cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τάφος των Σκιπιώνων
Σαρκοφάγοι και επιγραφές
Οι πιο σημαντικές σαρκοφάγοι είναι: αυτή του Σκιπίωνα Βαρβάτου, τώρα στα Μουσεία του Βατικανού, και αυτή που θεωρείται ότι ανήκει στον Έννιο, και οι δύο σε μεγάλο μέγεθος. Δεν ανταποκρίνονται πλήρως στην ετρουσκική γλυπτική, αλλά δείχνουν τα στοιχεία της πρωτοτυπίας στον λατινικό και ιδιαίτερα στον ρωμαϊκό πολιτισμό και είναι συγκρίσιμες με άλλους ρωμαϊκούς τάφους (όπως στη Νεκρόπολη του Εσκουιλίνου) και σε άλλες πόλεις όπως το Tusculum.
μικρογραφία|300x300εσ|Κάτοψη του τάφου, βασισμένη σε σχέδιο του [[Φιλίππο Κοαρέλλι. 1 παλαιά είσοδος με πρόσοψη στον δρόμο του πάρκου, 2 "calcinara", ένας παρένθετος μεσαιωνικός κλίβανος ασβέστη, 3 τοξωτή είσοδος που φαίνεται στις φωτογραφίες (οδός αριθμός 6), με θέα στην Παλαιά Αππία Οδό (νυν Βία ντι Πόρτα Σαν Σεμπαστιάνο), 4 είσοδος στο νεότερο δωμάτιο (οδός αριθμός 12). Τα γράμματα από το Α στο Ι είναι σαρκοφάγοι (loculi) με επιγραφές. Ο τάφος είναι τώρα άδειος, εκτός από τα αντίγραφα σαρκοφάγων. Τα λείψανα απορρίφθηκαν ή ενταφιάστηκαν ξανά, ενώ τα θραύσματα των σαρκοφάγων κατέληξαν στο Βατικανό.]]
Σαρκοφάγος του Σκιπίωνα Βαρβάτου (A)
Το όνομα είναι χαραγμένο στο σκέπασμα (CIL VI 1284) και το επιτάφιο επίγραμμα (CIL VI 1285) στο μπροστινό μέρος της μοναδικής άθικτης σαρκοφάγου (κάποιες από τις διακοσμητικές λεπτομέρειες έχουν αποκατασταθεί). Τα γράμματα ήταν αρχικά βαμμένα κόκκινα. Ένα διακοσμητικό πλαίσιο δωρικού ρυθμού βρίσκεται επάνω από την επιγραφή με τριαντάφυλλα, που εναλλάσσονται με τρίγλυφα, τα οποία μοιάζουν με κίονες. Η κορυφή της σαρκοφάγου έχει τη μορφή μαξιλαριού.
Σαρκοφάγος του Λεύκιου Κορνήλιου Σκιπίωνα (Β)
Το όνομα βρίσκεται σε θραύσμα σκεπάσματος (CIL VI 1286) και το επιτάφιο επίγραμμα σε θραύσμα πλάκας (CIL VI 1287). Το όνομα είναι βαμμένο με κόκκινα γράμματα. Τα θραύσματα είναι αναρτημένα στον τοίχο του Μουσείου.
Σαρκοφάγος του Πόπλιου Κορνήλιου Σκιπίωνα, αρχιερέα του Δία (flamen Dialis) (C)
Το μόνο που έχει απομείνει από τη σαρκοφάγο, τώρα στο Βατικανό, είναι δύο θραύσματα μίας λίθινης πλάκας, που περιέχει την εγχάρακτη επιγραφή, που θεωρείται μία επιγραφή, η CIL VI 1288. Το κόψιμο κρύβει μερικά γράμματα, που αποκαθίστανται εύκολα.
Σαρκοφάγος και επιγραφή του Λεύκιου Κορνήλιου Σκιπίωνα, γιου του Ασιατικού (D)
μικρογραφία|Επιτάφιο επίγραμμα του Ασιατικού Β΄.
Μία μεταγραφή στα κλασικά λατινικά είναι:
Δηλ.:
Εκλογικό ημερολόγιο 2016
Δείτε επίσης
Κατηγορία:2016
558 Κάρμεν
Η Κάρμεν (Carmen) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 8,906. Ανακαλύφθηκε το 1905 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το ονομά της από την ηρωίδα της ομώνυμης όπερας του Μπιζέ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καρμεν
Διπλό ενωτικό
Το διπλό ενωτικό (⹀) είναι ένα σημείο στίξης που αποτελείται από δύο παράλληλα ενωτικά. Ήταν μια εξέλιξη του προγενέστερου διπλού πλάγιου ενωτικού (⸗), το οποίο αναπτύχθηκε από την Κεντρική Ευρωπαϊκή παραλλαγή από την κάθετο, αρχικά μια μορφή από το κόμμα. Προκειμένου να αποφευχθεί η σύγχυση του διπλού ενωτικού με το ίσον (=), το διπλό ενωτικό συχνά δίνεται ως διπλό πλάγιο ενωτικό στη σύγχρονη τυπογραφία. Το διπλό ενωτικό επίσης δεν πρέπει να συγχέεται με δύο διαδοχικά ενωτικά (- -), τα οποία συχνά χρησιμοποιούνται για να αντιπροσωπεύουν μια διπλή παύλα (—) ή μια παύλα (–)· η πρακτική αυτή προέκυψε λόγω των περιορισμών των συνόλων χαρακτήρων γραφομηχανής που δεν έχουν τόσο ενωτικό και παύλα.
Χρήση
Το διπλό ενωτικό χρησιμοποιείται για αρκετούς διαφορετικούς σκοπούς σε ολόκληρο τον κόσμο:
Άγιος Νικόλαος Μεσσηνίας
Ο Άγιος Νικόλαος είναι χωριό του νομού Μεσσηνίας. Ανήκει στον Δήμο Δυτικής Μάνης και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Λεύκτρου, η οποία περιλαμβάνει τους οικισμούς του Αγίου Νικολάου και του Αγίου Δημητρίου. Το χωριό τοποθετείται σε απόσταση λιγότερης της μίας ώρας (οδικώς) νότια της Καλαμάτας (47χλμ), στην καρδιά της πλούσιας σε ιστορία περιοχής της Μάνης.
Άγιος Νικόλαος
Ο Άγιος Νικόλαος, στα 3,5 χλμ νότια της Στούπας, είναι ψαροχώρι της Έξω Μάνης (Μεσσηνιακή Μάνη), με νεοκλασικές κατοικίες και πέτρινα αρχοντικά που διατηρούν την παραδοσιακή μανιάτικη τεχνοτροπία. Συνδυάζει μανιάτικα χαρακτηριστικά με νησιώτικη φυσιογνωμία.
Παλαιότερα ονομαζόταν Σελίνιτσα. Κατά μία εκδοχή, η ονομασία του χωριού προέρχεται από την σλάβικη λέξη selo=χωριό, selinitsa=μικρό χωριό. Στη μικρή παραλία Μάλσοβα (Πανταζή) του Αγίου Νικολάου, με την ψιλή άμμο, δίπλα στις εκβολές του ποταμού Παμίσου, τοποθετείται η αρχαία Πέφνος και απέναντί της το ομώνυμο νησάκι όπου, κατά τον μύθο, γεννήθηκαν οι Διόσκουροι.
Στην είσοδο του χωριού δεσπόζει το Πυροβολείο του Γερακάρη, το οποίο χτίστηκε από τον αρχηγό των Χιτών στη Μάνη, Σταύρο Γερακάρη. Επίσης, το Υπουργείο Πολιτισμού έχει χαρακτηρίσει ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο το κτήριο ιδιοκτησίας Γρηγορίου Σκαλκέα, ένα σημαντικό μνημείο για τη μελέτη της ιστορίας της αρχιτεκτονικής του χώρου. Αξιόλογες είναι οι εκκλησίες του Αγίου Μύρωνα και του Αγίου Νικολάου - Ιερός Ναός Αναλήψεως του Χριστού, απ’ όπου πήρε το όνομά του το χωριό. Το χωριό διαθέτει Νηπιαγωγείο, Λιμενικό Σταθμό και Κέντρο Υγείας. Δυτικά του χωριού στέκει ένας φάρος 5 μέτρων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Μάνη Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Μάνης
Σουκθ
Το Σουκθ (Sukth) είναι οικισμός και πρώην δήμος στον νομό Δυρραχίου στη δυτική Αλβανία. Στη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 έγινε δημοτική ενότητα του Δήμου του Δυρραχίου. Ο πληθυσμός κατά την απογραφή του 2011 ήταν 15.966 κάτοικοι.
Ο δήμος του Σουκθ αποτελείται από τους οικισμούς Σουκθ, Χαμαλάι, Κούλα, Περλάτ, Βαντάρντα και Ρουσκούλ. Ο τελευταίος δήμαρχος ήταν ο Σερίφ Φορτούζι.
Γνωστοί κάτοικοι
Παρακάτω υπάρχουν αξιοσημείωτες προσωπικότητες που γεννήθηκαν ή που πέρασαν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους στο Σουκθ:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλβανίας
S/2004 S 12
Ο S/2004 S 12 είναι ένας φυσικός δορυφόρος του Κρόνου. Η ανακάλυψή του ανακοινώθηκε από τους Σκοτ Σέπαρντ, Ντέιβιντ Τζιούιτ και Jan Kleyna στις 4 Μαΐου του 2005 από παρατηρήσεις που έγιναν την περίοδο από 12 Δεκεμβρίου του 2004 έως 9 Μαρτίου του 2005.
Το S/2004 S 12 έχει περίπου 5 χιλιόμετρα διάμετρο, η τροχιά του από τον Κρόνο έχει μέση απόσταση 19.906 Gm και η περιφορά του διαρκεί 1048,541 ημέρες, έχει κλίση προς την εκλειπτική 164° (162° με τον ισημερινό του Κρόνου), με ανάδρομη κατεύθυνση και εκκεντρότητα 0,396.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Συμβουλευτική Λαϊκή Συνέλευση
Η Συμβουλευτική Λαϊκή Συνέλευση της Δημοκρατίας της Ινδονησίας (Majelis Permusyawaratan Rakyat Republik Indonesia, MPR-RI) αποτελεί τον νομοθετικό κλάδο του πολιτικού συστήματος της Ινδονησίας. Απαρτίζεται από μέλη του Λαϊκού Αντιπροσωπευτικού Συμβουλίου (DPR) και το Περιφερειακό Αντιπροσωπευτικό Συμβούλιο (DPD). Πριν το 2004 και τις τροποποιήσεις στο Σύνταγμα του 1945, η MPR ήταν το ανώτατο κυβερνητικό σώμα της Ινδονησίας.
Η συνέλευση συστάθηκε με βάση τον Νόμο υπ' αριθμ. 16/1960 μετά τη διεξαγωγή των εκλογών του 1971. Για την κοινοβουλευτική περίοδο 2014–2019 υπάρχουν 560 μέλη της DPR και 132 γερουσιαστές, που μεταφράζονται σε 692 συνολικά μέλη της MPR.
Κλουκινιώτικα
Τα Κλουκινιώτικα ήταν τοποθεσία και παλιά συνοικία της Πάτρας.
Το όνομα της συνοικίας είναι ανθρωπωνυμικό και οφείλεται στο επίθετο του πρώτου οικιστή της. Ως τοποθεσία/συνοικία δεν απαντάει πλέον ούτε ακούγεται στη σύγχρονη Πάτρα. Ήταν μια κακόφημη συνοικία στο ύψος της τότε οδού Καλαβρύτων (νυν Γούναρη), κοντά στο παλιό πτωχοκομείο της πόλης. Αναφέρεται ότι ήταν γεμάτη με οίκους ανοχής.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Συνοικίες της Πάτρας Κατηγορία:Ιστορία της Πάτρας
Τόνγκα
Το Βασίλειο της Τόνγκα στα τονγκανικά Puleʻanga Fakatuʻi ʻo Tonga, όπως είναι η επίσημη ονομασία του κράτους, βρίσκεται στο νότιο Ειρηνικό, βορειοανατολικά της Νέας Ζηλανδίας και αποτελείται από περίπου 170 νησιά. Πρωτεύουσα είναι η Νουκουαλόφα. Ο πληθυσμός είναι 100.651 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2016 και η έκταση της 747 τετρ. χιλιόμετρα. Η οικονομία της χώρας στηρίζεται στην γεωργία και κυρίως στην παραγωγή ινδικής καρύδας και κασάβα. Η Τόνγκα είναι ίσως η μοναδική περιοχή του Ειρηνικού που ποτέ δεν έγινε αποικία και έχει διατηρήσει την τοπική κυριαρχία της.
Ιστορία
Οι πρώτοι άποικοι των νησιών Τόνγκα ήταν οι φορείς του πολιτισμού Λαπίτα και θεωρείται ότι έφτασαν στα Τόνγκα περίπου το 1000 π.Χ. προερχόμενοι από το Φίτζι. Σταδιακά η τονγκανική κοινωνία οργανώθηκε σε βασίλειο με ανώτατο πνευματικό ηγέτη τον Τούι Τόνγκα. Πρώτος βασιλιάς της χώρας αναφέρεται σε γενεαλογικές πηγές ο Αχοεΐτου. Οι πρώτοι Ευρωπαίοι που επισκέφτηκαν τα νησιά ήταν οι Ολλανδοί Σουτέν και Λαιμέρ το 1616. Ο Κουκ επισκέφθηκε τα νησιά το 1773 και 1774 και τα ονόμασε Φιλικές Νήσοι (Friendly Islands), αγνοώντας προφανώς σχέδια για τη δολοφονία του από τους τοπικούς φυλάρχους. Οι φύλαρχοι της Τόνγκα κατά τον 17ο και 18ο αιώνα είχαν, με εκστρατείες, επεκτείνει την κυριαρχία τους και σε άλλα αρχιπελάγη του νότιου Ειρηνικού, όπως το Νιούε, η Σαμόα, το αρχιπέλαγος Λάου των Φίτζι και το νησί Ουβέα (Wallis).
Ο πρώτος που ένωσε τα αρχικά τρία βασίλεια της Τόνγκα, το 1845, ήταν ο Ταουφααχάου Τουπόου Α΄ ο οποίος βαφτίστηκε Χριστιανός με το όνομα Τζωρτζ (Γεώργιος ("Σιαόσι"). Με την καθοδήγηση του Σίρλεϋ Μπέηκερ, Άγγλου ιεραποστόλου, ίδρυσε το βασίλειο της Τόνγκα το 1875 και συνέθεσε το πρώτο σύνταγμα, το οποίο με ελάχιστες αλλαγές ισχύει έως σήμερα και παραχωρεί μεγάλες εξουσίες στον μονάρχη. Το 1900 τα Τόνγκα έγιναν προτεκτοράτο της Μεγάλης Βρετανίας με τη Συνθήκη Φιλίας, η οποία παρέμεινε σε ισχύ μέχρι το 1970. Τότε έγινε μέλος της Βρετανικής Κοινοπολιτείας. Ο βασιλιάς Γεώργιος Τουπόου Ε΄, γιος του αποβιώσαντα Ταουφααχάου Τουπόου Δ΄, κυβέρνησε από το 2006 ως το θάνατό του, το 2012. Ο αδερφός του, Τουπουάχο, τον διαδέχθηκε στο θρόνο.
Το 2022 το κράτος επλήγη από την ισχυρή έκρηξη του ηφαιστείου Χούνγκα Τόνγκα, η οποία, μαζί με το τσουνάμι που προκάλεσε κατέστρεψε υποδομές στην πρωτεύουσα και τα υπόλοιπα νησιά του αρχιπελάγους και ζημιές ύψους 90 εκατομμυρίων δολαρίων, περίπου το 20% του ετήσιου ΑΕΠ της χώρας.
Δημογραφία
thumb|left|Η ανάπτυξη του πληθυσμού (1961-2003) από στοιχεία του FAOSTAT (πληθυσμός σε χιλιάδες) Οι κάτοικοι της χώρας είναι Πολυνήσιοι σε ποσοστό 98%, ενώ υπάρχουν μικρές κοινότητες Κινέζων και Ευρωπαίων. Οι Πολυνήσιοι κάτοικοι μιλούν την τονγκανική, μια πολυνησιακή γλώσσα του δυτικού ("τονγκικού") κλάδου. Η τονγκανική θεωρείται η πλέον συντηρητική πολυνησιακή γλώσσα και έχει υποστεί τις λιγότερες φωνητικές μεταβολές κατά τη διάρκεια των αιώνων. Η γλώσσα είναι σχετικά ομοιόμορφη σε όλο το βασίλειο με εξαίρεση το νησί Νιουαφοόου όπου ομιλείται μία διάλεκτος πλησιέστερη στη γλώσσα των Σαμόα. Επίσημη γλώσσα του κράτους είναι και η αγγλική.
Οι κάτοικοι είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία Χριστιανοί, κυρίως Μεθοδιστές και η κοινωνία είναι βαθιά συντηρητική. Σχεδόν κάθε δραστηριότητα διακόπτεται την Κυριακή, η οποία θεωρείται ιερή από το σύνταγμα. Επίσης, υπάρχουν 250 Μάρτυρες του Ιεχωβά και 61.470 Μορμόνοι της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών.
Ο ρυθμός αύξησης του πληθυσμού είναι 0,03% (εκτίμηση 2015). Ρυθμός γεννήσεων 23 γεννήσεις/1000 άτομα πληθυσμού και θανάτου 4,85 θάνατοι/1000 άτομα πληθυσμού (εκτίμηση 2015).
Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 72,6 χρόνια (69,8 χρόνια οι άνδρες και 75,6 οι γυναίκες).
Γεωγραφία
thumb|Ναός στη Νουκουαλόφα. Η χώρα είναι σχετικά επίπεδη και τα περισσότερα νησιά κοραλλιογενή. Το υψηλότερο βουνό βρίσκεται στο ακατοίκητο ηφαιστειογενές νησί Κάο (περ. 1000 μ.). Το έδαφος είναι εύφορο και καλλιεργείται εντατικά. Κύρια καλλιεργούμενα φυτά είναι η ινδική καρύδα, το τάρο, η κασάβα, η μανιόκα και οι μπανάνες, που αποτελούν και τα κύρια εξαγώγιμα είδη.
Νησιά
Το μεγαλύτερο νησί στην Τόνγκα είναι το Τονγκατάπου και ακολουθεί το Βαβάου. Άλλα νησιά είναι το Εούα, το Λιφούκα, το Φόα, κ.τ.λ.
Οικονομία
Οι εισαγωγές υπερκαλύπτουν κατά πολύ τις εξαγωγές και το εμπορικό ισοζύγιο είναι έντονα ελλειμματικό. Ο τουρισμός αποτελεί σημαντική πηγή συναλλάγματος. Τη χώρα επισκέπτονται περίπου 25.000 τουρίστες ετησίως. Ακόμα σπουδαιότερη πηγή συναλλάγματος είναι τα εμβάσματα των 60.000 περίπου Τονγκανών του εξωτερικού. Το ΑΕΠ της χώρας είναι 549 εκατ. $ (εκτίμηση 2008). Ο ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ είναι 1,2% (εκτίμηση 2008). Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι 4.600 $ (εκτίμηση 2008). Στις 11 Ιουνίου 2010 ο Βασιλιάς Γεώργιος Τουπόου Δ΄ πρότεινε τη χρήση πυρηνικής ενέργειας για την μερική αντιμετώπιση του ενεργειακού προβλήματος της νησιωτικής χώρας.
Νόμισμα της χώρας είναι το Παάνγκα το οποίο αντικατέστησε την λίρα στις 3 Απριλίου 1967 με ισοτιμία 1 λίρα = 2 παάνγκα.
Διακυβέρνηση
Η χώρα χαρακτηρίζεται ως συνταγματική μοναρχία. Ο βασιλιάς έχει ουσιαστικά όλη την εξουσία στα χέρια του και διορίζει το υπουργικό συμβούλιο. Σημαντική δύναμη κατέχουν και οι 33 κληρονομικοί ευγενείς οι οποίοι ψηφίζουν τους 9 από τους 27 βουλευτές του κοινοβουλίου. Άλλοι 9 εκλέγονται με καθολική ψηφοφορία και οι υπόλοιποι διορίζονται από τον μονάρχη. Τελευταία το αίτημα για εκδημοκρατισμό έχει κερδίσει ευρύτατη λαϊκή υποστήριξη, η οποία εκφράζεται έντονα στα εκλογικά αποτελέσματα και η δυσαρέσκεια για την ανελευθερία, την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την οικονομική κακοδιαχείριση και τα σκάνδαλα μεγαλώνει. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 21 ετών και άνω.
Μεταφορές
Το 2008 λειτουργούσαν στη χώρα 6 συνολικά αεροδρόμια. Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά. Κύριο λιμάνι είναι αυτό της πρωτεύουσας, Νουκουαλόφα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τονγκα
Γουόνγκ Καρ Γουάι
Ο Γουόνγκ Καρ Γουάι (王家卫, 17 Ιουλίου 1958) είναι σκηνοθέτης απο το Χονγκ Κονγκ. Είναι γνωστός για ρομαντικές ταινίες όπως το Ερωτική Επιθυμία και το Chungking Express και είναι ένας απο τους πιο αναγνωρισμένους σκηνοθέτες όλων των εποχών. Σύμφωνα με το They Shoot Pictures, Don't They?, είναι ο πιο κριτικά καταξιωμένος σκηνοθέτης του 21ου αιίωνα, και ο 39ος πιο αναγνωρισμένος σκηνοθέτης όλων των εποχών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Σανγκάη, αλλά όταν ήταν πέντε ετών, μετακόμισε με την οικογένειά του στο Χονγκ Κονγκ. Αποφοίτησε από τη Πολυτεχνική Σχολή του Χονγκ Κονγκ το 1980, όμως το ενδιαφέρον του για την τηλεόραση τον έκανε να σχοληθεί με τη συγγραφή τηλεοπτικών σεναρίων.
Η πρώτη ταινία που σκηνοθέτησε ήταν το "As Tears Go By", το 1988, την οποία οι κριτικοί είχαν παρομοιάσει με το Mean Streets (Κακόφημοι δρόμοι) του Μάρτιν Σκορσέζε. To 1990 κυκλοφόρησε η ταινία του Days of Being Wild, η οποία κέρδισε Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Χονγκ Κονγκ. Το 1994, καθώς σκηνοθετούσε το ιστορικό έπος Ashes of Time, ο Καρ-Γουάι έκανε ένα διάλειμμα για να σκηνοθετήσει μιαν "πιο ελαφριά" ταινία, και δημιούργησε το Chungking Express, το ανθολογικό, ρομαντικό και μελαγχολικό έργο που τον έκανε παγκοσμίως γνωστό. To Chungking Express αρχικά απαρτιζόταν απο τρείς ιστορίες, αλλα ο Καρ-Γουάι έκοψε την τρίτη καθώς πίστευε πως θα έκανε το έργο υπερβολικά μεγάλο. Το 1995, η τρίτη κομμένη ιστορία συνδυάστηκε με μια καινούρια ιστορία για να δημιουργήσει ένα καινούριο αστικό, μελαγχολικο, ανθολογικό ρομάντζο το οποίο υπηρετεί ώς πνευματική συνέχιση του Chungking Express, το Fallen Angels, το οποίο επίσης έλαβε αναγνώριση. Το 1997 ο Καρ-Γουαι σκηνοθέτησε μια απο τις πιο καταξιωμένες ταινίες του, το Happy Together, το οποίο κέρδισε το βραβείο του καλύτερου σκηνοθέτη στο Φεστιβάλ των Καννών.
Με την αλλαγή του αιώνα, ο Καρ-Γουάι σκηνοθέτησε 2 απο τα πιο σημαντικά του έργα, το Ερωτική Επιθυμία (In the Mood for Love) και το 2046. Μαζι με το As Tears Go By, αυτές οι ταινίες σχηματίζουν μιαν άτυπη τριλογία η οποία έχει αποκαλεστεί "Η Τριλογία της Αγάπης". Το Ερωτική Επιθυμία ειδικά είναι το πιο γνωστό και αναγνωρισμένο του έργο, και θεωρείται μια απο τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Βραβεύτηκε στις Κάννες με το Μεγάλο Τεχνικό Βραβείο (Technical Grand Prize).
Η ταινία Έρως (Eros), στην οποία συνεργάστηκε με τον Μικελάντζελο Αντονιόνι και τον Στίβεν Σόντερμπεργκ, είναι μια σπονδυλωτή ταινία, με τρεις διαφορετικές ιστορίες για τον έρωτα, από την οπτική γωνία των τριών σκηνοθετών, και κυκλοφόρησε το 2004. Η επόμενη ταινία του με τίτλο Οι νύχτες μου μακριά σου (My Blueberry Nights) προβλήθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών 2007. Είναι η πρώτη του αγγλόφωνη ταινία και πρωταγωνιστεί η γνωστή Αμερικανίδα τραγουδίστρια Νόρα Τζόουνς. To 2013 κυκλοφόρησε η ταινία του The Grandmaster, μια ταινία πολεμικών τεχνών που αφηγείται την ζωή του θρυλικού δασκάλου Γουίν Τσουν, Γιπ Μαν.
To 2019, αποκάλυψε πως η επόμενη του ταινία, Blossoms, θα ήταν συνέχιση της "Τριλογίας της Αγάπης".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σκηνοθέτες κινηματογράφου από το Χονγκ Κονγκ
Κατάληψη νομικής σχολής (1973)
Η κατάληψη της νομικής σχολής Αθηνών τον Φεβρουάριο του 1973 ήταν η πρώτη μαζική κινητοποίηση των φοιτητών κατά την περίοδο της Χούντας των Συνταγματαρχών.
Στις 21 Φεβρουαρίου 1973, 4.000 φοιτητές καταλαμβάνουν το κτήριο της νομικής σχολής Αθηνών και καλούν τον λαό να συμπαρασταθεί στον αγώνα τους. Αιτία ήταν το νομοθετικό διάταγμα 1347, σύμφωνα με το οποίο το υπουργείο εθνικής Άμυνας θα μπορούσε να ανακαλεί τις αναβολές στράτευσης των φοιτητών που απείχαν λόγω μαθημάτων. Είχε προηγηθεί η αποχή των φοιτητών του Πολυτεχνείου και η εισβολή της αστυνομίας σε αυτό. Γύρω από το κτίριο της νομικής εκτός από τους φοιτητές συγκεντρώθηκε και απλός κόσμος. Στο συντονιστικό όργανο συμμετείχαν μεταξύ άλλων οι Γιώργος Βερνίκος, Όλγα Τρέμη, Στέφανος Τζουμάκας, Νίκος Μπίστης, Μάκης Παρασκευόπουλος κ.ά. Στην κατάληψη συμμετείχαν φοιτητές όλων των σχολών. Η βασική απαίτηση των φοιτητών ήταν η άμεση ανάκληση του νομοθετικού διατάγματος.
Οι πρυτανικές αρχές δεν αντέδρασαν άμεσα, αλλά προχώρησαν σε διαπραγματεύσεις με επικεφαλής τον πρύτανη Κωνσταντίνο Τούντα. Την επόμενη μέρα οι φοιτητές αποχώρησαν από το κτήριο, με την βοήθεια του κόσμου που ήταν συγκεντρωμένος γύρω από αυτό, κάτω από τον φόβο επέμβασης του καθεστώτος. Κατά τη διάρκεια της αποχώρησης πραγματοποιήθηκαν συγκρούσεις με την αστυνομία και με στελέχη παρακρατικών οργανώσεων με αποτέλεσμα να συλληφθούν αρκετοί και να οδηγηθούν στα ΕΑΤ-ΕΣΑ. Ακολούθησε δεύτερη κατάληψη και στις 20 Μαρτίου του ίδιου έτους οι φοιτητές προχώρησαν σε τρίτη κατάληψη χωρίς, όμως, να έχει υπάρξει συμφωνία όλων των πολιτικών οργανώσεων της νεολαίας. Με άδεια της πρυτανείας η αστυνομία εισέβαλε στη σχολή και αφού ξυλοκόπησε, συνέλαβε αρκετούς φοιτητές.
Κατηγορία:Ταραχές στην Ελλάδα
Ναφισατού Τιάμ
Η Ναφισατού Τιάμ (γαλλικά:  Nafissatou Thiam, γεννήθηκε 19 Αυγούστου 1994) είναι Βελγίδα αθλήτρια του στίβου. Γεννήθηκε στο Βέλγιο από Βελγίδα μητέρα και Σενεγαλέζο πατέρα. Είναι μία από τις δύο μόνο αθλήτριες με δύο χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια στο έπταθλο.
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Λωζάνης κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 στο Ρίο στέφθηκε χρυσή Ολυμπιονίκης, επίτευγμα που επανέλαβε στο Τόκιο το 2021. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 στο Λονδίνο κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο.
Το 2017 αναδείχθηκε καλύτερη αθλήτρια της χρονιάς από την IAAF.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βέλγοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Επταθλήτριες Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Τιάμ Κατηγορία:Πρωταθλητές Ευρώπης στον στίβο Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Ολυμπία Μοράτα
Η Ολυμπία Φουλβία Μοράτα (Olimpia Fulvia Morata, 1526 – 26 Οκτωβρίου 1555 ) ήταν Ιταλίδα ανθρωπίστρια λόγια που είχε αποκτήσει τεράστια φήμη στην Ευρώπη του 16ου αιώνα ως παιδί θαύμα και λογοτεχνική ιδιοφυία ενώ την έχουν αποκαλέσει «θαύμα του αιώνα» και την «πιο σημαντική γυναίκα του Γερμανικού Ανθρωπισμού του πρώτου μισού του 16ου αιώνα». Το παράδειγμα της Μοράτα οδήγησε στην άνθιση της γυναικείας λογοτεχνίας στην Ιταλία τον 16ο αιώνα.
Τα πρώτα της χρόνια
Γεννήθηκε στη Φερράρα της Ιταλίας και ήταν κόρη του ανθρωπιστή Φούλβιο Πελεγκρίνο Μοράτο και κάποιας Λουκρητίας (πιθανότατα της Λουκρητίας Γκότζι ). Από νωρίς η Ολυμπία Μοράτα έλαβε εξαιρετική ανθρωπιστική μόρφωση από τον πατέρα της.
Το 1532 η οικογένεια της Μοράτα μετακόμισε για άγνωστους λόγους στη Βιτσέντζα όπου ο πατέρας της άρχισε να εργάζεται ως δάσκαλος λατινικών και να εκφράζει στα γραπτά του και στις διαλέξεις του έντονα αντικληρικές απόψεις ενώ έκανε ιδιαίτερα μαθήματα στους νέους στο σπίτι του διδάσκοντάς τους το έργο θρησκευτικών μεταρρυθμιστών όπως ο Λούθηρος, ο Καλβίνος και ο Έρασμος. Αυτές οι δραστηριότητες τράβηξαν τις υποψίες τις Εκκλησίας και ο Φούλβιο Μοράτο σύντομα κατηγορήθηκε ως αιρετικός. Προκειμένου να αποφύγει τις διώξεις εκείνος πήρε την οικογένειά του και επέστρεψε στη Φερράρα.
Εκεί ο Φούλβιο Μοράτο τέθηκε υπό την προστασία της δούκισσας της Φερράρα, Ρενέ της Γαλλίας, κόρη του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΒ΄, που είχε γαλουχηθεί υπό την επιρροή της διάσημης θείας της Μαργαρίτας της Ναβάρρας η οποία ήταν γνωστή για τις προοδευτικέες και ανθρωπιστικές τις πεποιθήσεις όπως και για την υποστήριξη των Ουγενότων. Η δούκισσα Ρενέ είχε μετατρέψει το παλάτι των Έστε σε ένα άτυπο καταφύγιο των μεταρρυθμιστικών ιδεών και φιλοξενούσε συχνά αντικομφορμιστές λόγιους όπως ο Καλβίνος (που κατέφυγε στο παλάτι της μετά τη δίωξή του από τη Γαλλία το 1536), ο ποιητής Κλεμέντ Μαρκό αλλά και η ποιήτρια Βιττόρια Κολόνα, που με το έργο της είχε κινήσει τις υποψίες της Εκκλησίας και βρισκόταν υπό έρευνα Στο παλάτι των Έστε, που το έχουν αποκαλέσει και «ιδιωτική ακαδημία της βασίλισσας της Φερράρα», υπό την προστασία της δούκισσας Ρενέ, ο Φούλβιο Μοράτο εργάστηκε ως δάσκαλος των δύο νεαρών πριγκίπων των Έστε, Αλφόνσο και Αλφονσίνο.
Το παιδί θαύμα
Σύντομα στο παλάτι μετακόμισε και η Ολυμπία Μοράτα για να κάνει παρέα στην κόρη της δούκισσας Ρενέ, την πριγκίπισσα Άννα των Έστε, η οποία, αν και νεαρότερη, ήταν εξίσου μορφωμένη και προικισμένη με εκείνη και η οικογένειά της είχε αποφανθεί πως χρειαζόταν δίπλα της «κάποιον για να συναγωνίζεται σε ευγενή άμιλλα». Ο λόγος για τον οποίον είχε επιλεγεί η Ολυμπια Μοράτα για αυτήν την προνομιούχα θέση ήταν η φήμη της ως παιδί θαύμα που κατείχε εξαιρετική μόρφωση. Στα δώδεκά της μπορούσε να μιλήσει άπταιστα ελληνικά και λατινικά ενώ έδινε διαλέξεις για τον Κικέρωνα και τον Καλβίνο, σχολίαζε τον Όμηρο ενώ στα δεκατέσσερά της έγραψε την υπεράσπιση του Κικέρωνα. Τα ιταλικά παλάτια της εποχής συναγωνίζονταν μεταξύ τους για το πιο θα προσελκύσει τους πιο αξιόλογους λόγιους και καλλιτέχνες και ένα παιδί θαύμα αποτελούσε εξαίρετη ένδειξη κύρους. Διάφορες προσωπικότητες της εποχής επισκέπτονταν το παλάτι των Έστε για να γνωρίσουν από κοντά και να συνομιλήσουν με το αξιοθαύμαστο αυτό κορίτσι θαύμα. Ακόμα και ο Πάπας Παύλος Γ΄ παρακολούθησε μία κωμωδία του Τερέντιου που είχε ανεβάσει η νεαρή Μοράτα χρησιμοποιώντας ως ηθοποιούς τα παιδιά της οικογένειας Έστε.
Στο γεμάτο διανόηση παλάτι των Έστε η Μοράτα μορφώθηκε δίπλα στην πριγκίπισσα Άννα, το μεγαλύτερο παιδί της οικογένειας Έστε, που αναμενόταν να έχει εκτεταμένη και ανθρωπιστική μόρφωση. Σύμφωνα με τα Αναγεννησιακά πρότυπα, οι οικογένειες των ευγενών έπρεπε να επιδεικνύουν τις γυναίκες τους και τους πόρους που σπαταλούσαν για εκείνες. Ειδικά η επίδειξη μορφωμένων γυναικών επέτρεπε στην πόλη της Φερράρα να περηφανεύεται πως είχε τη δυνατότητα να μορφώνει όχι μόνο τους γιους της αλλά και τις κόρες της. Τα λογιστικά βιβλία του παλατιού των Έστε μας επιτρέπουν να πάρουμε μία γεύση από την απαιτητική μόρφωση της Άννας αλλά και της Μοράτα καθώς τον Απρίλιο του 1542, όταν η Μοράτα ήταν δεκαπέντε ετών, η δούκισσα Ρενέ παρήγγειλε τρία αντίγραφα της «Ρητορικής» του Αριστοτέλη, ένα βιβλίο του Οβίδιου, ένα του Έρασμου, δύο αντίγραφα από κάθε ένα από τα δύο βιβλία «Μέλας» και «Πτολεμαίος» του Πομπόνιου, ένα βιβλίο του Ευκλείδη, τέσσερις υδρόγειες σφαίρες και έναν παγκόσμιο χάρτη.
Η ενηλικίωση και οι πρώτες πιέσεις
Το 1546 όμως η Μοράτα αναγκάστηκε να φύγει από το παλάτι για να φροντίσει τον βαριά άρρωστο πατέρα της. Το 1548 εκείνος πέθανε και η Μοράτα προσπάθησε να επιστρέψει στο παλάτι των Έστε αλλά διαπίστωσε ότι οι συνθήκες είχαν αλλάξει. Η Άννα των Έστε είχε παντρευτεί και είχε φύγει από το παλάτι και επομένως η Μοράτα δεν χρειαζόταν πλέον ως σύντροφος. Την ίδια στιγμή η δούκισσα Ρενέ δεχόταν πιέσεις σχετικά με την υποστήριξη των Καλβινιστών και δεν ήταν σε θέση να δεχτεί την κόρη ενός άντρα που είχε κατηγορηθεί για αίρεση και που οι φήμες έλεγαν πως είχε γίνει καλβινιστής λίγο πριν να πεθάνει.
Η Μοράτα αναγκάστηκε να μείνει στο σπίτι της μητέρας της και ήρθε αντιμέτωπη με την πραγματικότητα της έλλειψης πρακτικών προσόντων με τα οποία θα μπορούσε να ζήσει εκείνη και η οικογένειά της. Με τη βοήθεια της φίλης της Λαβίνια ντελά Ρόβερε άρχισε να μελετά τις Γραφές, να σπουδάζει φιλοσοφία, να μορφώνει τους αδερφούς και τις αδερφές της και να αλληλογραφεί με διάφορους λόγιους ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο φιλόσοφος Γκασπάρο Σάρντι ο οποίος της αφιέρωσε και το έργο του “De Triplici Philosophia “. Τότε εικάζεται πως η Μοράτα έγινε Προτεστάντισσα καθώς άρχισαν να διαφαίνονται στο έργο της διάφοροι θεολογικοί προβληματισμοί. Πρωτοστάτησε επίσης και στην καμπάνια για την απελευθέρωση του Προτεστάντη Φάνιο Φανίνι που έγινε η πρώτη περίπτωση στη γενικά ανεκτική Φερράρα ανθρώπου που καταδικάστηκε σε θάνατο για τις θρησκευτικές του απόψεις.
Αλεποχώρι
Με το όνομα Αλεποχώρι αναφέρονται τα παρακάτω χωριά της Ελλάδας
Ολυμπία Μοράτα
Ο γάμος της και η διεθνής φήμη
Το 1549 ή το 1550   ερωτεύθηκε και παντρεύτηκε έναν Βαυαρό φοιτητή ιατρικής και φιλοσοφίας, που συμμερίζονταν τις θρησκευτικές της πεποιθήσεις και υποστήριζε τις μελέτες της και το συγγραφικό της έργο, τον Αντρέας Γκρούντλερ. Σε αυτόν η Μοράτα βρήκε έναν άντρα που στον πρώτο «Διάλογό» της θεωρούσε αδύνατο να υπάρχει: «έναν άντρα που προτιμά να είσαι μορφωμένη αντί να είσαι πλούσια». Ο γάμος της Μοράτα για πολλούς στην Ιταλία ήταν μια ανωμαλία καθώς όχι μόνο θεωρούσαν τις μορφωμένες γυναίκες ακατάλληλες για γάμο, αλλά πολύ περισσότερο θεωρούσαν τη γυναικεία μόρφωση άρρηκτα συνδεδεμένη με την παρθενία. Η Προτεσταντική ηθική όμως επέβαλλε τον γάμο στις γυναίκες ως τον υπέρτατο σκοπό της ζωής τους και τους επέτρεπε να μορφωθούν και να δράσουν εντός του.
Αλεποχώρι
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Ολυμπία Μοράτα
Ο γάμος της και η διεθνής φήμη
Σύντομα η Μοράτα ακολούθησε τον σύζυγό της στην πατρίδα του προκειμένου να ξεφύγει από τον όλο και πιο ασφυκτικό έλεγχο της Ιεράς Εξέτασης στους Προτεστάντες. Εκεί εκείνος εργάστηκε ως στρατιωτικός γιατρός στην προτεσταντική πόλη Σβάινφουρτ ενώ η Μοράτα συνέχισε τις θεολογικές της μελέτες και άρχισε να αλληλογραφεί με τους κορυφαίους Προτεστάντες θεολόγους της εποχής της. Τότε ήταν που η Ολυμπία Μοράτα απέκτησε πανευρωπαϊκή φήμη ως μορφωμένη γυναίκα που ενσάρκωνε το πρότυπο της «μορφωμένης χριστιανής» που είχε ορίσει πρώτος ο Έρασμος που επέτρεπε στα πλαίσια της Μεταρρύθμισης ένα νέο είδος θρησκευτικής ισότητας και τη μεγαλύτερη συμμετοχή των γυναικών στην πνευματική και λόγια ζωή εμπνευσμένες από τα βιβλικά πρότυπα της Εσθήρ και της Ιουδήθ και όχι από τις περιοριστικές επιταγές των Επιστολών του Απόστολου Παύλου και των κειμένων των Εκκλησιαστικών Πατέρων. Αυτό το πρότυπο της «πεφωτισμένης χριστιανής γυναίκας» ήταν ο λόγος που στη Γερμανία της Μεταρρύθμισης εμφανίστηκαν πολλές σημαντικές λόγιες γυναίκες όπως η Κάριτας Πίρκχαϊμερ (Caritas Pirckheimer), η Μαργκαρίτε Πόιτινγκερ (Margarete Peutinger) και οι κόρες της αλλά και οι «ηρωίδες» της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης Καταρίνα Τσελ (Katharina Zell), Ελίζαμπεθ Κρούσινγκερ (Elisabeth Cruciger) και Ελίζαμπεθ φον Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ (Elisabeth von Braunschweig-Lüneburg). Το παράδειγμα της Μοράτα όμως οδήγησε και στην άνθιση της γυναικείας λογοτεχνίας στην Ιταλία τον 16ο αιώνα.
Σύντομα όμως η Σβάινφουρτ τέθηκε υπό πολιορκία από τον γερμανό αυτοκράτορα και επικράτησε λιμός, ασθένειες, βομβαρδισμοί και πυρκαγιές. Το ζευγάρι κατάφερε να διαφύγει στη Χαϊδελβέργη όπου η Μοράτα άρχισε να διδάσκει ελληνικά και λατινικά ενώ ο σύζυγός της δίδασκε ιατρική. Ο εκλέκτορας Φρειδερίκος Β΄, αναγνωρίζοντας τη μόρφωσή της και γνωρίζοντας τη φήμη της ως λόγια, της πρότεινε να διδάξει κι εκείνη στο πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης ελληνικά, μία τιμή που καμία άλλη γυναίκα δεν είχε δεχτεί μέχρι τότε, αλλά η Μοράτα αρνήθηκε, όπως είχε αρνηθεί και άλλες προσκλήσεις του εκλέκτορα στο παρελθόν να διδάξει στην αυλή του. Οι αρνήσεις αυτές της Μοράτα αποκάλυπταν την αντιπάθεια που είχε αναπτύξει για τη ζωή στις βασιλικές αυλές και θεωρούσε την επιστροφή σε αυτές πισωγύρισμα στη ζωή και την καριέρα της.
Ο θάνατος της
Από αυτό το σημείο και μετά η Ολυμπία Μοράτα δεν έζησε πολύ. Πέθανε στις 26 Οκτωβρίου 1555 μόλις 29 ετών πιθανότατα από φυματίωση και τάφηκε στην εκκλησία του αγίου Πέτρου στη Χαϊδελβέργη. Ο κόσμος των γραμμάτων της Ευρώπης έσπευσε να την τιμήσει και την αποκάλεσε «Καλβινίστρια Αμαζόνα».
Το έργο της και η κληρονομιά της
Το περισσότερο από το έργο της Μοράτα έχει χαθεί είτε στην πολιορκία του Σβάινφουρτ είτε μετά την καταστροφή του αρχείου του παλατιού των Έστε από την Ιερά Εξέταση το 1559. Όμως ο σύζυγος της Μοράτα κατάφερε να στείλει το εναπομείναν έργο της στον ανθρωπιστή λόγιο Τσέλιο Σεκόντο Κουριόνε που ήταν φίλος του πατέρα της αλλά και ένας από τους πιο πιστούς υποστηρικτές της Μοράτα με την οποία διατηρούσε μαχροχρόνια αλληλογραφία. Ο Κουριόνε είχε υποστεί και ο ίδιος τις διώξεις της Ιεράς Εξέτασης και είχε αναγκαστεί να διαφύγει στη Βασιλεία της Ελβετίας όπου δίδασκε στο πανεπιστήμιο. Εκεί δημοσίευσε 52 επιστολές της Μοράτα (γραμμένες κατά κύριο λόγο στα λατινικά), δύο διαλόγους στα λατινικά, δύο διακηρύξεις γραμμένες τόσο στα λατινικά όσο και στα ελληνικά, μεταφράσεις επτά ψαλμών στα ελληνικά και τις δύο πρώτες ιστορίες από το Δεκαήμερο του Βοκάκιου. Το έργο της απαγορεύθηκε στην Ιταλία.
Η Ολυμπία Μοράτα μετά τον θάνατό της και μέχρι τις μέρες μας θεωρείται παράδειγμα γυναικείας διανόησης και θρησκευτικής ελευθερίας. Την έχουν αποκαλέσει την «πιο σημαντική γυναίκα του Γερμανικού Ανθρωπισμού του πρώτου μισού του 16ου αιώνα».
Το 1956 στο Σβάινφουρτ ένα Γυμνάσιο ονομάστηκε Ολυμπία Μοράτα προς τιμήν της ενώ πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης προσφέρει την υποτροφία «Ολυμπία Μοράτα» σε μεταδιδακτορικές ερευνήτριες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναίκες συγγραφείς
559 Νανόν
Η Νανόν (Nanon) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,52. Ανακαλύφθηκε το 1905 από τον Γερμανό αστρονόμο Μαξ Βολφ, που παρατηρούσε από τη Χαϊδελβέργη, και πήρε το ονομά της από την ομώνυμη όπερα του Richard Genée.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Νανόν εκτιμάται σε 79,82 χιλιόμετρα. Ο φασματικός τύπος της είναι Xk, ενώ το άλβεδό της είναι 0,050. Η Νανόν περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 10 ώρες και 4 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νανον
Βουκ Καλαϊτόβιτς
Ο Βουκ Καλαϊτόβιτς (σερβικά: Vuk Kalaitović) (1913-1948) ήταν Γιουγκοσλάβος στρατιωτικός αξιωματικός με τον βαθμό του λοχαγού που ήταν διοικητής του Σώματος Τσέτνικ Μιλέσεβα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Εξέγερση κατά του Άξονα στη Σερβία
Ο Καλαϊτόβιτς δραστηριοποιήθηκε στην αντίσταση στην κατοχή της Γιουγκοσλαβίας από τον Άξονα τον Αύγουστο του 1941. Στις 25 Αυγούστου, μαζί με τις μονάδες του βοεβόδα Đekić και Vlajko Ćurčić (βοεβόδας του Zlatar) συμμετείχε στη σύλληψη του ελεγχόμενου από τον Άξονα Kokin Brod όταν σκοτώθηκαν όλα τα μέλη της φρουράς του. Αναπληρωτής του ήταν ο Μπόρισλαβ Μίρκοβιτς.
Ο Καλαϊτόβιτς σχεδόν σίγουρα συμμετείχε στη μάχη του Νόβα Βάρος στις 5 Σεπτεμβρίου 1941.
Ίδρυση του Σώματος Mileševa
Στις 29 Οκτωβρίου 1941, ο Καλαϊτόβιτς παρευρέθηκε στη συγκέντρωση ανθρώπων από τα χωριά Στίτκοβο, Μπόζετιτς και Μπούκοβικ, που οργανώθηκε από τον αξιωματικό των Τσέτνικ Μπόζο Γιαβόρσκι. Τον Φεβρουάριο του 1942 οι κοινές δυνάμεις των Τσέτνικ υπό τη διοίκηση του Καλαϊτόβιτς και της μουσουλμανικής πολιτοφυλακής με διοικητή τον Χασάν Ζβίζντιτς επιτέθηκαν στις κομμουνιστικές δυνάμεις. Το φθινόπωρο του 1942 η οργάνωση των μονάδων Τσέτνικ στην κοιλάδα του ποταμού Λιμ άλλαξε, με πρωτοβουλία του Pavle Đurišić, και ιδρύθηκε η Mileševa Corp.
Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς, κατά τη διάρκεια μιας μάχης με τις κομμουνιστικές δυνάμεις, οι Τσέτνικ με διοικητή τον Καλαϊτόβιτς συνέλαβαν 120 στρατιώτες του εχθρού και ανακάλυψαν ότι 22 από αυτούς φορούσαν στολή Ούστασε, στον οποίο ανήκαν πριν ενταχθούν στους κομμουνιστές, και τους εκτέλεσαν αμέσως.
Συμμετοχή στις επιδρομές εκδίκησης του Đurišić
Τον Φεβρουάριο του 1943, μονάδες Τσέτνικ υπό τον Καλαϊτόβιτς, μαζί με εκείνες που διοικούνταν από τους Ostojić, Baćović, Đurišić και Lukačević σκότωσαν περίπου 1.200 μουσουλμάνους πολιτοφύλακες και περίπου 8.000 γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους.
Υποχώρηση με τον Đurišić προς τη Σλοβενία μέσω Βοσνίας
Η Mileševa Corp με 200 άνδρες εκείνη την εποχή με διοικητή τον Καλαϊτόβιτς εντάχθηκε στις υποχωρούσες μονάδες του Pavle Đurišić στα τέλη του 1944 Στις 16 Δεκεμβρίου 1944 οι μονάδες του δέχθηκαν ενέδρα κοντά στη Μιλιεβίνα και υπέστησαν σημαντικές απώλειες που τον άφησαν ανίκανο για περαιτέρω ενέργειες.
Οι μονάδες των Τσέτνικ αναδιαρθρώθηκαν ενάντια στη διαταγή που δημοσιεύτηκε στις 5 Ιανουαρίου 1945, αλλά το σώμα Mileševa παρέμεινε μη αναδιαρθρωμένο και υπό τη διοίκηση του Kalaitović και μεταξύ άλλων μονάδων Τσέτνικ του στρατηγείου των Τσέτνικ για το Μαυροβούνιο, την Boka και το Old Ras. Ο Καλαϊτόβιτς και οι μονάδες του συμμετείχαν στο πεδίο της μάχης του Lijevče.
Φεύγοντας από τον Đurišić και επιστροφή στο Štitkovo
Μετά τη μάχη, ο Καλαϊτόβιτς και η ομάδα των Τσέτνικ του υποχώρησαν από την περιοχή της Μπάνια Λούκα με σκοπό να επιστρέψουν στην περιοχή Σαντζάκ. Έφυγαν από το Đurišić στις 9 Απριλίου 1945.
Ο Καλαϊτόβιτς ήταν ένας από τους διοικητές των Τσέτνικ που επέζησε της ήττας των δυνάμεων των Τσέτνικ στη Ζελενγκόρα στις 13 Μαΐου 1945.
Κληρονομιά
Το 2010 ένα μνημείο αφιερωμένο στον Καλαϊτόβιτς τοποθετήθηκε στο χωριό Στίτκοβο στο κτήμα της οικογένειας Καλαϊτόβιτς. Ο Σέρβος ιστορικός Σαλίχ Σελίμοβιτς δηλώνει ότι ο Καλαϊτόβιτς προστάτευε τον μουσουλμανικό πληθυσμό και ποτέ δεν επιτέθηκε σε καμία από τις μουσουλμανικές τοποθεσίες εντός της ζώνης ευθύνης του. Όταν, το 1945, οι κομμουνιστικές αρχές ανακάλυψαν ότι ο Καλαϊτόβιτς κρυβόταν στο χωριό Κλάντνιτσα, απέκλεισαν την περιοχή, αλλά μουσουλμάνοι χωρικοί βοήθησαν τον Καλαϊτόβιτς να κρυφτεί και να δραπετεύσει. Η Σέρβα ιστορικός Ντουμπράβκα Στογιάνοβιτς αντιτάχθηκε στο μνημείο στο Στίτκοβο επειδή οι μονάδες του Καλαϊτόβιτς διέπραξαν όντως εγκλήματα πολέμου. Το 2013 τοποθετήθηκε στο Στίτκοβο μια αναμνηστική πλακέτα για τους 108 Τσέτνικ που πέθαναν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Πηγές
Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι πολιτικοί
Ελισάβετ της Υόρκης
Η Ελισάβετ της Υόρκης (Elizabeth of York, 11 Φεβρουαρίου 1466 - 11 Φεβρουαρίου 1503) βασίλισσα της Αγγλίας (1486 - 1503) μέσω του γάμου της με τον Ερρίκο Ζ΄ της Αγγλίας ήταν μεγαλύτερη κόρη και παιδί του Εδουάρδου Δ΄ της Αγγλίας και της Ελισάβετ Γούντβιλ. Η Ελισάβετ ήταν ανιψιά του Ριχάρδου Γ΄ της Αγγλίας που ηττήθηκε και σκοτώθηκε στην μάχη του Μπόσγουορθ από τον Ερρίκο Τυδώρ και έληξε ο εμφύλιος που έμεινε γνωστός σαν Πόλεμος των Ρόδων. Η Ελισάβετ της Υόρκης σαν μητέρα του Ερρίκου Η΄ ήταν κόρη, ανιψιά, σύζυγος, μητέρα και γιαγιά συνεχόμενων βασιλέων.
Η σύντομη περίοδος που ο Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγγλίας επανήλθε στον θρόνο από τον Οκτώβριο 1470 μέχρι τον Απρίλιο του του 1471 και η περίοδος από τον θάνατο του πατέρα της (1483) μέχρι το τέλος του Πολέμου ήταν αρκετά βίαιες με πολέμους και αιματηρές συγκρούσεις. Οι δυο αδελφοί της "oι πρίγκιπες του Πύργου" εξαφανίστηκαν και η τύχη τους παρέμεινε αβέβαιη. Ο θείος της Ριχάρδος Γ΄ αν και είχε κηρύξει όλα τα παιδιά του αδελφού του Εδουάρδου Δ΄ μπάσταρδα δέχτηκε στην αυλή του την Ελισάβετ και τις αδελφές της. Η τελική νίκη του Οίκου της Υόρκης επί του Οίκου του Λάνκαστερ ίσως να φαινόταν καταστροφική αλλά οι υποσχέσεις του Ερρίκου Τυδώρ να την παντρευτεί και να γίνουν διάδοχοι δημιούργησε νέες ελπίδες. Το αίμα του Οίκου της Υόρκης και των Πλανταγενετών πέρασε μέσω της Ελισάβετ στους επόμενους Άγγλους βασιλείς από τον Οίκο των Τυδώρ. Την εποχή που ήταν βασίλισσα της Αγγλίας δεν είχε ενεργό ρόλο στην πολιτική και ο γάμος της φαίνεται ότι ήταν επιτυχής. Ο μεγαλύτερος γιος της Αρθούρος πέθανε πρόωρα σε ηλικία 15 ετών (1502) και άλλα τρία από τα παιδιά της πέθαναν νέα. Τα παιδιά της που επέζησαν Μαργαρίτα και Ερρίκος έγιναν αντίστοιχα βασίλισσα της Σκωτίας και βασιλιάς της Αγγλίας, οι σύγχρονοι βασιλείς του Οίκου των Στιούαρτ είχαν την Μαργαρίτα ως γενάρχη τους.
Βασιλεία του πατέρα της
Η Ελισάβετ της Υόρκης γεννήθηκε στα Ανάκτορα του Ουεστμίνστερ και βαπτίστηκε στο Αββαείο του Ουέστμινστερ με νονές τις γιαγιάδες της Τζακέττα του Λουξεμβούργου και Σεσίλ Νέβιλ, δούκισσα της Υόρκης και νονό τον ξάδελφο της Ριχάρδο Νέβιλ, 16ο κόμη του Γουόρικ. Η Ελισάβετ αρραβωνιάστηκε σε ηλικία τριών ετών με τον ξάδελφο της Γεώργιο Νέβιλ (1469), όταν ο πατέρας του επαναστάτησε εναντίον του Εδουάρδου Δ΄ στο πλευρό του Γουόρικ ο αρραβώνας ακυρώθηκε. Ο Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας συμφώνησε να παντρέψει τον γιο και διάδοχο του δελφίνο Κάρολο με την εννιάχρονη Ελισάβετ (1475) αλλά αργότερα ακύρωσε την υπόσχεση (1482). Σε ηλικία 11 ετών η Ελισάβετ πήρε τον τίτλο της Κυρίας της Περικνημίδας (1477) μαζί με την μητέρα της και την θεία της από πατέρα Ελισάβετ της Υόρκης, δούκισσα του Σάφοκ.
Βασιλεία του αδελφού της
Ο Εδουάρδος Δ΄ πέθανε αιφνίδια στις 9 Απριλίου 1483 και ο αδελφός της ανέβηκε στον θρόνο ως Εδουάρδος Ε΄ της Αγγλίας με τον θείο της Ριχάρδο του Γκλόστερ αντιβασιλιά και κηδεμόνα. Η μητέρα της Ελισάβετ Γούντβιλ προσπάθησε να διώξει τον κουνιάδο της από την κηδεμονία αλλά εκείνος αντέδρασε έντονα, ταξίδευσε στο Λάντλοου και μετέφερε τον Εδουάρδο Ε΄ στον Πύργο του Λονδίνου υπό την προστασία του. Η Ελισάβετ Γούντβιλ μαζί με τον μικρότερο γιο της Ριχάρδο του Σρούσμπερυ και όλες τις κόρες της κατέφυγε στο Αββαείο του Ουεστμίνστερ. Ο αρχιεπίσκοπος Μπικυρτσιερ ζήτησε από την Ελισάβετ Γούντβιλ για λογαριασμό του Ριχάρδου να πάρει τον μικρό Ριχάρδο μαζί με τον αδελφό του, αρχικά το αρνήθηκε αλλά στο τέλος συμφώνησε. Ο γάμος του Εδουάρδου Δ΄ κρίθηκε άκυρος στις 22 Ιουνίου 1483 και τα παιδιά που είχε αποκτήσει με την Ελισάβετ μπάσταρδα, ο λόγος ήταν η αποκάλυψη ότι την εποχή που παντρεύτηκε την μητέρα τους βρισκόταν σε γάμο με την Ελισάβετ Μπάτλερ. Το Κοινοβούλιο συνεκλήθη και απέκλεισε τον Εδουάρδο και με τον μικρότερο αδελφό του από τον θρόνο, μετά τον αποκλεισμό και των παιδιών του Γεωργίου Πλανταγενέτη νέος βασιλιάς της Αγγλίας ανακηρύχτηκε στις 6 Ιουλίου 1483 ο Ριχάρδος του Γκλόστερ ως Ριχάρδος Γ΄ της Αγγλίας. Ο Εδουάρδος Ε΄ και ο Ριχάρδος του Σρούσμπερυ κρατήθηκαν στον Πύργο του Λονδίνου αλλά σύντομα εξαφανίστηκαν. Οι φήμες έλεγαν ότι δολοφονήθηκαν από τον θείο τους Ριχάρδο Γ΄ αν και με την πάροδο του χρόνου δημιουργήθηκαν αμφιβολίες προκύπτοντας άλλοι υποψήφιοι δολοφόνοι.
Βασιλεία του θείου της
Η Ελισάβετ Γούντβιλ συμμάχησε με την Μαργαρίτα Μπωφόρ μητέρα του Ερρίκου Τυδώρ ο οποίος ήταν ο πιο κοντινός διεκδικητής του θρόνου της Αγγλίας από τους Λάνκαστερ σαν απόγονος του Ιωάννη της Γάνδης τρίτου γιου του Εδουάρδου Γ΄ της Αγγλίας. Τα δικαιώματα του ήταν όμως πολύ ασθενή επειδή από Κοινοβουλευτικό διάταγμα του Ριχάρδου Γ΄ της Αγγλίας την δεκαετία του 1390 τα παιδιά του Ιωάννη της Γάνδης με την τρίτη σύζυγο του Αικατερίνη Σουίνφορντ είχαν αποκλειστεί από τον θρόνο. Ο Ερρίκος Τυδώρ ορκίστηκε στον Καθεδρικό ναό της Ρεν να παντρευτεί την Ελισάβετ της Υόρκης και να ξεκινήσει επίθεση στην Αγγλία.
Η Ελισάβετ της Υόρκης επέστρεψε με την μητέρα της και τις αδελφές της στην αυλή του Ριχάρδου Γ΄ αφού συμφιλιώθηκαν μαζί του (1484), σύμφωνα με κάποιες πηγές η Ελισάβετ Γούντβιλ πίστευε ότι ήταν αθώος για τον φόνο των γιων της, αυτό δεν επιβεβαιώνεται επειδή συμμετείχε στην εκστρατεία του Ερρίκου Τυδώρ τον Οκτώβριο του 1483 στην Αγγλία. Άλλες φήμες λένε ότι ο Ριχάρδος που είχε έντονη θλίψη για τον πρόωρο θάνατο της συζύγου του Άννας Νέβιλ είχε σκοπό να παντρευτεί την ανιψιά του Ελισάβετ της Υόρκης αλλά σύντομα απέρριψε σφοδρά τις φήμες. Σε Πορτογαλικά αρχεία βρέθηκαν έγγραφα που δείχνουν ότι μετά τον θάνατο της βασίλισσας Άννας ο Ριχάρδος Γ΄ έστειλε απεσταλμένους στην Πορτογαλία να διαπραγματευτούν διπλό γάμο, ο πρώτος ανάμεσα στον ίδιο και την αδελφή του βασιλιά Ιωάννα που είχε καταγωγή από τους Λάνκαστερ και ο δεύτερος ανάμεσα στην Ελισάβετ της Υόρκης με τον Εμμανουήλ Α΄ της Πορτογαλίας. Ο Ερρίκος Τυδώρ στρατοπέδευσε στην Ουαλία στις 7 Αυγούστου 1485 και προχώρησε εσωτερικά, συνάντησε τον αρκετά μεγαλύτερο στρατό του Ριχάρδου Γ΄ στην μάχη του Μπόσγουορθ. Ο Ριχάρδος παρά την υπεροχή του προδόθηκε από ισχυρούς οπαδούς του όπως τον Γουίλιαμ Στάνλεϊ και πέθανε στην μάχη, ο Ερρίκος Τυδώρ ήταν ο επόμενος βασιλιάς ως Ερρίκος Ζ΄ της Αγγλίας.
Βασίλισσα της Αγγλίας
thumb|right|250px|Η Ελισάβετ της Υόρκης σε μια προσωπογραφία του 18ου αιώνα να κρατάει το λευκό τριαντάφυλλο σύμβολο του Οίκου της Υόρκης Η Ελισάβετ της Υόρκης σαν μεγαλύτερη κόρη του Εδουάρδου Δ΄ χωρίς να έχουν επιζήσει οι αδελφοί της έχει τα ισχυρότερα δικαιώματα να ανέβει στον θρόνο ως βασίλισσα, η μεγάλη πρωτοπορία για το Αγγλικό στέμμα να ανέβει γυναίκα θα έρθει 170 χρόνια αργότερα με την εγγονή της Μαρία Α΄ της Αγγλίας. Ο Ερρίκος Τυδώρ έδειξε από την αρχή πρόθεση να παντρευτεί την Ελισάβετ αλλά με σκοπό να γίνει ο ίδιος βασιλιάς χωρίς να μοιραστεί τον θρόνο με την σύζυγο του γι'αυτό ανακάλεσε τα δικά του κληρονομικά δικαιώματα σαν γόνος από μητέρα του Εδουάρδου Γ΄ και του Οίκου της Υόρκης. Οι στόχοι του Ερρίκου Τυδώρ φάνηκαν από το ότι φρόντισε να γίνει η στέψη του στις 30 Οκτωβρίου 1485 πριν τον γάμο του με την Ελισάβετ.
Ο Ερρίκος Ζ΄ νομιμοποίησε ξανά τα παιδιά του Ερρίκου Δ΄ και της Ελισάβετ Γούντβιλ, με τον τρόπο αυτό μπόρεσε να νομιμοποιήσει και τα δικά του δικαιώματα από την σύζυγο του. Μετά την απαραίτητη παπική απαλλαγή ο καρδινάλιος Μπικυρτσιερ, αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι προχώρησε στις 18 Ιανουαρίου 1486 στον αρραβώνα του Ερρίκου Ζ΄ και της Ελισάβετ της Υόρκης στο Αβαείο του Ουεστμίνστερ, ο μεγαλύτερος γιος τους Αρθούρος γεννήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1486. Η Ελισάβετ της Υόρκης στέφτηκε στις 25 Νοεμβρίου 1487 βασιλική σύζυγος της Αγγλίας, μετά την στέψη της γέννησε άλλα επτά παιδιά αλλά μόνο τα τέσσερα επέζησαν : Αρθούρος, Μαργαρίτα, Ερρίκος και Μαρία. Ο γάμος ήταν επιτυχής παρά το ότι έγινε για πολιτικούς λόγους και το ζευγάρι ήταν αγαπημένο. Η Ελισάβετ δεν είχε έντονο πολιτικό ρόλο λόγω της ισχυρής προσωπικότητας της πεθεράς της Μαργαρίτας Μπωφόρ, αναφέρεται ότι ήταν αρκετά γενναιόδωρη και ευγενική με ολόκληρο το νοικοκυριό, τους υπηρέτες και την αυλή της. Όταν δεν βρισκόταν σε επίσημες συγκεντρώσεις ζούσε ήσυχη οικογενειακή ζωή με τα παιδιά της στα ανάκτορα του Έλθαμ με κύριες ασχολίες την μουσική και τον χορό ενώ είχε στην κατοχή της λαγωνικά.
ΦΚ Τάουρας Ταουραγκέ
Ονομασία
Κατά τη διάρκεια της ιστορίας της η ομάδα έχει αλλάξει πολλά ονόματα:
Ελισάβετ της Υόρκης
Βασίλισσα της Αγγλίας
Ο μεγαλύτερος γιος της Αρθούρος παντρεύτηκε στις 14 Νοεμβρίου 1501 σε ηλικία 15 ετών την Αικατερίνη της Αραγονίας κόρη των Καθολικών βασιλέων Φερδινάνδου Β΄ της Αραγωνίας και Ισαβέλλας Α΄ της Καστίλης, το ζευγάρι πήγε να ζήσει στο κάστρο του Λάντλοου τον παραδοσιακό τόπο κατοικίας των πριγκίπων της Ουαλίας. Ο Αρθούρος πέθανε πολύ πρόωρα τον Απρίλιο του 1502, ο Ερρίκος Ζ΄ ήταν απαρηγόρητος από μεγάλη θλίψη όχι μόνο για τον θάνατο του φυσικού του γιου αλλά και για το κενό στην διαδοχή. Η Ελισάβετ προσπάθησε να την παρηγορήσει και του έλεγε ότι έχουν άλλες δυο κόρες και έναν γιο ενώ είναι ακόμα νέα και μπορεί να κάνει και άλλα παιδιά.
ΦΚ Τάουρας Ταουραγκέ
Ευρωπαϊκές συμμεχοές
ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ:
Ελισάβετ της Υόρκης
Θάνατος
thumb|right|250px|Ξύλινη μορφή της Ελισάβετ της Υόρκης στο αβαείο του Ουεστμίνστερ (1503) Το 1502 η Ελισσάβετ έμεινε έγκυος για τελευταία φορά και πέρασε την περίοδο εγκυμοσύνης στον Πύργο του Λονδίνου, στις 2 Φεβρουαρίου 1503 γέννησε μια κόρη την Κατερίνα που πέθανε σε λίγες μέρες, η Ελισάβετ έπαθε λοίμωξη από την εγκυμοσύνη και πέθανε στις 11 Φεβρουαρίου στα 37α γενέθλια της. Ο σύζυγος της και τα παιδιά της έπεσαν σε βαθύτατη θλίψη, ο Ερρίκος Ζ΄ ήταν απαρηγόρητος σύμφωνα με μια πηγή της εποχής "αποσύρθηκε τον περισσότερο χρόνο σε μοναχικό μέρος να μην τον βλέπει κανένας". Ο Ερρίκος Ζ΄ σε λίγες μέρες αρρώστησε πολύ βαριά από την λύπη του και δεν ανάρρωσε ποτέ, το μόνο πρόσωπο που επέτρεπε να βρίσκεται δίπλα του ήταν η μητέρα του, ήταν γνωστό ότι ο Ερρίκος Τυδώρ πολύ σπάνια εκδήλωνε στα μέλη της αυλής τις ασθένειες του. Το "Βάο Πασσιονάλ" ένα εικονογραφημένο έγγραφο των αρχών του 16ου αιώνα που ήταν ιδιοκτησία του Ερρίκου Ζ΄ και βρέθηκε στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ουαλίας παρουσίαζε ολόκληρη την βασιλική οικογένεια σε βαθιά θλίψη. Ο Ερρίκος Ζ΄ φορούσε πένθιμες ρόμπες με μια σκληρή όψη στο πρόσωπο του, οι κόρες του Μαρία και Μαργαρίτα φορούσαν μαύρα φορέματα ενώ ο 11χρονος διάδοχος Ερρίκος έκλαιγε μπροστά στο άδειο κρεβάτι της μητέρας του. Ο Ερρίκος Ζ΄ για να παρηγορήσει την θλίψη του αποφάσισε να ανανεώσει την συμμαχία του με την Ισπανία με νέο γάμο, υποψήφιες νύφες ήταν : η Ιωάννα, χήρα βασίλισσα της Νάπολης, η Ιωάννα Α΄ της Καστίλης και η Μαργαρίτα της Αυστρίας αλλά πέθανε χήρος (1509). Την ημέρα της κηδείας του έδωσε εντολή να χτυπήσουν οι καμπάνες και να τοποθετήσουν 100 κεριά γύρω από το κρεβάτι του.
Μετά τον θάνατο της Ελισάβετ η βασιλική οικογένεια εγκατέλειψε τον Πύργο του Λονδίνου αφού δεν υπάρχουν καταγραφές μετά το 1503, όλες οι μελλοντικές βασιλικές γεννήσεις από την εποχή του γιου της Ερρίκου έγιναν σε διαφορετικές θέσεις. Η δημοτικότητα του Ερρίκου Ζ΄ έπεσε κατακόρυφα με τον θάνατο της Ελισάβετ, η μεγάλη θλίψη τον οδήγησε σε αυταρχισμό και αλαζονεία αλλά δεν υπάρχουν αποδείξεις γι'αυτό αφού οι φορολογικές εξεγέρσεις στην Γιορκσάιρ (1489) και στην Κορνουάλη (1497) έγιναν πριν τον θάνατο της. Ο Ερρίκος Ζ΄ τάφηκε μαζί με την σύζυγο του στο Αββαείο του Ουεστμίνστερ, στον τάφο που ανοίχτηκε τον 19ο αιώνα βρέθηκε ότι το ξύλινο περίβλημα είχε αφαιρεθεί με σκοπό να βρεθεί χώρος για να γίνει η ταφή του μεγάλου δισέγγονου της Ιακώβου Α΄ της Αγγλίας.
Οικογένεια
Με τον σύζυγο της Ερρίκο Ζ΄ απέκτησε :
ΦΚ Τάουρας Ταουραγκέ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Λιθουανίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1922 Κατηγορία:ΦΚ Τάουρας Ταουραγκέ
Ελισάβετ της Υόρκης
Θρύλοι
thumb|right|250px|Το Βάο Πασσιονάλ που παρουσιάζει την βασιλική οικογένεια να θρηνεί τον θάνατο της Ελισάβετ Το σύμβολο της δυναστείας των Τυδώρ ήταν το "τριαντάφυλλο των Τυδώρ" που έγινε με τον γάμο του Ερρίκου Ζ΄ με την Ελισάβετ της Υόρκης (1486) το βασιλικό σύμβολο της Αγγλίας, το λευκό τριαντάφυλλο της Υόρκης έγινε περισσότερο συνηθισμένο από το ερυθρό τριαντάφυλλο των Λάνκαστερ και είναι σήμερα το βασιλικό σύμβολο της Αγγλίας. Η Ελισάβετ της Υόρκης ήταν σε μεγάλο βαθμό όμορφη, κληρονόμησε τα ισχυρά μαλλιά και το πρόσωπο του πατέρα της, οι υπόλοιποι βασιλείς των Τυδώρ είχαν κοκκινωπά μαλλιά κάτι που έγινε το χαρακτηριστικό γνώρισμα της δυναστείας.
Τέχνη
Η Ελισάβετ της Υόρκης εμφανίζεται στα εξής βιογραφικά έργα :