cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τάγμα Dnipro-2
Τιμές
Ο Επίσκοπος Συμεών απένειμε μεταθανάτια στους στρατιώτες εκκλησιαστικά βραβεία για τη θυσία και την αγάπη για την Ουκρανία. Οι παρευρισκόμενοι τίμησαν τον άθλο των στρατιωτικών καταθέτοντας λουλούδια στο Σοκάκι των Ηρώων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Στρατιωτικά τάγματα της Ουκρανίας Κατηγορία:Λήμματα που περιέχουν κείμενο στα ουκρανικά Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Πραμπατσάντρα
Ο Πραμπατσάντρα (γεννήθηκε τον 11ο αιώνα μ.Χ.) ήταν μοναχός Ντιγκαμπάρα και συγγραφέας πολλών φιλοσοφικών βιβλίων για τον τζαϊνισμό.
Ζωή
Ο Πραμπατσάντρα ήταν μοναχός Ντιγκαμπάρα που άκμασε τον 11ο αιώνα μ.Χ. Αρνήθηκε οποιαδήποτε δυνατότητα περί της γνήσιας έντασης της δράσης, είτε για καλό ή κακό, από την πλευρά των γυναικών.
Σύμφωνα με τον ίδιο, ο Κουμαραπάλα έγινε Τζαϊνιστής και άρχισε να λατρεύει τον Ατζιτανάθα μετά την κατάκτηση του Ατζμέρ.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Μοναχοί Κατηγορία:Συγγραφείς
Συνθήκη Εμπορίας Όπλων
Η Συνθήκη Εμπορίας Όπλων (αγγλικά: Arms Trade Treaty, ATT) είναι μια διεθνής συνθήκη που «εποπτεύει και ρυθμίζει τη νόμιμη διακίνηση των βασικότερων συμβατικών όπλων».
Τέθηκε σε ισχύ στις 24 Δεκεμβρίου 2014, ενώ 110 κράτη έχουν επικυρώσει τη συνθήκη και άλλα 31 κράτη την έχουν υπογράψει αλλά δεν την έχουν επικυρώσει.
H Συνθήκη Εμπορίας Όπλων είναι μια προσπάθεια ρύθμισης του διεθνούς εμπορίου συμβατικών όπλων με σκοπό τη συμβολή στη διεθνή και περιφερειακή ειρήνη, τη μείωση του ανθρώπινου πόνου, και την προώθηση της συνεργασίας, της διαφάνειας και της υπεύθυνης δράσης από και μεταξύ των κρατών.
Η συνθήκη αποτέλεσε αντικείμενο διαπραγμάτευσης στη Νέα Υόρκη σε μια παγκόσμια διάσκεψη υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) από τις 2 έως τις 27 Ιουλίου 2012. Καθώς δεν ήταν δυνατό να επιτευχθεί συμφωνία για ένα τελικό κείμενο εκείνη τη στιγμή, μια νέα συνάντηση για τη διάσκεψη είχε προγραμματιστεί για τις 18–28 Μαρτίου 2013. Στις 2 Απριλίου 2013, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ενέκρινε τη Συνθήκη.
Το διεθνές εμπόριο όπλων εκτιμάται ότι αγγίζει τα 70 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως.
Η εν λόγω Συνθήκη έχει κυρωθεί από τη Βουλή των Ελλήνων με τον Νόμο 4365/2016.
Προέλευση
Η ATT αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης παγκόσμιας προσπάθειας που ξεκίνησε το 1997 από τον Πρόεδρο της Κόστα Ρίκα και βραβευμένο με Νόμπελ Ειρήνης το 1987 Óscar Arias. Εκείνη τη χρονιά, ο Arias ηγήθηκε μιας ομάδας βραβευθέντων με Νόμπελ Ειρήνης σε μια συνάντηση στη Νέα Υόρκη για να συσταθεί ένας κώδικας συμπεριφοράς για το εμπόριο όπλων. Αυτή η ομάδα περιελάμβανε τον Elie Wiesel, την Betty Williams, τον Δαλάι Λάμα, τον José Ramos-Horta, εκπροσώπους των International Physicians for the Prevention of Nuclear War, της Διεθνούς Αμνηστίας και της American Friends Service Committee. Η αρχική ιδέα ήταν να θεσπιστούν ηθικά πρότυπα για το εμπόριο όπλων που θα υιοθετούσαν τελικά η διεθνής κοινότητα. Τα επόμενα 16 χρόνια, το Arias Foundation for Peace & Human Progress έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην επίτευξη της έγκρισης της συνθήκης.
Το 2001, η διαδικασία συνεχίστηκε με την έγκριση ενός μη νομικά δεσμευτικού προγράμματος δράσης στη Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το παράνομο εμπόριο φορητών όπλων. Αυτό το πρόγραμμα ονομαζόταν επίσημα «Πρόγραμμα Δράσης για την Πρόληψη, Καταπολέμηση και Εξάλειψη του Παράνομου Εμπορίου Φορητών Όπλων και Ελαφρύς Όπλων σε όλες του τις Εκφάνσεις» (PoA).
Αργότερα προτάθηκε το 2003 από μια ομάδα βραβευθέντων με Νόμπελ Ειρήνης, το ATT αναφέρθηκε για πρώτη φορά στα Ηνωμένα Έθνη τον Δεκέμβριο του 2006 όταν η Γενική Συνέλευση ενέκρινε το ψήφισμα 61/89 «Προς μια Συνθήκη Εμπορίου Όπλων: καθιέρωση κοινών διεθνών προτύπων για τις εισαγωγές, εξαγωγές και μεταφορά συμβατικών όπλων».
Το ATT, όπως και το PoA, βασίζεται σε μια υπόθεση ότι το παράνομο εμπόριο φορητών όπλων είναι ένα μεγάλο και σοβαρό πρόβλημα που απαιτεί παγκόσμια δράση μέσω του ΟΗΕ. Σύμφωνα με μια καλά αναγνωρισμένη δημοσίευση του Routledge Studies in Peace and Conflict Resolution του 2012, "η σχετική σημασία της εκτροπής ή της κακής χρήσης επίσημα εγκεκριμένων μεταφορών, σε σύγκριση με τη διεθνή εντελώς παράνομη διακίνηση στη μαύρη αγορά έχει επιβεβαιωθεί πλήρως". Οι συγγραφείς συνεχίζουν διευκρινίζοντας ότι, «Για τις περισσότερες αναπτυσσόμενες ή εύθραυστες χώρες, ένας συνδυασμός αδύναμου εγχώριου κανονισμού για την εξουσιοδοτημένη κατοχή πυροβόλων όπλων με κλοπή, απώλεια ή διεφθαρμένη πώληση από επίσημες εκμεταλλεύσεις τείνει να αποτελεί μεγαλύτερη πηγή ανησυχίας όπλων από την παράνομη διασυνοριακή διακίνηση ."
Ψήφισμα 61/89 του ΟΗΕ
Στις 18 Δεκεμβρίου 2006, ο πρεσβευτής του Ηνωμένου Βασιλείου για τον Πολυμερή Έλεγχο Όπλων και τον Αφοπλισμό Τζον Ντάνκαν εισήγαγε επίσημα το ψήφισμα 61/89, το οποίο ζητούσε από τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ να ζητήσει τις απόψεις των κρατών μελών του ΟΗΕ σχετικά με τη σκοπιμότητα, το πεδίο εφαρμογής και το σχέδιο παραμέτρων για μια «συνολική, νομικά δεσμευτική πράξη για τη θέσπιση κοινών διεθνών προτύπων για την εισαγωγή, εξαγωγή και μεταφορά συμβατικών όπλων», και να υποβάλει έκθεση για το θέμα στη Γενική Συνέλευση. 94 κράτη υπέβαλαν τις απόψεις τους, οι οποίες περιλαμβάνονται στην έκθεση A/62/278 του 2007. Ο Ντάνκαν μιλούσε εκ μέρους των συν-συγγραφέων ( Αργεντινή, Αυστραλία, Κόστα Ρίκα, Φινλανδία, Γαλλία, Ιαπωνία και Κένυα ). Εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Φινλανδία τόνισε τη στήριξη στην προσπάθεια, λέγοντας: «Καθημερινά, παντού, οι άνθρωποι πλήττονται από τις παρενέργειες των ανεύθυνων μεταφορών όπλων. . . Καθώς δεν υπάρχει επί του παρόντος ολοκληρωμένο διεθνώς δεσμευτικό μέσο που να παρέχει ένα συμφωνημένο ρυθμιστικό πλαίσιο για αυτή τη δραστηριότητα, η ΕΕ χαιρετίζει την αυξανόμενη υποστήριξη, σε όλα τα μέρη του κόσμου, για μια ATT." 94 κράτη υπέβαλαν τις απόψεις τους, οι οποίες είναι που περιέχεται στην έκθεση A/62/278 του 2007
Τον Δεκέμβριο του 2006, 153 κράτη μέλη ψήφισαν υπέρ του ψηφίσματος. Είκοσι τέσσερις χώρες απείχαν: Μπαχρέιν, Λευκορωσία, Κίνα, Αίγυπτος, Ινδία, Ιράν, Ιράκ, Ισραήλ, Κουβέιτ, Λάος, Λιβύη, Νήσοι Μάρσαλ, Νεπάλ, Ομάν, Πακιστάν, Κατάρ, Ρωσία, Σαουδική Αραβία, Σουδάν, Συρία, ΗΑΕ Βενεζουέλα, Υεμένη και Ζιμπάμπουε.
Απαντώντας σε διαδικαστικές ανησυχίες που δεν είχαν επιλυθεί πριν από το τελικό σχέδιο του ψηφίσματος, το ΗΒ είπε ότι στόχος της πρωτοβουλίας ήταν να ξεκινήσει μια συζήτηση σχετικά με τη σκοπιμότητα και τις παραμέτρους του σχεδίου μιας Συνθήκης για το εμπόριο όπλων και ότι τα «αγνωστικά» κράτη θα έχουν σαφή ευκαιρία για συμμετοχή στη διαδικασία. Μετά την ψηφοφορία, η Αλγερία δήλωσε ότι η προσπάθεια πρέπει να λάβει ευρεία υποστήριξη από τα κράτη και να βασίζεται στις αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.
Ομάδα Κυβερνητικών Εμπειρογνωμόνων
Το ψήφισμα 61/89 ζήτησε επίσης από τον Γενικό Γραμματέα να συγκροτήσει μια ομάδα κυβερνητικών εμπειρογνωμόνων, με βάση τη δίκαιη γεωγραφική κατανομή, για να εξετάσει τη σκοπιμότητα, το πεδίο εφαρμογής και το σχέδιο παραμέτρων για ένα τέτοιο νομικό μέσο και να διαβιβάσει την έκθεση της ομάδας εμπειρογνωμόνων στη Γενική Συνέλευση για εξέταση στην εξηκοστή τρίτη σύνοδό της. Στις 28 Σεπτεμβρίου 2007, ο Γενικός Γραμματέας διόρισε μια Ομάδα Κυβερνητικών Εμπειρογνωμόνων από τις ακόλουθες 28 χώρες: Αλγερία, Αργεντινή, Αυστραλία, Βραζιλία, Κίνα, Κολομβία, Κόστα Ρίκα, Κούβα, Αίγυπτος, Φινλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Ινδία, Ινδονησία, Ιταλία, Ιαπωνία, Κένυα, Μεξικό, Νιγηρία, Πακιστάν, Ρουμανία, Ρωσία, Νότια Αφρική, Ισπανία, Ελβετία, Ουκρανία, Ηνωμένο Βασίλειο και Ηνωμένες Πολιτείες. Η ομάδα συναντήθηκε τρεις φορές το 2008 και δημοσίευσε μια τελική έκθεση για το θέμα.
Έγκριση της Συνθήκης
Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ της 2ας Απριλίου 2013 (71η Σύνοδος Ολομέλειας) υιοθέτησε το ATT ως ψήφισμα με ψήφους 154 κατά 3 κατά και 23 αποχές. Η Βόρεια Κορέα, το Ιράν και η Συρία ψήφισαν κατά. Η Κίνα και η Ρωσία, μεταξύ των κορυφαίων παγκοσμίως στις εξαγωγές όπλων, ήταν μεταξύ των 23 χωρών που απείχαν. Η Κούβα, η Ινδία, η Ινδονησία, η Μιανμάρ, η Νικαράγουα, η Σαουδική Αραβία και το Σουδάν απείχαν επίσης. Η Αρμενία, η Δομινικανή Δημοκρατία, η Βενεζουέλα και το Βιετνάμ δεν ψήφισαν.
Η συνθήκη άνοιξε για επίσημη υπογραφή από όλα τα κράτη στη Νέα Υόρκη στις 3 Ιουνίου 2013. Τέθηκε σε ισχύ στις 24 Δεκεμβρίου 2014, 90 ημέρες μετά την ημερομηνία της 50ής επικύρωσης.
Περιεχόμενο
Το Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών για Υποθέσεις Αφοπλισμού ισχυρίστηκε ότι η συνθήκη δεν θα παρέμβει στο εγχώριο εμπόριο όπλων ή στο δικαίωμα να οπλοφορούν στα κράτη μέλη της. απαγόρευση εξαγωγής οποιουδήποτε τύπου όπλου· βλάπτει το νόμιμο δικαίωμα στην αυτοάμυνα ; ή υπονομεύουν τα ήδη ισχύοντα εθνικά πρότυπα ρύθμισης των όπλων. "Η Συνθήκη για το Εμπόριο Όπλων υποχρεώνει τα κράτη μέλη να παρακολουθούν τις εξαγωγές όπλων και να διασφαλίζουν ότι τα όπλα δεν υπερβαίνουν τα υπάρχοντα εμπάργκο όπλων και δεν καταλήγουν να χρησιμοποιούνται για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένης της τρομοκρατίας . Τα κράτη μέλη, με τη βοήθεια του ΟΗΕ, θα θέσουν σε εφαρμογή εκτελεστούς, τυποποιημένους κανονισμούς εισαγωγής και εξαγωγής όπλων (όπως αυτοί που ήδη υπάρχουν στις ΗΠΑ) και αναμένεται να παρακολουθούν τον προορισμό των εξαγωγών για να διασφαλίσουν ότι δεν καταλήγουν σε τα λάθος χέρια. Στην ιδανική περίπτωση, αυτό σημαίνει περιορισμό της εισροής θανατηφόρων όπλων σε μέρη όπως η Συρία."Οι υποστηρικτές της συνθήκης λένε ότι αφορά μόνο το διεθνές εμπόριο όπλων και δεν θα έχει καμία επίδραση στους ισχύοντες εσωτερικούς νόμους. Αυτοί οι υποστηρικτές επισημαίνουν το ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών για την έναρξη της διαδικασίας για το ATT. Το ψήφισμα δηλώνει ρητά ότι είναι «το αποκλειστικό δικαίωμα των κρατών να ρυθμίζουν τις εσωτερικές μεταβιβάσεις όπλων και την εθνική ιδιοκτησία, μεταξύ άλλων μέσω συνταγματικής προστασίας της ιδιωτικής ιδιοκτησίας».
Υπογράφοντες και κράτη-μέλη
Από τον Μάρτιο του 2022, 111 κράτη έχουν επικυρώσει ή προσχωρήσει στην Συνθήκη, συμπεριλαμβανομένων έξι από τους 10 κορυφαίους παραγωγούς όπλων στον κόσμο (Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία, Κίνα, Ηνωμένο Βασίλειο και Ιταλία). Είκοσι ένα κράτη που επικυρώνουν εφάρμοσαν προσωρινά τα άρθρα 6 και 7 της συνθήκης, εν αναμονή της έναρξης ισχύος της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διεθνείς συνθήκες Κατηγορία:Συνθήκες του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Συνθήκες της Σουηδίας Κατηγορία:Συνθήκες της Ισπανίας Κατηγορία:Συνθήκες της Σερβίας Κατηγορία:Συνθήκες της Ρουμανίας Κατηγορία:Συνθήκες της Πολωνίας Κατηγορία:Συνθήκες του Μαυροβουνίου Κατηγορία:Συνθήκες της Λιθουανίας Κατηγορία:Συνθήκες της Ιαπωνίας Κατηγορία:Συνθήκες της Ιταλίας Κατηγορία:Συνθήκες της Ελλάδας Κατηγορία:Συνθήκες της Γερμανίας Κατηγορία:Συνθήκες της Γεωργίας Κατηγορία:Συνθήκες της Γαλλίας Κατηγορία:Συνθήκες της Δανίας Κατηγορία:Συνθήκες της Κύπρου Κατηγορία:Συνθήκες της Βουλγαρίας Κατηγορία:Συνθήκες της Αυστρίας Κατηγορία:Συνθήκες της Αλβανίας Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Μαρία Ελισάβετ της Σαξονίας-Μάινινγκεν
H Μαρία Ελισάβετ (γερμ. Maria Elisabeth von Sachsen-Meiningen von Wettin, 23 Σεπτεμβρίου 1853 - 22 Φεβρουαρίου 1923) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόρη του Δούκα της Σαξονίας-Μάινινγκεν. Ήταν αξιόλογη μουσικός και συνθέτης, με πιο διάσημο έργο της τη Ρομάντζο σε Φα μείζονα για κλαρινέτο και πιάνο.
Βιογραφία
Ήταν η μόνη κόρη του Γεωργίου Β΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν και της Καρλόττας των Χοεντσόλλερν, κόρης του Αλβέρτου της Πρωσίας.
Γεννήθηκε στο Πότσδαμ του Βρανδεμβούργου και είχε αδελφό τον Βερνάρδο Γ΄ της Σαξονίας-Μάινινγκεν και τον Γεώργιο Αλβέρτο. Ο γάμος των γονέων της ήταν ευτυχισμένος, καθώς είχε γίνει από έρωτα και όχι από πολιτική. Το 1855 απεβίωσε ο Γεώργιος Αλβέρτος 3 ετών και δύο μήνες μετά η μητέρα της απεβίωσε από επιπλοκές της γέννας, μαζί με το βρέφος της. Ο πατέρας της έκανε δεύτερο γάμο το 1858 με τη Θεοδώρα του Χόενλοε-Λάνγκενμπουγκ για να έχουν τα δύο του παιδιά μία μητέρα. Το 1866 διαδέχθηκε τον πατέρα του ως Δούκας της Σαξονίας-Μάινινγκεν. Όμως αυτός ο γάμος δεν ήταν ευτυχής και αφού απέκτησε τρεις γιους, η δεύτερη σύζυγός του απεβίωσε το 1872.
Ο πατέρας της συμμετείχε σε κάθε μάχη του Γαλλο-Πρωσικού Πολέμου και μετά αφιέρωσε τον χρόνο του σε θεατρικά· η Αυλή του έγινε διάσημη για τη λάμψη της και τον πολιτισμό της. Το 1873 έκανε τρίτο γάμο με μία ηθοποιό και μουσικό, την Έλλεν Φραντς. Οι δύο τους ήταν ευτυχείς και ίδρυσαν τον θεατρικό όμιλο Μάινινγκεν Ανσάμπλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί συνθέτες Κατηγορία:Οίκος των Βέττιν Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Σαξονίας-Μάινινγκεν
Σέριλ Κρόου
Η Crow έχει πουλήσει πάνω από 50 εκατ. δίσκους παγκοσμίως και έχει κερδίσει εννέα βραβεία Grammy (από 32 υποψηφιότητες) από την Εθνική Ακαδημία Τεχνών και Επιστημών. Ως ηθοποιός, η Crow έχει εμφανιστεί σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές μεταξύ των οποίων στις 30 Rock, Cop Rock, GCB, Cougar Town, One Tree Hill και NCIS: New Orleans.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες τραγουδίστριες Κατηγορία:Αμερικανοί στιχουργοί Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί
Νόνιο
Το Νόνιο (ιταλικά: Nonio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερμπάνο-Κούζιο-Όσσολα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερμπάνο-Κούζιο-Όσσολα
Μοντεσκένο
Το Μοντεσκένο (ιταλικά: Montescheno) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερμπάνο-Κούζιο-Όσσολα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερμπάνο-Κούζιο-Όσσολα
Τζον Άιρλαντ (συνθέτης)
Ο Τζον Άιρλαντ (John Ireland, Μπόουντον 13 Αυγούστου 1879 - Ροκ Μιλ 12 Ιουνίου 1962), ήταν Άγγλος συνθέτης και δάσκαλος κλασσικής μουσικής, από τους σημαντικότερους του πρώτου μισού τού 20ού αιώνα για τη χώρα του. Δεν συνέθεσε επικά έργα, αλλά τα συμφωνικά ποιήματα και οι εισαγωγές του, έχουν πλούσια ηχοχρώματα, ενώ το κοντσέρτο για πιάνο, με τα jazz ιντερλούδια είναι από τα πιο ενδιαφέροντα του είδους από Άγγλο συνθέτη.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Άιρλαντ γεννήθηκε στο Μπόουντον (Bowdon), μικρή πόλη της Αγγλίας, κοντά στο Μάντσεστερ, από οικογένεια σκωτικής καταγωγής, με κάποια πολιτισμική επιφάνεια. Ο πατέρας του, Αλέξανδρος, εκδότης και ιδιοκτήτης εφημερίδας, ήταν ηλικίας 70 ετών κατά τη γέννηση του Τζον, καθώς υπήρχαν ήδη πέντε παιδιά από το δεύτερο γάμο του (η πρώτη σύζυγος του Αλέξανδρου είχε πεθάνει). Η μητέρα του, Άννι, ήταν 30 χρόνια νεότερη από τον πατέρα του. Πέθανε τον Οκτώβριο του 1893, όταν ο Τζον ήταν 14 ετών, ενώ ο πατέρας του πέθανε το επόμενο έτος. Έχει περιγραφεί ως «εσωστρεφής άνθρωπος, κριτικός του εαυτού του, στοιχειωμένος από τις αναμνήσεις μιας θλιβερής παιδικής ηλικίας».
Ο Άιρλαντ μπήκε στο Βασιλικό Κολλέγιο Μουσικής (Royal College of Music) το 1893, μελετώντας πιάνο με τον Φρέντερικ Κλάιφ (Frederic Cliffe), και εκκλησιαστικό όργανο με τον Ουόλτερ Πάρατ (Walter Parratt). Από το 1897 σπούδασε σύνθεση με τον Τσαρλς Στάνφορντ (Charles Villiers Stanford). Το 1896 εργάστηκε ως δεύτερος οργανίστας στην Αγία Τριάδα του Λονδίνου (Sloane Street) και, αργότερα, από το 1904 μέχρι το 1926, ήταν οργανίστας και χοράρχης στην εκκλησία του Αγίου Λουκά στο Τσέλσι. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Ντάραμ, το 1905.
Ο Άιρλαντ άρχισε να γίνεται ονομαστός στις αρχές του 1900 ως συνθέτης τραγουδιών και μουσικής δωματίου. Με την ''Σονάτα για βιολί και πιάνο αρ. 1'' (1909) κέρδισε το πρώτο βραβείο σε διεθνή διαγωνισμό που διοργανώθηκε από τον γνωστό πάτρονα της μουσικής δωματίου W. W. Cobbett. Ακόμη πιο επιτυχημένη ήταν η ''Σονάτα για βιολί, αρ. 2'', που ολοκληρώθηκε τον Ιανουάριο του 1917 και υποβλήθηκε σε έναν διαγωνισμό που οργανώθηκε για να βοηθήσει τους μουσικούς σε καιρό πολέμου (Α’ Παγκόσμιος). Όπως είπε ο ίδιος ο Άιρλαντ, «ήταν ίσως η πρώτη και μοναδική φορά που ένας Βρετανός συνθέτης βγήκε από σχετική αφάνεια μέσα σε μια νύχτα, από ένα έργο που παρουσιάστηκε σε μιαν αίθουσα μουσικής δωματίου». Το έργο έγινε δεκτό με ενθουσιασμό και ο εκδότης Winthrop Rogers το δημοσίευσε άμεσα (η πρώτη έκδοση ήταν sold out ακόμα και πριν υποστεί τελική επεξεργασία).
Ο Άιρλαντ συνήθιζε να επισκέπτεται συχνά τα Νησιά της Μάγχης, καθώς εμπνεόταν από το τοπίο τους. Αυτό αποτυπώθηκε, κατά τη διαμονή του στο Τζέρσεϊ, στην σύνθεση Η Μαγεία του Νησιού, το πρώτο κομμάτι για πιάνο από το έργο Διακοσμήσεις. Επίσης, τα τρία κομμάτια για πιάνο με τον τίτλο Sarnia: An Island Sequence, που γράφηκε στο Γκέρνσεϊ το 1940, λίγο πριν από την εισβολή των Γερμανών κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου.Από το 1923 μέχρι το 1939 δίδαξε στο Βασιλικό Κολλέγιο Μουσικής. Μεταξύ των μαθητών του εκεί, ήταν και ο Μπέντζαμιν Μπρίτεν (που αργότερα περιγράφεται από τον Άιρλαντ ότι διαθέτει «ισχυρή προσωπικότητα, αλλά αδύναμο χαρακτήρα»). Ο Άιρλαντ παρέμεινε εργένης, εκτός από ένα σύντομο διάλειμμα όταν, πολύ γρήγορα παντρεύτηκε, έμεινε σε διάσταση και χώρισε. thumb|350px|right|Η επιτάφιος πλάκα του Τζον Άιρλαντ Στις 10 Σεπτεμβρίου 1949, τα 70ά γενέθλιά του γιορτάστηκαν σε μια ξεχωριστή συναυλία (Prom), στην οποία παίχτηκε το έργο του, Κοντσέρτο για πιάνο από την Αϊλίν Τζόις (Eileen Joyce), η οποία, επίσης, είχε πρωτοηχογραφήσει το έργο (1942). Ο Άιρλαντ αποσύρθηκε το 1953 στο μικρό χωριουδάκι Ροκ στο Σάσεξ, όπου έζησε σε ένα ανακαινισμένο ανεμόμυλο, τον Ροκ Μίλ (Rock Mill) για το υπόλοιπο της ζωής του. Εκεί συνάντησε τον νεαρό πιανίστα Άλαν Ρόουλαντς (Alan Rowlands), που θα ήταν η επιλογή τού συνθέτη για να ηχογραφήσει την πλήρη μουσική του για πιάνο. Πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια, σε ηλικία 82 ετών, στον Ροκ Μίλ και είναι θαμμένος στο St. Mary the Virgin στο Shipley, κοντά στο σπίτι του. Στην επιτάφιο πλάκα αναγράφεται: «Οσοδήποτε νερό δεν μπορεί να ξεδιψάσει την αγάπη» (από ένα έργο του) και «Ένα από τα ευγενέστερα δημιουργήματα του Θεού κείται εδώ».
Μουσικολογικά στοιχεία
Τα πρώτα έργα τού Άιρλαντ είναι επηρεασμένα από την μουσική των Μπραμς και Ντβόρζακ, αργότερα από τους Ραβέλ και Στραβίνσκι. Κατόπιν, διαφαίνεται η αγάπη του για την αγγλική ύπαιθρο και τα κατάλοιπα του παγανισμού, διατηρώντας έντονα βρετανικό χαρακτήρα. Οι τροπικές κλίμακες που χρησιμοποιεί, σε συνδυασμό με τις αρμονίες του, παραπέμπουν περισσότερο στην μουσική των Τυδώρ και το κάντο πλάνο, και λιγότερο στο αγγλικό λαϊκό τραγούδι.
Πηγές
Κατηγορία:Άγγλοι συνθέτες μουσικής ταινιών
Μπάρνιμ Η΄ της Πομερανίας-Βόλγκαστ
Ο Μπάρνιμ Η΄, γερμαν. Wartislaw VIII (π. 1406 - π. 17 Δεκεμβρίου 1451) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν δούκας της Πομερανίας-Βόλγκαστ μαζί με τα μεγαλύτερα εξαδέλφια του· είχε έδρα το Μπαρτ.
Βιογραφία
Ήταν ο πρώτος (επιζών) γιος τού Βάρτισλαβ Η΄ δούκα της Πομερανίας-Βόλγκαστ και της Αγνής των Ασκάνια, κόρης τού Έρικ Δ΄ δούκα της Σαξονίας-Λάουενμπουρκ.
Το 1415 διαδέχθηκε τον πατέρα του σε ηλικία 9 ετών. Η μητέρα του ανέλαβε επίτροπος των δύο γιων της και των δύο ανιψιών τού άνδρα της, δηλ. των Μπάρνιμ Ζ΄ και Βάρτισλαβ Θ΄. Την βοηθούσε ένα συμβούλιο υπό την καθοδήγηση τού Κορτ Μπόνοβ. Όταν ενηλικιώθηκαν οι τέσσερις νέοι, η Πομερανία-Βόλγκαστ διαιρέθηκε: ο Μπάρνιμ Η΄ και ο νεότερος αδελφός του Σβάντιμπορ Δ΄ έλαβαν το Μπαρτ.
Κατά τον Δανο-Χανσεατικό πόλεμο ο Μπάρνιμ Η΄ έλαβε το μέρος των Δανών, που ασκούσαν πειρατεία. Το 1427 μαζί με τον 2ο εξάδελφο τού πατέρα του Έρικ της Δανίας οδήγησε μία ένωση των στόλων Δανών-Σουηδών και στη ναυμαχία τού Έρεσουντ νίκησαν της Χανσεατική Ένωση. Αιχμαλώτισαν μία ομάδα πλοίων, που κατευθυνόταν στη Βαλτική Θάλασσα. Ο Μπάρνιμ Η΄ συμμετείχε σε κονταρομαχίες, μάλιστα το 1434 τον έριξαν από το άλογό του.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Άννα τού Βούνστορφ και είχε τέκνο:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Πομερανίας
Χάσιμ ιμπν Αμπντ Μανάφ
Ο Χάσιμ ιμπν Αμπντ Μανάφ (هاشم بن عبد مناف, 464 Hāshim ibn ʿAbd Manāf – 497) ήταν ο προπάππους του προφήτη Μωάμεθ και ο προγεννήτορας του κλάδου Μπανού Χασίμ της φυλής των Κουραϊσιτών. Το πραγματικό του όνομα ήταν Αμρ αλ-Ουλά.
Γέννηση
Ο Χασίμ και ο δίδυμος αδερφός του Αμπντ Σαμς γεννήθηκαν ως σιαμαία. Ο θρύλος λέει, ότι ο πατέρας Αμπντ Μανάφ ιμπν Κουσάι τους χώρισε με το σπαθί του. Οι αστρολόγοι της Αραβίας είχαν προβλέψει ότι ο Αμπντ Μανάφ είχε ένα ταφικό σφάλμα όταν τους χώρισε με ένα σπαθί.
Θάνατος
Σύμφωνα με τον Ιντρίς Ιμαντουντίν Ρ.Α., έναν ιστορικό, πέθανε άρρωστος στην Γάζα το 497 γυρνώντας στην Αραβία από ένα επαγγελματικό ταξίδι στην Συρία. Κατά την παράδοση ο Χασίμ τάφηκε στην δομή του τζαμιού Σαγίντ αλ-Χασίμ στη γειτονιά αλ-Νταράζ της Γάζας. Το τζαμί χτίστηκε γύρω στον 12ο αιώνα και η επιχείριση του δεν πήγε στους γιους του, αλλά στους αδερφούς, γιοι του Ατικάχ μπιντ Μουράχ.
Παραπομπές
1. Ibn Kathir; Le Gassick, Trevor; Fareed, Muneer. The Life of the Prophet Muhammad: Al-Sira Al-Nabawiyya. p. 132.
3. 3.0 3.1 Armstrong, Karen (2001). Muhammad: A Biography of the Prophet. Phoenix. p. 66. ISBN 0946621330.
4. Ibn Kathir 1.186. Hilf, or tahalluf, comes from halafa, to form a confederacy, for mutual help and protection.
7. ‘Lata’if al-ma’arif, Tha’alibi, Edinburgh, 1968, p.42; Ibn Kathir 1.132, from Ibn Ishaq; Ibn Sa’d vol 1 p.77
8. Hooda, Samreen (September 2006). "Mosque of Sayyed Hashim - Gaza". Palestine: This Week In Palestine. Ανακτήθηκε 17/1/12.
Κατηγορία:Άραβες Κατηγορία:Προϊσλαμική Αραβία Κατηγορία:Μωάμεθ
Καστέλ ντελ'Όβο
μικρογραφία|Το κάστρο όπως φαίνεται από τα δυτικά.
Το Καστέλ ντελ Όβο ή Κάστρο του Αυγού (ιταλ.: Castel dell'Ovo) είναι κάστρο στη Νάπολη, στο πρώην νησάκι του Mεγαρίδη, τώρα χερσόνησος, στον κόλπο της Νάπολης στην Ιταλία. Βρίσκεται ανάμεσα στις συνοικίες Σαν Φερντινάντο και Κιάια, απέναντι από τη Mερζελίνα. Έχει εξαιρετική θέα στην παραλία της Νάπολης και την ευρύτερη περιοχή.
Το όνομα τού κάστρου προέρχεται από έναν μακρόβιο θρύλο για τον Λατίνο ποιητή Βιργίλιο, ο οποίος κατά τον Ύστερο Μεσαίωνα θεωρούνταν μάγος και προγνώστης του μέλλοντος (προφήτης/μάντης). Σύμφωνα με τον μύθο, ο Βιργίλιος έκρυψε ένα αυγό στα θεμέλιά του, που έχει τη δύναμη να στηρίξει ολόκληρο το κάστρο. Παραμένει εκεί μαζί με τα οστά του, γιατί εάν το αυγό σπάσει, τότε το κάστρο θα καταστραφεί και θα ακολουθήσουν μία σειρά από καταστροφικά γεγονότα για τη Νάπολη.
Ιστορία κατά τη Ρωμαϊκή εποχή
μικρογραφία|Η είσοδος στο Καστέλ ντελ Όβο από τα βόρεια.
Το Καστέλ ντελ Όβο είναι το παλαιότερο σωζόμενο οχύρωμα στη Νάπολη.
Τον 1ο αι. ΠΚΕ ο Ρωμαίος στρατηγός Λεύκιος Λευκίνιος Λούκουλλος έκτισε στο νησί μία από τις περίφημες επαύλεις του, το λεγόμενο Καστέλο του Λούκουλλου (λατ.: Castellum Lucullanum).
Στα μέσα του 5ου αιώνα, η έπαυλη οχυρώθηκε από τον αυτοκράτορα Βαλεντινιανό Γ΄ και το 476 στέγασε τον έκπτωτο Ρωμύλο Αυγουστύλο, τον τελευταίο αυτοκράτορα της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Το 492 ο μοναχός Ευγίππιος ίδρυσε μοναστήρι στην τοποθεσία.
Ιστορία από τους Νορμανδούς ως τις κατακτήσεις του Ναπολέοντα
Τα ερείπια των κατασκευών της Ρωμαϊκής εποχής και οι μετέπειτα οχυρώσεις κατεδαφίστηκαν από εντόπιους τον 9ο αι., για να αποτρέψουν τη χρήση τους από τους Σαρακηνούς επιδρομείς. Το πρώτο κάστρο στην τοποθεσία κτίστηκε από τους Νορμανδούς τον 12ο αι. Ο Ρογήρος Β΄ ο Νορμανδός, κατακτώντας τη Νάπολη το 1140, έκανε το Καστέλ ντελ Όβο έδρα του. Το 1191 η Κωνσταντία, κόρη του Ρογήρου Β΄, αιχμαλωτίστηκε κατά τη διάρκεια τού αγώνα της με τον ανιψιό της Tανκρέδο βασιλιά της Σικελίας για το στέμμα της Σικελίας: ο καγκελάριος της Σικελίας Mατθαίος ντ'Ατζέλο έγραψε στον Tανκρέδο, πείθοντάς τον να την κλειδώσει στο νησί Καστέλ ντελ Όβο, ώστε να φυλάσσεται καλύτερα και να είναι απομονωμένη από τους ανθρώπους και έγραψε στον ευγενή Aλιζέρμο Κοτόνε, υπεύθυνο για την υπεράσπιση της Νάπολης, διατάσσοντάς τον "να περιφρουρεί την (μετέπειτα) αυτοκράτειρα στο Κάστρο του Σωτήρος (δηλ. στο Καστέλ ντελ Όβο) στη θάλασσα με ασφάλειά" (ut imperatricem in Castro Salvatoris ad mare benè custodiat). Ωστόσο η Κωνσταντία εφέθηκε τον επόμενο χρόνο και τελικά έγινε βασίλισσα της Σικελίας. Το 1268 ο δισεγγονός της βασιλιάς Κορραδίνος φυλακίστηκε εδώ πριν από τη δίκη και την εκτέλεσή του από τον Κάρολο Α΄. Εδώ φυλακίστηκαν επίσης τα παιδιά του εγγονού της Mανφρέδου βασιλιά της Σικελίας μετά την ήττα του από τον Κάρολο Α΄. Η σημασία του Καστέλ ντελ Όβο άρχισε να μειώνεται, όταν ο βασιλιάς Κάρολος Α' των Καπετιδών-Ανζού έκτισε ένα νέο κάστρο, το Καστέλ Νουόβο και μετέφερε την Αυλή του εκεί. Το Καστέλ ντελ Όβο έγινε η έδρα της Βασιλικής Κυβέρνησης και του Θησαυροφυλακίου (Ταμείου) του Κράτους. Λειτουργούσε και ως φυλακή. Το 1381 η τρισεγγονή του Ιωάννα Α΄ βασίλισσα της Νάπολης φυλακίστηκε επίσης εκεί για ένα διάστημα, αφού αναγκάστηκε να παραδοθεί στον εχθρό της (και 2ο εξάδελφό της) Κάρολο του Δυρραχίου, τον μελλοντικό Κάρολο Γ΄ της Νάπολης, πριν από τη δολοφονία της.
Η σημερινή εμφάνιση τού κάστρου χρονολογείται από την Αραγωνική κυριαρχία (15ος αι.). Το κάστρο επλήγη από το Γαλλικό και το Ισπανικό πυροβολικό κατά τη διάρκεια των Ιταλικών Πολέμων. Στη Ναπολιτανική Δημοκρατία του 1799 τα όπλα του χρησιμοποιήθηκαν από αντάρτες, για να αποτρέψουν τον φιλο-Βουρβονικό πληθυσμό της πόλης.
Μετά από μία μακρά περίοδο παρακμής, ο χώρος πήρε τη σημερινή του εμφάνιση κατά τη διάρκεια ενός εκτεταμένου έργου ανακαίνισης, που ξεκίνησε το 1975.
Στο Παρόν
μικρογραφία|Κανόνι στην κορυφή του κάστρου. Τον 19ο αι. ένα μικρό ψαροχώρι με το όνομα Μπόργκο Μαρινάρο (Borgo Marinaro), το οποίο σώζεται ακόμη, αναπτύχθηκε γύρω από τον ανατολικό τοίχο του κάστρου. Είναι πλέον γνωστό για τη μαρίνα και τα εστιατόριά του. Το κάστρο είναι ορθογώνιο σε κάτοψη, περίπου 200 μ. Χ 45 μ. (το πιο πολύ), με έναν υψηλό προμαχώνα, που βλέπει στο μονοπάτι που το συνδέει με την ακτή. Το μονοπάτι έχει μήκος πάνω από 100 μ. και είναι μία δημοφιλής τοποθεσία για τους νεόνυμφους, που θέλουν να τραβήξουν τις φωτογραφίες τού γάμου τους. Μέσα στα τείχη τού κάστρου υπάρχουν πολλά κτίρια, που χρησιμοποιούνται συχνά για εκθέσεις και άλλες ειδικές εκδηλώσεις. Πίσω από το κάστρο υπάρχει ένα μακρύ ακρωτήριο, που πιθανότατα να χρησιμοποιείτο κάποτε ως χώρος ελλιμενισμού. Ένας μεγάλος στρογγυλός πύργος ορθώνεται έξω από τα τείχη τού κάστρου, στα νοτιοανατολικά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αποικίες της Μεγάλης Ελλάδας
Αλέσσο Μπαλντοβινέττι
Ο Αλέσσο (ή Αλέσσιο) Μπαλντοβινέττι (Alesso ή Alessio Baldovinetti, 14 Οκτωβρίου 1425 – 29 Αυγούστου 1499 ) ήταν Ιταλός ζωγράφος της πρώιμης Αναγέννησης.
Βίος και έργο
Ο Μπαλντοβινέττι γεννήθηκε στη Φλωρεντία το 1425 και ανήκε σε ευγενή και εύπορη οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν εύπορος έμπορος, αλλά ο Αλέσσο επέλεξε να μην ακολουθήσει το πατρικό επάγγελμα και το 1448, σε ηλικία 21 ετών καταγράφηκε ως μέλος στη Συντεχνία του Αγίου Λουκά: «Alesso di Baldovinetti, dipintore».
Ήταν οπαδός της ομάδας του επιστημονικού ρεαλισμού και νατουραλισμού στην Τέχνη. Στην ομάδα αυτή συγκαταλέγονταν ζωγράφοι όπως οι Αντρέα ντελ Καστάνιο, Πάολο Ουτσέλλο και Ντομένικο Βενετσιάνο, η επίδραση, μάλιστα, του Βενετσιάνο στο έργο του Μπαλντοβινέττι είναι ιδιαίτερα εμφανής. Το έργο του Μπαλντοβινέττι αποσαφήνισε την προσεκτική απεικόνιση της φόρμας και της ακριβούς απεικόνισης του φωτός, χαρακτηριστικό του πλέον προοδευτικού ύφους της φλωρεντινής ζωγραφικής κατά το τελευταίο ήμισυ του 15ου αιώνα. Την ίδια περίοδο συνέβαλε σημαντικά στην πρωτοεμφανιζόμενη, τότε, τοπιογραφία. Στα πρώτα του έργα συγκαταλέγονται εικόνες για τις θύρες του παρεκκλησίου του Ευαγγελισμού στο σύμπλεγμα του ναού Santissima Annunziata (περί το 1449) και μία εικόνα για την Αγία Τράπεζα για τον ναό Pieve di Borgo San Lorenzo στο Μουγγέλο (Mugello), το 1450. Έχει υποτεθεί ότι εργάστηκε ως βοηθός του Ντομένικο Βενετσιάνο, η επίδραση του οποίου είναι εμφανής, ιδιαίτερα στο καθαρό, διεισδυτικό φως στα διασωθέντα πρώιμα έργα του: Τη «Βάπτιση του Χριστού», τον «Γάμο στην Κανά» και τη «Μεταμόρφωση».
Κατά την περίοδο 1441 - 1451, αν και δεν υπάρχει σχετική τεκμηρίωση, ήταν βοηθός στη διακόσμηση του ναού του San Egidio της Ρώμης, που έγινε από τους καλλιτέχνες Αντρέα ντελ Καστάνιο και Ντομένικο Βενετσιάνο.
Αγαπημένη του μέθοδος στην τοιχογραφία ήταν να αποτυπώνει αρχικά τη σύνθεσή του στον τοίχο και να την ολοκληρώνει «στεγνά» (a secco) με μίγμα από κρόκο αβγού και υγρό βερνίκι. Αυτός, όπως αναφέρει ο Βαζάρι, ήταν ο τρόπος του καλλιτέχνη να προστατεύει το δημιούγημά του από την υγρασία. Εν τούτοις, προϊόντος του χρόνου, τμήματα του έργου που έγιναν με αυτή τη μέθοδο αποκολλήθηκαν κι έτσι το «μέγα μυστικό» που πίστευε ότι είχε εφεύρει, αποδείχθηκε ολοσχερής αποτυχία.
Το 1463 δημιούργησε ένα «καρτούν» (cartoon, σχεδίασμα για ταπισερί), το οποίο υλοποίησε ο Τζουλιάνο ντε Μαϊάνο (Giuliano de Maiano) στο σκευοφυλάκιο του καθεδρικού ναού, το οποίο εξακολουθεί να υπάρχει ακόμη και σήμερα στη Βασιλική του Ευαγγελισμού της Φλωρεντίας.
Περί το 1465 ζωγράφισε το πορτρέτο μιας «Κυρίας στα κίτρινα». Περί το 1466 χρονολογούνται οι «Τέσσερις Ευαγγελιστές και οι Τέσσερις Πατέρες» σε τοιχογραφία, και ο «Ευαγγελισμός» σε πάνελ, τα οποία ακόμη κοσμού το πορτογαλικό παρεκκλήσιο της βασιλικής του Σαν Μινιάτο, έργα που εσφαλμένα ο Βαζάρι είχε αποδώσει στον Πιέρο Πολλαϊουόλο (Pollaiuolo). Έργο του 1467 είναι η τοιχογραία του αναστηθέντος Χριστού ανάμεσα σε Αγγέλους στον καθαγισμένο τάφο του παρεκκλησίου της οικογένειας Ρουτσελλάι (Rucellai), η οποία διασώζεται και σήμερα.
Το 1471 ο Μπαλντοβινέττι ανέλαβε σημαντικές εργασίες για τον ναό Santa Trìnita, κατά παραγγελία του Μποντζάννι Τζανφιλιάτσι (Bongianni Gianfigliazzi): Αρχικά μια εικόνα για την Αγία Τράπεζα με έξι Αγίους, την οποία ολοκλήρωσε το 1472. Στη συνέχεια ξεκίνησε μια σειράα τοιχογραφιών, με θέματα από την Παλαιά Διαθήκη. Σύμφωνα με το συμβόλαιό του, αυτές θα ολοκληρώνονταν σε περίοδο πέντε ετών, αλλά η ολοκλήρωσή τους απαίτησε, τελικά, δεκαέξι. Το 1497 η ολοκληρωμένη σειρά, στην οποία απεικονίζονταν πολλοί επιφανείς Φλωρεντινοί, σποτιμήθηκε σε αξία χιλίων χρυσών φιορινίων από επιτροπή αποτελούμενη από τους Κόζιμο Ροσινέλλι, Μπενότσο Γκοτσόλι, Περουτζίνο και Φιλιππίνο Λίππι. Από τη σειρά αυτή σήμερα διασώζονται μόνο ορισμένα τμήματα. Στο μεταξύ, ο Μπαλντοβινέττι ασχολούνταν με άλλες έρευνες και αναζητήσεις τεχνικής φύσεως, εκτός από τη ζωγραφική. Από τους συγχρόνους του θεωρούνταν ως ο καλλλιτέχνης που είχε επαναφέρει στο προσκήνιο και είχε πλήρως κατανοήσει την επι μακρόν παραμελημένη τέχνη του ψηφιδωτού κσι για τον λόγο αυτόν είχε προσληφθεί, μεταξύ 1481 και 1483, για να επισκευάσει τα ψηφιδωτά επάνω από τη θύρα του ναού του Σαν Μινιάτο, καθώς και ορισμένα που βρίσκονταν μέσα και έξω από το Βαπτιστήριο του ίδιου ναού.
Ο Μπαλντοβινέττι απεβίωσε στις 29 Αυγούστoυ 1499 στο νοσοκομείο του Σαν Πάολο και τάφηκε στον ναό του Σαν Λορέντσο. Μαθητές του διετέλεσαν οι Ντομένικο Γκιρλαντάιο, Πιέρο ντι Γκιζόνε (Piero di Ghisone)
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Οτζέμπιο
Το Οτζέμπιο (ιταλικά: Oggebbio) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία του Βερμπάνο-Κούζιο-Όσσολα, στην περιφέρεια του Πεδεμοντίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερμπάνο-Κούζιο-Όσσολα
Φράνκλιν Καρμάικλ
Ο Φράνκλιν Καρμάικλ (Franklin Carmichael, 4 Μαΐου 1890 – 24 Οκτωβρίου 1945) ήταν Καναδός ιμπρεσιονιστής ζωγράφος, μέλος της λεγόμενης «Ομάδας των Επτά». Γεννήθηκε και πέθανε στην πόλη Ορίλια του Οντάριο.
Είχε ταλέντο στις τέχνες από μικρή ηλικία, οπότε ταξίδεψε και άρχισε να σπουδάζει ζωγραφική στη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών στην Αμβέρσα του Βελγίου από το 1913. Αλλά εξαιτίας του ξεσπάσματος του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, διέκοψε τις εκεί σπουδές του και επέστρεψε στον Καναδά τον Σεπτέμβριο του 1914.
Αν και γνωστός κυρίως για τις υδατογραφίες του, δημιούργησε και ελαιογραφίες, καθώς και άλλα είδη έργων, προκειμένου να αποτυπώσει τα τοπία του Οντάριο, τα οποία αγαπούσε. Εκτός από τη ζωγραφική, ο Καρμάικλ εργάσθηκε ως σχεδιαστής και εικονογράφος, φιλοτεχνώντας μπροσούρες, διαφημίσεις σε εφημερίδες και περιοδικά, καθώς και εικόνες βιβλίων. Μερικά χρόνια πριν τον πρόωρο θάνατό του, δίδαξε στο τμήμα γραφιστικής και εμπορικών τεχνών στο Κολέγιο Καλών Τεχνών του Οντάριο, το σημερινό «Ontario College of Art & Design University» (OCAD University).
Μπάρνιμ Ζ΄ της Πομερανίας-Βόλγκαστ
Ο Μπάρνιμ Ζ΄, γερμαν. Barnim VII (1390 - 22 Σεπτεμβρίου 1450) από τον Οίκο των Γκρίφφινς ήταν δούκας της Πομερανίας-Βόλγκαστ.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος τού Μπάρνιμ ΣΤ΄ δούκα της Πομερανίας-Βόλγκαστ και της Βερόνικα των Χοεντσόλερν, κόρης τού Φρειδερίκου Ε΄ μπουργκράβου της Νυρεμβέργης.
Βοήθησε τον αδελφό του εναντίον τού Βρανδεμβούργου. Το 1450 απεβίωσε και το επόμενο έτος απεβίωσε και ο εξάδελφός του Μπάρνιμ Η΄, έτσι ο Βάρτισλαβ Θ΄ έμεινε κύριος όλου τού Βόλγκαστ.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Πομερανίας
Ιάσων Μοσχοβίτης
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1932. Δημοσιογράφος με παράλληλες σταδιοδρομίες στα έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ από 1951. Αρχικά ως ρεπόρτερ και ακολούθως ως πολιτικός συντάκτης στις εφημερίδες Βραδινή, Ακρόπολις και Απογευματινή. Την περίοδο 1983 – 1985 διετέλεσε διευθυντής της Απογευματινής και 1985 – 86 της Βραδυνής. Στα ηλεκτρονικά μέσα εργάστηκε σε ζωντανά ρεπορτάζ στο ραδιόφωνο του ΕΙΡ και από το 1969 πρωτοστάτησε στη δημιουργία της κρατικής τηλεόρασης, ως κεντρικός παρουσιαστής δελτίου ειδήσεων, πρώτος αρχισυντάκτης στον τομέα των ειδήσεων και τέλος ως Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής επί διετία. Στο χώρο των ιδιωτικών ηλεκτρονικών ΜΜΕ υπήρξε, το 1987, ο δημιουργός & πρώτος διευθυντής του ραδιοφώνου του ΑΝΤ1 FM και από το 1992 για πολλά έτη στέλεχος του ομίλου ΑΝΤ1. Το 1989 οργάνωσε και υπήρξε ο πρώτος διευθυντής ειδήσεων του MEGA CHANNEL. Το 1959 στην ανεξάρτητη Κύπρο, οργάνωσε και διετέλεσε για 3 χρόνια διευθυντής του Γραφείου Τύπου της Ελληνικής Πρεσβείας στη Λευκωσία. Μέλος του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου ΕΡΣ, την περίοδο 1994 – 2002. Ως παρουσιαστής του κεντρικού δελτίου ειδήσεων, περιέγραψε σε απευθείας μετάδοση την αποστολή του Απόλλων 11 στο φεγγάρι και την πρώτη προσεδάφιση ανθρώπων στη Σελήνη, που μέχρι σήμερα κατέχει το ρεκόρ τηλεθέασης στην ελληνική τηλεόραση. Έχει τιμηθεί με πληθώρα διακρίσεων, μεταξύ αυτών, το Βραβείο Αθανασίου Μπότση και το Βραβείο της Ένωσης Συντακτών. Έχει παρασημοφορηθεί για την προσφορά του από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό.
Σκούφος (ρούχο)
μικρογραφία|Γυναίκα που φορά ένα μοντέρνο κόκκινο σκουφάκι. Ένας σκούφος (ή απλά σκουφί), αρχικά από μαλλί (αν και τώρα συχνά από συνθετικές ίνες), έχει σχεδιαστεί για να παρέχει ζεστασιά σε κρύο καιρό. Συνήθως, το πλεκτό καπάκι έχει απλές, κωνικές κατασκευές, αν και υπάρχουν πολλές παραλλαγές.
Τα σκουφιά που βρίσκονται σε όλο τον κόσμο όπου το κλίμα απαιτεί ζεστά ρούχα είναι γνωστά με μια ποικιλία τοπικών ονομάτων. Στα καναδικά αγγλικά, για παράδειγμα, ένα πλεκτό καπάκι είναι επίσης γνωστό ως toque, touque , ή tuque (προφέρεται ).
Κατασκευή
Ορισμένες σύγχρονες παραλλαγές κατασκευάζονται ως σωλήνας παράλληλης όψης, με κλείσιμο με κορδόνι στο ένα άκρο. Αυτή η έκδοση μπορεί να φορεθεί ως θερμαντήρας λαιμού με το κορδόνι χαλαρό και ανοιχτό ή ως καπέλο με το κορδόνι τραβηγμένο σφιχτά και κλειστό.
Άλλα ονόματα και ιστορία
μικρογραφία|Το μόνο γνωστό παράδειγμα αυθεντικού " [[Καπάκι Monmouth|Monmouth cap ", που χρονολογείται από τον 16ο αιώνα]] Χρονολογείται από τον 15ο αιώνα, ο παλαιότερος τύπος πλεκτού μάλλινου πώματος κατασκευάστηκε στην πόλη Monmouth της Ουαλίας.
Το παλαιότερο σωζόμενο παράδειγμα « καπέλου Monmouth » βρίσκεται στο Μουσείο Monmouth και ήταν πλεκτό από χοντρό μαλλί 2 στρώσεων. Το καπάκι φτιάχτηκε με χύτευση στην κάτω άκρη και πλέξιμο στρογγυλό προς τα πάνω. Η κορώνα αποτελείται από μια κλασική στρογγυλεμένη κορυφή, με τις τελευταίες βελονιές που έχουν απομείνει. Η ουρά του νήματος τυλίχτηκε ακριβώς κάτω από τις βελονιές για να τις μαζέψει, αφήνοντας το μικρό κομμάτι συνήθως, αλλά ανακριβώς, που αναφέρεται ως κουμπί. Το διπλό γείσο σχηματίστηκε με τη λήψη βελονιών στο εσωτερικό του σώματος του καπακιού και κατεργάστηκε μέχρι το αρχικό γύψο. Μαζεύτηκαν οι θηλιές και ένα δέσιμο με 3 βελόνες έγινε για να τελειώσει και να ενώσει το εσωτερικό χείλος με το εξωτερικό καπάκι, τελειώνοντας με μια μικρή θηλιά.
Κάθε καπέλο έγινε αδιάβροχο με τσόχα, μια διαδικασία που μείωσε το μέγεθός του. Η απόσταση από το κέντρο έως το στρίφωμα σε αυτό το παράδειγμα κυμαίνεται μεταξύ 5 και 6 ιντσών (150 mm). Χιλιάδες καπάκια Monmouth κατασκευάστηκαν, αλλά το σχετικά χαμηλό κόστος τους και η ευκολία με την οποία το πλέξιμο μπορούσε να ξετυλιχθεί, σημαίνει ότι λίγα έχουν απομείνει. μικρογραφία|Ανατολικογερμανός ψαράς το 1963 φορώντας σκουφί. Ιστορικά, το σκουφί ήταν μια εξαιρετικά κοινή μορφή καλύμματος κεφαλής για ναυτικούς, ψαράδες, κυνηγούς και άλλους που περνούσαν την εργάσιμη ημέρα τους σε εξωτερικούς χώρους από τον 18ο αιώνα και μετά, και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται συνήθως για το σκοπό αυτό στις βόρειες περιοχές της Βόρειας Αμερικής, της Ευρώπης., την Ασία και άλλες ψυχρές περιοχές του κόσμου.
Βρίσκεται σε όλο τον κόσμο όπου το κλίμα απαιτεί ένα ζεστό καπέλο, το πλεκτό καπέλο μπορεί να βρεθεί με πολλά τοπικά ονόματα. Σε μέρη του αγγλόφωνου κόσμου, αυτός ο τύπος πλεκτού καπέλου ονομάζεται παραδοσιακά beanie. Ωστόσο, σε μέρη του Καναδά και των ΗΠΑ, η λέξη "beanie" μπορεί επιπλέον να χρησιμοποιηθεί για να υποδηλώσει ένα διαφορετικό σχέδιο καπακιού χωρίς γείσο, το οποίο είναι δισκέτα και αποτελείται από ενωμένα πάνελ από τσόχα, twill ή άλλο σφιχτά υφαντό ύφασμα αντί να είναι πλεκτό.
Ένα σκουφί με πτερύγια αυτιών ονομάζεται συχνά καπέλο, έλκηθρα ή σέρπα. Ο όρος έλκηθρα χρησιμοποιείται επίσης μερικές φορές για πλεκτά καπάκια στα Αγγλικά της Νότιας Αμερικής.
Τα μέλη του στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών αναφέρονται συνήθως σε ένα πλεκτό καπέλο ως κάλυμμα ρολογιού, καθώς είναι το κάλυμμα κεφαλής που φοριέται ενώ " στέκεται ρολόι " σε πλοίο ή φρουρά. Ο όρος snookie cap χρησιμοποιείται επίσης συχνά στον στρατό των ΗΠΑ. Στα Αγγλικά της Δυτικής Πενσυλβάνια (Πίτσμπουργκ), είναι γνωστό ως κάλυμμα ανατροπής. Στον Καναδά, το σκουφί αναφέρεται συχνά ως toque ή tuque. Μπορεί επίσης να ονομάζεται απλά χειμωνιάτικο καπέλο.
Άλλα ονόματα για πλεκτά καπάκια περιλαμβάνουν: μάλλινο καπέλο ( Βρετανικά Αγγλικά ) ή μάλλινο καπέλο ( Αμερικάνικα Αγγλικά ). καπέλο κάλτσα, δεμένη καπέλο, πουφ καπέλο μπάλα, καπό, καπάκι κάλτσες, γυναικεία κάλτσα ΚΑΠ, σκούφου, σκι καπέλο, Sugan, ή chook.
Μπαλακλάβα
Το σκουφί ήταν γνωστό στον στρατό της Βρετανικής Αυτοκρατορίας ως καπάκι Uhlan ή καπάκι Templar. Κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου, χειροποίητα pull-down καπάκια στάλθηκαν στα βρετανικά στρατεύματα για να τους βοηθήσουν να προστατευθούν από το τσουχτερό κρύο πριν ή μετά τη Μάχη της Balaclava. Το καπάκι έγινε ευρέως γνωστό ως κράνος Balaclava ή απλά μπαλακλάβα μεταξύ των στρατιωτών.
Σκανδιναβικό tophue
μικρογραφία|Δανός αγρότης που φοράει παραδοσιακή ενδυμασία, συμπεριλαμβανομένου του κόκκινου τουκ. Στη Σκανδιναβία, τα σκουφιά που μοιάζουν με ένα τυπικό πλεκτό καπέλο με πομ-πον χρησιμοποιούνται από την περίοδο των Βίκινγκ και πιθανώς και νωρίτερα. Οι όροι tophue ( Δανικά ), topplue ( Νορβηγικά ), toppluva ( Σουηδικά ) σημαίνουν «top cap» και αναφέρονται στο pom-pom.
Το αγαλματίδιο Rällinge της εποχής των Βίκινγκς, πιθανώς μια απεικόνιση του θεού Freyr, φοράει ένα μυτερό καπέλο με πομ-πομ.
Τα σκουφιά πιθανότατα ράβονταν ή κατασκευάζονταν με nålebinding, αλλά πλέκονταν από τον 17ο αιώνα και μετά, όταν το πλέξιμο έγινε γνωστό στη Σκανδιναβία. Εμπνευσμένο από το φρυγικό καπάκι της Γαλλικής Επανάστασης, έγινε σε μεγάλο βαθμό πανταχού παρόν κατά τον 18ο και 19ο αιώνα. Βρίσκεται ακόμα σε πολλές από τις σκανδιναβικές λαϊκές φορεσιές για άνδρες.
Καναδικό toque, touque ή tuque
μικρογραφία|Το Toboggan Party, [[Αίθουσα Rideau|Rideau Hall, φωτισμένη σύνθετη φωτογραφία που δείχνει άνδρες να φορούν τοκ από το προσωπικό άλμπουμ της Lady Dufferin. ντο. 1872–1875]] Στα καναδικά αγγλικά, τα σκουφιά είναι επίσης γνωστά ως tuque (προφέρεται ; επίσης γράφεται toque ή touque ). Μια σωστή καναδική τουκ έχει ένα πομ πομ από πάνω αλλά υπάρχουν παραλλαγές. Θεωρείται εξωτερικά ρούχα για κρύο καιρό και δεν φοριέται συνήθως σε εσωτερικούς χώρους. Το Toque χρησιμοποιείται επίσης συνήθως στη Νέα Αγγλία, ειδικά στην εργατική τάξη. Σε Μίτσιγκαν χερσόνησο επάνω, αυτό ονομάζεται chook ή chuke.
Σε ορισμένα τμήματα του Καναδά, μια τουκ με γείσο πάνω της, που συνήθως φορούν οι snowboarders, φέρουν το παρατσούκλι a bruque (τουκ με γείσο).
Η λέξη tuque είναι γαλλική καναδική και σχετίζεται στενά με τη γαλλική λέξη toque, που αρχικά αναφέρεται σε ένα παραδοσιακό κάλυμμα κεφαλής και τώρα χρησιμοποιείται για έναν τύπο καπέλου σεφ (συντομογραφία για το toque blanche, «λευκό καπέλο»). Το γαλλικό toque είναι μια εναλλακτική ορθογραφία από τη μέση βρετονική, τη γλώσσα που μιλούσαν οι Βρετόνοι μετανάστες κατά την ίδρυση της Νέας Γαλλίας. Στην παλιά βρετονική, γραφόταν toc ; στη σύγχρονη βρετονική, γράφεται tok, που σημαίνει απλώς «καπέλο».
Ο καναδικός όρος πιθανότατα έχει την προέλευσή του με τα μακριά καπέλα που φορούσαν οι Voyageurs καθώς διέσχιζαν προς τα δυτικά στους ποταμούς της Βόρειας Αμερικής. Ο όρος συλλέχθηκε μεταξύ των Blackfeet από αυτούς και μπήκε στο Chinook Jargon μέχρι τον Ειρηνικό και το Klondike. Σύμφωνα με το CBC, ορισμένοι ετυμολόγοι πιστεύουν ότι πιθανότατα προέρχεται από μια παλιά ισπανική λέξη toca για έναν τύπο κόμμωσης—συγκεκριμένα, ένα μαλακό καπέλο που εφαρμόζει κλειστά που φοριέται πριν από περίπου 500 χρόνια.
Τον 12ο και τον 13ο αιώνα, οι γυναίκες φορούσαν κεντημένες «τόκες», από βελούδο, σατέν ή ταφτά, πάνω από το πέπλο τους. Στα τέλη του 16ου αιώνα, οι μαύρες βελούδινες τούκες ήταν δημοφιλείς σε άνδρες και γυναίκες. Καθ' όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα, οι γυναίκες φορούσαν τοκ, συχνά μικρές, στολισμένες με γούνα, δαντέλες, φιόγκους, λουλούδια ή φύλλα.
Το τουκ είναι παρόμοιο με το φρυγικό καπέλο και, ως εκ τούτου, ένα κόκκινο τουκ κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης των Πατριωτών του 1837 έγινε σύμβολο του γαλλοκαναδικού εθνικισμού. Το σύμβολο αναβίωσε για λίγο από το Front de libération du Québec (FLQ) τη δεκαετία του 1960. Γενικότερα, το tuque θεωρείται επίσης ένα από τα σύμβολα της καναδικής ταυτότητας, όπως φαίνεται στις παρωδίες των Bob and Doug McKenzie του SCTV που δημιουργήθηκε για να κατευνάσει την απαίτηση του CRTC για περισσότερο Καναδικό Περιεχόμενο.
Η λέξη γράφεται επίσης περιστασιακά touque και, παρόλο που αυτή δεν θεωρείται τυπική ορθογραφία από το Καναδικό Λεξικό της Οξφόρδης, ορισμένες άτυπες δημοσκοπήσεις στα μέσα έχουν προτείνει ότι είναι η προτιμώμενη ορθογραφία από πολλούς Καναδούς.
Βρετανικό καπέλο bobble
μικρογραφία|Ένα σκουφί μπαμπούλας Στην Αγγλία, ένα σκουφί μπορεί να είναι γνωστό ως καπέλο, ανεξάρτητα από το αν έχει ή όχι ένα νήμα "bobble" ή pom-pom στην κορυφή.
Τα καπέλα Bobble θεωρούνταν παραδοσιακά χρηστικά ρούχα για κρύο καιρό. Στις αρχές του 21ου αιώνα θεωρούνταν δημοφιλή μόνο στους geeks και τους nerds. Μια έκπληξη άνοδος στη δημοτικότητά τους, που ωθήθηκε αρχικά από την τάση Geek-Chic, τα είδε να γίνονται ένα μοντέρνο και με αληθινό γούνινο, πολυτελές αντικείμενο σχεδιαστών.
Στα τέλη του 20ου αιώνα, στο Ηνωμένο Βασίλειο, (όπως το anorak ) συνδέθηκαν με χρηστική μη μόδα ή με παλαιότερους οπαδούς του ποδοσφαίρου, καθώς ήταν δημοφιλείς στα χρώματα των συλλόγων κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και του 1970. Μαζί με το ροζέτα με καρφίτσα και το κασκόλ ποδοσφαίρου, το καπέλο μπομπλ θεωρήθηκε ως παραδοσιακή ή παλιομοδίτικη βρετανική εργατική τάξη ποδοσφαίρου.
Στη λαϊκή κουλτούρα
μικρογραφία|Σκανδιναβικό [[Τόμτε|τομτέ με χαρακτηριστικό σκουφί, Hans Gude 1896]] Τα σκουφιά είναι κοινά σε ψυχρά κλίματα και φοριούνται παγκοσμίως σε διάφορες μορφές. Έχουν γίνει το κοινό κάλυμμα κεφαλής για στερεότυπους λιμενεργάτες και ναυτικούς σε ταινίες και τηλεόραση. Ο Bill Murray φορούσε αυτό το είδος καπέλου στο The Life Aquatic με τον Steve Zissou, πιθανώς ως παρωδία της κόκκινης τούκας (ή φρυγικού σκουφιού) που φορούσε ο Jacques Cousteau.
Ο Michael Nesmith των Monkees φορούσε επίσης ένα πλεκτό καπέλο στην τηλεοπτική του σειρά, όπως και ο Jay στις ταινίες του View Askewniverse, ο χαρακτήρας του Robert Clothier "Relic" στη μακροχρόνια καναδική τηλεοπτική σειρά The Beachcombers και η Hanna-Barbera Ο χαρακτήρας του Loopy de Loop φορούσε επίσης πλεκτό σκουφάκι. Ο Michael Parks φορούσε ένα ως James "Jim" Bronson στη δημοφιλή σειρά After Came Bronson. Ο Ρόμπερτ Κόνραντ είχε επίσης φορέσει ένα στο ρόλο του coureur des bois στην επική τηλεοπτική σειρά Centennial. Ο χαρακτήρας του Bruce Weitz, Mick Belker, φορούσε αυτό το καπέλο σχεδόν σε κάθε επεισόδιο του Hill Street Blues.
Το Everest από τη σειρά PAW Patrol φοράει ένα γαλαζοπράσινο πλεκτό καπέλο με λευκά στολίδια που σπάνια τη βλέπεις χωρίς.
Οι χαρακτήρες της σειράς κινουμένων σχεδίων South Park, συμπεριλαμβανομένων των Eric Cartman και Stan Marsh, φορούν συνήθως πλεκτά καπέλα. Ο Jayne Cobb από την τηλεοπτική σειρά Firefly φόρεσε έναν πορτοκαλί σέρπα πλεκτό και τον έστειλε η μητέρα του στο επεισόδιο " The Message ". Ο χαρακτήρας Compo στη βρετανική τηλεοπτική εκπομπή Last of the Summer Wine εμφανίζεται σχεδόν πάντα με σκουφί.
Edd from Ed, Edd n Eddy φοράει ένα μαύρο, φαρδύ σκουφί σχεδόν κάθε φορά που εμφανίζεται στην οθόνη, το οποίο καλύπτει κάτι στο κεφάλι του για το οποίο ντρέπεται.
Ο κιθαρίστας του ιρλανδικού συγκροτήματος U2, The Edge, είναι επίσης γνωστός για το ότι φοράει πλεκτό σκουφάκι κατά την εκτέλεση ή κατά τη διάρκεια συνεντεύξεων. Ο Tom Delonge, πρώην κιθαρίστας και τραγουδιστής του ποπ πανκ συγκροτήματος Blink-182 είναι επίσης γνωστό ότι φοράει πλεκτό καπέλο κατά τη διάρκεια ζωντανών εμφανίσεων. Ο Rob Caggiano, μουσικός παραγωγός και πρώην κιθαρίστας του thrash metal συγκρότημα Anthrax, εμφανίζεται συχνά να φορά ένα μαύρο. Ο Lee Hartney από το The Smith Street Band εμφανίζεται τακτικά με μαύρο πλεκτό καπέλο, ακόμη και κατά τη διάρκεια ενός καλοκαιριού στην Αυστραλία. Ο Καναδός Daniel Powter φορούσε επίσης ένα μπλε πλεκτό σκουφάκι κατά τη διάρκεια του μουσικού βίντεο για το " Bad Day ". Τα πλεκτά καπέλα φοριούνται επίσης συνήθως από καλλιτέχνες χιπ χοπ. Ο Masao Inaba από το Revelations: Persona φοράει ένα.
Ο Άγιος Βασίλης παρουσιάζεται συχνά με ένα πλεκτό σκουφάκι ή ένα ραμμένο σκουφάκι ακολουθώντας το τυπικό πλεκτό σκουφάκι σε σκανδιναβικό στυλ με ένα πομ-πον, ένα χαρακτηριστικό που έχει κληρονομήσει από τη γερμανική/σκανδιναβική παράδοση. Το σκανδιναβικό tomte απεικονίζεται επίσης συνήθως με ένα κόκκινο πλεκτό καπέλο, ένα τέτοιο καπάκι χρησιμοποιείται επίσης ως εθνικό σύμβολο (μερικές φορές αρνητικά) στη Νορβηγία.
Διάσημες περιπτώσεις tuques (ένα καναδικό πλεκτό καπέλο) στην ποπ κουλτούρα περιλαμβάνουν: