cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Who's Last
Μέρος πρώτο
4. Behind Blue Eyes (Townshend) - 3:40
5. Baba O'Riley (Townshend) - 5:37
6. Boris the Spider (Entwistle) - 2:41
7. Who Are You (Townshend) - 6:35
8. Pinball Wizard (Townshend) - 2:52
9. See Me Feel Me/Listening to You (Townshend) - 4:41
Μέρος δεύτερο
10. Love Reign O'er Me (Townshend) - 5:13
11. Long Live Rock (Townshend) - 3:34
12. Reprise (Townshend) - 1:38
13. Won't Get Fooled Again (Townshend) - 11:21
14. Doctor Jimmy (Townshend) - 4:56
15. Magic Bus (Townshend) - 6:54
16. Summertime Blues (Capehart, Cochran) - 3:07
Βραβεία
Who's Last (άλμπουμ)
Ηνωμένο Βασίλειο (BPI Certification): Ασημένιος
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των The Who Κατηγορία:Άλμπουμ του 1984
Αχαράβη Κέρκυρας
Η Αχαράβη είναι παραθαλάσσιο χωριό και έδρα του δήμου Βόρειας Κέρκυρας με υψόμετρο 19 μέτρα.
Γεωγραφία
Η Αχαράβη βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο του νησιού, σε απόσταση 37 χλμ. από την πόλη της Κέρκυρας, είναι  τουριστικό θέρετρο και πόλος έλξης για τους επισκέπτες του νησιού. Ο οικισμός είναι κτισμένος σε πεδινή έκταση, με πυκνή βλάστηση και μέσα από αυτόν περνάει η επαρχιακή οδός Κασσιόπης - Σίδαρι. Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι η εκτεταμένη αμμουδιά της, η οποία είναι μια από τις μεγαλύτερες της Κέρκυρας ( περίπου 3χλμ.).
Προϊστορία
Υπάρχουν θεωρίες ότι η περιοχή είχε κατοικηθεί ήδη από την ύστερη Νεολιθική (2500 - 2000 π.Χ.) καθώς έχουν βρεθεί τμήματα νεολιθικών εργαλείων, όπως αποκρουσμένοι λίθοι κ.λπ.., όμως δεν είναι επιστημονικά επιβεβαιωμένο.
Ρωμαϊκή εποχή
Η περιοχή του σημερινού χωριού της Αχαράβης γνώρισε μεγάλη ακμή κατά τα ρωμαϊκά χρόνια. Αυτό γίνεται κατανοητό από τα αρχαιολογικά κατάλοιπα της ρωμαϊκής έπαυλης ( πλέον γνωστά ως ρωμαϊκά λουτρά) που βρέθηκε προς τα δυτικά του χωριού. Το μνημείο πιθανώς αποτελούσε τμήμα ρωμαϊκής εγκατάστασης που δημιουργήθηκε στην ΒΔ Κέρκυρα, το οποίο και καταστράφηκε κατά τις εργασίες οδοποιίας. Το τμήμα που διασώθηκε αποκαλύφθηκε σε ιδιόκτητο οικόπεδο κατά τις εκσκαφικές εργασίες για την ανέγερση σπιτιού, το 1985. Αποκαλύφθηκε τμήμα του λουτρού με τους χώρους των υποκαύστων και το κανάλι που διοχέτευε το νερό στο συγκρότημα. Σήμερα είναι απαλλοτριωμένο από την υπηρεσία και είναι επισκέψιμο για το κοινό.
Συγκεκριμένα, στη θέση Σκάλες Αχαράβης, στη Βόρεια Κέρκυρα, αποκαλύφθηκε τμήμα εγκατάστασης λουτρών, που προφανώς ανήκε σε μεμονωμένη ρωμαϊκή έπαυλη. Τον πυρήνα του κτηρίου αποτελεί ένας περίπου ορθογώνιος χώρος που απαρτίζεται από επιμέρους αίθουσες για το ζεστό νερό (caldarium). Διακρίνονται με σαφήνεια τρεις συνεχόμενες αίθουσες (δωμάτια 1,2,3) από ΒΑ προς ΝΔ, που επικοινωνούν μεταξύ τους με δύο θυραία ανοίγματα, ενώ η συνέχεια των τοίχων υποδηλώνει την ύπαρξη τουλάχιστον άλλων τριών ακόμη προς ΒΔ και ΝΔ. Σε δύο αίθουσες βρέθηκαν οι στυλίσκοι του υποκαύστου. Οι στυλίσκοι είναι κτισμένοι από κυκλικές πλίνθους και ασβεστοκονίαμα και εδράζονται σε ορθογώνια πλίνθο. Στα νοτιοανατολικά τους αποκαλύφθηκαν άλλοι δύο επιμήκεις χώροι. Ίσως πρόκειται για τη θέση λουτήρων. Κάτω από τη θύρα μέσω της οποίας οι αίθουσες επικοινωνούν, αποκαλύφθηκε τμήμα αγωγού κυκλοφορίας του θερμού αέρα μεταξύ των κτηρίων. Εκεί βρέθηκαν όστρακα αγγείων ρωμαϊκής εποχής, ανάγλυφος λύχνος (3ος -4ος αι. μ.Χ.), θραύσματα ανάγλυφων σκύφων (2ος -3ος αι. μ.Χ). Επίσης, χάλκινα νομίσματα (από τον 3ο αι. π.Χ. έως και λίγα υστερορωμαικά), καθώς και θραύσματα υαλοπινάκων, μαρμάρινα πλακίδια και δύο ιωνικά κιονόκρανα. Στα βορειοανατολικά των λουτρών, αποκαλύφθηκε επίμηκες κτήριο, σε τμήμα του οποίου διασώζονται τα λείψανα δύο αποθηκευτικών πίθων. Νότια των λουτρών αποκαλύφθηκε τμήμα άλλου ορθογωνίου κτηρίου που διαιρείται σε δύο χώρους. Οι τοίχοι του είναι χτισμένοι με αδρά δουλεμένους ασβεστόλιθους και αργούς λίθους. Δυτικά των λουτρών αποκαλύφθηκε ένας ακόμη λιθόκτιστος αγωγός. Μεταξύ των κινητών ευρημάτων συγκαταλέγονται μαρμαροθετήματα, θραύσματα υαλοπινάκων και λίγα νομίσματα των ρωμαϊκών χρόνων (1ος -4ος αι. μ.Χ.).
Νεότερη ιστορία
Η περιοχή για αρκετές δεκαετίες αποτελούνταν μόνο από κτήματα καλλιεργειών των κατοίκων που ζούσαν στα γύρω βουνά. Η συστηματική ανοικοδόμηση της ξεκίνησε μετά τα μέσα του 20ου αιώνα και κυρίως κατά τις δεκαετίες 1980/1990 κ.ε.
Η παλιά της ονομασία είναι Αναχαράβη και έτσι αναφέρεται επίσημα το 1940 όταν προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Αγίου Παντελεήμονος. Το 1981 με το ΦΕΚ 88Α - 06/04/1981 μετονομάστηκε σε Αχαράβη και το 1989 με το ΦΕΚ 178Α - 30/06/1989 ορίστηκε έδρα του δήμου Θιναλίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και μετά την τροποποίησή του το 2019, ανήκει στην τοπική κοινότητα Αγίου Παντελεήμονος που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Θιναλίου του δήμου Βόρειας Κέρκυρας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 1.013 κατοίκους.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κέρκυρας
Στέφανος Δάφνης
Βιογραφία
Οι γονείς του ήταν φτωχοί γεωργοί. Ο πατέρας του ήταν από το Ναύπλιο και η μητέρα του από το Άργος. Σπούδασε μαθηματικά στο πανεπιστήμιο της Αθήνας και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην ελληνική πρωτεύουσα το 1907. Δίδαξε Μαθηματικά σε σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και εν συνεχεία διορίστηκε τμηματάρχης στην Εθνική Βιβλιοθήκη. . Παράλληλα, αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία και συνεργάστηκε με εφημερίδες όπως οι "Ακρόπολις", "Αθήναι", "Νέοι Καιροί" και άλλες.
Η σύζυγός του, Αιμιλία Κούρτελη (1887-1941), ήταν επίσης ποιήτρια, γνωστή ως Αιμιλία Δάφνη.
Έργα
Η πρώτη του ποιητική συλλογή δημοσιεύτηκε το 1911 και τιτλοφορείται "Ο ανθισμένος δρόμος" και ακολουθήθηκε πολλά άλλα έργα, μεταξύ των οποίων και τα 12 σονέτα του ("Ο κύκλος της χαράς και του πόνου"). Πολλά από τα διηγήματά του, όπως "Ο ονειροκρίτης", "Αίμα στον κάμπο", "Το αγρίμι", "Ο ξένος των Χριστουγέννων", "Φρυκτωρία", "Ο Αρχάγγελος" έχουν δημοσιευτεί στον Τύπο της εποχής του. Έγραψε και θεατρικά έργα, όπως "Το Αγριογούρουνο", το μονόπρακτο "Της φυλακής" και το ερωτικό δράμα "Το τραγούδι της καρδιάς".
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Λίνος Πολίτης
Ο Λίνος Πολίτης (21 Σεπτεμβρίου 1906- 21 Δεκεμβρίου 1982) ήταν φιλόλογος νεοελληνιστής, καθηγητής πανεπιστημίου και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Βίος
Ο Λίνος-Παναγιώτης Πολίτης γεννήθηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1906 στην Αθήνα. Ήταν τέταρτος γιος του Νικόλαου Πολίτη, και νεότερος αδελφός του Φώτου και του Γιώργου Πολίτη. Τις εγκύκλιες σπουδές ολοκλήρωσε στο Διδασκαλείο Μέσης Εκπαίδευσης. Από το 1922 εώς το 1926 σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του θα διατελέσει μέλος του διοικητικού συμβουλίου και πρόεδρος της Φοιτητικής Συντροφιάς (1925-1926). Τον Φεβρουάριο του 1927 έλαβε το πτυχίο και τον Μάιο του 1929 μετά από επιτυχή συμμετοχή του σε διαγωνισμό διορίστηκε επιμελητής στο τμήμα χειρογράφων της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος. Στη θέση αυτή θα εργαστεί έως την εκλογή του, το 1948 στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, με δύο διαλείμματα: το 1932-1935 οπότε σπούδαζε στο εξωτερικό, και το 1943-1945 οπότε ήταν έφορος αρχαιοτήτων στην Πάτρα. Τον Ιούνιο του 1931 αναγορεύθηκε διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών με θέμα της διατριβής του Ελληνικά χειρόγραφα της Σερβίδος βασιλίσσης Ελισάβετ. Η διατριβή θα παραμείνει ανέκδοτη στα ελληνικά αλλά θα δημοσιευθεί στα γερμανικά στην επετηρίδα Byzantinoslavica (1930). Μετά από επιτυχημένη συμμετοχή του σε διαγωνισμό του Υπουργείου Παιδείας θα πραγματοποιήσει συμπληρωματικές σπουδές σε επιστημονικά κέντρα του εξωτερικού: Μόναχο, Βερολίνο, Παρίσι (Ιούνιος 1932-Σεπτέμβριος 1935): πέντε εξάμηνα στο Μόναχο κι από ένα σε Βερολίνο και Παρίσι. Αντικείμενα που μελετά είναι η κλασική αρχαιολογία, η κλασική και η βυζαντινή φιλολογία. Αν και δεν διορίστηκε στην αρχαιολογική υπηρεσία κατά τον Μεσοπόλεμο, συμμετείχε σε ανασκαφές στην Ικαρία το 1938 και 1939. Στην Εθνική Βιβλιοθήκη επικεντρώνεται σε παλαιογραφικές και κωδικολογικές μελέτες. Αφού υπηρέτησε από τον Ιούλιο του 1943 έως τον Ιούλιο του 1945 στην Εφορεία Αρχαιοτήτων Πάτρας, επέστρεψε στην Εθνική Βιβλιοθήκη. Τον Φεβρουάριο του 1948 εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής στην έδρα Νεότερης Ελληνικής Φιλολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Δίδαξε 21 έτη, έως το 1969, οπότε αποχώρησε διαφωνώντας με τον θεσμό του Επιτρόπου που είχε καθιερώσει στα Πανεπιστήμια η Χούντα των Συνταγματαρχών. Στο διάστημα αυτό διετέλεσε δύο φορές κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής (1952-1953 και 1961-1962). Κατά τη διάρκεια της ακαδημαϊκής του δράσης στη Φιλοσοφική Σχόλή Θεσσαλονίκης προώθησε τη σύσταση του Τμήματος Μέσων και Νεότερων Ελληνικών Σπουδών (1965) κ.εξής. Στις 20 Μαρτίου 1980 εκλέχτηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην έδρα της Νεότερης Ελληνικής Φιλολογίας και στις 19 Μαΐου 1981 έγινε επίσημη υποδοχή του στην Ακαδημία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών
Αγορά του Καίσαρα
Θέση και δομή
Η Αγορά του Ιουλίου Καίσαρα έχει βόρεια τη μετέπειτα Αγορά του Αυγούστου, που φτιάχτηκε σαν επέκτασή της. Δυτικά ήταν η Οδός των Αργυροχόων (Clivus Argentarius) και η απόκρημνη πλαγιά (Lutumiae) του Καπιτωλίνου λόφου. Νότια ήταν η Φυλακή του Μαμερτίνου, ο Ναός του Ιανού και το κτήριο της Συγκλήτου (Ιουλία Κούρια). Ανατολικά η οδός Αργκιλέτουμ, νοτιοανατολικά η Αιμιλία Βασιλική και βορειοδυτικά η μετέπειτα Αγορά του Νέρβα.
Η Αγορά ήταν ορθογώνια, επιμήκης με στοές στις πλευρές της εκτός της δυτικής (στενής) πλευράς, όπου ήταν ο ναός της Αφροδίτης Μητέρας. Ο ναός είχε 8 Χ 8 κίονες, που οι πρώτοι σχημάτιζαν προστώο. Ο σηκός είχε έξι ημικίονες σε κάθε πλαϊνό τοίχο. Από τον ναό σώζεται η βάση του και τρεις πλαϊνοί κίονες του προστώου. Εκατέρωθεν του ναού υπήρχαν οι δυτικές είσοδοι στην αγορά. Η νότια (επιμήκης) στοά, είχε μία ημικυκλική προέκταση, που ήταν τα δημόσια αποχωρητήρια (latrines publiques). H νότια πτέρυγα, στο νοτιοανατολικό άκρο της δεν είχε καταστήματα, καθώς εκεί ήταν μέρος του κτηρίου της Κούρια. Στη θέση της Κούρια (Συγκλήτου) υπάρχει τώρα η εκκλησία ντέι Σάντι Λούκα ε Μαρτίνα. Αργότερα το νοτιοδυτικό άκρο της Αγοράς έγινε η Βασιλική των Αργυροχόων (Basilica Argentaria), που στην πραγματικότητα ήταν μία στοά. Στο μέσον της πλατείας υπήρχε ο έφιππος ανδριάντας του Καίσαρα (equus Caesaris).
Η κατασκευή
Ο Καίσαρας αποφάσισε να κατασκευάσει την αγορά, που θα έφερε το όνομά του, στο βορειοδυτικό τμήμα της Ρωμαϊκής Αγοράς και αγόρασε πολύ ακριβά επιλεγμένα τμήματα γης στην περιοχή αυτή. Η κατασκευή της ξεκίνησε το 54 π.Χ. και ολοκληρώθηκε το 46 π.Χ., οπότε αφιερώθηκε στον Καίσαρα και τις πράξεις του. Μερικοί ερευνητές πιστεύουν, ότι ο Οκταβιανός Αύγουστος παρείχε το νότιο τμήμα με τα καταστήματα και τα γραφεία του, έτσι ήταν αυτός, που είδε την ολοκλήρωσή της. Η Αγορά, που είχε ανατολικό όριο την οδό Αργκιλέτουμ και εκτεινόταν ως το ως το Atrium Libertatis, είχε διαστάσεις 160 μ. Χ 75 μ. Ως μέρος των εγκαινίων (αφιέρωσης) έγιναν αγώνες και πολλές εκδηλώσεις, υπέρογκου κόστους, που χρηματοδοτήθηκαν από τον Καίσαρα· αυτό δείχνει το προσωπικό ενδιαφέρον του Καίσαρα.
Ο σκοπός
Η Αγορά του Καίσαρα αρχικά επρόκειτο για μία επέκταση της Ρωμαϊκής Αγοράς. Ωστόσο η Αγορά του εξελίχθηκε έτσι, ώστε να υπηρετεί δύο επιπλέον σκοπούς: καθώς δηλαδή ο Καίσαρας απασχολείτο όλο και περισσότερο με τον σχεδιασμό της, η Αγορά έγινε ο χώρος των δημοσίων υποθέσεων που συνδεόταν με τη Σύγκλητο και επιπρόσθετα δημιουργήθηκε ένας ναός της Αφροδίτης Μητέρας, προστάτιδας του γένους του και τελικά δικό του ναός.
Λίγο πριν τη δολοφονία του, ο Καίσαρας θα είχε συναντήσει τη Σύγκλητο εμπρός από τον ναό του, πράξη που τον έκανε αντιδημοφιλή στους Συγκλητικούς. Η Αγορά του Καίσαρα είχε επίσης μία επιπτώσεις στην Κούρια, όταν ο Καίσαρας άρχισε την ανακατασκευή της το 44 π.Χ. Η αναδόμησή της έφερε την Κούρια να εφάπτεται της Αγοράς: η νότια πλευρά της Αγοράς αποτελείτο από δέκα καταστήματα (tabernae) και η Κούρια να βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της.
Επίσης ο Καίσαρας τοποθέτησε ένα άγαλμα του αγαπημένου του αλόγου εμπρός από τον ναό. Έπειτα από τη δολοφονία του, προστέθηκε ένα άγαλμα του ιδίου, που να ιππεύει το άλογο. Ο ναός αφιερώθηκε στην Αφροδίτη, διότι ο δικτάτορας καταγόταν από το Ιούλιο Γένος, που ισχυριζόταν καταγωγή από τον Ασκάνιο, γιο του Αινεία, ο οποίος ήταν γιος της Αφροδίτης. Ο ναός ολοκληρώθηκε από τη Σύγκλητο έπειτα από τη δολοφονία του, οπότε έγιναν πολυποίκιλοι αγώνες με αναφορά στα αρχικά εγκαίνια (αφιέρωση) του Καίσαρα για την Αγορά. Ο Καίσαρας είχε ορκιστεί για την κατασκευή ενός ναού της Αφροδίτης Νικηφόρου (Venus Vitrix) κατά την αποφασιστική μάχη των Φαρσάλων το 48 π.Χ., όταν νίκησε τον Πομπήιο, όμως τελικά δεν έζησε να δει τα εγκαίνιά του. Η αρχική αφιέρωση στην Αφροδίτη Νικηφόρο έγινε, διότι ήταν η προστάτιδα θεά του Πομπήιου και ο Καίσαρας ήθελε να αποσπάσει την εύνοια της θεάς, πριν τη μάχη εναντίον του.
Οι Αυτοκράτορες Δομιτιανός και Τραϊανός γέμισαν τον χώρο μεταξύ της Αγοράς και του Καπιτωλίνου λόφου, δηλαδή την Οδό των Αργυροχόων, και εκεί προέκτειναν τη νότια στοά της Αγοράς. Το ιδιαίτερο κτήριο ονομάστηκε Βασιλική Αργκεντάρια, αν και ήταν μία στοά· οι κίονές της ήταν από τόφφο. Επίσης έφτιαξαν έναν δεύτερο όροφο στα εκεί καταστήματα (tabernae) και ξανάκτισαν τον ναό, που εγκαινιάστηκε την ίδια ημέρα με τη Στήλη του Τραϊανού, στις 12 Μαΐου 113, όπως αναφέρεται στην επιγραφή της πλάκας Fasti Ostiensis.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τοπογραφία της Ρώμης
Κομμουνιστική Τάση
μικρογραφία|Ιστοσελίδα ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ (www.marxismos.com) Η Κομμουνιστική Τάση είναι ελληνική τροτσκιστική οργάνωση. Εκδίδει το περιοδικό Μαρξιστική Φωνή και την εφημερίδα Επανάσταση.
Ιστορία
Οι ρίζες της οργάνωσης εντοπίζονται στη διάσπαση της Σοσιαλιστικής Έκφρασης στα τέλη του 2004 και της έκδοσης της εφημερίδας Μαρξιστική Φωνή τον Φεβρουάριο του 2005. Η νέα οργάνωση, με ονομασία Μαρξιστική Τάση, που προέκυψε ύστερα από τη διάσπαση της Σοσιαλιστικής Έκφρασης, αποτελεί το ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Μαρξιστικής Τάσης μέχρι και σήμερα. Το καλοκαίρι του 2011 εξέδωσε για πρώτη φορά την εφημερίδα Επανάσταση για την καλύτερη διάδοση των ιδεών του επαναστατικού Μαρξισμού στο κίνημα των Αγανακτισμένων της πλατείας Συντάγματος, ενώ η εφημερίδα Μαρξιστική Φωνή μετατράπηκε λίγο αργότερα σε τριμηνιαίο θεωρητικό και πολιτικό περιοδικό. Η εφημερίδα Επανάσταση εκδίδεται σε μηνιαία βάση.
Το 2013 η οργάνωση μετονομάστηκε σε Κομμουνιστική Τάση και αποτέλεσε οργανικό τμήμα της αριστερής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ. Άσκησε πολλές φορές κριτική στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και στην Αριστερή Πλατφόρμα. Είχε εκλέξει δύο μέλη στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος, καθώς και ένα μέλος στο Κεντρικό Συμβούλιο της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ.
Στις 20 Δεκεμβρίου 2013 διεξήγαγε την 1η Πανελλαδική Συνάντηση.
Τον Αύγουστο του 2015 ανακοίνωσε την αποχώρησή της από τον ΣΥΡΙΖΑ και την προσχώρησή της στη Λαϊκή Ενότητα. Τον Φεβρουάριο του 2016 ανακοίνωσε ότι παύει να συμμετέχει στο Πολιτικό Συμβούλιο της Λαϊκής Ενότητας, αλλά εξακολουθεί να συνεργάζεται με το κόμμα. Εν τέλει, τον Ιούλιο του 2016 ανακοίνωσε την αποχώρησή της από τη Λαϊκή Ενότητα. Στις εκλογές του 2019, είχε δηλώσει την υποστήριξή της στο ΚΚΕ.
Ιδεολογία
Η Κομμουνιστική Τάση υποστηρίζει τις ιδέες της επαναστατικής Αριστεράς. Έχει αναφορές σε θεωρητικούς όπως ο Μαρξ, ο Ένγκελς, ο Λένιν και ο Τρότσκι.
Αντιδράσεις
Τον Ιανουάριο του 2014, η εφημερίδα Πρώτο Θέμα δημοσίευσε τις θέσεις της Κομμουνιστικής Τάσης για επαναστατική κυβέρνηση, λαϊκή πολιτοφυλακή, εθνικό νόμισμα και υψηλή φορολόγηση, γεγονός που προκάλεσε την αντίδραση της Νέας Δημοκρατίας. Λίγες ημέρες αργότερα, η Κομμουνιστική Τάση έδωσε συνέντευξη στο Πρώτο Θέμα, προκειμένου να αποσαφηνίσει τις θέσεις της.
Καμηλοπάρδαλη
Η καμηλοπάρδαλη είναι το ψηλότερο ζώο στον κόσμο. Ανήκει στην τάξη των Αρτιοδάκτυλων, στο οποίο ανήκει ένα μόνο είδος, η Καμηλοπάρδαλη η καμηλοπάρδαλις (Giraffa camelopardalis) είναι επίσης γνωστή ως Καμηλοπάρδαλις η κοινή. Το εν λόγω είδος έχει αρκετές ποικιλίες και ζει σε αγέλες θηλυκών με τα μικρά τους, τα οποία έχουν ένα αρσενικό για αρχηγό.
Είναι θηλαστικό και φυτοφάγο. Πήρε το όνομά της από τον συνδυασμό των λέξεων «Καμήλα» και «Λεοπάρδαλη». Το ύψος της φτάνει τα 5,5 μέτρα και το βάρος της τα 1.350 κιλά. Το σώμα της καλύπτεται από παχύ δέρμα και φέρει καφετιές κηλίδες. Το κεφάλι της φαντάζει μικροσκοπικό σε σχέση με το μακρύ λαιμό της και καταλήγει σε δύο μικρά κέρατα. Έχει μεγάλα υγρά μάτια και ευκίνητα αυτιά. Η όραση και η ακοή της είναι πολύ ανεπτυγμένες. Η καμηλοπάρδαλη βαδίζει αργά, και όταν παραστεί ανάγκη μπορεί να τρέξει με ταχύτητα 30 χιλιομέτρων την ώρα.
Η καμηλοπάρδαλη ζει στην Κεντρική Αφρική. Κατά μέσο όρο ζει ως 30 χρόνια. Είναι κοινωνικό ζώο. Ζει σε ομάδες των 12-15 ζώων του ίδιου είδους, που αποτελείται από ένα αρσενικό και τα θηλυκά με τα μικρά τους. Είναι ζώο φιλήσυχο και συνήθως τρέπεται σε φυγή για να γλιτώσει από τα σαρκοφάγα ζώα. Η νεογέννητη καμηλοπάρδαλη έχει ύψος 1,5 μέτρα και βάρος 55 κιλά. Καθημερινά η καμηλοπάρδαλη περνάει 12 ώρες βόσκοντας και κοιμάται βαθιά 20 λεπτά το 24ωρο. Η καμηλοπάρδαλη γεννάει όρθια και το μωρό της πέφτει στο έδαφος από ύψος 1,5 μέτρου.
Περιγραφή
Το κεφάλι της καμηλοπάρδαλης είναι σχετικά μικρό με κέρατα που καλύπτονται από δέρμα, επίπεδο ρύγχος και λεπτά χείλη, ενώ έχει μεγάλα μάτια και αυτιά. Τα ρουθούνια της μοιάζουν σαν σχισμές. Η όρασή της είναι οξύτατη και επίσης, έχει ανεπτυγμένες την ακοή και την όσφρηση. Ο λαιμός του ζώου έχει μήκος που μπορεί να φτάσει τα 2,8 μέτρα και βάρος που φτάνει το μισό τόνο. Το συνολικό της ύψος είναι 6 μέτρα. Ο υπερβολικά ανεπτυγμένος λαιμός αποτελεί παράδειγμα φυσικής επιλογής. Με βάση τη Θεωρία της Εξέλιξης του Δαρβίνου, τα ζώα με μακρύ λαιμό υπερίσχυσαν άλλων, καθώς η καμηλοπάρδαλη τρέφεται με φύλλα από ψηλά δέντρα. Έτσι, επέζησε έπειτα από εκατομμύρια χρόνια το συγκεκριμένο είδος με το μακρύ λαιμό. Καθώς είναι ζώο θηλαστικό, έχει επτά αυχενικούς σπονδύλους, οι οποίοι είναι μεγάλοι σε μήκος. Το τρίχωμά της έχει κηλίδες καστανού χρώματος. Η πλάτη του ζώου παρουσιάζει κλίση, επειδή τα εμπρόσθια πόδια είναι ψηλότερα από τα πίσω. Βαδίζει στα πλάγια.
Εξέλιξη
Σύμφωνα με κάποιους επιστήμονες, η καμηλοπάρδαλη εξελίχθηκε στην Ινδική υποήπειρο και μετανάστευσε στην Αφρική περίπου 8.000.000 χρόνια πριν. Οι πρώιμες καμηλοπαρδάλεις συνυπήρξαν με δύο ακόμα υποοικογένειες:τα εξαφανισμένα πλέον σιβαθήρια και με την οικογένεια των οπληφόρων που περιλαμβάνει τα οκάπι.
Αναπαραγωγή
Γεννά ένα μικρό, του οποίου το ύψος είναι γύρω στα 2 μέτρα κατά τη γέννηση. Η περίοδος κυήσεως διαρκεί 15 μήνες. Η περίοδος του θηλασμού του διαρκεί ένα εξάμηνο και επί ένα έτος αναγκάζεται να ακολουθεί τη μητέρα του.
Γεωγραφική κατανομή
Το ζώο απαντάται αποκλειστικά στην αφρικανική ήπειρο. Συγκεκριμένα, ζει κυρίως στην Κένυα, στη Σομαλία και στην Αιθιοπία,αλλά και την Τανζανία (όπου είναι εθνικό ζώο)στις σαβάνες, όπου υπάρχουν ψηλά δέντρα και εκτάσεις με ψηλά χόρτα. Αυτά αποτελούν και την τροφή της καμηλοπάρδαλης, τα οποία δρέπει συνήθως με τη γλώσσα της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καμηλοπαρδαλίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής
Μαύρος Σεπτέμβρης
Ο Μαύρος Σεπτέμβρης (αραβική γλώσσα: أيلول الأسود) ήταν σύγκρουση που πραγματοποιήθηκε στην Ιορδανία μεταξύ των ιορδανικών ενόπλων δυνάμεων, υπό την ηγεσία του βασιλιά Χουσεΐν, και της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO), υπό την ηγεσία του Γιάσερ Αραφάτ, κυρίως μεταξύ 16 και 27 Σεπτεμβρίου του 1970, με ορισμένες ενέργειες να συνεχίζονται μέχρι τις 17 Ιουλίου του 1971.
Αφού η Ιορδανία έχασε τον έλεγχο της Δυτικής Όχθης από το Ισραήλ το 1967, οι Παλαιστίνιοι μαχητές γνωστοί ως Φενταγίν μετέφεραν τις βάσεις τους στην Ιορδανία και αύξησαν τις επιθέσεις τους στο Ισραήλ και στα κατεχόμενα από αυτό εδάφη. Ισραηλινά αντίποινα σε παλαιστινιακό στρατόπεδο με έδρα σε μία ιορδανική πόλη κατά μήκος των συνόρων με τη Δυτική Όχθη, εξελίχθηκε σε μάχη πλήρους κλίμακας, μετά την οποία αυξήθηκε η αραβική υποστήριξη των Παλαιστινίων μαχητών στην Ιορδανία. Η δύναμη της PLO στην Ιορδανία αυξήθηκε. Ενεργώντας ως παρακράτος, οι Φενταγίν αγνόησαν τους τοπικούς νόμους και κανονισμούς και προσπάθησαν να δολοφονήσουν τον βασιλιά Χουσεΐν δύο φορές -οδηγώντας σε βίαιες αντιπαραθέσεις με τον ιορδανικό στρατό τον Ιούνιο του 1970. Ο Χουσεΐν ήθελε να απομακρύνει τους Φενταγίν από τη χώρα αλλά δίστασε να το κάνει γιατί δεν ήθελε να το χρησιμοποιήσουν οι εχθροί του εναντίον του εξισώνοντας τους Παλαιστίνιους μαχητές με πολίτες. Η δράση της PLO στην Ιορδανία κορυφώθηκε με τις αεροπειρατείες που πραγματοποιήθηκαν στον Σεπτέμβριο, κατά τις οποίες οι Φενταγίν κατέλαβαν τρία πολιτικά αεροσκάφη και τα εξανάγκασαν να προσγειωθούν στη Ζάρκα, παίρνοντας αλλοδαπούς ως ομήρους και αργότερα ανατινάζοντας τα αεροσκάφη μπροστά στον διεθνή Τύπο. Τότε ο Χουσεΐν διέταξε τον στρατό να κινηθεί.
Στις 17 Σεπτεμβρίου, ο ιορδανικός στρατός περικύκλωσε πόλεις με παρουσία της PLO, συμπεριλαμβανομένου του Αμμάν και της Ιρμπίντ, και άρχισε να βομβαρδίσει τους Φενταγίν, που είχαν εγκατασταθεί στα παλαιστινιακά στρατόπεδα προσφύγων. Την επόμενη μέρα, δυνάμεις της Συρίας παρενέβησαν για να υποστηρίξουν τους Φενταγίν. Προχώρησαν ως την Ιρμπίντ, την οποία οι Φενταγίν ανακήρυξαν "απελευθερωμένη" πόλη. Στις 22 Σεπτεμβρίου, οι Σύροι αποσύρθηκαν αφού ο στρατός της Ιορδανίας εξαπέλυσε επιθέσεις που προκάλεσαν σοβαρές απώλειες στους Σύρους. Η πίεση που άσκησαν οι αραβικές χώρες οδήγησαν τον Χουσεΐν να σταματήσει τις μάχες. Στις 13 Οκτωβρίου υπέγραψε συμφωνία με τον Αραφάτ ρυθμίζοντας την παρουσία των Φενταγίν. Εντούτοις, ο ιορδανικός στρατός επιτέθηκε και πάλι τον Ιανουάριο του 1971. Οι Φενταγίν εκδιώχθηκαν από τις πόλεις μέχρις ότου 2.000 Φενταγίν παραδόθηκαν αφού περικυκλώθηκαν σ' ένα δάσος στις 17 Ιουλίου, σηματοδοτώντας το τέλος της σύγκρουσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Συγκρούσεις του Ψυχρού Πολέμου
Γ.Σ. Τιτάνες Παλαμά
Ο Γυμναστικός Σύλλογος Παλαμά «Οι Τιτάνες» είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο, που δραστηριοποιείται με έδρα την περιοχή του Παλαμά, στην Καρδίτσα. Επίσημο έτος ίδρυσής του είναι το 1979 και οι αθλητές του αγωνίζονται με χρώματα το μπλε και το λευκό. Έδρα της ομάδας είναι το Κλειστό Γυμναστήριο Παλαμά «Αεθλίου Μέλαθρον», χωρητικότητας 350 θεατών. Διατηρεί τμήματα ανδρικής και γυναικείας καλαθοσφαίρισης, καθώς και τμήματα υποδομής για νεαρές πετοσφαιρίστριες.
Τμήμα καλαθοσφαίρισης ανδρών
Το ανδρικό τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1980 και ανήκει στο δυναμικό των ομάδων της Ένωσης Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Θεσσαλίας. Κατά τη έτη 1996, 1999 και 2012 κατέκτησε τη μεγαλύτερη διάκριση σε τοπικό επίπεδο, το Πρωτάθλημα της Α1 Κατηγορίας Ανδρών. Και τα τρία τρόπαια συνοδεύτηκαν από άνοδο στη Γ' Εθνική Κατηγορία. Το υψηλότερο επίπεδο στο οποίο έχει ποτέ φτάσει ο σύλλογος είναι η Β' Εθνική μετρώντας 4 συμμετοχές.
Ακαδημίες συλλόγου
Μεγάλες επιτυχίες έχουν σημειωθεί και στα κλιμάκια του συλλόγου. Το τμήμα κορασίδων-νεανίδων το διάστημα 2012-2019 κατακτά 8 πρωταθλήματα ΕΣΚΑΘ. Συγκεκριμένα 7 διαδοχικά πρωταθλήματα κορασίδων και 1 νεανίδων. Το 2013-14 και το 2016-17 το τμήμα κορασίδων κατακτά το πρωτάθλημα βορείου Ελλάδος και προκρίνεται στην τελική φάση του πανελληνίου πρωταθλήματος. Στη τελική φάση του πανελληνίου πρωταθλήματος κατέκτησε και στις δύο συμμετοχές την 5η θέση. Με κορμό τις κορασίδες-νεανίδες του συλλόγου το Γενικό Λύκειο Παλαμά το 2019 συμμετέχει για πρώτη φορά στο FINAL FOUR του σχολικού πρωταθλήματος Ελλάδας-Κύπρου! Μάλιστα η ΕΟΚ στο επίσημο ranking της κατατάσσει την ομάδα των Τιτάνων Παλαμά στη 16η θέση!
Σεζόν 2022-2023
Τη σεζόν 2022-23 οι Τιτάνες Παλαμά αγωνίστηκαν στον 4ο όμιλο της Γ' Εθνικής κατηγορίας. Το τέλος της αγωνιστικής περιόδου βρήκε την ομάδα στην τέταρτη θέση που σήμαινε και την πρόκριση στα μπαράζ ανόδου για τη Β' Εθνική. Στον ημιτελικό των μπαράζ η ομάδα των Τιτάνων αποκλείστηκε από την ομάδα του Γ.Σ. Αλμυρού με 3-2 στις νίκες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Καρδίτσας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1979 Τιτανες Παλαμα Γυναικων Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι πετοσφαίρισης Τιτανες Παλαμα Γυναικων Τιτανες Παλαμα Γυναικων
The Mark II Purple Singles
Το The Mark II Purple Singles είναι μία συλλογή τραγουδιών που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1979 από το χαρντ ροκ συγκρότημα Deep Purple. Περιλαμβάνει τραγούδια των Deep Purple αλλά και ζωντανές και ανέκδοτες ηχογραφήσεις της περιόδου 1972 με 1973, από τη δεύτερη γραμμή μελών των Deep Purple.
Τα τραγούδια του δίσκου
1. Smoke on the Water (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 5:12
από το Made in Japan
2. Black Night (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 4:56
ζωντανή εκτέλεση από τις ηχογραφήσεις για το Made in Japan
3. Child in Time (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 9:52
4. Woman from Tokyo (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 4:28
από το Who Do We Think We Are
5. Never Before (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 3:30
από το Machine Head
6. When a Blind Man Cries (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 3:29
από το σινγκλ του δίσκου Machine Head
7. Painted Horse (Blackmore, Gillan, Glover, Lord, Paice) - 5:18
από τις ηχογραφήσεις για το δίσκο Who Do We Think We Are
Θέσεις τσαρτ
Επίσημη κυκλοφορία: Απρίλιος 1979
Τα μέλη των Deep Purple
Το Mark II Purple Singles περιέχει κομμάτια τα οποία ηχογραφήθηκαν από τη δεύτερη σειρά μελών του συγκροτήματος. Η εν λόγω σειρά έμεινε στην ιστορία ως η πιο επιτυχημένη και χαρακτηριστική των Deep Purple. Τα μέλη της ήταν τα εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Deep Purple Κατηγορία:Άλμπουμ του 1979
Ανδοκίδης
Ο Ανδοκίδης (περ. 440 π.Χ. - 390 π.Χ.) ήταν λογογράφος (συγγραφέας ομιλιών και δικανικών λόγων) στην Αρχαία Ελλάδα.
Βιογραφία
Γόνος πλούσιας οικογένειας με βαθιές ρίζες στο παρελθόν, ο ρήτορας και πολιτικός Ἀνδοκίδης ὁ Κυδαθηνεύς γεννήθηκε λίγο πριν από το 440 π.Χ., στην πόλη των Αθηνών. Συγκεκριμένα καταγόταν από ιερατική οικογένεια, που κληρονομικά κατείχε το αξίωμα των κηρύκων της Ελευσίνιας Δήμητρας. Αναφορικά με το συγγραφικό του έργο, οι Αλεξανδρινοί φιλόλογοι τον κατατάσσουν στους δέκα Αττικούς ρήτορες.
Από νέος συνδέθηκε με πολιτικούς ομίλους της πόλης γνωστούς για τα αριστοκρατικά τους φρονήματα. Άλλωστε ο ίδιος, ολιγαρχικός στις πεποιθήσεις του, θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως μετριοπαθής αριστοκράτης, που ενοχλείτο όμως από τις απόψεις των δημοκρατικών.
Κατηγορήθηκε για συμμετοχή σε σκάνδαλα και εξορίστηκε. Επί σειρά ετών έζησε στην Κύπρο, όπου απέκτησε περιουσία και συνδέθηκε με ισχυρά πρόσωπα της εντόπιας ολιγαρχίας. Κορυφαίο γεγονός του βίου του ήταν η ανάμιξή του στην υπόθεση του ακρωτηριασμού των Ερμών και της προσβολής των μυστηρίων, για την οποία κινδύνευσε με την ποινή του θανάτου. Ειδικότερα, το 415 π.Χ., παραμονές της Σικελικής εκστρατείας, ενεπλάκη σε σκάνδαλο Ερμοκοπιδών (δηλαδή της ασεβούς πράξης να ακρωτηριάσει κάποιος τις Ερμές) και φυλακίστηκε λόγω της αντι-θρησκευτικής του ενέργειας. Δε θανατώθηκε, αλλά υπέστη αφαίρεση πολιτικών δικαιωμάτων (ἀτιμία) και αυτοεξορίστηκε στη Μεγαλόνησο. Δύο απόπειρες επιστροφής του (411 και 407) απέτυχαν, παρ' όλο που στη δεύτερη περίπτωση ανεφώνησε το «Περί τῆς ἑαυτοῦ καθόδου».
Την περίοδο του Κορινθιακού πολέμου (395-387 π.Χ.) αναμίχθηκε στα πολιτικά πράγματα της Αθήνας αναλαμβάνοντας διπλωματική αποστολή στην Σπάρτη (391 π.Χ.), η οποία απέτυχε. Ο Ανδοκίδης έφυγε για τελευταία φορά από την Αθήνα και πέθανε σε άγνωστη ημερομηνία. Οι λόγοι του χαρακτηρίζονται από απλότητα ύφους και πειστικότητα. Αποτελούν μεν πηγή πληροφοριών για την πολιτική ζωή της Αθήνας της εποχής, αλλά τους λείπει η καλλιτεχνική δεινότητα και το δεξιοτεχνικό ύφος άλλων γνωστών ρητόρων της εποχής του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ρήτορες
Παρράσιος
Με το αρχαίο ελληνικό όνομα Παρράσιος ήταν γνωστοί οι:
Άλλα πρόσωπα:
Ταξονομία:
Παρράσιος ο Εφέσιος
Ο Παρράσιος ο Εφέσιος (ήκμασε γύρω στο 400 π.Χ.) ήταν ο επιφανέστερος ζωγράφος της εποχής του. Θεωρήθηκε ότι έφτασε την απόδοση της ιδανικής ανθρώπινης μορφής στην τελειότητα. Έχουν σωθεί στον Αθήναιο, στο έργο του Δειπνοσοφισταί, δύο επιγράμματά του και μέρος ενός τρίτου.
Ονομαστά έργα του, τα οποία έχουν χαθεί, ήταν ο «Φιλκτήτης στη Λήμνο», ο «Δήμος των Αθηναίων» και ο «Θησέας».
Αναφορές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Εφέσιοι Κατηγορία:Ελληνική Ανθολογία
Εμμανουήλ Ροΐδης
Ο Εμμανουήλ Ροΐδης (28 Ιουνίου 1836 – 7 Ιανουαρίου 1904) ήταν σημαντικός Έλληνας λογοτέχνης και δοκιμιογράφος. Θεωρείται ένας από τους πιο πνευματώδεις συγγραφείς που παρουσιάστηκαν στα ελληνικά γράμματα, ενώ το έργο του καλύπτει πολλά διαφορετικά είδη, όπως το μυθιστόρημα, το διήγημα, τις κριτικές μελέτες, κείμενα πολιτικού περιεχομένου, μεταφράσεις και χρονογραφήματα.
Βιογραφία
Ο Εμμανουήλ Ροΐδης γεννήθηκε στις 28 Ιουνίου 1836 στην Ερμούπολη της Σύρου από εύπορους και αριστοκρατικής καταγωγής γονείς από τη Χίο, τον Δημήτριο Ροΐδη και την Κορνηλία το γένος Ροδοκανάκη. Το 1841 η οικογένειά του μετακόμισε στην Ιταλία λόγω του διορισμού του πατέρα του σε μεγάλο εμπορικό οίκο της εποχής, με έδρα τη Γένοβα, και αργότερα λόγω της υπηρεσίας του ως Γενικού Προξένου της Ελλάδας. Σε ηλικία δεκατριών ετών, και ενώ οι γονείς του είχαν εγκατασταθεί στο Ιάσιο, ο Ροΐδης επέστρεψε στην Ερμούπολη, όπου σπούδασε εσωτερικός στο φημισμένο ελληνοαμερικανικό λύκειο Χρήστου Ευαγγελίδη. Συμμαθητής του ήταν ο λόγιος, συγγραφέας και έμπορος Δημήτριος Βικέλας και μαζί εξέδιδαν μια εβδομαδιαία χειρόγραφη εφημερίδα με τον τίτλο Μέλισσα..
Το 1855, αφού αποφοίτησε, εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο για θεραπεία για το πρόβλημα της βαρηκοΐας που είχε εμφανιστεί από τα μαθητικά του χρόνια και συνέχισε να τον ταλαιπωρεί σε όλη τη ζωή του. Παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα φιλολογίας και φιλοσοφίας. Μετά από ένα χρόνο και εξαιτίας της επιδείνωσης της υγείας του, πήγε στο Ιάσιο και το 1857 στη Βραΐλα, όπου ανέλαβε την αλληλογραφία του εμπορικού οίκου του θείου του, Δημητρίου Ροδοκανάκη. Τότε ασχολήθηκε κρυφά με τη μετάφραση του Οδοιπορικού του Σατωβριάνδου, ο θείος του όμως το αντιλήφθηκε και τον παρότρυνε να τη δημοσιεύσει. Την πλήρη μετάφραση εξέδωσε το 1860, έναν χρόνο αφού είχε εγκατασταθεί στην Αθήνα μαζί με την οικογένειά του. Την επόμενη χρονιά ακολούθησε τους γονείς του στην Αίγυπτο, για θεραπεία της μητέρας του, όμως, μετά τον αιφνίδιο θάνατο του πατέρα του το 1862, επέστρεψε με τη μητέρα του και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα, αποφασισμένος να μην ακολουθήσει τις εμπορικές δραστηριότητες που του είχε αφήσει ο πατέρας του αλλά να αφοσιωθεί στην ενασχόληση του με τα γράμματα.
Το 1866 ολοκλήρωσε τη συγγραφή του μυθιστορήματος Πάπισσα Ιωάννα, έργο μέσα από το οποίο σατιρίζει τον κλήρο της Δυτικής Εκκλησίας την περίοδο του Μεσαίωνα. Το βιβλίο αφορίστηκε από την Ιερά Σύνοδο (αφορισμός που άρθηκε αργότερα) αλλά με τις συνεχείς πέντε εκδόσεις του κατάφερε να καταξιώσει διεθνώς τον Ροΐδη (ως διάσημο ή μάλλον διαβόητο - κατά σημείωση του Άριστου Καμπάνη). Ο Ροΐδης τα επόμενα χρόνια συνεργάστηκε με γαλλόφωνες εφημερίδες ενώ το 1870 έγινε και διευθυντής των εφημερίδων La Grèce (Η Ελλάδα) καί L'Independence Hellenique (Ελληνική Ανεξαρτησία).
Το 1873 έχασε σχεδόν όλη του την περιουσία που είχε επενδύσει σε μετοχές της Εταιρίας Λαυρίου και της Πιστωτικής.
Τον Ιανουάριο του 1875 και για 18 μήνες εξέδιδε με τον Θέμο Άννινο το εβδομαδιαίο χιουμοριστικό στην αρχή, σατιρικό κατόπιν, περιοδικό Ασμοδαίος μέσα από τις σελίδες του οποίου είχε τη δυνατότητα να σχολιάζει τη δημόσια και πολιτική ζωή της Ελλάδας καθώς και να συμμετέχει ενεργά σε αυτήν. Υπέγραφε με τα ψευδώνυμα «Θεοτούμπης», «Σκνίπας» και πολλά άλλα παρόμοια, τα περισσότερα μιας μόνο χρήσεως, αφού τα ψευδώνυμα αυτά φαίνεται πως ήταν συνήθως αναγραμματισμοί φράσεων που τόνιζαν κάτι που είχε αναφερθεί στο αντίστοιχο άρθρο. Καυτηρίαζε ακόμη τη κομματική συναλλαγή της εποχής του, υποστηρίζοντας όμως την πολιτική του Χαρίλαου Τρικούπη.
Το 1877 άρχισε η διαμάχη του με τον Άγγελο Βλάχο, με αφορμή ένα κριτικό του κείμενο με τίτλο «Περί Συγχρόνου Ελληνικής Ποιήσεως», στο οποίο στρεφόταν κατά του ακραίου ρομαντισμού και της πραγμάτωσής του στο έργο της Α' Αθηναϊκής Σχολής και των ποιητικών διαγωνισμών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1878 διορίστηκε έφορος και διευθυντής στην Εθνική Βιβλιοθήκη, στην οποία εργαζόταν κατά τη διάρκεια των κυβερνήσεων Τρικούπη, ενώ απολυόταν από τις κυβερνήσεις Δηλιγιάννη. Παράλληλα, εμφανιζόταν ως υπέρμαχος της δημοτικής με μια σειρά από γλωσσικές μελέτες, αν και ο ίδιος έγραφε τα κείμενά του στην καθαρεύουσα. Το 1885 είχε ένα σοβαρό ατύχημα όταν τον χτύπησε μια άμαξα με αποτέλεσμα να σπάσει το σαγόνι του και να μην μπορεί να μιλήσει για μήνες. Το 1890 έχασε την ακοή του οριστικά.
Την περίοδο 1890-1900 δημοσίευσε το μεγαλύτερο μέρος του καθαρά αφηγηματικού του έργου, που περιλαμβάνει αρκετά διηγήματα. Μέχρι το τέλος της ζωής του συνεργαζόταν με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες της εποχής στα οποία δημοσίευε διηγήματα και κριτικά άρθρα.
Πέθανε στην Αθήνα, στις 7 Ιανουαρίου 1904.
Η Πάπισσα Ιωάννα
αριστερά|μικρογραφία|315x315εσ Η Πάπισσα Ιωάννα είναι το πιο διάσημο από τα αφηγηματικά έργα του Ροΐδη και ένα από τα πιο γνωστά μυθιστορήματα της Νεοελληνικής λογοτεχνίας, με πολλές μεταφράσεις σε ξένες γλώσσες. Με το έργο αυτό ο συγγραφέας ήλθε σε ρήξη με την κρατούσα λογοτεχνική παράδοση, τον ρομαντισμό, και με την ενίσχυση του κύρους της Εκκλησίας.
Η υπόθεση του έργου είναι ένας θρύλος του 9ου αι. αρκετά διαδεδομένος στην Ευρώπη, για μια γυναίκα που κατάφερε να ανέλθει στον παπικό θρόνο, έμεινε έγκυος και γέννησε κατά τη διάρκεια μιας λιτανείας, οπότε και πέθανε. Ο Ροΐδης είχε ακούσει για πρώτη φορά την ιστορία στη Γένοβα, όταν ήταν παιδί, και επειδή του είχε κάνει μεγάλη εντύπωση, έκανε εκτεταμένη έρευνα σε βιβλιοθήκες στην Αθήνα και στη Γερμανία και συγκέντρωσε πλούσιο υλικό για την περίοδο στην οποία διαδραματίζεται το έργο. Επέμεινε ιδιαίτερα σε αυτή τη διάσταση του μυθιστορήματος, γι' αυτό και το εξέδωσε με τον υπότιτλο «Μεσαιωνική Μελέτη». Και πράγματι το έργο είναι πιστότατο στην απεικόνιση της εποχής του (οι πόλεις, τα ταξίδια, τα μοναστήρια, οι συνήθειες, αποδίδονται με εξαιρετική ακρίβεια).
Το έργο εμφανώς παρουσιάζει τα αρνητικά της Καθολικής Εκκλησίας, αλλά είναι φανερό ότι η κριτική και η απόρριψη απευθύνονται κυρίως στην Ορθόδοξη. Γι' αυτό και οι αντιδράσεις απέναντί του ήταν τόσο έντονες. Στον αφορισμό του έργου ο συγγραφέας απάντησε αρχικά χιουμοριστικά, με τις υποτιθέμενες «Επιστολές ενός Αγρινιώτου» με την υπογραφή Διονύσιος Σουρλής (στην εφημερίδα Αυγή, Μάιος 1866) και έπειτα με σοβαρό -αλλά και πιο δηκτικό τόνο-με το «Ολίγαι λέξες εις απάντησιν της αφοριστικής εγκυκλίου της Συνόδου».
Διηγήματα
Τα διηγήματα του Ροΐδη διαδραματίζονται στην Αθήνα και στην Ερμούπολη και στηρίζονται κυρίως σε προσωπικά του βιώματα. Είναι εμφανής σε όλα η κριτική του διάθεση εναντίον της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας. Χαρακτηριστικό είναι ότι πολλά έχουν ήρωες ζώα: η σύγκριση των ζώων με τον άνθρωπο είναι αρνητική εις βάρος του δευτέρου.
Το ύφος του συγγραφέα
Ο Ροΐδης θεωρείται ότι είναι ο πρώτος που καθιέρωσε προσωπικό ύφος στη νεοελληνική λογοτεχνία. Το βασικό χαρακτηριστικό του είναι το χιούμορ και η ειρωνεία, που επιτυγχάνεται κυρίως με την απροσδόκητη σύναψη αταίριαστων λέξεων και εννοιών. Ο ίδιος είχε παρομοιάσει το ύφος του με τη μέθοδο της «κολοκυνθοπληγίας», δηλαδή του χτυπήματος στο κεφάλι του αναγνώστη με μια ξερή κολοκύθα. Αυτό ήταν, όπως εξηγούσε, ένα «ανθυπνωτικόν φάρμακον», δηλαδή ο μόνος τρόπος για να κρατάει σε ενδιαφέρον και εγρήγορση τον (απαίδευτο) Έλληνα αναγνώστη. Ο Ροϊδης θεωρείται στυλίστας της καθαρεύουσας.
Η λογοτεχνική κριτική
Ο Ροΐδης είναι ένας από τους οξυδερκέστερους Έλληνες κριτικούς. Διέβλεψε τη φθορά του Αθηναϊκού Ρομαντισμού στην ποίηση και την πεζογραφία, ενίσχυσε τις ανανεωτικές προσπάθειες του περιοδικού Εστία στον τομέα του διηγήματος, στηλίτευσε τις υπερβολές της ηθογραφίας και κατέκρινε τον επαρχιωτισμό, δηλαδή τη φοβία για ξένες επιδράσεις στη λογοτεχνία.
Η διαμάχη με τον Άγγελο Βλάχο
Το 1877 ο Ροΐδης ήταν εισηγητής της κριτικής επιτροπής στον δραματικό διαγωνισμό του συλλόγου «Παρνασσός». Στην ομιλία του απέρριψε την ποιητική αξία όχι μόνο των υποβληθέντων στον διαγωνισμό έργων αλλά και εν γένει της ελληνικής ποιητικής παραγωγής της εποχής. Τη χαμηλή ποιότητα της ποίησης την απέδιδε στην απουσία κατάλληλης «περιρρέουσας ατμόσφαιρας». Οι απόψεις του απηχούν τη διδασκαλία του Taine, σύμφωνα με τον οποίον η τέχνη, ως κοινωνική εκδήλωση, εξαρτάται απόλυτα από το περιβάλλον και τις συνθήκες στις οποίες γεννάται. Δεδομένης λοιπόν της κατάστασης στην Ελλάδα ο Ροΐδης θεωρούσε λογική τη χαμηλή ποιότητα της ποιητικής παραγωγής.
Ένα μήνα μετά απάντησε στην ομιλία του Ροΐδη ο Άγγελος Βλάχος με την ομιλία «Περί νεωτέρας ελληνικής ποιήσεως και ιδίως περί Γεωργίου Ζαλοκώστα», στην οποία αντέκρουσε τις απόψεις περί της δημιουργίας του ποιητή υπό την επίδραση του κοινωνικού και πνευματικού περιβάλλοντος, υποστηρίζοντας ότι οι ποιητές με ταλέντο γεννιούνται και ότι το έργο είναι αποτέλεσμα ποιητικής ευφυίας και όχι επίδρασης της κοινωνίας. Ο Γεώργιος Ζαλοκώστας ήταν το παράδειγμά του για την αξία της ποιητικής παραγωγής της εποχής.
Ο Ροΐδης απάντησε με άλλες δύο μελέτες «Περί συγχρόνου Ελληνικής κριτικής» και «Περί συγχρόνου Ελληνικής ποιήσεως», στις οποίες επαίνεσε το έργο των «Προδρόμων» (Ιωάννης Βηλαράς, Αθανάσιος Χριστόπουλος), την Επτανησιακή Σχολή και από σύγχρονους ποιητές μόνο τον Βαλαωρίτη και τον Αχ. Παράσχο. Ο Άγγελος Βλάχος ανταπάντησε με το έργο «Ο Νέος Κριτικός» και ο Ροΐδης με το έργο «Τα Κείμενα» και έτσι έληξε η διαμάχη.
Οι γλωσσικές μελέτες
Το πρόβλημα της «διγλωσσίας» το θεωρούσε εθνική συμφορά και επέρριπτε στους λογίους την ευθύνη για αυτό. Τη δημοτική γλώσσα τη θεωρούσε ισάξια της καθαρεύουσας σε πλούτο, ακρίβεια και σαφήνεια και πρότεινε για τη λογοτεχνική γλώσσα την σταδιακή απλοποίηση της καθαρεύουσας και τον εμπλουτισμό της δημοτικής ώστε τελικά να «συναντηθούν» σε μια γλώσσα.
Σχετικά με το «Ταξίδι» του Γιάννη Ψυχάρη, έγραψε ότι ήταν θετικό το γεγονός ότι η ενασχόληση με τη γλώσσα πέρασε από τα χέρια των λογίων στα χέρια των επιστημόνων, επαίνεσε το έργο για την πιστή εφαρμογή των επιστημονικών πορισμάτων του συγγραφέα του, τόνισε την ανάγκη να υπάρχει συμφωνία μεταξύ γραπτού και προφορικού λόγου, αλλά απέρριψε και τις ακρότητες του συγγραφέα σημειώνοντας ότι δεν ήταν δυνατόν να αγνοηθεί η μακρόχρονη ιστορία της ελληνικής γλώσσας και οι τύποι που αποτυπώνουν αυτήν την επίδραση, δηλαδή οι προσμίξεις της δημοτικής με την καθαρεύουσα δεν ήταν δυνατό -ούτε αναγκαίο- να αποφευχθούν πλήρως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αφορισμένοι από την Ορθόδοξη Εκκλησία
Ιγκουανόδοντας
Ο Ιγκουανόδοντας (Iguanodon) ήταν φυτοφάγος δεινόσαυρος που έζησε από τη μέση Ιουράσια έως την Κρητιδική περίοδο. Είναι από τους πιο γνωστούς δεινόσαυρους, και τα απολιθώματά του από τα πρώτα που βρέθηκαν. Απολιθώματά του βρέθηκαν στη Βρετανία, τη Βόρεια Αφρική και την Ασία.Ήταν σχετικά μεγάλο ζώο, φτάνοντας τα 15 μέτρα σε μήκος και τους 8 τόνους σε βάρος, πλησιάζοντας έτσι τις διαστάσεις και το βάρος ενός σαρκοβόρου. Υπήρξαν εξελικτικοί πρόγονοι των αδρόσαυρων και συνήθως συμπεριλαμβάνονται στις Αδροσαυρίδες.
Ήταν ένας αρκετά μεγαλόσωμος φυτοφάγος δεινόσαυρος. Το ρύγχος του κατέληγε σε κεράτινο ράμφος χωρίς δόντια. Στο πίσω μέρος του στόματός του, όμως, είχε πολλές σειρές δοντιών. Τα δόντια του ήταν κατάλληλα προσαρμοσμένα ώστε να μασούν πολλά και διαφορετικά φυτά. Πιστεύεται ότι ο Ιγκουανόδοντας έτρωγε την τροφή του μασώντας την καλά, όπως κάνουν σήμερα οι άνθρωποι. Φαίνεται ότι οι Ιγκουανόδοντες ζούσαν σε ομάδες και πρόσεχαν τα μικρά τους. Είχαν αρκετά μεγάλο εγκέφαλο και αναπτυγμένες αισθήσεις. Η μακριά ουρά του Ιγκουανόδοντα ήταν ενισχυμένη με οστέινους τένοντες. Ο Ιγκουανόδοντας είχε μακριά και δυνατά χέρια. Κάθε χέρι είχε τέσσερα δάκτυλα κι έναν αντίχειρα. Ο αντίχειρας είχε εξελιχθεί σε αγκάθι, το οποίο ο δεινόσαυρος χρησιμοποιούσε για άμυνα και για να βρίσκει τροφή. Τα τρία μεσαία δάκτυλα ήταν ενωμένα σαν οπλή. Οι Ιγκουανόδοντες περπατούσαν πότε στα τέσσερα και πότε στα δύο πόδια.
Κατηγορία:Ιγκουανοδοντίδες
2238 Στεσένκο
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος του Στεσένκο εκτιμάται σε 18,10 χιλιόμετρα, ενώ το γεωμετρικό άλβεδό του είναι 0,094 ± 0,016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Στεσενκο
Σαδίκ Αχμέτ
Ο Σαδίκ Αχμέτ (τουρκικά: Sadık Ahmet, 7 Ιανουαρίου 1947 - 24 Ιουλίου 1995) ήταν Μουσουλμάνος ιατρός και πολιτικός.
Βιογραφία
Ήταν ιατρός στο επάγγελμα από την Κομοτηνή. Αποφοίτησε από το μειονοτικό Γυμνάσιο-Λύκειο της Κομοτηνής, "Τζελάλ Μπαγιάρ" και στη συνέχεια σπούδασε ιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Θεωρείται από τους σημαντικούς πολιτικούς εκπροσώπους της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης. Την δεκαετία του 1980 ήταν υπό την προστασία του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Μεσούτ Γιλμάζ και παράλληλα συνδέθηκε με εθνικιστικούς οργανισμούς στην Τουρκία. Τον Μάρτιο του 1990 ο εθνικιστικός οργανισμός "Τουρκική Εστία" (Τουρκικά: Türk Ocakları) βράβευσε τον Σαδίκ για την προσπάθειά του να ενισχύσει την μουσουλμανική μειονότητα στη Δυτική Θράκη. Ως υποψήφιος βουλευτής ο Σαδίκ καταδικάστηκε για "διατάραξη κοινής ειρήνης" από Ελληνικό δικαστήριο γιατί κατά την προεκλογική εκστρατεία του 1989 δημοσίευσε στην εφημερίδα του (Guven) διακηρύξεις ότι είναι τουρκική η μουσουλμανική μειονότητα της Δυτικής Θράκης. Πρωτόδικα, η ποινή ήταν 18 μήνες φυλακή χωρίς αναστολή και χωρίς δυνατότητα χρηματικής μετατροπής και για αυτό οδηγήθηκε στη φυλακή. Παρέμεινε στην φυλακή περί τους δύο μήνες. Στο Εφετείο η ποινή μειώθηκε σε 15 μήνες εξαγοράσιμους. Ακολούθως ο Σαδίκ προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο που τον δικαίωσε εν μέρει, αλλά δεν καταδίκασε την Ελλάδα. Στην Κωνσταντινούπολη ο δρόμος που βρίσκεται το Οικουμενικό Πατριαρχείο στο Φανάρι έχει μετονομαστεί σε Dr Sadık Ahmet.
Ο Σαδίκ σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα στις 24 Ιουλίου 1995 στο δρόμο έξω από το χωριό Σώστης, λίγα χιλιόμετρα έξω από την Κομοτηνή.
Παρουσία στην πολιτική σκηνή
Το 1989 ο Σαδίκ Αχμέτ εμφανίστηκε στο πολιτικό προσκήνιο, ιδρύοντας τον πολιτικό συνδυασμό Εμπιστοσύνη (Güven) ο οποίος δραστηριοποιήθηκε στο νομό Ροδόπης και «Πεπρωμένο» (İkbal) στο νομό Ξάνθης και είχε ισχυρό έρεισμα ανάμεσα στη μουσουλμανική μειονότητα της περιοχής. Εκμεταλλευόμενος τον ευνοϊκό, εκείνη την εποχή, για τα μικρά κόμματα εκλογικό σύστημα (μορφή απλής αναλογικής χωρίς τη βάση του 3%), ο συνδυασμός που ηγείτο κατέβηκε στις εκλογές του Ιουνίου του 1989 μόνο στο νομό Ροδόπης. Σε αυτές έλαβε 25.099 ψήφους, δηλαδή ποσοστό 32,67% στο νομό, αναδείχθηκε πρώτο κόμμα στο νομό και ο Σαδίκ συγκεντρώνοντας 22.216 σταυρούς προτίμησης (88,51% όσων ψήφισαν το συνδυασμό) εξελέγη βουλευτής.
Λόγω της βραχύβιας κυβέρνησης Τζανετάκη που προέκυψε από τις εκλογές αυτές και της σε σύντομο διάστημα διεξαγωγής νέων εκλογών (Νοέμβριος 1989), ενώ ο συνδυασμός κατέβηκε κανονικά, ο Αχμέτ προτίμησε να μην είναι υποψήφιος. Έτσι εξελέγη ο ομόθρησκός του Ισμαήλ Μολλά Ροδοπλού. Λίγους μήνες αργότερα όμως, και μετά το πέρας της θητείας της οικουμενικής κυβέρνησης Ζολώτα, προκηρύχθηκαν νέες εκλογές (Απρίλιος 1990), όπου ο Αχμέτ επανήλθε και πάλι.
Λαμβάνοντας 29.567 ψήφους (35,31%), η «Εμπιστοσύνη» αναδείχθηκε και πάλι πρώτο κόμμα στο νομό Ροδόπης. Ο ίδιος ο Αχμέτ απέσπασε 28.811 σταυρούς προτίμησης (ποσοστό 97,44% όσων ψήφισαν τον συνδυασμό) και εξελέγη για δεύτερη φορά βουλευτής ως τη διάλυση της νέας βουλής, το 1993.
Κατά τη διάρκεια της δεύτερης θητείας του, παρείχε ψήφο εμπιστοσύνης (26 Απριλίου 1990) στη μονοκομματική κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, η οποία παρότι δεν είχε εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία (151 έδρες), χρειάστηκε τη στήριξη του μοναδικού βουλευτή της Δημοκρατικής Ανανέωσης, όμως την στήριξαν επίσης τόσο ο Σαδίκ Αχμέτ, όσο και ο έτερος ανεξάρτητος μειονοτικός βουλευτής του νομού Ξάνθης, Αχμέτ Φαΐκογλου. Λίγες ημέρες αργότερα (4 Μαΐου 1990), ο Αχμέτ υπερψήφισε στην επαναληπτική ψηφοφορία και την υποψηφιότητα του Κωνσταντίνου Καραμανλή για το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Στις βουλευτικές εκλογές του 1993 ο Αχμέτ απέτυχε να επανεκλεγεί, λόγω της, εκ νέου, καθιέρωσης της βάσης 3% σε όλη την επικράτεια προκειμένου να εκπροσωπηθεί κάποιο κόμμα στη βουλή. Παρόλα αυτά η «Εμπιστοσύνη» αναδείχθηκε και πάλι πρώτο κόμμα στην εκλογική περιφέρεια Ροδόπης (26.228 ψήφοι, ποσοστό 32,76%) και ο ίδιος απέσπασε 24.958 σταυρούς προτίμησης (ποσοστό 95,16% όσων ψήφισαν τον συνδυασμό). Ο Σαδίκ θεωρώντας ότι η βάση του 3% είναι αντιδημοκρατικό προσέφυγε στο Συμβούλιο της Ευρώπης, το οποίο όμως απέρριψε τον ισχυρισμό του.
DEB
Το Κόμμα Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας (DEB) θεωρείται το κόμμα-συνέχεια της πολιτικής του Αχμέτ, το οποίο στις Ευρωεκλογές του 2014 και στις Ευρωεκλογές του 2019 ήταν πρώτο σε ψήφους στο Νομό Ροδόπης και στον Νομό Ξάνθης με πάνω από 40.000 ψήφους. Το DEB έχει κύριο στόχο την ανάδειξη των προβλημάτων της μουσουλμανικής Μειονότητας Δυτικής Θράκης και έχει σύνθημα «Ευρώπη, Ευρώπη άκουσε τη φωνή μας, την ανεξάρτητη μειονοτική φωνή μας. Είμαστε και εμείς εδώ».
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βουλευτές Ροδόπης
Λιβία
Η Λιβία Δρουσίλλα (λατινικά: LIVIA•DRVSILLA, IVLIA•AVGVSTA ) (58 π.Χ. – 29 μ.Χ.), γνωστή μετά το 14 μ.Χ. ως Ιουλία Αυγούστα, ήταν η σύζυγος του πρώτου Αυτοκράτορα της Ρώμης, του Οκταβιανού Αυγούστου, και μία από τις ισχυρότερες γυναίκες της ιστορίας της αυτοκρατορίας. Ήταν μητέρα του Δρούσου και του Τιβερίου, γιαγιά του Γερμανικού και του Κλαύδιου, προγιαγιά του Καλιγούλα και της Αγριππίνας της Νεότερης και προ-προ-γιαγιά του Νέρωνα. Θεοποιήθηκε από τον αυτοκράτορα Κλαύδιο που της αναγνώρισε τον τίτλο της Αυγούστας.
Γέννηση & πρώτος γάμος
Η Λιβία γεννήθηκε στις 30 Ιανουαρίου 58 π.Χ. ως κόρη του συγκλητικού Μάρκου Λίβιου Δρούσου Κλαυδιανού από τη σύζυγό του Αυφίδια ή Αλφίδια, η οποία ήταν κόρη του Μάρκου Αυφίδιου Λούρκου, Ρωμαίου δικαστή από κάποια πόλη της Ιταλίας. Το υποκοριστικό «Δρουσίλλα» που συχνά συνοδεύει το όνομά της, υποδεικνύει πως ήταν η δεύτερη κόρη του. Είχε τουλάχιστον έναν αδερφό, τον Μάρκο Λίβιο Δρούσο, ο οποίος υπηρέτησε ως Ύπατος κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυγούστου.