cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντόρα Ρωζέττη
Βιβλιογραφία
-Λάμπρος Βαρελάς, Ευρήματα και νέες προτάσεις για το «ρομάντζο» Η ερωμένη της της Ντόρας Ρωζέττη, περιοδικό Νέα Εστία, Φεβρουάριος 2008
-Δημήτρης Βλαχοδήμος, Προσθήκες στην κριτική υποδοχή του μυθιστορήματος Η ερωμένη της της Ντόρας Ρωζέττη, περιοδικό Νέα Εστία, Ιούνιος 2008, τεύχος 1812
- Μιχαήλα Καραμπίνη-Ιατρού, Ο Καβάφης και η Ρωζέττη, περιοδικό Νέα Εστία, Ιούνιος 2008, τεύχος 1812
- Μάρη Θεοδοσοπούλου, Κρυφές ταυτότητες, Ελευθεροτυπία/Βιβλιοθήκη 16.10.2009 http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=92680
- Ιωάννα Ν. ''Μικρό ιστορικό για την «Ερωμένη» της Ντ. Ρωζέττη'' Νταλίκα περιοδικό, Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας, διαδρομή 4η, Δεκέμβριος 2010 https://web.archive.org/web/20181120171428/http://loa.gr/2010/12/10/%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%AE-4%CE%B7-%CE%B4%CE%B5%CE%BA%CE%AD%CE%BC%CE%B2%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82-2010/
- Ελένη Μπακοπούλου, Η φίλη μου κυρία Ντόρα Ρωζέττη, εκδόσεις Οδός Πανός, Αθήνα 2012
- Ελισάβετ Πάκη, Συναντήσεις για το λεσβιακό αρχείο - η "Ερωμένη της" και το Lesbian Blues στην Οξφόρδη, Νταλίκα, περιοδικό της Λεσβιακής Ομάδας Αθήνας, διαδρομή 6η, Ιούνιος 2012, Αθήνα
Παραπομπές
Κατηγορία:ΛΟΑΤ πρόσωπα από την Ελλάδα Κατηγορία:Έλληνες αφροδισιολόγοι Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου Κατηγορία:Λεσβιακή λογοτεχνία
Αικατερίνη του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ, μαργραβίνα του Βρανδεμβούργου-Κυστρίν
Η Αικατερίνη, γερμ.: Catherine von Welfen von Brunswick-Wolfenbüttel (1518, στο Βόλφενμπυτελ - 16 Μαΐου 1574, στο Κρόσνο-Οντζάινσκε) ήταν κόρη του δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ και με τον γάμο της έγινε μαργραβίνα του Βρανδεμβούργου-Κυστρίν.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Ερρίκου Ε΄ δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ-Βόλφενμπυτελ από τον πρώτο του γάμο με τη Μαρία, κόρη του Ερρίκου κόμη της Βυρτεμβέργης.
Παντρεύτηκε στις 11 Νοεμβρίου 1537 στο Βόλφενμπυτελ τον Ιωάννη μάργραβο του Βρανδεμβούργου-Κυστρίν. Η Αικατερίνη ήταν καθοριστική για την εξάπλωση της Μεταρρύθμισης στο μαργραβάτο του Βρανδεμβούργου.
Χαρακτηρίστηκε ως εξαιρετικά λιτή και οικονόμα και υποστήριζε ενεργά τον σύζυγό της. Είχε πολλά κτίσματα στο Κυστρίν και έναν κήπο λαχανικών. Διατηρούσε τον λεγόμενο «άγριο κήπο» σε ένα προάστιο του Κυστρίν και άλλα προϊόντα στο Σάουμπουργκ, το Ντρεβ και την αγαπημένη της έδρα Ντέμπνο, που ήταν δώρο από τον σύζυγό της. Η Αικατερίνη εγκατέστησε Ολλανδούς θρησκευτικούς πρόσφυγες στο Ντέμπνο, οι οποίοι ξεκίνησαν μία δραστήρια βιομηχανία παραγωγής υφασμάτων. Δημιούργησε ένα σχολείο και μία εκκλησία και το 1562, η πόλη του Ντέμπνο έλαβε έναν καταστατικό χάρτη ατέλειας.
Η Αικατερίνη, η οποία έγινε πολύ δημοφιλής, ήταν γνωστή στον πληθυσμό ως Μητέρα Κέιτ. Ίδρυσε το πρώτο φαρμακείο στο Όσνο Λουμπούσκιε και δημιούργησε ένα άλλο στο Κυστρίν, από το οποίο παρείχε στους φτωχούς δωρεάν φάρμακα. Η Αικατερίνη δημιούργησε πολλά αγροκτήματα και γαλακτοκομεία, τα οποία διοικούσε η ίδια και πωλούσε τη συγκομιδή τους.
Απεβίωσε το 1574. Ο τάφος της ανακαλύφθηκε το 1999 στα ερείπια της ενοριακής εκκλησίας στο Κυστρίν από αρχαιολόγους από το Στσέτσιν.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1537 τον Ιωάννη των Χοεντσόλερν μάργραβο του Βρανδεμβούργου-Κυστρίν και είχε τέκνα:
Υποσημειώσεις
Κατηγορία:Μαργραβίνες της Γερμανίας
Λίτσα Κουρουπάκη
Βιογραφικό
Η Λίτσα Κουρουπάκη σπούδασε οδοντιατρική στην Ιατρική Σχολή του ΕΚΠΑ, από όπου αποφοίτησε το 1988. Ήταν μέλος της ΠΑΣΠ κατά την διάρκεια των φοιτητικών της χρόνων και το 1982 έγινε μέλος του ΠΑΣΟΚ. Ως μέλος του ΠΑΣΟΚ, ασχολήθηκε ενεργά με την υγεία, τον εθελοντισμό, της πολιτική της μετανάστευσης και τα ανθρώπινα δικαιώματα ενώ είναι μέλος της γραμματείας του ΠΑΣΟΚ για την ελληνική διασπορά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Βουλευτές Χανίων
Αγγλόσφαιρα
μικρογραφία|400x400εσ|Ο ορισμός της Αγγλόσφαιρας ποικίλλει: τα κράτη και εδάφη στα οποία τα αγγλικά είναι η πρώτη γλώσσα της πλειοψηφίας του πληθυσμού εμφανίζονται σε σκούρο μπλε      και άλλα μέλη ή εδάφη όπου τα αγγλικά είναι επίσημη γλώσσα εμφανίζονται σε ανοιχτό μπλε. Η αγγλόσφαιρα είναι ένα σύνολο από αγγλόφωνα έθνη με βρετανικές πολιτισμικές ρίζες  και με επίκεντρο τις Ηνωμένες Πολιτείες, τα οποία σήμερα διατηρούν στενή πολιτιστική, πολιτική, διπλωματική και στρατιωτική συνεργασία. Υπάρχουν διάφορες απόψεις για το ποια έθνη περιλαμβάνει, αλλά η αγγλόσφαιρα συνήθως δεν θεωρείται ότι περιλαμβάνει όλες τις χώρες όπου τα αγγλικά είναι η επίσημη γλώσσα. Τα έθνη που περιλαμβάνονται συνήθως ήταν κάποτε μέρος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.
Ο όρος καλύπτει τις ΗΠΑ, τον Καναδά (εκτός από το Κεμπέκ), την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο, χώρες που στη μετα-αυτοκρατορική εποχή διατηρούν στενή πολιτισμική, οικογενειακή και πολιτική σχέση μεταξύ τους. Μεταξύ των κοινών δεσμών περιλαμβάνεται η αναγνώριση της βασίλισσας Ελισάβετ ως ηγέτιδας του κράτους και η χρήση του βρετανικού κοινοβουλευτικού  συστήματος διακυβέρνησης. Μετά την απόφαση της Βρετανίας να αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση, σύμφωνα με το δημοψήφισμα του 2016, έχει εκδηλωθεί πολιτική και λαϊκή στήριξη για το σχηματισμό μιας περιοχής ελεύθερων μετακινήσεων και κοινής αγοράς  μεταξύ του Καναδά, της Αυστραλίας, της Νέας Ζηλανδίας και του Ηνωμένου Βασιλείου, γνωστή ως CANZUK.
Όλες αυτές οι χώρες (εκτός της Ιρλανδίας) συμφωνούν σε κάποια κοινά προγράμματα, όπως η Συμφωνία UKUSA, η Five Eyes (πληροφορίες), η Combined Communications Electronics Board (ηλεκτρονικά επικοινωνιών), το Technical Cooperation Program (τεχνολογία και επιστήμη), το Air and Space Interoperability Council  (αεροπορικές δυνάμεις), η AUSCANNZUKUS (ναυτικό), και οι Στρατοί ABCA.
Ο όρος μπορεί επίσης να περιλαμβάνει μια σειρά από  χώρες της Κοινοπολιτείας στην Καραϊβική, όπου τα αγγλικά είναι ευρέως διαδεδομένα, συμπεριλαμβανομένης της Τζαμάικα, των Μπαρμπάντος και Των Μπαχάμα.
μικρογραφία|400x400εσ|    Η Κοινοπολιτεία όπου η βασίλισσα Ελισάβετ ΙΙ παραμένει αρχηγός του κράτους      [[Κοινοπολιτεία των Εθνών μελών της (εκτός από τη Ρουάντα και τη Μοζαμβίκη, παλαιότερα μέρη της Βρετανικής Αυτοκρατορίας)      χώρες οι οποίες στο παρελθόν ήταν μέρος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, αλλά σήμερα δεν είναι μέλος της Κοινοπολιτείας      χώρες πρώην κάτω από τη διοίκηση ή επιρροή των ΗΠΑ,  που έχουν υιοθετήσει τα αγγλικά ως μία από τις κύριες γλώσσες]] μικρογραφία|400x400εσ|Μεταβλητή γεωμετρία της Αγγλόσφαιρας, σύμφωνα με τον Τζέιμς Μπένετ (Το Anglosphere Challenge)
Τον Σεπτέμβριο του 2021, με την αφορμή της δημιουργίας συμφώνου αμυντικής συνεργασίας μεταξύ Αυστραλίας, Βρετανίας και ΗΠΑ (AUKUS) ορισμένοι αναλυτές και πολιτικοί θεώρησαν ότι η αγγλόσφαιρα επανέρχεται ή επεκτείνεται στην Ανατολή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βρετανική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Κοινοπολιτεία των Εθνών Κατηγορία:Αγγλία
Μαριάμ Ασλαμαζιάν
Η Μαριάμ Αρσάκι Ασλαμαζιάν (Μπας-Σιράκ, Ρωσική Αυτοκρατορία, 1907- Μόσχα, Ρωσία, 2006) ήταν σημαντική Αρμένισσα ζωγράφος και σκηνογράφος. Συγκαταλέγεται στην πρώτη γενιά Αρμενίων καλλιτεχνών που έδρασαν κατά τη σοβιετική περίοδο.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|221x221εσ|Ο τάφος της Ασλαμαζιάν στο [[Πάνθεον του Κομιτάς|Πάνθεον του Κομίτας.]] Η Ασλαμαζιάν γεννήθηκε στις 20 Οκτωβρίου/2 Νοεμβρίου του 1907 στον οικισμό Μπας-Σιράκ του Καρς και αργότερα εγκαταστάθηκε στο Γκιουμρί της σημερινής Αρμενίας (το οποίο εκείνη την εποχή υπαγόταν στη Ρωσική Αυτοκρατορία). Ήταν κόρη πολύτεκνης οικογένειας και έλαβε σημαντική καλλιτεχνική παιδεία φοιτώντας αρχικά σε καλλιτεχνικό σχολείο του Γκιουμρί, έπειτα στην Τεχνική Σχολή Βιομηχανικής Τέχνης του Γερεβάν και αργότερα στη Μόσχα και το Λένινγκραντ όπου είχε ως καθηγητές - μεταξύ άλλων - τον Κουζμά Πετρόφ - Βόντκιν, τη Ναντιέζντα Ου­νταλ­τσόβα, τον Αλεξάντερ Ντρέβιν και τον Αλεξάντερ Σαβίνοφ. Το ζωγραφικό της έργο περιλαμβάνει προσωπογραφίες, τοπία και απεικονίσεις νεκρής φύσης και αναφέρεται ως χαρακτηριστικό παράδειγμα της λεγόμενης αρμενικής σχολής. Επιπλέον, ασχολήθηκε με τη σκηνογραφία και την κεραμική.
Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας της, η Ασλαμαζιάν τιμήθηκε με διάφορα βραβεία, καθώς και με διακρίσεις σε διαγωνισμούς: μεταξύ άλλων, κέρδισε το 1941 το πρώτο βραβείο της Ένωσης Καλλιτεχνών του Λένινγκραντ για πίνακά της, το 1944 έλαβε στρατιωτικό μετάλλιο για πίνακα αφιερωμένο στους πολεμιστές του Ανατολικού Μετώπου, το 1965 ανακηρύχθηκε Καλλιτέχνιδα του Λαού της ΣΣΔ Αρμενίας και το 1990 έλαβε τον αντίστοιχο τίτλο της Καλλιτέχνιδας του Λαού της ΕΣΣΔ. Επιπλέον, τιμήθηκε από το ινδικό κράτος με το Βραβείο Νεχρού (1972), από την Αίγυπτο με το βραβείο Νάσσερ και από τη Ρωσική Ομοσπονδία το 1998 με το Βραβείο της Φιλίας. Έργα της έχουν παρουσιαστεί σε ομαδικές και ατομικές εκθέσεις σε Μόσχα, Νέα Υόρκη, Παρίσι, Λονδίνο, Κάιρο κ.ά. Μερικοί χαρακτηριστικοί πίνακές της είναι οι «Η επιστροφή του ήρωα» (1941), «Μητέρα-Ηρωίδα» (1949), «Αρμενική νεκρή φύση» (1955), «Ο ανθισμένος κόκκινος κάκτος» (1957) και «Είμαι εβδομήντα ετών» (1980).
Κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής της εξέδωσε την αυτοβιογραφία της. Απεβίωσε στη Μόσχα στις 16 Ιουλίου του 2006 και η σορός της μεταφέρθηκε στο Γερεβάν, όπου και ετάφη στο Πάνθεον του Κομιτάς. Έργα της Ασλαμαζιάν βρίσκονται σε διάφορα μουσεία τέχνης της Αρμενίας, της Ρωσίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας, της Ινδίας κ.ά. Παράλληλα, στο Γκιουμρί λειτουργεί από το 1987 μουσείο τέχνης αφιερωμένο στο καλλιτεχνικό έργο της ιδίας, αλλά και της αδελφής της και επίσης ζωγράφου, Γε­ρα­νου­ή Α­σλα­μα­ζιάν (1910-1998).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρμένιοι ζωγράφοι Κατηγορία:Σκηνογράφοι Κατηγορία:Σοβιετικοί καλλιτέχνες Κατηγορία:Σοβιετικοί αρμενικής καταγωγής Κατηγορία:Αυτοβιογράφοι
Ψυχή και Σάρκα
Το Ψυχή και Σάρκα, γνωστή και με τον τίτλο Εσύ και εγώ, είναι μια αισθηματική και κοινωνική κινηματογραφική ταινία ελληνικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία του Ερρίκου Ανδρέου και σενάριο του Κλέαρχου Κονιτσιώτη. Πρωταγωνιστούν οι Κώστας Πρέκας, Κορίνα Τσοπέη, Ντέμπορα Ριντ και Βασίλης Τσιβιλίκας.
Πλοκή
Ο Πέτρος Ράλλης, πιλότος στο επάγγελμα, ζει μια ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή με τη σύζυγο του Έλλη και το μικρό παιδί τους, τη Ράνια, μέχρι που γνωρίζει τυχαία σε επαγγελματικό ταξίδι του τη Μαίη μια νέα, πολύ όμορφη, αλλά κακομαθημένη πλούσια κοπέλα. Έτσι, ξεκινάει η μεγάλη ανατροπή στη ζωή του Πέτρου, αφού η Μαίη γίνεται ενοχλητική, απαιτητική και ζηλιάρα, ενώ ο Πέτρος αισθάνεται παγιδευμένος και μπερδεμένος, αφού αγαπάει την οικογένεια του. Μια μέρα ο Πέτρος εξαφανίζεται, επειδή η Μαίη έρχεται έξω από το σπίτι του, με ένα κότερο και καταλήγουν μαζί σε ένα ερημικό νησί. Η Μαίη αρχίζει να πιστεύει ότι θα ζήσουν μαζί, μετά και από μια παρεξήγηση που θέλει νεκρό τον Πέτρο, στη σύζυγο και στον περίγυρο του. Το έργο τελειώνει με την επιστροφή του Πέτρου σπίτι του και την επανένωση με τη γυναίκα του.
Παραγωγή
Η μουσική της ταινίας, στην οποία περιέχεται και το γνωστό τραγούδι "Εσύ κι εγώ" είναι του Γιώργου Χατζηνάσιου.
Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους το 1974 και έκοψε 88.239 εισιτήρια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ταινίες του 1974 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ερρίκου Ανδρέου Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Κλέαρχου Κονιτσιώτη Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Γιώργου Χατζηνάσιου
Στάδιο Ζαφέρ
Το Στάδιο Ζαφέρ (τουρκικά: Zafer Stadı), επίσημα Δημοτικό Στάδιο Μόρφου είναι γήπεδο πολλαπλών χρήσεων στη Μόρφου στην ΤΔΒΚ. Το γήπεδο έχει χωρητικότητα 7.000 θεατών. Αποτελεί έδρα των ποδοσφαιρικών συλλόγων Μπαφ Ουλκού Γιουρντού και Μπινατλί και φυσική έδρα του Διγενή Ακρίτα Μόρφου.
Χρήση
Το γήπεδο σήμερα χρησιμοποιείται κυρίως για ποδοσφαιρικούς αγώνες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου
Ιωάννης Ιούβης
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί συγκλητικοί Κατηγορία:Ιλλούστριοι
Υπατία (περιοδικό)
Ήταν το αντικείμενο διαμάχης το 2018 όταν δέχτηκε να δημοσιεύσει άρθρο, το οποίο είχε σταλεί για δημοσίευση στα πλαίσια μια έρευνας με άδηλο σκοπό να ελέγξει, αν τα προς δημοσίευση άρθρα ελέγχονται επαρκώς. Το απεσταλμένο άρθρο περιείχε σκοπίμως αρκετά σφάλματα, τα οποία οι συντάκτες αυτού (και άλλων) περιοδικών δεν αντιλήφθηκαν. Ως εκ τούτου τέθηκε υπό αμφισβήτηση η εγκυρότητα του περιοδικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φεμινιστική φιλοσοφία Κατηγορία:Φεμινισμός και κοινωνία
Μιθριδάτης ΣΤ΄ Ευπάτωρ
Ο Μιθριδάτης ΣΤ΄  ο Ευπάτωρ Διόνυσος (132 π.Χ. - 63 π.Χ.) (κουρδικά: muhurdad) από τη Δυναστεία των Μιθριδατιδών ήταν βασιλιάς του Πόντου και της Μικράς Αρμενίας στη βόρεια Μικρά Ασία από το 120 π.Χ. έως το 63 π.Χ.. Ήταν ένας από τους πιο εντυπωσιακούς και επιτυχημένους εχθρούς της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας, καθώς ενέπλεξε στους Μιθριδατικούς πολέμους τρεις από τους εξέχοντες στρατηγούς της ύστερης Ρωμαϊκής Δημοκρατίας: τον Λεύκιο Κορνήλιο Σύλλα, τον Λεύκιο Λικίνιο Λούκουλλο και τον Γ. Πομπήιο. Γιος του Μιθριδάτη Ε΄ του Ευεργέτη, εξαναγκάστηκε μετά τον θάνατο τού πατέρα του να εγκαταλείψει τα ανάκτορα της Σινώπης, επειδή υποψιάζονταν ότι η μητέρα του, Λαοδίκη ΣΤ΄ των Σελευκιδών (κόρη τού Αντιόχου Δ΄ Επιφανούς) επιβουλευόταν τη ζωή του.
Βίος
Ύστερα από μια περιπετειώδη νεανική ζωή, κατά την οποία περιπλανήθηκε στα βουνά της πατρίδας του, σκληραγωγήθηκε στις διάφορες κακουχίες και -το σπουδαιότερο- συνήθισε τον οργανισμό του στη χρήση δηλητηρίων (μιθριδατισμός), ο Μιθριδάτης ανακηρύχτηκε στη Σινώπη, μόνος αυτός, βασιλιάς τού κράτους τού Πόντου (112 π.Χ.). Προσλαμβάνοντας Έλληνες συμβούλους επιδόθηκε στην αναδιοργάνωση τού στρατού του με κύριο σκοπό την επέκταση της κυριαρχίας του. Πρώτος στόχος του ήταν η προσάρτηση του κράτους του Κιμμερίου Βοσπόρου, στη σημερινή χερσόνησο της Κριμαίας. Την αφορμή τού έδωσε η αδυναμία τού βασιλιά τού κράτους αυτού Παιρισάδου Ε΄ και των ελληνικών πόλεων της περιοχής να αντιμετωπίσουν την πίεση ων γειτονικών βαρβαρικών φύλων και ιδιαίτερα των Σκυθών.
"Ο Μιθριδάτης στις διαπραγματεύσεις επέβαλε την προσωπικότητά του αντλώντας από την καταγωγή του. Από την πλευρά τού πατέρα του οι πρόγονοί του έφθαναν ως τον Κύρo και τον Δαρείο, ενώ από την πλευρά της μητέρας του ως τον Μεγάλο Αλέξανδρο. Πέραν τούτου ήταν ικανότατος ιππέας και κυνηγός, ιδιότητες εξαιρετικές όταν σχετίζεται κανείς με ασιάτες ιππείς, όπως οι Σαρμάτες Πέραν, ωστόσο της προσωπικής γοητείας που πιθανώς ασκούσε ο Μιθριδάτης, ενίσχυσε περαιτέρω τούς δεσμούς φιλίας, παντρεύοντας τις κόρες του με αρχηγούς των Σαρματών και προσφέροντάς τους παράλληλα πλούσια δώρα. Αποτέλεσμα αυτής της συνειδητής πολιτικής του ήταν να αντιπροσωπεύονται όλες οι περιοχές του Πόντου στο στράτευμά του και να έχει σχεδόν ανεξάντλητες εφεδρείες στους επερχόμενους πολέμους"
Σαρμάτες και ελληνικές πόλεις της Ταυρικής
Ο Μιθριδάτης ΣT´, πέραν της εξέγερσης προς τον μεγάλο αντίπαλο, τη ρωμαϊκή δημοκρατία, προσπάθησε -και το κατόρθωσε εξαιτίας της στρατωτικής του ανωτερότητας- να απελευθερώσει τις ελληνικές πόλεις της επικράτειας της κριμαϊκής χερσονήσου από την πίεση των σκυθών Σαρματών (Σαυροματών). Ωστόσο, αντιλαμβανόμενος τη διαρκή ανάλωση ζωτικών πόρων που απαιτούσε η οποιαδήποτε προσπάθεια να διατηρηθούν οι Σαρμάτες μακριά από τις ελληνικές πόλεις της Ταυρικής, οδηγήθηκε στην τακτική της ειρήνευσης και των φιλικών σχέσεων μαζί τους.
Το τέλος
thumb|right|270px|Ο Μιθριδάτης, μετά τη λήξη του τρίτου πολέμου από τον Ευφράτη όπου έφτασε, πέρασε με λίγες δυνάμεις την [[Αρμενία, κατόπιν στην Κολχίδα και τέλος στην Ταυρική.]]
Κατά τη δεύτερη φάση του Γ΄ Μιθριδατικού Πολέμου με τους Ρωμαίους (66-63), ο αντίπαλός του Γναίος Πομπήιος, με αναμφισβήτητο κύρος στο στρατό, με στόλο που δέσποζε -μετά την εξόντωση των πειρατών- από την Φοινίκη ως τον Βόσπορο, και αφού είχε αναγκάσει τον Τιγράνη Β΄ της Αρμενίας να δηλώσει υποταγή στη Ρώμη, ζήτησε από τον Μιθριδάτη ΣΤ΄ να παραδοθεί άνευ όρων. Εκείνος αρνήθηκε και τότε άρχισε η τελευταία περιπέτεια της ζωής του. Από τον Ευφράτη όπου έφτασε (και νικήθηκε), πέρασε με λίγες δυνάμεις την Αρμενία, κατόπιν στην Κολχίδα και τέλος στον Κιμμέριο Βόσπορο. Εκεί παραμέρισε το γιο του Μαχάρη (που λίγο αργότερα αυτοκτόνησε), πήρε ο ίδιος την εξουσία, σχεδιάζοντας μάλιστα να ηγηθεί των Σκυθών και άλλων γειτονικών λαών σε μια εκστρατεία προς την Ιταλία. Ωστόσο, το κύρος του είχε ανεπανόρθωτα κλονιστεί. Ο διοικητής της φρουράς στην πόλη Φαναγόρεια στασίασε· ο πληθυσμός των ελληνικών πόλεων της περιοχής εξεγέρθηκε, εξαιτίας των καταπιεστικών μέτρων τού γιου του Φαρνάκη Β΄, που αναγορεύτηκε βασιλιάς, πράγμα που σήμαινε καθαίρεση του Μιθριδάτη ΣΤ΄.
Βλέποντας πως πλησιάζει το τέλος του, ο Μιθριδάτης ΣΤ΄ έδωσε εντολή να αυτοκτονήσουν όλες οι γυναίκες και τα παιδιά του, που τον συνόδευαν και ύστερα αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει και ο ίδιος. Επειδή όμως ο οργανισμός του είχε συνηθίσει στα δηλητήρια, τον σκότωσε τελικά -ύστερα από επιθυμία του- ένας Γαλάτης μισθοφόρος. Μετά από τον θάνατό του, το κύριο κράτος τού Πόντου (στην Μικρά Ασία) έγινε (μαζί με τη Βιθυνία) από τον Πομπήιο ρωμαϊκή επαρχία, ενώ στην επαρχία του Κιμμερίου Βοσπόρου παρέμεινε ως βασιλιάς ο γιος του Μιθριδάτης του Κιμμερίου Βοσπόρου, ως «φίλος και σύμμαχος» της Ρώμης.
Επίλογος
«προσλαβόντα δὲ καὶ Βιθυνίαν, ἣν ἔχει Γλαβρίων, πολεμεῖν Μιθριδάτῃ καὶ Τιγράνῃ τοῖς βασιλεῦσιν, ἔχοντα καὶ τὴν ναυτικὴν δύναμιν καὶ τὸ κράτος τῆς θαλάσσης».
Η αποτυχία των προσπαθειών τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ για την ίδρυση ενός μεγάλου ελληνιστικού βασιλείου στην ανατολή, το οποίο και θα αντιστάθμιζε την ισχύ του ρωμαϊκού κόσμου, είχε βαθύτατες συνέπειες στην ιστορία του αρχαίου κόσμου. Μόλις έγινε προφανές, πως ένα τέτοιο κράτος δεν ήταν παρά ένα ουτοπικό όνειρο, ένα προς ένα τα βασίλεια της ανατολής υποτάχθηκαν στη ρωμαϊκή υπερδύναμη, που μισό αιώνα αργότερα μετατράπηκε στην πανίσχυρη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Οικογένεια
Είχε πολλές συζύγους και παλλακίδες· στα παιδιά του έδινε Ελληνικά και Περσικά ονόματα, δηλωτικά της καταγωγής του.
Νυμφεύτηκε πρώτα την αδελφή του Λαοδίκη το 115/113 και έζησαν ως το 80 π.Χ. Είχε τέκνα:
Το 8/88 π.Χ. έκανε δεύτερο γάμο με τη Μονίμη και έζησαν ως το 72/71 π.Χ. Είχαν τέκνο:
Οι δύο επόμενες σύζυγοί του ήταν επίσης Ελληνίδες: τρίτη ήταν η Βερενίκη της Χίου από το 86 ως το 72/71 π.Χ.
Τέταρτη ήταν η Στρατονίκη του Πόντου από κάποια στιγμή μετά το 86 π.Χ. ως το 63 π.Χ. και είχε τέκνο:
Η πέμπτη σύζυγός του δεν είναι γνωστή.
Παλλακίδα του ήταν η Αδοβογιόνα η Πρεσβύτερη, αδελφή τού Βρογιτάρου βασιλιά της Γαλατίας στη Μ. Ασία. Είχε τέκνα:
Από τις διάφορες παλλακίδες του είχε τέκνα: Κύρος, Ξέρξης, Δαρείος, Αρταφέρνης, Οξυάθρης, Φοίνιξ, Εξιπόδρας, Ευπάτρα, Κλεοπάτρα η Νεότερη,
Ο Αρχέλαος αρχιερέας-βασιλιάς στα Κόμανα Καππαδοκίας, ισχυριζόταν καταγωγή από τον Μιθριδάτη ΣΤ΄. Οι χρονολογίες δεν ταιριάζουν για να είναι γιός του· μπορεί να είναι εγγονός του, δηλ. κάποια κόρη τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ από μία παλλακίδα του να παντρεύτηκε τον Αρχέλαο έμπιστο στρατηγό τού βασιλιά και πατέρα τού Αρχελάου των Κομάνων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μιθριδατικοί πόλεμοι Μιθριδατης 6 Κατηγορία:Πολέμιοι της Ρώμης Κατηγορία:Δυναστεία των Μιθριδατιδών Κατηγορία:Μονάρχες του Βασιλείου του Βοσπόρου
Λου Αντρέας-Σαλομέ (ταινία)
Η ταινία "Lou Andreas-Salomé" είναι μια βιογραφική αφήγηση της ζωής και του έργου της ψυχαναλύτριας και συγγραφέως Lou Andreas-Salomé σκηνοθετημένη από την γερμανίδα σκηνοθέτρια Cordula Kablitz-Post. Η ταινία προβλήθηκε στους γερμανικούς κινηματογράφους τον Ιούνιο του 2016 και έκτοτε έχει προβληθεί επίσης στην Αυστρία, την Ελβετία, τη Γαλλία και τις ΗΠΑ.
Υπόθεση
Στην ταινία παρουσιάζεται η Σαλομέ σε ηλικία 72 ετών, άρρωστη και απομονωμένη στην εποχή της ανόδου του ναζισμού, να ξαναβρίσκει την ζωτικότητά της μέσα από την αφήγηση της ιστορίας της στον 40-χρονο Έρνστ Πφάιφερ, ο οποίος της θυμίζει έναν από τους μεγάλους τους έρωτες, τον γερμανό ποιητή Ράινερ Μαρία Ρίλκε. Μόλις την αναζητήσει η Γκεστάπο, καίνε μαζί με τον Πφάιφερ γράμματα και αφηγήσεις, τα οποία κατά τη γνώμη της δεν αφορούν τον δημόσιο χώρο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακές ταινίες Κατηγορία:Γερμανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2016
Ντεκαπέ
Ο όρος ντεκαπέ αναφέρεται σε παραδοσιακή τεχνική χρωµατισµού των ξύλων σε διάφορα έπιπλα, ιδίως για διακοσμητικούς λόγους. Ο τεχνικός όρος, ντεκαπέ, χρησιμοποιείται πιθανώς λανθασμένα για ορισμένα χαλυβδοελάσματα.
Γενικά
Η τεχνική βρίσκει εφαρµογές στη βιοµηχανία επίπλων εξαιτίας του πολύ καλού αισθητικού αποτελέσµατος. Είναι μια ειδική τεχνική φινιρίσματος του ξύλου, στην οποία το υλικό βάφεται και στη συνέχεια τρίβεται με ιδιαίτερο τρόπο. Με την τριβή του, το υλικό αποκτά μία εμφάνιση σαν να είναι μεγάλης ηλικίας, δηλ. είναι μεν ολοκαίνουργια τα έπιπλα, αλλά μοιάζουν με παλιά.
Το ντεκαπέ εφαρµόζεται αποκλειστικά και µόνο πάνω σε ξύλινες επιφάνειες. Εκείνα τα είδη που δύνανται να χρωµατιστούν µε την τεχνική - στυλ του ντεκαπέ είναι τα ανοιχτόπορα είδη, λ.χ. δρυς, δεσποτάκι (φράξος), καστανιά. Σκοπός της τεχνικής αυτής είναι να αναδειχτούν τα "νερά" του ξύλου.
Τρόποι εφαρµογής
Σήμερα η εν λόγω τεχνική, λόγω της μόδας, έχει γίνει αρκετά διαδεδομένη ιδίως σε έπιπλα τραπεζαρίας, σαλονιού και κουζίνας.
Πηγές
Κατηγορία:Διακόσμηση Κατηγορία:Έπιπλα
Πολιορκία του Ακροκορίνθου
Η Πολιορκία του Ακροκορίνθου ήταν πολεμική εμπλοκή της επανάστασης του 21 με νικηφόρα έκβαση για τους Έλληνες.
Οι πολιορκίες και η τελική απελευθέρωση του Ακροκορίνθου από τον τουρκικό ζυγό
Ο Μάρτης του 1821 βρίσκει την Κορινθία με διστακτικούς τους τοπικούς προεστούς να ηγηθούν του επαναστατικού αγώνα. Ο Σωτήρης Νοταράς και ο μητροπολίτης Κύριλλος, μαζί με τον Τούρκο τοπάρχη (ayan), τον πάμπλουτο Κιαμήλ Μπέη, έχουν πάει απ’ τις αρχές του μήνα στη σύσκεψη προυχόντων του Μοριά στην Τρίπολη, ύστερα από τη διαρροή της φήμης για επανάσταση των Ραγιάδων. Η οικογένεια του Κιαμήλ Μπέη έχει κλειστεί για ασφάλεια στo κάστρο Ακροκορίνθου με αρκετή φρουρά και εφόδια και με εγγυητή όμηρο τον μικρότερο αδερφό του Σωτήρη Νοταρά, τον Αντρίκο. Το μούδιασμα του λαού και το κενό εξουσίας που παρουσιάστηκε στην Κορινθία, έρχεται, στις αρχές Απριλίου του ’21, να καλύψει με τη φλογερή του ορμή και με το επαναστατικό του πάθος ο Παπαφλέσσας. Οι Κορίνθιοι τον ακολουθούν και ξεσηκώνονται. Οι Τούρκοι εγκαταλείπουν τα αρχοντικά και τις περιουσίες τους και βρίσκουν καταφύγιο μέσα στο κάστρο, που το διοικεί η δυναμική μάνα του Κιαμήλ Μπέη, Νουρή Μπεγίνα.
Πρώτη Πολιορκία (Μη επιτυχημένη)
Οι εξεγερμένοι της Κορίνθου πολιορκούν στενά τον Ακροκόρινθο, πανηγυρίζοντας τη λευτεριά τους. Πρόκειται για την πρώτη πολιορκία του κάστρου από τις ελληνικές δυνάμεις, η οποία όμως δεν είχε επιτυχία.
Στις 22 Απριλίου 1821, ο Τούρκος σερασκέρης Κεχαγιάμπεης, σταλμένος από τον Κιουταχή, έρχεται με 5.000 στρατό από τα Δυτικά στη Βόχα, και από το Λέχαιο στέλνει μήνυμα στους πολιορκητές του κάστρου να προσκυνήσουν και να διαλυθούν. Το άλλο πρωί, 23 Απριλίου 1821, ο Παπαφλέσσας αποφασίζει την εγκατάλειψη της πόλης, αλλά πριν αποχωρήσουν οι δυνάμεις του, διατάζει τον Γιώργο Χελιώτη να βάλει φωτιά στο περίλαμπρο σεράγι του Κιαμήλ Μπέη και σε άλλα τουρκικά αρχοντικά. Η Νουρή Μπεγίνα βλέποντας από ψηλά να καίγεται το παλάτι της, διατάζει για αντίποινα να σκοτώσουν τον Αντρικό Νοταρά και να πετάξουν έξω από το κάστρο το νεκρό κορμί του.
Ο Κεχαγιάμπεης μπαίνει στην Κόρινθο ανενόχλητος, καίγοντας με τη σειρά του ελληνικά σπίτια και εκκλησίες. Αφήνει ενισχύσεις στους Τούρκους στο κάστρο και αναχωρεί για την Τρίπολη.
Δεύτερη Πολιορκία
Επιστρέφουν στην Κόρινθο οι Έλληνες στις αρχές του Μάη 1821 και ξεκινούν τη δεύτερη πολιορκία του Ακροκορίνθου. Επικεφαλής των πολιορκητών είναι ο Καλαβρυτινός Αναγνώστης Πετμεζάς και ο Υδραίος Κωστής Μεθενίτης. Τρία κανόνια, αγορασμένα με έρανο των Υδραίων Φιλικών, υπό τις διαταγές του Υδραίου καπετάνιου Δημήτρη Κριεζή, μεταφέρθηκαν στο απέναντι μικρό καστράκι (Μόντ Εσκουβέ, Πεντεσκούφι) κι έκαναν αρκετή ζημιά στους έγκλειστους του κάστρου.
Η πολιορκία περισφίγγεται, ώσπου οκτώ μήνες μετά οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να παραδοθούν με συνθηκολόγηση που κανονίστηκε το πρωί της 14ης Ιανουαρίου του 1822.
Ο Κολοκοτρώνης σταύρωσε τρεις φορές το πάνω μέρος της πύλης με την Ελληνική σημαία και βροντοφώναξε: «Εμπάτε, Έλληνες!» Κι ενώ ο επίσκοπος Ιωνάς καβάλα στο άλογό του ύψωνε το σταυρό και ευλογούσε τα μπαρουτοκαπνισμένα παλληκάρια και οι βράχοι αντιλαλούσαν από ζητωκραυγές και τουφεκιές, ο γέρος του Μοριά, σκαρφαλωμένος στο πιο ψηλό σημείο του Κάστρου, έστηνε την Ελληνική σημαία. Ήταν η γαλανόλευκη με το σταυρό, στο σχέδιο που μόλις πριν λίγες ημέρες είχε εγκρίνει η Εθνική Συνέλευση της Επιδαύρου και που για πρώτη φορά κυμάτιζε στον ελεύθερο ελληνικό ουρανό.
Όμως, ο Κολοκοτρώνης απομακρύνθηκε σκόπιμα από την Κόρινθο, και η λαμπρή αυτή επιτυχία των ελληνικών δυνάμεων αμαυρώθηκε στη συνέχεια από λαφυραγωγία και διαρπαγή του σημαντικού πλούτου που βρέθηκε στο κάστρο (και που σύμφωνα με το δίκαιο του πολέμου ανήκε στο ελληνικό δημόσιο, αφού η παράδοση είχε γίνει με συνθήκη κι όχι με έφοδο).
Από τους περίπου 600 που παραδόθηκαν, κανείς στο τέλος δεν επέζησε. Κατά τη μεταφορά τους ως στα πλοία που ήσαν στο Λουτράκι, υπέστησαν επιθέσεις από ομάδες ατάκτων, ληστεύτηκαν, γυναικόπαιδα αρπάχτηκαν και άντρες σφαγιάσθηκαν. Οι εναπομείναντες μπαρκαρίστηκαν σε δύο καράβια που: «κατά δυστυχίαν, τρικυμίας επιπεσούσης, εις την θάλασσαν επνίγησαν άπαντες». Αυτά γράφει ο ιστορικός Φραντζής, ενώ άλλοι αμφισβητούν το φυσικό φαινόμενο και αποδίδουν σε δόλο και σκοπιμότητα τον πνιγμό των άοπλων Τούρκων.
Την ίδια περίοδο (στις 17 Ιανουαρίου 1922) η Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου ορίζει την Κόρινθο ως έδρα της προσωρινής διοίκησης της Ελλάδας.
Πρόκειται για ιστορική τιμή που αξιώθηκε η Κόρινθος και που ίσχυσε ως τα τέλη Μαΐου του 1822, όταν η διχόνοια είχε αρχίσει να διαιρεί τους αγωνιστές και η φήμη της καθόδου προς τον νότο της στρατιάς του Δράμαλη παρέλυε τις πολεμικές τους αντιστάσεις. Κατάληψη του Ακροκορίνθου από τον Δράμαλη
Με την εμφάνιση του Δράμαλη στον Ισθμό, στις 6 Ιουλίου 1822, η Κόρινθος εγκαταλείπεται από τις ελληνικές δυνάμεις. Το εξωφρενικότερο είναι που εγκαταλείπεται απολέμητα ακόμα και το περιτείχιστο κάστρο της.
Ο φρούραρχος Ιάκωβος Θεοδωρίδης, παρά το ηχηρό προσωνύμιο που έφερε ως «Αχιλλέας», σαν είδε τη σκόνη που σήκωναν τα λεφούσια του τούρκικου στρατεύματος, δείλιασε, μάζεψε τους 150 άντρες που είχε στις διαταγές του και έφυγε από την Τενεατική πύλη (της Δραγονέρας). Προηγουμένως όμως σε συμφωνία μαζί του, ο οπλαρχηγός Δημήτρης Μπενάκης, ο υποφρούραρχος Διαμαντής Λαλάκας και ο ηγούμενος της μονής Φανερωμένης Παρθένιος Βλάχος, εκτελούν εν ψυχρώ τον Κιαμήλ Μπέη στον χώρο που τον κρατούσαν φυλακισμένο.
Την άλλη μέρα, 7 Ιουλίου 1822, ο Δράμαλης ανεβαίνει με επισημότητα στον Ακροκόρινθο ως ελευθερωτής. Του επιφυλάσσουν λαμπρή υποδοχή η χήρα και η μητέρα του Καμιήλ Μπέη ντυμένες με πολυτελέστατα πέπλα ανάμεσα σε πλούσια στολισμένες θεραπαινίδες και του αποκαλύπτουν ένα πηγάδι με κρυμμένα 40.000 πουγκιά γεμάτο χρυσά νομίσματα. Για να τιμήσει τη χήρα του Κιαμήλ Μπέη, την πανέμορφη Γκιούλ Χανούμ ο Δράμαλης, την παντρεύτηκε πάνω στον Ακροκόρινθο με ανατολίτικη μεγαλοπρέπεια. Και για ικανοποίηση του χθεσινού της πένθους, αντί άλλου μνημείου στη μνήμη του δολοφονημένου συζύγου της, διέταξε κι έχτισαν ζωντανούς στα τείχη τους καλύτερους Έλληνες που έσερνε αιχμαλώτους μαζί του από τη Ρούμελη και κρέμασε κατωκέφαλα δύο σεβάσμιους ιερείς.
Τέσσερις μόνο μέρες έμεινε στο κάστρο για να χαρεί το γάμο του ο Δράμαλης, και στις 12 Ιουλίου φεύγει περήφανος για την Τριπολιτσά, για να διαλύσει όπως πίστευε κι εκεί την Επανάσταση.
Ταπεινωμένος και περιφρονημένος επιστρέφει και κλείνεται στον Ακροκόρινθο, όπου πεθαίνει λίγους μήνες αργότερα από μαρασμό, στις 8 Δεκεμβρίου 1822.
Οι 4.000 εναπομείναντες Τούρκοι της περίφημης στρατιάς του, αποδεκατίζονται λίγο αργότερα στη μάχη της Ακράτας και έτσι ο Κορινθιακός κάμπος ανασαίνει και πάλι ελεύθερος. Ο Ακροκόρινθος όμως παραμένει στα χέρια των Τούρκων.
Στον Ακροκόρινθο βρίσκονται 415 ταμπουρωμένοι Τουρκαλβανοί με αρχηγό τον Αλβανό Αβδουλάχ Μπέη.
Στις αρχές του 1823 ξεκινάει για τρίτη φορά πολιορκία του Ακροκορίνθου απ’ τις Ελληνικές επαναστατικές δυνάμεις. Η Εθνική Συνέλευση του Άστρους διορίζει αρχηγό της πολιορκίας τον νεαρό Κορίνθιο Ιωάννη Σωτ. Νοταρά. Τον Ιούνιο έρχεται συμπολεμιστής του και ο πορθητής του Παλαμηδιού, Στάικος Σταΐκόπουλος, ενώ τον Οκτώβρη, για να πιεστούν ακόμα περισσότερο τα πράγματα, διορίζεται από το Εκτελεστικό και ο Γενναίος Κολοκοτρώνης. Όταν πια κάθε ελπίδα διαφυγής ή σωτηρίας απ’ έξω για τους έγκλειστους είχε αποκλειστεί, ένας Τούρκος αξιωματούχος του Ακροκορίνθου, ο Χαλήλ Αγάς, συναντήθηκε με τον Στάικο Σταϊκόπουλο και υπέβαλε προτάσεις για την παράδοση του κάστρου. Ο κυριότερος όρος ήταν να παραδοθούν στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, γιατί μόνο αυτόν θεωρούσαν «μπεσαλή», ικανό να κρατήσει τον λόγο του και να μη σφαγούν οι αιχμάλωτοι. Πραγματικά, η ελληνική πλευρά στέλνει τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη μαζί με τον Νικηταρά από το Εκτελεστικό και τους Νίκο Λουμάνη και Σωτηράκη Νοταρά από το Βουλευτικό, για να φροντίσουν τις λεπτομέρειες της παράδοσης. Μετά από επίμονες διαπραγματεύσεις ο φρούραρχος Αβδουλάχ Μπέης και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης κατέληξαν σε συμφωνία. Η συνθήκη παράδοσης υπογράφτηκε στις 19 Οκτωβρίου 1823, αλλά οι Τουρκαλβανοί άφησαν το Κάστρο στις 26 Οκτωβρίου, γιατί στο μεταξύ έγινε απογραφή των πραγμάτων που ήσαν μέσα και θα περιέρχονταν στους Έλληνες.
Το μεσημέρι της 26ης Οκτωβρίου 1823, ανήμερα του Αγίου Δημητρίου, 300 Τουρκαλβανοί και 60 γυναίκες εγκατέλειπαν τον Ακροκόρινθο στα χέρια των Ελλήνων.
Τους συνόδευαν ο Κολοκοτρώνης και ο Υψηλάντης μέχρι το Παλαιό Καλαμάκι, όπου και τους επιβίβασαν όλους σώους σε δύο πλοία Αυστριακά και σ’ ένα τρίτο με Ιόνιο σημαία... Με την αποχώρηση των Τούρκων άρχισε μεγάλο πανηγύρι πάνω στον Ακροκόρινθο, Έγινε αγιασμός και επίσημη δοξολογία από τον μητροπολίτη Κορίνθου Κύριλλο και τον επίσκοπο Δαμαλών Ιωνά.
Ο τόπος τριγύρω αντιλαλούσε από τις κανονιές και τις ζητωκραυγές και οι μπαρουτοκαπνισμένοι Έλληνες φιλούσαν ο ένας τον άλλον με δάκρυα χαράς. Οι ψησταριές με τα αρνιά έδιναν κι έπαιρναν. Φορτώματα κρασιού και ρετσινιού έφταναν κάθε λίγο από το Σοφικό και την Περαχώρα, ενώ χοροί, τραγούδια και λαϊκά όργανα δημιουργούσαν μιαν ατμόσφαιρα χαράς και πανηγυριού από το πρωί μέχρι το βράδυ.
Ο Ακροκόρινθος αστραποβολούσε από τις θεόρατες φλόγες των ρετσινιών και τις μπαταριές των όπλων που διαλαλούσαν το χαροποιό μήνυμα της νίκης και της λευτεριάς. Το πιο λαμπρό κάστρο του Μοριά, Το «Άστρον της Ελλάδος» ανάσαινε υπερήφανο προπύργιο ελευθερίας και εθνικής υπερηφάνειας.
'''Επιμέλεια κειμένου: Γιάννης Δ. Μπάρτζης, δρ.φ.'''
Βιβλιογραφικές πηγές:
Λάμπης Αποστολίδης, Η Κορινθία στην Επανάσταση του 1821
Ντίνος Διδασκάλου, Το Κάστρο της Κορίνθου
Γιάννης Μακρυγιάννης, Απομνημονεύματα
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Μάχες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Πολιορκίες Κατηγορία:Ιστορία της Κορινθίας
Πέδρο Αλόνσο
Ο Πέδρο Γκονθάλεθ Αλόνσο γεννήθηκε στις 21 Ιουνίου 1971 και είναι Ισπανός ηθοποιός. Είναι γνωστός από τους ρόλους του σε Rías Baixas (2003 – 2005), Maridos e mulleres (2006 – 2008), Father Casares (2014 – 2015) και Gondar (2009), σε τοπικό επίπεδο στη Γαλικία, και σε εθνικό επίπεδο για τους ρόλους όπως Diego Murquía / Adrián Vera Celande στο Gran Hotel και Αντρές "Βερολίνο" ντε Φονογιόσα από τη σειρά La casa de papel (ελληνικά: Η τέλεια ληστεία) που αρχικά προβλήθηκε στο ισπανικό κανάλι Antena 3, ενώ πλέον προβάλλεται στο Netflix. Το 2018, εκλέχθηκε ως "Διεθνές Αστέρα της Χρονιάς" από το τούρκικο περιοδικό GQ. Ο Αλόνσο επίσης συμπρωταγωνίστησε στο Diablo Guardian, την πρώτη σειρά δράσεων του Amazon Prime Video στη Λατινική Αμερική, η οποία κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2018.
Πρώτα χρόνια
Ο Πέδρο Γκονθάλεθ Αλόνσο γεννήθηκε στο Βίγο της Ισπανίας. Σπούδασε στο Royal School of Dramatic Arts (RESAD) στη Μαδρίτη και φοίτησε το 1992 και στο Teatro de la Danza (Theatre of Dance). Ο Αλόνσο είναι αμφιδέξιος και μιλάει Ισπανικά, Γαλικιανά, Καταλανικά και Αγγλικά. Είναι επίσης συγγραφέας και καλλιτέχνης, αφού δημοσίευσε το έργο του με το όνομα Pedro Alonso O'choro.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ηθοποιοί
Χοσέ Μουνιόθ
Ο Χοσέ Αντόνιο Μουνιόθ (ισπανικά: José Antonio Muñoz, 10 Ιουλίου 1942) είναι Αργεντινός σχεδιαστής κόμικς. Μαθητής του Αλμπέρτο Μπρέτσια και συνεργάτης των Έκτορ Χερμάν Οέστερχελντ και Φρανθίσκο Σολάνο Λόπεθ, θεωρείται από τους σημαντικότερους εν ζωή κομίστες. Είναι περισσότερο γνωστός για την πολυετή συνεργασία του με τον σεναριογράφο Κάρλος Σαμπάγιο, με τον οποίο δημιούργησαν τη σειρά Άλακ Σίνερ.
Ο Χοσέ Μουνιόθ συγκαταλέγεται στους βιρτουόζους του ασπρόμαυρου σχεδίου. Μεταξύ των δημιουργών που έχουν επηρεαστεί από τον Μουνιόθ είναι οι Ζακ Ταρντί και Φρανκ Μίλλερ, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά το Sin City. Το 2007 βραβεύτηκε με το Μεγάλο Βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κόμικς του Ανγκουλέμ.
Συνεργασία με τον Κάρλος Σαμπάγιο
Λίγο μετά τη γνωριμία τους, οι Μουνιόθ και Σαμπάγιο ξεκίνησαν το Άλακ Σίνερ, ένα νουάρ κόμικ που διαδραματίζεται στη Νέα Υόρκη και το οποίο αγγίζει θέματα όπως η εξορία, η περιθωριοποίηση και τις κοινωνικές αδικίες. Ξεκίνησε το 1975 για το γαλλικό περιοδικό Charlie Mensuel, ενώ αργότερα μετακόμισε στο (À suivre).
Το 1978 δημιούργησαν το Le Bar à Joe (1978), επίσης για το (À suivre), το οποίο βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ του Ανγκουλέμ. Άλλα κοινά τους έργα είναι το Sudor sudaca (1986) και το Bilie Holiday (1991), μια βιογραφία της γνωστής τραγουδίστριας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί δημιουργοί κόμικς
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ουζμπεκιστάν
Το Πρωτάθλημα Ουζμπεκιστάν στο ποδόσφαιρο (ουζμπεκικά: Futbol bo'yicha O'zbekiston chempionati / O'zbekiston Professional futbol ligasi «Oliy liga», ρωσικά: «Высшая лига» Профессиональной футбольной лиги (ПФЛ) Узбекистана) αποτελεί την κορυφαία κατηγορία στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Ουζμπεκιστάν.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδόσφαιρο στο Ουζμπεκιστάν Ουζμπεκισταν
Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας και Λιβάνου
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας και Λιβάνου (αραβικά: لحزب الشيوعي السوري اللبناني, γαλλικά: Parti communiste de la Syrie et du Liban) ήταν κομμουνιστικό πολιτικό κόμμα, το οποίο λειτουργούσε στη Συρία και στο Λίβανο και ιδρύθηκε το 1924 από τον Λιβανέζο Αιγύπτιο Φουάντ αλ-Σιμαλί, τον Λιβανέζο Γιουσέφ Γιαζμπέκ και τον Αρμένιο Αρτίν Μαντογιάν. Ο γενικός γραμματέας του ήταν ο Χαλίντ Μπακντάς. Ήταν το δεύτερο κομμουνιστικό κόμμα που σχηματίστηκε στο Λίβανο, μετά το Παλαιστινιακό Κομμουνιστικό Κόμμα, αλλά ήταν το πρώτο που αποτελούνταν κατά ένα μεγάλο μέρος Άραβες, καθώς το Παλαιστινιακό Κόμμα αρχικά προήλθε σε μεγάλο βαθμό από την Εβραϊκή κοινότητα.
Στα πρώτα του χρόνια, το κόμμα υποστήριξε τη συριακή εξέγερση του 1925, αλλά γρήγορα καταστάλθηκε και μπόρεσε να ξεκινήσει να οικοδομείται σοβαρά αφού οι ηγέτες των κόμματος απελευθερώθηκαν από τη φυλακή το 1928. Το κόμμα εκπροσωπήθηκε στο 6ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1928 από τον Φου'αντ αλ-Σιμαλί. Το 1928, το κόμμα υιοθέτησε το όνομα «Κομμουνιστικό Κόμμα της Συρίας», παρά τη λειτουργία του στη Συρία και το Λίβανο, αντικατοπτρίζοντας τη δέσμευσή του στη συριακή ενότητα και την απόρριψη της διαίρεσης της ιστορικής περιοχής υπό τις αποικιακές εντολές. Ωστόσο, αργότερα επανήλθε στην αρχική του ονομασία, υπό τη γαλλική εντολή λειτουργούσε ως υπόγεια οργάνωση, που στη συνέχεια νομιμοποιήθηκε το 1936–1939 από τη γαλλική κυβέρνηση του Λαϊκό Μέτωπο και πάλι το 1941. Το κόμμα αποφάσισε να συνεργαστεί με το εθνικιστικό κίνημα και παίζοντας τα σοσιαλιστικά του θέματα το 1936, σύμφωνα με το 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς το 1935.
Αργότερα το κόμμα χωρίστηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας και στο Κομμουνιστικό Κόμμα Λιβάνου, αλλά η απόφαση που ελήφθη στα τέλη του 1943, εφαρμόστηκε μόλις το 1964. Εν τω μεταξύ διατηρήθηκε η κοινή κεντρική επιτροπή και το πολιτικό γραφείο.
Επιπλέον ανάγνωση
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Συρίας Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα του Λιβάνου Συρια Λιβανο
Σουνιφρέδος Β΄ της Σερδάνια
Ο Σουνιφρέδος Β΄ της Σερδάνια, (Ισπανικά ː Sunifredo, 915 - 968) μέλος του Οίκου της Βαρκελώνης ήταν Κόμης της Σερδάνια και της Κονφλάν (927 - 968) και κατόπιν Κόμης της Μπεζαλού (957 -968).
Βιογραφία
Κληρονόμησε από τον πατέρα του τη Σερδάνια και το Κονφλάν το 927. Η χήρα Άβα ήταν επίτροπος της αρχής ως το 941. Το 951 ο Σουνιφρέδος Β΄ ταξίδεψε στη Ρώμη, όπου έλαβε με παπικές βούλες κάποια προνόμια για τη μονή της Σάντα Μαρία ντελ Ριπόλ και για το αββαείο της Λεγράσσε. Προώθησε την κατασκευή τού ναού τού Σαν Μιγέλ ντε Κούξα, ο οποίος καθαγιάσθηκε το 953, και την κατασκευή της μονής. Προστάτευσε τη μονή τού Σαν Πέδρο ντε Ρόδα.
Το 957 απεβίωσε ο αδελφός του Βιφρέδο Β΄ κόμης της Μπεζαλού και τον διαδέχθηκε. Έτσι επανενώθηκαν οι κτήσεις τού πατέρα του. Όταν ορισμένοι υποτελείς του εξεγέρθηκαν, παρενέβη φέρνοντας ειρήνη μεταξύ τους· διέταξε την κατάσχεση των ιδιοκτησιών των στασιαστών. Τον διαδέχθηκε ο νεότερος αδελφός του Μιρό Γ΄.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βαρκελώνης
Αρρηφόρια
thumb|404x404px|Η σκηνή του Πέπλου από τον Παρθενώνα. Βρετανικό μουσείο του Λονδίνου. Αρρηφόρια ή Ερρηφόρια/Ερσηφόρια ονομαζόταν μια αρχαία γιορτή των Αθηνών προς τιμήν της θεάς Αθηνάς Πολιάδας, την οποία αποκαλούσαν μεταξύ άλλων Έρση. Η Έρση ήταν επίσης στην αρχαία Αθήνα μία από τις τρεις κόρες του Κέκροπα, μαζί με την Άγλαυρο και την Πάνδροσο, και λόγω του ονόματός της αποτελούσε προσωποποίηση της δροσιάς. Η γιορτή ήταν αφιερωμένη και σε αυτές, καθώς σχετίζεται, κατά το μύθο, με την προσταγή της θεάς Αθηνάς να φυλάξουν, δίχως να ανοίξουν, το κιβώτιο στο οποίο είχε κρύψει τον Ερεχθέα, εντολή που τελικά παρέβησαν.
Η γιορτή λάμβανε χώρα κατά την 22η μέρα του μήνα Σκιροφοριώνα. Στη γιορτή λάμβαναν μέρος τέσσερα κορίτσια ηλικίας 7-11 ετών από επιφανείς οικογένειες της πόλης και ονομάζονταν Αρρηφόροι, οι φέρουσες τα μυστικά. Φορούσαν λευκό χιτώνα και χρυσά κοσμήματα και κατοικούσαν στο Αρρηφόριο οίκημα στην Ακρόπολη από το τέλος του μήνα Πυανεψιώνα μέχρι την αρχή της γιορτής. Έτρωγαν ένα ιδιαίτερο είδος άρτου, τον ανάστατον, και έπαιζαν στη σφαιρίστρα των Αρρηφόρων.
Η γιορτή των Αρρηφορίων πιθανότατα συνδεόταν με τη γονιμότητα λόγω της αρχαιότερης ονομασίας της Ερσηφόρια (έρση=δροσιά). Η σπορά τελείωνε το μήνα Πυανεψιώνα και μετά ερχόταν η βλάστηση, οπότε στα κάνιστρα ίσως υπήρχαν σπόροι και φύλλα δέντρων και η γιορτή να τελούνταν για την αναμονή της δροσιάς του καλοκαιριού και της βροχής του φθινοπώρου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίες αθηναϊκές εορτές
Άγιος Λουκάς ο Στυλίτης
Ο Άγιος Λουκάς ο Στυλίτης έζησε στην Κωνσταντινούπολη τον 10ο αιώνα. Υπηρέτησε ως στρατιώτης κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου. Κατά τη διάρκεια μάχης ενάντια στους Βούλγαρους στην οποία συμμετείχε, ο Λουκάς έγινε μάρτυρας του θανάτου πολλών χιλιάδων ανθρώπων, αλλά επέζησε. Πίστεψε ότι ο Θεός είχε προστατέψει τη ζωή του και από αυτή την εμπειρία αποφάσισε να αναλάβει την ασκητική και διαλογιστική ζωή ενός στυλίτη. Για 45 χρόνια ο Λουκάς ζούσε στην κορυφή ενός πυλώνα κοντά στην πόλη της Χαλκηδόνας, αναζητώντας την αγιότητα στον Χριστό.
Θεωρείται ότι πέθανε γύρω στο 970. Ο Άγιος Λουκάς ο Στυλίτης γιορτάζει στις 11 Δεκεμβρίου στην Ορθόδοξη Εκκλησία και στις Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στυλίτες Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Χριστιανοί άγιοι του 10ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 10ου αιώνα
Γενισεχίρ
Το Γενισεχίρ (τουρκική γλώσσα: Yenişehir, μτφ. «Νέα Πόλη», «Νεάπολη») είναι πόλη της Τουρκίας στην περιοχή της περιφέρειας της Προύσας (Bursa), ανατολικά από την πόλη Προύσα και 35 χλμ. βορειοδυτικά του Μπιλετζίκ. Κατά τους πρώτους χρόνους της εισβολής των Οσμανιδών υπήρξε έδρα του ιδρυτού της δυναστείας Σουλτάνου Οσμάν Α΄. Ίχνη του ανακτόρου του και άλλων κτισμάτων (λουτρών) σώζονται μέχρι σήμερα. Στη παρακείμενη πεδιάδα του Γενί Σεχίρ ο Σουλτάνος Βαγιαζήτ Β΄ νίκησε τον διεκδικητή του θρόνου αδελφό του Τζιτζίμ.
Κατά τους νεότερους χρόνους η πόλη ήταν έδρα ομώνυμης υποδιοίκησης με περίπου 5.000 κατοίκους εκ των οποίων οι 2.500 ήταν Ελληνογενείς που διατηρούσαν άριστα σχολεία. Ο ελληνογενής αυτός πληθυσμός εξέλιπε μετά την αναγκαστική ανταλλαγή πληθυσμών το 1923.
Πηγές
Κατηγορία:Μικρά Ασία Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Γαστρίτιδα
Η γαστρίτιδα είναι φλεγμονή του βλεννογόνου του στομάχου. Μπορεί να εμφανιστεί ως σύντομο επεισόδιο ή μπορεί να είναι μεγάλης διάρκειας. Μπορεί να μην υπάρχουν συμπτώματα, αλλά, όταν υπάρχουν συμπτώματα, το πιο κοινό είναι πόνος στην άνω κοιλιακή χώρα (βλέπε δυσπεψία ). Άλλα πιθανά συμπτώματα περιλαμβάνουν ναυτία και έμετο, φούσκωμα, απώλεια όρεξης και καούρα. Οι επιπλοκές μπορεί να περιλαμβάνουν αιμορραγία στομάχου, έλκη στομάχου και όγκους στομάχου. Όταν λόγω αυτοάνοσων προβλημάτων, μπορεί να εμφανιστούν χαμηλά ερυθρά αιμοσφαίρια λόγω έλλειψης βιταμίνης Β12, μια κατάσταση γνωστή ως κακοήθης αναιμία.
Οι συνήθεις αιτίες περιλαμβάνουν τη μόλυνση με ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού και τη χρήση μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων ( ΜΣΑΦ). Λιγότερο κοινές αιτίες περιλαμβάνουν τις αλκοόλ, κάπνισμα, κοκαΐνη, σοβαρές ασθένειες, αυτοάνοσα προβλήματα, ακτινοθεραπεία και νόσο του Κρον. Η ενδοσκόπηση (γαστροσκόπηση), οι ακτινογραφίες του ανώτερου γαστρεντερικού, οι εξετάσεις αίματος και οι εξετάσεις κοπράνων μπορεί να βοηθήσουν στη διάγνωση. Συμπτώματα της γαστρίτιδας μπορεί στην πραγματικότητα να είναι συμπτώματα εμφράγματος του μυοκαρδίου. Άλλες καταστάσεις με παρόμοια συμπτώματα περιλαμβάνουν φλεγμονή του παγκρέατος, προβλήματα χοληδόχου κύστης και πεπτικό έλκος.
Η πρόληψη γίνεται με την αποφυγή πραγμάτων που προκαλούν την ασθένεια. Η θεραπεία περιλαμβάνει φάρμακα όπως αντιόξινα, αναστολείς Η2 ή αναστολείς αντλίας πρωτονίων. Κατά τη διάρκεια οξέος επεισοδίου, η κατανάλωση παχύρρευστης λιδοκαΐνης μπορεί να βοηθήσει. Εάν η γαστρίτιδα οφείλεται σε ΜΣΑΦ, αυτά μπορεί να διακοπούν. Εάν υπάρχει ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού, μπορεί να αντιμετωπιστεί με συνδυασμό αντιβιοτικών όπως η αμοξικιλλίνη και η κλαριθρομυκίνη. Για όσους πάσχουν από κακοήθη αναιμία, τα συμπληρώματα βιταμίνης Β12 συνιστώνται είτε από το στόμα είτε με ένεση. Συνήθως συνιστάται στους ανθρώπους να αποφεύγουν τροφές που τους ενοχλούν.
Η γαστρίτιδα πιστεύεται ότι επηρεάζει περίπου τους μισούς ανθρώπους παγκοσμίως. Το 2013 υπήρξαν περίπου 90 εκατομμύρια νέες περιπτώσεις της πάθησης. Καθώς οι άνθρωποι μεγαλώνουν, η ασθένεια γίνεται πιο συχνή. Αυτό, μαζί με μια παρόμοια κατάσταση στο πρώτο τμήμα του εντέρου, γνωστή ως δωδεκαδακτυλίτιδα, είχε ως αποτέλεσμα 50.000 θανάτους το 2015. Το ελικοβακτηρίδιο ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά το 1981 από τον Μπάρι Μάρσαλ και τον Ρόμπιν Γουόρεν.
Σημεία και συμπτώματα
μικρογραφία| Ένα πεπτικό έλκος μπορεί να συνοδεύει τη γαστρίτιδα. Ενδοσκοπική εικόνα. Πολλοί άνθρωποι με γαστρίτιδα δεν εμφανίζουν καθόλου συμπτώματα. Ωστόσο, ο άνω κεντρικός κοιλιακός πόνος (επιγαστραλγία) είναι το πιο κοινό σύμπτωμα. Ο πόνος μπορεί να είναι ήπιος, ασαφής, καυστικός, έντονος ή να είναι οξύς. Ο πόνος εντοπίζεται συνήθως στο πάνω κεντρικό τμήμα της κοιλιάς, αλλά μπορεί να εμφανιστεί οπουδήποτε από το πάνω αριστερό τμήμα της κοιλιάς γύρω από την πλάτη.
Αιτίες
Τα κοινά αίτια περιλαμβάνουν το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού και τα ΜΣΑΦ. Λιγότερο κοινές αιτίες περιλαμβάνουν το αλκοόλ, την κοκαΐνη, τη σοβαρή ασθένεια και τη νόσο του Κρον, μεταξύ άλλων.
Ελικοβακτήριο του πυλωρού
Το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού αποικίζει το στομάχι του μισού και πλέον του παγκόσμιου πληθυσμού και η μόλυνση συνεχίζει να παίζει βασικό ρόλο στην παθογένεση ορισμένων γαστροδωδεκαδακτυλικών ασθενειών. Ο αποικισμός του γαστρικού βλεννογόνου από ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού έχει ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη χρόνιας γαστρίτιδας σε μολυσμένα άτομα και, σε ένα υποσύνολο ασθενών, η χρόνια γαστρίτιδα εξελίσσεται σε επιπλοκές (π.χ. έλκος, καρκίνοι στομάχου και ορισμένες διακριτές εξωγαστρικές διαταραχές). Ωστόσο, περισσότερο από το 80% των ατόμων που έχουν μολυνθεί από το βακτήριο είναι ασυμπτωματικά και έχει υποτεθεί ότι μπορεί να παίζει σημαντικό ρόλο στη φυσική οικολογία του στομάχου.
Οξεία
μικρογραφία| Πρώιμη οξεία επιφανειακή γαστρίτιδα: Σημαντικά διηθήματα ουδετερόφιλων εμφανίζονται στην περιοχή του βλεννογόνου του λαιμού και στην μεμβράνη με μικροαπόστημα κοιλότητας. Αυτή η περίπτωση προκλήθηκε από [[Ελικοβακτήριο του πυλωρού|ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού.]] Η οξεία διαβρωτική γαστρίτιδα τυπικά περιλαμβάνει διακριτές εστίες επιφανειακής νέκρωσης λόγω βλάβης στην άμυνα του βλεννογόνου. Τα ΜΣΑΦ αναστέλλουν την κυκλοοξυγενάση-1 ή COX-1, ένα ένζυμο που είναι υπεύθυνο για τη βιοσύνθεση εικοσανοειδών στο στομάχι, το οποίο αυξάνει την πιθανότητα σχηματισμού πεπτικών ελκών. Επίσης, τα ΜΣΑΦ, όπως η ασπιρίνη, μειώνουν μια ουσία που προστατεύει το στομάχι που ονομάζεται προσταγλανδίνη. Αυτά τα φάρμακα όταν χρησιμοποιούνται σε σύντομο χρονικό διάστημα συνήθως δεν είναι επικίνδυνα. Ωστόσο, η τακτική χρήση μπορεί να οδηγήσει σε γαστρίτιδα. Επιπλέον, το σοβαρό φυσιολογικό στρες («έλκη από στρες») από σήψη, υποξία, τραύμα ή χειρουργική επέμβαση είναι επίσης μια κοινή αιτιολογία για οξεία διαβρωτική γαστρίτιδα. Αυτή η μορφή γαστρίτιδας μπορεί να εμφανιστεί σε περισσότερο από το 5% των νοσηλευόμενων ασθενών.
Επίσης, η κατανάλωση αλκοόλ δεν προκαλεί χρόνια γαστρίτιδα. Ωστόσο, διαβρώνει το βλεννογόνο του στομάχου. Χαμηλές δόσεις αλκοόλ διεγείρουν την έκκριση υδροχλωρικού οξέος. Οι υψηλές δόσεις αλκοόλ δεν διεγείρουν την έκκριση οξέος.
Χρόνια
Η χρόνια γαστρίτιδα αναφέρεται σε ευρύ φάσμα προβλημάτων των γαστρικών ιστών. Το ανοσοποιητικό σύστημα παράγει πρωτεΐνες και αντισώματα που καταπολεμούν τις λοιμώξεις στο σώμα για να διατηρήσουν ομοιοστατική κατάσταση. Σε ορισμένες διαταραχές το σώμα στοχεύει το στομάχι σαν να ήταν μια ξένη πρωτεΐνη ή παθογόνο, παράγει αντισώματα εναντίον του, το βλάπτει σοβαρά και μπορεί ακόμη και να καταστρέψει το στομάχι ή το βλεννογόνο του. Σε ορισμένες περιπτώσεις η χολή, που συνήθως χρησιμοποιείται για να βοηθήσει την πέψη στο λεπτό έντερο, εισέρχεται μέσω της πυλωρικής βαλβίδας του στομάχου εάν έχει αφαιρεθεί κατά τη διάρκεια της επέμβασης ή δεν λειτουργεί σωστά, οδηγώντας επίσης σε γαστρίτιδα. Η γαστρίτιδα μπορεί επίσης να προκληθεί από άλλες ιατρικές καταστάσεις, όπως HIV/AIDS, νόσο του Crohn, ορισμένες διαταραχές του συνδετικού ιστού και ηπατική ή νεφρική ανεπάρκεια. Από το 1992, οι βλάβες της χρόνιας γαστρίτιδας ταξινομούνται σύμφωνα με το σύστημα του Σύδνεϋ.