cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Λεοντάρι Καρδίτσας
Το Λεοντάρι είναι μεγάλος οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας.
Γεωγραφικά στοιχεία
Το Λεοντάρι βρίσκεται στα δυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Φθιώτιδας, βόρεια της τεχνητής λίμνης Σμόκοβου σε υψόμετρο 200 μέτρα. Απέχει 22 χλμ. Ν. από τους Σοφάδες (έδρα του δήμου), 32 χλμ. ΝΑ. από την Καρδίτσα και 26 χλμ. Δ.-ΒΔ. από τον Δομοκό ενώ στα δυτικά του περνάει ο Α/Δ Κεντρικής Ελλάδας.
Διοικητικά - Πληθυσμιακά στοιχεία
Αναφέρεται επίσημα το 1883 ως Ασλανάρ, με την παλιά ονομασία από την τουρκοκρατία, στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 αρχικά να προσαρτάται στον τότε δήμου Ταμασίου και το 1901 στο ΦΕΚ 226Α - 20/10/1901 να ορίζεται έδρα του. Το 1928 με το ΦΕΚ 81Α - 14/05/1928 μετονομάστηκε σε Λεοντάρι και το 1940 το όνομά της διορθώθηκε σε Λεοντάριον. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την κοινότητα Λεονταρίου ενώ σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 881 κατοίκους ενώ το το 1981 και το 1991 είχε 147 και 137 αντίστοιχα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καρδίτσας Κατηγορία:Δήμος Σοφάδων
Έντα Μπάντινγκ
Μαζί με τη Γιόλα Ραμίρες Οτσόα ήταν στον τελικό του Παγκόσμιου κυπέλλου των ΗΠΑ το 1961, με τον Ρόμπερτ Χόου ήταν επίσης φιναλίστ στο διπλό του Γουίμπλεντον το 1961 κι με τον Λουίς Αλάγια στον τελικό του Ρολάν Γκαρός το 1957. Αδέλφια της ήταν ο Ίνγκο Μπάντινγκ και η Ίσλε Μπάντινγκ επίσης πρωταθλητές της αντισφαίρισης. Κέρδισε τον τίτλο στο απλό του παγκοσμίου πρωταθλήματος γυναικών του 1961.
Στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1968 στο Μεξικό όπου η αντισφαίριση ήταν άθλημα επίδειξης με συμπαίκτρια την Helga Niesse πήραν το χρυσό μετάλλιο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυτικογερμανίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αργεντινές αθλήτριες της αντισφαίρισης
Καλαθοσφαίριση νερού
εναλλ.=|μικρογραφία|300x300εσ|Αγώνας καλαθοσφαίρισης νερού. Η καλαθοσφαίριση νερού είναι άθλημα του υγρού στίβου, το οποίο συνδυάζει τους κανόνες της καλαθοσφαίρισης και της υδατοσφαίρισης, το οποίο παίζεται σε πισίνα. Ομάδες πέντε παικτών πρέπει να σουτάρουν στο καλάθι με μια μπάλα, μέσα σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα μετά την απόκτηση κατοχής.
Στην Τασμανία, η καλαθοσφαίριση νερού άρχισε για πρώτη φορά τον Σεπτέμβριο του 2003, με έναν αγώνα επίδειξης μεταξύ δύο ομάδων αποτελούμενων από τις ομάδες ποδοσφαίρου Hobart Chargers, Hobart Hurricanes, Tassie Devils και την ομάδα κρίκετ Tassie Tigers. Το άθλημα έχει αναπτυχθεί περαιτέρω από το Hobart Aquatic Center, για να επιτρέψει μια πιο ψυχαγωγική και μικτή προσέγγιση στο παιχνίδι. Περιλαμβάνει δύο ομάδες έξι παικτών (εκ των οποίων τουλάχιστον τρεις είναι γυναίκες) στον αγωνιστικό χώρο (με μέγιστο αριθμό τεσσάρων αναπληρωματικών), οι οποίοι πασάρουν τη μπάλα κατά μήκος της πισίνας στη ζώνη σκοραρίσματος τους, που βρίσκεται ένα στεφάνι παρόμοιο με της καλαθοσφαίρισης.
Το 2005, η Ιταλική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης το αναγνώρισε ως μία μορφή καλαθοσφαίρισης.
Στην Ολλανδία, οι άνθρωποι παίζουν καλαθοσφαίριση νερού (waterbasketbal στα ολλανδικά) από τη δεκαετία του '70. Παιζόταν από άτομα με αναπηρία. Εκτός από τα κανονικά τουρνουά, διοργανώνουν επίσης ένα εθνικό πρωτάθλημα, όπου οι καλύτερες ομάδες ανταγωνίζονται για τον επίσημο τίτλο του Ολλανδικού Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης Νερού.
Στη Σλοβενία, μία έκδοση του αθλήματος αναπτύχθηκε το 1997. Μέχρι εκείνη τη στιγμή υπήρχαν δύο εκδόσεις του αθλήματος. Στην πρώτη, υπήρχε ένα κλασικό καλάθι που ήταν τοποθετημένο στην άκρη της πισίνας. Αυτό δεν ήταν πολύ βολικό, γιατί ο παίκτης χτυπούσε στο τοίχωμα της πισίνας και το καλάθι ήταν πολύ ψηλά για την πραγματοποίηση κάποιων ελκυστικών ενεργειών. Η δεύτερη έκδοση χρησιμοποιούσε ένα πλωτό καλάθι, καθιστώντας πολύ δύσκολο να σουτάρεις τη μπάλα στο καλάθι. Οι Tomaž Slavec και Matjaž Kodek από το Κραν της Σλοβενίας, ανέπτυξαν ένα ειδικό καλάθι (μακρύ στύλο βυθισμένο στο νερό με καλάθι στο τέλος, ένα μέτρο πάνω από το επίπεδο της στάθμης του νερού), τη μπάλα και έγραψαν νέους κανόνες παιχνιδιού. Όλα τα μειονεκτήματα της προηγουμένως περιγραφείσας εκδοχής του αθλήματος αφαιρέθηκαν. Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με τα τοιχώματα και την πλευστότητα του καλαθιού, το παιχνίδι έγινε πολύ δυναμικό (όπως με το χόκεϊ), επειδή θα μπορούσε να παιχτεί πίσω από το καλάθι. Αυτό το παιχνίδι παίζεται επίσης στο Πετς της Ουγγαρίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ομαδικά αθλήματα Κατηγορία:Ναυταθλήματα Κατηγορία:Παραλλαγές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Παιχνίδια με μπάλα
Νερό στον Άρη
δεξιά|μικρογραφία|200x200εσ|Καλλιτεχνική εντύπωση για το πώς θα έμοιαζε ο Αρχαίος Άρης με βάση τα γεωλογικά δεδομένα
Όλο σχεδόν το νερό στον Άρη υπάρχει σε μορφή πάγου, μολονότι υπάρχει και στις μικρές ποσότητες υδρατμών στην ατμόσφαιρα του πλανήτη, και περιστασιακά στις μικρές υγρές άλμες στα ρηχά του Αρειανού εδάφους. Ο υδάτινος πάγος είναι ορατός μόνο στο βόρειο πολικό παγοκάλυμμα. Άφθονοι υδάτινοι πάγοι υπάρχουν και κάτω από το μόνιμο κάλυμμα από ξηρό πάγο διοξειδίου του άνθρακα στον νότιο Αρειανό πόλο και στο ρηχό υπέδαφος των εύκρατων περιοχών. Έχουν εντοπιστεί περισσότερα από πέντε εκατομμύρια κυβικά χιλιόμετρα πάγου στην επιφάνεια του πλανήτη, αρκετά για να καλύψουν ολόκληρο τον πλανήτη σε βάθος 35 μέτρων. Είναι πιθανό να υπάρχει περισσότερος πάγος παγιδευμένος βαθιά στο υπέδαφος. αριστερά|μικρογραφία|283x283εσ|Ο Νότιος Πόλος του Άρη. Περιοχή με υποπαγετώδη ύδατα. (25 Ιουλίου 2018) Λίγο νερό σε υγρή μορφή μπορεί να εμφανιστεί παροδικά στην σημερινή επιφάνεια του Άρη, αλλά περιορίζεται σε ίχνη υγρασίας διαλυμένης στην ατμόσφαιρα και λεπτά υμένια ύδατος. Δεν υπάρχουν μεγάλα σώματα ύδατος στην επιφάνεια του πλανήτη, επειδή η μέση ατμοσφαιρική πίεση εκεί είναι 600 πασκαλ  – περίπου το 0,6% της μέσης Γήινης στο επίπεδο της θάλασσας – με αποτέλεσμα άμεση εξάτμιση (εξάχνωση) ή κατάψυξη του νερού. Πριν από περίπου 3,8 δισεκατομμύρια χρόνια, ο Άρης ίσως είχε πυκνότερη ατμόσφαιρα και υψηλότερες θερμοκρασίες, επιτρέποντας τεράστιες ποσότητες νερού σε υγρή μορφή στην επιφάνειά του,  και ίσως υπήρχε ένας μεγάλος ωκεανός  που κάλυπτε το ένα τρίτο του πλανήτη. Φαίνεται πως υπήρξε ροή νερού στην επιφάνεια του πλανήτη για σύντομα χρονικά διαστήματα σε διάφορες περιόδους της πρόσφατης Άρειανής ιστορίας. Την 9 Δεκεμβρίου 2013 το NASA ανέφερε ότι, με βάση στοιχεία από το ρόβερ Περιέργεια που μελετούσε το Αιολίς Πάλους, στον Κρατήρα Γκέιλ βρισκόταν μια αρχαία λίμνη με γλυκό νερό που θα μπορούσε να είναι κατοικήσιμο περιβάλλον για την μικροβιακή ζωή.
Πολλές σειρές από αποδεικτικά στοιχεία δείχνουν ότι στον Άρη υπάρχει άφθονο παγωμένο νερό και αυτό έχει επηρεάσει σημαντικά την γεωλογική ιστορία του πλανήτη. Το πόσο νερό υπάρχει στον πλανήτη σήμερα μπορεί να εκτιμηθεί με εικόνες από τα διαστημόπλοια, τεχνικές τηλεπισκόπησης (φασματοσκοπικές μετρήσεις, ραντάρ, κ. λπ.), και επιτόπιες έρευνες από προσεδαφισμένα οχήματα και ρόβερ. Στα γεωλογικά τεκμήρια για ύπαρξη νερού στο παρελθόν, περιλαμβάνονται τεράστια κανάλια εκροής χαραγμένα από πλημμύρες, αρχαίες λεκάνες απορροής ποταμών, δέλτα ποταμών, και πυθμένες λιμνών που στέγνωσαν    όπως επίσης και βράχοι και πετρώματα που θα μπορούσαν να έχουν σχηματιστεί μόνο παρουσία νερού. Πολλές χαρακτηριστικές γεωμορφές υποδεικνύουν την παρουσία εδαφικού πάγου (μόνιμα παγωμένο έδαφος) και κίνηση των πάγων σε παγετώνες, εξίσου στο πρόσφατο παρελθόν και επί του παρόντος. Ξεροπόταμοι και γραμμές κλίσης κατά μήκος των τοιχωμάτων κρημνών και κρατήρων ενδεικνύουν ότι η επιφάνεια του Άρη ακόμα διαμορφώνεται από την ροή νερού, αν και σε πολύ μικρότερο βαθμό από ό, τι στο αρχαίο παρελθόν.Μολονότι η επιφάνεια του Άρη ήταν κατά περιόδους υγρή και θα μπορούσε να έχει φιλοξενήσει μικροβιακή ζωή δισεκατομμύρια χρόνια πριν, σήμερα το περιβάλλον στην επιφάνεια είναι ξηρό και κατεψυγμένο, και μάλλον ακατάλληλο για ζωντανούς οργανισμούς. Επιπλέον, ο Άρης δεν διαθέτει πυκνή ατμόσφαιρα, στρώμα του όζοντος, και μαγνητικό πεδίο, οπότε επιτρέπεται στην ηλιακή και την κοσμική ακτινοβολία να πλήττουν την επιφάνεια ανεμπόδιστα. Οι βλαβερές επιπτώσεις της ιονίζουσας ακτινοβολίας στις κυτταρικές δομές είναι άλλος ένας σημαντικός περιοριστικός παράγοντας για την επιβίωση της ζωής στην επιφάνεια. Ως εκ τούτου, οι καλύτερες δυνατές τοποθεσίες για την ανακάλυψη ζωής στον Άρη ενδέχεται να είναι τα υπεδάφια περιβάλλοντα. Την 22 Νοεμβρίου 2016, το NASA ανέφερε ότι βρήκε μεγάλες ποσότητες υπόγειων υδάτων στον Άρη και ο όγκος του νερού που εντόπισαν ισοδυναμούσε με τον υδατικό όγκο της Λίμνης Σουπίριορ. Τον Ιούλιο 2018, ιταλοί επιστήμονες ανέφεραν ότι ανακάλυψαν μία υποπαγετώδη λίμνη στον Άρη, 1,5 χλμ. κάτω από το νότιο πολικό παγοκάλυμμα και πλευρικά εκτεινόμενη κατά 20 χλμ., το πρώτο γνωστό σταθερό σώμα ύδατος στον πλανήτη.
Η κατανόηση της έκτασης και της κατάστασης του νερού στον Άρη είναι ζωτικής σημασίας για την αξιολόγηση της βιωσιμότητας του πλανήτη και για την εξεύρεση πόρων που μπορούν να αξιοποιηθούν για μελλοντική ανθρώπινη εξερεύνηση. Για το λόγο αυτό, το επιστημονικό θέμα του Προγράμματος Εξερεύνησης του Άρη της NASA κατά την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα ήταν «Ακολουθήστε το Νερό». Τα ευρήματα από το 2001 Αρειανή Οδύσσεια, τα ρόβερ εξερεύνησης του Άρη, το Mars Reconnaissance Orbiter (Αρειανό Αναγνωριστικό Τροχιακό), και το Φοίνιξ λάντερ είχαν καθοριστικό ρόλο στην απάντηση των βασικών ερωτήσεων για την αφθονία και την κατανομή του νερού στον πλανήτη. Σημαντική ήταν και η συνεισφορά του τροχιακού Μαρς Εξπρές του ESA. Τα Αρειανή Οδύσσεια, Μαρς εξπρές, ρόβερ Ευκαιρία, και ρόβερ Περιέργεια εξακολουθούν να στέλνουν δεδομένα από τον Άρη, και ανακαλύψεις συνεχίζουν να γίνονται.
Ιστορικές πληροφορίες
Η ιδέα του Αρειανού νερού προηγήθηκε της διαστημικής εποχής κατά εκατοντάδες χρόνια. Από νωρίς με τηλεσκοπικές παρατηρήσεις θεωρήθηκε ότι τα λευκά πολικά καλύμματα και τα σύννεφα αποτελούσαν ενδείξεις για την παρουσία νερού. Οι παρατηρήσεις αυτές, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η Αρειανή ημέρα διαρκεί 24 ώρες, έπεισαν τον αστρονόμο Ουίλιαμ Χέρσελ το 1784 ότι ο Άρης μάλλον πρόσφερε στους κατοίκους «μια κατάσταση από πολλές απόψεις παρόμοια με τη δική μας.»
Από την αρχή του 20ου αιώνα, οι περισσότεροι αστρονόμοι γνώριζαν ότι ο Άρης ήταν πολύ ψυχρότερος και ξηρότερος από τη Γη. Η ύπαρξη ωκεανών ήταν πλέον απίθανη, οπότε ο Άρης θεωρήθηκε ως πλανήτης που "πεθαίνει" με ίχνη νερού μόνο. Οι σκοτεινές περιοχές, που φαίνονταν να αλλάζουν εποχιακά, θεωρούνταν εκτάσεις βλάστησης. Οι απόψεις αυτές διαδόθηκαν κύρια από τον Πέρσιβαλ Λόουελ (1855-1916), που φαντάστηκε μια φυλή Αρειανών που έχουν κατασκευάσει ένα δίκτυο από κανάλια για να φέρουν νερό από τους πόλους στους κατοίκους του ισημερινού. Μολονότι είναι ενθουσιώδεις οι περισσότεροι αστρονόμοι απέρριψαν τις ιδέες του. Η άποψη της πλειοψηφίας των επιστημόνων τότε συνοψίστηκε από τον Άγγλο αστρονόμο Έντουαρντ Μώντερ (1851-1928), που παρομοίασε το κλίμα του Άρη με τις συνθήκες σε μια κορυφή ύψους 6χλμ. σε ένα αρκτικό νησί, όπου μόνο λειχήνες αναμένεται να επιβιώνουν.
Κάρτερ
Το αγγλοσαξονικής προελεύσεως επώνυμο Κάρτερ, που ετυμολογικά προέρχεται από τη λέξη για τον καροτσέρη (τον μεταφορέα φορτίων με κάρο, καραγωγέα) μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Νερό στον Άρη
Ιστορικές πληροφορίες
Εν τω μεταξύ, πολλοί αστρονόμοι τελειοποιούσαν τα εργαλεία της πλανητικής φασματοσκοπίας επιδιώκοντας να προσδιορίσουν την σύσταση της Αρειανής ατμόσφαιρας. Την περίοδο 1925-1943, ο Ουόλτερ Σίντνεϊ Άνταμς και ο Θεόδωρος Ντάναμ στο Αστεροσκοπείο του όρους Γουίλσον προσπάθησαν να εντοπίσουν οξυγόνο και υγρασία στην Αρειανή ατμόσφαιρα, ανεπιτυχώς. Το μόνο σίγουρο συστατικό της Αρειανής ατμόσφαιρας ήταν το διοξείδιο του άνθρακα (CO2) που αναγνωρίστηκε φασματοσκοπικά από τον Γκέραρντ Κάιπερ το 1947. Μέχρι το 1963 δεν ανιχνεύτηκαν υδρατμοί στον Άρη. αριστερά|μικρογραφία|Εικόνα του [[Μάρινερ 4 που δείχνει έναν άγονο πλανήτη (1965)]] Η θεωρία από την εποχή του Κασίνι (1666), ότι οι πολικοί πάγοι αποτελούνται από νερό σε μορφή πάγου, αμφισβητήθηκε στα τέλη του 1800 όταν ορισμένοι επιστήμονες υπέθεσαν ότι μάλλον πρόκειται για ξηρό πάγο CO2, εφόσον ο πλανήτης είναι πολύ κρύος και ξηρός. Το 1966 η υπόθεση τεκμηριώθηκε θεωρητικά από τους Ρόμπερτ Λέιτον και Μπρους Μάρεϊ. Σήμερα είναι γνωστό ότι τα χειμερινά παγοκαλύμματα και στους δύο πόλους αποτελούνται κύρια από ξηρό πάγο CO2, αλλά κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού παραμένει ένα μόνιμο (ή πολυετές) κάλυμμα υδατικού πάγου στο βόρειο πόλο. Στο νότιο πόλο, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού παραμένει ένα μικρό κάλυμμα από πάγο CO2, που είναι υπερκείμενο σε πάγο νερού. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|Η Ιστορία του νερού στον Άρη. Οι αριθμοί αντιστοιχούν σε δισεκατομμύρια χρόνια πριν μικρογραφία|187x187εσ|Φωτογραφία του Αρειανού μετεωρίτη ALH84001 To 1965 το Μάρινερ 4 παρείχε τα τελευταία κομμάτια του παζλ για το Αρειανό κλίμα. Οι πιξελαρισμένες τηλεοπτικές εικόνες από το διαστημικό σκάφος έδειξαν μια πλανητική επιφάνεια γεμάτη κρατήρες πρόσκρουσης, που σήμαινε ότι η επιφάνεια ήταν πολύ παλαιά και δεν είχε βιώσει διάβρωση και τεκτονικές δραστηριότητες όπως η Γη. Η μικρή διάβρωση σήμαινε ότι νερό σε υγρή μορφή μάλλον δεν επηρέασε σημαντικά τη γεωμορφολογία του πλανήτη για δισεκατομμύρια χρόνια. Η πυκνότητα της ατμόσφαιρας υπολογίστηκε από τις μεταβολές στο ραδιοφωνικό σήμα του διαστημόπλοιου καθώς πέρασε πίσω από τον πλανήτη. Τα αποτελέσματα έδειξαν μια ατμοσφαιρική πίεση μικρότερη από το 1% της Γήινης στο επίπεδο της θάλασσας, που σίγουρα απέκλειε την ύπαρξη νερού σε υγρή μορφή εφόσον σε τόσο χαμηλές πιέσεις άμεσα θα έβραζε ή θα καταψυχόταν. Έτσι, ο Άρης απεικονίστηκε ως ένας κόσμος σαν το Φεγγάρι, αλλά με μια πνοή από ατμόσφαιρα που κινεί τη σκόνη πέρα δώθε. Η άποψη ήταν ικανοποιητική για μια δεκαετία μέχρις ότου το Μάρινερ 9 έδειξε έναν πολύ πιο δυναμικό Άρη με ενδείξεις για ένα περιβάλλον που στο παρελθόν ήταν πιο φιλόξενο.
Την 24 Ιανουαρίου 2014 το NASA ανέφερε ότι οι τρέχουσες μελέτες στον Άρη από τα ρόβερ Curiosity και Opportunity περιλαμβάνουν αναζήτηση για ενδείξεις αρχαίας ζωής, όπως μία βιόσφαιρα βασισμένη σε αυτότροφους, χημειοτροφικούς και/ή χημειολιθοαυτοτροφικούς μικροοργανισμούς, καθώς και αρχαίο νερό, όπως ποταμίσια-λιμναία περιβάλλοντα (πεδιάδες που σχετίζονται με αρχαία ποτάμια ή λίμνες) που ίσως ήταν κατοικήσιμα.
Για πολλά χρόνια θεωρείτο ότι τα παρατηρούμενα κατάλοιπα από πλημμύρες προκλήθηκαν από την απελευθέρωση νερού από έναν πανπλανητικό υδροφόρο ορίζοντα, αλλά έρευνα που δημοσιεύθηκε το 2015 αποκάλυψε ότι η πηγή είναι περιφερειακές αποθέσεις ιζημάτων και πάγων που χρονολογούνται 450 εκατομμυρίων χρόνων. «''Απόθεση ιζημάτων από ποτάμια και λιωμένους πάγους πλήρωσε τα γιγαντιαία φαράγγια κάτω από τον αρχέγονο ωκεανό που βρισκόταν στις βόρειες πεδιάδες του πλανήτη. Το νερό που διατηρήθηκε στα ιζήματα των φαραγγιών μεταγενέστερα απελευθερώθηκε ως μεγάλες πλημμύρες, οι συνέπειες των οποίων είναι σήμερα ορατές''.» κέντρο|μικρογραφία|700x700εσ|Το Όρος Σαρπ, εικόνα από το ρόβερ [[Curiosity]]
Στοιχεία από πετρώματα και ορυκτά
αριστερά|μικρογραφία|Οι βραχώδεις προεξοχές Χότα στον Άρη, αρχαία κοίτη ποταμού όπως λήφθηκε από το ρόβερ [[Curiosity (12 Σεπτεμβρίου 2012). ανεπεξέργαστη κοντινό πλάνο]] Είναι γενικά αποδεκτό ότι ο Άρης είχε άφθονο νερό στην πρώιμη ιστορία του, αλλά έκτοτε όλες οι μεγάλες περιοχές με νερό σε υγρή μορφή έχουν εξαφανιστεί. Ένα μέρος από αυτό το νερό διατηρήθηκε στον σύγχρονο Άρη ως πάγος ή ενσωματωμένο στη δομή άφθονων ένυδρων υλικών, όπως αργιλικά ορυκτά (φυλλοπυριτικά) και θειικά άλατα. Μελέτες στις ισοτοπικές αναλογίες υδρογόνου έδειξαν ότι αστεροειδείς και κομήτες από πέρα από 2,5 αστρονομικές μονάδες (AU) τροφοδοτούν τον Άρη με νερό, που επί του παρόντος ανέρχεται σε 6%-27% των Γήινων ωκεανών.
Το νερό σε προϊόντα διάβρωσης (ένυδρα μεταλλεύματα)
Τα ένυδρα μέταλλα είναι ευαίσθητοι δείκτες του περιβάλλοντος στο οποίο σχηματίστηκαν. Η ευκολία με την οποία διεξάγονται οι υδατικές διεργασίες (βλ ελεύθερη ενέργεια Gibbs) εξαρτάται από την πίεση, τη θερμοκρασία και τις συγκεντρώσεις των αερίων και διαλυτών ουσιών που εμπλέκονται. Δύο σημαντικοί παράγοντες είναι το pH και το δυναμικό οξειδοαναγωγής (Ε0). Για παράδειγμα, το θειικό ορυκτό ιαροσίτης σχηματίζεται μόνο σε χαμηλό pH (ιδιαίτερα όξινο) νερό. Τα φυλλοπυριτικά συνήθως σχηματίζονται σε νερό με ουδέτερο έως υψηλό pH (αλκαλικό). Το Ε0 είναι παράμετρος της οξειδωτικής κατάστασης του υδατικού συστήματος. Μαζί το Ε0 και το pH ενδεικνύουν τα είδη των ορυκτών που είναι θερμοδυναμικά πιο πιθανό να σχηματιστούν από ένα δεδομένο σύνολο υδατικών συστατικών. Έτσι, οι περιβαλλοντικές συνθήκες στο παρελθόν του Άρη, όπως εκείνες που ευνοούν τη ζωή, συνάγονται από τα ορυκτά που περιέχονται στα βράχια.
Υδροθερμική αλλοίωση
μικρογραφία|336x336εσ|Οι φωτογραφίες που λήφθηκαν από το [[Φοίνιξ λάντερ την 20η και 24η ημέρα της αποστολής (15 και 19 Ιουνίου 2008) δείχνουν εξάχνωση πάγου σε ένα χαντάκι.]] Τα ένυδρα μέταλλα σχηματίζονται επίσης στο υπέδαφος από υδροθερμικά ρευστά που μεταναστεύουν διαμέσω πόρων και σχισμών. Η πηγή θερμότητας που τροφοδοτεί ένα υδροθερμικό σύστημα μπορεί να είναι μάγμα ή εναπομένουσα θερμότητα από μεγάλες προσκρούσεις. Παράδειγμα υδροθερμικής αλλοίωσης στον Γήινο πυθμένα των ωκεανών είναι η σερπεντινοποίηση, που συμβαίνει όταν το νερό της θάλασσας μεταναστεύει μέσω υπερβασικών και βασαλτικών πετρωμάτων. Η αλληλεπίδραση νερού-πετρωμάτων έχει ως αποτέλεσμα την οξείδωση του δισθενούς σιδήρου της ολιβίνης και των πυροξένων προς τρισθενή σίδηρο (όπως το ορυκτό μαγνητίτης) με απόδοση μοριακού υδρογόνου (H2) ως παραπροϊόν. Η διεργασία αυτή δημιουργεί ένα εξαιρετικά αλκαλικό και αναγωγικό (χαμηλό Ε0) περιβάλλον που ευνοεί το σχηματισμό ορισμένων φυλλοπυριτικών (μεταλλεύματα σερπεντίνη) και ανθρακικών μεταλλευμάτων, που μαζί σχηματίζουν ένα πέτρωμα που ονομάζεται σερπεντινίτης. Το αέριο υδρογόνο που παράγεται μπορεί να είναι σημαντική πηγή ενέργειας για χημειοσυνθετικούς οργανισμούς ή μπορεί να αντιδράσει με CO2 προς παραγωγή αέριου μεθανίου, μια διεργασία που έχει θεωρηθεί ως μία άβια πηγή προέλευσης για τα ίχνη μεθανίου που εντοπίστηκαν στην Αρειανή ατμόσφαιρα. Τα μεταλλεύματα σερπεντίνη μπορούν να αποθηκεύσουν πολύ νερό (όπως υδροξύλια) στην κρυσταλλική δομή τους. Πρόσφατες μελέτες έδειξαν ότι ορισμένοι υποθετικοί σερπεντινίτες στον αρχαίο ορεινό φλοιό του Άρη θα μπορούσαν να συγκρατήσουν ένα πανπλανητικό ισοδύναμο στρώμα νερού πάχους 500 μέτρων. Αν και έχουν εντοπιστεί ορυκτά σερπεντίνη στον Άρη, δεν υπάρχουν οπτικά τεκμήρια από τα δεδομένα της τηλεπισκόπησης. Δεν αποκλείεται η παρουσία μεγάλων ποσοτήτων σερπεντινίτη κρυμμένου στα βάθη του Αρειανού φλοιού.
Ρυθμός διάβρωσης
εναλλ.=|μικρογραφία|200x200εσ|Αρειανός μετεωρίτης ΕΕΤΑ79001, [[σεργοτίτης που βρέθηκε το 1979 στην Ανταρκτική]] Οι ταχύτητες με τις οποίες τα πρωτογενή ορυκτά μετατρέπονται σε δευτερογενή ένυδρα ορυκτά ποικίλλουν. Τα πρωτογενή πυριτικά ορυκτά κρυσταλλώνονται από το μάγμα υπό πιέσεις και θερμοκρασίες πολύ υψηλότερες από τις επικρατούσες στην επιφάνεια του πλανήτη. Όταν εκτίθενται στο περιβάλλον της επιφάνειας διαταράσσεται η ισορροπία τους και τείνουν να αλληλεπιδρούν με τα διαθέσιμα χημικά συστατικά προς σχηματισμό πιο σταθερών ορυκτών φάσεων. Γενικά, τα πυριτικά ορυκτά που κρυσταλλώνονται στις υψηλότερες θερμοκρασίες (στερεοποιούνται πρώτα σε ψυχόμενο μάγμα) διαβρώνονται ταχύτερα. Στη Γη και τον Άρη, το πιο κοινό ορυκτό που πληρεί αυτό το κριτήριο είναι η ολιβίνη, που παρουσία νερού άμεσα διαβρώνεται προς αργιλικά ορυκτά.
Η ολιβίνη είναι ευρέως διαδεδομένη στον Άρη, γεγονός που υποδηλώνει ότι η επιφάνεια του Άρη δεν έχει αλλάξει καθοριστικά από το νερό, αλλά άφθονα γεωλογικά στοιχεία δείχνουν το αντίθετο.
Αρειανοί μετεωρίτες
αριστερά|μικρογραφία|Αρειανός μετεωρίτης, [[νακλίτης που βρέθηκε στην Αίγυπτο το 1911.]] μικρογραφία|267x267εσ|Αρειανός μετεωρίτης NWA7034 που βρέθηκε στη Βορειοδυτική Αφρική και ονομάστηκε «Μαύρη Ομορφιά». Ζυγίζει 320 g. Έχουν βρεθεί πάνω από 60 μετεωρίτες που προήλθαν από τον Άρη. Από αυτούς ορισμένοι περιέχουν στοιχεία που αποδεικνύουν ότι είχαν εκτεθεί σε νερό όταν βρίσκονταν στον Άρη. Κάποιοι Αρειανοί μετεωρίτες που ονομάστηκαν βασαλτικοί σεργοτίτες, φαίνεται (από την παρουσία ένυδρων ανθρακικών και θειικών αλάτων) ότι έχουν εκτεθεί σε υγρό νερό προτού εκτοξευτούν στο διάστημα. Έχει αποδειχθεί ότι μια άλλη κατηγορία μετεωριτών, οι νακλίτες, διαποτίστηκαν με νερό πριν από 620 εκατομμύρια χρόνια και εκτοξεύτηκαν στο διάστημα πριν από 10,75 εκατομμύρια χρόνια κατόπιν πρόσκρουσης αστεροειδούς. Έπεσαν στη Γη κατά τα τελευταία 10.000 χρόνια. Ο Αρειανός μετεωρίτης NWA 7034 έχει μία τάξη μεγέθους περισσότερο νερό από τους περισσότερους άλλους Αρειανούς μετεωρίτες. Μοιάζει με τους βασάλτες που μελετήθηκαν από τα ρόβερ και σχηματίστηκε στην όψιμη Αμαζόνια εποχή.
Λίμνες και κοιλάδες ποταμών
Έρευνες του 2010 έδειξαν ότι ο Άρης είχε λίμνες κατά μήκος τμημάτων του ισημερινού. Αν και παλαιότερες έρευνες είχαν δείξει ότι ο Άρης είχε μια ζεστή και υγρή πρώιμη ιστορία που έχει από καιρό στερέψει, οι λίμνες αυτές υπήρχαν στην Εποχή της Εσπερίας, μία πολύ μεταγενέστερη περίοδο. Από τις λεπτομερείς εικόνες του Όρμπιτερ Αναγνώρισης του NASA οι ερευνητές εικάζουν ότι ίσως υπήρξε αυξημένη ηφαιστειακή δραστηριότητα, προσκρούσεις μετεωριτών ή μεταβολές στην τροχιά του Άρη κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, που ζέσταναν την Αρειανή ατμόσφαιρα αρκετά ώστε να λιώσει ο άφθονος πάγος που υπήρχε στο έδαφος. Από τα ηφαίστεια θα εκλύονταν αέρια που θα πάχαιναν την ατμόσφαιρα προσωρινά, παγιδεύοντας περισσότερο ηλιακό φως ώστε να είναι αρκετά ζεστά για την ύπαρξη υγρού νερού. Σε αυτή τη μελέτη, τα κανάλια ανακαλύφθηκε ότι συνδέονταν με λίμναίες λεκάνες κοντά στην Κοιλάδα Άρης. Όταν μια λίμνη γέμιζε, τα νερά ξεχείλιζαν από τα χείλη του και χάραζαν κανάλια προς χαμηλότερες περιοχές όπου θα σχηματιζόταν άλλη λίμνη. Αυτές οι ξηρές λίμνες είναι καλή επιλογή για αναζήτηση στοιχείων (βιοϋπογραφές) προηγούμενης ζωής. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Τα βέλη δείχνουν [[Αλλουβιανός κώνος|αλλουβιανούς κώνους. Εικόνα του HiRISE.]] Την 27 Σεπτεμβρίου 2012 οι επιστήμονες του NASA ανακοίνωσαν ότι το ρόβερ Curiosity βρήκε μία κοίτη αρχαίου χειμάρρου στον Κρατήρα Γκέιλ,   όπου υπολογίστηκε ότι το νερό έτρεχε με 33 χλμ/ώρα. Οι ενδείξεις τρεχούμενου νερού ήταν στρογγυλεμένα βότσαλα και κομμάτια αμμοχάλικου που θα μπορούσαν να έχουν διαμορφωθεί μόνο από ισχυρά υδατικά ρεύματα. Τα σχήματα και ο προσανατολισμός τους ενδεικνύουν μεταφορά κατά μεγάλες αποστάσεις, από το χείλος του κρατήρα, όπου ένα κανάλι με το όνομα Ειρήνη τροφοδοτεί τον αλλουβιανό κώνο.
Λιμναία δέλτα
εναλλ.=|μικρογραφία|250x250εσ|[[Δέλτα ποταμού|Δέλτα στον Κρατήρα Τζεζέρο. Σχηματίστηκε από ιζήματα που περιέχουν αργιλικά και ανθρακικά.]] Οι ερευνητές έχουν βρει αντιπροσωπευτικά δείγματα από δέλτα που σχηματίστηκαν στις Αρειανές λίμνες. Αυτό σημαίνει ότι ο Άρης κάποτε είχε πολύ νερό εφόσον απαιτούνται βαθιά νερά και μεγάλα χρονικά διαστήματα για να σχηματιστούν τα δέλτα. Επίσης, η στάθμη του νερού πρέπει να είναι σταθερή για να μην εκπλυθεί το ίζημα. Έχουν βρεθεί δέλτα σε ένα ευρύ γεωγραφικό φάσμα, αν και πιστεύεται ότι τα δέλτα ήταν συγκεντρωμένα γύρω από τις όχθες του υποτιθέμενου παλαιού βόρειου ωκεανού του Άρη.
Εδαφικό νερό
εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|Τα στρώματα ίσως σχηματίστηκαν από υπόγεια ύδατα που ανέβηκαν σταδιακά Από το 1979 θεωρείτο ότι τα κανάλια εκροής σχηματίστηκαν από μεμονωμένες, καταστροφικές ρήξεις των υπογείων δεξαμενών νερού, που ενδεχομένως ήταν σφραγισμένες από πάγους, απελευθερώνοντας κολοσσιαίες ποσότητες νερού στην άγονη επιφάνεια του Άρη. Επιπλέον, υπάρχουν ενδείξεις για βαρεές έως και καταστροφικές πλημμύρες στα γιγάντια κύματα της Κοιλάδας Αθαμπάσκα. Πολλά κανάλια εκροής αρχίζουν από Χαώδη εδάφη ή Χάσματα, και παρέχουν στοιχεία για τη ρήξη της παγωμένης σφραγίδας υπόγειων υδάτων.
Τα διακλαδούμενα δίκτυα των κοιλάδων του Άρη δεν συνάδουν με σχηματισμό από ξαφνική καταστροφική απελευθέρωση των υπόγειων υδάτων, εξίσου από την άποψη των δενδριτικών σχημάτων που δεν προέρχονται από ένα μοναδικό σημείο εκροής, και από τις εκλύσεις που προφανώς έρεαν κατά μήκος τους. Αντ ' αυτού, μερικοί συγγραφείς έχουν υποστηρίξει ότι σχηματίστηκαν από αργή διαρροή του εδαφικού νερού σε πηγές. Βάσει αυτής της ερμηνείας, το ανάντη άκρα πολλών κοιλάδων σε τέτοια δίκτυα αρχίζουν με φαράγγια ή "αμφιθεατρικά" κεφάλια, που στη Γη συνήθως συσχετίζονται με διαρροές εδαφικού νερού. δεξιά|μικρογραφία|Από [[στρωματογραφία στον Γκρεμό Μπέρνς στον Κρατήρα Αντοχή δείχθηκε ότι η διατήρηση και τσιμέντωση των αιολικών αμμόλοφων ήταν ελεγχόμενη από ροή ρηχού εδαφικού νερού. ]] Το εδαφικό νερό επηρέασε σημαντικά την ελεγχόμενη ευρείας κλίμακας ιζηματογένεση και διεργασίες του Άρη. Σύμφωνα με αυτή την υπόθεση, το εδαφικό νερό με διαλυμένα μεταλλεύματα ανερχόταν στην επιφάνεια, μέσα και γύρω από τους κρατήρες, και εμπλεκόταν στη διαμόρφωση των στρωμάτων με την προσθήκη μετάλλων —κυρίως θειικών- και με τσιμέντωση των ιζημάτων. Δηλαδή, ορισμένα στρώματα ίσως έχουν σχηματιστεί από άνοδο του εδαφικού νερού με εναπόθεση μετάλλων και τσιμέντωση των προϋπάρχοντων, αραιών, αιολικών ιζημάτων. Τα στρώματα που σκληρύνθηκαν ήταν πιο ανθεκτικά στη διάβρωση. Το 2011 με δεδομένα από το Αρειανό Αναγνωριστικό Όρμπιτερ δείχνουν ότι παρόμοια είδη ιζημάτων υπάρχουν σε μια μεγάλη περιοχή που περιλαμβάνει την Γαία Αραβία.
Η υπόθεση του Αρειανού ωκεανού
μικρογραφία|350x350εσ|Η μπλε περιοχή με χαμηλή τοπογραφία στο Αρειανό βόρειο ημισφαίριο εικάζεται ότι φιλοξενούσε έναν αρχέγονο ωκεανό από νερό σε υγρή μορφή. Η υπόθεση του Αρειανού ωκεανού προτείνει ότι η λεκάνη Βαστίτας Μπορεάλις κάποτε φιλοξενούσε έναν ωκεανό από νερό σε υγρή μορφή, και υποστηρίζεται από στοιχεία που δείχνουν ότι το ένα τρίτο της επιφάνειας του Άρη ήταν καλυμμένο από ωκεανούς στην πρώιμη γεωλογική ιστορία του πλανήτη. Αυτός ο ωκεανός, που ονομάστηκε "Ωκεανός" Μπορεάλις, θα είχε γεμίσει τη λεκάνη Βαστίτας Μπορεάλις στο βόρειο ημισφαίριο, μια περιοχή που βρίσκεται 4-5 χλμ. υπό του μέσου πλανητικού υψομετρικού επίπεδου.
Μια μελέτη τον Ιούνιο του 2010 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο αρχαιότερος ωκεανός θα κάλυπτε το 36% του Άρη. Tο 1999 προσδιορίστηκε ότι ο υδροκρίτης για τον εν λόγω ωκεανό θα κάλυπτε το 75% του πλανήτη. Για τον πρώιμο Άρη θα χρειαζόταν ένα θερμότερο κλίμα και πυκνότερη ατμόσφαιρα για να επιτραπεί η ύπαρξη υγρού νερού στην επιφάνεια. Επιπλέον, ο μεγάλος αριθμός από δίκτυα κοιλάδων υποστηρίζει σθεναρά την πιθανότητα ενός υδρολογικού κύκλου στο παρελθόν του πλανήτη.
Η υπόθεση του αρχέγονου Αρειανού ωκεανού παραμένει αμφιλεγόμενη στον επιστημονικό χώρο. Κάποια χαρακτηριστικά της επιφάνειας που θεωρήθηκαν από ορισμένους επιστήμονες ως ακτογραμμές 2 δισεκατομμυρίων ετών (2 Ga) αμφισβητήθηκαν.
Τον Μάρτιο 2015 οι επιστήμονες δήλωσαν ότι υπάρχουν στοιχεία για έναν αρχαίο Αρειανό ωκεανό, πιθανότατα στο βόρειο ημισφαίριο του πλανήτη και στο μέγεθος του Γήινου Αρκτικού Ωκεανού, ή το 19% της Αρειανής επιφάνειας. Η διαπίστωση αυτή προέκυψε από την αναλογία νερού / δευτερίου στη σύγχρονη ατμόσφαιρα του Άρη συγκριτικά με την αναλογία της Γης. Στον Άρη βρέθηκε 8 φορές περισσότερο δευτέριο από όσο υπάρχει στη Γη, γεγονός που υποδηλώνει ότι στον αρχαίο Άρη υπήρχε πολύ νερό. Άλλοι επιστήμονες απέρριψαν την άποψη επισημαίνοντας ότι ο Άρης δεν ήταν αρκετά ζεστός στο παρελθόν για να υποστηρίξει τα υδατικά σώματα. αριστερά|μικρογραφία|Ευδιάκριτο ακρωτήρι που διαβρώθηκε από [[τσουνάμι.]] μικρογραφία|Κανάλια που σχηματίστηκαν από τα απόνερα των [[τσουνάμι.]] Τον Μάιο 2016 προστέθηκαν στοιχεία που υποστηρίζουν την υπόθεση του Αρειανού ωκεανού και περιγράφουν το πώς η επιφάνεια της Ισμήνειας Λίμνης ίσως έχει αλλοιωθεί από δύο τσουνάμι. Τα τσουνάμι προκλήθηκαν από αστεροειδείς που πρόσκρουσαν στον ωκεανό. Και τα δύο ήταν αρκετά ισχυρά ώστε να δημιουργηθούν κρατήρες διαμέτρου 30 χλμ. Το πρώτο τσουνάμι μάζεψε και μετακίνησε ογκόλιθους στο μέγεθος αυτοκινήτων ή μικρών σπιτιών. Τα απόνερα από τα κύματα σχημάτισαν κανάλια, αναδιατάσσοντας τις πέτρες. Το δεύτερο συνέβη όταν ο ωκεανός ήταν χαμηλότερος κατά 300 μέτρα και μετακίνησε πολλούς πάγους που έπεσαν σε κοιλάδες. Οι υπολογισμοί δείχνουν ότι το μέσο ύψος των κυμάτων θα ήταν 50 μ, κυμαινόμενα σε 10 - 120 μ. Οι αριθμητικές προσομοιώσεις δείχνουν ότι σε αυτό το συγκεκριμένο μέρος του ωκεανού δύο κρατήρες διαμέτρου 30 χλμ θα σχηματίζονταν κάθε 30 εκατομμύρια χρόνια. Το συμπέρασμα εδώ είναι ότι ένας μεγάλος βόρειος ωκεανός ίσως υπήρξε πριν από εκατομμύρια χρόνια. Η επιχειρηματολογία αντικρούεται από την έλλειψη ακτογραμμών, αλλά ίσως υπήρχαν και εκπλύθηκαν από τα τσουνάμι. Οι περιοχές που μελετήθηκαν ήταν η Χρυσή Πεδιάδα και η βορειοδυτική Γαία Αραβία. Τα τσουνάμι επηρέασαν ορισμένες περιοχές στις περιφέρεις Ισμήνεια Λίμνη και Ακιδαλία Θάλασσα.
Νερό στο παρόν
Το φασματόμετρο νετρονίων του Αρειανή Οδύσσεια έδειξε ότι αν όλοι οι πάγοι απλώνονταν ομοιόμορφα, θα προέκυπτε ένα Υδατικό Ισοδύναμο Παγκόσμιο στρώμα (WEG) τουλάχιστον ≈ 14 cm—δηλαδή η επιφάνεια του Άρη περιέχει 14% νερό. Για τώρα ο υδατικός πάγος βρίσκεται σταθερά στους δύο πόλους του Άρη με WEG ≈ 30 μέτρα, και από τα γεωμορφικά στοιχεία φαίνεται ότι στο παρελθόν το WEG έχει φτάσει έως και 500 μέτρα. Πιστεύεται ότι πολύ από το νερό του παρελθόντος έχει χαθεί στο βαθύ υπέδαφος και εν μέρει στο διάστημα, αλλά τα λεπτομερή ισοζύγια μάζας αυτών των διεργασιών δεν είναι γνωστά. Η τρέχουσα ατμοσφαιρική δεξαμενή του νερού είναι σημαντική ως αγωγός που επιτρέπει την περιοδική μετανάστευση των πάγων από ένα μέρος της επιφάνειας σε άλλο, αλλά από άποψη όγκου το WEG δεν υπερβαίνει τα 10 μικρόμετρα.
Πολικά παγοκαλύμματα
Εξίσου τα βορειοπολικά (Βόρεια Πολική Λεκάνη) και τα νοτιοπολικά (Νότια Πολική Πεδιάδα) παγοκαλύμματα έχει παρατηρηθεί ότι αυξάνονται σε πάχος κατά τη διάρκεια του χειμώνα και εξαχνώνονται μερικά κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Το 2004, το ηχητικό ραντάρ MARSIS του Άρης Εξπρές εστίασε στο νοτιοπολικό κάλυμμα και επιβεβαίωσε ότι ο πάγος εκεί εκτείνεται σε βάθος 3,7 χλμ. υπεδάφια. Το ίδιο έτος, το όργανο ΩΜΕΓΑ του ίδιου διαστημικού οχήματος αποκάλυψε ότι το κάλυμμα διακρίνεται σε τρία μέρη, με διαφορετικές περιεκτικότητες σε παγωμένο νερό, ανάλογα με το γεωγραφικό πλάτος. Το πρώτο μέρος είναι η φωτεινή περιοχή του πόλου που φαίνεται στις εικόνες, με επίκεντρο τον πόλο, που αποτελείται από μείγμα 85% πάγο CO2 και 15% πάγο νερού. Το δεύτερο μέρος περιλαμβάνει απόκρημνες πλαγιές ή κρημνούς που αποτελούνται εξ ολοκλήρου από υδατικό πάγο, και δακτυλιοειδώς διαχέονται από το πολικό κάλυμμα προς τις περιβάλλουσες πεδιάδες. Το τρίτο μέρος περιλαμβάνει τα εκτενή μόνιμα παγωμένα εδάφη που εκτείνονται κατά δεκάδες χιλιόμετρα μακριά από τους κρημνούς και δεν θεωρούνται μέρος του καλύμματος μέχρις ότου αναλυθεί η επιφανειακή σύσταση. Οι επιστήμονες του NASA υπολογίζουν ότι ο όγκος του υδατικού πάγου στο νοτιοπολικό παγοκάλυμμα, αν λιώσει, θα είναι επαρκής ώστε να καλύψει ολόκληρη την πλανητική επιφάνεια κατά βάθος 11 μέτρων. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|445x445εσ|Διατομή μέρους του βόρειου πολικού παγοκαλύμματος όπως λήφθηκε από δορυφορικό ηχητικό ραντάρ. Ένα αρχαίο στρώμα πάγου που έχει προταθεί για τη νότια πολική περιοχή ενδέχεται να περιείχε 20 εκατομμύρια km3 υδατικού πάγου, που ισοδυναμεί με κάλυψη του πλανήτη από υδατικό στρώμα βάθους 137 μ.
Η λίμνη Βοστόκ στην Ανταρκτική ίσως αποτελεί καλό πρότυπο μελέτης για τα υποπαγετώδη ύδατα.
Νερό σε υγρή μορφή κάτω από τους πάγους
μικρογραφία|Περιοχή νοτιοπολικού υποπαγετώδους σώματος νερού (αναφέρθηκε Ιούλιο 2018) Τον Ιούλιο 2018 οι επιστήμονες της Ιταλικής Διαστημικής Υπηρεσίας ανέφεραν ότι ανίχνευσαν υποπαγετώδη λίμνη στον Άρη, 1,5 χλμ. υπό του νοτιοπολικού παγοκαλύμματος, και εκτεινόμενη κατά 20 χλμ. οριζόντια, και επρόκειτο για τa πρώτα αποδεικτικά στοιχεία της ύπαρξης σταθερού σώματος υγρού νερού στον πλανήτη. Τα στοιχεία για την Αρειανή λίμνη συνάχθηκαν από ένα φωτεινό σημείο στα ηχητικά δεδομένα του ραντάρ MARSIS που συλλέχθηκαν την περίοδο Μάιος 2012 έως Δεκέμβριος 2015. Η λίμνη έχει επίκεντρο στο 193°Α, 81°Ν, μια επίπεδη επιφάνεια που δεν παρουσιάζει ιδιαίτερα τοπογραφικά χαρακτηριστικά αλλά περιβάλλεται από υψώματα, εκτός από την ανατολική πλευρά όπου υπάρχει κατάθλιψη. Το ραντάρ SHARAD του Mars Reconnaissance Orbiter δεν έχει δει σημάδια της λίμνης, αλλά η ομάδα θα επαναξετάσει την περιοχή και θα προσπαθήσει να επιβεβαιώσει το πόρισμα όταν οι τροχιακές παράμετροι θα είναι ευνοϊκές. Είναι απίθανο ότι το SHARAD θα ανιχνεύσει τη λίμνη, καθώς έχει πολύ λιγότερες διεισδυτικές στο έδαφος δυνατότητες από το MARSIS.
Η λίμνη μπορεί να αποτελείται από καθαρό νερό, ή λάσπη που προέκυψε από ανάμιξη νερού με χώμα. Τα υψηλά επίπεδα άλατος της λίμνης καθιστούν το περιβάλλον αφιλόξενο για τις περισσότερες μορφές ζωής, αλλά στη Γη υπάρχουν οργανισμοί που ονομάζονται αλόφιλοι και ευδοκιμούν σε αλμυρές συνθήκες, μολονότι όχι σε σκοτεινά, κρύα, συμπυκνωμένα διαλύματα υπερχλωρικών.
Εδαφικός πάγος
μικρογραφία|Μια διατομή του υπόγειου υδατικού πάγου βρίσκεται εκτεθειμένη στην απόκρημνη πλαγιά που εμφανίζεται φωτεινή μπλε σε αυτή την ενισχυμένου-χρώματος άποψη από το Αρειανό Όρμπιτερ. Απεικονίζεται απόσταση 500 μέτρων. Ο κρημνός πέφτει κατά 128 μέτρα υπό του εδάφους. Τα φύλλα του πάγου εκτείνονται από άμεσα κάτω από την επιφάνεια έως σε βάθος 100 μέτρα ή περισσότερο. Για πολλά χρόνια, διάφοροι επιστήμονες έχουν προτείνει ότι μερικές περιοχές στην επιφάνεια του Άρη μοιάζουν με τις περιπαγετώδεις περιοχές στη Γη. Κατ ' αναλογία με τα γαιώδη χαρακτηριστικά, έχει υποστηριχθεί ότι ίσως πρόκειται για περιοχές με μόνιμα παγωμένο έδαφος, που σημαίνει ότι υπάρχει παγωμένο νερό ακριβώς κάτω από την επιφάνεια. Ένα κοινό χαρακτηριστικό στα υψηλότερα γεωγραφικά πλάτη, το πολυγωνικό έδαφος, μπορεί να εμφανιστεί σε διάφορες μορφές, όπως ρίγες και πολύγωνα. Στη Γη, αυτά τα σχήματα προκαλούναι από τo πάγωμα και ξεπάγωμα του εδάφους. Υπάρχουν και άλλα είδη στοιχείων που αποδεικνύουν ότι υπάρχουν μεγάλες ποσότητες παγωμένου νερού κάτω από την επιφάνεια του Άρη, όπως η εξομάλυνση του ανάγλυφου, που στρογγυλοποιεί τα αιχμηρά τοπογραφικά χαρακτηριστικά. Στοιχεία από το φασματόμετρο ακτίνων γάμμα του Αρειανή Οδύσσεια και άμεσες μετρήσεις με το Φοίνιξ λάντερ υποστηρίζουν την θεωρία ότι πολλά από αυτά τα χαρακτηριστικά σχετίζονται με την παρουσία εδαφικού πάγου.
Το 2017 με την κάμερα HiRISE του Αρειανού Αναγνωριστικού Τροχιακού (MRO) βρέθηκαν τουλάχιστον οκτώ διαβρωμένες πλαγιές όπου φαίνονταν εκτεθειμένα φύλλα παγωμένου νερού πάχους 100 μέτρων, καλυμμένα από ένα στρώμα εδάφους πάχους 1 - 2 μέτρων. Οι τοποθεσίες βρίσκονται σε γεωγραφικά πλάτη 55°- 58° που σημαίνει ότι υπάρχει ρηχός εδαφικός πάγος κάτω από το ένα τρίτο της Αρειανής επιφάνειας. Η εικόνα αυτή επιβεβαιώνει ότι είχε εντοπιστεί παλαιότερα από το φασματόμετρο του Αρειανή Οδύσσεια, τα διεισδυτικά ραντάρ των MRO και Μαρς Εξπρές, και από τις επιτόπιες ανασκαφές του Φοίνιξ λάντερ. Αυτά τα στρώματα πάγου κρατούν εύκολα προσβάσιμα στοιχεία για την κλιματική ιστορία του Άρη και καθιστούν το παγωμένο νερό προσβάσιμο σε μελλοντικούς ρομποτικούς ή ανθρώπινους εξερευνητές. Έχει προσταθεί ότι ίσως αυτές οι εναποθέσεις είναι τα απομεινάρια των παγετώνων που υπήρξαν πριν από εκατομμύρια χρόνια, όταν ο άξονας περιστροφής και η τροχιά του πλανήτη ήταν διαφορετικά.
μικρογραφία|250x250εσ|Τα στάδια του σχηματισμού κτενίων. Αρχίζουν ως μικροί πυρήνες όπως φαίνεται πάνω αριστερα, και σταδιακά συγχωνεύονται προς κτενιοειδές έδαφος (κάτω δεξιά) Ορισμένες περιοχές του Άρη επιδεικνύουν κτενιοειδείς καταθλίψεις. Υπάρχουν υποψίες ότι οι καταθλίψεις είναι τα απομεινάρια από την υποβάθμιση των αποθεμάτων ενός πλούσιου σε πάγους μανδύα. Τα χτένια προκλήθηκαν από εξάχνωση πάγων από το παγωμένο έδαφος. Οι γεωμορφές της κτενιοειδούς τοπογραφίας μπορεί να σχηματίστηκαν από υπεδάφιες απώλειες υδάτων λόγω εξάχνωσης στις τρέχουσες Αρειανές κλιματικές συνθήκες. Ένα μοντέλο προβλέπει παρόμοια σχήματα όταν στο έδαφος υπάρχουν μεγάλες ποσότητες καθαρού πάγου, για πολλές δεκάδες μέτρα βάθους. Αυτό το υλικό του μανδύα μάλλον αποτέθηκε από την ατμόσφαιρα ως πάγος που σχηματίστηκε στη σκόνη όταν το κλίμα ήταν διαφορετικό. Τα χτένια συνήθως έχουν δεκάδες μέτρα βάθος και από μερικές εκατοντάδες έως μερικές χιλιάδες μέτρα μήκος. Μπορεί να είναι σχεδόν κυκλικά ή επιμήκη. Κάποια φαίνεται πως έχουν συγχωνευθεί προς σχηματισμό εδάφους με μεγάλες λακκούβες. Η διαδικασία διαμόρφωσης του εδάφους μπορεί να άρχισε με εξάχνωση από μια ρωγμή. Υπάρχουν συχνά πολυγωνικές ρωγμές όπου σχηματίζονται χτένια και η κτενιοειδής τοπογραφία αποτελεί ένδειξη παγωμένου εδάφους. αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Κτενιοειδές έδαφος. Εικόνα του HiRISE. Την 22 Νοεμβρίου 2016 το NASA ανέφερε ότι βρήκε μεγάλες ποσότητες υπόγειων πάγων στην Πεδιάδα Ουτοπία του Άρη. Ο όγκος του νερού που εντοπίστηκε υπολογίστηκε ισοδύναμος του υδατικού όγκου της Λίμνης Σουπίριορ.
Ο όγκος του υδατικού πάγου υπολογίστηκε βάσει μετρήσεων από το διεισδυτικό-στο-έδαφος ραντάρ του Αρειανού Όρμπιτερ, που ονομάζεται SHARAD. Από τα δεδομένα προσδιορίστηκε η διηλεκτρική σταθερά, η οποία βρέθηκε να αναλογεί σε μεγάλες συγκεντρώσεις υδατικού πάγου.
Αυτά τα κτενιοειδή χαρακτηριστικά είναι επιφανειακά παρόμοια με το χαρακτηριστικά Ελβετικού τυριού, που βρέθηκαν γύρω από το νότιο πόλο. Πιστεύεται ότι οφείλονται σε κοιλότητες που σχηματίστηκαν σε ένα επιφανειακό στρώμα στερεού διοξειδίου του άνθρακα, αντί για υδατικού πάγου—αν και οι πυθμένες σε αυτές τις τρύπες πιθανότατα περιέχουν άφθονο H2O.
Την 28 Ιουλίου 2005, η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος ανακοίνωσε την ύπαρξη ενός κρατήρα εν μέρει πληρωμένου με παγωμένο νερό, μία ανακάλυψη που από ορισμένους ερμηνεύτηκε ως "παγωμένη λίμνη". Εικόνες από τον κρατήρα, που λήφθηκαν από την Υψηλής Ανάλυσης Στέρεο Κάμερα του Μαρς Εξπρές όρμπιτερ του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος, δείχνουν ξεκάθαρα ένα ευρύ φύλλο πάγου στον πάτο ενός ανώνυμου κρατήρα που βρίσκεται στο Βαστίτας Μπορεάλις, μια ευρεία πεδιάδα που εκτείνεται σε πολλά από τα Αρειανά βόρεια γεωγραφικά πλάτη, στο 70,5° Βόρεια και 103° Ανατολικά. Ο κρατήρας έχει πλάτος 35 χλμ. και βάθος 2 χλμ. Η διαφορά ύψους μεταξύ του πάτου του κρατήρα και της επιφάνειας του υδατικού πάγου είναι περίπου 200 μέτρα. Oι επιστήμονες του ΕΥΔ οι θεώρησαν ότι η διαφορά ύψους οφείλεται σε αμμόλοφους κάτω από τα παγωμένα ύδατα, που είναι εν μέρει ορατοί. Το μπάλωμα δεν αναφέρεται ως "λίμνη" αλλά είναι αρκετά μεγάλο και η παρουσία του είναι σταθερή όλον τον χρόνο. Εναποθέσεις υδατικών πάγων και στρωμάτων παγετού έχουν βρεθεί σε πολλές διαφορετικές περιοχές του πλανήτη.
Στην επιφάνεια του Άρη έχουν απεικονιστεί και αρκετά άλλα μπαλώματα πάγων που είναι διάσπαρτα σε όλη την επιφάνεια και μερικά είναι συγκεντρωμένα στα μέσα πλάτη (≈30-60° Β/Ν από τον ισημερινό).
Παγετώνες
εναλλ.=|μικρογραφία|291x291εσ|Αρειανός παγετώνας που κινείται προς τα κάτω. Πολλές μεγάλες περιοχές του Άρη είτε έχουν παγετώνες ή φαίνεται πως κάποτε είχαν. Πολλές περιοχές σε υψηλά γεωγραφικά πλάτη, ιδίως στην περιφέρεια της Ισμήνειας Λίμνης πιστεύεται ότι περιέχουν τεράστιες ποσότητες νερού σε μορφή πάγου. Πολλοί πλανητικοί επιστήμονες από τα νεότερα στοιχεία έχουν συμπεράνει ότι υδατικοί πάγοι εξακολουθούν να υφίστανται ως παγετώνες σε όλα τα μεσαία και υψηλά γεωγραφικά πλάτη, προστατευμένοι από εξάχνωση από λεπτά καλύμματα μονωτικών πετρωμάτων και/ή σκόνης. Ένα παράδειγμα αυτού είναι τα παγόμορφα χαρακτηριστικά που ονομάστηκαν λοβοειδείς ποδιές συντριμμάτων στην περιοχή Τράπεζες του Δευτερονείλου, και ενδεικνύουν την παρουσία πάγων που βρίσκονται κατά μερικά μέτρα κάτω από τα βραχώδη συντρίμματα. Οι παγετώνες συσχετίζονται με το διαβρωμένο έδαφος και πολλά ηφαίστεια. Οι ερευνητές έχουν περιγράψει παγετώδεις αποθέσεις στον Θόλο της Εκάτης, στο Όρος Αρσία, στο Όρος Παβονις, και στο όρος Όλυμπος. εναλλ.=|αριστερά|μικρογραφία|284x284εσ|Πάνω από το οροπέδιο (mesa) φαίνεται η Λοβοειδής ποδιά συντριμμάτων. Κάτω αριστερά φαίνονται οι γραμμωτές πληρώσεις κοιλάδας. μικρογραφία|Μια κορυφογραμμή που θεωρήθηκε ως ο τελικός [[λιθώνας ενός αλπικού παγετώνα. Από την περιφέρεια Ισμήνεια Λίμνη |εναλλ.=]] Τα χαρακτηριστικά στην επιφάνεια του Άρη που μοιάζουν με παγετώνες είναι γνωστά ποικιλοτρόπως ως ιξώδεις ροές, Αρειανές ροές, λοβοειδείς ποδιές συντριμμάτων, ή γραμμωτές κοιλάδες,, ανάλογα με τη μορφή του χαρακτηριστικού, την τοποθεσία του, τις γεωμορφές με τις οποίες συνδέεται και με τον συγγραφέα που τις περιγράφει. Πολλοί, αλλά όχι όλοι, μικροί παγετώνες φαίνεται πως συνδέονται με ξεροπόταμους στα τοιχώματα των κρατήρων και του μανδυακού υλικού. Οι γραμμωτές αποθέσεις γνωστές ως γραμμωτές πληρώσεις μάλλον είναι παγετώνες καλυμμένοι από πετρώματα και βρίσκονται στα πατώματα των περισσότερων καναλιών του διαβρωμένου εδάφους γύρω από την Γαία Αραβία στο βόρειο ημισφαίριο. Οι επιφάνειες τους έχουν υβώματα και αυλακώσεις που εκτρέπονται γύρω από τα εμπόδια. Οι γραμμωτές αποθέσεις στα πατώματα ίσως σχετίζονται με λοβοειδείς ποδιές συντριμμάτων που έχει αποδειχθεί ότι περιέχουν μεγάλες ποσότητες πάγου από τα ραντάρ των τροχιακών οχημάτων. Για πολλά χρόνια, οι ερευνητές θεωρούσαν ότι τα χαρακτηριστικά που ονομάστηκαν "λοβοειδείς ποδιές συντριμμάτων" ήταν παγετώδεις ροές και ότι κάτω από ένα στρώμα μονωτικών πετρωμάτων υπάρχουν πάγοι. Με τις νεότερες μετρήσεις επιβεβαιώθηκε ότι οι λοβοειδείς ποδιές συντριμμάτων περιέχουν καθαρό πάγο που είναι καλυμμένος από στρώμα πετρωμάτων.
Οι κινούμενοι πάγοι μεταφέρουν βραχώδη υλικά και στη συνέχεια πέφτουν καθώς ο πάγος εξαφανίζεται. Αυτό συμβαίνει συνήθως στο ρύγχος ή στα άκρα του παγετώνα. Στη Γη, τέτοια χαρακτηριστικά ονομάζονται λιθώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χαρακτηριστικά της επιφάνειας του Άρη
Εθνική Βορείου Ιρλανδίας Κ-21 (ποδόσφαιρο ανδρών)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εθνική Βορείου Ιρλανδίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου Κ-21 Ευρώπης
Στέφανος Μαύρος
Ο Στέφανος Μαύρος (Étienne le Maure) ήταν ευγενής, ιππότης, του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, βαρώνος της Αρκαδίας και «Κύριος του Σαιν Σωβέρ» (Saint-Sauveur, του Σωτήρα) φέουδου στη Μεσσηνία.
Το 1325 κατέφθασε ο Ιωάννης της Γραβίνας πρίγκιπας της Αχαΐας, που προσπάθησε να ανακαταλάβει τα εδάφη που είχε χάσει από τους Βυζαντινούς. Μάζεψε στρατό και με τους Τριτημόριους της Εύβοιας, τον δούκα του Αρχιπελάγους Νικόλαο Σανούδο και τους βαρώνους Γουλιέλμο Φραγκιπάνη και Στέφανο Μαύρο, πολιόρκησαν το Κάστρο της Καρύταινας, που είχε περάσει στους Βυζαντινούς. Ο Φραγκικός στρατός δεν κατάφερε να το κυριεύσει και έλυσε την πολιορκία.
Παντρεύτηκε πριν το 1330 με την Αγνή ντ'Ωλναί (Agnès d'Aulnay - Αγκνές ντ'Ολνέ), με την οποία έκαναν δυο παιδιά :
Πηγές
Κατηγορία:Βαρωνία της Αρκαδίας Κατηγορία:Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Οικογένεια Λε Νουάρ
Ματθίλδη της Αγγλίας
thumb|right|200px|Η ενθρόνιση του Ερρίκου του Λέοντος με την Ματθίλδη της Αγγλίας(1188) thumb|right|200px|Ματθίλδη της Αγγλίας Η  Ματθίλδη της Αγγλίας (Matilda of England, 6 Ιανουαρίου 1156 - 28 Ιουνίου 1189), αποκαλούμενη και Μωντ (Maud), ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Ερρίκου Β΄ της Αγγλίας και της Ελεονώρας της Ακουιτανίας. Πέρασε μεγάλο μέρος της νεανικής της ηλικίας κοντά στη μητέρα της.
Ο Ραϊνάλδος του Ντάσελ, αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας, έφτασε στην αυλή του βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου Β΄ στη Ρουέν το 1165, προκειμένου να πραγματοποιήσει συμφωνία για το γάμο της Ματθίλδης με έναν Γερμανό πρίγκηπα. Δημιουργήθηκε σύγκρουση ανάμεσα στους διαπραγματευτές, όταν ο Ροβέρτος του Μπωμόν, 2ος κόμης του Λέστερ, αρνήθηκε να χαιρετήσει τον αρχιεπίσκοπο, λέγοντας του ότι είναι υποστηριχτής του σχισματικού αντίπαπα Βίκτωρα Δ΄.
Τα αρχικά σχέδια του Ερρίκου Β΄ να παντρευτεί η Ματθίλδη με έναν από τους γιους του Ρωμαίου αυτοκράτορα Φρειδερίκου Α΄ εγκαταλείφθηκαν και η Ματθίλδη έφυγε από την Αγγλία το 1167, προκειμένου να παντρευτεί τον επόμενο χρόνο τον Ερρίκο τον Λέοντα (1129 - 1195), Γ΄ δούκα της Σαξονίας και ΙΒ΄ της Βαυαρίας.
Παιδιά τους ήταν:
Την εποχή του γάμου τους, ο Ερρίκος ο Λέων ήταν ένας από τους ισχυρότερους συμμάχους του Γερμανού αυτοκράτορα Φρειδερίκου Α΄ Μπαρμπαρόσα. Η Ματθίλδη κυβερνούσε τα εδάφη του συζύγου της, όταν αυτός έλειπε σε Σταυροφορίες (1172, 1173). Ο σύζυγός της μπήκε σε διαμάχη με τον Γερμανό αυτοκράτορα και κατέφυγαν στην αυλή του πατέρα της στην Νορμανδία το 1182. Εκεί γνωρίστηκε με τον περίφημο τροβαδούρο Μπερτράν ντε Μπορν, ο οποίος συνέθεσε δύο ποιήματα για χάρη της. Έμειναν στην Νορμανδία υπό την προστασία του βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου Β΄ και επέστρεψαν στην Σαξονία (1185). Η Ματθίλδη πέθανε το 1189.
Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αγγλίας Κατηγορία:Δούκισσες της Σαξονίας
Σχέσεις Ελλάδας και Μπαχρέιν
Οι σχέσεις μεταξύ Μπαχρέιν και Ελλάδας είναι οι επίσημες διπλωματικές σχέσεις μεταξύ του Βασιλείου του Μπαχρέιν και της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Σύμφωνα με το Υπουργείο Εξωτερικών, οι σχέσεις «υπήρξαν πάντα φιλικές και ζεστές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, μεταξύ άλλων εξαιτίας μιας πρώιμης ελληνιστικής επιρροής». Δεν υπάρχει οργανωμένη ελληνική κοινότητα ή ελληνική ορθόδοξη εκκλησία στη χώρα.
Οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών δημιουργήθηκαν το 1973, δύο χρόνια μετά την ανεξαρτησία του Μπαχρέιν από τοΗνωμένο Βασίλειο και τη μετατροπή του από προτεκτοράτο σε ανεξάρτητο κράτος.
Οικονομικές σχέσεις
Το 2015 το Μπαχρέιν εξήγαγε στην Ελλάδα 376.000 δολάρια εμπορευμάτων, κυρίως χαλκό και πετρέλαιο. Την ίδια χρονιά, η Ελλάδα εξήγαγε στο Μπαχρέιν αγαθά αξίας 10 εκατομμυρίων δολαρίων. Τα εμπορεύματα ήταν πολύ πιο ποικίλα, με πιο σημαντικά τα δομικά υλικά και πετρέλαιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μπαχρειν Κατηγορία:Μπαχρέιν
Κάρελ Στέφεν Αντάμα φαν Σέλτεμα
Ο Κάρελ Στέφεν Αντάμα φαν Σέλτεμα (Carel Steven Adama van Scheltema, 26 Φεβρουαρίου 1877 – 6 Μαΐου 1924) ήταν Ολλανδός ποιητής.
Ο Αντάμα φαν Σέλτεμα ήταν γιος ενός ειδήμονα και εμπόρου έργων τέχνης. Γεννήθηκε στο Άμστερνταμ και φοίτησε σε ιατρική σχολή επί δύο έτη, προτού την εγκαταλείψει για να αφιερωθεί στα καλλιτεχνικά-λογοτεχνικά του ενδιαφέροντα. Εργάστηκε στην Ολλανδική Εταιρεία Θεάτρου και σε μια γκαλερί, μέχρι τον θάνατο του πατέρα του το 1899, οπότε κληρονόμησε αρκετά μεγάλη περιουσία ώστε να είναι οικονομικά ανεξάρτητος. Τότε άρχισε να γράφει ποίηση, αφήνοντας τη νατουραλιστική πεζογραφία που καλλιεργούσε έως τότε. Το 1900 δημοσίευσε την πρώτη ποιητική συλλογή του, με τίτλο Een weg van verzen (= «Ένας δρόμος με στίχους»).
Βασικές πηγές εμπνεύσεως για τον Αντάμα φαν Σέλτεμα ήταν η φύση και η ιδεολογία του σοσιαλισμού, με το μεγαλύτερο μέρος του έργου του να αναφέρεται σε κοινωνικά θέματα. Ανέπτυξε τις θέσεις του το 1907 στο βιβλίο του De grondslagen eener nieuwe poëzie (= «Τα θεμέλια μιας νέας ποιήσεως»). Αυτό το έργο υπήρξε ένα αποφασιστικό βήμα αποστασίας από τους «Tachtigers», ομάδα Ολλανδών συγγραφέων στο Άμστερνταμ (το όνομα παραπέμπει στη δεκαετία του 1880) της οποίας η προσκόλληση στο δόγμα «η τέχνη για την τέχνη» είχε ασκήσει μεγάλη επίδραση στην Ολλανδία. Στα Θεμέλια μιας νέας ποιήσεως ο Αντάμα φαν Σέλτεμα υποστηρίζει αντιθέτως ότι η τέχνη θα πρέπει να επιτελεί μια κοινωνικό ρόλο και να είναι διαθέσιμη στις λαϊκές μάζες.
Κατά τη συγγραφή του παραπάνω βιβλίου ο Αντάμα φαν Σέλτεμα προσέλαβε την Άννα Καταρίνα Κλέεφστρα (Anna Catharina Kleefstra) ως γραμματέα, αλλά σύντομα ερωτεύθηκαν και παντρεύτηκαν στις 24 Οκτωβρίου 1907. Ο γάμος, αν και δεν απέκτησαν παιδιά, ήταν ευτυχισμένος και το ζεύγος έζησε για κάποιο διάστημα σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις, προτού εγκατασταθεί τελικώς στη μικρή ολλανδική πόλη Μπέρχεν. Εκεί ο ποιητής, ως μελαγχολική και φυσιολατρική προσωπικότητα, μπόρεσε να βρει διανοητική ηρεμία.
Ωστόσο ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος πυροδότησε μια συναισθηματική κρίση και η ποίηση του Αντάμα φαν Σέλτεμα προσέλαβε μια πιο σκοτεινή και θρησκευτική χροιά. Αυτή η εξέλιξη εμφανίζεται στο απόγειό της στο επικό ποίημα «De Tors» («Ο κορμός»), που δημοσιεύθηκε ολόκληρο μετά τον αιφνίδιο θάνατο του ποιητή σε ηλικία 47 ετών στο Μπέρχεν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ποιητές Κατηγορία:Σοσιαλιστές