cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Συνθήκη του Λονδίνου (1915)
Σύμφωνα με τη συνθήκη, η Ιταλία ήταν υποχρεωμένη να εγκαταλείψει την Τριπλή Συμμαχία και να ενωθεί με την Τριπλή Αντάντ. Επίσης, όφειλε να κηρύξει πόλεμο εναντίον της Γερμανίας και της Αυστροουγγαρίας σε ένα μήνα (τούτο συνέβη κατά της Αυστροουγγαρίας σε ένα μήνα, αλλά μόλις το 1916 εναντίον της Γερμανίας). Θεωρώντας βέβαιη τη νίκη κατά της Γερμανίας και των συμμάχων της, η Τριπλή Αντάντ υποσχέθηκε στην Ιταλία την προσάρτηση εδαφών στο τέλος του πολέμου. Βάσει της συνθήκης οι συμμαχικές δυνάμεις εκχώρησαν στην Ιταλία την πλήρη κυριαρχία επί της Λιβύης και επί των Δωδεκανήσων καθώς και ζώνη επιρροής στη Μικρά Ασία.
Η υπαναχώρηση των συμμάχων
Παρά τη συμφωνία των Συμμάχων οι όροι της συνθήκης προκάλεσαν στη συνέχεια προβλήματα στη Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων το 1919. Οι ιταλικές εδαφικές απαιτήσεις περιλάμβαναν τις γιουγκοσλαβικές περιοχές που βρίσκονταν τότε υπό την επικυριαρχία της Αυστροουγγαρίας και αυτό σήμαινε πως η Ιταλία έπρεπε να διαπραγματευτεί τα μελλοντικά σύνορά της με δύο από τους συμμάχους της, τη Σερβία και το Μαυροβούνιο. Η Ιταλία αρνήθηκε τη διαπραγμάτευση αλλά συμφώνησε τελικά με τις διαπραγματεύσεις υπό την πίεση του προέδρου των ΗΠΑ Γούντροου Ουίλσον. Τελικά η Ιταλία έλαβε το Τρεντίνο, την Τεργέστη, (το γερμανόφωνο) Νότιο Τιρόλο και την Ίστρια. Έχασε ωστόσο τη Δαλματία, όπως και το Φιούμε. Το ίδιο έγινε για τα αποικιακά εδάφη στην Αφρική ή την Ασία και για την Αλβανία. Οι εθνικιστές υποστήριξαν ότι η Ιταλία είχε πέσει θύμα ληστείας από τα νόμιμα κέρδη της.
Σημειώσεις παραπομπές
Κατηγορία:Συνθήκες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Εθνική Βιβλιοθήκη των Ηνωμένων Πολιτειών για τις Μεταφορές
Ιστορία
Η Εθνική Βιβλιοθήκη Μεταφορών NTL ιδρύθηκε το 1998 στο πλαίσιο του νόμου περί ισότιμης συμμετοχής στις μεταφορές του 21ου αιώνα (TEA-21). Από το 2008 έως το 2015, ο διευθυντής της NTL διετέλεσε επίσης διευθυντής της βιβλιοθήκης του Υπουργείου Μεταφορών των ΗΠΑ.
Το 2012, ο θεσμοθετημένος ρόλος της NTL διευρύνθηκε με τον νόμο περί προόδου για τον 21ο αιώνα (MAP-21), ώστε να περιλαμβάνει την απόκτηση, τη διατήρηση και τη διαχείριση πληροφοριών για τις μεταφορές, καθώς και διευρυμένες υπηρεσίες που παρέχονται στο USDOT, σε άλλες ομοσπονδιακές υπηρεσίες, σε επαγγελματίες του τομέα των μεταφορών και στο κοινό.
Σε απάντηση στο υπόμνημα του 2013 του Γραφείου Επιστημονικής και Τεχνολογικής Πολιτικής (OSTP) για τους επικεφαλής των εκτελεστικών υπουργείων και οργανισμών με τίτλο "Αύξηση της πρόσβασης στα αποτελέσματα της ομοσπονδιακά χρηματοδοτούμενης επιστημονικής έρευνας", το USDOT συνέταξε ένα σχέδιο δημόσιας πρόσβασης για να εξασφαλίσει την πρόσβαση σε δημοσιεύσεις και σύνολα δεδομένων που δημιουργήθηκαν μέσω της έρευνας και της ανάπτυξης του USDOT. Το υπόμνημα του OSTP "με το παρόν διατάσσει κάθε ομοσπονδιακή υπηρεσία με ετήσιες δαπάνες έρευνας και ανάπτυξης άνω των 100 εκατομμυρίων δολαρίων να αναπτύξει σχέδιο για την υποστήριξη της αυξημένης πρόσβασης του κοινού στα αποτελέσματα της έρευνας που χρηματοδοτείται από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση".
Συλλογές
Η Πύλη Αποθετηρίου & Ανοικτής Επιστημονικής Πρόσβασης, γνωστή ως ROSA P, είναι το ψηφιακό αποθετήριο της NTL και είναι το αρχείο με την πλήρη μορφή κειμένου για την κοινότητα των ερευνητών στον τομέα των μεταφορών. Το ROSA P περιέχει πόρους από το USDOT, τα κρατικά υπουργεία μεταφορών και τους οργανισμούς μεταφορών. Οι διαθέσιμοι πόροι στο ROSA P περιλαμβάνουν ηλεκτρονικές δημοσιεύσεις πλήρους κειμένου, σύνολα δεδομένων, εικόνες, βίντεο και χάρτες. Το ROSA P περιλαμβάνει επίσης Συλλογές κοινών θεμάτων:
Αναφορές
Το προσωπικό των υπηρεσιών αναφοράς της NTL παρέχει υπηρεσίες εντός του USDOT, στο Κογκρέσο και στο κοινό μέσω του Ask-A-Librarian (Ρωτήστε τον βιβλιοθηκάριο). Πληροφορίες παρέχονται για όλους τους τρόπους μεταφοράς και για τα στατιστικά προϊόντα. Το προσωπικό αναφοράς διαχειρίζεται επίσης τις "Συχνές Ερωτήσεις" για διάφορα θέματα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικές βιβλιοθήκες Κατηγορία:Βιβλιοθήκες στις Η.Π.Α. Η
Παρτεναί
Το Παρτεναί (Γαλλικά: Parthenay) είναι κοινότητα στο νομό Ντε-Σεβρ της περιοχής Νέα Ακουιτανία στη δυτική Γαλλία. Βρίσκεται σε μια βραχώδη περιοχή που περιβάλλεται από τις δύο πλευρές από τον ποταμό Τουέ. Είναι μία από τις δύο υπονομαρχίες του νομού, η δεύτερη είναι το Μπρεσουίρ.
Ο πληθυσμός στην απογραφή του 2017 ανερχόταν σε 10.267 κατοίκους.
Είναι παλιά μεσαιωνική οχυρωμένη πόλη και η περιοχή της είναι ταξινομημένη ως «Περιοχή τέχνης και ιστορίας».
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η οχυρωμένη γέφυρα Σαιν-Ζακ μικρογραφία|250x250εσ|Η συνοικία Σαιν-Πωλ και ο ποταμός Τουέ μικρογραφία|Η συνοικία Σαιν-Ζακ Η κοινότητα Παρτεναί βρίσκεται στο κέντρο του νομού Ντε Σεβρ της Νέας Ακουιτανίας, περίπου 40 χιλιόμετρα βόρεια της πρωτεύουσας του νομού Νιόρ, 50 χιλιόμετρα δυτικά του Πουατιέ, 120 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Ναντ και 350 χιλιόμετρα στα νοτιοδυτικά του Παρισιού.
Η μεσαιωνική πόλη Παρτεναί είναι κτισμένη σε μια στροφή του ποταμού Τουέ, ο οποίος περιβάλλει την πόλη στις δυτικές και βόρειες πλευρές της. Η υψηλότερη περιοχή, μέσα στα τείχη, βρίσκεται στα νότια, όπου βρίσκεται το σημερινό κέντρο της πόλης. Στα βόρεια και δυτικά, μια βραχώδης προεξοχή εκτείνεται πάνω από πλαγιές που κατεβαίνουν κατακόρυφα στο παραποτάμιο πάρκο Λα Πρε. Στο βόρειο άκρο αυτής της προεξοχής, με το ποτάμι στις δύο πλευρές, βρίσκονται τα ερείπια του οχυρωμένου φρουρίου της πόλης.
Κεντρικός δρόμος της πόλης είναι η οδός Βω Σαιν-Ζακ, ένας στενός μεσαιωνικός δρόμος που ανεβαίνει από τη γέφυρα και την πύλη Σαιν-Ζακ στο κέντρο της πόλης. Κατά τον Μεσαίωνα, αυτή ήταν η κύρια διαδρομή των προσκυνητών για το Σαντιάγο ντε Κομποστέλα μέσω της πόλης και πολλοί υφαντές είχαν εκεί τα εργαστήριά τους.
Οι μεταγενέστερες επεκτάσεις στα ανατολικά και νότια της περιτειχισμένης πόλης χρονολογούνται από τον 19ο αιώνα και αργότερα, και ενθαρρύνθηκαν από την κατασκευή του σιδηροδρόμου και, πιο πρόσφατα, του ανατολικού παρακαμπτήριου δρόμου της πόλης.
Διοικητικά στοιχεία
Το 2001, η κοινότητα Παρτεναί ενώθηκε με έξι γειτονικές κοινότητες για την ίδρυση της Υπερ-κοινότητας κοινοτήτων του Παρτεναί, η οποία παρείχε ένα πλαίσιο συνεργασίας των κοινοτήτων. Το 2014, αυτή η υπερ-κοινότητα συγχωνεύτηκε στην Υπερ-κοινότητα κοινοτήτων του Παρτεναί-Γκατίν. Η νέα υπερ-κοινοτική κοινότητα περιλαμβάνει 39 κοινότητες, έχει πληθυσμό 37.782 (2016) και έκταση 836,2 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Ιστορία
μικρογραφία|250x250εσ|Το δυτικό τμήμα των τειχών μικρογραφία|250x250εσ|Πλατεία μέσα στο φρούριο Ο θρύλος λέει ότι το Παρτεναί δημιουργήθηκε με ένα χτύπημα του ραβδιού της νεράιδας Μελυζίν. Ωστόσο, το όνομα Παρτεναί εμφανίζεται για πρώτη φορά σε γραπτές αναφορές στις αρχές του 11ου αιώνα και δεν υπάρχει καμία ένδειξη προηγούμενης σημαντικής ανθρώπινης κατοχής προηγουμένως.
Ιστορικά, η πόλη χρονολογείται από τον 11ο αιώνα και βρίσκεται ανάμεσα σε μια στροφή του ποταμού Τουέ και τα έλη που κάλυπταν το εξωτερικό του μαιάνδρου του ποταμού, καθιστώντας την τοποθεσία ιδανική για ένα φρούριο. Οι οχυρώσεις που βλέπουμε σήμερα χρονολογούνται από τον 13ο αιώνα και κατασκευάστηκαν όταν το Πουατού ανήκε στους Άγγλους, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βασιλιά της Αγγλίας και δούκα της Ακουιτανίας Ιωάννη του Ακτήμονα. Οι άρχοντες του Παρτεναί στήριξαν τον Ιωάννη τον Ακτήμονα και σε αντάλλαγμα ελάμβαναν χρήματα κάθε χρόνο για την ενίσχυση της άμυνας της πόλης. Πράγματι, με τη βοήθεια εξειδικευμένων οικοδόμων κατάφεραν να χτίσουν τρία διαφορετικά τείχη της πόλης: ένα γύρω από το κάστρο, ένα γύρω από την ακρόπολη και ένα άλλο σε ολόκληρη την πόλη.
Οικονομικά, το Παρτεναί αναπτύχθηκε καθώς βρισκόταν πάνω στη διαδρομή Αγίου Ιακώβου της Κομποστέλα, τη μεσαιωνική διαδρομή προσκυνήματος στο Σαντιάγο ντε Κομποστέλα στην Ισπανία. Η κύρια οχυρωμένη πύλη, από την οποία οι προσκυνητές εισέρχονταν στην πόλη, εξακολουθεί να φέρει το όνομα του Σαιν Ζακ (το γαλλικό όνομα του Αγίου Ιακώβου).
Ιστορικά, το Παρτεναί θεωρείται η πρωτεύουσα του Γκατίν Παρτεναί, που είναι μια λοφώδης δασωμένη περιοχή στο κέντρο του σημερινού νομού Ντε-Σεβρ και έχει πολύ διαφορετικό χαρακτήρα από τις πεδιάδες στα νότια, γύρω από το Νιόρ. Λόγω της φύσης της γης, η περιοχή έγινε γνωστή για την εκτροφή βοοειδών και η φυλή Παρτεναί πήρε το όνομά της από την πόλη.
Μόλις τον 19ο αιώνα η πόλη επεκτάθηκε πέρα ​​από τα τείχη της. Κατασκευάστηκαν μεγάλες λεωφόροι και πλατείες ακολουθώντας τη γραμμή του τείχους της παλιάς πόλης και την τάφρο στα ανατολικά της πόλης. Πέρα από αυτά, ο σιδηροδρομικός σταθμός κατασκευάσθηκε το 1880 και νέες περιοχές και βιομηχανίες αναπτύχθηκαν γύρω από αυτόν.
Αξιοθέατα
μικρογραφία|250x250εσ|Η οδός Βω Σαιν-Ζακ Το μεσαιωνικό ιστορικό κέντρο του Παρτεναί περιλαμβάνει πολλά αξιοθέατα, όπως:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Πόλεις της Ακουιτανίας
Δουλοπαροικία στην Πολωνία
μικρογραφία| Ένας χωρικός με δεσμά σε μια πολωνική ξυλογραφία του 16ου αιώνα Η δουλοπαροικία στην Πολωνία έγινε η κυρίαρχη μορφή σχέσης μεταξύ χωρικών και ευγενών τον 17ο αιώνα και ήταν ένα σημαντικό χαρακτηριστικό της οικονομίας της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, αν και οι ρίζες της μπορούν να αναχθούν στον 12ο αιώνα.
10ος έως 14ος αιώνες
Στις πρώτες ημέρες του Βασιλείου της Πολωνίας υπό τη Δυναστεία των Πιαστ τον 10ο και 11ο αιώνα, η κοινωνική τάξη των χωρικών ήταν μεταξύ των πολλών τάξεων που αναπτύχθηκαν. Οι χωρικοί είχαν το δικαίωμα να μεταναστεύσουν, να κατέχουν γη, και είχαν δικαίωμα σε ορισμένες μορφές δικαστικής προσφυγής σε αντάλλαγμα για συγκεκριμένες υποχρεώσεις έναντι των φεουδαρχών τους.
Με τον καιρό, περισσότεροι χωρικοί ήταν εξαρτημένοι από φεουδάρχες. Αυτό συνέβη με διάφορους τρόπους, όπως η παραχώρηση γης μαζί με τους κατοίκους τους σε έναν άρχοντα από τον βασιλιά, η δουλεία του χρέους και οι χωρικοί που υποτάσσονταν σε έναν τοπικό άρχοντα με αντάλλαγμα την προστασία. Υπήρχαν πολλές ομάδες χωρικών που είχαν διαφορετικά επίπεδα δικαιωμάτων, και η κατάστασή τους άλλαξε με την πάροδο του χρόνου, υποβαθμίζοντας σταδιακά από ένα καθεστώς μικροκτηματιών σε πλήρη δουλοπαροικία. Αντίθετα, η λιγότερο προνομιούχα τάξη των δουλοπάροικων, οι άμεσοι σκλάβοι (που σχηματίστηκαν κυρίως από αιχμαλώτους πολέμου), εξαφανίστηκαν σταδιακά την ίδια περίοδο. Στα τέλη του 12ου αιώνα, η αγροτιά μπορούσε να χωριστεί στους ελεύθερους χωρικούς (wolni ή liberi), με δικαίωμα να φύγουν και να μετεγκατασταθούν, και σε δεσμευμένους υπηκόους (poddani ή obnoxii), χωρίς δικαίωμα να φύγουν. Όλοι οι χωρικοί που κατείχαν γη από έναν φεουδάρχη έπρεπε να εκτελούν υπηρεσίες ή να παραδίδουν αγαθά στον κύριό τους. Με τον καιρό, και με την ανάπτυξη του νομίσματος, οι περισσότερες από αυτές τις υπηρεσίες εξελίχθηκαν σε πληρωμή χρηματικού ενοικίου, το οποίο έγινε η κυρίαρχη μορφή υπηρεσίας γύρω στον 14ο και 15ο αιώνα.
15ος έως 18ος αιώνες
Γύρω στον 14ο και 15ο αιώνα, το δικαίωμα να εγκαταλείψουν τη γη περιορίστηκε ολοένα και περισσότερο και οι χωρικοί δεσμεύτηκαν με τη γη. Η δουλοπαροικία αναπτύχθηκε στην Πολωνία μαζί με την ανάπτυξη ευγενών αρχοντικών κτημάτων (σλάχτα) γνωστών ως φόλβαρκ και με την οικονομία του εμπορίου σιτηρών με γνώμονα τις εξαγωγές (το λεγόμενο εμπόριο σιτηρών της Πολωνίας ή της Βαλτικής). Σύμφωνα με τον ιστορικό Έντβαρντ Κόρβιν, το έτος 1496 (Καταστατικό του Πιότρκουφ) σηματοδοτεί τη αρχή της εποχής της δουλοπαροικίας στην Πολωνία. Ομοίως, ο Πολ Ρόμπερτ Μαγκότσι επισημαίνει μια σειρά σχετικών νομοθετημάτων γύρω από την αλλαγή του 15ου και του 16ου αιώνα.
Συνδέθηκε με τη μείωση του νομισματικού ενοικίου, που αντικαταστάθηκε από σωματική εργασία, η ζήτηση για την οποία αυξήθηκε με την πάροδο του χρόνου. Ενώ στις πρώτες μέρες της δουλοπαροικίας στην Πολωνία, ο χωρικός μπορεί να χρειαζόταν να καλλιεργεί λιγότερο από τρεις εβδομάδες το χρόνο για τον κύριό του, τον 16ο αιώνα, μια εβδομαδιαία υπηρεσία 1-2 ημέρων έγινε κοινή, και στον 18ο αιώνα, σχεδόν όλος ο χρόνος ενός χωρικού θα μπορούσε να είχε ζητηθεί από τον άρχοντα, σε ακραίες περιπτώσεις απαιτώντας από έναν χωρικό να εργάζεται οκτώ ημέρες την εβδομάδα ανά 1 γουάν γης που καλλιεργούσε μια οικογένεια χωρικών για τις δικές της ανάγκες (η γη ανήκε στον γαιοκτήμονα), πράγμα που σήμαινε στην πράξη ότι ο άνδρας αρχηγός της οικογένειας εργαζόταν με πλήρη απασχόληση για τον άρχοντα, αφήνοντας τη γυναίκα και τα παιδιά του να δουλεύουν στην οικογενειακή γη του αγρότη, και ακόμη και τότε έπρεπε να τον βοηθούν περιστασιακά, εκτός αν κάποιος χωρικός προσέλαβε επιπλέον εργάτες (φτωχότεροι χωρικοί). Ταυτόχρονα, τα δικαιώματα των χωρικών (να κατέχουν γη, να την αφήνουν ή να έχουν ανεξάρτητη βασιλική δικαιοσύνη) μειώθηκαν. Το 1521 σήμανε το τέλος του δικαιώματος των χωρικών να παραπονεθούν στη βασιλική αυλή. Μέχρι τα μέσα του 16ου αιώνα κανένας χωρικός δεν μπορούσε να εγκαταλείψει τη γη χωρίς ρητή άδεια του άρχοντα. Η κατάσταση των ατόμων που δεν είχαν γη επιδεινώθηκε επίσης (μετανάστες χωρικοί εργάτες), καθώς αρκετοί νόμοι προσπάθησαν να τους αναγκάσουν να γίνουν δουλοπάροικοι. Αναγκάζονταν επίσης να συμμετέχουν σε διάφορα μονοπώλια των τοπικών αρχόντων τους (όπως να αγοράζουν ποτά μόνο στην ταβέρνα που είχε ο άρχοντας ή να χρησιμοποιούν μόνο τους μύλους που ανήκουν στον άρχοντα). Λόγω του αυξημένου πληθυσμού και των επιπτώσεων ορισμένων νόμων, τα μεμονωμένα αγροτικά κτήματα γίνονταν σταθερά μικρότερα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, ιδιαίτερα από το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα, την αυξημένη φτωχοποίηση της αγροτιάς, τη ληστεία και την περιστασιακή εξέγερση των χωρικών. Αυτό το φαινόμενο παρατηρήθηκε επίσης σε πολλές άλλες χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης και ήταν γνωστό ως «δεύτερη δουλοπαροικία» ή «νεο-δουλοπαροικία».
Η αντιστροφή αυτών των τάσεων άρχισε τον 18ο αιώνα, ως μέρος διαφόρων μεταρρυθμίσεων που στόχευαν στην αναζωογόνηση της προβληματικής διακυβέρνησης και οικονομίας της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας. Μερικοί δουλοπάροικοι χειραφετήθηκαν από τους ιδιοκτήτες τους, οι οποίοι αντικατέστησαν το ενοίκιο της φυσικής εργασίας με χρηματικό. Έγινε παράνομο για έναν άρχοντα να δολοφονήσει έναν δουλοπάροικο, και οι χωρικοί ανέκτησαν κάποιο δικαίωμα στην ιδιοκτησία γης. Περιγράφοντας το σύστημα όπως υπήρχε στα τέλη του αιώνα, ο Βάγκνερ γράφει: «Η κατάσταση των χωρικών στην Πολωνία ήταν καλύτερη από ότι στις περισσότερες άλλες χώρες. Στη Γαλλία και τη Γερμανία, για παράδειγμα, οι ιδιοκτήτες των κτημάτων είχαν απεριόριστη δικαιοδοσία πάνω τους, συμπεριλαμβανομένης της εξουσίας να τιμωρούν με θάνατο. Στη Ρωσία, η οικονομική τους καταπίεση ήταν διαβόητη και ένας από τους λόγους που έδωσε η Αικατερίνη Β΄ για το διαμελισμό της Πολωνίας ήταν το γεγονός ότι χιλιάδες χωρικοί διέφυγαν από τη Ρωσία στην Πολωνία για να αναζητήσουν μια καλύτερη μοίρα. Οι μεταρρυθμίσεις της πολωνικής κυβέρνησης που στόχευαν στη βελτίωση της κατάστασης της αγροτιάς έφτασαν στο αποκορύφωμά τους με το Σύνταγμα της 3ης Μαΐου 1791, το οποίο διακήρυξε ότι η κυβέρνηση θα προστάτευε τους χωρικούς και θα ενθάρρυνε τη χρήση συμβάσεων μεταξύ των χωρικών και των αρχόντων τους. Οποιεσδήποτε περαιτέρω μεταρρυθμίσεις κατέστησαν αδύνατες λόγω των διαμελισμών της Πολωνίας και της επακόλουθης εξαφάνισης του πολωνικού κράτους.
Κατάργηση
Η κατάργηση της δουλοπαροικίας στην Πολωνία έγινε σταδιακά. Στα τέλη του 18ου αιώνα έγινε μια μεγάλη μεταρρύθμιση του πολωνικού κράτους. Ο Φρειδερίκος Β΄ της Πρωσίας, έχοντας αποκτήσει σημαντική έκταση γης στον πρώτο διαμελισμό της Πολωνίας, προχώρησε σε μεταρρυθμίσεις οι οποίες περιελάμβαναν και την κατάργηση της δουλοπαροικίας.
Το Σύνταγμα της 3ης Μαΐου 1791 έθεσε την τάξη των χωρικών υπό την προστασία του κράτους, ως το πρώτο βήμα προς την εξάλειψη της δουλοπαροικίας. Το Σύνταγμα ανατράπηκε αργότερα από Πολωνούς άρχοντες υποστηριζόμενους από τη Ρωσία. Η πλήρης κατάργηση θεσπίστηκε με τη Διακήρυξη του Ποουάνιετς (1794), αλλά αυτή ήταν επίσης βραχύβια, καθώς οι γείτονες της Πολωνίας εισέβαλαν και διαμέλισαν τη χώρα στον τρίτο διαμελισμό του 1795. Τον 19ο αιώνα, πραγματοποιήθηκαν διάφορες μεταρρυθμίσεις με διαφορετικούς ρυθμούς στον Αυστριακό, στον Πρωσικό και στον Ρωσικό Διαμελισμό με την έλευση της βιομηχανικής επανάστασης. Η δουλοπαροικία καταργήθηκε στην Πρωσία το 1807, στην Αυστρία το 1848, στη Ρωσία το 1861 και στην Πολωνία του Συνεδρίου το 1864.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Φεουδαρχία στην Ευρώπη Κατηγορία:Οικονομική ιστορία της Πολωνίας Πολωνια
Κλειστό Αθλητικό Κέντρο Φίλιππος Αμοιρίδης
Το Κλειστό Γυμναστήριο «Φίλιππος Αμοιρίδης» είναι αθλητικό κέντρο στην Ξάνθη για αγώνες μπάσκετ, βόλεϋ, χάντμπολ, σκάκι, tae kwon do, judo, πάλης και άλλα αθλήματα ενώ φιλοξενεί επίσης συναυλίες και εκδηλώσεις. Κτίστηκε το 2000 και το όνομά του το πήρε από τον εκλιπόντα δήμαρχο Φίλιππο Αμοιρίδη. Έχει χωρητικότητα 3.957 θέσεων και ανήκει στον δήμο Ξάνθης. Αποτελούσε έδρα της τοπικής ομάδας μπάσκετ Ξάνθη Α.Σ. στο πρωτάθλημα της δεύτερης εθνικής κατηγορίας.
Το 2001 φιλοξένησε το final four του κυπέλλου volley. Το 2007 φιλοξένησε το All-star game και το 2015 το Διεθνές Τουρνουά Καλαθοσφαίρισης εθνικών ομάδων ανδρών της Ελλάδας, της Ρωσίας, της Βοσνίας Ερζεγοβίνης και της Τσεχίας, στο οποίο η Ελλάδα κατέκτησε την πρώτη θέση. Το 2011 έγινε η παρουσίαση και η απονομή για την μεγαλύτερη μάσκα του κόσμου από το βιβλίο γκίνες. Τον Μάρτιο του 2016, όλοι οι ζαχαροπλάστες της Ξάνθης έφτιαξαν μέσα στον χώρο αυτό τη μεγαλύτερη καριόκα βάρους 383 κιλών μπαίνοντας και αυτή στο βιβλίο ρεκόρ γκίνες.
Πηγές
Φιλιππος Αμοιριδης Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στην Ξάνθη
Εταιρεία Μεγάλα Σπαθιά
Η Εταιρεία Μεγάλα Σπαθιά, (κινεζικά: 大刀 會?, πινγίν: Dàdāo Huì) ήταν μια παραδοσιακή ομάδα αυτοάμυνας αγροτών, διαδεδομένη κυρίως στη Βόρεια Κίνα κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Τσινγκ που διακρίθηκε για το θάρρος τους. Συγκροτήθηκε από τοπικές ομάδες των μικροϊδιοκτητών και των κολίγων που οργανώθηκαν για να υπερασπιστούν τα χωριά από ληστές, πολέμαρχους, φοροεισπράκτορες και αργότερα κομμουνιστές και Ιάπωνες.
Γενικά
Η Εταιρεία φέρεται να ιδρύθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1890 από τον Λίου Σιντουάν, ο οποίος έζησε στον νομό Τσαοτσόου στη νοτιοδυτική Σαντούνγκ. Οι Μεγάλοι Διδάσκαλοι των ομάδων αυτών υποστήριζαν πως τα μέλη τους διατηρώντας πίστη στη θεία ανταμοιβή δικαίων αιτημάτων μετά από εκπαίδευση συνδυάζοντας αναπνοή κίνηση και ταχύτητα και χρήση μαγικών βοτάνων έμεναν άτρωτα σε σφαίρες. Τόσο τα Μεγάλα Σπαθιά, όσο και οι Ερυθρές Λόγχες ή Δόρατα είχαν λάβει μέρος στην Εξέγερση των Μπόξερ στην βόρεια Κίνα το 1900. Κατά τη διάρκεια των τριών πρώτων δεκαετιών του 20ού αιώνα, πολλοί Κινέζοι αγρότες μετανάστευσαν στις βορειοανατολικές επαρχίες Σαντούνγκ και Χεμπέι όπου οι πυγμάχοι είχαν τη μεγαλύτερη επιρροή, λόγω της αναταραχής τόσο εκ της μετανάστευσης στην βορειοανατολική Κίνα όσο και για να ξεφύγουν από το χάος που επικρατούσε βορειότερα στη Μαντζουρία.
Το 1927, όταν η κυβέρνηση Φενγκτιάν επέβαλε σκληρούς φόρους στις περιοχές της κορεατικής παραμεθορίου τα Μεγάλα Σπαθιά οργάνωσαν εκτεταμένες κινητοποιήσεις και αντιδράσεις. Τον Ιανουάριο του 1928, η Εταιρεία επαναστάτησε ενάντια στην κυβέρνηση Φενγκτιάν, όπου και κατέλαβε την πόλη Τονγκχουά για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης αυτής τα Μεγάλα Σπαθιά έγιναν σεβαστά και αποδεκτά από τους χωρικούς βλέποντας να μένουν στο πλευρό τους ενάντια στις κυβερνητικές καταχρήσεις και του πολέμαρχου Τσανκ Τσο-λιν.
Εν όψει δε της ιαπωνικής εισβολής στην Μαντζουρία το 1931, αυτή η παραδοσιακή μορφή της λαϊκής αυτοάμυνας αναβίωσε. Αυτές οι κοινωνίες σύντομα αποτέλεσαν μέρος του εθελοντικού στρατού ενάντια στην ιαπωνική δημιουργία του Μαντσουκούο το 1932 και αργότερα στις εκστρατείες για ειρήνευση.
Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας Κατηγορία:Εξέγερση των Μπόξερ
Όμιλος Φιλομούσων
Ο Όμιλος Φιλομούσων αποτελεί ιστορικά το πρώτο αθλητικό σωματείο της Θεσσαλονίκης. Ιδρύθηκε το 1899 και την αθλητική συνέχεια του αποτελεί ο Γυμναστικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης «ο Ηρακλής».
Όμιλος Φιλομούσων (1899–1908)
Μεταξύ των πρώτων μελών και ιδρυτών του Ομίλου Φιλομούσων υπήρξαν οι Γρηγοριάδης, Χάλας, Τσιατσιαπάς, Ξανθίδης, Κοντορέπας, Τσακιράκης, αδελφοί Μάνου, αδελφοί Καλού, αδελφοί Ζουμετίκου, Οικονόμου, Μπάλλας, Διβόλης, Δίγκας, Καμπίτογλου, Δημάδης και Μωραϊτόπουλος. Στον Όμιλο Φιλομούσων μπορούσε να γίνει κάποιος μέλος με μεγάλη δυσκολία, καθώς απαιτούνταν μυστική ψηφοφορία των μελών. Την εποχή άλλωστε εκείνη εθεωρείτο τιμή να ανήκει κανείς στον Όμιλο Φιλομούσων.
Αρχικά, ο Όμιλος Φιλομούσων ασχολήθηκε με τη φιλολογία, το θέατρο και τη μουσική. Σύμφωνα με το καταστατικό του, ο σκοπός του Ομίλου Φιλομούσων ήταν η ηθική μόρφωση και η πνευματική και σωματική ανάπτυξη των μελών του. Στις 12 Φεβρουαρίου 1900, ο Όμιλος Φιλομούσων έδωσε την πρώτη θεατρική παράσταση και τον Μάρτιο του 1900 ιδρύθηκε το μουσικό τμήμα με διδάσκαλο τον Αθ. Μάνο. Στις 22 Ιουλίου 1902 δόθηκε η πρώτη συναυλία στην αίθουσα «Ολυμπία» με ιδιαίτερη επιτυχία. Το 1902 τα μέλη του Ομίλου Φιλομούσων αποφάσισαν τη συνένωση με την ομάδα «Ολυμπία» και τη δημιουργία αθλητικών τμημάτων. Η Ολυμπία χρησιμοποιούσε ιδιωτικό γυμναστήριο πίσω από την οδό Εθνικής Αμύνης στην περιοχή του Συντριβανίου. Οπότε, σε συνεννόηση με την ελληνική κοινότητα της Θεσσαλονίκης που βρισκόταν υπό οθωμανικό ζυγό, παραχωρήθηκε στον Όμιλο Φιλομούσων το γυμναστήριο της Ολυμπίας για την άθληση των μελών του. μικρογραφία|Η [[Ποδόσφαιρο|ποδοσφαιρική ομάδα του Ομίλου Φιλομούσων (23/4/1905)]]Ο Όμιλος Φιλομούσων για να ικανοποιήσει τις ανάγκες των αθλητών του ίδρυσε κολυμβητικό και κωπηλατικό τμήμα. Οι κολυμβητές ξεντύνονταν στην αίθουσα του θεάτρου «Ζευς» και βουτούσαν στην ανοικτή θάλασσα, η οποία ήταν απέναντι από τα γραφεία τους. Οι κολυμβητές τότε διακρίνονταν ιδιαίτερα και πήραν μέρος σε πολλές επίσημες διοργανώσεις. Με δάνειο, που πήρε ο Όμιλος Φιλομούσων από τράπεζα, προμηθεύτηκε λέμβο για τους κωπηλάτες, η οποία βάφτηκε γαλάζια και ονομάστηκε «Αργώ».
Από τις πρώτες μέρες της ίδρυσής του ο Όμιλος Φιλομούσων διοργάνωνε εκδρομές στα περίχωρα της Θεσσαλονίκης. Οι εκδρομές αυτές είχαν σκοπό μεν την αναψυχή, αλλά απέβλεπαν στο να φέρνουν τον αδελφικό χαιρετισμό των Ελλήνων της Θεσσαλονίκης προς τους Έλληνες της υπαίθρου της Μακεδονίας. Ακόμη, ο Όμιλος Φιλομούσων διοργάνωσε και εκδρομές ατμοπλοϊκώς στο Λιτόχωρο και την Κατερίνη και έλαβε μέρος στη μεγάλη σιδηροδρομική εκδρομή του 1907, κατά την οποία σύσσωμος ο Ελληνισμός της Θεσσαλονίκης, της Κοζάνης και του Μοναστηρίου, συναντήθηκε στη Βέροια.
Σύντομα, το ποδόσφαιρο εκτόπισε τα άλλα δημοφιλή αθλήματα και έτσι οι αθλητές του Ομίλου Φιλομούσων θέλησαν να δημιουργήσουν τμήμα ποδοσφαίρου, του οποίου οι προπονήσεις της ομάδας γινόταν μπροστά από τον χώρο του Παπαφείου. Η μοναδική ποδοσφαιρική ομάδα, που υπήρχε μέχρι εκείνη τη στιγμή στη Θεσσαλονίκη, ήταν η «Ουνιόν Σπορτίβ», η οποία αποτελούνταν κυρίως από αλλοδαπούς. Στις 23 Απριλίου 1905, ο Όμιλος Φιλομούσων για πρώτη φορά αντιμετώπισε σε επίσημο αγώνα την «Ουνιόν Σπορτίβ», την οποία και νίκησε με 3-0, σκορπώντας ρίγη ενθουσιασμού στους Έλληνες της Θεσσαλονίκης. Η ομάδα του Ομίλου Φιλομούσων φορούσε κυανόλευκη φανέλα.
Ο Όμιλος Φιλομούσων συμμετείχε στους Θερινούς Μεσοολυμπιακούς Αγώνες 1906 της Αθήνας. Ο Όμιλος Φιλομούσων σκέφθηκε ό,τι σ’ αυτήν την παγκόσμια αθλητική διοργάνωση έπρεπε να παρουσιαστεί και ο Ελληνισμός της Μακεδονίας. Έπρεπε να φανεί η πολιτιστική δύναμη και η υπεροχή του ελληνικού στοιχείου στη σκλαβωμένη ακόμα Μακεδονία. Ο Όμιλος Φιλομούσων έστειλε στην Αθήνα την ποδοσφαιρική του ομάδα και την ομάδα αθλητών του. Οι αθλητές αναχώρησαν με τις ευχές του Ελληνισμού της Θεσσαλονίκης και έγιναν μάλιστα δεκτοί με ενθουσιασμό στον Βόλο και στην Αθήνα, όπου τους επιφυλάχθηκε ιδιαίτερη υποδοχή. Τους αθλητές συνόδευσε και η Φιλαρμονική του Συλλόγου Μοναστηρίου, το πλοίο δε, που μετέφερε τους αθλητές, είχε σημαιοστολιστεί. Η ποδοσφαιρική ομάδα του Ομίλου Φιλομούσων ηττήθηκε απ' την ομάδα του Εθνικού Αθηνών και των Άγγλων της Σμύρνης. Επειδή όμως η επιτροπή απέκλεισε τον Εθνικό Αθηνών, έδωσε την 3η θέση στην ομάδα του Ομίλου Φιλομούσων. Το αθλητικό τμήμα συμμετείχε με τους Παπαδάκη στα 100μ., Σταμούλη στον μαραθώνιο, Κύρου στην ξιφασκία, Βαπόρη στον δίσκο και Κοεμτζόπουλο στην αναρρίχηση επί κάλω.
Ο Όμιλος Φιλομούσων βρέθηκε σε κάμψη μετά το 1906, με αποτέλεσμα από το 1907 να σταματήσουν οι εκδρομές, να περιοριστεί η δραστηριότητα στο ποδόσφαιρο και να διαλυθεί η ναυτική ομάδα. Παρατηρήθηκε διάσταση και διάσπαση μεταξύ κυρίως των παλαιών και νέων μελών. Στη συνεχεία, επακολούθησε η διάλυση της φιλαρμονικής, της χορωδίας και επήλθε οικονομικός μαρασμός. Σύντομα, ο Όμιλος Φιλομούσων έπαψε να υφίσταται παραδίδοντας τη σκυτάλη στο αθλητικό κομμάτι του συλλόγου.
Γ.Σ. Ηρακλής Θεσσαλονίκης
Ήδη απ’ το 1907 στην αίθουσα του Ομίλου Φιλομούσων δόθηκε μια διάλεξη με ομιλητή τον Δ. Χατζόπουλο και οι πρωτοστατούντες στην ίδρυση συλλόγου και γυμναστηρίου, κατόρθωσαν να πετύχουν την εκχώρηση από την ελληνική κοινότητα μέρους ενός κοινοτικού γηπέδου για την ανέγερση ενός γυμναστηρίου. Το γήπεδο αυτό βρισκόταν κοντά στα «Ξυλάδικα», ανατολικά του σημερινού κτιρίου της Χριστιανικής Αδελφότητας Νέων Θεσσαλονίκης (Χ.Α.Ν.Θ.) και κοντά σ’ αυτό, την περιοχή δηλαδή που βρίσκεται σήμερα τοποθετημένη η αναμνηστική στήλη.
Με την εύρεση του γηπέδου για γυμναστήριο, κάθε δισταγμός εξέλιπε και στις 29 Νοεμβρίου 1908 συγκλήθηκε γενική συνέλευση, στην οποία ψηφίστηκε καταστατικό για την ίδρυση ενός νέου αθλητικού συλλόγου με την επωνυμία «Μακεδονικός Γυμναστικός Σύλλογος». Πρόεδρος του πρώτου διοικητικού συμβουλίου ανέλαβε ο γιατρός Α. Μάλτος, γραμματέας ο Ι. Αντωνιάδης και μέλη οι Π. Κοντογιάννης, Αιμ. Κόπανος, Δ. Χατζόπουλος, Δ. Κοντορέπας και Ι. Κύρου. Οι άνθρωποι του αθλητικού συλλόγου, μετά την πρώτη αυτή γενική συνέλευση, ενημέρωσαν τις αρχές του οθωμανικού καθεστώτος, και όπως αναφέρουν μερικά χρόνια αργότερα το 1914 σε επιστολή τους στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης, η αστυνομία επέτρεψε τη λειτουργία του αθλητικού συλλόγου με μια απλή άδεια.
Την περίοδο αυτή στη Θεσσαλονίκη ανελίχθηκε το κίνημα των Νεότουρκων και οι πολιτικές συνθήκες ήταν ρευστές. Οι κάτοικοι των μη τουρκικών παροικιών της Θεσσαλονίκης δέχονταν έντονες πιέσεις για να αποβάλουν σταδιακά τα εθνικά χαρακτηριστικά και σύμβολα από τις δραστηριότητές τους. Κάθε σύλλογος της Θεσσαλονίκης όφειλε να επανιδρυθεί υπό λιγότερο εμφανή εθνικά χαρακτηριστικά. Η αναφορά περί Μακεδονίας στον τίτλο του συλλόγου ενοχλούσε τις οθωμανικές αρχές, καθώς παρέπεμπε στις αλυτρωτικές διεκδικήσεις της Ελλάδας, αλλά και την ελληνικότητα της περιοχής. Οι Μάλτος, Κοντορέπας, Κύρου και Κόπανος ανέλαβαν την ευθύνη επανίδρυσης του αθλητικού συλλόγου, και σε συνεννόηση με τις αρχές του καθεστώτος των Νεότουρκων, διαφοροποίησαν τον κανονισμό λειτουργίας το 1910, μετονομάζοντας τον παράλληλα σε «Οθωμανικός Ελληνικός Γυμναστικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης “ο Ηρακλής”».
Τελικά, μετά από ανταλλαγές εγγράφων με τον πρόεδρο του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης αναγνωρίστηκε ως «Γυμναστικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης “ο Ηρακλής”» και εγκρίθηκε το καταστατικό του με την απόφαση 1106 του 1914 του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης. Ο Γ.Σ. Ηρακλής Θεσσαλονίκης καταχωρήθηκε στο βιβλίο αναγνωρισμένων σωματείων με αριθμό 1720 (παλαιός αριθμός 18) στις 11 Ιανουαρίου 1915, δηλαδή σχεδόν δυόμιση χρόνια μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικοί αθλητικοί σύλλογοι
Νέα Δεξιά (Δανία)
Ιστορικό
Στις 24 Σεπτεμβρίου 2015, οι Pernille Vermund και Peter Seier Christensen, αμφότεροι πρώην μέλη του Συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος, ανακοίνωσαν ότι βρίσκονταν στη διαδικασία ίδρυσης ενός νέου κόμματος με τον τίτλο «Εμείς οι Συντηρητικοί» (Vi Konservative). Το κόμμα ιδρύθηκε επίσημα στις 20 Οκτωβρίου 2016 με το όνομα «Νέα Δεξιά» (''Nye Borgerlige).
Στις γενικές εκλογές του 2019 το κόμμα έφτασε στο 2,4% των ψήφων, ίσο με τέσσερις έδρες, οπότε η Νέα Δεξιά εκπροσωπήθηκε για πρώτη φορά στο Φόλκετινγκ.
Πολιτικές θέσεις
Η Νέα Δεξιά δεν θεωρεί τον εαυτό της ιδεολογικά δεσμευμένο, αλλά ορίζει τον εαυτό του λόγω της συντηρητικής του άποψης ως κόμμα, που «παίρνει σημείο εκκίνησης στο δεδομένο και θέλει να αναπτύξει την κοινωνία με βάση τη γνώση και την εμπειρία αντί να επαναστατήσει με βάση τα υπόβαθρα της πίστης και της ιδεολογίας». Το κόμμα υποστηρίζει την αποχώρηση της Δανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και συνδυάζει σύμφωνα με το κομματικό του πρόγραμμα «μια κλασική συντηρητική πολιτική βασισμένη στην αξία με μια δεξιά [borgerlig] οικονομική πολιτική και μια ξεκάθαρη αντίσταση σε συμβάσεις και υπερεθνικές συμφωνίες που περιορίζουν τη δανική δημοκρατία». Με αυτόν τον συνδυασμό το κόμμα βρίσκεται στα δεξιά του πολιτικού φάσματος.
Οι πέντε βασικές αρχές του κόμματος είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτικά κόμματα της Δανίας
Τόνι Άτγουντ
Εκπαίδευση
Το πρώτο του πτυχίο είναι στην ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο του Χαλ. Στη συνέχεια έλαβε ένα μεταπτυχιακό στην κλινική ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο του Σάρεϋ και διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου.
Έρευνα
Το βιβλίο του «Σύνδρομο Άσπεργκερ, Ένας Πλήρης Οδηγός», έχει μεταφραστεί σε 20 γλώσσες και παρέχει πληροφορίες αναφορικά με την διάγνωση αυτή που παλιά υπήρχε. Συμπεριλαμβάνει τα προβλήματα στις κοινωνικές σχέσεις, τις ιδιαιτερότητες στην κατανόηση και έκφραση των συναισθημάτων και της θεωρίας του νου, αισθητηριακά θέματα, γνωστικές δεξιότητες, κίνηση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγγλοι ψυχολόγοι Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Λονδίνου Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Χαλ Κατηγορία:Ερευνητές του αυτισμού
Δημογραφική ιστορία της Ελλάδας
Η Γραμμική Β χρησιμοποιήθηκε για την καταγραφή λογαριασμών και βοηθά στο να βγει μια εικόνα για τον πληθυσμό της Ελλάδας κατά την Μυκηναϊκή εποχή. Αν 2.000.000 άνθρωποι που ζούσαν στα Βαλκάνια κατά το 1250 π.Χ., οι μισοί ζούσαν στην Ελλάδα.
Κατά την αρχαϊκή εποχή τον 7ο αιώνα π.Χ. υπήρξε πληθυσμιακή έκρηξη και ο πληθυσμός της Ελλάδας ξεπέρασε τα 2.000.000 άτομα (πάνω από το μισό του πληθυσμού των Βαλκανίων). Τον 5ο αιώνα π.Χ. ο πληθυσμός των Ελλήνων ήταν 3.000.000 άτομα, ενώ στα Βαλκάνια ζούσαν 5.000.000 άτομα. Οι εκστρατείες του Μεγάλου Αλεξάνδρου παρείχαν τη λύση στο πρόβλημα του υπερπληθυσμού στην πατρίδα. Ως αποτέλεσμα, ο πληθυσμός των Ελλήνων στην Μικρασία αυξήθηκε σημαντικά. Το 200 μ.Χ. 6.000.000 άτομα στην Μικρασία αυτοαποκαλούνταν Έλληνες, καθώς και 1.000.000 Αρμένιοι.
Για τους επόμενους 15 αιώνες η Μικρασία θα κατείχε το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού πληθυσμού.
Μετά το πέρας της βασιλείας του Αυτοκράτορα Ηράκλειου και την απώλεια όλων των υπερπόντιων εδαφών, τα Βυζαντινά εδάφη περιορίστηκαν στα Βαλκάνια και την Ανατολία, δύο κυρίως Ελληνόφωνες περιοχές. Όταν το Βυζάντιο άρχισε να ανακάμπτει μετά από μια σειρά συγκρούσεων κατά τον 8ο αιώνα και τα εδάφη σταθεροποιήθηκαν, ο πληθυσμός άρχισε να ανακάμπτει. Στα τέλη του 8ου αιώνα υπήρχαν 7.000.000 Βυζαντινοί, αριθμός που ανέβηκε στα 12.000.000 άτομα το 1025. Τα νούμερα άρχισαν να πέφτουν σταθερά και το 1204 υπήρχαν 9.000.000 Βυζαντινοί, αριθμός που μειώθηκε σε 5.000.000 άτομα το 1281 με την άφιξη των Τούρκων.
Η απώλεια σημαντικών περιοχών στην Μικρασία και μια σειρά συγκρούσεων με τους Οθωμανούς παγίωσε τον αριθμό των Ελλήνων στα 4 με 5 εκατομμύρια στους επόμενους αιώνες. Η Μικρασία χάθηκε οριστικά το 1922, με την Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών. Έτσι 1.250.000 Έλληνες προσφυγοποιήθηκαν (100.000 είχαν εγκαταλείψει την Ανατολική Θράκη στην τελευταία δεκαετία από το 1914). 250.000 παρέμειναν στην Κωνσταντινούπολη. 500 με 750.000 άτομα σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1922-1923.
Πλέον, ο αριθμός των Ελλήνων αυξήθηκε σταθερά και το 2010 ο πληθυσμός της Ελλάδας ξεπερνούσε τα 11.000.000 άτομα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Δημογραφία της Ελλάδας Κατηγορία:Δημογραφική ιστορία ανά χώρα ή περιοχή Κατηγορία:Ελληνική κοινωνία Κατηγορία:Νεότερη ελληνική ιστορία
Γκέρχαρντ Ράινχαρντ
Ο Γκέρχαρντ Ράιχναρντ (4 Μαΐου 1916 – 22 Αυγούστου 1989) ήταν Ανατολικογερμανός πολιτικός, και αγωνιστής της Γερμανικής αντίστασης κατά του Ναζισμού.
Ζωή και έργο
Ο Ράινχαρντ γεννήθηκε στο Βερντάου της Γερμανίας. Γεννήθηκε σε μια οικογένεια εργαζομένων στην κλωστοϋφαντουργία, και ο ίδιος έμαθε την τέχνη του κλειδαρά, τελειώνοντας την εκπαίδευσή του με την παραδοσιακή περιπλάνηση τεχνίτη διερχόμενος από διάφορες χώρες της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων τη Γαλλία, την Ελβετία και την Αυστρία. Το 1930, εντάχθηκε στη Συμμαχία Νέων Κομμουνιστών της Γερμανίας.
Πηγές
Κατηγορία:Γερμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Μέλη του ΕΛΑΣ
Κατηγορία:Γερμανοί αντιστασιακοί Κατηγορία:Ανατολικογερμανοί Κατηγορία:Αντιφασίστες
Σαβινιανός (ύπατος το 505)
Ο Φλάβιος Σαβινιανός, λατιν.: Flavius Sabinianus, (άκμασε το 505–508) ήταν πολιτικός και στρατηγός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Σαβινιανού Μάγνου, που ήταν magister militum per Illyricum (479–481). Νυμφεύτηκε μία ανιψιά του Αυτοκράτορα Αναστάσιου Α' και ήταν πατέρας του Αναστάσιου Παύλου Πρόβου Σαβινιανού Πομπήιου Αναστάσιου, υπάτου το 517.
Το 505 κατείχε την υπατεία, ενώ το 508 διορίστηκε magister militum per Illyricum. Είχε μεγάλο και καλά εξοπλισμένο στρατό, αλλά κοντά στο Horreum Margi (στη σημερινή Ćuprija Σερβίας) ηττήθηκε από τους συνδυασμένους στρατούς των Ούννων με επικεφαλής τον Μούνδο, και των Οστρογότθων με επικεφαλής τον Πιτζία. Μετά την ήττα πήγε με λίγους επιζώντες στο φρούριο του Νatus.
Έρζεμπετ Παπ
Η Έρζεμπετ Παπ (28 Ιανουαρίου 1935 – 23 Ιανουαρίου 1962), επίσης γνωστή και ως Η δολοφόνος της νικοτίνης, ήταν μια Ουγγαρέζα κατά συρροήν δολοφόνος που δηλητηρίασε τέσσερις ανθρώπους με νικοτίνη κατά το διάστημα μεταξύ 1957 και 1958. Η Παπ καταδικάστηκε σε θάνατο και στη συνέχεια απαγχονίστηκε για τα εγκλήματά της το 1962.
Τα πρώτα χρόνια
Η Έρζεμπετ Παπ γεννήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 1935 στο Πένεσλεκ. Ήταν η μία από τις δύο κόρες των αγροτών Γιάνος και Γιουλιάνα Παπ (το γένος Κρίβακς), οι οποίοι είχαν και δύο γιους. Σύμφωνα με τις σύγχρονες μαρτυρίες, η Έρζεμπετ θεωρούνταν μια έξυπνη γυναίκα σε σύγκριση με τους συνομηλίκους της, αλλά θεωρούνταν επίσης ότι είχε μια στρεβλή αίσθηση περί ηθικής.
Δολοφονίες
Όλες οι δολοφονίες της Παπ πραγματοποιήθηκαν με ένα προϊόν το οποίο παρασκεύαζε αναμειγνύοντας νικοτίνη από φύλλα καπνού τα οποία έπαιρνε από τον ανυποψίαστο αδελφό της, ο οποίος ήταν καλλιεργητής φρούτων. Η Παπ χρησιμοποιούσε αυτό το παρασκεύασμα στα ανυποψίαστα θύματά της, τα οποία θανατώνονταν για ευτελείς λόγους. Το πρώτο θύμα ήταν η 5χρονη Ιλόνα Ταρνότσι στο Πέρετσες, η οποία, σύμφωνα με τους ερευνητές, είχε πέσει θύμα συγκοιρίας, καθώς εκείνη την εποχή, η Παπ πειραματιζόταν με το δηλητήριό της. Αφού πρώτα το έδωσε σε έναν σκύλο, στη συνέχεια το ανακάτεψε με ένα μπουκάλι κονιάκ, το οποίο έδωσε στο κοριτσάκι. Η υψηλή ποσότητα νικοτίνης έκανε γρήγορα την Ταρνότσι να ζαλιστεί και να μην μπορεί να περπατήσει, δίνοντας στην Παπ την ευκαιρία να την παρασύρει έξω στον δρόμο, όπου η Ταρνότσι κατέρρευσε. Όταν βρέθηκε το πτώμα, η αστυνομία ερμήνευεσε γρήγορα τον θάνατο ως αποτέλεσμα πνιγμονής και έκλεισε την υπόθεση.
Το δεύτερο θύμα της Παπ ήταν η καλύτερή της φίλη, η κυρία Γιόζεφ Φίρτες, την οποία η Παπ είχε αποφασίσει να σκοτώσει αφού η πρώτη άρχισε να διαδίδει δυσάρεστες φήμες για εκείνη. Κατά τη διάρκεια μιας φαινομενικής προσπάθειας συμφιλίωσης, η Παπ έδωσε στη Φίρτες ένα μπουκάλι λικέρ φρούτων, το οποίο είχε κρυφά συνδυάσει με νικοτίνη. Όταν βρέθηκε το σώμα της Φίρτες, διενεργήθηκε νεκροψία που αποκάλυψε ότι ήταν έγκυος και ο θάνατός της θεωρήθηκε αποτυχημένη απόπειρα άμβλωσης. Η Παπ ανακρίθηκε για τις συνθήκες θανάτου της φίλης της, ισχυριζόμενη ότι είχε πάει κοντά της αφού είχε τσακωθεί με τον σύζυγό της και έδειξε το άδειο μπουκάλι με το ποτό στο τραπέζι για να υποστηρίξει τους ισχυρισμούς της.
Η τρίτη της δολοφονία ήταν αυτή του συζύγου της Ιστβάν Ρόσταρ, ενός αλκοολικού που συχνά την κακοποιούσε φραστικά όταν ήταν μεθυσμένος. Τον Αύγουστο του 1957, ο Ρόσταρ πρότεινε να πάνε σε ένα εστιατόριο στο Λιλαφίρεντ για δείπνο. Όταν εκείνος δεν κοίταζε, η Παπ δηλητηρίασε το ποτό του με νικοτίνη και λόγω των αλκοολικών του τάσεων, ο Ρόσταρ ήπιε το περιεχόμενο χωρίς δεύτερη σκέψη, καταρρέοντας λίγο αργότερα. Αφού διενεργήθηκε νεκροψία στο πτώμα, ο ιατροδικαστής κατέληξε λανθασμένα στο συμπέρασμα ότι η αιτία θανάτου ήταν η δηλητηρίαση από αλκοόλ λόγω των υψηλών επιπέδων αλκοόλ στο αίμα του, της έντονης μυρωδιάς του γαστρικού οξέος και του αποχρωματισμού του γαστρικού βλεννογόνου που παρατηρείται στους αλκοολικούς. Η Παπ, η οποία είχε μείνει έγκυος από τον Ιστβάν με δύο παιδιά, απέβαλε το πρώτο, ενώ το δεύτερο παιδί πέθανε σε ηλικία τριών μηνών αφού έπεσε από ένα κάρο με σανό.
Το 1959, ενώ εργαζόταν σε ένα παντοπωλείο, η Παπ γνώρισε τον Γιάνος Χόλχος, τον οποίο σύντομα παντρεύτηκε. Προσπάθησε να τον δηλητηριάσει και αυτόν, αλλά δεν τα κατάφερε. Το περιστατικό κατέληξε με τον θυμωμένο Χόλχος να τη χτυπά και μετά να την εγκαταλείπει, χωρίς να καταγγείλει την απόπειρα. Μετά από αυτό, η Παπ άρχισε να συζεί με έναν Ρομά, αλλά η σχέση τους έτυχε κακής υποδοχής από την οικογένεια και τους φίλους της, οι οποίοι αποκήρυξαν την Παπ και έκαναν την αδερφή της κληρονόμο της οικογένειας. Θέλοντας να εκδικηθεί την οικογένειά της, η Παπ πήγε στο Νιρμπάτορ, όπου ζούσε η αδερφή της, και ρίχνοντας νικοτίνη στο ποτήρι της τη σκότωσε. Όπως και στις προηγούμενες περιπτώσεις, ούτε αυτός ο θάνατος θεωρήθηκε ανθρωποκτονία.
Σύλληψη
Αν και δεν ήταν ύποπτη για τον θάνατο της αδερφής της, η Παπ αποκαλύφθηκε όταν τοποθέτησε κατά λάθος το μπουκάλι του κονιάκ στο ράφι του ποτοπωλείου όπου εργαζόταν, και ο καταστηματάρχης το πούλησε σε έναν πελάτη. Ως αποτέλεσμα, δύο άτομα ήπιαν από αυτό, παθαίνοντας σοβαρή δηλητηρίαση, αλλά κατάφεραν να επιβιώσουν. Από περιέργεια για το τι προκάλεσε τη δηλητηρίαση, οι αρχές εξέτασαν το μπουκάλι, ανακαλύπτοντας ότι είχε μέσα μια θανατηφόρα δόση νικοτίνης. Μετά από περαιτέρω έρευνα, αποκαλύφθηκε ότι το μπουκάλι κονιάκ ανήκε αρχικά στην Παπ, η οποία είχε ένα ύποπτο ιστορικό θανάτων στενών συγγενών και φίλων. Ξεκίνησε έρευνα και τα πτώματα των Ταρνότσι, Ρόσταρ και της αδελφής της εκτάφηκαν για εξέταση, επιβεβαιώνοντας τις υποψίες των αρχών ότι είχαν δηλητηριαστεί.
Στη συνέχεια, η Παπ συνελήφθη και κατηγορήθηκε για τέσσερις δολοφονίες, αλλά στη συνέχεια αφέθηκε ελεύθερη, καθώς οι αρχές δεν είχαν επαρκή στοιχεία για να την κρατήσουν. Αυτό άλλαξε κατά τη διάρκεια της έρευνας, καθώς συγκέντρωσαν καταθέσεις μαρτύρων που βάρυναν όλο και περισσότερο την ενοχή της. Στη συνέχεια, η Παπ συνελήφθη κατηγορήθηκε εκ νέου, και παρόλο που αρχικά διαμαρτυρήθηκε για την αθωότητά της, τελικά κατέρρευσε και θα ομολόγησε και τις τέσσερις δολοφονίες. Στη δίκη, η Παπ κρίθηκε ένοχη και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, αλλά μετά από έφεση, καταδικάστηκε εκ νέου σε θάνατο. Στις 23 Ιανουαρίου 1962, εκτελέστηκε στο Μίσκολτς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δηλητηριαστές Κατηγορία:Ούγγροι εγκληματίες
Ευστρατιάδης
Το ελληνικό επώνυμο Ευστρατιάδης, που ετυμολογικά σημαίνει «απόγονος του Ευστρατίου», μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Ζιώγας
Το ελληνικό επώνυμο Ζιώγας μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα:
Στέψη του Καρόλου Γ΄ και της Καμίλα Σαντ
Η στέψη του Καρόλου Γ΄ και της Νταϊάνας υπήρξε η πρώτη στέψη Βρετανού μονάρχη τον 21ο αιώνα και η 40η που πραγματοποιείται στο Αββαείο του Ουέστμινστερ από τη στέψη του Γουλιέλμου του Κατακτητή στις 25 Δεκεμβρίου 1066.
Η τελετή της στέψης διαφοροποιήθηκε σε σχέση με τις προηγούμενες βρετανικές βασιλικές στέψεις, ώστε να εκπροσωπούνται διάφορες θρησκείες, πολιτισμοί και κοινότητες από όλο το Ηνωμένο Βασίλειο και υπήρξε μικρότερη σε διάρκεια από τη στέψη της μητέρας του το 1953.
Η παρέλαση του Βασιλιά
Η ημέρα της στέψης ξεκίνησε με την αναχώρηση του Καρόλου και της Καμιλα από τα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ με προορισμό το Αββαείο του Ουέστμινιστερ. Το βασιλικό ζεύγος διένυσε την διαδρομή μέσα σε χρυσή άμαξα, κατασκευασμένη στην Αυστραλία το 2012 για τα 60 έτη βασιλείας της Ελισάβετ Β'. Ο Βασιλιάς και η Βασίλισσα συνοδεύτηκαν από την πρώτη από τις δύο πομπές, την Παρέλαση του Βασιλιά (King's Procession), στην οποίαν συμμετείχε ένα μεγάλο ανθρώπινο δυναμικό: πάνω από 1000 μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων, βετεράνοι του Στρατού, ένστολοι δημόσιοι υπάλληλοι, εργαζόμενοι στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, μέλη φιλανθρωπικών οργανώσεων κ.α.
Η λειτουργία στο Αββαείο του Ουέστμινιστερ
Ακολούθησε η τελετή της στέψης εντός του Αββαείου του Ουέστμινιστερ. Την Λειτουργία τέλεσε, ως είθισται, ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι, Τζάστιν Ουέλμπι, προκαθήμενος της Εκκλησίας της Αγγλίας. Η τελετή ξεκίνησε με το χρίσμα του Καρόλου, που συμβολίζει την πνευματική του είσοδο στη βασιλεία και ακολούθησε η στέψη και ενθρόνισή του, που αντιπροσωπεύουν την ανάληψη των κοσμικών εξουσιών και ευθυνών του.
Αφού ο Κάρολος κάθισε στον θρόνο του Αγίου Εδουάρδου του παραδόθηκαν από διαφόρους αξιωματούχους μια σειρά από βασιλικά αντικείμενα και εμβλήματα (Items of the Regalia):
Συγκεκριμένα, κατά σειρά:
Το τελευταίο βασιλικό έμβλημα ήταν το Στέμμα του Αγίου Εδουάρδου το οποίο φόρεσε στον Βασιλιά ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι. Κατόπιν αναφώνησε " Ο Θεός σώζοι τον Βασιλέα" φράση που επανέλαβε το εκκλησίασμα. Ακολούθησαν κανονιοβολισμοί από τον Πύργο του Λονδίνου, από άλλα σημεία της χώρας και από πλοία του Βασιλικού Ναυτικού.
Στην συνέχεια, ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπερι και ο Πρίγκιπας της Ουαλίας Γουίλιαμ ορκίστηκαν πίστη στον Βασιλιά. Ακολούθησε ο όρκος πίστης από το εκκλησίασμα και τον λαό. Έπειτα, στέφθηκε Βασίλισσα η Καμίλα σε μια πιο λιτή τελετή και με ένα άλλο στέμμα, αυτό της Βασίλισσας Μαρίας, γιαγιάς της Ελισάβετ Β΄.
Μετά από λίγο, ο Βασιλιάς και η Βασίλισσα αφαίρεσαν τα στέμματα και έλαβαν την Θεία Κοινωνία. Έπειτα, απομακρύνθηκαν και εισήλθαν στον Ναό του Αγίου Εδουάρδου του Ομολογητή. Ακολούθησαν θρησκευτικοί ύμνοι. Μόλις επέστρεψαν εστεμμένοι-ο Κάρολος φορούσε το Κρατικό Αυτοκρατορικό Στέμμα και η Καμίλα πάλι το Στέμμα της Βασίλισσας Μαρίας-ανακρούστηκε ο Βρετανικός Εθνικός Ύμνος. Αμέσως μετά, το Βασιλικό ζεύγος εξήλθε του Αββαείου και επιβιβάστηκε στην Κρατική Χρυσή Άμαξα με προορισμό τα Ανάκτορα του Μπάκινγχαμ.
Ανάμεσα στους θρησκευτικούς ύμνους που επιλέχθηκαν για την Λειτουργία, για πρώτη φορά, με επιθυμία του νέου μονάρχη, ακούστηκαν και ελληνορθόδοξοι ύμνοι στη προς τιμήν του πατέρα του, Πρίγκιπα Φιλίππου, Δούκα του Εδιμβούργου, που έψαλλαν τα μέλη του Byzantine Chant Ensemble (Βυζαντινό Σύνολο Ψαλτών) υπό τη διεύθυνση του Αλέξανδρου Λίγκα.
Το λάδι που χρησιμοποιήθηκε για το χρίσμα είχε, προηγουμένως, καθαγιαστεί στην Εκκλησία του Παναγίου Τάφου από τον Ελληνορθόδοξο Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεόφιλο Γ΄ και προήλθε από το ίδιο μοναστήρι που έχει ταφεί η γιαγιά του και πριγκίπισσα της Ελλάδας, Αλίκη. Είναι ένα μοναδικό μείγμα αρωματισμένων ελαίων με εκχυλίσματα σουσαμιού, γιασεμιού και κανέλας.
Η δεύτερη πομπή και η ολοκλήρωση της τελετής
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Το βασιλικό ζεύγος στην άμαξα που τους μεταφέρει την ημέρα της στέψης Αφού έληξε η τελετή εντός του Αββαείου, ο Βασιλιάς και η Βασίλισσα μέσω της Κρατικής Χρυσής Άμαξας (κατασκευασμένης το 1762) οδηγήθηκαν ξανά στα Ανάκτορα του Μπάκινγχαμ με δεύτερη πομπή, πιο μεγάλη και μεγαλοπρεπή από την πρώτη (αποτελούμενη από περισσότερα από 4.000 μέλη των Ενόπλων Δυνάμεων).
Στην πομπή αυτή συμμετείχαν και εκπρόσωποι από 39 χώρες της Κοινοπολιτείας και Βρετανικά Υπερπόντια Εδάφη.
Στους κήπους των ανακτόρων τα στρατιωτικά αγήματα προέβησαν στον βασιλικό χαιρετισμό και στην συνέχεια η Βασιλική Οικογένεια χαιρέτησε τα πλήθη από τα μπαλκόνια. Ακολούθησαν επιδείξεις από την Βασιλική Αεροπορία (RAF).
Δεξίωση
αριστερά|μικρογραφία|212x212εσ|Η τέως βασίλισσα της Ελλάδας, [[Άννα-Μαρία της Ελλάδας|Άννα Μαρία και ο γιος της Παύλος, με τον Κάρολο στην δεξίωση την προηγουμένη της τελετής στέψης]] Την προηγουμένη της στέψης, στις 5 Μαΐου, η βρετανική βασιλική οικογένεια παρέθεσε δεξίωση στα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ προς τιμήν των επισήμων προσκεκλημένων της τελετής.
Αναφορές
Κατηγορία:Γεγονότα το 2023 Κατηγορία:Μοναρχία του Ηνωμένου Βασιλείου
Σανλούκαρ δε Μπαραμέδα
Το Σανλούκαρ δε Μπαραμέδα (ισπανικά: Sanlúcar de Barrameda) είναι δήμος και πόλη που βρίσκεται στην επαρχία του Κάδιθ στην Ανδαλουσία της Ισπανίας. Το 2014 είχε 67.385 κατοίκους. Ως οικιστικός πυρήνας ανάγεται στην εποχή των Ταρτήσιων και του φοινικικού αποικισμού. Αναδείχθηκε ωστόσο ιδιαίτερα μετά την καστιλιανική κατάκτηση κατά τα τέλη του 13ου αιώνα, όταν και δόθηκε στον καστιλιανό ευγενή Γκουθμάν τον Καλό, ιδρυτή του πανίσχυρου οίκου της Μεδίνα Σιδόνια. Είναι έδρα του ομώνυμου αρχείου. Είναι χτισμένο στη νότια όχθη των εκβολών του ποταμού Γουαδαλκιβίρ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας
Young & Hungry
To  Young & Hungry είναι μια Αμερικάνικη σειρά κωμωδία που δημιουργήθηκε από τον Ντέιβιντ Χόλντεν και την παραγωγό Άσλεϊ Τίσντεϊλ. Πρωταγωνιστούν οι: Έμιλυ Όσμεντ, Τζόναθαν Σαντόσκι, Έιμι Καρρέρο, Κιμ Γουίλτεϊ και Ρεξ Λι, και έκανε πρεμιέρα στο ABC Family στις 25 Ιουνίου 2014. Στις 29 Σεπτεμβρίου 2014, η σειρά ανανεώθηκε για δεύτερη σεζόν, η οποία έκανε πρεμιέρα στις 25 Μαρτίου 2015. Στις 19 Αυγούστου 2015, το ABC Family επιβεβαίωσε ότι το Young & Hungry ανανεώθηκε για τρίτη σεζόν.
Ανάπτυξη και παραγωγή
Η σειρά είναι εμπνευσμένη από την food blogger από το Σαν Φρανσίσκο, Γκάμπι Μόσκογουιτς. Στις 23 Αυγούστου 2013, το ABC Family πρότεινε τον πιλότο. Ο πιλότος (το πρώτο επεισόδιο της σειράς) γράφτηκε από τον Ντέιβιτν Χόλντεν και σκηνοθετήθηκε από τον Άντι Κάνιτφ. Οι Άσλεϊ Τίσντεϊλ, Έρικ Τάννεμπάουμ, Κιμ Ταννεμπάουμ και Τζέσικα Ρόντες είναι ειδικοί παραγωγοί.
Τα γυρίσματα για τον πιλότο άρχισαν στις 21 Απριλίου 2014. Στις 6 Ιανουαρίου 2014, το ABC Family επιβεβαίωσε την προβολή της σειράς με τίτλο Young & Hungry, η οποία έκανε πρεμιέρα στις 25 Ιουνίου 2014 μαζί με την κωμική σειρά Mystery Girls. Στις 29 Σεπτεμβρίου 2014 το κανάλι ανανέωσε τοYoung & Hungry για δεύτερη σεζόν. Στις 24 Ιουνίου 2014 προβλήθηκε το πρώτο διαδικτυακό επεισόδιο με την Γκάμπι Μόσκογοιτς.