cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δίδυμος Κβάζαρ
Ιστορικό
Ο Δίδυμος Κβάζαρ ήταν ένα από τα πρώτα απευθείας παρατηρήσιμα αποτελέσματα βαρυτικού φακού, η αρχή του οποίου είχε περιγραφεί το 1936 από τον Αϊνστάιν ως συνέπεια της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας, αν και στην ίδια δημοσίευση του 1936 προέβλεψε λανθασμένα: «Φυσικά, δεν υπάρχει ελπίδα να παρατηρηθεί αυτό το φαινόμενο απευθείας»
Οι επικριτές της απόψεως περί βαρυτικού φακού υπέδειξαν μια διαφορά στην εμφάνιση μεταξύ των δύο ειδώλων στα ραδιοκύματα. Στα μέσα του 1979 μία ομάδα υπό τον Ντέιβιντ Ρόμπερτς στη VLA στο Νέο Μεξικό, ανεκάλυψε έναν σχετικιστικό πίδακα να εκτοξεύεται από τον «Κβάζαρ A», αλλά όχι από τον «Κβάζαρ B». Επιπλέον, η γωνιακή απόσταση μεταξύ των δύο, 6΄΄, ήταν πολύ μεγάλη για να έχει προκύψει από τη βαρυτική επίδραση του γαλαξία G1, που είχε ανακαλυφθεί πολύ κοντά στο είδωλο B.
Μετέπειτα ανακαλύφθηκε ότι ο G1 ανήκε σε ένα σμήνος γαλαξιών, κάτι που αυξάνει τη βαρυτική επίδραση και μπορεί να δικαιολογήσει την παρατηρούμενη απόσταση ανάμεσα στα δύο είδωλα. Τέλος, μία ερευνητική ομάδα υπό τον Marc V. Gorenstein παρατήρησε ταυτόσημους σχετικιστικούς πίδακες σε πολύ μικρές κλίμακες σε αμφότερα τα είδωλα A και B το 1983, με χρήση συμβολομετρίας VLBI.
Οι μικρές φασματικές διαφορές ανάμεσα στα A και B μπορούν να ερμηνευθούν από διαφορετικές πυκνότητες της διαγαλαξιακής ύλης στις δύο πορείες που ακολουθεί το φως, οπότε υπάρχει διαφορετική απορρόφηση.
Τριάντα χρόνια παρατηρήσεων κατέστησαν σαφές ότι το φως του ειδώλου A του κβάζαρ φθάνει στη Γη περίπου 14 μήνες πριν από το φως του B, δηλαδή οι δύο τροχιές του φωτός έχουν μήκος που διαφέρει κατά 1,1 έτος φωτός.
Το 1996 σημειώθηκε μία ακανόνιστη διακύμανση στο φως του ενός ειδώλου, κάτι που οδήγησε σε μια εικασία ότι υπάρχει ένας εξωηλιακός πλανήτης, τριπλάσιας σχεδόν μάζας από τη μάζα της Γης, μέσα στον γαλαξία-φακό. Το αποτέλεσμα δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί, καθώς η τυχαία ευθυγράμμιση που οδήγησε στην ανίχνευση δεν θα ξανασυμβεί ποτέ. Ωστόσο, αν μπορούσε να επαληθευθεί, αυτός θα ήταν ο πιο μακρινός γνωστός πλανήτης, 4 δισεκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κβάζαρ Κατηγορία:Βαρυτικοί φακοί Κατηγορία:Μεγάλη Άρκτος
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 1971
Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει τις ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου που προβλήθηκαν το 1971.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά έτος
Διωγμός των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης
Ο διωγμός των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης το 1964 με 1965 ήταν μια σειρά κρατικών εκτοπισμών και μαζικής απέλασης από τις αρχές της Τουρκίας με στόχο την αναγκαστική εκδίωξη των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης. Αν και οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης εξαιρέθηκαν αρχικά από την ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 και τους επετράπη να παραμείνουν στην πατρίδα τους, η τουρκική κυβέρνηση θέσπισε μια σειρά από μέτρα που οδήγησαν σε δραματική μείωση του πληθυσμού τους, όπως ο φόρος πλούτου το 1942 και αργότερα το ανθελληνικό πογκρόμ (γνωστό και ως Σεπτεμβριανά) τον Σεπτέμβριο του 1955. μικρογραφία| Το ποσοστό της ελληνικής μειονότητας στην Κωνσταντινούπολη (1955) και οι κύριοι στόχοι του [[Σεπτεμβριανά|πογκρόμ της Κωνσταντινούπολης.]]Ειδικά κατά τις δεκαετίες του 1950 και του 1960, η ελληνική μειονότητα χρησιμοποιήθηκε ως μηχανισμός πίεσης για το Κυπριακό ως μέρος των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Τα ανθελληνικά μέτρα του 1964-1965 είχαν ως αποτέλεσμα τη δραστική μείωση του αριθμού των Ελλήνων στην Κωνσταντινούπολη. Ως εκ τούτου, από έναν πληθυσμό περίπου 80.000, μόνο 30.000 παρέμειναν το 1965. Τα μέτρα είχαν επίσης ως αποτέλεσμα την μεταβίβαση μειονοτικών περιουσιών από το τουρκικό κράτος σε Τούρκους, και συνοδεύτηκαν από περιορισμούς στους τομείς της θρησκείας και της εκπαίδευσης. Η απέλαση αυτή την περίοδο ήταν μέρος της τελικής φάσης των κρατικών μέτρων που στόχευαν στον εκτουρκισμό της τοπικής οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής.
Ιστορικό
Από το 1963 η Τουρκία βρέθηκε σε διπλωματική απομόνωση από το ΝΑΤΟ και το ΜΕΤΟ, οργανώσεις στις οποίες ήταν μέλος, αρνήθηκαν να υποστηρίξουν τις τουρκικές διεκδικήσεις στην Κύπρο. Στις 16 Μαρτίου 1964, η Τουρκία κατήγγειλε μονομερώς την ελληνοτουρκική σύμβαση για την ίδρυση, το εμπόριο και τη ναυσιπλοΐα του 1930, σηματοδοτώντας την έναρξη μιας μαζικής ελληνικής φυγής. Αν και οι τουρκικές αρχές αρχικά υποστήριξαν ότι οι απελάσεις απευθύνονταν σε συγκεκριμένα άτομα που επέδειξαν δραστηριότητες «επικίνδυνες για την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της Τουρκίας», ο εκπρόσωπος της τουρκικής κυβέρνησης, Mümtaz Soysal, παραδέχτηκε αργότερα ότι:
Πληθυσμός που επηρεάστηκε
Τα μέτρα επηρέασαν αμέσως περισσότερους από 10.000 Έλληνες που είχαν ελληνικά διαβατήρια και τους επετράπη να παραμείνουν στην Τουρκία σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης της Λωζάνης (1923), της μετέπειτα ελληνοτουρκικής ανταλλαγής πληθυσμών, καθώς και της ελληνοτουρκικής συμφωνίας του 1930. Αυτοί οι Έλληνες, αν και είχαν ελληνικά διαβατήρια, ζούσαν στην Κωνσταντινούπολη πριν από το 1918 και οι απόγονοί τους γεννήθηκαν στην Τουρκία αλλά είχαν αποκτήσει την ελληνική υπηκοότητα, μερικοί από αυτούς δεν είχαν ξαναβρεθεί στην Ελλάδα. Ωστόσο, με τη μονομερή ακύρωση από την Τουρκία, υποχρεώθηκαν να φύγουν άμεσα από τη χώρα. Επειδή πολλοί είχαν παντρευτεί ομοεθνείς που είχαν τουρκική υπηκοότητα, αυτή η έξοδος επηρέασε αναπόφευκτα έναν πολύ μεγαλύτερο αριθμό.
Το πρώτο κύμα απέλασης περιελάμβανε επιχειρηματίες και γενικά μέλη της κοινότητας που υποτίθεται ότι ασκούσαν δραστηριότητες επιζήμιες για το τουρκικό κράτος. Στις 24 Μαρτίου 1964 δημοσιεύτηκε στις τουρκικές εφημερίδες ο πρώτος κατάλογος των Ελλήνων εκτοπισθέντων και πέντε μέρες αργότερα έγινε η απέλαση των πρώτων οικογενειών. Τους επόμενους μήνες (Απρίλιος–Αύγουστος 1964), έγιναν περίπου 5.000 απελάσεις, ενώ άλλοι 10.000–11.000 Έλληνες εκδιώχθηκαν μετά τον Σεπτέμβριο του 1964. Στις 11 Οκτωβρίου 1964, η τουρκική εφημερίδα Cumhuriyet ανέφερε ότι 30.000 Τούρκοι υπήκοοι ελληνικής καταγωγής είχαν επίσης φύγει οριστικά. Συνολικά, η ελληνική κοινότητα της Κωνσταντινούπολης μειώθηκε από περίπου 80.000 σε περίπου 30.000 το 1965 ως αποτέλεσμα αυτής της κρατικής εκστρατείας μαζικής απέλασης.
Μεταξύ αυτών που εκδιώχθηκαν ήταν και αρκετοί διακεκριμένοι επιχειρηματίες σε μακροχρόνια εμπορικά ιδρύματα που παρείχαν απασχόληση τόσο σε Έλληνες όσο και σε Τούρκους. Ως αποτέλεσμα των απελάσεων, περίπου 100 επιχειρήσεις χρειάστηκε να κλείσουν. Οι κρατικές αρχές απέλασαν επίσης –υποτίθεται λόγω αντιτουρκικής δραστηριότητας– άτομα με ειδικές ανάγκες και αναπηρίες καθώς και άτομα με ψυχικές ασθένειες και άτομα που έπασχαν από ανίατες ασθένειες.
Θεμελιώδεις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων
Οι απελαθέντες ενημερώθηκαν για την εντολή απέλασής τους από αστυνομικούς είτε στο σπίτι είτε στον χώρο εργασίας τους. Στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στο «Ελληνικό Τμήμα» στο αρχηγείο της Κωνσταντινούπολης και αναγκάστηκαν να υπογράψουν έγγραφο στο οποίο έπρεπε να παραδεχτούν μια σειρά από κατηγορίες καθώς και ότι «...συναίνεσαν να φύγουν από την Τουρκία με τη θέλησή τους». Επιτρεπόταν να πάρουν μαζί τους μόνο 220 τουρκικές λίρες (περίπου 22 δολάρια των ΗΠΑ), καθώς και μια αποσκευή βάρους 20 κιλών ή λιγότερο. Τους απαγορευόταν να πάρουν μαζί τους αντικείμενα από πολύτιμα υλικά όπως χρυσό και ασήμι.
Οι απελάσεις αποσκοπούσαν επίσης στη δήμευση της περιουσίας των απελαθέντων. Τουρκικό υπουργικό διάταγμα απαγόρευε σε όλους τους Έλληνες να πραγματοποιούν συναλλαγές που αφορούσαν τα σπίτια τους ή οποιαδήποτε άλλη περιουσία και οι τραπεζικοί τους λογαριασμοί δεσμεύτηκαν. Οι τράπεζες έλαβαν επίσης οδηγίες να αρνηθούν οποιαδήποτε δάνεια σε επιχειρήσεις που ανήκουν εξ ολοκλήρου ή εν μέρει σε Έλληνες. Με άλλη υπουργική απόφαση διατάχθηκε η κατάσχεση όλης της ακίνητης περιουσίας και των τραπεζικών λογαριασμών που ανήκουν σε Έλληνες πολίτες, ενώ απαγορεύτηκε σε όλους τους Έλληνες πολίτες να αποκτήσουν περιουσία στην Τουρκία.
Ανθελληνική εκστρατεία στον Τύπο
Η ελληνική κοινότητα βρέθηκε ευρέως στο στόχαστρο του τουρκικού Τύπου ως πιθανός εχθρός του κράτους και «εκμεταλλευτής» της τουρκικής οικονομίας. Η ευρεία χρήση επιθετικής γλώσσας και ρητορικής μίσους κατά των Ελλήνων ήταν αρκετά χαρακτηριστική στα σύγχρονα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, τα οποία προωθούσαν την ιδέα ότι οι απελάσεις έγιναν για να αποφευχθούν επικείμενοι κίνδυνοι για το «τουρκικό έθνος». Χαρακτηριστικοί τίτλοι του τουρκικού Τύπου αναφέρονταν στους Έλληνες ως «γενετικά ελαττωματικούς και αδίστακτους αιματοχύτες» και «τον κακό, ιστορικό εχθρό των Τούρκων». Οι τουρκικές εφημερίδες τύπωναν συχνά λίστες και πίνακες με τα ονόματα, τα επαγγέλματα και τα προσωπικά στοιχεία εκείνων που επρόκειτο να απελαθούν, καθιστώντας τους έτσι ανοιχτούς στόχους και θύματα εκστρατειών λιντσαρίσματος από φανατισμένους όχλους.
Στις 14 Απριλίου 1964, τουρκικές φοιτητικές οργανώσεις εντάχθηκαν σε αυτήν την ανθελληνική εκστρατεία. Η κοινή τους δήλωση δημοσιεύτηκε στο εξώφυλλο σχεδόν όλων των εφημερίδων της Κωνσταντινούπολης:
Θρησκευτικές και εκπαιδευτικές διώξεις
Απαγορεύτηκε η είσοδος σε ελληνορθόδοξους κληρικούς στα τοπικά ελληνικά σχολεία. Τον Νοέμβριο του 1964 απαγορεύτηκε η πρωινή προσευχή στα ελληνικά σχολεία. Η τουρκική κυβέρνηση άρχισε επίσης να αρνείται την άδεια για την επισκευή ερειπωμένων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Κατά παράβαση της Συνθήκης της Λωζάνης, τα ελληνικά σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης δέχτηκαν τον διορισμό Τούρκων βοηθών διευθυντών. Στις 15 Σεπτεμβρίου 1964, οι αρχές απαγόρευσαν όλα τα βιβλία γραμμένα στα ελληνικά μέσα στα ελληνικά σχολεία της Κωνσταντινούπολης και στις βιβλιοθήκες τους. Οι θρησκευτικές γιορτές, συμπεριλαμβανομένων των Χριστουγέννων και του Πάσχα, ήταν επίσης απαγορευμένες μέσα στα σχολεία. Από τον Δεκέμβριο του 1964, απαγορεύτηκε στους Έλληνες μαθητές να μιλούν ελληνικά στα διαλείμματα. Στις 21 Απριλίου 1964, οι τοπικές αρχές κατέλαβαν βίαια και έκλεισαν το Ελληνικό Ορφανοτροφείο της Πριγκήπου, στερώντας έτσι τη στέγαση και την εκπαίδευσή τους από 165 ορφανά. μικρογραφία| Το συγκρότημα του [[Πατριαρχικός Ναός Αγίου Γεωργίου|Πατριαρχικού Ναού του ΑΓίου Γεωργίου έγινε στόχος τουρκικών όχλων σε διάφορες περιπτώσεις το 1964-1965, καθώς και αρκετές ορθόδοξες εκκλησίες στην Κωνσταντινούπολη.]] Σε όλη αυτή την περίοδο σημειώθηκαν πολλά επεισόδια και επιθέσεις κατά της εκκλησιαστικής περιουσίας. Σε διάφορες περιπτώσεις, τουρκικοί όχλοι επιτέθηκαν στο Πατριαρχείο και σε άλλα θρησκευτικά μνημεία. Σε μια περίπτωση, στις 9 Σεπτεμβρίου 1964, το ελληνικό νεκροταφείο στο Κουζκουντούκ βεβηλώθηκε. Ο Βρετανός Πρόξενος στην Κωνσταντινούπολη ανέφερε ότι:
Αντιδράσεις εκτός Τουρκίας
Καθώς η πολιτική απέλασης έγινε ευρεία, η ελληνική κυβέρνηση ζήτησε έκτακτη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών τον Σεπτέμβριο του 1964. Ο πρόεδρος του συμβουλίου Πλάτωνας Μορόζοφ, καθώς και η Σοβιετική Ένωση, καταδίκασαν τις μαζικές απελάσεις. Ωστόσο, οι δυτικές χώρες προτίμησαν να αποφύγουν οποιαδήποτε ανάμειξη ενάντια στη συνεχιζόμενη πολιτική απέλασης.
Συνέπεια
μικρογραφία|300x300εσ| Ελληνικός πληθυσμός στην [[Κωνσταντινούπολη και ποσοστά του πληθυσμού της πόλης (1844–1997). Τα πογκρόμ και οι πολιτικές στην Τουρκία οδήγησαν στην απέλαση της υπόλοιπης ελληνικής κοινότητας.]] Ο διωγμός των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης έδειξε ότι η συνύπαρξη Μουσουλμάνων και Ελλήνων Ορθοδόξων στην Κωνσταντινούπολη, η οποία επικυρώθηκε με τους όρους της Συνθήκης της Λωζάνης, είχε αποτύχει πλήρως. Η απέλαση είχε πολλαπλές και σύνθετες επιπτώσεις για την Τουρκία τόσο στον τομέα της εσωτερικής όσο και της εξωτερικής πολιτικής. Έπληξε επίσης την έννοια μιας πλουραλιστικής κοινωνίας, σε μια χώρα που θα ανεχόταν την παρουσία του εναπομείναντος μη μουσουλμανικού στοιχείου. Από την άλλη πλευρά, τροφοδότησε τον σωβινιστικό φανατισμό και επιδείνωσε περαιτέρω τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Οι εκδιωθέντες βρήκαν καταφύγιο κυρίως στην Ελλάδα. Το 1965 ιδρύθηκε στην Αθήνα η «Εταιρεία των Εκδιωγμένων Ελλήνων από την Τουρκία» από επιφανή μέλη της διασποράς τους. Η έξοδος συνεχίστηκε τα επόμενα χρόνια με επιπλέον χιλιάδες ντόπιους Έλληνες να εγκαταλείπουν την Κωνσταντινούπολη φοβούμενοι να χάσουν τη ζωή και τις περιουσίες τους.
Η απαγόρευση των Ελλήνων να πουλήσουν τις περιουσίες τους στην Τουρκία άρθηκε τελικά το 1989 από τον πρωθυπουργό Τουργκούτ Οζάλ. Αυτό συνέβη μετά από πίεση που άσκησε το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο πλαίσιο της αίτησης της Τουρκίας για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ωστόσο, οι κρατικές αρχές στην Τουρκία εξακολουθούσαν να επιβάλλουν περιορισμούς και να οικειοποιούνται μειονοτικές περιουσίες μέσω παρόμοιων νομικών διαδικασιών και συνέχισαν να αρνούνται να επιτρέψουν στους Έλληνες πολίτες να κατέχουν ή να κληρονομούν οποιοδήποτε είδος περιουσίας. Ομοίως, οι δωρεές μελών της ελληνικής μειονότητας σε ιδρύματα μη μουσουλμανικής μειονότητας θεωρήθηκαν ιδιοκτησία του τουρκικού κράτους.
Ως αποτέλεσμα τέτοιων πολιτικών εκτουρκισμού, αρκετές περιοχές της Κωνσταντινούπολης που κατοικούνταν από Έλληνες εκκενώθηκαν κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1950 και του 1960. Ορισμένα κτίρια καταλήφθηκαν στη συνέχεια από αγροτικούς μετανάστες που τελικά κατέκτησαν την ιδιοκτησία μετά από μια ορισμένη χρονική περίοδο αδιαμφισβήτητης κατοχής. Άλλα πωλήθηκαν με ασαφείς νομικές διαδικασίες. Σήμερα η Κωνσταντινούπολη έχει χάσει το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής της κοινότητας σηματοδοτώντας έτσι το τέλος συνεχής ελληνικής παρουσίας από την αρχαιότητα (από την αρχαία πόλη του Βυζαντίου που εξελίχθηκε στη Κωνσταντινούπολη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας), αφού έχει πλέον μετατραπεί σε αστική περιοχή όπου το 99,99% των κατοίκων είναι μουσουλμάνοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μισελληνισμός Κατηγορία:Έλληνες στην Τουρκία Κατηγορία:Διωγμός στην Τουρκία Κατηγορία:Ιστορία της Κωνσταντινούπολης
Σχέσεις Ευρωπαϊκής Ένωσης-Καζακστάν
Οι σχέσεις Ευρωπαϊκής Ένωσης-Καζακστάν είναι οι διεθνείς σχέσεις μεταξύ της Δημοκρατίας του Καζακστάν και η κοινή εξωτερική πολιτική και εμπορικές σχέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η ΕΕ είναι ο κύριος οικονομικός εταίρος του Καζακστάν. Πάνω από το 50% του εξωτερικού εμπορίου της χώρας αντιπροσωπεύει την ΕΕ. Το 48% των εσωτερικών επενδύσεων του Καζακστάν προέρχεται από τις χώρες της ΕΕ.
Συμφωνία εταιρικής σχέσης και συνεργασίας
Οι διμερείς σχέσεις ΕΕ-Καζακστάν καθοδηγούνται από τη συμφωνία εταιρικής σχέσης και συνεργασίας του 1994 (ΣΕΣΣ). Οι βελτιώσεις στην εταιρική σχέση και τη συνεργασία του Καζακστάν με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τα κράτη μέλη της επικυρώθηκαν από το Κοινοβούλιο του Καζακστάν τον Μάρτιο του 2016. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο επικύρωσε τη συμφωνία στις 12 Δεκεμβρίου 2017. 511 από τα 654 παρόντα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ψήφισαν υπέρ της επικύρωσης. Δεκαοκτώ κράτη μέλη της ΕΕ έχουν επικυρώσει την Ενισχυμένη Συμφωνία Εταιρικής Σχέσης και Συνεργασίας (EPCA) με το Καζακστάν. Το Καζακστάν είναι η πρώτη χώρα της Κεντρικής Ασίας, που συνήψε το EPCA με την ΕΕ.
Το Καζακστάν είναι επίσης μέρος της στρατηγικής ΕΕ και Κεντρικής Ασίας για μια νέα εταιρική σχέση.
Συμβούλιο Συνεργασίας
Το Συμβούλιο Συνεργασίας μεταξύ Καζακστάν και Ευρωπαϊκής Ένωσης συνεδριάζει κάθε χρόνο και είναι το όργανο για την εκτέλεση της διμερούς Συμφωνίας Εταιρικής Σχέσης και Συνεργασίας. Το Συμβούλιο Συνεργασίας και το Καζακστάν συζητούν πολλά θέματα αμοιβαίας σημασίας, όπως πολιτικές, δικαστικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις, κράτος δικαίου, εμπορικές και οικονομικές σχέσεις και περιφερειακή σταθερότητα.
Κατά τη 15η σύνοδο που πραγματοποιήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 2016, το Συμβούλιο χαιρέτισε τη Συμφωνία Ενισχυμένης Εταιρικής Σχέσης και Συνεργασίας.
Εμπορικές συναλλαγές
Από το 2002, η ΕΕ έχει εξελιχθεί στο μεγαλύτερο εμπορικό εταίρο του Καζακστάν, αποτελεί τον προορισμό του 40% των εξαγωγών της. Οι εξαγωγές αυτές ήταν κυρίως το 80%, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο το 2007. Το 2007, οι εισαγωγές αγαθών της ΕΕ από το Καζακστάν ανήλθαν σε 13,35 δισεκατομμύρια ευρώ και οι υπηρεσίες σε 1,52 δισεκατομμύρια ευρώ. Οι εξαγωγές της ΕΕ προς το Καζακστάν ήταν 6,04 δισεκατομμύρια ευρώ σε αγαθά και 1,92 δισεκατομμύρια ευρώ σε υπηρεσίες. Το ήμισυ των άμεσων ξένων επενδύσεων ύψους 7,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων του Καζακστάν το 2006 προήλθε από την ΕΕ. Ως σημαντικός προμηθευτής ενέργειας στην ΕΕ, η ΕΕ υποστηρίζει την ένταξή της στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου.
Το 2014 περισσότερο από το ήμισυ του συνολικού εμπορίου του Καζακστάν πραγματοποιείται με την ΕΕ - περίπου 53,4 δισεκατομμύρια δολάρια το 2013 και 28,4 δισεκατομμύρια δολάρια το πρώτο εξάμηνο του 2014. Πάνω από το ήμισυ των ακαθάριστων άμεσων ξένων επενδύσεων του Καζακστάν, ή σχεδόν 100 δισεκατομμύρια δολάρια, προέρχονται από χώρες της ΕΕ. Το εμπόριο προς την ΕΕ ανήλθε σε 31 δισεκατομμύρια ευρώ (36%). Η ΕΕ είναι επίσης ο μεγαλύτερος ξένος επενδυτής στο Καζακστάν, που αντιπροσωπεύει πάνω από το 50% των ΑΞΕ στο Καζακστάν (2014).
Οι εξαγωγές του Καζακστάν στην ΕΕ κυριαρχούνται σε μεγάλο βαθμό από την ενέργεια και οι εξαγωγές από την ΕΕ κυριαρχούνται από μηχανήματα και εξοπλισμό μεταφορών, καθώς και προϊόντα στον τομέα της μεταποίησης και των χημικών.
Σε διμερείς συναντήσεις με τον Πρωθυπουργό της Βρετανίας Ντέιβιντ Κάμερον στο Λονδίνο, ο Πρόεδρος του Καζακστάν Ναζαρμπάγεφ υπέγραψε 46 συνθήκες αξίας άνω των 13 δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ σε εμπορική αξία.
Το Καζακστάν, η ΕΕ και το Διεθνές Κέντρο Εμπορίου ξεκίνησαν τον Δεκέμβριο του 2020 το περιφερειακό έργο Ready4Trade Central Asia. Ένας από τους βασικούς τομείς του έργου «Ready4Trade Central Asia είναι η ανάπτυξη ολοκληρωμένης νομοθεσίας για το ηλεκτρονικό εμπόριο, η οποία σχεδιάζεται να εφαρμοστεί στο Καζακστάν με τη βοήθεια της ITC και της Διάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών για το εμπόριο και την ανάπτυξη (UNCTAD).
Άμεσες ξένες επενδύσεις
Περισσότερο από το 50% των άμεσων ξένων επενδύσεων (ΑΞΕ) στο Καζακστάν προέρχεται από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι μεγαλύτερες πηγές ΑΞΕ από τα κράτη μέλη της ΕΕ είναι οι Κάτω Χώρες (90,4 δισεκατομμύρια δολάρια), η Ελβετία (25,8 δισεκατομμύρια δολάρια), η Γαλλία (16,1 δισεκατομμύρια δολάρια), η Ιταλία (8,7 δισεκατομμύρια δολάρια), το Βέλγιο (7,6 δισεκατομμύρια δολάρια) και η Γερμανία (5,2 δισεκατομμύρια δολάρια).
Περισσότερες από 4.000 εταιρείες με ευρωπαϊκό κεφάλαιο και περισσότερες από 2.000 κοινοπραξίες είναι εγγεγραμμένες στο Καζακστάν.
Συνεργασία
Η συμφωνία εταιρικής σχέσης και συνεργασίας (ΣΕΣΣ) με το Καζακστάν αποτέλεσε το νομικό πλαίσιο για τις διμερείς σχέσεις ΕΕ-Καζακστάν από τότε που τέθηκε σε ισχύ το 1999. Τον Νοέμβριο του 2006, υπογράφηκε ένα μνημόνιο συμφωνίας για τη συνεργασία στον τομέα της ενέργειας μεταξύ ΕΕ και Καζακστάν, το οποίο καθιερώνει τη βάση για ενισχυμένη συνεργασία. Το Καζακστάν αναγνωρίζει την αυξημένη οικονομική και πολιτική ολοκλήρωση ως κλειδί για τον εκσυγχρονισμό και την ανάπτυξή του.
Η μελλοντική βοήθεια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής θα επικεντρωθεί στους ακόλουθους τομείς προτεραιότητας: προώθηση της τρέχουσας διαδικασίας μεταρρύθμισης σε πολιτικό, οικονομικό, δικαστικό και κοινωνικό επίπεδο, κατασκευή υποδομών και συνεργασία στον ενεργειακό τομέα.
Οι συνολικοί στόχοι συνεργασίας της ΕΕ, οι πολιτικές αποκρίσεις και οι τομείς προτεραιότητας για την Κεντρική Ασία βρίσκονται στο έγγραφο περιφερειακής στρατηγικής της ΕΚ για την Κεντρική Ασία 2007-2013. Εκτός από τη βοήθεια στο πλαίσιο του Μέσου Αναπτυξιακής Συνεργασίας (DCI), το Καζακστάν συμμετέχει σε διάφορα τρέχοντα περιφερειακά προγράμματα.
Το Συμβούλιο Συνεργασίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) και του Καζακστάν πραγματοποίησε τη δέκατη τέταρτη σύνοδό του την Τρίτη 3 Μαρτίου 2015. Τη συνάντηση προήδρευσε ο υπουργός Εξωτερικών του Καζακστάν, Έρλαν Α. Ιντρίσοφ, και την αντιπροσωπεία της ΕΕ ηγήθηκε ο υπουργός Εξωτερικών της Λετονίας Έντγκαρς Ρινκέβιτς. Η ΕΕ επανέλαβε την υποστήριξή της για την ένταξη της Δημοκρατίας του Καζακστάν στον ΠΟΕ.
Το 2014, το Καζακστάν έγινε η πρώτη χώρα της Κεντρικής Ασίας που συμμετείχε στη Συνάντηση Ασίας-Ευρώπης (ASEM).
Πραγματοποιήθηκε συνέδριο στην Αστάνα με τίτλο «25 Χρόνια Ευρωπαϊκής Ένωσης - Σχέσεις Κεντρικής Ασίας: Από το παρελθόν στο μέλλον», όπου ο Ειδικός Εκπρόσωπος της ΕΕ για τον Πρέσβη της Κεντρικής Ασίας Πίτερ Μπουριάν επιβεβαίωσε την οικονομική και πολιτική δέσμευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Καζακστάν και στην περιοχή της Κεντρικής Ασίας
Η ΕΕ ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2019 τρία προγράμματα για την προώθηση της περιφερειακής ολοκλήρωσης στην Κεντρική Ασία. Ο προϋπολογισμός των προγραμμάτων ανέρχεται σε 28 εκατομμύρια ευρώ (30,8 εκατομμύρια δολάρια). Θα υποστηρίξουν το κράτος δικαίου, το εμπόριο, τις επενδύσεις και την ανάπτυξη στην περιοχή σύμφωνα με τη νέα στρατηγική της ΕΕ για την Κεντρική Ασία.
Συνεργασία στην πράσινη οικονομία
Το 2015, η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Καζακστάν ξεκίνησαν ένα έργο για τη στήριξη της μετάβασης του Καζακστάν προς το μοντέλο της πράσινης οικονομίας. Το έργο χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση και υλοποιείται από το Πρόγραμμα Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών (UNDP) ως επικεφαλής οργανισμός, σε συνεργασία με την UNECE.
Ο γενικός στόχος του Έργου είναι να συμβάλει στη μακροπρόθεσμη περιβαλλοντική αειφορία του Καζακστάν και στην οικονομική ανάπτυξη χωρίς αποκλεισμούς, υποστηρίζοντας τη μετάβαση της χώρας σε ένα μοντέλο πράσινης οικονομίας.
Διάλογος για τα ανθρώπινα δικαιώματα
Τον Απρίλιο του 2008, το Καζακστάν και η ΕΕ υπέγραψαν συμφωνία για την έναρξη διαλόγου για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Οι διάλογοι για τα ανθρώπινα δικαιώματα αποτελούν μέσο της εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ και έχουν σχεδιαστεί, για να συζητούν θέματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος και να ενισχύουν τη συνεργασία για τα ανθρώπινα δικαιώματα, καθώς και να δρομολογούν πρωτοβουλίες για τη βελτίωση της σχετικής κατάστασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Σύμφωνα με αυτήν τη συμφωνία, η ΕΕ πραγματοποίησε τον πρώτο δομημένο διάλογο για τα ανθρώπινα δικαιώματα με το Καζακστάν τον Οκτώβριο του 2008
Η Ευρωπαϊκή Ένωση παρέχει οικονομική και τεχνική βοήθεια στο Καζακστάν μέσω του Ευρωπαϊκού Μέσου για τη Δημοκρατία και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (EIDHR). Η ΕΕ διαθέτει προϋπολογισμό 1 εκατομμυρίου ευρώ ετησίως για διάφορα έργα στο Καζακστάν, που υποστηρίζουν τις τρέχουσες νομικές μεταρρυθμίσεις του Καζακστάν και ενισχύουν τον ρόλο της κοινωνίας των πολιτών.
Ένταξη στην ΕΕ
Το Καζακστάν έχει μια επέκταση προς τα δυτικά, η οποία κάνει μια ισχυρή υπόθεση γεωγραφικά για το ευρωπαϊκό της καθεστώς, και πιθανότητα για ενδεχόμενη ένταξη στην ΕΕ. Το 2009, ο πρέσβης του Καζακστάν στη Ρωσία, Αντιλμπέκ Ντζακσιμπεκόφ είπε: «Θα θέλαμε να ενταχθούμε στο μέλλον στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά να μην ενταχθούμε όπως η Εσθονία και η Λετονία, αλλά ως ισότιμος εταίρος» Αυτή η δήλωση αφορούσε μια μακροπρόθεσμη προοπτική, διότι επί του παρόντος το Καζακστάν δεν συμμετέχει καν στην Ευρωπαϊκή Πολιτική Γειτονίας (ΕΠΓ), παρόλο που το Υπουργείο Εξωτερικών του Καζακστάν έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον για την ΕΠΓ. Ο ευρωβουλευτής Τσαρλς Τάνοκ πρότεινε την ένταξη του Καζακστάν στην ΕΠΓ, τονίζοντας παράλληλα ότι «εξακολουθούν να υπάρχουν ανησυχίες σχετικά με τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Καζακστάν».
Συνεργασία στον δικαστικό τομέα
Το Καζακστάν και η ΕΕ ξεκίνησαν ένα τριετές έργο με τίτλο «Ενίσχυση της ποινικής δικαιοσύνης στο Καζακστάν» (EUCJ) τον Οκτώβριο του 2015. Ο συνολικός προϋπολογισμός του έργου, που διατέθηκε από την ΕΕ ήταν 5,5 εκατομμύρια ευρώ. Το EUCJ προσπάθησε να προωθήσει το κράτος δικαίου και να μεταρρυθμίσει το δικαστικό σύστημα του Καζακστάν. Στο συνέδριο που σηματοδότησε την ολοκλήρωση του έργου, ο Στρατηγικός Διευθυντής της EUCJ Μπιλ Μαζέρ σημείωσε: «Όλοι οι στόχοι του έργου ... εκπληρώθηκαν εκ των προτέρων»
Πολιτισμός και εκπαίδευση
Το πολιτιστικό κέντρο του Καζακστάν Til Kazyna (Ο πολιτισμός είναι θησαυρός) άνοιξε στις Βρυξέλλες του Βελγίου τον Ιούνιο του 2020. Το νέο κέντρο ιδρύθηκε για να προωθήσει την πολιτιστική ανταλλαγή και τη συνεργασία παρέχοντας μαθήματα γλωσσών, διοργανώνοντας διάφορα σεμινάρια και εργαστήρια για την τέχνη και την κουζίνα του Καζακστάν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διμερείς σχέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Φαινόμενο της Αφροδίτης
Αυτό το ψυχολογικό φαινόμενο συχνά χρησιμοποιείται στον κινηματογράφο, όπου ο ηθοποιός εμφανίζεται προφανώς να κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη. Αυτό που βλέπουν οι θεατές είναι διαφορετικό από το τι βλέπει ο ηθοποιός, γιατί η κάμερα δεν είναι τοποθετημένη ακριβώς πίσω του, αλλά η θέση του ηθοποιού είναι τέτοια ώστε η εικόνα του να είναι καδραρισμένη στον καθρέφτη για την κάμερα.
Αν και το όνομα του φαινομένου αναφέρεται σε γυναίκα, την Αφροδίτη, το φαινόμενο είναι πιο γενικό. Το φαινόμενο απεικονίζεται στην ταπισερί Η κυρία και ο μονόκερος (γαλλικά: La Dame à la Licorne) όπου το ζώο προφανώς κοιτάζει τον εαυτό του σε έναν καθρέφτη, με τον μονόκερο να αγναντεύει το είδωλό του καθώς γονατίζει στο έδαφος.
Ο Μπερταμίνι κ.ά. (2010) διεξήγαγαν πρόσθετες μελέτες και επιβεβαίωσαν ότι το φαινόμενο της Αφροδίτης συμβαίνει και με τις φωτογραφίες στην πραγματική ζωή, όταν το απεικονιζόμενος και ο καθρέφτης υπάρχουν στο δωμάτιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλλιτεχνικές τεχνικές
Ουλφ φον Όιλερ
Ο Ουλφ φον Όιλερ (Ulf Svante Hansson von Euler-Chelpin, 7 Φεβρουαρίου 1905 – 9 Μαρτίου 1983) ήταν Σουηδός φυσιολόγος και φαρμακολόγος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Στοκχόλμη. Πατέρας του ήταν ο καθηγητής χημείας Χανς φον Όιλερ-Τσέλπιν και μητέρα του η Άστριντ Κλέβε, καθηγήτρια της βοτανικής και της γεωλογίας. Το 1970 ο φον Όιλερ βραβεύτηκε με το βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής, το οποίο μοιράστηκε με τους Μπέρναρντ Κατς, από τη Μεγάλη Βρετανία, και Τζούλιους Άξελροντ, από τις ΗΠΑ, διότι ανακάλυψαν -εργαζόμενοι ξεχωριστά- τον τρόπο που λειτουργούν τα κύτταρα του νευρικού συστήματος. .
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Κατηγορία:Σουηδοί νομπελίστες
Κατάλογος τρωικών αντικειμένων Δία (ελληνικό στρατόπεδο)
Η ελληνική ομάδα των τρωικών αντικειμένων του Δία είναι περιοχή αστεροειδών στην τροχιά του Δία η οποία βρίσκεται στο σημείο Λαγκράντζ L4, 60° μπροστά από την τροχιά του Δία. Τα ονόματα που δίνουνται στους αστεροειδείς αυτούς αντιστοιχούν στους Έλληνες συμμετέχοντες του τρωικού πολέμου. Εξαίρεση αποτελεί ο αστεροειδής 624 Έκτωρ (Τρώας, ο Έκτορας στην Ιλιάδα) ο οποίος ονομάστηκε πριν την σύμβαση της ονοματολογίας μεταξύ των 2 στρατοπέδων αστεροειδών. Αντίστοιχα, ο 617 Πάτροκλος είναι ονομασμένος βάσει του Έλληνα Πατρόκλου ωστόσο βρίσκεται στο τρωικό στρατόπεδο L5 σημείο Λαγκράντζ.
Τα τρωικά αντικείμενα του ελληνικού και του τρωικού στρατοπέδου ανακαλύπτονται διαδοχικά ανά ομάδα, καθώς η τοποθεσία τους διαφέρει κατά 120° και έτσι όταν η μια ομάδα κρύβεται πίσω από τον Ήλιο η άλλη ομάδα είναι ορατή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστεροειδείς της Τρωικής Ομάδας
Βίλλεμ Ντελφφ
δεξιά|μικρογραφία|260x260εσ| Οικογενειακό πορτρέτο του πατέρα, περίπου 1590. Ο Willem είναι το αγόρι κάτω αριστερά. δεξιά|μικρογραφία|296x296εσ| Χαρακτικό του Βίλλεμ Ντελφφ με βάση το πορτρέτο από τον [[Μίχιελ φαν Μίρεφελντ|Μίχιελ φαν Μίρεφελτ του Μαυρικίου της Οράγγης]] Ο Βίλλεμ Ντελφφ (Willem Jacobsz. Delff, περ. Οκτώβριος 1580 – 14 Απριλίου 1638 ) ήταν Ολλανδός χαράκτης και ζωγράφος της Χρυσής ολλανδικής Εποχής.
Βιογραφία
Ο Ντελφφ γεννήθηκε και πέθανε στο Ντελφτ. Έμαθε ζωγραφική από τον πατέρα του, Γιάκομπ Βίλλεμς Ντελφφ τον Πρεσβύτερο, ο οποίος ζωγράφισε οικογενειακό πορτρέτο με τους γιους του και τη σύζυγό του Μαρία Γιοάχιμσντρ Νάχελ (Maria Joachimsdr Nagel). Οι γιοι του Γιάκομπ ήταν όλοι αυτεξούσιοι καλλιτέχνες. Ο Κορνέλις (πάνω αριστερά στο πορτρέτο) έγινε ζωγράφος νεκρών φύσεων, ενώ ο Ρόχους (ανάμεσα στον Κορνέλις και τον πατέρα του) έγινε προσωπογράφος όπως ο πατέρας του. Ο Βίλλεμ νυμφεύτηκε την κόρη του Μίχιελ φαν Μίρεφελτ και έγινε ιδιαίτερα αναγνωρισμένος χαράκτης. Ο γιος του, Γιάκομπ Βίλλεμς Ντελφφ ο νεότερος, έγινε επίσης ζωγράφος.
Γκραζίνα Σαποουόφσκα
Η Γκραζίνα Σαποουόφσκα (πολωνικά: Grażyna Szapołowska) (γενν. 19 Σεπτεμβρίου 1953, Μπίντγκοστς) είναι Πολωνή ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης. Τα έτη 1977-1984 και 2004-2011 ήταν ηθοποιός του Εθνικού Θεάτρου της Βαρσοβίας.
Έλαβε το Βραβείο Κορυφαίου Γυναικείου Ρόλου στα Βραβεία Πολωνικού Κινηματογράφου για την ταινία Pan Tadeusz.
Βιογραφία
Η Σαποουόφσκα γεννήθηκε στο Μπίντγκοστς. Ο πατέρας είχε λετονοπολωνική καταγωγή και η μητέρα της, Βάντα, λιθουανοπολωνική. Έχει μια αδερφή, τη Λίντια, που είναι 11 χρόνια μεγαλύτερη. Σε ηλικία 7 ετών, μετακόμισε με την οικογένειά της στο Τόρουν. Όταν ήταν 11 ετών, ο πατέρας της εγκατέλειψε την οικογένεια.
Μετά την αποφοίτησή της από το λύκειο, πήγε στη Γελένια Γκούρα, όπου έκανε το ντεμπούτο της στο Θέατρο της Κάτω Σιλεσίας με τον ρόλο της Ρουσάουκα (Rusałka) στο Legendzie («Θρύλος», 1972). Τα έτη 1972-1974 έπαιξε στο Θέατρο Παντομίμας του Βρότσουαφ. Το 1977 αποφοίτησε από το Τμήμα Υποκριτικής της Εθνικής Ακαδημίας Δραματικής Τέχνης «Αλεξάντερ Ζελβερόβιτς» της Βαρσοβίας. Ενώ ήταν ακόμη φοιτήτρια, έπαιξε επεισοδιακούς ρόλους σε τηλεοπτικές σειρές (συμπεριλαμβανομένων των Czterdziestolatek και Lalka). Τα έτη 1977–1984 έπαιξε στο Εθνικό Θέατρο της Βαρσοβίας, π.χ. ως πριγκίπισσα στο Sen srebrny Salomei (Αργυρό όνειρο της Σαλώμης) του Γιούλιους Σουοβάτσκι. εναλλ.=|μικρογραφία| Η Σαποουόφσκα το 2008. Έκανε το ντεμπούτο της στη μεγάλη οθόνη με τον ρόλο της Γιαγκόντα (Jagoda) στο πολωνο-γιουγκοσλαβικό ψυχολογικό δράμα Zapach ziemi («Η μυρωδιά της γης», 1977). Το 1981, έπαιξε το ρόλο της λεσβίας Λίβια (Livia) στην ταινία της Μάρτα Μέσαρος Egymásra nézve («Μια διαφορετική εμφάνιση», 1982) και ένα χρόνο αργότερα εμφανίστηκε δίπλα στον Γιαν Νοβίτσκι στο Wielki Szu. Η ανακάλυψη της ήρθε το 1983 με την ερμηνεία της στη δημοφιλή μουσική κωμωδία Lata dwudzieste... lata trzydzieste... («Δεκαετία 1920... 1930...») του Γιάνους Ζεσέφσκι. Τη δεκαετία του 1980, μείωσε τις εμφανίσεις της στο θέατρο και επικεντρώθηκε στην κινηματογραφική δουλειά. Συνεργάστηκε με τον Κσίστοφ Κιεσλόφσκι, με τον οποίο πρωταγωνίστησε στις ταινίες Δίχως τέλος (1984) και Μικρή ερωτική ιστορία (1988), για την οποία έλαβε το Αργυρό Βραβείο Χιούγκο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σικάγο και το Βραβείο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας στο 13ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Γκντίνια. Το 1997, πρωταγωνίστησε στον αναγνωρισμένο ρόλο της μητέρας στο Kroniki domowe (Εγχώρια Χρονικά) του Λέσεκ Βοσιέβιτς και κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ των Αστέρων στο Μιεντζιζντρόγιε, αποτύπωσε το χέρι της στο Διάδρομο των Αστέρων. Για τον ρόλο της Τελιμένα (Telimena) στην ταινία Pan Tadeusz (1999) του Άντζεϊ Βάιντα, η οποία είναι μια μεταφορά του μυθιστορήματος του Άνταμ Μιτσκιέβιτς, έλαβε τον Αετό για τον Καλύτερο Γυναικείο Ρόλο το 2000. Έπαιξε στο εξωτερικό, κυρίως σε ουγγρικές, ιταλικές και ρωσικές ταινίες. Το 2003, αποκαλύφθηκε μια πλακέτα με την υπογραφή της στη Λεωφόρο Τζίντζερμπρεντ των Αστέρων στο Τόρουν.
Το 2005 εξέδωσε μια συλλογή διηγημάτων, Pocałunki (Σε φιλώ).
Προσωπική ζωή
Ο πρώτος της σύζυγος ήταν ο ηθοποιός Μάρεκ Λεβαντόφσκι, με τον οποίο χώρισε λίγους μήνες μετά τον γάμο τους. Ο δεύτερος σύζυγός της ήταν ο Άντζεϊ Γιουνγκόφσκι, με τον οποίο απέκτησε μια κόρη, την Καταζίνα (γενν. το 1978). Ο τρίτος σύζυγός της ήταν ο δημοσιογράφος Πάβεου Ποτορότσιν. Από το 2002, σύντροφος της ζωής της είναι ο επιχειρηματίας Έρικ Στενπνιέφσκι. Ζει στο Άνιν της Βαρσοβίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Πολωνές ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Πολωνοί λετονικής καταγωγής Κατηγορία:Πολωνοί λιθουανικής καταγωγής Κατηγορία:Απόφοιτοι της Εθνικής Ακαδημίας Δραματικής Τέχνης «Αλεξάντερ Ζελβερόβιτς» της Βαρσοβίας Κατηγορία:Ιππότες του Τάγματος της Αναγέννησης της Πολωνίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Χρυσού Μεταλλίου για Αξία στον Πολιτισμό - Gloria Artis
Μύρθιος Αγίου Βασιλείου
Η Μύρθιος είναι ημιορεινό χωριό και έδρα ομώνυμης κοινότητας του Δήμου Αγίου Βασιλείου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης.
Γεωγραφικά στοιχεία
Η Μύρθιος απέχει 36 χιλιόμετρα Ν.-ΝΔ. από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένη σε υψόμετρο 218 μ. στους νότιους πρόποδες του όρους Κουρούπα.
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Mirtio di Megapotamo στην επαρχία Αγίου Βασιλείου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Mirtio di Mega Potamo με 144 κατοίκους και 205 οφειλόμενες αγγαρείες, ενώ μνεία στο χωριό κάνει και ο Βασιλικάτα το 1630, με την ονομασία Mirtio di Mega Potamo. Στην απογραφή του 1834, η οποία οργανώθηκε από τους Αιγυπτίους, το χωριό είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό και κατοικούσαν σε αυτό 30 οικογένειες. Οι Αιγύπτιοι κατά την περίοδο που ηγεμόνευσαν την Κρήτη εντόπισαν κοντά στη Μύρθιο ανθρακοφόρα πετρώματα, τα οποία όμως δεν εκμεταλλεύτηκαν.
Στην απογραφή του 1881 η Μύρθιος υπάγονταν στον δήμο Φοίνικος και είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, 161 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 391 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925, η Μύρθιος ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, όταν το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Φοίνικα.
Δείτε: Κοινότητα Μύρθιου
Απογραφές πληθυσμού
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημείωση
Στην Κοινότητα Σελλίου του Δήμου Ρεθύμνης υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Μύρθιος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αγίου Βασιλείου
Νορντ Στριμ
Κόστος και χρηματοδότηση
Σύμφωνα με τη Gazprom, το κόστος των χερσαίων αγωγών στη Ρωσία και τη Γερμανία εκτιμήθηκε στα 6 δισεκατομμύρια ευρώ. Το υποθαλάσσιο τμήμα του έργου αναμενόταν να κοστίσει €8,8 δισεκατομμύρια. Το 30% της χρηματοδότησης διατέθηκε μέσω ιδίων κεφαλαίων που παρείχαν οι μέτοχοι ανάλογα με τα μερίδιά τους στο έργο, ενώ το 70% προήλθε από εξωτερική τραπεζική χρηματοδότηση.
Η πληρωμή έγινε με δύο δόσεις. Η πρώτη δόση ύψους 3,9 δισεκατομμυρίων ευρώ περιλαμβάνει ένα 3,1 δισεκατομμυρίων 10ετές ακάλυπτο εμπορικό δάνειο 10 ετών, του οποίου η εξυπηρέτηση γίνεται από τα έσοδα των συμβάσεων μεταφοράς. Ένα δάνειο 1,6 δισεκατομμυρίων ευρώ καλύπτεται από το γαλλικό πιστωτικό ίδρυμα Euler Hermes, ένα ποσό 1 δισεκατομμυρίου ευρώ από τη γερμανική United Loan Guarantee Programme και 500 εκατομμύρια από τον ιταλικό τραπεζικό οργανισμό SACE SpA. Τα δάνεια τα παρείχαν 26 εμπορικές τράπεζες με πιο σημαντικές τις Crédit Agricole, Société Générale, Commerzbank, UniCredit, Deutsche Bank και Sumitomo Mitsui Banking Corporation. Οι οικονομικοί σύμβουλοι ήταν οι Société Générale, Royal Bank of Scotland (ABN Amro), Dresdner Kleinwort (Commerzbank) και Unicredit. Ο νομικός σύμβουλος του Νορντ Στριμ ήταν η αμερικανική εταιρεία White Case και νομικός σύμβουλος για τους δανειστές ήταν η εταιρεία Clifford Chance.
Κατάλογος τρωικών αντικειμένων Δία (τρωικό στρατόπεδο)
Η τρωική ομάδα των τρωικών αντικειμένων του Δία είναι περιοχή αστεροειδών στην τροχιά του Δία η οποία βρίσκεται στο σημείο Λαγκράντζ L5, 60° πίσω από την τροχιά του Δία. Τα ονόματα που δίνουνται στους αστεροειδείς αυτούς αντιστοιχούν στους Τρώες συμμετέχοντες του τρωικού πολέμου. Εξαίρεση αποτελεί ο αστεροειδής 617 Πάτροκλος (Έλληνας, ο Πάτροκλος στην Ιλιάδα) ο οποίος ονομάστηκε πριν την σύμβαση της ονοματολογίας μεταξύ των 2 στρατοπέδων αστεροειδών. Αντίστοιχα, ο 624 Έκτωρ είναι ονομασμένος βάσει του Τρώα Έκτορα ωστόσο βρίσκεται στο ελληνικό στρατόπεδο L4 σημείο Λαγκράντζ.
Τα τρωικά αντικείμενα του ελληνικού και του τρωικού στρατοπέδου ανακαλύπτονται διαδοχικά ανά ομάδα, καθώς η τοποθεσία τους διαφέρει κατά 120° και έτσι όταν η μια ομάδα κρύβεται πίσω από τον Ήλιο η άλλη ομάδα είναι ορατή.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αστεροειδείς της Τρωικής Ομάδας
Νεόφυτος Ηλία
Ο Νεόφυτος Ηλία ήταν Ελληνοκύπριος συνδικαλιστής και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Νεόφυτος Ηλία γεννήθηκε στην Ανώγυρα το 1926. Διετέλεσε συνδικαλιστής της Ένωσης Κυπρίων Αγροτών, της οποίας αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος.
Απεβίωσε το 2008.
Πολιτική διαδρομή
Διεκδίκησε εκλογή στις βουλευτικές εκλογές του 1985 στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού με το ΑΚΕΛ αλλά δεν εξελέγη. Ωστόσο, μετά το θάνατο του βουλευτή του ΑΚΕΛ εκλογικής περιφέρειας Λεμεσού, Εζεκία Παπαϊωάννου, ο Νεόφυτος Ηλία ανέλαβε καθήκοντα βουλευτή στις 21 Απριλίου 1988, για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Άλλες δραστηριότητες
Ο Νεόφυτος Ηλία είχε καθοριστικό ρόλο στην αποκατάσταση και επαναλειτουργία του Θεάτρου ΡΙΑΛΤΟ.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Λεμεσού Κατηγορία:Κύπριοι συνδικαλιστές Κατηγορία:Βουλευτές Ε΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Ο τρελός Πιερρό
Ο τρελός Πιερρό (Pierrot le Fou) είναι γαλλική ταινία του 1965 της Νουβέλ Βαγκ σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, με πρωταγωνιστές τον Ζαν Πολ Μπελμοντό και την Άννα Καρίνα. Η ταινία βασίζεται στο μυθιστόρημα Obsession του 1962 του Λαϊονελ Γουάιτ. Ήταν η δέκατη μεγάλου μήκους ταινία του Γκοντάρ, που κυκλοφόρησε μεταξύ των Alphaville και Masculin, feminin.
Η πλοκή ακολουθεί τον Φερντινάντ, έναν δυστυχισμένα παντρεμένο άνδρα, καθώς δραπετεύει από τη βαρετή κοινωνία του και ταξιδεύει από το Παρίσι στη Μεσόγειο Θάλασσα με τη Μαριάν, ένα κορίτσι που κυνηγούν οι δολοφόνοι του OAS από την Αλγερία.
Ήταν η 15η ταινία με τις περισσότερες εισπράξεις της χρονιάς, με συνολικά 1.310.580 εισητήρια στη Γαλλία. Η ταινία επιλέχθηκε ως η γαλλική συμμετοχή για την Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία στα 38α Όσκαρ, αλλά δεν έγινε δεκτή ως υποψήφια.
Πλοκή
Ο Φερντινάντ Γκριφό είναι δυστυχισμένος παντρεμένος που πρόσφατα απολύθηκε από τη δουλειά του σε μια τηλεοπτική εταιρεία. Καθώς θα παρευρεθεί σε ένα ξέφρενο πάρτι γεμάτο ρηχές συζητήσεις στο Παρίσι, νιώθει την ανάγκη να δραπετεύσει και αποφασίζει να το σκάσει με την πρώην φίλη του Μαριάν Ρενουάρ, αφήνοντας τη γυναίκα και τα παιδιά του και τον αστό τρόπο ζωής. Ακολουθώντας τη Μαριάν στο διαμέρισμά της και βρίσκοντας ένα πτώμα, ο Φερντινάντ σύντομα ανακαλύπτει ότι η Μαριάν καταδιώκεται από εκτελεστές του OAS, δύο από τους οποίους μετά βίας ξεφεύγουν. Η Μαριάν και ο Φερντινάντ, τον οποίο αποκαλεί Πιερρό - ένα ανεπιθύμητο ψευδώνυμο που σημαίνει "λυπημένος κλόουν" - πηγαίνουν σε ένα ξεφάντωμα καταδίωξης από το Παρίσι στη Μεσόγειο Θάλασσα με το αυτοκίνητο του νεκρού. Ζουν μια ανορθόδοξη ζωή, πάντα σε φυγή, κυνηγημένοι από την αστυνομία και τους δολοφόνους του ΟΑΣ. Όταν εγκαθίστανται στη Γαλλική Ριβιέρα αφού προηγουμένος έκαψαν το αυτοκίνητο του νεκρού (το οποίο ήταν γεμάτο χρήματα, εν αγνοία της Μαριάν) και βύθισαν ένα δεύτερο αυτοκίνητο στη Μεσόγειο Θάλασσα, η σχέση τους γίνεται τεταμένη. Ο Φερντινάντ διαβάζει βιβλία, φιλοσοφεί και γράφει ένα ημερολόγιο. Περνούν λίγες μέρες σε ένα έρημο νησί.
Ένας νάνος, που είναι ένας από τους δολοφόνους, απαγάγει τη Μαριάν. Ωστόσο αυτή τον σκοτώνει με ένα ψαλίδι. Ο Φερντινάντ τον βρίσκει δολοφονημένο και πιάνεται και χτυπιέται από δύο από τους συνεργούς του, οι οποίοι τον βυθίζουν για να τον κάνουν να αποκαλύψει που βρίσκεται η Μαριάν. Η Μαριάν δραπετεύει και αυτή και ο Φερντινάντ χωρίζονται. Εγκαθίσταται στην Τουλόν ενώ εκείνη τον ψάχνει παντού μέχρι να τον βρει. Μετά την ενδεχόμενη επανασύνδεσή τους, η Μαριάν χρησιμοποιεί τον Φερντινάντ για να πάρει μια βαλίτσα γεμάτη χρήματα πριν τρέξει μακριά με τον πραγματικό της φίλο, Φρεντ, στον οποίο είχε αναφερθεί στο παρελθόν ως αδελφός της. Ο Φερντινάντ πυροβολεί τη Μαριάν και τον Φρεντ, μετά βάφει το πρόσωπό του μπλε και αποφασίζει να ανατιναχτεί δένοντας στο κεφάλι του ραβδιά κόκκινου και κίτρινου δυναμίτη. Το μετανιώνει στο τελευταίο δευτερόλεπτο και προσπαθεί να σβήσει την ασφάλεια, αλλά δεν τα καταφέρνει και ανατινάζεται.
Θέματα και στυλ
Όπως πολλές από τις ταινίες του Γκοντάρ, ο τρελός Πιερρό παρουσιάζει χαρακτήρες που σπάζουν τον τέταρτο τοίχο κοιτάζοντας την κάμερα. Περιλαμβάνει επίσης εκπληκτικές επιλογές επεξεργασίας. για παράδειγμα, όταν ο Πιερρό πετάει μια τούρτα σε μια γυναίκα στη σκηνή του πάρτι, ο Γκοντάρ κόβει ένα πυροτέχνημα που εκρήγνυται ακριβώς τη στιγμή που τη χτυπάει. Η ταινία έχει πολλά από τα χαρακτηριστικά του τότε κυρίαρχου κινήματος της ποπ αρτ, κάνοντας συνεχείς διαχωριστικές αναφορές σε διάφορα στοιχεία της μαζικής κουλτούρας. Όπως πολλά ποπ αρτ, η ταινία χρησιμοποιεί γραφικά που προέρχονται από κινούμενα σχέδια και χρησιμοποιεί μια σκόπιμα φανταχτερή οπτική αισθητική που βασίζεται σε φωτεινά βασικά χρώματα.
Παραγωγή
Η Σιλβί Βαρτάν ήταν η πρώτη επιλογή του Γκοντάρ για τον ρόλο της Μαριάν αλλά ο ατζέντης της αρνήθηκε. Ο Γκοντάρ σκεφτηκε τον Ρίτσαρντ Μπάρτον να υποδυθεί τον ρόλο του Φερντινάντ αλλά εγκατέλειψε την ιδέα.
Όπως σε πολλές από τις ταινίες του Γκοντάρ, δεν γράφτηκε σενάριο μέχρι την προηγούμενη ημέρα των γυρισμάτων και πολλές σκηνές αυτοσχεδιάστηκαν από τους ηθοποιούς, ειδικά στις τελευταίες πράξεις της ταινίας. Τα γυρίσματα έγιναν σε διάστημα δύο μηνών, ξεκινώντας από τη Γαλλική Ριβιέρα και ολοκληρώνοντας στο Παρίσι (με αντίστροφη σειρά από την ταινία). Η Τουλόν χρησίμευσε ως σκηνικό για το τέλος της ταινίας, το οποίο περιελάμβανε πλάνα από το φημισμένο γαλλικό θωρηκτό Jean Bart.
Ο σκηνοθέτης ανέφερε ότι η ταινία «συνδέθηκε με τη βία και τη μοναξιά που βρίσκονται τόσο κοντά στην ευτυχία σήμερα. Είναι πολύ μια ταινία για τη Γαλλία»
Ο Ζαν-Πιερ Λεό ήταν ένας μη αναγνωρισμένος βοηθός σκηνοθέτη στην ταινία (και εμφανίζεται επίσης για λίγο σε μια σκηνή). Ο Αμερικανός σκηνοθέτης στη σκηνή του πάρτι είναι ο ίδιος ο Σάμιουελ Φούλερ.
Το Criterion Collection κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το Pierrot le fou σε Blu-ray τον Σεπτέμβριο του 2008. Ήταν ένας από τους πρώτους τίτλους του που κυκλοφόρησαν σε Blu-ray πριν διακοπεί καθώς το Criterion έχασε τα δικαιώματα από το StudioCanal. Τον Ιούλιο του 2020, η Criterion ανακοίνωσε ότι η ταινία θα επανακυκλοφορούσε τόσο σε Blu-ray όσο και σε DVD με μια νέα ψηφιακή αποκατάσταση 2K.
Το Ford Galaxie του 1962 που οδηγήθηκε στο νερό και βυθίστηκε ήταν του ίδιου του Γκοντάρ.
Κριτικές
Στον ιστότοπο συγκέντρωσης κριτικών Rotten Tomatoes, η ταινία έλαβε βαθμολογία έγκρισης 86%, με βάση 43 κριτικές που συλλέχθηκαν με μέση βαθμολογία 8,12/10. Η κριτική συναίνεση του ιστότοπου αναφέρει: «Πολύχρωμο, ανατρεπτικό και συνολικά σαγηνευτικό, Ο τρελός Πιερρό είναι αναμφισβήτητα το βασικό έργο του Ζαν Λυκ Γκοντάρ». Στις δημοσκοπήσεις της Sight &amp; Sound του 2012, κατατάχθηκε στην 42η καλύτερη ταινία που έγινε ποτέ στη δημοσκόπηση των κριτικών και στην 91η στη δημοσκόπηση των σκηνοθετών. Το 2018 η ταινία κατέλαβε την 74η θέση στη λίστα του BBC με τις 100 καλύτερες ξενόγλωσσες ταινίες, όπως ψηφίστηκε από 209 κριτικούς κινηματογράφου από 43 χώρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1965 Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές αισθηματικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Παρίσι Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στο Παρίσι Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ζαν-Λυκ Γκοντάρ Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα
ΦΚ Σλάβια-Μοζίρ
Η ΦΚ Σλάβια-Μοζίρ (λευκορωσικά: ФК Славія-Мазыр, ) είναι ποδοσφαιρική ομάδα, με έδρα το Μοζίρ της Λευκορωσίας.
Ιστορία
Η ομάδα ιδρύθηκε το 1987 ως Πολέσιε Μοζίρ (Палессе Мазыр). Μεταξύ του 1987 και του 1991 αγωνίστηκε στο Πρωτάθλημα Λευκορωσικής ΣΟΣΔ. Από το 1992 μέχρι το 1995 μετείχε στη δευτέρου επιπέδου Πρώτη Κατηγορία Λευκορωσίας. Την περίοδο 1994/95 μετονομάστηκε σε ΜΠΚΤ Μοζίρ (МПКЦ Мазыр), ονομασία προερχόμενη από το Μοζίρ Βιομηχανικό-Εμπορικό Κέντρο (Мазырскі Прамыслова-Камерцыйны Цэнтр). Η ομάδα κατέκτησε το πρωτάθλημα της Πρώτης Κατηγορίας, κερδίζοντας την άνοδο στην ανώτατη κατηγορία της χώρας, τη Βισέισαγια Λίχα αγωνιζόμενη για πρώτη φορά το 1995.
Τα πρώτα χρόνια ήταν αρκετά επιτυχημένα. Η ομάδα τερμάτησε στη 2η θέση το 1995, ενώ την επόμενη περίοδο, το 1996, έγινε η πρώτη ομάδα μετά τη Ντιναμό Μινσκ που κατέκτησε το πρωτάθλημα. Το 1998 ο σύλλογος μετονομάστηκε σε Σλάβια-Μοζίρ (Славія-Мазыр) και την επόμενη περίοδο, το 1999 κατέλαβε τη 2η θέση, για να στεφθεί και πάλι πρωταθλήτρια το 2000. Έπειτα, ο σύλλογος είχε άσχημες επιδόσεις και ως αποτέλεσμα το 2005 τερμάτισε στην τελευταία θέση του βαθμολογικού πίνακα, γνωρίζοντας έτσι τον υποβιβασμό.
Έπειτα από τον υποβιβασμό, λόγο της άσχημης οικονομικής κατάστασης στην οποία περιήλθε ο σύλλογος, προχώρησε σε συγχώνευση με τη ΖΛΙΝ Γκόμελ. Ο νέος σύλλογος που δημιουργήθηκε, μετονομάστηκε αρκετές φορές μέχρι να επανέλθει στην πρότερη ονομασία Σλάβια-Μοζίρ.
Έμβλημα
Το έμβλημα του συλλόγου όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Λευκορωσίας
Release Athens
Το Release Athens είναι μουσικό φεστιβάλ, το οποίο διεξάγεται στην Πλατεία Νερού του Ολυμπιακού Συγκροτήματος Φαλήρου στην Αθήνα. Ξεκίνησε το 2016 και πραγματοποιείται σε ετήσια βάση.
Πληροφορίες
Το Release Athens ξεκίνησε το 2016 και διοργανώθηκε για 4 συνεχόμενες χρονιές. Ακολούθησε μια αναγκαστική παύση 2 ετών λόγω της Πανδημίας του COVID-19 και το 2022 το μουσικό φεστιβάλ ανακοίνωσε την επανέναρξη του με 12ημερο πρόγραμμα.
Στο φεστιβάλ λαμβάνουν μέρος καλλιτέχνες που προέρχονται από διαφορετικά μουσικά είδη καθώς στόχος είναι ο όσο το δυνατο μεγαλύτερος μουσικός πλουραλισμός. Ανάμεσα στις συμμετοχές του Release Athens ανα τα χρόνια βρίσκονται διεθνείς καλλιτέχνες, μουσικά σχήματα και εκπρόσωποι διαφορετικών μουσικών ρευμάτων, όπως metal, punk, electronic, hip hop, rock, reggae και πολλά άλλα.
Στο Release Athens έχουν συμμετάσχει διεθνώς αναγνωρισμένοι καλλιτέχνες (Iggy Pop, Thievery Corporation, Cypress Hill, Manowar, Parov Stelar, Alice Cooper, New Order, Hozier, Damian "Jr. Gong" Marley, PJ Harvey) και εκπρόσωποι της εγχώριας μουσικής σκηνής.
Release 2016
Στο 1ο Release Athens (1–3-7-13 Ιουνίου) πραγματοποίησαν συναυλίες μεταξύ άλλων η Αγγλίδα τραγουδίστρια P.J. Harvey και οι Sigur Ros, The Brian Jonestown Massacre, Slowdive, DIIV.