cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Η Εικονογραφημένη της Ελλάδος
Περισσότεροι από 100 λόγιοι, καλλιτέχνες και δημοσιογράφοι συμμετείχαν στο πλέον ακριβό εγχείρημα, το οποίο διήρκεσε αρχικώς μόνον δέκα μήνες, εκδίδοντας ισάριθμα τεύχη. Ο Λεκός κατέβαλε προσπάθειες για την επανέκδοσή του (Ιανουάριος 1926, Πάσχα 1927 κ.α.) αλλά απέβησαν άκαρπες.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά
Μονπελιέ (Βερμόντ)
Το Μονπελιέ (αγγλικά: Montpelier, συναντάται και ως Μοντπίλιερ ) είναι πρωτεύουσα της αμερικανικής πολιτείας Βερμόντ και έδρα της κομητείας Ουάσινγκτον. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, το Μονπελιέ έχει 7.855 κατοίκους, γεγονός που το κατατάσσει ως τη μικρότερη πρωτεύουσα αμερικανικής πολιτείας. Η πόλη βρίσκεται σε μια κοιλάδα στους ανατολικούς πρόποδες των Πράσινων Ορέων, τα οποία χωρίζουν στη μέση την πολιτεία, κοντά στο σημείο που οι τέσσερις ποταμοί σχηματίζουν το ποταμό Γουινούσκι, ο οποίος θεωρείται ότι είναι ο σημαντικότερος ποταμός του Βερμόντ. Η πόλη πήρε το όνομά της από την ομώνυμη πόλη στη Γαλλία.
Ιστορία
Το Μονπελιέ ιδρύθηκε το 1787 ή 1788 από τον συνταγματάρχη Τζέικομπ Ντέιβις, ο οποίος έκτισε εκεί ένα κατάλυμα. Η πόλη καταγράφηκε για πρώτη φορά το 1791, όταν είχε 113 κατοίκους, αλλά ο πληθυσμός της γρήγορα αυξήθηκε. Το 1805, η πόλη επιλέχθηκε για πρωτεύουσα της πολιτείας του Βερμόντ, πιθανόν εξαιτίας της κεντρικής της τοποθεσίας και του γεγονότος ότι βρισκόταν κοντά σε πολλούς σημαντικούς εμπορικούς δρόμους της πολιτείας. Παλαιότερα, η Συνέλευση του Βερμόντ είχε συγκληθεί σε πολλές διαφορετικές πόλεις, αλλά ποτέ στο Μονπελιέ. To πρώτο καπιτώλιο ολοκληρώθηκε 1831, αλλά αντικαταστάθηκε από ένα μεγαλύτερο έξι χρόνια αργότερα. Το δεύτερο καπιτώλιο κάηκε το 1857 και το σημερινό χτίστηκε το 1859.
Η πόλη αναπτύχθηκε οικονομικά στις αρχές του 19ου αιώνα, με λατομεία γρανίτη και άλλες επιχειρήσεις, ενώ στα μέσα του αιώνα έφτασε στην πόλη ο σιδηρόδρομος, γεγονός που έδωσε ώθηση στον τουρισμό. Η πόλη χωρίστηκε στα δύο το 1849, με τη δημιουργία του ανατολικού Μονπελιέ. Στην πόλη ιδρύθηκε το 1848 η "National Life Insurance Company", μια από τις παλαιότερες ασφαλιστικές εταιρίες. Το 1895 το Μονπελιέ αναγνωρίστηκε ως πόλη. Κατά τον 20ό αιώνα, η ανάπτυξη του Μονπελιέ ήταν αργή. Το 1935 εγκαταστάθηκε κοντά στο Μονπελιέ ο πρώτος μηχανοκίνητος αναβατήρας στις ΗΠΑ. Τον Μάρτιο του 1992, μεγάλο μέρος της πόλης καταστράφηκε από πλημμύρα, με ζημίες που εκτιμήθηκαν στο Μονπελιέ σε τέσσερα εκατομμύρια δολάρια. Η πλημμύρα δημιουργήθηκε όταν κομμάτια πάγου έφραξαν τη ροή του ποταμού Γουϊνούσκι.
Οικονομία
Ο μεγαλύτερος εργοδότης στην πόλη είναι η πολιτειακή κυβέρνηση, η οποία απασχολεί περίπου 2.300 εργαζόμενους. Στην πόλη βρίσκονται επίσης τα κεντρικά γραφεία της National Life Insurance Company, μιας από τις μεγαλύτερες ασφαλιστικές εταιρίες στις ΗΠΑ. Επίσης, το ίδιο το Μονπελιέ είναι σημαντικός τουριστικός προορισμός, τόσο από μόνο του, όσο και για τα χιονοδρομικά κέντρα κοντά σε αυτό. Επίσης είναι σημαντικό κέντρο εξόρυξης γρανίτη. Τρία πολεμικά πλοία των ΗΠΑ έχουν πάρει το όνομα της πόλης και στην πόλη βρίσκεται μουσείο που εξυμνεί τα πολεμικά κατορθώματά τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βερμόντ
Λεοπόλδος του Ζνόιμο
Ο Λεοπόλδος, τσεχ. Litold (απεβ. 15 Μαρτίου 1112) από τον Οίκο των Πρεμυσλιδών ήταν πρίγκιπας τού Ζνόιμο στη Μοραβία (1092-1112).
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Κορράδου Α΄ δούκα της Βοημίας και της Βίρπιρκ από τη Βαυαρία, κόρης τού Ζήγκχαρτ κόμη τού Τένγκλινκ.
Ο πατέρας του ήταν πρίγκιπας τού δυτικού ημίσεως της Μοραβίας και απεβίωσε το 1092. Τότε οι δύο γιοί του μοίρασαν την κτήση: ο μεγαλύτερος αδελφός Όλντριχ έλαβε το Μπρνο και ο Λεοπόλδος το Ζνόιμο. Κυβέρνησε το Ζνόιμο στη νότιο Μοραβία ως πρίγκιπας. Το 1099 εκδιώχθηκαν από τον εξάδελφό τους Μπρετίσλαφ Β΄, όταν εκείνος προσπάθησε να δώσει το Μπρνο-Ζνόιμο στον νεότερο αδελφό του Μποζιβόι Β΄. Τότε ο Όλντριχ αιχμαλωτίστηκε και κρατήθηκε στο Κλάντσκο, ενώ ο Λεοπόλδος πολέμησε εναντίον του πεθερού τού Μποζιβόι Β΄, τού Λεοπόλδου Β΄ των Μπάμπενμπερκ μαργράβου της Αυστρίας. Όμως το 1100 ο Μπρετίσλαφ Β΄ δολοφονήθηκε και ο Ερρίκος Δ΄ της Γερμανίας επικύρωσε την άνοδο τού Μπορζιβόι Β΄ στο θρόνο της Βοημίας. Οι δύο αδελφοί, με τη βοήθεια Αυστριακού και Βαυαρικού στρατού, επέστρεψαν στα πριγκιπάτα τους. Τους υποστήριξε έμμεσα ο Ερρίκος Δ΄, τον οποίο επισκέφθηκαν στη Φρανκφούρτη. Ο βασιλιάς της Γερμανίας τους έδωσε τα εμβλήματα τού δούκα της Μοραβίας, όταν ο Όλντριχ αποκήρυξε τη διεκδίκησή του στο θρόνο. Ωστόσο το 1107 ο Λεοπόλδος συμμετείχε στην εξέγερση του εξαδέλφου του Σβατοπλούκ εναντίον τού Μποζιβόι Β΄, η οποία επέτυχε.
Το 1101 οι δύο αδελφοί ίδρυσαν το αββαείο των Βενεδικτίνων στο Τρέμπιτς και έκτισαν εκεί τη βασιλική τού Αγ. Προκοπίου, που προορίστηκε για μαυσωλείο του κλάδου Μπρνο-Ζνόιμο των Πρεμυσλιδών. Ο Λεοπόλδος απεβίωσε το 1112 και τάφηκε εκεί, όπως και ο Όλντριχ το επόμενο έτος. Στο Ζνόιμο τον διαδέχθηκε το μόνο τέκνο του, ο Κορράδος.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ίντα των Μπάμπενμπερκ, κόρη τού Λεοπόλδου Β΄ μαργράβου της Αυστρίας και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Πρεμυσλιδών
Αντιόχεια (του Κράγου)
Η Αντιόχεια αυτή, πρώην Κράγος, είχε κτιστεί στους πρόποδες του όρους Κράγος ή Κραγεύς ή Καγρεύς που αποτελεί με τον Αντικράγο τμήμα της οροσειράς του Ταύρου στην περιοχή της Κιλικίας, ταυτιζόμενο σήμερα με το Γιάν Νταγκ (υψομ. 1000μ.), μεταξύ των ακρωτηρίων Ανεμούριο και Σελινούντα.
Σήμερα πολλοί τη συσχετίζουν με τα αρχαία ερείπια του σημερινού Γκιουρντέφ ή Γκιουνέι στα οποία διακρίνονται μέγας ναός, δρόμος με στοές κ.ά. οικοδομήματα.
Στα αρχαία νομίσματα αναφέρεται ομοσπονδία ελληνικών πόλεων στην περιοχή αυτή με το όνομα «Λυκίων Κράγος», στην οποία υπαγόντουσαν οι πόλεις Διάς, Πάταρα, Τελμησώς, Τλώς και Ξάνθος. Σε επιγραφές των Οινοάνδων αναφέρεται ανάλογος σύνδεσμος πόλεων με το όνομα «η περί Κράγον συντέλεια», πιθανώς ο ίδιος εκ των νομισμάτων.
Κατηγορία:Αντιόχεια Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Κιλικίας
Φωνολογία της Νέας Ελληνικής
Αυτή η σελίδα παρουσιάζει την φωνολογία της Κοινής Νέας Ελληνικής γλώσσας.
Σύμφωνα
Το σύστημα των συμφώνων της Νέας Ελληνικής παρουσιάζει κάποιες δυσκολίες στην περιγραφή, καθώς υπάρχουν διαφωνίες για την αλλοφωνική φύση κάποιων συμφώνων. Ο πιο κάτω πίνακας παρουσιάζει μια μαξιμαλιστική προσέγγιση που περιλαμβάνει 27 σύμφωνα.
Από τα 27 σύμφωνα που παρουσιάζονται, μόνο τα 15 γραμμένα με μαύρα αποτελούν αδιαμφισβήτητα φωνήματα. Αυτοί οι 15 ήχοι είναι και οι μόνοι που σημειώνονται με ένα γράμμα στην ελληνική ορθογραφία, και σχετίζονται άμεσα με τα σύμφωνα της αρχαίας ελληνικής. Σε αυτή την μινιμαλιστική προσέγγιση, όλα τα υπόλοιπα μπορούν να αναλυθούν ως συμπλέγματα δύο φωνημάτων ή αλλοφωνικές παραλλαγές ενός άλλου φωνήματος:
Η Κοινή Νέα Ελληνική δεν διαθέτει διπλά (ή «μακρά») σύμφωνα εντός των λέξεων, παρόλο που κάποιες νοτιοανατολικές διάλεκτοι, κυρίως η Κυπριακή και η Ροδίτικη, διαθέτουν αυτό το χαρακτηριστικό.
Φωνητική παραγωγή
Η φωνητική παραγωγή των ηχηρών έκκροτων (ή προέρρινων έκκροτων, ανάλογα με την ανάλυση της βαθείας δομής) ποικίλει. Στην αρχή των λέξεων προφέρονται ως απλά ηχηρά έκκροτα. Σε ενδιάμεση θέση, μπορούν να παραχθούν είτε ως πλήρης ακολουθία έρρινου και έκκροτου, ή σαν έκκροτο με μόνο ελαφριά προερρινοποιήση , ή ακόμα και σαν ένα απλό έκκροτο. Αυτό παρουσίαζε σημαντική κοινωνιογλωσσολογική και διαλεκτική διαφοροποίηση, και κάποιες ποικιλίες χαρακτηρίζονταν από κάποιο βαθμό κοινωνικού στίγματος. Από το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, ομιλητές, με αυξανόμενη τάση, εξάλειψαν την προερρινοποίηση από την ομιλία τους, προφέροντας αυτούς τους ήχους σαν απλά ηχηρά έκκροτα φωνήεντα σε όλες τις θέσεις. Κάποιοι ομιλητές, ακολουθώντας ένα ρυθμιστικό ρεύμα, παρουσιάζουν οριακή φωνολογική αντίθεση μεταξύ γνήσιων ηχηρών συμφώνων και ρινικών συμπλεγμάτων στο μέσο της λέξης, π.χ. όπως στο ('διάσημος/η', < Ιταλ. vedetta), σε αντίθεση με το  ('έχθρα ανάμεσα σε οικογένειες', < Ιταλ. vendetta). Οι ίδιοι προέρρινοι έκκροτοι ήχοι μπορούν να παρουσιαστούν σαν αποτέλεσμα αφομοίωσης των συμπλεγμάτων ανάμεσα στα όρια των λέξεων (Sandhi).
Τα ρινικά σύμφωνα τείνουν να αφομοιώνονται προς τα σύμφωνα που ακολουθούν, ως προς το σημείο άρθρωσης, και αυτό οδηγεί στην εμφάνιση των: υπερωικό ρινικό (γράφεται ⟨γ⟩) προ των ) και χειλοδοντικό ρινικό  ⟨μ⟩ προ των.
Τα και  μπορούν να ουρανικοποιηθούν περαιτέρω και να μετατραπούν σε προστριβόμενα  και  σε κάποιες διαλέκτους, κυρίως Κρητικές και Μανιάτικες.
Τα και  μπορούν να είναι ακρογλωσσικά ([s̻], [z̻]).
Τα και  σε αρκετές διαλέκτους είναι  προραχιαία φατνιακά, και προσεγγίζουν την θέση άρθρωσης των  και.
Κανόνες Σάντι
Μερικοί από τους κανόνες αφομοίωσης που αναφέρθηκαν πιο πάνω, εμφανίζονται και στα όρια των λέξεων. Πιο συγκεκριμένα, αυτό ισχύει για ένα αριθμό γραμματικών λέξεων που τελειώνουν σε, όπως τα μόρια άρνησης δε(ν) και μη(ν), και η αιτιατική των προσωπικών αντωνυμιών και των οριστικών άρθρων το(ν) και τη(ν).
Αν αυτές οι λέξεις ακολουθούνται από άηχα έκκροτα σύμφωνα, το τείνει να αφομοιώνεται σύμφωνα με την θέση άρθρωσης του επόμενου ήχου, ή να παραλείπεται. Αντιστρόφως, το έκκροτο τείνει να ηχηροποιείται. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα εκφορές όπως τον πατέρα ή δεν πειράζει  αντί  και. Η ακριβής έκταση των αποτελεσμάτων αυτής της αφομοίωσης μπορεί να διαφέρει με βάση λ.χ. την διάλεκτο, την ταχύτητα και την επισημότητα του λόγου.
Φωνοτακτικοί περιορισμοί
Η Νέα Ελληνική επιτρέπει 59 διαφορετικά συμφωνικά συμπλέγματα στην έμβαση της συλλαβής:
Επιπρόσθετα, υπάρχουν επτά τρισυμφωνικά συμπλέγματα, όλα τους με το σαν πρώτο μέλος:  (σπρώχνω, στλεγγίδα, στραβός, σκράπας, σφρίγος, σπλάχνο, σκληρός, σκνίπα).
Η έξοδος της συλλαβής, στις περισσότερες ιθαγενείς λέξεις μπορεί να είναι μόνο ένα από τα, ή πιο σπάνια το σύμπλεγμα (όπως άπαξ /ˈapaks/). Υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις, όπως για παράδειγμα σε δάνειες λέξεις (κέικ /ˈke.ik/) και οι δίγραφοι αυ/ευ/ηυ (π.χ. το όνομα του γράμματος τ, ταυ /taf/).
Απλά φωνήεντα
Τα ελληνικά έχουν ένα απλό πενταφωνηεντικό σύστημα,. Το φωνήεν παράγεται σαν ανοικτό κεντρικό φωνήεν. Τα μέσα φωνήεντα και  έχουν φωνητική αξία που βρίσκεται στα όρια των μέσων ανοικτών και μέσων κλειστών φωνηέντων. Τα κλειστά φωνήεντα και  προσεγγίζουν σε ποιότητα τα αντίστοιχα οριακά φωνήεντα. Φωνοτακτικά, τα αποτελούν πρόσθια φωνήεντα, και τα  ως οπίσθια φωνήεντα. Δεν υπάρχει φωνημική διάκριση όσο αφορά τη διάρκεια (μακρότητα), αλλά τα φωνήεντα στις τονισμένες συλλαβές συνήθως προφέρονται κάπως μακρότερα από αυτά των άτονων συλλαβών.
Δίφθογγοι
Τα νέα ελληνικά δεν διαθέτουν διακριτά διφθογγικά φωνήματα, ωστόσο συγκεκριμένες ομάδες φωνηέντων μπορούν κατ' επιλογή να θεωρηθούν είτε δύο ξεχωριστές συλλαβές, ή ως μια διφθογγική συλλαβή. Η προφορά σαν δίφθογγος είναι πιο συνηθισμένη για τα και  σε λέξεις όπως πλάι και μοιρολόι. Πιο συχνά, οι δίφθογγοι εντοπίζονται σε δάνειες λέξεις, για παράδειγμα η λέξη κέικ περιέχει το διφθογγικό /ei/. Ο ίδιος δίφθογγος παρατηρείται και στην ιθαγενή λέξη λέει, όπου τα δύο σύμφωνα χωρίζονταν προηγουμένως από το σύμφωνο <γ>.
Παρόλο που γράφονται ως ακολουθίες φωνηέντων, τα <ευ>, <αυ> και το σπανιότερο <ηυ> προφέρονται, δηλαδή φωνήεν που ακολουθείται από το σύμφωνο (το  χάνει την ηχηρότητα του και προφέρεται σαν  όταν έπεται άλλο άηχο σύμφωνο, καθώς και στο τέλος μιας λέξης).
Τονισμός
Σε αντίθεση με τα αρχαία ελληνικά, που είχαν προσωδιακό τονισμό, τα νέα ελληνικά έχουν δυναμικό τονισμό, όπως και πολλές άλλες γλώσσες, περιλαμβανομένων των ισπανικών, ιταλικών, αγγλικών και άλλων. Ωστόσο, όπως και στα αρχαία ελληνικά, κάθε πολυσύλλαβη λέξη φέρει τον τονισμό της σε μια από τις τρεις τελικές συλλαβές της.
Η θέση του τόνου μπορεί να διαφέρει ανάμεσα στις κλιτές μορφές της ίδιας λέξης, όταν σε αυτό το κλιτικό παράδειγμα υπάρχουν περιπτώσεις εισαγωγής επιπλέον συλλαβών (π.χ. το πρόβλημα, τα προβλήματα). Σε κάποιες τάξεις λέξεων, η θέση του τόνου είναι ευαίσθητη στην φωνηεντική διάρκεια από τα αρχαία ελληνικό, οπότε μια λέξη δεν μπορεί να τονιστεί στην προπαραλήγουσα, όταν η λήγουσα ήταν μακρά: π.χ. ο άνθρωπος (-ος: βραχεία συλλαβή στα αρχαία ελληνικά), αλλά των ανθρώπων (-ων: μακρά συλλαβή στα αρχαία ελληνικά). Και οι δύο αυτοί κανόνες προέρχονται από τα αρχαία ελληνικά.
Ωστόσο, στα νέα ελληνικά αυτός ο κανόνας δεν εφαρμόζεται πλέον αυτόματα και καθολικά, καθώς η διάκριση βραχύτητας-μακρότητας δεν υφίσταται πλέον: π.χ. ο καλόγερος, των καλόγερων).
Εγκλιτικές λέξεις, όπως οι προσωπικές αντωνυμίες δημιουργούν μια φωνολογική λέξη μαζί με την λέξη-ξενιστή στην οποία προσαρτώνται, και γι' αυτό προσμετρούνται προς τον κανόνα της τρισυλλαβίας. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η προσθήκη ενός κλιτικού να προκαλέσει το ανέβασμα του τόνου μια συλλαβή προς το τέλος της λέξης-ξενιστή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοελληνική γλώσσα
Δέηση (εικονογραφία)
Στη βυζαντινή και γενικότερα την ορθόδοξη εικονογραφία δέηση ονομάζεται η παράσταση του Χριστού εν μέσω μορφών, συνήθως της Παναγίας και του Ιωάννη του Πρόδρομου, που πρεσβεύουν υπέρ της σωτηρίας των ανθρώπων.
Δέηση
Αλφρέδο Μπράις Ετσενίκε
Ο Αλφρέδο Μπράις Ετσενίκε (Alfredo Bryce Echenique) είναι Περουβιανός συγγραφέας. Γεννήθηκε στη Λίμα στις 19 Φεβρουαρίου 1939. Είναι ένας από τους πλέον πολυμεταφρασμένους συγγραφείς της Λατινικής Αμερικής.
Βιογραφία
Προερχόμενος από οικογένεια τραπεζιτών, πήρε τη μόρφωσή του στους κόλπους της παλιάς ολιγαρχίας της Λίμας και έκανε τις σπουδές του σε αγγλικά κολέγια στη Λίμα. Μετά από πιέσεις της οικογένειάς του, σπουδάσει νομικά στο Πανεπιστήμιο του San Marcos της Λίμα.
Από το 1984κι έπειτα εγκαθίσταται στην Ισπανία, αν και συνήθιζε να διαμένει για μεγάλα χρονικά διαστήματα και στην πατρίδα του. Όταν επέστρεψε στο Περού το 1999 πήρε μια γεύση του αυταρχικού καθεστώτος του Φουτζιμόρι (Alberto Fujimori), όταν υπήρξε θύμα μιας απαγωγής και ενός ξυλοδαρμού επειδή δεν δέχθηκε ένα παράσημο που ήθελε να του απονείμει ο πρόεδρος. Επέστρεψε στη Βαρκελώνη το 2002 και δημοσίευσε το δεύτερο βιβλίο απομνημονευμάτων του 'Άδεια για να αισθάνομαι' (Permiso para sentir) το 2005, όπου καταγγέλλει με καυστικό τρόπο την κατάσταση στο Περού.
Έχει εργαστεί ως καθηγητής στα πανεπιστήμια της Nanterre, της Σορβόννης, της Vincennes, του Μονπελιέ, του Γέιλ (Yale), του Ώστιν, του Πουέρτο Ρίκο. Έχει συμμετάσχει σε συνέδρια συγγραφέων στο Περού, στο Μεξικό, στη Βενεζουέλα, στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Ιταλία, στην Κούβα, στην Ισπανία, στη Γαλλία, στη Σουηδία, στην Αργεντινή, στον Καναδά, στη Βουλγαρία και στο Πουέρτο Ρίκο.
Συγγραφικό έργο
Ο Ετσενίκε έχει δηλώσει ότι είναι συνεχιστής των Αργεντινών Χούλιο Κορτάσαρ (Julio Cortázar) και Manuel Puig και των Περουβιανών Χούλιο Ραμόν Ριμπέιρο (Julio Ramon Ribeyro) και Σεσάρ Βαγιέχο (Caesar Vallejo), επειδή "εισήγαγαν στη λατινοαμερικανική λογοτεχνία τον κόσμο των συναισθημάτων και του χιούμορ, στοιχεία που ήταν σπάνια εκείνη την εποχή".
Το έργο του Ετσενίκε που τον έκανε ευρύτερα γνωστό είναι το Un mundo para Julius.
Ο Ετσενίκε επισκέφθηκε ξανά την Ελλάδα στις 19 Σεπτεμβρίου 2005 για να παρουσιάσει τη μετάφραση του βιβλίου του Ένας κόσμος για τον Τζούλιους στα ελληνικά.
Τα έργα του σε χρονολογική σειρά:
Παραπομπές
Κατηγορία:Περουβιανοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Περουβιανοί διηγηματογράφοι
Ντέρεκ Πάρφιτ
Ο Ντέρεκ Πάρφιτ (αγγλικά: Derek Antony Parfit, 11 Δεκεμβρίου 1942 – 1 Ιανουαρίου 2017) ήταν Βρετανός φιλόσοφος.
Η ζωή του
Γεννήθηκε το 1942 στην Κίνα, όπου βρίσκονταν οι γονείς του ως μέλη ιατρικής αποστολής.
Φοίτησε με υποτροφία στο κολλέγιο Ήτον, σπούδασε ιστορία στην Οξφόρδη και σε ηλικία 25 ετών έγινε Εταίρος στο κολλέγιο All Souls, όπου και παρέμεινε.
Τη δεκαετία του 1980 συμμετείχε μαζί με άλλους τρεις φιλοσόφους που ασχολούνταν με την ηθική και πολιτική φιλοσοφία, τον Αμάρτυα Σεν, το Ρόναλντ Ντουόρκιν και τον Τζέρυ Κόεν, σε ένα σεμινάριο που οργανωνόταν στο All Souls και είχε γίνει γνωστό ως «Πόλεμος των Άστρων». Εκεί γνώρισε το 1982 τη Τζάνετ Ράντκλιφ Ρίτσαρντς με την οποία παντρεύτηκε το 2011.
Το 1984 δημοσίευσε το πρώτο του βιβλίο, Λόγοι και Πρόσωπα (αγγλικά: Reasons and Persons). Το ίδιο έτος του απονεμήθηκε το βραβείο Ρολφ Σοκ Φιλοσοφίας. Το Reasons and Persons χαρακτηρίστηκε ευρέως ως το έργο μιας ιδιοφυίας και ο Πάρφιτ χαρακτηριζόταν από πολλούς ο σημαντικότερος εν ζωή ηθικός φιλόσοφος.
Εξαιτίας της ομοιότητας των ιδεών του Πάρφιτ με τη βουδιστική αντίληψη για τον εαυτό ένας ηγούμενος ενός βουδιστικού μοναστηριού στη βόρεια Ινδία που έτυχε να διαβάσει το Reasons and Persons αποφάσισε να συμπεριλάβει αποσπάσματά του στα κείμενα που ψάλλουν δόκιμοι μοναχοί του μοναστηριού του.
Το 2011 εκδόθηκε το δίτομο On What Matters.
Ο Πάρφιτ, όπως και η σύζυγός του, ήταν μέλη της εκστρατείας «Giving What We Can», οι υποστηρικτές της οποίας δεσμεύονται να δίνουν τουλάχιστον 10% των εισοδημάτων τους σε φιλανθρωπίες. Και οι δύο ήταν Διακεκριμένοι Εταίροι Ερευνητές στο Κέντρο για Εφαρμοσμένη Ηθική «Ουεχίρο« της Οξφόρδης.
Απεβίωσε στις 1 Ιανουαρίου 2017. Το 2017 σχεδιάζεται να εκδοθεί ο τρίτος τόμος του On What Matters στον οποίο απαντάει σε κριτικές στο έργο του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αναλυτικοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Βρετανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 21ου αιώνα
Marche Verte
thumb|Αεροσκάφη CAP 232 των Marche Verte thumb|Αεροσκάφoς CAP 232 των Marche Verte
Οι Marche Verte (Αγγλικά: Green March, Πράσινη Πορεία) είναι το ακροβατικό αεροπορικό σμήνος της Μαροκινής Πολεμικής Αεροπορίας και η επίσημη εθνική ακροβατική ομάδα του Μαρόκου. Το σμήνος δημιουργήθηκε πρόσφατα και το όνομα που φέρει αποτελεί φόρο τιμής στην Πράσινη Πορεία, την μαζική διαδήλωση 350,000 άοπλων Μαροκινών τον Νοέμβριο του 1975 με σκοπό να αναγκαστεί η Ισπανία να παραδώσει την επαρχία της Σαχάρας στο Μαρόκο. Οι Marche Verte χρησιμοποιούν οκτώ ακροβατικά αεροσκάφη CAP 232 και είναι γνωστοί γιατι τα αεροσκάφη τους εκτελούν τις επιδείξεις δεμένα όλα μεταξύ τους με κορδόνια, από την απογείωση μέχρι και την προσγείωση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Στρατός του Μαρόκου
Αντιόχεια Κολομβίας
Η Αντιόχεια Κολομβίας (Antioquía) είναι ένα από τα τριαντα δύο διαμερίσματα της Νοτιο-αμερικανικής Δημοκρατίας της Κολομβίας, νότια του Μπολίβαρ που περιλαμβάνει τις κεντρικές Καρδιλλιέρες (= παράλληλες οροσειρές) κατά το βόρειο άκρο τους. Ήταν ένα από τα 9 πρώην κρατίδια της συμπολιτείας της Κολομβίας. Έχει έκταση ± 64.000 τετρ.χλμ. και πληθυσμό ± 5.378.000 κατοίκους (2000). Είναι σχεδόν καλυμμένη με μεγάλα δάση και έχει πλούσια μεταλλεία.
Πρωτεύουσα του νομού ήταν η Αντιόχεια, που κτίσθηκε το 1541, μέχρι και το 1826 οπότε και μεταφέρθηκε στην Μεδεγίν (Medellin) (πληθυσμός 2.000.000 κάτοικοι το 1999), σπουδαίο εμπορικό κέντρο με ακμάζουσα μεταλλουργία, σε υψόμετρο 1650 μ. και απόσταση 200 χλμ Δυτικά του λιμένα Πουέρτο Μπέριο επί του ποταμού Μαγδαλένα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διαμερίσματα της Κολομβίας
Το Γουρουνάκι Γουίλμπουρ & η Αράχνη Σαρλότ: Οι Περιπέτειες Συνεχίζονται
Το Γουρουνάκι Γουίλμπουρ & η Αράχνη Σαρλότ: Οι Περιπέτειες Συνεχίζονται (πρωτότυπος αγγλικός τίτλος: Charlotte's Web 2: Wilbur's Great Adventure) είναι Αμερικανική απευθείας-σε-βίντεο μουσική ταινία κινουμένων σχεδίων του 2003. Ως συνέχεια του Ο Ιστός της Σαρλότ (1973), το οποίο βασίζεται στο βιβλίο Ο Ιστός της Σαρλότ, παράχθηκε από τις Paramount Pictures, Universal Cartoon Studios, και Nickelodeon.
Το Γουρουνάκι Γουίλμπουρ & η Αράχνη Σαρλότ: Οι Περιπέτειες Συνεχίζονται κυκλοφόρησε στις 18 Μαρτίου του 2003. Έλαβε αρνητικά σχόλια από τους κριτικούς, με επικρίσεις για τα κινούμενα σχέδια, τις φωνητικές ερμηνείες, και την πλοκή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2003 Κατηγορία:Ταινίες σίκουελ Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του Nickelodeon Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων της Paramount Pictures Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες κινουμένων σχεδίων του 2003
Λειτουργισμός
Ο λειτουργισμός (ή, ως ξένη λέξη, φονκτιονάλισμος από τη γαλλική fonctionalisme) είναι ένας όρος με διάφορες έννοιες:
Νίκι Χέιλι
Η Νιμράτα Νίκι Χέιλι (αγγλ. Nimrata Nikki Haley, 20 Ιανουαρίου 1972), είναι Αμερικανίδα πολιτικός, διπλωμάτης και επιχειρηματίας, που υπηρέτησε ως 29η Πρέσβειρα των Ηνωμένων Πολιτειών στον ΟΗΕ από το 2017 έως το 2018. Είναι μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Παραπομπές
__ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Κατηγορία:Πρέσβεις των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών Κατηγορία:Κυβερνήτες της Νότιας Καρολίνας Κατηγορία:Πολιτικοί του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Πρέσβεις των Ηνωμένων Πολιτειών στον ΟΗΕ Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Αμερικανοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Αμερικανοί διπλωμάτες
Δρούβα Ηλείας
Η Δρούβα είναι ένα μικρό χωριό του Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας του Νομού Ηλείας. Βρισκεται χτισμένη στον ομώνυμο λόφο στη νοτιοδυτική πλευρά της Αρχαίας Ολυμπίας.
Πριν από τις ανασκαφές του 19ου αιώνα (1875) κι ενώ ο αρχαιολογικός χώρος της Ολυμπίας ήταν θαμμένος, κάτοικοι έμεναν μόνο στη Δρούβα. Το όνομα του χωριού προέρχεται από τον ιδρυτή του χωριού Δρούβα, ο οποίος ήταν βοσκός και επέλεξε το συγκεκριμένο τόπο για την διαμονή της οικογένειάς του λόγω του πολύ καλού κλίματός του.
Οι σημερινοί κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με τον τουρισμό στην Αρχαία Ολυμπία ενώ πολλές οικογένειες έχουν ως βασική ενασχόλησή τους την γεωργία, παράγοντας κυρίως ελαιόλαδο.
Το θέατρο του Δρούβα εντάχθηκε από το 2007 στην πολιτιστική δραστηριότητα της περιοχής, συμμετέχοντας στο Διεθνές Φεστιβάλ Αρχαίας Ολυμπίας. Το Μικρό Θέατρο Δρούβα, βρίσκεται στους πρόποδες του λόφου στην ανατολική του κατωφέρεια, απέναντι από τον Κρόνιο και τον Αρχαιολογικό Χώρο της Ολυμπίας. Κατά την διάρκεια του καλοκαιριού συνήθως και στα πλαίσια του Διεθνούς Φεστιβάλ Αρχαίας Ολυμπίας, πραγματοποιούνται πολλές χορευτικές, θεατρικές και μουσικές παραστάσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ηλείας Κατηγορία:Δήμος Αρχαίας Ολυμπίας
100 Bullets
Το 100 Bullets (100 σφαίρες) είναι κόμικ βραβευμένο με βραβεία Eisner και Βραβείο Harvey που γράφεται από τον Brian Azzarello και εικονογραφείται από τον Eduardo Risso. Εκδίδεται από την DC Comics μέσω της εκδοτικής Vertigo. Η διάρκεια που έχει οριστεί είναι 100 τεύχη.
Στυλ
Τόσο η γραφή όσο και η εικονογράφηση έχουν νουάρ αισθητική. Παρουσιάζει ηθικά αμφιλεγόμενες ιστορίες με κυνισμό. Το στυλ είναι επηρεασμένο από ταινίες όπως αυτές του Κουεντίν Ταραντίνο, του Μπράιαν Σίνγκερ, Γκάυ Ρίτσι και άλλων.
Πλοκή
Η πλοκή του 100 Bullets περιστρέφεται γύρω από το δίλημμα της εκδίκησης ή της συγχώρεσης. Όταν κάποιος μυστηριώδης πράκτορας με το όνομα Γκρέιβς δίνει σε κάποιον μια βαλίτσα με ένα όπλο, 100 σφαίρες και τις αποδείξεις ποιος και πως του κατέστρεψε την ζωή εγγυόμενος σε αυτόν πλήρη ασυλία αν και εφόσον χρησιμοποιήσει τις 100 σφαίρες αυτός είναι υπεύθυνος για την επιλογή του. Όποια και να είναι η επιλογή δεν γνωρίζει τιμωρία ή επιβράβευση.
Ο πράκτορας Γκρέιβς ήταν αρχηγός μιας ομάδας γνωστής ως "The Minutemen", δύναμη ασφαλείας και πληρωμένοι δολοφόνοι του οργανισμού Τhe trust. Αυτός ο οργανισμός δημιουργήθηκε από 13 αριστοκρατικές οικογένειες από την Ευρώπη οι οποίες πρότειναν στους Βασιλιάδες της Ευρώπης να αποχωρίσουν από εκεί και να διεκδικήσουν την ακατοίκητη Αμερική. Όταν όμως η Αγγλία προχώρησε στην αποίκηση της Αμερικής τον 160 αιώνα, ιδρύθηκαν οι "Minutemen". Εφτά δολοφόνοι που κατέστρεψαν την αποικία και άφησαν σαν προειδοποίηση το μήνυμα «Croatoa». Από τότε ο ρόλος τους είναι να προστατεύουν τις 13 οικογένειες από εξωτερικούς και εσωτερικούς παράγοντες. Το trust αποφάσισε ότι δεν τους χρειάζεται πια και εδώ αρχίζει η ιστορία.
Συλλεκτικοί Τόμοι
Εκτός από τεύχη έχουν κυκλοφορήσει μέχρι τώρα και δέκα τόμοι της σειράς. Κάθε τόμος έχει ένα λογοπαίγνιο σύνδεσης του τίτλου του με τον αριθμό του εκτός από το τόμο 3. (Στο 7 κάνει αναφορά στην ταινία Οι 7 Σαμουράι. Στο 11 το once έχει την ίδια προφορά με το 11 στα Ισπανικά).
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά κόμικς
Κρεόζωτο
Χημικά είναι ένα σύνθετο μίγμα που περιέχει περίπου 200 χημικές ενώσεις με προεξέχουσες τους πολυκυκλικούς αρωματικούς υδρογονάνθρακες (σε ποσοστό 85% κατά βάρος) καθώς και φαινολικές και αρωματικές αζωτούχες και θειούχες ενώσεις. . Έχει από το 1838 χρησιμοποιηθεί εκτεταμένα στον εμποτισμό ξυλείας που προορίζεται για γέφυρες, για στύλους ηλεκτρισμού και για στρωτήρες σιδηροδρόμων Τα τελευταία χρόνια έχει απαγορευτεί σε πολλές χώρες της Ευρώπης για περιβαλλοντικούς λόγους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλαια
Πολύβιος Π. Λεκός
Ο '''Πολύβιος Π. Λεκός''' (-Απρίλιος 1944) ήταν εκδότης τού φιλολογικού και καλλιτεχνικού περιοδικού «Η Εικονογραφημένη της Ελλάδος» και τής μηνιαίας εμπορικής επιθεώρησης «Εγγύς και Άπω Ανατολή». Ήταν γόνος της πολυμελούς οικογένειας τού Σπετσιώτη Παύλου Λεκού. Στις αρχές τής δεκαετίας τού 1930 έκτισε στις Σπέτσες την «Βίλα Νεράιδα», εκεί όπου σήμερα βρίσκεται το ξενοδοχείο «Σπέτσες». Πολιτικά ήταν φανατικός φιλοβενιζελικός και διετέλεσε δήμαρχος Σπετσών από τον Νοέμβριο του 1941.
Εκδοτική δραστηριότητα
Ο Πολύβιος Λεκός συνεργαζόταν με τους σημαντικότερους εμπορικούς και εκδοτικούς οίκους του εξωτερικού της εποχής του, συμμετείχε σε επιμελητηριακές δράσεις και είχε δημιουργήσει ένα μοναδικό δίκτυο που απλωνόταν από τις βαλκανικές χώρες μέχρι την Αμερική και από την Ευρώπη έως την Αυστραλία.
Τον Οκτώβριο του 1924 εξέδωσε το περιοδικό η «Η Εικονογραφημένη της Ἑλλάδος», βασισμένος σε αντίστοιχα ξένα πρότυπα. Θεωρείται ως ένα από τα καλύτερα ελληνικά φιλολογικά και καλλιτεχνικά περιοδικά, ως η ελληνική εκδοχή τής γαλλικής "illustrasion".
Διευθυντής σύνταξης τού περιοδικού ήταν ο Ιωάννης Γρυπάρης και γενικός γραμματέας ο Μιλτιάδης Λιδωρίκης. Την Επιτροπή Σύνταξης αποτελούσαν ο Γεώργιος Δροσίνης, ο Σπύρος Μελάς, ο Παύλος Νιρβάνας, ο Κωστής Παλαμάς και ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου. Περισσότεροι από 100 λόγιοι, καλλιτέχνες και δημοσιογράφοι συμμετείχαν στο πλέον ακριβό εγχείρημα, το οποίο διήρκεσε αρχικώς μόνον δέκα μήνες, εκδίδοντας ισάριθμα τεύχη. Ο Λεκός κατέβαλε προσπάθειες για την επανέκδοση του εντύπου (Ιανουάριος 1926, Πάσχα 1927 κ.α.) αλλά απέβησαν άκαρπες.
Πριν από την «Εἰκονογραφημένη της Ἑλλάδος» ο Λεκός κυκλοφόρησε στα ελληνικά και τα αγγλικά τη μηνιαία οικονομική και εμπορική επιθεώρηση «Ἑγγὺς καὶ Ἄπω Ἀνατολή». Αυτή εκδιδόταν υπό την εποπτεία προσωπικοτήτων (Κυριάκος Βαρβαρέσος, Δημήτριος Καλλιτσουνάκις, Αλέξανδρος Σβώλος), οι οποίοι είχαν σπουδάσει σε ξένα πανεπιστήμια, υπήρξαν στελέχη τής δημόσιας διοίκησης στις κυβερνήσεις των Φιλελευθέρων και άφησαν την σφραγίδα τους στην κοινωνική πολιτική τού κράτους. Με θέματα κυρίως οικονομικά, ήταν εμφανής η προσπάθεια εναρμονίσεως τής ελληνικής οικονομίας με την διεθνή πραγματικότητα.
Ο Π. Λεκός εξέδιδε και ειδικό περιοδικό για την οικονομική ζωή και κίνηση τής βαλκανικής χερσονήσου, με τίτλο «Proche et Extreme Orient».
Δήμαρχος Σπετσών
Τον Νοέμβριο του 1941, μέσα στην Κατοχή, ανέλαβε δήμαρχος στις Σπέτσες, ως ένας από τους πιο προβεβλημένους Σπετσιώτες τής εποχής του. Οι γραπτές μαρτυρίες αναφέρουν πως κατέβαλε υπεράνθρωπες προσπάθειες για την εξασφάλιση επάρκειας αγαθών στο νησί. Κατόρθωσε να ιδρύσει παράρτημα του ΠΙΚΠΑ, του Ερυθρού Σταυρού και του Εθνικού Αγροτικού Νηπιοτροφείου.
Στις αρχές τού 1944 συνελήφθη από την Οργάνωση Προστασίας Λαϊκών Αγωνιστών, μαζί με τον αρχιτέκτονα Γεώργιο Διαμαντόπουλο, τον Οικονομικό Έφορο Σπετσών Παναγιώτη Φιλίππου, τον γιατρό Κόχελα και τον ιεροδιάκονο τής Μονής Αγίων Αναργύρων Ερμιόνης Στέφανο Πουλή. Εκτελέστηκαν στην πλατεία Κρανιδίου τον Απρίλιο 1944.
Ιωάννης Α΄ του Αρμανιάκ
Ο Ιωάννης Α΄ (γαλλ.: Jean d'Armagnac, 1311 - 16 Μαΐου 1373) από τον Οίκο του Αρμανιάκ ήταν κόμης του Αρμανιάκ από το 1319 έως το 1373. Εκτός από το Αρμανιάκ, έλεγχε εδάφη στο Κερσύ, το Ρουέργκ και το Γκεβωντάν. Ήταν ο κόμης, που ξεκίνησε την επέκταση της κομητείας κατά τον 14ο αι.
Οικογένεια
Ήταν γιος του Bερνάρδου ΣΤ΄ κόμη του Αρμανιάκ και της Σεσίλια Ροντέζ, κόρης του Ερρίκου Β΄ κόμη του Ροντέζ.
Ο Εκατονταετής Πόλεμος
Το καλοκαίρι του 1337, με το ξεκίνημα του Εκατοναετούς Πολέμου, παρέσχε ένα σώμα 6.000 ανδρών για την εκστρατεία του Ραούλ Α΄ κόμη του Ε, κοντόσταυλου της Γαλλίας, στη Γασκώνη.
Τον Ιούλιο του 1338 παρακολούθησε μία γενική διάσκεψη στο Λα Ρεόλ, αλλά πριν επιτύχει κάτι, ο Ιωάννης Α΄ και ο φίλος του γενικός στρατηγός στον νότο, ο Γκαστόν Γ΄ κόμης της Φουά, κλήθηκαν βόρεια για να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση της αναμενόμενης εισβολής στη Βόρεια Γαλλία από τον Εδουάρδο Γ΄ της Αγγλίας. Καθώς η απειλή αυτή γινόταν πιο αδύναμη, η γαλλική επίθεση στο νότο επαναλήφθηκε με την πολιορκία της Πεν-ντ'Αζεναί τον Νοέμβριο από τον Ιωάννη της Βοημίας και τον κόμη της Φουά. Ο Ιωάννης παρέσχε 1.200 άνδρες γι' αυτή την πολιορκία, η οποία τελείωσε με την παράδοση της πόλης, όχι όμως του κάστρου.
Μέσα σε αυτά τα πρώτα χρόνια του πολέμου, ο κόμης της Φουά είχε πραγματοποιήσει μία σειρά ανεξάρτητων εκστρατειών, που του επέτρεψαν να επεκτείνει την προσωπική του περιοχή στην κοιλάδα του Aντούρ και του Λαντ. Αυτή η επέκταση τον έφερε σε σύγκρουση με τον Ιωάννη Α΄. Αμέσως μετά την επιστροφή του από τον βορρά στα τέλη του 1339, ο Ιωάννης Α΄ επιτέθηκε στο Mιραμόν-Σανσάκ, μία μικρή πόλη που τη διεκδίκησε, αλλά η οποία βρισκόταν σε έδαφος που κυριαρχούσε ο κόμης της Φουά. Έτσι ξεκίνησε ένας σύντομος, αλλά βίαιος ιδιωτικός πόλεμος, που έληξε όταν η πόλη τέθηκε υπό βασιλική φρουρά.
Αυτή η διαμάχη προκάλεσε τον Ιωάννη Α΄ να επανεξετάσει την πίστη του στο γαλλικό στέμμα. Όταν τον Μάιο του 1340 πήγε και πάλι να ενταχθεί στον βόρειο στρατό του Φιλίππου ΣΤ΄ της Γαλλίας, άφησε τον Βερνάρδο Εζί Δ΄ κύριο του Αλμπρέ με έγγραφα, που αναφέρουν όρους υπό τους οποίους θα ήταν πρόθυμος να δώσει φόρο τιμής στον Εδουάρδο Γ΄. Ως αποζημίωση για το έδαφος,που περίμενε να χάσει μόλις θα άλλαζε σύμμαχο, ο Ιωάννης Α΄ ζητούσε αρκετές πόλεις που κατείχε ο βασιλιάς της Γαλλίας, μεταξύ των οποίων ήταν οι Μαντρεάλ, Μεζίν και Κοντόμ. Από αυτές οι Άγγλοι κατάφεραν μόνο να πάρουν και να κρατήσουν τον Μεζίν. Οι διαπραγματεύσεις λοιπόν έληξαν και ο Ιωάννης Α΄ παρέμεινε υποτελής του Φιλίππου ΣΤ΄.
Στον βορρά η κατάσταση είχε βελτιωθεί για τους Άγγλους με τη ναυτική τους νίκη στη Μάχη του Σλυύ. Το επόμενο βήμα του Εδουάρδου Γ΄ ήταν μία επίθεση στον Σαιντ-Ομέρ από τους Φλαμανδούς συμμάχους του, με επικεφαλής τον Ροβέρτο Γ΄ κόμη του Aρτουά]]. Ωστόσο, ο Ροβέρτος Γ΄ απέτυχε εντελώς να καλύψει τις προθέσεις του. Αυτό επέτρεψε στον Φίλιππο ΣΤ΄ να αποστείλει τον Ιωάννη Α΄ για να ενισχύσει τη φρουρά που υπήρχε ήδη εκεί υπό τον Eύδη Δ΄ δούκα της Βουργουνδίας. Στις 26 Ιουλίου, αυτό που ξεκίνησε ως μη εξουσιοδοτημένη επίθεση εναντίον των εχθρικών γραμμών από ορισμένους Γάλλους ιππότες, εξελίχθηκε σε μία μεγάλη μάχη, καθώς ο δούκας της Βουργουνδίας αποφάσισε να δυναμική έξοδο. Κατά τη διάρκεια της μάχης του Σαιντ-Ομέρ, ο κόμης του Αρμανιάκ -με την καταδίωξη 300 βαρέων ιππέων- κατάφερε να σπάσει τη φλαμανδική αριστερά πτέρυγα και στη συνέχεια, στην επόμενη καταδίωξη, προκάλεσε αρκετές χιλιάδες θύματα. Αντιμέτωπος με την απώλεια μεγάλου όγκου του στρατού του, ο Ροβέρτος Γ΄ αναγκάστηκε να υποχωρήσει από την πόλη με αταξία.
Τον Αύγουστο του 1345 ο Ιωάννης Α΄ πολιόρκησε την Αγγλο-Γασκωνική φρουρά στο Μονσάμπ έξω από το Κοντόμ, όταν ο Ερρίκος κόμης του Λάνκαστερ έφτασε στο Μπορντό. Ο Ντέρμπυ άρχισε την εκστρατεία του με την κατάληψη της φρουράς της πόλης Μπερζεράκ υπό καταιγίδα. Αυτό προκάλεσε μεγάλη έκπληξη στη γαλλική Αυλή, καθώς δεν αναμενόταν σημαντικός αγγλικός στρατός στον νότο. Ο Ιωάννης Α΄ βοήθησε στη στήριξη της γαλλικής θέσης, συγκεντρώνοντας μερικούς από τους επιζώντες και υποχώρησε στο Περιγκέ. Ο Ερρίκος του Λάνκαστερ μετακινήθηκε για να περικυκλώσει το Περιγκέ, αλλά δεν είχε τη δύναμη να καταλάβει την πόλη και τον Οκτώβριο, με την άφιξη μίας δύναμης που διοικούσε ο Λουδοβίκος των Πουατιέ κόμης του Βαλεντινουά, αναγκάστηκε να αποσυρθεί.
Τον Σεπτέμβριο του 1346, μετά την ήττα της Γαλλίας στη Μάχη του Κρεσύ και την έναρξη της πολιορκίας του Καλαί από τους Άγγλους, ο Ιωάννης Α΄ διορίστηκε βασιλικός υπαρχηγός στα νοτιοδυτικά. Ωστόσο, λόγω της γενικά επιδεινούμενης κατάστασης στη Γαλλία, έμεινε με λίγα στρατεύματα και λίγα χρήματα. Επομένως, δεν μπόρεσε να εμποδίσει τον Ερρίκο του Λάνκαστερ, ούτε να ενοποιήσει τα κέρδη που είχε από τους Άγγλους στον νότο, ούτε να ξεκινήσει μία μεγάλη επιδρομή στο Πουατιέ.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Ρεν ντε Γκοτ (αποβ.1325), ανιψιά του Πάπα Κλήμη Ε΄, · δεν απέκτησαν παιδιά.
Ο Ιωάννης Α΄ αργότερα νυμφεύτηκε τη Βεατρίκη του Κλερμόν. Είχαν τέκνα:
Φανταστικές απεικονίσεις
Κατηγορία:Γάλλοι ευγενείς του Μεσαίωνα
Υγρή δουλειά
Η φράση «υγρή δουλειά» (αγγλικά: wetwork, ρώσικα: мокрое дело, μόκρογιε ντιέλο), καθώς και οι παρόμοιες «υγρή υπόθεση» και «υγρή επιχείρηση», είναι μεταφορά του ευφημισμού που χρησιμοποιούσε η Κα Γκε Μπε για ένα αιματηρό ξεκαθάρισμα λογαριασμών, με το «υγρό» να υπονοείται το αίμα.
Τις υποθέσεις αυτές χειριζόταν το Spetsbureau 13, που παραστατικά ονομαζόταν «Τμήμα των Υγρών Υποθέσεων» (отдел мокру́х дел, Οντιέλ Μοκρύχ Ντιέλ) Οι επιχειρήσεις «υγρής δουλειάς» φημίζεται πως συνεχίζονταν ως την εποχή του θανάτου του Στάλιν, το 1953, και πως έκαναν πάλι την εμφάνισή τους το 1999.
Η έκφραση «υγρή δουλειά» ανήκε στη φένια (fenya), την αργκό του ρωσικού υπόκοσμου, ήδη από τον 19ο αιώνα, και σήμαινε τη ληστεία μετά φόνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δολοφονία
Σουζάνα Αντωνακάκη
Η Σουζάνα Αντωνακάκη (γενν. 1935) είναι αρχιτέκτονας του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, μέλος του ΔΣ του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων Διπλωματούχων Ανωτάτων Σχολών και διετέλεσε πρόεδρος του τμήματος Αρχιτεκτόνων του Τεχνικού Επιμελητηρίου, ιδρυτικό μέλος του αρχιτεκτονικού γραφείου Α66 και Β66, αντεπιστέλλον μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Αρχιτεκτονικής και μέλος της Εθνικής Γραμματείας της UIA.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Σουζάνα Κολοκυθά-Αντωνακάκη γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1935 στην Αθήνα και σπούδασε στην Αρχιτεκτονική σχολή του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου από το 1954 έως το 1959. Από τότε συνεργάστηκε με τον σύντροφό της Δημήτρη Αντωνακάκη, αναλαμβάνοντας μαζί του τα περισσότερα από τα έργα της.
Εργα και κείμενά της έχουν καταχωρηθεί στο International Archive of Women in Architecture (iawa) VP & SU Virginia.
Αρχιτεκτονικό ύφος
Η Σουζάνα Αντωνακάκη προέρχεται από μια γενιά αρχιτεκτόνων που ήταν μάρτυρες των σημαντικών έργων του Άρη Κωνσταντινίδη και παρακολούθησε μαθήματα από τον μαθητή και φίλο του Ludwig Mies van der Rohe James Speyer. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως στα έργα της, ιδίως τα πρώτα, φαίνεται αρκετά καθαρά η επιρροή των δύο αυτών μεγάλων αρχιτεκτόνων.
Το έργο της, σε συνεργασία πάντα με τον σύντροφό της Δημήτρη Αντωνακάκη, αποτελεί ένα συγκερασμό ελληνικού και ξένου μοντερνισμού, παράδοσης και νεωτερικότητας. Μεγάλη σημασία στα έργα της έχουν οι έννοιες και τα εργαλεία του κάναβου και της πορείας-μονοπατιού όπως σημειώθηκε από τους Αλέξανδρο Τζώνη και Liane Lefaivre το 1981, όταν συνέδεσαν την αρχιτεκτονική της με το ρεύμα του κριτικού τοπικισμού. Τον κάναβο χρησιμοποιεί τόσο στα κατασκευαστικά στοιχεία ενός κτιρίου, υποστυλώματα, δοκάρια, όσο και στην οργάνωση λειτουργικών ζωνών, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως υποτάσσει όλο το κτίσμα σε αυτόν. Το μονοπάτι από την άλλη χρησιμοποιείται και αυτό ως μέσο οργάνωσης των λειτουργιών, όχι όμως με την στενή έννοια του διαδρόμου που συνδέει δύο γειτονικούς χώρους, αλλά ως στοιχείο πολιτισμικό που μεταφέρεται από τις συνδέσεις των πόλεων σε μικρογραφία μέσα στον μικρόκοσμο του εκάστοτε συγκροτήματος, σπιτιού ή διαμερίσματος. Τα δύο αυτά βασικά στοιχεία συνδυάζονται αρμονικά δημιουργώντας ένα καλά μετριασμένο σύνολο. Διαμορφώνοντας έτσι μια σαφή αρχιτεκτονική γλώσσα με στοιχεία παράδοσης και μνήμης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αρχιτέκτονες
Σπυρίδων Ζαμπέλιος
Η ζωή του
Γεννήθηκε στη Λευκάδα, από εύπορη και αριστοκρατική οικογένεια, απώτερης ιταλικής καταγωγής. Ο πατέρας του, Ιωάννης Ζαμπέλιος, ήταν δικαστικός, λόγιος, δραματικός ποιητής και δραματουργός και οι προγονικές του οικογένειες είχαν διακριθεί στην πολιτική και πνευματική ζωή της Επτανήσου, ως διδάσκαλοι και ιερείς. Παππούς του ήταν ο Ζαχαρίας Ζαμπέλιος, που τιμήθηκε με ανώτατα αξιώματα της Ιονίου Πολιτείας, θείος του ο Φήλιξ, πρόεδρος της Επτανησιακής Γερουσίας, ενώ ένας από τους προγόνους του, ο Νεκτάριος Ζαμπέλιος είχε διακριθεί στα γράμματα..Ο παππούς του από τη μητέρα του, ο Δημήτριος Πετριτσόπουλος, είχε διατελέσει πρόεδρος της Επτανησιακής Βουλής το 1803 και εξάσκησε ανώτερα κρατικά πόστα στην Κεφαλονιά το 1804, στη Λευκάδα το 1806 και το 1810, όπου είχε γίνει σύμβουλος του Άγγλου κυβερνήτη, του περίφημου Love. Ο Σπυρίδων παρακολούθησε τη στοιχειώδη εκπαίδευση στη Λευκάδα με δασκάλους τον Αθανάσιο Ψαλίδα, διευθυντή του Σχολείου της πόλεως και τον Vincenzo Nannoucci, υπομνηματιστή του Dante και συνθέτη τραγουδιών σε λαϊκή γλώσσα. Στη συνέχεια το 1883 φοίτησε στο Νομικό Τμήμα της Ιονίου Ακαδημίας της Κέρκυρας όπου και γνωρίστηκε με τον Διονύσιο Σολωμό αλλά και με τον Ανδρέα Κάλβο. Όταν αποφοίτησε από την Ιόνιο Ακαδημία της Κέρκυρας μετέβη στην Ιταλία, όπου συνέχισε τις σπουδές του στη Νομικά στα Πανεπιστήμια της Μπολόνια και της Πίζας στο οποίο και αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτωρ. Η γνωριμία του με τον μεσαιωνολόγο Ανδρέα Μουστοξύδη τον ώθησε στη μελέτη μεσαιωνικών και γλωσσολογικών χειρογράφων στις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες της Ευρώπης αλλά και στην Τουρκία. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του ταξίδεψε σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ των οποίων και στη Γερμανία, όπου στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης παρακολούθησε παραδόσεις μαθημάτων του Hegel, από τον οποίο επηρεάστηκε, καθώς και στη Μεγάλη Βρετανία.Τελικά εγκαταστάθηκε στο Λιβόρνο της Ιταλίας. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1845 και έμεινε στην Κέρκυρα. όπου κατέλαβε διάφορες θέσεις και δημοσίευσε ανώνυμα το ποίημα Η ύστερη νυχτιά του καταδίκου (1845), διάφορα ερωτικά ποιήματα και τη μελέτη Άσματα δημοτικά της Ελλάδος (1852). Στη συνέχεια έφυγε ξανά για την Ευρώπη για νέες μελέτες και επέστρεψε το 1856, λόγω του θανάτου του πατέρα του. Εντάχθηκε στην πολιτική παράταξη των Μεταρρυθμιστών που υποστήριζαν τις απόψεις των Άγγλων, συνεργάστηκε με τα έντυπά τους την εφημερίδα του Μουστοξύδη Το Μέλλον και την Κερκυραϊκή πολιτική εφημερίδα Πατρίς του Βραΐλα και στις εκλογές του 1850 υπέβαλε υποψηφιότητα με την παράταξη και εξελέγη βουλευτής Λευκάδας στην πρώτη Βουλή [Θ Βουλή] των Επτανήσων θέση στην οποία παρέμεινε έως το 1852. Μετά τη διάλυση της Ιονίου Βουλής το 1851, ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη, στην Ιταλία, Λιβόρνο, Πίζα, Ρώμη, αλλά και στην Αθήνα, ενώ στη συνέχεια έφυγε ξανά για την Ευρώπη για νέες μελέτες και επέστρεψε το 1856, λόγω του θανάτου του πατέρα του. Αποσύρθηκε από την πολιτική ταξίδεψε στην Αθήνα στην Ιταλία και εγκαταστάθηκε σε μια επαρχιακή έπαυλη στο Λιβόρνο για δέκα χρόνια.
Το 1857 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα με τη σύζυγό του Λουκία και δημοσίευσε την ιστορική μελέτη ''Αι βυζαντιναί μελέται. Περί πηγών της ελληνικής εθνότητος'', στην οποία υποστήριξε την ενότητα του αρχαίου και σύγχρονου ελληνισμού με συνδετικό κρίκο το Βυζάντιο. Τα χρόνια εκείνα άρχισε και το συγγραφικό του έργο που κάλυπτε κυρίως ιστορικά θέματα, με υλικό που είχε συγκεντρώσει από τα ταξίδια του στην Ευρώπη αλλά και στην Τουρκία. Το 1852 δημοσίευσε έκδοση ελληνικών δημοτικών τραγουδιών, ''Άσματα Δημοτικά της Ελλάδος. Εκδοθέντα μετά μελέτης ιστορικής περί Μεσαιωνικού Ελληνισμού''. Στην εκτενή εισαγωγή διατύπωσε την άποψη για την ενότητα του ελληνισμού από την αρχαιότητα μέχρι τη σύγχρονη εποχή και εισηγήθηκε την τριμερή διαίρεση της ελληνικής ιστορίας σε αρχαία, μεσαιωνική και νέα. Αποτέλεσμα του ενδιαφέροντός του για τη μεσαιωνική ιστορία ήταν και το επόμενο μεγάλο έργο του, ''Βυζαντιναί Μελέται. Περί πηγών Νεοελληνικής Εθνότητος από Η΄ άχρι Ι΄ εκατονταετηρίδος μ.Χ.'' (1857). Το 1859 δημοσίευσε το φυλλάδιο Καθίδρυσις Πατριαρχείου εν Ρωσία. Στην περίοδο 1859-1860 τοποθετείται επίσης η σημαντική για την ιστορία της νεοελληνικής κριτικής διαμάχη Ζαμπελίου - Πολυλά. Ο Ζαμπέλιος δημοσίευσε το φυλλάδιο Πόθεν η κοινή λέξις τραγουδώ, με αφορμή την έκδοση των Ευρισκομένων του Σολωμού από τον Πολυλά, υποστηρίζοντας τον ελεγειακό χαρακτήρα των έργων της ώριμης περιόδου του Σολωμού. Η άποψή του ανασκευάστηκε από τον Πολυλά στο φυλλάδιο Πόθεν η μυστικοφοβία του κ.Σ. Ζαμπελίου (Κέρκυρα 1860) [Για τα κείμενα της διαμάχης). Τα επόμενα χρόνια ασχολήθηκε και με τη λογοτεχνία, σε επίπεδο κριτικής, με το κείμενο Πόθεν η κοινή λέξις τραγουδώ; Σκέψεις περί ελληνικής ποιήσεως, που αναφερόταν στην ποιητική του σολωμικού έργου υποστηρίζοντας τον ελεγειακό χαρακτήρα των έργων της ώριμης περιόδου του Σολωμού, αλλά και ως λογοτέχνης, με τα ιστορικά μυθιστορηματικά έργα Ιστορικά Σκηνογραφήματα (1860) και τους Κρητικούς Γάμους (1871) με αφορμή της ιστορικές περιπέτειες της Κρήτης. με υποθέσεις από την ιστορία της Ενετοκρατίας στο νησί. Το 1864 δημοσίευσε στην Αθήνα τη γλωσσολογική μελέτη Ιταλοελληνικά. Δημοσίευσε επίσης το ιταλόφωνο μυθιστόρημα Αναμνήσεις μοναχής. Προς το τέλος της ζωής του ξεκίνησε να γράφει ένα ετυμολογικό ελληνικό λεξικό, του οποίου το πρώτο μέρος εκδόθηκε στο Παρίσι το 1879 με τίτλο Parlers Grecs Et Romains[Μιλώντας Ελληνικά και Ρωμαϊκά].
Προς το τέλος της ζωής του (1870) ταξίδεψε στην Ιταλία και εγκαταστάθηκε σε μια επαρχιακή έπαυλη στο ιδιόκτητο κτήμα του στο Antignano κοντά στο Λιβόρνο της Ιταλίας για 10 ολόκληρα χρόνια, απ' όπου κάνει συχνά ταξίδια ανάμεσα Λιβόρνο και Ταυρίνο, ανάμεσα στην Ιταλία και την Ελβετία. Πέθανε κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού του στο Ζουνκ της Ελβετίας το 1881. Άφησε την περιουσία του σε Κρητικά ιδρύματα και στην κοινότητα του Λιβόρνο.
Αποτίμηση του ιστορικού του έργου
Ήταν υποστηρικτής της Ενώσεως των Επτανήσων με την Ελλάδα, όμως σε εύθετο χρόνο, καθώς υποστήριζε την άποψη ότι το νεοπαγές Ελληνικό Κράτος βρισκόταν ακόμα σε σημαντική πολιτική και πολιτιστική καθυστέρηση και η Ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα θα συντελούσε στην πτώση του Επτανησιακού πολιτισμού. Ο Σπυρίδων Ζαμπέλιος ήταν ό πρώτος που αποπειράθηκε να αναδείξει την ιστορική και γλωσσική ενότητα του ελληνικού έθνους από την εποχή του Ομήρου έως και τα νεότερα χρόνια. Ως εκδότης όμως των δημοτικών τραγουδιών επικρίθηκε για τις αυθαίρετες επεμβάσεις του στα κείμενα ενώ κρίθηκε σε μέτρια και η επίδοσή του στη λογοτεχνία. Τα «Ιστορικά Σκηνογραφήματα (1860)» και «Οί κρητικοί γάμοι (1871)» γραμμένα στην άκαμπτη καθαρεύουσα της εποχής, χαρακτηρίζονται από ιστορισμό και από ηθικοδιδακτικές παρεμβάσεις. Γενικότερα, ο Ζαμπέλιος ασχολήθηκε με τη συγγραφή μετά την εποχή της επιστροφής του στην Ελλάδα. Το έργο του κάλυπτε κυρίως ιστορικά θέματα, με υλικό που είχε συγκεντρώσει από τα ταξίδια του στην Ευρώπη αλλά και στην Τουρκία. Στην εκτενή εισαγωγή διατύπωσε την άποψη για την ενότητα του Ελληνισμού από την αρχαιότητα μέχρι τη σύγχρονη εποχή και εισηγήθηκε την τριμερή διαίρεση της Ελληνικής ιστορίας σε αρχαία, μεσαιωνική και νέα, ενώ αναφέρει σημαντικά στοιχεία για την τύχη των μελών της οικογένειας των Παλαιολόγων μετά την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως. Τα επόμενα χρόνια ό Σπυρίδων Ζαμπέλιος ασχολήθηκε και με τη λογοτεχνία, σε επίπεδο κριτικής.
Ο Ζαμπέλιος υπήρξε και σπουδαίος ιστορικός. Επηρεασμένος από τον Μεσαιωνολόγο Ανδρέα Μουστοξύδη, και λόγω της μεγάλης του γλωσσομάθειας, μελέτησε μεσαιωνικά και γλωσσολογικά χειρόγραφα στις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες της Ευρώπης και της Τουρκίας. Αναζήτησε τις ρίζες του Νέου Ελληνισμού στους μέσους χρόνους, στο Βυζάντιο και προσπάθησε να αποκαταστήσει την ιστορική ενότητα του Έθνους. Με σπάνια διορατικότητα συνέλαβε και υπογράμμισε σωστά τη σημασία της Ελληνικής γλώσσας για την ιστορική συνέχιση του Έθνους. Πίστευε ότι ο Ελληνισμός παρ’ όλο που υποδουλώθηκε στους Οθωμανούς, διατηρείται και εκδηλώνεται μέσα από τα δημοτικά τραγούδια και τη δημοτική ποίηση. Τόνιζε ότι η γλώσσα είναι, «...το κεφαλαιότατον γνώρισμα του χριστιανικού ελληνισμού» το «Θειόχατον και δραστήριον όργανον οίου νουν ελληνικού μεγαλείου, απαραίτητον όργανον, χωρίς του οποίου όχι μόνον Ελληνισμός δεν εκλάμπει, αλλ’ ουδέ καν δύναται να υπάρξει σχεδόν «Η κοινή και καθομιλουμένη γλώσσα, ο άγραφος μεν, αλλ’ απαραβίαστος νόμος της επί τεσσαράκοντα περίπου αιώνας πολιτευθείσης ελληνικής φυλής είναι πραγματικώς το μόνον λείψανον της ναυαγησάσης αρχαιότητας, ημιν υπό των μέσων χρόνων μεταδοθέν, το μόνον έμβιον μνημόσυνον εν ευ συγκεφαλαιούται σχεδόν ο σύνολος βίος του γένους.» Ο Ζαμπέλιος, ο δημιουργός του όρου Ιστοριονομία, σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο υπήρξε «ο αρχιτέκτων» της ιστορικής ενότητας του Ελληνισμού, ο οραματιστής και πρωτοπόρος». «Μεγαλοφυέστατο ιστοριογράφο», τον χαρακτηρίζει ο Κ. Θ. Δημαράς που με τη σκέψη του προλείανε το έδαφος της «μεταπλάσεως» του Βυζαντινού Ελληνισμού σε Νεοελληνικό.
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
• Δημητρακόπουλος Φώτης, «Σπυρίδων Ζαμπέλιος», Η παλαιότερη πεζογραφία μας· Από τις αρχές της ως τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμοΔ΄• 1830-1880, σ.336-352. Αθήνα, Σοκόλης, 1996.
Βερνάρδος ΣΤ΄ του Αρμανιάκ
Ο Βερνάρδος ΣΤ΄ , γαλλ.: Bernard VI d'Armagnac, (π. 1270 - 1319) από τον Οίκο του Αρμανιάκ, ήταν κόμης του Αρμανιάκ και του Φρεζανσάκ.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Γεράρδου ΣΤ΄ κόμη του Aρμανιάκ και της Mατέ ντε Μπεάρν, κόρης του Γκαστόν ΣΤ΄ υποκόμη του Μπεάρν.
Στην υπηρεσία του βασιλιά της Γαλλίας
Το 1302 ο Βερνάρδος ΣΤ΄ πολέμησε στην Ιταλία υπό την ηγεσία του Καρόλου κόμη του Βαλουά. Στη συνέχεια συμμετείχε σε όλες τις εκστρατείες στη Φλάνδρα, που διηύθυνε ο Φίλιππος Δ΄ της Γαλλίας και ο γιος του Λουδοβίκος (Ι΄) (στα 1303, 1304, 1313 και 1315). Στη συνέχεια υπηρέτησε ως επικεφαλής μεγάλων αποσπασμάτων τού βασιλικού στρατού. Συνέβαλε ιδιαίτερα στη νίκη του Mονζ-αν-Αλαρκόν στις 18 Αυγούστου 1304, με 400 ένοπλους και χιλιάδες φρουρούς πεζούς. Αυτή η στρατιωτική δραστηριότητα ήταν πολύ δαπανηρή και εξάντλησε τα οικονομικά του, έτσι ο Βερνάρδος ΣΤ΄ υποχρεώθηκε να δανειστεί 2.500 χρυσά φλωρίνια για την κηδεία της συζύγου του.
Σύγκρουση με τον Οίκο της Φουά
Μετά το τέλος του πάππου του Γκαστόν Ζ΄ υποκόμη του Μπεάρν, διατήρησε έναν μακρύ πόλεμο εναντίον των κομήτων της Φουά, έπειτα από τη μεταξύ τους φιλονικία για τη διαθήκη. Αυτή ευνοούσε τον κόμη της Φουά και ο Βερνάρδος ΣΤ΄ αρνήθηκε τη νομιμότητά της. Η σύγκρουση κλιμακώθηκε σε έναν ακήρυκτο πόλεμο μεταξύ των Οίκων της Φουά και του Aρμανιάκ, ο οποίος διεξήχθη κατά τη διάρκεια σχεδόν όλου του 14ου αι.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε για πρώτη φορά την Iσαβέλλα ντ'Αλμπρέ (περ. 1275 - 1 Δεκεμβρίου 1294), κόρη του Bερνάρδου Εζύ Δ΄ κυρίου του Αλμπρέ και της Ιωάννας του Λουζινιάν. Λόγω αυτού του γάμου, ο Bερνάρδος ΣΤ΄ έφερε τον τίτλο του κυρίου του Αλμπρέ μεταξύ των ετών 1280 και 1294.