cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Απόκρυφο του Ιωάννη
Σύνοψη
Υπάρχουν τέσσερα ξεχωριστά χειρόγραφα που σώζονται από το Απόκρυφο του Ιωάννη. Ένα αγοράστηκε στην Αίγυπτο το 1896 (ο Κώδικας του Βερολίνου, Berlin Codex) και τρία βρέθηκαν στους κώδικες της βιβλιοθήκης του Ναγκ Χαμαντί το 1945. Και οι τέσσερις εκδόσεις χρονολογούνται στον 4ο αιώνα. Τρεις από αυτές φαίνεται να παράγονται ανεξάρτητα από κοπτικές μεταφράσεις ενός πρωτότυπου ελληνικού κειμένου. Δύο από τα τέσσερα χειρόγραφα είναι αρκετά παρόμοια μεταξύ τους και πιθανώς αντιπροσωπεύουν αντίγραφα μίας μόνο πηγής.
Αν και οι διάφορες εκδόσεις των κειμένων έχουν μικρές παραλλαγές (ο κώδικας του Βερολίνου έχει πολλές μικρές διαφορές με την 2η και 4η εκδοχή του Ναγκ Χαμαντί), όλα τα κείμενα συμφωνούν γενικά για τον ισχυρισμό ότι η κύρια αποκαλυπτική οντότητα ήταν ο Ιησούς.
Ιστορία
Ένα βιβλίο με τίτλο «Απόκρυφο του Ιωάννη» αναφέρθηκε από τον Ειρηναίο στο βιβλίο του Adversus Haereses (ελληνικά: Κατά των Αιρέσεων), το οποίο γράφτηκε περίπου το 185, μεταξύ «ενός απερίγραπτου αριθμού μυστικών και αθέμιτων γραπτών, τα οποία οι ίδιοι έχουν "σφυρηλατήσει", για να μπερδεύουν τα μυαλά των ανόητων ανθρώπων, που δεν γνωρίζουν απο αληθινές γραφές.». Μεταξύ των κειμένων που παραθέτει είναι το Ευαγγέλιο της Αλήθειας, το Ευαγγέλιο του Ιούδα και αυτό το Μυστικό Βιβλίο του Ιωάννη.
Περίληψη του κειμένου και της κοσμολογίας του
εναλλ.=Ιωάννης ο Ευαγγελιστής, απο τον Ντομενικίνο Ζαμπιέρι.|μικρογραφία|[[Ιωάννης ο Ευαγγελιστής, απο τον Ντομενικίνο Ζαμπιέρι.]] Υπάρχουν επί του παρόντος τέσσερα αντίγραφα της "μυστικής αποκάλυψης του Ιωάννη". Είναι σε μεγάλο βαθμό ίδια στη βασική δομή και το περιεχόμενό τους. Μία αξιοσημείωτη διαφορά μεταξύ των κωδικών είναι το ατομικό τους μήκος. Ο Κώδικας του Βερολίνου και ο 3ος Κώδικας του Ναγκ Χαμαντί είναι μικρότεροι από τους κώδικες 1 και 2 του Ναγκ Χαμαντί. Ένα άλλο κοινό σημείο μεταξύ των κωδικών είναι η απεικόνιση της φιγούρας του Χριστού. Ο Κώδικας του Βερολίνου χρησιμοποιεί γενικά τον όρο «Χριστός» πιο συχνά, ενώ η αφήγηση του 3ου Κώδικα του Ναγκ Χαμαντί αντικαθιστά συχνά τον όρο με τους «Κύριος» ή «Σωτήρας». Ωστόσο, ο 3ος Κώδικας του Ναγκ Χαμαντί κλείνει το κείμενό του με την προσευχή «Ιησούς Χριστός, Αμήν». Μια επιπλέον διάκριση, όσον αφορά τη χριστιανική διαμόρφωση των κειμένων, είναι ότι ο 3ος Κώδικας του Ναγκ Χαμαντί χρησιμοποιεί μεγαλύτερη λεπτομέρεια σχετικά με την κάθοδο της φιγούρας του Χριστού / Σωτήρα στον κόσμο της φυλακής του Δημιουργού και του ρόλου του στη διευκόλυνση της αφύπνισης και της απελευθέρωσης της ανθρωπότητας. Αυτές οι διακρίσεις μπορεί να αντιπροσωπεύουν έναν ορισμένο βαθμό παραλλαγής στον τρόπο με τον οποίο η Γνωστική κοσμολογία έχει υφανθεί σε ένα χριστιανικό πλαίσιο.
Το κείμενο ξεκινά με τον Ιωάννη να περιγράφει τη δική του κατάσταση θλίψης και απογοήτευσης μετά τη σταύρωση του Χριστού. Ο Σωτήρας στη συνέχεια εμφανίζεται, παίρνει διάφορες μορφές και μετά την εξάλειψη των φόβων του Ιωάννη, παρέχει την ακόλουθη κοσμολογική αφήγηση:
Η υψηλότερη θεϊκή αρχή είναι η Μονάδα. Η Μονάδα περιγράφεται ως «μοναρχία χωρίς τίποτα πάνω από αυτήν». Είναι υπέρτατη, απόλυτη, αιώνια, άπειρη, τέλεια, ιερή και αυτάρκεια. Ωστόσο, τονίζεται επίσης η υπερβατική αναποτελεσματικότητά της. Δεν είναι ούτε μετρήσιμη ούτε μπορούν να περιγραφούν ακριβώς οι ποιότητές της. Η Μονάδα υπάρχει με αδιανόητη τελειότητα.
Η Μονάδα παράγει από τη σκέψη της μια θηλυκή θεϊκή οντότητα ή αρχή που ονομάζεται Βαρβηλώ. Περιγράφεται ως «η πρώτη σκέψη» και η «εικόνα» της Μονάδας. Ενώ η Βαρβηλώ αναφέρεται πάντα ως «αυτή», περιγράφεται επίσης ως αρχέγονη μητέρα και πατέρας. Θεωρείται επίσης ως «ο πρώτος άντρας» και περιγράφεται με διάφορους όρους. Είναι η πρώτη από μια τάξη όντων που αναφέρονται ως Αιώνες, και ένα συνάλλαγμα μεταξύ αυτής και της Μονάδας φέρνει τους άλλους Αιώνες στην ύπαρξη. Επιπλέον, οι ιδιότητες του Φωτός και του Νου γεννιούνται από τον προβληματισμό της Μονάδας για την Βαρβηλώ. Το φως είναι συνώνυμο με τον Χριστό, που ονομάζεται επίσης «Χριστός ο Αυτογενής». Το Φως και ο Νους εμπλέκονται σε περαιτέρω δημιουργική δραστηριότητα, με τη βοήθεια και τη δόξα των ανώτερων αρχών της Βαρβηλώ και της Μονάδας. Μαζί δημιουργούν περαιτέρω Αιώνες και άλλες δυνάμεις.
Τελικά, μία από τους Αιώνες, η Σοφία «της Επίνοιας», διαταράσσει την αρμονία αυτών των διαδικασιών συμμετέχοντας σε δημιουργική δραστηριότητα χωρίς τη συγκατάθεση του Πνεύματος της Μονάδας και χωρίς τη βοήθεια ενός αρσενικού συζύγου. Η δημιουργική δύναμη της σκέψης της παράγει μια οντότητα που ονομάζεται Ιαλταβαώθ, ο οποίος είναι ο πρώτος μιας σειράς ατελών, δαιμονικών οντοτήτων που ονομάζονται Άρχοντες. Ο Ιαλταβαώθ, του οποίου ο χαρακτήρας είναι κακός και αλαζονικός, έχει επίσης μια τρομερή μορφή. Το κεφάλι του είναι λιοντάρι ενώ διαθέτει ένα ελικοειδές σώμα. Αναγνωρίζοντας την παραμορφωμένη, ατελή φύση των απογόνων της, η Σοφία προσπαθεί να τον κρύψει κάπου όπου οι άλλοι Αιώνες δεν θα τον ανακάλυπταν. Η πράξη της απόκρυψης του Ιαλταβαώθ έχει επίσης το αποτέλεσμα ότι ο ίδιος ο Ιαλταβαώθ παραμένει ανίδεος του ανώτερου κόσμου και των άλλων Αιώνων.
Παρά το γεγονός ότι ο Ιαλταβαώθ κατέχει μόνο έναν γονέα και δημιουργήθηκε χωρίς τη συγκατάθεση του Πνεύματος της Μονάδας, είναι αρκετά ισχυρός για να μιμείται τις δημιουργικές διαδικασίες των ανώτερων Αιώνων. Δημιουργεί ένα πλήθος άλλων Αρχόντων, καθένας από τους οποίους μοιράζεται τον δικό του ανεπαρκή χαρακτήρα και δημιουργεί έναν κόσμο για να κατοικήσουν. Αυτός ο κόσμος είναι ουσιαστικά κατώτερος από τον παραπάνω κόσμο. Είναι διαμορφωμένος από το σκοτάδι, αλλά κινείται από το φως που κλέβεται από τη Σοφία. Το αποτέλεσμα είναι ένας κόσμος που δεν είναι ούτε φωτεινός ούτε σκοτεινός αλλά απλά «μουντός». Στην αλαζονεία και την άγνοιά του, ο Ιαλταβαώθ δηλώνει τον εαυτό του τον μοναδικό Θεό αυτού του σύμπαντος.
Αναγνωρίζοντας την ατέλεια του Ιαλταβαώθ και του πλαστού του κόσμου, η Σοφία μετανοεί. Για να συγχωρήσει το λάθος της, το Πνεύμα της Μονάδας βοηθά τους άλλους Αιώνες και τις δυνάμεις σε μια προσπάθεια να λυτρώσει τη Σοφία και το νόθο δημιούργημά της. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας ο Ιαλταβαώθ και οι Άρχοντες ακούνε τη φωνή του Πνεύματος της Μονάδας. Ενώ τρομοκρατούνται από τη φωνή, η ηχώ της αφήνει ίχνος εικόνας του Πνεύματος στα «νερά» που σχηματίζουν την οροφή του κόσμου τους. Ελπίζοντας να εκμεταλλευτούν αυτή τη δύναμη για τον εαυτό τους, προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα αντίγραφο αυτής της εικόνας. Το τελικό αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας είναι ο πρώτος άνθρωπος, ο Αδάμ.
Αναγνωρίζοντας την ευκαιρία να ανακτήσει το φως που φυλακίστηκε στο σκοτάδι του Ιαλταβαώθ και του κόσμου του, η Σοφία και οι πράκτορες της ανώτερης τάξης επινοούν ένα σχέδιο. Εξαπατούν τον Ιαλταβαώθ ώστε να δώσει απο τη δική του πνευματική ουσία στον Αδάμ. Αυτό ταυτόχρονα ζωντανεύει τον Αδάμ και αδειάζει τον Ιαλταβαώθ από το τμήμα του που προέρχεται από τη Σοφία.
Στη συνέχεια, η αφήγηση περιγράφει τις προσπάθειες του Ιαλταβαώθ να ανακτήσει τον έλεγχο της ουσίας του Φωτός. Το πρωταρχικό του σχέδιο είναι να ξεκινήσει τη δραστηριότητα της ανθρώπινης αναπαραγωγής, με την οποία ελπίζει να δημιουργήσει νέα ανθρώπινα σώματα που κατοικούνται από ένα πλαστό πνεύμα. Αυτό το πλαστό πνεύμα επιτρέπει στον Ιαλταβαώθ και τους πράκτορές του να εξαπατήσουν την ανθρώπινη φυλή, διατηρώντας τους σε άγνοια για την πραγματική τους φύση και είναι το πρωταρχικό μέσο με το οποίο ο Ιαλταβαώθ διατηρεί την ανθρωπότητα σε υποταγή. Είναι η πηγή όλου του γήινου κακού και της σύγχυσης, και αναγκάζει τους ανθρώπους να πεθάνουν «επειδή δεν βρήκαν την αλήθεια και δεν γνώρισαν τον Θεό της αλήθειας».
Μετά από αυτήν την αποκάλυψη, η αφήγηση παίρνει τη μορφή μιας σειράς ερωτήσεων και απαντήσεων μεταξύ του Ιωάννη και του Σωτήρα. Αυτά αναφέρονται σε πολλά θέματα, αλλά είναι σε μεγάλο βαθμό σωτηριολογικά. Ο Ιωάννης ρωτά τον Χριστό ποιος είναι κατάλληλος για σωτηρία, και ο Χριστός απαντά με την απάντηση ότι όσοι έρχονται σε επαφή με το αληθινό Πνεύμα θα λάβουν σωτηρία, ενώ όσοι κυριαρχούνται από το πλαστό πνεύμα θα λάβουν καταδίκη. Ο Χριστός επίσης αποκαλύπτει τον δικό του ρόλο ως απελευθερωτικός πράκτορας της ανώτερης κοσμικής σφαίρας. Ο Χριστός, που περιγράφει τον εαυτό του ως «ανάμνηση της πρόνοιας» και «ανάμνηση του πλάνου», φέρνει φως στο σκοτάδι της φυλακής του Ιαλταβαώθ. Εδώ, ξυπνά τους κρατούμενους ώστε να αφυπνίζονται και να θυμούνται. Εκείνοι που λαμβάνουν και αφυπνίζονται από την αποκάλυψη του Χριστού ανασηκώνονται και «σφραγίζονται… υπό το φως του νερού με πέντε σφραγίδες». Έτσι γλιτώνουν από το θάνατο και την καταδίκη. Αυτή η πτυχή του ρόλου του Χριστού εξηγείται πληρέστερα από τον 3ο Κώδικα της βιλιοθήκης του Ναγκ Χαμαντί, ενώ παραλείπεται από τον Κώδικα του Βερολίνου.
Τέλος, ο Σωτήρας δηλώνει ότι όποιος μοιράζεται αυτές τις αποκαλύψεις για προσωπικό κέρδος θα καταραστεί. Η έκδοση του κειμένου του 3ου Κώδικα του Ναγκ Χαμαντί τελειώνει με την προσευχή «Ιησούς Χριστός, Αμήν».
Παραπομπές
Κατηγορία:Γνωστικά κείμενα Κατηγορία:Απόκρυφα κείμενα της Καινής Διαθήκης Κατηγορία:Γνωστικισμός
Νομός της Λέζα
Ο Νομός Λέζας (Qarku i Lezhës) είναι ένας εκ των, συνολικά, 12 νομών της Αλβανίας. Κατά την απογραφή του 2011, ο πληθυσμός του ήταν της τάξεως των 134.027 κατοίκων, ενώ η έκταση του είναι της τάξεως των 1620 τ.χλμ. Πρωτεύουσά του είναι η Λέζα.
Διοικητικές υποδιαιρέσεις
Έως το 2000, ο Νομός Λέζας υποδιαιρούνταν σε τρία διαμερίσματα: του Κουρμπίν, της Λέζας και της Μιρντίτας. Μετά την μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης του 2015, ο νομός αποτελείται από τους παρακάτω 3 δήμους: Κουρμπίν, Λέζα και Μιρντίτε. Προ του 2015, αποτελείτο από τους παρακάτω 21 δήμους:
Οι δήμοι αποτελούνται από, συνολικά, περίπου 175 πόλεις και χωριά. Δείτε λήμμα Χωριά του Νομού του Λέζα για αναλυτικό κατάλογο.
Δημογραφία
Σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2011, ο συγκεκριμένος νομός είχε πληθυσμό της τάξεως των 134.027 κατοίκων. Στις πληθυσμιακές ομάδες του νομού περιλαμβάνονται:
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νομοί της Αλβανίας
Μπράντλεϊ Πιρς
Ο Μπράντλεϊ Πιρς (αγγλικά: Bradley Pierce, 23 Οκτωβρίου 1982 - ) είναι Αμερικανός ηθοποιός φωνής, με πολυάριθμες συμμετοχές, στην τηλεόραση, σε ταινίες, σε απευθείας-σε-βίντεο κινούμενα σχέδια, σε διαφημίσεις και σε βιντεοπαιχνίδια. Είναι γνωστός για τον ρόλο του στην ταινία Jumanji, ως ο Πίτερ Σέφερντ, αλλά και η πρώτη φωνή του Τσιπ ( Θρυψαλάκι στην ελληνική μεταγλώττιση ), στην ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney, Η Πεντάμορφη και το Τέρας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Παλαιόκαστρο της Ίου
Το Παλαιόκαστρο είναι κάστρο κτισμένο στο ανατολικό τμήμα της Ίου. Το κάστρο κτίστηκε από τους Βυζαντινούς πιθανόν για την εποπτεία των θαλάσσιων οδών στο Αιγαίο. Άλλη εκδοχή αναφέρει ότι κτίστηκε στα 1397 από τον Μάρκο Κρίσπο. Σήμερα, σώζονται ερείπια από τα τείχη και ερείπια εσωτερικών κτισμάτων του. Στο εσωτερικό του βρίσκεται ο μικρός ναός της Παναγίας Παλαιοκαστρίτισσας.
Ένα απόκρημνο μονοπάτι οδηγεί σε αυτό το οποίο ξεκινάει από κεντρικό δρόμο του νησιού από την Χώρα Ίου προς την Ψάθη, λίγο πριν την Ψάθη.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Ίου Κατηγορία:Κάστρα των Κυκλάδων Κατηγορία:Βυζαντινά κάστρα στην Ελλάδα
Βερικοκιά
Η βερικοκιά είναι οπωροφόρο, μακρόβιο, φυλλοβόλο δέντρο και ανήκει στο γένος Prunus (Προύμνη) της οικογένειας των Ροδοειδών. Στην Κύπρο το δέντρο είναι γνωστό ως χρυσομηλιά. Βρίσκεται αυτοφυής στην Ανατολική Ασία και τα Ιμαλάια, από όπου μεταφέρθηκε στην υπόλοιπη Ευρώπη μέσω της Αρμενίας, εξ’ ου και η επιστημονική της ονομασία Prunus armeniaca (Προύμνη η αρμενιακή). Πρέπει να ήταν γνωστή στην Κίνα, γιατί υπάρχουν αναφορές σε βιβλία όπου κατά το 2200 π.Χ. είχε την ονομασία Σίνγκ.
Καλλιέργεια & μορφολογία
Σήμερα καλλιεργείται σε όλες τις εύκρατες περιοχές του κόσμου για το νόστιμο καρπό της, το βερίκοκο. Η βερικοκιά είναι δέντρο με σφαιροειδές σχήμα και αρκετές απλωτές διακλαδώσεις. Τα φύλλα της είναι πλατιά σε σχήμα αβγού ή καρδιάς στιλπνά στην επάνω επιφάνεια και φέρουν αδένες και παράφυλλα πάνω στο μίσχο. Τα άνθη της είναι και αρσενικά και θηλυκά και έχουν χρώμα λευκό ή ελαφρύ ρόδινο, φύονται δε μόνα τους ή ανά δύο.
Η άνθιση ολοκληρώνεται πριν βγουν τα φύλλα και γίνεται την άνοιξη (αρχές Μαρτίου-Απριλίου), είναι δε μικρής διάρκειας.
Για την καλλιέργεια της τα πιο κατάλληλα εδάφη είναι αυτά με μία μέση σύσταση και λεπτή υφή. Όταν υπάρχει δυνατό και ξαφνικό κρύο ή παγετός τότε οι ανθοί καταστρέφονται, αν και τα δέντρα είναι ανθεκτικά και σε πολύ χαμηλές θερμοκρασίες. Υψηλές θερμοκρασίες επίσης προκαλούν αλλοιώσεις στον καρπό. Τα δέντρα χρειάζονται καλό πότισμα την περίοδο της ανθοφορίας τους.
Κάτω από καλές συνθήκες μία βερικοκιά μπορεί να ζήσει και πάνω από 100 χρόνια.
Ελληνικές και άλλες ποικιλίες
Οι κυριότερες Ελληνικές ποικιλίες είναι:
Υπάρχουν επίσης καλές Γαλλικές ποικιλίες όπως Παβιό, Πρεκός και Λουιζιέ και γνωστή είναι και η Ιταλική Ρεάλε ντ’ Ιμόλα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προύμνη Κατηγορία:Δέντρα Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας Κατηγορία:Δρύπες Κατηγορία:Οπωροφόρα δέντρα
Κίτρινη Θάλασσα
thumb|right|250px| Η Κίτρινη Θάλασσα είναι θάλασσα του βορειοδυτικού Ειρηνικού ωκεανού. Αποτελεί θαλάσσια λεκάνη που ορίζεται βόρεια και δυτικά από την Κίνα και ανατολικά από τη χερσόνησο της Κορέας. Έχει συνολική έκταση 404.000 τετρ. χιλιόμετρα.
Η Κίτρινη Θάλασσα χωρίζεται προς νότο από τη βόρεια (τμήμα) της Ανατολικής Κινεζικής θάλασσας, από τη νοητή γραμμή κατά διεύθυνση ΝΔ-ΒΑ, που συνδέει τον λιμένα Σαγκάης με το νοτιοδυτικό κορεάτικο νησί Τζέτζου.
Ονομασία
Η Κίτρινη Θάλασσα πήρε το όνομά της από το χρώμα της ιλύος και της άμμου που μεταφέρουν σε αυτήν τα ποτάμια. Επίσης παίρνει κίτρινο χρώμα κατά τις σφοδρές αμμοθύελλες από τις οποίες και πλήττεται συχνά, που προκαλούνται από την έρημο Γκόμπι της Μογγολίας που βρίσκεται βορειοδυτικά.
Οι Κορεάτες αποκαλούν τη θάλασσα αυτή Δυτική Θάλασσα, σε αντιδιαστολή με την Ιαπωνική, που την αποκαλούν Ανατολική Θάλασσα.
Γεωγραφία
Στο βόρειο τμήμα της η Κίτρινη Θάλασσα περιλαμβάνει, δυτικά, μία επιμέρους εσωτερική θάλασσα, τη Θάλασσα Μποχάι ή Πετσιχλί ή Θάλασσα Τσιχλί και ανατολικά τον κόλπο της Κορέας. Στην Κίτρινη Θάλασσα εκβάλουν δύο μεγάλοι ποταμοί, ο Κίτρινος Ποταμός και ο Χάι-χε.
Οικολογία
Η Κίτρινη Θάλασσα φημίζεται για τους πλούσιους ψαρότοπους καθώς και για τους πολλούς υδροβιότοπους που της χαρίζουν οι εκβολές των ποταμών της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θάλασσες Κατηγορία:Γεωγραφία της Κίνας Κατηγορία:Κορέα Κατηγορία:Ειρηνικός Ωκεανός Κατηγορία:Γεωγραφία της Ανατολικής Ασίας
Όσα Παίρνει ο Άνεμος
Ο τίτλος Όσα Παίρνει ο Άνεμος, μπορεί να αναφέρεται:
Ευρωπαϊκή Οδός 90
Η Ευρωπαϊκή Οδός 90 (Ε90) του Διεθνούς Δικτύου Εθνικών Οδών ξεκινά από τη Λισαβόνα στην Πορτογαλία διέρχεται απο Ισπανία, Ιταλία, Ελλάδα, Τουρκία για να καταλήξει στα σύνορα Τουρκίας - Ιράκ. Το ελληνικό τμήμα του οδικού αυτού άξονα είναι ο αυτοκινητόδρομος Α2 Εγνατία Οδός με μήκος 670 χιλιόμετρα.
Παραπομπές
90 90 90 90 90
Βικτόρ Ραμαχατρά
Ο Βικτόρ Ραμαχατρά (Victor Ramahatra) είναι παλαιός πολιτικός της Μαδαγασκάρης. Υπήρξε πρωθυπουργός του νησιωτικού κράτους την περίοδο από το 1988 ως το 1991.
Πολιτική καριέρα
Γεννήθηκε το 1945. Επί προεδρίας του Ντιντιέ Ρατσιράκα. Διορίστηκε πρωθυπουργός από τον τελευταίο στις 12 Φεβρουαρίου του 1988 αντικαθιστώντας το βετεράνο πρωθυπουργό Ντεζιρέ Ρακοτοαριζαονά. Παρέμεινε πρωθυπουργός μέχρι τις 8 Αυγούστου του 1991. Έπειτα από την επάνοδο του Ρατσιράκα στην εξουσία το 1997, ο Ραμαχατρά ορίστηκε ειδικός στρατιωτικός σύμβουλος του προέδρου. Τον Ιούνιο του 2002 κατηγορήθηκε για προδοσία και φυλακίστηκε για θεωρούμενη εμπλοκή του σε συνωμοσία με σκοπό τη δολοφονία του νέου προέδρου, Μαρκ Ραβαλομανάνα.
Μεγάλος Φόβος
Ως Μεγάλος Φόβος (Γαλλικά: La Grande Peur) χαρακτηρίζεται η περίοδος στην αρχή της Γαλλικής Επανάστασης, μεταξύ 22 Ιουλίου και 6 Αυγούστου 1789, κατά την οποία στη γαλλική επικράτεια ξέσπασαν αγροτικές εξεγέρσεις.
Οι αγροτικές εξεγέρσεις προκλήθηκαν από την επιδεινούμενη έλλειψη τροφίμων και, τροφοδοτούμενες από φήμες για μια συνωμοσία των αριστοκρατών για να προκαλέσουν λιμό ή να κάψουν τον πληθυσμό, τόσο οι αγρότες όσο και οι κάτοικοι επαρχιακών πόλεων καταλήφθηκαν από έναν συλλογικό φόβο και κινητοποιήθηκαν σε όλη τη Γαλλία.
Σηματοδότησαν την κατάρρευση της εξουσίας του Παλαιού καθεστώτος και προκάλεσαν ένα μεγάλο κύμα μετανάστευσης των ευγενών. Προκάλεσαν επίσης την έκπληξη και την ανησυχία της νεοσυσταθείσας Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης και οδήγησαν, όσον αφορά τις άμεσες συνέπειες, στην κατάργηση των φεουδαρχικών προνομίων στις 4 Αυγούστου 1789.
Οι αγροτικές εξεγέρσεις της περιόδου του Μεγάλου Φόβου είναι, μαζί με την άλωση της Βαστίλης και τις Ημέρες της 5ης και 6ης Οκτωβρίου, τα τρία επαναστατικά γεγονότα που καθόρισαν την πορεία της Γαλλικής επανάστασης.
Αιτίες
Μετά την άλωση της Βαστίλης στις 14 Ιουλίου, το παράδειγμα της εξέγερσης του Παρισιού ακολούθησαν και οι επαρχίες της Γαλλίας, στις οποίες ο αγροτικός πληθυσμός ζούσε σε συνθήκες απόλυτης εξαθλίωσης και ανέχειας που επιδείνωσε η σιτοδεία των τελευταίων ετών. Οι αγρότες είχαν την υποχρέωση να καταβάλουν φόρους και εισφορές προς τους άρχοντες-ιδιοκτήτες, την εκκλησία και τον βασιλιά, αλλά και έμμεσους φόρους σε προϊόντα, όπως το αλάτι, το κρασί κ.λ.π. και πολλές αναταραχές είχαν σημειωθεί ήδη από το 1788.
Καμία από τις αξιώσεις που είχαν υποβάλει οι αγρότες στα υπομνήματά τους μέσω των αντιπροσώπων τους στη Συνέλευση των τάξεων δεν είχε ικανοποιηθεί. Το φεουδαρχικό σύστημα είχε μείνει ανέγγιχτο. Τα νέα που ελάμβαναν από τις συνεδρίες της Συντακτικής τους έπειθαν ότι επρόκειτο για μια αστική επανάσταση που δεν θα ασχοληθεί με τα προβλήματά τους. Η έλλειψη τροφίμων, η ανεργία και η ακρίβεια αύξησαν τον αριθμό των απελπισμένων. Ήδη είχαν συγκροτηθεί συμμορίες. Ο «φόβος των ληστών» αυτών τροφοδοτούσε τον φόβο από φήμες που διαδίδονταν για μια «συνωμοσία των αριστοκρατών» που θα μπορούσε να τους χρησιμοποιήσει.
Οι εξεγέρσεις
μικρογραφία|270x270εσ|Καταστροφή του Δημαρχείου του Στρασβούργου στις 21 Ιουλίου 1789 Σιτοδεία, οικονομική κρίση, συνωμοσία των αριστοκρατών και ο φόβος των ληστών προκάλεσαν μια ατμόσφαιρα πανικού. Ο φόβος πυροδοτήθηκε από ασαφείς και υπερβολικές φήμες ότι οι αριστοκράτες στρατολόγησαν τις συμμορίες των ληστών για να κόψουν το σιτάρι πριν ωριμάσει και έτσι να καταστρέψουν τη συγκομιδή για να τους αναγκάσουν τους αγρότες να εγκαταλείψουν τις διεκδικήσεις τους. Μπροστά σ'αυτούς τους πραγματικούς και φανταστικούς κινδύνους, οι αγρότες οπλίστηκαν με δρεπάνια, δικράνια και κυνηγετικά όπλα και μαζεύτηκαν με κωδωνοκρουσίες γύρω από τους πύργους των ευγενών, αρχικά στο Φρανς-Κοντέ, απλώθηκαν νότια κατά μήκος της κοιλάδας του Ροδανού στην Προβηγκία, ανατολικά προς τις Άλπεις και σύντομα εξαπλώθηκαν σε όλη τη Γαλλία.
Κατά τη διάρκεια των επιθέσεων των αγροτών στους πύργους της φεουδαρχικής αριστοκρατίας και στα μοναστήρια, ο κύριος στόχος ήταν η εύρεση και καταστροφή των παλαιών τίτλων και εγγράφων που χάρη σ'αυτά οι ευγενείς εισέπρατταν τα φεουδαρχικά δικαιώματά τους από τους αγρότες. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όταν ευγενείς αντιστάθηκαν, οι πύργοι κάηκαν μαζί με τα έγγραφα. Εκατοντάδες πύργοι αναφέρεται ότι πυρπολήθηκαν με αυτόν τον τρόπο, αλλά δεν υπήρξε αδιάκριτη λεηλασία. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι χωρικοί έφευγαν απλώς αφού είχαν κάψει τους τίτλους των φεουδαρχικών προνομίων.
Πολλά μέλη της φεουδαρχικής αριστοκρατίας αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν. Μερικοί αριστοκράτες συνελήφθησαν και ανάμεσά τους, υπήρχαν αναφορές για κακομεταχείριση όπως ξυλοδαρμοί και ταπείνωση, αλλά υπάρχουν μόνο τρεις επιβεβαιωμένες περιπτώσεις ιδιοκτητών που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια των εξεγέρσεων.
Μπροστά στην αδυναμία της κρατικής εξουσίας να τους προστατεύσει, σχηματίστηκαν στα χωριά αγροτικές επιτροπές και πολιτοφυλακές. Όπως η αστική τάξη στο Παρίσι και σε άλλες πόλεις οπλίστηκαν και πήραν στα χέρια τους τη δημοτική διοίκηση, έτσι και οι αγρότες κατέλαβαν την τοπική δημόσια εξουσία. Δημιουργήθηκαν επίσης Ομοσπονδίες μεταξύ κοντινών πόλεων αλλά και μεταξύ των χωριών.
Παρόλο που ο Μεγάλος Φόβος συνδέεται συνήθως με την αγροτιά, στις εξεγέρσεις συμμετείχαν και τεχνίτες ή εύποροι αγρότες. Συχνά η αστική τάξη είχε επίσης συμφέρον από την καταστροφή του φεουδαρχικού καθεστώτος όπως και οι φτωχότεροι αγρότες.
Αν και η κύρια φάση του Μεγάλου Φόβου τελείωσε μέχρι τις 6 Αυγούστου, οι εξεγέρσεις των αγροτών συνεχίστηκαν έως και το 1790 σε πολλές περιοχές της Γαλλίας επειδή η Συντακτική, τρομαγμένη από την έκταση των παραχωρήσεων, προσπάθησε να ακυρώσει μερικές από τις αποφάσεις της. Τα τελευταία κατάλοιπα της φεουδαρχίας εξαφανίστηκαν το 1792 και το 1793.
Συνέπειες
Ο Μεγάλος Φόβος προκάλεσε μεγάλη ανησυχία στους κόλπους της Συντακτικής. Στις 4 Αυγούστου 1789, οι αντιπρόσωποι, για να καθησυχάσουν τους χωρικούς και να αποφύγουν περαιτέρω αναταραχές, αποφάσισαν να καταλύσουν το φεουδαρχικό καθεστώς. Η δεκάτη και οι αγγαρείες καταργήθηκαν, τα κυνηγετικά προνόμια των ευγενών σταμάτησαν, οι φοροαπαλλαγές και τα μονοπώλια των ευγενών καταργήθηκαν ως αντίθετα προς τη φυσική ισότητα. Αν και δεν καταργήθηκαν όλα τα προνόμια και παραχωρήθηκαν αποζημιώσεις στους ευγενείς - που για τους αγρότες ήταν το ίδιο δυσβάσταχτες -, το αποτέλεσμα ήταν η εξάλειψη των ταξικών διακρίσεων και η νομική εξίσωση των Γάλλων πολιτών.
Σημειώσεις
<references group="Σημ." />
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
Τελεστώ
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Τελεστώ ή Τελεσθώ είναι γνωστή μία από τις Ωκεανίδες, θυγατέρες του Ωκεανού και της Τηθύος. Η Τελεστώ έφερε την προσωνυμία «κροκόπεπλος». Το όνομα «Τελεστώ» ετυμολογείται από τις θρησκευτικές τελετές που έκαναν για να τη λατρεύσουν.
Πηγές
Τελεστω
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 2015
Ο παρακάτω κατάλογος περιλαμβάνει μερικές από τις ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου που κυκλοφόρησαν το 2015.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά έτος
Τζανλουίτζι Μπουφόν
Ο Τζανλουίτζι Μπουφόν (Ιταλικά-λατινικό αλφάβητο Gianluigi Buffon, γεννήθηκε 28 Ιανουαρίου 1978) είναι Ιταλός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν ως τερματοφύλακας. Θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους στη θέση του όλων των εποχών. Έχει κατακτήσει 24 τρόπαια στην καριέρα του, συμπεριλαμβανομένων εννιά τίτλων της Σέριε Α, ενός τίτλου Σέριε Β, πέντε τίτλους Κυπέλλου Ιταλίας, έξι τίτλους Σούπερ Κυπέλλου Ιταλίας, έναν τίτλο Κυπέλλου UEFA, έναν τίτλο του Παγκοσμίου Κυπέλλου και ένα τίτλο Λιγκ 1. Είναι κάτοχος του ρεκόρ διεθνών συμμετοχών της εθνικής ομάδας της χώρας του.
Καριέρα
Πρωταθλητής κόσμου του 2006 με την εθνική Ιταλίας. Σε αυτή τη διοργάνωση ανακηρύχθηκε ο καλύτερος τερματοφύλακας σύμφωνα με τη FIFA. Έλαβε τη δεύτερη θέση στην ψηφοφορία για τη Χρυσή Μπάλα, την οποία έλαβε ο συμπαίκτης του στην εθνική Ιταλίας Φάμπιο Καναβάρο.
Τη χρονιά 2002–03 ανακηρύχθηκε ο καλύτερος παίκτης του Τσάμπιονς Λιγκ και έγινε ο πρώτος τερματοφύλακας που έλαβε αυτόν τον τίτλο. Τα έτη 2003, 2004 , 2006 και 2007 ανακηρύχθηκε ο καλύτερος τερματοφύλακας σύμφωνα με την IFFHS. Στις 19 Ιανουαρίου 2009 ανακηρύχθηκε ο καλύτερος τερματοφύλακας της περιόδου 1987–2009 σύμφωνα με την IFFHS. Στις 7 Φεβρουαρίου 2011 ανακηρύχθηκε ο καλύτερος τερματοφύλακας της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Το 2018 κατέκτησε το ένατο πρωτάθλημα της καριέρας του και έγινε ο παίκτης με τα περισσότερα πρωταθλήματα στην Ιταλία. Κατέκτησε επίσης το πέμπτο του Κύπελλο Ιταλίας, συμπληρώνοντας μάλιστα 300 αγώνες χωρίς να δεχτεί γκολ σε σύνολο 655. μικρογραφία|284x284εσ|Ο Μπουφόν σε αγώνα της [[Γιουβέντους ΦΚ|Γιουβέντους]] Το ψευδώνυμο του Μπουφόν είναι «Σούπερμαν», το οποίο έχει από την περίοδο των συμμετοχών του στην Πάρμα. Μετά τον αγώνα με την Ίντερ, όταν απέκρουσε το πέναλτι του Ρονάλντο, έβαλε φανέλα με το γράμμα S.
Με 176 διεθνείς συμμετοχές είναι ο παίκτης με τις περισσότερες συμμετοχές στην ιστορία της εθνικής ομάδας της Ιταλίας, στην οποία έκανε ντεμπούτο το 1997, ο τρίτος Ευρωπαίος διεθνής ποδοσφαιριστής όλων των εποχών. Κατέχει, επίσης, τις περισσότερες εμφανίσεις για την Ιταλία ως αρχηγός, αφού κληρονόμησε το περιβραχιόνιο μετά την αποχώρηση του Φάμπιο Καναβάρο το 2010. Ανήκει στο μικρό γκρουπ των 4 μόνο ποδοσφαιριστών με πέντε συμμετοχές σε διοργανώσεις παγκόσμιων πρωταθλημάτων (1998, 2002, 2006, 2010, 2014), αν και σε αυτό του 1998 ήταν στον πάγκο. Ήταν ο τερματοφύλακας της ομάδας που κέρδισε το Παγκόσμιο Κύπελλο 2006 στη Γερμανία. Έχει, επίσης, εκπροσωπήσει την Ιταλία σε τέσσερα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996 και σε δύο Κύπελλα Συνομοσπονδιών, κερδίζοντας ένα χάλκινο μετάλλιο το 2013. Αποχώρησε από το διεθνές ποδόσφαιρο το 2017, αφού η Ιταλία δεν κατάφερε να προκριθεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018, παρόλο που αργότερα συμμετείχε σε φιλικούς αγώνες μέσα στο 2018.
Μετά από 17 χρόνια παρουσίας στη Γιουβέντους, έμεινε ελεύθερος τον Ιούνιο του 2018. Παρόλα τα σενάρια που ήθελαν να αποσύρεται από την ενεργό δράση, υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την Παρί Σεν Ζερμέν. Με την Παρί κέρδισε το Πρωτάθλημα Γαλλίας το 2019. Στις 5 Ιουνίου 2019 ανακοινώθηκε ότι δε θα συνεχίσει στη γαλλική ομάδα και έμεινε ελεύθερος, επιστρέφοντας τελικά στη Γιουβέντους. Μετά από δύο σεζόν στην ιταλική ομάδα, όπου κατέκτησε άλλο ένα πρωτάθλημα και ένα Σούπερ Κύπελλο Ιταλίας το 2020, ανακοίνωσε ότι ο κύκλος του στη Γιουβέντους έκλεισε οριστικά με το φινάλε της σεζόν 2020–21. Ο Μπουφόν το καλοκαίρι του 2021 υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την Πάρμα και επέστρεψε στην πρώτη του ομάδα μετά από είκοσι χρόνια.
Κατέχει το ρεκόρ για το πιο καθαρό παθητικό της Σέριε Α και την εθνική ομάδα της Ιταλίας. Κατέχει επίσης το ρεκόρ για τη μεγαλύτερη διάρκεια χωρίς να δεχθεί γκολ στην ιστορία του ιταλικού πρωταθλήματος: σε πάνω από 12 αγώνες πρωταθλήματος δεν είχε δεχτεί γκολ, για 974 συνεχόμενα λεπτά κατά τη διάρκεια της σεζόν 2015–16, καθώς και έχοντας επιτύχει τα περισσότερα παιχνίδια (10) διαδοχικά χωρίς να δεχθεί τέρμα, στην ίδια χρονιά. Κλείνοντας την καριέρα σε ηλικία 45 ετών είχε αγωνιστεί σε 1.179 επίσημους αγώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2002 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2004 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρμα ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2009 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ιταλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γιουβέντους Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κυπέλλου Συνομοσπονδιών FIFA 2013 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Ιταλίας Κατηγορία:FIFA 100 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παρί Σεν Ζερμέν Κατηγορία:Ιταλοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 1997 Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA
Μισισάγκα
Η Μισισάγκα (αγγλικά: Mississauga) είναι πόλη στην καναδική επαρχία του Οντάριο. Βρίσκεται στις όχθες της λίμνης Οντάριο στον περιφερειακό δήμο Πηλ, που συνορεύει με το Τορόντο στα ανατολικά. Με πληθυσμό 721.599 κατοίκων από την απογραφή του 2016, η Μισισάγκα είναι ο έκτος πιο πυκνοκατοικημένος δήμος στον Καναδά, ο τρίτος-μεγαλύτερος στο Οντάριο και ο δεύτερος-μεγαλύτερος στην ευρύτερη περιοχή του Τορόντο.
Η ανάπτυξη της Μισισάγκα αποδίδεται στην εγγύτητά της με το Τορόντο. Κατά το τελευταίο μισό του 20ού αιώνα, η πόλη προσέλκυσε πολυπολιτισμικό πληθυσμό και δημιούργησε μια ακμάζουσα κεντρική επιχειρηματική περιοχή. Το Μάλτον, μια γειτονιά της πόλης που βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο της, φιλοξενεί το Διεθνές Αεροδρόμιο Τορόντο Πίαρσον, το πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο του Καναδά, καθώς και την έδρα πολλών καναδικών και πολυεθνικών εταιρειών. Η Μισισάγκα δεν είναι παραδοσιακή πόλη, αλλά αντ' αυτού συγχωνεύει μια σειρά από πρώην οικισμούς και χωριά που ήταν σημαντικά κέντρα πληθυσμού, χωρίς κανένα να ήταν σαφώς κυρίαρχο, πριν την ενσωμάτωση της πόλης η οποία αργότερα συνενώθηκε σε μια ενιαία αστική περιοχή.
Δείτε επίσης
Εκτροχιασμός τρένου στη Μισισάγκα (1979)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Οντάριο
Νομός Τιράνων
Ο νομός Τιράνων (αλβανικά: Qarku i Tiranës) βρίσκεται στη Κεντρική Αλβανία είναι ένας από τους δώδεκα νομούς της Αλβανίας που περιλαμβάνει και την πρωτεύουσα της χώρας, τα Τίρανα. Βρίσκεται στο κεντρικό και δυτικό τμήμα της χώρας και έχει ακτές στην Αδριατική. Καταλαμβάνει έκταση 1.586 τ.χλμ. και ο συνολικός του πληθυσμός είναι 778.903 των οποίων οι 618.431 κατοικούν στην πρωτεύουσα του αλβανικού κράτους, τα Τίρανα. Σύμφωνα με την Αλβανική απογραφή του 2006 είναι ο πιο πυκνοκατοικημένος νομός της Αλβανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τιράνων
Κύπελλο Ισπανίας ποδοσφαίρου ανδρών 1908
Το κύπελλο Ισπανίας 1908 ήταν η έκτη φορά που διοργανώθηκε το κύπελλο. Ο τελικός έγινε την 12 Απριλίου 1908.
Νομός Σκόδρας
Ο νομός Σκόδρας (αλβανικά: Qarku i Shkodrës) βρίσκεται στη Βόρεια Αλβανία και είναι ένας από τους δώδεκα νομούς της Αλβανίας. Βρίσκεται στο βορειοδυτικότερο άκρο της Αλβανίας στις ακτές της Αδριατικής και στα σύνορα με το Μαυροβούνιο. Καταλαμβάνει έκταση 3.562 τ.χλμ (ο δεύτερος μεγαλύτερος σε έκταση) και ο συνολικός του πληθυσμός είναι 146.712 σύμφωνα με την Αλβανική απογραφή του 2006. Πρωτεύουσα του νομού είναι η Σκόδρα.
Κύπελλο Ισπανίας ποδοσφαίρου ανδρών 1908
Τελικός
Κυπελλο Ανδρων 1908 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1908
Βάρνο
Ο Βάρνο (Warnow) είναι ποταμός στο κρατίδιο του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας της Γερμανίας. Ρέει προς τη Βαλτική περνώντας δίπλα από την πόλη Ρόστοκ. Η λεκάνη απορροής του έχει έκταση 3.324 τετραγωνικά χλμ. Το μήκος του φτάνει τα 155 χλμ.
Η πηγή του ποταμού είναι στο Γκρέμπιν, ένα μικρό χωριό 10 χλμ νότια του Πάρχιμ, στα δυτικό άκρο του λιμνότοπου Μέκλενμπουργκ. Έπειτα ρέει προς τα βόρεια περνώντας από τις πόλεις Στέρνμπεργκ, Μπούτσοου και Σβάαν πριν φτάσει στο Ρόστοκ.
Το 2003 άνοιξε ο πρώτος μοντέρνος δρόμος με διόδια στη Γερμανία, το τούνελ Βάρνο, ενώνοντας το λιμάνι του Ρόστοκ στην ανατολική όχθη με την δυτική όχθη του ποταμού.
Οι Βάρναμπι, μια μεσαιωνική Σλάβικη φυλή, πιθανότατα πήραν το όνομά τους από τον ποταμό.
Κατηγορία:Ποταμοί της Γερμανίας Κατηγορία:Γεωγραφία του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας Κατηγορία:Ποταμοί που εκβάλλουν στη Βαλτική
Μάικλ Ντέινα
Ο Μάικλ Ντέινα (αγγλικά: Mychael Danna), γεννημένος στις 20 Σεπτεμβρίου 1958, είναι Αμερικανός κινηματογραφικός συνθέτης.
Ο Ντέινα είναι ο αδερφός του επίσης συνθέτη Τζεφ Ντέινα. Ασχολείται με τη μουσική επένδυση ταινιών από το 1987, όπου έκανε το ντεμπούτο του στην ταινία Family Viewing, χαρίζοντας του την πρώτη από δεκατρείς υποψηφιότητες για Βραβείο Genie. Έχει κερδίσει πέντε φορές στην κατηγορία Επίτευγμα στη Μουσική - Πρωτότυπη Σύνθεση. Ο Ντέινα είναι γνωστός για την ικανότητά του να συνδυάζει μη-δυτικές ηχητικές πηγές με με ορχηστρικό και ηλεκτρονικό μινιμαλισμό.
Σπούδασε μουσική σύνθεση στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο, κερδίζοντας την Υποτροφεία Σύνθεσης Γκλεν Γκουλντ το 1985.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Καναδοί συνθέτες μουσικής ταινιών
Φ.Α.Σ. Νάουσα
Ο Φιλοπροοδευτικός Αθλητικός Σύλλογος Νάουσα, εν συντομία '''Φ.Α.Σ. Νάουσα,''' είναι ποδοσφαιρική ομάδα της Νάουσας Ημαθίας. Ιδρύθηκε το 1962 από την συνένωση του Παναουσαϊκού και του Ολυμπιακού Νάουσας και έχει καταφέρει να αγωνιστεί μία φορά στην Α΄ Εθνική την περίοδο 1993-94.
Ιστορία
Στις 5 Αυγούστου 1962 πραγματοποιήθηκε η συνένωση των σωματείων «Παναουσαϊκού» και «Ολυμπιακού» δημιουργώντας τη «Νάουσα». Προηγήθηκε σύσκεψη στο σπίτι του ιατρού κ. Αηδονόπουλου παρουσία του βουλευτή κ. Τζαμπάζη και η επιτροπή της Νάουσας. Δεν επετεύχθη συμφωνία για την συνένωση, αλλά την επομένη και υπό την πίεση των φιλάθλων που περίμεναν όλη την νύχτα το αποτέλεσμα, έγινε πάλι σύσκεψη με πρωτοβουλία του δημάρχου κ. Κόκκινου.
Κατόπιν διαβουλεύσεων αποφασίστηκε τελικά κατόπιν εισηγήσεως του κ. Μπεριτσιάνου από την επιτροπή Νάουσας, να μετονομασθεί ο «Ολυμπιακός» σε «Νάουσα» και συγχρόνως να εκλεγεί το Δ.Σ στο οποίο να συμμετέχουν 4 εκπρόσωποι του Ολυμπιακού, του Παναουσαϊκού και της Νάουσας. Να παραχωρηθούν οι καλύτεροι παίκτες του Παναουσαϊκού στον Ολυμπιακό που μετονομάζεται Νάουσα κρατώντας τους υπόλοιπους για να διατηρηθεί ως ομάδα. Οι παραχωρηθέντες παίκτες είναι: Κάστρας, Νιμπίτης, Μάκης, Δούδος, Μπιτερλής, Γιαννούλης και Κεφαλούδης.
Την διοικούσα επιτροπή απαρτίζουν οι Μπεριτσιάνος, Αηδονόπουλος, Κοντόπουλος, Δουκίδης, Χρυσοχόου, Γιαννικουρής, Ιωσηφίδης, Κάλλης, Στανίσης, Τζιτζόπουλος, Σακελαρίου, Δημητριάδης. Προπονητής ο κ. Παπαγιαννάκης Κ.
Την αγωνιστική περίοδο 1962-63 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Α΄ Κατηγορίας της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κεντροδυτικής Μακεδονίας και φέρνοντας ισοπαλία με 0-0 (μέτρησε η καλύτερη συγκομιδή βαθμών) με αντίπαλο την Αναγέννηση Γιαννιτσών στο ουδέτερο γήπεδο της Βέροιας στις 23 Ιουνίου 1963 κέρδισε την άνοδο στην Β΄ Εθνική κατηγορία.
Στις 20 Οκτωβρίου 1963 δίνει τον πρώτο αγώνα της ιστορίας της στην Β΄ Εθνική με αντίπαλο τον Ολυμπιακό Κοζάνης εντός έδρας και προπονητή τον Τασόπουλο, με αποτέλεσμα 0-0. Στη Β΄ Εθνική αγωνίστηκε για μια διετία, τις σεζόν 1963-64 και 1964-65, για να ακολουθήσει μια διετία στο νεοσύστατο πρωτάθλημα της Γ΄ Εθνικής τις σεζόν 1965-66 και 1966-67 και από τη σεζόν 1967-68 να επιστρέψει στο τοπικό πρωτάθλημα της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Κεντροδυτικής Μακεδονίας.
Την αγωνιστική περίοδο 1968-69 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια ΕΠΣΚΔΜ και προκρίθηκε στο πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΕΠΣ διεκδικώντας χωρίς επιτυχία την άνοδο στην Β΄ Εθνική. Την αγωνιστική περίοδο 1970-71 κατέκτησε αήττητη το πρωτάθλημα της ΕΠΣΚΔΜ και προκρίθηκε στο πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΕΠΣ, όπου στις 13 Μαρτίου 1971 εξασφάλισε οριστικά την άνοδο στην Β΄ Εθνική παίρνοντας ισοπαλία μέσα στα Νέα Μουδανιά με 0-0 από τον Π.Ο.Μ. παρουσία 2000 Ναουσαίων φιλάθλων.
Στην Β΄ Εθνική θα παραμείνει για 12 χρονιές, από τη σεζόν 1971-72 έως και τη σεζόν 1982-83. Την αγωνιστική περίοδο 1974-75 τερμάτισε στη 2η θέση του 3ου ομίλου, πλησιάζοντας περισσότερο από ποτέ την άνοδο στην Α΄ Εθνική. Την αγωνιστική περίοδο 1983-84 αγωνίζεται στην Γ΄ Εθνική και κερδίζει την τελευταία αγωνιστική την παραμονή με νίκη επί του Φ.Σ. Κοζάνης με 2-0. Την επόμενη αγωνιστική περίοδο, 1984-85, τερμάτισε στη 2η θέση του Βορείου ομίλου και κέρδισε την άνοδο στην Β΄ Εθνική.
Τα επόμενα χρόνια συνεχίζει μεταξύ Β΄ και Γ΄ Εθνικής. Την αγωνιστική περίοδο 1990-91 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια του Βορείου ομίλου της Γ΄ Εθνικής και την αγωνιστική περίοδο 1991-92 αγωνίζεται στην Β΄ Εθνική με στόχο την άνοδο. Στο τελευταίο όμως παιχνίδι στα Γιάννενα αναδεικνύεται ισόπαλη 0-0 με την τοπική ομάδα, την στιγμή που στο Αιγάλεω ο Εδεσσαϊκός κερδίζει την τοπική ομάδα και παίρνει το εισιτήριο για την Α΄ Εθνική. Η εκστρατεία των 3000 φιλάθλων της Νάουσας στην Ήπειρο δεν στάθηκε αρκετή για να κατακτήσει η ομάδα την άνοδο. Δόθηκε πάντως ο όρκος των παικτών την επόμενη χρονιά «τα δάκρυα να γίνουν γκολ». Πράγματι, τη σεζόν 1992-93 άπαντες κρατούν την υπόσχεση και η λαοφιλής ομάδα της Νάουσας κατακτά πανηγυρικά την πρώτη θέση στην Β΄ Εθνική κατηγορία με προπονητή τον Αλέκο Παπαδόπουλο και ανεβαίνει στην Α΄ Εθνική και γράφεται η πιο λαμπρή σελίδα στην ιστορία του συλλόγου.
Στις 22 Αυγούστου 1993 δίνει τον πρώτο αγώνα της ιστορίας της στην Α΄ Εθνική με αντίπαλο την Α.Ε.Λ. εντός έδρας, γνωρίζοντας την ήττα με 2-3 με προπονητή τον Αλέκο Παπαδόπουλο και σκόρερς τους Αλεξιάδη (45') και Φασίδη (63'). Ωστόσο, το τέλος της σεζόν βρήκε τη Νάουσα τελευταία στη 18η θέση της βαθμολογίας που την οδήγησε στην Β΄ Εθνική. Τα επόμενα χρόνια συνεχίζει μεταξύ Β΄ και Γ΄ Εθνικής και την αγωνιστική περίοδο 2000-01 υποβιβάζεται στην Δ΄ Εθνική, ενώ την επόμενη, 2001-02, γνωρίζει τον υποβιβασμό στο τοπικό πρωτάθλημα της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ημαθίας, ύστερα από 31 χρόνια στα εθνικά πρωταθλήματα. Τα επόμενα χρόνια συνεχίζει μεταξύ Α1 ΕΠΣΗ και Δ΄ Εθνικής και τη σεζόν 2013-14 αγωνίζεται στην ερασιτεχνική πλέον Γ΄ Εθνική ύστερα από 12 χρόνια, γνωρίζοντας ωστόσο τον υποβιβασμό.
Την αγωνιστική περίοδο 2015-16 κατέκτησε το πρωτάθλημα της Α1 ΕΠΣΗ και προκρίθηκε στο πρωτάθλημα πρωταθλητριών ΕΠΣ, όπου τερματίζοντας στη 2η θέση του 3ου ομίλου κέρδισε την επάνοδο στην Γ΄ Εθνική, όπου αγωνίστηκε για μια διετία τις σεζόν 2016-17 και 2017-18. Τα επόμενα 4 χρόνια περιορίστηκε στο τοπικό πρωτάθλημα της Α1 Κατηγορίας ΕΠΣΗ, καταλαμβάνοντας την 4η θέση τη σεζόν 2018-19, τη 2η θέση τη σεζόν 2019-20 και την 3η θέση τη σεζόν 2021-22. Το καλοκαίρι του 2022 αποφασίζεται ομόφωνα η απορρόφηση του πρωταθλητή Α1 ΕΠΣΗ Αστέρα Τριποτάμου που μόλις είχε ανέβει στην Γ΄ Εθνική και η παραχώρηση του ΑΦΜ του στον σύλλογο της Νάουσας, η οποία παίρνει τη θέση του στην Γ΄ Εθνική και λοιπές διοργανώσεις.
Η αγωνιστική πορεία διαχρονικά
Πηγή: naoussafc.gr
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ημαθίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1962 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1962
Πύργος Νεμπόισα
Ο Πύργος Νεμπόισα (Σερβικά: Kula Nebojša) ήταν σημαντικό αμυντικό κτίσμα έξω από το Φρούριο του Βελιγραδίου και βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Σάβα και Δούναβη. Χτίστηκε γύρω στο 1460 από τους Ούγγρους, πάνω στα θεμέλια ρωμαϊκού πύργου του 1ου αιώνα με σκοπό την ενίσχυση της προστασίας της πόλης από τους Τούρκους. Μετά την πτώση του Βελιγραδίου στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο πύργος μετατράπηκε σε φυλακή. Στη φυλακή αυτή θανατώθηκε ο Ρήγας Βελεστινλής το 1798 και ο Μητροπολίτης Βελιγραδίου Μεθόδιος το 1800.
Ο πύργος ανακηρύχθηκε ιστορικό μνημείο και αναστηλώθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα. Την περίοδο 2007-2010 έγιναν μελέτες, ανασκαφές και εργασίες αναστήλωσης και μετατροπής του πύργου σε μουσείο με κοινή Σερβική και Ελληνική χρηματοδότηση. Η μελέτη και το έργο έγινε με συγχρηματοδότηση του υπουργείου Εξωτερικών και του Ευρωπαϊκού Κέντρου Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων με έδρα τη Θεσσαλονίκη, και με την υποστήριξη της Βουλής των Ελλήνων.
Ιστορία και ονομασίες του πύργου
Ο πύργος έπαιξε σημαντικό ρόλο στην άμυνα της Ουγγρικής τότε πόλης του Βελιγραδίου ενάντια στους Τούρκους κατά την πολιορκία του 1521. Η πτώση του πύργου ακολουθήθηκε από την εισβολή των Τούρκων στην πόλη.
Κατά την εποχή της κατοχής του Βελιγραδίου από την Οθωμανική αυτοκρατορία, ονομαζόταν Λευκός Πύργος και είχε ανοικοδομηθεί με εντολή του σουλτάνου Σουλεϊμάν. Αργότερα αναφερόταν επίσης ως Πύργος Τιμισοάρα.
Ο πύργος έλαβε το όνομα Νεμπόισα (δηλαδή άφοβος, ατρόμητος) στις αρχές του 18ου αιώνα, από τον τότε διάσημο κεντρικό πύργο του κάστρου του Στέφαν Λαζάρεβιτς που είχε το ίδιο όνομα και ο οποίος είχε καταστραφεί το 1690 σε μια πολιορκία.
Όταν το Βελιγράδι είχε καταληφθεί από τους Αυστριακούς, μεταξύ 1717-1739, οι οποίοι σχεδίαζαν επιχειρήσεις ενάντια στους Τούρκους, έγινε ανακατασκευή του Φρουρίου του Βελιγραδίου, με νέα οχυρά. Μέρος των έργων αυτών ήταν η τροποποίηση του Πύργου Νεμπόισα: Κατεδαφίστηκε το πάνω μέρος του πύργου και χτίστηκε νέος θολωτός όροφος, με μεγαλύτερα ανοίγματα για κανόνια.
Αργότερα, με εδραιωμένη την Οθωμανική κυριαρχία, ο πύργος μετατράπηκε από τους Τούρκους σε φυλακή του Φρουρίου του Βελιγραδίου.
Αναφορές
Κατηγορία:Βελιγράδι Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Σερβία Κατηγορία:Πύργοι Κατηγορία:Ρήγας Βελεστινλής
Τελεσφόρος
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Τελεσφόρος είναι γνωστός ένας από τους δαίμονες του κύκλου του θεού Ασκληπιού. Ο Τελεσφόρος είχε δικό του βωμό στην Πέργαμο και απεικονιζόταν σε νομίσματα της εποχής του Αδριανού, ενώ άγαλμά του υπήρχε στον ιερό περίβολο του Ασκληπιού μέσα στον ναό της Υγιείας. Ο Τελεσφόρος απεικονιζόταν με τη μορφή παιδιού, φορώντας χαρακτηριστική ενδυμασία που κάλυπτε όλο του το σώμα. Η Υγιεία και ο Τελεσφόρος αποτελούν τους συνοδούς του Ασκληπιού. Ο Τελεσφόρος ήταν γνωστός με την επίκληση «Σωτήρας» και προστάτευε όσους ανθρώπους βρίσκονταν στην ανάρρωση από κάποια ασθένεια. Επιπλέον, τον θεωρούσαν ως το «ιερό ενδιάμεσο» του Ασκληπιού.
Πηγές
Τελεσφορος Κατηγορία:Θεότητες της υγείας της ελληνικής μυθολογίας
Ρεξ Έβερχαρτ
Ο Ρεξ Έβερχαρτ (αγγλικά: Rex Everhart, 13 Ιουνίου 1920 - 13 Μαρτίου 2000) ήταν Αμερικανός ηθοποιός και ηθοποιός μιούζικαλ. Εμφανίστηκε σε μερικές κινηματογραφικές ταινίες, επίσης, όπως στο Σούπερμαν (1978), το Παρασκευή και 13 (1980) αλλά και στο Η Πεντάμορφη και το Τέρας (1991), ως ο Μορίς, ο πατέρας της Μπελ. Ο Έβερχαρτ έχει κάνει πολυάριθμες εμφανίσεις και στο Μπρόντγουεϊ, ενώ είχε προταθεί και για το βραβείο Tony, για το έργο Working. Πέθανε σε ηλικία 79 ετών από καρκίνο του πνεύμονα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί τραγουδιστές Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί φωνής
Φιλελευθερισμός
Ο φιλελευθερισμός είναι μια πολιτική φιλοσοφία ή κοσμοθεωρία, θεμελιωμένη στις ιδέες της ατομικής ελευθερίας αλλά και της ατομικής ιδιοκτησίας. Οι φιλελεύθεροι ασπάζονται ένα ευρύ φάσμα απόψεων, ανάλογα με τον τρόπο με τον οποίον κατανοούν τις αρχές αυτές, αλλά γενικά υποστηρίζουν ιδέες όπως η διεξαγωγή ελεύθερων και δίκαιων εκλογών, τα πολιτικά δικαιώματα, η ελευθερία του τύπου, η θρησκευτική ελευθερία, το ελεύθερο εμπόριο και η ιδιοκτησία.
Επισημάνσεις
Για πολιτισμικούς και ιστορικούς λόγους, στον αγγλοσαξωνικό κόσμο, οι αντίστοιχοι των Γάλλων φιλελεύθερων ονομάζονται «συντηρητικοί»· στις Ηνωμένες Πολιτείες, πάλι, οι σοσιαλδημοκράτες λέγονται «φιλελεύθεροι», ενώ στη Μεγάλη Βρετανία ένα μέρος των σοσιαλδημοκρατών εντάσσεται στους «Εργατικούς». Ο Κλασικός φιλελευθερισμός όπως τον ανέπτυξε ο Άνταμ Σμιθ αντλεί τις αρχές του κυρίως από τις παραδόσεις, τη συλλογική ιστορία και τις πολιτισμικές κατακτήσεις. Συντηρητισμός και Οικονομικός φιλελευθερισμός έχουν γίνει στις μέρες μας δύο έννοιες συμπληρωματικές. Δεν ήταν πάντα έτσι όμως, υπάρχει μία εξέλιξη που οδήγησε σε αυτό. Θα μπορούσε να πει κανείς, κάπως απλοϊκά, ότι ο συντηρητισμός είναι μάλλον μια στάση, ενώ ο φιλελευθερισμός είναι περισσότερο ένα πρόγραμμα. thumb|right|225px|Εμπνευστής του φιλελευθερισμού στην [[Οικονομία θεωρείται ο Σκοτσέζος οικονομολόγος Άνταμ Σμιθ ο οποίος υποστήριζε την ελευθερία της αγοράς στηριζόμενος στην πεποίθηση πως η τέλεια φυσική τάξη μπορεί να πραγματοποιηθεί σε κάθε επίπεδο, εφόσον η κρατική εξουσία δεν την εμποδίζει με επιβλαβείς παρεμβάσεις ]]
Μετεξέλιξη
Ο φιλελευθερισμός έγινε για πρώτη φορά μια ξεχωριστή πολιτική κίνηση κατά τη διάρκεια του Διαφωτισμού, όταν έγινε δημοφιλής μεταξύ των φιλοσόφων και των οικονομολόγων του Δυτικού Κόσμου. Ο φιλελευθερισμός απέρριψε καθιερωμένες έννοιες της εποχής, όπως τα κληρονομικά προνόμια που πήγαζαν από τίτλους ευγενείας, την κρατική θρησκεία, την απόλυτη μοναρχία και την ελέω Θεού βασιλεία. Ο φιλόσοφος του 17ου αιώνα Τζων Λοκ συχνά πιστώνεται με την ίδρυση του φιλελευθερισμού ως μια ξεχωριστή φιλοσοφική παράδοση. Ο Λοκ υποστήριξε ότι κάθε άνθρωπος έχει το φυσικό δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την ιδιοκτησία και σύμφωνα με το κοινωνικό συμβόλαιο, οι κυβερνήσεις δεν πρέπει να παραβιάζουν τα δικαιώματα αυτά. Με αυτόν τον τρόπο, οι Φιλελεύθεροι αντιτάχθηκαν στον παραδοσιακό συντηρητισμό και επεδίωξαν να αντικαταστήσουν την απολυταρχία ως τρόπο διακυβέρνησης με την αντιπροσωπευτική δημοκρατία και το κράτος δικαίου.
Οι επαναστάτες της Ένδοξης Επανάστασης, της Αμερικανικής Επανάστασης, τμήματα της Γαλλικής Επανάστασης, καθώς και άλλα φιλελεύθερα επαναστατικά κινήματα εκείνης της περιόδου, χρησιμοποίησαν τη φιλελεύθερη φιλοσοφία για να δικαιολογήσουν την ένοπλη ανατροπή αυτού που θεωρούσαν ως τυραννική δεσποτεία. Κατά το δέκατο ένατο αιώνα, αναδείχθηκαν και εγκαθιδρύθηκαν φιλελεύθερες κυβερνήσεις σε έθνη σε ολόκληρη την Ευρώπη, τη Λατινική Αμερική και τη Βόρεια Αμερική. Κατά την περίοδο αυτή, ο κυρίαρχος ιδεολογικός αντίπαλος του φιλελευθερισμού ήταν ο κλασικός συντηρητισμός.
Κατά τη διάρκεια του εικοστού αιώνα, οι φιλελεύθερες ιδέες εξαπλώθηκαν ακόμη περισσότερο, καθώς οι φιλελεύθερες δημοκρατίες βρέθηκαν στην πλευρά των νικητών και στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους. Ο φιλελευθερισμός επέζησε επίσης σημαντικών ιδεολογικών προκλήσεων από τους νέους του αντιπάλους, όπως το φασισμό και τον κομμουνισμό. Στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, υπήρχε επίσης ανάδειξη του ρεύματος του «κοινωνικού φιλελευθερισμού». Σύμφωνα με την εγκυκλοπαίδεια Britannica, στις Ηνωμένες Πολιτείες ο φιλελευθερισμός συνδέεται με το κράτος πρόνοιας, ενώ στην Ευρώπη συνήθως συνδέεται με τη δέσμευση για τον περιορισμό του κρατικού παρεμβατισμού και τις οικονομικές πολιτικές laissez-faire. Ως εκ τούτου, στις ΗΠΑ, οι ιδέες της ελευθερίας του ατόμου και των laissez-faire οικονομικών πολιτικών, οι οποίες προηγουμένως σχετίζονταν με τον κλασικό φιλελευθερισμό, έγιναν η βάση για την αναδυόμενη σχολή της δεξιάς ελευθεριακής σκέψης.
Σήμερα, τα φιλελεύθερα πολιτικά κόμματα εξακολουθούν να αποτελούν πολιτική δύναμη με ποικίλους βαθμούς ισχύος και επιρροής σε πολλές χώρες (βλ. Φιλελευθερισμός ανά χώρα).
Ετυμολογία και ορισμός
Λέξεις όπως φιλελεύθερος, ελευθερία, ελευθεριακός και λιμπερτίνος έλκουν την καταγωγή τους από την λατινική λέξη «liber», που σημαίνει «ελεύθερος». Μια από τις πρώτες καταγεγραμμένες εμφανίσεις της λέξης φιλελεύθερος (liberal) έλαβε χώρα το 1375, όταν χρησιμοποιείται για να περιγράψει τις τέχνες στο επιθυμητό πλαίσιο μιας εκπαίδευσης για έναν ελεύθερο πολίτη. Παρότι υπήρξε πρώιμη σύνδεση της λέξης με την κλασική παιδεία του μεσαιωνικού πανεπιστημίου, τελικά προστέθηκαν επιπλέον σημασίες και προεκτάσεις. Με αυτόν τον τρόπο, η έννοια «φιλελεύθερος» μπορούσε να σημαίνει «γενναιόδωρος» (πρώτη εμφάνιση το 1387), «φτιαγμένος χωρίς περιορισμούς» το 1433, «ελεύθερα επιτρεπόμενος» το 1530 και «ελεύθερος από περιορισμούς» —συχνά ως υποτιμητική παρατήρηση— κατά το 16ο και το 17ο αιώνα.
Στο 16ο αιώνα στην Αγγλία, η έννοια «φιλελεύθερος» μπορούσε να έχει θετικά ή αρνητικά χαρακτηριστικά αναφερόμενη στη γενναιοδωρία ή αδιακρισία κάποιου. Στο «Πολύ κακό για το τίποτα», ο Σαίξπηρ χρησιμοποιεί την έννοια liberal για να περιγράψει το «λιμπερτίνο (ακόλαστο) παλιάνθρωπο» που «είχε ομολογήσει τις φαύλες συναντήσεις του». Με την άνοδο του Διαφωτισμού, η λέξη απέκτησε αποφασιστικά περισσότερα θετικά υπονοούμενα, οριζόμενη ως «ελεύθερος από προκαταλήψεις» το 1781 και «ελεύθερος από μισαλλοδοξία» το 1823. Το 1815, η πρώτη χρήση της λέξης «φιλελευθερισμός» εμφανίστηκε στην αγγλική γλώσσα. Από τα μέσα του 19ου αιώνα, η έννοια «φιλελεύθερος» άρχισε να χρησιμοποιείται ως πολιτικοποιημένος όρος για κόμματα και κινήματα σε όλο τον κόσμο.