cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πανεπιστήμιο του Τόκιο
Ιστορία
Παρότι το Πανεπιστήμιο του Τόκιο ιδρύθηκε κατά την περίοδο Μεϊτζί, οι πρώτες του ρίζες ανευρίσκονται στην Αστρονομική Υπηρεσία (天文方), που ιδρύθηκε το 1684, στο Γραφείο Σπουδών Σοχεϊζάκα (Shoheizaka, 昌平坂学問所), που ιδρύθηκε το 1797, και στην Υπηρεσία Μεταφράσεως Δυτικών Βιβλίων (蕃書和解御用), που ιδρύθηκε το 1811. Αυτοί οι θεσμοί ήταν κυβερνητικές υπηρεσίες ή γραφεία που ιδρύθηκαν κατά την περίοδο Τοκουγκάβα (1603–1867) και διεδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην εισαγωγή και μετάφραση βιβλίων από την Ευρώπη.
Ο Κικούτσι Νταϊρόκου, μία σημαντική μορφή της ιαπωνικής εκπαιδεύσεως, υπηρέτησε ως πρόεδρος του Αυτοκρατορικού Πανεπιστημίου του Τόκιο.
Κατά τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964, το Πανεπιστήμιο φιλοξένησε το αγώνισμα του δρόμου του μοντέρνου πεντάθλου.
Σύμφωνα με την εφημερίδα Japan Times, τον Φεβρουάριο του 2012 το Πανεπιστήμιο είχε 1282 καθηγητές, από τους οποίους οι 58 ήταν γυναίκες.
Το φθινόπωρο του 2012 για πρώτη φορά στην ιστορία του το Πανεπιστήμιο του Τόκιο άρχισε δύο προπτυχιακά προγράμματα σπουδών (στην Κομάμπα) με αποκλειστική διδασκαλία στην αγγλική γλώσσα, προσανατολισμένα προς τους αλλοδαπούς φοιτητές: το Διεθνές Πρόγραμμα για την Ιαπωνία στην Ανατολική Ασία και το Διεθνές Πρόγραμμα Περιβαλλοντικών Επιστημών.
Χόνγκο
Η κύρια Πανεπιστημιόπολη στο Χόνγκο, καταλαμβάνει τα πρώην κτήματα της οικογένειας σαμουράι Μαέντα της περιόδου Έντο, φεουδαρχών της Επαρχίας Κάγκα. Απομεινάρι εκείνης της εποχής είναι ένα από τα γνωστότερα τοπόσημα του ιδρύματος, η Akamon (Κόκκινη Πύλη). Το Χόνγκο φιλοξενεί το ετήσιο Φεστιβάλ του Μαΐου του Πανεπιστημίου.
Η λιμνούλα Σανσίρο
thumb|Η λιμνούλα Σανσίρο στην Πανεπ/πολη του Χόνγκο Η τεχνητή λιμνούλα Σανσίρο (Sanshiro ike, 三四郎池) στην Πανεπιστημιόπολη του Χόνγκο χρονολογείται από το 1615. Μετά την πτώση του Κάστρου της Οσάκα, οι σογκούν δώρισαν τη λίμνη και τον περιβάλλοντα κήπο στον Μαέντα Τοσιτσούνε. Με την παραπέρα ανάπτυξη του κήπου από τον Μαέντα Τσουνανόρι, το μέρος έγινε γνωστό ως ένα από τα ομορφότερα πάρκα του `Εντο (του σημερινού Τόκιο), υπό την ονομασία Ikutoku-en (= Κήπος της διδάσκουσας αρετής). Το περίγραμμα της λιμνούλας έχει το σχήμα του χαρακτήρα kokoro ή shin (= καρδιά), κι έτσι το επίσημο όνομά της σήμερα είναι Ikutoku-en Shinjiike. Αποκαλείται στην καθομιλούμενη «Σανσίρο» από το ομότιτλο μυθιστόρημα του Νατσούμε Σοσέκι.
Κομάμπα
Η Πανεπιστημιόπολη του Κομάμπα φιλοξενεί το Κολέγιο Τεχνών και Επιστημών, τη Μεταπτυχιακή Σχολή Τεχνών και Επιστημών, τη Μεταπτυχιακή Σχολή Μαθηματικών Επιστημών και κάποιες εγκαταστάσεις εξειδικευμένης έρευνας, καθώς και πανεπιστημιακές υπηρεσίες. Εδώ περνούν τη φοιτητική τους ζωή όλοι οι πρωτοετείς και δευτεροετείς του Πανεπιστημίου: Το Πανεπιστήμιο του Τόκιο είναι το μοναδικό στην Ιαπωνία που έχει ένα σύστημα διετών σπουδών γενικής παιδείας προτού οι φοιτητές να μπορούν να επιλέξουν και να συνεχίσουν σε ειδικά πεδία σπουδών. Η Πανεπιστημιόπολη του Κομάμπα αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της γενικής παιδείας και χαρακτηρίσθηκε ως «κέντρο αριστείας» για τρεις νέες περιοχές έρευνας από το Υπουργείο Παιδείας και Επιστήμης της Ιαπωνίας. Σήμερα υπάρχουν πάνω από 7 χιλιάδες φοιτούντες στα μαθήματα γενικής παιδείας (πρωτοετείς και δευτεροετείς), περίπου 450 (τριτοετείς και τεταρτοετείς) που σπουδάζουν την επιστήμη τους στο Κολέγιο Τεχνών και Επιστημών, και 1.400 μεταπτυχιακοί φοιτητές.
Σιροκανεντάι
Η σχετικώς μικρή Πανεπιστημιόπολη του Σιροκανεντάι φιλοξενεί το Ινστιτούτο Ιατρικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Τόκιο (IMSUT), αφιερωμένο αποκλειστικά σε μεταπτυχιακές μελέτες. Η δραστηριότητα στο Σιροκανεντάι είναι εστιασμένη στην έρευνα του γονιδιώματος, π.χ. με το Κέντρο Ανθρώπινου Γονιδιώματος (HGC), που διαθέτει τον μεγαλύτερο υπερυπολογιστή στο πεδίο.
Ερευνητικά ινστιτούτα
Η Σχολή Φυσικών Επιστημών του πανεπιστημίου και το Ινστιτούτο Σεισμικών Ερευνών έχουν αμφότερα εκπρόσωπο στην εθνική Συντονιστική Επιτροπή για την Πρόγνωση των Σεισμών.
Βιβλιοθήκες
Η «Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Τόκιο» αποτελείται από τις εξής επιμέρους βιβλιοθήκες: Τη Γενική Βιβλιοθήκη, που παρέχει υπηρεσίες σε όλους τους φοιτητές και ερευνητές του ιδρύματος, τη Βιβλιοθήκη Κομάμπα, που υποστηρίζει τις σπουδές των πρωτοετών και δευτεροετών φοιτητών, τη Βιβλιοθήκη Κασίβα, όπου αποθηκεύονται οι παλαιότεροι τόμοι των περιοδικών φυσικών επιστημών, και περισσότερες από 60 επιμέρους θεματικές βιβλιοθήκες σχολών και ινστιτούτων του Πανεπιστημίου. Συνολικά, το σύστημα αυτό βιβλιοθηκών διαθέτει τη μεγαλύτερη συλλογή βιβλίων σε ολόκληρη την Ιαπωνία, περισσότερους από 8.000.000 τόμους.
Αξιοσημείωτοι απόφοιτοι και καθηγητές
Επτά απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Τόκιο έχουν λάβει Βραβείο Νόμπελ (κι ένας, ο Κουνιχίκο Κοντάιρα, Μετάλλιο Φιλντς, το αντίστοιχο των Νόμπελ για τα μαθηματικά, το 1954):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Τοκιο Πανεπιστήμιο
Δήμος Απερανθίας Νάξου
Ο Δήμος Απερανθίας ήταν δήμος της επαρχίας της Νάξου, που συστάθηκε το 1835, την εποχή που γίνονταν οι πρώτες προσπάθειες οργάνωσης του νέου Ελληνικού Κράτους. Πρωτεύουσα του δήμου ήταν ο οικισμός Απείρανθος. Καταργήθηκε το 1912, όταν λόγω της επέκτασης του Ελληνικού Κράτους, υπήρξε συνολική διοικητική αναδιοργάνωση.
Δήμαρχοι
Οι διατελέσαντες δήμαρχοι μέχρι το 1912 ήταν:
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Παραπομπές
Κατηγορία:Νάξος Απερανθίας Νάξου Απερανθίας Νάξου Κατηγορία:Απείρανθος
Αντρέ Σιμόες
Ο Αντρέ Λουίζ Γκόμεζ Σιμόες (γεννημένος στις 16 Δεκεμβρίου 1989) είναι Πορτογάλος ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος εως την σεζόν 21-22 για την ΑΕΚ Αθηνών.
Πορτογαλία
Γεννημένος στο Ματοσίνιος, ο Σιμόες έπαιξε σε 3 σωματεία ως νέος συμπεριλαμβανομένης της Πόρτο στις ηλικίες 8-14. Έκανε τις πρώτες του επαγγελματικές εμφανίσεις με την Παντροένσε αγωνιζόμενος δύο σεζόν στη 3η κατηγορία και μία σεζόν στην 4η κατηγορία στην Πορτογαλία.
Τον Ιούνιο του 2013, ο Σιμόες μεταγράφηκε στη Μορειρένσε βοηθώντας την ομάδα να φτάσει στη 1η κατηγορία στη πρώτη του χρονιά, έχοντας περίπου 2800 λεπτά συμμετοχής και συμβάλλοντας με δύο γκολ Έκανε το ντεμπούτο του στο Πρωτάθλημα Πορτογαλίας στις 24 Αυγούστου του 2014, παίζοντας σε όλο τον αγώνα σε εκτός έδρας νίκη με 1-0 εναντίον της Νασιονάλ.
ΑΕΚ Αθηνών
Τον Ιανουάριο του 2015 η ΑΕΚ Αθηνών έκλεισε τον Σιμόες για την επόμενη ποδοσφαιρική σεζόν με τη συμφωνία να ολοκληρώνεται την 1η Ιουλίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΝ Σάντα Κλάρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μορειρένσε ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Πορτογάλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου 2016-17
Η Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου 2016-17 ήταν η 40η έκδοση της Α΄ κατηγορίας πετοσφαίρισης της Κύπρου υπό την αιγίδα της Κυπριακή Ομοσπονδία Πετοσφαίρισης. Το πρωτάθλημα κέρδισε ο Απόλλων για 5η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 2016-17 συμμετείχαν 8 ομάδες. Διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση, όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Μετά την ολοκλήρωση των 14 αγωνιστικών (Α΄ φάση) οι ομάδες χωρίστηκαν σε 2 ομίλους, ανάλογα με τη θέση τους, δίνοντας αγώνες κατάταξης (Β΄ φάση). Στους αγώνες κατάταξης μεταφέρθηκαν τα αποτελέσματα, οι βαθμοί, τα σετ και οι πόντοι της Α΄ φάσης.
Οι ομάδες στις θέσεις 5-8 αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Η τελευταία ομάδα διαβαθμίστηκε στη Β΄ κατηγορία 2017-18.
Σύστημα βαθμολόγησης
Το σύστημα βαθμολόγηση των αγώνων ήταν ως εξής:
Κριτήρια κατάταξης
Οι ομάδες κατατάσσονταν με βάση τον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν. Σε περίπτωση ισοβαθμίας στον συνολικό αριθμό βαθμών που κέρδισαν δύο ή περισσότερες ομάδες τα κριτήρια κατάταξης ήταν:
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2015-16
Στο πρωτάθλημα της περιόδου 2016-17 συμμετείχε η πρωταθλήτρια της Β΄ κατηγορίας 2015-16, Αναγέννηση Δερύνειας. Δεν συμμετείχε ο Άρης Πολεμίου ο οποίος τερμάτισε στην τελευταία θέση του πρωταθλήματος Α΄ κατηγορίας 2015-16 και υποβιβάστηκε στο πρωτάθλημα Β΄ κατηγορίας 2016-17.
Συμμετέχουσες ομάδες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τις έδρες που χρησιμοποίησαν.
Βαθμολογία
Η βαθμολογία στο τέλος της Α΄ φάσης ήταν:
Πηγή : Βαθμολογία 2016-17
Η Ένωση Νέων Αγίου Αθανασίου αποχώρησε στα μέσα του πρωταθλήματος και όλοι οι αγώνες της κατακυρώθηκαν με σκορ 3-0 υπέρ των αντιπάλων της. Για κάθε μηδενισμό αφαιρείτο 1 βαθμός από την ομάδα.
Αποτελέσματα
Πηγή : Αποτελέσματα 2016-17
Α΄ όμιλος
Η τελική βαθμολογία του Α΄ ομίλου ήταν:
Πηγή : Βαθμολογία 2016-17
Πηγή : Αποτελέσματα 2016-17
Β΄ όμιλος
Η τελική βαθμολογία του Β΄ ομίλου ήταν:
Πηγή : Βαθμολογία 2016-17
Η Ένωση Νέων Αγίου Αθανασίου αποχώρησε στα μέσα του πρωταθλήματος και όλοι οι αγώνες της κατακυρώθηκαν με σκορ 3-0 υπέρ των αντιπάλων της. Για κάθε μηδενισμό αφαιρείτο 1 βαθμός από την ομάδα.
Πηγή : Αποτελέσματα 2016-17
Πηγές
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία πετοσφαίρισης γυναικών Κύπρου Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2016 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2017
Μερκούρι Αργολίδας
Το Μερκούρι είναι ημιορεινό χωριό του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 360 μέτρων στους πρόποδες των όρεων Κτενιάς και Αρτεμίσιο. Το χωριό είναι κτισμένο στην αρχή της κοιλάδας του ποταμού Ξεριά. Υπάγεται διοικητικά στην κοινότητα Φρεγκαίνης της δημοτικής ενότητας Λυρκείας του δήμου Άργους - Μυκηνών της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Στην απογραφή του 2011 είχε 58 μόνιμους κατοίκους.
Το Μερκούρι αποτελούσε πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο το χειμερινό χωριό (χειμαδιό) των κατοίκων του Τουρνικίου, όπως και η Φρέγκαινα και ο Άγιος Στέφανος. Μετά την λήξη του πολέμου άρχισε η σταδιακή εγκατάλειψη του Κρυονερίου και το Μερκούρι έγινε πια η μόνιμη κατοικία των κατοίκων του.
Πληθυσμός
Ο πληθυσμός του Μερκουρίου παρέμεινε σταθερός μέχρι και το 2001 ενώ έκτοτε έχει μειωθεί σημαντικά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αργολίδας Κατηγορία:Δήμος Άργους - Μυκηνών
Ομαλό Σερρών
Για συνώνυμους οικισμούς στην Ελλάδα δείτε το λήμμα: Ομαλό (αποσαφήνιση)
Το Ομαλό είναι οικισμός στον Δήμο Σιντικής του Νομού Σερρών της περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Το χωριό υπάγεται στην δημοτική ενότητα Πετριτσίου και ήταν μέρος του δήμου Πετριτσίου το 1997 - 2010, ενώ πλέον υπάγεται στην κοινότητα Βυρωνείας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τη Βυρώνεια και την Άνω Βυρώνεια αποτελούν την τοπική κοινότητα Βυρώνειας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Πετριτσίου του Δήμου Σιντικής και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 150 κατοίκους.
Ο οικισμός συχνά αναφέρεται με την ονομασία Θρακικό - Ομαλό, επειδή έχει ουσιαστικά ενωθεί με τον οικισμό Θρακικό, που υπάγεται στην κοινότητα Ακριτοχωρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Σερρών Κατηγορία:Δήμος Σιντικής
Λιουντμίλα Κοντράτιεβα
Η Λιουντμίλα Αντρέεβνα Κοντράτιεβα (Людмила Андреевна Кондратьева, γενν. 11 Απριλίου 1958) είναι Ρωσίδα πρώην αθλήτρια του στίβου, η οποία αγωνιζόταν στους δρόμους ταχύτητας. Αγωνίστηκε για τη Σοβιετική Ένωση και ήταν χρυσή Ολυμπιονίκης το 1980 στα 100 μέτρα.
Καριέρα
Μη μπορώντας να αγωνιστεί στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984 λόγω του μποϊκοτάζ της Σοβιετικής Ένωσης, η Κοντράτιεβα δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί τον Ολυμπιακό της τίτλο. Αποσύρθηκε μετά από εκείνη τη σεζόν και παντρεύτηκε τον Γιούρι Σέντιχ, δύο φορές Ολυμπιονίκη στη σφυροβολία, αν και αργότερα θα χώριζαν. Το ζευγάρι είχε μια κόρη, την Οκσάνα Κοντράτιεβα, η οποία ακολούθησε τα βήματα του πατέρα της και έγινε αθλήτρια της σφυροβολίας.
Επανήλθε για να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 στη Σεούλ. Προκρίθηκε στους ημιτελικούς των 100 μέτρων και κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο ως μέρος της σκυταλοδρομίας 4 × 100 μ. γυναικών της Σοβιετικής Ένωσης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρωσίδες αθλήτριες δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Σοβιετικές αθλήτριες δρόμων ταχύτητας Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1980 Κατηγορία:Χρυσοί Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Σοβιετικοί Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1988 Κατηγορία:Χάλκινοι Ολυμπιονίκες του στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Πρωταθλητές Ευρώπης στον στίβο Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Μυρτώνας Καρπάθου
Ο Μυρτώνας είναι ημιορεινός οικισμός της Καρπάθου ο οποίος βρίσκεται στο κέντρο του νησιού. Είναι κτισμένος στις νοτιοανατολικές πλαγιές του όρους Λάστος ή Καλή Λίμνη, σε υψόμετρο 335 μέτρα. Απέχει 13 χλμ. Β.-ΒΔ. από την Κάρπαθο (ή Πηγάδια) και 5 χλμ. Β. από το Απέρι. Στα δυτικά του είναι ο μικρός ναός της Παναγίας στον οποίο υπάρχουν λείψανα αξιόλογων τοιχογραφιών και από το 1950 έχει κηρυχθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Η γύρω του χωριού περιοχή μαζί με αυτήν του Λάστου και μέχρι τα δυτικά παράλια περιλαμβάνεται στον χαρακτηρισμένο βιότοπο Natura2000 με κωδικό GR4210002 "Κεντρική Κάρπαθος:Καλή Λίμνη - Λάστος - Κυρά Παναγιά και παράκτια ζώνη". Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1981 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Απερίου. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Απέρι, την Κυρά Παναγιά και το Κατώδιο αποτελούν την τοπική κοινότητα Απερίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Καρπάθου του Δήμου Καρπάθου και σύμφωνα την απογραφή του 2011 έχει ως μόνιμο πληθυσμό 2 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Καρπάθου
Λούντβικ Κοναζέφσκι
Βιογραφία
Ξεκίνησε την εκπαίδευσή του στις πλαστικές τέχνες στη Σχολή Καλών Τεχνών της Βαρσοβίας το έτος 1904, όπου αρχικά είχε δασκάλους τους Στανίσουαφ Λεντς και Κάρολ Τίχι. Ως αποτέλεσμα της συμμετοχής του σε μια εκδήλωση νεολαίας ενάντια στην κυριαρχία του Τσάρου το 1905 αναγκάστηκε να εγκαταλείψει περαιτέρω σπουδές στη Βαρσοβία. Συνέχισε τις καλλιτεχνικές του σπουδές στην Κρακοβία μεταξύ 1905-1910. Σπούδασε ζωγραφική υπό τη διεύθυνση (μεταξύ άλλων) των παρακάτω καλλιτεχνών ζωγράφων: Στανίσουαφ Ντεμπίτσκι, Γιούζεφ Μεχόφερ, Γιαν Στανισουάφσκι, Γιούζεφ Ουνιεζίσκι και Στανίσουαφ Βισπιάνσκι και γλυπτική υπό τον Κονστάντι Λάστσκα. Ο Κοναζέφσκι ήταν επίσης εκπρόσωπος της πολωνικής σχολής Αρ Νουβό.
Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του με αριστεία το 1910, πέρασε τα επόμενα δύο χρόνια σε ταξίδια στο εξωτερικό και έμεινε σε τέσσερα από τα μεγάλα κέντρα της ευρωπαϊκής τέχνης: Παρίσι, Μόναχο, Βιέννη και Ρώμη. Τα ταξίδια αυτά τα έκανε παρέα με τον Γιαν Βάουαχ, με τον οποίο είχε γνωρίσει στα φοιτητικά του χρόνια. Ο Βάουαχ, ο οποίος καταγόταν από την Ιστέμπνα της Σιλεσίας του Τσιέσιν, έγινε αργότερα γνωστός ως γραφίστας, σχεδιαστής και επίσης ζωγράφος και γλύπτης.
Το 1913, ο Κοναζέφσκι ζωγράφισε το εσωτερικό της Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Ρόζντουου, κοντά στο Στρίι, από όπου έκανε συχνή εκδρομή στην Τσαρνοχόρα στα Ανατολικά Καρπάθια, όπου – σύμφωνα με το σχέδιο μερικών Πολωνών ζωγράφων – Σιχούλσκι, Πάουτς ή Γιαρότσκι – έκανε μια ζωγραφική καταγραφή της κουλτούρας των Χουτσούλων.
Μετά τον γάμο του το 1914 με την Γιαντβίγκα Βάουαχ (την αδερφή του Γιαν Βάουαχ) πήγε να επισκεφθεί τον πατέρα του, τότε οργανοπαίκτη στο Καμιέντσικ, στον ποταμό Μπουκ. Ήταν εκεί όταν ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Ο Κοναζέφσκι μαζί με τη σύζυγό του, φυλακίστηκε βαθιά μέσα στη Ρωσική Αυτοκρατορία, στο χωριό Γκρατσχόφκα, περίπου 50 χιλιόμετρα από το Μπουζούλουκ, μια πόλη στο Όμπλαστ Αρινμπούρκ. Πέρασε το χρόνο του σε παιδαγωγικές και πολιτιστικές δραστηριότητες ανάμεσα στις οικογένειες Πολωνών και Λιθουανών εξόριστων και των παιδιών τους. Το 1918 μετακόμισε στον πλησιέστερο δήμο, όπου δίδαξε ιστορία και σχέδιο στο τοπικό σχολείο περνώντας τον ελεύθερο χρόνο του ζωγραφίζοντας. Εξέθεσε τα έργα του στο Μπουζούλουκ, όπου μερικά από αυτά παρουσιάστηκαν επίσης σε μια συλλεκτική έκθεση στη Μόσχα.
Στις αρχές του 1920, ο Κοναζέφσκι επέστρεψε στην Πολωνία. Αρχικά έμεινε στο Λούμπλιν και στη συνέχεια – μετά από μια σύντομη περίοδο στη Βαρσοβία – το καλοκαίρι του 1920 εγκαταστάθηκε στο Ούστρον, στην Σιλεσία του Τσιέσιν. Αλλά το 1923 μετακόμισε σε αυτό που επρόκειτο να είναι το τελευταίο του σπίτι στην Ιστέμπνα. Όχι μόνο αφοσιώθηκε στο δημιουργικό του έργο αλλά ανέλαβε και οργανωτικές και εκπαιδευτικές δραστηριότητες στην κοινότητα. Ξεκίνησε μια σχολή Πλαστικών Τεχνών, η οποία με την πάροδο του χρόνου εξελίχθηκε σε εργαστήριο ιερών και άλλων εσωτερικών χώρων, στη συνέχεια έχτισε έναν ξενώνα που μετατράπηκε σε ένα δυναμικό πολιτιστικό κέντρο καλοκαιρινών διακοπών.
Στο ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου δραπέτευσε με την οικογένειά του στο ανατολικό τμήμα της Πολωνίας, αλλά στα τέλη Σεπτεμβρίου, μετά την εισβολή των Σοβιετικών από την Ανατολή, επέστρεψε στην Κρακοβία. Το 1940 έκανε μια ανεπιτυχή προσπάθεια να διαφύγει στην Ουγγαρία. Στο τέλος πέρασε όλη την περίοδο της γερμανικής κατοχής στην Κρακοβία.
Το 1945 άνοιξε ένα εργαστήριο στο Κατοβίτσε της Σιλεσίας και την ίδια χρονιά ξεκίνησε μαθήματα γλυπτικής με άνθρακα στο Ριντουουτόβι, κοντά στο Βοντζίσουαφ Σλόνσκι, και στη συνέχεια το 1948 επέστρεψε οριστικά στην Ιστέμπνα, όπου σε προσωρινές συνθήκες (οι προπολεμικές περιουσίες ουσιαστικά καταστράφηκαν ολοσχερώς και λεηλατήθηκαν) αναβίωσε τα εργαστήριά του και τη σχολή πλαστικών τεχνών.
Σε όλη του τη ζωή, ο Κοναζέφσκι αφοσιώθηκε ταυτόχρονα στη ζωγραφική και τη γλυπτική, έφτιαχνε βιτρό και συνθέσεις και επίσης τεχνουργήματα εφαρμοσμένης τέχνης. Σε όλα αυτά τα πεδία της προσπάθειάς του διακρίνεται μια σειρά επιρροών, κυρίως οι αισθητικές ιδέες της Νέας Πολωνίας, αλλά και άλλες, μερικές φορές ακραίες τάσεις στον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Η δημιουργική του τέχνη έχει ιδιαίτερα πρωτότυπες αξίες στο πλαίσιο της περιοχής όπου προέκυψε.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι Κατηγορία:Πολωνοί γλύπτες Κατηγορία:Ζωγράφοι του Αρ Νουβό Κατηγορία:Πολωνοί ζωγράφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ακαδημίας Καλών Τεχνών «Γιαν Ματέικο»
Καζίμιες Κουρατόφσκι
Ο Καζίμιες Κουρατόφσκι (πολωνικά: Kazimierz Kuratowski, 2 Φεβρουαρίου 1896 - 18 Ιουνίου 1980) ήταν Πολωνός μαθηματικός. Υπήρξε ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους της Μαθηματικής Σχολής της Βαρσοβίας.
Βιογραφία
Ο Κουρατόφσκι γεννήθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 1896 στη Βαρσοβία, (η οποία ήταν τότε μέρος της Πολωνίας του Συνεδρίου που ελεγχόταν από τη Ρωσική Αυτοκρατορία) σε μια αφομοιωμένη εβραϊκή οικογένεια. Ήταν γιος του Μάρεκ Κουράτοφ, δικηγόρου και της Ρόζα Κασέφσκα. Αποφοίτησε από το γυμνάσιο της Βαρσοβίας, το οποίο είχε πάρει το όνομα του Στρατηγού Πάβεου Χσανόφσκι (Paweł Chrzanowski). Το 1913 γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης στη Σκωτία, για να παρακολουθήσει μαθήματα μηχανικής, εν μέρει επειδή δεν επιθυμούσε να σπουδάσει στα ρωσικά, καθώς η διδασκαλία στα πολωνικά απαγορευόταν. Ολοκλήρωσε μόνο ένα έτος σπουδών όταν το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου απέκλεισε κάθε περαιτέρω εγγραφή. Το 1915, οι ρωσικές δυνάμεις αποσύρθηκαν από τη Βαρσοβία και το Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας άνοιξε ξανά με την πολωνική γλώσσα ως γλώσσα διδασκαλίας. Ο Κουρατόφσκι έκανε νέο ξεκίνημα στις πανεπιστημιακές του σπουδές εκεί την ίδια χρονιά, αυτή τη φορά στα μαθηματικά. Πήρε το διδακτορικό του το 1921, στη νεοσύστατη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία.
Διδακτορική διατριβή
Το φθινόπωρο του 1921, ο Κουρατόφσκι έλαβε το διδακτορικό δίπλωμα για το πρωτοποριακό του έργο. Η διατριβή του αποτελούνταν από δύο μέρη. Το ένα ήταν αφιερωμένο σε μια αξιωματική κατασκευή της τοπολογίας μέσω των αξιωμάτων κλεισίματος. Αυτό το πρώτο μέρος (το οποίο επανεκδόθηκε σε ελαφρώς τροποποιημένη μορφή το 1922) έχει αναφερθεί σε εκατοντάδες επιστημονικά άρθρα.
Το δεύτερο μέρος της διατριβής του Κουρατόφσκι ήταν αφιερωμένο στις συνέχειες που δεν μπορούν να αναχθούν μεταξύ δύο σημείων. Αυτό ήταν το θέμα μιας γαλλικής διδακτορικής διατριβής που γράφτηκε από τον Ζίγκμουντ Γιανισέφσκι (Zygmunt Janiszewski). Δεδομένου ότι ο Γιανισέφσκι απεβίωσε, επιβλέπων καθηγητής του Κουρατόφσκι ήταν ο Στέφαν Μαζουρκιέβιτς. Η διατριβή του Κουρατόφσκι έλυσε ορισμένα προβλήματα στη θεωρία συνόλων που έθεσε ένας Βέλγος μαθηματικός, ο Σαρλ-Ζαν Ετιέν Γκουστάβ Νικολά, βαρόνος ντε λα Βαλέ Πουσέν.
Ακαδημαϊκή σταδιοδρομία μέχρι το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Δύο χρόνια αργότερα, το 1923, ο Κουρατόφσκι διορίστηκε αναπληρωτής καθηγητής μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Στη συνέχεια, τοποθετήθηκε τακτικός καθηγητής μαθηματικών στο Πολυτεχνείο του Λβουφ, το 1927. Ήταν επικεφαλής του τμήματος Μαθηματικών εκεί έως το 1933. Ο Κουρατόφσκι διετέλεσε επίσης δύο φορές κοσμήτορας του τμήματος. Το 1929, έγινε μέλος της Επιστημονικής Εταιρείας της Βαρσοβίας
Ενώ ο Κουρατόφσκι συνδεόταν με πολλούς από τους μελετητές της Μαθηματικής Σχολής του Λβιβ, όπως ο Στέφαν Μπάναχ και ο Στάνισλαβ Ούλαμ, και με τον κύκλο των μαθηματικών γύρω από το Σκωτσέζικο Καφέ, διατηρούσε στενούς δεσμούς με τη Βαρσοβία. Ο Κουρατόφσκι έφυγε από το Λβουφ για τη Βαρσοβία το 1934, πριν αρχίσει το περίφημο Σκωτσέζικο Βιβλίο (το 1935), οπότε κατά συνέπεια δεν συνεισέφερε κανένα πρόβλημα σε αυτό. Ωστόσο, συνεργάστηκε στενά με τον Μπάναχ στην επίλυση σημαντικών προβλημάτων στη θεωρία του μέτρου.
Το 1934 διορίστηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας. Ένα χρόνο αργότερα, ο Κουρατόφσκι διορίστηκε εκεί επικεφαλής του τμήματος Μαθηματικών. Από το 1936 έως το 1939 ήταν γραμματέας της Επιτροπής Μαθηματικών στο Συμβούλιο Επιστημών και Εφαρμοσμένων Επιστημών.
Κατά τη διάρκεια και μετά τον πόλεμο
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, έδωσε διαλέξεις στο υπόγειο πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας, καθώς η τριτοβάθμια εκπαίδευση για τους Πολωνούς ήταν απαγορευμένη υπό γερμανική κατοχή.
Το Φεβρουάριο του 1945, ο Κουρατόφσκι άρχισε να παραδίδει διαλέξεις στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας, που επαναλειτούργησε. Το 1945 έγινε μέλος της Πολωνικής Ακαδημίας Μάθησης, το 1946 διορίστηκε αντιπρόεδρος του τμήματος Μαθηματικών του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας και από το 1949 επιλέχθηκε ως αντιπρόεδρος της Επιστημονικής Εταιρείας της Βαρσοβίας. Το 1952 έγινε μέλος της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών, της οποίας διετέλεσε αντιπρόεδρος από το 1957 έως το 1968.
Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Κουρατόφσκι συμμετείχε ενεργά στην ανοικοδόμηση της επιστημονικής ζωής στην Πολωνία. Βοήθησε στην ίδρυση του Κρατικού Μαθηματικού Ινστιτούτου, το οποίο ενσωματώθηκε στην Πολωνική Ακαδημία Επιστημών το 1952. Από το 1948 έως το 1967, ο Κουρατόφσκι ήταν διευθυντής του Ινστιτούτου Μαθηματικών της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών, ενώ ήταν επίσης επί μακρόν πρόεδρος της Πολωνικής και της Διεθνούς Μαθηματικής Εταιρείας. Διετέλεσε αντιπρόεδρος της Διεθνούς Μαθηματικής Ένωσης (1963-1966), καθώς και πρόεδρος του Επιστημονικού Συμβουλίου του Κρατικού Ινστιτούτου Μαθηματικών (1968-1980). Από το 1948 έως το 1980 ήταν επικεφαλής του τμήματος τοπολογίας. Ένας από τους μαθητές του ήταν ο Αντρέι Μοστόφσκι.
Παρακαταθήκη
Ο Κουρατόφσκι ήταν ένας από τους διάσημους Πολωνούς μαθηματικούς που συναντιόντουσαν στο Σκωτσέζικο Καφέ του Λβουφ. Ήταν πρόεδρος της Πολωνικής Μαθηματικής Εταιρείας (ΠΜΕ) και μέλος της Επιστημονικής Εταιρείας της Βαρσοβίας (ΕΕΒ). Επιπλέον, ήταν αρχισυντάκτης στο «Fundamenta Mathematicae», μια σειρά δημοσιεύσεων στα «Χρονικά της Πολωνικής Μαθηματικής Εταιρείας». Επιπλέον, ο Κουρατόφσκι εργάστηκε ως συντάκτης στο Δελτίο της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών. Ήταν επίσης ένας από τους συγγραφείς των Μαθηματικών μονογραφιών, οι οποίες δημιουργήθηκαν σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Μαθηματικών της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών (ΙΜΠΑΕ). Σε αυτούς τους τόμους δημοσιεύονταν υψηλής ποιότητας ερευνητικές μονογραφίες των εκπροσώπων της Μαθηματικής Σχολής της Βαρσοβίας και του Λβουφ, οι οποίες αφορούσαν όλους τους τομείς των καθαρών και εφαρμοσμένων μαθηματικών.
Ο Κουρατόφσκι ήταν ενεργό μέλος πολλών επιστημονικών εταιρειών και ξένων επιστημονικών ακαδημιών, όπως η Βασιλική Εταιρεία του Εδιμβούργου, η Αυστρία, η Γερμανία, η Ουγγαρία, η Ιταλία και η Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ).
Βραβείο Καζίμιες Κουρατόφσκι
Το 1981, η ΙΜΠΑΕ, η Πολωνική Μαθηματική Εταιρεία και η κόρη του Κουρατόφσκι, Ζόφια Κουρατόφσκα, θέσπισαν ένα βραβείο στο όνομά του για επιτεύγματα στα μαθηματικά σε άτομα κάτω των 30 ετών. Το βραβείο θεωρείται το πιο σημαντικό από τα βραβεία για τους νέους Πολωνούς μαθηματικούς- στους προηγούμενους αποδέκτες του έχουν συμπεριληφθεί οι Γιόζεφ Χ. Πρσιτίτσκι, Μάριους Λεμάντσικ, Τόμας Γούτσακ, Μικόουαϊ Μπογιάντσικ και Βόιτσεχ Σαμότι.
Έρευνες
Η έρευνα του Κουρατόφσκι επικεντρώθηκε κυρίως σε αφηρημένες τοπολογικές και μετρικές δομές. Εφάρμοσε τα αξιώματα κλεισίματος (γνωστά στους μαθηματικούς κύκλους ως αξιώματα κλεισίματος Κουρατόφσκι). Αυτό ήταν ουσιαστικό για την ανάπτυξη της θεωρίας των τοπολογικών χώρων και της θεωρίας του μη αναγώγιμου συνεχούς μεταξύ δύο σημείων. Τα πολυτιμότερα αποτελέσματα, τα οποία προέκυψαν από τον Κουρατόφσκι μετά τον πόλεμο, είναι αυτά που αφορούν τη σχέση μεταξύ τοπολογίας και αναλυτικών συναρτήσεων (θεωρία), καθώς επίσης και η έρευνα στον τομέα της κοπής ευκλείδειων χώρων. Μαζί με τον Ουλάμ, ο οποίος ήταν ο πιο ταλαντούχος μαθητής του Κουρατόφσκι κατά την περίοδο του Λβιβ, εισήγαγε την έννοια του λεγόμενου οιονεί ομοιομορφισμού που άνοιξε ένα νέο πεδίο στις τοπολογικές σπουδές. Η έρευνα του Κουρατόφσκι στον τομέα της θεωρίας μέτρων, συμπεριλαμβανομένης της έρευνας με τους Μπάναχ και Τάρσκι, συνεχίστηκε από πολλούς μαθητές. Επιπλέον, μαζί με τον Άλφρεντ Τάρσκι και τον Βάτσουαφ Σιερπίνσκι παρείχε το μεγαλύτερο μέρος της θεωρίας που αφορά τους πολωνικούς χώρους (οι οποίοι μάλιστα πήραν το όνομά τους από αυτούς τους μαθηματικούς και την κληρονομιά τους). Οι Κνάστερ και Κουρατόφσκι έφεραν μια ολοκληρωμένη και ακριβή μελέτη στη θεωρία των συνδεδεμένων συνιστωσών. Εφαρμόστηκε σε θέματα όπως το επίπεδο κοπής, με τα παράδοξα παραδείγματα συνδεδεμένων συνιστωσών.
Ο Κουρατόφσκι απέδειξε το λήμμα Κουρατόφσκι-Ζορν (συχνά αποκαλούμενο απλά λήμμα του Ζορν) το 1922. Ο Ζορν έδωσε την εφαρμογή του το 1935 Ο Κουρατόφσκι εφάρμοσε πολλές έννοιες στη θεωρία συνόλων και την τοπολογία. Σε πολλές περιπτώσεις, ο Κουρατόφσκι καθιέρωσε νέες ορολογίες και συμβολισμούς. Οι συνεισφορές του στα μαθηματικά περιλαμβάνουν:
Τα μεταπολεμικά έργα του Κουρατόφσκι επικεντρώθηκαν κυρίως σε τρεις κατευθύνσεις:
Κυριότερες συνεισφορές
Ανάμεσα σε πάνω από 170 δημοσιευμένα έργα περιλαμβάνονται πολύτιμες μονογραφίες και βιβλία, όπως το Topologie (τόμος Ι, 1933, μεταφρασμένο στα αγγλικά και τα ρωσικά, και τόμος Β', 1950) και η Εισαγωγή στη Θεωρία Συνόλων και Τοπολογία (τόμος Ι, 1952, μεταφρασμένο στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά και βουλγαρικά). Είναι συγγραφέας του βιβλίου "Μισός αιώνας πολωνικών μαθηματικών 1920-1970: Αναμνήσεις και προβληματισμοί" (1973) και "Σημειώσεις στην αυτοβιογραφία του" (1981). Το τελευταίο εκδόθηκε μετά θάνατον χάρη στην κόρη του Κουρατόφσκι, Ζόφια Κουρατόφσκα, η οποία προετοίμασε τις σημειώσεις του για την εκτύπωση. Ο Κουρατόφσκι εκπροσώπησε τα πολωνικά μαθηματικά στη Διεθνή Μαθηματική Ένωση, όπου διετέλεσε αντιπρόεδρος από το 1963 έως το 1966. Επιπλέον, συμμετείχε σε πολυάριθμα διεθνή συνέδρια και έδωσε διαλέξεις σε δεκάδες πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο. Ήταν επίτιμος διδάκτορας στα πανεπιστήμια της Γλασκώβης, της Πράγας, του Βρότσλαβ και του Παρισιού. Έλαβε τα υψηλότερα εθνικά βραβεία, καθώς και το χρυσό μετάλλιο της Τσεχοσλοβακικής Ακαδημίας Επιστημών και της Πολωνικής Ακαδημίας Επιστημών. Ο Κουρατόφσκι πέθανε στις 18 Ιουνίου 1980 στη Βαρσοβία.
Χάφναρφιορδουρ
Το Χάφναρφιορδουρ (ισλ. Hafnarfjörður) είναι λιμάνι που βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της Ισλανδίας, ενώ απέχει περίπου 10 χλμ. από την πρωτεύουσα Ρέικιαβικ. Είναι η 3η πολυπληθέστερη πόλη της Ισλανδίας, μετά το Ρέικιαβικ και το Κόπαβογκουρ. Ο πληθυσμός του Χάφναρφιορδουρ είναι 29.870 άτομα (6-2019). Ως η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ισλανδίας, το Χάφναρφιορδουρ έχει αναπτύξει τοπική βιομηχανία, ενώ φιλοξενεί κάθε χρόνο διάφορα πολιτιστικά φεστιβάλ.
Ιστορία
Το όνομα του Χάφναρφιορδουρ σημαίνει «λιμάνι από φιόρδ», εξαιτίας του φυσικού λιμανιού που διαθέτει. Η πόλη αναφέρεται για πρώτη φορά στο Βιβλίο του Αποικισμού, ενώ οι παλιότερες μαρτυρίες για ταξίδια στην πόλη χρονολογούνται από τον 14ο αιώνα. Άγγλοι έμποροι ξεκίνησαν συναλλαγές με τους ντόπιους κατά τον 15ο αιώνα, ενώ αργότερα Γερμανοί έμποροι άρχισαν τις συναλλαγές στην πόλη. Η Χανσεατική Ένωση κυριαρχούσε στην περιοχή μέχρι το 1602, όπου οι Ολλανδοί είχαν το μονοπώλιο μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα. Το 1793, ο Ισλανδός έμπορος Μπιάρνι Σίβερτσεν εγκαταστάθηκε στην πόλη και ξεκίνησε μια μεγάλη επιχείριση αλιείας. Κατά την περίοδο που ο Σίβερτσεν δραστηριοποιούνταν στο εμπόριο, η πόλη γνώρισε μια περίοδο μεγάλης ακμής, ενώ ο ίδιος αποκαλούνταν ως ο «Βασιλιάς του Χάφναρφιορδουρ». Το Χάφναρφιορδουρ ανακηρύχθηκε επισήμως ως δήμος το 1908. Σήμερα, το Χάφναρφιορδουρ είναι κέντρο του εμπορίου ψαριού και το δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ισλανδίας
Moderato Cantabile ( μυθιστόρημα)
Το Μοντεράτο καντάμπιλε (γαλλικός τίτλος: Moderato cantabile) είναι μυθιστόρημα της Μαργκερίτ Ντυράς που εκδόθηκε το 1958. Με σημαντικές αποκλίσεις από τις συμβάσεις του παραδοσιακού μυθιστορήματος, το έργο είναι αντιπροσωπευτικό του Νέου μυθιστορήματος. Είχε επιτυχία στο αναγνωστικό κοινό, δίχασε τους κριτικούς και εδραίωσε τη φήμη της Ντυράς.
Τίτλος
Ο τίτλος του έργου προέρχεται από τη μουσική ένδειξη για το τέμπο, το moderato cantabile («μετρημένη λυρικότητα»), με το οποίο θα πρέπει να παιχτεί η σονατίνα του Άντον Ντιαμπέλι που μαθαίνει το παιδί της Αν Ντεμπαρέντ.
Υπόθεση
Το έργο διαδραματίζεται σε μια παραθαλάσσια επαρχιακή γαλλική πόλη και αφηγείται ένα επεισόδιο από τη ζωή μιας νέας πλούσιας γυναίκας κατά τη διάρκεια οκτώ ημερών, κατανεμημένων σε οκτώ κεφάλαια.
Η Αν, σύζυγος μεγαλοβιομήχανου, κάθε Παρασκευή απόγευμα συνοδεύει τον μικρό γιο της στο μάθημα πιάνου του - το παιδί είναι απρόθυμο να παίξει τη σονατίνα του Ντιαμπέλι και αγνοεί πεισματικά την έννοια του moderato cantabile. Μια Παρασκευή, κατά τη διάρκεια του μαθήματος, ακούγεται μια τρομερή κραυγή που έρχεται από το δρόμο. Στην πόρτα ενός γειτονικού καφέ μαζεύεται κόσμος. Μόλις τελειώνει το μάθημα, η Αν πλησιάζει στο καφέ. Μαθαίνει ότι πρόκειται για έγκλημα πάθους, μια γυναίκα δολοφονήθηκε από τον εραστή της. Την επόμενη μέρα, συνοδευόμενη από τον γιο της, επιστρέφει στο σημείο της τραγωδίας για να μάθει περισσότερα. Εκεί συναντά τον Σοβέν, έναν άνδρα της εργατικής τάξης, παλιότερα εργαζόταν στο εργοστάσιο του άνδρα της, που αυτή την περίοδο είναι άνεργος και περνάει το χρόνο του στο καφέ, όπου συχνάζουν και άλλοι εργάτες.
Η Αν και ο Σοβέν φαντάζονται τη σχέση μεταξύ των τραγικών εραστών και προσπαθούν να εξηγήσουν γιατί συνέβη το έγκλημα. Η Αν επιστρέφει στο καφέ με τον γιο της κάθε μέρα, αργά τα απογεύματα, συναντά τον Σοβέν και συζητούν, πίνοντας, για το τραγικό συμβάν, για το οποίο δεν ξέρουν τίποτε. Φαντασιώνονται, ο Σοβέν επινοεί και αφηγείται το δράμα των ερωτευμένων: μια έντονη σχέση που έχει γίνει αφόρητη, νοσηρή επιθυμία, υποταγή στο πάθος, στον έρωτα και στον θάνατο. Η Αν, μεθάει από την ιστορία και γοητεύεται από την τραγική μοίρα του θύματος, με το οποίο ταυτίζεται.
Οι συζητήσεις μεταξύ της νεαρής αστής και του πρώην εργάτη του συζύγου της, επαναλαμβανόμενες και συνοδευόμενες από ποτήρια κρασιού, συνεχίζονται για οκτώ μέρες και τους φέρνουν κοντά στην ανία και τη μοναξιά τους. Στη συνέχεια, η γυναίκα επιστρέφει στο άνετο σπίτι της, το τελευταίο σπίτι της παραλιακής λεωφόρου, που αντιπροσωπεύει το κοινωνικό χάσμα μεταξύ της εργατικής και της μεσαίας τάξης. Ένα βράδυ, επιστρέφει αργά και μεθυσμένη, στο σπίτι έχουν προσκαλέσει κόσμο για δείπνο, όπου προκαλεί σκάνδαλο. Δύο μέρες αργότερα, η Αν επιστρέφει στο καφέ, μόνη. Εκεί βρίσκει τον Σοβέν και του ανακοινώνει ότι δεν θα έρχεται πλέον. Η μόλις διαφαινόμενη ιστορία τους ολοκληρώνεται εδώ. Σε μια τελευταία κίνηση, χαϊδεύουν τα χέρια τους και αγκίζουν τα χείλη τους, αφήνοντας πράγματα ανείπωτα γεμάτα νόημα και συναίσθημα. Ο ήλιος δύει, οι εργάτες φτάνουν στο καφενείο. Παραιτημένη, η Άννα εγκαταλείπει το καφέ, επιστρέφοντας στη μονοτονία της αστικής ζωής της.
Σχολιασμός
Πέρα από το ύφος των περιγραφών και των διαλόγων, την ελάχιστη πλοκή και την άτονη επανάληψη σκηνών, το ενδιαφέρον του βιβλίου έγκειται στη δομή του. Στο τέλος της ιστορίας, κανένα από τα μυστήρια που τέθηκαν στην αρχή δεν λύνεται με σαφήνεια. Η ερμηνεία επαφίεται στον αναγνώστη και είναι εξαιρετικά ελεύθερη. Το Μοντεράτο καντάμπιλε θεωρείται από τα πιο επιτυχημένα έργα του Νέου μυθιστορήματος, αν και η συσχέτιση του βιβλίου με το λογοτεχνικό κίνημα δεν είναι τεκμηριωμένη.
Διασκευές
Το 1960, ο Πίτερ Μπρουκ γύρισε μια ταινία με τον ίδιο τίτλο, Moderato cantabile, βασισμένη στο μυθιστόρημα. Τον ρόλο του Σωβέν υποδύεται ο Ζαν-Πωλ Μπελμοντό και τον ρόλο της Αν η Ζαν Μορώ που έλαβε γι' αυτόν τον ρόλο το βραβείο γυναικείου ρόλου στο φεστιβάλ των Καννών το 1960. Η ταινία του Πίτερ Μπρουκ είναι αντιπροσωπευτική του κινηματογραφικού Νέου Κύματος. Έχει επίσης διασκευαστεί για το θέατρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Βενζοϊκός μεθυλεστέρας
Εστεροποίηση
Ο βενζοϊκος μεθυλεστέρας μπορεί να παραχθεί με αντίδραση εστεροποίησης μεθανόλης (CH3OH) και βενζοϊκού οξέος (PhCOOH) σε όξινο περιβάλλον :
Αλκυλίωση
Ο βενζοϊκος μεθυλεστέρας μπορεί να παραχθεί με αντίδραση αλκυλίωσης βενζοϊκού νατρίου (PhCOONa) με μεθυλαλογονίδιο (CH3X) :
Ακυλίωση
Ο βενζοϊκος μεθυλεστέρας μπορεί να παραχθεί με αντίδραση ακυλίωσης μεθανόλης (CH3OH), με τις ακόλουθες χημικές ενώσεις :
1. Με βενζοϋλαλογονίδιο (PhCOX):
2. Με άλλον βενζοϊκό αλκυλεστέρα (μετεστεροποίηση, PhCOOR):
Μετεστεροποίηση
Ο βενζοϊκος μεθυλεστέρας δίνει αντίδραση μετεστεροποίησης με αλκοόλη (ROH), σχηματίζοντας βενζοϊκό αλκυλεστέρα και μεθανόλη :
Αμμωνιόλυση
Ο βενζοϊκος μεθυλεστέρας δίνει αντίδραση αμμωνιόλυσης με αμμωνία (NH3), σχηματίζοντας βενζαμίδιο (PhCONH2) και μεθανόλη (CH3OH) :
Επίδραση οργανομαγνησιακών ενώσεων
Ο βενζοϊκος μεθυλεστέρας δίνει αντίδραση επίδρασης οργανομαγνησιακών ενώσεων (RMgX), σχηματίζοντας βενζοκετόνη (PhCOR) και μεθυλομαγνησιοαλογονίδιο (CH3OMgX) :
Αναγωγή
Ο βενζοϊκος μεθυλεστέρας δίνει αντιδράσεις οξειδοαναγωγής, σχηματίζοντας βενζυλική αλκοόλη (PhCH2OH) και μεθανόλη (CH3OH) :
1. Με νάτριο (Na) και αιθανόλη (CH3CH2OH):
2. Με διυδρογόνο (H2) και νικέλιο (Ni):
3. Με λιθιοαργιλιοτετραϋδρίδιο (LiAlH4):
Πηγές
Κατηγορία:Καρβοξυλικοί εστέρες Κατηγορία:Αρωματικές ενώσεις Κατηγορία:Αρωματικές ύλες
Φερμέν Αμποζί
Ο Φερμέν Αμποζί (Firmin Abauzit, 11 Νοεμβρίου 1679 – 20 Μαρτίου 1767) ήταν Γάλλος λόγιος ο οποίος εργάστηκε στους κλάδους της φυσικής, της θεολογίας και της φιλοσοφίας και υπηρέτησε ως βιβλιοθηκονόμος στη Γενεύη (Δημοκρατία της Γενεύης) τα τελευταία 40 χρόνια της ζωής του. Ο Αμποζί είναι επίσης γνωστός για την επιμέλεια ή διόρθωση των γραπτών του Ισαάκ Νεύτωνα και άλλων λογίων.
Βιογραφία
Ο Φερμέν Αμποζί γεννήθηκε από Ουγενότους γονείς στις 11 Νοεμβρίου 1679 στο Ουζέ του Λανγκντόκ. Η από πατρός οικογένεια του έλκει την καταγωγή της από έναν Άραβα γιατρό που εγκαταστάθηκε στην Τουλούζη τον 9ο αιώνα. Κατά συνέπεια, το όνομα «Αμποζί» προέρχεται από το αραβικό «Αμπού Ζαΐντ» (πατέρας του Ζαΐντ).
Ο πατέρας του πέθανε όταν ήταν μόλις δύο ετών. Όταν, κατά την ανάκληση του Εδίκτου της Νάντης το 1685, οι αρχές έλαβαν μέτρα για να τον εκπαιδεύσουν στη Ρωμαιοκαθολική πίστη, η μητέρα του επινόησε τη διαφυγή του.
Το 1698, ταξίδεψε στη Γερμανία και έπειτα στην Ολλανδία, όπου γνώρισε τον Πιέρ Μπαιλ, τον Πιέρ Ζυριέ και τον Ζακ Μπασνάζ. Προχωρώντας στην Αγγλία, μυήθηκε στον Σερ Ισαάκ Νεύτωνα, ο οποίος βρήκε σε αυτόν έναν από τους πρώτους υπερασπιστές των ανακαλύψεών του, ενάντια στον Καστέλ. Ο Νεύτωνας διόρθωσε στη δεύτερη έκδοση του Principia του ένα λάθος που επεσήμανε ο Αμποζί, και, όταν του έστειλε το Commercium Epistolicum, είπε, «Αξίζεις να κρίνεις ανάμεσα στον Γκότφριντ Λάιμπνιτς και εμένα».
Η φήμη του Αμποζί ώθησε τον Γουλιέλμο Γ΄ να του ζητήσει να εγκατασταθεί στην Αγγλία, αλλά δεν αποδέχτηκε την προσφορά του βασιλιά, προτιμώντας να επιστρέψει στη Γενεύη. Εκεί, από το 1715 έδωσε πολύτιμη βοήθεια σε μια εταιρεία που είχε δημιουργηθεί για τη μετάφραση της Καινής Διαθήκης στα γαλλικά. Αρνήθηκε την προσφορά της έδρας της φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης το 1723. Βοήθησε στη γαλλική Καινή Διαθήκη το 1726. Το 1727, του χορηγήθηκε η υπηκοότητα στη Γενεύη και αποδέχθηκε το αξίωμα του επίτιμου βιβλιοθηκονόμου στη Γενεύη, την πόλη που τον υιοθέτησε. Όταν βρισκόταν στη Γενεύη στα τελευταία του χρόνια, έγραψε πολλά από τα έργα του. Αυτή ήταν επίσης η πόλη του θανάτου του στα 87 έτη, στις 20 Μαρτίου 1767.
Κληρονομιά
Ο Αμποζί ήταν ένας άνθρωπος με μεγάλη μάθηση και υπέροχη ευελιξία. Ό,τι κι αν τύχαινε να συζητηθεί, έλεγαν για τον Αμποζί ότι φαινόταν να το έκανε αντικείμενο ιδιαίτερης μελέτης. Ο Ρουσσώ, που ζηλόφρονα απευθύνει τους επαίνους του, του απηύθυνε, στο Julie, ou la nouvelle Héloïse, πανηγυρικό λόγο. Όταν ένας άγνωστος είπε κολακευτικά στον Βολταίρο ότι είχε έρθει να δει έναν σπουδαίο άνθρωπο, ο φιλόσοφος τον ρώτησε αν είχε δει τον Αμποζί. Μεταξύ των γνωστών του, ο Αμποζί θεωρούσε τον Ρουσσώ, τον Βολταίρο, τον Νεύτωνα και τον Μπέιλ.
Ελάχιστα παραμένουν από τους κόπους αυτού του λογίου, μιας και οι κληρονόμοι του, όπως λέγεται, κατέστρεψαν τα έγγραφα που περιήλθαν στην κατοχή τους, επειδή οι δικές τους θρησκευτικές απόψεις ήταν διαφορετικές. Μερικά θεολογικά, αρχαιολογικά και αστρονομικά άρθρα από την πένα του εμφανίστηκαν στο Journal helvétique και αλλού, και συνέβαλε με αρκετές εργασίες στο Dictionnaire de musique του Ρουσσώ (1767). Έγραψε ένα έργο που έθεσε αμφιβολίες για την κανονική αυθεντία της Αποκάλυψης, το οποίο προκάλεσε απάντηση από τον Δρ. Λέοναρντ Τούελς και δημοσιεύτηκε στην Εγκυκλοπαίδεια του Ντενί Ντιντερό. Επίσης, επιμελήθηκε και έκανε πολύτιμες προσθήκες στο Histoire de la république de Genève του Ζακόμπ Σπον. Μια συλλογή από τα γραπτά του δημοσιεύτηκε στη Γενεύη το 1770 (Œuvres de feu M. Abauzit), και μια άλλη στο Λονδίνο το 1773 (Œuvres diverses de M. Abauzit).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γάλλοι θεολόγοι Κατηγορία:Γάλλοι συγγραφείς Κατηγορία:Γάλλοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Γάλλοι φυσικοί Κατηγορία:Διαφωτισμός Κατηγορία:Φιλόσοφοι του Διαφωτισμού
Σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Ελ Αγιάτ (2002)
Το σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Ελ Αγιάτ το 2002 συνέβη στις 02:00΄ το πρωί της 20ής Φεβρουαρίου 2002 σε επιβατικό τρένο με ένδεκα βαγόνια που ταξίδευε από το Κάιρο στο Λούξορ. Το τρένο μετέφερε Αιγυπτίους που επέστρεφαν από τη μεγαλύτερη εορταστική μουσουλμανική εκδήλωση 'Eid al-Adha" και χαρακτηρίστηκες ως το χειρότερο δυστυχημα στο -επιρρεπές σε δυστυχήματα - αιγυπτιακό σιδηροδρομικό δίκτυο.
Αξιωματούχοι είπαν ότι η πυρκαγιά ξεκίνησε περίπου στις 12:30΄, μια ώρα (άλλες πηγές αναφέρουν 99 λεπτά ) μετά την αναχωρηση του τρένου από την πρτεύουσα. Πιθανότατα ξεκίνησε από το βαγόνι - καφενείο στο πέμπτο βαγόνι του τρένου, όταν φιάλη αερίου εξερράγη, προκαλώντας πυρκαγιά που ενέπλεξε επτά βαγόνια τρίτης θέσης, με αποτέλεσμα να γίνουν σχεδόν στάχτη. Ερευνάται, επίσης, μήπως αυτή η κόλαση φωτιάς προκλήθηκε από φορητή συσκευή υγραερίου (γκαζάκι), το οποίο πολλοί Αιγύπτιοι έχουν μαζί τους για να ζεσταίνουν τον καφέ τους. Ο αρχικός αριθμός των νεκρών που ανακοινώθηκε από αξιωματούχους εκείνη την εποχή ήταν 383, όλοι Αιγύπτιοι. Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψιν ότι επτά βαγόνια κάηκαν ολοσχερώς και κάθε βαγόνι ήταν γεμάτο με τουλάχιστον διπλάσια από τη μέγιστη χωρητικότητα μεταφοράς των 150 ατόμων, αυτός ο αριθμός μπορεί να έχει υποτιμηθεί πολύ. Η αμφίβολη φύση του συγκεκριμένου απολογισμού των νεκρών έγκειται στην απουσία πλήρους καταλόγου επιβατών. Το τρένο αυτό χρειάζεται περίπου 17 ώρες για να καλύψει την απόσταση των 660 μλίων μεταξύ Καΐρου - Ασουάν, καθώς σταματά σε όλους σχεδόν τους σταθμούς. Τα καθίσματά του ειναι ξύλινα, οι τουαλέτες υποτυπώςδεις, ενώ τα τζάμια στα περισσότερα παράθυρα είναι σπασμένα.
Η καταγραφή των αγνοουμένων ήταν σχεδόν αδύνατη εκείνη την εποχή. Επιπλέον, η φωτιά ήταν τόσο έντονη και τα βαγόνια κάηκαν τόσο πολύ, που πολλά πτώματα είχαν απανθρακωθεί. Καθώς δεν υπήρχε μέσο επικοινωνίας μεταξύ του μηχανοδηγού και των πίσω βαγονιών, ο μηχανοδηγός δεν αντιλήφθηκε αμέσως τη φωτιά, με αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι να προσπαθούν να φύγουν από τα υπερφορτωμένα βαγόνια, πηδώντας από αυτά και βρίσκοντας τον θάνατο, ενώ το ρεύμα αέρα που δημιουργούσε η πορεία του τρένου επί τέσσερα σχεδόν μιλια επιδείνωσε τη φωτιά. Όταν ο μηχανοδηγός είδε τι είχε συμβεί, κατάφερε να αποσυνδέσει τα φλεγόμενα βαγόνια από τα υπόλοιπα 11 του τρένου και συνέχισε προς τον πλησιέστερο σταθμό για να ειδοποιήσει τις αρχές.
Οι συνθήκες, υπό τις οποίες συνέβη η καταστροφή τέθηκαν υπό έρευνα. Αυτό που έγινε γνωστό από αυτόπτες μάρτυρες ήταν ότι πολλοί επιβάτες πάλευαν να διαφύγουν από τα παράθυρα, ενώ οι διασώστες προσπαθούσαν να διαχωρίσουν απανθρακωμένα πτώματα από επιζώντες - απόδειξη ότι το τρένο ήταν υπερφορτωμένο, τόσο που σχεδόν κανείς δεν μπορούσε να βρει διαδρομή διαφυγής. Ορισμένοι από τους νεκρούς βρέθηκαν κουλουριασμένοι κάτω από τα καθίσματα, σε μια προσπάθεια να βρούν έτσι προστασία.
Κάποιοι Αιγύπτιοι αξιωματούχοι σχολίασαν ότι ο επίσημος αριθμός των 383 νεκρών είναι κατάφωρα ανακριβής και ότι είναι μια προσπάθεια να μειωθεί η ζημιά που προκλήθηκε στη φήμη της κυβέρνησης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σιδηροδρομικά ατυχήματα και δυστυχήματα
Κατάλογος των Ελληνικών ρεκόρ στον στίβο
Αυτά είναι τα πανελλήνια ρεκόρ που έχουν σημειωθεί στον στίβο.
Καλλιφώνι
Η ονομασία Καλλιφώνι ή Καλλιφώνιο μπορεί να αναφέρεται στο:
Κατάλογος των Ελληνικών ρεκόρ στον στίβο
Ανδρών
Τελευταία ενημέρωση: 29 Απριλίου 2023
Πηγές
Κατηγορία:Στίβος στην Ελλάδα
Παναγία Κυρά (Λιβάδια)
Η Παναγία Κυρά είναι βυζαντινός ναός ο οποίος βρίσκεται στο χώρο Λειβαδιά ,πλησίον του χωριού Κώμης Κεπήρ ] (Σαζλικόι), στη χερσόνησο της Καρπασίας στη Βόρεια Κύπρο. Ο ναός χρονολογείται από τον 12ο αιώνα και είναι κτισμένος σε σχήμα ελεύθερου σταυρού με τρούλο, ο οποίος είναι σχετικά σπάνιος. Στο εσωτερικό του σωζόταν ψηφιδωτό των αρχών του 7ου αιώνα μ.Χ., το οποίο καταστράφηκε πιθανότατα από αρχαιοκάπηλους μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, όπως και στην κοντινή Παναγία Κανακαριά.
Το σχήμα του ναού, με τη μορφή ελεύθερου σταυρού με τρούλο, είναι ασυνήθιστο στην Κύπρο και πέντε από τα έξι σωζόμενα παραδείγματά του βρίσκονται στη χερσόνησο της Καρπασίας. Επίσης μπροστά από το Άγιο Βήμα του ναού βρίσκεται καταπακτή η οποία οδηγεί στο αγίασμα. Στη δυτική πλευρά του κτιρίου έχει προστεθεί από την εποχή της Τουρκοκρατίας χώρος για τη φιλοξενία των πιστών. Η αψίδα του ναού έχει ενσωματωθεί από παλαιότερο ναό και σε αυτή σωζόταν ψηφιδωτό των αρχών του 7ου αιώνα μ.Χ., το οποίο πλέον έχει καταστραφεί.
Το ψηφιδωτό είχε συντηρηθεί το 1961, οπότε και είναι γνωστό ότι απεικόνιζε την Παναγία όρθια σε στάση δέησης. Η μορφή της Παναγίας είχε ύψος 1,2 μέτρα και από πίσω της έχει χρυσό φολιδωτό υπόβαθρο, το οποίο απεικόνιζε ένα κάμπο. Το κεφάλι της περιβαλλόταν από χρυσό φωτοστέφανο, το οποίο με τη σειρά του οριοθετούταν από τιρκουάζ ψηφίδες. Το πρόσωπο και τα χέρια αποτελούνται από πολύ μικρές πέτρες, συνήθως 2 με 3 χιλιοστά. Στα αριστερά σωζόταν τμήμα υποδημάτων ιπτάμενου Αρχαγγέλου, και θεωρείται ότι μπορεί να υπήρχε άλλος ένας από την άλλη πλευρά.
Ήδη πριν την τουρκική εισβολή το ψηφιδωτό ήταν μερικώς κατεστραμμένο, και έλειπε η κεφαλή και η αριστερή πλευρά της Παναγίας, αλλά τη δεκαετία του 1980 έφτασαν πληροφορίες ότι είχε υποστεί καταστροφές, ίσως από το συνεργείο που είχε αποκολλήσει το ψηφιδωτό στην Παναγία Κανακαριά, η οποία βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα μακριά.
Πηγές
Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην Κύπρο Κυρα Λιβαδια
Αυτοκράτορας Γκο-Κασιβαμπάρα
Ο Αυτοκράτορας Γκο-Κασιβαμπάρα (後柏原天皇, Go-Kashiwabara-tennō, 19 Νοεμβρίου 1462 – 18 Μαΐου 1526) ήταν ο 104ος Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας, σύμφωνα με την παραδοσιακή σειρά διαδοχής. Βασίλευσε από τις 16 Νοεμβρίου1500 ως τις 19 Μαΐου 1526. Το προσωπικό του όνομα ήταν Κατσουχίτo (勝仁). Η βασιλεία του ήταν το ναδίρ της αυτοκρατορικής εξουσίας κατά τη διάρκεια του σογκουνάτου Ασικάγκα.
Καταγωγή και οικογένεια
Ήταν ο πρώτος γιος του Αυτοκράτορα Γκο-Τσουτσιμικάντο. Η μητέρα του ήταν η Nιβάτα (Mιναμότo) Aσάκo (庭田（源）朝子), κόρη του Nιβάτα Nαγκακάτα (庭田長賢).
Γεγονότα της ζωής του Γκο-Κασιβαμπάρα
Λόγω του Πολέμου του Όνιν, του διασκορπισμού των ευγενών της Αυλής και της πενίας της Αυτοκρατορικής Αυλής, η εξουσία του Αυτοκράτορα έπεσε σε χαμηλό σημείο.
Η σορός τού Αυτοκράτορα Γκο-Κασιβαμπάρα βρίσκεται μαζί με άλλων αυτοκρατόρων στον αυτοκρατορικό τάφο, που ονομάζεται Φουκακούσα νo κίτα νo μισασάγκι (深草北陵) στο Φουσίμι-κου του Κιότο.
Σημειώσεις
μικρογραφία|120x120εσ| [[Εθνόσημο της Ιαπωνίας|Ιαπωνικό αυτοκρατορικό καμόν — ένα στυλιζαρισμένο άνθος χρυσάνθεμου.]]
Αυτοκράτορας Γκο-Τσουτσιμικάντο
Ο Αυτοκράτορς Γκο-Τσουτσιμικάντo (後土御門天皇, Go-tsuchimikado-tennō) (3 Ιουλίου 1442 – 21 Oκτωβρίου 1500) ήταν ο 103ος Αυτοκράτορας της Ιαπωνίας, σύμφωνα με την παραδοσιακή σειρά διαδοχής. H βασιλεία του εκτείνεται από το 1464 ως το έτος 1500.
Αυτός ο μονάρχης του 15ου αι. πήρε το όνομά του από τον Αυτοκράτορα Tσουτσιμικάντo του 12ου αι. Το go- (後), μεταφράζεται κυριολεκτικά ως "μετέπειτα", έτσι θα μπορούσε να ονομαστεί ο «Μεταγενέστερος Αυτοκράτορας Tσουτσιμικάντo», ή, σε ορισμένες παλαιότερες πηγές, μπορεί να αναφέρεται ως «Αυτοκράτορας Tσουτσιμικάντo ο δεύτερος» ή ως «Αυτοκράτορας Tσουτσιμικάντο Β΄».
Καταγωγή
Πριν από την άνοδό του στον Θρόνο των Χρυσανθέμων, το προσωπικό του όνομα (imina) ήταν Φουσαχίτo.
Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του αυτοκράτορα Γκο-Χαναζόνο. Η μητέρα του ήταν η Όινομικάντo (Φουτζιβάρα) Nομπούκo (大炊御門（藤原）信子), κόρη του Φουτζιβάρα Tακανάγκα (藤原高長). Με τις ακόλουθες συζύγους είχε τέκνα: