cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δηλωτική σημασιολογία
Μια σημαντική αρχή της δηλωτικής σημασιολογίας είναι ότι η σημασιολογία πρέπει να είναι συνθετική: η σημασιολογία μιας φράσης του προγράμματος πρέπει να κατασκευάζεται από τις δηλώσεις των υποφράσεών της.
Ανάπτυξη της δηλωτικής σημασιολογίας
Η δηλωτική σημασιολογία προήλθε από το έργο του Christopher Strachey και του Dana Scott κατά τη δεκαετία του 1960. Όπως αρχικά αναπτύχθηκε από αυτούς, η δηλωτική σημασιολογία έδινε τη δήλωση (σημασία) ενός προγράμματος υπολογιστή ως μια συνάρτηση που αντιστοιχίζει είσοδο σε έξοδο. Για να δοθούν οι δηλώσεις των αναδρομικά ορισμένων προγραμμάτων, ο Scott πρότεινε την εργασία με συνεχείς συναρτήσεις μεταξύ πεδίων, και ειδικότερα πλήρεις σχέσεις μερικής διάταξης (complete partial orders). Όπως θα περιγραφεί στη συνέχεια, το έργο αυτό συνεχίστηκε προς την έρευνα πάνω στην κατάλληλη δηλωτική σημασιολογία που αφορά πλευρές των γλωσσών προγραμματισμού, όπως η αλληλουχίες εντολών (sequentiality), ο ταυτοχρονισμός, ο μη-ντετερμινισμός και η τοπική κατάσταση (local state).
Έχουν αναπτυχθεί δηλωτικές σημασιολογίες για σύγχρονες γλώσσες προγραμματισμού που χρησιμοποιούν capabilities όπως ο ταυτοχρονισμός και οι εξαιρέσεις, π.χ. η ActorScript, η Concurrent ML, οι CSP, και η Haskell. Οι σημασιολογίες αυτών των γλωσσών υπακούουν στον κανόνα της σύνθεσης γιατί η δήλωση μιας φράσης εξαρτάται από τις δηλώσεις των υποφράσεών της. Για παράδειγμα, η σημασία της έκφρασης f(E1,E2) ορίζεται με βάση τη σημασιολογία των υποφράσεών της f, E1 και E2. Σε μια σύγχρονη γλώσσα προγραμματισμού, οι E1 και E2 μπορούν να αποτιμώνται ταυτόχρονα και η εκτέλεσης της μιας από αυτές μπορεί να επηρεάζει την άλλη μέσω κοινών αντικειμένων, με αποτέλεσμα οι σημασιολογία τους να πρέπει να ορίζεται αμοιβαία. Επίσης η E1 ή η E2 μπορεί να προκαλέσουν μια εξαίρεση, η οποία προκαλεί τον τερματισμό της άλλης. Οι παρακάτω ενότητες περιγράφουν ειδικές περιπτώσεις της σημασιολογίας αυτών των σύγχρονων γλωσσών προγραμματισμού.
Σημασιολογία αναδρομικών προγραμμάτων
Η δηλωτική σημασιολογία αντιστοιχίζει σε κάθε φράση προγράμματος μια συνάρτηση από ένα περιβάλλον (που περιέχει τις τιμές των ελεύθερων μεταβλητών της) στη δήλωσή της. Για παράδειγμα, η φράση <tt>n*m</tt> παράγει μια δήλωση όταν της δοθεί ένα περιβάλλον που έχει δεσμεύσεις για τις δύο μεταβλητές της: τη <tt>n</tt> και τη <tt>m</tt>. Αν στο περιβάλλον η <tt>n</tt> έχει την τιμή 3 και η <tt>m</tt> έχει την τιμή 5, τότε η δήλωση είναι 15.
Μια συνάρτηση μπορεί να μοντελοποιηθεί ως ένα σύνολο από διατεταγμένα ζεύγη, με κάθε ζεύγος να αποτελείται από δύο μέρη: (1) ένα όρισμα για τη συνάρτηση και (2) την τιμή της συνάρτησης για αυτό το όρισμα. Για παράδειγμα, το σύνολο των διατεταγμένων ζευγών {[0 1] [4 3]} είναι η δήλωση μιας συνάρτησης με τιμή 1 για όρισμα 0, τιμή 3 για όρισμα 4, και μη ορισμένη σε κάθε άλλη περίπτωση.
Το πρόβλημα που πρέπει να λυθεί είναι η απόδοση δηλώσεων σε αναδρομικά προγράμματα που ορίζονται με βάση τον εαυτό τους, όπως ο ορισμός της συνάρτησης παραγοντικό (factorial):
Μια λύση είναι η κατασκευή της δήλωσης προσεγγιστικά, αρχίζοντας με το κενό σύνολο διατεταγμένων ζευγών (το οποίο στη θεωρία συνόλων θα μπορούσε να γραφεί ως {}). Αν το {} τοποθετηθεί στον παραπάνω ορισμό του παραγοντικού τότε η δήλωση είναι {[0 1]}, που είναι μια καλύτερη προσέγγιση του παραγοντικού. Επαναληπτικά: αν το {[0 1]} τοποθετηθεί στον ορισμό τότε η δήλωση είναι {[0 1] [1 1]}. Επομένως είναι βολικό μια προσέγγιση της <tt>factorial</tt> να θεωρείται ως μία είσοδος <tt>F</tt> ως εξής:
Είναι χρήσιμο να θεωρηθεί μια αλυσίδα από "επαναλήψεις" όπου η Fi αντιστοιχεί σε i-φορές εφαρμογή της F.
Δηλωτική σημασιολογία μη ντετερμινιστικών προγραμμάτων
Η έννοια των power domains αναπτύχθηκε για δοθεί μια δηλωτική σημασιολογία των μη ντετερμινιστικών ακολουθιακών προγραμμάτων. Αν P είναι ένας κατασκευαστης power domain, το P(D) είναι το πεδίο των μη ντετερμινιστικών υπολογισμών με τύπο που δηλώνεται από το D.
Υπάρχουν κάποιες δυσκολίες όσον αφορά τη δικαιοσύνη (fairness) και τις μη φραγμένες συμπεριφορές σε πεδιο-θεωρητικά μοντέλα του μη ντετερμινισμού. Δείτε επίσης Power domains.
Δηλωτική σημασιολογία του ταυτοχρονισμού
Αρκετοί ερευνητές θεωρούν ότι τα πεδιο-θεωρητικά μοντέλα που δόθηκαν παραπάνω δεν αρκούν για τη γενική περίπτωση του ταυτόχρονου υπολογισμού. Για αυτόν το λόγο έχουν προταθεί διάφορα νέα μοντέλα. Στις αρχές του 1980, το στυλ της δηλωτικής σημασιολογίας άρχισε να χρησιμοποιείται για την απόδοση σημασιολογίας σε γλώσσες ταυτοχρονισμού. Παραδείγματα είναι η δουλειά του Will Clinger στο μοντέλο Actor, η δουλειά του Glynn Winskel σε δομές συμβάντων (event structures) και δίκτυα petri, και η δουλειά των Francez, Hoare, Lehmann, και de Roever (1979) στα trace semantics για CSP. Αυτές οι κατευθύνσεις της έρευνας συνεχίζουν να προχωρούν.
Πρόσφατα, ο Winskel και άλλοι πρότειναν την κατηγορία των profunctors ως θεωρία πεδίων για τον ταυτοχρονισμό.
Δηλωτική σημασιολογία της κατάστασης
Η κατάσταση (όπως ο σωρός) και απλά χαρακτηριστικά των προστακτικών γλωσσών προγραμματισμού μπορούν να μοντελοποιηθούν με ευθύ τρόπο στη δηλωτική σημασιολογία που προαναφέρθηκε. Τα βιβλία περιέχουν περισσότερες πληροφορίες. Η βασική ιδέα είναι η θεώρηση μιας εντολής σαν μιας μερικής συνάρτησης σε κάποιο πεδίο από καταστάσεις. Τότε η δήλωση του "<tt>x:=3</tt>" είναι η συνάρτηση που από μια κατάσταση σε μια κατάσταση με την τιμή <tt>3</tt> να έχει ανατεθεί στην <tt>x</tt>. Ο τελεστής ακολουθιών εντολών "<tt>;</tt>" δηλώνεται με σύνθεση συναρτήσεων. Οι κατασκευές σταθερού σημείου χρησιμοποιούνται στη συνέχεια για να δώσουν σημασιολογία στους βρόχους, όπως στην εντολή "<tt>while</tt>".
Η μοντελοποίηση προγραμμάτων με τοπικές μεταβλητές είναι δυσκολότερη. Μια προσέγγιση είναι να μη χρησιμοποιούνται πια πεδία, αλλά να ερμηνεύονται οι τύποι ως functors από κάποια κατηγορία από κόσμους σε μια κατηγορία από πεδία. Οι δηλώσεις τότε των προγραμμάτων προκύπτουν από φυσικός μετασχηματισμός φυσικές συνεχείς συναρτήσεις ανάμεσα σε αυτούς τους functors.
Δηλώσεις τύπων δεδομένων
Πολλές γλώσσες προγραμματισμού επιτρέπουν στο χρήστη να ορίζει αναδρομικούς τύπους δεδομένων. Για παράδειγμα, ο τύπος των λιστών αριθμών μπορεί να οριστεί ως: Αυτή η ενότητα ασχολείται μόνο με συναρτησιακές δομές δεδομένων που δεν αλλάζουν. Οι συμβατικές προστακτικές γλώσσες προγραμματισμού θα επέτρεπαν στα στοιχεία μιας τέτοιας αναδρομικής λίστας να αλλάζουν.
Ένα άλλο παράδειγμα: ο τύπος των δηλώσεων του λ-λογισμού χωρίς τύπους είναι: Το πρόβλημα της επίλυσης εξισώσεων πεδίων ασχολείται με την εύρεση πεδίων που μοντελοποιούν τέτοιους τύπους δεδομένων. Γενικά μιλώντας, μια προσέγγιση είναι να θεωρείται το σύνολο όλων των πεδίο ως πεδίο, και στη συνέχεια να επιλύεται εκεί ο αναδρομικός ορισμός. Τα βιβλία περιέχουν περισσότερες πληροφορίες.
Οι πολυμορφικοί τύποι δεδομένων είναι τύποι δεδομένων που ορίζονται με μια παράμετρο. Για παράδειγμα, ο τύπος των λιστών από α (α <tt>list</tt>s) ορίζεται ως εξής: Οι λίστες από αριθμούς είναι τότε τύπου <tt>Nat list</tt>, ενώ οι λίστες από συμβολοσειρές είναι <tt>String list</tt>.
Έχουν αναπτυχθεί κάποια πεδιο-θεωρητικά μοντέλα του πολυμορφισμού από κάποιους ερευνητές, ενώ κάποιοι άλλοι έχουν μοντελοποιήσει τον παραμετρικό πολυμορφισμό σε κατασκευαστικές θεωρίες συνόλων. Περισσότερες λεπτομέρειες μπορούν να βρεθούν στα βιβλία.
Πρόσφατα υπάρχει ένα πεδίο έρευνας για δηλωτική σημασιολογία για γλώσσες προγραμματισμού που βασίζονται σε κλάσεις ή αντικείμενα.
Δηλωτική σημασιολογία προγραμμάτων περιορισμένης πολυπλοκότητας
Λόγω της ανάπτυξης γλωσσών προγραμματισμού βασισμένων στη γραμμική λογική, έχει αποδοθεί δηλωτική σημασιολογία σε γλώσσες που περιλαμβάνουν γραμμική χρήση (π..χ proof nets, coherence spaces) και πολυπλοκότητα πολυωνυμικού χρόνου.
Δηλωτική σημασιολογία για ακολουθιακά προγράμματα
Το πρόβλημα της αφαίρεσης για την ακολουθιακή γλώσσα προγραμματισμού PCF αποτέλεσε για μεγάλο χρονικό διάστημα, ένα μεγάλο ανοιχτό ερώτημα της δηλωτικής σημασιολογίας. Το πρόβλημα της PCF είναι ότι είναι πολύ ακολουθιακή ως γλώσσα. Για παράδειγμα, δεν υπάρχει τρόπος να οριστεί η συνάρτηση παράλληλη-διάζευξη (parallel-or) στην PCF. Για αυτόν το λόγο, η παραπάνω τεχνική με τη χρήση πεδίων, έχει ως αποτέλεσμα δηλωτική σημασιολογία που δεν είναι πλήρως αφηρημένη.
Αυτό το ανοιχτό ερώτημα απαντήθηκε σε μεγάλο βαθμό κατά τη δεκαετία του 1990 με την ανάπτυξη των game semantics και με τεχνικές που περιλάμβαναν λογικές σχέσεις. Για περισσότερες λεπτομέρειες, βλ. PCF.
Η δηλωτική σημασιολογία ως μετάφραση από κώδικα σε κώδικα
Συχνά είναι χρήσιμο να μεταφράζεται μια γλώσσα προγραμματισμού σε μια άλλη. Για παράδειγμα, μια ταυτόχρονη γλώσσα προγραμματισμού θα μπορούσε να μεταφραστεί σε λογισμό διεργασιών (process calculus) ενώ μια γλώσσα προγραμματισμού υψηλού επιπέδου θα μπορούσε να μεταφραστεί σε κώδικα byte (byte-code). Η κλασική δηλωτική σημασιολογία μπορεί να θεωρηθεί ως η ερμηνεία γλωσσών προγραμματισμού ως η εσωτερική γλώσσα της κατηγορίας των πεδίων.
Σε αυτά τα πλαίσια, οι ιδέες της δηλωτικής σημασιολογίας, όπως η πλήρης αφαίρεση, βοηθούν στην ικανοποίηση απαιτήσεων ασφαλείας.
Αφαίρεση
Συχνά θεωρείται σημαντικό να συνδέεται η δηλωτική σημασιολογία με τη λειτουργική σημασιολογία. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό όταν η δηλωτική σημασιολογία είναι πολύ μαθηματική και αφηρημένη, και η λειτουργική σημασιολογία είναι πιο στέρεη ή πιο κοντά σε υπολογιστικές έννοιες. Οι παρακάτω ιδιότητες της δηλωτικής σημασιολογίες πολλές φορές θεωρούνται ενδιαφέρουσες.
Επιπλέον επιθυμητές ιδιότητες ανάμεσα στη λειτουργική και τη δηλωτική σημασιολογία είναι:
Αρχή της σύνθεσης
Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό της δηλωτικής σημασιολογίας είναι η Αρχή της σύνθεσης (compositionality), σύμφωνα με την οποία η δήλωση ενός προγράμματος κατασκευάζεται από τις δηλώσεις των τμημάτων του. Για παράδειγμα, έστω η έκφραση "7 + 4". Η αρχή της σύνθεσης σε αυτήν την περίπτωση είναι το να δοθεί σημασία στην "7 + 4" με όρους "7", "4" και "+".
Η βασική δηλωτική σημασιολογία της θεωρίας πεδίων είναι συνθετική γιατί δίνεται όπως περιγράφεται στη συνέχεια. Αρχίζουμε θεωρώντας αποσπάσματα προγράμματος, δηλαδή προγράμματα με ελεύθερες μεταβλητές. Ένα περιβάλλον τυποποίησης (typing context) δίνει κάποιον τύπο σε κάθε ελεύθερη μεταβλητή. Για παράδειγμα, η έκφραση (x + y) θα μπορούσε να θεωρηθεί σε ένα περιβάλλον τυποποίησης (x:<tt>nat</tt>,y:<tt>nat</tt>). Στη συνέχεια δίνουμε δηλωτική σημασιολογία στα αποσπάσματα του προγράμματος, ακολουθώντας το εξής σχέδιο.
Με αυτόν τον τρόπο, η σημασία της σύνθετης έκφρασης (7+4) ορίζεται από τη σύνθεση των τριών συναρτήσεων 〚⊢7:<tt>nat</tt>〛:1→ℕ⊥, 〚⊢4:<tt>nat</tt>〛:1→ℕ⊥, και 〚x:<tt>nat</tt>,y:<tt>nat</tt>⊢x+y:<tt>nat</tt>〛:ℕ⊥×ℕ⊥→ℕ⊥.
Τα παραπάνω αποτελούν ένα γενικότερο σχήμα για τη συνθετική δηλωτική σημασιολογία. Δεν υπάρχει κάτι που να αφορά ιδιαίτερα τα πεδία και τις συνεχείς συναρτήσεις. Κάποιος θα μπορούσε να δουλέψει αντί αυτών, με μια διαφορετική κατηγορία. Για παράδειγμα, στα game semantics, η κατηγορία των παιγνίων έχει τα παίγνια ως αντικείμενα και τις στρατηγικές ως μορφισμούς: μπορούμε να ερμηνεύσουμε τους τύπους ως παίγνια και τα προγράμματα ως στρατηγικές. Σε μια απλή γλώσσα, χωρίς γενική αναδρομή, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την κατηγορία των συνόλων. Σε μια γλώσσα με παρενέργειες, μπορούμε να εργαστούμε με την κατηγορία Kleisliγια μια μονάδα. Σε μια γλώσσα με κατάσταση, μπορούμε να εργαστούμε με μια κατηγορία functor. Ο Robin Milner έχει υποστηρίξει τη μοντελοποίηση της θέσης (location) και της αλληλεπίδρασης (interaction) με την εργασία σε μια κατηγορία με αντικείμενα interfaces και μορφισμούς bigraphs.
Σημασιολογία και υλοποίηση
Σύμφωνα με το Dana Scott [1980]:
Σύμφωνα με τον Clinger [1981]:
Συνδέσεις με άλλες περιοχές της επιστήμης υπολογιστών
Υπάρχει έργο στη δηλωτική σημασιολογία που ερμηνεύει τους τύπους ως πεδία όπως η θεωρία πεδίων (domain theory), η οποία μπορεί να θεωρηθεί παρακλάδι της θεωρίας μοντέλων (model theory), οδηγώντας στη θεωρία τύπων και στη θεωρία κατηγοριών. Μέσα στην επιστήμη των υπολογιστών, υπάρχουν σχέσεις με την αφηρημένη διερμηνεία, την τυπική επαλήθευση (formal verification) και τον έλεγχο μοντέλων.
Οι μονάδες (monads) εισήχθηκαν στη δηλωτική σημασιολογία για την οργάνωση της σημασιολογίας, και οι ιδέες αυτές έχουν προκαλέσει σημαντικό αντίκτυπο στο συναρτησιακό προγραμματισμό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λογική για Υπολογιστές Κατηγορία:Τυπικές μέθοδοι Κατηγορία:Θεωρητική πληροφορική Κατηγορία:Σημασιολογία γλωσσών προγραμματισμού
Πτολεμαίος (βασιλιάς της Θήβας)
Στην ελληνική μυθολογία, ο Πτολεμαίος (Αρχαία Ελληνικά: Πτολεμαῖος) ήταν βασιλιάς της Θήβας, στην αρχαία Ελλάδα, που έζησε τον 12ο αι. π.Χ. Πατέρας του ήταν ο Δαμασίχθων. Γιος του ήταν ο Ξάνθος. Δεδομένου ότι η ομηρική ρίζα της λέξης Πτολεμαίος δεν περιλαμβάνει "Τ", το όνομα ανακατασκευάζεται ως Πολεμαίος.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Βασιλείς της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Θήβας
Πέτρες βρασμού
right|thumb|Πέτρες βρασμού Οι πέτρες βρασμού, όπως ονομάζονται, είναι υλικά που προέρχονται από εκρήξεις ηφαιστείων και μπορούν να χρησιμοποιηθούν, όπως δηλώνεται και από την ονομασία τους, κατά το βρασμό. Αυτές βοηθούν στο να αποφευχθεί η δημιουργία υπέρθερμων υγρών τα οποία βράζουν σε θερμοκρασία μεγαλύτερη της θεωρητικά αναμενόμενης. Οι πέτρες αυτές, απλά διαθέτουν μεγάλο ανοικτό πορώδες στην επιφάνειά τους, δηλαδή πόρους όπου μπορούν να δημιουργηθούν και να αναπτυχθούν φυσαλίδες ώστε να αρχίσει ο βρασμός.
Πετρες βρασμου
Διοικητικές περιφέρειες της Γερμανίας
thumb|200px|Διοικητικές περιφέρειες Γερμανίας (κατάσταση: 1 Αυγούστου 2008. Συμπεριλαμβάνονται οι πρώην διοικητικές περιφέρειες Κάτω Σαξονίας, Ρηνανίας-Παλατινάτου, Σαξονίας και Σαξονίας-Άνχαλτ)
Regierungsbezirk (πληθυντικός: Regierungsbezirke, προφορά Ρεγκίρουνγκσμπετσιρκ(ε)) λέγονται οι διοικητικές περιφέρειες της Γερμανίας. Η διοικητική περιφέρεια αποτελεί αυτοδιοικητική βαθμίδα ορισμένων γερμανικών ομόσπονδων κρατιδίων. Αυτή διαιρείται με τη σειρά της σε νομούς (Kreis προφορά Κράις, πληθυντικός: Kreise, προφορά Κράιζε, στα κρατίδια Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία και Σλέσβιχ-Χόλσταϊν ή Landkreis προφορά Λάντκραϊς, πληθυντικός: Landkreise προφορά Λάντκραϊζε, στα υπόλοιπα κρατίδια). Κάθε γερμανική διοικητική περιφέρεια κυβερνάται από την λεγόμενη Bezirksregierung (προφορά Μπετσίρκσρεγκιρουνγκ, περιφερειακή κυβέρνηση).
Πρόκειται για τον τρίτο βαθμό τοπικής αυτοδιοίκησης μετά τους Δήμους & Κοινότητες (Kommunen) και τους Νομούς (Kreise, Landkreise).
Σε κάποια κρατίδια παρεμβάλλεται μεταξύ διοικητικών περιφερειών και νομών άλλη μια βαθμίδα, η περιοχή (ή επαρχία, γερμ. Region).
Μερικά ομόσπονδα κρατίδια δεν διατηρούν διοικητικές περιφέρειες, αλλά υποδιαιρούνται κατευθείαν σε νομούς (Kreise ή Landkreise). Σήμερα οι διοικητικές περιφέρειες διατηρούνται σε τέσσερα κρατίδια της Γερμανίας, που υποδιαιρούνται σε συνολικά 19 διοικητικές περιφέρειες. Η πληθυσμιακά μεγαλύτερη αυτών είναι η περιφέρεια Ντύσσελντορφ με 5.255.000 κατοίκους, ενώ η περιφέρεια Γκίσεν (1.065.000 κάτοικοι) αποτελεί την μικρότερη σε πληθυσμό διοικητική περιφέρεια.
Γερμανικές διοικητικές περιφέρειες
Τα ακόλουθα γερμανικά ομόσπονδα κρατίδια διατηρούν διοικητικές περιφέρειες:
Τα ακόλουθα ομόσπονδα κρατίδια κατάργησαν τις διοικητικές περιφέρειες:
Περαιτέρω πληροφορίες
Αναλυτικότερες πληροφορίες για τις περιφέρειες και τη γενικότερη διοικητική δομή της Γερμανίας υπάρχουν στο λήμμα Διοικητική διαίρεση της Γερμανίας.
Τερέζα Πεντζοπούλου-Βαλαλά
Η Τερέζα Πεντζοπούλου-Βαλαλά είναι Ελληνίδα Καθηγήτρια Φιλοσοφίας. Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα εντοπίζονται στην αρχαιοελληνική φιλοσοφία, στη Φαινομενολογία του 20ού αιώνα και στην Αισθητική.
Βιογραφικά στοιχεία
Πήρε πτυχίο από το Αμερικανικό Κολλέγιο Θηλέων (Pierce College) Αθηνών το 1951 και Bachelor of Arts από το Southern Methodist University, Dallas Texas το 1953. Απέκτησε πτυχίο Φιλοσοφίας από το Πανεπιστήμιο της Σορβόννης το 1958. Το 1971 της απενεμήθη διδακτορικό Φιλοσοφίας από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Δίδαξε Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης κατά τα έτη 1973 έως 2001. Έχει διδάξει επίσης στο Πανεπιστήμιο Strasbourg II και στο Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ.
Υπήρξε εκλεγμένη Πρόεδρος της Ελληνικής Φιλοσοφικής Εταιρείας (1987-1990), Αντιπρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Αισθητικής, Γενική Γραμματέας και Αντιπρόεδρος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών (2000-2006). Διετέλεσε επίσης εκλεγμένη Γενική Γραμματέας του Συνδέσμου Εταιρειών Διαβαλκανικής Εταιρείας Γυναικών καθώς και Αντιπρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Αισθητικής. Τέλος, διετέλεσε Γενική Γραμματέας του Συνδέσμου Εταιρειών Διαβαλκανικής Συνεργασίας Γυναικών και του Κέντρου UNESCO.
Άρθρα
2.      “Fichte et Husserl à la recherché de l’ intentionalité”. Fichte-Studien 1 (1990), 153-166.
3.      “Réflexions sur le fondement du rapport entre l’ A priori et l’ Eidos dans la phénoménologie de Husserl”. Kant-Studien, Vol. 65, Issue 1-4, published online 04-09-2009.
4.      «Ο Σωκράτης όπως τον είδε ο Kierkegaard». Στο: ''Τιμητικό αφιέρωμα στον καθηγητή Ιωάννη Ορ. Καλογήρου.'' Θεσσαλονίκη 1992, 313-329.
5.      «Τραγικότητα και προσωκρατική σκέψη». Στο: Μακεδονικόν Αριστείον Ιακώβου Αρχιεπισκόπου Αμερικής. εκδ. Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 1993, 13-33.
6.      «Μερικές σκέψεις γύρω από τον ρόλο της φιλοσοφίας». Στο: Ελληνική Φιλοσοφική Εταιρεία, Η φιλοσοφία στα Βαλκάνια σήμερα. Επιμ. Μυρτώ Δραγώνα-Μονάχου. «Καρδαμίτσα», Αθήνα 1994, 301-309.
7.      «Γιώργος Μουρέλος (1912-1994)». Χρονικά Αισθητικής 33 (1994), 237-240.
8.     «Είναι κρυπτοορθολογιστής ο σκεπτικός φιλόσοφος;». Στο: Ελληνιστική φιλοσοφία. «Διεθνές Κέντρον Ελληνικής Φιλοσοφίας και Πολιτισμού», Αθήνα 1994, 296-312.
9.     «Nietzsche και Αριστοτέλης: το τραγικό ως αισθητικό φαινόμενο». Χρονικά Αισθητικής 35 (1995), 65-81.
10.  «Ρητορική και φιλοσοφία. Το μάθημα του Γοργία». Στο: Πρακτικά της Ακαδημίας Αθηνών 70 (1995), τ. Β΄, 700-720.
11.  «Γιώργος Μουρέλος (1912-1994)». Φιλοσοφία 25-26 (1995-96), 432-434.
12.  «Οι μεταφυσικές προϋποθέσεις της αριστοτελικής ηθικής». Στο: ''Η αριστοτελική ηθική και οι επιδράσεις της. Πρακτικά Διεθνούς Συνεδρίου Αριστοτελικής Φιλοσοφίας.'' Αθήνα 1996, 268-284.
13.   “Fichte et Husserl. Une lecture parallèle”. Fichte-Studien 13 (1997), 65-76.
14.   «Το φιλοσοφικό ερώτημα της επικαιρότητας. Η περίπτωση της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας». Στο: Η επικαιρότητα της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας. Αθήνα 1997, 29-38.
15.   «Οι τελευταίοι στοχασμοί του Κωνσταντίνου Τσάτσου». Νέα Εστία 143 (1998), 662-675.
16.   “Du formel au transcendental: Remarques sur l’ itinéraire de Husserl et de Fichte”. Fichte-Studien 15 (1999), 71-82.
17.   «Σκέψεις γύρω από το ερώτημα για την τέχνη σήμερα». Χρονικά Αισθητικής 39-40 (1999-2000), 27-35.
18.  «Η τέχνη θα θυσιασθεί;». Χρονικά Αισθητικής 41Α (2001-2002), 35-41.
19.  «Λογική και Μεταφυσική στον Αριστοτέλη. Επαναφορά ενός ερωτήματος». Στο: Πρακτικά του Διεθνούς Συνεδρίου: Ο Αριστοτέλης σήμερα. «Δήμος Ναούσης», Νάουσα 2002, 231-250.
20.  «Ρητορική και ποιητική στον Γοργία». Στο: Δ. Ν. Κούτρας (Επιμ.): Περί ποιητικής και ρητορικής τέχνης κατ’ Αριστοτέλη. «Εταιρεία Αριστοτελικών Μελετών ‘Το Λύκειον’», Αθήνα 2003, 279-305.
23.   “Les apories de l’ autre commencement: remarques sur l’ herméneutique heideggerienne”. In: ''Heideggers “Beiträge zur Philosophie” – Les “Apports à la philosophie” de Heidegger. Internationales Kolloquium 2004'', Frankfurt am Main 2009, 261-269.
25.   «Προβλήματα ερμηνείας του βιβλίου Α΄ των Μετά τα Φυσικά του Αριστοτέλη». Φιλοσοφείν: επιστήμη, εύνοια, παρρησία 12 (2015), 49-66.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Καθηγητές Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Φιλόσοφοι (γυναίκες) στην Ελλάδα
Βιβλίο
μικρογραφία|right|250px|Βιβλία προηγούμενων αιώνων που φυλάσσονται στη βιβλιοθήκη του [[Κολλέγιο Μέρτον (Οξφόρδη)|Κολλεγίου Μέρτον στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.]]
Ετυμολογία
Σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, η λέξη βιβλίο, αρχαιοελληνικά βιβλίον, προέρχεται από το βυβλίον, με προληπτική αφομοίωση του -υ- σε -ι-, και αυτό από το βύβλος Ολβιον διων ειναι το βιβλιον, από το όνομα της φοινικικής πόλης Βύβλου, από όπου εισαγόταν ο κατεργασμένος πάπυρος. Το ίδιο το Βύβλος είναι σημιτικής προέλευσης (πρβλ. εβραϊκό Gēbăl «περιοχή, σύνορο»), και το αρχικό Β-, αντί του αναμενόμενου Γ-, ίσως οφείλεται σε αφομοίωση.
Στα ιταλικά, η λέξη libro «βιβλίο» προέρχεται από το λατινικό liber, που σήμαινε αρχικά «φλοιός (δέντρου)» αλλά κατέληξε με τρόπο ανάλογο του ελληνικού βύβλος να σημαίνει «λογοτεχνικό έργο». Στην αγγλική γλώσσα, η λέξη book «βιβλίο» προέρχεται από το παλαιοαγγλικό bōc, από τη γερμανική ρίζα *bōk-, από όπου και beech «οξιά». Σχετικό με την οξιά είναι το σλαβικό буква (μπούκβα) «γράμμα (αλφαβήτου)». Το λατινικό codex/codice, με τη σημερινή έννοια «βιβλίο» (βλ. Κώδικας), σήμαινε αρχικά «κομμάτι ξύλο».
Το εσωτερικό ή σώμα του βιβλίου
Το εσωτερικό του βιβλίου, ή σώμα του βιβλίου, αποτελείται από φύλλα, ή κόλες, διαφόρων διαστάσεων, συνήθως 58×86 εκ., 61×86 εκ. και 70×100 εκ., οι οποίες τυπώνονται και από τις δύο όψεις και διπλωμένες κατάλληλα δίνουν τα 8σέλιδα, 16σέλιδα ή 32σέλιδα του βιβλίου. Το «τυπογραφικό φύλλο», δηλαδή η κόλα χαρτιού που τυπώθηκε, διαστάσεων 58×86 εκ., κομμένο στη μέση δίνει δύο 16σέλιδα με διαστάσεις 14,5×21,5 εκ. Το «τυπογραφικό φύλλο» 70×100 εκ., κομμένο στη μέση, δίνει δύο 16σέλιδα με διαστάσεις 17,5×25 εκ.
Το εξώφυλλο
Ο όγκος του περιεχομένου περιβάλλεται από ένα παχύτερο και σκληρότερο, φύλλο, το εξώφυλλο. Εκείνο μπορεί να αποτελείται από χαρτί (χαρτοδεσία), χαρτόνι, δέρμα (δερματοδεσία), και σπανιότερα, ξύλο, ύφασμα, μέταλλο, ορυκτό, πέτρωμα ή σύνθεση τους. Το εξώφυλλο ενός βιβλίου απαρτίζεται από το (recto) εμπρόσθιο και (verso) οπίσθιο (οπισθόφυλλο) τα οποία ενώνει η ράχη του βιβλίου. Το εμπρόσθιο τμήμα (εκείνο που κοινώς αναφέρεται ως εξώφυλλο) αποτελεί μια εικαστική και έγγραφη περίληψη του περιεχομένου και του αντικείμενου του βιβλίου. Πρόκειται για την εξωτερική εικόνα του, εκείνη που θα προσελκύσει ή απομακρύνει τον επίδοξο αναγνώστη. Γι' αυτό το λόγο οι εμπλεκόμενοι στις εκδόσεις ασχολούνται σημαντικά με την εμφάνιση του εξωφύλλου, αναθέτοντας τη δημιουργία του σε επαγγελματίες των εικαστικών και φωτογραφικών τεχνών. Κατά κανόνα το εξώφυλλο φέρει εικαστικό παρασκήνιο και γλωσσικό προσκήνιο.
Παρασκήνιο φέρει συνήθως στο άνω κέντρο τον τίτλο του βιβλίου και από κάτω το όνομα/ψευδώνυμο του/των συγγραφέα/ων. Βιβλία που παράγονται ή μετατρέπονται σε ηλεκτρονική μορφή ονομάζονται ηλεκτρονικά βιβλία.
Το ηλεκτρονικό βιβλίο
Το ηλεκτρονικό βιβλίο ("e-book") είναι ένα σύνολο πληροφοριών που εμφανίζονται σε ψηφιακή μορφή των οποίων το περιεχόμενο και η μορφή προσομοιάζουν το έντυπο βιβλίο. Δημιουργείται μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή ή σχετικών ψηφιακών συσκευών και σε διάφορα λειτουργικά συστήματα. Όσον αφορά στα Windows, τα προγράμματα που, κατά κύριο λόγο, χρησιμοποιούνται για τη συγγραφή και τη σελιδοποίηση του βιβλίου είναι το MS Word, το Open Office Writer, από την Adobe Inc τα InDesign, Acrobat και Reader και παλαιότερα το Pagemaker, και το Quark Express της Quark. Όσον αφορά στη δημιουργία του εξώφυλλου χρησιμοποιούνται, κατά κύριο λόγο, τα (Adobe) Photoshop, Illustrator και Indesign και τα Corel Draw και Quark Express. Το ηλεκτρονικό βιβλίο μπορεί επίσης να δημιουργηθεί σε σχετικές ιστοσελίδες ανάλογων ιστοσελίδων στο διαδίκτυο όπως για παράδειγμα η Βικιπαίδεια. Η διάθεση του ηλεκτρονικού βιβλίου συμβαίνει μέσω φορέων ψηφιακής πληροφορίας όπως το Διαδίκτυο, και υλικά ψηφιακά μέσα όπως το CD-ROM, το DVD-ROM, το USB Stick κ.α. Οι δανειστικές βιβλιοθήκες σήμερα, δημιουργούν ή παρέχουν, επιπρόσθετα στις συλλογές έντυπου υλικού, πρόσβαση σε ψηφιακές συλλογές ηλεκτρονικών βιβλίων. Αυτό συμβαίνει τόσο για πρακτικούς λόγους όπως η εξοικονόμηση χώρου και η ευκολία αναζήτησης, όσο και για τεχνικούς πολλά βιβλία πλέον διατίθενται μόνο σε ηλεκτρονική μορφή. Εντούτοις και παρά τις εξελίξεις στον χώρο της τεχνολογίας της πληροφόρησης και την εμφάνιση του ηλεκτρονικού βιβλίου, δεν έχει παρατηρηθεί ακόμη ουσιαστική μείωση στους ρυθμούς έκδοσης και εμπορίας έντυπων βιβλίων.
Τα πλεονεκτήματα του ηλεκτρονικού βιβλίου εν σχέσει με το έντυπο είναι πολλά. Κάποια απ' αυτά είναι τα εξής:
Τα μειονεκτήματα του ηλεκτρονικού εν σχέσει με το έντυπο βιβλίο είναι ανάλογα. Κάποια από αυτά είναι τα εξής:
Βιβλιογραφία
Βιβλιογραφία ονομάζεται η συστηματική καταγραφή πληροφοριών για βιβλία, και οπτικοακουστικά υλικά οργανωμένη σε μια λογική σειρά που παρέχει στοιχεία για :
Α. Τη μορφή: ενδεικτική, αναλυτική, περιγραφική και κριτική βιβλιογραφία
Β. Το περιεχόμενο: γενική βιβλιογραφία και ειδική
Γ. Την έκταση: εξαντλητική και κατ’ επιλογή βιβλιογραφία
Δ. Το χρόνο κάλυψης: τρέχουσα βιβλιογραφία αναδρομική βιβλιογραφία
Ζ. Τον τρόπο σύνταξης: άμεση βιβλιογραφία και έμμεση
Η βιβλιογραφική περιγραφή αφορά το μεμονωμένο βιβλίο και περιέχει όλα τα στοιχεία ενός συγκεκριμένου έργου: τίτλος, δημιουργοί/συντελεστές ή πνευματικά υπεύθυνοι, στοιχεία έκδοσης αλλά και στοιχεία φυσικής περιγραφής με τη σειρά που ορίζει ένα συγκεκριμένο πρότυπο όπως (για παράδειγμα το MLA, APA, Harvard ή οι Αγγλοαμερικανικοί Κανόνες Καταλογογράφησης - AACR II). Κάποια από τα πρότυπα φυσικής περιγραφής όπως το APA περιλαμβάνει μόνο τα βασικά στοιχεία ενός τεκμηρίου, σε αντίθεση με τους AACR II οι οποίοι απαιτούν τα πλήρη στοιχεία του τεκμηρίου, που περιλαμβάνουν όλους τους συντελεστές όπως και τη φυσική περιγραφή του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τυπογραφία * Κατηγορία:Προϊόντα από χαρτί
Χριστός της Αβύσσου
Ο Χριστός της Αβύσσου (ιταλικά: "Il Cristo degli Abissi") είναι ένα βυθισμένο χάλκινο άγαλμα του Ιησού Χριστού, το οποίο αυθεντικό είναι τοποθετημένο στη Μεσόγειο Θάλασσα στο Σαν Φρουττουόζο ανάμεσα στο χωριό Καμόγκλι και στο χωριό Πορτοφίνο στην Ιταλική Ριβιέρα. Τοποθετήθηκε στο νερό στις 22 Αυγούστου το 1954 περίπου στα 17 μέτρα βάθος, έχοντας 2.5 μέτρα ύψος. Ποικίλα άλλα καλούπια του αγάλματος βρίσκονται σε άλλα μέρη παγκοσμίως κάτω από το νερό, αλλά και σε εκκλησίες και μουσεία.
Το άγαλμα δημιουργήθηκε από τον Guido Galleti εμπνευσμένο από μια ιδέα ενός Ιταλού δύτη τον Duilio Marcante. Το άγαλμα τοποθετήθηκε κοντά στο σημείο όπου ο Dario Gonzatti, ο πρώτος Ιταλός που χρησιμοποίησε SCUBA gear, πέθανε το 1947. Απεικονίζει Τον Χριστό να προσφέρει ευλογία ειρήνης, με το κεφάλι Του και τα χέρια Του στραμμένα προς τον ουρανό.
Λόγω αύξησης της ποσότητας της διάβρωσης και της ανάπτυξης των καρκινοειδών, το άγαλμα αφαιρέθηκε από το νερό και αποκαταστάθηκε το 2003. Ένα από τα χέρια του αγάλματος που είχε αποκοπεί από μία άγκυρα επίσης αποκαταστάθηκε. Το άγαλμα επέστρεψε στο νερό με μια καινούρια βάση στις 17 Ιουλίου το 2004.
Ένα δεύτερο χάλκινο άγαλμα από το ίδιο καλούπι υπάρχει στη ξηρά του Αγίου Γεωργίου, στη Γρενάδα. Αυτό ήταν ένα δώρο από το ναυτικό της Γένοβας για την βοήθεια που προσφέρθηκε, με σκοπό τη διάσωση του πληρώματος του Ιταλικού σκάφους Bianca C, το οποίο καταστράφηκε από φωτιά στο λιμάνι του Αγίου Γεωργίου. Το άγαλμα τοποθετήθηκε κάτω από το νερό στις 22 Οκτωβρίου το 1961.
Ένα τρίτο χάλκινο άγαλμα από το αυθεντικό καλούπι παρουσιάστηκε στην Υποθαλάσσια Κοινωνία της Αμερικής (Underwater Society of America) στη Νέα Υόρκη το 1962. Στις 25 Αυγούστου 1965 τοποθετήθηκε γύρω από το Dry Rocks, περίπου 6 μίλια ανατολικά από το Key Largo στο John Pennekamp Coral Reef State Park. Καθώς το άγαλμα ζυγίζει περίπου 260 kg, η τσιμεντένια βάση στην οποία είναι (το άγαλμα) συνδεδεμένο ζυγίζει 9 τόνους. Τώρα αυτό εκτίθεται με αντικατεστημένα χέρια στο Εθνικό Μουσείο Υποθαλάσσιων Δραστηριοτήτων στη Ραβένα, στην Ιταλία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγάλματα Κατηγορία:Λιγυρία
Δασική πεύκη
Η δασική πεύκη, δασόπευκο ή λιάχα (επιστημονική ονομασία Pinus sylvestris, Πεύκη η αγρία) είναι ένα είδος πεύκου ιθαγενές στην Ευρώπη και την Ασία, από την Πορτογαλία και τη βόρεια Νορβηγία, μέχρι τον Καύκασο και την ανατολική Σιβηρία. Βρίσκεται σε μερικά όρη της βορείου Ελλάδας. Πρόκειται για το πιο διαδεδομένο κωνοφόρο μετά τον κοινό γιουνίπερο. Στα βόρεια, το είδος ζει σε χαμηλό υψόμετρο, από το επίπεδο της θάλασσας μέχρι τα χίλια μέτρα, ενώ στα νότια είναι είδος μεγάλου υψομέτρου, ζώντας στα 1.200 με 1.600 μέτρα. Αναγνωρίζεται από τις σχετικά μικρές πρασινομπλέ βελόνες και το πορτοκαλοκόκκινο κορμό του.
Περιγραφή
Η δασική πεύκη είναι αειθαλές δέντρο με κιτρινοκόκκινο φλοιό και μεγάλο ύψος που φτάνει και τα 40 μέτρα και διάμετρο κορμού το ενάμισι μέτρο. Ένα δέντρο είχε διάμετρο κορμού στο ύψος του στήθους 4,5 μέτρα και ένα άλλο ύψος 50 μέτρα. Ο φλοιός στον κατώτερο κορμό είναι καφεγκρί, ενώ το ανώτερο μέρος και τα κλαδιά είναι πορτοκαλί. Τα κουκουνάρια του είναι μικρά και ωοειδή, χρώματος γκριζοκάστανου. Ο κορμός του ίσιος με μεγάλες ρωγμές. Όταν είναι γέρικο γυμνώνεται αφήνοντας μία τούφα στην κορυφή του. Συνήθως ζουν 150 με 300 χρόνια, αν και κάποια δέντρα στη Σουηδία είχαν ηλικία 700 ετών και ένα άλλο στην ανατολική Λαπωνία είχε το 2007 ηλικία 764 ετών.
Οι βλαστοί είναι χρώματος ανοικτού καφέ και είναι διατεταγμένοι σπειροειδώς. Στα ώριμα δέντρα τα φύλλα («βελόνες») έχουν χρώμα ανοικτό μπλε-πράσινο, συχνά πιο σκούρο πράσινο με σκούρο κίτρινο-πράσινο το χειμώνα, μήκος 2,5 έως 5 εκατοστά και ένα με δύο χιλιοστά πλάτος, και παράγονται σε δέσμες των δύο με μια μόνιμη γκρι θήκη· στα ακμαία νεαρά δέντρα τα φύλλα μπορεί να είναι διπλάσια σε μέγεθος, και μερικές φορές εμφανίζονται σε δέσμες των τριών ή τεσσάρων στις άκρες των ισχυρών βλαστών. Ο χρόνος που ένα φύλλο παραμένει στο δέντρο κυμαίνεται από δύο έως τέσσερα χρόνια σε θερμότερα κλίματα μέχρι έως και εννέα χρόνια στις υποαρκτικές περιοχές. Δενδρύλια μέχρι ενός έτους φέρουν νεανικά φύλλα· αυτά είναι ενιαία (όχι σε ζεύγη), μήκους 2-3 cm, επίπεδα, με ένα οδοντωτό περιθώριο.
Οι κώνοι σπόρων είναι κόκκινοι κατά την επικονίαση, στη συνέχεια είναι ανοιχτοί καφέ, στρογγυλοί και με διάμετρο 4-8 mm το πρώτο έτος, και φτάνουν στο πλήρες μέγεθός τους τον δεύτερο χρόνο. Κατά την ωριμότητα είναι μυτεροί, ωοειδείς-κωνικοί, πράσινοι και στη συνέχεια γκρι-πράσινοι με κίτρινο-καφέ, και έχουν μήκος 3 έως 7,5 cm. Οι φολίδες του κώνου έχουν μία επίπεδη ως πυραμιδοειδή απόφυση, με ένα μικρό αγκάθι στην άκρη του σπονδύλου. Οι σπόροι είναι μαυριδεροί, με μήκος τρία έως πέντε χιλιοστά. Απελευθερώνονται όταν οι κώνοι ανοίγουν την άνοιξη 22-24 μήνες μετά τη γονιμοποίηση. Οι κώνοι με τη γύρη είναι κίτρινοι, περιστασιακά ροζ, με μήκος 8 με 12 χιλιοστά. Η γύρη απελευθερώνεται στα μέσα έως τα τέλη της άνοιξης.
Χρήσεις
Το ξύλο του είναι γνωστό με την ονομασία κόκκινη ξυλεία, ερυθρωπό εσωτερικά και σκληρό, και χρησιμοποιείται ως πρώτη ύλη για την παρασκευή ξυλοπολτού για χαρτί, στις οικοδομικές κατασκευές και στη ναυπηγική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πευκοειδή Κατηγορία:Δέντρα Κατηγορία:Ευρωπαϊκή χλωρίδα Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας
Σεβήρος Αντιοχείας
Ο Σεβήρος Αντιοχείας θεωρείται ο μεγαλύτερος θεολόγος του αντιχαλκηδονισμού. Γεννήθηκε στη Σωζόπολη της Πισιδίας γύρω στο 465 και πέθανε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 538. Προερχόταν από ιερατική κι ευγενή ελληνική οικογένεια. Σπούδασε Φιλοσοφία στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, και Νομικά στη Βηρυττό. Το 488 ασπάστηκε τον Χριστιανισμό στην μονοφυσίτικη εκδοχή του, και μονάζει στην περιοχή της Ελευθερούπολης στη Παλαιστίνη. Αργότερα ιδρύει δικό του μοναστήρι στην ίδια περιοχή και χειροτονείται ιερέας. Εκλέγεται Πατριάρχης Αντιοχείας για 6 χρόνια -από το 512 μέχρι το 518 και μέχρι την ανάρρηση στο θρόνο του Ιουστίνου το 518, όπου και διώχτηκε γιατί οι μονοφυσίτικες αντιλήψεις δεν γίνονταν πια ανεκτές. Έφυγε για την Αίγυπτο και εκεί με τα πολλά συγράμματά του, καθοδήγησε τον αγώνα των Μονοφυσιτών κατά της αυτοκρατορικής πολιτικής. Πέθανε στην Αίγυπτο και ετάφη σε ένα μοναστήρι της Αλεξάνδρειας. Οι Μονοφυσίτες τον τιμούν ως άγιο.
Βιογραφία
Ο Σεβήρος είναι ο μεγαλύτερος θεολόγος τον οποίο ανέδειξε ο μονοφυσιτισμός. Γεννήθηκε στη Σωζόπολη της Πισιδίας γύρω στο 465. Προερχόταν από μία διακεκριμένη Χριστιανική οικογένεια. Την εποχή της Συνόδου της Εφέσου το 431 ο παππούς του Σεβήρου ήταν επίσκοπος της Σωζοπόλεως και ήταν ένας από τους επισκόπους που είχαν εκθρονίσει τον Νεστόριο. Σπούδασε φιλοσοφία στην Αλεξάνδρεια μαζί με τον Ζαχαρία τον Σχολαστικό, ο οποίος μάλιστα τον καθοδήγησε πνευματικά, τον επηρέασε και αργότερα όταν οι δύο φίλοι σπούδαζαν νομικά στη Βηρυτό από τον Λεόντιο, ύστερα από συμβουλές του Ζαχαρία, ο Σεβήρος εισήλθε στον Χριστιανισμό και βαπτίστηκε το 488 στην Τρίπολη της Φοινίκης. Επηρεάστηκε από τον μοναχισμό όταν ήλθε σε επαφή με τον Πέτρο τον Ιβηριανό που ασκούσε πολύ μεγάλη επιρροή γενικότερα. Αργότερα επισκέφθηκε τη γενέτειρα του Ζαχαρία, τη Γάζα, όπου ύστερα από κάποια χρόνια άσκησης (στο μοναστήρι του Ρωμανού κοντά στην Ελευθερούπολη της Παλαιστίνης και στο μοναστήρι του Πέτρου στη Μαϊουμά) ιδρύει δική του μονή στη Μαϊουμά και χειροτονείται ιερέας από τον εξόριστο από την Παμφυλία, Επιφάνιο.
Οι αντιμονοφυσιτικές επιθέσεις ανάγκασαν τον Σεβήρο να προσφύγει στην Κωνσταντινούπολη μαζί με διακόσιους ομοϊδεάτες του και να ζητήσει προστασία από τον τότε αυτοκράτορα Αναστάσιο, που ούτως ή άλλως ο μονοφυσιτισμός τον έβρισκε σύμφωνο με τις απόψεις του. Έτσι και έγινε. Η κρατική εξουσία αποδέχθηκε τον Σεβήρο και τα οφέλη ήταν ότι κατάφερε να συγγράψει δογματικά έργα, και μαζί με τους φίλους του επέκτεινε την επιρροή του μονοφυσιτισμού και εξελέγη πατριάρχης Αντιοχείας, καθώς ο πατριάρχης Φλαβιανός Β΄ Αντιοχείας απομακρύνθηκε από το θρόνο κατόπιν μονοφυσιτικής στάσης. . Παρά κάποιες αντιδράσεις λόγω αποδοχής απόψεων είτε ακραία μονοφυσιτικές είτε μετριοπαθείς (όπως η αποδοχή του Ενωτικού Διατάγματος του Ζήνωνα), ο Σεβήρος κατόρθωσε να παραμείνει στο θρόνο για έξι χρόνια. Σ' αυτό βοήθησε η μόρφωση και ο ισχυρός χαρακτήρας του. Παρόλο τους πολυάριθμους προσωπικούς οπαδούς του, δεν κατάφερε να παραμείνει στο θρόνο μετά την κατάληψη της εξουσίας από τον Ιουστίνο και του ανιψιού του Ιουστινιανό το 518, οπότε και η πολιτική του Ενωτικού καταργήθηκε. Έτσι, ο Σεβήρος μαζί με πολλούς ομόφρονές του κατέφυγε στην Αίγυπτο. Είχε μεγάλη υποστήριξη από τον πατριάρχη Αλεξανδρείας Τιμόθεο Δ' (καθώς ο Ιουστίνος δεν τον μετακίνησε από την έδρα του, επειδή ο λαός της περιοχής ήταν σε μεγάλο βαθμό διαποτισμένος από τον Μονοφυσιτισμό) κι έτσι ο Σεβήρος με συγγραφές του και κυρίως με τις επιστολές του κατάφερε να κατευθύνει την αντίσταση των Μονοφυσιτισμών της Αιγύπτου εναντίον της αυτοκρατορικής πολιτικής.
Όταν ο Ιουστινιανός ανέβηκε στον αυτοκρατορικό θρόνο το 527, αρχικά συνέχισε την εκκλησιαστική πολιτική του Ιουστίνου (άλλωστε ήταν εκείνος που την είχε διαμορφώσει). Αργότερα όμως, επηρεασμένος και από την σύζυγό του Θεοδώρα, ο αυτοκράτορας προσπάθησε να φέρει σε επαφή τις παρατάξεις των Ορθοδόξων και των Μονοφυσιτών σε διάσκεψη στην Κωνσταντινούπολη, όπου ο Σεβήρος δεν προσήλθε!
Ο Σεβήρος ξαναπήγε στην πρωτεύουσα το 535, όταν εξελέγη πατριάρχης Κων/πόλεως ο Άνθιμος, που ήταν φαινομενικά ορθόδοξος αλλά κατ'ουσίαν μετριοπαθής Μονοφυσίτης. Σε Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη στις 2 Μαΐου το 536 καταδικάστηκε μεταξύ άλλων και ο Σεβήρος, ο οποίος υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει την πρωτεύουσα, μετέβη πάλι στην Αίγυπτο, όπου και πέθανε στις 8 Φεβρουαρίου το 538 (έχει ταφεί σε μία μονή κοντά στην Αλεξάνδρεια). Τιμάται από τους Μονοφυσίτες ως άγιος.
Συγγράμματα
Ελληνικά κείμενα: Τα ελληνικά κείμενά του αποτελούνται από μικρά παραθέματα, αντιμονοφυσιτικά συγγράμματα και ανθολόγια. Το μόνο πλήρες ελληνιστί σωζόμενο κείμενό του είναι η “Ομιλία Περί της αναστάσεως του Κυρίου”, στην οποία καταβάλλεται προσπάθεια στον εναρμονιστούν οι διηγήσεις των ευαγγελικών διηγήσεων. Είναι εκδιδομένη μεταξύ των Ομιλιών του Γρηγορίου Νύσσης (ομ. 2), αλλά ανήκει στον Σεβήρο (ομ. 77). Επίσης ο Κων/νος Μπόνης αποδίδει στον Σεβήρο τους “Διαλόγους”, τους φερόμενους από το όνομα του Καισαρίου, που τοποθετούνται μεταξύ των Απολογητών στην ίδια περίοδο.
Αντιρρητικά συγγράμματα προς Ορθοδόξους: Όπως αναφέρθηκε λόγω των δυναμικών επεμβάσεων του μοναχού Νηφαλίου (ο οποίος υπήρξε και αξιόλογος συγγραφέας) στη Μαϊουμά ανάγκασαν τον Σεβήρο να προσφύγει στην Κωνσταντινούπολη. Ο Σεβήρος συνέγραψε δύο λόγους “Κατα Νηφαλίου”, οι οποίοι σώζονται σε μετάφραση, ο πρώτος όμως αποσπασματικά.
Άλλο έργο που αποδίδεται στον Σεβήρο είναι η συλλογή μεγάλου αριθμού χωρίων των έργων του Κυρίλλου Αλεξανδρείας, ερμηνευμένα και ταξινομημένα σε 244 κεφάλαια, που κυκλοφόρησαν ανώνυμα. Η ερμηνεία τους ακολουθεί την ίδια γραμμή με εκείνη στο ένα από τα σπουδαιότερα έργα του “Φιλαλήθης”, που συνέγραψε στην Κων/πολη. Αργότερα συνέταξε και την “Απολογίαν του Φιλαλήθους”, για να διευκρινίσει πιο αποτελεσματικά ορισμένα σημεία του.
Άλλο θεμελιώδες σύγγραμμά του είναι το τριμερές “Κατά του δυσσεβούς Γραμματικού”, στο οποίο με την ερμηνεία περίπου 150 μεγάλων πατερικών χωρίων καταπολεμά τις απόψεις του Ιωάννου Καισαρέως Γραμματικού, όπως τις είχε διατυπώσει στην απολογία του υπέρ της συνόδου της Χαλκηδόνος. Εκτός των άλλων αυτό έργο του Σεβήρου προσφέρει σημαντική βοήθεια στην ανασύνθεση του χαμένου έργου του Ιω. Γραμματικού, καθώς περιέχει 117 απόσπάσματά του.
Αντιρρητικά προς τους Άκρους Μονοφυσίτας: Ο Σεβήρος αφιέρωσε πολύ χρόνο και κόπο για την αντιμετώπιση της διδασκαλίας του Ιουλιανού επισκόπου Αλικαρνασσού περί αφθαρσίας. Ο Ιουλιανός έγραψε ένα τόμο με θέμα την αφθαρσία του Χριστού, τον οποίο έστειλε μαζί με επιστολή στον Σεβήρο και έτσι ξεκίνησε μια έντονα αντιρρητική γραμματεία μεταξύ των δύο ανδρών. Στη γραμματεία αυτή ανήκουν τα επτά κείμενα του Σεβήρου: τρεις “Επιστολαί προς τον Ιουλιανόν”, ο “Έλεγχος του περί αφθαρσίας τόμου του Ιουλιανού”, η “Αναίρεσις των προτάσεων Ιουλιανού”, και το “Κατα της Απολογίας του Ιουλιανού”. Τα κείμενα αυτά καταδεικνύουν πόση προσπάθεια κατέβαλε ο Σεβήρος για να απομακρυνθεί από τον ακραίο Μονοφυσιτισμό. Ανάλογες είναι και οι τέσσερις επιστολές “Κατά του Στεργίου Γραμματικού” (ενός άλλου ακραίου μονοφυσίτου) καθώς και οι "Λόγοι Προς Φηλικίσσιμον", που είναι τουλάχιστον δεκαπέντε.
Ομιλίες: Σώζεται μια συλλογή του Σεβήρου που ανέρχεται σε 125 ομιλίες με τον τίτλο “Ομιλίαι επιθρόνιοι”. Εκφωνήθηκαν κατά την περίοδο της πατριαρχείας του στην Αντιόχεια (512-518) και διακρίνονται σε τέσσερις κατηγορίες: α) στις κύριες εορτές του έτους, β) στους αγίους, γ) στις καινοδιαθηκικές περικοπές των Κυριακών και δ) στις ευκαιριακές. Σώζονται σε δύο μεταφράσεις εκείνη του Παύλου Καλλινίκου (530) και εκείνη του Ιακώβου Εδέσσης (τέλη ζ' αιώνος). Σε ελληνικό πρωτότυπο σώζεται πλήρης η ομιλία 77 μεταξύ των ομιλιών Γρηγορίου Νύσσης και μερικές ακόμα όπως η “ενθρωνιστήριος” στα συριακά και η “Εις την Παρθένον Μαρίαν” στα κοπτικά. Υπάρχουν πολυάριθμες ομιλίες σε κοπτική ή αραβική μετάφραση, που φέρονται ως γνήσιες αλλά αμφιβάλλεται η γνησιότητά τους ισχυρώς.
Επιστολές: Επειδή το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του το πέρασε στην εξορία, ο Σεβήρος χρησιμοποιούσε αναγκαστικά την επιστολογραφία σε μεγάλο βαθμό, ως μέσο συγκράτησης του μονοφυσιτικού μετώπου, το οποίο τον αναγνώριζε ως πραγματικό ηγέτη. Μαρτυρείται δε, ότι η πολυμερής συλλογή επιστολών του περιελάμβανε 4000 τεμάχια, ταξινομημένα σε 23 βιβλία. Τα σωζόμενα σε ελληνικό πρωτότυπο είναι πάρα πολλά αλλά μικρής έκτασης. Πολλά έχουν σωθεί μεταφρασμένα στα συριακά, στα αραβικά και στα κοπτικά. Παραλήπτες των επιστολών αυτών ήταν μεταξύ άλλων διαπρεπείς προσωπικότητες, όπως ο αυτοκράτορας Αναστάσιος και μεγάλες ιεράρχες του Μονοφυσιτισμού, όπως ο Άνθιμος και ο Θεοδόσιος.
Λειτουργικά: Ο Σεβήρος υπήρξε και αξιόλογος υμνογράφος. Ύμνοι του περιλαμβάνονται στην συριακή “Οκτάηχο”, η οποία μεταφράστηκε από την ελληνική και λέγεται πως ο Ιάκωβος Εδέσσης, που αναθεώρησε την αρχική μετάφραση του Παύλου Καλλίνικου, πρόσθεσε κάποιους ύμνους. Άλλα λειτουργικά κείμενα του Σεβήρου είναι η “Αναφορά”, η “Λειτουργία των Προηγιασμένων” και η “Τάξις του βαπτίσματος” εξ ίσου στα συριακά. Φυσικά δεν πρόκειται για πρωτότυπα δημιουργήματα του Σεβήρου αλλά για διασκευές των ήδη υπάρχοντων ακολουθιών. Επιπλέον, διατηρούνται τέσσερις ευχές του Σεβήρου σε κοπτική μετάφραση.
Ερμηνευτικά αποσπάσματα: Υπάρχουν, τέλος, πολυάριθμα διατηρούμενα αποσπάσματα του Σεβήρου σε ελληνική ερμηνευτική Σειρά, τα οποία αναφέρονται σε πολλά βιβλία της Αγίας Γραφής, και δη στην Οκτάτευχο, στα βιβλία των Βασιλειών, στους Ψαλμούς, στις Ωδές, στον Ιώβ, στον Ιωνά, στους μεγάλους προφήτες, στα Ευαγγέλια, στις Πράξεις, στις Επιστολές του Παύλου αλλά και στις Καθολικές Επιστολές. Πολυάριθμα είναι, επίσης, τα αποσπάσματα σε κοπτική Σειρά.
Διδασκαλία
Προικισμένος με ασυνήθιστη δύναμη λόγου και διάνοιας ο Σεβήρος, χάρις και στη βαθιά γνώση της Αγίας Γραφής και της θεολογικής παράδοσης του Χριστιανισμού, αναδείχθηκε ένας δεινός κι άριστος θεολόγος, ακολουθώντας παράλληλα την αλεξανδρινή σχολή σκέψης. Καταπολέμησε τον Νεστοριανισμό και τον ακραίο Μονοφυσιτισμό (ή Ευτυχιανισμό), και τον αρειανισμό. Γι' αυτό το λόγο επέμενε σθεναρά στην διδασκαλεία του Κυρίλλου Αλεξανδρείας. Ο Σεβήρος απέρριπτε τον όρο «δύο φύσεις», καθώς, κατά τη γνώμη του, οδηγούσε σε διπλότητα προσώπων, αποδεχόταν όμως την ύπαρξη θεότητας και ανθρωπότητας ως τέλεια στοιχεία σε έναν Χριστό. Ο λόγος, που απέρριπτε τον όρο «δύο φύσεις», είναι ότι συνέχιζε την παλαιά ταύτιση της έννοιας των όρων «φύσις» «υπόστασις» «πρόσωπον» στην χριστολογία. Είναι εφαρμογή της αδυναμίας της λατινικής γλώσσας, που παλιότερα μέσω μίας λέξης, της substantia, δήλωνε την τριαδολογία ταυτόχρονα και την ουσία και την υπόσταση.
Πρόκειται, βέβαια, για μία θέση παραπλήσια του Κυρίλλου Αλεξανδρείας και των Ορθοδόξων εν γένει, οι οποίοι απέρριπταν τις απόψεις του για ένα βασικό λόγο, ότι αυτές αγνοούν και αντικρούουν την Δ' Οικουμενική Σύνοδο. Οι περισσότεροι από τους Μονοφυσίτες ακολούθησαν μετέπειτα στην Αίγυπτο στην Συρία και αλλού την μετριοπαθή γραμμή τού Σεβήρου μέχρι και σήμερα.
Πηγές
Κατηγορία:Μονοφυσιτισμός Κατηγορία:Θεολόγοι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 5ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινοί του 6ου αιώνα Κατηγορία:Επίσκοποι του 6ου αιώνα
Σίμων ΣΤ΄ του Μονφόρ
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Σίμωνα 6ου κόμη τού Λέστερ και της Ελεονόρας των Ανζού, κόρης τού Ιωάννη της Αγγλίας.
Ο πατέρας του και ο μεγαλύτερος αδελφός του Ερρίκος σκοτώθηκαν στη μάχη τού Έβεσχαμ το 1265. Ο νεαρός Σίμων έφερε αργά τις δυνάμεις του από το Λονδίνο και είδε αυτές και τα λάβαρά τους να συλλαμβάνονται από τον πρίγκιπα Εδουάρδο (Α΄). Ο νεαρός Σίμων ήλθε στο Έβεσχαμ, μόλις είχαν τοποθετήσει το κεφάλι τού πατέρα του στην κορυφή ενός πασσάλου. Προσπάθησε να ξεσηκώσει μία εξέγερση στο Λίνκολνσαϊρ, αλλά αυτή εξανεμίστηκε ως τα Χριστούγεννα.
Χαριφουντσάι
μικρογραφία|Χάρτης της Χαριπουντζάγια και των γειτονικών κρατών το 1000-1100 μ.Χ.Υπόμνημα: Πράσινο: Χαριπουντσάι Ανοιχτό μπλε: Βασίλειο Λάβο Κόκκινο: Αυτοκρατορία των Χμερ Κίτρινο: Τσάμπα Μπλε: Ντάι Βιέτ Ροζ: Βασίλειο Παγκάν Ανοιχτό πράσινο: Αυτοκρατορία Σριβιτζάγια Το Χαριφουντσάι ή Χαριμπουντζάγια (από τη ταϊλανδική λέξη หริภุญชัย, χμερ: ហរិបុញ្ជ័យ, μεταγραφή: Hariponhchey, προέρχονται από τη λέξη Haribhuñjaya της γλώσσας Πάλι) ήταν ένα βασίλειο των Μον στο βόρειο μέρος της σημερινής Ταϊλάνδης στους αιώνες πριν την μετακίνηση των Ταϊλανδών στην περιοχή. Σε όλη τη διάρκεια ύπαρξης του βασιλείου, πρωτεύουσα ήταν το Λαμφούν, το οποίο επίσης ονομαζόταν Χαριφουντσάι εκείνη την εποχή. Το 1292 η πόλη πολιορκήθηκε και κατακτήθηκε από τον Μανγκράι του Ταϊλανδικού βασιλείου Λαν Να.
Οι κύριες θρησκείες ήταν ο Βουδισμός Θεραβάντα, ο Ινδουισμός και το Ισλάμ.
Ίδρυση
Σύμφωνα με τα χρονικά Τσαμαντεβιβάμσα και «Τζινακαλαμάλια», η πόλη ιδρύθηκε από έναν ερημίτη που ονομαζόταν Σουθέπ το 629 μ.Χ. και ο ηγούμενος του Βασιλείου Λάβο (σημερινό Λοπμπουρί) έστειλε την κόρη του Τζαμαντέβι να γίνει η πρώτη βασίλισσα του. Ωστόσο, αυτή η ημερομηνία θεωρείται πλέον πολύ νωρίτερη και η πραγματική αρχή του βασιλείου χρονολογείται περίπου στο 750 μ.Χ. Εκείνη την εποχή, το μεγαλύτερο μέρος της σημερινής κεντρικής Ταϊλάνδης βρισκόταν υπό την κυριαρχία πολλών πόλεων-κρατών των Μον, γνωστών συλλογικά ως το βασίλειο Ντβαραβάτι. Η βασίλισσα Τζαμαντέβι γέννησε δίδυμα, με το μεγάλο να τη διαδέχεται ως ηγεμόνας του Λαμφούν, ενώ το νεότερο γινόταν ηγέτης του γειτονικού Λαμπάνγκ.
Άνθιση και πτώση
μικρογραφία|Ένα άγαλμα του [[Βούδας Σακγιαμούνι|Βούδα Σακγιαμούνι των Χαριφουντσάι, χρονολογούμενο από τον 12ο-13ο αιώνα.]] Υπό τον βασιλιά Αντιτγιαράτζα, το βασίλειο ήρθε σε σύγκρουση με τους Χμερ τον δωδέκατο αιώνα. Επιγραφές στο Λαμφούν που χρονολογούνται από τα έτη 1213, 1218, και 1219, αναφέρουν τον Βασιλιά Σαμπαντχισίντι να προικίζει βουδιστικά μνημεία.
Τα χρονικά λένε ότι οι Χμερ πολιόρκησαν ανεπιτυχώς το Χαριφουντσάι αρκετές φορές κατά την διάρκεια του 11ου αιώνα. Δεν είναι ξεκάθαρο εάν τα χρονικά περιγράφουν πραγματικά ή θρυλικά γεγονότα, αλλά τα άλλα βασίλεια Ντβαραβάτι των Μον στη πραγματικότητα κατελήφθησαν από τους Χμερ εκείνη την εποχή. Ο 13ος αιώνας ήταν μια χρυσή εποχή για το Χαριφουντσάι, καθώς τα χρονικά ομιλούν μόνο σχετικά με θρησκευτικές δραστηριότητες ή την καταστροφή κτιρίων, και όχι σχετικά με πολέμους. Ωστόσο, το Χαριφουντσάι πολιορκήθηκε και κατακτήθηκε το 1292 από τον βασιλιά των Λαν Να Μανγκράι, που το ενσωμάτωσε στο βασίλειό του, το Λαν Να ("Ένα Εκατομμύριο Ορυζώνες").
Κατάλογος βασιλέων
Τα ονόματα των μοναρχών του Βασιλείου Χαριφουντσάι σύμφωνα με το Ταμνάν Χαριφουντσάι (Ιστορία του Βασιλείου του Χαριφουντσάι) με βάση τη σειρά διαδοχής ήταν τα παρακάτω:
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Ιστορία της Ταϊλάνδης