cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ταπόσιρις η μεγάλη
Επίσης έχει ανασκαφεί ναός αφιερωμένος στην Ίσιδα, κι έχουν βρεθεί νομίσματα με τη κεφαλή του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Έχει βρεθεί κεφαλή αγάλματος της Κλεοπάτρας και νομίσματα που την απεικονίζουν. Η αρχαιολογική ομάδα βρήκε επίσης πολλά φυλαχτά, μαζί με ένα όμορφο ακέφαλο άγαλμα που χρονολογείται στην εποχή των Πτολεμαίων. Ανάμεσα στα πιο ενδιαφέροντα ευρήματα είναι μια μοναδική μάσκα που απεικονίζει έναν άνδρα με μια ουλή στο πηγούνι. Το πρόσωπο φέρει κάποια ομοιότητα με τα γνωστά πορτρέτα του Μάρκου Αντώνιου.
Μια έρευνα με ραντάρ στο ναό του Ταπόσιρις Μάγκνα, δυτικά της Αλεξάνδρειας έγινε ως μέρος της έρευνας για το τάφο της Κλεοπάτρας και του Μάρκου Αντώνιου που πιστεύεται από κάποιους ότι βρίσκεται εδώ.
Το 2012, ανακαλύφθηκε ότι τα ερείπια ήταν ο απόηχος της δεύτερης μάχης του Ελ Αλαμέιν. Βρέθηκαν αρκετές βόμβες που δεν έχουν εκραγεί, καθώς και απανθρακωμένα λείψανα Ιταλών και Νεοζηλανδών στρατιωτών.
Πλάκα Σχοινούσσας
Η Πλάκα είναι ακατοίκητη βραχονησίδα των Κυκλάδων η οποία βρίσκεται στη δυτική και νότια πλευρά της Σχοινούσσας σε απόσταση 200 μέτρα από την παραλία Τσιγκούρι. Διοικητικά ανήκει στη δημοτική ενότητα Σχοινούσσας του δήμου Νάξου & Μικρών Κυκλάδων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Σχοινούσας
Τζορτζ Ρ. Ρ. Μάρτιν
Ο Τζορτζ Ρέιμοντ Ρίτσαρντ Μάρτιν (αγγλικά: George Raymond Richard Martin, 20 Σεπτεμβρίου 1948) είναι Αμερικανός συγγραφέας και σεναριογράφος. Είναι κυρίως γνωστός ως δημιουργός του έπους φαντασίας Το Τραγούδι της Φωτιάς και του Πάγου, στο οποίο βασίστηκε η δημοφιλής τηλεοπτική σειρά Game of Thrones. Έχει τιμηθεί με πολυάριθμα βραβεία (Hugo, Locus, Nebula, Inkpot κ.ά.), ενώ συμπεριλήφθηκε στη λίστα του περιοδικού Time με τα "100 άτομα που ασκούν τη μεγαλύτερη επιρροή παγκοσμίως" για το έτος 2011. έργων φαντασίας, τρόμου και επιστημονικής φαντασίας
Πρώιμα χρόνια
αριστερά|μικρογραφία|177x177px|Τζορτζ Ρ. Ρ. Μάρτιν το 2011 στο [[Time|Time 100 γκαλά.]] Ο Μάρτιν γεννήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου του 1948 στο Μπαγιόν του Νιου Τζέρσεϊ. Είναι γιος του λιμενεργάτη Ρέιμοντ Κόλινς Μάρτιν και της Μάργκαρετ Μπρέιντι Μάρτιν. Ξεκίνησε να γράφει ιστορίες με τέρατα τις οποίες και πωλούσε στα παιδιά της γειτονιάς του για σεντς και αναγκάστηκε να σταματήσει όταν η μητέρα ενός πελάτη του παραπονέθηκε ότι το παιδί της βλέπει εφιάλτες. Σε μια από τις μεγάλες του ιστορίες είχε δημιουργήσει ένα μυθικό κόσμο με πλαστικά κάστρα στα οποία ζούσαν χελώνες. Οι χελώνες όμως που είχε για κατοικίδια πέθαιναν συχνά, οπότε αποφάσισε ότι στην ιστορία του αλληλοσκοτώνονται με "μοχθηρά σχέδια".
Στα 17 του κέρδισε το πρώτο του βραβείο. Σπούδασε δημοσιογραφία και στα 21 του, το 1970, ξεκίνησε να πουλάει ιστορίες επιστημονικής φαντασίας μικρού μήκους.
Προσωπική ζωή
Το 1975 νυμφεύτηκε την Γκέιλ Μπέρνικ αλλά χώρισαν το 1979. Τον Σεπτέμβριο του 1981 μετακόμισε μαζί του η Πάρις ΜακΜπράιντ, με την οποία νυμφεύθηκε στις 9 Αυγούστου του 2011 και μένουν μαζί στη Σάντα Φε του Νιου Μέξικο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί διηγηματογράφοι Κατηγορία:Αμερικανοί συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Game of Thrones Κατηγορία:Αμερικανοί άθεοι Κατηγορία:Νικητές Inkpot Award
Μίσα Μπάρτον
Πρώτα χρόνια
Η Μπάρτον γεννήθηκε στο Χάμμερσμιθ του Λονδίνου. Η μητέρα της ήταν Ιρλανδή φωτογράφος και ο πατέρας της Άγγλος μεσίτης. Ο παππούς της ήταν καθηγητής γλώσσας σε Πανεπιστήμιο και έχει μία μικρότερη και μία μεγαλύτερη αδελφή. Η Μπάρτον αποφοίτησε από τη σχολή επαγγελμάτων για παιδιά το 2004 στο Μανχάταν, και συνέχισε την υποκριτική της καριέρα.
Σταδιοδρομία
Η Μπάρτον έχει πάιξει σε πάρα πολλές ταινίες, αλλά ο ρόλος που την έκανε γνωστή ήταν το 2003 στη σειρά California Teens (The O.C.) στο ρόλο της Μαρίσα Κούπερ πλάϊ στον Πήτερ Γκάλαχερ, Άνταμ Μπρόντι, Μπεν Μακένζι, Ρέιτσελ Μπίλσον και Μελίντα Κλαρκ. Έπαιξε στο ψυχολογικό θρίλερ Η Έκτη Αίσθηση με τον Μπρους Γουίλις και τον Χάλεϊ Τζόελ Όσμεντ. Η Μπάρτον έκανε και καριέρα στο μόντελινγκ στις εταιρείες Calvin Klein και Bebe. Όταν η καριέρα της απογειώθηκε μετά τον ρόλο της στη σειρά που έχει δεχθεί πολύ καλές κριτικές California Teens πολλοί παραγωγοί την ήθελαν για τις ταινίες τους. Η Μπάρτον ήταν παιδί-αστέρας του κινηματογράφου και είχε παίξει σε αρκετές ταινίες στην τρυφερή της ηλικία και στην εφηβεία της έπειτα. Στη σειρά απέσπασε καλές κριτικές και της δόθηκαν πολλά βραβεία, αλλά το Μάιο του 2006 η Μπάρτον αποχώρησε από τη σειρά και έτσι το California Teens σε αξιολογήσεις έπεσε δραματικά. Το 2007 η Μπάρτον συμπρωταγωνίστησε με τον Χέιντεν Κρίστενσεν στην ταινία Άγγελοι Και Παρθένες (Virgin Territory)
Προσωπική ζωή
Η Μπάρτον έβγαινε με τον Σίσκο Άντλερ, Τζέιμι Ντόρναν, Τέιλορ Λοκ, Μπρετ Σάιμον. Το 2008 ζευγαρώθηκε με τον Λουκ Πίτσαρντ και το 2009 ανακοίνωσε η ίδια στον προσωπικό της λογαριασμό ότι χώρισαν αλλά παρέμειναν φίλοι. Στις 27 Δεκεμβρίου του 2007 η Μπάρτον συνελήφθη να οδηγεί χωρίς έγκυρη άδεια και να έχει υπό την κατοχή της μαριχουάνα, αφέθηκε ελεύθερη το επόμενο πρωί με εγγύηση 10.000 δολαρίων. Στις 11 Ιανουαρίου του 2008 η Μπάρτον ήταν καλεσμένη στη ραδιοφωνική εκπομπή του Ράιαν Σίκρεστ και δήλωσε On-Air ότι είναι 100 τοις εκατό υπεύθυνη και ότι είναι απογοητευμένη με τον εαυτό της. Στις 21 Ιανουαρίου του 2010 μηνύθηκε από τον ιδιοκτήτη του διαμερίσματός της για άρνηση καταβολής και πλήρωνε 7.000 δολάρια το ενοίκιο του διαμερίσματος. Τον Ιούλιο του 2009 η Μπάρτον έπαθε λοίμωξη των δοντιών και έπεσε σε κατάθλιψη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σχεδιαστές μόδας Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες μοντέλα Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αγγλίδες ηθοποιοί θεάτρου
Ζαν-Μαρκ Αιρώ
Ο Ζαν-Μαρκ Αιρώ (γαλλ. Jean-Marc Ayrault), γεννημένος στις 25 Ιανουαρίου 1950 στο Μολεβριέ της Μαιν-ε-Λουάρ, είναι Γάλλος πολιτικός. Υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός από 12 Μαρτίου 2012 έως την 1η Απριλίου του 2014.
Γενικός Σύμβουλος της Λουάρ-Ατλαντίκ και δήμαρχος του Σαιν-Ερμπλαίν τις δεκαετίες 1970-1980, διετέλεσε, με το Σοσιαλιστικό Κόμμα, δήμαρχος της Ναντ από το 1989 ως 2012, βουλευτής από το 1986 ως το 2012 και πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του Σοσιαλιστικού Κόμματος στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση από το 1997, ως τον ορισμό του ως επικεφαλής της πρώτης κυβέρνησης επί προεδρίας Φρανσουά Ολλάντ στις 15 Μαΐου 2012, και μετέπειτα της δεύτερης στις 18 Ιουνίου του ιδίου έτους έως και τη λήξη της θητείας του.
Καταγωγή, σπουδές και οικογένεια
Ο Ζαν-Μαρκ Αιρώ είναι το μεγαλύτερο από τα πέντε παιδιά της οικογένειας του Ζοζέφ Αιρώ (1921-2010), αγρότη στο επάγγελμα, και μετέπειτα εργάτη σε εργοστάσιο, προτού γίνει υψηλόβαθμο στέλεχος του ίδιου αυτού εργοστασίου, και της Ζωρζέτ Υζενό (γεννημένης το 1928 στη Ναντ), μοδίστρας και μετέπειτα σπιτονοικοκυράς.
Πήγε δημοτικό στο Καθολικό σχολείο του Σαιν-Ζοζέφ στο Μολεβριέ και, από το 1961 ως το 1968, ήταν μαθητής στο δημόσιο λύκειο Κολμπέρ του Σολέ. Πραγματοποίησε, αργότερα, ανωτάτου επιπέδου σπουδές γερμανικών στο Πανεπιστήμιο της Ναντ. Το φοιτητικό έτος 1969-1970, πέρασε ένα τμήμα του έτους (ένα εξάμηνο) στη Γερμανία, στο Πανεπιστήμιο του Βύρτσμπουργκ. Έλαβε το δίπλωμά του στα γερμανικά το 1971, ενώ, στη συνέχεια, πέρασε το CAPES το 1972. Πραγματοποίησε το έτος πρακτικής του στο Κολέγιο της Λα Τροκαρντιέρ (Σαλβαδόρ Αγιέντε) στο Ρεζέ και διορίστηκε καθηγητής στο Σαιντ-Ερμπλαίν στο Κολέγιο της Ανζβινιέρ το 1973.
Ο Ζαν-Μαρκ Αιρώ απαλλάχτηκε από τα καθήκοντα του καθηγητή του 1976. Καθώς είχε γίνει, πλέον, δήμαρχος του Σαιντ-Ερμπλαίν, για ορισμένα χρόνια εργαζόταν με μειωμένο ωράριο.
Τον Σεπτέμβριο του 1971, παντρεύτηκε την Μπριζίτ Τεριέν. Γεννημένη από μια Καθολική οικογένεια αγροτών στις 10 Ιουνίου 1950 στο Μολεβριέ, ήταν μέλος, στα νιάτα της, του Αγροτικού Κινήματος Χριστιανικής Νεολαίας. Κατέχοντας δίπλωμα στη σύγχρονη λογοτεχνία, διορίστηκε καθηγήτρια γαλλικών σε κολέγιο που βρισκόταν εντός της ζώνης ZEP, στην περιοχή της Ναντ, από το 1974. Εκλέχτηκε γενική σύμβουλος του Καντονιού του Σαιντ-Ερμπλαίν-Ουέστ-Αντρ για το διάστημα μεταξύ 1982 και 2001, και στη συνέχεια, το 2002, περιφερειακός εκπρόσωπος για τα δικαιώματα των παιδιών της περιοχής της Χώρας του Λίγηρα. Εγκατέλειψε αυτή τη θέση το 2004, προτού ιδρύσει, το 2005, το Σπίτι των Εφήβων της Ναντ.
Ο Ζαν-Μαρκ και η Μπριζίτ Αιρώ έχουν δύο κόρες, την Ιζαμπέλ, γεννημένη το 1974, και την Ελίζ, γεννημένη το 1977, δημοσιογράφο στο Canal+, καθώς και τρία εγγόνια.
Αγωνιστικά ξεκινήματα
Στη διάρκεια της εφηβείας του, ο Ζαν-Μαρκ Αιρώ έγινε μέλος του Αγροτικού Κινήματος Χριστιανικής Νεολαίας, αρχικά στο Σολέ, και μετέπειτα στο Πανεπιστήμιο της Ναντ. Η οργάνωση αυτή έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πολιτική του διαπαιδαγώγηση καθώς, την περίοδο 1966-1968, υιοθέτησε μια φιλελεύθερη οπτική γωνία της θρησκείας, υιοθετώντας, μάλιστα, ορισμένες ιδέες του Μαρξισμού ως μέσο "σφυγμομέτρησης" της κοινωνίας.
Στη διάρκεια των σπουδών του, ο Ζαν-Μαρκ Αιρώ επιθυμούσε την ενασχόλησή του με τα πολιτικά κοινά και έδειξε ενδιαφέρον για το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Εγκατέλειψε το MRJC στα τέλη του 1970. Το 1971, μετακόμισε με την οικογένειά του στο Σαιντ-Ερμπλαίν στο Σιγιόν της Βρετάνης, πολυκατοικία στην οποία θα κατοικεί μέχρι την εκλογή του στη θέση του Δημάρχου της Ναντ το 1989.
Συνάντησε στη Ναντ, στις αρχές του 1971 τον πρώτο του πολιτικό μέντορα, Μπερνάρ Αζό, μέλος της Συνέλευσης Δημοκρατικών Θεσμών του Φρανσουά Μιτεράν. Είναι σε αυτά τα πλαίσια που θα συμμετάσχει στην προετοιμασία του Συνεδρίου του Επιναί, δίνοντας την ψήφο του στο εσωκομματικό ιδεολογικό ρεύμα Ποπερέν. Μετά το συνέδριο, το ρεύμα Ποπερέν κατείχε τη μειοψηφία, ενώ ο Πιέρ Μωρουά είχε συνταχθεί με τον Φρανσουά Μιτεράν.
Μετά από ένα πέρασμα από τη Σοσιαλιστική Νεολαία, ο Ζαν-Μαρκ Αιρώ εντάχθηκε τον Ιανουάριο του 1972 στο τμήμα του PS στο Σαιντ-Ερμπλαίν, όπου, σε σύντομο χρονικό διάστημα, θα γίνει αναπληρωτής γραμματέας και, στη συνέχεια, γραμματέας το 1974, κι ενώ αυτό πέρασε από μια εικοσαριά μέλη σε άνω των εκατό από το 1972 ως το 1977.
Δήμαρχος του Σαιντ-Ερμπλαίν
Στη διάρκεια των καντονιακών εκλογών του 1976, ο Ζαν-Μαρκ Αιρώ εκλέχτηκε στο Καντόνι του Σαιντ-Ερμπλαίν-Αντρ. Ήταν πρόεδρος του γενικού συμβουλίου του μέχρι το 1982.
Το 1977, αντιμετώπισε τον Μισέλ Σωτί για τον δημαρχιακό θώκο του Σαιντ-Ερμπλαίν και έγινε (με ποσοστό 56 % επί των ψήφων) ο νεαρότερος δήμαρχος της Γαλλίας σε μια κοινότητα με πληθυσμό άνω των 30,000 κατοίκων. Ως αναπληρωτή είχε τον Σαρλ Γκωτιέ, ο οποίος ανέλαβε, αργότερα, και τη διαδοχή του.
Το 1978, ορίστηκε ως υποψήφιος από τα μέλη του κόμματος για τις βουλευτικές εκλογές, μπροστά από τον Αλαίν Σενάρ, αλλά ο τελευταίος πήρε, τελικά, τη θέση του Αιρώ ύστερα από παρέμβαση του Φρνασουά Μιτεράν για λόγους ισορροπίας μεταξύ των πρώην του SFIO (των « μωρουαϊστών ») και των νέων σοσιαλιστών. Ο Ζαν-Μαρκ Αιρώ αρνήθηκε να συνεργαστεί μαζί του (κάτι που θα κάνει, όμως, από το 1981 ως το 1986).
Το 1979, ήταν μέλος της διοικούσας επιτροπής του Σοσιαλιστικού Κόμματος στη διάρκεια του Συνεδρίου του Μετς, στη διάρκεια του οποίου ήταν μέλος της επιτροπής λήψης αποφάσεων. Λίγο αργότερα, το ρεύμα CERES ανέλαβε τη διεύθυνση του τμήματος της Λουάρ-Ατλαντίκ, με τον Ζαν Νατιέ στη θέση του γραμματέα. Το 1981, στο Συνέδριο της Βαλάνς, ήταν μέλος του εθνικού εκτελεστικού γραφείου του κόμματος. Καθώς ο Ζαν Νατιέ εγκατέλειψε τη γραμματεία του τμήματος της Λουάρ-Ατλαντίκ του Σοσιαλιστικού Κόμματος, ο Ζαν-Μαρκ Αιρώ άφησε τη θέση αυτή στον Σαρλ Γκωτιέ, τον πρώτο του αναπληρωτή στο Σαιντ-Ερμπλαίν.
Στη διάρκεια αυτών των δύο θητειών, είναι άξια αναφοράς τα έργα βελτίωσης της περιοχής του Σιγιόν τη Βρετάνης, καθώς και οι παρεμβάσεις της δημοτικής αρχής αναφορικά με τις διάφορες επιχειρήσεις και η κατασκευή του πολυχώρου εκδηλώσεων Onyx.
Από το 1977 ως το 1982, παρενέβαινε αρκετά συχνά, ειδικά αναφορικά με το θέμα κατασκευής πυρηνικού σταθμού ηλεκτροπαραγωγής στο Πελερέν, που είχε μεγάλη σημασία για το καντόνι του. Αλλά, εκείνη την εποχή το Γενικό Συμβούλιο της Λουάρ-Ατλαντίκ μετρούσε στην πλειοψηφία του άτομα από τον πολιτικό χώρο της δεξιάς.
Δήμαρχος της Ναντ
Το 1989, ο δήμαρχος της Ναντ, Μισέλ Σωτί (RPR), αποφάσισε να μην κατέβει στις εκλογές. Ο Ζαν-Μαρκ Αιρώ, ως υποψήφιος του PS, έγινε τύποις υποψήφιος για την ανάληψη του δημαρχιακού αξιώματος της πόλης τον Δεκέμβριο του 1988. Η προεκλογική καμπάνια του σημαδεύτηκε από τις επισκέψεις του Φρανσουά Μιτεράν στο Σαιντ-Ερμπλαίν τον Φεβρουάριο του 1989 με την ευκαιρία κάποιων εγκαινίων στην περιοχή και αυτές του Πρωθυπουργού Μισέλ Ροκάρ και του Ζακ Σιράκ στη Ναντ. Στις 12 Μαρτίου 1989, το ψηφοδέλτιο του Αιρώ πήρε τη νίκη από τον πρώτο κιόλας γύρο, με ποσοστό 50,19 % επί των ψήφων, απέναντι στο ψηφοδέλτιο του Ντανιέλ Οζερό που συγκέντρωσε ποσοστό 40% επί των ψήφων. Επανεκλέχθηκε, διαδοχικά, δήμαρχος το 1995, το 2001 και το 2008.
thumb|200px|Ο Ζαν-Μαρκ Αιρώ με τη γυναίκα του, στο [[Μουσείο Καλών Τεχνών της Ναντ, τον Σεπτέμβριο του 2011]]
Αν και τα σημάδια ανάκαμψης της πόλης είχαν κάνει την εμφάνισή τους πριν από την εκλογή του στο δημαρχιακό αξίωμα με την επανεισαγωγή του tramway, χάρη στον Αλαίν Σενάρ, την ίδρυση της Cité des Congrès, της τεχνόπολης Atlanpole, που αποτελούσαν εμπνεύσεις του Μισέλ Σωτί, τη σύνδεση της πόλης με το δίκτυο TGV το 1989, ενώ, στο Αιρώ, του έχει αποδοθεί, πολλές φορές, η πολιτισμική ανάδειξη της πόλης της Ναντ, της οποίας τα σύμβολα είναι τα παρακάτω :
Ένα άλλο τμήμα της δραστηριοποίησής του είναι η αστικοποίηση, κυρίως οι επαναδιατάξεις του κέντρου της πόλης : η Cours Saint-Pierre et Saint-André, η Place Saint-Pierre, η Cours des 50-Otages, η Place Royale, καθώς και η ανάπτυξη του συστήματος δημοσίων μεταφορών (νέες γραμμές tramway, γραμμές λεωφορείου υπό την ονομασία « Busway », σύστημα ενοικίασης ποδηλάτων « Bicloo »).
thumb|Ο Ζαν-Μαρκ Αιρώ μπροστά στο [[Μνημείο της Κατάργησης της Δουλείας στη Ναντ, στις 23 Μαρτίου 2012]]
Στα πλαίσια της δημαρχίας του, ο Ζαν-Μαρκ Αιρώ ενθάρρυνε, επίσης, την κατασκευή μνημείου για το εμπόριο Αφρικανών σκλάβων που πραγματοποιούνταν από την πόλη κατά τον 18ο αιώνα, της κατασκευής του οποίου εμπνευστής ήταν ο κεντροαριστερός δικηγόρος Ιβόν Σοτάρ, ο οποίος ήταν υπεύθυνος διεθνών σχέσεων και τουρισμού του δήμου μέχρι το 2008, κάτι κατέληξε στα εγκαίνια, τον Μάρτιο του 2012, του Μνημείου Κατάργησης της Δουλείας, όπως ονομάστηκε, το οποίο φιλοτέχνησε ο Πολωνός Κρίστοφ Βόντιτζκο.
Αναφορικά με το ενδεχόμενο διοικητικής αναδιοργάνωσης της ευρύτερης περιοχής της Ναντ, όπως κατέληξε η Επιτροπή Μπαλαντύρ, ο Ζαν-Μαρκ Αιρώ ήταν κάθετα αντίθετος, όπως και ο Ζακ Οσιέτ, αλλά σε αντίθεση με τον Jean-Yves Le Drian, τον Patrick Mareschal ή τον αναπληρωτή του Ζαν-Λουί Ζοσίκ, με το ενδεχόμενο ένταξης της Λουάρ-Ατλαντίκ στην Περιοχή της Βρετάνης.
Ανέπτυξε τη διακοινοτική δομή, καθώς το Διακοινοτικό Συνδικάτο Πολλαπλών Υπηρεσιών της αστικής περιοχής της Ναντ (SIMAN) του 1982, έγινε διαμέρισμα το 1992 και αστική κοινότητα το 2002 υπό την ονομασία Nantes Métropole, αναλαμβάνοντας, τότε, την προεδρία της.
Από τον επαναπροσδιορισμό του σχεδίου το 2000, ο Ζαν-Μαρκ ήταν από τους θερμότερους υποστηρικτές της κατασκευής ενός νέου αεροδρομίου στην περιοχή της Νοτρ-Νταμ ντε Λαντ, το οποίο πήρε το ψευδώνυμο Ayraultport, από το όνομα του Αιρώ στα λατινικά (Ayrault).
Μέλος της Επιτροπής Μελέτης αναφορικά με το Ζήτημα του Θιβέτ της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης, ο Ζαν-Μαρκ Αιρώ δέχτηκε στις 18 Αυγούστου 2008 τον dalaï-lama στο Δημαρχείο της Ναντ με την ευκαιρία της παρουσίας του πνευματικού ηγέτη του Θιβέτ στη Ναντ. Αρκετούς μήνες νωρίτερα, στις 28 Μαρτίου 2008, ο Δήμαρχος της Ναντ είχε διακοσμήσει συμβολικά το Δημαρχείο της πόλης με τη Θιβετιανή σημαία, ως ένδειξη συμπαράστασης στον Θιβετιανό λαό έπειτα από τα τραγικά γεγονότα του Μαρτίου.
Το 1997, καταδικάστηκε σε έξι μήνες φυλάκισης με αναστολή και 30,000 φράγκα πρόστιμο με την κατηγορία της δωροδοκίας (γνωστό και ως αδίκημα του φαβοριτισμού ), για τη μη έναρξη πλειοδοτικού διαγωνισμού για την απόκτηση του δημοτικού ενημερωτικού εντύπου Nantes Passion, και την απευθείας πώλησή του στον Ντανιέλ Νετζελά, επιχειρηματία με στενές σχέσεις με το PS, μέσω της εταιρείας Omnic, η οποία τιμωρήθηκε από την κοινότητα με την καταβολή προστίμου ύψους 6 εκατομμυρίων φράγκων σε ετήσια βάση από τα τέλη του 1989 έως την 1η Ιανουαρίου του 1994. Δεν θα ασκήσει έφεση.
Η καταδίκη αυτή επανήλθε στον Τύπο το 2012, όταν ο Ζαν-Μαρκ Αιρώ προαλειφόταν για τη θέση του Πρωθυπουργού. Λόγω της ηλικίας της καταδίκης, το αδίκημα αυτό είχε παραγραφεί το 2008 κι έτσι το ποινικό του μητρώο ήταν "καθαρό".
Βουλευτής της Λουάρ-Ατλαντίκ και πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Σοσιαλιστικού Κόμματος στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση
thumb|200px|Ο Ζαν-Μαρκ Αιρώ στο βήμα της [[Γαλλική Εθνοσυνέλευση|Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης, τον Δεκέμβριο του 2007.]]
Εκλεγμένος με το πέρας των βουλευτικών εκλογών του 1986, αναδείχτηκε βουλευτής της τρίτης εκλογικής περιφέρειας του νομού αυτού από το 1988.
Έγινε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Σοσιαλιστικού Κόμματος στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση το 1997. Από αυτή τη θέση, γνώρισε την πρώτη του απογοήτευση το 1998 αναφορικά με το σχέδιο νόμου, γνωστού ως PACS, το οποίο παρουσιάστηκε από την Κυβέρνηση, αλλά απέτυχε από την πρώτη, κιόλας, σχετική συζήτηση καθώς, εκείνη την ημέρα, οι Σοσιαλιστές βουλευτές ήταν λίγοι. Τελικά, το PACS θα ψηφιστεί αργότερα.
Στήριξε τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ στα πλαίσια του Σοσιαλιστικού Προκριματικού για τις προεδρικές εκλογές του 2007.
Στη διάρκεια των βουλευτικών εκλογών της 10ης και 17ης Ιουνίου 2007, επανεκλέχθηκε στο αξίωμα του βουλευτή για έκτη συνεχόμενη φορά, με ποσοστό 66,15% επί των ψήφων, έπειτα από την, παρολίγο, επανεκλογή του από τον πρώτο γύρο με ποσοστό 49,76% των ψήφων. Στις 25 Ιουνίου 2007, τέθηκε για τρίτη φορά επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Κόμματος, η οποία ονομαζόταν, πλέον, Σοσιαλιστική, Ριζοσπαστική, και Κοινωνική Ομάδα (SRC).
Στον πρώτο γύρο έλαβε 78 ψήφους υπέρ, επί συνόλου 179. Μετά την παραίτηση από τη διεκδίκηση του αξιώματος της πλειοψηφίας των αντιπάλων του (Φιλίπ Μαρτέν 38 ψήφοι, Ζαν Γκλαβανί 33 ψήφοι και Αρνό Μονμπούρ 30 ψήφοι), εκλέχθηκε στον δεύτερο γύρο με σύνολο 117 ψήφων.
Στενός συνεργάτης του νέου Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας, Φρανσουά Ολλάντ, εξέφρασε τη στήριξή του σε αυτόν κατά τον Σοσιαλιστικό Προκριματικό του 2011 και συμμετείχε ενεργά στην προεδρική προεκλογική εκστρατεία.
Πρωθυπουργός
thumb|Οι Ζαν-Μαρκ Αιρώ και Φρανσουά Ολλάντ στη διάρκεια πολιτικής συγκέντρωσης στη Ναντ,τον Σεπτέμβριο του 2011. Θεωρούμενος στη διάρκεια της προεδρικής εκστρατείας ως ένας από τους επικρατέστερους για τη θέση του Πρωθυπουργού, ορίστηκε σε αυτή τη θέση από τον Φρανσουά Ολλάντ στις 15 Μαΐου 2012. Πρώτη του κίνηση ήταν ο σχηματισμός και η υποβολή της κυβέρνησής του στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, στις 16 Μαΐου. Η κυβέρνηση αυτή ήταν η 35η κυβέρνηση της 5ης Γαλλικής Δημοκρατίας. Παραιτήθηκε τότε από το αξίωμα του Δημάρχου της Ναντ, παραμένοντας στη θέση του δημοτικού συμβούλου.
Η κυβέρνηση, η οποία παρουσιάστηκε από τον Πιέρ-Ρενέ Λεμά στις 16 Μαΐου, αποτελείτο από δεκαοχτώ υπουργούς και δεκάξι βουλευτές υπουργούς, με ίσο αριθμό ανδρών και γυναικών, για έναν μέσο όρο ηλικίας ανώτερο των 52 ετών. Η νεαρότερη, ηλιακά, της κυβέρνησης, Νατζάτ Βαλλό-Μπελκασέμ, ανέλαβε και τη θέση της εκπροσώπου τύπου. Σε αυτή περιλαμβάνοντα δύο μέλη του Αριστερού Ριζοσπαστικού Κόμματος (PRG) και δύο του Ευρώπη Οικολογία Οι Πράσινοι (EELV), μεταξύ τους και η εθνική του γραμματέας, Σεσίλ Ντυφλό. Η Γενική Γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος, Μαρτίν Ωμπρί, επέλεξε να μην συμμετάσχει, καθώς δεν ήταν μεταξύ των υπουργών που επιλέχτηκαν από το Ματινιόν. Ενώ ήταν καλεσμένος στο δελτίο ειδήσεων του France 2, ανακοίνωσε πως θα μείωνε τους μισθούς των υπουργών και πως οι υπουργοί που θα ηττώνταν στις βουλευτικές εκλογές δεν θα παρέμεναν στην κυβέρνηση.
Στις 17 Μαΐου, έλαβε χώρα το πρώτο υπουργικό συμβούλιο. Στη διάρκεια αυτής της συνέλευσης αποφασίστηκε η μείωση κατά 30 % των μισθών των υπουργών, που πέρασε, έτσι, από τις 14,200 ευρώ στις 9.940, καθώς και η « κάρτα δεοντολογίας », στόχος της οποίας ήταν η καταπολέμηση των μικροσυμφερόντων και μέσω της οποίας ο κάθε υπουργός της κυβέρνησης δεσμευόταν, για παράδειγμα, να χρησιμοποιεί το τρένο για ταξίδια διάρκειας μικρότερης των τριών ωρών ή να παραδώσει στην υπηρεσία Δημόσιας Περιουσίας τα δώρα αξίας μεγαλύτερης των 150 ευρώ.
Στις 18 Ιουνίου 2012, σύμφωνα με τη δημοκρατική παράδοση της επομένης των βουλευτικών εκλογών, παρέδωσε την παραίτηση της κυβέρνησής του στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος τον όρισε και πάλι Πρωθυπουργό.
Στις 3 Ιουλίου 2012, ο Ζαν-Μαρκ Αιρώ απηύθυνε στους βουλευτές της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης έναν λόγο γενικής πολιτικής αναφορικά με το πρόγραμμα που θα ακολουθούσε με την κυβέρνησή του. Έλαβε στη συνέχεια την ψήφο εμπιστοσύνης 302 βουλευτών. Δύο μέρες αργότερα, μία δημοσκόπηση για τη Le Figaro καταδείκνυε πως ποσοστό 68 % των Γάλλων εκτιμούσε πως η κυβέρνηση θα οδηγούνταν στην τήρηση πολιτικής λιτότητας, έναν όρο που ο αρχηγός της κυβέρνησης, καθώς και στελέχη της εκτίμησαν « λίγο » ή και « ακατάλληλο » για την περίπτωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι πολιτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Γαλλίας Κατηγορία:Γάλλοι πανεπιστημιακοί
Κρινώ
Με το όνομα Κρινώ είναι γνωστή στην ελληνική μυθολογία μια θυγατέρα του Τρωαδίτη Αντήνορα και της πριγκήπισσας Θεανούς, ιέρειας της Αθηνάς και κόρης της βασίλισσας Εκάβης. Η Κρινώ αναφέρεται από μεταγενέστερους συγγραφείς, οι οποίοι δέχονται ότι οι Αντηνορίδες ήταν 19, και όχι 11 (όπως δέχεται ο Όμηρος). Η Κρινώ απεικονιζόταν μαζί με τον πατέρα της στη «Λέσχη των Κνιδίων» στους Δελφούς.
Πηγή
Κρινω
Ιαπωνικές εκλογές Άνω Βουλής 2010
Το κυβερνών Δημοκρατικό Κόμμα στην Ιαπωνία απώλεσε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, έπειτα από τη διεξαγωγή των εκλογών για Άνω Βουλή στις 11 Ιουλίου 2010. Συγκεκριμένα, το Δημοκρατικό Κόμμα έλαβε 44 έδρες, πολύ λιγότερες από τον στόχο των 54 εδρών, ενώ το μικρό κόμμα Νέο Κόμμα του Λαού που συμμετέχει στον κυβερνητικό συνασπισμό δεν έλαβε καμία έδρα.
Ζοακίμ Τσισάνο
Ο Ζοακίμ Τσισάνο (Joaquim Alberto Chissano) είναι πολιτικός από τη Μοζαμβίκη. Υπήρξε ο δεύτερος Πρόεδρος της αφρικανικής χώρας. Υπηρέτησε στο αξίωμα από τις 6 Νοεμβρίου του 1986 ως τις 2 Φεβρουαρίου του 2005. Μετά την παραίτησή του από την προεδρία ηγήθηκε διπλωματικών πρωτοβουλιών και συνεργάστηκε με τα Ηνωμένα Έθνη. Είναι πρόεδρος του Ιδρύματος που φέρει το όνομά του και του Φόρουμ των πρώην Αρχηγών Κρατών και Κυβερνήσεων της Αφρικής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 22 Οκτωβρίου του 1939 στο μικρό απομονωμένο χωριό Μαλεχίτσε, στην επαρχία Τσιμπούτο. Υπήρξε ο πρώτος μαύρος μαθητής που παρακολούθησε το μόνο Λύκειο στην τότε πορτογαλική αποικία. Στο Λύκειο Σαλαζάρ έγινε και μέλος της Αφρικανικής Μαθητικής Οργάνωσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (NESAM). Στη συνέχεια σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Λισαβόνας. Η αντιστασιακή του δράση τον ανάγκασε να διακόψει τις σπουδές του και να καταφύγει αρχικά στη Γαλλία και έπειτα στην Τανζανία.
Αντίσταση
Ο Τσισάνο έγινε μέλος του κινήματος Frelimo στο Παρίσι, τη δεκαετία του ' 60. Το εν λόγω κίνημα είχε στόχο την απελευθέρωση της Μοζαμβίκης. Γενικά, τήρησε μετριοπαθή και διπλωματική στάση, εργαζόμενος για τη συμφιλίωση των ριζοσπαστικών με τις μετριοπαθείς μαρξιστικές ομάδες του κινήματος.
Στη συνέχεια πολέμησε στον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας της χώρας του ενάντια στους Πορτογάλους αποικιοκράτες και στο απολυταρχικό καθεστώς του Estado Novo. Ο πόλεμος απέκτησε σύντομα πολλά μέτωπα. Τελικά, η Μοζαμβίκη έγινε ανεξάρτητη το 1975, έπειτα από τον απελευθερωτικό αγώνα και την Επανάσταση των Γαριφάλων στην Πορτογαλία. Την εποχή εκείνη ο Τσισάνο είχε φθάσει στο βαθμό του Ταγματάρχη.
Διορίστηκε από το νέο Πρόεδρο, Σαμόρα Ματσέλ στο αξίωμα του Υπουργού Εξωτερικών. Σε αυτή τη θέση υπηρέτησε επί έντεκα συνεχή έτη.
Προεδρία
Το 1986 έπειτα από τον τραγικό θάνατο του Προέδρου Ματσέλ σε συντριβή του αεροσκάφους του στα ορεινά της Νοτίου Αφρικής ο Τσισάνο έγινε Πρόεδρος.
Ακολούθησε ο Εμφύλιος Πόλεμος, που είχε αποτέλεσμα οι αντάρτες του Renamo να μεταβληθούν σε πολιτικό κόμμα. Κέρδισε τις προεδρικές εκλογές το 1994 και ξανά το 1999. Στη δεύτερη εκλογική νίκη, αντιμετώπισε με επιτυχία τον πρώην ηγέτη των ανταρτών, Αφόνσο Ντλακάμα με ποσοστό 52,3% έναντι 47,7%. Από τον Ιούλιο του 2003 ως τον Ιούλιο του 2004 είχε την προεδρία της Αφρικανικής Ένωσης.
Παραίτηση
Ο Τσισάνο επέλεξε να μην κατέλθει ως υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2004, παρότι το Σύνταγμα της χώρας του τού επέτρεπε να διεκδικήσει και νέα θητεία. Στη θέση του, το Frelimo επέλεξε τον Αρμάντο Γκεμπούζα για υποψήφιο. Ο νέος υποψήφιος κέρδισε τον Ντλακάμα με ακόμα μεγαλύτερο ποσοστό σε σχέση με τις προηγούμενες προεδρικές εκλογές. Ο Τσισάνο αποχώρησε από την προεδρία με τη λήξη της θητείας του, το Φεβρουάριο του 2005.
Τα επόμενα χρόνια ο Μοζαμβικανός πολιτικός άσκησε με επιτυχία διπλωματική δραστηριότητα. Ορίστηκε μεσολαβητής από τον ΟΗΕ για τη βόρεια Ουγκάντα και το νότιο Σουδάν, το Δεκέμβριο του 2006.
Στη διάρκεια τελετής για τα 68α γενεθλιά του, στις 22 Οκτωβρίου του 2007 ο πρώην Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Κόφι Ανάν, ανακοίνωσε τη βράβευση του Τσισάνο μετο πρώτο βραβείο (αξίας 5 εκατομμυρίων αμερικανικών δολαρίων) του Ιδρύματος Μο Ιμπραχίμ. Το βραβείο του απονεμήθηκε για την επιτυχημένη διοίκησή του στη χώρα του. Το ίδρυμα σκοπεύει να απονέμει το βραβείο κάθε χρόνο.
Ο Τσισάνο είναι επίσης μέλος της Λέσχης της Μαδρίτης, που αποτελεί ανεξάρτητη οργάνωση με σκοπό την ενδυνάμωση της δημοκρατίας σε όλο τον κόσμο και έχει μέλη 66 συνολικά πρώην αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων.
Νιιμπίνε Τσισάνο
Ο μεγαλύτερος γιος του, Νιιμπίνε Τσισάνο (1970 - 19 Νοεμβρίου 2007), φερόταν αναμεμειγμένος σε δύο υποθέσεις φόνου στη χώρα του, μεταξύ των οποίων και στη δολοφονία του δημοσιογράφου Κάρλος Καρντόζο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Μοζαμβίκης Κατηγορία:Πρόεδροι της Μοζαμβίκης
Βερεμόνδος
Βιογραφία
Η ύπαρξή του εικάζεται με βάση μία επιγραφή του 6ου αι., που ανακαλύφθηκε στο Σαλβάδορ δε Βαϊράνο. Η ημερομηνία στην επιγραφή ερμηνεύεται είτε ως 485, είτε ως 535. Μερικοί μελετητές χρονολόγησαν την επιγραφή στον 8ο αι., υποστηρίζοντας ότι ο Βερεμούνδος της επιγραφής είναι ο βασιλιάς Βερμούδος Α΄ των Αστουριών.
Η βασιλεία του Βερεμούνδ περιπίπτει σε μία περίοδο αφάνειας για την περιοχή της Γαλικίας, μετά το τέλος του πολύτιμου χρονικογράφου Υδάτιου (469) και τη μεταστροφή των Σουηβών στον αρειανισμό (466). Αν υπήρχε βασιλιάς, ήταν αναμφίβολα Αρειανός.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς των Σουηβών
Μίρο (βασιλιάς των Σουηβών)
Βιογραφία
Ο Μίρο είχε καλές σχέσεις με την Εκκλησία κατά τη διάρκεια της βασιλείας του. Το 572 συγκάλεσε τη Β΄ Σύνοδο της Μπράγκας, ένα συμπληρωματικό συμβούλιο της Α΄ Συνόδου της Μπράγκα του 561. Έχει προταθεί μάλιστα, λόγω της έλλειψης υπογράφοντος για την επισκοπή του Ντούμιο στις συνοδικές πράξεις, ότι ο ίδιος ο Μίρο μπορεί να εκπροσωπούσε αυτήν την έδρα.
Ο Μίρο διατήρησε επίσης «οικείες και φιλικές» σχέσεις με τον Μάρτιν του Ντούμιο, τον αρχιεπίσκοπο της Μπράγκα και μητροπολίτη της Γαλαισίας. Το κύριο έργο του Μάρτιν, Φόρμουλα για μία Έντιμη Ζωή (Formula Vitae Honestae), είναι αφιερωμένο σε αυτόν και το Προτροπή για Ταπεινοφροσύνη (Exhortatio Humilitatis), που τυπώθηκε ανάμεσα στα έργα του Μάρτιν, πιθανότατα απευθύνεται επίσης σε αυτόν. Πράγματι, ο Μάρτιν παρότρυνε τους συμβούλους του Μίρο να διαβάσουν τη Φόρμουλά του, για να μπορέσουν να νουθετούν καλύτερα τον βασιλιά.
Το 575 ο Λιουβιγγέλδ εισέβαλε στα «Αρεγενσιακά Όρη» κοντά στην Ουρένσε και συνέλαβε «τον άρχοντα της περιοχής, μαζί με τη γυναίκα, τα παιδιά και τα πλούτη του, θέτοντας την περιοχή υπό την εξουσία του». Ο Ασπίδιος, ο «άρχοντας της περιοχής», μπορεί να ήταν Ιβηρο-ρωμαίος γαιοκτήμονας, που είχε ταχθεί στο πλευρό των Σουηβών. Το 576 ο Λιουβιγγέλδ βάδισε ξανά στα νότια σύνορα της Γαλικίας (τον Δούρο) και απείλησε το μικρό βασίλειο, ιδρύοντας μάλιστα την πόλη Villa Gothorum (σύγχρονο Tόρo). Ο Mίρο μήνυσε για ειρήνη και την απέκτησε για λίγο. Το 580 ο Mίρο προσπάθησε να υποστηρίξει τον καθολικό γιο του Λιουβιγγέλδ, Ερμινίγελδ, στην εξέγερση.
Τον διαδέχθηκε στην επαρχία Γαλαισία ο έφηβος γιος του Εβόρικ. Άφησε επίσης μία χήρα, τη Σισεγου(ν)τία, η οποία παντρεύτηκε τον Aνδέκα, ο οποίος καθαίρεσε τον Eβόρικ και ανέλαβε να κυβερνήσει το Σουηβικό βασίλειο της Γαλαισίας (Gallaccia Suevorum regnum).
Ρίσικες
Το Ρίσικες (χίντι: ऋषिकेश), επίσης γνωστό ως Χρίσικες, είναι πόλη που κυβερνάται από την Δημοτική Επιχείριση του Ρίσικες (από τον Οκτώβριο του 2017), και τεχσίλ στην επαρχία Ντεχραντούν στο ινδικό κρατίδιο Ουταράχαντ. Βρίσκεται στους πρόποδες των Ιμαλαΐων στη βόρεια Ινδία. Λόγω της θέσης της είναι γνωστό ως "Η πύλη ρων Γκαρβάλ Ιμαλαΐων", ενώ είναι γνωστή και ως "Παγκόσμια Πρωτεύουσα της Γιόγκα". Βρίσκεται περίπου 25 χιλιόμετρα βόρεια του Χαριντβάρ και 43 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας του κρατιδίου, Ντεχραντούν. Σύμφωνα με την ινδική απογραφή του 2011 το Ρίσικες είχε πληθυσμό 102.138 κατοίκων και ήταν η έβδομη μεγαλύτερη πόλη του Ουταράχαντ. Είναι πόλη προσκυνήματος και θεωρείται ως μία από τις ιερότερες πόλεις για τους ινδουιστές. Ινδουιστές σοφοί και άγιοι έχουν επισκεφθεί το Ρίσικες από τα αρχαία χρόνια, ψάχνοντας για ανώτεεη γνώση.
Τον Σεπτέμβριο του 2015, ο ινδός υπουργός τουρισμού Μαχές Σάρμα ανακοίνωσε ότι το Ρίσικες και το Χάριντβαρ θα είναι οι πρώτες δύο πόλεις της Ινδίας που θα αποκτήσουν τον τίτλο των "δίδυμων πόλεων εθνικής κληρονομιάς. Λόγω της θρησκευτικής σημασίας της πόλης, τα μη χορτοφαγικά τρόφιμα και το αλκοόλ απαγορεύονται αυστηρά στο Ρίσικες. Η πόλη διοργανώνει το ετήσιο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Γιόγκας κάθε πρώτη εβδομάδα του Μαρτίου, ξεκινώντας από το 1989.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας
Κριός (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Κριός είναι γνωστά τα παρακάτω 4 πρόσωπα:
Πηγή
Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Επώνυμοι ήρωες της ελληνικής μυθολογίας
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Εύβοιας
Κύκλος του Μπρόντγκαρ
Παρόλο που η ακριβής χρήση του κύκλου του Μπρόντγκαρ δεν είναι γνωστή η εγγύτητά του με τους Λίθους του Στέννες και τον τύμβο Μέισοου, καθώς και το ότι η περιοχή γύρω από το μνημείο είναι γεμάτη από όρθιες πέτρες και κυκλικούς χώματινους τύμβους πάνω από προϊστορικούς τάφους, καθιστούν την περιοχή σημαντικό θρησκευτικό και πνευματικό τόπο. Ο Κύκλος του Μπρόντγκαρ μαζί με τα μνημεία γύρω από το Μέισοου, συμπεριλαμβανομένου και του Μπρε αποτελούν την Καρδιά του Νεολιθικού Όρκνεϊ και ανακηρύχθηκαν από την UNESCO ως Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 1999.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Σκωτίας Κατηγορία:Νεολιθική περίοδος Κατηγορία:Μεγαλιθικά μνημεία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στο Ηνωμένο Βασίλειο
Κρατερός
Με το όνομα Κρατερός αναφέρονται τρία πρόσωπα της αρχαιότητας:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Μάρεκ Χάμσικ
Ο Μάρεκ Χάμσικ (Marek Hamšík, 27 Ιουλίου 1987) είναι Σλοβάκος ποδοσφαιριστής. Αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος στη Τράμπζονσπορ και στην Εθνική Σλοβακίας, στην οποία είναι ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών με 26 γκολ, και με 135 συμμετοχές είναι και ο Σλοβάκος ποδοσφαιριστής με τις περισσότερες διεθνείς συμμετοχές.
Βιογραφία
Στις 28 Ιουνίου το 2007 μετακόμισε στην Ιταλία για να φορέσει για πρώτη φορά τη φανέλα της Νάπολι. Η μεταγραφή του κόστισε 5,5 εκατομμύρια ευρώ. Αγωνίστηκε πρώτη φορά στο Ιταλικό πρωτάθλημα στις 16 Σεπτεμβρίου του 2007 εναντίον της Σαμπντόρια, όπου σκόραρε και ένα γκολ. Το είδωλο του είναι ο Τσέχος Πάβελ Νέντβεντ. Την περίοδο 2007–08 ψηφίστηκε ο δεύτερος καλύτερος ποδοσφαιριστής της χώρας του. Το τέλος της αγωνιστικής περιόδου τον βρήκε ως πρώτο σκόρερ της ομάδας του με 9 γκολ σε 37 αγώνες. Όμως δε σταμάτησε εκεί, αφού, ενώ ήταν τόσο νέος, κατάφερε να ξαναγίνει πρώτος σκόρερ της ομάδας του και την επόμενη χρονιά. Το 2009 βραβεύτηκε για πρώτη φορά ως ο καλύτερος Σλοβάκος ποδοσφαιριστής.
Λόγω των επαναλαμβανόμενων καλών εμφανίσεων, υπέγραψε για άλλα τρία χρόνια στη Νάπολι. Η σεζόν 2010–11 ήταν πολύ αποδοτική για τον Μάρεκ, αφού βοήθησε την ομάδα του στα μέγιστα καταφέρνοντας να προκριθούν στη μεγαλύτερη ποδοσφαιρική διοργάνωση της Ευρώπης και να τερματίσουν στην 3η θέση του Ιταλικού πρωταθλήματος.
Σκόραρε το νικητήριο γκολ απέναντι στην Ισπανική ομάδα Βιγιαρρεάλ, παίρνοντας έτσι την πρώτη νίκη της Νάπολι στο Τσάμπιονς Λιγκ. Βοήθησε την ομάδα του να τερματίσει στο πρώτο γύρο του πρωταθλήματος στην κορυφή διαλύοντας την Τζένοα με σκορ 6–1 στις 31 Δεκεμβρίου. Τον Μάρτιο η Νάπολι κατάφερε να υπογράψει μαζί του για ακόμη ένα χρόνο, δηλαδή μέχρι τον Ιούνιο του 2016. Διανύοντας μια από τις καλύτερές του σεζόν, η Νάπολι έφτασε ξανά στην πέμπτη θέση και κατέκτησε το Κύπελλο Ιταλίας εναντίον της πρωταθλήτριας Γιουβέντους με 2–0 με κύριο πρωταγωνιστή στον αγώνα το Χάμσικ.
Στις 29 Δεκεμβρίου του 2017 η Νάπολι τελείωσε στην πρώτη θέση τον πρώτο γύρο του πρωταθλήματος με νίκη εκτός έδρας 0–1 στον αγώνα με την Κροτόνε με γκολ του Χάμσικ. Στις φανέλες των ποδοσφαιριστών ήταν γραμμένο το "Ο Μάρεκ Χάμσικ είναι ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών για τον σύλλογο" καθώς ξεπέρασε το ρεκόρ του Ντιέγκο Μαραντόνα.
Το Φεβρουάριο του 2019, έπειτα από 12 χρόνια στη Νάπολι, υπέγραψε στην κινέζικη Νταλιάν Γιφάνγκ έναντι 15 εκατομμυρίων ευρώ ενώ στις 9 Μαρτίου 2021 μεταπήδησε στη Σουηδία και τη Γκέτεμποργκ. Στις 8 Ιουνίου 2021 ανακοινώθηκε από την Τράμπζονσπορ,  αρχής γενομένης από την 1η Ιουλίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Σλοβάκοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σλοβακίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σλόβαν Μπρατισλάβας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπρέσια Κάλτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νταλιάν Γιφάνγκ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΣΚ Νάπολι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΙΦΚ Γκέτεμποργκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020
Πεπίνος Α΄ της Ακουιτανίας
Ο Πεπίνος Α΄ της Ακουιτανίας (Γαλλική γλώσσα : Pépin Ier d'Aquitaine, 797 - 13 Δεκεμβρίου 838), Βασιλεύς της Ακουιτανίας και Δούκας του Μαίν (817-838) ήταν δεύτερος γιος του αυτοκράτορα Λουδοβίκου του Ευσεβούς από την πρώτη σύζυγό του Ερμεγκάρντ της Εσπμπάγ. Όταν τον Αύγουστο του 817 ο πατέρας του αποφάσισε να μοιράσει τα εδάφη της αυτοκρατορίας στους γιους του, ο ίδιος δέχθηκε την Ακουιτανία που είχε γίνει ανεξάρτητο βασίλειο από την εποχή του παππού του Καρλομάγνου.
Ο Ερμόλδους Νίγκελους, ο ποιητής της αυλής του τον συνόδευσε στην εκστρατεία του στην Βρετάνη (824). Ο Πεπίνος Α΄ εξεγέρθηκε για πρώτη φορά εναντίον του πατέρα του με την προτροπή του μεγαλύτερου αδελφού του Λοθάριου Α΄, βάδισαν για το Παρίσι με την βοήθεια των Νευστριανών. Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής αντεπιτέθηκε, συναντήθηκε με τους γιους του στην Κομπιένη όπου τους νίκησε και τους αιχμαλώτισε, η επανάσταση απέτυχε. Ο Πεπίνος Α΄ εξεγέρθηκε για δεύτερη φορά εναντίον του πατέρα του με τον μικρότερο αδελφό του Λουδοβίκο τον Γερμανικό (832). Ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής βρισκόταν στην Ακουιτανία έτοιμος να συντρίψει κάθε εξέγερση αλλά αυτή την φορά υποχρεώθηκε να υποκύψει στην Βαυαρική ανταρσία του Λουδοβίκου του Γερμανικού. Την επόμενη χρονιά ενώθηκε στην εξέγερση ο μεγαλύτερος αδελφός τους Λοθάριος Α΄, με την υποστήριξη του αρχιεπισκόπου της Ρεμς ανέτρεψαν τον πατέρα τους (833). Η άσχημη συμπεριφορά του Λοθάριου Α΄ τον έφερε σε αποξένωση με τον Πεπίνο Α΄ που στράφηκε υπέρ του πατέρας του που αποκαταστάθηκε (1 Μαρτίου 834), ο Λουδοβίκος ο Ευσεβής έδωσε στον Πεπίνο όλους τους παλιούς του τίτλους, Ο Πεπίνος Α΄ πέθανε 4 χρόνια αργότερα (838) και τάφηκε στην εκκλησία της Αγίας Ραδεγούνδης στο Πουατιέ.
Οικογένεια
Με την σύζυγο του (822) Ινγκελτρούδη παιδιά του ήταν :
Οι δύο γιοι του Πεπίνου Α΄ ήταν ανήλικοι όταν απεβίωσε ο πατέρας τους, ο Λουδοβίκος Α΄ ο Ευσεβής παραχώρησε την Ακουιτανία στον μικρότερο γιο του (και ετεροθαλή αδελφό του Πεπίνου Α΄) Κάρολο Β΄ τον Φαλακρό, ο οποίος διεκδίκησε ολόκληρο το βασίλειο. Οι Ακουιτανοί ωστόσο επέλεξαν ως δούκα τον γιο του Πεπίνου Α΄, Πεπίνο Β΄. Και οι δυο γιοι του Πεπίνου Α΄ απεβίωσαν άτεκνοι.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Ακουιτανίας Κατηγορία:Δυναστεία των Καρολιδών Κατηγορία:Ηγεμόνες της Αυτοκρατορίας των Καρολιδών
Αγιούμπ Ογκάντα
Ο Job Seda (1956 - 1 Φεβρουαρίου 2019), γνωστός ως Αγιούμπ Ογκάντα η Ayub Ogada, ήταν τραγουδιστής της Κένυας. Ήταν ένας τραγουδιστής που προτιμούσε το νιατίτι (μια οκταχορδής λύρα με την προέλευσή του που πιστώθηκε στους Λουο, μια φυλή στη Νυάνζα της Κένυας) ως το χαρακτηριστικό του όργανο. Η μουσική του είναι γνωστό ότι έχει μια μια φυσική αίσθηση, έχοντας τραγούδια πουλιών, καλεσματα ζώων και τους ήχους των παιδιών που παίζουν στο παρασκήνιο.
Ο Αγιούμπ Ογκάντα ήταν επίσης ηθοποιός που έπαιξε σημαντικούς ρόλους σε ταινίες όπως το βραβευμένο με Όσκαρ Πέρα από την Αφρική (1985) και το Kitchen Toto (1987).
Βιογραφία
Ο Αγιούμπ Ογκάντα γεννήθηκε το 1956 στη Μομπάσα της Κένυας. Είναι απόγονος του λαού Luo της Νυάνζα της Κένυας και επηρεάστηκε από τη μουσική κληρονομιά τους από τους γονείς του που ήταν μουσικοί. Έπαιξαν μουσική Luo στο κοινό της Κένυας και των ΗΠΑ. Η εμπειρία του Αγιούμπ να ταξιδεύει με τους γονείς του στις ΗΠΑ και η έκθεσή του τόσο στους δυτικούς όσο και στους αφρικανικούς πολιτισμούς είχε βαθιά επίδραση στη μουσική και τις προοπτικές του.
Ενώ στο σχολείο στην Κένυα, ο Αγιούμπ έπαιξε διάφορα όργανα σε μπάντες και αγκάλιασε τόσο την παραδοσιακή όσο και τη σύγχρονη μουσική. Το 1979, μετά την αποχώρησή του από το σχολείο, συν-ίδρυσε την Αφρικανική Κληρονομιά, συγχωνεύοντας την παραδοσιακή μουσική με τους ήχους της ροκ και της ψυχής που ο Ογκάντα και οι συνάδελφοί του άκουγαν τακτικά στο ραδιόφωνο.
Το 1986, ο Αγιούμπ έστρεψε το βλέμμα του στο Ηνωμένο Βασίλειο και ταξίδεψε στο Λονδίνο κρατώντας το Luo nyatiti (μια παραδοσιακή λύρα οκτώ χορδών) Έβγαλε τα προς το ζην από τους δρόμους της πόλης και το μετρό του Λονδίνου. Το 1988, πλησίασε και του ζητήθηκε να παίξει στο Φεστιβάλ WOMAD του Πίτερ Γκάμπριελ στην Κορνουάλη. Η ανακάλυψή του ήρθε εκεί. Ακυρώθηκε μια μπάντα και ο κουλοχέρης δέκα λεπτών του Αγιούμπ έφτασε σε ένα πλήρες σετ. Μεταξύ των κερδισμένων θαυμαστών εκείνη την ημέρα ήταν ο ίδιος ο Πίτερ Γκάμπριελ.
Ο Αγιούμπ κλήθηκε να συμμετάσχει σε μία από τις εβδομάδιαιες ηχογράφησης στα Real World Studios του Πίτερ Γκάμπριελ στο Ουίλτσιρ. Το 1992 τραγούδησε τους Backingvocals στο Track Digging στο Dirt του Πίτερ Γκάμπριελ μαζί με τους Πίτερ Χαμμίλλ και Ρίτσαρντ Μακφέιλ. Το 1993, ηχογράφησε το πρώτο του άλμπουμ En Mana Kuoyo (Just Sand) στο στούντιο και περιόδευσε εκτενώς με τους Πίτερ Γκάμπριελ και WOMAD.
Το 1998, ο Αγιούμπ άρχισε να συνεργάζεται με τους Giovanni Amighetti και Helge Andreas Norbakken στο έργο Salimie. Παίζοντας αρκετές συναυλίες, συμπεριλαμβανομένης μιας συναυλίας στη Ρώμη μπροστά από το Κολοσσαίο για το FAO και ηχογράφηση του άλμπουμ Tanguru για το Intuition.
Η μουσική του Αγιούμπ είναι στα soundtrack των ταινιών όπως το I Dreamed of Africa (2000), το Ο Επίμονος Κηπουρός (2005), το Samsara (2011) και το The Good Lie (2014). Η μουσική του χρησιμοποιήθηκε επίσης στο soundtrack για τη σειρά των Γιούαν ΜακΓκρέγκορ και Τσάρλεϊ Μπούρμαν στο BBC Long Way Round και Long Way Down, καθώς και για τη βραχύβια δραματική σειρά δράσης του NBC, The Philanthropist.
Ο Αγιούμπ ενήργησε επίσης με το όνομα γέννησης του, Job Seda Έπαιξε στο πλευρό του πολεμιστή Masaii του Ρόμπερτ Ρέντφορντ στο Πέρα από την Αφρική (1985) και πρωταγωνίστησε στο The Kitchen Toto (1987).
Το "Kothbiro", συμπεριλήφθηκε σε ένα μυστικό και στο soundtrack της μεξικάνικης ταινίας "La Habitación Azul", 2002.
Τον Ιούλιο του 2005, ο Αγιούμπ Ογκάντα εμφανίστηκε στη συναυλία του Live 8, Eden Project ως η πρώτη πράξη με τη μπάντα του, Union Nowhere. Κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Tanguru το 2007, το έτος που ο Αγιούμπ επέστρεψε στην Κένυα.
Το 2012, ο Άγγλος μουσικός Τρέβορ Ουόρεν πήγε στην Κένυα για να επισκεφθεί τον Αγιούμπ. Μαζί με τον Κένυατη μουσικό και μηχανικό Isaac Gem, συνέθεσαν και ηχογράφησαν το άλμπουμ Kodhi (που σημαίνει σπόρος στο Luo). Kodhi: Οι περιπέτειες του Τρέβορ Ουόρεν με τον Αγιούμπ Ογκάντα κυκλοφόρησαν στις ηχογραφήσεις Long Tale στις 20 Απριλίου 2015. Ο Αγιούμπ συμμετείχε επίσης στη δημιουργία του τραγουδιου διαμαντιού ρουμπίνι της Βασίλισσας Ελισάβετ Β΄ που έπαιξε η μπάντα της Κοινοπολιτείας και το σκηνοθέτησαν οι Γκάρι Μπάρλοου και Άντριου Λόυντ Γουέμπερ.
Συμμετειχε στο άλμπουμ Κάνιε Γουέστ, Ye, ως συν-τραγουδοποιός του κομματιού, "Yikes".
Πέθανε τον Φεβρουάριο του 2019, σε ηλικία 63 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κενυάτες Κατηγορία:Αφρικανοί μουσικοί
Πυξός
Ο πυξός (< αρχ. ἡ πύξος), γνωστός ως πυξάρι ή τσαμσίρι (λατ.: Buxus sempervirens), είναι αειθαλής καλλωπιστικός θάμνος ή μικρό δένδρο με μικρά κίτρινα άνθη και γυαλιστερά σκουροπράσινα στην άνω επιφάνεια δερματώδη ωοειδή φύλλα. Ανήκει στην οικογένεια των Πυξοειδών (Buxaceae)
Ανθοφορία
Θεωρείται η πρώτη ανθοφορία του χρόνου διάρκειας τεσσάρων μηνών από τον Ιανουάριο ως τα μέσα Απριλίου και ως πρώτη πηγή γύρης για τις μέλισσες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πυξοειδή Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Μελιτοφόρα φυτά Κατηγορία:Ξύλο
Ίβο Πογκορέλιτς
Ο Ίβο Πογκορέλιτς (Ivo Pogorelić· γενν. 20 Οκτωβρίου 1958, Βελιγράδι) είναι Κροάτης πιανίστας. Είναι γνωστός για τις ενίοτε ανορθόδοξες ερμηνείες του, κάτι που του προσέφερε μεγάλη φήμη και διθυραμβικές κριτικές. Όντας μουσικός ευρέος ρεπερτορίου, οι ηχογραφήσεις του περιλαμβάνουν έργα διαφόρων συνθετών από τις αρχές του 18ου έως τον 20ό αιώνα.
Νεαρή ηλικία
Ο Πογκορέλιτς γεννήθηκε στις 20 Οκτωβρίου του 1958 στο Βελιγράδι της πάλαι ποτέ Γιουγκοσλαβίας από Κροάτη πατέρα και Σέρβα μητέρα. Μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, ο Πογκορέλιτς πολιτογραφήθηκε Κροάτης. Έλαβε τα πρώτα του μαθήματα πιάνου στην ηλικία των επτά και παρέμεινε μαθητής της Μουσικής Σχολής «Βόισλαβ Βούτσκοβιτς» μέχρι τα δώδεκά του, όταν και προσκλήθηκε στη Μόσχα για να συνεχίσει τις σπουδές του στην Κεντρική Μουσική Σχολή με τον Γεβγκένι Τιμάκιν. Αργότερα, αποφοίτησε από το Ωδείο της Μόσχας, όπου βρισκόταν στις τάξεις των Βέρα Γκορνοστάιεβα και Γεβγκένι Μαλίνιν. Το 1976 ξεκίνησε να συνεργάζεται εντατικά με τη Γεωργιανή πιανίστα Αλίζα Κεζεράζντε, η οποία του παρέδωσε την παράδοση της σχολής του Λιστ και του Ζιλότι. Παρέμειναν παντρεμένοι από το 1980 έως και τον θάνατό της, το 1996, από καρκίνο του ήπατος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες μουσικοί
Ρυάκι Ευρυτανίας
Το Ρυάκι, επίσημα Ρυάκιον, είναι ορεινό χωριό του νομού Ευρυτανίας. Η παλιά ονομασία του χωριού είναι Καρυά, το οποίο χρησιμοποιείται αρκετά και σήμερα. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 1.100 μέτρων στις πλαγιές του όρους Παναιτωλικό και αποτελεί ένα από τα πιο ορεινά χωριά της Ευρυτανίας. Υπάγεται διοικητικά στον καλλικρατικό Δήμο Καρπενησίου (τέως καποδιστριακός δήμος Δομνίστας) και ο πληθυσμός του σύμφωνα με την απογραφή του 2011 είναι 40 κάτοικοι. Συναποτελεί, μαζί με το χωριό Μεσοκώμη την τοπική κοινότητα Μεσοκώμης.
Η απόσταση από το Καρπενήσι είναι 60 χλμ., από το Θέρμο 30 χλμ. και από το Αγρίνιο 60 χλμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Δήμος Καρπενησίου Κατηγορία:Δήμος Δομνίστας
Παζούζου
μικρογραφία|372x372εσ|Χάλκινο αγαλμάτιο του Παζούζου που χρονολογείται στην πρώιμη 1η χιλιετία π.Χ. περίπου. [[Μουσείο του Λούβρου. ]] Ο Παζούζου είναι ένα πλάσμα της μεσοποταμιακής μυθολογίας που εμφανίστηκε κατά την Νεοβαβυλωνιακή/ Νεοασσυριακή περίοδο (1η χιλιετία π.Χ.). Είχε υπερφυσικές δυνάμεις, αλλά δεν ήταν θεότητα. Ανήκει στην κατηγορία των δαιμόνων (η λέξη δαίμων προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη δαίμων που αναφερόταν σε μία θεότητα κατώτερης τάξεως που αντιπροσώπευε την καλή ή κακή τύχη των ανθρώπων και αποτελούσε τον συνδετικό κρίκο μεταξύ ανθρώπων και θεών. Ένας θεός ποτέ δεν αντικαθιστούσε τον δαίμονα, ενώ ο δαίμονας λειτουργούσε αντί του θεού. Η λέξη χρησιμοποιείται και στα αγγλικά ως demon, αλλά και σε άλλες γλώσσες, όπως τα γαλλικά και τα ισπανικά). Δαίμονες υπήρχαν και στις παλαιότερες χρονολογικές φάσεις της μυθολογίας της Μεσοποταμίας. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας του το μυθικό αυτό ον εξελισσόταν και τα χαρακτηριστικά του άλλαζαν. Ο Παζούζου όπως απεικονίζεται στο συγκεκριμένο αγαλματίδιο που φιλοξενείται στο Μουσείο του Λούβρου, το οποίο έχει ύψος μόλις 10-15 εκατοστά περίπου, αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά παραδείγματα μυθικού δαίμονα.
Ο Παζούζου ήταν γιος του θεού Χάνπα (ή Χανμπί) που εξουσίαζε τους βλαβερούς ανέμους.
Σύμφωνα με τις πεποιθήσεις των Μεσοποτάμιων, οι δαίμονες λειτουργούσαν ως αντιπρόσωποι των θεών και μεσολαβούσαν μεταξύ ουρανού και γης για να εφαρμόζουν τις διάφορες τιμωρίες που οι θεοί όριζαν στους ανθρώπους για τις αμαρτίες τους. Αυτοί οι δαίμονες ήταν "κακοί" και στη Μεσοποταμία τους φαντάζονταν σαν πνεύματα του καιρού που έφερναν ανεμοθύελλες και καταιγίδες. Ο συνήθης τρόπος που χρησιμοποιούσαν για να επιτεθούν στους ανθρώπους ήταν στέλνοντάς τους ασθένειες. Αυτό όμως δεν σήμαινε ότι όλες οι ασθένειες οφείλονταν στους δαίμονες. Στην Μεσοποταμία οι άνθρωποι γνώριζαν να φτιάχνουν πολλές φαρμακευτικές ουσίες με την χρήση διαφόρων ειδών βοτάνων και είχαν επίσης χειρουργικές γνώσεις. Δεν μπορούσαν όμως να καταλάβουν τις αιτίες που προκαλούσαν τις ασθένειες και για αυτό τις απέδιδαν στους δαίμονες. αριστερά|μικρογραφία|Ανάπτυγμα από αρχαίο [[Σουμέριοι|Σουμεριακό σφραγιδοκύλινδρο σε σύγχρονο σφράγισμα όπου απεικονίζεται μία ομάδα δαιμόνων να βασανίζουν τον Ντουμούζι στον Κάτω Κόσμο.]] Ο Παζούζου, όπως είναι γνωστό από τα γραπτά κείμενα της εποχής, εμφανίζεται και ως καλός δαίμων εκδιώχνοντας την Λαμάστου πίσω στον Κάτω Κόσμο, καθώς η θηλυκή αυτή δαίμων διέπραττε χωρίς την ανώτερη θεϊκή εντολή άνομες πράξεις, βλάπτοντας τις εγκύους και τα νεογέννητα.
Σχετίζεται με τους ανέμους και κυρίως με τον δυτικό άνεμο που όπως πίστευαν οι Μεσοποτάμιοι φέρνει την πανούκλα.