cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Audi RS4
Δεύτερη γενιά (RS4 B7)
Εδώ το RS4 δεν βασίστηκε στην πλατφόρμα Β6 της Audi, η οποία χρησίμευσε ως βάση για το Audi A4 μεταξύ του 2001 και του 2005. Ωστόσο, μετά από μακρά διακοπή, η δεύτερη γενιά του Audi RS4 quattro (Typ 8E), χτισμένη στην πλατφόρμα Β7 «A4 της Audi», από την quattro GmbH στο Νέκαρζουλμ, Γερμανία (πλήρως ελεγχόμενη θυγατρική της ιδιωτικής Audi AG), παρουσιάστηκε τον Φεβρουάριο του 2005 στο quattro της Audi «εορτασμός Νύχτα» στην έδρα της εταιρείας στο Ίνγκολστατ, Γερμανία. Ένα αυτοκίνητο Imola Yellow RS4 σεντάν κατέβηκε σαν ένα αντίγραφο ενός άλματος σκι, ενώ τότε εναλλάσσονταν αρκετές φορές σε ένα παγοδρόμιο, πριν καταλήξει στο υπόλοιπο στο κέντρο του πάγου. Μετά από αρκετά λεπτά, για να καταστεί δυνατή η συναρμολόγηση μέσα ενημέρωσης και τους επισκέπτες να εξετάσουν το αυτοκίνητο, το RS4 αναρριχήθηκε το χιονοδρομικό άλμα και στάθμευσε κοντά στην κορυφή. Το άλμα σκι ήταν ένας φόρος τιμής σε ένα εμπορικό Audi από το 1986, όταν ένα Audi ανέβηκε ένα χιονοδρομικό άλμα στη Φινλανδία για να επιδείξει ανώτερη έλξης λόγω της 4-κίνησης quattro, που είναι το γνωστό σήμα κατατεθέν της Audi. Το RS4 έγινε διαθέσιμο στις ευρωπαϊκές αγορές στα μέσα του 2006. Εισήχθη στο North American International Auto Show στο Ντιτρόιτ τον Ιανουάριο του 2006 και κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2006 στη Βόρεια Αμερική, για τη σεζόν (model year) του 2007. Η παραγωγική λειτουργία του Β7 RS4 ήταν από το 2006 έως το 2008, αν και μόνο τις σεζόν (model years) του 2007 και του 2008 πωλήθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μέχρι σήμερα, έχουν παραχθεί 10.000 αντίτυπα του RS4 Β7, εκ των οποίων τα 2.500 διατέθηκαν στις ΗΠΑ. Το B7 RS4 Cabriolet, διατίθεται στην Ευρώπη από το 2006 έως τα τέλη του 2008, ενώ διατέθηκε μόνο για την σεζόν του 2008 στις ΗΠΑ. Οι εργοστασιακές μετρήσεις της Audi έδειξαν ότι το σεντάν RS4 Β7 κατάφερνε επιτάχυνση 0 - 100 χιλιόμετρα την ώρα (0 - 62,1 μίλια την ώρα) σε 4,8 δευτερόλεπτα, και μπορεί να επιταχύνει από τα 0 στα 200 χιλιόμετρα ανά ώρα (0 - 124,3 μίλια την ώρα) σε 16,6 δευτερόλεπτα. Πολλές ανεξάρτητες δοκιμές έχουν δείξει ότι με ένα στάνταρ RS4 Β7 μπορεί να επιτευχθεί εύκολα 0 - 60 μίλια ανά ώρα (0 - 97 km/h) σε 4,0 δευτερόλεπτα. Τον Αύγουστο του 2006, η δοκιμή του αμερικανικού περιοδικού Road και Track πέτυχε 4,3 δευτερόλεπτα. Αυτό είναι σύμφωνο με τη συνήθεια του συντηρητισμού που βρίσκεται συνήθως σε επίσημους αριθμούς των επιδόσεων της Audi. Για το Avant, τα 0 - 100 χιλιόμετρα ανά ώρα (0 - 62,1 μίλια την ώρα) έφταναν σε 4,9 δευτερόλεπτα. Η τελική ταχύτητα για όλες τις εκδοχές του είναι «επισήμως» ηλεκτρονικά περιορισμένη στα 250 χιλιόμετρα την ώρα (155,3 μίλια την ώρα), αν και ορισμένοι ιδιοκτήτες έχουν αναφέρει ότι στην πραγματικότητα ο περιοριστής ταχύτητας δίνει μάλλον «μεγαλύτερη ελευθερία», σύμφωνα με το πρότυπο των προηγούμενων Audi αυτοκίνητα RS, με την πραγματική μέγιστη ταχύτητα των 270 χιλιομέτρων ανά ώρα (170 μιλίων την ώρα) να έχει καταγραφεί.
Κινητήρας
thumb|right|Audi RS4 B7 Avant. thumb|right|Audi RS4 B7 Cabrio.
Η καρδιά του συστήματος κίνησης RS4 Β7 είναι ένας μοναδικός κινητήρας. Ξεκίνησε από το κουμπί εκκίνησης του κινητήρα «ένα» για την κεντρική κονσόλα, κινητήρια δύναμη προέρχεται από έναν κινητήρα 4.2 λίτρων - για την ακρίβεια 4.163 κυβικά εκατοστά (254,0 κυβικές ίντσες). Είναι επίσης V8 και 32-βαλβιδος (με 4 βαλβίδες ανά κύλινδρο) με έγχυσης καυσίμου (FSI) όλα τα κράματα αλουμινίου βενζινοκινητήρα (κωδικός μέρη και έκδοση: 079.D, κωδικός αναγνώρισης: BNS). Ουσιαστικά βασίστηκε στο υφιστάμενο μηχανικό σύνολο των 4.2 λίτρων V8 από την Β6 S4. Αυτός ο ολοκαίνουργιος κινητήρας περιλαμβάνει την κατασκευή νέας μονάδας κυλίνδρων και έχει εξαιρετική ευχέρεια να λειτουργεί στις υψηλές στροφές (η κόκκινη ζώνη άρχιζε στις 8.000 στροφές το λεπτό και ο κόφτης των στροφών ήταν στις 8.250 στροφές το λεπτό) και έχει κυλίνδρους με απευθείας έγχυση καυσίμου και 4 βαλβίδες ανά κύλινδρο (αντί των 5 στην προηγούμενη παραλλαγή). Έχει δύο κυλίνδρους αλυσίδας με γνώμονα διπλό εκκεντροφόρους επικεφαλής ανά κύλινδρο (2xDOHC, ή «quad cam»), και χρησιμοποιεί μεταβλητό χρονισμό βαλβίδων και για τους δύο εκκεντροφόρους εισαγωγής και εξαγωγής, μαζί με χυτό κράμα μαγνησίου σταθερές πρόσληψη μήκος οδού πολλαπλή με ρυθμιζόμενα πτερύγια.
Ο κινητήρας αυτός παράγει μέγιστη απόδοση των 309 κιλοβάτ (420 PS, 414 ίππους) στις 7.800 στροφές το λεπτό), ενώ καταναλώνει 98 RON (93 AKI) Super-αμόλυβδη βενζίνη, προσδίδοντάς του μια ειδική ισχύ 74,2 kW (100,9 PS, 99,5 ίππους) ανά λίτρο κυβισμού. Με βάση το καθαρό βάρος στα 1.680 κιλά (3.704 λίβρες), αυτό οδηγεί σε μια αναλογία προς βάρος των μόλις 3,93 κιλών ανά ίππων. Αν τυχόν γίνει χρήση του κατώτερου στάνταρ αμόλυβδης βενζίνης των 95 RON (91 AKI), αυτό θα έχει αποτέλεσμα μια ελαφρά μείωση της παραγωγής του κινητήρα, και ως εκ τούτου τις επιδόσεις, μαζί με λίγο χειρότερη οικονομία καυσίμου.
Ο κινητήρας αυτός παράγει επίσης 430 N·m (317 ft·lbf) της ροπής στις 5.500 στροφές το λεπτό και το 90 τοις εκατό της συνολικής ροπής είναι διαθέσιμη μεταξύ των 2.250 και των 7.600 στροφών το λεπτό. Οι κινητήρες «αερίων διαφυγής μέσα από δύο «4-σε-2-σε-1" fan-υποκατάστημα ελέγχου καυσαερίων κράματος χάλυβα και 4 υψηλής ροής μεταλλικών σπορ καταλυτικοί μετατροπείς, και οι έξοδοι μέσω δίδυμων οβάλ σωλήνων ουρά με ενσωματωμένη δυναμική σιγαστήρα / βαλβίδες σιγαστήρα. Η διαχείριση του κινητήρα ελέγχεται μέσω δύο DI-Motronic MED 9,1 της Bosch των ηλεκτρονικών μονάδων ελέγχου του κινητήρα (που εργάζονται για τον έλεγχο, λόγω της υψηλής ευστροφίας φύσης του κινητήρα), και χρησιμοποιεί ηλεκτρονικό έλεγχο γκαζιού της Bosch «E-Gas» (επίσης γνωστή ως κίνηση από σύρμα), που αποτελείται από τη συσκευή γκαζιού, πεντάλ επιτάχυνσης-ενότητα, και την ECU. Το σύστημα ανάφλεξης χρησιμοποιεί 8 ατομικές και μονού-σπινθήρα πηνία, αξιοποιώντας χαρτογράφηση άμεσης ανάφλεξης, με την Bosch ή NGK μακράς διαρκείας μπουζί τριπλού ηλεκτρόδιου. Ο χρονισμός αναφλέξεως παρακολουθείται με τη βοήθεια των 4 αισθητήρων knock. Είναι συμβατό με το Euro 4 ευρωπαϊκά πρότυπα εκπομπής καυσαερίων, με την έκδοση σεντάν να παράγει εκπομπές CO2 της τάξης των 322 - 329 γραμμάρια ανά χιλιόμετρο (gr/km), ενώ το Avant ξεκινά από τα 324 gr/km. Τον Φεβρουάριο του 2010, το Β7 Audi RS4 ήταν το μόνο «RS» Audi που τροφοδοτείται από μια φυσική αναρρόφηση του κινητήρα.
Κιβώτιο ταχυτήτων
Ένα 6-τάχυτο μηχανικό κιβώτιο Getrag (κωδικός μέρη: 0A3, κωδικοί αναγνώρισης: HLD, JHM) είναι η μόνη διαθέσιμη μετάδοσης (σχέσεις μετάδοσης - 1η: 3,667, 2η: 2,211, 3η: 1,520, 4η: 1,133, 5η: 0,919, 6η: 0,778). Άλλο πολύ ενδιαφέρον στοιχείο του Β7 RS4 ήταν για την εισαγωγή του την τελευταία εξέλιξη του εμπορικού σήματος «quattro» της Audi σύστημα μόνιμης 4κίνησης. Αυτό χρησιμοποιείται το ασύμμετρες/δυναμική τρίτης γενιάς Torsen T-3 αυτόματη επηρεαστούν ροπή (ATB) κεντρικό διαφορικό, το οποίο διαθέτει προεπιλεγμένο «α» 40:60 εμπρός-πίσω-για την κατανομή της ροπής υπό κανονικές συνθήκες. Audi τόνισε ότι αυτό θα οδηγούσε σε μια πιο ουδέτερη αντίδραση σε γωνίες, και μια πιο δυναμική εμπειρία οδήγησης. Επίσης, ένα πιο επιθετικό Ροπή Bias Ratio (ΚΕΦ) χρησιμοποιήθηκε, και που σε 4:1, σε αντίθεση με 2:1 (και οι παραλλαγές αργότερα 3:1 ΚΕΦ) σχετικά με τα στάνταρ Audi A4. Αυτό σημαίνει ότι μια πλευρά της η διαφορά μπορεί να χειριστεί μέχρι και 80%, ενώ η άλλη πλευρά θα πρέπει να χειρίζονται μόνο το 20% της ροπής που εφαρμόζονται. Τύποι ανοιχτή εμπρός και πίσω άξονα διαφορές είναι συμβατικά, με τελική σχέση μετάδοσης του 4,111. έλξη βοήθεια μέσω του Ηλεκτρονικού διαφορικού Audi «κλειδώματος» (EDL), η οποία είναι μια ειδική λειτουργία της Robert Bosch GmbH ύψους 8,0 ηλεκτρονικό πρόγραμμα ευστάθειας του συστήματος. Το διαφορικό EDL παρακολουθεί τις ταχύτητες περιστροφής στους δεξιά και αριστερά τροχούς σε ένα μεμονωμένο άξονα, και αν ένας τροχός πρέπει να εναλλάσσεται πιο γρήγορα από τον άλλον (που υπερβαίνει τις προκαθορισμένες παραμέτρους), υποδηλώνοντας απώλεια της έλξης, ή «περιστροφή τροχών» σε έναν τροχό, το EDL αφορά τα φρένα του προσώπου ανέμη, και συνεπώς ως αποτέλεσμα τη μεταφορά της ροπής σε όλη την ανοικτή διαφορά με τον τροχό από την άλλη πλευρά θεωρείται ότι έχει λαβή, κατά συνέπεια έλξη. Επίσης, περιλαμβάνονται στο 8,0 ESP είναι «Anti Slip Regulation (ASR) - το επίσημο όνομα της Audi για το σύστημα ελέγχου πρόσφυσης (traction control system).
Στο Ηνωμένο Βασίλειο ήταν στάνταρ οι ζάντες αλουμινίου 19 ιντσών (9Jx19 «ET29 7-διπλό βραχίονα») με 255/35 ZR19 96Y XL (eXtraLoad) ελαστικά υψηλών επιδόσεων. Αυτό το πακέτο με τις ζάντες των 19 ιντσών και τα ελαστικά, ήταν προαιρετική επιλογή για τη Βόρεια Αμερική, και ορισμένες ευρωπαϊκές αγορές. Στα εργοστασιακά ελαστικά, περιλαμβάνονται τα Continental SportContact 3, η Michelin Pilot Sport PS2, ή Pirelli P-Zero Rosso - αν και πολλοί ιδιοκτήτες έχουν αμφισβητήσει το φορτίο που μεταφέρει τις ικανότητες του Pirelli (από ανεξήγητες αστοχίες στην πορεία και αμφίβολης δυναμικής σταθερότητα), επιλέγοντας το πιο ανθεκτικό Michelin κατά το χρόνο αντικατάστασης. Μια χωρίς έξτρα κόστος επιλογή για ζάντες αλουμινίου 18 ιντσών (ET24 8 Jx18 ½ «5 ακτίνων») με 255/40 ZR18 ελαστικά Υ XL ήταν επίσης διαθέσιμα, και αυτά είναι στάνταρ στη Βόρεια Αμερική. Ένα πακέτο με ζάντες 19 ιντσών και χειμερινά ελαστικά ήταν επίσης διαθέσιμο ως επιλογή, και περιλαμβάνονταν 255/35 R19 96V Dunlop SP 3D χειμερινά ελαστικά. Επίσης, είχε στάνταρ σύστημα ελέγχου πίεσης των ελαστικών (TPMS / Tyre Pressure Monitor System). Το σύστημα αυτό παρακολουθεί την πραγματική πίεση στα τέσσερα ελαστικά κάθε τρία δευτερόλεπτα, και θα πρέπει κάθε απώλεια πίεσης στο να εντοπιστεί, τόσο από ακουστικές και οπτικές προειδοποιήσεις που δίνονται για την έγκαιρη προειδοποίηση του οδηγού.
Αμάξωμα
thumb|left|Το εσωτερικό του RS4 B7.
Το RS4 Β7 είναι η σχεδόν πλήρης αποχώρηση από RS «προηγούμενο Audi» αυτοκίνητα, όπως ήταν αρχικά διαθέσιμο ως 4-πορτο σεντάν πέντε θέσεων / sedan, ενώ στη συνέχεια προστέθηκαν 5-πορτα πέντε θέσεων Avant (estate / station wagon) και 2-πορτα τεσσάρων θέσεων Cabriolet (καμπριολέ). Μόνο το Audi RS6 είχε πάρει αυτό το παρόμοιο τρόπο (σεντάν και Avant) πριν. Το προηγούμενο RS4 και RS2 ήταν διαθέσιμα αποκλειστικά ως Avant. Ενώ κατασκευαζόταν από πλήρως γαλβανισμένο ανοξείδωτο ατσάλι, με αμάξωμα μονοκόκ (δηλαδή αυτοφερόμενο / ενιαίο δομικό σύνολο / unibody), το RS4 Β7 χρησιμοποίησε ελαφρύ αλουμίνιο για τα μπροστινά φτερά και για το κάλυμμα του κινητήρα (καπό). Η έκδοση σεντάν έχει αεροδυναμικό συντελεστή Cd στο 0,31 και την μετωπική επιφάνεια στα 2,17 m². Όπως και ο προκάτοχός του, το B5, οπτικά το RS4 Β7 διαφέρει από τις σχετικές S4 Β7 του, αφού διεύρυνε τους εμπρός και πίσω θόλους των τροχών (φτερά), για να καταστεί δυνατή ένας ευρύτερου άξονα τροχιάς. Περιλαμβάνει επίσης δύο μεγαλύτερες μετωπική πλευρά της εισαγωγής αέρα (για τα δύο επιπλέον πλευρικά τοποθετημένα ψυκτικά καλοριφέρ).
Το δεύτερο RS4 περιλαμβάνει επίσης ένα προαιρετικό προσαρμοστική προβολείς στάνταρ «Xenon Plus» (Bi-Xenon), με λάμπες υψηλής έντασης (HID) στους προβολείς, οι οποίοι περιστρεφόμενη γύρω από γωνίες, σε συνδυασμό με τις στροφές των τροχών από το σύστημα διεύθυνσης. Επίσης, στάνταρ είναι τα ημερήσια φώτα πορείας (daytime running lights), που τοποθετήθηκαν στο κύριο κελύφη των προβολέων, όμοια με τις σχετικές εκδόσεις Α4 Β7 και S4, και χρησιμοποιεί έναν συμβατικό λαμπτήρα πυρακτώσεως βολφραμίου. Ένα ακουστικό σύστημα στάθμευσης με το εμπρός και πίσω αισθητήρες είναι επίσης στάνταρ σε όλα. Ένα ξεχωριστό σαλόνι με ανθρακονήματα, μαζί με ένα χρονόμετρο εντός του κεντρικού Driver Information System (DIS), πεντάλ αλουμινίου και τα λογότυπα RS4 στο εσωτερικό, ολοκληρώνει το οπτικό σπορ πακέτο. Στο σεντάν, ο χώρος αποσκευών, που μετριέται σύμφωνα με τη μέθοδο της VDA μπλοκ, είναι 460 λίτρα (16,2 κυβικά πόδια) με τα πίσω καθίσματα σε όρθια θέση, και 720 με 833 λίτρα (25,4 με 29,4 κυβικά πόδια), με τα καθίσματα διπλωμένα (που εξαρτώνται από τις προδιαγραφές). Για το Avant, 442 λίτρα (15,6 κυβικά πόδια) είναι διαθέσιμη με το καθίσματα σε όρθια θέση (υπό την κάλυψη ανασυρόμενη φορτίου), και 1.354 λίτρα (47,8 κυβικά πόδια) είναι διαθέσιμη με τα πίσω καθίσματα διπλωμένα επίπεδα (φορτώνονται στη γραμμή οροφής). Το καθαρό βάρος της εκδοχής σεντάν ξεκινάει από τα 1.650 κιλά (3.638 λίβρες) (που εξαρτώνται από την προδιαγραφή). Ένα ηχοσύστημα της BOSE με δέκα ηχεία, ισχύος 190 Watt και αυτόματης δυναμικής προσαρμογής στον θόρυβο (που αντικατέστησε το «GALA», που έφεραν τα παλαιότερα μοντέλα), με «ράδιο Concert ΙΙ» και συσκευή αναπαραγωγής ενός CD ήταν στάνταρ στο μοντέλο. Οι εργοστασιακές προαιρετικές επιλογές προσέφεραν την «Συμφωνία II», το οποίο διαθέτει σύστημα με δίδυμους δέκτες ραδιοφώνου, με ένα σύστημα φόρτωσης 6-δισκου CD-changer και ένα κασετόφωνο - όλα εντάσσονται σε μία διπλή ενιαία μονάδα. Η επιλογή πλοήγησης GPS ήταν το RNS-E »Navigation System plus» με DVD-ROM σύστημα δορυφορικής πλοήγησης της Audi, το οποίο περιλαμβάνει μια πτυσσόμενη widescreen οθόνη 6,5 ιντσών και δύο SD-αναγνώστες καρτών μνήμης.
Τρίτη γενιά (RS4 B8)
thumb|right|[[Πλευρά οδήγησης|Δεξιοτίμονο Audi RS4 Avant B8.]]
Το B8 RS4 βασίστηκε στο A4 Avant (γνωστή ως πλατφόρμα MLB) και είχε τροποποιηθεί έτσι ώστε να είναι η ταχύτερη και η πιο συναρπαστική οδηγικά έκδοση του A4. Αναπτύχθηκε από το Quattro GmbH στο Νέκαρζουλμ, όπου είναι το κέντρο ανάπτυξης και τεχνολογίας της Audi. thumb|left|Audi RS4 τρίτης γενιάς στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της [[Γενεύης τον Μάρτιο του 2014.]]
Κινητήρας και κιβώτιο
Ο κινητήρας του, είναι ο γνωστός 4.2 λίτρων V8 FSI ατμοσφαιρικού ψεκασμού, με απόδοση 450 hp (444 bhp ή 331 kw) και 430 N·m (318 lb·ft) ροπής και συνδέεται με το 7άρι κιβώτιο ταχυτήτων διπλού συμπλέκτη ξηρού τύπου (S-Tronic) και την τετρακίνηση quattro. Με βάρος 1.755 κιλά, καταφέρνει επιτάχυνση 0-100 χιλιόμετρα την ώρα σε μόλις 4,1 δευτερόλεπτα και κάνει τα 0-400 μέτρα ή 1/4 του μιλίου σε 12,2 δευτερόλεπτα, ενώ η τελική του ταχύτητα είναι 280 χιλιόμετρα την ώρα, οπού και περιορίζεται ηλεκτρονικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
RS4 Κατηγορία:Γερμανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Σπορ αυτοκίνητα Κατηγορία:Μεσαία αυτοκίνητα Κατηγορία:Αυτοκίνητα ράλλυ
Προσωρινή Διοίκηση του ΚΚΕ
Η Προσωρινή Διοίκηση (ΠΔ) ήταν ο υπό την καθοδήγηση των αρχών ασφαλείας μηχανισμός του ΚΚΕ, που έδρασε κατά την περίοδο της μεταξικής δικτατορίας.
Το ιστορικό υπόβαθρο
Το 1936 με το ξέσπασμα της μεταξικής δικτατορίας όλα τα κόμματα παύθηκαν και κάποια πέρασαν στην παρανομία. Ωστόσο, το δικτατορικό καθεστώς έδειξε απίστευτη αγριότητα απέναντι στο ΚΚΕ. Αρκετά στελέχη του (Γιάννης Ιωαννίδης, Μανώλης Μανωλέας, Βασίλης Βερβέρης κ.α) συνελήφθησαν από τις πρώτες μέρες της δικτατορίας, ενώ όσα στελέχη διέφυγαν αρχικά τη σύλληψη έδρασαν σε βαθιά παρανομία, κάτω από αυστηρούς συνομωτικούς κανόνες. Ο αρχηγός του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης συνελήφθη τον Σεπτέμβριο του 1936, οπότε την καθοδήγηση του κόμματος ανέλαβε μέχρι το 1938 η τριμελής Γραμματεία που αποτελείτο από τα μέλη του Πολιτικού Γραφείου Βασίλη Νεφελούδη, Στέλιο Σκλάβαινα και Μήτσο Παρτσαλίδη.
Ωστόσο οι συλλήψεις κλιμακώθηκαν κατά τα έτη 1938-1939 και ολόκληρος ο καθοδηγητικός μηχανισμός, επικεφαλής του οποίου ήταν ο Γιώργης Σιάντος και ο Νίκος Πλουμπίδης, εξαρθρώθηκε με εξαίρεση τους Δαμιανό Μάθεση και Μήτσο Παπαγιάννη. Κατά τη φυλάκισή τους, αρκετά καθοδηγητικά στελέχη λύγισαν και υπέγραψαν τις λεγόμενες δηλώσεις μετανοίας, που ήταν έμπνευση του Μανιαδάκη. Ανάμεσα σ'αυτά τα στελέχη όμως βρίσκονταν και εκείνοι που μεταστράφηκαν, έγιναν αντικομμουνιστές και πέρασαν στην υπηρεσία της δικτατορίας συνειδητά. Ο πυρήνας αυτών των στελεχών ήταν οι Μιχάλης Τυρίμος, Μανώλης Μανωλέας, Τηλέμαχος Μύτλας και ίσως ο Δημήτρης Μιχελίδης. Την συνεργασία με το τμήμα των πρακτόρων στους κόλπους του ΚΚΕ ανέλαβαν ο ίδιος ο Μανιαδάκης, καθώς και ο ανώτατος αξιωματικός της ασφάλειας, Σπύρος Παξινός, ο οποίος είχε εκπαιδευτεί για τη δίωξη του Κομμουνισμού στη Γκεστάπο.
Συγκρότηση και παρέμβαση της ΠΔ
Τον Μάιο του 1939 ο αρχηγός του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης, έγκλειστος στις φυλακές της Κέρκυρας στην Αχτίνα Θ', έπειτα από πληροφορίες νεοσυλληφθέντων που ανέφεραν πως ο Δαμιανός Μάθεσης ήταν κι εκείνος πράκτορας των αρχών ασφαλείας, δίνει εντολή με τη συγκατάθεση των Νεφελούδη-Παρτσαλίδη στο μέλος του Πολιτικού Γραφείου Γιάννη Μιχαηλίδη να υπογράψει δήλωση ούτως ώστε να ελευθερωθεί, να ξανασυνδεθεί με τα παράνομα μέλη του κόμματος και να ξεκαθαρίσει το κόμμα από τους πράκτορες που δρούσαν στους κόλπους του. Ωστόσο, στη προσπάθεια σύνδεσης του με τον παράνομο μηχανισμό ο Μιχαηλίδης μπλέκεται στα δίχτυα της Ασφάλειας. Τότε, Μανιαδάκης και Τυρίμος αποφασίζουν τη ίδρυση του χαφιέδικου μηχανισμού και ο Μιχαηλίδης αναγκάζεται να συμμετάσχει.
Στην ίδρυση της ΠΔ κομβικό ρόλο παίζει και ο Δημήτρης Κουτσογιάννης (ψευδώνυμα Δημητριάδης, Ψαράς), καθοδηγητικό στέλεχος της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας (ΚΟΑ) του ΚΚΕ, υπεύθυνος του παράνομου τυπογραφείου του Ριζοσπάστη, ο οποίος ήταν πράκτορας των αρχών ασφαλείας από το 1927. Ο Κουτσογιάννης κρατούσε μια "γιάφκα" του ΚΚΕ στην οδό Σύρου 27 στην Κυψέλη με την οποία είχαν συνδεθεί οκτώ μέλη του ΚΚΕ (Μπακόλα, Τιμογιαννάκης, Χρονόπουλος, Καραφύλλας, Γιώσης, Κατσίδου, Μπουκίδης και Τζωρτζάτος) που τον Οκτώβριο του 1939 είχαν έρθει παράνομα από τη Μόσχα, μέσω Παρισιού, με εντολή της Κομιντέρν να συγκροτήσουν νέα καθοδήγηση γιατί η υπάρχουσα είχε διαβρωθεί από την Ασφάλεια. Η ΠΔ συγκροτείται τον Δεκέμβριο του 1939 και κάνει την επίσημη εμφάνισή της τον Ιανουάριο του 1940. Μάλιστα, αποφάσισε να εκδώσει και δικό της Ριζοσπάστη προκειμένου να προκαλέσει σύγχυση στους κόλπους των Κομμουνιστών.
Στην αρχική της συγκρότηση συµµετείχαν οι Δ. Κουτσογιάννης, ∆. Μαύρος, ∆. Μαλτσινιώτης, Μ. Τιµογιαννάκης, Ο. Μπακόλα και Στρ. Καραφύλλας. Αυτά τα άτομα (πλην Κουτσογιάννη και Μαύρου) αποτελούσαν τη βιτρίνα της ΠΔ και αγνοούσαν ότι είναι πιόνια της Ασφάλειας. Στην πορεία αποµακρύνθηκαν οι Μαλτσινιώτης και Μαύρος, ενώ στην ηγετική οµάδα πέρασαν ο Γ. Μιχαηλίδης και ο Τ. Μύτλας. Πίσω βέβαια στα παρασκήνια τα ηνία κρατούσαν ο Μανιαδάκης, ο Παξινός, ο Τυρίµος και αργότερα ίσως και ο Μανωλέας.
Η ΠΔ κατάφερε να επηρεάσει πολλά φυλακισμένα καθοδηγητικά στελέχη του ΚΚΕ, ακόμα και τον ίδιο το Νίκο Ζαχαριάδη, ο οποίος δεν υποψιαζόταν το ρόλο της, αλλά αντ' αυτού υποψιαζόταν την -καθαρή- Παλιά Κεντρική Επιτροπή (ΠΚΕ), τον άλλο παράνομο καθοδηγητικό μηχανισμό του ΚΚΕ επί μεταξικής δικτατορίας. Επίσης και η ηγεσία των φυλακισμένων στην Ακροναυπλία (Ιωαννίδης - Θέος κ.α) υποστήριξαν ότι η καθοδήγηση του ΚΚΕ είναι η ΠΔ. Εντούτοις, υπήρχαν στελέχη του ΚΚΕ τα οποία κατήγγειλαν την ΠΔ, όπως ο Σπύρος Καλοδίκης, ο Θανάσης Κλάρας ο οποίος πέρασε ένα διάστημα από τους κόλπους της και ο Πέτρος Ρούσος.
Η ΠΔ βρέθηκε σε έντονη αντιπαράθεση με την ΠΚΕ την καθοδήγηση της οποίας είχε ο Νίκος Πλουμπίδης από το Σανατόριο Σωτηρία που εκρατείτο, ενώ συνεχώς αντάλλασσαν κατηγορίες για χαφιεδισμό. Η ΠΚΕ αποκαλούσε την ΠΔ "η χαφιέδικη καθοδήγηση των Μ-Μ-Μ" (εννοώντας τους Μανιαδάκη-Μιχαηλίδη-Μιχελίδη). Ο ρόλος της ΠΔ άρχισε να αποκαλύπτεται στα τέλη του 1940, όταν ο πλαστός Ριζοσπάστης άρχισε να υμνεί τον Μεταξά και να αποκτά έντονο εθνικιστικό και φιλοκαθεστωτικό λόγο.
Τελικά η δράση της ΠΔ έληξε λίγο μετά την έναρξη της γερμανικής Κατοχής το 1941. Το τελευταίο φύλλο του Ριζοσπάστη που εξέδωσε η ΠΔ κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1941. Συνολικά η ΠΔ εξέδωσε 16 φύλλα του Ριζοσπάστη. Καθοδηγητής της από το 1939 μέχρι το 1941 ήταν ο Μιχάλης Τυρίμος. Τον Μάιο του 1941 συγκροτήθηκε η λεγόμενη Νέα Κεντρική Επιτροπή, από στελέχη του κόμματος που απέδρασαν από τους τόπους κράτησής τους, που ξεκαθάρισε το τοπίο και έγινε η μόνη και αδιαμφισβήτητη καθοδήγηση του ΚΚΕ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ιστορία του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας Κατηγορία:Καθεστώς της 4ης Αυγούστου Κατηγορία:Ελληνικός μεσοπόλεμος
Άντολφ Λος
Ο Άντολφ Λος (Adolf Loos, 10 Δεκεμβρίου 1870 - 23 Αυγούστου 1933) ήταν Αυστριακός αρχιτέκτονας και πρωτοπόρος του σύγχρονου κινήματος.
Βιογραφία
Ο Άντολφ Λος (Adolf Franz Viktor Maria Loos) γεννήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου του 1870 στο Μπρνο, μια περιοχή της τότε Αυστροουγγαρίας (βρίσκεται στη σημερινή Τσεχία) λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Βιέννη. Ως γιος λιθοξόου, μεγάλωσε κοντά στο εργαστήριο παρακολουθώντας από κοντά την κατεργασία της πέτρας. Ο Λος ήταν μόλις 9 χρονών όταν έχασε τον πατέρα του. Ξεκινά τις σπουδές του στο Ράιχενμπεργκ ακολουθώντας τεχνική εκπαίδευση και συνεχίζει στη Δρέσδη σπουδάζοντας αρχιτεκτονική.
Το 1893 ταξιδεύει στην Αμερική όπου περνά τα επόμενα τρία χρόνια της ζωής του ασκώντας διάφορα επαγγέλματα καθώς δεν βρίσκει δουλειά ως αρχιτέκτονας. Εκεί επισκέπτεται τη Διεθνή Έκθεση (Chicago’s World Fair) και γνωρίζει τα πρωτοποριακά επιτεύγματα της Σχολής του Σικάγου και το έργο του Λούις Σάλλιβαν (Louis Sullivan).
Επιστρέφοντας στην Ευρώπη, εγκαθίσταται στη Βιέννη όπου έρχεται σε επαφή και αναπτύσσει στενές φιλίες με τον ποιητή Πίτερ Άλτενμπεργκ (Peter Altenberg'), τον συγγραφέα Καρλ Κράους (Karl Kraus) και τον μουσικοσυνθέτη Άρνολντ Σένμπεργκ (Arnold Schoenberg''). Ξεκινά τη σταδιοδρομία του σχεδιάζοντας εσωτερικούς χώρους και αρθρογραφώντας σε εφημερίδες και περιοδικά για διάφορα θέματα από την ένδυση ως την αρχιτεκτονική.
Η προσωπική του ζωή ήταν ταραχώδης. Ο Λος συνδέθηκε με τέσσερις γυναίκες: τη Λίνα Όμπερτιμφλερ (Lina Obertimpfler), την Έλσι Άλτμαν (Elsie Altmann), την Κλαιρ Μπεκ (Claire Beck) και την Μπέσι Μπρους (Bessie Bruce). Με τις τρεις πρώτες υπήρξε παντρεμένος και όλοι του οι γάμοι κράτησαν για λίγα χρόνια. Ο Λος κατά τη διάρκεια της ζωής του ταξίδεψε σε πολλές Ευρωπαϊκές πόλεις όπως το Λονδίνο, το Παρίσι, το Βερολίνο, η Πράγα, η Βενετία, η Κοπεγχάγη και η Μαδρίτη καθώς και στην Ελλάδα, την Ιταλία και την Αλγερία, ενώ πέρασε σε κάποιες από αυτές μεγάλα διαστήματα της ζωής του. Τεράστιο ρόλο έπαιξαν γι’ αυτόν η αμερικάνικη και η αγγλική κουλτούρα από τις οποίες επηρεάστηκε βαθιά.
Στο τελευταίο του ταξίδι μετανάστευσε από τη Βιέννη στο Παρίσι το 1922, ύστερα από πρόσκληση του ντανταϊστή ποιητή Τριστάν Τζαρά (Tristan Tzara). Εκεί έμεινε για έξι χρόνια συναντώντας πολλούς καλλιτέχνες και αρχιτέκτονες της πρωτοπορίας όπως τον Λούρσατ (Lurçat), τον Λε Κορμπυζιέ (Le Corbusier) και τον Μοντριάν (Mondrian).
Το 1928 επιστρέφει στη Βιέννη όπου και μένει μέχρι το τέλος της ζωής του. Κλονισμένος από προβλήματα υγείας, σχεδόν κουφός και φτωχός, ο Λως πεθαίνει στις 23 Αυγούστου του 1933 στο νοσοκομείο του Κάλκσμπουργκ, κοντά στη Βιέννη.
Γραπτό Έργο
Ο Λος δημοσίευσε δύο βιβλία: το "Ins Leere gesprochen" και το "Trotzdem".
Το πρώτο περιλαμβάνει τα άρθρα και τα δοκίμια που δημοσίευσε ο Λος το διάστημα 1897-1900 αμέσως μετά την επιστροφή του από την Αμερική. Το δεύτερο συνίσταται από δημοσιεύσεις του την περίοδο 1900-1930. Αυτός ο τόμος μάλιστα εμπεριέχει και τα πιο φημισμένα του δοκίμια:
Το “Διακόσμηση Και Έγκλημα” (“Ornament und Verbrechen”) έκανε μεγάλη αίσθηση και θεωρείται το μανιφέστο της αφαιρετικής σύγχρονης αρχιτεκτονικής. Σε αυτό ο Λως καταγράφει την ουσία της δριμείας κριτικής του ενάντια στην διακοσμητική προσέγγιση των αρχιτεκτόνων και των καλλιτεχνών της βιεννέζικης σχολής Σεσσεσιόν (Secession). Παράλληλα, στάθηκε υπέρ της κλασσικής διακόσμησης κι εκείνης που προκύπτει από την υφή των επιφανειών διαφόρων υλικών, όπως το ξύλο και το μάρμαρο, στα οποία ενυπάρχουν εκ φύσεως τα γεωμετρικά μοτίβα. Πάντως, αν και ο ίδιος ξεκαθάρισε τη θέση του ενάντια στην πλήρη καταπίεση της διακόσμησης -και ειδικά για τους εσωτερικούς χώρους- η ουσία του έργου του παρερμηνεύτηκε κατ’ αυτόν τον τρόπο.
Το άλλο δοκίμιο, λιγότερο γνωστό αλλά εξίσου σημαντικό, ονομάζεται “Αρχιτεκτονική” (“Architektur”). Εδώ, ο Λος ασκεί κριτική πάνω στην αρχιτεκτονική της εποχής του, ξεδιπλώνοντας παράλληλα τις σκέψεις του για την τέχνη της μοντέρνας κατασκευής. Θεωρεί αναγκαίο τον διαχωρισμό της τέχνης από την αρχιτεκτονική. Σύμφωνα με τον Λως η τέχνη είναι προσωπική υπόθεση του καλλιτέχνη. Ένα σπίτι λοιπόν δεν μπορεί να είναι θέμα προσωπικού γούστου καθώς υπόκειται στη λειτουργική ανάγκη σε αντίθεση με ένα έργο τέχνης. Η μόνη εξαίρεση που κάνει είναι το μνημείο και ο τάφος. Η αρχιτεκτονική γι’ αυτόν, πρέπει αντί να καινοτομεί να μπορεί να ικανοποιεί τις ανάγκες της ανθρωπότητας έτσι όπως τίθενται.
Αρχιτεκτονικό έργο
thumb|250px|Είσοδος του σπιτιού του [[Τριστάν Τζαρά στο Παρίσι]] thumb|250px|Το [[Λως Χάους|κτίριο του οίκου ανδρικής μόδας Goldman & Salatsch (1909-1911) στη Μιχαέλερπλάτς της Βιέννης ήταν το πρώτο του κτίριο. Η λιτή, κλασική μορφή προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων για την έλλειψη διακόσμησης.]]
Ο Λος είναι γνωστός κυρίως για τις ανακαινίσεις υπαρχόντων εσωτερικών χώρων σε διαμερίσματα, πολυτελή καταστήματα (κυρίως ένδυσης) και καφέ-μπαρ οι οποίες αποτελούν και την πλειοψηφία του έργου του, ενώ σημαντικό κομμάτι αποτελούν και μια σειρά μονοκατοικιών. Ο ίδιος υιοθέτησε μια απλή και κλασσική μορφή της αρχιτεκτονικής συνδυασμένη με στοιχεία της παραδοσιακής δόμησης.
Χαρακτηριστικό είναι το σύστημα σχεδιασμού Ράουμπλαν (Raumplan) που χρησιμοποίησε στις μονοκατοικίες και που σημαίνει σχέδιο χώρων. Πρόκειται για μια πολύπλοκη μέθοδο οργάνωσης του χώρου σύμφωνα με την οποία ένα κτίριο δεν αποτελείται από τυποποιημένους ορόφους αλλά από πολυεπίπεδους χώρους με διαφορετικά ύψη. Ο όρος Ράουμπλαν δεν δόθηκε από τον ίδιο αλλά από τον Χάινριχ Κούλκα (Heinrich Kulka), μαθητή και κοντινού βοηθού του.
Πέρα από αυτά ο Λως ασχολήθηκε και με κτίρια πολλαπλών χρήσεων, με εργατικές κατοικίες και με τη μελέτη μνημειακών κτιρίων συμβόλων.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Τσέχοι Κατηγορία:Αυστριακοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Μοντερνιστές αρχιτέκτονες
Ilyushin Il-76
Τετρακινητήριο τζετ εμπορευματικό αεροσκάφος της Ρωσικής Ilyushin. Σχεδιάστηκε ως κύριο στόχο την αερομεταφορά στρατιωτικού υλικού και εξοπλισμού.
Κατηγορία:Αεροσκάφη Ilyushin Κατηγορία:Μεταγωγικά αεροσκάφη Κατηγορία:Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη
Κοπεγχάγη (γλυκό)
Κοπεγχάγη ονομάζεται ένα σιροπιαστό γλυκό με αμύγδαλα της ελληνικής κουζίνας. Η ονομασία δόθηκε προς τιμήν του βασιλιά της Ελλάδας Γεωργίου Α´.
Συνταγή
Το γλυκό αποτελείται από 2 στρώματα φύλλων, τα οποία είναι αλειμμένα με βούτυρο, και ενδιάμεσα έχει γέμιση κρέμας. Για την κρέμα χρησιμοποιούνται κρόκοι αυγών, ζάχαρη, τριμμένα αμύγδαλα και μαρέγκα, ενώ αρωματίζεται με κονιάκ και κανέλα. Χαράσσονται τα κομμάτια και το γλυκό ψήνεται στο φούρνο.
Στη συνέχεια, μόλις το γλυκό κρυώσει ελαφρά, περιχύνεται με ζεστό σιρόπι από ζάχαρη και μέλι.
Σερβίρεται κομμένη σε κομμάτια, συνήθως σε σχήμα τριγώνου ή ρόμβου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικά επιδόρπια Κατηγορία:Γλυκά
Tempo of the Damned
Το Tempo of the Damned είναι το έκτο άλμπουμ του αμερικάνικου Thrash Metal συγκροτήματος Exodus, το οποίο κυκλοφόρησε μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Nuclear Blast".
Αυτός ήταν ο πρώτος στούντιο δίσκος των Exodus από το "Force of Habit" του 1992 και ο πρώτος τους γενικότερα, από το ζωντανά ηχογραφημένο "Another Lesson in Violence" του 1997. Επίσης, είναι το πρώτο τους άλμπουμ στο οποίο συμμετείχε ο μπασίστας Τζακ Γκίμπσον, ενώ σηματοδότησε την επιστροφή του Στηβ Σόουζα στο συγκρότημα, ο οποίος αντικατέστησε τον Μπέιλοφ, αλλά και το τελευταίο στο οποίο συμμετείχε ο κιθαρίστας Ρικ Χάνολτ.
Η deluxe έκδοση του δίσκου περιέχει τη διασκευή τους στο κομμάτι "Dirty Deeds Done Dirt Cheep" των AC/DC.
Τραγούδια
1. Scar Spangled Banner (Holt) - 6:41
2. War is my Shepherd (Holt, Souza) - 4:27
3. Blacklist (Holt) - 6:17
4. Shroud of Urine (Holt) - 4:52
5. Forward March (Holt, Souza) - 7:32
6. Culling the Herd (Holt) - 6:07
8. Throwing Down (Holt, Miller) - 5:01
9. Impaler (Holt, Hammet, Baloff, Hunting) - 5:25
10. Tempo of the Damned (Holt) - 4:22
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "Tempo of the Damned" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Μάνεσι Αχαΐας
Με το όνομα Μάνεσι υπάρχουν δύο οικισμοί στην Αχαΐα:
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Σιλοσταζόλη
Η σιλοσταζόλη, που πωλείται με την επωνυμία Pletal μεταξύ άλλων, είναι ένα φάρμακο που χρησιμοποιείται για να βοηθήσει τα συμπτώματα της διαλείπουσας χωλότητας στην περιφερική αγγειακή νόσο. Εάν δεν παρατηρηθεί βελτίωση μετά από 3 μήνες, η διακοπή του φαρμάκου είναι λογική. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για την πρόληψη εγκεφαλικού επεισοδίου. Λαμβάνεται από το στόμα.
Συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν πονοκέφαλο, διάρροια, ζάλη και βήχα. Σοβαρές παρενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν μειωμένη επιβίωση σε άτομα με καρδιακή ανεπάρκεια, χαμηλά αιμοπετάλια και χαμηλά λευκά αιμοσφαίρια. Η σιλοσταζόλη είναι ένας αναστολέας της φωσφοδιεστεράσης 3, ο οποίος δρα αναστέλλοντας τη συσσώρευση αιμοπεταλίων και διαστέλλοντας τις αρτηρίες.
Η σιλοσταζόλη εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1999. Διατίθεται ως γενόσημο φάρμακο. Το 2017, ήταν η 301η πιο συχνά συνταγογραφούμενη φαρμακευτική αγωγή στις Ηνωμένες Πολιτείες, με περισσότερες από ένα εκατομμύριο συνταγές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φάρμακα που δρουν στο καρδιαγγειακό σύστημα Κατηγορία:Αντιπηκτικά Κατηγορία:Αζόλες Κατηγορία:Φαινυλαιθέρες Κατηγορία:Λακτάμες
Εμμανουήλ Πρωιμάκης
Ο Εμμανουήλ Πρωιμάκης του Ιωσήφ (1905 - 22 Μαρτίου 1975) ήταν Έλληνας αντιστασιακός και πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε βουλευτής με την ΕΔΑ.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο. Το 1924 ήταν φοιτητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, εντάχθηκε στη Δημοκρατική Νεολαία του Παπαναστασίου.
Εργάστηκε ως δικηγόρος. Πολέμησε στην Εθνική Αντίσταση και ήταν συνιδρυτής του ΕΑΜ μαζί με το Στέλιο Κρητικό. Συνελήφθη το 1947 και οδηγήθηκε σε εξορία στην Ικαρία και στη Μακρόνησο. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Πειραιώς στις εκλογές του 1951, ενόσω ήταν ακόμα εξόριστος. Η εκλογή του (όπως και άλλων βουλευτών, συνολικά 7) ακυρώθηκε εξαιτίας του ότι ήταν στην εξορία. Εξελέγη ξανά βουλευτής Πειραιώς στις εκλογές του 1956.
Για τελευταία φορά εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1958 με την ΕΔΑ στην εκλογική περιφέρεια Ηρακλείου. Μετά την εγκαθίδρυση του στρατιωτικού καθεστώτος το 1967 συνελήφθη ξανά, αν και η υγεία του ήταν επιβαρυμένη (δεν μπορούσε να περπατήσει).
Πέθανε το 1975 και κηδεύτηκε στις 25 Μαρτίου στο νεκροταφείο της Καλλιθέας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την ΕΔΑ Κατηγορία:Βουλευτές Πειραιά Κατηγορία:Βουλευτές Ηρακλείου
Διαλεκτό Τρικάλων
Το Διαλεκτό ή Διαλεχτό Τρικάλων είναι οικισμός που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Φαλωρείας, του Δήμου Τρικκαίων, της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων,που βρίσκεται στην Περιφέρεια Θεσσαλίας.
Ο οικισμός είναι τόπος καταγωγής του διεθνή καλαθοσφαιριστή Κώστα Παπανικολάου. Προς τιμή του, το νέο γήπεδο μπάσκετ φέρει το όνομά του.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Τρικκαίων
Child in Time (άλμπουμ)
Child in Time είναι ο τίτλος του πρώτου στούντιο άλμπουμ του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Ian Gillan Band, το οποίο κυκλοφόρησε σε μορφή δίσκου βινυλίου τον Ιούλιο του 1976 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Oyster" στην Ευρώπη και της "Polydor" στην Αμερική.
Το άλμπουμ επανεκδόθηκε σε μορφή CD τον Απρίλιο του 1990 από την "Virgin Records".
Τραγούδια του δίσκου
2. You Make Me Feel So Good (Gillan, Moran, Wintour, Holland, Steele) - 3:41
3. Shame (Gillan, Fenwick, Nauseef, Gustafson) - 2:47
4. My Baby Loves Me (Gillan, Fenwick, Nauseef, Glover) - 3:35
5. Down the Road (Gillan, Fenwick, Nauseef, Gustafson, Glover) - 3:27
6. Child in Time (Gillan, Blackmore, Glover, Lord, Paice) - 7:23
7. Let It Slide (Gillan, Fenwick, Nauseef, Gustafson, Moran) - 11:41
Θέσεις τσαρτ
Child in Time (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: Ιούλιος 1976
Τα μέλη των Ian Gillan Band
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "Child in Time" είναι οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Ian Gillan Band Κατηγορία:Άλμπουμ του 1976
Εκλογές στο Εσουατίνι
Στο Εσουατίνι διεξάγονται εκλογές για Βουλή, οι οποίες εποπτεύονται από ειδική επιτροπή (Election and Boundaries Commission). Οι πρώτες εκλογές μετά την ανεξαρτησία το 1968 διεξήχθησαν το 1972. Δικαίωμα ψήφου στις εκλογές έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 18 ετών και άνω.
To Κοινοβούλιο του Εσουατίνι (ή Libandla) αποτελείται από δύο σώματα: την Κάτω Βουλή (House of Assembly) και την Άνω Βουλή ή Γερουσία. Μερικά από τα μέλη από το κάθε σώμα εκλέγονται, ενώ τα υπόλοιπα διορίζονται από τον Βασιλιά. Η θητεία όλων των μελών είναι πενταετής. Η ψηφοφορία είναι μυστική και γίνεται με το πλειοψηφικό σύστημα. Καθώς τα πολιτικά κόμματα απαγορεύονται, όλοι οι υποψήφιοι είναι ανεξάρτητοι.
Νέο εκλογικό σύστημα (2018)
Η Συνέλευση του Εσουατίνι αποτελείται από 59 εκλεγμένους βουλευτές (σε 2 γύρους) και μέχρι 10 ακόμα, που επιλέγονται από τον Βασιλιά (Ngwenyama). Ο πρώτος γύρος των εκλογών διενεργείται σε καθένα από τα 385 παραδοσιακά βασίλεια (chiefdoms) για την επιλογή ενός υποψηφίου που θα προκριθεί στον δεύτερο γύρο μεταξύ 3 και 20 υποψηφίων από κάθε παραδοσιακό βασίλειο. Στον δεύτερο γύρο, η χώρα υποδιαιρείται σε 59 εκλογικές περιφέρειες (αυξημένες από τις 55 των εκλογών του 2013). Ο καθένας από τους νικητές των προκριματικών εκλογών κατέρχεται ως υποψήφιος στην εκλογική περιφέρεια που καλύπτει το παραδοσιακό του βασίλειο. Σε αμφότερους τους γύρους λειτουργεί το πλειοψηφικό σύστημα, με το σύνολο των υποψηφίων να κατέρχονται ως ανεξάρτητοι.
Προηγούμενο σύστημα (2013)
Η Συνέλευση απαρτίζεται από 66 μέλη, από τα οποία τα 55 εκλέγονταν (ως και στις εκλογές του 2013) σε μονοεδρικές περιφέρειες αντίστοιχες με τις παραδοσιακές κοινότητες( tinkhundlas). Οι 14 tinkhundlas βρίσκονται στη συνοικία Χνόχο (Hhohho), 11 στη Λουμπόμπο, 16 στη Μαντσίνι και οι 14 στη Σισελουένι. Οι υποψήφιοι επιλέγονται πρώτα σε επίπεδο tinkhundla. Οι τρεις πρώτοι επιλεγέντες γίνονται υποψήφιοι για τις γενικές εκλογές, όπου ο υποψήφιος που θα συγκεντρώσει τις περισσότερες ψήφους, εκλέγεται. Ο Βασιλιάς διορίζει άλλα 10 μέλη, από τα οποία τουλάχιστον τα μισά πρέπει να είναι θηλυκού γένους. Το 66ο μέλος είναι ο Πρόεδρος ή η Πρόεδρος της Βουλής, που εκλέγεται από μέλη εκτός κοινοβουλίου. Εάν το ποσοστό των θηλυκών μελών είναι κάτω του 30%, εκλέγονται ως και 4 γυναίκες από τις διοικητικές περιφέρειες.
Η Βουλή εκλέγει 10 από τα συνολικά 30 μέλη της Γερουσίας και τα υπόλοιπα διορίζονται από τον Βασιλιά. Εξ αυτών, τουλάχιστον τα 5 από τα 10 και τουλάχιστον τα 8 από τα 20 πρέπει να είναι γυναίκες. Ωστόσο, σύμφωνα με τη βάση δεδομένων της Διακοινοβουλευτικής Ένωσης, το 2008 υπήρχαν μόνον 12 γυναίκες γερουσιαστές αντί του ελάχιστου αριθμού των 13. Επίσης, το 2013, υπήρχαν μόνο 10 γυναίκες στη Γερουσία.
Γενικές εκλογές
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Σουαζιλάνδη, όπως ονομαζόταν τότε η χώρα, τα έτη 1921, 1923, 1926, 1928, 1932, 1935, 1938, 1949, 1952, 1956, 1961, 1964, 1967, 1972, 1978, 1983, 1987, 1993, 1998, 2003, 2008, 2013 και στο Εσουατίνι το 2018.
2018
Οι πιο πρόσφατες εκλογές διεξήχθησαν στις 18 Αυγούστου και στις 21 Σεπτεμβρίου 2018.
1964
Στις εκλογές που έγιναν τον Ιούνιο του 1964, αναδείχθηκε νικητής το Εθνικό Κίνημα Ιμποκόντβο, το οποίο κέρδισε τις 8 από τις άμεσα εκλεγμένες έδρες και άλλες 8 στο συμβούλιο φυλάρχων (Tinkhundla).
1967
Στις επόμενες εκλογές, που διενεργήθηκαν στις 19 και στις 20 Απριλίου 1967 για δεύτερη συνεχή φορά κέρδισε το βασιλόφρον Εθνικό Κίνημα Ιμποκόντβο. Ειδικότερα, το εν λόγω κίνημα συγκέντρωσε ποσοστό 79,4% των ψήφων και όλες τις 24 έδρες.
1972
Οι πρώτες εκλογές μετά την ανεξαρτησία το 1968 διεξήχθησαν στις 16-17 Μαΐου 1972. Για τρίτη συνεχή φορά το αποτέλεσμα ήταν νικητήριο για το Εθνικό Κίνημα Ιμποκόντβο, το οποίο κέρδισε τις 21 από τις συνολικά 24 έδρες της βουλής.
1983
Με τη συμμετοχή να διαμορφώνεται γύρω στο 80% (αν και ορισμένες αναφορές έκαναν λόγο για εξαναγκασμό των πολιτών να προσέλθουν στην κάλπη), έγιναν οι γενικές εκλογές τον Οκτώβριο του 1983. Και πάλι χρησιμοποιήθηκε το εκλογικό σύστημα όπως και στις προηγούμενες εκλογές (εκλογή από εκλεκτορικό κολέγιο 40 ανεξάρτητων υποψηφίων που δεν ανήκαν σε κανένα κόμμα και διορισμός άλλων 10 από τον Βασιλιά)
1987
Πρόωρα διεξήχθησαν οι εκλογές του 1987, τον Νοέμβριο, εξαιτίας ταραχών. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες εκλογές, όλοι οι 40 επιλεγέντες υποψήφιοι ήταν νέα πρόσωπα στο κοινοβούλιο.
1993
Στις εκλογές που διενεργήθηκαν τον Σεπτέμβριο του 1993 χρησιμοποιήθηκε το ίδιο σύστημα με τις εκλογές του 1978, 1983 και 1987. Ωστόσο, στις εκλογές του 1993 για πρώτη φορά έγινε εγγραφή των ψηφοφόρων στους εκλογικούς καταλόγους. Συνολικά κατήλθαν 2.094 υποψήφιοι. Οι παρατηρητές έκαναν λόγο για ελάχιστη συμμετοχή, της τάξης του 13-15%.
1998
Το εκλεκτορικό σώμα εξέλεξε 55 ανεξάρτητους υποψηφίους στις εκλογές που διενεργήθηκαν στις 16 και στις 24 Οκτωβρίου 1998. Άλλοι 10 διορίστηκαν από τον Βασιλιά. Συνολικά οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι ήταν 198.445 (από τη δυνατότητα για περί τους 400.000 λόγω καλεσμάτων από την αντιπολίτευση για μη συμμετοχή στις εκλογές). Επί του ανωτέρω συνόλου εγγεγραμμένων, ψήφισαν οι 119.845, που αντιστοιχεί σε ποσοστό συμμετοχής 60,4%.
2003
Στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 18 Οκτωβρίου 2003 εξελέγησαν 55 υποψήφιοι στο Κοινοβούλιο. Η συμμετοχή ήταν μόνο 18,4% επί συνόλου 213.947 εγγεγραμμένων ψηφοφόρων. Εξελέγησαν 55 ανεξάρτητοι από εκλεκτορικό σώμα, ο γενικός εισαγγελέας κατέλαβε μία έδρα, 4 έδρες κατέλαβαν γυναίκες για κάθε περιοχή και 10 ακόμα μέλη διορίστηκαν από τον Βασιλιά.
2008
Στις 19 Σεπτεμβρίου του 2008 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές. Ήταν οι πρώτες εκλογές που διενεργήθηκαν μετά την εισαγωγή νέου Συντάγματος το 2006. Επίσης, για πρώτη φορά επιτράπηκε σε διεθνείς παρατηρητές να επιβλέψουν τη διεξαγωγή των εκλογών. Μια ημέρα πριν από τις εκλογές έλαβαν χώρα πολλές συλλήψεις υποστηρικτών της δημοκρατίας.
Τα πολιτικά κόμματα παρέμειναν απαγορευμένα στη χώρα. Συνεπεία αυτού, όλοι οι υποψήφιοι για την πλήρωση των 55 εδρών της Βουλής ήταν ανεξάρτητοι. Μετά τις εκλογές, ο Βασιλιάς διόρισει 10 ακόμα βουλευτές. Η Εθνοσυνέλευση στη συνέχεια εξέλεξε 10 μέλη για τη Γερουσία και ο Βασιλιάς διόρισε άλλους 20 γερουσιαστές. Στις 16 Οκτωβρίου 2008 διορίστηκε στην πρωθυπουργία ο σύμβουλος του βασιλιά, Μπαρνάμπας Σιμπουσίζο Ντλαμίνι.
2013
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στις 20 Σεπτεμβρίου 2013 με περί τους 415.000 εγγεγραμμένους ψηφοφόρους για τις 55 από τις συνολικά 65 έδρες της Συνέλευσης. Οι προκριματικές εκλογές άρχισαν στις 24 Αυγούστου 2013 με την εκλογή ενός υποψηφίου από κάθε βασίλειο φυλής. Οι εκλεγέντες στη συνέχεια εκπροσώπησαν το αντίστοιχο βασίλειο στις γενικές εκλογές όπου ο κάθε υποψήφιος ανά Inkhundla (περιφέρεια) εξελέγη στη Συνέλευση (House of Assembly).
Στις προκριματικές εκλογές ανησυχία προκάλεσε το γεγονός ότι μία υποψήφια αποκλείστηκε λόγω του ότι φορούσε παντελόνι. Αν και δικαιώθηκε στο Ανώτατο Δικαστήριο, οι συμπολίτες της την απείλησαν ότι θα έκαναν αποχή από τις εκλογές αν δεν αποσυρόταν. Τα απαγορευμένα πολιτικά κόμματα κάλεσαν σε μποϊκοτάζ της ψηφοφορίας.
Δημοψηφίσματα
Μέχρι σήμερα στη χώρα έχουν διενεργηθεί δύο δημοψηφίσματα, αμφότερα πριν την ανεξαρτησία.
1962
Στο πρώτο δημοψήφισμα στη χώρα, που έγινε στις 25 Μαΐου 1962, οι ψηφοφόροι τάχθηκαν σε ποσοστό 97% υπέρ της εξίσωσης για τον αριθμό των εδρών των μαύρων και των λευκών ψηφοφόρων στο Κοινοβούλιο. Η αλλαγή ήταν μέρος ενός σχεδίου συντάγματος που πρότειναν οι βρετανικές αποικιακές αρχές στις 2 Μαρτίου.
1964
Το επόμενο δημοψήφισμα στις 19 Ιανουαρίου 1964 προκηρύχθηκε από τον βασιλιά Σομπχούζα Β΄ έπειτα από την επιβολή ενός συντάγματος από τις βρετανικές αποικιακές αρχές το 1963, στο οποίο ήταν ο ίδιος αντίθετος λόγω των δημοκρατικών πτυχών του συντάγματος και της μείωσης της θέσης του. Τα πολιτικά κόμματα δεν έλαβαν μέρος στο δημοψήφισμα και το αποτέλεσμα ήταν 99,87% υπέρ της ανάκλησης του συντάγματος. Με βάση το σύνταγμα, ακολούθησαν οι γενικές εκλογές του 1964.
Παραπομπές
* Εκλογες
Αληζότ Πασάς
Ο Αληζότ Πασάς ήταν ο προηγούμενος του Αλή Πασά διοικητής (Πασάς) των Ιωαννίνων. Υπήρξε περιβόητος εραστής, για τα οθωμανικά ήθη, και μεγάλος μηχανορράφος.
Στην αρχή ήταν ένας άσημος, σκλάβος (δούλος) του Μεχμέτ Πασά του επιλεγόμενου Πασά Καλού των Ιωαννίνων. Στη συνέχεια διορίστηκε τραπεζοκόμος και καφετζής του Σουλεϊμάν Πασά, ανεψιού και γαμπρού του προηγουμένου επ΄ αδελφή, που μετά τον θάνατο του Μεχμέτ Πασά ανέλαβε διοικητής των Ιωαννίνων. Στη συνέχεια κατέστη εραστής της συζύγου του Σουλεϊμάν, της Αϊσέ, που από τη σχέση του αυτή, (και της εξ αυτής υπέρμετρης εύνοιάς της) κατάφερε ν΄ αποκτήσει μεγάλη περιουσία.
Όταν όμως κάποτε προδόθηκε η παράνομη αυτή σχέση του, δραπέτευσε και άρχισε να καταστρώνει ραδιουργίες εναντίον του απατημένου συζύγου και πάντα με τη συνδρομή της Αϊσέ. Ξεκίνησε λοιπόν και πήγε στη Κωνσταντινούπολη όπου και συναντήθηκε με τον Σουλτάνο. Με τις ραδιουργίες του κατάφερε τελικά να εκδοθεί σουλτανικό φιρμάνι δια του οποίου και διατάσσονταν η άμεση σύλληψη και ο θάνατος του Σουλεϊμάν που είχε εξεγείρει, κατά ραδιουργία του Αλιζότ, επανάσταση των πάντων κατά του Σουλτάνου!
Έτσι διατάχθηκε σουλτανικό στράτευμα να σπεύσει στα Γιάννενα, να συλλάβει  τον Σουλεϊμάν Πασά και αμέσως να τον εκτελέσει προς γενικό παραδειγματισμό. Μετά την εκτέλεση του Σουλεϊμάν, κύριος πλέον της κατάστασης ο Αληζότ, για τις υπηρεσίες που πρόσφερε στην Υψηλή Πύλη, αναγνωρίσθηκε Πασάς των Ιωαννίνων, και σε σύντομο διάστημα παντρεύτηκε τη χήρα του  Σουλεϊμάν.
Κατηγορία:Πασάδες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Αληζοτ Αληζοτ Κατηγορία:Σκλάβοι
Οράλ
Το Οράλ (καζακικά: Орал) ρωσικά Ουράλσκ είναι η δέκατη μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του Καζακστάν μετά το Αλμάτι, την Αστανά, το Σιμκέντ, την Καραγκάντα, το Ακτομπέ, το Ταράζ, το Παβλοντάρ, το Οσκεμέν και το Σεμέι. Ο πληθυσμός του υπολογίζεται σε 271.900 κατοίκους (εκτίμηση 2012). Θεωρείται γεωγραφικά Ευρώπη καθώς βρίσκεται δυτικά του ποταμού Ουράλη, φυσικό σύνορο μεταξύ Ευρώπης-Ασίας.
Κλίμα
Το κλίμα του Οράλ είναι ηπειρωτικό με παρατεταμένους κρύους χειμώνες και θερμά, ως και καυτά, καλοκαίρια. Σύμφωνα με την κλιματική ταξινόμηση Κέππεν, το Οράλ έχει υγρό ηπειρωτικό κλίμα με θερμά καλοκαίρια (Κέππεν Dfa). Τα καλοκαίρια είναι εξαιρετικά ζεστά λαμβάνοντας υπόψιν τη θέση του βορείως του 51ου παραλλήλου, αλλά οι χειμώνες θυμίζουν περισσότερο ηπειρωτικά κλίματα ανατολικότερα από την Ευρώπη.
Σπορ
Η ΦΚ Ακζαΐικ είναι ο κυριότερος ποδοσφαιρικός σύλλογος του πόλης με έδρα το τοπικό στάδιο "Πίετρ Ατογιάν".
Ωστόσο το μπάντι είναι το δημοφιλέστερο άθλημα στην πόλη. Το Ακζαΐικ Σπορτς Κλαμπ, με έδρα το Στάδιο Γιουνόστ, είναι η μοναδική επαγγελματική ομάδα μπάντι του Καζακστάν και ελλείψει αντιπάλων σε εθνικό επίπεδο, αγωνίζεται στη δεύτερη υψηλότερη κατηγορία Μπάντι της Ρωσίας. Τον Σεπτέμβριο του 2017, η Ομοσπονδία Μπάντι του Καζακστάν αγόρασε το κλαμπ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Καζακστάν
VHS
Το VHS (εν συντομία του Video Home System) ή και Vertical Helical Scan είναι ένα καταναλωτικού επιπέδου πρότυπο, αναλογικής εγγραφής βιντεοταινίας σε κασέτα, που ανέπτυξε η Ιαπωνική εταιρία JVC στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Πρωτοκυκλοφόρησε στην Ιαπωνία στις 9 Σεπτεμβρίου 1976 και στις ΗΠΑ στις 23 Αυγούστου 1977.
Οι οπτικοί δίσκοι εισήχθησαν αργότερα οι οποίοι προσέφεραν καλύτερη ποιότητα σε σύγκρισή με την βιντεοκασέτα. Μετά την εισαγωγή του DVD το 1996 αρχιζε να πέφτει η αξία του VHS.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μέσα αποθήκευσης
Μουσείο Αλέξανδρου Παπαναστασίου
Το Μουσείο Αλέξανδρου Παπαναστασίου λειτουργεί από το 1976 στο Λεβίδι Αρκαδίας εις μνήμην του πολιτικού, κοινωνιολόγου Αλέξανδρου Παπαναστασίου.
Το μουσείο στεγάζεται σε χώρο του Δήμου Λεβιδίου ο οποίος αποτέλεσε και οικία του  Αλέξανδρου Παπαναστασίου  που ιστορεί το βίο και τις ιδέες του πρωτοπόρου πολιτικού. Εδώ βρίσκεται η μεγάλη του βιβλιοθήκη με σπάνιους τόμους, τα επιστημονικά του συγγράμματα, μεγάλο μέρος της επιστολογραφίας του, λόγοι και άρθρα. Υπάρχουν επίσης σπάνιες προσωπικές και οικογενειακές φωτογραφίες, αποτυπωμένες στιγμές από τη στρατιωτική του ζωή και μια συλλογή από προσωπικά αντικείμενα: η ομπρέλα του, ένα σακάκι, το κομπολόι του. Όλα αυτά τα αντικείμενα αλλά και τα έγγραφά του βρίσκονται σε φάση ψηφιοποίησης και πρόκειται να αναρτηθούν σε ιστοσελίδα από το Δήμο Τρίπολης.
Πηγές
Ιστοσελίδα traveltripolis, Δήμου Τρίπολης
Ηθική
Η ηθική είναι κλάδος της [Φιλοσοφία|φιλοσοφίας] που ασχολείται κυρίως με το παρακάτω ερώτημα: ποιες ανθρώπινες πράξεις είναι αποδεκτές και ορθές και ποιες ανάρμοστες και λανθασμένες; Ωστόσο, στα θέματα ηθικής σπάνια υπάρχει γενική συμφωνία απόψεων και ακόμη και ο προσδιορισμός ποιο είναι το κεντρικό ή θεμελιώδες ζήτημα αποτελεί αντικείμενο διαφωνιών. Οι συνεπειοκρατικές και δεοντολογικές ηθικές θεωρίες θέτουν ως κεντρικό ζήτημα τα κριτήρια ορθότητα ή μη-ορθότητας των πράξεων, αν και διαφέρουν ως προς το ποια είναι αυτά τα κριτήρια, ενώ οι αρεταϊκές ηθικές θεωρούν ως κεντρικό ζήτημα τα στοιχεία που καθορίζουν το ήθος, τις ηθικές αρετές του χαρακτήρα ή τον τρόπο ζωής που θα πρέπει να ακολουθείται έτσι.
Ηθική θεματολογίας
Στην ηθική δεν υπάρχει πάντα σύμπτωση απόψεων αλλά διαφορετική θεματολογία, με απόθεση σε διάρκεια διαχρονικού εναλλασσόμενων ενεργειών. Η σύγχρονη φιλοσοφική έρευνα τείνει προς την προσπάθεια σύνθεσης, και υπάρχει συναίνεση τουλάχιστον ως προς το ποιες είναι οι τρεις βασικές θεωρίες: οι αρεταϊκές ηθικές με εκπροσώπους τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, η ωφελιμιστική ηθική με κύριο εκπρόσωπο τον Στιούαρτ Μιλ και η δεοντολογική ηθική όπως αναπτύχθηκε από τον Καντ και άλλους φιλοσόφους.
Κλασικά έργα της ηθικής
Ορισμένα από τα κλασικά θεμελιακά έργα της (δυτικής) ηθικής ως φιλοσοφίας, δηλαδή ως έρευνας περί της κανονιστικής ηθικής και μετα-ηθικής, δίνονται παρακάτω:
Παράγοντες που αλληλεπιδρούν με την ηθική
Η ηθική, ως σύνολο ηθικών αντιλήψεων που τυχαίνει να κυριαρχούν σε μια δεδομένη κοινωνία, δηλαδή με την ανθρωπολογική και περιγραφική έννοια, υπόκειται σε μεταβολές που εξαρτώνται από την κοινωνία στην οποία εφαρμόζεται. Έτσι, παράγοντες που επηρεάζουν το κοινωνικό σύνολο δύναται να επιφέρουν αλλαγές και στο σώμα της ηθικής. Ενδεικτικά αναφέρουμε παράγοντες που μπορεί να επιδράσουν με την ηθική μίας κοινωνίας και αναφέρονται στο περιβάλλον με την ευρεία έννοια:
Ακόμη και στο ίδιο περιβάλλον όμως η ηθική δεν παραμένει στατική αλλά εξελίσσεται όπως εξελίσσεται και η ίδια η κοινωνία. Στην αρχαία Ελλάδα για παράδειγμα, η χρήση δούλων ήταν ηθικά αποδεκτή στην σύγχρονη όμως εντελώς απαράδεκτη.
Πεδία της ηθικής
Για μεθοδολογικούς κυρίως λόγους η ηθική χωρίζεται συνήθως σε τρία πεδία ή κλάδους: σε κανονιστική, μεταηθική και περιγραφική.
Η κανονιστική ηθική διατυπώνει κανόνες του ηθικού πράττειν, η μεταηθική είναι μία κριτική δευτέρου επιπέδου, περί του πώς πρέπει να εννοούνται και να χρησιμοποιούνται οι ηθικές έννοιες και η περιγραφική ηθική περιγράφει τα ήθη και το τρόπο σκέψεως μιας κοινωνίας.
Εφαρμοσμένη ηθική
Σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της ηθικής φιλοσοφίας σήμερα παίζει η ανάπτυξη της εφαρμοσμένης ηθικής, με πιο σημαντικούς τους κλάδους της περιβαλλοντικής ηθικής, της βιοηθικής, της επιχειρησιακής ηθικής, κ.α.