cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στυλιανός Βλασόπουλος
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες Γερουσιαστές Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Στυλιανος Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι
Πατριδογνωσία
Η Πατριδογνωσία ήταν σχολικό μάθημα που διδασκόταν στο Δημοτικό σχολείο και συνιστούσε εισαγωγή στο μάθημα της Γεωγραφίας στην Ελλάδα. Παρείχε βασικές γνώσεις για τη χώρα, καθώς και στοιχεία για τις ιδιαίτερες περιοχές που ζούσαν οι μικροί μαθητές (όπως το χωριό, ο δήμος και ο νομός).
Ιστορικό και προσδιορισμός
Ο όρος εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε επίσημα έγραφα το 1913. Ωστόσο, ουσιαστικά το μάθημα προϋπήρχε, από τα τέλη του 19ου αιώνα. Ως προπομπός εμφανίστηκε η Πατριδογραφία, όρος που απαντά τουλάχιστον από τα μέσα της προτελευταίας δεκαετίας του 19ου αιώνα και επισήμως το 1895. Αναφερόταν σε μάθημα που παρείχε στοιχειώδεις γνώσεις γεωγραφίας στους μαθητές της πρώτης βαθμίδας της εκπαίδευσης. Στόχος της διδασκαλίας ήταν να αποτελεί το μάθημα αυτό βάση για κάθε άλλη γνώση σχετικά με τον κόσμο που περιβάλλει τους ανθρώπους (για τα πραγματικά μαθήματα) που θα παρέχονταν στο μέλλον, στις μετά το Δημοτικό σχολείο τάξεις, ιδίως δε της φυσιογραφίας και της Ιστορίας.
Η Πατριδογνωσία με την αρχική, «στενή» της έννοια, αναφερόταν στην «τοπογραφία της ιδιαιτέρας πατρίδος» των μαθητών, ενώ με την ευρύτερη, εκείνη που επικράτησε τελικά στην πορεία, περιλάμβανε πλήθος στοιχείων που σχετίζονταν με έναν τόπο, δηλαδή διάφορα περιβαλλοντικά, «πραγματογνωστικά, φυσιογνωστικά και ιστορικο-μυθολογικά τοιαύτα». Από αυτήν τη σκοπιά, το μάθημα απέκτησε χαρακτήρα κεντρικό στη γενική διδακτική πρακτική του Δημοτικού σχολείου στην Ελλάδα· συνδυαζόταν, μάλιστα, η διδασκαλία του -τουλάχιστον θεωρητικά, από παιδαγωγική άποψη- και με δραστηριότητες εκτός της σχολικής αίθουσας, όπως περίπατοι και εκδρομές. Η αντίληψη για το βασικό και καθοριστικό ρόλο του μαθήματος στη διαμόρφωση της σκέψης και της κοινωνικής συνείδησης των μικρών μαθητών αποτυπώθηκε και στον όρο πατριδογνωστικά μαθήματα, στα οποία συγκαταλέγονταν, πέρα από την ίδια την Πατριδογνωσία, η Ιστορία, η Αγωγή του πολίτη και οι διάφορες μορφές της διδασκόμενης Γεωγραφίας (π.χ. η γεωγραφία μετά στοιχείων Τουρισμού το 1957).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Ελλάδα Κατηγορία:Λαογραφία Κατηγορία:Γεωγραφία
Άγγελος Γκίνης
Ο Άγγελος Γκίνης (1859-1928) ήταν Έλληνας πολιτικός μηχανικός, καθηγητής της γεφυροποιίας, των λιμενικών και των υδραυλικών έργων στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, και Ακαδημαϊκός.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Α. Γκίνης γεννήθηκε στις Σπέτσες. Σπούδασε στο Πολυτεχνείο της Δρέσδης και από το 1912 κατείχε διευθυντική θέση στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (διευθυντής της Σχολής Πολιτικών Μηχανικών, το αντίστοιχο του σημερινού πρύτανη), από την οποία συνέβαλε στην πρόοδο και στην ανάπτυξή του. Οι προσπάθειές του είχαν ως αποτέλεσµα τη δηµοσίευση του τόµου 388/1914, µε το πρώτο άρθρο του οποίου το Πολυτεχνείο ονοµάστηκε «Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο», µε ίδρυση νέων σχολών, αναδιοργάνωση των µαθηµάτων και την έκδοση κανονισµού λειτουργίας. Ο Γκίνης συνέταξε πολλές μελέτες δημόσιων έργων και τις μελέτες όλων σχεδόν των λιμένων της Ελλάδας. Συνέγραψε πανεπιστημιακά συγγράμματα, όπως Οδοποιία, Γραφική στατική, Λιμενικά έργα και άλλα. Απεβίωσε στην Αθήνα σε ηλικία 69 ετών.
Ο Άγγελος Γκίνης ήταν ένας από τους 39 πρώτους στην ιστορία Έλληνες Ακαδημαϊκούς, τακτικά μέλη της Ακαδημίας Αθηνών, που δεν εκλέχθηκαν αλλά διορίσθηκαν με τη συντακτική πράξη ιδρύσεως της Ακαδημίας, το 1926. Πέθανε το 1928 στην Αθήνα.
Το «Κτίριο Γκίνη» του κεντρικού συγκροτήματος του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, επί της οδού Στουρνάρη, που κατασκευάσθηκε μεταξύ των ετών 1930 και 1935, ονομάσθηκε έτσι στη μνήμη του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Μέλη Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Κατηγορία:Οικογένεια Γκίνη
Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2011
thumb|250px|Η 84η Απονομή των Βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Η 84η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, γνωστά κυρίως ως Βραβεία Όσκαρ, τίμησε τις καλύτερες ταινίες του 2011 και μεταδόθηκε ζωντανά από το τηλεοπτικό κανάλι ABC στις 26 Φεβρουαρίου 2012. Η απονομή έλαβε χώρα στο Θέατρο Κόντακ στο Χόλιγουντ της Καλιφόρνιας. Οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν στις 24 Ιανουαρίου 2012.
Αρχικά οικοδεσπότης της απονομής ήταν ο Έντι Μέρφι. Ωστόσο μετά την παραίτηση του Μπρετ Ράτνερ από τη θέση του παραγωγού, εξαιτίας των έντονων αντιδράσεων που προκάλεσαν τα σχόλιά του ενάντια στους ομοφυλόφιλους κατά τη διάρκεια των προβών, ο Μέρφι με τη σειρά του αποχώρησε.
Ο Μπίλυ Κρίσταλ ήταν τελικά ο οικοδεσπότης της βραδιάς για ένατη φορά.
Νικητές της βραδιάς αναδείχτηκαν οι ταινίες The Artist και Hugo με 5 βραβεία η καθεμία με την πρώτη να κερδίζει το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας και Α' Ανδρικού Ρόλου. Η ταινία Η Σιδηρά Κυρία βραβεύτηκε με 2 βραβεία με την Μέριλ Στριπ να κερδίζει το τρίτο της Όσκαρ.
Αλλαγές στις κατηγορίες
Στις 14 Ιουνίου 2011, ο Πρόεδρος της Ακαδημίας Τομ Σέρακ ανακοίνωσε αλλαγές στις ακόλουθες κατηγορίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Οσκαρ Κατηγορία:Τελετές απονομής βραβείων Όσκαρ
Ροδωπού Χανίων
Το Ροδωπού (επίσημο: ο Ροδωπός ) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του δήμου Πλατανιά στην περιφερειακή ενότητα Χανίων της Κρήτης. Ανήκε στην Επαρχία Κισσάμου. Βρίσκεται στη χερσόνησο Ροδωπού, στην οποία έχει δώσει το όνομά της σε υψόμετρο 237 μέτρα. Είναι στο βορειότερο τμήμα της Κρήτης, στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Χανίων. Στο χωριό λειτουργεί διθέσιο δημοτικό σχολείο και νηπιαγωγείο. Υπάρχει ταβέρνα, καφενεία, μπακάλικα, φούρνος. Υπάρχει πολιτιστικός σύλλογος, σύλλογος γυναικών και αθλητικός ποδοσφαιρικός σύλλογος (Α.Π.Σ. Ροδωπού) με δικό του γήπεδο.
Το Βόρειο τμήμα της χερσονήσου Ροδωπού είναι προστατευόμενος βιότοπος του Natura 2000, με κωδικό GR4340021, κατά μία έκταση 28,64 τ.χλμ.
Δείτε επίσης: Κοινότητα Ροδωπού
Παραπομπές
Κατηγορία:Χερσόνησος Ροδωπού Κατηγορία:Χωριά του νομού Χανίων
Θεωρία αυτομάτων
Στη Θεωρητική πληροφορική, θεωρία αυτομάτων είναι η μελέτη των μαθηματικών αντικειμένων που ονομάζονται αφηρημένες μηχανές ή αυτόματα και των υπολογιστικών προβλημάτων που μπορούν να λυθούν με αυτά.
Το σχήμα δεξιά παρουσιάζει μια μηχανή πεπερασμένων καταστάσεων, η οποία ανήκει σε μια γνωστή κατηγορία αυτομάτων. Το αυτόματο αυτό αποτελείται από καταστάσεις (που απεικονίζονται με κύκλους), και μεταβάσεις (που απεικονίζονται με βέλη). Καθώς το αυτόματο βλέπει ένα σύμβολο εισόδου, εκτελεί μια μετάβαση (ή πήδημα) σε άλλη κατάσταση, ανάλογα με τη συνάρτηση μετάβασης (η οποία δέχεται την τρέχουσα κατάσταση και το τελευταίο σύμβολο ως εισόδους).
Η θεωρία αυτομάτων είναι πολύ σχετική με τη θεωρία τυπικών γλωσσών. Ένα αυτόματο είναι η πεπερασμένη περιγραφή μιας τυπικής γλώσσας, η οποία μπορεί να είναι άπειρο σύνολο. Τα αυτόματα συνήθως κατηγοριοποιούνται ανάλογα με το είδος της τυπικής γλώσσας που αναγνωρίζουν.
Τα αυτόματα παίζουν σημαντικό ρόλο στη θεωρία υπολογισμού, τη σχεδίαση μεταγλωττιστών, και την τυπική επαλήθευση.
Θεωρία αυτομάτων
Η θεωρία αυτομάτων είναι το πεδίο που μελετά τις ιδιότητες διαφόρων τύπων αυτομάτων. Για παράδειγμα, η ακόλουθες ερωτήσεις μελετώνται για κάθε τύπο αυτομάτων.
Η θεωρία αυτομάτων επίσης μελετά αν υπάρχει αποτελεσματικός αλγόριθμος ή όχι που να λύνει προβλήματα παρόμοια με την παρακάτω λίστα.
Κατηγορίες Αυτομάτων
Παρακάτω είναι μια ατελής λίστα με τους τύπους των αυτομάτων.
Μιλυάς
Η Μιλυάς ήταν μια ορεινή χώρα στην αρχαία νοτιοδυτική Μικρά Ασία στην σημερινή Τουρκία, τοποθετείται στο βόρειο τμήμα του μετέπειτα βασιλείου της Λυκίας και στην νότια Πισιδία. Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι τα σύνορα της Μιλυάς δεν έχουν εξακριβωθεί ποτέ με ακρίβεια. Οι κάτοικοι της είχαν το Ενδώνυμο Μιλύαι αλλά το αρχαιότερο τους όνομα ήταν Σόλυμοι, προερχόταν από το γειτονικό όρος Σόλυμος στην σημερινή πόλη Τερμησσός. Ο ιστορικός Τζακ Λ. Φέλντμαν αναφέρει ότι οι κάτοικοι μιλούσαν μια από τις Σημιτικές γλώσσες, η θεωρία αυτή απορρίφθηκε, οι περισσότεροι αρχαιολόγοι έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι κάτοικοι μιλούσαν μία από τις Ινδοευρωπαϊκές γλώσσες. Το όνομα Μιλυάς χρησιμοποιήθηκε αργότερα για να περιγράψει ένα τμήμα της Λυκίας.
Όταν ανέβηκε στην Συρία η Αυτοκρατορία των Σελευκιδών το όνομα περιορίστηκε στο νοτιοδυτικό τμήμα της Πισιδίας, στα σύνορα με την Λυκία, η περιοχή επεκτεινόταν από την Τερμησσό μέχρι τους πρόποδες του όρους Κάδμος. Η περιοχή αυτή το δυτικό τμήμα της οποίας ήταν γνωστό ως Καβαλία ο Κλαύδιος Πτολεμαίος το τοποθετεί στην Λυκία και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος στην Παμφυλία ή την Πισιδία. Όταν ο Αντίοχος Γ΄ ο Μέγας ηττήθηκε στην Μάχη της Μαγνησίας (190 π.Χ.) οι Ρωμαίοι έδωσαν την χώρα στον σύμμαχο τους Ευμένη Β΄ της Περγάμου, οι πρίγκιπες της Πισιδίας συνέχισαν να καταγράφονται σαν βασιλείς. Ο λαός των Σολύμων πήρε το όνομα του από το ομώνυμο όρος της Μικράς Ασίας. Το μεγαλύτερο τμήμα της Μιλυάς ήταν ορεινό, υπήρχαν και πεδιάδες αλλά λίγες. Το όνομα τους δεν το αναφέρει ο Όμηρος επειδή οι κάτοικοι εκδιώχθηκαν από εισβολείς που ήρθαν από την Κρήτη, τους Τερμίλαι υπό τον Σαρπηδώνα μικρότερο αδελφό του πρώτου Μίνωα, αναφέρονται αργότερα ως Λύκιοι. Οι σημαντικότερες πόλεις της Μιλυάς ήταν τα Κίβυρα, τα Οινόανδα, τα Βάλβουρα και η Βούβων που αποτελούσαν την Τετράπολη των Κίβυρων. Μερικοί ιστορικοί καταγράφουν επίσης μιά πόλη με το όνομα Μιλυάς στα βόρεια της Τερμησσού στην Πισιδία.
Πηγές
Κατηγορία:Παμφυλία Κατηγορία:Πισιδία Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Μικράς Ασίας
ASTM International
Η ASTM International γνωστή ως το 2001 ως American Society for Testing and Material (Αμερικανική Εταιρεία Δοκιμών και Υλικών) είναι παγκόσμιος οργανισμός τυποποίησης που έχει αναπτυχθεί καθιερώνοντας πρότυπα γενικής αποδοχής σε ένα ευρύ φάσμα τεχνικών προϊόντων – υλικών, καθώς και επί συναφών συστημάτων και υπηρεσιών.
Η ASTM International ιδρύθηκε το 1898 και εδρεύει στη Πενσυλβάνια των ΗΠΑ. Αποτελεί σήμερα διεθνή κυβερνητικό οργανισμό μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα που αναπτύχθηκε ακολουθώντας συναινετικές διαδικασίες πολυμελών επιστημονικών επιτροπών συντάσσοντας διεθνή τεχνικά πρότυπα «στάνταρς» τα οποία και γίνονται παγκοσμίως ευρύτερα αποδεκτά. Σήμερα θεωρείται ίσως ο μεγαλύτερος οργανισμός προτύπων στον κόσμο, περιλαμβάνοντας περισσότερα από 12.000 πρότυπα που διακρίνονται σε έξι βασικές κατηγορίες:
Όλα τα παραπάνω πρότυπα που φέρουν την ονομασία του οργανισμού ακολουθούμενου με ένα χαρακτηριστικό γραμματαριθμό, (π.χ. ASTM A354), περιλαμβάνονται σε ετήσιες πολύτομες εκδόσεις του οργανισμού που τίθενται σε παγκόσμια κυκλοφορία και σε ηλεκτρονική μορφή. Οι εκδόσεις αυτές διακρίνονται κατά τομείς ενδιαφέροντος όπως π.χ. προϊόντα χαλυβουργίας, μετάλλων, κλωστοϋφαντουργίας, πετρελαιοειδών και λιπαντικών, πλαστικών και χρωμάτων, ειδικών χημικών προϊόντων, ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών προϊόντων, θεμάτων περιβαλλοντικής και πυρηνικής τεχνολογίας, γεωθερμίας, ηλιακής και αιολικής ενέργειας, μεθόδους και όργανα ελέγχου και μέτρησης καθώς και δείκτες ασφαλείας – διακίνησης.
Η συμμετοχή στον Οργανισμό αυτό φυσικών προσώπων, ιδιωτικών και κρατικών φορέων είναι ελεύθερη. Η δε συμμετοχή σε πολλές επιτροπές είναι εθελοντική. Τα μέλη του οργανισμού υπολογίζονται σήμερα σε περισσότερα από 30.000 από 120 χώρες τα οποία και κατανέμονται σε τρεις βασικές κατηγορίες σε: χρήστες, παραγωγούς και καταναλωτές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς οργανισμοί Κατηγορία:Τυποποίηση
Σφαγή της Χίου
Η σφαγή της Χίου αναφέρεται στη σφαγή δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων της Χίου από τον Οθωμανικό στρατό. Το γεγονός συνέβη στις 30 Μαρτίου του 1822. Είχε προηγηθεί ο ξεσηκωμός του νησιού στις 11 Μαρτίου 1822, με την απόβαση εκστρατευτικού σώματος Σαμιωτών. Οι Οθωμανοί (ντόπιοι και άλλοι που είχαν έλθει από την Ασία) κλείστηκαν αρχικά στο κάστρο. Στις 30 Μαρτίου έφθασε ο οθωμανικός στόλος, ο οποίος έλυσε την πολιορκία και άρχισε τη σφαγή του ορθόδοξου πληθυσμού με τη συμμετοχή και άτακτων μουσουλμάνων που κατέφθαναν από τις ακτές της Μικράς Ασίας με κάθε είδους πλεούμενο.
Γεγονότα
Την περίοδο αυτή η Χίος διέθετε μία μεγάλη και ακμάζουσα ελληνική κοινότητα που ευημερούσε βασιζόμενη στην καλλιέργεια της μαστίχας. Απολάμβανε μάλιστα σημαντικά προνόμια από τους Οθωμανούς, για τους οποίους η μαστίχα ήταν ιδιαίτερα σημαντικό προϊόν. Συνέπεια των προνομίων ήταν η μεγάλη αύξηση του πληθυσμού του νησιού, που αριθμούσε το 1822 περισσότερους από 100.000 κατοίκους. Ωστόσο, το 1822 ο πληθυσμός ζούσε κάτω από την οθωμανική καταπίεση. Για την πρόληψη επανάστασης, είχαν μεταφερθεί στο νησί στρατεύματα από την Ασία και είχε τοποθετηθεί ως διοικητής ο σκληρός Βαχίτ πασάς. Οι Χιώτες έκαναν καταναγκαστικές εργασίες για την ενίσχυση των οχυρώσεων και ταυτόχρονα αναγκάζονταν να συντηρούν αυτόν τον «μαχαιροφόρο όχλο» με την απειλή της βίας. Οι οθωμανοί καθημερινά έκαναν αρπαγές και φόνους στην πόλη και στα χωριά ατιμώρητοι.
Σχέδια για εξέγερση στη Χίο γίνονταν από τους πρώτους μήνες της Επανάστασης, το 1821, όπως προκύπτει από το ημερολόγιο του Τομπάζη. Τον Ιούλιο του '21 είχε αναλάβει την οργάνωση της εξέγερσης ο Ιωάννης Ράλλης, Χιώτης Φιλικός και άλλοτε έμπορος στην Οδησσό. Όμως Χιώτες έμποροι των Κυκλάδων τον έπεισαν ότι αυτή η επιχείρηση ήταν άκαιρη και επικίνδυνη, κάτι στο οποίο συμφώνησε και ο Υψηλάντης.
Τον Μάρτιο του 1822 η Χίος επαναστάτησε, όταν ο Αντώνιος Μπουρνιάς - που υπήρξε αξιωματικός του Ναπολέοντα κατά την Αιγυπτιακή εκστρατεία - με διακόσιους άνδρες αποβιβάστηκαν στη Σάμο και κάλεσαν τον Λυκούργο Λογοθέτη να συμμετάσχει στην επανάσταση της Χίου. Αποφασιστική σημασία για την έκβαση της εξέγερσης είχε η απραξία της - λεγόμενης - κεντρικής κυβέρνησης η οποία δεν απέστειλε έγκαιρα βοήθεια στους επαναστάτες. Την καθυστέρηση της βοήθειας αναφέρει και ο Γάλλος εθελοντής Maxime Raybaud, γράφοντας ότι οι προετοιμασίες για την αποστολή δύο ολμοβόλων και ξένων στρατιωτικών κράτησαν 13 μέρες, ενώ μόνο για να πλεύσουν από την Πελοπόννησο μέχρι τα Ψαρά έκαναν 8 μέρες. Ο Γερμανός αξιωματικός Bellier de Launay γράφει ότι "αν είχαμε φτάσει 10 ημέρες νωρίτερα θα είχε σωθεί η Χίος". Αναγνωρίζεται ωστόσο ότι αυτή η κυβέρνηση πρακτικά δεν είχε εξουσίες, και ότι ανοργάνωτες εξεγέρσεις γίνονταν και σε άλλα μέρη της Ελλάδας. Επίσης σημαντικό ήταν ότι η εξέγερση άρχισε Μάρτιο, οπότε ο καιρός επέτρεπε την επιχείρηση του οθωμανικού στόλου. Οι μόνοι που έστειλαν βοήθεια στη Χίο ήταν οι Ψαριανοί.
Εκτός των άλλων αιτίων, στην περαιτέρω αποδυνάμωση των επαναστατών συνέβαλε και η διχόνοια μεταξύ των δύο ηγετών, του Μπουρνιά και του Λογοθέτη. Ο Μπουρνιάς κατά την υποχώρηση φώναζε το σύνθημα που είναι γνωστό στη Χίο: «''Ο σώζων εαυτόν σωθήτω!... ''»
Είναι μάλιστα τέτοια η ντροπή για τη συμφορά αυτή που δεν υπάρχει ούτε ένα μνημείο της σφαγής στη Χίο. Οι ιστορικοί έχουν επισημάνει ότι η άρχουσα τάξη του νησιού ήταν απρόθυμη να ενταχθεί στην ελληνική εξέγερση, φοβούμενη την απώλεια της ασφάλειας και της ευημερίας της. Παράλληλα, όμως, γνώριζε επίσης ότι το νησί ήταν πολύ κοντά στη Μικρά Ασία, και ειδικότερα μάλιστα στο λιμάνι της Σμύρνης, και ότι αυτό θα έθετε το νησί σε μεγάλο κίνδυνο. Επίσης και η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού δεν προέβη σε καμία ενέργεια που θα πυροδοτούσε αντίποινα και δεν επαναστάτησε μαζί με τους άλλους Έλληνες κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Παρόλα αυτά ο Α. Μπουρνιάς προσπάθησε να κάνει επανάσταση με διακόσιους άνδρες συν τους άνδρες του Λυκούργου Λογοθέτη.
Ο ξεσηκωμός του εύφορου νησιού εξαγρίωσε το Σουλτάνο. Έτσι, ο Οθωμανικός στόλος υπό την ηγεσία του ανώτατου οθωμανού διοικητή Αιγαίου Καρά Αλί έπλευσε προς τη Χίο για να καταστείλει την επανάσταση και αποβίβασε γύρω στους 7.000 στρατιώτες από τη Μικρά Ασία. Με την άφιξη του μεγάλου εχθρικού στόλου οι ελληνικές δυνάμεις αποχώρησαν από το νησί χωρίς να δώσουν καμία μάχη, με εξαίρεση ένα τμήμα Ψαριανών που παρακολουθούσε από απόσταση τις κινήσεις των Οθωμανών. Χωρίς σημαντική αντίσταση ο Οθωμανικός στρατός προχώρησε σε εκτεταμένες λεηλασίες και σφαγές άμαχου πληθυσμού, παρόλο που η συντριπτική πλειονότητα του νησιού δεν έκανε τίποτα για να προκαλέσει τη σφαγή, καθώς δεν συμμετείχε στην εξέγερση κατά της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Οι Οθωμανοί έκαψαν σπίτια και σκότωσαν όλα τα παιδιά κάτω των 3 ετών, όλους τους άνδρες από 12 ετών και πάνω, καθώς και όλες τις γυναίκες από 40 ετών και πάνω, με εξαίρεση αυτούς που ήταν πρόθυμοι να ασπαστούν το Ισλάμ (είχε δοθεί προηγουμένως εντολή στα στρατεύματα να χαριστεί η ζωή μόνο σε όσους δέχονταν να αλλαξοπιστήσουν). Τελικά, περισσότεροι από 40.000 κάτοικοι του νησιού σφαγιάστηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν, ενώ μεγάλο μέρος του πληθυσμού διέφυγε προς τα Ψαρά, τις Κυκλάδες και την Πελοπόννησο.
Το εμπόριο δούλων
Μια όψη της οθωμανικής αγριότητας κατά του πληθυσμού της Χίου ήταν η πώληση - κυρίως γυναικών και παιδιών - ως δούλων. Μεταφέρονταν ως εμπορεύματα σε παζάρια της Κωνσταντινούπολης και της Σμύρνης και πωλούνταν σε εξευτελιστικές τιμές. Ο Ολλανδός διπλωμάτης στην Κωνσταντινούπολη Gaspar Testa γράφει προς τον υπουργό του των εξωτερικών:
Ο Άγγλος πρόξενος στη Σμύρνη Francis Werry γράφει σε αναφορά του προς τη Levant Company: "Στο δρόμο των Φράγκων οδηγούνται πάνω-κάτω κοπάδια από παιδιά της Χίου για πούλημα". Στον Courrier Francais της 10ης Ιουλίου 1822 αναφέρεται ότι φανατικοί μουσουλμάνοι αγόραζαν το θύμα τους για 30 γρόσια και το έσφαζαν αμέσως, για να κερδίσουν οι ίδιοι μια θέση στον παράδεισο για την πράξη τους αυτή (λόγω μιας πίστης ότι αν σκότωναν έστω και έναν που ανήκε σε άλλη θρησκεία, τότε αυτομάτως κέρδιζαν τον παράδεισο, δείτε την επόμενη ενότητα). Πολλές γυναίκες αυτοκτόνησαν κατά τη μεταφορά και άλλες πέθαναν από απεργία πείνας για να γλυτώσουν τον εξευτελισμό. Στην Allgemeine Zeitung δημοσιεύεται ότι μικρά παιδιά κάτω των 7 ετών που ήταν ακατάλληλα για το δουλεμπόριο δένονταν και ρίχνονταν στη θάλασσα. Το σκηνικό του δουλεμπορίου περιγράφει και ο ιερέας της αγγλικής πρεσβείας R. Walsh αναφέροντας ότι από την 1η Μαΐου 1822 εκδόθηκαν 41.000 "τεσκερέδες" (έγγραφα ιδιοκτησίας δούλων) και ότι 5.000 πουλήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη. Κατά τη γαλλόφωνη εφημερίδα της Σμύρνης Spectateur Oriental, έως την 10-5-1822 στο τελωνείο της Σμύρνης είχαν καταβληθεί δασμοί για 40.000 σκλάβους.
Τα μικρότερα παιδιά οδηγούνταν κατά ομάδες για εξισλαμισμό. Ο Άγγλος κληρικός Walsh γράφει ότι "μέσα σε μια μέρα έγιναν περισσότεροι προσηλυτισμοί από το Ευαγγέλιο στο Κοράνι απ' όσοι απ' το Κοράνιο στο Ευαγγέλιο σε έναν αιώνα".
Οι αγοραπωλησίες σταμάτησαν στις 19 Ιουνίου 1822 ύστερα από επέμβαση της αδελφής του σουλτάνου, στην οποία ανήκε η Χίος ως φέουδο.
Το γεγονός στον ευρωπαϊκό τύπο
Η είδηση έφτασε στις ευρωπαϊκές εφημερίδες από την Κωνσταντινούπολη μέσω του Οθωμανικού ταχυδρομείου (στην Κων/πολη δεν εκδίδονταν εφημερίδες). Στην εφημερίδα της Βιέννης «Αυστριακός Παρατηρητής» δημοσιεύτηκε η είδηση την 14η Απριλίου (με το νέο ημερολόγιο). Στις γαλλικές εφημερίδες δημοσιεύτηκε αρχικά την 25η Μαΐου 1822 αναπαραγόμενη από τον Αυστριακό Παρατηρητή ή από γερμανικές εφημερίδες. Αναγγέλλεται η απόβαση τουρκικού στρατού στο νησί και γενική σφαγή, η οποία χαρακτηρίζεται «πέραν πάσης περιγραφής». Η παρισινή Constitutionnele αναπαράγοντας από τη γερμανική Allgemeine Zeitung αναφέρει ότι τα γεγονότα που είχαν προηγηθεί στο Αϊβαλί είναι ασήμαντα μπροστά στη σφαγή της Χίου. Την 20η Απριλίου η σφαγή διαρκούσε ακόμη. Ούτε οι γυναίκες και τα παιδιά ετύγχαναν οίκτου. Ο καπετάν πασάς έσωσε μερικές εκατοντάδες στο φρούριο. Οι απώλειες των Τούρκων αναφέρονται στις 4.000. Ειδήσεις που έφτασαν από την Κωνσταντινούπολη τις επόμενες μέρες αναφέρουν τη δημόσια πώληση γυναικών και παιδιών από τη Χίο στα παζάρια της Πόλης. Μάλιστα κάποιοι φανατικοί μουσουλμάνοι πλήρωναν 30 γρόσια για να αγοράσουν ένα θύμα και το έσφαζαν αμέσως, για να εξασφαλίσουν μια θέση στον παράδεισο, όπως υπόσχεται το κοράνι για κάθε «πιστό» που θα έχει φονεύσει έναν «άπιστο». Αυτές οι σκηνές προκάλεσαν τον οίκτο των Ευρωπαίων διπλωματών που βρίσκονται εκεί, αλλά δεν υπήρξε κάποιο διάβημα. Ειδήσεις φτάνουν και από τη γαλλόφωνη Spectateur Oriental η οποία, παρ’ ότι ανθελληνική, αναφέρει ότι «η εκδίκηση και η παραφορά των Τούρκων υπερέβη τα όρια». Αυτή η εφημερίδα αποδίδει την ευθύνη στους επαναστάτες. Δημοσιεύονται και προσωπικές μαρτυρίες Χιωτών που σώθηκαν. Κάποιος αναφέρει ότι καθημερινά έρχονται από την Ασία στο νησί πλήθος Τούρκων για να λεηλατήσουν.
Για τον αριθμό των θυμάτων αναφέρονται διάφορες πληροφορίες. Λεπτομερέστερες πληροφορίες προέρχονται από το Λονδίνο. Κατ’ αυτές, πριν από τη σφαγή οι κάτοικοι της Χίου ήταν 110.000 εκ των οποίων επιβίωσαν μόλις 20.000. Από τις 90.000 απώλειες οι 45.000 πωλήθηκαν ως δούλοι, αφού την 25η Μαΐου είχαν καταγραφεί στα κατάστιχα του τελωνείου ότι είχαν πληρωθεί τα τέλη εξόδου για 41.000 άτομα. Οι υπόλοιποι 25.000 εξοντώθηκαν. Από τους 20.000 που επέζησαν, οι 5.000 απουσίαζαν από το νησί κατά την εξέγερση και 16.000 κατέφυγαν στα Ψαρά, τη Σμύρνη και αλλού. Η Spectateur Oriental εκτιμά τον αρχικό πληθυσμό του νησιού σε 120.000 κατοίκους. Πληροφορίες αναφέρουν και εκτελέσεις Χιωτών που βρέθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, των οποίων οι περιουσίες δημεύτηκαν και τα μέλη των οικογενειών πουλήθηκαν ως δούλοι. Στη Journal du Commerce δημοσιεύεται κατάλογος ονομάτων 207 Χίων εμπόρων που εκτελέστηκαν. Τον κατάλογο κατέγραψε έμπορος της Φλωρεντίας μετά από αίτηση γαλλικών, ιταλικών και γερμανικών εμπορικών οίκων που είχαν συναλλαγές με τους Χιώτες εμπόρους.
Η περιγραφή ενός επιζήσαντα
Τη σφαγή της Χίου περιέγραψε σαν αυτόπτης μάρτυρας ο Χριστόφορος Πλάτωνος Καστάνης (γ. 1814). Αρχικά συνελήφθη από τους Τούρκους και πουλήθηκε ως σκλάβος. Δραπέτευσε και κατέφυγε στο Ναύπλιο όπου βρήκε βοήθεια από τον φιλέλληνα Χάου ο οποίος τον πήρε μαζί του στις ΗΠΑ. Ο Καστάνης επέστρεψε προσωρινά στην Ελλάδα, όπου έλαβε πολύ καλή μόρφωση από δασκάλους όπως ο Ν. Βάμβας. Το 1851, στις ΗΠΑ εξέδωσε βιβλίο με την ιστορία της Επανάστασης στη Χίο και την περιπέτειά του με τον τίτλο "The Greek exile, or a narrative of the captivity and escape of Christoforus Plato Castanis ...". Το βιβλίο, μαζί με άλλες εργασίες του Καστάνη, μεταφράστηκε στα ελληνικά με τον τίτλο "Ο Έλληνας εξόριστος".
Η εκδίκηση του Κανάρη
Ο ελληνικός στόλος ήταν πολύ μικρότερος σε αριθμό από τον οθωμανικό και με μικρότερης χωρητικότητας πλοία και, κατά συνέπεια, δεν μπορούσε να τον αντιμετωπίσει σε απευθείας μάχη. Γι' αυτό το λόγο πάρθηκε η απόφαση από τους Έλληνες να εκδικηθούν την καταστροφή της Χίου με πυρπολικά. Ο Κωνσταντίνος Κανάρης από τα Ψαρά και ο Ανδρέας Πιπίνος από την Ύδρα κατόρθωσαν με τα πυρπολικά τους να μπουν μέσα στο λιμάνι της Χίου, τη νύχτα της 6ης Ιουνίου (1822), όταν οι Τούρκοι γιόρταζαν το Μπαϊράμ και συμποσίαζαν στα πλοία τους. Ο ναύαρχος Καρα Αλής είχε καλέσει στη ναυαρχίδα τους αξιωματικούς του στόλου για ολονύχτιο γλέντι. thumb|right|Η πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας από τον Κανάρη (πίνακας του [[Νικηφόρος Λύτρας|Νικηφόρου Λύτρα).]]
Ο Κανάρης κατόρθωσε να γαντζώσει το πυρπολικό του στη ναυαρχίδα και να του βάλει φωτιά. Ο Πιπίνος το κόλλησε στην υποναυαρχίδα, αλλά δεν το γάντζωσε καλά, αυτό ξεκόλλησε και παρασυρόμενο από τον αέρα κάηκε χωρίς να κάνει ζημιά. Όμως το πυρπολικό του Κανάρη μετέδωσε τη φωτιά στη ναυαρχίδα και γρήγορα πήρε φωτιά η μπαρουταποθήκη της, τινάζοντας τη ναυαρχίδα στον αέρα. 2.000 Τούρκοι βρήκαν το θάνατο, μεταξύ των οποίων και ο ίδιος ο αρχηγός του στόλου, ο Καρά Αλής, ο οποίος χτυπήθηκε από ένα αναμμένο κομμάτι καταρτιού τη στιγμή που έμπαινε σε μία βάρκα και ξεψύχησε μόλις έφτασε στην ακτή. Το κατόρθωμα αυτό ενθουσίασε την Ελλάδα και όλο τον κόσμο και ενέπνευσε πολλούς σημαντικούς ξένους λογοτέχνες.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Ιστορία της Χίου Χιου
Ριζώματα Ημαθίας
Τα Ριζώματα Ημαθίας είναι ένα μεγάλος ημιορεινός οικισμός του νομού Ημαθίας. Βρίσκεται στο νότιο άκρο του νομού στα όρια με τους νομούς Πιερίας και Κοζάνης. Ανήκει στον Δήμο Βέροιας και ήταν η έδρα του πρώην δήμου Μακεδονίδος και απέχει περίπου 30 χλμ. από την πρωτεύουσα του νομού τη Βέροια. Το χωριό απλώνεται στις δυτικές πλαγιές των Πιερίων σε υψόμετρο 650 μ. περίπου. Ο πληθυσμός του στη συντριπτική του πλειοψηφία ασχολείται με τη γεωργία. Στο χωριό δραστηριοποιείται πολιτιστικός και λαογραφικός σύλλογος.
Το παλαιότερο όνομα του χωριού ήταν Μπόστιανη και μετονομάστηκε την 01/11/1927. Έχει πλούσια ιστορία και παράδοση και περιβάλλεται από ένα πανέμορφο φυσικό περιβάλλον (δάση και λιβάδια, ρυάκια και χείμαροι). Κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 σπουδαία ήταν η προσφορά των Μποστανιτών με κυριώτερους τους αδελφούς Γεώργιο και Αθανάσιο Συρόπουλο, γόνους παλιάς κλεφταρματολικής οικογένειας. Σήμερα αριθμεί περίπου 1000 μόνιμους κατοίκους και είναι διάσημο για τις - εξαιρετικής ποιότητας - τομάτες που παράγει.
Πολύ κοντά στα Ριζώματα βρίσκεται το χιονοδρομικό κέντρο Ελατοχωρίου Πιερίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ημαθίας Κατηγορία:Δήμος Βέροιας
Κοπανιστή
Στη Τουρκία είναι γνωστό ως kopanisti peyniri ή acı peynir (τυρί κοπανιστή και πικρό τυρί, αντίστοιχα, στα Τουρκικά), και παρασκευάζεται παραδοσιακά στις επαρχίες Τσεσμέ και Καραμπουρούν της επαρχίας Σμύρνης. Στη Τουρκία, παρασκευάζεται κανονικά από γάλα κατσίκας.
Ετυμολογία
Στα ελληνικά, η λέξη "κοπανιστή" χρησιμοποιείται για να περιγράψει κάτι που έχει χτυπηθεί. Στο τυρί κοπανιστή αυτό αναφέρεται στη τεχνική προετοιμασίας. Παρασκευάζεται κυρίως από αγελαδίσιο ή πρόβειο γάλα ή από ανάμειξη των δύο.
Προετοιμασία
Ο πιο δημοφιλής τρόπος σερβιρίσματος είναι το σερβίρισμά του σε ένα πιάτο γνωστό ως "μόστρα" που περιέχει ξηρό ψωμί με τυρί κοπανιστή, ψιλοκομμένες ντομάτες και ελαιόλαδο. Οι Μυκονιάτες το χρησιμοποιούν ως μεζέ για να το συνοδέψουν με το ούζο.
Ολεγκέρ Πρέσας Ρενόμ
Ο Ολεγκέρ Πρέσας ι Ρενόμ (καταλανικά: Oleguer Presas i Renom) [γεννημένος στις 2 Φεβρουαρίου 1980 στο Σαβαδέλ (μία μικρή πόλη 20 χιλιόμετρα ΒΔ της Βαρκελώνης, στην Καταλονία)] είναι ένας ακτιβιστής Καταλανός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται στην ΑΦΚ Άγιαξ από το 2008. Έχει ύψος 1.87, ζυγίζει 82 κιλά και αγωνίζεται στη θέση του δεξιού οπισθοφύλακα ή του κεντρικού αμυντικού, πάντα με την φανέλα Νο 23. Παράλληλα με τις ποδοσφαιρικές ασχολίες του είναι και φοιτητής στο Οικονομικό Τμήμα του Αυτόνομου Πανεπιστημίου της Βαρκελώνης.
Η καριέρα του ξεκίνησε στην Λεπάντο (Lepanto), έναν μικρό σύλλογο της γενέτειρας του. Το 1997 μεταγράφηκε στην UDA Gramenet και το 2001 στην Β' ομάδα της Μπαρτσελόνα (FC Barcelona B). Γρήγορα το ταλέντο του τον έκανε να ξεχωρίσει και το 2002, με προπονητή τον Ολλανδό Φαν Γκαάλ, έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα της Μπαρτσελόνα σε έναν αγώνα του Τσάμπιονς Λιγκ κόντρα στην Γαλατασαράι. Την περίοδο 2002-03 αγωνίζονταν άλλοτε με την πρώτη και άλλοτε με την δεύτερη ομάδα της Μπαρτσελόνα αλλά από την σεζόν 2003-04 εντάχθηκε πλήρως στην πρώτη ομάδα και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην κατάκτηση του πρωταθλήματος του 2005.
Στις 17 Μαΐου 2006 αγωνιζόμενος ως βασικός με την φανέλα της ομάδας του στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ κόντρα στην Άρσεναλ, κατέκτησε το τρόπαιο.
Πέρα από τις αθλητικές του επιδόσεις, ο Ολεγκέρ είναι ευρύτατα γνωστός για το σθένος και την τόλμη του να υποστηρίζει τις απόψεις του ακόμη και όταν αναγκάζεται να πάει κόντρα στο σύστημα. Ένθερμος υποστηρικτής της Καταλανικής εθνικής ταυτότητας, αγωνίζεται με πάθος για την υπόθεση της ανεξαρτησίας, αρχικά αθλητικά και αργότερα και πολιτικά, της Καταλονίας. Στην κατάκτηση του πρωταθλήματος του 2006 εμφανίστηκε να πανηγυρίζει τυλιγμένος με τη σημαία της Καταλονίας ενώ αμέτρητες φορές έχει καυτηριάσει τις συντηρητικές πολιτικές των Ισπανικών κυβερνήσεων, τόσο σε θέματα εξωτερικής πολιτικής (Ιράκ, παγκοσμιοποίηση) όσο και στα εσωτερικά ζητήματα.
Κατηγορία:Ισπανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Άγιαξ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Καταλονίας Κατηγορία:Ισπανοί ακτιβιστές
Άγγελος Γαλανόπουλος
Ο Άγγελος Γαλανόπουλος (1910-2001) ήταν Ελληνας σεισμολόγος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και διευθυντής του Γεωδυναμικού Ινστιτούτου του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών. Το 1983 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Γεννήθηκε στον Ριόλο της Αχαΐας το 1910 και σπούδασε φυσικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στην Οττάβα και στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια. Το 1944 έγινε υφηγητής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, το 1953 έκτακτος και το 1959 τακτικός καθηγητής στην έδρα της σεισμολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διετέλεσε κοσμήτορας της Σχολής Θετικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών, κατά το ακαδημαϊκό έτος 1969-1970.
Το 1949 ανέλαβε τη διεύθυνση του Γεωδυναμικού Ινστιτούτου του Αστεροσκοπείου Αθηνών. Την περίοδο που διηύθυνε το Ινστιτούτο αναπτύχθηκε δίκτυο με 12 σύγχρονους για την εποχή σεισμογραφικούς σταθμούς. Ακόμη, θεμελιώθηκε ο ελληνικός σεισμογραφικός σταθμός των Αθηνών σύμφωνα με τις προδιαγραφές του Παγκόσμιου Σεισμογραφικού Δικτύου WWSSN, ενώ δημιουργήθηκε το πρώτο δίκτυο επιταχυνσιογράφων.
Ο Γαλανόπουλος συνέγραψε κυρίως πανεπιστημιακά συγγράμματα, όπως Στοιχεία ορυκτολογίας (1934), Μαθήματα σεισμολογίας (1955), Μαθήματα εφηρμοσμένης γεωφυσικής (1956), αλλά και το μικρό εκλαϊκευτικό βιβλίο Το φαινόμενο του σεισμού (1981).
Απεβίωσε στις 27 Δεκεμβρίου 2001.
Σπυρίδων Πάτσης
Ο Σπυρίδων Πάτσης (1862 - 13 Ιανουαρίου 1954) ήταν Έλληνας δικηγόρος, πολιτευτής και δήμαρχος Αθηναίων.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1862. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και άρχισε να δικηγορεί στην Αθήνα από το 1887. Εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος Αθηνών το 1914 και από τον Ιούλιο του 1917 μέχρι τον Οκτώβριο του 1920 ανέλαβε καθήκοντα δημάρχου Αθηναίων ως αναπληρωτής του Εμμ. Μπενάκη. Το 1922 εκλέχθηκε από το δημοτικό συμβούλιο δήμαρχος Αθηναίων απ΄ όπου και διεύθυνε το Δήμο μέχρι το 1925 οπότε και περιβλήθηκε με τη ψήφο των δημοτών και παρέμεινε στη θέση του μέχρι το 1929. Εξελέγη βουλευτής Αθηνών στις εκλογές του 1936. Στις 5 Νοεμβρίου του 1951 του απενεμήθη το χρυσό μετάλλιο της πόλης των Αθηνών καθώς και τιμητικό μηνιαίο επίδομα εκ 3.000.000 δραχμών. Πέθανε στην Αθήνα στις 13 Ιανουαρίου του 1954. Μαρμάρινη προτομή του ανήγειρε ο Δήμος στη συμβολή των λεωφόρων Πατησίων και Πριγκιπίσσης Αλεξάνδρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Αθηνών Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί-επέκταση Κατηγορία:Δήμαρχοι Αθηναίων Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 03/2012
Ταχύτητα του φωτός
Η ταχύτητα του φωτός δεν είναι σταθερή, αλλά εξαρτάται από το μέσο μέσα στο οποίο γίνεται η διάδοση. Συγκεκριμένα, όταν το φως διαδίδεται σε κάποιο υλικό (όπως το γυαλί ή ο αέρας), η ταχύτητά του εξαρτάται από τον δείκτη διάθλασης του συγκεκριμένου υλικού· όσο μεγαλύτερος είναι ο δείκτης διάθλασης, τόσο πιο μικρή είναι η ταχύτητα του φωτός μέσα στο υλικό. Η ταχύτητα του φωτός σε άλλα υλικά είναι κατά κανόνα μικρότερη από την ταχύτητα του φωτός στο κενό, ο δείκτης διάθλασης του κενού είναι 1 και στα υπόλοιπα υλικά μεγαλύτερος του ένα. Λόγω της αλλαγής της ταχύτητάς του καθώς μεταβαίνει από ένα μέσο σε άλλο με διαφορετικό δείκτη διάθλασης παρατηρείται το φαινόμενο της διάθλασης, γιατί ισχύει ο νόμος της συντομότερης διαδρομής του φωτός.
Ιστορία
Ο πρώτος που λέγεται ότι προσπάθησε να μετρήσει την ταχύτητα του φωτός ήταν ο Γαλιλαίος το 1638. Η ιδέα του ήταν μάλλον χονδροειδής. Δύο μαθητές του στέκονταν το βράδυ σε δύο γειτονικούς λόφους, κρατώντας ο καθένας από 1 καλυμμένο φανάρι. Ο πρώτος ξεσκέπαζε το φανάρι του και άρχισε να μετράει το χρόνο. Ο δεύτερος ξεσκέπαζε το δικό του φανάρι μόλις έβλεπε το φως του φαναριού του πρώτου. Ο πρώτος σταματούσε το χρόνο μόλις έβλεπε το φως του φαναριού του δεύτερου. Φυσικά με τα χρονόμετρα της εποχής εκείνης δεν ήταν δυνατό να μετρηθεί ένα χρονικό διάστημα 10 εκατομμυριοστών του δευτερολέπτου, όσος δηλαδή ήταν ο χρόνος που χρειαζόταν το φως για να διανύσει στις δύο κατευθύνσεις την απόσταση του ενάμιση χιλιομέτρου που χώριζε τους δύο λόφους.
Το 1676 έγινε για πρώτη φορά η μέτρηση της ταχύτητας του φωτός, αν και με κάποια ανακρίβεια, από τον Δανό αστρονόμο Όλε Ρέμερ. Ο Ρέμερ υπολόγισε την περίοδο των δορυφόρων του Δία, σκεπτόμενος ότι αυτές οι περίοδοι θα έπρεπε πριν από οτιδήποτε άλλο να είναι σταθερές. Αλλά όταν έκανε τις πρώτες μετρήσεις του, ανακάλυψε ότι οι περίοδοι αυτές δεν ήταν σταθερές. Για την ιστορία ο Ρέμερ μέτρησε την ταχύτητα της τάξης των 310.000 km/s.
Στα 1725 ο Τζέιμς Μπράντλεϋ χρησιμοποίησε μια μέθοδο, που λεγόταν Αστρική Διαταραχή. Αυτή η μέθοδος δέχεται ότι η γωνία, μέσα στην οποία το φως από κάποιο μακρινό αστέρα φτάνει στη γη διαφέρει, ανάλογα με τη θέση που έχει η γη εξαιτίας της τροχιάς της. Υπάρχει δηλαδή διαφορά, αν η γη πλησιάζει ή απομακρύνεται από τον αστέρα.
Η μέθοδος του Γάλλου Φιζώ αφορούσε το χρόνο που χρειαζόταν ένα σήμα φωτός να φτάσει ένα μακρινό καθρέφτη και να επιστρέψει. Ο Φιζώ χρησιμοποίησε έναν περιστρεφόμενο τροχό, ο οποίος σε περιοδικά χρονικά διαστήματα άφηνε το φως να διέλθει μέσα από το τηλεσκόπιο του. Ο καθρέφτης του απείχε περίπου 9 χιλιόμετρα από αυτόν και η περίοδος στο τηλεσκόπιο του ήταν 60 ms.
Μέθοδος Ραίμερ
Ο Ρέμερ είχε παρατηρήσει ότι οι εκλείψεις του πρώτου δορυφόρου του Δία που είναι ορατές από τη Γη και οι τροχιές του Δία και της Γης γύρω από τον Ήλιο και του δορυφόρου βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο με μια φαινόμενη περίοδο που αυξάνεται όσο η Γη απομακρύνεται από τον Δία. Η μεγαλύτερη φαινόμενη περίοδος εκλείψεων αντιστοιχεί στη μεγαλύτερη απόσταση μεταξύ Δία και Γης και υπερβαίνει κατά Δt=100 sec τη μικρότερη φαινόμενη περίοδο που εμφανίζεται, όταν η Γη πλησιάζει στη μικρότερη δυνατή απόσταση τον Δια. Ο δε χρόνος μεταξύ δύο διαδοχικών εκλείψεων είναι 42 ώρες 28΄ και 36΄΄. Έτσι όταν η Γη βρίσκεται στη μεγαλύτερη απόσταση (Γ2) βρίσκουμε πως ο μεσολαβούμενος χρόνος μεταξύ των παρατηρήσεων ισούται προς Ν επί (42 ώρες 28΄ και 36΄΄) + θ, όπου Ν+1 παριστά τον αριθμό των εκλείψεων που έγιναν από το εγγύτερο σημείο της Γης (Γ1) προς τον Δία μέχρι το απόμακρο αυτής (Γ2). Είναι φανερό πως ο επιπλέον χρόνος θ (που βρέθηκε ίσος προς 16΄ και 26΄΄) δαπανάται προκειμένου το φως να διανύσει την απόσταση Γ1-Γ2 με την οποία και αυξήθηκε η απόσταση Γης από του Δια. Αλλά η διάμετρος της τροχιάς αυτής της Γης όπου και ΔS είναι ίση προς 300.000.000 km. ή ίση προς 3 Χ 1013 εκατοστόμετρα. Εξ αυτής και του χρόνου θ με διαίρεση βρέθηκε η ταχύτητα του φωτός ίση με c=300.000.000km/16'-36 '' = 300.000.000km / 986sec = 304.260 km/sec
Μέθοδος Φιζώ
Ο Φιζώ χρησιμοποίησε μια διάταξη από σωλήνα στο μέσο του οποίου εισχωρούσε ένας οδοντωτός τροχός και σε συνδυασμό φωτεινής δέσμης ενός φακού και ενός κατόπτρου μέτρησε την ταχύτητα του φωτός. Αυτή η διάταξη έλαβε και το όνομά του. Με τη μέθοδο αυτή βρέθηκε η ταχύτητα του φωτός σε 315.000 km/sec.
Μέθοδος Φουκώ
Με τη μέθοδο Φουκώ που λέγεται και «μέθοδος περιστρεφομένου κατόπτρου» ο Φουκώ βρήκε την ταχύτητα του φωτός ίση προς 298.000.000 m/sec. Ενώ αντίθετα ο Μίκελσον με τον ίδιο σχεδόν τρόπο βρήκε την ταχύτητα σε 299.000.000 m/sec. Ενώ ο Φιζώ βρήκε με άλλο τρόπο 299.792.458 m/sec.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φως Κατηγορία:Ειδική σχετικότητα Κατηγορία:Θεμελιώδεις έννοιες της φυσικής Κατηγορία:Μονάδες ταχύτητας
Ιμπραχίμ Μπαρέ Μαϊνασαρά
Ο Ιμπραχίμ Μπαρέ Μαϊνασαρά (Ibrahim Baré Maïnassara, 9 Μαΐου 1949 - 9 Απριλίου 1999) ήταν στρατιωτικός του Νίγηρα, ο οποίος κατέλαβε την εξουσία με στρατιωτικό πραξικόπημα το 1996. Μεθόδευσε την νομιμοποίηση του καθεστώτος του με νέο Σύνταγμα και ορκίστηκε πρόεδρος. Κυβέρνησε ως τη δολοφονία του σε πραξικόπημα το 1999.
Καταγωγή
Γεννήθηκε στο Ντογκοντουσί στις 9 Μαΐου του 1949 και ήταν μέλος της φυλής Χάουσα. Ακολούθησε στρατιωτική καριέρα και ορίστηκε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου του Στρατού το Μάρτιο του 1995, με βάση ένα Σύνταγμα που μετέτρεψε το πολίτευμα από το στρατιωτικό καθεστώς του 1991.
Πολιτική διένεξη
Τον Ιανουάριο του 1995 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές και οδήγησαν σε συγκατοίκηση του προέδρου Μαχαμάν Ουσμάν με ένα Κοινοβούλιο ελεγχόμενο από τους αντιπάλους του, με επικεφαλής τον πρωθυπουργό Χαμά Αμαντού. Η αντιπαλότητα μεταξύ των Ούσμανε και Αμαντού παρέλυσε τελικά την κυβέρνηση και επέτρεψε στο στρατό να καταλάβει την εξουσία. Στις 27 Ιανουαρίου του 1996 ο Μαϊνασαρά έγινε νέος αρχηγός κράτους με στρατιωτικό πραξικόπημα, δικαιολογώντας την πράξη του τονίζοντας τη δυσχερή πολιτική κατάσταση.
Καθεστώς
Η Εθνική Ένωση Ανεξάρτητων για τη Δημοκρατική Ανανέωση (UNIRD) συστάθηκε το 1996 με σκοπό την υποστήριξη του Μαϊνασαρά στις εκλογές εκείνης της χρονιάς, ωστόσο τελικά ως κυβερνών κόμμα συστάθηκε ο Συναγερμός για τη Δημοκρατία και την Πρόοδο. Με το Σύνταγμα να απαγορεύει τους προέδρους από το να ηγούνται κομμάτων, στο κυβερνών κόμμα πρόεδρος ανέλαβε ο Χαμίντ Αλγκαμπίντ τον Αύγουστο του 1997.
Το Φεβρουάριο του 1999 διεξήχθησαν τοπικές εκλογές και τα αποτελέσματα που ανακοινώθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο στις αρχές Απριλίου έδειχναν ότι η αντιπολίτευση είχε κερδίσει περισσότερες έδρες από τους υποστηρικτές του Μαϊνασαρά. Σε πολλές περιοχές τα αποτελέσματα ακυρώθηκαν και διατάχθηκε να διεξαχθούν εκ νέου εκλογές. Η Αντιπολίτευση κάλεσε σε πορείες διαμαρτυρίας για τις εξελίξεις.
Θάνατος
Στις 9 Απριλίου ο Μαϊνασαρά σκοτώθηκε από πυροβολισμούς που του έριξαν στρατιώτες στο αεροδρόμιο της Νιαμέ, λίγο πριν επιβιβαστεί σε ελικόπτερο. Οι συνθήκες της δολοφονίας παραμένουν άγνωστες. Οι φημολογίες αναφέρουν ότι ο πρόεδρος ετοιμαζόταν να εγκαταλείψει τη χώρα. Αρχικά ο θάνατός του είχε περιγραφεί ως "ατυχές περιστατικό", ωστόσο αυτό θεωρήθηκε ότι δεν ήταν λογικό. Ο αρχηγός του πραξικοπήματος, Νταούντα Μαλάμ Γουανκέ έγινε αρχηγός κράτους και ξεκίνησε τη μετάβαση από τη δικτατορία στη δημοκρατία με τη διεξαγωγή εκλογών εντός ενός χρόνου.
Το Σύνταγμα που καθιερώθηκε τον Ιούλιο του 1999 με δημοψήφισμα χορήγησε αμνηστία στους πραξικοπηματίες του 1996 και του 1999. Η έρευνα για τις συνθήκες θανάτου του Μαϊνασαρά ξεκίνησε τον Ιούνιο του 1999 και τερματίστηκε, μετά την ανακοίνωση της αμνηστίας, τον Σεπτέμβριο του ιδίου χρόνου. Το κόμμα RDP-Jama έκτοτε απαιτεί τη διεξαγωγή διεθνούς έρευνας για τη δολοφονία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχηγοί κράτους του Νίγηρα Κατηγορία:Στρατιωτικοί Κατηγορία:Πραξικοπηματίες
Χαναάν
thumb|150px|Χάρτης της Καναάν Χαναάν ή Καναάν ή Κναναάν (αραβικά کنعان, εβραϊκά כְּנַעַן) είναι ο αρχαίος όρος για μια περιοχή που αντιστοιχεί περίπου στο σημερινό Ισραήλ/Παλαιστίνη και περιλαμβάνει τη Δυτική Όχθη, τη δυτική Ιορδανία, τη νότια Συρία και τον Λίβανο έως τα σύνορα της σημερινής Τουρκίας.
Έχουν ανασκαφεί διάφορες αρχαιολογικές θέσεις της Καναάν, με περισσότερο γνωστή την Καναανιτική πόλη Ουγγαρίτ, που επανανακαλύφθηκε το 1928. Ένα μεγάλο μέρος της γνώσης μας για τους Καναανίτες προέρχεται από τις αρχαιολογικές ανασκαφές. Η περιοχή ήταν γνωστή στο παρελθόν ως η γη της Επαγγελίας, καθώς ήταν το μέρος που υποσχέθηκε ο Θεός στον Αβραάμ και στον Μωυσή για να μεταφέρουν τους Ισραηλίτες και να εγκατασταθούν με ασφάλεια.
Ετυμολογία
Το όνομα Καναάν είναι αμφίβολης προέλευσης αλλά είναι εξαιρετικά αρχαία. Οι πρώτες αναφορές εμφανίζονται κατά την 3η χιλιετία π.Χ.. Η βιβλική ερμηνεία ότι προέρχεται από τον Καναάν, τον γιο του Χαμ και εγγονό του Νώε, η γενιά του οποίου αντιστοιχεί στα ονόματα των καναανιτικών φυλών στην Γεν. 10.
Σήμερα η λέξη Καναανίτης ή Καναανιτικός/ή/ό περιγράφει οτιδήποτε ανήκει στην Καναάν, ιδιαίτερα τον πολιτισμό της, τις γλώσσες και τους κατοίκους της.
Φοινικική Καναάν
Από πολύ νωρίς οι Καναανίτες απέκτησαν σημαντική φήμη ως έμποροι σε μια μεγάλη περιοχή της Εγγύς Ανατολής. Υπάρχουν περιπτώσεις στην Βίβλο όπου το όνομα 'Χαναναίοι' χρησιμοποιείται ως συνώνυμο του 'έμπορος'. Υποδεικνύει πιθανώς τη συγκεκριμένη όψη του Καναανιτικού πολιτισμού καθώς οι ίδιοι οι έμποροι περιέγραφαν τον εαυτό τους ως Καναανίτες.
<!--==Egyptian Canaan== During the 2nd millennium BC the name Kan'an, favoured in Egyptian usage, was used for a province of the Egyptian empire bounded on the west by the Mediterranean Sea, on the north by the Pass of Hamath in southern Lebanon, on the east by the Jordan Valley and on the south by a line extended from the Dead Sea to the Gaza area. This region corresponds closely to the description given in the Hebrew Bible, in Numbers 34.1–12.
At the end of what is referred to as the Middle Kingdom era of Egypt, and the event that actually caused its end, was a massive Asiatic invasion of Egypt. Around 1674 BC, the Semitic invaders, whom the Egyptians referred to as the "Hyksos", conquered Lower Egypt (northern Egypt), evidently leaving Canaan an ethnically diverse land.
Among the migrant tribes who settled in the region were the Amorites. In the Old Testament, we find Amorites mentioned in the Table of Peoples (Gen. 10:16-18a). Evidently, the Amorites played a significant role in the early history of Canaan. In Gen. 14:7 f., Josh. 10:5 f., Deut. 1:19 f., 27, 44, we find them located in the southern mountain country, while in Num. 21:13, Josh. 9:10, 24:8, 12, etc., we hear of two great Amorite kings residing at Heshbon and Ashtaroth, east of the Jordan. However, in other passages such as Gen. 15:16, 48:22, Josh. 24:15, Judg. 1:34, etc., the name Amorite is regarded as synonymous with "Canaanite" - only "Amorite" is never used for the population on the coast.
In Egyptian inscriptions Amar and Amurru are applied strictly to the mountain region east of Phoenicia, extending to the Orontes. Later on, Amurru became the Assyrian term for the interior of south as well as north Canaan.
In the centuries preceding the Hebrew invasion(s), Canaan and Syria became tributary to the Egyptian Pharoahs, although domination by the sovereign power was not so strong as to prevent frequent local rebellions. Under Thutmose III (1479 BC-1426 BC) and Amenhotep II (1427 BC-1400 BC), the pressure of a strong hand kept the Syrians and Canaanites sufficiently loyal. The reign of Amenhotep III, however, was not quite so tranquil for the Asiatic province. Turbulent chiefs began to seek their opportunities, though as a rule, could not find them without the help of a neighboring king. The boldest of the disaffected nobles was Aziru, son of Abd-Ashirta, a prince of Amurru, who even before the death of Amenhotep III, endeavoured to extend his power into the plain of Damascus. Akizzi, governor of Katna (near Hamath), reported this to the Pharaoh, who seems to have frustrated the attempt. In the next reign, however, both father and son caused infinite trouble to loyal servants of Egypt like Rib-Addi, governor of Gubla (Gebal).
Egyptian power in Canaan suffered a major setback when the Hittites (or Hatti) advanced into Syria in the reign of Amenhotep III, and became even more threatening in that of his successor, displacing the Amurru and prompting a resumption of Semitic migration. It is related that Abd-Ashirta, and his son Aziru, at first afraid of the Hittites, were afterwards clever enough to make a treaty with their king, and joining with other external powers, attacked the districts remaining loyal to Egypt. In vain did Rib-Addi send touching appeals for aid to the distant Pharaoh, who was far too engaged in his religious innovations to attend to such messages.
In the el Amarna letters(~1350 BC) sent by governors and princes of Canaan to their Egyptian overlord Akhenaten (Amenhotep IV) in the 14th century BC - commonly known as the Tel-el-Amarna tablets - we find, beside Amar and Amurru (Amorites), the two forms Kinahhi and Kinahni, corresponding to Kena' and Kena'an respectively, and including Syria in its widest extent, as Eduard Meyer has shown. The letters are written in the official and diplomatic language Babylonian/Akkadian, though "Canaanitish" words and idioms are not wanting.
Seti I (ca. 1290 BC) is said to have conquered the Shasu, Arabian nomads living just south and east of the Dead Sea, from the fortress of Taru (Shtir?) to the "Ka-n-'-na", and Rameses III (ca. 1194 BC) is said to have built a temple to the god Amen in the "Ka-n-'-na". This geographic name probably meant all of western Syria and Canaan, with Raphia, "the (first) city of the Ka-n-'-na", on the southwest boundary toward the desert. Some archaeologists have proposed that Egyptian records of the 13th century BC are early written reports of a monotheistic belief in Yahweh noted among the nomadic Shasu. (See pages 128 and 236 of the book Who Were the Early Israelites? by archaeologist William G. Dever (William B. Eerdmans Publishing Co., Grand Rapids, MI, 2003). Evidently, belief in Yahweh displaced polytheistic beliefs that had arisen among the early Hebrews, during and after the reign of King Josiah (around 650 BC), according to that book, and also according to archaeologists Neil A. Silberman and colleagues, in The Bible Unearthed (Simon and Schuster, New York, 2001).
Most interesting is the mention of troublesome invaders called sometimes SA-GAS (a Babylonian ideogram meaning "robber"), and sometimes Habiri. These Habiri are believed by some to signify generally all the nomadic tribes known as "Hebrews", and particularly the early Israelites, who sought to appropriate the fertile region for themselves. The terms Habiri and the Assyrian form Habiru may also include other related peoples such as the Moabites, Ammonites and Edomites.
In the El Amarna letters(~1350 BC), we meet with the Habiri in northern Syria. Itakkama wrote thus to the Pharaoh, "Behold, Namyawaza has surrendered all the cities of the king, my lord to the SA-GAS in the land of Kadesh and in Ubi. But I will go, and if thy gods and thy sun go before me, I will bring back the cities to the king, my lord, from the Habiri, to show myself subject to him; and I will expel the SA-GAS." Similarly Zimrida, king of Sidon, declared, "All my cities which the king has given into my hand, have come into the hand of the Habiri." Nor had Canaan any immunity from the Semitic invaders. The king of Jerusalem, Abdi-heba, reported to the Pharaoh, "If (Egyptian) troops come this year, lands and princes will remain to the king, my lord; but if troops come not, these lands and princes will not remain to the king, my lord." Abdi-heba's principle trouble arose from persons called Iilkili and the sons of Labaya, who are said to have entered into a treasonable league with the Habiri. Apparently this restless warrior found his death at the siege of Gina. All these princes, however, maligned each other in their letters to the Pharaoh, and protested their own innocence of traitorous intentions. Namyawaza, for instance, whom Itakkama (see above) accused of disloyalty, wrote thus to the Pharaoh, "Behold, I and my warriors and my chariots, together with my brethren and my SA-GAS, and my Suti ?9 are at the disposal of the (royal) troops to go whithersoever the king, my lord, commands"; El Amarna letter, EA 189. This petty prince, therefore, saw no harm in having a band of Semites for his garrison. -->
Βιβλικοί Καναανίτες
Ham discovered Noah naked while Noah was sleeping off some wine (Genesis 9:22). Because of this Noah cursed Ham's son Canaan to go into servitude not only to his Shemite and Japhethic cousins, but even to his Hamite brethren (Genesis 9:25).