπό την καθοδήγηση του διευθυντή της Σχολής J. Th. Hommolle. Χάρη στην εύρεση ορισμένων πλίνθων των αγαλμάτων μέσα στις υποδοχές του βάθρου είναι δυνατή η συσχέτιση πέντε μορφών με τις επιγραφές που έχουν χαραχθεί στην κύρια όψη του βάθρου: Ακνόνιος, Αγίας, Δάοχος Ι, Σίσυφος Ι και Δάοχος ΙΙ Για την ταύτιση του Αγελάου, του Τηλεμάχου και του Σισύφου ΙΙ ανέκυψαν διαφωνίες ανάμεσα στους μελετητές, όπως επίσης υπήρξαν διαφορετικές προτάσεις και για την ταυτότητα της μορφής που θα καταλάμβανε την πρώτη θέση στο ανάθημα.
Θέση Ι
Κρίνοντας από το γεγονός ότι δεν υπάρχει επιγραφή για την ταυτότητα της μορφής και ότι αυτή θα ήταν καθιστή, όπως προκύπτει από το εύρος της υποδοχής της πλίνθου, είναι φανερό ότι η μορφή που θα απεικονιζόταν σε αυτή την θέση διέφερε από τις υπόλοιπες οκτώ και ότι μάλλον ήταν θεϊκή μορφή. Αρχικά οι Gardiner και Smith είχαν προτείνει την ταύτιση με τη θεά Αθηνά, προστάτιδα της Φαρσάλου, ωστόσο ο Will διατύπωσε την επικρατέστερη και σήμερα άποψη, ότι επρόκειτο για τη μορφή του Απόλλωνα. Με την ταύτιση αυτή συνάδει και η αναθηματική επιγραφή: «τάδε δῶρα στῆσεμ Φοίβῳ ἄνακτι» (βλ. θέση VIII). Με την άποψη αυτή συμφωνεί και ο καθηγητής Π. Θέμελης, ο οποίος μάλιστα πρότεινε τη σύνδεση ενός αγάλματος καθιστού κιθαρωδού Απόλλωνα με το συγκεκριμένο ανάθημα.
Θέση ΙΙ
Στη θέση ΙΙ του βάθρου υπάρχει η επιγραφή: Ἀκνόνιος Ἀπάρου τέτραρχος Θεσσαλῶν. Ο Ακνόνιος ήταν ο γενάρχης του οίκου του Δαόχου. Η πλίνθος του Μουσείου Δελφών αρ.1922 (στο εξής: ΜΔ) με τα υπολείμματα των ποδιών πάνω σε αυτήν ταιριάζει ακριβώς στην εσοχή της θέσης ΙΙ. Κατά τον Homolle με τον Ακνόνιο συνδέεται και το ντυμένο άγαλμα ΜΔ αρ. 1827, καθότι η στάση της μορφής ταιριάζει με την τοποθέτηση του ποδιού στην πλίνθο ΜΔ αρ.1922.
Θέση ΙΙΙ
μικρογραφία|Το άγαλμα του [[Αγίας ο Φαρσάλιος|Αγία, πιθανόν έργο του Λυσίππου]] Στην θέση ΙΙΙ του βάθρου υπάρχει η επιγραφή:
Ο παγκρατιαστής Αγίας, πολυνίκης σε τρεις πανελλήνιους αγώνες, ήταν η δεσπόζουσα μορφή του αναθήματος. Η πλίνθος του αγάλματος ΜΔ αρ.1875 βρέθηκε κατά χώρα στη θέση ΙΙΙ του βάθρου και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το άγαλμα που εδραζόταν στη συγκεκριμένη θέση θα πρέπει να απεικονίζει τον Αγία. Το άγαλμα του παγκρατιαστή Αγία που αποδίδεται στον Λύσιππο μας προσφέρει μια αυθεντική εικόνα για την πρώιμη τέχνη του μεγάλου Σικυώνιου γλύπτη.
Θέση IV
Στην θέση IV του βάθρου υπάρχει η επιγραφή:
Ο αθλητής της πάλης Τηλέμαχος δεν υστερούσε καθόλου σε νίκες από τον περίφημο Αγία. Όπως αναφέρει μάλιστα η επιγραφή, είχε σκοτώσει τον πιο δυνατό άνδρα των Τυρρηνών. Κατά τον Homolle στην θέση IV ταιριάζει ο γυμνός κορμός ΜΔ αρ. 1360 (εικ.4) που παρουσιάζει πολλές ομοιότητες στο πλάσιμο με τον «ομάδελφό» του Αγία, άποψη που συμμερίζονται και άλλοι ερευνητές. .Έχουν διατυπωθεί όμως και απόψεις που ταυτίζουν τον Τηλέμαχο με άγαλμα νέου που αναπαύεται σε ερμαϊκή στήλη.
Θέση V
Στην θέση V του βάθρου υπάρχει η επιγραφή:
Ο Αγέλαος, ο τρίτος και μικρότερος στην σειρά αδελφός, είναι και ο ίδιος αθλητής, νικητής στο αγώνισμα του δρόμου στους παιδικούς αγώνες στα Πύθια. Δηλώνει με υπερηφάνεια ότι αυτός και τα αδέλφια του είναι οι μόνοι από τους θνητούς που έχουν αυτά τα τρόπαια.Οι Gardiner και Smith αποδίδουν στον Αγέλαο τον κορμό ΜΔ αρ.4585 και εκτιμούν ότι ο αριστερός βραχίονας θα υψωνόταν τουλάχιστον μέχρι το ύψος του ώμου, κρατώντας ίσως δόρυ. Ο Dohrn, επικαλούμενος την φράση της επιγραφής που κάνει λόγο για «στεφάνους», πιστεύει ότι ο Αγέλαος κρατούσε με το αριστερό χέρι στέφανο, κίνηση που θα έκαναν και τα άλλα δύο αδέλφια στο ανάθημα.
Θέση VI
Στην θέση VI του βάθρου υπάρχει η επιγραφή:
Ο Δάοχος Ι ήταν γιος του Αγία και κυβέρνησε την Θεσσαλία για 27 χρόνια, εξασφαλίζοντας την ειρήνη και την ευημερία στην χώρα. Η ταύτιση εδώ είναι ομόφωνη μεταξύ των ερευνητών.
Θέση VII
Στην επιγραφή γίνεται επίκληση στην Αθηνά, η οποία έδωσε πραγματική υπόσχεση στον Σίσυφο και δεν τον ξεγέλασε στον ύπνο του, χαρίζοντάς του ανδρεία στην μάχη και προστατεύοντάς τον από τους εχθρούς. Το άγαλμα της θέσης αυτής ταυτίζεται με τον Σίσυφο Ι, καθότι η πλίνθος του ταιριάζει ακριβώς στην υποδοχή της θέσης VII του βάθρου.
Θέση VIII
Στην θέση VIII του βάθρου υπάρχει η επιγραφή:
Ο αναθέτης του συντάγματος Δάοχος ΙΙ, τέτραρχος των Θεσσαλών και ιερομνήμων, αναθέτει τα αγάλματά αυτά στον Απόλλωνα. Το άγαλμα του Δαόχου ΙΙ δεν σώζεται, παρά μόνον η πλίνθος και τα υπολείμματα των ποδιών πάνω σε αυτήν. (εικ.9) Για την εικόνα που θα είχε η μορφή του αναθέτη ο Dohrn πιστεύει ότι αυτός θα παρουσιαζόταν γυμνός, κατά το πρότυπο της ηρωικής γυμνότητας, ενώ αντίθετα ο Τσιριβάκος πιστεύει ότι έφερε ανάλογη ενδυμασία με τους Δάοχο Ι, Σίσυφο Ι και Ακνόνιο, καθώς η πλίνθος που σώζεται δείχνει ότι έφερε σανδάλια.
Θέση IX
Στην θέση IX του βάθρου υπάρχει η λιτή επιγραφή: Σίσυφος Δαόχου. Ο Σίσυφος ΙΙ είναι ο γιος του αναθέτη, το νεώτερο μέλος της οικογένειας, και ίσως πολύ νέος σε ηλικία, ώστε να έχει προλάβει να διακριθεί σε κάτι αξιομνημόνευτο.
Βιβλιογραφία
Brown, B., Anticlassicism in Greek Sculpture of the Fourth Century B. C ., Νέα Υόρκη 1973 temple du IV siecle”, BCH 96 (1972) σ.887-895 σ.164-17 1
Κατηγορία:Αναθήματα
Ναΐλί Αμπντουλάχ Πασάς
Ο Ναΐλί Αμπντουλάχ Πασάς (Οθ. Τούρκικα:نايلي عبدالله باشا) (Τούρκικα:Naili Abdullah Paşa, ? - Αύγουστος 1758) ήταν Οθωμανός πολιτικός.
Ο Ναΐλί Αμπντουλάχ ήταν Τούρκος από την Κωνσταντινούπολη και πήρε δουλειά στην οθωμανική γραφειοκρατία. Μετά από αρκετές δευτερεύουσες θέσεις, διορίστηκε ως "reis ül-küttab" (αρχηγός υπαλλήλων, θέση ανάλογη με τον υπουργό Εξωτερικών κατά την περίοδο αυτή) το 1747, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μαχμούτ Α΄.
Οκτώ χρόνια αργότερα, στις 19 Μαΐου 1755 κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Οσμάν Γ΄, διορίστηκε ως ο Μεγάλος Βεζίρης. Ωστόσο, ο Οσμάν Γ΄ ήταν ένας αδύναμος σουλτάνος και ήταν υπό την επιρροή του Νισαντζή Σιλαχντάρ Μπηγιηκλή Αλί Πασά, του αντιπάλου του Ναΐλί Αμπντουλάχ.
Ο Ναΐλί Αμπντουλάχ απολύθηκε από τον σουλτάνο μετά από μόλις τρεις μήνες στις 24 Αυγούστου 1755. Στη συνέχεια διορίστηκε κυβερνήτης της Κρήτης. Τρία χρόνια αργότερα, διορίστηκε κυβερνήτης της Τζέντα (στη σύγχρονη Σαουδική Αραβία) μετά από αίτημα του. Ωστόσο, πέθανε στη Μεδίνα στο δρόμο της προς τη Τζέντα τον Αύγουστο του 1758.
Παραπομπές
Κατηγορία: Μεγάλοι Βεζίρηδες
Φινέας (αδελφός του Κηφέα)
Ο Φινέας ήταν αδελφός του Κηφέα, του βασιλιά της Αιθιοπίας, γιοι και οι δυο -σύμφωνα με κάποιες παραδόσεις- του Βήλου, βασιλιά της Αιγύπτου και της Αγχινόης. Ο Φινέας θεωρείτο μνηστήρας της ανιψιάς του, της Ανδρομέδας, της κόρης του Κηφέα και της Κασσιόπης. Αποπειράθηκε να αρπάξει την Ανδρομέδα από τον Περσέα, όταν ο τελευταίος την έσωσε από το Κήτος, και τότε ο ήρωας του έδειξε το κεφάλι της Μέδουσας και τον απολίθωσε.
Ανατολικό Πακιστάν
Το Ανατολικό Πακιστάν ήταν η ανατολική επαρχιακή πτέρυγα του Πακιστάν μεταξύ 1955 και 1971, καλύπτοντας το έδαφος της σύγχρονης χώρας του Μπαγκλαντές. Συνόρευε με την Ινδία και τη Βιρμανία, με ακτογραμμή στον κόλπο της Βεγγάλης.
Η Ανατολική Βεγγάλη μετονομάστηκε σε Ανατολικό Πακιστάν στο σύστημα Μία Μονάδα του Πρωθυπουργού Μοχάμεντ Αλί της Μπόγκρα. Το Σύνταγμα του Πακιστάν του 1956 αντικατέστησε τη βρετανική μοναρχία με μια ισλαμική δημοκρατία. Ο Βεγγαλέζος πολιτικός Χ. Σ. Σουραουάρντι υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός του Πακιστάν μεταξύ 1956 και 1957. Ο επίσης Βεγγαλέζος Ισκάνταρ Μίρζα έγινε ο πρώτος Πρόεδρος του Πακιστάν. Το πακιστανικό πραξικόπημα του 1958 έφερε τον στρατηγό Αγιούμπ Χαν στην εξουσία. Ο Χαν αντικατέστησε τον Μίρζα ως πρόεδρο και ξεκίνησε καταστολή εναντίον των φιλοδημοκρατικών ηγετών. Ο Χαν ενέκρινε το Σύνταγμα του Πακιστάν του 1962, το οποίο κατήργησε τη καθολική ψηφοφορία. Μέχρι το 1966, ο Σέιχ Μουτζιμπούρ Ραχμάν εμφανίστηκε ως ο πρωταγωνιστής ηγέτης της αντιπολίτευσης στο Πακιστάν και ξεκίνησε το κίνημα Έξι Σημείων για αυτονομία και δημοκρατία. Η εξέγερση του 1969 στο ανατολικό Πακιστάν συνέβαλε στην ανατροπή του Αγιούμπ Χαν. Ένας άλλος στρατηγός, Γιάχια Χαν, σφετερίστηκε την προεδρία και έθεσε σε ισχύ τον στρατιωτικό νόμο. Το 1970, ένας μεγάλος τροπικός κυκλώνας έπληξε το ανατολικό Πακιστάν, προκαλώντας μεγάλες απώλειες. Την ίδια χρονιά, ο Γιάχια Χαν διοργάνωσε τις πρώτες γενικές εκλογές του Πακιστάν. Ο Σύνδεσμος Αουάμι πρωτοεμφανίστηκε ως το μοναδικό μεγάλο κόμμα, ακολουθούμενο από το Πακιστανικό Λαϊκό Κόμμα. Η στρατιωτική χούντα σταμάτησε να δέχεται τα αποτελέσματα, οδηγώντας σε πολιτική ανυπακοή, τον Απελευθερωτικό Πόλεμο του Μπαγκλαντές και τη γενοκτονία του 1971 στο Μπαγκλαντές. Το Ανατολικό Πακιστάν αποσχίστηκε με τη βοήθεια της Ινδίας.
Η Επαρχιακή Συνέλευση του Ανατολικού Πακιστάν ήταν το νομοθετικό σώμα της δημοκρατίας.
Λόγω της στρατηγικής σημασίας του Ανατολικού Πακιστάν, η Ένωση του Πακιστάν ήταν μέλος του Οργανισμού Συνθήκης της Νοτιοανατολικής Ασίας. Η οικονομία του Ανατολικού Πακιστάν αυξήθηκε κατά μέσο όρο 2.6% μεταξύ 1960 και 1965. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση επένδυσε περισσότερα κεφάλαια και ξένη βοήθεια στο Δυτικό Πακιστάν, αν και το Ανατολικό Πακιστάν παρήγαγε σημαντικό μερίδιο των εξαγωγών. Ωστόσο, ο Πρόεδρος Αγιούμπ Χαν πραγματοποίησε σημαντική εκβιομηχάνιση στο ανατολικό Πακιστάν. Το φράγμα Καπτάι χτίστηκε το 1965. Το Ανατολικό Διυλιστήριο ιδρύθηκε στη Τσιταγκόνγκ. Η Ντάκα έγινε δεύτερη πρωτεύουσα του Πακιστάν και σχεδιάστηκε ως η έδρα του εθνικού κοινοβουλίου. Η κυβέρνηση προσέλαβε τον Αμερικανό αρχιτέκτονα Λούις Καχν να σχεδιάσει το συγκρότημα της εθνοσυνέλευσης στη Ντάκα.
Μία Ενότητα και Ισλαμική Δημοκρατία
μικρογραφία|Το Ανατολικό Πακιστάν ήταν μέλος -κλειδί του [[SEATO]] μικρογραφία|Ο Σουχραουάρντι (κέντρο) με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ [[Ντουάιτ Αϊζενχάουερ και τον Υπουργό Εξωτερικών Τζόν Φόστερ Ντάλες]] Το 1955, ο πρωθυπουργός Μοχαμάντ Αλί Μπόγκρα εφάρμοσε το σύστημα Μία Ενότητα, το οποίο συγχώνευσε τις τέσσερις δυτικές επαρχίες σε μια ενιαία μονάδα, το Δυτικό Πακιστάν. Η Ανατολική Βεγγάλη μετονομάστηκε σε Ανατολικό Πακιστάν.
Το Πακιστάν ολοκλήρωσε το καθεστώς του ως ντομίνιον και υιοθέτησε ένα δημοκρατικό σύνταγμα το 1956, το οποίο κήρυξε μια ισλαμική δημοκρατία. Ο λαϊκιστής ηγέτης Χ. Σ. Σουχραουάρντι του Ανατολικού Πακιστάν διορίστηκε πρωθυπουργός του Πακιστάν. Από τη στιγμή που έγινε ο πρωθυπουργός, ο Σουχραουάρντι ξεκίνησε νομικό έργο αναβιώνοντας το κοινό εκλογικό σύστημα. Υπήρξε έντονη αντίδραση και δυσαρέσκεια στο κοινό εκλογικό σύστημα στο Δυτικό Πακιστάν. Ο Μουσουλμανικός Σύνδεσμος είχε πάρει την αιτία στο κοινό και άρχισε να ζητά την εφαρμογή ξεχωριστού συστήματος εκλογέων. Σε αντίθεση με το Δυτικό Πακιστάν, το κοινό εκλογικό σώμα ήταν εξαιρετικά δημοφιλές στο ανατολικό Πακιστάν. Η διαμάχη με το Μουσουλμανικό Σύνδεσμο για τη δημιουργία του κατάλληλου εκλογικού σώματος προκάλεσε προβλήματα στην κυβέρνησή του.
Το συνταγματικά υποχρεωμένο Πρόγραμμα Εθνικής Οικονομικής Επιτροπής (Πρόγραμμα ΕΟΕ) ανεστάλη αμέσως από τον πρωθυπουργό Σουχραουάρντι παρά τις κρατήσεις από τις τέσσερις επαρχίες του Δυτικού Πακιστάν το 1956. Ο Σουχραουάρντι τάχθηκε υπέρ των πενταετών σχεδίων που δημιουργούνταν από την ΕΣΣΔ για την συγκέντρωση της εθνικής οικονομίας. Κατά την άποψη αυτή, η οικονομία του ανατολικού Πακιστάν συγκεντρώθηκε γρήγορα και όλοι οι σημαντικοί οικονομικοί σχεδιασμοί μετατοπίστηκαν στο Δυτικό Πακιστάν.
Οι προσπάθειες που οδηγούσαν στην κεντροποίηση της οικονομίας αντιμετώπισαν μεγάλες αντιδράσεις στο Δυτικό Πακιστάν, όπου η μονοπωλιακή ελίτ και η επιχειρηματική κοινότητα αρνήθηκαν έντονα να εφαρμόσουν τις πολιτικές του. Στα οικονομικά κέντρα του Δυτικού Πακιστάν όπως το Καράτσι, η Λαχόρη, η Κέτα και Πεσαουάρ σημειώθηκαν σημαντικές εργατικές απεργίες κατά των οικονομικών πολιτικών του Σουχραουάρντι, υποστηριζόμενες από την επιχειρηματική κοινότητα και τον ιδιωτικό τομέα.
Επιπλέον, προκειμένου να εκτρέψει την προσοχή από το αμφιλεγόμενο πρόγραμμα Μία Ενότητα, ο πρωθυπουργός Σουχραουάρντι προσπάθησε να σταματήσει τις κρίσεις καλώντας μια μικρή ομάδα επενδυτών να δημιουργήσουν μικρές επιχειρήσεις στη χώρα. Παρά τις πολλές πρωτοβουλίες και την παύση του προγράμματος ΕΟΕ, η πολιτική θέση και η εικόνα του Σουχραουάρντι επιδεινώθηκε στις τέσσερις επαρχίες του Δυτικού Πακιστάν. Πολλοί εθνικιστές ηγέτες και ακτιβιστές του Μουσουλμανικού Συνδέσμου φοβήθηκαν με την αναστολή του συνταγματικά υποχρεωμένου Προγράμματος ΕΟΕ. Οι επικριτές του και οι ηγέτες του Μουσουλμανικού Συνδέσμου παρατήρησαν ότι με την αναστολή του προγράμματος απονομής ΕΟΕ, ο Σουχραουάρντι προσπάθησε να δώσει περισσότερα οικονομικά κονδύλια, ενισχύσεις, επιχορηγήσεις και ευκαιρίες στο Ανατολικό Πακιστάν απ'ότι στο Δυτικό Πακιστάν. Κατά τις τελευταίες ημέρες της πρωθυπουργικής θητείας του, ο Σουχραουάρντι προσπάθησε να μειώσει τις οικονομικές ανισότητες μεταξύ των ανατολικών και δυτικών πτερύγων της χώρας, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Προσπάθησε επίσης ανεπιτυχώς να ανακουφίσει την έλλειψη τροφίμων στη χώρα.
Ο Σουχραουάρντι βελτίωσε τις σχέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Σουχραουάρντι προώθησε επίσης τις σχέσεις με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Η συμβολή του στη διαμόρφωση του συντάγματος του 1956 στο Πακιστάν ήταν σημαντική καθώς διαδραμάτισε ζωτικό ρόλο στην ενσωμάτωση των διατάξεων για τις πολιτικές ελευθερίες και τη καθολική ψηφοφορία για ενήλικες σύμφωνα με την προσήλωσή του στην κοινοβουλευτική μορφή της φιλελεύθερης δημοκρατίας.
Εποχή του Αγιούμπ Χαν
μικρογραφία|Η [[Ελισάβετ Β΄ του Ηνωμένου Βασιλείου|Ελισάβετ Β΄ στην Τσιταγκόνγκ το 1961. Ήταν η βασίλισσα του Ανατολικού Πακιστάν μέχρι το 1956.]] Το 1958, ο πρόεδρος Ισκαντάρ Μίρζα επέβαλε στρατιωτικό νόμο στο πλαίσιο στρατιωτικού πραξικοπήματος από τον επικεφαλής του στρατού του Πακιστάν Αγιούμπ Χαν. Λίγες μέρες αργότερα εξορίστηκε αναγκαστικά στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ο στρατηγός Αγιούμπ Χαν δικαιολόγησε τις ενέργειές δηλώνοντας στο εθνικό ραδιόφωνο ότι: «οι ένοπλες δυνάμεις και ο λαός απαίτησαν ένα καθαρό διάλειμμα με το παρελθόν ...». Μέχρι το 1962, ο στρατιωτικός νόμος συνεχίστηκε, ενώ ο Αγιούμπ Χαν εκκαθάρισε πολλούς πολιτικούς και δημόσιους υπαλλήλους από την κυβέρνηση και τους αντικατέστησε με στρατιωτικούς αξιωματικούς. Ο Αγιούμπ ονόμασε το καθεστώς του ως "επανάσταση για να καθαρίσει το χάος της μαύρης αγοράς και της διαφθοράς". Ο Χαν αντικατέστησε τον Μίρζα ως πρόεδρο και έγινε ισχυρός ηγέτης της χώρας για έντεκα χρόνια. Ο στρατιωτικός νόμος συνεχίστηκε μέχρι το 1962, όταν η κυβέρνηση του Αγιούμπ Χαν δημιούργησε ένα συνταγματική επιτροπή υπό τον επικεφαλής δικαστή του Πακιστάν Μουχάμαντ Σαχαμπουντίν, αποτελούμενο από δέκα ανώτερους δικαστές, πέντε από το ανατολικό και πέντε από το δυτικό Πακιστάν. Στις 6 Μαΐου 1961, η Επιτροπή έστειλε το σχέδιό της στον Πρόεδρο Αγιούμπ Χαν,
Τον Ιανουάριο του 1962, το υπουργικό συμβούλιο ενέκρινε τελικά το κείμενο του νέου συντάγματος, που εκδόθηκε από τον Πρόεδρο Αγιούμπ Χαν την 1η Μαρτίου 1962 και τέθηκε σε ισχύ στις 8 Ιουνίου 1962. Σύμφωνα με το σύνταγμα του 1962, το Πακιστάν έγινε προεδρική δημοκρατία. Η καθολική ψηφοφορία καταργήθηκε υπέρ ενός συστήματος που ονομάζεται «βασική δημοκρατία». Κάτω από το αυτό το σύστημα, ένα εκλεκτορικό κολέγιο θα είναι υπεύθυνο για την εκλογή του προέδρου και της εθνικής συνέλευσης. Το Σύνταγμα του 1962 δημιούργησε κυβερνητικό σύστημα στο Δυτικό και Ανατολικό Πακιστάν. Κάθε επαρχία είχε τις δικές της χωριστές επαρχιακές κυβερνήσεις. Το σύνταγμα όριζε κατανομή των εξουσιών μεταξύ της κεντρικής κυβέρνησης και των επαρχιών. Η Φατίμα Τζίνα έλαβε ισχυρή υποστήριξη από το Ανατολικό Πακιστάν κατά τη διάρκεια της αποτυχημένης προσπάθειάς της να κερδίσει τον Αγιούμπ Χαν στις προεδρικές εκλογές του 1965.
Η Ντάκα χαρακτηρίστηκε ως δεύτερη πρωτεύουσα του Πακιστάν το 1962. Η Ντάκα ορίστηκε νομοθετική πρωτεύουσα και ο Λουίς Καν προσλήφθηκε για να σχεδιάσει το συγκρότημα της εθνοσυνέλευσης. Ο πληθυσμός της Ντάκα αυξήθηκε στη δεκαετία του 1960. Η βιομηχανία πετρελαίου αναπτύχθηκε με την ίδρυση του Ανατολικού Διυλιστηρίου στην πόλη λιμάνι Τσιταγκόνγκ. Η βιομηχανία φυσικού αερίου επίσης αναπτύχθηκε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία του Μπανγκλαντές Κατηγορία:Ιστορία του Πακιστάν
Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα κέρλινγκ
Το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Κέρλινγκ διεξάγεται κάθε χρόνο και σε αυτό συμμετέχουν ευρωπαϊκές ομάδες του κέρλινγκ. Διοργανώνεται από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Κέρλινγκ. Συνήθως η διεξαγωγή τους γίνεται στο πρώτο μισό του Δεκεμβρίου. Οι νικήτριες χώρες προκρίνονται στο παγκόσμιο πρωτάθλημα Κέρλινγκ, στο οποίο αγωνίζονται στον τελικό οι οκτώ καλύτερες χώρες.
Ιστορικό
Το Νοέμβριο του 1974 διεξήχθη στη Ζυρίχη της Ελβετίας ένα τουρνουά με συμμετοχή 6 κρατών (Ελβετία, Σουηδία, Γερμανία, Ιταλία, Γαλλία, Νορβηγία). Το Μάρτιο του 1975 αποφασίστηκε τα πρωταθλήματα να διεξάγονται το μήνα Δεκέμβριο. Τον Απρίλιο του 2004 σε γενική συνέλευση στο Γέβλε της Σουηδίας θεσμοθετήθηκε μια νέα διοργάνωση, με την ονομασία Ευρωπαϊκό μικτό πρωτάθλημα Κέρλινγκ.
2008
Η Νορβηγία κατέκτησε τον τίτλο στους άνδρες, στη διοργάνωση που έγινε το Δεκέμβριο του 2008 Σουηδία. Το αργυρό μετάλλιο κέρδισε η Γερμανία και το χάλκινο μετάλλιο πήρε η Σκωτία. Στις γυναίκες στην ίδια διοργάνωση, η Ελβετία πήρε το χρυσό μετάλλιο, Σουηδία το αργυρό και η Δανία το χάλκινο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κέρλινγκ Κατηγορία:Διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις της Ευρώπης
Βασίλειος Ανανιάδης
Ο Βασίλειος Ανανιάδης (1900-1942) ήταν Έλληνας κτηνίατρος, που σταδιοδρόμησε στον ελληνικό στρατό.
Εκτός από τις μελέτες του πάνω σε ενδιαφέροντα κλινικά περιστατικά, ο Ανανιάδης συνέβαλε σημαντικά και στη συστηματική διερεύνηση πολλών άλλων θεμάτων της κτηνοπαθολογίας στην Ελλάδα. Πραγματοποίησε λεπτομερείς έρευνες για τη συχνότητα της βακιλλαιμίας κατά τη φυματίωση, τόσο στις αγελάδες, όσο και στον άνθρωπο. Συνεκδοχικά, μετά από πολλές εργαστηριακές διαπιστώσεις, απέδειξε την ανυπαρξία στην Ελλάδα περιπτώσεων φυματιώσεως στον άνθρωπο από βάκιλλο του Κοχ του τύπου της αγελάδας (βόειος τύπος).
Πηγές
Ανανιαδης, Βασιλ
Κύκλος του Ρίμαν
δεξιά|μικρογραφία| Ένας μεγάλος κύκλος χωρίζει τη σφαίρα σε δύο ίσα [[Σφαίρα|ημισφαίρια]] Στη θεωρία του μετρικού χώρου και τη γεωμετρία του Ρίμαν, ο κύκλος του Ρίμαν είναι ένας μεγάλος με την ορθοδρομία του μεγάλου κύκλου. Είναι ο με την εγγενή της μετρικής του Ρίμαν μιας συμπαγούς μονοδιάστατης πολλαπλής συνολικού μήκους 2, ή την εξωτερική μέτρηση που λαμβάνεται με περιορισμό της εσωτερικής μετρικής στη σφαίρα, σε αντίθεση με την εξωτερική μετρική που λαμβάνεται με περιορισμό της Ευκλείδειας μετρικής στον μοναδιαίο κύκλο στο επίπεδο. Έτσι, η απόσταση μεταξύ ενός ζεύγους σημείων ορίζεται ως το μήκος του μικρότερου από τα δύο τόξα στα οποία ο κύκλος χωρίζεται από αυτά τα δύο σημεία.
Ιδιότητες
Η διάμετρος του κύκλου του Ρίμαν είναι π, σε αντίθεση με τη συνήθη τιμή 2 για την Ευκλείδεια διάμετρο του μοναδιαίου κύκλου.
Η συμπερίληψη του κύκλου του Ρίμαν ως ισημερινού (ή οποιουδήποτε μεγάλου κύκλου) της 2-σφαίρας σταθερής καμπυλότητας του Γκάους +1, είναι μια ισομετρική ενσωμάτωση με την έννοια των μετρικών χώρων (δεν υπάρχει ισομετρική εμπλοκή του κύκλου του Ρίμαν στο χώρο του Χίλμπερτ με αυτή την έννοια).
Η εικασία του Γκρόμοφ
Ένα μακροχρόνιο ανοιχτό πρόβλημα, που θέτει ο Μιχαήλ Γκρόμοφ, αφορά τον υπολογισμό του εμβαδού του κύκλου του Ρίμαν. Το εμβαδόν υποτίθεται ότι είναι 2, μια τιμή που επιτυγχάνεται από το ημισφαίριο της σταθερής καμπυλότητας του Γκάους +1.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Μετρική γεωμετρία Κατηγορία:Κύκλος Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Κήτος (μυθολογία)
thumb|right|350px|Ο Περσέας μάχεται τον Κήτο. Αγγειογραφεία σε κορινθιακό αγγείο.Στην ελληνική γλώσσα, η λέξη "κήτος" (αρχαία ελληνική: κῆτος) υποδηλώνει ένα τεράστιο ψάρι ή ένα θαλάσσιο τέρας. Τα θαλάσσια τέρατα σκοτώθηκαν από τους μεγάλους ήρωες των αρχαίων Ελλήνων, Περσέα και Ηρακλή, που καθένα αναφέρεται ως "κήτος" στις αρχαίες ελληνικές πηγές. Το όνομα του μυθολογικού τέρατος Κήτος προέρχεται από τη λέξη "κῆτος", όπως επίσης και το όνομα του αστερισμού (Cetus).
Όταν η βασίλισσα Κασσιέπεια καυχήθηκε ότι η κόρη της Ανδρομέδα, ήταν πιο όμορφη από τις Νηρηίδες, η ασέβειά της αυτή προκάλεσε την οργή του Ποσειδώνα, ο οποίος έστειλε το Κήτος, ένα θαλάσσιο τέρας, να επιτεθεί στην Αιθιοπία. Ο μάντης τότε είπε στο βασιλιά Κηφέα και στην Κασσιέπεια να θυσιάσουν την Ανδρομέδα στο Κήτος. Αλυσόδεσαν λοιπόν τη πριγκίπισσα σε ένα βράχο κοντά στον ωκεανό, για να την καταβροχθίσει το τέρας. Ο Περσέας είδε την Ανδρομέδα αλυσοδεμένη στο βράχο και έμαθε το κακό που την είχε βρει. Όταν το Κήτος αναδύθηκε από τον ωκεανό για να καταβροχθίσει την Ανδρομέδα, ο Περσέας κατάφερε να το σκοτώσει. Κατά μία εκδοχή, ο Περσέας βύθισε το σπαθί του στην πλάτη του τέρατος. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, ο Περσέας χρησιμοποίησε το κεφάλι της Μέδουσας και πέτρωσε το Κήτος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Όντα της ελληνικής μυθολογίας
Μπακούμπα
Η Μπακούμπα (αραβικά: بعقوبة, αραμαϊκά: ܒܰܩܽܘܒܰܐ) είναι η πρωτεύουσα του ιρακινού κυβερνείου Ντιγιάλα, στο κεντρικό Ιράκ. Η Μπακούμπα υπολογίστηκε ότι το 2011 είχε περίπου 175.000 κατοίκους. Βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Ντιγιάλα, περίπου 60 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Βαγδάτης. Το όνομά της προέρχεται από τα αραμαϊκά και σημαίνει σπίτι του Ιακώβ. Η πόλη υπάρχει από τους προ-Αραβικούς χρόνους. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας των Αββασιδών ήταν μια ακμάζουσα πόλη χάρις στο εμπόριο φρούτων και χουρμάδων. Ήταν επίσης σημαντική στάση στο δρόμο που ένωνε τη Βαγδάτη με το Χορασάν, τμήμα του δρόμου του μεταξιού και των μπαχαρικών. Σήμερα, η πόλη βρίσκεται υπό την κατοχή του Ισλαμικού Κράτους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Ιράκ
Ντάγκλας Άνταμς
Ο Ντάγκλας Νόελ Άνταμς (Douglas Noel Adams, 11 Μαρτίου 1952 - 11 Μαΐου 2001) ήταν Άγγλος συγγραφέας και δραματουργός. Είναι περισσότερο γνωστός ως ο συγγραφέας του Γυρίστε το Γαλαξία με Ώτο Στοπ (The Hithchiker's Guide to the Galaxy, το οποίο ξεκίνησε την ζωή του ως ραδιοφωνική κωμωδία στο ραδιόφωνο του BBC το 1978 πριν καταλήξει να γίνει μια «τριλογία» πέντε βιβλίων, που είχε πουλήσει περισσότερο από 15 εκατομμύρια αντίτυπα όσο ζούσε ο Άνταμς, μια τηλεοπτική σειρά (επίσης του BBC), διάφορα θεατρικά έργα, κόμικ, ένα βιντεοπαιχνίδι, και τελικά το 2005, μετά τον θάνατο του Άνταμς, ταινία. Η Βρετανική ραδιοφωνική ακαδημία έχει βραβεύσει την συμβολή του στην πορεία του ραδιοφώνου στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Έγραψε επίσης το Ο Ντερκ Τζέντλυ ακολουθεί τη γάτα (Dirk Gently's Holistic Detenctive Agency (1987), το ΑΡΡΓΚ - Αδιάφοροι Ροκ Ρυθμοί Για Γρήγορα Κέρδη (The Long Dark Tea-time of the Soul, (1988), και συνέγραψε το The meaning of liff (1983), το Last chance to see και τρεις ιστορίες για την τηλεοπτική σειρά Ντόκτορ Χού (Doctor Who). Μια μεταθανάτια συλλογή της δουλειάς του, η οποία περιλαμβάνει και ένα μισοτελειωμένο μυθιστόρημα, εκδόθηκε το 2002 με τίτλο The Salmon of Doubt.
Ο Άνταμς έγινε γνωστός ως υπερασπιστής των ζώων και του περιβάλλοντος, λάτρης των γρήγορων αυτοκινήτων, των φωτογραφικών μηχανών και του Macintosh. Ο βιολόγος Ρίτσαρντ Ντόκινς αφιέρωσε το βιβλίο του Η Περί Θεού Αυταπάτη (2006) στον Άνταμς, γράφοντας όταν πέθανε ότι «Η επιστήμη έχει χάσει ένα φίλο, η λογοτεχνία έχει χάσει ένα φωστήρα, ο γορίλας του βουνού και ο μαύρος ρινόκερος έχουν χάσει έναν σημαντικό υπερασπιστή»
Παιδική ηλικία
Ο Άνταμς γεννήθηκε στις 11 Μαρτίου του 1952, στο Κέμπριτζ της Αγγλίας. Μητέρα του ήταν η Τζάνετ Άνταμς (το γένος Ντόνοβαν) και πατέρας του ο Κρίστοφερ Ντάγκλας Άνταμς. Την επόμενη χρονιά οι Γουότσον & Κρικ ανακάλυψαν τη δομή του DNA στην ίδια πόλη κάνοντας τον Άνταμς να λέει πως ήταν DNA (Douglas Noel Adams) μήνες πριν την ανακάλυψή του. Μια αδερφή, η Σούζαν, γεννήθηκε τρία χρόνια αργότερα, πριν οι γονείς του χωρίσουν το 1957. Ο Ντάγκλας, η Σούζαν και η Τζάνετ πήγαν να ζήσουν με τους γονείς της Τζάνετ, που ζούσαν σε ένα καταφύγιο ζώων της Βασιλικής Εταιρίας για την Αποτροπή Ασπλαχνίας προς τα Ζώα (RSPCA) στο Μπρέντγουντ του Έσσεξ.
Εκπαίδευση
Ο Άνταμς πήγε δημοτικό στο Primrose Hill Primary School του Μπρέντγουντ. Παρακολούθησε το δημοτικό σχολείο την περίοδο 1959 με 1964 και το γυμνάσιο μέχρι τον Δεκέμβριο του 1970. Ο διευθυντής του σχολείου, έλεγε: Ο Άνταμς ήταν 1,83 μέτρα όταν ήταν 12 χρόνων και τελικά σταμάτησε την ανάπτυξη του στα 1,96 μέτρα. Ήταν ο μόνος μαθητής που έχει πάρει δέκα στα δέκα από το Haford για δημιουργική γραφή, κάτι που θυμόταν όλη του τη ζωή, ιδιαίτερα όταν βρισκόταν απέναντι από ένα συγγραφικό μπλοκ.
Λόγω του θαρραλέου δοκιμίου του για την θρησκευτική ποίηση, στο οποίο αναφερόταν στους The Beatles και τον Ουίλλιαμ Μπλέηκ, βραβεύτηκε με μία θέση στο Κολέγιο του Αγίου Ιωάννη του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ, για να σπουδάσει Αγγλικά, και στο οποίο πήγε το 1971, αν και στην πραγματικότητα ο λόγος που έκανε αίτηση φοίτησης ήταν για να γίνει μέλος των Footlights, ενός συλλόγου φοιτητικής κωμωδίας που δέχεται μέλη μόνο μετά από πρόσκληση και που έχει γίνει μια εστία παραγωγής για πολλά από τα κωμικά ταλέντα της Αγγλίας. Δεν επιλέχθηκε αμέσως, όπως ήλπιζε, και ξεκίνησε να γράφει και να συμμετέχει σε επιθεωρήσεις με τον Ουίλ Άνταμς (καμία συγγένεια) και τον Μάρτιν Σμιθ, σχηματίζοντας ένα γκρουπ που καλούνταν «Άνταμς-Σμιθ-Άνταμς», αλλά από τη μεγάλη επιμονή του κατάφερε να γίνει μέλος των Footlights το 1973. Παρ’ ότι δεν ήταν ιδιαίτερα εργατικός - θυμόταν να είχε γράψει τρία δοκίμια σε τρία χρόνια - αποφοίτησε το 1974 με B.A. στην Αγγλική λογοτεχνία.
Ως συγγραφέας
Αφού αποφοίτησε, ο Άνταμς επέστρεψε στο Λονδίνο, αποφασισμένος να δουλέψει στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο ως συγγραφέας. Μια διορθωμένη έκδοση του Footlights Revue εμφανίστηκε στο BBC 2 το 1974. Μια έκδοση του Footlights που παρουσιάστηκε στο Γουέστ Εντ του Λονδίνου οδήγησε στο να ανακαλυφθεί ο Άνταμς από τον Γκράχαμ Τσάπμαν των Μόντυ Πάιθον. Οι δυο τους σχημάτισαν μια συγγραφική ομάδα, που έδωσε στο Άνταμς τη δυνατότητα να γράψει ένα σκετς, το ‘Patient abuse’, για το 45ο επεισόδιο του Monty Python. Είναι ο ένας από τους μόνο δύο ανθρώπους που έχουν γράψει για το Monty Python χωρίς να είναι μέρος της ομάδας (ο άλλος είναι ο Νίλ Άινς). Το σκετς περιπλέκεται γύρω από την ιδέα της απίστευτα περίπλοκης γραφειοκρατίας την ώρα εκτάκτου ανάγκης, ένα αστείο που έπειτα συμπεριλήφθηκε στην αγάπη που έτρεφαν οι Βόγκον για την γραφειοκρατία στο Γυρίστε το Γαλαξία με Ώτο Στοπ. Ο Άνταμς έχει γράψει επίσης ένα σκετς για το άλμπουμ Monty Python and the Holy Grail.
Ο Άνταμς είχε δύο σύντομες παρουσίες στον τέταρτο κύκλο του Monty Python’s Flying Circus. Στην αρχή του 42ου επεισοδίου που ονομαζόταν «The Light Entertainment War», ο Άνταμς φοράει μάσκα χειρουργού (Δρ. Έμιλι Κόνινγκ όπως αναγράφεται στην οθόνη), βάζει γάντια, όσο ο Μάικλ Πέιλιν αφηγείται το σκετς και συστήνει κάθε άνθρωπο στο σκετς, το οποίο όμως ποτέ δεν ξεκινάει. Στην αρχή του 44ου επεισοδίου ο Άνταμς, «Κος Νιούτρον» έχει ντυθεί τρίφτης πιπεριού και φορτώνει ένα πύραυλο σε μία άμαξα που οδηγάει ο Τέρυ Τζόουνς, ο οποίος φωνάζει στους ανθρώπους να του πετάξουν άχρηστα μέταλλα («Όλα τα παλιά σίδερα μαζεύω...»). Τα δύο επεισόδια αναμεταδόθηκαν τον Νοέμβριο του 1974. Ο Άνταμς και ο Τσάπμαν επιχείρησαν και παρουσιάσεις εκτός των Μόντυ Πάιθον, όπως το Out of the trees.
Τότε η καριέρα του Άνταμς σταμάτησε προσωρινά: ο τύπος γραφής του ήταν αταίριαστος με τον τότε καθιερωμένο τύπο της ραδιοφωνικής και τηλεοπτικής κωμωδίας. Για να τα βγάλει πέρα ανέλαβε διάφορες περίεργες δουλειές όπως θυρωρός ξενοδοχείου, κτίστης φάρμας και καθαριστής ορνιθοτροφείου. Εργάστηκε ως σωματοφύλακας μιας Καταριανής οικογένειας, που είχε φτιάξει την περιουσία της από τα πετρέλαια. Εξιστορήσεις για τη δουλειά περιλάμβαναν ότι η οικογένεια είχε κάποτε παραγγείλει ολόκληρο το μενού ενός ξενοδοχείου, είχε δοκιμάσει από όλα τα πιάτα και στο τέλος είχε στείλει να της φέρουν χάμπουργκερ. Μια άλλη ιστορία είχε να κάνει με μια πόρνη που στάλθηκε στον όροφο που φρουρούσε ο Άνταμς ένα βράδυ. Παρατήρησαν ο ένας τον άλλο κατά την είσοδο της και όταν έφευγε μετά από μία ώρα λέγεται πως αυτή του είπε «Τουλάχιστον εσύ μπορείς να διαβάζεις όσο είσαι στη δουλειά».
Εκείνη την περίοδο ο Άνταμς συνέχισε να γράφει σκετς, αλλά λίγα έγιναν αποδεκτά. Το 1976 η καριέρα του έχε μια προσωρινή πρόοδο όταν έγραψε και έπαιξε, κερδίζοντας τις εντυπώσεις, στο Unpleasantness at Brodie's Close στο φεστιβάλ Edinburgh Fringe. Όμως μέχρι τα Χριστούγεννα η δουλειά του είχε στερέψει ξανά και ο Άνταμς μετακόμισε στης μητέρας του, ενώ βρίσκονταν σε κατάθλιψη. Η έλλειψη συγγραφικής δουλειάς του χάλασε την ψυχολογία και στο μέλλον ο Άνταμς θα είχε μια ζωή γεμάτη έλλειψη αυτοπεποίθησης «Έχω τρομερές περιόδους έλλειψης αυτοπεποίθησης [..] για λίγο καιρό είχα αναζητήσει ψυχολογική θεραπεία, αλλά ύστερα από λίγο κατάλαβα πως ήμουν σαν έναν αγρότης που παραπονιέται συνέχεια για τον καιρό. Δεν μπορείς να αλλάξεις τον καιρό - πρέπει απλά να δεχτείς πως είναι έτσι».
Μερική από τη πρώτη δουλειά του Άνταμς για το ραδιόφωνο περιλάμβανε σκετς για το The Burkiss Way το 1977 και το The News Huddlines. Έγραψε επίσης, πάλι με τον Γράχαμ Τσάπμαν, στις 20 Φεβρουαρίου του 1977, ένα επεισόδιο του Doctor on the Go, μια συνέχεια της τηλεοπτικής κωμωδίας Doctor in the House. Όταν οι πρώτες ραδιοφωνικές σειρές έγιναν πετυχημένες, ο Άνταμς έγινε παραγωγός του ραδιοφώνου του BBC, και δούλευε στο Week Ending και μια παντομίμα που λεγόταν Black Cinderella Two Goes East. Άφησε την θέση μετά από έξι μήνες για να γίνει ένας σεναριογράφος για το Doctor Who.
Το 1979 ο Άνταμς και ο Τζον Λόυντ έγραψαν το σενάριο για δύο επεισόδια μισής ώρας του Doctor Snuggles: "The Remarkable Fidgety River" και "The Great Disappearing Mystery" (επεισόδια επτά και δώδεκα). Ο Τζον Λόυντ ήταν επίσης ο δεύτερος συγγραφέας δυο επεισοδίων στις πρώτες ραδιοφωνικές σειρές του Γυρίστε το Γαλαξία με Ώτο Στοπ ("Fit the Fifth" και "Fit the Sixth”), όπως και στο The Meaning of Liff και την δεύτερη του έκδοση, το The Deeper Meaning of Liff. Ο Λόυντ και ο Άνταμς συνεργάστηκαν επίσης σε μια κωμική ταινία ΕΦ που βασίζονταν στο Βιβλίο Γκίνες, το οποίο θα περιλάμβανε τον Τζον Κλιζ να παίζει τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων εθνών, και ένα είδος εξωγήινων να κερδίζουν τους ανθρώπους σε αθλητικές αναμετρήσεις, αλλά τους ανθρώπους να νικάνε σε όλες τις παράλογες κατηγορίες ρεκόρ. Οι άνθρωποι ποτέ δεν συνέχισαν μετά από μία αγωγή.
Γυρίστε το Γαλαξία με Ώτο Στοπ
Το Γυρίστε το Γαλαξία με Ώτο Στοπ ήταν μια ιδέα για μία κωμική ραδιοφωνική σειρά επιστημονικής φαντασίας που άρχισε ο Άνταμς με τον ραδιοφωνικό παραγωγό Σάιμον Μρετ στο BBC Radio 4 το 1977. Ο Άνταμς έφτιαξε το σχεδιάγραμμα ενός πιλοτικού επεισοδίου, όπως και κάποιες άλλες ιστορίες (που επανεκδόθηκαν στο Don’t Panic: The Official Hitchhiker’s Guide to the Galaxy Companion, ένα βιβλίο του Νιλ Γκάιμαν) που θα μπορούσαν ενδεχομένως να χρησιμοποιηθούν στη σειρά.
Η σειρά Ντερκ Τζέντλυ
Ανάμεσα στο πρώτο ταξίδι του Άνταμς στη Μαδαγασκάρη με τον Μάρκ Καργουόρντιν το 1985, και την σειρά ταξιδιών τους που έθεσε τα θεμέλια για την ραδιοφωνική σειρά και το βιβλίο Last Chance to See, ο Άνταμς έγραψε δύο άλλα μυθιστορήματα με νέους χαρακτήρες. Το Ο Ντερκ Τζέντλυ ακολουθεί τη γάτα εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1987, και ο συγγραφέας του το περιέγραφε ως «ένα είδος φαντασμάτο-τρόμο-πράκτορο-ταξιδιού-στο-χρόνο-ροματικό-κωμωδιό-έπος, που ασχολείται κυρίως με την λάσπη, την μουσική και την κβαντομηχανική». Δέχτηκε πολλές κριτικές θαυμασμού στις από πολλές Αμερικάνικες εφημερίδες μετά την έκδοσή του στις ΗΠΑ. Ο Άνταμς είχε δανειστεί μερικές ιδέες από τις δυο σειρές επεισοδίων Doctor Who που είχε δουλέψει: την City of Death και την Shada.
Ένα βιβλίο-συνέχεια, το ΑΡΡΓΚ – Αδιάφοροι Ροκ Ρυθμοί για Γρήγορα Κέρδη, εκδόθηκε ένα χρόνο μετά. Αυτό ήταν μια τελείως αυθεντική δουλειά, η πρώτη του Άνταμς μετά το Αντίο και Ευχαριστώ για τα Ψάρια. Μετά την περιοδεία του για το βιβλίο, ο Άνταμς ξεκίνησε το ταξίδι του γύρω από τον κόσμο που του έδωσε το υλικό για το Last Chance to See.