cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Βαρντχά
Αξιοθέατα
Σημαντικότερα αξιοθέατα της πόλης είναι το λαογραφικό μουσείο οικοτεχνίας Σαγκραλάια, το βουδιστικό τέμενος και το ησυχαστήριο Ασράμ του Γκάντι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Ινδίας
World Wrestling Entertainment
2019
Το Σάββατο 9 Μαρτίου 2019 και κάθε Σάββατο και Κυριακή προβαλλόταν το Raw και το SmackDown Live (αντίστοιχα) στη 01.00 στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ, επιστρέφοντας στην ιδιωτική τηλεόραση.Αυτο όμως δεν κράτησε για πολύ καιρό. Ένα χρόνο μετά ο ΣΚΑΙ και το wwe ανακοίνωσαν την λύση της συνεργασίας τους μετά από ακριβός ένα χρόνο προβολής του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:WWE Κατηγορία:Εταιρείες ιδρυθείσες το 1980 Κατηγορία:Επαγγελματική Πάλη
Καϊνάν (γιος του Αρφαξάδ)
Ο Καϊνάν (κάποιες φορές και Κενάν ή Κεϊνάν) (εβραϊκά: קֵינָן) αναφέρεται στη Μετάφραση των Εβδομήκοντα του Βιβλίου της Γενέσεως, το Βιβλίο των Ιωβηλαίων, και την τη γενεαλογία του Ιησού από το Κατά Λουκάν 3:36 της Καινής Διαθήκης. Περιγράφεται ως ο γιος του Αρφαξάδ και πατέρας του Σαλά, που έζησε τον καιρό μεταξύ του Νώε και του Αβραάμ. Ένας πατριάρχης επίσης με το όνομα Καϊνάν αναφέρεται σε όλες τις εκδοχές της Γένεσις να έχει ζήσει πριν τον Κατακλυσμό.
Ο μετά τον Κατακλυσμό Καϊνάν δεν εμφανίζεται στο Εβραϊκό Μασοριτικό κείμενο της Γενέσεως, όπου ο Αρφαξάδ σημειώνεται ως ο πατέρας του Σαλά. Παραλείπεται επίσης και από τα γραπτά του Εβραίου ιστορικού Ιώσηπου. Οι πρώιμοι χριστιανοί συγγραφείς όπως ο Ειρηναίος και ο Ευσέβιος της Καισαρείας πιστεύουν ότι η παρουσία του είναι λάθος, κυρίως βάσει της παράλειψής του από το Μασοριτικό κείμενο, και πολλοί κατοπινοί μελετητές έχουν ακολουθήσει αυτήν την άποψη. Όμως, η Helen Jacobus πιστεύει ότι η παράλειψη από το Μασοριτικό κείμενο είναι εσκεμμένη.
Παρά την παράλειψή του ονόματός του στο εβραϊκό κείμενο, υπάρχει αρκετές παραδόσεις στη γραπτή παράδοση για αυτόν τον Καϊνάν:
Σύμφωνα με το Βιβλίο των Ιωβηλαίων, ο Καϊνάν έμαθε γράμματα από τον πατέρα του, και ανακάλυψε χαραγμένη στους βράχους μια επιγραφή από παλιότερες γενιές που διατηρούσε την επιστήμη της αστρολογίας όπως την είχαν μάθει στους ανθρώπους οι Εγρήγοροι, άγγελοι που επαναστάτησαν κατά του Θεού πριν τον Κατακλυσμό. Αναφέρεται επίσης ότι είχε παντρευτεί την κόρη του Μαδαί που λεγόταν Μελκά.
Το Sefer haYashar (εβραϊκό Μιδράς) περιγράφει τον Καϊνάν ως κάτοχο μεγάλης αστρολογικής σοφίας, η οποία είχε χαραχθεί σε πέτρινες πλάκες, και ως γιο του Σηθ και όχι του Αρφαξάδ, δηλαδή ως τον πριν τον Κατακλυσμό Καϊνάν.
Στο Η Εποχή των Πατριαρχών: ή η Ιστορία και Θρησκεία της Ανθρωπότητας (1854) (The Patriarchal Age: or, the History and Religion of Mankind), ο George Smith γράφει :
Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τον Καϊνάν ως άγιο και εορτάζει τη μνήμη του την Κυριακή προ της Χριστού γεννήσεως ή Κυριακή των Προπατόρων.
Καϊνᾶν ἡμῖν ἐξεγήγερται νέος, Τῷ πρὶν Καϊνᾶν, ἐμφερὴς ἐκ τοῦ τρόπου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη
Αγγλικός εμφύλιος πόλεμος
Ο Αγγλικός Εμφύλιος Πόλεμος (1642–1651) ήταν μια σειρά ένοπλων συγκρούσεων και πολιτικών μηχανορραφιών μεταξύ των Κοινοβουλευτικών και των Βασιλοφρόνων. Στον πρώτο (1642–46) και τον δεύτερο (1648–49) εμφύλιο πόλεμο αντιπαρατάχθηκαν οι υποστηρικτές του Βασιλιά Καρόλου Α' εναντίον των υποστηρικτών του Μακρού Κοινοβουλίου, ενώ ο τρίτος πόλεμος (1649–51) αποτελούνταν από διαμάχη μεταξύ των υποστηρικτών του Βασιλιά Καρόλου Β' και τους υποστηρικτές του Κολοβού Κοινοβουλίου. Ο Εμφύλιος Πόλεμος τελείωσε με την Κοινοβουλευτική νίκη στη Μάχη του Γουόρτσεστερ στις 3 Σεπτεμβρίου 1651.
Ο Εμφύλιος Πόλεμος οδήγησε στη δίκη και εκτέλεση του Καρόλου Α΄, την εξορία του γιου του, Καρόλου Β΄, και την αντικατάσταση της Αγγλικής Μοναρχίας πρώτα με την Κοινοπολιτεία της Αγγλίας (1649–53) και κατόπιν με ένα Προτεκτοράτο (1653–59), υπό την προσωπική διοίκηση του Όλιβερ Κρόμγουελ. Το μονοπώλιο των καθολικών τάσεων της Εκκλησίας της Αγγλίας στη Χριστιανική λατρεία στην Αγγλία τελείωσε με τους νικητές να παγιώνουν την Προτεσταντική Υπεροχή στην Ιρλανδία έναντι του Ρωμαιοκαθολικσμου ενώ καταργήθηκε η ιδιότητα του Μονάρχη ως επικεφαλής της Αγγλικανικής εκκλησίας και αντικαταστάθηκε με άρθρο που ανέφερε τον Θεό ως κεφαλή της εκκλησίας και τον Αρχιεπίσκοπο του Κατερμπορυ ως επίγειου θρησκευτικού ηγέτη της (αυτό αντιστράφηκε αργότερα με την επάνοδο της Βασιλείας). Συνταγματικά, οι πόλεμοι εδραίωσαν ένα κεκτημένο ότι ένας Άγγλος μονάρχης μπορεί να κυβερνήσει μόνο στον εκτελεστικό κλάδο ασκώντας την εκτελεστική εξουσία ενώ η νομοθετική εξουσία διαμοιραστγκε ανάμεσα στον Βασιλιά και το Κοινοβουλίου καθιερώνοντας μια πρώιμη μερική διάκριση εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας αν και ο Βασιλιάς μπορούσε ακόμα να διαλύει όποτε ήθελε το κοινοβούλιο και να το συγκαλεί όποτε και αν το επιθυμούσε. Αυτο άλλαξε ύστερα από την Ένδοξη Επανάσταση, αργότερα μέσα στον αιώνα όταν ο Βασιλιάς έχασε το δικαίωμα της επ απείρου διάλυσης του κοινοβουλίου.
Ορολογία
Ο όρος Αγγλικός Εμφύλιος Πόλεμος εμφανίζεται πιο κοινά στον ενικό, αν και οι ιστορικοί συχνά διαιρούν τη σύγκρουση σε δύο ή τρεις ξεχωριστούς πολέμους. Μολονότι ο όρος παρουσιάζει τα συμβάντα να είναι περιορισμένα στην Αγγλία, από την αρχή οι συγκρούσεις περιελάμβαναν πολέμους με τη Σκωτία και την Ιρλανδία καθώς και εμφύλιους πολέμους ανάμεσά τους. Αντίθετα με άλλους εμφυλίους πολέμους στην Αγγλία, που επικεντρώνονταν στο ποιος έπρεπε να κυβερνήσεις, αυτός ο πόλεμος έγινε για τον τρόπο διακυβέρνησης της Βρετανίας και της Ιρλανδίας. Οι ιστορικοί μερικές φορές αναφέρονται στον Αγγλικό Εμφύλιο Πόλεμο ως Αγγλική Επανάσταση (English Revolution) και έργα όπως η Ενδεκάτη Έκδοση της Εγκυκλοπαίδειας Μπριτάνικα τον αποκαλούν Μεγάλη Εξέγερση (Great Rebellion). Οι Μαρξιστές ιστορικοί όπως ο Κρίστοφερ Χιλ (1912–2003) έχουν μακράν ευνοήσει τον όρο English Revolution.
Η Διοίκηση του βασιλιά
Ο πόλεμος ξέσπασε μέσα σε λιγότερο από σαράντα έτη ύστερα τον θάνατο της Ελισάβετ Α΄ το 1603. Κατά την άνοδο του Καρόλου Α΄ το 1625, η Αγγλία και η Σκωτία είχαν αμφότερες βιώσει σχετική ειρήνη, τόσο εσωτερικά όσο και στις σχέσεις μεταξύ τους, για διάστημα αρκετό όσο μπορούσε να θυμηθεί κανείς. Ο Κάρολος προσδοκούσε να ενώσει τα βασίλεια της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας σε ένα νέο ενιαίο βασίλειο, εκπληρώνοντας το όνειρο του πατέρα του, Ιακώβου Α΄ της Αγγλίας (James VI of Scotland). . Πολλοί Άγγλοι Κοινοβουλευτικοί (ευγενείς και κληρικοί) ήταν καχύποπτοι με μια τέτοια κίνηση, επειδή φοβούνταν ότι η εγκαθίδρυση ενός νέου βασιλείου θα κατέστρεφε τις παλαιές Αγγλικές παραδόσεις οι οποίες είχαν συνδεθεί με την Αγγλική μοναρχία. Καθώς ο Κάρολος ασπαζόταν την άποψη του πατέρα του σχετικά με την εξουσία του στέμματος (ο Ιάκωβος είχε περιγράψει τους βασιλείς ως "μικρούς Θεούς πάνω στη Γη", επιλεγμένους από τον Θεό να κυβερνήσουν σύμφωνα με το δόγμα του "Θείου Δικαιώματος των Βασιλέων" έχωντας δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στους υπηκόους του ακόμα και τους πιο ανώτερους ευγενείς, κληρικούς και αξιωματούχους), οι υποψίες των Κοινοβουλευτικών δικαιολογούνταν εν μέρει.
Το Κοινοβούλιο στο αγγλικό συνταγματικό πλαίσιο
Πριν από τις εχθροπραξίες, το Κοινοβούλιο της Αγγλίας δεν είχε σταθερό ρόλο στο Αγγλικό σύστημα διακυβέρνησης, αλλά λειτουργούσε ως προσωρινή συμβουλευτική επιτροπή, καλούμενο από τον μονάρχη οποτεδήποτε το Στέμμα απαιτούσε επιπλέον φορολογικά έσοδα και ήταν υποκείμενο σε διάλυση από τον μονάρχη ανά πάσα στιγμή.
Παρά τον περιορισμένο του ρόλο, το Κοινοβούλιο, κατά τους προηγούμενους αιώνες, είχε αποκτήσει de facto εξουσίες μεγάλης σημασίας, τις οποίες οι μονάρχες δεν μπορούσαν να αγνοήσουν εύκολα. Αναμφίβολα για τον μονάρχη, η πιο απαραίτητη εξουσία του Κοινοβουλίου ήταν η ικανότητά του να αυξάνει τα φορολογικά έσοδα κατά πολύ περισσότερο από τις άλλες πηγές εσόδων που είχε στη διάθεσή του το Στέμμα. Κατά τον δέκατο έβδομο αιώνα η εξουσία του Κοινοβουλίου να αυξάνει τους φόρους, είχε προέλθει από την αρμοδιότητα της τάξης των ευγενών (gentry), καθώς ήταν το μόνο κοινωνικό στρώμα με ουσιαστική ικανότητα να συλλέγει και να αποδίδει τις πιο σημαντικές μορφές τοπικής φορολογίας. Αυτό σήμαινε ότι αν ο Βασιλιάς ήθελε να διασφαλίσει μια ομαλή συλλογή εσόδων, χρειαζόταν τη συνεργασία των ευγενών. Παρότι το Στέμμα είχε θεωρητικά τη νομιμοποίηση, όπως θα λέγαμε σήμερα, στην πράξη οι δυνατότητές του ήταν περιορισμένες, καθώς οποτεδήποτε οι ευγενείς αρνούνταν γενικευμένα στην επικράτεια να συλλέξουν τους φόρους για λογαριασμό του, δεν υπήρχε κανένας τρόπος να τους αναγκάσει να το κάνουν.
Προκειμένου λοιπόν να διασφαλιστεί η συνεργασία των ευγενών, οι μονάρχες επέτρεπαν στους ευγενείς (και μόνο) να εκλέξουν αντιπροσώπους στη Βουλή των Κοινοτήτων. Η σύγκλησή της μαζί με τη Βουλή των Λόρδων(αποτελούμενη από μέλη του ανώτερου κλήρου) συγκροτούσε το Κοινοβούλιο. Μέσα σε κάθε Κοινοβούλιο επιτρεπόταν στους αντιπροσώπους της τάξης των ευγενών και κληρικών να κάνουν συναντήσεις με κύριο θέμα (κατά τη γνώμη του μονάρχη τουλάχιστον) τη συναίνεσή τους στην επιβολή των φόρων που ήθελε ο μονάρχης και που θα συνέλεγαν για λογαριασμό του. Κατά τη διάρκεια αυτών των συναντήσεων, οι αντιπρόσωποι μπορούσαν επίσης να κάνουν συσκέψεις και να αποστέλλουν προτάσεις χάραξης πολιτικής προς τον Βασιλιά με τη μορφή "βουλευμάτων" (Bills). Ωστόσο το Κοινοβούλιο δεν είχε κανένα νομικό μέσο να επιβάλει τη δική του θέληση επί του μονάρχη — η μόνη επιρροή του προς τον Βασιλιά ήταν η απειλή παρακράτησης των οικονομικών μέσων που απαιτούνταν για να εκτελεστούν τα σχέδιά του αν και αυτό συχνά ακυρώνονταν στην πράξη μέσω επιβολής και εξαναγκασμού υποταγής στη Βούληση του Βασιλιά ή αγνόηση του κοινοβουλίου από ισχυρούς Άγγλους βασιλείς όπως ο Ερρίκος Η΄ της Αγγλίας.
Κοινοβουλευτικές ανησυχίες και το Υπόμνημα Δικαίου
thumb|upright|Η [[Ερριέττα Μαρία της Γαλλίας|Ερριέττα Μαρία, από τον Πίτερ Λέλυ, 1660]] μικρογραφία|Ο [[Όλιβερ Κρόμγουελ, πίνακας του Ρόμπερτ Γουόκερ, 1649]] thumb|250px|Μια αλληγορία του Αγγλικού Εμφυλίου Πολέμου από τον [[Ουίλλιαμ Σαίξπηρ Μπάρτον. Απεικονίζει έναν Καβαλίερ (Βασιλόφρονα) να κείται πληγωμένος στο έδαφος, ενώ μια Πουριτανή με μαύρα στέκεται πίσω.]] Ένα γεγονός που ήγειρε υποψίες για τη βασιλεία του Καρόλου ήταν ο γάμος του με μια Ρωμαιοκαθολική, τη Γαλλίδα πριγκίπισσα Ερριέττα Μαρία, το 1625, αμέσως μετά την άνοδο του στον θρόνο. Ο γάμος του Καρόλου αύξησε την πιθανότητα τα παιδιά του, περιλαμβανομένου ενός διαδόχου στον θρόνο, να μεγαλώσουν ως Καθολικοί, μια προοπτική που σήμανε συναγερμό για την επίσημα Προτεσταντική Αγγλία, όπου η Εκκλησία της Αγγλίας έχει ως ηγέτη της τον Υπέρτατο Κυβερνήτη, ενσωματώνοντας την Κεφαλή της Εκκλησίας στο ίδιο πρόσωπο με τον Αρχηγό του Κράτους, σε αυτή την περίσταση τον Βασιλιά.
Ο Κάρολος ήταν πρόθυμος να παρέμβει στην Προτεσταντική πλευρά του Τριακονταετούς Πολέμου ο οποίος εκείνη την περίοδο έζωνε την Ευρώπη. Οι εξωτερικοί πόλεμοι έκαναν απαραίτητες τις βαριές δαπάνες και το Στέμμα μπορούσε να αντλήσει φόρους μόνο μέσω της Προτεσταντικής συναίνεσης. Ο Κάρολος αντιμετώπισε περαιτέρω οικονομικές δυσκολίες, όταν το πρώτο του Κοινοβούλιο αρνήθηκε να του εκχωρήσει το παραδοσιακό δικαίωμα να συγκεντρώνει τα έσοδα των τελωνείων στο βασίλειό του, αποφασίζοντας αντιθέτως να του το παραχωρεί μόνο σε προσωρινή βάση και κατόπιν διαπραγμάτευσης.
Ο Κάρολος, εντωμεταξύ, αποφάσισε να στείλει μια εκστρατευτική δύναμη για να ανακουφίσει τους Γάλλους Ουγενότους, τους οποίους τα Γαλλικά βασιλικά στρατεύματα κρατούσαν σε κατάσταση πολιορκίας στη Λα Ροσέλ. Η στρατιωτική υποστήριξη για τους Προτεστάντες στην ηπειρωτική Ευρώπη ήταν από μόνη της δημοφιλής τόσο στο Κοινοβούλιο όσο και γενικά στην Προτεσταντική πλειονότητα, και είχε τη δυναμική να αμβλύνει τις ανησυχίες για τον γάμο του Βασιλιά με μία Καθολική. Ωστόσο η επιμονή του Καρόλου να τοποθετήσει τον άσημο, βασιλικά προσφιλή Τζορτζ Βίλιερς, 1ο Δούκα του Μπάκιγχαμ, αρχηγό της Αγγλικής δύναμης, υπονόμευσε αυτήν την εκστρατεία. Δυστυχώς για τον Κάρολο και τον Μπάκιγχαμ, η εκστρατεία υποστήριξης κατέληξε σε αποτυχία (1627) και το Κοινοβούλιο, ήδη εχθρικό προς τον Μπάκιγχαμ για το μονοπώλιό του στη βασιλική προστασία, ξεκίνησε τις διαδικασίες υποβολής μιας πρότασης μομφής εναντίον του. Ο Κάρολος αντέδρασε διαλύοντας το Κοινοβούλιο. Αυτή η κίνηση, ενώ έσωσε τον Μπάκιγχαμ, ενίσχυσε την εντύπωση ότι ο Κάρολος ήθελε να αποφύγει τον κοινοβουλευτικό έλεγχο των υπουργών του.
Έχοντας διαλύσει το Κοινοβούλιο και ανίκανος πλέον να συγκεντρώσει χρήματα χωρίς αυτό, ο βασιλιάς συγκάλεσε ένα νέο Κοινοβούλιο το 1628. Τα εκλεγμένα μέλη περιελάμβαναν τον Όλιβερ Κρόμγουελ και τον Έντουαρντ Κόουκ. Το νέο Κοινοβούλιο υπέβαλε το Υπόμνημα Δικαίου και ο Κάρολος το αποδέχθηκε σαν μια υποχώρηση προς όφελος της επιδότησής του. Μεταξύ άλλων το Υπόμνημα αναφερόταν και στη Μάγκνα Κάρτα.
Προσωπική εξουσία
Ο Κάρολος Α' απέφυγε να συγκαλέσει Κοινοβούλιο μέσα στην επόμενη δεκαετία, μια περίοδος που έμεινε γνωστή ως η "Ενδεκαετής Τυραννία" ή "Προσωπική Εξουσία του Καρόλου". Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η έλλειψη χρημάτων υπαγόρευε την πολιτική του Καρόλου. Πρώτον και κυριότερο για να αποφύγει το Κοινοβούλιο, ο Βασιλιάς έπρεπε να αποφύγει τον πόλεμο. Έτσι ο Κάρολος συνήψε ειρήνη με τη Γαλλία και με την Ισπανία, τερματίζοντας αποτελεσματικά την ανάμειξη της Αγγλίας στον Τριακονταετή Πόλεμο· όμως αυτό και μόνο απείχε αρκετά από το να εξισορροπήσει τα χρηματοοικονομικά του Καρόλου.
Ανίκανος να συγκεντρώσει έσοδα μέσω του Κοινοβουλίου – και απρόθυμος να το συγκαλέσει – κατέφυγε σε άλλα μέσα. Για παράδειγμα, επέβαλε πρόστιμο για τη μη παρακολούθηση κάποιων από καιρό απαρχαιωμένων εκδηλώσεων και τελετών (όπως την απουσία κατά την χρίση ιπποτών στην τελετή της στέψης του Καρόλου) με το πρόστιμο να πληρώνεται απευθείας στο Στέμμα. Ο Βασιλιάς επίσης προσπάθησε να μαζέψει έσοδα μέσω του φόρου ship money, εκμεταλλευόμενος τον φόβο ενός ναυτικού πολέμου το 1635, απαιτώντας οι Αγγλικές κομητείες της ενδοχώρας να πληρώσουν τον φόρο για το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό. Ο θεσπισμένος νόμος υποστήριζε αυτή την πολιτική, αλλά οι αρχές τον είχαν αγνοήσει για αιώνες, και πολλοί τον θεωρούσαν ως έναν ακόμη εξωκοινοβουλευτικό (και ούτως παράνομο) φόρο. Μερικοί επιφανείς άνδρες αρνήθηκαν να πληρώσουν το ship money υποστηρίζοντας ότι ο φόρος ήταν παράνομος, αλλά έχασαν στα δικαστήρια και τα πρόστιμα που τους επιβλήθηκαν επειδή αρνήθηκαν να πληρώσουν το ship money (και για το ότι διαφώνησαν με τη νομιμότητα του φόρου) ήγειραν ευρεία αγανάκτηση.
Κατά τη διάρκεια της "Προσωπικής Εξουσίας", ο Κάρολος δημιούργησε ανταγωνισμό μέσω των θρησκευτικών του μέτρων: πίστευε στον Άνω Αγγλικανισμό, μια μυστηριακή εκδοχή της Εκκλησίας της Αγγλίας, θεολογικά βασισμένη στον Αρμινιανισμό, ένα θρήσκευμα που μοιραζόταν με τον πολιτικό του σύμβουλο, Αρχιεπίσκοπο Ουίλλιαμ Λοντ. Το 1633, ο Κάρολος διόρισε τον Λοντ Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρυ και άρχισε να κάνει την Εκκλησία πιο τυπική, αντικαθιστώντας τα ξύλινα τραπέζια της Κοινωνίας με πέτρινους τοίχους-βωμούς που διαχώριζαν το ιερό από τον υπόλοιπο ναό. Οι πουριτανοί κατηγόρησαν τον Λοντ για επανεισαγωγή του Καθολικισμού· όταν παραπονέθηκαν, έβαλε να τους συλλάβουν. Το 1637 ο Τζον Μπάστγουικ, ο Χένρι Μπάρτον, και ο Ουίλλιαμ Πρυν τιμωρήθηκαν με κόψιμο των αυτιών τους επειδή έγραψαν φυλλάδια πο επιτίθενταν στις απόψεις του Λοντ—μια σπάνια ποινή για τους κυρίους, και μια ποινή που ήγειρε θυμό. Επιπλέον, οι αρχές της Εκκλησίας αναζωογόνησαν τους νόμους που πέρασαν την εποχή της Ελισάβετ Α' σχετικά με τον εκκλησιασμό, και οι οποίοι τιμωρούσαν τους Πουριτανούς για τη μη προσέλευση σε Αγγλικανικές εκκλησιαστικές τελετές.
Εξέγερση στη Σκωτία
Το τέλος της ανεξάρτητης διακυβέρνησης του Καρόλου ήλθε όταν προσπάθησε να εφαρμόσει τις ίδιες θρησκευτικές πολιτικές στη Σκωτία. Η Εκκλησία της Σκωτίας, διστακτικά Επισκοπική στη δομή της, είχε ανεξάρτητες παραδόσεις. Ο Κάρολος ωστόσο, ήθελε μία, ομοιόμορφη Εκκλησία παντού στη Βρετανία, και εισήγαγε μια νέα, Υψηλά Αγγλικανική, έκδοση της Αγγλικής Βίβλου Κοινής Προσευχής στη Σκωτία το καλοκαίρι του 1637. Αυτή η κίνηση αντιμετώπισε βίαιη αντίσταση· μια εξέγερση ξέσπασε στο Εδινβούργο, η οποία μπορεί να είχε ξεκινήσει από μια εκκλησία από τον Τζένι Γκέντες· και, τον Φεβρουάριο του 1638, οι Σκώτοι μετασχημάτισαν τις αντιρρήσεις τους στη βασιλική πολιτική υπό τη μορφή του Εθνικού Συμβολαίου. Αυτό το έγγραφο πήρε τη μορφή μιας «πιστής διαμαρτυρίας», απορρίπτοντας όλες τις καινοτομίες οι οποίες δεν είχαν δοκιμαστεί από ελεύθερα κοινοβούλια και Γενικές Συνελεύσεις της Εκκλησίας.
Την άνοιξη του 1639, ο Κάρολος Α' συνόδευσε τις δυνάμεις του στα Σκωτικά σύνορα, για να τερματίσει την εξέγερση γνωστή ως Πόλεμος των Επισκόπων, αλλά, έπειτα από μια ασαφή στρατιωτική εκστρατεία, αποδέχθηκε την προτεινόμενη Σκωτική εκεχειρία - την Ειρήνευση του Μπέργουικ. Η εκεχειρία αποδείχθηκε προσωρινή και ένας δεύτερος πόλεμος ακολούθησε το καλοκαίρι του 1640. Αυτήν τη φορά, ένα στρατός των Σκώτων νίκησε τις δυνάμεις του Καρόλου στον βορρά και έπειτα κατέκτησε το Νιούκασλ. Ο Κάρολος τελικά συμφώνησε να μην παρέμβει στη θρησκεία της Σκωτίας και πλήρωσε τα έξοδα πολέμου των Σκώτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Αγγλίας Κατηγορία:Εμφύλιοι πόλεμοι
Πυρόλυση
Η πυρόλυση είναι η χημική διάσπαση οργανικών υλικών με την θέρμανση απουσία οξυγόνου και άλλων αντιδραστηρίων εκτός πιθανόν από ατμό.
Η εκτενής πυρόλυση που αφήνει μόνο άνθρακα ως κατάλοιπο λέγεται ανθρακοποίηση. Η πυρόλυση είναι μια ειδική περίπτωση θερμόλυσης.
Άνυδρη πυρόλυση
Η πυρόλυση εννοείται συνήθως ως άνυδρη (χωρίς νερό) Το φαινόμενο εμφανίζεται όποτε ένα στερεό οργανικό υλικό θερμαίνεται κατάλληλα, π.χ. τηγανίζεται, ψήνεται κλπ. (Παρ' όλο ότι αυτές οι διαδικασίες πραγματοποιούνται σε ανοικτή ατμόσφαιρα, τα εξωτερικά στρώματα του υλικού κρατούν το εσωτερικό μακριά από το οξυγόνο.)
Το φαινόμενο επίσης συμβαίνει κατά την καύση συμπαγούς στέρεου καύσιμου όπως το ξύλο. Οι φλόγες ενός ξύλου που καίγεται προκαλούνται από την καύση των αερίων που απελευθερώνονται από την πυρόλυση, όχι από την καύση του ίδιου του ξύλου. Συνεπώς, η πυρόλυση κοινών υλικών όπως ξύλο, πλαστικό και ύφασμα είναι πολύ σημαντική σε θέματα πυρασφάλειας και πυρόσβεσης.
Εφαρμογές
Σε πολλές βιομηχανικές εφαρμογές η διαδικασία γίνεται κάτω από πίεση και σε θερμοκρασίες πάνω από 430°C.
Η άνυδρη πυρόλυση μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή υγρών καυσίμων παραπλήσιων με το ντήζελ από στέρεα βιομάζα ή πλαστικό. Η περισσότερο κοινή τεχνική χρησιμοποιεί πολύ μικρούς χρόνους εφαρμογής (<2 δευτερόλεπτα) και υψηλά επίπεδα θέρμανσης σε θερμοκρασίες 350-500 °C και λέγεται γρήγορη ή αστραπιαία πυρόλυση.
Παράγωγα πετρελαίου
Με την τεχνική αυτή των διυλιστηρίων παράγονται πλείστα προϊόντα και ανάλογα αυτών η πυρόλυση διακρίνεται σε «θερμική πυρόλυση» και σε «καταλυτική πυρόλυση».
Ένυδρη πυρόλυση
Ο όρος πυρόλυση ορισμένες φορές χρησιμοποιείται για να περιγράψει την θερμόλυση παρουσία νερού, για παράδειγμα τον θερμικό αποπολυμερισμό οργανικών απόβλητων σε ελαφρύ ορυκτέλαιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Είδη χημικών αντιδράσεων Κατηγορία:Βιομηχανικές διεργασίες
Μοσέ Λιόν
Ο Μοσέ Λιόν (משה ליאון, γεννηθείς 6 Οκτωβρίου 1961) είναι Ισραηλινός πολιτικός, δήμαρχος της Ιερουσαλήμ. Έχει διατελέσει μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου της Ιερουσαλήμ, γενικός διευθυντής του Γραφείου του Πρωθυπουργού, Πρόεδρος των Ισραηλινών Σιδηροδρόμων και επικεφαλής της Αρχής Ανάπτυξης της Ιερουσαλήμ.
Ο Λιόν, ο πρώτος δήμαρχος Ιερουσαλήμ με σεφαρδίτικη καταγωγή, εξελέγη στις 13 Νοεμβρίου 2018 και ανέλαβε καθήκοντα στις 4 Δεκεμβρίου.
Ζωή
Ο Μοσέ Λιόν γεννήθηκε στη συνοικία Φλορεντίν του Τελ Αβίβ, και πήγε στο Λύκειο Ζεϊτλίν. Η οικογένεια του πατέρα του κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη, ενώ η μητέρα του έχει ρίζες στο Άντεν. Ως παιδί, μετακόμισε με την οικογένειά του στο Γκιβατάιμ. Ο Λιόν υπηρέτησε στις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις, όπου κατατάχτηκε στο θρησκευτικό σώμα του ισραηλινού Στρατού (Military Rabbinate) ενώ συμμετείχε και στη χορωδία του στρατού. Περιστασιακά εξακολουθεί να μετέχει σε χορωδίες συναγωγών. Ο Λιόν πήρε πτυχίο στα οικονομικά και τη λογιστική από το Πανεπιστήμιο Μπαρ-Ιλάν. Ο αδελφός του, ο Δρ. Νισσίμ Λιόν, είναι λέκτορας στο Τμήμα Κοινωνιολογίας και Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Μπαρ-Ιλάν.
Είναι παντρεμένος, έχει τέσσερα παιδιά, και ζει στην Ρεχαβιά της Ιερουσαλήμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισραηλινοί πολιτικοί‎
Ανδρέας Σταύρου
Ο Ανδρέας Σταύρου (1 Μαρτίου 1958, Λευκωσία) είναι Κύπριος παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός και έκανε μεγάλη σταδιοδρομία τόσο στο Παγκύπριο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου με το ΑΠΟΕΛ (197 συμμετοχές), όσο και στο Ελληνικό πρωτάθλημα με τη Δόξα Δράμας (186 συμμετοχές).
Ο Σταύρου απασχολείται ως γυμναστής στην Μέση Εκπαίδευση της Ελλάδας, ενώ έχει διατελέσει προπονητής σε όλες τις μεγάλες ομάδες της Ρόδου (Α.Σ. Ρόδος, Διαγόρας Ρόδου και Ιαλυσός ), με αξιοσημείωτες επιτυχίες.
Κατοικεί στη Ρόδο. Είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά.
Παραπομπές
Σταυρου Ανδρεας Σταυρου Ανδρεας Σταυρου Ανδρεας Σταυρου Ανδρεας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Σταυρου Ανδρεας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Κύπριοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Διαδικτυακή Εγκυκλοπαίδεια Φιλοσοφίας
Η Διαδικτυακή Εγκυκλοπαίδεια Φιλοσοφίας (Internet Encyclopedia of Philosophy, IEP) είναι ελεύθερης πρόσβασης διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια για ζητήματα φιλοσοφίας και βιογραφίες φιλοσόφων και δημιουργήθηκε από τον Τζέιμς Φίζερ (James Fieser) το 1995. Τη γενική επιμέλεια ως εκδότες έχουν οι Τζέιμς Φίζερ, καθηγητής της φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο του Τενεσί και Μπράντλεϊ Ντόουντεν (Bradley Dowden), καθηγητής της φιλοσοφίας πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Σακραμέντο. Στο προσωπικό περιλαμβάνονται αρκετοί λημματογράφοι σε ζητήματα φιλοσοφίας, καθώς και εθελοντές.
Στόχος
Η IEP είναι μη κερδοσκοπικός οργανισμός που δεν λαμβάνει κάποια χρηματοδότηση και έχει ως στόχο την παροχή λεπτομερούς και ακαδημαϊκής πληροφορίας. Η IEP ιδρύθηκε από τον φιλόσοφο Τζέιμς Φίζερ το 1995 και λειτουργεί μέσω μιας μη κερδοσκοπικής οργάνωσης η οποία στόχο έχει να παρέχει πρόσβαση σε ακαδημαϊκές πληροφορίες σχετικά με την φιλοσοφία. Τώρα, οι κύριοι εκδότες είναι οι φιλόσοφοι Τζέιμς Φίζερ και Μπράντλεϊ Ντόουντεν, ενώ εργάζονται και αρκετοί εθελοντές. Όλη η ιστοσελίδα ανακαινίστηκε το καλοκαίρι του 2009, αφού μετακινήθηκε από στατικές HTML σελίδες στην ανοιχτή πλατφόρμα WordPress.
Ακαδημαϊκό επίπεδο
Η IEP περιλαμβάνεται από την Αμερικανική Ένωση Βιβλιοθηκών (American Library Association) στους καταλόγους για τους καλύτερους δωρεάν ιστότοπους τεκμηρίωσης, επίσης, σαν διαδικτυακή πηγή για φιλοσοφία από την Ομοσπονδία Διδασκάλων Φιλοσοφίας στα Σχολεία της Αυστραλασίας (Federation of Australasian Philosophy in Schools Associations) , έχει ταξινομηθεί από το EpistemeLinks ως "εξαιρετική πηγή" για την φιλοσοφία στο διαδίκτυο, καθώς έχει αξιολογηθεί σαν αξιόπιστη πηγή από πολλούς ακαδημαϊκούς οδηγούς για την φιλοσοφία. .
Σύμφωνα με την ίδια την IEP, η ποιότητα των άρθρων του είναι «στο ίδιο επίπεδο με εκείνο των καλύτερων πολύτομων έντυπων εγκυκλοπαιδειών». Αυτό επιτυγχάνεται κυρίως με την πρόσληψη ειδικευμένων συνεργατών και τη χρήση κριτών αξιολόγησης, με σύστημα αρκετά «αυστηρό που ανταποκρίνεται σε υψηλά ακαδημαϊκά πρότυπα». Η εγκυκλοπαίδεια χρησιμοποιεί μια παραδοσιακή, κλειστή διαδικασία για την ανάθεση και την κρίση των μόνιμων λημμάτων της (συγκρίσιμη με εκείνη της Εγκυκλοπαίδεια Φιλοσοφίας του Στάνφορντ: βλ αξιολόγηση από ομοτίμους), αλλά ενίοτε χρησιμοποιεί υλικό από ανοικτούς πόρους για τη δημιουργία προσωρινών λημμάτων, έως ότου ολοκληρωθούν τα μόνιμα λήμματα.
Οργάνωση
Το κοινό στο οποίο στοχεύει η IEP είναι φοιτητές της φιλοσοφίας και ακαδημαϊκοί οι οποίοι δεν είναι ειδικοί στον συγκεκριμένο τομέα, άρα τα άρθρα γράφονται με το ανάλογο στιλ. Τα άρθρα αποτελούνται από μια σύντομη περίληψη ή επισκόπηση, ακολουθούμενα από το κυρίως μέρος του άρθρου και μια ενσωματωμένη βιβλιογραφία. Τα άρθρα είναι ταξινομημένα κατά αλφαβητική σειρά ενώ μπορεί κάποιος να τα αναζητήσει με την βοήθεια μιας μηχανής αναζήτησης με την βοήθεια του Google.
Εξωτερικοί συνδεσμοι
Κατηγορία:Διαδικτυακές εγκυκλοπαίδειες
Οίκος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν
O Οίκος του Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν, γερμ. Hohenzollern-Sigmaringen είναι κλάδος του Οίκου των Χοεντσόλερν. Μέλη του Οίκου έγιναν βασιλείς της Ρουμανίας.
Το 1200 δημιουργήθηκε ο κλάδος της Σουαβίας, που παρέμεινε Καθολικός, ενώ ο κύριος κλάδος των Χοεντσόλερν στο Βρανδεμβούργο και την Πρωσία έγιναν Προτεστάντες. Μέλος του κλάδου της Σουαβίας ήταν ο Κάρολος Α΄, κόμης του Χοεντσόλερν, που όταν απεβίωσε το 1579 μοίρασε την κτήση του μεταξύ των τριών γιων του: ο πρώτος έλαβε το Χοεντσόλερν-Χέχινγκεν (Hechingen), o δεύτερος Κάρολος Β΄ το Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν (Sigmaringen) και ο τρίτος το Χοεντσόλερν-Χάιγκερλοχ (Haigerloch). Ο υποκλάδος Χοεντσόλερν-Χέχινγκεν και ο υποκλάδος Χοεντσόλερν-Χάιγκερλοχ εξέλιπαν το 1869 και το 1634 αντίστοιχα. Έτσι ο υποκλάδος Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν μετά το 1869 μετονομάστηκε σε Χοεντσόλερν.
Ο υποκλάδος Χοεντσόλερν-Ζίγκμαρινγκεν είχε έδρα το ομώνυμο κάστρο. Το πριγκιπάτο ήταν υποτελές στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους ως το 1806, οπότε ο θεσμός καταργήθηκε, ενώ ως αποτέλεσμα των Ναπολεόντιων πολέμων το 1815 έγινε ανεξάρτητο. Με τις επαναστάσεις του 1848 ο ηγεμόνας Κάρολος εκτοπίστηκε. Ο γιος του Κάρολος Αντώνιος ζήτησε την βοήθεια της Πρωσίας, που έφθασε το επόμενο έτος. Το 1850 υπογράφηκε συνθήκη προσάρτησης στην Πρωσία. Ο Κάρολος Αντώνιος έγινε πρωθυπουργός της Πρωσίας (1858-61) και ο γιος του Κάρολος Α΄ έγινε πρίγκιπας (1866-81) και μετά βασιλιάς (1881-1914) της Ρουμανίας. Οι απόγονοί του τον διαδέχθηκαν στον θρόνο της χώρας.
Μάχη της Ελασά
Ο Δημήτριος Α' Σωτήρ έστειλε νέο στρατό στην Ιουδαία (20,000 πεζούς και 2,000 ιππείς) υπό τον Βακχίδη. Ο Βακχίδης πήγε στην Γαλιλαία και πραγματοποίησε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις. Κατόπιν κατευθύνθηκε στην Ιερουσαλήμ. Όταν έμαθε ότι ο Ιούδας ο Μακκαβαίος βρισκόταν στρατοπεδευμένος στο χωριό Ελασά έσπευσε να τον αντιμετωπίσει. Ο Ιούδας διέθετε από 1,000 έως 3,000 άντρες.
Όταν μαθεύτηκε ότι ο Βακχίδης ερχόταν εναντίον του, αρκετοί από τους στρατιώτες του Ιούδα τον εγκατέλειψαν. Έτσι του απέμειναν μόνο 800 άντρες. Στο μεταξύ, ο Βακχίδης είχε ήδη φτάσει μπροστά στο στρατόπεδο των αντιπάλων του και το είχε σχεδόν περικυκλώσει. Ο βασιλικός στρατός παρατάθηκε με την φάλαγγα στο κέντρο και το ιππικό στα κέρατα. Μπροστά από αυτούς παρατάχθηκαν οι τοξότες και οι ελαφροί πεζοί. Ο Βακχίδης πήρε θέση στο δεξί κέρας. Όταν ήχησαν οι σάλπιγγες, ο βασιλικός στρατός επιτέθηκε.
Ο Ιούδας πραγματοποίησε έξοδο και δόθηκε σκληρή μάχη. Αντιλαμβανόμενος ότι ο Βακχίδης βρισκόταν στο δεξί κέρας, επιτέθηκε προς εκείνη την πλευρά. Η ορμή των Μακκαβαίων διασκόρπισε αρκετό από το ιππικό των αντιπάλων τους στα γύρω υψώματα. Το ιππικό όμως που βρίσκονταν στην άλλη πλευρά της βασιλικής παράταξης στράφηκε ανενόχλητο προς τα δεξιά και επιτέθηκε στους Μακκαβαίους από τα νώτα. Οι Μακκαβαίοι περικυκλώθηκαν και ο Ιούδας σκοτώθηκε κατά την διάρκεια της μάχης (160 π.Χ.). Όσοι συμπολεμιστές του ήταν ζωντανοί διέφυγαν.
Οι αδελφοί του Ιούδα, Ιωνάθαν και Σίμων, κατάφεραν να πάρουν πίσω το νεκρό σώμα του ύστερα από κήρυξη ανακωχής και να το μεταφέρουν στο χωριό Μωδεείν όπου το κήδεψαν μέσα σε γενικό πένθος.
Πηγές
thumb|450px|Μάχη της Ελασά
Κατηγορία:Ιουδαϊκοί πόλεμοι
Μένης Κουμανταρέας
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μένης (Αριστομένης) Κουμανταρέας γεννήθηκε (1931) και μεγάλωσε στην Αθήνα, στην περιοχή της πλατείας Βικτωρίας. Το 1948 έζησε για έξι μήνες κοντά στο θείο του στο Λονδίνο, όπου και ήρθε σε επαφή με την εκεί πολιτιστική κίνηση. Τον επόμενο χρόνο, δηλαδή το 1949, αποφοίτησε από το Πρότυπο Λύκειο Αθηνών Κάρολος Μπερζάν και φοίτησε κατά καιρούς στη Νομική και Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στο ναυτικό και εργάστηκε κατά καιρούς (σχεδόν είκοσι χρόνια) σε ναυτιλιακές και ασφαλιστικές εταιρείες.
Το 1961 ξεκίνησε να συνεργάζεται με το περιοδικό Ταχυδρόμος και την επόμενη χρονιά εκδόθηκε το πρώτο του βιβλίο, η συλλογή διηγημάτων «Τα μηχανάκια».
Η δίκη για το Αρμένισμα
Κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας οδηγήθηκε τέσσερις φορές σε δίκη για το διήγημα του «Το Αρμένισμα». Η συλλογή του είχε λάβει το 1967 το Β' κρατικό βραβείο διηγήματος. Τα επίμαχα διηγήματα που προκάλεσαν την αυτεπάγγελτη δίωξη του εισαγγελέα ήταν τα Μέρα του 1638 και Οι γάμοι του Σπόρου και της Ποππαίας. Κρίθηκαν ως άσεμνα διότι περιειχαν σκηνές σε οικο ανοχής, άντρες ντυμένους γυναίκες και αθυρόστομες εκφράσεις. Το Πλημμελειοδικείο Αθηνών του επέβαλε τέσσερις μήνες φυλακή με τριετή αναστολή για παράβαση του νόμου περί ασέμνων δημοσιευμάτων και άσκησε έφεση. Μάρτυρες κατηγορίες ήταν οι Παν.Νέζης συνταξιούχος εκπαιδευτικός, ο Πανεπιστημιακός Κωνσταντίνος Μερεντίτης, ο συνταξιούχος δημοδιδάσκαλος Αναστάσιος Αντωνόπουλος και ο Αντώνιος Κουερίνης αστυνομικός. Υπερασπιστές του ήταν οι Κωνσταντίνος Τσάτσος, Αλέξης Μινωτής, Δημήτρης Μυράτ, Κωστής Μπαστιάς,Αιμίλιος Χουρμούζιος, Βάσος Βαρίκας Συνήγορος υπεράσπισής του ήταν ο πανεπιστημιακός Γεώργιος Κουμάντος. Το 1972 σπούδασε με υποτροφία στο Βερολίνο για έξι μήνες.
Μετά την δικτατορία
Από το 1982 ζούσε αποκλειστικά από τη συγγραφική του δραστηριότητα. Το 1987 το μυθιστόρημα του «Η φανέλα με το εννιά» μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Παντελή Βούλγαρη. Κείμενά του δημοσιεύτηκαν σε πολλά λογοτεχνικά περιοδικά, όπως τα Εκλογή, Ηριδανός, Επιθεώρηση Τέχνης, Οδός Πανός, Η λέξη και άλλα. Έργα του μεταφράστηκαν σε 13 γλώσσες: αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, ισπανικά, πορτογαλικά, αλβανικά, ολλανδικά, τούρκικα, ρώσικα, εσθονικά, εβραϊκά και λετονικά.
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και της Κρατικής Ορχήστρας Ελληνικής Μουσικής του Σταύρου Ξαρχάκου.
Το 2012 υπήρξε ένας από τους 32 ανθρώπους της τέχνης και του πνεύματος που συνυπέγραψαν το κείμενο «Τολμήστε», ένα δείγμα γραφής μερικών διανοούμενων της χώρας που υποστήριζε την αποδοχή του ελληνικού μνημονίου.
Ο θάνατός του
Το βράδυ της Παρασκευής 5 Δεκεμβρίου 2014, ο Κουμανταρέας δειπνούσε παρέα μ' ένα φίλο του σ' ένα εστιατόριο κάτω απ' το σπίτι του. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα είπε στο φίλο του πως έπρεπε ν' ανέβει για λίγο στο σπίτι του για να πάρει ένα φάρμακο. Ο φίλος του του είπε να πάει. Λοιπόν ο Κουμανταρέας ανέβηκε στο σπίτι του αλλά δεν κατέβηκε ποτέ ξανά από κει. Ο φίλος του άρχισε ν' ανησυχεί και περίπου ένα τέταρτο μετά τα μεσάνυχτα τηλεφώνησε στην Αστυνομία και σ' έναν κλειδαρά και μόλις αυτοί ήρθαν ανέβηκαν στο σπίτι να δουν τι είχε συμβεί. Μόλις μπήκαν με τη βοήθεια του κλειδαρά στο διαμέρισμα κατευθύνθηκαν προς την κρεβατοκάμαρα του Κουμανταρέα και μπαίνοντας εκεί διαπίστωσαν πως οι ντουλάπες ήταν ανοιχτές κι εκείνος νεκρός στο πάτωμα «με εμφανείς μώλωπες στο λαιμό και το πρόσωπο». Η κηδεία του τελέστηκε την Τρίτη 9 Δεκεμβρίου 2014 στο Α΄ Κοιμητήριο Αθηνών. Στις 7 Ιανουαρίου 2015, ανακοινώθηκε από την Ελληνική Αστυνομία η εξιχνίαση της υπόθεσης δολοφονίας, με τη σύλληψη 26χρονου άνδρα και τη δημοσιοποίηση στοιχείων δεύτερου ατόμου, το οποίο θεωρείται συνεργός. Όπως προκύπτει από την ανακοίνωση της Αστυνομίας κίνητρο των δραστών, τους οποίους γνώριζε ο συγγραφέας, ήταν η ληστεία. Μετά τη δημοσιοποίηση των στοιχείων του, ο συνεργός του δράστη παρουσιάστηκε αυτοβούλως στον εισαγγελέα και συνελήφθη. Τον Ιούλιο του 2015 το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Αθηνών επέβαλε σε αμφότερους τους κατηγορούμενους πρωτοδίκως την ποινή της ισόβιας κάθειρξης για την ανθρωποκτονία εκ προθέσεως συν τέσσερα έτη για την απόπειρα ληστείας
Έργα
Τα μηχανάκια (Φέξης,1962)
Η δόξα του σκαπανέα (Περιοδικό Επιθεώρηση Τέχνης, τεύχη 102 και 103 / 1963)
Το αρμένισμα (περιοδικό Εποχές, τεύχος 13 / Μάιος 1964 και σε βιβλίο από τις εκδόσεις Κολλάρος, 1966)
Τα καημένα (Κέδρος, 1972)
Βιοτεχνία υαλικών (Κέδρος, 1975)
Η κυρία Κούλα (περιοδικό Ηριδανός, τεύχος 3 / Δεκέμβριος 1975 - Ιανουάριος 1976 και σε βιβλίο από τις εκδόσεις Κέδρος, 1978)
Το κουρείο (Κέδρος, 1979)
Ο ωραίος λοχαγός (Κέδρος, 1982)
Η φανέλα με το εννιά (περιοδικό Τέταρτο, τεύχη 1 - 11 / Μάιος 1985 έως Μάρτιος 1986 και σε βιβλίο από τις εκδόσεις Κέδρος, 1986)
Πλανόδιος σαλπιγκτής (Κέδρος, 1989)
Θυμάμαι την Μαρία (Καστανιώτης, 1994)
Η μυρωδιά τους με κάνει να κλαίω (Κέδρος, 1996)
Η μέρα για τα γραπτά κι η νύχτα για το σώμα (Κέδρος, 1999)
Δυο φορές Έλληνας (Κέδρος, 2001)
Νώε (Κέδρος, 2003)
Η γυναίκα που πετάει (Κέδρος, 2006)
Το show είναι των Ελλήνων (Κέδρος, 2008)
Σ' ένα στρατόπεδο άκρη στην ερημιά (Κέδρος, 2009)
Ξεχασμένη φρουρά (Κέδρος, 2010)
Οι αλεπούδες του Γκόσπορτ (Κέδρος, 2011)
Θάνατος στο Βαλπαραΐζο (Πατάκης, 2013)
Ο θησαυρός του χρόνου (Πατάκης, 2014)
Η σειρήνα της ερήμου (Πατάκης, 2015)
Μεταφράσεις
Marcel Aymé, Ο λύκος (περιοδικό Ο Ταχυδρόμος, 11 Μαρτίου έως 1 Απριλίου 1961)
Alberto Moravia, Ο Ταρζάν (περιοδικό Ο ταχυδρόμος, 27 Μαΐου 1961)
Ernest Hemingway, Οι φονιάδες (περιοδικό Ο Ταχυδρόμος, τεύχος 380 / 22 Ιουλίου 1961 και σε βιβλίο από τις εκδόσεις Κέδρος, 1995)
Martin Armstrong, Η χήρα της Έφεσος (περιοδικό Ο Ταχυδρόμος, 28 Οκτωβρίου 1961)
Hermann Hesse, Ντέμιαν (Γαλαξίας, 1961)
Dylan Thomas, Ένα μαύρο φόρεμα για την Κυριακή (περιοδικό Ο ταχυδρόμος, τεύχος 439 / 8 Σεπτεμβρίου 1962)
Brendan Behan, Μια γυναίκα παρακατιανή (περιοδικό Εποχές, τεύχος 3 / Ιούλιος 1963)
Carson MacCullers, Η μπαλάντα του λυπημένου καφενείου (Κέδρος, 1969)
William Faulkner, Καθώς ψυχορραγώ (Κέδρος, 1970)
James Joyce, Έβελιν (περιοδικό Ο ταχυδρόμος, 17 Ιουνίου 1971)
Lewis Carroll, Οι περιπέτειες της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων (Ερμείας, 1973)
Charles Lamb, Καπνοδοχοκαθαριστών εγκώμιον (περιοδικό Ηριδανός, τεύχος 2 / Οκτώβριος - Νοέμβριος 1975)
Georg Büchner, Λεντς (Ηριδανός, 1977)
Ernest Hemingway, Σε ξένο τόπο (περιοδικό Ο Πολίτης, τεύχος 34 / Μάιος 1980)
Francis Scott Fitzgerald, Το πλουσιόπαιδο (Οδυσσέας, 1980)
Herman Melville, Μπάρτλεμπυ, ο γραφιάς κι άλλες τρεις ιστορίες (Οδυσσέας, 1980)
Edgar Allan Poe, Στη δίνη του Μάελστρομ (Κέδρος, 1995)
Βραβεύσεις
Ο Μένης Κουμανταρέας είχε τιμηθεί με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος για τα έργα του Το Αρμένισμα (1967) και για το Η μυρωδιά τους με κάνει να κλαίω (1997). Με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος για τα έργα του Βιοτεχνία υαλικών (1976) και για το Δύο φορές Έλληνας (2002). Επίσης έχει τιμηθεί με το βραβείο Blue Book στην Έκθεση Βιβλίου της Φραγκφούρτης το 2001, για το μυθιστόρημά του Ο ωραίος λοχαγός.
Στις 30 Δεκεμβρίου 2008, κατα την ετήσια τελετή της Ακαδημίας Αθηνών για την απονομή των ετήσιων βραβείων, ο Μένης Κουμανταρέας τιμήθηκε για σύνολο του έργου με το βραβείο του Ιδρύματος Κώστας και Ελένης Ουράνη, το οποίο εποπτεύεται απο την Ακαδημία Αθηνών. Κατα τη βράβευση του δήλωσε, ''«...θα έπρεπε να τα παίρνουμε νέοι, να μας δίνουν αυτοπεποίθηση, λεφτά και κουράγιο. Θυμάμαι όμως, μολονότι βραβευμένο το δεύτερο βιβλίο μου, 'Το αρμένισμα', δικάστηκε επί χούντας τέσσερις φορές και παραλίγο να καεί. Το τελευταίο, 'Το σόου είναι των Ελλήνων', σκεπάζεται τώρα από τους καπνούς των δακρυγόνων και τα δάκρυα για τον χαμό ενός νέου ανθρώπου αλλά και από τον φριχτό πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Οπωσδήποτε είναι μελαγχολικό να σε βραβεύουν για το σύνολο του έργου σου. Σημαίνει ότι όπου να 'ναι σημαίνουν κι οι καμπάνες..."''.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Έλληνες διηγηματογράφοι Κατηγορία:Έλληνες δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Δολοφονημένοι
Μαγιάτικο (ψάρι)
Το μαγιάτικο είναι ψάρι της οικογένειας των Καραγγιδών (Carangidae) και η επιστημονική του ονομασία είναι Seriola dumerilli (Σεριόλα του Ντυμερίλ). Το μαγιάτικο είναι ένα ψάρι που συναντάται σε πολλές θάλασσες. Είναι δεινός κυνηγός και ρυθμιστής του οικοσυστήματος των θαλασσών στις οποίες κινείται, με την προϋπόθεση ότι η ανθρώπινη παρέμβαση του έχει αφήσει αυτή τη δυνατότητα και δεν το έχει εξαφανίσει είτε λόγω της υπερεντατικής αλίευσής του είτε της μόλυνσης των θαλασσών.
Ανατομία- Μορφολογία
Το σώμα του μαγιάτικου έχει σχήμα ατράκτου και θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε τορπιλοειδές. Έχει σχετικά πεπλατυσμένα πλευρά. Το κεφάλι του παρουσιάζει μια έντονη καμπυλότητα. Για την συμπλήρωση του προφίλ του κρανίου πρέπει να αναφέρουμε ότι οι παρυφές της άνω γνάθου είναι αισθητά πιο φαρδιές από τις κάτω. Ο κορμός του περιλαμβάνει πτερύγια από μαλακές και σκληρές ακτίνες, με αριθμό DI/29-35,AIII/18-22. Χαρακτηριστικές είναι οι πρώτες ακτίνες του εδρικού πτερυγίου, οι οποίες είναι ψηλότερες και παρουσιάζουν μια έντονη καμπυλότητα. Το ουραίο πτερύγιο έχει σχήμα εγκολπωμένο. Επίσημα το μεγαλύτερο μήκος που έχει καταγραφεί είναι 190cm και το μεγαλύτερο βάρος 80,6kg, ενώ συνήθως το συναντάμε στα 110cm. Ο χρωματισμός των ενηλίκων ατόμων στην ραχιαία περιοχή έχει συνήθως χρώμα μπλε-γκρι ή λαδί ενώ στις πλευρές και στην περιοχή της κοιλιάς ο χρωματισμός ανοίγει και εμφανίζεται ένα ασημί- άσπρο χρώμα. Στη μέση ακριβώς του σώματος υπάρχει μια αχνή λωρίδα η οποία μπορεί να έχει χρώμα κίτρινο ή καφέ-ροζ. Οι μεμβράνες ανάμεσα στις ακτίνες των πτερυγίων είναι επίσης χρωματισμένες σε σκούρες αποχρώσεις. Τα ενήλικα άτομα παρουσιάζουν επίσης πέντε σκούρες ραβδώσεις στο σώμα και μια έκτη στο τέλος του ουραίου μίσχου. Επίσης έχουν μια αχνή σκουρόχρωμη γραμμή που σχηματίζεται διαγώνια του κρανίου και περνά από το μάτι του ψαριού.
Βιολογία – αναπαραγωγή
Στην περίοδο του Μαΐου που η θάλασσα της Μεσογείου αρχίζει να θερμαίνεται τα Μαγιάτικα πλησιάζουν στις ακτές για να κυνηγήσουν μεγάλες μάζες μικρών ψαριών αλλά και να αναπαραχθούν. Η περίοδος αυτή ξεκινά από το Μάιο και κλείνει τον κύκλο της τον Σεπτέμβριο. Η πιο έντονη στιγμή της αναπαραγωγής είναι τον Ιούλιο, λόγω της μεγάλης διάρκειας της μέρας, η οποία είναι καθοριστική για την αναπαραγωγή των Μαγιάτικων. Ένας επιπλέον λόγος είναι η μεγάλη διαθεσιμότητα και το είδος τροφής την συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Τα αυγά απελευθερώνονται στο πέλαγος και λόγω του γρήγορου ρυθμού αύξησης μετά από 40μέρες από την εκκόλαψη έχουν σχηματιστεί και θεωρούνται ενήλικα άτομα έχοντας μήκος κάποια εκατοστά. Η ενηλικίωση και σεξουαλική ωρίμανση έρχεται σε ηλικία 2-5ετών όπου το ψάρι μπορεί να έχει μήκος 61-127cm και να ζυγίζει παραπάνω από 6 κιλά.
Βιότοπος
Το Μαγιάτικο είναι είδος βενθοπελαγικό της υποτροπικής ζώνης και το συναντάμε συνήθως σε βάθη 20-70μ. κοντά σε υφάλους ή βαθιές παράκτιες χαραδρώσεις. Έχει συναντηθεί σε βάθος μέχρι 360μ. Τα ενήλικα άτομα είναι μοναχικά ή συναντώνται σε ομάδες 2-3 ατόμων σε αντίθεση με τα νεότερα ψάρια τα οποία είναι κοπαδιάρικα.
Γεωγραφική εξάπλωση
Το Μαγιάτικο είναι από τα ψάρια που κατατάσσονται σε μεγάλου εύρος περιοχές και συνθήκες. Μπορούμε να τα συναντήσουμε σε όλες τις θάλασσες των οποίων το κλίμα είναι: τροπικό, υποτροπικό, εύκρατο και κατά κύριο λόγο μεσογειακό Το Μαγιάτικο είναι μεταναστευτικό ψάρι και όσον αφορά τον ελλαδικό χώρο συναντάτε από το Μάιο και μετά, όπου πλησιάζουν σημαντικά στις ακτές, τους κάβους, στις μεσοπελαγικές ξέρες όπου παραμένουν μέχρι η θερμοκρασία να πέσει. Αυτό συμβαίνει περίπου τον Οκτώβριο για τις πιο νότιες περιοχές της Ελλάδας, ενώ μετά θα αρχίσουν να μετακινούνται για την εύρεση θερμότερων νερών.
Ειδικά χαρακτηριστικά
Αν και οι πληθυσμοί των Μαγιάτικων είναι ικανοποιητικοί, τα τελευταία χρόνια λόγω της συνεχούς αλιείας ο αριθμός τους μειώθηκε αισθητά.
Πολλές φορές ορισμένοι τομείς του σώματός του παρουσιάζουν τοξικότητα η οποία προκαλείται από την σιγκουατοξίνη, που αποθηκεύεται στον οργανισμό τους εάν τραφούν με δινομαστιγωτά.
Οικονομική σημασία
Ψάρι με μεγάλη οικονομική σημασία και ενδιαφέρον σε πολλούς τομείς. •	η αλιεία του επιφέρει πολλά κέρδη (και στον ελλαδικό χώρο όπου ψαρεύεται με δίχτυα) •	ενδιαφέρον έχουν οι προσπάθειες αναπαραγωγής του σε ιχθυοκαλλιέργειες όπου με αργούς αλλά σταθερούς ρυθμούς εξελίσσονται (επιτυχείς προσπάθειες έχουν γίνει στο χώρο της Κύπρου) •	Η ερασιτεχνική αλιεία είναι ένα μεγάλο οικονομικό κομμάτι. Το Μαγιάτικο είναι ένα μεγάλο ψάρι που λατρεύουν οι ερασιτέχνες ψαράδες και υποβρυχίου ψαρέματος και ψαρέματος από βάρκα. •	Είναι ψάρι λοιπόν που προωθεί την τουριστική αλιεία
Σημασία ως τροφή
Το Μαγιάτικο είναι μεγάλο ψάρι, ψαρεύεται σε μεγάλες ποσότητες και καταλαμβάνει μέρος στην αλιευτική αγορά. Έχει κρέας συμπαγές και νόστιμο και προτιμάται από τους Έλληνες, οι οποίοι δύσκολα το βρίσκουν φρέσκο στον πάγκο των ψαράδικων.
Πηγές
Κατηγορία:Καραγκίδες Κατηγορία:Ψάρια ελληνικών θαλασσών Κατηγορία:Αλιεύματα
Ρενέ Τομ
Ο Ρενέ Φρεντερίκ Τομ (γαλλικά: René Frédéric Thom, γεννήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1923 και πέθανε στις 25 Οκτωβρίου 2002) ήταν Γάλλος μαθηματικός, ο οποίος τιμήθηκε με το Μετάλλιο Φιλντς το 1958.
Έγινε γνωστός ως τοπολόγος και στη συνέχεια άρχισε να ενδιαφέρεται για πτυχές αυτού που ονομάστηκε θεωρία της μοναδικότητας. Απέκτησε παγκόσμια φήμη στην ευρύτερη επιστημονική κοινότητα και στο μορφωμένο κοινό για μια πτυχή αυτού του τελευταίου ενδιαφέροντος, το έργο του ως θεμελιωτή της θεωρίας καταστροφής (που αργότερα αναπτύχθηκε από τον Ερίκ Κρίστοφερ Ζέεμαν.
Ζωή και σταδιοδρομία
Ο Ρενέ Τομ μεγάλωσε σε μία απλή οικογένεια στο Μονμπελιάρ του Ντου και πήρε το απολυτήριο το 1940. Μετά τη γερμανική εισβολή στη Γαλλία, η οικογένειά του κατέφυγε στην Ελβετία και στη συνέχεια στη Λυών. Το 1941 μετακόμισε στο Παρίσι για να φοιτήσει στο Λύκειο Saint-Louis και το 1943 άρχισε να σπουδάζει μαθηματικά στην École Normale Supérieure και πήρε το πτυχίο Agrégation το 1946.
Έλαβε το διδακτορικό του το 1951 από το Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Η διατριβή του, με τίτλο Espaces fibrés en sphères et carrés de Steenrod (Σφαιρικές δέσμες και τετράγωνα Steenrod), γράφτηκε υπό την καθοδήγηση του Ανρί Καρτάν.
Το 1958 ο Τομ τιμήθηκε με το μετάλλιο Φιλντς στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών στο Εδιμβούργο για τα θεμέλια της θεωρίας του κομπορντισμού, τα οποία υπήρχαν ήδη στη διατριβή του. Ήταν προσκεκλημένος ομιλητής στο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών άλλες δύο φορές: το 1970 στη Νίκαια και το 1983 στη Βαρσοβία (το οποίο δεν παρακολούθησε).
Του απονεμήθηκε το μετάλλιο Μπρούβερ το 1970, το Grand Prix Scientifique της πόλεως του Παρισιού το 1974 και το Βραβείο Διάλεξης Τζον φον Νόιμαν το 1976 , ενώ έγινε ο πρώτος πρόεδρος, μαζί με τον Λουί Ντεέλ, του νεοσύστατου Ιδρύματος Louis-de-Broglie το 1973 και εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Επιστημών του Παρισιού το 1976.
Ο Σαλβαδόρ Νταλί απέτισε φόρο τιμής στον Ρενέ Τομ με τους πίνακες. Η ουρά του χελιδονιού και Η τοπολογική απαγωγή της Ευρώπης.
Έρευνα
Αν και ο Ρενέ Τομ είναι περισσότερο γνωστός στο ευρύ κοινό για την ανάπτυξη της θεωρίας των καταστροφών μεταξύ 1968 και 1972, τα επιστημονικά του επιτεύγματα αφορούν κυρίως το μαθηματικό του έργο στην τοπολογία.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 αφορούσε τους λεγόμενους χώρους του Thom, τις χαρακτηριστικές κλάσεις, τη συνομοριστική θεωρία και το θεώρημα εγκάρσιας μεταβολής του Thom. Ένα άλλο παράδειγμα αυτού του κλάδου εργασίας είναι η εικασία του Thom, εκδοχές της οποίας έχουν διερευνηθεί με τη χρήση της θεωρίας μετρητών. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 στράφηκε στη θεωρία ιδιομορφιών, της οποίας η θεωρία καταστροφών είναι μόνο μία πτυχή, και σε μια σειρά βαθιών (και τότε ασαφών) εργασιών μεταξύ 1960 και 1969 ανέπτυξε τη θεωρία των στρωματοποιημένων συνόλων και των στρωματοποιημένων χαρτών, αποδεικνύοντας ένα βασικό θεώρημα στρωματοποιημένης ισοτοπίας που περιγράφει την τοπική κωνική δομή των στρωματοποιημένων συνόλων Whitney, το οποίο είναι σήμερα γνωστό ως θεώρημα ισοτοπίας Thom-Mather. Μεγάλο μέρος της εργασίας του στα στρωματοποιημένα σύνολα αναπτύχθηκε για να κατανοήσει την έννοια των τοπολογικά σταθερών χαρτών και να αποδείξει τελικά το αποτέλεσμα ότι το σύνολο των τοπολογικά σταθερών απεικονίσεων μεταξύ δύο λείων πολλαπλών είναι ένα πυκνό σύνολο.
Οι διαλέξεις του Τομ σχετικά με την ευστάθεια των διαφορίσιμων εφαρμογών, που δόθηκαν στο Πανεπιστήμιο της Βόννης το 1960, εκδόθηκαν από τον Χάρολντ Λεβίν και δημοσιεύθηκαν στα πρακτικά ενός ετήσιου συμποσίου για τις ιδιομορφίες στο Πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ το 1969-70, με την επιμέλεια του C.T.C. Wall. Η απόδειξη της πυκνότητας των τοπολογικά σταθερών απεικονίσεων ολοκληρώθηκε από τον Τζον Μάδερ το 1970, με βάση τις ιδέες που είχε αναπτύξει ο Τομ τα προηγούμενα δέκα χρόνια. Μια συνεκτική λεπτομερής αναφορά δημοσιεύθηκε το 1976 από τους Κρίστοφερ Γκίμπσον, Κλάους Βιρτμίλλερ, Άντριου ντε Πλεσίς και Έντουαρντ Λουαγιένγκα.
Κατά τα τελευταία είκοσι χρόνια της ζωής του, το δημοσιευμένο έργο του Τομ αφορούσε κυρίως τη φιλοσοφία και την επιστημολογία, και ανέλαβε την επανεκτίμηση των γραπτών του Αριστοτέλη για την επιστήμη. Το 1992, ήταν ένας από τους δεκαοκτώ ακαδημαϊκούς που έστειλαν επιστολή στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ διαμαρτυρόμενοι για τα σχέδια απονομής τιμητικού διδακτορικού τίτλου στον Ζακ Ντεριντά.
Πέρα από τη συμβολή του Τομ στην αλγεβρική τοπολογία, μελέτησε τις διαφορίσιμες απεικονίσεις, μέσω της μελέτης των γενικών ιδιοτήτων. Στα τελευταία του χρόνια, αφιερώθηκε σε μια προσπάθεια να εφαρμόσει τις ιδέες του για τη δομική τοπογραφία σε ζητήματα σκέψης, γλώσσας και νοήματος, με τη μορφή μιας "ημιφυσικής".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Γάλλοι μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Βραβευμένοι με Μετάλλιο Φιλντς
Medellín
Medellín ονομάζεται το τραγούδι της Αμερικανίδας καλλιτέχνιδας Μαντόνα, σε συνεργασία με τον Κολομβιανό τραγουδιστή Μαλούμα. Κυκλοφόρησε στις 17 Απριλίου 2019 ως το πρώτο σινγκλ του δέκατου τέταρτου άλμπουμ της, Madame X, από την εταιρία Interscope Records. Γράφτηκε από τους Μαντόνα, Mirwais, Μαλούμα και Edgar Barrera, ενώ παράχθηκε από τους δύο πρώτους. Ο τίτλος αναφέρεται στην πόλη της Κολομβίας όπου γεννήθηκε ο Μαλούμα. Είναι ένα λάτιν ποπ κομμάτι με ρεγκετόν και ντανς ποπ στοιχεία, λυρικά βρίσκει τους τραγουδιστές να μιλούν για παλιές δυσκολίες ενώ ονειρεύονται ένα ταξίδι στην προαναφερθείσα πόλη.