cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Audi
Ιστορία
Το 1969 η Auto Union συγχωνεύτηκε με την NSU και δημιουργήθηκε η Audi NSU Auto Union AG.
Το πρώτο αυτοκίνητο της νέας εταιρίας ήταν το AUDI 100.
Το 1972 ακολούθησε το AUDI 80, στο οποίο βασίστηκε το πρώτο VW PASSAT το 1973.
Το 1974 ακολούθησε το AUDI 50, στο οποίο βασίστηκαν τα VW GOLF και VW POLO.
Το 1980 γεννήθηκε η μόνιμη τετρακίνηση με κεντρικό διαφορικό (QUATTRO) και παρουσιάστηκε το AUDI QUATTRO, το οποίο γνώρισε τεράστια επιτυχία στα Ράλλυ.
Το 1985 οι φίρμες Auto Union και NSU απενεργοποιήθηκαν και η εταιρία ονομάστηκε AUDI AG.
Το 1987 παρουσιάστηκε το AUDI 90.
Από τις αρχές της δεκαετίας του '90, η AUDI καθιερώθηκε ως premium φίρμα και ισάξιος αντίπαλος των παραδοσιακών πολυτελών φιρμών Mercedes και Bmw.
Το 1991 παρουσιάστηκε το AUDI S4, το οποίο βασιζόταν στο AUDI 100.
Το 1994 παρουσιάστηκαν τα AUDI A4 και AUDI A6, AUDI S6, AUDI A8 και AUDI RS2.
Το 1996 παρουσιάστηκαν τα AUDI A3 και AUDI S8.
Το 1998 παρουσιάστηκε το AUDI TT.
Λογότυπο
Το λογότυπο της αυτοκινητοβιομηχανίας όπως έχει εξελιχθεί με το πέρασμα του χρόνου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βαυαρία Κατηγορία:Γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες Κατηγορία:Γερμανικά εμπορικά σήματα __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Μανωλάς Θηρασίας
Ο οικισμός είναι γραφικός, με στενά καλντερίμια και εξαιρετική θέα προς τη Σαντορίνη. Ο Μανωλάς συνδέεται με τον Κόρφο με ένα φιδωτό μονοπάτι, στο οποίο υπάρχουν 270 σκαλοπάτια και η απόσταση μπορεί να διανυθεί με γαϊδουράκια.
Στην περιοχή λειτουργούν: παραδοσιακός φούρνος με ξύλα, παλιό παντοπωλείο, περιφερειακό ιατρείο, ταβέρνες, αγροτουριστικά καταλύματα και ενοικιαζόμενα δωμάτια. Επίσης, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εκκλησίες του Αγίου Κωνσταντίνου (χτισμένη το 1874) και του Αγίου Ιωάννη.
Διοίκηση και πληθυσμός
Διοικητικά, ο Μανωλάς ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Οίας, η οποία υπάγεται στον Δήμο Θήρας. Πριν το Πρόγραμμα Καλλικράτης, υπαγόταν στην Κοινότητα Οίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, στην περιοχή ζουν σήμερα 160 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού τις τελευταίες δεκαετίες:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά της Θηρασίας Κατηγορία:Δήμος Θήρας
Βυζαντινό Μουσείο Βέροιας
Το Βυζαντινό Μουσείο της Βέροιας στεγάζεται στον Μύλο του Μάρκου, ένα πρόσφατα ανακαινισμένο βιομηχανικό κτίριο των αρχών του αιώνα, το οποίο βρίσκεται στη γειτονιά της διατηρητέας συνοικίας της Κυριώτισσας, στεγάζοντας στοιχεία του μεσαιωνικού βυζαντινού πολιτισμού της εποχής.
Εγκαινιάστηκε το 2002. Το κτίριο είναι ορθογωνικό, πέτρινο, τετραώροφο, τυπικό δείγμα της αρχιτεκτονικής βιομηχανικών κτιρίων αυτής της περιόδου.
Βασικοί χρονολογικοί σταθμοί της ιστορίας του είναι η περίοδος κατά την οποία κτίζεται μεταξύ των ετών 1908-1911, τα χρόνια της λειτουργίας του μύλου από το 1911 μέχρι τη δεκαετία του 1960, η εποχή της εγκατάλειψης από το ’60 μέχρι τον Αύγουστο του 1981, οπότε και καταστράφηκε ολοσχερώς από πυρκαγιά, η φάση της αποκατάστασης – επανάχρησης στα μέσα της δεκαετίας του ’90 και η απόδοση του ως μουσείο το 2002.
Περιλαμβάνει τρεις ορόφους, συνολικού εμβαδού 720 τ.μ. Περιλαμβάνει συλλογή φορητών εικόνων, τοιχογραφίες από ναούς και κοσμικά κτίρια, ψηφιδωτά δάπεδα, χειρόγραφα και παλαίτυπα, έργα αγγειοπλαστικής και μικροτεχνίας, νομίσματα και ξυλόγλυπτα, ταφικά ευρήματα, αρχιτεκτονικά γλυπτά και μαρμάρινες επιγραφές.
Πηγές
Βεροιας Κατηγορία:Βέροια Κατηγορία:Μουσεία στην Κεντρική Μακεδονία
Σπηλιά Αρετούσας
Με το όνομα Σπηλιά Αρετούσας φέρεται μεγάλο και βαθύ όρυγμα που βρίσκεται στη δυτική πλευρά της κορυφής του λόφου του Προφήτη Ηλία στον Πειραιά, του λεγόμενου στην αρχαιότητα και λόφου Μουνιχίας και που εκτείνεται στο εσωτερικό του βράχου κατακλινώς, έχουν μετρηθεί 165 βαθμίδες και σε βάθος 65 μέτρων όπου συνεχίζουν οριζόντιοι σωλήνες που επικοινωνούν με ρωγμές, με κατεύθυνση από Νότο προς Βορρά. Εκ πρώτης όψης φαίνεται πως είναι τεχνητό έργο, υδραυλικό κατασκεύασμα αρχαιότατο που ανάγεται στους αρχαιότερους κατοίκους της περιοχής, στη προϊστορική εποχή των Μινύων. Το βάθος του σπηλαίου αυτού δεν έχει εξακριβωθεί αφού οι επανειλημμένες έρευνες δεν κατόρθωσαν να φθάσουν σ΄ ένα αίσιο πέρας. Εικάζεται όμως ότι συγκοινωνεί με παλαιά φρεάτια που βρίσκονται στους πρόποδες του λόφου. Από τις γενόμενες το 1868, 1869 και 1897 αρχαιολογικές έρευνες φέρεται πιθανότερο να αποτελούσε δεξαμενή και υδραγωγείο από το στόμιό του στη κορυφή του λόφου, που σήμερα είναι κλεισμένο μετά τη κατασκευή της καμπής του δρόμου προς το λόφο.
Ως προς το όνομα της Αρετούσας φαίνεται πως αποδόθηκε πολύ μεταγενέστερα και μάλλον στη περίοδο της διάδοσης από τον λαό του πασίγνωστου κρητικού έπους του Ερωτόκριτου στο οποίο φέρεται η Αρετούσα ως κόρη φανταστικού Ηγεμόνα της Αθήνας που ονομάζονταν Ηρακλής, να είναι ερωτευμένη με τον Ερωτόκριτο τον οποίο και συναντούσε κρυφά. Στο σημείο αυτό έρχεται και η λαϊκή παράδοση να προσθέσει ότι η εν λόγω σπηλιά συγκοινωνεί ακόμη και με την Ακρόπολη των Αθηνών. Δεν αποκλείεται όμως το τοπωνύμιο αυτό να προήλθε και από τον αρχαίο μύθο της Αρέθουσας, που πολύ εύκολα με το παραπάνω έπος, σε συνδυασμό, αποδόθηκε ως Αρετούσα.
Σήμερα και το δεύτερο σημείο της εισόδου της σπηλιάς αυτής, είναι επίσης κλειστό και περιφραγμένο πίσω από τις εγκαταστάσεις των υφισταμένων νεότερων υδατοδεξαμενών.
Πηγές
Αρετουσας Αρετουσας
Ναθαναήλ Χύχας
Ο Ναθαναήλ Χύχας η Χίκας, (β΄μισό του 16ου αιώνα-μετά το 1621), ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στο β' μισό του 16ου αιώνα. Το κοσμικό όνομά του ήταν Νικόλαος. Σχετικά με την μόρφωσή του μόνο έμμεσα συμπεράσματα μπορούμε να εξάγουμε κυρίως από το Περί των πρωτείων του πάπα έργο του, το οποίο προϋποθέτει ικανοποιητική θεολογική και γενικώτερη κατάρτιση. Επίσης η μαρτυρία του Καλλίνικο Γ΄ Κωνσταντινουπόλεως ότι ο Χύχας ήταν δάσκαλος της εν Χίω σχολής πιστοποιεί την φροντισμένη παιδεία που έλαβε. Στη Χίο πρέπει να δίδαξε μετά το 1604.
Είναι άγνωστο αν και πότε ομολόγησε πίστη στον καθολικισμό. Κατά τον Μανούσακα η αρχική πληροφορία πως ο Χύχας μετέβη στην Ρώμη πριν το 1616 μαζί με έναν Έλληνα επίσκοπο για να δώσουν ομολογία πίστεως και έλαβε συστατικά γράμματα από τον επί των απορρήτων της Καθολικής προπαγάνδας Ingoli, κρίνεται ωςεπισφαλής διότι ο Ingoli είχε αυτήν την θέση μετά το 1622. Το σίγουρο είναι πως εντοπίζεται ο Χίχας στην Ιταλία στα 1616 αφού έχει εντοπιστεί επίγραμμά του εκείνης της χρονιάς. Στενή σχέση είχε με τον μητροπολίτη Γαβριήλ Σεβήρο όπως δείχνει και η μονωδία που συνέθεσε στον θάνατο του ιεράρχη. Μέχρι το 1619 διοίκησε τη χηρεύουσα μητρόπολη ως πατριαρχικός πρωτοσύγκελος μέχρι την άφιξη του διαδόχου του Θεοφάνη Ξενάκη.
Συγγράμματα
Έγραψε σε απλή Ελληνική το έργο «Κατά Λατίνων πεντήκοντα και τρεις», μεταξύ 1594 και 1611. Ο δυτικός μοναχός Αιγίδιος a Cesaro το ανασκεύασε και το έκανε τρίγλωσσο με τον τίτλο: «Απολογίαι φρά Αιγιδίου του εκ Καισαρού εκ της τάξεως των λεγομένων Μινώρων του Αγίου Φραγκίσκου εις το κατά Λατίνων Ναθαναήλ Χύχα Αθηναίου» και το εξέδωσε στην Βεντία το 1678. Στο έργο του αυτό απορρίπτει το Πρωτείο του Πάπα, και το αλάθητο. Επίσης του αποδίδονται μερικά εγκωμιαστικά επιγράμματα, εκκλησιαστικά κηρύγματα, και αντιλατινικά κεφάλαια για το Άγιο Πνεύμα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Ορθόδοξοι λόγιοι
Κίλιαν Ζορνέτ Μπουργκάντα
Ο Κίλιαν Ζορνέτ Μουργκάντα (γεν 27, Οκτωβρίου 1987 στη Σαβαδέλ, Καταλονία (Ισπανία) είναι Ισπανός αθλητής του ορειβατικού σκι, δρομέας μεγάλων αποστάσεων, ορεινός ποδηλάτης και διαθλητής (ορεινό τρέξιμο και ορεινή ποδηλασία). Είναι τρεις φορές πρωταθλητής του Skyrunner World Series από το 2007–09 και νικητής του Western States Endurance Run το 2011.
Βίος
Ο Ζορνέτ γεννήθηκε στο Σαβαδέλ της Καταλονίας. Ξεκίνησε με ορειβατικό σκι το 1999 και διαγωνίστηκε για πρώτη φορά στον αγώνα του ισπανικού κυπέλλου στο Λα Μολίνα το 2000. Το 2003 έγινε μέλος της εθνικής ομάδας ορειβατικού σκι και τρέχει επίσημα από το 2007. Είναι μέλος της διεθνούς Ατομικής ομάδας και ζει στη Γαλλία. Ο Ζορνέτ σπούδασε στο πανεπιστήμιο Perpignan Via Domitia.
Ο Ζορνέτ ήδη από το 2004 είχε αναγνωριστεί ως αθλητής υψηλών επιδόσεων Από την καταλανική και ισπανική ομοσπονδία (Consell Català de l’Esport και Consejo Superior de Deportes).
Το 2005 έκανε νέο ρεκόρ 2:30:57 σε αγώνα ορεινού τρεξίματος 4015 m στην κορυφή Dôme de Neige des Écrins.
Το 2007 έγινε παγκόσμιος πρωταθλητής στο Skyrunner World Series. Το 2008 και το 2009 ήταν ο νεότερος αθλητής που κέρδισε αυτή τη διάκριση.
Στις 21 Αυγούστου, 2013, ο Ζορνέτ ανέβηκε και κατέβηκε τρέχοντας το Μάτερχορν στον χρόνο ρεκόρ των 2 ωρών και 52 λεπτών, σπάζοντας το ρεκόρ του 1995 του Μπρούνο Μπρουνότ κατά 20 λεπτά. Ξεκίνησε να σκαρφαλώνει το απόγευμα, προσεγγίζοντας την κορυφή σε 1 ώρα 56 λεπτά μέσω της ράχης Λάιον (Lion Ridge) από την ιταλική πλευρά.
Στις 7 Σεπτεμβρίου 2013, Ο Ζορνέτ και συναθλητής του διασώθηκαν από την PGHM (Peloton de Gendarmerie de haute montagne) σε υψόμετρο 3.800 μ στη διάρκεια της προσπάθειάς τους να σκαρφαλώσουν τη βόρεια όψη του Εγκίγ ντι Μιντί φορώντας μόνο αναρριχητικά παπούτσια και ελαφριά αθλητική ενδυμασία σκι.
Τον Ιούνιο του 2014, Ο Κίλιαν Ζορνέτ έσπασε το ρεκόρ ανάβασης και κατάβασης του όρους Μακ Κίνλεϊ της Αλάσκας, στην κορφή "Ντενάλι", σε 11 ώρες και 40 λεπτά, σπάζοντας το προηγούμενο ρεκόρ κατά 5 ώρες 6 λεπτά. Το Μακ Κίνλεϊ ήταν το 6ο βουνό του εγχειρήματος Summits of My Life (οι κορυφές της ζωής μου).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ορειβάτες Κατηγορία:Καταλανοί Αθλητές
VSAT
thumb|250px|VSAT στη Γκάνα Η τεχνολογία VSAT (Very small aperture terminal) είναι μία ιδιαίτερη μορφή δορυφορικής επικοινωνίας, που πήρε το όνομά της από το ότι οι τερματικοί σταθμοί εδάφους χρησιμοποιούν κεραίες μικρών διαστάσεων και χαμηλού κόστους. Η τεχνολογία VSAT επιτρέπει την αξιόπιστη μετάδοση δεδομένων μέσω δορυφόρου με χρήση παραβολικών κεραιών διαμέτρου 0,6 έως 1,8 μ. Πίσω από την κεραία συνδέεται με εύκολο τρόπο τυποποιημένος εξοπλισμός χαμηλού κόστους χωρίς την ανάγκη εξειδικευμένων μηχανικών.
Τυπικά οι τερματικοί σταθμοί VSAT ευρίσκονται σε διάταξη αστέρα γύρω από ένα κεντρικό σταθμό εκπομπής, που ονομάζεται hub, και είναι συνδεδεμένος με κάποιον κεντρικό υπολογιστή. Όλες οι επικοινωνίες, συμπεριλαμβανομένων και αυτών μεταξύ των τερματικών σταθμών, γίνονται μέσω υπολογιστή του hub. Τα VSAT χρησιμοποιούνται για μετάδοση δεδομένων με ταχύτητες 1200 και 19200 bps και σε λιγότερες περιπτώσεις 64 Kbps έως 2 Mbps ή για μετάδοση ψηφιακής φωνής και εικόνας βίντεο.
Η επικοινωνία είναι μικροκυματική και ο δορυφόρος ουσιαστικά λειτουργεί σαν αναμεταδότης του μικροκυματικού σήματος, επανεκπέμποντας το σήμα που λαμβάνει σε διαφορετική συχνότητα. Ο δορυφόρος ευρίσκεται σε γεωστατική τροχιά σε ύψος 35.786 χλμ πάνω από τον Ισημερινό. Από το ύψος αυτό η εκπεμπόμενη δέσμη μπορεί να καλύψει μεγάλες περιοχές όπως για παράδειγμα την Ευρώπη ή την Β. Αμερική.
Η σταθερή θέση του δορυφόρου επιτρέπει στις κεραίες εδάφους να είναι σταθερά προσανατολισμένες προς το ίδιο σημείο στον ουρανό. Οι μικρομεταβολές της θέσης του δορυφόρου που σημειώνονται με την πάροδο του χρόνου μπορούν να παρακολουθούνται από την κεραία του κατανεμητή (hub) που διαθέτει τους κατάλληλους μηχανισμούς. Αντιθέτως, οι τερματικοί σταθμοί, που πρέπει να είναι απλοί, βασίζονται στην μεγάλη γωνία κάλυψης της μικρής σταθερής κεραίας τους.
Το κανάλι επικοινωνίας του αναμεταδότη έχει χωρητικότητα της τάξεως των 100Mbps. Οι μικροκυματικές συχνότητες που χρησιμοποιούνται είναι είτε στην περιοχή 4-6 GHz που είναι γνωστή σαν C band είτε στην περιοχή 12-14 GHz γνωστή ως Ku band. Σήμερα η C band εγκαταλείπεται σταδιακά και δίνει τη θέση της στην Ku band, που έχει το πλεονέκτημα να λειτουργεί με μικρότερο μέγεθος κεραιών και έχει λιγότερες παρεμβολές από επίγεια μικροκυματικά συστήματα.
Η χρήση υψηλότερων συχνοτήτων, όπως η ζώνη Ka (Ka band), είναι ακόμα σε πειραματικό στάδιο και προσβλέπει να μειώσει ακόμη περισσότερο το μέγεθος των κεραιών συγχρόνως με το ότι θα μας διαθέσει μεγαλύτερο επικοινωνιακό φάσμα.
Η μεγαλύτερη απόσταση του δορυφόρου από της γη δημιουργεί πολύ μεγάλη εξασθένηση του σήματος που είναι της τάξης των 207 db για την Ku band. Μια βροχερή ατμόσφαιρα μπορεί να αυξήσει την εξασθένηση έως και 3db. Η απόσταση είναι υπεύθυνη και για τη μεγάλη καθυστέρηση στη μετάβαση και επιστροφή του σήματος προς το δορυφόρο που είναι 270 msec για κάθε κατεύθυνση, δηλαδή 540 msec συνολικά.
Βιβλιογραφία
Αγγλικά Ελληνικά Κατηγορία:Τηλεπικοινωνιακός εξοπλισμός Κατηγορία:Πρόσβαση στο διαδίκτυο
Μιλουτίν Μιλάνκοβιτς
Ο Μιλουτίν Μιλάνκοβιτς (Σερβικά Милутин Миланковић, 28 Μαΐου 1879 - 12 Δεκεμβρίου 1958) ήταν Σέρβος μαθηματικός, αστρονόμος, κλιματολόγος, γεωφυσικός, πολιτικός μηχανικός και εκλαϊκευτής της επιστήμης. Ο Μιλάνκοβιτς προσέφερε δύο θεμελιώδεις συνεισφορές στην παγκόσμια επιστήμη.
Ο Μιλάνκοβιτς ίδρυσε την πλανητική κλιματολογία, υπολογίζοντας τις θερμοκρασίες των ανώτερων στρωμάτων της ατμόσφαιρας της Γης καθώς και τις συνθήκες θερμοκρασίας στους πλανήτες του εσωτερικού ηλιακού συστήματος, Ερμή, Αφροδίτης και Άρη, και της Σελήνης, καθώς και του πάχους της ατμόσφαιρας των εξωτερικών πλανητών. Απέδειξε τη συσχέτιση της ουράνιας μηχανικής και των επιστημών της Γης και κατέστησε εφικτή τη σταθερή μετάβαση από την ουράνια μηχανική στις επιστήμες της Γης και τη μετατροπή των περιγραφικών επιστημών σε ακριβείς.
Πρώτα χρόνια
Ο Μιλουτίν Μιλάνκοβιτς γεννήθηκε στις 28 Μαΐου 1879 στο χωριό Ντάλι, ένα οικισμό στις όχθες του Δούναβη, που τότε ανήκε στην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία (και σήμερα ανήκει στην Κροατία). Ο Μιλουτίν και η δίδυμη αδερφή του ήταν τα μεγαλύτερα από επτά παιδιά. Ο πατέρας τους ήταν έμπορος, γαιοκτήμονας και τοπικός πολιτικός και πέθανε όταν ο Μιλουτίν ήταν οκτώ ετών. Ετσι ο Μιλουτίν και τα αδέλφια του ανατράφηκαν από τη μητέρα τους, τη γιαγιά και ένα θείο. Οι τρεις αδελφοί του πέθαναν παιδιά από φυματίωση. Καθώς η υγεία του ήταν εύθραυστη, ο Μιλουτίν έλαβε τη βασική του εκπαίδευση στο σπίτι (στην «τάξη χωρίς τοίχους»), από τον πατέρα του Μίλαν, ιδιωτικούς δασκάλους και από πολλούς συγγενείς και φίλους της οικογένειας, μερικοί από τους οποίους ήταν διάσημοι φιλόσοφοι, εφευρέτες, και ποιητές. Παρακολούθησε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο κοντινό Όσιγιεκ, ολοκληρώνοντάς τη το 1896.
Πολιτικός μηχανικός
Στις αρχές του 1905 ο Μιλάνκοβιτς ανέλαβε πραγματική εργασία στην εταιρεία Adolf Baron Pittel Betonbau-Unternehmung στη Βιέννη. Κατασκεύασε φράγματα, γέφυρες, αεροογέφυρες, υδραγωγεία και άλλες κατασκευές από οπλισμένο σκυρόδεμα σε όλη την Αυστροουγγαρία. Το έργο του ήταν ιδιαίτερα εμφανές στον εξαιρετικό σχεδιασμό ενός υδραγωγείου από οπλισμένο σκυρόδεμα για ένα υδροηλεκτρικό σταθμό στο Σέμπες της Τρανσυλβανίας, που σχεδίασε ο Μιλάνκοβιτς στην αρχή της καριέρας του.
Πήρε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για ένα νέο τύπο δοκιδωτής πλάκας από οπλισμένο σκυρόδεμα και δημοσίευσε την πρώτη εργασία για οπλισμένο σκυρόδεμα με θέμα "Συμβολή στη θεωρία οπλισμένων θωρακισμένων πυλώνων". Δημοσίευσε και δεύτερη εργασία για το ίδιο θέμα βάσει νέων αποτελεσμάτων το 1906. Το 1908 δημοσίευσε μια εργασία με θέμα "Μεμβράνες ίσης αντοχής", στην οποία αποδεικνύει ότι το ιδανικό σχήμα για μια δεξαμενή νερού με ισοπαχή τοιχώματα είναι εκείνο μιας σταγόνας νερού. Οι έξι ευρεσιτεχνίες του αναγνωρίστηκαν επισήμως και η φήμη του στο επάγγελμα ήταν τεράστια, αποφέροντάς του άφθονα έσοδα.
Ο Μιλάνκοβιτς συνέχισε να ασκεί το επάγγελμα του πολιτικού μηχανικού στη Βιέννη μέχρι την 1η Οκτωβρίου 1909, όταν του προσφέρθηκε η έδρα των εφαρμοσμένων μαθηματικών (κλασική μηχανική, ουράνια μηχανική και θεωρητική φυσική) στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου. Αν και συνέχισε να διεξάγει έρευνες για διάφορα προβλήματα σχετικά με την εφαρμογή οπλισμένου σκυροδέματος, αποφάσισε να επικεντρωθεί στη βασική έρευνα.
Ο Μιλάνκοβιτς συνέχισε το σχεδιασμό και την κατασκευή έργων όταν μετακόμισε στη Σερβία. Κατά το 1912 σχεδίασε τις οπλοισμένες γέφυρες στην κοιλάδα του Τίμοκ, στη σιδηροδρομική γραμμή Νις-Κνιάζεβατς.
Ηλιακή έκθεση του πλανήτη
Μελετώντας τα έργα του σύγχρονού του κλιματολόγου Γιούλιους φον Χαν, ο Μιλάνκοβιτς έκανε μια σημαντική παρατήρηση, που έγινε ένα από τα σημαντικότερα αντικείμενα της επιστημονικής του έρευνας: μια μυστηριώδη εποχή παγετώνων. Η ιδέα των πιθανών κλιματικών μεταβολών που σχετίζονται με την αστρονομία είχε αρχικά εξετασθεί από αστρονόμους (Τζον Χέρσελ, 1792-1871) και στη συνέχεια υποστηρίχθηκε από γεωλόγους (Λουί Αγκασίζ, 1807-1873). Παράλληλα έγιναν αρκετές προσπάθειες εξήγησης της κλιματικής αλλαγής από την επίδραση των αστρονομικών δυνάμεων (η πιο περιεκτική από αυτές ήταν η θεωρία του Τζέιμς Κρολ τη δεκαετία του 1860). Ο Μιλάνκοβιτς μελέτησε επίσης τα έργα των Ζοζέφ Αντεμάρ και Τζέιμς Κρολ, των οποίων οι πρωτοποριακές θεωρίες για την αστρονομική προέλευση των παγετώνων απορρίφθηκαν επισήμως από τους συγχρόνους τους. Παρά το γεγονός ότι είχαν πολύτιμα δεδομένα σχετικά με την κατανομή των παγετώνων στις Άλπεις, οι κλιματολόγοι και οι γεωλόγοι δεν μπορούσαν να ανακαλύψουν τις βασικές αιτίες - δηλαδή, η διαφορετική ηλιακή έκθεση της Γης κατά τις προηγούμενες εποχές παρέμενε πέραν του πεδίου των επιστημών αυτών. Αλλά ο Μιλάνκοβιτς αποφάσισε να ακολουθήσει τα χνάρια τους και να προσπαθήσει να υπολογίσει σωστά το μέγεθος αυτών των επιρροών. Ο Μιλάνκοβιτς αναζητούσε τη λύση αυτών των πολύπλοκων προβλημάτων στον τομέα της σφαιρικής γεωμετρίας, της ουράνιας μηχανικής και της θεωρητικής φυσικής.
Άρχισε να εργάζεται πάνω σε αυτό το 1912, αφού είχε συνειδητοποιήσει ότι "το μεγαλύτερο μέρος της μετεωρολογίας δεν είναι παρά μια συλλογή αναρίθμητων εμπειρικών ευρημάτων, κυρίως αριθμητικών δεδομένων, με ίχνη φυσικής που χρησιμοποιούνται για να εξηγήσουν μερικά από αυτά ... Τα μαθηματικά εφαρμόστηκαν ακόμη λιγότερο, τίποτα περισσότερο από τον στοιχειώδη λογισμό ... Τα ανώτερα μαθηματικά δεν είχαν κανένα ρόλο στην επιστήμη αυτή ... " Το πρώτο έργο του περιέγραψε το σημερινό κλίμα στη Γη και πώς οι ακτίνες του Ήλιου καθορίζουν τη θερμοκρασία πάνω στην επιφάνεια της Γης αφού περάσουν από την ατμόσφαιρα. Δημοσίευσε την πρώτη εργασία για το θέμα με τίτλο "Συμβολή στη μαθηματική θεωρία του κλίματος" στο Βελιγράδι στις 5 Απριλίου 1912 Η επόμενη εργασία του είχε τίτλο "Κατανομή της ηλιακής ακτινοβολίας στην επιφάνεια της γης" και δημοσιεύθηκε στις 5 Ιουνίου 1913. . Υπολόγισε σωστά την ένταση της ηλιακής ακτινοβολίας και ανέπτυξε μια μαθηματική θεωρία που περιγράφει τις κλιματικές ζώνες της Γης. Ο στόχος του ήταν μια ολοκληρωμένη, μαθηματικά ακριβής θεωρία που να συνδέει τη θερμική κατάσταση των πλανητών με την κίνηση τους γύρω από τον Ήλιο. Έγραψε: "... μια τέτοια θεωρία θα μας επέτρεπε να υπερβούμε το φάσμα των άμεσων παρατηρήσεων, όχι μόνο στο διάστημα, αλλά και στο χρόνο ... Θα επέτρεπε την ανασυγκρότηση του κλίματος της Γης, αλλά και τις προβλέψεις του, καθώς μας δίνουν τα πρώτα αξιόπιστα δεδομένα σχετικά με τις κλιματικές συνθήκες σε άλλους πλανήτες. " Στη συνέχεια προσπάθησε να βρει ένα μαθηματικό μοντέλο ενός συμπαντικού μηχανισμού για να περιγράψει την κλιματική και γεωλογική ιστορία της Γης. Δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο «Σχετικά με το ζήτημα της αστρονομικής θεωρίας των παγετώνων» το 1914. Αλλά ο συμπαντικός μηχανισμός δεν ήταν εύκολο πρόβλημα και ο Μιλάνκοβιτς χρειάστηκε τρεις δεκαετίες για να αναπτύξει μια αστρονομική θεωρία.
Την ίδια στιγμή ξέσπασε η Κρίση του Ιουλίου μεταξύ της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας και της Σερβίας, που οδήγησε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Στις 14 Ιουνίου 1914 ο Μιλάνκοβιτς είχε παντρευτεί την Κριστίνα Τοπούζοβιτς και είχαν πάει για το μήνα του μέλιτος στο χωριό του Ντάλι στην Αυστροουγγαρία, όπου άκουσε για την έναρξη του πολέμου. Συνελήφθη ως πολίτης της Σερβίας και φυλακίστηκε από τον Αυστροουγγρικό στρατό στο Νοϊζίντλ αμ Ζέε. Περιέγραψε την πρώτη του μέρα στη φυλακή, όπου περίμενε να μεταφερθεί στο φρούριο Εσεγκ ως αιχμάλωτος πολέμου, με τα εξής λόγια: ''
Η σύζυγός του πήγε στη Βιέννη για να μιλήσει στον Εμάνουελ Τσούμπερ, ο οποίος ήταν ο μέντοράς του και καλός φίλος. Μέσα από τις κοινωνικές σχέσεις του ο καθηγητής Τσούμπερ διέταξε την απελευθέρωση του Μιλάνκοβιτς από τη φυλακή και την άδεια να περάσει την αιχμαλωσία του στη Βουδαπέστη με το δικαίωμα να εργάζεται.
Αμέσως μετά την άφιξή του στη Βουδαπέστη ο Μιλάνκοβιτς συναντήθηκε με το Διευθυντή της Βιβλιοθήκης της Ουγγρικής Ακαδημίας Επιστημών, Kόλομαν φον Σζίλι, που ως μαθηματικός δέχτηκε με ενθουσιασμό το Μιλάνκοβιτς και του επέτρεψε να εργαστεί αδιατάρακτα στη βιβλιοθήκη της Ακαδημίας και στο Κεντρικό Μετεωρολογικό Ινστιτούτο. Ο Μιλάνκοβιτς πέρασε τέσσερα χρόνια στη Βουδαπέστη, σχεδόν όλο τον πόλεμο. Χρησιμοποίησε μαθηματικές μεθόδους για να μελετήσει το κλίμα των εσωτερικών πλανητών του ηλιακού συστήματος. Το 1916 δημοσίευσε μια εργασία με θέμα «Διερεύνηση του κλίματος του πλανήτη Άρη». Ο Μιλάνκοβιτς υπολόγισε ότι η μέση θερμοκρασία στα χαμηλότερα στρώματα της ατμόσφαιρας στον Άρη είναι -45 ° C και η μέση θερμοκρασία επιφάνειας -17 ° C. Επίσης κατέληξε στο συμπέρασμα ότι: "Αυτή η μεγάλη διαφορά θερμοκρασίας μεταξύ του εδάφους και των χαμηλότερων στρωμάτων της ατμόσφαιρας είναι αναμενόμενη. Η μεγάλη διαπερατότητα της ηλιακής ακτινοβολίας κάνει  το κλίμα του Άρη πολύ παρόμοιο με το κλίμα στα μεγάλα υψόμετρα της Γης μας". Σήμερα είναι γνωστό ότι η μέση θερμοκρασία είναι -55 ° C, αλλά οι θερμοκρασίες εδάφους και αέρα γενικά διαφέρουν. Πάντως ο Μιλάνκοβιτς απέδειξε θεωρητικά ότι ο Άρης έχει εξαιρετικά δριμύ κλίμα. Εκτός από την εξέταση του Άρη, ασχολήθηκε με τις κλιματολογικές συνθήκες που επικρατούν στην Αφροδίτη και τον Ερμή. Οι υπολογισμοί του για τις συνθήκες θερμοκρασίας στη γειτονική Σελήνη είναι ιδιαίτερα σημαντικοί. Ο Μιλάνκοβιτς γνώριζε ότι μια μέρα στη Σελήνη διαρκεί 15 γήινες ημέρες και αυτή είναι η διάρκεια της νύχτας. Ο Μιλάνκοβιτς υπολόγισε ότι η θερμοκρασία της επιφάνειας του φεγγαριού κατά την ημέρα του φτάνει τους +100,5 ° C. Επίσης υπολόγισε ότι η θερμοκρασία νωρίς το πρωί στη Σελήνη ή πριν από την άνοδο του Ήλιου στον ορίζοντα ήταν -58 ° C. Σήμερα είναι γνωστό ότι η θερμοκρασία της επιφάνειας στην ημέρα της Σελήνης φτάνει στους +108 ° C και πέφτει τη νύχτα στους -153 ° C.
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο Μιλάνκοβιτς επέστρεψε στο Βελιγράδι με την οικογένειά του στις 19 Μαρτίου 1919. Συνέχισε την καριέρα του ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου. Από το 1912 έως το 1917 έγραψε και δημοσίευσε επτά άρθρα σχετικά με τις μαθηματικές θεωρίες του κλίματος τόσο στη Γη όσο και στους άλλους πλανήτες. Διατύπωσε ένα ακριβές αριθμητικό κλιματολογικό μοντέλο με τη δυνατότητα αναδημιουργίας του παρελθόντος και πρόβλεψης του μέλλοντος και καθιέρωσε την αστρονομική θεωρία του κλίματος ως γενικευμένη μαθηματική θεωρία της ηλιακής ακτινοβολίας. Όταν λύθηκαν αυτά τα σημαντικότερα προβλήματα της θεωρίας και δομήθηκε ένα σταθερό υπόβαθρο για περαιτέρω μελέτη, ο Μιλάνκοβιτς ολοκλήρωσε ένα βιβλίο που δημοσιεύθηκε το 1920 από το Γκωτιέ-Βιλάρ στο Παρίσι με τον τίτλο "Théorie mathématique des phénomènes thermiques produits par la radiation solaire "(Μαθηματική θεωρία των θερμικών φαινομένων που προκαλεί η ηλιακή ακτινοβολία). Αμέσως μετά τη δημοσίευση αυτού του βιβλίου το 1920, οι μετεωρολόγοι το αναγνώρισαν ως σημαντική συμβολή στη μελέτη του σύγχρονου κλίματος.
Τροχιακές μεταβολές και κύκλοι των εποχών των παγετώνων
Οι εργασίες του Μιλάνκοβιτς σχετικά με την αστρονομική εξήγηση των εποχών των παγετώνων, ειδικά η «καμπύλη του ηλιακού φωτός που δέχεται η γήινη επιφάνεια» τα τελευταία 130.000 χρόνια, υποστηρίχθηκαν από τον κλιματολόγο Βλάντιμιρ Κέππεν και από το γεωφυσικό Άλφρεντ Βέγκενερ. Ο Κέππεν επισήμανε τη χρησιμότητα της θεωρίας του Μιλάνκοβιτς για τους ερευνητές της παλαιοκλιματολογίας. Ο Μιλάνκοβιτς έλαβε επιστολή στις 22 Σεπτεμβρίου 1922 από τον Κέππεν, που του ζήτησε να επεκτείνει τις μελέτες του από τα 130.000 στα 600.000 χρόνια. Συμφώνησαν ότι η θερινή ηλιοφάνεια είναι καθοριστικός παράγοντας για το κλίμα. Μετά την ανάπτυξη του μαθηματικού μηχανισμού που του επέτρεψε να υπολογίσει την ηλιακή ακτινοβολία σε οποιοδήποτε δεδομένο γεωγραφικό πλάτος και για κάθε εποχή του έτους, ο Μιλάνκοβιτς ήταν έτοιμος να ξεκινήσει την υλοποίηση της μαθηματικής περιγραφής του κλίματος της Γης στο παρελθόν. Ο Μιλάνκοβιτς πέρασε 100 ημέρες κάνοντας τους υπολογισμούς και ετοίμασε ένα γράφημα των αλλαγών της ηλιακής ακτινοβολίας σε βόρεια γεωγραφικά πλάτη 55 °, 60 ° και 65 ° για τα τελευταία 650.000 χρόνια. Ο Μιλάνκοβιτς πίστευε ότι αυτά ήταν τα γεωγραφικά πλάτη της Γης που ήταν πιο ευαίσθητα στην αλλαγή της θερμικής ισορροπίας.
Η Σερβική Ακαδημία Επιστημών και Τεχνών εξέλεξε το Μιλάνκοβιτς ως αντεπιστέλλον μέλος το 1920 και έγινε πλήρες μέλος το 1924. Η Μετεωρολογική Υπηρεσία του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας έγινε μέλος του Διεθνούς Μετεωρολογικού Οργανισμού - ΙΜΟ (που ιδρύθηκε στη Βιέννη το 1873), πρόδρομου του σημερινού Παγκόσμιου Μετεωρολογικού Οργανισμού, WMO. Ο Μιλάνκοβιτς υπήρξε εκεί εκπρόσωπος του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας επί πολλά χρόνια.
Ο Kέππεν πρότεινε στο Μιλάνκοβιτς στις 14 Δεκεμβρίου 1926 να επεκτείνει τους υπολογισμούς του στο ένα εκατομμύριο χρόνια και να στείλει τα αποτελέσματά του στο Μπάρτελ Εμπερλ, γεωλόγο που μελετούσε τη λεκάνη του Δούναβη, καθώς η έρευνα του Εμπερλ είχε αποκαλύψει μερικές Εποχές Προπαγετώνων πριν από 650.000 και πλέον χρόνια. Ο Εμπερλ δημοσίευσε όλα αυτά στο Άουγκσμπουργκ το 1930 μαζί με τις καμπύλες του Μιλάνκοβιτς.
Μεταξύ 1925 και 1928 ο Μιλάνκοβιτς έγραψε το βιβλίο εκλαϊκευμένης επιστήμης Σε Μακρινούς Κόσμους και Καιρούς με τη μορφή επιστολών σε ανώνυμη γυναίκα. Το έργο ασχολείται με την ιστορία της αστρονομίας, της κλιματολογίας και της επιστήμης μέσω μιας σειράς φανταστικών επισκέψεων σε διάφορα σημεία του χώρου και του χρόνου από τον συγγραφέα και την ανώνυμη σύντροφό του, που περιλαμβάνει το σχηματισμό της γης, παλιούς πολιτισμούς, διάσημους αρχαίους και αναγεννησιακούς στοχαστές και τα επιτεύγματά τους και το έργο των συγχρόνων του Kέππεν και Βέγκενερ. Στις "επιστολές" Μιλάνκοβιτς επεκτάθηκε σε μερικές από τις δικές του θεωρίες για την αστρονομία και την κλιματολογία και περιέγραψε τα περίπλοκα προβλήματα της ουράνιας μηχανικής με απλοποιημένο τρόπο.
Στη συνέχεια ο Μιλάνκοβιτς έγραψε το εισαγωγικό μέρος της Μαθηματικής επιστήμης του κλίματος και της αστρονομικής θεωρίας των κλιματικών μεταβολών (Mathematische Klimalehre und Astronomische Theorie der Klimaschwankungen), που δημοσιεύθηκε από τον Kέππεν (Handbuch der Climatology, Handbuch der Klimalogie Band 1) στα Γερμανικά το 1930 και μεταφράστηκε στα Ρωσικά το 1939. Στην εισαγωγή του, ο Μιλάνκοβιτς αναπτύσσει παραπέρα τη θεωρία των πλανητικών κλιμάτων με ειδική αναφορά στη Γη. Το 1934 ο Μιλάνκοβιτς δημοσίευσε το βιβλίο Ουράνια Μηχανική. Αυτό το βιβλίο χρησιμοποιεί συστηματικά διανυσματικό λογισμό για την επίλυση προβλημάτων της ουράνιας μηχανικής.
Κατά την περίοδο 1935-1938 ο Μιλάνκοβιτς υπολόγισε ότι η παγοκάλυψη εξαρτάται από τις αλλαγές στην ηλιοφάνεια. Κατόρθωσε να καθορίσει τη μαθηματική σχέση μεταξύ της θερινής ηλιοφάνειας και του υψομέτρου της γραμμής χιονιού. Με αυτό τον τρόπο καθόρισε την αύξηση του χιονιού που θα συνέβαινε ως συνέπεια οποιασδήποτε αλλαγής της θερινής ηλιοφάνειας. Δημοσίευσε τα αποτελέσματά του στη μελέτη "Νέα Αποτελέσματα της Αστρονομικής Θεωρίας των Κλιματικών Αλλαγών" το 1938. Οι γεωλόγοι απέκτησαν ένα γράφημα με την παρουσίαση των οριακών υψομέτρων παγοκάλυψης, για οποιαδήποτε χρονική περίοδο κατά τα τελευταία 600.000 χρόνια. Ο Αντρέ Μπερζέ ανέπτυξε αργότερα αυτή τη θεωρία.
Μετατοπίσεις των πόλων
Οι συζητήσεις με το Βέγκενερ, τον συγγραφέα της θεωρίας της ολίσθησης των ηπείρων, έκαναν το Μιλάνκοβιτς να ενδιαφερθεί για το εσωτερικό της Γης και για την κίνηση των πόλων, έτσι είπε στο φίλο του ότι θα ερευνήσει τη μετατόπιση των πόλων. Το Νοέμβριο του 1929 ο Μιλάνκοβιτς έλαβε πρόσκληση από τον καθηγητή Μπένο Γκούτενμπεργκ του Ντάρμστατ να συνεργαστούν σε ένα δεκάτομο εγχειρίδιο για τη γεωφυσική και να δημοσιεύσει τις απόψεις του για το πρόβλημα των κοσμικών παραλλαγών των περιστροφικών πόλων της Γης. Ο Βέγκενερ παρουσίασε εκτενή εμπειρικά στοιχεία στο επιστημονικό του έργο σχετικά με τα «μεγάλα γεγονότα» κατά τη διάρκεια του παρελθόντος της Γης. Ωστόσο ένα από τα κύρια ευρήματα που απασχολούσε ιδιαίτερα το Βέγκενερ και μετά το Μιλάνκοβιτς ήταν η ανακάλυψη μεγάλων αποθεμάτων άνθρακα στα νησιά της Σπιτσβέργης, στον Αρκτικό Ωκεανό, που ήταν αδύνατο να σχηματιστούν στο σημερινό γεωγραφικό πλάτος αυτών των νησιών. Εν τω μεταξύ ο Βέγκενερ πέθανε (από υποθερμία ή καρδιακή ανεπάρκεια) το Νοέμβριο του 1930 κατά την τέταρτη αποστολή του στη Γροιλανδία. Ο Μιλάνκοβιτς ήταν πεπεισμένος ότι οι ήπειροι «επιπλέουν» σε μια κάπως υγρή υπόγεια επιφάνεια και ότι οι θέσεις των ηπείρων σε σχέση με τον άξονα περιστροφής επηρεάζουν τη φυγόκεντρη δύναμη της περιστροφής και μπορούν να μετατοπίσουν τον άξονα από την ισορροπία του και να τον αναγκάσουν να κινηθεί.
Την περίοδο 1930-1933 ο Μιλάνκοβιτς εργάστηκε για το πρόβλημα των αριθμητικών κοσμικών κινήσεων του πόλου περιστροφής. Θεωρούσε συνολικά τη Γη ένα ρευστό σώμα, το οποίο στην περίπτωση των δυνάμεων μικρής διάρκειας συμπεριφέρεται ως συμπαγές σώμα, αλλά υπό συγκεκριμένη επίδραση συμπεριφέρεται ως ελαστικό σώμα. Χρησιμοποιώντας διανυσματική ανάλυση κατασκεύασε ένα μαθηματικό μοντέλο της Γης για να δημιουργήσει μια θεωρία της κοσμικής κίνησης των επίγειων πόλων. Παρήγαγε την εξίσωση της κοσμικής τροχιάς ενός γήινου πόλου και την εξίσωση της κίνησης του πόλου κατά μήκος αυτής της τροχιάς. Οι εξισώσεις οδήγησαν περαιτέρω στον προσδιορισμό των 25 πιο χαρακτηριστικών σημείων με τροχιές πόλων και για τα δύο ημισφαίρια. Αυτός ο μαθηματικός υπολογισμός οδήγησε το Μιλάνκοβιτς σε 16 σημαντικά σημεία από το παρελθόν που αποτελούν τμήματα πρώιμων εξερευνήσεων, ενώ 8 σημεία προκάλεσαν μεταγενέστερες έρευνες. Σχεδίασε ένα χάρτη της πορείας των πόλων τα τελευταία 300 εκατομμύρια χρόνια και δήλωσε ότι οι αλλαγές συμβαίνουν σε διάστημα 5 (το ελάχιστο) έως 30 εκατομμυρίων ετών (το μέγιστο). Διαπίστωσε ότι η τροχιά του κοσμικού πόλου εξαρτάται μόνο από τη διαμόρφωση του χερσαίου εξωτερικού κελύφους και τη στιγμιαία θέση του πόλου πάνω σ'αυτό, ακριβέστερα τη γεωμετρία της γήινης μάζας. Στη βάση αυτή μπορούσε να υπολογίσει τη τροχιά του κοσμικού πόλου. Επίσης, με βάση το μοντέλο του Μιλάνκοβιτς, οι ηπειρωτικές μάζες βυθίζονται στην υποκείμενη «ρευστοποιημένη» βάση τους και διολισθαίνουν, «με στόχο την επίτευξη ισοστατικής ισορροπίας». Στο συμπέρασμά του για αυτό το πρόβλημα, έγραψε: Για ένα εξωγήινο παρατηρητή, η μετατόπιση του πόλου γίνεται με τέτοιο τρόπο ώστε ο άξονας της Γης να διατηρεί τον προσανατολισμό του στο διάστημα, αλλά η κρούστα της Γης μετατοπίζεται πάνω στο υπόστρωμά της. Ο Μιλάνκοβιτς δημοσίευσε την εργασία του με θέμα «Αριθμητική τροχιά κοσμικών αλλαγών της περιστροφής του πόλου» στο Βελιγράδι το 1932.
Ταυτόχρονα ο Μιλάνκοβιτς έγραψε τέσσερα κεφάλαια του «Εγχειρίδιου Γεωφυσικής» ("Handbuch der Geophysik") του Μπένο Γκούτενμπεργκ - "Η θέση και η κίνηση της γης στο διάστημα", "Περιστροφή της Γης", "Η κοσμική μετατόπιση των πόλων" και «Αστρονομικά Μέσα για την Κλιματική Μελέτη κατά την Ιστορία της Γης» - που δημοσιεύθηκε από τον Κέππεν, πεθερό του Βέγκενερ, το 1933. Η διάλεξη για τη φαινόμενη στροφή των πόλων πραγματοποιήθηκε σε Βαλκανικό συνέδριο μαθηματικών στην Αθήνα το 1934 (Πραγματική Πολική Μετατόπιση). Η εργασία του Μιλάνκοβιτς σχετικά με την τροχιά των πόλων έγινε αποδεκτή μόνο από τους συνεργάτες του Κέππεν, επειδή το μεγαλύτερο μέρος της επιστημονικής κοινότητας αμφέβαλλε για τις νέες θεωρίες των Βέγκενερ και Μιλάνκοβιτς. Αργότερα, τις δεκαετίες του 1950 και του 1960, η ανάπτυξη του νέου επιστημονικού κλάδου της γεωφυσικής, γνωστού ως παλαιομαγνητισμός, οδήγησε στις βασικές αποδείξεις με βάση τη μελέτη των ιχνών του μαγνητικού πεδίου της Γης σε πετρώματα κατά το γεωλογικό χρόνο. Οι παλαιομαγνητικές μαρτυρίες, τόσο οι γεωμαγνητικές αντιστροφές όσο και τα δεδομένα των πολικών μετατοπίσεων, οδήγησαν στην αναβίωση των θεωριών της ολίσθησης των ηπείρων και τη μετατροπή της σε θεωρία των τεκτονικών πλακών τις δεκαετίες του 1960 και του 1970. Σε αντίθεση με τη γραμμική τροχιά των πόλων του Μιλάκνοβιτς, ο παλαιομαγνητισμός επανασχεδίασε την πορεία των πόλων κατά τη γεωλογική ιστορία για να δείξει τη μη γραμμική τροχιά.
Μετέπειτα ζωή
Για να συγκεντρώσει το επιστημονικό του έργο σχετικά με τη θεωρία της ηλιακής ακτινοβολίας που ήταν διάσπαρτα σε πολλά βιβλία και εργασίες, ο Μιλάνκοβιτς ξεκίνησε το έργο της ζωής του το 1939. Ο τόμος αυτός είχε τίτλο «Κανών του ηλιακού φωτός που προσπίπτει στη Γη και η εφαρμογή του στο πρόβλημα των Εποχών των Παγετώνων», που κάλυψε τις σχεδόν τρεις δεκαετίες έρευνας, συμπεριλαμβανομένου μεγάλου αριθμού τύπων, υπολογισμών και σχεδίων, αλλά και συνοπτικών γενικών νόμων μέσω των οποίων ήταν δυνατόν να εξηγηθεί η κυκλική αλλαγή του κλίματος και οι επακόλουθες 11 εποχές παγετώνων- οι ομώνυμοι κύκλοι του Μιλάνκοβιτς.
Ο Μιλάνκοβιτς χρειάστηκε δύο χρόνια για να οργανώσει και να γράψει τον "Κανόνα". Το χειρόγραφο υποβλήθηκε για εκτύπωση στις 2 Απριλίου 1941 - τέσσερις ημέρες πριν από την επίθεση της Ναζιστικής Γερμανίας και των συμμάχων της στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. Στο βομβαρδισμό του Βελιγραδίου στις 6 Απριλίου 1941 καταστράφηκε το τυπογραφείο όπου τυπωνόταν το έργο του. Ωστόσο σχεδόν όλο το τυπωμένο υλικό παρέμεινε άθικτο στην αποθήκη του τυπογραφείου. Μετά την επιτυχή κατάληψη της Σερβίας στις 15 Μαΐου 1941, δύο Γερμανοί αξιωματικοί και γεωλόγοι ήρθαν στο Μιλάνκοβιτς στο σπίτι του και του μετέφεραν χαιρετισμούς από τον καθηγητή Βόλφγκαγκ Σέργκελ του Φράιμπουργκ. Ο Μιλάνκοβιτς τους έδωσε το μοναδικό πλήρες έντυπο αντίγραφο του «Κανόνα» για να στείλουν στο Σέργκελ, για να είναι βέβαιος ότι το έργο του θα διασωθεί. Ο Μιλάνκοβιτς δεν συμμετείχε στις εργασίες του πανεπιστημίου κατά τη διάρκεια της κατοχής και μετά τον πόλεμο αποκαταστάθηκε ως καθηγητής.
Ο "Κανών" εκδόθηκε από τη Βασιλική Σερβική Ακαδημία, 626 σελίδες, και τυπώθηκε στα Γερμανικά ως "Kanon der Erdbestrahlung und seine Anwendung auf das Eiszeitenproblem". Οι τίτλοι των έξι κεφαλαίων του βιβλίου είναι:
"Η κίνηση των πλανητών γύρω από τον Ήλιο και οι αμοιβαίεςεπιδράσεις τους" "Η περιστροφή της Γης" "Οι κοσμικές μετατοπίσεις των πόλων περιστροφής της Γης" "Η ηλιοφάνεια της Γης και οι κοσμικές της μεταβολές" "Η σύνδεση του ηλιασμού με τη θερμοκρασία της Γης και της ατμόσφαιράς της. Το μαθηματικό κλίμα της Γης" "Η εποχή των παγετώνων, ο μηχανισμός, η δομή και η χρονολόγησή της".
Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής της Σερβίας από το 1941 έως το 1944 ο Μιλάνκοβιτς αποσύρθηκε από το δημόσιο βίο και αποφάσισε να γράψει μια «ιστορία της ζωής και του έργου του» πέρα ​​από επιστημονικά θέματα, συμπεριλαμβανομένης της προσωπικής του ζωής και της αγάπης του πατέρα του που πέθανε ενώ ήταν νέος. Η αυτοβιογραφία του θα δημοσιευθεί μετά τον πόλεμο, με τίτλο "Ανάμνηση, Εμπειρίες και Όραμα" στο Βελιγράδι το 1952. .
Ιστορία της επιστήμης
Μετά τον πόλεμο ο Μιλάνκοβιτς ήταν αντιπρόεδρος της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών (1948-1958) και έγινε μέλος της Επιτροπής 7 για την ουράνια μηχανική της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης το 1948. Την ίδια χρονιά έγινε μέλος του Ιταλικού Ινστιτούτου Παλαιοντολογίας. Το Νοέμβριο του 1954, πενήντα χρόνια μετά τη λήψη του αρχικού του διπλώματος, έλαβε το Χρυσό Διδακτορικό από το Πολυτεχνείο της Βιέννης. Το 1955 εξελέγη επίσης στη Γερμανική Ακαδημία Φυσικών Επιστημών "Λεοπολδίνα" στο Χάλλε του Σαξωνία-Άνχαλτ.
Ταυτόχρονα ο Μιλάνκοβιτς άρχισε να δημοσιεύει πολυάριθμα βιβλία για την ιστορία της επιστήμης, όπως Ο Ισαάκ Νεύτων και οι Αρχές του (1946), Οι ιδρυτές της φυσικής επιστήμης Πυθαγόρας - Δημόκριτος - Αριστοτέλης - Αρχιμήδης (1947), Ιστορία της αστρονομίας - μέχρι το 1727 (1948), Στην αυτοκρατορία της επιστήμης - εικόνες από τη ζωή των μεγάλων επιστημόνων (1950), Είκοσι δύο αιώνες Χημείας (1953) και Τεχνικές στην αρχαιότητα (1955).
Ο Μιλουτίν υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και πέθανε στο Βελιγράδι το 1958. Ετάφη στο οικογενειακό νεκροταφείο του στο Ντάλι.
Κληρονομιά
Μετά το θάνατο του Μιλάνκοβιτς το μεγαλύτερο μέρος της επιστημονικής κοινότητας αμφισβήτησε την «αστρονομική θεωρία» του και δεν αναγνώρισε πλέον τα αποτελέσματα της έρευνάς του. Αλλά δέκα χρόνια μετά το θάνατό του και πενήντα χρόνια από την πρώτη δημοσίευση, η θεωρία του Μιλάνκοβιτς αναγνωρίστηκε και πάλι. Το βιβλίο του μεταφράστηκε στα αγγλικά υπό τον τίτλο "Canon of Insolation of the Ice-Age Problem" το 1969 από το Πρόγραμμα Επιστημονικών Μεταφράσεων του Ισραήλ και δημοσιεύθηκε από το Υπουργείο Εμπορίου των ΗΠΑ και το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών της Ουάσινγκτον.
Στην αρχή η αναγνώριση ήρθε σταδιακά αλλά αργότερα, η θεωρία αποδείχθηκε ακριβής. Το πρόγραμμα CLIMAP (Climate: Long Range Investigation, Mapping and Production) επέλυσε τελικά τη διένεξη και αποδείχθηκε η θεωρία των κύκλων του Μιλάνκοβιτς. Το 1972 οι επιστήμονες συνέταξαν μια κλίμακα κλιματολογικών γεγονότων τα τελευταία 700.000 χρόνια από πυρήνες από μεγάλα βάθη. Πραγματοποίησαν ανάλυση των πυρήνων και τέσσερα χρόνια αργότερα κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι τα τελευταία 500.000 χρόνια το κλίμα έχει αλλάξει ανάλογα με την κλίση του άξονα περιστροφής της Γης και τη μετάπτωσή του. Το 1988 ένα νέο μεγάλο πρόγραμμα, το COHMAP (Cooperative Holocene Mapping Project) ανασύνδεσε τα πρότυπα της παγκόσμιας αλλαγής του κλίματος τα τελευταία 18.000 χρόνια, αποδεικνύοντας και πάλι το βασικό ρόλο των αστρονομικών παραγόντων. Το 1989 το πρόγραμμα SPECMAP (Spectral Mapping Project) έδειξε ότι οι κλιματικές αλλαγές είναι αποκρίσεις στις αλλαγές της ηλιακής ακτινοβολίας καθενός από τους τρεις αστρονομικούς κύκλους.
Το 1999 αποδείχθηκε ότι οι παραλλαγές στην ισοτοπική σύνθεση του οξυγόνου στα ιζήματα στον πυθμένα των ωκεανών ακολουθούν τη θεωρία του Μιλάνκοβιτς. Υπάρχουν και άλλες πρόσφατες μελέτες που αποδεικνύουν την εγκυρότητα της αρχικής θεωρίας του Μιλάνκοβιτς. Αν και η τροχιακή επίδραση στο κλίμα της Γης είναι γενικά αποδεκτή, είναι υπό συζήτηση οι λεπτομέρειες του πώς οι τροχιακά προκαλούμενες αλλαγές στην ηλιακή ακτινοβολία επηρεάζουν το κλίμα.
Αναθεωρημένο Ιουλιανό Ημερολόγιο
thumb|right|170px|[[Βελιγράδι]] thumb|right|170px|Προτομή του Μιλάνκοβιτς στο [[Νόβι Σαντ]] Ο Μιλάνκοβιτς ασχολήθηκε και με το ημερολογιακό ζήτημα, συμμετείχε στο λεγόμενο Πανορθόδοξο συνέδριο που συγκλήθηκε απο τον Οικουμενικό Πατριάρχη Μελέτιο Μεταξάκη το 1923 (10 Μαΐου - 08 Ιουνίου 1923), στο συνέδριο αυτό ο Μιλάνκοβιτς επεξεργάστηκε τον κανόνα των δίσεκτων ετών του Γρηγοριανού ημερολογίου και κατάφερε να δημιουργήσει έναν ακριβέστερο κανόνα για τα δίσεκτα έτη από αυτόν που είχε ήδη το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Αυτή η νέα επεξεργασμένη και ακριβέστερη εκδοχή του Γρηγοριανού ημερολογίου ονομάστηκε «Αναθεωρημένο Ιουλιανό Ημερολόγιο» και μέχρι το έτος 2800 θα συμπορεύεται μαζί με το ήδη υπάρχον Γρηγοριανό ημερολόγιο χωρίς να υπάρχει διαφορά ημερών μεταξύ τους. Το «Πανορθόδοξο» συνέδριο απεφάνθη πως όλες οι τοπικές ορθόδοξες εκκλησίες θα έπρεπε να υιοθετήσουν το νέο αυτό ημερολόγιο στο οποίο υπήρχε η μεταρρύθμιση και του πασχαλίου και ως ημερομηνία εφαρμογής του απο τις τοπικές εκκλησίες ορίστηκε από το συνέδριο η 1η Οκτωβρίου 1923 η οποία με την διαγραφή δεκατριών ημερών απο το μηνολόγιο θα λογιζόταν ως 14η Οκτωβρίου, τελικώς όμως καμία τοπική εκκλησία δεν εφάρμοσε τις αποφάσεις του συνεδρίου αυτού ούτε το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ούτε η Εκκλησία της Ελλάδας. Τελικώς η Εκκλησία της Ελλάδας τον Μάρτιο του 1924 αποφάσισε να συνταυτιστεί το Εκκλησιαστικό ημερολόγιο με το Πολιτικό (Γρηγοριανό) και να ισχύσει για τις ακίνητες εορτές, ενώ για το Πάσχα και τις λοιπές κινητές εορτές διατήρησε και διατηρεί έως σήμερα το Ιουλιανό ημερολόγιο.
Βραβεία και διακρίσεις
Προς τιμήν των επιτευγμάτων του στην αστρονομία, ένας κρατήρας πρόσκρουσης στην αθέατη πλευρά της Σελήνης πήρε το όνομά του κατά τη 14η Γενική Συνέλευση της ΔΑΕ το 1970. Το όνομά του δόθηκε επίσης σε ένα κρατήρα στον Άρη κατά τη 15η Γενική Συνέλευση της ΔΑΕ το 1973. Από το 1993 το Μετάλλιο Μιλουτίν Μιλάνκοβιτς απονέμεται από την Ευρωπαϊκή Γεωφυσική Εταιρεία (που ονομάζεται EGU από το 2003) για συνεισφορές στον τομέα του μακροπρόθεσμου κλίματος και μοντελοποίησης. Μία κύρια ζώνη αστεροειδών που ανακαλύφθηκε το 1936 έχει επίσης ονομαστεί 1605 Μιλάνκοβιτς. Στην έκδοση "Στους Ωμους Γιγάντων" της NASA ο Μιλάνκοβιτς κατατάσσεται στα κορυφαία δεκαπέντε μυαλά όλων των εποχών στον τομέα των επιστημών της γης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σέρβοι αστρονόμοι Κατηγορία:Σέρβοι συγγραφείς Κατηγορία:Σέρβοι μαθηματικοί Κατηγορία:Σέρβοι της Κροατίας Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι αστρονόμοι Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι συγγραφείς Κατηγορία:Γιουγκοσλάβοι μαθηματικοί
Ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής (ντα Βίντσι)
«Ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής» είναι ζωγραφικός πίνακας της Αναγεννήσεως, συγκεκριμένα ελαιογραφία πάνω σε ξύλο καρυδιάς, που ζωγράφισε ο μεγάλος Ιταλός καλλιτέχνης Λεονάρντο ντα Βίντσι. Ο πίνακας, έχοντας πιθανώς ολοκληρωθεί μεταξύ του 1513 και του 1516, πιστεύεται ότι είναι ο τελευταίος πίνακας που δημιούργησε ο ντα Βίντσι. Οι αρχικές του διαστάσεις ήταν 69 × 57 εκατοστόμετρα. Σήμερα εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι.
Το θέμα
Το έργο έχει ως θέμα τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο και Βαπτιστή μόνο του. Με τη χρήση του κιαροσκούρο, η μορφή του εμφανίζεται να ξεπροβάλλει από το σκοτεινό υπόβαθρο (φόντο). Ο άγιος είναι ντυμένος με προβιές, έχει μακριά και σγουρά μαλλιά, αλλά όχι γενειάδα, και χαμογελά κάπως αινιγματικά, παρόμοια (αλλά πλατύτερα) με την περίφημη «Μόνα Λίζα». Κρατεί έναν Σταυρό από καλάμι με το αριστερό του χέρι, ενώ το δεξί του χέρι δείχνει προς τον ουρανό, όπως εκείνο της Αγίας Άννας στο έργο «Η Παρθένος και το Θείο Βρέφος με την Αγία Άννα και τον Άγιο Ιωάννη τον Βαπτιστή» του ίδιου καλλιτέχνη. Σύμφωνα με τον Φρανκ Τσέλνερ (Frank Zöllner), η χρήση του σφουμάτο από τον ντα Βίντσι «αποδίδει το θρησκευτικό περιεχόμενο του πίνακα» και «οι απαλές σκιές δίνουν μια πολύ μαλακή και εύθραυστη εμφάνιση του δέρματος του αγίου».
Ο Κένεθ Κλαρκ από την άλλη ισχυρίσθηκε ότι για τον ντα Βίντσι ο Άγιος Ιωάννης αντιπροσώπευε «το αιώνιο ερωτηματικό, το αίνιγμα της δημιουργίας» και σημειώνει την αίσθηση «ανησυχίας» που υποβάλλει ο πίνακας. Ο Μπαρόλσκυ προσθέτει: ''«Δείχνοντας τον Άγιο Ιωάννη να ξεπροβάλλει από το σκοτάδι σε μια συγκλονιστικά άμεση επικοινωνία με όποιον βλέπει τον πίνακα, ο ντα Βίντσι μεγεθύνει την αμφισημία μεταξύ πνεύματος και σώματος. Η χάρη της μορφής έχει μια ενοχλητικά ερωτική φόρτιση, ωστόσο μεταδίδει ένα πνευματικό περιεχόμενο, στο οποίο αναφέρεται ο Ιωάννης ο Πρόδρομος όταν ομιλεί για την πληρότητα της χάρης του Θεού.»''
Χρονολόγηση
Η χρονολόγηση του πίνακα αποτελεί αμφιλεγόμενο ζήτημα. Τον είχε δει ο Αντόνιο ντε Μπεάτις στο ατελιέ του καλλιτέχνη στο Κάστρο του Κλο-Λυσέ και η εγγραφή στο ημερολόγιο του ντε Μπεάτις δίνει ένα βέβαιο ύστερο όριο για την ολοκλήρωση του έργο τις 17 Οκτωβρίου 1517, ενάμισυ περίπου έτος πριν από τον θάνατο του ντα Βίντσι.
Παραδοσιακά ο πίνακας θεωρείται το τελευταίο έργο ζωγραφικής του Λεονάρντο ντα Βίντσι και χρονολογείται το διάστημα 1513-1516, καθώς η τεχνική του στο σφουμάτο θεωρείται εδώ ότι έχει φθάσει στο απόγειό της. Ωστόσο ορισμένοι ειδικοί έχουν συγκρίνει το χέρι του Αγίου με εκείνο σε ένα παρόμοιο έργο ενός μαθητή του στον «Ατλαντικό Κώδικα», Αν αυτό αποτελεί μίμηση του πίνακα του δασκάλου, η έναρξη τουλάχιστον του έργου του ντα Βίντσι τοποθετείται στα 1509. Επίσης, η στάση του σώματος του Αγίου είναι παρόμοια με εκείνη ενός γλυπτού με το ίδιο θέμα, το οποίο ολοκληρώθηκε μετά το 1510 από τον Τζοβάννι Φραντσέσκο Ρουστίκι για το Βαπτιστήριο της Φλωρεντίας. Πιστεύεται ότι ο ντα Βίντσι είχε δώσει τεχνικές συμβουλές στον Ρουστίκι σχετικώς και είναι πιθανό ότι ο ένας καλλιτέχνης επηρέασε τον άλλο με την ιδέα για τη στάση του σώματος του Αγίου.
Κάτοχοι του έργου
Ο «Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής» φαίνεται ότι αποτελούσε το 1542 μέρος της συλλογής του Γάλλου βασιλιά Φραγκίσκου Α΄ στο Ανάκτορο του Φονταινεμπλώ. Το 1625 ο Κάρολος Α΄ της Αγγλίας πήρε το έργο από τον Λουδοβίκο ΙΓ΄ της Γαλλίας ως αντάλλαγμα για τη δωρεά ενός πίνακα του Τιτσιάνο με θέμα την Αγία Οικογένεια και μιας προσωπογραφίας με θέμα τον Έρασμο του Χανς Χόλμπαϊν του νεότερου. Μετά την εκτέλεση του Καρόλου Α΄ το 1649 η συλλογή του πουλήθηκε και το έργο του ντα Βίντσι περιήλθε στα χέρια του Γερμανογάλλου τραπεζίτη Eberhard Jabach. Μετά από ένα διάστημα στην κατοχή του Καρδινάλιου Μαζαρίνου, το 1661 ο πίνακας επέστρεψε στον τότε βασιλέα της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΔ΄, και ύστερα από τη Γαλλική Επανάσταση το έργο εντάχθηκε στη συλλογή του Μουσείου του Λούβρου, όπου παραμένει μέχρι σήμερα.
Επίδραση
Πριν από το έργο αυτό, ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος απεικονιζόταν παραδοσιακά ως ένας αποστεωμένος ερημίτης. Η καινοτόμος απεικόνιση του Λεονάρντο ντα Βίντσι φαίνεται ότι άσκησε μεγάλη επίδραση στο εργαστήριο του Ραφαήλ: Αρκετοί πίνακες με θέμα τον Άγιο που φιλοτεχνήθηκαν περί το 1517-1518 και αποδίδονται στον Ραφαήλ και τον Τζούλιο Ρομάνο δείχνουν έναν παρόμοια νεανικό και σφριγηλό Άγιο, αν και πάλι μοναχικό, και με ισχυρή αντίθεση ανάμεσα στο σκοτεινό υπόβαθρο και τη φωτισμένη μορφή.
Επιπλέον σώζονται πολυάριθμα αντίγραφα και παραλλαγές του αρχικού έργου, που φιλοτέχνησαν οι μαθητές του Λεονάρντο ντα Βίντσι, οι Leonardeschi.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Λεονάρντο ντα Βίντσι Κατηγορία:Πίνακες του Μουσείου του Λούβρου
Αλ Χουαρίζμι
Ο Αμπού Αμπντουλάχ Μοχάμεντ ιμπν Μουσά αλ-Χουαρίζμι (Περσικά/Αραβικά: أبو عبد الله محمد بن موسى الخوارزمي Χορασμία 781 - 850) ήταν Πέρσης  μαθηματικός, αστρονόμος και γεωγράφος, ένας λόγιος στον Οίκο της Σοφίας στη Βαγδάτη.
Στο βιβλίο του σχετικά με τους υπολογισμούς Κιταμπ αλ-τζαμπρ παρουσίασε για πρώτη φορά τη συστηματική λύση της γραμμικής και δευτεροβάθμιας εξίσωσης. Θεωρείται ο «πατέρας» της άλγεβρας,. Στον δωδέκατο αιώνα, οι λατινικές μεταφράσεις του έργου του στους Ινδικούς αριθμούς παρουσίασαν το δεκαδικό θεσιακό σύστημα αριθμού στον Δυτικό Κόσμο. Αναθεώρησε τη «Γεωγραφία» του Πτολεμαίου και έγραψε για την αστρονομία και την αστρολογία.
Οι συνεισφορές του είχαν μεγάλο αντίκτυπο και στη γλώσσα: η λέξη «Άλγεβρα» προέρχεται από το Αλ-τζαμπρ μια από τις δύο πράξεις που χρησιμοποιούσε για την επίλυση δευτεροβάθμιων εξισώσεων. Ο όρος Αλγόριθμος προέρχεται από το Algoritmi (Αλγκορίτμι), το Λατινικό του όνομα. Η Ισπανική λέξη guarismo και η πορτογαλική algarismo προέρχονται από το όνομα του, και οι δυο λέξεις σημαίνουν ψηφίο.
Βίος
Λίγα πράγματα είναι γνωστά, με σιγουριά, για τη ζωή του Αλ-Χουαρίζμι, ακόμα και η γενέτειρα του δεν είναι σίγουρη. Το όνομα του μπορεί να δηλώνει ότι προέρχεται από το Χουαρέζμ (Χωρασμία) στο σημερινό Ουζμπεκιστάν. Ο Αμπού Ρειχάν αλ-Μπιρούν αποκαλούσε τους ανθρώπους του Χουαρέζμ ως «παρακλάδι του Περσικού λαού»
Η ιστορία του Αλ-Ταμπαρί τον ονομάζει ως Muhammad ibn Musa al-Khwārizmī al-Majousi al-Katarbali. Το επίθετο al-Katarbali, ή με άλλη ορθογραφία al-Qutrubbulli, μπορεί να δηλώνει ότι προέρχεται από το Qutrubbul, μια αμπελουργική περιοχή κοντά στη Βαγδάτη. Παρόλα αυτά ο Ρασέντ Ροσντί σημειώνει: