cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φάρτεϊν Βάλεν
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Βάλεν γεννήθηκε στο Σταβάνγκερ της Νορβηγίας, το 1887 αλλά, ως γόνος βαθιάς χριστιανικής οικογένειας ιεραποστόλων, πέρασε πέντε χρόνια από την παιδική του ηλικία στη Μαδαγασκάρη, ενώ διατήρησε τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις δια βίου. Υπήρξε εξαιρετικά ευρυμαθής και πολυδιάστατη προσωπικότητα. Εκτός από τις μουσικές του ικανότητες, γνώριζε τουλάχιστον εννέα γλώσσες και είχε βγάλει το λύκειο με τους υψηλότερους βαθμούς σε όλα τα μαθήματα -εκτός από τα μαθηματικά. Αγαπούσε τις γάτες, τη φύση και τη λογοτεχνία, τα καλλιεργημένα τριαντάφυλλα (δημιούργησε, μάλιστα, ένα βραβευμένο υβρίδιο), και μετά την απώλεια τους από καταστροφική παγωνιά ασχολήθηκε ενεργά με την καλλιέργεια κάκτων.
Το 1906, μετακόμισε στο Όσλο για να μελετήσει νορβηγική γλωσσολογία και λογοτεχνία, αλλά έκανε μαθήματα μουσικής με τον Κ. Έλινγκ (Catharinus Elling) στο Ωδείο του Όσλο, αποφοιτώντας με πτυχίο στο εκκλησιαστικό όργανο. Το 1909 έφυγε για το Βερολίνο για να σπουδάσει πιάνο, θεωρία και σύνθεση στη Μουσική Ακαδημία της πόλης, με δάσκαλο -μεταξύ άλλων- τον περίφημο Μαξ Μπρουχ (Max Bruch). Εκεί, ασχολήθηκε εντατικά με την τονική και την ατονική αντίστιξη. Το 1916 επέστρεψε στη Νορβηγία και εγκαταστάθηκε στο οικογενειακό του κτήμα με τη μητέρα και την αδελφή του, στο Βάλλεβογκ, (Sunnhordland) όπου ξεκίνησε την πιο παραγωγική φάση της καριέρας του. Μετά το θάνατο της μητέρας του, ο Βάλεν ταξίδεψε στη Ρώμη και στο Παρίσι, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920, αντλώντας έμπνευση από τον πλούτο της τέχνης και της αρχιτεκτονικής, εκεί. Το έργο του έγινε αντικείμενο αυστηρής κριτικής, μεταξύ πολλών συντηρητικών κριτικών, προς μεγάλη απογοήτευσή του. Το 1924 επέστρεψε στο Όσλο και, από το 1927 ως το 1936, εργάστηκε ως μουσικός αρχειοφύλακας στο Πανεπιστήμιο του Όσλο. Το 1935 η κυβέρνηση τού έδωσε μια μικρή επιχορήγηση, οικονομικό βοήθημα για τους συνθέτες. Παραιτήθηκε από δάσκαλος μουσικής και επέστρεψε στο Sunnhordland, στη φροντίδα της αδερφής του και στη σύνθεση.
Μετά το 1948, αλλά ιδιαίτερα μετά τον θάνατό του, το έργο του άρχισε να αποκτά μεγαλύτερη αναγνώριση, τόσο εντός Νορβηγίας όσο και στο εξωτερικό. Μεταξύ άλλων, ο περίφημος πιανίστας Γκλεν Γκουλντ υπήρξε θαυμαστής τού Βάλεν. Όταν ηχογράφησε την Σονάτα για Πιάνο αρ.2, έγραψε σε μια επιστολή προς την Τ. Φρίντμαν (CBS Records): «Πραγματικά αισθάνομαι, για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια, ότι έχω συναντήσει μια σημαντική προσωπικότητα στη μουσική του 20ού αιώνα». . Ο Βάλεν παρέμεινε εργένης σε όλη του τη ζωή. Πέθανε το 1952 στο Χάουγκεσουντ.
Το Βραβείο «Φάρτεϊν Βάλεν» είναι νορβηγικό βραβείο μουσικής που αθλοθετήθηκε στη μνήμη του συνθέτη. Επίσης, θεσμοθετήθηκε η υποτροφία «Φάρτεϊν Βάλεν». Το βραβείο και η υποτροφία «Βάλεν» απονεμήθηκαν για πρώτη φορά το 1999 και το 2002, αντίστοιχα, και τώρα απονέμονται κάθε δύο χρόνια.
Μουσικολογικά στοιχεία
Ελάχιστα έργα του Βάλεν εκτελέστηκαν όσο ζούσε. Ανέπτυξε δικές του τεχνικές ατονικής αντίστιξης, παραπλήσιες -εν μέρει- με εκείνες του Σένμπεργκ, τις οποίες εφάρμοζε σε παραδοσιακές μορφές σύνθεσης. Είχε αναπτύξει μια πολυφωνία παρόμοια με την αντίστιξη του Μπαχ, αλλά βασισμένη περισσότερο στη θεματική ανάπτυξη και τα διάφωνα διαστήματα, παρά στην αρμονική επεξεργασία. Ωστόσο, αυτές οι δύο «τάσεις» του (Σένμπεργκ-Μπαχ) φαίνεται να εξελίχθηκαν ανεξάρτητα η μία από την άλλη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Νορβηγοί συνθέτες Κατηγορία:Μουσικολόγοι
Ρεματόνησα Κιμώλου
Τα Ρεματόνησα είναι ακατοίκητες βραχονησίδες του Αιγαίου στα ανατολικά της Κιμώλου των Κυκλάδων. Βρίσκονται στο θαλάσσιο πέρασμα Κίμωλου - Πολύαιγου, κοντά και νοτιοανατολικά από τις παραλίες του οικισμού Γούπα-Καρά και αποτελούν ψαρότοπο του νησιού .
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Κιμώλου Κατηγορία:Νησιωτικά συμπλέγματα Ελλάδας
Αυτοαιδοιολειχία
Η αυτοαιδοιολειχία ονομάζεται η πράξη κατά την οποία μία γυναίκα κάνει στοματικό σεξ στον εαυτό της, χρησιμοποιώντας τη γλώσσα και τα χείλη της στα δικά της γεννητικά όργανα, ως μία μορφή αυνανισμού.
Τεκμηρίωση
Ένας ασυνήθιστα υψηλός βαθμός ευελιξίας, όπως αυτός ενός ανθρώπου λάστιχο, θα απαιτηθεί για την εκτέλεση της πράξης. Σε αντίθεση με το αντίστοιχο των ανδρών, την αυτοπεολειχία, η οποία απαιτεί λιγότερο ακραίο μπροστινό σκύψιμο και είναι γνωστό ότι μπορεί να επιτευχθεί από ένα μικρό ποσοστό του ανδρικού πληθυσμού, η αυτοαιδοιολειχία δεν έχει τεκμηριωθεί αξιόπιστα. Ωστόσο, έχει αναφερθεί ως αυτοκαταστροφική φαντασίωση, και έχουν αναφερθεί περιστατικά σε μη ανθρωποειδή πρωτεύοντα θηλαστικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σεξουαλικές πράξεις
Αλεξάνταρ Πόποβιτς (συγγραφέας)
Ο Aleksandar Popović (Ουμπ (Σερβία), 2 Νοεμβρίου 1929 - Βελιγράδι, 9 Οκτωβρίου 1996 ) ήταν Σέρβος συγγραφέας που συνέγραψε περισσότερα από 50 έργα και άλλα έργα, εκ των οποίων τα πιο διάσημα είναι τα Bela kafa και Mrešćenje šarana.
Βιογραφία
Γεννημένος στο Ουμπ σε μια οικογένεια με στρατιωτικό υπόβαθρο, ο Πόποβιτς αποφοίτησε από το γυμνάσιο στην πατρίδα του και αμέσως μετά άρχισε να γράφει ποίηση. Στα τέλη της δεκαετίας του '40 συνελήφθη από τις κομμουνιστικές αρχές και πέρασε πέντε χρόνια στο Γκόλι Ότοκ. Μετά την απελευθέρωσή του, δούλεψε πολλές κακοπληρωμένες δουλειές, μόνο για να αποδεχτεί την πρόσκληση του Ντούσκο Ράντοβιτς να αρχίσει να γράφει ραδιοφωνικά δράματα για παιδιά. Το έργο του περιλαμβάνει μια σειρά από δράματα, κωμωδίες, δράματα για παιδιά, τηλεοπτικά δράματα, τηλεοπτικές σειρές και σενάρια ταινιών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σέρβοι συγγραφείς Κατηγορία:Σέρβοι θεατρικοί συγγραφείς
Αρταβάσδης Α΄ της Μηδίας Ατροπατηνής
Οικογενειακό υπόβαθρο και πρώιμη ζωή
Ο Αρταβάσδης Α΄ ήταν Μηδικής και πιθανόν αρμενο - ελληνικής καταγωγής. Γεννήθηκε στον Αριοβαρζάνη Α΄ από μία ανώνυμη σύζυγο. Πιθανός θείος του από τον πατέρα του θα μπορούσε να ήταν ο Δαρείος Α΄. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο βασίλειο της Mηδίας Ατροπατηνής. Ο Αρταβάσδης Α΄ είναι ο συνονόματος τού προγόνου του Αρταβαζάνη, προηγούμενου βασιλιά της Μηδίας Ατροπατηνής τού 3ου αι. π.Χ., καθώς το όνομα Αρταβάσδης είναι παραλλαγή του ονόματος Αρταβαζάνης (βλ. Άσα).
Σύμφωνα με τις σύγχρονες γενεαλογίες, ο πατέρας του Αρταβάσδη Α΄, ο Αριοβαρζάνης Α΄ ήταν γιος ενός προηγούμενου βασιλιά Μιθριδάτη Α΄ της Μηδίας Ατροπατηνής και τής συζύγου του, μίας ανώνυμης Αρμένιας πριγκίπισσας από τη δυναστεία των Αρταξιαδών, που ήταν κόρη τού Αρμένιου βασιλιά Τιγράνη τού Μεγάλου και της συζύγου του Κλεοπάτρας τού Πόντου, που μπορεί να εξηγήσει τους ισχυρισμούς των απογόνων τού Μιθριδάτη Α΄ στο Αρμενικό βασίλειο, σε αντίθεση με τους μόνιμους κυρίαρχους μονάρχες της δυναστείας των Αρταξιαδών. Μία άλλη πιθανότητα σύνδεσης του Αρταβάσδη Α΄ με τον γάμο του Μιθριδάτη Α΄ και τής συζύγου του είναι μέσω τού ονόματός του. Το όνομα Aρταβάσδης είναι ένα τυπικό αρμενικό βασιλικό όνομα και επομένως, κατά πάσα πιθανότητα, ο Aρταβάσδης Α΄ είναι απόγονος αυτού του γάμου.
Η βασιλεία του
Ο Αρταβάσδης Α΄ διαδέχθηκε τον πατέρα του ως βασιλιάς, όταν πέθανε ο Αριοβαρζάνης Α΄ το 56 π.Χ. Όταν ο Μάρκος Αντώνιος ηγήθηκε της εκστρατείας του κατά της Παρθικής αυτοκρατορίας το 36 π.Χ., ο Αρταβάσδης Α΄ ήταν σύμμαχος του βασιλιά Φραάτη Δ΄ της Παρθίας. Ο Μ. Αντώνιος οδήγησε τα στρατεύματά του από το Ζεύγμα προς τα βόρεια στην Αρμενία και στη συνέχεια εισέβαλε στην επικράτεια των Αρταβάσδη Α΄. Ο Αντώνιος δεν ήθελε να επιτεθεί στην Παρθία από τα δυτικά, που ήταν ο συντομότερος δρόμος, αλλά παραδόξως ήθελε από τον βορρά. Ο Αντώνιος χρησιμοποίησε αυτή τη στρατηγική σύμφωνα με τη συμβουλή του Αρταβάσδη Β΄ της Αρμενίας, τού εχθρού τού Αρταβάσδη Α΄. Ο Μ. Αντώνιος βάδισε γρήγορα με τον στρατό του στη Φραάσπα, την ισχυρά οχυρωμένη πρωτεύουσα της Μηδίας Ατροπατηνής, όπου ο Αρταβάσδης Α΄ είχε την οικογένειά του σε ασφάλεια. Εν τω μεταξύ, ο Αρταβάσδης Α΄ είχε ενωθεί με τον στρατό του Φραάτη Δ΄.
Ο Μ. Αντώνιος δεν μπόρεσε να καταλάβει τη Φράασπα και πολιόρκησε την πόλη, αλλά ο Αρταβάσδης Α΄ και ο Πάρθιος διοικητής Μοναίσης κατέστρεψαν δύο λεγεώνες τού στρατηγού τού Αντώνιου, Όππιου Στατιανού, ο οποίος σιγά σιγά είχε ακολουθήσει με τις πολιορκητικές μηχανές των στρατευμάτων τού Αντωνίου. Ο Αντώνιος δεν θα μπορούσε να καταλάβει τη Φραάσπα χωρίς αυτές τις μηχανές. Ως εκ τούτου, έπρεπε να αποσυρθεί στην Αρμενία και δεν εισέβαλε στην Παρθία.
Έτσι ο Αρταβάσδης Α΄ είχε διατηρήσει το έδαφός του ενάντια στους Ρωμαίους, αλλά η επικράτειά του είχε καταστραφεί σοβαρά. Επίσης ο ισχυρότερος σύμμαχός του, ο Φραάτης Δ΄ τον αντιμετώπισε συγκαταβατικά και τού έδωσε ελάχιστα λάφυρα και παραλίγο να τού στερήσει την κυριαρχία του. Ως εκ τούτου το 35 π.Χ. ο Αρταβάσδης Α΄ προσέφερε στον Αντώνιο συμμαχία κατά της Παρθίας και ο Αντώνιος τη δέχτηκε με χαρά. Για να εμβαθύνει αυτή η φιλία, ο Αλέξανδρος Ήλιος, γιος του Αντώνιου και της Κλεοπάτρας Ζ΄, αρραβωνιάστηκε με την κόρη τού Αρταβάσδη Α΄, την Ιοτάπα, αν και και οι δύο ήταν νήπια το 34 π.Χ.
Το 33 π.Χ. ο Αντώνιος συνάντησε τον σύμμαχό του στον ποταμό Αράξη. Συμφώνησαν ότι ο Αντώνιος έπρεπε να υποστηρίξει τον Αρταβάσδη Α΄ κατά της Παρθίας και ότι ο βασιλιάς της Μηδίας θα έπρεπε να βοηθήσει τον Αντώνιο εναντίον του Οκταβιανού. Αντάλλαξαν μέρη των στρατευμάτων τους. Η επικράτεια τού Αρταβάσδη Α΄ διευρύνθηκε με τμήματα της Αρμενίας. Στον Αντώνιο είχε επιστραφεί ένα λάβαρο, που ο βασιλιάς της Μηδίας είχε πάρει από τον Όππιο Στατιανό το 36 π.Χ. και πήρε μαζί του και την Ιοτάπα. Με τη βοήθεια των ρωμαϊκών ενισχύσεων, ο Αρταβάσδης Α΄ μπόρεσε αρχικά να αποκρούει την επίθεση των Πάρθων. Πριν από τη μάχη του Άκτιου, ο Αντώνιος κάλεσε πίσω τα ρωμαϊκά στρατεύματά του χωρίς να στείλει πίσω το μέρος τού στρατεύματος της Μηδίας. Αυτή τη φορά ο Φραάτης Δ΄ νίκησε τον Αρταβάσδη Α΄, που αιχμαλωτίστηκε το 30 π.Χ.
Κατά τη διάρκεια της φυλάκισης του Αρταβάσδη Α΄, έγινε αργότερα ένας εμφύλιος μεταξύ των Πάρθων, ο οποίος τού έδωσε την ευκαιρία να δραπετεύσει από τη φυλακή. Κατέφυγε στον Αύγουστο, ο οποίος τον υποδέχτηκε με φιλία, τού έδωσε πίσω την κόρη του Γιοτάπα και τον έκανε πελάτη βασιλιά της Μικράς Αρμενίας. Απεβίωσε γύρω στο 20 π.Χ. πιθανώς στη Ρώμη. Τον Αρταβάσδη Α΄ διαδέχθηκε στο βασίλειο της Μηδίας Ατροπατηνής ο Ασίναλος.
Επιγραφικά Στοιχεία
Στη Ρώμη έχουν βρεθεί δύο ταφικές επιγραφές, που φέρουν το όνομα ενός Αρταβάσδη. Τα επιγράμματα είναι πιθανότατα τού γιου και τού εγγονού ενός βασιλιά της Μηδίας Ατροπατηνής, που ονομαζόταν Αριοβαρζάνης. Ωστόσο, είναι αβέβαιο εάν ο Αριοβαρζάνης αναφέρεται στον Αριοβαρζάνη Α΄ ή στον εγγονό του Αριοβαρζάνη Β΄. Ο Αρταβάσδης Α΄ αναφέρεται στις παραγράφους 27 και 33 τού έργου Res Gestae Divi Augusti.
Λαμπαρενέ
Το Λαμπαρενέ (Lambaréné) είναι πόλη της Γκαμπόν, πρωτεύουσα της Επαρχίας του Μέσου Ογκοουέ, με πληθυσμό 25.257 κατοίκους (απογραφή του 2009). Βρίσκεται περίπου 75 χιλιόμετρα νοτίως του ισημερινού της Γης, ενώ η γύρω του περιοχή του καλύπτεται από το τροπικό δάσος της κεντρικής Αφρικής.
Το Λαμπαρενέ διαρρέεται από τον μεγάλο ποταμό Ογκοουέ (κοντά στη συμβολή του με τον Νγκουνιέ), ο οποίος τη χωρίζει σε τρία διαμερίσματα, καθώς σχηματίζει νησίδα: τα Rive Gauche (Αριστερά του ποταμού), Ile Lambaréné (Νήσος Λαμπαρενέ) και Rive Droite (Δεξιά του ποταμού). Οι συνοικίες Αντουμά και Αμπονγκό είναι κτισμένες στο Rive Droite. Οι συνοικίες Atongowanga, Sahoty, Dakar, Grand Village, Château, Lalala και Bordamur βρίσκονται στο Ile Lambaréné. Αλλά η πλειονότητα των κατοίκων ζει στη συνοικία Ισαάκ (Isaac), που είναι κτισμένο στο Rive Gauche, όπου και το αερόδρόμιο της πόλης.
Σήμερα το Λαμπαρενέ κατοικείται κυρίως από φυλές των Μπαντού, όπως είναι οι Beti-Pahuin (Φανγκ), Bapounou, Eshira και Myéné, φυλές που εκτόπισαν τους Πυγμαίους και εν μέρει τη φυλή Μπακαλέ προς τα ανατολικά και τα βόρεια της χώρας. Η οικονομία βασίζεται στην αλιεία στον ποταμό, με ένα νέο ποτάμιο λιμάνι να βρίσκεται υπό κατασκευή, ενώ η περιοχή είναι πλούσια σε παραγωγή ξυλείας και έχει πολλές φυτείες ελαιοφοινίκων.
Το κλίμα της περιοχής του Λαμπαρενέ είναι θερμό και υγρό, με μέση ετήσια θερμοκρασία 27 °C. Η εποχή των βροχών αρχίζει τον Οκτώβριο και λήγει τον Ιούνιο (περιέχει και μία σύντομη ξηρή εποχή τον Δεκέμβριο και Ιανουάριο).
Ο Σβάιτσερ
thumb|left|Ο τάφος του Σβάιτσερ στο Λαμπαρενέ Ο Αλσατός θεολόγος και φιλάνθρωπος γιατρός Άλμπερτ Σβάιτσερ (1875-1965, Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης 1952) ίδρυσε στο Λαμπαρενέ αρχικώς ένα πρόχειρο ιατρικό κέντρο για την περίθαλψη των ιθαγενών το 1913. Αργότερα, με την παγκόσμια φήμη που απέκτησε, το κέντρο εξελίχθηκε στο Ινστιτούτο Σβάιτσερ και στο σύγχρονο Νοσοκομείο Αλμπέρ Σβαϊτσέρ (Hôpital Albert Schweitzer), κτισμένο στο διαμέρισμα «Δεξιά του ποταμού», με τμήματα παθολογίας, χειρουργικής, παιδιατρικής, μαιευτήριο και οδοντιατρεία. Από το 1981 έχει και μία Μονάδα Ιατρικών Ερευνών, που εστιάζει στην έρευνα της ελονοσίας. Ο Σβάιτσερ διέμενε μονίμως στο Λαμπαρενέ από το 1939 μέχρι το 1948 και στη συνέχεια μοίραζε τον χρόνο του μεταξύ Λαμπαρενέ και Ευρώπης μέχρι τον θάνατό του. Ο τάφος του βρίσκεται στο Λαμπαρενέ.
Ας σημειωθεί ότι και ένας άλλος αξιόλογος Ευρωπαίος, έστω και λιγότερο διάσημος από τον Σβάιτσερ, διέμενε κατά καιρούς στην πόλη. Πρόκειται για τον ιταλικής καταγωγής Γάλλο εξερευνητή και αργότερα αποικιακό κυβερνήτη της Γαλλικής Ισημερινής Αφρικής Πιερ Σαβορνιάν ντε Μπραζά (1852-1905), το όνομα του οποίου φέρει και σήμερα η πρωτεύουσα της Δημοκρατίας του Κονγκό (Μπραζαβίλ).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Λαμπαρενε
Κουνιγκούντε της Πολωνίας
Η Κουνιγκούντα, πολων. Kunigunde Polski (π. 1298 - 9 Απριλίου 1331) από τον Οίκο των Πιαστ ήταν πριγκίπισσα της Πολωνίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σβιντνίτσα.
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Βλάντισλαφ Α΄ του Βραχέως, βασιλιά της Πολωνίας και της Γιαντβίγκας των Πιαστ, κόρης του Μπολέσλαφ του Ευσεβούς, δούκα της Μεγάλης (Παλαιάς) Πολωνίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1310 τον Βερνάρδο των Πιαστ-Σιλεσίας δούκα της Σβιντνίτσα, Ζιένμπιτσε, κ.ά. και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Πιαστ Κατηγορία:Γερμανίδες δούκισσες Κατηγορία:Πολωνές πριγκίπισσες
Αδαμόπουλος
Το ελληνικό επώνυμο Αδαμόπουλος μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής είναι το εθνικό πρωτάθλημα ενόργανης γυμναστικής της Ελλάδας το οποίο διοργανώνεται ετησίως από την Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία (ΕΓΟ).
Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά υπό την αιγίδα του Συνδέσμου Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων (ΣΕΓΑΣ) στη Θεσσαλονίκη το 1971. Από το 1997 διεξάγεται από την Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία (ΕΓΟ).
Ιστορία
Στην Ελλάδα η ενόργανη γυμναστική εμφανίστηκε λίγο μετά την ίδρυση του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, με την έλευση του βασιλιά Όθωνα το 1834. Οι πρώτοι οργανωμένοι αγώνες γυμναστικής έγιναν το 1889 στην τέταρτη Ζάππεια Ολυμπιάδα με πρωτοβουλία του Ιωάννη Φωκιανού ο οποίος θεωρείται θεμελιωτής της ενόργανης γυμναστικής. Το 1890 πραγματοποιήθηκαν στο κεντρικό γυμναστήριο ασκουμένων της Αθήνας οι ετήσιοι αγώνες στο δίζυγο, στους κρίκους και στο μονόζυγο. Αγώνες γυμναστικής διεξήγαγε και ο Πανελλήνιος Γυμναστικός Σύλλογος ύστερα από την ίδρυσή του το 1891.
Μετά την τέλεση των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών αγώνων διοργανώσεις ενόργανης γυμναστικής πραγματοποιήθηκαν για τα επόμενα 15 χρόνια. Με την έναρξη των Βαλκανικών Πολέμων, κάθε αθλητική δραστηριότητα πέρασε σε δεύτερη μοίρα και σταδιακά η αγωνιστική γυμναστική έπαψε να εξασκείται σε οργανωμένη μορφή με αποτέλεσμα να μείνει στην αφάνεια για πολλά χρόνια.
Με τη σημερινή της μορφή εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Το 1968 ξεκίνησε η ανάπτυξη του αθλήματος με επίκεντρο τη Θεσσαλονίκη και με πρωτεργάτρια την Ουγγαρέζα πρώην πρωταθλήτρια της ενόργανης γυμναστικής Νέλι Τσάπο – Άνταλ.
Το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα πραγματοποιήθηκε στο Παλέ ντε Σπορ, στη Θεσσαλονίκη μεταξύ 22 και 24 Απριλίου του 1971. Το πρωτάθλημα διοργανώθηκε από τον Σύνδεσμο Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων (ΣΕΓΑΣ) ο οποίος υπήρξε ο επίσημος φορέας του πρωταθλήματος μέχρι και το 1996. Στους αγώνες διεξήχθησαν οι κατηγορίες Α΄ (Ανδρών–Γυναικών), Β΄ και Γ΄ και συμμετείχαν 7 σύλλογοι. Ο Νίκος Γραμματικάκης του Ολυμπιακού και η Νούλη Γιαννιτσοπούλου του Πανθεσσαλονίκειου έγιναν οι πρώτοι πρωταθλητές στην ιστορία του τουρνουά στο σύνθετο ατομικό.
Από το 1997 το πρωτάθλημα διεξάγεται από την Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία (ΕΓΟ) που ιδρύθηκε επίσημα τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους.
Διοργανώσεις
Η πρώτη ομάδα στον πίνακα μεταλλίων μετά την ολοκλήρωση των αγώνων αναδεικνύεται πρωταθλήτρια. Στον πίνακα μεταλλίων περιλαμβάνεται και το Ομαδικό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής Κατηγορία:Πρωταθλητές Ελλάδος
Drones (άλμπουμ των Muse)
Το "Drones" είναι το έβδομο στούντιο άλμπουμ των Muse. Κυκλοφόρησε στις 5 Ιουνίου του 2015 από την Warner Bros. και τη δισκογραφική της μπάντας, Helium-3. Παραγωγός ήταν ο Robert John "Mutt" Lange, γνωστός για τις συνεργασίες του με καλλιτέχνες όπως ο Μπράιαν Άνταμς και οι AC/DC. Το εξώφυλλο σχεδίασε ο Αμερικανός καλλιτέχνης Matt Mahurin. Το άλμπουμ είναι θεματικό και αφορά την απανθρωπιά των σύγχρονων πολεμικών συγκρούσεων. Το άλμπουμ πήρε μικτές κριτικές. Οι κριτικοί επαίνεσαν τη μουσική αλλά κατέκριναν τους στίχους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2015
Βασίλειος Σωτηριάδης
Ο Βασίλειος Σωτηριάδης ήταν Έλληνας πολιτικός καταγόμενος από το Λεσκοβίκι της σημερινής Αλβανίας.
Τον Ιούλιο 1914 ήταν από κοινού με τον Ηλία Οικονόμου Ρούση εκπρόσωπος του Λεσκοβικίου στη Συνέλευση του Δελβίνου, όπου οι βορειοηπειρώτες επρόκειτο να επικυρώσουν το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, που παρείχε αυτονομία στην περιοχή.
Τον Δεκέμβριο 1915 ο Β. Σωτηριάδης εξελέγη βουλευτής του νομού Αργυροκάστρου στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, όταν η βόρεια Ήπειρος ενώθηκε με την Ελλάδα (1915 - 1917).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες βουλευτές
Ντίνος Μελάς
Ο Ντίνος Μελάς (1934 - 2011) ήταν Καρπάθιος νομικός, φιλόλογος και συγγραφέας.
Βιογραφία
Ο Ντίνος (Κωνσταντίνος) Μελάς γεννήθηκε το 1934 στο χωριό Μενετές της Καρπάθου και ήταν γιος του Αντωνίου Μηνά Μελά, πρώτου μεταπελευθερωτικού Δημάρχου Μενετών και της Καλλιόπης Εμμ. Χωρατατζή. Αν και σε νηπιακή σχεδόν ηλικία έμεινε ορφανός από μητέρα, έτυχε επιμελημένης ανατροφής από την εκπαιδευτικό και λόγια θεία του Μαρίκα Χωρατατζή-Μελισσηνού. Μετά την αποφοίτησή του από τα σχολεία δημοτικής και μέσης εκπαιδεύσεως του τόπου του, σπούδασε στη Νομική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και σταδιοδρόμησε ως δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω στην περιοχή Αθηνών-Πειραιώς. Μεταγενέστερα σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του ίδιου Πανεπιστημίου. Το έτος 1977 νυμφεύτηκε την Εύη (Ευδοξία) Σοφοκλή Οικονομίδη, μέλος της ιστορικής οικογένειας Οικονομίδη των Μενετών, με την οποία απέκτησαν τη μοναχοκόρη τους Σοφία-Μαρία. Το έτος 2000 αναγορεύτηκε αριστοβάθμιος διδάκτωρ Λαογραφίας στον Τομέα Ανθρωπιστικών Σπουδών του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Το θέμα της διατριβής του ήταν: "Η έντυπη λαϊκή ποίηση στην Κάρπαθο 1959-1999". Διετέλεσε επιστημονικός συνεργάτης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών με διδακτικό αντικείμενο τη Φιλολογική Λαογραφία. Συγκεκριμένα υπήρξε συνεργάτης του Μαρασλείου Διδασκαλείου του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Απεβίωσε στην Αθήνα το έτος 2011.
Εργογραφία
Ο Ντίνος Μελάς άφησε ένα πλούσιο συγγραφικό έργο Καρπαθιακού, Δωδεκανησιακού και ευρύτερου ενδιαφέροντος. Τα βασικότερα έργα του είναι :
Επιμέλεια εκδόσεων
Έχει επιμεληθεί επίσης τα ακόλουθα συλλογικά έργα :
Συλλογική δραστηριότητα
Ο Ντίνος Μελάς άρχισε από πολύ ενωρίς να αναπτύσσει έντονη κοινωνική και πνευματική δραστηριότητα ιδιαίτερα στα Δωδεκανησιακά πράγματα. Ενδεικτικά και μόνο παρατίθενται μερικές από τις δραστηριότητές του :
Σημειώσεις
<references group="σημ." />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες ιστορικοί Κατηγορία:Κάρπαθος
Κυλιόμενη σκάλα
thumb|Κυλιόμενες σκάλες σε σταθμό του [[Μετρό της Κοπεγχάγης]] thumb|Κυλιόμενες σκάλες υπάρχουν πια και στην ύπαιθρο, όπως εδώ στο [[Άγαλμα του Χριστού Λυτρωτή στο Ρίο ντε Τζανέιρο]] Η κυλιόμενη σκάλα ή κυλιόμενη κλίμακα είναι ένας μηχανισμός κάθετης μεταφοράς ανθρώπων, που έχει τη μορφή κινούμενης σκάλας και συνήθως μεταφέρει πρόσωπα μεταξύ ορόφων ενός μεγάλου κτίσματος (ιδίως πολυκαταστήματος), σε σταθμούς μετρό, και αλλού. Αποτελείται από μία αλυσίδα διαδοχικών συνδεδεμένων σκαλοπατιών, την οποία κινεί ένας ηλεκτρικός κινητήρας. Η κίνησή τους οριοθετείται πλευρικά από ένα ζεύγος σιδηροτροχιών, χάρη στις οποίες το κάθε σκαλοπάτι παραμένει σε οριζόντια θέση.
Η κυλιόμενη σκάλα μπορεί να μεταφέρει μεγάλους αριθμούς ανθρώπων ανά μονάδα χρόνου, τόσο προς τα επάνω, όσο και προς τα κάτω, και μπορεί να εγκατασταθεί στον ίδιο χώρο με ένα συμβατικό κλιμακοστάσιο. Οι χρήστες τους δεν χρειάζεται να περιμένουν (εκτός από περιπτώσεις συνωστισμού), ενώ μπορούν είτε να παραμένουν ακίνητοι κατά τη χρήση τους (πάνω στο ίδιο σκαλοπάτι), είτε να ανεβοκατεβαίνουν και οι ίδιοι όταν είναι βιαστικοί.
Οι κυλιόμενες κλίμακες μπορούν να καθοδηγήσουν τους ανθρώπους προς τις κύριες εξόδους και να χρησιμοποιηθούν ακόμα και σε υπαίθριο χώρο αν είναι κατασκευασμένες με αδιάβροχα μέρη. Σημαντικό είναι επίσης το πλεονέκτημα ότι μία κυλιόμενη σκάλα που δεν λειτουργεί, μπορεί να χρησιμεύει ως κανονική σκάλα, ενώ οι περισσότερες μηχανικές διατάξεις, όπως τα ασανσέρ, αχρηστεύονται σε περιπτώσεις βλάβης ή διακοπής της ηλεκτροδοτήσεως.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κυλιομενη σκαλα
Škoda Favorit
Το πιο πρόσφατο Favorit σηματοδότησε την χαρακτηριστική τεχνολογική καμπή στην πρόσφατη ιστορία της Škoda, καθώς αντικατέστησε με επιτυχία τα εμφανώς γηρασμένα πλέον Škoda 105 / 120 / 130, έχοντας μεγάλες τεχνολογικές βελτιώσεις και ριζικά πιο σύγχρονη αισθητική από αυτά, ενώ εισήγαγε και τη διάταξη «κινητήρας μπροστά / εμπρόσθια κίνηση», κοινώς «όλα εμπρός», τερματίζοντας οριστικά το «όλα πίσω». Θεωρείται ως το πρώτο μεταπολεμικό μοντέλο της Škoda που μπόρεσε να σταθεί επάξια απέναντι στον Δυτικό ανταγωνισμό.
Συνολικά παρήχθησαν 783.167 αντίτυπα σειράς Favorit και 219.254 αντίτυπα σειράς Forman, που ήταν η station wagon εκδοχή του Favorit, φτάνοντας και τα δύο μαζί στα 1.002.421 αντίτυπα. Όλες οι εκδοχές του, αντικαταστάθηκαν τον Οκτώβριο του 1994 από το Škoda Felicia.
Εξέλιξη
Ωστόσο, το Škoda Favorit χρειάστηκε πολύ χρόνο για να καταφέρει να φτάσει στην αγορά, καθώς οι πρώτες σχετικές μελέτες είχαν ξεκινήσει ήδη από τη δεκαετία του 1970, όταν φάνηκε ότι το τεχνολογικό υπόβαθρο των Škoda Auto είχε πλέον μείνει πίσω ως προς τον Δυτικό ανταγωνισμό. Το ζήτημα έγινε ακόμα πιο επιτακτικό τα έτη 1979 και 1980, όταν σημειώθηκε μια ανησυχητική πτώση στο επίπεδο των εξαγωγών, δημιουργώντας έτσι μια ισχυρή ανισορροπία στο εμπορικό ισοζύγιο της τότε Τσεχοσλοβακίας.
Ως αποτέλεσμα, το 1981 ο τότε ιδιοκτήτης της Škoda, δηλαδή η κομμουνιστική κυβέρνηση της Τσεχοσλοβακίας, ξεκίνησε επίσημα το πρότζεκτ για τη δημιουργία ενός ριζικά πιο σύγχρονου αυτοκινήτου, με μπροστινή κίνηση πλέον, που θα πετύχαινε και πάλι μεγάλο αριθμό εξαγωγών. Το σχέδιο μπήκε στην τελική ευθεία τον Μάρτιο του 1983, όταν η Škoda απευθύνθηκε σε ιταλικούς κυρίως σχεδιαστικούς οίκους, που είχαν τότε συγκεντρωθεί στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης, για τον σχεδιασμό του αμαξώματος του νέου αυτοκινήτου.
Ο εκπρόσωπoς του οίκου του Τζορτζέτο Τζουτζιάρο, ωστόσο, αντέδρασε ψυχρά και αλαζονικά, λόγω του ότι τα προηγούμενα πρότζεκτ των Škoda 720 και Škoda 760, στα οποία είχε λάβει μέρος, δεν είχαν φτάσει στην παραγωγή και επειδή δεσμευόταν τότε από κάποιες συμβάσεις με Ιάπωνες κατασκευαστές αυτοκινήτων. Ο οίκος Πινινφαρίνα ειδικά στην Ευρώπη είχε τότε αποκλειστικό συμβόλαιο με την Peugeot, ενώ ο οίκος Chausson απαιτούσε έναν σχετικά υψηλό προϋπολογισμό. Τελικώς, η εταιρεία Stile Italia Nuccio Bertone (Νούτσιο Μπερτόνε) υπέβαλε την καλύτερη συμφωνία: 28 εκατομμύρια κορόνες για μια ολοκληρωμένη πρόταση για 5 εκδόσεις αμαξώματος (hatchback, coupé, sedan, station wagon και pick-up) και η σύμβαση υπογράφηκε στις 1 Ιουνίου 1983. Μάλιστα όταν ο Νούτσιο Μπερτόνε έφτασε για να υπογράψει την σύμβαση, είχε ήδη φέρει μαζί του μερικές δεκάδες τελειωμένα σκίτσα και άρχισε τις διαπραγματεύσεις με τη διοίκηση της μάρκας σχετικά με τις τεχνικές λύσεις του νέου μοντέλου. Το γεγονός αυτό έχει μερικές φορές παρερμηνευθεί σε βαθμό που να δημιουργήσει στο ευρύ κοινό την εντύπωση ότι δήθεν ο Μπερτόνε δημιούργησε εξ ολοκλήρου το Škoda Favorit. Στην πραγματικότητα, το τεχνολογικό υπόβαθρο αναπτύχθηκε από την ίδια την Škoda, ενώ ο Μπερτόνε ήταν ο δημιουργός του εξωτερικού και εσωτερικού ντιζάιν. thumb|left|Škoda Pick-up μετά την ανανέωση (1993 - 1995).
Κατά την εξέλιξη, πάντως, υπήρξαν κάποιες σφοδρές διαφωνίες μεταξύ των αντιπροσώπων της κυβέρνησης και του σχεδιαστικού οίκου Νούτσιο Μπερτόνε. Ως αποτέλεσμα, η τελική αισθητική του αυτοκινήτου διαμορφώθηκε μόλις στα μέσα του 1985 και η μαζική παραγωγή του ξεκίνησε μόλις το καλοκαίρι του 1987. Η πιο θλιβερή συνέπεια αυτής της διένεξης, ήταν ότι εκτός του 5-πορτου hatchback Škoda 781 (τελική εμπορική ονομασία Favorit), του 5-πορτου station wagon Škoda 785 (τελική εμπορική ονομασία Forman), του 5-πορτου κλειστού panel van Škoda 786 (τελική εμπορική ονομασία Forman Praktik), του 2-θέσιου οχήματος πολλαπλών χρήσεων με ανοιχτό χώρο φόρτωσης Škoda 787 (αργότερα συγχωνεύθηκε με το pick-up) και του ασθενοφόρου με μακρύτερο μεταξόνιο Škoda 788, σχεδιάστηκαν πλήρως και άλλες 3 εκδοχές, αλλά ποτέ δεν έλαβαν το πράσινο φως για παραγωγή.
Οι εκδόσεις που ακυρώθηκαν ήταν μια 4-πορτη εκδοχή σεντάν 3 όγκων, με μήκος 4,16 μέτρα (κατά σύμπτωση, όσο ακριβώς και των Škoda 105 / 120 του 1976 - 1983) και επιπλέον βάρος 200 κιλά, υπό τον κωδικό Škoda 782 (υποψήφιο όνομα Felicia, το οποίο τελικώς χρησιμοποιήθηκε στον αντικαταστάτη του Favorit, το Škoda Felicia του 1994 - 2001), ένα 3-πορτο coupé, υπό τον κωδικό Škoda 783 (υποψήφιο όνομα Favorit Coupé) και ένα 3-πορτο 5-θέσιο επαγγελματικό με υψηλότερη οροφή στο πίσω μέρος, υπό τον κωδικό Škoda 784 (υποψήφιο όνομα Savanna).
Παρουσίαση και απήχηση
thumb|right|Το σαλόνι ενός Škoda Favorit.
Τελικώς, το Škoda Favorit έκανε πρεμιέρα τον Ιούλιο του 1987, στην Έκθεση του Μπρνο και η μαζική παραγωγή του ξεκίνησε τον Αύγουστο. Η εξωτερική εμφάνιση και η εσωτερική αισθητική του Favorit ήταν σχεδιασμένες από τον ιταλικό οίκο Bertone (Μπερτόνε), ενώ κάποιες τεχνολογικές ιδέες για τη διάταξη της μετάδοσης κίνησης του οχήματος ήταν δανεισμένες από δυτικοευρωπαϊκές αυτοκινητοβιομηχανίες. Στα πλαίσια αυτής της εναρμόνισης με τα δυτικά πρότυπα, εισήγαγε την διάταξη «κινητήρας μπροστά, εμπρόσθια κίνηση» (κοινώς «όλα εμπρός»), τερματίζοντας οριστικά το «όλα πίσω». Το μοναδικό κοινό στοιχείο με το παρελθόν ήταν ο κινητήρας του μοντέλου, που είχε προέλθει από το Škoda 130, ο γνώριμος 4-κύλινδρος σε σειρά, κυβισμού 1.289 cm³, αλλά με σημαντικές τεχνολογικές βελτιώσεις από τον προκάτοχό του, ενώ από τον Οκτώβριο του 1990 κυκλοφόρησε και σε καταλυτική έκδοση. Στην πράξη πάντως, ήδη από το 1988 ο κινητήρας του μπορούσε να δεχτεί και αμόλυβδη βενζίνη. thumb|left|Škoda Favorit στην [[Ουτρέχτη της Ολλανδίας, σε φωτογραφία του 1989.]]
Οι μηχανικοί της Škoda για πρώτη φορά κατάφεραν τότε πραγματικά να δημιουργήσουν ένα αυτοκίνητο που μπορούσε επάξια να σταθεί απέναντι στον Δυτικό ανταγωνισμό. Τα Favorit είχαν εξαιρετική εμπορική πορεία, τόσο στην Τσεχοσλοβακία (από τις 1 Ιανουαρίου 1993, Τσεχία και Σλοβακία), όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη, όπως επίσης και σε αρκετές χώρες της Λατινικής Αμερικής, καθώς σε όλα τα κράτη όπου διατέθηκαν, θεωρούνταν αξιόπιστα, γερά και ταυτοχρόνως φθηνά σε σχέση με τα πλεονεκτήματά τους, αυτοκίνητα - κοινώς, είχαν άριστο «value for money». Μάλιστα γνώρισαν απήχηση ακόμα και σε δεξιοτίμονα κράτη, όπως στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου διατέθηκε τα έτη 1989 έως 1995 και οι συνολικές πωλήσεις όλων των εκδοχών του στη χώρα αυτή έφτασαν γύρω στα 50.000 αντίτυπα. Το επίπεδο συναρμογής των Favorit συνέχισε να βελτιώνεται σημαντικά και στα επόμενα χρόνια, με την πρώτη αισθητική βελτίωση να λαμβάνει χώρα το 1991, αμέσως μετά την εξαγορά της φίρμας από τον όμιλο Volkswagen. Γενικότερα, το Škoda Favorit ήταν το αυτοκίνητο που άρχισε να αποκαθιστά το κύρος της Škoda και έβαλε οριστικό τέλος στα ανέκδοτα που είχαν κυκλοφορήσει εις βάρος της μάρκας την εποχή των μοντέλων 105 / 120 / 130.
Κινητήρας και εκδόσεις
thumb|right|Škoda Favorit 1.3 LXi του 1993 - 1994 με ηλιοροφή.
Όλα έφεραν τον ίδιο βενζινοκινητήρα 1.289 cm³, με διαφορές μόνο στην ρύθμιση. Το μοναδικό διαθέσιμο κιβώτιο ταχυτήτων, ήταν ένα 5-τάχυτο μηχανικό.
Εκδοχές αμαξώματος
thumb|right|Το πίσω μέρος των Škoda Forman και Favorit. Και τα δύο της φωτογραφίας είναι έκδοσης Black Line.
Το στάνταρ Škoda Favorit (Type 781) είχε 5-πορτο αμάξωμα hatchback 2 όγκων, με αυτοφερόμενο σασί (ενιαίο δομικό σύνολο) που κατασκευαζόταν από χάλυβα. Το σαλόνι ήταν επίσημα και πρακτικά 5-θέσιο.
Το 1990, προστέθηκε και κυκλοφόρησε μια 5-πορτη εκδοχή station wagon, το Škoda Forman (Type 785), γνωστό ως Favorit Estate στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Ιούνιο του 1991, δύο έτη μετά την εμφάνιση της δεξιοτίμονης εκδοχής του Favorit hatchback. thumb|left|Škoda Forman Praktik.
Μέσα στο 1991, ακολούθησε μια 2-πορτη, 2-θέσια επαγγελματική έκδοση pick-up, το Škoda Pick-up (Type 787). Μπορούσε να παραγγελθεί με πάνινο, μεταλλικό ή ακόμα και πολυστρωματικό κάλυμμα της πίσω καρότσας φόρτωσης και γνώρισε, επίσης, μεγάλη εμπορική απήχηση.
Υπήρξε και μια 5-πορτη έκδοση κλειστού panel van, το Škoda Forman Praktik (Type 786), βασισμένη στο Škoda Forman (station wagon), αλλά σε ελάχιστα αντίτυπα και μόνο για την εγχώρια αγορά.
Αγωνιστικές επιτυχίες
thumb|right|Škoda Favorit επίσημης αγωνιστικής έκδοσης.
Το Škoda Favorit γνώρισε, παράλληλα, μεγάλη απήχηση και ως αγωνιστικό αυτοκίνητο και κατάφερε πολλές σημαντικές διακρίσεις σε αρκετά ράλλυ, κερδίζοντας ενίοτε ακόμα και πρώτες θέσεις, παρά το γεγονός ότι έφερε κινητήρα με χωρητικότητα μόλις 1.3 λίτρα. Φυσικά, όσα Favorit έλαβαν μέρος σε αυτά, είχαν υποστεί ενισχύσεις στον κινητήρα και ποικίλες προσαρμογές για τους διάφορους τύπους των αγώνων στις πίστες και στα ράλλυ.
Βελτιώσεις από την Volkswagen
thumb|left|Škoda Favorit 135 GLX με ηλιοροφή.
Υποστηριζόμενη από την τεχνογνωσία της Volkswagen και τις επενδύσεις στο σχεδιασμό (τόσο αισθητικά όσο και μηχανολογικά), η εταιρεία κατάφερε να βελτιωθεί εξαιρετικά. Τα πρώτα σημάδια φάνηκαν αμέσως στο Favorit, με βαθμιαία βελτίωση των υλικών κατασκευής, και περαιτέρω ενίσχυση των επιπέδων αξιοπιστίας και της παθητικής ασφάλειας του μοντέλου, με τοποθέτηση επιπλέον δοκών ασφαλείας στις πόρτες και ενισχύσεων στο εμπρόσθιο μέρος. Επίσης, τοποθετήθηκαν και νέα καθίσματα, από την Volkswagen, όπως σε αυτό της διπλανής φωτογραφίας.
Ένα ακόμα έντονο λίφτινγκ, μαζί με πολλές ακόμα βελτιώσεις σε πολλά σημεία, έγινε τον Ιανουάριο του 1993 και συνοδεύτηκε από μία πασίγνωστη τηλεοπτική διαφήμιση σε πολλά κράτη (προβλήθηκε και στην Ελλάδα) για 548 βελτιώσεις, όπου ο αντιπρόσωπος τοποθετούσε μικρoσκοπικές σημαίες στο αυτοκίνητο, στα σημεία όπου κάτι είχε βελτιωθεί. Για την ακρίβεια, το μοντέλο υπέστη μηχανικές και ηλεκτρολογικές αναβαθμίσεις στον κινητήρα και μία μικρή αισθητική ανανέωση, με εμφανέστερη τους μεγαλύτερους προφυλακτήρες.
Ακολούθησαν πολλές ειδικές εκδόσεις με πληρέστερο εξοπλισμό, κατά τα έτη 1993 και 1994, όπως η Black Line, η Silver Line και η Solitaire, που κατάφεραν να ανυψώσουν ακόμα περισσότερο το κύρος της εταιρείας.
Αντικατάσταση του Favorit
thumb|right|Škoda Favorit cabrio. Αν και στα αρχικά σχέδια της Škoda υπήρχε και μια ανοιχτή εκδοχή αμαξώματος, τελικά η ιδέα αυτή ματαιώθηκε. Ωστόσο, υπήρξαν κάποιες σπάνιες aftermarket μετατροπές σε [[καμπριολέ από κάποιους ανεξάρτητους βελτιωτικούς οίκους, γνωστές ως MTX Roadster, όπως αυτό της φωτογραφίας.]]
Το Favorit αντικαταστάθηκε από το Škoda Felicia, που κυκλοφόρησε στην αγορά τον Οκτώβριο του 1994 και ήταν μεν βασισμένο στο δάπεδο του Favorit, αλλά η πολύ καλή ποιότητα κατασκευής του το έκανε εξαιρετικά δημοφιλές στην Τσεχία και πολλά ακόμα κράτη της Ευρώπης, καθώς μάλιστα διατήρησε το σχετικά χαμηλά κόστος κτήσης και συντήρησης του Favorit. Επιπλέον, το Felicia ήταν και το πρώτο μοντέλο της Škoda που εισήγαγε Σύστημα Αντιμπλοκαρίσματος Τροχών (ABS) και αερόσακους, αρχικά οδηγού, από το 1995 συνοδηγού και από το 1998 και πλευρικούς.
Η παραγωγή των Favorit και Forman έληξε, ταυτόχρονα, τον Ιούλιο του 1995.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Favorit Κατηγορία:Μικρομεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ Κατηγορία:Τσεχικά αυτοκίνητα
Ογκοουέ
Ο Ογκοουέ ή Ογκουέ (Ogooué ή Ogowe) είναι ο κυριότερος και μεγαλύτερος ποταμός της Γκαμπόν, και ο τέταρτος μεγαλύτερος σε ολόκληρη την Αφρική ως προς τη μέση παροχή του, μετά τους Κονγκό, Νίγηρα και Ζαμβέζη. Η λεκάνη απορροής του περιλαμβάνει σχεδόν ολόκληρη τη Γκαμπόν, με κάποιους παραπόταμους να εκτείνονται και στη Δημοκρατία του Κονγκό, το Καμερούν και την Ισημερινή Γουινέα.
Λεκάνη
Η λεκάνη απορροής του Ογκοουέ έχει έκταση 223.856 τ.χλμ., από τα οποία το 73% περίπου ανήκει στη Γκαμπόν, Αποτελείται κυρίως από παρθένα τροπικά δάση με διαστήματα σαβάνας εκεί όπου η ξηρή εποχή είναι αμακρότερη. Η βιοποικιλότητα αυτής της λεκάνης είναι πολύ μεγάλη. Και τα τρία είδη αφρικανικού κροκοδείλου, για παράδειγμα, απαντώνται στον ποταμό: ο κροκόδειλος του Νείλου, ο νάνος κροκόδειλος και ο λεπτόρρυγχος κροκόδειλος. Εκεί ανακαλύφθηκε το είδος γατόψαρου Synodontis acanthoperca στις αρχές του 21ου αιώνα.
Η μέση πυκνότητα πληθυσμού στη λεκάνη απορροής του Ογκοουέ είναι μόλις 4 κάτοικοι ανά τ.χλμ.
Οικονομία
Ο ποταμός Ογκοουέ είναι πλωτός από τη Ντζόλε μέχρι τη θάλασσα, χρησιμεύοντας στη μεταφορά ξυλείας στο λιμάνι του Πορ-Ζεντίλ. Η λεκάνη του περιλαμβάνει αρκετές μεγάλες προστατευόμενες περιοχές, με σημαντικότερο ίσως το Εθνικό Πάρκο Λοπέ.
Ο πρώτος Ευρωπαίος εξερευνητής που έπλευσε τον ποταμό μέχρι τις πηγές του ήταν ο Γάλλος Πιερ Σαβορνιάν ντε Μπραζά, ο οποίος ταξίδεψε στην περιοχή κατά τη δεκαετία του 1870.
Παραπόταμοι
thumb|Γυναίκες και παιδί της φυλής Φαν στις όχθες του Ογκοουέ. Από το The earth and its inhabitants, Africa (1890-1893, τόμος 1, 1892). Ο ποταμός Ογκοουέ δέχεται τα νερά πολυάριθμων παραποτάμων, με κυριότερους τους ακόλουθους:
Πηγές
Κατηγορία:Ποταμοί της Γκαμπόν Κατηγορία:Διεθνείς ποταμοί Κατηγορία:Ποταμοί της Δημοκρατίας του Κονγκό
Δάσκαλος Ι.Α.Μ. του Ζβόλε
δεξιά|μικρογραφία|327x327εσ| Η Προδοσία του Χριστού, (περ. 1485). 35,6 x 27,2 cm (μέγεθος φύλλου). Αυτή είναι μια από μια σειρά εκτυπώσεων των Αγίων Παθών από τον Δάσκαλο IAM – άλλες περιλαμβάνουν τον Μυστικό Δείπνο και την Αγωνία στον Κήπο. Ο Δάσκαλος I.A.M. του Ζβόλε (γνωστά έργα 1470–1490, έζησε καθ' υπολογισμόν περίπου στην περίοδο 1440–1504 ) ήταν ανώνυμος Ολλανδός χρυσοχόος και χαράκτης που υπέγραψε πολλά από τα έργα του με τα αρχικά του IAM ή IA και πρόσθεσε τη λέξη «Zwolle» σε μερικά. Το έργο του χαρακτηρίζεται από πολυπρόσωπες και δραστήριες σκηνές ανθρώπων, διαβαθμισμένους τόνους και ευκρινείς πινελιές. Σώζονται μόνο 26 έργα από το χέρι του.
Ταυτότητα
Μια θεωρία για την ταυτότητα του Δάσκαλου IAM παραπέμπει στον Γιόχαν φαν ντεν Μάιννεστεν (Johan van den Minnesten, επίσης γράφεται Mynnesten, c. 1440, απεβ. 1504) ως ο καλλιτέχνης πίσω από τα χαρακτικά. Αυτός ο αδιευκρίνιστος καλλιτέχνης ήταν ζωγράφος στο Ζβόλε, αλλά κανένα από τα έργα του δεν έχει διασωθεί, επομένως είναι αδύνατο να αποδειχθεί μια σύνδεση για υφολογικούς λόγους. Ο μόνος σύνδεσμος ανάμεσα σε αυτόν και τον Δάσκαλο I.A.M. είναι μια καταγραφή όπου αναφέρεται ότι ο γιος του, ονόματι επίσης Γιόχαν, πληρώθηκε για να τυπώσει πολλά χαρακτικά για την πόλη του Ζβόλε το 1545. Αυτά ήταν πιθανώς από πλάκες εκτύπωσης που κληρονόμησε από τον πατέρα του. αριστερά|μικρογραφία| Η υπογραφή του Δασκάλου IAM όπως εμφανίζεται στην Παναγία Καθήμενη, ο Χριστός Βρέφος που κρατά τον Σταυρό . Το αντικείμενο που απεικονίζεται είναι ένα μεσαιωνικό τρυπάνι χρυσού, τα διακριτικά ενός χρυσοχόου. Αρχικά πιστευόταν ότι αντιπροσώπευε τη σαΐτα ενός υφαντή.
Μια άλλη θεωρία υποστηρίζει ότι οι εκτυπώσεις του Δασκάλου IAM παρήχθησαν από δύο συνεργαζόμενους καλλιτέχνες, ένας σχεδίασε τις εκτυπώσεις και ένας άλλος τις χάραξε και τις τύπωσε. Σε αυτή τη θεωρία το IAM θα μπορούσε να σημαίνει "Johannes Aurifaber Meester" (Δάσκαλος Ιωάννης ο Χρυσοχόος), πιθανώς ο Γιοχάννες Λουντόλφι (Johannes Ludolphi), ένας χρυσοχόος που έφτασε στο Ζβόλε το 1479. Μια παραλλαγή αυτής της θεωρίας υποθέτει ότι η υπογραφή περιέχει τα σημάδια και των δύο καλλιτεχνών: το IAM θα ήταν η υπογραφή του Johann van den Minnesten, ενώ η εικόνα ενός τρυπανιού είναι το σήμα κατατεθέν του χρυσοχόου / χαράκτη. Αυτή η συλλογική θεωρία θα εξηγούσε τις τεράστιες διαφορές στη σύνθεση μεταξύ της ακίνητης και απλής Παναγίας Καθήμενης, του Ιησού που κρατά τον Σταυρό και του μανιεριστικά δυναμικού Η Προδοσία του Χριστού.
Έργα
Το ύφος του καλλιτέχνη φαίνεται να έχει αλλάξει δραματικά γύρω στο 1485. η ενδυμασία των μορφών του έγινε πιο αγαλματένια, χωρίστηκε σε ευρέα επίπεδα, όπως τα σύγχρονα ξυλόγλυπτα, σε αντίθεση με το παλαιότερο και πιο "ρευστό" ύφος του. Αυτό έχει δημιουργήσει εικασίες μεταξύ των μελετητών ότι ορισμένες από αυτές τις μεταγενέστερες εκτυπώσεις ήταν είτε σχέδια για γλυπτά από ξύλινα ανάγλυφα, είτε βασίστηκαν σε ανάγλυφα που σήμερα έχουν χαθεί. Αυτό υποστηρίζεται εν μέρει από αρχεία ότι στον Johan van den Minnesten ανατέθηκε να ζωγραφίσει πολλά ανάγλυφα γλυπτά.
Το πιο περίπλοκο έργο του ήταν μια σειρά από χαρακτικά με τα Άγια Πάθη, από τα οποία σώζονται μόνον Ο Μυστικός Δείπνος, Η Αγωνία στον Κήπο και Η Προδοσία του Χριστού.
Κατάλογος έργων
Οι διαστάσεις που δίνονται είναι αυτές της εικόνας. Η ουσία της χαρακτικής είναι η παραγωγή πολλαπλών εικόνων, επομένως τα περισσότερα από αυτά τα έργα υπάρχουν σε περισσότερα από ένα αντίγραφα και βρίσκονται σε συλλογές πολλών μουσείων. Όπως με τις περισσότερες εκτυπώσεις του 15ου αιώνα, οι σωζόμενες εκτυπώσεις των έργων του είναι σπάνιες - οι τρεις εκτυπώσεις των Παθών σώζονται μόνο σε 8,8 και 20 αποτυπώσεις. Τα έργα μπορούν να χρονολογηθούν μόνο κατά προσέγγιση, αν όχι καθόλου, επειδή τόσο λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του Δάσκαλου IAM. Καμία από τις εκτυπώσεις δεν είχε τίτλο, επομένως τους δίνονται γενικοί ή περιγραφικοί τίτλοι που διαφέρουν ελαφρώς μεταξύ των πηγών. Οι μεμονωμένες εκτυπώσεις ποικίλλουν επίσης σε μέγεθος φύλλου.
Κληρονομιά
Οι εκτυπώσεις του Δασκάλου IAM αντιγράφτηκαν συχνά από σύγχρονους χαράκτες, αλλά και από καλλιτέχνες σε άλλα μέσα. Ειδικότερα, ο ζωγράφος Τζαν Φραντσέσκο ντα Τολμέτσο (Gian Francesco da Tolmezzo_ βάσισε την τοιχογραφία του στο Προβεζάνο (περίπου 1496) στην Προδοσία του Χριστού . Ο Francisco Henriques βασίστηκε επίσης πίνακες στα χαρακτικά του IAM. Ο Λούκας φαν Λειντεν ανέπτυξε το ύφος του από αυτό του Δασκάλου IAM και του 'Αλμπρεχτ Ντύρερ.
Οι εκτυπώσεις του ήταν πολύ περιζήτητες από εξέχοντες συλλέκτες. Ο Άγγλος συγγραφέας Samuel Pepys είχε αντίγραφα της Pietà και του Μυστικού Δείπνου και ο Φερδινάνδος Κολόμβος (γιος του Χριστόφορου Κολόμβου ) διέθετε ένα αντίγραφο της Αλληγορίας της Παροδικότητας της Ζωής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί χαράκτες
ΙΦΚ Μάριεχαμν
Η ΙΦΚ Μάριεχαμν (σουηδικά: IFK Mariehamn) είναι αθλητικός σύλλογος της Φινλανδίας με έδρα το Μάριεχαμν των νήσων Ώλαντ. Τα διακριτικά χρώματα του συλλόγου είναι το πράσινο και το λευκό. Διαθέτει τμήματα επιτραπέζιας αντισφαίρισης, μπόουλινγκ, στίβου, χειροσφαίρισης, χόκεϊ επί πάγου, ναυσιπλοΐας και κολύμβησης, ενώ το ποδοσφαιρικό τμήμα είναι το πιο επιτυχημένο.
Η ποδοσφαιρική ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στη Wiklöf Holding Arena, χωρητικότητας 1.635 θεατών. Μετέχει επίσης στο Πρωτάθλημα Φινλανδίας από το 2005. Η ομάδα, το 2015, πανηγύρισε την κατάκτηση του πρώτου της σημαντικού τίτλου, του Κυπέλλου Φινλανδίας. Το 2016 τερμάτισε στην πρώτη θέση της βαθμολογίας και κατέκτησε για πρώτη φορά στην ιστορία της τον τίτλο της πρωταθλήτριας Φινλανδίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Φινλανδίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1919 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Φινλανδίας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1919
Suicidal Angels
Οι Suicidal Angels είναι ελληνικό thrash metal συγκρότημα, που δημιουργήθηκε το 2001 από τον κιθαρίστα και τραγουδιστή Νίκο Μελισσουργό. Έχουν κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής έξι στούντιο άλμπουμ, ενώ έχουν συμμετάσχει σε μεγάλα heavy metal φεστιβάλ στο εξωτερικό, όπως στο "Wacken Open Air" της Γερμανίας και σε περιοδείες με άλλα συγκροτήματα του ίδιου είδους, μεταξύ των οποίων οι Overkill, οι Death Angel και άλλοι.
Ιστορία
Οι Suicidal Angels δημιουργήθηκαν το 2001 από τον κιθαρίστα και τραγουδιστή Νίκο Μελισσουργό ως σχολικό συγκρότημα. Σύντομα, ο Μελισσουργός γνωρίστηκε με το ντράμερ Ορφέα Τζορτζόπουλο και μαζί ηχογράφησαν μερικά ντέμο, που φανερώνουν την παλαιάς σχολής thrash metal κατεύθυνση του συγκροτήματος. Μετά από μερικές αλλαγές στην σύνθεση τους, το 2005 έπαιξαν για πρώτη φορά στο εξωτερικό, στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας. Μετά από νέες αλλαγές στην σύνθεση, κυρίως στη θέση του μπασίστα (Κριτσωτάκης Άγγελος), οι Suicidal Angels συνέχισαν να παίζουν ζωντανά στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Οι ζωντανές εμφανίσεις και οι θετικές κριτικές διεθνών και εγχώριων εντύπων για τα ντέμο τους, οδήγησαν στο πρώτο δισκογραφικό συμβόλαιο τους με την αμερικάνικη εταιρεία "OSM Records".
left|thumb|150px|Ο Νίκος Μελισσουργός Τον Ιανουάριο του 2007, το συγκρότημα ξεκίνησε τις ηχογραφήσεις για τον πρώτο του δίσκο. Τότε, ο τραγουδιστής και κιθαρίστας του ελληνικού black metal σχήματος Rotting Christ, κάλεσε το συγκρότημα να συμμετάσχει στην περιοδεία τους στα Βαλκάνια. Αυτή αποτέλεσε και την πρώτη μεγάλη περιοδεία τους, που τους έδωσε την ευκαιρία να προωθήσει το νέο τους υλικό στο εξωτερικό. Τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς, κυκλοφόρησε το ντεμπούτο-άλμπουμ τους με τίτλο "Eternal Domination". Στα πλαίσια της προώθησής του, τον Μάιο του 2007, οι Suicidal Angels έπαιξαν ζωντανά υποστηρίζοντας τους Γερμανούς thrashers Kreator και τους Ελβετούς Celtic Frost στην Αθήνα. Η εμφάνιση του συγκροτήματος εντυπωσίασε τον Μίλε Πετρόζα, frontman των Kreator, σε σημείο να εμφανιστεί με το t-shirt που οι Suicidal Angels του έδωσαν ως δώρο την ίδια μέρα. Έκτοτε, ο Πετρόζα υποστήριζε το συγκρότημα, χαρακτηρίζοντας τους ως ένα από τα κορυφαία ανερχόμενα thrash metal σχήματα της Ευρώπης.
Το Μάρτιο του 2009, το συγκρότημα μπήκε στο στούντιο για να ηχογραφήσει το δεύτερο δίσκο του. Το "Sanctify the Darkness" περιείχε μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους, όπως το "Lies", το "The Perstilence of Saints" και το "Apokathilosis". Την ίδια χρονιά, συμμετείχαν στο διαγωνισμό "Rock the Nation" της δισκογραφικής εταιρείας "Nuclear Blast", στον οποίο βγήκαν πρώτοι ανάμεσα σε 1200 σχήματα από όλη την Ευρώπη.
Η κυκλοφορία του "Sanctify the Darkness" το Νοέμβριο του 2009, σήμανε την έναρξη νέων περιοδειών με συγκροτήματα όπως οι Kataklysm και Overkill, ενώ συμμετείχε σε πολλά μεγάλα ευρωπαϊκά φεστιβάλ, όπως το "Wacken Open Air", το "Metalcamp", το ελληνικό σκέλος του "Sonisphere", όπου υποστήριζαν τους τέσσερις μεγάλους του thrash metal (Anthrax, Megadeth, Slayer και Metallica) κ.ά.
Το 2010, αποδείχτηκε επίσης παραγωγικό για το συγκρότημα, καθώς κυκλοφόρησαν το τρίτο τους άλμπουμ με τίτλο "Dead Again". Το εξώφυλλο του δίσκου σχεδίασε ο Εντ Ρέπκα, γνωστός από τις συνεργασίες του με τους Megadeth, τους Death και άλλους στο παρελθόν. Στα πλαίσια της περιοδείας για την προώθηση του δίσκου, το συγκρότημα συμμετείχε στο "Thrashfest" του 2010, μαζί με τους Death Angel, τους Exodus και τους Kreator. Τον Ιούλιο του 2011, ανακοίνωσαν πως τον Οκτώβριο του ίδιου έτους θα μπουν στο στούντιο για να ηχογραφήσουν τον τέταρτο δίσκο τους, ο οποίος κυκλοφόρησε το 2012 με τίτλο "Bloodbath", καταφέρνοντας να μπουν στα γερμανικά και τα αυστριακά τσαρτ. Για την προώθηση του, πραγματοποίησαν την περιοδεία "Full of Hate", μαζί με ονόματα όπως οι Cannibal Corpse, Behemoth, Legion of the Damned και Misery Index. Μετά την επιτυχία της περιοδείας, οι Suicidal Angels συμμετείχαν σε διάφορα μεγάλα φεστιβάλ της Ευρώπης.
230px|thumb|Οι Suicidal Angels στο Βερολίνο το 2010 Την κιθάρα ανέλαβε ο Χρήστος Τσίτσης και το συγκρότημα περιόδευσε στην κεντρική και την λατινική Αμερική. Μετά την επιστροφή τους στην Ελλάδα, πραγματοποίησαν μία ακόμη περιοδεία στην πατρίδα τους και επέστρεψαν στα "Zero Gravity Studios" της Αθήνας, κυκλοφορώντας το "Divide And Conquer" στις αρχές του 2014. Για την προώθηση του δίσκου, το συγκρότημα πραγματοποίησε την πρώτη του ευρωπαϊκή περιοδεία ως πρώτο όνομα, με το άλμπουμ να μπαίνει στους καταλόγους επιτυχιών της Γερμανίας. Τις εμφανίσεις τους άνοιγαν οι Fueled By Fire και Lost Society και έφερε την ονομασία "Conquering Europe Tour 2014".
Στις 27 Μαΐου 2016, θα κυκλοφορήσει ο έκτος δίσκος του συγκροτήματος με τίτλο "Division of Blood" και αποτέλεσε την πρώτη δισκογραφική προσπάθεια του κιθαρίστα Gus Drax με το συγκρότημα.
Επιρροές
Επιρροές του συγκροτήματος αποτελούν κλασικά thrash metal σχήματα, κάτι που αντικατοπτρίζεται και στην μουσική τους. Το συγκρότημα έχει αναφέρει τους Slayer ως τη μεγαλύτερη επιρροή τους, ενώ άλλα thrash metal συγκροτήματα που επηρέασαν το σχήμα είναι οι Sepultura, οι Kreator, οι Sodom, οι Dark Angel, οι Sadus, οι Testament και άλλοι. Έχουν επίσης αναφέρει death metal συγκροτήματα ως επιρροές τους, όπως Bolt Thrower (τους οποίους υποστήριξαν στη συναυλία τους στην Αθήνα τον Μάιο του 2010), τους Cannibal Corpse, τους Morbid Angel και άλλους, ενώ μέλη του συγκροτήματος έχουν εμφανιστεί συχνά με t-shirt των Possessed.
13η Μοίρα Ελαφρού Βομβαρδισμού
Εξελίξεις στην Ελλάδα και ίδρυση
Μετά την επιτυχή έκβαση για την Ελλάδα του Ελληνοϊταλικού πολέμου και την αντεπίθεση των ελληνικών δυνάμεων στην υπό Ιταλική "προστασία" Αλβανία, ακολούθησε η εισβολή της Ναζιστικής Γερμανίας μέσω των βουλγαρικών συνόρων, τον Απρίλιο του 1941. Ακολούθησε η κατάρρευση του μετώπου με την Ελλάδα να βρίσκεται τελικά υπό την Κατοχή του Άξονα.
Τους επόμενους μήνες ιδρύθηκαν και δύο ακόμη μοίρες αεροσκαφών, οι 335η και 336η Μοίρες Δίωξης.
Δράση στη Μέση Ανατολή
thumb|300px|Ο πρωθυπουργός [[Γεώργιος Παπανδρέου συγχαίρει τα πληρώματα της 13ης Μοίρας κατά τον επαναπατρισμό, Ελληνικό Αττικής, Νοέμβριος 1944.]] Πρώτος Διοικητής της Μοίρας υπήρξε ο Επισμηναγός Σπυρίδων Δακόπουλος, ενώ το προσωπικό της αποτελούνταν από βετεράνους της 13ης Μοίρας Ναυτικής Συνεργασίας και της 32ης Μοίρας Βομβαρδισμού. Η πρώτη αποστολή της ανατέθηκε στις 14 Ιουλίου 1941.