cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ουρράκα Λόπεθ δε Άρο
Βιογραφία
Ο βασιλιάς Φερδινάνδος Β¨ απεβίωσε στο Μπεναβέντε στις 22 Ιανουαρίου 1188 και τον διαδέχθηκε ο πρωτότοκος Aλφόνσος Θ΄ του Λεόν, μετά τον οποίο, η Ουρράκα Λόπεθ έπρεπε να αναζητήσει καταφύγιο στην Καστίλη, όπου διοικούσε ο ανιψιός τού πρώην συζύγου της, Aλφόνσο Η΄, αναθέτοντας την προστασία των κτήσεών της που είχε στο Λεόν, στον αδελφό της Ντιέγο Λόπεθ Β΄ δε Άρο. Παρ' όλα αυτά, ο Αλφόνσος Θ' του Λεόν, ανησυχώντας για τη δύναμη της οικογένειας Άρο, κατέληξε σε συμφωνία με τον βασιλιά Αλφόνσο Η' της Καστίλης, και επιτέθηκε στα φρούρια που ανήκαν στην Ουρράκα στο βασίλειο του Λεόν. αριστερά|μικρογραφία|240x240εσ| Η εικόνα βωμού του εξαφανισμένου μοναστηριού της Σάντα Μαρία λα Ρεάλ στη Βιλένια, που φυλάσσεται στο Μουσείο Μπούργος. Το 1213, ο κόμης Άλβαρο Νούνιεθ δε Λάρα, νυμφευμένος με την ανιψιά της βασίλισσας Ουρράκας, Ουρράκα Ντίαθ δε Άρo της έδωσε αρκετές ιδιοκτησίες στη Λα Μπουρέβα, με την οποία αργότερα ίδρυσε, το 1222, το μοναστήρι της Σάντα Μαρία λα Ρεάλ στη Βιλένια, αναθέτοντας η διακυβέρνησή του στους Κιστερκιανούς. Αν και δεν ήταν ηγουμένη αυτού τού μοναστηριού, έγινε μοναχή και τάφηκε σε έναν λίθινο τάφο, που τοποθετήθηκε στο πρεσβυτέριο της εκκλησίας στο μοναστήρι, ο οποίος μεταφέρθηκε στη συνέχεια στο Μουσείο της Βιλένια, μετά την καταστροφή του μοναστηριού από πυρκαγιά το 1970 και μετά ξανά στο Μουσείο του Μπούργος.
Η βασίλισσα Ουρράκα έχει λανθασμένα ταυτιστεί ως ηγουμένη στο μοναστήρι του Κάνιας. Ωστόσο, όπως αποδεικνύεται σε πηγές της εποχής, ήταν η ανιψιά της, Ουρράκα Ντίαθ δε Άρo που ήταν στην πραγματικότητα ηγουμένη σε αυτό το μοναστήρι.
Ουνιέγιουφ
Η πόλη βρίσκεται στη βορειοδυτική γωνία του Πόβιατ Ποντενμπίτσε, κοντά στα σύνορα με το Βοεβοδάτο Μείζονος Πολωνίας. Το Ουνιέγιουφ είναι γνωστό για το θερμικό πάρκο και το κάστρο του 14ου αιώνα με ένα πάρκο τοπίου (έκτασης 34 εκταρίων), που θεωρείται ως ένα από τα καλύτερα διατηρημένα πάρκα της κεντρικής Πολωνίας.
Ουρράκα Λόπεθ δε Άρο
Οικογένεια
Είχε μία κόρη με τον πρώτο της σύζυγο, Nούνιο Μενένδεθ:
Ουνιέγιουφ
Ιστορία
Η ιστορία της πόλης χρονολογείται από τα πρώτα χρόνια της πολωνικής πολιτείας. Αναφερόμενο ως Uneievo σε ένα διάταγμα του Πάπας Ιννοκέντιου Β΄ (1136), το Ουνιέγιουφ είναι μια από τις παλαιότερες πόλεις της Πολωνίας. Εκείνη την εποχή ανήκε στην Αρχιεπισκοπή του Γκνιέζνο και έλαβε καθεστώς πόλης πιθανότατα πριν από το 1290. Ο πρώτος Αρχιεπίσκοπος που κατοικούσε κυρίως στο Ουνιέγιουφ ήταν ο Μπογκούμιλους τον 12ο αιώνα. Στα τέλη του 13ου αιώνα, ο Αρχιεπίσκοπος Γιάκουμπ Σφίνκα ίδρυσε την Εκκλησία του Αγίου Πνεύματος και ένα νοσοκομείο, και το 1331, το Ουνιέγιουφ κάηκε από τους Τεύτονες Ιππότες. Η πόλη ξαναχτίστηκε και στα τέλη του 14ου προς αρχές του 15ου αιώνα, ήταν ένα τοπικό κέντρο εμπορίου και χειροτεχνίας. Για αιώνες, το Ουνιέγιουφ απολάμβανε πολλά προνόμια, που του είχαν παραχωρηθεί από τους Αρχιεπίσκοπους του Γκνιέζνο. Το 1360-1365, χτίστηκε εδώ ένα αμυντικό κάστρο. Έγινε μια από τις κατοικίες των Αρχιεπισκόπων και στην έλαβαν χώρα πολλά συμβούλια και συναντήσεις. Η πρώτη σύνοδος της Πολωνικής Καθολικής Εκκλησίας πραγματοποιήθηκε στο Ουνιέγιουφ το 1376. Το 1520, ο Αρχιεπίσκοπος της Πολωνίας Γιαν Γουάσκι συγχώνευσε την Παλιά Πόλη, τη Νέα Πόλη και τα προάστια σε μια οντότητα. Τον 16ο αιώνα η πόλη έχασε τη σπουδαιότητα της, αφού οι Αρχιεπίσκοποι της Πολωνίας έχτισαν νέες κατοικίες στο Γουόβιτς και στο Σκιερνιεβίτσε.
Ουρράκα Λόπεθ δε Άρο
Οικογένεια
Είχε τρεις γιους με τον βασιλιά Φερδινάνδο Β΄:
Ουνιέγιουφ
Ιστορία
Όπως πολλές πόλεις της Πολωνίας, το Ουνιέγιουφ παρήκμασε μετά τη σουηδική εισβολή στα Πολωνία στα μέσα του 17ου αιώνα. Το κάστρο λεηλατήθηκε και η ίδια η πόλη κάηκε. Υπήρξαν επίσης δύο επικίνδυνες πυρκαγιές, το 1736 και το 1790 και μετά το Συνέδριο της Βιέννης (1815), η πόλη έγινε μέρος του υπό ρωσική κυριαρχία Βασιλείου της Πολωνίας, όπου παρέμεινε μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1836, το Ουνιέγιουφ παραχωρήθηκε στον Τσάρο Στρατηγό Καρλ Βίλχελμ φον Τολ. Ως τιμωρία για την αποτυχημένη Ιανουαριανή Εξέγερση της Πολωνίας, το Ουνιέγιουφ ήταν μια από τις πολλές πόλεις που της αφαιρέθηκε το καθεστώς πόλης το 1870. Το 1919, το Ουνιέγιουφ έγινε ξανά πόλη αφού η Πολωνία ανέκτησε την ανεξαρτησία της το 1918. αριστερά|μικρογραφία| Μνημείο για τους Πολωνούς υπερασπιστές του Ουνιέγιουφ του 1939. Τον Σεπτέμβριο του 1939, κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Πολωνία, η οποία ξεκίνησε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι πολωνικές μονάδες του Στρατού του Πόζναν αντιστάθηκαν εδώ στην προέλαση της Βέρμαχτ. Κατά τη διάρκεια των μεγάλων συγκρούσεων, το Ουνιέγιουφ κάηκε εν μέρει. Σε εκδίκηση για την πολωνική άμυνα, οι Γερμανοί πραγματοποίησαν δύο σφαγές Πολωνών κατοίκων, σκοτώνοντας 36 και 14 άτομα αντίστοιχα στις 6 και 8 Σεπτεμβρίου. Ο εβραϊκός πληθυσμός του Ουνιέγιουφ, που αριθμούσε λίγο πάνω από 1.000 άτομα, κακοποιήθηκε άμεσα από τους εισβολείς, απήχθη για καταναγκαστική εργασία, ξυλοκοπήθηκε και ληστεύτηκε. Το 1940 μεταφέρθηκαν σε γκέτο στο πιο άθλιο τμήμα της πόλης και τον επόμενο χρόνο, ολόκληρος ο εβραϊκός πληθυσμός των 500 περίπου ατόμων αναγκάστηκε να ζήσει σε τέσσερα κτίρια. Μερικοί ικανοί άνδρες στάλθηκαν σε στρατόπεδα εργασίας κοντά στο Πόζναν. Τον Απρίλιο του 1940, οι Γερμανοί συνέλαβαν ντόπιους Πολωνούς δασκάλους. Ο ντόπιος διευθυντής του σχολείου και οι δάσκαλοι ήταν μεταξύ των Πολωνών δασκάλων που δολοφονήθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μαουτχάουζεν. Τον Ιούνιο του 1940, οι Γερμανοί απέλασαν 88 Πολωνούς, των οποίων τα σπίτια παραδόθηκαν σε Γερμανούς αποίκους στο πλαίσιο της πολιτικής του Lebensraum (Ζωτικός χώρος). Τον Οκτώβριο του 1941, ολόκληρος ο εβραϊκός πληθυσμός της κοινότητας στάλθηκε σε ένα γκέτο στο Κοβάλε Πάνσκιε, όπου τον Ιούλιο του 1942 οι περισσότεροι στάλθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης του Χέλμνο, όπου αμέσως σκοτώθηκαν με αέριο. Μερικοί στάλθηκαν στο Γκέτο του Λοτζ. Υπήρχαν λίγοι επιζώντες από τον εβραϊκό πληθυσμό του Ουνιέγιουφ, ίσως περίπου 20. Άνδρες της εθνικιστικής πολωνικής υπόγειας αντίστασης δολοφόνησαν έναν επιζών στο δάσος Τούρεκ στα τέλη του 1945, μήνες μετά το τέλος του πολέμου.
Ουρράκα Λόπεθ δε Άρο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασίλισσες της Γαλικίας Κατηγορία:Βασίλισσες του Λεόν
Ουνιέγιουφ
Ιστορία
Επί του παρόντος, το Ουνιέγιουφ είναι ένας τουριστικός προορισμός για ιαματικά λουτρά, λόγω του τοπίου και των γεωθερμικών νερών. Η πόλη διαθέτει πολλά εστιατόρια, ξενοδοχείο που βρίσκεται στο κάστρο και άλλες ανέσεις. Υπάρχουν επίσης μονοπάτια για πεζοπορία και ποδηλασία. Ανάμεσα στα αξιοθέατα είναι το γοτθικό κάστρο (χτίστηκε το 1360-1365 από τον Αρχιεπίσκοπο Γιαρόσουαφ Μπογκόρια, που ανακαινίστηκε το 1956-67), ακαδημία με γοτθικό πρεσβυτέριο του 14ου αιώνα, νεο-μπαρόκ πύργο εκκλησίας (1901) και κλασικό αρχοντικό (1845). Το χωριό Σπιτσίμιες, με το αρχαίο σλαβικό γκορντ, βρίσκεται 4 χιλιόμετρα μακριά.
Ιαματικά λουτρά
μικρογραφία| Ιαματικό Πάρκο του Ουνιέγιουφ Το γεωθερμικό νερό που εκμεταλλεύεται η Γκμίνα Ουνιέγιουφ χρησιμοποιείται στη λουτροθεραπεία από τη δεκαετία του 1990. Οι θετικές απόψεις των ατόμων που χρησιμοποιούν το ιαματικό λουτρό, τις φυσικές και τοπικές δυνατότητες της Γκμίνα, τις τουριστικές και ψυχαγωγικές αξίες του ώθησαν τις τοπικές αρχές να υποβάλουν αίτηση για το καθεστώς ενός θερέτρου υγείας.
Λόγω του γεγονότος ότι η βάση για τη λουτροθεραπεία στο Ουνιέγιουφ είναι το γεωθερμικό νερό, η πόλη έχει χαρακτηριστεί ως «πόλης ιαματικών λουτρών».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Λοτζ Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόβιατ Ποντενμπίτσε Κατηγορία:Βοεβοδάτο Σιέρατς (1339-1793) Κατηγορία:Κυβερνείο Κάλις Κατηγορία:Βοεβοδάτο Λοτζ (1919-1939) Κατηγορία:Βοεβοδάτο Πόζναν (1921-1939)
Αχλιά Λέσβου
Η Αχλιά είναι χωριό της Λέσβου. Δοικητικά υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Μόριας, της δημοτικής ενότητας και δήμου Μυτιλήνης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Λέσβου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μυτιλήνης του νομού Λέσβου, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Νήσων Αιγαίου.
Γεωγραφία
Η Αχλιά είναι παραθαλάσσιο χωριό της ανατολικής Λέσβου. Βρίσκεται πάνω από το στενό της Μυτιλήνης και πάνω στην επαρχιακή οδό Μυτιλήνης-Θερμής, μεταξύ Μόριας και Παναγιούδας, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10. Απέχει 6 χλμ. περίπου ΒΔ. της Μυτιλήνης.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1991 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μόριας της Λέσβου. Με το ΦΕΚ 244Α - 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μόριας και προσαρτήθηκε στον δήμο Μυτιλήνης. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από τον δήμο Μυτιλήνης και προσαρτήθηκε στον δήμο Λέσβου. Με το ΦΕΚ 43Α - 09/03/2019, αποσπάστηκε από τον δήμο Λέσβου και επαναπροσαρτήθηκε στον δήμο Μυτιλήνης.
Πηγές
Κατηγορία: Δήμος Μυτιλήνης Κατηγορία:Χωριά της Λέσβου
Ψηφιακή αμνησία
Ιστορία
Το φαινόμενο περιγράφηκε και ονομάστηκε για πρώτη φορά από τους Betsy Sparrow (Πανεπιστήμιο Κολούμπια), Jenny Liu ( Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν) και Daniel M. Wegner (Χάρβαρντ) στην εργασία τους από τον Ιούλιο του 2011. Η μελέτη διεξήχθη σε τέσσερα μέρη. Το πρώτο μέρος είχε τα υποκείμενα να απαντήσουν σε μια σειρά από εύκολες και δύσκολες ερωτήσεις trivia και στη συνέχεια να εκτελέσουν μια τροποποιημένη εργασία Stroop που περιελάμβανε τόσο καθημερινές λέξεις όσο και λέξεις που σχετίζονται με την τεχνολογία, όπως οθόνη και Google. Τα υποκείμενα ανταποκρίθηκαν πιο αργά σε λέξεις τεχνολογίας, ειδικά μετά από δύσκολες ερωτήσεις, υποδεικνύοντας ότι οι ασήμαντες ερωτήσεις τους έκαναν να σκεφτούν τους υπολογιστές. Στο δεύτερο πείραμα, τα υποκείμενα διάβασαν έναν αριθμό ασήμαντων δηλώσεων. Οι μισοί από αυτούς οδήγησαν να πιστέψουν ότι οι δηλώσεις θα αποθηκευτούν και θα ήταν διαθέσιμες για αναζήτηση αργότερα. Στο άλλο μισό δόθηκε ρητή εντολή να προσπαθήσουν να τους θυμηθούν. Στη συνέχεια, και οι δύο ομάδες δοκιμάστηκαν με την ανάκληση των δηλώσεων. Στο τρίτο μέρος, τα υποκείμενα διάβασαν και δακτυλογραφούσαν σε δηλώσεις trivia και ενημέρωσαν ότι η καταχώρισή τους διαγράφηκε, αποθηκεύτηκε ή αποθηκεύτηκε σε μια συγκεκριμένη τοποθεσία. Στη συνέχεια, τους δόθηκε μια εργασία αναγνώρισης και τους ρώτησαν εάν είχαν δει την ακριβή δήλωση, εάν είχε αποθηκευτεί και εάν η δήλωση είχε αποθηκευτεί, πού είχε αποθηκευτεί. Στο τελευταίο μέρος, τα υποκείμενα πληκτρολόγησαν ξανά δηλώσεις trivia και τους είπαν ότι το καθένα είχε αποθηκευτεί σε ένα φάκελο με γενική ονομασία (π.χ. στοιχεία, γεγονότα). Στη συνέχεια τους δόθηκαν δύο διαφορετικές εργασίες ανάκλησης: μία για τις δηλώσεις και μία για τον συγκεκριμένο φάκελο στον οποίο αποθηκεύτηκε κάθε πρόταση.
Φαινόμενο
Η αρχική μελέτη του 2011 ολοκληρώθηκε με τρία κύρια ευρήματα. Πρώτον, οι άνθρωποι είναι έτοιμοι να σκέφτονται τους υπολογιστές όταν τους τίθενται ερωτήσεις γενικής γνώσης, ακόμη και όταν γνωρίζουν τη σωστή απάντηση. Επιπλέον, αυτό το αποτέλεσμα είναι ιδιαίτερα έντονο εάν η ερώτηση είναι δύσκολη και η απάντηση είναι άγνωστη. Δεύτερον, οι άνθρωποι δεν τείνουν να θυμούνται πληροφορίες εάν πιστεύουν ότι θα είναι διαθέσιμες για αναζήτηση αργότερα. Αντίθετα, μια ρητή οδηγία για να θυμάστε το υλικό δεν έχει σημαντική επίδραση στην ανάκληση. Τέλος, εάν οι πληροφορίες αποθηκευτούν, οι άνθρωποι είναι πολύ πιο πιθανό να θυμούνται πού βρίσκονται οι πληροφορίες παρά να ανακαλέσουν τις ίδιες τις πληροφορίες. Επιπλέον, οι άνθρωποι τείνουν να θυμούνται είτε το γεγονός είτε την τοποθεσία, αλλά όχι και τα δύο. αυτό το αποτέλεσμα παραμένει ακόμη και όταν οι πληροφορίες είναι πιο αξιομνημόνευτες από το όνομα της τοποθεσίας.
Μια μελέτη του 2012 από τον Lav R. Varshney πρότεινε έκτοτε ότι η ψηφιακή αμνησία μπορεί επίσης να φανεί σε διδακτορικές διατριβές, υποστηρίζοντας ότι μια διαχρονική αύξηση στον αριθμό των παραπομπών που αναφέρονται αντανακλά μια τάση για βελτιωμένη μνήμη για το πού θα βρείτε σχετικές πληροφορίες (δηλ. ποιες εργασίες περιέχει τις πληροφορίες), παρά τις ίδιες τις πληροφορίες. Επιπλέον, έχει περιγραφεί ένα σχετικό φαινόμενο στο οποίο οι πληροφορίες που μαθαίνονται μέσω του Διαδικτύου ανακαλούνται με μικρότερη ακρίβεια και λιγότερη εμπιστοσύνη από τις πληροφορίες που μαθαίνονται μέσω μιας εγκυκλοπαίδειας. Επιπλέον, όσοι ανακαλούσαν πληροφορίες που έμαθαν μέσω του Διαδικτύου εμφάνισαν μειωμένες ενεργοποιήσεις σε διάφορες περιοχές του εγκεφάλου -συμπεριλαμβανομένης της αμφοτερόπλευρης ινιακής έλικας, της αριστερής κροταφικής έλικας και της αμφοτερόπλευρης μέσης μετωπιαίας έλικας- σε σύγκριση με την ομάδα της εγκυκλοπαίδειας.
Διαδραστική μνήμη
Οι Sparrow και άλλοι αρχικά υποστήριξαν ότι η εξάρτηση από τους υπολογιστές είναι μια μορφή διαδραστικής μνήμης, επειδή οι άνθρωποι μοιράζονται εύκολα πληροφορίες, ξεχνούν τι πιστεύουν ότι θα είναι διαθέσιμο αργότερα και θυμούνται τη θέση των πληροφοριών καλύτερα από τις ίδιες τις πληροφορίες. Υποστήριξαν ότι οι άνθρωποι και οι υπολογιστές τους γίνονται «διασυνδεδεμένα συστήματα». οι ίδιες υποκείμενες διαδικασίες που χρησιμοποιούνται στην παραδοσιακή διαδραστική μνήμη για να μάθουμε ποιος στα κοινωνικά μας δίκτυα γνωρίζει τι επεκτείνεται επίσης για να συμπεριλάβει τι γνωρίζει ένας υπολογιστής και πώς να το βρει.
Ωστόσο, αρκετοί ερευνητές έχουν αμφισβητήσει εάν η ψηφιακή αμνησία είναι μια μορφή διαδραστικής μνήμης, υποστηρίζοντας ότι δεν πραγματοποιείται καμία συναλλαγή μεταξύ του ατόμου και του υπολογιστή. Επομένως, τα δίκτυα υπολογιστών και το Διαδίκτυο δεν μπορούν να θεωρηθούν ως ένα κατανεμημένο γνωστικό σύστημα. Αντίθετα, οι υπολογιστές είναι απλώς εργαλεία που αξιοποιούνται για να βοηθήσουν στην ενεργοποίηση μιας μνήμης ή για την εύκολη αναζήτηση πληροφοριών. Σε αντίθεση με την παραδοσιακή συναλλακτική μνήμη, οι πληροφορίες δεν χάνονται χωρίς το Διαδίκτυο, αλλά είναι πιο αργές και πιο δύσκολο να βρεθούν.
Αντιγραφή
Σε μια μεγάλη μελέτη Replication που δημοσιεύτηκε στο Nature 2018, το φαινόμενο Google ήταν ένα από τα πειράματα που δεν μπορούσαν να αναπαραχθούν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Google Κατηγορία:Μνήμη Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Φίλιππος Χριστοδήμος
Ο Φίλιππος Χριστοδήμος (1888 - ;) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Τρίκαλα, σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και διετέλεσε πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Τρικάλων.
Εξελέγη βουλευτής Τρικάλων στις εκλογές του 1926 και επανεξελέγη βουλευτής Τρικάλων σε αυτές του 1935 με το Λαϊκό Κόμμα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Τρικάλων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Παναγιώτης Καραλής
Ο Παναγιώτης Καραλής (1892 - ;) ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Μεγάλα Καλύβια και σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Εξελέγη βουλευτής Τρικάλων στις εκλογές του 1923 και επανεξελέγη βουλευτής Τρικάλων σε αυτές του 1935.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Τρικάλων
Αιγύπτιος (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία ο Αιγύπτιος ήταν ήρωας από την Ιθάκη, φίλος του Οδυσσέα και του γιου του Τηλέμαχου. Ο ένας από τους γιους του Αιγυπτίου, ο Άντιφος, ακολούθησε τον Οδυσσέα στην εκστρατεία της Τροίας και κατά την περιπετειώδη επιστροφή τους ήταν μεταξύ των συντρόφων του Οδυσσέα που καταβρόχθισε ο Κύκλωπας Πολύφημος. Αντιθέτως, άλλος γιος του Αιγυπτίου, ο Ευρύνομος, ήταν ένας από τους μνηστήρες της Πηνελόπης, που σκοτώθηκε κατά τη Μνηστηροφονία.
Πηγές
Κατηγορία:Οδύσσεια Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Δημητράνα Ιβάνοβα
Η Δημητράνα Ιβάνοβα (Βουλγαρικά: Димитрана Иванова, 2 Ιανουαρίου 1881 – 1960), ήταν Βουλγάρα εκπαιδευτικός μεταρρυθμιστής, υπερασπίστρια και ακτιβίστρια των δικαιωμάτων των γυναικών. Προήδρευσε της Βουλγαρικής Ένωσης Γυναικών από το 1926 έως το 1944.
Νεαρή ηλικία και εκπαίδευση
Η Ιβάνοβα γεννήθηκε την 1η Φεβρουαρίου 1881 στο Ρούσε της Βουλγαρίας και ήταν κόρη ενός εμπόρου, όπου εκπαιδεύτηκε στο τοπικό δημοτικό σχολείο και γυμνάσιο θηλέων. Στη Βουλγαρία, οι γυναίκες είχαν τη δυνατότητα να παρακολουθούν διαλέξεις στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας από το 1896, αλλά δεν μπορούσαν να είναι κανονικές φοιτήτριες εκεί μέχρι το 1901, καθώς τα γυμνάσια θηλέων προσέφεραν μόνο έξι από τους επτά τάξεις που απαιτούνταν για την εισαγωγή τους στο πανεπιστήμιο. Η Ιβάνοβα παρότι στερήθηκε μέρος της βασικής της εκπαίδευσης, έγινε η πρώτη γυναίκα που σπούδασε εκπαίδευση και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης. Όταν επέστρεψε στη Βουλγαρία το 1900, εργάστηκε ως δασκάλα, η οποία ήταν εκείνη την εποχή ουσιαστικά το μόνο επάγγελμα ανοιχτό στις γυναίκες (αν και μέχρι το 1904, απαγορεύονταν για παντρεμένες γυναίκες). Το 1914, παντρεύτηκε τον δάσκαλο Ντόντσο Ιβάνοφ, αλλά συνέχισε την επαγγελματική της ζωή (η απαγόρευση κατά των παντρεμένων δασκάλων καταργήθηκε το 1904). Το 1921, υπέβαλε αίτηση για σπουδές στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Σόφιας και τελικά της επιτράπηκε να το κάνει, αποφοιτώντας το 1927.
Ψήφος γυναικών
Το 1926, διαδέχθηκε την Γιούλια Μαλίνοβα ως πρόεδρος της κορυφαίας οργάνωσης για τα δικαιώματα των γυναικών στη χώρα της, της Βουλγαρικής Ένωσης Γυναικών, η οποία ιδρύθηκε το 1901. Το 1935–40, ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Διεθνούς Συμμαχίας Γυναικών. Έγινε μια γνωστή αμφιλεγόμενη προσωπικότητα στη δημόσια συζήτηση και συχνά γελοιοποιήθηκε από τον τύπο. Κατά τη διάρκεια της θητείας της ως προέδρου, έδωσε μεγάλη προσοχή σε δύο ζητήματα: στην άδεια των γυναίκων να ασκήσουν το δίκαιο, το οποίο θεωρήθηκε ως ένα σημαντικό συμβολικό ζήτημα (που συμβολίζει το δικαίωμα των γυναικών να εισέρχονται σε άλλα επαγγέλματα του ίδιου είδους) και το δικαίωμα της ψήφου των γυναικών. Οι γυναίκες της Βουλγαρίας απέκτησαν υπό όρους το δικαίωμα ψήφου το 1937, αλλά δεν μπορούσαν να είναι οι ίδιες υποψήφιες στις εκλογές εάν ήταν χήρες, παντρεμένες ή διαζευγμένες.
Η Ιβάνοβα συνελήφθη μετά την άνοδο του κομμουνιστικού καθεστώτος της Βουλγαρίας το 1944, όταν καταργήθηκαν όλες οι αστικές «αστικές» οργανώσεις. Απελευθερώθηκε από την παρέμβαση μιας από τις επαφές της στο κομμουνιστικό κίνημα το 1945.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βούλγαροι εκπαιδευτικοί Κατηγορία:Φεμινιστές
Απόστολος Τσαντάς
Ο Απόστολος (Λάκης) Τσαντάς (19 Ιουλίου 1935 - 22 Ιουνίου 2015) ήταν Έλληνας Διεθνής Διαιτητής της Υδατοσφαίρισης (Water Polo) με πλήθος συμμετοχές σε όλο τον κόσμο, ενώ διετέλεσε και Πρόεδρος Α.Ι.Α (Σύνδεσμος Διεθνών Διαιτητών Υδατοσφαίρισης) για τρεις (3) τετραετίες.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Νίκαια (Πειραιάς) και παντρεύτηκε τη Λαμπρινή με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, την Απολλωνία (Πωλίνα) και τον Κωνσταντίνο.
Ο Λάκης Τσαντάς, ήταν από τα ιστορικά μέλη του Συνδέσμου Ελλήνων Διαιτητών Υδατοσφαίρισης. Κατείχε την Προεδρία επί σειρά ετών της ΚΕΔ της Κολυμβητικής Ομοσπονδίας Ελλάδος μέχρι το 2015 και επί πλέον ήταν αιρετό μέλος της Τεχνικής Επιτροπής Υδατοσφαίρισης (TWPC) της LEN (Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Κολύμβησης), μια εκλογή που τον καταξίωσε στα ανώτατα όργανα διοίκησης της διαιτησίας της Υδατοσφαίρισης στον Ευρωπαϊκό χώρο.
Ο Λάκης Τσαντάς διετέλεσε επί σειρά ετών (από το 1970 έως το 1991) Διεθνής Διαιτητής Υδατοσφαίρισης, με πάρα πολλές συμμετοχές σε κορυφαίες διοργανώσεις στο παγκόσμιο στερέωμα. Ενδεικτικά οι συμμετοχές του ήταν:
=== Σε Ολυμπιάδες === Πέραν αυτών έχει παραβρεθεί και έχει παρακολουθήσει αγώνες Υδατοσφαίρισης σε 9 ακόμη Ολυμπιάδες.
Σε Πανευρωπαϊκά Πρωταθλήματα
=== Σε Παγκόσμια Κύπελλα Νέων ===
=== Σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα Νέων ===
=== Σε Μεσογειακούς αγώνες ===
=== Σε Fina Cup ===
=== Σε Ευρωπαϊκό Super Final ===
=== Σε Final Four Cup ===
=== Σε Final Four Champions ===
Το σύνολο των διεθνών αγώνων που έχει διαιτητεύσει είναι 507.
Διετέλεσε για 3 τετραετίες Πρόεδρος της Α.Ι.Α (Σύνδεσμος Διεθνών Διαιτητών Υδατοσφαίρισης).
Βραβεύθηκε από πάρα πολλά Σωματεία, Ομοσπονδίες, τον ΠΣΑΤ το 1978 καθώς επίσης του απονεμήθηκε από τη FINA το 2007 το Certificate of Merit.
Συμμετείχε ως καθηγητής σε πολλές Σχολές Διαιτησίας στην Ελλάδα και επίσης σε τέσσερις (4) Σχολές στη Νότια Αφρική το 1976, στην Αίγυπτο το 1981 και σε 2 Σχολές στη Δανία το 1986.
Ορίσθηκε από τη L.E.N (Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία) ως Delegate διεθνών αγώνων τα έτη 2006, 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012.
Από το 1991 έως το 2015 ήταν Delegate αγώνων Υδατοσφαίρισης όλων των Ελληνικών Πρωταθλημάτων και επιπλέον ήταν ο υπεύθυνος για τους ορισμούς των Ελλήνων Διαιτητών και Παρατηρητών Διαιτησίας στα Ελληνικά πρωταθλήματα.
Πληροφορηθείς το θάνατο του Λάκη Τσαντά ο πρόεδρος της ΚΟΕ, Δημήτρης Διαθεσόπουλος, δήλωσε: «Ήταν η ζωντανή ιστορία της υδατοσφαίρισης παγκοσμίως, για σχεδόν 60 χρόνια. Είναι απώλεια σημαντική, για έναν άνθρωπο που ταυτίστηκε με το άθλημα, που το υπηρέτησε με τρόπο μοναδικό από διάφορες θέσεις ευθύνης. [...] Η Ελλάδα και η υδατοσφαίριση ήταν ταυτισμένη με τον Λάκη».
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες διαιτητές της υδατοσφαίρισης
Λυγαρίδια Νάξου
Τα Λυγαρίδια είναι μικρός παράλιος οικισμός της ανατολικής Νάξου με 23 κατοίκους (απογραφή 2011). Υπάγεται στην Δημοτική Κοινότητα Απεράθου της Δημοτικής Ενότητας Δρυμαλίας του Δήμου Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Αζάλα ( 29 κ.), Απέραθο ( 722 κ.), Κανάκι ( 14 κ.), Κλειδώ ( 24 κ.), Μουτσούνα ( 84 κ.) και Πάνερμο ( 8 κ.) τη δημοτική κοινότητα Απεράθου ( 904 κ.). Η δ.κ. Απεράθου υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δρυμαλίας, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Νάξου
Πώλα Αμπντούλ
Η Paula Julie Abdul (19 Ιουνίου 1962) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια, στιχουργός, χορεύτρια, χορογράφος, ηθοποιός και τηλεοπτική προσωπικότητα. Ξεκίνησε την καριέρα της ως cheerleader για τους Los Angeles Lakers σε ηλικία 18 ετών και αργότερα έγινε η κεντρική χορογράφος για τα Laker Girls, όπου την ανακάλυψαν οι The Jacksons. Χορογράφησε μουσικά βίντεο για την Τζάνετ Τζάκσον και σύντομα υπέγραψε συμβόλαιο με την Virgin Records. Ο πρώτος δίσκος της Forever Your Girl (1988) έγινε ένας από τους πιο πετυχημένους δίσκους εκείνης της εποχής, πουλώντας 7 εκατ. αντίτυπα στις ΗΠΑ και κάνοντας ρεκόρ με τα περισσότερα singles από τον πρώτο δίσκο ενός καλλιτέχνη που κατέλαβαν την πρώτη θέση στο Billboard Hot 100 chart: "Straight Up", "Forever Your Girl", "Cold Hearted" και "Opposites Attract". Τα έξι singles της που κατέλαβαν την πρώτη θέση στο Billboard Hot 100 την ισοβάθμισαν με την Νταϊάνα Ρος που κατέλαβαν την πρώτη θέση στα charts.
Η Abdul ήταν μια από τους κριτές στον διαγωνισμό τραγουδιού American Idol από το 2002 έως το 2009 και από τότε εμφανίστηκε ως κριτής στα The X Factor, Live to Dance, So You Think You Can Dance και The Masked Dancer. Εργάστηκε ως χορογράφος σε αρκετές ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των Can't Buy Me Love (1987), The Running Man (1987), Coming to America (1988), Action Jackson (1988), The Doors (1991), Jerry Maguire (1996) και American Beauty (1999). Έλαβε 17 υποψηφιότητες για MTV Video Music Award, κερδίζοντας πέντε βραβεία, και έλαβε βραβείο Grammy Καλύτερου Μουσικού Βίντεο για το "Opposites Attract" το 1991. Έλαβε δυο φορές το Primetime Emmy Award Καλύτερης Χορογραφίας για την δουλειά της στο The Tracey Ullman Show, και για άλλες ερμηνείες στα American Music Awards το 1990. Η Abdul τιμήθηκε με το δικό της αστέρι στην Λεωφόρο της Δόξας του Χόλιγουντ, και είναι η πρώτη entertainer που τιμήθηκε με το Nickelodeon Kids' Choice Awards.
Κρατιδιακές εκλογές στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία 2021
Στις 26 Σεπτεμβρίου 2021 διεξήχθησαν κρατιδιακές εκλογές στο Μεκλεμβούργο–Δυτική Πομερανία, για να εκλεγούν τα μέλη του 8ου Λάνταγκ.
Το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα ήρθε πρώτο, με γύρω στο 40% των ψήφων. Μετά τις εκλογές, το ΣΔΚ συμμάχησε με την Αριστερά. Η Μανουέλα Σβέσιγκ επανεξελέγη πρωθυπουργός με 41 από 79 ψήφους υπέρ.
Εκλογικό σύστημα
Τα μέλη του Λάνταγκ Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με ελεύθερη, καθολική και μυστική ψηφοφορία, για πενταετή θητεία. Το εκλογικό σύστημα είναι μικτό. Κάθε εκλογέας ρίχνει δύο ψήφους, μία Α' ψήφο για το τοπικό πλειοψηφικό και μία Β' ψήφο για την εθνική εκπροσώπηση.
Η προσέλευση στην ψηφοφορία δεν είναι υποχρεωτική. Δικαίωμα ψήφου και υποψηφιότητας έχουν όλοι οι πολίτες της Γερμανίας, ηλικίας άνω των 18 ετών, υπό την προϋπόθεση να έχουν τη μόνιμη κατοικία τους στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, για τουλάχιστον 37 ημέρες και 3 μήνες αντίστοιχα, και να μην έχουν αποστερηθεί το δικαίωμα με δικαστική απόφαση ή ιατρική διάγνωση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία Μεκλεμβουργο
Γιώργος Γιαννόπουλος
Ο Γιώργος Γιαννόπουλος (Αρσινόη Μεσσηνίας, 13 Σεπτεμβρίου 1960) είναι Έλληνας ηθοποιός.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1960 στην Αρσινόη Μεσσηνίας, με καταγωγή από τον Ράδο Αρκαδίας, και μεγάλωσε στην Καλαμάτα. Φοίτησε στην Γεωπονική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) την οποία τελικά εγκατέλειψε για να γίνει ηθοποιός. Έτσι εγγράφηκε στο νεανικό τμήμα της Δραματικής Σχολής Αθηνών.
Η πιο γνωστή του συμμετοχή είναι στην κωμική τηλεοπτική σειρά Το σόι σου, η οποία από το 2014 προβάλλονταν στον Alpha. Από τον Οκτώβριο του 2016 συμμετέχει και στην κυπριακή δραματική σειρά που προβαλλόταν στον ΣΚΑΪ «Προδοσίες».
Πολιτική
Υπήρξε εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος Ηλιούπολης με την παράταξη του δημάρχου Βασίλη Βαλασόπουλου (ΠΑΣΟΚ), ενώ στις εθνικές εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 ήταν υποψήφιος βουλευτής με το Ποτάμι στον νομό Μεσσηνίας.
Παραστασιογραφία
Όλες οι πληροφορίες προέρχονται από το έντυπο πρόγραμμα της κάθε παράστασης ή/και από σχετικά δελτία τύπου
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πολιτευτές Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης
Φορ-ον-δε-φλορ
δεξιά|μικρογραφία| "Four on the floor" στο μπάσο  και Το Four-on-the-Floor (ή τέσσερα τέταρτα) είναι ένα ρυθμικό μοτίβο που χρησιμοποιείται κυρίως στη ντίσκο και την ηλεκτρονική χορευτική μουσική. Είναι ένας σταθερός, ομοιόμορφος ρυθμός σε 4/4 χρόνο κατά τον οποίο το μποτόμπασο χτυπάται σε κάθε ρυθμό (1, 2, 3, 4) σε ίσα χρονικά διαστήματα. Αυτό διαδόθηκε στη μουσική ντίσκο της δεκαετίας του 1970 και ο όρος « τέσσερα στο πάτωμα » χρησιμοποιήθηκε ευρέως εκείνη την εποχή, το μπήτ προήλθε απο ντραμς με πετάλ. Ο Earl Young θεωρείται ο εφευρέτης του στυλ ντίσκο-ροκ ντράμ (στο " The Love I Lost " του Harold Melvin & the Blue Notes από το 1973), καθώς ήταν ο πρώτος που έκανε εκτενή και διακριτική χρήση του hi-hat καθ 'όλη τη διάρκεια μιας ηχογράφησης R&B.
Πολλά στυλ χορευτικής ηλεκτρονικής μουσικής χρησιμοποίησαν αυτόν το ρυθμό ως σημαντικό μέρος της ρυθμικής δομής. Μερικές φορές ο όρος χρησιμοποιείται για να αναφέρεται ομοιόμορφο 4/4 ρυθμό για οποιοδήποτε τύμπανο.
Μια μορφή 4/4 χρησιμοποιείται επίσης στα τζαζ ντραμς. Αντί να χτυπιέται η μπότα με έντονο και επομένως εύκολα ακουστικό τρόπο, συνήθως χτυπάται πολύ ελαφρά (αναφέρεται ως "φτερό") έτσι ώστε ο ήχος του ντραμς να γίνεται ανεπαίσθητα αισθητός αντί να ακούγεται έντονα από τον ακροατή. Συνήθως, αυτό συνδυάζεται με ένα κύμβαλο και hi-hat σε συγχρονισμό. Όταν ένα έγχορδο παιχτεί σε αυτόν τον ρυθμό ( κιθάρα, μπάντζο ), και οι τέσσερις νότες του μέτρου παίζονται με πανομοιότυπα καθοδικά αρπίσματα. Επίσης έχει χρησιμοποιηθεί στην Reggae.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Ρυθμός και μέτρο Κατηγορία:Disco
Μεχμέτ Εμίν Αμπτούλ Εμπού Λουμπούτ
Ο Μεχμέτ Εμίν Αμπτούλ Εμπού Λουμπούτ, όπως αναφέρεται στις ελληνικές και οθωμανικές πηγές, ή Μοχάμετ Αμπού Ναμπούτ Αγά (στα αραβικά: محمد أبو نبوت), όπως αναφέρεται στις αραβικές πηγές, ήταν ο κυβερνήτης της Γιάφας και της Γάζας στις αρχές του 19ου αιώνα, από το 1803 μέχρι ως το 1819, ενώ διορίστηκε ως μουτεσαρίφης των σαντζακίων της Θεσσαλονίκης και της Καβάλας από το 1821 μέχρι το 1823, ανεξάρτητος βεζίρης, υπεύθυνος για την καταστολή της εξέγερσης στη Μακεδονία κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Το 1823 υπηρέτησε και ως γενικός διοικητής και σερασκέρης της Ρούμελης, ενώ χρημάτισε και βαλής στην περιοχή του Κουρδιστάν (1825-1826).
Λουμπούτ Πασάς και η επανάσταση στη Μακεδονία
Στις 24 Οκτωβρίου του 1821 ο Λουμπούτ διορίστηκε με φιρμάνι ανεξάρτητος στρατάρχης της Μακεδονίας και υπεύθυνος της καταστολής της επανάστασης στη Χαλκιδική (και αργότερα στη Νάουσα) ή όπως ανάφερε το ίδιο το φιρμάνι, «βεζίρης με πλήρη ανεξαρτησία για την πάταξη των ληστών (ενν. των επαναστατών)». Ο Εμπού Λουμπούτ πρώτα φρόντισε για την ενίσχυση των τειχών της Θεσσαλονίκης και διέταξε την επιστράτευση των μουσουλμάνων κατοίκων της Μακεδονίας. Συγκεντρώνοντας μεγάλες δυνάμεις τακτικού στρατού και ατάκτων κατόρθωσε να καταστείλει την επανάσταση στην Κασσάνδρα. Πέτυχε όμως να επαναφέρει στη νομιμότητα και υποταγή τους μοναχούς του Αγίου Όρους, με πειθώ και απειλές και χωρίς να χρειαστεί να καταφύγει σε πόλεμο. Ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες του και την αποτελεσματικότητά του έλαβε μία γούνα ερμίνας και ένα αδαμαντοκόλλητο σπαθί από τον Σουλτάνο ως σύμβολο ευαρέσκειας του. Στο Άγιο Όρος ο Λουμπούτ εγκατέστησε τουρκικό στρατό, ενώ φέρεται να ανάγκασε τους μοναχούς να του προσφέρουν υπέρογκες αποζημιώσεις σε χρήμα και πολύτιμα σκεύη. Ευχαριστημένος ο Σουλτάνος από την επιτυχία του Λουμπούτ στη Χαλκιδική, του ανέθεσε και την καταστολή της επανάστασης στη Νάουσα, ένα από τα πιο σημαντικά επαναστατικά κέντρα της Μακεδονίας. Ο Λουμπούτ προχώρησε σε ορισμένες προληπτικές ενέργειες, για να περιορίσει τις πράξεις των Ναουσαίων. Έτσι, ενίσχυσε τη φρουρά της Βέροιας, αντικατέστησε τον στρατιωτική διοικητή της, ενώ ταυτόχρονα μετέφερε, κρυφά από τους Έλληνες επαναστάτες, στρατεύματά του στη Βέροια. Αφού εκδόθηκε το φιρμάνι που επέτρεπε στον Λουμπούτ να τιμωρήσει τη Νάουσα (καθώς η πόλη διέθετε ειδικά προνόμια και δικαιώματα λόγω της προστασίας της μητέρας του Σουλτάνου), ο Εμπού Λουμπούτ ξεκίνησε την πολιορκία της πόλης, αναλαμβάνοντας ο ίδιος την ηγεσία της επίθεσης εναντίον της, επικεφαλής 20.000 ανδρών, από τους οποίους οι μισοί τουλάχιστον ήταν τακτικός στρατός και οι υπόλοιποι άτακτοι. Την πόλη υπεράσπιζαν 4.000-5.000 επαναστάτες. Τελικά μετά από πολλές συγκρούσεις και προτάσεις παράδοσης, κατάφερε να εισέλθει νικητής στην πόλη λίγες μέρες μετά το Πάσχα του 1822. Εφαρμόζοντας τις εντολές του ιερού φετβά, δήμευσε τις περιουσίες των κατοίκων, εκτέλεσε όλους τους ενήλικες άνδρες (πάνω από 2.000 σύμφωνα με τη μαρτυρία του ίδιου του Εμπού Λουμπούτ), εξανδραπόδισε τις γυναίκες και τα παιδιά, οδηγώντας τα στα σκλαβοπάζαρα. . Οι αρχόντισσες της Νάουσας, Ζαφειράκαινα, Γάτσαινα, Καρατάσαινα και άλλες μεταφέρθηκαν στη Θεσσαλονίκη, όπου υπέστησαν φρικτά βασανιστήρια, μαρτυρώντας για την πίστη τους. Μετά την καταστροφή της Νάουσας και πολλών χωριών της περιοχής της, ο Λουμπούτ, διορίστηκε γενικός διοικητής της Ρούμελης. Όχι πολύ αργότερα όμως, εξαιτίας πολυάριθμων παραπόνων, ο Σουλτάνος αναγκάστηκε να τον απομακρύνει και να τον μεταφέρει σε άλλη περιοχή.
Το τέλος του Λουμπούτ
μικρογραφία|Η κρήνη του Αμπού Ναμπούτ, κατασκευασμένη το 1815 στη Γιάφα της Παλαιστίνης. Δίπλα της θεωρείται ότι τάφηκε ο ίδιος ο Πασάς. Για το τέλος του Εμπού Λουμπούτ, οι πηγές είναι αντιφατικές. Στην ελληνική και ευρωπαϊκή βιβλιογραφία συχνά αναφέρεται ότι μετά την αποπομπή του από τη Λάρισα ο Λουμπούτ φυλακίστηκε και εκτελέστηκε. Μάλιστα, σύμφωνα με την προφορική παράδοση του Διδυμοτείχου που κατέγραψε ο Δ. Μανάκας, ο Λουμπούτ βρήκε τον θάνατο με αποκεφαλισμό στην πλατεία του Διδυμοτείχου το 1824, αφού ο Σουλτάνος εξέδωσε καταδικαστικό φιρμάνι. Αντίθετα, ο Χατζηιωάννου παραθέτει πηγές σύμφωνα με τις οποίες ο Λουμπούτ, παρόλο που μετατέθηκε αρχικά στο Ντιγιάρμπακιρ, τελικά έχασε το αξίωμα του και πέθανε στο Tokat γύρω στο 1827/1828. Τέλος, η Ruba Kana'an στη διδακτορική της διατριβή αναφέρει ως χρόνο θανάτου του Λουμπούτ το 1834/35, ενώ ο τάφος του βρισκόταν δίπλα στην κρήνη που ο ίδιος χρηματοδότησε για να κατασκευαστεί, στη Γιάφα.
Οικοδομικό πρόγραμμα
Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως κυβερνήτη της Γιάφας ο Εμπού Λουμπούτ ήταν υπεύθυνος για έναν μεγάλο αριθμό οικοδομικών έργων στην πόλη, στα οποία περιλαμβάνεται και η συμπλήρωση των οχυρώσεων, η ανακαίνιση του τζαμιού, η ανέγερση δύο δημόσιων κρηνών και η κατασκευή αγορών για βαμβάκι και μαλλί.
Η γαλλική λεηλασία της πόλης μετά την Πολιορκία της Γάζας το 1799 απέδειξε την ανεπάρκεια των τειχών της πόλης και όταν η πόλη επέστρεψε στον έλεγχο των Οθωμανών το 1800, Τούρκοι και Βρετανοί μηχανικοί ξεκίνησαν να ξαναχτίζουν τα τείχη. Αυτή η αποστολή ολοκληρώθηκε υπό τον Εμπού Λουμπούτ από το 1800 και μετέπειτα. Ο Εμπού Λουμπούτ πρόσθεσε μνημειώδη ανατολική πύλη στεφανωμένη με τρεις τρούλους. Οι οχυρώσεις ήταν ειδικά σχεδιασμένες για να αντιμετωπίσουν το Ευρωπαϊκο πυροβολικό και διέθεταν ισχυρά τείχη, με σημαντικούς γωνιακούς προμαχώνες, ικανούς να υποστηρίξουν μεγάλα κανόνια. Παρόμοια τείχη έχουν διατηρηθεί και στην Άκρα. Ωστόσο, μέσα στον 19ο αιώνα η πολιτική κατάσταση είχε αλλάξει και οι οχυρώσεις του Εμπού Λουμπούτ δεν χρειάζονταν πια. Μέχρι το 1888, η διαδικασία της αποσυναρμολόγησης είχε ολοκληρωθεί και η τάφρος είχε ολοκληρωτικά μπαζωθεί. Σήμερα, μόνο δύο πύλες και ένα μικρό τμήμα από τα τείχη του Εμπού Λουμπούτ διατηρούνται ακόμη.
Το Μεγάλο Τζαμί της Γιάφας ή Το τζαμί του (Σουλτάνου) Μαχμούτ Β΄. Σύμφωνα με τα έγγραφα του βακουφιού του Λουμπούτ που δημοσίευσε η Kana'an, το Μεγάλο Τζαμί ανακαινίστηκε λόγω της προηγούμενης κακής του κατάστασης από τον κυβερνήτη της Γιάφας γύρω στα 1812. Μαζί με τα νέα τμήματα που κτίστηκαν τότε προστέθηκε επίσης ένας μεντρεσές (ιεροδιδασκαλείο) με μια βιβλιοθήκη. Το τζαμί έλαβε το όνομα του τότε Σουλτάνου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Μαχμούτ Β΄.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οθωμανοί στρατιωτικοί της Ελληνικής Επανάστασης του 1821
Πάνερμος Νάξου
Ο Πάνερμος (ή Πάνορμος ) είναι μικρός παράλιος οικισμός σε ομώνυμο όρμο της νοτιοανατολικής Νάξου με 8 κατοίκους (απογραφή 2011). Υπάγεται στην Δημοτική Κοινότητα Απεράθου της Δημοτικής Ενότητας Δρυμαλίας του Δήμου Νάξου & Μικρών Κυκλάδων.
Διοικητικές μεταβολές
Σήμερα, μετά τη τελευταία μεταβολή του 2010 (πρόγραμμα Καλλικράτης), αποτελεί μαζί με τους οικισμούς Αζάλα ( 29 κ.), Απέραθο ( 722 κ.), Κανάκι ( 14 κ.), Κλειδώ ( 24 κ.), Λυγαρίδια ( 23 κ.) και Μουτσούνα ( 84 κ.) τη δημοτική κοινότητα Απεράθου ( 904 κ.). Η δ.κ. Απεράθου υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δρυμαλίας, του δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων, της περιφερειακής ενότητας Νάξου (του πρώην νομού Κυκλάδων), στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.
Σημειώσεις
<references group="Σημ" />
Ντον Μακνίλ
Ο Ντον Μακνίλ (αγγλικά: William Donald "Don" McNeill, Τσικάσα, Οκλαχόμα, 30 Απριλίου 1918 – Βέρο Μπιτς, Φλόριντα, 28 Νοεμβρίου 1996) ήταν Αμερικανός πρωταθλητής της αντισφαίρισης.
Ο Μακνίλ κέρδισε τον πρώτο σημαντικό του τίτλο το 1938 στο εθνικό πρωτάθλημα αντισφαίρισης των Η.Π.Α. σε κλειστό χώρο. Το 1939 έγινε ο δεύτερος Αμερικανός πού κέρδισε τον τίτλο του γαλλικού πρωταθλήματος μετά τον Ντον Μπατζ όταν νίκησε τον συμπατριώτη Μπόμπι Ριγκς στον τελικό. Στη συνέχεια έπαιξε στο Γουίμπλεντον, η μόνη φορά που συμμετείχε και έχασε στον δεύτερο γύρο του απλού, έφτασε στον τρίτο γύρο στο διπλό και στον προημιτελικό στο μικτό. Κέρδισε την ίδια χρονιά το All England Plate, έναν διαγωνισμό αντισφαίρισης που διεξήχθη στο πρωτάθλημα Γουίμπλεντον ανάμεσα στους παίκτες που αποκλείστηκαν στον δεύτερο γύρο του απλού. Το 1939 στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείουήταν πρώτος στο απλό, δεύτερος στο διπλό με συμπαίκτη τον Τσαρλς Χάρις, και πρώτος στο μεικτό με συμπαίκτρια την Γκάμπι Κέρτις.
Τον Ιούνιο του 1940 κέρδισε τον τίτλο του απλού στο Πανεπιστημιακό πρωτάθλημα των ΗΠΑ στο Σικάγο. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους κέρδισε επίσης το τουρνουά του Σαουθάμπτον, δύο εβδομάδες αργότερα κέρδισε το τουρνουά του Νιούπορτ καζίνο. Τον Σεπτέμβριο κέρδισε τον δεύτερο τίτλο σε Γκραμ σλαμ, όταν νίκησε τον Ριγκς στον τελικό του Εθνικού πρωταθλήματος των Η.Π.Α..
Δεν υπήρξαν "επίσημες" ερασιτεχνικές κατατάξεις κατά τη διάρκεια του Β' παγκοσμίου πολέμου - ο Μακνίλ έφθασε στο υψηλότερο επίπεδο του κόσμου, Νο 7 στην ερασιτεχνική κατάταξη του Gordon Lowe κατά το 1939. Κατά τη διάρκεια του πολέμου ο Μακ Νάιλ υπηρέτησε ως υπολοχαγός στο Ναυτικό των Η.Π.Α. και υπηρέτησε στην πρεσβεία των ΗΠΑ στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του εκεί κέρδισε το πρωτάθλημα της Αργεντινής το 1942 και το 1943.
Μετά τον πόλεμο ο Μακνίλ αποφάσισε να επικεντρωθεί στην επαγγελματική του σταδιοδρομία. Το 1950 κέρδισε τον δεύτερο τίτλο του στο εσωτερικό πρωταθλήμα των ΗΠΑ, δώδεκα χρόνια μετά τη κατάκτηση του πρώτου, στον τελικό νίκησε τον Φρέντερικ Κοβαλέσκι σε τέσσερα σετ. Επιπρόσθετα υπήρξε επιλαχόντας το 1940 και το 1946.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί αθλητές της αντισφαίρισης Κατηγορία:Αμερικανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Νικητές Γαλλικού Όπεν
Τρίγωνο του Ήρωνα
Στη γεωμετρία, το τρίγωνο του Ήρωνα είναι ένα τρίγωνο που έχει μήκη πλευρών και εμβαδόν, ακέραιους αριθμούς. Τα τρίγωνα του Ήρωνα πήραν το όνομά τους από τον Ήρωνα της Αλεξάνδριας. Ο όρος συχνά εφαρμόζεται ευρύτερα και σε τρίγωνα που οι πλευρές τους και το εμβαδόν τους είναι ρητοί αριθμοί.
Ιδιότητες
Κάθε ορθογώνιο τρίγωνο με μήκη πλευρών που αντιστοιχούν σε Πυθαγόρεια τριάδα είναι τρίγωνο του Ήρωνα, καθώς τα μήκη των πλευρών κάθε τέτοιου τριγώνου είναι ακέραιοι αριθμοί, όπως και το εμβαδόν τους, το οποίο είναι το μισό του γινομένου των κάθετων πλευρών όπου τουλάχιστον μια πλευρά έχει μήκος άρτιο αριθμό.
thumb|right|Τρίγωνο με μήκη πλευρών c, e και b + d και ύψος a. Παράδειγμα τρίγωνου του Ήρωνα που δεν είναι ορθογώνιο, αποτελεί το ισοσκελές τρίγωνο με μήκη πλευρών 5, 5, και 6, του οποίου το εμβαδόν είναι 12. Αυτό το τρίγωνο προκύπτει ενώνοντας δυο ορθογώνια τρίγωνα με πλευρές 3, 4, και 5, στην πλευρά με μήκος 4. Αυτός ο τρόπος προσέγγισης μπορεί να γενικευτεί, όπως φαίνεται και στην εικόνα δεξιά. Παίρνοντας Πυθαγόρεια τριάδα (a, b, c), με c το μεγαλύτερο και ακόμα μια (a, d, e), με e το μεγαλύτερο, μπορούμε να κατασκευάσουμε τρίγωνα με αυτά τα μήκη πλευρών και να τα ενώσουμε στην πλευρά a, ώστε να πάρουμε τρίγωνο με ακέραια μήκη c, e, και b + d, και με εμβαδόν
Μερικά τρίγωνα του Ήρωνα δεν μπορούν να κατασκευαστούν ενώνοντας δυο ορθογώνια τρίγωνα με ακέραιες πλευρές, όπως παραπάνω. Για παράδειγμα αυτό με πλευρές 5, 29, 30 είναι τρίγωνο του Ήρωνα με εμβαδόν 72, αλλά δεν μπορεί να παραχθεί με δυο πυθαγόρειες τριάδες, μιας και κανένα ύψος του δεν είναι ακέραιος αριθμός. Επίσης κανένα πρωτογενές Πυθαγόρειο τρίγωνο δεν μπορεί να κατασκευαστεί από δύο μικρότερα ακέραια Πυθαγόρεια τρίγωνα. Αυτά τα τρίγωνα του Ήρωνα είναι γνωστά και ως μη κατασκευάσιμα (indecomposable). Ωστόσο, αν κανείς δεχθεί Πυθαγόρειες τριάδες με γενικά ρητούς αριθμούς, και όχι απαραίτητα ακέραιους, τότε η αποσύνθεση σε ορθογώνια τρίγωνα με ρητές πλευρές μπορεί να γίνει πάντα, μιας και όλα τα ύψη ενός τριγώνου του Ήρωνα είναι ακέραιος (αφού είναι διπλάσιο του ακέραιου εμβαδού διαιρεμένο με την ακέραια βάση). Έτσι ένα τρίγωνο του Ήρωνα με πλευρές 5, 29, 30 μπορούν να κατασκευαστεί από ρητή Πυθαγόρεια τριάδα με πλευρές 7/5, 24/5, 5 και 143/5, 24/5, 29.
Ακριβής τύπος για τρίγωνα του Ήρωνα
Κάθε τρίγωνο του Ήρωνα έχει πλευρές ανάλογες με του παρακάτω τύπους:
για ακέραια m, n και k με:
Ο συντελεστής αναλογίας είναι γενικά ο ρητός \frac{p}{q} με τον q=ΜΚΔ(a,b,c) να υποβιβάζει το παραγόμενο τρίγωνο του Ήρωνα στο πρωτογενές του και το p να ανάγει το πρωτογενές στο απαιτούμενο μέγεθος. Για παράδειγμα, αν m = 36, n = 4 καιk = 3 τότε παράγεται τρίγωνο με a = 5220, b = 900 and c = 5400, που είναι όμοιο με το τρίγωνο του Ήρωνα 5, 29, 30 και με συντελεστή αναλογίας p = 1 και q = 180.
Παραδείγματα
Λίστα με τα πρωτογενή ακέραια τρίγωνα του Ήρωνα. "Πρωτογενής" σημαίνει ότι ο μέγιστος κοινός διαιρέτης των τριών πλευρών είναι το 1.
Παραπομπές
Τριγωνο του Ηρωνα Ηρωνα
Μόντρεαλ Κανάντιενς
Οι Μόντρεαλ Κανάντιενς (αγγλικά: Montreal Canadiens, γαλλικά: Canadiens de Montréal) είναι καναδική επαγγελματική ομάδα χόκεϊ επί πάγου που εδρεύει στο Μόντρεαλ του Κεμπέκ. Μετέχει στο πρωτάθλημα του NHL. Είναι μέλος της κατηγορίας του Ατλαντικού στην Ανατολική περιφέρεια του πρωταθλήματος.
Ονομασία
Το εταιρικό όνομα του συλλόγου είναι Club de hockey Canadien, Inc. (CHC). Η ομάδα αναφέρεται συχνά στα αγγλικά και τα γαλλικά ως Habs. Γαλλικά ψευδώνυμα για την ομάδα περιλαμβάνουν τα Les Canadiens (ή Le Canadien), Le Bleu-Blanc-Rouge, La Sainte-Flanelle, Le Tricolore, Les Glorieux (ή Glorieux), Les Habitants, Le CH και Le Grand Club.
Ιστορία
Με έτος ίδρυσης το 1909, οι Κανάντιενς είναι η παλαιότερη εν ενεργεία επαγγελματική ομάδα χόκεϊ επί πάγου σε όλο τον κόσμο, όπως και ο μόνος υφιστάμενος σύλλογος του πρωταθλήματος NHL που προηγείται χρονικά της ίδρυσης του NHL. Ως μία από τις παλαιότερες δικαιοχρήσεις (franchises) του επαγγελματικού αθλητισμού της Βόρειας Αμερικής, η ιστορία των Canadiens προϋπήρξε κάθε άλλης καναδικής δικαιόχρησης εκτός του ποδοσφαίρου, καθώς και κάθε αμερικανικής δικαιόχρησης εκτός από το μπέιζμπολ και τους Αριζόνα Κάρντιναλς του πρωταθλήματος NFL. Η συγκεκριμένη δικαιόχρηση είναι μία από τις επονομαζόμενες ως «Original Six» ομάδες, μια περιγραφή που χρησιμοποιείται για τις ομάδες που μετείχαν στο NHL από το 1942 μέχρι την επέκταση του 1967.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καναντιενς
Χρήστος Ταραντίλης
Ο Χρήστος Ταραντίλης είναι καθηγητής Πανεπιστημίου στο Τμήμα Διοικητικής Επιστήμης και Τεχνολογίας (ΔΕΤ) του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (πρώην ΑΣΟΕΕ), με 25 χρόνια προϋπηρεσία στην εφαρμοσμένη έρευνα και την πανεπιστημιακή διδασκαλία, στον τομέα διακυβέρνησης και τις συμβουλευτικές υπηρεσίες ιδιωτικού και δημόσιου τομέα. To επιστημονικό έργο του έχει αναγνωρισθεί διεθνώς και έχει λάβει σημαντικό αριθμό διακρίσεων και βραβείων.
Τιτοϊσμός
Ο Τιτοϊσμός είναι πολιτική φιλοσοφία που συνδέεται στενότερα με τον Γιόσιπ Μπροζ Τίτο και εφαρμόστηκε στη Γιουγκοσλαβία κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Χαρακτηρίζεται από ευρεία γιουγκοσλαβική ταυτότητα, εργατική αυτοδιαχείριση, πολιτικό διαχωρισμό από τη Σοβιετική Ένωση και ηγεσία στο Κίνημα των Αδεσμεύτων, όπως κι σχέσεις με τα φιλελεύθερα καθεστώτα των ΗΠΑ και της Δύσης.
Χρήστος Ταραντίλης
Σπουδές
Σπούδασε Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Πατρών, όπου έλαβε το πτυχίο του το 1997 εκφωνώντας τον όρκο κατά την τελετή ορκωμοσίας πτυχιούχων. Έκανε μεταπτυχιακό στην Επιχειρησιακή Έρευνα στο London School of Economics (LSE), λαμβάνοντας μεταπτυχιακό (Master of Science) το 1998. Το 2002, έλαβε Διδακτορικό δίπλωμα (PhD) στην Επιχειρησιακή Έρευνα, από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ).
Τιτοϊσμός
Ο Τίτο ηγήθηκε επί των γιουγκοσλάβων κομμουνιστών παρτιζάνων κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου στη Γιουγκοσλαβία. Μετά τον πόλεμο δημιουργήθηκαν εντάσεις μεταξύ Σοβιετικής Ένωσης και Γιουγκοσλαβίας. Αν και αυτά τα ζητήματα μειώθηκαν με την πάροδο του χρόνου, η Γιουγκοσλαβία παρέμεινε ανεξάρτητη στη σκέψη και την πολιτική. Ο Τίτο κυβέρνησε τη Γιουγκοσλαβία μέχρι το θάνατό του το 1980.
Σήμερα ο όρος τιτοϊσμός χρησιμοποιείται μερικές φορές για να αναφερθεί στη νοσταλγία της Γιουγκοσλαβίας, μία λαχτάρα για επανίδρυση ή αναβίωση του γιουγκοσλαβισμού ή της Γιουγκοσλαβίας από τους πολίτες των διαδόχων κρατών της Γιουγκοσλαβίας.
Κατηγορία:Κομμουνισμός στη Γιουγκοσλαβία Κατηγορία:Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας Κατηγορία:Σοσιαλισμός
Χρήστος Ταραντίλης
Ακαδημαϊκή Καριέρα
Ο Χρήστος Ταραντίλης είναι Καθηγητής Επιχειρησιακής Έρευνας (Operations Research) στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (2004-σήμερα). Η εφαρμοσμένη έρευνα του εστιάζει στον σχεδιασμό και την ανάπτυξη συστημάτων βελτιστοποίησης για την εύρεση λύσεων σε πραγματικά προβλήματα διοίκησης (management) των κλάδων της παραγωγής και των υπηρεσιών, της εφοδιαστικής αλυσίδας, των logistics και των μεταφορών, συνδυάζοντας την επιστήμη των ηλεκτρονικών υπολογιστών και την τεχνητή νοημοσύνη με τα μαθηματικά. Επιπλέον, έχει υπηρετήσει ως Πρόεδρος του Τμήματος Διοικητικής Επιστήμης και Τεχνολογίας του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (2013-2014) και Διευθυντής της ερευνητικού κέντρου Επιχειρησιακής Έρευνας και Συστημάτων Αποφάσεων στο ίδιο Πανεπιστήμιο (2009-2019).
Πολιτική Δραστηριότητα
Ο Χρήστος Ταραντίλης διετέλεσε Γραμματέας Στρατηγικού Σχεδιασμού και Επικοινωνίας της ΝΔ από τον Ιανουάριο του 2017 μέχρι και τις βουλευτικές εκλογές του 2019, όπου και εκλέχθηκε βουλευτής Επικρατείας της ΝΔ (2019-2023). Ανέλαβε επίσης καθήκοντα υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ και κυβερνητικού εκπροσώπου (Ιανουάριος 2021 - Φεβρουάριος 2021 και παραιτήθηκε επικαλούμενος οικογενειακούς λόγους ), Προέδρου της Επιτροπής Έρευνας και Τεχνολογίας της Βουλής (εκλέχθηκε τρεις συνεχόμενες φορές την διετία 2021-2023), Προέδρου και Αντιπροέδρου των ομάδων κοινοβουλευτικής φιλίας του Βιετνάμ και των ΗΠΑ αντίστοιχα (2021-2023). Υπηρέτησε, επίσης, τις επιτροπές του Ελληνικού Κοινοβουλίου που σχετίζονται με τα αντικείμενα της οικονομικής ανάπτυξης και των επενδύσεων, του περιβάλλοντος και της ενέργειας, της αγροτικής ανάπτυξης και των τροφίμων, της ναυτιλίας και του τουρισμού (2021-2023). Επιπλέον, κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων χρόνων της κοινοβουλευτικής θητείας του οργάνωσε, ως Πρόεδρος της Επιτροπής Έρευνας και Τεχνολογίας της Βουλής, δεκάδες συνεδριάσεις στις οποίες εξετάστηκε διεξοδικά το θέμα της ανάπτυξης του ελληνικού οικοσυστήματος καινοτομίας. Στις συνεδριάσεις συμμετείχαν επικεφαλείς θεσμικών φορέων της Ελλάδας και της Ευρώπης στον χώρο της καινοτομίας καθώς και ιδρυτές εταιρειών τεχνολογικής καινοτομίας. Παράλληλα, εντός του ίδιου πλαισίου, ο Χρήστος Ταραντίλης επισκέφθηκε πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα της χώρας προωθώντας την πολιτική της αξιοποίησης της έρευνας που διεξάγεται σ’αυτά και καταγράφοντας τις προτάσεις των διοικήσεων και εκατοντάδων ελλήνων ερευνητών για το συγκεκριμένο θέμα. Αποτέλεσμα αυτών των πρωτοβουλιών ήταν η εκπόνηση δυο εκθέσεων πολιτικής (policy papers) για την ανάπτυξη του ελληνικού οικοσυστήματος καινοτομίας, με πλήθος προτάσεων προς την ελληνική Πολιτεία. Ο Χρήστος Ταραντίλης αρθρογραφεί επίσης συχνά στον κυριακάτικο Τύπο και σε ιστοσελίδες.
Μονή Σέλλας Αρκαδίας
Η Ιερά Μονή Σέλλας Αρκαδίας, είναι ένα ιστορικό, εγκαταλελειμμένο σήμερα μοναστήρι, χτισμένο σε απόσταση 21 χλμ από το Άστρος και 2 χλμ νοτιοδυτικά του χωριού Πλάτανος. Η περιοχή, ονομάζεται επίσης από τους ντόπιους Πέρα Παναγιά.
Ιστορία
Η πρώτη μονή, ιδρύθηκε περί το 1364, σύμφωνα με την παράδοση. Η μονή, σύμφωνα με την παράδοση, πήρε την ονομασία Σέλλα, όταν ο Τούρκος αγάς Μόραλης, προκειμένου να σώσει το παιδί του, αφιέρωσε στην Παναγία μία χρυσή σέλα. Τον 17ο αιώνα, η μονή υπήρχε καθώς το 1608, ο ηγούμενος της μονής, Θεοφάνης, πήρε άδεια από τις Οθωμανικές αρχές να την ανοικοδομήσει. Το 1826, η μονή καταστράφηκε ολοσχερώς από τις ορδές του Ιμπραήμ πασά και το 1834 διαλύθηκε με βασιλικό διάταγμα, μη έχοντας ικανό αριθμό μοναχών. Το 1966, η εκκλησία κηρύχθηκε ιστορικό και διατηρητέο μνημείο.