cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
TVP2
Το TVP2 (TVP Dwa, ελληνικά: Πρόγραμμα δύο) είναι ένα δημόσιο τηλεοπτικό κανάλι που μεταδίδεται από την πολωνική ραδιοτηλεοτική δημόσια εταιρία της Πολωνίας, την Telewizja Polska. Περιλαμβάνει όλα τα είδη ψυχαγωγίας με ντοκιμαντέρ, ιστορικά θέματα, talk-shows, παιχνίδια, αν και επικεντρώνεται στην ψυχαγωγία υπάρχουν επίσης προγράμματα όπως κωμωδίες, καμπαρέ και θεματικές εκπομπές.
Σιντ-Τρέιντεν
Το Σιντ-Τρέιντεν (ολλανδικά Sint-Truiden, λιμβουργιανά Sintruin, Sintreen, γαλλικά Saint-Trond) είναι πόλη στο Βέλγιο, στην επαρχία Λιμβουργία της Φλάνδρας. Έχει πληθυσμό 38,8 χιλ. κατοίκους.
TVP2
TVP2HD
Για την καλύτερη δυνατή εξυπηρέτηση,υπάρχει κανάλι υψηλής ευκρίνειας το TVP2HD για να προσφέρει στους τηλεθεατές τα προγράμματα του καναλιού με καλύτερη εικόνα και ήχο.
Επίσημη ιστοσελίδα
Κατηγορία:Τηλεόραση στην Πολωνία
Γιαν του Τσάρνκουφ
μικρογραφία| [[Οικόσημο Νάουεντς]] Ο Γιαν(κο) του Τσάρνκουφ (Jan(ko) z Czarnkowa) (περίπου 1320–1387), του οικοσήμου Νάουεντς, ήταν Πολωνός χρονικογράφος, Αναπληρωτής Καγκελάριος του Στέμματος και Αρχιδιάκονος του Γκνιέζνο.
Σιντ-Τρέιντεν
Μέσα συγκοινωνίας
Μέσα από την πόλη περνούν οι εθνικοί αυτοκινητόδρομοι N3 (Βρυξέλλες – Λιέγη – Άαχεν) και N80 (Άσσελτ – Ναμύρ), ενώ έχει και σιδηροδρομική σύνδεση.
Γιαν του Τσάρνκουφ
Ξεκίνησε την καριέρα του ως διπλωμάτης υπηρετώντας έναν από τους Πολωνούς επισκόπους και αργότερα εντάχθηκε στη Βασιλική Καγκελαρία. Από το 1366 έως το 1371 ήταν Αντιπρόεδρος. Μετά τον θάνατο του Καζίμιρ Γ΄ του Μέγα το 1370, ο Γιάνκο υποστήριξε τον Καζιμίρ Δ΄ της Πομερανίας-Στολπ εναντίον του Λουδοβίκου Α΄ της Ουγγαρίας. Χάνοντας τον αγώνα με τους υποστηρικτές του Οίκου των Καπετιδών-Ανζού, εξορίστηκε το 1371, αλλά επέστρεψε το 1375.
Σιντ-Τρέιντεν
Αθλητισμός
Από την πόλη προέρχεται η ποδοσφαιρική ομάδα της πρώτης κατηγορίας του πρωταθλήματος Βελγίου – Σιντ-Τρέιντενσε ΦΦ.
Γιαν του Τσάρνκουφ
Κατά τα έτη 1377-1386, έγραψε ένα χρονικό για τα έτη 1370-1384 και γεγονότα που είδε. Ορισμένοι ιστορικοί τον θεωρούν συγγραφέα του Χρονικού της Μείζονος Πολωνίας. Το χρονικό, χωρίς αρχή και τέλος, καλύπτει την περίοδο μεταξύ 1370 και 1384. Έχει τα χαρακτηριστικά τόσο ενός ημερολογίου όσο και ενός πολιτικού φυλλαδίου κατά των Καπετιδών-Ανζού.
Σιντ-Τρέιντεν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βελγίου
Γιαν του Τσάρνκουφ
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολωνοί χρονικογράφοι Κατηγορία:Ιστορικοί του 14ου αιώνα Κατηγορία:Μεσαιωνική πολωνική αριστοκρατία
Νόε Ακόστα
Ο Νόε Ακόστα Ριβέρα (ισπανικά: Noé Acosta Rivera, γένν. 10 Δεκεμβρίου 1983) είναι Ισπανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως μέσος για την ΑΕΛ.
Ισπανία
Ο Ακόστα γεννήθηκε στην Γουαδαλαχάρα, στο διαμέρισμα της Καστίλλης-Λα Μάντσα..
Ο Ακόστα ξεκίνησε το 2002 με την Κολόνια Μοσκάρντο και συνέχισε στις: Ατλέτικο Μαδρίτης C, Ρεάλ Μούρθια Ιμπεριάλ, RSD Αλκαλά.
Ρουμανία
Ο Ακόστα μετακόμισε στο εξωτερικό τον Ιανουάριο του 2010, υπογράφοντας με την FC Ουνιβερσιτάτεα Κλουζ και παίζοντας για πρώτη φορά σε πρώτη κατηγορία.
Ελλάδα
Και πάλι στη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου ο Ακόστα μετακόμισε στην Ελλάδα το 2011, ξεκινώντας με τον Ολυμπιακό Βόλου. Ακόμη αγωνίστηκε στο 2011-12 UEFA Γιουρόπα Λιγκ με την ομάδα, σκοράροντας σε μια 3-0 εκτός έδρας νίκη εναντίον της FC Ντιφερντάνζ 03 για τον τρίτο προκριματικό γύρο.
Τον Σεπτέμβριο του 2011 πήγε στον Άρη Θεσσαλονίκης. Τον Ιούλιο του 2012 πήγε στον Λεβαδειακό. Τον Αύγουστο του 2013 επέστρεψε στον Ολυμπιακό Βόλου.
Τον Ιανουάριο του 2014 υπέγραψε στον ΠΑΣ Γιάννινα.
Στις 29 Αυγούστου του 2018 υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο συνεργασίας με την ΑΕΛ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άρη Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ουνιβερσιτάτεα Κλουζ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λεβαδειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τερθέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Γιάννινα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΣ Λαμίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ε. Λάρισας Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λίγκα 1 (Ρουμανία)
TVP1
Το TVP1 (Το πρώτο τηλεοπτικό κανάλι της Πολωνίας) ιδρύθηκε στις 25 Οκτώβρη του 1952 ως TVP (Telewizja Polska SA) και την 1η Σεπτεμβρίου 1958 δημιούργησε μια σειρά από περιφερειακά κανάλια στο Ουούτς, το Κατοβίτσε και τη Βαρσοβία μεταδίδει και παραμένει ένα από τα πιο δημοφιλή σήμερα.
Χρονοδιάγραμμα
Το κανάλι άρχισε να εκπέμπει στις 25 Οκτωβρίου 1952. Οι πρώτες προσπάθειες για αναμετάδοση ξεκίνησαν το 1937 αλλά με την γερμανική εισβολή του Σεπτεμβρίου 1939 όλη η πρόοδος κατέρρευσε. Τότε σχεδιαζόταν η μετάβαση στις τακτικές τηλεοπτικές μεταδόσεις το 1940. Όταν ξεκίνησε εκ νέου η προσπάθεια ενός δημόσιου ιδρύματος τηλεόρασης η ΛΔ Πολωνίας σύστησε την POLSKA TELEWISJA SA και το πρώτο κανάλι με ονομασία TVP (10/1953-10/1970 και 6/1976-2/1992) TVP1 (10/1970-6/1976 και 2/1992-σήμερα) ενώ χρησιμοποιήθηκε και το TP1(2/1992) Την 1η Ιανουαρίου 1958 δημιουργήθηκε το Dziennik Telewizja, αντικαθιστώντας το Ειδήσεις της Ημέρας του 1956. Το 1989, η Dziennik TV αντικαταστάθηκε από την τηλεόραση TVP1. Συγχρόνως το Τηλεθέατρο που μεταδόθηκε το 1953 ήταν ένα σημαντικό, πολιτιστικής σημασίας, εγχείρημα. Από τη δεκαετία του 1960, το κανάλι επένδυσε στον πολιτισμό και την ψυχαγωγία (κάνοντας πρεμιέρα το Μεγάλο Παιχνίδι).
Εκπομπή προγραμμάτων σε υψηλή ευκρίνεια
Την 1η Ιουνίου 2012 άρχισε η επίσημη εκπομπή HD σήματος αρχικά από το TVP1HD και αργότερα σε όλα τα κανάλια
Επίσημη ιστοσελίδα
Κατηγορία:Τηλεόραση στην Πολωνία
Σαν Φερνάνδο δελ Βάγιε δε Καταμάρκα
Το Σαν Φερνάντο δελ Βάγιε δε Καταμάρκα (San Fernando del Valle de Catamarca, ΔΦΑ: [saɱ feɾˈnando ðel ˈβaʝe ðe kataˈmaɾka]) είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας Καταμάρκα στη βορειοδυτική Αργεντινή, στον ποταμό Ρίο Βάγιε, στους πρόποδες του Σέρο Αμπάτο. Το όνομα της πόλης συνήθως συντομεύεται ως Καταμάρκα (Catamarca). Το όνομα της πόλης προέρχεται από τις λέξεις qata (πλαγιά) και marka (περιοχή) στη γλώσσα Κέτσουα.
Η πόλη, η οποία καλύπτει 684 τετραγωνικά χιλιόμετρα, και βρίσκεται 500 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, έχει περίπου 222.100 κατοίκους σύμφωνα με υπολογισμό του 2019.
Περιγραφή
Πολλοί προσκυνητές μεταβαίνουν στο Σαν Φερνάντο δελ Βάγιε δε Καταμάρκα για να επισκεφθούν την εκκλησία της Παναγίας της Κοιλάδας (1694), η οποία στεγάζει ένα άγαλμα της Nuestra Señora del Valle (Παναγίας της Κοιλάδας).
Η Καταμάρκα είναι επίσης το τουριστικό κέντρο της επαρχίας, με την αποικιακή αρχιτεκτονική της, και χρησιμεύει ως κόμβος για πολλά τουριστικά σημεία και εκδρομές, πεζοπορία, εκδρομές με ποδήλατο βουνού, ιππασία και γευσιγνωσία κρασιού.
Μεταφορές
Η πόλη εξυπηρετείται από το Διεθνές Αεροδρόμιο Κορονέλ Φελίπε Βαρέλα (CTC/SANC), με πτήσεις προς το Μπουένος Άιρες.
Ιστορία και πολιτική
Ένας αρχικός οικισμός, που ονομαζόταν Λόντρες (Londres), ιδρύθηκε στην περιοχή από Ισπανούς αποίκους το 1558. Μόνιμος οικισμός ιδρύθηκε μόλις το 1683, από τον Φερνάντο ντε Μεντόζα ι Μάτε ντε Λούνα.
Η πόλη, η οποία είχε μόλις 8.000 κατοίκους το 1882 και συνδέθηκε με σιδηροδρομική γραμμή το 1888, αναπτύχθηκε πολύ αργά και η περιοχή παρέμεινε φτωχή ακόμη και στα μέσα του 20ού αιώνα.
Κλίμα
Το θερμό ημίξηρο κλίμα (Köppen BSh) της Καταμάρκα έχει μέση ετήσια θερμοκρασία 20 °C και μέση μέγιστη θερμοκρασία 34 °C το καλοκαίρι, με αρκετές ημέρες που συνήθως υπερβαίνουν τους 43 °C, και μέση ελάχιστη θερμοκρασία 5 °C το χειμώνα. Η θερμοκρασία στα ψηλά βουνά μπορεί να πέσει μέχρι τους -30 °C, ωστόσο στην πόλη σπάνια πέφτει κάτω από το μηδέν. Η πόλη δέχεται σχετικά λίγες βροχοπτώσεις από καλοκαιρινές καταιγίδες. Το μεγαλύτερο μέρος των βροχοπτώσεων λαμβάνεται με τη μορφή χιονιού στις ψηλές βουνοκορφές που περιβάλλουν την πόλη.
Οικονομία
Η γεωργία είναι η κύρια οικονομική δραστηριότητα της πόλης ωστόσο, οι χαμηλές βροχοπτώσεις καθιστούν απαραίτητη την άρδευση. Στις περιοχές των οάσεων κοντά στην πόλη καλλιεργούνται φρούτα και σταφύλια, ενώ υπάρχει σημαντική παραγωγή κρασιού. Άλλες τοπικές παραγωγές περιλαμβάνουν κονσέρβες και χειροποίητα υφαντά πόντσο.
Το βαμβάκι και τα βοοειδή είναι σημαντικά από οικονομική άποψη, καθώς και οι εξορύξεις στα ορυχεία Φαραγιόν Νέγρο, Μπάχο δε λα Αλουμπρέρα και Καπιγίτας , όπου εξορύσσεται χρυσός, ασήμι, χαλκός και κασσίτερος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Αγίασμα Καβάλας
Το Αγίασμα (μέχρι το 1926 Κουρί ή Κουρί Χουμαγιούν ) είναι χωριό του Δήμου Νέστου της περιφερειακής ενότητας Καβάλας, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Βρίσκεται στην πεδιάδα του Νέστου. Τρία χιλιόμετρα από το Αγίασμα βρίσκεται ο Κρατικός Αερολιμένας Καβάλας «Μέγας Αλέξανδρος».
Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 843 κατοίκους. Στην τοπική κοινότητα Αγιάσματος ανήκει και ο οικισμός Παραλία Αγιάσματος, με 20 κατοίκους (2011).Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 28,745 χμ² (2011) και μέσο σταθμικό υψόμετρο 2.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Ιστορία
Το Αγίασμα στις αρχές του 20ού αιώνα είχε μουσουλμανικό πληθυσμό (220 κατοίκους σύμφωνα με τη στατιστική του ελληνικού στρατού και 335 σύμφωνα με την απαρίθμηση πληθυσμού του 1913). Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, στο Αγίασμα εγκαταστάθηκαν 99 οικογένειες προσφύγων, συνολικά 393 άτομα, με το χωριό να αποκτά προσφυγικό χαρακτήρα. Σύμφωνα με την απογραφή του 1928 είχε 411 κατοίκους, ενώ ο πληθυσμός του αυξήθηκε στους 685 κατοίκους στην απογραφή του 1940.
Το Αγίασμα ορίστηκε έδρα της κοινότητας Αγιάσματος το 1927 και με το πρόγραμμα Καποδίστριας εντάχθηκε στον δήμο Κεραμωτής.
Αξιοθέατα
Σημαντικό οικοδόμημα του χωριού είναι η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και το πέτρινο ξωκλήσι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στην κοινή διάβαση από το Αγίασμα στην Κεραμωτή και στη Θάσο.
Κοντά στο χωριό υπάρχει και γήπεδο ποδοσφαίρου η ομάδα Μακεδονικός Αγιάσματος!
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Νέστου Κατηγορία:Χωριά του νομού Καβάλας
TVP HD
Το κανάλι TVP HD είναι μια ειδική έκδοση της ποιότητας εικόνας και ήχου σε υψηλή ευκρίνεια της εταιρίας Telewizja Polska. Το κανάλι είναι διαθέσιμο στη Βαρσοβία, στο Πόζναν, στην Ζιελόνα Γκούρα, στην Κρακοβία, και στο Κρόσνο από τις 6 μέχρι τις 25 Αυγούστου του 2008. Η μετάδοση γίνεται με εικόνα 1080i και με κωδικοποίηση MPEG4 / H.264. Επίσης μεταδίδεται και δορυφορικά από τον Astra 1KR στις 19.2° ανατολικά.
Επίσημη ιστοσελίδα
Κατηγορία:Τηλεόραση στην Πολωνία
Σιανός
Ο Σιανός είναι ένας ελληνικός χορός που προορίζεται για να ανοίγει γιορτές ή κοινωνικές εκδηλώσεις. Ο Σιανός είναι επίσης γνωστός στο νησί της Καρπάθου ως Κάτω Χορός. Οι άντρες ξεκινούν το χορό και οι γυναίκες εντάσσονται στην πορεία. Οι χορευτές κρατούν τα χέρια σε ένα πλέγμα καλαθιού (σταυρό). Ο πρώτος και ο τελευταίος χορευτής είναι πάντα άνδρες. Το μέτρο είναι 2/4 και υπάρχουν έξι βήματα στο χορό, τα οποία είναι παρόμοια με το Στα Τρία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικοί χοροί Κατηγορία:Χοροί των νησιών του Αιγαίου Πελάγους
Κλαδί ελιάς
μικρογραφία| Ένα κλαδί ελιάς Το κλαδί ελιάς είναι σύμβολο ειρήνης και νίκης που σχετίζεται με τα έθιμα της αρχαίας Ελλάδας και συνδέεται με τη δέηση προς τους θεούς και τα πρόσωπα που βρίσκονται στην εξουσία. Βρίσκεται στους περισσότερους πολιτισμούς της λεκάνης της Μεσογείου και συνδέθηκε με την ειρήνη στον σύγχρονο κόσμο.
Αρχαία Ελλάδα και Ρώμη
μικρογραφία| Κουκουβάγια που στέκεται σε [[Αμφορέας|αμφορέα, περιτριγυρισμένη από ένα στεφάνι από φύλλα ελιάς. Ελληνικό αργυρό τετράδραχμο από την Αθήνα, περ. 200–150 π.Χ.]] Στην ελληνική παράδοση, η ικετηρία ήταν ένα κλαδί ελιάς που κρατούσαν οι ικέτες για να δείξουν την ιδιότητά τους ως τέτοια όταν πλησίαζαν πρόσωπα εξουσίας ή σε ναούς όταν ικέτευαν τους θεούς.
Στην ελληνική μυθολογία, η Αθηνά ανταγωνιζόταν τον Ποσειδώνα για την κατοχή της Αθήνας. Ο Ποσειδώνας διεκδίκησε την κατοχή ρίχνοντας την τρίαινά του στην Ακρόπολη, όπου ανάβλυσε ένα πηγάδι με θαλασσινό νερό. Η Αθηνά την κατέλαβε φυτεύοντας την πρώτη ελιά δίπλα στο πηγάδι. Η αυλή των θεών έκρινε ότι η Αθηνά είχε το καλύτερο δικαίωμα στη γη επειδή της είχε δώσει το καλύτερο δώρο. Στεφάνια ελιάς φορούσαν οι νύφες και απονέμονταν στους νικητές των Ολυμπιακών Αγώνων.
Το κλαδί ελιάς ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά της Ειρήνης στα ρωμαϊκά αυτοκρατορικά νομίσματα. Για παράδειγμα, η οπίσθια όψη ενός τετράδραχμου του Βεσπασιανού από την Αλεξάνδρεια, 70-71 μ.Χ., δείχνει την Ειρήνη να στέκεται κρατώντας ένα κλαδί προς τα πάνω στο δεξί της χέρι.
Ο Ρωμαίος ποιητής Βιργίλιος (70–19 π.Χ.) συνέδεσε «την παχουλή ελιά» με τη θεά Παξ (τη Ρωμαϊκή Ειρήνη ) και χρησιμοποίησε το κλαδί ελιάς ως σύμβολο ειρήνης στην Αινειάδα του.
Για τους Ρωμαίους, υπήρχε μια στενή σχέση μεταξύ του πολέμου και της ειρήνης, και ο Άρης, ο θεός του πολέμου, είχε μια άλλη όψη, τον Ειρηνοποιό Άρη, ο οποίος φαίνεται στα νομίσματα της μεταγενέστερης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας να φέρει ένα κλαδί ελιάς. Ο Αππιανός περιγράφει τη χρήση του κλαδιού ελιάς ως χειρονομία ειρήνης από τους εχθρούς του Ρωμαίου στρατηγού Σκιπίωνα Αιμιλιανού στον Νουμαντινό Πόλεμο.
Αν και η ειρήνη συνδέθηκε με το κλαδί ελιάς κατά την εποχή των Ελλήνων, ο συμβολισμός έγινε ακόμη πιο ισχυρός κάτω από την Pax Romana, όταν οι απεσταλμένοι χρησιμοποίησαν κλαδιά ελιάς ως δείγματα ειρήνης.
Πρώιμος Χριστιανισμός
αριστερά|μικρογραφία| Ένα περιστέρι με κλαδί ελιάς, [[Κατακόμβες της Ρώμης]] Το κλαδί ελιάς εμφανίζεται με περιστέρι στην παλαιοχριστιανική τέχνη. Το περιστέρι προέρχεται από την παρομοίωση του Αγίου Πνεύματος στα Ευαγγέλια και το κλαδί ελιάς από τον κλασικό συμβολισμό. Οι πρώτοι Χριστιανοί, σύμφωνα με τον Γιόχαν Γιοάχιμ Βίνκελμαν, συχνά αλληγορούσαν την ειρήνη στους τάφους τους με τη μορφή ενός περιστεριού που έφερε ένα κλαδί ελιάς στο ράμφος του. Για παράδειγμα, στην Κατακόμβη της Πρισκίλλας στη Ρώμη (2ος – 5ος αι. μ.Χ.) υπάρχει μια απεικόνιση τριών ανδρών πάνω από τους οποίους αιωρείται ένα περιστέρι με ένα κλαδί και σε μια άλλη από τις ρωμαϊκές κατακόμβες υπάρχει ένα ρηχό ανάγλυφο γλυπτό που δείχνει ένα περιστέρι με ένα κλαδί να πετά προς μια φιγούρα που σημειώνεται στα ελληνικά ΕΙΡΗΝΗ.
Ο Τερτυλλιανός (περ. 160 – περ. 220) συνέκρινε το περιστέρι του Νώε στην Εβραϊκή Βίβλο, ο οποίος «ανήγγειλε στον κόσμο την καταπράυνση της θείας οργής, όταν είχε σταλεί από την κιβωτό και επέστρεψε με το κλαδί ελιάς» με το Άγιο Πνεύμα στο βάπτισμα «φέροντάς μας την ειρήνη του Θεού, απεσταλμένη από τους ουρανούς». Στη λατινική του μετάφραση του 4ου αιώνα της ιστορίας του Νώε, ο Άγιος Ιερώνυμος απέδωσε το «φύλλο ελιάς» (εβραϊκά: alé zayit) στη Γένεση 8:11 ως «κλαδί ελιάς» (λατινικά: ramum olivae). Τον 5ο αιώνα, όταν ένα περιστέρι με κλαδί ελιάς είχε καθιερωθεί ως χριστιανικό σύμβολο της ειρήνης, ο Άγιος Αυγουστίνος έγραψε στο De doctrina Christiana ότι «η αέναη ειρήνη υποδηλώνεται από το κλαδί ελιάς (oleae ramusculo) που έφερε το περιστέρι μαζί του όταν επέστρεψε στην κιβωτό». Ωστόσο, στην εβραϊκή παράδοση, δεν υπάρχει συσχέτιση του φύλλου ελιάς με την ειρήνη στην ιστορία του κατακλυσμού.
Σύγχρονη χρήση
μικρογραφία| Πορτρέτο της Βασίλισσας [[Ελισάβετ Α΄ της Αγγλίας από τον Μάρκους Γκέιρερτς το πρεσβύτερο, ζωγραφισμένο μεταξύ 1580 και 1585 και την δείχνει με ένα κλαδί ελιάς στο δεξί της χέρι.]] Ένα κλαδί ελιάς, που μερικές φορές κρατούσε ένα περιστέρι, χρησιμοποιήθηκε ως σύμβολο ειρήνης στη Βρετανία, τη Γαλλία και την Αμερική του 18ου αιώνα. Ένα πορτρέτο του 1729 του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας από τον Φρανσουά Λεμουάν τον απεικονίζει να προσφέρει στην Ευρώπη ένα κλαδί ελιάς. Ένα χαρτονόμισμα 2 λιρών της Βόρειας Καρολίνας (1771) απεικόνιζε το περιστέρι και την ελιά με το σύνθημα: «Η ειρήνη αποκαταστάθηκε». Το χαρτονόμισμα των 40 δολαρίων της Τζόρτζια του 1778 απεικόνιζε το περιστέρι και την ελιά και ένα χέρι που κρατούσε ένα στιλέτο, με το σύνθημα «Ή πόλεμος ή ειρήνη, προετοιμασμένοι και για τα δύο». Το κλαδί ελιάς εμφανίστηκε ως σύμβολο ειρήνης σε άλλες εκτυπώσεις του 18ου αιώνα. Τον Ιανουάριο του 1775, η προμετωπίδα του London Magazine δημοσίευσε ένα χαρακτικό: «Η ειρήνη κατεβαίνει σε ένα σύννεφο από τον Ναό του Εμπορίου», στο οποίο η Θεά της Ειρήνης φέρνει ένα κλαδί ελιάς στην Αμερική και τη Βρετανία. Μια αναφορά που εγκρίθηκε από το Αμερικανικό Ηπειρωτικό Κογκρέσο τον Ιούλιο του 1775 με την ελπίδα να αποφευχθεί ένας πλήρης πόλεμος με τη Μεγάλη Βρετανία ονομάστηκε Έκκληση Κλάδου Ελιάς. δεξιά|μικρογραφία| Το σχέδιο εμπροσθότυπου του 1885 της Μεγάλης Σφραγίδας των Ηνωμένων Πολιτειών Στις 4 Ιουλίου 1776, εγκρίθηκε ένα ψήφισμα που επέτρεψε τη δημιουργία της Μεγάλης Σφραγίδας των Ηνωμένων Πολιτειών. Στη Μεγάλη Σφραγίδα, υπάρχει ένας αετός που πιάνει ένα κλαδί ελιάς στο δεξί του νύχι. Το κλαδί ελιάς παραδοσιακά έχει αναγνωριστεί ως σύμβολο της ειρήνης. Προστέθηκε στη σφραγίδα τον Μάρτιο του 1780 από τη δεύτερη επιτροπή που διορίστηκε από το Κογκρέσο για να σχεδιάσει τη σφραγίδα. Το κλαδί ελιάς έχει δεκατρείς ελιές και δεκατρία φύλλα ελιάς που αντιπροσωπεύουν τις δεκατρείς αρχικές αποικίες. Αργότερα προστέθηκαν ο φαλακρός αετός και η δέσμη των δεκατριών βελών. Η ιδέα του κλαδιού ελιάς που αντιτίθεται στη δέσμη των δεκατριών βελών ήταν να «δηλώνει τη δύναμη της ειρήνης και του πολέμου που ανήκει αποκλειστικά στο Κογκρέσο».
Η σημαία της Κύπρου και το εθνόσημο της Κύπρου χρησιμοποιούν κλαδιά ελιάς ως σύμβολα ειρήνης και αντανακλάσεις της αρχαίας ελληνικής κληρονομιάς της χώρας. Εμφανίζεται επίσης και στη σημαία της Ερυθραίας. Κλαδιά ελιάς μπορούν να βρεθούν σε πολλά αστυνομικά σήματα και κονκάρδες σε όλο τον κόσμο για να υποδηλώσουν την ειρήνη.
Άλλες χρήσεις
Το κλαδί ελιάς είναι σύμβολο ειρήνης στις αραβικές λαϊκές παραδόσεις. Το 1974, ο Παλαιστίνιος ηγέτης Γιάσερ Αραφάτ έφερε ένα κλαδί ελιάς στη Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και είπε: «Σήμερα ήρθα με ένα κλαδί ελιάς και ένα όπλο μαχητή της ελευθερίας. Μην αφήσετε να πέσει το κλαδί ελιάς από το χέρι μου».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελιά Κατηγορία:Σύμβολα ειρήνης
Οβελίσκος του Αργυροκάστρου
Ο Οβελίσκος του Αργυροκάστρου είναι μνημείο σχήματος οβελίσκου στο Αργυρόκαστρο της Αλβανίας. Ο οβελίσκος βρίσκεται κοντά στην πρώτη αλβανική σχολή που άνοιξε στην πόλη το 1908 και αποτελεί σύμβολο για την εκπαίδευση στην Αλβανία. Το ύψος του φτάνει τα 7 μέτρα. Οι δημιουργοί του οβελίσκου είναι ο Μουντάζ Δράμι, ο Ξενοφών Κωστάκης και ο Στέφανος Παπαμιχάλης. Οι τρεις από αυτούς βραβεύτηκαν το 2008 από τον Δήμο του Αργυροκάστρου για την καλλιτεχνική τους δουλειά για την πόλη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οβελίσκοι Κατηγορία:Αργυρόκαστρο Κατηγορία:Αξιοθέατα στη Βόρεια Ήπειρο
Ροδιά Γρεβενών
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Ροδιά (αποσαφήνιση)
Η Ροδιά είναι ορεινός οικισμός της περιφερειακής ενότητας Γρεβενών σε υψόμετρο 960 μέτρα.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Ροδιά βρίσκεται προς τα βόρεια του νομού και τα όρια με το περιφερειακή ενότητα Κοζάνης, σε απόσταση 14,5 χλμ. ΒΑ. τα Γρεβενά και 30 χλμ. ΝΔ. από τη Σιάτιστα. Πολιτισμικά ανήκει στα Μαστοροχώρια Γρεβενών. Αξιοθέατα είναι οι εκκλησίες του χωριού, που έχουν χτιστεί πριν το 1900, με σημαντικότερες ο πάνω και κάτω Αι - Γιάννης, της Κοίμησης της Θεοτόκου με το ξυλόγλυπτο τέμπλο της και το εξωκλήσι του Ταξιάρχη με τις παλιές του εικόνες και τους τάφους που αποκαλύφθηκαν μετά το 1950. Υπάρχουν ακόμα το πάρκο του Αϊ - Γιάννη τοποθεσία για εκδηλώσεις και εκδρομές, τα ερείπια του παλιού νερόμυλου που ήταν σε χρήση μέχρι το 1950 στα όρια Ροδιάς - Κυδωνιών και Ροδιάς - Οροπεδίου, καθώς και η πεζοπορική διαδρομή, μέσα σε δασώδη περιοχή, μέχρι την πηγή "Αρμύρα" με τα υφάλμυρα νερά της.
Ονομασία - Διοικητικά
Το παλιό της όνομα είναι Ρατοβίστη και έτσι αναφέρεται επίσημα το 1918 στο ΦΕΚ 260Α - 31/12/1918 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης κοινότητας που ανήκε στο νομό Κοζάνης. Το 1919 μετονομάζεται σε Ραδοβίστι και το 1927 σε Ροδιά. Αποτελεί την τοπική κοινότητα Ροδιάς που ανήκει στη δημοτική ενότητα Γρεβενών του Δήμου Γρεβενών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 252 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Γρεβενών Ροδιά
Μανιτού
Μανιτού είναι η λέξη που χρησιμοποιούν πολλές φυλές των Αλγκονκίνων Ινδιάνων της Βορείου Αμερικής για να χαρακτηρίσουν ένα προστατευτικό πνεύμα και μπορεί να έχει μορφή ζώου, αντικειμένου ή φυσικού φαινομένου. Η παρουσία του φανερωνόταν στους νεαρούς Ινδιάνους στις τελετές μύησής τους. Το μανιτού του καθένα προσδιόριζαν οι μάγοι της φυλής από την ερμηνεία που έδιναν στα οράματα που προκαλούσαν οι πόνοι από τις επίπονες, ακόμα και βασανιστικές, δοκιμασίες της μύησης. Ο όρος μανιτού στη φυλή των Ντελαγουέαρ, καθώς και σε μερικές ακόμα των Ινδιάνων στις σημερινές ανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες, κατέληξε να σημαίνει το προστατευτικό πνεύμα όλης της φυλής, επομένως την υπέρτατη θεότητα (Μεγάλο Μανιτού) και έτσι έγινε γνωστός στους λευκούς αποίκους.
Προέλευση
Ο όρος ήταν ήδη διαδεδομένος κατά την περίοδο των πρώτων ευρωπαϊκών επαφών. Το 1585, όταν ο Thomas Harriot κατέγραψε το πρώτο γλωσσάρι μιας γλώσσας Αλγκονκίνων, Roanoke (Pamlico), περιέλαβε τη λέξη mantóac, που σημαίνει "θεοί" (πληθυντικός). Παρόμοιοι όροι βρίσκονται σε όλες σχεδόν τις γλώσσες των Αλγκονκίνων.
Σε ορισμένες παραδόσεις των Αλγκονκίνων, ο όρος "gitche manitou" χρησιμοποιείται για να αναφερθεί σε ένα «μεγάλο πνεύμα» ή ανώτατο ον. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε και από μερικές χριστιανικές ομάδες της Anishnaabe, όπως το Ojibwe, για να αναφερθεί στον μοναδικό Θεό της Αβρααμικής παράδοσης, συχνά λόγω του ιεραποστολικού συνασπισμού. Ωστόσο, υπάρχουν αντίστοιχοι όροι που χρονολογούνται πριν από την ευρωπαϊκή επαφή.
Στις σαμανιστικές παραδόσεις, τα μανιτού (ή manidoog ή manidoowag) συνδέονται για να επιτύχουν ένα επιθυμητό αποτέλεσμα, όπως το φυτό μανιτού για την επούλωση ή το βουβάλι μανιτού για ένα καλό κυνήγι. Στην παράδοση Anishinaabeg, "manidoowag" είναι μια πτυχή της Μεγάλης σύνδεσης. Οι σχετικοί όροι που χρησιμοποιούνται από την Anishinaabeg είναι "manidoowish" για τα μικρά ζώα και " manidoowag" για τα έντομα. Και οι δύο όροι σημαίνουν "λίγο πνεύμα". Σε ορισμένες γλώσσες Αλγκονκίνων όπως το Iynu (Montagnais) η λέξη "manituw" αναφέρεται σε υποθαλάσσια πλάσματα στα οποία οι κυνηγοί προσέφεραν καπνό για να τα δωροδοκήσουν όταν βρίσκονταν στη περιοχή τους.
Οι Ινδοί του Fox πίστευαν ότι ο μανιτού κατοικούσε στις πέτρες του "sweat lodge". Με τη θέρμανση της σόμπας, η θερμότητα της φωτιάς έκανε το μανιτού να βγαίνει από τη θέση του στις πέτρες. Στη συνέχεια εξέρχεται από τις πέτρες όταν το νερό πασπαλίζεται πάνω τους. Τότε βγαίνει στον ατμό και εισέρχεται στο σώμα. Μετακινείται σε όλο το σώμα, εξαγνίζοντας τα πάντα που προκαλούν πόνο. Πριν το μανιτού επιστρέψει στην πέτρα, μεταδίδει μερικά από τη φύση του στο σώμα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο κάποιος αισθάνεται τόσο καλά αφού είχε βρεθεί στο "sweat lodge".
Άλλες ερμηνείες
Ο θεός "Μανιτού", στον οποίο πίστευαν οι Ινδιάνοι, αντιπροσωπεύει μια υπέρτατη θεότητα, ανώτερη από τον άνθρωπο. Πρόκειται δηλαδή, στην ουσία, για ένα προστατευτικό πνεύμα. Οι ιδιότητες αυτές του " Μανιτού ", με την πάροδο του χρόνου, έχουν μετατραπεί σε ένα διασκεδαστικό παιχνίδι μεταξύ μιας -συνήθως- μεγάλης ομάδας ατόμων.
Το παιχνίδι είναι αρκετά απλό και έχει ως εξής : Όλα τα άτομα της ομάδας γράφουν σε ένα κομμάτι χαρτί το όνομα τους και έπειτα τα τοποθετούν όλα μαζί σε ένα κουτί. Καθένας τραβά κρυφά ένα κομμάτι χαρτί που έχει πάνω το όνομα κάποιου άλλου και έτσι, αυτός που έχει τραβήξει το χαρτί γίνεται το " μανιτού " εκείνου που αναγράφεται στο χαρτί. Μετατρέπεται δηλαδή, για όσο διάστημα διαρκεί το παιχνίδι, σε "προστάτη" του ατόμου που του έτυχε. Σκοπός του πλέον, είναι να προστατεύει και να είναι δίπλα σε αυτόν που έχει ως προστατευόμενο. Αυτό γίνεται με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, αναλόγως του είδους της ομάδας που διαδραματίζεται το παιχνίδι.
MAN B&W
Η MAN Diesel SE είναι μία Γερμανική κατασκευαστική πετρελαιοκινητήρων μεγάλης διαμέτρου κυλίνδρου για θαλάσσια συστήματα πρόωσης και εγκαταστάσεις ηλεκτροπαραγωγής. Η MAN Diesel απασχολεί πάνω από 7.700 υπαλλήλους, κυρίως στη Γερμανία, τη Δανία, τη Γαλλία, την Τσεχική Δημοκρατία, την Ινδία και την Κίνα. Ο παγκόσμιος οργανισμός μεταπώλησης, MAN Diesel PrimeServ, αποτελείται από ένα δίκτυο ιδιόκτητων κέντρων εξυπηρέτησης της εταιρείας, το οποίο υποστηρίζεται από εξουσιοδοτημένους συνεργάτες.
Μανιτού
Άλλες ερμηνείες
Το " μανιτού " ως στόχο έχει να κάνει τον προστατευόμενο του χαρούμενο είτε κάνοντας του δωράκια (οποιουδήποτε μεγέθους και αξίας), είτε γράφοντας γράμματα είτε απλά κάνοντας παρέα στον προστατευόμενο του. Στόχος βέβαια του παιχνιδιού, είναι να μην γίνει αντιληπτός ούτε από τον προστατευόμενο του καθώς και ούτε από τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας, αφού η αποκάλυψη των " μανιτού " ορίζεται σε μια συγκεκριμένη ημερομηνία ανάλογα με τις ανάγκες τις ομάδας.
MAN B&W
Βρετανικές εξαγορές
Το 2000, η MAN Diesel (τότε γνωστή ως MAN B & W Diesel) εξαγόρασε την Alstom Engines Ltd από την GEC. Αυτό περιελάμβανε τις πρώην επιχειρήσεις ντίζελ των English Electric, Mirrlees Blackstone, Napier & Son, Paxman και Ruston.
Μανιτού
Άλλες ερμηνείες
Το παιχνίδι αυτό έχει να προσφέρει πολλά στις ομάδες καθώς βοηθά τα άτομα να γνωριστούν μεταξύ τους, να μπουν στην διαδικασία να φτιάξουν πράγματα για τον άλλον, να πλησιάσουν ο ένας τον άλλον και να νιώσουν όμορφα. Το παιχνίδι είναι αρκετά γνωστό και εφαρμόζεται σε διάφορες ομάδες ανθρώπων όπως σε μαθητικές τάξεις, όπου η αποκάλυψη των " μανιτού " γίνεται στο τέλος της σχολικής χρονιάς, σε κατασκηνώσεις όπου τα " μανιτού " αποκαλύπτονται στο τέλος της περιόδου αλλά και σε θεατρικές ομάδες που η αποκάλυψη των " μανιτού " γίνεται συνήθως μετά το τέλος των παραστάσεων. Το παιχνίδι αυτό προσφέρει χαρά σε όλα τα μέλη της ομάδας καθώς μαθαίνουν να παραλείπουν το αν συμπαθούν ή όχι κάποιον και μαθαίνουν να κάνουν πράγματα ο ένας για τον άλλον, να μπαίνουν στην διαδικασία να ανακαλύψουν τι αρέσει στον προστατευόμενο τους, να προσπαθούν να κρατήσουν κρυφή την ταυτότητα τους ενώ σαφώς παράλληλα, αντλούν και οι ίδιοι την χαρά λαμβάνοντας δώρα ή γράμματα από το δικό τους " μανιτού ".
MAN B&W
Βρετανικές εξαγορές
Η Mirrlees Blackstone Limited ιδρύθηκε την 1η Ιουνίου 1969 με τη συγχώνευση της Mirrlees National Limited (πρώην Mirrlees, Bickerton and Day) και της Blackstone & Company Limited. Όλοι ήταν τότε μέλη του Ομίλου Hawker Siddeley.
Μανιτού
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθολογία Κατηγορία:Πνευματικότητα
MAN B&W
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατασκευαστικές εταιρείες της Γερμανίας
Τζέιμς Κορντέν
Ο Τζέιμς Κίμπερλι Κόρντεν (James Kimberley Corden) (γεννημένος στις 22 Αυγούστου 1978) είναι Άγγλος ηθοποιός, κωμικός, τηλεοπτικός παρουσιαστής και τραγουδιστής. Επίσης παρουσιάζει και το, Το Late Late Show με τον Τζέιμς Κόρντεν, ένα βραδινό τηλεοπτικό σόου στο CBS
Μαζί με τον Ουαλό ηθοποιό Ρουθ Τζοουνς, ο Κόρντεν συν-δημιούργησε, συν-έγραψε και πρωταγωνίστησε στην θρυλική κωμική σειρά του BBC Gavin & Stacey (2007-2010) για την οποία κέρδισε το BAFTA Television Award για την Καλύτερη Κωμωδία. Επίσης ήταν προτεινόμενος για το UK No. 1 single "Shout", μαζί με τον grime καλλιτέχνη Dizzee Rascal, έναν ανεπίσημο ύμνο της Αγγλικής ποδοσφαιρικής ομάδας για 2010 FIFA World Cup στη Νότια Αφρική, και έκανε ντουέτο με την Αυστραλιανή τραγουδίστρια Kylie Minogue για το τραγούδι "Only You" το 2015. Επιπροσθέτως παρουσίασε τον Αγγλικό φιλανθρωπικό τηλεμαραθώνιο "Comic Relief" το 2011. Ο Κόρντεν δημιούργησε το Carpool Karaoke,όταν πήγε στο Λονδίνο, τραγουδώντας τραγούδια με τον Τζορτζ Μαικλ. Από το 2009, ο Κόρντεν έχει παρουσιάσει τα Brit Awards πέντε φορές, τέσσερις φορές μόνος του και μία με τον Μαθιου Χορν και την Kylie Minogue. Το 2017, παρουσίασε τα εβδομηκοστά κοστά Βραβεία Τονι, και τα πεντηκοστά Βραβεία Γκραμμι αντικαθιστώντας ουσιαστικά τον πολυετή παρουσιαστή τους, LL Cool J.
Προσωπική του ζωή
Ο Κόρντεν μοιραζόταν για αρκετά χρόνια ένα διαμέρισμα με τον ηθοποιό Ντόμινικ Κούπερ. Ο Κούπερ είναι υπεύθυνος για την γνωριμία του Corden με την γυναίκα του, Τζούλια Carey, την οποία γνώριζε εδώ και πολλά χρόνια. Ο Κόρντεν παντρεύτηκε την Carey στις 15 Σεπτεμβρίου 2012. Το ζευγάρι έχει δύο παιδιά: τον Max (γεννημένος στις 22 Μαρτίου 2011) και την Carey (γεννημένη στις 27 Οκτωβρίου 2014).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Νικητές βραβείου Tony
Άγιος Νικόλαος Μεθάνων
Ο  Άγιος Νικόλαος είναι οικισμός στα Μέθανα. Διοικητικά υπάγεται στην τοπική κοινότητα Κουνουπίτσας, της δημοτικής ενότητας Μεθάνων του δήμου Τροιζηνίας-Μεθάνων, της περιφερειακής ενότητας Νήσων, στην περιφέρεια Αττικής, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και τις μεταβολές μετά από αυτό το πρόγραμμα. Πρίν το πρόγραμμα Καλλικράτης και το σχέδιο Καποδίστριας, ανήκε στην επαρχία Τροιζηνίας του νομού Αττικής, στο διοικητικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδος.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Νικόλαος είναι παράλιος οικισμός στο βόρειο τμήμα της χερσονήσου των Μεθάνων, στον παραλιακό δρόμο που διατρέχει το βόρειο τμήμα του νησιού και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 20. Απέχει 14,5 χλμ. περίπου ΒΔ. του χωριού των Μεθάνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Τροιζηνίας-Μεθάνων Κατηγορία:Χωριά του νομού Αττικής Κατηγορία:Μέθανα
Κούπα Κιλκίς
Η Κούπα είναι ορεινό χωριό της Κεντρικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Κιλκίς με υψόμετρο 700 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Κούπα βρίσκεται στα σύνορα της Ελλάδας με τη Βόρεια Μακεδονία και τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας. Είναι κτισμένο στις πλαγιές του όρους Πάικο, σε απόσταση 35 χλμ. ΒΔ. από το Πολύκαστρο (έδρα του Δήμου) και 7 χλμ. Ν.-ΝΔ. από το Σκρα όπου έγινε η ομώνυμη μάχη, μία από τις σημαντικότερες μάχες του Μακεδονικού Μετώπου κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το χωριό πολιτισμικά ανήκει στα λεγόμενα Βλαχομογλενίτικα χωριά της Παιονίας, όπου οι κάτοικοί του ομιλούν ένα Ρομαντικό ιδίωμα, τη μογλενίτικη διάλεκτο, με πλήθος ελληνικών στοιχείων. Σύμφωνα με την παράδοση η ονομασία του οφείλεται στον πρώτο κάτοικό του που λεγόταν Κούπης και κατέφυγε με την οικογένειά του στην περιοχή για να αποφύγει τους Τούρκους. Η αρχική θέση του οικισμού ήταν βορειοδυτικότερα από τη σημερινή, στην τοποθεσία "Βέκλιακουπ" (βλάχικα: Παλαιά Κούπα) και λόγω επιδημίας χολέρας το 1700 ερημώθηκε.
Λίγο πριν την απελευθέρωση της Μακεδονίας(Βιλαέτι της Θεσσαλονίκης) από τον δεσμό της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, κατα τον Πρώτο βαλκανικό πόλεμο και συγκεκριμένα τον Οκτώβριο του 1912, οι κάτοικοί της Κούπας αγόρασαν τα περίχωρα του χωριού, συμπεριλαμβανομένων των δασών, και το χωριό, από τον τοπικό Πασά, Αλί Φερίντ και κατέχουν τα πλήρη δημογραφικά, οικολογικά, και οικονομικά δικαιώματα του χωριού έως και σήμερα.
Αξιοθέατα
Η εκκλησία του χωριού Κοίμηση της Θεοτόκου από το 1991 έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Πρόκειται για τρίκλιτη ξυλόστεγη βασιλική που χρονολογείται στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα και "διασώζει στο εσωτερικό την αρχική του μορφή με αξιόλογα διακοσμητικά στοιχεία και αποτελεί μοναδική μαρτυρία αυτών των χρόνων στην περιοχή αυτή".
Η ευρύτερη περιοχή της Κούπας χαρακτηρίζεται από σπάνιας πυκνότητας και ανάπτυξης δάση βελανιδιάς και οξιάς, έχει πολλά φυσικά σπήλαια, τρεχούμενα νερά και πηγές με πιο σημαντική αυτή με ξινό ιαματικό νερό.
Διοικητικά
Η Κούπα αναφέρεται επίσημα, μετά την απελευθέρωση, το 1919 στο ΦΕΚ 48Α - 05/03/1919 να ορίζεται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Σκρα αποτελούν την τοπική κοινότητα Σκρα που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αξιούπολης του Δήμου Παιονίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 47 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Παιονίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς
Φρούριο του Κλις
Το Φρούριο Κλις (Tvrđava Klis) είναι μεσαιωνικό φρούριο, που βρίσκεται πάνω από ένα χωριό, που φέρει το ίδιο όνομα, κοντά στο Σπλιτ της Κροατίας. Αρχικά ήταν ένα μικρό οχυρό που χτίστηκε από την αρχαία ιλλυρική φυλή των Δαλματών. Έγινε βασιλικό κάστρο, που ήταν η έδρα πολλών Κροατών βασιλιάδων, μέχρι την τελική του ανάπτυξη ως μεγάλο φρούριο κατά τους Οθωμανικούς πολέμους στην Ευρώπη, το φρούριο Κλις φύλαγε τα σύνορα. Χάθηκε και ξανακατακτήθηκε πολλές φορές σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας του, που υπερβαίνει τις δύο χιλιάδες χρόνια. Λόγω της θέσης του σε ένα πέρασμα που χωρίζει τα βουνά Μόσορ και Κόζγιακ, το φρούριο χρησίμευε ως κύρια πηγή άμυνας στη Δαλματία, ειδικά κατά της οθωμανικής προέλασης, και υπήρξε βασικό σταυροδρόμι μεταξύ της μεσογειακής ζώνης και της βαλκανικής ενδοχώρας.
Σημασία
Δεδομένου ότι ο δούκας Μίσλαβ του Δουκάτου της Κροατίας έκανε το φρούριο Κλις την έδρα του θρόνου του στα μέσα του 9ου αιώνα, το φρούριο χρησίμευσε ως έδρα πολλών ηγεμόνων της Κροατίας. Η βασιλεία του διαδόχου του, Δούκα Τρπιμίρ Α', του ιδρυτή του κροατικού βασιλικού οίκου του Τρπιμίροβιτς, είναι σημαντική για τη διάδοση του Χριστιανισμού στο Δουκάτο της Κροατίας. Επέκτεινε σε μεγάλο βαθμό το φρούριο Κλις και στο Ριζινίτσε, στην κοιλάδα κάτω από το φρούριο, έχτισε μια εκκλησία και το πρώτο μοναστήρι των Βενεδικτίνων στην Κροατία. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του πρώτου Κροάτη βασιλιά, Τόμισλαβ, το Κλις και το Μπιογκράντ να Μόρου ήταν οι κύριες κατοικίες του.
Τον Μάρτιο του 1242 στο Φρούριο Κλις, οι Τάταροι που αποτελούσαν συστατικό τμήμα του μογγολικού στρατού υπό την ηγεσία του Καντάν υπέστησαν μεγάλη ήττα ενώ καταδίωκαν τον ουγγρικό στρατό υπό τον βασιλιά Μπέλα Δ'. Μετά την ήττα τους από τις κροατικές δυνάμεις, οι Μογγόλοι υποχώρησαν και ο Μπέλα Δ' αντάμειψε πολλές πόλεις και ευγενείς της Κροατίας με «σημαντικά πλούτη». Κατά τον Ύστερο Μεσαίωνα, το φρούριο διοικούνταν από Κροάτες ευγενείς, μεταξύ των οποίων ο Παύλος Α' Σούμπιτς του Μπρίμπιρ ήταν ο πιο σημαντικός. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, ο Οίκος του Σούμπιτς έλεγχε το μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης Κροατίας και της Βοσνίας. Εξαιρώντας τη σύντομη κατοχή από τις δυνάμεις του Βόσνιου Βασιλιά, Τβρτκο Α' της Βοσνίας, το φρούριο παρέμεινε στα χέρια της Ουγγαρίας-Κροατίας για τις επόμενες εκατονταετηρίδες, μέχρι τον 16ο αιώνα.
Το φρούριο Κλις είναι πιθανώς περισσότερο γνωστό για την άμυνά του κατά της οθωμανικής εισβολής στην Ευρώπη στις αρχές του 16ου αιώνα. Ο Κροάτης καπετάνιος Πέταρ Κρούζιτς ηγήθηκε της άμυνας του φρουρίου ενάντια σε μια τουρκική εισβολή και πολιορκία, που διήρκεσε για περισσότερες από δυόμισι δεκαετίες. Κατά τη διάρκεια αυτής της άμυνας, καθώς ο Κρούζιτς και οι στρατιώτες του πολέμησαν χωρίς συμμάχους εναντίον των Τούρκων, σχηματίστηκε η στρατιωτική φατρία των Ουσκόκ, η οποία αργότερα έγινε διάσημη ως μία ελίτ Κροατική στρατιωτική σέκτα. Τελικά, οι αμυνόμενοι ηττήθηκαν και το φρούριο καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς το 1537. Μετά από περισσότερο από έναν αιώνα υπό Οθωμανική κυριαρχία, το 1669, το Φρούριο Κλις πολιορκήθηκε και καταλήφθηκε από τη Δημοκρατία της Βενετίας, μεταφέροντας έτσι τα σύνορα μεταξύ χριστιανικής και μουσουλμανικής Ευρώπης πιο ανατολικά και συμβάλλοντας στην παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι Βενετοί αποκατέστησαν και μεγάλωσαν το φρούριο, αλλά το κατέλαβαν οι Αυστριακοί αφού ο Ναπολέοντας έσβησε την ίδια τη δημοκρατία το 1797. Σήμερα, το Φρούριο Κλις περιέχει ένα μουσείο όπου οι επισκέπτες αυτής της ιστορικής στρατιωτικής δομής μπορούν να δουν μια σειρά από όπλα, πανοπλίες και παραδοσιακές στολές.
Τοποθεσία
Το φρούριο βρίσκεται πάνω από ένα ομώνυμο χωριό, 11 χιλιόμετρα από την Αδριατική θάλασσα, σε ένα πέρασμα που χωρίζει τα βουνά Μόσορ και Κόζγιακ, σε υψόμετρο 360 μέτρων, βορειοανατολικά του Σπλιτ στην Κροατία. Λόγω της στρατηγικής του θέσης, το φρούριο θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα οχυρά της περιοχής.
Σκαρφαλωμένο σε ένα απομονωμένο βραχώδες ύψωμα, απρόσιτο από τις τρεις πλευρές, το φρούριο έχει θέα στο Σπλιτ, στον αρχαίο ρωμαϊκό οικισμό Σάλωνα, Σόλιν, Καστέλα και Τρόγκιρ και στα περισσότερα από τα κεντρικά νησιά της Δαλματίας. Ιστορικά, το φρούριο έχει ελεγχόμενη πρόσβαση από και προς τη Βοσνία, τη Δαλματία και την ενδοχώρα της Κροατίας. Η σημασία μιας τέτοιας θέσης έγινε αισθητή από κάθε στρατό, που εισέβαλε ή κατείχε αυτό το τμήμα της Κροατίας. Το φρούριο Κλις ήταν ένα σημείο στο οποίο στρέφονταν πάντα οι επιθέσεις τους και ήταν αξιοσημείωτο για τις πολλές πολιορκίες που άντεξε. Είχε σημαντική στρατηγική αξία για την Κροατία σε όλη την ιστορία της.
Αρχαίο οχυρό Ιλλυριών και Ρωμαίων
Η αρχαία ιλλυρική φυλή των Δαλματών, που κρατούσε ένα οχυρό σε αυτό το σημείο, ήταν οι πρώτοι γνωστοί κάτοικοι, που έζησαν στη θέση του σημερινού φρουρίου Κλις. Ηττήθηκαν πολλές φορές, και το έτος 9 μ.Χ., τελικά προσαρτήθηκαν από τους Ρωμαίους. Το σημερινό Φρούριο Κλις ήταν γνωστό στους Ρωμαίους με το όνομα "Andetrium" ή "Anderium" και σε μεταγενέστερους χρόνους "Clausura", που είναι η προέλευση του μεταγενέστερου Κλίσα (Clissa) και του σύγχρονου Κλις (Klis). Για τους Ρωμαίους, το Κλις έγινε διάσημο για την περίφημη πολιορκία του από τον Αύγουστο, την εποχή της εξέγερσης των Ιλλυριών στη Δαλματία. Ο δρόμος που οδηγούσε από το Κλις στα Σάλωνα ονομαζόταν «Via Gabiniana» ή «Via Gabinia», που σύμφωνα με μια επιγραφή που βρέθηκε στα Σάλωνα, φαίνεται ότι έγινε από τον Τιβέριο. Νοτιοανατολικά του φρουρίου, τα ίχνη ενός ρωμαϊκού στρατοπέδου είναι ακόμη ορατά, καθώς και μια επιγραφή λαξευμένη σε βράχο. και οι δύο που υποτίθεται ότι είναι σύγχρονες με την πολιορκία υπό τον Τιβέριο. Η περιγραφή αυτής της πολιορκίας κατά τους Ιλλυρικούς Πολέμους καταδεικνύει ότι ο τόπος αυτός ήταν ισχυρός και απρόσιτος εκείνη την εποχή.
Η περίοδος της μετανάστευσης και η άφιξη των Κροατών
Τα Σάλωνα, πρωτεύουσα της επαρχίας της Δαλματίας λεηλατήθηκαν και καταστράφηκαν το 614 από τους Αβάρους και τους Σλάβους. Ο πληθυσμός κατέφυγε στο περιτειχισμένο παλάτι του Διοκλητιανού στο Σπλιτ, το οποίο μπόρεσε να αντισταθεί στους εισβολείς. Στη συνέχεια, το Σπλιτ απέκτησε γρήγορα σημασία ως μια από τις μεγάλες πόλεις της Δαλματίας. Τον 7ο αιώνα οι Άβαροι εκδιώχθηκαν από ένα δεύτερο κύμα Κροατών, μετά από πρόσκληση του αυτοκράτορα Ηράκλειου προκειμένου να αντιμετωπιστεί η απειλή των Αβάρων για τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Βασιλικό Κάστρο
Από τις αρχές του 7ου αιώνα και μετά, το Κλις ήταν ένα σημαντικό κροατικό προπύργιο, και αργότερα, μια από τις έδρες πολλών ηγεμόνων της Κροατίας. Τον 9ο αιώνα, ο Κροάτης δούκας Μίσλαβ του Δουκάτου της Κροατίας, από το 835 έως το 845, έκανε το κάστρο του Κλις έδρα του θρόνου του. Παρά τη Φραγκική κυριαρχία, οι Φράγκοι δεν είχαν σχεδόν κανένα ρόλο στην Κροατία κατά την περίοδο από τη δεκαετία του 820 έως τη δεκαετία του 840. Μετά τον θάνατο του Μίσλαβ, ξεκινώντας από τον Δούκα Τρπιμίρ Α', το Κλις διοικούνταν από βασιλικά μέλη του Οίκου των Τρπιμίροβιτς, που ήταν αρχικά Δούκες του Κροατικού Δουκάτου (dux Croatorum) και στη συνέχεια Βασιλιάδες του Κροατικού Βασιλείου (rex Croatorum). Ανέπτυξαν το πρώιμο ρωμαϊκό οχυρό στην πρωτεύουσά τους. Οι σχέσεις με τους Βυζαντινούς βελτιώθηκαν σημαντικά υπό τον Κροάτη δούκα Τρπιμίρ Α', ο οποίος μετέφερε την κύρια κατοικία του δούκα από τη Νιν στο Κλις.
Η βασιλεία του διαδόχου του Μίσλαβ Τρπιμίρ Α ' είναι σημαντική για τη διάδοση του Χριστιανισμού στο μεσαιωνικό κροατικό κράτος και για την πρώτη αναφορά του ονόματος "Κροάτες" σε εγχώρια έγγραφα. Στις 4 Μαρτίου, το 852, ο Τρπιμίρ Α' εξέδωσε μια "Χάρτα στο Μπιάτσι" (in loco Byaci dicitur) στα λατινικά, επιβεβαιώνοντας τις δωρεές του Μίσλαβ στην Αρχιεπισκοπή στο Σπλιτ. Σε αυτό το έγγραφο ο Τρπιμίρ ονόμασε τον εαυτό του. «Με το έλεος του Θεού, Δούκα των Κροατών» (Dux Chroatorum iuvatus munere divino), και το βασίλειό του ως το «Βασίλειο των Κροατών» (Regnum Chroatorum). Στο ίδιο έγγραφο ο Τρπιμίρ ανέφερε το Κλις ως ιδιοκτησία του - έδρα. Κάτω από το Κλις, στο Ριζινίτσε, ο δούκας Τρπιμίρ έχτισε μια εκκλησία και το πρώτο μοναστήρι των Βενεδικτίνων στην Κροατία, το οποίο είναι γνωστό από την ανακάλυψη ενός πέτρινου θραύσματος σε μία αψίδα αετώματος από το τέμπλο του βωμού, με χαραγμένο το όνομα και τον τίτλο του δούκα.
Οι αρχαιολογικές ανασκαφές διαπίστωσαν ότι μια εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Βίτο ιδρύθηκε τον 10ο αιώνα από κάποιον Κροάτη βασιλιά, μαζί με τη σύζυγό του, βασίλισσα Δομασλάβα, η οποία καταστράφηκε κατά τις οθωμανικές κατακτήσεις τον 16ο αιώνα.
Ναΐτες Ιππότες
Από τις αρχές του 12ου αιώνα, και μετά την αποσύνθεση της ιθαγενούς κροατικής βασιλικής οικογένειας των Τρπιμίροβιτς, το κάστρο του Κλις διοικούνταν κυρίως από την Κροατική αριστοκρατία, υπό την κυριαρχία των Ούγγρων βασιλιάδων. Το Βασίλειο της Κροατίας και το Βασίλειο της Ουγγαρίας ήταν, από το 1102, σε μια προσωπική ένωση δύο βασιλείων, ενώθηκαν υπό τον Ούγγρο βασιλιά.
Ο Ανδρέας Β' της Ουγγαρίας ήταν εξαιρετικά ευνοϊκός απέναντι στους Ναΐτες. Κατά τη συμμετοχή του στην Πέμπτη Σταυροφορία, διόρισε τον Πόντιο ντε Κρους, Αρχηγό του Τάγματος στο Ουγγρικό Βασίλειο, ως αντιβασιλέα στην Κροατία και τη Δαλματία. Μετά την επιστροφή του το 1219, σε αναγνώριση της μεγάλης υλικοτεχνικής και οικονομικής υποστήριξης, που του είχε δώσει το Τάγμα κατά τη διάρκεια της εκστρατείας, παραχώρησε στο Τάγμα το κτήμα Γκάτσκα. Ακόμη και πριν από την αναχώρησή του από την πόλη του Σπλιτ το 1217, είχε παραδώσει στους Ναΐτες το κάστρο του Κλις (Clissa), ένα στρατηγικό σημείο στην ενδοχώρα του Σπλιτ (Σπαλάτο, Spalato), το οποίο έλεγχε τις προσεγγίσεις προς την πόλη. Ο βασιλιάς Ανδρέας ήταν απρόθυμος να εμπιστευτεί το κάστρο του Κλις σε καμία από τις τοπικές επιφανείς προσωπικότητες, γνωρίζοντας τι μεγάλο κακό θα μπορούσε να προκληθεί από αυτό το κάστρο. Ήταν θέληση του βασιλιά το Σπλιτ να αναθέσει στο κάστρο του Κλις την υπεράσπιση της πόλης τους. Η πόλη του Σπλιτ έδειξε ελάχιστο ενδιαφέρον για τις βασιλικές χάρες, έτσι ο βασιλιάς εμπιστεύτηκε το Κλις στα χέρια των Ναϊτών. Λίγο μετά από αυτό, οι Ναΐτες έχασαν το Κλις και, σε αντάλλαγμα, ο βασιλιάς τους έδωσε την παραθαλάσσια πόλη Σίμπενικ (Σεμπενίκο, Sebenico).
Μογγολική πολιορκία
Οι Τάταροι υπό την ηγεσία του Καντάν γνώρισαν μια μεγάλη αποτυχία τον Μάρτιο του 1242 στο φρούριο Κλις, όταν κυνηγούσαν τον Μπέλα Δ' της Ουγγαρίας. Οι Τάταροι πίστεψαν ότι ο βασιλιάς βρισκόταν στο φρούριο Κλις και έτσι άρχισαν να επιτίθενται από όλες τις πλευρές, εκτοξεύοντας βέλη και εκτοξεύοντας δόρατα. Ωστόσο, οι φυσικές άμυνες του φρουρίου έδωσαν προστασία και οι Τάταροι μπορούσαν να προκαλέσουν μόνο περιορισμένη βλάβη. Κατέβηκαν από τα άλογά τους και άρχισαν να έρπουν χέρι με χέρι προς το ψηλότερο έδαφος. Αλλά οι υπερασπιστές του φρουρίου πέταξαν τεράστιες πέτρες εναντίον τους και κατάφεραν να σκοτώσουν έναν μεγάλο αριθμό. Αυτή η οπισθοδρόμηση έκανε τους Τάταρους πιο άγριους, και έφτασαν μέχρι τα μεγάλα τείχη και πολέμησαν σώμα με σώμα. Λεηλάτησαν τα σπίτια στα περίχωρα του φρουρίου και αφαίρεσαν πολλά λάφυρα, αλλά δεν κατάφεραν να καταλάβουν το Κλις. Όταν έμαθαν ότι ο βασιλιάς δεν ήταν εκεί, σταμάτησαν να επιτίθενται και ανεβαίνοντας τα βουνά τους έφυγαν με τα άλογά τους προς την κατεύθυνση του Τρόγκιρ, μερικοί από αυτούς στράφηκαν προς το Σπλιτ.
Οι Μογγόλοι επιτέθηκαν στις πόλεις της Δαλματίας για τα επόμενα χρόνια, αλλά τελικά αποχώρησαν χωρίς μεγάλη επιτυχία, καθώς το ορεινό έδαφος και η απόσταση δεν ήταν κατάλληλα για το στυλ του πολέμου τους. Καταδίωξαν τον Μπέλα Δ' από πόλη σε πόλη στη Δαλματία. Οι Κροάτες ευγενείς και οι πόλεις της Δαλματίας όπως το Τρόγκιρ και το Ραμπ βοήθησαν τον Μπέλα Δ' να δραπετεύσει. Μετά από αυτή την αποτυχία, οι Μογγόλοι υποχώρησαν και ο Μπέλα Δ' αντάμειψε τις πόλεις και τους ευγενείς της Κροατίας. Μόνο η πόλη του Σπλιτ δεν βοήθησε τον Μπέλα Δ' στη διαφυγή του.
Ορισμένοι ιστορικοί ισχυρίζονται ότι το ορεινό έδαφος της Κροατικής Δαλματίας ήταν μοιραίο για τους Μογγόλους, επειδή υπέστησαν μεγάλες απώλειες όταν επιτέθηκαν από τους Κροάτες από ενέδρες σε ορεινά περάσματα. Άλλοι ιστορικοί ισχυρίζονται ότι ο θάνατος του Ογκεντέι Χαν (Ogotaj) ήταν ο μόνος λόγος για υποχώρηση. Μεγάλο μέρος της Κροατίας λεηλατήθηκε από τους Μογγόλους, αλλά χωρίς καμία σημαντική στρατιωτική επιτυχία. Η Αγία Μαργαρίτα (27 Ιανουαρίου 1242 – 18 Ιανουαρίου 1271), κόρη του Μπέλα Δ' και της Μαρίας Λασκαρίνα, γεννήθηκε στο φρούριο Κλις κατά τη διάρκεια της εισβολής των Μογγόλων στην Ουγγαρία-Κροατία.
Η διακυβέρνηση του Σούμπιτς
Η αποδυνάμωση της βασιλικής εξουσίας υπό τον Στέφανο Ε' της Ουγγαρίας επέτρεψε στον Οίκο του Σούμπιτς να ανακτήσει τον προηγούμενο ρόλο του στη Δαλματία. Το 1274, ο Στιέπκο Σούμπιτς του Μπρίμπιρ πέθανε και ο Παύλος Α' Σούμπιτς του Μπρίμπιρ τον διαδέχθηκε ως πρεσβύτερος της οικογένειας. Σύντομα, ο Λαδίσλαος Δ' της Ουγγαρίας, αναγνωρίζοντας την ισορροπία δυνάμεων στη Δαλματία, ονόμασε τον Παύλο Α' ως Μπάνος της Κροατίας και της Δαλματίας. Ο Λαδίσλαος Δ' πέθανε το 1290 χωρίς να αφήνει γιους και ξεκίνησε ένας εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των αντιπάλων υποψηφίων, του φιλοούγγρου Ανδρέα Γ' της Ουγγαρίας και του φιλοκροάτη Καρόλου Μαρτέλου της Ουγγαρίας. Ο πατέρας του Καρόλου Μαρτέλου Κάρολος Β' της Νάπολης, έδωσε όλη την Κροατία από το όρος Γκβοζντ (Petrova Gora, Πέτροβα Γκόρα) ως τις εκβολές του ποταμού Νερέτβα με κληρονομική διαδοχή στον Παύλο Α΄ Σούμπιτς του Μπρίμπιρ. Έτσι, ο Κάρολος μετέτρεψε την προσωπική θέση του Παύλου ως Μπάνου σε κληρονομική για την οικογένεια Σούμπιτς. Όλοι οι άλλοι ευγενείς σε αυτήν την περιοχή, επρόκειτο να είναι υποτελείς του Παύλου Σούμπιτς. Σε απάντηση, ο Ανδρέας Γ΄ το 1293 εξέδωσε παρόμοιο καταστατικό για τον Παύλο Σούμπιτς. Κατά τη διάρκεια αυτής της πάλης για τον θρόνο, ο Γεώργιος Α΄ Σούμπιτς του Μπρίμπιρ, αδελφός του Παύλου πήγε στην Ιταλία, επισκεπτόμενος τον πάπα και την αυλή της Νάπολης. Τον Αύγουστο του 1300, ο Γεώργιος Α' επέστρεψε στο Σπλιτ, φέρνοντας μαζί του τον Κάρολο Ρόμπερτ. Ο Παύλος Σούμπιτς συνόδευσε τον Κάρολο Ρόμπερτ (αργότερα γνωστό ως Κάρολος Α' της Ουγγαρίας) στο Ζάγκρεμπ, όπου αναγνωρίστηκε ως βασιλιάς. Στη συνέχεια προχώρησαν στο Έστεργκομ, όπου, το 1301, ο Αρχιεπίσκοπος του Έστεργκομ τον έστεψε ως βασιλιά της Ουγγαρίας και της Κροατίας.
Ο Παύλος Α' Σούμπιτς, Μπάνος της Κροατίας και της Δαλματίας, έγινε Κύριος όλης της Βοσνίας το 1299. Αν και υποστήριζε τον βασιλιά, ο Παύλος Α' συνέχισε να ενεργεί ανεξάρτητα και κυβέρνησε ένα μεγάλο μέρος της σύγχρονης Κροατίας και της Βοσνίας. Διόρισε τους αδελφούς του ως επιτρόπους των δαλματικών πόλεων και έδωσε το Σπλιτ στον αδελφό του Μλάντεν Α' Σούμπιτς και τις πόλεις Σίμπενικ, Νιν, Τρόγκιρ και Όμις στον αδελφό του Γεώργιο Α' Σούμπιτς. Μετά τον θάνατο του Γεώργιου Α' Σούμπιτς το 1302, ο αδελφός του Μλάντεν Α' Σούμπιτς κυβέρνησε ως Βόσνιος Μπάνος στη Βοσνία από το φρούριο Κλις, μέχρι που σκοτώθηκε σε μια μάχη το 1304. Στη συνέχεια, ο Σούμπιτς έδωσε το Φρούριο Κλις στον γιο του Μλάντεν Β' Σούμπιτς, ο οποίος κυβέρνησε τη Βοσνία όπως ο θείος του Μλάντεν Α'. Ο Γεώργιος Β' Σούμπιτς και ο γιος του, Μλάντεν Γ' Σούμπιτς, κυβέρνησαν το φρούριο Κλις μέχρι τα τέλη του 14ου αιώνα. Κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών εορτασμών στο φρούριο Κλις, ανοιχτά σε όλο τον πληθυσμό, ο Μλάντεν Γ' Σούμπιτς έδωσε το χέρι της αδερφής του Γιελένα Σούμπιτς στον Βλαντίσλαβ της Βοσνίας, από τον Οίκο Κοτρομάνιτς. Η Γιελένα Σούμπιτς γέννησε τον πρώτο Βόσνιο Βασιλιά, τον Τβρτκο Α' της Βοσνίας, ο οποίος αργότερα κληρονόμησε το φρούριο.