cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιωάννης Χαν
Υπό τις διαταγές του Χέιστινγκς
Το 1825 και το 1826, ένας αριθμός φιλελλήνων που πολέμησαν στην Ελλάδα, επέστρεψε στη Δυτική Ευρώπη. Πήγαν να προσπαθήσουν να στρατολογήσουν νέους μαχητές ή να αναζητήσουν εξοπλισμό. Ο Ιωάννης Χαν ήταν ανάμεσά τους. Ο Χέιστινγκς, στο μεταξύ, αγόρασε και εξόπλισε την πρώτη κορβέτα ατμού στη Μεσόγειο : την Perseverance, την οποία μετονόμασε σε Καρτερία στα ελληνικά. Το πλήρωμα αποτελούνταν από Βρετανούς, Σουηδούς και Έλληνες. Ανάμεσά τους ήταν ο Σκωτσέζος Τζορτζ Φίνλεϊ και ο Ιωάννης Χαν, υποδιοικητής, που ήταν υπεύθυνος των εξοπλισμών. Το πλοίο ήταν εξοπλισμένο, μεταξύ άλλων, με σύστημα πυροδότησης καυτών βλημάτων. Πράγματι, δεδομένου ότι τροχούς για την μετακίνησή του άφηνε μικρό χώρο στις πλευρές για να εγκατασταθούν περισσότερα κανόνια. Αντικαταστάθηκε, λοιπόν το πλήθος των κανονιών με λιγότερα, αλλά ισχυρότερα. Εγκαταστάθηκαν τεράστια κανόνια : ένα 32 λιβρών μπροστά και πίσω και ένα από 68 λιβρών σε κάθε πλευρά. Η ευελιξία του πλοίου του επέτρεπε να περιστραφεί γύρω από τον εαυτό του, πυροβολώντας με κάθε κανόνι εναλλάξ. Οι κάμινοι κατέστησαν δυνατή την πυροδότηση καυτών βλημάτων από τα κανόνια που έπλητταν τα εχθρικά πλοία, σαν να ήταν πυρπολικά. μικρογραφία| Η Καρτερία [[Ύδρα|( Ιστορικό Αρχείο Ύδρας)]] Στα τέλη του 1826, ο Ιωάννης Χαν συναντήθηκε στο Ναύπλιο με τον Άγγλο φιλέλληνα Τόμας Γουίτκομπ, έναν πυροβολητή που είχε υπηρετήσει στην Ινδία. Ο τελευταίος επρόκειτο να επιστρέψει στην Αγγλία όταν ο Χαν τον έπεισε να μείνει και να συμμετάσχει στις μάχες για την Αθήνα. Ο Γουίτκομπ έδωσε ακόμη και τα χρήματα για να αγοράσουν κανόνια, σφαίρες και μπαρούτι. Για εννέα ημέρες, ο Χαν και ο Γουίτκομπ βοήθησαν να μεταφέρουν όλο αυτό το φορτίο στην Καρτερία. Στις 29 Ιανουαρίου 1827, έφυγαν για τη Σαλαμίνα.
Μαζί με την Καρτερία και τον Χέιστινγκς, ο Χαν συμμετείχε στις μάχες του Πειραιά τον Φεβρουάριο του 1827, Ωρωπός τότε Βόλος την άνοιξη του ίδιου έτους, στον Ωρωπό και στο Βόλο. Το Σεπτέμβριο του 1827 καταστράφηκε ο οθωμανικός στόλος στον κόλπο της Άμφισσας.
Στο τέλος του έτους, ο Χέιστινγκς αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τη μοίρα του για να ανακτήσει το Μεσολόγγι. Αρχικά έπρεπε να καταλάβει τα οχυρά που ήταν χτισμένα στα διάφορα νησάκια που περικλείουν τον κόλπο. Η πόλη είναι στην πραγματικότητα χτισμένη στο τέλος ενός ρηχού κόλπου και ως εκ τούτου είναι δύσκολη η πρόσβαση για πλοία με μεγάλο βύθισμα. Απέχει από τη θάλασσα 7 χλμ. διαχωριζόμενη από αυτήν με μια ελώδη περιοχή, τη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου. Η είσοδος στον κόλπο ελέγχεται από τα νησάκια Βασιλίδη, Δαλμά και Ανατολικό στα οποία χτίστηκαν φρούρια. Στις 22 Δεκεμβρίου 1827 η Καρτερία επιτέθηκε στο Βασιλίδη, αλλά κανένα από τα διακόσια βλήματά της δεν το χτύπησε. Το νησάκι περιβάλλεται από αβαθή το βάθος δεν υπερβαίνει το ένα μέτρο για πάνω από ένα ναυτικό μίλι. Το φρούριο ήταν μόλις δύο μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στις 29 Δεκεμβρίου, ένα βλήμα έπληξε τον στόχο του και πυροδότησε το απόθεμα μπαρουτιού του φρουρίου. Ο Χέιστινγκς διέταξε την επίθεση της υπόλοιπης μοίρας του. Τα στρατεύματα αποβιβάστηκαν με επικεφαλής τον λοχαγό Χαν. Πήραν το φρούριο χωρίς ούτε έναν πυροβολισμό, δεδομένου ότι οι υπερασπιστές του είχαν πλήρως αποπροσανατολιστεί από την έκρηξη.
Θάνατος του Χέιστινγκς
Τον Μάιο του 1828, κατά την προσπάθεια αποβίβασης στο Ανατολικό, ο Χέιστινγκς τραυματίστηκε θανάσιμα. Πριν φύγει από τη Μεγάλη Βρετανία, στις 25 Σεπτεμβρίου 1825, είχε κάνει μια διαθήκη. Έξι μήνες αργότερα, τον Ιούνιο του 1826, πάνω στην Καρτερία, έγραψε νέα διαθήκη, στην οποία ο Χαν είχε οριστεί εκτελεστής. Η μητέρα και ο αδελφός του Χέιστινγκς αμφισβήτησαν τη δεύτερη διαθήκη και κέρδισαν. Η δίκη συνεχίστηκε και μόνο τον Μάρτιο του 1833 η βρετανική δικαιοσύνη αποφάσισε υπέρ του Χαν.
Συνταγματάρχης στον ελληνικό στρατό
Μετά τον Ελληνικό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, ο Ιωάννης Χαν παρέμεινε στην Ελλάδα. Έγινε συνταγματάρχης του ελληνικού στρατού. Απολύθηκε το 1842 αφού έχασε την εύνοια του Βασιλιά Όθωνα. Εκείνη τη χρονιά ο βασιλιάς έθεσε μεγάλο αριθμό βετεράνων του Πολέμου της Ανεξαρτησίας σε μισό μισθό. Ο Χαν, Βρετανός και ευνοϊκά διατεθειμένος προς τη θέσπιση συντάγματος δεν μπορούσε παρά να έρχεται σε αντίθεση με την αυταρχική κυβέρνηση του βασιλιά. Ωστόσο, παρέμεινε μόνιμα στην Ελλάδα όπου παντρεύτηκε και είχε τρία παιδιά. Μετά το πραξικόπημα της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 και τη διακήρυξη του συντάγματος, ο Βρετανός πρέσβης, Σερ Έντμουντ Λάιονς, μετά από αίτημα του Φίνλευ, παρενέβη στον Πρωθυπουργό Αλέξανδρο Μαυροκόρδατο για να βελτιώσει τα οικονομικά του Χαν. Οι υποσχέσεις δεν τηρήθηκαν και ο Ιωάννης Χαν πέθανε στις 18 Σεπτεμβρίου 1844.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βρετανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Φιλέλληνες Κατηγορία:Αξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού
Κοινότητα Κεντροχωρίου
Η Κοινότητα Κεντροχωρίου είναι κοινότητα του Δήμου Αγίου Βασιλείου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Συστάθηκε το 1930 ως κοινότητα Δουμαεργιού με το ΦΕΚ 283Α - 14/08/1930 με την απόσπαση του οικισμού Δουμαεργιό (παλιά ονομασία Κεντροχωρίου) από την κοινότητα Αρδάκτου και τον ορισμό του ως έδρα της κοινότητας. Το 1930 με το ΦΕΚ 179Α - 05/07/1933 ο οικισμός Δουμαεργιό μετονομάστηκε σε Κεδροχώρι, επομένως και η κοινότητα μετονομάζεται σε κοινότητα Κεδροχωρίου. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει και τον οικισμό Πλατανέ. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Κοινότητα Αρμένων Ρεθύμνης
Η Κοινότητα Αρμένων είναι κοινότητα του Δήμου Ρεθύμνης της Περιφερειακής Ενότητας Ρεθύμνου στην Κρήτη, η οποία συστάθηκε για πρώτη φορά το 1931 με το ΦΕΚ 301Α - 29/08/1931 με έδρα τον οικισμό Αρμένοι. Εκτός από την έδρα της, περιλαμβάνει και τους οικισμούς Άγιος Γεώργιος, Σωματάς και Φωτεινός. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 706 κατοίκους.
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον Πρόεδρο κ. Δημήτριο Βογιατζάκη.
Κοινοτάρχες Αρμένων
Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως Πρόεδροι της Κοινότητος Αρμένων.
Ο εκατομμυριούχος μοντέλο
Ο εκατομμυριούχος μοντέλο (αγγλικός τίτλος:The Model Millionaire) είναι διήγημα του Όσκαρ Ουάιλντ. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό The World τον Ιούνιο του 1887. Το 1891, μαζί με άλλες ιστορίες, εκδόθηκε στη συλλογή Το έγκλημα του λόρδου Άρθουρ Σάβιλ και άλλες ιστορίες.
Η ιστορία αναφέρεται σε έναν νεαρό που, αν και δεν έχει πολλά χρήματα, συγκινείται από το θέαμα ενός ηλικιωμένου ζητιάνου που ποζάρει ως μοντέλο για καλλιτέχνη φίλο του και δίνει στον ζητιάνο το τελευταίο του νόμισμα. Η καλοσύνη του απροσδόκητα ανταμείβεται.
Υπόθεση
Ο Χιούι Έρσκιν είναι ένας γοητευτικός νεαρός άνδρας αλλά υπήρξε πολύ άτυχος όσον αφορά τα οικονομικά θέματα. Δεν του έμεινε σχεδόν τίποτε από τη διαθήκη του πατέρα του. Έχει δοκιμάσει την τύχη του σε διάφορες επιχειρήσεις, οι οποίες απέτυχαν. Καθώς δεν έχει δουλειά, το μόνο του εισόδημα είναι 200 λίρες το χρόνο που του έχει παραχωρήσει μια ηλικιωμένη θεία του. Έχει ερωτευτεί τη Λώρα, μια νεαρή κοπέλα που ανταποκρίνεται στα αισθήματά του αλλά ο πατέρας της, ο συνταγματάρχης Μέρτον, αν και τον συμπαθεί, είναι αντίθετος στον γάμο λόγω της κακής οικονομικής κατάστασης του νεαρού και του έθεσε ως όρο ότι θα επιτρέψει τον γάμο αν καταφέρει να κερδίσει δέκα χιλιάδες λίρες.
Μια μέρα, ο Έρσκιν επισκέπτεται τον ζωγράφο φίλο του Άλαν Τρέβορ και τον βρίσκει να ζωγραφίζει το πορτρέτο ενός ηλικιωμένου άνδρα που φαίνεται να είναι ζητιάνος. Ο ηλικιωμένος φοράει κουρελιασμένα ρούχα και μπότες που έχουν επιδιορθωθεί πολλές φορές, στο ένα χέρι κρατάει ένα μπαστούνι και στο άλλο ένα παλιό καπέλο σαν να ζητιανεύει. Το πρόσωπό του είναι ζαρωμένο και δείχνει εξαιρετικά λυπημένος. Οι δύο φίλοι συμφωνούν ότι είναι εξαιρετικό θέμα για έναν πίνακα. Ο Έρσκιν, ωστόσο, λυπάται τον άντρα. Πιστεύει ότι είναι άδικο οι πίνακες του Άλαν να πωλούνται πανάκριβα, ενώ πληρώνει στα μοντέλα του μόνο ένα σελίνι την ώρα για να του ποζάρουν.
Ο Τρέβορ και ο Έρσκιν συναντιούνται πάλι αργότερα. Ο καλλιτέχνης λέει στον φίλο του ότι, αφού έφυγε, ο ηλικιωμένος έκανε πολλές ερωτήσεις για αυτόν. Ο Τρέβορ συνεχίζει ότι είπε στον γέρο τα πάντα γι' αυτόν, τη Λώρα και τον όρο που έθεσε ο συνταγματάρχης Μέρτον που εμποδίζει τον γάμο τους. Ο Έρσκιν είναι δυσαρεστημένος που ο φίλος του εξέθεσε στον ζητιάνο τα πάντα για την ιδιωτική του ζωή. Όμως ο ζωγράφος του λέει ότι ο «ζητιάνος» ήταν ο βαρώνος Χάουσμπεργκ, ένας από τους πλουσιότερους άνδρες της Ευρώπης, που για κάποιο άγνωστο λόγο είχε ζητήσει να απεικονισθεί σαν ζητιάνος. Ο Έρσκιν αισθάνεται ντροπή που έδωσε ένα νόμισμα σε έναν εκατομμυριούχο.
Την επόμενη μέρα, ένας εκπρόσωπος του βαρώνου Χάουσμπεργκ έρχεται στο σπίτι του Έρσκιν με έναν φάκελο. Ένα σημείωμα στον φάκελο γράφει ότι περιέχει ένα γαμήλιο δώρο «από έναν γέρο ζητιάνο». Μέσα στον φάκελο, ο Έρσκιν βρίσκει μια επιταγή δέκα χιλιάδων λιρών, όσα χρειάζεται για να συναινέσει ο πατέρας της αγαπημένης του στην πρότασή του. Ο Έρσκιν και η Λώρα παντρεύονται και ο βαρόνος Χάουσμπεργκ παρευρίσκεται στο γάμο τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Όσκαρ Ουάιλντ
Άτσο Η΄ των Έστε
Ο Άτσο Η΄, ιταλ. Αzzo VIIΙ, (μετά το 1247 – 31 Ιανουαρίου 1308) από τον Οίκο των Έστε, ήταν μαρκήσιος της Φερράρα (1293-1308).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ομπίτσο Β΄ και της Τζακομίνα Φριέσκι, ανιψιάς του πάπα Ιννοκεντίου Δ΄ Φριέσκι. Το 1293 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε. Ο Δάντης στην Κόλασή του υπονοεί ότι τον εξόντωσε.
Η πρώτη περίοδος της εξουσίας του πέρασε με διαρκείς πολέμους: με την Πάδουα, αμέσως μόλις ανέλαβε την αρχή και με την Πάρμα και τη Μπολόνια το διάστημα 1295-99. Ο διοικητής (podestà) της Μπολόνια αντιτέθηκε στην επεκτατική του πολιτική· όταν δολοφονήθηκε, κατηγόρησαν τον Άτσο Η΄.
Θέλησε να νυμφευτεί τη διάσημη Βεατρίκη των Καπετιδών-Ανζού, μικρότερη κόρη του Καρόλου Β΄ της Νάπολης. Ο Δάντης γράφει ότι ο Κάρολος Β΄ την πώλησε ως αιχμάλωτη σκλάβα: σύμφωνα με το γαμήλιο συμβόλαιο ο Άτσο Β΄ θα του πλήρωνε 50.000 φλωρίνια, θα ελάμβανε όμως το Ρέτζο και άλλες γαίες. Επίσης ο Άτσο Η΄ υπέγραψε ότι η κτήσεις θα κληροδοτούνται στον πρωτότοκο μόνο και δεν θα διαμοιράζονται μεταξύ των αδελφών, όπως ίσχυε ως τότε στους Έστε. Ο νεότερος αδελφός του Νικόλαος Α΄ αποκλείστηκε από τη διαδοχή. Ο γάμος τελέσθηκε. Η Μόντενα και το Ρέτζιο παραχωρήθηκαν από τον Κάρολο Β΄, κάτι που έκανε τους κατοίκους των δύο πόλεων να εξεγερθούν το 1306 εναντίον του Άτσο Η΄.
Οικογένεια
Το 1305 νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη των Καπετιδών-Ανζού, κόρη του Καρόλου Β΄ της Νάπολης· δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Έστε Κατηγορία:Μαρκήσιοι της Φερράρα‎
Αλντομπραντίνο Γ΄ των Έστε
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ομπίτσο Γ΄ μαρκήσιου της Φερράρα και της Μόντενα και της τρίτης συζύγου του Λίππα Αριόστι.
Αρχικά είχε γεννηθεί εκτός γάμου, αλλά νομιμοποιήθηκε όταν ο πατέρας του νυμφεύτηκε την ερωμένη του Λίππα Αριόστι. Ήταν από τους πρώτους αυθέντες της Ιταλίας που συνόδευσαν τον Κάρολο Δ΄ της Γερμανίας στην προέλασή του στη Ρώμη, όπου στέφθηκε από τον πάπα. Η πράξη του αυτή τον έκανε να κερδίσει πολυάριθμα προνόμια.
Απεβίωσε το 1361 άτεκνος και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Νικολό Β΄ ως μαρκήσιος της Φερράρα.
Κατηγορία:Οίκος των Έστε Κατηγορία:Μαρκήσιοι της Φερράρα
Γεώργιος Ροδόλφος της Λεγκνίτσα
Ο Γεώργιος-Ροδόλφος, πολων. Georg Rudolf von Liegnitz (22 Ιανουαρίου 1595 - 14 Ιανουαρίου 1653) από τον Οίκο των Πιαστ-Σιλεσίας ήταν δούκας της Λεγκνίτσα/Λήγκνιτς και του Βόλουφ/Βόλαου. Ανθρωπιστής, προστάτης των τεχνών, συνθέτης και ποιητής, έγινε επίσης κυβερνήτης της Άνω Σιλεσίας (1621-28, 1641-53).
Βιογραφία
Ήταν ο δεύτερος (επιζήσας) γιος του Ιωακείμ-Φρειδερίκου δούκα του Μπζεγκ, Ολάβα, Βόλουφ, Λεγκνίτσα και της Άννας-Μαρίας των Ασκάνια, κόρης του Ιωακείμ-Ερνέστου πρίγκιπα του Άνχαλτ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1614 την εξαδέλφη του Σοφία-Ελισάβετ των Ασκάνια, κόρη του εκ μητρός θείου του Ιωάννη-Γεωργίου Α΄ πρίγκιπα του Άνχαλτ-Ντέσαου. Για τον γάμο, ο Γεώργιος-Ροδόλφος μεταστράφηκε στον Προτεσταντισμό. Δεν απέκτησαν απογόνους και η Σοφία-Ελισάβετ απεβίωσε το 1622.
Το 1624 ο Γεώργιος-Ροδόλφος έκανε δεύτερο γάμο με την εξαδέλφη του Ελισάβετ-Μαγδαληνή των Ποντιέμπραντυ, κόρη του Καρόλου Β΄ δούκα του Μύνστερμπεργκ-Ελς και της Ελισάβετ-Μαγδαληνής των Ποτιέμπραντυ (εκ πατρός θείας του). Ούτε και από αυτόν τον γάμο αποκτήθηκαν παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ-Σιλεσίας
Εκλογική περιφέρεια Έβρου
Η εκλογική περιφέρεια Έβρου είναι μια από τις 59 εκλογικές περιφέρειες της Ελλάδας. Είναι μία από τις πέντε εκλογικές περιφέρειες της μείζονος περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Η εκλογική περιφέρεια Έβρου αντιπροσωπεύει 164.496 δημότες και περιλαμβάνει τους δήμους Αλεξανδρούπολης, Διδυμοτείχου, Ορεστιάδας, Σαμοθράκης και Σουφλίου. Αντιστοιχεί σε 4 έδρες στο Κοινοβούλιο, με βάση τους εγγεγραμμένους ψηφοφόρους, όπως προέκυψε από την απογραφή του 2011.
Δήμοι και Ψηφοφόροι
Στην Εκλογική περιφέρεια Έβρου υπάγονται πέντε καλλικρατικοί δήμοι:
Βουλευτικές εκλογές
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών από το 1996 και μετά στην εκλογική περιφέρεια Έβρου. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια, καθώς και ο αριθμός των εδρών που εξασφάλισαν σε παρένθεση.
Ευρωεκλογές
Στον πίνακα περιλαμβάνονται τα αποτελέσματα των εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από το 1999 και μετά στην εκλογική περιφέρεια Έβρου. Συγκεκριμένα παρουσιάζονται ο αριθμός ψήφων και το ποσοστό που συγκέντρωσαν τα πέντε πρώτα κόμματα στην περιφέρεια.
Καλημέρα θλίψη
Καλημέρα θλίψη (γαλλικός τίτλος: Bonjour Tristesse) είναι μυθιστόρημα της Φρανσουάζ Σαγκάν. Δημοσιεύτηκε το 1954, όταν η συγγραφέας ήταν μόλις 18 ετών. Το έργο γνώρισε μεγάλη επιτυχία και τιμήθηκε με το Βραβείο Κριτικών την ίδια χρονιά. Ο τίτλος προέρχεται από ένα ποίημα του Πωλ Ελυάρ.
Το 1999 το μυθιστόρημα κατατάχθηκε στην 41η θέση στον κατάλογο των 100 βιβλίων του αιώνα της εφημερίδας Le Monde.
Υπόθεση
Η 17χρονη Σεσίλ περνά τις καλοκαιρινές διακοπές της σε μια βίλα στην Κυανή Ακτή με τον πατέρα της Ρεϊμόν και την ερωμένη του, τη νεαρή, επιπόλαιη, κοσμική Έλσα, που έχει καλές σχέσεις με τη Σεσίλ. Ο πατέρας της είναι ένας 40χρονος άνδρας, χήρος από 15 χρόνια, ελκυστικός, κοσμικός, πλούσιος που έχει μια σειρά από κατακτήσεις. Οι τρεις τους, απολαμβάνουν τον ήλιο, τη θάλασσα, τις νυχτερινές εξόδους και διασκεδάσεις. Ο πατέρας της, που δεν έχει πνευματικά ενδιαφέροντα, δεν ενδιαφέρεται αν θα σπουδάσει η Σεσίλ, η οποία μόλις έχει αποτύχει στις εξετάσεις εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο. Την κακομαθαίνει, της επιτρέπει να ζει και να διασκεδάζει ελεύθερα σε επιφανειακές σχέσεις και κοινωνικές συγκεντρώσεις. Η ερωτική της ζωή είναι ανύπαρκτη μέχρι που γνωρίζει τον Σιρίλ, έναν 26χρονο φοιτητή νομικής που μένει στη διπλανή βίλα.
Η ατμόσφαιρα αλλάζει ριζικά όταν ο Ρεϊμόν ανακοινώνει τον ερχομό της Αν. Αυτή είναι μια καλλιεργημένη, με αρχές, έξυπνη, σκληρά εργαζόμενη γυναίκα, συνομήλικη του Ρεϊμόν που ήταν φίλη της γυναίκας του, η Αν θεωρεί τον εαυτό της περίπου σαν νονά της Σεσίλ. Οι τρεις γυναίκες έχουν όλες αξιώσεις στην προσοχή του Ρεϊμόν. Η απομακρυσμένη, αινιγματική Αν γίνεται σύντομα ερωμένη του Ρεϊμόν, που πιστεύει ότι έχει βρει την αληθινή αγάπη, και πολύ σύντομα αποφασίζουν να παντρευτούν. Η Έλσα φεύγει και η Αν προσπαθεί να αναλάβει την ανατροφή της Σεσίλ, της απαγορεύει να βλέπει τον Σιρίλ και την προτρέπει να επιστρέψει στα σχολικά της βιβλία για να ξαναδώσει εξετάσεις. Η Σεσίλ θαυμάζει την Αν αλλά τρομοκρατείται με την ιδέα ότι θα χάσει την «ελευθερία», την ανέμελη ζωή και τις διασκεδάσεις της ως λατρεμένη του πατέρα της, ειδικά όταν η Αν γίνεται το επίκεντρο του ενδιαφέροντός του. Καταστρώνει έτσι ένα σχέδιο για να αποτρέψει τον γάμο, αν και διατηρεί κάποιες αμφιβολίες σχετικά με τις δολοπλοκίες της.
Για να κάνει τον πατέρα της να ζηλέψει, η Σεσίλ πείθει τον Σιρίλ να προσποιηθεί ότι είναι ζευγάρι με την Αν και να εμφανίζονται μαζί σε συγκεκριμένες στιγμές. Όταν ο Ρεϊμόν, όπως ήταν αναμενόμενο, τους βλέπει, ζηλεύει τον νεότερο Σιρίλ, διακόπτει τη σχέση τους και αναζητά την Έλσα. Αλλά η Σεσίλ δεν έχει εκτιμήσει σωστά την ευαισθησία της Αν, η οποία αφού βλέπει τον Ρεϊμόν και την Έλσα μαζί στο δάσος, με τον άνδρα να βγάζει πευκοβελόνες από το κοστούμι του, φεύγει κλαίγοντας και το αυτοκίνητό της πέφτει σε έναν γκρεμό, πιθανόν να πρόκειται για αυτοκτονία.
Η Σεσίλ και ο πατέρας της επιστρέφουν στην άδεια, βαρετή ζωή που ζούσαν πριν η Αν διακόψει το καλοκαίρι τους και σκέφτονται τον αντίκτυπο που είχε η γυναίκα στη ζωή τους. Η Σεσίλ έχει επίγνωση ότι οι χειρισμοί της οδήγησαν στον θάνατο της Αν και βυθίζεται στη θλίψη με την οποία πρέπει να μάθει να ζει.
Σχολιασμός
Το μυθιστόρημα Καλημέρα θλίψη, που έγραψε η Φρανσουάζ Σαγκάν σε λίγες μόνο εβδομάδες σε ηλικία 18 ετών, έγινε γρήγορα μπεστ σέλερ, μεταφράστηκε σε δεκάδες γλώσσες, πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα, έλαβε πολλά βραβεία και έγινε ταινία το 1958. Έκανε τη συγγραφέα του ξαφνικά διάσημη, αλλά της ασκήθηκε και έντονη κριτική λόγω «ανηθικότητας». Η εικόνα μιας νεαρής κοπέλας που ελεύθερα και για την καθαρή της ευχαρίστηση καθορίζει τη ζωή της και ζει τη σεξουαλικότητά της χωρίς ανησυχίες ή αισθήματα ενοχής, σοκάρισε. Ο καθολικός συγγραφέας Φρανσουά Μωριάκ δημοσίευσε μια καυστική κριτική στο πρωτοσέλιδο της Le Figaro, αποκαλώντας την συγγραφέα «γοητευτικό μικρό τέρας των δεκαοκτώ», προκαλώντας πολυάριθμες συζητήσεις και εκτοξεύοντας την συγγραφέα στον πλούτο και τη φήμη σε χρόνο ρεκόρ.
Διασκευές
Το μυθιστόρημα μεταφέρθηκε σε αγγλόφωνη κινηματογραφική ταινία το 1958 σε σκηνοθεσία Ότο Πρέμινγκερ με τη Τζιν Σίμπεργκ, τη Ντέμπορα Κερ και τον Ντέιβιντ Νίβεν. Έχει διασκευαστεί σε τηλεοπτική ταινία δύο φορές, το 1965 και το 1995, σε κόμικς και ραδιοφωνικές διασκευές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Λίπωμα
Το λίπωμα είναι καλοήθης όγκος που αποτελείται από λιπώδη ιστό. Γενικά είναι μαλακά στην αφή, κινητά και ανώδυνα. Συνήθως εμφανίζονται ακριβώς κάτω από το δέρμα, αλλά μερικές φορές μπορεί να είναι πιο βαθιά. Τα περισσότερα έχουν μέγεθος κάτω από 5 εκατοστά. Οι συνήθεις εντοπίσεις περιλαμβάνουν το άνω μέρος της πλάτης, τους ώμους και την κοιλιά. Είναι πιθανό να υπάρχουν περισσότερα από ένα λιπώματα.
Η αιτία είναι γενικά ασαφής. Παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν το οικογενειακό ιστορικό, την παχυσαρκία και την έλλειψη άσκησης. Η διάγνωση βασίζεται συνήθως σε φυσική εξέταση. Περιστασιακά χρησιμοποιείται ιατρική απεικόνιση ή βιοψία ιστού για την επιβεβαίωση της διάγνωσης.
Η αντιμετώπιση γίνεται συνήθως με παρατήρηση ή χειρουργική αφαίρεση. Σπάνια, η κατάσταση μπορεί να υποτροπιάσει μετά την αφαίρεση, αλλά αυτό μπορεί γενικά να αντιμετωπιστεί με επαναλαμβανόμενη χειρουργική επέμβαση. Δεν συνδέονται γενικά με μελλοντικό κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου.
Τα λιπώματα εμφανίζονται περίπου σε 2 στα 100 άτομα. Τα λιπώματα εμφανίζονται συνήθως σε ενήλικες μεταξύ 40 και 60 ετών. Τα αρσενικά προσβάλλονται συχνότερα από τα θηλυκά. Είναι ο πιο κοινός μη καρκινικός όγκος των μαλακών μορίων. Η πρώτη χρήση του όρου «λίπωμα» για να περιγράψει αυτούς τους όγκους ήταν το 1709.
Τύποι
Οι πολλοί υποτύποι λιπωμάτων περιλαμβάνουν:
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/25/Histopathology_of_a_fibrolipoma.jpg/220px-Histopathology_of_a_fibrolipoma.jpg|μικρογραφία| Ινολίπωμα: Μεγάλες ποσότητες ινώδους ιστού.
Αιτίες
Η τάση για ανάπτυξη λιπώματος δεν είναι απαραίτητα κληρονομική, αν και κληρονομικές παθήσεις όπως η οικογενής πολλαπλή λιπομάτωση μπορεί να περιλαμβάνουν ανάπτυξη λιπώματος. Γενετικές μελέτες σε ποντίκια έδειξαν συσχέτιση μεταξύ του γονιδίου HMG IC (που προηγουμένως είχε αναγνωριστεί ως γονίδιο που σχετίζεται με την παχυσαρκία) και της ανάπτυξης λιπώματος. Αυτές οι μελέτες υποστηρίζουν προηγούμενα επιδημιολογικά δεδομένα σε ανθρώπους που δείχνουν συσχέτιση μεταξύ HMG IC και μεσεγχυματικών όγκων.
Έχουν αναφερθεί περιπτώσεις όπου μικροτραυματισμοί φέρεται να προκάλεσαν την ανάπτυξη ενός λιπώματος, το λεγόμενο «μετατραυματικό λίπωμα». Ωστόσο, η σχέση μεταξύ τραύματος και ανάπτυξης λιπωμάτων είναι αμφιλεγόμενη.
Άλλες καταστάσεις
Η λιπομάτωση πιστεύεται ότι είναι μια κληρονομική πάθηση κατά την οποία υπάρχουν πολλαπλά λιπώματα στο σώμα.
Η επώδυνη λιπομάτωση (νόσος Ντέρκουμ) είναι μια σπάνια πάθηση που περιλαμβάνει πολλαπλά επώδυνα λιπώματα, οίδημα και κόπωση. Οι πρώτες μελέτες ανέφεραν επικράτηση σε παχύσαρκες μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες. Ωστόσο, η τρέχουσα βιβλιογραφία καταδεικνύει ότι η νόσος του δέρματος του δέρματος είναι παρούσα σε περισσότερες γυναίκες από ό,τι σε άνδρες όλων των σωματικών τύπων. Η μέση ηλικία διάγνωσης είναι τα 35 έτη.
Η καλοήθης συμμετρική λιπωμάτωση (νόσος Μάντελουνγκ) είναι μια άλλη πάθηση που περιλαμβάνει τη λιπομάτωση. Εμφανίζεται σχεδόν πάντα σε μεσήλικες άνδρες μετά από πολλά χρόνια αλκοολισμού, αλλά μπορεί επίσης να προσβληθούν και μη αλκοολικοί άνδρες και γυναίκες.
Διάγνωση
Η φυσική εξέταση είναι συνήθως ο ευκολότερος τρόπος για τη διάγνωση των λιπωμάτων. Σπάνια, μπορεί να απαιτηθεί βιοψία ιστού ή απεικόνιση. Η μέθοδος απεικόνισης εκλογής είναι η μαγνητική τομογραφία (MRI) επειδή έχει μπορεί να το διακρίνει καλύτερα από το λιποσάρκωμα καθώς και χαρτογραφεί την περιβάλλουσα ανατομία.
Θεραπευτική αγωγή
Συνήθως, η θεραπεία των λιπωμάτων δεν είναι απαραίτητη, εκτός εάν γίνουν επώδυνα ή περιορίζουν την κίνηση. Συνήθως αφαιρούνται για αισθητικούς λόγους εάν μεγαλώσουν πολύ ή για ιστολογική εξέταση για να εξακριβωθεί ότι δεν είναι ένας πιο επικίνδυνος τύπος όγκου όπως το λιποσάρκωμα.
Τα λιπώματα συνήθως αφαιρούνται με απλή εκτομή. Η αφαίρεση μπορεί συχνά να γίνει με τοπική αναισθησία και διαρκεί λιγότερο από 30 λεπτά. Η αφαίρεση θεραπεύει τη μεγάλη πλειονότητα των περιπτώσεων, με περίπου 1-2% των λιπωμάτων να υποτροπιάζουν μετά την εκτομή. Η λιποαναρρόφηση είναι μια άλλη επιλογή εάν το λίπωμα είναι μαλακό και έχει λίγο συνδετικό ιστό. Η λιποαναρρόφηση συνήθως οδηγεί σε λιγότερες ουλές. Ωστόσο, με μεγάλα λιπώματα, μπορεί να αποτύχει να αφαιρέσει ολόκληρο τον όγκο, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε εκ νέου ανάπτυξη.
Νέες μέθοδοι υπό ανάπτυξη υποτίθεται ότι αφαιρούν τα λιπώματα χωρίς ουλές. Η μία είναι η αφαίρεση με ένεση ουσιών που προκαλούν λιπόλυση, όπως τα στεροειδή ή η φωσφατιδυλοχολίνη. Άλλες πιθανές μέθοδοι που βασίζονται στη θέρμανση εστιασμένη στον ιστό περιλαμβάνουν τον καυτηριασμό, την ηλεκτροχειρουργική και το αρμονικό νυστέρι.
Πρόγνωση
Τα λιπώματα σπάνια είναι απειλητικά για τη ζωή και τα κοινά υποδόρια λιπώματα δεν αποτελούν σοβαρή κατάσταση. Τα λιπώματα που αναπτύσσονται στα εσωτερικά όργανα μπορεί να είναι πιο επικίνδυνα. για παράδειγμα, τα λιπώματα στη γαστρεντερική οδό μπορεί να προκαλέσουν αιμορραγία, έλκος και επώδυνες αποφράξεις (τα λεγόμενα «κακοήθη λόγω θέσης», παρά το γεγονός ότι είναι ιστολογικά μια καλοήθης ανάπτυξη). Η κακοήθης μετατροπή των λιπωμάτων σε λιποσαρκώματα είναι πολύ σπάνια και τα περισσότερα λιποσαρκώματα δεν παράγονται από προϋπάρχουσες καλοήθεις βλάβες. Μερικές περιπτώσεις κακοήθους μετασχηματισμού έχουν περιγραφεί για λιπώματα οστών και νεφρών, αλλά είναι πιθανό αυτές οι λίγες περιπτώσεις που αναφέρθηκαν να ήταν καλά διαφοροποιημένα λιποσαρκώματα στα οποία τα κακοήθη χαρακτηριστικά διέλαθαν της προσοχής όταν εξετάστηκε για πρώτη φορά ο όγκος. Τα βαθιά λιπώματα έχουν μεγαλύτερη τάση να υποτροπιάζουν από τα επιφανειακά λιπώματα γιατί η πλήρης χειρουργική αφαίρεση των εν τω βάθει λιπωμάτων δεν είναι πάντα δυνατή.
Η παρουσία πολλαπλών λιπωμάτων, λιπομάτωση, συναντάται συχνότερα στους άνδρες. Ορισμένα επιφανειακά λιπώματα μπορεί να επεκταθούν σε βαθιά περιτονία και μπορεί να περιπλέξουν την εκτομή. Το λιποσάρκωμα εντοπίζεται στο 1% των λιπωμάτων και είναι πιο πιθανό να εμφανιστεί σε βλάβες στα κάτω άκρα, στους ώμους και στις οπισθοπεριτοναϊκές περιοχές. Άλλοι παράγοντες κινδύνου για λιποσάρκωμα περιλαμβάνουν το μεγάλο μέγεθος (>5 cm), σχετίζεται με ασβεστοποίηση, ταχεία ανάπτυξη και/ή εισβολή σε κοντινές δομές ή μέσω περιτονίας σε μυϊκό ιστό.
Επιδημιολογία
Περίπου το 2% του γενικού πληθυσμού έχει λίπωμα. Αυτοί οι όγκοι μπορούν να εμφανιστούν σε οποιαδήποτε ηλικία, αλλά είναι πιο συνηθισμένοι στη μέση ηλικία, συχνά εμφανίζονται σε άτομα από 40 έως 60 ετών. Τα δερματικά λιπώματα είναι σπάνια στα παιδιά, αλλά αυτοί οι όγκοι μπορεί να εμφανιστούν ως μέρος της κληρονομικής νόσου σύνδρομο Μπανναγιάν-Ζονάνα.
Τα λιπώματα είναι συνήθως σχετικά μικρά με διαμέτρους περίπου 1-3 cm, αλλά σε σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να αναπτυχθούν επί αρκετά χρόνια σε «γιγάντια λιπώματα» που έχουν διάμετρο 10–20 εκατοστά και βάρος έως 4–5 κιλά.
Άλλα ζώα
Τα λιπώματα εμφανίζονται σε πολλά ζώα, αλλά είναι πιο κοινά σε ηλικιωμένους σκύλους, ιδιαίτερα στα μεγαλύτερα λαμπραντόρ ριτρίβερ, ντόμπερμαν και τα μίνι σνάουτσερ. Τα υπέρβαρα θηλυκά σκυλιά είναι ιδιαίτερα επιρρεπή στην ανάπτυξη αυτών των όγκων και τα περισσότερα ηλικιωμένα ή υπέρβαρα σκυλιά έχουν τουλάχιστον ένα λίπωμα. Στους σκύλους, τα λιπώματα εμφανίζονται συνήθως στον κορμό ή στα άνω άκρα. Βρίσκονται επίσης σπανιότερα σε βοοειδή και άλογα, και σπάνια σε γάτες και χοίρους. Ωστόσο, ένα μισχωτό λίπωμα μπορεί να προκαλέσει παγίδευση και στρέψη του εντέρου στα άλογα, προκαλώντας νέκρωση, κολικούς και πιθανώς θάνατο. Το έντερο συστρέφεται γύρω από το μίσχο του λιπώματος και χάνει την παροχή αίματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δερματικές ασθένειες Κατηγορία:Μυοσκελετικές παθήσεις Κατηγορία:Ογκολογία
Βαρβάρα Φασόη
Η Βαρβάρα Φασόη (γεννηθείσα στις 2 Φεβρουαρίου 1991) είναι Ελληνίδα ποδηλάτισσα, η οποία αγωνίζεται στη παγκόσμια γυναικεία ομάδα ποδηλασίας δρόμου Ενέικατ (Eneicat). Αγωνίστηκε στα παγκόσμια πρωταθλήματα σε δρόμο του 2014 (Ισπανία),2016 (Ντόχα), 2017 (Νορβηγία),2018 (Αυστρία) και 2019 (Αγγλία). Κάνει και ποδηλασία βουνού (MTB) και είναι πρώτη στην Ελλάδα το 2015, 2016, 2017 και 2018. Το 2019 είχε τη πρώτη θέση στα Βαλκάνια (Βαλκανικό πρωτάθλημα δρόμου) στην αντοχή, αλλά και στην ατομική χρονομέτρηση. Το ιστορικό της αποτελείται απο πολλά βάθρα στην Ελλάδα και πολλές συμμετοχές σε UCI αγώνες δρόμου και ΜΤΒ. Επίσης το 2019 είχε την ευκαιρία να τρέξει ως επαγγελματίας πια το γύρο Bretagne (Γαλλία) και το γύρο Tοσκάνης (Ιταλία) και να τους τερματίσει σε αξιόλογη θέση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της ποδηλασίας
Δολοφονία της Μάρσια Κινγκ
Η Μάρσια Λενόρ Σόσσομαν (Κινγκ) (Αγγλικά: Marcia Lenore Sossoman [King],  – 22 Απριλίου 1981) ήταν μια 21χρονη γυναίκα από το Αρκάνσα που δολοφονήθηκε τον Απρίλιο του 1981. Το πτώμα της ανακαλύφθηκε στο Τρόι του Οχάιο περίπου 48 ώρες μετά τη δολοφονία της. Η Μάρσια παρέμεινε αγνώστων στοιχείων για 36 χρόνια προτού εντοπιστεί η ταυτότητα της μέσω ανάλυσης DNA και γενετικής γενεαλογίας τον Απρίλιο του 2018 Η Κινγκ ήταν μια από τους πρώτους νεκρούς χωρίς ταυτότητα που αναγνωρίστηκαν μέσω αυτής της μεθόδου ιατροδικαστικής έρευνας.
Πριν από την αναγνώριση της το 2018, η Κίνγκ ήταν γνωστή ως το «Κορίτσι με το δέρμα ελαφιού» και η « Άγνωστη γυναίκα του Μαϊάμι». Το πρώτο ψευδώνυμο αναφέρεται στο πόντσο που φορούσε όταν ανακαλύφθηκε το σώμα της.
Ανακάλυψη
Στις 24 Απριλίου 1981, τρεις νεαροί άνδρες ανακάλυψαν το σώμα μιας νεαρής καυκάσιας γυναίκας σε ένα χαντάκι δίπλα στην οδό Greenlee στο Νιούτον Τάουνσιπ, του Τρόι, στο Οχάιο. Ένας από τους τρεις άνδρες, ο Γκρεγκ Μπρίντμπαχ, αρχικά παρατήρησε το χαρακτηριστικό πανωφόρι της νεκρής. Ενημερώνοντας έναν από τους φίλους του, τον Νιλ Χόφμαν, να ρίξει μια ματιά στο ρούχο, ο Χόφμαν πλησίασε πιο κοντά και φώναξε: "Θεέ μου, υπάρχει μια γυναίκα μέσα σε αυτό το ένδυμα!" Η νεαρή γυναίκα ήταν ξαπλωμένη σε εμβρυϊκή στάση, στη δεξιά της πλευρά, και δεν φορούσε παπούτσια ή κάλτσες. Οι άνδρες κατήγγειλαν αμέσως την ανακάλυψη τους στην αστυνομία.
Αυτοψία
Η σορός υπεβλήθη σε νεκροψία το ίδιο απόγευμα. Η ιατρική εξέταση αποκάλυψε ότι είχε χτυπηθεί άσχημα προτού την στραγγαλίσουν και είχε ένα βαθύ τραύμα στο κεφάλι και στον λαιμό της. Ο θάνατος της υπολογίστηκε περίπου 48 ώρες πριν ανακαλυφθεί το σώμα της. Επιπλέον, διαπιστώθηκε ότι το συκώτι της είχε τραυματιστεί. Δεν είχε υποστεί καμία μορφή σεξουαλικής επίθεσης.
Η γυναίκα ήταν μεταξύ 1,63 και 1,68 μέτρων σε ύψος, μεταξύ 18 και 26 ετών στην ηλικία και είχε βάρος 57 - 59 κιλά. Είχε φυσικά χάλκινα μαλλιά, τα οποία ήταν χτενισμένα σε δυο πλεξίδες με χωρίστρα στην μέση. Τα μάτια της είχαν ανοιχτό καφέ χρώμα και είχε φακίδες στο πρόσωπο της. Επιπλέον, η μύτη της χαρακτηρίστηκε ως «πολύ μυτερή». Το θύμα είχε κατακόκκινη επιδερμίδα, υποδεικνύοντας ότι είχε περάσει πολύ χρόνο σε εξωτερικούς χώρους τις τελευταίες εβδομάδες ή μήνες της ζωής της.
Η νεαρή γυναίκα είχε τηρήσει υψηλό επίπεδο προσωπικής υγιεινής. Όλα τα δόντια της, συμπεριλαμβανομένων των φρονιμιτών της, ήταν σε καλή κατάσταση, ενώ δεν υπήρχαν ίχνη από σφραγίσματα ή άλλες οδοντιατρικές εργασίες, εκτός από μια πορσελάνινη κορώνα στον επάνω δεξιό κοπτήρα της. Ο ιατροδικαστής σημείωσε επίσης αρκετές ουλές στο σώμα της, συμπεριλαμβανομένης μιας κάθετης ουλής κάτω από το πηγούνι της, στον έναν καρπό της, στα χέρια της και στον αστράγαλο της.
Τα ρούχα της
Η νεαρή γυναίκα ήταν ντυμένη με μπλε τζιν καμπάνα μάρκας Wrangler, ένα καφέ ζιβάγκο πουλόβερ με πορτοκαλί σταυρωτό σχέδιο στο μπροστινό μέρος, ένα λευκό στηθόδεσμο και ένα πόντσο με κρόσσια, φτιαγμένο από δέρμα ελαφιού, χωρίς κουκούλα και με μωβ φόδρα, το οποίο φαινόταν να είναι χειροποίητο, ενώ δεν φορούσε παπούτσια ή κάλτσες. Καμία μορφή ταυτοποίησης δεν εντοπίστηκε στο σώμα της ή στον τόπο του εγκλήματος.
Αρχική έρευνα
Επειδή το σώμα της γυναίκας βρέθηκε περίπου 48 ώρες μετά το θάνατο της, η αστυνομία μπόρεσε να λάβει τα δακτυλικά της αποτυπώματα και τις οδοντιατρικές της πληροφορίες. Δυστυχώς όμως αυτά δεν απέδωσαν αποτελέσματα που να ταιριάζουν με κάποια άλλη αγνοούμενη, ούτε όμως ταίριαζαν με κάποιο αστυνομικό αρχείο, υποδεικνύοντας ότι η άγνωστη δεν είχε ποινικό μητρώο. Οι πρώτες προσπάθειες της αστυνομίας για τον εντοπισμό της ταυτότητας της νεκρής περιλάμβαναν επίσης τη δημιουργία ενός σκίτσου του προσώπου της που δημοσιεύτηκε σε τοπικές εφημερίδες και μεταδόθηκε στα τηλεοπτικά δίκτυα στις 28 Απριλίου του 1981. Η γνωστοποίηση της υπόθεσης στα μέσα ενημέρωσης, έδωσε περίπου διακόσιες πληροφορίες. Αν και ερευνήθηκαν όλες, καμία δεν βοήθησε στην αναγνώριση της γυναίκας.
δεξιά|150px|Σκίτσα του «Κοριτσιού με το δέρμα ελαφιού», που την απεικονίζουν με τα ρούχα που φορούσε όταν βρέθηκε το σώμα της
Οι αρχές πίστευαν ακράδαντα ότι η γυναίκα είχε δολοφονηθεί αλλού και το σώμα της πετάχτηκε δίπλα στο δρόμο λίγο μετά το θάνατο της. Αυτό το συμπέρασμα υποστηρίχθηκε από το γεγονός ότι τα γυμνά πόδια της ήταν καθαρά και δεν είχαν καμία ένδειξη ότι είχε περπατήσει σε βρώμικη επιφάνεια. Επιπρόσθετα, ο αυτοκινητόδρομος Interstate 75 απέχει μόλις 8 χλ από εκεί που ανασύρθηκε το σώμα της.
Η έρευνα για τη δολοφονία της « Άγνωστης γυναίκα του Μαϊάμι» σταδιακά άρχισε να βαλτώνει, αν και η αστυνομία και άλλοι αξιωματούχοι συνέχισαν να ερευνούν τη δολοφονία της. Τα ρούχα της, ένα δείγμα από το αίμα της και άλλα φυσικά αποδεικτικά στοιχεία που βρέθηκαν στον τόπο του εγκλήματος διατηρήθηκαν, για περεταίρω ερευνά στο μέλλον.
Σύνδεσμος με άλλους φόνους
Αρχικά, οι ερευνητές πίστευαν ότι η ανθρωποκτονία της άγνωστης γυναίκας συνδεόταν με μια 27χρονης γυναίκας που δολοφονήθηκε δύο μήνες νωρίτερα, δηλαδή τον Φεβρουάριο του 1981, αλλά δεν μπόρεσαν να αποδείξουν αυτή την πιθανότητα με χειροπιαστά στοιχεία. Το 1985, οι ανακριτές προσπάθησαν να συνδέσουν τη δολοφονία του «Κοριτσιού με το δέρμα ελαφιού» με μια σειρά δολοφονημένων γυναικών (γνωστές ως Redhead Murders, δηλαδή οι φόνοι των γυναικών με κόκκινα μαλλιά), αρκετές από τις οποίες ήταν ιερόδουλες ή στριπτιζέζ. Ωστόσο, αυτή η θεωρία τελικά διαψεύστηκε.
Ορισμένοι ερευνητές υπέθεσαν επίσης ότι η «Άγνωστη γυναίκα του Μαϊάμι» μπορεί να ήταν η πρώτη από τις πολυάριθμες νεαρές γυναίκες που δολοφονήθηκαν από έναν κατά συρροή δολοφόνο του οποίου η δράση ήταν μεταξύ των ετών 1985 και 2004 και πολλά από τα θύματα του πιστεύεται ότι ήταν ιερόδουλες. Ο ίδιος δολοφόνος, αν και δεν ταυτοποιήθηκε ποτέ, ήταν ύποπτος για τον φόνο άλλων 7 με 10 νεαρών γυναικών. Όλα τα θύματα είχαν δολοφονηθεί με χτυπήματα ρόπαλου ή με στραγγαλισμό, ενώ έλειπαν τα ρούχα ή τα κοσμήματα τους από την σκηνή του εγκλήματος.
Το 1991, μια νεοσύστατη ομάδα έρευνας συγκλήθηκε στο Λονδίνο του Οχάιο. Αυτή η ειδική ομάδα ήταν αφιερωμένη στην έρευνα αυτών των ανεξιχνίαστων ανθρωποκτονιών, που είχαν συμβεί στο Οχάιο, τη Νέα Υόρκη, την Πενσυλβάνια και το Ιλινόις και αποτελούνταν από ερευνητές από περισσότερες από δώδεκα υπηρεσίες επιβολής του νόμου.
Περαιτέρω ιατροδικαστική ανάλυση
Με την πρόοδο της τεχνολογίας και την αυξανόμενη χρήση της ανάλυσης DNA σε ποινικές έρευνες, οι ερευνητές μπόρεσαν να εξαγάγουν το DNA της γυναίκας από το δείγμα αίματος που είχαν διατηρήσει από το 1981. Αυτό το δείγμα DNA προστέθηκε στον αυξανόμενο αριθμό βάσεων δεδομένων επιβολής του νόμου.
Το 2001, το Περιφερειακό Εργαστήριο Εγκλήματος του Μαϊάμι δημιούργησε ένα προφίλ DNA του «Κοριτσιού με το δέρμα ελαφιού», το οποίο μπήκε στη βάση δεδομένων του Εθνικού Συστήματος Αγνοουμένων και Αγνώστων Προσώπων (NamUs) το 2008. Έτσι, τα δακτυλικά αποτυπώματα, οι οδοντιατρικές πληροφορίες και το DNA της γυναίκας ήταν προσβάσιμα στις αρχές επιβολής του νόμου, σε όλη την χώρα. Αυτά τα δεδομένα απέκλεισαν 226 αγνοούμενα έφηβα κορίτσια και νεαρές γυναίκες, από την υπόθεση, καθώς αποδείχτηκε γενετικά ότι καμία δεν ήταν η «Άγνωστη γυναίκα του Μαϊάμι». Το 2009, ένα δείγμα μιτοχονδριακού DNA υποβλήθηκε στο FBI για συμπερίληψη στο σύστημα CODIS.
Το επόμενο έτος, η διαχείριση της υπόθεσης (στο σύστημα NamUs) του «Κοριτσιού με το δέρμα ελαφιού» ανατέθηκε στην ιατροδικαστική ανθρωπολόγο, Δρ. Ελίζαμπεθ Μάρεϊ.
Σκίτσα του θύματος
Τον Απρίλιο του 2016, το Εθνικό Κέντρο για τα Εξαφανισμένα & Κακοποιημένα Παιδιά κυκλοφόρησε δύο εκδοχές μιας ενημερωμένης ιατροδικαστικής ανακατασκευής προσώπου του θύματος και πρόσθεσε την υπόθεση της στον ιστότοπο του, απεικονίζοντας την με και χωρίς τις πλεξίδες της. Αυτές οι εικόνες διανεμήθηκαν εκτενώς μέσω ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης, αν και αρχικά δεν ήρθαν σημαντικά στοιχεία.
Ανάλυση γύρης
Το 2016, το γραφείο του σερίφη της κομητείας του Μαϊάμι ενέκρινε την ιατροδικαστική παλυνολογική εξέταση στα ρούχα του θύματος στην προσπάθεια τους να ταυτοποιήσουν την ίδια και τον/τους δολοφόνο/ους της. Αυτή η δοκιμή διενεργήθηκε από την Υπηρεσία Τελωνείων και Προστασίας των Συνόρων των ΗΠΑ. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η «Άγνωστη γυναίκα του Μαϊάμι» είχε καταγωγή από τις βορειοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες ή είχε περάσει σημαντικό χρόνο σε αυτή την περιοχή τον τελευταίο χρόνο πριν από τη δολοφονία της. Τα ρούχα της περιείχαν επίσης υψηλά επίπεδα αιθάλης από έκθεση σε κυκλοφορία οχημάτων ή σε βιομηχανική δραστηριότητα, υποστηρίζοντας τις αρχικές υποψίες των ερευνητών ότι μπορεί η γυναικά να έκανε συχνά ωτοστόπ. Επιπλέον, η γύρη που πάρθηκε από τα εξωτερικά της ρούχα υποδηλώνει ότι, λίγο πριν τη δολοφονία της, βρισκόταν σε περιοχή με άνυδρο κλίμα όπως οι Δυτικές Ηνωμένες Πολιτείες ή το βόρειο Μεξικό.
Ταυτοποίηση
Στις 9 Απριλίου 2018, το Περιφερειακό Εργαστήριο Εγκλήματος της Κοιλάδας του Μαϊάμι ανακοίνωσε ότι είχε ταυτοποιήσει το θύμα ως την 21χρονη Μάρσια Λενόρ Κινγκ από το Λιτλ Ροκ του Αρκάνσας. Η αναγνώριση της είχε επιτευχθεί μέσω ανάλυσης DNA που διεξήχθη από τον οργανισμό DNA Doe Project, με τη βοήθεια του Περιφερειακό Εργαστήριο Εγκλήματος του Μαϊάμι και της τεχνολογίας Full Genomes Corporation. Η Δρ. Ελίζαμπεθ Μάρεϊ επικοινώνησε με αυτόν τον οργανισμό το 2017 και μπόρεσε να αντιστοιχίσει με επιτυχία ένα δείγμα DNA της Μάρσια με ένα δείγμα που υποβλήθηκε για σύγκριση από έναν πρώτο ξάδερφο της. Η οικογένεια της αρνήθηκε να κάνει δημόσια δήλωση στον τύπο, ζητώντας να σεβαστούν την ιδιωτικότητα τους.
Η οικογένεια της είχε δει τελευταία φορά ζωντανή την Μάρσια το 1980. Ποτέ δεν είχε αναφερθεί επίσημα ως αγνοούμενη, αν και οι δικοί της άνθρωποι την αναζητούσαν. Πιστεύεται ότι η Μάρσια συνήθιζε να κάνει συχνά ωτοστόπ για να μετακινείται από το ένα μέρος στο άλλο, όπως είχαν υποστηρίξει και οι ερευνητές πριν από την αναγνώριση της.
Ερευνά σε εξέλιξη
Τον Ιούλιο του 2018, το Γραφείο του σερίφη της κομητείας του Μαϊάμι ανακοίνωσε ότι έλαβε περαιτέρω πληροφορίες σχετικά με την πραγματική τοποθεσία της Μάρσια λίγο πριν από το θάνατο της. Αυτές οι πληροφορίες περιλάμβαναν μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων που την τοποθετούσαν στο Λούισβιλ του Κεντάκι, περίπου 14 ημέρες πριν από το θάνατο της. Έξι άτομα επιβεβαίωσαν επίσης αναφορές που υποστήριζαν ότι η Κινγκ βρισκόταν επίσης στο Αρκάνσας λίγο πριν τη δολοφονία της. Πιστεύεται ότι ο λόγος που είχε ταξιδέψει στο Οχάιο μπορεί να οφειλόταν στην ύποπτη εμπλοκή της με τη θρησκευτική οργάνωση με την ονομασία "The Way".
Τον Φεβρουάριο του 2020, το γραφείο του σερίφη της κομητείας του Μαϊάμι ανακοίνωσε ότι ήταν σε θέση να ερευνήσει περαιτέρω την υπόθεση, καθώς η πρόοδος στην τεχνολογία είναι μεγαλύτερη πλέον, και οι αρχές είναι σε θέση να ψάξουν να βρουν το προφίλ πυρηνικού DNA του δολοφόνου της ή του ατόμου με το οποίο ήταν συντροφιά η Μάρσια τις τελευταίες τις στιγμές. Απευθυνόμενος σε αυτές τις τρέχουσες εξελίξεις, ο σερίφης της κομητείας του Μαϊάμι, Ντέιβ Ντούτσαλκ, δήλωσε: «Έχουμε πάντα ελπίδες να αποδώσουμε δικαιοσύνη για τα θύματα ανθρωποκτονιών και τις οικογένειες τους. Δεν έχουμε ξεχάσει, ούτε θα το κάνουμε ποτέ, και θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε καθώς αναπτύσσονται νέες τεχνολογίες. Θα εξετάζουμε τα στοιχεία μας για να μάθουμε αν αξίζει να τα ερευνήσουμε ξανά."
Κηδεία
Η Μάρσια είχε ταφεί αρχικά ως θύμα αγνώστων στοιχείων στο νεκροταφείο του Ρίβερσαϊντ στην κομητεία του Μαϊάμι στο Οχάιο εβδομάδες μετά τον θάνατο της, με αρκετούς αξιωματικούς να παρευρίσκονται στην κηδεία της. Μετά την αναγνώριση της ταυτότητας της, η οικογένεια της επέλεξε να παραμείνει θαμμένη σε αυτό το νεκροταφείο, με την μητριά της, Σίντι Σόσσομαν, να εξηγεί την πεποίθηση της οικογένειας της ότι ήταν «θέλημα του Θεού» η κόρη τους να δολοφονηθεί και να παραμείνει αγνώστων στοιχείων για τόσο καιρό. Εκείνοι πιστεύουν ότι η Μάρσια ήταν ευλογημένη που πέθανε μέσα σε μια κοινότητα που της είχε δείξει τέτοια εκτίμηση και αξιοπρέπεια ενώ εκείνη παρέμενε χωρίς ταυτότητα. Οι γονείς της είχαν χωρίσει εδώ και καιρό, και ο πατέρας της, Τζον Γουέσλι Σόσσομαν, είχε ξαναπαντρευτεί, έχοντας πολλά παιδιά με τη δεύτερη σύζυγο του, τα οποία αναρωτιόντουσαν από καιρό πού βρίσκεται η αγαπημένη του κόρη, η Μάρσια. Δυστυχώς, οι αδελφοί της Μάρσια, Ντάνιελ Κινγκ και Τζόναθαν Σόσσομαν (ετεροθαλής αδελφός), και ο πατέρας της Τζον, απεβίωσαν προτού αναγνωριστεί η ταυτότητα της.
Στις 20 Ιουλίου 2018, πραγματοποιήθηκε μνημόσυνο για την Μάρσια σε ένα παρεκκλήσι στο Τρόι του Οχάιο. Αυτή η λειτουργία τελέστηκε από τον αιδεσιμότατο Γκέκορι Σίμμονς. Η μητριά της Μάρσια και άλλα οκτώ μέλη της οικογένειας αντικατέστησαν την ταφόπλακα της «Άγνωστης γυναίκας» με μια άλλη που έφερε το πραγματικό της όνομα. Την λειτουργία παρακολούθησαν περισσότεροι από πενήντα κάτοικοι της περιοχής. Περιγράφοντας την προσωπικότητα της Μάρσια, η Σίντι την χαρακτήρισε ως μια «πολύ έμπιστη» νεαρή γυναίκα, προτού απευθυνθεί σε όλους τους παρευρισκόμενους με τα εξής λόγια: «Οι λέξεις δεν περιγράφουν τα συναισθήματα που τρέφουμε για όλους εσάς, που την αγαπήσατε και την πήρατε στην αγκαλιά σας».
Αναφορές
Κατηγορία:Περιστατικά βίας εις βάρος γυναικών Κατηγορία:Γυναίκες θύματα δολοφονίας Κατηγορία:Δολοφονίες στις Ηνωμένες Πολιτείες Κατηγορία:Ανεξιχνίαστα εγκλήματα
Εταιρεία δολοφόνων
Ως Εταιρεία Δολοφόνων αναφέρεται μια ελληνική εγκληματική οργάνωση, η οποία προσέγγιζε ηλικιωμένους και στη συνέχεια τους δολοφονούσε για να επωφεληθούν τα μέλη της από τις διαθήκες τους, τις οποίες πλαστογραφούσαν. Η δράση της Εταιρείας Δολοφόνων αποκαλύφθηκε το Πάσχα του 1987.
Ο αρχηγός
Ιθύνων νους της συμμορίας αυτής υπήρξε ο 51χρονος (τότε) δικηγόρος Χρήστος Παπαδόπουλος. Ένας άνθρωπος υπεράνω πάσης υποψίας, πρότυπο του επιτυχημένου πολίτη, πρώην Δήμαρχος Ν.Χαλκηδόνας, οικογενειάρχης και πατέρας τριών παιδιών.
Η στελέχωση
Η εγκληματική οργάνωση στελεχώθηκε με άτομα κατάλληλα και πρόθυμα να εξυπηρετήσουν τους σκοπούς της, τα οποία θεωρούνταν και αυτά άνθρωποι καθημερινοί, οικογενειάρχες, χωρίς προηγούμενο ποινικό υπόβαθρο.
Μεταξύ άλλων συμμετείχαν στη συμμορία οι:
Το σχέδιο
Η οργάνωση ξεκινούσε με την εύρεση θυμάτων με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και ειδικότερα, άτομα μεγάλης ηλικίας, με οικονομική επιφάνεια, χωρίς στενά συγγενικά πρόσωπα, που αντιμετώπιζαν προβλήματα υγείας. Μετά τον εντοπισμό τους, περνούσαν στη φάση της προοδευτικής προσέγγισης των υποψηφίων θυμάτων με στόχο την απόκτηση της εμπιστοσύνης τους με διάφορα μέσα. Μόλις επιτύγχαναν το σκοπό τους, προχωρούσαν στην πλαστογράφηση των διαθηκών των ηλικιωμένων στόχων τους και, ακολούθως, στη θανάτωσή τους με τρόπο, που να μοιάζει φυσική κατάληξη.
Στο τελικό στάδιο δημοσίευαν τις διαθήκες με τη βοήθεια του κυκλώματος συνεργατών που ήταν απαραίτητοι στην ολοκλήρωση των σχεδίων τους, όπως συμβολαιογράφοι, δικαστικοί επιμελητές και διάφοροι ψευδομάρτυρες. Η ποιότητα της παραχάραξης ήταν τέτοια που ακόμα και οι γραφολόγοι δεν κατάφεραν με την πρώτη ματιά να αντιληφθούν ότι οι επίδικες διαθήκες ήταν πλαστές και ως εκ τούτου δεν εξέφραζαν την τελευταία επιθυμία των θανόντων.
Η δράση
Ξεκίνησε από συγγενικό πρόσωπο του Παπαδόπουλου, τον 84χρονο επιχειρηματία Βασίλειο Ελευθεριάδη, θείο της γυναίκας του Αναστασίας και νονό του γιου του, ο οποίος ορίστηκε κληρονόμος της περιουσίας του μετά από επέμβαση της «εταιρείας» στη χειρόγραφη διαθήκη του.
Δεύτερο θύμα της εγκληματικής οργάνωσης ήταν η 67χρονη Λάουρα Πάντου η οποία βρέθηκε νεκρή σε άλσος του Κολωνακίου με εμφανιζόμενη τότε αιτία θανάτου την εμπλοκή της σε τροχαίο δυστύχημα, ενώ δύο μήνες αργότερα, βρέθηκε νεκρή και η 70χρονη θεία της Έλλη Βεργιοπούλου στο διαμέρισμα που έμεναν από κοινού. Στη διαθήκη της η Βεργιοπούλου όριζε ως κληρονόμους της 46 άτομα, γυναίκες όλες, μεταξύ των οποίων και οι δύο κόρες του Παπαδόπουλου, οι οποίες είχαν την επικαρπία μαζί με άλλες δύο γυναίκες. Με έναν ειδικό όρο που υπήρχε στη διαθήκη, αν κάποια από τις επικαρπώτριες πέθαινε ή αποποιούνταν την κληρονομιά η επικαρπία περνούσε στις υπόλοιπες και «συμπτωματικά» οι υπόλοιπες δύο γυναίκες αποποιήθηκαν την επικαρπία. Αξίζει να σημειωθεί ότι η διαθήκη είχε συνταχθεί ενώπιον της συμβολαιογράφου Ελένης Κοκιοπούλου – Καστανάκη και τριών μαρτύρων, που εμφανίστηκαν ως μάρτυρες και στη διαθήκη ενός άλλου θύματος, του Χαράλαμπου Τυπάλδου.
Η δολοφονία του επόμενου θύματος, της 65χρονης Ευφροσύνης Φραγκουλάκη, καταδεικνύει την αναλγησία και τη στυγνότητα της Παπανικολάου, καθώς σκότωσε τη θεία της χτυπώντας την με μια πέτρα στο κεφάλι και, για να δημιουργήσει άλλοθι για τον εαυτό της, τηλεφωνούσε για εβδομάδες μετά τη δολοφονία στους γείτονές της υποδυόμενη τη θεία της. Μάλιστα κατέθεσε και αγωγή κατά της νεκρής, υποστηρίζοντας ότι έφυγε στο εξωτερικό χωρίς να της καταβάλει τα δεδουλευμένα τεσσάρων ετών για τη φροντίδα που της παρείχε στο σπίτι.
Μερικούς μήνες πριν τη δολοφονία της η Φραγκουλάκη σύστηνε στους φίλους της έναν άνδρα 70 ετών, ονόματι «Δημήτρη» ως μέλλοντα σύζυγό της με τον οποίο σκόπευε να ζήσει στην Ελβετία. Για το λόγο αυτό πώλησε ένα ακίνητό της στην τιμή των 6.500.000 δραχμών (19.076 ευρώ), ποσό το οποίο ουδέποτε ανευρέθη. Όπως διαπιστώθηκε αργότερα ο υποψήφιος γαμπρός ήταν μέλος της οργάνωσης, ο Πλατανιώτης.
Τα υπόλοιπα θύματα
Προσθετικά, με τα παραπάνω θύματα της οργάνωσης, ήταν και οι: Όπως αποκαλύφθηκε, τα μέλη της σπείρας πριν από τη σύλληψή τους σχεδίαζαν τη δολοφονία του ζεύγους Πεντάζου στην Αμαλιάδα.
Η αποκάλυψη
Όταν δημοσιεύτηκε η διαθήκη του Τυπάλδου η οποία όριζε ως κληρονόμους την κόρη και τη σύζυγο του Πέππα, τους οποίους ελάχιστα γνώριζε ο θανόντας, η οικογένειά του ανέθεσε σε ιδιωτικό ερευνητή τη διερεύνηση της υπόθεσης.
Τα αποτελέσματα της έρευνάς του τα κοινοποίησε ο ιδιωτικός αστυνομικός - ερευνητής Κωνσταντίνος Σπύρου στην αστυνομία και σύντομα οι αρχές ξετύλιξαν το κουβάρι των εγκληματικών δραστηριοτήτων της «εταιρείας».
Η ακροαματική διαδικασία
Κατά την διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, ο Παπαδόπουλος προσπαθούσε να εμφανίσει τον εαυτό του ως «Ρομπέν των Φτωχών» και επαναστάτη, λέγοντας πως: "«Η ανθρώπινη ζωή δεν είναι ταμπού», «Αν υπήρχαν 100 εταιρείες δολοφόνων, η κοινωνία μας θα ήταν καλύτερη», «Σωστός στόχος δεν είναι να χτυπάς έναν εισαγγελέα όπως κάνουν οι εξτρεμιστικές οργανώσεις. Οι κλοπές και οι ληστείες, είναι κοινωνικές πράξεις. Τα άλλα είναι λόγια»"Προέβαλε επίσης ποικίλα ψευτοδιλήμματα ενώπιον του δικαστηρίου, όπως το αν είναι προτιμότερο να ζει ένας σαν τον Τυπάλδο ή να ζουν 10 άλλα άτομα αντί γι'αυτόν, ισχυριζόμενος πως τα χρήματα που καταχρώνταν, τα μοίραζαν σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη.
Ο εισαγγελέας της έδρας του πρώτου δικαστηρίου Βασίλης Μαρκής, επίτιμος αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου σήμερα, είχε πει στην αγόρευσή του για τον Χρ. Παπαδόπουλο"«Κανένα κίνητρο δεν δικαιολογεί παρόμοιες ενέργειες. Προσπάθησε να εμφανιστεί στο δικαστήριο ως Ρομπέν των Δασών. Εμείς όμως δεν μπορούμε να του βρούμε ελατήρια. Το μόνο που επιδίωκε ο Παπαδόπουλος ήταν το χρήμα. Δεν αισθάνομαι καμία κακία για τον Παπαδόπουλο, πρέπει όμως το μήνυμα που ήθελε να μεταφέρει στο δικαστήριο με την κοσμοθεωρία του να σχολιαστεί…»"
Οι ποινές
Τα υπόλοιπα μέλη της «εταιρείας», καταδικάστηκαν με ελαφρότερες ποινές και συγκεκριμένα:
Η συνέχεια
Ο Παπαδόπουλος, εξέτισε το μεγαλύτερο μέρος της ποινής του στις φυλακές Κέρκυρας μέχρι το Πάσχα του 2001, όταν και έλαβε άδεια αλλά δεν επέστρεψε. Λίγους μήνες αργότερα η αστυνομία τον εντόπισε να διαμένει σε διαμέρισμα της Κυψέλης στην Αθήνα, λίγα μόλις μέτρα από τα δικαστήρια της Σχολής Ευελπίδων.
Στη συνεχεία ο Παπαδόπουλος μεταφέρθηκε στις φυλακές Διαβατών για να αποφυλακιστεί τελικά το 2008, κατόπιν σχετικής αίτησης που επέβαλε.
Τον Ιανουάριο του 2010 άνοιξε γραφείο προκειμένου να ξεκινήσει, όπως ισχυρίστηκε, μια νέα φάση στη ζωή του ασχολούμενος με φορολογικές, διοικητικές και τελωνειακές υποθέσεις. 'Ομως τον Ιούλιο του 2011 συνελήφθη εκ νέου στην περιοχή Μενιδίου, κατηγορούμενος για την απαγωγή μιας 57χρονης γυναίκας με σκοπό να καρπωθεί την περιουσία της. Το θύμα ήταν γνωστό στους κοσμικούς κύκλους της Αθήνας μιας και ο αποθανών σύζυγός της ήταν εύπορος αντικέρ, ιδιοκτήτης παλαιοπωλείου στην Αθήνα και διατηρούσε μία από τις μεγαλύτερες γκαλερί της πρωτεύουσας.
Η εξέλιξη αυτή οδήγησε το Τύπο της εποχής σε δημοσιεύματα σχετικά με τα κριτήρια με τα οποία το αρμόδιο δικαστικό συμβούλιο κρίνει πως ένας άνθρωπος σαν τον Παπαδόπουλο πληροί τις προϋποθέσεις για επανένταξη στην κοινωνία ή αποτελεί συνεχή κίνδυνο γι'αυτήν.