cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σκορπιός (αστερισμός)
Ονομασίες και ιστορία
Ο Aben Ezra ταύτισε τον Σκορπίο (ή τον Αντάρη) με τον Κεζίλ των Εβραίων, ενώ ο William Drummond γράφει ότι στον ζωδιακό όπως τον γνώριζε ο Αβραάμ ο Σκορπίος ήταν ένας αετός. Κατά την αντιστοιχία των 12 ζωδίων με τις 12 φυλές του Ισραήλ, ήταν το έμβλημα της φυλής του Δαν, απεικονιζόμενος ως εστεμμένο φίδι. Παρόμοια, ως φίδι εμφανίζεται ο αστερισμός σε μία περίοδο της αιγυπτιακής Αστρονομίας, αλλά και σε Βρετανούς ποιητές όπως ο Τόμας Τσάτερτον και ο Έντμουντ Σπένσερ. Στον ζωδιακό της Δενδερά απεικονίζεται ως σκορπιός, ενώ ο Αθανάσιος Κίρχερ παραθέτει το όνομα Ισίας (Statio Isidis) καθώς ο λαμπρός αστέρας Αντάρης υπήρξε κάποτε ένα από τα σύμβολα της Ίσιδος.
Στην Αραβία ο Σκορπίος ήταν γνωστός ως Al Akrab (= σκορπιός), όνομα από το οποίο προήλθαν τα παρεφθαρμένα Alacrab, Alatrab, Alatrap, Hacrab, τα Aakrab, Hacerab του Riccioli και το Akreva στη Συρία. Ο αστερισμός ήταν επίσης σκορπιός, Ghezhdum ή Kazhdum, στην Περσία. Οι Τούρκοι τον ονόμαζαν Koirughi (= ο με ουρά) και Uzun Koirughi (= ο με μακριά ουρά). Οι Ακκάδιοι τον αποκαλούσαν Girtab, «αυτός που κεντρίζει», και «ο Τόπος που Σκύβεις», ονόματα ενδεικτικά του επικίνδυνου χαρακτήρα του αρθρόποδου. Αργότερα στη Μεσοποταμία ήταν σύμβολο του σκότους που συμβάδιζε με τη μείωση της ισχύος του ήλιου μετά τη φθινοπωρινή ισημερία. Η προέλευση του αστερισμού ίσως εντοπίζεται εκεί, κατά τον Jensen περί το 5000 π.Χ.. Οι Βαβυλώνιοι τον ταύτιζαν ως ημερολογιακό ζώδιο με τον όγδοο μήνα του έτους τους, τον Arakh Savna (Οκτώβριος-Νοέμβριος).
Αρχικά στην Ινδία ο Σκορπίος ήταν ο Ali, ο Vicrika και ο Vrouchicam, ο Vrishaman των Ταμίλ. Αλλά αργότερα έγινε ο Kaurpya του Varaha Mihira και ο Kaurba του Αλ Μπιρούνι, μεταφράσεις δηλαδή του ελληνικού «σκορπιός». Στον ζωδιακό των Σιναλέζων ήταν ο Ussika.
Ο Δάντης τον θεώρησε ως un Secchione, «σχηματισμένο σαν κουβά που όλος φωτιά είναι», και στο «Καθαρτήριον» ως Il Friddo Animal, το παγερό ζώο. Ο μεσαιωνικός Άγγλος ποιητής Τσόσερ τον ονομάζει στο House of Fame Scorpioun, ενώ οι αγγλο-νορμανδοί προγόνοι του τον ονόμαζαν Escorpiun και οι Αγγλοσάξονες Throwend.
Σύμφωνα με τον Καίσιο (Caesius) ο αστερισμός αυτός παριστάνει τους σκορπιούς του Ρεχοβοάμ, ενώ ο Νοβίδιος θεώρησε ότι ήταν «ο σκορπιός ή ερπετό που υποχρέωσε τον Φαραώ να αφήσει τους Εβραίους να φύγουν από την Αίγυπτο». Σε άλλες περιπτώσεις ο Σκορπίος μετατράπηκε στον Απόστολο Βαρθολομαίο του, και από τον Weigel σε Πίλο του Καρδιναλίου.
Στο βόρειο σύνορο του Σκορπιού υπήρχε κάποτε ένας μικρός αστερισμός η Αλεπού, Σε λαϊκά βιβλία του 19ου αιώνα ο αστερισμός ήταν ένας Χαρταετός.
Ως ζωδιακός αστερισμός, ο Σκορπίος συνδέθηκε με την Αστρολογία, πολλές προλήψεις και θρύλους, ιδίως από την εποχή των προληπτικών Ρωμαίων. Η ηλιακή δύση του το φθινόπωρο πιστευόταν ότι ασκούσε κακή επίδραση και συνοδευόταν από θύελλες. Αλλά οι αλχημιστές τον είχαν σε μεγάλη εκτίμηση, καθώς πίστευαν πως μόνο όταν ο Ήλιος βρισκόταν στον Σκορπίο ο σίδηρος μπορούσε να μετατραπεί σε χρυσό. Οι αρχαίοι αστρολόγοι τον θεωρούσαν γόνιμο ζώδιο, αλλά «καταραμένο» ως πηγή πολέμων και διχόνοιας, επειδή εκεί τοποθετούσαν τη γέννηση του πλανήτη Άρη, του θεού του πολέμου: ήταν ο Οίκος του Άρεως, ο Martis Sidus του Μανίλιου. Ακόμα πιστευόταν ότι ο Σκορπίος «κυβερνούσε» χώρες όπως η Ιουδαία, η Μαυριτανία, η Καταλωνία, η Νορβηγία, η δυτική Σιλεσία, η Μπαρμπαριά, το Μαρόκο, και πόλεις όπως η Βαλένθια και η ιταλική Μεσίνα. Ο Μανίλιος ισχυριζόταν ότι προστάτευε την Καρχηδόνα, τη Λιβύη, την Αίγυπτο, αλλά και τη Σαρδηνία και άλλα ιταλικά νησιά. Το καφετί ήταν το χρώμα του και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος γράφει ότι η εμφάνιση κομήτη στον Σκορπίο προανάγγελλε μάστιγα ερπετών και εντόμων, ιδιαιτέρως ακρίδων.
Στην εποχή μας ο Ήλιος βρίσκεται μέσα στα όρια του Σκορπίου (η εκλειπτική τέμνει μόνο το βορειοδυτικό του τμήμα) από τις 23 ως τις 29 Νοεμβρίου, μόλις εννέα ημέρες δηλαδή έναντι 19 του Οφιούχου, και οι ημερομηνίες αυτές μετατίθενται προς τα εμπρός με ρυθμό 1 ημέρα ανά 71,1 έτη.
Ο Σκορπίος είναι γνωστός για τη εμφάνιση πολλών καινοφανών αστέρων κατά τη διάρκεια των ιστορικών χρόνων. Σημαντικότερος ανάμεσά τους είναι ίσως ο Καινοφανής του 134 π.Χ., που κατά τον Πλίνιο παρότρυνε τον Ίππαρχο να συντάξει τον κατάλογο των αστέρων του το 125 π.Χ.. Το κινέζικο She Ke επιβεβαιώνει αυτή την εμφάνιση, καταγράφοντας τον «παράδοξο αστέρα» τον Ιούνιο του 134 π.Χ. στο Fang (περιοχή των β, δ, π, ρ και άλλων αστέρων του Σκορπίου). Επίσης ο καινοφανής T Σκορπίου ανακαλύφθηκε το 1860.
Οι φωτεινότεροι αστέρες
thumb|300px|right|Ο Σκορπιός, μαζί με το [[Δίας (πλανήτης)|Δία όπως θα φαινόταν από την Ελλάδα στα μέσα του Ιουλίου του 2007 (κάντε κλικ για μεγαλύτερη εικόνα).]] thumb|300px|right|Η παραπάνω εικόνα με μια καλλιτεχνική προσέγγιση της εικόνας που εκφράζει ο αστερισμός.
Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
- Ο κατακλυσμικός μεταβλητός U Σκορπίου είναι επαναληπτικός καινοφανής, του οποίου εκρήξεις καταγράφηκαν από το 1863 ως το 1999.
- Ο RR Σκορπίου είναι μεταβλητός αστέρας τύπου Mira με περίοδο 281,45 ημέρες που στο μέγιστο της λαμπρότητάς του είναι μόλις ορατός με γυμνό μάτι (φαιν.μέγεθος από 6 ως 12,4).
- Εντυπωσιακό είναι το ανοικτό σμήνος M6 (NGC 6405), γνωστό και ως «Σμήνος Πεταλούδα» ("Butterfly Cluster"), με φαιν.μέγεθος 4,2 και πάνω από 50 φωτεινούς αστέρες σε ένα χώρο διαστάσεων 12 περίπου ετών φωτός. Απέχει από τη Γη περί τις 2.000 έτη φωτός και συνεπώς καλύπτει στον ουρανό μία περιοχή διαμέτρου 1/3 της μοίρας. Μέσα του, ο ημιπεριοδικός μεταβλητός αστέρας BM Σκορπίου έχει φαιν.μέγεθος που κυμαίνεται από 6,8 ως 8,7 επηρεάζοντας ελαφρώς και τη συνολική φωτεινότητα του σμήνους.
- Ακόμα φωτεινότερο και μεγαλύτερο είναι το ανοικτό σμήνος M7 (NGC 6475), με φαιν.μέγεθος 3,3 και πάνω από εκατό αστέρες σε ένα χώρο διαστάσεων 20 με 25 περίπου έτη φωτός. Απέχει από τη Γη περί τα 800 ως 1000 έτη φωτός και συνεπώς καλύπτει στον ουρανό μία περιοχή διαμέτρου σχεδόν μιάμισης μοίρας! Την ίδια έκταση εμφανίζει και το ανοικτό σμήνος Trumpler 24, αμυδρό αλλά σε απόσταση 5.200 έτη φωτός, πράγμα που σημαίνει ότι στην πραγματικότητα φθάνει τα 135 έτη φωτός σε διαστάσεις.
- Μικρότερο αλλά με πολύ φωτεινούς αστέρες είναι και το ανοικτό σμήνος NGC 6231 με ολικό φαιν.μέγεθος 2,6 και πολύ μεγάλη απόσταση από τη Γη, περίπου 6.000 έτη φωτός. Αν βρισκόταν τόσο κοντά μας όσο οι Πλειάδες, 8 αστέρες του θα έλαμπαν όσο και ο Σείριος στον γήινο ουρανό.
- Το σφαιρωτό σμήνος M4 (NGC 6121) είναι το φωτεινότερο σφαιρωτό του αστερισμού, με φαιν.μέγεθος 5,9 και φαινόμενη διάμετρο μισή μοίρα, σε απόσταση 6.000 έτη φωτός από εμάς, ίσως το κοντινότερό μας σφαιρωτό σμήνος. Αλλά ευκολότερα ορατό, ως πολύ πυκνότερο, είναι το σφαιρωτό M80 ή NGC 6093, με φαιν.μέγεθος 7,3 και φαινόμενη διάμετρο 9΄, σε απόσταση 27.400 έτη φωτός από τη Γη. Και τα δύο σμήνη δηλαδή έχουν περίπου την ίδια πραγματική διάμετρο, περί τα 70 έτη φωτός.
- Στο Μ4 βρίσκεται και ο πάλσαρ PSR 1620-26, περιόδου 0,6 sec, που φαίνεται ότι έχει ένα πλανήτη, τον PSR B1620-26 b, με μάζα 2,5 φορές μεγαλύτερη από τη μάζα του Δία σε απόσταση 3,2 δισεκ. km από αυτόν. Ο πάλσαρ επιπλέον αποτελεί διπλό σύστημα με λευκό νάνο πολύ κοντύτερά του από ότι ο πλανήτης.
- Το νεφέλωμα εκπομπής NGC 6334 είναι γνωστό και ως «Πατούσα της Γάτας» (ή «Νύχια της Αρκούδας», "Cat's Paw Nebula" ή "Bear Claw Nebula"). Οι φαινόμενες διαστάσεις του είναι μισή επί μία μοίρα και απέχει περίπου 5.500 έτη φωτός από εμάς.
- Η πηγή ακτίνων Χ Sco X-1 είναι η φαινομενικά εντονότερη πηγή ακτίνων Χ σε όλο τον ουρανό. Ανήκει στην κατηγορία LMXB ("Low-mass X-ray Binary", διπλό σύστημα μικρής μάζας).
- Η πηγή ακτίνων γ GRO J1655-40 απέχει περίπου δέκα χιλιάδες έτη φωτός από τη Γη. Πρόκειται για διπλό αστρικό σύστημα, το ένα μέλος του οποίου είναι μαύρη τρύπα (με πρωτοποριακή μέτρηση της περιστροφής της από τις ακτίνες Χ που επίσης εκπέμπει, 450 φορές ανά sec) και υπέρφωτο πίδακα. Χαρακτηρίζεται ως «μίνι-κβάζαρ».
- Στον Σκορπίο βρίσκεται και ο εξωηλιακός πλανήτης με τη μικρότερη μάζα που είχε ανακαλυφθεί μέχρι το 2010 γύρω από αστέρα της Κύριας Ακολουθίας (5,5 φορές η μάζα της Γης), γύρω από ένα ερυθρό νάνο σε απόσταση 20 ως 23 χιλιάδες έτη φωτός από τη Γη. Ο πλανήτης περιφέρεται περί τον αστέρα του μία φορά κάθε 10 γήινα έτη και 5 μήνες.
Κώστας Αντετοκούνμπο
Ο Κώστας Αντετοκούνμπο (πλήρες όνομα: Κωνσταντίνος Εντουμπουίσι Αντετοκούνμπο, Σεπόλια, 20 Νοεμβρίου 1997) είναι Έλληνας διεθνής καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πάουερ φόργουρντ/σέντερ για τον Παναθηναϊκό.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στα Σεπόλια. Ως νεαρός, άρχισε την ασχολία του με την καλαθοσφαίριση στις ακαδημίες του Φιλαθλητικού Ζωγράφου.
Σταδιοδρομία στο λύκειο
Αφού ο μεγαλύτερος αδελφός του Γιάννης, επιλέχθηκε από τους Μιλγουόκι Μπακς, στο NBA Νραφτ 2013, ο Κώστας, μαζί με τους γονείς του και τον μικρότερο αδελφό του, Αλέξη, μετακόμισε στο Μιλγουόκι. Παρακολούθησε το λύκειο Ντομίνικαν, στο Γουάιτφις Μπέι του Ουισκόνσιν, όπου έπαιξε καλαθοσφαίριση λυκείου, κατά τη διάρκεια της πρωτοετούς και δευτεροετούς χρονιάς του. Ως δευτεροετής, οδήγησε την ομάδα του στην κατάκτηση του πολιτειακού πρωταθλήματος.
Σταδιοδρομία στο κολέγιο
Μετά το λύκειο προχώρησε για να παίξει κολεγιακή καλαθοσφαίριση στο Πανεπιστήμιο του Ντέιτον. Τη σεζόν 2016-17, την πρώτη του με τους Φλάιερς, έμεινε red-shirted, αφού θεωρήθηκε ως «μερικώς προκριθέντας», λόγω του ότι είχε περάσει τα πρώτα δύο χρόνια του λυκείου στην Ελλάδα. Έκανε το ντεμπούτο του τη σεζόν 2017-18, έχοντας κατά μέσο όρο 5.2 πόντους, 2.9 ριμπάουντ, 0.4 ασίστ, 0.2 κλεψίματα και 1.1 τάπα ανά αγώνα, σε 15,1 λεπτά ανά αγώνα.
Τέξας Λέτζεντς
Στις 22 Μαρτίου 2018 δηλώθηκε για το NBA Ντραφτ 2018. Αργότερα θα δήλωνε, ότι σκόπευε να προχωρήσει ως επαγγελματίας στο ντραφτ εκείνο το έτος. Στις 4 Μαΐου 2018, ήταν ένας από τους 69 παίκτες, αριθμός ρεκόρ, που θα μπήκαν στο NBA Draft Combine. Σχεδιάστηκε να είναι επιλογή του δεύτερου γύρου, παρόμοια με τον μεγαλύτερο αδελφό του Θανάση, λόγω της έλλειψης αξιοσημείωτης προόδου στην πρωτοετή κολεγιακή σεζόν. Τελικώς, θα ήταν η τελευταία επιλογή του ντραφτ 2018, αφού επιλέχθηκε από τους Φιλαδέλφεια 76ερς, μόνο για να ανταλλαχθεί αμέσως στους Ντάλας Μάβερικς. Στις 13 Ιουλίου, υπέγραψε συμβόλαιο two-way. Σε όλη τη διάρκεια του συμβολαίου, θα μοίραζε το χρόνο παιχνιδιού του, μεταξύ των Μάβερικς και της θυγατρικής της στην NBA G League, τους Τέξας Λέτζεντς. Έκανε το ντεμπούτο του στο NBA στις 20 Μαρτίου 2019, στην ήττα με 118-126 από τους Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς. Στις 19 Ιουλίου 2019, ο Αντετοκούνμπο αποδεσμεύτηκε από τους Μάβερικς.
Σάουθ Μπέϊ Λέϊκερς
Στις 22 Ιουλίου 2019, υπέγραψε με τους Λος Άντζελες Λέικερς. Κατά τη διάρκεια της χρονιάς αγωνίστηκε περισσότερο την αναπτυξιακή λίγκα (G-League) και την θυγατρική ομάδα του οργανισμού, Σάουθ Μπέϊ Λέϊκερς, στην οποία έπαιξε συνολικά σε 38 αγώνες και ήταν 5ος σκόρερ (μ.ο. 14.1 πόντους, με 62,3% εντός πεδιάς), τρίτος ριμπάουντερ (μ.ο. 7,8 ριμπάουντ) και πρώτος μπλοκέρ (μ.ο. 1,3) της ομάδας.
Στις 11 Οκτωβρίου 2020, κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα της καριέρας του, αφού οι Λέικερς νίκησαν τους Μαϊάμι Χιτ με 4-2 στη σειρά των τελικών. Ο ίδιος δεν αγωνίστηκε στη διάρκεια των πλέι οφ, ωστόσο έγινε ο πρώτος παίκτης που γεννήθηκε στην Ελλάδα και πήρε το πρωτάθλημα του ΝΒΑ.
Βιλερμπάν
Στις 16 Ιουλίου 2021, ανακοινώθηκε η συμφωνία του με την γαλλική ομάδα για τα επόμενα δύο χρόνια (μέχρι το 2023). Στην Ευρωλίγκα στην πρώτη του χρονιά στην διοργάνωση μέτρησε σε 26 αγώνες, 5.6 πόντους, 2.7 ριμπάουντ και 0.7 μπλοκ. Στις 25 Ιουνίου 2022, κατέκτησε το Πρωτάθλημα Γαλλίας, αφού η Βιλερμπάν κέρδισε στους τελικούς τη Μονακό με 3-2 στη σειρά των τελικών.
Σικάγο Μπουλς
Στις 14 Οκτωβρίου 2022, ανακοινώθηκε από τους Σικάγο Μπουλς, υπογράφοντας two-way συμβόλαιο. Αγωνίστηκε με την θυγατρική ομάδα των Μπουλς μετρώντας 11.7 πόντους, 6.3 ριμπάουντ και 1.3 μπλοκ στην G-League, σε 12 συμμετοχές.
Φενέρμπαχτσε
Στις 19 Δεκεμβρίου 2022, επέστρεψε στην Ευρωλίγκα για λογαριασμό της Φενέρμπαχτσε. Στην Ευρωλίγκα είχε 14 συμμετοχές με 6:37′, μετρώντας 2.7 πόντους (14/17 δίποντα, 10/17 βολές). Στο πρωτάθλημα Τουρκίας, είχε τρεις συμμετοχές με 7.7 πόντους και 5 ριμπάουντ κατά μέσο όρο. Στις 20 Ιουνίου 2023, αποχώρησε από την Φενέρμπαχτσε.
Παναθηναϊκός
Στις 22 Ιουνίου 2023, ανακοινώθηκε και επίσημα από τον Παναθηναϊκό, για δύο χρόνια.
Εθνική ομάδα
Αγωνίστηκε με την Εθνική Νέων. Έπαιξε στη Β κατηγορία του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος κάτω των 20 του 2016, όπου κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο. Κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης, είχε κατά μέσο όρο 1.3 πόντους, 1.8 ριμπάουντ και 0,3 ασίστ ανά παιχνίδι.
Επιλέχθηκε στην προεπιλογή της Εθνικής Ελλάδας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2019. Ήταν παρών στο Προολυμπιακό τουρνουά του Καναδά, στο οποίο η Εθνική έχασε την πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, αφού ηττήθηκε στον τελικό από την Τσεχία με 97-72. Αγωνίστηκε επίσης στο Ευρωμπάσκετ 2022, στο οποίο η Εθνική έφτασε μέχρι τα προημιτελικά, όπου ηττήθηκε από τη Γερμανία με 107-96.
Με το εθνόσημο στους άνδρες μετράει 18 αγώνες με 107 πόντους (μ.ο: 5.94).
Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στην Αθήνα από Νιγηριανούς γονείς. Έγινε επισήμως Έλληνας πολίτης το 2016. Επιπλέον, μαζί με τον μικρότερο αδερφό του, Αλέξη, έχει διαβατήριο της Νιγηρίας, το οποίο του παραχωρήθηκε τον Ιούνιο του 2013, ώστε να αποκτήσει βίζα και να του επιτραπεί να εισέλθει νομίμως στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο πατέρας του, ο Τσαρλς, ήταν πρώην ποδοσφαιριστής στη Νιγηρία, ενώ η μητέρα του, η Βερόνικα, ήταν αθλήτρια του άλματος εις ύψος. Ο Τσαρλς πέθανε το Σεπτέμβριο του 2017, σε ηλικία 54 ετών. Ο μεγαλύτερος αδελφός του, Φράνσις, είναι επίσης επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Είναι νεότερος αδερφός του παίκτη του ΝΒΑ, Γιάννη και του επίσης παίκτη του ΝΒΑ, Θανάση. Είναι επίσης ο μεγαλύτερος αδελφός του Αλέξη. Ως νεαρός, ο Κώστας αναπτύχθηκε στις ακαδημίες του Φιλαθλητικού, στην ίδια ομάδα όπου αναπτύχθηκαν οι μεγαλύτεροι του αδερφοί, Γιάννης και Θανάσης.
Συλλογικοί
Λος Άντζελες Λέικερς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες νιγηριανής καταγωγής Κατηγορία:Νιγηριανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πολιτογραφημένοι πολίτες της Ελλάδας Κατηγορία:Πάουερ φόργουορντ Κατηγορία:Σέντερ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ20 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ντάλας Μάβερικς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τέξας Λέτζεντς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λος Άντζελες Λέικερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σάουθ Μπέι Λέικερς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γουίντι Σίτι Μπουλς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές D-League Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές στο NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΣΒΕΛ Βιλερμπάν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Γαλλίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Φενέρμπαχτσε Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Τουρκίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2022
Madre Luna
Η Madre Luna (μετάφραση: Μητέρα Σελήνη) είναι μια ισπανικής γλώσσας τηλενουβέλα που παράγεται από την RTI Televisión Κολομβίας και τις Ηνωμένες Πολιτείες με βάση το τηλεοπτικό δίκτυο Telemundo Studios, παραγωγής του 2007. Πρωταγωνιστούν Αμπάρο Γκρισάλες, Γκαμπριέλ Πόρρας, Μίτσελ Μπράουν και Άνα Λουσία Ντομίνγκες.
Υπόθεση
Η Αλεχάντρα Αγκίρε είναι μια όμορφη και αδάμαστη γυναίκα, της οποίας ο αισθησιασμός και η δύναμη, προκαλεί μεγάλη πάθη και ίντριγκα. Για χρόνια η Αλεχάντρα, έχει αφιερωθεί στο μεγάλωμα των δύο γιων της, υπέφερε σιωπηλά από ένα οδυνηρό μυστικό. Τώρα η μοίρα κάνει μια κίνηση που θα αλλάξει την ζωή της.
Γεώργιος Καρότσης
Ο Γεώργιος Καρότσης (30 Μαΐου 1901 - Μάιος 1997), του Κωνσταντίνου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Το 1955 έγινε δεύτερος αντιπρόεδρος της Βουλής και από το 1956 ως το 1961 ήταν Γενικός Γραμματέας της. Τον Οκτώβριο του 1961 παραιτήθηκε από γραμματέας της Βουλής, προκειμένου να πολιτευτεί.
Εξελέγη βουλευτής Κοζάνης το 1951 και το 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό και ξανά με το κόμμα της ΕΡΕ το 1962, σε επαναληπτική εκλογή, στη θέση του Σταύρου Αθανασιάδη.
Απεβίωσε σε ηλικία 96 ετών. Κηδεύτηκε στις 10 Μαΐου 1997 στον Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Νικολάου στην Κοζάνη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον Ελληνικό Συναγερμό Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΡΕ Κατηγορία:Βουλευτές Κοζάνης Κατηγορία:Αντιπρόεδροι της Βουλής των Ελλήνων
Χανς Φρέντεμαν ντε Φρις
Ο Χανς Φρέντεμαν ντε Φρις (φλαμανδικά: Hans Vredeman de Vries, 1527 – περ. 1607) ήταν ολλανδικής καταγωγής Φλαμανδός ζωγράφος, αρχιτέκτονας και μηχανικός της ολλανδικής Αναγέννησης. Είναι ιδιαίτερα γνωστός για την έκδοση, το 1583, του πονήματός του για τη σχεδίαση κήπων και για τα βιβλία του με τα πολλά παραδείγματα αρχιτεκτονικών διακοσμητικών (1565) και την προοπτική (1604).
Βιογραφία
Ο ντε Φρις γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Λέουβαρντεν της επαρχίας Φρίσλαντ στη βόρεια Ολλανδία. Το 1546 μετέβη στο Άμστερνταμ και στο Κάμπεν, ενώ το 1549 μετοίκησε στο Μέχελεν, όπου βρισκόταν η έδρα του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Ο αδελφός του Σεμπάστιαν ήταν οργανίστας στην τοπική εκκλησία. Ο Χανς σχεδίασε διακοσμήσεις για τις θριαμβευτικές εισόδους των Καρόλου Ε΄ και του Φιλίππου Β΄ της Ισπανίας. Μελετώντας τον Βιτρούβιο και τον Σεμπαστιάνο Σέρλιο (από μεταφράσεις του δασκάλου του Πίτερ Κούκε φαν Ελστ), έγινε διεθνώς γνωστός ειδικός στην προοπτική. Συνέχισε τη σταδιοδρομία του στην Αμβέρσα, όπου ονομάστηκε αρχιτέκτονας της πόλης και μηχανικός των οχυρώσεών της. Μετά το 1585 διέφυγε από την Αμβέρσα λόγω της ισπανικής κατοχής από τον Αλεσσάντρο Φαρνέζε, Δούκα της Πάρμα. Τότε ήταν που οι Διαμαρτυρόμενοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη μέσα στο χρονικό όριο της διετίας. Ο ντε Φρις μετέβη στη Φρανκφούρτη και εργάστηκε στο Βολφενμπύττελ, σχεδιάζοντας μιαν οχύρωση και νέα πολεοδομική διάταξη της πόλης για τον Δούκα του Μπρούνβικ - Λύνεμπουργκ, Γιούλιους. Με τον θάνατο του Δούκα το σχέδιο εγκαταλείοφθηκε και ο Χανς εργάστηκε στο Αμβούργο, στο Ντάντσιχ (1592), στην Πράγα (1596) και στο Άμστερνταμ (1600). Στα ταξίδια του είχε ως σύντροφο τον Χέντρικ Ερτς και τον γιο του, Πάουλ Φρέντεμαν ντε Φρις, και οι δυό τους ζωγράφοι. Ζωγράφος ήταν, επίσης, και ο άλλος του γιος, Σάλομον ντε Φρις.
Ο ντε Φρις προσπάθησε να καταλάβει μια θέση στο Πανεπιστήμιο του Λέιντεν το 1604. Δεν είναι γνωστό πού και πότε απεβίωσε, καταγράφεται ωστόσο ότι ο γιος του, Πάουλ, ζούσε στο Αμβούργο όταν τον κληρονόμησε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φλαμανδοί ζωγράφοι
Μπρυμαίρ
Ο Μπρυμαίρ ήταν ο δεύτερος μήνας του ημερολογίου που είχε καθιερώσει η γαλλική επανάσταση το 1789. Αντιστοιχούσε, περίπου, στο διάστημα από 22 Οκτώβρη μέχρι 21 Νοέμβρη του Γρηγοριανού ημερολογίου. Κάλυπτε, σχεδόν, την περίοδο που ήλιος διερχόταν από το ζώδιο του Σκορπιού.
Έγινε γνωστός στην Ελλάδα λόγω του βιβλίου του Καρλ Μαρξ: Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη
Franska revolutionskalendern
Σεμπάστιαν Χάφνερ
Ο Σεμπάστιαν Χάφνερ (Sebastian Haffner, ψευδώνυμο του Ράιμουντ Πρέτσελ,  Raimund Pretzel, 27 Δεκεμβρίου 1907 - 2 Ιανουαρίου 1999) ήταν Γερμανός δημοσιογράφος και συγγραφέας. Το έργο του συγκεντρώθηκε κυρίως γύρω από τη νεότερη ιστορία της Γερμανίας. Ο Χάφνερ είναι από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της ιστορικής λογοτεχνίας.
Βιογραφία
Το 1954 επιστρέφει στο Βερολίνο όπου εξακολουθεί να εργάζεται για την αγγλική εφημερίδα μέχρι τις 13 Αυγούστου 1961, τη μέρα δηλαδή που άρχισε να χτίζεται το τείχος του Βερολίνου.
Μέχρι το 1975 γράφει για διάφορες γερμανικές εφημερίδες ("Die Welt", "Stern" magazine). Επίσης είχε δική του εκπομπή στη γερμανική τηλεόραση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ιστορικοί Κατηγορία:Γερμανοί δημοσιογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί αυτοβιογράφοι
23 Απριλίου
22 Απριλίου | 23 Απριλίου | 24 Απριλίου
Η 23η Απριλίου είναι η 113η ημέρα του έτους (114η σε δίσεκτα έτη) κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Υπολείπονται 252 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Πτωματική Σύνοδος
thumb|250px|Jean-Paul Laurens, ([[Ζαν Πωλ Λορένς) Le Pape Formose et Étienne VII ("Πάπας Φορμόζος και Στέφανος Ζ΄"), 1870. Προσέξτε ότι ο τελευταίος αποκαλείται Στέφανος ΣΤ΄.]]
Η Πτωματική Σύνοδος (επίσης καλείται η Πτωματική Δίκη ή, στα Λατινικά, Synodus Horrenda) είναι το όνομα που συνήθως δίνεται στη μεταθανάτια εκκλησιαστική δίκη του Πάπα Φορμόζου, που διεξήχθη στη Βασιλική του Αγίου Ιωάννη Λατερανού στη Ρώμη κατά τη διάρκεια του Ιανουαρίου του 897.
Πριν τις διαδικασίες ξέθαψαν το πτώμα του Φορμόζου και σύμφωνα με κάποιες πηγές το κάθισαν σε ένα θρόνο, ενώ ο διάδοχος του Πάπας Στέφανος ΣΤ΄, που διηύθυνε τη δίκη, διάβασε τις κατηγορίες εναντίον του, για τις οποίες ο Φορμόζος κρίθηκε ένοχος. Η Πτωματική Σύνοδος έμεινε στην ιστορία ως ένα από τα πιο παράξενα επεισόδια του μεσαιωνικού παπισμού.
Ιστορικό υπόβαθρο
Ο Φορμόζος έγινε Επίσκοπος του Πόρτο το 864, ενώ Πάπας ήταν ο Νικόλαος Α'. Εξετέλεσε ιεραποστολικό έργο μεταξύ των Βουλγάρων και ήταν τόσο επιτυχές, που οι Βούλγαροι τον ζήτησαν ως επίσκοπο. Ο Νικόλαος αρνήθηκε την τοποθέτησή του, επειδή ο διορισμός του στη Βουλγαρία θα απαιτούσε ο Φορμόζος να αφήσει την έδρα του στο Πόρτο και ο δέκατος πέμπτος κανόνας της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου απαγορεύει ένας επίσκοπος να αφήσει τη δική του Επισκοπική έδρα για να διοικήσει μια άλλη.
Το 875, λίγο μετά την αυτοκρατορική στέψη του Καρόλου του Φαλακρού, ο Φορμόζος άφησε τη Ρώμη, φοβούμενος τον τότε πάπα Ιωάννη Η΄, για λόγους που δεν έχουν εξακριβωθεί πλήρως. Μερικούς μήνες μετά, το 876, σε μια σύνοδο στη Σάντα Μαρία Ροτούντα, ο Ιωάννης Η΄ εξέδωσε μια σειρά κατηγοριών εναντίον του Φορμόζου και μερικών συνεργάτών του. Υποστήριξε ότι ο Φορμόζος είχε διαφθείρει το μυαλό των Βουλγάρων «έτσι ώστε, όσο ήταν ζωντανός ο Φορμόζος, να μην δεχόταν κανέναν άλλο επίσκοπο από την αποστολική έδρα», ότι αυτός και οι σύντροφοι συνωμότες του είχαν προσπαθήσει να σφετεριστούν τον παπισμό από τον Ιωάννη Η΄ και τελικά είχε εγκαταλείψει την έδρα του στο Πόρτο και συνωμοτούσε "εναντίον της σωτηρίας της δημοκρατίας και του αγαπημένου μας Καρόλου του Φαλακρού." Ο Φορμόζος και οι συνεργάτες του αφορίστηκαν.
Το 878, σε μια άλλη σύνοδο στο Τρουά, ο Ιωάννης Η΄ πιθανόν επιβεβαίωσε τους αφορισμούς. Επίσης νομοθέτησε πιο γενικά εναντίον αυτών που "λεηλατούν" τα εκκλησιαστικά αγαθά. Σύμφωνα με τον συγγραφέα του 10ου αιώνα Αυξίλιο, ο Φορμόζος ήταν επίσης παρών στη σύνοδο. Ο Αυξίλιος λέει ότι παρακάλεσε τους επισκόπους για συγχώρεση και σε ανταπόδοση για την άρση του αφορισμού, ορκίσθηκε ένα όρκο να παραμείνει ένας λαϊκός για το υπόλοιπο της ζωής του, να μην εισέλθει ποτέ ξανά στη Ρώμη και να μην κάνει προσπάθειες να αναλάβει ξανά την πρώην έδρα του στο Πόρτο. Ωστόσο η ιστορία αμφισβητείται: μια δεύτερη περιγραφή της Συνόδου δεν αναφέρει την παρουσία του Φορμόζου, αλλά την επιβεβαίωση του αφορισμού από τον Ιωάννη Η΄.
Μετά τον θάνατο του Ιωάννη Η΄ το 882, τα προβλήματα του Φορμόζου τελείωσαν. Πήρε ξανά την επισκοπή του στο Πόρτο, όπου παρέμεινε μέχρι την εκλογή του ως πάπα στις 6 Οκτωβρίου 891. Ακόμη η φιλονικία αυτή με τον Ιωάννη Η΄ αποτέλεσε τη βάση των κατηγοριών που κατασκευάσθηκαν στην Πτωματική Σύνοδο. Σύμφωνα με τον ιστορικό του 10ου αιώνα Λιουτπράνδου της Κρεμόνας, ο Στέφανος ΣΤ΄ ρώτησε το πτώμα του Φορμόζου γιατί "σφετερίστηκε την παγκόσμια Ρωμαϊκή Έδρα με πνεύμα μεγάλης φιλοδοξίας" μετά τον θάνατο του Ιωάννη Η΄, επαναλαμβάνοντας τον ισχυρισμό του Ιωάννη Η΄ ότι ο Φορμόζος είχε προσπαθήσει να σφετερισθεί τον παπικό θρόνο, ενώ ήταν ζωντανός. . Έγιναν επίσης εναντίον του Φορμόζου άλλες δυο κατηγορίες: της ψευδορκίας και του ότι είχε αποπειραθεί να ασκήσει το επισκοπικό λειτούργημα ως κοσμικός. Αυτά σχετίζονται με τον όρκο που λέγεται ότι έδωσε ο Φορμόζος στο Τρουά το 878.
Γενικό πλαίσιο
Η Πτωματική Σύνοδος θεωρείται ότι είχε υποκινηθεί πολιτικά. Ο Φορμόζος έστεψε τον Λαμβέρτο του Σπολέτο συγκυβερνήτη της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 892. Ο πατέρας του Λαμβέρτου, Γουίδων Γ΄ του Σπολέτο, είχε προηγουμένως στεφθεί από τον Ιωάννη Η'. Το 893 ο Φορμόζος κάλεσε τον Καρολίδη Αρνόλφο της Καρινθίας να εισβάλει στην Ιταλία και να λάβει το αυτοκρατορικό στέμμα. Ο Αρνόλφος απέτυχε και ο Γουίδων Γ΄ απεβίωσε λίγο αργότερα. Ωστόσο ο Φορμόζος τον ξανακάλεσε το 895· ο Αρνόλφος διέσχισε τις Άλπεις και μπήκε στη Ρώμη, όπου ο Φορμόζος τον έστεψε Άγιο Ρωμαίο Αυτοκράτορα.
Αφού ο Φραγκικός στρατός αποχώρησε, ο Αρνόλφος και ο Φορμόζος απεβίωσαν με διαφορά λίγων μηνών το 896. Τον Φορμόζο διαδέχθηκε ο Πάπας Βονιφάτιος ΣΤ΄, ο οποίος όμως απεβίωσε δύο εβδομάδες αργότερα. Ο Λαμβέρτος και η μητέρα του, η αυτοκράτειρα Ανγκιλτρούδη, εισήλθαν στη Ρώμη την περίοδο που ο Στέφανος ΣΤ΄ έγινε πάπας και η Πτωματική Σύνοδος διεξήχθη αμέσως μετά, στις αρχές του 897. Η κυρίαρχη ερμηνεία αυτών των γεγονότων μέχρι τον πρώιμο 20ό αιώνα ήταν η ακόλουθη: ο Φορμόζος ήταν ένας φιλο-Καρολιδικός και η στέψη του Λαμβέρτου το 892 ήταν εκβιαστική. Μετά το θάνατο του Αρνούλφου και την κατάρρευση της Καρολιδικής εξουσίας στη Ρώμη, ο Λαμβέρτος μπήκε στην πόλη και ανάγκασε τον Στέφανο να συγκαλέσει την Πτωματική Σύνοδο, για να διεκδικήσει ξανά τον αυτοκρατορικό θρόνο και ίσως επίσης για να εξασφαλίσει τη μεταθανάτια εκδίκησή του απέναντι στον Φορμόζο.
Αυτή η άποψη τώρα θεωρείται λανθασμένη και πεπαλαιωμένη, ακολουθώντας τα επιχειρήματα που τέθηκαν από τον Τζόζεφ Ντουρ το 1932. Αυτός απέδειξε ότι ο Λαμβέρτος ήταν παρών στη Σύνοδος της Ραβέννας του 898, που συγκλήθηκε από τον Ιωάννης Θ΄. Τότε ήταν που ανακλήθηκαν τα διατάγματα της Πτωματικής Συνόδου. Σύμφωνα με τις γραπτές πηγές της Συνόδου, ο Λαμβέρτος συμφωνούσε ενεργά με την πρόκληση της ακυρότητας αυτής. Αν ο Λαμβέρτος και η Ανγκιλτρούδη ήταν οι προξενητές της πτώσης του Φορμόζου, ο Ιωάννης Ζ΄ δεν θα μπορούσε να θίξει το ζήτημα ενώπιον των ενόχων, δίχως να υπονοήσει και την παραμικρή ανάμειξη του αυτοκράτορα. Η θέση αυτή γίνεται αποδεκτή και από τον λόγιο Τζιρολάμο Αρνάλντι, που υποστηρίζει ότι ο Φορμόζος δεν ακολουθούσε καθαρά φιλο-Καρολιδική πολιτική και είχε ακόμη και φιλικές σχέσεις με το Λαμβέρτο μέχρι και το 895, οι οποίες επιβαρύνθηκαν όταν ο ξάδελφος του Λαμβέρτου, Γουίδων Δ΄ του Σπολέτο, εκστράτευσε στο Μπενεβέντο και έδιωξε τους Βυζαντινούς από εκεί. Ο Φορμόζος πανικοβλήθηκε και έστειλε αγγελιαφόρους στη Βαυαρία, ζητώντας τη βοήθεια του Αρνόλφου. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι ήταν ο Γουίδων Δ΄ που εισέβαλε στη Ρώμη μαζί με τον Λαμβέρτο και την Ανγκιλτρούδη τον Ιανουάριο του 897, κάτι που προκάλεσε τη Σύνοδο.
Η σύνοδος
thumb|Η λίστα των [[πάπας|παπών που έχουν ταφεί στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου περιλαμβάνει το επανατοποθετηθέν σώμα του Πάπα Φορμόζου]] Πιθανότατα τον Ιανουάριο του 897 ο Στέφανος ΣΤ΄ διέταξε για το πτώμα του προκατόχου του Φορμόζου να αφαιρεθεί από τον τάφο του και να μεταφερθεί στο παπικό δικαστήριο για τη δίκη.
Ο Φορμόζος κατηγορήθηκε ότι είχε αλλάξει έδρα παραβιάζοντας τον κανονικό νόμο, για ψευδορκία και ότι είχε υπηρετήσει ως επίσκοπος, ενώ ταυτόχρονα ήταν λαϊκός. Ο Λιουτπράνδος και άλλες πηγές λένε ότι ο Στέφανος ΣΤ΄ αφαίρεσε τα παπικά άμφια, έκοψε τα τρία δάκτυλα από το δεξί του χέρι που χρησιμοποιούνταν για τις ευλογίες και κήρυξε όλες τις πράξεις και τις διαταγές του (περιλαμβανομένου του διορισμού του Στεφάνου ΣΤ΄ ως επισκόπου του Ανάνι) άκυρες. Το πτώμα τελικά εισήλθε σε ένα νεκροταφείο για ξένους, μόνο για να εκταφεί ξανά, να δεθεί με βαρίδια και να πεταχθεί στον Τίβερη ποταμό.
Επακόλουθα
Το μακάβριο θέαμα έστρεψε την κοινή γνώμη της Ρώμης εναντίον του Στέφανου ΣΤ΄. Φήμες κυκλοφορούσαν ότι το πτώμα του Φορμόζου, αφού πλύθηκε στις όχθες του Τίβερη ποταμού, είχε αρχίσει να κάνει θαύματα. Μια δημόσια εξέγερση οδήγησε στην εκθρόνιση και τη φυλάκιση του Στεφάνου. Ενώ ήταν στη φυλακή, τον Ιούλιο ή τον Αύγουστο του 897, στραγγαλίσθηκε.
Το Νοέμβριο του 897, ο Πάπας Θεόδωρος Β΄ (897) συγκάλεσε σύνοδο, η οποία ακύρωσε την Πτωματική Σύνοδο, αποκατέστησε τον Φορμόζο και διέταξε το σώμα του, που είχε ανασυρθεί από τον Τίβερη, να ξαναταφεί στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου με παπικά άμφια. Το 898 ο Ιωάννης Θ΄ (898—900) επίσης ακύρωσε την Πτωματική Σύνοδο, συγκαλώντας δύο συνόδους (μία στη Ρώμη και μία στη Ραβέννα) οι οποίες επιβεβαίωσαν τις αποφάσεις της συνόδου του Θεόδωρου Β΄, διέταξαν η acta της Πτωματικής Συνόδου να καταστραφεί και να απαγορευθεί κάθε μελλοντική δίκη νεκρού προσώπου.
Όμως ο Πάπας Σέργιος Γ΄ (904—911), ο οποίος ως επίσκοπος είχε πάρει μέρος στη Πτωματική Σύνοδο ως συνδικαστής, ανέτρεψε τις αποφάσεις του Θεόδωρου Β΄ και του Ιωάννη Θ΄, επαναβεβαιώνοντας την καταδίκη του Φορμόζου και διέταξε να χαραχθεί υμνητική επιγραφή στον τάφο του Στέφανου ΣΤ΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Χριστιανισμού Κατηγορία:Δικαστικές υποθέσεις Κατηγορία:Χριστιανισμός και θάνατος Κατηγορία:Ιστορία του παπισμού
Εθνική Τσεχίας U16 (καλαθοσφαίριση γυναικών)
Η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης γυναικών U16 της Τσεχίας είναι το συγκρότημα που αντιπροσωπεύει τη χώρα της Τσεχίας σε διεθνείς διοργανώσεις γυναικείας καλαθοσφαίρισης για αθλήτριες που δεν ξεπερνούν την ηλικία των 16 ετών. Είναι επίσης γνωστή ως Εθνική Τσεχίας Κορασίδων. Βρίσκεται υπό τη δικαιοδοσία της Τσεχικής Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης (Česká Basketbalová Federace, ČBF).
Χαραδιάτικα Λευκάδας
Κατηγορία:Χωριά της Λευκάδας
Πύργος του Ρολογιού (Πρέβεζα)
μικρογραφία|δεξιά| Η πρώτη καμπάνα του ρολογιού, έργο των Canciani της Βενετίας, 1791 μικρογραφία|δεξιά| Η δεύτερη καμπάνα του ρολογιού, έργο των Müller της Τεργέστης, 1865 μικρογραφία|δεξιά| Το ηλιακό ρολόι του πύργου του ρολογιού μικρογραφία|δεξιά| Ο Πύργος του Ρολογιού όπως είναι σήμερα Ο Βενετσιάνικος Πύργος του Ρολογιού ἠ απλώς το Ρολόι της Πρέβεζας είναι δημοτικό κτίσμα και βρίσκεται στην οδό της κεντρικής αγοράς της πόλης, δίπλα στον μητροπολιτικό ναό του αγίου Χαραλάμπους. Ανεγέρθηκε λίγο μετά το 1790, προς τα τέλη της ενετοκρατίας, σε μια προσπάθεια ανανέωσης του δημόσιου χώρου της πόλης.
Σύντομη παρουσίαση
Ο βενετσιάνικος πύργος του ρολογιού της Πρέβεζας οικοδομήθηκε το 1792 με τις συνδρομές Πρεβεζάνων πολιτών όταν προβλεπτής στην πόλη ήταν ο Αλέξανδρος Σεμιτέκολο. Η πρώτη καμπάνα του ρολογιού είναι έργο των Canciani της Βενετίας και αφαιρέθηκε από τον Αλή πασά, περί το 1808, για να τοποθετηθεί στον πύργο της κεντρικής εισόδου του κάστρου των Ιωαννίνων. Η καμπάνα σώζεται σήμερα στον πύργο του ρολογιού της κεντρικής πλατείας της ηπειρώτικης πρωτεύουσας.
Στη νότια όψη του πύργου είναι εντοιχισμένο λίθινο ανάγλυφο που απεικονίζει τον θυρεό της Πρέβεζας κατά την ενετική κυριαρχία της (1718-1797). Στην ανατολική όψη του πύργου ήταν εντοιχισμένο δεύτερο λίθινο ανάγλυφο, που σώζεται σήμερα στον αρχαιολογικό χώρο της Νικόπολης.
Το 1865, με τις συνδρομές και πάλι Πρεβεζάνων πολιτών, τοποθετήθηκε στο «ωροσκοπείον» της Πρέβεζας νέος μηχανισμός ρολογιού και καμπάνα, καθώς και ηλιακό ρολόι στη νότια όψη του. Ο μηχανισμός του ρολογιού αντικαταστάθηκε το 1954. Το 1996 ολοκληρώθηκε η αποκατάσταση του πύργου και το 1999 τοποθετήθηκε ηλεκτρονικός ωρολογιακός μηχανισμός.
Ιστορικό ανέγερσης
Ο πύργος του ρολογιού της Πρέβεζας εντάσσεται στις ανανεωτικές παρεμβάσεις του δημόσιου χώρου της Πρέβεζας κατά τα τέλη της δεύτερης ενετικής κυριαρχίας στην πόλη (1717-1797). Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1792, όπως προκύπτει από το κείμενο σωζόμενης μαρμάρινης επιγραφής, εντοιχισμένης στη νότια όψη του πύργου, πάνω από το θύρωμα της πύλης εισόδου σε αυτόν. Το κείμενό της είναι το εξής: ΩΡΟΣΚΟΠΕΙΟΝ ΚΤΙΣΜΑ | ΠΟΛΙΤΩΝ ΣΥΝΔΡΟΜΗΘΕΝ | ΥΠΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΙΩΣΗΠΟΥ | ΣΕΜΙΤΕΚΟΛΟΥ ΠΡΟΒΛΕΠΤ|ΟΥ ΑΞΙΩΤΑΤΟΥ ΕΝ ΕΤΕΙ Σ|ΩΤΗΡΙΩ ͵ΑΨϞΒ΄. Η επιγραφή μάς πληροφορεί ότι το ωροσκοπείον, όπως ονομάζει τον πύργο, είναι κτίσμα των πολιτών της Πρέβεζας και στην οικοδόμησή του συνέδραμε ο αξιώτατος προβλεπτής (Ενετός διοικητής) Αλέξανδρος Ιώσηπος Σεμιτέκολο, το Σωτήριον έτος 1792.
Η μορφή του πύργου
Το ύψος του πύργου ήταν 12,5 περίπου μέτρα και το πλάτος του ήταν και είναι στο μεν κατώτατο σημείο της βάσης του 5,5 περίπου μέτρα, στον δε κορμό του 4,0 μέτρα. Ο πύργος αποτελείται από τέσσερα επίπεδα. Το ισόγειο έχει ύψος 3,5 περίπου μέτρα, ενώ τα άλλα τρία επίπεδα, στον κορμό του πύργου, έχουν ύψος 3,0 μέτρα το καθένα και διαθέτουν ξύλινο δάπεδο. Η ανώτερη στάθμη του πύργου καλύπτεται με πλινθόκτιστη καμάρα στην κορυφή της οποίας είναι στερεωμένη μεταλλική κατασκευή, σχήματος στρογγυλεμένου Υ, από την οποία κρέμεται η καμπάνα του ρολογιού.
Διακοσμητικά λιθανάγλυφα του πύργου
Μεταξύ του πρώτου και δεύτερου, πάνω από το ισόγειο, επιπέδου της νότιας όψης του πύργου του ρολογιού της Πρέβεζας υπάρχει εντοιχισμένο μεγάλο λίθινο ανάγλυφο με περιμετρικό διάκοσμο. Έχει διαστάσεις 90 εκ. μέγιστο ύψος και 74 εκ. μέγιστο πλάτος. Στο κέντρο του εμπεριείχε ανάγλυφο θυρεό, διαστάσεων 40 x 40 εκ. περίπου, που απεικόνιζε ιπτάμενο περιστέρι, φέρον στο ράμφος του δάφνινο στεφάνι. Στη βάση του θυρεού είναι χαραγμένη η λέξη ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, η οποία είναι εμφανής μέχρι τις μέρες μας, ενώ το ανάγλυφο περιστέρι έχει προσεκτικά αποξεσθεί.
Η καμπάνα του ρολογιού
Στην κορυφή του πύργου του ρολογιού, υπήρχε η καμπάνα που σήμαινε τις ώρες, η οποία ήταν κρεμασμένη από μια μεταλλική κατασκευή και αποτελούσε τμήμα του μηχανικού ρολογιού του πύργου. Η πρώτη καμπάνα τοποθετήθηκε στον πύργο το 1792. Είναι κατασκεύασμα των φημισμένων Βενετών καμπανοποιών Canciani, καμπάνες των οποίων υπάρχουν στις πιο φημισμένες εκκλησίες της Βενετίας. Η καμπάνα δεν βρίσκεται πλέον στον πύργο του ρολογιού της Πρέβεζας, αλλά στο ρολόι της κεντρικής πλατείας των Ιωαννίνων.
Η δεύτερη καμπάνα τοποθετήθηκε στον πύργο το 1865 και κατασκευάστηκε από τον οίκο Müller της Τεργέστης. Αφαιρέθηκε κατά την επισκευή του πύργου του Ρολογιού το 1996 και σήμερα εκτίθεται σε δημοτικό κτήριο.
Η σημερινή, τρίτη, καμπάνα του ρολογιού τοποθετήθηκε στον πύργο το 1996.
Το ηλιακό ρολόι του πύργου
Στο μέσον περίπου της τελευταίας οθωμανικής περιόδου της Πρέβεζας (1820-1912) τοποθετήθηκε στη νότια όψη του πύργου του ρολογιού της ένα κατακόρυφο ηλιακό ρολόι.
Η προσθήκη του καμπαναριού
Το 1950, στην κορυφή του βενετσιάνικου πύργου προστέθηκε κατασκευή από οπλισμένο σκυρόδεμα, στην οποία αναρτήθηκαν οι καμπάνες που εξυπηρετούσαν τις λειτουργικές ανάγκες του ναού του αγίου Χαραλάμπους. Το παλαιό καμπαναριό του ναού του αγίου Χαραλάμπους, το οποίο ήταν στο νοτιοδυτικό άκρο του προαυλίου του, υπέστη ανεπανόρθωτες ζημιές από ισχυρό τοπικό σεισμό του 1948. Με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, το καλοκαίρι του 1949, επιτράπηκε η τοποθέτηση καμπάνας σε καινούργια κατασκευή στην κορυφή του πύργου του ρολογιού.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 εκπονήθηκε μελέτη για τον πύργο του ρολογιού της Πρέβεζας από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Από τις δύο εναλλακτικές προτάσεις αποκατάστασης του πύργου –η πρώτη προέβλεπε την οριστική αφαίρεση του προσκτίσματος του καμπαναριού και η δεύτερη την αντικατάστασή του με νέο όμοιο, αλλά κατασκευασμένο από ελαφρότερα υλικά– εγκρίθηκε η τελευταία. Οι εργασίες αποκατάστασης ξεκίνησαν στις αρχές του 1995 και ολοκληρώθηκαν το 1996.
Πηγές
μικρογραφία|αριστερά|1000px| Η επιγραφή που περιτρέχει την καμπάνα των φημισμένων Βενετσιάνων κατασκευαστών Canciani, αναπτυγμένη σε επίπεδη προβολή. Η καμπάνα βρισκόταν στον Πύργο του Ρολογιού της Πρέβεζας από το 1792 μέχρι περίπου το 1808. Από το 1925 είναι στο Ρολόι της κεντρικής πλατείας των Ιωαννίνων.
Τηλεσκόπιον
Ο αστερισμός Τηλεσκόπιον δεν πρέπει να συγχέεται με ένα μικρό βόρειο αστερισμό που δεν αναγνωρίζεται πλέον, τον Telescopium Herschelii, που δημιούργησε ο Αυστριακός αστρονόμος αββάς Μαξιμιλιανός Χελ το 1781 για να τιμήσει τον Ουίλιαμ Χέρσελ, ανάμεσα στον Λύγκα και τους Διδύμους. Εμφανίζεται για πρώτη φορά από τον Bode το 1800 και μετά στον `Ατλαντα του Αμερικανού Elijah Burritt του 1833. Αλλά ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα έπαψε να εμφανίζεται σε ουράνιους χάρτες και καταλόγους.
Οι φωτεινότεροι αστέρες
Μόνο ο α Τηλεσκοπίου είναι φωτεινότερος του τέταρτου μεγέθους, παρ'όλα αυτά ο Γκουλντ απέδιδε στον αστερισμό 87 αστέρες μέχρι έβδομου μεγέθους.
Αξιοσημείωτα στον αστερισμό
- Ο αστέρας RR Τηλεσκοπίου, (φαιν.μεγέθους 16,5) χαρακτηρίζεται ως «αργός καινοφανής» ("slow nova"). Μία έκρηξή του σημειώθηκε το έτος 1944, οπότε έφθασε σε φαιν.μέγεθος 6,5 (μόλις ορατό με γυμνό μάτι).
- Το σφαιρωτό σμήνος NGC 6584 έχει φαιν.μέγεθος 9,2 και φαινόμενη διάμετρο 8΄.
- Ο φωτεινότερος γαλαξίας στο Τηλεσκόπιον είναι ο NGC 6868, με φαιν.μέγεθος 10,6.
- Τον Απρίλιο 1998 στον αμυδρό ραβδωτό σπειροειδή γαλαξία ESO 184-G82, σε απόσταση περί τα 140 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη, έγινε αντιληπτός υπερκαινοφανής αστέρας που εμφάνισε την ισχυρότερη ραδιοεκπομπή που καταγράφηκε ποτέ από υπερκαινοφανή, με ταχύτητες εκτοξεύσεως υλικού που έφθαναν το 99% της ταχύτητας του φωτός. Με αυτόν πιθανώς συνδέεται η έκρηξη ακτίνων γ GRB 980425.
Τία Καρρέρε
Η Αλθέα Ράε Ντουχίνιο Τζανάιρο (2 Ιανουαρίου 1967), γνωστή επαγγελματικά ως Τία Καρρέρε, είναι Αμερικανίδα ηθοποιός, τραγουδίστρια και πρώην μοντέλο, που απέκτησε φήμη από την συμμετοχή της στην καθημερινή σαπουνόπερα General Hospital.
Ενσάρκωσε την Κασάντρα Ουόνγκ στις ταινίες Wayne's World και Wayne's World 2 ; την Τζούνο Σκίνερ στην ταινία True Lies ; την Νάνι Πελεκάι στην ταινία Lilo & Stitch και στις συνέχειες αυτής, στην ταινία Lilo & Stitch: The Series ; την βασίλισσα Τυρ'ανί στην ταινία Duck Dodgers ; την Τσα Τσα στην ταινία Curb Your Enthusiasm ; και την Σίντνεϊ Φοξ στην τηλεοπτική σειρά Relic Hunter καθώς και την Λέιντι Ντάνγκερ στην ταινία του Netflix AJ and the Queen. Εμφανίστηκε ως διαγωνιζόμενη στην δεύτερη σεζόν του Dancing with the Stars και στην πέμπτη σεζόν του The Celebrity Apprentice.
Awards and nominations
The following is a list of awards and nominations received by Carrere
External links
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί
Δούκας του Μάρλμπορο
Ο Δούκας του Μάρλμπορο είναι ένας τίτλος Ευγένειας της Αγγλίας. Δημιουργήθηκε από την Βασίλισσα Άννα το 1702 προς τιμήν του Τζον Τσώρτσιλ, 1ου Δούκα του Μάρλμπορο (1650–1722), που αποτελούσε μια εξέχουσα στρατιωτική προσωπικότητα. Το όνομα του δουκάτου παραπέμπει στο Μάρλμπορο του Γουίλτσαϊρ.
Η κομητεία του Μάρλμπορο βρισκόταν στην κατοχή της οικογένειας Λέι από τη δημιουργία της το 1626 μέχρι τη διάλυσή της με το θάνατο του 4ου κόμη το 1679. Ο τίτλος επανασυστάθηκε δέκα χρόνια αργότερα (το 1689) προς τιμήν του Τζον Τσώρτσιλ.
Ιστορικά στοιχεία
Πριν την ονομασία του Τζον Τσώρτσιλ σε Δούκα του Μάρλμπορο από τη Βασίλισσα Άννα το 1702, ο ίδιος είχε γίνει Λόρδος του Άιμαουθ (1682), Βαρόνος του Σάντριτζ (1685) και Κόμης του Μάρλμπορο (1689). Η Βασίλισσα Άννα του απένειμε επίσης τον δευτερεύοντα τίτλο του Μαρκήσιου του Μπλάντφορντ.
Το 1678, ο Τζον Τσώρτσιλ παντρεύτηκε τη Σάρα Τζένινγκς (1660–1744), μια αριστοκράτισσα και φίλη της Βασίλισσας. Απέκτησαν επτά παιδιά, από τα οποία τέσσερις κόρες τους παντρεύτηκαν γόνους μερικών από τις πιο σημαντικές οικογένειες στη Μεγάλη Βρετανία, ενώ μία κόρη και ένας γιος τους πέθαναν στη βρεφική ηλικία. Όταν ο γιος τους Τζορτζ Τσώρτσιλ, Μαρκήσιος του Μπλάντφορντ απεβίωσε σε ηλικία 17 ετών, προκειμένου να αποτραπεί η εξαφάνιση των τίτλων, ψηφίστηκε μια ειδική Πράξη στο Κοινοβούλιο. Έτσι, όταν 1ος Δούκας του Μάρλμπορο πέθανε το 1722, ο τίτλος του πέρασε στην μεγαλύτερη κόρη του Ενριέτα Γκοντόλφιν, 2η Δούκισσα του Μάρλμπορο (1681–1733). Εκείνη παντρεύτηκε τον τον Φράνσις Γκοντόλφιν, 2ο Κόμη του Γκοντόλφιν, και απέκτησε έναν γιο που απεβίωσε πριν από εκείνη.
Το 1817, ο 5ος Δούκας έλαβε την άδεια να χρησιμοποιεί το επώνυμο Τσώρτσιλ σε συνδυασμό με το επώνυμο Σπένσερ, προκειμένου να διαιωνιστεί το όνομα του επιφανούς προπάππου του. Ταυτόχρονα έλαβε Βασιλική Άδεια για να τροποποιήσει το οικόσημο της οικογένειας Τσώρτσιλ-Σπένσερ. Ωστόσο, μετέπειτα πολλά μέλη της οικογένειας προτίμησαν να χρησιμοποιήσουν είτε το ένα είτε το άλλο επώνυμο.
Ο 7ος Δούκας ήταν ο παππούς του Βρετανού πρωθυπουργού Ουίνστον Τσώρτσιλ, ο οποίος γεννήθηκε στο Παλάτι Μπλένιμ στις 30 Νοεμβρίου 1874. Ο 12ος και σημερινός Δούκας είναι ο Τζέιμς Σπένσερ-Τσώρτσιλ.
Παραπομπές
Μ
Πρωτοβουλία 2045
Ο κύριος στόχος της Πρωτοβουλίας του 2045, όπως αναφέρεται στον ιστότοπό της, είναι «η δημιουργία τεχνολογιών που επιτρέπουν τη μεταφορά της προσωπικότητας ενός ατόμου σε έναν πιο προηγμένο μη βιολογικό φορέα και την παράταση της ζωής, ακόμη και στο σημείο της αθανασίας. Αφιερώνουμε ιδιαίτερη προσοχή στην ενεργοποίηση του πληρέστερου δυνατού διαλόγου μεταξύ των σημαντικότερων πνευματικών παραδόσεων του κόσμου, της επιστήμης και της κοινωνίας ".
Προοπτικές για το μέλλον
Η Πρωτοβουλία του 2045 έχει ένα πλάνο πορείας για την ανάπτυξη της κυβερνητικής αθανασίας το οποίο αποτελείται από τέσσερα στάδια. Η Πρωτοβουλία έχει ως στόχο να αναπτυχθεί ένα avatar που ελέγχεται από μια διεπαφή «εγκεφάλου-υπολογιστή» μεταξύ 2015 και 2020, μεταξύ 2020 και 2025, δημιουργώντας ένα αυτόνομο σύστημα υποστήριξης ζωής για τον ανθρώπινο εγκέφαλο που συνδέεται με ένα ρομπότ, μεταξύ 2030 και 2035 ένα μοντέλο υπολογιστή του εγκεφάλου και της ανθρώπινης συνείδησης με τα μέσα για να τον μεταφέρει σε έναν τεχνητό φορέα και έως το 2045 να δημιουργήσει μια νέα εποχή για την ανθρωπότητα με ολογραφικά σώματα.
Άβαταρ Α
Ένα ρομποτικό αντίγραφο ενός ανθρώπινου σώματος ικανό να ερμηνεύει εντολές απευθείας από το μυαλό και να στέλνει πληροφορίες πίσω στο μυαλό σε μια μορφή που μπορεί να ερμηνευτεί μέσω διεπαφής εγκεφάλου-υπολογιστή Υπολογίζεται ότι θα διαδωθεί το 2020 ή πριν.
Άβαταρ Β
Ένα είδωλο στο οποίο μεταμοσχεύεται ένας ανθρώπινος εγκέφαλος στο τέλος της ζωής του. Το Avatar B διαθέτει ένα αυτόνομο σύστημα που παρέχει υποστήριξη ζωής για τον εγκέφαλο και επιτρέπει την αλληλεπίδρασή του με το περιβάλλον, πιθανώς τοποθετημένο σε ένα προηγούμενο πλαίσιο Avatar A. Η προθεσμία αυτής της φάσης είναι το έτος 2025.
Άβαταρ Δ
Ένα ολόγραμμα - ή ένα διάγραμμα που μοιάζει με άβαταρ. Αυτός είναι ο απώτερος στόχος αυτού του έργου, αλλά είναι προαιρετικός αφού, αν υποθέσουμε ότι είτε η μεταφόρτωση είναι ακούσια είτε όλοι οι άνθρωποι επέλεξαν να ανεβάσουν, οι βιολογικές ασθένειες αποτρέπονται στην προηγούμενη φάση και απέχει πολύ από το τρέχον τεχνολογικό επίτευγμα και την κατανόησή μας για τη φυσική.
Ρεσεψιόν
Ο καθηγητής George M. Church έχει παραπονεθεί ότι "υπάρχουν πολλές κουκίδες που δεν συνδέονται στα σχέδια του (Itkov). Δεν είναι ένας πραγματικός οδικός χάρτης. " Ο Martine A. Rothblatt, ιδρυτής της United Therapeutics, ισχυρίστηκε ότι το Πρόγραμμα Avatar "δεν είναι πιο άγριο από ό, τι στις αρχές της δεκαετίας του '60, όταν είδαμε την εμφάνιση μεταμοσχεύσεων ήπατος και νεφρού ".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθανασία
Απαμίνωση
Με τον όρο απαμίνωση χαρακτηρίζεται γενικά, στη Βιοχημεία, η αφαίρεση μιας αμινικής ομάδας (-ΝΗ2) από ένα μόριο οργανικής αμινοένωσης μετατρεπόμενη σε αμμωνία. Πρόκειται για μια σειρά αντιδράσεων μεταβολισμού όπου αποικοδομούνται τα αμινοξέα από τους οργανισμούς.
Η απαμίνωση είναι απαραίτητη τόσο στο μεταβολισμό των αμινοξέων, όσο και στην αποβολή των τοξικών αμινοενώσεων από τον οργανισμό που συντελείται κυρίως στα νεφρά, το συκώτι και στο έντερο. Δια της χημικής διάσπασης αυτής επιτυγχάνεται η «οξεοβασική ισορροπία» του οργανισμού.
Τη λειτουργία της απαμίνωσης επιτυγχάνουν τα ένζυμα απομινάσες. Ανάλογα δε του τρόπου της αποικοδόμησης, που συντελούν, είτε δηλαδή με οξείδωση, είτε με υδρόλυση οι απομινάσες χαρακτηρίζονται ανάλογα ως «οξειδάσες» ή «αφυδατάσες» αντίστοιχα. Και στις δύο περιπτώσεις, της οξειδωτικής ή υδρολυτικής απαμίνωσης τα αμινοξέα ή υδροξυαμινοξέα αντίστοιχα μετατρέπονται σε α-κετονοξέα και κετονοξέα ομοίως αντίστοιχα. Τα δε ένζυμα οξειδάσες στη πρώτη περίπτωση μπορεί να συμπεριφερθούν με προσθετικές ομάδες σε αφυδρογονάσες.
Σημειώνεται ότι τα ένζυμα αφυδατάσες καθώς και οι αφυδρογονάσες συντελούν, ελλείψει οξυγόνου, περισσότερο στις αναερόβιες απαμινώσεις.
Κατηγορία:Αμινοξέα Κατηγορία:Ένζυμα Κατηγορία:Βιοχημεία Κατηγορία:Μεταβολισμός
Κλάρα Χίτλερ
Η Κλάρα Χίτλερ (Klara Hitler, πατρικό επώνυμο Πέλτσλ (Pölzl), 12 Αυγούστου 1860, Βάιτρα, Κάτω Αυστρία, Αυστρία - 21 Δεκεμβρίου 1907, Ούρφαρ, Άνω Αυστρία, Αυστρία) ήταν η Αυστριακή μητέρα του Αδόλφου Χίτλερ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε και μεγάλωσε σε αγροτική περιοχή στο Σπιτάλ της Αυστρίας, κοντά στα σύνορα με τη Βοημία. Το 1885 παντρεύτηκε τον κατά 23 χρόνια μεγαλύτερό της Αλοΐσιο Χίτλερ, ο οποίος συγχρόνως ήταν δεύτερος θείος της, λόγω της υιοθεσίας του τελευταίου από τον αδελφό του παππού της Γιόχαν Γκέοργκ Χίντλερ. Βιογράφοι του Χίτλερ περιγράφουν την Κλάρα ως "απλή γυναίκα και επιμελή νοικοκυρά με μοναδική έννοια το καλό των παιδιών της".
Από τα έξι παιδιά της μονάχα ο Αδόλφος και η Πάουλα έφτασαν μέχρι την ενηλικίωση. Τα άλλα πέθαναν από διάφορες αρρώστιες, σε παιδική ηλικία.
Το 1903 πέθανε ο άντρας της. Η Κλάρα έζησε μονάχα λίγα χρόνια ακόμη και πέθανε στις 21 Δεκεμβρίου 1907 στο Λιντς της Αυστρίας. Στον τάφο της συγκεντρώνονται μέχρι και σήμερα νεοναζί και αρνητές του Ολοκαυτώματος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αυστριακοί Χ
Τρίγωνον
Ονομασίες και ιστορία
Οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν το Τρίγωνον Δελτωτόν, από την ομοιότητα με το γράμμα Δ. Καθώς γράφει ο Άρατος: «Κάτω από την Ανδρομέδα, με τρεις πλευρές μετρημένες / ωσάν Δέλτα, ίσες οι δυο τους, / μικρότερη η τρίτη, κι όμως ευκολόβρετο / το σημάδι του από πολλά άλλα, καλύτερα εφοδιασμένα με άστρα.» Οι περισσότεροι αρχαίοι πάντως το σχεδίαζαν ως ισόπλευρο, ενώ σήμερα γενικώς παριστάνεται ως ισοσκελές ή ορθογώνιο, με μικρή βάση (την βγ) και μεγάλο ύψος ως την κορυφή του αστέρα α.
Οι Ρωμαίοι το μετέγραψαν ως Deltoton (Κικέρων, Υγίνος) και μετά έγινε Deltotum, τύπος που απαντάται ως και τον 17ο αιώνα. Επίσης φυσιολογικά το αποκαλούσαν Delta και το συνέδεαν με το Δέλτα του Νείλου και την Αίγυπτο, γι' αυτό και ο αστερισμός αποκλήθηκε επίσης Aegyptus, Nilus, Nili Domum (το τελευταίο από το Nili Donum, «Δώρο του Νείλου», από τη γνωστή φράση του Ηροδότου «ποταμού δώρον» για την Αίγυπτο).
Η σημερινή ελληνική ονομασία Τρίγωνον, χρησιμοποιούμενη από τον Ίππαρχο και τον Πτολεμαίο, έγινε Trigonum (Βιτρούβιος) και Trigonus (Μάρκος Μανίλιος), ενώ απαντώνται και τα Tricuspis (= «τρίακρο») και Triquetrum. Ο Bayer δίνει το όνομα Triplicitas και το Orbis terrarum tripertitus ως αντιπροσωπευτικό των «τριών μερών της Γης» (Ευρώπης, Ασίας και Αφρικής), αλλά και το Triangulus Septentrionalis για να το διακρίνει από το δικό του Νότιον Τρίγωνον.