cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αθανάσιος Αγγέλου
Βιογραφικά
Το 1989 επέστρεψε στην Ελλάδα για να λάβει τη θέση του επίκουρου καθηγητή Βυζαντινής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Από το 1995 είναι αναπληρωτής καθηγητής στο ίδιο πανεπιστήμιο. Διοικητικά καθήκοντα άσκησε ως πρόεδρος του τμήματος Φιλολογίας από το 2005-2009 και ως Κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής από το 2008-2013.
Ερευνητική δραστηριότητα
Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα εστιάζονται στην Βυζαντινή ρητορική και στην ιστορία της Βυζαντινής λογοτεχνίας κατά την ύστερη περίοδο. Ειδικότερα έχει ασχοληθεί με τα έργα των ιστορικών Νικήτα Χωνιάτη και Ιωάννη Καντακουζηνού ερευνώντας ζητήματα που αφορούν την δομή και διάρθρωση των έργων. Επίσης έχει ασχοληθεί μεταξύ άλλων με την προσωπικότητα και την σκέψη του Γενναδίου Σχολαρίου δίνοντας έμφαση στην χρήση του όρου Έλλην στο έργο του καθώς και στην θέση που κατέχει στην σκέψη του το γεγονός της άλωσης της Κωνσταντινούπολης το 1453.
Πολιτιστική δραστηριότητα
Έχει αναπτύξει επίσης εκτενή δραστηριότητα στον καλλιτεχνικό χώρο. Ως διευθυντής μιας σειράς εκδηλώσεων μουσικής, λόγου και εικόνας, σκοπεύει στην προβολή του Βυζαντίου ως μουσικού και λογοτεχνικού φαινομένου σε συνδυασμό με τις παραδόσεις της καθ’ ημάς Ανατολής καθώς επίσης και ως γεωγραφικού χώρου. Έχει συνεργαστεί με το μουσικό σχήμα Εν Χορδαίς της Θεσσαλονίκης και τον Κυριάκο Καλαϊτζίδη, τους ηθοποιούς Δημήτρη Καταλειφό, Λυδία Κονιόρδου, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Moni Ovadia, Alan Bates, την τραγουδίστρια Melihat Gülses από την Τουρκία, την Λιβανέζα Ghada Shbeir και μουσικούς από Τουρκία, Λίβανο, Ιταλία και Αγγλία σε παραστάσεις στο Λονδίνο, τις Βρυξέλες, την Βενετία (Βασιλική του Αγίου Μάρκου), την Αθήνα και τη Φιλιππούπολη/Plovdiv. Την συναυλία θρησκευτικής μουσικής που συνδιοργάνωσε με τoν Άγγλο μουσικό Guy Protheroe στον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου στο Λονδίνο παρακολούθησε ο πρίγκιπας Κάρολος της Ουαλίας και σχολίασε σε κύριο άρθρο της η εφημερίδα The Times του Λονδίνου. Τις καλλιτεχνικές εκδηλώσεις στην Βενετία κάλυψε τηλεοπτικά με ειδικό αφιέρωμα η κρατική τηλεόραση (ΕΤ3) ενώ την παράσταση Άκουσμα Παγκόσμιον στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών 2006 κάλυψε η ΕΤ1.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες βυζαντινολόγοι Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Football Malaysia LLP
Η Football Malaysia Limited Liability Partnership (FMLLP) είναι ο φορέας που είναι υπεύθυνος για τη διοργάνωση των επαγγελματικών πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου στη Μαλαισία. Ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια της ιδιωτικοποίησης του συστήματος ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Μαλαισίας. Η εταιρεία λειτουργεί και διευθύνει πέντε ποδοσφαιρικές διοργανώσεις της Μαλαισίας υπό τη δικαιοδοσία της, μεταξύ των οποίων η Λίγκα Σούπερ, η Λίγκα Πρέμιερ, το Λιγκ Καπ Μαλαισίας, το Κύπελλο Μαλαισίας και το Σούπερ Καπ Μαλαισίας. Στόχος του είναι να μετασχηματίσει και να μετακινήσει το μαλαισιανό ποδόσφαιρο προς τα εμπρός.
Ιστορία
Μετά τον ορισμό της MP & Silva από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μαλαισίας (FAM) ως Συνολικό Σύμβουλο για όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τα εμπορικά δικαιώματα για μια εκτεταμένη σειρά διοργανώσεων της FAM, ιδρύθηκε η Football Malaysia LLP με σκοπό τη διαχείρηση των κορυφαίων διοργανώσεων της Μαλαισίας, ενώ ο στόχος της εταιρείας MP & Silva και της FAM είναι να επεκτείνει την εμβέλεια εκπομπής και να μεγιστοποιήσει το εμπορικό δυναμικό των ιδιοτήτων της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στη Μαλαισία
Γλαύκος
Το όνομα Γλαύκος είναι αρχαίο Ελληνικό όνομα, προερχόμενο από το επίθετο γλαυκός (ανοιχτός γαλάζιος).
Με το όνομα αυτό αναφέρονται:
Πρόσωπα, θεότητες και όντα στην ελληνική μυθολογία:
Αρχαίοι:
Άλλες χρήσεις
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ονομάτων
Εσρέφ Βαΐζ
Ο Εσρέφ Βαΐζ είναι υπουργός στην 20ή κυβέρνηδη της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου, υπό τον πρωθυπουργό Φερντί Σαμπίτ Σογιέρ. Τα χαρτοφυλάκια του είναι η υγεία και η κοινωνική πρόνοια. Ονομάστηκε υπουργός τον Απρίλιο του 2005.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου
Εγώ και η Κατερίνα
Η ταινία Εγώ και η Κατερίνα είναι κωμωδία, Ιταλογαλλικής συμπαραγωγής, έτους 1980 και διάρκειας 105 λεπτών.
Υπόθεση
Ο Enrico (Αλμπέρτο Σόρντι,Alberto Sordi) έχει διαταραγμένες σχέσεις τόσο με τη σύζυγο, όσο και την ερωμένη του, ακόμα και με την υπηρέτριά του. Για τον λόγο αυτό αποφασίζει να τις ξεφορτωθεί όλες, και να ζήσει χωρίς σκοτούρες. Έχοντας εντυπωσιαστεί από μια υπηρέτρια-ρομπότ ενός φίλου του από την Αμερική, ο Enrico θεωρεί πως με ένα ρομπότ, το οποίο δεν θα έχει βούληση, θα βρει την πολυπόθητη γαλήνη. Έτσι αγοράζει κι αυτός ένα ολόιδιο… Το ρομπότ λέγεται Caterina και κάνει όλες τις δουλειές στο σπίτι τού Enrico. Αρχικά, όλα κυλούν ιδανικά και ο Enrico είναι απόλυτα ικανοποιημένος με την επιλογή του. Όταν όμως μπαίνει στη ζωή τού Enrico η πανέμορφη Elizabeth (Edwige Fenech), τότε αρχίζουν τα προβλήματα…
Συντελεστές
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1980 Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ιταλικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Αλμπέρτο Σόρντι
SSH
Το SSH (Secure Shell) είναι ένα ασφαλές δικτυακό πρωτόκολλο το οποίο επιτρέπει τη μεταφορά δεδομένων μεταξύ δύο υπολογιστών. Το SSH όχι μόνο κρυπτογραφεί τα δεδομένα που ανταλλάσσονται κατά τη συνεδρία, αλλά προσφέρει ένα ασφαλές σύστημα αναγνώρισης καθώς και άλλα χαρακτηριστικά όπως ασφαλή μεταφορά αρχείων (SSH File Transfer Protocol, SFTP), κλπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κρυπτογραφία Κατηγορία:Πρότυπα διαδικτύου
Αντριέν Κοχ
Η Αντριέν Κοχ (αγγλικά: Adrienne Koch) (1913 – 21 Αυγούστου 1971) ήταν Αμερικανίδα ιστορικός. Η ειδικότητά της ήταν η αμερικανική ιστορία του δέκατου όγδοου αιώνα.
Εκπαίδευση
Μετά το πτυχίο της από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, η Κοχ πήρε το μεταπτυχιακό της και το διδακτορικό της στη φιλοσοφία από την Κολούμπια.
Εκπαιδευτική σταδιοδρομία
Η Κοχ δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Τουλέιν, στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας του Μπέρκλεϋ και στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, πριν διοριστεί καθηγητής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ. Κατείχε ακόμα αυτή τη θέση όταν πέθανε στη Νέα Υόρκη στις 21 Αυγούστου 1971, σε ηλικία πενήντα οκτώ ετών.
Σεμιλιόν
200px|thumb|right|Το σεμιλιόν στην κοιλάδα Νάπα στις ΗΠΑ Το σεμιλιόν ή σεμιγιόν (γαλ. Sémillon) είναι μία ποικιλία της αμπέλου που χρησιμοποιείται για την παραγωγή λευκών κρασιών.
Σεμιλιόν καλλιεργείται κυρίως στη Γαλλία, Νότια Αφρική, Αυστραλία, Βόρεια και Νότια Αμερική.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνείς ποικιλίες σταφυλιών
Καμπάλα (θρησκευτικό κίνημα)
thumb|200px|left|«Portae Lucis» (Οι Πύλες του Φωτός), πίνακας του Joseph ben Abraham Gikatilla (1248–1305) Καμπαλά, Καμπάλα ή Καββάλα (εβραϊκά: קַבָּלָה, κυριολεκτικά «παραλαβή/παράδοση», μεταγραφή: Cabala, Qabbālâ) ονομάζεται η σημαντικότερη ιστορικά μυστική, απόκρυφη παράδοση του Ραββινικού Ιουδαϊσμού, η οποία αναδύθηκε στην Ισπανία του 13ου αιώνα, και η οποία κατόπιν του διωγμού των Εβραίων από εκεί διαδόθηκε σε διάφορα σημεία του ιουδαϊκού κόσμου. Η Καμπαλά, που αναπτύχθηκε την περίοδο του Μεσαίωνα, επέδρασε βαθύτατα στη μετέπειτα εβραϊκή θεολογική γραμματεία της Διασποράς. Διαδόθηκε και στο ευρύτερο κοινό από τον φιλόσοφο και ουμανιστή Τζοβάννι Πίκο ντελλά Μιράντολα τον 15ο αιώνα. Η Καμπάλα έχει ρίζες στην Τορά (= Διδασκαλία/Νόμος) της Εβραϊκής Βίβλου και στο Ταλμούδ, και περιλαμβάνει στοιχεία προφορικών παραδόσεων πολλών αιώνων. Επίσης έχει δεχθεί επιρροές από τον Γνωστικισμό, τον Νεοπλατωνισμό και τον Χριστιανισμό.
Η σύγχρονη έρευνα διακρίνει δύο ρεύματα καμπαλισμού: το θεοσοφικό και το εκστατικό. Κύριος εκπρόσωπος του εκστατικού καμπαλισμού θεωρείται ο Αβραάμ Αμπουλάφια. Στον σύγχρονο Ιουδαϊκό κόσμο η Καμπαλά δεν διδάσκεται απροϋπόθετα. Για να διδαχθεί κάποιος την Καμπαλά χρειάζεται να είναι Εβραίος στο θρήσκευμα, να έχει εντρυφήσει στο Ταλμούδ, να έχει περάσει το 40ό έτος της ηλικίας του και να έχει ζήσει αγνή ζωή.
Οι ρίζες του Καμπαλισμού
Ο εβραϊκός αποκρυφισμός προέκυψε μέσα από την επαφή των Ισραηλιτών με τις αποκρυφιστικές παραδόσεις που προϋπήρχαν στους λαούς της Μέσης Ανατολής. Συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια των 430 ετών της δουλείας του ισραηλιτικού λαού στην Αίγυπτο, οι Εβραίοι διδάχθηκαν τις αιγυπτιακές αποκρυφιστικές γνώσεις, καθώς η Αίγυπτος την Ύστερη Περίοδο του Χαλκού είχε αναδειχθεί στο κύριο κέντρο διάδοσης της απόκρυφης γνώσης και της μαγείας στη Μέση Ανατολή. Εν συνεχεία, με την εγκατάστασή τους στην Παλαιστίνη, πιθανώς στο πρώτο ήμισυ του δεκάτου τετάρτου αιώνα, ήρθαν σε στενή επαφή με τις αντίστοιχες ειδωλολατρικές πρακτικές των Χαναανιτικών λαών. Τέλος, κατά τη διάρκεια της εβδομηκονταετούς Βαβυλώνιας Αιχμαλωσίας, γνώρισαν από κοντά τον αποκρυφισμό των Βαβυλωνίων. Κάπως έτσι, μέσα σε αυτό το θρησκευτικό περιβάλλον, οι Εβραίοι διαμόρφωσαν τον δικό τους αποκρυφισμό, ο οποίος, κατά τη ρωμαϊκή περίοδο δέχθηκε την καταλυτική επίδραση των διαφόρων ελληνικής προέλευσης φιλοσοφικών ρευμάτων της εποχής. Αναφερόμενοι λοιπόν στην εβραϊκή αρχαιότητα, μπορούμε να πούμε ότι παράλληλα με το τμήμα εκείνο του εβραϊσμού που ακολουθούσε τη μονοθεϊστική Ιουδαϊκή θρησκεία, υπήρχε και ένα τμήμα που ακολουθούσε πολυθεϊστικές παραδόσεις και το οποίο διαμόρφωσε τον εβραϊκό αποκρυφισμό.
Μία κρίσιμη περίοδος διαπάλης ανάμεσα στον εβραϊκό μονοθεϊσμό και πολυθεϊσμό ήταν εκείνη της βασιλείας του Αντιόχου του Επιφανούς, ο οποίος γύρω στο 168 π.Χ., όντας βασιλιάς της Σελεύκειας, που περιλάμβανε τα εδάφη της Μεσοποταμίας, Συρίας και της Περσίας, αποφάσισε να επιβάλει, εάν χρειαζόταν με βίαια μέσα, τον πολυθεϊσμό στους Ιουδαίους. Οι Μακκαβαίοι αντέδρασαν στην βασιλική επιταγή και τέθηκαν επικεφαλής της αντίστασης, με αποτέλεσμα ο Αντίοχος να καταφύγει στη βία, περνώντας τους από φρικτά βασανιστήρια και κατασφάζοντάς τους. Ιστορικά η απόπειρα του Αντιόχου απέτυχε και ο εβραϊσμός διατήρησε την ιουδαϊκή του πίστη, παρά ταύτα όμως δεν ήταν λίγοι εκείνοι οι Εβραίοι που μετεστράφησαν στον ελληνιστικό πολυθεϊσμό της εποχής, εξελληνίστηκαν και έλαβαν ελληνικά ονόματα.
Περνώντας στον 1ο αι. μ.Χ. να σημειώσουμε ότι σημαντικό ρόλο στη διάδοση του αποκρυφισμού στην ιουδαϊκή κοινωνία κατ' αυτήν την περίοδο, έπαιξαν κάποια μέλη μίας κοινωνικής τάσης-ομάδας, που είναι γνωστή ως η κοινωνική ομάδα των Φαρισαίων, η οποία προσπαθούσε να επαναφέρει τους Ιουδαίους στον παραδοσιακό θρησκευτικό τρόπο ζωής, σε μια εποχή κατά την οποία σημαντικό μέρος του εβραϊκού πληθυσμού καλωσόριζε και αφομοίωνε τις επιδράσεις του ελληνισμού. Πληροφορίες για τον ρόλο κάποιων μελών της εβραϊκής ομάδας των Φαρισαίων στη διάδοση της απόκρυφης γνώσης παρέχει ο Ιώσηπος, από τον οποίο πληροφορούμαστε ότι κάποιοι Φαρισαίοι δίδασκαν πως ο Θεός δεν παρέδωσε στον Μωϋσή μόνο την Τορά, αλλά και μία προφορική διδασκαλία, η οποία όμως απευθυνόταν μόνο στους Εβραίους εκείνους που διέθεταν υψηλό πνευματικό επίπεδο. Σύμφωνα με το αφήγημα αυτό, ο Μωϋσής με τη σειρά του παρέδωσε αυτόν τον προφορικό νόμο σε κάποιους εκλεκτούς σοφούς Εβραίους, και από αυτούς άρχισε να διαδίδεται με προφυλάξεις από γενιά σε γενιά. Τα κάτωθι λόγια του Χριστού που μεταφέρονται από τον Ιωάννη, σαν μήνυμα προς την εκκλησία της Σμύρνης, μέσα από το βιβλίο της Αποκάλυψης, πιθανότατα κάνουν αναφορά στους ανθρώπους των εβραϊκών αποκρυφιστικών κύκλων που είχαν αποδεχθεί τις μυστικές διδασκαλίες που διαδίδονταν από Φαρισαίους ραββίνους, και όχι μόνο : "Ξέρω πως σε διαβάλλουν άνθρωποι που ισχυρίζονται ότι ανήκουν τάχα στο λαό του Θεού· αυτοί όμως δεν είναι δικοί του, γιατί ανήκουν στη σύναξη του σατανά.".
Όσον τώρα αφορά την Καμπαλά καθαυτή, ερευνητές όπως ο Jellinek, ο Plessner , ο Hilgenfeld και άλλοι έχουν αναπτύξει ευρεία επιχειρηματολογία προκειμένου να υποστηρίξουν ότι οι αρχαίοι ιστορικοί πρόδρομοί της ήταν οι Εσσαίοι, που αποτελούσαν διακριτή αίρεση του αρχαίου Ιουδαϊσμού. Η επιχειρηματολογία αυτή συνδέεται με την άποψη που θέλει την αποκαλυπτική γραμματεία των 2ου και 1ου π.Χ. αι. να εμπεριέχει τα πλέον ουσιώδη στοιχεία της Καμπαλά. Ο Ιώσηπος δίνει την πληροφορία ότι οι Εσσαίοι είχαν τέτοια κείμενα στην κατοχή τους, τα οποία θεωρούσαν ως απόκρυφα και προοριζόμενα για ανάγνωση μόνο από λίγους εκλεκτούς. Μπορούμε λοιπόν να υποθέσουμε ότι πρώτοι οι Εσσαίοι, οι οποίοι κατά τον Ιώσηπο, υποστήριζαν ότι τα κείμενα αυτά διέσωζαν αρχαίες σεβάσμιες παραδόσεις, ήταν οι πρώτοι που διέδωσαν προφορικά κάποια προδρομικά της Καμπαλά στοιχεία, στηριζόμενοι σε κείμενα της αποκαλυπτικής γραμματείας, τα οποία είχαν στην κατοχή τους.
Την περίοδο που ο Χριστιανισμός εξελισσόταν και αναπτυσσόταν με ταχείς ρυθμούς, ο εβραϊκός αποκρυφισμός δεν έμεινε ανεπηρέαστος. Προσπάθησε μάλιστα να βρει γόνιμο έδαφος ανάπτυξης μέσα στον χώρο του Χριστιανισμού, και κάπως έτσι προέκυψαν οι διάφορες γνωστικές εκκλησίες. O Ioan Petru Culianu επιχείρησε να ορίσει με ακρίβεια την ανάδυση του γνωστικού πνευματικού κινήματος, συνδέοντάς την με την καταστροφή του Ναού του Σολομώντος από τους Ρωμαίους το 70 μ.Χ., επί του αυτοκράτορος Τϊτου. Ως γνωστόν, το 70 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Τίτος διέλυσε την πόλη των Ιεροσολύμων και κατέστρεψε τον Ναό του Σολομώντος, που ήταν ένα ιερό σύμβολο για τους Εβραίους. Μετά τα γεγονότα αυτά ο Ιουδαϊσμός εισέρχεται στη ραββινική του περίοδο, κατά την οποία αλλάζει ριζικά μορφή, μέσω της εισδοχής των ταλμουδικών διδασκαλιών, δηλαδή μιας ριζικά νέας ερμηνείας του κόσμου της Παλαιάς Διαθήκης. Κάπως έτσι, με την εισδοχή ενός νέου σώματος κειμένων και παραδόσεων, που επικεντρώνονταν επάνω στην ερμηνεία του Νόμου και στην θρησκευτική παράδοση των Ισραηλιτών, τον παραδοσιακό Ιουδαϊσμό, τον διαδέχεται ο Ταλμουδισμός.
Ο Culianu υποστηρίζει ότι μετά την καταστροφή του Ναού μία ομάδα ραββίνων, ξεκινώντας από τη διαπίστωση ότι οι εξαγγελίες του Θεού προς τον ισραηλιτικό λαό δεν επαληθεύτηκαν, προσπάθησαν να δώσουν μία ερμηνεία ως προς το γιατί. Η ομάδα των ραββίνων κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης δεν είναι ο αληθινός θεός των Ισραηλιτών, αλλά στην πραγματικότητα ένα ον αναξιόπιστο με καταδυναστευτικές τάσεις. Επίσης συμπέραναν ότι η πραγματική θεϊκή ισχύς εδράζεται στο πρόσωπο του Εωσφόρου, τον οποίο χαρακτήρισαν ως άγγελο της Γνώσης. Ο Culianu θεωρεί ότι μέσω αυτής της ομάδας επέρχεται στον Ιουδαϊσμό μια εσωτερική δαίρεση. Από τη μία πλευρά βρέθηκαν οι υποστηρικτές του Εωσφορισμού-Γνωστικισμού και από την άλλη εκείνοι που συνέχισαν να λατρεύουν τον Γιαχβέ.
Μπορούμε λοιπόν να υποστηρίξουμε ότι γύρω στο 70 μ.Χ. γεννιέται ο εβραϊκός Γνωστικισμός. Θεμελιώδες στοιχείο του νέου ρεύματος του Γνωστικισμού υπήρξε η αποστροφή απέναντι στον υλικό κόσμο και η ιδέα της ανάγκης να απελευθερωθεί ο άνθρωπος από τα δεσμά της ύλης. Ενδεικτική είναι η αντίληψη του συγχρόνου Γνωστικού συγγραφέα Jacques Lacarriére σχετικά με τη θρέψη του σώματος και την αφόδευση. Ο Lacarriére εκφράζει την άποψη ότι η αφόδευση είναι το φυσικό κακό που γεννά το ανθρώπινο σώμα, κι' επίσης το καθαρότερο σύμβολο της βύθισης του ανθρώπου στην αρχική λάσπη. Ο Culianu υποστηρίζει ότι ο Γνωστικισμός εισήγαγε στη φιλοσοφία μια νέα εμπειρία του κόσμου, η οποία εκφράζεται με την εξίσωση Κόσμος=Σκοτάδι.
Στην παρείσφρυση του Γνωστικισμού στον χριστιανικό χώρο κατά τον 2ο αι. σημαντικό ρόλο έπαιξε ο φιλόσοφος Μαρκίωνας, με καταγωγή από τη Σινώπη του Πόντου. Υπάρχει η παράδοση ότι ο Μαρκίωνας διδάχθηκε τον Γνωστικισμό από κάποιον Σύριο. Ο Μαρκίωνας γύρω στο 180 μ.Χ. διέδωσε μια νέα θεωρία σε σχέση με την Παλαιά Διαθήκη. Συγκεκριμένα υποστήριξε ότι ο θεός της Παλαιάς Διαθήκης ήταν άλλος από τον θεό της Καινής Διαθήκης, και ότι εκείνος ο θεός (της Παλαιάς Διαθήκης) ήταν κατώτερος από τον θεό της Καινής. Ο Μαρκίωνας από νωρίς είχε αρχίσει να υποστηρίζει κακόδοξες απόψεις σχετικά με τον Χριστιανισμό, και αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο είχε διωχθεί από την εκκλησία της Σινώπης, της οποίας σημειωτέον ότι επίσκοπος ήταν ο ίδιος ο πατέρας του, με απόφαση του οποίου εξεβλήθη από την εκκλησιαστική κοινότητα.
Μετά και τον αφορισμό του από τους πρεσβυτέρους της ρωμαϊκής εκκλησίας, ο Μαρκίωνας αντί να ιδρύσει φιλοσοφική σχολή, όπως έκαναν οι Γνωστικοί δάσκαλοι της εποχής του, ιδρύει τη δική του γνωστική αιρετική εκκλησία, η οποία αποκτά οπαδούς στα περισσότερα από τα σημαντικά χριστιανικά κέντρα της εποχής, συμπεριλαμβανομένων αυτών της Αιγύπτου, της Συρίας και της Μικράς Ασίας. Με τον Μαρκιωνιτισμό, το ρεύμα του Γνωστικισμού αποκτά χριστιανίζοντα χαρακτηριστικά, όπως ιερατική ιεραρχία και μυστήρια, δηλαδή ο Γνωστικισμός κρύβεται πίσω από ένα χριστιανικό περικάλυμμα. Ενδεικτικό της γνωστικής προέλευσης των διδασκαλιών του Μαρκίωνος είναι το ότι κατά την ανάπτυξη των δογματικών απόψεών του κάνει χρήση όρων που χρησιμοποιούσαν και οι γνωστικοί αποκρυφιστές. Για παράδειγμα, προκειμένου να αναπτύξει τη θεολογική κοσμολογία του, χρησιμοποιεί τους όρους "αιώνες" και "δυνάμεις". Οι Γνωστικοί ονόμαζαν αιώνες τους διαφόρους κόσμους της δημιουργίας, ενώ με τον όρο δυνάμεις, εννοούσαν τις φωτεινές και τις σκοτεινές δυνάμεις που επενεργούν στην ανθρώπινη ψυχή. Μετά τον θάνατό του, πολλές από τις διδασκαλίες του επιβίωσαν μέσα στους κόλπους του εβραϊκού Γνωστικισμού. Είναι αξιοσημείωτο ότι κάποιες από τις διδασκαλίες του γύρω από την Παλαιά Διαθήκη επιβιώνουν μέχρι τις μέρες μας, και διαδίδονται από ακροδεξιάς πολιτικής κατεύθυνσης ομάδες (π.χ. από αντισημίτες εθνικιστές και από πολυθεϊστές).
Ο απόκρυφος μυστικισμός στον αρχαίο Ιουδαϊσμό
Στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου του, ο Ιεζεκιήλ περιγράφει με γλαφυρό τρόπο το όραμα της θείας δόξας που είδε κοντά στις όχθες του ποταμού Χοβάρ. Το όραμα αυτό επέδρασε βαθιά στην ιουδαϊκή θρησκευτική διδασκαλία και επιπλέον, αποτέλεσε τη βάση επάνω στην οποία οικοδομήθηκε μια μυστική παράδοση, όπως διαφαίνεται μέσα από τη μελέτη των ραββινικών συλλογών κειμένων των πρώτων μεταχριστιανικών αιώνων. Μέσα στα πλαίσια αυτής της μυστικής παράδοσης αναπτύχθηκε μία τεχνική εξηγητικής του πρώτου κεφαλαίου του Ιεζεκιήλ, αλλά και του πρώτου κεφαλαίου της Γενέσεως, η επιτυχημένη εφαρμογή της οποίας οδηγούσε στην έκσταση και ακόμα στην εκδήλωση υπερφυσικών φαινομένων. Όμως, οι επιδράσεις που η παράδοση αυτή δέχθηκε από την ελληνιστική μαγεία ή θεουργία και τον ελληνιστικό μυστικισμό, κατέστησαν τη σχέση της με τον επίσημο ραββινικό ιουδαϊσμό συζητήσιμη και αμφιλεγόμενη. Η μυστική αυτή παράδοση, που όπως προείπαμε συνδέεται με το όραμα του άρματος του Θεού που περιγράφει ο Ιεζεκιήλ, είναι γνωστή στους ειδικούς επιστήμονες ως η Ιουδαϊκή Μυστική Παράδοση του Θρόνου, και με το πέρασμα των χρόνων επέδρασε και σε άλλα ιουδαϊκά μυστικιστικά ρεύματα, όπως διαφαίνεται μέσα από τη μελέτη της Γραμματείας των Ανακτόρων. Τα παραπάνω δε μυστικά ρεύματα επηρέασαν με τη σειρά τους την ανάπτυξη της μεσαιωνικής Καμπαλά. Να σημειώσουμε ότι η παράδοση του θρόνου αποτελεί την αρχαιότερη ιουδαϊκή μυστική παράδοση, και τα κείμενα που αναφέρονται σε αυτήν, είναι γνωστά ως κείμενα της Μερκαβά, - Μερκαβά ονομάζεται η πρώϊμη φάση του ιουδαϊκού μυστικισμού.
Ο πρώϊμος ιουδαϊκός μυστικισμός, η Μερκαβά, αναδύεται τον 1ο μ.Χ. αιώνα και από πλευράς θεωρίας, όπως προείπαμε, βασίζεται σε μία ιδιαίτερη εξηγητική τεχνική του πρώτου κεφαλαίου του Ιεζεκιήλ, ενώ από πρακτικής απόψεως, βασίζεται σε ένα σύστημα πνευματικών ασκήσεων, που σκοπό έχουν να οδηγήσουν τον μυστικό στη βίωση της θεωρίας της δόξας του Θεού, καθήμενου επί ουρανίου θρόνου. Στον μυστικισμό της Μερκαβά οι ερευνητές διαβλέπουν επιδράσεις προερχόμενες από τον Γνωστικισμό και από ελληνιστικά μαγικά-μυστικιστικά ρεύματα. Ιδιαίτερο ρόλο στη διαμόρφωση του ιουδαϊκού μυστικισμού ευρύτερα, έπαιξε το έργο του Ιουδαίου φιλοσόφου Φίλωνος του Αλεξανδρέως, και μάλιστα η μέθοδος της αλληγορικής ερμηνείας που αυτός καλλιέργησε. Το μυστικό ρεύμα της Μερκαβά, μετά τον 7ο αι. οδηγήθηκε σε παρακμή, παρά το ότι γνώρισε μια αναλαμπή τον 9ο και 10ο αιώνα στην Ιταλία.
Ένας από τους σημαντικότερους συγχρόνους ερευνητές της Καμπαλά είναι ο Gershom G. Scholem, ο οποίος στη διάρκεια της πολύχρονης έρευνάς του, έχει εκδώσει πλήθος εργασιών (βλ. ενδεικτικά στη βιβλιογραφία). Το σύνολο σχεδόν του έργου του Scholem αφορά τον μυστικό Ιουδαϊσμό, την Μυστική Ιουδαϊκή Παράδοση του Θρόνου, την Καμπαλά και το βιβλίο Ζοχάρ. Ο Scholem υποστηρίζει ότι τα κείμενα της Μερκαβά (δηλαδή της Ιουδαϊκής Μυστικής Παράδοσης του Θρόνου) και της Γραμματείας των Ανακτόρων αποτελούν τμήμα της Ταλμουδικής και Μιδρασικής Γραμματείας. Πιο συγκεκριμένα, αποφαίνεται ότι τα γραπτά της επίσημης ραββινικής γραμματείας (όπως το Ταλμούδ και η Μιδράς) πρέπει να μελετώνται σε συνδυασμό με εκείνα της μυστικής της παράδοσης (τμήμα της οποίας είναι τα κείμενα της Μερκαβά και των Ανακτόρων), έτσι ώστε να αλληλοσυμπληρώνονται, καθώς και τα δύο προέρχονται από κοινή πηγή. Η άποψη αυτή του Scholem επιβεβαιώνει την άποψη ότι ο Καμπαλισμός κυοφορήθηκε και βλάστησε μέσα από το σώμα του Ταλμουδισμού.
Ο Scholem επαγόμενος κοινές όψεις του Γνωστικισμού με την ιουδαϊκή παράδοση της Μερκαβά, χαρακτήρισε τα κινήματα του πρώϊμου ιουδαϊκού μυστικισμού, ως "Ιουδαϊκό Γνωστικισμό", και υποστήριξε ότι ο "Ιουδαϊκός Γνωστικισμός" εκινείτο μέσα στο πλαίσιο του ραββινικού Ιουδαϊσμού. Ο Ιουδαϊκός δε Γνωστικισμός και οι ιδέες που αυτός ανέπτυξε, επέδρασαν καταλυτικά στη διαμόρφωση των ιστορικών μορφωμάτων του γερμανικού Χασιδισμού και της Καμπαλά, και άσκησαν σημαντική επιρροή στον καμπαλισμό μέχρι τη σύγχρονη εποχή.
Κωνσταντίνος Αραβώσης
Ο καθηγητής Κωνσταντίνος Αραβώσης γεννήθηκε στην Αθήνα. Eίναι απόφοιτος της Γερμανικής Σχολής Αθηνών, πτυχιούχος Μηχανολόγος Μηχανικός του Πολυτεχνείου Aachen της Γερμανίας. Κάτοχος M.Sc. in Management Science από το Imperial College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και έχει κάνει διδακτορική διατριβή στο Ε.Μ.Π. σε θέματα Επιχειρησιακής Έρευνας. Είναι πατέρας δύο παιδιών.
Καμπάλα (θρησκευτικό κίνημα)
Ο απόκρυφος μυστικισμός στον αρχαίο Ιουδαϊσμό
Ο Louis Jacobs όρισε την ιουδαϊκή μυστική παράδοση ως εκείνη την όψη της θρησκευτικής εμπειρίας του Ιουδαϊσμού στην οποία ο ανθρώπινος νους έρχεται σε άμεση επαφή με τον Θεό, και υποστήριξε ότι το όραμα του προφήτη Ιεζεκιήλ κοντά στις όχθες του ποταμού Χοβάρ αποτέλεσε τη βάση για τις μυστικές διδασκαλίες της Μερκαβά. O David J. Halperin υποστήριξε από την πλευρά του ότι η Γραμματεία των "Ανακτόρων" δεν αποτελεί μια συλλογή κειμένων με θρησκευτική απόχρωση, αλλά μια "κοινωνική διακήρυξη" επαναστατικής φύσεως, που είχε σκοπό να υπονομεύσει το κατεστημένο των ραββίνων.
Κωνσταντίνος Αραβώσης
Έργο
Ο Κωνσταντίνος Αραβώσης είναι Καθηγητής "Σχεδιασμού Διαχείρισης και Αξιολόγησης Τεχνολογικών και Περιβαλλοντικών Επενδύσεων" στη σχολή Μηχανολόγων Μηχανικών στο ΕΜΠ και κατέχει την έδρα της UNESCO για την Πράσινη καινοτομία και την Κυκλική οικονομία στο ΕΜΠ. Είναι Καθηγητής στο ATHENS MBA από το 1997 (ΕΜΠ – ΟΠΑ) καθώς και επισκέπτης καθηγητής στο Imperial College και συνεργαζόμενος Ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Columbia-Earth Engineering Center.
Γλαύκος του Αντήνορα
Ο Γλαύκος ήταν, κατά την ελληνική μυθολογία, γιος του Αντήνορα και της Θεανώς, που βοήθησε τον Πάρη στην απαγωγή της Ωραίας Ελένης, ενέργεια για την οποία ο πατέρας του τον έδιωξε. Στον Τρωικό Πόλεμο ο Γλαύκος πολέμησε με το μέρος των Τρώων και κάποιες εκδοχές αναφέρουν ότι σκοτώθηκε από τον Αγαμέμνονα. Αλλά η βασική παράδοση είναι ότι σώθηκε με τη βοήθεια του Οδυσσέα και του Μενελάου, επειδή ο πατέρας του, ο Αντήνορας, συνδεόταν μαζί τους. Αυτός ο Γλαύκος δεν πρέπει να συγχέεται με τον κυρίως ήρωα των Τρώων στον πόλεμο, που ήταν ο Γλαύκος του Ιππολόχου.
Κωνσταντίνος Αραβώσης
Έργο
Διετέλεσε Γενικός Γραμματέας Φυσικού Περιβάλλοντος & Υδάτων, στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας της Ελλάδας από τον Ιούλιο του 2019 έως τον Φεβρουάριο του 2022.
Καμπάλα (θρησκευτικό κίνημα)
Ο απόκρυφος μυστικισμός στον αρχαίο Ιουδαϊσμό
Ένα θέμα που εμφανίζεται σε αποκαλυπτικά κείμενα του Ιουδαϊσμού, στην Μερκαβά και στην Γραμματεία των Ανακτόρων είναι αυτό της ουρανίας ανόδου και της μεταμόρφωσης του δικαίου σε αγγελική οντότητα. Το πώς αυτό το αρχαίο θέμα αναπτύσσεται στις γραμματείες της Μερκαβά και των Ανακτόρων είναι ένα από τα ζητήματα που έχουν απασχολήσει τη θεολογική έρευνα. Όσον αφορά τα κείμενα των Ανακτόρων, ο Schafer υποστήριξε ότι σε αυτά η μεταμόρφωση του δικαίου απεικονίζεται δια της μετοχής του στο ουράνιο δρώμενο της δοξολογίας του Θεού από τις αγγελικές στρατιές που τον περιβάλλουν. Ο Elliot R. Wolfson ασχολήθηκε με το θέμα του οράματος του Θεού σε βιβλικά και εξωβιβλικά έργα και με το ιστορικό και φιλολογικό υπόβαθρο του θέματος της "εκστατικής ανόδου" και της ενθρόνισης στη Γραμματεία των Ανακτόρων, υποστηρίζει δε ότι αυτές οι παραδόσεις βασίζονται σε πραγματικές εμπειρίες που δόθηκαν από τον Θεό σε χαρισματικούς ανθρώπους.
Κωνσταντίνος Αραβώσης
Έργο
Επίσης, διετέλεσε Γενικός Γραμματέας Δασών, στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας της Ελλάδας, από τον Φεβρουάριο του 2022 έως τον Ιούλιο του 2023.
Γλαύκος του Αντήνορα
Πηγή
Κατηγορία:Τρώες
Κωνσταντίνος Αραβώσης
Έργο
Είναι συντονιστής της "Ερευνητικής Μονάδας Οικονομικής Περιβάλλοντος και Αειφόρου Ανάπτυξης" του Τομέα Βιομηχανικής Διοίκησης και Επιχειρησιακής Έρευνας της Σχολής Μηχανολόγων Μηχανικών. Διδάσκει μαθήματα σχετικά με την Περιβαλλοντική Διαχείριση, τις Επενδύσεις και την Επιχειρηματικότητα.
Καμπάλα (θρησκευτικό κίνημα)
Μεσαιωνικός ιουδαϊκός μυστικισμός
Τον 10ο αι. μ.Χ. κάνει την εμφάνισή του στη Βουλγαρία το Γνωστικό ρεύμα των Βογομίλων, που πήραν την ονομασία τους από τον θεωρούμενο ως ιδρυτή του κινήματος, ιερέα Βογομίλ. Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Θεοφίλατος (933-956), που είχε γνωρίσει από κοντά τον Βογομιλισμό, σε επιστολή του προς τον τσάρο Πέτρο της Βουλγαρίας, χαρακτηρίζει το ρεύμα αυτό ως διασταύρωση του Παυλικιανισμού με τον Μανιχαϊσμό. Ο Βογομιλισμός διαδόθηκε στην Ουγγαρία, στην βόρεια Ιταλία, τη Γερμανία και στη Νότια Γαλλία, όπου οι Βογόμιλοι έλαβαν την επονομασία "Cathares" ("Καθαροί").
Κωνσταντίνος Αραβώσης
Έργο
Διετέλεσε Πρόεδρος του Ελληνικού Παραρτήματος του Εθνικού Συμβουλίου Ενεργειακής Αξιοποίησης Αποβλήτων (www.wtert.gr) μέλος του διεθνούς δικτύου του Columbia University καθώς και επισκέπτης καθηγητής στο Imperial College-London.
Καμπάλα (θρησκευτικό κίνημα)
Μεσαιωνικός ιουδαϊκός μυστικισμός
Τον 12ο αι. εμφανίζεται στη Γερμανία το μυστικό ρεύμα του Χασιδισμού ( δηλαδή Ευσεβισμού), λαϊκό κίνημα στενά συνδεδεμένο με την Χαλακά, δηλαδή με τον εβραϊκό θρησκευτικό νόμο, όπως αυτός διαμορφώθηκε μέσω του Ταλμούδ και της επίσημης ραββινικής γραμματείας. Το κίνημα εμφανίζει σημεία ομοιότητας με τον Νεοπλατωνισμό, και όσον αφορά τη θεωρητική του διδασκαλία, κύριο θέμα αποτελεί αυτό της θείας δόξας. Χαρακτηρίζεται από τη σημασία που δίνει στην απλότητα, τις ψυχικές αξίες, την πνευματική άσκηση και το βύθισμα στη θεία αγάπη. Είναι αξιοσημείωτο ότι στη σημερινή μορφή του ο Χασιδισμός (όπως και η Καμπαλά) δέχεται την ύπαρξη της μετενσάρκωσης, παρόλο που η ιδέα της ύπαρξής της είναι απούσα όχι μόνο στην Εβραϊκή Βίβλο, αλλά και στο Ταλμούδ και στη Μισνά. Στα τέλη του 12ου αι., στην Προβηγκία, συγγράφεται και δημοσιεύεται το Μπαχίρ, έργο που θεωρείται προδρομικό της εμφάνισης της Καμπαλά, το οποίο εδραίωσε την επιρροή των Γνωστικών ιδεών στον μεσαιωνικό μυστικό Ιουδαϊσμό.
Κωνσταντίνος Αραβώσης
Έργο
Ήταν Σύμβουλος Περιβάλλοντος του Προέδρου του ελληνικού πολιτικού κόμματος Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκο Μητσοτάκη.
Καμπάλα (θρησκευτικό κίνημα)
Μεσαιωνικός ιουδαϊκός μυστικισμός
Τον 13ο αι. αναπτύσσεται στην Ισπανία το μυστικό ρεύμα της Καμπαλά. Οι αρχές και η διδασκαλία αυτού του ρεύματος βασικά αποτυπώνονται στη Ζοχάρ, γνωστή ως Βιβλίο Λαμπρότητας. Το έργο αυτό συνεγράφη στην Ισπανία και εντάσσεται σε μία προσπάθεια να αναχαιτιστεί το ορθολογιστικό ρεύμα της εποχής. Θεμελιώδη ρόλο στη Ζοχάρ αποτελεί η διδασκαλία περί των δέκα σεριφότ, δηλαδή των δέκα περιοχών που παρεμβάλλονται ανάμεσα στον αιώνιο Θεό και στα δημιουργήματά του, στις οποίες περιοχές εκτείνεται η απόρροια του Θεού. Καταλυτικές για τη διαμόρφωση της Καμπαλά υπήρξαν οι διδασκαλίες του Μωϋσή Μαϊμονίδη ή Ραμπάμ, του οποίου το έργο άσκησε μεγάλη επιρροή στη δυτική μεσαιωνική φιλοσοφία. Ο Αβραάμ Αμπουλάφια μέσα από μια εκτενή μελέτη των διδασκαλιών του Μαϊμονίδη, διαμορφώνει τον 13ο αι. το δικό του θεολογικό έργο, το οποίο αποσκοπεί στο να βοηθήσει την ανθρώπινη ψυχή να αποκόψει τα δεσμά που την καθηλώνουν στον κόσμο της πολλαπλότητας, ώστε να επιστρέψει στην πρωταρχική ενότητα. Η φύση των προαναφερθέντων θεολογικών απόψεων ισχυροποιεί το συμπέρασμα πως ο καμπαλισμός υπήρξε η ιστορική απόληξη του αρχαίου εβραϊκού γνωστικισμού.
Κωνσταντίνος Αραβώσης
Έργο
Υπήρξε σύμβουλος της Υπουργού Πολιτισμού, Φάνης Πετραλιά, για τα έργα των Ολυμπιακών Αγώνων και της μετα-Ολυμπιακής χρήσης τους.
Καμπάλα (θρησκευτικό κίνημα)
Μεσαιωνικός ιουδαϊκός μυστικισμός
Να σημειώσουμε ότι τον 13ο αι. δεν είχε ακόμα προκύψει η ανοικτή εχθρότητα των Ισπανών μοναρχών απέναντι στις εβραϊκές κοινότητες. Υπάρχουν αντιθέτως στοιχεία που συνηγορούν προς την ύπαρξη μιας σχετικά αρμονικής συνεργασίας ανάμεσα στο κεντρικό κράτος και τους ραββίνους. Έτσι, για παράδειγμα, τα ραββινικά δικαστήρια στην Ισπανία -όπως και στην Πολωνία- ήταν αναγνωρισμένα, και μπορούσαν να επιβάλουν σε Εβραίους της αρμοδιότητάς τους, για παραβάσεις του εβραϊκού νόμου, ποινές μαστίγωσης ή απέλασης ή ακόμα και τη θανατική ποινή με ειδεχθή μέσα, όπως για παράδειγμα τη μαστίγωση έως θανάτου. Αυτή τη δικαιοδοσία των ραββινικών δικαστηρίων απέναντι στα μέλη των τοπικών εβραϊκών κοινοτήτων την επικύρωναν, κατά την περίοδο του Μεσαίωνα, διάφορα χριστιανικά και μουσουλμανικά κράτη, και μάλιστα συχνά ενθάρρυναν τους ραββίνους να την ασκούν, προκειμένου να διασφαλίζεται η δημόσια τάξη.
Κωνσταντίνος Αραβώσης
Έργο
Διετέλεσε Πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής του Ινστιτούτου Διοίκησης Παραγωγής και Υπηρεσιών της Ελληνικής Εταιρείας Διοίκησης Επιχειρήσεων.
Καμπάλα (θρησκευτικό κίνημα)
Μεσαιωνικός ιουδαϊκός μυστικισμός
Στη διάρκεια του Μεσαίωνα δεν έλειψαν και κάποιοι Εβραίοι μυστικοί, οι οποίοι δίδασκαν την Καμπαλά και σε μη Εβραίους. Έτσι κάποιος Εβραίος αποκρυφιστής, ονόματι Ελισαίος, μετέδωσε τις διδασκαλίες της Καμπαλά στον Νεοπλατωνικό φιλόσοφο Γεώργιο Γεμιστό (Πλήθωνα). Η αναβίωση του Νεοπλατωνισμού στη Δυτική Ευρώπη, που είναι συνυφασμένη με το όνομα του Πλήθωνος και με τον ερχομό της Αναγέννησης, βαδίζει πλάϊ-πλάϊ με τη διάδοση που γνώρισε η Καμπαλά στο πλαίσιο του Αναγεννησιακού Ουμανισμού. Στην περίοδο της Αναγέννησης διαδίδεται στη Δυτική Ευρώπη ο καμπαλιστικός και ερμητικός αποκρυφισμός. Παράλληλα, τον 16ο αι., στην περιοχή της Παλαιστίνης, Ιουδαίοι μυστικοί προσδίδουν μέσα από τη διδασκαλία τους μια εσχατολογική, μεσσιανική προοπτική στην Καμπαλά.
Κωνσταντίνος Αραβώσης
Έργο
Υπήρξε Πρόεδρος του Πανελλήνιου Συνδέσμου Επιχειρήσεων Προστασίας Περιβάλλοντος (ΠΑΣΕΠΠΕ), Πρόεδρος της Ελληνικής εταιρείας Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων(ΕΕΔΣΑ), Πρόεδρος της Περιβαλλοντικής Επιτροπής του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος και μέλος των Επιτροπών Αξιολόγησης Επενδυτικών και Ενεργειακών Έργων του Υπουργείου Ανάπτυξης. Επιπλέον, υπήρξε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Οργανισμού Εργατικών Κατοικιών (ΟΕΚ) και Γενικός Διευθυντής Περιβαλλοντικών Εταιρειών.
Καμπάλα (θρησκευτικό κίνημα)
Μεσαιωνικός ιουδαϊκός μυστικισμός
Στην Ευρώπη, την περίοδο του Αναγεννησιακού Ανθρωπισμού η Καμπαλά γίνεται το όχημα μέσω του οποίου διανοούμενοι, όπως ο Pico della Mirandola και ο καρδινάλιος Egidio da Viterbo έρχονται σε επαφή με τις θεμελιώδεις όψεις της γνωστικής φιλοσοφίας. Το 1486 το Μπαχίρ μεταφράζεται από την εβραϊκή στη λατινική γλώσσα και ο Pico della Mirandola αρχίζει να διδάσκει την καμπαλά στον ευρωπαϊκό χώρο. Διανοούμενοι όπως ο Μιράντολα μεταδίδουν τη μυστική γνώση της Καμπαλά στους μαθητές τους και στα τέλη του 17ου με αρχές του 18ου αι. ο Καμπαλισμός εισάγεται στον χώρο των μασονικών στοών.
Κωνσταντίνος Αραβώσης
Έργο
Έχει μεγάλη μελετητική και ερευνητική εμπειρία (ως συντονιστής ή μέλος ομάδας έργου Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων) σε θέματα διαχείρισης και αξιολόγησης επενδύσεων, επιχειρησιακής έρευνας και ανάλυσης περιβαλλοντικών επενδύσεων, ενώ είναι συγγραφέας σχετικών βιβλίων και μεγάλου αριθμού επιστημονικών δημοσιεύσεων σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά και πρακτικά διεθνών συνεδρίων.
Υπήρξε συν-ιδρυτής και κύριος οργανωτής της μεγαλύτερης εθνικής εθελοντικής καμπάνιας (45.000 εθελοντές) LETS DO IT GREECE όπου καθαρίζεται όλη ή χώρα μέσα σε μια μέρα με συμβολικό χαρακτήρα στα πλαίσια της διεθνούς καμπάνιας LETS DO IT WORLD. Είναι Πρόεδρος του Συλλόγου Αποφοίτων Imperial College Alumni Association of Greece.
Καμπάλα (θρησκευτικό κίνημα)
Μεσαιωνικός ιουδαϊκός μυστικισμός
Έχει ακόμα υποστηριχθεί ότι ο Προτεσταντισμός αποτέλεσε όχημα με το οποίο γνωστικές αντιλήψεις ήρθαν σε επαφή με λαϊκές μάζες στη Δυτική Ευρώπη. Το φαινόμενο αυτό συνδέεται με τον ελιτισμό που καλλιεργήθηκε κατά τη διαδικασία με την οποία ομάδες χριστιανών αποκόπτονταν από τις επίσημες Προτεσταντικές εκκλησίες, για να σχηματίσουν μικρότερες λατρευτικές ομάδες. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, τα μέλη των ομάδων που διασπώνταν, ακολουθούσαν μυστικιστικούς συλλογισμούς, και πίστευαν ότι η δική τους ομάδα αποτελούσε μια ελίτ, που ήταν φορέας ενός πιο "καθαρού" χριστιανισμού. Τα μέλη δηλαδή της κάθε διάσπασης αντιλαμβάνονταν τους εαυτούς τους ως μία ελίτ εκλεκτών που διαχώριζε τη θέση της από τους "κοσμικούς" (αυτός ήταν ο όρος που χρησιμοποιούσαν για να δηλώσουν τους χριστιανούς που δεν ήταν ενταγμένοι στη διάσπασή τους).
Κωνσταντίνος Αραβώσης
Έργο
Έχει οργανώσει 11 Διεθνή Συνέδρια και έχει πάνω από 100 δημοσιεύσεις σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά και σε πρακτικά Διεθνών συνέδριων και 30 ερευνητικά έργα.
Συγγραφική δραστηριότητα
Δείτε στο: https://www.researchgate.net/profile/Konstantin_Aravossis
Καμπάλα (θρησκευτικό κίνημα)
Η καμπαλιστική επίδραση κατά τα νεότερα χρόνια
Τον 17ο αι. κάνει την εμφάνισή του στο ιστορικό προσκήνιο ο Σαμπατάϊ Τσεβί, ένας καμπαλιστής διδάσκαλος, ο οποίος αυτοπαρουσιάστηκε το 1665 ως ο αναμενόμενος μεσσίας του ισραηλιτικού έθνους. Μεγάλη μερίδα των Εβραίων της εποχής, γοητευμένοι από την προσωπικότητα του Τσεβί, πίστεψαν ότι είχε έλθει ο καιρός για την αναγέννηση του ισραηλιτικού βασιλείου, όμως η κατάληξη του κινήματός του υπήρξε απογοητευτική. Ο Σουλτάνος ανησύχησε από την εξάπλωση του κινήματος και διέταξε να συλληφθεί ο ηγέτης του. Ο Σαμπατάϊ ευρισκόμενος σε δυσχερή θέση ασπάζεται εξωτερικά τον Μουσουλμανισμό και δίνει στους ακολούθους του την εντολή να κάνουν το ίδιο, όμως προβαίνει σε μία μείξη του Μουσουλμανισμού με τις μυστικές γνωστικές διδασκαλίες του. Οι ακόλουθοί του που ασπάστηκαν εξωτερικά τον Μουσουλμανισμό, και συνέχισαν μυστικά να ακολουθούν τις διδασκαλίες του Σαμπατάϊ, ονομάστηκαν από τους Τούρκους dönmeh (ντονμέδες), που σε ελεύθερη μετάφραση μπορεί να αποδοθεί ως αποστάτες. Μετά από την άδοξη κατάληξη του κινήματος του Σαμπατάϊ, και τη συνακόλουθη απογοήτευση, μέσα σε κύκλους Ιουδαίων καμπαλιστών άρχισε να ωριμάζει η ιδέα τού ότι οι ίδιοι οι Εβραίοι με τις δικές τους δυνάμεις, και χωρίς να περιμένουν τον μεσσία, θα έπρεπε να επιχειρήσουν να επανασυστήσουν το βασίλειο του Ισραήλ.
Κωνσταντίνος Αραβώσης
Συγγραφική δραστηριότητα
Και στο   : http://ntua.academia.edu/KonstantinAravossis/Papers
Καμπάλα (θρησκευτικό κίνημα)
Η καμπαλιστική επίδραση κατά τα νεότερα χρόνια
Τον 17ο αι. κάνει την εμφάνισή του και το κίνημα των Ροδόσταυρων. Οι Ροδόσταυροι προέρχονταν από τον χώρο του γερμανικού προτεσταντισμού και δημιούργησαν ένα σύστημα που συνδύαζε τον Χριστιανισμό με τον ερμητικό και καμπαλιστικό μυστικισμό. Η γένεση του ροδοσταυρισμού συνδέεται με τη δράση του Εγγλέζου μαθηματικού φιλοσόφου Ιωάννη Ντήη (John Dee). Ο Ντήη, που έδρασε τον 16ο αι., συνδύαζε την πίστη στον Χριστό με τη μελέτη των επιστημών και την ενασχόληση με τον αποκρυφισμό. Ήταν αυτός ο συνδυασμός που οδήγησε στη διαμόρφωση των φιλοσοφικο-θρησκευτικών αρχών των Ροδόσταυρων. Να σημειωθεί ότι οι ίδιοι οι Ροδόσταυροι τοποθετούν την ίδρυση της αδελφότητας πολύ ενωρίτερα από την εποχή του Ντήη. Έτσι, ο Ροδόσταυρος Max Heindel υποστηρίζει ότι τον 13ο αι. εμφανίστηκε στην κεντρική Ευρώπη ένας πνευματικός δάσκαλος, του οποίου το συμβολικό όνομα ήταν Christian Rozenkreuz ή Christian Rose Cross, ο οποίος ίδρυσε το Τάγμα του Ρόδινου Σταυρού. Πρόκειται όμως για ένα ισχυρισμό που δεν στηρίζεται σε ιστορικά στοιχεία.
Κωνσταντίνος Αραβώσης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί
Καμπάλα (θρησκευτικό κίνημα)
Η καμπαλιστική επίδραση κατά τα νεότερα χρόνια
Ο γνωστότερος από τους ιστορικούς ιδρυτές της αδελφότητας των Ροδόσταυρων ήταν ο Χριστιανός Ι, Πρίγκηπας του Anhalt-Bernburg, γνωστός και ως Χριστιανός Άνχαλτ (Christian Anhalt).
Φαίνεται ότι στις αρχές του 18ου αι. η Ζοχάρ είχε αποκτήσει στον ιουδαϊκό κόσμο της Δυτικής Ευρώπης τόσο περίοπτη θέση ανάμεσα στα ιερά βιβλία των Εβραίων, ώστε τα κείμενά της να έχουν στην συνείδηση των πιστών ανάλογη αυθεντία με αυτήν του βιβλίου "Σσουλχάν Αρούχ", που αποτελεί την εκτενέστερη συλλογή εβραϊκών θρησκευτικών κανόνων που θα μπορούσε να έχει στη διάθεσή του ένας Ιουδαίος. Ενδεικτική του γεγονότος αυτού είναι μία έριδα που ξέσπασε στους κόλπους της Πορτογαλικής Ιουδαϊκής κοινότητας του Άμστερνταμ το 1706. Η διαμάχη αφορούσε το τι ήταν ορθό να γίνεται σε περίπτωση που ο πιστός αργούσε να πάει στη Συναγωγή κατά τη διάρκεια της πρωϊνής λειτουργίας: θα έπρεπε να παραλείψει τους ψαλμούς, ώστε να προλάβει την κοινή απαγγελία της Amidah από τους πιστούς, δηλαδή την κεντρική προσευχή της εβραϊκής λειτουργίας ή θα έπρεπε να ξεκινήσει από την αρχή την ακολουθία παρά το ότι θα έχανε την κοινή απαγγελία της Amidah; Την πρώτη επιλογή προέβλεπε το "Σσουλχάν Αρούχ", ενώ κατά την γνώμη κάποιων Ιουδαίων, την δεύτερη επιλογή προέβλεπε η Ζοχάρ. Τα ιστορικά γεγονότα που αφορούν την έριδα περιγράφονται στην εκτενή απάντηση που έδωσε επί του ζητήματος ο επιφανής την εποχή εκείνη μελετητής της χαλακά και της καμπαλά Ισαάκ Σασπόρτας, που φέρει τον τίτλο "Siah Yishak", και αποτελεί ένα από τα εκτενέστερα γνωστά ιστορικά ντοκουμέντα, που αφορούν τη διάδραση ανάμεσα στη χαλακά και την καμπαλά κατά τον 18ο αι..
Τα γεγονότα της παραπάνω έριδας αποτελούν ένα ιστορικό στιγμιότυπο της διαλεκτικής που αναπτύχθηκε ανάμεσα στην χαλακά και στην καμπαλά, μιας διαλεκτικής που φαίνεται ότι συχνά εμπεριείχε αιτιάσεις για αιρετικές απόψεις και πρακτικές, αποκτώντας τον χαρακτήρα πολεμικής. Ας δούμε όμως, τα κυριότερα γεγονότα που οδήγησαν στην έριδα. Κάποια μέρα τον χειμώνα του 1706, ένας Ιουδαίος του Άμστερνταμ, ονόματι Nathan Curiel, εισήλθε στη Συναγωγή και όντας εκεί παρατήρησε ότι ο Δαυίδ Μέντες Ντα Σίλβα, λόγιος του Άμστερνταμ, έφθασε αργοπορημένος στην πρωϊνή λειτουργία. Ο Curiel γνώριζε ότι σύμφωνα με τον ιουδαϊκό νόμο (χαλακά), σε μια τέτοια περίπτωση ο πιστός έπρεπε να ακολουθήσει μια συγκεκριμένη διαδικασία, παραλείποντας τους περισσότερους εισαγωγικούς ψαλμούς, προκειμένου να προφθάσει να απαγγείλει την προσευχή Amidah από κοινού με τους άλλους πιστούς. Αντ' αυτού ο Ντα Σίλβα απήγγειλε κανονικά τους ψαλμούς με την προβλεπόμενη σειρά, παραλείποντας έτσι την κοινή απαγγελία της Amidah. Ο Curiel προσέγγισε τον Ντα Σίλβα για να τον ερωτήσει γιατί είχε κάνει αυτή την μη προβλεπόμενη από τις νομικές αυθεντίες επιλογή. Ακολούθως ο Ντα Σίλβα επέπληξε τον Curiel, ισχυριζόμενος ότι η επιλογή που έκανε ήταν ανώτερη από αυτήν που συνιστούσε ο Joseph Qaro και άλλες αυθεντίες της χαλακά, γιατί βασιζόταν επάνω στο μυστικό έργο "Ζοχάρ", του οποίου η συγγραφή αποδιδόταν στον αρχαίο ραββίνο Shimon Bar Yohai.
Το περιστατικό οδήγησε σε μια γραπτή αντιπαράθεση ανάμεσα στον Ντα Σίλβα και στον Ισαάκ Σασπόρτας, με τον τελευταίο να ασκεί πολεμική εναντίον της άποψης του Ντα Σίλβα. Η αντιπαράθεση ανάμεσα στους δύο σοφούς ξεσήκωσε μεγάλο θόρυβο στην κοινότητα, με αποτέλεσμα το ζήτημα να οδηγηθεί για επίλυση στο κριτήριο των "σοφών". Το δικαστήριο των "σοφών" συντάχθηκε με τις θέσεις του Σασπόρτας, και όπως αναφέρει ο ίδιος, στο σημείο εκείνο φάνηκε ότι το ζήτημα έληγε. Ο Σασπόρτας σημειώνει ότι κατόπιν σειράς υποδείξεων από το δικαστήριο των "σοφών" προς τον Ντα Σίλβα να εγκαταλείψει τις λανθασμένες απόψεις του, αυτός αφορίστηκε για δύο εβδομάδες, κατά τη διάρκεια της πρώτης φάσης της δημόσιας διαμάχης. Η δεύτερη φάση της έριδας ανάμεσα στους δύο άνδρες έλαβε χώρα με απρόσμενο τρόπο το 1720. Σε αυτή τη φάση ο Σασπόρτας συνέγραψε μία λεπτομερή πραγματεία κατά των απόψεων του Ντα Σίλβα, στην οποία ο συντάκτης υπαινίσσεται αμφιβολίες από πλευράς του, ως προς την θρησκευτικότητα, την πνευματική υγεία και την ακαδημαϊκή κατάρτιση του αντιπάλου του.
Ο Matt Goldish στο άρθρο του "Halakhah, Kabbalah, and Heresy: A Controversy in Early Eighteenth-Century Amsterdam" επισημαίνει ότι η έρευνα γύρω από τον Ιουδαϊσμό πρόσφατα έστρεψε την προσοχή της στο θέμα της διαδραστικής σχέσης ανάμεσα στην Χαλακά και στην Καμπαλά, σαν φαινόμενο θρησκευτικό και κοινωνικό. Προσθέτει δε ότι η υπόθεση της διαμάχης ανάμεσα στον Ντα Σίλβα και τον Σασπόρτας είναι από μία άποψη όμοια με άλλες διάσημες έριδες που έφεραν σε αντιπαράθεση πρακτικές που προβλέπονται από την Χαλακά με αντίστοιχες πρακτικές που προβλέπονται από την Καμπαλά, αλλά ταυτόχρονα και χτυπητά διαφορετική από αυτές. Η ομοιότητά της μ' αυτές έγκειται στο ότι όπως αυτές, έτσι κι' αυτή φέρνει στην επιφάνεια μια σύγκρουση ανάμεσα σε παραδοσιακές πρακτικές της Χαλακά και σε μια νέα πρακτική που συνδέεται με την Ζοχάρ. Η διαφοροποίηση πάλι της εν λόγω υπόθεσης με άλλες παρόμοιες έγκειται στο ότι η πρακτική που συνιστούσε ο Ντα Σίλβα, σαν προερχόμενη από την Ζοχάρ, στην πραγματικότητα δεν εμπεριέχεται στο εν λόγω βιβλίο. Ανεξαρτήτως τώρα του εάν η άποψη του Ντα Σίλβα μπορεί να στηριχθεί στην Ζοχάρ ή όχι, την εποχή της εν θέματι έριδος δεν έλειπαν εκείνοι οι νομομαθείς της χαλακά, οι οποίοι θεωρούσαν τους χαλακικούς κανόνες της Ζοχάρ σαν τους εγκυρότερους όλης της ραββινικής γραμματείας, και ο Ντα Σίλβα ακολουθούσε την ίδια γραμμή μ' αυτούς.
Μετά την εδραίωση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789 το κοινωνικό στάτους των Εβραίων στην κεντρική και Δυτική Ευρώπη αλλάζει. Οι Εβραίοι μπορούν πλέον να συμμετέχουν στους περισσότερους τομείς της κοινωνικής ζωής, και σταδιακά αποκτούν ισότιμα πολιτικά δικαιώματα με τους άλλους πολίτες. Παράλληλα η Γαλλική Επανάσταση δίνει ώθηση και σε μια άλλη απελευθέρωση. Πρόκειται για την απελευθέρωση της πλειονότητας των Εβραίων από τον ασφυκτικό έλεγχο των ολοκληρωτικών τοπικών εβραϊκών κοινοτήτων, μέσα στις οποίες οι ραββίνοι αποτελούσαν μέχρι τότε τους αδιαμφισβήτητους ηγέτες. Η διπλή αυτή απελευθέρωση καθιστά την πλειονότητα των Εβραίων ένθερμους οπαδούς του Διαφωτισμού. Μέσα στον ίδιο αιώνα αρχίζει τη συστηματική δράση του ο Σιωνισμός, δηλαδή το κίνημα που εμφορείται από την ιδέα ότι ο εβραϊκός λαός, χωρίς να περιμένει κάποιο θεόσταλτο μεσσία, πρέπει μόνος του, με τις δικές δυνάμεις να δημιουργήσει μία εβραϊκή αυτοκρατορία με αξιώσεις παγκόσμιας κυριαρχίας. Σημείο-τομή στην ανάπτυξη του Σιωνισμού αποτελεί το γεγονός της αναρρίχησης στο βασιλικό αξίωμα, στη σημερινή βορειοανατολική Γερμανία, του Φρειδερίκου ΙΙ, ως βασιλέως της Πρωσσίας.
Ο Φρειδερίκος, όντας ακόμα πρίγκηπας του στέμματος, τη νύχτα της 14ης προς 15η Αυγούστου μυήθηκε στον μασονισμό στο Brunswick. Ο Φρειδερίκος αναγνώριζε ότι η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ήταν ένας καθοριστικός παράγοντας στην διαμόρφωση των πολιτικών συσχετισμών στην Ευρώπη, και προσπαθούσε κατά το δυνατόν να την ελέγξει, και να οικειοποιηθεί την πολιτική ισχύ που αυτή διέθετε στα εδάφη της ηγεμονίας του. Η προσπάθειά του αυτή τον οδηγούσε στο να επεμβαίνει συχνά σε εκκλησιαστικά ζητήματα, και τον έφερε σε διαρκή τριβή με την Ρωμαιοκαθολική ηγεσία. Στα πλαίσια της προσπάθειάς του να ελέγξει την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ανέπτυξε στενές σχέσεις και συνεργάστηκε σε αρκετούς τομείς με Εβραίους καμπαλιστές της εποχής του. Επέτρεψε στους Εβραίους να διατηρήσουν τη γλώσσα και τον πολιτισμό τους, και συνήψε φιλίες με Εβραίους φιλοσόφους.
Καμπαλισμός και φιλοσοφία στον 20ό αιώνα.
Στον 20ό αι. ο μαρξιστής φιλόσοφος Βάλτερ Μπένγιαμιν αποπειράται να συνδυάσει τη μαρξιστική θεώρηση της ιστορίας με μια θεώρηση του ιουδαϊκού μεσσιανισμού, την οποία αφομοίωσε μέσα από τη στενή επαφή του με τον ερευνητή της καμπαλιστικής παράδοσης και στενό του φίλο G. G. Scholem (βλέπε παραπάνω στην ενότητα "Ο αποκρυφιστικός μυστικισμός στον αρχαίο Ιουδαϊσμό"). Ο Μπένγιαμιν εντάσσει στην διαλεκτική που αναπτύσσει τις αντιφατικές έννοιες του βέβηλου και του ιερού και υποστηρίζει πως ανάμεσα στις δύο έννοιες αναπτύσσεται μια σχέση διαρκούς δυναμικής έντασης. Η Μπενγιαμινική σύνδεση του ιουδαϊκού μεσσιανισμού με τον μαρξισμό συνεχίζει να επιβιώνει στη σκέψη σύγχρονων διανοητών, όπως ο Μικαέλ Λεβί, ο οποίος εξετάζει τον μεσσιανισμό και τον μαρξισμό ως έννοιες συμπληρωματικές, υποστηρίζοντας ότι υπάρχει ανάμεσα στις σφαίρες της θρησκείας και της ουτοπίας μία αμοιβαία σχέση που συνδέει τις δύο σφαίρες χωρίς να καταστέλλει η μία την άλλη.
Ο Μπένγιαμιν παραβάλλει την εκκοσμικευτική δυναμική και τη μεσσιανική ένταση με δύο μηχανικές δυνάμεις που μπορεί μεν να κινούνται προς αντίθετες κατευθύνσεις, όμως η μία, εξαιτίας της κατεύθυνσης στην οποία κινείται, ενισχύει την άλλη δύναμη που κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση, υποστηρίζοντας ότι κατ' αυτόν τον τρόπο η κοσμική τάξη προωθεί την έλευση της Μεσσιανικής Βασιλείας. Η διαλεκτική του Μπένγιαμιν κινείται ανάμεσα στο δίπολο της θρησκευτικότητας από τη μία και της εκκοσμίκευσης από την άλλη, και μέσα από την αντίληψή του για την διαρκή ευτυχία ως στόχο του ανθρώπου, αποπειράται να εκκοσμικεύσει κεντρικά διδάγματα της ιουδαϊκής καμπαλιστικής κίνησης του 19ου αιώνα, καταλήγοντας σε μία εμφανή παρέκκλιση από τις παραδοσιακές γραμμές του μαρξιστικού υλισμού.
Τεκτονική Καμπαλά
Την περίοδο του Μεσαίωνα ο καμπαλισμός συνδέεται στη συνείδηση κάποιων Ιουδαίων, με τη συντήρηση της ιδέας ότι κάποτε το ισραηλιτικό έθνος θα ξαναγινόταν παντοδύναμο, και αυτό σε μία περίοδο κατά την οποία ο εβραϊσμός δεν είχε κρατική υπόσταση, αλλά ζούσε οργανωμένος σε κοινότητες μέσα στον χριστιανικό κόσμο, αλλά και στον ισλαμικό χώρο, χωρίς τα μέλη του να έχουν δική τους πατρίδα. Ένα στοιχείο απαραίτητο για να αντιληφθούμε τη φύση της καμπαλιστικής διδασκαλίας κατά τους Μέσους Χρόνους είναι το ότι οι διδασκαλίες του καμπαλισμού, μέχρι την έκδοση του βιβλίου Ζοχάρ γύρω στο 1300 μ.Χ., απαγορευόταν να καταγραφούν. Κυκλοφορούσαν ως προφορικές διδασκαλίες, οι οποίες δεν αφορούσαν τους κοινούς ανθρώπους, αλλά μία ελίτ μυημένων. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης μεγάλος αριθμός βυζαντινών διανοουμένων εγκαταλείπουν την πάλαι ποτέ βασιλεύουσα και καταφεύγουν στην Ευρώπη, και κυρίως στην Ιταλία. Μαζί τους αυτοί οι λόγιοι μεταφέρουν στη Δύση κείμενα της αρχαιοελληνικής γραμματείας. Την ίδια περίοδο κατά την οποία βυζαντινοί διανοούμενοι μετανάστευαν στη Δύση, οι Ιουδαίοι εκδιώκονταν βίαια από την Ισπανία (1492). Οι Εβραίοι της Ισπανίας είχαν την επιλογή είτε να εγκαταλείψουν τη χώρα, είτε να ασπαστούν τον Ρωμαιοκαθολικό Χριστιανισμό. Η μεγάλη πλειοψηφία επέλεξε τον διωγμό, ενώ λίγοι ήταν αυτοί που δέχθηκαν να μεταστραφούν (εξωτερικά) στον Ρωμαιοκαθολικισμό. Οι τελευταίοι υποκρίνονταν πως ήταν χριστιανοί, ενώ στην πραγματικότητα παρέμεναν θρησκευτικά Ταλμουδιστές Ιουδαίοι (εν κρυπτώ). Αυτοί έλαβαν την υβριστική ονομασία Maranos, που προέρχεται από την ισπανική λέξη marrano (=γουρούνι), ενώ στη βιβλιογραφία αναφέρονται και ως Conversos (=Προσηλυτισθέντες).