cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σέσκλο
Ο νεολιθικός οικισμός του Σέσκλου βρίσκεται νοτιοανατολικά από το σύγχρονο Σέσκλο, απέχει περίπου 11 χιλιόμετρα δυτικά από την πόλη του Βόλου και από το 1963 η περιοχή έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος. Ο οικισμός αναπτύχθηκε στο λοφώδες περιβάλλον κοντά στον Παγασητικό κόλπο και τη λίμνη Κάρλα. Σημαντικό ρόλο στην επιλογή της θέσης από τους πρώτους κατοίκους της διαδραμάτισε η γεωμορφολογία της ευρύτερης περιοχής, με τα βαθιά ρέματα και τους χαμηλούς λόφους με τη μεγάλη αποστραγγιστική ικανότητα.
Ανασκαφές
Στις αρχές του 20ού αιώνα, ο αρχαιολόγος Χρήστος Τσούντας εντόπισε τον οικισμό στο λόφο του Σέσκλου και ξεκίνησε ανασκαφές που αποκάλυψαν σημαντικό αριθμό ευρημάτων. Οι ανασκαφές συνεχίστηκαν στη δεκαετία του 1960 από τον αρχαιολόγο Δημήτρη Ρ. Θεοχάρη. Οι συγκεκριμένες ανασκαφές απέδειξαν ότι ένα τμήμα του οικισμού εκτείνεται πάνω στο λόφο Καστράκι, που είναι γνωστός ως Ακρόπολη ή Σέσκλο Α.
Η συνεχής κατοίκηση στον ίδιο χώρο και οι αλλεπάλληλες οικοδομικές φάσεις χωρίς την απομάκρυνση των ερειπίων από τα παλαιότερα κτίσματα πρόσθεσαν ύψος στο χώρο, με αποτέλεσμα τη δημιουργία λόφου. Το πιο εκτεταμένο τμήμα του οικισμού, με πυκνά δομημένα σε συστάδες οικήματα, που χρονολογούνται στην Αρχαιότερη και Μέση Νεολιθική Εποχή, γνωστό ως πόλη, αναπτύχθηκε στην επίπεδη πλαγιά στα δυτικά της Ακρόπολης, σε έκταση μεγαλύτερη των 100 στρεμμάτων.
Κατά τη διάρκεια των ερευνών του Δημήτρη Ρ. Θεοχάρη πραγματοποιήθηκε και στρωματογραφική έρευνα για τη διερεύνηση των οικιστικών φάσεων σε όλο το βάθος των επιχώσεων. Το 1956 άρχισε ανασκαφική έρευνα στο λόφο και από το 1972 ερεύνησε τη γύρω περιοχή έξω από το λόφο, όπου αποκαλύφθηκε ο μεγάλος οικισμός της Μέσης Νεολιθικής εποχής.
Αρχαιότερη Νεολιθική Περίοδος
μικρογραφία|upright=0.75 Κατά την 6η χιλιετία π.Χ, ο οικισμός παραμένει αραιοκατοικημένος. Πάνω στο λόφο χτίζονται τα πρώτα σπίτια, με λίθινα θεμέλια, τοίχους από πλιθιά, δάπεδα από πατημένο πηλό, ενώ ανάμεσα στα οικήματα αναπτύσσονται ενδιάμεσοι ανοικτοί χώροι για τις καθημερινές οικοτεχνικές δραστηριότητες των κατοίκων.
Μέση Νεολιθική Εποχή
Κατά την 5η χιλιετία π.Χ, ο οικισμός απέκτησε μεγάλη έκταση και κατοικήθηκε και ο χώρος απέναντι από το λόφο. Η περίοδος αυτή ταυτίζεται με τον "Πολιτισμό του Σέσκλου", θεωρείται η "κλασσική" εποχή της νεολιθικής τέχνης στη Θεσσαλία και χαρακτηρίζεται από την αρχιτεκτονική οργάνωση του οικισμού, την αύξηση της γραπτής κεραμικής με παράλληλη βελτίωση της τεχνικής όπτησης της κεραμικής, που επιτυγχάνει θαυμάσια κόκκινα χρώματα και από τη γενικευμένη χρήση λίθινων εργαλείων και οψιανού από τη Μήλο. Σχεδόν όλα τα αρχιτεκτονικά λείψανα που είναι σήμερα ορατά πάνω στο λόφο ανήκουν στη φάση αυτή.
Νεότερη Νεολιθική Εποχή
Στη Νεότερη Νεολιθική Εποχή, η κατοίκηση περιορίστηκε στο χώρο της Ακρόπολης, όπου κτίζεται ένα μεγάλο μεγαροειδές οίκημα, που περιβάλλεται από περιβόλους με χωρορυθμιστικό ρόλο, όπως και στην περίπτωση του Διμηνίου. Τα υπόλοιπα κτίρια διατάσσονται γύρω απ' αυτό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της αρχαίας Θεσσαλίας Κατηγορία:Νεολιθικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Ελλάδα Κατηγορία:Αρχαιολογικοί πολιτισμοί της Ευρώπης Σεσκλο Κατηγορία:Αρχαίοι πολιτισμοί στην Νότια Ευρώπη
Γιάννης Μπαδογιαννάκις
Ο Γιάννης Μπαδογιαννάκις, γεννημένος τον Οκτώβριο του 1926, είναι πολιτικός μηχανικός γνωστός κυρίως από το συγγραφικό-επιστημονικό του έργο, το οποίο εκπόνησε παράλληλα με την επαγγελματική του απασχόληση στον τεχνικό κλάδο.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Πάτρα. Σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, από το οποίο αποφοίτησε το 1953. Ήδη από τη δεκαετία του 1950 αρχίζει να μελετά και να συγγράφει θεωρητικά δοκίμια, τα οποία όμως εκδίδει από τη δεκαετία του 1990 και εξής.
Το επίκεντρο των ενδιαφερόντων του αποτελεί η έννοια του χρόνου μέσα στις ποικίλες εκφάνσεις της: μυθικές, φιλοσοφικές, κοινωνικές, θρησκευτικές, τεχνολογικές, καλλιτεχνικές, επιστημονικές. Έτσι, τον απασχολούν τόσο οι φιλοσοφικές απόψεις που διατυπώθηκαν ανά τους αιώνες, όσο και ο κοινωνιολογικά ιδωμένος «ελεύθερος χρόνος». Στο βιβλίο του Καθένας με το χρόνο του (2005) διευρύνει τη θεματική του χρόνου σε βιολογικές και ψυχολογικές περιοχές. Το ύφος των συγγραμμάτων του είναι απλό και κατανοητό, καθιστώντας προσιτό στον αναγνώστη ένα δύσβατο αλλά πολυσήμαντο θέμα.
Μανόλης Πρατικάκης
Ο Μανόλης Πρατικάκης (γενν. το 1943) είναι Έλληνας ψυχίατρος και ποιητής, διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το 1974 ως το 2012 εξέδωσε 17 βιβλία.
Βιογραφία
Θεωρείται σημαντικός Έλληνας σύγχρονος ποιητής. Πρωτοπαρουσιάστηκε στα γράμματα γύρω στα 1970 με δημοσιεύσεις σε περιοδικά. Έχει γράψει πολλές ποιητικές συλλογές, κριτικά κείμενα διηγήματα και άρθρα. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Έχει συνεργαστεί σε ανθολογίες και περιοδικά, ελληνικά και ξένα, και έχει συμμετάσχει σε πολλά συνέδρια. Το 1999 ήταν υποψήφιος για το Ευρωπαϊκό Αριστείο Λογοτεχνίας με το έργο του «Η Κοίμηση και η Ανάσταση των Σωμάτων του Δομήνικου». Ποιήματα από τη συλλογή του «Λιβιδώ» έχουν μελοποιηθεί από το συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο και κυκλοφορούν σε CD με τίτλο «Αθέατος Σφυγμός». Πρόσφατα ο ίδιος συνθέτης έγραψε συμφωνικό έργο βασισμένο στις ποιητικές συλλογές «Γενεαλογία», «Η Λήκυθος» και «Αφημένα ήσυχα στη χλόη», η παγκόσμια πρώτη του οποίου ανέβηκε στο Μέγαρο Μουσικής με τίτλο «Η Συμφωνία της Ίασης». Το 2003 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για την ποιητική του συλλογή «Το νερό». Το 2012 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για το σύνολο του έργου του.
Λογοτεχνικό έργο
Χέωψ
Ο Χέωψ (αιγυπτιακά Khufu και στα ελληνικά κατά τον Μανέθωνα, Σούφις) ήταν Φαραώ του Παλαιού Βασιλείου της Αρχαίας Αιγύπτου. Αποτέλεσε τον δεύτερο φαραώ της 4η δυναστείας και η βασιλεία του διήρκεσε από το 2589 έως το 2566 π.Χ., περίπου. Σε αυτόν αποδίδεται η Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζα η οποία αποκαλείται γι' αυτό τον λόγο και ως η Πυραμίδα του Χέοπα. Το πλήρες όνομά του στα αιγυπτιακά ήταν "Κνουμ-Κχουφού" που σημαίνει, "ο θεός Κνουμ με προστατεύει".
Μανόλης Πρατικάκης
Βιογραφία
Ξεκίνησε να γράφει ποίηση γύρω στο 1970 με δημοσιεύσεις σε εφημερίδες και περιοδικά.Η Δικτατορία των Συνταγματαρχών και ο θάνατος της μητέρας του έπαιξαν καθοριστικό ρολο.Το πρωτολειο "Θαλασσινές φωνές"που κυκλοφόρησε το 1970 το έχει αποκηρύξει.Το 1974 κυκλοφόρησε την ποιητική συλλογή "Ποίηση 1970-1974"από τις εκδόσεις Πλανητης '70.Ακολουθησανοι συλλογές "Οι παραχαράκτες" το 1976 και "Λιβιδώ" το 1978 από τις.εκδόσεις Κέδρος,που τον καθιέρωσε κι έγινε αποδεκτή με κολακευτικά σχόλια από την κρτιτικη (με αναφορές του Αλ.Ζήρα,του Ευγ.Αρανίτση κ.α.).Το 1980 κυκλοφόρησαν δύο βιβλία του,η "Νύχτα εφημερίας" (εκδ.Εγνατία) και η "Παραλοϊσμένη" (εκδ Άκμων).Ακολουθησαν "Το σώμα της γραφής",το 1982,η "Γενεαλογία" και η  "Λιβιδω".Ο ποιητής Τάσος Λειβαδίτης έγραψε κριτική στην εφημερίδα Αυγή για τρεις ποιητικές συλλογές του,ενώ ο Αλ.Ζηρας τον χαρακτήρισε Ποιητή-Οδηγητή κατατάσσοντάς τον στους γλωσσοπλάστες ποιητές.Το 1988 ακολούθησε η "Οντοφάνια"(εκδ.Ρόπτρον) και το 1990 η συλλογή "Η μαγεία της μη διεκδικησης",όπου ήταν πλέον φανερό ότι ο ποιητής είχε κατακτήσει τα μέσα της έκφρασής του.Το 1993 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ίκαρος η συλλογή "Τα δυσεύρετα χρώματα του τέλους",το 1995 "Η λήκυθος"(εκδ.Νεφελη)και "Η κοίμηση και η Ανάσταση των σωμάτων του Δομίνικου"(εκδ.Νεφέλη),η οποία μεταφράστηκε σε τρεις γλώσσες και εκπροσώπησε την Ελλάδα στο Ευρωπαϊκό Αριστείο Λογοτεχνίας την ίδια χρονια.Από τις ίδιες εκδόσεις το 1999 κυκλοφόρησε η συλλογή "Αφημένα ήσυχα στη χλόη",ενώ το 2002 εκδόθηκε η συλλογή "Το νερό" (Μεταίχμιο) και βραβεύτηκε με το Κρατικό βραβείο Ποίησης,όπως έχει ήδη αναφερθεί.Ακολούθησαν οι συλλογές "Ο μεγάλος ξενώνας"(Μεταίχμιο),το 2006,"Το αόρατο πλήθος",το 2008 και "Η κιβωτός"(Gutenberg),το 2012 όπου ο Πρατικάκης βραβεύεται με το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για το σύνολο του έργου του.Την ίδια χρονιά τον βραβεύει και η Παγκρήτιος Ένωση Επιστημών για το λογοτεχνικό κι επιστημονικό του έργο.Στη συνέχεια εξέδωσε τις συλλογές ποιημάτων "Λιθοξόος"(Κεδρος),το1916 και ""Τα Δερβενάκια των Rolling Stones"(Αρμός),το 2021.Παράλληλα με το ποιητικό του έργο εκδίδεται και το πεζογραφικό του,με πρώτο βιβλίο "Τα αφηγήματα ενός ψυχιάτρου"(Καστανιώτης).Ακολούθησε "Το σύνδρομο Fregoli",το 2013,με τρία αφηγήματα και "Ο αρχέγονος φρουρός",το 2021,ένα ιδιότυπο μυθιστόρημα 460 σελίδων.
Επιστημονικό έργο
Χέωψ
Οικογένεια
Ο Χέοπας ήταν γιος του Βασιλιά Sneferu (Σνεφρού) και της Βασίλισσας Hetepheres I(Χετεφέρης Α'), αδελφός της Πριγκίπισσας Χετεφέρης. Σε αντίθεση με τον πατέρα του, ο Χέοπας ήταν ένας σκληρός και αδίστακτος μονάρχης, όπως αποτυπώνεται στη ντόπια παράδοση. Είχε αποκτήσει εννέα γιούς, με πρωτότοκο τον Ρετζεντέφ και ο οποίος τον διαδέχθηκε. Είχε επίσης δεκαπέντε κόρες, η μία από τις οποίες, η Χετεφέρη Β', έγινε βασίλισσα στο πλευρό του Ρετζεντέφ. Τα περισσότερα παιδιά του Χέοπα έγιναν γνωστά κυρίως από τον πάπυρο Westcar, ενώ μερικά ταυτοποιήθηκαν από τους τύμβους τους στη Νεκρόπολη.
Μανόλης Πρατικάκης
Βιογραφία
Ο Μανόλης Πρατικάκης πήρε την ειδικότητα του Ψυχιάτρου στην Πανεπιστημιακή Κλινική του Αιγινήτειου Νοσοκομείου με καθηγητή τον διαπρεπή Ψυχίατρο Κώστα Στεφανή,ο οποίος διετέλεσε Πρόεδρος της παγκόσμιας Ψυχιατρικής Εταιρείας και μεταμόρφωσε την Ψυχιατρική Επιστήμη στην Ελλάδα με την ευρύτητα του πνεύματός του.Τελειώνοντας την ειδικότητά του ο Κωνσταντίνος Στεφανής πρότεινε στον Πρατικάκη να παραμείνει στην Πανεπιστημιακή Ψυχιατρική Κλινική για ακαδημαϊκή καριέρα,αλλα έχοντας μπει το μικρόβιο της λογοτεχνίας εντός του,και με το φόβο ότι θα τον εμπόδιζε ν'αφοσιωθει στα γράμματα,αποκλειστικά,ο ποιητής απέφυγε ένα τέτοιο βαρύ φορτίο,επιλογή για την οποία δεν μετάνιωσε ποτέ.Στο Αιγινήτειο,πάντως,εξειδικεύτηκε στη θεραπεία συμπεριφοράς (Behaviour Therapy) με δασκάλους τον Ανδρέα Ραμπαβίλα και τον Νίκο Βαϊδάκη,Αργότερα δε,εξειδικεύτηκε στην βραχεία Ψυχοθεραπεία  Ψυχοδυναμικού τύπου με δασκάλους τον Αντώνη Λιάκο και τον Νώντα Ασλανίδη,ενώ παράλληλα εντάχτηκε στο νεοϊδρυθέν Νοσοκομείο  Ημέρας (Day Hospital) με διευθυντές τον Γιάννη Μαντωνάκη και τον Γιάννη Τζέμο,συμμετέχοντας σε όλες τις δραστηριότητες του,όπου για χρόνια έκανε νέα εξειδίκευση στην Ομαδική Ψυχοθεραπεία (Group Therapy).Στο μεταξύ είχε ανοίξει δικό του γενικό Ιατρείο,έκανε εφημερίες στο Αιγινήτειο,αλλά και στην Ψυχιατρική Κλινική Σινούρη,λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων από το 1977 έως και το 1984,όπου απέκτησε μεγάλη κλινική πείρα περιθάλπτοντας 120 τουλάχιστον ασθενείς.Συγκεκριμένα,παραλάμβανε τους εισερχομένους,έβγαζε διάγνωση και θεραπεία,τους παρακολουθούσε και έδινε,μετά την αποθεραπεία,εντολή για εξιτήριο.
Το 1984 ο Διευθυντής του Κέντρου Ψυχικής Υγιεινής Γιάννης Παπαδάτος τον κάλεσε να ενταχθεί ως Διευθυντής στη Μονάδα Μεταναστών και Επαναπαστρισθέντων Μεταναστών και Πολιτικών Προσφύγων,θέση την οποία και απεδέχτηκε.Ήταν γι'αυτόν μια τεράστια εμπειρία από κάθε άποψη.Δημιούργησε μια μεγάλη ομάδα από Ψυχολόγους,Κοινωνικούς Λειτουργούς,Εργασιοθεραπευτές,Εξωτερικούς συνεργάτες για ειδικά θέματα (όπως εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας,αφού οι περισσότεροι -ειδικά οι νέοι πολιτικοί πρόσφυγες-την αγνοούσαν,ή σχετικά με θέματα κοινωνικής ασφάλισης,νομικά και οικονομικά θέματα κά.).Για τον σκοπό αυτό ο Πρατικάκης διατηρούσε στενή συνεργασία με το Υπουργείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων,με την αείμνηστη, Υφυπουργό τότε, Ρούλα Κακλαμανάκη και τη Γραμματεία Νέας Γενιάς.Παράλληλα έδινε ψυχιατρική φροντίδα στα τεράστια ψυχολογικά προβλήματα των ανθρώπων αυτών,με τις μεγάλες δυσκολίες προσαρμογής,που έπρεπε να συντονιστούν με τη σύγχρονη νοοτροπία των δυτικών πόλεων.Ο Πρατικάκης και οι συνεργάτες του οργάνωσαν Τμήμα Εκμάθησης Ελληνικής Γλώσσας,ιδίως για τη νέα γενιά προσφύγων που είχαν γεννηθεί στις σοβιετικές πόλεις,επισκέψεις σε μνημεία και Αρχαιολογικούς χώρους για να γνωρίσουν καλύτερα την πατρίδα,καθώς και Τμήμα Ψυχολογίας και Ψυχιατρικής για συστηματική ψυχοθεραπεία.Ο Πρατικάκης την ίδια εποχή συμμετείχε εθελοντικά,με γιατρούς άλλων ειδικοτήτων,στην ιατρική φροντίδα ασθενών που έμεναν σε νησιά άγονων γραμμών,πηγαίνοντας με πλοίο μία φορά την εβδομάδα και για δύο περίπου χρόνια.
Χέωψ
Ζωή
Ο Χέοπας ανέλαβε τον θρόνο της Αιγύπτου σε ηλικία 20 ετών, και βασίλευσε για 23 χρόνια. Ωστόσο άλλες πηγές κάνουν λόγο για μεγαλύτερη περίοδο βασιλείας. Ο Μανέθων αναφέρει ότι βασίλευσε για 63 χρόνια ενώ ο Ηρόδοτος για 50. Η πυραμίδα του στη Γκίζα, αποτέλεσε τη πρώτη πυραμίδα που χτίστηκε ποτέ εκεί. Ακόμα, σύμφωνα με όσα πληροφορούμαστε από αρχαίες επιγραφές εκστράτευσε στο Σινά, τη Νουβία και τη Λιβύη.
Μανόλης Πρατικάκης
Βιογραφία
Το 1986 με την έναρξη λειτουργίας του Ε.Σ.Υ,(1985),ο Πρατικάκης έκλεισε το Ιατρείο του,παρά το ότι ήταν υπερπλήρες,παραιτήθηκε από τη διευθυντική θέση στο Κέντρο Ψυχικής Υγιεινής,και εντάχτηκε στο Ε.Σ.Υ.,αρχικά,ως Επιμελητής Α' και στη συνέχεια ως Διευθυντής στην Ψυχιατρική Κλινική του Νοσοκομείου Ερυθρός Σταυρός και μέχρι την συνταξιοδοτησή του.Στη διάρκεια της εργασίας του εκεί,άρχισε και περάτωσε το Διδακτορικό του υπό την εποπτεία του Καθηγητή Κωνσταντίνου Στεφανή με θέμα "Μιτοχονδριακά ένζυμα και ψυχώσεις".Παράλληλα,από την εποχή της ειδικότητάς του στην Πανεπιστημιακή Ψυχιατρική Κλινική του Αιγινητείου,και για δυο χρόνια που υπηρέτησε στο Νοσοκομείο Ημέρας συμμετείχε σε πλήθος επιστημονικών εργασιών και έχει πολλές δημοσιεύσεις σε ελληνικά και ξένα περιοδικά και συμμετοχες σε διεθνή συνέδρια.Έχει συμμετάσχει σε δεκάδες ελληνικά,πανευρωπαϊκά και παγκόσμια συνέδρια (Ελλάδα,Κύπρο,Ιταλία,Γερμανία,Γαλλία,Νορβηγία,Σουηδία,Ισπανία,ΗΠΑ,Ιαπωνία,Ινδία,Αίγυπτο,Βέλγιο,Αγγλία,Ισλανδία,Τσεχοσλοβακία,Κροατία,Τουρκία,Ολλανδία)και μάλιστα έχει επισκεφθεί τις χώρες αυτές τρεις και τέσσερις φορές για τον ίδιο σκοπό.
Στην Ψυχιατρική Κλινική του Νοσοκομείου Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού,εκτός από το κλινικό του έργο και τις γενικές εφημερίες είχε μεγάλο διδακτικό έργο,εκπαιδεύοντας όλους τους ειδικευόμενους Ψυχιάτρους και Ψυχολόγους της Κλινικής κατά τη διάρκεια και των είκοσι έξι ετων που εργάστηκε εκεί,αλλά δίδαξε και εξωτερικούς ψυχολόγους που με αίτησή τους ζήτησαν να έχουν ως εκπαιδευτή τον Διευθυντή της Κλινικής,συνολικά πάνω από τετρακόσιους ψυχιάτρους που θεραπεύουν αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα και το εξωτερικό.Ο Πρατικάκης είχε επίσης ενεργή συμμετοχή στην Αποασυλοποίηση όλων των Ψυχειατρείων της χώρας με το πρόγραμμα "ΨΥΧΑΡΓΩΣ" της Ευρωπαϊκης Ένωσης,υπό την καθοδήγηση του καινοτόμου Καθηγητή Κωνσταντίνο Στεφανή και με ευρωπαϊκά κονδύλια.Συνέβαλε στην πανελλαδική αποασυλοποίηση και αναδιαμόρφωση ασύλων όπως το Δαφνί,το Δρομοκαΐτειο,το Ψυτριαρχείο Πέτρας,Κέρκυρας,Λέρου τα οποία απέκτησαν σύγχρονες μεθόδους και εξοπλισμό κτιριακά,εργαστηριακά και λειτουργικά.Παράλληλα,χάριν του προγράμματος, δημιουργήθηκαν δεκάδες δομές Ψυχικής Υγείας,Νοσοκομεία Ημέρας,Κέντρα Ημέρας,Μονάδες μερικής απασχόλησης,Ξενώνες Ψυχικής Υγείας,Ανάδοχες οικογένειες που πήραν στα σπίτια τους λειτουργικούς ψυχικά ασθενείς κλπ.Δημιουργήθηκαν Μονάδες Απεξάρτησης,εφαρμόστηκε στην Ελλάδα η Behavior Therapy(Θεραπείες Συμπεριφοράς),η Γνωσιακή Θεραπεία (Cognity Therapy), η Family Therapy και πολλές άλλες εξειδικευμένες θεραπείες,αλλάζοντας και προσαρμόζοντας την Ψυχιατρική της Ελλάδας σύμφωνα με τα Ευρωπαϊκα πρότυπα.
Χέωψ
Ζωή
Κατά τη διάρκεια του Μέσου Βασιλείου γράφτηκε ο πάπυρος Westcar (από τον Χεφρήνο και τον Djedefre) στον οποίο αναγράφονται ιστορίες με αναφορές σε μαγεία. Στον πάπυρο αυτό, ο Χέοπας αποτυπώνεται ως κακός και σκληρός άνθρωπος όντας απογοητευμένος να διασφαλίσει τη συνέχιση της δυναστείας του και μετέπειτα των δύο διαδόχων του. Παραμένει άγνωστο μέχρι σήμερα, το κατά πόσο τα γραφόμενα του παπύρου βασίζονται σε αληθινά γεγονότα, ωστόσο η κακή φήμη του Χέοπα διατηρήθηκε τουλάχιστον μέχρι τα χρόνια στα οποία έζησε ο Ηρόδοτος, ο οποίος συνέχιζε να ακούει δυσφημιστικές διηγήσεις για τη σκληρότητα του φαραώ ακόμα και στην ίδια του την οικογένεια, έτσι ώστε να διασφαλίσει το χτίσιμο της πυραμίδας του. Αυτό που είναι σίγουρα γνωστό, είναι ότι το όνομά του μνημονευόταν περίπου για 2000 χρόνια και μέχρι την 26η Δυναστεία, η οποία αποτέλεσε την τελευταία γνήσια Αιγυπτιακή βασιλική δυναστεία.
Μανόλης Πρατικάκης
Βιογραφία
Το 2001,για να τιμήσει την προσπαθεια αυτή του Μανόλη Πρατικάκη και των συνεργατών του ο Πανελλήνιος Ερυθρός Σταυρός ανέθεσε στον συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο να συνθέσει πάνω σε ποιήματα του Πρατικάκη συμφωνικό έργο με τίτλο "Η Συμφωνία της Ίασης".Η εκτέλεση της Συμφωνίας έλαβε χώρα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών τον Ιούνιο του 2001,με μεγάλη επιτυχία,παρουσία του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλου,ενώ συμμετείχε πλήθος διανοούμενων.Σολίστ ήταν ο Μάριος Φραγκούλης,ο Πέτρος Γαϊτάνος κι η Μαρία Σκούντζου,τα σκηνικά ανήκαν στον Αλέκο Φασιανό,με τη συμμετοχή της Καμεράτα των Φίλων της Μουσικής και τη χορωδία Fon Mousikalis 100 ατόμων.
Τον Μανόλη Πρατικάκη το Υπουργείο Υγείας τον διόρισε μέλος της επιτροπής για την επάρκεια της Ελληνικής Γλώσσας σε αλλοδαπούς ή Έλληνες ιατρούς που πήραν την ειδικότητά τους στο εξωτερικό,για τρία περίπου χρόνια.Το ίδιο χρονικό διάστημα το Υπουργείο Πολιτισμού τον διόρισε μέλος της επιτροπής στην Α.Ε.Π.Ι.,για τα πνευματικά δικαιώματα των Ελλήνων δημιουργών(συγγραφέων,ηθοποιών,εικαστικών κλπ.),από την Ελλάδα και το εξωτερικό.ΘΔΝ
Χέωψ
Ταφικά μνημεία
right|200px|thumb|Η Πυραμίδα του Χέοπα. Ελάχιστα μνημειακά αντικείμενα έχουν βρεθεί που να απεικονίζουν τον Χέοπα. Το πρώτο αγαλματίδιο που τον απεικονίζει, βρέθηκε εντός ενός ναού στην Άβυδο το 1903 και στεγάζεται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Καίρου. Πιο πρόσφατα, βρέθηκαν άλλες δύο αρχαιότητες που αναγνωρίστηκαν ότι απεικονίζουν τον Χέοπα, κρίνοντας από τις στιλιστικές ομοιότητες με το αρχικό αγαλματίδιο που είχε βρεθεί στην Άβυδο. Η μία, αποτελεί ένα γιγαντιαίο κεφάλι, φτιαγμένο από κόκκινο γρανίτη που απεικονίζει ένα βασιλέα που φοράει το στέμμα της Άνω Αιγύπτου και βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο του Μπρούκλυν. Η δεύτερη αρχαιότητα, είναι μια μινιατούρα κεφαλιού φτιαγμένη από ασβεστόλιθο η οποία επίσης φοράει το στέμμα της Άνω Αιγύπτου και βρίσκεται στο Αιγυπτιακό Μουσείο του Μονάχου.
Μανόλης Πρατικάκης
Βιογραφία
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
______ΑΥΤΟΝΟΜΑ ΒΙΒΛΙΑ______
Χέωψ
Ταφικά μνημεία
Μέσα στη Μεγάλη Πυραμίδα, και συγκεκριμένα στο θάλαμο του Βασιλιά, βρέθηκε μια άδεια σαρκοφάγος. Παραμένει άγνωστο όμως, εάν χρησιμοποιήθηκε ποτέ για τον σκοπό που δημιουργήθηκε. Η μούμια του φαραώ δεν έχει βρεθεί. Δύο εντυπωσιακά διατηρημένα πλοιάρια βρέθηκαν θαμμένα ακριβώς στη βάση της πυραμίδας του Χέοπα στη Γκίζα, το 1954. Το ένα από τα δύο πλοία του Χέοπα όπως αποκαλούνται, επανασυναρμολογήθηκε και σήμερα εκτίθεται σε ειδικό μουσείο στη Γκίζα, ενώ εργασίες ανασκαφής για την ανάκτηση και του δεύτερου πλοίου ξεκίνησαν το 2011. thumb|right|150px|Το αποκαλούμενο "Δαχτυλίδι του Χέοπα" το οποίο φέρει το σημάδι του, και θεωρείτο ότι ανήκε σε αυτόν. Σήμερα, θεωρείται ότι ανήκε σε κάποιο ιερέα του Χέοπα. Πριν τα χρόνια του Χέοπα, οι πυραμιδικοί τύμβοι χτίζονταν αποκλειστικά για τον βασιλεύοντα φαραώ. Κατά τη διάρκεια όμως της βασιλείας του, εμφανίστηκαν για πρώτη φορά, μικρότερες πυραμίδες για τα μέλη της βασιλικής οικογένειας, δημιουργώντας έτσι τα πρώτα μαζικά βασιλικά κοιμητήρια. Στην ανατολική πλευρά της πυραμίδας του Χέοπα, υπάρχουν τρεις μικρές πυραμίδες. Οι δύο από αυτές. πιστεύεται ότι ανήκουν στις δυο από τις συζύγους του, ενώ η τρίτη στη μητέρα του Hetepheres Α', τα ταφικά αντικείμενα της οποίας βρέθηκαν σε έναν διπλανό τύμβο. Μια σειρά από μαστάμπες καθώς και μικροί τύμβοι έχουν βρεθεί γειτονικά των τριών αυτών πυραμίδων. Οι πιο κοντινοί τύμβοι δίπλα στη πυραμίδα του Χέοπα, ανήκουν στους Πρίγκηπες Kawab και Khufukhaf A' και στις συζύγους τους. Οι επόμενοι πιο κοντινοί ανήκουν στον Πρίγκηπα Minkhaf και τη Βασίλισσα Hetepheres B' όπως επίσης και στις Meresankh B' και Γ' (εγγονής του Χέοπα). Κατά την ανασκαφή του μεγαλύτερου από αυτούς τους τύμβους το 1927, ανακαλύφθηκε η προτομή του Πρίγκηπα Ankhhaf, νεότερου ετεροθαλή αδελφού του Χέοπα, η οποία σήμερα εκτίθεται στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστόνης.
Μανόλης Πρατικάκης
Βιογραφία
ΘΕΟΔΟΣΗΣ ΠΥΛΑΡΙΝΟΣ Μελετήματα (Βιβλιοθήκη Τράπεζας Αττικής) 2004
Θ.ΠΥΛΑΡΙΝΟΣ (επιμ.) Κριτική αξιολογηση της ποίησης του Μανόλη Πρατηκάκη (Μελάνι) 2006
ΕΥΡΙΠΙΔΗ ΓΑΡΑΝΤΟΥΔΗ Η αντοχή του λυρισμού (Gutenberg) 2011
Χέωψ
Ηρόδοτος
Ο Ηρόδοτος κλείνει την εξιστόρηση για τους κακούς βασιλιάδες στο κεφάλαιο 128 με αυτά τα λόγια: Δεν αναφέρουν οι Αιγύπτιοι τα ονόματά τους, εξαιτίας του μίσους τους προς αυτούς. Επιπλέον, ονομάζουν τις πυραμίδες σύμφωνα με το όνομα του Φιλίτου του ποιμένα, ο οποίος βοσκούσε τα κοπάδια του σε εκείνες τις περιοχές.»
Μανόλης Πρατικάκης
Βιογραφία
ΕΥΡ.ΓΑΡΑΝΤΟΥΔΗ,ΤΖΙΝΑ ΚΑΛΟΓΗΡΟΥ,ΚΑΤ.ΚΩΣΤΙΟΥ,Θ.ΠΥΛΑΡΙΝΟΣ Το αειθαλές παιδί (Καστανιώτης) 2007
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΆΥΡΗΣ Ο Λιθοξόος της ηδονής ΛΕΥΚΩΣΙΑ,ΚΥΠΡΟΥ 2016
Χέωψ
Παραπομπές
Χεωψ
Μανόλης Πρατικάκης
Βιογραφία
ΧΡ.ΜΆΥΡΗΣ Λόγος ερωτικός για μια "γυναίκα βουρκωμενο ποτάμι" ΛΕΥΚΩΣΙΑ,ΚΥΠΡΟΣ 2018
ΜΠΑΜΠΗ ΔΕΡΜΙΤΖΑΚΗ Ο ποιητής και στοχαστής Μανόλης Πρατικάκης (Εκδόσεις 21ου) 2018
ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΛ. ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ Ο Μανόλης Πρατικάκης στο φως της Διαλεκτικής (Κέδρος) 2016
Μενέλαος Παλλάντιος
Ο Μενέλαος Παλλάντιος του Γεωργίου (1914-2012) ήταν σύγχρονος Έλληνας μουσουργός, διευθυντής Ωδείων και ακαδημαϊκός.
Μανόλης Πρατικάκης
Βιογραφία
______ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΩΝ______
Μενέλαος Παλλάντιος
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Πειραιά στις 29 Ιανουαρίου του 1914. Φοίτησε στην Ιωνίδειο Σχολή Πειραιά και σπούδασε πιάνο και ανώτερα θεωρητικά στα Ωδεία Πειραιώς και Αθηνών απ' όπου και έλαβε δίπλωμα αρμονίας (το 1933), καθώς και αντίστιξης και φούγκας (το 1936). Παράλληλα σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών χωρίς όμως και να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Στη συνέχεια μετέβη στη Ρώμη όπου και συνέχισε μουσικές σπουδές υπό τον καθηγητή Alfredo Casella. Μετά την εκεί ολοκλήρωση των σπουδών του επέστρεψε στον Πειραιά όπου και ανέλαβε καθηγητής του Ωδείου Πειραιώς (1933) και τρία χρόνια μετά αναλαμβάνει καθηγητής Ωδείου Αθηνών (1936). Το 1947 ανέλαβε υποδιευθυντής του Ωδείου Πειραιώς και από το 1962 διευθυντής Ωδείου Αθηνών. Επίσης το 1959 ανέλαβε διευθυντής της Χορωδίας Αθηνών. Την περίοδο 1964-1967 διετέλεσε γενικός διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και την περίοδο 1974-1976 διετέλεσε Πρόεδρος του Δ.Σ. αυτής. Την ίδια αυτή περίοδο διετέλεσε και αρχιμουσικός του Εθνικού Θεάτρου.
Μανόλης Πρατικάκης
Βιογραφία
ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ τχ.129-130 (2003)
Μενέλαος Παλλάντιος
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μενέλαος Παλλάντιος έγραψε πολλά συμφωνικά έργα για πιάνο σόλο, κοντσέρτα για πιάνο και ορχήστρα, μουσική δωματίου, διάφορα τραγούδια, μουσική μπαλλέτου, μουσικές υποκρούσεις σε οκτώ αρχαίες τραγωδίες, όλη τη μουσική υπόκρουση στη τραγωδία "Αντιγόνη", ορατόριο, καθώς επίσης και μουσική για ελληνικές και αμερικανικές κινηματογραφικές ταινίες. Επίσης έδωσε ένα μεγάλο αριθμό διαλέξεων σχεδόν σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, όπως ακόμη και πολλές ομιλίες από ραδιοφωνικούς σταθμούς. Παράλληλα ασχολήθηκε και με την ποίηση όπου μετέφρασε ποιήματα του Μπωντλαίρ και τελευταία με συγγραφή βιβλίων μουσικών αναμνήσεων. Επίσης στο μεγάλο καλλιτεχνικό του έργο συγκαταλέγεται και η ίδρυση της Ελληνικής Μορφωτικής Εταιρίας της οποίας και υπήρξε πρόεδρος από το 1973.
Μανόλης Πρατικάκης
Βιογραφία
ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ τχ.66 (2004)
Ο ΠΟΡΦΥΡΑΣ τχ.113 (2004)
Μενέλαος Παλλάντιος
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μενέλαος Παλλάντιος διετέλεσε επίσης και γενικός γραμματέας του Συνδέσμου Ελλήνων Συνθετών. Το 1969 εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και τον επόμενο χρόνο ανέλαβε πρόεδρος της Τάξης Γραμμάτων και Τεχνών και από το 1977 ανέλαβε γραμματέας των πρακτικών της Ολομέλειας της Ακαδημίας. Επίσης ο Μενέλαος Παλλάντιος έλαβε μέρος ως μέλος και σε πολλές διεθνείς μουσικές επιτροπές, και κυρίως σε μουσικούς διαγωνισμούς, όπως στη Ρουμανία, την Ιταλία, κ.ά. Έχει τιμηθεί με πολλά μετάλλια και παράσημα ελληνικά και ξένα όπως με τον Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου Α΄ από τον Βασιλέα Κωνσταντίνο Β΄, με το Μετάλλιο της πόλεως του Παρισιού καθώς και με πλήθος άλλων διακρίσεων.
Ο Μενέλαος Παλλάντιος ομιλούσε επίσης γαλλικά και ιταλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος Παλαιού Φαλήρου (Αθήνα).
Μανόλης Πρατικάκης
Βιογραφία
ΟΡΟΠΕΔΙΟ Πορτρετο τχ1 (2019)
_______ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΕΚΠΟΜΠΕΣ_____
ΤΙΜΗΣ ΕΝΕΚΕΝ,ΕΡΤ2 ωριαίας διάρκειας 2005
Μενέλαος Παλλάντιος
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες μουσικοί Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες διευθυντές χορωδίας Κατηγορία:Καθηγητές του Ωδείου Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Μανόλης Πρατικάκης
Βιογραφία
ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ,ΕΡΤ2     ".             ".        2008
ΕΠΟΧΕΣ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ,ΕΡΤ2   ".       2017
ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ,ΕΡΤ2. "      2018
ΔΡΟΜΟΙ,ΕΡΤ1(Σκιαδόπουλος)         ".     2015
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Σιδηροδρομικός Σταθμός Βεύης
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Βεύης είναι σιδηροδρομικός σταθμός στη Βεύης, στοΝομό Φλώρινα. Ο σταθμός άνοιξε το 1894. Εξυπηρετείται από τα τοπικά τρένα προς Θεσσαλονίκη και Φλώρινα.
Υπηρεσίες
Βευη Βευη Βευη
Μουράντ Χασρατιάν
Ο Μουράντ Χασρατιάν (Մուրադ Հասրաթյան, γεννηθείς στις 20 Ιουνίου 1935) είναι Αρμένιος ιστορικός της αρχιτεκτονικής. Διατελεί επικεφαλής του Τμήματος Αρχιτεκτονικής του Ινστιτούτου Τεχνών της Αρμενικής Ακαδημίας Επιστημών από το 1988. Γεννήθηκε στο Γερεβάν εντός μορφωμένης οικογένειας. Το 1958, αποφοίτησε από το Τμήμα Αρχιτεκτονικής του Πολυτεχνικού Ινστιτούτου του Γερεβάν. Εργάζεται στο Ινστιτούτο Τεχνών από το 1964. Το 1969, κατέστη Υποψήφιος των Επιστημών, παρουσιάζοντας διατριβή με αντικείμενο την αρχιτεκτονική του 17ου/18ου αιώνα στην περιοχή του Σιουνίκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρμένιοι αρχιτέκτονες Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού Πολυτεχνικού Πανεπιστημίου της Αρμενίας
Λος Άντζελες Λέικερς
Οι Λος Άντζελες Λέικερς (αγγλικά: Los Angeles Lakers) είναι μια από τις τριάντα ομάδες του αμερικανικού επαγγελματικού πρωταθλήματος καλαθοσφαίρισης (NBA) και συμμετέχουν στην δυτική περιφέρεια. Έδρα τους είναι το Λος Άντζελες της Καλιφόρνια, όπου φιλοξενούνται στο Staples Center, το οποίο και μοιράζονται με την ανταγωνιστική ομάδα των Λος Άντζελες Κλίπερς, τη γυναικεία ομάδα των Λος Άντζελες Σπαρκς και με τους Λος Άντζελες Κίνγκς από το NHL (χόκεϋ).
Η δικαιόχρηση ξεκίνησε το 1947, με την αγορά μιας διαλυμένης ομάδας, των Ντιτρόιτ Τζεμς της NBL (National Basketball League), η οποία έδρευε στο Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν. Τότε πραγματοποιήθηκε η μετεγκατάστασή της στη Μιννεάπολη, όπου η ομάδα πήρε επίσημα τον τίτλο Λέικερς, από το ψευδώνυμό της πολιτείας, "η Γη των 11.936 Λιμνών". Στη Μιννεάπολη κέρδισαν πέντε πρωταθλήματα πριν από τη μετακόμιση στο Λος Άντζελες, την περίοδο 1960–61 όπου παραμένουν έως σήμερα.
Με πρώτο μεγάλο όνομα τον Τζορτζ Μάικαν, οι Μιννεάπολις Λέικερς κατέκτησαν πέντε τίτλους μέχρι το 1954. Μετακόμισαν στο Λος Άντζελες το 1960 λόγω οικονομικών προβλημάτων και έφθασαν στους τελικούς του ΝΒΑ έξι φορές κατά την δεκαετία του '60 με πρωτεργάτες τους Έλτζιν Μπέιλορ και Τζέρι Ουέστ, χάνοντας και στους έξι τελικούς από τους Μπόστον Σέλτικς, ξεκινώντας μια αντιζηλία που θεωρείται η μεγαλύτερη του ΝΒΑ.
Μετά την προσθήκη του Ουίλτ Τσάμπερλεϊν στην σύνθεσή τους, οι Λέικερς κατέκτησαν τον έκτο τους τίτλο το 1972. Τρία χρόνια αργότερα, μετακόμισε στο Λος Άντζελες ο Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ, ο οποίος πρωταγωνίστησε στην μεγάλη ομάδα της δεκαετίας του '80 μαζί με τον Μάτζικ Τζόνσον, η οποία ονομάστηκε "Showtime", λόγω του ιδιαίτερα θεαματικού τρόπου παιχνιδιού της ειδικά στους αιφνιδιασμούς της. Κατέκτησαν πέντε ακόμη τίτλους από το 1980 ως το 1988, οδηγούμενοι από τον Πατ Ράιλι, προπονητή που έχει ενταχθεί στο Hall of Fame του ΝΒΑ.
Το 1996, μεταγράφηκε στους Λέικερς ο Σακίλ Ο'Νιλ και εντάχθηκε στην σύνθεση τους ο Κόμπι Μπράιαντ μέσω της διαδικασίας των ντραφτ. Μαζί με τον προπονητή Φιλ Τζάκσον, κατέκτησαν τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα, ενώ επέστρεψαν στους τίτλους την διετία 2009-2010.
Κατέχουν το ρεκόρ των περισσότερων συνεχόμενων νικών με 33 κατά την σεζόν 1971-72, ενώ 21 καλαθοσφαιριστές και 4 προπονητές τους έχουν ενταχθεί στο Hall of Fame.
1947-1949
thumb|200px|Ο Τζορτζ Μάικαν το 1948 Οι Μιννεάπολις Λέικερς πραγματοποίησαν την πρώτη τους εμφάνιση στο στο NBL την σεζόν 1947-48, με τον Τζορτζ Μάικαν, ύψους 2,08 μ., να μεταγράφεται εκείνη την χρονιά στην ομάδα. Ο Μάικαν είχε ενταχθεί στην ομάδα των Σικάγο Αμέρικαν Γκίαρς στο τέλος του 1945-46, οδηγώντας τους στην κατάκτηση του πρωταθλήματος την επόμενη σεζόν. Εκτός του Μάικαν, στην σύνθεση της ομάδας συμπεριλαμβανόταν ο φόργουορντ Τζιμ Πόλαρντ και ο πλέι-μέικερ Χερμ Σέφερ, ενώ προπονητής τους ήταν ο Τζον Κούντλα.
Αφού κέρδισαν τον τίτλο της δυτικής περιφέρειας, κατέκτησαν και το πρωτάθλημα του NBL, με τον Μάικαν να έχει 21,3 πόντους μέσο όρο στην κανονική περίοδο και 24,4 πόντους στα πλέι-οφ.
Ο Μάικαν αποτέλεσε το πρώτο μεγάλο αστέρι του πρωταθλήματος του ΒΑΑ, στο οποίο εντάχθηκαν οι Λέικερς την σεζόν 1948-49. Βασικός αντίπαλος τους για την κορυφή της δυτικής περιφέρειας ήταν οι Ρότσεστερ Ρόγιαλς, με αποτέλεσμα να τερματίσουν δεύτεροι στην Δύση με 44 νίκες και 16 ήττες. Στα πλέι-οφ απέκλεισαν τους Σικάγο Σταγκς με 2-0, πριν κερδίσουν και τους Ρόγιαλς με 2-0. Στους τελικούς αντιμετώπισαν τους Ουάσινγκτον Κάπιτολς του Ρεντ Άουερμπαχ, όπου κέρδισαν τους τρεις πρώτους αγώνες, με τον Μάικαν να σπάει τον καρπό του στο τέταρτο παιχνίδι. Επέστρεψε στο πέμπτο ματς με δεμένο τον καρπό, σκοράροντας 22 πόντους, αλλά μην καταφέρνοντας να δώσει τη νίκη στην ομάδα του. Τελικά, οι Λέικερς κέρδισαν με 77-56 στο έκτο παιχνίδι κατακτώντας τον πρώτο τους τίτλο.
1949-1951
left|thumb|260px|Οι Λέικερς της σεζόν 1949-50 Το ΒΑΑ και το NBL ενώθηκαν το 1949 με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί το ΝΒΑ, το οποίο στην πρώτη του χρονιά αποτελούνταν από δεκαεπτά ομάδες, χωρισμένες σε τρεις περιφέρειες. Οι Λέικερς μπήκαν στην κεντρική περιφέρεια για μοναδική χρονιά στην ιστορία τους, όπου είχαν ως βασικό αντίπαλο και πάλι τους Ρότσεστερ Ρόγιαλς. Με την προσθήκη του φόργουορντ Βερν Μίκελσεν και των γκαρντ Σλέιτερ Μάρτιν και Μπαντ Γκραντ, η ομάδα παρουσιάστηκε ακόμη δυνατότερη σε σχέση με την προηγούμενη σεζόν και ισοβάθμησε με τους Ρόγιαλς στην κορυφή με 51 νίκες και 17 ήττες. Οι δύο ομάδες έπαιξαν αγώνα μπαράζ για τον τίτλο της περιφέρειας, με τους Λέικερς να κερδίζουν με 78-76, με 35 πόντους του Μάικαν.
Στα πλέι-οφ, απέκλεισαν εύκολα τους Σικάγο Σταγκς και τους Φορτ Γουέιν Πίστονς, πριν κερδίσουν τους Άντερσον Πάκερς με 2-0 στους ημιτελικούς πρωταθλήματος. Στην τελική φάση αντιμετώπισαν τους Σίρακιους Νάσιοναλς με μειονέκτημα έδρας, άλλα κέρδισαν στον πρώτο αγώνα εκτός έδρας με ένα σουτ του Μπομπ Χάρισον από το κέντρο του γηπέδου με την λήξη του αγώνα. Οι Νάσιοναλς ισοφάρισαν την σειρά στο δεύτερο ματς, αλλά οι Λέικερς κέρδισαν τα δύο επόμενα παιχνίδια στην έδρα τους. Ο τίτλος κρίθηκε στον έκτο αγώνα, όπου οι Λέικερς κέρδισαν με 110-95, με τον Μάικαν να αναδεικνύεται πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με μέσους όρους 27,4 πόντων στην κανονική περίοδο και 31,3 πόντων στα πλέι-οφ.
Την επόμενη σεζόν οι ομάδες του ΝΒΑ μειώθηκαν σε έντεκα και οι περιφέρειες σε δύο, με τους Λέικερς να επιστρέφουν στην δυτική περιφέρεια. Ο διαμοιρασμός των παικτών των έξι ομάδων που διαλύθηκαν στα υπόλοιπα σωματεία, βοήθησε στην άνοδο του ανταγωνισμού, αλλά οι Λέικερς παρέμειναν το φαβορί για τον τίτλο πραγματοποιώντας το καλύτερο ρεκόρ της λίγκας με 44-24. Παρ' όλα αυτά, στα πλέι-οφ πραγματοποίησαν την πρώτη τους ήττα σε πρώτο γύρο από τους Ιντιανάπολις Ολίμπιανς, τους οποίους όμως απέκλεισαν με 2-1. Δεν κατάφεραν κάτι ανάλογο κατά των Ρότσεστερ Ρόγιαλς στους τελικούς της περιφέρειας, όπου παρότι κέρδισαν τον πρώτο αγώνα, ηττήθηκαν στους τρεις επόμενους και απώλεσαν τον τίτλο.
1951-1954
Την σεζόν 1951-52, η διοργανώτρια αρχή αποφάσισε να μεγαλώσει την ρακέτα, με σκοπό να δυσκολέψει ιδιαίτερα ψηλούς αθλητές όπως ο Μάικαν. Παρ' όλα αυτά, σημείωσε 23,8 πόντους κατά μέσο όρο, όντας δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος πίσω από τον Πολ Άριζιν των Φιλαδέλφεια Ουόριορς.
thumb|200px|Ο Βερν Μίκελσεν Οι Λέικερς έχασαν και πάλι την πρώτη θέση στην Δύση από τους Ρόγιαλς για μία νίκη, αλλά τους απέκλεισαν με 3-1 στους τελικούς της περιφέρειας, πριν αντιμετωπίσουν τη Νέα Υόρκη στους τελικούς. Εκεί, κέρδισαν τους Νικς στο πρώτο ματς, αλλά έχασαν το πλεονέκτημα έδρας στο δεύτερο. Στην έδρα των Νικς οι δύο ομάδες σημείωσαν από μία νίκη, κάτι που επαναλήφθηκε στο πέμπτο και το έκτο παιχνίδι. Τελικά, οι Λέικερς κατέκτησαν το πρωτάθλημα, νικώντας με 82-65 στο έβδομο ματς.
Την επόμενη χρονιά, οι Λέικερς επανήλθαν στην πρώτη θέση της δυτικής περιφέρειας, επικρατώντας των Ρόγιαλς με διαφορά τεσσάρων νικών. Ο μέσος όρος πόντων του Μάικαν έπεσε στους 20,6, αλλά στην πρώτη δεκάδα των σκόρερ του πρωταθλήματος μπήκε και ο συμπαίκτης του Βερν Μίκελσεν με 15,0 πόντους ανά αγώνα. Επίσης, ο Μάικαν ήταν πρώτος ριμπάουντερ της λίγκας με 14,4 κατά μέσο όρο.
Στα πλέι-οφ, απέκλεισαν τους Ολίμπιανς και τους Πίστονς, φτάνοντας στους τελικούς και πάλι με αντιπάλους τους Νικς της Νέας Υόρκης. Στον πρώτο αγώνα της Μιννεάπολης, οι Νικς κέρδισαν με οκτώ πόντους, ενώ στο δεύτερο ματς οι Λέικερς επικράτησαν με δύο πόντους. Τα τρία επόμενα παιχνίδια ήταν προγραμματισμένα να γίνουν στη Νέα Υόρκη, με τους "Λιμνάνθρωπους" να σπάνε την έδρα των Νικς και στα τρία, κατακτώντας το τέταρτο πρωτάθλημα τους σε πέντε χρόνια και κερδίζοντας τον χαρακτηρισμό της πρώτης δυναστείας του ΝΒΑ.
1954-1958
Το καλοκαίρι του 1954, η διοργανώτρια αρχή του ΝΒΑ καθιέρωσε τον κανόνα των 24 δευτερολέπτων ανά επίθεση, όπως και το όριο των έξι φάουλ ανά περίοδο, μετά από τα οποία σε κάθε φάουλ η ομάδα θα εκτελούσε ελεύθερες βολές. Οι νέοι κανονισμοί καθιερώθηκαν με σκοπό να αυξηθεί ο ρυθμός του παιχνιδιού και να σταματήσουν τα υπεράριθμα φάουλ στην κατοχή της μπάλας προς το τέλος κάθε αγώνα.
thumb|left|200px|Ο Τζιμ Πόλαρντ Ο Μάικαν αποχώρησε από την ενεργό δράση, αναλαμβάνοντας χρέη μάνατζερ στον σύλλογο. Την θέση του σέντερ κάλυψε ο Κλάιντ Λόβλετ, με 18,7 πόντους και 11,5 ριμπάουντ ανά αγώνα. Παρ' όλα αυτά, δεν είχε τις αμυντικές επιδόσεις του Μάικαν, με αποτέλεσμα οι Λέικερς να ολοκληρώσουν την χρονιά με ρεκόρ 40-32, δεύτεροι στην περιφέρεια πίσω από τους Φορτ Γουέιν Πίστονς. Αφού απέκλεισαν τους Ρότσεστερ Ρόγιαλς στον πρώτο γύρο των πλέι-οφ, ηττήθηκαν από τους Πίστονς με 3-1 στους τελικούς περιφέρειας, χάνοντας για πρώτη φορά τον τίτλο του πρωταθλητή μετά από τέσσερα χρόνια.
Το καλοκαίρι του 1955, αποσύρθηκε ο Τζιμ Πόλαρντ μετά από οκτώ χρόνια με τους Λέικερς, με νεότερο στέλεχος της ομάδας τον Λόβλετ, ο οποίος βρισκόταν στο 26ο έτος του. Ο Λόβλετ έγινε το αστέρι της ομάδας, με 21,5 πόντους και 14,0 ριμπάουντ ανά αγώνα, αλλά η ομάδα δεν πήγαινε καθόλου καλά, με αποτέλεσμα να ζητήσουν από τον Μάικαν να επιστρέψει στα μέσα της σεζόν. Ο βετεράνος σέντερ έπαιξε σε 37 παιχνίδια με 10,5 πόντους και 8,3 ριμπάουντ κατά μέσο όρο, αλλά οι Λέικερς πραγματοποίησαν για πρώτη φορά αρνητικό ρεκόρ με 33 νίκες και 39 ήττες και αποκλείστηκαν στον πρώτο γύρο των πλέι-οφ από τους Σεντ Λούις Χοκς με 2-1.
Την επόμενη χρονιά, οι Λέικερς τερμάτισαν στην πρώτη θέση της Δύσης με 34-38, ισόβαθμοι με τους Χοκς και τους Πίστονς, κάτι που αποδεικνύει την αδύναμη δυτική περιφέρεια εκείνη την εποχή, αφού στην Ανατολή ο τελευταίος ολοκλήρωσε την σεζόν με 36-36. Αφού απέκλεισαν τους Πίστονς στον πρώτο γύρο των πλέι-οφ, αποκλείστηκαν από τους Χοκς με 3-0 στους τελικούς περιφέρειας, χάνοντας το τρίτο ματς στην δεύτερη παράταση με 143-135.
Το 1957-58, αποδείχτηκε η χειρότερη χρονιά στην μέχρι τότε ιστορία της ομάδας, με τον Μάικαν να κάθεται στον πάγκο των Λέικερς αλλά να παραιτείται στα μέσα της σεζόν, έχοντας ρεκόρ 9-30. Ο Τζον Κούντλα έπεστρεψε στην θέση του προπονητή, αλλά δεν μπόρεσε να αλλάξει την κατάσταση, με τους "Λιμνάνθρωπους" να τερματίζουν τελευταίοι στην δυτική περιφέρεια με ρεκόρ 19-53 και να μένουν εκτός πλέι-οφ για πρώτη φορά.
1958-1960
thumb|170px|Ο Έλτζιν Μπέιλορ σε αφίσα του 1969 Το κάκιστο ρεκόρ της ομάδας την σεζόν 1957-58, έδωσε στους Λέικερς τη # 1 επιλογή στα ντραφτ της επόμενης σεζόν, όπου η ομάδα της Μιννεάπολης επέλεξε τον Έλτζιν Μπέιλορ από το πανεπιστήμιο του Σιάτλ. Ο νεαρός φόργουορντ βοήθησε στην άνοδο της ομάδας, πετυχαίνοντας 24,9 πόντους και 15,0 ριμπάουντ στην πρώτη του σεζόν, όπου αναδείχθηκε ρούκι της χρονιάς, με τους Λέικερς να κερδίζουν 14 περισσότερα παιχνίδια σε σχέση με το 1958 και να ολοκληρώνουν την κανονική περίοδο με ρεκόρ 33-39, όντας δεύτεροι στην δυτική περιφέρεια πίσω από τους Χοκς.
Στα πλέι-οφ απέκλεισαν τους Ντιτρόιτ Πίστονς και αντιμετώπισαν τους Σεντ Λούις Χοκς στους τελικούς περιφέρειας, οι οποίοι είχαν τερματίσει πρώτοι με ρεκόρ 49-23. Παρ' όλα αυτά, ο Μπέιλορ με την βοήθεια του βετεράνου Βερν Μίκελσεν, κατάφερε να ανατρέψει το εις βάρος τους 1-2 και να οδηγήσει την ομάδα του στους τελικούς του ΝΒΑ μετά από πέντε χρόνια, κερδίζοντας την σειρά με 4-2. Στην σειρά των τελικών αντιμετώπισαν για πρώτη φορά τους Μπόστον Σέλτικς, οι οποίοι είχαν κερδίσει τους Λέικερς στα 18 προηγούμενα παιχνίδια που τους είχαν αντιμετωπίσει. Οι Σέλτικς διατήρησαν την παράδοση, κατακτώντας το πρωτάθλημα με 4-0 στις νίκες.
Την επόμενη χρονιά, ο Κούντλα αντικαταστάθηκε από τον Τζον Καστελάνι, υπό την καθοδήγηση του οποίου η ομάδα σημείωσε μόνο 11 νίκες σε 36 αγώνες, για να αντικατασταθεί από τον Τζιμ Πόλαρντ. Οι Λέικερς τερμάτισαν με ρεκόρ 25-50, με μοναδική αναλαμπή την εξαιρετική απόδοση του Μπέιλορ, ο οποίος είχε μέσους όρους 29,6 πόντων και 16,4 ριμπάουντ. Στα πλέι-οφ, απέκλεισαν τους Πίστονς με 2-0 και αντιμετώπισαν τους Χοκς στους τελικούς περιφέρειας, όπου προηγήθηκαν με 3-2 στις νίκες, αλλά τελικά επικράτησε το φαβορί και οι Χοκς προκρίθηκαν στους τελικούς του ΝΒΑ κερδίζοντας με 97-86 στο έβδομο παιχνίδι.
1960-1962
Το καλοκαίρι του 1960, οι Λέικερς έγιναν η πρώτη ομάδα του ΝΒΑ από την δυτική ακτή των ΗΠΑ, αφού μετακόμισαν στο Λος Άντζελες. Ο λόγος για την αλλαγή αυτή, ήταν η πτώση της δημοτικότητας της ομάδας στην Μιννεάπολη κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του '50. Δύο χρόνια νωρίτερα, είχαν μετακομίσει στο Λος Άντζελες από το Μπρούκλιν οι Ντότζερς, ομάδα του μπέιζμπολ, σημειώνοντας εντυπωσιακή οικονομική επιτυχία, με αποτέλεσμα ο Μπομπ Σορτ, ιδιοκτήτης των Λέικερς από το 1958 να πάρει την μεγάλη απόφαση.
left|thumb|200px|Ο Φρεντ Σάους σε φωτογραφία του 1955 Λόγω της κακής πορείας τους στην κανονική περίοδο την προηγούμενη χρονιά, οι "Λιμνάνθρωποι" δικαιούνταν την δεύτερη επιλογή των ντραφτ, εντάσσοντας στο δυναμικό τους τον Τζέρι Ουέστ, ενώ την τεχνική ηγεσία της ομάδας ανέλαβε ο Φρεντ Σάους. Ο Μπέιλορ ήταν ένα από τα αστέρια του πρωταθλήματος, σημειώνοντας 34,8 πόντους και μαζεύοντας 19,8 ριμπάουντ ανά αγώνα την σεζόν 1960-61, ενώ ο Γουέστ είχε 17,6 πόντους στην πρώτη του χρονιά. Η συνεργασία των δύο παικτών ώθησε τους Λέικερς στην δεύτερη θέση της δυτικής περιφέρειας με ρεκόρ 36-43.
Στον πρώτο γύρο των πλέι-οφ αντιμετώπισαν τους Πίστονς, όπου κέρδισαν τους δύο πρώτους αγώνες, αλλά έχασαν τους δύο επόμενους στο Ντιτρόιτ. Τελικά, οι Λέικερς κέρδισαν την σειρά με 3-2, καταβάλλοντας τους Πίστονς με 137-120 στο πέμπτο παιχνίδι. Στους τελικούς της περιφέρειας αντιμετώπισαν για τρίτη συνεχόμενη χρονιά τους Χοκς, οι οποίοι είχαν ολοκληρώσει την χρονιά με δεκαπέντε νίκες παραπάνω από το Λος Άντζελες. Μετά από δύο νίκες έκαστος, οι Λέικερς κέρδισαν τον πέμπτο αγώνα, αλλά ηττήθηκαν στα δύο τελευταία με 114-113 και 105-103, χάνοντας την ευκαιρία να συμμετάσχουν σε άλλον ένα τελικό.
Το 1961-62, ο Μπέιλορ έχασε μεγάλο μέρος της κανονικής περιόδου αφού κλήθηκε στον αμερικάνικο στρατό. Παρ' όλα αυτά, αγωνίστηκε σε 48 αγώνες με μέσο όρο 38,3 πόντων, ενώ ο Γουέστ σημείωνε 30,8 ανά αγώνα. Στην σύνθεση της ομάδας συμπεριλαμβανόταν ο φόργουορντ Ρούντι ΛαΡούσο, με μέσους όρους 17,2 πόντων και 10,4 ριμπάουντ και ο γκαρντ Φρανκ Σέλβι, ο οποίος προσέθεσε 14,7 πόντους, ενώ από τον πάγκο βοηθούσαν οι Ρόντνι Χάντλι και Τομ Χόκινς.
Οι Λέικερς τερμάτισαν στην κορυφή της δυτικής περιφέρειας με έντεκα νίκες διαφορά από τον δεύτερο, και απέκλεισαν τους Πίστονς στους τελικούς της περιφέρειας με 4-2 στις νίκες. Στους τελικούς αντιμετώπισαν και πάλι τους Σέλτικς, όπου στα δύο πρώτα παιχνίδια στην Βοστώνη οι δύο ομάδες κέρδισαν από ένα και οι "Λιμνάνθρωποι" κέρδισαν το τρίτο παιχνίδι στο Λος Άντζελες με ένα κλέψιμο και λέι-απ του Ουέστ με τη λήξη. Οι Σέλτικς ισοφάρισαν την σειρά στο τέταρτο παιχνίδι, ενώ στο πέμπτο ματς, ο Μπέιλορ σκόραρε 61 πόντους και μάζεψε 22 ριμπάουντ, δίνοντας τη νίκη στην ομάδα του, με ρεκόρ πόντων για τα πλέι-οφ που άντεξε για μισό αιώνα. Στον έκτο αγώνα στο Λος Άντζελες, η Βοστώνη νικησε με 105-119 οδηγώντας την σειρά στην έδρα της. Εκεί, με το σκορ ισόπαλο 100-100, ο Σέλβι αστόχησε στο σουτ και το παιχνίδι οδηγήθηκε στην παράταση με τους Σέλτικς να κερδίζουν με 110-107.
1962-1965
Οι Λέικερς ολοκλήρωσαν την σεζόν με ρεκόρ 53-27, κατακτώντας τον τίτλο της δυτικής περιφέρειας και αφού ξεπέρασαν το εμπόδιο του Σεντ Λούις στα πλέι-οφ, ηττήθηκαν και πάλι από την Βοστώνη με 4-2.
Την επόμενη χρονιά, η ομάδα ανέκαμψε και με τον Ουέστ δεύτερο σκόρερ του πρωταθλήματος και τον Μπέιλορ πέμπτο, τερμάτισε πρώτη στην δυτική περιφέρεια με ρεκόρ 49-31. Στον πρώτο γύρο των πλέι-οφ κέρδισαν τους Μπάλτιμορ Μπούλετς με 4-2, αλλά στην τελική φάση εναντίον των Σέλτικς, ο Μπέιλορ τραυματίστηκε στο γόνατο και δεν μπόρεσε να αγωνιστεί. Παρά την εξαιρετική προσπάθεια του Ουέστ να καλύψει το κενό, πετυχαίνοντας 40,6 πόντους στα πλέι-οφ, οι Λέικερς ηττήθηκαν εύκολα με 4-1.
1965-1968
Το 1965, ο Μπομπ Σορτ πούλησε τους Λέικερς στον Τζακ Κεντ Κουκ έναντι πέντε εκατομμυρίων δολαρίων. Με τον σέντερ Ντάραλ Ίμχοφ και τον γκαρντ Ουόλτ Χάζαρντ να μετακινούνται από τον πάγκο στην βασική πεντάδα, η ομάδα συμπληρώθηκε από την προσθήκη του ρούκι Γκέιλ Γκούντριτς. Παρ' όλα αυτά, ο Μπέιλορ είχε σοβαρά προβλήματα με το γόνατο του, παίζοντας σε 66 παιχνίδια με τον χαμηλότερο μέσο όρο της καριέρας του, 16,6 πόντους. Ο Ουέστ σημείωνε 31,1 ανά αγώνα, συνεχίζοντας ως δεύτερος σκόρερ του πρωταθλήματος πίσω από τον Τσάμπερλεϊν.
Οι "Λιμνάνθρωποι" τερμάτισαν με ρεκόρ 45-35 και απέκλεισαν τους Χοκς με 4-3 στα πλέι-οφ, πριν αντιμετωπίσουν τους Σέλτικς για τέταρτη φορά την τελευταία πενταετία. Η σειρά οδηγήθηκε στο έβδομο παιχνίδι, όπου οι Λέικερς ηττήθηκαν με 95-93, χάνοντας άλλον ένα τίτλο.
Το 1966-67, οι Ουέστ και Μπέιλορ αντιμετώπισαν προβλήματα τραυματισμών και η ομάδα ολοκλήρωσε την χρονιά τρίτη στην δυτική περιφέρεια με το αρνητικό ρεκόρ των 36 νικών και 45 ηττών. Στα πλέι-οφ, ηττήθηκαν στον πρώτο γύρο από τους Ουόριορς με 3-0.
Την επόμενη χρονιά, ο Ουέστ έχασε 31 παιχνίδια λόγω τραυματισμών, αλλά το κενό του καλύφθηκε από τον Άρτσι Κλαρκ, ο οποίος είχε μέσο όρο 19,9 πόντων. Ο Μπέιλορ οδήγησε τους Λέικερς με 26,0 πόντους και 12,2 ριμπάουντ, ωθώντας την ομάδα να τερματίσει με 52-30, δεύτερη στην Δύση πίσω από τους Χοκς. Αφού απέκλεισαν τους Σικάγο Μπουλς στον πρώτο γύρο των πλέι-οφ, έκαναν "sweep" τους Ουόριορς στους τελικούς περιφέρειας, πριν αντιμετωπίσουν για έκτη φορά τους Σέλτικς στον τελικό, όπου ηττήθηκαν με 4-2.
1968-1971
Το καλοκαίρι του 1968, οι Λέικερς έκαναν την μεγάλη κίνηση και ενέταξαν στην σύνθεση τους έναν από τους κορυφαίους σέντερ όλων των εποχών, τον Ουίλτ Τσάμπερλεϊν, δίνοντας ως ανταλλάγματα στους Φιλαδέλφεια 76ερς τον Κλαρκ, τον Ντάραλ Ίμχολφ και τον Τζέρι Τσέιμπερς. Ο Τσάμπερλεϊν αναδείχθηκε πρώτος ριμπάουντερ του πρωταθλήματος με 21,1 ανά παιχνίδι και βοήθησε τους "Λιμνάνθρωπους" να κατακτήσουν τον τίτλο της δυτικής περιφέρειας με 55-27.
thumb|250px|Ο Τσάμπερλεϊν εναντίον του Μπιλ Ράσελ στους τελικούς του 1969 Στα πλέι-οφ, το Λος Άντζελες ηττήθηκε στα δύο πρώτα ματς από τους Σαν Φρανσίσκο Ουόριορς, αλλά έκανε την ολική ανατροπή κερδίζοντας με 4-2 την σειρά, συμπεριλαμβανομένης μίας νίκης με 118-78 στο έκτο παιχνίδι. Ακολούθησαν οι Ατλάντα Χοκς, τους οποίους οι Λέικερς απέκλεισαν με 4-1 και αντιμετώπισαν στον τελικό τους Σέλτικς για μία ακόμη φορά, με το ενδιαφέρον να είναι τεράστιο για την αναμέτρηση του Τσάμπερλεϊν με τον άλλο μεγάλο σέντερ του ΝΒΑ, Μπιλ Ράσελ. Το Λος Άντζελες κέρδισε τους δύο πρώτους αγώνες, η Βοστώνη μείωσε σε 2-1 και ισοφάρισε την σειρά κερδίζοντας στο τέταρτο παιχνίδι με ένα buzzer-beater του Σαμ Τζόουνς. Η σειρά έφθασε στα επτά παιχνίδια, με τους Λέικερς να ηττώνται με δύο πόντους διαφορά, χάνοντας τον έκτο τους τελικό την τελευταία οκταετία. Παράλληλα, ο Τζέρι Γουέστ αναδείχθηκε καλύτερος παίκτης των τελικών, βραβείο που απονεμήθηκε για πρώτη φορά σε παίκτη της ηττημένης ομάδας.
Την επόμενη χρονιά, στον πάγκο της ομάδας κάθισε ο Τζο Μαλάνι, με τους Λέικερς να υποφέρουν από προβλήματα τραυματισμών. Ο Τσάμπερλεϊν χτύπησε στο γόνατο στο ένατο παιχνίδι της σεζόν επιστρέφοντας στα πλέι-οφ και ο Μπέιλορ αγωνίστηκε σε 54 αγώνες, με αποτέλεσμα μεγαλύτερο βάρος να πέσει πάνω στον Ουέστ, ο οποίος σκόραρε 31,2 πόντους ανά αγώνα.
Οι Λέικερς τερμάτισαν δεύτεροι στην Δύση με ρεκόρ 46-36 και αντιμετώπισαν τους Φοίνιξ Σανς στον πρώτο γύρο των πλέι-οφ, κερδίζοντας την σειρά στο έβδομο ματς, αν και έχαναν με 1-3. Αφού έκαναν "sweep" τους Χοκς στους τελικούς της περιφέρειας, αντιμετώπισαν στους τελικούς τους Νιου Γιορκ Νικς, σε μία σειρά αγώνων που αποτελούσε "μήλον της έριδος" για την διοργανώτρια αρχή, με τις δύο ομάδες να προέρχονται από τις δύο μεγαλύτερες πόλεις των ΗΠΑ. Μετά το τέταρτο παιχνίδι οι δύο ομάδες είχαν από δύο νίκες και η σειρά μεταφέρονταν στη Νέα Υόρκη, όπου οι Νικς κέρδισαν με 107-100 χωρίς τον βασικό τους σέντερ, Γουίλις Ριντ. Οι Λέικερς νίκησαν στον έκτο αγώνα με 135-113, με τον Τσάμπερλεϊν να σημειώνει 45 πόντους και να μαζεύει 27 ριμπάουντ και τον Ουέστ 31 πόντους και 13 ασίστ. Στο έβδομο ματς, οι Νικς επικράτησαν με 113-99 στο Μάντισον Σκουέρ Γκάρντεν, κερδίζοντας τον πρώτο τους τίτλο.
Το 1970-71, η λίγκα επεκτάθηκε σε τέσσερις ντιβίζιον με δεκαεπτά ομάδες. Οι Λέικερς τοποθετήθηκαν στην Πασίφικ μαζί με τους Σαν Φρανσίσκο Ουόριορς, τους Σαν Ντιέγκο Ρόκετς, τους Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς και τους Σιατλ Σούπερσονικς. Τα προβλήματα στο γόνατο του Μπέιλορ τον περιόρισαν στο να αγωνιστεί μόλις σε δύο αγώνες, αλλά επέστρεψε στην ομάδα ο Γκέιλ Γκούντριτς μετά από δύο χρόνια στο Φοίνιξ, με επιπλέον προσθήκες τον Χάρολντ Χέρστον και τον Πατ Ράιλι.
Οι Ουέστ (26,9 πόντοι), Τσάμπερλεϊν (20,7 π.), Χέρστον (18,6 π.) και Γκούντριτς (17,5 π.) σήκωσαν το βάρος της επίθεσης, με τον σέντερ της ομάδας να μαζεύει 18,2 ριμπάουντ ανά παιχνίδι, οδηγώντας το πρωτάθλημα στην συγκεκριμένη κατηγορία. Με 48 νίκες και 34 ήττες κατέκτησαν τον πρώτο τίτλο της Πασίφικ και στον πρώτο γύρο των πλέι-οφ απέκλεισαν τους Σικάγο Μπουλς σε επτά αγώνες. Στους τελικούς της δυτικής περιφέρειας, ηττήθηκαν από τους Μιλγουόκι Μπακς του Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ και έμειναν εκτός τελικών για πρώτη φορά μετά το 1967.
1971-1973
Ξεκίνησαν την χρονιά με ρεκόρ 6-3 στον πρώτο μήνα και στις 5 Νοεμβρίου κέρδισαν την Βαλτιμόρη με 110-106, ξεκινώντας ένα σερί 14 νικών το Νοέμβριο. Τον Δεκέμβριο του 1971, κέρδισαν 16 παιχνίδια χωρίς ήττα και συνέχισαν με τρεις συνεχόμενες νίκες στις αρχές του 1972, πριν οι Μιλγουόκι Μπακς σπάσουν το σερί των 33 νικών τους. Η ομάδα έκανε το καλύτερο ρεκόρ της ιστορίας της με 69 νίκες και 13 ήττες, το οποίο άντεξε ως το καλύτερο ρεκόρ του ΝΒΑ ως το 1996. Ο Τσάμπερλεϊν είχε μόλις 14,2 πόντους κατά μέσο όρο, αλλά μάζευε 19,2 ριμπάουντ, ενώ ο Ουέστ ήταν πρώτος στις ασίστ στο πρωτάθλημα με 9,7 ανά αγώνα, ενώ σημείωνε περισσότερους από 25 πόντους, όπως και ο Γκούντριτς. Επίσης, ο Σάρμαν βραβεύθηκε ως προπονητής της χρονιάς.