cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παναγιώτης Φάκλαρης
Οι τάφοι της Βεργίνας
Σύμφωνα με τον Παναγιώτη Φάκλαρη ο ασύλητος τάφος ΙΙ της Μεγάλης Τούμπας τής Βεργίνας», ο γνωστός ως «τάφος τού Φιλίππου», δεν περιείχε καμιά απόδειξη, ότι ο τάφος ανήκει στον Φίλιππο Β΄. Αποδόθηκε από τον ανασκαφέα του Μανόλη Ανδρόνικο στον βασιλιά της Μακεδονίας Φίλιππο Βʼ, βάσει σειράς επιχειρημάτων στηριγμένων σε ενδείξεις, εκείνης της εποχής, που προέκυπταν από το σύνολο τού ευρήματος και όχι σε αποδείξεις. «Σήμερα, με τη φυσική πρόοδο της επιστήμης και με το πλήθος των ευρημάτων από τη Μακεδονία να αυξάνει τις γνώσεις μας διαρκώς, γνωρίζουμε, ότι η ορθή χρονολόγηση τού τάφου είναι μετά το 316 π.Χ., ότι οι Αιγές βρίσκονται στις πλαγιές τού Βερμίου, όπως ρητά αναφέρει ο Ηρόδοτος, ότι ο πλούτος, που περιείχε ο τάφος, δεν έχει κανένα στοιχείο, που να οδηγεί ειδικά στον Φίλιππο Βʼ ή σε άλλο ιστορικό πρόσωπο κι ότι το μόνο, που με σιγουριά δηλώνει, είναι ο τεράστιος πλούτος τού συγκεκριμένου νεκρού». Σύμφωνα με τον ίδιο μετά το 2005, η «επιστημονική κοινότητα στην συντριπτική πλειονότητά της, έχει απορρίψει το συσχετισμό τού τάφου με τον Φίλιππο Β΄, λόγω της αναμφισβήτητης πλέον χρονολόγησης τού τάφου μετά το 316 π.Χ., είκοσι ολόκληρα χρόνια δηλαδή μετά τη δολοφονία και την ταφή τού Φιλίππου Βʼ το 336 π.Χ..» Παρόλα αυτά, δεν θεωρεί ότι τότε ο Μανόλης Ανδρόνικος έκανε κάτι λάθος. Πιστεύει ότι απλά διατύπωσε την επιστημονική του άποψη, όπως έχει δικαίωμα ο κάθε ανασκαφέας με βάση τα δεδομένα της δικής του εποχής: «Επρόκειτο για μια επιστημονική εκτίμηση. Εμείς, σήμερα ερχόμαστε εκ των υστέρων, αξιοποιώντας το πλήθος των δεδομένων, που έβγαλε η Μακεδονία όλα τα χρόνια, που ακολούθησαν την ανακάλυψη τής Βεργίνας, και κάνουμε “ανατομία” στους συλλογισμούς και τα επιχειρήματα τού Ανδρόνικου και τα κρίνουμε, και αυτό οφείλουμε να προσφέρουμε στην κοινωνία ως επιστήμονες. Η επιστήμη προχωράει, αυτό είναι μια εξέλιξη θετική…» Ο Παναγιώτης Φάκλαρης αναφέρει σε συνέντευξή του το 2011, ότι έχει τεκμηριώσει σε επιστημονικές εργασίες, «όχι μόνο ότι ο τάφος δεν ανήκει στον Φίλιππο Βʼ, αλλά είναι αδύνατον να ανήκει και σε οποιονδήποτε άλλο μακεδόνα βασιλιά, κυρίως εφʼ όσον το βασιλικό νεκροταφείο βρίσκεται στις Αιγές, οι οποίες τοποθετούνται ξεκάθαρα στο Βέρμιο, στην περιοχή Λευκαδίων-Κοπανού Νάουσας κι όχι στη Βεργίνα, όπου βρισκόταν μια άλλη αρχαία πόλη».
Ανασκαφικό έργο
Το ανασκαφικό έργο του Παναγιώτη Φάκλαρη είναι εκτεταμένο και οι δημοσιεύσεις γύρω από τις έρευνες του, κατά καιρούς, έχουν προκαλέσει το  ιδιαίτερο  ενδιαφέρον τόσο της κοινότητας των αρχαιολόγων, όσο και της ελληνικής και διεθνούς κοινής γνώμης, ώστε να θεωρείται ένας εκ των κορυφαίων Ελλήνων ανασκαφέων. Εργάστηκε με τον Χ. Μακαρόνα στην ανασκαφή της Πέλλας και των τάφων του Δερβενίου Θεσσαλονίκης, με τον Α. Βαβρίτσα σε ανασκαφές στο Γαλεριανό Συγκρότημα και σε νεκροταφεία της Θεσσαλονίκης, με τον Γ. Μπακαλάκη στην Κύπρο και με τον Μ. Ανδρόνικο στη Βεργίνα.
1976, 1977, 1978: Ανασκαφές στις Βάσσες Αρκαδίας
thumb|130 px|right|Ο [[Ναός Επικούριου Απόλλωνα, σε φωτογραφία του 2007.]] Συμμετοχή στις ανασκαφές στις Βάσσες Αρκαδίας, ως μέλος της ερευνητικής ομάδας του Ναού Επικούριου Απόλλωνα το 1976, 1977 και 1978.
1977: Ανασκαφές στη έπαυλη του Ηρώδη του Αττικού
Τον Οκτώβριο του 1977, με πρωτοβουλία του Π. Φάκλαρη, διενεργήθηκε ανασκαφή στην περιοχή της αρχαίας Κυνουρίας, σε συνεργασία με την τοπική εφορεία αρχαιοτήτων και τον αρχαιολόγο Γεώργιο Σταϊνχάουερ, όπου και ανακαλύφθηκε η Έπαυλη του Ηρώδη του Αττικού, η θέση της οποίας είχε πιθανολογηθεί από τον Κωνσταντίνο Ρωμαίο το 1906.
1981: Ανασκαφές στο Παράλιο Άστρος και το Ξηροπήγαδο Κυνουρίας
Το 1981 διεξήχθησαν ανασκαφές στο Παράλιο Άστρος και το Ξηροπήγαδο της Κυνουρίας.
Ανασκαφές στη Χαλκιδική
Ανασκαφές στο δωρικό ναό του Άμμωνα Δία στην Χαλκιδική.
Ανασκαφές στην Πέλλα
Ανασκαφές στο βόρειο τείχος της πόλης και τα λεγόμενα «Λουτρά του Αλεξάνδρου», στην Πέλλα.
Ανασκαφές στο Δερβένι
Ανασκαφές στο ελληνιστικό νεκροταφείο στο Δερβένι Θεσσαλονίκης.
Ανασκαφές στη Θεσσαλονίκη
Ανασκαφές στο ρωμαϊκό νεκροταφείο, στην οδό Μελενίκου στη Θεσσαλονίκη, και στο κτιριακό  σύμπλεγμα του Γαλεριανού Συγκροτήματος.
Διακρίσεις
Έχει τιμηθεί με τιμητικές διακρίσεις, βραβεία και μετάλλια από πολλές ενώσεις και ιδρύματα και η μελέτη του για την Αρχαία Κυνουρία έχει λάβει βραβείο Ακαδημίας Αθηνών.
Εργογραφία
Στην εργογραφία του περιλαμβάνονται πολλά επιστημονικά άρθρα σε ελληνόγλωσσα και ξενόγλωσσα περιοδικά, σειρά από βιβλία και έχει πληθώρα συμμετοχών σε ελληνικά και διεθνή αρχαιολογικά συνέδρια. Μεγάλο είναι επίσης το έργο του με διαλέξεις σε πανεπιστήμια και ιδρύματα σε διάφορες χώρες. Είναι τέλος συχνός αρθρογράφος σε μεγάλες κυριακάτικες εφημερίδες της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.
Ξενόγλωσση εργογραφία
Στα γαλλικά
Πηγές - ενδεικτική βιβλιογραφία
Ανασκαφικές εκθέσεις
Μονογραφίες
Άλλη ενδεικτική βιβλιογραφία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αρχαιολόγοι Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
Μεντέα
Η Μεντέα (βερβερικές γλώσσες: Lemdiyyet, المدية αλ-Μαντίγια), είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας της Αλγερίας. Βρίσκεται περίπου 90 χλμ. νότια του Αλγερίου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008 έχει 138.355 κατοίκους από από 123.498 το 1998, σημειώνοντας ετήσια αύξηση 1,17%.
Η σύγχρονη πόλη βρίσκεται στη θέση ενός αρχαίου ρωμαϊκού στρατιωτικού σταθμού και έχει ιστορία που χρονολογείται από τον 10ο αιώνα. Η πόλη είναι γαλλικού χαρακτήρα, με ορθογώνια ρυμοτομία, κόκκινα κεραμοσκεπή κτίρια και δημόσιους κήπους. Οι λόφοι που περιβάλλουν τη Μεντέα καλύπτονται με αμπέλια, οπωρώνες και αγροκτήματα που παράγουν άφθονα σιτηρά. Τα κύρια προϊόντα της Μεντέα είναι τα κρασιά, ο εξοπλισμός άρδευσης και διάφορες χειροτεχνίες.
Ετυμολογία
Η Μεντέα είναι ρωμαϊκή πόλη η οποία ονομαζόταν αντ Μέντιξ ή Μέντια («στα μισά του δρόμου» στα λατινικά). Έλαβε αυτό το όνομα επειδή βρισκόταν ανάμεσα σε ίση απόσταση από το Τιρινάντι (Μπερουαγκιά) και το Σουφνσάρ (Αμουράχ).
Ιστορία
Κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας υπήρχε οικισμός με όνομα Λαμδία στη Μεντέα. Κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας η πόλη ήταν έδρα αρχαίας χριστιανικής επισκοπής της ρωμαϊκής επαρχίας Μαυριτανίας του Καίσαρα. Μόνο ένας επίσκοπος της πόλης είναι γνωστός. Ο δονατιστής Φέλιξ, παρακολούθησε το Συνέδριο της Καρχηδόνας το 411. Η πόλη εκείνη την εποχή δεν είχε Καθολικούς επισκόπους. Σήμερα η Λαμδία διατηρείται ως τιτουλάρια επισκοπή της Καθολικής Εκκλησίας.
Μετά την ήττα των Βέρβερων τον 11ο αιώνα, οι αραβικές φυλές των Χιλάλ και Σουλαΐμ εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, και αναμείχθηκαν και αραβοποίησαν τους Βέρβερους της περιοχής.
Η Μεντέα ήταν η πρωτεύουσα του Τιτρί. Ένας Μπέης, εκπρόσωπος του Νταή του Αλγερίου, ήταν εγκατεστημένος εκεί. Το μπεηλίκι του Τίτερι ιδρύθηκε το 1548. Ο τελευταίος Μπέης Μοστεφά Μπουμεζράγκ το διοίκησε από το 1819 έως το 1830, όταν έφθασαν στην περιοχή οι Γάλλοι. Το 1837, μετά τη Συνθήκη της Ταφνά, η Μεντέα έγινε μια από τις πρωτεύουσες του τμήματος της Αλγερίας που κυβερνούσε ο Αμπντελκαντέρ Ελ Τζεζαϊρί, αλλά καταλήφθηκε από τους Γάλλους όταν τελικά αυτοί κατέλαβαν ολόκληρη την Αλγερία. Μέχρι το 1962 η Μεντέα ήταν πόλη οχυρό για τον γαλλικό στρατό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλγερίας
Mercedes-Benz W220
Το Mercedes-Benz W220 (S-Class W220) ήταν ένα μεγάλο πολυτελές αυτοκίνητο της κατηγορίας F, που παρήχθη από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Mercedes-Benz, από τις 13 Αυγούστου 1998 έως τις 20 Ιουλίου 2005. Αντικατέστησε την σειρά W140 και αντικαταστάθηκε τον Σεπτέμβριο του 2005 από την σειρά W221. Το W220 κατασκευάστηκε αποκλειστικά ως 4-πορτο σεντάν και σε δύο μεταξόνια, κοντό και μακρύ. Η εκδοχή κουπέ ήταν το αντίστοιχο Mercedes-Benz CL-Class (C215) του 1999 -2006. Συνολικά παρήχθησαν 485.000 αντίτυπα σειράς W220, λίγο περισσότερα από αυτά της προκατόχου σειράς W140.
Εξέλιξη
Τα πρώτα ντιζάιν του W220 έγιναν στα τέλη του 1992, ενώ η τελική επιλογή, ανάμεσα σε πολλές υποψήφιες προτάσεις, έγινε το 1994 και εξελίχθηκε σε μακέτες κλίμακας 1:1 (δηλαδή πραγματικού μεγέθους) έως τα τέλη του 1994. Μετά την επιλογή της αισθητικής εμφάνισης, η μηχανολογική εξέλιξη του μοντέλου παραγωγής ξεκίνησε τον Mάρτιο του 1995 και ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο του 1997, δηλαδή σε χρόνο-ρεκόρ 29 μηνών, πόσο μάλλον για μεγάλο πολυτελές μοντέλο. Το τεχνολογικό του υπόβαθρο απεδείχθη εξαιρετικά σύνθετο, καθώς στην τελική του μορφή παραγωγής, κατά την επίσημη παρουσίαση, κατέληξε να έχει 124 ηλεκτρικούς κινητήρες και 3.000 ηλεκτρικούς συνδέσμους (connectors). Ενδεικτικώς, ο προκάτοχος W140 είχε 60 ηλεκτρικούς κινητήρες και 4.000 ηλεκτρικούς συνδέσμους.
Τελικώς, το W220 παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού τον Σεπτέμβριο του 1998, αν και είχε μπει στη μαζική παραγωγή ήδη από τις 13 Αυγούστου 1998, και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Οκτώβριο στην Ευρώπη και τον Δεκέμβριο στην Ιαπωνία. Ειδικότερα στις ΗΠΑ έφτασε τον Μάρτιο του 1999, ως μοντέλο της σεζόν (model year) του 2000, και μολονότι η παραγωγή του έληξε στις 20 Ιουλίου 2005 τα τελευταία αντίτυπα ειδικά στη χώρα αυτή πωλήθηκαν ως μοντέλα 2006.
Χαρακτηριστικά
thumb|left|Δεξιοτίμονο Mercedes-Benz W220 S320 πρώτης φάσης, του 1999 - 2002, στη [[Νέα Νότια Ουαλία, Αυστραλία.]]
Λόγω του πλήθους των αρνητικών σχολίων που είχε εισπράξει το 1991 ο προκάτοχος Mercedes-Benz W140 για υπερβολικά μεγάλες διαστάσεις και ακραίο βάρος, οι διαστάσεις του W220 μειώθηκαν ελαφρά και το μήκος του στην κοντή εκδοχή αμαξώματος με δυσκολία πλέον ξεπερνούσε τα 5 μέτρα, αλλά έγινε καλύτερη εκμετάλλευση χώρου και οι εσωτερικοί χώροι βελτιώθηκαν, αν και ο χώρος αποσκευών είχε μειωθεί από 525 σε 500 λίτρα. Το βάρος του, επίσης, μειώθηκε σημαντικά - για παράδειγμα η νέα S320 σε σύγκριση με την ίδια έκδοση του προκατόχου (και τα δύο έφεραν 6-κύλινδρο κινητήρα 3.2 λίτρων) από τα 1.910 κιλά μειώθηκε στα 1.695 κιλά. Επιπλέον, ο αεροδυναμικός συντελεστής Cd στο W220 μειώθηκε από 0,31 σε 0,27 (0,268 με το Sport Πακέτο) και ο δείκτης αντίστασης του αέρα (συντελεστής οπισθέλκουσας x μετωπική επιφάνεια) από 0,745 m² σε 0,624 m². Όλα αυτά επέφεραν σημαντικά καλύτερες επιδόσεις και οικονομία καυσίμων. Για παράδειγμα, στη βασική έκδοση S320 η τελική ταχύτητα αυξήθηκε από 225 σε 240 χιλιόμετρα την ώρα (οι μεγαλύτερες εκδόσεις είχαν ηλεκτρονικό κόφτη της τελικής στα 250 χιλιόμετρα την ώρα), η επιτάχυνση 0 - 100 χιλιόμετρα την ώρα μειώθηκε από 8,9 σε 8,2 δευτερόλεπτα και η κατανάλωση (συνδυασμός NEDC : νέος ευρωπαϊκός κύκλος οδήγησης) μειώθηκε από 13,4 σε 11,5 λίτρα στα 100 χιλιόμετρα.
Για πρώτη φορά σε S-Class, το W220 ήταν εξοπλισμένο με αυτοπροσαρμοζόμενη αερανάρτηση, γνωστή ως AIRmatic (Adaptive Intelligent Ride Control), με εξαίρεση την S600 και τις εκδόσεις AMG (αρχικά επρόκειτο να εμφανιστεί στην προκάτοχο W140, αλλά τελικώς αναβλήθηκε για την εισαγωγή του W220). Η έκδοση S600 και οι εκδόσεις AMG, ωστόσο, είχαν το λεγόμενο Active Body Control. Στα άλλα μοντέλα, ήταν προαιρετικά διαθέσιμο με επιπλέον κόστος, αλλά στην πράξη μόνο στην S500 γνώρισε μεγάλη απήχηση ως έξτρα, ενώ στις άλλες εκδόσεις πολύ σπανιότερα. Το W220 υπήρξε έτσι το πρώτο αυτοκίνητο από γερμανική εταιρεία, που προσέφερε ενεργό διαχείριση της απόσβεσης της ανάρτησης. thumb|right|Το επίσημο προεδρικό Mercedes-Benz W220 S600 L της τότε [[Κυβέρνηση της Γερμανίας|Γερμανικής κυβέρνησης.]]
Άλλες δύο ενδιαφέρουσες προαιρετικές επιλογές στην W220 ήταν η δυνατότητα να παραγγελθεί είτε με ψυγείο ανάμεσα στα πίσω καθίσματα, σε υψηλό σημείο που φαινόταν όταν έπεφτε το πίσω κεντρικό υποβραχιόνιο, είτε με μια «τρύπα» ανάμεσα στα πίσω καθίσματα, στο ίδιο υψηλό σημείο που φαινόταν επίσης όταν έπεφτε το πίσω κεντρικό υποβραχιόνιο, με σκοπό τη δυνατότητα φόρτωσης αντικειμένων εξαιρετικά μεγάλου μήκους, όπως εξοπλισμό του σκι. Μάλιστα σε όσες W220 είχαν παραγγελθεί με μία από τις δύο αυτές επιλογές, το ντεπόζιτο καυσίμων είχε όγκο 78 λίτρων (κωδικός ντεπόζιτου : A2204707701) έναντι 88 λίτρων (κωδικός ντεπόζιτου : A2204707601) στα άλλα αντίτυπα. Αυτό συνέβη διότι η W220 ήταν η τελευταία γενιά της S-Class που είχε τη δεξαμενή καυσίμων πάνω από τον πίσω άξονα, πίσω από τον χώρο αποσκευών, ακουμπώντας πάνω στο ίδιο επίπεδο με αυτόν (ως η νοητή προέκτασή του προς το κέντρο και προς τους επιβάτες), ακριβώς πίσω από τα πίσω καθίσματα και προς το κέντρο του αμαξώματος. Κατά συνέπεια, σε όσες W220 υπήρχε η μία από τις δύο αυτές επιλογές, το ντεπόζιτο καυσίμων ήταν σχήματος που θύμιζε ανάποδο Π, με σκοπό να αφήνει ένα «κενό» στο κέντρο ψηλά και ανάμεσα στα πίσω καθίσματα. Μάλιστα το στάνταρ ντεπόζιτο των 88 λίτρων είχε και μια εφεδρική δεξαμενή 11 λίτρων για την εσχάτη ανάγκη, ενώ το ντεπόζιτο των 78 λίτρων είχε και μια αντίστοιχη εφεδρική δεξαμενή 10 λίτρων.
Εδώ να τονιστεί ότι από την επόμενη γενιά, την S-Class W221 και στις διαδόχους της, η δεξαμενή καυσίμων μετακόμισε στο κέντρο του σασί και κάτω από τα πίσω καθίσματα, ενώ σε όλες τις προηγούμενες γενιές της S-Class από την W116, που εισήχθη το 1972, έως την W220 ήταν πάνω από τον πίσω άξονα και με τη διάταξη που αναφέρθηκε στην προηγούμενη παράγραφο. Η μεταγενέστερη αυτή διάταξη, μείωσε ακόμα περισσότερο την πιθανότητα έκρηξης και εκδήλωσης φωτιάς σε τυχόν οπίσθια πρόσκρουση.
Ενεργητική και παθητική ασφάλεια
Επίσης, η S-Class W220 υπήρξε το πρώτο αυτοκίνητο παγκοσμίως με 10 αερόσακους: 2 μπροστινούς, 2 πλευρικούς στις μπροστινές πόρτες, 2 πλευρικούς στις πίσω πόρτες, 4 πλευρικούς οροφής (2+2 εμπρός και πίσω) και μάλιστα όλοι στάνταρ από την εισαγωγή του μοντέλου. Μάλιστα ήταν και η πρώτη στην ιστορία Mercedes-Benz που έφερε πλευρικούς αερόσακους οροφής. Για την ακρίβεια, ήταν εξ αρχής τύπου κουρτίνας «που ξεδιπλώνονται και κατεβαίνουν από την οροφή» και ήταν μόλις το δεύτερο μοντέλο παγκοσμίως που έφερε αερόσακους τύπους κουρτίνας και μάλιστα ως στάνταρ, μετά το Volvo S80 πρώτης γενιάς που είχε κυκλοφορήσει στην αγορά τον Ιούνιο το του 1998 και τους είχε επίσης στάνταρ. thumb|left|Mercedes-Benz W220 S600 pullman.
Αξιοσημείωτο είναι και το γεγονός ότι μεταξύ του 2000 και του 2005 κατασκευάστηκαν και 6-πορτες εκδόσεις W220 Pullman με 3 σειρές καθισμάτων (από τις οποίες, η δεύτερη σειρά έβλεπε προς τα πίσω) και οι εκδόσεις αυτές είχαν πλευρικούς αερόσακους και στις 6 πόρτες.
Μια άλλη καινοτομία στην ασφάλεια, ήταν ότι τα μικρά πλαϊνά φλας που συνήθως τοποθετούνται στα μπροστινά φτερά, μετακόμισαν πάνω στους εξωτερικούς καθρέφτες. Σκοπός αυτής της αλλαγής, ήταν η ευκολότερη επισήμανσή τους από τους χρήστες της οδού, κάτι ιδιαίτερα χρήσιμο σε αυτοκίνητο μεγάλου όγκου, και δεν είναι τυχαίο ότι μεταγενέστερα η ιδέα αυτή διαδόθηκε και σε αρκετά ακόμα μεγάλα σεντάν, καθώς και SUV. Μάλιστα στο W220 τα φλας στους εξωτερικούς καθρέφτες ήταν επίσης με φώτα LED. thumb|right|Mercedes-Benz W220 S350 δεύτερης φάσης (2002 - 2005).
Αξιοσημείωτη καινοτομία του W220, που θεωρήθηκε χρήσιμη για την άνεση των επιβατών και του οδηγού, και την ενεργητική ασφάλεια, ήταν και ότι ο ηλεκτρονικός κλιματισμός έφερε και αισθητήρα ηλιοφάνειας, που εντόπιζε τυχόν έκθεση τμήματος του σαλονιού στον ήλιο και ρύθμιζε κατάλληλα την παροχή αέρα, διατηρώντας έτσι την επιλεγμένη θερμοκρασία.
Επίσης, το W220 εισήγαγε τότε και Distronic cruise control, για την αυξομείωση της ταχύτητας του αυτοκινήτου, έτσι ώστε η απόσταση από το προπορευόμενο να παραμένει πάντα σταθερή (στην πραγματικότητα είχε πρωτοεισαχθεί τον Aύγουστο του 1997 από την Toyota, υπό το όνομα radar cruise control).
Κατά την ανανέωση του μοντέλου, τον Οκτώβριο του 2002, άρχισε να προσφέρει ως έξτρα το πρωτοποριακό τότε Σύστημα Pre-Safe, για «προετοιμασία» των καθισμάτων και των ζωνών ασφαλείας πριν την πρόσκρουση. Επίσης, οι αερόσακοι οροφής απέκτησαν και αισθητήρα ανατροπής (rollover sensor) για την ενεργοποίησή τους ακόμα και σε ανατροπή.
Εκδόσεις
thumb|Το ταμπλό ενός Mercedes-Benz W220 S500 του 2001, με ταχύμετρο σε μίλια την ώρα και χιλιόμετρα την ώρα. Ωστόσο, πολλά αντίτυπα κυκλοφόρησαν και με το έξτρα φινίρισμα πραγματικού [[ξύλου και στο τιμόνι (στο πάνω και στο κάτω μέρος της στεφάνης του), καθώς και στον λεβιέ ταχυτήτων. Αν και με διαφορετικούς κωδικούς, ήταν μαζί σε ενιαίο πακέτο.]]
Το W220 ήταν διαθέσιμο με πολλούς διαφορετικούς τύπους κινητήρων. Οι περισσότεροι από αυτούς συνδυάζονταν με αμαξώματα με κοντό και μακρύ μεταξόνιο, ενώ μόνο τα 12-κύλινδρα (V12) αντίτυπα ήταν διαθέσιμα αποκλειστικά στην μακρύτερη εκδοχή αμαξώματος.
Μια καινοτομία της S-Class W220 ήταν ότι ο 5.0 λίτρων (4.966 cm³) V8 κινητήρας «M113» της S500, ισχύος 306 hp (225 kW), και ο 5.8 λίτρων (5.786 cm³) V12 κινητήρας «M137» της S600, ισχύος 367 hp (270 kW), ήταν αρχικά διαθέσιμοι με, κατόπιν παραγγελίας, Σύστημα Απενεργοποίησης Κυλίνδρων, γνωστό και ως Active Cylinder Control (Ενεργός Έλεγχος Κυλίνδρων), με το οποίο ο οδηγός μπορούσε να επιλέξει την διακοπή λειτουργίας των μισών (4 ή 6 αντίστοιχα) κυλίνδρων, με το κλείσιμο της βαλβίδας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας, μέσω της μείωσης των απωλειών επιτάχυνσης και μεγαλύτερη πλήρωση κυλίνδρων, με αποτέλεσμα την μείωση της κατανάλωσης κατά 7% στον μικτό κύκλο οδήγησης. Ενδεικτικώς, η κατανάλωση της S500 βελτιώθηκε κατά 0,9 λίτρα στα 100 χιλιόμετρα.
Με το λίφτινγκ τον Οκτώβριο του 2002, η S600 έλαβε έναν εντελώς νέο κινητήρα V12 με bi-turbo (δύο υπερτροφοδότες), ισχύος 500 hp (370 kW) και με μικρή μείωση του κυβισμού, από 5.786 cm³ σε 5.513 cm³. Ο νέος V12, που είχε τον κωδικό «M275», δεν διέθετε πλέον απενεργοποίηση κυλίνδρων, ενώ και στην S500 διακόπηκε αυτή η επιλογή, λόγω χαμηλής ζήτησης. thumb|left|[[Πλευρά οδήγησης|Δεξιοτίμονο Mercedes-Benz W220 S320 πρώτης φάσης (1999 - 2002) στο Μπρίστολ, Ηνωμένο Βασίλειο.]]
Εκτός από τους, φυσικά ισχυρότερους, V8 και V12 κινητήρες, χρησιμοποιήθηκαν και 6-κύλινδροι στην W220, με εξαίρεση τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου το βασικό μοντέλο σε όλα σχεδόν τα έτη ήταν η S430, που έφερε κινητήρα 4.3 λίτρων (4.266 cm³) V8. Εμπορικώς, η S430 ήταν η δημοφιλέστερη έκδοση στη χώρα αυτή. Την τελευταία σεζόν της W220 όμως, λίγο πριν την αντικατάστασή της, διατέθηκε στις ΗΠΑ και η 6-κύλινδρη S350 των 3.7 λίτρων (3.724 cm³), αλλά μόνο την σεζόν του 2006, διάρκειας λίγων μηνών. Να σημειωθεί ότι στην αγορά των ΗΠΑ μόνο οι S350 και S430 προσφέρθηκαν σε κοντό ή μακρύ μεταξόνιο, ενώ οι ανώτερες εκδόσεις συνδυάστηκαν μόνο με το μακρύ μεταξόνιο. Μέχρι το 2002, το βασικό μοντέλο στην Ευρώπη ήταν η S320 (3.199 cm³), όταν και αντικαταστάθηκε από την S350. Ειδικότερα στην Ασία, το βασικό μοντέλο σε όλη την καριέρα της W220 ήταν η S280 (2.799 cm³), που μπήκε στη μαζική παραγωγή τον Δεκέμβριο του 1998 και κυκλοφόρησε στις αρχές του 1999, ενώ κατασκευάστηκε έως τη λήξη του μοντέλου τον Σεπτέμβριο του 2005.
Ταυτόχρονα με την ανανέωση τον Οκτώβριο του 2002, η S320 αντικαταστάθηκε από την S350 που έφερε μια μεγαλύτερη εκδοχή του προηγούμενου κινητήρα, η οποία ήταν επίσης V6 και ο κυβισμός της είχε φτάσει στα 3.7 λίτρα, ενώ ενισχύθηκε και η S320 CDI. Ως ντίζελ μοντέλο, προσφερόταν και η S400 CDI (από το καλοκαίρι του 2000) με κινητήρα 4.0 λίτρων V8, που έλαβε μια βελτίωση των επιδόσεων το 2003. thumb|right|Θωρακισμένη έκδοση του W220 (S-Guard).
Αρχικά, όλες οι εκδόσεις της W220 έφεραν αποκλειστικά το 5-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο 5G-Tronic. Τον Σεπτέμβριο του 2003, η W220 εισήγαγε το πρώτο παγκοσμίως 7-τάχυτο αυτόματο κιβώτιο, υπό το όνομα 7G-Tronic, και ικανό να συνεργάζεται κατάλληλα και με όλα τα ηλεκτρονικά συστήματα ενεργητικής ασφάλειας. Αντικατέστησε το 5-τάχυτο αυτόματο στις S430 και S500, ενώ οι άλλες εκδόσεις διατήρησαν το αρχικό κιβώτιο. Σε όλα τα αυτόματα κιβώτια υπήρχε το σύστημα «Touch Shift» με πλαϊνές θυρίδες με τις θέσεις +/- για χειροκίνητο έλεγχο αλλαγής ταχυτήτων όταν το επιθυμήσει ο οδηγός, φυσικά χωρίς συμπλέκτη.
Να σημειωθεί και ότι η Mercedes-Benz έδινε τη δυνατότητα στους πελάτες της να επιλέξουν μια εργοστασιακής κατασκευής θωρακισμένη εκδοχή της S-Class W220, η οποία ονομαζόταν επίσημα S-Guard, όπως φαίνεται και στη διαφημιστική αναγραφή στη διπλανή φωτογραφία.
Εκδόσεις AMG
thumb|left|Mercedes-Benz W220 S 55 AMG Kompressor L (με το μακρύτερο μεταξόνιο) του 2002 - 2005.
Από την άνοιξη του 1999, άρχισαν να προσφέρονται επίσης και εκδόσεις AMG, σε συνδυασμό με πιο ισχυρούς κινητήρες και μικρές αλλαγές στο αμάξωμα σε σχέση με τις πιο απλές εκδόσεις. Η αρχή έγινε από την S55 AMG, που η παραγωγή της ξεκίνησε τον Μάρτιο του 1999 και έφερε V8 κινητήρα 5.439 cm³ και ισχύος 360 ίππων. Μάλιστα είχε αρχικά την υψηλότερη ιπποδύναμη στην παλέτα της W220, καθώς η S600 με τον αρχικό V12 κινητήρα 5.786 cm³ μπήκε στην παραγωγή με μια σχετική καθυστέρηση, μόλις τον Ιανουάριο του 2000. Με την ανανέωση της σειράς W220 τον Οκτώβριο του 2002, η έκδοση S55 AMG απέκτησε και Kompressor, με την ισχύ να εκτινάσσεται στους 500 ίππους. thumb|right|Η κορυφαία έκδοση της σειράς S-Class W220, η S65 AMG των 612 ίππων (2004 - 2005). Εδώ, επίσης, φαίνονται τα νεότερα πίσω φώτα σε διάφανο γυαλί με τις 4 λευκές ρίγες, μετά την ανανέωση τον Οκτώβριο του 2002.
Για έναν μόλις χρόνο, από τον Σεπτέμβριο του 2001 έως τον Σεπτέμβριο του 2002, παρήχθη σε ελάχιστα αντίτυπα η S63 AMG, με κινητήρα 6.258 cm³ V12, ισχύος 444 hp (331 kW), αλλά σύντομα αντικαταστάθηκε από την ενισχυμένη (παραγωγή : Σεπτέμβριος 2002 - Σεπτέμβριος 2005) S55 AMG, ισχύος 500 hp 368 kW (368 kW) με τον προαναφερθέντα V8 κινητήρα 5.439 cm³ που όμως έφερε πλέον Kompressor. Ως κορυφαία έκδοση, παρήχθη τους τελευταίους μήνες του μοντέλου, από τον Δεκέμβριο του 2004 έως τον Σεπτέμβριο του 2005, η S65 AMG, με bi-turbo V12 κινητήρα, κυβισμού 5.980 cm³ και ισχύος 612 hp (450 kW).
Ανανέωση του 2002
Τον Οκτώβριο του 2002, για τη σεζόν (model year) του 2003, η σειρά W220 υπέστη μια σειρά αισθητικών αλλαγών και μηχανικών βελτιώσεων. Οι κοσμητικές αλλαγές ήταν οι εξής:
Στον τομέα της ασφάλειας, προστέθηκαν τα εξής στοιχεία:
Προβλήματα αναξιοπιστίας
Παρά τα εξαιρετικά υψηλά τεχνολογικά του στάνταρ, το W220, μαζί και με όλα τα μοντέλα της Mercedes-Benz την ίδια χρονική περίοδο, υπέστη μια καταστροφική αναξιοπιστία από το λανσάρισμά του και στα 4 πρώτα χρόνια παραγωγής του. Αυτό κλόνισε για πρώτη φορά στα χρονικά την εμπιστοσύνη του κοινού απέναντι στην εταιρεία, καθώς όλα της τα μοντέλα των προηγούμενων δεκαετιών έχουν μείνει στην ιστορία με τη φήμη των εξαιρετικά αξιόπιστων αυτοκινήτων, με πολλά παλαιά αντίτυπα να κυκλοφορούν ακόμα και σήμερα, μερικά από τα οποία έχοντας διανύσει πολλές εκατοντάδες χιλιάδες χιλιόμετρα. thumb|right|Mercedes-Benz W220 S500 L πρώτης φάσης (1998 - 2002) και με σπάνια πράσινη εργοστασιακή βαφή. thumb|right|Mercedes-Benz W220 S430 στις [[ΗΠΑ, πρώτης φάσης (1999 - 2002) και στην εκδοχή με το μακρύτερο μεταξόνιο.]]
Αντιθέτως, ολόκληρη η παλέτα των μοντέλων της Mercedes-Benz κατά την περίοδο 1998 - 2002 κυριολεκτικά κατρακύλησε στο άλλο άκρο. Ενδεικτικώς, το αμερικανικό περιοδικό Consumer Reports ταξινόμησε την αξιοπιστία του W220 ως «poor» (φτωχή / κακή), το χαμηλότερο δυνατό επίπεδο ταξινόμησης και το χαρακτήρισε «ένα από τα πιο αναξιόπιστα πολυτελή μοντέλα», ενώ και γενικότερα, στη λίστα με τα πιο αναξιόπιστα αυτοκίνητα πολυτελείας, τα 3 από τα 6 χειρότερα ήταν Mercedes: η S-Class W220, η CLS-class W219 (τα αρχικά αντίτυπα) και η E-class sedan W211 (τα αρχικά αντίτυπα). Παρομοίως, στην λίστα με τα πιο αναξιόπιστα σπορ αυτοκίνητα, τα 3 από τα 7 χειρότερα ήταν Mercedes: η SL-Class R230, η CLK-Class W209 και η SLK-Class R170 στην έκδοση με τον V6 κινητήρα, δηλαδή η SLK 320, ενώ και μεταξύ των μεσαίων SUV, η M-class W163 της πρώτης φάσης, δηλαδή του 1997 - 2001, χαρακτηρίστηκε «μια σκέτη καταστροφή» και ταξινομήθηκε ως το τελευταίο στο κατάλογο! Επίσης και μια έρευνα του Top Gear Motoring Survey το 2004, κατέταξε την M-class W163 του 1997 - 2001 ως την τελευταία ανάμεσα σε 142 μοντέλα!
Ειδικότερα το W220 παρουσίασε τα εξής προβλήματα και, μολονότι στα μεταγενέστερα χρόνια παραγωγής του μοντέλου έλαβαν χώρα μαζικές ανακλήσεις και επιδιορθώσεις από την εταιρεία, συνιστάται να εξετάζονται πολύ προσεκτικά στα μεταχειρισμένα αντίτυπα. Σχεδόν όλα τα παρακάτω ζητήματα, καταγράφηκαν στα μοντέλα των ετών 1998 έως 2003, εκτός αν αναφέρεται διαφορετικά:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
W220 Κατηγορία:Αυτοκίνητα πολυτελείας Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα
Βραβεία Κάρολος Κουν
Τα Βραβεία Κάρολος Κουν απονέμονται από τον Πολιτισμικό Οργανισμό του Δήμου Αθηναίων (ΠΟΔΑ) και την Ένωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών (ΕΕΘΜΚ)] και έχουν πάρει το όνομά τους από τον θεατρικό σκηνοθέτη Κάρολο Κουν (1908-1987).
Το 1996 με πρωτοβουλία των τότε Δημάρχου Αθηναίων Δημήτρη Αβραμόπουλου και Προέδρου του ΠΟΔΑ Έλλης Ευαγγελίδου, ανατέθηκε στην Ένωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών, επί προεδρίας του Κώστα Χαραλαμπίδη, η απονομή των «Βραβείων Κουν». Τα βραβεία είχαν θεσπιστεί παλαιότερα, αλλά ήταν σε αδράνεια.
Τα Βραβεία «Κάρολος Κουν» αναβίωσε ο Δήμος Αθηναίων το 1999 με τα βραβεία για το 1998. Τα βραβεία καλύπτουν την πολύπλευρη προσφορά Καρόλου Κουν στο νεοελληνικό θέατρο: την σκηνοθεσία (βραβείο σκηνοθεσίας), την ηθοποιία (βραβείο ερμηνείας) και την δραματουργία (βραβείο ελληνικού έργου).
Η επιτροπή θεάτρου που αποφασίζει για την απονομή βραβείων απαρτίζεται από κριτικούς θεάτρου περιοδικών και εφημερίδων. Το 2007 αναφέρθηκε ότι σύμβολο των βραβείων Καρόλου Κουν ήταν αντίγραφο του «Ήλιου», του ζωγράφου Διαμαντή Διαμαντόπουλου, που είχε φιλοτεχνήσει για το πρώτο αρχαιοελληνικό έργο που σκηνοθέτησε ο Κάρολος Κουν, το «Άλκηστης» του Ευριπίδη.
Βραβεία «Κάρολος Κουν» - απονομή 6 Δεκεμβρίου 1999
Τα βραβεία «για το 1998» απονεμήθηκαν στο Μέγαρο Μουσικής στις 6 Δεκεμβρίου 1999 και γίνεται αναφορά σε αναβίωσή τους από το Δήμο Αθηναίων :
Βραβεία «Κάρολος Κουν» 1998 - απονομή 30 Ιουνίου 2000
Τα βραβεία «για το 1998» απονεμήθηκαν στο Μέγαρο Μουσικής στις 30 Ιουνίου 2000, με καθυστέρηση της τελετής όπως ανέφερε ο πρόεδρος της ΕΕΘΜΚ Κώστας Χαραλαμπίδης, λόγω αιφνίδιου προβλήματος υγείας του ιδίου, όπως δήλωσε ο ίδιος :
Βραβεία «Κάρολος Κουν» 1999
Τα βραβεία για το 1999 απονεμήθηκαν στο Μέγαρο Μουσικής στις 20 Νοεμβρίου 2000 :
Βραβεία «Κάρολος Κουν» 2001
Τα βραβεία για το 2001 :
Βραβεία «Κάρολος Κουν» 2002
Τα βραβεία για το 2002 απονεμήθηκαν στο Μέγαρο Μουσικής στις 25 Νοεμβρίου 2002 :
Βραβεία «Κάρολος Κουν» 2003
Τα βραβεία «Κάρολος Κουν» για το 2003 απονεμήθηκαν στο Μέγαρο Μουσικής στις 16 Φεβρουαρίου 2004 : Σημειώνεται ότι σε μέρος του τύπου αναφέρθηκε ότι το Μεγάλο Βραβείο Κάρολος Κουν απονεμήθηκε στον σκηνοθέτη Ν.Μαστοράκη για τον Γλάρο του Τσέχωφ στο θέατρο της οδού Κεφαλληνίας, ενώ το Μεγάλο Βραβείο Θεάτρου είναι μέρος των Βραβείων και Τιμητικών Διακρίσεων των Κριτικών Θεάτρου και Μουσικής
Βραβεία «Κάρολος Κουν» 2005
Τα βραβεία «Κάρολος Κουν» για το 2005 απονεμήθηκαν στις 4 Δεκεμβρίου 2006 :
Βραβεία «Κάρολος Κουν» 2006
Τα βραβεία «Κάρολος Κουν» για το 2006 (αναφέρεται ως «για το 2007») απονεμήθηκαν στις 10 Δεκεμβρίου 2007 :
Βραβεία «Κάρολος Κουν» 2007
Τα βραβεία «Κάρολος Κουν» για το 2007 απονεμήθηκαν το Δεκέμβριο του 2008 :
Από τη χρονιά αυτή αναφέρονται και έπαινοι:
Βραβεία «Κάρολος Κουν» 2009
Τα βραβεία «Κάρολος Κουν» «για το 2009» απονεμήθηκαν στις 7 Δεκεμβρίου 2009 :
Έπαινοι δόθηκαν:
Βραβεία «Κάρολος Κουν» 2010
Τα βραβεία «Κάρολος Κουν» «για το 2010» απονεμήθηκαν στις 13 Δεκεμβρίου 2010 :
Έπαινος δόθηκε:
Βραβεία «Κάρολος Κουν» 2011
Τα βραβεία «Κάρολος Κουν» «για το 2011» απονεμήθηκαν στις 12 Δεκεμβρίου 2011 :
Έπαινοι δόθηκαν:
Η βράβευση του 2011 σηματοδότησε το κλείσιμο 15 ετών από την έναρξη της κοινής διοργάνωσης των βραβείων από τον Πολιτισμικό Οργανισμό του Δήμου Αθηναίων και την Ένωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών το 1996.
Βραβεία «Κάρολος Κουν» 2012
Έπαινος δόθηκε:
Βραβεία «Κάρολος Κουν» 2014
Τα βραβεία «Κάρολος Κουν» για το 2014 απονεμήθηκαν στις 8 Δεκεμβρίου 2014 :
Έπαινοι δόθηκαν:
Βραβεία «Κάρολος Κουν» 2016
Στις 28/11/2016 έγινε η απονομή των Βραβείων «Κάρολος Κουν» 2016
Βραβεία «Κάρολος Κουν» 2019
Στις 18 Φεβρουαρίου 2019 έγινε η απονομή των παρακάτω βραβείων
Αναφορές
Καρολος Κουν
Αραχίδα
Η αραχίδα είναι ποώδες μονοετές ή διετές φυτό της οικογένειας των Κυαμοειδών (Fabaceae). Το γένος Αραχίς (επιστ. ονομ. Arachis) περιλαμβάνει εννέα συνολικά είδη, με αντιπροσωπευτικότερο την Αραχίδα την υπόγειο ή κοινά αράπικο φιστίκι (στην Κύπρο λέγεται φουστουκούδι). Καλλιεργείται σε μεγάλη έκταση στην Ινδία και σε χώρες της αφρικανικής ηπείρου κυρίως για τα σπέρματά της που περιέχουν έλαιο.
Περιγραφή
Πρόκειται για πόα με όρθιο ή έρποντα βλαστό και εναλλασσόμενα φύλλα, σύνθετα, που έχουν δύο ζεύγη φυλλαρίων. Τα άνθη είναι κίτρινα με κόκκινες ραβδώσεις. Ο καρπός είναι λοβός ή χέδρωπας. Πολλαπλασιάζεται με σπέρματα. Ευδοκιμεί σε θερμά κλίματα.
Ιστορικά στοιχεία
Το φυτό κατάγεται από τη Βραζιλία. Εκεί μεταφέρθηκε και αρχικά καλλιεργήθηκε στην Αφρική από εμπόρους των Νέγρων για τη διατροφή των τελευταίων στο ταξίδι από Αφρική στην Αμερική. Η ποικιλία που καλλιεργείται σήμερα προήλθε έπειτα από συνεχή επιλογή ενός αυτοφυούς είδους της Βραζιλίας. Σταδιακά η καλλιέργειά της επεκτάθηκε σε θερμά κλίματα σε όλο τον κόσμο. Η κυριότερη χώρα παραγωγής είναι η Κίνα (40% της παγκόσμιας παραγωγής). Ακολουθούν η Ινδία, η Νιγηρία, οι Η.Π.Α., η Ινδονησία, το Σουδάν, η Αργεντινή κ.ά. Στην Ελλάδα η καλλιέργεια της αναπτύσσεται σε περιορισμενο βαθμό (περίπου 45,000 στρέμματα), αν και σε αρκετά μέρη όπως στην Μεσσηνία, στον Αλμυρό και στις Σέρρες.
Διατροφικά χαρακτηριστικά
Η περιεκτικότητα των σπερμάτων σε έλαιο ανέρχεται μέχρι και 48%, σε πρωτεΐνη έως και 30%. Είναι πλούσια σε άλατα φωσφόρου ενώ είναι εξαίρετα αφού περιέχουν βιταμίνες όπως είναι η θειαμίνη και η ριβοφλαβίνη καθώς και η νιασίνη, κυστίνη.
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μπαχρέιν
Το Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μπαχρέιν, γνωστό και ως Πρέμιερ Λιγκ Μπαχρέιν (αραβικά: الدوري البحريني الممتاز, αγγλικά: Bahraini Premier League), αποτελεί την κορυφαία κατηγορία του συστήματος πρωταθλημάτων ποδοσφαίρου ανδρών του Μπαχρέιν. Διοικείται από την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Μπαχρέιν. Σήμερα είναι γνωστό ως Νάσερ μπιν Χάμαντ Πρέμιερ Λιγκ και η πρώτη σεζόν πραγματοποιήθηκε το 1957. Οι πρωταθλήτρια ομάδα προκρίνεται για το ΑΦΚ Καπ. Σήμερα, στο πρωτάθλημα συμμετέχουν 10 ομάδες.
Τρέχουσα δομή
10 ομάδες συμμετέχουν επί του παρόντος σε μορφή δύο γύρων με συνολικό αριθμό 18 αγώνων για να προσδιοριστεί η πρωταθλήτρια ομάδα στο τέλος της σεζόν. Αν και οι αγώνες διεξάγονται εντός και εκτός έδρας, σχεδόν όλοι παίζονται στο Εθνικό Στάδιο του Μπαχρέιν.
Η ομάδα που τερματίζει στην τελευταία θέση της βαθμολογίας υποβιβάζεται, με την ομάδα που τερματίζει στην προτελευταία θέση να αγωνίζεται σε μονό αγώνα πλέι οφ υποβιβασμού/προβιβασμού.
Προηγούμενες δομές
Σε προηγούμενες σεζόν, το πρωτάθλημα έχει αναθεωρηθεί ριζικά για να περιλαμβάνει όλους τους επαγγελματικούς συλλόγους του Μπαχρέιν. Τέτοιες περιπτώσεις ήταν τα πρωταθλήματα των σεζόν 2008-09 και 2002. Τις σεζόν που συμμετέχουν μέχρι και 19 ομάδες, θα έπαιζαν μία φορά όλες με όλες στην πρώτη φάση, με τις 10 πρώτες ομάδες να παραμένουν στην πρώτη κατηγορία της Πρέμιερ Λιγκ και τις υπόλοιπες ομάδες (από 11 έως 19) να σχηματίζουν την επόμενη σεζόν την Δεύτερη Κατηγορία.
Μεταξύ των σεζόν του 2002 και του 2009, οι τέσσερις πρώτες ομάδας της διοργάνωσης είχαν δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Διαδόχου του Θρόνου του Μπαχρέιν.
Συγχωνεύσεις ομάδων
Το 2002, ένα πλήθος ομάδων του πρωταθλήματος συγχωνεύτηκαν:
[* 2] Η Ριφά Σ.Κ. δημιουργήθηκε από την συγχώνευση της Δυτικής Ριφά και της Ζάλακ
[* 3] Η Αλ Νάζμα δημιουργήθηκε από την συγχώνευση της Αλ Χιλάλ, της Αλ Καντίσια και της Ρας Αλ Ρουμάν
[* 4] Η Αλ Σάχελ δημιουργήθηκε από την συγχώνευση της Καλαλί και της Χαντ
[* 5] Η Αλ Ταντάμουν δημιουργήθηκε από την συγχώνευση της Μπούρι, της Καραζκάν, της Χάμλα, της Ριφ Γιούνιον και της Ντάμάσταν
[* 6] Η Αλ Σαμπάμπ δημιουργήθηκε από την συγχώνευση της Ντέγια, της Σανάμπις, της Ζαντ Χαφς, της Ναΐμ, της Καράνα, της Σάχλα και της Καρμπαμπάντ
[* 7] Η Αλ Ιτιφάκ δημιουργήθηκε από την συγχώνευση της Αλ Άραμπι, της Μακάμπα και της Μπάνι Ζούμρα
Πρωταθλητές ανά σεζόν
Οι πρωταθλητές είναι:
Σύνολο πρωταθλημάτων
Ο αριθμός των εθνικών πρωταθλημάτων που έχουν κατακτήσει οι σύλλογοι στο Μπαχρέιν. *(μέχρι τη σεζόν 2019-20)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Μπαχρέιν Κατηγορία:Ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα στο Μπαχρέιν Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Μπαχρέιν Μπαχρειν Μπαχρειν
Κορνέλις Σχουτ
Ο Κορνέλις Σχουτ (φλαμανδικά: Cornelis Schut (13 Μαΐου 1597, Αμβέρσα – 29 Απριλίου 1655, Αμβέρσα) ήταν Φλαμανδός ζωγράφος, σχεδιαστής, χαράκτης και σχεδιαστής ταπισερί, ο οποίος ειδικευόταν σε θρησκευτικές και μυθολογικές απεικονίσεις. Υποθέτουμε ότι εκπαιδεύτηκε από τον Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς και χειρίστηκε θέματα της Αντιμεταρρύθμισης σε ύφος ύστερου μπαρόκ. Ύστερα από κάποιο χρονικό διάστημα διαμονής στην Ιταλία εργάστηκε κατά κύριο λόγο στην Αμβέρσα, όπου ήταν ένας από τους κορυφαίους ζωγράφους του πρώτου ημίσεος του 17ου αιώνα.
Βιογραφία
Ο Κορνέλις Σχουτ γεννήθηκε στην Αμβέρσα, γιος του Βίλλεμ Σχουτ και της Σουζάννα Σχερνίλλα. Δεν υπάρχει τεκμηρίωση σχετικά με την καλλιτεχνική του εκπαίδευση. Πρωτοαναφέρεται ως μαθητής του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς από τον ιστορικό του 18ου αιώνα Γιάκομπ Κάμπο Βάιερμαν (Jacob Campo Weyerman). Αν και η επιστημονική συνάφεια των πηγών του Βάιερμαν είναι αμφισβητούμενη, και σήμερα υποθέτουμε ότι ο Σχουτ ήταν μαθητής του Ρούμπενς, καθώς ο Ρούμπενς είχε εξαιρεθεί από την υποχρέωση να καταγράφει τους μαθητές του στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά της Αμβέρσας. Λόγω του ότι τα πρώιμα έργα του Σχουτ έχουν παρόμοιο ύφος με του κορυφαίου ζωγράφου της Αμβέρσας Άμπραχαμ Γιάνσσενς, πιθανόν να υφίσταται μια σχέση μεταξύ του εργαστηρίου του Γιάνσσενς και του Σχου, αν και δεν αποδεικνύεται ότι ήταν μαθητής του Γιάνσσενς. Ο Σχουτ έγινε "Δάσκαλος" στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά το 1618. Λίγο μετά το 1618 ο Σχουτ αναχώρησε για την Ιταλία. Ενώ βρισκόταν στη Ρώμη, έγινε ένα από τα ιδρυτικά μέλη των Bentvueghels, μιας οργάνωσης Φλαμανδών και Ολλανδών ζωγράφων που εργάζονταν στη Ρώμη. Όπως συνηθιζόταν στην οργάνωση, κάθε μέλος λάμβανε ένα προσωνύμιο και στον Σχουτ δόθηκε το προσωνύμιο Broodzak (σε ελεύθερη απόδοση "ψωμοσάκουλο").
Από τις 13 Ιανουαρίου 1627 ξεκίνησε να εργάζεται σε νωπογραφίες στη βίλα "Casino Pescatore" στο Φρασκάτι, την οποία κατείχε ο Τζόρτζιο Πεσκατόρι (γνωστός και ως Πίτερ ντε Φίσχερε, Pieter de Vischere), ευκατάστατος Ιταλός τραπεζίτης και πάτρονας, φλαμανδικής καταγωγής. Στο έργο αυτό συνεργάστηκε με τον Ολλανδό καλλιτέχνη, επίσης μέλος της Bentvueghels  Τάιμαιν Άρεντς Κραχτ (Tyman Arentsz. Cracht). Η παραγγελία αυτή ήταν ζωτικής σημασίας για τη σταδιοδρομία του Σχουτ στην Ιταλία, καθώς ο Πεσκατόρι ήταν πλούσιος και με επιρροή και ιδιαίτερα πρόθυμος να βοηθήσει τους συμπατριώτες του στην Ιταλία. Ένας ακόμη επιφανής πάτρονας στη Ρώμη ήταν ο Ιταλός τραπεζίτης και συλλέκτης Βιντσέντσο Τζουστινιάνι (Vincenzo Giustiniani), ο οποίος παράγγειλε δόυ μεγάλες θρησκευτικές συνθέσεις για λογαριασμό του (σήμερα βρίσκονται στη μονή της Αγίας Τριάδας της Καν). Η πατρονία αυτή δείχνει καθαρά το κύρος που είχε ο Σχουτ στη Ρώμη. Είλκυσε, επίσης, το ενδιαφέρον του νεαρού Νικολά Πουσέν, ο οποίος τότε διέμενε στη Ρώμη, στην κατοικία του Φλαμανδού γλύπτη Φρανσουά Ντυκενουά (François Duquesnoy). Τα πρώιμα έργα του Πουσέν έχουν δανειστεί μοτίβα από τα έργα του Σχουτ που είχε φτιάξει για τον Τζουστινιάνι. Τα σχέδια του Σχουτ στη Ρώμη διακόπηκαν όταν στις 16 Σεπτεμβρίου 1627 φυλακίστηκε για τον φόνο συναδέλφου του, ονόματι Τζούστο. Ο χρόνος φυλάκισής του ήταν μικρός, καθώς στις 2 Οκτωβρίου αφέθηκε ελεύθερος χάρη στην παρέμβαση της Ακαδημίας του Αγίου Λουκά, της συντεχνίας ζωγράφων της Ρώμης. Στη συνέχεια έφυγε από τη Ρώμη και την περίοδο 1627-28 καταγράφεται στη Φλωρεντία. Είναι γνωστό ότι σχεδίασε ταπισερί για την "Arazzeria Medicea", το σημαντικότερο εργαστήριο ταπισερί στη χώρα, που είχε ιδρυθεί το 1546 από τον Μέγα Δούκα Κόζιμο Α΄ των Μεδίκων.
Έκτοτε οι κινήσεις του παραμένουν ασαφείς. Επανεμφανίστηκε τον Σεπτέμβριο του 1631 στην Αμβέρσα, όταν εμφανίστηκε ενώπιον ενός γραμματέως για να κανονίσει τα του γάμου του. Στις 7 Οκτωβρίου 1631 ο Σχουτ νυμφεύτηκε την Καταρίνα Γκέισινς (Catharina Gheenssins), η οποία προερχόταν από ευκατάστατη οικογένεια. Η σύζυγός του απεβίωσε στις 29 Σεπτεμβρίου 1637, αφήνοντάς τον με τρία παιδιά, από τα οποία τα δύο απεβίωσαν σε μικρή ηλικία. Ο καλλιτέχνης νυμφεύτηκε εκ νέου το επόμενο έτος με την Αναστάσια Σκέλλιερς (Anastasia Scelliers), με την οποία απέκτησαν δύο γιους και δύο θυγατέρες.
Ο Σχουτ ήταν επιτυχημένος καλλιτέχνης όταν επέστρεψε στην Αμβέρσα, όπου φιλοτέχνησε κυρίως εικόνες για Αγία Τράπεζα για λογαριασμό ναών. Ζωγράφιζε σε ύφος μπαρόκ, το οποίο ήταν δημοφιλές στη Φλάνδρα εκείνη την εποχή. Ιδιαίτερα η ικανότητά του να δημιουργεί διακοσμήσεις σε οροφές στο μνημειακό ιταλικό ύφος, με τον χαρακτηριστικό ψευδαισθησιακό χαρακτήρα, έχαιρε μεγάλης εκτίμησης ανάμεσα στους πάτρονες της πατρίδας του. Παράδιγμα τέτοιου έργου είναι Η Κοίμηση της Θεοτόκου στον καθεδρικό ναό της Αμβέρσας.
Το 1643 οι επικεφαλής της πολιτοφυλακής της Αμβέρσας διοργάνωσαν διαγωνισμό για μια νέα εικόνα για την Αγία Τράπεζα για το παρεκκλήσιο της πολιτοφυλακής στον καθεδρικό της πόλης. Ο Σχουτ και ο Τόμας Βιλλερμπόιτς Μπόσχερτ προσκλήθηκαν να υποβάλουν από ένα έργο με θέμα το μαρτύριο του Αγίου Γεωργίου. Εκτέθηκαν και τα δύο έργα και τελικά μια ομάδα έξι κριτών, από τους οποίους είχε επιλέξει τρεις κάθε καλλιτέχνης, έκρινε υπέρ του έργου του Σχουτ.
Ο Σχουτ απεβίωσε στην Αμβέρσα στις 29 Απριλίου 1655, λίγο μετά τον θάνατο και της δεύτερης συζύγου του. Μαθητές του είχαν διατελέσει οι Αμπρόσιους ΙΙ Χαστ, Γιαν Μπάπτιστ φαν ντεν Κερκχόφεν, Φίλιπ Φλόιχελς, Χανς Βίτντουκ και ο εξάδελφός του Κορνέλις Σχουτ ΙΙΙ.
Γενικά
Ο Σχουτ ήταν ευέλικτος καλλιτέχνης που φιλοτέχνησε ελαιογραφίες, νωπογραφίες, χαρακτικά και "χαρτόνια" για ταπισερί. Κατά κύριο λόγο ζωγράφιζε ιστορικά θέματα από τη Βίβλο και τη μυθολογία. Τα πρώτα του έργα εμφανίζουν την επιρροή του Άμπραχαμ Γιάνσσενς. Κατά τη διαμονή του στη Ρώμη, το 1624, και στη Φλωρεντία, το 1627, υιοθέτησε στοιχεία του ανώτερου μπαρόκ, στο ύφος των Πιέτρο ντα Κορτόνα, Γκουερτσίνο και των κλασικιστικών τάσεων που εισήχθησαν από τον Ντομενικίνο και τον Γκουίντο Ρένι. Το ύφος αυτό χαρακτηρίζεται, ανάμεσα στα άλλα, από ισχυρή αίσθηση ζωντάνιας και πάθους, στην οποία το φως και το χρώμα διαδραματίζουν σημαντικότατο ρόλο. Στοιχεία του ύστερου μανιερισμού είναι, επίσης, εμφανή. Το ύφος του Σχουτ, το οποίο χαρακτηρίζεται από ισχυρή "συμπύκνωση" (με την έννοια της απεικόνισης του αντικειμένου σαν να είναι πιο κοντά απ' ότι φαίνεται εμφανίζοντας μικρότερη απόσταση και βάθος), ισχυρές αντιθέσεις φωτός και ακραίες εκφράσεις προσώπων έχει κάποια συγγένεια με το έργο του Φεντερίκο Μπαρότσι, ο οποίος είχε σημαντική συμβολή στην εξέλιξη της ζωγραφικής σε στυλ μπαρόκ. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στο έργο που ξεκίνησε στην Αμβέρσα περίπου το 1630 (ή και λίγο νωρίτερα), όπου το ύφος του Μπαρότσι είναι αναγνωρίσιμο στα εφέ του χώρου, στις ασταθείς και υποβλητικές μορφές και στις απαστράπτουσες απεικονίσεις του φωτός. Το Μαρτύριο του Αγίου Γεωργίου, που φιλοτέχνησε το 1643 για τον "διαγωνισμό" με τον Μπόσχερτ μοιάζει αρκετά με το έργο του Μπαρότσι Το Μαρτύριο του Αγίου Βιτάλις. Το ύφος του Σχουτ ελάχιστα μεταβλήθηκε στη συνέχεια της σταδιοδρομίας του, με εξαίρεση τα χρώματά του, που έγιναν λιγότερο ζωηρά, και τις πινελιές του, που έγιναν πιο χαλαρές.
Εκτός από ορισμένα μοτίβα και συνθετικές διατάξεις, το έργο του Σχουτ εμφανίζει μικρή υφολογική ομοιότητα με αυτό του Ρούμπενς. Η ικανότητα του Σχουτ να ερμηνεύει τα θέματα της Αντιμεταρρύθμισης οδήγησε σε πολλές παραγγελίες για εικόνες Αγίας Τράπεζας για εκκλησίες και μονές στην Αμβέρσα, στις Βρυξέλλες, στη Γάνδη, στη Μπρυζ και στην Κολωνία. Ο Σχουτ δημιούργησε μερικά πολύ επινοητικά σχέδια μυθολογικών και αλληγορικών θεμάτων στα "χαρτόνια" για τις Επτά Ελεύθερες Τέχνες, μια σειρά από ταπισερί. Τη σειρά αποτελούσαν οκτώ ταπισερί, επτά αφιερωμένες ανά μία σε κάθε Τέχνη συν μία που απεικόνιζε τη συνδυασμένη αποθέωσή τους. Όλες μαζί οι ταπισερί μπορούν να ερμηνευθούν ως αλληγορία του πολέμου και της ειρήνης. Παράδειγμα ταπισερί αυτής της σειράς είναι Η αλληγορία της Μουσικής (σήμερα στο Μουσείο Ερμιτάζ) Στο κέντρο του ανώτερου περιθωρίου αυτής της ταπισερί υπάρχει ένα διακοσμητικό πλαίσιο με την επιγραφή Artes Deprifit bellum agvibus sustinatus (ο πόλεμος συνθλίβει τις τέχνες που τον υποστηρίζουν), το οποίο έχει επίσης σχεδιάσει ο Σχουτ. Από τα "χαρτόνια" αυτά έγιναν επανειλημμένες υφάνσεις ταπισερί στη Μπρυζ μεταξύ 1655-1675. Υφάνθηκαν, επίσης, και σε εργαστήρια των Βρυξελλών.
Συνεργασίες
Όπως συνηθιζόταν στην Αμβέρσα του 17ου αιώνα, ο Σχουτ συχνά συνεργαζόταν με άλλους εξειδικευμένους καλλιτέχνες. Προσέθετε μορφές σε έργα ζωγράφων που απεικόνιζαν εσωτερικά εκκλησιών, όπως του Πίτερ Νέιφς του πρεσβύτερου. Συνεργάστηκε, επίσης, με ζωγράφους ανθέων, όπως ο Ντάνιελ Σέγκερς και ο Φρανς Άικενς σε συνθέσεις με μορφή γιρλάντας, δηλ. συνθέσεις τύπου νεκρής φύσης, που επινοήθηκαν στην Αμβέρσα, και πρώτος που δημιούργησε παρόμοια έργα ήταν ο Γιαν Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος. Σ' αυτές συνήθως απεικονίζεται μια γιρλάντα από λουλούδια γύρω από μια αναθηματική εικόνα ή ένα πορτρέτο. Αποτελούσαν συνήθως προϊόν συνεργασίας μεταξύ ενός ζωγράφου ανθέων κι ενός ζωγράφου μορφών. Παράδειγμα συνεργασίας του Σχουτ με τον Άικενς είναι η σύνθεση Η γέννηση του κόκκινου ρόδου (σήμερα στο Κρατικό Μουσείο του Σβέριν, σύνθεση στην οποία οι μορφές στο κέντρο είναι ζωγραφισμένες από τον Σχουτ και η γιρλάντα με τα λουλούδια ζωγραφισμένη από τον Φρανς Άικενς.
Τα έργα του έγιναν χαρακτικά από κορυφαίους χαράκτες της Αμβέρσας, όπως οι Χανς Βίτντουκ, Βενσέσλαος Χόλλαρ και Λούκας Φόστερμαν, αν και ο ίδιος ήταν επιδέξιος χαράκτης. Ο Κορνέλις έφτιαχνε χαρακτικά με βάση τα δικά του έργα. Για παράδειγμα, δημιούργησε μια σειρά χαρακτικών με θέμα τις ελεύθερες Τέχνες, όπως είχε κάνει για τα χαρτόνια των ταπισερί. Δημιούργησε, επίσης, πολλά μικρά διακοσμητικά χαρακτικά γυμνών παιδιών (αποκαλούνται putti).
Συλλογές
Έργα του Σχουτ βρίσκονται στο Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών της Αμβέρσας, στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Νέα Υόρκη) και στο Μουσείο Τέχνης της Εσθονίας στο Τάλιν.
548
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 548 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Γαλλική βασιλόπιτα
μικρογραφία|300x300εσ|Η γαλλική βασιλόπιτα Η γαλλική βασιλόπιτα (la galette des rois - λα γκαλέτ ντε ρουά - πίτα των βασιλιάδων) είναι μία πίτα που παραδοσιακά παρασκευάζεται και καταναλώνεται στη Γαλλία, το Κεμπέκ, περιοχές του Καναδά, την Ελβετία, το Λουξεμβούργο, το Βέλγιο και τον Λίβανο, με την ευκαιρία των Θεοφανείων, γιορτής της Χριστιανοσύνης, που τιμά την επίσκεψη των μάγων βασιλέων στον Ιησού Χριστό, και που γιορτάζεται στις 6 Ιανουαρίου κάθε έτους. Αυτή η πίτα μερικές φορές ονομάζεται και παριζιάνικη.
Πρόκειται για μια πίτα με δύο φύλλα σφολιάτας που περιέχουν μια γλυκιά κρέμα αμυγδάλου.
Ιστορία
Αρχαιότηταμικρογραφία|Τα Σατουρνάλια, Antoine Callet, 1783.|εναλλ.=|301x301εσ Ο Τάκιτος γράφει ότι στις γιορτές τις αφιερωμένες στον Κρόνο, ήταν σύνηθες να τραβάνε κλήρο για τον βασιλιά. .
Η γαλλική βασιλόπιτα έλκει την καταγωγή της από τα Σατουρνάλια (ρωμαϊκή γιορτή μεταξύ του τέλους του μήνα Δεκεμβρίου και αρχές Ιανουαρίου), κατά την οποία ένας σκλάβος χριζόταν «βασιλιάς για μια μέρα». Αυτή η γιορτή, τα Σατουρνάλια, ευνοούσε την αντιστροφή των ρόλων, προκειμένου να ξεγελάσουν τις δυσοίωνες ημέρες του Κρόνου, χθόνιας θεότητας.
Κατά τη διάρκεια του συμποσίου (στην αρχή ή στο τέλος των Σατουρνάλιων, σύμφωνα με τις διαφορετικές εποχές της αρχαίας Ρώμης) σε κάθε μία από τις μεγάλες οικογένειες, οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν ένα «φλουρί» που έβαζαν μέσα σε ένα γλυκό και όποιος το έβρισκε στο κομμάτι του ήταν ο «Σατουρνάλιος Πρίγκιπας» (Πρίγκιπας των Σατουρνάλιων, ή της αναταραχής). Ο «βασιλιάς για μια μέρα» είχε την εξουσία να ικανοποιήσει όλες τις επιθυμίες του κατά τη διάρκεια της ημέρας (όπως το να δίνει διαταγές στον αφέντη του) πριν επιστρέψει στη σκλαβιά.
Για να εξασφαλιστεί η τυχαία κατανομή των μερίδων στο γλυκό, ήταν έθιμο ο νεότερος να μπαίνει κάτω από το τραπέζι και να φωνάζει τα ονόματα των δούλων στην τύχη.
Χριστιανική εποχή
Για τους Χριστιανούς, η κοπή της πίτας συνδέεται με τη γιορτή των μάγων στη γιορτή των Θεοφανείων.
Μεσαίωνας
Στον Μεσαίωνα, οι άρχοντες έχριζαν μερικές φορές κάποιον «βασιλιά της γιορτής», πρόσωπο με το οποίο διασκέδαζαν κατά τη διάρκεια του γεύματος. Ο βιογράφος του δούκα Λουδοβίκου Β ' των Βουρβόνων, προσπαθώντας να περιγράψει το μέγεθος της ευσέβειας του πρίγκιπα, σημειώνει ότι την ημέρα των Βασιλιάδων (τα Θεοφάνεια), έκανε βασιλιά ένα παιδί οκτώ ετών, το πιο φτωχό που βρήκαν σε όλη την πόλη. Το έντυσε με ρούχα βασιλικά και του έδωσε τους αξιωματούχους του για να το εξυπηρετούν. Την επόμενη μέρα, το παιδί έφαγε και πάλι στο τραπέζι του δούκα. Ο δούκας του έδωσε σαράντα βιβλία, όλοι οι ιππότες της αυλής από ένα φράγκο, και οι ακόλουθοι από μισό φράγκο. Το ποσό ανήλθε σε σχεδόν εκατό φράγκα και δόθηκε στους γονείς του παιδιού για να χρησιμοποιηθεί για τη μόρφωσή του. .