cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ
Χαρακτηρισμένο ως ένα από τα «ελίτ πανεπιστήμια» της Γερμανίας το 2007 από ακαδημαϊκούς, πολιτικούς και τα ΜΜΕ, το Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ φιλοξένησε κατά το παρελθόν κάποιες από τις κεντρικές μορφές της δυτικής διανοήσεως, όπως ήταν οι Μάρτιν Χάιντεγκερ, Χάνα Άρεντ, Ρούντολφ Κάρναπ, Φρίντριχ Χάγιεκ, Έντμουντ Χούσερλ, Φρειδερίκος Μάινεκε και Μαξ Βέμπερ. Τουλάχιστον 18 προσωπικότητες βραβευμένες με Νόμπελ διετέλεσαν καθηγητές ή φοιτητές στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ.
Η ίδρυση
left|thumb|200px|Προσωπογραφία του αρχιδούκα [[Αλβέρτος ΣΤ΄ της Αυστρίας|Αλβέρτου ΣΤ΄ της Αυστρίας, ιδρυτή του Πανεπιστημίου]] Αρχικώς γνωστό ως «Πανεπιστήμιο του Αλβέρτου», το πανεπιστήμιο άρχισε με 4 σχολές (θεολογίας, φιλοσοφίας, ιατρική και νομική). Ιδρυμένο με παπική βούλλα, ήταν (όπως τα περισσότερα πανεπιστήμια κατά τον Μεσαίωνα και τις αρχές της Αναγεννήσεως) ένα ίδρυμα της Εκκλησίας και αποτελούσε ιδιοκτησία της: Ο επίσκοπος της Βασιλείας ήταν ο πρύτανής του, παρότι πραγματικός ιδρυτής του ήταν ο αρχιδούκας Αλβέρτος ΣΤ΄ της Αυστρίας, αδελφός του Αυτοκράτορα Φρειδερίκου Γ΄. Ο Αλβέρτος παρεχώρησε στο ίδρυμα γη και χρηματικά κληροδοτήματα, ενώ το 1490 πέρασε στη δικαιοδοσία των Αψβούργων.
thumb|255px|Το Φράιμπουργκ περί το 1900
Το νέο πανεπιστήμιο προσέλκυσε σύντομα πολλούς σπουδαστές, όπως τους ουμανιστές Γιόχαν Ρέουχλιν και Γιάκομπ Βίμπφέλινχ (Wimpfeling). Την εποχή που ο Ζάσιος δίδασκε στη νομική του σχολή (μέχρι το 1536), το Φράιμπουργκ έγινε κέντρο του ουμανιστικού δικαίου. Από το 1529 ως το 1535 ο Έρασμος έζησε και δίδαξε στο Πανεπιστήμιο. Μετά το 1559 το ίδρυμα στεγαζόταν στο Altes Collegium («Παλαιό Κολέγιο»), που σήμερα είναι γνωστό ως το «Νέο Δημαρχείο». Η σημασία του Πανεπιστημίου μειώθηκε κατά την περιόδο της Αντιμεταρρύθμισης. Για την αντιμετώπιση των μεταρρυθμιστικών τάσεων, η διοίκηση δύο σχολών του παραδόθηκε στη ρωμαιοκαθολική Εταιρία του Ιησού (Ιησουίτες) το 1620.
Γάλλοι και Αυστριακοί
Το 1679 η πόλη έγινε προσωρινά γαλλικό έδαφος. Ο Γάλλος βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΔ΄ αντιπαθούσε το αυστριακό σύστημα και έδωσε στους Ιησουίτες το «ελεύθερο» να λειτουργούν το πανεπιστήμιο όπως ήθελαν. Το 1682 οι Ιησουίτες έχτισαν το δικό τους κολέγιο μέσα σε αυτό, καθώς και ναό, που είναι γνωστός σήμερα ως «Ναός του Πανεπιστημίου» (Universitätskirche). Στις 6 Νοεμβρίου 1684 άρχισε ένα δίγλωσσο πρόγραμμα σπουδών (γαλλικά-γερμανικά), ενώ από το 1686 ως το 1698 το διδακτικό προσωπικό κατέφυγε στην Κωνσταντία.
Μετά την ανακατάληψη από τους Αυστριακούς μία νέα εποχή άρχισε για το Πανεπιστήμιο με τις μεταρρυθμίσεις της Αυτοκράτειρας Μαρίας Θηρεσίας: Οι προϋποθέσεις για να σπουδάσει κάποιος εκεί άλλαξαν για όλες τις σχολές το 1767 (νωρίτερα μόνο Ρωμαιοκαθολικοί επιτρεπόταν να σπουδάζουν) και προστέθηκαν οι φυσικές επιστήμες και οι σπουδές στη δημόσια διοίκηση. Το ίδιο έτος, το Πανεπιστήμιο μετατράπηκε σε κρατικό ίδρυμα, παρά τις διαμαρτυρίες της Εκκλησίας, η οποία έχασε τελικώς την κυρίαρχη επιρροή της σε αυτό όταν οι Ιησουίτες υπάκουσαν το σχετικό διάταγμα που υπέγραψε ο Πάπας Κλήμης ΙΔ΄ το 1773. Χρειάσθηκαν άλλα 11 χρόνια για να διδάξει και ο πρώτος Προτεστάντης καθηγητής, ο ποιητής Γιόχαν Γκέοργκ Γιακόμπι (ο μεγαλύτερος αδελφός του φιλοσόφου Φρήντριχ Χάινριχ Γιακόμπι) στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ, το 1784.
Γερμανικό πανεπιστήμιο
Με την ενσωμάτωση του Φράιμπουργκ στο νέο μεγάλο δουκάτο της Βάδης το 1805 (μετά την κατάκτηση του μέρους αυτού της Αυστρίας από τον Ναπολέοντα), άρχισε μία κρίση για το Πανεπιστήμιο. Πραγματικά, υπήρχαν σκέψεις από μέρους των μεγάλων δουκών Καρόλου-Φρειδερίκου και Καρόλου να κλείσουν το Πανεπιστήμιο στο Φράιμπουργκ, καθώς αμφότεροι πίστευαν πως το δουκάτο τους δεν μπορούσε να λειτουργεί δύο πανεπιστήμια ταυτόχρονα (το Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης λειτουργούσε ήδη από το 1386).
Ωστόσο, το Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ είχε αρκετά κληροδοτήματα και ίδια έσοδα ώστε να επιζήσει μέχρι την άνοδο (το 1818) στην εξουσία του μέγα δούκα Λουδοβίκου Α΄, ο οποίος το 1820 καθιέρωσε μία ετήσια επιδότηση που εξασφάλιζε τη λειτουργία του. Από τότε το Πανεπιστήμιο μετονομάσθηκε σε «Πανεπιστήμιο Αλβέρτου-Λουδοβίκου του Φράιμπουργκ» ως αναγνώριση της ευγνωμοσύνης από το ίδρυμα και τους πολίτες του Φράιμπουργκ.
right|thumb|225px|[[Γραμματόσημο των γερμανικών ταχυδρομείων με αφορμή τα 500 χρόνια από την ίδρυση του Πανεπιστημίου του Φράιμπουργκ, το 1957]]
Την δεκαετία του 1880-1890 ο αριθμός των φοιτητών και των διδασκόντων άρχισε να αυξάνεται απότομα. Η επιστημονική του φήμη προσείλκυε αρκετούς ερευνητές, όπως τον οικονομολόγο Άντολφ Βάγκνερ, τον ιστορικό Φρήντριχ Μάινεκε, ή τους νομικούς Καρλ φον Αμίρα και Πάουλ Λένελ.
left|thumb|255px|ΤοKollegiengebäude I, που ανεγέρθηκε το 1911-1913 ως το κεντρικό κτήριο του Πανεπιστημίου. Το 1900 το Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ έγινε το πρώτο γερμανικό πανεπιστήμιο που δέχθηκε γυναίκες ως φοιτήτριες. Στις αρχές του εικοστού αιώνα αρκετά νέα πανεπιστημιακά κτίσματα ανεγέρθηκαν στο κέντρο της πόλης, όπως το νέο κεντρικό κτίριο το 1911-1913. Η έναρξη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου βρήκε το Πανεπιστήμιο να αριθμεί 3000 φοιτητές. Μετά τον πόλεμο δίδαξαν σε αυτό οι φιλόσοφοι Χούσερλ και Χάιντεγκερ (από το 1928), αλλά και η Έντιτ Στάιν. Στο πεδίο των κοινωνικών επιστημών ο Βάλτερ Έουκεν ανέπτυξε εδώ τη θεωρία του «ορντολιμπεραλισμού», που είναι γνωστή σήμερα και ως «σχολή του Φράιμπουργκ».
Κατά την περίοδο του ναζισμού, το Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ, όπως και τα υπόλοιπα γερμανικά Α.Ε.Ι., πέρασε από τη διαδικασία της «πολιτικής ευθυγραμμίσεως» (Gleichschaltung). Επί πρυτανείας του Χάιντεγκερ, όλοι οι Εβραίοι καθηγητές υποχρεώθηκαν να φύγουν από το ίδρυμα.
Στα μεταπολεμικά χρόνια
Μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το Πανεπιστήμιο ξανάνοιξε και ανεγέρθηκαν νέα κτήρια για τις φυσικές επιστήμες. Οι οικονομικές ιδέες της «σχολής του Φράιμπουργκ» καθοδήγησαν μεταπολεμικώς τη δημιουργία της γερμανικής «κοινωνικής οικονομίας της αγοράς» και του λεγόμενου «γερμανικού οικονομικού θαύματος» (Wirtschaftswunder). Ο τιμημένος με Βραβείο Νόμπελ Οικονομίας καθηγητής στο Φράιμπουργκ Φρίντριχ Χάγιεκ συνδέθηκε αργότερα με αυτή τη «σχολή» και διεύθυνε το Ινστιτούτο Βάλτερ Έουκεν, ένα οικονομικό «θινκ τανκ» στην πόλη που συνεργαζόταν με το Πανεπιστήμιο. Ο Α. Μπέργκστρέσσερ, θεωρούμενος ως ένας από τους ιδρυτές της γερμανικής πολιτικής επιστήμης μεταπολεμικά, υπήρξε επίσης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο και η ερευνητική του ομάδα δημιούργησε αργότερα το ομώνυμο ινστιτούτο «κοινωνικό-πολιτιστικών ερευνών» στο Πανεπιστήμιο.
Στα τέλη του εικοστού αιώνα το ίδρυμα συμμετείχε σε μία εκστρατεία για τη μαζική εκπαίδευση και μεγάλωσε γρήγορα: Οι φοιτητές ξεπέρασαν τις 10.000 κατά τη δεκαετία του 1960 και τις 20.000 μέχρι το 1980. Κατά τη δεκαετία του 1970 η δομή άλλαξε σε 14 σχολές, με τη Σχολή Μηχανικών να γίνεται η 15η το 1994. Αλλά το 2002 οι σχολές του πανεπιστημίου μειώθηκαν σε 11.
thumb|225px|Η Μεγάλη Σφραγίδα του Πανεπιστημίου είναι εντυπωμένη στο δάπεδο της εισόδου της μεγαλύτερης αίθουσας διαλέξεων του ιδρύματος, του auditorium maximum.
Η σφραγίδα του Πανεπιστημίου
Η σφραγίδα του Πανεπιστημίου απεικονίζει τον Ιησού Χριστό ως διδάσκαλο, καθήμενο σε γοτθικό θρόνο, να κρατά το ευαγγέλιο στο δεξί του χέρι. Ο Χριστός προσφέρει τα διδάγματα του ευαγγελίου στους Εβραίους λόγιους που κάθονται στα πόδια του. Στα δεξιά και στα αριστερά του διακρίνονται πυργοειδείς δομές, που μάλλον συμβολίζουν τον Ναό της Ιερουσαλήμ. Στα δεξιά βρίσκεται επίσης ο θυρεός των αυστριακών δουκάτων, με 5 αετούς, ενώ στα αριστερά ο θυρεός των Αψβούργων. Στο κάτω μέρος της σφραγίδας απεικονίζεται ο θυρεός της πόλεως του Φράιμπουργκ (σταυρός του Αγίου Γεωργίου). Η λατινική επιγραφή της σφραγίδας είναι: Sigillum universitatis studii friburgensis brisgaudie. Η σφραγίδα του Πανεπιστημίου τροποποιήθηκε ελαφρώς το 1913, αλλά κατά τα άλλα βρίσκεται σε συνεχή χρήση από το 1462.
Πανεπιστημιούπολη
thumb|left|245px|Το άγαλμα του [[Αριστοτέλης|Αριστοτέλους μπροστά στο Kollegiengebäude I]] Αναπτυσσόμενα ταυτόχρονα με την πόλη από τον 15ο αιώνα, τα πανεπιστημιακά κτήρια είναι βαθιά αναμεμιγμένα με αυτή. Υπάρχουν τρεις πανεπιστημιουπόλεις (το κύριο κάμπους στο ιστορικό κέντρο της πόλεως, η «περιοχή των ινστιτούτων» και το κάμπους της Σχολής Μηχανικών), αλλά και πρόσθετα κτήρια, που βρίσκονται διάσπαρτα σε όλη την πόλη.
Το πανεπιστημιακό συγκρότημα στο ιστορικό κέντρο του Φράιμπουργκ περιλαμβάνει γραφικά κτήρια, όπως το ρυθμού Αρ Νουβό Kollegiengebäude I και η παλαιά βιβλιοθήκη. Η σημερινή βιβλιοθήκη του ιδρύματος, η 4η μεγαλύτερη γερμανικού πανεπιστημίου, στεργάζεται σε ένα επιβλητικό κτήριο της δεκαετίας του 1970, που βρίσκεται επίσης στο ιστορικό κέντρο και ανακαινίσθηκε/αναδιαμορφώθηκε το 2008-2009. .
Ο προαναφερθείς «Ναός του Πανεπιστημίου» (1683) καταστράφηκε από τον βομβαρδισμό της 27ης Νοεμβρίου 1944 και ξανακτίσθηκε το 1956.
Στη λεγόμενη «περιοχή των ινστιτούτων» (Institutsviertel) βρίσκονται οι σχολές των φυσικών επιστημών. Η περιοχή καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από τον βομβαρδισμό του 1944. Σήμερα, εδώ υπάρχουν τα κτήρια του Τμήματος Φυσικής, το υψηλό κτήριο του Τμήματος Χημείας, ορατό από μακριά, το φημισμένο Ινστιτούτο Μακρομοριακής Χημείας στο Hermann-Staudinger-Haus, και τα ινστιτούτα της Ιατρικής Σχολής. thumb|285px|Το Τμήμα Χειρουργικής στο Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου Το κάμπους της Σχολής Μηχανικών απλώνεται δίπλα στο μικρό αεροδρόμιο της πόλης, στα βορειοδυτικά του κέντρου της πόλης και κοντά στο Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου. Εδώ είναι η έδρα του IMTEK (Institut für Mikrosystemtechnik, Τμήμα Μηχανικής των Μικροσυστημάτων) και το Τμήμα Επιστήμης Υπολογιστών.
Το Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου (Universitätsklinikum Freiburg) είναι ένα από τα μεγαλύτερα πανεπιστημιακά νοσοκομεία της Γερμανίας. Διαθέτει 1600 κλίνες και εξυπηρετεί 55.000 εσωτερικούς ασθενείς ανά έτος. Αποτελείται από 13 εξειδικευμένες κλινικές, 5 κλινικά ινστιτούτα και 5 «υπο-κέντρα» (π.χ. το «Κέντρο Ιατρικής των Μεταμοσχεύσεων»). Οι τεχνικές πρόοδοι του Κέντρου περιλαμβάνουν την πρώτη εμφύτευση της τεχνητής καρδιάς Jarvik 2000 (το 2002).
Το φοιτητικό σώμα - εισαγωγή φοιτητών
thumb|left|225px|Η Φιλοσοφική Σχολή στεγάζεται στο Kollegiengebäude IV. Το Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ έχει στην εποχή μας περί τους 22 ως 24 χιλιάδες προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές, με το 16% περίπου να προέρχονται από άλλες χώρες και το 58% να είναι γυναίκες. Η διαδικασία εισαγωγής εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την αντίστοιχη Σχολή, με το μέσο βαθμό στις γερμανικές απολυτήριες εξετάσεις του λυκείου (Abitur) ή το αντίστοιχό τους σε άλλες χώρες να παίζει τον σημαντικότερο ρόλο. Συνολικά, το φθινόπωρο του 2010 έγιναν δεκτοί 4000 από περίπου 26.000 που έκαναν αίτηση.
Το Πανεπιστήμιο προσφέρει μεγάλη ποικιλία προπτυχιακών και μεταπτυχιακών προγραμμάτων, καθώς και θέσεων μεταδιδακτορικών σπουδών σε 150 γνωστικά αντικείμενα.
Το ακαδημαϊκό έτος, όπως συνηθίζεται στα γερμανικά Α.Ε.Ι., αποτελείται από θερινό και χειμερινό εξάμηνο. Το χειμερινό διαρκεί από την 1η Οκτωβρίου ως τις 31 Μαρτίου, ενώ το θερινό από την 1η Απριλίου ως τις 30 Σεπτεμβρίου. Συνήθως βέβαια τα μαθήματα και οι εξετάσεις τελειώνουν νωρίτερα, και έχουν ενδιάμεσες διακοπές.
Τα γερμανικά πανεπιστήμια στηρίζονται οικονομικά από το κράτος και έτσι τα δίδακτρα διατηρούνται σε χαμηλά επίπεδα. Το Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ χρεώνει περίπου 210 ευρώ το έτος για όλα τα προπτυχιακά και για τα περισσότερα μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών.
Φοιτητική ζωή
Υπάρχουν πολλές φοιτητικές λέσχες και ενώσεις, φοιτητικός ραδιοσταθμός (ο echo-fm) και τηλεοπτικός σταθμός (ο alma*). Εξαιτίας του γειτονικού Μέλανος Δρυμού, όπου το πανεπιστήμιο διαθέτει ιδιόκτητο θέρετρο (στο όρος Schauinsland), καθώς και της εγγύτητας της Γαλλίας και της Ελβετίας, υπάρχουν πολλές ευκαιρίες για εκδρομές και δραστηριότητες στη φύση.
Το Πανεπιστήμιο έχει δικούς του κοιτώνες για τη διαμονή των φοιτητών. Προσφέρονται όμως και άλλοι κοιτώνες στην πόλη όπως αυτοί της Ρωμαιοκαθολικής Αρχιεπισκοπής ή της Ευαγγελικής Εκκλησίας του Φράιμπουργκ. Πολλοί φοιτητές διαμένουν σε «μοιραζόμενα διαμερίσματα» (Wohngemeinschaften), ωστόσο η μεγάλη ζήτηση μπορεί να καταστήσει αυτή την αναζήτηση ιδιαίτερα χρονοβόρα αν την αφήσει κάποιος για τις τελευταίες ημέρες πριν από την έναρξη των μαθημάτων.
Το Πανεπιστήμιο διαθέτει το δικό του κέντρο σταδιοδρομίας, που έχει διακριθεί ως ένα από τα καλύτερα στη Γερμανία από τη Stifterverband für die Deutsche Wissenschaft.
Κατάταξη
Σε αξιολογήσεις πανεπιστημίων που δημοσιεύονται από γερμανικά περιοδικά και εφημερίδες (Der Spiegel, Die Zeit, Focus, κλπ. ) το Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ έχει εδραιωθεί ως ένα από τα κορυφαία της Γερμανίας. Ιδιαίτερα υψηλή βαθμολογία αποσπούν η Νομική και η Ιατρική Σχολή, και τα τμήματα οικονομικών, ιστορίας, αγγλικής και γερμανικής φιλολογίας, βιολογίας, οδοντιατρικής και φαρμακολογίας. Σε μία επισκόπηση από το Nature Publishing Group, το Nature Publishing Index - 2012 Global Top 100, το Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ κατατάχθηκε ως το κορυφαίο στη Γερμανία, 66ο στον κόσμο και 18ο στην Ευρώπη. Μία μελέτη που δημοσιεύθηκε τον Μάιο του 2013 με τίτλο "Benchmarking China and Germany: An Analysis of Patent Portfolios of Universities and Research Organizations" και αξιολογεί τα κορυφαία πανεπιστήμια και ερευνητικά ιδρύματα στη Γερμανία και στην Κίνα με βάση τις εφαρμογές των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας που προέκυψαν από έρευνα σε αυτά, κατέταξε το Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ ως το τρίτο πιο «καινοτόμο» σε ολόκληρη τη Γερμανία.
Επιστημονικές εξελίξεις
Η ομάδα ανθρωπόμορφων ρομπότ της Σχολής Μηχανικών διαγωνίζεται τακτικά αποσπώντας διακρίσεις σε διεθνείς διαγωνισμούς. Η αντίστοιχη ομάδα γενετικής έχει επανειλημμένα βαθμολογηθεί υψηλά στον προπτυχιακό διαγωνισμό «συνθετικής βιολογίας» («international Genetically Engineered Machine», iGEM) στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης.
Το γενετικώς τροποποιημένο «χρυσό ρύζι» δημιουργήθηκε αποκλειστικά στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ (από τον Peter Beyer) και στο ETH Ζυρίχης, στο διάστημα 1992-2000. Θεωρήθηκε τότε ως μία εντυπωσιακή εφαρμογή της βιοτεχνολογίας και σήμερα παρέχει βιταμίνη A σε χιλιάδες ανθρώπους που τη στερούνται.
Το Ινστιτούτο Φυσικής του Πανεπιστημίου είναι δραστήριο στις έρευνες με τον LHC και συνεισέφερε σημαντικά στο Πείραμα ATLAS, που είχε ως αποτέλεσμα την ανακάλυψη του μποζονίου του Χιγκς το 2012.
Οργάνωση
thumb|285px|Το μόττο "Die Wahrheit wird euch frei machen" (= «Η αλήθεια ελευθερώσει υμάς») στη μετόπη πανεπιστημιακού κτηρίου.
Σήμερα το Πανεπιστήμιο απασχολεί 430 καθηγητές, 3.695 επιστήμονες υπαλλήλους (π.χ. βοηθούς εργαστηρίων) και 8.644 λοιπό προσωπικό, αριθμοί που το καθιστούν τον μεγαλύτερο εργοδότη στην πόλη. Το ίδρυμα προσελκύει πολλούς επιστήμονες από το εξωτερικό.
Σχολές
Το πανεπιστήμιο αποτελείται από τις εξής 11 Σχολές:
Οι Σχολές υποδιαιρούνται σε τμήματα που ονομάζονται συνήθως «Ινστιτούτα».
Μεταπτυχιακές σπουδές
thumb|285px|Το Kollegiengebäude II και η κεντρική πλατεία του Πανεπιστημίου Το Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ έχει ποικιλία μεταπτυχιακών προγραμμάτων. Μία επιλογή είναι το Freiburg Institute for Advanced Studies (FRIAS), ένα πρόγραμμα που χρηματοδοτείται από τη «Γερμανική Πρωτοβουλία Αριστείας». Εκτός από τα πολλά μεταπτυχιακά προγράμματα των σχολών του, το ίδρυμα έχει πρόσθετες εξειδικευμένες σπουδές και κέντρα που συντονίζονται από τη νέα Διεθνή Μεταπτυχιακή Ακαδημία (IGA) του Φράιμπουργκ. Η IGA συντονίζει 5 «Μεταπτυχιακές Σχολές»: τη Μεταπτυχιακή Σχολή Βιολογίας και Ιατρικής Spemann (SGBM), τη Σχολή Ευρωπαϊκών Πολιτισμών και Διαπολιτισμικών Φαινομένων, τη Σχολή Θρησκευτικών Σπουδών, τη Σχολή Hermann Paul για τις Γλωσσικές Επιστήμες και τη Σχολή Περιβάλλοντος, Κοινωνίας και Παγκόσμιων Αλλαγών (υπάγεται στη Σχολή Δασοπονίας και Περιβαλλοντικών Επιστημών).
Η IGA συντονίζει επιπλέον και 12 «Μεταπτυχιακά Ερευνητικά Κέντρα» (Graduiertenkolleg), μεταξύ των οποίων το Κέντρο Βιοχημείας των ενζύμων και το Κέντρο Μαθηματικής Λογικής και Εφαρμογών.
Εκτός από τα παραπάνω, το Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ λειτουργεί τρεις «μεταπτυχιακές σχολές» από κοινού με την Εταιρεία Μαξ Πλανκ. Από κοινού με τα Πανεπιστήμια της Βασιλείας, του Στρασβούργου και το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καρλσρούης, διοικεί την «Ανώτερη Σχολή Βιοτεχνολογίας του Στρασβούργου (École supérieure de biotechnologie Strasbourg), που δίνει την ευκαιρία στους φοιτητές να πάρουν ένα διεθνή μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών στη βιοτεχνολογία με εκπαίδευση σε τρεις γλώσσες, καθώς τα μαθήματα διδάσκονται στην αγγλική, τη γερμανική και τη γαλλική.
Μαθήματα γερμανικής για ξένους φοιτητές
Το Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ προσφέρει μαθήματα γερμανικής γλώσσας για ξένους φοιτητές ήδη από το 1911. Σήμερα αυτά γίνονται στο ειδικό Κέντρο (Sprachlehrinstitut, SLI) στα διαλείμματα ανάμεσα στα εξάμηνα και τα παρακολουθούν φοιτητές από περισσότερες από 50 χώρες. Τα εντατικά αυτά μαθήματα ενισχύονται από ένα πρόγραμμα παράλληλων διαλέξεων και σεμιναρίων πάνω στον γερμανικό πολιτισμό, φιλοσοφία, τέχνη και πολιτική. Εκτός από τα ξεχωριστά μαθήματα για όλα τα επίπεδα εκμαθήσεως, προσφέρονται και εξειδικευμένα μαθήματα, π.χ. γερμανικών για επιχειρηματίες (Business German).
Τοπικές
Το Πανεπιστήμιο συνεργάζεται στενά με ανεξάρτητα αυτού ερευνητικά ιδρύματα στην πόλη του Φράιμπουργκ, αρκετά από τα οποία συνδέονται με συγκεκριμένες έδρες του.
Ανάμεσα σε αυτά είναι και τα ακόλουθα:
Διεθνείς
thumb|left|250px|Το Ινστιτούτο Ιατρικής Ηθικής και Ιστορίας της Ιατρικής, και το Ινστιτούτο [[Βιοστατιστικής και Ιατρικής Πληροφορικής στην Ιατρική Σχολή.]] Το Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ συμμετέχει στην τοπική ομοσπονδία πανεπιστημίων του EUCOR μαζί με το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καρλσρούης, τα πανεπιστήμια της Βασιλείας στην Ελβετία και της Μυλούζης στη Γαλλία, και με ιδιαίτερα στενούς δεσμούς με το Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου. Επιπροσθέτως, το Πανεπ. του Φράιμπουργκ είναι μέλος της Ενώσεως Ευρωπαϊκών Ερευνητικών Πανεπιστημίων (League of European Research Universities), της European University Association και του Διεθνούς Φόρουμ Δημόσιων Πανεπιστημίων (IFPU), ενώ έχει συμφωνίες ανταλλαγής φοιτητών και συνεργασιών με γνωστά πανεπιστήμια άλλων ηπείρων.
Για παράδειγμα, το 2001 άρχισε ένα διεθνές αγγλόγλωσσο πρόγραμμα master με αντικείμενο τις κοινωνικές επιστήμες, το Global Studies Programme. Οι φοιτητές του μπορούν να μελετήσουν τις κοινωνικές επιστήμες μέσα σε διαφορετικές κοινωνίες και πολιτισμούς. Συνδυάζοντας την κοινωνιολογία με την πολιτική επιστήμη, την ανθρωπολογία και τη γεωγραφία, προσεγγίζουν έτσι την «παγκοσμιοποίηση» από μία μοναδική οπτική. Το πρόγραμμα αυτό λειτουργείται από το Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ από κοινού με το Πανεπιστήμιο του Κέιπ Τάουν, το Πανεπιστήμιο Τζαβαχαρλάλ Νεχρού στο Νέο Δελχί, το Λατινοαμερικανικό Ινστιτούτο Κοινωνικών Επιστημών στο Μπουένος Άιρες και το Πανεπιστήμιο Chulalongkorn στη Μπανγκόκ. Ο κάθε μεταπτυχιακός φοιτητής ή φοιτήτρια του προγράμματος φοιτά σε τρεις διαφορετικές ηπείρους για δύο χρόνια συνολικά. Από το 2008 το πρόγραμμα προσφέρει και σπουδές για διδακτορικό.
Το Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ υποστηρίζει επίσης το Ινστιτούτο για τη Ρωσο-γερμανική Λογοτεχνία και Πολιτιστικές Σχέσεις, που έχει έδρα τη Ρωσία.
Καθηγητές και απόφοιτοι
Αρκετοί καθηγητές, απόφοιτοι ή φοιτητές για κάποιο διάστημα του Πανεπιστημίου υπήρξαν προσωπικότητες μεγάλου κύρους. Μερικοί από τους γνωστότερους παρατίθενται εδώ με ελληνική αλφαβητική σειρά:
thumb|right|125px|[[Κόνραντ Αντενάουερ]] thumb|right|125px|[[Έρασμος]] thumb|right|125px|[[Χέρμπερτ Μαρκούζε]] thumb|right|125px|[[Γεώργιος Παπανικολάου]] thumb|right|125px|[[Βόλφγκανγκ Σόιμπλε]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φραιμπουργκ Κατηγορία:Φράιμπουργκ
Άβατο Ξάνθης
Το Άβατο (επίσημη ονομασία Άβατον) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας του δήμου Τοπείρου, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Ξάνθης, στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Ξάνθης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θράκης.
Ονομασίες
Παλαιότερα ονομαζόταν Μπέκιοϊ ή Μπέι-κιοϊ ή Μπέη-κιοϊ (τουρκ. Bej-kjoj). Επίσης καταγράφεται και με τις παλαιότερες ονομασίες Bέη Kιρζισί, Bέη Kιρζασί, Μπέι και Mπέκιοϊ-τσιφ.
Γεωγραφία
Το Άβατο είναι μεγάλο πεδινό χωριό στο νότιο τμήμα του νομού Ξάνθης. Βρίσκεται 12 χλμ. περίπου βόρεια των εκβολών του Νέστου και 4 χλμ. από την ανατολική (αριστερή) όχθη του ποταμού, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 6. Απέχει 21 χλμ. περίπου Ν.ΝΔ. της Ξάνθης. Η τοπική κοινότητα είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός πεδινός οικισμός, με έκταση 11,666 χμ²,
Διοικητικές μεταβολές
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1924 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Ευλάλου του νομού Ροδόπης. Το 1958 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης κοινότητας. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Αβάτου και προσαρτήθηκε στον δήμο Τοπείρου.
Ιστορικά στοιχεία
Το Άβατο απαρτιζόταν από δύο γειτονικούς συνοικισμούς, τον αρχικό μουσουλμανικό συνοικισμό (Παλαιό Άβατο) και τον προσφυγικό συνοικισμό που χτίστηκε μετά το 1922 (Νέο Άβατο). Ο οικισμός ανήκε από το 1878 ως το 1912 στο Βιλαέτι Αδριανούπολης, στο Σαντζάκι Γκιουμουλτζίνας (Κομοτηνής), και στον Καζά Ξάνθης. Στο χώρο εγκαταστάθηκαν περίπου 300 πρόσφυγες από τις Σαράντα Εκκλησιές της Ανατολικής Θράκης. Υπαγόταν από το 1923 στην επαρχία Ξάνθης και από το 1944 στον ομώνυμο νομό. Αυτοδιοίκηση υπήρξε από το 1924 έως το 1997 οπότε συνενώθηκε με το δήμο Τοπείρου. Ανήκε στην κοινότητα Ευλάλου ως το 1958, οπότε αναγνωρίστηκε ως ξεχωριστή κοινότητα, για να επακολουθήσουν οι αλλαγές με τον "Καποδίστρια" και τον "Καλλικράτη".
Αρχαιολογικά ευρήματα
Στην περιοχή Καλές ή Καλέδες, στο λεγόμενο παλιό νεκροταφείο Κοτζά Μεζαρλόκ, βρέθηκαν λίθινο ιγδίο και πιθάρι, και κιονόκρανο ιωνικού ρυθμού, με διακόσμηση από κάθετες αυλακώσεις και σταυρό στο μέσο τους, με κεραίες διαπλατυσμένες στα άκρα. Στους πέριξ αγρούς είναι εμφανής η ύπαρξη κτισμάτων (πλήθος λαξευτών λίθων και πλίνθων από κατακρημνίσεις κτηρίων). Στην ίδια περιοχή υπάρχουν ίχνη ενός πιθανόν οχυρωμένου οικισμού, ο οποίος ανήκει μάλλον στη μεταβυζαντινή εποχή. Περίπου 500μ. BΑ από το χωριό, στην περιοχή Ντουτ Γιαννέ, εντοπίστηκε βυζαντινή και μεταβυζαντινή κεραμεική.
Θρακιώτικος Γάμος
Στον οικισμό Αβάτου στις 8 Σεπτεμβρίου γίνεται αναπαράσταση του Θρακιώτικου Γάμου. Συμμετέχουν όλοι οι κάτοικοι του οικισμού ντυμένοι με παραδοσιακές θρακιώτικες ενδυμασίες.
Αθλητισμός
Το 2014 αναδείχθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Ξάνθης και προκρίθηκε στο ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου, χάνοντας την άνοδο στην Γ΄ Εθνική, κάτι που επαναλήφθηκε και την επόμενη χρονιά. Ωστόσο όμως, 2 χρονιές αργότερα το 2017, αναδείχθηκε εκ νέου πρωταθλητής Ε.Π.Σ. Ξάνθης και κέρδισε την άνοδο στην Γ΄ Εθνική, όπου και αγωνίζεται από τη σεζόν 2017-18.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης Κατηγορία:Δήμος Τοπείρου
Κατάλογος πόλεων της Λετονίας
Ο κατάλογος των πόλεων της Λετονίας με άνω των 5.000 κατοίκων.
Παραπομπές
Λετονιας
Βασίλειος Δούκας Καματηρός
Ο Βασίλειος Δούκας Καματηρός ήταν Βυζαντινός αριστοκράτης και ανώτερος αξιωματούχος.
Ο Βασίλειος ήταν υιός του αξιωματούχου και θεολόγου Ανδρόνικου Δούκα Καματηρού, και αδερφός της Αυτοκράτειρας Ευφροσύνης Δούκαινας Καματηράς, συζύγου του Αλέξιου Γ΄ Άγγελου (βασίλευσε μεταξύ 1195-1203). Ήταν συγγενής της αυτοκρατορικής οικογένειας—η γιαγιά του, Ειρήνη Δούκαινα, ήταν, πιθανώς, κόρη του πρωτοστράτορα Μιχαήλ Δούκα, γαμπρού του Αλέξιου Α΄ Κομνηνού (β. 1081-1118)—και κατείχε τον υψηλό τίτλο του σεβαστού, ενώ, το 1166, κατείχε το αξίωμα του πρωτονοτάριου. Το 1182, κατείχε το αξίωμα του λογοθέτη του δρόμου, από το οποίο απολύθηκε, ενώ τυφλώθηκε (όπως φαίνεται, μόνο στο ένα μάτι) και εξορίσθηκε στη Ρωσία, όταν ο Ανδρόνικος Α΄ Κομνηνός (β. 1182-1185) ανήλθε στην εξουσία.
Κατά την διάρκεια της περιόδου βασιλείας του Ισαάκιου Β΄ Άγγελου (1185-1195) επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου και ανέλαβε εκ νέου το αξίωμα του λογοθέτη του δρόμου, ενώ παρέμεινε ενεργό μέλος της αυτοκρατορικής αυλής και κατά την διάρκεια της βασιλείας του γαμπρού του, Αλέξιου Γ΄. Μετά την Δ΄ Σταυροφορία, ο ίδιος διέφυγε στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας, η οποία είχε ιδρυθεί από τον ανιψιό του, Θεόδωρο Α΄ Λάσκαρη. Το 1209/10 ο Λάσκαρης έστειλε τον Καματηρό σε πρεσβεία προς τον βασιλέα της Αρμενικής Κιλικίας, Λέοντα Α΄.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 13ου αιώνα Κατηγορία:Λογοθέτες του δρόμου Βασιλειος Κατηγορία:Πρόσωπα της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας Κατηγορία:Σεβαστοί
Αγία Παρασκευή Δήμου Ρεθύμνου
Η Αγία Παρασκευή είναι οικισμός της Κοινότητας Άδελε του Δήμου Ρεθύμνης, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία και νομό Ρεθύμνης, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Κρήτης.
Γεωγραφικά στοιχεία
Η Αγία Παρασκευή είναι πεδινός οικισμός που βρίσκεται πολύ κοντά στο Άδελε και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 120 μέτρα. Απέχει 9,5 χλμ. περίπου ανατολικά του Ρεθύμνου.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1925 (με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925) και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Άδελε του νομού Ρεθύμνης. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Άδελε και προσαρτήθηκε στον δήμο Αρκαδίου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Αρκαδίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Ρεθύμνης.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Ρεθύμνης
Σάντσο Γ΄ Μιτάρα της Γασκώνης
Ο Σάντσο Γ΄ Μιτάρα, αγγλ.: Sancho III, βασικά: Sanzio, Santio, Sanxo, Santzo, Santxo ή Sancio, Sanche, γασκωνικά: Sans (έζησε τέλη 9ου αι.), που ονομάζεται Mitarra (από τα αραβικά σημαίνει «τρόμος» ή «ο τρομερός»), Menditarra (που σημαίνει «ο ορειβάτης» στα βασκικά), ήταν δούκας της Γασκώνης σε μία πολύ σκοτεινή περίοδο της ιστορίας της μεταξύ 864 και 893. Πιθανότατα ήταν δούκας από το 872 έως το 887. Είναι τυλιγμένος σε μυστήριο και θρύλο, αλλά θεωρείται μεγάλος μαχητής της Ανάκτησης, που εκλέχθηκε στη θέση του καθώς η Καρολίγγεια δύναμη εξασθένησε από τους γηγενείς Γασκώνους.
Η γενεαλογία του είναι ασαφής, αλλά πιθανότατα ήταν γιος του Σάντσο Β΄ Σάντσεθ. Υπάρχει μεγάλη σύγχυση μεταξύ των πηγών σχετικά με την ταυτότητα του Σάντσo Γ΄ Μιτάρα. Κάποιοι δίνουν αυτό το παρωνύμιο στον Σάντσο Β΄, ενώ κάποιοι το δίνουν στον Σάντσο Γ΄. Κάποιοι αποκαλούν τον δεύτερο Mιτάρα Σάντσo και τον αποκαλούν γιο του πρώτου. Φαίνεται πιθανό ότι αυτοί οι δύο Σάντσο έχουν σχέση. Οι γενεαλογίες ενός «φαντασμαγορικού» χαρακτήρα του αποδίδουν μία καστιλιανική καταγωγή.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σάντσο Γ΄, η Γασκώνη έγινε de facto ανεξάρτητη, χωρίς να χρωστάει πίστη στον βασιλιά της Γαλλίας. Εγκατέστησε τους Βίκινγκς στις εκβολές των Aντούρ και τους έθεσε υπό έλεγχο. Τον διαδέχθηκε είτε ο γιος του (πιθανότατα) είτε ο αδελφός του, Γκαρθία Β' Σάντσεθ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Γασκώνης Κατηγορία:Δούκες της Γασκώνης
Νικολό Μπάρμπαρο
Καταγόταν από οικογένεια ευγενών της Βενετίας. Ζούσε στη βενετική αποικία της Πόλης που διοικούσε ο βαϊλος Τζιρόλαμο Μινόττο. Αν και ήξεραν από το καλοκαίρι του 1452 οτι επίκειται επίθεση από τον Οθωμανό σουλτάνο Μωάμεθ Β, αποφάσισαν να μείνουν και να υπερασπιστούν την Πόλη. Από τις 5 Απριλίου 1453 που άρχισε η πολιορκία, άρχισε κι αυτός να γράφει ημερολόγιο με καθημερινές εγγραφές. Αν κι επίκεντρο της περιγραφής είναι οι ενέργειες των Βενετών, είναι ακριβής, λεπτομερής και χωρίς συνασθηματισμούς.
Ο ιστορικός Στήβεν Ράνσιμαν τον χαρακτήρισε «την πιο χρήσιμη από τις δυτικές πηγές» για την πτώση της Πόλης το 1453, κυρίως λόγω της συναρπαστικής αφήγησης που ακολουθεί τα γεγονότα της πολιορκίας σε καθημερινή βάση. Εντούτοις, ως Βενετός, ο Μπάρμπαρο ήταν σαφώς προκατειλημμένος ειδικά κατά των Γενουατών του Πέρα (σύγχρονος Γαλατάς), τους οποίους κατηγορεί ότι προέβησαν σε συναλλαγή με τους Οθωμανούς κατά τη διάρκεια της πολιορκίας. Κι αν σε αυτό συμφωνούν οι έλληνες χρονικογράφοι, είναι ο μόνος που ισχυρίζεται ότι ο Τζοβάνι Τζουστινιάνι(τον αποκαλεί Zuan Zustignan), ο γενοβέζος διοικητής του στο Μεσοτειχίου (Μέσο Τείχος), του πιο αδύναμου μέρος των Τειχών της Πόλης, εγκατέλειψε τη θέση του πριν την πτώση και αυτό οδήγησε στην πτώση της Πόλης:
"Ο Zuan Zustignan ο Γενουάτης, αποφάσισε να εγκαταλείψει τη θέση του και κατέφυγε στο πλοίο του, το οποίο βρισκόταν στον Κεράτιο. Ο αυτοκράτορας (Κωνσταντίνος ΙΑ Παλαιολόγος) τον είχε αρχηγό των δυνάμεών του(πρωτοστράτορα) και, όπως έφευγε μέσα από την πόλη φώναζε: «Οι Τούρκοι μπήκαν στην πόλη!" Αλλά δεν έλεγε την αλήθεια, οι Τούρκοι δεν ήταν ακόμα μέσα. "
Ωστόσο, ο Λεονάρδος ο Χίος, επίσης μάρτυρας, γράφει ότι ο Τζουστινιάνι τραυματίστηκε από βέλος και προσπαθούσε να βρει στα κρυφά έναν γιατρό. Οι Έλληνες ιστορικοί Δούκας και Λάονικος Χαλκοκονδύλης λένε επίσης οτι τραυματίστηκε - μόνο ο Μπάρμπαρο ισχυρίζεται ότι ο Γενουάτης στρατιωτικός έφυγε με αυτόν τον τρόπο.
Όσο σοβαρές κι αν είναι οι επικρίσεις εναντίον του, η ιστορική καταγραφή του Μπάρμπαρο έχει σταθερή χρονολογική αφήγηση που παρουσιάζει τα γεγονότα της πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης μέρα τη μέρα. Η πολύτιμη αυτή πηγή είναι διαθέσιμη στο διαδίκτυο.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βενετοί
Τζωρτζ Φρέντερικ Ουώτς
Μολονότι οι τοιχογραφίες που σχεδίασε για το Κοινοβούλιο δεν υλοποιήθηκαν, με τα χρήματα του βραβείου μπόρεσε να επισκεφτεί τη Φλωρεντία το 1834 και τη Ρώμη και τη Νάπολη μεταξύ 1843 και 1847. Εκεί μελέτησε τους Ιταλούς ζωγράφους της Αναγέννησης, η επίδραση των οποίων είναι εμφανής στο έργο του και κυρίως του Τιτσιάνο.
Τα χαρακτηριστικά των έργων του
Τα έργα του κυριαρχούνται από ένα συμβολισμό και έχουν γριφώδη αλληγορικά θέματα. Ένα από τα πρώτα έργα του, που εξέθεσε στη Βασιλική Ακαδημία, ήταν «Ο λαβωμένος ερωδιός» (The Wounded Heron, 1837 – Πινακοθήκη Ουώτς, Κόμπτον). Το γνωστότερο και πιο δημοφιλές όμως έργο του είναι η «Ελπίδα» (Hope, 1885 – Πινακοθήκη Τέιτ, Λονδίνο), όπου απεικονίζεται μια γυναίκα με δεμένα τα μάτια της και στα χέρια μια σπασμένη λύρα.
Οι εκθέσεις των έργων του
Ένα από τα γλυπτά του, η «Φυσική ενέργεια» (Physical Energy), βρίσκεται στους Κήπους του Κένσινγκτον στο Λονδίνο. Το σπίτι όπου πέθανε ο Ουώτς στο Κόμπτον της Αγγλίας φιλοξενεί σήμερα μια διαρκή έκθεση των έργων του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι ζωγράφοι
Μελίνα Μενελάου
Η Μελίνα Μενελάου (γεννημένη στις 28 Αυγούστου 1965) είναι Κύπρια πρώην αθλήτρια των δρόμων ταχύτητας και μεσαίων αποστάσεων.
Γεννήθηκε το 1965 και ήταν αθλήτρια του Γ. Σ. «Τα Παγκύπρια», του Πειραϊκού Συνδέσμου και του Πανελλήνιου Γ.Σ.. Στο Παγκύπριο πρωτάθλημα στίβου αναδείχθηκε πρωταθλήτρια στα 400 μέτρα το 1980, 1981, 1982 και το 1983. Το 1983 υπήρξε πρωταθλήτρια στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου στα 400 μέτρα (55.54) και κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ νεανίδων. Το 1987 κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο (59.39) στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου. Στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανώμαλου δρόμου κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο το 1982 στα 2000 μέτρα κορασίδων (7:14.4) και την 4η θέση το 1987 στα 4000 μέτρα (14:02.20).
Είχε προπονητές τους Σταμάτη Σμυρνιό και Νίκο Μεγάλεμο. Κατάγεται από αθλητική οικογένεια, ο πατέρας της Ντίνος, τα αδέλφια της Χριστιάνα και Ήβη και ο θείος της Ξάνθος ήταν αθλητές του κλασικού αθλητισμού. Είναι παντρεμένη, έχει τρία παιδιά και κατοικεί στην Αθήνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κύπριοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αθλητές στίβου ΓΣΠ Κατηγορία:Αθλητές στίβου Πειραϊκού Συνδέσμου Κατηγορία:Αθλητές στίβου Πανελληνίου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκύπριου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Κλειστού Στίβου Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Ένγκελμπερτ Ντόλφους
Βιογραφικά στοιχεία
Τα μοναδικά στοιχεία για την ζωή του πριν από την καγκελαρία της Αυστρίας είναι ότι γεννήθηκε στο Τέξινγκ το 1892, ότι καταγόταν από οικογένεια γαιοκτημόνων και ότι σπούδασε νομικά και οικονομικά στη Βιέννη και στο Βερολίνο.
Πολιτική σταδιοδρομία
Το 1927 αναδείχτηκε διευθυντής του Αγροτικού Επιμελητηρίου της Κάτω Αυστρίας και το 1930 πρόεδρος των ομοσπονδιακών σιδηροδρόμων. Ως ηγετικό στέλεχος του συντηρητικού Χριστιανοκοινωνικού Κόμματος, έγινε αρχικά βουλευτής, αργότερα ανέλαβε τη θέση του υπουργού Γεωργίας το 1931 και τον επόμενο χρόνο (το 1932) σχηματίστηκε - αφού αντιμετωπίστηκε δύσκολη κρίση - κυβέρνηση συνασπισμού αναλαμβάνοντας τη θέση του καγκελάριου. Αρχικά οι κινήσεις του χαρακτηρίζονταν από μετριοπάθεια, η οποία όμως σταδιακά έδινε τη θέση της σε απολυταρχικές και φασιστικές αποφάσεις. Το πρωταρχικό του μέλημα ήταν η βελτίωση των οικονομικών της χώρας και, πράγματι, κατόρθωσε να πάρει δάνειο ύψους 9 εκατ. δολαρίων από την Κοινωνία των Εθνών.
Αυστριακή δικτατορία
Το 1933 στη Γερμανία αναλαμβάνει καγκελάριος ο Αδόλφος Χίτλερ με βλέψεις για Γερμανοαυστριακή Ένωση. Ο Ντόλφους ήταν κατά και γι' αυτό αναστέλλει την λειτουργία της Βουλής και την ισχύ του Συντάγματος της Αυστρίας εγκαθιδρύοντας φασιστική δικτατορία.
Σύμμαχος με τον Μουσολίνι
Κατά της ένωσης ήταν και η Ιταλία του Μουσολίνι. Ο Ντόλφους το εκμεταλλεύτηκε και ξεκίνησε διαδικασίες σύναψης συμμαχίας με τον Μουσολίνι, σε τέτοιον βαθμό ώστε από κάποιο σημείο και έπειτα οι υποχωρήσεις από την πλευρά της Αυστρίας ήταν συνεχείς. Το 1933, αντιδρώντας σε επεισόδια που προκάλεσαν οι ναζιστές στα σύνορα, επισκέφθηκε τη Ρώμη και υπέγραψε σύμφωνο εμπορικής συνεργασίας με την Ιταλία.
Ναζιστικός κίνδυνος
Ως αντίπαλος του Χίτλερ, ο Ντόλφους έπρεπε να βγει από τη μέση. Το φθινόπωρο του 1933 Αυστριακοί ναζιστές πραγματοποίησαν αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας κατά του Ντόλφους, ενώ παράλληλα δυνάμωναν οι φωνές διαμαρτυρίας των δημοκρατικών πολιτών, που ξέσπασαν σε ταραχές, τις οποίες ο Αυστριακός καγκελάριος κατέστειλε με τη βία. Την άνοιξη του 1934 ο Ντόλφους υπέγραψε τριμερές σύμφωνο με την Ιταλία και την Ουγγαρία εναντίον της Γερμανίας.
Δολοφονία
Η εξουσία άρχισε να διαφθείρει τον Ντόλφους. Το Φεβρουάριο του 1934, εκτελέστηκαν πολλά μέλη του στρατού των σοσιαλδημοκρατών, ενώ αρκετοί κηρύχτηκαν παράνομοι και φυλακίστηκαν ή εξορίστηκαν. Τον Μάιο του ίδιου έτους, οι φασίστες καθιέρωσαν ένα νέο σύνταγμα, το οποίο ενίσχυε τη δύναμη του Ντόλφους. Όμως δεν πρόλαβε να χαρεί τις νέες του εξουσίες, γιατί στις 21 Ιουνίου 1934 Γερμανοί πράκτορες κατόρθωσαν να εισβάλουν στο μέγαρο της καγκελαρίας στη Βιέννη όταν ο Ντόλφους ήταν μόνος του και τον δολοφόνησαν. Οι προσπάθειές του να παραμείνει η Αυστρία ανεξάρτητη δεν τελεσφόρησαν γιατί ο διαδοχός του, Κουρτ φον Σούσνιγκ υπέγραψε ανακωχή με τη Γερμανία και στις 12 Μαρτίου 1938 κηρύχθηκε το Άνσλους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί πολιτικοί Κατηγορία:Αυστριακοί καγκελάριοι
Πάτρια Κωνσταντινουπόλεως
Με τον όρο Πάτρια Κωνσταντινουπόλεως (λατ. Scriptores originum Constantinopolitarum) αναφερόμαστε συμβατικά σε μια συλλογή κειμένων, αφιερωμένων στην ιστορία, την τοπογραφία και τα μνημεία της Κωνσταντινούπολης. Σε αυτή ανήκουν τα «Πάτρια Κωνσταντινουπόλεως» του Ησύχιου του Μιλήσιου, οι «Παραστάσεις σύντομοι χρονικαί» (8ος-9ος αιώνας) άγνωστου συγγραφέα, το ομώνυμο έργο που εσφαλμένα αποδόθηκε στον Γεώργιο Κωδινό (15ος αιώνας), τα «Πάτρια» του 995 και μια τοπογραφική μελέτη αφιερωμένη στον Αλέξιο Α'. Με τη συλλογή σχετίζεται επίσης ένα μεταβυζαντινό κείμενο, γνωστό ως «Θαυμαστή Διήγηση» (περ. 16ος αιώνας), το οποίο πραγματεύεται τη στήλη του Ξηρόλοφου στην Κωνσταντινούπολη, πιθανώς γραμμένο από τον Ιωάννη Μαλαξό.
Τα κείμενα της συλλογής περιέχουν σημαντικές μαρτυρίες για την ιστορία και τα μνημεία της πόλης, ωστόσο η ιστορική αξία τους είναι μειωμένη, καθώς πιστεύεται ότι δε διακρίνονται σαφώς τα ιστορικά γεγονότα από στοιχεία που ανήκουν στη σφαίρα του μύθου.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινή γραμματεία
Τρίγωνο της ζωής
Το Τρίγωνο της ζωής είναι μια αμφιλεγόμενη θεωρία για την επιβίωση σε ένα μεγάλο σεισμό, η οποία συνήθως προωθείται μέσω viral emails και  ιστολογίων.
Η θεωρία υποστηρίζει μεθόδους προφύλαξης πολύ διαφορετικές από την επικρατούσα συμβουλή "πέσετε κάτω, καλυφθείτε, και περιμένετε" η οποία υποστηρίζεται ευρέως από αξιόπιστους φορείς. Συγκεκριμένα, ο δημιουργός και κύριος υποστηρικτής της μεθόδου Doug Copp, προτείνει ότι κατά τη διάρκεια ενός μεγάλου σεισμού, όσοι βρίσκονται μέσα σε κτήρια θα πρέπει να ψάξουν καταφύγιο δίπλα σε στέρεα αντικείμενα τα οποία θα δημιουργήσουν έναν προστατευτικό χώρο, ένα κενό ή χώρο ο οποίος θα μπορούσε να αποτρέψει τον τραυματισμό ή να επιτρέψει την επιβίωση κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης κατάρρευσης κτηρίου, και συγκεκριμένα συμβουλεύει εναντίον του να βρίσκεται καταφύγιο κάτω από τραπέζια.
Εκπρόσωποι πολλών οργανισμών, συμπεριλαμβανομένων του Αμερικάνικου Ερυθρού Σταυρού και του οργανισμού Γεωλογικών Ερευνών των Ηνωμένων Πολιτειών, έχουν επικρίνει τη θεωρία του "Τριγώνου της ζωής", λέγοντας ότι είναι μια "άστοχη ιδέα" και ακατάλληλη για χώρες με μοντέρνα πρότυπα κατασκευής κτηρίων, όπου η ολοκληρωτική κατάρρευση κτηρίων είναι απίθανη.
Θεωρία
Σύμφωνα με τη θεωρία του Copp, όταν τα κτήρια καταρρέουν, το βάρος της οροφής που πέφτει πάνω στα έπιπλα τείνει να τα συνθλίβει, αλλά το ύψος του αντικειμένου (κατεστραμμένου επίπλου) που παραμένει λειτουργεί σαν ένας τύπος δοκού για την οροφή, δημιουργώντας ένα καλυμμένο κενό γύρω από το χώρο του αντικειμένου. Ο Copp ονομάζει το χώρο αυτό "Τρίγωνο της ζωής". Όσο μεγαλύτερο και στιβαρότερο το αντικείμενο, τόσο λιγότερο θα συμπυκνωθεί. Όσο λιγότερο θα συμπυκνωθεί, τόσο μεγαλύτερος θα είναι ο κενός χώρος. Υποστηρίζει ότι αυτά τα τρίγωνα είναι τα πιο συχνά συναντώμενα σχήματα σε κτήρια που έχουν καταρρεύσει.
Κριτική
Σύμφωνα με τον οργανισμό Γεωλογικών Ερευνών των Ηνωμένων Πολιτειών, το Τρίγωνο της ζωής είναι μια παραπλανητική ιδέα για το πού θα πρέπει κάποιος να προστατευθεί κατά τη διάρκεια ενός σεισμού. Κριτικοί έχουν υποστηρίξει ότι στην πραγματικότητα είναι πολύ δύσκολο να προβλεφθεί που θα σχηματιστούν αυτά τα τρίγωνα, καθώς τα αντικείμενα (συμπεριλαμβανομένων των μεγάλων και βαρέων αντικείμενων) συχνά μετακινούνται κατά τη διάρκεια των σεισμών. Υποστηρίζεται επίσης ότι αυτή η μετακίνηση σημαίνει ότι το να βρίσκεται κάποιος ξαπλωμένος δίπλα σε βαριά αντικείμενα είναι πολύ επικίνδυνο. Στατιστικές μελέτες για τους θανάτους από σεισμούς δείχνουν ότι οι περισσότεροι τραυματισμοί/θάνατοι οφείλονται σε αντικείμενα που πέφτουν και όχι σε δομές (τοίχους, ταβάνια).
Επίσης, δεδομένου ότι δεν υπάρχουν προειδοποιήσεις για τους σεισμούς, είναι πιο πιθανό να τραυματιστεί κάποιος στην προσπάθειά του να κινείται γύρω γύρω κατά τη διάρκεια του σεισμού παρά να ψάξει κατευθείαν έναν ασφαλή χώρο σε κάποιο έπιπλο ή κοντά σε κάποιον εσωτερικό τοίχο, όχι σε πόρτες, καθώς συχνά δεν είναι σταθερές. Διαφορετικά αρχιτεκτονικά πρότυπα σε διαφορετικές χώρες σημαίνουν ότι η καλύτερη στρατηγική για την επιβίωση σε ένα σεισμό θα μπορούσε να είναι διαφορετική ανά περίπτωση. (Στις Η.Π.Α. η στρατηγική "πέσετε κάτω, καλυφθείτε, και περιμένετε" είναι η προτεινόμενη. )
Ένα επιστημονικό άρθρο ανέλυσε και σύγκρινε τις δύο μεθόδους σε βάθος, λαμβάνοντας υπόψη την εφαρμογή τους, την κλίμακα στην οποία οι άνθρωποι είναι καλυμμένοι, την απλότητα στη μετάδοση των κανόνων, και την πιθανότητα να μειωθούν τα ατυχήματα και οι καταστροφές σε αναπτυσσόμενες χώρες όπως το Ιράν. Υποστήριξε ότι ο κανόνας "πέσετε κάτω, καλυφτείτε και περιμένετε" είναι χρήσιμη συμβουλή για ανθρώπους που βιώνουν μικρούς σεισμούς χωρίς πλήρη κατάρρευση κτηρίων, που είναι η συντριπτική πλειοψηφία των επιζώντων από σεισμούς. Έδειξε ότι το "Τρίγωνο της ζωής" θα μπορούσε να είναι καλύτερη στρατηγική σε μεγαλύτερους σεισμούς σε κτήρια με σκελετό (ξύλινο ή τσιμεντένιο) κατά την κατάρρευση του κτηρίου, αλλά αναγνώρισε τα πιθανά προβλήματα της κίνησης των μεγάλων αντικειμένων τα οποία μπορούν να συντρίψουν ένα άτομο κατά την οριζόντια κίνησή τους, καθώς και ότι η μέθοδος του τριγώνου είναι δύσκολο να διδαχθεί και να διαδοθεί. Καμία στρατηγική δεν ήταν χρήσιμη για την πλειοψηφία των ατόμων στο επαρχιακό Ιράν λόγω των τούβλων φτιαγμένων από πηλό, τα οποία δεν έχουν ισχυρή δομή. Με βάσει την απλότητα της διδασκαλίας και το γεγονός ότι 12000 φορές περισσότεροι άνθρωποι επηρεάζονται από μικρότερους σεισμούς και τραυματίζονται, κατέληξε στο ότι το "σκύψιμο και κάλυμμα" ακόμη παραμένει η καλύτερη επιλογή για τους ανθρώπους κατά τη διάρκεια ενός σεισμού.
Δοκιμή
Το 1996, ο Copp υποστηρίζει ότι έφτιαξε μια ταινία για να αποδείξει τη μεθοδολογία του και έφτιαξε μοντέλα ενός σχολείου κ ενός σπιτιού, γεμίζοντάς τα με 20 ανθρώπινα μοντέλα. Τα κτήρια εξαναγκάστηκαν να καταρρεύσουν με χωματουργικά μηχανήματα τα οποία κατέστρεψαν τα θεμέλια των κτηρίων. Τα μισά μοντέλα ήταν σε θέσεις "σκυμμένες και καλυμμένες" και τα υπόλοιπα σε θέσεις "τριγώνου της ζωής". Όταν ο Copp και η ομάδα του μπήκαν στο κτήριο μετά την κατάρριψη, υπολόγισαν ότι δε θα υπήρχαν επιζώντες από όσους ήταν σε "σκυμμένες και καλυμμένες" θέσεις, ενώ αντίθετα θα υπήρχε 100% ποσοστό επιβίωσης για αυτούς που βρισκόταν σε "τρίγωνα της ζωής". Ο Copp είναι κατηγορηματικός για τη σημασία της τεχνικής του, λέγοντας ότι "Όποιος απλά σκύβει και καλύπτεται όταν ένα κτήριο καταρρέει είναι καταδικασμένος σε θάνατο - κάθε φορά χωρίς εξαίρεση." Παρόλα αυτά, ένας κριτικός του Copp έχει δηλώσει ότι αυτή ήταν περισσότερο μια άσκηση διάσωσης παρά ένα πείραμα. Επιπλέον, η άσκηση δεν προσομοίωσε την πλευρική κίνηση των σεισμών, αλλά αντίθετα προκλήθηκε μια κατακόρυφη κατάρρευση, οι οποία συναντάται πιο συχνά σε περιοχές με εξαιρετικά πρόχειρες κτιριακές κατασκευές και είναι σπάνια σε ανεπτυγμένες χώρες, οπότε αυτά τα αποτελέσματα είναι άκρως παραπλανητικά.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σεισμοί Κατηγορία:Δεξιότητες επιβίωσης
Μόρβα
Η μόρβα (νόσος του Καρέ) είναι μία από τις πιο θανατηφόρες ιογενείς ασθένειες των σκύλων και γενικότερα αρκετών ειδών κυνιδών (Canidae).
Ιστορία
Η νόσος αυτή φαίνεται να έχει εμφανιστεί πιο πρόσφατα, με την πρώτη περίπτωση που περιγράφεται το 1905 από τον Γάλλο κτηνίατρο Ανρί Καρρέ (Henri Carré). Ήταν η πρώτη σκέψη οτι σχετίζεται με την πανούκλα και τον τύφο, και αποδόθηκε σε διάφορα είδη βακτηρίων. Επηρεάζει πλέον όλους τους πληθυσμούς  των  σκύλων και κάποιους  πληθυσμούς της άγριας ζωής. Το πρώτο εμβόλιο κατά της νόσου του Carre αναπτύχθηκε το 1923 και το 1924 από έναν Ιταλό που ονομάζεται Πουντόνι (Puntoni), παρόλο που ο ίδιος δεν χρησιμοποίησε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού των σκύλων για τις δοκιμές του, το έργο του δείχνει οτι τα σκυλιά μπορούν να εμβολιάζονται κατά της νόσου αυτής που προκαλεί ανοσία. Το εμβόλιο που βγήκε στο εμπόριο αναπτύχθηκε το 1950, αλλά λόγω της περιορισμένης του χρήσης, ο ιός συνεχίζει να  μεταδίδεται σε πολλούς πληθυσμούς. Ο ιός συνέβαλε στην εξαφάνιση σχεδόν της νυφίτσας. Επίσης, η νόσος αυτή έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην εξαφάνιση της θυλακίνης στην Τασμανία, και περιοδικά προκαλεί θνησιμότητα στα αφρικανικά  άγρια σκυλιά. Το 1991, ο πληθυσμός των λιονταριών στο πάρκο Σερενγκέτι στη Τανζανία, παρουσίασαν μείωση 20%, λόγω της ασθένειας.
Ο ιός
Ο ιός είναι ανθεκτικός σε περιβαλλοντικούς παράγοντες. Με την επίδραση του ηλιακού φωτός πεθαίνει μετά από 2-3 ημέρες. Αντέχει σε θερμοκρασία 4° C για 14 ημέρες ενώ στους 37 βαθμούς, αντέχει για περίπου 60 λεπτά. Καταστρέφεται εύκολα με οργανικούς διαλύτες όπως αιθέρα και χλωροφόρμιο.
Μόλυνση
Ο ιός, είναι ένα μονόκλωνο RNA αρνητικό, μπορεί να προκαλέσει συστημική μόλυνση στο σαρκοφάγο ξενιστή. Τα κουτάβια από τριών έως έξι μήνών είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα. Η νόσος αυτή εξαπλώνεται μέσω αερολύματος σταγονιδίων και μέσω της επαφής με μολυσμένα σωματικά υγρά, συμπεριλαμβανομένου ρινικές και οφθαλμικές εκκρίσεις, κόπρανα, και τα ούρα, 6 έως 22 ημέρες μετά την έκθεση τους σε αυτά. Μπορεί επίσης να μεταδοθεί από την τροφή και το νερό εάν έχουν μολυνθεί με αυτά τα υγρά. Ο χρόνος μεταξύ της μόλυνσης και της νόσου είναι 14 έως 18 ημέρες, αν και ένας πυρετός μπορεί να εμφανιστεί σε χρονικό διάστημα 3 εώς 6 ημερων μετά τη μόλυνση.
Αυτός ο ιός μπορεί να προκαλέσει λοίμωξη στους  νευρικούς ιστούς. Ο ιός αντιγράφεται αρχικά στο λεμφικό ιστό του αναπνευστικού συστήματος. Ο ιός στη συνέχεια εισέρχεται στην κυκλοφορία του αίματος και να μολύνει τα αναπνευστικό, γαστρεντερικό, ουρογεννητικό, κεντρικό νευρικό σύστημα και τα οπτικά νεύρα. Ως εκ τούτου, τα τυπικά χαρακτηριστικά της νόσου του Καρέ περιλαμβάνουν λεμφοειδή εξάντληση (που προκαλεί ανοσοκαταστολή και οδηγώντας σε δευτερογενείς λοιμώξεις), πνευμονία, εγκεφαλίτιδα με απομυελίνωση, και υπερκεράτωση της μύτης και τα μαξιλάρια ποδιών.
Το ποσοστό θνησιμότητας του ιού εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ανοσολογική κατάσταση των μολυσμένων σκύλων. Τα κουτάβια έχουν το υψηλότερο ποσοστό θνησιμότητας, όπου επιπλοκές, όπως η πνευμονία και η εγκεφαλίτιδα είναι πιο συχνές.] Περίπου το 15%  των ασθενειών του κεντρικού νευρικού συστήματος των σκύλων είναι αποτέλεσμα του ιού αυτού.
Συμπτώματα
Η νόσος πιθανόν να εμφανίσει συμπτώματα παρεμφερή με αυτά της λοιμώδους γαστρεντερίτιδας (τύφος) του σκύλου στο αρχικό της στάδιο. Εμετός, διάρροια, ανορεξία, υπνηλία, κατήφεια. Ρινικό έκκριμα, επιπεφυκίτιδα. Επίσης πιθανόν να εμφανίσει κάποια συμπτώματα αναπνευστικής νόσου, όπως δύσπνοια, βήχας, πνευμονία. Όμως το κλασσικό και κύρια χαρακτηριστικό σύμπτωμα της μόρβας είναι η προσβολή του νευρικού συστήματος. Καθώς ο ιός είναι νευροτρόπος προσβάλλει νευρικά κύτταρα με συνέπεια μία πλειάδα νευρικών συμπτωμάτων. Εγκεφαλίτιδα, αταξικό βάδισμα, χωλότητα οπισθίων άκρων, τρέμουλο της κεφαλής και στη συνέχεια του πίσω μέρους του κορμού, παράλυση μερική ή γενική με κατάληξη την απώλεια του σκύλου. Τέλος σε σκύλους προσβεβλημένους από μόρβα πιθανή είναι και η εμφάνιση επιληπτικών κρίσεων. Πρέπει να αναφέρουμε ότι τα νευρολογικά συμπτώματα δυνατόν να εμφανιστούν με αρκετή χρονική καθυστέρηση, βέβαια η εμφάνιση νευρικών συμπτωμάτων σηματοδοτεί τη μη αναστρέψιμη πορεία της νόσου.
Γαστρεντερικά και αναπνευστικά συμπτώματα
Συνήθως τα σημάδια που παρατηρούνται είναι μια ρινική καταρροή, εμετός και διάρροια, αφυδάτωση, υπερβολική σιελόρροια, βήχας και / ή δυσκολία στην αναπνοή, απώλεια της όρεξης και απώλεια βάρους. Όταν και αν εμφανιστούν τα νευρολογικά συμπτώματα, μπορεί να παρατηρηθεί και ακράτεια.