cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ολυμπιάδα
Εκτέλεση
Μετά τους εξοντωτικούς πολέμους των επιγόνων, ο Κάσσανδρος, υπ' αριθμόν ένα εχθρός της Ολυμπιάδας, έγινε κυρίαρχος στρατηγός στη Μακεδονία και ο Φίλιππος Αρριδαίος με την Ανταία Ευρυδίκη συμμάχησαν μαζί του και τον ανακήρυξαν επιμελητή του Μακεδονικού θρόνου. Η Ολυμπιάδα, βλέποντας να κινδυνεύουν τα συμφέροντα του εγγονού της, Αλεξάνδρου Δ', εγκαταλείπει την Ήπειρο και εκστρατεύει στη Μακεδονία. Σε σύγκρουση με τα στρατεύματα της Ευρυδίκης και του Αρριδαίου, οι τελευταίοι αιχμαλωτίζονται από τη γηραιά βασίλισσα και θανατώνονται άγρια. Ο Κάσσανδρος, απασχολημένος την εποχή εκείνη στην Αθήνα, κατευθύνεται εναντίον της Ολυμπιάδας, η οποία καταφεύγει στην οχυρωμένη παραθαλάσσια πόλη του Θερμαϊκού κόλπου Πύδνα, έχοντας μαζί της το μικρό Αλέξανδρο Δ´, τη Ρωξάνη, τη Θεσσαλονίκη και πολλούς πιστούς της. Μετά από επτάμηνη στενή πολιορκία και αφού η κατάσταση των πολιορκημένων έγινε αφόρητη (οι εγκλωβισμένοι αναγκάσθηκαν να σφάξουν και να φάνε έναν ελέφαντα δώρο του Μ.Αλεξάνδρου), η Ολυμπιάδα συνθηκολόγησε για να σώσει τον εγγονό της. Ο Κάσσανδρος, αθετώντας την υπόσχεσή του, έβαλε τους ανθρώπους του να τη σφάξουν – κατ' άλλους κάλεσε όλους τους εξαγριωμένους συγγενείς των δολοφονηθέντων από την Ολυμπιάδα, να τη λιθοβολήσουν, "αφήνοντας άταφο το πτώμα της να σαπίσει". Το Δεκέμβριο του 2019 ο καθηγητής Αθανάσιος Μπίντας ανακοίνωσε σε επιστημονική ημερίδα την ταυτοποίηση του Τάφου στον Τύμβο του Κορινού Πιερίας με την τελευταία κατοικία της Ολυμπιάδας. Το θέμα έλαβε και παγκόσμια διάσταση μέσα από τα ξένα δίκτυα Με την επιστημονική πρόταση του Αθανάσιου Μπίντα συμφωνεί και η αρχαιολόγος Λιάνα Σουβαλτζή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Ηπείρου Κατηγορία:Βασίλισσες και Πριγκίπισσες της Μακεδονίας Κατηγορία:Δυναστεία των Αιακιδών Κατηγορία:Αλέξανδρος ο Μέγας
Στρατηγίς Βρινδήσιον
Η Στρατηγίς Βρινδήσιον ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, από τα μικρά συνοριακά Θέματα που λέγονταν στρατηγίδες ή στρατηγάτα τον 11ο αιώνα.
Η στρατηγίς είχε έδρα στρατηγού την οχυρωμένη με φρούριο πόλη Βρινδήσιον ή σημερινή Μπρίντιζι της Ιταλίας και διατηρήθηκε από το 1059 έως το 1067.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα Κατηγορία:Βυζαντινή Ιταλία
Κέντρο Υγείας
Το Κέντρο Υγείας είναι νοσηλευτική μονάδα πρωτοβάθμιας υγειονομικής περίθαλψης στις κυριότερες πόλεις (Έδρες Δήμων) των Νομών της Ελλάδας. Ξεκίνησαν να κατασκευάζονται επί υπουργείας Γεννηματά την δεκαετία 1981-90 (στα πλαίσια του Εθνικού Συστήματος Υγείας) και συντέλεσαν στην βελτίωση της υγειονομικής περίθαλψης στην περιφέρεια και στην εν μέρει αποσυμφόρηση των νοσοκομείων των πόλεων. Το πρώτο Κέντρο Υγείας ιδρύθηκε στο Τσοτύλι και το δεύτερο στη Νεάπολη Κοζάνης. Εφημερεύουν σε 24ωρη βάση, διαθέτουν ειδικευμένους ιατρούς, ιατρικά εργαστήρια ασθενοφόρα για μεταφορά ασθενών και παρέχουν νοσηλεία σε διαμορφωμένους θαλάμους.
Κατηγορία:Υγεία
Πρέμουντα
Το Πρέμουντα, (κροατικά: Premuda) είναι νησί της Κροατίας στην Αδριατική Θάλασσα. Έχει έκταση 8,7 τ.χλμ. και 58 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2001. Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Πρέμουντα.
Παραπομπές
Πρέμουντα
Lincoln Motor Company
Η Lincoln Motor Company, γνωστή ευρύτερα ως Lincoln, είναι αμερικανική μάρκα κατασκευής αυτοκινήτων πολυτελείας. Ιδρύθηκε τον Αύγουστο του 1917 από τον Henry Martyn Leland (Χένρυ Μάρτιν Λίλαντ), ο οποίος της έδωσε το όνομα αυτό προς τιμήν του Αβραάμ Λίνκολν, για τον οποίο είχε μεγάλη εκτίμηση από μικρός. Στις 4 Φεβρουαρίου 1922, η εταιρεία εξαγοράστηκε από την Ford Motor Company και έγινε η πολυτελής θυγατρική της, θέση την οποία διατηρεί σταθερά και διαχρονικά μέχρι σήμερα. Η ιστορική ειρωνεία είναι ότι ο Henry Leland ήταν προηγουμένως ένας από τους ιδρυτές της Cadillac, της μάρκας πολυτελών αυτοκινήτων που αργότερα έγινε και παραμένει ο μεγαλύτερος ανταγωνιστής της Lincoln στις ΗΠΑ. Άλλοι ανταγωνιστές της, είναι η Mercedes-Benz, η BMW, η Audi, η Volvo, η Jaguar, η Lexus, η Infiniti και η Acura.
Ιστορία
right|thumb|Lincoln Model L Sport Touring του 1929. right|thumb|Lincoln Continental (1939 - 1948) του 1948. right|thumb|Lincoln Continental sedan του 1960. right|thumb|Lincoln Continental sedan του 1963. right|thumb|Lincoln Continental Mark IV του 1973. right|thumb|Lincoln Continental Town Car του 1979. right|thumb|Lincoln Mark VII (1984 - 1992). right|thumb|Lincoln Town Car του 1989 - 1994.
Από το 2002 έως τα μέσα της δεκαετίας του 2010, η Lincoln έχασε αρκετό έδαφος έναντι των ευρωπαϊκών και ιαπωνικών αντίπαλων εταιρειών, λόγω έλλειψης ανταγωνιστικών νέων μοντέλων και τα εμπορικά της μερίδια συνεχώς μειώνονταν κάθε χρόνο. Καθοριστικά συνετέλεσαν σε αυτό, πλήθος από άστοχες κινήσεις, όπως η διακοπή του Lincoln Continental τον Ιούλιο του 2002 χωρίς τότε διάδοχο, το εμπορικώς καταστροφικό pick-up Lincoln Blackwood (σε βαθμό που κατασκευάστηκε για μόλις 1 σεζόν, του 2002, και μετά αποσύρθηκε από την παραγωγή), η υπερτιμολόγηση του SUV Lincoln Aviator πρώτης γενιάς (2002 - 2005), η διακοπή του δημοφιλούς Lincoln LS τον Απρίλιο του 2006 (αντικαταστάθηκε τον Αύγουστο του 2005 από το Lincoln Zephyr, το οποίο μετά από 1 χρόνο μετονομάστηκε σε MKZ, πλην όμως ποτέ δεν θεωρήθηκε ως άξιος διάδοχος) και η διακοπή του εικονικού Lincoln Town Car τον Αύγουστο του 2011 χωρίς αντικαταστάτη. Ένας επιπρόσθετος λόγος, ήταν ότι εισέπραξε τότε άκρως αρνητικά σχόλια από τον Τύπο και το κοινό ότι δεν είχε καταφέρει να διαφοροποιήσει επαρκώς τα τότε μοντέλα της από τα συγγενικά της μητρικής Ford, ιδιαίτερα στα επίπεδα εξοπλισμού και στον εσωτερικό διάκοσμο στο σαλόνι, ώστε να δικαιολογούν την αρκετά υψηλότερη τιμή τους από τα αντίστοιχα της αμερικανικής Ford.
Το 2017, το έτος που η Lincoln Motor Company συμπλήρωσε 1 αιώνα ζωής, πούλησε 188.383 αυτοκίνητα παγκοσμίως, φτάνοντας έτσι το μεγαλύτερο νούμερο από το έτος 2000. Για την ιστορία, τα δύο καλύτερα εμπορικά έτη στις ΗΠΑ ήταν το 1989, με 200.315 αντίτυπα, και το 1990, με 231.660 αντίτυπα.
Διαθεσιμότητα
right|thumb|Lincoln Navigator πρώτης γενιάς (1997 - 2002). right|thumb|Lincoln Navigator δεύτερης γενιάς του 2005 - 2006. right|thumb|Lincoln Town Car (μοντέλο της γενιάς του 2003 - 2011) σε φωτογραφία του 2010. right|thumb|Lincoln Continental 10ης γενιάς σε φωτογραφία στο [[Λας Βέγκας το 2018.]] right|thumb|Lincoln Navigator τέταρτης γενιάς του 2018.
Τα μοντέλα της Lincoln πωλούνται σε 39 χώρες, μέσω περισσότερων από 1.500 σημείων πώλησης. Κατασκευάζονται στις ΗΠΑ, στο Μεξικό (από το 2005) και στον Καναδά (από το 2006). Επισήμως, είναι διαθέσιμα στα εξής κράτη:
Αντιθέτως, στην Ευρώπη δεν έχουν εξαχθεί ποτέ επίσημα, ούτε υπάρχουν τέτοια σχέδια για το μέλλον. Διαχρονικά, ωστόσο, έχει κυκλοφορήσει ένας μικρός αντιτύπων από κάποιες παράλληλες εισαγωγές. Ιδίως το Lincoln Town Car (σε όλες τις γενιές του) γνώρισε μια δημοτικότητα σε πολλές εταιρείες ενοικίασης αυτοκινήτων, που εισήγαγαν και διέθεσαν κάποια αντίτυπά του, συνήθως με aftermarket μακρύτερο μεταξόνιο, σε αρκετές χώρες, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα, και σε όλες γνώρισε κάποια απήχηση ως λιμουζίνα για κοσμικές εκδηλώσεις.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυτοκινητοβιομηχανίες των ΗΠΑ
Διομήδης (Θράκης)
thumb|Ο Ηρακλής και τα άλογα του Διομήδη. Ρωμαϊκό μωσαϊκό στην Ισπανία. Ο Διομήδης, Έλληνας βασιλιάς της Θράκης, ήταν γίγαντας, γιος του Άρη και της Κυρήνης. Έζησε στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας κυβερνώντας την πολεμοχαρή φυλή των Βιστόνων. Ήταν γνωστός για τα τέσσερα ανθρωποφάγα άλογά του, που ο Ηρακλής αιχμαλώτισε και οδήγησε στον Ευρυσθέα προκειμένου να ολοκληρώσει τον όγδοο από τούς δώδεκα άθλους του.
Ο Διομήδης έγινε βορά των ίδιων του των αλόγων, αφού ο Ηρακλής, νικώντας πρώτα τον στρατό του Διομήδη, τον έριξε στα άλογά του να τον φάνε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Θράκης
Σαμουήλ
Ο Σαμουήλ είναι πρόσωπο της Παλαιάς Διαθήκης. Ήταν γιος του Ελκανά και της Άννας και πιστεύεται ότι άνθησε το έτος 2889 από κτίσεως κόσμου, ή 1095 π.Χ.. Υπήρξε ο τελευταίος κριτής του Ισραήλ.
Εργογραφία
Στον Σαμουήλ αποδίδονται το Βιβλίο των Κριτών, το οποίο άλλοι στον Έσδρα και άλλοι στον Εζεκιήλ αποδίδουν. Στον Σαμουήλ αποδίδεται επίσης το βιβλίο της Ρουθ, και τα είκοσι τέσσερα πρώτα κεφάλαια των Βασιλειών.
Πηγές
Κατηγορία:Πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης Κατηγορία:Άγιοι της Κυριακής των Προπατόρων Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι από την Παλαιά Διαθήκη Κατηγορία:Προφήτες του Χριστιανισμού Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Προφήτες της Καθολικής και της Ορθόδοξης Εκκλησίας
Οι παπατζήδες
Οι παπατζήδες είναι μια ελληνική κωμική ταινία του 1954 σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου, σενάριο Πέτρου Γιαννακού και σε παραγωγή Σπέντζος Φιλμ.
Πλοκή
Τρεις φίλοι (Νίκος Σταυρίδης, Πέτρος Γιαννακός και Νίκος Ρίζος) στη μετεμφυλιακή Ελλάδα μηχανεύονται διάφορες κομπίνες προκειμένου να κερδίσουν τον επιούσιο. Η αδελφή ενός εξ αυτών μένει έγκυος από τον φίλο της. Τότε ο αδελφός της έρχεται σ' επαφή με τον πατέρα του νεαρού. Κι ο πατέρας κανονίζει ο γιος του να αποκαταστήσει την κοπέλα.
Παραγωγή
Πρόκειται για την πρώτη και μοναδική κινηματογραφική εμφάνιση του ρεμπέτη Γιώργου Μπάτη. Ακόμα εμφανίζεται και ακούγεται η λαϊκή ορχήστρα του Σπύρου Καλφόπουλου.
Η πρεμιέρα της ταινίας πραγματοποιήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 1954. Κόβοντας 33.638 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 12η θέση ανάμεσα σε 21 ταινίες της ίδιας σεζόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1954 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αλέκου Σακελλάριου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Σπέντζος Φιλμ
Περιπέτεια (κόμικς)
δεξιά|200px|μικρογραφία|Χαρακτηριστικό εξώφυλλο της πρώτης περιόδου του περιοδικού Το Περιπέτεια είναι εβδομαδιαίο περιοδικό που περιέχει επανεκδόσεις των κόμικς Όμπραξ, Λοχαγός Μαρκ, και Μπλεκ. Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1983 από τις εκδόσεις Ανεμοδουρά.
Η πρώτη περίοδος έκδοσης του ολοκληρώθηκε το 1989. Εν συνεχεία, τα τεύχη που ακολούθησαν παρουσιάσθηκαν και σε μηνιαίους τόμους των 3 τευχών (ή κάποιες φορές των 4) που συνεχίζουν να εκδίδονται από τον Μάιο του 1992.
Εκδόθηκαν επίσης και "έξτρα τόμοι Μαρκ" (δέκα έως το καλοκαίρι του 2007), όπως και τόμοι "Προσφοράς" (τετράτευχοι), με εναλλαγή ιστοριών του Μαρκ και του Όμπραξ (δεκατρείς έως το καλοκαίρι του 2008).
Το 1994 κυκλοφόρησε ένα ιδιαίτερο τεύχος που χαρακτηρίσθηκε ως «προσφορά του περιοδικού Περιπέτεια», σε μεγαλύτερη διάσταση με τίτλο «η ιστορία του λοχαγού Μαρκ» το οποίο είναι ανατύπωση του υπ’αριθμόν 100 τεύχους της Ιταλικής έκδοσης, (“La storia del comandante Mark”).
Το εβδομαδιαίο αυτό περιοδικό συνέχισε έως και το 2010 (για 27ο έτος) την έκδοσή του στην Ελλάδα ως «Συλλεκτικό τεύχος Μαρκ» (με επιχρωματισμένες εικόνες), ανακυκλώνοντας εδώ και χρόνια (ήδη βρισκόμαστε στη δ’ ανατύπωση) αποκλειστικά τις ιστορίες του λοχαγού ΜΑΡΚ, οπότε και ολοκλήρωσε τον εκδοτικό του κύκλο.
Από τις Εκδόσεις Μικρός Ήρως, στις 30 Ιουλίου 2017, κυκλοφόρησε το Μαρκ #1, με μία ακόμα ανατύπωση της ιστορίας "Ο Πόλεμος Της Ανεξαρτησίας" και με συμπλήρωμα δύο ιστορίες Κοκομπίλ, ως ένθετο στην εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά κόμικς
Κωνσταντίνος Γκιουλέκας
Ο Κωνσταντίνος Γκιουλέκας (γεννημένος στις 21 Δεκεμβρίου 1960) είναι Έλληνας δημοσιογράφος, δικηγόρος, πολιτικός, βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης με τη ΝΔ και πρώην Υφυπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων της Ελλάδας.
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Κωνσταντίνος Γκιουλέκας γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1960.
Αρχικά, αποκτά το πτυχίο της Νομικής και στη συνέχεια το πτυχίο των Πολιτικών Επιστημών και Δημοσίου Δικαίου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στο Ποινικό Δίκαιο και υποψήφιος διδάκτορας στο Συνταγματικό Δίκαιο, στην έδρα της Πολιτικής Ιστορίας της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Μετά το πέρας των Δημοτικών και Περιφερειακών Εκλογών του Νοεμβρίου 2010 συμμετέχει στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Θεσσαλονίκης ως επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης με την παράταξη «Ομάδα Δημιουργίας για τη Θεσσαλονίκη». Αρχές του 2011 ορίστηκε αναπληρωτής Τομεάρχης Εξωτερικών στη ΝΔ και αναπληρωματικό μέλος της Πολιτικής Συνέλευσης του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ).
Διετέλεσε εκπρόσωπος της ΝΔ στο Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής, υπήρξε Τομεάρχης Δικαιοσύνης της ΝΔ καθώς και μέλος σε πολλές Κοινοβουλευτικές Επιτροπές, και μέλος της Ελληνικής Κοινοβουλευτικής Αντιπροσωπείας στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του ΝΑΤΟ.
Είναι το τρίτο ιδρυτικό μέλος της Νεολαίας της Ν.Δ. στη Βόρειο Ελλάδα, μέλος της ΜΑΚΙ, μέλος της ΟΝΝΕΔ, μέλος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ από το 1974. Υπήρξε, επίσης, ιδρυτικό μέλος των Ειδικών Κομματικών Οργανώσεων (ΕΚΟ) Δικηγόρων και Πολιτιστικών Φορέων της Ν.Δ.
Διαγράφηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2012 από τη ΝΔ μαζί με άλλους βουλευτές του κόμματος λόγω καταψήφισης του δεύτερου μνημονίου στήριξης, για να επανενταχθεί σε αυτή εκ νέου στις 3 Απριλίου του ίδιου χρόνου.
Διομήδης (αποσαφήνιση)
Το όνομα Διομήδης μπορεί να αναφέρεται :
Πολιτική
Μπορεί να χρησιμοποιείται και σαν επώνυμο, όπως:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
29 Φεβρουαρίου
28 Φεβρουαρίου | 29 Φεβρουαρίου | 1 Μαρτίου
Η 29η Φεβρουαρίου είναι η 60ή ημέρα του δίσεκτου έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Υπολείπονται 306 ημέρες. Τα έτη που έχουν 29 μέρες στον Φεβρουάριο είναι εξ ορισμού δίσεκτα.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Χρύση (νησίδα)
Η Χρύση ήταν νησίδα του Βορείου Αιγαίου, την οποία αναφέρουν ο τραγικός ποιητής Σοφοκλής και ο γεωγράφος Παυσανίας και η οποία αργότερα καταποντίστηκε. Τα κατάλοιπά της εικάζεται ότι αντιστοιχούν στα βυθισμένα ερείπια που έχουν εντοπιστεί στους υφάλους "Μύθωνες" ή "Χάρος" ανατολικά της Λήμνου, κοντά στη βραχονησίδα "Ανατολή".
Ιστορικές αναφορές
Η Χρύση μνημονεύεται κυρίως λόγω του ναού του θεού Απόλλωνα που υπήρχε πάνω στο μικρό νησί αλλά και για το βωμό της ομώνυμης γυναικείας θεάς "Χρύσης". Ο Φιλοκτήτης στην πορεία των Αχαιών προς την Τροία στάθμευσε στην Χρύση, με αποτέλεσμα να τον δαγκώσει μία οχιά. Η πληγή του μολύνθηκε και οι σύντροφοί του τον εγκατέλειψαν στη γειτονική Λήμνο, όπου έζησε σε μια σπηλιά και θεραπεύτηκε από τη λημνία γη.
Το νησί φαίνεται πως είχε εξαφανιστεί τον 2ο αιώνα μ.Χ. Ο Ρωμαίος ιστορικός Αππιανός (95-165 μ.Χ.) την αναφέρει στο βιβλίο του Μιθριδάτειος (c. 72 et. seq). Ο Παυσανίας, που έζησε το 2ο αιώνα μ.Χ., στο μνημειώδες έργο του "Ελλάδος Περιήγησις" σημειώνει πως το νησί είχε από καιρό καταβυθιστεί:
''Το ακόλουθο περιστατικό αποδεικνύει πως η δύναμη της τύχης είναι ισχυρότερη και πιο θαυμαστή από ό,τι δείχνουν οι καταστροφές και η ευημερία των πόλεων. Όχι μακριά από τη Λήμνο υπήρχε κάποτε ένα νησί, η Χρύση, όπου, όπως λέγεται, ο Φιλοκτήτης υπέστη έναν τραυματισμό από νερόφιδο. Όμως, τα κύματα σκέπασαν εντελώς το νησί, και η Χρύση βυθίστηκε και εξαφανίστηκε στα βάθη... Έτσι, προσωρινή και εντελώς αδύναμη είναι η τύχη των ανθρώπων''.
Νεώτεροι ερευνητές τοποθετούν την καταβύθιση στα 197 π.Χ., όταν σημειώθηκαν έντονα σεισμικά φαινόμενα στην περιοχή.
Αρχαιολογική έρευνα
Από τα τέλη του 18ου αιώνα έχει ταυτιστεί με τη νησίδα Χρύση μια βυθισμένη αρχαία πόλη που έχει εντοπιστεί ανατολικά των ακτών της Λήμνου, στα ανοικτά του κόλπου Κέρος. Εκεί, κοντά στη βραχονησίδα Ανατολή, υπάρχει μια εκτεταμένη σειρά υφάλων έκτασης περίπου δέκα τετραγωνικών μιλίων, τους οποίους οι ντόπιοι αποκαλούν Μύθωνες ή Πεταλίδια ενώ στους βρετανικούς ναυτικούς χάρτες σημειώνονται ως ύφαλοι Χάρος (Kharos bank). Στους υφάλους αυτούς σε βάθος περίπου δώδεκα μέτρων εντοπίστηκαν ερείπια κτιρίων, τα οποία υποτίθεται ότι ανήκουν στο ναό του Απόλλωνα της Χρύσης.
Την ύπαρξη των ερειπίων ανέφερε πρώτος ο Γάλλος περιηγητής Choiseul-Guffier το 1785, ο οποίος τα ταύτισε με την ομηρική νησίδα Χρύση (Chryse Insula). Το 1912 ο Έλληνας Δημήτριος Μπακόπουλος, υποπλοίαρχος του πολεμικού πλοίου "Κανάρης", το οποίο ναρκοθετούσε την περιοχή, ενημέρωσε το Υπουργείο Ναυτικών ότι:
"...προς ανατολάς της νήσου ανεκαλύφθη παρά τον σκόπελον Χάρος βεβυθισμένη πόλις, ης φαίνονται καλώς σωζόμενα τα ερείπια..."
Από τα παραπάνω συνάγεται, ότι στο παρελθόν υπήρχε κάποια έκταση στεριάς στα ανατολικά της Λήμνου, η οποία είτε συνδεόταν με στενή λωρίδα ξηράς με το υπόλοιπο νησί είτε ήταν ανεξάρτητη νησίδα. Πάνω σε αυτή την έκταση βρισκόταν, κατά τα φαινόμενα, η Χρύση και άλλοι ίσως οικισμοί, τα ερείπια των οποίων εντοπίζονται στο βυθό.
Σοφία της Γαλλίας (1776-1783)
Η Σοφία της Γαλλίας (Sophie de France, 5 Αυγούστου 1776 - 5 Δεκεμβρίου 1783) ήταν κόρη του Κάρολου του Αρτουά.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 5 Αυγούστου 1776 στο Παλάτι των Βερσαλλιών, και ήταν το δεύτερο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του Κάρολου του Αρτουά και της Πριγκίπισσας Μαρίας Θηρεσίας της Σαβοΐας.
Δεδομένου ότι δεν βαφτίστηκε, δεν έλαβε όνομα για μεγάλο διάστημα. Στην πραγματικότητα, ήταν συνηθισμένο στη βασιλική οικογένεια της Γαλλίας να περιμένει μέχρι το επίσημο βάπτισμα για να δώσει ένα πρώτο όνομα: αυτό συνέβη με τον πατέρα της, Κάρολο-Φίλιππο. Έλαβε τον τίτλο της Δεσποινίδος ως η μεγαλύτερη κόρη του Πρίγκιπα της Γαλλίας, σύμφωνα με την αυλή των Βερσαλλιών. Έλαβε επίσης τον τίτλο της "Βασιλικής Υψηλότητας", υπό εντολή του θείου της του βασιλιά.
Θάνατος
Η Σοφία πέθανε στο Παλάτι των Βερσαλλιών σε ηλικία επτά ετών, λίγους μήνες μετά την αδερφή της, Μαρία Θηρεσία Λουίζα της Γαλλίας. Είναι θαμμένη στη βασιλική του Σαιντ-Ντενί, στα προάστια του Παρισιού, μια παραδοσιακή νεκρόπολη της βασιλικής οικογένειας, και η καρδιά της τοποθετήθηκε στο εκκλησάκι Σαιντ-Ανν της εκκλησίας της Παναγίας της μονής Val-de-Grâce. . Υπάρχουν πορτρέτα της Σοφίας και της οικογένειάς της στις Βερσαλλίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Βουρβόνων Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας
Κήπος Κοζάνης
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Κήπος (αποσαφήνιση)
Ο Κήπος είναι ημιορεινό χωριό της Κοζάνης σε υψόμετρο 360 μέτρα το οποίο βρίσκεται δυτικά της τεχνητής λίμνης Πολυφύτου και νοτιοανατολικά της πόλης της Κοζάνης σε απόσταση 14,5 χλμ. Την περίοδο της τουρκοκρατίας ονομαζόταν Μπαξί και έτσι αναφέρεται στο ΦΕΚ 260Α-31/12/1918 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Καισάρειας. Μετονομάστηκε σε Κήπος το 1928. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Καισάρεια αποτελούν την τοπική κοινότητα Καισάρειας που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Ελιμείας του δήμου Κοζάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 129 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Κοζάνης
Λαμπρινός Εχινάδων
Ο Λαμπρινός ή Λαμπρινή είναι μία μικρή νησίδα του συμπλέγματος των Εχινάδων. Ανήκει στις βόρειες Εχινάδες. Το μέγιστο υψόμετρό του είναι 61 μέτρα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εχινάδες
Σταντ Ερμπατζόλο
Το Σταντ Ερμπατζόλο είναι στάδιο της Κορσικής, το οποίο χρησιμοποιείται από την ΣΑ Μπαστιά. Αυτό τον καιρό φιλοξενεί τους εντός έδρας αγώνες της τελευταίας στην Νασιονάλ.
Ιστορία
Το στάδιο αυτό είναι το μοναδικό γήπεδο που έχει χρησιμοποιήσει η ομάδα στη διάρκεια της ιστορίας της. Έχει φιλοξενήσει όλους τους εντός έδρας αγώνες της.
Το 2011 το στάδιο απέκτησε μια νέα σωληνωτή κερκίδα χωρητικότητας 700 θέσεων, της οποίας ένα τμήμα προορίζεται για τους οπαδούς των φιλοξενούμενων, φτάνοντας έτσι την χωρητικότητα του γηπέδου στις 2.000 θέσεις. Το στάδιο μπορεί να φιλοξενήσει αγώνες ποδοσφαίρου μέχρι και την Νασιονάλ, κάτι που δεν θα ισχύσει για την σεζόν 2012/2013 χάρη στον τίτλο πρωταθλητή του CFA για το 2012, που κατέκτησε ο σύλλογος.
Σημαντικές ημερομηνίες
Ερμπατζόλο Κατηγορία:ΣΑ Μπαστιά
Λεκανοπέδιο
Το λεκανοπέδιο είναι έκταση που μοιάζει με λεκάνη, όπως περιγράφει το όνομά του. Η έκταση αυτή μπορεί να είναι μικρή ή μεγάλη και περιβάλλεται από βουνά. Γνωστά λεκανοπέδια είναι το λεκανοπέδιο Παρισιού και της Ακουιτανίας όπου γίνεται μεικτή καλλιέργεια. Το λεκανοπέδιο του ποταμού Αμαζονίου. Είναι το μεγαλύτερο λεκανοπέδιο στον κόσμο. Καλύπτει την μισή περίπου έκταση της Βραζιλίας. Η περιοχή αυτή είναι γνωστή και με το όνομα Αμαζονία.
Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί
Επωπέας (αποσαφήνιση)
Με το όνομα Επωπέας (αρχ. Επωπεύς) σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία φέρονται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Ψυρρή
Η μικρή συνοικία του Ψυρρή βρίσκεται στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας και είναι μια από τις παλαιότερες συνοικίες της πόλης. Απλώνεται γύρω από την Πλατεία Ψυρρή ή Πλατεία Ηρώων, στην οποία οδηγούν οι πέντε σημαντικοί δρόμοι της συνοικίας: η οδός Μιαούλη, η οδός Καραϊσκάκη, η οδός Αγίων Αναργύρων, η οδός Αριστοφάνους και η οδός Αισχύλου.
Θέση συνοικίας
Η συνοικία βρίσκεται στα βορειοδυτικά της Πλατείας Μοναστηρακίου. Έχει σχεδόν τετραγωνικό σχήμα και οριοθετείται:
Η πλατεία Μοναστηρακίου βρίσκεται ακριβώς απέναντι από την νοτιοανατολική γωνία της συνοικίας, στην συμβολή των οδών Αθηνάς και Ερμού, ενώ η Πλατεία Αγίων Ασωμάτων και το Θησείο στην νοτιοδυτική της γωνία. Η Βαρβάκειος Αγορά βρίσκεται κοντά στο βορειοανατολικό άκρο του Ψυρρἠ, ενώ η Πλατεία Κουμουνδούρου σε μικρή απόσταση από την οδό Σαρρή, προς τα βορειανατολικά.
Πρώτη αναφορά
Πρώτη φορά το Ψυρρή αναφέρεται στο βιβλίο του Γάλλου γιατρού Ζακόμπ Σπον με τίτλο Ταξίδι σε Ιταλία, Δαλματία, Ελλάδα και Ανατολή το 1678, στο οποίο παρουσιάζεται ως ένα από τα οκτώ πλατώματα της Αθήνας. Η ετυμολογία της ονομασίας της συνοικίας δεν έχει απόλυτα εξακριβωθεί. Πιθανότατα η λέξη Ψυρρή(ς) σημαίνει Ψαριανός και προέρχεται από τις παλαιότερες ονομασίες της νήσου των Ψαρών.
Γνωστοί κάτοικοι
Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας ο λόρδος Βύρων διέμεινε στην οικία του υποπροξένου της Αγγλίας Θεόδωρου Μακρή, όπου και γνώρισε την Θηρεσία Μακρή, την οποία και ερωτεύτηκε. Εκείνη την εποχή υπήρχε και το αρχοντικό του Κυριάκου Πιττάκη, του μετέπειτα διάσημου για τις ανασκαφές στην Ακρόπολη αρχαιολόγου. Μετά την απελευθέρωση, στην περιοχή εγκαταστάθηκαν διάφορες αρχοντικές οικογένειες όπως αυτή του ηγεμόνα της Ουγγροβλαχίας Ιωάννη Καρατζά. Ένας από τους διασημότερους κατοίκους του Ψυρρή ήταν και ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Στην συνοικία κατοίκησε για πάνω απο 20 χρόνια και γι' αυτό του δόθηκε το προσωνύμιο ο Ερημίτης του Ψυρρή.
Οι «κουτσαβάκηδες»
Απο το 1870 το Ψυρρή είχε μετατραπεί σε μια από τις πιο επικίνδυνες περιοχές της Αθήνας. Αιτία ήταν οι διαβόητοι κουτσαβάκηδες, δηλαδή οι διάφοροι μάγκες που ζούσαν μέσα στην παρανομία. Οι κουτσαβάκηδες λήστευαν και πολλές φορές δολοφονούσαν εμπόρους με αποτέλεσμα να δημιουργούν μεγάλο φόβο στους περαστικούς. Το σοβαρότερο περιστατικό συνέβη την Ανάσταση του 1847 όταν κάτοικοι της περιοχής προκάλεσαν καταστροφές στο σπίτι του Ισπανοεβραίου τυχοδιώκτη Δαυίδ Πατσίφικο (Άγγλου υπηκόου και πρώην Προξένου της Πορτογαλίας) γιατί τόλμησε να προσβάλει το έθιμο της περιφοράς του Επιταφίου μετά το οποίο ακολουθούσε τότε το κάψιμο του Ιούδα ή κάψιμο του Εβραίου δηλ. η καύση αχυρένιου ομοιώματος του Ιούδα. Στη συνέχεια ακολούθησε διπλωματικό επεισόδιο, με αφορμή αυτή την καταστροφή, γεγονός που έμεινε γνωστό με τον τίτλο Παρκερικά. Τελικά η δράση των κουτσαβάκηδων έληξε απότομα τον Δεκέμβριο του 1893, όταν ο τότε αστυνομικός διευθυντής Αθηνών-Πειραιώς Δημήτριος Μπαϊρακτάρης μέσα σε έναν μήνα κατάφερε να συλλάβει τους κακοποιούς της περιοχής.
Σήμερα
Στην εποχή μας, η συνοικία του Ψυρρή είναι μία γραφική και ιστορική γειτονιά γεμάτη μαγαζιά, εστατόρια/μεζεδοπωλεία και μπαρ. Παρ' όλα αυτά γενικά θεωρείται υποβαθμισμένη και αντιμετωπίζει ακόμη προβλήματα εγκληματικότητας, ιδιαίτερα στο βόρειο τμήμα της, αποτελώντας μια θλιβερή εξαίρεση στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Παράλληλα, έντονη είναι η παρουσία καταστημάτων διαφόρων ειδών, λειτουργούμενα από μετανάστες από τη Κίνα, το Μπανγκλαντές και το Πακιστάν.
Λαογραφία
Η πλατεία του Ψυρρή λέγεται πλατεία Ηρώων από τα ονόματα των οδών που καταλήγουν σ' αυτή. Στην παλιά Αθήνα, προπολεμικά, η ονομασία αυτή αποδίδονταν σκωπτικά στους "ήρωες", εννοώντας τους κουτσαβάκηδες, της εποχής, που συγκεντρώνονταν σ' αυτή.
Στην βορειοδυτική πλευρά της πλατείας Ηρώων ανεγέρθηκε το 1912 επί δημαρχίας Σπύρου Μερκούρη το Α' Υγειονομικό Κέντρο, στο οποίο σήμερα στεγάζονται δημοτικές υπηρεσίες του 3ου διαμερίσματος της Αθήνας.
Πηγές
Κατηγορία:Συνοικίες και περιοχές Αθήνας
Κατάλογος έργων του Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι
Η σελίδα αυτή αποτελεί σχεδόν πλήρη εικονογραφημένο κατάλογο των έργων του Ντάντε Γκάμπριελ Ροσέτι.
Κατηγορία:Κατάλογοι έργων τέχνης
Γ Όφεως
Ο γ (γάμμα) Όφεως (Gamma Serpentis, γ Ser) είναι αστέρας στον αστερισμό Όφι, στο τμήμα του που αντιπροσωπεύει την κεφαλή του όφεως (Serpens Caput). Με φαινόμενο μέγεθος 3,85, είναι υπό κανονικές συνθήκες εύκολα ορατός με γυμνό μάτι. Παρά το όνομά του πάντως δεν είναι ο τρίτος, αλλά μόλις ο ένατος σε φωτεινότητα αστέρας του Όφι. Με βάση την ετήσια ηλιοκεντρική (αστρική) του παράλλαξη όπως αυτή μετρήθηκε από την αποστολή HIPPARCOS, απέχει από τη Γη περί τα 36,7 έτη φωτός.
Αστροφυσικά δεδομένα
Ο γ Όφεως είναι ένας συνηθισμένος αστέρας της Κύριας ακολουθίας φασματικού τύπου F6 V. Ο δείκτης χρώματος (B−V) του αστέρα είναι +0,48, που αντιστοιχεί σε επιφανειακή θερμοκρασία 6.200 έως 6.500 K. Είναι μεγαλύτερος σε διάμετρο (κατά 55% περίπου) και σε μάζα (κατά 15% έως 45%) από τον Ήλιο, ενώ η απόλυτη λαμπρότητά του είναι τριπλάσια της ηλιακής, δηλαδή αντιστοιχεί σε απόλυτο μέγεθος +3,60. Είναι νεότερος αστέρας από τον Ήλιο, έχοντας ηλικία που εκτιμάται σε 3,5 δισεκατομμύρια έτη.
Οι αστρονόμοι υποπτεύονται ότι ο γ Όφεως είναι ίσως ελαφρώς μεταβλητός αστέρας. Μερικές φορές αναφέρεται ότι έχει δύο συνοδούς αστέρες δέκατου μεγέθους σε απόσταση περίπου τριών λεπτών της μοίρας από αυτόν, που μάλλον εμφανίζονται απλώς ότι είναι κοντά του από την οπτική γωνία της Γης, ενώ στην πραγματικότητα δεν έχουν σχέση με τον γ Όφεως. Ο αστέρας απομακρύνεται από τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα με μέση ταχύτητα 6,8 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο (24.500 χιλιόμετρα την ώρα), ενώ εμφανίζει και σημαντική ιδία κίνηση.
Ονομασίες
Στην παραδοσιακή κινεζική αστρονομία, ο όρος 天市右垣 (Tiān Shì Yòu Yuán), δηλαδή «το δεξί περιτείχισμα της Ουράνιας Αγοράς» αναφέρεται μια μικρή ομάδα αστέρων, η οποία αντιπροσώπευε ένδεκα αρχαίες επαρχίες-κρατίδια της Κίνας και την οποία αποτελούσαν οι γ Όφεως, β, γ και κ Ηρακλέους, β, δ, α και ε Όφεως, και δ, ε και ζ Οφιούχου. Ο ίδιος ο γ Όφεως ήταν έτσι γνωστός ως 天市右垣四 (Tiān Shì Yòu Yuán sì), δηλαδή «ο τέταρτος (αστέρας) του δεξιού περιτειχίσματος της Ουράνιας Αγοράς», και αντιπροσώπευε την επαρχία-κρατίδιο Τζενγκ (鄭) ή Τσινγκ).
Ναυαγοσωστική υπηρεσία
Ως ναυαγοσωστική υπηρεσία (γαλ. service de sauvetage, αγγλ. salvage service) χαρακτηρίζεται ειδική υπηρεσία, σπάνια κρατική, συνηθέστερα ιδιωτική υπό κρατικό έλεγχο, που διαθέτει επάκτιους ναυαγοσωστικούς σταθμούς εφοδιασμένους με κατάλληλα μέσα και ειδικευμένο προσωπικό για παροχή βοήθειας σε πλοία, σκάφη και αεροσκάφη στον θαλάσσιο χώρο ευθύνης τους.
Η πλέον άριστη τέτοια υπηρεσία είναι η γαλλική «Societé centrale de Sauvetage des naufragés», που ιδρύθηκε το 1868 η οποία και πύκνωσε τους σταθμούς διάσωσης σε όλο σχεδόν το ανάπτυγμα των γαλλικών ακτών, σχεδόν με τα τελειότερα μέσα και με πολύ εκπαιδευμένο προσωπικό, που συνεργάζεται με την τελωνοφυλακή. Παρόμοιες υπηρεσίες υφίστανται και στα βόρεια πρόσγεια του Βοσπόρου, από τη Μαύρη Θάλασσα.
Στην Ελλάδα έγινε μια τέτοια πρόβλεψη δημιουργίας υπηρεσίας, χρονικά πολύ πριν της γαλλικής, στην εποχή του Βασιλέως Όθωνα. Εκείνη η υπηρεσία προβλέπονταν κρατική υπό τη ναυτική διοίκηση της Υπηρεσίας Φάρων. Με τον ειδικότερο όμως νόμο περί Φάρων του 1833 αφαιρέθηκε η αρμοδιότητα αυτή χωρίς και να γίνει κάποια σχετική πρόβλεψη. Κατά τη δεκαετία του 1980 άρχισε η οργάνωση των παραλιών με μικρές εγκαταστάσεις που επάνδρωσαν πολύ λίγοι ναυαγοσώστες για προστασία περισσότερο των λουομένων στη περιοχή ως διασώστες και όχι για ναυαγούς.
Η ναυαγοσωστική υπηρεσία δεν θα πρέπει να συγχέεται με τις ναυαγοσωστικές εταιρίες που επιλαμβάνονται σε διασώσεις πλοίων με τα ναυαγοσωστικά που διαθέτουν.
Ναυαγοσ Κατηγορία:Ασφάλεια ναυσιπλοΐας Κατηγορία:Ναυτικά ατυχήματα
Ντεπορτίβο Σαπρίσα
Η Ντεπορτίβο Σαπρίσα (ισπανικά: Deportivo Saprissa) είναι αθλητικός σύλλογος από το Σαν Χοσέ στην Κόστα Ρίκα, περισσότερο γνωστός για το ποδοσφαιρικό του τμήμα. Έδρα της ομάδας είναι το Εστάδιο Ρικάρδο Σαπρίσα Αϊμά, χωρητικότητας 23.281 θεατών. Συμμετέχει στην Πριμέρα Ντιβισιόν της Κόστα Ρίκα. Τα χρώματα της ομάδας είναι το μωβ (μπορντό) και το λευκό. Αποτελεί την σημαντικότερη ομάδα της πρωτεύουσας, και έχει μαζικότερη υποστήριξη οπαδών σε όλη τη χώρα αλλά και στους κόλπους της ομογένειας.
Ιστορία
Η ομάδα ιδρύθηκε στις 16 Ιουλίου 1935, από τον Ρομπέρτο Φερνάντεθ, ο οποίος ονόμασε την ομάδα του από τον χορηγό της φανέλας τους, τον Δον Ρικάρδο Σαπρίσα Αϊμά. Ο σύλλογος ξεκίνησε από την 3η Κατηγορία της Κόστα Ρίκα ως Σαπρίσα ΦΚ. Προβιβάστηκε διαδοχικά στην Primera División de Costa Rica, κάνοντας το ντεμπούτο της στην κορυφαία κατηγορία στις 21 Αυγούστου 1949. Εκείνη τη χρονιά, η ομάδα κέρδισε τον πρώτο της τελικό εναντίον της Gimnástica Española με σκορ 0–3, αν και στη συνέχεια έχασε το εκτός έδρας παιχνίδι με 6–2 για να ηττηθεί ξανά με 2-1 και σε τρίτο παιχνίδι.
Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα επιτεύγματα των πρώτων χρόνων του συλλόγου, ήταν η κατάκτηση του τίτλου της τρίτης και δεύτερης κατηγορίας χωρίς ούτε μια ήττα.
Έκτοτε ο σύλλογος παραμένει στην κορυφαία κατηγορία της Κόστα Ρίκα και έχει κατακτήσει 38 πρωταθλήματα, συμπεριλαμβανομένων έξι διαδοχικών εθνικών τίτλων τη δεκαετία του '70. Είναι επίσης μια από τις πιο επιτυχημένες ομάδες στην ευρύτερη περιοχή, έχοντας κερδίσει το ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ τρεις φορές – το 1993, το 1995 και το 2005 καθώς και πέντε Κύπελλο Πρωταθλητριών Ποδοσφαίρου Κεντρικής Αμερικής: το 1972, 1973, 1978, 1998 και 2003.
Ένα από τα πιο δημοφιλή ψευδώνυμα της ομάδας είναι το El Monstruo Morado (Το Μωβ Τέρας) και υιοθετήθηκε όταν το 1987, η εφημερίδα Diario Extra έδωσε αυτό το χαρακτηρισμό για να περιγράψει τον τρομερό θόρυβο που προκαλούσε η λαοθάλασσα των οπαδών της Σαπρίσα κατά τη διάρκεια ενός ντέρμπι.
Σήμα
Το 2012 παρουσιάστηκε ένα νέο λογότυπο το οποίο αντικατέστησε το προηγούμενο. Κύριο στοιχείο του νέου λογότυπου αποτέλεσε το γράμμα «S».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1935
Βίλλα Σπάρτα
Η Βίλλα Σπάρτα (ιταλικά: Villa Sparta), παλαιότερα γνωστή ως Βίλλα Μπομπολίνα (ιταλικά: Villa Bobolina), είναι παλάτι στην κωμόπολη του Φιέζολε (Φλωρεντία), στην Τοσκάνη της Ιταλίας, εντός της συνοικίας Σαν Ντομένικο, στους πρόποδες του λόφου.
Ανεγερθείσα κατά τη διάρκεια του 15ου αιώνα, είναι κυρίως γνωστή για τους κήπους της, καθώς και για το γεγονός πως αποτέλεσε την κατοικία αριθμού μελών των βασιλικών οικογενειών της Ελλάδας και της Ρουμανίας κατά την εξορία τους.
Μεταξύ του 15ου και του 19ου αιώνα
Ανεγερθείσα κατά τη διάρκεια του 15ου αιώνα από την Οικογένεια Φρεσκομπάλντι, η συγκεκριμένη έπαυλη ανήκε, κατά τη δεκαετία του 1920, σε έναν Αμερικανό ονόματι Ουίλκινς. Αποτελείτο, εκείνη την περίοδο, από 3 μικρού μεγέθους κότατζ, καθώς και 20 στρέμματα γης, τα οποία βρίσκονταν σε κοντινή απόσταση του Μοναστηριού Σαν Ντομένικο.
Η βασίλισσα Σοφία της Ελλάδας και η Βίλλα Μπομπολίνα
Τον Ιανουάριο του 1923, ο πρώην βασιλέας Κωνσταντίνος Α΄ της Ελλάδας απεβίωσε όντας εξόριστος στη Βίλλα Ιτζέα του Παλέρμο, όπου και είχε καταφύγει μαζί με τη σύζυγό του, βασίλισσα Σοφία της Πρωσίας, καθώς και αριθμό εκ των παιδιών τους, έπειτα από την παραίτησή του από τον θρόνο, τον Σεπτέμβριο του 1922.
Ούσα χήρα και εξακολουθώντας να έχει απαγόρευση διαμονής στην Ελλάδα, η βασίλισσα Σοφία αναχώρησε από τη Νότια Ιταλία μαζί με τις κόρες της, Ειρήνη και Αικατερίνη. Στη συνέχεια, εγκαταστάθηκε στην Τοσκάνη, στο Φιέζολε, εντός κατοικίας γνωστής, εκείνη την περίοδο, ως Βίλλα Μπομπολίνα. Παρά το γεγονός πως η ίδια ήταν γοητευμένη από τη συγκεκριμένη τοποθεσία, ωστόσο, ουδέποτε προχώρησε στην αγορά της κατοικίας αυτής, επιθυμώντας να δείξει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο την πίστη της σε μία επερχόμενη παλινόρθωση της ελληνικής μοναρχίας.
Μεταξύ του 1924 και του 1927, η Σοφία και οι δύο κόρες της υποδέχθηκαν εντός της έπαυλης τις πριγκίπισσες Ασπασία και Αλεξάνδρα της Ελλάδας, γεγονός το οποίο χαροποίησε ιδιαιτέρως την πρώην βασίλισσα, η οποία είχε ιδιαίτερη αγάπη προς την εγγονή της. Τέλος, το 1930, η Ελένη της Ελλάδας, έπειτα από το διαζύγιό της με τον βασιλέα Κάρολο Β΄ της Ρουμανίας, εγκαταστάθηκε, με την σειρά της, στην έπαυλη της μητέρας της. Η θερινή περίοδος διακοπών που ακολούθησε αποτέλεσε ευκαιρία για την χηρεύουσα βασίλισσα να δει εκ νέου τον εγγονό της, Μιχαήλ, ο οποίος είχε μεταβεί στην έπαυλη προκειμένου να επισκεφθεί την μητέρα του.
Η βασίλισσα Ελένη της Ρουμανίας και η Βίλλα Σπάρτα
Τον Ιανουάριο του 1932, η βασίλισσα Σοφία απεβίωσε στη Γερμανία. Η κόρη της, Ελένη, αποφάσισε, τότε, να προχωρήσει στην αγορά της έπαυλης και να την μετονομάσει σε «Βίλλα Σπάρτα». Επί χρονικού διαστήματος διάρκειας δέκα ετών, η ίδια κατοίκησε εντός των τειχών της μαζί με τις δύο αδερφές της, Ειρήνη και Αικατερίνη, καθώς και μαζί με τον αδερφό της, μετέπειτα Παύλο Α΄ της Ελλάδας, ο οποίος και πραγματοποιούσε μακρόχρονες διαμονές στη συγκεκριμένη τοποθεσία.
Κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου, η Ελένη της Ελλάδας προχώρησε στην υλοποίηση σημαντικών εργασιών εντός της έπαυλης. Μεταξύ άλλων, το 1934, ανέθεσε στον ανθοκόμο Σέσιλ Πίνσεντ να προχωρήσει σε εκ νέου σχεδιασμό των κήπων που περιτριγύριζαν την έπαυλη σε έναν περισσότερο παραδοσιακό αρχιτεκτονικό ρυθμό, σύμφωνα με το μοτίβο των κήπων ιταλικού τύπου.
Το 1936, έλαβε χώρα η παλινόρθωση της μοναρχίας στην Ελλάδα, με συνέπεια η πλειοψηφία των μελών της βασιλικής οικογένειας να επιστρέψουν στην Ελλάδα. Μόνον η Ελένη επέλεξε να παραμείνει στην Τοσκάνη, αν και, παράλληλα, πραγματοποίησε αριθμό ταξιδιών στο εξωτερικό. Ωστόσο, το 1940, η Ελένη εγκατέλειψε την Βίλλα Σπάρτα έπειτα από την εκ νέου άνοδο στο θρόνο του υιού της, Μιχαήλ Α΄, ως Βασιλέα της Ρουμανίας, ενώ η κυβέρνηση του Ιόν Αντονέσκου απηύθυνε κάλεσμα για την επιστροφή της στο Βουκουρέστι.
Έπειτα από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Το 1947, η Ρουμανία, υπό την κατοχή σοβιετικών στρατευμάτων, προχώρησε στην κατάργηση της μοναρχίας, ενώ η βασιλική οικογένεια υποχρεώθηκε σε εξορία. Στη συνέχεια, η Ελένη επέστρεψε στη Βίλλα Σπάρτα, συνοδευόμενη από τον υιό της, πρώην βασιλέα Μιχαήλ Α΄. Το 1948, ο Μιχαήλ παντρεύτηκε την πριγκίπισσα Άννα των Βουρβόνων-Πάρμας, ενώ το ζεύγος εγκαταστάθηκε εντός της έπαυλης.
Ωστόσο, η πρώην βασιλική οικογένεια εγκατέλειψε το Φιέζολε κατά τη διάρκεια του αμέσως επόμενου έτους, προκειμένου να εγκατασταθεί μόνιμα στη Λωζάνη της Ελβετίας.
Πηγές
Σπαρτα Κατηγορία:Μνημεία στην Τοσκάνη Φιεζολε Κατηγορία:Βασιλικές κατοικίες στην Ελλάδα Κατηγορία:Φιέζολε
Μινώταυρος (αποσαφήνιση)
Το λήμμα Μινώταυρος μπορεί να σχετίζεται με κάποιο από τα παρακάτω:
Νίκος Απέργης
Ο Νίκος Απέργης (2 Ιουλίου 1947 – 3 Φεβρουαρίου 2012) ήταν Έλληνας ηθοποιός και πολιτικός.
Βιογραφία
Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια αλλά «όχι και τόσο εξαιρετικά δύσκολα, ώστε να μπορούν να γυριστούν ταινία του Ξανθόπουλου», όπως συνήθιζε να λέει ο ίδιος. Η μητέρα του ήταν φιλόλογος και λάτρης του θεάτρου και στην ουσία αυτή του εμφύσησε την αγάπη για την υποκριτική. Παιδί ακόμα, συμμετείχε σε παραστάσεις παιδικού θεάτρου.
Μόλις τελείωσε το σχολείο, γράφτηκε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από όπου αποφοίτησε το 1969. Από τότε ασχολήθηκε επαγγελματικά με το ραδιόφωνο, το θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, κυρίως ως ηθοποιός αλλά και με πολλές άλλες ιδιότητες.
Εργάστηκε ως συγγραφέας - βραβεύτηκε για το θεατρικό έργο του «Σφουγγαράδες» - αλλά και ως σκηνογράφος, βοηθός σκηνοθέτη και θεατρικός επιχειρηματίας. Διέπρεψε είτε παίζοντας πλάι σε μεγάλους καλλιτέχνες είτε πρωταγωνιστώντας σε παραστάσεις και μεγάλες τηλεοπτικές σειρές, όπως οι Άγνωστος πόλεμος, Η γειτονιά μας, Αθάνατες ιστορίες αγάπης, Οι Πανθέοι και Η λάμψη.
Πολιτική
Διατέλεσε συνιδρυτής, γραμματέας και πρόεδρος της κομματικής οργάνωσης ηθοποιών. Επίσης εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος επί έξι συνεχείς τετραετίες στον Δήμο Αθηναίων. Διατέλεσε αντιδήμαρχος και υπεύθυνος κατά περιόδους σε όλες σχεδόν τις δημοτικές δραστηριότητες.
Το 1974 ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα των ανθρώπων της τέχνης και του τότε προέδρου του κόμματος Κωνσταντίνου Καραμανλή και αφιερώθηκε στη Νέα Δημοκρατία. Υπήρξε μέλος της ομάδας κοινοβουλευτικού έργου πολιτισμού της Ν.Δ.
Προσωπική ζωή
Το γεγονός που τον συγκλόνισε ήταν ο θάνατος της συζύγου του το 2005. Η ηθοποιός Μαίρη Κυβέλου ήταν σύντροφός του στην τέχνη και τη ζωή για είκοσι τέσσερα χρόνια και ο χαμός της του στοίχισε πάρα πολύ. Ηταν από τα πιο αγαπημένα ζευγάρια του καλλιτεχνικού χώρου, με την οποία είχε αποκτήσει έναν γιο, και τον θάνατό της δεν μπόρεσε να τον ξεπεράσει ποτέ έως τον θάνατό του το 2012 από καρκίνο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αθηναίων Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου
Επαρχία Σελίνου
right|220px|thumb|Η θέση της επαρχίας Σελινού εντός του νομού Χανίων
Η Επαρχία Σελίνου ήταν μονάδα τοπικής διοίκησης του νομού Χανίων. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα του Νομού και συνόρευε Βόρεια με την Επαρχία Κισσάμου, βορειοανατολικά με την Επαρχία Κυδωνίας και ανατολικά με την Επαρχία Σφακίων. Νότια βρέχεται από το Λιβυκό πέλαγος και δυτικά από τη Μεσόγειο θάλασσα. Περιελάμβανε τους Δήμους Καντάνου, δήμος Ανατολικού Σελίνου, Πελεκάνου και την Κοινότητα Γαύδου.
Πρωτεύουσα της επαρχίας ήταν η Κάντανος στο κέντρο της επαρχίας, με μεγάλο αριθμό Βυζαντινών Εκκλησιών του 14ου και 15ου αιώνα. Άλλες κωμοπόλεις και χωριά είναι η Παλαιόχωρα στις ακτές του Λιβυκού πελάγους το κυριότερο τουριστικό θέρετρο με το κάστρο Σέλινο, η Κουντούρα με τα πολλά θερμοκήπια, η Σούγια με την όμορφη παραλία, τα Τεμένια με τις ιαματικές πηγές, το Ροδοβάνι, ο Καμπανός κ.α.
Η οικονομία της επαρχίας στηρίζεται στην γεωργία (θερμοκηπιακές καλλιέργειες κυρίως στην Κουντούρα και ελιές στο εσωτερικό), την κτηνοτροφία (αιγοπρόβατα) και τον τουρισμό. Κυριότερο τουριστικό θέρετρο με ικανοποιητικό αριθμό μικρών και μεσαίων τουριστικών μονάδων, εστιατόρια, μπαρ, ντίσκο κ.α. είναι η Παλαιόχωρα που είναι και η μεγαλύτερη σε πληθυσμό κωμόπολη και ακολουθεί η μικρότερη κωμόπολη Σούγια. Υπάρχουν παραλίες στην πλευρά του Λιβυκού Πελάγους. Στις παραλίες δυτικά της Παλαιόχωρας βρίσκονται κέδροι, ένα δέντρο που ευδοκιμεί μόνο στη νότια Κρήτη και την Αφρική.
Δικτυακοί τόποι
Σελίνου Σελίνου
Ουμπέρτο Μποτσιόνι
Ο Ουμπέρτο Μποτσιόνι (Umberto Boccioni, (ορθότερη προφορά Μποτσόνι), 19 Οκτωβρίου 1882 - 17 Αυγούστου 1916) ήταν Ιταλός ζωγράφος και γλύπτης, μέλος του κινήματος του φουτουρισμού. Τα έργα του διακρίνονται για τα δυναμικά τους στοιχεία και την έκφραση της κίνησης και της ταχύτητας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1882 στην περιοχή της Καλαβρίας. Το 1901 σπούδασε σχέδιο στη Ρώμη και τον επόμενο χρόνο ζωγραφική – κυρίως τις τεχνικές του ιμπρεσιονισμού – στο Παρίσι. Το χειμώνα του 1906-1907 παρακολουθεί επιπλέον μαθήματα στην ιταλική Ακαδημία Καλών Τεχνών. Το 1908 σημειώνεται η καθοριστική γνωριμία του με τον Ιταλό φουτουριστή ποιητή Φιλίππο Τομάζο Μαρινέτι στο Μιλάνο. Τον επόμενο χρόνο ο Μαρινέτι δημοσιεύει το μανιφέστο του φουτουρισμού που συνοδεύεται και από τα δύο μανιφέστα των φουτουριστών ζωγράφων Manifesto dei pittori futuristi (Μανιφέστο των φουτουριστών ζωγράφων) και Manifesto tecnico della pittura futurista (Τεχνικό μανιφέστο της φουτουριστικής ζωγραφικής) με συμμετοχή του Μποτσιόνι, ο οποίος μετατρέπεται σε έναν από τους κύριους θεωρητικούς του φουτουρισμού.
Από την ίδρυσή του, έχει κάνει πολλά ταξίδια και έχει την ευκαιρία να επισκεφτεί πολλά μουσεία, σχεδόν μπαίνοντας σε συμβίωση με καλλιτέχνες, ειδικά από άλλες εποχές όπως ο Μιχαήλ Άγγελος αλλά και με τον Φραντσέσκο Φιλιππίνι (Francesco Filippini) που θα τον εμπνεύσει για έρευνα στο τοπίο του την περιοχή της Λομβαρδίας και την εργασία στην ύπαιθρο, ακολουθώντας τις έννοιες του Φιλιππινισμού.
Την Άνοιξη του 1911 επισκέπτεται το Παρίσι όπου έρχεται σε επαφή με τον Πάμπλο Πικάσσο και τον ποιητή Γκυγιώμ Απολλιναίρ. Έργα του εκτίθενται στην πρώτη φουτουριστική έκθεση στο Παρίσι, το 1912. Η ίδια έκθεση παρουσιάστηκε αργότερα στο Λονδίνο, το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες. Την ίδια περίοδο, ο Μποτσιόνι αρχίζει να αφοσιώνεται περισσότερο στη γλυπτική ενώ το 1913 πραγματοποιείται ατομική του έκθεση ζωγραφικής και γλυπτικής στο Παρίσι. Το 1914 δημοσιεύει την μελέτη Manifesto tecnico della scultura futurista (Τεχνικό μανιφέστο της φουτουριστικής γλυπτικής) όπου αναπτύσσει θεωρητικά το περιεχόμενο των τεχνικών των φουτουριστών στη γλυπτική. Ένα χρόνο αργότερα, κατατάσσεται στον ιταλικό στρατό και το 1916 πεθαίνει σε ηλικία 34 ετών κατά τη διάρκεια πολεμικών ασκήσεων.
Επιλογή έργων
Σήμερα, τα σημαντικότερα έργα του φιλοξενούνται στην πινακοθήκη μοντέρνας τέχνης του Μιλάνου και της Ρώμης, στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέα Υόρκης καθώς και στο μουσείο Sprengel στο Ανόβερο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί γλύπτες Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι Κατηγορία:Μοντέρνα τέχνη
Μπρούτζινα του Κωνσταντίνου
Τα μπρούτζινα του Κωνσταντίνου  είναι μία σειρά από νομίσματα, που εισήχθησαν στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία στα μέσα του 4ου αι. από τον Κωνσταντίνο Α΄. Οι ιδιαίτερες ονομασίες είναι ασαφείς και αμφιλεγόμενες από τους ιστορικούς και τους νομισματολόγους. Αναφέρονται σε αυτές κατά σειρά μεγέθους ως ΑΕ1, ΑΕ2, ΑΕ3 και ΑΕ4, όπου το πρώτο (το μεγαλύτερο) έχει διάμετρο 27 χλστ. και το τελευταίο (το μικρότερο) έχει 15 χλστ.
Ο χαλκός στα λατινικά είναι Aeris και ο ορείχαλκος και ο μπρούντζος είναι Aes, έτσι τα μέταλλα αυτά τα συμβολίζουμε με AE.
Τον Νοέμβριο του 2013 ανακαλύφθηκε ο μεγαλύτερος θησαυρός νομισμάτων του Κωνσταντίνου Α΄ στην περιοχή Ντέβον της Αγγλίας. Ο θησαυρός ήταν στο Σήτον Ντάουν και περιλαμβάνει 22.888 Ρωμαϊκά νομίσματα, από αυτά τα περισσότερα ήταν μπρούτζινα του Κωνσταντίνου Α΄ και των γιών του Κωνστάντιου Β΄ και Κώνστα.
Σκαλούλα Άρτας
Η Σκαλούλα είναι οικισμός του νομού Άρτας, ανήκει στην Τοπική Κοινότητα Αθαμανίου και στο Δήμο Κεντρικών Τζουμέρκων, έχει πληθυσμό 31 κατοίκων (απογραφή 2011) και βρίσκεται σε υψόμετρο 599 μέτρων. Μαζί με τους οικισμούς Αθαμάνιο [313 κ.], Κορακάδα [51 κ.], Παλαιοχώρι [45 κ.], Αμπέλια [39 κ.], Τελήσι [38 κ.] και Πλάτανος [0 κ.], αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Αθαμανίου, συνολικού πληθυσμού 517 κατοίκων. Σαν οικισμός αναγνωρίστηκε διοικητικά στις 16 Οκτωβρίο 1940 (ημερομηνία απογραφής του 1940) και προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Λειψού σημερινή Κοινότητα Αθαμανίου.
Πληθυσμιακή εξέλιξη
{"version":2,"width":355,"height":137.2,"data":[{"name":"table","values":[ {"x":1940,"y":129},{"x":1951,"y":190},{"x":1961,"y":177},{"x":1971,"y":155},{"x":1981,"y":117},{"x":1991,"y":67},{"x":2001,"y":40},{"x":2011,"y":31} ]}],"scales":[{"name":"x","type":"ordinal","range":"width","zero":false,"domain":{"data":"table","field":"x"}},{"name":"y","type":"linear","range":"height","nice":true,"domain":{"data":"table","field":"y"}}],"axes":[{"type":"x","scale":"x"},{"type":"y","scale":"y"}],"marks":[{"type":"rect","from":{"data":"table"},"properties":{"enter":{"x":{"scale":"x","field":"x"},"y":{"scale":"y","field":"y"},"y2":{"scale":"y","value":0},"fill":{"value":"steelblue"},"width":{"scale":"x","band":"true","offset":-1}}}}],"padding":{"top":30,"bottom":30,"left":78,"right":0}}
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Άρτας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων
Grand Theft Auto: San Andreas
Το Grand Theft Auto: San Andreas (ή GTA: San Andreas) είναι βιντεοπαιχνίδι δράσης περιπέτειας, το έβδομο στη σειρά Grand Theft Auto, το οποίο δημιουργήθηκε από τη Rockstar Games. Κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ στις 26 Οκτωβρίου του 2004 και στις 29 Οκτωβρίου του ίδιου έτους στην Ευρώπη, ενώ στις 12 Ιουλίου του 2007 ήταν διαθέσιμο για λήψη στο Xbox 360 και στις 21 Δεκεμβρίου του 2012 στο PlayStation 3.
Χαρακτήρας
Κάθε μια από τις κινήσεις που κάνει ο Carl Johnson (οδήγηση, χρήση όπλων, γυμναστική κλπ) βαθμολογείται, με συνέπεια την αύξηση των στατιστικών του. Το παιχνίδι δίνει την δυνατότητα της διαμόρφωσης του χαρακτήρα. Έτσι, λόγου χάρη, με συχνές επισκέψεις στο γυμναστήριο ο παίκτης μπορεί να γυμνάσει τον Carl επηρεάζοντας αναλόγως την σωματική του διάπλαση και την φυσική του κατάσταση. Αυτά τα χαρακτηριστικά δεν τον βοηθούν μονάχα στο να είναι δυνατότερος (muscle) και να έχει μεγαλύτερη αντοχή (stamina), αλλά του προσδίδουν επιπρόσθετο κύρος και σεβασμό στον περίγυρό του.
Εκτός από την γυμναστική, ο παίκτης φροντίζει και για την υγιεινή (ή ανθυγιεινή) διατροφή του στα διάφορα μαγαζιά του San Andreas. Αναλόγως, ο Carl παχαίνει (gain fat), χάνει κιλά και ακόμη μπορεί και να πεθάνει από την πείνα. Σχετικά με την εμφάνισή του, ο παίκτης μπορεί να την τροποποιήσει σε διάφορα εργαστήρια τατουάζ, κομμωτήρια, και καταστήματα ρουχισμού, η ποιότητα των οποίων αναλογεί στην περιοχή που βρίσκονται.
Αποστολές
Στα πλαίσια των αποστολών ο CJ π.χ. θα επανιδρύσει την παλιά του συμμορία, θα βγάλει άδεια πιλότου και θα ληστέψει στρατιωτικές βάσεις. Η σειρά των αποστολών είναι σχετικά χαλαρή, αφήνοντας πολλές φορές στην κρίση του παίκτη με ποιον τρόπο θα ανεβάσει τον CJ στα ανώτερα στρώματα του εγκλήματος. Φυσικά στην αρχή του παιχνιδιού οι αποστολές που πρέπει υποχρεωτικά να εκτελεστούν είναι απλές και έχουν να κάνουν με εγκλήματα του είδους μικροκλοπής και σχεδιασμού γκράφιτι στους τοίχους της πόλης, με σκοπό ο παίκτης να μάθει τον χειρισμό του CJ και πως να τον κινεί στον κόσμο του San Andreas. Ιδιαίτερη προσοχή, κατά τη διάρκεια μιας αποστολής, θα πρέπει να έχει ο παίχτης, ώστε να αποτρέψει σύλληψη του CJ ή θάνατο είτε του CJ είτε κάποιου άλλου μέλους της συμμορίας. Σε περίπτωση που συμβεί κάτι από τα προαναφερθέντα, η αποστολή θεωρείται αποτυχημένη και πρέπει να την ξανακάνεις από την αρχή. Στην οθόνη εμφανίζονται κόκκινα γράμματα που λένε: "Mission failed", δηλαδή η αποστολή απέτυχε. Διαφορετικά, γράφει: "Mission passed".
Bonus missions
Εκτός από τις βασικές αποστολές ο CJ μπορεί να αναλάβει και τα λεγόμενα bonus missions, γνωστά και ως "side missions", τα οποία δεν έχουν σχέση με την κεντρική σεναριακή γραμμή του παιχνιδιού. Στα bonus missions μπορεί να εργαστεί ως αστυνομικός, πυροσβέστης, ταξιτζής, οδηγός ασθενοφόρου, προαγωγός, εξαγωγέας αυτοκινήτων και επίσης να συμμετάσχει σε διάφορους αγώνες ταχύτητας με οχήματα όπως αυτοκίνητα, μοτοσικλέτες, πλοία, αεροσκάφη κλπ. Μετά την πλήρη εκτέλεση μιας τέτοιας αποστολής, ο CJ, εκτός από το μισθό του, θα πάρει επιπλέον κι ένα δώρο σε μορφή είτε ρούχων, είτε μιας νέας ικανότητας ή και εμφάνιση όπλων σε βασικά σημεία κάθε πόλης (Groove St/Doherty/4 Dragons Casino).
Αν ένας παίκτης τελειώσει όλες τις αποστολές, τότε έχει άπειρες σφαίρες σε όποιο όπλο θέλει (ακόμα και σε μπαζούκα), ένα Hydra (Harrier) πάνω στο σπίτι του Sweet και ένα Rhino (τανκ) έξω από το σπίτι του Ryder.