cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιταλική μόδα
Άλλες πόλεις
Αν και το Μιλάνο, η Ρώμη και η Φλωρεντία κοινώς θεωρούνται ως οι εξέχουσες πόλεις στην ιταλική μόδα, άλλες πόλεις όπως η Βενετία, η Βιτσέντζα, το Τορίνο, η Νάπολη και η Μπολόνια είναι επίσης σημαντικά κέντρα για την ιταλική βιομηχανία μόδας. Η Βενετία,για παράδειγμα,είναι η βάση του ιταλικού οίκου μόδας Ρομπέρτα ντι Καμερίνο ο οποίος ιδρύθηκε το 1945. Είναι διάσημος για τις τσάντες του και σχετίζεται κυρίως με τη δημιουργία της it bag, ένα είδος τσάντας που αναγνωρίζεται χάρη στο σύμβολο κύρους της. Μάρκες όπως Μαξ Μάρα και Μπένετον,εκτός από το ότι είναι σημαντικές ιταλικές επωνυμίες, δεν έχουν την έδρα τους στο Μιλάνο, τη Ρώμη ή τη Φλωρεντία, αφού η πρώτη έχει τις έδρες τις στην Ρέτζιο Εμίλια και η τελευταία στην Ποντζάρο Βένετο. Η ιταλική εταιρία OTB που ιδρύθηκε από τον Ρέντζο Ρόσο, ιδιοκτήτη διαφορετικών εταιριών έτοιμου ενδύματος όπως η Ντίζελ και επίσης οίκων μόδας όπως η Μάρνι, η γερμανική μάρκα Βίκτωρ & Ρολφ και η βελγική Μεζόν Μαρτίν Μαργκιέλα, έχουν την έδρα τους στα περίχωρα της Βιτσέντζα, στην περιοχή Βένετο. Οι ιταλικές εταιρίες Τσεσάρε Πατσιότι, καθώς επίσης και η Τοντς, που ανήκουν στον επιχειρηματία Ντιέγκο Ντελά Βάλε (που παράγει πολυτελή παπούτσια, άλλα δερμάτινα προϊόντα και επίσης ρούχα με τις επωνυμίες Τοντς, Ρότζερ Βιβιέρ, Χόγκαν, Φέι και την υψηλής ραπτικής επωνυμία Σιαπαρέλι), έχουν την έδρα τους στην περιοχή της Μάρτσε, μία πολύ σημαντική περιοχή κατασκευής παπουτσιών και δερμάτινων στοιχείων στις ακτές της Αδριατικής. Η έδρα των οίκων μόδας Φαμπιάνα Φιλίπι και Μπρουνέλο Κουτσινέλι είναι η περιοχή Ούμπρια και των πολυτελών επωνυμιών Κίτον και Χάρμοντ & Μπλέιν είναι η Νάπολη.
Στάθμη θαλάσσης
Ως στάθμη θαλάσσης χαρακτηρίζεται το εκάστοτε ύψος του επιπέδου της επιφάνειας της θαλάσσης από το βυθό.
Το ύψος αυτό δεν παραμένει σταθερό, αλλά υφίσταται μεταβολές. Οι μεταβολές αυτές οφείλονται κυρίως σε φαινόμενα παλίρροιας που οφείλονται στην παλιρροϊκή αλληλεπίδραση της Γης κυρίως με τη Σελήνη, αλλά και με τον Ήλιο, σε αλλαγές βαρομετρικής πίεσης και θερμοκρασίας, στην επίδραση των ανέμων, στην εξάτμιση καθώς και σε εκβολή γλυκέων υδάτων (εκβολή ποταμού).
Έτσι η στάθμη της θαλάσσης σε ορισμένο χρόνο μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ανώτατη,   κατώτατη ή μέση στάθμη θαλάσσης.
Όλες οι βυθομετρικές ενδείξεις στους ναυτικούς χάρτες αναφέρονται στη "μέση στάθμη της θάλασσας", αλλά και όλες οι υψομετρικές ενδείξεις όλων των χαρτών λαμβάνουν ως βάση αναφοράς αυτή τη στάθμη.
Μέση στάθμη θαλάσσης
Η Μέση Στάθμη της Θάλασσας (ΜΣΘ) είναι ιδεατή επιφάνεια που προκύπτει από τις στάθμες της θάλασσας, απομονώνοντας τις επιδράσεις της παλίρροιας, των κυματισμών και των θαλασσίων ρευμάτων. Η ΜΣΘ είναι μία ισοδυναμική επιφάνεια ως προς το δυναμικό της βαρύτητας. Θεωρητικά αυτό σημαίνει πως σε κάθε σημείο της ΜΣΘ το διάνυσμα της βαρύτητας (g) είναι κάθετο στην επιφάνεια. Πρακτικά σημαίνει πως δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί ροή λόγω διαφοράς δυναμικού.
Η ΜΣΘ χρησιμοποιείται ως επίπεδο αναφοράς (υψομετρική αφετηρία) στους χάρτες καθώς διαχωρίζει, ουσιαστικά, την επιφάνεια της στεριάς από αυτήν της θάλασσας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ωκεανογραφία Κατηγορία:Γεωδαισία
Γιάννης Καιροφύλας
Ο Γιάννης Καιροφύλας (1927) είναι Έλληνας δημοσιογράφος και ιστορικός ερευνητής που έχει γράψει πάνω από 30 βιβλία για την ιστορία της Αθήνας. Η ιστορική του έρευνα εντοπίστηκε στην ιστορία της Αθήνας από το 1834 που έγινε πρωτεύουσα μέχρι την σύγχρονη εποχή.
Πρώτα χρόνια
Τα παιδικά και νεανικά του χρόνια τα έζησε σε μια από τις πιο παλιές συνοικίες της Αθήνας, στη Νεάπολη
Σταδιοδρομία
Από το 1951, εργαζόταν ως συντάκτης και ως ιστορικός ερευνητής, σε αθηναϊκές εφημερίδες, και έγραφε κείμενα για θεατρικές εκπομπές του ραδιοφώνου στο τότε ΕΙΡ. Δημοσίευσε πολλά ιστορικά αναγνώσματα, ενώ παράλληλα έγραψε ιστορικές μελέτες που εκδόθηκαν σε βιβλίο. Εργάστηκε στις εφημερίδες "Προοδευτική Αλλαγή", "Έθνος", "Ελεύθερος Κόσμος" και "Ελευθεροτυπία", καθώς και στα περιοδικά "Σφαίρα", "Γυναίκα", "Πάνθεον", "Ρομάντσο", "Εικόνες", "Ένα" και "Ταχυδρόμος". Στο μετέπειτα ΕΙΡΤ ήταν διευθυντής του περιοδικού "Ραδιοτηλεόραση" επί μία περίπου εικοσαετία. Είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ, της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρείας, του Συλλόγου των Αθηναίων και είναι ένας εκ των ιδρυτών και πρώτος πρόεδρος του Συλλόγου Φίλων της Εθνικής Βιβλιοθήκης.
Βραβεύσεις
Τιμήθηκε από το Δήμο Αθηναίων με το Μετάλλιο της Πόλεως των Αθηνών για τη συμβολή του στην ανάδειξη της πολιτισμικής ταυτότητας της πόλης. Επίσης τιμήθηκε από το Ίδρυμα Μπότση με ειδικό βραβείο και από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό με χρυσό μετάλλιο για τη συμβολή του στη διαφώτιση του κοινού. Από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας του απονεμήθηκεμε αναμνηστικό μετάλλιο Εθνικής Αντιστάσεως 1941-1945 για τις εξαιρετικές υπηρεσίες του στον Αγώνα.
Βιβλιογραφία
Έχει συγγράψει τα εξής:
Παραπομπές
<div style="">
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Ειρήνη Νικολοπούλου
Η Ειρήνη Νικολοπούλου γεννήθηκε το 1958 στον Πειραιά. Είναι δημοσιογράφος, από τις μακροβιότερες παρουσιάστριες δελτίων ειδήσεων και εκπομπών της ελληνικής τηλεόρασης. Διακρίθηκε για τις αποκλειστικές συνεντεύξεις που έλαβε από διεθνείς προσωπικότητες και ήταν η βασική παρουσιάστρια των δύο επίσημων εκπομπών της Οργανωτικής Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας - 2004. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη συνοικία του Προφήτη Ηλία στον Πειραιά, πήγε στο 47ο Δημοτικό Σχολείο και φοίτησε στο Α’ Δημόσιο Γυμνάσιο Θηλέων, ενώ από 6 ετών έλαβε και Γαλλική παιδεία. Με ιδιαίτερη κλίση στα καλλιτεχνικά, ασχολήθηκε με το τραγούδι και το θέατρο καθ’ όλη την διάρκεια των Γυμνασιακών και των πρώτων Πανεπιστημιακών σπουδών της. Λόγω της καταγωγής της μητέρας της, Αικατερίνης Ταγκάλου από την Ερμιόνη πέρασε τα καλοκαίρια των νεανικών της χρόνων στη χερσόνησο της Αργολίδας, ενώ τακτικά επισκεπτόταν επίσης τα Τρόπαια και τα Λαγκάδια Γορτυνίας στην Αρκαδία,  τα δύο χωριά του παππού και της γιαγιάς της από την πλευρά του πατέρα της, Λεωνίδα. Αγάπησε το σινεμά από παιδί, αφού ο κινηματογραφιστής πατέρας της, την είχε πάντα κοντά του, στο θερινό «Σινέ Αλάμπρα» στους Αμπελοκήπους.
Σπουδές
Σπούδασε Νομικά, Δημόσιο Δίκαιο και Πολιτικές Επιστήμες στη Νομική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (1976 – 1981). Παράλληλα συμμετέχοντας στο θεατρικό τμήμα το Πανεπιστημίου έκανε μαθήματα ορθοφωνίας, μορφοφωνολογίας και θεάτρου. Σκόπευε να γίνει διερμηνέας, αλλά τα σχέδια της ανατράπηκαν οπότε αναζήτησε νέο επαγγελματικό δρόμο και τελειοποίησε τις γνώσεις της στην Γαλλική, Αγγλική και Ιταλική γλώσσα, με σπουδές στην Οξφόρδη, τη Νίκαια και τη Νανσύ της Γαλλίας και το Λουξεμβούργο (Universite de Νancy, Universite des Sciences et des Lettres – Nice, Oxford University – Bletchington Park College, Institut Universitaire de Luxembourg). Επίσης έλαβε υποτροφία από το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας για το College d’ Europe (Bruges).
Καριέρα
Το 1980 ξεκίνησε την συνεργασία της με την ΕΡΤ2 ως ηλεκτρονική δημοσιογράφος. Έπειτα, το 1989, η Νικολοπούλου παίρνει μεταγγραφή στο MEGA όπου συμπαρουσίασε με την Ρίκα Βαγιάνη, την εκπομπή "Studio 5" και στην συνέχεια στο STAR όπου παρουσίασε επίσης πρωινή ενημερωτική εκπομπή ονόματι "Μέρα με τη μέρα" στο ίδιο κανάλι για μία σεζόν. Το 2003, παίρνει μετεγγραφή στον Alpha TV και αναλαμβάνει την παρουσίαση δελτίων ειδήσεων έως το 2005. Το 2005, επιστρέφει στην ΕΡΤ όπου παρουσίασε τις εκπομπές "Ολυμπιάδα όλη η Ελλάδα", δελτία ειδήσεων και τηλεμαραθωνίους του καναλιού ενώ απέκτησε και δική της εκπομπή στην ERT World έως και το 2010 με τίτλο "Ελληνικό Πανόραμα".
Το 1995 έκανε ραδιοφωνική εκπομπή στην ΕΡΑ2, το "Παρίσι - Αθήνα" με γαλλικά τραγούδια. Έχει συνεργαστεί με εφημερίδες και περιοδικά όπως "Το βήμα" και το "Top Woman"
Σήμερα, είναι διευθύντρια του site www.eirinika.gr.
Προσωπική ζωή
Το 1990 η Ειρήνη Νικολοπούλου παντρεύτηκε με τον αρχιτέκτονα Μύρωνα Τουπογιάννη και το 1993 απέκτησαν μια κόρη, την Έλενα Τουπογιάννη, η οποία σπουδάζει οικονομικά.
Κατηγορία:Ελληνίδες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ελληνίδες τηλεπαρουσιάστριες
438 Ζευξώ
Η Ζευξώ (Zeuxo) είναι αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,8. Ανακαλύφθηκε το 1898 από τον Γάλλο αστρονόμο Ωγκύστ Σαρλουά, που παρατηρούσε από τη Νίκαια. Πήρε το όνομά της από την Ωκεανίδα Ζευξώ από την Ελληνική μυθολογία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η διάμετρος της Ζευξούς υπολογίσθηκε σε 61,2 χιλιόμετρα (από δεδομένα του IRAS), ενώ η μάζα της εκτιμάται σε 241 τρισεκατομμύρια τόνους για μέση πυκνότητα 2 gr/cm³. Ο φασματικός τύπος της είναι F, ενώ το άλβεδό της είναι 0,057 (από δεδομένα του IRAS). Η Ζευξώ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 8 ώρες και 50 λεπτά. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνειά της εκτιμάται σε 95 ως 100 περίπου βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ζευξω
Φόβος και Τρόμος (Κίρκεγκωρ)
Φόβος και Τρόμος (στο πρωτότυπο: Frygt og Bæven) είναι ο τίτλος ενός φιλοσοφικού βιβλίου του Δανού φιλόσοφου και θρησκευτικού συγγραφέα Σαίρεν Κίρκεγκωρ, το οποίο δημοσιεύτηκε το 1843 με ψευδώνυμο συγγραφέα τον Johannes de Silentio (= Ιωάννη της σιωπής).
Ο τίτλος του βιβλίου παραπέμπει σε ένα βιβλικό χωρίο από την Προς Φιλιππησίους επιστολή, Κεφ. 2, στ. 12, όπου ο Απόστολος Παύλος συμβουλεύει: «Μετὰ φόβου καὶ τρόμου τὴν ἑαυτῶν σωτηρίαν κατεργάζεσθε» (= Με φόβο και τρόμο να κατεργαζόσαστε τη σωτηρία σας).
Το βιβλίο επικεντρώνεται στο ερώτημα, αν και με ποιο νόημα ο Εβραίος θρησκευτικός ηγέτης Αβραάμ δικαιώνεται ηθικά-θρησκευτικά, όταν υπακούοντας σε εντολή του Θεού αποφασίζει να υψώσει το μαχαίρι για να θυσιάσει τον μονάκριβο γιο του, τον Ισαάκ.
Δομή
Ο συγγραφέας ενδιαφέρεται να αφηγηθεί «λυρικά-διαλεκτικά» (όπως λέει ο υπότιτλος του βιβλίου) το περιστατικό της θυσιαστικής πράξης του Αβραάμ, με στόχο να μεταδώσει όλο το ρίγος που διεγείρει αυτό το αφήγημα. Λέει επ’ αυτού: «Γενιές αναρίθμητες γνώρισαν από στήθους και λέξη προς λέξη την ιστορία του Αβραάμ· πόσοι όμως χάσανε τον ύπνο τους εξαιτίας της;» (S. Kierkegaard 1980, σελ. 52).
Μετά από μια Εισαγωγική αφήγηση εκείνης της θυσιαστικής πράξης, έτσι όπως παρουσιάζεται στην Παλαιά Διαθήκη (Γένεσις, Κεφ. 22), διατυπώνεται ένα εκτεταμένο «Εγκώμιο του Αβραάμ», όπου η αγάπη του Αβραάμ για τον μονάκριβο γιο του αντιπαρατίθεται στην πίστη προς τον Θεό. Στο κύριο μέρος τίθενται τρία «Προβλήματα»:
Περιεχόμενα
Εντούτοις ακόμα και στις πιο προηγμένες κοινωνίες η νομοθεσία που απαγορεύει τον εκούσιο φόνο επιδέχεται εξαιρέσεις. Σε περιπτώσεις π.χ. επιθετικού ή αμυντικού πολέμου ισχύει ένα έκτακτο πολεμικό δίκαιο, που διακηρύσσει μια προσωρινή παύση του ηθικού νόμου υπεράσπισης της ανθρώπινης ζωής και επιβάλλει την υπεράσπιση του γενικού συμφέροντος με μαζικές δολοφονίες ακόμα και έναντι αμάχων.
Ο Κίρκεγκωρ φέρνει ως έξοχο παράδειγμα τον Αγαμέμνονα, αρχιστράτηγο των Αχαιών, ο οποίος εξαναγκάστηκε στην Αυλίδα να θυσιάσει την κόρη του Ιφιγένεια, προκειμένου να εξευμενιστούν οι θεοί και να ξεκινήσουν τα καράβια για τον Τρωικό πόλεμο. (Ως σύγχρονο παράδειγμα μπορούμε να αναφέρουμε τους επαναστατημένους Έλληνες του 1821 και τους στρατιώτες του ελληνοαλβανικού πολέμου των ετών 1940-41, τους οποίους αφενός το ελληνικό κράτος αφετέρου η ίδια η ελληνορθόδοξη Εκκλησία προώθησαν άμεσα ή έμμεσα σε ανελέητη φονική σφαγή!)
Ο Αγαμέμνων χαρακτηρίζεται από τον Κίρκεγκωρ ένας τραγικός ήρωας, αφενός επειδή μελετήθηκε επανειλημμένα από τους Αθηναίους τραγωδούς, αφετέρου επειδή χρειάστηκε να υπακούσει σε ένα κοινωνικό-πολιτικό-θρησκευτικό αίτημα θυσιάζοντας την προσωπική του ευτυχία και αγάπη. Η θυσιαστική του πράξη αναγνωρίζεται κι επικροτείται πάντως από την αρχαιοελληνική κοινή γνώμη ως «τελεολογική» αναστολή της ηθικότητας, δηλαδή ως προσδιορισμένη από έναν ανώτερο σκοπό (αρχαιοελληνικά «τέλος»), τον οποίο υπηρετεί.
Η θυσία του Αβραάμ δεν υπάγεται στους ίδιους νόμους με τη θυσία του Αγαμέμνονα. Αυτό που διαφοροποιεί τους δύο επίδοξους πατροκτόνους, είναι οι εκάστοτε προϋποθέσεις. Η θυσιαστική πράξη του Αγαμέμνονα στηρίζεται στην επιχειρούμενη εκστρατεία ενός ολόκληρου λαού και στο κοινωνικό αίσθημα δικαιοσύνης που έχει προσβληθεί από την αρπαγή της ωραίας Ελένης. Αντίθετα, στην περίπτωση του Αβραάμ δεν υπάρχει καμιά εθνική ή κοινωνική ανάγκη που να υπαγορεύει τη θυσία του Ισαάκ. Κι επειδή ο ηθικός νόμος (που επιβάλλει την υπεράσπιση της ανθρώπινης ζωής) στρέφεται κατά της ατομικής αυθαιρεσίας και αναλαμβάνει την υπεράσπιση του γενικού συμφέροντος, δεν έχει κανένα λόγο να υποστηρίξει την ατομική απόφαση του Αβραάμ (ή όποιου άλλου θρησκευτικά φανατισμένου), που ισχυρίζεται ότι ο ίδιος ο Θεός τού επέβαλε την πατροκτονία. Πόσο μάλλον αφού με την επιχειρούμενη θυσιαστική πράξη απειλείται η επιβίωση ενός μέλους της κοινωνίας· άρα όχι μόνο ο ηθικός αλλά και ο ποινικός νόμος εναντιώνονται.
Έστω και αν από ηθική και νομική άποψη η πράξη του Αβραάμ κρίνεται καταδικαστέα, ο Αβραάμ οφείλει να κριθεί με ένα άλλο μέτρο, που είναι η πίστη του στον Θεό. Ο θρησκευτικός αυτός ηγέτης σπάζει κάθε δεσμό με την κοινωνία της εποχής του για χάρη της υπακοής στον Θεό. Η θρησκευτική πίστη νοείται από τον Κίρκεγκωρ ως ανύψωση του ανθρώπινου ατόμου υπεράνω της ποινικής νομοθεσίας και της κοινής γνώμης, με στόχο την ικανοποίηση ενός απόλυτου καθήκοντος (S. Kierkegaard 1980, σελ. 85).
Αυτή η αντίληψη περί θρησκευτικού καθήκοντος δεν είναι αυθαίρετη, διότι στηρίζεται σε χωρία της Καινής Διαθήκης που αναγνωρίζουν ρητά την πίστη του Αβραάμ, του αποδίδουν πλήρη δικαίωση (βλ. Προς Γαλάτας 3, 6 και Προς Ρωμαίους 4, 3), ενώ συνοδευτικά στρέφονται με απίστευτη επιθετικότητα ενάντια στον Μωσαϊκό Νόμο (με τις ηθικές του εντολές: «Ου φονεύσεις, Ου κλέψεις, Ου μοιχεύσεις…») και ακυρώνουν τις ηθικές του αξιώσεις (βλ. π.χ. Προς Ρωμαίους 4, 15: «Όπου δεν υπάρχει νόμος, δεν υπάρχει ούτε παράβαση»).
Για να καταστήσει σαφέστερο τον θρησκευτικό εγκλεισμό του Αβραάμ, ο Κίρκεγκωρ τον αντιπαραβάλλει προς τον αισθητικό-ηθικό εγκλεισμό ενός τραγικού ήρωα. Όσο ο βασιλιάς της Θήβας Οιδίπους αγνοεί ότι έχει σκοτώσει τον πατέρα του και παντρευτεί τη μητέρα του, ζει μέσα σε μια «αισθητική» διαβίωση με βασιλική υπεροχή έναντι της θηβαϊκής κοινωνίας, αποκλεισμένος από κάθε ηθική κάθαρση. Υπάρχει λοιπόν κι εδώ ένας εγκλεισμός, ο οποίος όμως δεν είναι ούτε μια ηθελημένη αποσιώπηση ούτε τελεί μέσα σε αυτογνωσία. Πρόκειται για μια κριτική, την οποία ασκεί ο Κίρκεγκωρ στην αρχαιοελληνική τραγωδία: την χαρακτηρίζει «τυφλή», επειδή το έγκλημα διαπράττεται μέσα σε άγνοια και με εσφαλμένη βούληση. Χρειάζεται να επέλθει –συνήθως από Θεού– η αποκάλυψη των εγκλημάτων, για να ανοίξουν τα μάτια του ένοχου στον ηθικό βούρκο όπου έχει περιπέσει (π.χ. ο Οιδίπους) ή στο κοινωνικό αδιέξοδο όπου έχει ριχτεί (π.χ. η Αντιγόνη).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Βιβλία φιλοσοφίας Κατηγορία:Φιλοσοφία ανά θέμα Κατηγορία:Φιλοσοφία του 19ου αιώνα
Ταμπού (παιχνίδι)
μικρογραφία Το "Tαμπού" είναι επιτραπέζιο παιχνίδι, το οποίο δημοσιεύτηκε το 1989. Παίζεται σε μεγάλες παρέες ατόμων και σκοπός των παικτών είναι να περιγράψουν στους συμπαίκτες τους κάποια λέξη μέσα σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, χωρίς να χρησιμοποιήσουν 5 απαγορευμένες λέξεις που βρίσκονται σε κάθε κάρτα ή ομόρριζα τους.
Κανόνες Παιχνιδιού
Οι παίκτες χωρίζονται σε ομάδες ίσου αριθμού ατόμων. Σε κάθε γύρο, κάθε ομάδα έχει ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα στο οποίο επιχειρεί να βρει όσες περισσότερες λέξεις γίνεται. Τον ρόλο του ατόμου που περιγράφει τη λέξη στους συμπαίκτες του τον παίρνουν οι παίκτες εναλλάξ. Κάθε λέξη που κερδίζεται αποτελεί έναν πόντο για την ομάδα. Για να θεωρείται ότι η λέξη βρέθηκε όμως θα πρέπει αυτός που περιγράφει να χρησιμοποίησε μόνο τον λόγο, όχι μορφασμούς ή κινήσεις, να μην χρησιμοποίησε την ίδια την λέξη ή ομόρριζα της και να μη χρησιμοποίησε κάποια από τις απαγορευμένες λέξεις κάθε κάρτας ή ομόρριζα της. Επίσης για να πάρει πόντο η ομάδα δεν πρέπει να μεταφράσει την λέξη που περιγράφεται. Αν δεν τηρήθηκε κάποιο από τα παραπάνω τότε ο πόντος δεν προστίθεται. Κάθε φορά που μαντεύεται μία λέξη τότε οι παίκτες προχωρούν στην επόμενη περιγραφή μέχρι να τελειώσει ο χρόνος. Αν ωστόσο μία λέξη θεωρηθεί δύσκολη από αυτόν που περιγράφει ή αυτούς που μαντεύουν μπορούν να "πάνε πάσο" και να προχωρήσει η περιγραφή σε μία επόμενη λέξη χωρίς απαραίτητα να βρέθηκε η προηγούμενη. Όταν ο χρόνος τελειώσει προστίθενται οι πόντοι που μαζεύτηκαν στο συγκεκριμένο γύρο και έρχεται η σειρά της επόμενης ομάδας. Το παιχνίδι τελειώνει με νικήτρια την ομάδα που φτάνει πρώτη τους προκαθορισμένους πόντους νίκης.
Δεξιότητες
Οι παίκτες θα πρέπει να διέπονται από ομαδικότητα, παρατηρητικότητα, καλή χρήση του λόγου και συγκέντρωση υπό πίεση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επιτραπέζια παιχνίδια Κατηγορία:Παιχνίδια λέξεων
Τοξική αρρενωπότητα
Η φράση τοξική αρρενωπότητα χρησιμοποιείται στις κοινωνικές επιστήμες για να περιγράψει παραδοσιακά μοτίβα συμπεριφοράς μεταξύ των ανδρών που σχετίζονται με αρνητικές κοινωνικές και ψυχολογικές επιπτώσεις. Τέτοια "τοξικά" αρρενωπά μοτίβα συμπεριφοράς περιλαμβάνουν την τάση για κυριαρχία, την υποτίμηση των γυναικών, την ακραία αυτοπεποίθηση και την καταστολή των συναισθημάτων.
Ορισμένα γνωρίσματα τα οποία έχουν συνδεθεί παραδοσιακά με την αρρενωπότητα όπως η βία, μπορούν να θεωρηθούν ως "τοξικά" λόγω επιβλαβών επιδράσεων στην κοινωνία, ενώ άλλα γνωρίσματα όπως το να αρνείται κανείς να ζητήσει βοήθεια ακόμη και σε σοβαρές καταστάσεις και η άμβλυνση των συναισθημάτων σχετίζονται με πολύ επικίνδυνες σωματικές και ψυχολογικές συνέπειες στους ίδιους όπως κατάθλιψη, στρες, χρήση ουσιών ή ακόμη και θάνατο, στη περίπτωση που κάποιος αρνηθεί να ζητήσει π.χ. ιατρική βοήθεια. Γνωρίσματα όπως αφοσίωση στην εργασία, περηφάνια για αθλητικά επιτεύγματα, να φέρνει κανείς εισόδημα στην οικογένεια και η υγιής αυτοπεποίθηση και γενναιότητα δεν θεωρούνται τοξικά.
Γενικά
δεξιά|μικρογραφία|O πατέρας εξηγεί στο παιδί του γιατί πέθανε η μητέρα του, και πως πρέπει να είναι δυνατός και να μην κλάψει. Το αγόρι αποκρίνεται "εντάξει μπαμπά, δεν θα κλάψω". Από μικρή ηλικία, τα αγόρια μαθαίνουν να καταπιέζουν τα συναισθήματά τους και να είναι "σκληρά" ώστε να εναρμονιστούν με τα αρρενωπά στερεότυπα. Ωστόσο η καταστολή των συναισθημάτων έχει αποδειχτεί ότι συνεπάγεται με διάφορα προβλήματα υγείας και κατάθλιψη. Η έννοια της τοξικής αρρενωπότητας όπως χρησιμοποιείται στις κοινωνικές επιστήμες καταδεικνύει πως οι παραδοσιακές κοινωνίες τείνουν να προωθούν ένα τύπο αρρενωπής συμπεριφοράς ο οποίος μπορεί να είναι επιβλαβής στις γυναίκες, στην κοινωνία αλλά και στους ίδιους τους άντρες.
Ο Τέρι Κούπερς (Terry Kupers), καθηγητής στο The Wright Institute school of psychology, ορίζει την τοξική αρρενωπότητα ως "η συγκέντρωση των αντικοινωνικών ανδρικών χαρακτηριστικών που προωθούν την επιδίωξη κυριαρχίας, την υποτίμηση της γυναίκας και της αχαλίνωτης βίας". Η έννοια της τοξικής αρρενωπότητας δεν έχει πρόθεση να δαιμονοποιήσει τους άνδρες ή τα ανδρικά χαρακτηριστικά, αλλά να τονίσει τις αρνητικές επιπτώσεις της εναρμόνισης σε συγκεκριμένες τάσεις ιδεατής αρρενωπής συμπεριφοράς όπως η κυριαρχία και ο ανταγωνισμός.
Σύμφωνα με τον Κούπερς, ο όρος τοξική αρρενωπότητα χρησιμοποιείται για να περιγράψει πτυχές της ηγεμονικής αρρενωπότητας οι οποίες είναι κοινωνικά καταστρεπτικές,"όπως ο μισογυνισμός, η ομοφοβία, η πλεονεξία και η βίαιη κυριαρχία". Ο Κούπερ τονίζει πως άλλα χαρακτηριστικά της αρρενωπότητας, όπως η περηφάνια κάποιου να κερδίζει στα αθλήματα, επίδειξη αλληλεγγύης σε έναν φίλο, η επιτυχία στην δουλειά και να κερδίζει τα προς το ζην της οικογένειας, δεν είναι μέρος της έννοιας της τοξικής αρρενωπότητας.
Σύμφωνα με τον ψυχολόγο Ρόαλντ Φ. Λεβάντ (Ronald F. Levant), η ένταξη των αγοριών σε συγκεκριμένους ρόλους φύλων, οι οποίοι εξιδανικεύουν τη σκληρότητα, την κυριαρχία και τον περιορισμό των αισθημάτων, πολλές φορές ξεκινά από τη βρεφική ηλικία. Αυτές οι τάσεις περνάνε από πατέρα σε γιο ή ανιψιό ή άλλα μέλη της κοινότητας. Πολλά μέσα ενημέρωσης αναπαράγουν το στερεότυπο του "alpha male".
Ο εκφοβισμός αγοριών από άλλα αγόρια και η ενδοοικογενειακή βία που ίσως παρακολουθούν στο σπίτι τα παιδιά ίσως είναι και αυτά εκφράσεις της τοξικής αρρενωπότητας, η οποία δημιουργεί ιεραρχίες οι οποίες ευνοούν ορισμένα αγόρια και παραμελούν άλλα.
Επιπτώσεις στην υγεία
Άντρες οι οποίοι ακολουθούν τους παραδοσιακούς ρόλους αρρενωπότητας όπως η ανάληψη ρίσκου (έκθεση σε δυνητικά επικίνδυνες καταστάσεις), βία, τάση κυριαρχίας, αηδία προς ομοφυλοφιλία, επιθυμία για νίκη και επιδίωξη κοινωνικού στάτους, τείνουν να εμφανίζουν προβλήματα όπως κατάθλιψη, στρες, προβλήματα σχετικά με την αντίληψη της εμφάνισης του σώματός τους, χρήση ουσιών και κακή λειτουργικότητα εντός της κοινωνίας. Οι επιδράσεις φαίνεται να είναι ισχυρότερες στους άντρες που η τοξική αρρενωπότητα αφορά τάσεις όπως να αναζητεί κυριαρχία επί των γυναικών, η συμπεριφορά πλέι μπόι (να είναι κάποιος με περισσότερες από μία γυναίκες) και να βασίζεται μόνο στον εαυτό του.
Η κοινωνική αξία του να βασίζεται κανείς μόνο στον εαυτό του έχει μειωθεί στη σύγχρονη κοινωνία όπου η τάση είναι η αλληλεξάρτηση. Η τάση για να βασίζεται μόνο στον εαυτό σου και η άμβλυνση του συναισθήματος, συντείνουν ενάντια στην πνευματική υγεία, καθώς καθιστούν πιο δύσκολο για έναν άνδρα να ζητήσει ψυχολογική βοήθεια ή και τον εμποδίζουν να χειριστεί δύσκολα συναισθήματα. Προκαταρκτικές έρευνες έδειξαν ότι κοινωνική πίεση για τους άντρες να είναι στωικοί και να βασίζονται στον εαυτό τους μπορεί να μειώσει τη διάρκεια ζωής του άντρα και να τον κάνει να συζητά λιγότερο τα προβλήματα τους με τον γιατρό του.
Η τοξική αρρενωπότητα έχει συσχετιστεί με προβλήματα υγείας όπως αυξημένο καρκίνο δέρματος στους άντρες. Επίσης, η τάση για αναζήτηση γυναίκας ως "τρόπαιο", οδηγεί σε περισσότερες σεξουαλικώς μεταδιδόμενες ασθένειες.
Τύπος
Κατηγορία:Φεμινισμός Κατηγορία:Κοινωνική ψυχολογία
Δηίονας
Στην ελληνική μυθολογία με το όνομα Δηίονας (Δηίων), ή και Δηιονέας (Δηιονεύς), αναφέρονται τα ακόλουθα τρία πρόσωπα:
Πηγές
Κατηγορία:Ηρακλείδες Δηιονας Κατηγορία:Μυθικοί βασιλείς της Φωκίδας
Κομφούκιος
Ο Κομφούκιος (孔夫子, 28 Σεπτεμβρίου 551 π.Χ. - 479 π.Χ.), Κονγκ Φούτζι ή Κ'ουνγκ-φου-τζου, κυρ. "Διδάσκαλος Κονγκ", ήταν Κινέζος διανοητής και κοινωνικός φιλόσοφος, οι διδασκαλίες και η φιλοσοφία του οποίου επηρέασαν βαθιά τη ζωή και τη σκέψη της Ανατολικής Ασίας. Υπήρξε ιδρυτής της Σχολής Ρου (Ru) της κινεζικής σκέψης. Οι διδασκαλίες του, όπως διατηρήθηκαν στα Ανάλεκτα, έθεσαν τα θεμέλια πολλών μεταγενέστερων κινέζικων απόψεων για την εκπαίδευση και την συμπεριφορά του ιδανικού άνδρα, πώς ένα τέτοιο άτομο θα πρέπει να ζει τη ζωή του και να αλληλεπιδρά με τους άλλους, και τα σχήματα της κοινωνίας και της διακυβέρνησης στα οποία θα πρέπει να συμμετέχει. Ο Fung Yu-lan, μια από τις μεγάλες αυθεντίες του 20ού αιώνα για την ιστορία της κινεζικής σκέψης, συγκρίνει την επιρροή του Κομφούκιου στην κινεζική ιστορία με εκείνη του Σωκράτη στη Δύση. Θεωρείται ηγετική μορφή του Κομφουκιανισμού.
Ο βίος του Κομφούκιου
Οι πηγές για τη ζωή του Κομφούκιου είναι μεταγενέστερες και σε πολλές περιπτώσεις δε διαχωρίζουν τη φαντασία από την πραγματικότητα. Συνεπώς τα περισσότερα από όσα γνωρίζουμε για τη ζωή του θεωρούνται περιβεβλημένα από την αχλύ του μύθου. Σύμφωνα με τον ιστορικό Ζε Μα Τσιεν, ο Κομφούκιος γεννήθηκε το 552 π.Χ. (220 έτος του Δούκα Σιάγκ), στη μικρή πόλη Λου της χερσονήσου Σαντόνγκ στη βορειοανατολική Κίνα. Εκείνη την εποχή, η Κίνα ήταν χωρισμένη σε μικρά κρατίδια, υπολείμματα του ενιαίου βασιλείου Ζου, που κατέρρευσε μετά τις βαρβαρικές εισβολές το 771 π.Χ., τα οποία σπαράσσονταν από εμφύλιες διαμάχες. Με τον καιρό, η επιβίωση γινόταν όλο και δυσκολότερη, ειδικά για την τάξη των Σι (shi) ("ακόλουθοι ευγενών" ή "ιππότες"), από όπου προερχόταν και ο ίδιος ο Κομφούκιος. Οι ηγεμόνες των διάφορων κρατιδίων άρχισαν να στηρίζονται στους διορισμένους διοικητές παρά στους τιμαριούχους ευγενείς ώστε να διοικούν τα εδάφη τους, αυτή η κατάσταση αποστέρησε τους Σι των προνομίων τους οδηγώντας τους στην παρακμή. Παρά ταύτα η γνώση των αριστοκρατικών παραδόσεων, τους βοήθησε να παραμείνουν πολύτιμοι για τους ανταγωνιζόμενους βασιλείς, οι οποίοι επιθυμούσαν να μάθουν τον τρόπο να επανακτήσουν την ενότητα που είχε επιβάλει ο Ζου ενώ επεδίωκαν να τον μιμηθούν με την αντιγραφή τυπικών και τελετουργικών της έκπτωτης δυναστείας.
Σε μικρή ηλικία, περίπου 3 ετών, ο Κομφούκιος έχασε τον πατέρα του και ορφανός αντιμετώπισε το φάσμα της ένδειας. Δεν είναι γνωστό πού έλαβε την εκπαίδευσή του, αλλά η παράδοση μεταφέρει ότι σπούδασε τελετουργική με τον ταοϊστή δάσκαλο Λάο Νταν, μουσική με τον Τσανγκ Χονγκ, και βάρβιτο με το μουσικοδιδάσκαλο Ξιάνγκ. Στα δεκαεννέα του χρόνια ήταν ήδη παντρεμένος αποκτώντας από αυτό το γάμο ένα γιο και δύο κόρες. Αμέσως μετά το γάμο του εργάστηκε για την οικογένεια Κι, της οποίας η δικαιοδοσία περιλάμβανε την περιοχή Τσόου, πρώτα ως επιμελητής των αποθηκών, και έπειτα ως επιθεωρητής των κήπων και των βοσκών. Στα 22 του ξεκίνησε να διδάσκει παιδιά αριστοκρατικών οικογενειών ως οικοδιδάσκαλος. Σταδιακά φέρεται να δημιουργείται γύρω του μια ομάδα ακολούθων τους οποίους διδάσκει ενώ ταυτόχρονα αφιερώνεται στην πολιτική επιστήμη. Ο αριθμός των μαθητών του ποικίλει με τις πιο υπερβολικές μαρτυρίες να αναφέρονται σε τρεις χιλιάδες. Το πιθανότερο άθροισμα ακολούθων εγγίζει τους εβδομήντα ή εβδομήντα δύο, αν και οι δύο αριθμοί αποτελούν πιθανή ηλικία θανάτου του Κομφουκίου και μπορεί να δίνονται συμβολικά. Στα 517 π.Χ. επισκέφθηκε την πρωτεύουσα του βασιλείου μαζί με δύο μαθητές του. Εκεί μελέτησε τους θησαυρούς της βασιλικής βιβλιοθήκης, καθώς και μουσική, που είχε καλλιεργηθεί σε υψηλό επίπεδο στην Αυλή. Σύμφωνα με τον ιστορικό Ζε Μα Τσιεν, τότε συνάντησε και συνομίλησε με τον Λάο Τσε, πατέρα του Ταοϊσμού.
Στην ηλικία των πενήντα, όταν στο θρόνο βρισκόταν ο Ντινγκ της Λου, αναγνωρίστηκαν οι ικανότητες του και διορίστηκε Υπουργός δημόσιων έργων και ακόλουθα Υπουργός Δικαιοσύνης. Κατά τα φαινόμενα ο Κομφούκιος προσέβαλε κάποια μέλη της αριστοκρατίας της Λου και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη θέση του και να οδηγηθεί στην εξορία.
Το Βιβλίο X των Αναλέκτων περιέχει προσωπικές παρατηρήσεις για το πώς συμπεριφερόταν ο Κομφούκιος ως στοχαστής, δάσκαλος και αξιωματούχος. Παραδοσιακά, θεωρείται ότι παρέχει ένα πορτραίτο του Κομφούκιου και συνήθως διαβάζεται ως βιογραφικό σκιαγράφημα. Οι περισσότεροι σχολιαστές θεωρούν πως αποτελούσε ένα εγχειρίδιο τελετικών επιταγών προς τους ευγενείς που αργότερα ενσωματώθηκε στα Ανάλεκτα, με αποτέλεσμα να αμφισβητείται αν το πρόσωπο που αναφέρεται είναι πράγματι ο Κομφούκιος. Τα παρακάτω χωρία είναι ενδεικτικά:
Χωρία των Αναλέκτων όπως αυτά έκαναν τον Κομφούκιο πρότυπο ευγένειας και προσωπικής ευπρέπειας για πολλές γενιές κινέζων αξιωματούχων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
<!-- According to tradition, Confucius was born in 551 BC (during the Spring and Autumn Period, at the beginning of the Hundred Schools of Thought philosophical movement) in the city of Qufu, which was located in the Chinese State of Lu (now part of present-day Shandong Province and culturally and geographically close to the royal mansion of Zhou). He was born into a deposed noble family which had recently fled from the State of Song. The Records of the Grand Historian (史記), compiled some 400 years later, indicate that Confucius was conceived out of wedlock (野合). His father was seventy, and his mother only fifteen at his birth. His father died when he was three, and he was brought up in poverty by his mother. His social ascendancy links him to the growing class of Shì (士), a class between the old nobility and the common people. This class later became the prominent class of Intellectual because of the cultural and intellectual skills they shared.
As a child, Confucius was said to have enjoyed putting ritual vases on the sacrifice table. When Confucius was 23, his mother died sending him to three years of mourning.
As a young man, he was a minor administrative manager in the State of Lu and rose to the position of Justice Minister. After several years working for the state of Lu, Confucius resigned because he disapproved of the politics of his King. According to "The Sayings of Confucius", the state of Lu was prosperous thanks, in part, to the wise administration of Confucius. This is unlikely as Confucius never held any major position in either Lu or anywhere else. There is a legend that the neighbouring state of Qi was worried that Lu was becoming too powerful. Qi then decided to sabotage Lu's reforms by sending one hundred horses and eighty beautiful dancing girls to the King of Lu. The King of Lu then indulged himself in pleasure and did not attend to official duties for three days. At the sacrificial rites he did not give the counselors the meat in accordance to the rites. Confucius, upset with this poor behavior, decided to leave Lu.
Confucius then began a long journey (or set of journeys) around the small kingdoms of north-central China. He tried, unsuccessfully, to convince many different rulers of the correctness of his political beliefs and to see them implemented. The story says that when he was about 60, Confucius returned home and spent the last years of his life teaching disciples and transmitting the old wisdom via a set of books called the Five Classics (Records of the Grand Historian of China. Chin Dynasty. Translated by Burton Watson, 1993).
The life history of Confucius is legendary, but the very ordinary nature of his story (and his lack of success) lends it credibility.
Teachings
In the Analects, Confucius presents himself as a "transmitter who invented nothing". He put the greatest emphasis on the importance of study, and it is the Chinese character for study that opens the text. In this respect, he is seen by Chinese people as the Greatest Master. Far from trying to build a systematic theory of life and society, he wanted his disciples to think deeply for themselves and relentlessly study the outside world, mostly through the old scriptures and by relating past political events (like the Annals) or past feelings of common people (like the Book of Odes).
In times of division, chaos, and endless wars between feudal states, he wanted to restore the Mandate of Heaven that could unify the "world" (i.e., China) and bestow peace and prosperity on the people. Therefore, Confucius is often considered a great proponent of conservatism, but a closer look at what he proposes often shows that he used (and maybe twisted) past institutions and rites to push a new political agenda of his own: rulers to be chosen on merit, not parentage, rulers who were devoted to their people, and rulers who reached for perfection. Such a ruler would spread his own virtues to the people instead of imposing proper behavior with laws and rules. One of the deepest teachings of Confucius, one of the hardest to understand from a Western point of view, may have been the superiority of exemplification over explicit rules of behavior. His ethics may be considered one of the greatest virtue ethics. This kind of "indirect" way to achieve a goal is used widely in his teachings by way of allusions, innuendo, and even tautology. This is why his teachings need to be examined and put into proper context in order to understand them. A good example is found in this famous anecdote:
The anecdote is not long, but it is of paramount importance. In his time horses were perhaps 10 times more expensive than stablemen. By not asking about the horses, Confucius demonstrated his greatest priority: human beings. Thus, according to many Eastern and Western commentators, Confucius' teaching can be considered a Chinese variant of humanism.
Perhaps his most famous teaching was the Golden Rule:
Confucius' teachings were later turned into a very elaborate set of rules and practices by his numerous disciples and followers. In the centuries after his death, Mencius and Xun Zi both wrote important books, and in time, a philosophy was elaborated, which is known in the West as Confucianism. After more than a thousand years, the scholar Zhu Xi created a very different interpretation of Confucianism which is now called Neo-Confucianism, to distinguish it from the ideas expressed in the Analects. Neo-Confucianism held sway in China and Vietnam until the 1800s.
Philosophy
Although Confucianism is often followed in a religious manner by the Chinese, arguments continue over whether it is a religion. Confucianism lacks an afterlife, any deities, and is unconcerned with spiritual matters such as the nature of the soul.
Confucius' principles gained wide acceptance primarily because of their basis in common Chinese opinion. He championed strong familial loyalty, ancestor worship, respect of elders by their children and of husbands by their wives, and the family as a basis for an ideal government. He expressed the well-known principle, "Do not do to others what you do not want done to yourself" (similar to the Golden Rule). He also looked nostalgically upon earlier days, and urged the Chinese, particularly the politicians, to model themselves on earlier examples. "What the superior man seeks is in himself. What the mean man seeks is in others"
Ethics
The Confucian theory of ethics is based on three important concepts:
While Confucius grew up, (禮 [礼])lǐ referred to the three aspects of life: sacrificing to the gods, social and political institutions, and daily behavior. It was believed that lǐ originated from the heavens. Confucius argued that it flowed not from heaven but from humanity. He redefined lǐ to refer to all actions committed by a person to build the ideal society. Lǐ, to Confucius, became every action by a person aiming to meet his surface desires. These can be either good or bad. Generally, attempts to obtain short term pleasure are bad while those, which in the long term try to make one's life better, are generally good. These concepts are about doing the proper thing at the proper time.
To Confucius, yì (義 [义]) was the origin of lǐ. Yì can best be translated as righteousness. While doing things because of lǐ, one's own self-interest was not necessarily bad, one would be a better, more righteous person if one bases one's life upon following yì. This means that rather than pursuing one's own selfish interests, one should do what is right and moral. It is doing the right thing for the right reason. Yì is based upon reciprocity. An example of living by yì is how one must mourn one's father and mother for three years after their death. Since they took care of the child for the first three years of one's life, one must reciprocate by living in mourning for three years.
Just as lǐ flows out of yì, so yì flows out of rén (仁). Ren can best be translated as kindness. His moral system was based upon empathy and understanding others, rather than divinely ordained rules. To live by rén was even better than living by the rules of yì. To live by rén one used another Confucian version of the Golden Rule: he argued that one must always treat others just as one would want others to treat you. Virtue under Confucius is based upon harmony with other people.
He applied an early version of the Golden Rule:
Politics
They must often change who would be constant in happiness or wisdom. Confucius' political thought is based upon his ethical thought. He argues that the best government is one that rules through "rites" and people's natural morality, rather than using bribery and force. He explained that this is one of the most important analects: 1. "If the people be led by laws, and uniformity sought to be given them by punishments, they will try to avoid the punishment, but have no sense of shame. If they be led by virtue, and uniformity sought to be given them by the rules of propriety, they will have the sense of shame, and moreover will become good." (Translated by James Legge){The Great Learning} This "sense of shame" is an internalisation of duty, where the punishment precedes the evil action, instead of following it in the form of laws as in Legalism.
While he supported the idea of the all-powerful Emperor, probably because of the chaotic state of China at his time, his philosophies contained a number of elements to limit the power of the rulers. He argued for according language with truth; thus honesty was of the most paramount importance. Even in facial expression, truth must always be represented. In discussing the relationship between a subject and his king (or a son and his father), he underlined the need to give due respect to superiors. This demanded that the inferior must give advice to his superior if the superior was considered to be taking the wrong course of action. This was built upon by his disciple Mencius to argue that if the king was not acting like a king, he would lose the Mandate of Heaven and be overthrown. Therefore, tyrannicide is justified because a tyrant is more a thief than a king. Attempted tyrannicide, however, is not justified. An oppresive government is more feared than a tiger. "When you have faults, do not fear to abandon them."
Quote: "What you do not want done to yourself, do not do to others"
"With coarse rice to eat, with water to drink, and my bended arm for a pillow- I still have joy in the midst of these. Riches and honors acquired by unrighteousness are me as a floating cloud"- Confucius
Disciples and legacy
Confucius' disciples and his only grandson, Zisi, continued his philosophical school after his death. While relying heavily on Confucius' ethico-political system, two of his most famous disciples emphasized radically different aspects of his teachings. Mencius articulated the infinite goodness inherent in humanity, while Xun Zi underscored the realistic and materialistic aspects of Confucian thought.
During the Song Dynasty, the scholar Zhu Xi added ideas from Daoism and Buddhism into Confucianism. In his life, Zhu Xi was largely ignored but not long after his death his ideas became the new orthodox view on what Confucian texts actually meant. Modern historians view Zhu Xi as having created something rather different and call his way of thinking Neo-Confucianism. In the modern era, there are still some Confucian scholars (see New Confucianism) but during the Cultural Revolution, Confucianism was frequently attacked by leading figures in the Communist Party of China.
In modern times, Asteroid 7853 Confucius was named after him.
Quote: "Respect yourself and others will respect you"
Home town
Soon after Confucius' death, Qufu, his hometown, became a place of devotion and remembrance. It is still a major destination for cultural tourism, and many Chinese people visit his grave and the surrounding temples. In China, there are many temples where representations of Buddha, Lao Zi and Confucius are found together. There are also many temples dedicated to him, which have been used for Confucianist ceremonies.
Descendants
Today, there are thousands of reputed descendants of Confucius. The main lineage fled from the Kong ancestral home in Qufu to Taiwan during the Chinese Civil War. The current head of the household is Kung Te-cheng, a professor at National Taiwan University. He previously served in the Republic of China government as President of the Examination Yuan. Kung married Sun Qifang, the great-granddaughter of the Qing dynasty scholar-official and first president of Beijing University Sun Jianai, whose family created one of the first business combines in modern-day China, which included the largest flour mill in Asia, the Fou Foong Flour Company. The Qianlong Emperor married a daughter to Kong Xianpei of the 72nd generation, linking the Aisin-Gioro imperial house with the Kong family.
Δικ
-->
* Κατηγορία:Κινέζοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Θεωρία της εκπαίδευσης
Tungsten (ταινία)
Το Tungsten είναι ελληνική ασπρόμαυρη ταινία του 2011 σε σκηνοθεσία του Γιώργου Γεωργόπουλου.
Ο τίτλος της ταινίας προέρχεται από την αγγλική ονομασί του μετάλλου βολφράμιο, το οποίο έχει υψηλές αντοχές και αγωγιμότητα. Ο σκηνοθέτης επέλεξε αυτόν τον τίτλο για να δείξει την αγωγιμότητα του ανθρώπινου σώματος στο ζήτημα της βίας.
Πλοκή
Η πλοκή εξελίσσεται μια καλοκαιρινή μέρα στην Αθήνα. Ένας ελεγκτής εισιτηρίων (Βαγγέλης Μουρίκης) έχει πολλά χρέη και προβλήματα με την οικογένειά του. Δύο έφηβοι φίλοι (Όμηρος Πουλάκης και Προμηθέας Αλειφερόπουλος) τριγυρνούν στην πόλη έχοντας κρυμμένο στην τσάντα τους ένα περίστροφο. Ένα στέλεχος εταιρείας (Τάσος Νούσιας) συμπεριφέρεται βίαια στη σύντροφό του (Κόρα Καρβούνη).
Οι τρεις ιστορίες θα συναντηθούν μεταξύ τους και στο τέλος ο καθένας δε θα αποφύγει τις συνέπειες των πράξεων και των επιλογών του.
Βραβεία
Η ταινία απέσπασε 4 βραβεία στο Cyprus International Film Festival και ήταν υποψήφια για άλλα δύο από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου.
Επίσης κέρδισε βραβείο καλύτερης ταινίας στο 8th Romania Intarnational Film Festival στο Βουκουρέστι και απέσπασε Ειδική Μνεία στο Tetouan International Mediterranean Film Festival στο Μαρόκο.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Σπονδυλωτές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2011 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες δρόμου
Ζουζάνα Τσαπούτοβα
Η Ζουζάνα Τσαπούτοβα (Μπρατισλάβα, 21 Ιουνίου 1973-) είναι Σλοβάκα πολιτικός, δικηγόρος και ακτιβίστρια. Στις 30 Μαρτίου 2019 εκλέχθηκε πρόεδρος της Σλοβακίας, θέση την οποία ανέλαβε στις 15 Ιουνίου 2019. Είναι η πρώτη γυναίκα που ανέλαβε τη θέση προέδρου της Σλοβακίας αλλά και το νεότερο πρόσωπο στην θέση αυτή, στην ηλικία των 45 ετών.
Πρώτα χρόνια και σπουδές
Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Κομένιους της Μπρατισλάβα και αποφοίτησε το 1996. Εργάστηκε ως δικηγόρος και το 2017 κατήλθε στον πολιτικό στίβο, ως μέλος του νεοσύστατου κόμματος Προοδευτική Σλοβακία. Το 2018 ανακοίνωσε την υποψηφιότητά της για τις προεδρικές εκλογές του 2019, τις οποίες κέρδισε στον 2ο γύρο.
Πολιτικές και περιβαλλοντικές θέσεις
Η Τσαπούτοβα θεωρείται δεινή ρήτορας, με ιδιαίτερα ευθείες τοποθετήσεις και είχε την υποστήριξη του προηγούμενου φιλελεύθερου προέδρου Αντρέι Κίσκα αλλά και άλλων πολλών προσωπικοτήτων.
Είναι όπως όλοι οι φιλελεύθεροι πολιτικοί υπέρ των διευρυμένων δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων και θεωρεί ότι ένα παιδί «θα ζει καλύτερα με δύο ανθρώπους του ίδιου φύλου που αγαπιούνται».
Σύμφωνα με αναλυτές, η επιτυχία της μπορεί να βασίζεται στη ψήφο των φιλελεύθερων ψηφοφόρων των πόλεων. Ωστόσο, οι πιο συντηρητικοί ψηφοφόροι της επαρχίας δεν την αντιμετωπίζουν τόσο θετικά.
Προσωπική ζωή
Η Τσαπούτοβα είναι διαζευγμένη και έχει δύο κόρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Σλοβακίας
Σκάκι με διαφορετικούς στρατούς
Το Σκάκι με διαφορετικούς στρατούς (Chess with different armies ή Equal Armies), γνωστό και ως Σκάκι του Μπέτζα (Betza's Chess) είναι σκακιστική παραλλαγή που εφηύρε ο Ραλφ Μπέτζα το 1979. Οι δύο πλευρές χρησιμοποιούν διαφορετικά σύνολα ανορθόδοξων πεσσών. Υπάρχουν αρκετοί στρατοί ίσης ισχύος για να επιλέξουν, συμπεριλαμβανομένου του κανονικού στρατού της FIDE (Διεθνής Σκακιστική Ομοσπονδία). Σε όλους τους στρατούς βασιλιάδες και πιόνια είναι τα ίδια όπως στο συμβατικό σκάκι, αλλά τα άλλα τέσσερα κομμάτια είναι διαφορετικά.
Κανόνες
Πριν αρχίσει η παρτίδα οι παίκτες επιλέγουν τα στρατεύματά τους με έναν ορισμένο τρόπο, που προκαθορίζεται από τους κανόνες του τουρνουά. Αυτό μπορεί να γίνει είτε τυχαία είτε κρυφά από τους δύο παίκτες. Κάθε παίκτης έχει την επιλογή μεταξύ τεσσάρων στρατών:
Όλες οι στρατοί έχουν σχεδιαστεί ώστε να είναι ίσης αξίας, αλλά έχουν σημαντικές διαφορετικές ιδιότητες. Ο βασιλιάς και το πιόνι κινούνται όπως και στο συμβατικό σκάκι για όλους τους στρατούς. Τα πιόνια μπορούν να προαχθούν μόνο στα κομμάτια των στρατών που παρατάχθηκαν κατά την εκκίνηση στη σκακιέρα. Το ροκέ γίνεται όπως στο συμβατικό σκάκι με εξαίρεση την περίπτωση κατά την οποία ο πύργος που συμμετέχει είναι δεσμευμένος σε χρώμα τετραγώνων, όπως στον στρατό Colorbound Clobberers. Στην τελευταία περίπτωση, ο βασιλιάς κατά το ροκέ κινείται στο β1 και ο πύργος στο γ1, ώστε να παραμείνει στο χρώμα τετράγωνου που δεσμεύεται.
Πολλά από τα κομμάτια είναι συνδυασμοί των ορθόδοξων και τεσσάρων ανορθόδοξων κομματικών (φερζ, ελέφαντας, βεζίρης και τανκ). Το παιχνίδι μπορεί να παιχτεί με τα ορθόδοξα σκακιστικά κομμάτια και με τις κινήσεις στα ακόλουθα διαγράμματα που χρησιμοποιούνται για τα τέσσερα κοινά κομμάτια (βασίλισσα, πύργος, ίππος και αξιωματικός).
Colorbound Clobberers
Όπως αναφέρθηκε, όταν χρησιμοποιείτε αυτός ο στρατός, κατά το ροκέ στην πτέρυγα της βασίλισσας, ο βασιλιάς κινείται από το ε1 στο β1 (τρία τετράγωνα) και ο Μαυροσκούφης κινείται από το α1 στο γ1.
Nutty Knights
Ο στρατός αυτός περιλαμβάνει πολλά κομμάτια που κάνουν άλματα, αλλά τα περισσότερα από αυτά έχουν ασύμμετρα μοτίβα κίνησης, με τις κινήσεις προς τα πίσω να περιορίζονται.
Remarkable Rookies
Σε αυτόν τον στρατό, η βασίλισσα, ο πύργος, ο ίππος και ο αξιωματικός αντικαθίστανται από τα ακόλουθα:
Άλλοι στρατοί
Οι τέσσερις στρατοί που περιγράφονται παραπάνω ελέγχθηκαν από τον Ραλφ Μπέτζα και επιλέχθηκαν ως οι πιο ισορροπημένοι. Υπάρχουν και άλλοι στρατοί, που εφευρέθηκαν από τον Μπέτζα ή άλλα άτομα:
Για παράδειγμα, ο στρατός των Pizza Kings έχει τα ακόλουθα κομμάτια:
Στην αρχική έκδοση του παιχνιδιού υπήρχαν οκτώ στρατοί και σε αυτούς τους στρατούς ο βασιλιάς κινούταν διαφορετικά από τον βασιλιά στο συμβατικό σκάκι. Αντί των κανονικών πιονιών, μπορούσαν να επιλεγούν και ανορθόδοξα πιόνια, για παράδειγμα αντιπιόνια. Ωστόσο, ο Μπέτζα εγκατέλειψε αργότερα την ιδέα της χρήσης τέτοιων κομματιών για τον βασιλιά και τα πιόνια και μείωσε τον αριθμό των στρατευμάτων σε τέσσερις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκακιστικές παραλλαγές
Ντενί Παπέν
thumb|Ο Ντενί Παπέν το 1706 thumb|Μνημείο του Παπέν από το 1906 στην πόλη Κάσσελ της Γερμανίας. right|thumb|250px|Ο Ρόμπερτ Μπόιλ και ο Παπέν επιθεωρούν τον αποστακτήρα του Παπέν. Ο Ντενί Παπέν (Denis Papin, 22 Αυγούστου 1647 - 1712) ήταν Γάλλος φυσικός, μαθηματικός και εφευρέτης, γνωστός για την πρωτοποριακή εφεύρεση μίας χύτρας, που αποτελεί τον πρωτεργάτη της ατμομηχανής και της χύτρας ταχύτητας.