cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2002
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής 2002 ήταν η 32η διοργάνωση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Ενόργανης Γυμναστικής, που διεξήχθη από την Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία (Ε.Γ.Ο.). Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Εθνικό Κλειστό Γυμναστήριο «Δημήτριος Τόφαλος», στην Πάτρα από το Σάββατο 23 έως και την Κυριακή 24 Μαρτίου του 2002.
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν οι κατηγορίες ανδρών, γυναικών, εφήβων και νεανίδων. Πρωταθλήτρια ομάδα στους άνδρες αναδείχθηκε ο Γ.Α.Σ. Ειρήνη Περιστερίου και στις γυναίκες ο Γ.Σ. Καλλιθέα.
Κάτοχοι μεταλλίων
2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής Κατηγορία:Γυμναστική το 2002 Κατηγορία:Αθλητισμός στην Πάτρα
Τζουσσάνο
Το Τζουσσάνο (ιταλικά: Giussano) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
Εθνική Βιβλιοθήκη Βιτόριο Εμανουέλε Γ΄
Η Εθνική Βιβλιοθήκη Βιτόριο Εμανουέλε Γ΄  (ιταλικά: Biblioteca nazionale Vittorio Emanuele III) είναι εθνική βιβλιοθήκη της Ιταλίας. Καταλαμβάνει την ανατολική πτέρυγα του Βασιλικού Ανακτόρου του 18ου αιώνα στη Νάπολη, στην Piazza del Plebiscito 1, και έχει εισόδους από την Piazza Trieste και Trento.
Σε μέγεθος είναι η τρίτη μεγαλύτερη βιβλιοθήκη της Ιταλίας, μετά τις εθνικές βιβλιοθήκες της Ρώμης και της Φλωρεντίας, με 1.480.747 έντυπους τόμους, 319.187 φυλλάδια, 18.415 χειρόγραφα, περισσότερα από 8.000 περιοδικά, 4.500 αρχέτυπα και τους 1.800 παπύρους του Ηρακλείου Καμπανίας.
Ιστορία
Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα στο Βασιλικό Ανάκτορο (που σήμερα στεγάζει το Αρχαιολογικό Μουσείο ), με αρχική συλλογή τα βιβλία του Ανακτόρου του Καποντιμόντε, τη βιβλιοθήκη της περίφημης συλλογή Φαρνέζε  που ο Κάρολος Γ' είχε μεταφέρει στη Νάπολη το 1734).
Άνοιξε για το κοινό το 1804 με την ονομασία Βασιλική Βιβλιοθήκη της Νάπολης και διευθυνόταν τότε από τον μεγάλο ανθρωπιστή Χουάν Αντρές, ο οποίος συνέταξε τα σημαντικότερα απομνημονεύματά του, στα λατινικά, που εκδόθηκαν στη Μαδρίτη από το Instituto Juan Andrés de Comparatística y Globalización με μια μελέτη που διεύρυνε  και ανανέωνε τη γνώση αυτής της καίριας και πολύ περίπλοκης θέσης στον ευρωπαϊκό πολιτισμό.
Το 1816 άλλαξε το όνομά της σε Βασιλική Βιβλιοθήκη των Βουρβόνων. Οι προσθήκες στη συλλογή της προήλθαν από τόπους λατρείας που καταργήθηκαν και από ιδιωτικές συλλογές που κατασχέθηκαν. Με την ενοποίηση της Ιταλίας το 1860 πήρε το σημερινό της όνομα Εθνική Βιβλιοθήκη.
Το 1910 η βιβλιοθήκη εμπλουτίστηκε από το Εργαστήριο για τους παπύρους του Ηρακλείου που ίδρυσε ο Κάρλος ντι Μπορμπόνε για να συντηρήσει τους παπύρους που ανακαλύφθηκαν στις ανασκαφές στη Βίλα των Παπύρων (Ερκουλάνεουμ). Μετά από μακρές συζητήσεις και με την πρόταση και τις προσπάθειες του Μπενεντέτο Κρότσε, η βιβλιοθήκη μεταφέρθηκε το 1922 στη σημερινή της θέση στο Βασιλικό Ανάκτορο, το οποίο παραχωρήθηκε στη βιβλιοθήκη από τον βασιλιά Βιτόριο Εμμανουήλ Γ' (το όνομα του οποίου εξακολουθεί να φέρει). Μετά τη μεταφορά της, οι συλλογές άλλων σημαντικών ναπολιτάνικων βιβλιοθηκών προσαρτήθηκαν σε αυτήν, συμπεριλαμβανομένης της Βιβλιοθήκης Brancacciana (που ιδρύθηκε στη Ρώμη από τον καρδινάλιο Φραντσέσκο Μαρία Μπρανκάτσιο στο πρώτο μισό του 17ου αιώνα, μεταφέρθηκε στη Νάπολη και έγινε τελικά η πρώτη δημόσια βιβλιοθήκη της Νάπολης).
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου υπέστη ζημιές λόγω της γερμανικής και συμμαχικής κατοχής της Νάπολης (πυρπολήθηκε από τους Γερμανούς), αν και τα πιο πολύτιμα χειρόγραφα είχαν μεταφερθεί σε ασφαλέστερες τοποθεσίες και παρέμειναν εκεί μέχρι την επαναλειτουργία της βιβλιοθήκης το 1945. Το 1980 μια πτέρυγα του κτιρίου υπέστη σοβαρές ζημιές από σεισμό, αναγκάζοντας τη βιβλιοθήκη να μεταφέρει μέρος των αποθεμάτων της σε άλλο τμήμα του κτιρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικές βιβλιοθήκες Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στην Ιταλία Κατηγορία:Νάπολη
Λατσάτε
Το Λατσάτε (ιταλικά: Lazzate) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
Λεντάτε σουλ Σέβεζο
Το Λεντάτε σουλ Σέβεζο (ιταλικά: Lentate sul Seveso) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
Ψείρες (παιχνίδι)
Περιγραφή
Όλοι οι παίχτες συγκεντρώνονται σε κύκλο. Ένας μπαίνει μέσα στον κύκλο και φωνάζει ένα όνομα και πετάει την μπάλα. Το άτομο που θα ακούσει το όνομά του πρέπει να πιάσει την μπάλα. Αν πιάσει την μπάλα, τότε λέει ένα άλλο όνομα.
Αν όμως δεν πιάσει την μπάλα, τότε οι άλλοι παίχτες τρέχουν όσο πιο μακριά μπορούν. Ο παίχτης που δεν έπιασε την μπάλα λέει «123 στοπ!». Όταν ακούσουν οι παίχτες «123 στοπ!», σταματούν να τρέχουν και κάθονται ακίνητοι. Αν ο παίχτης που έχει την μπάλα δεν κοιτάζει, οι υπόλοιποι παίχτες μπορούν να κουνηθούν. Τότε ο παίχτης που κρατάει την μπάλα, κοιτάζει για να δει ποιος παίχτης είναι πιο κοντά και κάνει 3 βήματα. Μετά στοχεύει τον παίχτη που έχει για στόχο και ρίχνει την μπάλα. Αν η μπάλα δεν ακουμπήσει τον παίχτη, τότε ο παίχτης που έριξε την μπάλα παίρνει αρνητικό πόντο δηλαδή ψείρα, εάν όμως η μπάλα ακουμπήσει τον παίχτη, τότε ο παίχτης που ακούμπησε η μπάλα παίρνει ψείρα.
Νικόλαος Γ. Αποστολάκης
Ο '''Νικόλαος Γ. Αποστολάκης (1910-1947)''' ήταν Έλληνας ιερέας, αγωνιστής και μάρτυρας της Εθνικής Αντίστασης.
Γέννηση - Σπουδές - Λειτούργημα
Γεννήθηκε στο Παϊδοχώρι Αποκορώνου το 1910. Μετά τις σπουδές του στην Εκκλησιαστική Σχολή Κρήτης, υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία, παντρεύτηκε και ιερουργούσε από το 1937 στο γειτονικό χωριό Νεροχώρι όπου διέμενε με την σύζυγό του Αργυρώ και τα πέντε παιδιά τους. Η ενορία του περιελάμβανε επίσης τρία γειτονικά χωριά.
Η αρχή του τέλους
Για την πλούσια πατριωτική δράση του ο π. Νικόλαος Αποστολάκης δεν έχαιρε εκτίμησης εκ μέρους της Επισκοπής Κυδωνίας & Αποκορώνου. Η ντόπια αντίδραση, προσπαθούσε με κάθε τρόπο να κάμψει το αγωνιστικό του φρόνημα.
Τον τελευταίο χρόνο πριν τον μαρτυρικό του θάνατο οι εχθροί του, ορισμένοι από τους οποίους ήσαν μέσα από το ίδια την ενορία του, διέδιδαν ότι “θα τον γδάρουν ζωντανό σαν τον Αθανάσιο Διάκο”. Εκείνος όμως με καρτερία και νηφαλιότητα αντιπαρερχόταν τις πολλαπλές προκλήσεις.
Ενδεικτικό του μίσους που αντιμετώπιζε αποτελεί η εισβολή παρακρατικών στην εκκλησία του Παϊδοχωρίου την Μεγάλη Πέμπτη του 1947 μόλις ο π. Νικόλαος Αποστολάκης τελείωνε την ανάγνωση του έκτου Ευαγγελίου. Οι εθνικόφρονες τοποθέτησαν ένα όπλο πάνω στο ιερό βιβλίο και τον εξανάγκασαν να ξαναπεί όλα τα Ευαγγέλια από την αρχή μέχρι το δωδέκατο.
Το μαρτυρικό τέλος
Στις 2 Αυγούστου 1947, παρακρατική συμμορία (σημ. Μάυδες του Γύπαρη), με την δικαιολογία ότι οι αντάρτες είχαν πάρει λάδι από την εκκλησία του χωριού, ενέργεια για την οποία ο προοδευτικός ιερέας είχε πλήρη άγνοια, τον άρπαξαν με δόλιο τρόπο τα μεσάνυχτα από την αγκαλιά της γυναίκας του, τον έβαλαν σε φορτηγό και διασχίζοντας τα χωριά Μπαμπαλή το Χάνι (Άγιοι Πάντες), Νιο Χωριό, Αρμένοι και Καλύβες τον έδειραν αλύπητα και τον βασάνισαν γδέρνοντας τα χέρια του και βγάζοντας τα μάτια του. Κάτοικοι των χωριών διηγήθηκαν ότι άκουσαν τα ουρλιαχτά πόνου του ιερέα μέσα στην ήσυχη νύχτα καθώς περνούσε το όχημα πλάι από τα σπίτια τους. Αφού τον οδήγησαν σε τοποθεσία κοντά στις φυλακές Καλαμίου τον ανάγκασαν να ψάλλει την νεκρώσιμη ακολουθία του, του απέκοψαν τα γεννητικά όργανα, τον πυροβόλησαν στο κεφάλι και τον έριξαν στον Κόκκινο Γκρεμό.
Χαρακτηριστικό της συμπεριφοράς τους αποτελεί το γεγονός ότι τρομοκρατώντας οικείους, συγγενείς και φίλους οι οποίοι έσπευσαν στο σημείο το πρωί μόλις μαθεύτηκε το συμβάν, απαγόρευσαν την ταφή στο γενέθλιο χωριό του και απαίτησαν να ταφεί σκεπασμένος με χώμα αλλά όχι σε μνήμα και μάλιστα έξω από τον περίβολο του νεκροταφείου Καλαμίου.
Σε γράμμα που απέστειλε η πρεσβυτέρα Αργυρώ Αποστολάκη προς ένα ιερωμένο από τον Κεφαλά Αποκορώνου, επιστήθιο φίλο του συζύγου της, ο οποίος είχε μεταναστεύσει στην Αμερική προ διετίας, και το οποίο γράμμα με σύμφωνη γνώμη της δημοσιεύθηκε σε αριστερή εφημερίδα της ομογένειας (βλ. κατωτέρω), έγραφε μεταξύ άλλων: “Όταν το πρωί πήγα για να τον θάψω η αστυνομία με εμπόδισε για να μη δω την οικτράν κατάσταση που τον είχαν κάμει και να την διηγούμαι στον κόσμο. Έστειλα λοιπόν τέσσερις άνδρες και τον έβαλαν κομματιασμένο όπως ήτο μέσα σε μια κάσα και τον σκέπασαν καλά να μη φαίνεται”.
Την επομένη της δολοφονίας η μεγαλύτερη κόρη του Ισμήνη συνοδευόμενη από συγγενείς, μάζεψε σε μαντήλι τα σκορπισμένα μυαλά του ιερέα πατέρα της στο σημείο όπου άφησε την τελευταία του πνοή και τα εναπόθεσε στο μνήμα του. Στις 3 Αυγούστου η βενιζελική εφημερίδα των Χανίων “ΚΗΡΥΞ” εξυμνώντας μεταξύ άλλων "ανδραγαθήματα" των παραστρατιωτικών ανέφερε στο ίδιο άρθρο ότι "ιερέας ευρέθη νεκρός σε γκρεμό" ως να επρόκειτο περί ατυχήματος.
Οι συνέπειες της απουσίας του στην οικογένεια
Η σύζυγος του αδικοχαμένου ιερέα, μόνη με πέντε ορφανά παιδιά, εκδιώχτηκε από τους αιμοδιψείς παρακρατικούς για ένα διάστημα από το ίδιο της το σπίτι, ενώ τα επόμενα χρόνια συνέχισε να δέχεται ύβρεις, απειλές και έρευνες στο σπίτι της για τυχόν περίθαλψη ανταρτών. Αν και ουσιαστικά μόνη κατάφερε εργαζόμενη στον αργαλειό να σπουδάσει όλα τα παιδιά της, τρία από τα οποία έγιναν επιστήμονες.
Σαμπά Μαχμούντ
Η Σαμπά Μαχμούντ (Saba Mahmood) (1962 - 10 Μαρτίου 2018) ήταν Αμερικανίδα ανθρωπολόγος πακιστανικής καταγωγής, καθηγητής ανθρωπολογίας στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Μπέρκλεϊ. Στο Μπέρκλεϊ συνεργάστηκε επίσης με το Κέντρο Μελετών Μέσης Ανατολής και το Ινστιτούτο Μελετών της Νότιας Ασίας. Το επιστημονικό της έργο κάλυψε έρευνες για την ανθρωπολογία και την πολιτική θεωρία, με επίκεντρο τις μουσουλμανικές κοινωνίες της Μ. Ανατολής και της Νότιας Ασίας. Η Μαχμούντ είχε σημαντική θεωρητική συμβολές στην επανεξέταση της σχέσης μεταξύ δεοντολογίας και πολιτικής, θρησκείας και κοσμικότητας, ελευθερίας και υποταγής, λογικής και ενσωμάτωσης. Επηρεασμένη από το έργο του Ταλάλ Άσαντ, έγραψε για θέματα όπως το φύλο, η θρησκευτική πολιτική, η εκκοσμίκευση και οι μουσουλμανικές και μη μουσουλμανικές σχέσεις στην Μέση Ανατολή.
Έργο
Το έργο της Μαχμούντ είχε βαθιές επιπτώσεις στην φιλοσοφική και εμπειρική μελέτη της κυριαρχίας, της υποκειμενικότητας και του φεμινισμού και οδήγησε πολλούς μελετητές να αναθεωρήσουν τις κυρίαρχες προσεγγίσεις τους για το δίκαιο και το σύγχρονο κράτος, ιδιαίτερα όσον αφορά στον τρόπο με τον οποίο κυβερνώνται και καθορίζονται θρησκευτικά θέματα και ομάδες ανθρώπων. Ξεπερνώντας τα όρια που διαχωρίζουν τις ανθρωπιστικές και τις κοινωνικές επιστήμες, με το έργο της συνέβαλε στη θεωρητική και εθνογραφική έρευνα για την θρησκεία και την ελευθερία στην νεωτερικότητα, καθώς και την κληρονομιά της αποικιοκρατίας, του καπιταλισμού και της κοσμικότητας στις σύγχρονες συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή. Απεβίωσε από καρκίνο του παγκρέατος στις 10 Μαρτίου, 2018.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ανθρωπολόγοι
Συκιά Εμπεσού Αιτωλοακαρνανίας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Συκιά (αποσαφήνιση)
Η Συκιά, επίσημα Συκέα, είναι ημιορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 360 μέτρα.
Σημείωση
Στην Αιτωλοακαρνανία υπάρχουν: Συκιά Ναυπάκτου και Συκιά ή Συκέα Φαμίλας
Απόστολος Γεραλής
Ο Απόστολος Γεραλής (20 Αυγούστου 1886 - 26 Νοεμβρίου 1983) ήταν Έλληνας ζωγράφος του 20ού αιώνα. Μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο επίσης ζωγράφος Λουκάς.
Έργο
Ο Γεραλής στα έργα του συνδύαζε την τεχνοτροπία της Σχολής του Μονάχου με στοιχεία του γαλλικού υπαιθρισμού. Τα έργα του περιλαμβάνουν σκηνές από την καθημερινή ζωή, τοπία και εσωτερικούς χώρους. Από ένα σημείο και μετά απέβαλε τα στοιχεία της ακαδημαϊκής ζωγραφικής, με αποτέλεσμα να γίνει εμφανέστερη η επίδραση της γαλλικής τοπιογραφίας στο έργο του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι
Πυρηνικός πόρος
Ο πυρηνικός πόρος (ή σύμπλοκο πυρηνικού πόρου, nuclear pore complex, NPC) είναι ένα μεγάλο (περίπου 110 MDa) πολυπρωτεϊνικό σύμπολοκο το οποίο διαπερνά τον πυρηνικό φάκελο και λειτουργεί ως πύλη εισόδου/εξόδου για μόρια RNA, πρωτεΐνες και αγγελιαφόρα ριβονουκλεοπρωτεϊνικά σύμπλοκα (messenger ribonucleoprotein complices, mRNPs) προς και από τον πυρήνα του κυττάρου. Επιπλέον, τα NPCs εμπλέκονται άμεσα στο σχηματισμό της μιτωτικής ατράκτου, τη γονιδιακή και την επιγενετική ρύθμιση μέσω τροποποιήσεων των ιστονών. Οι τελευταίες δύο λειτουργίες διαμεσολαβούντα τόσο από μόρια που εισέρχονται στον πυρήνα, όσο και από τα ίδια τα σύμπλοκα των πυρηνικών πόρων.
Δομή
Το σύμπλοκο του πυρηνικού πόρου έχει κυλινδρικό σχήμα με οκταμερή συμμετρία γύρω από τον άξονα του κεντρικού πόρου. Σχηματίζεται από περίπου 34 πρωτεΐνων που ονομάζονται νουκλεοπορίνες (nucleoporins, nups). Τα συνολικά αντίγραφα των νουκλεοπορινών είναι πάνω από 1000. Οι νουκλεοπορίνες κατηγοριοποιούνται ως νουκλεοπορίνες ικριώματος (scaffold nups) ή FG-νουκλεοπορίνες [περιέχουν αλληλουχίες πλούσιες σε αμινοξέα φαινυλαλανίνης (F) και γλυκίνης (G)] και οργανώνονται σε 5 διακριτές δομές (α) 3 κεντρικούς δακτυλίους με κοινό άξονα συμμετρίας, τους κυτταροπλασματικό δακτύλιο (Cytoplasmic Ring, CR), τον ενδιάμεσο δακτύλιο (Inner Ring, IR), και τον πυρηνοπλασματικό δακτύλιο (Nuclear Ring, NR), με τον ενδιάμεσος δακτύλιο βρίσκεται ανάμεσα στους άλλους δύο και (β) τα κυτταροπλασματικά ινίδια (cytoplasmic filaments), από την πλευρά του κυτταροπλάσματος, και το πυρηνικό καλάθι (nuclear basket), από την πλευρά του πυρνηνοπλάσματος. Μακρομόρια μεγέθους έως και 40 kDa μπορούν να διαχέονται ελεύθερα διαμέσου του πυρηνικού πόρου, ενώ τα μεγαλύτερα χρειάζονται μηχανισμούς ενεργητικής μεταφοράς.
Για την κατασκευή ολόκληρου του NPC, οι νουκλεοπορίνες σχηματίζουν διακριτά υποσύμπλοκα τα οποία στη συνέχεια ενώνονται μεταξύ τους για τη συναρμολόγηση του μεγάλου συμπλόκου (για μια καλή ανασκόπηση βλ. Hampoelz et al., 2019 ). Τα υποσύμπλοκα αυτά είναι τα: Nup107-160, Nup93, Nup62, Nup214, Nup358. Στον παρακάτω πίνακα αναγράφονται τα εναλλακτικά ονόματα για κάθε ένα από τα υποσύμλοκα του NPC, η θέση τους μέσα στο μεγαλύτερο σύμπλοκο, οι νουκλεοπορινές που τα απαρτίζουν και μία σύντομη πειγραφή του ρόλου τους στο κύτταρο.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βιολογία Κατηγορία:Κυτταρικά οργανίδια Κατηγορία:Μοριακή Βιολογία
Farmerama
Τρόπος παιχνιδιού
Τα αντικείμενα μπορούν να αγοραστούν με δύο τρόπους, είτε με χαρτοτάλιρα (Εικονικό Νόμισμα) είτε με φιορίνια (Αληθινό νόμισμα). Περιλαμβάνεται μία Αγορά Αγροτών όπου οι παίκτες μπορούν να αγοράσουν ή να πουλήσουν καρπούς, ζώα και άλλα πράγματα. Ένας παίκτης μπορεί να προσθέσει έναν άλλον σαν γείτονα. Οι γείτονες μπορούν να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον να καθαρίσουν τα χωράφια από τα ζιζάνια, να δώσουν πόντους εμπειρίας όταν ανεβούν επίπεδο, αλλά και να δώσουν δώρα τα οποία βοηθούν στο παιχνίδι.
Η επιτραπέζια έκδοση
Η εταιρεία Ravensburger δημοσίευσε ένα επιτραπέζιο παιχνίδι Farmerama το οποίο μπορεί να παιχτεί από έναν μέχρι και τέσσερις παίκτες. Το συγκεκριμένο παιχνίδι δημιουργήθηκε από τον Uwe Rosenberg, ένα διάσημο σχεδιαστή παιχνιδιών, γνωστό για τα άλλα παιχνίδια φάρμας "Agricola" και "Bohnaza".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 2009 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια προσομοίωσης φάρμας‎ Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια στρατηγικής Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια φυλλομετρητών Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows
Οτμάν Καάκ
Ο Οτμάν Καάκ (عثمان الكعّاك, Othman Kaak), γεννημένος στις 15 Οκτωβρίου 1903 στο Γκαμάρτ και αποβιώσας στις 15 Ιουλίου 1976 στην Ανάμπα, ήταν Τυνήσιος ιστορικός.
Νεανικά χρόνια
Γόνος οικογένειας της Τύνιδας καταγόμενης από Ανδαλουσιανό μετανάστη, εγκατεστημένο στην Τυνησία κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα, και αποτελούμενης κατά κύριο λόγο από γαιοκτήμονες μεταξύ του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, είχε, συνολικά, τρεις αδερφούς, μεταξύ των οποίων τον μεγαλύτερο αδερφό του, τον μεγάλο βεζίρη Μουσταφά Καάκ.
Ο Οτμάν Καάκ ξεκίνησε τις σπουδές του στο κουτάμπ (κορανική σχολή). Στη συνέχεια, συνέχισε τις σπουδές του στη Ζιτούνα, όπου και αποφοίτησε λαμβάνοντας δίπλωμα θεολογίας, το τατουί. Παράλληλα, ακολούθησε σπουδές στο Κολλέγιο Σαντικί. Το 1926, αναχώρησε με προορισμό τη Γαλλία, όπου και έλαβε προπτυχιακό τίτλο σπουδών στη φιλολογία (licence ès lettres) από τη Σορβόννη, ενώ, παράλληλα, παρακολούθησε σεμινάρια στη Σχολή Ανατολίτικων Γλωσσών, καθώς και στο Κολλέγιο της Γαλλίας. Κατά το διάστημα παραμονής του στη Γαλλία, έμαθε αριθμό ξένων γλωσσών, όπως γαλλικά, αγγλικά, ιταλικά, ισπανικά και γερμανικά, ενώ, παράλληλα, ήρθε σε επαφή με γλώσσες, όπως τα περσικά, τα βερβερικά και τα χιμιαρικά.
Σταδιοδρομία
Το 1928, κατέστη καθηγητής ιστορίας και γεωγραφίας στην Ανώτατη Σχολή Αραβικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας. Στη συνέχεια, εργάστηκε ως καθηγητής στην Εθνική Σχολής Διοικήσεως στην Τύνιδα. Διαλέκτης ενώπιον λογοτεχνικών κύκλων, διετέλεσε γενικός γραμματέας αραβόγλωσσων προγραμμάτων στην Τυνησιακή Ραδιοφωνική Εταιρεία (Radiodiffusion tunisienne) μεταξύ του 1938 και του 1943. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, γυναικεία οργάνωση, γνωστή ως Εταιρεία Τυνήσιων Κυριών (Société des dames tunisiennes, στέγασε την έδρα της κατά τη διάρκεια των θερινών μηνών εντός της οικίας του ιδίου και της συζύγου του . Υπεύθυνος του τμήματος αραβικών βιβλίων στη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Τύνιδας, ο Καάκ, στη συνέχεια, κατέστη γενικός επιμελητής του ιδρύματος, το οποίο, στην πορεία, μετεξελίχθηκε στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Τυνησίας έπειτα από την ανεξαρτητοποίηση της χώρας, πιο συγκεκριμένα μεταξύ του 1956 και του 1965. Στη συνέχεια, διετέλεσε σύμβουλος του Υπουργού Πολιτισμικών Υποθέσεων μεταξύ του 1965 και του 1967.
Ως ιστορικός, ο Οτμάν Καάκ μελέτησε την τυνησιακή ιστορία, εκδίδοντας, μεταξύ άλλων, το La société tunisienne à l'époque aghlabide (ελληνικά: Η τυνησιακή κοινωνία κατά την αγλαβιδική περίοδο), καθώς και την αλγερινή ιστορία, εκδίδοντας, το 1925, το L'histoire générale de l'Algérie (ελληνικά: Η γενική ιστορία της Αλγερίας). Παράλληλα, ανέλυσε την αραβική ποίηση και δημοσίευσε μελέτες σχετικά με τη διατήρηση της τυνησιακής κληρονομιάς στην αραβική γλώσσα, μέσω, μεταξύ άλλων, των περιοδικών Al Badr και Al Fajr.
Συνολικά, έχει εκδώσει, περίπου, σαράντα βιβλία, ορισμένα εκ των οποίων δεν έχουν ακόμη εκδοθεί, σχετικά με την ιστορία, τη λογοτεχνία, την παράδοση, καθώς και τη μελέτη των γλωσσών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τυνήσιοι ιστορικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Κολλεγίου Σαντικί
Συμμετοχή της Ολλανδίας στη Eurovision 1956
Η Ολλανδία στη Eurovision 1956 με δύο τραγούδια δεν κατάφερε να κατακτήσει την 1η θέση
Αποτελέσματα
Ο παρακάτω πίνακας δείχνει την επιλογή τραγουδιών που θα εκπροσωπήσουν την Ολλανδία.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision 1956
Συνεχές βάσιμο
μικρογραφία|Παράδειγμα σημειογραφίας συνεχούς βάσιμου: η κάτω γραμμή περιλαμβάνει αριθμούς, οι οποίοι αντιστοιχούν σε διαστήματα σε σχέση με τις νότες, τις οποίες καλείται ο εκτελεστής να συμπληρώσει αυτοσχεδιάζοντας. Το συνεχές βάσιμο είναι τεχνικό χαρακτηριστικό της εκτελεστικής πρακτικής της μουσικής μπαρόκ. Το ενάριθμο βάσιμο και το γενικό βάσιμο είναι συγγενή χαρακτηριστικά, που απαντώνται και σε άλλα είδη μουσικής, καθώς και στην κλασσική μουσική πέραν της μπαρόκ περιόδου.
Ιστορικά στοιχεία
Το δίπτυχο «μελωδία - συνοδεία» δεν ήταν κάτι εντελώς καινούριο: εμφανίζεται σε καντιλένες του 14ου αιώνα, στην πρώιμη φρότολα, στα βουργουνδιανά σανσόν (chanson), το τραγούδι με συνοδεία λαούτου του 16ου αιώνα (lute song) καθώς και σε ελισαβετιανές άριες. Σταδιακά η διάκριση της μελωδίας από το βάσιμο έγινε εμφατική και κυριάρχησε ως ένα νέο ύφος. Με τον Τζούλιο Κατσίνι και τον Μοντεβέρντι καθιερώνεται το νέο ύφος (επονομαζόμενο και Secunda Prattica ή Stile Moderno) και η άνοδος της μονωδίας (βλ. ρετσιτατίβο). Αποτέλεσμα αυτής της πόλωσης ήταν η φαινομενική απαξίωση των εσωτερικών φωνών, κάτι που αποκαταστάθηκε με την καθιέρωση του συνεχούς βάσιμου.
Με την μετάβαση από την πολυφωνία στη λογική της αρμονίας, διατηρούνται μόνο δύο εκκλησιαστικοί τρόποι, (Ιωνικός και Αιολικός) και έτσι καθιερώνεται ο μείζων και ο ελάσσων τρόπος και τα παράγωγά τους, οι τρίφωνες συγχορδίες. Η τρίφωνη συγχορδία αποτελεί ουσιώδη προϋπόθεση για το συνεχές βάσιμο, αφού η εκτέλεση του συνεχούς βάσιμου είναι ουσιαστικά εκτέλεση συγχορδιών, πάνω στη μελωδική γραμμή του βάσιμου. Η κάθε νότα του βάσιμου αντιστοιχεί πλέον σε αρμονική βαθμίδα και ο εκτελεστής καλείται να συμπληρώσει τη συγχορδία που αντιστοιχεί στην κάθε νότα.
Αρχικά η γραμμή του βάσιμου ήταν απλή και χωρίς αριθμούς (ανάριθμο βάσιμο), με την εμφάνιση των βασικών βαθμίδων των συγχορδιών. Αργότερα, με την άνοδο της διευρυμένης χρήσης τονικοτήτων και διαφωνιών, οι συνθέτες σημείωναν αριθμούς πάνω ή κάτω από το βάσιμο· έτσι οι συγχορδίες ήταν άμεσα κατανοητές και ο εκτελεστής μπορούσε να διευρύνει το ρόλο του, παίζοντας όχι μόνο τις συγχορδίες υποστήριξης αλλά και αυτοσχεδιάζοντας μουσικά περάσματα. Ο αυτοσχεδιαστικός ρόλος του συνεχούς βάσιμου εξελίχθηκε κυρίως στο ύστερο μπαρόκ, οπόταν και εμφανίζεται ο όρος «πεποικιλμένο συνεχές βάσιμο».
Για το συνεχές βάσιμο γράφτηκαν πολλές πραγματείες από συνθέτες και θεωρητικούς της εποχής, προτείνοντας τρόπους εκτέλεσης, αλλά και σχολιάζοντας την αισθητική του, όπως: Κουπρέν, Χέντελ, Πρετόριους, Τέλεμαν, Καρλ Φίλιπ Εμάνουελ Μπαχ, Γκρέκορ Άϊχινγκερ (Gregor Aichinger), Φρίντριχ Έρχαρντ Νίτ (Friedrich Erhard Niedt), Ζαν Φιλίπ Ραμώ κ.α.
Η πρακτική του συνεχούς βάσιμου συνεχίστηκε μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα· στο ρομαντισμό, η πιο απλοποιημένη αρμονία και η χρήση πιο ηχηρών οργάνων (π.χ. πιάνο), η αυτοσχεδιαστικού τύπου συνοδεία του κοντίνουο θεωρήθηκε μάλλον ενοχλητική και αντικαταστάθηκε από πλήρως καταγεγραμένη συνοδεία (obligatto). Ωστόσο, κάποια παραδείγματα απαντώνται σε έργα κυρίως του Σούμπερτ και του Μπρούκνερ, αλλά αποκλειστικά στα πλαίσια της εκκλησιαστικής μουσικής. Η σημειογραφία του συνεχούς βάσιμου επίσης αποτέλεσε σημαντικό εργαλείο για τη διδασκαλία της θεωρίας και αρμονίας της μουσικής· τα ίδια σύμβολα ως επί το πλείστο χρησιμοποιούνται και σήμερα για την αρμονική ανάλυση μουσικών κομματιών.
Μια παραλλαγή της σημειογραφίας αυτής χρησιμοποιείται στη τζαζ και στην ποπ μουσική, κυρίως όσον αφορά την κιθάρα, το ακορντεόν και τα πλήκτρα. Στον 20ό αιώνα, με την αναβίωση της προκλασσικής μουσικής, το συνεχές βάσιμο και η πρακτική του εφαρμογή ήρθε στο προσκήνιο. Η δε χρήση του στο σύγχρονο ρεπερτόριο της κλασσικής μουσικής περιορίζεται σε μερικά έργα νεο-μπαροκικού ύφους.
Πηγές
Κατηγορία:Μπαρόκ μουσική
Λέζμο
Το Λέζμο (ιταλικά: Lesmo) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Μόντσα και της Μπριάντσα, στην περιφέρεια της Λομβαρδίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Μόντσα και της Μπριάντσα
Κενταχάν
Το Κενταχάν (επίσης, Κένταχαν, Γκενταχάν, και Γκεντιχάνι) είναι ένα χωριό της επαρχίας Αγκσού του βορειοανατολικού Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Γκιουρτσιουβάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αγκσού
Διασυλλογικό Πανελλήνιο πρωτάθλημα αντισφαίρισης ανδρών-γυναικών
Το διασυλλογικό πρωτάθλημα τένις είναι η διοργάνωση μέσω της οποίας αναδεικνύονται οι πρωταθλητές σύλλογοι, και διεξάγεται χωριστά για άνδρες και γυναίκες. Το πρωτάθλημα είναι χωρισμένο σε τρεις κατηγορίες, την Α', τη Β' και τη Γ' Εθνική. Το πρώτο διασυλλογικό πανελλήνιο πρωτάθλημα, ομαδικό τουρνουά κυρίως, έγινε το 1929 με την ονομασία "Διασυλλογικό πρωτάθλημα Ιωάννης Κετσέας" έως το 1933 όπου σταμάτησε.
Διασυλλογικό ομαδικό πρωτάθλημα Ελλάδος "Ιωάννης Κετσέας"
Το κύπελλο διεξαγόταν σε δύο ομίλους, Ζώνες όπως λέγονταν, Βορά και Νότου, οι δύο πρώτοι έπαιζαν για στα ημιτελικά όπου στον τελικό ο νικητής έπαιζε με τον πρωταθλητή της προηγούμενης χρονιάς για τον τίτλο του νέου πρωταθλητή.
Ferrari 288 GTO
μικρογραφία| Ferrari 288 GTO Η  Ferrari 288 GTO αποτελούσε σπορ αυτοκίνητο της αυτοκινητιστικής εταιρίας Ferrari. Δημιουργήθηκε στην Ιταλία και παρήχθη από το 1984 έως το 1987. Τα αρχικά GTO προέρχονται από το βιντεοπαιχνίδι Gran Turismo (GT) και το Omologata.
Βραβεύσεις
Το 2004, το περιοδικό Sports Car International κατέταξε το μοντέλο 288 GTO δεύτερο στον κατάλογο του με τα κορυφαία αυτοκίνητα της δεκαετίας του 1980, με τη γερμανική Porsche 959 να καταλαμβάνει την πρώτη θέση.
Παραπομπές
288 GTO Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα
Great Wall H6
Το Great Wall H6 ή Great Wall Hover 6 όπως διατίθεται στη Ρωσία, είναι μεσαίο SUV αυτοκίνητο που κατασκευάζεται από την κινέζικη αυτοκινητοβιομηχανία Great Wall Motors στα εργοστασιακά παραρτήματα της πόλης Τιαντζίν της Κίνας, αλλά και του χωριού Μπαχόβιτσα στη Βουλγαρία. Το μοντέλο αυτό παρουσιάστηκε για πρώτη φορά επίσημα στο Σαλόνι Αυτοκίνητου της Σαγκάης, Κίνα, τον Απρίλιο του 2011 και εντάχθηκε στην παραγωγή τον Αύγουστο του ίδιου έτους. Επιπλέον, αποτελεί τον επίσημο αντικαταστάτη του Great Wall Pegasus, καθώς τα μεταξύ τους οχήματα βρίσκονται στην ίδια κατηγορία μεγέθους και ιδιοτήτων.
Βασικά στοιχεία
Το H6 αποτέλεσε την εξέλιξη του νεότερου H6 της θυγατρικής Haval που παρουσιάστηκε το 2014 ενώ η αρχική του έκδοση παραμένει στην αγορά και της Ευρώπης και της Κίνας. Η αρχική έκδοση κυκλοφόρησε με δυο κινητήρες, κυβισμού 2.4 ντίζελ και 2.0 λίτρων βενζίνης, ενώ ακολούθησε ο βενζινοκινητήρας των 1.497 κ.εκ. το 2012, τον οποίον προμηθεύτηκε και η Haval. Επίσης, κυκλοφορεί με τα μηχανικά κιβώτια ταχυτήτων των 5 και 6 σχέσεων (υπό την χειροκίνητη μέθοδο) και με αυτόματο κιβώτιο 4 σχέσεων.
Κινητήρες*
* Οι εκτιμήσεις είναι εργοστασιακές.
Εξοπλισμός
thumb|right|300px|Το H6 στην έκθεση αυτοκινήτου στο [[Μοντεβιδέο, Ουρουγουάη.]]
Ο εξοπλισμός του H6 ακολουθεί όλα τα σύγχρονα πρότυπα των μοντέλων, καθώς μαζί με τις οικονομικές και οικολογικές προδιαγραφές των κινητήρων, έχει δοθεί μεγάλη σημασία και στον τομέα της ασφαλείας, καθώς είναι εφοδιασμένο με συστήματα όπως το ABS, το EBD (Σύστημα κατανομής πίεσης φρένων), το αντικλεπτικό σύστημα, αισθητήρες και κάμερα παρκαρίσματος, σύστημα Immobilizer, 6 αερόσακους και πολλά ακόμη.
Παραπομπές
H6 Κατηγορία:Αυτοκίνητα SUV Κατηγορία:Κινέζικα αυτοκίνητα
Λουδοβίκος Ναπολέων Βοναπάρτης
Ο Λουδοβίκος Ναπολέων (Louis-Napoléon Bonaparte, 16 Μαρτίου 1856 – 1 Ιουνίου 1879), γνωστός και ως Λουδοβίκος Ναπολέων, Αυτοκρατορικός Πρίγκιπας, ήταν το μοναδικό παιδί του Ναπολέοντα Γ΄ των Γάλλων και της Ευγενίας ντε Μοντίχο. Μετά την ενθρόνιση του πατέρα του το 1870, μετακόμισε με την οικογένειά του στην Αγγλία. Με το θάνατο του πατέρα του, τον Ιανουάριο του 1873, ανακηρύχθηκε από την βοναπαρτική παράταξη ως Αυτοκράτορας Ναπολέων Δ΄.
Βρισκόμενος στην Αγγλία, φοίτησε στη Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία του Γούλιτς. Θέλοντας να εμπλακεί σε πολεμική δράση, έπεισε τους Βρετανούς να του επιτρέψουν να συμμετάσχει στον Πόλεμο Άγγλων-Ζουλού. Το 1879, υπηρετώντας με τις βρετανικές στρατιωτικές δυνάμεις, σκοτώθηκε σε μια συμπλοκή από μια ομάδα Ζουλού. Ο πρόωρος θάνατός του προκάλεσε διεθνή αίσθηση και σοκ σε όλη την Ευρώπη, καθώς ήταν η τελευταία σοβαρή δυναστική ελπίδα για την αποκατάσταση του Οίκου του Βοναπάρτη στον θρόνο της Γαλλίας.
Βιογραφία
O Ναπολέων Ευγένιος Λουδοβίκος Ιωάννης Ιωσήφ ήταν το μόνο τέκνο του Ναπολέοντα Γ΄ των Γάλλων και της Ευγενίας ντε Μοντίχο, Κόμισσας του Τέμπα και Μαρκησίας του Αρντάλες, κόρης του Συπριάνο δε Παραφόξ υ Πορτοκαρέρο, 13ου Δούκα του Πενιαράνντα δελ Ντουέρο.
Σταδιοδρόμησε στο Βρετανικό Στρατό και το 1879 σκοτώθηκε πολεμώντας στο Βασίλειο των Ζουλού (νυν ΚουαΖούλου Νατάλ) στη Νότιο Αφρική. Τάφηκε στο Αββαείο του Αγίου Μιχαήλ στο Φάρνμπορο της Αγγλίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βοναπάρτη
Φτελιά Αιτωλοακαρνανίας
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Φτελιά (αποσαφήνιση)
Η Φτελιά, είναι ημιορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 360 μέτρα.
Γεωγραφία - Ιστορία
Η Φτελιά βρίσκεται προς τα βόρεια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας και την Περιφερειακή Ενότητα Άρτας, σε απόσταση 43 χλμ. ΒΑ. της Αμφιλοχίας και 52,5 χλμ. ΝΑ. από την Άρτα. Είναι κτισμένη ανατολικά του Ίναχου ποταμού και βόρεια του Εμπεσού, στον δρόμο προς το μοναστήρι του Αγίου Θωμά. Το 1981 αναφέρεται να ανήκει στην τότε κοινότητα Εμπεσού. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τον Εμπεσό, τον Σκατζόκαμπο, το Γραμματσούλι και τη Συκέα αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Εμπεσού που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Ινάχου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 8 κατοίκους.
Δείτε επίσης
Πτελέα Αιτωλοακαρνανίας στη δημοτική ενότητα Αμφιλοχίας, δυτικά του χωριού Σταθάς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Αμφιλοχίας
Πείραμα του Ερατοσθένη
Το πείραμα του Ερατοσθένη είναι ένα πείραμα του 3ου αιώνα π.Χ. και με την εφαρμογή του κατόρθωσε ο Ερατοσθένης ο Κυρηναίος να υπολογίσει την περιφέρεια της Γης με γεωμετρικό τρόπο. Οι υπολογισμοί του έφτασαν αρκετά κοντά στην πραγματική τιμή που έχουμε σήμερα.
μικρογραφία|314x314εσ|Απεικόνιση του πειράματος του Ερατοσθένη. μικρογραφία|376x376εσ
Τρόπος Μέτρησης Περιφέρειας της Γης
Ο Ερατοσθένης ήξερε ότι κατά το μεσημέρι του θερινού ηλιοστασίου, οι ακτίνες του Ήλιου στη Συήνη (Ασουάν) πέφτουν κάθετα. Βασισμένος σε αυτό, τοποθέτησε ένα ραβδοειδές αντικείμενο κάθετα στο έδαφος στην Αλεξάνδρεια και μέτρησε τη γωνία μεταξύ του αντικειμένου και των ακτίνων του ήλιου. Επειδή η απόσταση Γης-Ήλιου είναι μεγάλη, οι ακτίνες πέφτουν σχεδόν παράλληλα. Άρα αυτή η γωνία είναι σχεδόν ίση με τη γωνία του κυκλικού τόξου Αλεξάνδρειας - Συήνης ως εντός εναλλάξ. Άρα:
Έμμεσα αποτελέσματα του πειράματος του Ερατοσθένη
Από την περιφέρεια της Γης μπορούμε να βρούμε κι άλλα πράγματα χρησιμοποιώντας τη Γεωμετρία. Από την περιφέρεια μπορούμε να βρούμε προσέγγιση της ακτίνας της Γης διαιρώντας με το 2π και του όγκου της Γης βρίσκοντας τον κύβο της περιφέρειας και μετά διαιρώντας με το 32/3 επί το τετράγωνο του π.
Πιθανά λάθη κατά τη μέτρηση
Κατά την εκτέλεση του πειράματος υπήρξαν κάποια λάθη τα οποία δεν προέβλεψε ο Ερατοσθένης. Η Γη έχει σχεδόν σφαιρικό σχήμα (γεωειδές σχήμα), πράγμα που σημαίνει ότι για να βρούμε την περιφέρεια της Γης, πρέπει οι 2 πόλεις (Συήνη και Αλεξάνδρεια) και ένας πόλος της Γης να φτιάχνουν κύκλο την περιφέρεια της Γης. Όμως αυτά τα 3 σημεία δεν φτιάχνουν κύκλο τη περιφέρεια της Γης επειδή δεν έχουν κοινό Γεωγραφικό Μήκος.
Επίσης, το έδαφος δεν είναι πάντα λείο. Η μετρημένη γωνία μπορεί να είχε ένα μικρό σφάλμα λόγω καμπυλότητας του εδάφους. Όμως, ένα μικρό σφάλμα στη μέτρηση της γωνίας είναι μεγάλο στη περιφέρεια που έχουμε βρει λόγω της μεγάλης ακτίνας της Γης. αριστερά|μικρογραφία|648x648εσ|Η Αλεξάνδρεια και η Συήνη δεν έχουν το ίδιο [[Γεωγραφικό μήκος.]] αριστερά|μικρογραφία|343x343εσ|Το έδαφος έχει ορισμένη καμπυλότητα σε κάποια σημεία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαία Ελλάδα Κατηγορία:Επιστήμη
Empire of the Clouds
Το "Empire of the Clouds" είναι ένα τραγούδι του βρετανικού heavy metal συγκροτήματος Iron Maiden, το οποίο συμπεριλήφθηκε στον δέκατο-έκτο δίσκο τους, The Book of Souls, του 2015. Το τραγούδι κυκλοφόρησε και ως single, το δεύτερο και το τελευταίο από τον παραπάνω δίσκο. Πρόκειται για το μεγαλύτερο χρονικά κομμάτι του συγκροτήματος μέχρι και σήμερα, το οποίο μαζί με το Virus, δεν έχει παιχτεί ποτέ ζωντανά. Επίσης, δέχτηκε θετική κριτική, με το AllMusic, να το αποκαλεί "heavy metal σουίτα". Το κομμάτι έχει τυπική θεματολογία για το συγκρότημα, εξιστορώντας την ιστορία ενός αεροπλάνου κατά τη διάρκεια του παρθενικού του ταξιδιού, στη Γαλλία, το 1930.
Παραπομπές
<References/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 2015 Κατηγορία:Singles του 2016 Κατηγορία:Τραγούδια των Iron Maiden Κατηγορία:Singles της Parlophone
Ιερώνυμος Ναπολέων Βοναπάρτης
Ο Ιερώνυμος Ναπολέων (γαλλ. Jérôme Napoléon, 5 Ιουλίου 1805 - 17 Ιουνίου 1870), γνωστός στις ΗΠΑ ως Τζερόμ Ναπόλιον "Μπο" Μπόναπαρτ, από τον Οίκο του Βοναπάρτη ήταν ιδιοκτήτης φάρμας στις ΗΠΑ, πρόεδρος της Αγροτικής Εταιρείας του Μαίρυλαντ και 1ος πρόεδρος του Ομίλου του Μαίρυλαντ. Ήταν ανιψιός του Ναπολέοντα Α΄ και εξάδελφος του Ναπολέοντα Γ΄ των Γάλλων.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ιερώνυμου Βοναπάρτη, Βασιλιά της Βεστφαλίας και 1ου Πρίγιπα του Μονφόρ, και της Ελίζαμπεθ, κόρης του Ουίλλιαμ Πάττερσον, ιδιοκτήτη σιδηροδρόμων στη Βαλτιμόρη του Μαίρυλαντ. Γεννήθηκε στο Κάμπεργουελ Γκρόουβ του Λονδίνου και έζησε στις ΗΠΑ, χώρα της πλούσιας μητέρας του.
Ο γάμος των γονέων του ακυρώθηκε από τον Ναπολέοντα Α΄. Αυτό αρχικά προκάλεσε την ακύρωση του δικαιώματός του να φέρει το επώνυμο των Βοναπάρτη, αλλά ο μετέπειτα Ναπολέων Γ΄ το επανέφερε.
Εκτιμάται ότι ο ενδεχόμενος τίτλος του, έγινε η αιτία που το 11ο Συνέδριο των ΗΠΑ το 1810 πρότεινε την "Τροποποίηση περί των τίτλων ευγενείας" στο Σύνταγμα των ΗΠΑ, κατά την οποία όποιος κρατούσε τίτλο ευγενείας άλλης χώρας, δεν μπορούσε να έχει υπηκοότητα των ΗΠΑ, αλλά δεν εγκρίθηκε.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Σούζαν Μέυ Ουίλλιαμς, κόρης του Μπέντζαμιν Ουίλλιαμς, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος του Βοναπάρτη
Ηγεμόνας Κορκούτ
Ο Ηγεμόνας Κορκούτ (τούρκικα: Şehzade Korkut) (1467 - 1513), ήταν ένας οθωμανός πρίγκηπας, που ήταν για σύντομο χρονικό διάστημα αντιβασιλέας στον θρόνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ως κυβερνήτης
Σύμφωνα με την Οθωμανική παράδοση, όλοι οι πρίγκιπες (ηγεμόνες), ήταν υποχρεωμένοι να υπηρετούν ως διοικητές επαρχιών (Σαντζάκια), ως μέρος της εκπαίδευσής τους. Το σαντζάκι του Κορκούτ ήταν το Σαρουχάν (Μανίσα). Το 1502 διορίστηκε ως διοικητής του Τεκέ (Αμάσεια), έναν λιμένα της Μεσογείου. Η Αμάσεια ήταν πολύ μακριά από την Κωνσταντινούπολη και ο Κορκούτ, ερμήνευσε το γεγονός αυτό ως δυσμένεια από τον πατέρα του. Όταν ζήτησε την αρχική του έδρα, το 1509, ο πατέρας του αρνήθηκε και ο Κορκούτ κατέφυγε στην Αίγυπτο με το πρόσχημα του προσκυνήματος. Η Αίγυπτος ήταν υπό την κυριαρχία των Μαμελούκων και έγινε δεκτός από τον Σουλτάνο τους. Ο πατέρας του, θεώρησε ότι ήταν σημάδι της αφέλειας του Κορκούτ, αλλά τον συγχώρησε και ο Κορκούτ επέστρεψε στα Οθωμανικά εδάφη. Κατά τη διάρκεια της επιστροφής του, οι Ιωαννίτες Ιππότες επιτέθηκαν στο πλοίο του και προσπάθησαν να τον συλλάβουν, αλλά ο ίδιος κατάφερε να τους ξεφύγει και κατάφερε να επιστρέψει με ασφάλεια πίσω.
Αρχή της εξέγερσης
Ο Βαγιαζίτ ήταν πλέον ηλικιωμένος και άρρωστος. Ο Κορκούτ, αποφάσισε να κινηθεί προς την Μανίσα, που ήταν πιο κοντά στην πρωτεύουσα. Κατά την διάρκεια του ταξιδιού του, ένα μέρος των χρημάτων του κλάπηκε από τους αντάρτες του Σαχκουλού. Αργότερα ταξίδεψε κρυφά στην Κωνσταντινούπολη, για να πάρει ρόλο στην επικείμενη διαμάχη των αδερφών του. Ωστόσο στην πρωτεύουσα δεν βρήκε σχεδόν κανένα υποστηρικτή. Στη συνέχεια συναντήθηκε με τον Σελίμ, ο οποίος τον έπεισε να επιστρέψει στο σαντζάκι του. Ο Κορκούτ παραχώρησε όλα τα δικαιώματα του από τον θρόνο και δεν έλαβε μέρος στον πόλεμο των δύο αδερφών του (Αχμέτ και Σελίμ).
Θάνατος
Όταν ο Σελίμ έγινε σουλτάνος το 1512, ο Κορκούτ αποδέχτηκε την εξουσία του αδερφού του.Παρ'όλα αυτά, ο δύσπιστος Σελίμ αποφάσισε να δοκιμάσει την πίστη του, αποστέλλοντας του ψεύτικες επιστολές από γραφειοκράτες της αυτοκρατορίας, που προσπαθούσαν να τον πείσουν να εξεγερθεί εναντίον του αδερφού του. Ο Σελίμ νιώθοντας ότι ο Κορκούτ ετοιμαζόταν να εξεγερθεί, τον εκτέλεσε το 1513 στην Κιουτάχεια. Ο Κορκούτ τάφηκε στο συγκρότημα Μουρατιγιέ στην Προύσα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οθωμανοί
Διδύμαρχος
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες μυθογράφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες
Αρμενική προεδρική εκλογή 2022
Πρόωρες προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στην Αρμενία στις 3 Μαρτίου 2022, μετά την παραίτηση του Προέδρου Αρμέν Σαρκισιάν στις 23 Ιανουαρίου 2022.
Ιστορικό
Σύμφωνα με το άρθρο 124 του τροποποιημένου Συντάγματος, ένας ακομμάτιστος πρόεδρος θα εκλέγεται για επταετή, μη ανανεώσιμη θητεία. Σύμφωνα με το άρθρο 125, ο υποψήφιος που θα λάβει τουλάχιστον τα τρία τέταρτα των ψήφων του συνολικού αριθμού των βουλευτών της Εθνοσυνέλευσης θα εκλεγεί Πρόεδρος της Αρμενίας. Εάν ο πρόεδρος δεν εκλεγεί, διεξάγεται δεύτερος γύρος στον οποίο μπορούν να συμμετάσχουν όλοι οι υποψήφιοι που έλαβαν μέρος στον πρώτο γύρο. Στον δεύτερο γύρο θα εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας ο υποψήφιος που θα λάβει τουλάχιστον τα τρία πέμπτα των ψήφων του συνολικού αριθμού των βουλευτών. Εάν και πάλι δεν εκλεγεί πρόεδρος, θα διεξαχθεί τρίτος γύρος εκλογών όπου μπορούν να συμμετάσχουν οι δύο υποψήφιοι που έλαβαν μεγαλύτερο αριθμό ψήφων στον δεύτερο γύρο. Στον τρίτο γύρο θα εκλεγεί ο υποψήφιος που θα λάβει την πλειοψηφία του συνόλου των βουλευτών.
Αιρετότητα
Σύμφωνα με το τροποποιημένο σύνταγμα, μπορεί να εκλεγεί όποιος έχει συμπληρώσει την ηλικία των σαράντα ετών, έχει υπηκοότητα μόνο της Αρμενίας για τα προηγούμενα έξι χρόνια και διαμένει μόνιμα στην Αρμενία τα προηγούμενα έξι χρόνια, έχει δικαίωμα ψήφου και μιλά την αρμενική γλώσσα. ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Υποψήφιοι
Το κυβερνών κόμμα Πολιτικό Συμβόλαιο (71 έδρες) και η αξιωματική αντιπολίτευση Αρμενική Συμμαχία (29 έδρες) εκπλήρωσαν την απαίτηση των 27 εδρών για να ορίσουν έναν προεδρικό υποψήφιο. Ωστόσο, η κατώτερη αντιπολίτευση συμμαχία Έχω την Τιμή έχει μόνο 6 έδρες και δεν μπορεί να προτείνει υποψήφιο από μόνη της.
Μποϊκοτάζ της αντιπολίτευσης
Η Αρμενική Συμμαχία και η Συμμαχία Έχω την Τιμή της Εθνοσυνέλευσης ανακοίνωσαν ότι αποφάσισαν «να μην συμμετάσχουν στις προεδρικές εκλογές με κανέναν τρόπο». Οι δύο συμμαχίες της αντιπολίτευσης ανέφεραν σε κοινή δήλωση, «Το Σύνταγμα της Αρμενίας απαιτεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να είναι αμερόληπτος, με γνώμονα τα εθνικά συμφέροντα. Αν και ο θεσμός του Προέδρου πρέπει να λειτουργεί ως ένας πραγματικά ουδέτερος θεσμός που ενώνει την κοινωνία, η κυβέρνηση στην εξουσία αποφάσισε να ορίσει και να εκλέξει έναν Πρόεδρο που θα εκπροσωπεί μόνο την κυρίαρχη δύναμη». Σημειώνοντας ότι η Αρμενία αντιμετωπίζει σοβαρές εσωτερικές και εξωτερικές προκλήσεις, οι βουλευτές της αντιπολίτευσης τόνισαν ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική στην εθνική ενότητα και τη δημόσια αλληλεγγύη».
Παραπομπές
Αρμενια 2022
Αλφόνσος Α΄ των Έστε
Ο Αλφόνσος Α΄ (ιταλ.: Alfonso I, 21 Ιουλίου 1476 – 31 Οκτωβρίου 1534) από τον Οίκο των Έστε ήταν δούκας της Φερράρα (1505-1534) κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ένωσης του Καμπραί.
Βιογραφία
Κατά τους Ιταλικούς πολέμους υποστήριξε πότε τον έναν αντίπαλο και πότε τον άλλον, ανάλογα με το συμφέρον του. Εισήλθε στην Ένωση του Καμπραί εναντίον της Βενετίας· παρέμεινε σύμμαχος του Λουδοβίκου ΙΒ΄ της Γαλλίας ακόμη και όταν ο πάπας Ιούλιος Β΄ ντελλα Ρόβερε ειρήνευσε με τη Βενετία. Όταν οι κάτοικοι της Μπολόνια εξεγέρθηκαν εναντίον του πάπα Ιουλίου Β΄ και ανέτρεψαν το χάλκινο άγαλμά του επάνω από την πύλη, έργο του Μιχαήλ Αγγέλου, ο Αλφόνσος Α΄ έλαβε τα τεμάχια, τα έλιωσε χυτεύοντας το κανόνι Λα Τζούλια και το τοποθέτησε στις επάλξεις του. Ο πάπας τον αφόρισε το 1510 και δήλωσε τα φέουδά του προσαρτημένα στο Παπικό κράτος.
Έπειτα ο Αλφόνσος Α΄ πολέμησε επιτυχώς εναντίον της Βενετίας και του Παπικού κράτους· κέρδισε τη μάχη της Πολεζέλλα, προσάρτησε τη Μπολόνια και έπαιξε σημαντικό ρόλο στη νίκη των Γάλλων στη Ραβέννα το 1512. Οι νίκες του βασιζόταν στο πυροβολικό του: το χυτήριό του ήταν το καλύτερο της εποχής του. Μάλιστα στις δύο προσωπογραφίες του από τον Τισιανό ποζάρει με το χέρι του επάνω από το στόμιο ενός κανονιού.
Συμμετείχε στην εκστρατεία του Καρόλου Ε΄ των Αψβούργων εναντίον του πάπα Κλήμη Ζ΄ των Μεδίκων. Το 1530 ο πάπας τον αναγνώρισε ως ιδιοκτήτη των κατασχεμένων δουκάτων Μόντενα και Ρέτζο. Απεβίωσε το 1534 και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος γιος του Έρκολε Β΄.
Οικογένεια
Το 1491 νυμφεύτηκε την Άννα Σφόρτσα, κόρη του Γκαλεάτσο-Μαρία δούκα του Μιλάνου· δεν απέκτησαν τέκνα. Η Άννα απεβίωσε το 1497.
Το 1502 ο Αλφόνσος Α΄ έκανε τον δεύτερο γάμο του με τη Λουκρητία Βοργία, κόρη του πάπα Αλεξάνδρου ΣΤ΄ και είχε τέκνα:
Η Λουκρητία έκανε και άλλα 4 τέκνα που απεβίωσαν σε μικρή ηλικία, μάλιστα στη γέννα του τελευταίου από αυτά έπαθε επιπλοκές και απεβίωσε το 1519.
Από την ερωμένη του Λάουρα Ντιάντι είχε ένα φυσικό τέκνο:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Έστε Κατηγορία:Δούκες της Φερράρα Κατηγορία:Δούκες της Μόντενα Κατηγορία:Δούκες του Ρέτζο
Κάρολος Αλβέρτος Γ΄ του Χόενλοε-Βάλντενμπουργκ-Σίλλινγκσφυρστ
O Κάρολος-Αλβέρτος Γ΄, γερμ. Karl Albrecht III (28 Φεβρουαρίου 1776 - 15 Ιουνίου 1843) από τον Οίκο του Χόενλοε ήταν ο 4ος πρίγκιπας τού Χόενλοε-Βάλντενμπουργκ-Σίλλινγκσφυρστ (1798-1843).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Καρόλου-Αλβέρτου Β΄ πρίγκιπα τού Χόενλοε-Βάλντενμπουργκ-Σίλλινγκσφυρστ και της 2ης συζύγου του Γιούντιτ Ρεβίτσκυ βαρόνη ντε Ρεβίσνυε.
Ο εραστής (μυθιστόρημα)
Το 1992 διασκευάστηκε σε ταινία σε σκηνοθεσία Ζαν-Ζακ Ανό.
Κάρολος Αλβέρτος Γ΄ του Χόενλοε-Βάλντενμπουργκ-Σίλλινγκσφυρστ
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1797 την Αυγούστα πριγκίπισσα τού Ίζενμπουργκ & Μπύντινγκεν ιν Μπίρσταϊν, εγγονή τού Βόλφγκανγκ-Ερνστ Α΄ τού Ίζενμπουργκ-Μπίρσταϊν και είχε επιζόν τέκνο:
Ο εραστής (μυθιστόρημα)
Υπόθεση
Σ' αυτό το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα, που είναι γραμμένο με αφαιρετικό και αποσπασματικό τρόπο καθώς η συγγραφέας καταργεί τη γραμμική αφήγηση και τη χρήση διαλόγων, η αφηγήτρια ανατρέχει στις παιδικές και εφηβικές της αναμνήσεις στη Γαλλική Ινδοκίνα, σε μια προσπάθεια αυτοανάλυσης.
Κάρολος Αλβέρτος Γ΄ του Χόενλοε-Βάλντενμπουργκ-Σίλλινγκσφυρστ
Οικογένεια
Το 1803 απεβίωσε η Αυγούστα και ο Κάρολος-Αλβέρτος Γ΄ έκανε το 1813 δεύτερο γάμο με τη Λεοπολδίνη, κόρη τού Καρλ-Άλους πρίγκιπα τσου Φύρστενμπεργκ και είχε τέκνα:
Ο εραστής (μυθιστόρημα)
Υπόθεση
Το 1929, μια 15χρονη ανώνυμη κοπέλα ταξιδεύει με ποταμόπλοιο διασχίζοντας το Δέλτα του Μεκόνγκ, επιστρέφει από διακοπές στο οικογενειακό της σπίτι στο γαλλικό λύκειο στη Σαϊγκόν όπου φοιτά και διαμένει σε δημόσιο οικοτροφείο. Προσελκύει την προσοχή ενός 27χρονου Κινέζου, το όνομά του επίσης δεν αναφέρεται, γιο πλούσιου επιχειρηματία που πρόσφατα επέστρεψε από το Παρίσι αφού τελείωσε τις επιχειρηματικές του σπουδές. Μετά τη γνωριμία τους, η κοπέλα δέχεται να τη συνοδεύσει στην πόλη με τη λιμουζίνα του με σοφέρ. Η κοπέλα τον ερωτεύεται και βιώνει μαζί του τον πρώτο της έρωτα. Γίνεται ερωμένη του, κάθε μέρα μετά το σχολείο πηγαίνει στο δωμάτιό του. Η σχέση τους κρατά ενάμιση χρόνο, αψηφώντας όλους τους κανόνες των φυλετικών και κοινωνικών διακρίσεων, μέχρι που εκείνος υποκύπτει στην αντίδραση του πατέρα του, παρόλο τον έρωτα και την τρυφερότητα που αισθάνεται για την κοπέλα, ο οποίος δεν του επιτρέπει να παντρευτεί την Ευρωπαία, και του κανονίζει γάμο με μια πλούσια Κινέζα.
Κάρολος Αλβέρτος Γ΄ του Χόενλοε-Βάλντενμπουργκ-Σίλλινγκσφυρστ
Οικογένεια
Λίγα έτη μετά ο Κάρολος-Αλβέρτος Γ΄ και η Λεοπολδίνη διαζεύχθηκαν· ο πρίγκιπας αποσύρθηκε να ζήσει στις ιδιοκτησίες του στο Χόενλοε.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Χοενλόε
Ο εραστής (μυθιστόρημα)
Υπόθεση
Σε σχεδόν παράλληλη πορεία με την εξιστόρηση της ρομαντικής σχέσης, αναπτύσσεται και η δύσκολη σχέση της κοπέλας με τη μητέρα της, δασκάλα το επάγγελμα που προσπαθεί μόνη της να ζήσει την οικογένειά της μετά τον θάνατο του άνδρα της, και με τον μεγαλύτερο βάναυσο τυραννικό αδερφό της, στον οποίο η μητέρα της είχε αδυναμία. Αντίθετα, αγαπάει τον μικρότερο αδελφό της. Η οικογένειά της ανακαλύπτει τον δεσμό και, αν και στην αρχή έξαλλη, το δέχεται επειδή ο άντρας είναι πλούσιος και τους προσφέρει οικονομικά ανταλλάγματα.
Στο επίκεντρο του μυθιστορήματος βρίσκεται ο τρελός έρωτας του ζευγαριού. Οι δύο εραστές γνωρίζουν ότι η σχέση τους είναι καταδικασμένη και ο αναπόφευκτος χωρισμός αυξάνει την ένταση του πάθους τους. Η νεαρή κοπέλα πρέπει να επιστρέψει στη Γαλλία. Επιβιβάζεται στο πλοίο, εγκαταλείποντας τον εραστή της, τον οποίο συνεχίζει να παρακολουθεί μέχρι να μην μπορεί πλέον να διακρίνει το λιμάνι. Όταν έμεινε μόνη της, συνειδητοποιεί τι είναι και τι θέλει να γίνει: συγγραφέας. Ξεκινά για μια νέα ζωή στη Γαλλία ενώ ο εραστής της, ακολουθώντας την επιθυμία του πατέρα του, θα παντρευτεί την πλούσια Κινέζα. Χρόνια αργότερα, η αφηγήτρια έλαβε ένα τηλεφώνημα: ο Κινέζος, περνώντας από το Παρίσι, της εξομολογείται ότι την αγαπούσε ακόμα και για πάντα.
Διασκευές
Το μυθιστόρημα διασκευάστηκε στον κινηματογράφο σε σκηνοθεσία Ζαν-Ζακ Ανό το 1992: Ο εραστής, με πρωταγωνίστρια την Τζέιν Μαρτς Αυτή η κινηματογραφική μεταφορά δεν άρεσε στη συγγραφέα. Εν μέρει γι' αυτόν τον λόγο αποφάσισε να ξαναγράψει την ιστορία σε ένα άλλο μυθιστόρημα με τίτλο Ο εραστής της Βόρειας Κίνας, που κυκλοφόρησε το 1991. Σ' αυτό το μυθιστόρημα δίνει πολλές πληροφορίες που θα μπορούσαν να προσαρμοστούν σε ταινία. Το έργο διασκευάστηκε επίσης για το θέατρο το 2011 και σε κόμικς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Φρανσέσκ ντε Καστελβί και Βικ
Ο Φρανσέσκ (Φράνσι) ντε Καστελβί και Βικ (καταλανικά: Francesc (Franci) de Castellví i de Vic, ισπανικά: Francisco (Φρανθίσκο), – 6 Σεπτεμβρίου 1506) ήταν ποιητής, ευγενής και πολιτικός από το μεσαιωνικό Βασίλειο της Βαλένθια.
Σκάκι της Αγάπης
Ο Φράνσι ντε Καστελβί ήταν ένας από τους συγγραφείς του ποιήματος Scachs d'amor (Σκάκι της Αγάπης), το οποίο βασίζεται σε μια παρτίδα σκάκι ανάμεσα στον ίδιο (ως Άρης) και τον Ναρσίς Μπινιόλες (ως Αφροδίτη), ενώ ο Μπέρνατ Φενολιά (ως Ερμής) σχολιάζει την παρτίδα και θέτει τους κανόνες. Είναι η πρώτη παρτίδα που, μέσω του ποιήματος αυτού, επιβεβαιώνεται ότι παίχτηκε με τους σύγχρονους σκακιστικούς κανόνες.
Μαργαρίτα της Σικελίας
Η Μαργαρίτα της Σικελίας (Φότζια, 1 Δεκεμβρίου 1241 - Φρανκφούρτη, 8 Αυγούστου 1270) μέλος του Οίκου των Χοενστάουφεν ήταν κόρη του Γερμανού αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β΄ με την τρίτη σύζυγο του Ισαβέλλα της Αγγλίας. Με τον γάμο της με τον Αλβέρτο Β΄ του Μάισσεν έγινε λαγδραβίνη της Θουριγγίας και κόμισσα του Παλατινάτου της Σαβοΐας. Οι παππούδες της από πατέρα ήταν οι Ερρίκος ΣΤ΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και η Κωνσταντία του Ωτβίλ, οι παππούδες της από μητέρα ήταν ο Ιωάννης της Αγγλίας και η Ισαβέλλα του Ανγκουλέμ. Η ημερομηνία που γεννήθηκε είναι δύσκολο να προσδιοριστεί επειδή δεν είναι γνωστός ο ακριβής αριθμός των παιδιών των γονέων της. Μερικές πηγές αναφέρουν ότι ήταν το πρώτο ή το δεύτερο παιδί τους και γεννήθηκε στα τέλη του 1237. Άλλες πηγές αναφέρουν ότι ήταν το τελευταίο παιδί τους και η μητέρα της πέθανε στην γέννα, οι σύγχρονοι ιστορικοί συμφωνούν περισσότερο με αυτή την άποψη.