cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πτήση 3032 της Meridian
Αναπάντητα ερωτήματα
Σύμφωνα με τον Σέρβο Υπουργό Άμυνας, αποστολέας του φορτίου ήταν η σερβική εταιρεία Valir d.o.o. ενώ για τη μεταφορά του επιλέχθηκε η εταιρεία αερομεταφορών που εξειδικεύεται στις μεταφορές οπλισμού Meridian Air Cargo. Ωστόσο, τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα, με διασυνδέσεις και διαδρομές που αγγίζουν και το παράνομο εμπόριο όπλων. Όπως αναδείχθηκε από τη δημοσιογραφική έρευνα, η εταιρεία Valir, που σήμερα θεωρείται ένας από τους πιο ισχυρούς παράγοντες της σερβικής βιομηχανίας όπλων, συστάθηκε το 2019, με αρχικό κεφάλαιο 100 δηναρίων, δηλαδή 0,85 ευρώ (!!!), ενώ το 2020 εμφάνισε κέρδη 55 εκατομμυρίων ευρώ (!!!). Σύμφωνα με την αντιπολιτευόμενη σερβική εφημερίδα Danas, αυτή η σχεδόν αυτόματη εκτόξευση της Valir σε σημαντική κερδοφορία μέσα σε λίγους μήνες, σε έναν σχετικά κλειστό κλάδου εμπορίου, που οι προσωπικές σχέσεις και συστάσεις παίζουν τον κύριο ρόλο, είναι τουλάχιστον ύποπτη. Ο ρόλος όμως του Σλόμπονταν Τέσιτς ίσως εξηγεί την άνοδο της Valir. Ο Τέσιτς - από τους μεγαλύτερους εμπόρους όπλων στα Βαλκάνια και καταζητούμενο; από την Ιντερπόλ θεωρείται ο ιδιοκτήτης της εταιρείας. Η δημοσιογραφική έρευνα της Βουλγάρας δημοσιογράφου Ντιλιάνα Γκαϊταντζίεβα, Dilyana Gaytandzhieva εντοπίζει στις στενές σχέσεις μεταξύ του Πρωθυπουργού της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς και του Σλόμπονταν Τέσιτς, την ανάπτυξη της Valir. Στον Τέσιτς έχουν επιβληθεί κυρώσεις για λαθρεμπόριο όπλων τόσο από τον ΟΗΕ (κυρώσεις που ήρθησαν με την άνοδο του Βούσιτς στην κυβέρνηση της Σερβίας) όσο και από τις ΗΠΑ. Το γεγονός ότι η Valir ιδρύθηκε την 23η Δεκεμβρίου του 2019, δυο βδομάδες από την επιβολή αυστηρότερων κυρώσεων τόσο στον Τέσιτς όσο και σε μερικούς από τους συνεργάτες του, ενισχύει την άποψη για την πραγμαική ιδιοκτησία της Valir.
Βεατρίκη της Πορτογαλίας
Οριστική απώλεια της Πορτογαλίας
Όταν πέθανε ο Μαρτίνος της Αραγωνίας (1410) το Βασίλειο της Αραγωνίας κληρονόμησε ο Φερδινάνδος σαν ανεψιός του, αποφάσισε τότε να συμφιλιωθεί με τους Πορτογάλους. Ο Φερδινάνδος διατήρησε τα νόμιμα δικαιώματα του στον θρόνο της Πορτογαλίας αλλά έκλεισε ειρήνη (1411) με την οποία έλυσε τα δύο μεγάλα προβλήματα της Πορτογαλικής Διαδοχής και το Δυτικό Σχίσμα. Ο Φερδινάνδος Α΄ της Αραγωνίας υπέγραψε να μην προχωρήσει ποτέ σε πόλεμο για την Πορτογαλική διαδοχή και να μην διεκδικήσει τις αποζημιώσεις των Πορτογάλων εξόριστων οπαδών της Βεατρίκης από το 1402. Το πρόβλημα που αφορούσε το Δυτικό Σχίσμα λύθηκε οριστικά με τη "Συνθήκη της Κωνσταντίας" (1414-1418), ο Πάπας Μαρτίνος Ε΄ αναγνώρισε τον Ιωάννη Α΄ βασιλιά της Πορτογαλίας και ζήτησε όλους τους χριστιανούς βασιλείς της Ιβηρικής να τον βοηθήσουν στον πόλεμο εναντίον των Σαρακηνών. Ο θάνατος του Φερδινάνδου Α΄ της Αραγωνίας (1416) και η εκθρόνιση του αντίπαπα Βενέδικτου ΙΓ΄ διέγραψαν όλες τις ελπίδες της Βεατρίκης για τον θρόνο της Πορτογαλίας. Στις συγκρούσεις που ξέσπασαν στην Αραγωνία ανάμεσα στον Άλβαρο ντι Λούνα και στους Ινφάντες αδελφούς του βασιλιά Αλφόνσου Ε΄ της Αραγωνίας οι Πορτογάλοι υποστήριξαν τους Ινφάντες και ο Άλβαρο ντι Λούνα παρακάλεσε ειρήνη. Με τη "Συνθήκη της Μεδίνα δελ Κάνπο" (30 Οκτωβρίου 1431) τα κληρονομικά δικαιώματα της Βεατρίκης στην Πορτογαλία πέθαναν με την ίδια, ο Ιωάννης Β΄ διέκοψε όλες τις διεκδικήσεις που σχετίζονταν με τη δεύτερη σύζυγο του παππού του. Ο Ιωάννης Β΄ αναγνώρισε επίσης τη συγγένεια του με τον Πορτογάλο βασιλιά που είχε παντρευτεί την ετεροθαλή αδελφή της μητέρας του, οι Πορτογάλοι εξόριστοι στην Καστίλη διέκοψαν όλες τις απαιτήσεις τους για αποζημιώσεις.
Τελευταία χρόνια στην Καστίλη
Η τρίχρονη Βεατρίκη ορκίστηκε στα "Κορτές της Λεϊρία" (1376) διάδοχος της Πορτογαλίας, δέχτηκε μία προίκα για τη διαχείριση του νοικοκυριού της που ήταν υπό τον έλεγχο της μητέρας της, ο ευνοούμενος της βασίλισσας ήταν ο πρώτος της Μαγιορδόμος. Μετά τον γάμο της δεχόταν προίκα σε χρήματα από τον Ιωάννη Α΄ της Καστίλης με την προοπτική να κληρονομήσει το Βασίλειο της Πορτογαλίας. Την εποχή που ήταν ανήλικη ο σύζυγος της διατήρησε τη συνοδεία της αλλά όταν ενηλικιώθηκε (1385) θα μπορούσε να υπογράψει τα έγγραφα της. Όταν έγινε βασίλισσα διατήρησε το νοικοκυριό της, πρώτος Καγκελάριος της έγινε ο επίσκοπος της Γκουάρντα Αφόνσο Κορέια. Η κληρονομιά της Βεατρίκης άλλαζε με τα χρόνια καθώς οι μονάρχες της Καστίλης χρηματοδοτούσαν τους συγγενείς τους ανάλογα με τις ανάγκες της στιγμής. Μερικές διατάξεις του συζύγου της Ιωάννη Α΄ της Καστίλης (1385) δεν ανανεώθηκαν από τον Ερρίκο Γ΄ (1392). Την εποχή που ήταν βασίλισσα της Καστίλης κατείχε την Τορντεσίλας, την Κουέγιαρ, την Πεναφιέλ, τη Μεδίνα δελ Κάνπο και την Ολμέδο, όταν έμεινε χήρα διατήρησε μόνο την Μπεζάρ και τη Βαγιαδολίδ. Ο θετός της γιος Ερρίκος Γ΄ της Καστίλης αντάλλαξε την Μπεζάρ με τη Θιουδάδ Ρεάλ.
Πτήση 3032 της Meridian
Αναπάντητα ερωτήματα
Η θέση της Valir πάντως στην αγοραπωλησία των πυρομαχικών ήταν αυτή του μεσάζοντα (broker). Σύμφωνα με έρευνα της έγκυρης ιστοσελίδας Balkan Insight η κρατική αμυντική βιομηχανία της Σερβίας Krusik, παρήγε τα πυρομαχικά ενώ η Valir που ήταν υπεύθυνη για τη μεταφορά στο Μπαγκλαντές, πήρε την άδεια εξαγωγής στο όνομα της βοσνιακής εταιρείας BA-METALEXPORT. Η BA-METALEXPORT ανήκει στην πολωνική εταιρεία Metalexport-S η οποία και σύνηψε τη συμφωνία με την κυβέρνηση του Μπαγκλαντές τον Σεπτέμβριο του 2021.
Βεατρίκη της Πορτογαλίας
Τελευταία χρόνια στην Καστίλη
Ο γάμος της με τον Ιωάννη Α΄ της Καστίλης παρέμεινε άτεκνος αν και διάφορα γενεαλογικά δέντρα του 17ου και του 18ου αιώνα καταγράφουν έναν γιο τον Μιγκουέλ, πιθανότατα συγχέεται με τον Μιγκουέλ ντα Παζ της Πορτογαλίας. Από την ηλικία των 18 ετών (1390) χήρα πλέον παρέμεινε στην αφάνεια, δεν συμμετείχε στις κρατικές και αυλικές υποθέσεις, βρισκόταν μόνο σε στενό κύκλο με τους Πορτογάλους εξόριστους. Την εποχή της αντιβασιλείας του θετού της εγγονού Ιωάννη Β΄ της Καστίλης έμενε στη Θιουδάδ Ρεάλ, όπως φαίνεται στις επιστολές με τη Συνθήκη του 1411 αποσύρθηκε στην Τόρο. Δέχτηκε γαμήλια πρόταση από ένα μέλος του Οίκου των Αψβούργων αλλά την απέρριψε με τη δικαιολογία ότι θα χάσει την αντιβασιλεία της Καστίλης, τους Πορτογάλους οπαδούς της και όλα τα δικαιώματα της στην Πορτογαλία. Η Βεατρίκη διατήρησε στενές σχέσεις με τον θετό της γιο Φερδινάνδο μετέπειτα βασιλιά της Αραγωνίας, υποστήριξε τα παιδιά του ιδιαίτερα τον Ερρίκο της Βιγιένα, με την επέμβαση της εξελέγη Μέγας Δάσκαλος του Τάγματος του Σαντιάγκο (1410). Η Βεατρίκη έστειλε τον Ζουάν Γκονζάλες ντε Σεβίγια, Καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα και μετέπειτα επίσκοπο του Κάδιθ στον πάπα Μαρτίνο Ε΄ προκειμένου να ζητήσει μια ειδική άδεια που παραχωρούσε η Αγία Έδρα στους ετοιμοθάνατους (1419). Δεν υπάρχουν λεπτομέρειες σχετικά με τον θάνατο της αλλά μετά το 1420 δεν καταγράφεται σε κανένα έγγραφο, η περιουσία της βρισκόταν στα χέρια του Κοντόσταυλου Άλβαρο ντι Λούνα (1420), τον Ιούνιο του 1420 η Τόρο πέρασε στο Στέμμα. Ο Ζουάν Γκονζάλες ντε Σεβίγια που ήταν ο απεσταλμένος της στον πάπα δεν αναφέρεται μετά τον Απρίλιο του 1420. Τον Απρίλιο του 1423 μιά νέα συνθήκη με την Πορτογαλία σχετίζεται με την κληρονομιά της Βεατρίκης, αυτό δείχνει ότι είχε ήδη πεθάνει.
Πτήση 3032 της Meridian
Παραπομπές
Κατηγορία:Αεροπορικά ατυχήματα και συμβάντα στην Ελλάδα Κατηγορία:Γεγονότα το 2022
Βεατρίκη της Πορτογαλίας
Τα βασιλικά δικαιώματα της Πορτογαλίας
Δεν έχει ξεκαθαρίσει το θέμα σχετικά με το εάν καταγράφεται η Βεατρίκη στην Πορτογαλία σαν μονάρχης. Πολλοί Ισπανοί και Πορτογάλοι ιστορικοί έχουν καταλήξει πρόσφατα στο συμπέρασμα ότι ήταν βασίλισσα της Πορτογαλίας από τις 22 Απριλίου 1383 μέχρι τον Δεκέμβριο του 1383. Η πλειοψηφία των Πορτογάλων ιστορικών συμφωνούν ωστόσο με την άποψη ότι την τριετία 1383-1385 ο θρόνος της Πορτογαλίας ήταν κενός. Οι περισσότερες διαφωνίες σχετίζονται με τα δικαιώματα του συζύγου της στον θρόνο της Πορτογαλία, πολλοί Πορτογάλοι ευγενείς τον αναγνώριζαν σαν μονάρχη μαζί με τη Βεατρίκη και του έδιναν όρκο υποτέλειας. Στη διαθήκη του (21 Ιουλίου 1385) αναγνώριζε τον εαυτό του σαν κυρίαρχο του βασιλείου, έγραφε ότι σε περίπτωση πρόωρου θανάτου του θα αποφάσιζε ο πάπας αν η κυριαρχία της Πορτογαλίας μεταβιβαζόταν στη δεύτερη σύζυγο του ή στον γιο του Ερρίκο.
Πηγές
Κατηγορία:Πορτογαλικός Οίκος της Βουργουνδίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Καστίλλης Κατηγορία:Βασίλισσες της Γαλικίας Κατηγορία:Βασίλισσες του Λεόν Κατηγορία:Ινφάντας της Πορτογαλίας
Γουέλφος Ζ΄ της Τοσκάνης
ο Γουέλφος Ζ΄ (π. 1135 - 11/12 Σεπτεμβρίου 1167) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν μαρκήσιος της Τοσκάνης και δούκας του Σπολέτο (1160-67).
Γκροτταμμάρε
Το Γκροτταμμάρε (ιταλικά: Grottammare) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Άσκολι Πιτσένο, στην περιφέρεια των Μάρκε.
Γουέλφος Ζ΄ της Τοσκάνης
Βιογραφία
Μαζί με τον πατέρα του, ο Γουέλφος Ζ΄ υποστήριξε τον Φρειδερίκο Α΄, που έγινε βασιλιάς της Γερμανίας. Μάλιστα τον ακολούθησε στις ιταλικές εκστρατείες του, που άρχισαν το 1154. Το 1160 ο πατέρας του ζήτησε από τον ανιψιό του Φρειδερίκο Α΄ να επιτρέψει την παραχώρηση των ιταλικών κτήσεων στον Γουέλφο Ζ΄, πράγμα που έγινε. Το 1164-66 έλαβε μέρος στη διαμάχη του πατέρα του με τον Ούγο του Τυμπίγκεν, που λύθηκε με επέμβαση του Φρειδερίκου Α΄.
Γκροτταμμάρε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Άσκολι Πιτσένο
Γουέλφος Ζ΄ της Τοσκάνης
Βιογραφία
Ακολούθησε τον βασιλιά σε νέα εκστρατεία το 1167 στην Ιταλία, αλλά ασθένησε από ελονοσία που αποδεκάτισε το στρατό και έκανε τον Φρειδερίκο Α΄ να επιστρέψει στη Γερμανία. Απεβίωσε από την ασθένεια στη Σιένα. Ετάφη στο αβαείο Στάινγκαρντεν που είχε ιδρύσει ο πατέρας του στη Βαυαρία. Ο βασιλιάς επέστρεψε τις Ιταλικές κτήσεις στον Γουέλφο ΣΤ΄, που τις κράτησε ως το 1173 και μετά τις παρέδωσε στον Φρειδερίκο Α΄.
Όταν το 1167 ο Γουέλφος Ζ΄ έμεινε, με το θάνατο του Γουέλφου Ζ΄, χωρίς απογόνους, ο ανιψιός του Ερρίκος ο Λέων ζήτησε να κληρονομήσει τις κτήσεις του στη Σουηβία, που ήταν από παλιά των Γουέλφων. Ο Γουέλφος Ζ΄ τελικά τις κληροδότησε στον γιο του Φρειδερίκου Α΄, Φίλιππο. Ο Γουέλφος ΣΤ΄ απεβίωσε το 1191 και ετάφη επίσης στο Στάινγκαρντεν.
Πηγές
Κατηγορία:Δούκες του Σπολέτο
Λατίνοι (Μεσαίωνας)
Το όνομα Λατίνοι ήταν κατά τον Μεσαίωνα ένα κοινό δημονύμιο για τους ακολούθους της Λατινικής Εκκλησίας του Δυτικού Χριστιανισμού. Προήλθε από την Εκκλησιαστική Λατινική, που αναπτύχθηκε από τους Λατίνους Πατέρες της Εκκλησίας στη Δυτική Εκκλησία. Αν και η λατινική γλώσσα ήταν η επίσημη γλώσσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που ανάγεται στην Ιταλική φυλή η οποία στην αρχαιότητα αναπτύχθηκε στην Αρχαία Ρώμη, το όνομα χρησιμοποιήθηκε ανεξάρτητα από την εθνικότητα, συμπεριλαμβανομένων των Γερμανικών, Ιταλικών, Κελτικών και Σλαβικών λαών. Έτσι, οι άνθρωποι που συνδέονταν με τα κράτη που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια των Σταυροφοριών αναφέρονταν γενικά ως Λατίνοι ή Φράγκοι, με τους τελευταίους να αποτελούν μία ομάδα που εκπροσωπείται ιδιαίτερα.
Στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και στον ευρύτερο Ορθόδοξο κόσμο ήταν γενικά ένας αρνητικός χαρακτηρισμός, ιδιαίτερα μετά το Σχίσμα Ανατολής-Δύσης το 1054.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Θρησκεία στον Μεσαίωνα Κατηγορία:Πρόσωπα της Φραγκικής και Λατινικής Ελλάδας Κατηγορία:Πρόσωπα των Σταυροφορικών Κρατών Κατηγορία:Λατινική Εκκλησία Κατηγορία:Σταυροφόροι Κατηγορία:Δημωνύμιο Κατηγορία:Χριστιανική ορολογία Κατηγορία:Εξώνυμα
Τζον Αρντόιν
Ο Τζον Αρντόιν (8 Ιανουαρίου 1935 Λουιζιάνα – 18 Μαρτίου 2001 Κόστα Ρίκα), ήταν μουσικοκριτικός της εφημερίδας The Dallas Morning News για περισσότερα από 30 έτη. Τον συνέδεε φιλία με την επιφανή υψίφωνο Μαρίας Κάλλας, για την ζωή και το έργο της οποίας είχε ευρεία εγκυκλοπαιδική γνώση· συνέγραψε αρκετά βιβλία με θέμα τη μονωδό.
Σταδιοδρομία
Όπως ανέφερε σε συνέντευξή του, «το ραδιόφωνο ήταν ο πρώτος σημαντικός [τ]ου δίαυλος με όλο τον κόσμο». Κατά τον ίδιο, η ενασχόληση του με την όπερα ξεκίνησε στην ηλικία των 16 ετών.
Φοίτησε στο Πολιτειακό Κολέγιο Βορείου Τέξας και, έπειτα, στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Όστιν. Απέκτησε πτυχίο στη σύνθεση και τη μουσική θεωρία. Εξέτισε τη στρατιωτική του θητεία στις Ένοπλες Δυνάμεις των ΗΠΑ υπηρετώντας στην Ευρώπη. Επιστρέφοντας στην Αμερική, ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη σύνθεση, έχοντας εγκατασταθεί στη Νέα Υόρκη. Εργάστηκε ως αρχισυντάκτης του περιοδικού Musical America και, για κάποιο διάστημα, συνέγραφε τα συνοδευτικά κείμενα για τις συναυλίες της Φιλαρμονικής της Νέας Υόρκης. Το 1966 προσελήφθη ως μουσικοκριτικός της εφημερίδας The Dallas Morning News, διατηρώντας αυτή τη θέση για περισσότερο από 3 δεκαετίες.
Κατά τη δεκαετία του 1960 ανέπτυξε στενή φιλία με την υψίφωνο Μαρία Κάλλας, για τον βίο και την πολιτεία της οποίας είχε εκτενείς γνώσεις. Σύμφωνα με την εφημερίφα The New York Times, ο Αρντόιν «δεν επέτρεψε στη σχέση τους να επηρεάσει την κριτική του άποψη». Μάλιστα, η φιλία τους διεκόπη όταν εκείνος συνέγραψε μια αρνητική κριτική για κάποια εκ των εμφανίσεων της μονωδού κατά την παγκόσμια περιοδεία της το 1974. Παρόλα αυτά, ο Αρντόιν συνέχισε να ασχολείται με το έργο της, εκδίδοντας τα βιβλία του Callas at Juilliard (1988, επισκόπηση των σεμιναριακών μαθημάτων όπερας που παρέδωσε η Κάλλας στη Σχολή Τζούλιαρντ το 1971-1972) και The Callas Legacy (1997, δισκογραφία Κάλλας), δεκαετίες μετά τον θάνατο της μονωδού.
Το 1987 του απονεμήθηκε τίτλος Επίτιμου διδάκτορα από το Πανεπιστήμιο του Βόρειου Τέξας για το έργο του στη μουσικοκριτική. Αποσύρθηκε από την Dallas Morning News το 1998 και εγκαταστάθηκε στο Σαν Χοσέ της Κόστα Ρίκα. Πέθανε εκεί το 2001, από επιπλοκές κάποιου λεμφώματος.
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 – 100 μέτρα με εμπόδια γυναικών
Τα 100 μέτρα με εμπόδια γυναικών στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2018 πραγματοποιήθηκαν στο Ολυμπιακό Στάδιο στις 8 με 9 Αυγούστου 2018.
Γύρος 1
Οι 3 πρώτοι κάθε σειράς (Q) και οι 2 επόμενοι καλύτεροι χρόνοι (q) προκρίνονται στους ημιτελικούς. Οι 13 γρηγορότερες αθλήτριες της σεζόν πριν το πρωτάθλημα προκρίνονται απευθείας στους ημιτελικούς.
Ημιτελικοί
μικρογραφία|395x395εσ|Ο 3ος ημιτελικός. Οι 2 πρώτοι κάθε σειράς (Q) και 2 επόμενοι καλύτεροι χρόνοι (q) προκρίνονται στον τελικό. * Αθλητές που προκρίθηκαν αυτόματα στους ημιτελικούς.
Τελικός
μικρογραφία|387x387εσ|Ο τελικός. Άνεμος: -0.5 μ/δ
Θανάσης Παπάζογλου (γεννημένος το 1953)
Ο Θανάσης Παπάζογλου ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος ξεκίνησε από τον Άρη και μεταγράφηκε στον Π.Α.Σ. Γιάννινα το 1977. Μετά από οκτώ χρόνια μεταπήδησε στα Τρίκαλα όπου έκλεισε την καριέρα του το 1989.
Καριέρα
Ο Παπάζογλου ξεκίνησε από τις ακαδημίες του Άρη σε ηλικία δεκατριών ετών το 1966, όπου είχε προπονητή τον Κλεάνθη Βικελίδη. Τον Φεβρουάριο του 1973, ο προπονητής Ουΐλφ ΜακΓκίνες τον προώθησε στην πρώτη ομάδα του συλλόγου, για να αγωνιστεί σε επτά αγώνες μέχρι το τέλος της σεζόν. Μετά από άλλα πέντε παιχνίδια το 1973-74, χρησιμοποιήθηκε σε θέση πλάγιου οπισθοφύλακα. Την σεζόν 1975-76 πέρασε στο κέντρο της άμυνας του Άρη, αντικαθιστώντας τον αποχωρήσαντα Άγγελο Σπυρίδων, αγωνιζόμενος σε δεκαπέντε αγώνες πρωταθλήματος. Στον τελευταίο του χρόνο με τους "κίτρινους" έπαιξε σε δεκαεπτά παιχνίδια, πριν μεταγραφεί το καλοκαίρι του 1977 στον Π.Α.Σ. Γιάννινα.
Στην ομάδα των Ιωαννίνων υπήρξε βασικό στέλεχος και αρχηγός της ομάδας αγωνιζόμενος σε 215 παιχνίδια σε διάστημα οκτώ ετών. Αν και δεν ήταν σκόρερ, πέτυχε το γκολ της ομάδας του στον προημιτελικό του κυπέλλου Ελλάδας 1977-78, όπου τα Γιάννενα ηττήθηκαν με 2-1 από τον Ολυμπιακό. Εκείνη την σεζόν, ο ΠΑΣ τερμάτισε στην πέμπτη θέση, κερδίζοντας το δικαίωμα συμμετοχής στο βαλκανικό κύπελλο συλλόγων.
Το 1981 προσκλήθηκε στην εθνική Ελλάδας από τον ομοσπονδιακό τεχνικό Αλκέτα Παναγούλια. Αγωνίστηκε στον φιλικό αγώνα εναντίον της Σουηδίας στο γήπεδο Χαριλάου στις 23 Σεπτεμβρίου 1981 και στις 14 Οκτωβρίου 1981, στο ίδιο γήπεδο, όπου για τα προκριματικά του Παγκοσµίου Κυπέλλου του 1982 η Ελλάδα ηττήθηκε με 2-3 από την εθνική ομάδα της Δανίας.
Τα Γιάννενα παρέμειναν στην Α' εθνική μέχρι το 1984, με τον Παπάζογλου να αποτελεί σταθερό πυλώνα της αμυντικής γραμμής της ομάδας. Την επόμενη χρονιά, η ομάδα της Ηπείρου αγωνίστηκε στην β' εθνική και κέρδισε την άνοδο της και πάλι στην πρώτη κατηγορία.
Ο Παπάζογλου μεταγράφηκε στα Τρίκαλα το καλοκαίρι του 1985 και έκλεισε την καριέρα του το 1989, αγωνιζόμενος για τρία χρόνια στην Β΄ εθνική και τον τελευταίο του χρόνο στην Γ΄ εθνική.
Έζησε τα τελευταία του χρόνια καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι μετά από ατύχημα που είχε και πέθανε στις 6 Ιανουαρίου 2021.
Ιρλανδική Βικιπαίδεια
Η Ιρλανδική Βικιπαίδεια (Ιρλανδικά: Vicipéid na Gaeilge) είναι η Ιρλανδική έκδοση της Βικιπαίδειας. Η έκδοση της Βικιπαίδειας στα Ιρλανδικά ιδρύθηκε τον Οκτώβριο του 2003, ενώ το πρώτο άρθρο γράφτηκε τον Ιανουάριο του 2004. Ο ιδρυτής της Βικιπαίδειας ήταν ο Γκάμπριελ Μπίτσαμ. Τον Σεπτέμβριο του 2005 ο δείκτης των λημμάτων είχε ξεπεράσει τα 1.600 λήμματα. Τον Μάρτιο του 2007 συνεισέφεραν τακτικά περίπου 20 χρήστες και ο αριθμός των λημμάτων είχε ξεπεράσει τα 7.000. Τον Νοέμβριο του 2013, τα άρθρα είχαν ξεπεράσει τα 28.000 και ήταν η 85η μεγαλύτερη γλωσσική έκδοση της Βικιπαίδειας εκείνη την εποχή, με βάση τον αριθμό λημμάτων.
Γκουλιστάν, Σουγντ
Το Γκουλιστάν (Ρωσικά: Гулистон]; (τατζικικά: Гулистон] (μέχρι το 2016 ονομάζονταν Καϋροκκούμ ή Καϋρακκούμ (τατζικικά: Қайроққум) είναι πόλη στο βορειοδυτικό Τατζικιστάν.  Η πόλη βρίσκεται στην Επαρχία Γαφούροφ της Περιφέρειας Σουγντ, στο δυτικό άκρο του ταμιευτήρα Καϋρακούμ.  Το Γκουλιστάν είναι πόλη περιφερειακής σημασίας και είναι ενσωματωμένο στην περιφερειακή πρωτεύουσα, το Χουτζάντ και όχι στο Γαφούροφ, την πρωτεύουσα της επαρχίας.
Ο αστικός πληθυσμός του πόλης το 2020 εκτιμάται στα 18.000 άτομα και στα 49.200 άτομα για την πόλη και τις γύρω κοινότητες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Τατζικιστάν
Γουίγκαν Γουόριορς
Η Γουίγκαν Γουόριορς (αγγλικά: Wigan Warriors) είναι επαγγελματικός σύλλογος ράγκμπι λιγκ στο Γουίγκαν, Μείζον Μάντσεστερ, Αγγλία. Η ομάδα αγωνίζεται στη Σούπερ Λιγκ.
Η Γουίγκαν, που ιδρύθηκε το 1872 ως Γουίγκαν Φούτμπολ Κλαμπ (Wigan Football Club), είναι ιδρυτικό μέλος της Βόρειας Ένωσης Ράγκμπι μετά το σχίσμα από την Ένωση Ράγκμπι το 1895. Η Γουίγκαν είναι πολυνίκης του βρετανικού πρωταθλήματος αλλά και του θεσμού του κυπέλλου, ενώ έχει επιτυχίες και σε παγκόσμιο επίπεδο στο Γουόρλντ Κλαμπ Τσάλεντζ. Είναι ο πιο επιτυχημένος σύλλογος όλων των εποχών στο αγγλικό ράγκμπι λιγκ. Η Γουίγκαν είχε διανύσει ένα διάστημα σταθερών επιτυχιών από τα μέσα της δεκαετίας του '80 έως τα μέσα της δεκαετίας του '90, κερδίζοντας το Τσάλεντζ Καπ επί οκτώ περιόδους διαδοχικά και τη Λιγκ Τσάμπιονσιπ επί επτά περιόδους διαδοχικά.
Η ομάδα διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της στο DW Stadium, έχοντας αγωνιστεί στο παρελθόν στο Σέντραλ Παρκ μεταξύ 1902 και 1999.
1800
Στις 21 Νοεμβρίου 1872, ιδρύθηκε η Γουίγκαν Φούτμπολ Κλαμπ (Wigan Football Club) από μέλη της Γουίγκαν Κρίκετ Κλαμπ (Wigan Cricket Club) μετά από συνάντηση στο Royal Hotel, Standishgate. Η Γουίγκαν αγωνιζόταν στο Φόλι Φιλντ, κοντά στην οδό Upper Dicconson. Ο πρώτος αγώνας έγινε στις 30 Νοεμβρίου όταν τα μέλη έπαιξαν μεταξύ τους στο Φόλι Φιλντ. Μετά από μια σειρά δοκιμαστικών αγώνων, ταξίδεψαν στο Γουόρινγκτον για να παίξουν τον πρώτο τους αγώνα στις 18 Ιανουαρίου 1873. Το παιχνίδι τελείωσε με ισοπαλία.
Τα οικονομικά προβλήματα και η αδυναμία πρόσληψης ποιοτικών παικτών οδήγησαν στη σύμπραξη με την Άπχολαντ το 1876. Ο σύλλογος ονομάστηκε Γουίγκαν εντ Ντίστρικτ (Wigan & District). Ο σύλλογος διεξήγαγε τους αγώνες του στο γήπεδο της Γουίγκαν Κρίκετ Κλαμπ στην Prescott Street δίπλα στο Frog Lane. Είναι απίθανο ότι ο σύλλογος εκπλήρωσε τα καθήκοντά του το 1877 πριν τελικά διαλύσει στο τέλος της περιόδου κρίκετ του 1879.
Στις 22 Σεπτεμβρίου 1879, ο σύλλογος μετατράπηκε σε Γουίγκαν Γουασπς (Wigan Wasps) από αρκετά πρώην μέλη της αρχικής Γουίγκαν Φούτμπολ Κλαμπ, μετά από μια συνάντηση στο Dicconson Arms. Ο σύλλογος επέστρεψε από την Prescott Street πίσω στο Φόλι Φιλντ. Το 1884, η Γουίγκαν κέρδισε το πρώτο της τρόπαιο, το Γουεστ Λάνκασαϊρ Καπ. Η ομάδα φορούσε αρχικά μπλε και άσπρα μέχρι το 1886 οπότε και τα χρώματα άλλαξαν σε κερασί και λευκό. Το 1888 φιλοξένησαν και κέρδισαν μια περιοδεία της Νέας Ζηλανδίας.
Η Γουίγκαν είχε αποβληθεί από την RFU καθώς έσπασε τον αυστηρό ερασιτεχνικό κώδικα, παρά το επιχείρημα ότι οι πληρωμές ήταν απαραίτητες για να αποφευχθούν αδικαιολόγητες δυσκολίες για τους παίκτες της εργατικής τάξης. Το 1895 η Γουίγκαν ενώθηκε με άλλους συλλόγους από το Γιόρκσαϊρ και το Λάνκασαϊρ για να ιδρύσει τη Βόρεια Ένωση, η οποία οδήγησε τελικά στο άθλημα του ράγκμπι λιγκ. Αυτό ήταν αποτέλεσμα της αποχώρησης από την RFU. Τότε απαλείφθηκε το Γουασπς και ο σύλλογος ονομάσοταν απλά Γουίγκαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ράγκμπι λιγκ
Λαμπτρές
Τοποθεσίες των αρχαίων Λαμπτρών
Μετά την μεταρρύθμιση του Κλεισθένη (508/507 π.Χ.) για τους αρχαίους δήμους οργανώθηκε ένας μεγάλος αγροτικός δήμος, ο οποίος περιελάμβανε αρκετούς οικιστικούς πυρήνες, σε μια μεγάλη όπως φαίνεται έκταση. Ο δήμος αυτός είχε δικούς του ιερούς λατρευτικούς και δημόσιους χώρους και έστελνε βουλευτές στη βουλή των 500 ανάλογα με τον πληθυσμό του. Αρκετοί ερευνητές τοποθετούν τον αρχαίο δήμο των Λαμπτρών στις παρακάτω αναφερόμενες περιοχές. Η ταύτιση των αρχαιολόγων, που έκαναν ανασκαφές στις περιοχές αυτές, βασίστηκε κυρίως στον κατάλογο των παράλιων αρχαίων δήμων που παραθέτει ο Στράβων, καθώς και στον εντοπισμό δύο αρχαίων επιγραφών στην ευρύτερη περιοχή. Η πρώτη επιγραφή (IG II 2697) βρέθηκε στον Όσιο Λουκά στην περιοχή των Λαμπρικών. Πρόκειται για μια αναθηματική στήλη αφιερωμένη προς τον θεό Απόλλωνα. Η δεύτερη επιγραφή (IG II 1204) βρέθηκε σε πηγάδι στο Κίτσι και πρόκειται για ένα τιμητικό ψήφισμα.
Πιστεύεται ότι οι ως τώρα έρευνες έχουν επιβεβαιώσει την ταύτιση των δύο (2) αρχαίων δήμων και οικισμών των Λαμπτρών με τις εξής αρχαιολογικές θέσεις:
Η συμμετοχή των δήμων στην αρχαία Βουλή
Με ενιαία μορφή ο δήμος των Λαμπτρών, που ανήκε στην Ερεχθηίδα φυλή, συμετείχε στη Βουλή των 500 με συνολικά 14 βουλευτές. Οι Παράλιαι Λαμπτραί είχαν 9 βουλευτές και οι Καθύπερθεν Λαμπτραί 5 βουλευτές. Ήταν ο 3ος σε μέγεθος δήμος της Αττικής (με πρώτον αυτόν των Αχαρνών που είχε 22 βουλευτές).
Το 307/306 π.Χ. όταν οι φυλές έγιναν 12, οι Καθύπερθεν Λαμπτραί μεταφέθηκαν στην Αντιγονίδα φυλή και είχαν 7 βουλευτές. Το 201/200 π.Χ., μετά από έναν περίπου αιώνα με την κατάργηση των "μακεδονικών φυλών" επιστρέφουν και πάλι στην αρχική τους φυλή.
Οι κάτοικοι των Λαμπτρών
Ο δημότης των αρχαίων Λαμπτρών ή Λαμπρών ονομαζόταν Λαμπτρεύς ή Λαμπρεύς. Σύμφωνα με τον Παυσανία, στον δήμο των Λαμπτρών βρισκόταν ο τάφος του Κραναού, του μυθικού βασιλιά της Αθήνας και επίσης πρωτογενούς θεότητας του κύκλου της Αθηνάς για αυτό και αρχικά λατρευόταν ιδιαίτερα στον δήμο αυτό. Στη συνέχεια η λατρεία του επεκτάθηκε σε ολόκληρη την αρχαία Αθήνα. Οι Αθηναίοι λάτρευαν πλέον τον Κραναό ως ήρωα με ιδιαίτερο ιερέα.
Σύμφωνα με τη Ελληνική μυθολογία, όταν ο Αμφικτύονας έδιωξε από την εξουσία τον Κραναό, ο δεύτερος κατέφυγε στον δήμο των Λαμπτρών, όπου και πέθανε. Εκεί βρισκόταν και ο τάφος του μέχρι τα μεταγενέστερα χρόνια, όπως αναφέρει ο Παυσανίας, πιθανόν κάπου μέσα στην αρχαία μυκηναϊκή νεκρόπολη, στο Θήτι.
Προγενέστερα επίσης από τη λατρεία του Κραναού, στην περιοχή του δήμου, όλοι οι κάτοικοι της Αττικής ονομάζονταν «Κραναοί» ή «παιδιά του Κραναού», θεωρούμενοι ως απόγονοί του. Η Αθήνα ονομαζόταν Κραναάπολις και η Ακρόπολη Κραναά, ενώ χρησιμοποιούσαν επίσης το επίθετο «Κραναία» για τη θεά Αθηνά, ενώ το ιερό της στην Ελάτεια ονομαζόταν «Κραναί».
Στις Λαμπτρές υπήρχε επίσης μια πηγή αφιερωμένη στις νύμφες και οι κάτοικοι έπρεπε να αφιερώνουν ετησίως έναν οβολό προς τους θεούς για να είναι σε θέση να υδρεύονται από το νερό αυτό, συν ένα ακόμα οβολό για κάθε αντίστοιχη ποσότητα, η οποία προοριζόταν για άλλες χρήσεις. Σε όποιες περιπτώσεις ανακαλύφθηκε να υπάρχουν παραβάτες, χωρίς να πληρώνουν, επιβαλλόταν πρόστιμο πέντε δραχμών και αφαίρεση της ύδρευσης. Επίσης υπήρχε πρόστιμο και πρόσθετο τέλος, για το οποίο ο παραβάτης έπρεπε να πληρώσει επιπλέον πενήντα δραχμές.
Πηγές – βιβλιογραφία
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Αρχαίας Αττικής Κατηγορία:Αρχαία Αθήνα
Μεταγωγικό αεροσκάφος
Το Μεταγωγικό αεροσκάφος είναι ένα στρατιωτικό αεροσκάφος που χρησιμοποιείται για αερομεταφορά φορτίων, στρατευμάτων, εξοπλισμού και ελαφρών οχημάτων. Είναι κρατικά αεροσκάφη που χρησιμοποιούνται από το στρατό, τα τελωνεία και την αστυνομία. Ανάλογα με το σχεδιασμό και τις επιχειρησιακές τους δυνατότητες μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε τακτικές μεταφορές, σε στρατηγικές μεταφορές, σε επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης, σε επιχειρήσεις ναυτικής επιτήρησης για περιπολία και σε αποστολές αεροψεκασμού και αεροπυρόσβεσης. Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία διαθέτει C-130 Hercules και Alenia C-27 Spartan.
Τα μεταγωγικά αεροσκάφη διακρίνονται από πολύ ελαφρά έως βαρέα, με ικανότητα φορτίου από 2 έως πάνω από 50 τόνους και εμβέλεια από 400 έως πάνω από 4000 ναυτικά μίλια. Η μεταφορική ικανότητα πρέπει να συνδυάζεται με υψηλή ταχύτητα πλεύσης και με τη δυνατότητα εκτέλεσης αποστολών σε χαμηλά ύψη, να υπάρχουν περιθώρια εκτέλεσης ελιγμών και η δομική κατασκευή να αντέχει σε καταπονήσεις 2,5-3 g. Η αύξηση του βάρους φορτίου συνεπάγεται ελάττωση της εμβέλειάς του και αύξηση της διαδρομής απογείωσης και προσγείωσης.
Ο όρος «μεταγωγικό αεροσκάφος σταθερών πτερύγων» χρησιμοποιείται για διάκριση των αεροπλάνων από τα ελικόπτερα που εκτελούν αερομεταφορές με συστήματα σχοινιών καταρρίχησης.
Ένα μεταγωγικό μπορεί να μεταφέρει αλεξιπτωτιστές, ένοπλους στρατιώτες, αεροριπτώμενες παλέτες ή σάκους ρίψης φορτίου, τραυματίες σε φορεία με τους συνοδούς τους, ελαφρά οχήματα, τροχοφόρα και τεθωρακισμένα, πυροβόλα και αντιαεροπορικά συστήματα.
Ναυπλιακή Επανάσταση
Η Ναυπλιακή Επανάσταση ή Ναυπλιακά ήταν στρατιωτικό κίνημα το οποίο έλαβε χώρα την 1η Φεβρουαρίου 1862 με στόχο την ανατροπή του βασιλιά Όθωνα. Ο Όθωνας είχε νωρίτερα διαλύσει την εκλεγμένη κυβέρνηση, ενώ παράλληλα είχε εξορίσει πολλούς αντιφρονούντες στο Ναύπλιο. Σε αυτές τις συνθήκες εκδηλώθηκε επανάσταση στο Ναύπλιο την 1η Φεβρουαρίου, με επικεφαλής τον Δημήτριο Γρίβα, τον Πέτρο Α. Μαυρομιχάλη και τον Δημήτριο Μπότσαρη, η οποία αντιμετωπίστηκε από την κυβέρνηση και τον βασιλιά με οργάνωση στρατοπέδου στην Κόρινθο, υπό την αρχηγία του υποστράτηγου Χαν. Την 1η Μαρτίου οι κυβερνητικές δυνάμεις με οργανωμένη επίθεση κατάφεραν να καταλάβουν τις θέσεις των επαναστατών και τελικά στις 24 Μαρτίου έγινε συνθηκολόγηση με χορήγηση γενικής αμνηστίας από την οποία, όμως, εξαιρούνταν 19 άτομα, τα οποία έπειτα από αίτηση στην κυβέρνηση έφυγαν από την Ελλάδα με δύο ξένα πλοία. Δυναμικά αντιμετωπίστηκε από τις κυβερνητικές δυνάμεις και η επανάσταση που ξέσπασε την ίδια περίοδο στη Σύρο, όπου, επίσης, είχαν οξυνθεί τα αντιδυναστικά αισθήματα, καθώς και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Τελικά, στις 30 Απριλίου, ο βασιλιάς έδωσε γενική αμνηστία στους επαναστάτες με εξαίρεση τρεις. Ο αντιδυναστικός αγώνας όμως συνεχίστηκε και τελικά, στις 12 Οκτωβρίου του ίδιου έτους, ο Όθωνας εξαναγκάστηκε σε έξωση.
Παραπομπές
κατηγορία:Ναύπλιο κατηγορία:Ιστορία της Αργολίδας κατηγορία:Βασίλειο της Ελλάδας‎ Κατηγορία:Επαναστάσεις στην Ελλάδα
Ευτυχία Χ. Παπαϊωάννου
Η Ευτυχία Παπαϊωάννου (1924-2011 ) ήταν διαπρεπής Ελληνίδα Φυσικός από τη Βοιωτία. Σπούδασε φυσική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εγγονή του επιφανούς Ιατρού και Πανεπιστημιακού Λουκά Παπαϊωάννου. Εργάστηκε σε θέσεις ευθύνης στη Δημόσια Παιδεία της Ελλάδος και της Κύπρου. Ασχολήθηκε επισταμένως με θέματα εκπαίδευσης των νέων στις Φυσικές Επιστήμες, και τη διάδοση των γνώσεων και εξελίξεων της συγχρόνου φυσικής στην Ελληνική κοινωνία προς επίτευξη Εθνικών σκοπών.
Κατηγορία:Έλληνες φυσικοί
Belarus 4
Το  Belarus 4 είναι περιφερειακό κρατικό κανάλι της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας, και ξεκίνησε τη λειτουργία του τον Σεπτέμβριο του 2015, με το παράρτημα του καναλιού στο Μογκιλιόφ.
Ιστορία
Το λογότυπο του καναλιού εμφανίζει τις λέξεις Λευκορωσία 4, καθώς και το όνομα των πόλεων στις οποίες εδρεύουν τα παραρτήματα του καναλιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια και σταθμοί οι οποίοι ιδρύθηκαν το 2015 Κατηγορία:Τηλεοπτικά κανάλια στη Λευκορωσία
Σίβυλλα Ούρσουλα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ
Η Σίβυλλα Ούρσουλα (γερμ. Sibylla Ursula von Braunschweig-Lüneburg von Welfen, 4 Φεβρουαρίου 1629 - 12 Δεκεμβρίου 1671) από τον Οίκο των Γουέλφων, ήταν κόρη του Δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ και με τον γάμο της έγινε Δούκισσα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύκσμπουργκ. Ξεχώρισε ως μεταφράστρια και συγγραφέας.
Βιογραφία
Για αρκετά χρόνια συνέχισε την αλληλογραφία με τη Mαντλέν ντε Σκυντερύ και τον Γιοχάνες Βαλεντίνους Αντρέαε. Η Σίβυλλα Ούρσουλα έγραψε την αρχή του μυθιστορήματος Die Durchlauchtige Syrerin Aramena (Αράμενα, η ευγενής κυρία από τη Συρία), το οποίο όταν ολοκληρώθηκε, έγινε το πιο διάσημο ευγενικό μυθιστόρημα στη γερμανική μπαρόκ λογοτεχνία. Συμπληρώθηκε από τον αδελφό της Αντώνιο Ούλριχ και το επιμελήθηκε ο Ζίγκμουντ φον Μπίρκεν. Άλλα γραπτά της περιλαμβάνουν ένα έργο πέντε πράξεων και μία σειρά πνευματικών διαλογισμών. Οι μεταφράσεις της περιλαμβάνουν δύο μυθιστορήματα (το Κασσάνδρα και το Κλεοπάτρα) του Λα Καλπρενέντ, τμήματα της Κλέλιας της Σκυντερύ και το Εισαγωγή στη σοφία (Introductio ad sapientiam), ένα από τα λατινικά γραπτά του Χουάν Λούις Βίβες, ενός Ισπανού ανθρωπιστή.
Αρχικά αποφασισμένη να παραμείνει άγαμη, το 1663 τελικά σύναψε γάμο με τον Χριστιανό του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύκσμπουργκ (1627–1698), σε ηλικία 34 ετών. Ο σύζυγός της, ο μόνος γιος του Φίλιππου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύκσμπουργκ που είχε επιζήσει, είχε αναλάβει την εξουσία στο Κάστρο Γκλύκσμπουργκ το προηγούμενο έτος και κατάφερε να αποκαταστήσει τα δημόσια οικονομικά με τη βοήθεια των συγγενών της Βολφενμπύτελ.
Η Σίβυλλα Ούρσουλα αρρώστησε το 1664, πιθανώς από σύφιλη, που κόλλησε από τον σύζυγό της, η οποία την έκανε να παύσει το καλλιτεχνικό της έργο. Υπέφερε από μία ολοένα και πιο καταθλιπτική κατάσταση, ώσπου απεβίωσε κατά τον τοκετό Κανένα από τα παιδιά της δεν έφτασε στην ενηλικίωση.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1663 τον Χριστιανό του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύκσμπουργκ (1627–1698), γιο του Φιλίππου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύκσμπουργκ και είχε τέκνα, που δεν έφτασαν στην ενηλικίωση.
Marvel vs. Capcom 3: Fate of Two Worlds
Marvel vs. Capcom 3: Fate of Two Worlds (ιαπωνικά: マーヴル VS. カプコン 3 フェイト オブ トゥー ワールド, Χέπμπορν: Māvuru bāsasu Kapukon Surī: Feito obu Tū Wārudo) είναι crossover βιντεοπαιχνίδι πάλης που αναπτύχθηκε από την Capcom σε συνεργασία με την Eighting. Το παιχνίδι περιλαμβάνει χαρακτήρες από franchises της Capcom και σειρές κόμικς που εκδόθηκαν από τη Marvel Comics. Κυκλοφόρησε για τα PlayStation 3 και Xbox 360 τον Φεβρουάριο του 2011. Είναι sequel του παιχνιδιού Marvel vs. Capcom 2: New Age of Heroes (2000), του πέμπτου μέρους τη σειράς Marvel vs. Capcom, και το πρώτο που χρησιμοποίησε τρισδιάστατα μοντέλα χαρακτήρων, αντί δισδιάστατων sprites.
Στοχαστική μουσική
Η Στοχαστική μουσική είναι μουσική που έχει συντεθεί με μεθόδους στοχαστικών διαδικασιών και τυχαίων μεταβλητών. Είναι μία συνθετική μέθοδος που συσχετίζει τη μουσική με τα μαθηματικά και τη φυσική. Ο κύριος εκπρόσωπος του είδους είναι ο Ιάννης Ξενάκης, που εισήγαγε τον όρο κατά τη δεκαετία του 1950 και πρωτοπόρησε σε αυτό.
Ιστορία
Ο όρος στοχαστικός χρησιμοποιείται σε πολλά επιστημονικά πεδία, ιδιαίτερα όπου χρησιμοποιούνται τυχαίες ή στοχαστικές διαδικασίες για να αναπαραστήσουν συστήματα ή φαινόμενα που φαίνεται πως μεταβάλλονται με τυχαίο τρόπο. Χρησιμοποιείται στη βιολογία, τη χημεία, την οικολογία, τις νευροεπιστήμες, τη φυσική, σε τεχνολογικά και μηχανικά πεδία όπως η επεξεργασία εικόνας, η επεξεργασία σήματος, η θεωρία πληροφορίας, η επιστήμη υπολογιστών, η κρυπτογραφία, οι τηλεπικοινωνίες και στις οικονομικές αγορές. Επίσης στις τέχνες, τη λογοτεχνία, τη μουσική, τις κατασκευές, κ.α. Ετυμολογικά, το όνομα προέρχεται από την ελληνική λέξη «στόχος».
Νωρίτερα, καλλιτέχνες όπως ο Τζων Κέιτζ είχαν συνθέσει έργα αλεατορικής μουσικής και indeterminate (απροσδιόριστης) μουσικής, που βασίζονταν σε τυχαίες παραμέτρους που δεν διέπονται από αυστηρά μαθηματικούς κανόνες όπως η στοχαστική μουσική. π,χ, η Μουσική των Αλλαγών (1951) του Τ. Κέιτζ βασίστηκε στα εξάγραμμα του Ι Τσινγκ. Οι Λετζάρεν Χίλερ και Λέοναρντ Ισαάκσον χρησιμοποιήσαν Μαρκοβιανές αλυσίδες και γεννήτριες γραμματικής στο έργο τους Illiac Suite (1957).
Πλέον, υπάρχουν τεχνικές παραγωγής ηλεκτρονικής μουσικής και γεννήτριες μουσικής που ενσωματώνουν λειτουργίες τυχαιοποίησης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μουσικά είδη Κατηγορία:Ηλεκτρονική μουσική Κατηγορία:Μουσική τεχνολογία
Αντέλε Νόιχαουζερ
Η Ανέίλε Νόιχαουζερ (γερμανικά: Adele Neuhauser, 17 Ιανουαρίου 1959) είναι Αυστριακή ηθοποιός του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.
Βιογραφία
Η Νόιχαουζερ γεννήθηκε στην Αθήνα, σε ηλικία όμως τεσσάρων ετών, η οικογένεια της μετακόμισε στην Αυστρία. Λίγο αργότερα, η μητέρα τους τους άφησε, και αυτή και ο αδελφός της έμειναν με τον Έλληνα πατέρας τους, τον Γιώργο. Κατά τα πρώτα έτη πρώιμης εφηβείας της προσπάθησε αρκετές φορές να αυτοκτονήσει, κόβοντας φλέβες του καρπού της, πράγμα που κράτησε περίπου μέχρι και τα 12 της. Οι παππούδες της ήταν ακαδημαϊκοί ζωγράφοι, με τον αδελφό της Πίτερ, να ακολουθεί τα βήματα αυτών. Το sgraffito στο Vienna Künstlerhaus, δημιουργήθηκε από τους παππούδες της. Ο παππούς της θεώρησε ότι μόνο ένας ζωγράφος πρέπει να υπάρχει στην οικογένεια, η γιαγιά της επικεντρώθηκε στην ταπετσαρία.
Η Νόιχαζουερ, είχε τη θέληση να γίνει ηθοποιός, από παιδική ηλικία, όταν ακόμα ήταν έξι ετών. Μεταξύ το 1976 και το 1978, παρακολούθησε τη δραματική σχολή Schauspielschule Krauss. Στις αρχές της τρίτης δεκαετίας της ζωής της μετακόμισε στη Γερμανία και ξεκίνησε την καριέρα της, αρχικά σε θέατρα του Μύνστερ, του Έσσεν και του Ρέγκενσμπουργκ, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις και στη Βιέννη. Δημοτικότητα άρχισε να λαμβάνει, όταν έπαιξε το Φάουστ, του Γκέτε, στο Stadttheater, της τελευταίες προαναφερθείσας πόλης. Το 1978, έκανε την πρώτη της εμφάνιση στην τηλεόραση, στη σειρά Kottan ermittelt. Παράλληλα άρχισε να εμφανίζεται και στον κινηματογράφο σε ταινίες όπως το Helden in Tirol, Gone – eine tödliche Leidenschaft και το Wo ist Fred?.
Ιδιαίτερα γνωστή έγινε και η ιδιαίτερη φωνή της, ειδικότερα από τον ρόλο της σειρά Vier Frauen und ein Todesfall. Ωστόσο, το 2008, προσχώρησε σε επέμβαση στις φωνητικές χορδές λόγω οιδήματος του Ράινκε, γεγονός που της ανέβασε τον τόνο στη φωνή, χάνοντας την ιδιαιτερότητά αυτής. Η Νόιχαουζερ είναι μέλος της Αυστριακής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Είχε, επίσης παντρευτεί τον Ζόλταν Πάουλ, με τον οποίο χώρισε, που πάραυτα είχαν αποκτήσει κι έναν γιο, ο οποίος σπούδασε μουσική στο Γκρατς. Της αρέσει ιδιαιτέρως η πεζοπορία, την οποία απολαμβάνει κυρίως μόνη της. Μεταξύ των βραβεύσεων που έχει λάβει είναι δύο βραβεία του αυστριακού Romy (το 2012 και το 2013), για την ερμηνεία της στη σειρά Beliebteste Seriendarstellerin.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί ηθοποιοί Κατηγορία:Αυστριακοί ελληνικής καταγωγής
Τόμας Σατοράνσκι
Ο Τόμας Σατοράνσκι (τσεχικά: Tomáš Satoranský), (Πράγα, 30 Οκτωβρίου 1991) είναι Τσέχος διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 2.01 μέτρων και παίζει κυρίως ως πόιντ γκαρντ, ωστόσο αγωνίζεται επίσης ως σούτινγκ γκαρντ και σμολ φόργουορντ στην ισπανική Μπαρτσελόνα. Μπασκετικό του πρότυπο αποτελεί ο Δημήτρης Διαμαντίδης.
Ευρώπη
Από το 2007 έως το 2009 ο Σατοράνσκι έπαιξε για την ΟΣΚ Πράχα.
Το 2009, υπέγραψε συμβόλαιο με την ΚΒ Σεβίλλης της Λίγα ΑΣΒ, όπου αγωνίστηκε εκεί για πέντε σεζόν. Επελέγη στον δεύτερο γύρο του ντραφτ του ΝΒΑ (32η συνολικά), για τους Ουάσινγκτον Ουίζαρντς. Έπαιξε στο καλοκαιρινό πρωτάθλημα του ΝΒΑ το 2012.
Tον Ιούλιο του 2014 ο Σατοράνσκι υπέγραψε συμβόλαιο με την Μπαρτσελόνα. Στην ισπανική ομάδα έμεινε δυο χρόνια κατακτώντας το Σούπερ Καπ Ισπανίας το 2015. Τον Ιούλιο του 2016 εντάχθηκε στο ΝΒΑ.
ΝΒΑ
Στις 21 Ιουλίου 2016 ο Σατοράνσκι υπέγραψε με τους Ουάσινγκτον Ουίζαρντς. Στις 1 Δεκεμβρίου 2017 σκόραρε 17 πόντους σε νίκη εναντίον των Ντιτρόιτ Πίστονς με 109-91. Στις 3 Φεβρουαρίου του 2018 σκόραρε 19 πόντους σε νίκη εναντίον των Ορλάντο Μάτζικ με 115-98. Μια εβδομάδα αργότερα σκόραρε 25 πόντους σε νίκη εναντίον των Σικάγο Μπουλς με 101-90. Στις 11 Ιανουαρίου 2019 σκόραρε 18 πόντους, έκανε 12 ριμπάουντ και 10 ασίστ σε νίκη εναντίον των Μιλγουόκι Μπακς με 113-106. Τη σεζόν 2018-19, μέτρησε 8,9 πόντους και 5,0 ασίστ. Αποχώρησε το 2019, μετά από τρία χρόνια στην ομάδα.
Στις 6 Ιουλίου 2019 ο Σατοράνσκι υπέγραψε με τους Σικάγο Μπουλς. Στις 6 Ιανουαρίου 2020, είχε 11 πόντους, 5 ριμπάουντ και έκανε ατομικό ρεκόρ στις ασίστ με 14, κόντρα τους Μάβερικς (ήττα 110-118). Τη σεζόν 2019-20 σε 65 αγώνες (64 ως βασικός), μέτρησε 9,9 πόντους, 5,4 ασίστ, 3,9 ριμπάουντ και 1,2 κλεψίματα κατά μέσο όρο, πραγματοποιώντας σε όλους τους τομείς τους καλύτερους μέσους όρους της καριέρας του στο ΝΒΑ. Τη σεζόν 2020-21 σε 58 αγώνες (18 ως βασικός), είχε 7,7 πόντους, 4,7 ασίστ, 2,4 ριμπάουντ και 0,7 κλεψίματα κατά μέσο όρο.
Στις 8 Αυγούστου 2021, κατέληξε ως ανταλλαγή στην ομάδα των Νιου Ορλίνς Πέλικανς. Στους Πέλικανς είχε 32 συμμετοχές με 2,8 πόντους και 2,5 ασίστ μέσο όρο στο ενεργητικό του.
Στις 9 Φεβρουαρίου 2022, αποτέλεσε μέρος ανταλλαγής μεταξύ τριών ομάδων και πέντε παικτών και καταλήγοντας στους Σαν Αντόνιο Σπερς. Με τους Σπερς αγωνίστηκε σε έναν μόλις αγώνα.
Στις 28 Φεβρουαρίου 2022, επέστρεψε στους Ουάσινγκτον Ουίζαρντς. Για την σεζόν 2021-22, ο Σατοράνσκι πήρε 470.000 δολάρια από τους Ουίζαρντς και σε 55 ματς είχε 3,6 πόντους και 3,3 ασίστ.
Σε σύνολο 388 αγώνων στο ΝΒΑ (182 ως βασικός), ο Σατοράνσκι μέτρησε 6.9 πόντους και 4.2 ασίστ
Επιστροφή στην Ευρώπη
Στις 4 Ιουλίου 2022, ανακοινώθηκε πως μετά από έξι χρόνια επιστρέφει στην Μπαρτσελόνα με τετραετές συμβόλαιο. Στις 20 Ιουνίου 2023, κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ισπανίας, αφού η Μπαρτσελόνα νίκησε στη σειρά των τελικών την Ρεάλ Μαδρίτης 3-0.
Εθνική ομάδα
Ο Σατοράνσκι έχει παίξει σε όλες τις ηλικιακές ομάδες της Τσεχίας. Στην ανώτερη ομάδα αγωνίστηκε για πρώτη φορά το 2009 στα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ. Το 2010, έπαιξε στο Ευρωμπάσκετ Κ20. Επίσης έπαιξε με την ανώτερη ομάδα στα Ευρωμπάσκετ 2013 και 2015. Αγωνίστηκε στο Ευρωμπάσκετ 2017 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2019, στην πρώτη εμφάνιση της χώρας του στο πρωτάθλημα, όντας ένας από τους κορυφαίους της ομάδας. Ήταν παρών στο Προολυμπιακό Τουρνουά του Καναδά το 2021, όπου με τις εμφανίσεις του βοήθησε την Τσεχία να προκριθεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, κερδίζοντας στον τελικό του τουρνουά την Εθνική Ελλάδας. Μάλιστα ο ίδιος ανακηρύχθηκε MVP του τουρνουά. Αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, όντας ο σημαιοφόρος της Τσεχίας στην Τελετή Έναρξης, μαζί με την τενίστρια, Πέτρα Κβίτοβα. Αγωνίστηκε στο Ευρωμπάσκετ 2022, φτάνοντας μέχρι τους 16, όπου η Τσεχία αποκλείστηκε από την Εθνική Ελλάδας. Ο ίδιος ωστόσο πραγματοποίησε ρεκόρ, αφού στον αγώνα μοίρασε 17 ασίστ που είναι ο μεγαλύτερος αριθμός ασίστ σε έναν αγώνα στην ιστορία της διοργάνωσης.
Το 2020, μετά από ψηφοφορία στον ιστότοπο της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης, βρέθηκε στην καλύτερη πεντάδα της Εθνικής Ομάδας Τσεχίας των τελευταίων δυο δεκαετιών (2000-2020) ετών σε Ευρωμπάσκετ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τσέχοι καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ρεάλ Μπέτις Μπαλονθέτο Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπαρτσελόνα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ουάσινγκτον Ουίζαρντς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σικάγο Μπουλς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Νιου Ορλίνς Πέλικανς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές του NBA Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές αμερικανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2013 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2015 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2017 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2022 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2019 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Ο Κουρέας της Σεβίλλης
Ο Κουρέας της Σεβίλλης (ιταλικά: Il barbiere di Siviglia, ossia L'inutile precauzione [προφορά: il barˈbjɛːre di siˈviʎʎa osˈsiːa l iˈnuːtile prekautˈtsjoːne]) είναι μία όπερα μπούφα σε δύο πράξεις του Τζοακίνο Ροσσίνι, με ένα ιταλικό λιμπρέτο του Τσέζαρε Στερμπίνι. Το λιμπρέτο είναι βασισμένο στη γαλλική κωμωδία του Πιερ-Ωγκυστέν Καρόν ντε Μπωμαρσαί, Ο κουρέας της Σεβίλλης (1775).
Η πρεμιέρα της όπερας του Ροσσίνι έγινε (υπό τον τίτλο: Almaviva, o sia L'inutile precauzione) στις 20 Φεβρουαρίου του 1816, στο Θέατρο Αρτζεντίνα, στη Ρώμη. Το έργο αυτό του Ροσσίνι, κατέληξε να είναι ένα από τα σπουδαιότερα κομμάτια της κωμικής μουσικής. Αν και έχουν περάσει 200 χρόνια από την πρεμιέρα της, παραμένει έως σήμερα ένα δημοφιλέστατο έργο.
Ιστορικό σύνθεσης
Η όπερα του Ροσσίνι περιγράφει τα γεγονότα του πρώτου από τα τρία έργα του Γάλλου θεατρικού συγγραφέα Πιερ ντε Μπωμαρσαί που περιστρέφονται γύρω από τον έξυπνο και ευρηματικό χαρακτήρα ονόματι Φίγκαρο, τον κουρέα του τίτλου. Η όπερα του Μότσαρτ Οι Γάμοι του Φίγκαρο, την οποία συνέθεσε 30 χρόνια νωρίτερα, το 1786, βασίζεται στο δεύτερο μέρος της τριλογίας του Μπωμαρσαί. Το πρώτο έργο του Μπωμαρσαί σχεδιάστηκε αρχικά ως κωμική, αλλά απορρίφθηκε ως τέτοια από την Comédie-Italienne. Το έργο, όπως είναι σήμερα γνωστό, παρουσιάστηκε το 1775 από την Comédie-Française στο Θέατρο του Κεραμεικού (Théâtre des Tuileries) στο Παρίσι.
Άλλες όπερες που βασίζονται στο πρώτο έργο συνέθεσε ο Τζοβάννι Παϊζιέλλο (το έργο του Il barbiere di Siviglia έκανε πρεμιέρα το 1782), ο Νικολά Ισουάρ το 1796 και στη συνέχεια ο Φραντσέσκο Μορλάκι το 1816. Αν και το έργο του Παϊζιέλλο θριάμβευσε για λίγο, μόνο η έκδοση του Ροσσίνι έχει αντέξει τη δοκιμασία του χρόνου και εξακολουθεί να αποτελεί βασικό στυλοβάτη του μελοδραματικού ρεπερτορίου. Στις 11 Νοεμβρίου 1868, δύο μέρες πριν τον θάνατο του Ροσσίνι, ο συνθέτης Costantino Dall'Argine (1842-1877) έκανε την πρεμιέρα μιας όπερας που βασίζεται στο ίδιο λιμπρέτο με το έργο του Ροσσίνι, με αφιέρωση σε αυτόν. Η πρεμιέρα δεν ήταν αποτυχία, αλλά οι κριτικοί καταδίκασαν την «τόλμη» του νεαρού συνθέτη και το έργο είναι σήμερα πια ξεχασμένο.
Ο Ροσσίνι ήταν γνωστός για την αξιοσημείωτη παραγωγικότητά του, ολοκληρώνοντας κατά μέσο όρο δύο όπερες ετησίως επί 19 χρόνια και γράφοντας έως και τέσσερις κάποιες χρονιές. Οι μουσικολόγοι πιστεύουν ότι η μουσική για το Il barbiere di Siviglia συνετέθη σε λιγότερο από τρεις εβδομάδες, αν και η περίφημη εισαγωγή ήταν στην πραγματικότητα διασκευή δύο προηγούμενων έργων του, των Aureliano in Palmira και Elisabetta, regina d'Inghilterra και δεν περιέχει κανένα από τα θεματικά στοιχεία στον ίδιο τον Κουρέα της Σεβίλλης.
Ιστορικό παραστάσεων
Η πρεμιέρα της όπερας στο Θέατρο Αρτζεντίνα στην Ρώμη ήταν καταστροφή: το κοινό σφύριζε αποδοκιμαστικά και γιουχάιζε καθ'όλη τη διάρκεια του έργου, και συνέβησαν διάφορα ατυχήματα επί σκηνής. Επιπλέον, πολλοί από τους ακροατές ήταν υποστηρικτές ενός από τους αντιπάλους του Ροσσίνι, του Τζοβάννι Παϊζιέλλο, ο οποίος χρησιμοποίησε την νοοτροπία του όχλου για να προκαλέσει την απέχθεια του υπόλοιπου κοινού προς το έργο. Ο Παϊζιέλλο είχε ήδη συνθέσει τον Κουρέα της Σεβίλλης και θεώρησε τη νέα έκδοση του Ροσσίνι ως προσβολή της δικής του εκδοχής. Συγκεκριμένα, ο Παϊζιέλλο και οι οπαδοί του ήταν αντίθετοι στη χρήση του basso buffo, το οποίο είναι συνηθισμένο στην κωμική όπερα. Η δεύτερη παράσταση, ωστόσο, ήταν επιτυχής. Το αρχικό γαλλικό έργο, Le Barbier de Séville, είχε παρόμοια αποδοχή: κακή στην αρχή, για να αγαπηθεί κατόπιν μέσα σε μια εβδομάδα.
Το έργο εκτελέστηκε για πρώτη φορά στην Αγγλία στις 10 Μαρτίου 1818 στο Βασιλικό Θέατρο (King's Theatre, σήμερα Her Majesty's Theatre) στο Λονδίνο στα ιταλικά. Ακολούθησε στις 13 Οκτωβρίου παράσταση στο Covent Garden Theatre σε αγγλική έκδοση, μεταφρασμένο από τους John Fawcett και Daniel Terry. Για πρώτη φορά ανέβηκε στην Αμερική στις 3 Μαΐου 1819 στα αγγλικά (πιθανώς στην έκδοση του Covent Garden) στο Park's Theatre στη Νέα Υόρκη. Ανέβηκε στη γαλλική γλώσσα στο Théâtre d'Orléans της Νέας Ορλεάνης στις 4 Μαρτίου 1823 και έγινε η πρώτη όπερα που ανέβηκε ποτέ στα ιταλικά στη Νέα Υόρκη, όταν ο Manuel Garcia (ο οποίος έπαιξε τον Almaviva) με τον ιταλικό του θίασο άνοιξε την πρώτη του σεζόν εκεί με τον «Κουρέα» στις 29 Νοεμβρίου 1825 στο Park's Theatre. Ο θίασος των οκτώ περιελάμβανε άλλα τρία μέλη της οικογένειάς του, συμπεριλαμβανομένης της 17χρονης Maria-Felicia, που αργότερα έγινε γνωστή ως Maria Malibran.
Α' Πράξη
Ο κόμης Αλμαβίβα είναι ερωτευμένος με τη Ροζίνα, η οποία μένει στο σπίτι του ηλικιωμένου κηδεμόνα της, του δόκτωρα Μπάρτολο, ο οποίος έχει κρυφό σκοπό να την παντρευτεί. Προκειμένου να προσεγγίσει την Ροζίνα, ο Αλμαβίβα ζητά από τον Φίγκαρο, κουρέα της περιοχής, ο οποίος παλαιότερα υπήρξε στην υπηρεσία του, να τον βοηθήσει να κερδίσει την καρδιά της κοπέλας, στην οποία έχει δηλώσει την αγάπη του λέγοντας ότι είναι ο Λιντόρο, υπηρέτης του κόμη Αλμαβίβα. Ο Φίγκαρο συμβουλεύει τον κόμη να πάρει άλλη ταυτότητα παριστάνοντας τον νεαρό αξιωματικό και να παρουσιαστεί στο σπίτι του Μπάρτολο, ώστε να μπορέσει να μιλήσει με τη Ροζίνα.
Ο δον Μπαζίλιο, ο δάσκαλος μουσικής του κοριτσιού, πληροφορεί τον δον Μπάρτολο, πως στην Σεβίλλη έχει φτάσει ο Αλμαβίβα γοητευμένος από την ομορφιά της Ροζίνας. Τον πληροφορεί επίσης ότι γνωρίζει έναν σίγουρο τρόπο προκειμένου να εξουδετερώσει τον αντίπαλο: τη συκοφαντία. Όμως ο δον Μπάρτολο νοιάζεται μόνο να επιταχύνει τις διαδικασίες και ετοιμάζεται να γράψει το γαμήλιο σύμφωνο μεταξύ αυτού και της Ροζίνας. Ο Φίγκαρο, που έχει καταλάβει τα πάντα, προτρέπει το κορίτσι να γράψει ένα σημείωμα στον Λίντορο. αλλά η Ροζίνα το έχει ήδη γράψει και το δίνει στον κουρέα, για να το παραδώσει στον Λιντόρο. Στη συνέχεια ο δον Μπάρτολο, συνειδητοποιώντας ότι η Ροζίνα έχει γράψει ένα σημείωμα, την επιπλήττει.
Σύμφωνα με τα σχέδια του Φίγκαρο, ο Αλμαβίβα εισβάλλει στο σπίτι του δον Μπάρτολο μεταμφιεσμένος σε μεθυσμένο στρατιώτη, αλλά δημιουργεί τέτοια σύγχυση ώστε προκαλεί την επέμβαση των χωροφυλάκων. Ωστόσο, ο αξιωματικός αναγνωρίζει τον Αλμαβίβα και, προς μεγάλη έκπληξη του Μπάρτολο, τον αφήνει ελεύθερο.
Β' Πράξη
Καταφθάνει ένας δάσκαλος μουσικής ονόματι δον Αλόνσο (στην πραγματικότητα πάντα ο κόμης), ισχυριζόμενος ότι τον έστειλε ο δον Μπαζίλιο, που είναι άρρωστος, να τον αντικαταστήσει στο μάθημα μουσικής της Ροζίνας. Εν τω μεταξύ έρχεται και ο Φίγκαρο, με τ καθήκον να ξυρίσει τον γιατρό, και καταφέρνει με τέχνη να πάρει το κλειδί του μπαλκονιού της Ροζίνας. Απροειδοποίητα εμφανίζεται ο δον Μπαζίλιο, τον οποίο ο Αλμαβίβα δωροδοκεί, προκειμένου να φύγει χωρίς να δημιουργήσει πρόβλημα. Ο Μπάρτολο ακούει τη στιχομυθία μεταξύ της Ροζίνας και του αγαπημένου της και κυνηγάει από το σπίτι του τον Φίγκαρο και τον κόμη.