cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φραντσέσκο Φόσκι
Βιογραφικά στοιχεία
Μετά από παραμονή στη Ρώμη, το 1755 μετακόμισε στο Πέζαρο, όπου γεννήθηκε η κόρη του Αικατερίνη. Το 1764, επέστρεψε στη Ρώμη, όπου έστησε το εργαστήριό του στην Πιάτσα ντι Σπάνια. Ωστόσο, συνέχισε να επισκέπτεται συχνά την ιταλική περιφέρεια Μάρκε, όπως μαρτυρούν τα θέματα των πινάκων του. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ζωγράφισε τα πιο διάσημα από τα χειμερινά τοπία του.
Πέθανε στη Ρώμη στις 21 Φεβρουαρίου 1780.
Δεν πρέπει να συγχέεται με τον Φλωρεντινό ζωγράφο Πιέρ Φραντσέσκο Φόσκι (1502–1567).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
762 Πούλκοβα
Η 762 Πούλκοβα είναι ένας πολύ μεγάλος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών. Ανακαλύφθηκε από τον Γκριγκόρι Νικολάεβιτς Νέουιμιν το 1913 και έλαβε το όνομά της από το Αστεροσκοπείο Πούλκοβο, που βρίσκεται κοντά στην Αγία Πετρούπολη. Η διάμετρός της είναι 137 χλμ. και ο φασματικός τύπος της είναι C. Αυτό σημαίνει πως είναι σκουρόχρωμη και η σύστασή της έχει άνθρακα. thumb|306px|Η τροχιά της 762 Πούλκοβα. Στη θέση αυτή θα βρίσκεται στις [[26 Οκτωβρίου 2009.|right]]
Δορυφόρος
Στις 22 Φεβρουαρίου 2000 οι αστρονόμοι του Γαλλοκαναδικού τηλεσκοπίου, που βρίσκεται στη Χαβάη (όρος Μάουνα Κέα), ανακάλυψαν ένα μικρό δορυφόρο, περίπου 15 χιλιομέτρων σε διάμετρο, που το μέγεθός του είναι το 1/10 της 762 Πούλκοβα, περιστρέφεται γύρω από αυτήν σε απόσταση 800 χιλιομέτρων και το φαινόμενο μέγεθός του είναι 4 φορές μικρότερο από αυτής. Ήταν ένα από τα πρώτα φεγγάρια αστεροειδή που ανακαλύφθηκαν.
Πυκνότητα
Το 2000 ο Merlin εκτίμησε πως η Πούλκοβα έχει πυκνότητα 1,8 gr/cm³, πράγμα που σημαίνει πως είναι πιο πυκνή από τα δυαδικά συστήματα των αστεροειδών 45 Ευγενία και 90 Αντιόπη. Ωστόσο, οι εκτιμήσεις του Marchis το 2008 προτείνουν μια πυκνότητα μόνο 0,90 gr/cm³, γεγονός που υποδηλώνει πως μπορεί να είναι δημιουργημένη από ένα σωρό ασύνδετων υλικών, δηλαδή δεν είναι ένα μονολιθικό αντικείμενο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αστεροειδείς Κύριας Ζώνης
Καραντεμιρτσί
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Μπαρντά Κατηγορία:Χωριά του Αζερμπαϊτζάν
Σταύρος Παπαδόπετρος
Ο Σταύρος Παπαδόπετρος (1909 - 1980), του Γεωργίου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στα Χανιά.
Φοίτησε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και έπειτα στη Νομική Σχολή των Αθηνών. Αρχικά δικηγόρησε στη γενέτειρά του. Συνέχισε τη νομική του καριέρα στην Αθήνα, έχοντας προαχθεί σε αρεοπαγίτη.
Πολέμησε στο μέτωπο της Αλβανίας και μετά στη Μέση Ανατολή ως υπολοχαγός. Για την πολεμική του δράση τιμήθηκε με Πολεμικό Σταυρό και με το Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων.
Εξελέγη βουλευτής Χανίων με τη Νέα Δημοκρατία το 1974. Ως βουλευτής ήταν από τους πρώτους που εισηγήθηκε την ίδρυση του Πολυτεχνείου Κρήτης.
Ήταν ενεργό μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Χανίων.
Πέθανε στην Αθήνα το 1980.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Χανίων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία
Άννα της Γαλλίας
Το όνομα «Άννα της Γαλλίας» μπορεί να αναφέρεται:
Άλκη Κατσικαδέλλη
Η Αλκινόη (Άλκη) Κατσικαδέλλη (Μυτιλήνη, 1943) ήταν Ελληνίδα αθλήτρια, 15 φορές πρωταθλήτρια Ελλάδος στο στίβο από το 1959 ως το 1970, ως αθλήτρια του Παλλεσβιακού (1959-1961), του Πανιωνίου Γ.Σ. (1963-1966) και του ΖΑΟΝ (1968-1970) στις μεσαίες αποστάσεις: 400, 800, 1500μ και στο άλμα εις ύψος. Στα αγωνίσματά της κατέρριψε πολλά πανελλήνια ρεκόρ. Παράλληλα ασχολήθηκε με το μπάσκετ και βόλεϊ και αγωνίστηκε πολλά χρόνια στην ομάδα του ΖΑΟΝ, με την οποία κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδος βόλεϊ, ενώ υπήρξε και διεθνής.
Αθλητική δραστηριότητα
Η Άλκη Κατσικαδέλλη έγινε γνωστή στον αθλητικό κόσμο τον Ιούνιο του 1958, όταν σε ηλικία 15 ετών νίκησε στους σχολικούς αγώνες της Μυτιλήνης ως μαθήτρια της Εμπορικής Σχολής στο άλμα εις ύψος με 1,30 και στον ακοντισμό με 24,24μ. Οι επιδόσεις της έγιναν θέμα στον αθηναϊκό αθλητικό τύπο που προέβλεπε σωστά ότι θα εξελιχθεί σε ένα "διακεκριμένο στέλεχος του ελληνικού αθλητισμού". Στις πρώτες εκείνες επιτυχίες της σημαντική υπήρξε η συμβολή της καθηγήτριας γυμναστικής του σχολείου της Λένας Γενιτσαριώτη-Βίδη. Το ίδιο έτος μετείχε στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1958, στο οποίο πήρε την 4η θέση στο ύψος με 1,25, δίνοντας τρεις βαθμούς στο σύλλογό της, τον Παλλεσβιακό. Ακολούθως, μετείχε στο αντίστοιχο πρωτάθλημα κορασίδων, όπου κατέκτησε την πρώτη θέση στο ύψος με 1,30 και τη δεύτερη στη σφαίρα με 8,99. Τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, στα "Ελευθέρια" που τελέστηκαν στη Μυτιλήνη, βελτίωσε την επίδοσή της στο ύψος πηδώντας 1,35. Πρώτευσε, επίσης, στα 80μ με 11.0 και στο ακόντιο με 22,52, αποδεικνύοντας ότι ήταν πολυσύνθετο ταλέντο.
Το 1959, αν και μόλις 16 ετών, κατακτά την πρώτη νίκη της στο πανελλήνιο πρωτάθλημα γυναικών στην Καβάλα, στα 800μ με 2.40.5. Επίσης, ήταν δεύτερη στο ύψος με 1,35 και στα 400μ με 67.2, δίνοντας μόνη της 16 βαθμούς στον Παλλεσβιακό. Ενώ είχε επίδοση στο ύψος 1,45, δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τα 1,40, όντας κουρασμένη από την παράλληλη συμμετοχή της στα 800μ. Επίσης, είχε επιδοθεί και στο μήκος πηδώντας 4,85. Την περίοδο αυτή γυμναζόταν από τον Παναγιώτη Σωτηρακόπουλο, διευθυντή του Γυμναστηρίου Μυτιλήνης. Νίκες είχε και στους Ε΄ Αιγαιοπελαγίτικους Αγώνες Στίβου το Σεπτέμβριο του 1959, αλλά και στους Στ΄ το 1961. Το 1961 συμμετείχε και στο πανελλήνιο πρωτάθλημα πένταθλου, τερματίζοντας 3η με 2.883 β.
Από το 1961 αποτέλεσε βασικό στέλεχος της εθνικής ομάδας, μετέχοντας στους βαλκανικούς και σε άλλους διεθνείς αγώνες. Το 1963 (Βαλκανικοί Αγώνες Σόφιας) αναδείχθηκε 3η βαλκανιονίκης στη σκυταλοδρομία 4x100μ.
Μετά την αποφοίτησή της από την ΕΑΣΑ, μεταπήδησε στον ΖΑΟΝ, με τον οποίο αναδείχθηκε και πάλι πρωταθλήτρια στα 800μ αλλά και στο νέο τότε γυναικείο αγώνισμα των 1500μ το 1970.
Μετά το πέρας της καριέρας της στο στίβο, συνέχισε να αγωνίζεται σε αγώνες βετεράνων, πετυχαίνοντας και εκεί σημαντικές διακρίσεις, τόσο στην Ελλάδα, όσο και σε Βαλκανικό (1η στα 400μ και 800μ στους Βαλκανικούς Αγώνες Βετεράνων το 1994 στη Σόφια και 1η στα 800μ στους Βαλκανικούς Αγώνες Βετεράνων το 1996 στην Αθήνα) και Ευρωπαϊκό επίπεδο (3η στα 800μ και 6η στο Πένταθλο στους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες  το 1994 στην Αθήνα).
Μπάσκετ και βόλεϊ
Παράλληλα, εκτός από το στίβο αγωνίστηκε στις ομάδες βόλεϊ και μπάσκετ του ΖΑΟΝ, με πολύ καλές επιδόσεις. Με το ΖΑΟΝ κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ελλάδας πετοσφαίρισης γυναικών το 1974, 1975 και 1976 και αγωνίστηκε στο Κύπελλο Πρωταθλητριών. Στο βόλεϊ υπήρξε για πολλά χρόνια βασικό στέλεχος στην εθνική ομάδα γυναικών.
Σπουδές-Επαγγελματική δράση
Αποφοίτησε από την ΕΑΣΑ και διορίστηκε ως καθηγήτρια στη Μέση Εκπαίδευση, όπου δίδαξε από το 1966 ως το 1977. Στη συνέχεια δίδαξε στην ΕΑΣΑ ως το 1986 με απόσπαση και από το 1986 στο ΤΕΦΑΑ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών σε διάφορες βαθμίδες: λέκτορας, επίκουρος, αναπληρώτρια και τακτική καθηγήτρια. Τον Ιούνιο του 2012 της απενεμήθη ο τίτλος της ομότιμης καθηγήτριας από το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Είναι κάτοχος διδακτορικού διπλώματος και έχει σημαντική ερευνητική και συγγραφική δραστηριότητα που σχετίζεται κυρίως με το βόλεϊ.
Αναφορές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του άλματος εις μήκος Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες του άλματος εις ύψος Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες δρόμων μεσαίων αποστάσεων Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες της καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Αθλητές στίβου Πανιωνίου Κατηγορία:Αθλητές σύνθετων αγωνισμάτων Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Στίβου
Καραντάγ Μπουντούκ
Το Καραντάγ Μπουντούκ (επίσης, Καραντάγ-μπουντούγ) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Χατσμάζ του Αζερμπαϊτζάν.
Έχει πληθυσμό 1.735 κατοίκων.
Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Καραντάγ Μπουντούκ, Καρανταγλί, Ρεχιμόμπα και Ουστακάλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Χατσμάζ
Γυναίκες στην Αμπχαζία
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γυναίκες ανά χώρα Κατηγορία:Κοινωνία της Αμπχαζίας
Κάρολος Α΄ Τόκκος
Ο Κάρολος Α΄ Τόκκος (1372 - 4 Ιουλίου 1429) ήταν κόμης παλατινός Κεφαλληνίας, Ζακύνθου (περίπου 1376-1429), δούκας Λευκάδας, Δεσπότης Ηπείρου (1411-1429) και βαρώνος της Βοστίτσας.
Βιογραφία
Ο Κάρολος γεννήθηκε περίπου το 1372. Διαδέχθηκε τον πατέρα του Λεονάρδο Α΄ Τόκκο παλατινό κόμη Κεφαλληνίας, Ζακύνθου & Λευκάδας, μετά τον θάνατό του. Άνδρας φιλόδοξος, επέκτεινε την κυριαρχία του στις ηγεμονίες Άρτας, Ακαρνανίας, Ιωαννίνων, νότιας Αλβανίας και διαφόρων τμημάτων της Ηλείας στην Πελοπόννησο.
Κυβερνούσε τις κτήσεις του με Αρμοστές και έγινε ένας από τους ισχυρότερους Φράγκους δυνάστες στην Ελλάδα, πετυχαίνοντας από τον Βασιλιά της Νάπολης, στον  οποίο ήταν υποτελής, την κατάργηση, ύστερα από 170 χρόνια, των φεουδαλικών δεσμών της Κομητείας του με το Πριγκιπάτο της Αχαΐας.
Στη διαμάχη του με τους Παλαιολόγους για τις κτήσεις του στην Πελοπόννησο, λύση έδωσε η μεσολάβηση του ιστορικού Φραντζή και σαν επισφράγισμα της συμφωνίας ο Κάρολος έδωσε την ανιψιά του Μαγδαληνή Τόκκο, θυγατέρα του αδελφού του Λεονάρδου Β΄, σαν σύζυγο στον δεσπότη του Μωρέως και μετέπειτα τελευταίο Βυζαντινό Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Παλαιολόγο.
Το 1399 ανέθεσε την διακυβέρνηση της Ζακύνθου σαν κληρονομική κτήση στον αδελφό του Λεονάρδο Β΄, ο οποίος το 1407 κατέλαβε και λεηλάτησε με τον στρατό του το κάστρο Χλεμούτσι στην απέναντι ακτή της Πελοποννήσου.
Το 1411 προσκλήθηκε στα Ιωάννινα ως διάδοχος του αποθανόντα θείου του Ησαϋ Μπουοντελμόντι, παρά την αντίδραση του Μαυρίκιου Μπούα ηγεμόνα της Άρτας. Σε μάχη που έγινε το 1414 ο Μαυρίκιος σκοτώθηκε και ο Κάρολος πολιόρκησε την Άρτα και την κατέλαβε. Έτσι, σύμφωνα με το χρονικό των Τόκκων, η Ήπειρος μαζί με ορισμένα από τα Ιόνια νησιά αποτέλεσαν και πάλι ενιαία πολιτική οντότητα. Ο Κάρολος αυτοαναγορεύτηκε Δεσπότης της Άρτας και των Ιωαννίνων. Υπερηφανευόταν ο ίδιος, σύμφωνα με τoυς χρονικογράφους, που υιοθέτησε αυτό τον τίτλο και επιδείκνυε την ελληνικότητά του, υπογράφοντας τις αποφάσεις και τα έγγραφά του σε ελληνική γλώσσα με κόκκινο μελάνι, με το οποίο υπέγραφαν οι βυζαντινοί δεσπότες.
Επειδή δεν είχε δικά του νόμιμα παιδιά στη ζωή, υιοθέτησε τα παιδιά του αδελφού του Λεονάρδου Β΄ την ίδια χρονιά. Το 1415 ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγος απονέμει στον Κάρολο τον τίτλο του Δεσπότη, καθώς οι Τόκκοι εξουσίαζαν πλέον τις μεγαλύτερες πόλεις της Ηπείρου. Πέθανε στα Ιωάννινα στις 4 Ιουλίου 1429 και τον διαδέχθηκε ο ανεψιός του Κάρολος Β΄ Τόκκος.
Οικογένεια
Ο Κάρολος Α΄ απέκτησε από την σύζυγό του Φραγκίσκα Ατζιαϊόλι, κόρη του Νέριου Α' δούκα των Αθηνών, τρία νόμιμα παιδιά: τον Κάρολο, την Μαγδαληνή και την Κρέουσα, τα οποία όμως απεβίωσαν λίγο μετά το 1414. Είχε όμως πέντε νόθους γιους: τον Μέμνονα, τον Ηρακλή, τον Τύρνο, τον Αντώνιο και τον Ορλάντο.
Το Χρονικό των Τόκκων
Σημαντικές πληροφορίες για την εποχή του Καρόλου Α΄ περιέχονται στο Χρονικό των Τόκκων, ένα έμμετρο χρονικό αγνώστου συγγραφέα, που περιγράφει τα γεγονότα της χρονικής περιόδου 1375-1425.
Βιβλιογραφία
Λεωνίδας Χ. Ζώης Ιστορία της Ζακύνθου, Αθήνα 1955, σελ.104-105
Κατηγορία:Δεσπότες της Άρτας Κατηγορία:Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Δεσπότες της Ηπείρου Κατηγορία:Παλατινοί κόμητες της Κεφαλονιάς και της Ζακύνθου Κατηγορία:Βαρωνία της Βοστίτσας Κατηγορία:Οικογένεια Τόκκο
Πιγουέ
Το Πιγουέ (ισπανικά: Pigüé, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [piˈɣwe]) είναι πόλη της Αργεντινής, η οποία βρίσκεται στις πάμπας, 584 χλμ ΝΔ. του Μπουένος Άιρες. Ιδρύθηκε από 165 γάλλους μετανάστες που μιλούσαν οξιτανικά από το Αβερόν (Aveyron στα γαλλικά, Avairon στα οξιτανικά). Ο αστικός πληθυσμός είναι τώρα 13.822 κάτοικοι (απογραφή 2001). Το Πιγουέ είναι το διοικητικό κέντρο του Παρτίδο Σααβέδρα (ή Διαμέρισμα), στην Επαρχία Μπουένος Άιρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Αργεντινής
Πασά (Ανατολικά Πυρηναία)
Το Πασά (γαλλικά: Passa, καταλανικά: Paçà) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Ανατολικών Πυρηναίων, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πασανέν (γαλλικά: Passanencs).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες των Ανατολικών Πυρηναίων
Καρανταγλί (Ταρτάρ)
Το Καρανταγλί (επίσης, Γκαρανταγκλί, Γκαραντάγκλι, και Καρανταγκλί) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Ταρτάρ στο Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 2,092.
Αναφορές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Ταρτάρ
Μπιενάλε της Φλωρεντίας
Η Μπιενάλε της Φλωρεντίας είναι διεθνής έκθεση σύγχρονης τέχνης που πραγματοποιείται στη Φλωρεντία κάθε δύο χρόνια. Διοργανώνεται από την Arte Studio, της οποίας η πρώτη σύγχρονη έκθεση τέχνης έγινε το 1986. Επακόλουθες εκθέσεις έκαναν την εμφάνιση τους, οι οποίες τελικά σχημάτισαν την πρώτη Μπιενάλε το 1997. Οι αδερφοί Πασκάλ και ο Πιέρο Σελόνα του Arte Studio ασκούν την προεδρία και τη γενική διεύθυνση της Μπιενάλε. Η έβδομη έκδοση τής εκδήλωσης έγινε στις 5-13 Δεκεμβρίου 2009, όπως πάντα στο ιστορικό Fortezza da Basso της Φλωρεντίας. 800 καλλιτέχνες, από 80 χώρες παρουσίασαν περισσότερα από 2.500 έργα τέχνης, με ποικίλα καλλιτεχνικά στυλ. Η Μπιενάλε της Φλωρεντίας εντάσσεται στο πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών "Διάλογος μεταξύ των πολιτισμών", στο οποίο η Μπιενάλε έχει προσχωρήσει επισήμως από το 2001. Διεθνής Επιστημονική Επιτροπή (ISC), αποτελούμενη από 20 μέλη, κατηγοριοποιεί τα συμμετέχοντα έργα στις κατηγορίες της ζωγραφικής, γλυπτικής, γραφικών, μικτή τεχνική, την εγκατάσταση, φωτογραφία και ψηφιακή τέχνη. Η επιλογή αυτή δεν γίνεται με την επιφύλαξη του στυλ. Οι καλλιτέχνες επιλέγονται με βάση την ποιότητα της τέχνης τους και τις πολιτιστικές αξίες που αντιπροσωπεύει το έργο τους.
Δικτυακοί τόποι
Κατηγορία:Εκθέσεις τέχνης
Κατάλογος αντικειμένων NGC (7000-7840)
Ο New General Catalogue (Νέος Γενικός Κατάλογος, για συντομία NGC) είναι από τους πιο διαδεδομένους και ολοκληρωμένους αστρονομικούς καταλόγους για τους ερασιτέχνες αστρονόμους και περιλαμβάνει 7.840 αντικείμενα του βαθέος ουρανού, γνωστά και ως αντικείμενα NGC, όπως γαλαξίες και αστρικά σμήνη. Αυτός ο κατάλογος περιλαμβάνει τα αντικείμενα 7000 μέχρι 7840.
Παραπομπές
*7
Καρανταγλί (Αγκντάς)
Το Καρανταγλί (επίσης, Καρανταγλί) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Αγκντάς στο Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 1,259. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Καρανταγλί και Μαλάι.
Θωμάς Διπλοβατάτζης
Ο Θωμάς Διπλοβατάτζης (1468-1541) ήταν λόγιος, μελετητής του βυζαντινού και ρωμαϊκού δικαίου με πλούσιο συγγραφικό έργο, ιδρυτής της «Φιλολογικής Ιστορίας του Δικαίου» και Πρόδρομος της «Ιστορικής Σχολής του Δικαίου».
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1468. Ο πατέρας του, ο πρίγκηπας Γεώργιος Διπλοβατάτζης, καταγόταν από μεγάλη οικογένεια της Θράκης και ήταν δεσπότης της Λήμνου κοντά στο Νικολό Γκατιλούζιο μέχρι το 1457. Τότε παρέδωσε το νησί στους Ιωαννίτες Ιππότες της Ρόδου για να μην πέσει στα χέρια των Οθωμανών με την υπόσχεση ότι θα του παραχωρούνταν άλλοι τόποι στη Δύση. Απογοητευμένος από την μη τήρηση της συμφωνίας από την Παπική εκκλησία κατέφυγε πρώτα στη Νάπολη κι έπειτα στην Ισπανία, στον βασιλιά Φερδινάνδο και στη βασίλισσα Ισαβέλλα. Τελικά σκοτώθηκε το 1481 πολεμώντας ως αρχηγός ιππικού, κατά των Μαυριτανών στη Γρανάδα. Η μητέρα του Θωμά Διπλοβατάτζη ήταν η Μαρία Λάσκαρη, αδερφή των λογίων Κωνσταντίνου Λάσκαρι και Ιανού Λάσκαρι.
Παραιτήθηκε το 1505 και εγκαταστάθηκε στη Ρώμη, κοντά στον πάπα Ιούλιο Β', που τον διόρισε τοποτηρητή και εκπρόσωπό του στη σημαντική Σύνοδο της Πίζας το Νοέμβριο του 1511 για εκκλησιαστικές και πολιτικές διαμάχες. Μέχρι το 1517 ήταν πληρεξούσιος των υποθέσεων του ηγεμόνα του Πέζαρο, δούκα Ουρβανού. Κατόπιν παραιτήθηκε από τα αξιώματα του και κατέφυγε στη Βενετία για 15 χρόνια όπου ασχολήθηκε με τη δικηγορία ενώ αρνήθηκε την προσφορά της καθηγητικής έδρας που του έγινε από το Πανεπιστήμιο της Πάντοβας. Συνέγραψε μετά από παραγγελία του δήμου την ιστορία της πόλης. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, από το 1532 έζησε στο Πέζαρο και ασχολήθηκε με τη μεταρρύθμιση του κρατιδίου με τον τίτλο του gonfaloniere (σημαιοφόρου).
Συγγράμματα
Ο Θωμάς Διπλοβατάτζης υπήρξε ένας από τους σημαντικότερου νομοδιδασκάλους του 16ου αιώνα. Το κυριότερο έργο του είναι το Praestantia Doctorum (Περί της υπεροχής ή προσφοράς των δοκτώρων) το οποίο δεν βρέθηκε ολόκληρο (αποτελούνταν από 12 βιβλία) είναι όμως γνωστό το περιεχόμενο του. Το ένατο βιβλίο (Liber de Claris Juris Consultis-Περι των ενδόξων νομομαθών), γραμμένο στην λατινική γλώσσα της εποχής, είναι το μόνο που σώθηκε και περιλαμβάνει τις βιογραφίες, κατά χρονολογική σειρά, περισσότερων από 600 νομοθετών, νομομαθών και νομοδιδασκάλων της προκλασικής Ελλάδας, του Μωυσή και σχεδόν όλων των νομοθετών της κλασικής Ελλάδας και της Κάτω Ιταλίας, τους Ρωμαίους νομοθέτες, τους Βυζαντινούς της Ιουστινιανής περιόδου και τους νομομαθείς διαφόρων εθνοτήτων της τότε Ευρώπης μέχρι το 1511.
Άλλα σημαντικά συγγράμματά του είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες νομικοί Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Θωμας
Σάις
Η Σάις ή Sa el-Hagar ήταν πόλη της αρχαίας Αιγύπτου στο δυτικό Δέλτα του Νείλου, στον κανωπικό βραχίονα του Νείλου. Ήταν η πρωτεύουσα της Sap-Meh, πέμπτης νομής της Κάτω Αιγύπτου, και έγινε διοικητική βάση κατά τη διάρκεια της 24ης Δυναστείας (περ. 732 –720 π.Χ.) και της Σαϊτικής 26ης Δυναστείας (664–525 π.Χ.), κατά την Ύστερη περίοδο. Το αρχαίο αιγυπτιακό όνομά της ήταν Zau.
Ιστορία
Ο Ηρόδοτος έγραψε ότι στη Σάιδα βρισκόταν ο τάφος του Όσιρι, και ότι γινόταν αναπαράσταση των παθών του θεού σε κοντινή λίμνη, σε μυστηριακές τελετές.
Η προστάτιδα θεά της πόλης ήταν η Νηίθ, της οποίας η λατρεία μαρτυρείται ήδη από την πρώτη δυναστεία, περ. 3100-3050 π.Χ. . Οι Έλληνες, όπως ο Ηρόδοτος, ο Πλάτωνας, και ο Διόδωρος, την ταύτιζαν με την Αθηνά, υποδηλώνοντας μια αρχέγονη σύνδεση με την Αθήνα. Ο Διόδωρος αφηγείται ότι η Αθηνά έχτισε τη Σάις πριν από τον Κατακλυσμό που λεγόταν ότι αφάνισε την Αθήνα και την Ατλαντίδα. Ενώ όλες οι ελληνικές πόλεις καταστράφηκαν κατά τον Κατακλυσμό, συνεχίζει, οι Αιγυπτιακές πόλεις, συμπεριλαμβανομένης της Σάιδας, γλύτωσαν.
Στους διαλόγους του Πλάτωνα Τίμαιο και Κριτία (περίπου το 395 π.Χ., 200 χρόνια πριν από την επίσκεψη του Σόλωνα στην Αίγυπτο), η Σάις είναι η πόλη, στην οποία ο Σόλωνας (που επισκέφθηκε την Αίγυπτο το 590 π.Χ.) έμαθε από έναν Αιγύπτιο ιερέα την ιστορία της Ατλαντίδας, την πολεμική αντιπαράθεσή της με την Ελλάδα και την Αίγυπτο, και την τελική ήττα της και τον αφανισμό της από φυσική καταστροφή. Ο Πλάτωνας επίσης αναφέρει την πόλη ως γενέτειρα του Φαραώ Άμασι.
Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι το ιερό της Αθηνάς στη Σάιδα, την οποία ταυτίζει με την Ίσιδα, έφερε επιγραφή ''«Είμαι όλα όσα υπήρξαν, και είναι, και θα είναι. Και κανένας θνητός δεν έχει σηκώσει μέχρι τώρα το πέπλο μου»''.
Σήμερα δεν υπάρχουν ίχνη της πόλης πριν από την ύστερη περίοδο του Νέου βασιλείου (περ. 1100 π.Χ.), εξαιτίας της εκτενούς καταστροφής της από τους Sebakhin, αγρότες οι οποίοι αφαιρούσαν τις άψητες πλίνθους για τη χρησιμοποίησή τους ως λίπασμα, αφήνοντας επί τόπου μόνο κάποιες λίθους με ανάγλυφα.
Ιατρική σχολή
Ο Ναός της Σάιδας, όπως πολύ αρχαίοι αιγυπτιακοί ναοί, είχε ιατρική σχολή που συνδεόταν με αυτόν. Η Σχολή είχε πολλές γυναίκες σπουδάστριες και απ’ ό,τι φαίνεται και ειδικό γι’ αυτές τμήμα γυναικολογίας και μαιευτικής. Μια επιγραφή από εκείνη την περίοδο που σώζεται στη Σάιδα αναφέρει: «Έρχομαι από την ιατρική σχολή της Ηλιούπολης, και έχω σπουδάσει στη σχολή των γυναικών στη Σάιδα, όπου οι θεϊκές μητέρες μου έμαθαν πώς να θεραπεύω ασθένειες». Η παράδοση αναφέρει ότι ο Μωυσής και η γυναίκα του, Σεπφώρα, είχαν σπουδάσει στην Ηλιούπολη, και η εμπειρία της Σεπφώρας στην περιτομή, που αναφέρεται στην Έξοδο, 4:25, μπορεί να υποδηλώνει ιατρικές σπουδές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Αίγυπτο Κατηγορία:Πόλεις της Αιγύπτου Κατηγορία:Πρωτεύουσες της Αιγύπτου Κατηγορία:Πόλεις της Αρχαίας Αιγύπτου
Τουρνόν-συρ-Ρον
Το Τουρνόν-συρ-Ρον (γαλλικά: Tournon-sur-Rhône) είναι κοινότητα στα νοτιοανατολικά της Γαλλίας, στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ. Είναι υπονομαρχία του νομού Αιν με πληθυσμό 10.307 κατοίκους (2017).
Γεωγραφικά στοιχεία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η συμβολή του Ντου στον Ρήνο στο Τουρνόν Η κοινότητα Τουρνόν-συρ-Ρον βρίσκεται στο κέντρο της κοιλάδας του Ροδανού. Είναι χτισμένη στη δεξιά όχθη του ποταμού Ροδανού απέναντι ακριβώς από το Ταιν-λ'Ερμιτάζ που βρίσκεται στην άλλη όχθη του ποταμού.
Στα δυτικά της πόλης αρχίζει η περιοχή της παλαιάς επαρχίας Βιβαραί, το οποίο αποτελεί τους ανατολικούς πρόποδες του Κεντρικού ορεινού όγκου (Μασίφ Σαντράλ). Σε αυτές τις πλαγιές καλλιεργείται ο οίνος ελεγχόμενης ονομασίας προέλευσης Σαιν-Ζοζέφ.
Το τρενάκι του Βιβαραί, που ονομάζεται Λε Μαστρού, ξεκινάει τη διαδρομή του από το Τουρνόν έως το Λαμάστρ μέσω των φαραγγιών του ποταμού Ντου.
Ο Ροδανός, ο Ντου και ο Ντουζόν είναι οι κύριοι ποταμοί που διασχίζουν την κοινότητα.
Η πόλη παλαιότερα ονομαζόταν Τουρνόν, η αναφορά «συρ-Ρον» (δηλ. στον Ροδανό) προστέθηκε το 1989.
Η παραδοσιακή γλώσσα της περιοχής είναι τα βιβαρο-αλπίν οξιτανικά, μια τοπική διάλεκτος της οξιτανικής γλώσσας. Στα βιβαρο-αλπίν η πόλη ονομάζεται Τορνόν.
Κλίμα
Η πόλη απολαμβάνει εύκρατο κλίμα, το κύριο χαρακτηριστικό του οποίου είναι ένας σχεδόν μόνιμος άνεμος που φυσάει και στεγνώνει τον αέρα κατά μήκος του διαδρόμου του Ροδανού. Ονομάζεται μιστράλ όταν προέρχεται από το βορρά, φέρνει καλό καλοκαίρι και φρεσκάδα το καλοκαίρι, αλλά μια αίσθηση παγετού το χειμώνα. Όταν έρχεται από το νότο, ανακοινώνει γενικά την άφιξη θυελλών διαταραχών. Τότε ονομάζεται νότιος άνεμος ή τρελός άνεμος γιατί, για μερικούς ανθρώπους, καθιστά την ατμόσφαιρα δύσκολη, κυρίως το καλοκαίρι.
Ιστορία
μικρογραφία|250x250εσ|Το Δημαρχείο Κατά την Αρχαιότητα, το Τουρνόν, ή όπως ονομαζόταν τότε Τούρνους, ήταν το «κομψό προάστιο» της γειτονικής ρωμαϊκής πόλης Μουζόλιουμ. Μια συνοικία στα βόρεια της πόλης φαίνεται να είναι αυτή με τα περισσότερα απομεινάρια: ιαματικά λουτρά, βίλες πλούσιων ρωμαϊκών οικογενειών κ.λπ. Στο κέντρο της πόλης, στη θέση του σημερινού κάστρου, υπήρχε ένα κάστρο, δηλαδή ένα ρωμαϊκό φρούριο που προφύλασσε τους κατοίκους του Μουζόλιουμ κατά τις βαρβαρικές εισβολές τον 5ο αιώνα.
Οι κάτοικοι του Τουρνόν έκαναν περιουσία από το εμπόριο κρασιού που εκτιμούσε πολύ ο αυτοκράτορας Καρλομάγνο ς.
Τον Μεσαίωνα, ο πληθυσμός συγκεντρώθηκε γύρω από το κάστρο και έτσι δημιουργήθηκε μια πόλη γύρω από αυτό. Οι πρώτες συμμαχίες με το βασίλειο της Γαλλίας την οδήγησαν να εισέλθει στον στενό κύκλο της βασιλικής οικογένειας κατά την Αναγέννηση. Τον 14ο αιώνα ιδρύθηκε το πρώτο μοναστήρι της πόλης, οι Καρμελίτες μοναχοί εγκαταστάθηκαν έξω από την πόλη, όχι μακριά από την Πύλη των Μωβ. Η θρησκευτική ζωή ήταν πολύ σημαντική στην περιοχή, διότι δημιουργήθηκαν τουλάχιστον τέσσερις διαφορετικές μονές και μια συλλογική εκκλησία. Οι Ιησουίτες εγκαταστάθηκαν και δίδαξαν στο Κολέγιο του Καρδινάλιου.
Τον Μάρτιο του 1469, ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΑ΄ της Γαλλίας επέτρεψε δύο ετήσια πανηγύρια-αγορές στο Τουρνόν, γεγονός που βοήθησε την πόλη να αναπτυχθεί. Ο Καρδινάλιος Φρανσουά Β' ντε Τουρνόν, άρχοντας της πόλης κατά τον 16ο αιώνα, συναντήθηκε με τον βασιλιά Φραγκίσκο Α' το 1515 στη Λυών. Ο βασιλιάς, τον κράτησε ως κύριο σύμβουλο για 30 χρόνια, μέχρι το θάνατό του το 1547. μικρογραφία|250x250εσ|Οι κοινότητες Ταιν και Τουρνόν τον 19ο αιώνα Την ίδια εποχή η οικογένεια ντε Τουρνόν έλαβε το προνόμιο να φέρει το άνθος του κρίνου σε γαλάζιο φόντο στην αριστερή πλευρά του οικόσημου, ένα σύμβολο που προορίζονταν για τον βασιλιά.
Το έτος 1536 χαρακτηρίστηκε από δύο γεγονότα: την ίδρυση ενός κολεγίου από τον καρδινάλιο του Τουρνόν και τον θάνατο του δελφίνου Φρανσουά (γιου του βασιλιά Φραγκίσκου Α'), του οποίου το σώμα κρατήθηκε στο συλλογικό εκκλησάκι του Σαιν-Ζυλιέν του Τουρνόν μέχρι το 1547, οπότε και μεταφέρθηκε στη βασιλική του Σαιν-Ντενί. Ο οίκος του Τουρνόν έσβησε τον 17ο αιώνα επειδή ο τελευταίος άρχοντας πέθανε χωρίς απογόνους και το κάστρο εγκαταλείφθηκε.
Μια από τις πρώτες κρεμαστές γέφυρες στην Ευρώπη χτίστηκε το 1825 μεταξύ Τουρνόν και Ταιν-λ'Ερμιτάζ. Κατά τον 19ο και 20ο αιώνα, η πόλη έζησε πρωτοφανή πνευματική και καλλιτεχνική δραστηριότητα.
Το 1940, στη δεξιά όχθη του Ροδανού, οι μάχες εναντίον των Γερμανών σταμάτησαν βόρεια του Τουρνόν και ο ποταμός Ντου ήταν το όριο μεταξύ των γερμανικών δυνάμεων και του γαλλικού στρατού που υποχωρούσε.
Οικονομία
Αυτοκινητοβιομηχανία: 1ος ευρωπαϊκός κατασκευαστής οχημάτων: Caravanes Caravelair, Sterckeman, Chausson και Challenger (όμιλος Trigano). Περισσότερα από 10.000 οχήματα παράγονται κάθε χρόνο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Πόλεις του Ρον-Αλπ
Γιαν Εμβιλά
Ο Γιαν Ζεράρ Εμβιλά (γαλλικά: Yann Gérard M'Vila, γενν. στις 29 Ιουνίου 1990) είναι Γάλλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος.
Πρώιμη σταδιοδρομία
Ο Εμβιλά ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία σε ηλικία έξι ετών για την ΕΣ Σαν-Σαντ-Φουσιάν. Πέρασε τρία χρόνια στην ομάδα και ακολούθως, τον Ιούλιο του 1999, εντάχθηκε στον μεγαλύτερο σύλλογο της περιοχής, την Αμιάν. Ο Εμβιλά εντάχθηκε στο σύλλογο ως έφηβος παίκτης και προπονήθηκε στη σχολή ποδοσφαίρου του συλλόγου, η οποία ιδρύθηκε από τον πατέρα του, ο οποίος είχε προηγουμένως παίξει στην δεύτερη ομάδα του συλλόγου. Αφού πέρασε πέντε σεζόν στο σύλλογο, ο Εμβιλά εγκατέλειψε το σύλλογο μετά την ανάπτυξη τριβής και τόλμησε το βήμα για το Παρίσι για να συμμετάσχει στην ΦΚ Μαντουά 78. Κατά τη διάρκεια της σύντομης θητείας του στη Μαντουά, ο Εμβιλά έζησε με τους παππούδες του. Ο Εμβιλά παραδέχτηκε ότι, κατά τη διάρκεια του χρόνου του στη Μαντουά, είχε «ξεχάσει το όνειρό του» να γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Η επιθυμία επανήλθε μετά την ανακάλυψή του από έναν ανιχνευτή ταλέντων της Ρενναί τον Οκτώβριο του 2004. Τον επόμενο μήνα, ο Εμβιλά αποχώρησε από τη Μαντουά για να συμμετάσχει στη διάσημη ακαδημία νέων της Ρενναί, αφού υπέγραψε ένα συμβόλαιο νέων με το σύλλογο.
Σταντ Ρενναί
δεξιά|μικρογραφία| Ο Εμβιλά με τα χρώματα της [[Σταντ Ρενναί ΦΚ|Ρενναί το 2010. ]] Μετά την σεζόν 2006-07, στις 11 Αυγούστου 2007 ο Εμβιλά, μαζί με τους συμπαίκτες του Λε Ταλέκ και Καμαρά, υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό του συμβόλαιο, αφού συμφώνησε σε τριετές συμβόλαιο με τη Ρενναί. Πέρασε όλη τη σεζόν παίζοντας στη δεύτερη ομάδα του συλλόγου στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα Γαλλίας στην τέταρτη κατηγορία, προτού προαχθεί επίσημα στην πρώτη ομάδα και πάρει τον αριθμό 15 για τη σεζόν 2008-09. Λόγω της μικρής χειρουργικής επέμβασης στο νύχι του και της στάσης του που αμφισβητήθηκε από τον προπονητή Γκι Λακόμπ, ο Εμβιλά έχασε σημαντικό χρόνο προπόνησης με την πρώτη ομάδα και ξεκίνησε τη σεζόν με τη δεύτερη ομάδα στο Ερασιτεχνικό Πρωτάθλημα για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Παρά το γεγονός ότι ο Λακόμπ αμφισβήτησε τη στάση του παίκτη, ο Εμβιλά δήλωσε ότι δεν είχε άσχημα συναισθήματα απέναντι στον Λακόμπ. Στη συνέχεια, εμφανίστηκε σε 20 αγώνες με τη δεύτερη ομάδα, χωρίς γκολ, καθώς η ομάδα τερμάτισε πρώτη μεταξύ των επαγγελματικών συλλόγων του ομίλου της, όπου προκρίθηκε στα πλέι-οφ, όπου έχασε από τη Λυών στους ημιτελικούς.
Μετά από μια επιτυχημένη διεθνή εκστρατεία με την Εθνική Γαλλίας U19, στις 13 Αυγούστου 2009, ο νέος προπονητής Φρεντερίκ Αντονετί ανακοίνωσε ότι ο Εμβιλά θα κερδίσει σημαντικό χρόνο παιχνιδιού με τον σύλλογο για τη σεζόν 2009-10. Δύο ημέρες αργότερα, αφού εμφανίστηκε με τη δεύτερη ομάδα την πρώτη εβδομάδα της σεζόν, ορίστηκε στην 19μελής ομάδα για τον αγώνα εναντίον της Νις. Έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο σε αυτόν τον αγώνα, μπαίνοντας ως αλλαγή στο 80ο λεπτό. Λόγω της τιμωρίας του Ιάπωνα μέσου Γιουνίτσι Ιναμότο, ο Εμβιλά αγωνίστηκε για πρώτη φορά ως βασικός την επόμενη εβδομάδα εναντίον της Μαρσέιγ. Έπαιξε ολόκληρο τον αγώνα, που έληξε ισόπαλος με 1-1. Την επόμενη εβδομάδα εναντίον του Λανς, ο Εμβιλά δέχτηκε την πρώτη του κόκκινη κάρτα. Αφού επέστρεψε από την τιμωρία, ο Εμβιλά δεν έχασε ποτέ τη θέση του στην ομάδα και αγωνίστηκε ως βασικός σε όλους τους υπόλοιπους αγώνες πρωταθλήματος, εκτός από έναν. αριστερά|μικρογραφία| Ο Εμβιλά (αριστερά) σημείωσε το πρώτο του επαγγελματικό γκολ στο [[Κύπελλο Γαλλίας (ποδόσφαιρο ανδρών)|Κύπελλο Γαλλίας εναντίον της Κάννες το 2011. ]] Στις 15 Σεπτεμβρίου 2009, ο Εμβιλά υπέγραψε επέκταση συμβολαίου με τη Ρενναί έως τον Ιούνιο του 2013. Στις 27 Αυγούστου 2010, συμφώνησε σε μια ακόμη επέκταση με το σύλλογο. με ισχύ έως το 2014. Στις 18 Δεκεμβρίου, σε μία νίκη με 1-0 επί της Βαλανσιέν, ο Εμβιλά έπαιξε ολόκληρο τον αγώνα έχοντας 100 πετυχημένες πάσες από τις συνολικά 112, με αυτό το στατιστικό να είναι το υψηλότερο της σεζόν στο πρωτάθλημα. Λόγω των εγχώριων και διεθνών επιδόσεών του, ο ΕΜβιλά συνδέθηκε με την ισπανική Ρεάλ Μαδρίτης και την αγγλική Λίβερπουλ κατά τη διάρκεια της φθινοπωρινής περιόδου. Το Δεκέμβριο του 2010, ο Εμβιλά αψήφησε το ενδιαφέρον δηλώνοντας τη δέσμευσή του στη Ρενναί και επίσης δήλωσε αστειευόμενος ότι θα αποχωρούσε από τη Ρενναί μόνο αφού σημείωνε το πρώτο του γκολ. Συμπτωματικά, σημείωσε το πρώτο του επαγγελματικό γκολ στις 9 Ιανουαρίου 2011, στη νίκη με 7-0 επί του συλλόγου του Σαμπιονά Νασιονάλ, Κάννες, στο Κύπελλο Γαλλίας. Μια εβδομάδα αργότερα, ο Εμβιλά σημείωσε το πρώτο του γκολ στο πρωτάθλημα, στη νίκη με 4-0 επί της Αρλ-Αβινιόν. Στις 20 Φεβρουαρίου, ο Εμβιλά σημείωσε το πρώτο γκολ της Ρενναί, με ελεύθερο λάκτισμα, στη νίκη με 2-1 επί της Τουλούζ. Ο Εμβιλά επιβραβεύτηκε για τις επιδόσεις του κατά τη διάρκεια της σεζόν με υποψηφιότητα για τον Νεαρό Παίκτη της Χρονιάς της Λιγκ 1. Ο Εμβιλά έχασε το βραβείο από τον συμπαίκτη του στην εθνική ομάδα, Μαμαντού Σακό, αλλά του δόθηκε παρηγοριά με την εμφάνιση του στην Ομάδα της Χρονιάς της Λιγκ 1. Μια μέρα αργότερα, η Ρενναί επιβεβαίωσε στον ιστότοπό της ότι ο Εμβιλά υπέγραψε μονοετές επέκταση συμβολαίου, με ισχύ μέχρι το 2015.
Ο Εμβιλά άνοιξε τη σεζόν 2011–12 κάνοντας το ευρωπαϊκό του ντεμπούτο στον αγώνα για τον τρίτο προκριματικό γύρο του Γιουρόπα Λιγκ εναντίον της γεωργιανής Μεταλούργκι Ρουστάβι στις 28 Ιουλίου 2011. Ο Εμβιλά έπαιξε ολόκληρο τον αγώνα στη νίκη με 5-2. Στις 25 Αυγούστου, σημείωσε το πρώτο και μοναδικό γκολ της σεζόν σε μια νίκη με 4-0 εναντίον του Ερυθρού Αστέρα στον δεύτερο αγώνα των πλέι-οφ του Γιουρόπα Λιγκ. Στις 15 Σεπτεμβρίου, ο Εμβιλά ήταν για πρώτη φορά ο αρχηγός της Ρενναί, σε μία ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Νανσί. Τελείωσε τη σεζόν με συμμετοχή σε 50 αγώνες (ρεκόρ σταδιοδρομίας), που περιελάμβαναν και τους 38 αγώνες πρωταθλήματος, καθώς η Ρενναί τερμάτισε στην έκτη θέση. Παρά τη συνεχή εμφάνισή του με την ομάδα, καθώς προχωρούσε η σεζόν, ο Εμβιλά δέχθηκε κριτική από τους υποστηρικτές του συλλόγου λόγω της χαμηλής απόδοσής του, όπως αντιλαμβανόταν από αυτούς. Η κριτική κορυφώθηκε στις 11 Απριλίου 2012, μετά την απόδοση του μέσου στη ήττα-σοκ της Ρενναί με 2-1 από τον ημι-επαγγελματικό σύλλογο Κεβιγί στους ημιτελικούς του Κυπέλλου Γαλλίας. Στον επόμενο αγώνα της ομάδας εναντίον της Νις, ο Εμβιλά γουχαΐστηκε από τους οπαδούς του συλλόγου. Ο μέσος έλαβε υπεράσπιση από τον προπονητή του, Αντονετί, ο οποίος δήλωσε: «Απαιτούμε πολλά από τον Εμβιλά. Αλλά, ξεχνάμε ότι έχει ήδη δώσει τόσα πολλά στον σύλλογο», λέγοντας αστειευόμενος επίσης ότι «ο Εμβιλά άγγιξε την μπάλα τόσο πολύ που δεν μπορούσαν [οι οπαδοί] να συνεχίσουν. Με έκανε να χαμογελάσω λίγο».
Ρούμπιν Καζάν
αριστερά|μικρογραφία| Ο ΕΜβιλά με την Ρούμπιν Καζάν το 2013. Στις 22 Ιανουαρίου 2013, ανακοινώθηκε ότι η Ρενναί είχε αποδεχτεί μια προσφορά ύψους 12 εκατομμυρίων ευρώ από την Ρούμπιν Καζάν για τον Εμβιλά.
Η Εμβιλά ήταν αδικαιολογήτως απων κατά τη διάρκεια του χειμερινού διαλείμματος 2013-14, δεν έδωσε το παρών κέντρο προπόνησης της Ρούμπιν Καζάν στην Τουρκία και αντιθέτως επέστρεψε στη Γαλλία. Αυτό προκάλεσε μια διαμάχη με τον προπονητή Ρινάτ Μπιλιαλεντίνοφ.
Ίντερ (δανεισμός)
Στις 15 Ιουλίου 2014, ο Εμβιλά εντάχθηκε στην Ίντερ με δανεισμό από την Ρούμπιν Καζάν μέχρι το τέλος της σεζόν 2014-15, με την επιλογή να αγοράσει τον παίκτη σε μόνιμη βάση. Έκανε το ντεμπούτο του στη Σέριε Α στις 31 Αυγούστου, στην ισοπαλία με 0-0 εναντίον της Τορίνο, όπου αντικαταστάθηκε στο 56ο λεπτό από τον Ντάνι Οσβάλντο. Στις 25 Ιανουαρίου, ανακοινώθηκε ότι ο δανεισμός του είχε λήξει και ως εκ τούτου ο Εμβιλά επέστρεψε στο Καζάν μετά από διαφωνία με τον νέο προπονητή της Ίντερ, Ρομπέρτο Μαντσίνι.
Ο Εμβιλά πέρασε μια περίοδο προπόνησης με τη Ντιναμό Μόσχας, αλλά δεν υπέγραψε επίσημα με τη ρωσική λέσχη μετά από μια διαφωνία που οδήγησε στην καταστροφή του σπιτιού του στη Μόσχα.
Σάντερλαντ (δανεισμός)
αριστερά|μικρογραφία| Ο Εμβιλά με τη Σάντερλαντ εναντίον της [[Τσέλσι ΦΚ|Τσέλσι το 2015. ]] Στις 6 Αυγούστου 2015, ο Εμβιλά εντάχθηκε στην ομάδα της Πρέμιερ Λιγκ, Σάντερλαντ, με μονοετής δανεισμό, με επιλογή η συμφωνία να γίνει μόνιμη. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση για το σύλλογο σε έναν αγώνα της ομάδας U21 εναντίον της Νόριτς Σίτι, αλλά αποβλήθηκε μετά από 69 λεπτά για χτύπημα με το κεφάλι στον Τζαμάρ Λόζα. Στις 29 Αυγούστου 2015, ο Εμβιλά σημείωσε το πρώτο του γκολ για τη Σάντερλαντ, με ένα ελεύθερο λάκτισμα από μεγάλη απόσταση, εναντίον της Άστον Βίλα. Στις 25 Οκτωβρίου 2015, ο Εμβιλά ανακηρύχθηκε ο Παίκτης του Αγώνα στη νίκη της Σάντερλαντ με 3-0 επί της Νιουκάστλ Γιουνάιτεντ, στο Ντέρμπι Τάιν-Γουέρ. Στη συνέχεια περιέγραψε την ατμόσφαιρα του αγώνα ως την καλύτερη που είχε παίξει, επισκιάζοντας εκείνη του Ντέρμπι του Μιλάνου. Μετά από ακόμη μία εμφάνιση που του απόφερε το βραβείο «Παίκτης του Αγώνα», σε μία νίκη με 3-1 επί της Άρσεναλ στις 5 Δεκεμβρίου 2015, ο Εμβιλά επαινέθηκε από την συμπαίκτη του Όλα Τοϊβόνεν, ο οποίος τον περιέγραψε ως «έναν κορυφαίο Ευρωπαίο παίκτη. Καθώς παίζει περισσότερα παιχνίδια, θα δείξει ότι είναι ο κορυφαίος παίκτης που ξέρουμε ότι είναι».
Τον Φεβρουάριο του 2016, ο Εμβιλά εξέφρασε την επιθυμία του να παραμείνει στη Σάντερλαντ σε μόνιμη βάση, υπό την προϋπόθεση ότι οι Μαύρες γάτες θα απέφευγαν τον υποβιβασμό. Ήλπιζε επίσης να καταλήξει σε συμφωνία με τον Ρούμπιν Καζάν για τον τερματισμό του συμβολαίου του, το οποίο είχε ισχύ μέχρι τον Δεκέμβριο του 2016. Ο Εμβιλά τελείωσε τελικά τη σεζόν με 37 εμφανίσεις πρωταθλήματος για τη Σάντερλαντ, καθώς τελικά εξασφάλισε την παραμονή με την εντός έδρας νίκη με 3-0 επί της Έβερτον στις 11 Μαΐου 2016. Ο προπονητής Σάμ Άλαρνταϊς επιβεβαίωσε ότι τόσο ο σύλλογος όσο και ο παίκτης ήταν πρόθυμοι να κάνουν τη μετακίνηση μόνιμη.
Την 1η Σεπτεμβρίου 2016, ο Εμβιλά έβγαλε την απογοήτευση του στο Instagram, αφού ο σύλλογος αρνήθηκε να υπογράψει τον παίκτη, μη σηκώνοντας το τηλέφωνο. Ο Εμβιλά ήταν αγαπημένος των οπαδών κατά τη διάρκεια της θητείας του εκεί, κάτι που προκάλεσε μια μαζική οργιστική αντίδραση στον ιδιοκτήτη της Σάντερλαντ, Έλις Σορτ.
Επιστροφή στην Ρούμπιν
Ο Εμβιλά έπαιξε το πρώτο του παιχνίδι για την Ρούμπιν ύστερα από δύο χρόνια μετά την επιστροφή του από τους δανεισμούς του, στις 22 Σεπτεμβρίου 2016, όταν μπήκε ως αλλαγή σε έναν αγώνα του Κυπέλλου Ρωσίας εναντίον της ΦΚ Τσίτα. Ο προπονητής της Ρούμπιν, Χάβι Γράθια επέλεξε τον Άλεξ Σονγκ έναντι του Εμβιλά στη θέση του αμυντικού μέσου σε όλα τα παιχνίδια του πρωταθλήματος μέχρι τότε. Ο Εμβιλά επέστρεψε στη δράση του πρωταθλήματος για την Ρούμπιν στις 2 Οκτωβρίου 2016, όταν μπήκε ως αλλαγή αργά στον αγώνα εναντίον της Κρασνοντάρ. Στο επόμενο παιχνίδι της Ρούμπιν, εναντίον της Κρίλια Σοβέτοφ Σαμάρα στις 15 Οκτωβρίου, ο Εμβιλά επέστρεψε στην αρχική σύνθεση, ωθώντας τον Σονγκ στον πάγκο. Στις 26 Δεκεμβρίου, ο Εμβιλά υπέγραψε επέκταση συμβολαίου τρεισήμισι ετών με την ομάδα, με ισχύ μέχρι το καλοκαίρι του 2020.
Σαιντ Ετιέν
Στις 12 Ιανουαρίου 2018, ο Εμβιλά αποδεσμεύτηκε από το συμβόλαιο του με την Ρούμπιν Καζάν και ακολούθως υπέγραψε συμβόλαιο με την Σαιντ Ετιέν μέχρι το καλοκαίρι του 2019.
Ολυμπιακός
Στις 14 Σεπτεμβρίου 2020, ο Εμβιλά υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό.
Νέων
Με την ομάδα U18, ο Εμβιλά εμφανίστηκε σε έξι από τους δέκα αγώνες που η ομάδα αγωνίστηκε. Έκανε το ντεμπούτο του με την ομάδα στον εναρκτήριο αγώνα εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών στο Tournoi de Limoges. Ο Εμβιλά εμφανίστηκε και στους 18 αγώνες, σκοράροντας 3 γκολ με την ομάδα U19. Του δόθηκε η τιμή να γίνει ο αρχηγός της ομάδας από τον προπονητή Ζαν Γκαλίς. Σημείωσε ένα γκολ κατά τη διαδικασία προκριματικών εναντίον της Ρουμανίας, στη νίκη με 3-0. Η νίκη εξασφάλισε την πρόκριση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U19 του 2009. Στη διοργάνωση, που πραγματοποιήθηκε στην Ουκρανία, ο Εμβιλά εμφανίστηκε και στους τρεις αγώνες της φάσης των ομίλων, βοηθώντας τη Γαλλία να φτάσει στους ημιτελικούς. Λόγω των κίτρινων καρτών που δέχτηκε σε δύο συνεχόμενους σε αγώνες, ο Εμβιλά δεν αγωνίστηκε στην ήττα στα ημιτελικά από την Αγγλία. Μόλις έλαβε την κίτρινη κάρτα στον τελευταίο αγώνα της φάσης των ομίλων ενάντια στην Ισπανία, ένας πολύ απογοητευμένος Εμβιλά έβαλε το πρόσωπό του στα γόνατά του, καθώς ήξερε ότι θα έχανε το σημαντικό ημιτελικό.
Λίγες μέρες μετά τον αποκλεισμό της ομάδας U19, ο Εμβιλά κλήθηκε στην ομάδα U21, ο μοναδικός από την ομάδα U19, για να συμμετάσχει στον φιλικό αγώνα εναντίον της Πολωνίας στις 12 Αυγούστου. Έκανε το ντεμπούτο του σε αυτόν τον αγώνα, μπαίνοντας ως αλλαγή στο 74ο λεπτό της ισοπαλίας με 2-2. Στις 25 Φεβρουαρίου 2010, ο Εμβιλά ονομάστηκε στην ομάδα ανδρών για το φιλικό αγώνα εναντίον της Ισπανίας στις 3 Μαρτίου. Τα νέα βασίστηκαν στον προκαταρκτικό κατάλογο που στάλθηκε στα πρακτορεία ειδήσεων λίγα λεπτά πριν ο προπονητής Ρεμόν Ντομενέκ ανακοινώσει την ομάδα σε συνέντευξη τύπου. Ωστόσο, μετά την επισημοποίηση του καταλόγου κατά την έναρξη της συνέντευξης τύπου, το όνομά του αντικαταστάθηκε από τον μέσο της Μαρσέιγ, Μπενουά Σερού. Ο Εμβιλά κλήθηκε αργότερα στην ομάδα U21 για το φιλικό εναντίον της Κροατίας, αλλά αποχώρησε από την ομάδα λόγω τραυματισμού.
Ανδρών
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Ο Εμβιλά παίζει για τη [[Εθνική Γαλλίας (ποδόσφαιρο ανδρών)|Γαλλία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2012. ]] Στις 11 Μαΐου, ο Εμβιλά συμπεριλήφθηκε στον προκαταρκτικό κατάλογο των 30 ατόμων από τον Ντομενέκ για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010, αλλά δεν κατάφερε να ονομαστεί στην τελική 23αδα. Στις 5 Αυγούστου 2010, ο Εμβιλά κλήθηκε επίσημα στην ανώτερη ομάδα για πρώτη φορά από τον νέο προπονητή Λοράν Μπλαν για τον φιλικό αγώνα εναντίον της Νορβηγίας στις 11 Αυγούστου 2010. Έκανε την πρώτη του συμμετοχή στον αγώνα, ξεκινώντας στη θέση του αμυντικού μέσου. Παρά το γεγονός ότι η Γαλλία έχασε τον αγώνα με 2-1, ο Εμβιλά κέρδισε εγκωμιαστικά σχόλια για την απόδοσή του, με πολλά μέσα μαζικής ενημέρωσης στη Γαλλία να τον ονομάζουν Παίκτη του Αγώνα.
Μετά το ντεμπούτο του, ο Εμβιλά εμφανίστηκε σε πέντε συνεχόμενους αγώνες για τη Γαλλία. Αφού ξεκίνησε στη νίκη για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 εναντίον της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης τον Σεπτέμβριο του 2010, έγινε ο μόνος παίκτης που εμφανίστηκε ως βασικός στους τρεις πρώτους αγώνες του Μπλαν ως προπονητής. Στις 25 Μαρτίου 2011, ο Εμβιλά ολοκλήρωσε το 92,5 τοις εκατό των 134 επιχειρούμενων πασών του, σε μια νίκη με 2-0 για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 εναντίον του Λουξεμβούργου. Το επίτευγμα ήταν το καλύτερο από οποιονδήποτε παίκτη της Γαλλίας σε διεθνή αγώνα από το 2006. Στις 2 Σεπτεμβρίου 2011, ο Εμβιλά σημείωσε το πρώτο του γκολ, στη νίκη με 2-1 εναντίον της Αλβανίας για τα.
Αφού εμφανίστηκε τακτικά στα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012, στις 29 Μαΐου 2012 ο Εμβιλά ορίστηκε στην ομάδα για να συμμετάσχει στη διοργάνωση. Έχοντας χάσει τον εναρκτήριο αγώνα της ομάδας ενάντια στην Αγγλία λόγω τραυματισμού στον αστράγαλο, στις 15 Ιουνίου, έκανε το ντεμπούτο του στη διοργάνωση στον δεύτερο αγώνα της ομάδας στη φάση των ομίλων εναντίον της Ουκρανίας. Ο Εμβιλά αγωνίστηκε ως αλλαγή του Αλού Ντιαρά στο δεύτερο ημίχρονο, καθώς η Γαλλία κέρδισε τον αγώνα με 2-0.
Ο Εμβιλά έπαιξε τελευταία φορά για αντιπροσωπευτική ομάδα της Γαλλίας, όταν εμφανίζεται και στους δύο αγώνες της Γαλλίας U21 στα πλέι οφ των προκριματικών του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U21 του 2013 εναντίον της Νορβηγίας U21. Η συνολική νίκη των Νορβηγών σήμαινε ότι η Γαλλία δεν προκρίθηκε στα τελικά της διοργάνωσης. Στις 8 Νοεμβρίου 2012, ο Εμβιλά τιμωρήθηκε με αποκλεισμό από τους αγώνες εθνικών ομάδων μέχρι τον Ιούνιο του 2014, μετά από μη εξουσιοδοτημένη νυχτερινή έξοδο ενώ ήταν με την ομάδα U21.
Στυλ παιχνιδιού
αριστερά|μικρογραφία| Ο Εμβιλά σε διεκδίκηση μπάλας με τον αρχηγό της [[Εθνική Ισπανίας (ποδόσφαιρο ανδρών)|Ισπανίας, Τσάβι, κατά τη διάρκεια ενός αγώνα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2012. ]] Ο Εμβιλά αγωνίζεται κυρίως ως αμυντικός μέσος και περιγράφεται ως παίκτης που «μπορεί να υπερηφανεύεται για ένα φανταστικό ρυθμό εργασίας» και είναι «ισχυρός στις διεκδικήσεις»». Είναι επίσης γνωστός για την ικανότητα του στην πάσα και την «εξαιρετική διορατικότητα». Ο ΕΜβιλά έχει κερδίσει θετική κριτική για το στυλ παιχνιδιού του, το οποίο οδήγησε προπονητές και παίκτες να τον συγκρίνουν τους συναδέλφους τους Γάλλους διεθνείς Πατρίκ Βιεϊρά και Κλοντ Μακελελέ. Υπό τον προπονητή Φρεντερίκ Αντονετί στη Ρενναί, παρόλο που έπαιζε ως αμυντικός μέσος, ο Εμβιλά ενεργούσε ως ο πλέι μέικερ της ομάδας και συχνά βοηθούσε στη δημιουργία επιθέσεων από το πίσω γήπεδο. Η σημασία του στην ομάδα αποδείχθηκε στην ήττα της Ρενναί με 1-0 από την Τουλούζ κατά τη σεζόν 2011–12, στην οποία η ομάδα της Βρετάνης απέτυχε να παράγει κάτι επιθετικά. Ο ίδιος ο Εμβιλά, δήλωσε ότι η Ρενναί δυσκολεύτηκε επειδή αναγκάστηκε να παίξει σε αποκλεισμένο ρόλο λόγω του ότι «οι αντίπαλοι οργανώθηκαν για να με κλείσουν» και, ως εκ τούτου, «δεν βρισκόταν στη θέση του οδηγού». Αν και παίζει ως αμυντικός μέσος, ο Εμβιλά μπορεί επίσης να παίξει ως box-to-box μέσος, όπως έκανε κατά καιρούς υπό τον Λορέν Μπλαν στην Εθνική Γαλλίας.
Η συνέπεια στην ικανότητα πάσας και στην ικανότητα διατήρησης της κατοχής του Εμβιλά έχει περιγραφεί ως «ακριβής» και «ευφάνταστη», αντίστοιχα. Ο προπονητής του, Αντονετί, δήλωσε ότι ο Εμβιλά «διαβάζει το παιχνίδι σαν τον Μακελελέ, έχει την παρουσία του Βιεϊρά και μπορεί να πασάρει την μπάλα σαν τον Γιαγιά Τουρέ». Τις σεζόν 2010–11 και 2011–12 της Λιγκ 1, ο Εμβιλά ηγήθηκε του πρωταθλήματος κάθε σεζόν σε επιχειρούμενες πασες και επιτυχημένες πάσες τερματίζοντας τις σεζόν με συνδυασμένο ποσοστό επιτυχίας 84%. Τη σεζόν 2010–11, τερμάτισε τρίτος πίσω από τους μεσοεπιθετικούς Γιοάν Καμπάιγ και Μοργκάν Αμαλφιτανό σε μπάλες που παίχτηκαν. Παρά τη θέση του, ο Εμβιλά είναι επίσης γνωστός για το πειθαρχημένο στυλ παιχνιδιού.
Παρά τις θετικές απόψεις, ο Εμβιλά υπέστη κριτική, κυρίως από τον πρώην προπονητής της Ρενναί, Γκι Λακόμπ, ο οποίος θεωρούσε τον παίκτη ως «ανεύθυνο κανόνι», ενώ αμφισβητούσε επίσης τη στάση και την αφοσίωση του Εμβιλά. Ενώ ο Εμβιλά εξέφρασε αρχικά την απογοήτευσή του για την έλλειψη χρόνου παιχνιδιού υπό τον Λακόμπ, έκτοτε δήλωσε ότι δεν έχει κακά συναισθήματα απέναντι στον πρώην προπονητή του. Αφού άκουσε την αρχική δυσαρέσκεια του Εμβιλά τον Μάιο του 2010, ο Λακόμπ πληροφόρησε τη γαλλικό περιοδικό France Football ότι, «Εάν είχε [ο Εμβιλά] μια μαύρη σεζόν, είναι περισσότερο δικό του λάθος παρά των προπονητών», αναφερόμενος στη σεζόν 2008-09 του Εμβιλά, μετά την υπογραφή του πρώτου επαγγελματικού του συμβολαίου.
Προσωπική ζωή
Ο Εμβιλά γεννήθηκε στην Αμιένη του Σομ. Ο πατέρας του, Ζαν-Ελβίς Εμβιλά, ήταν πρώην ποδοσφαιριστής με καταγωγή από τη Δημοκρατία του Κονγκό. Μετακόμισε στη Γαλλία το 1983 και έπαιζε ποδόσφαιρο για 13 χρόνια με την δεύτερη ομάδα της τοπικής Αμιάν ΣΚ. Ο πατέρας του κατοικεί επί του παρόντος στο Σολέ. Ήταν αστυνομικός και τώρα εργάζεται στη μεταλλουργία. Ο Γιαν έχει επίσης δύο μικρότερες αδελφές και έναν μεγαλύτερο αδερφό. Ο αδερφός του, Γιοάν Εμβιλά, παίζει επίσης επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Ο Γιαν, ο ίδιος, είναι παντρεμένος και έχει έναν γιο που γεννήθηκε όταν ήταν 18 ετών. Το 2010, η σύζυγός του γέννησε δεύτερο παιδί.
Διακρίσεις
Ρενναί νέων
Ολυμπιακός
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γάλλοι με καταγωγή από τη Δημοκρατία του Κονγκό Κατηγορία:Γάλλοι με καταγωγή από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2012 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ Ρενναί Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρουμπίν Καζάν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Ρωσίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Ρωσία Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ίντερ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σάντερλαντ ΑΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Σαιντ-Ετιέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Μνημείο Λυσικράτους
Το Μνημείο του Λυσικράτους παρέμεινε άθικτο στην ίδια θέση μέχρι σήμερα, παρ΄ότι ο τρίποδας στην κορυφή του δεν σώζεται. Το 1669 ενσωματώθηκε στο γειτονικό Μοναστήρι των Καπουτσίνων οι οποίοι το μετέτρεψαν σε αναγνωστήριο και βιβλιοθήκη, αφού είχαν μετακινήσει τον ένα ορθοστάτη για να ανοίξουν είσοδο. Η μονή καταστράφηκε κατά την Ελληνική Επανάσταση. Αργότερα, το μνημείο περιήλθε για ένα διάστημα στην κυριότητα του γαλλικού κράτους. Σήμερα το μνημείο εντοπίζεται στην πλατεία Λυσικράτους, στη συμβολή των οδών Λυσικράτους, Βύρωνος και Σέλλευ.
Περιγραφή
Το μνημείο αποτελείται από ψηλό τετράγωνο κρηπίδωμα από πωρόλιθο (ύψους 4 μ. και πλάτους 3 μ), από μαρμάρινο επ' αυτού πεντελίσιο κυκλοτερές οικοδόμημα, σε σχήμα κυκλικού ναΐσκου, περιβαλλόμενο από έξι ημικίονες αττικο-κορινθιακού ρυθμού με θολωτή στέγη. Τα ενδιάμεσα των κιονόκρανων κοσμούνται με ανάγλυφους τρίποδες. Στο μπροστινό δε μέρος του επιστυλίου υπάρχει η επιγραφή: "«Λυσικράτης Λυσιθείδου Κικυνεύς εχορήγει""Ακαμαντίς παίδων ενίκα θέων ηύλει""Λυσιάδας Αθηναίος εδίδασκε Ευαίνετος ήρχε»"Έτσι κατά την επιγραφή αυτή το μνημείο έφερε τον άθλο της νίκης χορού παίδων της Ακαμαντίδας φυλής και το ανήγειρε ο Λυσικράτης του Λυσιθείδη κατά την 111η Ολυμπιάδα (335-334π.Χ.). Η δε άνω του επιστυλίου ζωφόρος φέρει ανάγλυφη παράσταση από το μύθο της αιχμαλωσίας του Διονύσου από Τυρρηνούς πειρατές. Η στέγη αποτελείται από μονολιθικό θόλο (φτιαγμένο από κυανωπό μάρμαρο από τον Υμηττό) διακοσμημένο στην κάτω περιφέρεια με έκτυπα κυμάτια, στη δε θολωτή επιφάνεια με φολιδωτά ή λεπιδωτά κοσμήματα. Την επιφάνεια αυτή διατρέχει από δύο πλευρές, από μια σειρά ανθεμίων που καταλήγουν στο ανωφερές κέντρο της στέγης όπου μετασχηματίζονται σε ακανθωτό επίθημα πάνω στο οποίο στηριζόταν ο χάλκινος τρίποδας, το έπαθλο του Λυσικράτη που το υποστήριζαν δύο αγαλματίδια Σάτυρου και Δελφίνου.