cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μοραΐτικα Κέρκυρας
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Τα Μοραΐτικα βρίσκονται προς το νότιο τμήμα του νησιού σε απόσταση 21 χλμ. Ν. της πόλης της Κέρκυρας (μέσω Πέραμα). Το χωριό είναι κτισμένο στα ανατολικά παράλια της Κέρκυρας και στα νότια του εκβάλλει το ποτάμι της Μεσογγής. Σύμφωνα με αρχαιολογικές ανασκαφές έχουν εντοπιστεί ίχνη κατοίκησης της περιοχής από τη νεολιθική εποχή και υπάρχουν τα ερείπια ναού του 3ου π.Χ. αιώνα. Είναι παραθεριστική τοποθεσία που διαθέτει αρκετά ξενοδοχειακά καταλύματα και κέντρα εστίασης (εστιατόρια, καφετέριες και καταστήματα). Η παραλία του είναι με βότσαλα και άμμο, τα νερά ρηχά και είναι εξοπλισμένη για θαλάσσια σπορ (windsurfing, καταδύσεις κ.α.). Οργανώνονται θαλάσσιες εκδρομές με βάρκες στον κόλπο της Λευκίμμης.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα γραμμένος Μωραΐτικα το 1866 στο ΦΕΚ 9Α - 28/01/1866 να προσαρτάται στο δήμο Μελιτειέων. Το 1915 με το ΦΕΚ 98Α - 14/03/1915 ορίστηκε έδρα της κοινότητας Μωραϊτίκων και το 1940 διορθώνεται σε Μοραΐτικα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τα Επισκοπιανά αποτελούν την τοπική κοινότητα Μοραΐτικων που ανήκει στη δημοτική ενότητα Μελιτειέων του δήμου Νότιας Κέρκυρας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 814 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 553.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Νότιας Κέρκυρας
Βιντσέντι Ζιμόφσκι
Ο Βιντσέντι Ζιμόφσκι (πολωνικά: Wincenty Rzymowski) (19 Ιουλίου 1883 – 30 Απριλίου 1950) ήταν Πολωνός πολιτικός, δημοσιογράφος και συγγραφέας, ο οποίος ήταν ένα από τα πολλά πρόσωπα του σταλινισμού στη μεταπολεμική Πολωνία.
Βιογραφία
Στη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία, ο Ζιμόφσκι ήταν μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος και γνωστός δημοσιογράφος. Αναγκάστηκε επίσης να παραιτηθεί ως μέλος της Πολωνικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας σε μια διαμάχη που περιελάμβανε ισχυρισμούς για λογοκλοπή.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου άρχισε να συνεργάζεται με τους Σοβιετικούς. Εντάχθηκε στην Ένωση Πολωνών Πατριωτών, ήταν Υπουργός Τεχνών και Πολιτισμού στην Πολωνική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης και Υπουργός Εξωτερικών στην Προσωρινή Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, που σχηματίστηκε από τον Ιωσήφ Στάλιν. Εκπροσώπησε την Πολωνία κατά την υπογραφή του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.
Ο Ζιμόφσκι ήταν επίσης αναπληρωτής του Κρατικού Εθνικού Συμβουλίου και του Νομοθετικού Σέιμ. Από το 1947 μέχρι το τέλος της ζωής του ήταν υπουργός χωρίς χαρτοφυλάκιο στην πολωνική κομμουνιστική κυβέρνηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί πολιτικοί Κατηγορία:Πολωνοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί συγγραφείς Κατηγορία:Υπουργοί Εξωτερικών της Πολωνίας Κατηγορία:Μέλη του Σέιμ της Πολωνίας (1947-1952) Κατηγορία:Διπλωμάτες της Λαϊκής Δημοκρατίας της Πολωνίας Κατηγορία:Μέλη της Πολωνικής Ακαδημίας Λογοτεχνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Σταυρού της Αξίας (Πολωνία) Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Λαβάρου της Εργασίας Κατηγορία:Διοικητές με Αστέρι του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αξιωματικοί του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Ποβόνσκι
Κάστρο των Δουκών της Μασοβίας (Σοχάτσεφ)
Το Κάστρο των Δουκών της Μασοβίας (πολωνικά: Zamek Książąt Mazowieckich) είναι κάστρο που βρίσκεται στο Σοχάτσεφ της Πολωνίας, στον ποταμό Μπζούρα. Χτισμένο στο δεύτερο μισό του 14ου αιώνα, ήταν η έδρα του Καστελάνου του Σοχάτσεφ, που αναφέρεται το 1221. Υπήρξε ο τόπος της συνέλευσης των ευγενών και των πριγκίπων το 1377, όπου ψηφίστηκε η πρώτη γραπτή δέσμη νόμων για ολόκληρη τη Μασόβια, τα λεγόμενα καταστατικά του Σοχάτσεφ. Καταστράφηκε κατά την Εξέγερση του Κοστσιούσκο και κατεδαφίστηκε μερικώς τον 19ο αιώνα.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία| Ερείπια του κάστρου το 1934 Ο οικισμός στο λόφο του Κάστρου του Σοχάτσεφ χρονολογείται από τον 12ο αιώνα, όταν λειτούργησε οικισμός εδώ. Τον 13ο αιώνα, ένα ξύλινο και χωμάτινο οχυρό των Πιαστ της Μασοβίας ανεγέρθηκε με εντολή του Δούκα Κορράδου Α΄ της Μασοβίας. Το οχυρό χρησίμευε επίσης ως έδρα που αναφέρθηκε το 1221 για το καστελανάτο του Σοχάτσεφ. Το φρούριο ξαναχτίστηκε σε ένα τούβλινο κάστρο περίπου τον 14ο αιώνα, και χρηματοδοτήθηκε από τον Πρίγκιπα Σιεμόβιτ Γ΄ τον πρεσβύτερο. Το κάστρο είχε μεγάλη πολιτική, αλλά και στρατιωτική αξία κατά τη διάρκεια της βασιλείας των δουκών της Μασοβίας. Λίγο μετά την ανοικοδόμηση, το κάστρο έγινε η έδρα του σταρόστα της πόλης και ο βασιλικός σταθμός. Η κατολίσθηση της βόρειας πλαγιάς του λόφου οδήγησε στην κατάρρευση του βόρειου τμήματος του παραπετάσματος του κάστρου. Η ζημιά ήταν πολύ μεγάλη. Ο τότε σταρόστα του Σοχάτσεφ, Στανίσουαφ Ραντζιεγιόφσκι ξαναέχτισε το κάστρο, το οποίο είχε διατάξει ο βασιλιάς Σιγισμούνδος Γ΄ της Πολωνίας το 1608. Τα μετέπειτα χρόνια καταστράφηκε στους πολέμους με τους Σουηδούς. Το κάστρο ξαναχτίστηκε μόλις τον 18ο αιώνα, χάρη στον Καζίμιες Βαλίτσκι, τον σταρόστα του Σοχάτσεφ. Ωστόσο, το κτίριο καταστράφηκε από τους Πρώσους κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του Κοστσιούσκο το 1794. Τα ερείπια ενός τρίπτερου κάστρου με είσοδο από τα ανατολικά και παρεκκλήσι στον πύργο σώζονται μέχρι σήμερα.
Εκλογές στο Μαλάουι
Στο Μαλάουι εκλέγονται σε πανεθνικό επίπεδο ο αρχηγός του Κράτους (ο Πρόεδρος) και το Κοινοβούλιο, ανά 5 χρόνια. Για την εκλογή Προέδρου και Αντιπροέδρου αρκεί η απλή πλειοψηφία. Δεν προβλέπεται δεύτερος γύρος εκλογών. Η Εθνοσυνέλευση του Μαλάουι αποτελείται από 194 μέλη και εκλέγεται για πενταετή θητεία σε μονοεδρικές περιφέρειες.
Κάστρο των Δουκών της Μασοβίας (Σοχάτσεφ)
Αρχιτεκτονική
Το οχυρό χτίστηκε σε σχήμα τραπεζοειδούς με πλευρές 35 x 30 μέτρα, η πύλη και οι τοίχοι ήταν κατασκευασμένοι από τούβλα και τα υπόλοιπα κτίρια ξύλινα. Σημαντικό ρόλο στην όλη ανάπτυξη έπαιξαν δύο πύργοι: ο ανατολικός και ο βόρειος, των οποίων το ύψος έφτανε περίπου τα 5-8 μέτρα. Στα μετέπειτα χρόνια προστέθηκε ένας άλλος όροφος στο οχυρό, ο οποίος ήταν ξύλινος. Τον 16ο αιώνα προστέθηκαν ξύλινα σπίτια, τα οποία βρίσκονταν στο νότιο και βόρειο τμήμα του κτηρίου. Στο νότιο κτίριο στεγαζόταν ο αντιπροσωπευτικός βασιλικός οίκος και στους ορόφους του υπήρχαν κελάρια, αποθήκες και σαλόνια του μονάρχη. Στο οχυρό προστέθηκε και ένα σπίτι που χρησίμευε ως φυλακή, το οποίο ονομαζόταν «παλιό σπίτι». Στη συνέχεια προστέθηκε ένα «νέο σπίτι», το οποίο είχε χώρο για το πλήρωμα και χώρους διαμονής, και το ίδιο το σπίτι συνδέθηκε με τον πύργο. Η είσοδος στην αυλή του οχυρού οδηγούνταν αρχικά από το βόρειο παραπέτασμα, στη συνέχεια προηγούνταν ξύλινη γέφυρα και μετακινούνταν στο ανατολικό τμήμα. κέντρο|μικρογραφία|973x973εσ| Πανόραμα του λόφου του κάστρου
Εκλογές στο Μαλάουι
Στο πλαίσιο ενός πολυκομματικού συστήματος, στη χώρα λειτουργούν πολλά πολιτικά κόμματα και δραστηριοποιούνται επίσης αρκετοί ανεξάρτητοι υποψήφιοι, οι οποίοι δεν ανήκουν σε κανένα κόμμα.
Οι πολίτες του Μαλάουι ηλικίας 18 ετών και άνω μπορούν να ψηφίζουν. Οι υπήκοοι του εξωτερικού που ζουν στο Μαλάουι επί 7 χρόνια έχουν κι αυτοί δικαίωμα ψήφου.
Κάστρο των Δουκών της Μασοβίας (Σοχάτσεφ)
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα στην Πολωνία Κατηγορία:Σοχάτσεφ
Εκλογές στο Μαλάουι
Πρόσφατες (2020)
Οι πιο πρόσφατες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 23 Ιουνίου 2020.
Πριν την ανεξαρτησία (1956-1964)
Το 1956 διεξήχθησαν οι πρώτες εκλογές για Νομοθετικό Συμβούλιο στην Νυασαλάνδη, όπως ήταν η τότε ονομασία του Μαλάουι. Η πρώτη συνεδρίαση του νέου Συμβουλίου έγινε στις 14 Μαΐου.
Οι εκλογές έγιναν με βάση τον Κανονισμό της Νυασαλάνδης (Nyasaland Ordinance) που εγκρίθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου από το προηγούμενο Νομοθετικό Συμβούλιο. Το νέο Συμβούλιο ήταν 11μελές, με 5 εκλεγμένες έδρες για Αφρικανούς και 6 για μη Αφρικανούς αξιωματούχους. Οι 5 Αφρικανοί εξελέγησαν από 3 αφρικανικά επαρχιακά συμβούλια, τα οποία είχαν συνολικά 71 μέλη.
Οι επόμενες εκλογές για Νομοθετικό Συμβούλιο έγιναν τον Αύγουστο του 1961 και το αποτέλεσμα ήταν η νίκη για το Κόμμα Κογκρέσου του Μαλάουι, που κέρδισε 20 έδρες από την κατώτερη λίστα και 2 από τις συνολικά 8 έδρες της ανώτερης λίστας. Η κατώτερη λίστα ψηφοφόρων απαρτιζόταν από εκλογικό σώμα με κυρίως αφρικανική καταγωγή (106.095 εγγεγραμμένοι), ενώ οι εκλογείς της ανώτερης λίστας ήταν κυρίως Ευρωπαίοι και Ασιάτες (4.337 εγγεγραμμένοι). Η συμμετοχή ήταν 91,5% στην κατώτερη λίστα και 85% στην ανώτερη λίστα.
Οι εκλογές του 1964 θα διεξάγονταν στις 28 Απριλίου, με το σύστημα των 2 λιστών ψηφοφόρων (η μία με 50 μέλη-μαύρους εκλογείς- και η άλλη με 3 λευκούς). Ωστόσο, και τα 53 μέλη εξελέγησαν χωρίς κάλπη, καθώς δεν υπήρχαν υποψήφιοι από την αντιπολίτευση είτε για το Κόμμα Κογκρέσου του Μαλάουι είτε για την Ασιατική Σύμβαση της Νυασαλάνδης. Ο Μπάντα παρέμεινε πρωθυπουργός και η χώρα κήρυξε την ανεξαρτησίας της τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς.
Εκλογές υπό το μονοκομματικό κράτος του Μπάντα (1966-1993)
Ωστόσο, μόνο οι 56 από τις έδρες πληρώθηκαν και μετά τις εκλογές ο Μπάντα διόρισε άλλα 8 μέλη στην Εθνοσυνέλευση.
Αντίθετα, στις εκλογές που έγιναν στις 29 Ιουνίου 1978, κατήλθαν ως υποψήφιοι περισσότεροι από ένας για την πλήρωση 47 επί συνόλου 87 εδρών. Οι υποψήφιοι κατέβηκαν χωρίς αντίπαλο στις υπόλοιπες 33 έδρες και 7 έμειναν κενές, καθώς οι υποψήφιοι απέτυχαν στην εξέταση γλωσσομάθειας της αγγλικής (Proficiency). Επί συνόλου περί των 3.000.000 εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, γύρω στις 371.000 ψήφισαν στις εκλογές.
Αύξηση στις έδρες από 101 σε 112 έγινε και στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 27 και 28 Μαΐου 1987. Ο ισόβιος πρόεδρος Μπάντα είχε την ευχέρεια να διορίσει όσα περισσότερα μέλη μπορούσε Πέρα από τους υπόλοιπους υποψηφίους, ο Μπάντα διόρισε άλλα 11 μέλη.
Στις εκλογές που έγιναν στις 26 και 27 Ιουνίου 1992 οι έδρες ήταν πλέον 141. Συνολικά 275 υποψήφιοι έλαβαν μέρος και η συμμετοχή ανακοινώθηκε ότι είχε ξεπεράσει το 80% σύμφωνα με την κυβέρνηση, στην πραγματικότητα όμως ήταν γύρω στο 40%. Οι εκλογές του 1992 ήταν οι τελευταίες πριν εισαχθεί ο πολυκομματισμός στο Μαλάουι, μετά το δημοψήφισμα του 1993.
Δημοψήφισμα 1993
Στις 14 Ιουνίου 1993 διεξήχθη δημοψήφισμα, με το οποίο επαναφέρθηκε ο πολυκομματισμός στο Μαλάουι. Επί 37 χρόνια κυβερνούσε αποκλειστικά το Κόμμα Κογκρέσου του Μαλάουι. Οι ψηφοφόροι σε ποσοστό 64% ψήφισαν να τερματιστεί αυτό το μονοπώλιο στην εξουσία για το κόμμα αυτό. Λίγο μετά ο πρόεδρος Χάστινγκς Μπάντα έπαψε να είναι ισόβιος πρόεδρος και απώλεσε τις δικτατορικές του εξουσίες. Η συμμετοχή στο δημοψήφισμα ήταν της τάξης του 67% των 4,7 εκατ. ψηφοφόρων που είχαν εγγραφεί στους εκλογικούς καταλόγους.
Ίρβινγκ Λοσάνο
Ο Ίρβινγκ Ροδρίγο Λοσάνο Μπαένα (Hirving Rodrigo Lozano Bahena) γεννήθηκε στις 30 Ιουλίου του 1995 στην Πόλη του Μεξικού, είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός στην ιταλική ομάδα ΣΣΚ Νάπολι αλλά και στην Εθνική ομάδα του Μεξικού.
Εκλογές στο Μαλάουι
Γενικές εκλογές 1994
Οι πρώτες πολυκομματικές εκλογές έπειτα από την αποκατάσταση της δημοκρατίας έγιναν στις 17 Μαΐου 1994. Αμφότερες οι προεδρικές και βουλευτικές εκλογές κερδήθηκαν από το Ενωμένο Δημοκρατικό Μέτωπο (UDF), τερματίζοντας την 30χρονη κυριαρχία του Κόμματος Κογκρέσου του Μαλάουι (MCP). Ο ισόβιος μέχρι πρότινος πρόεδρος Χάστινγκς Μπάντα ηττήθηκε στις προεδρικές εκλογές από τον υποψήφιο του UDF Μπακίλι Μουλούζι.
Στις βουλευτικές εκλογές πήραν μέρος 8 κόμματα με 600 υποψήφιους, ενώ υπήρχαν και 13 ανεξάρτητοι. Το UDF κέρδισε 88 έδρες, ενώ 2ο ήταν το MCP με 56 έδρες. Τα αποτελέσματα σε 2 έδρες, οι οποίες αμφότερες κερδήθηκαν από το MCP του Μπάντα, ακυρώθηκαν εξαιτίας παρατυπιών. Η συμμετοχή στις εκλογές ήταν της τάξεως του 79,6%.
Ίρβινγκ Λοσάνο
Σταδιοδρομία
Η καριέρα του ξεκινά μόλις το 2006, όπου στα έντεκα του χρόνια εντάσσεται στις ακαδημίες της μεξικάνικης ομάδας ΚΦ Πατσούκα και έπειτα από 8 χρόνια , δηλαδή το 2014 υπογραφεί τριετές συμβόλαιο. Με την παραπάνω ομάδα ο Λοσάνο κατάφερε σε 120 εμφανίσεις να πετύχει 31 γκολ. Το γεγονός ότι είχε προοπτικές και βρισκόταν σε μια μικρή ηλικία κίνησε το ενδιαφέρον πολλών ομάδων. Τελικά το 2017 η ΠΣΦ Αϊντχόφεν αποκτά τον νεαρό μεξικανό ο οποίος μέσα σε διάστημα 2 χρόνων πέτυχε 34 γκολ σε 60 εμφανίσεις. Δυστυχώς τον Απρίλη του 2019 ο μεξικανός διεθνής παθαίνει βλάβη των χιαστών συνδέσμων και η ποδοσφαιρική του καριέρα βρίσκεται σε κίνδυνο. Ευτυχώς όλα πήγαν καλά και από το 2019 μέχρι την σημερνή μέρα αγωνίζεται στην ιταλική ομάδα ΣΣΚ Νάπολι.
Εκλογές στο Μαλάουι
Γενικές εκλογές 1994
Μετά τις εκλογές στις 25 Μαΐου ο Μουλούζι σχημάτισε ένα 25μελές υπουργικό συμβούλιο, που συμπεριελάμβανε και μέλη του Εθνικού Δημοκρατικού Κόμματος του Μαλάουι και του Ενωτικού Μετώπου για Πολυκομματική Δημοκρατία.
Γενικές εκλογές 1999
Στις εκλογές που έγιναν στις 15 Ιουνίου 1999 κέρδισε το κυβερνών κόμμα (Ενωμένο Δημοκρατικό Μέτωπο) εξασφαλίζοντας 93 από τις 192 έδρες στην Εθνοσυνέλευση. Ο υποψήφιός του, Μπακίλι Μουλούζι, επανεξελέγη πρόεδρος με ποσοστό 52,3%. Συνολικά 11 κόμματα με 670 υποψηφίους έλαβαν μέρος στις εκλογές. Η προσέλευση στην κάλπη ήταν της τάξεως του 94%.
Ίρβινγκ Λοσάνο
Ψευδώνυμο
Ο μεξικάνος διεθνής είναι γνωστός και με το ψευδώνυμο El chucky καθώς στα εφηβικά του χρόνια συνήθιζε να κρύβεται κάτω από τα κρεβάτια των συμπαιχτών του και να τους τρομάζει. Το ψευδώνυμο πηγάζει από την ταινία τρόμου Η κούκλα του σατανά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεξικανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΟΝΚΑΚΑΦ Γκολντ Καπ 2021 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022
Εκλογές στο Μαλάουι
Εθνοσυνέλευση
¹ Τα κόμματα εκείνα σχημάτισαν το Συνασπισμό Μγκουιριζάνο, ο οποίος επίσης περιελάμβανε το Φόρουμ για την Ενότητα και την Ανάπτυξη στο Μαλάουι, το Κόμμα Εθνικής Ενότητας και το Δημοκρατικό Κόμμα του Μαλάουι.
Γενικές εκλογές 2009
Οι προεδρικές και βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν σε ήρεμο κλίμα και με μεγάλη προσέλευση στις 19 Μαΐου του 2009. Σύμφωνα με τους αναλυτές, το αναμενόμενο αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών αναμενόταν με οριακή διαφορά ανάμεσα στον πρόεδρο Μπίνγκου γουά Μουταρίκα και τον κυριότερο αντίπαλό του, Τζον Τέμπο. Η Εφορευτική Επιτροπή ανακήρυξε στις 21 Μαΐου νικητή των εκλογών τον Μουταρίκα, καθώς έλαβε 2,7 εκατομμύρια ψήφους (66%) έναντι 1,2 εκατ. (31%) για τον αντίπαλό του, Τέμπο, με καταμετρημένο το 93% των εκλογικών τμημάτων. . Η Αντιπολίτευση έκανε λόγο για παρατυπίες από πλευράς κυβέρνησης. Από τις πρώτες διαμαρτυρίες ήταν εκείνη του γιου του πρώην προέδρου Μπακίλι Μουλούζι, Ατουπέλε. Στις βουλευτικές εκλογές, σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα, το κυβερνών Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα κέρδισε 59 επί συνόλου 193 εδρών στο κοινοβούλιο, ενώ το Κόμμα Κογκρέσου του Μαλάουι (MCP) 17, το Ενωμένο Δημοκρατικό Μέτωπο του Μπακίλι Μουλούζι (UDF) 10 έδρες, το Φόρουμ του Μαλάουι για την Ενότητα και την Ανάπτυξη 1 έδρα και οι ανεξάρτητοι 11.
Πρόεδρος
Πρόεδρος, 19 Μαΐου 2009 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top|Υποψήφιοι !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top|Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|%
Βουλευτικές εκλογές
Εθνοσυνέλευση του Μαλάουι, 19 Μαΐου 2009 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top| !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες
2014
Πρόεδρος εξελέγη ο Πίτερ Μουταρίκα στις εκλογές του 2014, οι οποίες ήταν οι πρώτες τριπλές εκλογές στην ιστορία του Μαλάουι (προεδρικές, βουλευτικές και τοπικές).
2019
Οι προεδρικές εκλογές του 2019 ακυρώθηκαν.
Παραπομπές
*
Κόλπος Γκραντ Μπέυ, Δομινίκα
Ο Κόλπος Γκραντ Μπέυ (αγγλικά: Grand Bay) είναι ένας κόλπος της Δομινίκας. Είναι ο κυριότερος του Αγίου Πατρικίου. Σε αυτόν εκβάλει ο Ποταμός Γκενβά. Στα βόρεια του βρίσκεται το χωριό Ντουμπούκ και στα βορειοδυτικά η Γκραντ Μπέυ. Τα δύο ακρωτήρια που σχηματίζει είναι το Κάριμπ Πόιντ στα βορειοανατολικά και το Πουάν Ταναμά. Ο Κόλπος Γκραντ Μπέυ βρίσκεται σε συνταγμένες 15° 14' 00" Βόρεια, 61° 19' 00" Δυτικά.
Δείτε επίσης
Κολπος Γκραντ Μπέυ Κολπος Γκραντ Μπευ
Κάρολος Χριστιανός της Αυστρίας
Βιογραφία
Είναι ο δευτερότοκος γιος του Καρόλου-Λουδοβίκου αρχιδούκα της Αυστρίας και της Γιολάντας, κόρης του Ευγένιου 11ου πρίγκιπα του Λιν.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1982 τη 2η εξαδέλφη του Μαρία-Άστριντ των Βουρβόνων-Πάρμας, κόρη του Ιωάννη μεγάλου δούκα του Λουξεμβούργου και έχει τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων-Λωρραίνης
Α΄ Γυμνάσιο Πατρών
Το Α' Γυμνάσιο Πατρών είναι δευτεροβάθμιο εκπαιδευτικό ίδρυμα της Ελλάδας στην πόλη της Πάτρας. Είναι το τέταρτο (4) δημόσιο Ελληνικό σχολείο-γυμνάσιο που ιδρύθηκε στο ελεύθερο ελληνικό κράτος, στις τάξεις του έχουν φοιτήσει και διδάξει μεγάλες προσωπικότητες ανάμεσα τους υπουργοί, τέσσερις μετέπειτα πρωθυπουργοί, συγγραφείς και άλλοι. Ήδη στην Πάτρα με το βασιλικό διάταγμα της 25ης Μαρτίου 1835 λειτουργούσε Ελληνικό σχολείο, το 4ο μετά του Ναυπλίου Αθήνας και Σύρας. Στην πόλη λειτουργούσε και αλληλοδιδακτικό σχολείο, δημοτικό σήμερα, που το θεμελίωσε ο ίδιος ο Καποδίστριας
Τα πρώτα χρόνια - 1900
Τα πρώτα μαθήματα που διδάσκονταν ήταν Ελληνική, Γύμνασις εις το γράφειν Ελληνιστί, Θεωρία των περί τον λόγον επιστημών, λατινική, Κατήχησις, Ιστορία και Γεωγραφία, Λογική και σύντομος γενικήν εισαγωγή εις την φιλοσοφίαν, μαθηματική, μαθηματική και μαθηματικοφυσική γεωγραφία, φυσική και φυσική ιστορία, Γαλλική και φυσική φυσική ιστορία και αρχαί χημείας. Με βασιλικό διάταγμα το 1857 προστίθεται η διδασκαλία του εμπορίου όπου μπορούσαν να την παρακολουθήσουν και μη μαθητές του γυμνασίου. Από το 1871 στα μαθήματα προστίθενται και τα "στρατιωτικά γυμνάσια" που δάσκαλος είναι αξιωματικός του στρατού. Το 1878 αποκτά όργανα φυσικής αξίας 3.357 φράγκων, πολλά από τα όργανα αυτά φυλάσσονται σήμερα στο σχολείο σαν ιστορικά κειμήλια. Σταδιακά προστέθηκαν νέα μαθήματα όπως η Ιταλική γλώσσα, γυμναστική από το 1883 , τριγωνομετρία, φιλοσοφικά, θεωρητική αριθμητική, άλγεβρα, επιπεδομετρία, Νέα Ελληνικά, ζωολογία και Σωματογραφία.
Το πρώτο κτίριο ήταν στην Άνω πόλη όπου μεταφέρθηκε το 1841 στην οικία Γούναρη σε κεντρικό σημείο, το 1875 μεταφέρθηκε σε νέο οίκημα στην Πλατεία Γεωργίου Α΄. Άγνωστο πότε θα μεταφερθεί σε άλλο κτίριο στην σημερινή περιοχή της Πλατείας Ομονοίας κι έπειτα το 1883 στην Πλατεία Βασιλίσσης Όλγας.
Τα αξιοσημείωτα της περιόδου αυτής ήταν το 1860 η δυσαρέσκεια των μαθητών κατά του δασκάλου Γαλλικών Νονότ όπου στο τέλος απομακρύνθηκε, απειθαρχία στο σχολείο με βιαιοπραγίες κατά καθηγητών και φυλάκιση μαθητή. Το 1880 οι μαθητές ιδρύουν μαθητικό σύλλογο με την ονομασία "Αι Μούσαι" που πρωτοστάτησε στην ίδρυση γυμναστηρίου στην Πάτρα. Μάλιστα το 1883 με πρωτοβουλία του συλλόγου και χρήματα, 420 δρχ, που μαζεύτηκαν από θεατρική παράσταση νοικιάστηκε οικόπεδο και ξεκίνησε το μάθημα της γυμναστικής. Το 1876 ο μεγάλος μουσικοδιδάσκαλος Ιωάννης Λιμπεράλης έγραψε και δώρισε εμβατήριο για την φάλαγγα του γυμνασίου.
Την περίοδο αυτή στο σχολείο δίδαξαν σημαντικά πρόσωπα οι περισσότεροι πανεπιστημιακοί όπως ο Ηρακλής Μητσόπουλος, ο Γεώργιος Βούρης, ο Γρηγόριος Παπαδόπουλος, ο Αλέξανδρος Ραδινός που τιμήθηκε μετά θάνατο για την προσφορά του ο Δημήτριος Σεμιτέλος, ο Αθανάσιος Ρουσόπουλος, ο Αντώνιος Αντωνιάδης σύμβολο του αντιοθωνισμού στην Πάτρα ο Διονύσιος Μελισσηνός. Οι Θεμιστοκλής Παπαλουκάς Στέφανος Μιρτίλος και Χ. Παπανικολάου βραβευμένοι με τον αργυρό σταυρό του Σωτήρος από το υπουργείο Παιδείας. Ο Αλέξανδρος Γ. Αλεξανδρόπουλος, ο γυμναστής Ανδρέας Πετρουτσής, ο Γεώργιος Αθανασιάδης, ο Γιώργος Χοϊδάς, ο Ιωάννης Αργυρόπουλος.
Μερικοί γνωστοί έπειτα μαθητές του σχολείου ήταν και ο ποιητής Ανδρέας Καρκαβίτσας, ο πολιτικός Δημήτριος Γούναρης, ο ιστορικός Στέφανος Θωμόπουλος, ο Ιωάννης Ζωγράφος ο ιδρυτής του οικισμού Ζωγράφου, ο πολιτικός Χρήστος Φακής, ο Χρήστος Διβελόπουλος, ο Περικλής Γιαννόπουλος, ο Γιώργος Διδυμιώτης , ο Ηλίας Βουτιερίδης, ο Μιχαήλ Μιχαλακόπουλος, ο Βασίλειος Αριστάρχης, ο Ιωάννης Χλωρός, ο ποιητής Μιλτιάδης Μαλακάσης, ο πολιτικός Ανδρέας Μιχαλακόπουλος, ο πολιτικός Σωτήριος Σωτηρόπουλος, ο στρατιωτικός Αναστάσιος Βενετσανόπουλος, ο μετέπειτα πρωταθλητής και παράγοντας των χιονοδρομιών Σωτήριος Γεροκωστόπουλος, ο Γιώργος Τριάντης.
Δεύτερη περίοδος 1900 - 1940
Το 1900 γίνονται στην Πάτρα οι πρώτοι μαθητικοί αθλητικοί αγώνες με την συμμετοχή των δύο γυμνασίων της πόλης των τεσσάρων Ελληνικών σχολείων κι ιδιωτικών σχολών, το Α΄γυμνάσιο έλαβε τρία Α' βραβεία. Το 1916 οι μαθητές του σχολείου αναγκάζονται να μεταβούν με μουσική συνοδεία στην πλατεία Ομόνοιας για να ρίξουν ανάθεμα στον Ε. Βενιζέλο. Με το Βασιλικό διάταγμα του 1920 το Α' γυμνάσιο κατατάσσεται σε σχολείο Α' τάξης, ενω το 1911 φοιτά η πρώτη μαθήτρια του σχολείου η Ελένη Καραθανασοπούλου μετέπειτα διευθύντρια του Αρσάκειου Πατρών. Το 1929 γίνεται εξατάξιο και μεταφέρεται σε νέο κτίριο στην ίδια πλατεία, στα μαθήματα συναντάμε νέα όπως η Ωδική, υγιεινή, ιερά, αρχαία ελληνικά, ψυχολογία και λογική, Θρησκευτικά κ.α..
Γνωστοί καθηγητές αυτής της περιόδου ήταν οι : ο συγγραφέας Τρύφων Ευαγγελίδης, ο Θεόδωρος Πολυχρονόπουλος, και ο Κωνσταντίνος Σούλος.
1940 εως σήμερα
Κατά την διάρκεια της κατοχής το γυμνάσιο θα συνεχίσει την λειτουργία του και από το 1944-45 θα γίνει οκτατάξιο. Νέα μαθήματα μπαίνουν στο πρόγραμμα όπως γραμματική και συντακτικό της αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Από το 1947 το σχολείο στεγάζεται σε νέο καινούργιο κτίριο. Στο αθλητικό τομέα το γυμνάσιο διαθέτει ομάδες σε όλα σχεδόν τα αθλήματα και δίνει φιλικούς αγώνες, με επίσημα σωματεία της Πάτρας , ενώ πάντα υπάρχουν και διεξάγονται τα σχολικά πρωταθλήματα. Μάλιστα τα γυμνάσια της Πάτρας την δεκαετία του 50 και 60 θεωρούνταν τροφοδότες των συλλόγων στην καλαθοσφαίριση και πετοσφαίριση.
Γνωστοί καθηγητές του σχολείου αυτής της περιόδου είναι οι Ευθήμιος Κοντογιαννόπουλος πατέρας του Βασίλειου, ο πρώην καλαθοσφαιριστής Κώστας Πετρόπουλος και άλλοι.
Γνωστοί μαθητές αυτής της περιόδου είναι ο Αναστάσιος Τασσόπουλος διοικητής χωροφυλακής της Λέρου που έσωσε τέσσερις ανθρώπους χάνοντας την ζωή του, ο αντιστασιακός και νομικός Σπύρος Θανασούλιας, ο Βασίλειος Αριστάρχης, ο μετέπειτα δήμαρχος Θεόδωρος Άννινος, ο συγγραφέας Νίκος Καχτίτσης, ο στρατιωτικός Αλέξανδρος Βρης, ο ιατρός Αριστείδης Ντόντης, ο στρατηγός Νίκος Βουκελάτος, ο πολιτικός Κωστής Στεφανόπουλος, ο συγγραφέας Ιωάννης Πανίτσας γνωστός σαν "Γιάννης Γαλανός", ο αρχιμανδρίτης Λύσανδρος Φάσσος, ο ναύαρχος και λογοτέχνης Τάσος Ρομπότης (λογοτεχνικό ψευδώνυμο Τάσος Κόρφης), ο πανεπιστημιακός Αύγουστος Μπαγιόνας, ο ιατρός Παναγιώτης Πολίτης, ο πολιτικός Ασημάκης Α. Φωτήλας, ο αθλητής Χαρίλαος Χρυσανθόπουλος, ο πυρηνικός επιστήμονας Αναστάσιος Σταμπουλής, ο αθλητής Βασίλης Γεωργίου, ο Νίκος Σταυρουλόπουλος, ο πολιτικός και ιατρός Νίκος Παπαδημάτος, ο ιατρός Ανδρέας Σαββόπουλος, ο πολιτικός Σπύρος Τυροδήμος, ο λογοτέχνης Κώστας Λογαράς και άλλοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Πάτρα
Η Ζωή Είναι Ωραία
Η Ζωή Είναι Ωραία (ιταλικά: La Vita è Bella, αγγλικά: Life is Beautiful) είναι ιταλική δραματική κωμωδία παραγωγής 1997 σε σκηνοθεσία Ρομπέρτο Μπενίνι και σε σενάριο του ίδιου μαζί με τον Βιντσέζο Τσέραμι. Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός Ιταλού Εβραίου, τον Γκουίντο, που πρέπει να επιστρατεύσει όλη του τη φαντασία για να βοηθήσει την οικογένειά του που κρατείται στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλζεν.
Ο τίτλος προέρχεται από τη φράση του Λέοντα Τρότσκι. Εξόριστος στο Μεξικό, γνωρίζοντας ότι θα δολοφονηθεί από ανθρώπους του Στάλιν, είδε τη σύζυγό του στον κήπο και έγραψε ότι "η ζωή είναι ωραία".
Ο αριθμός που έχει ο Benigni στο στρατόπεδο συγκέντρωσης είναι ο ίδιος με αυτόν της στολής του Charlie Chaplin στον Μεγάλο Δικτάτορα.
Πλοκή
Ο Γκουίντο, ένας Ιταλός εβραϊκής καταγωγής, φτάνει σε μια μικρή πόλη της Ιταλίας για να πιάσει δουλειά ως σερβιτόρος στο ξενοδοχείο του θείου του. Ο Γκουίντο είναι αστείος και χαρισματικός, ειδικά όταν γνωρίζει μια δασκάλα, τη Ντόρα. Η Ντόρα, όμως, προέρχεται από μια πλούσια, αριστοκρατική, μη εβραϊκή οικογένεια. Η μητέρα της θέλει να καλοπαντρευτεί, αλλά η Ντόρα ερωτεύεται τον Γκουίντο και τη μέρα του γάμου της, κλέβονται.
Περνούν αρκετά χρόνια και τώρα το ζευγάρι έχει ένα γιο, τον Τζιοζέ. Η Ντόρα και η μητέρα της έχουν αποξενωθεί εξαιτίας του γάμου της με τον Γκουίντο αλλά οι σχέσεις τους καλυτερεύουν λίγο πριν τα τέταρτα γενέθλια του εγγονού της.
Η εντολή για το Ολοκαύτωμα μόλις είχε δοθεί και οι Γερμανοί ξεκίνησαν να μαζεύουν όλους τους Εβραίους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο Γκουίντο, μαζί με το θείο του και το γιο του αναγκάζονται να επιβιβαστούν σε ένα τρένο με προορισμό ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Η Ντόρα -αν και ιταλικής καταγωγής και συνεπώς άμοιρη των δεινών που περιμένουν τους εβραίους- δεν μπορεί να αποχωριστεί τους άντρες της ζωής της, ζητάει να πάει μαζί τους και μπαίνει στο τρένο οικειοθελώς, αλλά στην συνέχεια χωρίζονται. Στο στρατόπεδο, ο Γκουίντο κρύβει το γιο του από τους Ναζί φύλακες, του δίνει κρυφά φαγητό και προσπαθεί να τον κάνει να μην καταλάβει τι πραγματικά συμβαίνει. Έτσι, τον πείθει ότι το στρατόπεδο είναι απλά ένα παιχνίδι, στο οποίο ο παίκτης που θα καταφέρει να μαζέψει 1.000 πόντους θα κερδίσει ένα τανκ. Του λέει αν κλάψει, παραπονεθεί, ζητήσει τη μαμά του ή πει ότι πεινάει θα χάσει.
Ο Γκουίντο τον πείθει ότι οι φύλακες του στρατοπέδου είναι κακοί γιατί θέλουν κι αυτοί να κερδίσουν το τανκ και έτσι όλα τα άλλα παιδιά κρύβονται για να κερδίσουν το παιχνίδι. Όταν ο Τζιοζέ δε θέλει να παίξει άλλο και ζητά να επιστρέψει σπίτι, του λέει ότι είναι λίγους πόντους πριν τη νίκη. Παρά το γεγονός ότι είναι περιτριγυρισμένος από μιζέρια, αρρώστια και θάνατο, ο Τζιοζέ δεν αμφιβάλλει καθόλου για τα λεγόμενα του πατέρα του, χάρη στην πειστική του ερμηνεία και τη δική του αθωότητα.
Η ιστορία του Γκουίντο κρατάει μέχρι το τέλος, όταν μέσα στο χάος που προκάλεσε η αμερικανική εισβολή, λέει στο γιο του να μείνει μέσα σε ένα κουτί μέχρι να φύγουν όλοι, πείθοντάς τον ότι αυτό είναι το τελευταίο μέρος του παιχνιδιού. Ο Γκουίντο, ενώ προσπαθεί να βρει τη Ντόρα, συλλαμβάνεται και πυροβολείται από έναν φύλακα, αλλά όχι πριν κάνει το γιο του να γελάσει για τελευταία φορά.
Βραβεία & Υποψηφιότητες
Η βράβευση του Μπενίνι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου αποτελεί τη δεύτερη βράβευση στην ιστορία του θεσμού κατά την οποία ένας ηθοποιός κερδίζει το βραβείο σκηνοθετώντας τον εαυτό του. Ο προηγούμενος ήταν ο Λόρενς Ολίβιε στην ταινία Άμλετ (Hamlet) το 1948. Επίσης, είναι η δεύτερη φορά που το βραβείο κερδίζει ρόλος ερμηνευμένος αποκλειστικά στα ιταλικά. Η προηγούμενη νικήτρια ήταν η Σοφία Λόρεν για την ταινία Η Ατιμασμένη (La Ciociara) το 1960.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1997 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Miramax Films Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γερμανόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες συσχετιζόμενες με παιδιά Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Ταινίες σχετικά με το Ολοκαύτωμα Κατηγορία:Ταινίες βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας Κατηγορία:Πολεμικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Νικητές Νταβίντ ντι Ντονατέλο
Μετάφραση Google
Πριν από τον Οκτώβριο του 2007, για άλλες γλώσσες εκτός από τα αραβικά, κινέζικα και ρωσικά, το Google Translate βασίστηκε στο SYSTRAN, μια μηχανή λογισμικού που εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από πολλές άλλες online υπηρεσίες μετάφρασης, όπως το Yahoo! Babel Fish και το AOL. Από τον Οκτώβριο του 2007, το Google Translate έχει χρησιμοποιηθεί σαν ιδιόκτητη εσωτερική τεχνολογία που βασίζεται σε στατιστική μηχανική μετάφραση αντ' αυτού.
Στις 26 Μαΐου 2011, η Google ανακοίνωσε ότι το Google Translate API για τους προγραμματιστές λογισμικού είχε καταργηθεί και θα πάψει να λειτουργεί την 1η Δεκεμβρίου 2011, «λόγω της σημαντικής οικονομικής επιβάρυνσης που προκαλείται από την εκτεταμένη κατάχρηση». Επειδή το API χρησιμοποιούταν σε πολλές ιστοσελίδες τρίτων, η απόφαση αυτή οδήγησε κάποιους προγραμματιστές να επικρίνουν την Google και να αμφισβητούν τη βιωσιμότητα της χρήσης του API της Google στα προϊόντα τους. Σε απάντηση στην πίεση της κοινής γνώμης, η Google ανακοίνωσε στις 3 Ιουνίου 2011, η API θα εξακολουθήσει να είναι διαθέσιμη ως μια υπηρεσία επί πληρωμή.
Η εταιρεία δήλωσε το 2013 ότι εξυπηρετούσε πάνω από 200 εκατομμύρια ανθρώπους καθημερινά.
Ιστορία
Το Google Translate είναι μια συμπληρωματική υπηρεσία μετάφρασης που αναπτύχθηκε από την Google τον Απρίλιο του 2006. Μεταφράζει πολλαπλές μορφές κειμένων και μέσων όπως λέξεις, φράσεις και ιστοσελίδες.
Αρχικά, το Google Translate κυκλοφόρησε ως στατιστική υπηρεσία αυτόματης μετάφρασης. Το κείμενο εισαγωγής έπρεπε να μεταφραστεί πρώτα στα Αγγλικά προτού μεταφραστεί στην επιλεγμένη γλώσσα. Δεδομένου ότι το SMT χρησιμοποιεί προγνωστικούς αλγόριθμους για τη μετάφραση κειμένου, είχε χαμηλή γραμματική ακρίβεια. Παρ 'όλα αυτά, η Google αρχικά δεν προσέλαβε ειδικούς για να επιλύσει αυτόν τον περιορισμό λόγω της συνεχώς εξελισσόμενης φύσης της γλώσσας.
Τον Ιανουάριο του 2010, η Google παρουσίασε μια εφαρμογή Android και μια έκδοση iOS τον Φεβρουάριο του 2011 για να λειτουργήσει ως φορητός προσωπικός διερμηνέας. Από τον Φεβρουάριο του 2010, ενσωματώθηκε σε προγράμματα περιήγησης όπως το Chrome και ήταν σε θέση να προφέρει το μεταφρασμένο κείμενο, να αναγνωρίζει αυτόματα λέξεις σε μια εικόνα και να εντοπίζει άγνωστο κείμενο και γλώσσες.
Τον Νοέμβριο του 2016, η Google μετέφερε τη μέθοδο μετάφρασής της σε ένα σύστημα που ονομάζεται νευρωνική μηχανική μετάφραση. Χρησιμοποιεί τεχνικές βαθιάς εκμάθησης για τη μετάφραση ολόκληρων προτάσεων κάθε φορά, η οποία έχει μετρηθεί ως ακριβέστερη μεταξύ αγγλικών και γαλλικών, γερμανικών, ισπανικών και κινέζικων. Δεν έχουν παρασχεθεί αποτελέσματα μέτρησης από τους ερευνητές της Google για το GNMT από αγγλικά σε άλλες γλώσσες, άλλες γλώσσες στα αγγλικά ή μεταξύ ζευγαριών γλωσσών που δεν περιλαμβάνουν αγγλικά. Από το 2018, μεταφράζει περισσότερες από 100 δισεκατομμύρια λέξεις την ημέρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Google (υπηρεσίες)
Κυβερνείο Ματρούχ
To Κυβερνείο της Ματρούχ (αραβικά : محافظة مطروح Muḥāfaẓat Maţrūḩ ) είναι διοικητική διαίρεση (Κυβερνείο) της Αιγύπτου με πρωτεύουσα την πόλη Μάρσα Ματρούχ. Έχει 408.634 κατοίκους κι έκταση 166.563 τ.χλμ.
Βρίσκεται στο βόρειοδυτικό τμήμα της χώρας, συνορεύει στα δυτικά με τη Λιβύη, στα βόρεια με την Μεσόγειος Θάλασσα, στα ανατολικά με το Κυβερνείο Αλεξάνδρειας, το Κυβερνείο Μπεχέιρα και το Κυβερνείο Γκίζα, και στα νότια με το Κυβερνείο Νέας Κοιλάδας.
Ιστορία
Το κυβερνείο δημιουργήθηκε το 1961 κι αρχικά ονομάστηκε Κυνερνείο της Μάρσα Ματρούχ, το 1987 μετενομάστηκε σε κυβερνείο Ματρούχ. Το έδαφος του κυβερνείου αποτέλεσε πεδίο μαζών κατά τον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο, σήμερα στα εδάφη αυτά βρίσκονται ακόμα διάσπαρτες 16.000.000 νάρκες.
Διοικητική διαίρεση
Το κυβερνείο χωρίζεται σε οκτώ υποκυβερνεία ( marākiz, Markaz ), τα οποία όλα βρίσκονται στα παράλια της Μεσογείου εκτός από αυτό της όασης Σίβα. Τα υποκυβερνεία από τα δυτικά προς τα ανατολικά είναι τα :
Παραπομπές
Κατηγορία:Κυβερνεία της Αιγύπτου
Άγιος Παύλος, Δομινίκα
Ο Άγιος Παύλος (αγγλικά: Saint Paul) είναι μια ενορία της Δομινίκας. Πρωτεύουσα είναι η Πον Κασσέ. Έχει έκταση 67,4 τ.χλμ.. Έχει πληθυσμό 8.397 κατοίκων (2001) και πυκνότητα 59 κατοίκων ανά τ.χλμ.
thumb|right|250px|Βαμμένο τοίχος στη [[Μασσάκρ]]
Γεωγραφία
Ο Άγιος Παύλος βρίσκεται δυτικά της Δομινίκας. Συνορεύει στα βόρεια με τον Άγιο Ιωσήφ, στα νότια με τον Άγιο Γεώργιο και στα ανατολικά με τον Άγιο Δαβίδ. Έχει έκταση 67,4 τ.χλμ.. Είναι η πέμπτη μεγαλύτερη ενορία σε έκταση και σε πληθυσμό, μετά τον Άγιο Ανδρέα, τον Άγιο Δαβίδ, τον Άγιο Ιωσήφ και τον Άγιο Πατρίκιο.
Μεταφορές
Ο Άγιος Μάρκος, και συγκεκριμένα η Κέινφιλντ συμπεριλαμβάνει το μικρότερο από τα μόνο δύο αεροδρόμια της Δομινίκας, το Αεροδρόμιο Κέινφιελντ, που βρίσκεται 3 μίλια βορειοανατολικά της Ροζό (το άλλο είναι το Μέλβιλ Χωλ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ενορίες της Δομινίκας
Στρατηγός
Ο στρατηγός (Στγος) είναι ο ανώτατος στρατιωτικός βαθμός (OF-9) που συναντάται στον Ελληνικό Στρατό Ξηράς, και σε κάποιες χώρες της πολεμικής αεροπορίας και των πεζοναυτών. Ο στρατηγός είναι επιφορτισμένος με την ηγεσία ολόκληρου του στρατεύματος της χώρας και λαμβάνει σειρά αποφάσεων που μπορεί να έχουν μικρό ή και μεγάλο αντίκτυπο στις ένοπλες δυνάμεις. Οι αντίστοιχοι ανώτατοι βαθμοί στο Πολεμικό Ναυτικό είναι ο Ναύαρχος και στην Πολεμική Αεροπορία ο Πτέραρχος.
Ο Στρατηγός όπως ο Ναύαρχος και ο Πτέραρχος όμως δεν είναι μόνο βαθμός αλλά και τίτλος. Αυτό ισχύει σε όλες τις Χώρες και γι’ αυτό Στρατηγός προσαγορεύεται κάθε Υποστράτηγος και Αντιστράτηγος όταν δεν είναι Αρχηγός ή Υπαρχηγός. Σε ορισμένες χώρες μάλιστα π.χ. ΗΠΑ Στρατηγός προσαγορεύεται και ο Ταξίαρχος. Ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ αν και είναι ο μόνος που μπορεί να έχει το βαθμό δεν προσαγορεύεται Στρατηγός αλλά με τη φράση "κ. Αρχηγέ"
Ετυμολογία
Η λέξη στρατηγός συναντάται ήδη από την αρχαία ελληνική γλώσσα και προέρχεται από το στρατός + άγω (οδηγώ / καθοδηγώ).
Αθήνα
Ο «στρατηγός» υπήρξε ως αξίωμα στην αρχαία Αθήνα ήδη από τον 6ο αιώνα π.Χ., αλλά μόνο μετά τις μεταρρυθμίσεις του Κλεισθένη απέκτησε την "κλασική" και πλέον γνωστή του μορφή: οι δέκα στρατηγοί που εκλέγονταν κάθε χρόνο, ένας για κάθε φυλή. Οι δέκα στρατηγοί ήταν ισόβαθμοι, και ως συλλογικό όργανο αντικατέστησαν ουσιαστικά τον «πολέμαρχο», που ως τότε ήταν ο αρχιστράτηγος του αθηναϊκού στρατού. Στη Μάχη του Μαραθώνα το 490 π.Χ., σύμφωνα τουλάχιστον με την περιγραφή του Ηρόδοτου, οι στρατηγοί αποφάσιζαν για την στρατηγική που θα ακολουθούσαν με ψηφοφορία κατά πλειοψηφία, και εναλλάσσονταν ως επικεφαλής εκ περιτροπής κάθε μέρα. Την περίοδο εκείνη ο πολέμαρχος διατηρούσε το δικαίωμα ψήφου σε περίπτωση ισοψηφίας, και ορισμένοι σύγχρονοι ερευνητές θεωρούν ότι ήταν ακόμα αρχιστράτηγος. Τουλάχιστον από το 486 και ύστερα όμως, όταν ο πολέμαρχος, μαζί με τους υπόλοιπους δέκα άρχοντες, άρχισε να επιλέγεται με κλήρο, έχασε αυτή την ιδιότητα. Η ετήσια εκλογή των στρατηγών γινόταν την άνοιξη, και η θητεία τους συνέπιπτε με το αθηναϊκό ημερολογιακό έτος, από μεσοκαλόκαιρο σε μεσοκαλόκαιρο.
Η αυστηρή τήρηση του κανόνα εκλογής ενός στρατηγού από κάθε φυλή κράτησε ως το 440 π.Χ. περίπου, όταν άρχισαν να εκλέγονται δύο στρατηγοί για μια φυλή, με άλλη να μένει χωρίς δικό της στρατηγό, πιθανών λόγω απουσίας κατάλληλου υποψηφίου. Αυτό το σύστημα κράτησε με τη σειρά του μέχρι το 357/6 περίπου, αλλά την εποχή που ο Αριστοτέλης έγραφε την Αθηναίων Πολιτεία του το 330 π.Χ., οι στρατηγοί διορίζονταν χωρίς να παίζει ρόλο η προέλευσή τους. Έτσι, την ελληνιστική περίοδο, αν και ο αριθμός των φυλών αυξήθηκε, οι στρατηγοί παρέμειναν δέκα.
Στις αρχές του Ε' αιώνα π.Χ., αρκετοί στρατηγοί συνδύαζαν τα στρατιωτικά τους καθήκοντα με πολιτική δράση, με εξέχοντα παραδείγματα πολιτικούς ηγέτες όπως ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης, ο Κίμων, ή ο Περικλής. Εντούτοις η πολιτική τους εξουσία δεν πήγαζε από το αξίωμα του στρατηγού, αλλά από την προσωπική τους αίγλη και χαρισματική ηγεσία. Αφού η πολιτική ηγεσία του αθηναϊκού δήμου πέρασε στα χέρια των ρητόρων στα τέλη του αιώνα, οι στρατηγοί περιορίστηκαν στα στρατιωτικά τους καθήκοντα. Αρχικά, οι στρατηγοί ορίζονταν για συγκεκριμένες αποστολές κατά περίπτωση. Σε εκστρατείες, συχνά ως και τρεις στρατηγοί μπορεί να τίθονταν από κοινού επικεφαλής. Σε αντίθεση δε με άλλα ελληνικά κράτη, στην Αθήνα δεν υπήρχε το ξεχωριστό αξίωμα του «ναυάρχου», και τόσο ο στόλος όσο και ο στρατός διοικούνταν από τους στρατηγούς. Από τα μέσα του Δ' αιώνα π.Χ., οι στρατηγοί άρχισαν να αποκτούν συγκεκριμένες αρμοδιότητες. Τέτοιοι ήταν ο «στρατηγός ἐπὶ τὴν χώραν», που μεριμνούσε για την άμυνα της Αττικής, ο «στρατηγός ἐπὶ τοὺς ὁπλίτας» για υπερπόντιες επιχειρήσεις, οι δυο «στρατηγοί ἐπὶ τὸν Πειραιᾶ», υπεύθυνοι για το κύριο πολεμικό λιμάνι της Αθήνας, και ο «στρατηγός ἐπὶ τὰς συμμορίας», υπεύθυνος για τον εξοπλισμό των πολεμικών πλοίων. Αυτή η πρακτική γενικεύτηκε στους ελληνιστικούς χρόνους, και κάθε στρατηγός είχε συγκεκριμένη αποστολή. Ένας δε εξ αυτών, ο «στρατηγός ἐπὶ τὰ ὅπλα», απέκτησε εξέχουσα θέση κατά την ρωμαϊκή περίοδο.
Άλλα ελληνικά κράτη
Ο όρος «στρατηγός» εμφανίζεται και σε άλλα ελληνικά κράτη, αλλά είναι ασαφές κατά πόσον επρόκειτο, όπως στην Αθήνα, για συγκεκριμένο αξίωμα, ή για ένα γενικό όρο για διοικητή στρατού. Ως διακριτό αξίωμα αναφέρεται στις Συρακούσες μετά τα τέλη του Ε' αιώνα π.Χ., στις Ερυθρές, και στο Κοινό των Αρκάδων τη δεκαετία του 360 π.Χ.
Ο τίτλος του «στρατηγού αυτοκράτορος» χρησιμοποιούνταν για στρατηγούς με ευρείες εξουσίες, οι οποίες όμως δίδονταν πάλι κατά περίπτωση από την εκάστοτε πόλη-κράτος.
Ελληνιστική και ρωμαϊκή περίοδος
Επί Φιλίππου Β', ο τίτλος του στρατηγού δινόταν σε διοικητές που αποστέλλονταν να διεξάγουν αυτόνομες επιχειρήσεις ως εκπρόσωποι του βασιλέως, συχνά δε οριζόταν ακριβώς η δικαιοδοσία τους, λ.χ. «στρατηγός τῆς Εὐρώπης».
Σε διάφορα κοινά ελληνικών πόλεων, ο όρος «στρατηγός» χρησιμοποιούνταν μόνο από τον ηγέτη του κοινού. Στην Αιτωλική Συμπολιτεία και την Αχαϊκή Συμπολιτεία, όπου ο στρατηγός εκλεγόταν κάθε χρόνο, ήταν ταυτόχρονα ο επώνυμος επικεφαλής της κυβέρνησης και ανώτατος διοικητής του στρατού. Στρατηγοί αναφέρονται επίσης στο Κοινό των Αρκάδων, το Κοινό των Ηπειρωτών, και το Κοινό των Ακαρνάνων.
Στα βασίλεια των Διαδόχων, ιδιαίτερα την Αίγυπτο των Πτολεμαίων, για την οποία γνωρίζουμε και τα περισσότερα, ο στρατηγός έγινε διοικητικό αξίωμα, που συνδύαζε πολιτικές με στρατιωτικές αρμοδιότητες. Στην Αίγυπτο οι στρατηγοί αρχικά ήταν υπεύθυνοι για τους Έλληνες εποίκους («κληρούχοι») που οι Πτολεμαίοι εγκατέστησαν στη χώρα. Γρήγορα όμως απέκτησαν ρόλο στην διοίκηση, δίπλα στον «νομάρχη» και τον «οικονόμο». Ήδη επί Πτολεμαίου Β΄ Φιλάδελφου (283-246 π.Χ.) ο στρατηγός είχε τεθεί επικεφαλής της επαρχιακής διοίκησης, ενώ ταυτόχρονα ο στρατιωτικός του ρόλος μειώθηκε, καθώς οι κληρούχοι σταδιακά αποστρατικοποιήθηκαν. Ο Πτολεμαίος Ε΄ Επιφανής (204-181 π.Χ.) δημιούργησε το αξίωμα του «επιστρατήγου» ως επιστάτη των διαφόρων στρατηγών. Οι τελευταίοι είχαν μετατραπεί πια σε καθαρά πολιτικούς αξιωματούχους, συνδυάζοντας τις αρμοδιότητες του νομάρχη και του οικονόμου. Αντίθετα, ο επιστράτηγος διατηρούσε στρατιωτικές αρμοδιότητες. Επίσης αναφέρεται και ο διορισμός «υποστρατήγων» ως υποδιοικητών των στρατηγών. Η διοικητική δομή των Πτολεμαίων επιβίωσε και στην ρωμαϊκή περίοδο, όταν το αξίωμα του επιστρατήγου διαιρέθηκε σε τρεις ή τέσσερις μικρότερες δικαιοδοσίες. Ο Ρωμαίος procurator ad epistrategiam ήταν πλέον επικεφαλής των στρατηγών, που συνέχισαν να προέρχονται από τον ελληνικό πληθυσμό της χώρας.
Με την άνοδο της Ρώμης,οι Αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί χρησιμοποίησαν τον όρο «στρατηγός» για να αποδώσουν το ρωμαϊκό αξίωμα του «πραίτωρα» (praetor), λ.χ. στην Καινή Διαθήκη οι άρχοντες των Φιλίππων αναφέρονται ως στρατηγοί. Αντίστοιχα, ο όρος «αντιστράτηγος» χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει στα ελληνικά το αξίωμα του propraetor.
Ιστορία
Ο βαθμός του στρατηγού στην σύγχρονη ελληνική ιστορία φερόταν από τον βασιλιά μέχρι την ανάληψη του βαθμού του στρατάρχη από τον Γεώργιο Β' το 1937. Κατ' εξαίρεση αποδιδόταν και σε ορισμένους επαγγελματίες στρατιωτικούς λόγω εξαιρετικών υπηρεσιών (λ.χ. ο Ρίτσαρντ Τσωρτς το 1854 ή ο Αλέξανδρος Παπάγος το 1947). Ως και τη δεκαετία του 1960 όμως, ο ντε φάκτο ανώτερος βαθμός που μπορούσε να κατέχει Έλληνας αξιωματικός, ανεξαρτήτως της θέσης που κατείχε, ήταν αυτός του αντιστρατήγου.
Αρχηγός ΓΕΕΘΑ
Περί το 1970, στα πλαίσια εναρμονισμού με τα ισχύοντα στο ΝΑΤΟ, όπου οι επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων των χωρών-μελών ήταν αξιωματικοί "τεσσάρων αστέρων", καθιερώθηκε και ο Έλληνας Αρχηγός ΓΕΕΘΑ να φέρει το βαθμό του στρατηγού αν προέρχεται από το στρατό ξηράς, ή αντίστοιχο για τους άλλους δυο κλάδους των ενόπλων δυνάμεων.
Στρατηγός (ε.α.)
Επίσης, ο βαθμός του Στρατηγού εν αποστρατεία (ε.α.) απονέμεται κατόπιν απόφασης του ΚΥ.Σ.Ε.Α. σε απόστρατους αντιστράτηγους του Στρατού Ξηράς καθώς και της ΕΛ.ΑΣ. και του Πυροσβεστικού Σώματος, που τερμάτισαν ευδοκίμως την σταδιοδρομία τους. Συνήθως αυτή η προαγωγή αφορά τους εκάστοτε αρχηγούς (Αρχηγός ΓΕΣ, Αρχηγός ΕΛ.ΑΣ, και Αρχηγός Π.Σ.).
Διακριτικά και ονομασία ανά χώρα
Στις διάφορες χώρες, ο Στρατηγός απαντάται με τις εξής ονομασίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατιωτικοί βαθμοί Κατηγορία:Βαθμοφόροι αθηναϊκού στρατού
Σουκ
thumb|350px|Σουκ στην πόλη της Σιδώνας, Λίβανος Το σουκ (αραβικά: سوق, αγγλικά: souq ή souk) είναι εμπορική περιοχή σε μια αραβική, μουσουλμανική ή βερβέρικη πόλη, που υποδηλώνει την έννοια της αγοράς (παζάρι).
Ιστορικά, τα σουκ δημιουργούνταν έξω από τις πόλεις σε τοποθεσίες, όπου τα καραβάνια, φορτωμένα με αγαθά, σταματούσαν και οι έμποροι εξέθεταν τα προς πώληση εμπορεύματά τους. Εκείνες τις εποχές, τα σουκ δεν ήταν απλά αγορές εμπορικών συναλλαγών, αλλά και χώρος όπου πραγματοποιούνταν ποικίλες κοινωνικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις. Αργότερα, λόγω της σημασίας που απέκτησαν οι εμπορικές αγορές, αλλά και της ανάπτυξης των πόλεων, τα σουκ μετατράπηκαν σε αστικά κέντρα.
Οι μορφές των σουκ διακρίνονται σε εποχιακά και μόνιμου χαρακτήρα αγορές. Τα εποχιακά σουκ γίνονταν σε περιοδικά χρονικά διαστήματα, κάθε χρόνο, μήνα ή εβδομάδα, και αποτελούσαν χώρο αγοραπωλησιών αγροτικών ζώων, αλλά και διάθεσης φρέσκων φρούτων και λαχανικών. Κατά τους προϊσλαμικούς χρόνους ή και στις απαρχές της ισλαμικής επικράτησης, τα σουκ, πέραν από τις εμπορικές δραστηριότητες, ήταν πασίγνωστα για τους παραμυθάδες και τους ποιητικούς διαγωνισμούς τους, καθώς και για τις παραστάσεις τσίρκου, ακροβατών, μουσικάντιδων και τραγουδιστών.
Τα μόνιμα σουκ επικεντρώνονται βασικά στις εμπορικές δραστηριότητες, δίχως ψυχαγωγικό ενδιαφέρον. Πριν από την εποχή των Ομεϋαδών (Umayyad), οι αγορές αυτές ήταν ένας ανοικτός χώρος, όπου οι έμποροι έστηναν κατά τη διάρκεια της ημέρας την πραγμάτεια τους σε πρόχειρους πάγκους και τη μετακινούσαν κατά τη νύχτα.
Κατά τη διάρκεια της εποχής των Ομεϋαδών, οι κυβερνήσεις άρχισαν να μισθώνουν τη γη στους εμπόρους και αργότερα να την πωλούν σ’ αυτούς, όπου οι έμποροι άρχισαν βαθμιαία να χτίζουν τα μαγαζιά τους. Αυτό είναι το παραδοσιακό είδος των σουκ που αναπτύχθηκε στον αραβικό κόσμο και επικρατεί μέχρι και σήμερα.
Το σουκ της πόλης διατέμνεται σε μικρότερα εμπορικά τμήματα, που αποτελούν ένα λαβύρινθο από στενά σοκάκια, καθένα από τα οποία παίρνει το όνομά του από το προϊόν που διακινείται σ’ αυτό, όπως σουκ των χρυσαφικών, σουκ των ενδυμάτων και υφασμάτων, σουκ των δερμάτων, σουκ των μπαχαρικών, τα οποία προσφέρουν πανδαισία χρωμάτων και αρωμάτων, ενώ άλλα ονομάζονται από το επάγγελμα που ασκείται σ’ αυτά, όπως σουκ των ραφτάδων, σουκ των βυρσοδεψών, σουκ των γανωματάδων, σουκ των ξυλογλυπτών κλπ.
Τα παραδοσιακά σουκ της Βηρυτού ισοπεδώθηκαν κυριολεκτικά κατά τη διάρκεια του δεκαπενταετούς εμφυλίου πολέμου στον Λίβανο (1975 – 1990), αλλά κατασκευάστηκαν και πάλι πρόσφατα σε μοντέρνα αρχιτεκτονική γραμμή, που διατηρεί όμως στοιχεία της πρότερης αραβικής μορφολογίας τους.
Κατηγορία:Αραβικός πολιτισμός Κατηγορία:Αραβική αρχιτεκτονική Κατηγορία:Εμπορικά καταστήματα
Tick-Tock (τραγούδι της Αλμπίνα Γκρτσιτς)
Ιστορικό και κυκλοφορία
Το "Tick-Tock" ήταν ένα από τα δεκατέσσερα τραγούδια που ανέθεσε το HRT για το Dora 2021, την εθνική επιλογή της Κροατίας για το. Το τραγούδι συντάχθηκε από τον Μπρανιμίρ Μιχαλιέβιτς με τον Μαξ Σίναμον να γράφει τους αγγλικούς στίχους και την Τιάνα Μπουκλίγιας Μπακίτς να γράφει τους κροατικούς στίχους. Το "Tick-Tock" έκανε πρεμιέρα στις 13 Φεβρουαρίου 2021, όταν εμφανίστηκε στο Dora 2021, την εθνική επιλογή της Κροατίας για το διαγωνισμό τραγουδιού Eurovision 2021. Το τραγούδι ήταν διαθέσιμο στα μέσα συνεχούς ροής την ίδια μέρα μέσω της Universal Music Croatia.
Εθνική επιλογή
Το HRT επέτρεψε στους καλλιτέχνες και τους συνθέτες να υποβάλουν τις συμμετοχές τους για το Dora 2021 μεταξύ 26 Οκτωβρίου 2020 και 10 Δεκεμβρίου 2020 για την επιλογή της συμμετοχής τους στο. [1] Στις 15 Δεκεμβρίου 2020, η Αλμπίνα ανακοινώθηκε ως μια από τους δεκατέσσερις συμμετέχοντες του Dora 2021 με το τραγούδι "Tick-Tock". [2] Στον τελικό, που διεξήχθη στις 13 Φεβρουαρίου 2021, κέρδισε και την ψηφοφορία του κοινού και την ψηφοφορία της κριτικής επιτροπής, τερματίζοντας στην πρώτη θέση με 198 βαθμούς, κερδίζοντας έτσι το δικαίωμα εκπροσώπησης της Κροατίας στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision 2021. [3]
Παραπομπές
Κατηγορία:Τραγούδια του 2021 Κατηγορία:Singles του 2021 Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 2021 Κατηγορία:Κροατικά τραγούδια Κατηγορία:Τραγούδια στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision
Τόμι Λότον
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Μπόλτον από πατέρα σταθμάρχη τραίνων που έφυγε από το σπίτι όταν ο Τόμι ήταν 18 μηνών. Η μητέρα του, υφάντρια, πήρε τον γιο της να ζήσει με τον παππού του, που ήταν παθιασμένος οπαδός του ποδοσφαίρου, ενώ και ο ίδιος ήταν καλός ερασιτέχνης παίκτης. Είχε ενθαρρύνει τους τέσσερις γιους του να παίξουν ποδόσφαιρο. Με τη μητέρα του να δουλεύει 12 ώρες την ημέρα, ο μικρός περνούσε τον ελεύθερο χρόνο του παίζοντας ποδόσφαιρο με τον παππού του και τους τέσσερις θείους του. Ξεκίνησε να παίζει στο ερασιτεχνικό της Ροσντέιλ Γιουνάιτεντ, και στη συνέχεια στην Μπόλτον Γουόντερερς στα 15 του. Σκόραρε με μεγάλη ευχέρεια και εντοπίστηκε από τη Λίβερπουλ, χωρίς όμως να ενταχθεί στην ομάδα.
Έγινε επαγγελματίας στη Μπέρνλι στα 17α γενέθλιά του. Έκανε το ντεμπούτο του σκοράροντας δύο φορές στη δεύτερη εμφάνισή του, εκτός έδρας με τη Σουόνσι στη δεύτερη κατηγορία του πρωταθλήματος Αγγλίας. Ξεκίνησε από την αναπληρωματική ομάδα σημειώνοντας 5 τέρματα σε 7 αγώνες πρωταθλήματος και μετά μπήκε στην πρώτη ομάδα. Οι εξαιρετικές επιθετικές του ικανότητες με την δύναμη και ακρίβεια της δράσης του έδωσαν μετά από ένα χρόνο μεταγραφή στην Έβερτον θεωρούμενος ως διάδοχος του Ντίξι Ντιν αγωνιζόμενος αρχικά ως μέσα αριστερά. Με την Έβερτον ήταν πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος το 1938 (28 τέρματα σε 39 αγώνες) και το 1939, βοηθώντας την ομάδα να τερματίσει ως πρωταθλήτρια στη δεύτερη χρονιά, σημειώνοντας 34 γκολ σε 38 αγώνες. Ο Λότον αναδείχθηκε στον καλύτερο της εποχής στην Αγγλία στη θέση του. Το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου διακόπηκε για επτά πλήρεις σεζόν λόγω του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου πολέμου στην Ευρώπη, κατά τη διάρκεια του οποίου σημείωσε 24 γκολ σε 23 εμφανίσεις για την Αγγλία, οι οποίες δεν υπολογίζονται στις επίσημες της Εθνικής Αγγλίας.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου αγωνίστηκε ως προσκεκλημένος σε διάφορες ομάδες της χώρας του και υπηρέτησε τη θητεία του. Η κυβέρνηση επέβαλε όριο ταξιδιού πενήντα μιλίων και η Φούτμπολ Λιγκ χώρισε όλους τους συλλόγους σε επτά περιφερειακές περιοχές όπου θα μπορούσαν να γίνουν παιχνίδια. Ο Λότον ήταν στην καλύτερη φόρμα του και σημείωσε 152 τέρματα σε 114 αγώνες. Δυνατός και σκληρός και με υποδειγματικές κεφαλιές της μπάλας χάρη στην εξέχουσα αλτικότητα και χρονισμό του, συνέβαλε στο να καθοριστεί το παιχνίδι του Άγγλου κεντρικού επιθετικού, θεωρούμενος από πολλούς ως ο πιο πλήρης στη θέση του στην Αγγλία όλων των εποχών. Ο έλεγχος της μπάλας ήταν αξιέπαινος και η δύναμη του σουτ του ήταν άγρια, γρήγορος, συχνά εκτυφλωτικός και η τεχνογνωσία του άριστη. Τον Νοέμβριο του 1945, μετακόμισε στην Τσέλσι, και σημείωσε 26 γκολ σε 34 αγώνες πρωταθλήματος στη σεζόν 1946–47 και συνολικά 35 σε 53 επίσημες συναντήσεις.