cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ευρωμεσογειακή Εταιρική Σχέση
Η προϊστορία των Ευρωμεσογειακών σχέσεων
Στο εμπόριο βρήκε τρόπο έκφρασης και ο πρώτος ευρωπαϊκός πολιτισμός, ο μινωικός. Το υδάτινο στοιχείο συνέδεσε την Κρήτη με την Αίγυπτο και πρόσφερε στους μινωίτες αιγυπτιακά πρότυπα όσον αφορά τη λατρεία, την τέχνη την καθημερινή ζωή. Οι λαοί της θάλασσας οι Φοίνικες, οι Αχιγιάβα (Αχαιοί) δημιουργούν με το σπινθηροβόλο πνεύμα τους μια δική τους ζώνη ελεύθερου εμπορίου και φτάνουν να αξιοποιούν την περιοχή τους περισσότερο από όσο η ίδια μπορούσε να τους θρέψει. Όμως σε μια συγκλονιστική στιγμή στην ιστορία οι εστίες των λαών αυτών θα καταστραφούν από αίτια που παραμένουν ακόμα αδιευκρίνιστα. Μετά από μια ταραγμένη περίοδο συγκρούσεων η Μεσόγειος θα δει την άνοδο μεγάλων αυτοκρατοριών των Περσών, του Αλέξανδρου και τέλος των Ρωμαίων. Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία θα δημιουργήσει μια ασυνήθιστα μακρά περίοδο ειρήνης και ευημερίας την Pax Romana και θα δημιουργήσει μια mare nostrum, μια μεσογειακή περιφέρεια ανεπηρέαστη από εξωτερικούς κινδύνους και απειλές ασφάλειας. Ακριβώς αυτή τη χρονική στιγμή της ανόδου της Ρώμης στην παγκόσμια σκηνή και την εξάρτηση από αυτήν της τύχης του τότε γνωστού κόσμου συντελείται η μεταφορά του κέντρου βάρους από την ανατολική προς τη δυτική μεσόγειο. Οι ιβηρικές, γαλατικές και γερμανικές ρωμαϊκές κτήσεις θα αργήσουν πολύ να αναδειχθούν ως αυτόνομοι πόλοι ισχύος, όμως η μεταφορά μέσω της ρωμαϊκής κατάκτησης του περισσότερο ελληνότροπου πνεύματος της Ανατολής αποτελεί καθοριστικό στοιχείο για τη μετέπειτα πορεία τους. Η ρωμαϊκή κατοχή έδωσε στους υπηκόους της δυτικής και βόρειας Ευρώπης μια αντίληψη του μεσογειακού πολιτισμού και των επιτευγμάτων του όσο επέτρεψε η ρωμαϊκή χερσαία και θαλάσσια ισχύς. Άσχετα με την κατάρρευση της δύναμης της Ρώμης και την ανασύσταση της Ανατολής σε αυτόνομο πόλο, οι μεσογειακές εμπειρίες που μεταφέρθηκαν από τους Ρωμαίους σε αυτές τις επαρχίες θα αξιοποιηθούν μεταγενέστερα. Όταν η δυτική Ευρώπη αποκτήσει μια πιο στέρεα οικονομική, κοινωνική και κρατική δομή στις μεσογειακές εμπειρίες που έφεραν οι Ρωμαίοι θα στηριχθεί για να υλοποιήσει αυτό που θα χαρακτηρίσει ευρωπαϊκό.
Στη συνέχεια η Μεσόγειος θα βιώσει άλλη μια περίοδο κατακερματισμού για να επανενωθεί αργότερα με την ισλαμική κατάκτηση μεγάλου τμήματός της. Όταν η δεύτερη ισλαμική κατάκτηση –η Οθωμανική- εμφανίζει σημάδια κόπωσης κι αδυναμίας η Δυτική Ευρώπη που ως τότε παρακολουθούσε άλλοτε παθητικά κι άλλοτε πιο ενεργητικά και αποτρεπτικά την ισλαμική επέκταση (Σταυροφορίες, Πουατιέ, Lepanto, Βιέννη) θα ξεπεράσει εντελώς τους οθωμανικούς της φόβους ανοίγοντας το δρόμο για την ευρωπαϊκή κατάκτηση της ως τότε ισλαμοκρατούμενης ανατολικής και νότιας Μεσογείου. Είναι πια η στιγμή που ο βοράς κυριαρχεί στο νότο και η αποικιακή εκμετάλλευση του Μαγκρέμπ και του Μασρέκ είναι γεγονός. Η περιοχή θα γίνει θέατρο των αποικιακών συγκρούσεων των ευρωπαϊκών μεγάλων δυνάμεων. Οι συγκρούσεις θα σταματήσουν το 1945 με τη λήξη του Β΄ Π.Π. και τη σκυτάλη θα αναλάβουν τα εθνικοαπελευθερωτικά και αντιαποικιακά κινήματα.
Η κρίση του Σουέζ το 1956 είναι ένα γεγονός που θα σημαδέψει τις σχέσεις της Ευρώπης με τη Μέση Ανατολή. Πρόκειται ουσιαστικά για μια τελευταία επιπλοκή της αποαποικιοποίησης και θα δώσει ένα δυνατό μάθημα στις παλιές αποικιακές δυνάμεις: η θέληση των υπερδυνάμεων δεν είναι δυνατό να παραγνωρίζεται σε καμία περιοχή του πλανήτη και στην προκειμένη περίπτωση ΗΠΑ και ΕΣΣΔ συμπαρίστανται στη χάραξη των εθνικών δρόμων για την ανάπτυξη των πρώην αποικιών. Η Ευρώπη δεν μπορεί πια να είναι ο προνομιακός εταίρος. Ο Ψυχρός Πόλεμος επιφυλάσσει στην Ευρώπη ένα ρόλο τρομοκρατημένου θεατή και οι Ευρωπαίοι χάνουν την πρωτοβουλία ακόμα και στην άμεση μεσογειακή περιφέρειά τους.
Προς το οριστικό τέλος της αποικιακής περιόδου στις 25 Μαρτίου 1957 συντελείται στην παλιά μεσογειακή πρωτεύουσα τη Ρώμη ένα γεγονός ύψιστης σπουδαιότητας. Ηγέτες έξι δυτικοευρωπαϊκών χωρών μεταξύ των οποίων της Γαλλίας και της Ιταλίας ως μεσογειακών εταίρων ιδρύουν σε μια κίνηση γεμάτη ευρωπαϊκό συμβολισμό την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα. Ο νέος μεταπολεμικός οργανισμός υπόσχεται να προωθήσει τις οικονομικές σχέσεις των χωρών του. Εκτινάσσει στα ύψη το ενδοκοινοτικό εμπόριο και από αποκλειστικά οικονομική κοινότητα φτάνει στο αδιανόητο για την πολεμοπαθή ως τότε Ευρώπη, δημιουργεί μια Κοινότητα αξιών. Η απρόσμενη ίσως επιτυχία της ΕΟΚ δεν την κάνει να αποτραβηχτεί από τον μεσογειακό της περίγυρο. Στις Βρυξέλλες θα πνεύσει μεσογειακή αύρα με τη συμφωνία σύνδεσης των Αθηνών (1961) και με τη σύνδεση της Τουρκίας (1963). Στο ενδιάμεσο η ισπανική και η πορτογαλική κυβέρνηση υποβάλλουν αίτηση για την έναρξη διαπραγματεύσεων με σκοπό τη σύνδεση.
Η πολιτική των συμφωνιών σύνδεσης θα συνεχιστεί ως τη δεκαετία του 1970. Το 1969 η ΕΚ υπογράφει συμφωνία σύνδεσης με την Τυνησία και το Μαρόκο. Τον επόμενο χρόνο η ΕΚ συνδέεται με τη Μάλτα και το 1972 με την Κύπρο. Τέλος το 1975 οι ΕΚ και το Ισραήλ υπογράφουν συμφωνία συνεργασίας. Ως το 1980 με ορισμένες μεσογειακές ευρωπαϊκές χώρες επιτυγχάνεται σημαντική πρόοδος στις συνομιλίες με κατάληξη την ένταξη της Ελλάδας την 1η Ιανουαρίου 1981 και της Ισπανίας και Πορτογαλίας το 1986. Η έγκριση το 1985 των ΜΟΠ από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο των Βρυξελλών δείχνει την πρόθεση της κοινότητας να υποστηρίξει την ανάπτυξη των μεσογειακών εταίρων. Η ένταξη των μεσογειακών χωρών εξισορροπεί την σχεδόν αποκλειστική παρουσία βόρειων χωρών στην Κοινότητα και σε μια πολύ μεταγενέστερη εξέλιξη η ΕΕ αγκαλιάζει σχεδόν όλο το Βόρειο τόξο της Μεσογείου με την ένταξη της Κύπρου και της Μάλτας την 1η Μαΐου 2004.
Προς μια συνολική μεσογειακή πολιτική
Οι προσπάθειες για δημιουργία κλίματος συνεννόησης μεταξύ της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και του Ισραήλ οδήγησαν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Βενετίας το 1980 στην ομώνυμη δήλωσή του για την προώθηση του διαλόγου και τη γεφύρωση των διαφορών των δύο πλευρών. Από τις αρχές του 1990 η ΕΚ αναμειγνύεται πολύ πιο ενεργά στα τεκταινόμενα στην περιοχή. Η δεδηλωμένη συμπαράστασή της στην διαδικασία ειρήνευσης στη Μέση Ανατολή δημιούργησε νέες προϋποθέσεις για οικονομική και πολιτική πρόοδο.
Κάτσπερ Κοζουόφσκι (ποδοσφαιριστής)
Ο Κάτσπερ Σίμον Κοζουόφσκι (πολωνικά: Kacper Szymon Kozłowski) (16 Οκτωβρίου 2003) είναι Πολωνός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος για τη Μπράιτον εντ Χόουβ Άλμπιον.
Ευρωμεσογειακή Εταιρική Σχέση
Προς μια συνολική μεσογειακή πολιτική
Κάτω από το πρίσμα των προκλήσεων αυτών εγκαινιάστηκε σε τρεις φάσεις η νέα μεσογειακή πολιτική της ΕΕ. Καταρχήν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή το 1992 έθεσε το στόχο της δημιουργίας εταιρικής σχέσης Ευρώπης- Μαγκρέμπ και μακρόπνοης συνεργασίας με το Ισραήλ και το Μασρέκ τον άλλο χρόνο. Οι δύο πρώτες αυτές ενέργειες αποτέλεσαν το πρώτο δείγμα της συνολικής ευρωμεσογειακής εταιρικής σχέσης, η οποία παρείχε το πλαίσιο για τη σύναψη των συμφωνιών σύνδεσης με το Ισραήλ, το Μαρόκο και την Τυνησία το 1995.
Κάτσπερ Κοζουόφσκι (ποδοσφαιριστής)
Σταδιοδρομία σε συλλόγους
Ο Κοζουόφσκι ξεκίνησε την ποδοσφαιρική σταδιοδρομία του από τις ακαδημίες της Μπάουτικ Κοσάλιν, πριν μεταπηδήσει σε εκείνες της Πόγκον Στσέτσιν. Έκανε το ντεμπούτο στην πρώτη ομάδα της Πόγκον Στσέτσιν στην Εκστρακλάσα τη σεζόν 2018-19.
Στις 5 Ιανουαρίου 2022, μεταγράφηκε στην Μπράιτον εντ Χόουβ Άλμπιον της Πρέμιερ Λιγκ, όπου δόθηκε αμέσως δανεικός στην βελγική Ρουαγιάλ Ουνιόν Σαιν-Ζιλουάζ για το υπόλοιπο της σεζόν.
Ευρωμεσογειακή Εταιρική Σχέση
Προς μια συνολική μεσογειακή πολιτική
Το μεγάλο άλμα προς την κατεύθυνση της εμβάθυνσης των σχέσεων της ΕΕ με τους νότιους γείτονές της έγινε με τη διάσκεψη της Βαρκελώνης της 27ης και 28ης Νοεμβρίου του 1995 όπου παρέστησαν οι δεκαπέντε υπουργοί εξωτερικών των κρατών μελών της ΕΕ και των δώδεκα τρίτων μεσογειακών χωρών (ΤΜΧ): Αλγερία, Κύπρος, Αίγυπτος, Ισραήλ, Ιορδανία, Λίβανος, Μάλτα, Μαρόκο, Συρία, Τυνησία, Τουρκία και Παλαιστινιακή Αρχή. Η Ένωση των Αραβικών κρατών και η Ένωση του Αραβικού Μαγκρέμπ (UMA) είχαν προσκληθεί να παρακολουθήσουν τη διάσκεψη όπως και η Μαυριτανία (ως μέλος της UMA). Οι χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας, η Αλβανία και η Λιβύη δεν συμμετείχαν.
Η διαδικασία της Βαρκελώνης
Η ευρωμεσογειακή υπουργική διάσκεψη της Βαρκελώνης έθεσε τις βάσεις μιας διαδικασίας που θα καταλήξει στην καθιέρωση ενός πολυμερούς πλαισίου συνεργασίας και διαλόγου μεταξύ ΕΕ και ΤΜΧ. Οι 27 χώρες που συμμετείχαν υιοθέτησαν ομόφωνα δήλωση και πρόγραμμα εργασίας. Με τη δήλωση αυτή καθιερώνεται πράγματι ένα πολυμερές σχέδιο που συνδέει στενά τις οικονομικές πτυχές και τις πτυχές της ασφάλειας και περιλαμβάνει επίσης μια κοινωνική, ανθρωπιστική πολιτιστική διάσταση.
Στο προοίμιο της δήλωσης γίνεται αναφορά στην κοινή βούληση να ξεπεραστούν οι παραδοσιακές διμερείς σχέσεις και να δημιουργηθεί στη λεκάνη της Μεσογείου μια περιοχή διαλόγου σύμφωνα με μια νέα διάσταση βασισμένη στη συνεργασία και την αλληλεγγύη. Το πολυμερές αυτό πλαίσιο θα στηρίζεται σε ένα πνεύμα εταιρικότητας με σεβασμό στα χαρακτηριστικά και τις ιδιαιτερότητες των συμμετεχόντων. Θεωρείται επίσης πως το πολυμερές πλαίσιο είναι συμπληρωματικό της ενδυνάμωσης των διμερών σχέσεων και δεν προτίθεται να αντικαταστήσει άλλες πρωτοβουλίες για την ειρήνη, σταθερότητα και ανάπτυξη στην περιοχή αλλά να συνεισφέρει στην επιτυχία τους. Έτσι υποστηρίζει την ειρηνευτική διαδικασία στη Μέση Ανατολή στη βάση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ της διάσκεψης της Μαδρίτης για το Μεσανατολικό και της αρχής «εδάφη έναντι ειρήνης».
Το συνολικό πρόγραμμα για τη συνολική ευρωμεσογειακή εταιρική σχέση που εγκρίθηκε στη διάσκεψη διαρθρώνεται πάνω σε τρεις άξονες:
Κάτσπερ Κοζουόφσκι (ποδοσφαιριστής)
Εθνική ομάδα
Στις 19 Ιουνίου 2021, ο Κοζουόφσκι έπαιξε με την Πολωνία στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2020, στην ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Ισπανίας για τη φάση ομίλων και έγινε ο νεότερος παίκτης οποιασδήποτε εθνικότητας που αγωνίστηκε σε ένα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, σε ηλικία 17 ετών και 246 ημερών, σπάζοντας το προηγούμενο ρεκόρ του Τζουντ Μπέλινγκχαμ, ο οποίος έπαιξε στην ίδια διοργάνωση εκείνη τη χρονιά.
Ευρωμεσογειακή Εταιρική Σχέση
Η διαδικασία της Βαρκελώνης
Το πρώτο αυτό σκέλος της δήλωσης διακηρύσσει τις αρχές του σεβασμού του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ και της Παγκόσμιας Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου καθώς και του διεθνούς δικαίου. Επιπλέον ισχυρίζεται ότι σέβεται την κυρίαρχη ισότητα, την εδαφική ακεραιότητα, την αυτοδιάθεση και περιλαμβάνει δεσμεύσεις μη ανάμειξης στις διεθνείς υποθέσεις των μερών και ειρηνικής επίλυσης των διαφορών. Υποστηρίζει την ανάπτυξη κράτους δικαίου και δημοκρατικών θεσμών ενώ δίνει ιδιαίτερη έμφαση στο διάλογο μεταξύ των μερών (και διάλογος Νότου-Νότου) για την καταπολέμηση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας ενώ παράλληλα διαβεβαιώνει για τον σεβασμό από τα μέρη της διαφορετικότητας του πλουραλισμού και της ανεκτικότητας.
Κάτσπερ Κοζουόφσκι (ποδοσφαιριστής)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κ15 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πόγκον Στσέτσιν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρουαγιάλ Ουνιόν Σαιν-Ζιλουάζ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό
Πλάμεν Μάρκοφ
Ο Πλάμεν Μάρκοφ (γεννημένος στις 11 Σεπτεμβρίου 1957 στο Σεβλιέβο) είναι Βούλγαρος πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος.
Ευρωμεσογειακή Εταιρική Σχέση
Η διαδικασία της Βαρκελώνης
Σε σχέση με την ασφάλεια ιδιαίτερη σημασία δίνεται στην ανάληψη από τα μέρη της ευθύνης να ενδυναμώσουν την συνεργασία τους στην πρόληψη και καταπολέμηση της τρομοκρατίας με εφαρμογή των σχετικών συμφωνιών που έχουν υπογραφεί όπως και με τη λήψη μέτρων όχι μόνο κατά της τρομοκρατίας αλλά και ενάντια στο οργανωμένο έγκλημα και το εμπόριο ναρκωτικών. Εξίσου σημαντική είναι και η αναφορά στις ενέργειες που πρέπει να αναληφθούν για τη μη διάδοση όπλων μαζικής καταστροφής όπως και η αναφορά στον αφοπλισμό και τον εξοπλισμό ανάλογα με τις αμυντικές απαιτήσεις των μερών με σκοπό τη δημιουργία μιας Ζώνης ελεύθερης από ΟΜΚ και τελικό όραμα μια «περιοχή ειρήνης και σταθερότητας στη Μεσόγειο».
Πλάμεν Μάρκοφ
Αγωνίστηκε με την Εθνική Βουλγαρίας, συνολικά, 32 φορές, συμπεριλαμβανομένης μιας αναμέτρησης για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986 απέναντι στην Αργεντινή.
Την καριέρα του ως παίκτης την πέρασε αγωνιζόμενος στις ΤΣΣΚΑ Σόφιας (1975–1985), ΦΚ Μετς (1985–1987) και Γκρενόμπλ Φουτ (1987–1990).
Ευρωμεσογειακή Εταιρική Σχέση
Η διαδικασία της Βαρκελώνης
Το δεύτερο σκέλος επικεντρώνεται στην οικονομική και χρηματοδοτική εταιρική σχέση και τη δημιουργία μιας περιοχής αμοιβαίας ευημερίας. Πέρα από την έμφαση που δίνεται στο διακηρυκτικό επίπεδο στη βιώσιμη και ισορροπημένη οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη, στη δήλωση τίθενται και κάποιοι αντικειμενικοί μακροπρόθεσμοι στόχοι:
Πλάμεν Μάρκοφ
Η πρώτη του ανάληψη τεχνικής ηγεσίας συλλόγου ήταν στην Γκρενόμπλ, ενώ, στην πορεία, εργάστηκε και στην τεχνική ηγεσία της παλιάς του ομάδας, ΤΣΣΚΑ Σόφιας, απ'όπου, όμως, απομακρύνθηκε το 1995. Το 2001, προσλήφθηκε ως ομοσπονδιακός τεχνικός της Εθνικής Βουλγαρίας, με την πρώτη του αναμέτρηση στον πάγκο της τελευταίας να έρχεται, τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους, απέναντι στην Κροατία. Παραιτήθηκε από την τεχνική ηγεσία της Βουλγαρίας μετά το πέρας των υποχρεώσεων της ομάδας του για το Euro 2004.
Ευρωμεσογειακή Εταιρική Σχέση
Η διαδικασία της Βαρκελώνης
Παράλληλα βάσει των παραπάνω εγκαθίσταται οικονομική και χρηματοδοτική εταιρική σχέση υπολογίζοντας τους διαφορετικούς βαθμούς ανάπτυξης και θα βασίζεται:
Πλάμεν Μάρκοφ
Αργότερα εργάστηκε εκ νέου στην Εθνική Βουλγαρίας, όμως απολύθηκε τον Δεκέμβριο του 2008 έπειτα από τρεις ισοπαλίες για τις υποχρεώσεις της στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2010.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βούλγαροι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Βούλγαροι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΤΣΣΚΑ Σόφιας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μετς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκρενόμπλ Φουτ 38 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Βουλγαρίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Βουλγαρίας Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΦΚ Βίντιμα-Ρακόφσκι Σεβλιέβο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πάρβα Λίγκα (Βουλγαρία) Κατηγορία:Προπονητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2004
Ευρωμεσογειακή Εταιρική Σχέση
Ζώνη ελεύθερων συναλλαγών ως το 2010
Πέρα από μια συνήθεια της Ευρώπης να θέτει κατά καιρούς ορισμένες μελλοντικές ημερομηνίες ορόσημα, ο στόχος αυτός εμπεριέχει και γενικότερα στοιχεία πολιτικής όπως τη συμμόρφωση των χωρών με τις υποχρεώσεις που προέρχονται από τον ΠΟΕ. Προγραμματίστηκε έτσι ώστε σταδιακά να επέλθουν οι απαιτούμενες αλλαγές: όπως η βαθμιαία εξάλειψη των δασμολογικών και μη δασμολογικών φραγμών στα βιομηχανικά προϊόντα με συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα. Με αφετηρία τις παραδοσιακές ροές του εμπορίου προγραμματίζεται απελευθέρωση του εμπορίου αγροτικών προϊόντων ακολουθώντας το πλαίσιο της GATT και υπηρεσιών ακολουθώντας αντίστοιχα το πλαίσιο της GATS. Εξάλλου για την διευκόλυνση της καθιέρωσης της ΖΕΣ ως το 2010 τέθηκαν οι εξής προτεραιότητες:
Όσον αφορά την οικονομική συνεργασία και τη συντονισμένη δράση δίνεται έμφαση στην υποστήριξη της ανάπτυξης τόσο από την εγχώρια αποταμίευση όσο και από τις ΑΞΕ. Γίνεται προσπάθεια να αρθούν τα εμπόδια στις επενδύσεις, να δημιουργηθεί φιλικό γι αυτές περιβάλλον ,να ενθαρρυνθεί η επιχειρηματική συνεργασία, ο βιομηχανικός εκσυγχρονισμός και να υποστηριχθούν τεχνικά οι ΜΜΕ. Επίσης η δήλωση εστιάζει στην προσπάθεια που πρέπει να αναληφθεί για να συμφιλιωθεί η οικονομική ανάμειξη με την περιβαλλοντική προστασία και εξαγγέλλει την εκπόνηση σχετικού μεσοπρόθεσμου προγράμματος δράσης. Ακόμα αναγνωρίζεται ο ρόλος των γυναικών στην ανάπτυξη. Σημασία δίνεται σε αγροτικά και αλιευτικά θέματα ενώ υπογραμμίζεται ο κρίσιμος ρόλος του ενεργειακού τομέα και της σωστής διαχείρισης των υδάτινων πόρων. Τέλος γίνεται μνεία στη σημασία της βελτίωσης των υποδομών, μεταφορών, τεχνολογίας πληροφοριών και τηλεπικοινωνιών ενώ αναλαμβάνεται η υποχρέωση σεβασμού του δικαίου της θάλασσας και των αποτελεσμάτων των πολυμερών διαπραγματεύσεων του ΠΟΕ στις υπηρεσίες θαλάσσιων μεταφορών. Ενθαρρύνεται δε η συνεργασία μεταξύ τοπικών αρχών για τον περιφερειακό σχεδιασμό και ενισχύεται η επιστημονική έρευνα λόγω της επιρροής της στην κοινωνικοοικονομική ανάπτυξη.
Οι συμμετέχοντες κατανοούσαν ότι η δημιουργία της ΖΕΣ και η σύσφιγξη της ευρωμεσογειακής συνεργασίας απαιτούσαν σημαντική αύξηση στην οικονομική βοήθεια. Έτσι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο των Καννών προέβλεψε να διατεθούν για την περίοδο 1995-1999 4.685 δις € το οποίο συμπληρώνεται από οικονομική βοήθεια της ΕΤΕ υπό μορφή δανείων και διμερείς συνεισφορές των κρατών μελών. Το έτος 1992 ο μέσος όρος του κατά κεφαλήν ΑΕΠ των χωρών της Νότιας Μεσογείου ανερχόταν σε $1.500 τη στιγμή που το αντίστοιχο ποσό στην ΕΕ ήταν $20.000. Οι εκτιμήσεις ήταν ότι για να αυξηθεί αποτελεσματικά το εισόδημα στις περιοχές αυτές θα έπρεπε να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη 6% για την επόμενη 20ετία -30ετία. Οι προσπάθειες της ΕΕ για να πετύχει ο στόχος αυτός συνίστανται στον περιορισμό του δημοσίου τομέα και την ενθάρρυνση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Η ΕΕ προσπαθεί επίσης να αυξήσει τις εμπορευματικές συναλλαγές εντός της περιοχής που ως το 1995 παρέμεναν καθηλωμένες στο 7% του συνολικού όγκου συναλλαγών.
Για την τρίτη διάσταση, την οικονομική, κοινωνική και ανθρωπιστική οι συμμετέχοντες, πέρα από μια διακηρυκτική αναφορά στο ουσιώδες των πολιτιστικών, επιστημονικών, τεχνολογικών ανταλλαγών και στο διάλογο ανάμεσα στους πολιτισμούς της Μεσογείου, συμφώνησαν να ιδρυθεί και σε αυτούς τους τομείς εταιρική σχέση. Έδωσαν έτσι έμφαση στην ανάπτυξη των ανθρώπινων πόρων τόσο σχετικά με την εκπαίδευση, με ανταλλαγές νέων, όσο και για τον πολιτισμό. Υπογράμμισαν τη σημασία του τομέα της υγείας για την βιώσιμη ανάπτυξη και τη σημασία της κοινωνικής ανάπτυξης που δεν θα πρέπει να υστερεί της οικονομικής. Στη συνέχεια αναγνώρισαν τη σπουδαιότητα της συνεισφοράς της κοινωνίας των πολιτών στη διαδικασία της ανάπτυξης της ευρωμεσογειακής εταιρικότητας και υποσχέθηκαν να ενισχύσουν τα απαραίτητα όργανα αποκεντρωμένης συνεργασίας. Ακόμα συμφώνησαν να ενθαρρύνουν τους δημοκρατικούς θεσμούς και να ενισχύσουν το κράτος δικαίου. Τέλος εξέφρασαν τη θέλησή τους να καταπολεμήσουν την παράνομη μετανάστευση, την τρομοκρατία, τη διακίνηση ναρκωτικών, τη διεθνή εγκληματικότητα ενώ υπογράμμισαν τη σημασία μιας αποφασιστικής εκστρατείας ενάντια στο ρατσισμό την ξενοφοβία και τη δυσανεξία.
Το πρόγραμμα MEDA
Το κυριότερο χρηματοδοτικό όχημα που οδηγεί στην υλοποίηση των βασικών στοιχείων της νέας ευρωμεσογειακής εταιρικής σχέσης είναι το πρόγραμμα MEDA που ξεκίνησε το 1995. Εμπνέεται από τα προγράμματα PHARE και TACIS και λαμβάνει υπόψη του όλες τις διαστάσεις και τους στόχους της δήλωσης της Βαρκελώνης, τα οποία και προωθεί. Το διάστημα 1995-2001 το πρόγραμμα απορρόφησε €5,071 δις από €6,4 δις των πόρων του προϋπολογισμού για την ευρωμεσογειακή εταιρική σχέση.
Στη σχετική περίοδο το 86% των πόρων του MEDA χορηγήθηκε διμερώς στους επιλέξιμους εταίρους για διμερή χρηματοδότηση (Αλγερία, Αίγυπτο, Ιορδανία, Λίβανο, Μαρόκο, Συρία, Τυνησία, Τουρκία και Παλαιστινιακή Αρχή). Το 12% διοχετεύθηκε σε περιφερειακές δραστηριότητες από τις οποίες επωφελήθηκαν οι 12 μεσογειακοί εταίροι και οι 15 της ΕΕ, ενώ το 2% κατευθύνθηκε σε υπηρεσίες τεχνικής στήριξης. Το πρόγραμμα MEDA αποδείχτηκε ιδιαίτερα σημαντικό αφού η φύση ορισμένων προβλημάτων της περιοχής είναι πραγματικά διεθνική και απαιτεί μια περιφερειακή συνεργασία ιδίως όταν πρόκειται να επιτευχθεί μια συσσωμάτωση Νότου-Νότου. Το πρόγραμμα σήμερα βρίσκεται στη δεύτερη φάση προγραμματισμού του με προϋπολογισμό €5,35 δις. Πριν από την 31η Δεκεμβρίου 2005 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρέπει πέρα από τις ετήσιες, γενικές και ενδιάμεσες εκθέσεις αξιολόγησης που υποβάλλει, να καταθέσει εκ νέου έκθεση συνοδευόμενη από προτάσεις προς το Συμβούλιο για το μέλλον του προγράμματος.
Μετά τη Βαρκελώνη
Ύστερα από τη διάσκεψη της Βαρκελώνης ακολούθησαν κι άλλες ευρωμεσογειακές διασκέψεις στη Μάλτα (Απρίλιος 1997), στη Στουτγάρδη (Απρίλιος 1999), στη Μασσαλία (Νοέμβριος 2000) στις Βρυξέλες (5 και 6 Νοεμβρίου 2001), στην Βαλένθια (22 και 23 Απριλίου 2002). Επίσης έλαβαν χώρα και ανεπίσημες σύνοδοι των υπουργών εξωτερικών στο Παλέρμο και τη Λισαβώνα το 1998 και το 2000 αντίστοιχα. Η πιο σημαντική και εποικοδομητική ήταν αυτή της Βαλένθια, που έδωσε νέα ώθηση στη διαδικασία έπειτα από σύντομη στασιμότητα.
Όπως είδαμε, στην πορεία η ευρωμεσογειακή διαδικασία αντιμετώπισε προβλήματα χωρίς όμως να καθηλωθεί οριστικά. Συνολικά την περίοδο 1995-1999 χορήγησε €9 δις με μορφή επιδοτήσεων και δανείων. Παρόλα αυτά υπήρξαν και διάφοροι ανασταλτικοί παράγοντες για την υλοποίηση των στρατηγικών στόχων της Βαρκελώνης:
Παρά τις εξελίξεις αυτές η ΕΕ δεν εγκατέλειψε τους στόχους της Βαρκελώνης ίσως αναγκάστηκε να επαναδιατυπώσει μερικούς από αυτούς αλλά η βασική στρατηγική και τα κυριότερα μέσα υλοποίησής της δεν εγκαταλείφθηκαν. Η κοινή στρατηγική της ΕΕ για τη Μεσόγειο εγκρίθηκε από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Σάντα Μαρία ντα Φέιρα τον Ιούνιο του 2000 και αποτέλεσε την βάση στην οποία στηρίχθηκε η ευρωμεσογειακή υπουργική διάσκεψη της Μασσαλίας για να καταθέσει τις προτάσεις της το Νοέμβριο το ίδιου έτους. Συνεπώς η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έλαβε υπόψη της τα νέα δεδομένα και κατέληξε στην ανάγκη να δοθεί νέα ώθηση στη διαδικασία. Τις προτάσεις της αυτές τις περιέλαβε σε μια ανακοίνωση της 6ης Σεπτεμβρίου 2000 13ης προς το Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την προετοιμασία της διάσκεψης στη Μασσαλία.
Για τις συμφωνίες σύνδεσης διατυπώθηκε ο στόχος να υπογράψουν οι χώρες της Μεσογείου που δεν έχουν ακόμα και να διασφαλίζεται ότι θα κυρώνεται από τα κράτη μέλη της ΕΕ εντός διετίας από την υπογραφή. Για το εμπόριο προκρίθηκε να εξεταστούν ενδελεχώς τα δυνατά μέτρα για την απελευθέρωσή του, να επιδιωχθεί η μεγαλύτερη συνεκτικότητα μεταξύ των εταίρων, να γίνουν όλοι μέλη το ΠΟΕ και να δημιουργήσουν ΖΕΣ.
Επιπλέον η Επιτροπή πρότεινε τις εξής προϋποθέσεις για τις χρηματοδοτήσεις: την εφαρμογή των συμφωνιών σύνδεσης καθώς και οικονομικών και κοινωνικών μεταρρυθμίσεων όπως και την πρόοδο στους τομείς της δημοκρατίας και των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Τέλος πρότεινε τη θεσμοθέτηση του ήδη υπάρχοντος διαλόγου.
Στον τομέα της οικονομικής και εμπορικής σχέσης οι συμμετέχοντες επαναβεβαίωσαν τον κεντρικό στόχο δημιουργίας ΖΕΣ ως το 2010 και αποφάσισαν παράλληλα να ενισχύσουν το μακροοικονομικό περιβάλλον, τη διαρθρωτική προσαρμογή και το άνοιγμα των αγορών. Επιπλέον τέθηκε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα για την σύναψη επιμέρους συμφωνιών ελεύθερων συναλλαγών και τη λήψη μέτρων εναρμόνισης. Στο χρηματοδοτικό τομέα «τα συμπεράσματα της γαλλικής προεδρίας» κατέστησαν ξεκάθαρη τη σύνδεση του προγράμματος MEDA με την επίτευξη τον καθορισμένων στόχων. Στην κοινωνική, πολιτιστική και ανθρώπινη διάσταση αποφασίστηκε να δοθεί ιδιαίτερο βάρος στην απασχόληση, στα προγράμματα επανειδίκευσης και επανακατάρτισης και στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.
Η υπουργική διάσκεψη που συνήλθε στη Βαλένθια στις 22 και 23 Απριλίου 2003 είχε ως στόχο την επέκταση και ενίσχυση των αποφάσεων της Μασσαλίας επιβεβαιώνοντας την παράδοση που θέλει την ευρωμεσογειακή ατζέντα να προωθείται από τη Γαλλία και την Ισπανία, χώρες που αποτελούν τις κινητήριες δυνάμεις της ευρωμεσογειακής σχέσης. Είχε προηγηθεί και νέα ενασχόληση της επιτροπής με την διαδικασία της Βαρκελώνης σε ανακοίνωσή της την 13η Φεβρουαρίου 2002 για την προετοιμασία της διάσκεψης. Το πνεύμα της ανακοίνωσης ήταν υπέρ της ολόπλευρης ανάπτυξης της ευρωμεσογειακής σχέσης σε όλες της τις μορφές.
Στη Βαλένθια οι υπουργοί ενέκριναν ομόφωνα σχέδιο δράσης που καλύπτει και τις τρεις διαστάσεις της διαδικασίας της Βαρκελώνης, την πολιτική, την οικονομική και την κοινωνική-πολιτιστική.
Τέλος το σχέδιο συνιστά την ενίσχυση της κοινοβουλευτικής διάστασης της εταιρικής σχέσης με τη σύσταση ευρωμεσογειακής κοινοβουλευτικής συνέλευσης και την ενίσχυση της επιτροπής Euromed για την πιο ενεργή δραστηριοποίηση των εταίρων.
Βιβλιογραφία
weekly.ahram.org.eg/2000/509/ec3.htm
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Ένωση Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Δίκαιο Κατηγορία:Μεσόγειος Θάλασσα
Πομαράντσε
Το τοπωνύμιο μαρτυρείται για πρώτη φορά το 1128 ως Ριπομαρράντσια (Ripomarrancia). Ενώ το πρώτο μέρος του ονόματος είναι το λατινικό ripa ("ακτή"), η ετυμολογία του δεύτερου μέρους είναι αβέβαιη, και θα μπορούσε να προέρχεται από το όνομα ενός Ρωμαίου, του Arranciae (ίσως ετρουσκικής καταγωγής). Μπορεί όμως το τοπωνύμιο να προέρχεται από το αρχαίο ιταλικό pomarancia, που σημαίνει πορτοκάλι. Μέρος του δήμου υπήρξε το επίκεντρο σεισμού στις 2 Αυγούστου 1853 με μέγεθος 4.63 της κλίμακας Ρίχτερ, και του σεισμού στην περιοχή των Μεταλλοφόρων Λόφων στις 19 Αυγούστου 1970 με μέγεθος 5,01 της κλίμακας Ρίχτερ.
Το Πομαράντσε συνορεύει με τις εξής πόλεις / δήμους: Κάζολε ντ’ Έλσα, Καστελνουόβο Μαρίτιμο, Μοντεβέρντι Μαρίτιμο, Ραντικόντολι, Βολτέρρα.
Το Πομαράντσε είναι η πατρίδα τριών ζωγράφων που πήραν το προσωνύμιο Πομαράντσο από αυτήν: ο Αντόνιο Τσιρτσινιάνι (1570-1630), ο Νικολό Τσιρτσινιάνι (1520-1597), και ο Κριστόφορο Ρονκάλι (περ. 1552-1626).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Πίζας
Φερδινάνδος του Λεόν
Ο Φερδινάνδος, ισπαν. Fernando (π. 1192 - Αύγουστος 1214) από τον Καστιλιανό Οίκο της Ιβρέας ήταν διάδοχος του βασιλείου της Καστίλης-Λεόν.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλφόνσου Θ΄ του Λεόν και της Τερέζας των Καπετιδών, κόρης του Σάντσο Α΄ της Πορτογαλίας. Η Τερέζα ήταν η πρώτη σύζυγος του Αλφόνσου Θ΄.
Το 1196 ο πάπας κήρυξε τον γάμο των γονιών του άκυρο λόγω συγγένειας και το ζεύγος πήγε να ζήσει στην Αυλή του πατέρα τής Τερέζας, στην Πορτογαλία. Το 1211 απεβίωσε ο Σάντσο Α΄ και η Τερέζα, μετά από συμφωνία με τον Αλφόνσο Θ΄, επέστρεψε στη Λεόν. Με τη βοήθεια του πρώην συζύγου της ήλπιζε να κατοχυρώσει την περιουσία, που της άφηνε ο πατέρας της με τη διαθήκη του και τη οποία διεκδικούσε ο αδελφός της. Κατά τη συμφωνία, ο Αλφόνσος Θ΄ έσπασε τη συμμαχία του με την Καστίλη.
Για τον πάππα, που θεώρησε τον γάμο του Αλφόνσου Θ΄ άκυρο, ο Φερδινάνδος εθεωρείτο νόθος και δεν θα τον διαδεχόταν. Όμως ο κλήρος και ο λαός στήριξε τον βασιλιά του και στις 21 Απριλίου 1211 ο Φερδινάνδος έγινε διάδοχος του Λεόν. Συνυπογράφει καταστατικά με τον πατέρα του, στα οποία αναφέρεται ως "infante (πρίγκιπας) Φερδινάνδος, πρωτότοκος γιος του βασιλιά".
Το 1212 ο Αλφόνσος Θ΄ υπέγραψε τη Συμφωνία της Κοΐμμπρα με τον Αλφόνσο Η΄ της Καστίλης (εξάδελφό του και πατέρα της 2ης συζύγου του Βερεγγαρίας) και τον Αλφόνσο Β΄ της Πορτογαλίας (αδελφό της πρώτης συζύγου του). Η Συμφωνία προέβλεπε τέσσερα κάστρα στα σύνορα της Καστίλης να παραδοθούν στη Λεόν (για να καταστραφούν) με αντάλλαγμα την αναγνώριση των απογόνων του Αλφόνσου Η΄ στο θρόνο της Καστίλης και όχι του Φερδινάνδου.
Ο Φερδινάνδος συνυπέγραψε και άλλες πράξεις με τον πατέρα του. Κατά την επόμενη περίοδο ειρήνης με την Καστίλη, με σκοπό τη μεγάλη αναμέτρηση με τους Μουσουλμάνους, δεν εμφανίζεται να υπογράφει καταστατικά· μετά όμως από την περίοδο αυτή υπογράφει ένα το 1213 και ακόμη ένα μετά.
Το 1214 απεβίωσε σε ηλικία 22 ετών. Ο ιστορικός Λούκας του Τουύ αναφέρει ότι "τον όμορφο νέο θρήνησε βαθιά ο πατέρας του" και έκανε την ταφή του στον καθεδρικό του Αγ. Ιακώβου της Κομποστέλα. Εκεί είχε ταφεί και ο πάππος του διαδόχου, ο Φερδινάνδος Β΄ του Λεόν. Επόμενος διάδοχος έγινε ο Φερδινάνδος Γ΄, γιος του Αλφόνσου Θ΄ από τη 2η σύζυγό του Βερεγγάρια.
Πηγές
Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας
Οικονομίες κλίμακας
Οικονομίες κλίμακας είναι ένας όρος των οικονομικών, που αναφέρεται στην μείωση του κόστους που επιτυγχάνει μια επιχείρηση αυξάνοντας την ποσότητα του παραγόμενου προϊόντος και χαρακτηρίζει την παραγωγή ενός οποιουδήποτε προϊόντος. Ένα προϊόν παρουσιάζει (θετικές) οικονομίες κλίμακας στην παραγωγή του, όταν η αύξηση όλων των εισροών κατά Χ, αυξάνει την τελική παραγωγή κατά περισσότερο από Χ. Για παράδειγμα: αν ένα εργοστάσιο φτιάχνει 2 μολύβια την ημέρα, τότε, φτιάχνοντας ένα όμοιο εργοστάσιο δίπλα του θα αυξήσει την παραγωγή σε περισσότερα από 4 μολύβια την ημέρα.
Η συχνότητα
Αν και εκ πρώτης όψεως φαίνεται περίεργο, οικονομίες κλίμακας παρατηρούνται στην παραγωγή των περισσότερων προϊόντων. Αυτό οδηγεί και στην σαφή τάση μεγέθυνσης των επιχειρήσεων και συγκέντρωσης της παραγωγής σε λίγους και πολύ μεγάλους παίκτες. Στις αυτοκινητοβιομηχανίες, για παράδειγμα, οι σημερινοί κολοσσοί, όπως οι Daimler, Chrysler και Ford, κατασκευάζουν τόσα αυτοκίνητα και δρέπουν τέτοιες οικονομίες κλίμακας, που δεν μπορεί να τους ανταγωνιστεί μια μικρή εταιρεία με ασήμαντη παραγωγή.
Οι λόγοι
Οι λόγοι που το μέγεθος φέρνει οφέλη είναι πολλοί:
Κατηγορία:Οικονομικά της παραγωγής
Κορσέλ
Το Κορσέλ (γαλλικά: Corseul) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό των Κοτ-ντ'Αρμόρ, στη διοικητική περιοχή της Βρετάνης.
Πηγές
Κατηγορία:Κοινότητες των Κοτ-ντ'Αρμόρ
Πανεπιστήμιο του Τορόντο
Το Πανεπιστήμιο του Τορόντο (αγγλ. University of Toronto, λατ. Universitas Torontonensis) είναι ένα δημόσιο ερευνητικό πανεπιστήμιο που βρίσκεται στο Τορόντο του Οντάριο στον Καναδά, στην περιοχή γύρω από το Κουΐνς Παρκ. Το πανεπιστήμιο ιδρύθηκε το 1827 ως Κολλέγιο Κινγκς ως το πρώτο ίδρυμα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στον Άνω Καναδά. Αρχικά, το πανεπιστήμιο ελεγχόταν από την Αγγλικανική Εκκλησία, όμως το 1850 υιοθέτησε το σημερινό του όνομα και μετατράπηκε σε κοσμικό πανεπιστήμιο. Το πανεπιστήμιο αποτελείται από 12 κολλέγια τα οποία διαφέρουν μεταξύ τους ως προς τον χαρακτήρα και την ιστορία τους και το καθένα από αυτά διατηρεί μία αυτονομία στα οικονομικά και θεσμικά ζητήματα.
Ακαδημαϊκά, το πανεπιστήμιο φημίζεται για την ισχυρή επίδρασή του στη λογοτεχνική ανάλυση και στη θεωρία της επικοινωνίας, γνωστή με το όνομα Σχολή του Τορόντο. Επίσης, στο πανεπιστήμιο ξεκίνησαν οι έρευνες για την ινσουλίνη και τα βλαστοκύτταρα, ενώ ήταν το μέρος όπου πραγματοποιήθηκε η κατασκευή του πρώτου μικροσκοπίου ηλεκτρονίων, η ταύτιση του Cygnus X-1 ως μαύρη τρύπα και η θεωρία της NP-Πληρότητας. Το Πανεπιστήμιο του Τορόντο λαμβάνει, με διαφορά, τη μεγαλύτερη ερευνητική χρηματοδότηση από κάθε άλλο καναδικό πανεπιστήμιο. Μαζί με το Πανεπιστήμιο ΜακΓκιλ είναι τα μόνα καναδικά πανεπιστήμια που είναι μέλη του Συνδέσμου Αμερικανικών Πανεπιστημίων.
Από το πανεπιστήμιο έχουν αποφοιτήσει δύο Γενικοί Κυβερνήτες του Καναδά, τέσσερις πρωθυπουργοί του Καναδά και δεκατέσσερις δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Καναδά, ενώ συνδέεται και με δέκα Βραβεία Νόμπελ.
Παραπομπές
Τοροντο Κατηγορία:Τορόντο
Νίκος Μιχιώτης
Ο Νίκος Μιχιώτης (1929 - 20 Απριλίου 2014) ήταν Έλληνας αντιστασιακός, ιατρός και συγγραφέας.
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1929. Κατοικούσε στο Αιγάλεω από το 1935. Το Νοέμβριο του 1943 εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ και από τον Ιανουάριο του 1944 ήταν στέλεχος του ενόπλου τμήματός της. Την 1η Ιουνίου του ’44 συνελήφθη από τις αρχές κατοχής σε διαδήλωση στην Αθήνα και φυλακίσθηκε στα κρατητήρια της οδού Μπουμπουλίνας.
Το Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου αποχώρησε οικογενειακά μαζί με τα τελευταία τμήματα του ΕΛΑΣ και εγκαταστάθηκε στην Κοζάνη.
Το 1948 πήγε κρυφά στην Αθήνα, πήρε μέρος σε εξετάσεις, πέτυχε και γράφτηκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Συνδέθηκε με τις παράνομες ομάδες του ΚΚΕ στο Αιγάλεω και στον Πανεπιστημιακό χώρο, όπου λόγω της συνδικαλιστικής δράσης που ανέπτυξε αντιμετώπισε πολλά προβλήματα (αποκλεισμός από τις εξετάσεις, πειθαρχικές ποινές κ.α.).
Από τον Απρίλιο του 1951 είχε την κομματική ευθύνη για τα δημοτικά πράγματα στο Αιγάλεω. Εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στην πόλη από το 1959 έως το 1995, ενώ διετέλεσε πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου αλλά και "Δημαρχεύων" (αναπληρωτής Δήμαρχος) κατά τη διάρκεια ασθένειας του Σταύρου Μαυροθαλασσίτη.
Την 21η Απριλίου του 1967 συνελήφθη από τα όργανα των πραξικοπηματιών και εκτοπίστηκε στη Γυάρο.
Το 1998 εξέδωσε το έργο του «60 χρόνια τοπική αυτοδιοίκηση στο Αιγάλεω» που αποτελεί μια μελέτη πάνω στα κοινά της πόλης και το 2001 το βιβλίο «Χρέος Τιμής», ένα ντοκουμέντο για την άνανδρη δολοφονία 100 άοπλων Αιγαλιωτών από τα Γερμανικά στρατεύματα, στις 29 Σεπτεμβρίου του 1944.
Το 2007 εξέδωσε το τρίτο του βιβλίο, με τίτλο "Τα έκτακτα στρατοδικεία της περιόδου 1946-1960" και το 2011 το τέταρτο, με τίτλο "Δεν θέλω να μου κλείσετε τα μάτια (Οι εκτελέσεις του 1946-1960)"
Ο Νίκος Μιχιώτης απεβίωσε στο σπίτι του στις 20 Απριλίου, ανήμερα το Πάσχα του 2014 και κηδεύτηκε στις 23 Απριλίου 2014 στο Γ΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Μέλη της ΕΠΟΝ
Λουδοβίκος Ι΄ της Γαλλίας
thumb|right|250px|Η στέψη του Λουδοβίκου και της Κλημεντίας - μικρογραφία 15ου αιώνα. Ο Λουδοβίκος Ι΄ της Γαλλίας (Louis X, 4 Οκτωβρίου 1289 - 5 Ιουνίου 1316), αποκαλούμενος ο Φιλονικών, ο Ισχυρογνώμων ή ο Πείσμων (γαλλικά: le Hutin), ήταν μονάρχης του Οίκου των Καπετιδών που κυβέρνησε ως βασιλιάς της Ναβάρρας (ως Λουδοβίκος Α΄, βασκική γλώσσα: Luis I.a Nafarroakoa) και κόμης της Καμπανίας από το 1305 και ως βασιλιάς της Γαλλίας από το 1314 μέχρι τον θάνατό του. Ήταν μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Φιλίππου Δ΄ της Γαλλίας και της Ιωάννας της Ναβάρρας. Κληρονόμησε το βασίλειο της Ναβάρρας με τον θάνατο της μητέρας του στις 4 Απριλίου 1305 και στέφθηκε βασιλιάς της Ναβάρρας στις 6 Ιουνίου 1313. Τη σύντομη περίοδο βασιλείας του ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στην αριστοκρατία και την κεντρική εξουσία την οποία εκπροσωπούσε ο Καγκελάριος της Γαλλίας Ενγκούεραντ ντε Μαρινί ο οποίος είχε τοποθετηθεί από τον πατέρα του. Ο θείος του Κάρολος του Βαλουά αρχηγός της αριστοκρατικής ομάδας πίεζε έντονα τον Λουδοβίκο Ι΄ να εκτελέσει τον Ενγκούεραντ ντε Μαρινί. Ο Λουδοβίκος επέτρεψε στους σκλάβους να εξαγοράσουν τη δουλεία τους και επέτρεψε στους Ιουδαίους τους οποίους είχε εξορίσει ο πατέρας του να επανέλθουν στη Γαλλία (1315).
Σκάνδαλο μοιχείας της πρώτης συζύγου του
Παντρεύτηκε τη Μαργαρίτα της Βουργουνδίας (1305) με την οποία απέκτησε μία κόρη, την Ιωάννα Β΄ της Ναβάρρας (1312 - 1349). Την επόμενη χρονιά η σύζυγος του Μαργαρίτα μαζί με τη νύφη του Λευκή της Βουργουνδίας σύζυγο του αδελφού του Καρόλου κατηγορήθηκαν για μοιχεία από την αδελφή του Ισαβέλλα της Γαλλίας, η άλλη νύφη του Ιωάννα Β΄, κόμισσα της Βουργουνδίας σύζυγος του αδελφού του Φιλίππου κατηγορήθηκε ότι γνώριζε την υπόθεση και τη συγκάλυψε. Η Μαργαρίτα και η Λευκή παρουσιάστηκαν στο Γαλλικό κοινοβούλιο να απολογηθούν και κρίθηκαν ένοχες, οι εραστές τους εκτελέστηκαν και οι ίδιες ρίχτηκαν στη φυλακή όπου και πέθαναν. Η άλλη νύφη του Ιωάννα κρίθηκε αθώα από τον ίδιο τον σύζυγο της Φίλιππο και απελευθερώθηκε. Ο Λουδοβίκος διαδέχθηκε τον πατέρα του στον θρόνο της Γαλλίας το 1314. Η σύζυγος του Μαργαρίτα πέθανε στη φυλακή στις 14 Αυγούστου 1315 πιθανώς στραγγαλίστηκε, ο Λουδοβίκος παντρεύτηκε 5 μέρες αργότερα στις 19 Αυγούστου 1315 την Κλημεντία του Ανζού, κόρη του Καρόλου Μαρτέλου της Ουγγαρίας, ανιψιά του θείου και συμβούλου του Καρόλου Βαλουά. Ο Λουδοβίκος και η Κλημεντία στέφθηκαν βασιλείς της Γαλλίας τον Αύγουστο του 1315 στη Ρενς.
Εξεγέρσεις την περίοδο που έγινε βασιλιάς
Το 1315 ο Λουδοβίκος Ι΄ προκήρυξε διάταγμα με το οποίο κάθε δούλος που πατούσε σε Γαλλικό έδαφος θα μπορούσε να εξαγοράσει την ελευθερία του, συνέπεια αυτού του διατάγματος ήταν να καταργηθεί η δουλεία στις υπερπόντιες αποικίες. Το διάταγμα το οποίο υπογράφει σαν βασιλιάς αναφέρει "όσο σύντομα ένας σκλάβος αναπνεύσει τον Γαλλικό αέρα τόσο θα αναπνεύσει αέρα ελευθερίας" Στα τέλη της βασιλείας του πατέρα του ξέσπασε εξέγερση εναντίον των μεταρρυθμίσεων του, με τον θάνατο του και την άνοδο στον θρόνο του Λουδοβίκος Ι΄ η εξέγερση πήρε τη μορφή επανάστασης, συγγραφείς το χρεώνουν στη συμπεριφορά του Λουδοβίκου στη νεότητα του. Ομάδες δυσαρεστημένων ευγενών συγκεντρώθηκαν σε όλο το βασίλειο απαιτώντας αλλαγές. Ο θείος του βασιλιά Κάρολος Βαλουά στράφηκε εναντίον του καγκελαρίου Ενγκούεραντ ντε Μαρινί τον οποίο είχε τοποθετήσει ο αδελφός του, κατάφερε να πείσει τον νεαρό ανιψιό του να τον εκτελέσει στη Βενσέν τον Απρίλιο του 1315. Πολλοί άλλοι επίσης υπουργοί και συνεργάτες του πατέρα του Φιλίππου Δ΄ καταδιώχθησαν. Τα γεγονότα αυτά συνεργάστηκαν με την ακύρωση όλων των καταστατικών και των μεταρρυθμίσεων που είχε πραγματοποιήσει ο πατέρας του. Η Γαλλική μοναρχία επανήλθε στην παλιότερη μορφή της προκειμένου να ικανοποιήσει τις ομάδες των έντονα δυσαρεστημένων ευγενών.
Κατάργηση της δουλείας
Ο Λουδοβίκος κατάργησε τη δουλεία (1315) υπογράφοντας διάταξη σχετικά με την εξαγορά της ελευθερίας των σκλάβων έναντι κάποιου χρηματικού ποσού. Ένα σώμα εκλεκτόρων δημιουργήθηκε για να εκτιμήσει τη χρηματική αξία του κάθε σκλάβου. Το ποσό πληρωμής για τους σκλάβους που ανήκαν στον ίδιο τον βασιλιά θα πήγαινε απ'ευθείας στα βασιλικά ταμεία, για τους σκλάβους που ανήκαν σε διάφορους άλλους ευγενείς το ποσό θα μοιραζόταν ανάμεσα στον ιδιοκτήτη και τον βασιλιά. Ο Λουδοβίκος προανήγγειλε οτι θα χρησιμοποιούσε τα έσοδα που θα πήγαιναν στα βασιλικά ταμεία για την εξαγορά των σκλάβων για τις πολεμικές ανάγκες του βασιλικού στρατού στη Φλάνδρα. Ο Λουδοβίκος Ι΄ άλλαξε και την πολιτική του πατέρα του απέναντι στους Ιουδαίους ο οποίος τους είχε εξορίσει από τη Γαλλία (1306) αποφάσισε υπό προϋποθέσεις ότι θα μπορεί να δεχτεί πίσω στη Γαλλία τις Εβραϊκές κοινότητες. Τα έσοδα τα οποία θα προέκυπταν από την εξαγορά εκ μέρους των Εβραίων της επιστροφής τους στη χώρα θα πήγαιναν απ'ευθείας στα βασιλικά ταμεία. Σύμφωνα με καταστατικό που εξέδωσε ο Λουδοβίκος (1315) οι προϋποθέσεις για να μπορούν να επιστρέψουν οι Εβραίοι ήταν : παραμονή το μέγιστο 12 χρόνια σε καθορισμένες περιοχές, να φοράνε μόνιμα περιβραχιόνιο και η απαγόρευση της τοκογλυφίας. Οι περιορισμοί που επέβαλε ο Λουδοβίκος στην Εβραϊκή κοινότητα την εξασθένησαν σημαντικά, μετατράπηκε σε μια κοινότητα εξαρτώμενη από την προστασία του ίδιου του βασιλιά.
Πόλεμοι στη Φλάνδρα
Συνέχισε τις προσπάθειες του πατέρα του να λύσει το πολύ βαρύ πρόβλημα που υπήρχε με τη Φλάνδρα. Οι κόμηδες της Φλάνδρας ήταν πολύ πλούσιοι και μπορούσαν να έχουν αυτονομία από το Γαλλικό στέμμα, οι Καπέτιδες μονάρχες έκαναν πολλά χρόνια προσπάθειες να τους υποτάξουν αλλά με ελάχιστη επιτυχία. Ο Φίλιππος Δ΄ προσπάθησε να επιβάλει την κυριαρχία του στη Φλάνδρα μέσω του στρατού υπό την ηγεσία του Ροβέρτου Β΄ του Αρτουά αλλά γνώρισε την ήττα από τους συμμάχους της Φλάνδρας Μογγόλους στη μάχη της Χρυσής Ορδής στις 11 Ιουλίου 1302. Την επόμενη χρονιά με τη νίκη του στο Μονς-αν-Πεβέλ μπόρεσε να αποκαταστήσει την κυριαρχία του αλλά η κατάσταση εξακολουθούσε πάντοτε να είναι κρίσιμη. Ο Λουδοβίκος κινητοποίησε στρατό κατά μήκος της Φλάνδρας αλλά σύντομα κατάλαβε ότι επειδή ήταν πολύ πλούσια περιοχή χρειαζόταν να την απομονώσει εμπορικά, γι'αυτό ζήτησε από τον γαμπρό του Εδουάρδο Β΄ της Αγγλίας και τους Ισπανούς εμπόρους να διακόψουν το εμπόριο μαζί της. Το αποτέλεσμα του εμπορικού εμπάργκο ήταν να δημιουργηθούν άλλα προβλήματα όπως το λαθρεμπόριο, χρειαζόταν και τρόφιμα για τον στρατό του γι'αυτό αναγκάστηκε να ζητήσει βοήθεια από τους ευγενείς και την εκκλησία.
Το τέλος
thumb|right|250px|Ο Λουδοβίκος δέχεται δίπλωμα από τους Ιουδαίους - μικρογραφία 14ου αιώνα. Ο Λουδοβίκος ήταν μανιώδης παίκτης και λάτρης του τένις, ήταν ο πρώτος άνθρωπος στην ιστορία που κατασκεύασε κλειστές αίθουσες τένις στη σημερινή μορφή, επειδή δεν τον ικανοποιούσε να γίνεται το παιχνίδι μονάχα σε υπαίθριους χώρους. Η ιδέα αυτή που ξεκίνησε ο Λουδοβίκος εξαπλώθηκε σύντομα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Τον Ιούνιο του 1316 στο Βενσέν μετά από ένα πολύ εξαντλητικό παιχνίδι στη ζέστη κατανάλωσε τεράστιες ποσότητες από κρύο αλκοόλ και πέθανε αιφνίδια από πνευμονία ή πλευρίτιδα ενώ υπάρχουν πολλές υποψίες ότι δηλητηριάστηκε από την πεθερά του αδελφού του Φιλίππου Μαώ του Αρτουά. Τάφηκε στη Βασιλική Σαιν-Ντενί μαζί με τη δεύτερη σύζυγο του Κλημεντία. Την εποχή του θανάτου του η Κλημεντία ήταν έγκυος 4 μηνών αντιβασιλιάς ορίστηκε ο αδελφός του Φίλιππος μέχρι να γεννηθεί το παιδί το οποίο αν ήταν γιος θα οριζόταν νέος βασιλιάς. Το παιδί ήταν τελικά αγόρι γεννήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 1316 αλλά έζησε και βασίλευσε μόνο 5 μέρες ως Ιωάννης Α΄ της Γαλλίας και πέθανε στις 19 Νοεμβρίου 1319. Το όνειρο του αδελφού του Φιλίππου και της συζύγου του Ιωάννας η οποία είχε απαλλαγεί από το σκάνδαλο μοιχείας του 1314 να τον διαδεχτούν έγινε πραγματικότητα.
Ο Λουδοβίκος Ι΄ ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές στη μυθιστορηματική σειρά του μεγάλου Γάλλου συγγραφέα Ρωσικής καταγωγής Μωρίς Ντρυόν (1918 - 2009) Οι καταραμένοι βασιλείς.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1305 με τη Μαργαρίτα των Καπετιδών, κόρη τού Ροβέρτου Β΄ δούκα της Βουργουνδίας και είχε τέκνο:
Το 1315 απεβίωσε η Μαργαρίτα και ο Λουδοβίκος Ι΄ έκανε 2ο γάμο το 1315 με την Κλημεντία των Καπετιδών-Ανζού, κόρη του Καρόλου Μαρτέλου τιτουλάριου βασιλιά της Ουγγαρίας και είχε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Γαλλίας Κατηγορία:Οίκος των Καπετιδών Κατηγορία:Βασιλείς της Ναβάρρας Κατηγορία:Κόμητες της Καμπανίας
1637
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αθανάσιος Ε΄ Ιεροσολύμων
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αθανάσιος γεννήθηκε σε ελληνική οικογένεια στην Αδριανούπολη. Ξεκίνησε την εκκλησιαστική του σταδιοδρομία στη Γεωργία, όπου υπήρχαν πολλά μετόχια και κτήματα του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Σε νεαρή ηλικία εκάρη μοναχός και χειροτονήθηκε ιερομόναχος. Για 15 χρόνια ήταν ηγούμενος της αδελφότητας του Αγίου Τάφου στο Νεοχώρι, κοντά στην Κωνσταντινούπολη.
Μετά τον θάνατο του Πατριάρχη Ιεροσολύμων Πολυκάρπου, η Αγιοταφιτική Αδελφότητα είχε περιέλθει σε τραγική οικονομική κατάσταση. Μεγάλης κλίμακας κατασκευαστικά έργα στις αρχές του 19ου αιώνα (ειδικά η αναστήλωση του Ναού της Αναστάσεως το 1809/1810 μετά από τις μεγάλες καταστροφές που είχαν προκληθεί από την πυρκαγιά του 1808), η αρπαγή από τον ηγεμόνα των Παραδουναβίων ηγεμονιών Αλέξανδρο Κούζα της κτηματικής περιουσίας που ήταν αφιερωμένη στον Πανάγιο Τάφο, η κακοδιαχείριση, καθώς και η δίωξη των Ορθόδοξων από τους Οθωμανούς μετά την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης το 1821 οδήγησε το Πατριαρχείο σε συσσώρευση χρέους και πλήρη οικονομική καταστροφή. Συγκεκριμένα, το χρέος του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων κατά τον θάνατο του Πολυκάρπου ανερχόταν σε 15.000.000 γρόσια.
Λόγω της κατάστασης αυτής, κανείς από τους υψηλόβαθμους κληρικούς δεν ήταν πρόθυμοι να αναλάβουν τον θρόνο. Έτσι εξελέγη Πατριάρχης ο Αρχιμανδρίτης Αθανάσιος, στις 15 Ιανουαρίου 1827. Προσπαθώντας να αποφύγει την εκποίηση περιουσίας των ελληνικών μονών στους Αγίους Τόπους, ο Πατριάρχης Αθανάσιος στράφηκε στον Ορθόδοξο κόσμο για βοήθεια και έλαβε σημαντικά ποσά από τη Σερβία, από τους Ορθοδόξους της Αυστριακής Αυτοκρατορίας και ιδιαίτερα από τη Ρωσία, όπου το 1833 εστάλη ο Αρχιεπίσκοπος Θαβωρίου Ιερόθεος προκειμένου να διεξαγάγει εράνους. Αυτός έμεινε στη Ρωσία για πέντε χρόνια και συγκέντρωσε σημαντικό ποσό. Ζήτησε επίσης βοήθεια από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Κωνστάντιο Α΄ τον από Σιναίου, ο οποίος τον Φεβρουάριο του 1832 αποφάσισε κάθε ορθόδοξος χριστιανός να πληρώσει ένα γρόσι για την απόσβεση των χρεών της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας. Η απόφαση αυτή επικυρώθηκε από τον σουλτάνο Μαχμούτ Β΄, ο οποίος μάλιστα πρόσφερε και 500.000 γρόσια για την εξόφληση του χρέους. Η κατάσταση βελτιώθηκε από τα τέλη της δεκαετίας του 1820, οπότε επανεκκίνησε και η εισροή Ορθόδοξων προσκυνητών. Ως αποτέλεσμα, ο Πατριάρχης Αθανάσιος μπόρεσε να εξοφλήσει τα περισσότερα χρέη του Πατριαρχείου.
Παρέμεινε στον θρόνο μέχρι τον θάνατό του, στις 28 Δεκεμβρίου 1844. Τον διαδέχτηκε ο Κύριλλος ο Β΄.
Πηγές
Κατηγορία:Πατριάρχες Ιεροσολύμων
Σπύρος Κουκουλομάτης
Ο Σπύρος Κουκουλομάτης (17 Αυγούστου 1917 – 21 Οκτωβρίου 1995) ήταν Έλληνας ζωγράφος
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 17 Αυγούστου 1917 από πατέρα Μανιάτη και μητέρα Γαλλοελβετίδα. Αρχικά ήταν δημότης Πειραιά και από μεταδημότευση το 1963 δημότης Καισαριανής.
Σπούδασε στο Ελεύθερο Σπουδαστήριο του Λουκά Γεραλή (1933-1938) και στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (1936-1938).
Υπήρξε καθηγητής της Σχολή Κινηματογράφου Τηλεόρασης Λ. Σταυράκου, όπου επί αρκετά χρόνια δίδασκε Ιστορία της τέχνης. Μελέτησε Φιλοσοφία και Κοινωνιολογία Τέχνης και παρέμεινε αδέσμευτος από Γκαλερί και εμπόρους έργων Τέχνης.
Έργο
Από το 1951 έλαβε μέρος σε περισσότερες από πενήντα ομαδικές και πανελλήνιες εκθέσεις στην Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό. Εξίσου πολυάριθμες ήταν και οι ατομικές του εκθέσεις. Έργα του βρίσκονται στις Δημοτικές Πινακοθήκες Πειραιά και Καλαμάτας, σε ιδιωτικές συλλογές στις Η.Π.Α., Σκωτία, Ελβετία, Σουηδία, Γερμανία, Αυστραλία, Βουλγαρία και Ελλάδα.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κουκουλομάτης Σπύρος __ΜΕΠΠ__
Γιούρι Μπογκολιούμπσκι
Ο Γιούρι (Γιώργι) Αντρέγιεβιτς ο Μπογκολιούμπσκι (ο Θεοφιλής), ρωσ. Юрий Андреевич Боголюбский (άκμασε 1172-1188) από τον Οίκο των Ρουρικιδών ήταν πρίγκιπας του Νόβγκοροντ (1172-75).
Βιογραφία
Ήταν γιος τού αγίου Αντρέι πρίγκιπα τού Βλαντίμιρ-Σούζνταλ. Αγαπημένη διαμονή τού πατέρα του ήταν το φρούριο Μπογκολούμποβο (δίπλα στο Βλαντίμιρ) και από αυτό ο Αντρέι και ο Γιούρι είχαν το προσωνύμιο Μπογκολιούμπσκι.
Κυβέρνησε το Νόβγκοροντ το διάστημα 1172-75. Όταν το 1175 δολοφονήθηκε ο πατέρας του, ο Γιούρι εκθρονίστηκε και εκτοπίστηκε. Αφού νικήθηκε από μία σειρά εσωτερικών πολέμων, βρήκε τελικά καταφύγιο στα βόρεια τού Καυκάσου στα τέλη της δεκαετίας τού 1170. Το 1184-85 επισκέφθηκε τους Κιπτσάκους, ελπίζοντας με τη βοήθειά τους να αποκαταστήσει τα δικαιώματά του στον πριγκιπάτο τού πατέρα του.
Το 1185 οι ευγενείς της Γεωργίας κανόνισαν τον γάμο του με την Τάμαρ των Βαγρατιδών-Ιβηρίας βασίλισσα της Γεωργίας. Ως σύζυγός της διοίκησε το 1186-87 έναν στρατό της Γεωργίας και λεηλάτησε με επιτυχία την περιοχή των Σελτζούκων τού Ικονίου στα δυτικά και των Ελντιγκουζιδών Κιπτσάκων του Αρράν στα ανατολικά. Ωστόσο η Ταμάρ δυσαρεστήθηκε από αυτόν και τον διαζεύχθηκε το 1187. Λέγεται ότι έπινε πολύ, ήταν φιλόδοξος, εμπλεκόταν σε ερωτικές καταχρήσεις και σοδομισμό· αποπέμφθηκε από τη Γεωργία το 1188.
Συμμάχησε με μία ομάδα ισχυρών ευγενών της Γεωργίας και επέστρεψε ως ηγέτης εξέγερσης εναντίον της Ταμάρ το 1191. Οι στασιαστές τον ανακήρυξαν βασιλιά της Γεωργίας στο ανάκτορο τού Γκεγκούτι και κατέλαβαν πολλές επαρχίες της νοτιο-δυτικής Γεωργίας, αλλά τελικά συνεθλίβησαν από τον αφοσιωμένο στρατηγό της βασίλισσας, τον Γκαμρέκελ Τορέλι στις μάχες τού Τμόγκβι και Ερουσέτι. Οι επαναστάτες αποκεφαλίστηκαν και ο Γιούρι συγχωρέθηκε από την Ταμάρ. Όμως εξεγέρθηκε πάλι το 1193 και εισέβαλε στην επαρχία Κακέτι. Νικήθηκε στην περιοχή τού Καμμπετσάνι και τελικά εκτοπίστηκε από τη Γεωργία. Από τότε ο Γιούρι εξαφανίζεται από την Ιστορία.