cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κλειστό Γυμναστήριο Νέας Σμύρνης
Ιστορικό ανέγερσης
Το 1971 το δυτικό τμήμα της έκτασης χρησιμοποιήθηκε για την ανέγερση του σχολικού συγκροτήματος «Νικομηδείας» που στέγασε το Ομήρειο Γυμνάσιο Θηλέων. Στο υπόλοιπο οικόπεδο, που αποτελούσε μια εκτεταμένη αλάνα, έγινε προσπάθεια δημιουργίας ποδοσφαιρικού γηπέδου με σκοπό την εγκατάσταση του ΑΠΟ Ν. Σμύρνης. Διαμορφώθηκε υποτυπώδης αγωνιστικός χώρος, τον οποίο από το 1972 χρησιμοποιούσε ο τοπικός ανεπίσημος ποδοσφαιρικός σύλλογος ΑΟ Φάρος Άνω Ν. Σμύρνης.
Το 1976, επί δημαρχίας Μπάμπη Μπεχλιβανίδη, αποφασίστηκε στο χώρο να δημιουργηθούν άλλου τύπου αθλητικές εγκαταστάσεις που ολοκληρώθηκαν το 1979. Έτσι στο βόρειο τμήμα κατασκευάστηκε κλειστό κολυμβητήριο, στο ανατολικό ανοιχτά γήπεδα αθλοπαιδιών και δημοτικές κτιριακές εγκαταστάσεις και στο νότιο το Κλειστό Γυμναστήριο Αθλοπαιδιών (καλαθοσφαίριση, πετοσφαίριση, χειροσφαίριση). Το έργο του Κλειστού δημοπρατήθηκε επί υφυπουργού Αθλητισμού Αχιλλέα Καραμανλή και ΓΓΑ Κωνσταντίνου Παπαναστασίου. Ο προϋπολογισμός του έργου ήταν 30.000.000 δρχ. και ο θεμέλιος λίθος τέθηκε τον Δεκέμβριο του 1976. Τα εγκαίνια έγιναν στις 2 Αυγούστου 1979.
Το γήπεδο, για πολλά χρόνια, καλύψε τις απαιτήσεις των τοπικών συλλόγων και κυρίως του Πανιωνίου. Αλλά πλέον θεωρείται πολύ μικρό, απαρχαιωμένης σχεδίασης και με ελλείψεις βασικών σύγχρονων εγκαταστάσεων. Δεν επαρκεί για ομάδα του επιπέδου του Πανιωνίου, τα περισσότερα τμήματα του οποίου αγωνίζονται στις ανώτερες εθνικές κατηγορίες. Γι' αυτό και η αντικατάστασή του είναι χρόνιο αίτημα τόσο του συλλόγου όσο και των τοπικών αρχών.
Αθλητικές δράσεις
Το Κλειστό της οδού Αρτάκης φιλοξενεί κατά βάση τις ανδρικές και γυναικείες ομάδες καλαθοσφαίρισης και πετοσφαίρισης του Πανιωνίου, ενώ η ομάδα χειροσφαίρισης και τα τμήματα υποδομής καλαθοσφαίρισης-πετοσφαίρισης χρησιμοποιούν το Κλειστό «Ανδρέας Βαρίκας» στο Στάδιο Νέας Σμύρνης. Με έδρα το κλειστό της οδού Αρτάκης η ομάδα καλαθοσφαίρισης του Πανιωνίου «ανδρώθηκε» τις δεκαετίες του '80 και '90 και αγωνίστηκε στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, όπως στο Κύπελλο Κόρατς. Η έξοδος της ομάδας στην Ευρωλίγκα, στα μέσα της δεκαετίας 2000-10, αποκάλυψε την ανεπάρκεια του γηπέδου, γι' αυτό μετακόμισε στο Κλειστό του Ελληνικού, όπου αγωνίστηκε για δύο σεζόν. Από το 2009 επέστρεψε στο «Αρτάκης» ζητώντας παράλληλα την ανέγερση νέου σύγχρονου κλειστού.
Εκτός από τον Πανιώνιο, το Κλειστό Γυμναστήριο Ν. Σμύρνης χρησιμοποιούν: η γυναικεία ομάδα πετοσφαίρισης Ίρις Ν. Σμύρνης, ο σύλλογος καλαθοσφαίρισης ΑΟ Ίκαρος Νέας Σμύρνης και η ομάδα καλαθοσφαίρισης ΑΟΚ Νέα Σμύρνη.
Στο παρελθόν το Κλειστό Ν. Σμύρνης έχουν χρησιμοποιήσει ως έδρα διάφορες ομάδες, όπως η ομάδα πετοσφαίρισης του Ολυμπιακού Πειραιά, ο ΑΟ Παλαιό Φάληρο, ο ΑΣ Πέρα και άλλες. Επίσης, έχει υπάρξει έδρα της εθνικής ομάδας πετοσφαίρισης, ενώ έχουν διεξαχθεί αγώνες καλαθοσφαίρισης με αμαξίδια, αγώνες επιτραπέζιας αντισφαίρισης και ενόργανης γυμναστικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γήπεδα καλαθοσφαίρισης στην Ελλάδα Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Αθήνα Κατηγορία:Πανιώνιος Σμύρνης Κλειστο Γυμναστηριο
Without Me (τραγούδι του Eminem)
To Without Me είναι ένα τραγούδι του Αμερικανού ράπερ Eminem, το οποίο συμπεριλήφθηκε στο τέταρτο άλμπουμ του, ονόματι The Eminem Show, το 2002. Το κομμάτι κυκλοφόρησε και ως single, το πρώτο από αυτόν τον δίσκο. Πρόκειται για ένα από τα πιο επιτυχημένα single του καλλιτέχνη, φτάνοντας έως το νούμερο 2 των αμερικανικών Billboard Hot 100, συνολικά έφτασε στο νούμερο 1 στα charts δεκαπέντε χωρών. Είναι ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα κομμάτια του Eminem, το οποίο συμπεριλήφθηκε και στον compilation δίσκο Curtain Call: The Hits (2005), επίσης, συμπεριλήφθηκε και στο soundtrack της ταινίας Suicide Squad (2016).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του 2002 Κατηγορία:Singles του 2002 Κατηγορία:Τραγούδια του Eminem Κατηγορία:Singles της Shady Records Κατηγορία:Singles της Aftermath Entertainment Κατηγορία:Singles της Interscope Records Κατηγορία:Νούμερο 1 singles στην Αυστρία
Μπαμιάν (περιοχή)
Η Μπαμιάν ή Μπαμιγιάν είναι μία από τις 34 διοικητικές περιφέρειες (νομούς) του Αφγανιστάν.
Βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα της Χώρας. Κατοικείται κυρίως από Χαζαρά εξ ου και γενικότερη ονομασία της περιοχής σε Χατζαραζάτ. Καταλαμβάνει έκτασή περίπου 14.150 τ.χλμ, και ο πληθυσμός της, κατ΄ εκτίμηση, το 1980 αριθμούσε περί τους 292.000 κατοίκους ενώ το 2006 ξεπέρασε τους 387.000 κατοίκους. Περιλαμβάνει 5 επαρχίες από τις οποίες τελευταία αποσπάστηκαν δύο τμήματα από την όμορη Μπαγκλάν και έφθασαν τις 7. Επικρατούσα γλώσσα στη περιοχή είναι η περσική νταρνί ή δαρδική, και η χαζαρική.
Πρωτεύουσα του νομού είναι η ομώνυμη Μπαμιάν, της ομώνυμης επαρχίας.
Η περιοχή αυτή απετέλεσε σταθμό στις διελεύσεις των διαφόρων εθνών κατά περιόδους και αποτελεί το πέρασμα στην ανατολική Ασία. Πρόκειται για ιστορική περιοχή με πολλά αρχαιολογικά ευρήματα.
Επαρχίες
Οι 7 υπαγόμενες επαρχίες στο νομό Μπαμιάν, κατ΄ αλφαβητική σειρά, είναι: η Βαράς, η Γιακαουλάγκ, η Κχαμάρντ, η Μπαμιάν, όπου και η ομώνυμη πρωτεύουσα του νομού, η Παντζάμπ, Μπαμιάν, η Σεϊγκάν και η Σιμπάρ.
Πηγές
Κατηγορία:Επαρχίες του Αφγανιστάν
Άγαλμα της Ελευθερίας
Το Άγαλμα της Ελευθερίας, ή αλλιώς η Ελευθερία που διαφωτίζει τον κόσμο είναι 92 μέτρα και εικονίζει την Ελευθερία ως γυναικεία μορφή, να κρατά στο υψωμένο δεξί της χέρι έναν πυρσό και στο αριστερό της μια πλάκα στην οποία αναγράφεται η ημερομηνία «4 Ιουλίου 1776», η οποία είναι η ημέρα ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Το άγαλμα αυτό, είναι ένα δώρο από τη Γαλλία προς τις Ηνωμένες Πολιτείες και δεσπόζει κοντά στην νησίδα Λίμπερτυ Άιλαντ (Liberty Island) στην είσοδο του λιμανιού της Νέας Υόρκης.
Σχετικά με την κατασκευή του αγάλματος
Η ιδέα του αγάλματος ανήκει στον Γάλλο ιστορικό Εντουάρ ντε Λαμπουλέ, ο οποίος πρότεινε να κατασκευαστεί ένα μνημείο προς τιμήν της γαλλοαμερικανικής φιλίας. Το 1874, ο Φρεντερίκ Μπαρτολντί, έμπειρος γλύπτης, άρχισε να εργάζεται στο Παρίσι για την κατασκευή του χρησιμοποιώντας ένα παλιότερο σχέδιό του που είχε απορριφθεί. Συγκεκριμένα ο Μπαρτολντί είχε προτείνει στην κυβέρνηση της Αιγύπτου να χρηματοδοτήσει την κατασκευή ενός γιγάντiου αγάλματος στο πνεύμα του αρχαίου ελληνικού Κολοσσού της Ρόδου με αφορμή τα εγκαίνια της διώρυγας του Σουέζ. Το άγαλμα θα αναπαριστούσε μια νεαρή Αιγύπτια χωρική με μαντήλα που θα κρατούσε έναν πυρσό, θα τοποθετούνταν στο Πορτ Σάιντ και θα είχε τίτλο «η Αίγυπτος διαφωτίζει την Ασία». Αλλά η Αίγυπτος που είχε ήδη επενδύσει τεράστια χρηματικά ποσά και πολύ χρόνο για την κατασκευή της διώρυγας αρνήθηκε να χρηματοδοτήσει το άγαλμα και προτίμησε να χτίσει στη θέση του έναν φάρο ύψους 55 μέτρων. Όταν ο Λαμπουλέ πρότεινε στον Μπαρτολντί να κατασκευάσει ένα άγαλμα για την γαλλοαμερικανική φιλία, ο Μπαρτολντί βρήκε την ευκαιρία να χρησιμοποιήσει το σχέδιό του και η Αιγύπτια φελάχα μετατράπηκε σε κολοσσιαία θεά ενώ ο τίτλος του αγάλματος άλλαξε και έγινε «η Ελευθερία διαφωτίζει τον κόσμο».
Τη στατική δομή του αγάλματος μελέτησε ο μηχανικός Γκυστάβ Άιφελ, για την κατασκευή ενός τεράστιου χαλύβδινου σκελετού. Τον σκελετό αυτό κάλυψε ο Μπαρτολντί με φύλλα χαλκού σφυρηλατημένα στο χέρι για να δώσει στο άγαλμα την μορφή που ήθελε. Το κολοσσιαίο άγαλμα αποσυναρμολογήθηκε σε 350 κομμάτια και μεταφέρθηκε στις ΗΠΑ το 1885, όπου συναρμολογήθηκε ξανά.
Σχετικά με την ανέγερση του αγάλματος
Το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών αποφάσισε να τοποθετηθεί στη συγκεκριμένη νησίδα, από όπου είναι ορατό σε όποιον μπαίνει ή βγαίνει από το λιμάνι της Νέας Υόρκης. Εγκαινιάστηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1886 υπό την παρουσία μόνο δύο γυναικών, της συζύγου του Μπαρτολντί και την κόρη του προέδρου της γαλλικής επιτροπής, γεγονός που θεωρήθηκε οξύμωρο αφού το άγαλμα απεικόνιζε μία γυναίκα. Η επίσημη δικαιολογία ήταν ότι δεν είχαν προσκληθεί γυναίκες για λόγους ασφαλείας αλλά ορισμένες σουφραζέτες κατάφεραν να πλησιάσουν με πλοίο που είχαν ναυλώσει για αυτόν τον σκοπό. Επικεφαλής της πορείας διαμαρτυρίας που είχαν οργανώσει οι σουφραζέτες για την περίσταση ήταν η φεμινίστρια Ματίλντα Τζόσλιν Γκέιτζ καθώς θεωρούσε υποκρισία να παρουσιάζεται η «ελευθερία» ως γυναίκα τη στιγμή που οι αληθινές γυναίκες στην Αμερική στερούνταν πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.
Που τα κυρίαρχα σκέλη του σε δυο στεριές πατούσαν·
Εδώ στις πύλες του Ωκεανού τις δυτικές θα στέκει
Μι’ αντρογυναίκα με πυρσό, που αντίς για φλόγα υψώνει
Την αστραπή αιχμάλωτη, και τ’ όνομά της: Μάνα,
Μητέρα των εξόριστων. Από τον φάρο – χέρι της
Φωτοβολάει ως πέρα παγκόσμιο καλωσόρισμα
Και μ’ ένα βλέμμα ήρεμο στ’ απάνεμο λιμάνι
Δεσπόζει που δυο δίδυμες πόλεις το περιζώνουν.
«Κρατείστε εσείς τις τελετές Χώρες Παλιές», κραυγάζει.
«Δώστε σε μένα τους φτωχούς, τους καταφρονεμένους σας
Τους άστεγους, τους ναυαγούς κι όλο τ’ ανθρωπολόι
Πίσω απ’ την πύλη τη χρυσή τη λάμπα μου ανυψώνω». Το άγαλμα ζυγίζει 228,456 τόνους και το ύψος του, χωρίς τη βάση, είναι 46,5 μέτρα, ενώ με τη βάση είναι 93. Στο εσωτερικό του, 168 σκαλιά επιτρέπουν την άνοδο στο κεφάλι, όπου υπάρχουν 25 παράθυρα, και άλλα 58 στο χέρι, που κρατάει τον πυρσό, ο οποίος το 1986 καλύφθηκε με λεπτά φύλλα χρυσού 24 καρατίων.
Η βάση του φιλοξενεί από το 1972 το Μουσείο Μετανάστευσης, το 1924 ανακηρύχθηκε σε εθνικό μνημείο ενώ από το 1986 αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στις Ηνωμένες Πολιτείες Ελευθεριας Κατηγορία:Αλληγορία Κατηγορία:Σύμβολα της Νέας Υόρκης
Ναυμαχία του Ρίβερ Πλέιτ
Με τον όρο Ναυμαχία του Ρίβερ Πλέιτ περιγράφεται η θαλάσσια σύγκρουση (αποτελεί μέρος της Μάχης του Ατλαντικού) μεταξύ του θωρηκτού "τσέπης" Άντμιραλ Γκραφ Σπέε (γερμ. Admiral Graf Spee) και τριών συμμαχικών καταδρομικών που έλαβε χώρα στις 13 Δεκεμβρίου 1939 κοντά στις ακτές της Ουρουγουάης. Η ναυμαχία κατέληξε στην αυτοβύθιση του γερμανικού θωρηκτού στο λιμάνι του Μοντεβιδέο.
Υπόβαθρο
Η Ναζιστική Γερμανία είχε ήδη εισβάλει και καταλάβει την Πολωνία. Οι Συμμαχικές δυνάμεις, Ηνωμένο Βασίλειο και Γαλλία κήρυξαν πόλεμο κατά της Γερμανίας, αλλά οι εχθροπραξίες περιορίζονταν ακόμη σε μικρές αψιμαχίες κοντά στα σύνορα Γαλλίας - Γερμανίας, ενώ οι Βρετανοί έχουν αποστείλει εκστρατευτικό σώμα στη Γαλλία. Η περίοδος αυτή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου αποκλήθηκε Drôle de Guerre (γελοίος πόλεμος). Στη θάλασσα, όμως, ο πόλεμος δεν είναι ούτε γελοίος ούτε παράξενος: Ήδη ο Χίτλερ έχει εξαπολύσει τα υποβρύχια του Ναυάρχου Καρλ Ντένιτς ενώ τα ενισχύει με όσα σκάφη επιφανείας μπορεί να διαθέσει. Οι γερμανικές ναυτικές δυνάμεις επιφανείας δε θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν "αξιόλογες" με την ίδια έννοια των βρετανικών, (αργότερα) των γαλλικών ή των ιταλικών: Ως απόρροια της Συνθήκης των Βερσαλλιών η Γερμανία είχε κρυφά κατασκευάσει έναν αριθμό υποβρυχίων και πολύ λίγα αξιόλογα σκάφη επιφανείας, καθώς η συνθήκη απαγόρευε την κατασκευή υποβρυχίων και σκαφών επιφανείας με εκτόπισμα μεγαλύτερο των 10.000 τόνων, ενώ έπρεπε να ζητήσει άδεια για να εξοπλίσει σκάφη με πυροβόλα με διαμέτρημα μεγαλύτερο των 11 ιντσών. Στον αντίποδα, οι Βρετανοί διέθεταν έξι μεγάλα θωρηκτά, μεταξύ των οποίων και το Χουντ (HMS Hood), το μεγαλύτερο τότε πολεμικό του κόσμου, ενώ τα HMS Repulse και HMS Reknown διέθεταν τόσο την ταχύτητα του θωρηκτού τσέπης όσο και καλύτερο εξοπλισμό και, κυρίως, θωράκιση.
Το γερμανικό θωρηκτό
Το συμβόλαιο για την κατασκευή του Άντμιραλ Γκραφ Σπέε υπογράφηκε μόλις στις 23 Αυγούστου 1932 μεταξύ του γερμανικού κράτους και του ναυπηγείου "Marine Werft" στο Βιλχελμσχάβεν. Το πλοίο ονομάστηκε πρόχειρα Panzerschiff "C" (θωρακισμένο πλοίο "C") Ο σχεδιασμός είχε ξεκινήσει από το 1923 με το ίδιο κωδικό όνομα (Panzerschiffe), αν και, όπως αποδείχτηκε, δεν ήταν ακριβώς αυτό που στο βρετανικό ναυτικό θα αποκαλούνταν θωρηκτό: Η θωράκισή του ήταν υπερβολικά λεπτή στα πλάγια (μόνον 3,1 ίντσες), ενώ δεν ήταν και ιδιαίτερα ταχύ (η σχεδίαση προέβλεπε μέγιστη ταχύτητα 26 κόμβων). Η κατασκευή του Γκραφ Σπέε ολοκληρώθηκε στις 30 Ιουνίου 1934 και ανάδοχος του σκάφους ήταν η κόμισσα Χουμπέρτα φον Σπέε (Gräfin Huberta von Spee), θυγατέρα του Ναυάρχου Κόμητα Μαξιμίλιαν φον Σπέε (Maximilian Graf von Spee), το όνομα του οποίου δόθηκε σε αυτό. . Οι βοηθητικές κατασκευές μεταφέρθηκαν αμέσως στο επόμενο υπό κατασκευή σκάφος (συνολικά κατασκευάστηκαν τρία όμοια σκάφη). Η διοίκηση του σκάφους ανατέθηκε στον Πλοίαρχο (Kapitän zur See) Κόνραντ Πάτσιχ (Conrad Patzig). Το θωρηκτό εφοδιάστηκε με κινητήρες ντίζελ, που του έδιναν μεγαλύτερη ακτίνα δράσης, αλλά, σύμφωνα με τα κρατούντα της εποχής, μειωμένη αξιοπιστία. Οι δοκιμές και οι μικρές τροποποιήσεις κράτησαν μέχρι τον Απρίλιο του 1936. Αποδείχτηκε όμως ότι η ταχύτητα ήταν μεγαλύτερη από την αναμενόμενη, 28 κόμβοι. Εφοδιάστηκε με έξι πυροβόλα των οκτώ ιντσών, τοποθετημένα ανά τρία σε δύο πυργίσκους και οκτώ πυροβόλα των έξι ιντσών, τοποθετημένα σε ανεξάρτητους πυργίσκους. Η δοκιμή των πυροβόλων έγινε στα Κανάρια νησιά στο διάστημα 6 έως 26 Ιουνίου 1936. Το σκάφος συμμετείχε σε ασκήσεις και επιχειρήσεις στον Ισπανικό εμφύλιο καθώς και σε επίσημες εκδηλώσεις, όπως στην καθέλκυση του βαρέος καταδρομικού Πριντς Όιγκεν (Prinz Eugen) τον Αύγουστο του 1938, ενώ λίγο αργότερα τα αντιαεροπορικά πυροβόλα του αντικαταστάθηκαν με ισχυρότερα. Την 1η Νοεμβρίου 1938 κυβερνήτης του σκάφους ανέλαβε ο Πλοίαρχος Χανς Λάνγκσντορφ (Hans Langsdorff).
Οι αντίπαλες δυνάμεις
Όταν το Γκραφ Σπέε εντοπίστηκε στο νότιο Ατλαντικό, οι Βρετανοί διέθεταν στην περιοχή μόνο τρία καταδρομικά: Το βαρύ καταδρομικό Έξετερ (HMS Exeter), με πυροβόλα των οκτώ ιντσών και τα ελαφρά καταδρομικά Αχιλλέας (HMS Achilles), προερχόμενο από το Ναυτικό της Νέας Ζηλανδίας και Αίας (HMS Ajax), εξοπλισμένα με πυροβόλα των έξι ιντσών. Και τα τρία σκάφη υπερτερούσαν σε ταχύτητα του Γκραφ Σπέε, φθάνοντας τους 30 κόμβους, αλλά βέβαια είχαν υποδεέστερο εξοπλισμό σε πυροβόλα. Η μοίρα αυτή - επονομαζόμενη "Δύναμη G" - περιλάμβανε και ένα ακόμη βαρύ καταδρομικό, το Κάμπερλαντ (HMS Cumberland), αλλά εκείνη την περίοδο βρισκόταν για ανεφοδιασμό στις νήσους Φώκλαντ. Διοικητής της μοίρας ήταν ο Πλοίαρχος Χένρι Χάργουντ (Henry Harwood). Ωστόσο τα τρία βρετανικά σκάφη αντιμετωπίζουν αντίπαλο του οποίου το βοηθητικό πυροβολικό ισοδυναμεί με το δικό τους κύριο.
Η σύγκρουση
Το θωρηκτό αποπλέοντας από το Βιλχελμσχάβεν στις 21 Αυγούστου 1939 είχε λάβει διαταγές επίθεσης κατά κάθε αντίπαλου σκάφους, εμπορικού ή πολεμικού. Στις 30 Σεπτεμβρίου βυθίζει το SS Clement, τον Οκτώβριο συναντά και βυθίζει τα εμπορικά SS Newton Beech, SS Ashlea, SS Huntsman και MV Trevanion.
Ο Λάνγκσντορφ έχοντας πληροφορηθεί ότι το βρετανικό ναυτικό αναζητά το Γκραφ Σπέε έκανε πρώτα ένα κύκλο στον Ινδικό ωκεανό, ελπίζοντας να παραπλανήσει τους Βρετανούς, κάτι που εν μέρει πέτυχε. Εκεί βύθισε το MV Africa Shell. Επιστρέφοντας στο νότιο Ατλαντικό συναντά και βυθίζει τα SS Doric Star, SS Tairoa και SS Streonshalh. Συνολικά βύθισε εννέα συμμαχικά σκάφη χωρητικότητας περίπου 50.000 τόνων. Ωστόσο, όλες οι βυθίσεις ήταν σύμφωνες με τη Συνθήκη της Γενεύης: Το θωρηκτό σταματούσε τα αντίπαλα εμπορικά, έδινε εντολή να εκκενωθούν από το πλήρωμα και, αφού ειδοποιούσαν παραπλέοντα σκάφη για την περισυλλογή του πληρώματος, τα βύθιζε (ορισμένα πληρώματα τα περισυνέλεξε το ίδιο το θωρηκτό). Δικαίως ο κυβερνήτης του υπερηφανευόταν ότι "δεν έγινε αφορμή να χυθεί ούτε μια σταγόνα αίμα" Ο Λάνγκσντορφ, ύστερα από την εκτεταμένη του περιπολία και αναφέροντας τις μικροαβαρίες που είχε υποστεί το σκάφος, γνωστοποιεί την πρόθεσή του να επιστρέψει στη Γερμανία για τις απαραίτητες μικροεπισκευές και συντηρήσεις. Του δόθηκε η διαταγή να μην εμπλακεί σε μάχη με αντίπαλα πολεμικά, αλλά ο κυβερνήτης αποφάσισε ότι εφόσον επέστρεφε στη Γερμανία δεν υπήρχε λόγος μη εμπλοκής με μικρότερα σκάφη.
Στις 13 Δεκεμβρίου 1939 και ενώ βρισκόταν κοντά στις εκβολές του ποταμού Πλέιτ, ο Λάνγκσντορφ διακρίνει από μακριά μια στήλη καπνού. Πιστεύοντας ότι πρόκειται για ένα ακόμη εμπορικό - θύμα κατευθύνει το σκάφος προς τα εκεί, για να διαπιστώσει ότι ο καπνός προερχόταν από το Έξετερ. Ετοιμάζεται να το αντιμετωπίσει, αλλά διακρίνει και τα άλλα δύο αντίπαλα σκάφη. Αρχικά και λόγω της απόστασης εκτίμησε ότι πρόκειται για αντιτορπιλικά. Όταν διαπιστώνει ότι πρόκειται για καταδρομικά, είναι πλέον αργά για να αλλάξει πορεία. Το μόνο που απομένει είναι να εμπλακεί σε μάχη, δεδομένης και της μεγαλύτερης ταχύτητας των αντιπάλων του. Οι καιρικές συνθήκες είναι πολύ καλές, ελαφρός άνεμος και θάλασσα ήρεμη.
Το πλήρωμα του θωρηκτού μεταφέρθηκε στην Αργεντινή, όπου υποχρεώθηκε να παραμείνει ως τον τερματισμό του Πολέμου. Πολλά μέλη του πληρώματος αποφάσισαν να παραμείνουν στη χώρα και ύστερα από τον Πόλεμο.
Απολογισμός
Η ναυμαχία του Ρίβερ Πλέιτ στοίχισε 36 νεκρούς και 102 τραυματίες στους Γερμανούς και 72 νεκρούς και 28 τραυματίες στους Βρετανούς. Το γερμανικό θωρηκτό βυθίστηκε, ενώ το Έξετερ ύστερα από μικροεπισκευές στα Φώκλαντ επέστρεψε στη Βρετανία όπου επισκευάστηκε και ξαναμπήκε σε ενεργό υπηρεσία για να βυθιστεί τελικά στη ναυμαχία της Ιάβας στις αρχές του 1942. Η ναυμαχία του Ρίβερ Πλέιτ αποτέλεσε νίκη για το βρετανικό ναυτικό και, μέχρι την εμφάνιση του "Μπίσμαρκ" εκμηδένισε την απειλή των εμπορικών σκαφών από πολεμικά σκάφη επιφανείας.
Η βύθιση του σκάφους σε τόσο μικρό βάθος, ωστόσο, αποτέλεσε σφάλμα: Βρετανοί ειδικοί "επισκέφτηκαν" το ναυάγιο και διαπίστωσαν πώς οι Γερμανοί είχαν καταφέρει να κατασκευάσουν θωρηκτό με τόσο μικρό εκτόπισμα: Ορισμένα τμήματα του σκάφους (όσα δεν έρχονταν σε επαφή με θαλάσσιο νερό) είχαν κατασκευαστεί από αλουμίνιο, ενώ στο κύτος του σκάφους η αρμολόγηση των πλακών δεν είχε γίνει με πριτσίνια αλλά με ηλεκτροκόλληση, τεχνική που δεν είχε εφαρμοστεί μέχρι τότε. Εξέτασαν, επίσης, το σύστημα εντοπισμού σκαφών (ένα είδος ραντάρ που είχε επονομαστεί Seetakt) και έφεραν τμήματά του στη Βρετανία για περαιτέρω εξέταση.
Ο Χίτλερ είχε εκμανεί με τη στάση του Πλοιάρχου του, ωστόσο δε μπόρεσε να τον δικάσει. όπως ήταν η πρόθεσή του, ύστερα από την αυτοκτονία του. Την επόμενη της βύθισης του Γκραφ Σπέε διέταξε τη μετονομασία του δίδυμου σκάφους που έφερε το όνομα Ντόιτσλαντ (= Γερμανία) σε Λύτσοβ (Lützow) καθαρά για λόγους γοήτρου και προλήψεων.
Γερμανική ιστορία
Η Γερμανική ιστορία είναι η ιστορία των Γερμανών από τις αρχές τους μέχρι σήμερα. Σύμφωνα με διάφορα ευρήματα, η περιοχή της σημερινής Γερμανίας κατοικείται εδώ και 700.000 χρόνια. Οι πρώτοι οικισμοί εμφανίζονται πριν από περίπου 500.000 χρόνια.
Προϊστορία
thumb|right|Η Μάχη του Τευτοβούργιου δρυμού Πρώτη φορά αναφέρονται κελτικά και γερμανικά φύλα από τους Έλληνες και Ρωμαίους της προχριστιανικής εποχής. Από το 58 π.Χ. και μετά, τα νερά του Ρήνου αποτελούν φυσικά σύνορα με την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Οι Ρωμαίοι δοκιμάζουν μόνο μία φορά να επεκταθούν ανατολικά του ποταμού (Μεγάλη Γερμανία) με τραγικά γι' αυτούς αποτελέσματα, αφού το 9|9 μ.Χ. κατασφάζονται στον Τευτοβούργιο Δρυμό. Ο ρωμαίος ιστοριογράφος Τάκιτος γράφει το 98 μια πρώτη ιστορία των γερμανικών περιοχών. Μεταξύ 1ου και 6ου αιώνα τα γερμανικά φύλα εξαπλώνονται στην Ευρώπη και αναμιγνύονται με τους Κέλτες. Μεγάλες εκτάσεις των σημερινών ανατολικών κρατιδίων της Γερμανίας μέχρι το μεσαίωνα ανήκουν πολιτιστικά στον σλαβικό χώρο (Germania Slavica). Κατά τα τέλη του μεσαίωνα οι πληθυσμοί αυτοί γερμανοποιούνται.
Βασίλειο των Φράγκων και Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (800-1806)
Υπό την ηγεσία του πρώτου αυτοκράτορα στην δυτική Ευρώπη μετά τους Ρωμαίους, του Καρλομάγνου, το Βασίλειο των Φράγκων αγωνίζεται από το 800 και μετά να γίνει πρώτη ευρωπαϊκή δύναμη. Η αυτοκρατορία του όμως δεν θα διαρκέσει για πολύ και τελικά χωρίζεται από τους διαδόχους του στο γαλλόφωνο Δυτικό Βασίλειο των Φράγκων και το γερμανόφωνο Ανατολικό Βασίλειο των Φράγκων.
Στις 2 Φεβρουαρίου του 962 ο Όθων Α΄ στέφεται στη Ρώμη πρώτος αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους.
Το δυτικό βασίλειο εξελίσσεται σε εθνικό κράτος (τη σημερινή Γαλλία), ενώ στην ανατολή τα τοπικά βασίλεια καταφέρνουν να επιβάλλουν όλο και περισσότερο τα συμφέροντά τους, ώστε η Αγία Αυτοκρατορία να διαιρεθεί με την πάροδο των αιώνων σε πολυάριθμα ανεξάρτητα βασίλεια και ελεύθερες πόλεις (Freie Reichsstadt). Μετά τον Τριακονταετή πόλεμο (1618-1648), ο οποίος χωρίζει τη δυτική Ευρώπη σε καθολικούς και προτεστάντες, ο αυτοκράτορας της Αγίας Αυτοκρατορίας χάνει την δύναμή του και ντε φάκτο παραμένει συμβολική μορφή.
Ο δρόμος προς το γερμανικό εθνικό κράτος (1806-1871)
Η κατάσταση αυτή διατηρείται μέχρι το 1806. Τότε ο αυτοκράτορας της Αγίας Αυτοκρατορίας, Φραγκίσκος Β΄, υποχρεώνεται από τον Ναπολέοντα να παραιτηθεί. Ο Ναπολέων ενώνει πολλά από τα γερμανικά βασίλεια και πολλές από τις ελεύθερες πόλεις (κάποτε περισσότερες από 80) χάνουν την ανεξαρτησία τους.
Το Κογκρέσο της Βιέννης συνεχίζει την πολιτική της ένωσης με αποτέλεσμα της ίδρυσης της Γερμανικής Ομοσπονδίας, η οποία αποτελείται από 38 γερμανικά κράτη. Η ισχυρότερη δύναμη εντός της χαλαρής αυτής ομοσπονδίας είναι η Αυστρία.
Μετά από την αποτυχημένη επανάσταση εναντίον των Αψβούργων στις 11 Μαρτίου 1848, οι συγκρούσεις μεταξύ της Αυστρίας και μιας νέας γερμανικής δύναμης, της Πρωσίας, συνεχώς και αυξάνονται. Το αποτέλεσμα είναι ο Γερμανο-αυστριακός πόλεμος του 1866. Αφού η Πρωσία νικά την Αυστρία, η Γερμανική Ομοσπονδία διαλύεται.
Το Γερμανικό Ράιχ (1871-1945)
thumb|right|300px|Ανακήρυξη του [[Γερμανικό Ράιχ|Γερμανικού Ράιχ στο υπό κατάληψη Ανάκτορο των Βερσαλλιών, Παρίσι, 1871. Ο Βίσμαρκ στο κέντρο με λευκή στολή. Πίνακας του Anton von Werner]]
Ομοσπονδιακή Αυτοκρατορία (Kaiserreich)
Μετά το Γάλλο-Πρωσικό πόλεμο του 1871/72 ιδρύεται η Γερμανική Ομοσπονδία του Βορρά με πρώτη δύναμη την Πρωσία και δίχως την Αυστρία.
Το ίδιο έτος 1871 οι Γερμανοί ηγεμόνες ανακηρύττουν στα ανάκτορα των Βερσαλλιών την Γερμανική Ομοσπονδιακή Αυτοκρατορία (το Ράιχ) και προσφέρουν το στέμμα στον Γουλιέλμο Α' της Πρωσίας. Ο Ότο φον Βίσμαρκ ονομάζεται καγκελάριος της αυτοκρατορίας.
Κατά τη δεκαετία του 1880, το Ράιχ αποκτά αποικίες στην Αφρική και στην Ασία.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Στα τέλη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου βρίσκει με την Γερμανική επανάσταση του 1918 και η μοναρχία το τέλος της στο Ράιχ, αλλά και στην Αυστροουγγαρία. Ο Γουλιέλμος Β΄ παραιτείται και το Ράιχ μετατρέπεται σε Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Με την συνθήκη των Βερσαλλιών οι Γερμανοί χάνουν μεγάλες εκτάσεις (στο σύνολο περίπου 11%) του κράτους τους στη Γαλλία, το Βέλγιο, τη Τσεχοσλοβακία, τη Δανία, τη Λιθουανία και τη Πολωνία. Επίσης χάνουν όλες τις αποικίες τους και υποχρεώνονται να πληρώνουν αρκετά μεγάλο ετήσιο ποσό επανορθώσεων στις νικητήριες δυνάμεις για περίπου 80 χρόνια.
Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
Η Γερμανία της μορφής του Τρίτου Ράιχ ακολουθεί από το 1933 αυστηρή επεκτατική πολιτική: Το 1938 ο ηγέτης της Γερμανίας, Αδόλφος Χίτλερ, ενσωματώνει την πατρίδα του Αυστρία (υπό τον πανηγυρισμό μεγάλου μέρους του αυστριακού λαού) στο Ράιχ (προσάρτηση της Αυστρίας). Το ίδιο έτος εξασφαλίζει με την συμφωνία του Μονάχου την προσάρτηση της Σουδητίας (περιοχή Γερμανόφωνων της Τσεχοσλοβακίας) στο Ράιχ.
Οι νικητήριες δυνάμεις ΗΠΑ, ΕΣΣΔ και Ηνωμένο Βασίλειο, όπως και η κατοπινή κατοχική δύναμη Γαλλία ιδρύουν στις κατεχόμενες ζώνες τους νέο δημοκρατικό κράτος ενώ η σταλινική Σοβιετική Ένωση ιδρύει σοσιαλιστικό κράτος. Η Γαλλία και η ΕΣΣΔ έχουν επεκτατικούς σκοπούς εις βάρους της ηττημένης Γερμανίας.
Έτσι, η Γερμανία χάνει μεγάλα μέρη της ανατολικής της επικράτειας, κυρίως στην Πολωνία, ενώ το βόρειο τμήμα της ανατολικής Πρωσίας ενσωματώνεται στην ΕΣΣΔ. Οι δυτικές δυνάμεις δέχονται την ιμπεριαλιστική αυτή πολιτική της Σοβιετικής Ενώσεως τον Ιούλιο του 1945 στην Διάσκεψη του Πότσνταμ. Η άμεση συνέπεια είναι ο διωγμός των γερμανικών πληθυσμών της νέας σοβιετικής ζώνης επιρροής, οι περισσότεροι από την Πολωνία και την Τσεχοσλοβακία (Σουδητία). Το Γερμανικό Γ΄ Ράιχ διαλύεται και στον πυρήνα του δημιουργούνται δύο νέα κράτη: η σημερινή Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (παλαιότερα ανεπισήμως και Δυτική Γερμανία) και η Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας (η λεγόμενη Ανατολική Γερμανία, DDR), η οποία θα υπάρξει μέχρι το 1990, οπότε και τα δύο αυτά κράτη συνενώνονται αποτελώντας την σημερινή Γερμανία Η Δημοκρατία της Αυστρίας επανιδρύεται με τα παλαιά της σύνορα.
Μεταπολεμική ιστορία (από το 1949)
Στις 23 Μαΐου 1949 ψηφίζεται το σύνταγμα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, η οποία ιδρύεται στις τρεις ζώνες κατοχής των δυτικών δυνάμεων. Η Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας ιδρύεται στις 7 Οκτωβρίου 1949 στην σοβιετική ζώνη. Μεγάλες εκτάσεις (της ανατολής) του πρώην Γερμανικού Ράιχ παραχωρούνται στις γειτονικές χώρες. Ο κατοπινός ψυχρός πόλεμος μεταξύ ανατολής και δύσεως χωρίζει την κεντρική Ευρώπη, συμπεριλαμβάνοντας τα δύο γερμανικά κράτη με το λεγόμενο "σιδηρούν παραπέτασμα" (Iron Curtain). Στα τέλη της δεκαετίας του 80 η αλλαγή της ηγεσίας της Σοβιετικής Ενώσεως οδηγεί σε πολιτική σύγκλισης, σε (ειρηνικές) επαναστάσεις και τελικά στην πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος της Ανατολικής Γερμανίας και των άλλων χωρών μελών του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Με την πτώση του σιδηρούν παραπετάσματος στην κεντρική Ευρώπη ανοίγουν και τα σύνορα μεταξύ δυτικής και ανατολικής Γερμανίας. thumb|right|Ο [[Χέλμουτ Κολ, πρώτος καγκελάριος της ενωμένης Γερμανίας]] Στις 3 Οκτωβρίου 1990 πραγματοποιείται η προσχώρηση της Ανατολικής Γερμανίας στο δυτικό κράτος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας. Η προσχώρηση αυτή ονομάστηκε γερμανική επανένωση. Οι δυνάμεις κατοχής του Β' Παγκοσμίου Πολέμου εγκαταλείπουν την χώρα, που σημαίνει για την μεγαλωμένη πλέον Γερμανία την επανόρθωση της ανεξαρτησίας της.
ΦΚ Σαλόν
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1926 Κατηγορία:ΦΚ Σαλόν
Μαργαρίτα της Λωρραίνης, δούκισσα της Ορλεάνης
Η Μαργαρίτα, γαλλ. Marguerite de Lorraine (22 Ιουλίου 1615 - 13 Απριλίου 1672) από τον Οίκο της Λωρραίνης ήταν κόρη του δούκα της Λωρραίνης και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Ορελάνης.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1632 τον Γκαστόν των Βουρόνων δούκα της Ορλεάνης και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Λωρραίνης Κατηγορία:Δούκισσες του Αλανσόν Κατηγορία:Δούκισσες της Ορλεάνης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γαλλίας
Πανταζής (αποσαφήνιση)
Το ελληνικό όνομα Πανταζής μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα ακόλουθα πρόσωπα:
Ως βαφτιστικό όνομα
Κατηγορία:Ελληνικά επώνυμα
Μάσσιμο Παλλοττίνο
Ο Μάσσιμο Παλλοττίνο (Ιταλικά: Massimo Pallottino) (Ρώμη, 9 Νοεμβρίου 1909 – Ρώμη, 7 Φεβρουαρίου 1995) ήταν Ιταλός αρχαιολόγος ειδικευμένος στην ετρουσκική τέχνη και πολιτισμό.
Σταδιοδρομία
Ο Παλλοττίνο ήταν μαθητής του Τζιούλιο Κουιρίνο Τζιλιόλι (Giulio Quirino Giglioli) και εργάστηκε από νωρίς ως αρχαιολόγος στο ναό του Απόλλωνα στην ετρουσκική πόλη Βήιοι. Στην ουσία ο Παλοτίνο δημιούργησε τη σύγχρονη επιστήμη της Ετρουσκολογίας και εκπαίδευσε πολλούς από τους κορυφαίους επαγγελματίες του. Έκδωσε ένα τεράστιο σώμα κειμένων κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του και δημιούργησε ένα ερευνητικό κέντρο στη Ρώμη, που σήμερα είναι γνωστό ως C.N.R. per l'Archeologia etrusco-italica. Άσκησε επίσης σημαντική επίδραση για την ίδρυση του Istituto Nazionale di Studi Etruschi e Italici (Εθνικό Ινστιτούτο Ιταλικών και Ετρουσκικών Σπουδών) και για την περιοδική του έκδοση, Studi Etruschi. Το έργο του καλύπτει την ετρουσκική τέχνη, τον πολιτισμό και τη ετρουσκική γλώσσα. Ένας από τα σημαντικότερα έργα του ήταν το εγχειρίδιο Etruscologia (Ετρουσκολογία), που δημοσιεύθηκε αρχικά το 1942 στο Μιλάνο, αλλά είναι μεταφρασμένο σήμερα σε πολλές γλώσσες και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από μελετητές και σπουδαστές της ετρουσκικής αρχαιολογίας. Ο Παλλοττίνο ήταν μέλος του διδακτικού προσωπικού του πανεπιστημίου της Ρώμης.
Το 1937 ο Παλλοττίνο έγραψε ένα κριτικό άρθρο για τον «Ετρούσκο Πολεμιστή» που αγοράστηκε από το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (από τον Τζον Μάρσαλ, υπό τη διεύθυνση της Γκιζέλα Ρίχτερ) θεωρώντας το πλαστό. Ο Ρίχτερ ήταν αμετάπειστος για τη γνησιότητα του έργου, αλλά ο Παλοτίνο τελικά αποδείχθηκε σωστός, όπως έδειξε ο Χάρολντ Πάρσονς το 1961. Ο Παλοτίνο επεσήμανε ότι η ετρουσκική τέχνη προέκυψε από τον ελληνικοποιημένο κόσμο. Έγραψε, επίσης, τον τόμο για την Ετρουσκική Ζωγραφική (1952) στις σειρά του Άλμπερτ Σκίρα Οι Μεγάλοι Αιώνες της Ζωγραφικής. Το 1971 στο έργο του Civiltà Artistica Etrusco-italica συνοψίζονται δύο γενιές έργου στην ιταλική αρχαιολογία.
Αναγνώριση
Κέρδισε το Βραβείο Balzan στον τομέα των επιστημών της αρχαιότητας το 1982 «για το ερευνητικό έργο και τις ανακαλύψεις της εξαιρετικής σημασίας που πραγματοποιούνται στον τομέα των επιστημών της αρχαιότητας μέσα από την ανασκαφή στους Πύργους, και τη συμβολή του στην ερμηνεία της ετρουσκικής γλώσσας, καθώς και για την έρευνά του σχετικά με την προέλευση της αρχαίας Ρώμης και των λαών της προρωμαϊκής Ιταλίας». Στα κριτήρια συμπεριλήφθηκε η ανακάλυψη των Πινακίδων των Πύργων Έλαβε επίσης το Βραβείο Erasmus το 1984.
Το 1997, η μνήμη και η καριέρα του Παλλοττίνο τιμήθηκε με τη δημοσίευση δύο τόμων του Etrusca et Italica: Scritti in ricordo di Massimo Pallottino. Ανάμεσα στους μαθητές του ήταν ο Τζιοβάνι Κολόνα (Giovanni Colonna), μία από τις ηγετικές φυσιογνωμίες στη σύγχρονη Ετρουσκολογία.
Σημειώσεις παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί αρχαιολόγοι Κατηγορία:Παραλήπτες του βραβείου Erasmus
Το δικαίωμα στο κατούρημα (καμπάνια)
«Το δικαίωμα στο κατούρημα» (The Right To Pee) είναι μία εκστρατεία ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης που πραγματοποιείται στη Βομβάη της Ινδίας από την CORO. Σκοπός της είναι να ευαισθητοποιηθεί ο κόσμος για το μεγάλο πρόβλημα που υπάρχει, ιδιαίτερα για τις εργαζόμενες γυναίκες.
Το πρόβλημα
Στην Ινδία, στις περισσότερες περιοχές, μόνο μία στις τρεις δημόσιες τουαλέτες έχει χώρο για γυναίκες. Το πρόβλημα επιτείνεται καθώς σε πολλές από αυτές, ενώ για τους άντρες η πρόσβαση είναι δωρεάν, οι γυναίκες υποχρεώνονται να πληρώσουν, είτε γιατί είναι η πολιτική των τοπικών αρχών είτε γιατί οι υπάλληλοι, παρανόμως, τις υποχρεώνουν να πληρώσουν.
Στα περισσότερα καταστήματα δεν υπάρχουν καν τουαλέτες ή δεν υπάρχουν γυναικείες τουαλέτες ή προορίζονται αποκλειστικά για τους πελάτες. Η ανυπαρξία τουαλετών (δημόσιων ή μέσα στις επιχειρήσεις) επιτείνει το πρόβλημα των βιασμών στην Ινδία, αφού οι γυναίκες, πολλές φορές, αναγκάζονται να πηγαίνουν σε δημόσιους χώρους είτε για τη δική τους ανάγκη είτε των παιδιών τους. Πολλές γυναίκες αναγκάζονται να μην πίνουν νερό κατά τη διάρκεια της εργασίας τους με αποτέλεσμα να δημιουργούνται σοβαρά προβλήματα υγείας λόγω αφυδάτωσης.
Το Δεκέμβριο του 2014 το ανώτατο Δικαστήριο της Βομβάης εξέδωσε απόφαση με την οποία υποχρεώνει τις τοπικές δημόσιες επιχειρήσεις να εκδώσουν οδηγίες για τη δημιουργία δημόσιων τουαλετών για τις γυναίκες, κοντά σε πολυσύχναστους δρόμους, με καταληκτική ημερομηνία το Μάρτιο του 2015 Παρόλες τις διαβεβαιώσεις του Brihanmumbai Municipal Corporation δεν έχουν ακόμη προχωρήσει οι εργασίες. Σύμφωνα με την Mumbai Mirror, μέχρι το Φεβρουάριο του 2016 ούτε μία ρουπία από τα 5 κρορ (50 εκατομμύρια) ρουπίες που είχαν εγκριθεί δεν είχε εκταμιευθεί με κίνδυνο να χαθούν.
Η καμπάνια
Η εκστρατεία ξεκίνησε το 2011 από την CORO, οργάνωση που έχει σαν κύριο σκοπό της τον αλφαβητισμό των κατοίκων των παραγκουπόλεων. Η εκστρατεία χορηγείται, μεταξύ άλλων, και από τη UNICEF.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δικαιώματα των γυναικών
Δαμηγέρων
Το έργο αυτό του Δημογέροντος, που είχε γραφτεί αρχικά στην ελληνική απειχόντας παλαιότερα κείμενα φαίνεται πως εγνώριζε ο Απουλήιος, καθώς επίσης είναι γνωστό και ένα αρχαίο ποίημα της ορφικής λογοτεχνίας. Ωστόσο η λατινική μετάφραση του 6ου αιώνα χρησιμοποιήθηκε ως πηγή του Αέτιου με το όνομα Δημοσθένης Διογένης και φαίνεται πως αυτό είχε επηρεάσει σημαντικά τους μάγους-ιατρούς του Μεσαίωνα για τους οποίους και αποτελούσε σπουδαιότατη επιστημονική πραγματεία.
Το σύγγραμμα αυτό του Δαμηγέροντος περιλαμβάνεται σε όλη τη σχετική βιβλιογραφία περί των ιδιοτήτων των λίθων ως "Λιθικά". Βάσει δε αυτού έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα πολλά σχετικά βιβλία με ίδιο αντικείμενο.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος Κατηγορία:Μαγεία
Μπίχατς
Το Μπίχατς (κυριλλικά: Бихаћ) είναι πόλη στα βορειοδυτικά της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης και εντός του Καντονιού της Ούνα-Σάνα. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της απογραφής του 2013, η πόλη αριθμούσε 43,007 κατοίκους και η μητροπολιτική περιοχή της, γνωστή ως Γκραντ Μπίχατς, αριθμούσε 61,186 κατοίκους.
Το Μπίχατς διασχίζεται από τον ποταμό Ούνα, τον «μοναδικό», ο οποίος έλαβε την ονομασία του λόγω της θρυλικής καθαρότητας των υδάτων του. Η πόλη αποτελεί διοικητικό κέντρο του Καντονιού της Ούνα-Σάνα.
Γεωγραφία
μικρογραφία|κέντρο|Άποψη του ποταμού [[Ούνα (ποταμός)|Ούνα στο ύψος του Μπίχατς.]]
Στα δυτικά, το έδαφος του Μπίχατς συνορεύει με την Κροατία (δήμοι του Ντόνι Λάπατς και της Πλίτβιτσκα Γιέζερα), στα βόρεια ευρίσκεται ο Δήμος του Τσάζιν, στα ανατολικά οι δήμοι της Μπόσανσκα Κρούπα και του Μπόσανσκι Πέτροβατς και στα νότια ο Δήμος του Ντρβαρ.
Ιστορία
Το Ραιτίνιο (σημερινό Γκόλουμπιτς, ευρισκόμενο σε απόσταση, περίπου, 10 χμ. από το Μπίχατς) ήταν ρωμαϊκή πόλη. Η ονομασία του Μπίχατς εμφανίζεται για πρώτη φορά το έτος 1260, εντός πράξης δωρεάς του βασιλέα Μπέλα Δ΄ της Ουγγαρίας της Δυναστείας των Άρπαντ στο κιστερκιανό μοναστήρι του Τόπουσκο, πλησίον του Ζάγκρεμπ.
Κατά την διάρκεια του Μεσαίωνα, το Μπίχατς αποτελούσε πόλη του Βασιλείου της Κροατίας. Η ονομασία του στα παλαιά κροατικά σημαίνει το βασιλικό φέουδο. Μετά την άλωση του Γιάιτσε, το Μπίχατς, μία εκ των κροατικών πρωτευουσών κατά την διάρκεια του Μεσαίωνα, περιήλθε υπό την κυριαρχία των Οθωμανών, υπό τον έλεγχο των οποίων και παρέμεινε για διάστημα τεσσάρων αιώνων. Έπειτα από διάστημα ενός αιώνα οθωμανικής κυριαρχίας, το Μπίχατς ενσωματώθηκε στο βοσνιακό πασαλίκι.
Το 1878, κατά την διάρκεια του Συνεδρίου του Βερολίνου, η Αυστροουγγαρία έλαβε το δικαίωμα κατάληψης της Βοσνίας. Το Μπίχατς αντιστάθηκε στους Αυστροούγγρους στρατιώτες για διάστημα άνω των είκοσι ημερών, ωστόσο, στις 19 Σεπτεμβρίου 1878, κατελήφθη. Κατά την διάρκεια της αυστροουγγρική περιόδου κυριαρχίας η οποία διήρκεσε από το 1878 έως το 1914, η πόλη γνώρισε μεγάλη αστική ανάπτυξη με την δημιουργία σχεδίου ρύθμισης, καθώς και την εγκατάσταση δικτύου ύδρευσης και ηλεκτροδότησης.
Κατά την διάρκεια της περιόδου του Μεσοπολέμου, η πόλη αποτέλεσε τμήμα του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας (ή Βασίλειο των Σλάβων του Νότου). Κατά την διάρκεια του πολέμου, αποτέλεσε το επίκεντρο της περιοχής αντίστασης στον κατακτητή, η οποία ήταν γνωστή ως Δημοκρατία του Μπίχατς. Μετά το πέρας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αποτέλεσε τμήμα της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας.
Μετά το πέρας του Πολέμου της Βοσνίας, τμήμα του Δήμου του Ντρβαρ, επίσης ευρισκόμενου εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, όμως εντός του Καντονιού 10, ενσωματώθηκε στον Δήμο του Μπίχατς.
Οικισμοί
μικρογραφία|κέντρο|upright=0.8|Τοποθεσία της Πόλεως του Μπίχατς εντός της [[Βοσνία και Ερζεγοβίνη|Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.]]
Το έδαφος της σημερινής Πόλεως του Μπίχατς αριθμεί 59 οικισμούς:
Κατανομή του πληθυσμού της πόλεως ανά εθνότητα (1991)
Το 1991, επί συνόλου 70,732 κατοίκων, ο πληθυσμός ήταν κατανεμημένος ως κάτωθι, :
Πολιτική
Έπειτα από τις τοπικές εκλογές του 2012, οι 30 έδρες της δημοτικής συνελεύσεως διαμοιράστηκαν όπως ακολουθεί :
Ο Εμντζάντ Γκαλιγιάσεβιτς, μέλος του Κόμματος Δημοκρατικής Δράσης (SDA), εξελέγη δήμαρχος του δήμου,.
Πολιτισμός
Το Μπίχατς αποτελεί ιδιαίτερα δραστήρια πόλη κατά την διάρκεια των θερινών μηνών, με εκδηλώσεις όπως το φεστιβάλ θεάτρου Bihaćko Ljeto (Καλοκαίρι του Μπίχατς) κατά την διάρκεια του Ιουνίου.
Αθλητισμός
Το Μπίχατς διαθέτει ποδοσφαιρική ομάδα, την ΝΚ Γιέντινστβο.
Τον Ιούλιο, η Una Regata προσελκύει αθλητές ράφτινγκ από όλο τον κόσμο, οι οποίοι λαμβάνουν μέρος στην κατάβαση του ποταμού Ούνα, κάνοντας στάσεις σε κάθε χωριό το οποίο διασχίζουν.
Εκπαίδευση
Το Πανεπιστήμιο του Μπίχατς ιδρύθηκε το 1997.
Οικονομία
Η σημερινή οικονομική δραστηριότητα του Μπίχατς βασίζεται στην ξυλεία, καθώς και την κλωστοϋφαντουργεία.
Αεροπορική βάση
Η αεροπορική βάση του Μπίχατς, επίσης γνωστή ως Ζέλιαβα, αποτελούσε, έως το 1992, την μεγαλύτερη στρατιωτική βάση του γιουγκοσλαβικού λαϊκού στρατού.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Οικισμοί του Μπίχατς
Δηνάριο (αποσαφήνιση)
Ο όρος Δηνάριο μπορεί να να αναφέρεται:
Δηνάριο
Dinaro
Παρίδες
Οι παρίδες (επιστημονική-λατινική ονομασία Paridae) είναι μια αρκετά μεγάλη οικογένεια στρουθιόμορφων ωδικών πτηνών. Περιλαμβάνει σήμερα 14 γένη, με 64 είδη συνολικά, που ζουν κυρίως στο Βόρειο Ημισφαίριο και την Αφρική. Στην Ελλάδα συναντώνται τουλάχιστον επτά είδη, γνωστά τα περισσότερα με την κοινή ονομασία παπαδίτσες.
Τα μέλη της οικογένειας είναι μικρά πουλιά με κοντό και ευθύγραμμο ράμφος, που ζουν κυρίως σε δασικές εκτάσεις. Μερικά είδη φέρουν λοφίο. Το μήκος σώματος κυμαίνεται από 10 έως 22 εκατοστά. Προσαρμόζονται εύκολα, τρώγοντας τόσο σπόρους όσο και έντομα. Πολλά είδη ζουν γύρω από ανθρώπινους οικισμούς.
Περιγραφή
Με την εξαίρεση των τριών μονοτυπικών γενών Sylviparus, Melanochlora και Pseudopodoces, τα είδη των παριδών μοιάζουν εξαιρετικά μεταξύ τους στην εμφάνιση, έχοντας χαρακτηρισθεί ως «μία από τις πλέον συντηρητικές οικογένειες πτηνών από άποψη γενικής μορφολογίας". Το τυπικό μήκος σώματος των ενηλίκων παριδών κυμαίνεται από 10 έως 16 εκατοστά, ενώ αν προστεθούν και τα μονοτυπικά γένη, αυτό το εύρος τιμών αυξάνεται στα 9 έως 21 εκατοστά. Ως προς τη μάζα σώματος, είναι από 5 έως 49 γραμμάρια. Η μεγαλύτερη ποικιλομορφία στην οικογένεια αφορά το πτέρωμα και ειδικότερα το χρώμα.
Τα ράμφη στις παρίδες είναι γενικώς βραχέα, ευθύγραμμα, λιγότερο ή περισσότερο χονδρά αναλόγως του είδους τροφής: τα πλέον εντομοφάγα είδη έχουν λεπτότερα ράμφη, ενώ όσα τρέφονται κυρίως με σπόρους έχουν πιο χονδρά. Το πιο ακραίο για την οικογένεια ράμφος, μακρύτερο και ελαφρώς καμπύλο, συναντάται στο ασιατικό μονοτυπικό γένος Pseudopodoces.
Γεωγραφική κατανομή και ενδιαίτημα
Η γεωγραφική κατανομή της οικογένειας είναι ευρύτατη και καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, της Ασίας, της Βόρειας Αμερικής και της Αφρικής. Το γένος Poecile συναντάται στην Ευρώπη, στην Ασία και στη Βόρεια Αμερική έως και το νότιο Μεξικό. Ορισμένα είδη αυτού του γένους έχουν από μόνα τους αρκετά μεγάλες γεωγραφικές κατανομές, π.χ. το Poecile cinctus ζει στη Σκανδιναβία, στον Καναδά και στην Αλάσκα. Τα περισσότερα είδη του γένους Periparus συναντώνται στη νοτιοανατολική Ασία. Μεταξύ τους συγκαταλέγονται και δύο είδη ενδημικά των Φιλιππίνων, ενώ το Periparus ater (γνωστό στην Ελλάδα ως «ελατοπαπαδίτσα») έχει αντιθέτως ευρύτατη κατανομή, από τις Βρετανικές Νήσους και τη Βόρεια Αφρική μέχρι την Ιαπωνία. Οι δύο λοφιοφόρες παρίδες του γένους Lophophanes έχουν αποκεκομμένη κατανομή, με το ένα είδος (τη σκουφοπαπαδίτσα) να συναντάται στην Ευρώπη και το άλλο στην κεντρική Ασία.
Το γένος Baeolophus είναι ενδημικό της Β. Αμερικής. Το γένος Parus περιλαμβάνει τον καλόγερο, που ζει από τη Δυτική Ευρώπη ίσαμε την Ινδονησία. Το γένος Cyanistes είναι ευρασιατικό (απαντώμενο και στη Β. Αφρική), ενώ τα τρία μονοτυπικά ιδιόμορφα γένη Pseudopodoces, Sylviparus και Melanochlora περιορίζονται όλα στην Ασία.
Ηθολογία
Οι παρίδες είναι δραστήρια, θορυβώδη και κοινωνικά πουλιά. Κατά την εποχή της αναπαραγωγής είναι χωροκτητικά, δηλαδή το κάθε ζεύγος ορίζει μια περιοχή και την υπερασπίζεται. Το υπόλοιπο έτος πάντως δεν διστάζουν να ενώνονται στο ίδιο κοπάδι με άλλα είδη πτηνών. Είναι πολύ ευπροσάρμοστες και, μετά τις κορακίδες και τους παπαγάλους, είναι ίσως τα πιο ευφυή πουλιά.
Φωνή
thumb|Κελάηδημα [[Καλόγερος (πτηνό)|καλόγερου στη Φινλανδία]] Οι παρίδες εμφανίζουν ποικιλία κλητικών ήχων και κελαηδημάτων. Είναι από τα πλέον «φλύαρα» πτηνά, καλώντας συνεχώς στις περισσότερες περιπτώσεις, τόσο πολύ, ώστε να σιωπούν μόνο για ειδικούς λόγους, π.χ. προκειμένου να αποφύγουν θηρευτές ή όταν παραβιάζουν την περιοχή ενός αντίζηλου. Σιγανές «κλήσεις επαφής» γίνονται όταν κυνηγούν την τροφή τους, ώστε να διευκολύνεται η συνοχή με τα άλλα άτομα της κοινωνικής τους ομάδας. Διαφορετικές κλήσεις εκφωνούνται σημαίνοντας συναγερμό. Ο αριθμός των τελικών συλλαβών αυτής της κλήσεως αυξάνεται ανάλογα με το επίπεδο κινδύνου που παρουσιάζει ο θηρευτής.
Διατροφή
thumb|Σφυροκόπημα είναι ένας συνήθης τρόπος για το άνοιγμα σκληρών σπόρων στις παρίδες. thumb|[[Γαλαζοπαπαδίτσα με ένα κομμάτι τροφής]] Οι παρίδες είναι γενικά εντομοφάγα πτηνά, που καταναλώνουν ευρύτατη ποικιλία μικρών εντόμων και άλλων ασπόνδυλων ζώων, ιδίως μικρές κάμπιες. Επίσης τρέφονται με σπόρους φυτών και κάρυα, ιδίως τον χειμώνα. Μια χαρακτηριστική μέθοδος της οικογένειας είναι να κρέμονται ανάποδα από κλαδιά, επιθεωρώντας έτσι την κάτω πλευρά φύλλων και μικρών κλαδιών, και μόλις ανακαλύψουν κάτι πετούν εύκολα και το συλλαμβάνουν. Σε περιοχές όπου συνυπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη της οικογένειας, το κάθε είδος αναζητεί την τροφή του σε διαφορετικά μέρη του δέντρου ή γενικότερα του ενδιαιτήματος, ανάλογα με το μέγεθός του: τα πιο μεγαλόσωμα είδη αναζητούν την τροφή τους στο έδαφος, τα μεσαίου μεγέθους στα χονδρά κλαδιά και τα μικρότερα είδη στα κλαράκια ή στα άκρα των κλαδιών. Αν βρουν έναν μεγάλο σπόρο που δεν μπορούν να καταπιούν, τον κρατούν ανάμεσα στα πόδια τους και τον σφυροκοπούν με το ράμφος τους μέχρι που να ανοίξει. Με αυτόν τον τρόπο μπορούν να ανοίξουν ένα φουντούκι μέσα σε 20 λεπτά περίπου. Μερικά γένη αποθηκεύουν τροφή για τον χειμώνα.
Αναπαραγωγή
Οι παρίδες φωλιάζουν σε κοιλότητες, συνήθως μέσα σε κουφάλες δέντρων, αν και ο Pseudopodoces κατασκευάζει τη φωλιά του στο έδαφος. Τα περισσότερα είδη που φωλιάζουν σε δέντρα σκάβουν τις φωλιές τους και ο αριθμός των αβγών που γεννιούνται ανά ζεύγος σε μία περίοδο αναπαραγωγής ποικίλλει από δύο στο είδος Periparus rubidiventris των Ιμαλαΐων μέχρι και 10 έως 14 στη γαλαζοπαπαδίτσα. Οι τελευταίοι είναι πολύ μεγάλοι αριθμοί για είδος του οποίου οι νεοσσοί χρειάζονται καιρό ώσπου να μπορέσουν να πετάξουν. Μάλιστα σε ευνοϊκές συνθήκες μια γαλαζοπαπαδίτσα παρατηρήθηκε να γεννά 19 αβγά σε μία και μόνη εποχή αναπαραγωγής, που είναι ο μεγαλύτερος αριθμός για οποιοδήποτε είδος πτηνού του οποίου οι νεοσσοί έχουν αργή ανάπτυξη.
Πολλά αφρικανικά είδη παριδών, όπως και ο Pseudopodoces, είναι «συνεργατικοί ανατροφείς», ενώ ακόμα και παρίδες που ανατρέφουν ανά ζεύγος τους νεοσσούς τους είναι συχνά πολύ κοινωνικές και διατηρούν σταθερά κοπάδια σε όλη τη μη αναπαραγωγική εποχή.
Οι παρίδες έχουν πολλούς τρόπους για να προσελκύουν το ταίρι τους, με κυριότερο τον περίτεχνο χορό τους. Μόνο η αρσενική γαλαζοπαπαδίτσα ζευγαρώνει με περισσότερα του ενός θηλυκά: όλα τα άλλα είδη της οικογένειας είναι γενικώς μονογαμικά. Το τάισμα του θηλυκού από το αρσενικό είναι χαρακτηριστική συμπεριφορά των ειδών που ανατρέφουν ως ζεύγος τους απογόνους τους, προς καλύτερη αντιμετώπιση της δυσκολίας της ανατροφής των πολλών απογόνων ανά έτος.
Συστηματική και ταξινομική
thumb|Η καστανοπαπαδίτσα κατατασσόταν παλαιότερα στο γένος Parus, αλλά σήμερα έχει μεταταχθεί στο γένος Poecile. Στις αρχές του 21ου αιώνα από το μεγάλο τότε γένος Parus αποσπάσθηκαν αρκετά άλλα γένη. Αρχικώς, στη δεκαετία του 1990, τα γένη Pseudopodoces, Baeolophus, Melanochlora, and Sylviparus θεωρήθηκε από τα μέχρι τότε διαθέσιμα δεδομένα ότι ήταν ξεχωριστά από το Parus. Σήμερα έχουν προστεθεί και άλλα είδη που θεωρούνται ξεχωριστά, όπως διαπιστώθηκε με ανάλυση ακολουθιών στο μιτοχονδριακό DNA (κυτόχρωμα b), οπότε η καλύτερη οδός είναι να περιορισθεί το γένος Parus στον κλάδο των Parus major – Parus fasciiventer.
Στην ταξινόμηση πτηνών κατά Sibley-Ahlquist, η οικογένεια παρίδες είναι πολύ διευρυμένη, περιλαμβάνοντας συγγενείς ομάδες όπως οι ρεμιζίδες και ο αιγίθαλος, αλλά ενώ οι ρεμιζίδες είναι πολύ συγγενικές με τις παρίδες και θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν στην οικογένεια μαζί με τις στενοστιρίδες, ο αιγίθαλος δεν είναι. .
Εναλλακτικά, όλες οι παρίδες, εκτός από τα μονοτυπικά γένη και πιθανώς το γένος Cyanistes, αλλά μαζί με το Pseudopodoces, θα μπορούσαν να «στριμωχθούν» στο γένος Parus. Σε κάθε περίπτωση μπορούν να αναγνωρισθούν 4 μείζονες κλάδοι «τυπικών» παριδών: ο κλάδος του γένους Poecile, τα λοφιοφόρα είδη (Baeolophus και Lophophanes), οι Periparus-Pardaliparus και τέλος το Parus «με τη στενή έννοια» (sensu stricto) μαζί με τα γένη Melaniparus και Machlolophus. Ακόμα και έτσι, οι σχέσεις μεταξύ των κλάδων και αυτές μεταξύ των ειδών δεν είναι καθόλου κατασταλαγμένες. Η ανάλυση της μορφολογίας και της βιογεωγραφίας πιθανώς δίνει μια πιο στέρεη εικόνα από όσο τα μέχρι τώρα διαθέσιμα μοριακά δεδομένα.
Ρουθήνιοι
Σημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σλαβικά έθνη
Κατάλογος Ελληνικών ταινιών του 2009
Ο παρακάτω πίνακας περιλαμβάνει μερικές από τις ταινίες του Ελληνικού κινηματογράφου που κυκλοφόρησαν το 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες ανά έτος
Σαμουά Νιορταί ΦΚ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1925 Κατηγορία:Σαμουά Νιορταί ΦΚ
Cara al Sol
Το Cara al Sol (Αγγλικά: Αντιμετωπίζοντας τον Ήλιο) είναι ο ύμνος του Ισπανικού εθνικιστικού κόμματος Φάλαγγα. Οι στίχοι γράφτηκαν τον Δεκέμβριο του 1935 και συνήθως πιστώνονται στον αρχηγό της, Χοσέ Αντόνιο Πρίμο ντε Ριβέρα. Η μουσική σύνθεση έγινε από τον Juan Tellería και τον Juan R. Buendia. Οι συνθήκες δημιουργίας του τραγουδιού είναι άγνωστες. Οι Φαλαγγιστές χρειάζονταν ένα ανανεωμένο τραγούδι για να αντεπεξέλθουν στη δημοφιλή έκκληση του "El Himno de Riego" (επίσημος ύμνος της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας) και του "A las barricadas" (ένα πολύ δημοφιλές αναρχικό τραγούδι).
Ο Πρίμο ντε Ριβέρα συνέστησε μια επιτροπή, που συνήλθε στις 2 Δεκεμβρίου 1935 στο σπίτι του Marichu de la Mora Maura. Μεταξύ των παρόντων περιλαμβάνονταν οι José María Alfaro, Rafael Sánchez Mazas, Agustín (Así) de Foxá, Mourlane Michelena, Dionisio Ridruejo, Agustín Aznar και Luis Aguilar. Το αποτέλεσμα των προσπαθειών τους, είχε προσωρινά την ονομασία "Himno de Falange Española" (Ύμνος της Ισπανικής Φάλαγγας). Πρώτα πραγματοποιήθηκε στη Μαδρίτη το 1936.