cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Προτεσταντισμός
Οικουμενισμός
Το 1999 οι εκπρόσωποι της Λουθηρανικής Παγκόσμιας Ομοσπονδίας και της Καθολικής Εκκλησίας υπέγραψαν την Κοινή Διακήρυξη για το Δόγμα της Δικαίωσης, επιλύοντας προφανώς τη σύγκρουση σχετικά με τη φύση της δικαίωσης που ήταν η ρίζα της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης, αν και οι Ομολογιακοί Λουθηρανοί απορρίπτουν αυτή τη Διακήρυξη. Αυτό είναι κατανοητό, αφού δεν υπάρχει για αυτούς καμία αναγκαστική αρχή. Στις 18 Ιουλίου 2006 οι εκπρόσωποι της Παγκόσμιας Διάσκεψης Μεθοδιστών ψήφισαν ομόφωνα την αποδοχή της Κοινής Διακήρυξης.
Διάδοση και δημογραφικά
Στις ευρωπαϊκές χώρες που επηρεάστηκαν βαθύτερα από τη Μεταρρύθμιση, ο Προτεσταντισμός εξακολουθεί να παραμένει η πλειοψηφούσα θρησκεία. (Βόρειες Χώρες χώρες και [Ηνωμένο Βασίλειο]]). Σε άλλα ιστορικά προτεσταντικά προπύργια όπως η Γερμανία, η Ολλανδία, η Ελβετία, η Λετονία και η Εσθονία, παραμένει μια από τις πιο δημοφιλείς θρησκείες. Αν και η Τσεχία ήταν η γενέτειρα ενός από τα πιο σημαντικά προ-μεταρρυθμιστικά κινήματα, σήμερα υπάρχουν εκεί μόνο λίγοι προτεστάντες πιστοί, κυρίως λόγω ιστορικών λόγων όπως οι διώξεις των Προτεσταντών από τους Καθολικούς Αψβούργους, των περιορισμών κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής διακυβέρνησης, καθώς και της συνεχιζόμενης εκκοσμίκευσης. Τις τελευταίες δεκαετίες η θρησκευτικότητα μειώνεται καθώς η εκκοσμίκευση έχει αυξηθεί. Σύμφωνα με μια μελέτη του 2019 σχετικά με τη θρησκευτικότητα στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2019 από το Ευρωβαρόμετρο οι Προτεστάντες αποτελούσαν το 9% του πληθυσμού της ΕΕ. Σύμφωνα με το Pew Research Center οι Προτεστάντες αποτελούσαν σχεδόν το ένα πέμπτο (ή το 18%) του χριστιανικού πληθυσμού της ηπείρου το 2010. Οι Clarke και Beyer εκτιμούν ότι οι Προτεστάντες αποτελούσαν το 15% όλων των Ευρωπαίων το 2009, ενώ ο Noll ισχυρίζεται ότι λιγότερο από το 12% από αυτούς ζούσαν στην Ευρώπη το 2010.
Ο προτεσταντισμός αναπτύσσεται στην Αφρική, την Ασία, τη Λατινική Αμερική, και την Ωκεανία,  ενώ υποχωρεί στην Αγγλία, τη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη, με ορισμένες εξαιρέσεις όπως η Γαλλία, όπου εξαλείφθηκε μετά την κατάργηση του Έδικτου της Νάντης με εκείνο του Φονταινεμπλώ και την επόμενη δίωξη των Ουγενότων, αλλά τώρα υποστηρίζεται ότι είναι σταθερός σε αριθμό ή ακόμη και αυξάνεται ελαφρά. Σύμφωνα με ορισμένους η Ρωσία είναι μια άλλη χώρα που βλέπει μια προτεσταντική αναβίωση.
Το 2010 οι μεγαλύτερες προτεσταντικές ομολογιακές οικογένειες ήταν ιστορικά Πεντηκοστιανές (11%), Αγγλικανικές (11%), Λουθηρανικές (10%), Βαπτιστικές (9%), Ενωτικές (ενώσεις διαφορετικών δογμάτων) (7%), Πρεσβυτεριανές ή Μεταρρυθμιστικές (7%), Μεθοδιστικές (3%), Αντβεντιστικές (3%), Εκκλησιαστικές (1%), Αδελφικές (1%), Ο Στρατός της Σωτηρίας (<1%) και Μοραβιανές (<1%). Άλλα δόγματα αντιπροσώπευαν το 38% των Προτεσταντών.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες φιλοξενούν περίπου το 20% των Προτεσταντών. Σύμφωνα με μια μελέτη του 2012 το μερίδιο των Προτεσταντών στον πληθυσμό των ΗΠΑ μειώθηκε στο 48%, τερματίζοντας έτσι το καθεστώς του ως θρησκεία της πλειοψηφίας για πρώτη φορά. Η πτώση αποδίδεται κυρίως στη μείωση των μελών των Κύριων Προτεσταντικών Εκκλησιών, ενώ οι Ευαγγελικές Προτεσταντικές και οι Μαύρες εκκλησίες είναι σταθερές ή συνεχίζουν να αυξάνονται.
Μέχρι το 2050 ο Προτεσταντισμός προβλέπεται να αυξηθεί σε λίγο περισσότερο από το μισό του συνολικού χριστιανικού πληθυσμού του κόσμου. Σύμφωνα με άλλους ειδικούς όπως ο Χανς Γ. Χίλερμπραντ, οι Προτεστάντες θα είναι τόσο πολλοί όσο και οι Καθολικοί.
Σύμφωνα με τον Μαρκ Γιουργκενσμάγερ του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, ο δημοφιλής Προτεσταντισμός είναι το πιο δυναμικό θρησκευτικό κίνημα στον σύγχρονο κόσμο, μαζί με το αναδυόμενο Ισλάμ.
Επίδραση στον σύγχρονο κόσμο
Καθώς ο Προτεσταντισμός έγινε η κύρια θρησκεία σε πολλές περιοχές του κόσμου, είναι δύσκολο να διαχωριστεί από τη γενική ιστορία αυτών των χωρών. Η επιρροή του στον σύγχρονο εθνικισμό άρχισε με τη συμμετοχή του στη διάλυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η οποία τελικά κατέρρευσε το 1806. Ο Προτεσταντισμός οργανώθηκε πάνω σε εθνικά διαχωριστικά καθώς επιδίωξε την κατάργηση της λατινικής γλώσσας από την εκκλησιαστική ζωή και τη διάδοση των εθνικών γλωσσών. Έδωσε αξία στην πίστη στο κράτος και συχνά προμήθευσε την ιδεολογική βάση για την ανάπτυξη νέων κρατών όπως η Πρωσσία και οι ΗΠΑ. Το έργο του Ζαν-Ζακ Ρουσσώ ήταν σημαντικά επηρεασμένο από τον Καλβινισμό, του οποίου ήταν οπαδός και μέλος της Καλβινικής Εκκλησίας. Η έννοια της ισότητας που είναι κεντρική στο "Κοινωνικό Συμβόλαιο" βασίζεται στην έννοια της ισότητας μεταξύ των μελών της Καλβινικής Εκκλησίας και την κατάργηση της διάκρισης μεταξύ λαϊκών και ιερατείου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χριστιανικά δόγματα
Corvina
thumb|Παράδειγμα κρασιού που παράγεται από την ποικιλία Corvina Η Corvina  είναι μία Ιταλική ποικιλία αμπέλου, η οποία συχνά αναφέρεται και ως Corvina Veronese ή Cruina ενώ στην Ευρώπη είναι κυρίως γνωστή ως "Cassabria". Καλλιεργείται κυρίως στην περιοχή του Βένετο στη ΒΑ Ιταλία. Η Corvina χρησιμοποιείται με διάφορες άλλες ποικιλίες σταφυλιών για τη δημιουργία των κρασιών Bardolino και Valpolicella με το χαρακτηριστικό ανοιχτό κόκκινο χρώμα τους και την ήπια φρουτώδη γεύση με νότες αμυγδάλου. Αυτές οι ποικιλίες ονομάζονται Rondinella, Molinara (και Rossignola για το τελευταίο κρασί). Χρησιμοποιείται επίσης για την παρασκευή του Amarone και του Recioto.
Κρασιά
Η Corvina παράγει κρασιά με γεύση ελαφριά ως μέτρια με ένα απαλό βυσσινί χρώμα. Φυσικά η υψηλή οξύτητα των σταφυλιών μπορεί να κάνουν το κρασί κάπως ξινό, με μία απαλή νότα από πικραμύγδαλο. Μερικές φορές το φινίρισμα  έχει μία χαρακτηριστική γεύση από βύσσινο. Σε ορισμένες περιοχές της Valpolicella, οι παραγωγοί χρησιμοποιούν βαρέλι γήρανσης για να αποκτήσει το κρασί καλύτερη δομή και πολυπλοκότητα. Οι μικροί καρποί της Corvina έχουν χαμηλή περιεκτικότητα σε τανίνες και δεν προσδίδουν ιδιαίτερο χρώμα αλλά χάρη στο παχύ περίβλημά τους είναι ιδανικά για την αποξήρανση και για την προστασία του σταφυλιού από τη σήψη.
Αμπελουργία
Η Corvina αμπέλου ωριμάζει αργά και είναι επιρρεπής στην παραγωγή μεγάλης σοδειάς που μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την ποιότητα του οίνου. Κατά τη διάρκεια του κύκλου ανάπτυξης της αμπέλου, τα πρώτα μπουμπούκια δεν παράγουν φρούτα. Τα αμπέλια πρέπει να αναπτυχθούν σε μια κληματαριά η οποία θα βοηθήσει στο να δημιουργηθεί μακρύς κορμός που μπορεί να παράγει περισσότερα μπουμπούκια.
Σχέσεις με άλλες ποικιλίες
Στο Βένετο η Corvina συχνά συγχέεται με  την ποικιλία Corvinone, ένα κόκκινο σταφύλι που συχνά χρησιμοποιείται για την παραγωγή κρασιών από σταφίδες. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, Corvinone θεωρούνταν ένας κλώνος του Corvina αλλά δείγματα DNA έχουν δείξει ότι πρόκειται για δύο διαφορετικές ποικιλίες. Το 2005, εξέταση DNA έδειξε ότι Corvina ήταν ένας γονέας ποικιλία στην ενετική ποικιλία Rondinella.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλικό κρασί
Σύβοτα (νησίδες)
Ιστορικά στοιχεία
Στα Σύβοτα πραγματοποιήθηκε το 433 π.Χ. η Ναυμαχία των Συβότων μεταξύ Κερκυραίων και Κορινθίων, η οποία αποτέλεσε μία από τις αφορμές για το ξέσπασμα του Πελοποννησιακού πολέμου. Τα νησιά αναφέρονται από τον Στράβωνα, ο οποίος στην περιγραφή του τα τοποθετεί πολύ κοντά στις ακτές της Ηπείρου και απέναντι από την Λευκίμμη. Αν και η περιγραφή αυτή ταιριάζει απόλυτα στις νησίδες των Συβότων, έχουν διατυπωθεί και απόψεις που τις τοποθετούν σε άλλη θέση. Μία άποψη θεωρεί πως πρόκειται για νησίδες που βρίσκονταν στην αρχαιότητα στις εκβολές του Θύαμι, του οποίου όμως οι προσχώσεις τις ένωσαν με την στεριά με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν σήμερα, ενώ μία άλλη θεωρεί πως πρόκειται για τα Τετρανήσια, νησίδες που ανήκουν σήμερα στην Αλβανία και βρίσκονται στο στενό της Κέρκυρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επτάνησα Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Ιωάννης Συμβουλίδης
Ο Ιωάννης Συμβουλίδης είναι Στρατηγός εν αποστρατεία της Ελληνικής Αστυνομίας, της οποίας διετέλεσε Αρχηγός από  4 - 3 - 1991 έως   2 - 3 - 1992.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1937 στην Καλαμάτα Μεσσηνίας. Είναι απόφοιτος της Σχολής Αξιωματικών Χωροφυλακής, της Σχολής Ξένων Γλωσσών (Τμήμα Αγγλικής) Χωροφυλακής, της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και της Σχολής Εθνικής Αμύνης (ΣΕΘΑ).
Συνέγραψε εκπαιδευτικά εγχειρίδια ερμηνείας του Ποινικού Κώδικα, του Στρατιωτικού Ποινικού Κώδικα, που διδάσκονταν στις σχολές κατωτέρων αστυνομικών, στις οποίες υπηρέτησε ως εκπαιδευτής.
Στους βαθμούς του Αστυνομικού Διευθυντή και του Ταξίαρχου, διετέλεσε Διευθυντής της Διεθνούς Αστυνομικής Συνεργασίας (Interpol και Διεθνείς Οργανισμοί) και εκπροσώπησε την Ελληνική Αστυνομία σε διάφορες ομάδες και επιτροπές, στα πλαίσια της τότε ΕΟΚ (νυν Ευρωπαϊκής Ένωσης) και του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Τον Νοέμβριο του 1988 συνελήφθη στις ΗΠΑ (Βοστώνη - Μασαχουσέτη) μετά τη διαφυγή του από την Ελλάδα, ο Γεώργιος Κοσκωτάς, του οποίου η δράση τη δεκαετία του 1980 είχε προκαλέσει μεγάλο σκάνδαλο και είχε  επηρεάσει τα πολιτικά πράγματα της Ελλάδος, επρόκειτο δε να προσαχθεί ως κατηγορούμενος  ενώπιον δικαστηρίου των ΗΠΑ, ενώ οι αρμόδιες ελληνικές εισαγγελικές αρχές υπέβαλαν αίτημα εκδόσεώς του στην Ελλάδα. Τότε, ως Ταξίαρχος, μετέβη με κυβερνητική εντολή, συνοδευόμενος από αξιωματικό της Interpol, στη Βοστώνη, παρακολουθήσε τη διαδικασία ενώπιον του αμερικανικού δικαστηρίου μαζί με απεσταλμένους των κυριότερων ελληνικών ΜΜΕ και συνεργάσθηκε με το FBI της Βοστώνη ς, συλλέγοντας χρήσιμες πληροφορίες σχετικές με τη δράση του Κοσκωτά και τις συνθήκες διαφυγής του από την Ελλάδα, που είχαν προκαλέσει πολλά ερωτηματικά. Αργότερα ο Κοσκωτάς εκδόθηκε στην Ελλάδα, δικάσθηκε και καταδικάσθηκε για τη δράση του.
Στο βαθμό του Αντιστράτηγου, διετέλεσε Β΄ και Α΄ Υπαρχηγός και την 4-3-1991 επιλέχτηκε από το ΚΥΣΕΑ ως Αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας.
Πάπας Ονώριος Α΄
Ο Πάπας Ονώριος Α΄ (Papa Onorio I, ... - 12 Οκτωβρίου 638) ήταν Πάπας από τις 27 Οκτωβρίου του 625 έως το θάνατό του το 638.
Ο Ονώριος, σύμφωνα με το Liber Pontificalis, προερχόταν από την Καμπανία (Ιταλία) και ήταν γιος του ύπατου Πετρώνιου. Έγινε Πάπας δύο ημέρες μετά το θάνατο του προκατόχου του, Βονιφάτιου Ε΄. Ο εορτασμός της Υψώσεως τουΤιμίου Σταυρού λέγεται ότι καθιερώθηκε κατά τη διάρκεια της παποσύνης του, η οποία σηματοδοτήθηκε επίσης από σημαντική ιεραποστολική δράση. Μεγάλο μέρος αυτής επικεντρώθηκε στην Αγγλία, ειδικά στο Ουέσσεξ. Κατάφερε επίσης να ευθυγραμμίσει τις ιρλανδικές εορτές του Πάσχα με την υπόλοιπη Καθολική Εκκλησία.
Ο Ονώριος συμμετείχε στις πρώτες συζητήσεις σχετικά με το δόγμα του Μονοθελητισμού, που δίδασκε ότι ο Χριστός έχει μόνο μία ενέργεια και θέληση, σε αντίθεση με τη διδασκαλία ότι έχει δύο ενέργειες και θελήσεις, ανθρώπινη και θεϊκή. Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Σέργιος Α' έγραψε μία αρχική επιστολή που ενημέρωνε τον Ονώριο για την αμφισβήτηση του Μονοθελητισμού, ζητώντας από τον Ονώριο να υποστηρίξει μία θέση που δεν θα απειλεί την ενότητα της Εκκλησίας με συζητήσεις και διαμάχες σχετικά με το αν ο Χριστός έχει μία ή δύο ενέργειες. Ο Σέργιος πρόσθεσε ότι το δόγμα των δύο ενεργειών θα μπορούσε να οδηγήσει στη λανθασμένη πεποίθηση ότι ο Χριστός έχει δύο αντιφατικές θελήσεις. Η απάντηση του Πάπα Ονώριου το 635 υποστήριξε αυτή την άποψη ότι όλες οι συζητήσεις θα πρέπει να σταματήσουν και συμφώνησε ότι ο Ιησούς δεν έχει δύο αντιφατικές θελήσεις, αλλά μία θέληση, αφού ο Ιησούς δεν έλαβε την ανθρώπινη φύση που μολύνθηκε από την πτώση του Αδάμ, αλλά την ανθρώπινη φύση όπως υπήρχε πριν από την πτώση του Αδάμ.
Προφανώς αντιλήφθηκε την άνοδο του Ισλάμ και θεώρησε ότι οι αρχές της νέας θρησκείας μοιάζουν πολύ με εκείνες του Άρειου.
Αναθεματισμός
Περισσότερα από 40 χρόνια μετά το θάνατό του ,ο Ονώριος Α΄ αναθεματίστηκε μαζί με τους Μονοθελήτες από την Τρίτη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 680. Το ανάθεμα που αναγνώστηκε, μετά τους επικεφαλής Μονοθελήτες αναφέρει, «και μαζί τους ο Ονώριος, ο οποίος ήταν ιεράρχης της Ρώμης, καθώς τους ακολούθησε σε όλα».
Επιπλέον, στις πράξεις της δέκατης τρίτης συνεδρίασης της Συνόδου αναφέρεται, "Και με αυτά καθορίζουμε ότι ο Ονώριος, που υπήρξε για κάποιο διάστημα Πάπας της Παλιάς Ρώμης πρέπει να καθαιρεθεί από την αγία του Θεού Εκκλησία και να αναθεματιστεί, διότι αυτά που έγραψε στον Πατριάρχη Σέργιο, από κάθε άποψη αντανακλούν τις απόψεις του και επιβεβαιώνουν ασεβή δόγματα." Στη δέκατη έκτη συνεδρίαση αποφασίστηκε: «Στο Θεόδωρο της Φαράν, τον αιρετικό, ανάθεμα! Στο Σέργιο, τον αιρετικό, ανάθεμα! Στον Κύρο, τον αιρετικό, ανάθεμα! Στον Ονώριο, τον αιρετικό, ανάθεμα! Στον Πύρρο, τον αιρετικό, ανάθεμα!»
Ο αναθεματισμός επικυρώθηκε από τον Πάπα Λέοντα Β΄, κάτι που αμφισβητείται από ορισμένους, όπως ο Καίσαρ Μπαρόνιους και ο Ρόμπερτ Μπελλαρμίνε αλλά έχει γίνει κοινά αποδεκτό με τη μορφή, «και επίσης ο Ονώριος, που δεν επιχείρησε να αγιοποιήσει την Αποστολική Εκκλησία με τη διδασκαλία της αποστολικής παράδοσης, αλλά με βέβηλη διδασκαλία, που επέτρεψε να ρυπανθεί η καθαρότητά της».
Το ανάθεμα αυτό αποτέλεσε αργότερα ένα από τα κυριότερα επιχειρήματα ενάντια στο παπικό αλάθητο στις συζητήσεις της Α' Βατικάνειας Συνόδου το 1870, όπου το γεγονός αυτό τελικά δε θεωρήθηκε ότι αντιτειθόταν στο προτεινόμενο δόγμα. Αυτό επειδή, πρώτον οι υποστηρικτές του αλάθητου υποστήριξαν ότι ο Ονώριος δε μιλούσε από καθέδρας στις συγκεκριμένες επιστολές, αν και ο Ρωμαίος ιστορικός Χέφελε και οι ενάντιοι στο αλάθητο πίστευαν ότι ο Ονώριος μιλούσε από καθέδρας. , Και δεύτερον εικάζεται ότι δεν καταδικάστηκε ως Μονοθελητής ούτε για τη διδασκαλία της αίρεσης, όπως ισχυρίζονταν οι υποστηρικτές του αλάθητου, αλλά για βαριά αμέλεια και μια χαλαρή ηγεσία σε μια περίοδο που με τις επιστολές και την καθοδήγηση του μπορούσε να συντρίψει την αίρεση στη ρίζα της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 7ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 7ου αιώνα
Αριστόμαχος
Το όνομα Αριστόμαχος έφεραν τα παρακάτω πρόσωπα:
Τζόγκα
thumb|300px|Τζόγκα του 18ου αιώνα Η Τζόγκα (εκ της γαλλικής "jonque", αγγλικής "junk" και μαλαϊκή άτζογκ) ήταν τύπος πολεμικού πλοίου του παλαιού αυτοκρατορικού κινεζικού ναυτικού. Ήταν τρικάταρτο με ανυψωμένη πρύμνη και έφερε ωτοειδή ψάθινα πανιά τα οποία με οριζόντιες εγκάρσιες κεραίες αναδιπλώνονταν σταδιακά κατά ριπές αυξομειώνοντας έτσι την επιφάνειά τους σε οποιοδήποτε καθ΄ ύψος σημείο τους. Είχε χωρητικότητα από 100 μέχρι 500 τόνους. Στο σχήμα του σκάφους έμοιαζε με την καραβέλα. Ίσως να πρόκειται για το περιγραφόμενο από τον Αρριανό αρχαίο "κότυβον".
Εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται μέχρι τον προηγούμενο αιώνα ως παράκτιο ιστιοφόρο περιπολικό εξοπλισμένο με πυροβόλα για την προστασία των ακτών κυρίως από πειρατές που χρησιμοποιούσαν κι εκείνοι παρόμοια μικρότερα σκάφη που αν και στερούνταν σε ταχύτητα έπλεαν όμως ασφαλώς. Όπως και στα ευρωπαϊκά πολεμικά πλοία, κατά τον Μεσαίωνα, η πλώρη της Τζόγκας απεικόνιζε κάποιο πρόσωπο (ακρόπρωρο) τα δε όκια (οπές) από τις οποίες φέρονταν οι άγκυρες ή τα ναυτικά σχοινιά αυτών ήταν ζωγραφισμένα ως μάτια προκειμένου "... να βλέπει η Τζόγκα τους θαλάσσιους κινδύνους και να τους αποφεύγει.", κατά παλαιό σινικό αυτοκρατορικό διάταγμα.
Παντελής Μηχανικός
Ο Παντελής Μηχανικός (Λιμνιά Αμμοχώστου, 30 Ιουλίου 1926 – Λονδίνο, 20 Ιανουαρίου 1979) υπήρξε κορυφαίος ποιητής της Κύπρου της πρώτης μεταπολεμικής Γενιάς ή «Γενιάς του ’60».
Τζόγκα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολεμικά πλοία Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας Κατηγορία:Ιστιοφόρα
Παντελής Μηχανικός
Επαγγελματική Σταδιοδρομία
Από το 1949 και έως τον θάνατό του υπηρέτησε ως τελωνειακός στην Δημόσια Υπηρεσία της Κύπρου.
Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1952 από τις σελίδες του περιοδικού «Κυπριακά Γράμματα». Δύο χρόνια αργότερα τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο του ποιητικού διαγωνισμού του περιοδικού «Κυπριακά Γράμματα» για το ποίημά του «Δοκιμασία Ονείρων».
Όπως υπογραμμίζεται σχετικά, η διαμόρφωσή του ως ποιητή συντελείται μέσω του διαλόγου του με την ποίηση του Γιώργου Σεφέρη και του Τ. Σ. Έλιοτ. Το έργο του, πέρα από τη δημιουργική αφομοίωση της ποιητικής του μοντερνισμού, άνοιξε το δρόμο για νέες εκφραστικές επιλογές στους Κύπριους ποιητές.
Εργογραφία
ΠΟΙΗΣΗ
Παρεκκλίσεις, Λευκωσία, 1957.
Τα δυο βουνά, Λευκωσία, 1963.
Κατάθεση, Λευκωσία, 1974.
Ποιήματα: συλλογές και άλλα (επιμ. Θ. Νικολάου, Φ. Σταυρίδης), εκδ. Χρυσοπολίτισσα, Λευκωσία, 1982.
Κρίσεις
Γράμμα του Γ. Σεφέρη προς τον Παντελή Μηχανικό
R. Greek Legation Beirut, Lebanon, 19 / 6 / 55
Αγαπητέ μου κ. Μηχανικέ,
Από το περασμένο φθινόπωρο έχω κατά νου να σας γράψω. Είχα λάβει τα ποιήματά σας την παραμονή που έφευγα από την Κύπρο. Τα πρόσεξα πολύ. Έχετε συχνά μια δική σας όψη των πραγμάτων. Αυτό είναι που μ’ έκανε να σταματήσω όταν πρώτη φορά διάβασα στίχους σας, ένα βράδυ στου Κρανιδιώτη (Νυχτερινός περίπατος στη Λευκωσία, Γράμμα). Άλλοτε πάλι αυτή η δική σας σπίθα δεν ξαπλώνεται σ’ ολόκληρο το κομμάτι – σταματά σ’ έναν ή δυο-τρεις στίχους. Δε θέλω να σας κάνω κριτική μ’ αυτό τον τρόπο. Τα ξεκινήματα είναι πάντα θολά και αρετές και ψεγάδια ξεχωρίζουν δύσκολα.
Όλο το ζήτημα είναι πόση συγκέντρωση έχει τη δύναμη να δώσει κανείς· και πόσο μακριά μπορεί ν’ ακολουθήσει αυτό που η ευαισθησία του τού δείχνει. Για να φανούν τέτοια πράγματα χρειάζεται καιρός, προπάντων στην Ελλάδα όπου τα πρώιμα έργα είναι τόσο σπάνια, ίσως γιατί δεν κληρονομούμε από τις περασμένες γενιές πολλά έτοιμα, όπως στην Ευρώπη. Συχνά συλλογίζομαι πως αυτό κάνει την Ελλάδα πιο ελκυστική – αυτή η δυσκολία. Όπως κι αν είναι πιστέψατε στο δαιμόνιο ή το ένστικτο που κάθε ποιητής έχει και που του μιλά με μια γλώσσα που οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν εύκολα γιατί είναι ριζωμένη πολύ βαθύτερα από τη συνείδηση.
Αλλά γράφω για πράγματα που είτε έχει νοιώσει κανείς μόνος του, είτε δε φελούν ειπωμένα από άλλον. Και είναι καλύτερα τέτοιες κουβέντες να γίνονται διαλογικά. Ας ελπίσουμε πως θα μας δοθεί κάποτε η ευκαιρία.
Δουλέψατε τη γλώσσα σας και τους ρυθμούς σας.
Με εγκάρδια χαιρετίσματα
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ
Νίκος Ορφανίδης, Όραμα και ματαίωση στον Παντελή Μηχανικό, Ακτή, Λευκωσία 1992:
«Επιχειρώντας μιαν ανάγνωση της ποίησης του Παντελή Mηχανικού θα πρέπει, πιστεύω, να σταθούμε στον επαναλαμβανόμενο στο έργο του διχασμό ανάμεσα στο όραμα και την πραγματικότητα. Kι ακόμα στη σχεδόν μόνιμη διάσταση ανάμεσα σ’ ένα ονειρικό ιδεαλισμό και σ’ ένα τραυματικό ρεαλισμό, δυο άξονες που φαίνεται να σφραγίζουν ή να καθορίζουν την πορεία της ποίησης και της ποιητικής του. Nα ερευνήσουμε και να αναγνωρίσουμε συγχρόνως, από την άποψη της θεματικής, την ανάπτυξη, την πορεία και τη μετάθεση της ποίησης του Mηχανικού από το όραμα στο τέλμα, από την προοπτική της ανάτασης στην εμπειρία της ματαίωσης. Kαι τέλος να ανιχνεύσουμε τη μετάθεση από ένα μετασυμβολισμό προς ένα ποιητικό ρεαλισμό, που τον ορίζει και διαγράφει ο επώδυνος ή τραυματικός ιστορισμός και η σπαρακτική ειρωνεία και ο σαρκασμός.
Η ποίηση του Mηχανικού δεν μπορεί να γίνει κατανοητή ερήμην του ενωτικού οράματος, που σφράγισε τη μοίρα, τους προσανατολισμούς και τις ματαιώσεις του ελληνισμού της Κύπρου και συνακόλουθα μιας ποιητικής γενιάς, που ανδρώνεται με την προβολή, τη δυναμική διεκδίκηση και απόπειρα πραγμάτωσής του. Θα πρέπει ιδιαίτερα να υπομνήσουμε πως η ποίηση του Mηχανικού είναι μια ποίηση της ήττας. Mε την έννοια πως συνάπτεται τόσο με τη θεματική του φυλετικού καημού και του αλυτρωτισμού όσο και με τη θεματική  της ματαίωσης και  της φυλετικής αποτυχίας. Από την άλλη ο άξονας όραμα-ματαίωση στον Mηχανικὸ μετακινείται μονίμως πάνω σε δύο επίπεδα: Tο υπαρξιακό αφ’ ενός και το εθνικό-φυλετικό αφ’ ετέρου. Αυτή η μετατόπιση λειτουργεί συγχρόνως κατά τρόπο εξελικτικό. Tο σχεδόν κυρίαρχο υπαρξιακό στοιχείο των Παρεκκλίσεων ακολουθεί το εθνικό-φυλετικό στα Δυο Βουνά μαζί με τη συνακόλουθη αγωνία για τον ελληνισμό και τη μοίρα του. Tέλος η Κατάθεση συμπυκνώνει την απελπισία και το σπαραγμό, ύστερα από το οριστικό ναυάγιο και την αποτυχία του εθνικού οράματος της Kύπρου…
Με την Κατάθεση η ποίηση του Παντελή Μηχανικού οδηγείται σε μια, σχεδόν πλήρη, αντιστροφή των συμβόλων της και στην οριστική, σχεδοόν, είσοδό της στον ποιητικό ρεαλισμό. Δεν είναι τυχαίο πως από τα 21 ποιήματα της συλλογής τα 12, τουλάχιστον, κινούνται στα μέτρα μιας σχεδόν ισοπεδωτικής ειρωνείας κι ενός συντριπτικού σαρκασμού, στα πλαίσια μιας ρεαλιστικής γραφής, που οδηγεί σε μιαν ιδιότυπη και νεότροπη γραφή. Γιατί μπορεί οι σπερματικές καταβολές αυτής της ποιητικής να συναντώνται πρωίμως στις Παρεκκλίσεις ή να αναπτύσσονται περαιτέρω στα Δύο Βουνά, όμως, με την Κατάθεση είναι που θα οριστικοποιηθεί αυτή η κυρίαρχη πλέον για την ποίηση του Μηχανικού τεχνική, που αποδεσμεύει όλη την απελπισία της υπάρξεως για τη συντριβή του οράματός της. Η ποίηση της ήττας με την Κατάθεση μορφώνει, πιστεύω, το οριστικό της πρόσωπο. Τα βασικά στοιχεία αυτής της ποιητικής τεχνικής συνοψίζονται στην ειρωνεία που φτάνει στο σαρκασμό, στην απομυθοποίηση ή πιο καλά την αντιστροφή των συμβόλων, στην πεζολογία. Παράλληλα, από την άποψη της θεματικής, εισέρχεται ένας ιστορισμός και μια αναμέτρηση με την πολιτική πραγματικότητα και εμπειρία.»
Κώστας Βασιλείου, «Η κυπριακή κωμωδία μέσα από την Κατάθεση του Π. Μηχανικού»:
«Ο τίτλος της συλλογής έχει μια ιδιαίτερη βαρύτητα, γιατί συνοψίζει με ακρίβεια ορισμού τις δύο αξίες που συνθέτουν τη βαθύτερη υπόσταση του ποιητή: την πίστη του στην ίδια την ποίηση και το ιδανικό από το οποίο τρέφεται, σχεδόν αποκλειστικά, η ποίησή του. Δύο σημασίες μπορεί να ’χει η λέξη: κατάθεση χρημάτων σε μια τράπεζα και κατάθεση ενός μάρτυρα σε δίκη. Κι οι δύο ταιριάζουν στην «Κατάθεση». Κατάθεση πρώτα ενός ποιητικού θησαυρού στην τράπεζα της Ποίησης, πράξη που φανερώνει επίγνωση αξίας και ασυνήθιστη τόλμη· να σωθεί τουλάχιστον η Ποίηση. Και να σωθεί για ν’ αποτελέσει, στη δίκη που θα γίνει για το έγκλημα, την κατάθεση ενός μάρτυρα που είναι βέβαιος πως ξέρει όλη την αλήθεια κι είναι σε θέση να υποδείξει τους ενόχους. Ποιο είναι το έγκλημα και ποιοι οι ένοχοι, θα το δούμε στα 21 ποιήματα της συλλογής. Εκείνο που από τώρα θα μπορούσαμε, με βάση τον τίτλο, να προσθέσουμε, είναι πως ο ποιητής είναι ταυτόχρονα σκηνοθέτης της δίκης, μάρτυρας-θύμα που απαιτεί δικαιοσύνη, μάρτυρας-καταθέτης της αλήθειας, κι ακόμα, δικαστής κι εκτελεστής μιας απόφασης που είναι καθορισμένη από πριν.
Σάββας Παύλου, Η μορφή του Ριμάκο στη νεότερη κυπριακή λογοτεχνία, Λευκωσία 1995:
"Και η ίδια η ποίηση του Μηχανικού στη συλλογή αυτή είναι αιχμηρή. Η τραυματική εμπειρία της ματαίωσης, της διάψευσης και της ήττας διαπλέκεται με τη διάθεση της κατεδαφιστικής ειρωνείας και σαρκασμού, απομυθοποίησης των ιδεολογημάτων που επικράτησαν και αμφισβήτησης της κυρίαρχης νοοτροπίας και πρακτικής.
Ενδεικτική Βιβλιογραφία για το έργο του
Αφιερώματα περιοδικών στην ποίηση του Παντελή Μηχανικού:
Μελέτες:
Κατηγορία:Κύπριοι ποιητές Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες
Γιώργος Παγιωτέλης
Ο Γεώργιος Νικολάου Παγιωτέλης (Καβάλα, 25 Δεκεμβρίου 1935 - Αθήνα, 18 Μαρτίου 2006) ήταν Έλληνας οικονομολόγος και δημοσιογράφος, που ασχολήθηκε με τις εφαρμογές της στατιστικής στα στοιχεία αθλητικών δεδομένων, ιδιαίτερα των αθλημάτων του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ.
Εργάστηκε σε διάφορες αθλητικές εφημερίδες (Έθνος, Μπάλα, Αθλητική Ηχώ, Σπόρταϊμ κ.ά.) και περιοδικά (Εθνοσπόρ, Παγκόσμιοι, Όλα για το Ποδόσφαιρο '91 ), ενώ επιμελήθηκε τη στατιστική ενημερωτική εκπομπή Τρίτο ημίχρονο της ΕΡΤ κατά τη δεκαετία του '80.  Ήταν επίσης πάρεδρο μέλος του Π.Σ.Α.Τ.
Με τα άρθρα και τα εκατοντάδες αφιερώματά του βοήθησε να αναδειχθούν και να αποκατασταθούν επαγγελματικά αρκετοί νεαροί δημοσιογράφοι, που βρήκαν μέσω των στηλών του την ευκαιρία να παρουσιάσουν τη δουλειά τους. Το γράψιμό του διέκρινε η σαφήνεια αλλά και η γλαφυρότητα, στοιχεία που του χάριζαν ένα ιδιαίτερο ύφος το οποίο ξέφευγε από τη συνήθη δημοσιογραφική διατύπωση.
Υπήρξε ένας από τους πρωτεργάτες στην αξιοποίηση των στατιστικών αθλητικών στοιχείων στην Ελλάδα, ανοίγοντας το δρόμο στην περαιτέρω εξέλιξη του συγκεκριμένου τομέα.
Πέθανε πριν προλάβει να πραγματοποιήσει ένα μεγάλο του όνειρο, το οποίο ήταν η έκδοση ενός εβδομαδιαίου στατιστικού περιοδικού.
Ο γιος του, Νίκος Παγιωτέλης, είναι επίσης αθλητικογράφος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες αθλητικογράφοι Κατηγορία:Δημοσιογράφος-επέκταση
Νίκη Καραγάτση
Τα ζωγραφικά της έργα παρουσιάζουν πράγματα απλά και σκηνές από την καθημερινή ζωή. Σύμφωνα με τον Γιάννη Τσαρούχη, καθένα από τα έργα αποτελεί «μια συνάντηση συγκλονιστική».
Ήταν μητέρα της πεζογράφου Μαρίνας Καραγάτση και γιαγιά του ηθοποιού και σκηνοθέτη Δημήτρη Τάρλοου.
Βιογραφία
Το 1917, το σπίτι των Καρυστινάκη στην Άνδρο καταστράφηκε από πυρκαγιά και η οικογένεια μετακόμισε στην Αθήνα. Στην Αθήνα, η Νίκη Καραγάτση έμαθε τα πρώτα γράμματα στην Σχολή Κωνσταντινίδη (μετέπειτα Αηδονοπούλου) και κατόπιν στο Αρσάκειο. Το 1931, όταν ήταν 17 ετών, έγινε δεκτή στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Εκεί παρακολούθησε μαθήματα κοντά στους Μαθιόπουλο, Γερανιώτη, Αργυρό και Παρθένη.
Το φθινόπωρο του 1935, γνώρισε και ερωτεύθηκε τον νεαρό συγγραφέα Δημήτρη Ροδόπουλο, που είχε αρχίσει να γίνεται γνωστός με το ψευδώνυμο Μ. Καραγάτσης. Τον Δεκέμβριο του 1935, έγινε ο γάμος τους στην Αθήνα και τον Οκτώβριο της επόμενης χρονιάς γεννήθηκε η κόρη τους Μαρίνα. Αν και βρίσκονταν στο τελευταίο έτος των σπουδών της, διέκοψε τη φοίτησή της στην ΑΣΚΤ, για να ασχοληθεί με το παιδί και το σπίτι της.
Με παρότρυνση του Σπύρου Βασιλείου, παρουσίασε δύο έργα της σε μία ομαδική έκθεση το 1950. Την επόμενη χρονιά (1951) συμμετείχε σε έκθεση της ομάδας «Στάθμη» στην Αθήνα, ενώ το 1952 συμμετείχε για πρώτη φορά στην Πανελλήνια Έκθεση Ζωγραφικής. Το 1956 πραγματοποίησε την πρώτη της ατομική έκθεση στην γκαλερί Πέυν (ή «Πέην») στην Αθήνα, με πολύ καλές κριτικές. Ακόμα και ο σύζυγός της, που είχε αμφιβολίες για την ικανότητα των γυναικών στην καλλιτεχνική δημιουργία, ενθουσιάστηκε με την επιτυχία της έκθεσης. Τον Νοέμβριο του 1958, ο σύζυγός της έπαθε οξύτατο καρδιακό έμφραγμα. Δύο χρόνια αργότερα, ο ίδιος έπαθε δεύτερη καρδιακή κρίση, από την οποία και πέθανε. Μετά τον θάνατο του συζύγου της, η Νίκη Καραγάτση συνέχισε πιο δραστήρια το ζωγραφικό της έργο.
Το 1963 συμμετείχε στην Πανελλήνια Έκθεση Ζωγραφικής και πραγματοποίησε την δεύτερη ατομική της έκθεση, αυτή την φορά στην γκαλερί «Ζυγός» της Αθήνας. Κατόπιν, συμμετείχε σε άλλες δύο Πανελλήνιες Εκθέσεις (1965, 1967), στην Μπιεννάλε της Αλεξάνδρειας (1965), και σε ομαδικές εκθέσεις στη Βουλγαρία (1966]]), στη Ρουμανία, στην Πιστόια της Ιταλίας (με θέμα ο Χορός) και στην αθηναϊκή γκαλερί «Ώρα» (με τους Γιώργο Μανουσάκη, Ανδρέα Φωκά, και Φίλιπ Τάρλοου).
Το 1972, διαγνώσθηκε ότι έπασχε από σοβαρή ασθένεια, από την οποία και πέθανε στην Αθήνα στις 9 Δεκεμβρίου 1986. Ωστόσο, το διάστημα από το 1972 έως τον θάνατό της ήταν το πιο παραγωγικό της Καραγάτση. Στην περίοδο αυτή, πραγματοποίησε ατομικές εκθέσεις στην γκαλερί «Ώρα» στην Αθήνα (1973, 1978). Συμμετείχε επίσης σε ομαδικές εκθέσεις στην Εταιρεία Τέχνης Θεσσαλονίκης (1973), στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών και στην γκαλερί Σταυρακάκη στο Ηράκλειο Κρήτης (1982), και τέλος στην Αίθουσα Τέχνης «Υάκινθος» (με τους Μιχάλη Γεωργά, Γιώργο Μανουσάκη και Ανδρέα Φωκά, 1983).
Το καλοκαίρι του 1988 οργανώθηκε από το Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή μεγάλη μεταθανάτια έκθεση στην Άνδρο. Η έκθεση μεταφέρθηκε τον ίδιο χρόνο στην Εθνική Πινακοθήκη στην Αθήνα. Μια δεύτερη μεταθανάτια έκθεση διοργανώθηκε από το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη την άνοιξη του 2002.
Αποτίμηση του έργου της
275px|μικρογραφία|δεξιά|Νίκη Καραγάτση, Καφενείο «Ο σοφός Κοραής», ελαιογραφία 55 εκ. x 77 εκ., 1981. Από την [[Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου|Εθνική Πινακοθήκη.]] Πιστή στην «παραστατική ζωγραφική», στο έργο της η Νίκη Καραγάτση απεικόνισε τοπία, νεκρές φύσεις και σκηνές της καθημερινής ζωής, καθώς και πρόσωπα από τον οικείο της χώρο. Από την πρώτη κιόλας ατομική έκθεση της Καραγάτση το 1956, η τεχνοκριτικός Ελένη Βακαλό κατέταξε το έργο της ζωγράφου στην μεταπολεμική νεοελληνική πρωτοπορία «μεταξύ Τσαρούχη και Μόραλη». Ωστόσο, δεν έλλειψαν και οι επικρίσεις για «επιδερμική αίσθηση των πραγμάτων».
Κατά άλλους τεχνοκριτικούς, το έργο της Καραγάτση βρίσκεται πιο κοντά στο έργο του Βασιλείου και του Νικολάου, στον αποκαλούμενο «ελληνικό ιντιμισμό», αντλώντας θέματα από την καθημερινή ιδιωτική ζωή και τον μικρόκοσμο των απλών ανθρώπων. Κατά τον Στρατή Πασχάλη, στο έργο της Καραγάτση συνυπάρχουν «μνήμες […] από τους Βυζαντινούς και τη λαϊκή μας παράδοση, το γαλλικό ρεαλισμό και εμπρεσσιονισμό, τον Κορό, τον Μπουντέν, τον Μανέ, τους Ναμπί, τον Βιγιάρ, τον Μπονάρ, τον Ματίς». Σε μια αποτίμηση του συνολικού έργου της ζωγράφου, η τεχνοκριτικός Αθηνά Σχινά τοποθέτησε την Νίκη Καραγάτση στην μεταπολεμική «Αθηναϊκή Σχολή», μαζί με τους Γ. Μανουσάκη, Γ. Παραλή, Α. Φωκά, κ.ά. Για την Σχινά, ο ρεαλισμός της Καραγάτση υπήρξε «επίφαση και το μεγάλο άλλοθι […] σαν μίτος στον αφηγηματικό συνειρμό των αντικειμένων».
Το 1987, μετά τον θάνατο της Καραγάτση, ο Τσαρούχης έγραψε για την ζωγράφο: «''Η ζωγραφική της ήταν απλή, αλλά η συνάντησή της με τα πράγματα ήταν μοναδική. Ζωγράφιζε την πρώτη συνάντηση με τα πράγματα και απέδιδε τη γοητεία τους που είναι η βάσις της ζωγραφικής και κάθε βαθειάς πίστης''».
Προσωπική ζωή
Η Νίκη Καραγάτση κατάγονταν από πλούσια οικογένεια εφοπλιστών της Άνδρου. Από τον γάμο της με τον συγγραφέα Μ. Καραγάτση, απέκτησε μια κόρη, τη συγγραφέα Μαρίνα Καραγάτση (γεν. 1936). Η κόρη της παντρεύτηκε τον Αμερικανό ζωγράφο Φίλιπ Τάρλοου (Philip Tarlow) και απέκτησε έναν γιο, τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Δημήτρη Τάρλοου (γεν. 1966). Η Νίκη Καραγάτση έτρεφε ιδιαίτερη αδυναμία στον εγγονό της και φρόντιζε να τον διασκεδάζει και να τον διαπαιδαγωγεί με παραστάσεις Καραγκιόζη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ζωγράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες ζωγράφοι
Ελληνικό
Με το όνομα Ελληνικό αναφέρονται:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Δήμος Λευκάδας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
thumb|Δήμος Λευκάδας Ο Δήμος Λευκάδας του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος που λειτούργησε την περίοδο 1999-2010. Συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση του παλαιότερου δήμου Λευκάδας και των γειτονικών του παλαιότερων κοινοτήτων, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Το 2010 καταργήθηκε και εντάχθηκε στον νέο διευρυμένο δήμο Λευκάδας. Με πληθυσμό 10.875 κατοίκους, ήταν ο μεγαλύτερος δήμος στο νησί της Λευκάδας και έδρα της πρωτεύουσας του νησιού.
Καταλάμβανε το βορεινό τμήμα του νησιού και περιλαμβάνει την πόλη της Λευκάδας, τα γραφικά χωριουδάκια Άγιος Νικήτας, Νικιάνα και μικρούς οικισμούς στα περίχωρα της πόλης όπως το Φρύνι και η Απόλπαινα. Στα όρια του δήμου περιλαμβάνονται μερικές από της καλύτερες παραλίες του νησιού αλλά και ολόκληρης της Ελλάδας, όπως το Κάθισμα και ο Μύλος, και οι δυο κοντά στο χωριό Αγ. Νικήτας.
Κατηγορία:Δήμοι του νομού Λευκάδας
Lefkada (oraş) Лефкас (місто)
Ζωρζ Ντυμπί
Ο Ζωρζ Ντιπί (1919 - 1996) ήταν Γάλλος ιστορικός, θεωρείται δε από τους σημαντικότερους της γαλλικής ιστοριογραφίας.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Παρίσι. Ασχολήθηκε με την εποχή του Μεσαίωνα ενώ αποτέλεσε σημαντικό εκπρόσωπο της "Νέας Ιστορίας". Υπήρξε ερασιτέχνης ζωγράφος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι ιστορικοί
Κέκροπας
Θρυλικός ήρωας που θεωρείται φορέας πολιτισμού
Ο Κέκρωψ παρουσιάζεται στους Αττικούς θρύλους ως θεμελιωτής της κοινής ζωής των κατοίκων του άστεως. Διαίρεσε την Αττική σε 12 κοινότητες και εισήγαγε τα πρώτα στοιχεία λατρείας με ανώτατη θεότητα τον Δία. Ίδρυσε ιερά για τη λατρεία των θεών, καθιέρωσε τον γάμο και την οικογένεια, ώστε να γνωρίζουν τα παιδιά τούς γονείς τους, κάτι που δεν γινόταν μέχρι τότε. Ο Παυσανίας γράφει τέλος ότι καθιέρωσε νέες μορφές προσφοράς στους θεούς, όρισε δηλαδή να μην θυσιάζουν ζωντανά ζώα αλλά να προσφέρουν στους θεούς γλυκίσματα, τους πελάνους, που είχαν μορφή κέρατος βοδιού. Δίδαξε τη ναυπηγική, καθιέρωσε για πρώτη φορά νόμους και χώρισε τους κατοίκους σε 4 φυλές, με τα ονόματα Κεκρωπείς, Αυτόχθονες, Ακταίοι και Παράλιοι. Σύμφωνα με τους περισσότερους συγγραφείς, ο Κέκρωψ ήταν ο ιδρυτής του Αρείου Πάγου. Η Ακρόπολη των Αθηνών ονομάστηκε προς τιμή του Κεκρωπία. Το όνομα αυτό παρέμεινε όταν κυβέρνησαν την πόλη οι επόμενοι πέντε βασιλείς.
Η ονομασία της Αθήνας
Στη διάρκεια της βασιλείας του, που κράτησε 50 χρόνια, η Αθηνά και ο Ποσειδώνας φιλονίκησαν για την κυριαρχία της πόλης: την κέρδισε τελικά η θεά Αθηνά με τη διαιτησία του Κέκροπος. Οι δύο θεοί έφτασαν μπροστά στην Ακρόπολη και ξεκίνησαν έναν σκληρό αγώνα επικράτησης. Ο Ποσειδώνας χτύπησε με την τρίαινα τον βράχο και ξεπήδησε μια κλειστή αλμυρή θάλασσα, η γνωστή "λίμνη του Ερεχθέως" κοντά στον ναό που έκτισε αργότερα ο Ερεχθέας. Μετά τον Ποσειδώνα έφτασε η Αθηνά και φύτεψε μια ελιά που ήταν ορατή μέχρι τα σύγχρονα χρόνια κάτω από το Πανδρόσειο. Οι δύο θεοί συνέχισαν να φιλονικούν και ο Ζευς αποφάσισε να τοποθετήσει διαιτητές τους ίδιους τους Ολύμπιους θεούς αντί για τους θνητούς βασιλείς. Η πόλη παραχωρήθηκε στην Αθηνά με βάση τη μαρτυρία του Κέκροπος ότι η ίδια φύτεψε πρώτη την ελιά. Ο Ποσειδών εξαγριώθηκε και βύθισε το Θριάσιο Πεδίο κάτω από τη θάλασσα.
Μια πιο ρεαλιστική εξήγηση έδωσε ο ιστορικός Μάρκος Τερέντιος Βάρρων που έζησε στην Αρχαία Ρώμη, σύμφωνα με τον οποίο εμφανίστηκαν ταυτόχρονα στην Αττική μια ελιά και μια λίμνη. Όταν ο Κέκρωψ κατέφυγε έκπληκτος στο Μαντείο των Δελφών να του εξηγήσει το φαινόμενο, πήρε την απάντηση ότι ο Ποσειδώνας και η Αθηνά φιλονικούν για την κυριαρχία της πόλης του. Ο Κέκρωψ συγκέντρωσε όλους τους κατοίκους της πόλης και τους ζήτησε να ψηφίσουν τον θεό της προτίμησής τους. Τότε όλες οι γυναίκες ψήφισαν την Αθηνά και οι άντρες τον Ποσειδώνα: η Αθηνά εξελέγη λόγω αριθμητικής πλειοψηφίας των γυναικών. Ο Ποσειδών εξοργίστηκε και απείλησε να βυθίσει την Αθήνα κάτω από τη θάλασσα. Οι Αθηναίοι για να τον εξευμενίσουν αποφάσισαν να μετατρέψουν τη μητριαρχία σε πατριαρχία, να μην φέρουν από τότε τα παιδιά το όνομα της μητέρας τους και να απαγορεύσουν την ψήφο στις γυναίκες.
Ο Κέκροπας διαίρεσε τους κατοίκους της Αθήνας σε τέσσερις φυλές, με τα ονόματα Κεκροπίς, Αυτόχθων, Ακταία και Παραλία, κάθε μια με περίπου είκοσι χιλιάδες κατοίκους. Εκτός αυτού, διαίρεσε την Αττική σε δώδεκα αυτόνομους δήμους.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χθόνιες θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κεκρο
Καϊμάν
Γενικά χαρακτηριστικά και περιγραφή
Το καϊμάν έχει μήκος 2-2,5m, μάζα 45kg και προσδόκιμο ζωής 40 χρόνια.Το σώμα του -όπως και όλων των ζώων που ανήκουν στα κροκοδείλια- είναι καλυμμένο με σκληρό, φολιδωτό δέρμα. Τα μάτια του έχουν κόρες-σχισμές. Τα δάκτυλά του είναι ενωμένα με μεμβράνη.
Δίαιτα
Τα καϊμάν είναι θηρευτές. Είναι εξαίρετοι κολυμβητές και κυνηγούν ζώα όπως ψάρια και πτηνά ενώ μπορούν να κυνηγήσουν και ζώα όπως τα αγριογούρουνα.
Κατηγορία:Αλιγατορίδες
Τεταρτηρόν
Το χρυσό τεταρτηρό
Ο Κωνσταντίνος Α΄ (306-337) είχε ορίσει το χρυσό νόμισμα να είναι ο υψηλής ποιότητας σόλιδος ή νόμισμα και η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το διατήρησε σε σταθερό βάρος και περιεκτικότητα σε χρυσό. Όμως ο Νικηφόρος Β΄ Φωκάς (963-969) εισήγαγε το ιστάμενον, που ήταν κατά 2 κεράτια (κατά 1/12) ελαφρότερο από το προηγούμενο.
Ο ακριβής λόγος για την εισαγωγή των τεταρτηρών είναι ασαφής. Σύμφωνα με τον Ιωάννη Ζωναρά αυτό έγινε για να αυξηθούν τα έσοδα: οι φόροι πληρωνόταν με το ιστάμενον, ενώ το κράτος πλήρωνε τις δαπάνες του με το μικρότερης αξίας τεταρτερόν, το οποίο ήταν επίσημα ισότιμο με το ιστάμενο. Οι ερευνητές της εποχής μας εναλλακτικά προτείνουν, ότι το τεταρτερό ήταν μίμηση του χρυσού dinar των Μουσουλμάνων και εχρησιμοποιείτο στις ανατολικές επαρχίες, που είχαν πρόσφατα κατακτηθεί από τους Άραβες, ή ίσως ήταν μία προσπάθεια νομισματικής μεταρρύθμισης, που επρόκειτο να αντικαταστήσει το ιστάμενο, η οποία όμως απορρίφθηκε τελικά. Όπως και να είναι, το τεταρτηρόν εκδόθηκε σε μικρές ποσότητες τον 10ο αι. και μόνο από τα μέσα του 11ου αι. κόπηκε σε ποσότητες, που αγγίζουν αυτές του ιστάμενου.
Αρχικά τα δύο νομίσματα ήταν πρακτικά αξεχώριστα, εκτός από το βάρος. Κατά τα τέλη της βασιλείας του Βασιλείου Β΄ (976-1025) το τεταρτηρό άρχισε να κόβεται σε λεπτότερη και μικρότερη μορφή, ενώ αντίθετα το ιστάμενο έγινε πιο χοντρό και ευρύτερο. Μόνο κατά τη βασιλεία του Κωνσταντίνου Η΄ (1025-1028) τα δύο νομίσματα απέκτησαν διαφορετική εικονογραφία. Aπό τα μέσα του 11ου αι. το τεταρτηρό είχε διάμ. 18 χλστ. και το βάρος του σταθεροποιήθηκε στα 3,98 γραμ., δηλ. 3 καράτια λιγότερα από το ιστάμενο, που είχε διάμ. 25 χλστ. (αντί των 20 χλστ. του σόλιδου) και είχε αποκτήσει μία ελαφρά κυρτή (σκυφάτη) μορφή. Πάντως με αρχή τον Μιχαήλ Δ΄ (1034-1041), πρώην δανειστή, η περιεκτικότητα σε χρυσό άρχισε να μειώνεται και έτσι το νόμισμα να υποτιμάται. Έπειτα από μία περίοδο σχετικής σταθερότητας π. 1055-70, η περιεκτικότητα σε χρυσό μειώθηκε δραματικά στην περίοδο κρίσης των δεκαετιών 1070 και 1080. Κατά τα πρώτα 11 έτη της βασιλείας του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού κόπηκαν τα τελευταία χρυσά/ηλέκτρινα τεταρτερά. Ο Αυτοκράτορας αναμόρφωσε όλο το Ρωμαϊκό νομισματικό σύστημα το 1092 και εξάλειψε τα χρυσά/ηλέκτρινα τεταρτηρά και τα χρυσά/ηλέκτρινα ιστάμενα. Στη θέση τους εισήγαγε ένα νέο χρυσό νόμισμα, το υπέρπυρον.
Το χάλκινο τεταρτηρό
Το 1092 ο Αλέξιος Α΄ Κομνηνός (1081-1118) άλλαξε το νομισματικό σύστημα και εισήγαγε το υπέρπυρον ως χρυσό νόμισμα αντί των ισταμένων και των τεταρτηρών. Αντί του φόλλι εισήγαγε ένα νέο χάλκινο νόμισμα, που φαίνεται πως επειδή ήταν ίδιων διαστάσεων και υφής με το χρυσό τεταρτηρό, ονομάστηκε τεταρτηρό ή ταρτερό. Άλλη εξήγηση του ονόματός του είναι, ότι άξιζε το 1/4 του φόλλι που αντικατέστησε. Το νέο χάλκινο ήταν επίπεδο, βάρους 4 γραμ. και αρχικά ήταν το 1/864 του χρυσού υπέρπυρου. Κόπηκε σε μεγάλες ποσότητες και σε μεγάλη ποικιλία σεδίων, ιδίως τον 12ο αι. Επίσης κόπηκε ένα ήμισυ τεταρτερού. Και τα δύο νομίσματα έμειναν σχετικά σταθερά σε βάρος, αλλά άρχισαν να εμφανίζονται λιγότερο συχνά προς το τέλος του 13ου αι.
Πηγές
Κατηγορία:Νομίσματα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Ρίτσαρντ Μακ Ντόναλντ
Ο Ρίτσαρντ Μακ Ντόναλντ ήταν ιδρυτής της ομώνυμης αλυσίδας εστιατορίων.
Βιογραφικά στοιχεία
Εγκαταστάθηκε με τον αδελφό του στην Καλιφόρνια και από το 1940 άνοιξαν εστιατόρια με την επωνυμία "Μακ Ντόναλτς". Το 1955 πούλησαν την επιχείρηση. Υπήρξε ο εμπνευστής του σήματος της επιχείρησης, το οποίο και διατηρείται.
Λωτοφάγοι
Οι Λωτοφάγοι είναι μυθικός, φιλόξενος και ειρηνικός λαός της ελληνικής μυθολογίας. Ορισμένοι ιστορικοί που έχουν ασχοληθεί με την γεωγραφία της Οδύσσειας τοποθετούν το νησί τους κοντά στις ακτές της Β. Αφρικής, περιοχή όπου είναι ευρύτατα διαδεδομένο το φυτό λωτός. Ειδικότερα την λωτοφαγίτιδα νήσο την ταυτίζουν με εκείνη στον Κόλπο της Σύρτης στο μυχό όπου βρίσκεται η σημερινή νήσος Ζέρμπα ή Τζέρμπα, που διοικητικά ανήκει στην Τυνησία. Τα άνθη και οι καρποί του λωτού ήταν η κύρια τροφή των κατοίκων αυτού του νησιού και θεωρούντο σαν ναρκωτικά που προκαλούσαν ειρηνική απάθεια. Τον καρπό αυτό πρόσφεραν στους ταξιδιώτες επισκέπτες τους οι οποίοι στη συνέχεια έχαναν την επιθυμία της επιστροφής στη πατρίδα τους ή τη συνέχιση του ταξιδιού τους.
Ρίτσαρντ Μακ Ντόναλντ
Βιογραφικά στοιχεία
Απεβίωσε τον Ιούλιο του 1998 στο Νιου Χαμσάιρ, στο οποίο διέμενε από το 1961.
Λωτοφάγοι
Περιγραφή του μύθου
Αναφέρονται για πρώτη φορά στην Οδύσσεια (ι - 92-105) όπου και περιγράφονται ως φιλήσυχοι και φιλόξενοι άνθρωποι που φιλοξένησαν μερικούς ναύτες του Οδυσσέα που αποβιβάστηκαν εκεί όταν ο στόλος τους προσορμίστηκε στην ακτή τους, κάπου στην Αφρική. Βγήκανε στη στεριά κι ο Οδυσσέας έστειλε τρεις απ’ τους συντρόφους του να δουν τι άνθρωποι ζούσαν σ’ αυτή τη χώρα. Οι σύντροφοί του πήγαν κι όταν συνάντησαν τους Λωτοφάγους, εκείνοι τους έδωσαν να φάνε λωτούς, που ήταν φρούτα μαγεμένα. Αμέσως ξέχασαν πατρίδα και συντρόφους και δεν ήθελαν να φύγουν από εκεί. Ανήσυχος ο Οδυσσέας πήγε να τους βρει. Τους πήρε με το ζόρι κι αμέσως διέταξε τα καράβια να σαλπάρουν.
Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οδύσσεια Κατηγορία:Μυθικοί λαοί
Φαίη Ξυλά
Η Φαίη Ξυλά (Νέα Υόρκη 8 Μαΐου 1975) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Μεγάλωσε στην Κέρκυρα. Αποφοίτησε από το Εθνικό Θέατρο το 1999, συμμετέχοντας από τότε σε παραστάσεις του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, Θεάτρου Τέχνης, Εθνικού Θεάτρου και άλλες.
Τηλεόραση
Ξεκίνησε την καριέρα της στην τηλεόραση το 2002, παίζοντας στη σειρά του Mega Channel «Φεύγα». Το 2003 παίζει στη σειρά «Όνειρο ήταν» και δύο χρόνια αργότερα (2005) στην «Επαφή» και στη σειρά «Μου λείπεις». Τις χρονιές 2006 και 2007 παίζει σε 4 επεισόδια της σειράς «Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα». Ενώ, την ίδια χρονιά, το 2007-2008, παίζει και στη σειρά του ΑΝΤ1 «Γιούγκερμαν», Πόρτα κλειδωμένη, Καλές δουλειές, Δια Ταύτα, 9 Μήνες,  Όσο Έχω Εσένα.
Η αναγνωρισιμότητα από το τηλεοπτικό κοινό ήρθε μέσα από το σίριαλ «Τα μυστικά της Εδέμ» όπου ερμήνευσε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Το 2014 πρωταγωνίστησε στην κωμική σειρά του ANT1 «Καλές δουλειές»  με τον Πέτρο Φιλιππίδη. Το 2021 πρωταγωνιστεί στην εβδομαδιαία σειρά του Star "Έρωτας με διαφορά". Το 2021 παίζει στην σειρά Τα Νεοκλασικά Επεισόδιο: "Ο φίλος μου ο Λευτεράκης του ALPHA.
Κινηματογράφος
Έχει παίξει και σε αρκετές κινηματογραφικές ταινίες. Το 2003 έπαιξε στην ταινία "Λου και Λένα" και το 2005 στους "Λουκουμάδες με μέλι". Το 2006 έπαιξε στην ταινία "Πεθαίνοντας στην Αθήνα" και το 2007 στις "Γυναικείες συνομωσίες". Το 2008 ενσάρκωσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία "Γαμήλιο πάρτυ" και το 2009 πρωταγωνίστησε στην ταινία "Όλα θα πάνε καλά".
Προσωπική ζωή
Το Σεπτέμβριο του 2009 παντρεύτηκε με το συμπρωταγωνιστή της στη σειρά τα Μυστικά της Εδέμ, Κωνσταντίνο Γιαννακόπουλο και έχουν αποκτήσει έναν γιο. Το 2018, το ζευγάρι μετά από 15 χρόνια κοινής πορείας αποφάσισε να χωρίσει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου
Σβαρόγ
Στη σλαβική μυθολογία, ο Σβαρόγ (πολων. Swaróg) είναι ο θεός και το πνεύμα της φωτιάς. Σύμφωνα με τις λαϊκές παραδόσεις, είναι ένα πύρινο ερπετό, ένας φτερωτός δράκος που αναπνέει και βγάζει φωτιά. Ο θεός είναι γνωστός κι ως Σβάροζιτς, ο θεός της γήινης φωτιάς, αλλά πολλές φορές αναφέρεται κι ως γιος του Σβαρόγ.
Κατηγορία:Θεότητες της μεταλλουργίας Κατηγορία:Θεότητες της φωτιάς Κατηγορία:Σλαβικός παγανισμός
Πολιορκία του Χλεμουτσίου
Η Πολιορκία του Χλεμουτσίου ήταν μια από τις πρώτες πολεμικές επιχειρήσεις των Ελλήνων κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 που στράφηκε κυρίως κατά αλβανικών θυλάκων ανεφοδιασμού Οθωμανών που είχε τελικά ουδέτερη έκβαση. Έγινε στις 27 Μαρτίου 1821 στην Γαστούνη.
Η εξέλιξη των γεγονότων
Οι Οθωμανοί της γύρω περιοχής της Γαστούνης μετά την κατάληψη της Καλαμάτας από τους Έλληνες προσπάθησαν να καταφύγουν στου Λάλα, αλλά δέχτηκαν επίθεση στον δρόμο από τους Έλληνες και κατέφυγαν στο παλιό φρούριο Χλεμούτσι. Αυτόν τον ανεφοδιασμό προσπάθησαν ν΄ ανακόψουν άτακτες ομάδες Ελλήνων της ίδιας περιοχής ξεκινώντας πολιορκία, έχοντας επί κεφαλής τον Γεώργιο Σισίνη και τον Χαράλαμπο Βιλαέτη.
Όμως οι πολιορκημένοι Τούρκοι λόγω έλειψης τροφής και νερού διαπραγματεύονταν να παραδοθούν, όταν το έμαθαν οι Λαλαοίοι και έστειλαν 400 - 500 Τουρκαλβανούς για ενίσχυση. Έτσι οι Λαλαίοι διέλυσαν την πολιορκία και τους μετέφεραν όλους στο Λάλα.
Το γεγονός αυτό δεν ήταν ιδιαίτερα σημαντικό, ως πολύ περιορισμένης κίνησης που οφείλονταν κυρίως στον ενθουσιασμό της εκδηλωμένης επανάστασης και περισσότερο για εκφοβισμό χωρίς προηγούμενη οργάνωση. Παρά ταύτα η εμπλοκή αυτή ανέδειξε όχι μόνο την αναγκαιότητα αλλά και την άμεση προτεραιότητα στρατιωτικής επιχείρησης εξουδετέρωσης των Λαλαίων. Γεγονός που συνέβη αμέσως μετά στη μάχη του Λάλα.
Πηγές
Κατηγορία:Μάχες της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 Κατηγορία:Ιστορία της Ηλείας Κατηγορία:Πολιορκίες
Αλμυρά έρημος
Κατά την Μικρασιατική Εκστρατεία από την αλμυρά έρημο ως ζώνη επιχειρήσεων προέλασε η ελληνική στρατιά της Μικράς Ασίας κατά το μεγαλύτερο μέρος αυτής υπό τον στρατηγό Α. Παπούλα, προκειμένου στη συνέχεια να κινηθεί προς την Άγκυρα (από Ν. προς Β.) ενώ συγχρόνως ακολουθούσε διάταξη ως αριστερή πτέρυγα της από Σαγγάριο (από Δ. προς Α.) κινούμενης έτερης ελληνικής δύναμης με τον αυτό αντικειμενικό σκοπό.
Κατηγορία:Λυκαονία Κατηγορία:Μικρασιατική Εκστρατεία Κατηγορία:Έρημοι
Confessions on a Dance Floor
Το Confessions on a Dance Floor είναι το δέκατο στούντιο άλμπουμ από την Αμερικανίδα τραγουδίστρια - τραγουδοποιό Μαντόνα. Κυκλοφόρησε στις 11 Νοεμβρίου 2005 από την Warner Bros Records και ήταν μια τελείως διαφορετική δουλειά από το προηγούμενο άλμπουμ της American Life (2003). Έχει επιρροές απ' την 70's και 80's ντίσκο, καθώς και από τη σύγχρονη μουσική των κλαμπς. Αρχικά, εργάστηκε με τον Mirwais Ahmadzai αλλά αργότερα ένιωσε ότι η συνεργασία τους δεν πήγαινε προς την κατεύθυνση που ήθελε. Έτσι, ξεκίνησε απ' την αρχή την προετοιμασία του άλμπουμ με τον  Stuart Price.
Μουσικά το άλμπουμ είναι δομημένο σαν ένα σετ DJ. Τα τραγούδια είναι αναμειγμένα και συνδέονται έτσι, ώστε να παίζονται χωρίς να υπάρχει κανένα κενό. Τον τίτλο τον πήρε γιατί το tracklisting του άλμπουμ αποτελείται από ξέγνοιαστα και χαρούμενα τραγούδια στην αρχή, ενώ στη συνέχεια εξελίσσονται σε πιο σκοτεινές μελωδίες και στίχους. Σε διάφορα τραγούδια του άλμπουμ χρησιμοποιεί δείγματα από καλλιτέχνες όπως οι ABBA, Donna Summer, Pet Shop Boys, Bee Gees και Depeche Mode. Ένα κομμάτι του άλμπουμ, το "Isaac", δεν έγινε αποδεκτό από ορισμένους ισραηλινούς ραβίνους γιατί ισχυρίστηκαν ότι απευθύνεται στον Yitzhak Luria (λόγιο της ''Καμπάλα τον 16ο αιώνα).
Σύγχρονοι κριτικοί επαίνεσαν το άλμπουμ χαρακτηριζοντάς το, ως την επιστροφή της κλασσικής Μαντόνα και το κατέταξαν ως ένα από τα καλύτερα της. Το 2007 τιμήθηκε με βραβείο Γκράμι στην κατηγορία Best Electronic/Dance Album, καθώς και μ' ένα βραβείο από τα BRIT Awards το 2006, στην κατηγορία International Female Solo Artist. Μετά την κυκλοφορία του, το άλμπουμ έφτασε την κορυφή των τσαρτς σε 40 χώρες, κερδίζοντας μια θέση στο βιβλίο του Ρεκόρ Γκίνες. Παρά το γεγονός ότι κυκλοφόρησε προς το τέλος του 2005 κατετάχθη ως το έκτο άλμπουμ με τις περισσότερες πωλήσεις εκείνης της χρονιάς. Υπολογίζεται ότι μέχρι σήμερα έχει πουλήσει πάνω από 12 εκατομμύρια αντίτυπα.
Σχετικά με το άλμπουμ
Η Μαντόνα σε μια συνέντευξη στο Billboard είπε ότι ξενυχτούσαν για να εργάζονται πάνω στο άλμπουμ μαζί με τον Price. Αυτό έδωσε την ευκαιρία στη Μαντόνα να εργαστεί σε άλλες πτυχές των συνθέσεων. Επίσης, είπε ότι η συνεργασία τους ήταν σαν αδερφού - αδερφής σε αντίθεση με όλες τις υπόλοιπες συνεργασίες της, αφού είχαν δουλέψει μαζί κιόλας και στη Re-Invention World Tour.