cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οδελπέρτος Μεδιολάνων
Ο Οδελπέρτος (ιταλικά : Odelperto) (... - Μιλάνο, 25 Φεβρουαρίου 813) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων από το από το 803 έως το 813.
Βιογραφία
Ο Οδελπέρτος εξελέγη αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου το 803 και άρχισε αμέσως ένα βαθύ έργο μεταρρύθμισης της αρχιεπισκοπής.
Το 811 έγραψε το «Liber de Baptismo» προς τον Καρλομάγνο καταδεικνύοντας επίσης μια βαθιά θεολογική γνώση και μια αξιόλογη προετοιμασία.
Ο Οδελπέρτος πέθανε στο Μιλάνο στις 25 Φεβρουαρίου 813.
Μπουρ-αν-Μπρες
Το Μπουρ-αν-Μπρες (γαλλικά: Bourg-en-Bresse, γαλλοπροβηγκιανά: Bôrg) είναι κοινότητα στα ανατολικά της Γαλλίας στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ. Είναι πρωτεύουσα του νομού Αιν και της ιστορικής επαρχίας Μπρες.
Οδελπέρτος Μεδιολάνων
Βιογραφία
}}
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου Κατηγορία:Επίσκοποι του 9ου αιώνα
Μπουρ-αν-Μπρες
Είναι μια μέση πόλη 41.365 κατοίκων και η αστική περιοχή της συγκεντρώνει 125.863 κατοίκους (2014). Η γειτνίασή της με τη Λυών και τη Γενεύη την καθιστά κόμβο και διάδρομο των δικτύων μεταφορών.
Οι κάτοικοι ονομάζονται Μπυρζιάν. Το επίθετο Μπρεσάν, που ήταν εν χρήσει παλαιότερα, αναφέρεται σήμερα μόνο στην περιοχή Μπρες, στην οποία βρίσκεται.
Τοπωνυμία
αριστερά|μικρογραφία|180x180εσ|Πινακίδα στην είσοδο της πόλης Το όνομα της κοινότητας αναφέρεται ως Burgo το 1187. Στη συνέχεια, ως Burgo in Bressia το 1272. Στα τέλη του αιώνα αναφέρεται ως Bore το 1285 στα Εθνικά Αρχεία.Το 1398, αναφέρεται ως Bourg en Breysse.
Στις 31 Μαρτίου 1955, ένα διάταγμα πρόσθεσε το en-Bresse, αν και υπάρχουν αναφορές στην πόλη με αυτό το σύνθετο όνομα πολύ πριν από αυτό το διάταγμα.
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|260x260εσ|Η λίμνη Μπουβάν μικρογραφία|320x320εσ|Χάρτης της διοικητικής περιοχής [[Ωβέρνη-Ρον-Αλπ με σήμανση των πρωτευουσών των νομών.]] Η πόλη Μπουρ-αν-Μπρες βρίσκεται στο κέντρο του νομού Αιν, στα βόρεια της περιοχής Ωβέρνη-Ρον-Αλπ, 70 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Λυών και 50 χιλιόμετρα νότια-νοτιοδυτικά του Λονς-λε-Σωνιέ.
Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 220 έως 273 μέτρα στην αριστερή όχθη του ποταμού Ρεσούζ, παραπόταμο του Σον. Διασχίζεται επίσης στα ανατολικά από έναν δεύτερο μικρό παραπόταμο του Σον, τον Ντεβορά. Στο πάρκο Μπουβάν, σε απόσταση 2 χιλιομέτρων από το κέντρο της πόλης, υπάρχει η λίμνη Μπουβάν, έκτασης 21 εκταρίων. Αυτό το πάρκο είναι ο μεγαλύτερος πράσινος πνεύμονας της πόλης. Έχει μονοπάτια πεζοπορίας, χώρους για ιππασία και ορεινή ποδηλασία, χώρους για πικ-νικ και παιχνίδια κ.α.
Η πόλη βρίσκεται στα δυτικά της οροσειράς Ζυρά και στα βορειοανατολικά της περιοχής Ντομπ, στο νοτιοανατολικό άκρο της πεδιάδας της περιοχής Μπρες.
Με 41.365 κατοίκους, είναι η μεγαλύτερη πόλη στο νομό Αιν. Η ευρύτερη αστική περιοχή της το 2014 ανέρχονταν στους 125.863 κατοίκους.
Η έκτασή της είναι 23,86 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Ιστορία
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Σαρκοφάγος της ρωμαιογαλατικής εποχής που βρέθηκε στο Μπρου Γαλατο-ρωμαϊκή εποχή
Υπάρχουν ευρήματα που φανερώνουν την κατοίκηση της περιοχής κατά τη Γαλατο-ρωμαϊκή εποχή, αλλά ελάχιστες πληροφορίες υπάρχουν για εκείνη την εποχή. Τα ευρήματα δείχνουν ότι το Μπρου ήταν το πρώτο αποικισμένο μέρος της πόλης. Τα ρωμαϊκά ερείπια που ανακαλύφθηκαν στο Μπουρ-αν-Μπρες ανακάλυψαν δύο οικισμούς: ένα χωριό στο Μπρου γύρω από ένα fanum (κτίριο αφιερωμένο σε θεότητες) και ένα οχυρό που μετατράπηκε σε φεουδαρχικό κάστρο, που βρίσκεται στην σημερινή πλατεία Πλας ντε Λις.
Μεσαίωνας
Η μεσαιωνική περίοδος είναι πιο γνωστή. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα η πόλη επεκτάθηκε στις πλαγιές του οροπεδίου. Οι άρχοντες του Μπαζέ εγκαταστάθηκαν εκεί κατά τη διάρκεια του 13ου αιώνα. Το 1250 ανυψώθηκε στο βαθμό της ελεύθερης πόλης. Το 1266 ο Φίλιππος Α' της Σαβοΐας κληρονόμησε από τον Ρενώ Ε' του Μπαζέ την πόλη και τα γύρω εδάφη. Το πεπρωμένο της πόλης από το 1272 συνδέθηκε με το κράτος της Σαβοΐας, που της έδωσε μια νέα επέκταση.
Επιλέχθηκε από τους δούκες της Σαβοΐας ως πρωτεύουσα της Μπρες αντί της Μπαζέ και από το 1321 έγινε το κέντρο του βαϊλάτου της Μπρες. Από το δεύτερο μισό του 15ου αιώνα, υψώθηκαν μεγαλύτερες και ισχυρότερες επάλξεις. Νέες περιφερειακές συνοικίες ενσωματώθηκαν στην πόλη. Πάνω στον οδικό άξονα που οδηγούσε στην Ιταλία, το Μπουρ («αν-Μπρες» καθιερώθηκε επίσημα το 1953) ευημερούσε χάρη στο εμπόριο, τις αγορές και τους τεχνίτες δέρματος και υφασμάτων.
Κατασκευάστηκαν όμορφα και μεγάλα σπίτια με ξυλοδεσιές, εκ των οποίων αρκετά παραμένουν στο ιστορικό κέντρο της πόλης. Εκείνη την εποχή, ο πληθυσμός της πόλης έφθανε περίπου τους 3.700 κάτοικους. μικρογραφία|250x250εσ|Σχέδιο της Ακρόπολης Αναγέννηση
Στις αρχές του 16ου αιώνα, η Μαργαρίτα της Αυστρίας απαίτησε την κατασκευή του βασιλικού μοναστηριού του Μπρου. Το 1536 η πόλη κατακτήθηκε από τους Γάλλους. Ο Φραγκίσκος Α' κατασκεύασε νέα τείχη με προμαχώνες και τάφρους που προστάτευαν τους 6.000 κατοίκους του Μπουρ. Το 1559 με την επανάκτηση της πόλης από τον δούκα Εμμανουήλ Φιλιβέρτο της Σαβοΐας, το Μπουρ μετατράπηκε σε οχυρό. Δημιούργησε την ακρόπολη που ήταν ένα από τα πιο επιβλητικά οχυρά της εποχής, έτσι ώστε το 1600, η πόλη αντιστάθηκε για έξι μήνες στην πολιορκία των στρατευμάτων του Ερρίκου Δ'.
Με τη συνθήκη της Γαλλίας-Σαβοΐας που υπογράφηκε στη Λυών το 1601 η περιοχή Μπρες επέστρεψε στη Γαλλία, η ακρόπολη καταστράφηκε το 1611.
Η βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΕ' μεταμόρφωσε την πρωτεύουσα της επαρχίας Μπρες. Οι βάλτοι αποξηράνθηκαν, οι δρόμοι πλακοστρώθηκαν και φωτίστηκαν, τα τείχη καταστράφηκαν και πολλά κτίρια κατασκευάστηκαν στην πόλη, μεταξύ των οποίων και το Δημαρχείο.
Σύγχρονη εποχή αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Ο σιδηροδρομικός σταθμός το 1903 Το 1790, με τη δημιουργία των γαλλικών νομών, το Μπουρ έγινε η πρωτεύουσα της περιοχής και του νομού Αιν.
Το 1814, η πόλη λεηλατήθηκε από αυστριακά στρατεύματα σε αντίποινα για την αντίσταση της.
Στις 28 Οκτωβρίου 1839 ένα δικαστικό δράμα, γεγονός σπάνιο για την εποχή, συντάραξε την πόλη: ο Σεμπαστιάν-Μπενουά Πετέλ, ένας λογοτέχνης κριτικός, συμβολαιογράφος στο νομό Αιν από το 1838, καταδικάστηκε και εκτελέστηκε για το φόνο της συζύγου του και του υπηρέτη του, παρά την υποστήριξη του Ονορέ ντε Μπαλζάκ, του Λαμαρτίνου και άλλων, οι οποίοι υποστήριζαν ότι επρόκειτο περί δικαστικής πλάνης.
Η πόλη συνδέθηκε με το σιδηρόδρομο το 1856 με την έναρξη της γραμμής Λυών- Μπουρ. Οι συνοικίες κοντά στο σταθμό αστικοποιήθηκαν και η πόλη διπλασιάσθηκε σε μέγεθος και έφτασε τους 10.000 κατοίκους.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η πόλη αρχικά βρισκόταν στην ελεύθερη ζώνη. Τον Νοέμβριο του 1942, η πόλη κατελήφθη από γερμανικά στρατεύματα. Μετά από 684 ημέρες ναζιστικής κατοχής, απελευθερώθηκε από τους Αμερικανούς στις 4 Σεπτεμβρίου 1944.
Οικονομία
μικρογραφία|Κοτόπουλα της περιοχής Μπρες μικρογραφία|Renault Trucks στο Μπουρ-αν-Μπρες Το Μπουρ-αν-Μπρες βρίσκεται σε προνομιακή θέση ως σταυροδρόμι τόσο περιφερειακό όσο και ευρωπαϊκό, γεγονός που προωθεί την επέκτασή του ως εμπορικό κέντρο. Σαν πρωτεύουσα του νομού, είναι έδρα του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου του Αιν. Η δημιουργία αυτοκινητοδρόμων έχει εντείνει τον ρόλο της ως τεχνολογική πόλη.
Η περιοχή Μπρες είναι πλούσια αγροτική και κτηνοτροφική και παράγει φημισμένα γεωργικά προϊόντα (πουλερικά). Η ανάπτυξη της επεξεργασίας αγροτικών προϊόντων και οι συναφείς υπηρεσίες είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένα στην πόλη και την περιοχή. Η αξιοποίηση των γεωργικών προϊόντων έχει επίσης προσαρμοστεί στις ανάγκες των καταναλωτών (έτοιμα γεύματα). Ένα κέντρο έρευνας και ανάπτυξης (Alimentec) συμπληρώνει την αγροδιατροφική κληρονομιά της πόλης. Τέλος, η εταιρεία Giraudet, ειδικευμένη στην παραγωγή και πώληση ζυμαρικών, σάλτσες και σούπες, εγκατέστησε την έδρα της εκεί. αριστερά|μικρογραφία|Το κτίριο του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου του [[Αιν (Ωβέρνη-Ρον-Αλπ)|Αιν στο Μπουρ-αν-Μπρες]] Από το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, η πόλη είδε την ανάπτυξη της βιομηχανικής δραστηριότητάς της χάρη στην εγκατάσταση του εργοστασίου Berliet (τώρα εργοστάσιο της Renault Trucks) για την κατασκευή βαρέων φορτηγών οχημάτων. Ο τομέας των φορτηγών έχει γίνει η κύρια δραστηριότητα με αρκετές χιλιάδες θέσεις εργασίας  (ελκυστήρες, μεταφορείς, ψυκτικές μονάδες, ρυμουλκούμενα για διάφορες εφαρμογές, ειδικά επαγγελματικά οχήματα, διανομή κ.ά.). Ο τομέας της βιομηχανίας της πόλης επωφελείται επίσης από την έντονη ζήτηση για τεχνολογικές αλλαγές σε ένα ταχέως εξελισσόμενο πλαίσιο (ασφάλεια, περιβάλλον, μέσα επικοινωνίας κ.ά.).
Η πόλη είναι επίσης μεταλλουργικό κέντρο που ειδικεύεται στον μετασχηματισμό σύρματος (σύρμα, θερμική επεξεργασία, συναρμολόγηση ή επένδυση) για μηχανικές και ηλεκτρικές εφαρμογές (καλώδια έλξης). Αυτή η δραστηριότητα αντιπροσωπεύει χιλιάδες άμεσες θέσεις εργασίας σε εταιρείες που ανήκουν σε διεθνείς ομίλους (Mittal Steel, Nexans).
Πολιτιστικές εκδηλώσεις
Διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις διοργανώνονται στην πόλη, μερικές από τις οποίες είναι:
Αξιοθέατα
μικρογραφία|260x260εσ|Το νοσοκομείο-άσυλο Οτέλ-Ντιέ του 17ου αιώνα
Το 2014, η πόλη κέρδισε το επίπεδο «τρία λουλούδια» στο διαγωνισμό «Ανθισμένων πόλεων και χωριών».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Πόλεις του Ρον-Αλπ
Ταρκυνία
Η Ταρκυνία είναι μία αρχαία πόλη στην Ιταλική επαρχία του Βιτέρμπο που ανήκει στην Ιταλική περιφέρεια Λάτιο. Είναι πασίγνωστη για την Ετρουσκική Νεκρόπολη και τους πανάρχαιους τάφους της που έχουν ανακηρυχτεί από την UNESCO Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς. Το παλιότερο όνομα της Ταρκυνίας ήταν "Κορνέτο" χάρη της ομώνυμης Ετρουσκικής και Ρωμαϊκής πόλης. Δεν έχουν βρεθεί ακόμα πολλά ευρήματα σχετικά με τον τεράστιο πλούτο της πόλης στην αρχαιότητα, οι ανακαλύψεις των αρχαιολόγων είναι ωστόσο ασταμάτητες. Η Ετρουσκική και η αρχαία πόλη βρίσκονται στο μεγάλο οροπέδιο "Λα Σιβίτα" στα βόρεια της σημερινής πόλης. Τα αρχαία ευρήματα χρονολογούνται από την Εποχή του Σιδήρου τον 9ο αιώνα π.χ. μέχρι την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, βρίσκονται όλα γειτονικά στην σημερινή πόλη.
Αρχαιότητα
Η Ταρκυνία ήταν μία από τις αρχαιότερες και σπουδαιότερες ιστορικές πόλεις. Σύμφωνα με τους αρχαίους μύθους ιδρυτής της πόλης ήταν ο Τάρχωνας αδελφός του Τυρρηνού, ίδρυσε την πόλη υπό την καθοδήγηση του ανήλικου μάντη Τάγη. Η Ταρκυνία βρέθηκε σε μεγάλη ακμή πολύ πριν αρχίσουν να καταγράφονται τα ιστορικά γεγονότα από τις αρχαίες πηγές, όταν έφτασε ο Δημάρατος της Κορίνθου με Έλληνες εργάτες ήταν πολύ πλούσια πόλη. Οι απόγονοι του Δημάρατου ήταν οι τελευταίοι βασιλείς της Ρώμης Ταρκύνιος ο Πρεσβύτερος και Ταρκύνιος ο Υπερήφανος. Αναρίθμητες λατρευτικές τελετές των Ταρκύνιων διασώθηκαν στους Ρωμαίους, στους αυτοκρατορικούς χρόνους εξακολουθούσε να υπάρχει ομάδα εξήντα ιερέων. Η ταχύτατη ανάδειξη της Ταρκυνίας σε εμπορική δύναμη τον 8ο αιώνα οφειλόταν στα πλούσια μεταλλεία νότια της πόλης και το λιμάνι Πυργί.
Ρωμαϊκή δημοκρατία
Όταν έπεσε η μοναρχία στην Ρώμη και ανακηρύχτηκε η Ρωμαϊκή Δημοκρατία η οικογένεια του Ταρκύνιου του Υπερήφανου εξορίστηκε (509 π.χ.). Ο έκπτωτος βασιλιάς έκανε σκληρές προσπάθειες να ανακαταλάβει τον θρόνο, βασικοί του σύμμαχοι ήταν η πόλη της Ταρκυνίας και οι Βήιοι, ο στρατός τους όπως περιγράφει ο Τίτος Λίβιος είχε σημαντικές επιτυχίες, υπερείχε στην δεξιά πτέρυγα αλλά απέτυχε να ολοκληρώσει τον στόχο του. Οι Ταρκύνιοι εγκατέλειψαν την μάχη και επέστρεψαν στην πόλη τους. Στα τέλη του 5ου αιώνα π.χ. και στις αρχές του 4ου αιώνα π.χ. η πόλη γνώρισε νέα μεγάλη ακμή χάρη στην οικογένεια Σπιτούννα που κυβέρνησε την πόλη μέχρι τον 1ο αιώνα π.χ., αύξησε σημαντικά τον πλούτο και μεγάλωσε την Ταρκυνία με νέους κατοίκους. Ο τάφος της οικογένειας έχει πολύτιμες τοιχογραφίες, απεικονίζουν τα μέλη της οικογένειας σε ένα συμπόσιο, αναγνωρίζονται τα ονόματα τους με επιγραφές. Δύο θραύσματα παρέχουν πολύτιμες πληροφορίες σχετικά με βασιλείς Ετρουσκικών πόλεων και την οικογένεια από την οποία καταγόταν η σύζυγος του αυτοκράτορα Κλαύδιου.
Η Ταρκυνία κατείχε τότε την εξουσία στις μεγαλύτερες πόλεις των Ετρούσκων, η ακμή και ο πλούτος είχε φτάσει στο κατακόρυφο, έχτισαν και πανίσχυρα τείχη για να υπερασπιστούν την πόλη από τους Κέλτες που είχαν ρημάξει την περιοχή με τις επιδρομές τους. Η Ταρκυνία άρχισε από το 385 π.χ. νέους εποικισμούς σε περιοχές που είχαν προηγουμένως καταλάβει οι Κέλτες και έφεραν ανάκαμψη σε όλες τις δραστηριότητες. Οι τάφοι με τις διακοσμημένες τοιχογραφίες και τις πλούσιες σαρκοφάγους δείχνουν την υψηλή κοινωνική κατάσταση των νέων που ανήκαν σε αριστοκρατικές οικογένειες, όπως δείχνουν οι επιγραφές η κατάσταση ήταν αρκετά ρευστή. Την εποχή που η ακμή της Ταρκυνίας έφτασε στο αποκορύφωμα τον 4ο αιώνα π.χ. ξεκίνησε σκληρή σύγκρουση με την Ρώμη, οι κάτοικοι της Ταρκυνίας συνέλαβαν και θανάτωσαν 307 Ρωμαίους στρατιώτες (358 π.χ.). Ο πόλεμος έληξε με ειρήνη (351 π.χ.) αλλά αργότερα ξεκίνησαν ξανά οι εχθροπραξίες (308 π.χ.)
Νεώτερα χρόνια
Δεν είναι γνωστή η χρονιά που πέρασε η Ταρκυνία σε Ρωμαϊκή κυριαρχία, το λιμάνι της έγινε Ρωμαϊκή επαρχία το 181 π.χ. και μετατράπηκε σε σημαντικό εμπορικό κέντρο εξαγωγής κρασιού και αλιευτικών προϊόντων. Δεν υπάρχουν επαρκείς πηγές από τους συγγραφείς σχετικά με την Ρωμαϊκή περίοδο, αναφέρεται μονάχα ένας επίσκοπος το 456 μ.χ. Η αρχαία πόλη συρρικνώθηκε σταδιακά σε έναν μικρό οικισμό με το όνομα "Κορνέτο" που αναφέρεται και στις Ρωμαϊκές πηγές, τελευταία μεσαιωνική αναφορά παρουσιάζεται το 1250. Η πόλη ξαναπήρε το αρχαίο της όνομα την περίοδο της Φασιστικής Ιταλίας (1922) σε μια μεγάλη εκστρατεία εθνικισμού και αναβίωσης της αρχαίας Ρωμαϊκής δόξας.
Πηγές
Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιταλία
Δημοψήφισμα ανεξαρτησίας της Νότιας Οσσετίας (1992)
Στις 19 Ιανουαρίου 1992 έγινε δημοψήφισμα ανεξαρτησίας στη Νότια Οσετία. Οι ψηφοφόροι απάντησαν στις ερωτήσεις: "Συμφωνείτε ότι η Νότια Οσσετία πρέπει να είναι μια ανεξάρτητη χώρα;" και "Συμφωνείτε με τη λύση του κοινοβουλίου της Νότιας Οσσετίας της 1ης Σεπτεμβρίου 1991 σχετικά με την επανένωση της Ν. Οσσετίας με τη Ρωσία ;" Οι προτάσεις εγκρίθηκαν από σχεδόν όλο το εκλογικό σώμα.
Ιστορικό
Το Νοέμβριο του 1989, το Ανώτατο Σοβιέτ της Αυτόνομης περιφέρειας της Νότιας Οσσετίας ψήφισε υπέρ της αναβάθμισης του καθεστώτος της περιφέρειας σε Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Ωστόσο, η γεωργιανή κυβέρνηση ανακάλεσε την αυτονομία της Νότιας Οσσετίας στις 1 Δεκεμβρίου 1990. Παρόλο που η Γεωργία δεν συμμετείχε στο δημοψήφισμα στις 17 Μαρτίου 1991 για τη δημιουργία μιας ανανεωμένης σοβιετικής ομοσπονδίας, οι ψηφοφόροι στην Αμπχαζία και τη Νότια Οσσετία συμμετείχαν. Όταν η Γεωργία πραγματοποίησε δημοψήφισμα ανεξαρτησίας αργότερα τον μήνα, η Νότια Οσσετία απείχε.
Στις 28 Νοεμβρίου 1991 η κυβέρνηση της Νότιας Οσσετίας κήρυξε ανεξαρτησία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης Κατηγορία:Νότια Οσσετία
Παΐσιος του Χιλανδαρίου
Ο Παΐσιος του Χιλανδαρίου (Свети Паисий Хилендарски, 1722–1773) ήταν Βούλγαρος κληρικός της μονής Χιλανδαρίου, ο οποίος αποτέλεσε σημαντική μορφή της βουλγαρικής εθνικής αναγέννησης, και άγιος της βουλγαρικής ορθόδοξης εκκλησίας από το 1962. Είναι κυρίως γνωστός ως ο συγγραφέας του έργου Ιστορίγια Σλαβγιανομπολγκάρσκαγια (История славяноболгарская, σλαβοβουλγαρική ιστορία) το οποίο αποτέλεσε το δεύτερο βουλγαρικό ιστορικό έργο της νεότερης εποχής μετά την Ιστορία της Βουλγαρίας του 1667 του Πέταρ Μπόγκνταν Μπάξεβ.
Περιγραφή
Ο Παΐσιος γεννήθηκε στην επαρχία του Σάμοκοβ, πιθανώς στο χωριό του Μπάνσκο στη νοτιοδυτική Βουλγαρία. Έγινε κληρικός στη μονή Χιλανδαρίου του Αγίου Όρους το 1745 και μετέπειτα εξελίχθηκε σε ιερομόναχο και αναπληρωτή ηγούμενο. Για το έργο της σλαβοβουλγαρικής ιστορίας του, συγκέντρωσε υλικό επί δύο έτη, ταξιδεύοντας και σε μέρη όπως η Γερμανία, πριν ολοκληρώσει τη συγγραφή του βιβλίου το 1762 στη μονή Ζωγράφου. Τα περιεχόμενα του βιβλίου κάλυπταν την πλήρη ιστορία των Βουλγάρων έως τότε και την περιγραφή της εθνικής τους ταυτότητας. Το πλέον διάσημο σημείο του βιβλίου του είναι στο σημείο όπου παρακινεί τους ομοεθνείς του να χρησιμοποιούν τη δική τους γλώσσα και έθιμα, έναντι των ελληνικών:"'Ω, ανόητο έθνος! Γιατί ντρέπεστε να αποκαλείτε τον εαυτό σας Βουλγάρους και γιατί δεν γράφετε και δεν διαβάζετε στη μητρική σας γλώσσα; Δεν ήταν οι Βούλγαροι παντοδύναμοι και δοξασμένοι κάποτε; Δεν εισέπρατταν φόρους από τους δυνατούς Ρωμαίους και τους σοφούς Έλληνες; Από όλα τα σλαβικά έθνη ήταν το πιο γενναίο. Οι ηγεμόνες μας ήταν οι πρώτοι που αποκαλούσαν τους εαυτούς τους βασιλείς, οι πρώτοι που είχαν πατριάρχες, οι πρώτοι που βάπτιζαν τον λαό τους(...) Γιατί ντρέπεστε για τη μεγάλη σας ιστορία και για τη μεγάλη σας γλώσσα και γιατί αφήνεστε στο να μετατρέπεστε σε Έλληνες; Γιατί νομίζετε πως είναι καλύτεροι σας; Λοιπόν, εδώ έχετε δίκιο γιατί είδατε ποτέ σας έναν Έλληνα να αφήνει τη χώρα του και την καταγωγή του όπως κάνετε εσείς;'" Τα διαγγέλματα αυτά του Παΐσιου επικεντρώνονταν στον τάση εξελληνισμού των Βουλγάρων η οποία γινόταν κυρίως από τους Έλληνες ιερωμένους και την παραδοσιακή ελληνική γραφή των ιερών κειμένων. Τα ανθελληνικά αυτά γραπτά παρουσίαζαν τους Έλληνες σαν κάποιο είδος εθνικού εχθρού των Βουλγάρων. Το πρώτο αντίγραφο του βιβλίου έγινε το 1765.
Ως προς την οργάνωση του, το βιβλίο αποτελείται από δύο εισαγωγές, αρκετά κεφάλαια στα οποία περιγράφονται διάφορα ιστορικά γεγονότα, ένα κεφάλαιο σχετικά με τους Σλάβους διδασκάλους, τους μαθητές του Κυρίλλου και του Μεθόδιου, ένα κεφάλαιο για τους Βούλγαρους αγίους, και επίλογο. Ο Παΐσιος συνέχισε κατόπιν τη διδασκαλία του ως μέλος επαιτικού τάγματος, ταξιδεύοντας σε διάφορες περιοχές της Βουλγαρίας. Θεωρείται πως πέθανε κατά την επιστροφή του από τη Βουλγαρία στο Άγιο Όρος, στην περιοχή του Ασένοβγκραντ.
Αφιερώματα
Η κορυφή Παΐζυ (Paisy Peak) στη νήσο Λίβινγκστον των νοτίων Σέτλαντ στην Ανταρκτική, είναι ονομασμένη προς τιμή του Παΐσιου του Χιλανδαρίου.
Ο άγιος Παΐσιος του Χιλανδαρίου, απεικονίζεται στο χαρτονόμισμα των 2 λεβ το οποίο εκτυπώθηκε το 1999 και το 2005.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας Κατηγορία:Βούλγαροι άγιοι Κατηγορία:Αγιορείτες Κατηγορία:Βούλγαροι μοναχοί
Κατάλογος αστέρων του Τριγώνου
Ο παρών κατάλογος αστέρων του Τριγώνου παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Τρίγωνον κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
|- ! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Φλάμστηντ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Τ *
Γιουντζίν Κιμ
Η Γιουντζίν Κιμ (Yunjin Kim, χάνγκουλ:김윤진, 7 Νοεμβρίου 1973), επίσης γνωστή ως Κιμ Γιούν-Τζιν (Kim Yun-Jin), είναι Αμερικανίδα-Νοτιοκορεάτισσα ηθοποιός ταινιών και θεάτρου. Είναι πιο γνωστή για το ρόλο της ως Σαν (Sun) στην αμερικανική τηλεοπτική σειρά «Οι Αγνοούμενοι» (Lost) και ως Βορειοκορεάτισσα κατάσκοπος Μπανγκ-Χι (Bang-Hee) στη νοτιοκορεατική ταινία Shiri. Επίσης, έχει πρωταγωνιστεί ως Δρ Κάρεν Κιμ (Dr. Karen Kim) στη δραματική τηλεοπτική σειρά του ABC, Mistresses.
Πρώιμη ζωή
Η Κιμ γεννήθηκε στη Σεούλ της Νότιας Κορέας στις 7 Νοεμβρίου 1973. Μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες με την οικογένειά της το 1980. Έζησαν στο Στάτεν Άιλαντ της Νέας Υόρκης. Εντάχθηκε στη θεατρική ομάδα του σχολείου στην 7η τάξη και εμφανίστηκε στο μιούζικαλ My Fair Lady.
Η Κιμ πήγε σχολείο στο υψηλού κύρους λύκειο Fiorello H. LaGuardia High School, ένα δημόσιο λύκειο στο Μανχάταν. Από εκεί, πήγε για να σπουδάσει δραματική τέχνη στην Ακαδημία Παραστατικών Τεχνών του Λονδίνου (London Academy of Performing Arts) και αργότερα απέκτησε το πτυχίο Μπάτσελορ Καλών Τεχνών (BFA) στη δραματική τέχνη στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης. Επίσης, είναι εκπαιδευμένη χορεύτρια και μαχήτρια πολεμικών τεχνών.
Σταδιοδρομία
Μετά την αποφοίτησή της, η Κιμ αφοσιώθηκε πλήρως στην υποκριτική. Κέρδισε πολλούς μικρούς ρόλους στο MTV, σε δραματικές σαπουνόπερες του ABC και στη σκηνή του off-Broadway. Το 1997, πρωταγωνίστησε στο Splendid Holiday, ένα δράμα της κορεατικής τηλεόρασης που γυρίστηκε στη Νέα Υόρκη. Η Κιμ αποφάσισε να επιστρέψει στην Κορέα, όπου επιλέχθηκε για ρόλο στη δραματική ταινία Wedding Dress και επίσης προσκλήθηκε να συμμετάσχει στη ταινία του Lee Kwangmo Spring in My Hometown, αν και κατέληξε να μην πάρει αυτό το ρόλο. Το ρηξικέλευθο ντεμπούτο της ήρθε στην κινηματογραφική ταινία Shiri του 1999, την πρώτη blockbuster κινηματογραφική ταινία της Νότιας Κορέας. Η Shiri έγινε η ταινία με τις υψηλότερες απολαβές στην ιστορία της Κορέας την εποχή εκείνη. Το Νοέμβριο του 2000 συνέχισε τη συνεργασία της με τον Κανγκ Ζε-γκιου (Kang Je-gyu) στο The Legend of Gingko.
Αφού συμμετείχε σε μία ιαπωνική ταινία και σε μία ταινία μεγάλου μήκους στο Λος Άντζελες, η Κιμ εμφανίστηκε στη sci-fi ταινία Yesterday. Στη συνέχεια, το 2002, πήρε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο Ardor, μία ταινία-ντεμπούτο του ντοκιμαντερίστα Byun Young-ju. Η ταινία προσκλήθηκε να προβληθεί σε μη ανταγωνιστική ενότητα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου το 2003.
Το 2004, άρχισε να εμφανίζεται στην αμερικανική τηλεοπτική σειρά Οι Αγνοούμενοι, η οποία έτρεξε για έξι σεζόν.
Το Μάιο του 2006, το Maxim ονόμασε την Κιμ στο νούμερο 98 του ετήσιου Καταλόγου Hot 100. Τον Οκτώβριο του 2006, παρουσιάστηκε στο εξώφυλλο του Stuff, καθώς και σε εσωτερικό άρθρο.
Το 2013, είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στη δραματική τηλεοπτική σειρά του ABC, Mistresses.
Το 2018, επέστρεψε στην κορεατική τηλεόραση όπου έγινε το πρώτο όνομα στην τηλεοπτική σειρά Ms. Ma, Nemesis.
Προσωπική ζωή
Η Κιμ παντρεύτηκε τον πρώην μάνατζερ της Τζίονγκ Χιέοκ Παρκ (Jeong Hyeok Park) το Μάρτιο του 2010 στο νησί Οάχου, αφού γύρισε τις τελευταίες σκηνές για τη σειρά Οι Αγνοούμενοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νοτιοκορεάτισσες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Νοτιοκορεάτισσες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Νοτιοκορεάτισσες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κορεάτικης καταγωγής Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί βιντεοπαιχνιδιού
Δημοψήφισμα ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου (1991)
Από τις 26 έως τις 30 Σεπτεμβρίου 1991 το Κοσσυφοπέδιο διεξήγαγε δημοψήφισμα ανεξαρτησίας. Εκείνη την εποχή το Κοσσυφοπέδιο υπαγόταν στην Αυτόνομη Επαρχία Κοσσυφοπεδίου και Μετόχιας. Η διαλυμένη επαρχιακή συνέλευση ανακήρυξε τη δημοκρατία του Κοσσυφοπεδίου ως κυρίαρχο και ανεξάρτητο κράτος στις 22 Σεπτεμβρίου 1991. Πάνω από το 99% των ψηφοφόρων ψήφισαν υπέρ της ανεξαρτησίας, με ποσοστό συμμετοχής 87%. Οι Σέρβοι της περιοχής απείχαν από το δημοψήφισμα, ενώ εκείνη την εποχή αποτελούσαν περίπου το 10% του πληθυσμού.
Ιστορικό
Ώστε να θεωρηθεί έγκυρο, το δημοψήφισμα χρειαζόταν συμμετοχή τουλάχιστον του 66,7% των ψηφοφόρων και από αυτούς, τουλάχιστον οι μισοί να ψηφίσουν υπέρ.
Επακόλουθα
Το μόνο μέλος των Ηνωμένων Εθνών που αναγνώρισε τη Δημοκρατία του Κοσσυφοπεδίου ήταν η Αλβανία. Συγκεκριμένα στις 21 Οκτωβρίου 1991 το κοινοβούλιο της Αλβανίας ενέκρινε ψήφισμα αναγνώρισης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοσσυφοπέδιο
Στράτος Μολυβάς
μικρογραφία Ο Στράτος Μολυβάς (1938-2020) ήταν Έλληνας πρώην αθλητής στίβου και διοικητικός παράγοντας, επί μία δεκαετία (Σεπτέμβριος 1987 – Μάιος 1997 ) πρόεδρος του ΣΕΓΑΣ. Υπηρέτησε μέρος της στρατιωτικής θητείας του (1963-1965, 66η ΕΣΣΟ) στο 525 Τάγμα Πεζικού, Πολύκαστρο Κιλκίς.
Απεβίωσε σε ηλικία 78 ετών στις 15 Δεκεμβρίου 2020.
Παραπομπές
Μολυβας Στρατος
Γιανίκ Σίνερ
Ο Γιανίκ Σίνερ (Jannik Sinner) είναι Ιταλός επαγγελματίας αντισφαιριστής. Αυτή τη στιγμή είναι ο νεότερος παίκτης στο τοπ 10 και έχει φτάσει μέχρι το νούμερο 9 στην παγκόσμια κατάταξη της Ένωσης Επαγγελματιών Αντισφαίρισης (ATP), που επιτεύχθηκε την 1η Νοεμβρίου 2021, και στο Νο. 124 του κόσμου στο διπλό, στις 27 Σεπτεμβρίου 2021. Στο Γαλλικό Όπεν του 2020, έγινε ο νεαρότερος παίκτης που αγωνίστηκε σε προημιτελικό στο μονό ανδρών μετά τον Νόβακ Τζόκοβιτς το 2006 και την 1η Νοεμβρίου 2021 έγινε ο πρώτος παίκτης που γεννήθηκε τη δεκαετία του 2000 που μπήκε στο top 10 του ATP. Έχει κερδίσει πέντε τίτλους ATP στο απλό και έναν στο διπλό, και έγινε ο νεότερος κάτοχος τίτλου ATP από το 2008 κερδίζοντας το Sofia Open το 2020 και ο νεαρότερος που κατέκτησε τίτλους μετά τον Τζόκοβιτς το 2006. Ήταν επίσης ο νεότερος πρωταθλητής ATP 500 από τη δημιουργία της κατηγορίας το 2009 κερδίζοντας το Citi Open του 2021 στην Ουάσιγκτον και έγινε ο πρώτος έφηβος που σήκωσε τρόπαιο σε αυτό το επίπεδο.
Ο Σίνερ μεγάλωσε στη βόρεια Ιταλία στην κυρίως γερμανόφωνη περιοχή του Νότιου Τιρόλου. Ως παιδί ασχολήθηκε ενεργά με το σκι, το ποδόσφαιρο και το τένις. Αφού κέρδισε ένα εθνικό πρωτάθλημα στο σκι σε ηλικία οκτώ ετών, ο Σίνερ στράφηκε στο τένις σε ηλικία δεκατριών ετών και μετακόμισε στην ιταλική Ριβιέρα για να προπονηθεί με τον βετεράνο προπονητή Ρικάρντο Πιάτι. Παρά την περιορισμένη επιτυχία του ως παίδας, ο Σίνερ άρχισε να αγωνίζεται σε επαγγελματικά σε ηλικία 16 ετών και έγινε ένας από τους λίγους παίκτες που κέρδισαν πολλούς τίτλους ATP Challenger Tour σε ηλικία 17 ετών. Στη συνέχεια κέρδισε το βραβείο ATP Νεοεισερχόμενος της Χρονιάς το 2019 αφού κατατάχθηκε στους κορυφαίους 100, φτάνοντας στον πρώτο του ημιτελικό ATP και κέρδισε τον Next Generation ATP Finals στο Μιλάνο έναντι του Αλέξ ντε Μινώρ. Ο Σίνερ συνέχισε την άνοδό του στους 50 κορυφαίους το 2020 με τις πρώτες του νίκες εναντίον παικτών στο top 10, έφτασε σε έναν προημιτελικό Grand Slam και κατάκτησε τον παρθενικό του τίτλο ATP. Είχε ένα δυνατό ξεκίνημα το 2021, όταν κατέκτησε το δεύτερό του τίτλο ATP και τη θέση του επιλαχόντα στο Masters 1000 στο Miami Open.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί αθλητές της αντισφαίρισης
Άνσελμος Α΄ Μεδιολάνων
Ο Άνσελμος Α΄ (ιταλικά : Anselmo Ι, Μιλάνο, ... - 11 Μαΐου 818) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων από το 813 έως το 818. Τιμάται ως Άγιος από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.
Βιογραφία
Διορίστηκε αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου τον Φεβρουάριο του 813 μετά το θάνατο του προκατόχου του, Οντελπέρτο.
Ο βασιλιάς των Λομβαρδών Βερνάρδος, το φθινόπωρο του 817 τάχθηκε ενάντια στον θείο του Λουδοβίκο, ενώ μαζί του προστέθηκαν ο επίσκοπος της Κρεμόνας Βαλφρέντο (ή Βολοντόλφο) και επίσης ο Μιλανέζος αρχιεπίσκοπος Άνσελμος. Ο Βερνάδος, ωστόσο βλέποντας την ήττα, παραδόθηκε στα χέρια των αντιπάλων του όπου καταδικάστηκε σε θάνατο το 818 και λίγο αργότερα συγκλήθηκε σύνοδος που καθαίρεσε κιεξόρισε τους επισκόπους Βαλφράντο και Ανσέλμο ταυτόχρονα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Επίσκοποι και Αρχιεπίσκοποι Μιλάνου Κατηγορία:Επίσκοποι του 9ου αιώνα Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Πρατήριο δεδομένων
Το πρατήριο δεδομένων (data mart) είναι υποσύνολο μιας αποθήκης δεδομένων, το οποίο υποστηρίζει τις απαιτήσεις μιας συγκεκριμένης επιχειρησιακής μονάδας για εξειδικευμένο σκοπό. Ένα μικρό τμήμα των δεδομένων που βρίσκεται ήδη στις αποθήκες δεδομένων, αποθηκεύεται στα πρατήρια δεδομένων και απευθύνεται σε συγκεκριμένα τμήματα του οργανισμού και στην υποομάδα των χρηστών τους. Η ανάπτυξη των πρατηρίων δεδομένων, γίνεται με στόχο την καλύτερη εξυπηρέτηση των αναγκών κάθε μεμονωμένης επιχειρησιακής μονάδας, και την γρήγορη και εύκολη πρόσβαση σε συγκεκριμένες πληροφορίες για τα διάφορα τμήματα του οργανισμού όπως η λογιστική, το μάρκετινγκ, οι πωλήσεις. Το κάθε τμήμα ενός οργανισμού έχει το δικό του υλικό, λογισμικό, δεδομένα και προγράμματα που απαρτίζουν ένα πρατήριο δεδομένων.
Κατηγορίες
Τα Πρατήρια δεδομένων χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, τα εξαρτημένα πρατήρια δεδομένων και τα ανεξάρτητα πρατήρια δεδομένων.
Τα εξαρτημένα πρατήρια δεδομένων:
Τα ανεξάρτητα πρατήρια δεδομένων:
Προσεγγίσεις
Υπάρχουν δύο προσεγγίσεις για την ανάπτυξη της Αποθήκης και του Πρατηρίου δεδομένων.
Πρατήριο δεδομένων VS αποθήκης δεδομένων
Πρατήριο δεδομένων :</ref:
Αποθήκη δεδομένων:
Πηγές
Κατηγορία:Βάσεις δεδομένων
Ελένη Στεφάνου
Η Ελένη Στεφάνου είναι Ελληνίδα πανεπιστημιακός.
Βιογραφικά στοιχεία
Υπήρξε καθηγήτρια στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, στο οποίο διετέλεσε αντιπρόεδρος κατά τις περιόδους 1987 - 1990 και 1992 - 1993. Στις 13 Οκτωβρίου 1993 διορίστηκε Υφυπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων στην κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι και τις 15 Σεπτεμβρίου 1995. Υπήρξε, επίσης, υποψήφια βουλευτής Φθιώτιδας με το ΠΑΣΟΚ.
Γιος της ήταν ο Δημήτρης Στεφάνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων
Μπόνος Μεδιολάνων
Ο Μπόνος (ιταλικά : Bono, ή Buono) (Μιλάνο, ... - Μιλάνο, 23 Ιανουαρίου 822) ήταν αρχιεπίσκοπος Μεδιολάνων από το 818 έως το 822. Τιμάται ως Άγιος από την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία.
Βιογραφία
Ο Μπόνος εξελέγη αρχιεπίσκοπος του Μιλάνου το 818 και μνημονεύεται ιδιαίτερα για τη γενναιοδωρία του στον πληθυσμό του Μιλάνου κατά τη διάρκεια των πλημμυρών που έπληξαν την κοιλάδα του Πάδου το 820.
Το 818 δώρισε τα λείψανα του Αγίου Αυρηλίου στον Νοτίνγκο, επίσκοπο του Βερτσέλλι, ο οποίος τα τοποθέτησε στην εκκλησία του και αργότερα τα μετέφερε στη Γερμανία, τη χώρα καταγωγής του, στο Αβαείο του Χίρσαου ..
Πέθανε στο Μιλάνο στις 23 Ιανουαρίου 822 και ετάφη στη Βασιλική του Sant'Ambrogio.
}}
Εισβολή των Αββασιδών στη Μικρά Ασία (782)
Η Α΄ εισβολή των Αββασιδών στη Μικρά Ασία το 782 ήταν μία από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις, που ξεκίνησε το χαλιφάτο των Αββασιδών εναντίον της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η εισβολή ξεκίνησε ως επίδειξη της στρατιωτικής ισχύος των Αββασιδών στον απόηχο μίας σειράς Ρωμαϊκών επιτυχιών. Με διοικητή τον διάδοχο των Αββασιδών, τον μελλοντικό Χαρούν αλ-Ρασίντ, ο στρατός των Αββασιδών έφτασε μέχρι τη Χρυσόπολη στον Βόσπορο, απέναντι από τη Ρωμαϊκή πρωτεύουσα, την Κωνσταντινούπολη, ενώ δευτερεύουσες δυνάμεις επιτέθηκαν στη δυτική Μ. Ασία και νίκησαν τις Ρωμαϊκές δυνάμεις εκεί. Καθώς ο Χαρούν δεν σκόπευε να επιτεθεί στην Κωνσταντινούπολη και δεν είχε πλοία για να το κάνει, γύρισε πίσω.
Οι Ρωμαίοι, που στο μεταξύ είχαν εξουδετερώσει το απόσπασμα, που είχε απομείνει για να ασφαλίσει τα μετόπισθεν του στρατού των Αββασιδών στη Φρυγία, μπόρεσαν να παγιδεύσουν τον στρατό του Χαρούν ανάμεσα στις δικές τους συγκλίνουσες δυνάμεις. Ωστόσο η αποστασία του Αρμένιου στρατηγού Τατζάτη επέτρεψε στον Χαρούν να ανακτήσει το επάνω χέρι. Ο πρίγκιπας των Αββασιδών ζήτησε ανακωχή και συνέλαβε τους υψηλόβαθμους Ρωμαίους απεσταλμένους, μεταξύ των οποίων και τον κύριο υπουργό της Αυτοκράτειρας Ειρήνης, τον Σταυράκιο. Αυτό ανάγκασε την Ειρήνη να συμφωνήσει σε τριετή ανακωχή και να πληρώσει βαρύ ετήσιο φόρο. Στη συνέχεια η Ειρήνη εστίασε την προσοχή της στα Βαλκάνια, αλλά ο πόλεμος με τους Άραβες ξανάρχισε το 786, έως ότου η αυξανόμενη Αραβική πίεση οδήγησε σε μία άλλη εκεχειρία το 798, με όρους παρόμοιους με εκείνους του 782.
Ιστορικό
Εκμεταλλευόμενοι τις εσωτερικές δυσκολίες του χαλιφάτου των Ομμεϋαδών που προέκυψαν από τους εμφύλιους πολέμους της δεκαετίας του 740 και την επακόλουθη επανάσταση των Αββασιδών, οι Ρωμαίοι υπό τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ε΄ (βασ. 741–775 ) μπόρεσαν να ανακτήσουν την πρωτοβουλία στα ανατολικά τους σύνορα από τους Άραβες και ακολούθησαν μία επιθετική στρατηγική. Με τη σταδιακή εδραίωση του καθεστώτος των Αββασιδών στις δεκαετίες 760 και 70, η κατάσταση έγινε πιο ισορροπημένη: οι Άραβες επανέλαβαν τις μεγάλες επιδρομές τους βαθιά στη Μ. Ασία, αν και οι Ρωμαίοι εξακολουθούσαν να είναι ικανοί για μεγάλα αντεπιθέσεις. Έτσι το 778 οι Ρωμαίοι υπό τον Μιχαήλ Λαχανοδράκοντα κατέλαβαν την πόλη της Γερμανίκειας (Μαράς), όπου έλαβαν σημαντικά λάφυρα και αιχμαλώτισαν πολλούς Σύριους Χριστιανούς και νίκησαν έναν στρατό, που έστειλε εναντίον τους ο Αββασίδης στρατηγός. Tουμαμά ιμπν αλ-Βαλίντ. Τον επόμενο χρόνο οι Ρωμαίοι κατέλαβαν και ισοπέδωσαν την πόλη-φρούριο Χαντάθ, αναγκάζοντας τον Χαλίφη αλ-Μαχντί (βασ. 775–785) να αντικαταστήσει το μάλλον παθητικό Tουμαμά με τον βετεράνο αλ-Χασάν ιμπν Καταμπά. Ο Χασάν οδήγησε πάνω από 30.000 στρατιώτες σε μία εισβολή στη Ρωμαϊκή επικράτεια, αλλά οι Ρωμαίοι δεν αντιτάχθηκαν και αποσύρθηκαν σε καλά οχυρωμένες πόλεις και καταφύγια, μέχρι που η έλλειψη προμηθειών ανάγκασε τον Χασάν να επιστρέψει στην πατρίδα του, χωρίς να έχει επιτύχει πολλά.
Ως απάντηση σε αυτές τις Ρωμαϊκές επιτυχίες, ο χαλίφης αλ-Μαχντίι αποφάσισε τώρα να πάει το πεδίο αυτοπροσώπως. Στις 12 Μαρτίου 780 ο Μαχντί αναχώρησε από τη Βαγδάτη και μέσω του Χαλεπίου βάδισε προς τη Χαντάθ, την οποία οχύρωσε. Στη συνέχεια προχώρησε στην Αραβισσό, όπου άφησε τον στρατό και επέστρεψε στη Βαγδάτη. Ο γιος και κληρονόμος του Χαρούν —περισσότερο γνωστός με το βασιλικό του όνομα (laqab) αλ-Ρασίντ— τέθηκε επικεφαλής του μισού στρατού. Αυτός έκανε επιδρομή στο θέμα των Αρμενιακών και κατέλαβε το μικρό οχυρό Σεμαλούος. Ο Τουμαμά, στον οποίο είχαν εμπιστευθεί το άλλο μισό, διείσδυσε βαθύτερα στη Μ. Ασία. Βάδισε δυτικά μέχρι το θέμα των Θρακησίων, αλλά ηττήθηκε βαριά εκεί από τον Λαχανοδράκοντα. Τον Ιούνιο του 781, καθώς η Αραβική δύναμη εισβολής συγκεντρώθηκε στη Χαντάθ υπό τον Αμπντ αλ-Καμπίρ, έναν γιο του μικρανιψιού του χαλίφη Ομάρ (βασ. 634–644 ), και προετοιμασμένη ξανά για την ετήσια επιδρομή τους, η Αυτοκράτειρα Ειρήνη κάλεσε τους θεματικούς στρατούς της Μ. Ασίας και τους τοποθέτησε υπό τον ευνούχο σακελλάριο Ιωάννη. Οι Μουσουλμάνοι πέρασαν στη Ρωμαϊκή Καππαδοκία επάνω από το πέρασμα του Χαντάθ και συναντήθηκαν κοντά στην Καισάρεια από τις συνδυασμένες Ρωμαϊκές δυνάμεις υπό το Λαχανοδράκοντα. Η μάχη που ακολούθησε κατέληξε σε μία δαπανηρή Αραβική ήττα, αναγκάζοντας τον Aμπντ αλ-Καμπίρ να εγκαταλείψει την εκστρατεία του και να υποχωρήσει στη Συρία.
Αυτή η ήττα εξόργισε τον χαλίφη, ο οποίος ετοίμασε μία νέα εκστρατεία. Προορισμένη ως επίδειξη δύναμης και σαφούς επίδειξη της ανωτερότητας του χαλιφάτου, ήταν ο μεγαλύτερος στρατός που στάλθηκε εναντίον της Ρωμανίας το δεύτερο μισό του 8ου αι.: φέρεται ότι περιελάμβανε 95.793 άνδρες, περίπου διπλάσιους από το σύνολο του Ρωμαϊκού στρατού του εγκατεστημένου στη Μ. Ασία, και κόστισε στο κράτος των Αββασιδών περίπου 1,6 εκατομμύρια νομίσματα, σχεδόν όσο το σύνολο του ετήσιου εισοδήματος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Χαρούν ήταν ο κατ' όνομα αρχηγός, αλλά ο χαλίφης φρόντισε να στείλει έμπειρους αξιωματικούς να τον συνοδεύσουν.
Η εκστρατεία
Στις 9 Φεβρουαρίου 782 ο Χαρούν αναχώρησε από τη Βαγδάτη. Οι Άραβες διέσχισαν τα βουνά του Ταύρου από τις Πύλες της Κιλικίας και κατέλαβαν γρήγορα το συνοριακό φρούριο της Μαγίδας. Στη συνέχεια προχώρησαν κατά μήκος των στρατιωτικών δρόμων πέρα από το οροπέδιο προς τη Φρυγία. Εκεί, ο Χαρούν άφησε τον υποδιοικητή του, τον Χατζίμπ αλ-Ραμπί ιμπν Γιουνούς, για να πολιορκήσει τη Νακολεία και να φυλάξει τα μετόπισθεν του, ενώ μία άλλη δύναμη, σύμφωνα με πληροφορίες 30.000 άνδρες υπό τον αλ Μπαρμακί (ένα απροσδιόριστο μέλος της ισχυρής οικογένειας των Μπαρμακιδών, πιθανότατα ο Γιαχία ιμπν Χαλίντ), στάλθηκε για επιδρομή στις πλούσιες δυτικές ακτές της Μ. Ασίας. Ο ίδιος ο Χαρούν, με τον κύριο στρατό, προχώρησε στο θέμα των Οψικίων. Οι αφηγήσεις για τα επόμενα γεγονότα στις πρωτογενείς πηγές (Θεοφάνης ο Ομολογητής, Μιχαήλ ο Σύριος και αλ-Ταμπάρι) διαφέρουν ως προς τις λεπτομέρειες, αλλά η γενική πορεία της εκστρατείας μπορεί να ανακατασκευαστεί.
Σύμφωνα με τον Βάρεν Τρέντγκολτ, η Ρωμαϊκή προσπάθεια φαίνεται να είχε επικεφαλής τον κύριο υπουργό της Ειρήνης, τον ευνούχο Σταυράκιο, του οποίου η στρατηγική ήταν να αποφύγει μία άμεση αντιπαράθεση με τον τεράστιο στρατό του Χαρούν, αλλά να περιμένει μέχρι να διασπαστεί και να προχωρήσει, για να αντιμετωπίσει ανεξάρτητα τα διάφορα αποσπάσματά του. . Οι Θράκες υπό τον Λαχανοδράκοντα αντιμετώπισαν τον Αλ Μπαρμακί σε μία θέση που ονομαζόταν Δαρηνός, αλλά ηττήθηκαν και υπέστησαν μεγάλες απώλειες (15.000 άνδρες σύμφωνα με τον Θεοφάνη, 10.000 σύμφωνα με τον Μιχαήλ τον Σύριο). Η έκβαση της πολιορκίας της Nακολείας από τον αλ-Ραμπί δεν είναι ξεκάθαρη, αλλά πιθανότατα ηττήθηκε. Η φράση του Θεοφάνη μπορεί να υπονοεί, ότι η πόλη καταλήφθηκε, αλλά ο Μιχαήλ ο Σύριος αναφέρει, ότι οι Άραβες υπέστησαν μεγάλες απώλειες και δεν κατάφεραν να την καταλάβουν, μία εκδοχή των γεγονότων που επιβεβαιώνεται από αγιογραφικές πηγές. Ο αλ-Ταμπαρί αναφέρει, ότι μέρος του κύριου στρατού υπό τον Γιαζίντ ιμπν Μαζυάντ αλ-Σαϋμπανί συνάντησε μία Ρωμαϊκή δύναμη υπό την ηγεσία κάποιου Νικήτα που ήταν "κόμης των κομήτων" (ίσως ο κόμης του θέματος των Οψικίων), πιθανώς κάπου κοντά στη Νίκαια. Στη μάχη που ακολούθησε, ο Νικήτας, σε μονομαχία με τον Άραβα στρατηγό, τραυματίστηκε και αφίππευσε και αναγκάστηκε να αποσυρθεί, πιθανότατα στη Νικομήδεια, όπου συγκεντρώθηκαν τα Αυτοκρατορικά Τάγματα (επαγγελματικά συντάγματα φρουράς) υπό τον δομέστικο των Σχολών Αντώνιο. Ο Χαρούν δεν ασχολήθηκε μαζί τους και προχώρησε στην πόλη της Χρυσόπολης, πέρα από το στενό του Βοσπόρου, απέναντι από την ίδια την Κωνσταντινούπολη. Ελλείψει πλοίων για να διασχίσουν τον Βόσπορο, και χωρίς πρόθεση να επιτεθεί στην Κωνσταντινούπολη εξαρχής, ο Χαρούν πιθανότατα σκόπευε αυτή την προέλαση μόνο ως επίδειξη δύναμης.
Επιπλέον, παρά τη μέχρι τώρα επιτυχία του, η θέση του Χαρούν ήταν επισφαλής, καθώς η ήττα του Αλ Ράμπι απείλησε τις γραμμές επικοινωνίας του με το χαλιφάτο. Ως εκ τούτου, αφού λεηλάτησε τα Ασιατικά προάστια της Ρωμαϊκής πρωτεύουσας, ο Χαρούν έστρεψε πίσω τον στρατό του, αλλά κατά την πορεία του κατά μήκος της κοιλάδας του ποταμού Σαγγάριου, ανατολικά της Νίκαιας, περικυκλώθηκε από τις δυνάμεις των Ταγμάτων υπό τον Αντώνιο στα μετόπισθεν του, και τις δυνάμεις του θέματος των Βουκελλαρίων. υπό τον στρατηγό τους Τατζάτη εμπρός του. Ευτυχώς για εκείνον, σε αυτό το σημείο ο Τατζάτης, ένας Αρμένιος πρίγκιπας που είχε αυτομολήσει από την Αραβοκρατούμενη πατρίδα του στους Ρωμαίους το 760 και ήταν στενά συνδεδεμένος με το εικονομαχικό καθεστώς του Κωνσταντίνου Ε΄, επικοινώνησε κρυφά με αυτόν. Ο Tατζάτης προσφέρθηκε να βοηθήσει τον Χαρούν με αντάλλαγμα να του δώσει χάρη (συγχώρεση) και μίια ασφαλή επιστροφή για τον ίδιο και την οικογένειά του στην πατρίδα του την Αρμενία. Ο Θεοφάνης εξηγεί τις ενέργειες του Τατζάτη με την εχθρότητά του προς τον αγαπημένο της Ειρήνης, τον Σταυράκιο, αλλά αυτό κρύβει προφανώς μία ευρύτερη δυσαρέσκεια για το καθεστώς της Ειρήνης. Όπως γράφει ο Γερμανός Βυζαντινιστής Ραλφ Γιοχάνες Λίλιε, «ο Τατζάτης δεν έβλεπε μεγάλες ευκαιρίες για τον εαυτό του υπό το νέο καθεστώς και πράγματι χρησιμοποίησε την καλή ευκαιρία, που του πρόσφερε η κατάσταση».
Έτσι, όταν ο Χαρούν ζήτησε διαπραγματεύσεις, η Ειρήνη έστειλε μία αντιπροσωπεία τριών από τους υψηλότερους αξιωματούχους της: τον δομέστικο Αντώνιο, τον μάγιστρο Πέτρο και τον ίδιο τον Σταυράκιο. Βέβαιοι για τη στρατιωτική τους θέση, αμέλησαν να εξασφαλίσουν υποσχέσεις για την ασφάλειά τους ή ομήρους από τους Άραβες, έτσι όταν έφτασαν στο Αραβικό στρατόπεδο, αιχμαλωτίστηκαν. Σε συνδυασμό με την προδοσία του Τατζάτη και την αναξιοπιστία των στρατευμάτων υπό τις διαταγές εκείνου, η Ειρήνη αναγκάστηκε τώρα να διαπραγματευτεί για την απελευθέρωσή τους, ιδιαίτερα του έμπιστου βοηθού της Σταυράκιου.
Τα δύο κράτη συνήψαν τριετή εκεχειρία με αντάλλαγμα έναν βαρύ ετήσιο φόρο: οι Αραβικές πηγές αναφέρουν διάφορα ποσά μεταξύ 70.000 και 100.000 νομίσματα χρυσού, ενώ η μία προσθέτει επίσης 10.000 κομμάτια μετάξι. Ο λογαριασμός του Tαμπαρί καταγράφει, ότι ο φόρος ανερχόταν σε «90 ή 70 χιλιάδες δηνάρια», που έπρεπε να καταβληθεί «στις αρχές Απριλίου και τον Ιούνιο κάθε έτους». Επιπλέον οι Ρωμαίοι ήταν υποχρεωμένοι να παρέχουν προμήθειες και οδηγούς για τον στρατό του Χαρούν κατά την επιστροφή του και να παραδώσουν τη γυναίκα και την περιουσία του Τατζάτη. Ο Χαρούν απελευθέρωσε όλους τους αιχμαλώτους του (5.643 σύμφωνα με τον Ταμπαρί), αλλά κράτησε την πλούσια λεία που είχε συγκεντρώσει και επέστρεψε στο χαλιφάτο τον Σεπτέμβριο του 782. Ο Ταμπαρί στην αφήγηση για την εκστρατεία λέει ότι δυνάμεις του Χαρούν κατάσχεσαν 194.450 δηνάρια σε χρυσό και 21.414.800 ντιρχάμ σε άργυρο, σκοτώθηκαν 54.000 Ρωμαίοι στη μάχη και 2.090 σε αιχμαλωσία και πήρε πάνω από 20.000 ζώα ιππασίας σε αιχμαλωσία, ενώ εσφάγησαν 100.000 βοοειδή και πρόβατα. Ο Tαμπαρί αναφέρει επίσης, ότι το ποσό της λεηλασίας ήταν τέτοιο, που «ένα άλογο εργασίας πουλιόταν για ένα ντιρχάμ και ένας ημίονος για λιγότερο από δέκα ντιρχάμ, ένα παλτό για λιγότερο από ένα ντιρχάμ και είκοσι σπαθιά για ένα ντιρχάμ » — την εποχή που ένα με δύο ντιρχάμ ήταν το σύνηθες ημερομίσθιο ενός εργάτη ή στρατιώτη.
Συνέπειες
Η επιτυχημένη Αραβική εισβολή είχε σημαντικές επιπτώσεις στη Ρωμανία. Το αποτέλεσμα αντιπροσώπευε ένα σημαντικό πλήγμα στο κύρος της Αυτοκράτειρας Ειρήνης, ενώ ο Τατζάτης, ένας ικανός και παλαίμαχος ηγέτης, έχασε την Αυτοκρατορία και έγινε ο ηγεμόνας της πατρίδας του Αρμενίας για τους Αββασίδες. Από την άλλη πλευρά, παρά την ταπεινωτική συνθήκη ειρήνης, οι απώλειες της Ρωμανίας δεν ήταν υπερβολικές, ειδικά λαμβάνοντας υπόψη την κλίμακα της Αραβικής επίθεσης και η Ειρήνη χρησιμοποίησε τα τρία χρόνια της εκεχειρίας για να ενισχύσει την εσωτερική της θέση: φαίνεται ότι απέρριψε τους περισσότερους από την "παλαιά φρουρά» των στρατηγών του Κωνσταντίνου Ε΄, με τον με μακρά θητεία και φανατικά εικονομάχο Μιχαήλ Λαχανοδράκοντα να είναι το πιο εξέχον θύμα αυτής της αναίμακτης κάθαρσης. Με αυτόν τον τρόπο η Ειρήνη εξασφάλισε τον έλεγχο του στρατού και μπόρεσε να επικεντρώσει εκ νέου τις προσπάθειές της στην επέκταση και την εδραίωση του Ρωμαϊκού ελέγχου στους Σλάβους των Βαλκανίων.
Παρά την εκεχειρία, ο χρονικογράφος Iμπν Βαντίχ αναφέρει τις επιδρομές των Αράβων στη Μ. Ασία για τα έτη 783, 784 και 785. Αν αυτό αληθεύει, τότε αυτές θα αντιπροσωπεύουν ίσως μόνο μικρές υποθέσεις, καθώς οι κύριες πηγές συμφωνούν, ότι η εκεχειρία ήταν αμοιβαία σεβαστή μέχρι την άνοιξη του 785. Εκείνη τη χρονιά, καθώς η Ειρήνη είχε ενισχύσει τη θέση της επί του στρατού και ετοιμαζόταν να αντιμετωπίσει τους εικονομάχους στο εσωτερικό μέτωπο, αποφάσισε να σταματήσει την πληρωμή του φόρου και οι εχθροπραξίες άρχισαν ξανά. Στις αρχές του 786, οι Ρωμαίοι σημείωσαν μεγάλη επιτυχία, λεηλατώντας και ισοπεδώνοντας την πόλη-φρούριο Χαντάθ στην Κιλικία, την οποία οι Αββασίδες είχαν -κατά τα τελευταία πέντε χρόνια- μετατρέψει σε σημαντικό οχυρό και στρατιωτική βάση για τις διασυνοριακές τους αποστολές. Ωστόσο μετά την άνοδο του Χαρούν αλ-Ρασίντ στον θρόνο του χαλιφάτου την ίδια χρονιά, οι Αββασίδες ανέκτησαν την πρωτοβουλία. Οι Αραβικές πιέσεις αυξήθηκαν και το 798 η Ειρήνη αναγκάστηκε να ζητήσει μία νέα συνθήκη ειρήνης, που επαναλάμβανε τους όρους της εκεχειρίας του 782.
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βυζαντινή Μικρά Ασία
Άγιος Σάτυρος Μεδιολάνων
Ο Άγιος Σάτυρος (ιταλικά : Satiro) (Τρίερ, 339 ή 340 - Μιλάνο, 378) ήταν αδελφός του Αγίου Αμβροσίου και της Αγίας Μαρκελλίνας και τιμάται επίσης ως άγιος από την Καθολική Εκκλησία.
Αγιογραφία
Γεννήθηκε στο Τρίερ, ήταν δικηγόρος, έπαρχος και διαχειριστής οικογενειακών περιουσιακών στοιχείων. Κάποια νέα του έχουμε μόνο μέσα από κάποιες αναμνηστικές ομιλίες του αδελφού του Αμβροσίου. Κατά πάσα πιθανότητα ήταν ο δίδυμος αδερφός του Αμβρόσιου.
Κηδεύτηκε, με τη διαθήκη του αδελφού του, στο παρεκκλήσι του Αγίου Βιττόριου στο San Vittore στο Ciel d'Oro της βασιλικής του Αγίου Αμβροσίου, δίπλα στα λείψανα του.
Λατρεία
Η Καθολική Εκκλησία γιορτάζει την μνήμη του στις 17 Σεπτεμβρίου.
Η εκκλησία της Αγίας Μαρίας και Αγίου Σατύρου στο Μιλάνο, που χρονολογείται από τον 9ο αιώνα, που ξαναχτίστηκε το 1478 από τον Μππραμάντε, είναι αφιερωμένη σε αυτόν.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Άγιοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας
Κατάλογος αστέρων του Νοτίου Τριγώνου
Ο παρών κατάλογος αστέρων του Νοτίου Τριγώνου παραθέτει τους σημαντικότερους αστέρες στον αστερισμό Τρίγωνον Νότιον κατά φθίνουσα φωτεινότητα (φαινόμενο μέγεθος), μαζί με τους προσδιορισμούς και κωδικοποιήσεις των αστρονομικών καταλόγων που διαθέτουν και τα βασικά χαρακτηριστικά τους.
! Ονομασία ! Μπάγιερ ! Μεταβλητός αστέρας ! Ντρέιπερ ! HIPPARCOS ! Ορθή αναφορά ! Απόκλιση ! data-sort-type="number" | Φαινόμενο μέγεθος ! Απόλυτο μέγεθος ! Απόσταση έτη φωτός ! Φασματικός τύπος
Πηγές
Ν *
Εθνική Πολιτική Ένωσις (1946)
Η Εθνική Πολιτική Ένωσις (Ε.Π.Ε.) υπήρξε ένας εκλογικός συνασπισμός κεντρώων πολιτικών κομμάτων.
Ιστορικό
Η Εθνική Πολιτική Ένωσις ήταν εκλογικός συνασπισμός κεντρώων κυρίως πολιτικών δυνάμεων που δημιουργήθηκε το 1946 με σκοπό να λάβει μέρος στις εκλογές της 31ης Μαρτίου. Επικεφαλής του συνδυασμού ήταν ο Σοφοκλής Βενιζέλος.
Στις εκλογές του 1946 αναδείχθηκε δεύτερη δύναμη, πίσω από την Ηνωμένη Παράταξη Εθνικοφρόνων. Έλαβε 213.721 ψήφους (ποσοστό 19,28%) και 68 έδρες, εκ των οποίων 31 ανήκαν στο Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων, 27 στο Δημοκρατικόν Σοσιαλιστικόν Κόμμα, εννέα στο Εθνικόν Ενωτικόν Κόμμα και μία στη Σοσιαλιστική Ελληνική Ένωση.
Πηγές
Κατηγορία:Συνασπισμοί πολιτικών κομμάτων στην Ελλάδα Κατηγορία:1946
Ανδρέας Παναγιώτου (Κύπριος υπουργός)
Ο Ανδρέας Παναγιώτου είναι Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε Υπουργός Εσωτερικών.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ανδρέας Παναγιώτου γεννήθηκε στην Αγλαντζιά το 1940. Σπούδασε φυσιογνωσία και γεωγραφία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στη συνέχεια απέκτησε μεταπτυχιακό γεωλογίας/οικονομικής γεωολογίας από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο του Νιου Μπράνσγουικ.
Το 1998 διορίστηκε γενικός διευθυντής του Υπουργείου Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως. Το 1999 διορίστηκε γενικός διευθυντής του Υπουργείου Εσωτερικών.
Επιπρόσθετα, διετέλεσε επιστημονικός συνεργάτης της Μεγάλης Κυπριακής Εγκυκλοπαίδειας. Διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσμου Γεωλόγων και Μεταλλειολόγων Κύπρου, Γενικός Γραμματέας της Προσωρινής Διοικούσας Επιτροπής του Επιστημονικού Τεχνικού Επιμελητηρίου Κύπρου (ΕΤΕΚ), μέλος της Διοικούσας Επιτροπής και μέλος του Πειθαρχικού Συμβουλίου του ιδίου οργανισμού.
Την περίοδο 1998-2000 ήταν πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Αγγλικής Σχολής Λευκωσίας.
Πολιτική διαδρομή
Στις 9 Μαΐου 2002 διορίστηκε Υπουργός Εσωτερικών στην Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1998, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 28 Φεβρουαρίου 2003.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί Εσωτερικών (Κύπρος) Κατηγορία:Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη 1998