cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιεκατερίνα Βοροντσόβα-Ντάσκοβα
Επικεφαλής δύο ακαδημιών
Το 1782, η Ντάσκοβα επέστρεψε στη ρωσική πρωτεύουσα, και αμέσως την υποδέχτηκε η αυτοκράτειρα, η οποία έβλεπε με θετικό τρόπο τα λογοτεχνικά της γούστα, και ιδιαίτερα την επιθυμία της να αναβαθμίσει τα ρωσικά σε μια υψηλή θέση μεταξύ των λογοτεχνικών γλωσσών της Ευρώπης.
Αμέσως μετά την επιστροφή της, η πριγκίπισσα διορίστηκε Διευθυντής της Αυτοκρατορικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών (γνωστή τώρα ως Ρωσική Ακαδημία Επιστημών). Θεωρητικά ο επικεφαλής της Ακαδημίας ήταν πάντα ο Πρόεδρος της. Ωστόσο, ο κόμης Κύριλλος Ραζουμόφσκι, ο οποίος είχε διοριστεί Πρόεδρος το 1746 (όταν ήταν μόλις 18) έπαιξε μόνο ονομαστικό ρόλο στην Ακαδημία, και η πραγματική ηγεσία στην Ακαδημία, όπως υπήρχε, ανήκε σε διαδοχικούς διευθυντές.
Η Ντάσκοβα ήταν η πρώτη γυναίκα στον κόσμο, που ηγήθηκε μιας εθνικής ακαδημίας επιστημών. Αν και δεν ήταν η ίδια επιστήμονας, η Ντάσκοβα αποκατέστησε τον αποτυχημένο θεσμό σε εξέχουσα θέση και πνευματική ευυποληψία. Αυτό ήρθε σε μια κρίσιμη στιγμή στην ιστορία της επιστήμης, η μετατροπή της από τη λεγόμενη φυσική φιλοσοφία, που συχνά ασκούσαν οι ταλαντούχοι ερασιτέχνες, σε μια επαγγελματική επιχείρηση.
Το 1784 η Ντάσκοβα αναδείχθηκε επίσης ο πρώτος πρόεδρος της νεοσύστατης Ρωσικής Ακαδημίας. Σε αυτή τη θέση, επίσης, εργάστηκε με αξιοσημείωτη ικανότητα. Ξεκίνησε το έργο της Ρωσικής Ακαδημίας για τη δημιουργία του 6-τόμου Λεξικού των Ρωσικών Γλωσσών, τακτοποίησε το σχέδιό του και εκτέλεσε ένα μέρος του έργου μόνη της.
Το 1783 εξελέγη επίτιμο μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών της Σουηδίας, η πρώτη γυναίκα μεταξύ των ξένων μελών αυτής της ακαδημίας και η δεύτερη γυναίκα μέλος της μετά την Εύα Εκέμπλαντ.
Λίγο πριν από το θάνατο της Αικατερίνης, οι φίλες διαμάχησαν για μια τραγωδία την οποία η πριγκίπισσα είχε επιτρέψει να γίνει στις εκδόσεις της Ακαδημίας, αν και περιείχε επαναστατικές αρχές, σύμφωνα με την αυτοκράτειρα. Πραγματοποιήθηκε μερική συμφιλίωση, αλλά η πριγκίπισσα αμέσως μετά αποσύρθηκε από την αυλή.
Εξορία και κληρονομιά
μικρογραφία| Η βίλα της Ντάσκοβα στο Κιρυάνοβο κοντά στην Αγία Πετρούπολη Με την ανάρρηση στο θρόνο του αυτοκράτορα Παύλου το 1796, στερήθηκε από όλα τα αξιώματά της και διατάχθηκε να αποσυρθεί σε ένα άθλιο χωριό στην κυβέρνηση του Νόβγκοροντ, "για να διαλογιστεί για τα γεγονότα του 1762". Μετά από λίγο, η ποινή ανακλήθηκε εν μέρει μετά από αίτηση των φίλων της και της επετράπη να περάσει τα τελευταία χρόνια της ζωής της στο δικό της ακίνητο κοντά στη Μόσχα, όπου πέθανε στις 4 Ιανουαρίου 1810.
Ο γιος της, ο τελευταίος της οικογένειας Ντάσκοφ, πέθανε το 1807 και κληροδότησε την περιουσία του στον ξάδελφό του Ιβάν Βοροντσόφ, ο οποίος στη συνέχεια με αυτοκρατορική άδεια πήρε το όνομα Βοροντσόφ-Ντάσκοφ. Ο γιος του Ιβάν, Κόμης Ιλλαρίον Ιβάνοβιτς Βοροντσόφ-Ντάσκοφ, διατήρησε μία θέση στην αυλή του τσάρου από το 1881 έως το 1897 προτού αποκτήσει μεγάλη φήμη ως στρατηγός-κυβερνήτης του Καύκασου από το 1905 έως το 1915.
Έργα
Εκτός από τη δουλειά της στο ρωσικό λεξικό, η πριγκίπισσα Ντάσκοβα επιμελήθηκε ένα μηνιαίο περιοδικό και έγραψε τουλάχιστον δύο δραματικά έργα: Ο γάμος του Φαβιανού και μια κωμωδία με τίτλο Τοϊσιόκοφ (Toissiokoff). Τα απομνημονεύματά της δημοσιεύθηκαν στα Γαλλικά στο Παρίσι το 1804 (Mon Histoire) και στα Αγγλικά το 1840 στο Λονδίνο σε δύο τόμους (Απομνημονεύματα της πριγκίπισσας Ντάσκοβα, γραμμένα από μόνη της). Η αγγλική έκδοση των απομνημονευμάτων της την επιμελήθηκε η κα. Μπράντφορντ. (Αυτή είναι η Μάρθα Γουίλμοτ, η οποία έζησε με την πριγκίπισσα από το 1803-1808. Έλειπε στην οικογένειά της, και έτσι η μεγαλύτερη αδερφή Κάθριν Γουίλμοτ πήγε να την φέρει στο σπίτι, αλλά το ζευγάρι αποφάσισε να μείνει άλλα δύο χρόνια.)
Εκθέσεις
Η έκθεση "Η Πριγκίπισσα και ο Πατριώτης: Αικατερίνα Ντάσκοβα, Βενιαμίν Φρανγκλίνος και η εποχή του Διαφωτισμού" πραγματοποιήθηκε στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ, από το Φεβρουάριο έως το Δεκέμβριο του 2006. Ο Βενιαμίν Φρανγκλίνος και η Ντάσκοβα  συναντήθηκαν μόνο μία φορά, στο Παρίσι το 1781. Ο Φράνκλιν ήταν 75 και η Ντάσκοβα 37. Ο Φράνκλιν και η Ντάσκοβα εντυπωσιάστηκαν προφανώς ο ένας από τον άλλον. Ο Φράνκλιν κάλεσε τη Ντάσκοβα να γίνει η πρώτη γυναίκα μέλος της Αμερικανικής Φιλοσοφικής Εταιρείας το 1789, και η μόνη που τιμήθηκε για άλλα 80 χρόνια. Αργότερα, ο Ντάσκοβα ανταποκρίθηκε κάνοντάς τον το πρώτο Αμερικανικό μέλος της Ρωσικής Ακαδημίας. Η αλληλογραφία μεταξύ Φρανγκλίνου και Ντάσκοβα ήταν το αποκορύφωμα της έκθεσης.
Παγκόσμια Πρωτεύουσα του Ντιζάιν
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Βιομηχανικός σχεδιασμός
Μουσείο Γκρεβέν
μικρογραφία|Πρόσοψη του μουσείου Γκρεβέν Το Μουσείο Γκρεβέν (γαλλικά: Le musée Grévin) είναι ένα ιδιωτικό μουσείο κέρινων ομοιωμάτων που βρίσκεται στο Παρίσι, στο 9ο διαμέρισμα στη δεξιά όχθη του Σηκουάνα.
Τα κέρινα ομοιώματα του μουσείου ανανεώνονται τακτικά, και νέες προσωπικότητες κάνουν την είσοδό τους στο Μουσείο Γκρεβέν, εκτοπίζοντας τους παλιούς και ξεχασμένους αστέρες.
Η περιοχή εξυπηρετείται από το σταθμό μετρό Γκραν Μπουλβάρ (γραμμή 8 και 9 του μετρό).
Εκθέματα
μικρογραφία|Αφίσα του 1882 αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η είσοδος από τη στοά Ζουφρουά αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ Το μουσείο ιδρύθηκε το 1882 από τον Αρτύρ Μεγιέ, δημοσιογράφο της εφημερίδας Λε Γκωλουά, έχοντας σαν πρότυπο το μουσείο της Μαντάμ Τισό που ιδρύθηκε στο Λονδίνο το 1835 και ονομάστηκε από το όνομα του πρώτου καλλιτεχνικού σκηνοθέτη, τον καρικατουρίστα Αλφρέ Γκρεβέν. Είναι ένα από τα παλαιότερα μουσεία κέρινων ομοιωμάτων στην Ευρώπη.
Το μουσείο Γκρεβέν περιέχει πλέον περισσότερους από 200 χαρακτήρες με σκηνές από την ιστορία της Γαλλίας και τη σύγχρονη ζωή, συμπεριλαμβανομένου ενός πανοράματος της γαλλικής ιστορίας από τον Καρλομάγνο έως τον Ναπολέοντα Γ' και αιματηρές σκηνές της Γαλλικής Επανάστασης, με τις αυθεντικές κέρινες φιγούρες του τέλους του 19ου και αρχών του 20ού αιώνα.
Η σκηνή της Σαρλότ Κορντέ που δολοφονεί τον Μαρά δημιουργήθηκε το 1889 και περιλαμβάνει το αυθεντικό μαχαίρι και τη μπανιέρα που χρησιμοποιούσε ο Μαρά.
Αντίθετα, για τους πιο σύγχρονους κινηματογραφικούς αστέρες, αθλητές και διεθνείς προσωπικότητες χρησιμοποιήθηκαν σύγχρονες τεχνικές μοντελοποίησης.
Νέοι χαρακτήρες κέρινων ομοιωμάτων προστίθενται τακτικά στο Μουσείο από τότε που άνοιξε. Συμπεριλαμβάνονται οι Ζινεντίν Ζιντάν, Ζαν Ρενό, Μόνικα Μπελούτσι, Ζαν Ντυζαρντέν, Ιζαμπέλ Ατζανί, Πενέλοπε Κρουζ, Μαντόνα και πολλοί άλλοι.
Το μουσείο Γκρεβέν έχει παραρτήματα στο Μόντρεαλ και τη Σεούλ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσεία στο Παρίσι
Σμιλόδων
Ο Σμιλόδων (λατινικά: Smilodon) είναι γένος της εξαφανισμένης υποοικογένειας μαχαιροδόντων αιλουριδών. Έζησε στην ήπειρο της Αμερικής κατά την εποχή του Πλειστόκαινου (2,5 εκατομμύρια - 10.000 χρόνια πριν). Το γένος ονομάστηκε το 1842 βάσει απολιθωμάτων από τη Βραζιλία· η ονομασία που του δόθηκε συνδιάζει τις αρχαίες ελληνικές λέξεις «σμίλη» και «οδούς», δηλαδή δόντι. Τρία είδη αναγνωρίζονται σήμερα: οι S. gracilis, S. fatalis και S. populator. Τα δύο τελευταία είδη πιθανότατα κατάγονταν από τον S. gracilis, ο οποίος πιθανότατα εξελίχτηκε από το γένος Μεγαντερέων. Τα εκατοντάδες άτομα που ελήφθησαν από το Ράντσο Λα Μπρέα στο Λος Άντζελες αποτελούν τη μεγαλύτερη συλλογή απολιθωμάτων Σμιλοδόντων.
Στη Βόρεια Αμερική, ο Σμιλόδων κυνηγούσε μεγάλα φυτοφάγα ζώα, όπως βίσονες και καμήλωπες, και παρέμεινε επιτυχημένος ακόμα και όταν συνάντησε νέα είδη θηραμάτων στη Νότια Αμερική. Πιστεύεται ότι σκότωνε το θήραμά του κρατώντας το ακίνητο με τα μπροστινά του άκρα και δαγκώνοντάς το, αλλά δεν είναι σαφές με ποιον τρόπο επιτυγχανόταν το ίδιο το δάγκωμα. Οι επιστήμονες συζητούν αν ο Σμιλόδων είχε κοινωνικό ή μοναχικό τρόπο ζωής· η ανάλυση της συμπεριφοράς των σύγχρονων αρπακτικών καθώς και των απολιθωμάτων του Σμιλόδοντος θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως υποστήριξη κάθε άποψης. Ο Σμιλόδων πιθανότατα ζούσε σε κλειστούς οικοτόπους όπως δάση και θαμνότοπους, που παρείχαν κάλυψη για ενέδρες στο θήραμα. Ο Σμιλόδων πέθανε την ίδια στιγμή που εξαφανίστηκε η περισσότερη μεγαπανίδα της Βορείου και Νοτίου Αμερικής, περίπου 10.000 χρόνια πριν. Η εξάρτησή του από μεγάλα ζώα έχει προταθεί ως αιτία της εξαφάνισής του, μαζί με την κλιματική αλλαγή και τον ανταγωνισμό με άλλα είδη, αλλά η ακριβής αιτία είναι άγνωστη.
Κατηγορία:Ανώτεροι θηρευτές Κατηγορία:Εξαφανισμένα είδη
Πιέτρο Ακκόλτι
Ο Πιέτρο Ακκόλτι (Pietro Accolti, 15 Μαρτίου 1455 – 11 Δεκεμβρίου 1532), γνωστός ως «καρδινάλιος της Ανκόνας», ήταν Ιταλός ρωμαιοκαθολικός καρδινάλιος και δικαστής της Ρωμαϊκής Ρότας.
Βίος
Γεννήθηκε στη Φλωρεντία στις 15 Μαρτίου 1455, γιος του διάσημου νομικού Μπενεντέττο Ακκόλτι του Πρεσβύτερου και της συζύγου του Λάουρα Φεντερίγκι. Σπούδασε νομικά στην Πίζα. Το 1481, λόγω της επιρροής του θείου του, Φραντσέσκο Ακκόλτι, καθηγητή δικαίου, ο Πιέτρο διορίστηκε υφηγητής εκκλησιαστικού δικαίου. Μετακόμισε στη Ρώμη κάποια στιγμή μετά το 1485 και διορίστηκε ακροατής της Ρωμαϊκής Ρότας, δηλαδή δικαστής που εξετάζει υποθέσεις.
Το 1500 έγινε κοσμήτορας της Ρότας. Έγινε επίσκοπος της Ανκόνας το 1505, αλλά συνέχισε να συμμετέχει στη Ρότα. Σε μια σύνοδο στις 10 Μαρτίου 1511, ο Πάπας Ιούλιος Β΄ τον ονόμασε καρδινάλιο-ιερέα με τον τίτλο του Αγίου Ευσεβίου. Την ίδια χρονιά, του δόθηκε η διοίκηση των επισκοπών του Κάδιθ και του Μαϊζέε. Σε αυτές προστέθηκαν οι επισκοπές του Αράς το 1518 και της Ανκόνας το 1523. Είχε επίσης, ως καρδινάλιος-επίσκοπος, από τις 18 Δεκεμβρίου 1523, τις προαστιακές επισκοπές του Αλμπάνο (μέχρι τις 20 Μαΐου 1524), της Παλεστρίνα (20 Μαΐου - 15 Ιουνίου 1524), και, τέλος, της Σαμπίνα (από 15 Ιουνίου).
Υπήρξε συντομογράφος υπό τον Πάπα Λέοντα Ι΄ και με αυτή την ιδιότητα συνέταξε το 1520 τη βούλα κατά του Μαρτίνου Λούθηρου.
Κατά τη διάρκεια του παπικού κονκλάβιου του 1521-1522 που ακολούθησε το θάνατο του Λέοντα, ο καρδινάλιος Ακκόλτι ήταν ένας από τους υποψήφιους για τη θέση του Πάπα που αντιτάχθηκαν στον Αυτοκράτορα, λαμβάνοντας πέντε ψήφους στην πρώτη ψηφοφορία. Αυτό προκάλεσε τη σάτιρα εκ μέρους του Πιέτρο Αρετίνο, του οποίου ο προστάτης, καρδινάλιος Ιούλιος των Μεδίκων, ήταν επίσης υποψήφιος. Ο Αρετίνο διακωμώδησε τα όχι πάντα άψογα ήθη του καρδινάλιου Ακκόλτι και το γεγονός ότι φημολογείται ότι είχε τρία εξώγαμα τέκνα. Ο Ματσουκέλι λέει ότι ο Ακκόλτι είχε μια κόρη, την Κατερίνα, η οποία πήρε το πέπλο- έναν γιο, τον Αδριανό, ζωντανό το 1521, και έναν γιο, τον Μπενεντέττο, ο οποίος υποτίθεται ότι απαγχονίστηκε στη Ρώμη το 1564, επειδή συμμετείχε σε συνωμοσία εναντίον του Πάπα Πίου Ε΄ Ωστόσο, ο τελευταίος ήταν μάλλον ο γιος του ανιψιού του Μπενεντέττο.
Το 1524 έγινε αρχιεπίσκοπος της Ραβέννας (1524) από τον Πάπα Κλήμη Ζ΄.
Ο Ακκόλτι συμμετείχε ενεργά στα κυριότερα πολιτικά και εκκλησιαστικά γεγονότα της εποχής του. Ο Γάλλος καγκελάριος Αντουάν Ντυπρά, θεωρούσε τον Ακκόλτι το πιο καλλιεργημένο και μορφωμένο μέλος του κολεγίου των καρδιναλίων. Ο Ακκόλτι πέθανε στις 11 Δεκεμβρίου 1532 στη Ρώμη και ετάφη στην εκκλησία της Σάντα Μαρία ντελ Πόπολο, χωρίς επιγραφή.
Πηγές
Κατηγορία:Ιταλοί καρδινάλιοι Κατηγορία:Ιταλοί κληρικοί
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 2002
Τα 28α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2002.
Γιώργος Ζουμπάς
Ο Γιώργος Ζουμπάς είναι Έλληνας πολιτικός, πρώην δήμαρχος Αριστοτέλη (2015-2019) και δημοτικός σύμβουλος Ιερισσού, Σταγείρων-Ακάνθου & Αριστοτέλη επί πέντε τετραετίες.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε (1954) και κατοικεί μόνιμα στην Ιερισσό Χαλκιδικής. Σπούδασε στη Σχολή Ραδιοτηλεγραφητών κι εργάστηκε ως ραδιοτηλεγραφητής στο Εμπορικό Ναυτικό. Έχει εργαστεί σε Αθήνα, Νικήτη, Στρατώνι, Ιερισσό, Άγιο Όρος και πλέον είναι συνταξιούχος του ΟΤΕ. Έχει διατελέσει πρόεδρος του Αναπτυξιακού Συνδέσμου της 8ης Γεωγραφική Ενότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Αριστοτέλη
Μυθιστορία του ρόδου
Παρουσίαση
Το έργο αποτελείται από 21.780 οκτασύλλαβους στίχους, στο πρώτο μέρος αντιστοιχούν 4.058 στίχοι και στο δεύτερο 17.722. Η γλώσσα είναι ευανάγνωστη, υπάρχουν μόνο ορισμένες ορθογραφικές συμβάσεις του 13ου αιώνα και λίγα χαρακτηριστικά  διαλέκτου. Είναι μια γλώσσα ραφιναρισμένη στο πρώτο μέρος, που έγραψε ο Γκιγιώμ ντε Λορίς, ενεργητική και πικάντικη στο δεύτερο μέρος του Ζαν ντε Μεν. Είναι απαραίτητο να τονίσουμε την ψυχολογική αξία του πρώτου μέρους και την πνευματική και εγκυκλοπαιδική αξία του δεύτερου.
Το πρώτο μέρος διηγείται μια ερωτική πολιορκία ενώ το δεύτερο, που είναι πολύ διαφορετικό, παρουσιάζει μια φιλοσοφική συζήτηση για τον έρωτα, καθώς και παρεκβάσεις για διάφορα θέματα, σχολιάζοντας καυστικά πολλά από τα κακώς κείμενα της εποχής και παρωδώντας συχνά τις ιδέες και τα συναισθήματα που εκφράζονται από τον Γκιγιώμ ντε Λορίς.
Η Μυθιστορία του Ρόδου του Γκιγιώμ ντε Λορίς
Το έργο του Γκιγιώμ ντε Λορίς διηγείται μια δύσκολη ερωτική πολιορκία. Πρωταγωνιστής είναι ο Εραστής και πρωταγωνίστρια το Ρόδο, που συμβολίζει την αγαπημένη του. Σκηνικό της δράσης είναι ένας κήπος, που αναπαριστά την αυλική κοινωνία. Οι χαρακτήρες είναι αλληγορικοί και εκπροσωπούνται κυρίως από αφηρημένες ιδέες και ηθικές ή συναισθηματικές καταστάσεις, όπως η Συκοφαντία, ο Φθόνος, ο Φόβος, η Ντροπή ή η πληγωμένη Υπερηφάνια. Υπάρχουν επίσης και πρόσωπα όπως ο Φίλος, η Γριά ή η Ωραία Υποδοχή. Όλο το ποίημα διαδραματίζεται μέσα σε ένα όνειρο και περιέχει πολλά σύμβολα. Στο έργο είναι ευδιάκριτες οι κλασικές επιδράσεις κυρίως από την Ερωτική Τέχνη (Ars Amatoria) του Οβιδίου.
Η Μυθιστορία του Ρόδου του Ζαν ντε Μεν
Αναπτύσσει το χαρακτήρα της Γριάς, συνοδού της Ωραίας Υποδοχής, που εδώ γίνεται μία τρομερή δεσμοφύλακας. Αυτές οι γυναίκες, οι συνοδοί, ειδικά επιφορτισμένες από τον ζηλιάρη σύζυγο να παρακολουθούν την ερωμένη του, την ακολουθούσαν παντού και έδιναν λογαριασμό για όλα  στον αφέντη που τις πλήρωνε για αυτό αλλά ήταν πάντα έτοιμες να υπηρετήσουν αυτόν που πλήρωνε πιο καλά, συχνά λοιπόν έπαιζαν διπλό ρόλο. Η Γριά διηγείται με κυνισμό (στίχοι 12710 έως 14516) πώς μια γυναίκα πρέπει πάντα να αποσπά όσα περισσότερα μπορεί από τους διαδοχικούς αγαπημένους και τους εραστές της — αυτό που έκανε πάντα η ίδια — και διαφορετική συμπεριφορά  είναι τρέλα και οδηγεί στο να βρεθεί μια γυναίκα άπορη μόλις περάσει η ομορφιά της νεότητας. Με αυτό το μάθημα κυνισμού και τις πινελιές του μισογυνισμού, όλα τα ιδανικά του Αυλικού έρωτα και του σεβασμού για τη γυναίκα που είχαν επικρατήσει στις αριστοκρατικές αυλές, καταρρέουν. Μία από τις πιο προσφιλείς ιδέες του Ζαν ντε Μεν, είναι ότι η αληθινή αγάπη πρέπει να είναι ανιδιοτελής, και να γεννιέται από καθαρή καρδιά.
Αυτό το δεύτερο μέρος φιλοσοφεί πάνω στον έρωτα. Αναφέρεται επίσης στα κατοικίδια ζώα, που ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε ποτέ να υποδουλώσει αν είχαν τη ''νόηση. ''Στο κόλπο της φύσης, που καθώς η επιθυμία των ανθρώπων ήταν ανεπαρκής για να εξασφαλίσει μόνη της την αναπαραγωγή του είδους, πρόσθεσε στην πράξη του έρωτα ένα μικρό δέλεαρ ευχαρίστησης για να τους παρακινήσει λίγο. Στους άρχοντες που δεν έχουν κανένα λόγο να υπερηφανεύονται για τους προγόνους τους όταν δεν έχουν οι ίδιοι τις ιδιότητες αυτών. Ωστόσο, η αληθινή ευγένεια είναι η ειλικρινής βούληση και η λογική που ο Θεός έχει δώσει στους ανθρώπους
Αυτή η συνέχεια της Μυθιστορίας του Ρόδου είναι κυρίως μια σάτιρα και ασκεί καυστική κριτική στα μοναστικά τάγματα, στους ιεροκήρυκες και τα επαιτικά τάγματα, και ιδιαίτερα στους θρήσκους υποκριτές, που "το μόνο θρησκευτικό πάνω τους είναι τα ρούχα", στην αγαμία των χειροτονημένων κληρικών (καινοτομία του συμβουλίου του Τορίνο και του συμβουλίου του Τολέδο το έτος 400-401), στους αριστοκράτες, στην Αγία Έδρα, στις υπερβολικές αξιώσεις του βασιλιά, αλλά κυρίως στις γυναίκες. Ενώ ο Γκιγιώμ ντε Λωρίς είχε εκθέσει τους νόμους του "εξιδανικευμένου έρωτα", ο Ζαν ντε Μεν πρόσθεσε μια "τέχνη του έρωτα" που εκθέτει τα ελαττώματα των γυναικών, τις παγίδες και τους τρόπους για να ξεγελάσουν τους άνδρες, σύμφωνα με το πνεύμα της σάτιρας και του σκεπτικισμού των έμμετρων σατιρικών μυθιστοριών (fabliaux).
Μεταφράσεις
μικρογραφία|Σελίδα από Τη Μυθιστορία του Ρόδου του Σώσερ, γύρω στο 1440 Ένα μέρος του έργου έχει μεταφραστεί στη μεσαιωνική Αγγλική ως Τhe Romaunt of the Rose από τον Τζέφρι Σώσερ και άσκησε σημαντική επιρροή στην αγγλική λογοτεχνία.
Ο Ζαν Μολινέ, μεγάλος ποιητής και ιστοριογράφος αρκετών πριγκίπων από τον οίκο της Βουργουνδίας, έκανε μια παραλλαγή σε πεζό κατά το έτος 1500  : "Η Μυθιστορία του Ρόδου αναμορφωμένη και  διασκευασμένη σε πρόζα ".
Αποδοχή
αριστερά|μικρογραφία|Πρόλογος του έργου " Μυθιστορία του Ρόδου αναμορφωμένη και διασκευασμένη σε πρόζα",  μικρογραφία της παρουσίασης του χειρόγραφου από τον συγγραφέα Ζαν Μολινέ στον [[Φίλιππος του Ράβενσταϊν|Φίλιππο του Ράβενσταϊν .]] Η Μυθιστορία του Ρόδου είχε άμεση και μακρότατη επιτυχία. Ήταν ό,τι θα αποκαλούσαμε σήμερα — τηρουμένων των αναλογιών —ένα μπεστ σέλερ. Μια απόδειξη της πλατιάς απήχησής του είναι η ύπαρξη πολλών χειρογράφων. Έχουν βρεθεί, περίπου εκατό αντίτυπα στη Γαλλία, και περίπου τριακόσια άλλα είναι γνωστά. Για να εκτιμήσουμε την πραγματική αξία αυτού του αριθμού, πρέπει να θυμόμαστε ότι η τυπογραφία εφευρέθηκε γύρω στο 1450. Όλα τα αντίτυπα είναι, συνεπώς, χειρόγραφα σε περγαμηνή, υπομονετικά καλλιγραφημένα γράμμα-γράμμα και στολισμένα με μινιατούρες.
Ο Άλμπερτ Πάικ (1809-1891) κάνει μια εσωτερική ανάγνωση του Roman de la Rose, συνδέοντάς το με το συμβολισμό της αποκρυφιστικής ανάγνωσης του έργου Άσμα Ασμάτων, και θεωρεί το Ρόδο ως ένα ζωντανό σύμβολο της τελειότητας  : η κατάκτηση του Ρόδου είναι η εικόνα της μύησης, το Ρόδο είναι ένα σημάδι της εκπλήρωσης του σπουδαίου έργου των εσωτερικών κανονισμών όπως στους Ροδόσταυρους και στους Μασόνους. Σύμφωνα με τον ίδιο,
Η " διαμάχη της Μυθιστορίας του Ρόδου "
Παρά τη μεγάλη επιτυχία του, το ποίημα δεν είχε την καθολική επιδοκιμασία. Το δεύτερο μέρος του αποτέλεσε το αντικείμενο μιας διάσημης διαμάχης στο εγγράμματο περιβάλλον του Παρισιού στα πρώτα χρόνια του 15ου αιώνα (κατά τη βασιλεία του Καρόλου ΣΤ'), κυρίως η στάση του Ζαν ντε Μεν απέναντι στις γυναίκες. Η ποιήτρια Κριστίν ντε Πιζάν το 1399 το κατηγόρησε για την αντιιπποτική του στάση απέναντι στις γυναίκες, και άλλοι επικριτές του το χαρακτήριζαν “άσχημο και ανήθικο βιβλίο”. Κατηγορήθηκε για χυδαίο λεξιλόγιο, προσβολές προς τη συζυγική κατάσταση, κίνητρα για μια χαλαρή ζωή και σάτιρα κατά των γυναικών.Στη διαμάχη που ξέσπασε μεταξύ "ροδόφιλων" και " ροδόφοβων ", η ηθικότητά του συζητήθηκε έντονα και από τις δύο πλευρές για περισσότερο από ένα αιώνα από τη δημοσίευσή του.
Σημειώσεις και παραπομπές
Κατηγορία:Μεσαιωνική λογοτεχνία Κατηγορία:Αλληγορία
Καταζίνα Κόμπρο
Η Καταζίνα Κόμπρο (πολωνικά: Katarzyna Kobro) (26 Ιανουαρίου 1898, Μόσχα - 21 Φεβρουαρίου 1951, Λοτζ) ήταν Πολωνή αβάν-γκαρντ γλύπτρια και ζωγράφος. Ήταν εξέχουσα εκπρόσωπος του κινήματος του κονστρουκτιβισμού στην Πολωνία.
Ζωή και καριέρα
Ο πατέρας της προερχόταν από μια οικογένεια Λετονών Γερμανών και η μητέρα της ήταν Ρωσίδα. Πέρασε τα πρώτα χρόνια της στη Ρίγα και ύστερα μετακόμισε με την οικογένειά της στη Μόσχα το 1915. Από το 1917 έως το 1920 σπούδασε στη Σχολή ζωγραφικής, γλυπτικής και αρχιτεκτονικής της Μόσχας. Ήταν μέλος της Ένωσης Καλλιτεχνών της Μόσχας με τους Καζιμίρ Μαλέβιτς, Όλγα Ροζάνοβα, Βλαντιμίρ Τάτλιν και Αλεξάντερ Ροντσένκο, μεταξύ άλλων.
Το 1920, η Κόμπρο παντρεύτηκε τον Πολωνό καλλιτέχνη Βουαντίσουαφ Στσεμίνσκι (1893-1952). Στις αρχές του 1922, κατέφυγε στην Πολωνία και το 1924 απέκτησε την πολωνική υπηκοότητα.
Το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στο Στσεκοτσίνι, αλλά αργότερα έζησε κοντά στο Λοτζ, στο Μπζεζίνι και στο Κολούσκι, όπου δούλευαν ως καθηγητές. Το 1926, η Κόμπρο ίδρυσε τον Όμιλο Praesens με τους αρχιτέκτονες Μπόχνταν Λάχερτ και Σίμον Σίρκους, αλλά εγκατέλειψε την ομάδα το 1929 λόγω διαφορών στο περιεχόμενο. Η Κόμπρο, ο Στσεμίνσκι, ο ζωγράφος Χένρικ Σταζέφσκι και οι ποιητές Για Μπζενκόφσκι και Γιούλιαν Πσίμπος ίδρυσαν τότε την a.r. group, μια αρχικοποίηση που συνήθως ερμηνεύεται ως «Επαναστατικοί Καλλιτέχνες» ή «Αληθινή Αβάν-Γκαρντ». Ήταν καθοριστική για την ίδρυση του Μουσείου Τέχνης του Λοτζ. Το 1932, αυτή και ο σύζυγός της εντάχθηκαν στην ομάδα Abstraction-Création. Το 1937, η Κόμπρο υπέγραψε το διαστασιολογικό μανιφέστο του 1936, το οποίο εκδόθηκε από τους Χανς Αρπ, Μαρσέλ Ντυσάν και Λάσλο Μόχολι-Νάγκι.
Η Κόμπρο ήταν μία από τους πιο προοδευτικούς μεσοπολεμικούς αβάν-γκαρντ καλλιτέχνες. Υπό την επίδραση του Κονστρουκτιβισμού, απέρριψε την ατομοκρατία, τον υποκειμενισμό και τον εξπρεσιονισμό, και αντ΄ αυτών διατύπωσε τον απόλυτο αντικειμενισμό της μορφής. Ο κύριος στόχος της ήταν να δημιουργήσει ένα αφηρημένο έργο τέχνης, βασισμένο σε καθολικούς και αντικειμενικούς κανόνες που ανακαλύφθηκαν μέσω πειραματισμού και ανάλυσης. Το γλυπτό κατέλαβε άπειρο χώρο, ο οποίος έπρεπε να θεωρηθεί ομοιόμορφος και χωρίς σημεία εστίασης ή αναφοράς (όπως η προέλευση ενός συστήματος συντεταγμένων). Ως εκ τούτου, προσπάθησε να οργανώσει τον χώρο με τέτοιο τρόπο ώστε να μην χωρίζεται σε χώρο που περικλείεται σε μορφή και να αποκλείεται από αυτόν, αλλά αντίθετα να συνυπάρχει η εργασία με το χώρο και να επιτρέψει στον χώρο να τον διεισδύσει. Οι μοναδικές χωρικές συνθέσεις της Κόμπρο είχαν σημαντικό αντίκτυπο σε διάφορους σύγχρονους καλλιτέχνες, μεταξύ άλλων στον Βέλγο γλύπτη και ζωγράφο Georges Vantongerloo, του οποίου τα γλυπτά εξελίχθηκαν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 και του 1930 υπό την επίδραση του έργου της Κόμπρο.
Τα έργα της έχουν εκτεθεί σε διάφορα μουσεία σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των Κέντρου Ζωρζ Πομπιντού, Εθνικού Μουσείου Τέχνης «Βασίλισσα Σοφία», Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης (Νέα Υόρκη), Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης του Μάλμε και Γκαλερί του Ουάιτσαπελ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνές γλύπτριες Κατηγορία:Ρώσοι γλύπτες Κατηγορία:Πολωνές ζωγράφοι Κατηγορία:Ρωσίδες ζωγράφοι Κατηγορία:Πολωνές καλλιτέχνιδες Κατηγορία:Ρωσίδες καλλιτέχνιδες Κατηγορία:Πολωνοί ρωσικής καταγωγής Κατηγορία:Κονστρουκτιβισμός (τέχνη)
Μηχανή Μετα-αναζήτησης
δεξιά|μικρογραφία|255x255εσ| Αρχιτεκτονική του μηχανισμού μετα-αναζήτησης Ένας μηχανισμός μετα-αναζήτησης (ή συλλέκτης ) είναι ένα εργαλείο αναζήτησης που χρησιμοποιεί τα δεδομένα μιας άλλης μηχανής αναζήτησης για να παραγάγει τα δικά του αποτελέσματα από το Διαδίκτυο. Οι μηχανές μετα-αναζήτησης λαμβάνουν από έναν χρήστη πληροφορίες σχετικά με την αναζήτηση και στέλνουν ταυτόχρονα ερωτήματα σε άλλες μηχανές αναζήτησης τρίτων για να λάβουν αποτελέσματα. Συγκεντρώνονται επαρκή δεδομένα, μορφοποιούνται βάσει των βαθμολογιών τους και παρουσιάζονται στον χρήστη.
Οι μηχανές μετα-αναζήτησης έχουν τα δικά τους μοναδικά προβλήματα. Όλες οι αποθηκευμένες στις μηχανές αναζήτησης ιστοσελίδες είναι διαφορετικές, κι εξαιτίας αυτού του γεγονότος αντλείται άσχετο περιεχόμενο. Προβλήματα όπως το spam μειώνουν την ακρίβεια των αποτελεσμάτων. Η διαδικασία σύντηξης (fusion) στοχεύει στην αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος και στη βελτίωση της τεχνολογίας ενός μηχανισμού μετα-αναζήτησης.
Υπάρχουν πολλοί τύποι μηχανών μετα-αναζήτησης, οι οποίες επιτρέπουν στους χρήστες να έχουν πρόσβαση σε εξειδικευμένες πληροφορίες σε ένα συγκεκριμένο τομέα.
Ιστορία
Το πρώτο άτομο που ενσωμάτωσε την ιδέα της πρώιμης μετα-αναζήτησης ήταν ο Daniel Dreilinger του State University του Κολοράντο. Αποκάλυψε το SearchSavvy, το οποίο επιτρέπει στους χρήστες να αναζητούν έως και σε 20 διαφορετικές μηχανές αναζήτησης και καταλόγους ταυτόχρονα. Αν και ταχύτατη, η μηχανή αναζήτησης περιοριζόταν σε απλές αναζητήσεις και έτσι δεν ήταν πολύ αξιόπιστη. Ο σπουδαστής του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον Eric Selberg κυκλοφόρησε μια πιο "ενημερωμένη" έκδοση που ονομάστηκε MetaCrawler. Αυτή η μηχανή αναζήτησης βελτίωσε την ακρίβεια του SearchSavvy, προσθέτοντας "παρασκηνιακά" το δικό της συντακτικό ταιριάζοντάς το με το συντακτικό των μηχανών αναζήτησης που χρησιμοποιούσε. Το Metacrawler μείωσε το πλήθος των ερωτούμενων μηχανών αναζήτησης στις 6, αλλά παρόλο που παρήγαγε ακριβέστερα αποτελέσματα, συνέχισε να μην θεωρείται εξίσου ακριβές όσο ήταν η χρήση ερωτημάτων σε μεμονωμένες μηχανές αναζήτησης.
Μια άλλη μηχανή μετα-αναζήτησης δημιουργήθηκε στις 20 Μαΐου 1996. Το HotBot, ιδιοκτησίας τότε της Wired, ήταν μια μηχανή αναζήτησης με αποτελέσματα αναζήτησης που προέρχονταν από τις βάσεις δεδομένων Inktomi και Direct Hit. Ήταν γνωστό εκείνη την εποχή για τα γρήγορα αποτελέσματα και το φανταχτερό όνομα, και ως η μηχανή αναζήτησης με την δυνατότητα αναζήτησης μέσα στα αποτελέσματα των αναζητήσεων. Με την αγορά του από τη Lycos το 1998, η ανάπτυξη της μηχανής αναζήτησης κλονίστηκε και το μερίδιο της αγοράς της μειώθηκε δραστικά. Μετά από μερικές αλλαγές, το HotBot επανασχεδιάστηκε σε μια απλοποιημένη διεπαφή αναζήτησης, με τα χαρακτηριστικά του να ενσωματώνονται στον επανασχεδιασμό της ιστοσελίδας του Lycos. Μια μηχανή μετα-αναζήτησης που ονομάστηκε Anvish αναπτύχθηκε από τους Bo Shu και Subhash Kak το 1999. Τα αποτελέσματα αναζήτησης ταξινομούνταν με τη χρήση ακαριαία εκπαιδευμένων νευρωνικών δικτύων. Το Anvish αργότερα ενσωματώθηκε σε μια άλλη μηχανή μετα-αναζήτησης, η οποία ονομάζεται Solosearch.
Το Ixquick είναι μια μηχανή αναζήτησης προσφάτως πιο γνωστή για τη δήλωσή της περί της πολιτικής απορρήτου. Αναπτύχθηκε και ξεκίνησε το 1998 από τον David Bodnick και ανήκει στην εταιρεία Surfboard Holding BV από το 2000. Τον Ιούνιο του 2006, η Ixquick άρχισε να διαγράφει τις ιδιωτικές λεπτομέρειες των χρηστών της ακολουθώντας την ίδια διαδικασία με την Scroogle. Η πολιτική απορρήτου της Ixquick περιλαμβάνει την μη-καταγραφή IP διευθύνσεων των χρηστών, την μη-χρήση αναγνωριστικών cookies, την μη-συλλογή προσωπικών δεδομένων και μη κοινοποίηση προσωπικών δεδομένων σε τρίτους. Χρησιμοποιεί επίσης ένα μοναδικό σύστημα κατάταξης όπου το αποτέλεσμα κατατάσσεται αναλόγως του πλήθους αστεριών που έχει. Όσο περισσότερα αστέρια σε ένα αποτέλεσμα, τόσο περισσότερες μηχανές αναζήτησης συμφώνησαν για το αποτέλεσμα.
Τον Απρίλιο του 2005, η Dogpile (ιδιοκτήτρια και υπεύθυνη λειτουργίας της ήταν τότε η InfoSpace, Inc.) συνεργάστηκε με ερευνητές του πανεπιστημίου του Πίτσμπουργκ και του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνιας για να μετρήσει τις διαφορές της επικάλυψης των αποτελεσμάτων και της κατάταξής τους μεταξύ των κορυφαίων μηχανών αναζήτησης το Διαδικτύου, έτσι ώστε να μπορέσει να υπολογίσει τα οφέλη από τη χρήση μιας μηχανής μετα-αναζητήσεων για αναζητήσεις στον ιστό. Οι μετρήσεις έδειξαν ότι από τα 10.316 τυχαία ερωτήματα που δόθηκαν από χρήστες στις μηχανές αναζήτησης Google, Yahoo!, και Ask Jeeves, μόνο το 3,2% των αποτελεσμάτων της πρώτης σελίδας ήταν τα ίδια σε όλες τις μηχανές αναζήτησης για ένα συγκεκριμένο ερώτημα. Μια άλλη μελέτη αργότερα στο ίδιο έτος χρησιμοποιώντας 12.570 τυχαία ερωτήματα χρηστών προς τις μηχανές αναζήτησης Google, Yahoo!, MSN Search και Ask Jeeves διαπίστωσαν ότι μόνο το 1,1% των αποτελεσμάτων της πρώτης σελίδας ήταν τα ίδια σε όλες τις μηχανές αναζήτησης για ένα δεδομένο ερώτημα.
Πλεονεκτήματα
Η χρήση μηχανών μετα-αναζήτησης παρέχει επίσης μια χρήσιμη προσέγγιση εάν ο σκοπός της αναζήτησης του χρήστη είναι να αποκτήσει επισκόπηση του θέματος ή να πάρει γρήγορες απαντήσεις. Αντί να χρειαστεί να περάσει από πολλές μηχανές αναζήτησης όπως την Yahoo! ή την Google και να συγκρίνει τα αποτελέσματα, οι μηχανές μετα-αναζήτησης είναι σε θέση να καταρτίσουν λίστες αποτελεσμάτων γρήγορα και να συνδυάσουν τα αποτελέσματα. Μπορούν να το κάνουν είτε με κατάρτιση λίστας αποτελεσμάτων από κάθε μηχανή αναζήτησης, η οποία έχει ερωτηθεί, χωρίς να πραγματοποιηθεί πρόσθετη μεταγενέστερη επεξεργασία (Dogpile) είτε με ανάλυση των αποτελεσμάτων και κατάταξή τους σύμφωνα με τους κανόνες κατάταξής τους (IxQuick, Metacrawler και Vivismo).
Μια μηχανή μετα-αναζήτησης μπορεί επίσης να κρύψει την IP διεύθυνση του χρήστη από τις ερωτούμενες μηχανές αναζήτησης παρέχοντας έτσι ιδιωτικότητα στην αναζήτηση. Υπ'αυτό το πρίσμα, η γαλλική κυβέρνηση το 2018 αποφάσισε ότι όλες οι κυβερνητικές αναζητήσεις ιστού θα γίνονται χρησιμοποιώντας την Qwant, η οποία πιστεύεται ότι είναι μηχανή μετα-αναζήτησης.
Μειονεκτήματα
Οι μηχανές μετα-αναζήτησης δεν είναι σε θέση να αποκωδικοποιήσουν φόρμες ερωτήσεων ούτε είναι σε θέση να μεταφράσουν πλήρως τη σύνταξη των ερωτημάτων. Ο αριθμός των συνδέσμων που παράγονται από τις μηχανές μετα-αναζήτησης είναι περιορισμένος και συνεπώς δεν παρέχουν στον χρήστη τα πλήρη αποτελέσματα ενός ερωτήματος. Η πλειοψηφία των μηχανών μετα-αναζήτησης δεν παρέχει πάνω από δέκα συνδεδεμένα αρχεία από κάθε μηχανή αναζήτησης και γενικά δεν αλληλεπιδρούν με μεγαλύτερες μηχανές αναζήτησης για αποτελέσματα. Οι διαφημισμένες ιστοσελίδες έχουν προτεραιότητα και συνήθως εμφανίζονται πρώτα.
Οι μηχανές μετα-αναζήτησης δίνουν επίσης την ψευδαίσθηση πως υπάρχει μεγαλύτερη κάλυψη του ερωτηθέντος θέματος, ειδικά εάν ο χρήστης αναζητά δημοφιλείς ή συνηθισμένες πληροφορίες. Οι αναζητήσεις είναι σύνηθες να καταλήγουν με πολλαπλά πανομοιότυπα αποτελέσματα από τις ερωτηθείσες μηχανές αναζήτησης. Είναι επίσης πιο δύσκολο για τους χρήστες να πραγματοποιούν αναζητήσεις χρησιμοποιώντας συντακτικό σύνθετης αναζήτησης, το οποίο να αποστέλλεται μαζί με το ερώτημα, επομένως τα αποτελέσματα μπορεί να μην είναι τόσο ακριβή όσο όταν ένας χρήστης χρησιμοποιεί μια διεπαφή προηγμένης αναζήτησης σε μία συγκεκριμένη μηχανή αναζήτησης. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πολλές μηχανές μετα-αναζήτησης να χρησιμοποιούν μόνο απλή αναζήτηση.
Λειτουργία
Μια μηχανή μετα-αναζήτησης δέχεται ένα ερώτημα για αναζήτηση από το χρήστη. Αυτό το ερώτημα στη συνέχεια μεταδίδεται στη άλλη βάση δεδομένων της μηχανής αναζήτησης. Μια μηχανή μετα-αναζήτησης δεν δημιουργεί δική της βάση δεδομένων για ιστοσελίδες, αλλά δημιουργεί μια εικονική βάση δεδομένων για την ενσωμάτωση δεδομένων από πολλές πηγές.
Δεδομένου ότι κάθε μηχανή αναζήτησης είναι μοναδική και έχει διαφορετικούς αλγόριθμους για την κατάταξη των δεδομένων που έχει συγκεντρώσει, γι'αυτό και θα δημιουργηθούν αντίγραφα στα αποτελέσματα των μηχανών μετα-αναζήτησης. Για να καταργηθούν τα διπλότυπα η μηχανή μετα-αναζήτησης επεξεργάζεται αυτά τα δεδομένα και εφαρμόζει τον δικό της αλγόριθμο. Μια αναθεωρημένη λίστα αποτελεσμάτων παράγεται ως έξοδος για τον χρήστη. Όταν μια μηχανή μετα-αναζήτησης έρχεται σε επικοινωνία με άλλες μηχανές αναζήτησης, αυτές οι μηχανές αναζήτησης θα απαντήσουν με τρεις τρόπους:
Αρχιτεκτονική της κατάταξης
Οι ιστοσελίδες που έχουν υψηλή θέση σε πολλές μηχανές αναζήτησης ενδέχεται να είναι πιο σχετικές με την παροχή χρήσιμων πληροφοριών. Ωστόσο, όλες οι μηχανές αναζήτησης έχουν διαφορετικές βαθμολογίες κατάταξης για κάθε ιστότοπο και τις περισσότερες φορές αυτές οι βαθμολογίες δεν είναι οι ίδιες. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι μηχανές αναζήτησης δίνουν προτεραιότητα σε διαφορετικά κριτήρια και μεθόδους βαθμολόγησης, επομένως ένας ιστότοπος μπορεί να εμφανίζεται σε υψηλή θέση σε μία μηχανή αναζήτησης και να βρίσκεται σε χαμηλή κατάταξη σε άλλη. Αυτό είναι ένα πρόβλημα επειδή οι μηχανισμοί Metasearch βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στη συνέπεια αυτών των δεδομένων για τη δημιουργία αξιόπιστων λογαριασμών.
Συγχώνευση
μικρογραφία|286x286εσ| Μοντέλο σύντηξης δεδομένων Ένας μηχανισμός μετα-αναζήτησης χρησιμοποιεί τη διαδικασία της σύντηξης για να φιλτράρει δεδομένα για πιο αποτελεσματικά αποτελέσματα. Οι δύο κύριες μέθοδοι σύντηξης που χρησιμοποιούνται είναι: Συγχώνευση Συλλογής και Συγχώνευση Δεδομένων.
Spamdexing
Το spamdexing είναι η σκόπιμη χειραγώγηση των ευρετηρίων των μηχανών αναζήτησης. Χρησιμοποιεί μια σειρά μεθόδων για να χειραγωγήσει τη συνάφεια ή την προβολή σε καλύτερη θέση των ευρετηριασμένων πόρων, με τρόπο που δεν συμμορφώνεται με την πρόθεση του συστήματος ευρετηρίασης της μηχανής αναζήτησης. Το spamdexing μπορεί να είναι πολύ ενοχλητικό για τους χρήστες και προβληματικό για τις μηχανές αναζήτησης, επειδή τα περιεχόμενα που επιστρέφονται από τις αναζητήσεις έχουν χαμηλή ακρίβεια. Αυτό τελικά, θα έχει ως συνέπεια η μηχανή αναζήτησης να γίνει αναξιόπιστη και να χάσει την εμπιστοσύνη του χρήστη. Για την αντιμετώπιση του spamdexing, οι αλγόριθμοι των ρομπότ αναζήτησης γίνονται πιο περίπλοκοι και αλλάζουν σχεδόν καθημερινά για να εξαλείψουν το πρόβλημα.
Ανεπιθύμητου περιεχομένου (Content spam)
Ως ανεπιθύμητου περιεχομένου θεωρούνται οι τεχνικές που μεταβάλλουν την λογική εικόνα που έχει μια μηχανή αναζήτησης για τα περιεχόμενα της σελίδας. Οι τεχνικές περιλαμβάνουν:
Ανεπιθύμητων συνδέσμων (Link spam)
Οι ανεπιθύμητοι σύνδεσμοι είναι σύνδεσμοί μεταξύ σελίδων, και υπάρχουν για λόγους άλλους εκτός από την αξία. Οι τεχνικές περιλαμβάνουν:
Κάλυψη
Αυτή είναι μια τεχνική SEO στην οποία αποστέλλονται διαφορετικά στοιχεία και πληροφορίες στο πρόγραμμα ανίχνευσης ιστού και στο πρόγραμμα περιήγησης ιστού. Χρησιμοποιείται συνήθως ως τεχνική spamdexing επειδή μπορεί να παραπλανήσει τις μηχανές αναζήτησης είτε να επισκεφτούν έναν ιστότοπο που ουσιαστικά διαφέρει από την περιγραφή της μηχανής αναζήτησης είτε δίνοντας σε μια συγκεκριμένη τοποθεσία υψηλότερη κατάταξη.
Αναφορές
Κατηγορία:Μηχανές αναζήτησης Κατηγορία:Μηχανές μετα-αναζήτησης Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 2003
Τα 29α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2003.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2003
Σάρα Σάχι
Η Σάρα Σάχι (Sarah Shahi, 10 Ιανουαρίου 1980) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και μοντέλο.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1980 στο Γιούλις του Τέξας και έχει ιρανική και ισπανική καταγωγή.
H καριέρα της ξεκίνησε το 2000, όταν και άρχισε να συμμετέχει σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, μεταξύ των οποίων Κωδικός Alias, Dawson's Creek, Reba και Supernatural.
Στη συνέχεια, έπαιξε στην τηλεοπτική σειρά The L Word, όπου υποδύθηκε την Κάρμεν ντε λα Πίκα Μοράλες στη δεύτερη και στην τρίτη σεζόν (2005-2006), ενώ εμφανίστηκε ως γκεστ στην έκτη (2009).
Επίσης, εμφανίστηκε στις σειρές Οι Σοπράνος και Life. Από το 2013 ως το 2016 υποδύθηκε τη Σαμίν Σο στη σειρά Person of Interest.
Δρομολαξιά
Η Δρομολαξιά είναι συνοικία του Δήμου Δρομολαξιάς-Μενεού.
Τοποθεσία
Στα βόρεια συνορεύει με το Καλό Χωριό και με τη συνοικία Βλάχος (Δήμος Αραδίππου), στα βορειοανατολικά με τη συνοικία Αρχιεπίσκοπος Μακάριος ΙΙΙ (Δήμος Λάρνακας), στα ανατολικά με τη συνοικία Άγιος Νικόλαος (Δήμος Λάρνακας), στα νοτιοανατολικά με τη συνοικία Σκάλα (Δήμος Λάρνακας), στα νότια με το Μενεού, στα δυτικά με το Κίτι και την Τερσεφάνου και στα βορειοδυτικά με την Κλαυδιά.
Ονομασία
Σύμφωνα με μια εκδοχή, μέχρι τον 19ο αιώνα η Δρομολαξιά ονομαζόταν Βρωμολαξιά, που σήμαινε βρωμιά. Οι κάτοικοι παρήγαγαν μια δημοφιλή μοβ βαφή η οποία είχε μια άσχημη μυρωδιά. Με την πάροδο του χρόνου, οι κάτοικοι άλλαξαν το όνομα του χωριού από Βρωμολαξιά σε Δρομολαξιά για να αποφύγουν τους δυσάρεστους συνειρμούς της αρχικής ονομασίας. Από την έναρξη της Τουρκοκρατίας, οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι του χωριού χρησιμοποιούσαν την εναλλακτική ονομασία Mormenekşe, που σημαίνει μοβ βιολετί.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με τις απογραφές πληθυσμού που πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο, μέχρι το 1974, η Δρομολαξιά κατοικείτο από Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους. Οι Ελληνοκύπριοι ήταν περισσότεροι, αλλά η διαφορά του πληθυσμού των δύο κοινοτήτων ήταν μικρή. Κατά τις δικοινοτικές διαταραχές της περιόδου 1963-64, η Δρομολαξιά αποτέλεσε κέντρο υποδοχής Τουρκοκυπρίων από το γειτονικό χωριό Σοφτάδες. Μετά την ομαλοποίηση της κατάστασης οι περισσότεροι επέστρεψαν στο χωριό τους αλλά κάποιοι εξ αυτών παρέμειναν στη Δρομολαξιά. Μετά την τουρκική εισβολή του 1974, οι Τουρκοκύπριοι της Δρομολαξιάς μεταφέρθηκαν στο βόρειο τμήμα της Κύπρου. Εγκαταστάθηκαν στη Λιμνιά, την οποία το 1975 μετονόμασαν σε Mormenekşe, ονομασία με την οποία αποκαλούσαν τη Δρομολαξιά.
Στη Δρομολαξιά παρέμειναν οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι του χωριού. Επιπρόσθετα, στο χωριό εγκαταστάθηκαν Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες από το βόρειο τμήμα της Κύπρου. Μερικοί εγκαταστάθηκαν σε τουρκοκυπριακές οικίες. Τον Αύγουστο του 1979 ολοκληρώθηκε η οικοδόμηση ενός μεγάλου προσφυγικού συνοικισμού με 572 κατοικίες, στις οποίες εγκαταστάθηκαν Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες Δήμου Δρομολαξιάς-Μενεού
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Ηλείας 2002–03
Για την περίοδο 2002-03, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηλείας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Ηλείας.
Πρωταθλητής αναδείχθηκε Π.Α.Ο Βάρδας ο οποίος μέσα από τα play-off εξασφάλισε την άνοδο στην Δ εθνική κατηγορία
Α κατηγορία
Στην Α κατηγορία μετείχαν 16 ομάδες.
Η Α.Ε.Κ Πύργου είχε -10 βαθμούς και ο Ηλειακός Βαρθολομιού -3
PLAY-OFF
Οι τέσσερις πρώτες ομάδες πήραν μέρος στα play-off. Τα ζευγάρια ήταν Π.Α.Ο Βάρδας-Ηρακλής Πύργου και Πέλοπας Πύργου-Αλφειός Επιταλίου. Στον τελικό :
Πέλοπας Πύργου-Π.Α.Ο Βάρδας 0-3, Π.Α.Ο Βάρδας-Πέλοπας Πύργου 7-1
Β κατηγορία
Στην Β κατηγορία μετείχαν 36 ομάδες χωρισμένες σε 3 ομίλους.
Γ κατηγορία
Στην Γ κατηγορία μετείχαν 26 ομάδες χωρισμένες σε 3 ομίλους.
Κύπελλο Ηλείας
Τελικός
19 Μαρτίου 2003 Αστέρας Αμαλιάδας - Μυρσιναϊκός 2-0 - εθνικό στάδιο Πύργου -
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Ηλείας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2002-2003 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 2002-2003
Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες 2004
Τα 30α Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες (αγγλικά: Los Angeles Film Critics Association Awards), απονεμήθηκαν για να τιμήσουν την καλύτερη κινηματογραφική παραγωγή του 2004.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβεία της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου του Λος Άντζελες Κατηγορία:Κινηματογραφικά γεγονότα του 2004
Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών
Το Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών (Τουρκικά: Halkların Demokratik Partisi (HDP), Κουρδικά: Partiya Demokratik a Gelan) είναι προοδευτικό πολιτικό κόμμα της Τουρκίας. Συμπρόεδροι του κόμματος είναι σήμερα, οι Μιτχάτ Σανκάρ και Περβίν Μπουλντάν.
Η ίδρυσή του προέκυψε μέσα από τις διεργασίες του «Δημοκρατικού Κογκρέσσου των Λαών», ενός σχηματισμού που συσπείρωνε κυρίως Κούρδους της Τουρκίας αλλά και άλλες μειονότητες (ΛΟΑΤ+, Αλεβίτες κ.ά.).
Τα φιλοκουρδικά κόμματα συνήθως λάμβαναν ποσοστά κοντά στο 6-7%, αν και οι Κούρδοι της Τουρκίας είναι πολλοί περισσότεροι, καθώς πολλοί υποστήριζαν το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης εξαιτίας των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων. Μη μπορώντας να ξεπεράσουν το εκλογικό όριο του 10%, τα φιλοκουρδικά κόμματα δε συμμετείχαν στις εκλογές αλλά υποστήριζαν ανεξάρτητους υποψήφιους. Ωστόσο, μετά την επιτυχημένη εκστρατεία του Σελαχατίν Ντεμιρτάς για την προεδρία της Τουρκικής Δημοκρατίας το 2014, και την πολιορκία του Κομπάνι, κατά την οποία μεγάλη μερίδα των Κούρδων αποξενώθηκε από την τουρκική κυβέρνηση, το HDP αποφάσισε να συμμετάσχει στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου του 2015. Στο εκλογικό του μανιφέστο το HDP προέβαλε, πέρα από παραδοσιακά κουρδικά αιτήματα, όπως την ειρηνευτική διαδικασία για τον τερματισμό της ένοπλης σύγκρουσης των Κούρδων ανταρτών και του τουρκικού κράτους, αιτήματα για τα δικαιώματα των γυναικών και των μειονοτήτων της Τουρκίας και την αντίθεσή του στα σχέδια του προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, να ενισχύσει τις εξουσίες του.
Στις εκλογές το HDP πέρασε το εκλογικό όριο του 10%, κέρδισε το 13% των ψήφων και 80 έδρες στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας. Στις 31 από τις 80 έδρες εξελέγησαν γυναίκες, μία από τις οποίες είναι η Ντιλέκ Οτσαλάν, ανιψιά του φυλακισμένου ηγέτη του PKK Αμπντουλάχ Οτσαλάν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Σοσιαλιστικά κόμματα Κατηγορία:Κούρδοι στην Τουρκία
Μάρια Βοντζίνσκα
Ζωή
Η Μάρια Βοντζίνσκα ήταν κόρη του Κόμη Βιντσέντι Βοντζίνσκι και της Κόμισσας Τερέσα Βοντζίνσκα, του οικόσημου Γιαστσένμπιετς. Είχε τρία αδέλφια, τον Αντόνι, τον Φέλιξ και τον Καζίμιες, και μια αδερφή, την Γιουζέφα. Η οικογένεια μετακόμισε στη Γενεύη το 1832, όπου η Μάρια ήταν «το λαμπρό αστέρι του νοικοκυριού... εντυπωσιακή με κάθε έννοια». Σπούδασε πιάνο με τον συνθέτη Τζον Φιλντ και τέχνη στην Ακαδημία της Γενεύης. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο πρίγκιπας Λουίς-Ναπολέων (αργότερα ο Ναπολέων Γ΄ ) ήταν μεταξύ των ερωτευμένων μαζί της, όπως και ο ποιητής Γιούλιους Σλοβάτσκι, ο οποίος έγραψε ένα ποίημα για αυτήν. Περιγράφηκε ως «ένα άγγιγμα της Μεσογείου για αυτήν»: δέρμα υφής ελαιόλαδου και σκούρα μαλλιά και μάτια.
Ήταν η αποδέκτρια του Grande valse brillante in E-flat majo, Op. 18 του 1834 του Σοπεν και του Waltz in A-flat major, Op. 69, No. 1 το 1835. Ζωγράφισε επίσης τον συνθέτη, δημιουργώντας αυτό που ο Ταντ Σουλτς ονόμασε «μία από τις καλύτερες προσωπογραφίες του Σοπέν που υπήρξε ποτέ – μετά από εκείνη από τον Ευγένιο Ντελακρουά - με τον συνθέτη να φαίνεται χαλαρός, σκεπτικός και γαλήνιος». Το 1836, με την έγκριση της μητέρας της Μάρια, η Μάρια και ο Σοπέν αρραβωνιάστηκαν, αλλά ο πατέρας της αντιτάχθηκε στον γάμο λόγω της κακής υγείας του Σοπέν και η σχέση τους έληξε το 1837.
Στις 24 Ιουλίου 1841 παντρεύτηκε τον Γιούζεφ Σκάρμπεκ, γιο του Φριντέρικ Σκάρμπεκ, τον νονό του Φρεντερίκ Σοπέν, από τον οποίο πήρε το όνομα του ο Σοπέν. Το ζευγάρι αργότερα χώρισε.
Το 1848, παντρεύτηκε τον ενοικιαστή του πρώτου συζύγου της, τον Βουαντίσουαφ Ορπισέφσκι, με τον οποίο απέκτησαν έναν γιο, αλλά το αγόρι πέθανε σε ηλικία τεσσάρων ετών. Ο σύζυγός της πέθανε στη Φλωρεντία το 1881, αφήνοντας την χήρα. Πέρασε το υπόλοιπο της ζωής της στο χωρίο Κουούμπκα της Πολωνίας, στην ανιψιά της, Γιουζέφα. Θάφτηκε στο Κουούμπκα και τα καλλιτεχνικά και άλλα έργα της παραμένουν στο τελευταίο της σπίτι.
Ο ανιψιός της Βοντζίνσκα, Αντόνι - να μην συγχέεται με τον πατέρα του, τον αδελφό της Μάρια, Αντόνι, ο οποίος ήταν οικότροφος στο σπίτι του Σοπεν κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας του Σοπέν και ο οποίος έζησε στο Παρίσι όταν ήταν ο Σοπέν εκεί -, έγραψε ένα βιβλίο που περιγράφει λεπτομερώς τη σχέση του Σοπέν μαζί της: Les trois romans de Frédéric Ο Chopin, το οποίο δημοσιεύθηκε το 1886. Ο Φρέντερικ Νικς, ο πρώτος διεξοδικός βιογράφος του Σοπέν, είπε ότι το βιβλίο ήταν «περισσότερο μυθιστορηματικής φύσεως παρά μια βιογραφία». Το 1912 έγραψε μια βιογραφία της θείας του, O Marii Wodzińskiej (Σχετικά με τη Μάρια Βοντζίνσκα), της οποίας η πρώτη έκδοση βιβλίου δημοσιεύθηκε το 2015.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Πολωνές καλλιτέχνιδες Κατηγορία:Πολωνές ζωγράφοι Κατηγορία:Φρεντερίκ Σοπέν
Σχολή Καλών Τεχνών Παύλου Προσαλέντη
Το πρώτο καλλιτεχνικό σχολείο στην Κέρκυρα ιδρύθηκε στα μέσα του 1810 από τους μαθητές του Αντόνιο Κανόβα Παύλο Προσαλέντη και Δημήτριο Τριβώλη-Πιέρη, που δημιούργησαν σε χώρο του αρχοντικού Προσαλέντη κοινό εργαστήριο γλυπτικής (ίσως και ζωγραφικής), χωρίς να είναι διαπιστωμένο αν έγιναν δεκτοί σε αυτό μαθητές. Μετά τον θάνατο του Πιέρη (23 Αυγούστου 1810) και μια σύντομη απουσία του στη Ρώμη για υπόθεση της Ιονίου Γερουσίας, ο Προσαλέντης ίδρυσε στον ίδιο χώρο ιδιωτικό εργαστήριο γλυπτικής και ζωγραφικής, το οποίο ονόμασε «Διδασκαλεῖο τῶν Ὡραίων Τεχνῶν» και σε αυτό δέχτηκε μαθητές. Το καλλιτεχνικό σχολείο παρέμεινε με αυτή τη δομή έως ότου αναβαθμίστηκε και εντάχθηκε στο πλέγμα της δημόσιας εκπαίδευσης την περίοδο της αγγλικής κατοχής. Η κυβέρνηση, βλέποντας τη σπουδαιότητα του ιδιωτικού αυτού εκπαιδευτηρίου το μετέτρεψε σε «Δημόσια τῶν Καλῶν Τεχνῶν Ἀκαδημία», η οποία στεγάστηκε στη Μονή του Αγίου Φραγκίσκου, και ανέθεσε στον ίδιο τον Προσαλέντη τη διεύθυνσή της. Έτσι το 1815 ιδρύθηκε υπό τη διεύθυνση του Ιππότη Παύλου Προσαλέντη η Σχολή Καλών Τεχνών. Ο Προσαλέντης δημιούργησε σε αυτή Μουσείο από τις κερκυραϊκές αρχαιότητες που ανακαλύπτονταν κατά τις δημόσιες ανασκαφές στην παλαιά πόλη της Κέρκυρας, καθώς και συλλογή φυσιολογίας. Η καλλιτεχνική σχολή του Προσαλέντη λειτούργησε επί 27 έτη (έως το 1837) και απετέλεσε το φυτώριο πολλών καλλιτεχνών, που δημιούργησαν την παράδοση της επτανησιακής τέχνης. Χαρακτηριστικά αναφέρεται στο «Λόγιο Ἑρμῆ» του 1819 από κείμενο του «Osservatore Triestino» της προηγούμενης χρονιάς: «τὸ Ἰχνογραφίας Σχολεῖον τοῦ Διδασκάλου Προσαλέντη ἔχει περίπου 80 μαθητὰς ὅλους Ἕλληνας πνέοντας ζῆλον∙ κατασκευάζονται ἀπὸ γῦψον, χαλκὸν καὶ μάρμαρον προτομαί, ἀνδριᾶντες καὶ παντοῖα ἄλλα ἰχνογραφήματα, πρῶται ἀπόπειραι τοῦ ἀναγεννωμένου Ἰονίου πνεύματος.»
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Ελλάδα Παυλου Προσαλ
Λεοπόλδος Γουλιέλμος της Αυστρίας
O Λεοπόλδος Γουλιέλμος (γερμ. Luitpold Wilhelm, 5 Ιανουαρίου 1614 - 20 Νοεμβρίου 1662) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν αρχιδούκας της Αυστρίας.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Φερδινάνδου Β΄ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Μαρίας Άννας των Βίττελσμπαχ, κόρης του Γουλιέλμου Ε΄ της Βαυαρίας.
Γεννήθηκε στο Βίνερ Νόιστατ· ο μεγαλύτερος αδελφός του Φερδινάνδος Γ΄ έγινε βασιλιάς της Γερμανίας, Ουγγαρίας, Βοημίας. Ο Λεοπόλδος Γουλιέλμος υπηρέτησε ως στρατηγός στον Τριακονταετή Πόλεμο. Στον Γαλλο-Ισπανικό Πόλεμο (1635-59) ήταν διοικητής των Ισπανικών Κάτω Χωρών δυνάμεων και προσπάθησε το 1648 να καταλάβει το Λενς, αλλά έχασε στη μάχη εκεί. Το 1652 κατέλαβε οχυρά στη βόρεια Γαλλία· οι Γάλλοι, για να ενισχύσουν το βόρειο μέτωπο, μετέφεραν δυνάμεις από την Καταλονία, έτσι οι Ισπανοί ανακατέλαβαν την Καταλονία, που είχε επαναστατήσει με τη βοήθεια των Γάλλων.
Το 1662 απεβίωσε σε ηλικία 48 ετών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων
Δωδεκανησιακή αρχιτεκτονική
thumb|Άποψη της [[Αστυπάλαιας με τη χαρακτηριστική δωδεκανησιακή αρχιτεκτονική]] Δωδεκανησιακή αρχιτεκτονική είναι η αρχιτεκτονική που βλέπουμε στα νησιά των Δωδεκανήσων (Ρόδος, Κάρπαθος, Κως, Κάλυμνος, Αστυπάλαια, Κάσος, Τήλος, Σύμη, Λέρος, Νίσυρος, Πάτμος, Χάλκη, Σαριά, Λειψοί, Ψέριμος, Αγαθονήσι, Λέβιθα και Καστελόριζο) και αποτελεί μέρος της ελληνικής λαϊκής αρχιτεκτονικής. Η δωδεκανησιακή αρχιτεκτονική μοιάζει αρκετά με αυτή των Κυκλάδων, αφού και τα δύο μέρη έχουν ίδιο κλίμα και διαθέτουν ίδια υλικά. Η εξωτερική εικόνα είναι συνήθως λευκά, πέτρινα, παραλληλόγραμμα σπίτια με λίγα ανοίγματα (πόρτες και παράθυρα) για να μειώνεται η ζέστη που μπαίνει μέσα. Οι διαφορές από την κυκλαδική αρχιτεκτονική οφείλονται στην ιταλική κατοχή των Δωδεκανήσων. Κάποιες από αυτές είναι η διακόσμηση των εξωτερικών τοίχων με οικόσημα και κατασκευαστικά στοιχεία όπως τα τόξα.