cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σινασός Καππαδοκίας
Σινασίτες στην Ελλάδα
Οι Σινασίτες μετά την Ανταλλαγή του 1924, πρόσφυγες πλέον, ασχολήθηκαν και στον ελλαδικό χώρο με το εμπόριο και τα γράμματα. Το 1925 ίδρυσαν το Φιλανθρωπικό Σωματείο "Η Νέα Σινασός" με φιλανθρωπική, κοινωνική και πολιτιστική δραστηριότητα μέχρι σήμερα. Για τα 60 χρόνια του, τιμήθηκε με Βραβείο από την Ακαδημία Αθηνών το 1986. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Καππαδοκικών Σωματείων, η οποία δεν υφίσταται πλέον. Είναι ιδρυτικό μέλος της Ομοσπονδίας Προσφυγικών Σωματείων Ελλάδος και της Πανελλήνιας Ένωσης Καππαδοκικών Σωματείων. Εκδίδει κάθε τρίμηνο την εφημερίδα "Σινασίτικη Φωνή". Πραγματοποιεί κάθε χρόνο το Πανηγύρι "Της Αψηλής Παναγιάς" στο ιδιόκτητο Κτήμα του στο Κρυονέρι Αττικής. Έχει Έδρα στον Πειραιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχία Νεβσεχίρ Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Καππαδοκίας Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός
Σιδηροδρομικός Σταθμός Αγίου Ανδρέα
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Αγίου Ανδρέα είναι παλιός σιδηροδρομικός σταθμός της Πάτρας που σήμερα λειτουργεί ως σταθμός του Προαστιακού σιδηρόδρομου της πόλης. Βρίσκεται κοντά στον καθεδρικό ναό του Αγίου Ανδρέα, πολιούχου της Πάτρας. Είναι ο δεύτερος κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός στην Πάτρα μετά τον ομώνυμο σταθμό της πόλης στο ύψος του μώλου της Αγίου Νικολάου.
Ιστορικά στοιχεία
Ο σταθμός άνοιξε τον Δεκέμβριο του 1887 σαν Σταθμός Πύργου και ήταν ο δεύτερος σιδηροδρομικός σταθμός της πόλης μετά τον τότε κεντρικό του Αγίου Διονυσίου. Οι δυο σταθμοί αρχικά ήταν υπαίθριοι και δεν συνδέονταν με σιδηροδρομική γραμμή. Η γραμμή για να συνδεθούν περνούσε από το κέντρο της πόλης και κατασκευάστηκε το 1888, μετά από διαμάχες από τους κατοίκους και αλλαγή σχεδιασμού. Την ίδια χρονιά συνεχίστηκε η κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής προς Πύργο, μέχρι την Κάτω Αχαΐα και η λειτουργία της ξεκίνησε το Δεκέμβριο του 1888, όπως και η επίσημη λειτουργία του σταθμού. . Μάλιστα, το πρώτο δρομολόγιο έγινε στις 15 Δεκεμβρίου 1888. Μέχρι την ένωση των γραμμών Πάτρας-Αθήνας και Πάτρας-Πύργου, μέσω του κέντρου της πόλης, ο σταθμός του Αγίου Ανδρέα ήταν ο κεντρικός σταθμός της πόλης προς Πύργο. Αργότερα αποτέλεσε σταθμό της ανενεργής πλέον μετρικής σιδηροδρομικής γραμμής Πάτρας-Κυπαρισσίας.
Ο σταθμός στον 21ο αιώνα
Το 2005 ο σταθμός έπαψε τη λειτουργία του εν αναμονή των έργων του ΟΣΕ και της νέας σιδηροδρομικής γραμμής από την Αθήνα προς τη βορειοδυτική Πελοπόννησο. Ξαναμπήκε ωστόσο σε λειτουργία το 2010 και εξυπηρετείται από τα τοπικά τρένα ανάμεσα στους σταθμούς Άγιο Ανδρέα και Άγιο Βασίλειο της Γραμμής 1 του Προαστιακού Σιδηροδρόμου Πάτρας. Στις 29 Φεβρουαρίου 2020 ξεκίνησε να εξυπηρετείται και από τα δρομολόγια της Γραμμής 2 του Προαστιακού Σιδηροδρόμου Πάτρας από και προς την κωμόπολη της Κάτω Αχαΐας. Με την επανασύνδεση της Πάτρας με την Αθήνα το 2025, ο Άγιος Ανδρέας θα είναι σταθμός ανταπόκρισης της γραμμής προς τον Πύργο.
Παραπομπές
Αγιος Ανδρεας Αγιος Ανδρεας Αγιος Ανδρεας
Γιούρι Ντολγκορούκι
Ο Γιούρι Α΄ Βλαντιμίροβιτς (Ю́рий Влади́мирович, 1099 - 15 Μαΐου 1157), γνωστός με το προσωνύμιο Ντολγκορούκι (Долгорукий, Μακρόχειρας), ήταν πρίγκιπας από τον Οίκο των Ρουρικιδών και ιδρυτής της πόλης της Μόσχας. Βασίλευσε ως μέγας πρίγκιπας του Κιέβου από τον Σεπτέμβριο του 1149 έως τον Απρίλιο του 1151 και πάλι από τον Μάρτιο του 1155 έως τον Μάιο του 1157. Ο Γιούρι διαδραμάτισε βασικό ρόλο στη μετάβαση της πολιτικής εξουσίας από το Κίεβο στο Σούζνταλ μετά τον θάνατο του μεγαλύτερου αδελφού του το 1132.
Η ζωή του
Ο Γιούρι Α΄ ήταν γιος του Βλαντιμίρ Β΄ Μονομάχου. Σύμφωνα με τη Διαθήκη του πατέρα του, η μητέρα του απεβίωσε το 1107, άρα αυτή ήταν η 2η σύζυγος του πατέρα του Ευφημία. Το 1108 ο πατέρας του τον έστειλε κυβερνήτη στα ΝΑ, στην περιοχή των πόλεων Ροστόβ-Σούζνταλ. Εκεί ήρθε σε αντιπαράθεση με τους βογιάρους του Ροστόβ και μετακίνησε την έδρα του στο Σούζνταλ. Επειδή η περιοχή ήταν αραιοκατοικημένη, ίδρυσε φρούρια, που εξελίχθηκαν σε πόλεις, όπως Ksniatin, Pereslavl-Zalesski, Yuri-Polski, Dmitrov και του αποδίδεται η ίδρυση και άλλων όπως Tver, Kostroma, Vologda. Το 1147 είχε μία συνάντηση στην περιοχή Moscow: το 1156 περιτείχισε την περιοχή με ξύλινο τείχος και τάφρο, ιδρύοντας έτσι τη Μόσχα.
Στην εποχή του η περιοχή των Ρως του Κιέβου ήταν μοιρασμένη σε 7 πριγκιπάτα, με εξέχον αυτό του Κιέβου, που το κατείχε ο μεγαλύτερος αδελφός του Μστισλάβ Α΄. Όταν αυτός απεβίωσε το 1132, ο Γιούρι Α΄, που επιθυμούσε το Κίεβο, αμέσως αναμίχθηκε και στα νοτιότερα της χώρας, γι' αυτό και ονομάστηκε μακρόχειρας. Έτσι κατέλαβε το πριγκιπάτο του Περγιασλάβ, έστειλε τον γιο του πρίγκιπα στο Νόβγκοροντ και κήρυξε τον πόλεμο στον πρίγκιπα του Τσέρνιγοβ και στον αδελφό του Βιατσεσλάβ Α΄, που είχε γίνει μέγας πρίγκιπας του Κιέβου (1132-39).
Το 1147 επανέλαβε τον αγώνα του για το Κίεβο και το κατέλαβε, γενόμενος μέγας πρίγκιπας (1149-51). Αντίπαλοί του ήταν οι γιοί τού Μστισλάβ Α΄, που το ανακατέλαβαν, αλλά κατόρθωσε να επανέλθει στο Κίεβο ως μέγας πρίγκιπας (1155-57). Όταν απεβίωσε, ετάφη στο ναό τού Σωτήρος στο Μπερέστοβο τού Κιέβου. Ονομάστηκε μακρόχειρας, διότι αναμείχθηκε στις υποθέσεις των άλλων πριγκιπάτων, ώσπου κατέλαβε το Κίεβο.
Οικογένεια
Μάλλον από την 1η σύζυγο Αγιόροβνα, κόρη του Αγιόρα χάνου των Κουμάνων, είχε τα εξής τέκνα: Η 2η σύζυγός του Ελένη, έπειτα από το θάνατο του Γιούρι Α΄, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη. Από αυτή την πληροφορία καταλαβαίνουμε, ότι η καταγωγή της ήταν από εκεί και μάλλον είναι η Ελένη Κομνηνή, κόρη τού σεβαστοκράτορος Ισαακίου Κομνηνού, γιου τού Αλεξίου Α΄ Αυτοκράτορα των Ρωμαίων. Τέκνα τους ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρουρικίδες Κατηγορία:Ιστορία της Ρωσίας Κατηγορία:Μεσαιωνική Ρωσία
Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας
Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας (αλβανικά: Kisha Ortodokse Autoqefale e Shqipërisë) είναι μία από τις δεκαπέντε Αυτοκέφαλες Εκκλησίες που συναποτελούν την Ορθόδοξη Εκκλησία και αναγνωρίστηκε ως Αυτοκέφαλη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως το 1937.
Ιστορία
Η διάδοση του Χριστανισμού στην περιοχή ανάγεται στην εποχή του Αποστόλου Παύλου. Σαφέστερη μαρτυρία περί παρουσίας εκκλησιαστικής κοινότητας στο Δυρράχιο προσφέρει το μαρτύριο του επισκόπου Άστιου το 98 μ.Χ.
Η μητρόπολη Δυρραχίου αποτελεί ιστορική επισκοπή και τους ΙΑ' - ΙΓ' αι. υπάγεται στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. Μεταξύ των αρχιερέων που τη διεποίμαναν διακρίνονται οι: Λαυρέντιος (1025), Κωνσταντίνος Καβάσιλας (1180), Ρωμανός (1240). Η τελευταία μνεία μητροπολίτου Δυρραχίου υπό τον Κωνσταντινουπόλεως είναι το 1280· έκτοτε εμφανίζεται υπό τον Αχρίδος. Από το Δυρράχιο καταγόταν ο μεγάλος βυζαντινός μουσικός Άγιος Ιωάννης ο Κουκουζέλης (ΙΒ' αι. ή κατ’ άλλους ΙΔ' αι.), ο οποίος έζησε στο Άγιον Όρος. Στον Άθω επίσης ασκήτευσαν (ΙΔ' αι.) οι Άγιοι Νήφων από το Λούκοβο Χειμάρας και Νείλος Εριχιώτης από τα Κάνινα.
Κάρολος Ι΄ της Γαλλίας
Ο Κάρολος Ι΄ της Γαλλίας (9 Οκτωβρίου 1757 - 6 Νοεμβρίου 1836) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν βασιλιάς της Γαλλίας και της Ναβάρρας (1824 - 1830).
Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας
Ιστορία
Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός έδρασε στην περιοχή κατά τα έτη 1775-1779, επιστεγάζοντας την ιστορική ιεραποστολική του δράση με το μαρτύριο, το 1779 στο Βεράτιο.
Κάρολος Ι΄ της Γαλλίας
Τελευταίος βασιλιάς της Γαλλίας από την ευθεία γραμμή διαδοχής των Βουρβόνων. Γεννήθηκε στις Βερσαλλίες ως τελευταίος γιος του Λουδοβίκου Φερδινάνδου της Γαλλίας και της Μαρίας Ιωσηφίνας της Σαξονίας, εγγονός του Λουδοβίκου ΙΕ΄, αδελφός των Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και Λουδοβίκου ΙΗ΄. Κηρύχθηκε Κύριος και διάδοχος (1814) με την άνοδο του αδελφού του Λουδοβίκου ΙΗ΄ στον Γαλλικό θρόνο.
Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας
Ιστορία
Από το 1899 έως το 1906 Μητροπολίτης Δυρραχίου διετέλεσε ο άγιος Προκόπιος Λαζαρίδης, που εργάστηκε με αφοσίωση για την πνευματική κατάρτιση του ποιμνίου με ειδική μέριμνα για τη στήριξη των κρυπτοχριστιανών της περιοχής της Σπαθίας της Βορείου Ηπείρου. Ακόμη ως συνοδικός Μητροπολίτης του Οικουμενικού Πατριαρχείου έθεσε το θέμα εκλατινισμού των ορθοδόξων της Βοσνίας Ερζεγοβίνης με αφορμή την εκεί εκλογή νέου επισκόπου. Η Οθωμανική Διοίκηση θορυβημένη για τη δράση του προς τους κρυπτοχριστινούς ζήτησε και πέτυχε την απομάκρυνση του Προκοπίου από το Δυρράχιο.
Επισκοπή της Τενερίφης
Η Επισκοπή του Σαν Κριστόμπαλ ντε Λα Λαγούνα (ισπανικά: Diócesis de San Cristóbal de La Laguna) γνωστή ως Επισκοπή της Τενερίφης (ισπανικά: Diócesis de Tenerife), είναι επισκοπή της Καθολικής Εκκλησίας στις Κανάριες νήσους (Ισπανία). Η Επισκοπή υπάγεται στην Αρχιεπισκοπή της Σεβίλλης.
Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας
Ιστορία
Η εκκλησία συρρικνώθηκε κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και στην κομμουνιστική περίοδο που ακολούθησε, ιδιαίτερα μετά το 1967, όταν στην Αλβανία κηρύχθηκε αθεΐα, και δεν επιτρεπόταν η δημόσια ή ιδιωτική έκφραση της θρησκείας.thumb|Ο Καθεδρικός Ναός της Αναστάσεως του Κυρίου στα Τίρανα.|297x297px
Με την αποκατάσταση της θρησκευτικής ελευθερίας το 1991, άρχισαν να δραστηριοποιούνται διάφορες Ορθόδοξες Εκκλησίες στον χώρο της αποδιοργανωμένης Εκκλησίας της Αλβανίας. Τότε το Οικουμενικό Πατριαρχείο, θεωρώντας ότι έχει το «προδικαιοδοσιακό δικαίωμα» να επιληφθεί της κατάστασης, διά του Οικουμενικού Πατριάρχη Δημητρίου, όρισε ως Γενικό Πατριαρχικό Έξαρχο στην Αλβανία τον τότε επίσκοπο Ανδρούσης Αναστάσιο Γιαννουλάτο, Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, με στόχο την επανασύσταση και αναδιοργάνωση της Εκκλησίας της Αλβανίας. Έτσι, ξεκίνησε σειρά επικοινωνιών με την αλβανική κυβέρνηση, τους εναπομείμαντες κληρικούς που διασώθηκαν μέσα στο προηγούμενο αθεϊστικό καθεστώς, ώστε να αναδιοργανωθεί, ανεξαρτήτως καταγωγής και γλώσσας των πιστών, η Ορθόδοξη Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Αλβανίας.
Συνολικά αναδιοργανώθηκαν περίπου 460 ορθόδοξες ενορίες και αναπτύχθηκε το λειτουργικό, κηρυκτικό και κατηχητικό έργο σε πόλεις και χωριά. Επαναλειτούργησαν περισσότερες από 370 εκκλησίες (ανέγερση 150 νέων ναών, αναστήλωση 60 μονών και εκκλησιών, επισκευή πλέον των 160 ναών) και χειροτονήθηκαν πάνω από 180 κληρικοί. Σήμερα περιλαμβάνει 916 ενορίες εξαπλωμένες σε όλη την Αλβανία και περίπου 792.000 πιστούς'''.
Υποδομές και δράσεις
thumb|Ο νέος Καθεδρικός Ναός του Αγίου Δημητρίου στο [[Μπεράτ|Βεράτιο.|303x303εσ]] Συνολικά με μέρμνα της Εκκλησίας της Αλβανίας και πρωτοβουλία του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου έχουν οικοδομηθεί ή αγορασθεί και ανακαινισθεί πάνω από 70 κτίρια, για να στεγαστούν νηπιαγωγεία, σχολεία, νεανικά κέντρα, κέντρα υγείας, μητροπολιτικές έδρες, ξενώνες, εργαστήρια, συσσίτια κ.ά. Αθροιστικά το έργο της Εκκλησίας ανέρχεται σε 450 κτίρια. Αναλυτικά στις υποδομές και τις δράσεις συμπεριλαμβάνονται τα εξής:
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανική Ορθόδοξη Εκκλησία
Κάρολος Ι΄ της Γαλλίας
Επιπόλαιη νεανική ζωή
Ο Κάρολος Φίλιππος γεννήθηκε το 1757 στις Βερσαλλίες. Γονείς του ήταν ο Λουδοβίκος Φερδινάνδος της Γαλλίας και η Μαρία Ιωσηφίνα της Σαξονίας. Στη νεανική του ηλικία ήταν εξαιρετικά γοητευτικός και ελκυστικός. Παρά τις φήμες σχετικά με το νεανικό του ηδονισμό, ήταν βαθιά θρησκευόμενος. Σε παιδική ηλικία έμεινε ορφανός, αυτός και τα υπόλοιπα αδέρφια του.
Ήταν φημισμένος γυναικάς, αναπτύσσοντας στενή φιλία με τη νύφη του Μαρία Αντουανέττα. Παρακολουθούσαν μαζί θέατρο και ερχόντουσαν συνέχεια σε αντιπαράθεση, ενώ είχαν και οι δύο ταλέντο ηθοποιίας. Η Μαρία Αντουανέττα παρίστανε τη βοσκοπούλα της υπαίθρου, ενώ ο Κάρολος τον υπηρέτη, και υπήρξε μια διαδεδομένη ιστορία σχετικά με το χτίσιμο του πύργου της Βαγκατέλ (1775). Ο Κάρολος έβαλε στοίχημα με τη νύφη του ότι ο πύργος θα ολοκληρωθεί πριν κλείσουν τρεις μήνες, κάτι που αυτή το αρνείτο. Τελικά, καλώντας τον διάσημο αρχιτέκτονα Φρανσουά Ζοζέφ Μπελανζέ, ο πύργος ολοκληρώθηκε μέσα σε 63 μέρες. Ως το γοητευτικότερο εμφανισιακά μέλος της βασιλικής οικογένειας, ήταν μπλεγμένος σε πολλές ερωτικές περιπέτειες, η σημαντικότερη εκ των οποίων με τη Λουίζ ντε Πολαστρόν, κουνιάδα της καλύτερης φίλης της Μαρίας Αντουανέττα Δούκισσας του Πολινιάκ.
Είχε μεγαλύτερη προτίμηση στο νεότερο γιο του Κάρολο Φερδινάνδο, Δούκα του Μπερρύ, συγκριτικά με τον άβουλο Λουδοβίκο Αντώνιο της Ανγκουλέμ. Σύντομα (1786) ήρθε η πρώτη κρίση κατά της μοναρχίας υπερασπίζοντας με κάθε μέσο τα βασιλικά συμφέροντα, σε βαθμό που να τον αποκαλέσει ο ίδιος ο Βασιλιάς αδελφός του «βασιλικότερο του βασιλέως».
Εξορία λόγω Γαλλικής επανάστασης
Μετά την πτώση της Βαστίλης (14 Ιουλίου 1789), ο Κάρολος εγκατέλειψε τη Γαλλία μετά από προτροπή του αδελφού του βασιλιά Λουδοβίκου, ο οποίος φοβόταν για απόπειρα ανθρωποκτονίας εις βάρος του λόγω των ακραίων του θέσεων. Άλλωστε στο εξωτερικό θα ήταν ικανότερος να προβάλει καλύτερα τα δίκαια του Γάλλου βασιλιά.
Ο Κόμης του Αρτουά μετανάστευσε αργότερα στη Βρετανία, όπου ο Γεώργιος Γ΄ του Ηνωμένου Βασιλείου του επέτρεψε να ζήσει στην Οικία Χόλυρουντ, έναν βασιλικό πύργο του Εδιμβούργου. Η δυσαρέσκειά του με την προτεσταντική θρησκεία του πληθυσμού της πόλης τον έκανε να κλειστεί μέσα στον πύργο χωρίς να έχει επαφή με κόσμο. Το βαρύτερο πλήγμα της ζωής του στάθηκε ο θάνατος της ερωμένης του, Λουίζ ντε Πολαστρόν (1804) από φυματίωση.
Εξακολουθούσε να ζει στο Εδιμβούργο και μετά την επαναφορά του αδελφού του Κόμη της Προβηγκίας στο Γαλλικό θρόνο. Οι σχέσεις μεταξύ τους δεν ήταν καθόλου καλές, λόγω του ότι τον θεωρούσε άθρησκο και προδότη. Παρόλα αυτά μετά τον θάνατο του (1825), λόγω έλλειψης διαδόχου, ανακηρύχθηκε βασιλιάς σε ηλικία 67 ετών.
Βασιλιάς της Γαλλίας
thumb|left|200px|Κάρολος Ι΄ της Γαλλίας.
Η τελετή στέψης του έγινε στον Καθεδρικό Ναό της Ρενς (28 Μαΐου 1825) σύμφωνα με το τελετουργικό των παλιών Γάλλων βασιλέων, κάτι που δεν συνέβη με τον προκάτοχο και τον διάδοχό του. Καμιά άλλη στέψη δεν είχε συμβεί ολόκληρο τον 19ο αιώνα από τη δυναστεία των Βουρβόνων. Αμέσως μετά θέσπισε τον "ιερό νόμο", σύμφωνα με τον οποίο τιμωρείται με την ποινή του θανάτου η βλασφημία και η ιεροσυλία, νόμος που δεν εφαρμόστηκε ποτέ και καταργήθηκε από τον διάδοχό του Λουδοβίκο Φίλιππο.
Ο Κάρολος διόρισε (1829) ως υπουργό εξωτερικών τον Αρμάντ ντε Πολινιάκ (ανιψιό της Λουίζ ντε Πολαστρόν), ο οποίος αποφάσισε Γαλλικό αποικισμό στην Αλγερία. Η δυσαρέσκεια του λαού από τις Ιουλιανές διατάξεις, μια σειρά νόμων που περιόριζαν τις λαϊκές ελευθερίες, προκάλεσε την Ιουλιανή επανάσταση (1830). Ο Κάρολος παραιτήθηκε υπέρ του ανήλικου εγγονού του, Κόμη του Σαμπόρ, μετά και από την ταυτόχρονη παραίτηση του μεγαλύτερου γιου του και κατέφυγε στην Αγγλία.
Ο εγγονός του βασίλευσε μόνο 7 μέρες και στη συνέχεια το Κοινοβούλιο ανακήρυξε βασιλιά το μακρινό εξάδελφο του, Λουδοβίκο Φίλιππο, από τον Οίκο της Ορλεάνης.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1773 τη Μαρία Θηρεσία, κόρη του Βίκτωρα Αμεδαίου Γ΄ της Σαρδηνία ς, και είχε τέκνα:
Κατηγορία:Βασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Δούκες του Μπερί Κατηγορία:Δούκες της Ωβέρνης Κατηγορία:Τάγμα της Περικνημίδας
Επισκοπή της Τενερίφης
Ιστορία
Η άφιξη του Χριστιανισμού στα δυτικά νησιά των Καναρίων έλαβε χώρα (όπως και στα ανατολικά νησιά) πριν από την πλήρη κατάκτηση του αρχιπελάγους και την ενσωμάτωσή του στο Στέμμα της Καστίλης που πραγματοποιήθηκε το 1496 με την κατάκτηση του νησιού της Τενερίφης. Ο εκχριστιανισμός ήταν βασικά η προετοιμασία για την επόμενη κατάκτηση. Εκείνη την εποχή οι Κανάριες Νήσοι κατοικούνταν από τους Γουάντσε, έναν λαό βερβερικής προέλευσης που είχε τη δική του θρησκεία.
Οι ρίζες της δημιουργίας μιας μητρόπολης με έδρα την Τενερίφη έχουν τις απαρχές τους λίγο μετά την κατάκτηση των Καναρίων Νήσων, ήταν ο ίδιος ο Αλόνσο Φερνάντεθ ντε Λούγο Alonso Fernández de Lugo (κατακτητής της Τενερίφης), ο οποίος το 1513 ζήτησε από το Δικαστήριο να ανεγείρει μια νέα μητρόπολη στην Τενερίφη. Ωστόσο αυτή η ιδέα δεν ευδοκίμησε λόγω της αντίστασης του επισκόπου της Γκραν Κανάρια (μοναδικού επισκόπου των Καναρίων Νήσων εκείνη την εποχή).
Προηγουμένως ο Αλόνσο Φερνάντεθ ντε Λούγο είχε προσπαθήσει να μετακινήσει την έδρα της μητρόπολης των Καναρίων Νήσων από την Λας Πάλμας ντε Γκραν Κανάρια στην πόλη Σαν Κριστόμπαλ ντε Λα Λαγούνα, επειδή η τελευταία,  μετά την κατάκτηση των Καναρίων Νήσων, είχε γίνει η πολυπληθέστερη και σημαντικότερη πόλη του αρχιπελάγους. Εκτός αυτού ήταν μια πόλη που ιδρύθηκε από τον ίδιο τον Αλόνσο Φερνάντεθ ντε Λούγο ο οποίος ήταν διοικητής των Καναρίων Νήσωνκαι διατηρούσε εκεί την κατοικία του. thumb|left|250px|Έδαφος που καταλαμβάνεται από τη μητρόπολη στην Επαρχία της Σάντα Κρουθ ντε Τενερίφε. Ωστόσο, η ιδέα της μεταφοράς απορρίφθηκε από τον κλήρο της Γκραν Κανάρια που απαιτούσε ανεξαρτησία από τις αρχές των Καναρίων Νήσων που είχαν την έδρα τους  στο Σαν Κριστόμπαλ ντε Λα Λαγούνα. Αργότερα, έγινε προσπάθεια να μοιραστεί η έδρα της μητρόπολης μεταξύ των δύο πόλεων, αλλά αυτή η ιδέα δεν ευδοκίμησε. Στη συνέχεια, οι αιτήσεις για τη δημιουργία μητρόπολης δήλωναν ότι στη δικαιοδοσία της θα πρέπει να υπάγονται μόνο τα δυτικά νησιά των Καναρίων.
Το αίτημα για τη δημιουργία μητρόπολης θα συνεχίσει να προβάλλεται για τους επόμενους τρεις αιώνες.
Το 1818, ο κλήρος και οι αρχές της Τενερίφης ζήτησαν και πάλι από την Αγία Έδρα τη δημιουργία της Επισκοπής (αυτή τη φορά με την υποστήριξη του βασιλιά Φερδινάνδου Ζ΄ της Ισπανίας). Αυτή τη φορά η αντίδραση του Πάπα ήταν ευνοϊκή. Μεταξύ Φεβρουαρίου και Δεκεμβρίου του 1819 ιδρύθηκε η μητρόπολη, προηγουμένως η επισκοπή των Καναρίων νήσων διοικούσε το σύνολο του αρχιπελάγους. Μετά από αρκετές αποτυχημένες προσπάθειες διορισμού επισκόπου, διορίζεται ο Ιλδεφόνσο Ινφάντε Μαθίας το 1877.
Στις 23 Ιανουαρίου 2006 μια πυρκαγιά κατέστρεψε το ανάκτορο της Επισκοπής, το κτίριο ανακαινίστηκε πλήρως το 2009.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανισμός στην Ισπανία Κατηγορία:Κανάριες νήσοι
Γκραντ Πραίρι
Το Γκραντ Πραίρι (αγγλικά: Grande Prairie) είναι πόλη στη βορειοδυτική Αλμπέρτα του Καναδά, στο νότιο τμήμα μιας περιοχής γνωστής ως Πης Ρίβερ Κάντρι. Βρίσκεται στη διασταύρωση της εθνικής οδού 43 (μέρος του Διαδρόμου CANAMEX) και της εθνικής οδού 40 (ο Αυτοκινητόδρομος Μπίγκχορν), περίπου 456 χλμ. βορειοδυτικά του Έντμοντον. Η πόλη περιβάλλεται από την κομητεία Γκραντ Πραίρι № 1.
Το Γκραντ Πραίρι ήταν η έβδομη μεγαλύτερη πόλη στην Αλμπέρτα το 2016 με πληθυσμό 63.166 κατοίκους, και ήταν μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες πόλεις του Καναδά μεταξύ του 2001 και του 2006.
Η πόλη υιοθέτησε τον κύκνο τρομπέτα (Cygnus buccinator) ως επίσημο σύμβολο λόγω της εγγύτητάς του με τη μεταναστευτική οδό και τους καλοκαιρινούς χώρους φωλιάσματος αυτού του πτηνού. Για το λόγο αυτό, το Γκραντ Πραίρι μερικές φορές ονομάζεται «Πόλη των Κύκνων». Ο δεινόσαυρος έχει εμφανιστεί ως ανεπίσημο σύμβολο της πόλης λόγω των παλαιοντολογικών ανακαλύψεων στις περιοχές βόρεια και δυτικά του Γκραντ Πραίρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλμπέρτας
Μουσείο Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης
Το Μουσείο Εφαρμοσμένων Τεχνών (Museum für angewandte Kunst), κοινώς ονομαζόμενο MAK, είναι ένα μουσείο διακοσμητικών τεχνών που βρίσκεται στην Βιέννη, Αυστρία. Το μουσείο βρίσκεται στην Innere Stadt, 1ο διαμέρισμα της Βιέννης. Το κτίριο χτίστηκε το 1871. Από το 2004, το μουσείο φωταγωγείται τα βράδια από τη μόνιμη υπαίθρια εγκατάσταση «MAKlite» του καλλιτέχνη James Turrell. Το 2015, ήταν το πρώτο μουσείο που αγόρασε ο έργο τέχνης χρησιμοποιώντας το cryptocurrency bitcoin. Με περισσότερα από 300.000 αντικείμενα, το MAK διαθέτει τη μεγαλύτερη διαδικτυακή συλλογή από όλα τα αυστριακά ομοσπονδιακά μουσεία. Όταν επισκέπτεστε το μουσείο, ο ηχητικός οδηγός μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως διαδικτυακή εφαρμογή σε κινητό τηλέφωνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία τέχνης Κατηγορία:Μουσεία στη Βιέννη
Ομάν (αποσαφήνιση)
To όνομα Ομάν μπορεί να αναφέρεται :
Σκίνος Χίου
Το Μαστιχόδενδρο μπορεί να φτάσει σε ύψος μερικά μέτρα και ζει μέχρι και αρκετές δεκαετίες. Στη Χίο, είναι ευρέως γνωστό για τη ρητίνη του, που ονομάζεται Μαστίχα. Η μαστίχα χρησιμοποιείται ευρέως στην παραδοσιακή ιατρική και στα τρόφιμα, ιδιαίτερα στα επιδόρπια. Η ρητίνη επίσης γίνεται και τσίχλα και θεωρείται ότι είναι από τις πρώτες τσίχλες που εφευρέθηκαν ποτέ. Η συγκομιδή της ρητίνης γίνεται με δημιουργία «πληγών» (Κέντημα) στον κορμό και τα κλαδιά του δέντρου. Αυτό ενεργοποιεί την παραγωγή ρητίνης η οποία απελευθερώνεται υγρή και σκληραίνει σε βέλτιστες συνθήκες. Η ρητίνη και ορισμένα από τα παράγωγά της έχουν λάβει το καθεστώς ΠΟΠ από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ η τεχνογνωσία της καλλιέργειας αποτελεί μέρος της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO.
Αν και οι άγριοι σκίνοι είναι διάσπαρτοι στην περιοχή της Μεσογείου, η συγκεκριμένη ποικιλία που παράγεται στο εμπόριο είναι γηγενής της Χίου. Στο παρελθόν έχουν γίνει προσπάθειες καλλιέργειας του δέντρου εκτός Μαστιχοχωρίων, σε περιοχές όπως η Ιταλία, η Τουρκία, ακόμη και το υπόλοιπο νησί, χωρίς όμως επιτυχία. Αυτό οφείλεται στο τοπικό μικροκλίμα και γεωλογία της περιοχής, καθώς και στην καλή φροντίδα από τους τοπικούς παραγωγούς.
Το Μαστιχόδενδρο έχει και ορισμένους κλώνους, όπως ο Μαυρόσκινος, ο Βοτόμος, ο Καλλιμασιώτης, ο Λιβανός, ο Κρεμεντινός κ.α. Συνήθως καλλιεργούνται αρσενικά δέντρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χίος
Λουδοβίκος της Γαλλίας (1775-1844)
Ο Λουδοβίκος ΙΘ΄ της Γαλλίας (6 Αυγούστου 1775, Βερσαλλίες - 3 Ιουνίου 1844, Γκερτς— σημερινή Νόβα Γκορίτσα της Σλοβενίας) από τον Οίκο των Βουρβόνων ήταν δούκας του Ανγκουλέμ (1775-1824), ο οποίος έγινε Λουδοβίκος Αντώνιος της Γαλλίας, Δελφίνος της Γαλλίας (1824-1830), και στη συνέχεια Λουδοβίκος της Γαλλίας ήταν πρίγκιπας της βασιλικής οικογένειας της Γαλλίας, γιος του Καρόλου Φίλιππου της Γαλλίας, με τον τελευταίο να είναι κόμης του Αρτουά και μελλοντικός βασιλιάς υπό την ονομασία Κάρολος Ι΄, και της Μαρίας Θηρεσίας της Σαβοΐας, κόρης του Βίκτωρα Αμεδαίου Γ¨ της Σαρδηνίας.
Μετά την ήττα των Αυστριακών κατέφυγε στον Παύλο της Ρωσίας, όπου παντρεύτηκε (1799) την εξαδέλφη του Μαρία Θηρεσία Καρλόττα (1778 - 1851), μοναδικό παιδί που επέζησε των βασιλέων της Γαλλίας Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και Μαρίας Αντουανέτας.
Μάχες κατά του Βοναπάρτη
Μετά την απελευθέρωση της συζύγου του από τη φυλακή (1795) ζούσαν στην αυστριακή αυλή, ευτυχισμένα αλλά χωρίς να κάνουν κανένα παιδί. Τον Απρίλιο του 1800 πήρε μέρος στο βαυαρικό στρατό και στη μάχη του Χοχενλίντεν κατά του Ναπολέοντα, δείχνοντας εξαιρετικές ικανότητες. Στην ειρήνη μεταξύ του τσάρου Παύλου και του Ναπολέοντα Βοναπάρτη (1801), κατέφυγε στη Βαρσοβία, που βρισκόταν υπό τον έλεγχο της Πρωσίας. Επέστρεψε στη Ρωσία μετά τη δολοφονία του Παύλου και την άνοδο στον θρόνο του Αλεξάνδρου Α΄, αλλά η νέα ειρηνική συνθήκη του με τον Βοναπάρτη (1807) τον ανάγκασε να βρει καταφύγιο στη Βρετανία.
Του παρεχόταν αποζημίωση 300 στερλίνες το μήνα, ενώ δύο φορές (1807, 1813) επιχείρησε να επιστρέψει στη Ρωσία για να ζητήσει τη βοήθεια του Αλεξάνδρου κατά του Βοναπάρτη, συναντώντας όμως την άρνηση του τσάρου. Μετά την πτώση του Βοναπάρτη, η είσοδος του Δούκα του Ανγκουλέμ στο Μπορντώ (Μάρτιος 1814) σήμανε και την παλινόρθωση της δυναστείας των Βουρβόνων στη Γαλλία. Στη διάρκεια των Εκατό Ημερών ως αρχηγός του βασιλικού στρατού προσπάθησε να εμποδίσει τον Βοναπάρτη να φτάσει στο Παρίσι.
Δελφίνος και παραίτηση από τον θρόνο
Ως δελφίνος υπεράσπισε τις τακτικές του πατέρα του προσπαθώντας να προφυλάξει τη βασιλεία από καραδοκούμενες επαναστάσεις. Τελικά το 1830 με την Ιουλιανή επανάσταση και την παραίτηση του πατέρα του αρνήθηκε να τον διαδεχθεί γιατί ήταν εξαγριωμένος μαζί του, για τις αυταρχικές τακτικές που ακολούθησε τα τελευταία χρόνια. Παρέμεινε βασιλιάς μόνο 20 λεπτά, τα οποία ξόδεψε ακούγοντας τα έντονα παρακαλητά της συζύγου του να μην προχωρήσει στην υπογραφή της παραίτησης. Τελικά παραιτήθηκε δύο φορές υπέρ των δύο ανιψιών του, έφυγε οριστικά από τη Γαλλία για την Αυστρία και δεν ξαναγύρισε στην πατρίδα του μέχρι το θάνατό του.
Αλεξάντρ Κρίμοφ
Ο Αλεξάντρ Μιχαήλοβιτς Κρίμοφ (23 Οκτωβρίου 1871 – 31 Αυγούστου 1917, Ρωσικά: Крымов Александр Михайлович) ήταν αντιστράτηγος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, στρατιωτικός διοικητής του Ρωσο-Ιαπωνικού Πολέμου, του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της εποχής της Ρωσικής Επανάστασης.
Λουδοβίκος της Γαλλίας (1775-1844)
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1799 την εξαδέλφη του Μαρία Θηρεσία των Βουρβόνων, κόρη του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ της Γαλλίας· δεν απέκτησαν τέκνα.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Ανγκουλέμ Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων
Αλεξάντρ Κρίμοφ
Κατά την Ρωσική Επανάσταση του 1917, στις 4 Απριλίου 1917, τοποθετήθηκε προσωρινός διοικητής του 3ου Σώματος Ιππικού, το οποίο περιλάμβανε την Άγρια Μεραρχία. Αρνήθηκε να δεχθεί τον διορισμό του Υπουργού Στρατιωτικών από την Ρωσική Προσωρινή Κυβέρνηση. Στις 24 Αυγούστου 1917, ο αρχιστράτηγος Λαβρ Κορνίλοφ τοποθέτησε τον Κρίμοφ διοικητή του Ανεξάρτητου Στρατού της Πετρούπολης, για να εξασφαλίσει την Ρωσική πρωτεύουσα Πετρούπολη.
Μετά την αποτυχία του πραξικοπήματος Κορνίλοφ, ο Κρίμοφ έφτασε στην Πετρούπολη. Εξήγησε τις πράξεις του στον Αλέξανδρο Κερένσκι και αυτοκτόνησε την ίδια ημέρα.
Πηγές
Κατηγορία:Ρώσοι στρατιωτικοί Κατηγορία:Ρωσική Προσωρινή Κυβέρνηση
Σύμβαση Ασφάλειας Ζωής στη Θάλασσα
Η σύμβαση για την ασφάλεια της ζωής στη θάλασσα (αγγλικά: Safety of Life at Sea) είναι μία διεθνής ναυτιλιακή σύμβαση που ορίζει τα ελάχιστα πρότυπα ασφαλείας για την κατασκευή, τον εξοπλισμό και τη λειτουργία των εμπορικών πλοίων. Η σύμβαση απαιτεί από όσα κράτη την έχουν υπογράψει, τα πλοία που φέρουν την σημαία τους να τηρούν αυτά τα ελάχιστα πρότυπα.
Η σημερινή έκδοση της SOLAS είναι η έκδοση του 1974, γνωστή και ως SOLAS 1974, η οποία τέθηκε σε ισχύ στις 25 Μαΐου 1980. Από τον Νοέμβριο του 2018, η SOLAS 1974 είχε 164 συμβαλλόμενα κράτη, που αντιπροσωπεύουν το 99%των εμπορικών πλοίων σε όλο τον κόσμο σε ολική χωρητικότητα.
Η σύμβαση αυτή θεωρείται η πιο σημαντική από όλες τις διεθνείς συμβάσεις που αφορούν την ασφάλεια των εμπορικών πλοίων.
Κεφάλαια
Η SOLAS 1974 απαιτεί από τα κράτη να συμμορφώνονται με τα ελάχιστα πρότυπα ασφαλείας για την κατασκευή, τον εξοπλισμό και τη λειτουργία των εμπορικών πλοίων. Η συνθήκη περιλαμβάνει άρθρα που καθορίζουν γενικές υποχρεώσεις κ.λπ., ακολουθούμενη από ένα παράρτημα που χωρίζεται σε δεκατέσσερα κεφάλαια. Από αυτά, το κεφάλαιο πέντε (συχνά αποκαλούμενο ως «SOLAS V») είναι το μόνο που ισχύει για όλα τα πλοία στη θάλασσα, συμπεριλαμβανομένων των ιδιωτικών σκαφών αναψυχής και των μικρών σκαφών σε τοπικά ταξίδια, καθώς και στα εμπορικά πλοία που εκτελούν διεθνείς μεταφορές. Πολλές χώρες έχουν μετατρέψει τις απαιτήσεις του κεφαλαίου πέντε σε εθνικούς νόμους, έτσι ώστε όποιος τον παραβιάσει, να έρχεται αντιμέτωπος με τη δικαιοσύνη.
Οι απαιτήσεις σχετικά με τους οργανισμούς που είναι υπεύθυνοι για τη διεξαγωγή ερευνών και επιθεωρήσεων, καθώς και για αναγνώριση αριθμού πλοίου και επιχειρησιακές απαιτήσεις.
Πρώτες εκδόσεις
Η πρώτη έκδοση της σύμβασης SOLAS παρουσιάστηκε το 1914, έπειτα από τη βύθιση του Τιτανικού και προέβλεπε τον αριθμό των σωσίβιων λέμβων, καθώς και άλλων σωστικών μέσων, τις διαδικασίες ασφαλείας και τις ραδιοεπικοινωνίες. Δεν τέθηκε ποτέ σε ισχύ, καθώς ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος.
Έκδοση 1960
Η σύμβαση του 1960 εγκρίθηκε στις 17 Ιουνίου 1960 και τέθηκε σε ισχύ στις 26 Μαΐου 1965. Ήταν η τέταρτη σύμβαση SOLAS και ήταν το πρώτο σημαντικό επίτευγμα για τον Διεθνή Οργανισμό Ναυσιπλοΐας. Αποτελούσε ένα σημαντικό βήμα προόδου στον εκσυγχρονισμό των κανονισμών και στην τήρηση των τεχνικών εξελίξεων στη ναυτιλιακή βιομηχανία..
Έκδοση 1974
Το 1974 υιοθετήθηκε μια εντελώς νέα σύμβαση SOLAS, η οποία μπορεί να αναθεωρείται και να εφαρμόζεται μέσα σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα, καθώς οι προηγούμενες συμβάσεις αποδείχθηκαν πολύ αργές. Με τη SOLAS 1960, χρειαζόντουσαν αρκετά χρόνια για να τεθούν κάποιες τροποποιήσεις σε ισχύ. Τότε έπρεπε τα κράτη-μέλη του Διεθνή Οργανισμού Ναυσιπλοΐας να δηλώσουν ότι συμφωνούσαν με τις αλλαγές αυτές και αν ξεπερνιόταν ένας συγκεκριμένος αριθμός χωρών και συνολικής χωρητικότητας, τότε τεθόντουσαν σε ισχύ. Πλέον, με τη SOLAS 1974 οι τροποποιήσεις γίνονται αποδεκτές αυτόματα.
Η SOLAS 1974 τέθηκε σε ισχύ στις 25 Μαΐου 1980, 12 μήνες μετά την επικύρωσή της από τουλάχιστον 50 χώρες με τουλάχιστον 50% της ολικής χωρητικότητας. Έχει ενημερωθεί και τροποποιηθεί επανειλημμένα από τότε.
Έκδοση 1988
Το 1988 η SOLAS τροποποιήθηκε σχετικά με τις ραδιοεπικοινωνίες. Συγκεκριμένα το Παγκόσμιο Ναυτιλιακό Σύστημα Κινδύνου και Ασφάλειας αντικατέστησε τον κώδικα Μορς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θαλάσσια ασφάλιση Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Θαλάσσης Κατηγορία:Ναυτικό Δίκαιο
Κόλπος του Ομάν
thumb|200px|right|Ο Κόλπος του Ομάν στο χάρτη Ο Κόλπος του Ομάν είναι το βορειοδυτικό τμήμα της Αραβικής Θάλασσας, που ενώνεται με τον Περσικό Κόλπο μέσω του Στενού του Ορμούζ. Στα βόρεια, ο κόλπος βρέχει το Ιράν και οριακά το Πακιστάν, στα δυτικά τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και στα νότια το Ομάν.
Ο Κόλπος είναι σημαντικός για την παγκόσμια οικονομία, καθώς τεράστια φορτία πετρελαίου μεταφέρονται από εκεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κολπος Ομαν Ομαν Ομαν
Χουσιλή
Η Χουσιλή, (Τουρκική ονομασία:Hozevrek, απόδοση στα Ελληνικά ως "Χοζεβρέκη") είναι χωριό της Τουρκίας στην περιοχή της Αργυρούπολης (Gumushane) του Νομού Τραπεζούντας στον Πόντο. Πριν την Ανταλλαγή πληθυσμών, το χωριό ήταν αμιγώς Ελληνικό (Tο 1916 αριθμούσε περίπου 35 αμιγείς Ελληνικές οικογένειες και ο συνολικός του πληθυσμός ήταν 210 κάτοικοι ), με τους πολλούς από τους κατοίκους του χωριού να μετακινούνται στον οικισμό Χρύσα Πέλλας. Σήμερα αποτελεί μαχαλά του οικισμού Αχτσά-Καλέ.
Ίδρυση και πρώτοι κάτοικοι
Οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού ήταν δύο οικογένειες, μία εξ Όφεως, παραθαλάσσιας κωμόπολης του Εύξεινου Πόντου κι άλλη μία εκ Χασογλάν, ενός χωριού σε απόσταση 10 χιλιομέτρων από την Τραπεζούντα. Το Ελληνικό όνομα του χωριού (Χουσιλή) προέρχεται κατ' ασφαλή παράδοση από την Τουρκική λέξη Χος-Ογλάν (Χας ογλή), δηλαδή όμορφος νέος ή καλός νέος, ενώ το τουρκικό όνομα του χωριού (Hozevrek - Χοζεβρέκη), προέρχεται από ένα παλαιό ομώνυμο χωριό υπέρθεν της Χουσιλής και σε ωριαία περίπου απόσταση, του οποίου οι κάτοικοι δεν ξεπερνούσαν τις 8-10 οικογένειες. Οι κάτοικοι της Χοζεβρέκης μετανάστευσαν ως μεταλλωρύχοι, άγνωστο που, πλην μίας οικογένειας, κάποιου Γαβριήλ, ο οποίος εγκαταστάθηκε με τον γιο του στην Χουσιλή.
Δεν υπάρχει ακριβής χρονολογία για την εγκατάσταση των εν λόγω οικογενειών, αν και από τα διάφορα περισυλλεγέντα στοιχείων από τα πέριξ Ελληνόφωνα χωριά, την Αργυρούπολη και από πληροφορίες των γεροντότερων, το χωριό κατοικήθηκε περί το 1740-50 των οικογενειών εξ Χασογλάν (Ελευθερίου) και εκ Όφεως (Χαραλάμπους), των οποίων τα πατρώνυμα και επώνυμα είναι άγνωστα. Η οικογένεια του Γαβριήλ με τον υιό Γρηγόριο, έπαψε να υφίσταται κατά τα τέλη του 18ου Αιώνα, αν και η οικία τους παρέμεινε σε διατήρηση μέχρι και την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923.
Ο ιατρός Νικόλαος Λουκάς και ο Γεώργιος Κανδηλάπτης αναφέρουν πως ιδρυτές του χωριού ήταν τρεις ιερομόναχοι, οι Σωφρόνιος, Λαυρέντιος και Παΐσιος της Μονής Γουμερά. Η εν λόγω μονή, ωστόσο, σύμφωνα με τον Μιλτιάδη Γ. Γρηγοριάδη, ιδρύθηκε περί τον 10ο Αιώνα και εκείνον τον καιρό δεν υπήρχε χωριό με αυτό το όνομα, αλλά ούτε στο παλαιότερο χωριό Χοζεβρέκη αναφέρεται, καθώς αυτό οικίστηκε μετά το 1365.
Ο λόγος της μετεγκατάστασης των ως άνω οικογενειών θεωρείται θρησκευτικός και αφορούσε την μη-αποδοχή του εξισλαμισμού. Και οι δύο οικογένειες επιδόθηκαν στην καλλιέργεια του αμπελιού και των λεπτοκαρύων, αργότερα όμως την εγκατέλειψαν και και εργάζονταν στην μεταλλεία αργύρου και χαλκού ως σιδηρουργοί. Μια νέα οικογένεια προστέθηκε το 1825 από τα Χουτουρά.
Ακμή
Ο ναός του χωριού χτίστηκε στις αρχές του 19ου αιώνα και ονομαζόταν "Ιερός Ναός Αγίου Θεοδώρου του Τύρωνος". Ο ναός αυτός ήταν πετρόκτιστος με γυναικωνίτη και καλλωπίστηκε και τελοιοποιήθηκε το 1892 με την προσθήκη κωδωνοστασίου. Το πηγάδι οικοδομήθηκε το 1905 κατόπιν πρωτοβουλίας του κ. Χρήστου Χ. Μακρίδη και κόστισε 1500 γρόσια.
Μέχρι και το 1880 οι κάτοικοι διδάσκονταν τα γράμματα, την γραφή, το ψαλτήρι και την χρηστομάθεια επί πληρωμή από τις καλόγριες και τους Μοναχούς των παρακειμένων Μονών Αγίου Γεωργίου και Παναγίας Χουτουρά στο ισόγειο της οικίας του Νικολάου Γρ. Γρηγοριάδη. Το 1881 ανεγέρθη σχολείο με δύο αίθουσες και δασκάλους τους πρώτους αποφοίτους του φροντιστηρίου Αργυρούπολης. Το 1911 μεταφέρθηκε στο νεόδμητο κτήριο του κ. Χρήστου Μακρίδη, καθώς το παλαιό δεν πληρούσε πλέον τις ανάγκες.
Παρακμή και μετανάστευση
Μετά την αποχώρηση των Ρωσσικών στρατευμάτων τον Ιανουάριου του 1918, εξαπλώθηκε σε όλη την επαρχία το ρεύμα της μετανάστευσης. Καθώς τα στρατεύματα αποχωρούσαν, τα Οθωμανικά στρατεύματα εισέδευσαν στην επαρχία. Με τον θάνατο ενός κατοίκου του χωριού ονόματι Ευθύμιο Νικ. Προκοπίδη, και κατόπιν συνέλευσης της ολομέλειας του χωριού, αποφασίστηκε η νεολαία να διαφύγει προς Τραπεζούντα, αλλά και προς Ρωσσία. Μερικές οικογένειες κατευθύνθηκαν και προς Θεωδοσιούπολη και Καρς. Ωστόσο, λόγω συγκρούσεων με τους Νεότουρκους, αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στο χωριό. Αργότερα, πληροφορήθηκαν ότι ο Οθωμανικός στρατός πλησιάζει το χωριό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να ζητηθεί από τα γυναικόπαιδα να κλειστούν στα σπίτια τους, ενώ οι άντρες θα πολεμούσαν εναντίον του στρατού. Μετά από περεταίρω συγκρούσεις και μια αποτυχημένη απόπειρα προμήθευσης του χωριού με όπλα, το 1918 κάποιες οικογένειες κατάφεραν, των οποίων τα μέλη εργάζονταν ως σιδηρουργοί, να μεταναστέψουν στα γύρω χωριά, ενώ άλλες μετέβησαν στην Ρωσσία. Στο χωριό παρέμειναν συνολικά 13 οικογένειες. Ωστόσο, οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν και έτσι το 1924, στα πλαίσια της ανταλλαγής πληθυσμών Ελλάδας-Τουρκίας, οι Ορθοδοξοχριστιανοί κάτοικοι μεταφέρονται δια θαλάσσης στην Θεσσαλονίκη και από κει, αφού συναντήθηκαν με όσους μετανάστευσαν στην Ρωσσία, κινήθηκαν στους οικισμούς Τσάκων Τσιφλίκ (Χρύσα) Αλμωπίας, Μιναρέ Τσιφλίκ (Σιταγροί) Δράμας και αλλού.
Σήμερα το χωριό αποτελεί Μαχαλά του παρακείμενου οικισμού Αχτσάκαλε, ενώ η εκκλησία του χωριού είναi Καταχωρημένη Πολιτιστική και Φυσική Ιδιοκτησία, σύμφωνα με επίσημες σελίδες της Επαρχίας Αργυρούπολης.
Γεωγραφία
Το χωριό κείτεται νοτιοανατολικά της Αργυρούπολης (Κιουμούς-Χανέ) του νομού Τραπεζούντας, σε δίωρη από αυτήν απόσταση. Είναι χτισμένη στην δυτική όχθη του Κάνεως ποταμού, έναντι της άγουσας δημόσιας οδού προς Θεοδοσιούπολη (Ερζερούμ) και Ερζιγκιάν, και κοντά στην κωμόπολη Σόρδαν, απέναντι από το τούρκικο χωριό Αχτσέ-Καλέ και σε υψόμετρο περίπου τριακοσίων μέτρων ύπερθεν του ποταμού, στην είσοδο δύο οροπεδίων επί της δεξιάς πλευράς.
Κλίμα
Το κλίμα του χωριού (τουλάχιστον πριν την ανταλλαγή) ήταν ξηρό και εύκρατο, με τον χειμώνα να αρχίζει στις αρχές Οκτωβρίου και την χιονόπτωση να υπερβαίνει πολλάκις το μέτρο. Η άνοιξη ξεκινούσε κατά τις αρχές Μαρτίου. Οι άνεμοι ήταν σπάνιοι, με τον πιο συνηθισμένο να αποτελεί τον άνεμο του Φιλελήμ, ο οποίος προερχόταν από την κορυφολίμνη Αργυρούπολης-Άτρας. Οι βροχές ήταν σπάνιες, με εξαίρεση μερικές καταρρακτώδεις που σπανίως διαρκούσαν περισσότερο από ώρα.
Οικονομία
Λόγω του άγονου εδάφους και της στενότητας καλλιεργήσιμης γης, η γεωργία ήταν περιορισμένη και λίγοι κάτοικοι κατείχαν αροτριώντα ζώα. Οι κάτοικοι ήταν πάντοτε αυτάρκεις ως προς τα λαχανικά και τα οπωροφόρα δέντρα και ασχολούνταν κυρίως με την εκτροφή αγελάδων και αιγοπροβάτων. Κάθε οικογένεια διέθετε μία ή δύο αγελάδες και 5-20 αιγοπρόβατα. Τα ζώα αυτά εκτρέφονταν για το γάλα τους. Η ακμή των αιγοπροβάτων εμφανίστηκε μετά την ανταλλαγή πληθυσμών. Η μελισσοκομία ήταν καθυστερημένη παρά την ποικιλομορφία και την αφθονία των λουλουδιών.
Ήθη και έθιμα
Τα ήθη και τα έθιμα του χωριού ήταν παρόμοια με αυτά της περιφέρειας· υπήρχε σεβασμός στους ανώτερους και στους γάμους η νύμφη δεν μιλούσε στον πεθερό, την πεθερά και τους ενήλικους ανδραδέλφους της και τους συγγενής τους συζύγου της επί σειρά ετών (εκτός μέσω τρίτων ή νευμάτων), πιθανόν λόγω σεβασμού ή για να αποφεύγονται τα διαπληκτίσματα. Επίσεις, δεν επιτρεπόταν να θηλάζει και να κρατάει το μωρό μπροστά σε άντρες και ενήλικες γυναίκες. Το έθιμο αυτό ονομαζόταν Στύμνομα ή Μας. Τα έγγαμα αδέλφια χωρίζονταν από τις οικογένειές τους μετά τον θάνατο των γονιών τους. Οι άντρες φορούσαν τις παραδοσιακές βράκες (ζάπητες) και οι γυναίκες τις ζουπούνες (είδος αντερί) με σαλβάρι, κοντογούνι, λαχόρι και τάπλα. Από το 1890 η νεολαία ξεκίνησε να φοράει την ευρωπαϊκή ενδυμασία.
Μουσική
Το μοναδικό όργανο που χρησιμοποιούνταν στους χορούς και τις διασκεδάσεις του χωριού ήταν η Ποντιακή λύρα. Τα τραγούδια ήταν κυρίως ερωτικά δίστιχα σαν αυτά των Κρητών και μόνο σε μεγάλες εορτές και γάμους οι πρεσβύτεροι του χωριού τραγουδούσαν τραγούδια της άλωσης της Κωνσταντινούπολης, της Τραπεζούντας, του Ακρίτα, του Γιάννε του Μονόγιαννε, τη Τρίχας το γεφύρι κα.
Τέος Ρόμβος
Ο Τέος Ρόμβος (1945-) είναι Έλληνας συγγραφέας, μεταφραστής, εκδότης και ακτιβιστής, πρωτοπόρος στο κίνημα των Εξαρχείων, γνωστός για τη σχέση του με τον αναρχισμό και την underground κουλτούρα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1945 στο Κουκάκι της Αθήνας. Μπαρκάρισε στα καράβια το 1961 μετά από προτροπή του πατέρα του. Στη συνέχεια έζησε κατά διαστήματα στη Λατινική Αμερική, στην Ιαπωνία, στις Ηνωμένες Πολιτείες κι αλλού. Έζησε μόνιμα στη Γαλλία (1966-1969), στη Γερμανία (1969-1974 και 1987-1991), στην Αθήνα (1974-1981). Το 1984-1985 έζησε στο Κονγκό.
Σπούδασε κινηματογράφο, εργάστηκε ως νυχτοφύλακας στο Πανεπιστήμιο Γκαίτε στην Φρανκφούρτη και μετέπειτα στη γερμανική τηλεόραση. Κατά την παραμονή του στο εξωτερικό έζησε το Μάη του '68 συναναστράφηκε με μπητ συγγραφείς όπως τον Γιοργκ Φάουζερ, τον Καρλ Βάισνερ, τον Γιούργκεν Πλογκ. Επίσης ήρθε σε επαφή με το κίνημα των καταλήψεων και τα κοινόβια. Αργότερα, το 1976 προσπάθησε να μεταφέρει την εμπειρία αυτή στην Ελλάδα, στήνοντας το κοινόβιο της Μπενάκη, το οποίο για μικρό χρονικό διάστημα χρησιμοποιήθηκε από την Επιτροπή Αλληλεγγύης στον Ρολφ Πόλε και μη έκδοσής του στη Γερμανία, ενώ τότε ο Τέος Ρόμβος εκτελούσε χρέη διερμηνέα του Ρολφ Πόλε. Επίσης σύστησε το αναρχικό βιβλιοπωλείο Octopus Press στην οδό Κωλέττη 9, το οποίο ήταν σημείο συνάντησης για περιθωριακούς, καλλιτέχνες, ποιητές, συγγραφείς που συμμετείχαν σε πλήθος πολιτικών συζητήσεων. . Το βιβλιοπωλείο πυρπολήθηκε τον Μάρτιο του 1975 από φασίστες. Επίσης την άνοιξη του 1975 πρωτοστάτησε στην επανενεργοποίηση της Πλατείας Εξαρχείων, διοργανώνοντας με άλλους το πρώτο εναλλακτικό χάπενινγκ. Από το 1979 μέχρι το 1981 εξέδιδε το αβανγκάρντ περιοδικό "Τρύπα".
Εξέδωσε τα βιβλία "Τρία φεγγάρια στην πλατεία", "Κείμενο Πάθος", "Γεώργιος Νέγρος, o Τίγρης του Αιγαίου", την ιστορία του Πλωτίνου Ροδοκανάκη, σπουδαίου Έλληνα αναρχικού του 19ου αιώνα που έδρασε στο Μεξικό, "Πλάνος Δρόμος", "Τηλεφυματίωση", "Κρυφά Ταξίδια", "Ασσασίνοι του Βορρά Δροσουλίτες του Νότου" και "Ίχνη". Επίσης έχει κάνει μεταφράσεις, όπως το "Ανθολόγιο των Κακών Αμερικάνων", τα "Παραμύθια της Αφρικής" που συνέλεξε κατά τη διαμονή του στο Κογκό, "Αντεργκράουντ της Νέας Εποχής", "Ρώτα τον Άνεμο του Τζον Φάντε", "Σημειώσεις ενός πορνόγερου του Μπουκόφσκι" κ.ά. Το Φεβρουάριο του [2011] ελευθέρωσε το σύνολο του έργου του στο διαδίκτυο.
Το 1977 συμμετείχε στην ταινία "Πέφτουν οι σφαίρες σαν το χαλάζι" του Νίκου Αλευρά, ενώ το '98 γύρισε σε συνεργασία με τον φίλο του Νίκο Θεοδοσίου το συριανό ντοκιμαντέρ "Οι τοίχοι που τραγουδούν".
Αναφορές
Ιστοσελίδα Τέου Ρόμβου, με το σύνολο του έργου του
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Έλληνες εκδότες Κατηγορία:Έλληνες ακτιβιστές
Toyota Century
Το Toyota Century είναι ένα μεγάλο υπερπολυτελές 4-πορτο σεντάν αυτοκίνητο της κατηγορίας F, που παράγεται από την Kento Auto Works Ltd. για λογαριασμό της Toyota, κυρίως για την ιαπωνική αγορά, με ελάχιστες εξαγωγές. Η παραγωγή του άρχισε τον Νοέμβριο του 1967 και η πρώτη γενιά του μοντέλου ήταν επί 30 χρόνια σχεδόν αμετάβλητη αισθητικά, με βαθμιαίες μόνο βελτιώσεις στο τεχνολογικό του υπόβαθρο. Μόλις τον Απρίλιο του 1997 κυκλοφόρησε μια δεύτερη γενιά, που είχε αναθεωρηθεί πλήρως, και κατασκευάστηκε έως τον Φεβρουάριο του 2017, επί σχεδόν 20 χρόνια, ενώ η τρίτη γενιά του παρουσιάστηκε επίσημα τον Οκτώβριο του 2017 και μπήκε στην παραγωγή τον Ιούνιο του 2018.
Ενώ το επίπεδο εξοπλισμού του Century είναι πάντα εξαιρετικά υψηλό, η βασική φιλοσοφία της εξωτερικής του εμφάνισης παραμένει ακόμα και σήμερα αμετάβλητη, αν και έχουν υπάρξει ορισμένες δευτερεύουσες βελτιώσεις από την πρώτη γενιά του, διότι θεωρείται επίσημα ως «ένα σύμβολο για συντηρητική επιτυχία». Μάλιστα οι εξωτερικοί καθρέφτες του Century στις 2 πρώτες γενιές του, συνέχιζαν να τοποθετούνται στα μπροστινά φτερά και πάνω από τους μπροστινούς τροχούς, καθώς ήταν παραδοσιακό χαρακτηριστικό των παλαιών ιαπωνικών αυτοκινήτων. Ωστόσο, στη δεύτερη γενιά του, τόσο στην Ιαπωνία όσο και στην εξαγωγικές αγορές, μπορούσε να παραγγελθεί και με καθρέφτες συμβατικής τοποθέτησης, για όσους διαφωνούσαν με την ιδέα αυτή. Στην τρίτη γενιά του, απέκτησε αποκλειστικά καθρέφτες συμβατικής τοποθέτησης και μάλιστα με τα πλαϊνά φλας πάνω σε αυτούς. Μοναδικό χαρακτηριστικό του Century είναι ότι δεν φέρει το σήμα της Toyota, αλλά ένα ξεχωριστό λογότυπο, τον χρυσό φοίνικα, που αντιπροσωπεύει τον Αυτοκρατορικό Οίκο της Ιαπωνίας.
Από την εισαγωγή του, το 1967, και επί όλα τα έτη παραγωγής του, το Century είναι η επίσημη ναυαρχίδα της Toyota στην Ιαπωνία, με τιμή πώλησης υψηλότερη ακόμα και από αυτήν των μοντέλων της Lexus, που είναι η πολυτελής θυγατρική της Toyota. Αν και ανήκει στα μεγάλα πολυτελή αυτοκίνητα της κατηγορίας F, ωστόσο δεν μπορεί να παραγγελθεί στις ιαπωνικές αντιπροσωπείες της Lexus, παρά μόνο σε κάποιες ειδικές για αυτό τον σκοπό αντιπροσωπείες της Toyota. Στα άλλα κράτη διεθνώς, η ναυαρχίδα του ομίλου Toyota είναι το επίσης σεντάν πολυτελείας της κατηγορίας F Lexus LS, το οποίο διαχρονικά φέρει μια έντονα φουτουριστική εμφάνιση και έχει εντελώς διαφορετική αισθητική φιλοσοφία από το Century.
Πρώτη γενιά (1967 - 1997)
thumb|left|Το σαλόνι ενός Toyota Century 4.0 λίτρων V8 του 1984, λίγο πριν καθιερωθεί (ως στάνταρ) ο ψηφιακός πίνακας οργάνων.
Το πρώτο Toyota Century βασίστηκε στο Toyota Crown Eight του 1964 και κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1967. Το όνομα «Century» («Αιώνας») επελέγη επειδή το έτος της έναρξης παραγωγής του αυτοκινήτου συνέπεσε με την επέτειο των 100 χρόνων από την γέννηση (14 Φεβρουαρίου 1867) του Sakichi Toyoda, του ιδρυτή της εταιρείας Toyota Industries. Το όνομα του μοντέλου γράφεται センチュリー στην ιαπωνική γραφή και προφέρεται Toyota Senchurī, δηλαδή με μια προφορά παρόμοια με αυτήν της αγγλικής γλώσσας.
Ενώ το Toyota Crown Eight έφερε τον κινητήρα 2.6 λίτρων V8 της Toyota, τον 3V, στο πρώτο Century του 1967 εισήχθη μια μεγαλύτερη έκδοση αυτού του κινητήρα, με κυβισμό 3.0 λίτρα, επίσης ως 3.0 λίτρων 3V. Το 1973 τοποθετήθηκε ο κινητήρας 3.4 λίτρων V8, ο λεγόμενος 4V-U. Το 1982 απέκτησε τον κινητήρα 4.0 λίτρων V8 που είναι γνωστός ως 5V-EU και έφερε πλέον και ηλεκτρονικό ψεκασμό καυσίμου / injection, ταυτόχρονα με μια εμφανή αισθητική ανανέωση, εξωτερικά και στο σαλόνι. Τα ονόματα 3V, 4V-U και 5V-EU δεν έχουν καμία σχέση με τον πραγματικό αριθμό των βαλβίδων, απλώς πρόκειται για τους κωδικούς των κινητήρων V της Toyota. thumb|left|Toyota Century πρώτης γενιάς, με τηλεόραση για τους πίσω επιβάτες.
Παρά τις ήδη μεγάλες διαστάσεις του, τον Οκτώβριο του 1989 προστέθηκε επίσης και μια εκδοχή του Toyota Century με μακρύτερο μεταξόνιο, το Century Limousine, με μεταξόνιο 3.510 χιλιοστά και συνολικό μήκος αμαξώματος 5.770 χιλιοστά, δηλαδή κατά 65 εκατοστά μακρύτερο. Από τον Σεπτέμβριο του 1990, διατέθηκε επίσης και το ενδιάμεσου μήκους Century L-type, με μεταξόνιο 3.010 χιλιοστά και συνολικό μήκος 5.270 χιλιοστά. Και στις δύο αυτές σεντάν λιμουζίνες, τα έξτρα εκατοστά ήταν αποκλειστικά για τους πίσω επιβάτες.
Η φιλοσοφία της εξωτερικής εμφάνισης της πρώτης γενιάς του Century, για 30 χρόνια παρέμεινε ουσιαστικά αμετάβλητη. Αν και έγιναν μικρές αισθητικές αλλαγές, μαζί και με διαδοχικές αυξήσεις του κυβισμού του κινητήρα, καθιέρωση νεότερων ταμπλό και βελτιώσεις στον εξοπλισμό και στην ασφάλεια, η εμπορική μακροβιότητα του πρώτου Century ήταν πραγματικά εντυπωσιακή.
Βελτιώσεις της πρώτης γενιάς
thumb|right|Σπάνιο γερμανικής ταξινόμησης Toyota Century του 1982, αλλά επίσης [[Πλευρά οδήγησης|δεξιοτίμονο.]]
Δεύτερη γενιά (1997 - 2016)
Το Century επανασχεδιάστηκε «από λευκό χαρτί» το 1996 και η δεύτερη γενιά του, γνωστή ως Century G50, μπήκε στην παραγωγή και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 1997. Βασίστηκε σε ένα νέο σασί, αν και η εξωτερική του εμφάνιση θύμιζε και πάλι έντονα το προηγούμενο μοντέλο. Εφοδιάστηκε με αερανάρτηση και έναν εντελώς νέο κινητήρα βενζίνης 5.0 λίτρων V12, υπό τον κωδικό 1GZ-FE, ο οποίος ήταν αποκλειστικός στο Century. Έγινε έτσι το πρώτο και μέχρι σήμερα το μοναδικό ιαπωνικό μοντέλο με 12-κύλινδρο κινητήρα. thumb|left|Toyota Century δεύτερης γενιάς.
Η ισχύς του νέου κινητήρα ανακοινώθηκε τότε και παρέμεινε σε ολόκληρη τη διάρκεια της δεύτερης γενιάς στους 280 hp στις 5.200 στροφές το λεπτό, μια μεγάλη βελτίωση ως προς τον αμέσως προηγούμενο κινητήρα 4.0 λίτρων V8 5V-EU, που απέδιδε 187 hp. Ωστόσο, η επίσημη εργοστασιακή εκτίμηση είχε θεωρηθεί ως ιδιαίτερα συντηρητική, με την πραγματική ισχύ να υπολογίζεται ότι είχε ξεπεράσει αρκετά τους 300 hp. Ο λόγος που ανακοινώθηκε τότε το νούμερο των 280 hp ήταν ότι το διάστημα 1989 - 2004 στην Ιαπωνία, υπήρχε μια εθελοντική συμφωνία για ανώτατο όριο ισχύος στους 280 hp στα εγχώρια μοντέλα που προορίζονταν για την εγχώρια αγορά, τα μη εξαγωγικά, αλλά στην πράξη σε πολλά μοντέλα (συμπεριλαμβανομένων και των άλλων ιαπωνικών εταιρειών), η τιμή αυτή είχε ανεπίσημα ξεπεραστεί. Για την ιστορία, το πρώτο μεταξύ των μη εξαγωγικών ιαπωνικών αυτοκινήτων, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, που ξεπέρασε τους 280 hp ήταν τον Οκτώβριο του 2004, ο 3.5 λίτρων του Honda Legend τον Οκτώβριο του 2004, που είχε επίσημη ισχύ 300 hp. thumb|left|Μια σειρά από Toyota Century δεύτερης γενιάς και άλλες λιμουζίνες στο κέντρο του [[Τόκιο.]]
Σε αντίθεση με τα 3 διαφορετικά επίπεδα εξοπλισμού της πρώτης γενιάς, D-Type, E-Type και L-Type (η εκδοχή με μακρύτερο μεταξόνιο), η δεύτερη γενιά του Century προσφέρθηκε σε μία μόνο έκδοση εξοπλισμού και σε μία εκδοχή αμαξώματος. Μοναδική εξαίρεση ήταν τα 4 υπερπολυτελή αντίτυπα με μακρύτερο μεταξόνιο και αισθητικές αναβαθμίσεις που κατασκευάστηκαν και προσφέρθηκαν για αποκλειστική χρήση από τον αυτοκράτορα της Ιαπωνίας, όλα γνωστά ως Toyota Century Royal (δείτε τη σχετική ενότητα).
Η δεύτερη γενιά διατηρήθηκε στην παραγωγή έως τις 4 Φεβρουαρίου 2017.