cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κρίση του Σουέζ
Αμερικανική ειρηνευτική πρωτοβουλία 1956
Ο Χασάν Αφίφ Ελ-Χασάν λέει ότι το 1955-1956 οι Αμερικανοί πρότειναν στον Νάσερ να λύσει την αραβο-ισραηλινή σύγκρουση ειρηνικά με αντάλλαγμα την αμερικανική χρηματοδότηση του Φράγματος στον ποταμό Νείλο, αλλά ο Νάσερ απέρριψε την προσφορά γιατί θα σήμαινε να συμπαραταχθεί με τη Δύση (σε αντίθεση με το να παραμένει ουδέτερος) στον Ψυχρό Πόλεμο. Δεδομένου ότι η εναλλακτική λύση σε μια ειρηνευτική συμφωνία ήταν ένας πόλεμος με απρόβλεπτες συνέπειες, η άρνηση του Νάσερ να αποδεχθεί την πρόταση ήταν παράλογη, σύμφωνα με τον Ελ-Χασάν.
Εθνικοποίηση του Σουέζ
thumb|300px|Ο Νάσερ ανακοινώνει την εθνικοποίηση του καναλιού (30 Ιουλίου 1956). thumb|300px|Το [[Πορτ Σάιντ, στην είσοδο της διώρυγας του Σουέζ από τη Μεσόγειο.]] Η απάντηση του Νάσερ ήταν η εθνικοποίηση της διώρυγας του Σουέζ. Στις 26 Ιουλίου, σε μια ομιλία του στην Αλεξάνδρεια, ο Νάσερ έδωσε μια απάντηση στον Ντάλες. Κατά τη διάρκεια της ομιλίας του πρόφερε εσκεμμένα το όνομα του Φερντινάντ ντε Λεσέπ, του κατασκευαστή του καναλιού, ήταν ένα κωδικό σύνθημα για τις αιγυπτιακές δυνάμεις να πάρουν τον έλεγχο του καναλιού και να το εθνικοποιήσουν. Ανήγγειλε ότι είχε δημοσιευθεί ο Νόμος για την Εθνικοποίηση, ότι όλα τα περιουσιακά στοιχεία της Εταιρείας της Διώρυγας του Σουέζ είχαν παγώσει και ότι οι μέτοχοι θα πληρώνονταν την τιμή των μετοχών τους σύμφωνα με την τιμή κλεισίματος της ημέρας στο Χρηματιστήριο του Παρισιού. Την ίδια μέρα, η Αίγυπτος έκλεισε το κανάλι στην ισραηλινή ναυτιλία. Η Αίγυπτος έκλεισε επίσης τα στενά του Τιράν στην ισραηλινή ναυτιλία και απέκλεισε τον Κόλπο της Άκαμπα, κατά παράβαση της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης του 1888. Πολλοί υποστήριξαν ότι αυτό ήταν επίσης παραβίαση των συμφωνιών εκεχειρίας του 1949.
Σύμφωνα με τον Αιγύπτιο ιστορικό Αμπντ αλ-Αζίμ Ραμάζαν, τα γεγονότα που οδήγησαν στην εθνικοποίηση της Εταιρείας της Διώρυγας του Σουέζ, καθώς και άλλα γεγονότα κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Νάσερ, έδειξαν ότι ο Νάσερ απείχε πολύ από έναν ορθολογικό, υπεύθυνο ηγέτη. Ο Ραμαζάν σημειώνει την απόφαση του Νάσερ να εθνικοποιήσει τη Διώρυγα του Σουέζ χωρίς πολιτική διαβούλευση ως ένα παράδειγμα της προτίμησής του για ατομική λήψη αποφάσεων.
Βρετανική απάντηση
Η εθνικοποίηση εξέπληξε τη Βρετανία και την Κοινοπολιτεία της. Δεν είχε γίνει καμία συζήτηση για το κανάλι στη Διάσκεψη των Πρωθυπουργών της Κοινοπολιτείας στο Λονδίνο στα τέλη Ιουνίου και στις αρχές Ιουλίου. Η δράση της Αιγύπτου, ωστόσο, απείλησε τα βρετανικά οικονομικά και στρατιωτικά συμφέροντα στην περιοχή. Ο Πρωθυπουργός Ήντεν δέχτηκε τεράστια εσωτερική πίεση από συντηρητικούς βουλευτές που έκαναν άμεσες συγκρίσεις μεταξύ των γεγονότων του 1956 και εκείνων της Συμφωνίας του Μονάχου το 1938. Εφόσον η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν υποστήριξε τις βρετανικές διαδηλώσεις, η βρετανική κυβέρνηση αποφάσισε υπέρ της στρατιωτικής επέμβασης κατά της Αιγύπτου για να αποφύγει την πλήρη κατάρρευση του βρετανικού κύρους στην περιοχή.
Ο Ήντεν παρέθετε δείπνο στον βασιλιά Φεϊσάλ Β' του Ιράκ και τον Πρωθυπουργό του, Νούρι εσ-Σαΐντ, όταν έμαθε ότι το κανάλι είχε εθνικοποιηθεί. Και οι δύο συμβούλεψαν κατηγορηματικά τον Ήντεν να "χτυπήσει δυνατά τον Νάσερ, σύντομα και μόνος του" – μια στάση που συμμερίζεται η συντριπτική πλειοψηφία του βρετανικού λαού τις επόμενες εβδομάδες. "Υπάρχει πολύ ταπεινότητα για το Σουέζ", ανέφερε αργότερα ο Γκάι Μίλαρντ, ένας από τους ιδιωτικούς γραμματείς του Ήντεν. "Οι άνθρωποι ξεχνούν ότι η πολιτική εκείνη την εποχή ήταν εξαιρετικά δημοφιλής". Στο δείπνο ήταν και ο αρχηγός της αντιπολίτευσης Χιου Γκάιτσκελ. Αμέσως συμφώνησε ότι η στρατιωτική δράση μπορεί να είναι αναπόφευκτη, αλλά προειδοποίησε ότι ο Ήντεν θα έπρεπε να ενημερώνει στενά τους Αμερικανούς. Μετά από μια σύνοδο της Βουλής των Κοινοτήτων που εξέφρασε την οργή κατά της αιγυπτιακής δράσης στις 27 Ιουλίου, ο Ήντεν πίστευε δικαιολογημένα ότι το Κοινοβούλιο θα τον υποστήριζε. Ο Γκάιτσκελ μίλησε για λογαριασμό του κόμματός του όταν χαρακτήρισε την εθνικοποίηση "υψηλό και εντελώς αδικαιολόγητο βήμα". Όταν ο Ήντεν έκανε μια υπουργική συνεδρίαση για την εθνικοποίηση, οι Εργατικοί αρνήθηκαν το δικαίωμά τους να απαντήσουν.
Ωστόσο, τις ημέρες που ακολούθησαν, η υποστήριξη του Γκάιτσκελ έγινε πιο προσεκτική. Στις 2 Αυγούστου είπε για τη συμπεριφορά του Νάσερ: "Είναι όλα πολύ οικεία. Είναι ακριβώς το ίδιο που συναντήσαμε από τον Μουσολίνι και τον Χίτλερ εκείνα τα χρόνια πριν από τον πόλεμο". Ωστόσο, προειδοποίησε τον Ήντεν ότι "δεν πρέπει, επομένως, να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να βρεθούμε σε μια θέση όπου θα μπορούσαμε να καταγγελθούμε στο Συμβούλιο Ασφαλείας ως επιτιθέμενοι όπου η πλειοψηφία της Συνέλευσης ήταν εναντίον μας". Είχε προειδοποιήσει νωρίτερα τον Ήντεν ότι οι Εργατικοί ενδέχεται να μην υποστηρίξουν τη Βρετανία να ενεργήσει μόνη της εναντίον της Αιγύπτου. Σε δύο επιστολές προς τον Ήντεν που στάλθηκαν στις 3 και 10 Αυγούστου 1956, ο Γκάιτσκελ καταδίκασε τον Νάσερ αλλά και πάλι προειδοποίησε ότι δεν θα υποστήριζε καμία ενέργεια που παραβίαζε τον καταστατικό χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Στην επιστολή του στις 10 Αυγούστου, ο Γκάιτσκελ έγραψε:
Δώδεκα βουλευτές του Εργατικού Κόμματος εξέδωσαν ανακοίνωση στις 8 Αυγούστου δηλώνοντας ότι ο εξαναγκασμός του Νάσερ να αποκρατικοποιήσει το κανάλι ενάντια στις επιθυμίες της Αιγύπτου θα παραβίαζε τον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ. Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των Εργατικών Χέρμπερτ Μόρισον άφησε να εννοηθεί ότι θα υποστήριζε τη μονομερή δράση της κυβέρνησης. Ο Τζο Γκρίμοντ, ο οποίος έγινε ηγέτης του Φιλελεύθερου Κόμματος τον Νοέμβριο, σκέφτηκε ότι αν ο Νάσερ παρέμενε αδιαμφισβήτητος, ολόκληρη η Μέση Ανατολή θα ακολουθούσε τον δρόμο του. Στη Βρετανία, η εθνικοποίηση έγινε αντιληπτή ως άμεση απειλή για τα βρετανικά συμφέροντα. Σε μια επιστολή προς τον Βρετανό Πρέσβη στις 10 Σεπτεμβρίου 1956, ο Σερ Άιβον Κιρκπάτρικ, μόνιμος υφυπουργός στο Υπουργείο Εξωτερικών έγραψε:
Η άμεση στρατιωτική επέμβαση, ωστόσο, διέτρεχε τον κίνδυνο να εξοργίσει την Ουάσιγκτον και να βλάψει τις αγγλοαραβικές σχέσεις. Ως αποτέλεσμα, η βρετανική κυβέρνηση σύναψε ένα μυστικό στρατιωτικό σύμφωνο με τη Γαλλία και το Ισραήλ που είχε ως στόχο να ανακτήσει τον έλεγχο της Διώρυγας του Σουέζ.
Γαλλική απάντηση
Ο Γάλλος πρωθυπουργός Γκυ Μολέ, εξοργισμένος από την κίνηση του Νάσερ, αποφάσισε ότι ο Νάσερ δεν θα τα καταφέρει. Η γαλλική κοινή γνώμη υποστήριξε πολύ τον Μολέ, και εκτός από τους κομμουνιστές, όλη η κριτική της κυβέρνησής του προερχόταν από τη δεξιά, η οποία δημόσια αμφέβαλλε ότι ένας σοσιαλιστής όπως ο Μολέ είχε τα κότσια να πάει σε πόλεμο με τον Νάσερ. Κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης με τον εκδότη Ανρί Λούτσε, ο Μολέ κρατούσε ένα αντίτυπο του βιβλίου του Νάσερ "Η Φιλοσοφία της Επανάστασης" και είπε: "Αυτό είναι το Mein Kampf του Νάσερ. Εάν είμαστε πολύ ανόητοι για να μην το διαβάσουμε, κατανοήστε το και μόλις δείτε τα προφανή συμπεράσματα, τότε τόσο το χειρότερο για εμάς". thumb|upright=1.15|thumbtime=2:32|Ειδήσεις του 1956 σχετικά με τις αντιδράσεις της Δύσης στην εθνικοποίηση. Στη φωτογραφία: Τζον Φόστερ Ντάλες, Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, και ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών Σέλγουιν Λόιντ σε διάσκεψη στο Λονδίνο. Στις 29 Ιουλίου 1956, το γαλλικό υπουργικό συμβούλιο αποφάσισε τη στρατιωτική δράση κατά της Αιγύπτου σε συμμαχία με το Ισραήλ, και ο ναύαρχος Νομί του γαλλικού ναυτικού γενικού επιτελείου στάλθηκε στη Βρετανία για να ενημερώσει την πολιτική ηγεσία για την απόφαση της Γαλλίας και να τους καλέσει να πάρουν μέρος εάν ενδιαφέρονται. Ταυτόχρονα, ο Μολέ αισθάνθηκε πολύ προσβεβλημένος από αυτό που θεωρούσε ότι ήταν η ανυπόφορη στάση της διοίκησης του Αϊζενχάουερ στην εθνικοποίηση της εταιρείας της Διώρυγας του Σουέζ. Αυτό συνέβη ιδιαίτερα επειδή νωρίτερα το 1956 ο σοβιετικός υπουργός Εξωτερικών Βιάτσεσλαβ Μολότοφ είχε προσφέρει στους Γάλλους μια συμφωνία σύμφωνα με την οποία εάν η Μόσχα τερμάτιζε την υποστήριξή της στο FLN στην Αλγερία, το Παρίσι θα αποχωρούσε από το ΝΑΤΟ και θα είχε ουδέτερη στάση στον Ψυχρό Πόλεμο.
Δεδομένου του τρόπου με τον οποίο η Αλγερία (την οποία οι Γάλλοι θεωρούσαν αναπόσπαστο μέρος της Γαλλίας) είχε βυθιστεί σε μια αυξανόμενη άγρια βία στην οποία οι Γάλλοι ηγέτες επιδίωκαν να βάλουν τέλος, η διοίκηση του Μολέτ είχε μπει στον πειρασμό να εξετάσει την προσφορά του Μολότοφ, ωστόσο τελικά, ο Μολέ, είχε επιλέξει να παραμείνει πιστός στο ΝΑΤΟ. Κατά την άποψη του Μολέ, η πίστη του στο ΝΑΤΟ του είχε δώσει το δικαίωμα να περιμένει σταθερή αμερικανική υποστήριξη κατά της Αιγύπτου, και όταν αυτή η υποστήριξη αποδείχθηκε ότι δεν υπήρχε, έγινε ακόμη πιο αποφασισμένος ότι αν οι Αμερικανοί δεν ήταν διατεθειμένοι να κάνουν τίποτα για τον Νάσερ, τότε η Γαλλία θα το έκανε.
Δυτική διπλωματία
Την 1η Αυγούστου 1956, μια τριμερής συνάντηση ξεκίνησε στην Ντάουνινγκ Στριτ 10 μεταξύ του Βρετανού Υπουργού Εξωτερικών Σέλγουιν Λόιντ, του Πρεσβευτή των ΗΠΑ Ρόμπερτ Ντ. Μέρφι και του Γάλλου υπουργού Εξωτερικών Κρίστιαν Πινό. Σύντομα σχηματίστηκε μια συμμαχία μεταξύ του Ήντεν και του Μολέ, με έδρα το Λονδίνο. Ο στρατηγός Χιου Στόκγουελ και ο ναύαρχος Μπαρζό διορίστηκαν ως Αρχηγοί του Επιτελείου. Η Βρετανία επιδίωξε τη συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες καθ' όλη τη διάρκεια του 1956 για να αντιμετωπίσει αυτό που υποστήριξε ότι ήταν μια απειλή ισραηλινής επίθεσης κατά της Αιγύπτου, αλλά χωρίς κάποιο αποτέλεσμα.
Μεταξύ Ιουλίου και Οκτωβρίου 1956, υπήρξαν ανεπιτυχείς πρωτοβουλίες που ενθαρρύνθηκαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να μειωθεί η ένταση που θα οδηγούσε τελικά σε πόλεμο. Διοργανώθηκαν διεθνείς διασκέψεις για να εξασφαλίσουν συμφωνία για τις λειτουργίες της Διώρυγας του Σουέζ, αλλά τελικά όλες απέβησαν άκαρπες.
thumb|300px|left|Ο Αυστραλός πρωθυπουργός Ρόμπερτ Μένζις ηγήθηκε μιας διεθνούς επιτροπής σε διαπραγματεύσεις με τον Νάσερ τον Σεπτέμβριο του 1956. Σχεδόν αμέσως μετά την εθνικοποίηση, ο Αϊζενχάουερ πρότεινε στον Ήντεν μια διάσκεψη των ναυτικών εθνών που χρησιμοποιούσαν τη διώρυγα. Οι Βρετανοί προτίμησαν να καλέσουν τις πιο σημαντικές χώρες, αλλά οι Αμερικανοί πίστευαν ότι η πρόσκληση όσο το δυνατόν περισσότερων εν μέσω της μέγιστης δημοσιότητας θα επηρέαζε την παγκόσμια γνώμη. Οι προσκλήσεις απευθύνθηκαν στους οκτώ επιζώντες υπογράφοντες της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης και στους άλλους 16 μεγαλύτερους χρήστες του καναλιού: Αυστραλία, Κεϋλάνη, Δανία, Αίγυπτος, Αιθιοπία, Γαλλία, Δυτική Γερμανία, Ελλάδα, Ινδία, Ινδονησία, Ιράν, Ιταλία, Ιαπωνία, Ολλανδία, Νέα Ζηλανδία, Νορβηγία, Πακιστάν, Πορτογαλία, Σοβιετική Ένωση, Ισπανία, Σουηδία, Τουρκία, Ηνωμένο Βασίλειο και Ηνωμένες Πολιτείες. Όλοι εκτός από την Αίγυπτο—η οποία έστειλε έναν παρατηρητή και χρησιμοποίησε την Ινδία και τη Σοβιετική Ένωση για να εκπροσωπήσει τα συμφέροντά της—και η Ελλάδα αποδέχτηκε την πρόσκληση με τα 22 έθνη.
15 από τα έθνη υποστήριξαν την αμερικανο-βρετανο-γαλλική θέση της διεθνούς λειτουργίας του καναλιού. Το Πακιστάν επέλεξε τους δυτικούς του συμμάχους παρά τη συμπάθειά του για την αντιδυτική θέση της Αιγύπτου, και παρά τις μεγάλες εγχώριες διαμάχες. Η Κεϋλάνη, η Ινδονησία και η Σοβιετική Ένωση υποστήριξαν την ανταγωνιστική πρόταση της Ινδίας - την οποία ο Νάσερ είχε προεγκρίνει - μόνο για διεθνή εποπτεία. Η Ινδία επέκρινε την κατάληψη του καναλιού από την Αίγυπτο, αλλά επέμεινε ότι η ιδιοκτησία και η λειτουργία του δεν αλλάζαν τώρα. Η πλειονότητα των 18 χωρών επέλεξε πέντε χώρες για να διαπραγματευτούν με τον Νάσερ στο Κάιρο με επικεφαλής τον Μένζις, ενώ η πρότασή τους για διεθνή λειτουργία της διώρυγας θα πήγαινε στο Συμβούλιο Ασφαλείας.
Το επίσημο ανακοινωθέν του Μένζις στις 7 Σεπτεμβρίου προς τον Νάσερ παρουσίασε μια υπόθεση για αποζημίωση για την Εταιρεία της Διώρυγας του Σουέζ και τη θέσπιση αρχών για τη μελλοντική χρήση του καναλιού που θα διασφάλιζαν ότι θα "συνέχιζε να είναι μια διεθνής πλωτή οδός χωρίς πολιτική ή εθνική διάκριση, και με τόσο ασφαλή οικονομική δομή και μια διεθνή εμπιστοσύνη τόσο υψηλή που θα μπορούσε να εγγυηθεί ένα επεκτεινόμενο και βελτιωμένο μέλλον για τη Διώρυγα" και ζήτησε μια σύμβαση για την αναγνώριση της αιγυπτιακής κυριαρχίας της διώρυγας, αλλά και τη σύσταση ενός διεθνούς οργανισμού που θα διαχειριζόταν το κανάλι. Ο Νάσερ θεώρησε τέτοια μέτρα ως παρέκκλιση από την αιγυπτιακή κυριαρχία και απέρριψε τις προτάσεις του Μενζίς, ο οποίος άφησε να εννοηθεί στον Νάσερ ότι η Βρετανία και η Γαλλία μπορεί να χρησιμοποιήσουν βία για να επιλύσουν την κρίση, αλλά ο Αϊζενχάουερ αντιτάχθηκε ανοιχτά στη χρήση βίας.
Αντί της πρότασης των 18 εθνών, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρότειναν μια ένωση χρηστών του καναλιού που θα έθεταν κανόνες για τη λειτουργία του. 14 από τα άλλα έθνη, μη συμπεριλαμβανομένου του Πακιστάν, συμφώνησαν. Η Βρετανία, ειδικότερα, πίστευε ότι η παραβίαση των κανόνων σύνδεσης θα οδηγούσε σε στρατιωτική ισχύ, αλλά αφού ο Ήντεν έκανε μια ομιλία σχετικά με αυτό το θέμα στο κοινοβούλιο στις 12 Σεπτεμβρίου, ο πρεσβευτής των ΗΠΑ Ντάλες επέμεινε ότι "δεν σκοπεύουμε να πυροβολήσουμε τον δρόμο μας στο κανάλι". Οι Ηνωμένες Πολιτείες εργάστηκαν σκληρά μέσω της διπλωματικής οδού για να επιλύσουν την κρίση χωρίς να καταφύγουν σε σύγκρουση. Οι Βρετανοί και οι Γάλλοι συμφώνησαν διστακτικά να επιδιώξουν τη διπλωματική οδό, αλλά το θεώρησαν απλώς μια προσπάθεια εξαγοράς χρόνου, κατά την οποία συνέχισαν τις στρατιωτικές τους προετοιμασίες. Ο στενότερος σύμμαχος της Ουάσινγκτον, αγνόησε την αιχμηρή προειδοποίηση του Αϊζενχάουερ ότι ο αμερικανικός λαός δεν θα δεχόταν μια στρατιωτική λύση.
Στις 25 Σεπτεμβρίου 1956 ο υπουργός Οικονομικών Χάρολντ Μακμίλαν συναντήθηκε ανεπίσημα με τον Αϊζενχάουερ στον Λευκό Οίκο. Ο Μακμίλαν παρανόησε την αποφασιστικότητα του Αϊζενχάουερ να αποφύγει τον πόλεμο και είπε στον Ήντεν ότι οι Αμερικανοί δεν θα αντιταχθούν με κανέναν τρόπο στην προσπάθεια ανατροπής του Νάσερ. Αν και ο Ήντεν γνώριζε τον Αϊζενχάουερ για χρόνια και είχε πολλές άμεσες επαφές μαζί του κατά τη διάρκεια της κρίσης, παρανόησε επίσης την κατάσταση. Οι Αμερικανοί αρνήθηκαν να υποστηρίξουν οποιαδήποτε κίνηση που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ιμπεριαλιστική ή αποικιοκρατική, βλέποντας τις ΗΠΑ ως πρωταθλητές της αποαποικιοποίησης. Ο Αϊζενχάουερ θεώρησε ότι η κρίση έπρεπε να αντιμετωπιστεί ειρηνικά και είπε στον Ήντεν ότι η αμερικανική κοινή γνώμη δεν θα υποστήριζε μια στρατιωτική λύση. Ο Ήντεν και άλλοι κορυφαίοι Βρετανοί αξιωματούχοι πίστεψαν εσφαλμένα την υποστήριξη του Νάσερ στους Παλαιστίνιους φενταγίν εναντίον του Ισραήλ, καθώς και τις προσπάθειές του να αποσταθεροποιήσει τα φιλοδυτικά καθεστώτα στο Ιράκ και σε άλλα αραβικά κράτη, που θα απότρεπαν τις ΗΠΑ από την παρέμβαση στην επιχείρηση. Ο Αϊζενχάουερ προειδοποίησε συγκεκριμένα ότι οι Αμερικανοί και ο κόσμος θα ήταν εξοργισμένοι εάν δεν είχαν εξαντληθεί όλες οι ειρηνικές διαδρομές και ακόμη και τότε το ενδεχόμενο τίμημα μπορεί να γίνει πολύ βαρύ. Το Λονδίνο ήλπιζε ότι η εμπλοκή του Νάσερ με τα κομμουνιστικά κράτη θα έπειθε τους Αμερικάνους να αποδεχτούν τις βρετανικές και γαλλικές ενέργειες εάν παρουσιαζόντουσαν ως τετελεσμένο γεγονός. Αυτό αποδείχθηκε ότι ήταν ένας κρίσιμος λάθος υπολογισμός.
Στόχοι
Η Βρετανία ανησυχούσε μήπως χάσει την αποτελεσματική πρόσβαση στα ερείπια της αυτοκρατορίας της. Τόσο η Βρετανία όσο και η Γαλλία επιθυμούσαν να παραμείνει ανοιχτό το κανάλι ως σημαντικός αγωγός πετρελαίου. Τόσο οι Γάλλοι όσο και οι Βρετανοί θεώρησαν ότι ο Νάσερ έπρεπε να απομακρυνθεί από την εξουσία. Οι Γάλλοι θεώρησαν τον Αιγύπτιο πρόεδρο υπεύθυνο για τη βοήθεια της αντιαποικιακής εξέγερσης στην Αλγερία. Η Γαλλία ήταν νευρική για την αυξανόμενη επιρροή που άσκησε ο Νάσερ στις βορειοαφρικανικές αποικίες και προτεκτοράτα της. Το Ισραήλ ήθελε να ανοίξει ξανά τα στενά του Τιράν που οδηγούσαν στον Κόλπο της Άκαμπα για την ισραηλινή ναυτιλία και είδε την ευκαιρία να ενισχύσει τα νότια σύνορά του και να αποδυναμώσει αυτό που έβλεπε ως επικίνδυνο και εχθρικό κράτος. Αυτό έγινε ιδιαίτερα αισθητό με τη μορφή επιθέσεων που τραυμάτισαν περίπου 1.300 αμάχους που προέρχονταν από τη Λωρίδα της Γάζας που ελέγχοταν από την Αίγυπτο.
Οι Ισραηλινοί ήταν επίσης βαθιά προβληματισμένοι από την προμήθεια από την Αίγυπτο μεγάλων ποσοτήτων σοβιετικού όπλων που περιελάμβανε 530 τεθωρακισμένα οχήματα, εκ των οποίων τα 230 ήταν τανκς. 500 διάφορα όπλα, 150 μαχητικά αεροσκάφη MiG-15, 50 βομβαρδιστικά Ilyushin Il-28, υποβρύχια και άλλα ναυτικά σκάφη. Η εισροή αυτών των προηγμένων όπλων άλλαξε μια ήδη κλονισμένη ισορροπία δυνάμεων. Το Ισραήλ ανησυχούσε από τη συμφωνία όπλων με την Τσεχία και πίστευε ότι είχε μόνο ένα στενό παράθυρο ευκαιρίας να χτυπήσει τον στρατό της Αιγύπτου. Επιπλέον, το Ισραήλ πίστευε ότι η Αίγυπτος είχε σχηματίσει μυστική συμμαχία με την Ιορδανία και τη Συρία.
Βρετανικός σχεδιασμός
Τον Ιούλιο του 1956, ο Ήντεν διέταξε τον Στρατάρχη Τζέραλντ Τέμπλερ, να αρχίσει να σχεδιάζει μια εισβολή στην Αίγυπτο. Το σχέδιο του Ήντεν απαιτούσε από την ομάδα 16ης Ανεξάρτητης Ταξιαρχίας Αλεξιπτωτιστών με έδρα την Κύπρο να καταλάβει τη ζώνη του καναλιού. Το σχέδιο του Πρωθυπουργού απορρίφθηκε από τον Τέμπλερ και τους άλλους αρχηγούς υπηρεσίων, οι οποίοι υποστήριξαν ότι η παραμέληση της εκπαίδευσης στην 16η Ανεξάρτητη Ταξιαρχία Αλεξιπτωτιστών κατέστησε το σχέδιό του για μια αεροπορική επίθεση ακατάλληλο. Αντίθετα, πρότειναν το Σχέδιο Έκτακτης Ανάγκης που βασίζεται στη θαλάσσια ενέργεια, το οποίο ζητούσε από τους Πεζοναύτες να καταλάβουν το Πορτ Σάιντ, το οποίο στη συνέχεια θα χρησιμοποιούταν ως βάση για τρεις βρετανικές μεραρχίες για την υπέρβαση της ζώνης του καναλιού.
Γαλλο-ισραηλινός σχεδιασμός
Τον Ιούλιο του 1956, ο αρχηγός του επιτελείου του Ισραηλινού Στρατού Μοσέ Νταγιάν συμβούλεψε τον Πρωθυπουργό Νταβίντ Μπεν Γκουριόν ότι το Ισραήλ έπρεπε να επιτεθεί στην Αίγυπτο με την πρώτη ευκαιρία, αλλά ο Μπεν Γκουριόν δήλωσε ότι προτιμούσε να επιτεθεί στην Αίγυπτο με τη βοήθεια της Γαλλίας. Στις 7 Αυγούστου 1956 ο Γάλλος υπουργός Άμυνας Μορίς Μπουρτζέ-Μανουρί ρώτησε τον Μπεν-Γκουριόν εάν το Ισραήλ θα επιτεθεί στην Αίγυπτο μαζί με τη Γαλλία, στην οποία έλαβε θετική απάντηση. Την 1η Σεπτεμβρίου 1956 η γαλλική κυβέρνηση ζήτησε επίσημα από το Ισραήλ να ξεκινήσουν από κοινού σχεδιασμό για έναν πόλεμο κατά της Αιγύπτου. Στις 6 Σεπτεμβρίου 1956, ο αρχηγός επιχειρήσεων του Νταγιάν, Στρατηγός Μέιρ Αμίτ, συναντιόταν με τον ναύαρχο Πιέρ Μπαρτζό για να συζητήσουν τις κοινές γαλλο-ισραηλινές επιχειρήσεις. Στις 25 Σεπτεμβρίου 1956 ο Πέρες ανέφερε στον Μπεν Γκουριόν ότι η Γαλλία ήθελε το Ισραήλ ως σύμμαχο εναντίον της Αιγύπτου και ότι το μόνο πρόβλημα ήταν η Βρετανία, η οποία ήταν αντίθετη στο να αναλάβει δράση το Ισραήλ κατά του Νάσερ. Στα τέλη Σεπτεμβρίου 1956, ο Γάλλος πρωθυπουργός Γκυ Μολέ είχε ξεκινήσει μια διττή πολιτική επίθεσης στην Αίγυπτο με τη Βρετανία και αν οι Βρετανοί υποχωρούσαν (όπως πίστευε ο Μολέ ότι θα μπορούσαν), με το Ισραήλ. Στις 30 Σεπτεμβρίου 1956 ξεκίνησαν στο Παρίσι μυστικές γαλλοϊσραηλινές συνομιλίες για τον σχεδιασμό ενός πολέμου, οι οποίες βασίστηκαν στην υπόθεση ότι η Βρετανία δεν θα εμπλακεί. Οι Γάλλοι ήθελαν πολύ να χρησιμοποιήσουν αεροδρόμια στην Κύπρο για να βομβαρδίσουν την Αίγυπτο, αλλά επειδή δεν ήταν βέβαιοι για τη στάση της Βρετανίας, ήθελαν να χρησιμοποιήσουν τα ισραηλινά αεροδρόμια εάν αυτά στην Κύπρο δεν ήταν ελεύθερα. Μόλις στις 5 Οκτωβρίου 1956 κατά τη διάρκεια επίσκεψης του στρατηγού Μορίς Σαλέ στη Βρετανία όπου συναντήθηκε με τον Ήντεν, οι Βρετανοί ενημερώθηκαν για τη μυστική γαλλο-ισραηλινή συμμαχία.
Στις 22 Οκτωβρίου 1956, κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων που οδήγησαν στο Πρωτόκολλο των Σεβρών, ο Ντέιβιντ Μπεν-Γκουριόν, έδωσε την πιο λεπτομερή εξήγηση που έγινε ποτέ σε ξένους αξιωματούχους, για τη συνολική στρατηγική του Ισραήλ για τη Μέση Ανατολή. Ο Σλάιμ ονόμασε αυτό το "μεγάλο σχέδιο" του Μπεν-Γκουριόν. Η κύρια ένστασή του για το αγγλικό σχέδιο ήταν ότι το Ισραήλ θα χαρακτηριζόταν ως ο επιτιθέμενος ενώ η Βρετανία και η Γαλλία θα παρουσιάζονταν ως ειρηνοποιοί.
Πρωτόκολλο των Σεβρών
thumb|thumbtime=6:05|Ειδήσεις για αναταραχές στη Βόρεια Αφρική και την Αίγυπτο που οδήγησαν στην κρίση του Σουέζ Τον Οκτώβριο του 1956, ο Ήντεν, μετά από δύο μήνες πίεσης, τελικά συμφώνησε απρόθυμα με τα γαλλικά αιτήματα να συμπεριλάβει το Ισραήλ στην "Επιχείρηση Αναθεώρηση". Οι βρετανικές συμμαχίες με τα Χασεμιτικά βασίλεια της Ιορδανίας και του Ιράκ είχαν κάνει τους Βρετανούς πολύ απρόθυμους να πολεμήσουν στο πλευρό του Ισραήλ, μήπως η επακόλουθη αντίδραση στον αραβικό κόσμο απειλήσει τους φίλους του Λονδίνου στη Βαγδάτη και το Αμμάν. Ο ερχομός του χειμώνα τον Νοέμβριο σήμαινε ότι ο Ήντεν χρειαζόταν ένα πρόσχημα για να ξεκινήσει την Επιχείρηση Αναθεώρηση το συντομότερο δυνατό, πράγμα που σήμαινε ότι έπρεπε να συμπεριληφθεί το Ισραήλ. Αυτό ίσχυε ιδιαίτερα καθώς πολλοί συντηρητικοί υποστηρικτές περίμεναν ότι ο Ήντεν θα ξεκινούσε επιχειρήσεις κατά της Αιγύπτου το καλοκαίρι και απογοητεύτηκαν όταν ο Ήντεν επέλεξε αντί αυτού συνομιλίες. Μέχρι το φθινόπωρο του 1956, πολλοί οπαδοί των συντηρητικών άρχισαν να ανησυχούν για τη φαινομενική αδυναμία της κυβέρνησης να ξεκινήσει στρατιωτική δράση, και αν ο Ήντεν συνέχιζε να αναβάλλει τη στρατιωτική δράση για τον χειμώνα του 1956–57, καθώς ήταν πιθανό η κυβέρνησή του να μην είχε επιβιώσει. Τρεις μήνες μετά την εθνικοποίηση της εταιρείας της Διώρυγας του Σουέζ από την Αίγυπτο, έλαβε χώρα μια μυστική συνάντηση στις Σεβρές, έξω από το Παρίσι. Η Βρετανία και η Γαλλία ζήτησαν την υποστήριξη του Ισραήλ για μια συμμαχία κατά της Αιγύπτου. Τα μέρη συμφώνησαν ότι το Ισραήλ θα εισέβαλε στο Σινά. Η Βρετανία και η Γαλλία θα επέμβαιναν στη συνέχεια, υποτίθεται για να χωρίσουν τις αντιμαχόμενες ισραηλινές και αιγυπτιακές δυνάμεις, δίνοντας εντολή και στις δύο να αποσυρθούν σε απόσταση 16 χιλιομέτρων από κάθε πλευρά του καναλιού.
Οι Βρετανοί και οι Γάλλοι θα υποστήριζαν τότε ότι ο έλεγχος της Αιγύπτου σε μια τόσο σημαντική διαδρομή ήταν πολύ αδύναμος και ότι έπρεπε να τεθεί υπό αγγλογαλλική διαχείριση. Ο Ντέιβιντ Μπεν-Γκουριόν δεν εμπιστευόταν τους Βρετανούς ενόψει της συνθήκης τους με την Ιορδανία και δεν ήταν αρχικά υπέρ του σχεδίου, καθώς θα έκανε το Ισραήλ μόνο του να μοιάζει με τον επιτιθέμενο. Ωστόσο, σύντομα συμφώνησε σε αυτό, καθώς μια τόσο καλή ευκαιρία να αντεπιτεθεί στην Αίγυπτο δεν θα παρουσιαζόταν ποτέ ξανά.
Σύμφωνα με το Πρωτόκολλο των Σεβρών, συμφωνήθηκαν τα ακόλουθα:
Αγγλογαλλική Επιχείρηση Σωματοφύλακας
Ο Στόκγουελ πρότεινε από την πλευρά του, την Επιχείρηση Σωματοφύλακας, η οποία επρόκειτο να ξεκινήσει με μια διήμερη αεροπορική εκστρατεία που θα επέτρεπε τους Βρετανούς να αποκτήσουν αεροπορική υπεροχή. Στη θέση του Πορτ Σάιντ, η Επιχείρηση Σωματοφύλακας ζήτησε την κατάληψη της Αλεξάνδρειας. Μόλις η πόλη είχε καταληφθεί σε επίθεση από τη θάλασσα, τα βρετανικά τεθωρακισμένα τμήματα θα συμμετείχαν σε μια αποφασιστική μάχη εξόντωσης κάπου νότια της Αλεξάνδρειας και βόρεια του Καΐρου.
Αντίθετα, η πλειονότητα των αξιωματικών της Ομάδας Εργασίας, τόσο Γάλλοι όσο και Βρετανοί, θαύμαζαν τον Μποφρέ ως έναν κομψό αλλά σκληρό στρατηγό με οξύ αναλυτικό μυαλό που διατηρούσε πάντα την ψυχραιμία του. Οι περισσότεροι από τους αξιωματικούς της Αγγλογαλλικής Ομάδας Εργασίας εξέφρασαν τη λύπη τους που ο Μποφρέ ήταν ο αναπληρωτής του Στόκγουελ μάλλον το αντίστροφο. Ένα σημαντικό πρόβλημα τόσο πολιτικά όσο και στρατιωτικά με τον σχεδιασμό του Σωματοφύλακα ήταν το διάστημα μιας εβδομάδας μεταξύ της αποστολής στρατευμάτων στην ανατολική Μεσόγειο και της έναρξης της εισβολής. Επιπλέον, ο ερχομός του χειμερινού καιρού στη Μεσόγειο στα τέλη Νοεμβρίου θα καθιστούσε την εισβολή αδύνατη, πράγμα που σήμαινε ότι η εισβολή έπρεπε να ξεκινήσει πριν από τότε. Ένα πρόσθετο πρόβλημα ήταν ο Ήντεν, ο οποίος ανακατευόταν συνεχώς στον σχεδιασμό και είχε τόσο εμμονή με τη μυστικότητα που αρνήθηκε να πει στον Κέιτλι ποιοι ήταν οι πολιτικοί του στόχοι όταν επιτέθηκε στην Αίγυπτο: δηλαδή, εάν ήθελε να ανακαταλάβει τη Διώρυγα του Σουέζ ή να ανατρέψει τον Νάσερ ή και τα δύο. Η άρνηση του Ήντεν να εξηγήσει στον Κέιτλι τι ακριβώς ήλπιζε να επιτύχει επιτιθέμενος στην Αίγυπτο εξόργισε τον Κέιτλι και περιέπλεξε πολύ τη διαδικασία σχεδιασμού.
Στα τέλη Αυγούστου 1956, ο Γάλλος ναύαρχος Μπαρζό πρότεινε να γίνει ξανά ο κύριος στόχος το Πορτ Σάιντ, γεγονός που μείωσε τον αριθμό των στρατευμάτων που χρειάζονταν και έτσι μείωσε το διάστημα μεταξύ της αποστολής δυνάμεων στην ανατολική Μεσόγειο και της εισβολής. Ο Μποφρέ ήταν σθεναρά αντίθετος στην αλλαγή, προειδοποιώντας ότι η τροποποίηση του Μπαρτζό για την απλή κατάληψη της ζώνης του καναλιού οδήγησε σε έναν διφορούμενο στόχο και ότι η έλλειψη ξεκάθαρου στόχου ήταν επικίνδυνη. Στις αρχές Σεπτεμβρίου, ο Κέιτλι αγκάλιασε την ιδέα του Μπαρζό να καταλάβει το Πορτ Σάιντ και παρουσίασε την Επιχείρηση Αναθεώρηση.
Ο ναύαρχος Λούις Μαουντμπάττεν συμβούλεψε έντονα τον παλιό του φίλο πρωθυπουργό Ήντεν ενάντια στα σχέδια των Συντηρητικών να καταλάβουν τη διώρυγα του Σουέζ. Υποστήριξε ότι μια τέτοια κίνηση θα αποσταθεροποιήσει τη Μέση Ανατολή, θα υπονόμευε την εξουσία των Ηνωμένων Εθνών, θα διχάσει την Κοινοπολιτεία και θα μείωνε την παγκόσμια θέση της Βρετανίας. Η συμβουλή του δεν ελήφθη υπόψιν. Ο ίδιος προσπάθησε να παραιτηθεί αλλά η πολιτική ηγεσία του Βασιλικού Ναυτικού δεν τον άφησε. Αντίθετα, εργάστηκε σκληρά για να προετοιμάσει το Βασιλικό Ναυτικό για πόλεμο με χαρακτηριστικό επαγγελματισμό και σχολαστικότητα.
Αγγλογαλλική Επιχείρηση Αναθεώρηση
Η Επιχείρηση Αναθεώρηση απαιτούσε τα ακόλουθα:
Στις 8 Σεπτεμβρίου 1956, η Επιχείρηση Αναθεώρηση εγκρίθηκε από το βρετανικό και το γαλλικό υπουργικό συμβούλιο. Τόσο ο Στόκγουελ όσο και ο Μποφρέ ήταν αντίθετοι στην Επιχείρηση Αναθεώρηση ως ένα ανοιχτό σχέδιο χωρίς ξεκάθαρο στόχο πέρα ​​από την κατάληψη της ζώνης του καναλιού, αλλά αγκαλιάστηκε από τον Ήντεν και τον Μολέ καθώς πρόσφερε μεγαλύτερη πολιτική ευελιξία και την προοπτική λιγότερων απωλειών αμάχων στην Αίγυπτο.
Ισραηλινή επιχείρηση Καντές
Την ίδια περίοδο, το Ισραήλ εργαζόταν στην Επιχείρηση Καντές για την εισβολή στο Σινά. Το σχέδιο του Νταγιάν έδωσε έμφαση στην αεροπορική δύναμη σε συνδυασμό με επίγειες μονάδες. Η Καντές ζήτησε από την ισραηλινή αεροπορία να κερδίσει την αεροπορική υπεροχή, η οποία επρόκειτο να ακολουθηθεί με «μία συνεχή μάχη» στο Σινά. Οι ισραηλινές δυνάμεις σε μια σειρά από γρήγορες επιχειρήσεις θα περικύκλωναν και στη συνέχεια θα καταλάμβαναν τα κύρια αιγυπτιακά ισχυρά σημεία στο Σινά.
Αντικατοπτρίζοντας αυτή την έμφαση στην περικύκλωση ήταν η προσέγγιση "έξω-μέσα" της Καντές, η οποία καλούσε τους Ισραηλινούς αλεξιπτωτιστές να καταλάβουν πρώτα μακρινά σημεία, με εκείνα που είναι πιο κοντά στο Ισραήλ να καταληφθούν αργότερα. Έτσι, η 202η Ταξιαρχία Αλεξιπτωτιστών με διοικητή τον συνταγματάρχη Αριέλ Σαρόν επρόκειτο να προσγειωθεί στο δυτικό τμήμα του Σινά για να καταλάβει το πέρασμα Μίτλα και έτσι να αποκόψει τις αιγυπτιακές δυνάμεις στο ανατολικό Σινά από τις γραμμές ανεφοδιασμού τους.
Αμερικανική Υπηρεσία Πληροφοριών
Η Αμερικανική Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών (CIA) έβγαζε φωτογραφίες από τις συμμαχικές δραστηριότητες σε μεγάλο υψόμετρο και περισσότερες λεπτομέρειες προέρχονταν από ανθρώπινες πηγές στο Λονδίνο, το Παρίσι και το Τελ Αβίβ. Ο επικεφαλής της CIA, Άλεν Ντάλες, είπε ότι "οι υπηρεσίες πληροφοριών ήταν καλά ενημερωμένες για το τι ήταν πιθανό να κάνουν το Ισραήλ και στη συνέχεια η Βρετανία και η Γαλλία... Στην πραγματικότητα, οι υπηρεσίες πληροφοριών των Ηνωμένων Πολιτειών είχαν κρατήσει ενήμερη την κυβέρνηση".
Βρετανία
thumb|300px|thumbtime=0:34|Ειδήσεις από τις 6 Αυγούστου σχετικά με την αναχώρηση βρετανικών και γαλλικών πλοίων για την Αίγυπτο Τα βρετανικά στρατεύματα ήταν καλά εκπαιδευμένα, έμπειρα και είχαν καλό ηθικό, αλλά υπέφεραν από τους οικονομικούς και τεχνολογικούς περιορισμούς που επέβαλε η μεταπολεμική λιτότητα. Η 16η Ανεξάρτητη Ομάδα Ταξιαρχίας Αλεξιπτωτιστών, η οποία προοριζόταν να είναι η κύρια βρετανική δύναμη κρούσης κατά της Αιγύπτου, ενεπλάκη σε μεγάλο βαθμό στην Έκτακτη Ανάγκη της Κύπρου, η οποία οδήγησε σε παραμέληση της εκπαίδευσης αλεξιπτωτιστών υπέρ των επιχειρήσεων κατά της εξέγερσης. Το Βασιλικό Ναυτικό μπορούσε να προβάλει τρομερή ισχύ μέσω των πυροβόλων των πολεμικών πλοίων και των αεροσκαφών που διέθετε, αλλά η έλλειψη αποβατικών σκαφών αποδείχτηκε σοβαρή αδυναμία.
Το Βασιλικό Ναυτικό είχε μόλις υποβληθεί σε ένα σημαντικό και καινοτόμο πρόγραμμα εκσυγχρονισμού αερομεταφορέων. Η Βασιλική Πολεμική Αεροπορία (RAF) είχε μόλις εισαγάγει δύο βομβαρδιστικά μεγάλης εμβέλειας, τα Vickers Valiant και τα English Electric Canberra, αλλά λόγω της πρόσφατης έναρξης λειτουργίας τους, η RAF δεν είχε ακόμη καθιερώσει κατάλληλες τεχνικές για αυτά τα αεροσκάφη. Παρόλα αυτά, ο στρατηγός Κέιτλι, ο διοικητής της δύναμης εισβολής, πίστευε ότι η αεροπορική δύναμη από μόνη της ήταν αρκετή για να νικήσει την Αίγυπτο. Αντίθετα, ο στρατηγός Στόκγουελ, ο διοικητής εδάφους της Ομάδας Κρούσης, πίστευε ότι οι μεθοδικές και συστηματικές τεθωρακισμένες επιχειρήσεις επικεντρωμένες στο άρμα μάχης Centurion, θα ήταν το κλειδί της νίκης.
Γαλλία
Τα γαλλικά στρατεύματα ήταν έμπειρα και καλά εκπαιδευμένα, αλλά υπέφεραν από περικοπές που επέβαλε η μεταπολεμική πολιτική οικονομικής λιτότητας. Το 1956, ο γαλλικός στρατός συμμετείχε σε μεγάλο βαθμό στον πόλεμο της Αλγερίας. Οι Γάλλοι αλεξιπτωτιστές του επίλεκτου Συντάγματος Αλεξιπτωτιστών ήταν εξαιρετικά έμπειροι, σκληραγωγημένοι στη μάχη και πολύ σκληροί στρατιώτες, οι οποίοι είχαν διακριθεί αρκετά στις μάχες στην Ινδοκίνα και στην Αλγερία. Οι άνδρες του Συντάγματος Αλεξιπτωτιστών ακολούθησαν μια πολιτική "πυροβολήστε πρώτα, κάντε ερωτήσεις αργότερα" έναντι των αμάχων, που υιοθετήθηκε για πρώτη φορά στο Βιετνάμ, η οποία επρόκειτο να οδηγήσει στη δολοφονία αρκετών Αιγυπτίων αμάχων. Τα υπόλοιπα γαλλικά στρατεύματα χαρακτηρίστηκαν από τον Αμερικανό στρατιωτικό ιστορικό Ντέρεκ Βαρμπλ ως «ικανοί, αλλά όχι εξέχοντες».
Το κύριο γαλλικό (και ισραηλινό) άρμα μάχης, το AMX-13, σχεδιάστηκε για κινούμενες, υπερπλευρικές επιχειρήσεις, οι οποίες οδήγησαν σε ένα άρμα που ήταν ελαφρά θωρακισμένο αλλά πολύ γρήγορο. Ο στρατηγός Μποφρέ, ο οποίος υπηρετούσε ως υφιστάμενος του Στόκγουελ, ευνόησε μια ταχεία εκστρατεία κινήματος στην οποία ο κύριος στόχος ήταν να περικυκλώσει τον εχθρό. Καθ' όλη τη διάρκεια της επιχείρησης, ο Μποφρέ, αποδείχθηκε πιο επιθετικός από τους Βρετανούς ομολόγους του, προτρέποντας πάντα να γίνει κάποιο τολμηρό βήμα αμέσως.Το γαλλικό ναυτικό είχε μια ισχυρή μεταφορική δύναμη που ήταν εξαιρετική για την προβολή ισχύος στην ενδοχώρα, αλλά, όπως και το βρετανικό ομόλογό του, υπέφερε από έλλειψη αποβατικών σκαφών.
Ισραήλ
300px|thumb|Το Ισραηλινό άρμα μάχης AMX-13, που φαίνεται εδώ από το πίσω μέρος και το πλάι. Ο Αμερικανός στρατιωτικός ιστορικός Ντέρεκ Βαρμπλ χαρακτήρισε τις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις την καλύτερη στρατιωτική δύναμη στη Μέση Ανατολή, ενώ την ίδια στιγμή έπασχε από ανεπάρκειες όπως ανώριμο δόγμα, ελαττωματική επιμελητεία και τεχνικές παθογένειες. Ο Αρχηγός του Επιτελείου του Ισραηλινού Στρατού, Μοσέ Νταγιάν, ενθάρρυνε την επιθετικότητα, την πρωτοβουλία και την εφευρετικότητα μεταξύ του ισραηλινού σώματος αξιωματικών, ενώ αγνοούσε την επιμελητεία και τις τεθωρακισμένες επιχειρήσεις. Ο Νταγιάν, προτίμησε αυτόν τον βραχίονα της υπηρεσίας σε βάρος των τεθωρακισμένων, τα οποία ο Νταγιάν θεωρούσε αδέξια, ακριβά και υπέφεραν από συχνές βλάβες.
Ταυτόχρονα, οι ΙΑΔ είχε ένα μάλλον αποδιοργανωμένο σκέλος υλικοτεχνικής υποστήριξης, το οποίο δέχτηκε σοβαρή πίεση όταν οι Ισραηλινοί εισέβαλαν στο Σινά. Τα περισσότερα από τα όπλα των Ισραηλινών Δυνάμεων το 1956 προέρχονταν από τη Γαλλία. Το κύριο άρμα μάχης τους ήταν το AMX-13 και το κύριο αεροσκάφος ήταν το Dassault Mystère IVA και το Ouragan. Ωστόσο η ανώτερη εκπαίδευση πιλότων έδωσε στην ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία ένα αήττητο πλεονέκτημα έναντι των Αιγυπτίων αντιπάλων τους. Το Ισραηλινό Ναυτικό αποτελούνταν από δύο αντιτορπιλικά, επτά φρεγάτες, οκτώ ναρκαλιευτικά, πολλά αποβατικά σκάφη και δεκατέσσερις τορπιλάκατοι.
Αίγυπτος
Στις Αιγυπτιακές Ένοπλες Δυνάμεις, η πολιτική και όχι η στρατιωτική ικανότητα ήταν το κύριο κριτήριο για την προαγωγή. Ο Αιγύπτιος διοικητής, Στρατάρχης Αμπντέλ Χακίμ Αμέρ, ήταν ένας καθαρά πολιτικός που είχε διοριστεί και όφειλε τη θέση του στη στενή φιλία του με τον Νάσερ. Θα αποδεικνυόταν κατάφωρα ανίκανος ως στρατηγός κατά τη διάρκεια της Κρίσης. Το 1956, ο αιγυπτιακός στρατός ήταν καλά εξοπλισμένος με όπλα από τη Σοβιετική Ένωση, όπως άρματα μάχης T-34 και IS-3 μαχητικά MiG-15, βομβαρδιστικά Ilyushin Il-28, αυτοκινούμενα πυροβόλα SU-100 και τυφέκια. Οι άκαμπτες γραμμές μεταξύ αξιωματικών και ανδρών στον Αιγυπτιακό Στρατό οδήγησαν σε μια αμοιβαία δυσπιστία και περιφρόνηση μεταξύ των αξιωματικών και των ανδρών που υπηρέτησαν υπό αυτούς. Τα αιγυπτιακά στρατεύματα ήταν εξαιρετικά στις αμυντικές επιχειρήσεις, αλλά είχαν μικρή ικανότητα για επιθετικές επιχειρήσεις, λόγω της έλλειψης συζητήσεων και αποτελεσματικής ηγεσίας μικρών μονάδων.
Η εισβολή
300px|thumb|Ισραηλινός αλεξιπτωτιστής κοντά στο Πέρασμα Μίτλα 300px|thumb|Καπνοί από δεξαμενές πετρελαίου στο [[Πορτ Σάιντ μετά την αγγλογαλλική επίθεση, 5 Νοεμβρίου 1956.]] 300px|thumb|thumbtime=1:15|Παγκόσμιες ειδήσεις στις 1 Νοεμβρίου 1956 σχετικά με την επίθεση στη Αίγυπτο.
Στις 29 Οκτωβρίου 1956, το Ισραήλ άρχισε να εισβάλλει στη Λωρίδα της Γάζας και στη Χερσόνησο του Σινά (Επιχείρηση Καντές) και προχώρησε γρήγορα προς τη Διώρυγα. Το επόμενο απόγευμα ο Αιγύπτιος Πρέσβης στο Λονδίνο κλήθηκε στο Βρετανικό Υπουργείο Εξωτερικών όπου έγινε δεκτός από τον εκπρόσωπο του Βρετανού Υπουργού Εξωτερικών Σέλγουιν Λόιντ, Σερ Αΐβον Κιρκπάτρικ και από τον Γάλλο υπουργό Εξωτερικών Κριστιάν Πινό που του παρέδωσαν έναν κατάλογο απαιτήσεων. Το Βρετανογαλλικό τελεσίγραφο, που περιορίστηκε σε δώδεκα ώρες, απαιτούσε από τα αιγυπτιακά στρατεύματα να υποχωρήσουν δέκα μίλια πίσω από τη διώρυγα του Σουέζ και έτσι να εκκενώσουν ολόκληρη τη χερσόνησο του Σινά. Οι Ισραηλινοί, από την πλευρά τους, έλαβαν εντολή να μην πλησιάσουν περισσότερο από δέκα μίλια στη Διώρυγα του Σουέζ. Δεν είχαν φτάσει καν τόσο μακριά σε εκείνο το σημείο. Επιπλέον, ζητήθηκε από την Αίγυπτο να συμφωνήσει στην προσωρινή κατάληψη των Σουέζ, Ισμαηλία και Πορτ Σάιντ. Όπως ήταν αναμενόμενο, ο πρόεδρος Νάσερ απέρριψε το αίτημα και το τελεσίγραφο. Η άρνησή του έδωσε στη Βρετανία και τη Γαλλία το πρόσχημα να επέμβουν στρατιωτικά και να ανατρέψουν το καθεστώς του Νάσερ.
Στις 31 Οκτωβρίου, η Βρετανία και η Γαλλία άρχισαν να βομβαρδίζουν αιγυπτιακά αεροδρόμια. Μια μέρα νωρίτερα είχαν αρχίσει ενέργειες του ψυχολογικού πολέμου. Στις αρχές Νοεμβρίου ξέσπασαν διπλωματικές αψιμαχίες μεταξύ Βρετανίας και Γαλλίας, καθώς η βρετανική κυβέρνηση είχε εν μέρει μόνο ενημερωθεί για την υποστήριξη της Γαλλικής Αεροπορίας στο Ισραήλ. Οι Βρετανοί ήθελαν να διατηρήσουν την αίσθηση ότι οι Ευρωπαίοι ήταν ουδέτεροι και δεν υποστήριζαν με κανέναν τρόπο το Ισραήλ.
Οι Ισραηλινοί Αλεξιπτωτιστές είχαν εν τω μεταξύ εξασφαλίσει την ανατολική έξοδο του στρατηγικά σημαντικού Περάσματος Μίτλα μετά από μια αερομεταφερόμενη προσγείωση. Οι υπόλοιποι της 202ης Ταξιαρχίας Αλεξιπτωτιστών υπό τον Αριέλ Σαρόν πολέμησαν στη χερσαία διαδρομή 200 χλμ μέσω εχθρικού εδάφους μέχρι το πέρασμα Μίτλα σε δύο ημέρες. Μια ισραηλινή ομάδα αναγνώρισης δέχθηκε σφοδρά αιγυπτιακά πυρά στο πέρασμα και αποκόπηκε από τη διαδρομή της επιστροφής. Ο Σαρόν έβαλε τους άντρες του να καταλάβουν το πέρασμα για να σώσουν την ομάδα των ανιχνευτών και ταυτόχρονα να εξασφαλίσουν τη μόνη δυνατή τοποθεσία για μια μεγάλη αιγυπτιακή αντεπίθεση στο νότιο Σινά.
Στις 5 Νοεμβρίου 668 Βρετανοί αλεξιπτωτιστές προσγειώθηκαν στο Πορτ Σάιντ στο αεροδρόμιο Αλ Γκαμίλ, ασφάλισαν την περιοχή και δημιούργησαν μια αεροπορική βάση υποστήριξης. Τα ξημερώματα της 6ης Νοεμβρίου, οι καταδρομικές μονάδες 40 και 42 των Βρετανικών Βασιλικών Πεζοναυτών αποβιβάστηκαν στις παραλίες της Αιγύπτου με αμφίβια οχήματα και υποστήριξη από πολεμικά πλοία. Το Πορτ Σάιντ καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από καταστροφικές πυρκαγιές.
Ο Νάσερ κήρυξε τον πόλεμο του Σουέζ ως "λαϊκό πόλεμο". Ως εκ τούτου, τα αιγυπτιακά στρατεύματα διατάχθηκαν να φορούν πολιτικά ρούχα ενώ τα όπλα μοιράζονταν ελεύθερα στους Αιγύπτιους πολίτες. Από τη σκοπιά του Νάσερ, ένας "λαϊκός πόλεμος" έφερε στους Βρετανούς και τους Γάλλους ένα άλυτο δίλημμα. Εάν οι Σύμμαχοι αντιδρούσαν επιθετικά στον "λαϊκό πόλεμο", τότε αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο αθώων πολιτών και έτσι θα έφερνε την παγκόσμια συμπάθεια στην υπόθεση του ενώ θα αποδυνάμωνε το ηθικό στο εσωτερικό μέτωπο στη Βρετανία και τη Γαλλία. Εάν οι Σύμμαχοι αντιδρούσαν προσεκτικά στον "λαϊκό πόλεμο", τότε αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα οι συμμαχικές δυνάμεις να βαλτώσουν από επιθέσεις ελεύθερων σκοπευτών, οι οποίοι είχαν το πλεονέκτημα να επιτίθενται σχεδόν ατιμώρητοι κρυμμένοι ανάμεσα σε πλήθη άμαχων.
Αυτές οι τακτικές λειτούργησαν ιδιαίτερα καλά εναντίον των Βρετανών. Οι Βρετανοί ηγέτες, ιδιαίτερα ο Ηντεν και ο ναύαρχος Σερ Λούις Μαουντμπάτεν φοβήθηκαν ότι θα χαρακτηριστούν "δολοφόνοι και δολοφόνοι μωρών" και ειλικρινά προσπάθησαν να περιορίσουν τους θανάτους Αιγυπτίων αμάχων. Ο Ήντεν συχνά παρενέβαινε στους βομβαρδισμούς της Αναθεωρητικής Φάσης Ι και ΙΙ, αφήνοντας διάφορους στόχους που θεωρούσε ότι ήταν πιθανό να προκαλέσουν υπερβολικούς θανάτους αμάχων και περιόρισε τα μεγέθη όπλων που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στις αποβιβάσεις στο Πορτ Σάιντ, για να ελαχιστοποιηθούν οι θάνατοι αμάχων.
Ο Αμερικανός ιστορικός Ντέρεκ Βαρμπλ σχολίασε ότι το παράδοξο μεταξύ της ανησυχίας του Ήντεν για τους Αιγύπτιους αμάχους και των στόχων των βομβαρδισμών της Αναθεωρητικής Φάσης ΙΙ, που είχε σκοπό να τρομοκρατήσει τον αιγυπτιακό λαό, δεν επιλύθηκε ποτέ. Παρά τις καλύτερες προσπάθειες του Ήντεν, οι βρετανικοί βομβαρδισμοί σκότωσαν εκατοντάδες Αιγύπτιους αμάχους κατά τη διάρκεια της Αναθεωρητικής Φάσης ΙΙ, αν και αυτοί οι θάνατοι οφείλονταν περισσότερο σε ανακριβή στόχευση παρά σε σκόπιμη πολιτική "βομβαρδισμού περιοχών" όπως αυτή που χρησιμοποιήθηκε κατά της Γερμανίας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Στο Πορτ Σάιντ, οι σφοδρές μάχες στους δρόμους και οι πυρκαγιές που προέκυψαν κατέστρεψαν μεγάλο μέρος της πόλης, σκοτώνοντας πολλούς αμάχους.
Θύματα
Οι βρετανικές απώλειες ήταν 16 νεκροί και 96 τραυματίες, ενώ οι γαλλικές απώλειες ήταν 10 νεκροί και 33 τραυματίες. Οι ισραηλινές απώλειες ήταν 172 νεκροί και 817 τραυματίες. Ο αριθμός των Αιγυπτίων που σκοτώθηκαν "δεν διαπιστώθηκε ποτέ αξιόπιστα". Οι απώλειες των Αιγυπτίων στην ισραηλινή εισβολή υπολογίστηκαν σε 1.000–3.000 νεκρούς και 4.000 τραυματίες, ενώ οι απώλειες στην αγγλογαλλική επιχείρηση υπολογίστηκαν σε 650 νεκρούς και 900 τραυματίες. 1.000 Αιγύπτιοι άμαχοι υπολογίζεται ότι έχουν πεθάνει.
Αντιπολεμικές διαμαρτυρίες στη Βρετανία
Το μεγάλο λάθος του Ήντεν ήταν να μην επιτεθεί τον Ιούλιο του 1956, όταν υπήρξε εκτεταμένη οργή για την εθνικοποίηση της Εταιρείας της Διώρυγας του Σουέζ από τον Νάσερ, καθώς μέχρι το φθινόπωρο του 1956 η δημόσια οργή είχε υποχωρήσει, με πολλούς ανθρώπους στη Βρετανία να έχουν αποδεχτεί το τετελεσμένο γεγονός και δεν έβλεπαν κάποιο λόγο για πόλεμο. Αυτό ίσχυε ιδιαίτερα καθώς οι ισχυρισμοί του Ήντεν ότι οι Αιγύπτιοι θα κακοδιαχειρίζονταν απελπιστικά το κανάλι είχαν αποδειχθεί αβάσιμοι και ότι μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1956 ήταν σαφές ότι η αλλαγή διαχείρισης δεν είχε επηρεάσει τη ναυτιλία. Ακόμη πιο σημαντικό, η εμμονή του Ήντεν με τη μυστικότητα και η επιθυμία του να κρατήσει τις προετοιμασίες για τον πόλεμο όσο το δυνατόν πιο κρυφό σήμαινε ότι η κυβέρνηση του Ήντεν δεν έκανε τίποτα τους μήνες πριν από την επίθεση για να εξηγήσει στον βρετανικό λαό γιατί θεωρούσε ότι ο πόλεμος ήταν απαραίτητος. Πολλοί από τους έφεδρους που κλήθηκαν να υπηρετήσουν το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 1956 θυμήθηκαν ότι ένιωθαν σαστισμένοι και μπερδεμένοι καθώς η κυβέρνηση του Ήντεν άρχισε να προετοιμάζεται να επιτεθεί στην Αίγυπτο, ενώ την ίδια στιγμή ο Ήντεν επέμενε δημόσια ότι ήθελε μια ειρηνική επίλυση της διαφοράς και ήταν αντίθετος στην επίθεση στην Αίγυπτο. Ο Βρετανός συγγραφέας Ντέιβιντ Πράις-Τζόουνς υπενθύμισε ότι ως νεαρός αξιωματικός, μετά την υποβολή του τελεσίγραφου στην Αίγυπτο, έπρεπε να εξηγήσει στους στρατιώτες του γιατί ο πόλεμος με την Αίγυπτο ήταν απαραίτητος χωρίς να πιστέψει ούτε μια λέξη που έλεγε. Μόνο ένας Βρετανός στρατιώτης, ωστόσο, αρνήθηκε να πολεμήσει.
Ο Γκάιτσκελ ήταν πολύ προσβεβλημένος που ο Ήντεν τον είχε κρατήσει στο σκοτάδι σχετικά με τον σχεδιασμό δράσης εναντίον της Αιγύπτου και ένιωσε προσωπικά προσβεβλημένος που ο Ήντεν είχε υποθέσει ότι θα υποστήριζε τον πόλεμο χωρίς να τον συμβουλευτεί πρώτα. Στις 31 Οκτωβρίου ανέφερε στο Κοινοβούλιο το γεγονός ότι, παρά τον ισχυρισμό του Ήντεν ότι η βρετανική κυβέρνηση είχε διαβουλευτεί στενά με την Κοινοπολιτεία, κανένα άλλο κράτος μέλος δεν το έκανε στο Συμβούλιο Ασφαλείας, ούτε η Αυστραλία είχε υποστηρίξει τη βρετανική ενέργεια. Ο Γκάιτσκελ ονόμασε την εισβολή :
Οι θυελλώδεις και έντονες συζητήσεις στη Βουλή των Κοινοτήτων την 1η Νοεμβρίου 1956 παραλίγο να εκφυλιστούν σε καυγάδες αφού αρκετοί βουλευτές των Εργατικών συνέκριναν τον Ήντεν με τον Χίτλερ. Ωστόσο, ο Πρωθυπουργός επέμεινε, "Δεν είμαστε σε πόλεμο με την Αίγυπτο τώρα.[…] Ο πόλεμος δεν έχει κηρυχθεί από εμάς. Είμαστε σε ένοπλη σύγκρουση." Η Βρετανίδα ιστορικός Αν Γουίλσον έγραψε ότι "Οι επιστολές προς τους Times άλλαξαν τη διάθεση της χώρας, με τη μεγάλη πλειοψηφία να αντιτίθεται στη στρατιωτική επέμβαση..."
Ο δημοσιογράφος Μάλκολμ Μούγκεριτζ και ο ηθοποιός Ρόμπερτ Σπρέιτ έγραψαν σε μια δημόσια επιστολή πως: Η Βαΐολετ Μπόναμ Κάρτερ, μέλος του Φιλελεύθερου Κόμματος με επιρροή, έγραψε σε μια επιστολή στους Times ότι:
Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις της κοινής γνώμης εκείνη την εποχή, το 37% του βρετανικού λαού υποστήριξε τον πόλεμο ενώ το 44% ήταν αντίθετο. Η εφημερίδα Observer επιτέθηκε στην κυβέρνηση του Ήντεν για την "ανοησία και την απληστία" της κατά την επίθεση στην Αίγυπτο, ενώ η εφημερίδα Guardian του Μάντσεστερ προέτρεψε τους αναγνώστες της να γράψουν επιστολές διαμαρτυρίας στους βουλευτές τους. Ο Economist μίλησε για την "παράξενη ένωση κυνισμού και υστερίας" στην κυβέρνηση και το περιοδικό "The Spectator" δήλωσε ότι ο Ήντεν θα έπρεπε σύντομα να αντιμετωπίσει "ένα τρομερό κατηγορητήριο". Η πλειοψηφία των επιστολών που γράφτηκαν στους βουλευτές από τους ψηφοφόρους τους ήταν κατά της επίθεσης στο Σουέζ. Είναι σημαντικό ότι πολλές από τις επιστολές προέρχονται από ψηφοφόρους που ταυτίστηκαν ως Συντηρητικοί. Ο ιστορικός Κιθ Φέιλινγκ έγραψε "το κακό που έγινε μου φαίνεται τρομακτικό: από την πλευρά μου παραιτήθηκα από το κόμμα όσο ο σημερινός ηγέτης είναι εκεί".
Υποστήριξη στον Ήντεν
Σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς, η πλειοψηφία των Βρετανών ήταν στο πλευρό του Ήντεν. Στις 10 και 11 Νοεμβρίου μια δημοσκόπηση βρήκε ότι το 53% υποστήριξε τον πόλεμο, ενώ το 32% ήταν αντίθετο.
Η πλειονότητα των συντηρητικών ενώσεων των εκλογικών περιφερειών εξέδωσαν ψηφίσματα υποστήριξης στον "Σερ Άντονι". Ο Γκίλμπερτ Μάρεϊ ήταν μεταξύ των μελετητών της Οξφόρδης που υπέγραψαν μια δήλωση υποστήριξης του Ήντεν, η οποία αυτή πράξη του διάσημου υπερασπιστή του διεθνισμού κατέπληξε και τις δύο πλευρές. Εξήγησε ότι, αν δεν σταματήσει, πίστευε ότι ο Νασερισμός θα γινόταν ένα παγκόσμιο αντιδυτικό κίνημα υπό την ηγεσία των Σοβιετικών.
Ο Βρετανός ιστορικός Μπάρι Τέρνερ έγραψε ότι:
Η σύγκρουση αποκάλυψε τη διαίρεση μέσα στο Εργατικό Κόμμα μεταξύ της διεθνιστικής διανόησης της μεσαίας τάξης που αντιτάχθηκε στη σύγκρουση και των ψηφοφόρων της εργατικής τάξης που την υποστήριζαν. Ένας συντηρητικός βουλευτής έγραψε: "Έχω χάσει τους οπαδούς μου από τη μεσαία τάξη, αλλά αυτό έχει τουλάχιστον εξισορροπηθεί με την υποστήριξη εκλογέων της εργατικής τάξης που συνήθως ψηφίζουν σοσιαλιστές και που ευνοούν μια ισχυρή γραμμή στο Σουέζ".
Διεθνής αντίδραση
Παρά το γεγονός ότι δεν είχαν κανένα εμπορικό ή στρατιωτικό συμφέρον στην περιοχή, πολλές χώρες ανησυχούσαν για την αυξανόμενη ρήξη μεταξύ των δυτικών συμμάχων εθνών. Ο Σουηδός πρέσβης στο Δικαστήριο του Σεντ Τζέιμς, Γκούναρ Χέγκλοφ έγραψε σε επιστολή του στον αντιπολεμικό βουλευτή των Συντηρητικών Έντουαρντ Μπόιλ:
Η επίθεση στην Αίγυπτο προσέβαλε πολύ πολλούς στον ισλαμικό κόσμο. Στο Πακιστάν, 300.000 άνθρωποι εμφανίστηκαν σε συγκέντρωση στη Λαχόρη για να δείξουν αλληλεγγύη στην Αίγυπτο, ενώ στο Καράτσι ένας όχλος που φώναζε αντιβρετανικά συνθήματα έκαψε τη βρετανική Ύπατη Αρμοστεία. Στη Συρία, η κυβέρνηση ανατίναξε τον αγωγό Κιρκούκ-Μπανίγιας που επέτρεπε στο ιρακινό πετρέλαιο να φτάσει σε δεξαμενόπλοια στη Μεσόγειο για να τιμωρήσει το Ιράκ επειδή υποστήριξε την εισβολή και να αποκόψει τη Βρετανία από έναν από τους κύριους δρόμους της για την παράδοση του ιρακινού πετρελαίου. Ο βασιλιάς Σαούντ της Σαουδικής Αραβίας επέβαλε πλήρες εμπάργκο πετρελαίου στη Βρετανία και τη Γαλλία.
300px|thumb|left|Συνάντηση προέδρων Αϊζενχάουερ και Νάσερ στη Νέα Υόρκη, 1960 Όταν το Ισραήλ αρνήθηκε να αποσύρει τα στρατεύματά του από τη Λωρίδα της Γάζας και το Σαρμ ελ Σέιχ, ο Αϊζενχάουερ δήλωσε: "Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στην Ευρώπη να μείνει απαθής για την έλλειψη πετρελαίου". Ο Αϊζενχάουερ αναζήτησε προσπάθειες υποστηριζόμενες από τον ΟΗΕ για την επιβολή οικονομικών κυρώσεων στο Ισραήλ έως ότου αποσυρθεί πλήρως από το αιγυπτιακό έδαφος. Ο ηγέτης της πλειοψηφίας της Γερουσίας Λίντον Τζόνσον και ο ηγέτης της μειοψηφίας Γουίλιαμ Νόουλαντ αντιτάχθηκαν στην αμερικανική πίεση στο Ισραήλ. Ο Τζόνσον είπε στον υπουργό Εξωτερικών Τζον Φόστερ Ντάλες ότι ήθελε να αντιταχθεί "με όλη του την δύναμη" σε κάθε προσπάθεια επιβολής κυρώσεων στο Ισραήλ. Ο Ντάλες απέρριψε το αίτημα του Τζόνσον και ενημέρωσε τον Αϊζενχάουερ για τις αντιρρήσεις της Γερουσίας. Ο Αϊζενχάουερ επέμεινε στην επιβολή οικονομικών κυρώσεων στο βαθμό της διακοπής της ιδιωτικής αμερικανικής βοήθειας προς το Ισραήλ, η οποία εκτιμάται ότι ξεπερνούσε τα 100 εκατομμύρια δολάρια ετησίως. Τελικά, η Γερουσία που ελέγχονταν από το Δημοκρατικό Κόμμα δεν θα συνεργαστεί με τη θέση του Αϊζενχάουερ για το Ισραήλ. Ο Αϊζενχάουερ είπε τελικά στο Κογκρέσο ότι θα μεταφέρει το θέμα στον αμερικανικό λαό, λέγοντας: "Η Αμερική έχει είτε μία φωνή είτε καμία, και αυτή η φωνή είναι η φωνή του Προέδρου – είτε συμφωνούν όλοι μαζί του είτε όχι". Ο Πρόεδρος μίλησε στο έθνος μέσω του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης όπου περιέγραψε την άρνηση του Ισραήλ να αποσυρθεί, εξηγώντας την πεποίθησή του ότι ο ΟΗΕ "δεν είχε άλλη επιλογή από το να ασκήσει πίεση στο Ισραήλ".
Στις 30 Οκτωβρίου, το Συμβούλιο Ασφαλείας πραγματοποίησε συνεδρίαση, κατόπιν αιτήματος των Ηνωμένων Πολιτειών, όταν υπέβαλε σχέδιο ψηφίσματος καλώντας το Ισραήλ να αποσύρει αμέσως τις ένοπλες δυνάμεις του πίσω από τις καθιερωμένες γραμμές ανακωχής. Δεν υιοθετήθηκε λόγω βρετανικών και γαλλικών βέτο. Ένα παρόμοιο σχέδιο ψηφίσματος που κατατέθηκε από τη Σοβιετική Ένωση απορρίφθηκε επίσης. Στις 31 Οκτωβρίου, επίσης όπως είχε προγραμματιστεί, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο εξαπέλυσαν αεροπορική επίθεση εναντίον στόχων στην Αίγυπτο, την οποία ακολούθησε σύντομα απόβαση των στρατευμάτων τους στο βόρειο άκρο της ζώνης του καναλιού. Αργότερα την ίδια μέρα, λαμβάνοντας υπόψη τη σοβαρή κατάσταση που δημιουργήθηκε από τις ενέργειες κατά της Αιγύπτου, και με την έλλειψη ομοφωνίας μεταξύ των μόνιμων μελών που την εμποδίζει να ασκήσει την πρωταρχική της ευθύνη για τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας, το Συμβούλιο Ασφαλείας εξέδωσε το ψήφισμα 119 και αποφάσισε να συγκαλέσει έκτακτη έκτακτη σύνοδο της Γενικής Συνέλευσης για πρώτη φορά, όπως προέβλεπε το ψήφισμα του 1950 «Ενωμένοι για την Ειρήνη», προκειμένου να γίνουν οι κατάλληλες συστάσεις για τον τερματισμό των εχθροπραξιών.