cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κατερίνα Περιστέρη
Σταδιοδρομία
Ανέλαβε ως διευθύντρια στην ΚΗ΄ Εφορεία Προϊστορικών & Κλασικών Αρχαιοτήτων Σερρών Κεντρικής Μακεδονίας, από την ίδρυση της εφορείας το 2004. Το ανασκαφικό της έργο περιλαμβάνει επίσης ανασκαφές στον Νέο Σκοπό που μετά τις ανασκαφές έγινε η ταύτιση με την «Αρχαία Βέργη», ακόμη στον «Μαύρο Βράχο» Σιδηροκάστρου όπου βρέθηκε το ιερό των Νυμφών, Απόλλωνα και Πάνα καθώς στην Αρχαία Άργιλο. Το 2007 στην Αρχαία Αμφίπολη έγινε ανασκαφή 400 τάφων Ελληνιστικών και Ρωμαϊκών χρόνων στο πλαίσιο του οδικού άξονα Σερρών-Αμφίπολης 2010-2012, ανασκαφή στο αρχαϊκό νεκροταφείο περιοχής Λόφου Καστά, και στη συνέχεια από το 2012 η ανασκαφή στον ταφικό περίβολο και στον Τάφο Τύμβου Καστά.
Ανασκαφή στον Τύμβο Καστά
Η Κατερίνα Περιστέρη απέκτησε ευρύτερη δημοσιότητα ως υπεύθυνη των ανασκαφών στον Τύμβο Καστά, Οι ανασκαφές είχαν ξεκινήσει κατά την δεκαετία του 1960 από τον Δημήτρη Λαζαρίδη στην κορυφή του τύμβου όπου βρέθηκαν αρκετοί τάφοι. Το 2009 έγινε επανέναρξη των ανασκαφών υπό την εποπτεία της Κατερίνας Περιστέρη, χωρίς να υπάρξουν σημαντικά ευρήματα την πρώτη τριετία πέρα από την αποκάλυψη του μαρμάρινου περιβόλου. Η παρουσίαση της ανασκαφής σε συνέδριο το 2013 όμως, κέντρισε το ενδιαφέρον των δημοσιογράφων και καλύφθηκε από τον τύπο.
Αναδείχθηκε στο ευρύ κοινό τον Αύγουστο του 2014, οπότε έγινε η ανακάλυψη της εισόδου στον τύμβο στην νότια πλευρά του, και παράλληλα άρχισαν να γίνονται οι πρώτες αποκαλύψεις των ευρημάτων. Ανακαλύφθηκαν τρεις θάλαμοι και συνολικά τέσσερις χώροι συνυπολογίζοντας την είσοδο και σκαλιά προς το εσωτερικό του τάφου. Ο μαρμάρινος περίβολος του κυκλικού τύμβου έχει περίμετρο 497 μέτρων και η έκταση του αντιστοιχεί σε περίπου 20 στρέμματα, κάτι που τον καθιστά στο σύνολό του ως ταφικό μνημείο το μεγαλύτερο που έχει ανακαλυφθεί ποτέ στην Ελλάδα.
Οι εξελίξεις της ανασκαφής δίδονταν σε τακτά χρονικά διαστήματα από το Υπουργείο Πολιτισμού μέσω δελτίων τύπου, αλλά και με συνεντεύξεις της Κατερίνας Περιστέρη, μαζί με στελέχη του υπουργείου. Κατά τη διάρκεια της ανασκαφής, δόθηκε ιδιαίτερη σημασία από τον τύπο στη έντονη διαφωνία της κας Περιστέρη με απόψεις άλλων επιστημόνων ότι η περίβολος και ο τάφος ανήκουν στην ρωμαϊκή περίοδο (1ος αιώνας π.Χ.) και ότι δεν επρόκειτο για μακεδονικό τάφο (3ος αιώνας π.Χ.) και στις αμφιβολίες που είχαν αρχικά εκφραστεί ότι ο περίβολος δεν ήταν ταφικός.
Τον Σεπτέμβριο του 2015 και σύμφωνα με την παρουσίαση των αποτελεσμάτων της ανασκαφικής ομάδας στον Τύμβο Καστά ως προς τις έρευνες που διεξήγαγαν από το 2012 έως το 2014, ανακοινώθηκε από την Κατερίνα Περιστέρη και τον συνεργάτη της Μιχάλη Λεφαντζή πως το μνημείο κατασκευάστηκε κατά παραγγελία του Μεγάλου Αλεξάνδρου για τον Ηφαιστίωνα.
Αναγνώριση
Για το έργο της, τιμήθηκε με το «Μακεδονικό Βραβείο 2014» από το Ίδρυμα Μακεδονικού Βραβείου, στις 28 Οκτωβρίου του 2014.
Στη σύντομη ομιλία της, κατά την απονομή του βραβείου, ευχαρίστησε όλους τους φορείς που συνδράμουν το έργο της ανασκαφής και ιδιαιτέρως το υπουργείο Πολιτισμού, ενώ αναφέρθηκε στη «μαγεία», όπως τη χαρακτήρισε, της αρχαιολογίας, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Η αρχαιολογία είναι πάντα μαγεία και είναι πάντα το άγνωστο. Δεν ξέρουμε τι θα μας κρύψει και τι θα μας βγάλει η αυριανή μέρα. Αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια, ποτέ δεν πρέπει να απογοητευόμαστε, πάντα πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι ότι θα βρούμε ωραία πράγματα».
Τον Νοέμβριο του 2014 βραβεύτηκε από την Περιφερειακή Ένωση Δήμων Κεντρικής Μακεδονίας,
Τον Ιανουάριο του 2015, η Περιστέρη βραβεύτηκε και ανακηρύχθηκε επίτιμη δημότης των Σερρών από το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης.
Τον Νοέμβριο του 2015 τιμήθηκε με το διεθνές βραβείο αρχαιολογικής ανακάλυψης Khaled al-Asaad (Χάλεντ Άσαντ) σε διοργάνωση που πραγματοποιήθηκε στην αρχαία Ποσειδωνία της κάτω Ιταλίας από αντιπροσωπεία της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Κριτική
Η αρχαιολογική κοινότητα  και των ΜΜΕ   έχει ασκήσει κατά καιρούς ισχυρή κριτική στην Κατερίνα Περιστέρη και τα λοιπά μέλη της συντονιστικής ομάδας του ΥΠΠΟ (Λίνα Μενδώνη και Άννα Παναγιωταρέα) σχετικά με τις ανασκαφές στον Τύμβο Καστά, με τον ισχυρισμό ότι τα ευρήματα του κτίσματος, το εύρος της δημοσιότητας και η συχνή ειδησεογραφική κάλυψη και ανακοινώσεις που ακολούθησαν χρησιμοποιήθηκαν για τη δημιουργία εντυπώσεων και για πολιτικό όφελος της κυβέρνησης του Αντώνιου Σαμαρά -ο οποίος έδειξε προσωπικό ενδιαφέρον για την υπόθεση και επισκέφτηκε τον χώρο στην αρχή των αποκαλύψεων τον Αύγουστο του 2014-, αναδεικνύοντας έτσι μία διάσταση πολιτικής αντιπαράθεσης γύρω από το μνημείο και τα ευρήματά του.
Η απουσία της Κατερίνας Περιστέρη από την 28η Συνάντηση Αρχαιολογικού Έργου τον Μάρτιο του 2015 στην Θεσσαλονίκη λόγω του περιορισμένου χρόνου για ανάλυση των ευρημάτων από το πέρας των ανασκαφών όπως η ίδια ανακοίνωσε, και η παρουσία επιστημονικού συνεργάτη της στο συνέδριο ο οποίος εξέφρασε εκτιμήσεις οι οποίες δεν συμφωνούσαν με τις υποθέσεις της Περιστέρη, έδωσε ακόμα περισσότερη ώθηση και ένταση στην κριτική μέρους της αρχαιολογικής κοινότητας.
Όλες οι παραπάνω εξελίξεις οδήγησαν 231 προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών να υπογράψουν μια κοινή ανακοίνωση με την οποία ζήτησαν τον τερματισμό των επιθέσεων προς την Κατερίνα Περιστέρη.
Συγγραφική δραστηριότητα
Συμμετοχή σε συλλογικά έργα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες έφοροι αρχαιοτήτων Κατηγορία:Αρχαία Αμφίπολις Κατηγορία:Περιφερειακοί Σύμβουλοι Σερρών
Βασιλικό Ανάκτορο του Τορίνο
Το Βασιλικό Ανάκτορο του Τορίνο (ιταλ. Palazzo Reale di Torino) είναι ένα ιστορικό ανάκτορο του Οίκου της Σαβοΐας στην πόλη του Τορίνο, στη βορειοδυτική Ιταλία. Αρχικά κτίστηκε τον 16ο αι. και αργότερα εκσυγχρονίστηκε από τη Χριστίνα-Μαρία των Βουρβόνων (1606-1163) τον 17ο αι. με σχέδια του αρχιτέκτονα του Μπαρόκ Φιλίππο Γιουβάρρα. Η νοτιοδυτικό κτήριο αποτελεί ξεχωριστό ανάκτορο, το Παλάτσο Κιαμπλέζε· στα δυτικά υπάρχει το Παρεκκλήσιο της Αγίας Σινδόνης· το τελευταίο κτίστηκε για να στεγάσει τη διάσημη Σινδόνη του Τορίνο. Το 1946 το κτήριο έγινε ιδιοκτησία του κράτους και μετατράπηκε σε μουσείο. Το 1997 περιελήφθη στον κατάλογο Θέσεων Παγκόσμιας Κληρονομίας της ΟΥΝΕΣΚΟ, μαζί με 13 άλλες κατοικίες του Οίκου της Σαβοΐας.
Ιστορία
Η κατασκευή του ανακτόρου έγινε με εντολή της αντιβασίλισσας Χριστίνας-Μαρίας το 1645. Ήθελε μία νέα κατοικία για την Αυλή, όταν ο γιος της επέστρεψε από τον εμφύλιο πόλεμο.
Στη θέση που επιλέχθηκε, πίσω (ανατολικά) του μητροπολιτικού ναού, ήταν πιο πριν το επισκοπικό ανάκτορο, που είχε κτιστεί στη μέση της νέας πρωτεύουσας της Σαβοΐας, το Τορίνο, κατά τη βασιλεία του Εμμανουήλ-Φιλιβέρτου δούκα της Σαβοΐας (1528-1580). Στα πλεονεκτήματα περιλαμβάνεται, το ότι ήταν ένας ανοικτός, ηλιόλουστος χώρος και κοντά στα άλλα κτήρια, όπου συναντιόταν οι αυλικοί· από το ανάκτορο του επισκόπου ο δούκας μπορούσε να ελέγξει τις δύο πύλες της πόλης, την Παλατινή και την Πραιτοριανή. Το ανάκτορο του επισκόπου καταλήφθηκε αργότερα το 1536 από τους Γάλλους και έγινε η κατοικία των Γάλλων αντιβασιλέων της Σαβοΐας, που διόρισε ο Φραγκίσκος Α΄ της Γαλλίας. Απέναντι από το ανάκτορο του επισκόπου ήταν το παλαιό ανάκτορο (palazzo vecchio) ή ανακτορο του Αγ. Ιωάννη (palazzo di San Giovanni). Το κτήριο, που για την αρχιτεκτονική του το αποκαλούσαν ζυμαρικά με τόννο, αντικαταστάθηκε από το μεγάλο Δουκικό Ανάκτορο.
Έτσι το ανάκτορο του επισκόπου έγινε η έδρα της εξουσίας και επεκτάθηκε μεγάλως από τον Εμμανουήλ-Φιλιβέρτο για να στεγάσει τη διαρκώς αυξανόμενη συλλογή του από έργα τέχνης, ταριχευμένα ζώα, μάρμαρα και έπιπλα. Ο δούκας απεβίωσε στο Τορίνο το 1580 και ο θρόνος της Σαβοΐας πέρασε στον γιο του Κάρολο-Εμμανουήλ Α΄ (1562-1630). Για τον εορτασμό των γάμων των δύο κορών του, οι οποίοι έγιναν ταυτόχρονα, παρήγγειλε δυο πτέρυγες, χαμηλότερες σε ύψος από το ανάκτορο, στη δυτική και την ανατολική μεριά της αυλής, που βρίσκεται νότια του ανακτόρου. Το νότιο άκρο της αυλής έκλεισε με κιγκλίδωμα. Νότια της αυλής είναι η πιάτσα Καστέλλο. Ο γιος του Βίκτωρ-Αμεδαίος Α΄ (1587-1637) έκανε έναν σπουδαίο γάμο, όταν νυμφεύτηκε τη Χριστίνα-Μαρία των Βουρβόνων στο Λούβρο το 1610.
Αυτός ανέλαβε δούκας της Σαβοΐας το 1630. Πιο πριν είχε περάσει τη νεανική ζωή του στη Μαδρίτη, στην Αυλή του πάππου του Φιλίππου Β΄ των Αψβούργων της Ισπανίας. Η σύζυγός του έδωσε τον τόνο της κατά τη βασιλεία του: μετακίνησε την έδρα τους και την Αυλή από το δουκικό ανάκτορο του Τορίνο στο Καστέλλο ντελ Βαλεντίνο, που τότε βρισκόταν σε προάστιο της μικρής πρωτεύουσας. Πολλά από τα τέκνα τους γεννήθηκαν στο καστέλλο ντελ Βαλεντίνο, όπως ο διάδοχος Κάρολος-Εμμανουήλ Β΄. Το 1637 απεβίωσε ο Βίκτωρ-Αμεδαίος Α΄ και η Χριστίνα-Μαρία έγινε αντιβασίλισσα, καθώς ο Κάρολος-Εμμανουήλ Β΄ ήταν 3 ετών.
Κατά τη βασιλεία του γιου του τελευταίου, του Βίκτωρα-Αμεδαίου Β΄ τη Σαρδηνίας δημιουργήθηκε η Πινακοθήκη Ντάνιελ, στο όνομα του Ντάνιελ Σάιτερ, που ζωγράφισε τους πολυτελείς τοίχους εκεί. Επίσης κατασκευάστηκε ένα σύνολο θερινών δωματίων με θέα προς την Αυλή και ένα χειμερινό διαμέρισμα με θέα στους κήπους. Νυμφεύτηκε την Άννα Μαρία της Ορλεάνης, ανιψιά του Λουδοβίκου ΙΔ΄ της Γαλλίας. Εδώ γεννήθηκαν οι κόρες του Μαρία Αδελαΐδα της Σαβοΐας (μητέρα του Λουδοβίκου ΙΕ΄ της Γαλλίας) το 1685 και η Μαρία Λουίζα της Σαβοΐας (σύζυγος του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας) το 1688.
Το Παρεκκλήσιο της Ιεράς Σινδόνης, το τωρινό μέρος όπου βρίσκεται η Σινδόνη του Τορίνο, προστέθηκε στην κατασκευή το 1688-94. Οι δούκες της Σαβοΐας έγιναν το 1713 βασιλείς της Σικελίας, αλλά αντάλλαξαν τη Σικελία με τη Σαρδηνία κατά τη Συνθήκη της Χάγης (1720). Η Άννα-Μαρία της Ορλεάνης απεβίωσε στο ανάκτορο το 1728.
Ο νεοκλασικός ρυθμός εισήλθε στο ανάκτορο από τον γιο του Βίκτωρα-Αμεδαίου Β΄, τον Κάρολο-Εμμανουήλ Γ΄. Ο γιος αυτού Βίκτωρ Αμεδαίος Γ΄ της Σαρδηνίας νυμφεύτηκε τη Μαρία Αντωνία Φερδινάνδα της Ισπανίας (κόρη του Φιλίππου Ε΄) και το ζεύγος προτίμησε να διαμένει στην εξοχή, στο Κυνηγετικό καταφύγιο του Στουπινίτζι (Παλατσίνα ντι κάτσα του Στουπινίτζι). Η ζωγράφος Άννα Κατερίνα Τζίλλι (1729-1820) εργάστηκε στη διακόσμηση του ανακτόρου. Το ανάκτορο επισκιάστηκε από το κτήριο του Στουπινίτζι αργότερα, όταν ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Β΄ από τον κλάδο της Σαβοΐας-Καρινιάνο νυμφεύτηκε τη Μαρία-Αδελαΐδα της Αυστρίας. Το ανάκτορο είδε ακόμη μία φορά κάποια ζωή με την αναδιακόσμηση μερικών δωματίων του.
Το 1946 το ανάκτορο διεκδικήθηκε από την Ιταλική Δημοκρατία και μετατράπηκε σε "Μουσείο για τη ζωή και τα έργα του Οίκου της Σαβοΐας". Τα δωμάτιά του διακοσμήθηκαν με πλούσιες ταπισερί και μία συλλογή κινεζικών και ιαπωνικών βάζων. Το Βασιλικό Οπλοστάσιο στεγάζει μία εκτεταμένη σειρά από όπλα, με δείγματα από τον 16ο και 17ο αι.
Το ανάκτορο στεγάζει την κλίμακα του ψαλιδιού (scala delle forbici), έργο του Φιλίππο Γιουβάρρα. Το παρεκκλήσιο της Ιεράς Σινδόνης, με τον σπειροειδή θόλο του, κτίστηκε στη δυτική πτέρυγα του ανακτόρου και αγγίζει το ιερό του καθεδρικού ναού του Αγ. Ιωάννη Βαπτιστή. Στεγάζει τη Σινδόνη του Τορίνο, που ανήκε στον Οίκο από το 1453 ως το 1946. Οι βασιλικές πύλες του ανακτόρου έχουν αποτυπωμένη μία ανάγλυφη, χρυσή Μέδουσα για να αποτρέπει τους εισβολείς.
Κόνι Νίλσεν
Η Κόνι Ίνγκε-Λις Νίλσεν (Connie Inge-Lise Nielsen, 3 Ιουλίου 1965) είναι Δανή ηθοποιός.
Έχει εμφανιστεί και στις ταινίες The Devil's Advocate (1997), Soldier (1998), Gladiator (2000), Mission to Mars (2000), One Hour Photo (2002), Basic (2003), The Hunted (2003), The Ice Harvest (2005), Nymphomaniac (2013), 3 Days to Kill (2014), Inheritance (2020) και Nobody (2021).
Πρώιμη ζωή
Γεννήθηκε στο Φρέντερικσχαβ και μεγάλωσε στο Έλινγκ της Δανίας. Ο πατέρας της, Μπεντ Νίλσεν, ήταν οδηγός λεωφορείου και η μητέρα της ήταν ασφαλιστική υπάλληλος, η οποία επίσης έπαιζε και έγραφε μουσικές κριτικές. Ανατράφηκε ως μέλος της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού των Αγίων των Τελευταίων Ημερών των Μορμόνων.
Ξεκίνησε την καριέρα της ως ηθοποιός δουλεύοντας μαζί με τη μητέρα της στην τοπική σκηνή με τα ρεβέ και την ποικιλία. Στα 18 της, ταξίδεψε στο Παρίσι, στη Γαλλία, όπου εργάστηκε ως ηθοποιός και μοντέλο, γεγονός που οδήγησε σε περαιτέρω εργασία και σπουδές στην Ιταλία - σε δραματική σχολή στη Ρώμη και στο Μιλάνο. Έζησε στην Ιταλία για πολλά χρόνια πριν μετακομίσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου εξακολουθεί να κατοικεί.
Προσωπική ζωή
Από το 2004 έως το 2012, ήταν σε σχέση με τον ντράμερ των Metallica, Λαρς Ούλριχ και έχουν έναν γιο μαζί. Έχει έναν μεγαλύτερο γιο από μια προηγούμενη σχέση της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δανέζες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Δανέζες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Δανέζες ηθοποιοί
Κατακόμβες του Καληπόδιου
Επιφανείς ενταφιασμοί
Ο Κάλλιστος Α΄ (217–222) ενταφιάστηκε στις Κατακόμβες του Καληποδίου, οι οποίες όμως δεν φέρουν το όνομά του, καθώς θρυλείται ότι ο πάπας βρισκόταν υπό την επιτήρηση των φρουρών τού Αυτοκράτορα Σεβήρου. Αυτός ο μύθος -καθώς και αυτός τού μαρτυρίου τού Καλλίστου Α΄- είναι απίθανος, καθώς δεν υπήρξε διωγμός των Χριστιανών από τον Αλέξανδρο Σεβήρο, που ήταν Αυτοκράτορας όταν απεβίωσε ο Κάλλιστος Α'. Ωστόσο ο Ιούλιος Α΄ έστησε έναν πιο περίτεχνο τάφο του Καλλίστου Α΄ στην κατακόμβη τον 4ο αι., διακοσμημένο με τοιχογραφίες τού υποτιθέμενου μαρτυρίου του. Αυτός ο τάφος ανακαλύφθηκε το 1960, αν και τα λείψανα μεταφέρθηκαν στη Σάντα Μαρία ιν Τραστέβερε το 790 από τον πάπα Αδριανό Α΄ μάλλον λόγω της επικείμενης εισβολής των Λομβαρδών.
Ο μόνος άλλος παπικός τάφος στην Κατακόμβη του Καληποδίου ήταν αυτός του πάπα Ιουλίου Α΄ (337–352), του οποίου το λείψανο μεταφέρθηκε μαζί με του Καλλίστου Α΄ στη Σάντα Μαρία ιν Τραστέβερε. Το λείψανο του Καληπόδιου, του παλαιοχριστιανού μάρτυρα, του επώνυμου της Κατακόμβης, επίσης μεταφέρθηκε με τους δύο ποντίφικες.
Θαυματουργό Μετάλλιο
Το Θαυματουργό Μετάλλιο (Médaille Miraculeuse), επίσης γνωστό ως Μετάλλιο της Παναγίας των Χαρίτων, είναι μετάλλιο, ο σχεδιασμός του οποίου προήλθε από την Αγία Κατρίν Λαμπουρέ, έπειτα από τις ενώπιόν της εμφανίσεις της Παρθένου Μαρίας επί της Οδού του Πορθμείου, στο Παρίσι της Γαλλίας, ενώ φιλοτεχνήθηκε από τον Αντριάν Βασέτ.
Σύμφωνα με τις διδαχές της Καθολικής Εκκλησίας, η χρήση μυστηριακών αντικειμένων όπως το συγκεκριμένο μετάλλιο προετοιμάζει τους πιστούς για την λήψη χάριτος, ενώ, επίσης, τους προετοιμάζει για την αποδοχή της.
Πλαίσιο
Στις 27 Νοεμβρίου 1830, η Κατρίν ανέφερε πως η Παναγία επέστρεψε κατά την διάρκεια των απογευματινών προσευχών. Εμφανίστηκε εντός ωοειδούς πλαισίου, στεκόμενη επάνω από μία σφαίρα. Φορούσε αριθμό δακτυλιδιών κοσμημένων με πολύτιμους λίθους τα οποία ακτινοβολούσαν ακτίνες φωτός επί της σφαίρας. Περιμετρικά του πλαισίου εμφανίζονταν οι λέξεις Ô Marie, conçue sans péché, priez pour nous qui avons recours à vous («Ω Παναγία, δίχως αμαρτία συλληφθείσα, προσευχήσου για εμάς οι οποίοι προσφεύγουμε προς εσένα»). Καθώς η Κατρίν παρακολουθούσε, το πλαίσιο ξεκίνησε να περιστρέφεται, εμφανίζοντας έναν κύκλο αποτελούμενο από δώδεκα αστέρια, ένα μεγάλου μεγέθους γράμμα Μ πλαισιωμένο από έναν σταυρό, καθώς και μία αναπαράσταση της Ιεράς Καρδίας του Ιησού στεφανωμένης με άκανθα και την Άμωμης Καρδίας της Παναγίας διαπερασμένη με ένα σπαθί. Ερωτώμενη για ποιον λόγω ορισμένοι εκ των πολύτιμων λίθων δεν εξέπεμπαν ακτίνες φωτός, η Παναγία φέρεται να απάντησε, «Αυτές είναι οι χάριτες για τις οποίες οι άνθρωποι ξεχνούν να ζητήσουν». Η Αδελφή Κατρίν, στη συνέχεια, άκουσε την Παρθένο Μαρία να της ζητάει να μεταφέρει τις συγκεκριμένες εικόνες στον εξομολογητή πατέρα της, λέγοντάς του πως θα έπρεπε να αναπαραχθούν επί μεταλλίου, και αναφέροντας πως «Όλοι όσοι τα φορέσουν θα λάβουν μεγάλες χάριτες.»
Η Αδελφή Κατρίν ενήργησε σύμφωνα με τα άνωθι και, έπειτα από διάστημα δύο ετών έρευνας και παρατήρησης της απλής καθημερινής συμπεριφοράς της Κατρίν, ο ιερέας μετέφερε την συγκεκριμένη πληροφορία προς τον αρχιεπίσκοπό του, χωρίς, ωστόσο, να αποκαλύψει την ταυτότητα της Κατρίν. Το αίτημά της έγινε αποδεκτό και μετάλλια σχεδιάστηκαν και κατασκευάστηκαν από τον χρυσοχόο Αντριάν Βασέτ.
Το παρεκκλήσιο εντός του οποίου η Αγία Κατρίν Λαμπουρέ βίωσε τα οράματά της ευρίσκεται εντός του μητρικών οίκου των Κορών της Ελεημοσύνης επί της Οδού του Πορθμείου, στο Παρίσι. Τα άφθαρτα σώματα της Αγίας Κατρίν Λαμπουρέ και της Αγίας Λουίζ ντε Μαριγιάκ, συνιδρύτριας της Αδελφότητας των Κορών της Ελεημοσύνης του Αγίου Βενσάν ντω Πωλ, ευρίσκονται ενταφιασμένα εντός του παρεκκλησίου, το οποίο εξακολουθεί να δέχεται καθημερινές επισκέψεις Καθολικών προσκυνητών, σήμερα.
Ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ χρησιμοποίησε μία ελαφρώς τροποποιημένη εκδοχή της αντίστροφης όψης του μεταλλίου ως θυρεός του, τον Μαριανό Σταυρό, έναν σταυρό με ένα Μ κάτω από την δεξιά πλευρά του (το οποίο συμβολίζει την Παναγία εμπρός στον Σταυρό όταν ο Ιησούς ήταν εσταυρωμένος).
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λατρευτικά μετάλλια Κατηγορία:Μαριανές λατρείες Κατηγορία:Μαριανές εμφανίσεις Κατηγορία:Καθολικές λατρείες Κατηγορία:Φυλαχτά
Πάβελ Φίλιπ
Ο Πάβελ Φίλιπ (Pavel Filip, 10 Απριλίου 1966-) είναι πολιτικός από τη Μολδαβία και πρωθυπουργός της χώρας από τον Ιανουάριο του 2016 ως τις 8 Ιουνίου 2019.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Πανασέστι της Μολδαβίας (τότε Σοβιετική Ένωση) το 1966. Σπούδασε στο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Μολδαβίας. Έγινε πρωθυπουργός στις 20 Ιανουαρίου 2016. Προηγουμένως υπηρέτησε ως υπουργός Τεχνολογιών Πληροφορικής και Επικοινωνιών από το 2011 ως τον Ιανουάριο του 2016. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος της Μολδαβίας και προσκείμενος στο Συνασπισμό για την Ένταξη στην Ευρώπη ΙΙΙ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Μολδαβίας
Η κωμωδία της μύγας
Η κωμωδία της μύγας είναι θεατρικό μονόπρακτο παραλόγου του Βασίλη Ζιώγα που γράφτηκε το 1967. Θεωρείται από τα δυσκολότερα έργα του. Ανέβηκε σε πολλές θεατρικές σκηνές, εκπέμφθηκε στο ραδιόφωνο, και προβλήθηκε στην τηλεόραση.
Προσέγγιση
Το έργο αυτό κατατάσσεται μεν στο θέατρο παραλόγου, εμπεριέχει όμως μια εξήγηση φιλοσοφικού επιπέδου. Χειρίζεται τα εργαλεία της φάρσας, για να συγκεράσει την κωμωδία με στοιχεία τραγικής ειρωνείας. Ο χρόνος υφίσταται παράλληλος, και αυτοαναιρείται. Το στίγμα των γεγονότων μπορεί να βρίσκεται πριν δύο μέρες, ή δύο χρόνια, ή είκοσι ή σαράντα χρόνια πριν. Η στιγμή της αφήγησης αντικατοπτρίζεται αντιμέτωπη με τη στιγμή της δράσης, όπως δύο παράλληλες γραμμές που τέμνονται, στο άπειρο. Η αντίφαση του άσπρου-μαύρου γίνεται προσωποποίηση του δολοφόνου, ενός αρχέτυπου δολοφόνου του Εγώ και όχι του Άλλου. Το δάσος είναι σύμβολο, ο λάκος μια μορφή του θανάτου. Ο κλόουν συμβολίζει τη φάρσα, η γραμματέας είναι αλληγορία του θεάτρου.
Πηγές
Κ
Περιφερειακά Κέντρα Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού
Τα Περιφερειακά Κέντρα Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού (ΠΕ.Κ.Ε.Σ.) είναι όργανα που υπάγονται στο Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων της Ελλάδας και σκοπό έχουν την επιστημονική υποστήριξη των εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
Η λειτουργία τους ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2018. Πεδίο αρμοδιότητας των ΠΕ.Κ.Ε.Σ είναι όλες οι σχολικές μονάδες Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και αποστολή τους είναι η επιστημονική και παιδαγωγική υποστήριξη των εκπαιδευτικών, η επιμόρφωσή τους, καθώς και η συνδρομή στο σχεδιασμό του προγραμματισμού και της αποτίμησης του εκπαιδευτικού έργου. Αποστολή του ΠΕ.Κ.Ε.Σ. είναι (παρ. 2 του άρθρου 4 του ν. 4547/2018) :
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Ελλάδα
Κρούνοσλαβ Σίμον
Ο Κρούνοσλαβ Κρούνο Σίμον (Ζάγκρεμπ, 24 Ιουνίου 1985) είναι Κροάτης επαγγελματίας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Με ύψος 1,97 μέτρα αγωνίζεται ως σμολ φόργουορντ και σούτινγκ γκαρντ για την κροατική Τσεντεβίτα Ζάγκρεμπ. Εκπροσωπεί επίσης την εθνική ομάδα της Κροατίας.
Επαγγελματική πορεία
δεξιά|μικρογραφία| Ο Σίμον ενώ έπαιζε για την [[Κλουμπ Μπαλονθέστο Μάλαγα|Ουνικάχα Μάλαγα το 2013]] Αφού πέρασε τα νεανικά του χρόνια στην KK Μάξιμιρ και την KK Ζρίνιεβατς, ο Σίμον εντάχθηκε στην KK Ζάγκρεμπ το 1998 και έπαιξε εκεί μέχρι το 2012, όταν υπέγραψε με την Ουνικάχα Μάλαγα του Ισπανικού Πρωταθλήματος. Στις 25 Ιουνίου 2013, ο Σίμον υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τη Λοκομοτίβ Κουμπάν.
Στις 22 Ιουλίου 2015, ο Σίμον υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με την ιταλική EA7 Εμπόριο Αρμάνι Μιλάνο. Στις 11 Ιουλίου 2016 υπέγραψε διετή επέκταση συμβολαίου με τη Μιλάνο.
Αναντολού Εφές
Στις 9 Ιουλίου 2017, ο Σίμον υπέγραψε διετές συμβόλαιο με την τουρκική Εφές Αναντολού, με το δεύτερο έτος να είναι προαιρετικό. Την περίοδο 2017–18, κέρδισε το Κύπελλο Τουρκίας Καλαθοσφαίρισης με τον σύλλογο και ονομάστηκε Πολυτιμότερος Παίχτης (MVP) Τελικού Κυπέλλου Τουρκίας Καλαθοσφαίρισης. Σε 26 εμφανίσεις στην Ευρωλίγκα τη χρονιά 2017–18, είχε μέσο όρο 9,2 πόντους, 3,9 ριμπάουντ και 3,4 ασίστ ανά παιχνίδι.
Την περίοδο 2018-19, ο Σίμον βελτίωσε την ακρίβειά του στα σουτ εντός πεδιάς, καθώς είχε μέσο όρο 9,4 πόντους σε 37 παιχνίδια στην Ευρωλίγκα τη χρονιά 2018-19 με 48,3% ευστοχία στα σουτ εντός πεδιάς Μάλιστα στις 8 Φεβρουαρίου κόντρα στην Γκραν Κανάρια είχε 25 πόντους με 8/9 σουτ, 4/4 βολές, μαζί με 4 ριμπάουντ, 3 ασίστ, 2 κλεψίματα, 4 λάθη σε 27:15 και με 34 βαθμούς στην αξιολόγηση αναδείχτηκε MVP της 22ης αγωνιστικής της Ευρωλίγκα. Η Εφές Αναντολού έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο Φάιναλ Φορ της Ευρωλίγκας όπου έχασε από την ΤΣΣΚΑ Μόσχας στον τελευταίο αγώνα. Στο πρωτάθλημα Τουρκίας, η Εφές έφτασε στους Τελικούς, αφού νίκησε τις Μπάνβιτ και Γαλατασαράι με 2-0 και 3-0 αντίστοιχα. Στους τελικούς κέρδισε τη Φενέρμπαχτσε 4-3 και κατέκτησε τον πρώτο τίτλο πρωταθλήματος της ομάδας ύστερα από 10 χρόνια.
Στις 24 Μαΐου 2019, ο Σίμον υπέγραψε διετή επέκταση συμβολαίου με την τουρκική ομάδα. Υπέγραψε άλλη μια διετή (1+1) επέκταση συμβολαίου με την ομάδα στις 20 Ιουλίου 2020. Στις 30 Μαΐου 2021, κατέκτησε την πρώτη Ευρωλίγκα της καριέρας του, αφού η Εφές νίκησε στον τελικό την Μπαρτσελόνα 86-81. Ο ίδιος τη σεζόν 2020-21 σε 34 παιχνίδια Ευρωλίγκα μέτρησε 10,5 πόντους, 3,1 ριμπάουντ, 3,3 ασίστ και12,5 PIR. Στις 7 Ιουνίου κατέκτησε και το Πρωτάθλημα Τουρκίας, αφού η Εφές νίκησε τη Φενέρ στη σειρά των τελικών με 3-0. Στις 21 Μαΐου 2022, η Εφές νίκησε στον τελικό τη Ρεάλ Μαδρίτης 58-57 και έτσι κατέκτησε τη δεύτερη Ευρωλίγκα της καριέρας του, χωρίς ωστόσο να αγωνιστεί λόγω τραυματισμού. Συνολικά τη σεζόν 2021-22 στην Ευρωλίγκα μέτρησε 6,9 πόντους, 2,8 ριμπάουντ, 2,6 ασίστ και 7,7 PIR σε 27 αγώνες. Αυτή ήταν και η τελευταία σεζόν με την ομάδα, αφού ο ίδιος ανακοίνωσε την αποχώρηση του από την Αναντολού Εφές μετά από πέντε χρόνια παρουσίας. Την 1η Δεκεμβρίου, η Εφές απέσυρε το νούμερο «44» τιμώντας έτσι τον Κρούνοσλαβ Σιμόν για την σημαντική προσφορά του στην ομάδα.
Τσεντεβίτα
Στις 25 Σεπτεμβρίου 2022, ανακοινώθηκε από την Τσεντεβίτα, επιστρέφοντας έτσι στην Κροατία μετά από 10 χρόνια.
Σταδιοδρομία στην Εθνική ομάδα
Έπαιξε επίσης με την Κροατία στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2017. Αγωνίστηκε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2022, μετρώντας 8.4 πόντους, 4.8 ριμπάουντ και 2.8 ασίστ, ενώ σούταρε με 42.9% στο τρίποντα, και φτάνοντας μέχρι τους 16, όπου η Κροατία αποκλείστηκε από τη Φινλανδία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κροάτες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Σούτινγκ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λοκομοτίβ Κουμπάν Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολίμπια Μιλάνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ζάγκρεμπ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μάλαγας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εφές Αναντόλου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αδριατικής Λίγκας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Λέγκα Μπάσκετ Σέριε Α Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Κροατίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές VTB Λίγκα Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ισπανικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισπανίας Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές τουρκικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Τουρκίας Κατηγορία:Αθλητές στους Μεσογειακούς Αγώνες 2009 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2011 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2013 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2015 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2017 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ευρωμπάσκετ 2022 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παγκοσμίου Πρωταθλήματος 2014 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Παλιά Πόλη του Ζάμοστς
Η συνοικία ονομάστηκε ένα από τα επίσημα εθνικά ιστορικά μνημεία της Πολωνίας (Pomnik historii), όπως καταγράφηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 1994. Ο κατηγοριοποίηση της διατηρείται από το Συμβούλιο Εθνικής Κληρονομιάς της Πολωνίας. μικρογραφία| Χάρτης της Παλιάς Πόλης του Ζάμοστς
Ιστορία
Το Ζάμοστς χτίστηκε στα τέλη του 16ου αιώνα σύμφωνα με τις ιταλικές θεωρίες για την «ιδανική πόλη». Η κατασκευή αυτής της νέας πόλης χρηματοδοτήθηκε από τον Γιαν Ζαμόισκι και πραγματοποιήθηκε από τον αρχιτέκτονα Μπερνάντο Μοράντο. Η πόλη παρουσιάζει παραδείγματα αναγεννησιακού στυλ, αναμειγνύοντας την «μανιεριστική γεύση [...] με ορισμένες αστικές παραδόσεις της Κεντρικής Ευρώπης, όπως οι τοξωτές στοές που περιβάλλουν τις πλατείες και δημιουργούν ένα προστατευμένο πέρασμα μπροστά από τα καταστήματα».
Γεωγραφία και μνημεία
Ο Μοράντο σχεδίασε την πόλη ως σε ένα εξαγωνικό σχέδιο με δύο ξεχωριστά τμήματα: στα δυτικά οι κατοικίες των ευγενών και στα ανατολικά η κύρια πόλη, η οποία αναπτύχθηκε γύρω από τρεις πλατείες (την Πλατεία της Μεγάλης Αγοράς, την Πλατεία Αγοράς Αλατιού και την Πλατεία Αγοράς Νερού).
Τα βασικά μνημεία του Ζάμοστς περιλαμβάνουν περίπου 200 μνημεία, συμπεριλαμβανομένης της Πλατείας Μεγάλης Αγοράς που περιβάλλεται από πολυάριθμες οικίες και το Δημαρχείο του Ζάμοστς. Η Παλιά Πόλη διαθέτει επίσης τον Καθεδρικό Ναό του Ζάμοστς, τη Συναγωγή του Ζάμοστς, την Ακαδημία Ζαμόισκι και το Παλάτι Ζαμόισκι.
Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO
Η Επιτροπή Παγκόσμιας Κληρονομιάς πέρασε το Ζάμοστς ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς το 1992 βάσει κριτηρίων (iv - «είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα ενός τύπου κτιρίου, αρχιτεκτονικού ή τεχνολογικού συνόλου ή τοπίου που απεικονίζει ένα σημαντικό στάδιο στην ανθρώπινη ιστορία»). Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το Ζάμοστς αναγνωρίστηκε ως «ένα εξαιρετικό παράδειγμα μιας αναγεννησιακής πόλης που σχεδιάστηκε στα τέλη του 16ου αιώνα, η οποία διατηρεί την αρχική της διάταξη και οχυρώσεις και πολλά κτίρια ιδιαίτερου ενδιαφέροντος, που συνδυάζουν αρχιτεκτονικές παραδόσεις της Ιταλίας και της Κεντρικής Ευρώπης».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορικές συνοικίες στην Πολωνία Κατηγορία:Ζάμοστς Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Πολωνία
Fenty Beauty
Η Fenty Beauty (στυλιζαρισμένο ως FEИTY BEAUTY) είναι μάρκα καλλυντικών που κυκλοφόρησε στις 8 Σεπτεμβρίου 2017 από τη γνωστή τραγουδίστρια Ριάννα. Η επωνυμία είναι γνωστή για την ευρεία συμμετοχή της σε όλους τους τόνους δέρματος και το φύλων. Μάλιστα, ήταν η πρώτη εταιρεία καλλυντικών που το αρχικό λανσάρισμα του foundation της περιελάμβανε 40 αποχρώσεις. Η συμπερίληψη του concealer Fenty Beauty περιλαμβάνει 50 αποχρώσεις που προσφέρουν μεγάλη ποικιλία σε όλους τους τύπους δέρματος. Η πρόθεση πίσω από την δημιουργία πολλών αποχρώσεων είναι να διαφοροποιηθεί και να εξυπηρετηθεί μια ευρεία αγορά. Το Fenty Beauty αναδείχθηκε μια από τις καλύτερες εφευρέσεις του περιοδικού Time για το 2017. Από τις πρώτες εβδομάδες κυκλοφορίας της σειράς σημειώθηκε ρεκόρ πωλήσεων, ενώ μέσα σε τέσσερα χρόνια αναδείχτηκε ένα από τα μεγαλύτερα brands παγκοσμίως.
Κράμπους
Προέλευση
Η ιστορία του Κράμπους, σύμφωνα με ειδικούς, έχει πιθανώς καταγωγή στις προχριστιανικές παραδόσεις των Άλπεων.
Τα στοιχεία για τον Κράμπους συνέχισαν να υπάρχουν, και κατά τον 17ο αιώνα το Κράμπους είχε ήδη ενσωματωθεί σε Χριστιανικές χειμωνιάτικες γιορτές ζευγαρώνοντας τον Άγιο Νικόλαο με τον Κράμπους.
Οι χώρες της πρώην Αυτοκρατορίας των Αψβούργων έχουν σε μεγάλο βαθμό δανειστεί την παράδοση του Κράμπους μαζί με τον Άγιο Νικόλαο, στις 5 Δεκεμβρίου από την Αυστρία.
Σύγχρονη ιστορία
Μετά τις αυστριακές εκλογές του 1923, η παράδοση του Κράμπους απαγορεύτηκε από το καθεστώς του Ντόλφους υπό το Πατριωτικό Μέτωπο (Vaterländische Front) και το Χριστιανικό Κοινωνικό Λαϊκό Κόμμα. Στη δεκαετία του 1950, η κυβέρνηση διένειμε φυλλάδια με τίτλο «Ο Κράμπους Είναι Κακός Άνθρωπος». Προς το τέλος του αιώνα, ξεκίνησε η λαϊκή αναβίωση των γιορτών του Κράμπους και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Η παράδοση του Κράμπους αναβιώνει στη Βαυαρία μαζί με την τοπική παράδοση των ξύλινων μασκών σκαλισμένων με το χέρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανικός πολιτισμός Κατηγορία:Πολιτισμός της Αυστρίας Κατηγορία:Πολιτισμός της Ιταλίας Κατηγορία:Πολιτισμός της Κροατίας Κατηγορία:Πολιτισμός της Τσεχίας Κατηγορία:Πολιτισμός της Ουγγαρίας Κατηγορία:Πολιτισμός της Βαυαρίας Κατηγορία:Πολιτισμός της Σλοβενίας Κατηγορία:Σλοβάκικος πολιτισμός Κατηγορία:Χριστούγεννα στη μυθοπλασία Κατηγορία:Φανταστικοί χαρακτήρες
Ριαζάν
Στα 50 χλμ. από τη σημερινή πόλη βρίσκεται Παλαίο Ριαζάν - αρχαία πρωτεύουσα της Μεγάλο Πριγκιπάτο του Ριαζάν.
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας Κατηγορία:Όμπλαστ του Ριαζάν
Κατακόμβες του Μαρκελλίνου και του Πέτρου
Οι Κατακόμβες του Μαρκελλίνου και του Πέτρου βρίσκονται περίπου 3 χλμ. από τη νοτιοανατολική Ρώμη και την αρχαία Βία Λαβικάνα και χρονολογούνται στον 4ο αι. μ.Χ. Οι κατακόμβες ονομάστηκαν σε σχέση με τους χριστιανούς μάρτυρες Μαρκελλίνο και Πέτρο, που μάλλον τάφηκαν εκεί σύμφωνα με την παράδοση, κοντά στο σώμα του Αγίου Τιβούρτιου.
Κατά τις ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν από το 2004 έως το 2010, εκτιμάται ότι ανακαλύφθηκαν 20.000 σκελετοί σε αυτές τις κατακόμβες. Τα λείψανα θάπτοντο σε loculi (ατομικά, μέσα σε μία κόγχη), σε arcosolia (ταφή κάτω από μια τοξωτή εσοχή), ή σε θαλάμους (cubicala, για ιδιώτες, ομαδικά σε έναν ταφικό θάλαμο). Οι κατακόμβες «καλύπτουν 30 στρέμματα, με 4,5 χλμ. υπόγειων στοών, σε τρία διαφορετικά επίπεδα».
Μέσα στις κατακόμβες υπάρχει μία ποικιλία από τοιχογραφίες, αντιπροσωπευτικές των παγανιστικών και χριστιανικών παραδόσεων και μερικά μικρά τεχνουργήματα. Η σημασία των έργων τέχνης εντοπίζεται στη χρονική περίοδο που παραγγέλθηκαν και σε κάποια πιθανή επιρροή από τους κατοίκους των κατακομβών.
μικρογραφία|Ένας από τους θαλάμους (cubicula) στις Κατακόμβες του Μαρκελλίνου και του Πέτρου.
Οι τοιχογραφίες της Κατακόμβης
μικρογραφία|Ο Ορφέας, που φέρει ρωμαϊκή ενδυμασία μάχης, παίζει λύρα. Τοιχογραφία στις Κατακόμβες του Μαρκελλίνου και του Πέτρου.
Η κατακόμβη του Μαρκελλίνου και του Πέτρου του 4ου αι. περιέχει ένα μείγμα παγανιστικών και χριστιανικών εικόνων (τόσο της παλαιάς, όσο και της Καινής Διαθήκης). Ένα δωμάτιο που βρίσκεται μέσα στην κατακόμβη, με την ένδειξη δωμάτιο 79, απεικονίζει εικόνες, που δείχνουν αυτό το μείγμα. Μερικές από τις εικόνες είναι: ο Πέτρος να χτυπά νερό από έναν βράχο, ο Ορφέας να παίζει λύρα, η ανάσταση του Λαζάρου και ο Δανιήλ στον λάκκο των λεόντων. Ένα άλλο δωμάτιο μέσα στην κατακόμβη, το δωμάτιο 66, περιέχει πίνακες αθλητών.
Σημασία της τέχνης της κατακόμβης
Ο πολιτισμός της Ρώμης αποτυπώθηκε στην τέχνη μέσω του μείγματος παγανιστικών και χριστιανικών εικόνων, μία αργή μετάβαση που συνέβη ως αποτέλεσμα της σταδιακής στροφής προς τον Χριστιανισμό. Μέχρι τον 4ο αι., εικόνες του Χριστού και των Αποστόλων μπορούσαν να βρεθούν μέσα στις κατακόμβες, αναπαριστώμενες πιο ρεαλιστικά από προηγούμενες ζωγραφιές. Ένα άλλο κοινό θέμα που υπήρχε στις τοιχογραφίες των κατακομβών, ήταν η ιστορία του Ιωνά.
Τοιχογραφία με τον Ιωνά
Η αναπαράσταση του Ιωνά είναι μοναδική και πηγάζει από δύο διαφορετικές πηγές έμπνευσης: τη ρωμαϊκή παγανιστική τέχνη που επηρέασε τις «χειρονομίες και τις οπτικές φόρμουλες» και την εβραϊκή μιδρασική προέλευση (δηλ. την ερμηνεία της Βίβλου) που έπαιξε ρόλο στην ανάπτυξη της μη βιβλικής ιστορίας πίσω από τα εικονιζόμενα επεισόδια. Σε μία οροφή μέσα στην κατακόμβη του Μαρκελλίνου και του Πέτρου βρίσκεται μία τοιχογραφία, που αφηγείται την ιστορία του Ιωνά. Οι διάφορες σκηνές που απεικονίζονται είναι: ο Ιωνάς επιβιβάζεται σε ένα πλοίο από την Ιόππη για τη Θαρσίς, για να αποφύγει την αποστολή του στη Νινευί. Ο Ιωνάς ρίχνεται στη μαινόμενη θάλασσα ως μετάνοια, για την ανυπακοή του στον Θεό. Τον Ιωνά τον καταπίνει ένα μεγάλο κήτος, στο οποίο αυτός μένει μέσα τρεις ημέρες και νύχτες. Το κήτος εξεμεί τον Ιωνά και μετά αυτός κηρύττει μετάνοια στους Νινευίτες. Μία ακόμη, η τελευταία, σκηνή δείχνει τον Ιωνά να κάθεται κάτω από τη σκιά μίας καλύβας, που έφτιαξε για να παρακολουθεί την επικείμενη καταστροφή της Νινευή.
Οι απεικονίσεις της ιστορίας του Ιωνά επικυρώθηκαν από τους ευαγγελιστές και οδήγησαν στην περαιτέρω υιοθέτηση στην τέχνη της εποχής. Υπάρχουν διάφορες θεωρίες σχετικά με τη σημασία της ιστορίας του Ιωνά. Μία θεωρία συνδέεται με μία εβραϊκή προσευχή από την Ελληνιστική-Μισναϊκή περίοδο, που ήταν η «βάση για το χριστιανικό Ordo Commendationis Animae» και αναφέρει, «Αυτός που απάντησε στην προσευχή του [Ιωνά], θα απαντήσει και σε εμάς». Μία δεύτερη θεωρία είναι, ότι η ιστορία απεικονίζει το έλεος του Θεού, μία ιδέα που θα ήταν πολύ επιθυμητή, για όσους αναχωρούν από τον κόσμο στην αιωνιότητα.
μικρογραφία|Εικόνα του Ιωνά που δείχνει να τον κατεβάζουν στη θάλασσα εν μέσω της καταιγίδας ως θυσία, για να σωθούν όσοι επέβαιναν στο πλοίο.
Οι σκηνές της ιστορίας του Ιωνά στην κατακόμβη του Μαρκελλίνου και του Πέτρου, ενώ είναι παραδοσιακές γενικά, έχουν παραλλαγές από ορισμένες από τις παραδοσιακές αναπαραστάσεις. Μία ομοιότητα με τις περισσότερες άλλες αναπαραστάσεις κατακόμβης του Ιωνά είναι στη σκηνή, όπου ο προφήτης πετάγεται από το πλοίο, που κατευθύνεται μακριά από τη Νινευή. Σε αυτή τη σκηνή ο Ιωνάς απεικονίζεται γυμνός και συνήθως ερμηνεύεται ως σύμβολο των ναυτικών, που πετούν όλο το περιττό φορτίο στη θάλασσα, σε μία προσπάθεια να εμποδίσουν το πλοίο να βυθιστεί από την καταιγίδα. Υπάρχουν κάποιοι που πιστεύουν, ότι αυτή η απεικόνιση θα μπορούσε να έχει προέλευση στη θαλάσσια παγανιστική τέχνη.
Μία πτυχή της εικόνας του Ιωνά που ρίχνεται στη θάλασσα, η οποία είναι πιο σπάνια στη ζωγραφική των κατακομβών, είναι ότι ο Ιωνάς, αντί να πάει με το κεφάλι στο νερό, φαίνεται να κατεβαίνει με τα πόδια στη θάλασσα από τους ναυτικούς. Αυτή η εικόνα είναι πιο παραδοσιακή της εβραϊκής μιντρασικής ερμηνείας, δημιουργώντας έτσι τη θεωρία ότι ο πίνακας στην κατακόμβη του Μαρκελλίνου και του Πέτρου είναι περισσότερο εβραϊκός, παρά χριστιανικός σε καταγωγή και σημασία. Μία άλλη πτυχή των σκηνών του Ιωνά που υποστηρίζει αυτή τη θεωρία, είναι το μεγάλο ψάρι που παριστάνεται (ένα κήτος) και όχι ο παραδοσιακά απεικονιζόμενος Λεβιάθαν.
Λείψανα που ανευρέθηκαν
Τα τελευταία χρόνια έχουν διεξαχθεί αρκετές μελέτες στις κατακόμβες του Mαρκελλίνου και του Πέτρου, που αναλύουν, πώς οι συνθήκες μέσα στις κατακόμβες επηρεάζουν τη διατήρηση των σκελετών. Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι η θερμική κατάσταση στις κατακόμβες, είναι πολύ ευνοϊκή για τη διατήρηση των οστών, περισσότερο από αυτή των σκελετών που εκτίθενται σε υπαίθρια περιβάλλοντα. Τα οστά που βρίσκονται μέσα σε μεγαλύτερους θαλάμους της κατακόμβης (ιδιαίτερα στο κέντρο του θαλάμου), έχει βρεθεί ότι διατηρούνται σημαντικά καλύτερα, από τα οστά που βρίσκονται μέσα στους μικρότερους θαλάμους της. Η υπόθεση, με την οποία εργάζονται πολλοί παθολόγοι, είναι ότι τα οστά, που βρίσκονται σε άμεση γειτνίαση με τα τοιχώματα της κατακόμβης, υπόκεινται σε ορισμένες περιβαλλοντικές συνθήκες, συγκεκριμένα απορροή και αυξημένη υγρασία· αντίθετα τα οστά που ανακαλύφθηκαν κοντά στο κέντρο των θαλάμων, δεν υπόκεινται σε τέτοιες συνθήκες και διατηρήθηκαν καλύτερα. Αυτό εξηγεί, γιατί τα οστά που βρίσκονται μέσα σε μικρότερους θαλάμους, δεν είναι σε τόσο καλή κατάσταση: επειδή σχεδόν κάθε σκελετός βρίσκεται κοντά στα τοιχώματα του θαλάμου. Τα οστά που βρίσκονται στους μικρότερους θαλάμους των κατακομβών, επηρεάζονται επίσης από τη διαγένεση (τη μετατροπή του ιζήματος σε πέτρωμα, που οδηγεί σε μία χημική ή φυσική διάβρωση) λόγω του περιορισμένου χώρου.
Κατά τα έτη 2004 έως 2010, οι κεντρικές περιοχές των κατακομβών του Μαρκελλίνου και του Πέτρου υποβλήθηκαν σε ανασκαφές. Κατά τη διαδικασία της ανασκαφής ανακαλύφθηκαν αρκετοί ομαδικοί τάφοι, που χρονολογούνται από τον 1ο και τον 3ο αι. μ.Χ. σε άγνωστο μέχρι τότε ταφικό χώρο. Οι ομαδικοί τάφοι αποτελούνταν από δεκάδες έως εκατοντάδες αρθρωτούς σκελετούς, ανάλογα με το μέγεθος του θαλάμου στον οποίο βρίσκονταν Η χρονολόγηση των τεχνουργημάτων και η χρονολόγηση με ραδιενεργό άνθρακα, χρονολογήσεις που πραγματοποιήθηκαν εκείνη την εποχή, επαλήθευσαν τις ημερομηνίες, κατά τις οποίες τα λείψανα είχαν ταφεί μέσα στις κατακόμβες. Οι τεθνεώτες φαίνεται να έχουν υποβληθεί σε «σύνθετες τελετουργίες ταφής»: ορισμένα από τα σώματα ήταν καλυμμένα με γύψο ή κεχριμπάρι και τυλιγμένα σε υφάσματα. Οι ηλικίες των σκελετών μέσα στις κατακόμβες είναι δύσκολο να εντοπιστούν. Ωστόσο φαίνεται, ότι κυμαίνεται από νεαρούς ενήλικες έως ενήλικες και ότι υπάρχουν και τα δύο φύλα. Μία θεωρία που έχουν οι παθολόγοι σχετικά με τις συνθήκες, που οδήγησαν στην ύπαρξη των ομαδικών τάφων, είναι ότι υπήρξε κάποια μορφή επιδημίας κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.
Δακτύλιοι του Ουρανού
300px|thumb|Ένα σχέδιο των δακτυλίων και των δορυφόρων του συστήματος του Ουρανού. Οι γραμμές δηλώνουν δακτυλίους ενώ οι διακεκομμένες γραμμές δηλώνουν τροχιές δορυφόρων. thumb|250px|Οι εσωτερικοί δακτύλιοι του Ουρανού. Ο φωτεινός εξωτερικός δακτύλιος είναι ο ε, ενώ οκτώ ακόμη είναι εμφανής.
Ο πλανήτης Ουρανός έχει ένα σύστημα δακτυλίων ενδιάμεσο στην πολυπλοκότητα μεταξύ των πιο εκτεταμένων γύρω από τον Κρόνο και τα απλούστερα συστήματα γύρω από τον Δία και τον Ποσειδώνα. Οι δακτύλιοι του Ουρανού ανακαλύφθηκαν στις 10 Μαρτίου 1977, από τους James L. Elliot, Edward W. Dunham και Douglas J. Mink. Περίπου 200 χρόνια πριν, το 1789, ο Ουίλιαμ Χέρσελ είχε αναφέρει επίσης ότι είχε παρατηρήσει δακτυλίους. Ωστόσο μερικοί σύγχρονοι αστρονόμοι είναι σκεπτικοί για το αν τους είδε πραγματικά, δεδομένου ότι είναι πολύ σκοτεινοί και αμυδροί, άλλοι όμως δεν είναι.
Μέχρι το 1978, είχαν εντοπιστεί εννέα διακριτοί δακτύλιοι. Δύο επιπλέον δακτύλιοι ανακαλύφθηκαν το 1986 σε εικόνες που λήφθηκαν από το διαστημικό σκάφος Βόγιατζερ 2, και δύο εξωτερικοί δακτύλιοι βρέθηκαν κατά την περίοδο 2003-2005 από φωτογραφίες του διαστημικού τηλεσκοπίου Χαμπλ. Οι 13 γνωστοί δακτύλιοι, κατά σειρά αυξανόμενης απόστασης από τον πλανήτη, είναι οι 1986U2R/ζ, 6, 5, 4, α, β, η, γ, δ, λ, ε, ν και μ. Η ακτίνα τους κυμαίνεται από περίπου 38.000 χιλιόμετρα του δακτυλίου 1986U2R/ζ μέχρι περίπου 98.000 χλμ. του δακτυλίου μ. Μπορεί να υπάρχουν επιπλέον αμυδρές ζώνες σκόνης και ελλιπή τόξα μεταξύ των κύριων δακτυλίων. Οι δακτύλιοι είναι πολύ σκοτεινοί με την Bond λευκαύγεια των σωματιδίων των δακτυλίων να μην υπερβαίνει το 2%. Είναι πιθανόν να αποτελούνται από πάγο με την προσθήκη ορισμένων οργανικών ενώσεων οι οποίες έχουν επεξεργαστεί από ακτινοβολία.
Η πλειοψηφία των δακτυλίων του Ουρανού είναι αδιαφανείς και με λίγα χιλιόμετρα πλάτος. Το σύστημα των δακτυλίων περιέχει συνολικά λίγη σκόνη και αποτελείται κυρίως από μεγάλα σώματα με διάμετρο 0,2-20 μέτρα. Ωστόσο, ορισμένοι δακτύλιοι είναι οπτικά λεπτοί όπως οι ευρείς και αμυδροί δακτύλιοι 1986U2R/ζ, μ και ν οι οποίοι αποτελούνται από μικρά σωματίδια σκόνης, ενώ ο στενός και αμυδρός δακτύλιος λ περιέχει μεγαλύτερα σώματα. Η σχετική έλλειψη σκόνης στο σύστημα των δακτυλίων οφείλεται στην αεροδυναμική αντίσταση από την εκτεταμένη εξώσφαιρα-στέμμα του Ουρανού.
Οι δακτύλιοι του Ουρανού πιστεύεται ότι είναι σχετικά νεαρής ηλικίας, όχι περισσοτέρων από 600 εκατομμύρια χρόνια. Το σύστημα δακτυλίων του Ουρανού πιθανότατα προέρχεται από την πρόσκρουση και τον κατακερματισμό δορυφόρων που υπήρχαν κάποτε γύρω από τον πλανήτη. Μετά τη σύγκρουση, οι δορυφόροι πιθανώς διασπάστηκαν σε πολλά σωματίδια, τα οποία επέζησαν ως στενοί και οπτικά πυκνοί δακτύλιοι αλλά μόνο σε αυστηρά περιορισμένες ζώνες μέγιστης σταθερότητας.
Ο μηχανισμός που περιορίζει τους στενούς δακτυλίους δεν είναι καλά κατανοητός. Αρχικά θεωρήθηκε ότι κάθε στενός δακτύλιος είχε κοντά του ένα ζευγάρι δορυφόρων βοσκών το οποίο συγκρατούσε το σχήμα του. Ωστόσο, το 1986, το Βόγιατζερ 2 ανακάλυψε μόνο ένα τέτοιο ζευγάρι δορυφόρων βοσκών (την Κορδήλια και την Οφηλία), γύρω από τον πιο λαμπρό δακτύλιο τον ε.
Ανακάλυψη
Η πρώτη αναφορά ενός συστήματος δακτυλίων γύρω από τον Ουρανό προέρχεται από τις σημειώσεις του Ουίλιαμ Χέρσελ, ο οποίος περιγράφει λεπτομερώς τις παρατηρήσεις του για τον Ουρανού τον 18ο αιώνα, οι οποίες περιλαμβάνουν το ακόλουθο απόσπασμα: «22 του Φλεβάρη του 1789: Υποψία ύπαρξης ενός δακτυλίου» Ο Χέρσελ σχεδίασε ένα μικρό διάγραμμα του δακτυλίου και σημείωσε ότι είχε «μια μικρή κλίση προς το κόκκινο». Το αστεροσκοπείο Κεκ στη Χαβάη επιβεβαίωσε ότι ισχύει αυτή η περίπτωση, τουλάχιστον για το δακτύλιο ν. Οι σημειώσεις του Χέρσελ δημοσιεύθηκαν σε ένα περιοδικό της Βασιλικής Εταιρίας το 1797. Ωστόσο, στους δύο αιώνες μεταξύ του 1797 και του 1977, οι δακτύλιοι είχαν αναφερθεί σπάνια, αν όχι και καθόλου. Το γεγονός αυτό είχε δημιουργήσει σοβαρές αμφιβολίες για το κατά πόσον ο Χέρσελ θα μπορούσε να έχει δει κάτι τέτοιο, ενώ εκατοντάδες άλλοι αστρονόμοι δεν είχαν δει τίποτα. Ακόμη, προβλήθηκε ο ισχυρισμός ορισμένων ότι ο Χέρσελ έδωσε ακριβή περιγραφή του μεγέθους του δακτυλίου ν σε σχέση με τον Ουρανό, καθώς αυτός μετακινείται μαζί με τον Ουρανό γύρω από τον Ήλιο, και το χρώμα του αλλάζει.
Η οριστική ανακάλυψη των δακτυλίων του Ουρανού έγινε από τους αστρονόμους James L. Elliot, Edward W. Dunham, και Douglas J. Mink στις 10 Μαρτίου του 1977, με τη χρήση του παρατηρητηρίου Kuiper Airborne, και ήταν απρόσμενη. Σχεδίαζαν να χρησιμοποιήσουν την απόκρυψη του αστέρα SAO 158687 από τον Ουρανό για να μελετήσουν την ατμόσφαιρα του πλανήτη. Ωστόσο, όταν αναλύθηκαν οι παρατηρήσεις τους, βρήκαν ότι το αστέρι εξαφανίστηκε για λίγο, πέντε φορές τόσο πριν, όσο και μετά της επισκίασης του από τον πλανήτη. Έτσι συμπέραναν ότι υπήρχε ένα σύστημα στενών δακτυλίων. Οι πέντε αυτές εκδηλώσεις απόκρυψης που παρατηρήθηκαν, συμβολίστηκαν με τα ελληνικά γράμματα α, β, γ, δ και ε στα χαρτιά τους. Οι ονομασίες αυτές έχουν χρησιμοποιηθεί από τότε σαν τα ονόματα αυτών των δακτυλίων. Αργότερα βρήκαν τέσσερις επιπλέον δακτυλίους, έναν μεταξύ των δακτυλίων β και γ και τρεις στο εσωτερικό του δακτυλίου α. Ο πρώτος ονομάστηκε δακτύλιος η. Ενώ οι άλλοι τρεις πήραν τα ονόματα 4, 5 και 6 σύμφωνα με την αρίθμηση των εκδηλώσεων απόκρυψης σε ένα χαρτί. Το σύστημα των δακτυλίων του Ουρανού ήταν το δεύτερο που ανακαλύφθηκε στο ηλιακό μας σύστημα, μετά από αυτό του Κρόνου.
Οι δακτύλιοι απεικονίστηκαν άμεσα όταν το διαστημικό σκάφος Βόγιατζερ 2 πέρασε μέσα από το σύστημα του Ουρανού το 1986. Ενώ αποκαλύφθηκαν και δύο πιο αμυδροί δακτύλιοι, ανεβάζοντας το συνολικό αριθμό τους σε έντεκα. Το διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ εντόπισε ένα επιπλέον ζευγάρι προηγουμένως αόρατων δακτυλίων το 2003-2005, ανεβάζοντας το συνολικό αριθμό σε 13. Η ανακάλυψη αυτών των εξωτερικών δακτυλίων διπλασίασε τη γνωστή ακτίνα του συστήματος των δακτυλίων. Το Χαμπλ απεικόνισε επίσης και δύο μικρούς δορυφόρους, για πρώτη φορά, ο ένας εκ των οποίων, η Μαμπ, μοιράζεται την τροχιά της με τον εξώτερο δακτύλιο που ανακαλύφθηκε πρόσφατα.
Γενικά
Σύμδφωνα με την τρέχουσα αντίληψη, το σύστημα των δακτυλίων του Ουρανού αποτελείται από δεκατρείς ξεχωριστούς δακτυλίους. Κατά σειρά αυξανόμενης απόστασης από τον πλανήτη οι δακτύλιοι είναι οι 1986U2R/ζ, 6, 5, 4, α, β, η, γ, δ, λ, ε, ν και μ. και μπορούν να χωριστούν σε τρεις ομάδες: εννέα στενοί κύριοι δακτύλιοι (6, 5, 4, α, β, η, γ, δ, ε), δύο κονιώδεις δακτύλιοι (1986U2R/ζ, λ) και δύο εξωτερικοί δακτύλιοι (μ, ν). Οι δακτύλιοι του Ουρανού αποτελούνται κυρίως από μακροσκοπικά σωματίδια και λίγη σκόνη, αν και σκόνη είναι γνωστό ότι υπάρχει στους δακτυλίους 1986U2R / ζ, η, δ, λ, ν και μ. Εκτός από αυτούς τους γνωστούς δακτυλίους, μπορεί να υπάρχουν πολλές, οπτικά λεπτές, ζώνες σκόνης και αμυδροί δακτύλιοι ανάμεσά τους. Οι εν λόγω εξασθενημένοι δακτύλιοι και οι ζώνες σκόνης μπορεί να υφίστανται μόνο προσωρινά ή να αποτελούνται από έναν αριθμό διακριτών τόξων, τα οποία μπορεί να έχουν εντοπιστεί μερικές φορές κατά τη διάρκεια εκλείψεων. Ένας αριθμός αυτών των ζωνών σκόνης μεταξύ των δακτυλίων παρατηρήθηκε από το Βόγιατζερ 2.
Οι δακτύλιοι αποτελούνται από εξαιρετικά σκοτεινή ύλη. Η γεωμετρική λευκαύγεια των σωματιδίων των δακτυλίων δεν υπερβαίνει το 5-6%, ενώ η Bond λευκαύγεια είναι ακόμη χαμηλότερη, περίπου 2%. Οι δακτύλιοι έχουν ελαφρώς κόκκινο χρώμα στο υπεριώδες και ορατό τμήμα του φάσματος και γκρι στο εγγύς υπέρυθρο. Η χημική σύνθεση των σωματιδίων των δακτυλίων δεν είναι γνωστή. Ωστόσο, δεν μπορούν να είναι κατασκευασμένα από καθαρό παγωμένο νερό, όπως στους δακτυλίους του Κρόνου επειδή είναι πολύ σκοτεινοί, πιο σκούροι ακόμη και από τους εσωτερικούς δορυφόρους του Ουρανού. Αυτό δείχνει ότι είναι πιθανόν να αποτελούνται από ένα μείγμα από πάγο και σκούρα ύλη. Η φύση αυτής της ύλης δεν είναι σαφής, αλλά μπορεί να είναι οργανικές ενώσεις σημαντικά μαυρισμένες από την φορτισμένη ακτινοβολία των σωματιδίων από την μαγνητόσφαιρα του Ουρανού. Τα σωματίδια των δακτυλίων μπορεί να αποτελούνται από ένα βαριά επεξεργασμένο υλικό το οποίο ήταν αρχικά παρόμοιο με εκείνο των εσωτερικών δορυφόρων.
Ως σύνολο, το σύστημα των δακτυλίων του Ουρανού είναι εντελώς διαφορετικό από το αχνό σκονισμένο σύστημα των δακτυλίων του Δία αλλά και το ευρύ και πολύπλοκο σύστημα των δακτυλίων του Κρόνου. Ωστόσο, υπάρχουν ομοιότητες με ορισμένα τμήματα του συστήματος των δακτυλίων του Κρόνου, όπως ο δακτύλιος F του Κρόνου και ο δακτύλιος ε του Ουρανού. Είναι και οι δύο στενοί, σχετικά σκοτεινοί και βρίσκονται ανάμεσα σε ένα ζευγάρι δορυφόρων. Επίσης οι εξωτερικοί δακτύλιοι του Ουρανού που ανακαλύφθηκαν πρόσφατα είναι παρόμοιοι με τους εξωτερικούς δακτυλίους G και Ε του Κρόνου. Επιπλέον, ζώνες σκόνης που παρατηρήθηκαν μεταξύ των κύριων δακτυλίων του Ουρανού μπορεί να είναι παρόμοιες με τους δακτυλίους του Δία. Αντιθέτως το σύστημα των δακτυλίων του Ποσειδώνα είναι αρκετά παρόμοιο με εκείνο του Ουρανού, αν και είναι λιγότερο πολύπλοκο, πιο σκοτεινό, περιέχει περισσότερη σκόνη και βρίσκεται μακρύτερα από τον πλανήτη.
Εξωτερικό σύστημα δακτυλίων
Την περίοδο 2003–2005, το Διαστημικό Τηλεσκόπιο Χαμπλ εντόπισε ένα ζεύγος άγνωστων έως τότε δακτυλίωνs, που ονομάζονται σήμερα εξωτερικό σύστημα δακτυλίων, κάτι που αύξησε τον αριθμό των γνωστών δακτυλίων του Ουρανού σε 13.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πλανητικοί δακτύλιοι Κατηγορία:Ουρανός
Αλέξανδρος Βέλιος
Ο Αλέξανδρος Βέλιος ή και Βέλλιος (14 Μαΐου 1953 – 4 Σεπτεμβρίου 2016) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, συγγραφέας και μεταφραστής.
Κόνορ Σουίντελς
Ο Κόνορ Ράιαν Σουίντελλς που γεννήθηκε 19 Σεπτεμβρίου 1996 είναι Άγγλος ηθοποιός και μοντέλο. Ξεκίνησε την καριέρα του στα μέσα του 2010 και ήρθε στο φως της δημοσιότητας όταν υποδύθηκε τον Adam Groff στο Netflix στις σειρές κωμικού δράματος Σεξουαλική Αγωγή.
Πρώιμα χρόνια
Γεννήθηκε στο Λιούις του ανατολικού Σάσσεξ. Η μητέρα του πέθανε από καρκίνο του εντέρου όταν ήταν επτά χρονών. Μετά τον θάνατο της, αυτός με τον πατέρα του πήγαν να ζήσουν με τους γονείς του πατέρα του στο δυτικό Chiltington ώσπου μετακόμισαν στο Billingshurst. O Swindells φοίτησε στο κοινοτικό κολλέγιο Rydon και στο σχολείο μέσης εκπαίδευσης Steyning.