cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δίκη
Πολιτική δίκη
Ποιοι φορείς ασκούν δημόσια εξουσία ώστε να υπάγονται στα δικαστήρια αυτά είναι μερικές φορές πολύ δύσκολο θέμα, που σε μερικές περιπτώσεις μπερδεύει ακόμα και τα ανώτατα Δικαστήρια, και τον Άρειο Πάγο και το Συμβούλιο Επικρατείας. Το θέμα εδώ όμως είναι η ΔΙΚΗ, επομένως δεν θα αναφερθεί τίποτα άλλο σχετικά με το θέμα αυτό.
Η δίκη γίνεται σχεδόν αποκλειστικά εγγράφως. Μάρτυρες μπορεί να κληθούν μόνο κατ' εξαίρεση και κατά την κρίση του Δικαστηρίου.
Στη δίκη λοιπόν υπάρχουν δικαστές, ένας ή περισσότεροι, γραμματέας και οι δικηγόροι απλώς παρουσιάζονται για να δηλώσουν την παρουσία τους, κυρίως όταν θέλουν να ζητήσουν αναβολή. Διαφορετικά, και οι δικηγόροι ακόμα δηλώνουν εγγράφως την παρουσία τους "παρίσταμαι" γραπτώς με απλό έγγραφο που δίνουν στον αρμόδιο γραμματέα πριν τη δίκη, ο οποίος το βάζει στη δικογραφία.
Οι αποφάσεις των Δικαστηρίων αυτών αργούν κι αυτές, όχι όσο των πολιτικών Δικαστηρίων.
Ναυτοδικείο, στρατοδικείο και ειδικά Δικαστήρια
Δεν μπορεί να γίνει άλλη αναφορά σ' αυτά, εκτός από το ότι υπάρχουν.
Εφετεία
Όλες οι αποφάσεις των Πρωτοδικείων (αυτά είναι τα Δικαστήρια όπου γίνεται η πρώτη δίκη), ποινικών, πολιτικών και διοικητικών, προσβάλλονται με έφεση. Οι περισσότεροι νομίζουν ότι το Εφετείο, ιδίως στις πολιτικές δίκες, είναι "δεύτερη ευκαιρία" αν έχασαν, ότι δηλαδή το Εφετείο θα δικάσει και πάλι την υπόθεση από την αρχή. Αυτό είναι σε γενικές γραμμές λάθος. Κατ' αρχήν το Εφετείο εξετάζει μόνο αν το Πρωτοδικείο έσφαλε, με τους ισχυρισμούς που προτάθηκαν σ' αυτό και τα αποδεικτικά στοιχεία που του δόθηκαν. Ισχυρισμοί είναι με απλά λόγια είτε η εξιστόρηση περιστατικών είτε η αντίκρουση για συγκεκριμένους λόγους (πχ. κάποιος "δάνεισε τόσα χρήματα και δεν του τα επιστρέφει όπως συμφωνήθηκε", η αντίκρουση μπορεί να είναι "εξοφλήθηκε το δάνειο, δεν οφείλεται τίποτα") και αποδεικτικά μέσα, που κυρίως είναι έγγραφα και μάρτυρες. Αν λοιπόν κάποιος δεν πει στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο (Πρωτοδικείο) ότι εξόφλησα, και παρουσιάσει αποδείξεις, το Δικαστήριο θα κρίνει ότι πράγματι χρωστά και θα τον καταδικάσει να καταβάλει τα χρήματα. Δεν έσφαλε το Δικαστήριο σε τέτοια περίπτωση, κι εφόσον δεν έσφαλε, το Εφετείο δεν θα ανατρέψει την απόφασή του και θα απορρίψει την έφεση. Δεν μπορεί ο διάδικος να το πει στο Εφετείο για πρώτη φορά, γιατί νέοι ισχυρισμοί στο Εφετείο απαγορεύονται εκτός λίγων εξαιρέσεων. Δεν απαγορεύονται νέα αποδεικτικά μέσα, αλλά αυτό βοηθάει να γίνει δεκτός ένας ισχυρισμός που ήδη προτάθηκε "εξοφλήθηκε", δηλαδή να αποδειχθεί με περισσότερα στοιχεία, όχι όμως όταν δεν προτάθηκε ο ισχυρισμός αυτός.
Οι λόγοι έφεσης δεν προσδιορίζονται αυτοτελώς από κάποιο νόμο, συνάγονται από πολλούς άλλους νόμους, όπως οι λόγοι αναίρεσης (το δικόγραφο με το οποίο προσφεύγουμε στον Άρειο Πάγο), συν εσφαλμένη εκτίμηση αποδείξεων και μερικούς ακόμα νόμους.
Στα Διοικητικά Δικαστήρια έφεση γίνεται για περισσότερους λόγους, και στα ποινικά Δικαστήρια για οποιοδήποτε λόγο, σε αντίθεση με τα πολιτικά Δικαστήρια.
Στα Διοικητικά Δικαστήρια η δίκη σε έφεση είναι πάλι έγγραφη και ισχύει ό,τι ήδη γράφτηκε γι' αυτήν. Στα πολιτικά Δικαστήρια η δίκη σε έφεση είναι πάλι όπως αναφέρθηκε για το πρώτο (πρωτοβάθμιο) Δικαστήριο, με μια σημαντική διαφορά, ότι μπορούν να υπάρχουν μάρτυρες ενώπιον του Δικαστηρίου, ένας από κάθε αντίδικη πλευρά. Στα ποινικά Δικαστήρια η δίκη σε έφεση διεξάγεται όπως περιγράφηκε στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο.
Άρειος Πάγος και Συμβούλιο της Επικρατείας
Κατά αποφάσεων εφετείων μπορεί κάποιος να προσφύγει στα ανώτατα Δικαστήρια, στον Άρειο Πάγο όταν πρόκειται για ποινικές ή πολιτικές υποθέσεις, και στο Συμβούλιο της Επικρατείας όταν πρόκειται για διοικητικές υποθέσεις.
Κανένα από τα δύο αυτά Δικαστήρια δεν είναι "τρίτη" ευκαιρία, μάλιστα οι λόγοι προσφυγής σ' αυτά με δικόγραφο που ονομάζεται αναίρεση είναι αυστηρά προσδιορισμένοι. Εξετάζουν μόνο τυπικά θέματα νομιμότητας και περίπτωση παράβασης νόμου από το Εφετείο. Κανένας ισχυρισμός δεν προβάλλεται για πρώτη φορά, κανένα αποδεικτικό στοιχείο δεν προσκομίζεται όσον αφορά την ουσία της υπόθεσης. Τι είναι "ουσία": τι έγινε, ολόκληρη η ιστορία όπως κρίθηκε, πχ. "ο τάδε οφείλει τόσα χρήματα στον τάδε". Πώς έγινε, τι έγινε, αν οφείλει ή όχι, αν ο πρώτος έδωσε μέρος των χρημάτων (όπως πχ. ισχυρίστηκε), τίποτα απ' αυτά δεν εξετάζεται. Για την ακρίβεια, υπάρχει περίπτωση και τα δύο Δικαστήρια (Πρωτοδικείο και Εφετείο) να έσφαλαν, και στην περίπτωση αυτή κάποιος που πχ. δεν οφείλει να βρεθεί ξαφνικά να οφείλει αν έτσι έκρινε το Εφετείο στα πλαίσια στα οποία μπορεί να κρίνει.
Ο Άρειος Πάγος και το Συμβούλιο της Επικρατείας εξετάζουν μόνο νομικά θέματα, πχ. εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή νόμου, αλλά όχι εσφαλμένη εκτίμηση αποδείξεων, τίποτα απολύτως που αφορά την ουσία ή ιστορικό ή απλά "ιστορία". Λόγοι αναίρεσης αποφάσεων πολιτικών Δικαστηρίων στην εδώ παραπομπή. Λόγοι αναίρεσης αποφάσεων ποινικών Δικαστηρίων στην εδώ παραπομπή. Λόγοι αναίρεσης αποφάσεων διοικητικών Δικαστηρίων στην εδώ παραπομπή.
Η δίκη στον Άρειο Πάγο και στο Συμβούλιο της Επικρατείας γίνεται μόνο εγγράφως με παράσταση μόνο δικηγόρων. Στην έδρα βρίσκονται οι δικαστές και ο γραμματέας.
Όταν έχουν ολοκληρωθεί όλες οι δίκες (οι παρέλθουν προθεσμίες και δεν γίνει έφεση ή αναίρεση), υπάρχουν κάποιοι περιορισμένοι λόγοι να ερευνηθεί πάλι η υπόθεση. Διότι όπως γίνεται παγίως παραδεκτό, υπάρχουν και εσφαλμένες αποφάσεις που όμως ισχύουν (πχ. αυτός που δεν οφείλει θα δώσει τα χρήματα αναγκαστικά, και με κατάσχεση αν χρειαστεί, παρόλο που έγινε λάθος), ουσιαστικά μπορεί να υπάρξει αλλοίωση της πραγματικότητας. Συνήθως ο λόγος είναι ότι δεν προσκομίστηκαν αρκετά αποδεικτικά στοιχεία ή ο αντίδικος προσκόμισε περισσότερα ή πιο σημαντικά, για παράδειγμα τα έγγραφα είναι πιο σημαντικά από τους μάρτυρες, αν δεν προσβληθούν ως πλαστά, και τα δημόσια έγγραφα είναι τα ισχυρότερα απ' όλα, διότι αποτελούν αμάχητο τεκμήριο. Μια άλλη περίπτωση είναι η παρέλευση προθεσμίας, όπως της προσβολής πατρότητας που είναι 3 χρόνια από τότε που ο σύζυγος έμαθε ότι η σύζυγός του γέννησε τέκνο, το οποίο επειδή γεννήθηκε σε γάμο τεκμαίρεται ότι είναι του συζύγου. Αν η προθεσμία παρέλθει άπρακτη (ο σύζυγος δεν προσβάλει την πατρότητα), θεωρείται δικό του με αμάχητο τεκμήριο για πάντα.
Η αναψηλάφηση γίνεται μόνο για τους λόγους που απαριθμούνται εδώ: Γίνεται στο δικαστήριο που εξέδωσε την απόφαση, η δίκη είναι ακριβώς όπως παραπάνω.
Η αγωγή κακοδικίας
Παραπομπές
Κατηγορία:Δικαστικές υποθέσεις
Πομακική γλώσσα
Η γλώσσα των Πομάκων αναφέρεται ως παλαιοσλαβική (αλλιώς, αρχαία βουλγαρική ή εκκλησιαστική σλαβική), με πολλές τουρκικές λέξεις, λόγω της τουρκικής παρουσίας στα Βαλκάνια. Η γλώσσα αυτή αντιπροσωπεύει την πρώτη γραπτή φιλολογική μορφή σλαβικής γλώσσας και με τα αρχαϊκά χαρακτηριστικά της βρίσκεται πολύ κοντά στην κοινή σλαβική ή πρωτοσλαβική (στη γλώσσα δηλαδή εκείνη που αποκαθίσταται υποθετικά βάσει της σύγκρισης των παραδεδομένων σλαβικών γλωσσών.
Δεν υπάρχουν πληροφορίες για Πομακικές διαλέκτους, παρατηρείται όμως ότι στην περιοχή της Ανατολικής Θράκης έχει επηρεασθεί από την Τουρκική, ενώ αντίθετα στο δυτικό τμήμα της από τη Βουλγαρική, ενώ πάμπολλες είναι οι ελληνικές λέξεις. Ομιλείται στην περιοχή της οροσειράς της Ροδόπης και στην Τουρκία, στην περιοχή της Αδριανούπολης και τις υπόλοιπες δυτικές επαρχίες της Τουρκίας. Η Πομακική διάλεκτος που ομιλείται στην Ελλάδα θεωρείται γλωσσολογικά κοντινή στην Βουλγαρική γλώσσα.
Γεωγραφική εξάπλωση
Η Πομακική ομιλείται κυρίως στα βόρεια τμήματα των περιοχών της Ξάνθης και της Ροδόπης καθώς και στη νοτιοανατολική Βουλγαρία από Μουσουλμανικούς πληθυσμούς. Στην περιοχή της Αδριανούπολης (στην Τουρκία) και στις δυτικές επαρχίες η Πομακική ομιλείται από Βούλγαρους μετανάστες που ήρθαν στην Τουρκία.
Ομιλητές
Περίπου 30.000 άτομα στην Ελλάδα, περίπου 286.971 στη Βουλγαρία και 300.000 στην δυτική Τουρκία. Οι ομιλητές συνήθως είναι μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα.
Σύμφωνα με τον γλωσσολόγο Σπύρο Μοσχονά τα στατιστικά διαχωρισμού της μουσουλμανικής μειονότητας της Ελλάδας σε Τουρκόφωνους και Πομακόφωνους διαφοροποιείται στις εκτιμήσεις Ελλήνων και Τούρκων ερευνητών. Οι Έλληνες υποτιμούν στα στατιστικά το τουρκικό κομμάτι της μειονότητας Θράκης ενώ οι Τούρκοι το υπερτιμούν.
Η εκτίμηση του αριθμό των Πομακόφωνων και Τουρκόφωνων Βουλγάρων έχει αποτελέσει επίσης θέμα διαφωνίας μεταξύ Βούλγαρων και Τούρκων ερευνητών. Τα στατιστικά των Πομακόφωνων βασίζονται στην απογραφή του 1992 όπου η δεν υπήρχε η παράμετρος για τους ομιλητές της Πομάκικης. Ο αριθμός των ομιλητών της Πομάκικης έχει εκτιμηθεί. Οι Βούλγαροι θεωρούν του Πομάκους απόγονους σλαβικής καταγωγής χριστιανών ενώ οι Τούρκοι τουρκικής καταγωγής και τα στατιστικά έχουν αποτελέσει πεδίο αντιπαράθεσης.
Στην Ελλάδα
Στα Ελληνικά σχολεία δεν διδάσκεται (πέρα από περιστασιακή προφορική χρήση στο νηπιαγωγείο και στις πρώτες τάξεις του δημοτικού), αφού οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί (Τούρκοι, Πομάκοι, Ρομά) διδάσκονται όλοι ανεξαιρέτως την Τουρκική γλώσσα παρά το ότι η συνθήκη της Λωζάνης εγγυάται για τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς τη διδασκαλία της μητρικής τους γλώσσας. Ανεπίσημα στην Ελλάδα η Πομακική γλώσσα χρησιμοποιείται για την επικοινωνία μέσα στο σπίτι και παράλληλα χρησιμοποιείται η Τουρκική και η Ελληνική γλώσσα. Σύμφωνα πάντα με τη Συνθήκη της Λωζάνης η Πομακική μπορεί να χρησιμοποιείται και στο δικαστήριο με υποχρεωτική παροχή διερμηνέα. Παρόλα αυτά η Πομακική γλώσσα δεν φαίνεται να απειλείται άμεσα με εξαφάνιση ούτε ότι η χρήση της αποδοκιμάζεται από τις ελληνικές αρχές. Φαίνεται όμως να υπάρχει μια μικρή μείωση στη χρήση της από τους νεώτερους.
Αλφάβητο
Πιο κατάλληλο για τη φωνητική απόδοση θεωρούνταν το κυριλλικό αλφάβητο. Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα έγινε προσπάθεια καταγραφής της Πομακικής με το ελληνικό αλφάβητο. Ο Πομάκος λεξικογράφος και εκπαιδευτικός Ριτβάν Καραχότζα δημιούργησε, με βάση το λατινικό αλφάβητο, το αλφάβητο της Πομακικής. Το αλφάβητο αυτό χρησιμοποιήθηκε ευρύτερα σε νεώτερες εκδόσεις λαογραφικού υλικού (τραγούδια, παροιμίες, παραμύθια) μετά το 2004.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλώσσες της Ελλάδας Κατηγορία:Νοτιοσλαβικές γλώσσες
Κβέντλινμπουργκ
Το Κβέντλινμπουργκ (Quedlinburg) είναι πόλη που βρίσκεται βόρεια της οροσειράς Χαρζ, στην περιοχή Χαρζ στη δυτική Σαξονία-Άνχαλτ, Γερμανία. Το 1994 το κάστρο, η εκκλησία και η παλαιά πόλη προστέθηκαν στον Κατάλογο με Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Το Κβέντλινμπουργκ έχει πληθυσμό πάνω από 24.000 και ήταν η πρωτεύουσα της κομητείας Κβέντλινμπουργκ μέχρι το 2007 που διαλύθηκε. Αρκετές τοποθεσίες της πόλης προσφέρονται για στάσεις στην πορεία μιας γραφικής διαδρομής διακοπών, του Ρομανικού Δρόμου.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Κάστρο Η ιστορία του Κβέντλινμπουργκ αρχίζει τουλάχιστον από τις αρχές του 9ου αιώνα, όταν υπήρχε ένας οικισμός γνωστός ως Γκρος Όρντεν στην ανατολική όχθη του Ποταμού Μπόντε. Αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 922 ως μέρος μιας δωρεάς από τον Βασιλιά Ερρίκο τον Ορνιθοθήρα, τα αρχεία της οποίας διατηρήθηκαν από το αββαείο του Κόρβεϊ.
Σύμφωνα με το θρύλο, ο Ερρίκος στέφθηκε βασιλιάς στο Κβέντλινμπουργκ το 919 από Φραγκόνιους ευγενείς, δίνοντας το έναυσμα στην πόλη να αποκαλεστεί «λίκνο της Γερμανικής Αυτοκρατορίας (Ράιχ)".
Το συγκρότημα κάστρων του Κβέντλινμπουργκ, που ιδρύθηκε από τον Βασιλιά Ερρίκο Α' και χτίστηκε από τον Αυτοκράτορα Όθων Α' το 936, ήταν ένα αυτοκρατορικό Πφαλζ (παλάτι) των Σαξόνων αυτοκρατόρων. Το Πφαλζ, με συμπεριλαμβανόμενο το μοναστήρι των αντρών, βρισκόταν στην κοιλάδα, όπου βρίσκεται σήμερα η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία του Αγίου Βιπέρτι, ενώ η μονή των γυναικών βρισκόταν στο κάστρο του λόφου.
Το 973, λίγο πριν το θάνατο του Αυτοκράτορα Όθων Α', το Ράιχσταγκ (Αυτοκρατορικό συνέδριο) πραγματοποιήθηκε στην αυτοκρατορική αυλή όπου ο Μιέσκο, Δούκας της Πολωνίας, και ο Μπολέσλαος, Δούκας της Βοημίας, καθώς και πολλοί άλλοι ευγενείς από μακρινά μέρη, όπως το Βυζάντιο και τη Βουλγαρία, συγκεντρώθηκαν για να αποτίσουν φόρο τιμής στον αυτοκράτορα. Με την ευκαιρία, ο Όθων ο Μέγας παρουσίασε τη νέα του νύφη Θεοφανώ, μια Βυζαντινή πριγκίπισσα της οποίας ο γάμος με τον Όθων Β' έφερε την ελπίδα για την αναγνώριση και τη διατήρηση της ειρήνης μεταξύ των ηγεμόνων των Ανατολικών και Δυτικών αυτοκρατοριών.
Το 994, ο Όθων Γ' χορήγησε τα δικαιώματα εμπορίου, φόρου και νομισματοκοπίας, και ίδρυσε την πρώτη αγορά στα βόρεια του λόφου του κάστρου.
Η πόλη έγινε μέλος της Χανσεατικής Ένωσης το 1426. Το Αββαείο του Κβέντλινμπουργκ συχνά αμφισβήτησε την ανεξαρτησία της πόλης, η οποία επιζητούσε την αρωγή της Επισκοπής του Χάλμπερσταντ. Το 1477 η Ηγουμένη Χέντβιγκ με τη βοήθεια των αδερφών της, Ερνέστου και Αλβέρτου, έσπασε τις άμυνες της πόλης και εκδίωξε τις δυνάμεις του επισκόπου. Το Κβέντλινμπουργκ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Χανσεατική Ένωση και ζήτησε την προστασία του Εκλεκτοράτου της Σαξονίας. Τόσο η πόλη όσο και το αββαείο μεταστράφηκαν στο Λουθηρανισμό το 1539, κατά τη διάρκεια της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης.
Το 1697, ο Εκλέκτορας Φρειδερίκος Αύγουστος της Σαξονίας πούλησε τα δικαιώματα του στο Κβέντλινμπουργκ στον Εκλέκτορα Φρειδερίκο Γ' του Βρανδεμβούργου για 240.000 τάληρα. Εντούτοις, το Αββαείο του Κβέντλινμπουργκ αντιτάχθηκε στις απαιτήσεις του Βρανδεμβούργου-Πρωσίας κατά όλο το 18ο αιώνα. Το μοναστήρι εκκοσμικεύτηκε το 1802 κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Μεσολάβησης, και το Κβέντλινμπουργκ πέρασε στο Βασίλειο της Πρωσίας ως μέρος του Πριγκιπάτου του Κβέντλινμπουργκ. Ως μέρος του Ναπολεόντειου Βασίλειου της Βεστφαλίας την περίοδο 1807-13, συμπεριλήφθηκε στη νέα Πρωσική Επαρχία της Σαξονίας το 1815. Σε όλο αυτό το διάστημα, οι κυρίες κυβερνούσαν το Κβέντλινμπουργκ ως ηγουμένες χωρίς να «πιάσουν τα ράσα» (να γίνουν καλόγριες), ήταν ελεύθερες να παντρευτούν. Η τελευταία από αυτές τις κυρίες ήταν μία Σουηδή πριγκίπισσα, μία πρώιμη αγωνίστρια για τα γυναικεία δικαιώματα, η Σοφία Αλβερτίνα.
Κατά τη διάρκεια του Ναζιστικού καθεστώτος, η μνήμη του Ερρίκου Α' έγινε ένα είδος λατρείας, όπως ο Χάινριχ Χίμλερ, θεωρούσε τον εαυτό του ως την ενσάρκωση του "πιο Γερμανού από όλους τους Γερμανούς" ηγεμόνες. Η κολεγιακή εκκλησία και το κάστρο μετατράπηκαν σε ένα ιερό για τη Ναζιστική Γερμανία. Το Ναζιστικό Κόμμα προσπάθησε να δημιουργήσει μια νέα θρησκεία. Ο καθεδρικός ναός ήταν κλειστός από το 1938 και κατά τη διάρκεια του πολέμου. Το τοπικό κρεματόριο ήταν συνέχεια απασχολημένο με την καύση των θυμάτων του στρατοπέδου συγκέντρωσης Έρντινγκ-Ζβίμπεργκε. Ο Γκέοργκ Άυ ήταν ο τοπικός αρχηγός από το 1931 μέχρι το τέλος του πολέμου. Με την απελευθέρωση το 1945 επέστρεψε ο Προτεστάντης επίσκοπος και οι καμπάνες της εκκλησίας, και ο Ναζιστικός αετός κατεβάστηκε κάτω από τον πύργο.
Κατά τους τελευταίους μήνες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο στρατός των ΗΠΑ είχε καταλάβει το Κβέντιλνμπουργκ. Τη δεκαετία του 1980, μετά το θάνατο ενός από τους στρατιώτες των ΗΠΑ, ήρθε στο φως η κλοπή της μεσαιωνικής τέχνης από το Κβέντιλνμπουργκ.
Το Κβέντιλνμπουργκ υπάχθηκε στο Μπεζιρκ Χάλλε ενώ ήταν μέρος της Κομμουνιστικής Ανατολικής Γερμανίας από το 1949 έως το 1990. Έγινε μέρος του κράτους της Σαξονίας-Άνχαλτ μετά την επανένωση της γερμανίας το 1990.
Κατά τη διάρκεια της Κομμουνιστικής περιόδου στο Κβέντιλνμπουργκ, τη δεκαετία του 1980 κλήθηκαν ειδικοί σε εργασίες αποκατάστασης από την Πολωνία για να πραγματοποιήσουν επισκευές στην παλιά αρχιτεκτονική. Σήμερα, το Κβέντιλνμπουργκ είναι ένα κέντρο αποκατάστασης των σπιτιών τύπου Φατσουερκ (με ξύλινο πλαίσιο). μικρογραφία|Ο [[Ρολάνδος ]]
Κλίμα
Το Κβέντιλνμπουργκ έχει ωκεάνιο κλίμα που προκύπτει από τους επικρατούντες δυτικούς ανέμους, που πνέουν από την περιοχή υψηλής πίεσης στον κεντρικό Ατλαντικό προς τη Σκανδιναβία. Χιονοπτώσεις συμβαίνουν σχεδόν κάθε χειμώνα. Ο Ιανουάριος και ο Φεβρουάριος είναι οι ψυχρότεροι μήνες του έτους, με μέση θερμοκρασία 0,5 °C και 1,5 °C αντίστοιχα. Ο Ιούλιος και ο Αύγουστος είναι οι θερμότεροι μήνες, με μέση θερμοκρασία 17 °C και 18 °C αντίστοιχα. Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι κατά προσέγγιση 438 mm με τις περισσότερες βροχοπτώσεις το διάστημα από τον Μάιο έως τον Σεπτέμβριο. Είναι, επίσης, από τις μικρότερες στη Γερμανία, η οποία έχει ετήσιο μέσο όρο περίπου 700 mm. Τον Αύγουστο 2010, το Κβέντιλνμπουργκ ήταν το πιο ξηρό μέρος στη Γερμανία, με μόνο 72,4 λ/τ.μ.2.
Κυβέρνηση
Ο δήμαρχος είναι ο Φρανκ Ρουτς.
Αδελφές πόλεις
Το Κβέντιλνμπουργκ είναι αδελφοποιημένο με τις πόλεις:
μικρογραφία|Μισοξύλινο σπίτι|εναλλ.=|αριστερά
Αξιοθέατα
Από το Δεκέμβριο 1994, η παλαιά πόλη του Κβέντιλνμπουργκ και το κάστρο με το Στιφτσκιρτς (κολεγιακή εκκλησία) έχουν συμπεριληγθεί στον κατάλογο της UNESCO με Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Το Κβέντιλνμπουργκ είναι μία από τις καλύτερα διατηρημένες μεσαιωνικές και Αναγεννησιακές πόλεις στην Ευρώπη, έχοντας γλιτώσει από μεγάλες ζημιές στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το 2006 το τμήμα των Σιδηροδρόμων Στενού Εύρους του Χαρζ στην κοιλάδα Ζέλκε επεκτάθηκε προς το Κβέντιλνμπουργκ από το Γκερνρόντε, δίνοντας πρόσβαση στον ιστορικό σιδηρόδρομο στενού εύρους, στο Αλέξισμπαντ και το οροπέδιο Υψηλό Χαρζ.
Το κάστρο και η κολεγιακή εκκλησία του Αγίου Σερβάτιου παραμένουν δεσπόζοντα στην πόλη όπως και στις αρχές του Μεσαίωνα. Η εκκλησία είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της γερμανικής Ρομανικής τεχνοτροπίας. Ο θησαυρός της εκκλησίας, που περιλάμβανε αρχαία Χριστιανικά θρησκευτικά αντικείμενα και βιβλία, κλάπηκε από έναν Αμερικανό στρατιώτη αλλά επιστράφηκε πίσω στο Κβέντιλνμπουργκ το 1993 και εκτίθεται ξανά στο κοινό.
Εναέριες
αριστερά|μικρογραφία|Τρένο ατμού στενού εύρους του Σιδηρόδρομου της Κοιλάδας Ζέλκε συνδέει το Μαγδεβούργο με το Κβέντιλνμπουργκ. Τα πλησιέστερα αεροδρόμια στο Κβέντιλνμπουργκ είναι του Αννόβερου, 120 χλμ. στα βορειοδυτικά, και το Λειψίας/Χάλλε, 90 χλμ. στα νοτιοανατολικά. Πολύ κοντινότερα, αλλά εξυπηρετούμενο από λίγες μόνο αεροπορικές εταιρείες, είναι το Μαγδεβούργου-Κόχστεντ. Ένα αεροδρόμιο που βρίσκεται στο Μπάλλενστετ-Ασμουστεντ προορίζεται για τη γενική αεροπορία.
Σιδηροδρόμοι
Τα περιφερειακά τρένα λειτουργούν από τον οργανισμό των Γερμανικών Σιδηροδρόμων και την ιδιωτική εταιρεία Transdev.
Λεωφορεία
Το Κέντλιμπεργκ συνδέεται με τα γύρω χωριά και τις μικρές πόλεις με τοπικά λεωφορεία. Επίσης, υπάρχουν υπεραστικά λεωφορεία για το Βερολίνο.
μικρογραφία|212x212εσ|Ο [[Καρλ Ρίττερ το 1857]]
Αξιοσημείωτοι άνθρωποι
αριστερά|μικρογραφία|220x220εσ|[[Τζούλιους Βολφ]]
Παραπομπές
Κατηγορία:Μνημεία στη Γερμανία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στη Γερμανία
Εθνική Βιετνάμ (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Βιετνάμ είναι η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Βιετνάμ. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Βιετνάμ. Έδρα της ομάδας είναι το Mỹ Đình National Stadium.
Τη δεκαετία του 1950 η ομάδα ήταν γνωστή σαν Εθνική Νοτίου Βιετνάμ και ήταν μια από τις 4 πιο δυνατές ομάδες της Ασίας. Συμμετείχε στην τελική φάση του Ασιατικού Κυπέλλου Εθνών το 1956 και το 1960, τερματίζοντας και τις δύο φορές στην 4η θέση.
Σήμερα, η ομάδα είναι μία από τις πιο πετυχημένες ομάδες στη Νοτιοανατολική Ασία μαζί με τις Εθνική Ταϊλάνδης (ποδόσφαιρο ανδρών), Εθνική Σιγκαπούρης (ποδόσφαιρο ανδρών), Εθνική Ινδονησίας (ποδόσφαιρο ανδρών) και Εθνική Μαλαισίας (ποδόσφαιρο ανδρών).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Βιετνάμ Βιετναμ
Τσερκάσκογιε
Το Τσερκάσκογιε είναι χωριό στην περιφέρεια Αλμάτι του Καζακστάν. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της χώρας, στο έδαφος τηςεπαρχίας Σαρκάντ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Αντελαΐντ Λαμπίλ-Γκιαρντ
Η Αντελαΐντ (ή Αδελαΐδα) Λαμπίλ-Γκιαρντ (Adélaïde Labille-Guiard), γνωστή και ως Αδελαΐδα Λαμπίλ-Γκιαρντ ντε Βερτού (Adélaïde Labille-Guiard des Vertus), (11 Απριλίου1749 – 24 Απριλίου 1803) ήταν Γαλλίδα ζωγράφος που αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των γυναικών και για να έχουν ίσες ευκαιρίες στην τέχνη και υποστήριξε τη Γαλλική Επανάσταση. Ήταν μία από τις ελάχιστες γυναίκες που κατάφεραν να γίνουν δεκτές στη Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής του Παρισιού ενώ ήταν η πρώτη γυναίκα που έλαβε άδεια να λειτουργήσει εργαστήριο ζωγραφικής στο Λούβρο. Ήταν επίσης η πρώτη που ζωγράφισε πίνακα που δείχνει γυναίκα ζωγράφο με γυναίκες μαθήτριες.
Η ζωή της και το έργο της
Η Λαμπίλ-Γκιαρντ γεννήθηκε το 1749 στο Παρίσι και όταν ήταν μικρή ο πατέρας της, που ήταν σχετικά ευκατάστατος λόγω του ότι ήταν επιχειρηματίας, έβαλε τον προσωπικό του φίλο, τον ζωγράφο Φρανσουά-Ελί Βενσάν, να της διδάξει ζωγραφική. Αργότερα η Λαμπίλ-Γκιαρντ άρχισε να μαθαίνει τεχνοτροπία παστέλ από τον ζωγράφο Μωρίς Καντάν ντε λα Τουρ.
Το 1769 παντρεύτηκε τον εφοριακό Νικολά Γκιαρντ αλλά επέλεξε να μην κάνει παιδιά προκειμένου να διαθέτει όλο τον χρόνο και την ενέργειά της στο έργο της ή ίσως γιατί πολύ απλά από την πρώτη στιγμή δεν είχε καλές σχέσεις με τον σύζυγό της και πολύ σύντομα βρέθηκαν σε διάσταση. Η Λαμπίλ-Γκιαρντ συνέχισε την εκπαίδευσή της στα παστέλ με τον Μωρίς Καντάν ντε λα Τουρ μέχρι το 1775.
Το 1800 παντρεύτηκε τον ζωγράφο Φρανσουά-Αντρέ Βενσάν.
Η ανοδος προς την καταξίωση
Tο 1767 κέρδισε μια θέση στην Ακαδημία Σεν Λουκ που είχε πολύ καλή φήμη και προσέλκυε πολλούς καλλιτέχνες που ενώ ήταν καλοί δεν  μπορούσαν να ξεπεράσουν τα εμπόδια εισόδου στην Βασιλική Ακαδημία Ζωγραφικής και Γλυπτικής που είχε πολύ πιο αυστηρά και ελιτίστικα κριτήρια. Επειδή η Βασιλική Ακαδημία δεν δέχονταν σχεδόν ποτέ γυναίκες, η Ακαδημία Σεν Λουκ ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής ανάμεσα στις γυναίκες καλλιτέχνες. Η επιτυχία της Ακαδημίας Σεν Λουκ ήταν τόσο μεγάλη που η Βασιλική Ακαδημία πίεσε και κατάφερε τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΣΤ΄ να την κλείσει το 1776. Η Λαμπίλ-Γκιάρντ τότε άρχισε να μαθαίνει ελαιογραφία από τον παιδικό της φίλο Φρανσουά-Αντρέ Βινσάν, που ήταν γιος και μαθητής του πρώην δασκάλου της Φρανσουά-Ελί Βινσάν, και είχε εξελιχθεί μία από τις ηγετικές φυσιογνωμίες του νεοκλασικού κινήματος στη ζωγραφική, προκειμένου να μπορέσει να κάνει αίτηση στη Βασιλική Ακαδημία.
Η Λαμπίλ-Γκιαρντ, αντλώντας από τις δυσκολίες που αντιμετώπισε και η ίδια στη ζωή της παρά το γεγονός ότι προέρχονταν από προνομιούχα οικογένεια, ήταν πολύ ευαισθητοποιημένη στις δυσκολίες εκπαίδευσης που αντιμετώπιζαν οι γυναίκες ζωγράφοι και γι’ αυτό εκείνη τη χρονιά άνοιξε σχολή αποκλειστικά για γυναίκες στην οποία δίδασκε η ίδια ενώ άρχισε να πιέζει την Ακαδημία να φέρεται πιο δίκαια στις γυναίκες και να αυξήσει τον αριθμό των γυναικών μελών.
Αντιμέτωπη με τις προκαταλήψεις
μικρογραφία|231x231εσ|Πορτρέτο του [[Φρανσουά-Αντρέ Βενσάν (1783) από τη Αντελαΐντ Λαμπίλ-Γκιαρντ.]] Την ίδια χρονιά έγινε και η υψηλού κύρους έκθεση ζωγραφικής της Ακαδημίας που λάμβανε χώρα κάθε δύο χρόνια και σε αυτή συμμετείχαν οι Λαμπίλ-Γκιαρντ, Λεμπρέν και Βαλαγιέρ-Κοστέρ, αλλά τα δημοσιεύματα της εποχής ασχολήθηκαν περισσότερο με την εμφάνισή τους παρά με το έργο τους. «Οι μαντάμ Βαλαγιέρ και Γκιαρντ επέδειξαν τις χάρες τους στην έκθεση αλλά ο Πάρης έδωσε το μήλο του στη μαντάμ Λεμπρέν» έγραψε κάποιος κριτικός. Ταυτόχρονα άρχισαν να κυκλοφορούν στο Παρίσι συκοφαντικά δημοσιεύματα που έλεγαν πως η Λαμπίλ-Γκιαρντ είχε εραστή τον Φρανσουά-Αντρέ Βενσάν και πως εκείνος τη βοηθούσε να ζωγραφίσει τα έργα της με αντάλλαγμα σεξουαλικές χάρες. Εκείνη την εποχή κυκλοφορούσαν στο Παρίσι διάφορα φυλλάδια που κυκλοφορούσαν ανώνυμα και σε μεγάλες ποσότητες αφού εκτυπώνονταν φτηνά σε μικρά τυπογραφεία. Τα φυλλάδια αυτά υποτίθεται πως ασκούσαν πολιτική κριτική αλλά συνήθως αναλώνονταν σε χυδαίες έως πορνογραφικές κατηγορίες των διάσημων γυναικών που αμφισβητούσαν την ηθική τους. Αγαπημένος στόχος των φυλλαδίων αυτών ήταν η Μαρία Αντουανέτα αλλά το 1873 έγινε στόχος τους και η Λαμπίλ-Γκιαρντ. Υποτίθεται ότι τα φυλλάδια αυτά αμφισβητούσαν το κατεστημένο αλλά, στην προκειμένη περίπτωση, δεν τα έβαζαν με την Ακαδημία, με το κατεστημένο της τέχνης ή με το κράτος αλλά μόνο λοιδορούσαν τις γυναίκες που είχαν προσελκύσει την οργή των μελών της Ακαδημίας ακριβώς γιατί είχαν σπάσει το κατεστημένο με το να γίνουν μέλη της Ακαδημίας. Όμως η Λαμπίλ-Γκιαρντ κατά κύριο λόγο ζωγράφιζε με παστέλ ενώ ο Βενσάν χρησιμοποιούσε την τεχνική της ελαιογραφίας και σύντομα οι κατηγορίες αποδείχθηκαν αβάσιμες.
Την ίδια χρονιά (1783) η Λαμπίλ-Γκιαρντ άρχισε να εργάζεται στον σημαντικότερο ίσως πίνακά της, την «αυτοπροσωπογραφία με δύο μαθήτριες», χρησιμοποιώντας την τεχνική παστέλ που γνώριζε καλύτερα από την ελαιογραφία. Εν μέρει ο λόγος για το έργο αυτό ήταν πως ήθελε να έχει έναν πίνακα μεγάλης κλίμακας που να διαφημίζει τις ικανότητές της στους πιθανούς πελάτες της καθώς η καριέρα της είχε αρχίσει να λιμνάζει. Ένας άλλος λόγος όμως ήταν πως ήθελε να βάλει τέλος στις φήμες που κυκλοφορούσαν γύρω από το όνομά της. Ο πίνακας, που ήταν σχεδόν δύο μέτρα ψηλός, έδειχνε την ίδια καθισμένη να ζωγραφίζει και πίσω της να την παρακολουθούν οι δύο αγαπημένες της μαθήτριες, η Μαρί-Γκαμπριέλ Καπέτ και η Μαρί-Μαργκερίτ Καρό. Θεωρείται ο πρώτος πίνακας που δείχνει γυναίκα ζωγράφο με γυναίκες μαθήτριες. Ο πίνακας μόνο και μόνο με το μέγεθός του έδειχνε τις ικανότητες της ζωγράφου ενώ η πολύπλοκη σύνθεσή του τον καθιστούσε «ένα πορτρέτο που έμοιαζε με ιστορικός πίνακας». Οι ιστορικοί πίνακες όχι μόνο θεωρούνταν επιτομή καλλιτεχνικής ικανότητας και «αντρικό» είδος αλλά προσέλκυαν και πλούσια πελατεία και υπόσχονταν υψηλές αμοιβές. Ταυτόχρονα η Λαμπίλ-Γκιαρντ εμφανίζεται στον πίνακα ντυμένη κομψά και μοδάτα με ρούχα που αποκαλύπτουν το μπούστο της υπογραμμίζοντας έτσι την θηλυκότητά της. Με αυτόν τον τρόπο έδειχνε πως παρά τις ικανότητές της στο «αντρικό» είδος της ζωγραφικής μεγάλης κλίμακας εξακολουθούσε να είναι μια «κανονική» γυναίκα. Αν και ο πίνακας αυτός της Λαμπίλ-Γκιαρντ έχει αναπαραχθεί μέχρι σήμερα πολλές φορές, έχει χρησιμοποιηθεί σε εξώφυλλα βιβλίων και έχει γίνει παράδειγμα γυναικείας καλλιτεχνικής αρτιότητας, παρόλα αυτά δεν έχει αναλυθεί επαρκώς εν μέρει γιατί παρουσιάζει μεγάλη πολυπλοκότητα και εν μέρει γιατί η Λαμπίλ-Γκιαρντ και το έργο της γενικά δεν έχουν ακόμα αναλυθεί επαρκώς.
Ο πίνακας εκτέθηκε στην έκθεση του 1785 και πήρε εντυπωσιακές κριτικές κατατάσσοντας τη Λαμπίλ-Γκιαρντ σε «έναν από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της Ακαδημίας». Η Λαμπίλ-Γκιαρντ βρήκε την ευκαιρία να ζητήσει από τον βασιλιά να της παραχωρήσει ένα στούντιο στο Λούβρο όπως έκανε για κάθε σημαντικό καλλιτέχνη της Γαλλίας. Μέχρι τότε κάθε σχετικό αίτημα από γυναίκα απορρίπτονταν γιατί θεωρούνταν πως η παρουσία μίας γυναίκας ανάμεσα στους υπόλοιπους καλλιτέχνες που ήταν όλοι άντρες θα τους διέφθειρε ηθικά. Και αυτή τη φορά ο βασιλιάς αρνήθηκε αλλά της έδωσε βραβείο 1.000 λιβρών.
Τα επόμενα χρόνια η φήμη της Λαμπίλ-Γκιαρντ άρχισε να μεγαλώνει και έγινε προσωπική ζωγράφος διάφορων μελών της βασιλικής οικογένειας ενώ έλαβε και διάφορες τιμητικές συντάξεις.
Η δράση της κατά τη Γαλλική Επανάσταση
μικρογραφία|229x229εσ|Πορτρέτο του [[Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος|Ροβεσπιέρου (1789) από την Αντελαΐντ Λαμπίλ-Γκιαρντ]] Όταν ξέσπασε η Γαλλική Επανάσταση η Λαμπίλ-Γκιαρντ έχασε το πελατολόγιό της, πολλά από τα έργα της δεν αμείφθηκαν ποτέ και έχασε και τις συντάξεις που είχε λάβει. Παρόλα αυτά όμως υποστήριζε τη Γαλλική Επανάσταση και ζωγράφισε και πολλούς από τους επαναστατικούς ηγέτες όπως ο Ροβεσπιέρος. Αντίθετα από τη Λεμπρέν που προτίμησε να φύγει για την Ιταλία προκειμένου να συνεχίσει εκεί την καριέρα της, η Λαμπίλ Γκιαρντ παρέμεινε στη Γαλλία υποστηρίζοντας τη Γαλλική Επανάσταση και προσδοκώντας για τις γυναίκες ίσα δικαιώματα στην κοινωνία, την πολιτική αλλά και την τέχνη όπως είχαν υποσχεθεί οι επαναστάτες. Όμως οι προσδοκίες των γυναικών περί ισότητας διαψεύσθηκαν για άλλη μια φορά και η Λαμπίλ-Γκιαρντ άρχισε με κίνδυνο της ζωής της να πιέζει ώστε να αποδοθούν δικαιώματα στις γυναίκες όπως είχαν αποδοθεί και στους άντρες. Το πόσο επικίνδυνο ήταν αυτό διαφάνηκε π.χ. από την περίπτωση της Ολυμπ ντε Γκουζ που φυλακίστηκε και έχασε τη ζωή της ακριβώς γιατί διεκδικούσε πολιτικά δικαιώματα για τις γυναίκες. Κάποια στιγμή οι επαναστάτες ζήτησαν από τη Λαμπίλ-Γκιαρντ να κάψει τα έργα της που έδειχναν μέλη της βασιλικής οικογένειας και άλλους ευγενείς.
Η Γαλλική Επανάσταση όμως έφερε δύο θετικές εξελίξεις για την Λαμπίλ-Γκιαρντ. Πρώτον, της έδωσε την άδεια να ανοίξει εργαστήριο στο Λούβρο ανοίγοντας έτσι τις πύλες του πρώτα για τις μαθήτριές της και μετά για όλες τις γυναίκες. Δεύτερον έδωσε δικαίωμα διαζυγίου στις γυναίκες και η Λαμπίλ-Γκιαρντ μπόρεσε να χωρίσει τον σύζυγό της και να παντρευτεί το 1800 τον Φρανσουά-Αντρέ Βινσάν.
Ο θάνατός της
Η Λαμπίλ-Γκιαρντ πέθανε το 1803 στο Παρίσι από ασθένεια έχοντας ανοίξει νέους δρόμους για τις γυναίκες στην τέχνη.
Η Αντελαΐντ Λαμπίλ-Γκιαρντ αναφέρεται στο έργο της Τζούντι Σικάγο «Το Δείπνο» στο Δάπεδο της Κληρονομιάς στο σερβίτσιο της Αρτεμισίας Τζεντιλέσκι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γυναίκες ζωγράφοι Κατηγορία:Γάλλοι ζωγράφοι
Σάρλοτ Πέρκινς Τζίλμαν
Η Σάρλοτ Πέρκινς Γκίλμαν (Charlotte Perkins Gilman ; 3 Ιουλίου 1860 – 17 Αυγούστου 1935), επίσης γνωστή ως Charlotte Perkins Stetson, από τον πρώτο της σύζυγο, ήταν σημαντική Αμερικανίδα ανθρωπίστρια, μυθιστοριογράφος, συγγραφέας μικρών ιστοριών και ποίησης, λέκτορας για το μεταρρυθμιστικό κίνημα. Ήταν ουτοπική φεμινίστρια και υπηρέτησε ως αρχέτυπο για τις μελλοντικές γενιές φεμινιστριών λόγω των ανορθόδοξων πεποιθήσεων και τρόπου ζωής της. Έχει μπει στο National Women's Hall of Fame. Το πρώτο έργο της που έχει διασωθεί είναι η ημι-αυτοβιογραφική μικρή ιστορία "The Yellow Wallpaper", την οποία έγραψε μετά από ένα σοβαρό ξέσπασμα διπολικής διαταραχής.
Λιγότερο γνωστές είναι οι φυλετικές απόψεις της Γκίλμαν. Προκειμένου να λυθεί το αποκαλούμενο "Negro Problem" στις Ηνωμένες Πολιτείες των αρχών του 20ου αιώνα, η Γκίλμαν πρότεινε ένα κρατικό σύστημα που οργάνωνε την εργασία και το οποίο η ίδια ονόμασε "enlistment".
Συγγραφική δουλειά
Τα έργα της Τζίλμαν περιλαμβάνουν:
Σύντομες ιστορίες
Gilman published 186 short stories in magazines, newspapers, and many were published in her self-published monthly, The Forerunner. Many literary critics have ignored these short stories.
Self-publications
The Forerunner. Seven volumes, 1909–16. Microfiche. NY: Greenwood, 1968.
Selected lectures
There are 90 reports of the lectures that Gilman gave in The United States and Europe.
Γιεβγκενγιέβκα (Καζακστάν)
Το Γιεβγκενγιέβκα (που προέρχεται από Γιεβγκέν'γιέβκα) είναι πόλη στην περιφέρεια Αλμάτι στο νοτιοανατολικό Καζακστάν. Βρίσκεται στην επαρχία Ενμπεκσικαζάκ, περίπου 75 χιλιόμετρα (47 μίλια) βορειοανατολικά του Αλμάτι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Κωνσταντίνος Σαπουντζής
Ο Κωνσταντίνος (ή Κωνσταντής) Σαπουντζής ή Σαπεντζής ή Σαπουντζή ή Σαποντζής, ήταν Έλληνας αγωνιστής και πολιτικός της επανάστασης του 1821.
Ήταν μέλος, μυημένος, στην Φιλική Εταιρεία. Το 1821 συμμετείχε στην Α΄ Εθνοσυνέλευση Επιδαύρου ως παραστάτης Θήβας. Έπειτα εκλέχτηκε έφορος (πολιτικός) και γενικός ταμίας Θήβας το 1822.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Έλληνες μέλη της Φιλικής Εταιρείας
Εγκλήματα πολέμου της Βέρμαχτ
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου οι ένοπλες δυνάμεις της Γερμανίας (Heer, Kriegsmarine και Λουφτβάφε) διέπραξαν συστηματικά εγκλήματα πολέμου, όπως σφαγές, μαζικούς βιασμούς, λεηλασίες, εκμετάλλευση της καταναγκαστικής εργασίας, δολοφονία τριών εκατομμυρίων σοβιετικών αιχμαλώτων πολέμου και συμμετείχαν στην εξόντωση των Εβραίων. Ενώ το ναζιστικό κόμμα είχε τις δικές του δυνάμεις(κυρίως τα SS-Totenkopfverbände, Einsatzgruppen και Waffen-SS), που ήταν και οι πιο υπεύθυνες για το Ολοκαύτωμα, και οι τακτικές ένοπλες δυνάμεις της Βέρμαχτ διέπραξαν πολλά εγκλήματα πολέμου (σε αρκετές περιπτώσεις βοηθώντας τα SS), ιδίως στο Ανατολικό Μέτωπο στον πόλεμο κατά της Σοβιετικής Ένωσης. Σύμφωνα με μια μελέτη των Alex J. Kay και David Stahel, η πλειοψηφία των στρατιωτών της Βέρμαχτ που αναπτύχθηκαν στη Σοβιετική Ένωση συμμετείχαν σε εγκλήματα πολέμου.
Δημιουργία της Βέρμαχτ
Όταν το Ναζιστικό Κόμμα ήρθε στην εξουσία, το υποδέχτηκε σχεδόν ολόκληρο το σώμα αξιωματικών του Ράιχσβεχ ως τρόπο επαναστρατιωτικοποίησης της Γερμανίας προκειμένου να διασφαλιστεί ότι η Γερμανία δεν θα έχανε τον επόμενο πόλεμο. Ως εκ τούτου αυτό που τόσο οι Ναζί όσο και ο Γερμανικός Στρατός ήθελαν να δουν ήταν μια εντελώς στρατιωτικοποιημένη κοινωνία που θα καθαριζόταν από αυτούς που θεωρούσαν εσωτερικούς εχθρούς, όπως οι Εβραίοι, για τους οποίους πίστευαν ότι «μαχαίρωσαν τη Γερμανία στην πλάτη», το 1918. Η Βέρμαχτ δημιουργήθηκε από τον Αδόλφο Χίτλερ, το 1935, με την ψήφιση νόμου, που εισήγαγε την στρατολόγηση στις ένοπλες δυνάμεις και αποτελούνταν από εθελοντές και στρατιώτες.
Πολλοί αξιωματικοί αγκάλιασαν πρόθυμα την εθνική σοσιαλιστική ιδεολογία τη δεκαετία του 1930. Ενεργώντας με δική του πρωτοβουλία ο υπουργός Άμυνας Βέρνερ φον Μπλόμπεργκ είχε εκκαθαρίσει τον Στρατό από όλο το εβραϊκό προσωπικό του, τον Φεβρουάριο του 1934. Στις 8 Δεκεμβρίου 1938 η ηγεσία του στρατού είχε δώσει εντολή σε όλους τους αξιωματικούς να είναι πιστοί στον Εθνικοσοσιαλισμό και να εφαρμόσουν τις απόψεις του σε όλες τις περιπτώσεις. Το Φεβρουάριο του 1939 εκδόθηκαν φυλλάδια, τα οποία υποχρεωτικά διαβάστηκαν στο στρατό.
Το περιεχόμενο μπορεί να αξιολογηθεί από τους τίτλους: "Ο αξιωματικός και η πολιτική, "Η παγκόσμια ιστορική αποστολή του Χίτλερ", "Ο στρατός στο Τρίτο Ράιχ", "Η μάχη για το γερμανικό χώρο διαβίωσης", "Χέρια από το Ντάντσιχ!" και " Η τελική λύση του εβραϊκού ζητήματος στο Τρίτο Ράιχ ". Το τελευταίο δοκίμιο διακήρυξε:
Οι συστάσεις, όπως αυτές που εκφράστηκαν παραπάνω, χρωμάτισαν όλες τις οδηγίες που έφτασαν στα στρατεύματα της Βέρμαχτ το καλοκαίρι του 1939 ως τρόπο προετοιμασίας για την επίθεση στην Πολωνία.
Ποινικές διαταγές
Κατά τη διάρκεια του σχεδιασμού για την εισβολή στη Σοβιετική Ένωση επινοήθηκαν ορισμένες διαταγές από την ηγεσία της Βέρμαχτ. Οι διαταγές παραβίαζαν το διεθνές δίκαιο και καθιέρωσαν κώδικες συμπεριφοράς και έγιναν γνωστοί συλλογικά ως «Ποινικές Διαταγές». Οι διαταγές αυτές ήταν μια δήλωση πολέμου ενάντια στον άμαχο πληθυσμό.
Τον Νοέμβριο του 1935, το ψυχολογικό εργαστήριο του Υπουργείου Πολέμου υπέβαλε μια μελέτη σχετικά με το πώς μπορεί να υπονομευθεί καλύτερα το ηθικό του Κοκκινού Στρατού εάν ξεσπάσει ένας Γερμανός-Σοβιετικός πόλεμος. Σε στενή συνεργασία με το Ρωσικό Φασιστικό Κόμμα που εδρεύει στο Χάρμπιν, η γερμανική μονάδα ψυχολογικού πολέμου δημιούργησε μια σειρά φυλλαδίων γραμμένα στα ρωσικά για διανομή στη Σοβιετική Ένωση. Μεγάλο μέρος σχεδιάστηκε για να χρησιμεύσει στον ρωσικό αντισημιτισμό, με ένα φυλλάδιο όπου αποκαλούσε τους «κυρίους κομισάριους και λειτουργούς του κόμματος» ως μια ομάδα «κυρίως βρώμικων Εβραίων». Το φυλλάδιο τελείωσε με το κάλεσμα στους «αδελφούς στρατιώτες» του Κόκκινου Στρατού να σηκωθούν και να σκοτώσουν όλους τους «Εβραίους κομισάριους».
Αν και αυτό το υλικό δεν είχε χρησιμοποιηθεί τότε, το 1941 το υλικό που είχε αναπτύξει το εργαστήριο ψυχολογικού πολέμου το 1935 ξεσκονίστηκε, και χρησίμευσε ως βάση όχι μόνο για προπαγάνδα στη Σοβιετική Ένωση, αλλά και για προπαγάνδα εντός του γερμανικού στρατού. Πριν από την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, τα γερμανικά στρατεύματα πήραν μέρος σε βίαιες αντισημιτικές και αντι-σλαβικές σκηνές μέσω ταινιών, ραδιοφώνου, διαλέξεων, βιβλίων και φυλλαδίων. Οι διαλέξεις παραδόθηκαν από τους «Εθνικούς Σοσιαλιστές Λειτουργούς Ηγεσίας», οι οποίοι δημιουργήθηκαν για το σκοπό αυτό, και από τους κατώτερους αξιωματικούς τους. Η προπαγάνδα του Γερμανικού Στρατού απεικόνισε τον Σοβιετικό εχθρό με τους πιο απάνθρωπους όρους, απεικονίζοντας τον Κόκκινο Στρατό ως δύναμη του Σλάβικου υπο-άνθρωπου και «Ασιατικών βαρβάρων που εμπλέκονταν σε «βάρβαρες ασιατικές μεθόδους μάχης» που διοικούνται από κακούς Εβραίους κομισάριους στους οποίους τα γερμανικά στρατεύματα δεν έδειχναν έλεος..
Ως αποτέλεσμα αυτών των απόψεων, η πλειοψηφία του Γερμανικού στρατού συνεργάστηκε με ενθουσιασμό με τα τάγματα των SS για τη δολοφονία Εβραίων στη Σοβιετική Ένωση. Ο Βρετανός ιστορικός Ρίτσαρντ Έβανς έγραψε ότι οι κατώτεροι αξιωματικοί τείνουν να είναι ιδιαίτερα ενθουσιώδεις ΕθνικοΣοσιαλιστές με το ένα τρίτο από αυτούς να είναι μέλη του Ναζιστικού Κόμματος το 1941. Η Βέρμαχτ δεν υπάκουε απλώς στις εγκληματικές διαταγές του Χίτλερ για τη Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα λόγω υπακοής, αλλά επειδή συμμερίστηκαν την πεποίθηση του Χίτλερ ότι η Σοβιετική Ένωση διοικούνταν από Εβραίους και ότι ήταν απαραίτητο για τη Γερμανία να καταστρέψει εντελώς τον «Ιουδαϊσμό-Μπολσεβικισμό».
Η Διαταγή περί Κομισάριου
Αυτή η διαταγή εξομοίωνε τον πόλεμο εναντίον της Ρωσίας σε μια φυλετική και ιδεολογική σύγκρουση. Προέβλεπε την άμεση εκκαθάριση κρατουμένων που χαρακτηρίζονταν ως πολιτικοί κομισάριοι του Κόκκινου Στρατού, αποδεικνύοντας ότι οι Γερμανοί στρατιώτες εξαιρούνταν από τη συμμόρφωση τους με το διεθνές δίκαιο. Η διαταγή εκδόθηκε για λογαριασμό του Χίτλερ από την Βέρμαχτ και διανεμήθηκε σε επιχειρησιακούς διοικητές.
Το Διάταγμα Μπαρμπαρόσα
Το διάταγμα, που εκδόθηκε από τον Στρατάρχη Βίλχελμ Κάιτελ, λίγες εβδομάδες πριν από την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα, εξαιρούσε τα ποινικά αδικήματα που διαπράχθηκαν από εχθρικούς πολίτες (στη Ρωσία) από τη δικαιοδοσία της στρατιωτικής δικαιοσύνης. Οι ύποπτοι έπρεπε να παραπεμφθούν σε έναν αξιωματικό που θα αποφασίσει εάν θα εκτελεστούν. Η ποινική δίωξη αδικημάτων εναντίον των αμάχων από μέλη της Βέρμαχτ κρίθηκε ότι «δεν απαιτείται», εκτός εάν είναι απαραίτητο για τη διατήρηση της πειθαρχίας.
Φρικαλεότητες κατά την εισβολή στην Πολωνία
Οι μονάδες της Βέρμαχτ σκότωσαν χιλιάδες Πολωνούς πολίτες κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του Σεπτεμβρίου 1939 μέσω εκτελέσεων και τρομοκρατικών βομβαρδισμών σε πόλεις. Στο τέλος των εχθροπραξιών, κατά την περίοδο κατά την οποία η Πολωνία διοικούνταν από την Βέρμαχτ (έως τις 25 Οκτωβρίου 1939) κάηκαν 531 πόλεις και χωριά και πραγματοποιήθηκαν 714 μαζικές εκτελέσεις, για να μην αναφερθούν επίσης πολλά επεισόδια λεηλασίας, ληστείων και δολοφονιών. Εκτιμάται ότι 16.376 Πολωνοί ήταν θύματα αυτών των εγκλημάτων. Περίπου το 60% αυτών των εγκλημάτων αποδίδεται στην Βέρμαχτ, της οποίας τα στρατεύματα συμμετείχαν συχνά σε αυτοκατευθυνόμενες σφαγές Εβραίων, υπερβαίνοντας την κανονική τους δουλειά που ήταν να συλλαμβάνουν για τα SS. Το καλοκαίρι του 1940, ο Ράινχαρντ Χάιντριχ, επικεφαλής του Κεντρικού Γραφείου Ασφαλείας του Ράιχ (το οποίο συμπεριλάμβανε επίσης τη Γκεστάπο), παρατήρησε ότι «ενόψει των εγκλημάτων, των κλοπών και των καταχρήσεων που διαπράχθηκαν από την Βέρμαχτ, τα τάγματα των SS και η αστυνομία δεν αντιμετωπίστηκαν τόσο άσχημα».
Πολωνοί αιχμάλωτοι πολέμου
Πολλά παραδείγματα των Πολωνών στρατιωτών που δολοφονήθηκαν μετά την σύλληψη τους τεκμηριωμένα, όπως στο Śladów, όπου 252 κρατούμενοι πνίγηκαν ή πυροβολήθηκαν από το γερμανικό 4ο θωρακισμένο τάγμα, ή στο Ciepielów, όπου περίπου τριακόσιοι σκοτώθηκαν και το Zambrów, όπου υπήρχαν άλλοι τριακόσιοι νεκροί). Οι κρατούμενοι εβραϊκής καταγωγής εκτελούνταν τακτικά επί τόπου καθώς και οι κρατούμενοι του στρατοπέδου συγκέντρωσης Żyrardów, που συνελήφθησαν μετά την μάχη της Bzura. Σε πολλές περιπτώσεις, οι πολωνοί στρατιώτες που συνελήφθησαν κάηκαν ζωντανοί. Μονάδες του Πολωνικού 7ου τάγματος πεζικού σφαγιάστηκαν αμέσως μετά τη σύλληψη τους σε αρκετά επεισόδια προσωπικής εκδίκησης για την αντίσταση που είχαν κρατήσει στη μάχη. Στις 11 Σεπτεμβρίου, Γερμανοί στρατιώτες έριξαν χειροβομβίδες σε ένα σχολικό κτίριο όπου κρατούνταν πολωνοί αιχμάλωτοι πολέμου.
Καταστροφή της Βαρσοβίας
Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Βαρσοβίας, στρατεύματα υπό την ηγεσία της Γερμανίας σκότωσαν 13.000 στρατιώτες και περίπου 120.000 έως 200.000 πολίτες. Τουλάχιστον 5.000 τακτικοί στρατιώτες, σχεδόν όλοι οι έφεδροι στρατιώτες, υποστήριξαν τα τάγματα των SS στην καταστολή της Πολωνικής Αντίστασης και χρησιμοποιήθηκαν ανθρώπινες ασπίδες κατά τη διάρκεια της μάχης.
Φρικαλεότητες κατά τη διάρκεια της Γαλλικής εκστρατείας
Μεταξύ 25 και 28 Μαΐου 1940, η Βέρμαχτ διέπραξε πολλά εγκλήματα κοντά στο μικρό βελγικό χωριό Βινκτ, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης ομήρων ως ανθρώπινων ασπίδων. Καθώς η αντίσταση του βελγικού στρατού συνεχίστηκε, οι Γερμανοί έψαξαν τα γύρω αγροκτήματα, όπου έκαναν επιδρομές και αιχμαλώτισαν άλλους ομήρους. Συνολικά, πραγματοποιήθηκαν 86 εκτελέσεις αμάχων.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Εγκλήματα πολέμου των Ναζί Κατηγορία:Βέρμαχτ Κατηγορία:Ναζιστική Γερμανία
Εθνική Αφγανιστάν (ποδόσφαιρο ανδρών)
Ιστορία
Η μοναδική εμφάνιση του Αφγανιστάν και ο πρώτος διεθνής αγώνας υπό την Παγκόσμια Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (FIFA) ήταν στο τουρνουά ποδοσφαίρου των Ολυμπιακών Αγώνων στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948 όταν αντιμετώπισε το Λουξεμβούργο στις 26 Ιουλίου 1948 και ηττήθηκε με 6–0.
Στάδιο
Έδρα της ομάδας είναι το Στάδιο Γκαζί στην Καμπούλ, χωρητικότητας 25.000 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Αφγανιστάν Αφγανισταν
Ανάγλυφα μιας τέχνης ταπεινής
Τα Ανάγλυφα μιας τέχνης ταπεινής είναι προσωπικός δίσκος του Μπάμπη Τσέρτου που περιέχει παραδοσιακά τραγούδια από όλη την Ελλάδα. Κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2002 από τη δισκογραφική εταιρεία Warner.
Συμμετέχουν επίσης οι τραγουδιστές: Μαρία Φαραντούρη, Τζίμης Πανούσης, Χρόνης Αηδονίδης, Νάντια Καραγιάννη και Σάββας Σιάτρας.
Στο δίσκο παίζουν οι μουσικοί: Γιώργος Κωτσίνης (Κλαρίνο, Καβάλ), Κυριάκος Γκουβέντας (Βιολί), Τάκης Φράγκους (Κοντραμπάσο, Κιθάρα), Ανδρέας Παππάς (Κρουστά), Σωτήρης Μπούρμπος (Λαούτο, Κιθάρα), Ανδρέας Κατσιγιάννης (Σαντούρι), Πετρολούκας Χαλκιάς (Κλαρίνο), Αχιλλέας Χαλκιάς (Βιολί), Γιώργος Κόρος (Βιολί). Ενορχηστρωτής είναι ο Γιώργος Ε. Παπαδάκης.
Ο δίσκος διακρίθηκε ως ο καλύτερος δίσκος παραδοσιακής μουσικής της χρονιάς 2003 στη 2η απονομή των Βραβείων "Αρίων".
Τραγούδια
Τα τραγούδια που περιέχει είναι τα εξής:
Δείτε ακόμη
Κατηγορία:Ελληνική δισκογραφία Κατηγορία:Άλμπουμ του 2002
Μποραλντάι
Το Μποραλντάι (Боралдай) είναι πόλη που βρίσκεται περίπου 5 χιλιόμετρα βόρεια από το Αλμάτι στην Περιφέρεια Αλμάτι στο νοτιοανατολικό Καζακστάν. Το αεροδρόμιο του Μποραλντάι βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της πόλης. Συνδέεται οδικά με το Ουσκονίρ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2009 έχει 27,188 κατοίκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Ίον το εύοσμον
Το Ίον το εύοσμον (Viola odorata), είναι είδος του γένους Ίον (Viola), εγγενές στην Ευρώπη και την Ασία, αλλά έχει επίσης εισαχθεί στη Βόρεια Αμερική και την Αυστραλία. Είναι κοινώς γνωστή ως βιολέτα ξύλου (wood violet), γλυκιά βιολέτα (sweet violet), Αγγλική βιολέτα (English violet), κοινή βιολέτα (common violet), βιολέτα του ανθοπώλη (florist's violet) ή βιολέτα του κήπου (garden violet). Στην Ινδία το φυτό είναι γνωστό ως banafsa, banafsha ή banaksa. Είναι ένα σκληραγωγημένο πολυετές (perennial) ποώδες ανθοφόρο φυτό.
Χαρακτηριστικά
Αυτά τα πολυετή άνθη μπορούν να ωριμάσουν σε ύψος από 4 έως 6 ίντσες και να εξαπλωθούν από 8 έως 24 ίντσες. Το είδος μπορεί να βρεθεί κοντά στις άκρες των δασών ή σε ξέφωτα, είναι επίσης ένας κοινός "απρόσκλητος επισκέπτης" σε σκιερά γκαζόν ή και αλλού στους κήπους.
Χρήσεις
Αρκετές ποικιλίες έχουν επιλεγεί για κηπευτική χρήση, εκ των οποίων η V. odorata 'Wellsiana" έχει κερδίσει το «Award of Garden Merit» από τη Βασιλική Φυτοκομική Κοινωνία (Royal Horticultural Society).
Το γλυκό άρωμα από αυτό το άνθος έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα δημοφιλές σε όλες τις γενιές, ιδιαίτερα στα τέλη της Βικτωριανής περιόδου και κατά συνέπεια, χρησιμοποιείται στην παραγωγή πολλών καλλυντικών μυρωδικών και αρωμάτων. Οι Γάλλοι είναι επίσης γνωστοί για το σιρόπι βιολέτας, το οποίο συχνά γίνεται από το εκχύλισμα των βιολετών. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, αυτό το Γαλλικό σιρόπι βιολέτας, χρησιμοποιείται για να κάνει τηγανίτες (scones) βιολέτας και marshmallows. Το άρωμα των ανθέων βιολέτας είναι διακριτικό, μόνο με μερικά άλλα άνθη να έχουν μια ελάχιστα παρόμοια οσμή. Οι αναφορές στις βιολέτες και τον επιθυμητό χαρακτήρα από το άρωμα, πηγαίνει πίσω στις κλασικές πηγές όπως του Πλινίου και του Ορατίου, όταν ήταν σε χρήση η ονομασία "Ίον", για να περιγράψει αυτό το άνθος από το οποίο προέρχεται η ονομασία του οι –ιονόνες (ionones)– το διακριτικό χημικό συστατικό των ανθέων. Το 1923 ο Poucher, γράφει ότι τα άνθη καλλιεργούνται ευρέως στην Ευρώπη και την Ανατολή για το άρωμα τους, τόσο με τα άνθη αλλά και τα φύλλα, να συλλέγονται ξεχωριστά και να εκχυλίζονται για το άρωμα και επίσης, τα άνθη, να συλλέγονται για χρήση σε προϊόντα ζαχαροπλαστικής γαληνικού σιροπιού και στην παραγωγή φαρμάκου.
Υπάρχει κάποια αμφιβολία ως προς το κατά πόσον το αληθινό εκχύλισμα από το άνθος βιολέτας είναι ακόμα διαθέσιμο στο εμπόριο. Σίγουρα, ήταν στις αρχές του 20ού αιώνα, αλλά από τη στιγμή που ο Steffen Arctander έγραφε στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές του 1960, η παραγωγή είχε «σχεδόν εξαφανιστεί».
Στη μυθολογία
Το άνθος βιολέτας ήταν ένα από τα αγαπημένα στην αρχαία Ελλάδα και έγινε το σύμβολο της Αθήνας. Το άρωμα υπαινίσσετο το σεξ, οπότε η βιολέτα ήταν ένα εμβληματικό άνθος της Αφροδίτης και επίσης, του γιου της Πριάπου, της θεότητας των κήπων και της γονιμότητας.
Ο Ίαμος ήταν γιος του Απόλλωνα και της νύμφης Ευάδνης. Εγκαταλείφθηκε από τη μητέρα του κατά τη γέννηση. Τον άφησε να κείτεται στα Αρκαδικά δάση σε ένα κρεβάτι από βιολέτες, όπου τρεφόταν από τα ερπετά, με μέλι. Τελικά, βρέθηκε από διερχόμενους βοσκούς, που τον ονόμασαν Ίαμο από το ιώδες (ίον) κρεβάτι.
Η θεά Περσεφόνη και οι συντρόφισσές της, Νύμφες, μάζευαν σε ανοιξιάτικο λιβάδι, ανθοφόρους οφθαλμούς (μπουμπούκια) τριανταφυλλιάς, κρόκου, βιολέτας, ίριδας, κρίνου και δελφινίου (larkspur), όταν απήχθη από τον θεό Άδη.
Στον πολιτισμό
Αυτό μπορεί να είναι το είδος που αναφέρεται (σε ελεύθερη μετάφραση) στους διάσημους στοίχους του Σαίξπηρ:
Σημειώσεις
<div style=""> <references group="Σημ."/> <div style=""> <references group="Παρ. Σημ."/>
Παραπομπές
<div style="">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας Κατηγορία:Ευρωπαϊκή χλωρίδα Κατηγορία:Φαρμακευτικά φυτά Κατηγορία:Χλωρίδα του Λιβάνου
Εθνική Κιργιστάν (ποδόσφαιρο ανδρών)
Η Εθνική Κιργιστάν είναι η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Κιργιζίας. Ελέγχεται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Κιργιστάν. Είναι μέλος στην Ασιατική Συνομοσπονδία Ποδοσφαίρου και στην Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Κεντρικής Ασίας. Έδρα της ομάδας είναι το Spartak Stadium. Δεν έχει προκριθεί ποτέ σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου.
Εκινσί Μπεζιλντίκ
Το Εκινσί Μπεζιλντίκ είναι χωριό στην περιφέρεια Αλμάτι του Καζακστάν. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της χώρας, στην επαρχία Σαρκάντ. Βρίσκεται κοντά στο Αλμάτι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
Ισάγιεβο
Το Ισάγιεβο είναι χωριό στην περιφέρεια Αλμάτι του Καζακστάν. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της χώρας.