cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διάφανα Κρίνα
Ιστορικό
Το 2000, μετά από την αποχώρηση του Παναγιώτη Μπερλή από το σχήμα, διαλύουν την συνεργασία τους με την Wipe Out, δημιουργούν τη δική τους δισκογραφική εταιρεία, την This Is My Voice Records, και κυκλοφορούν το single Είναι που όλα ήρθαν αργά. Τον Οκτώβριο του 2000 κυκλοφορεί ο δίσκος Ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές, ενώ στο τέλος του 2000 διασκευάζουν το τραγούδι Θάνατος του Παύλου Σιδηρόπουλου με αφορμή τον δίσκο-συλλογή από την EMI Στον Π - Αφιέρωμα Στον Παύλο Σιδηρόπουλο. Το 2001 κυκλοφορεί ο δίσκος Καινούργιος τόπος/Κάτω απ' το ηφαίστειο, ως ένθετο στο περιοδικό Fractal Press. Το 2002 ο Θάνος Ανεστόπουλος κάνει ακουστικές (unplugged) εμφανίσεις με την κιθάρα του στο bar «Closer» στην Αθήνα. Στο τέλος του 2002 τα Διάφανα Κρίνα γράφουν την μουσική για το θεατρικό έργο Δεσποινίς Τζούλια.
Στα μέσα του 2003 κυκλοφορεί και πάλι από την This Is my Voice Records ο δίσκος Ο,τι απόμεινε απ' την ευτυχία. Το 2004 τα Διάφανα Κρίνα πραγματοποιούν συναυλίες σε όλη την Ελλάδα (ενδεικτικά μπορεί να ειπωθεί ότι το 2001 πραγματοποίησαν 170 συναυλίες σε όλη τη χώρα). Το 2005 κυκλοφορεί το βιβλίο/CD Ο γύρος της μέρας σε 80 κόσμους από την εκδοτική εταιρεία Ίνδικτος. Τον Νοέμβριο του 2008 κυκλοφορεί ο δίσκος Κι η αγάπη πάλι θα καλεί.
Την 1η Ιουνίου του 2009 τα Διάφανα Κρίνα ανακοίνωσαν μέσα από την επίσημη ιστοσελίδα τους τη διάλυσή τους. Την ανακοίνωση υπέγραψαν όλα τα μέλη του συγκροτήματος εκτός από τον Θάνο Ανεστόπουλο. Στις 28 Μαΐου 2012 μέσα από την συνεργασία των εταιρειών B-otherSide Records και Labyrinth Of Thoughts Records κυκλοφορεί ο δίσκος Κι η αγάπη πάλι θα καλεί σε έκδοση βινυλίου, σε 500 συλλεκτικά κομμάτια.
Σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά τη διάλυση των Διάφανων Κρίνων, η Roll Out και η Universal Greece παρουσιάζουν μια συλλογή τραγουδιών τους υπό τον τίτλο Μέσα στη ρόδινη σιωπή του γαλαξία με σκοπό τη συγκέντρωση και καταγραφή σπάνιου αρχειακού υλικού, αλλά και ανέκδοτων ηχογραφήσεων τους.
Σημειώσεις
<references group="σ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά rock συγκροτήματα
Αριστείδης Παγκρατίδης
Ο Αριστείδης Παγκρατίδης (1940 - 16 Φεβρουαρίου 1968) κατηγορήθηκε από τις αστυνομικές αρχές της Θεσσαλονίκης ως ο υπαίτιος μιας σειράς δολοφονικών και ληστρικών επιθέσεων σε ζευγάρια στην περιοχή του δάσους του Σέιχ Σου το 1959.
Συνελήφθη τον Δεκέμβριο του 1963 ύστερα από την επίθεσή του σε 12χρονη τρόφιμο του ορφανοτροφείου «Μέγας Αλέξανδρος», δικάστηκε τον Οκτώβριο του 1964 και καταδικάστηκε σε εννέα χρόνια φυλάκιση. Κατά την διάρκεια των ανακρίσεων ομολόγησε ότι αυτός ήταν ο διαβόητος «Δράκος του Σέιχ Σου», δικάστηκε τον Φεβρουάριο του 1966 καταδικάστηκε σε θάνατο «ως άτομο επικίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια» και δυο χρόνια αργότερα, στις 16 Φεβρουαρίου του 1968 εκτελέστηκε στον τόπο που εγκλημάτισε, στο δάσος του Σέιχ Σου.
Ο Παγκρατίδης γρήγορα ανακάλεσε την ομολογία του, ισχυρίστηκε ότι ελήφθη κατόπιν ψυχολογικών πιέσεων και σωματικής βίας και μέχρι τη στιγμή της εκτέλεσής του παρέμεινε σταθερός υποστηρίζοντας την αθωότητά του. Έκτοτε και μέχρι σήμερα, το αν ήταν αθώος ή ένοχος, παραμένει αμφισβητούμενο, με τους περισσότερους να υποστηρίζουν τελικά ότι ήταν αθώος.
Η ζωή πριν την σύλληψη
Γεννήθηκε τον Μάιο του 1940 στο χωριό Λαγκαδίκια της Θεσσαλονίκης, το μικρότερο από τα τρία παιδιά φτωχών αγροτών της περιοχής. Ο πατέρας του, Χαράλαμπος Παγκρατίδης, λοχαγός του ελληνικού στρατού στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, δολοφονείται για πολιτικούς λόγους το 1945. Η οικογένεια ( ο αδερφός του Παγκράτης, η αδερφή του Μαρίκα, ο ίδιος και η μητέρα τους Ελένη) έχοντας χάσει το βασικό της στήριγμα, φεύγει από τον Λαγκαδά και εγκαθίσταται στην Θεσσαλονίκη, στην περιοχή της Τούμπας. Η μητέρα, προσπαθεί να συντηρήσει την οικογένεια, κάνοντας οποιαδήποτε διαθέσιμη δουλειά, και αργότερα γνωρίζεται με έναν εισπράκτορα λεωφορείων, τον Ευγένιο Αλεξιάδη, παντρεύονται και κρατάνε μαζί τους, το μικρότερο παιδί, τον Αριστείδη, ενώ τα δυο μεγαλύτερα (ο Παγκράτης Παγκρατίδης και η Μαρίκα Παγκρατίδη) στέλνονται σε συγγενείς τους στον Πειραιά. Ο Αριστείδης ή Αρίστος όπως τον φώναζαν οι γνωστοί, πήγε μόνο στις δυο πρώτες τάξεις του δημοτικού (από τις οποίες, την πρώτη τάξη έκανε τρία χρόνια να την τελειώσει) με αποτέλεσμα να μην μπορεί να γράψει ούτε να διαβάσει με ευκολία. Κάνει διάφορες δουλειές του ποδαριού, από πωλητής λεμονιών μέχρι λούστρος, από ρακοσυλλέκτης μέχρι σερβιτόρος και από χαμάλης στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, βοηθός σε λούνα παρκ.
Στην ηλικία των δέκα χρονών θα δεχτεί σεξουαλική επίθεση πρώτα από έναν χημικό, τον Απόστολο Λύτη, που ασέλγησε πάνω του με αντίτιμο 50 δραχμές. Από τότε, όταν η πείνα απειλούσε την ζωή του, κατέφευγε σε αυτόν τον τρόπο προκειμένου να κερδίσει χρήματα. Ένας από τους πρώτους πελάτες του ήταν και ο σιδηρουργός Βασίλης Μπαρδάζογλου που στην κατάθεσή του στο δικαστήριο δήλωσε ότι με δέλεαρ τα λίγα χρήματα που του έδινε, ο Παγκρατίδης τον άφηνε να ασελγεί επάνω του: «Το παιδί αυτό, τον Παγκρατίδη τον γνώρισα πριν δέκα χρόνια. Πουλούσε το κορμί του για δέκα φράγκα. Ερχόταν και μαζί μου και κάναμε τη δουλειά. Εγώ τον πλησίασα, εγώ είμαι γνωστός ο Βασίλης ο Τενεκετζής. Ήξερα ότι είναι κίναιδος. Πήγαμε στο Ρεντζίκι, του έδωσα 15 δραχμές. Έχω πάει πολλές φορές μαζί του.»
Το ίδιο έκαναν και άλλοι άντρες του λιμανιού.
Το 1955 κλέβει από το κυλικείο του γυμναστηρίου του ΠΑΟΚ 120 δραχμές, συλλαμβάνεται και το δικαστήριο τον θέτει υπό την επιμέλεια της «Πρόνοιας ανηλίκων» Την ίδια χρονιά μαζί με έναν φίλο του κλέβουν δυο ποδήλατα, τα πουλάνε, και με τα χρήματα ξεκινάνε για την Αθήνα. Όμως συλλαμβάνονται, δικάζονται από το Δικαστήριο Ανηλίκων Θεσσαλονίκης και στέλνονται στο Αναμορφωτήριο Ανηλίκων στο Βίδο της Κέρκυρας. Το 1957 βγαίνει από το ίδρυμα, επιστρέφει στην Θεσσαλονίκη και ξαναρχίζει την δουλειά στο λιμάνι. Επίσης θα εργαστεί σαν σερβιτόρος σε εξοχικό κέντρο, σερβιτόρος σε καφενείο και σε οποιαδήποτε δουλειά του ποδαριού βρεθεί. Το 1959, και ενώ δούλευε σε ένα τσίρκο της πόλης, θα πάει στο στρατό. Θα καταταχτεί το 1960, στην 20η μεραρχία τεθωρακισμένων του Ιππικού. Μετά την λιποταξία του, τον Μάιο του 1961 θα απολυθεί ως ψυχικά διαταραγμένος εξαιτίας της τοξικομανίας του.
Αυτήν την περίοδο επισκέπτεται συχνά πόρνες, αλλά εκδίδεται και σε άντρες πρόθυμους να πληρώσουν, σχετίζεται με τραβεστί, καπνίζει χασίς, πίνει πολύ κρασί και διασκεδάζει παρακολουθώντας κρυμμένος παράνομα ζευγαράκια.
Με τον χαρακτηριστικό τρόπο σκέψης εκείνης της εποχής, ο εισαγγελέας Πρωτοδικών της υπόθεσης γράφει:"Ο Παγκρατίδης, ουδεμίας τυχών επιμελείας και διαπαιδαγωγήσεως, ετράπη εις την οδόν της διαφθοράς, αποκτήσας πολλάς ανωμαλίας χαρακτήρος και διαστροφάς... Ήταν ενεργητικός ομοφυλόφιλος, ηδονοβλεψίας, κλέπτης, υπεξαιρέτης, πότης, λιποτάκτης και καταχραστής χασίς."
Η σύλληψη
thumb|left|Σχεδιάγραμμα της πορείας του Παγκρατίδη προς και από το ορφοανοτροφείο Στις 3:00 τα χαράματα της 7ης Δεκεμβρίου 1963, ο Παγκρατίδης μπήκε κρυφά, στο ορφανοτροφείο θηλέων «Μέγας Αλέξανδρος», εφοδιασμένος μόνο με μια πέτρα, και στο αναρρωτήριο του ορφανοτροφείου ασέλγησε και προσπάθησε να βιάσει ένα 12χρονο κοριτσάκι. Οι φωνές του παιδιού όμως, τον τρόμαξαν και έφυγε. Στην πορεία να διαφύγει συναντά έναν οδηγό των αστικών λεωφορείων, που τον είδε να πηδάει τον τοίχο, και τον σταμάτησε. Ο Παγκρατίδης κατάφερε να του ξεφύγει και ο οδηγός ήταν ο πρώτος που ειδοποίησε την Αστυνομία. Με τις έρευνες που κάνουν οι αστυνομικές αρχές, ένας αστυφύλακας θυμάται ότι είχε δει τον Παγκρατίδη να γυρίζει ύποπτα γύρω από το ορφανοτροφείο, μερικές ώρες πριν εισβάλει, και του είχε ζητήσει τα στοιχεία του. Έτσι, τρεις ώρες μετά την εισβολή η Αστυνομία κατέφτασε στο σπίτι του στην περιοχή «Γερμανικά» της Άνω Τούμπας, που δεν απείχε πολύ από το ορφανοτροφείο, και τον συνέλαβε.
Ο Παγκρατίδης δεν έφερε αντίσταση, και μετά την αναγνώρισή του από το θύμα και τον οδηγό του λεωφορείου, ομολόγησε την πράξη του. Οι εφημερίδες, από την πρώτη στιγμή συνδυάζουν τον Παγκρατίδη με τον άγνωστο εγκληματία, επονομαζόμενος «Δράκος του Σέιχ Σου».
«Ο δράκος του Σέιχ Σου»
Τον Φεβρουάριο του 1958 στη περιοχή του δάσους του Πανόραματος, νεαρή γυναίκα δέχτηκε δολοφονική επίθεση με πέτρα από έναν νεαρό άγνωστο άντρα. Η τυχαία παρουσία όμως, ενός αυτοκινήτου που ανέβαινε στο δάσος, έτρεψε τον δράστη σε φυγή. Ένα χρόνο μετά, στις 19 Φεβρουάριου του 1959, ο δράστης επιτέθηκε και πάλι με πέτρα, σε ένα ζευγαράκι- τον Αθανάσιο Παναγιώτου και την Ελεονώρα Βλαχογιάννη,- που ήθελε να απομονωθεί στο δάσος, και τους κατάφερε βαριά τραύματα. Οι γιατροί έκαναν μεγάλες προσπάθειες να σώσουν τη ζωή τους και τελικά τα κατάφεραν. Τους επόμενους μήνες ο άγνωστος θα επιτεθεί και πάλι σε δυο ζευγαράκια που βρίσκονταν στην περιοχή, χωρίς όμως να τους καταφέρει σημαντικά τραύματα.
Στις 6 Μάρτιου του 1959 στην περιοχή της Μίκρας Θεσσαλονίκης, ο άγνωστος αφού ληστέψει το ζευγαράκι, θα δολοφονήσει τον άντρα (ίλαρχος Κωνσταντίνος Ραΐσης) και θα βιάσει τη φίλη του, Ευδοκία Παληογιάννη. Στις 3 Απριλίου του ίδιου έτους άγνωστος μπαίνει στο Δημοτικό Νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, και σκοτώνει με πέτρα την ράπτρια και φοιτήτρια νοσοκόμα του ιδρύματος, Μελπομένη Πατρικίου. Κατά την φυγή του από το σπιτάκι, επιτίθεται ξανά σε μια νοσοκόμα που συναντά στο δρόμο του, την Φανή Τσαμπάζη, την εκφοβίζει οτι θα τη σκοτώσει και φεύγει.
Τον Μάρτιο του 1959 ο δολοφόνος επικηρύχθηκε με το ποσό των 100.000 δρχ. Τα χρήματα θα δίνονταν ως αμοιβή για τη σύλληψη του δράστη ή για την παροχή συγκεκριμένων πληροφοριών που θα οδηγούσαν στην σύλληψή του.
Ανάκριση
μικρογραφία|Νικόλαος Τζαβάρας (1907-1971) Ο Παγκρατίδης λόγω της ζωής του ήταν ήδη γνωστός στην Αστυνομία. Από την εφηβεία του είχε απασχολήσει την Αστυνομία, πρώτα με την κλοπή του ποδηλάτου, και έπειτα, με μικροκλοπές, κατοχή και χρήση χασίς, καταγγελίες για ηδονοβλεπτική συμπεριφορά, και επιθέσεις σε νεαρά κορίτσια και νεαρούς άντρες. Από την πρώτη στιγμή της σύλληψής του, οι εφημερίδες (με ή χωρίς την ενθάρρυνση της Αστυνομίας) προσδιόρισαν στο πρόσωπό του, τον διαβόητο «Δράκο», με μόνο επιβαρυντικό στοιχείο το ότι επιχείρησε να βιάσει το κορίτσι του ορφανοτροφείου έχοντας ως όπλο μια πέτρα: το ίδιο όπλο που χρησιμοποίησε και ο «Δράκος» στις παλαιότερες επιθέσεις του. Τις επόμενες ώρες και μέρες απομονωμένος στα κρατητήρια της Γενικής Ασφάλειας Θεσσαλονίκης, θα κληθούν να τον αναγνωρίσουν οι επιζώντες των επιθέσεων αλλά δεν θα μπορέσουν να αποφανθούν με βεβαιότητα. Η Αστυνομία θα καλέσει πολλούς μάρτυρες από το περιβάλλον του για να δώσουν στοιχεία για το παρελθόν του, κάποια από τα οποία υπήρξαν επιβαρυντικά.
Επί πέντε ολόκληρες μέρες και νύχτες από την στιγμή της σύλληψής του, ο Παγκρατίδης ανακρίνεται. Των ανακρίσεων προίστατο ο αντιεισαγγελέας Αθανασόπουλος μαζί με τον διοικητή της Γενικής Ασφάλειας Θεσσαλονίκης, Νικόλαο Σ. Τζαβάρα (1907-18/03/1971).
Στις 11 Δεκεμβρίου του 1963 ο Παγκρατίδης θα ομολογήσει τα εγκλήματα για τα οποία τον κατηγορούν. Η είδηση δεν θα δοθεί στο κοινό, παρά τρεις μέρες αργότερα, - στις 15 Δεκεμβρίου - αφού εν τω μεταξύ, η Αστυνομία είχε πάρει πλήρη ομολογία με πολλές άγνωστες λεπτομέρειες και είχε αναπαραστήσει και τα τρία εγκλήματα.
Συγκεκριμένα, ο Παγκρατίδης οδήγησε τους αστυνομικούς στην τοποθεσία που έγινε το έγκλημα στη Μίκρα, και τους έδειξε που και πως σκότωσε τον ίλαρχο (δύο χτυπήματα με πέτρα στο κεφάλι), πως αναισθητοποίησε και πάλι με χτύπημα την φίλη του, την βίασε και κλέβοντας τον αναπτήρα του Ραΐση, έφυγε. Την επόμενη μέρα, οδηγήθηκε στο Δημοτικό νοσοκομείο όπου και αναπαρέστησε πως και πάλι χτυπώντας την με πέτρα στο κεφάλι, σκότωσε, βίασε και έκλεψε τη νεαρή Πατρικίου. Μετά, διηγήθηκε την απόπειρα φόνου εναντίον της νοσοκόμας Τσαμπάζη. Η νοσοκόμα, όμως, δεν κατάφερε να τον αναγνωρίσει μετά βεβαιότητας.
Μόλις οι δικοί του άνθρωποι, φρόντισαν να του παράσχουν δικηγόρους, τους κυρίους Μ. Σαπουντζή και Δ. Λάζο, και όντας πλέον ο ίδιος στα χέρια των δικαστικών αρχών, ανακάλεσε αμέσως την ομολογία του. Ισχυρίστηκε ότι όχι μόνο η ομολογία για τα εγκλήματα έγινε υπό το βάρος των ψυχολογικών και σωματικών πιέσεων που του ασκήθηκαν αλλά και ότι η επίθεση στο Ορφανοτροφείο δεν έγινε έτσι όπως την δημοσιοποίησε η Αστυνομία. Ο Παγκρατίδης γνωστοποίησε στους δικηγόρους του, πως υπεβλήθη σε σωματική και ψυχική κακοποίηση. Συγκεκριμένα είπε: "στις 9 το βράδυ της μέρας που λένε πως ομολόγησα με βάλανε σε ένα δωμάτιο που έσταζε νερό. Μετά με πήγαν σε ένα άλλο δωμάτιο όπου μου έδωσαν να φάω ένα παξιμάδι μόνο. Εκεί με κράτησαν όρθιο ως τις 10 το πρωί. Ζητούσα νερό και δεν μου δίνανε. 'Πες μας' μου έλεγαν, 'ότι είσαι ο δράκος και θα σου δώσουμε'.....Στο μεταξύ από τη δίψα κόντεψα να τρελαθώ. Ωσπου μια στιγμή δεν άντεξα. 'Δώστε μου νερό', είπα, 'και θα σας πω ότι θέλετε'. ...." Ο Παγκρατίδης είπε στους δικηγόρους του ότι στο διάστημα των έξι ημερών που κράτησε η ανάκριση ήπιε μόνο δυο ποτήρια νερό και ένα ποτήρι τσάι και έφαγε τέσσερις φέτες ψωμί, τρία σάντουιτς, ένα πιάτο πατάτες και ένα πιάτο σπανακόρυζο.
Θορυβημένες οι δικαστικές αρχές από όσα λένε οι δικηγόροι και δημοσιεύουν οι εφημερίδες, απαγορεύουν στις 18 Δεκεμβρίου την περαιτέρω αναφορά ή φωτογραφία σχετικά με την υπόθεση αυτή σε όλες τις εφημερίδες της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας.
Η δίκη για την απόπειρα βιασμού
Στις 5 Οκτωβρίου του 1964 και ενώ η τακτική ανάκριση για τις δολοφονίες στο δάσος του Σέιχ Σου δεν είχε τελειώσει ακόμα, ο κρατούμενος στις φυλακές του Επταπυργίου, δικάζεται στο Κακουργιοδικείο Θεσσαλονίκης για την απόπειρα βιασμού της 12χρονης τότε Αικατερίνης Σούρλα. Στο δικαστήριο κατέθεσε το θύμα καθώς και άλλες τρόφιμοι του ορφανοτροφείου όπως και φίλοι του Παγκρατίδη. Οι φίλοι του Παγκρατίδη κατέθεσαν ότι τις προηγούμενες ώρες ήταν όλοι μαζί σε μια ταβέρνα, όπου ήπιανε ρετσίνα, και όταν χωρίσαν ο Αρίστος ήταν σε κατάσταση μέθης. Αυτό ισχυρίστηκαν και οι δικηγόροι του, προσπαθώντας και τελικά, πετυχαίνοντας να πείσουν τους ενόρκους, που άλλαξαν την κατηγορία από «απόπειρα βιασμού», σε «εξαναγκασμό σε ασέλγεια». Με βάση αυτήν την απόφαση το δικαστήριο του επέβαλλε ποινή κάθειρξης εννέα ετών, πενταετή στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων και χρηματική αποζημίωση 7.000 δρχ. στο θύμα. Ο Παγκρατίδης στην απολογία του είπε: "Όσα λένε για τα εγκλήματα είναι ψέματα. Δεν σκότωσα κανέναν εγώ. Παραδέχομαι ότι πήγα στο ορφανοτροφείο του Μεγάλου Αλεξάνδρου για να βιάσω καμμιά κοπέλα, αλλά γι' αυτό φταίει το κρασί και το χασίς. Αυτήν την πράξη την έκανα και το ομολογώ. Δεν σκότωσα όμως για να πάρω χρήματα Από μικρό παιδί βασανίζομαι. Πουλούσα το σώμα μου για 10 δραχμές για να φάω. Πουλούσα το αίμα μου στον Ερυθρό σταυρό για να πάρω λίγα χρήματα, για να φάω. Δεν είμαι εγκληματίας. Αν ήθελα να γίνω εγκληματίας θα σκότωνα τον δολοφόνο του πατέρα μου που ζει σήμερα στο χωριό μας. Ομολογώ ότι έσφαλα. Έσφαλα πολύ. Και γι' αυτό θέλω να με δικάσετε. Μέσα στη φυλακή είδα πολλά και κατάλαβα πολλά. Τώρα άλλαξα και γι' αυτό θέλω να τιμωρηθώ."
Η δίκη
Η δίκη του, που όπως ήταν αναμενόμενο, συγκέντρωνε κάθε μέρα πλήθη κόσμου, ήταν το πιο σημαντικό γεγονός για την Θεσσαλονίκη, εκείνο τον καιρό.
Άρχισε την Παρασκευή 11 Φεβρουαρίου 1966 στο Πενταμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης και τελείωσε στις 22 Φεβρουαρίου 1966, με την κήρυξη του Παγκρατίδη ως ενόχου για όλα τα εγκλήματα που κατηγορήθηκε και με ποινή τετράκις εις θάνατον.
Πρόεδρος του δικαστηρίου ήταν ο εφέτης Θεσσαλονίκης Αλετράς, και σύνεδροι οι επίσης εφέτες Κουνουγέρης, Κόλλας, Γραφιανάκης και Παπαγιάννης ενώ την εισαγγελική έδρα κατέλαβε ο τότε αντι-εισαγγελέας Εφετών Μιχάλης Σγουρίτσας. Ως πολιτική αγωγή παρέστησαν οι δικηγόροι του Παναγιώτη Αθανασίου και οι δικηγόροι της οικογένειας του ίλαρχου Ραΐση. Συνήγοροι του Παγκρατίδη, ήταν οι διορισμένοι από τον αδερφό του δικηγόροι, Μεν. Σαπουντζής και Δ. Λάζος.
Την πρώτη μέρα της δίκης εξετάστηκαν οι επιζώντες των δολοφονικών επιθέσεων, Αθανασίου και Βλάχου καθώς και η νοσοκόμα Φανή Τσαμπάζη αλλά δεν αναγνώρισαν τον Παγκρατίδη ως δράστη, οι δυο πρώτοι γιατί δεν είδαν καν τον δράστη, η δεύτερη γιατί πια δεν μπορούσε με βεβαιότητα να θυμηθεί. Επίσης κατέθεσαν οι διερχόμενοι στρατιώτες που βρήκαν τα πτώματα του ίλαρχου και της φίλης του αλλά ούτε αυτοί αναγνώρισαν κάποιον. Διαβάστηκε το πόρισμα της αυτοψίας του ιατροδικαστή στα πτώματα των Ραΐση και Παληογιάννη, από όπου προέκυψαν τρεις διαφορετικοί τύποι αίματος: οι δυο ταυτοποιηθήκαν ως αυτοί των θυμάτων και ο τρίτος (που λογικά ανήκει στον δράστη), βρέθηκε να είναι ΣΧΕΔΟΝ όμοιος με τον τύπο του Παγκρατίδη. (τέταρτος τύπος αρνητικό ο δράστης -τέταρτος τύπος θετικό ο Παγκρατίδης).
Την επόμενη μέρα θα καταθέσουν οι μάρτυρες υπεράσπισης του Παγκρατίδη, άτομα από το κοινωνικό του περιβάλλον καθώς και ο υφηγητής τότε Νευρολογίας και Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Αγ. Διακογιάννης. Σύμφωνα με τα λεγόμενά του στο δικαστήριο,"ο Παγκρατίδης εδείκνυεν άτομον με πολλάς ανωμαλίας χαρακτήρος και διαστροφάς, όπως κίναιδος ενεργητικός, ομοφυλόφιλος, ηδονοβλεψίας, εφαψίας, κλέπτης, διψομανής, πότης και καταχραστής χασίς. Εκ των ερωτήσεων δε τας οποίας του υπέβαλον εν συνεχεία εβεβαιώθην ότι ούτος δεν παρουσίαζεν ψύχωσιν τινα."Η κατάθεση του Διακογιάννη, είναι η αποφασιστική για το μέλλον του Παγκρατίδη. Ο ψυχίατρος με όλο το κύρος και το σεβασμό που η ειδικότητα και η πορεία του στην κοινωνία του έχει προσδώσει, θεωρεί ότι όταν ο Παγκρατίδης ομολόγησε μπροστά του όλα τα εγκλήματα, τα περιέγραψε με λεπτομερειες πιστεύοντας τους αστυνομικούς που του είχαν πει ότι θα ξεμπέρδευε με μερικά χρόνια φυλακή στην Κασσάνδρα της Χαλκιδικής το έκανε σε ήρεμη ψυχική συνείδηση, αυθορμήτως, και ειλικρινώς και χωρίς να δείχνει ότι απλώς επαναλάμβανε ότι του είχε ζητηθεί.
Τις επόμενες δυο μέρες θα κληθούν να καταθέσουν αρκετοί αστυνομικοί, παρόντες κατά τις ημέρες κράτησης του Παγκρατίδη και κατά τις αναπαραστάσεις που έγιναν, οι οποίοι φυσικά αρνήθηκαν ότι η ομολογία έγινε κατόπιν πιέσεων ή στερήσεων. Στις 14 Φεβρουαρίου οι συνήγοροι του Παγκρατίδη, έχοντας αντιμετωπίσει την άρνηση των δικαστών να κάνουν αποδεκτό οποιοδήποτε αίτημά τους αλλά και την διαρκή παρέμβαση του προέδρου κατά την εξέταση των μαρτύρων - αστυνομικών, δήλωσαν πως δεν μπορούν να ασκήσουν πλέον τα καθήκοντά τους και παραιτήθηκαν. Η είδηση έπεσε σαν βόμβα, αφού όλοι γνώριζαν ότι κανείς δεν μπορούσε να αντικαταστήσει με επιτυχία τους συνηγόρους που χειρίζονταν εδώ και δύο χρόνια την υπόθεση, και περισσότερο από όλους πανικοβλήθηκε ο Παγκρατίδης. Το δικαστήριο όρισε νέους συνηγόρους, διέκοψε για μια μέρα, αλλά όταν ξανάρχισε η διαδικασία, στις 16 Φεβρουαρίου, οι συνήγοροί του, επέστρεψαν.
Στις 17 Φεβρουαρίου, στην κατάθεση του αδερφού του, Παγκράτη Παγκρατίδη, χρυσοχόου το επάγγελμα, η υπεράσπιση θα παίξει το κυριότερο χαρτί της. Ο Παγκράτης Παγκρατίδης «κατηγορεί και κατονομάζει ως δράστη των εγκλημάτων τον Αίαντα Σκλαβούνο, γιό του ιατρού και καθηγητή Πανεπιστημίου, Γεώργιου Σκλαβούνου». Σύμφωνα με επώνυμη καταγγελία με επιστολή που διαβάστηκε στο δικαστήριο, ο Αίαντας Σκλαβούνος, σχιζοφρενής, έμενε εκείνη την περίοδο στη βίλλα της οικογένειας δίπλα στο δάσος του Σέιχ- σου και ήταν αυτός ο υπεύθυνος για τις δολοφονικές επιθέσεις της εποχής εκείνης. Το δικαστήριο ωστόσο αρνήθηκε να εξετάσει αυτήν την εκδοχή, ως μη έχουσα άμεσο σχέση με την δίκη (το δικαστήριο δίκαζε για το αν ο Παγκρατίδης ήταν ένοχος των συγκεκριμένων εγκλημάτων ή όχι, και όχι για το ποιός ήταν ο δράκος). Ύστερα από ακόμα μια σειρά ενστάσεων προς το δικαστήριο από μέρους της υπεράσπισης, - η αναρμοδιότητα του Εφετείου καθώς τα εγκλήματα της ληστείας δεν αποδείχτηκαν και η παραπομπή της υπόθεσης στο Κακουργιοδικείο - που και αυτές απορρίφθηκαν οι δικηγόροι δήλωσαν - ακόμα μια φορά - παραίτηση νιώθοντας οτι δεν μπορούν να αναλάβουν την ευθύνη της υπεράσπισης αφού στερούνται ουσιωδών μέσως για να την ασκήσουν. Το δικαστήριο διορίζει νέους συνηγόρους, τους ποινικολόγους Γερογιάννη και Κατσαούνη και δίνει προθεσμία μέχρι τις 22 Φεβρουαρίου για να μελετήσουν την δικογραφία και να ετοιμάσουν τους λόγους τους, αφού η αποδεικτική διαδικασία είχε τελειώσει.
Ο εισαγγελέας τόνισε με την ευκαιρία, οτι θεωρεί ουσιαστικά το δικαστήριο αναρμόδιο να κρίνει την υπόθεση αφού αποδείχτηκε ότι το κίνητρο του Παγκρατίδη ήταν η ίδια η ανθρωποκτονία αυτή καθ' αυτή και όχι η ληστεία, και πρότεινε στους δικαστές την παραπομπή της υπόθεσης στο Κακουργιοδικείο.
Το λόγο πήραν μετά οι συνήγοροι της πολιτικής αγωγής που φυσικά ζήτησαν την παραδειγματική τιμωρία του και τέλος μίλησαν οι νεο-διορισθέντες συνήγοροι του Παγκρατίδη. Οι συνήγοροι ανέλυσαν όλα τα σημεία που σημειώθηκαν παραβιάσεις των δικαιωμάτων του κρατουμένου όπως η έλλειψη συνηγόρου, η προσπάθεια να τον ταυτίσουν με τον δράστη των προηγούμενων εγκλημάτων, οι στερήσεις στις οποίες επιβλήθηκε, η κακομεταχείριση που υπέστη και ζήτησαν να υπολογίσουν το νεαρό της ηλικίας του και την εξάρτησή του από τα ναρκωτικά ως παράγοντες μείωσης της ποινής.
Το δικαστήριο ύστερα από συνεδρίαση μίας ώρας, ανακοίνωσε ότι θεωρεί τον Παγκρατίδη ένοχο για όλα τα εγκλήματα και μάλιστα επισημαίνει ότι έγιναν με τρόπο ιδιαίτερα ειδεχθή από δράστη επικίνδυνο για την δημόσια ασφάλεια. Αφού άκουσε και τη γνώμη του εισαγγελέα και των συνηγόρων, ανακοίνωσε την θανατική ποινή για κάθε μία από τις ληστείες, και την ποινή των ισοβίων δεσμών για την απόπειρα ληστείας εις βάρος της Παλαιογιάννη. Επίσης, επιδίκασε χρηματική αποζημίωση για τον Παναγιώτη Αθανασίου καθώς και για την οικογένεια του ίλαρχου Ραΐση.
Στις 25 Φεβρουαρίου 1966 οι σύνηγοροί του άσκησαν έφεση κατά της αποφάσεως του δικαστηρίου. Οι λόγοι που επικαλέστηκαν ήταν:
Τον Σεπτέμβριο του 1966 όταν συνεδρίασε για την υπόθεση το Συμβούλιο του Άρειου Πάγου η έφεση απορρίφθηκε σε όλα τα σκέλη της. Έτσι...
Η εκτέλεση
Ο ίδιος ο Παγκρατίδης πληροφορήθηκε την επικείμενη εκτέλεσή του, την προηγούμενη νύχτα, που την πέρασε με την βοήθεια του ιερέα των φυλακών που έμεινε μαζί του μέχρι τη στιγμή που έφυγε από την φυλακή για τον τόπο της εκτέλεσης. Όταν έφτασαν εκεί, και αφού δέχτηκε να του δέσουν τα μάτια, είπε λίγο πριν πεθάνει: ''Πάντως είμαι αθώος. Ίσως μια μέρα πιαστεί ο ένοχος και τότε...''. Μετά την εκτέλεση και αφού διαπιστώθηκε ο θάνατός του από τον γιατρό, η νεκροφόρα του δήμου και ένα περιπολικό της Αστυνομίας πήραν το πτώμα - και χωρίς να ειδοποιηθεί κανείς από τους συγγενείς του - το έθαψαν στο νεκροταφείο της παρακείμενες κοινότητας Εξοχής Θεσσαλονίκης, αφού πρώτα έγινε η νεκρώσιμη ακολουθία. Οι συγγενείς διάβασαν το νέο από τις απογευματινές εφημερίδες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες κατά συρροή δολοφόνοι Κατηγορία:Θεσσαλονίκη Π
Μελιγός Καρδίτσας
Ο Μελιγός είναι οικισμός της Πορτής στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας, ο οποίος βρίσκεται σε υψόμετρο 400 μέτρα. Απέχει 3 χλμ. ΝΑ. από την Πορτή, 5 χλμ. Ν.-ΝΔ. του Μουζακίου και 31 χλμ. Δ.-ΒΔ. από την πόλη της Καρδίτσας. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1991 να απογράφεται στην κοινότητα Πορτής. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τους οικισμούς: Πορτή, Μαρτίνι και Παλαιόκαστρο αποτελούν την κοινότητα Πορτής που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Μουζακιού του δήμου Μουζακιού και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 36 κάτοικοι. Οι απογραφές πληθυσμού είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Μουζακίου
Πίνακας μεταλλίων Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1912
Ο πίνακας μεταλλίων των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1912 είναι μία λίστα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, η οποία κατατάσσει τις χώρες με βάση τον αριθμό των μεταλλίων που κατέκτησαν στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1912.
Συνολικά, 2.406 αθλητές από 28 χώρες έλαβαν μέρος σε 102 αγωνίσματα των 14 αθλημάτων που πραγματοποιήθηκαν στη Στοκχόλμη της Σουηδίας, το διάστημα 5 Μαΐου έως 22 Ιουλίου 1912. Από τις 28 συμμετέχουσες χώρες, οι 18 κέρδισαν μετάλλιο στους Αγώνες.
Οι Η.Π.Α. κέρδισαν τα περισσότερα χρυσά μετάλλια (26), ενώ η Σουηδία κέρδισε τα περισσότερα μετάλλια στο σύνολο (65), χάνοντας την πρώτη θέση στον πίνακα από τις Η.Π.Α. για δύο χρυσά μετάλλια.
Οι αθλητές από την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία αγωνίστηκαν για δεύτερη φορά σε κοινή ομάδα με το όνομα Αυστραλασία, ενώ η Φινλανδία, αν και βρισκόταν υπό την κυριαρχία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, έλαβε μέρος ως ξεχωριστή χώρα.
Πίνακας μεταλλίων
Παρακάτω είναι ο πίνακας μεταλλίων, που κατατάσσει τις χώρες με βάση τα μετάλλια που απονεμήθηκαν από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή στη διάρκεια των Αγώνων. Η κατάταξη δεν γίνεται με βάση το συνολικό αριθμό των μεταλλίων, αλλά πρώτα με βάση τον αριθμό των χρυσών, στη συνέχεια τον αριθμό των ασημένιων και τέλος, με βάση τον αριθμό των χάλκινων μεταλλίων. Αν μετά από αυτά υπάρχουν ισοπαλίες μεταξύ των χωρών, τότε οι χώρες κατατάσσονται στην ίδια θέση και μπαίνουν στη λίστα αλφαβητικά, σύμφωνα με τους κωδικούς χωρών της ΔΟΕ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1912 1912
Μέγας Αλέξανδρος (αποσαφήνιση)
Με τον όρο Μέγας Αλέξανδρος αναφέρεται ο Αλέξανδρος Γ΄ ο Μακεδών γνωστός και ως Αλέξανδρος ο Μέγας, Έλληνας Βασιλιάς του Βασιλείου της Μακεδονίας, Αυτοκράτορας της Μακεδονικής Αυτοκρατορίας.
Με τον ίδιο όρο αναφέρονται:
Αθλητικοί σύλλογοι
Οι παρακάτω αθλητικοί σύλλογοι:
Ελλάδα
Αυστραλία
Ο θρόνος του αίματος
Όπως και με το έργο, η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός πολεμιστή που δολοφονεί τον άρχοντα του με την παρότρυνση της φιλόδοξης συζύγου του. Ο Κουροσάβα ήταν οπαδός του Σαίξπιρ και σκέφτονταν να κάνει τις δικές του προσαρμογές του για πολλά χρόνια, ωστόσο αυτό καθυστέρησε εξαιτίας της προσαρμογής του Μάκβεθ από τον Όρσον Γουέλς το 1948. Μεταξύ των αλλαγών του ήταν το τέλος, το οποίο απαιτούσε από τους τοξοβόλους να ρίξουν τα βέλη τους γύρω από τον Μιφούνε. Η ταινία γυρίστηκε γύρω από το Όρος Φούτζι και τη χερσόνησο Ίζου.
Παρά την αλλαγή στα σκηνικά και τη γλώσσα και πολλές αλλές δημιουργικές ελευθερίες, η ταινία θεωρείται συχνά μία από τις καλύτερες κινηματογραφικές προσαρμογές του έργου. Κέρδισε δύο κινηματογραφικά βραβεία Μαϊνίτσι, συμπεριλαμβανομένου του Ά Ανδρικού Ρόλου για τον Μιφούνε.
Πλοκή
Οι στρατηγοί Μίκι και Βασίζου είναι σαμουράι και διοικητές υπό τον Άρχοντα Τσουζούκι, έναν τοπικό άρχοντα, ο οποίος βασιλεύει στο κάστρο του «Δάσους του Ιστού της Αράχνης». Αφού νικήσουν τους εχθρούς του Άρχοντα στη μάχη, επιστρέφουν στο κάστρο του Τσουζούκι. Κατά την επιστροφή τους μέσα από το πυκνό δάσος που περιβάλλει το κάστρο, συναντούν ένα κακό πνεύμα, το οποίο προφητεύει το μέλλον τους. Το πνεύμα τους λέει ότι ο Βασίζου θα ονομαστεί Άρχοντας των Βόρειων Ανακτόρων και ο Μίκι θα γίνει διοικητής του Οχυρού Ένα. Το πνεύμα προβλέπει τότε ότι ο Βασίζου θα γίνει τελικά ο Άρχοντας του κάστρου του Δάσους του Ιστού της Αράχνης και ότι ο γιος του Μίκι θα γίνει άρχοντας του κάστρου στη συνέχεια. Όταν οι δύο επιστρέφουν στο κάστρο του Τσουζούκι, τους ανταμείβει με αυτό που είχε προβλέψει το πνεύμα. Καθώς ο Βασίζου το συζητά αργότερα με την Ασάζι, τη σύζυγό του, αυτήν τον προτρέπει να υλοποιήσει το πρώτο μέρος της προφητείας για να γίνει πραγματικότητα δολοφονώντας τον Τσουζούκι όταν αυτός επισκέπτεται τον Βασίζου.
Ο Βασίζου σκοτώνει τον Άρχοντα Τσουζούκι με τη βοήθεια της συζύγου του, η οποία δίνει ναρκωτικά στους φρουρούς του Άρχοντα, αναγκάζοντάς τους να κοιμηθούν. Όταν ο Βασίζου επιστρέφει στη κατοικία του σοκαρισμένος στην πράξη του, η Ασάζι αρπάζει το ματωμένο δόρυ του και το βάζει στα χέρια ενός από τους τρεις ναρκωμένους φρουρούς. Στη συνέχεια ο Βασίζου φωνάζει «φονικό» μέσα από την αυλή και σκοτώνει τον φρουρό του Τσουζούκι πριν εκείνος βρει την ευκαιρία να επικαλεστεί την αθωότητά του.
Κατά τη διάρκεια του συμποσίου, ο Βασίζου αναστατώνεται επειδή ο Μίκι και ο γιος του δεν έχουν εμφανιστεί. Τότε ο Βασίζου αρχίζει να πίνει άφθονα και τελικά χάνει τον αυτοέλεγχό του όταν ξαφνικά εμφανίζεται το φάντασμα του Μίκι. Σε έναν παραληρηματικό πανικό, αποκαλύπτει τι έχει συμβεί στον Μίκι, αναφέροντας ότι είναι πρόθυμος να σκοτώσει τον Μίκι για δεύτερη φορά, προχωρώντας τόσο μακριά όσο φτάνει το σπαθί του και χτυπά τον αέρα πάνω από το χαλί του Μίκι. Η Ασάζι, προσπαθώντας να συνεφέρει τον Βασίζου, λέει στους επισκέπτες ότι είναι μόνο μεθυσμένος και ότι πρέπει να αποσυρθούν για το βράδυ. Ένας από τους άντρες του Βασίζου εμφανίζεται και μεταφέρει ένα δέμα (πιθανώς το κομμένο κεφάλι του Μίκι) και λέει στον Βασίζου και την Ασάζι ότι ο γιος του Μίκι δραπέτευσε.
Αργότερα, ο Βασίζου απογοητεύεται όταν μαθαίνει ότι ο κληρονόμος του είναι νεκρός. Για να εξακριβώσει το αποτέλεσμα της επικείμενης μάχης με τους εχθρούς του, ο Βασίζου επιστρέφει στο δάσος για να καλέσει το κακό πνεύμα. Το πνεύμα εμφανίζεται και του λέει ότι δεν θα ηττηθεί στη μάχη έως ότου «τα δέντρα του Δάσους του Ιστού της Αράχνης ξεσηκωθούν ενάντια στο κάστρο». Ο Βασίζου πιστεύει ότι αυτό είναι αδύνατο να γίνει και νιώθει ότι θα είναι ο νικητής της μάχης. Ο Βασίζου αναφέρει στα στρατεύματά του για την προφητεία του κακού πνεύματος και μοιράζονται την πίστη του για τη νίκη. Το επόμενο πρωί, ο Βασίζου ξύπνα από τις κραυγές των συνοδών της Ασάζι. Περπατώντας στην γειτονιά της συζύγου του, βρίσκει την Ασάζι σε ημι-λιπόθυμη κατάσταση, προσπαθώντας να πλύνει ένα φανταστικό λεκέ απο αίμα από τα χέρια της. Ξεφεύγοντας από τα στρατευμάτα του, ο Βασίζου απομακρύνεται για να ερευνήσει το περιστατικό της Ασάζι. Ο Βασίζου μαθαίνει από έναν πανικοβλημένο στρατιώτη ότι τα δέντρα του Δάσους του Ιστού της Αράχνης «έχουν σηκωθεί για να μας επιτεθούν».
Ο Βασίζου προσπαθεί να συγκεντρώσει τους στρατιώτες του, αλλά αυτοί αγνοούν τις εντολές του και αρχίζουν να ρίχνουν βέλη εναντίον του, και όταν τους λέει ότι η δολοφονία του Άρχοντα Τσουζούκι είναι προδοσία, αυτοί κατηγορούν τον Βασίζου για τη δολοφονία του προκατόχου του. Ο Βασίζου τελικά υποκύπτει στις πληγές του, όπως οι εχθροί του πλησιάζουν τις πύλες του κάστρου. Αποκαλύπτεται ότι οι εχθροί του είχαν χρησιμοποιήσει δέντρα, κομμένα από το δάσος κατά τη διάρκεια της νύχτας, για να προστατευθούν από την επίθεση του Βασίζου στο κάστρο.
Ανάπτυξη
Τα έργα του Γουίλιαμ Σέξπηρ είχαν διαβαστεί στην Ιαπωνία από την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1868, αν και απαγορεύτηκαν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου επειδή δεν ήταν Ιαπωνικά. Ο σκηνοθέτης Ακίρα Κουροσάβα δήλωσε ότι θαύμαζε τον Μάκβεθ του Σαίξπηρ για μεγάλο χρονικό διάστημα, και ότι οραματίστηκε να κάνει μια κινηματογραφική προσαρμογή μετά την ολοκλήρωση της ταινίας Ρασομόν του 1950. Ωστόσο όταν έμαθε ότι ο Όρσον Γουέλς κυκλοφόρησε τη δική του προσαρμογή του Μάκβεθ το 1948, ο Κουροσάβα αποφάσισε να αναβάλει την ταινία του για αρκετά χρόνια. Ο Κουροσάβα πίστευε ότι η Σκωτία και η Ιαπωνία κατά την περίοδο του Μεσαίωνα μοιράστηκαν κοινωνικά προβλήματα και ότι αυτά αποτέλουσαν μαθήματα μέχρι σήμερα. Επιπλέον, ο Μάκβεθ θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως μια προειδοποιητική ιστορία που συμπληρώνει την ταινία του Ικίρου το 1952.
Κινηματογράφηση
Τα εξωτερικά του κάστρου χτίστηκαν και κινηματογραφήθηκαν στο όρος Φούτζι. Η αυλή του κάστρου κατασκευάστηκε στο στούντιο Ταμαγκάβα του Τόχο, με ηφαιστειακό έδαφος από το Φούτζι έτσι ώστε το έδαφος να ταιριάζει. Οι εσωτερικές σκηνές γυρίστηκαν σε μικρότερο στούντιο στο Τόκιο. Οι σκηνές του δάσους ήταν ένας συνδυασμός πραγματικών σκηνικών στο Φούτζι και σε στούντιο στο Τόκιο. Το αρχοντικό του Βασίζου τοποθετήθηκε στη χερσόνησο Ίζου.
Σύμφωνα με τον Κουροσάβα:
Ο σχεδιαστής παραγωγής Γιοσίρο Μουράκι ανέφερε ότι το πλήρωμα επέλεξε να χρησιμοποιήσει το μαύρο χρώμα στους σκηνικούς τοίχους και πολλές πανοπλίες, για να συμπληρώσει τα εφέ της ομίχλης. Αυτό το σχέδιο βασίστηκε σε αρχαίους κυλίνδρους που απεικονίζαν ιαπωνικά κάστρα.
Κυκλοφορία
Στην Ιαπωνία, η ταινία κυκλοφόρησε από την Τόχο στις 15 Ιανουαρίου 1957 και είχε διάρκεια 110 λεπτά και απέφερε περισσότερα έσοδα από οποιαδήποτε άλλη ταινία της Τόχο εκείνο το έτος.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η ταινία διανεμήθηκε από την Brandon Films με διάρκεια 105 λεπτά και έκανε πρεμιέρα στις 22 Νοεμβρίου 1961. Η Criterion Collection κυκλοφόρησε την ταινία σε Blu-ray το 2014, έχοντας κυκλοφορήσει μια έκδοση σε DVD 10 χρόνια νωρίτερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1957 Κατηγορία:Ιαπωνικές ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιαπωνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ακίρα Κουροσάβα Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ακίρα Κουροσάβα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ιαπωνία Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στην Ιαπωνία
Μονή των Καλτεζών
Η Μονή των Καλτεζών, επισήμως γνωστή ως Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Καλτεζών, βρίσκεται σε ένα ύψωμα τριγυρισμένο με βελανιδιές, πεύκα και κυπαρίσσια στις παρυφές του χωριού των Καλτεζών κοντά στα σύνορα Αρκαδίας και Λακωνίας. Απέχει από την Τρίπολη 31 χιλιόμετρα και 12 χιλιόμετρα από την Κάτω Ασέα. Η Μονή Καλτεζών είναι μοναστήρι αφιερωμένο στον Άγιο Νικόλαο, τον Προφήτη Ηλία και τη Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Λειτούργησε σαν πυριτιδαποθήκη στον αγώνα και προσέφερε μεγάλες υπηρεσίες. Εδώ συστάθηκε στις 26 Μαΐου του 1821 η Πρώτη Πελοποννησιακή Γερουσία, ενώ είχε προηγηθεί το Μάιο του 1819, η πρώτη συνέλευση των οπλαρχηγών με τους προεστούς που σκοπό είχε την έναρξη του αγώνα. Στα κειμήλια της μονής συγκαταλέγεται και το Ευαγγέλιο στο οποίο ορκίστηκαν τα μέλη της Γερουσίας. Μεγάλη μορφή υπήρξε ο Ηγούμενος Καλλίνικος Σουρλόπουλος, φλογερός αγωνιστής της επανάστασης, εκτός από άνθρωπος του Θεού. Τα θαύματα που ομολογούνται για τη μονή προσελκύουν πλήθος προσκυνητών.
Ίδρυση της Μονής
Η πλέον δημοφιλής εκδοχή για την ίδρυση της Μονής αναφέρει ότι η αυτή κτίσθηκε το 1696 από τον Ηλία Λυρώνη, μετέπειτα Μοναχό Ανανία. Μετά από ένα επίμονο όνειρο ο Λυρώνης άφησε την Σμύρνη όπου εργαζόταν και με την βοήθεια των Καλτεζιωτών βρήκε την εικόνα του Αγίου Νικολάου στα ερείπια παλιού μοναστηριού (1233 μ.Χ.) καλυμμένου από δάσος. Στο σημείο αυτό έκτισε μικρό κελί, άρχισε έρανο και ίδρυσε την Μονή της οποίας έγινε ο πρώτος Ηγούμενος.
Κατά μία άλλη εκδοχή, η θεμελίωση της Μονής ανάγεται στο 1719 από δύο ερημίτες, τον Άνθιμο και τον Καλλίνικο. Όπως προκύπτει από μερικές επιγραφές εντοιχισμένες στα κτίσματα της Μονής Καλτεζών, το κτίσιμο πραγματοποιήθηκε μέσα στον 18ο αιώνα και ολοκληρώθηκε το 1795. Το μοναστήρι απέκτησε περιουσία με τα αφιερώματα των πιστών, έφτασε να μετράει δύναμη 40 μοναχών και μέχρι την άφιξη του Ιμπραήμ Πασά στην Πελοπόννησο το μοναστήρι βρισκόταν σε πολύ καλή οικονομική κατάσταση.
Η πρώτη Πελοποννησιακή Γερουσία
Στις 26 Μαΐου του 1821 συγκεντρώθηκε στο μοναστήρι η Πελοποννησιακή Γερουσία, που αποτέλεσε την πρώτη διοίκηση (Κυβέρνηση) όλου του επαναστατημένου Έθνους. Η σύσκεψη έμεινε γνωστή στην ιστορία ως Συνέλευση των Καλτεζών. Συνήλθαν οι πρόκριτοι της Πελοποννήσου που αναφέρει το καταστατικό: ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, ο Κανέλλος Δεληγιάννης, ο επίσκοπος Έλους Άνθιμος ,ο Επίσκοπος Θεοδώρητος Βρεσθένης κ.ά. Στη μονή συντάχθηκε το πρώτο Δημοσίου Δικαίου έγγραφο, η καταστατική πράξη "Πατρίς", που φυλάσσεται στην βουλή των Ελλήνων.
Άλλα ιστορικά στοιχεία
μικρογραφία|Πρόσοψη του Καθολικού της Ιεράς Μονής Αγίου Νικολάου Καλτεζών Το 1825 η Μονή πυρπολήθηκε από τον Ιμπραήμ Πασά με αποτέλεσμα να καταστραφούν τα βόρεια κελιά της, τα έγγραφα και οι τίτλοι της και να οδηγηθεί σε οικονομική κατάπτωση και αφάνεια. Το 1838 κηρύσσεται με Βασιλικό Διάταγμα ιστορικό μνημείο ενώ το 1846, με άλλο Βασιλικό Διάταγμα, διαλύεται εξαιτίας της έλλειψης μοναχών και ενώνεται ως Μετόχι με την Ιερά Μονή Γοργοεπηκόου Αρκαδίας. Το 1921 η Μονή αναγνωρίζεται ως γυναικεία κοινοβιακή και αυτοδιοίκητη και αρχίζει η αναδιοργάνωσή της και η εκτεταμένη ανοικοδόμηση της. Από το 1925 ως το 1932 στη Μονή λειτούργησε Επαγγελματική Σχολή Θηλέων υφαντικής – οικοκυρικής για ορφανά κορίτσια.
Το 1965 κτίστηκε το παρεκκλήσιο προς τιμή του Αγίου Νεκταρίου που βρίσκεται λίγα μέτρα βορειοδυτικά, έξω από τον περίβολο της Μονής, στο Κοιμητήριο της αδελφότητος.
Τον Οκτώβριο του 2020 η μονή έκλεισε, όταν πέθανε η Ηγουμένη και αποχώρησε η τελευταία μοναχή. Στις αρχές του 2021 ένα τμήμα  της Μονής Καλτεζών  κατέρρευσε, ειδικότερα το τμήμα που χαρακτηρίζεται ως «το πρώτο ελληνικό βουλευτήριο» μαζί με το πρώτο κελί της οποίας χτίστηκε από τον Ηλία Λυρώνη.
Το Καθολικό
Ο Ναός ανήκει στον τύπο του εγγεγραμμένου σταυρού, με έναν οκτάπλευρο τρούλο και άλλους δύο μικρότερους. Ο τρούλος στηρίζεται σε 6 κτιστούς πεσσούς που σχηματίζουν τρία κλίτη. Είναι τρισυπόστατο και τιμάται στο όνομα: Αγίου Νικολάου, Προφήτου Ηλία και Μεταμορφώσεως Σωτήρος. Οι εσωτερικές επιφάνειες του Καθολικού, του παρεκκλησίου του Αγίου Νεκταρίου και άλλα μέρη της Μονής είναι αγιογραφημένα ( από τη μοναχή Ειρήνη Κυριαζή).
Η Ιερά Μονή πανηγυρίζει στις:
• 6 Δεκεμβρίου, του Αγίου Νικολάου
• 26 Μαΐου, επέτειος της Εθνοσυνελεύσεως
• 20 Ιουνίου, του προφ. Ηλίου
• 6 Αυγούστου, της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος
• 9 Νοεμβρίου, του Αγίου Νεκταρίου
Διοικητικά
Η Μονή απογράφεται επίσημα ως οικισμός από το 1920 στην τότε κοινότητα Καλτεζών. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τις Καλτεζές και τα Κουβέλια αποτελούν την τοπική κοινότητα Καλτεζών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Βαλτετσίου του Δήμου Τρίπολης και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 απογράφησαν 4 μοναχοί.
Πηγές
Κατηγορία:Νομός Αρκαδίας Καλτεζων
Ένωση των Αναγνωρισμένων από τη ΔΟΕ Διεθνών Αθλητικών Ομοσπονδιών
Η Ένωση των Αναγνωρισμένων από τη ΔΟΕ Διεθνών Αθλητικών Ομοσπονδιών (αγγλικά Association of IOC Recognised International Sports Federations, ARISF) είναι μη κυβερνητικός, μη κερδοσκοπικός, μη διακριτικός οργανισμός επίσημα αναγνωρισμένος από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ). Ιδρύθηκε το 1983. Μέλη της είναι οι διεθνείς ομοσπονδίες αθλημάτων οι οποίες έχουν αναγνωριστεί επίσημα από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, χωρίς όμως να συμπεριλαμβάνονται στα ολυμπιακά αθλήματα.
Μπερνάρ Αρνό
Ο Μπερνάρ Ζόε Ετιέν Αρνό (Γαλλικά: bɛʁnaːʁ aʁno, γεννημένος 5 Μαρτίου του 1949) είναι Γάλλος επιχειρησιακός μεγιστάνας, επενδυτής και συλλέκτης έργων τέχνης. Ο Αρνό είναι πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της LVMH, της μεγαλύτερης εταιρείας πολυτελείας στον κόσμο. Είναι ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο σύμφωνα με το Αμερικανικό επιχειρησιακό περιοδικό Forbes (Ιούνιος 2021). Ξεπερνώντας τον Ίλον Μάσκ στις 14 Δεκεμβρίου 2022 18:00 το απόγευμα.
Πριν την LVMH
Μετά την αποφοίτησή του, ο Αρνό προσχώρησε στην εταιρεία του πατέρα του το 1971. Προάχθηκε σε Διευθυντή Ανάπτυξης της εταιρίας το 1974 και έγινε διευθύνων σύμβουλος το 1977. Το 1979 διαδέχτηκε τον πατέρα του ως πρόεδρος της εταιρείας. Το 1984, με τη βοήθεια του Antoine Bernheim, ανώτερου συνεργάτη της Lazard Frères, ο Αρνό εξαγόρασε την εταιρία χρηματοδότησης πολυκαταστημάτων Financière Agache. Έγινε Διευθύνων Σύμβουλος της Financière Agache και στη συνέχεια ανέλαβε τον έλεγχο της Boussac Saint-Frères, μιας κλωστοϋφαντουργικής επιχείρησης. Ο Αρνό αργότερα πούλησε τις εταιρίες και τα περιουσιακά στοιχεία τους για μεγάλα ποσά κρατώντας μόνο μερικά πολυκαταστήματα.
Ίδρυση της LVMH
Τον Ιούλιο του 1988, 1 χρόνο μετά την ίδρυση της LVMH, ο Αρνό διέθεσε 1,5 δισεκατομμύρια δολάρια για να σχηματίσει μια εταιρεία χαρτοφυλακίου σε συνεργασία με την Ιρλανδική εταιρία ζύθου Guiness που κατείχε το 24% των μετοχών της LVMH. Ο Αρνό δαπάνησε 600 εκατομμύρια δολάρια για να αγοράσει 13,5% περισσότερο τις μετοχές της LVMH, καθιστώντας τον τον μεγαλύτερο μέτοχο της LVMH. Τον Ιανουάριο του 1989, έδωσε άλλα 500 εκατομμύρια δολάρια για να αποκτήσει τον έλεγχο 43,5% των μετοχών της LVMH και 35% των δικαιωμάτων ψήφου, φθάνοντας έτσι στην «μειοψηφία αποκλεισμού» που χρειαζόταν για να σταματήσει την αποσυναρμολόγηση της ομάδας LVMH. Στις 13 Ιανουαρίου 1989, εξελέγη ομόφωνα πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου.
Από τότε, ο Αρνό οδήγησε την εταιρεία μέσω ενός φιλόδοξου αναπτυξιακού σχεδίου, μετατρέποντάς την σε μία από τις μεγαλύτερες πολυτελείς ομάδες στον κόσμο με έδρα τη Γαλλία. Σε έντεκα χρόνια, η αγοραία αξία της LVMH πολλαπλασιάστηκε τουλάχιστον κατά δεκαπέντε, ενώ ταυτόχρονα οι πωλήσεις και τα κέρδη αυξήθηκαν κατά 500%. Προήγαγε αποφάσεις για την αποκέντρωση των εμπορικών σημάτων του ομίλου. Ως αποτέλεσμα αυτών των μέτρων, τα σήματα θεωρούνται πλέον ως ανεξάρτητες επιχειρήσεις με τη δική τους ιστορία.
Τον Ιούλιο του 1988, ο Αρνό απέκτησε την Céline. Το 1993, η LVMH απέκτησε 2 θυγατρικές εταιρείες, την Berluti και το Kenzo. Την ίδια χρονιά, ο Αρνό εξαγόρασε τη γαλλική οικονομική εφημερίδα La Tribune. Τον Νοέμβριο του 2007 πούλησε την La Tribune για να αγοράσει μια άλλη γαλλική οικονομική εφημερίδα, την Les Échos για 240 εκατομμύρια ευρώ.
Το 1994, η LVMH απέκτησε την εταιρία αρωμάτων Guerlain. Το 1996, ο Αρνό εξαγόρασε την Loewe. Οι εταιρίες Thomas Pink το 1999, Emilio Pucci το 2000 και Fendi, DKNY και La Samaritaine αγοράστηκαν από τον Αρνό το 2001.
Άλλες επενδύσεις
Το 2007, η Blue Capital ανακοίνωσε ότι ο Αρνό μαζί με άλλους συνεργάτες του κατέχουν το 10,69% των μετοχών της μεγαλύτερης αλυσίδας σούπερ μάρκετ της Γαλλίας και του δεύτερου μεγαλύτερου διανομέα τροφίμων Carrefour παγκοσμίως.
Το 2008 αγόρασε την εταιρεία κατασκευής γιοτ πολυτελείαςPrincess Yachts για 253 εκατομμύρια ευρώ.
Αναστασία του Άνχαλτ
Η Πριγκίπισσα Αναστασία του Άνχαλτ (Princess Anastasia of Anhalt, 22 Δεκεμβρίου 1940 -) είναι η σύζυγος του Μαρία Εμμανουήλ, Μαργράβου του Μάισσεν.
Μπερνάρ Αρνό
Συλλογή έργων τέχνης
Η συλλογή του Αρνό που περιλαμβάνει έργα του Πικάσο, Υβ Κλάιν, Χένρυ Μουρ και του Άντι Γουόρχολ.
Από το 1999 έως το 2003, κατείχε την Phillips de Pury & Company, μια εταιρία δημοπρασίας έργων τέχνης.
Αναστασία του Άνχαλτ
Στις 23 Ιουνίου 1962 η Αναστασία παντρεύτηκε τον Μαρία Εμμανουήλ, Πρίγκιπα της Σαξονίας στο Βεβέ του Βω στην Ελβετία. Το ζεύγαρι δεν απέκτησε παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν
Μπερνάρ Αρνό
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι επιχειρηματίες Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων
Εφημερίς
Με την ονομασία Ἐφημερίς μπορεί να αναφέρονται:
Άγιος Προκόπιος Τρικάλων
Ο Άγιος Προκόπιος είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Αγίου Προκοπίου, της Δημοτικής Ενότητας Πύλης και υπάγεται στο Δήμο Πύλης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ορεινός οικισμός, με έκταση 5,089 χμ² (2011).
Γεωγραφικές πληροφορίες
Ο Άγιος Προκόπιος Τρικάλων είναι κτισμένος σε υψόμετρο 601 μέτρων και έχει 92 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Μέχρι το 1955, ονομαζόταν Ζιόλι.
Χάρτης περιοχής
<mapframe latitude="39.481785" longitude="21.668472" zoom="12" width="1000" height="300" align="center" />
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Ιωάννης Βασιλειάδης
Ο Ιωάννης Βασιλειάδης (1924 - 30 Μαρτίου 2012) ήταν Έλληνας αντιναύαρχος του Πολεμικού Ναυτικού και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Αίγιο και ακολούθησε σταδιοδρομία στο Βασιλικό Ναυτικό αποφοιτώντας από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στις σχολές Πολέμου, Διαβιβάσεων στην Αγγλία και Αμύνης ΝΑΤΟ στη Ρώμη. Κατά τη διάρκεια της Χούντας μυήθηκε στην κίνηση του ναυτικού φέροντας τότε τον βαθμό του αντιπλοιάρχου. Μετά την πτώση της Χούντας, ο τέως σύμβουλος του Βασιλιά Μιχάλης Αρναούτης προσπάθησε να μυήσει τον Βασιλειάδη σε επικείμενο πραξικόπημα. Ο Βασιλειάδης αρνήθηκε να συμμετάσχει και ενημέρωσε τον Γεώργιο Ράλλη, ο οποίος σε συνεργασία με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή έλαβε τα απαραίτητα μέτρα. Αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του ναυάρχου ε.α. Μετά την αποστράτευσή του διετέλεσε γενικός γραμματέας του υπουργείου εμπορικής ναυτιλίας (1981).
Το 1985 εξελέγη βουλευτής επικρατείας με τη Νέα Δημοκρατία και στις εκλογές του Ιουνίου 1989 εξελέγη βουλευτής Αχαΐας συγκεντρώνοντας 13.509 σταυρούς. Στις εκλογές του Νοεμβρίου 1989 και του 1990 επανεξελέγη συγκεντρώνοντας 14.378 και 13.378 αντίστοιχα. Στην Κυβέρνηση του Ιουλίου 1989 διετέλεσε αναπληρωτής υπουργός εθνικής Άμυνας ενώ στην κυβέρνηση Μητσοτάκη ανέλαβε υπουργός δημοσίας τάξης, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1991.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 30 Μαρτίου 2012. Ήταν παντρεμένος με την Λ. Κοντοδήμου και είχε αποκτήσει μια κόρη.
Πηγές
Βασιλειαδης Ιωαννης Βασιλειαδης Ιωαννης Βασιλειαδης Ιωαννης Βασιλειαδης Ιωαννης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Δημοσίας Τάξεως
Σημαία του Παναμά
thumb|230px|right|[[Αρχείο:FIAV 111111.svg|23px Λόγος σημαίας: 2:3]] Η σημαία του Παναμά δημιουργήθηκε από τη Μαρία Όσα ντε Αμαδόρ. Η ημέρα εορτασμού της σημαίας είναι η 4 Νοεμβρίου, μία ημέρα μετά τον εορτασμό της ανεξαρτησίας της χώρας από την Κολομβία. Καθιερώθηκε στις 20 Δεκεμβρίου του 1903.
Ιστορία
Ο Γάλλος μηχανικός Φιλίπ-Ζαν Μπινό Βαριγιά σχεδίασε την πρώτη σοβαρή πρόταση για τη σημαία του Παναμά. Το σχέδιο εκείνο βασίστηκε στη Σημαία των ΗΠΑ αλλά απορρίφθηκε. Οι δύο ήλιοι συμβολίζουν τη Βόρεια και τη Νότια Αμερική και συνδέονται λόγω της θέσης του Παναμά, που συνδέει τις 2 ηπείρους. Την 1η Νοεμβρίου 1903 παρουσιάστηκε το σημερινό σχέδιο της σημαίας, δημιουργία της Μαρίας Όσα ντε Αμαδόρ.
Περιγραφή
Ένα ορθογώνιο που χωρίζεται σε τέσσερα τεταρτημόρια είναι η σημαία. Στη σημαία, το πάνω μέρος κοντά στον ιστό είναι λευκό και έχει ένα μπλε αστέρι με πέντε ακτίνες. Το πάνω μέρος μακρύτερα από τον ιστό είναι κόκκινο. Το κάτω μέρος κοντά στον ιστό είναι μπλε και το κάτω μέρος μακριά από αυτόν είναι άσπρο, με ένα κόκκινο πεντάκτινο αστέρι.
Το γαλάζιο συμβολίζει μάλλον το Συντηρητικό Κόμμα και το κόκκινο το Φιλελεύθερο Κόμμα, αντιπροσωπεύοντας την πολιτική κατάσταση κατά την οποία δημιουργήθηκε η σημαία. Το λευκό δηλώνει την αγνότητα και την ειρήνη, ενώ το μπλε αστέρι εκπροσωπεί την εντιμότητα και την αγνότητα. Το ερυθρό αστέρι είναι για την κυριαρχία και το νόμο στη χώρα. Αμφότερα τα αστέρια συμβολίζουν τη νέα δημοκρατία.
Πηγές
Παναμάς Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα του Παναμά
Assassin's Creed II
Το Assassin's Creed II είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης περιπέτειας που αναπτύχθηκε από την Ubisoft Montreal και εκδόθηκε από την Ubisoft. Πρόκειται για το δεύτερο μέρος της ομώνυμης σειράς και sequel του πρώτου Assassin's Creed (2007). Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το Νοέμβριο του 2009 για τα PlayStation 3 και Xbox 360, το Μάρτιο του 2010 για τα Microsoft Windows και τον Οκτώβριο του ίδιου έτους για το OS X.