cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 1978
Επιλογή διοργανωτή
Η απόφαση για τον οικοδεσπότη του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1978 ελήφθη στις 6 Ιουλίου 1966, δηλαδή 12 χρόνια πριν την πραγματοποίηση των αγώνων. Ταυτόχρονα αποφασίστηκε η επιλογή διοργανωτή και για τα Παγκόσμια Κύπελλα του 1974 και του 1982. Υποψήφιοι για τις διοργάνωση του 1978 ήταν το Μεξικό και η Αργεντινή, αλλά επειδή το Μεξικό είχε αναλάβει τη διοργάνωση του 1970, τη διοργάνωση του 1978 ανάλαβε η Αργεντινή χωρίς άλλον υποψήφιο. Στη συνέχεια υπήρξαν αντιδράσεις λόγω του δικτατορικού καθεστώτος που είχε επιβληθεί στην Αργεντινή από το 1976 με πραξικόπημα των στρατιωτικών, κυρίως από τις ευρωπαϊκές χώρες που πίεσαν τον πρόεδρο της FIFA, Ζοάο Χαβελάνζε, να δώσει τη διοργάνωση στη Βραζιλία. Πολλές χώρες μάλιστα (μεταξύ αυτών εντονότερα η Ολλανδία) απείλησαν να μποϊκοτάρουν την διοργάνωση, αλλά τελικά μετά από πιέσεις της FIFA έλαβαν μέρος στο τουρνουά κανονικά.
Ο επικεφαλής της χούντας Χόρχε Ραφαέλ Βιδέλα δεν ήταν φίλαθλος του ποδοσφαίρου, αλλά ήθελε το Παγκόσμιο Κύπελλο για να το χρησιμοποιήσει ως όργανο προπαγάνδας τόσο μέσα στη χώρα (η οποία είχε αρχίσει να βρίσκεται σε κρίση εκείνη τη δεκαετία), όσο και έξω από τα σύνορα. «Η Αργεντινή είναι μια χώρα στην οποία βασιλεύει η τάξη. Εγώ δεν είδα πουθενά έστω και έναν πολιτικό κρατούμενο», είχε δηλώσει ο αρχηγός της ομάδας της Δυτικής Γερμανίας Μπέρτι Φογκτς, ενώ ο Χένρι Κίσινγκερ, που παρακολούθησε τους αγώνες δήλωνε ότι «αυτή η χώρα έχει ένα λαμπρό μέλλον σε όλα τα επίπεδα». Η επιδίωξη της στρατιωτικής ηγεσίας της χώρας είχε εν μέρει επιτευχθεί λαμβάνοντας υπόψη και την κατάκτηση του τίτλου από τους γηπεδούχους.
Προκριματικά
Στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1978 συμμετείχαν 107 εθνικές ομάδες και διαγωνίστηκαν για τις 16 θέσεις που δόθηκαν για την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Οι 2 από τις 16 θέσεις καλύφθηκαν από την προηγούμενή νικήτρια Δυτική Γερμανία και την διοργανώτρια Αργεντινή. Έκπληξη προκάλεσαν ο αποκλεισμός της Αγγλίας, της Σοβιετικής Ένωσης, της Γιουγκοσλαβίας, του Βελγίου, της Βουλγαρίας και της πρωταθλήτριας Ευρώπης το 1976 Τσεχοσλοβακίας. Για πρώτη φορά στην διοργάνωση συμμετείχαν το Ιράν και η Τυνησία. Οι «αετοί της Καρχηδόνας» βρέθηκαν εκεί από μια τυχερή ευκαιρία, αφού είχαν τιμωρηθεί λίγους μήνες νωρίτερα επειδή εγκατέλειψαν το γήπεδο πριν από τον κανονισμό κατά τη διάρκεια ενός αγώνα για το Κύπελλο Εθνών Αφρικής με τη Νιγηρία. Αυτό το αδίκημα οδήγησε σε δύο χρόνια αποκλεισμό για την ομάδα. Η Αφρικανική Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία είχε απειλήσει να ζητήσει από τη FIFA να εφαρμόσει την ποινή και στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Σε τέτοιες συνθήκες, οι Τυνήσιοι έζησαν 10 ημέρες αγωνίας, που ήταν ο χρόνος που χρειάστηκε για να ληφθεί η απόφαση ότι θα ήταν πολύ περίπλοκο, τόσο κοντά στην έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου, να οριστεί ένας νέος αφρικανός εκπρόσωπος για να ταξιδέψει στο Αργεντινή. Αφού θα ήταν η τελευταία εμφάνιση του Τυνησία στο διεθνές ποδόσφαιρο για πολύ καιρό, οι παίκτες της είχαν βρει επιπλέον κίνητρο.
Οι ομάδες
600px
Στάδια
Για την τελική φάση χρησιμοποιήθηκαν τα εξής 6 στάδια
Φάση Ομίλων
Από τα πιο αξιοσημείωτα της πρώτης φάσης των ομίλων ήταν η πρώτη νίκη αφρικανικής ομάδας στην ιστορία της διοργάνωσης. Πριν από το παιχνίδι, η Τυνησία και το Μεξικό γνώριζαν ότι θα ήταν πολύ δύσκολο και για τους δύο να περάσουν στην άκρη του δεύτερου γύρου του πρωταθλήματος του 1978, αφού είχαν κληρωθεί στον ίδιο όμιλο με Πολωνία και την παγκόσμια πρωταθλήτρια Δυτική Γερμανία. Μεξικό και Τυνησία αντιμετώπισαν το ένα το άλλο την επόμενη ημέρα του αγώνα των δύο φαβορί με την επιθυμία να προχωρήσου στον όμιλο, έστω και για λίγες μέρες. Η Τυνησία ήταν ο μεγάλος άγνωστος και δεν είχε πολλές ευκαιρίες κόντρα στο Μεξικό, που μέχρι τότε ήταν ήδη τακτικός σε αυτά τα ραντεβού. Η Τυνησία επικράτησε με 3-1, επιτυγχάνοντας την ιστορική νίκη για το ποδόσφαιρο της Αφρικής.
Όλες οι ώρες που αναγράφονται είναι οι τοπικές ώρες Αργεντινής UTC -3
Ο αγώνας Αργεντινής - Περού
Είναι ένας σκανδαλώδης αγώνας που περιβάλλεται από διαμάχες και συζητείται από τους θεωρητικούς συνωμοσίας μέχρι σήμερα. Ωστόσο, δεδομένου ότι τίποτα ποτέ δεν αποδείχθηκε, ο αγώνας έμεινε στην ιστορία με το αποτέλεσμά του.
Η πίεση πάνω στην εθνική Αργεντινής για πρόκριση στον τελικό και κατάκτηση του τροπαίου ήταν πολύ μεγάλη. Επίσης, η μορφή της διοργάνωσης πολύ διαφορετική από αυτή που είναι τώρα, με δύο φάσεις ομίλων το 1978 (όπως είχε συμβεί επίσης και στη διοργάνωση του 1974) και στο δεύτερο γύρο έπρεπε μια ομάδα να τερματίσει στην κορυφή του ομίλου για να παίξει στον τελικό, ενώ όποια ομάδα τερμάτιζε στη δεύτερη βαθμολογική θέση έπαιζε μετά στον μικρό τελικό.
Επομένως, πηγαίνοντας στον τελευταίο αγώνα τους με το Περού θα γνώριζαν το αποτέλεσμα που θα χρειαζόταν για να μπορέσουν να προχωρήσουν. Η Βραζιλία νίκησε με 3-1 και ανάγκασε την Αργεντινή να χρειάζεται νίκη με τέσσερα γκολ διαφορά για να μπορέσει να προκριθεί στον τελικό, κάτι που φαινόταν ιδιαίτερα δύσκολο με βάση την αξία των ομάδων.
Ο κόσμος στο Στάδιο Χιγάντε ντε Αρρογίτο, στο Ροσάριο, εκείνο το βράδυ έδωσε τεράστια ώθηση στην ομάδα της Αργεντινής. Η εθνική Αργεντινής, όμως, ξεκίνησε προβληματικά: το Περού είχε μια εξαιρετική ευκαιρία να πάρει το προβάδισμα, αλλά δεν τα κατάφερε. Η Αργεντινή μπόρεσε να ηρεμήσει και μετά από 21 λεπτά αγώνα, ο Μάριο Κέμπες σκόραρε για πρώτη φορά. Μόλις 2 λεπτά πριν λήξει το ημίχρονο, ο Αλμπέρτο ​​Ταραντίνι, με κεφαλιά από κόρνερ έδωσε στην Αργεντινή προβάδισμα με 2-0. Στο δεύτερο ημίχρονο ο Κέμπες σημείωσε το τρίτο μετά από μόλις τέσσερα λεπτά, στο 49', και μόλις ένα λεπτό αργότερα, ο Λεοπόλδο Λούκε με εντυπωσιακή κεφαλιά - ψαράκι πέτυχε το τέταρτο γκολ που χρειαζόταν η Αργεντινή. Δεν θα σταματούσαν όμως εκεί και πέτυχαν άλλα δύο γκολ και τελικό σκορ 6-0, απέναντι σε ένα Περού εμφανώς υποτονικό στο δεύτερο ημίχρονο.
Μετά το τέλος του αγώνα, οι Βραζιλιάνοι υποστήριξαν ότι το παιχνίδι το «έδωσε» το Περού. Ως αντάλλαγμα φέρεται ποσότητα σιταριού και ξεπάγωμα του τραπεζικού λογαριασμού του Περού στην κεντρική τράπεζα της Αργεντινής. Υπήρχε επίσης άμεση υποψία γύρω από τον αγώνα, γιατί ο Περουβιανός τερματοφύλακας Ραμόν Κιρόγα είχε γεννηθεί στην Αργεντινή. Κατά την επιστροφή τους στο αεροδρόμιο της Λίμα, οι παίκτες του Περού έγιναν αποδεκτοί με πέτρες από φιλάθλους που είχαν συγκεντρωθεί.
Ο τελικός
Αφού τίποτα επιλήψιμο δεν προέκυψε επίσημα από εκείνο τον «αγώνα της ντροπής», το απόγευμα της 25ης Ιουνίου του 1978 στο Στάδιο Μονουμεντάλ, παρουσία 71.483 θεατών, η Αργεντινή του Σέσαρ Λουίς Μενότι παρατάσσεται απέναντι στην Ολλανδία του Ερνστ Χάπελ, που με βάση την μέχρι τότε απόδοσή της θα δικαιούταν τον τίτλο, μέσα σε ένα πλήθος που έκανε ότι ήταν δυνατό για να υποστηρίξει την εθνική Αργεντινής.
Ο πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης Μάριο Κέμπες θα ανοίξει το σκορ στο 38ο λεπτό, όμως ο Νανίνγκα που έχει μπει ως αλλαγή θα ισοφαρίσει στο 82ο. Στις καθυστερήσεις, μία βαθιά μπαλιά πίσω φέρνει την μπάλα λίγο έξω από τη μικρή περιοχή των Αργεντινών. Ο Ρομπ Ρένσενμπρινκ μπαίνει στη φάση, αλλά το σουτ του στέλνει τη μπάλα σταματά στο δεξί δοκάρι. Οι δύο ομάδες οδηγούνται στην παράταση.
Με ακόμη ένα γκολ του Κέμπες (105ο λεπτό) και ένα του Μπερτόνι (116ο) το τρόπαιο γίνεται «αλμπισελέστε», με την αποστολή της Ολλανδίας να αρνείται να χαιρετήσει τους καθεστωτικούς με επικεφαλής το Χόρχε Βιντέλα κατά τη διάρκεια της απονομής. Ήταν η καλύτερη εμφάνιση της Αργεντινής στη διοργάνωση.
Κατά μια ιστορική ειρωνεία, η μοναδική ομάδα που έμεινε αήττητη σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν η Βραζιλία, που κατέκτησε όμως την τρίτη θέση. Δεν έπαιξε στον τελικό διότι κέρδισε το Περού «μόνο» με 3–0, ενώ η Αργεντινή το κέρδισε με 6–0 και προκρίθηκε αυτή από τον όμιλο του δεύτερου γύρου, λόγω καλύτερης διαφοράς τερμάτων. Αντιθέτως, η νικήτρια Αργεντινή είχε μία ήττα στον πρώτο γύρο, στον τρίτο αγώνα, από την Ιταλία με 1–0.
Σκόρερ
Περισσότερα γκολ σε έναν αγώνα: 3 (χατ τρικ) από τον Περουβιανό Τεόφιλο Κουμπίγιας στον αγώνα Περού - Ιράν 4-1 και από τον Ολλανδό Ρομπ Ρένσενμπρινκ στον αγώνα Ολλανδίας - Ιράν 3-0.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Π
Μπαρσελονές
Η Μπαρσελονές είναι η πιο σημαντική από οικονομική άποψη επαρχία της Καταλονίας, στην Ισπανία. Πρωτεύουσά της είναι η Βαρκελώνη, που είναι επίσης πρωτεύουσα της αυτόνομης κοινότητας της Καταλονίας. μικρογραφία|
Δήμοι
Τα αριθμητικά στοιχεία του πληθυσμού είναι για το 2009.
Πηγές
Κατηγορία:Κομάρκες της Καταλωνίας
Μάχη του Κοστούρινο
Η Μάχη του Κοστούρινο ήταν πολεμικό επεισόδιο μεταξύ των βουλγαρικών και των βρετανικών δυνάμεων στο πλαίσιο της σερβικής εκστρατείας του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου που έληξε με υποχώρηση των Βρετανών στη Θεσσαλονίκη.
Υπόβαθρο
Μετά την είσοδο της Βουλγαρίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, στις 1 Οκτωβρίου 1915, ξεκίνησε μια αυστρο-γερμανο-βουλγαρική επίθεση κατά της Σερβίας. Οι σερβικές δυνάμεις αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν μετά τις ήττες στον Μοράβα και στο Όβτσε Πόλε. Δυνάμεις των Αγγλογάλλων που είχαν αποβιβαστεί στη Θεσσαλονίκη στις αρχές Οκτωβρίου είχαν προωθηθεί στα βόρεια για να βοηθήσουν τις σερβικές δυνάμεις στο Κόσοβο.
Οι γαλλικές δυνάμεις υπό τις διαταγές του Στρατηγού Μωρίς Σαράιγ προωθήθηκαν βαθιά στη σερβική επικράτεια με σκοπό να ενωθούν με τις σερβικές δυνάμεις στη Νις. Ωστόσο, στις 19 Οκτωβρίου, οι Γάλλοι έμαθαν πως οι Βούλγαροι είχαν αποπειραθεί να αποκόψουν τη σιδηροδρομική γραμμή προς τα βόρεια του Κρίβολακ. Στην περιοχή στάλθηκαν επιπλέον γαλλικές δυνάμεις, οι οποίες ηττήθηκαν στη μάχη του Κρίβολακ (3-23 Νοεμβρίου) - η ήττα στο Κρίβολακ, σε συνδυασμό με την καταστροφή του σερβικού στρατού, ανάγκασε τους Γάλλους να υποχωρήσουν στη Θεσσαλονίκη.
Το Γραφείο Πολέμου στο Λονδίνο ήταν πιο απρόθυμο να στείλει δυνάμεις στη Σερβία. Μονάχα την τελευταία εβδομάδα του Οκτωβρίου είχαν στείλει τη 30η ταξιαρχία στη Σερβία, η οποία ενισχύθηκε από τις υπόλοιπες δυνάμεις της 10ης Ιρλανδικής Μεραρχίας και αντικατέστησε τις γαλλικές δυνάμεις στο Κοστούρινο στις 21 Νοεμβρίου.
Η μάχη
Η θέση της 10ης Ιρλανδικής Μεραρχίας βρισκόταν σε κορυφή λόφου, η οποία ήταν άγρια και χωρίς βλάστηση. Μέχρι το τέλος του Νοεμβρίου, οι καιρικές συνθήκες χειροτέρευσαν. Το βρετανικό πεζικό ήταν εκτεθειμένο και υπέφερε από τις κρύες βροχές και τη χιονοθύελλα. Επιπλέον, η υγεία τους είχε ήδη υπομονευθεί από το ανθυγιεινό ζεστό κλίμα της χερσονήσου της Καλλίπολης. Μέχρι το τέλος Νοεμβρίου, είχαν μεταφερθεί στα νοσοκομεία 1.656 άνδρες, πολλοί από τους οποίους είχαν νοσηλευτεί με κρυοπαγήματα.
Στις 8 Δεκεμβρίου, ο βουλγαρικός στρατός προχώρησε σε μια ολομέτωπη επίθεση. Ο Στρατηγός Μάχον προσπάθησε να συντονίσει την άμυνα των δυνάμεων του ενώ οι Γάλλοι υποχωρούσαν στα αριστερά του, αλλά οι Βούλγαροι είχαν μια δύναμη 4 φορές μεγαλύτερη απ' αυτή των Βρετανών. Καθώς οι συμμαχικές δυνάμεις δεν μπορούσαν να φθάσουν από τη Θεσσαλονίκη σύντομα εξαιτίας της κακής κατάστασης των δρόμων, ο Μάχον δεν είχε άλλη λύση από την υποχώρηση. Η 10η Ιρλανδική Μεραρχία έχασε 1.500 άνδρες και 8 πυροβόλα, αλλά παρέμεινε σε καλή κατάσταση.
Μέχρι τις 12 Δεκεμβρίου, όλες οι συμμαχικές δυνάμεις οπισθοχώρησαν για την Ελλάδα. Ο βουλγαρικός στρατός δεν έλαβε την άδεια του Γερμανικού Γενικού Επιτελείου να εισβάλει στην ελληνική επικράτεια, καθώς οι Γερμανοί ήλπιζαν πως η Ελλάδα θα προχωρούσε σε είσοδο στον πόλεμο με το πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων.
Επακόλουθα
Οι σερβικές δυνάμεις έμειναν χωρίς βοήθεια και αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν προς δυσμάς για την Αλβανία. Από κει, οι σερβικές δυνάμεις μεταφέρθηκαν στην Κέρκυρα στις 10 Φεβρουαρίου 1916. Το Μακεδονικό Μέτωπο σταθεροποιήθηκε κατά την περίοδο 1916-1918.
Πηγές
κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατηγορία:Ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατηγορία:Μάχες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Αλφόνσο Φαδρίκ
Ο Αλφόνσο Φαδρίκ ή Αλφόνσος Φρειδερίκος της Σικελίας ή Αλφόνσος Φρειδερίκος της Αραγώνας (Ισπανικά : Alfonso Fadrique, μεταξύ 1290 και 1294 - 1338) μέλος του Οίκου της Βαρκελώνης ήταν κόμης των Σαλώνων (1318 - 1338) και Γενικός βικάριος στο Δουκάτο των Αθηνών (1317 - 1330) και στο Δουκάτο Νέων Πατρών (1319 - 1330). Γεννημένος στην Κατάνια, ο Αλφόνσο Φαδρίκ ήταν νόθος γιος του Φρειδερίκου Β΄ της Σικελίας και της ερωμένης του Σιβίλλας Σομέλλα. Ο Ραμόν Μουντανέ στο Χρονικό του καταγράφει ότι η Καταλανική Εταιρεία μετά τη μάχη του Αλμυρού, είχε επιλέξει για αρχηγό της τον Ροζέ Ντελόρ, ο οποίος όμως σύντομα έθεσε την εταιρία και τις κτήσεις της στην Ελλάδα υπό το στέμμα του βασιλιά της Σικελίας, Φρειδερίκου Β'. Ο Φρειδερίκος όρισε επικεφαλής τον οκτάχρονο γιο του, Μανφρέδο, στέλνοντας όμως στην Ελλάδα αρχικά έναν επίτροπο, τον Βερεγγάριο Εστανιόλ, και μετά το θάνατο του τελευταίου τον Αλφόνσο Φεδρίκε, νόθο γιο του που είχε ανατραφεί στην Καταλονία και την Αραγώνα.
Βικάριος των Αθηνών και των Νέων Πατρών
Όταν πέθανε ο Βερεγγάριος Εστανιόλ (1317) ο πατέρας του επέλεξε τον Αλφόνσο για Γενικό βικάριο του Δουκάτου των Αθηνών με τον πλήρη τίτλο "Πρόεδρος του τυχερού στρατού των Φράγκων στο Δουκάτο των Αθηνών". Σχεδόν ταυτόχρονα ο Αλφόνσο παντρεύτηκε τη Μαρούλα, κόρη του Βονιφάτιου της Βερόνα, που κατείχε το ένα τρίτο της Εύβοιας (βλ. Οικογένεια). Όταν πέθανε ο πεθερός του (1317) ο Αλφόνσο κατέκτησε την Εύβοια αλλά ο πατέρας του ζήτησε να αποχωρήσει επειδή δεχόταν πιέσεις από τους Ανδεγαυούς, κράτησε μόνο την Κάρυστο και τα Λάρμενα και έγινε Τριτημόριος της Εύβοιας στην Τριτημορία της Καρύστου (1318). Ακολούθησε ειρηνική συνθήκη με την Δημοκρατία της Βενετίας στην οποία συμμετείχαν οι Τριτημόριοι της Εύβοιας (1319). Όταν πέθανε ο Κυβερνήτης της Θεσσαλίας Ιωάννης Β΄ Δούκας (1318) ο Αλφόνσο Φαδρίκ εισέβαλε στην Θεσσαλία και κατέκτησε το Λιδωρίκι Φωκίδας, το Σιδηρόκαστρο, το Ζητούνι, το Γαρδίκι Τρικάλων και το Γαλαξίδι. Ο Αλφόνσο Φαδρίκ ανακηρύχτηκε "Γενικός Βικάριος των Δουκάτων της Αθήνας και των Νέων Πατρών".
Κύριος των Σαλώνων
Τυπικά ο Αλφόνσο διαδέχθηκε τον Ροζέ Ντελόρ, επικεφαλής της Εταιρίας, ως κύριος των Σαλώνων, εφόσον ο προκάτοχός του, που είχε νυμφευθεί την χήρα του Θωμά ντ' Ωτρεμενκούρ, πέθανε χωρίς να αφήσει απογόνους. Στα 1330 Νικόλαος Λάντσια τον αντικατέστησε στην θέση του Γενικού Βικάριου των Αθηνών και των Νέων Πατρών, αλλά ο Αλφόνσο παρέμεινε στην Ελλάδα και διατήρησε τα Σάλωνα μέχρι τον θάνατό του. Την ίδια χρονιά που του αφαιρέθηκε η Βικαρία (1330) διορίστηκε κυβερνήτης στα νησιά Μάλτα και Γκόζο υπό την υψηλή κυριαρχία των βασιλέων της Σικελίας. Τα Φάρσαλα, ο Δομοκός και το Γαρδίκι κατακτήθηκαν από τους Αλβανούς (1337).
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε τη Μαρούλλα ντα Βερόνα (1317), κόρη του Βονιφάτιου της Βερόνας, Τριτήμορου της Εύβοιας στους Ωρεούς (στο βόρειο τμήμα της) και της Αγνής του Τσικόν. Το "Χρονικό του Ραμόν Μουντανέ" καταγράφει τον γάμο του "Αλφόνσου Φεδρίκε" με την "κόρη του άρχοντα Μπονιφάτσιο" το 1313. Ένα διάταγμα (2 Σεπτεμβρίου 1318) καταγράφει ότι ο "Άρχοντας Αλφόνσο Φρειδερίκο" παντρεύτηκε την "Μαρούλλα κόρη του Άρχοντα Μπονιφάτσιο" με "προίκα τα κάστρα της Καρύστου και των Λαρμενών" τα οποία αφαίρεσε από τον "Τόμας, αδελφό της Μαρούλλας, έναν Βενετό πολίτη". Με τον γάμο της η Μαρούλλα πήρε από τον αδελφό της την Κάρυστο, τα Λάρμενα, την Αίγινα, το Ζητούνι και το Γαρδίκι που κυβερνήθηκαν από το Δουκάτο των Αθηνών. Με την επέμβαση της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας επέτρεψε στον Τόμας να κρατήσει τα Λάρμενα (1324), αλλά τα διεκδίκησε μετά τον θάνατό του. Ο Αλφόνσο Φαδρίκ και η Μαρούλλα ντα Βερόνα απέκτησαν επτά παιδιά:
Παναγία Κάσου
Για οικισμούς στην Ελλάδα με το ίδιο όνομα δείτε: Παναγία (αποσαφήνιση)
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Η Παναγία βρίσκεται ανάμεσα στο παλιό εμπορικό λιμάνι του νησιού Εμπορειός και τον οικισμό Πόλι. Θεωρείται παραθεριστικό χωριό και υπήρξε το χωριό των καραβομαραγκών και καπεταναίων της Κάσου. Πρόκειται για γραφικό οικισμό με αρκετά συντηρημένα κασιώτικα αρχοντικά που χαρακτηριστικό τους είναι οι επιβλητικές αρχαϊκού τύπου κολώνες της εισόδου αλλά και οι περίτεχνες ξύλινες εξώπορτες. Αξιοθέατα είναι η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου ή "Πέρα Παναγιάς" στα ανατολικά με το ξυλόγλυπτο τέμπλο και το βοτσαλωτό δάπεδό της. Ο ναός μαζί με τη μαρμάρινη σαρκοφάγο/λάρνακα της οσίας Kασσιανής, που βρίσκεται στον περίβολο, από το 1949 έχουν κηρυχθεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Απέναντι είναι το παλιό σχολείο, το πρώτο της Κάσου (κτίσμα του 1843) που χρησιμεύει ως "σάλα" για το πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου, ένα από τα πιο δημοφιλή των Δωδεκανήσων. Στα νότια του χωριού υπάρχει το σύμπλεγμα από έξι στη σειρά γραφικά μικρά εκκλησάκια που αναφέρονται με το όνομα "Έξι Εκκλησιές" καθώς και η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη, που και αυτά έχουν κηρυχθεί ιστορικά διατηρητέα μνημεία.
Διοικητικά
Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1948 στο ΦΕΚ 248Α-28/09/1948 να προσαρτάται στον τότε δήμο Κάσου. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 υπάρχουν 90 μόνιμοι κάτοικοι και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά ανήκει στο δήμο Ηρωικής Νήσου Κάσου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Κάσου
Δήμος Σάο Σαλβαδόρ ντο Μούντο
Ο Δήμος Σάο Σαλβαδόρ ντο Μούντο (πορτογαλικά: São Lourenço dos Órgãos) είναι ένας δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου. Βρίσκεται στο Νησί Σαντιάγο. Έχει έκταση 31 τ.χλμ. και πληθυσμό 10.044 κατοίκων (2005). Πρωτεύουσα είναι η Πίκος.
Γεωγραφία
Ο Δήμος Σάο Σαλβαδόρ ντο Μούντο βρίσκεται νότια του Πράσινου Ακρωτηρίου και κεντρικά του Νησιού Σαντιάγο. Έχει έκταση 31 τ.χλμ.. Είναι σε έκταση ο μικρότερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου.
Ενορίες
Ο Δήμος Σάο Σαλβαδόρ ντο Μούντο συμπεριλαμβάνει μόνο μία ενορία:
Δημογραφία
Ο Δήμος Σάο Σαλβαδόρ ντο Μούντο έχει πληθυσμό 10.044 κατοίκων (2005) με πυκνότητα 324 κατοίκων ανά τ.χλμ. Είναι σε πληθυσμό ο δέκατος πέμπτος μεγαλύτερος δήμος του Πράσινου Ακρωτηρίου, μετά το Πράια, το Σάο Βισέντε, το Σάντα Κρουζ, το Σαλ, το Σάο Φιλίπε, το Δήμος Ριμπέιρα Γκράντε, το Πόρτο Νόβο, το Ταρραφάλ, το Μοστέιρος, το Σάο Μιγκέλ, το Σάντα Καταρίνα ντο Φόγκο και το Ριμπέιρα Μπράβα.
Παραπομπές
σαο σ
Fedora
Το Fedora είναι μια από τις πιο δημοφιλείς διανομές GNU/Linux. Είναι αποτέλεσμα του Fedora Project, μιας ευρείας κοινότητας εθελοντών και χρηματοδοτείται απ' τη Red Hat. Βασίζεται στον πυρήνα Linux και στο σύνολο βασικών εργαλείων του εγχειρήματος GNU.
Η διανομή
Ένα από τα πιο γνωστά χαρακτηριστικά της διανομής είναι το ότι μια καινούργια έκδοση του Fedora βγαίνει κάθε 6 μήνες. Σπάνια καθυστερεί πολύ πέραν της ημερομηνίας στο σχέδιο κυκλοφορίας. Η προτεινόμενη μέθοδος αναβάθμισης είναι με επανεκκίνηση από CD με την καινούρια έκδοση. Το λογισμικό θα ελέγξει τους σκληρούς δίσκους του υπολογιστή για παλιότερες εκδόσεις της διανομής. Αν βρεθούν παλιότερες εκδόσεις, ο χρήστης θα μπορέσει να επιλέξει εγκατάσταση εκ νέου ή αναβάθμιση. Η αναβάθμιση εκδόσεως μέσω του yum δεν συστήνεται.
Ο χρήστης μπορεί να διαλέξει ένα από τα διαθέσιμα γραφικά περιβάλλοντα (με προεπιλεγμένο το GNOME) ανάλογα με τον εγκαταστάτη που κατέβασε. Επίσης μπορεί να εγκαταστήσει πακέτα που προσδιορίζονται για τελικούς χρήστες, για προγραμματιστές, ή για χρήση σε διακομιστές.
Τα εργαλεία dnf και rpm για εγκατάσταση και ενημέρωση πακέτων δημιουργήθηκαν από την Red Hat και έχουν υιοθετηθεί από τους συντηρητές αρκετών άλλων διανομών όπως το Mandriva Linux και το openSuSE.
Οι εκδόσεις του Fedora είναι ελεύθερες και δωρεάν για όσους θέλουν να τις κατεβάσουν. Σε ορισμένες χώρες υπάρχει η δυνατότητα να παραγγείλει ένας χρήστης το CD δωρεάν. Οι εκδόσεις του Fedora γίνονται η βάση του Red Hat Enterprise Linux, ενός εμπορικού προϊόντος το οποίο απευθύνεται σε επιχειρήσεις που διατηρούν διακομιστές.
Ιστορία
Μετά την κυκλοφορία του Red Hat 9, της προηγούμενης διανομής Linux της εταιρίας Red Hat, ανακοινώθηκε ένα σχέδιο κατά το οποίο θα υπάρχουν δύο διανομές, η μία για εμπορική χρήση, με ιδιωτικό κώδικα που συμπληρώνει μια συλλογή εφαρμογών ελεύθερου λογισμικού. Η εμπορική διανομή βγήκε με το όνομα Red Hat Enterprise Linux. Η συλλογή ελεύθερου λογισμικού αποτελεί τη δεύτερη διανομή, που ονομάστηκε Fedora Core. Αυτό το όνομα προέκυψε από την σκέψη του να δημιουργηθεί ένας ξεχωριστός ιστότοπος για εφαρμογές που δεν θεωρούνται θεμελιώδεις. Σε εκείνες τις εφαρμογές ο καθένας από το ευρύτερο κοινό Θα μπορεί να συνεισφέρει, σε αντιδιαστολή με το βασικό λογισμικό. Αυτός ο ιστότοπος λεγόταν Fedora Extras, και διατηρήθηκε μέχρι την κυκλοφορία του Fedora 7, οπότε και καταργήθηκε. Το κοινό συνεχίζει να συμμετέχει στην ανάπτυξη και διατήρηση εκείνων των εφαρμογών καθώς και του βασικού λογισμικού που προηγουμένως ήταν υπό τον αποκλειστικό έλεγχο των υπαλλήλων της Red Hat. Όλο το λογισμικό, θεμελιώδες και μη, συμπεριλαμβάνεται πια στον ιστότοπο του Fedora. Κώδικας μη ελεύθερης χρήσης (π.χ. ιδιωτικό λογισμικό για κάρτες γραφικών) βρίσκεται στην αρχειοθήκη RPM Fusion.
Ιστορικό εκδόσεων
{{legend|#FA8072|Η έκδοση δεν υποστηρίζεται πλέον }} {{legend|#A0E75A|Η έκδοση υποστηρίζεται}} {{legend|#87CEEB|Μελλοντική έκδοση}}
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διανομές Linux Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό
Ρουμ (νησί)
thumb|250px|Το κάστρο Kinloch. thumb|250px|Το [[Μαυσωλείο του Bullough στο Harris του Ραμ.]] Το Ρουμ, (αγγλικά: Rùm) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα το όγδοο μεγαλύτερο νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των Εβρίδων. Έχει έκταση 104,6 τ.χλμ. και 22 κατοίκους (2011). Πρωτεύουσα του νησιού είναι ο οικισμός Kinloch που βρίσκεται στην ανατολική ακτή του νησιού. Διοικητικά ανήκει στην περιφέρεια του Χάιλαντ. Επίσης είναι το μεγαλύτερο από τα νησιά Σμολ και το δέκατο πέμπτο μεγαλύτερο νησί της Σκωτίας. Το νησί κατοικείται από την 8η χιλιετία π.Χ. και προσφέρει μερικές από τις αρχαιότερες ενδείξεις ανθρώπινης παρουσίας στη Σκωτία. Οι πρώτοι Κέλτες και Νορβηγοί έποικοι άφησαν μόνο λίγες γραπτές μαρτυρίες και έργα τέχνης. Από τον 12ο έως τον 13ο αιώνα και μετά, το νησί επήλθε στην κατοχή από διάφορους φυλές, συμπεριλαμβανομένων των Macleans (Μακλέιν) του Κολλ. Ο πληθυσμός αυξήθηκε σε πάνω από 400 κατοίκους ως τα τέλη του 18ου αιώνα, αλλά απαλλάχθηκε από τους αυτόχθονες πληθυσμούς μεταξύ του 1826 με 1828. Έπειτα το νησί έγινε ένα εξοχικό θέρετρο, και το 1900 χτίστηκε το εξωτικό Κάστρο Κινλόχ από τους Bulloughs (Μπούλλοχ). Τέλος το Ρουμ αγοράστηκε από το Nature Conservancy Council το 1957.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ραμ
Εκλογές στη Σιγκαπούρη
Στη Σιγκαπούρη διεξάγονται εκλογές για πρόεδρο και για βουλή. Σύμφωνα με το σύνταγμα της χώρας, γενικές εκλογές για κοινοβούλιο πρέπει να διεξαχθούν εντός 3 μηνών από τη διάλυση του κοινοβουλίου, η μέγιστη θητεία του οποίου είναι τα 5 έτη από την πρώτη σύνοδο του κοινοβουλίου, και οι προεδρικές εκλογές θα πρέπει να γίνονται κάθε 6 χρόνια.
Το Κοινοβούλιο της Σιγκαπούρης απαρτίζεται από 87 έδρες. Από τις γενικές εκλογές του 1959 το κυβερνών Κόμμα Λαϊκής Δράσης έχει την πλειοψηφία των εδρών στο κοινοβούλιο και ήταν το μοναδικό κόμμα που εξέλεγε βουλευτές επί σχεδόν δύο δεκαετίες.
Προεδρικές εκλογές
Από το 1993 διεξάγονται προεδρικές εκλογές στη χώρα.,
1993
Στις πρώτες προεδρικές εκλογές που ο πρόεδρος εξελέγη από το λαό, στις 28 Αυγούστου 1993, πρόεδρος εξελέγη ο Ον Τεν Τσον με ποσοστό 58,69% έναντι 41,31% για τον Κούα Τσιμ Γιο. Ο Τσον υπηρέτησε για 6ετή θητεία από την 1η Σεπτεμβρίου 1993 ως τις 31 Αυγούστου 1999.
1999
Η επόμενη προεδρική εκλογή έγινε χωρίς αντίπαλο στις 18 Αυγούστου 1999 και εξελέγη πρόεδρος ο Σελαπάν Ραμανάθαν.
2005
Στις 17 Αυγούστου 2005 επανεξελέγη πρόεδρος χωρίς αντίπαλο ο Ραμανάθαν. . Ανέλαβε καθήκοντα για δεύτερη συνεχή θητεία την 1η Σεπτεμβρίου του 2005.
2011
Οι προεδρικές εκλογές διεξήχθησαν στις 27 Αυγούστου 2011 και για πρώτη φορά κατήλθαν 4 υποψήφιοι. Πρόεδρος εξελέγη ο Τόνι Ταν, που ανέλαβε καθήκοντα την 1η Σεπτεμβρίου 2011.
Βουλευτικές εκλογές
Η Βουλή αποτελείται από ένα σώμα (Εθνοσυνέλευση), το οποίο απαρτίζεται από 84 μέλη. Τα τελευταία εκλέγονται για πενταετή θητεία. Το δικαίωμα ψήφου στις εκλογές παρέχεται από την ηλικία των 21 ετών και άνω. Η ψηφοφορία είναι υποχρεωτική.
2015
Οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές έγιναν στις 11 Σεπτεμβρίου 2015. Ήταν οι πρώτες εκλογές στις οποίες το κόμμα της αντιπολίτευσης κατέβασε υποψηφίους σε όλες τις εκλογικές περιφέρειες της χώρας.
2011
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 7 Μαΐου του 2011. Στις εκλογές αυτές το κυβερνών κόμμα PAP κέρδισε 81 έδρες επί συνόλου 87 στο κοινοβούλιο. Κοινοβούλιο, 7 Μαΐου 2011 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top|Κόμματα και συνασπισμοί !style="background-color:#E9E9E9" valign=top align=right|Αρχηγός !style="background-color:#E9E9E9" valign=top align=right|Έδρες που διεκδικήθηκαν !style="background-color:#E9E9E9" valign=top align=right|Κερδισμένες έδρες !style="background-color:#E9E9E9" valign=top align=right|Λαϊκή ψήφος !style="background-color:#E9E9E9" valign=top align=right colspan=2 |% έγκυρων ψηφοδελτίων !style="background-color:#E9E9E9" valign=top align=right|+/- !style="background-color:#E9E9E9" valign=top align=right colspan=2 |% έγκυρων ψηφοδελτίων σε διεκδικήσεις !style="background-color:#E9E9E9" valign=top align=right|+/-
Παραπομπές
*
Ταχάρ μπεν Ζελούν
Ο Ταχάρ μπεν Ζελούν (Tahar Ben Jelloun, الطاهر بن جلون, (1944- ) είναι συγγραφέας από το Μαρόκο που γράφει στην γαλλική γλώσσα. Έγινε γνωστός το 1985 με το μυθιστόρημά του L’Enfant de Sable. Το 1987 τιμήθηκε με το Βραβείο Γκονκούρ για το μυθιστόρημά του La Nuit Sacrée (ήταν το πρώτο γαλλόφωνο μυθιστόρημα από Άραβα, που βραβεύτηκε) και έχει υπάρξει υποψήφιος για το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας του 1997 και 1998.
Γεννήθηκε στην Φες του Μαρόκου τον Δεκέμβριο του 1944 και την πρώτη μόρφωση την πήρε σε μουσουλμανικό θρησκευτικό σχολείο αποστηθίζοντας στίχους από το Κοράνι. Σε ηλικία 7 χρονών εισήχθη σε γαλλοαραβικό σχολείο όπου έμαθε και τις δυο γλώσσες. Το 1971 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι για να συνεχίσει τις σπουδές του στην ψυχολογία και ψυχοθεραπεία στη Σορβόνη, επάγγελμα που άσκησε τα επόμενα χρόνια, ενώ το πρώτο του μυθιστόρημα Harrouda, εκδόθηκε το 1973.
Έγινε ευρύτερα γνωστός και εκτός Γαλλίας με την τριλογία για τη ζωή της Ζάχρα/Αχμέντ ενός κοριτσιού που εξαιτίας της εμμονής του πατέρα της για αρσενικό παιδί, μεγαλώνει σαν αγόρι. Η τριλογία αποτελείται από το L'Enfant de sable (1985), βιβλίο που έγινε μπεστ-σέλερ στη Γαλλία, το La Nuit Sacrée (1987) και το La Nuit de l'erreur (1997).
Το 2006 τιμήθηκε με το γαλλικό Λογοτεχνικό Βραβείο «Οδυσσέας» (fr:Prix Ulysse) για το σύνολο του έργου του, ενώ το 2008 παρέλαβε από τον τότε Γάλλο πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί το υψηλότερο γαλλικό παράσημο, τον Μεγαλόσταυρο της Λεγεώνας της Τιμής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γάλλοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Μαροκινοί μυθιστοριογράφοι
Ρόρσαχ (πόλη)
Το Ρόρσαχ (γερμ. Rorschach) είναι μικρή πόλη και δήμος στο βορειοανατολικό άκρο της Ελβετίας, στο καντόνι του Σανκτ Γκάλεν. Το Ρόρσαχ είναι κτισμένο στη νότια όχθη της Λίμνης της Κωνσταντίας (γερμ. Μπόντενζεε, Bodensee). Ο πληθυσμός του το 2019 ήταν 9.438 κάτοικοι.
Ιστορία
Το Ρόρσαχ αναφέρεται για πρώτη φορά το 850 μ.Χ. με την ονομασία Rorscachun. Το 947 ο Όθωνας παρεχώρησε στον ηγούμενο του Αββαείου του Σαιν Γκαλ το δικαίωμα να λειτουργεί αγορές, να κόβει νομίσματα και να επιβάλλει τέλη στο Ρόρσαχ.
thumb|upright|left|Δυνάμεις των πόλεων Άπεντσελ και Σανκτ Γκάλεν επιτίθενται στο Αββαείο (μονή) Μαρίαμπεργκ στο Ρόρσαχ τον Ιούλιο του 1489 (εικόνα από το Χρονικό Amtliche Luzerner, 1513) Μετά από δεκαετίες συγκρούσεων του Αββαείου με την ομώνυμη πόλη Σανκτ Γκάλεν, στα τέλη του 1480 ο αββάς (ηγούμενος) Ούλριχ Ρες (Rösch) άρχισε να σχεδιάζει να μετεγκαταστήσει το μοναστήρι από το Σανκτ Γκάλεν στο Ρόρσαχ. Με την κίνηση αυτή ήλπιζε να ξεφύγει από τις τάσεις ανεξαρτησίας και τις συγκρούσεις με την πόλη. Επιπλέον, προσεγγίζοντας τις σημαντικές εμπορικές διαδρομές της λίμνης, θα μπορούσε να καταστήσει το Ρόρσαχ ένα σημαντικό λιμάνι και να εισπράξει έτσι ολόκληρη περιουσία από φόρους. Με τη σειρά τους ο δήμαρχος Φάρνμπύλερ και η πόλη φοβήθηκαν ότι ένα νέο λιμάνι στη λίμνη θα έκανε το εμπόριο να παρακάμψει το Σανκτ Γκάλεν και το Άπεντσελ. Σε μια τέτοια περίπτωση, θα αναγκάζονταν να διέρχονται από το λιμάνι του Πρίγκιπα-Επισκόπου προκειμένου να πουλήσουν τα υφάσματά τους. Αν και η πόλη του Σανκτ Γκάλεν και το Άπεντσελ αντιτάχθηκαν στο νέο μοναστήρι, μετά την έγκριση του Πάπα Σίξτου Δ΄ και μετά από παρατεταμένες διαπραγματεύσεις με τον Αυτοκράτορα Φρειδερίκο Γ΄, ο θεμέλιος λίθος του νέου «Αββαείου Μαρίαμπεργκ» τέθηκε στις 21 Μαρτίου 1487.
Στην αρχή η πόλη απλώς διαμαρτυρήθηκε για το σχέδιο του Ηγουμένου, αλλά όταν αυτό δεν είχε αποτέλεσμα, άρχισαν να σχεδιάζουν μια επίθεση στο αββαείο. Πίστευαν ότι η Ελβετική Συνομοσπονδία δεν θα παρενέβαινε λόγω των εντάσεων μεταξύ αυτής και της Σουαβικής Ενώσεως. Στις 28 Ιουλίου 1489 μια ομάδα 1200 ανδρών από το Άπεντσελ και 350 από το Σανκτ Γκάλεν συγκεντρώθηκε στο Γκρουμπ (τώρα μέρος του Έγκερσρητ) και προήλασε προς το Αββαείο Μαρίαμπεργκ στο Ρόρσαχ. Γρήγορα κατεδάφισαν τα τείχη και έκαψαν ό,τι βρήκαν μπροστά τους. Αφού πέρασαν τη νύχτα τρώγοντας και πίνοντας τα εφόδια του Ηγουμένου, επέστρεψαν στα σπίτια τους. Η επίθεση κόστισε στον Ηγούμενο τα 13.000 γκούλντεν που είχε ήδη ξοδέψει στην κατασκευή μαζί με 3.000 επιπλέον σε επίπλωση και προμήθειες. Οι υποτελείς του Αββαείου υπεστήριξαν τις ενέργειες των λεηλατών και στις 21 Οκτωβρίου 1489 υπέγραψαν το «Waldkircher Bund» με τους εξεγερμένους. Ο Ηγούμενος πέρασε τους επόμενους μήνες ζητώντας υποστήριξη από τους συμμάχους του στην Παλαιά Ελβετική Συνομοσπονδία για να τιμωρήσει το Σανκτ Γκάλεν και το Άπεντσελ. Στην αρχή είχε μικρή μόνο επιτυχία. Ενώ τα τέσσερα συνασπισμένα καντόνια (Ζυρίχη, Λουκέρνη, Σβυτς και Γκλάρους) υπεστήριζαν γενικώς τον Ηγούμενο, το υπόλοιπο της Συνομοσπονδίας δεν τον υπεστήριξε. Ωστόσο, η δημιουργία του Waldkircher Bund φάνηκε να απειλεί τη Συνομοσπονδία, κάτι που την παρακίνησε στο να υποστηρίξει τον Ηγούμενο. Στις 24 Ιανουαρίου 1490, η Συνομοσπονδία επέτρεψε στα τέσσερα καντόνια να επιτεθούν στην πόλη και στο Άπεντσελ. Αντιμέτωπο με τις δυνάμεις της Συνομοσπονδίας, το Waldkircher Bund διαλύθηκε, καθώς κάθε ομάδα ετοιμάσθηκε να υπερασπιστεί μόνο τον εαυτό της. Ο ελβετικός στρατός πολιόρκησε το Σανκτ Γκάλεν στις 11 ή 12 Φεβρουαρίου και στις 15 Φεβρουαρίου η πόλη παραδόθηκε. Η συνθήκη ειρήνης διέλυσε το Bund, αποκατέστησε τα εδάφη του Ηγούμενου, του επέτρεψε να ανοικοδομήσει το Αββαείο του Μαρίαμπεργκ, αλλά του επέβαλε να διαμένει στο Σανκτ Γκάλεν. Το Μαρίαμπεργκ ξαναχτίστηκε, αρχίζοντας από το 1497 και τελειώνοντας το 1518. Αλλά εξυπηρετούσε μόνο το μοναστήρι του Σανκτ Γκάλεν ως διοικητικό κέντρο και αργότερα έγινε σχολείο. Τα γεγονότα του 1489-1490 είναι γνωστά ως «Πόλεμος του Σανκτ Γκάλεν» ή «Rorschacher Klosterbruch» (με έμφαση στην επίθεση της 28ης Ιουλίου 1489).
Ως προς την εξέλιξη του πληθυσμού του, το Ρόρσαχ το 1468 είχε περί τους 875 κατοίκους, το 1850 είχε 1.751 κατοίκους, το 1900 είχε 9.140, το 1950 είχε 11.325 και το 2000 8.647 κατοίκους.
Γεωγραφία
Το Ρόρσαχ ως δήμος έχει έκταση μόλις 1,78 τετραγωνικό χιλιόμετρο. Από αυτή την έκταση το 7,3% απογράφηκε (το 2006) ως γεωργικών χρήσεων, ενώ το 1,7% καλύπτεται από δάσος, το 90,4% από κτήρια ή δρόμους και το υπόλοιπο 0,6% είναι μη παραγωγικό (ποτάμια ή λίμνες). Ο Δήμος του Ρόρσαχ συνορεύει με τους δήμους του Ρορσάχερμπεργκ και του Γκόλνταχ. Η πόλη βρίσκεται στη νότια όχθη της Λίμνης της Κωνσταντίας (γερμ. Μπόντενζεε, Bodensee), σε γεωγραφικές συντεταγμένες 47°28΄ Βόρειο πλάτος και 9°30΄ Ανατολικό μήκος, ενώ το υψόμετρό της αναφέρεται ως 400 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας ή 5 μέτρα πάνω από τη μέση στάθμη της λίμνης.
Δημογραφικά
Το Ρόρσαχ έχει πληθυσμό 9.438 κατοίκους κατά την τελευταία απογραφή. Τα τελευταία 10 χρόνια ο πληθυσμός μειώθηκε κατά 5%. Σύμφωνα με παλαιότερα στοιχεία, του 2007 και του 2000, το 43,7% του πληθυσμού αποτελείται από ξένους υπηκόους. Από τους ξένους αυτούς, 156 προέρχονταν από τη Γερμανία, 747 από την Ιταλία, 1.353 από την πρώην Γιουγκοσλαβία, 103 από την Αυστρία, 329 από την Τουρκία και 740 από άλλη χώρα. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού μιλάει γερμανικά (76,0%), με την ιταλική γλώσσα να είναι η δεύτερη πιο κοινή (5,3%) και τη σερβοκροατική τρίτη (4,4%).
Ως προς τη θρησκεία, το έτος 2000 το 46,6% των κατοίκων ήταν Ρωμαιοκαθολικοί, το 21,6% ήταν μέλη της «Μεταρρυθμισμένης Ελβετικής Εκκλησίας» (Καλβινισμός), το 4,71% Χριστιανοί Ορθόδοξοι και το 2,16% δήλωσε ότι ανήκε σε κάποια άλλη χριστιανική Εκκλησία. Συνολο Χριστιανών 76%. Μόλις ένας άνθρωπος δήλωσε Ιουδαίος και 1.106 (ποσοστό 12,79%) δήλωσαν Μουσουλμάνοι, ενώ άθεοι ή αγνωστικιστές δήλωσαν 652 κάτοικοι (το 7,54% του πληθυσμού).
Αξιοσημείωτοι άνθρωποι από την πόλη
150px|thumb|Ο δούκας της Πάρμας Ερρίκος Στο Ρόρσαχ έχουν γεννηθεί μεταξύ άλλων και οι ακόλουθοι (με χρονολογική σειρά):
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ρορσαχ
Πίκος
Γεωγραφία
Η Πίκος βρίσκεται νότια του Πράσινου Ακρωτηρίου. Βρίσκεται νοτιοδυτικά της Πέδρα Μπαντέζο, δυτικά της Καλέτα ντε Σάο Μιγκέλ, 70 χιλιόμετρα νότια της Ταρραφάλ και 55 χλμ. νοτιοδυτικά της Πράια.Βρίσκεται σε συντεταγμένες 15°05′00″Β 23°38′00″Δ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
πικος πικος
Πρελούδια (Σοπέν)
Ο Φρεντερίκ Σοπέν έγραψε έναν μεγάλο αριθμό πρελουδίων για πιάνο, τα οποία συμπεριλαμβάνονται στον κύκλο των 24 Πρελουδίων, Op. 28, καλύπτοντας έτσι όλες τις κλίμακες, ελάσσονες και μείζονες, τα οποία δημοσιεύθηκαν το 1839. Επιπλέον, έγραψε άλλα τρία, το Πρελούδιο σε Ντο# ελάσσονα, Op. 45, ένα σε Λαb μείζονα κι ένα ακόμα σε Μιb μείζονα, το οποίο είναι ημιτελές. Αυτά, πολλές φορές, παίρνουν αντίστοιχα την ονομασία No. 25, 26 και 27. Πιθανόν, ένα από τα πιο γνωστά από αυτά είναι το Νο. 4 σε Μι ελάσσονα και το Νο. 15 σε Ρεb μείζονα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Συνθέσεις του 1834 Κατηγορία:Συνθέσεις του 1839 Κατηγορία:Συνθέσεις του 1841 Κατηγορία:Μουσική με αφιέρωση
Γεώργιος Βλαστός
Ο Γεώργιος Βλαστός, ο επιλεγόμενος Πουνιαλέτος ήταν Έλληνας λόγιος του 16ου αιώνα.
Ψηφιακή υπογραφή
Η Ψηφιακή υπογραφή είναι ένα μαθηματικό σύστημα που χρησιμοποιείται για την απόδειξη της γνησιότητας ενός ψηφιακού μηνύματος ή εγγράφου. Μια έγκυρη ψηφιακή υπογραφή δίνει στον παραλήπτη την πιστοποίηση ότι το μήνυμα που δημιουργήθηκε ανήκει στον αποστολέα που το υπέγραψε ψηφιακά και ότι δεν αλλοιώθηκε-παραποιήθηκε κατά την μεταφορά. Οι ψηφιακές υπογραφές χρησιμοποιούν συνδυασμό μιας κρυπτογραφικής συνάρτησης κατατεμαχισμού (hash function) για δημιουργία της σύνοψης (hash) σε συνδυασμό με ασύμμετρη κρυπτογραφία για κρυπτογράφηση/αποκρυπτογράφηση σύνοψης (ο συνδυασμός σύνοψης και κρυπτογράφησης με ασύμμετρη κρυπτογραφία αποδεικνύει την ακεραιότητας του εγγράφου αλλά και την απόδειξη ταυτότητας του αποστολέα).
Γεώργιος Βλαστός
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Κρήτη. Διέτριβε στη Βενετία και επιμελήθηκε υπό του Χριστοφόρου Τζανέτου την έκδοση των Μηναίων του Σεπτεμβρίου, Οκτωβρίου, Νοεμβρίου, Ιανουαρίου και Φεβρουαρίου (1552-1596).
Βιοσυντονισμός
Ο βιοσυντονισμός είναι μία ψευδοεπιστημονική μέθοδος η οποία ισχυρίζεται ότι θεραπεύει τον ασθενή μέσω συχνοτήτων του ίδιου. Έχει αναγνωριστεί στην Ελλάδα ως μέρος της εναλλακτικής ιατρικής με υπουργική απόφαση, όπου διευκρινίζεται ωστόσο ότι δεν τεκμηριώνεται επιστημονικά η αποτελεσματικότητα της μεθόδου ούτε ως διαγνωστική μέθοδος με τον όρο που χρησιμοποιείται από τη συμβατική κλασσική ιατρική, και ότι η αναγνώριση της ύπαρξης της τεχνολογίας δεν συνεπάγεται και αποδοχή της εφαρμογής της.
Ψηφιακή υπογραφή
Σε μερικές χώρες όπως τις ΗΠΑ και κάποιες χώρες της Ευρωπαϊκής ένωσης, οι ψηφιακές υπογραφές έχουν και νομική υπόσταση. Οι ψηφιακές υπογραφές σε ψηφιακά έγγραφα είναι παρόμοιες με τις αντίστοιχες χειρόγραφες υπογραφές σε έντυπα έγγραφα. Όταν οι ψηφιακές υπογραφές υλοποιούνται - εφαρμόζονται σωστά (με χρήση ασφαλών κρυπτογραφικών αλγορίθμων), είναι πολύ δυσκολότερο να πλαστογραφηθούν σε σχέση με τις αντίστοιχες χειρόγραφες. Επίσης το φυσικό πρόσωπο που ψηφιακά υπογράφει το ψηφιακό έγγραφο δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν το υπόγραψε (όσο το ιδιωτικό κλειδί που χρησιμοποίησε δεν υποκλάπηκε). Κάποιες υλοποιήσεις των ψηφιακών υπογραφών προσθέτουν και την ημερομηνία υπογραφής του εγγράφου, ώστε και το ιδιωτικό κλειδί να υποκλαπεί, η ψηφιακή υπογραφή να είναι έγκυρη. Η ψηφιακή υπογραφή μπορεί να προστεθεί σε οποιαδήποτε σειρά από bits (δηλαδή δεδομένα): παραδείγματα χρήσης είναι τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου,έγγραφα, μηνύματα που στέλνονται στο Διαδίκτυο κλπ. Πολλοί οργανισμοί υιοθετούν την χρήση των ψηφιακών υπογραφών ώστε να αποφεύγεται η αποστολή τυπωμένων εγγράφων (επικυρωμένα με χρήση σφραγίδων και υπογραφών).
Γεώργιος Βλαστός
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 16ου αιώνα
Ψηφιακή υπογραφή
Ορισμός
thumb|right|Διάγραμμα χρήσης ψηφιακής υπογραφής: Η ψηφιακή υπογραφή είναι η σύνοψη του μηνύματος κωδικοποιημένη με το ιδιωτικό κλειδί του αποστολέα. Μαζί με την ψηφιακή υπογραφή μπορεί να επισυναφθεί και το πιστοποιητικό (από έμπιστη/ο αρχή-οργανισμό) το οποίο πιστοποιεί τον ιδιοκτήτη του δημόσιου κλειδιού (το πιστοποιητικό μπορεί να χρησιμοποιηθεί αργότερα στον έλεγχο της υπογραφής). right|thumb|Ασύμμετρη Κρυπτογραφία:Μεγάλος τυχαίος αριθμός (έξοδος γεννήτριας τυχαίων αριθμών), γεννήτρια ιδιωτικού και δημόσιου κλειδιού. right|thumb|Δημιουργία σύνοψης/digest με την συνάρτηση κατατεμαχισμού (hash function): Μικρές αλλαγές στην είσοδο δημιουργούν εντελώς διαφορετικές νέες συνόψεις. Η ψηφιακή υπογραφή αποτελείται από τρεις αλγόριθμους:
Βιοσυντονισμός
Ο Βιοσυντονισμός απορρίπτεται ως πραγματική μέθοδος θεραπείας από την επιστημονική κοινότητα, που την κατατάσσει στην κατηγορία της ψευδοεπιστήμης. Μέσω μιας γλώσσας που χαρακτηρίζεται από καθαρότητα και σαφήνεια, καθώς και την κατάλληλη επικοινωνιακή πολιτική, ο Βιοσυντονισμός συσκοτίζει σημαντικά επιστημονικά ζητήματα, παρουσιάζοντας, με πειστικό τρόπο, ανοησίες ως επιστημονική αλήθεια, παραπλανώντας ασθενείς, ενδεχομένως και με κίνδύνους για την υγεία τους.
Ψηφιακή υπογραφή
Ορισμός
Σύμφωνα με την ασυμμετρική κρυπτογράφηση κάποιος που γνωρίζει το δημόσιο κλειδί δεν μπορεί να δημιουργήσει (είναι υπολογιστικά ανέφικτο) το αντίστοιχο ιδιωτικό κλειδί. Επίσης κάποιος ο οποίος έχει το δημόσιο κλειδί μπορεί να ελέγξει την αυθεντικότητα και ακεραιότητα ενός μηνύματος/εγγράφου το οποίο είναι ψηφιακά υπογεγραμμένο.
Ένα πρόβλημα με τις ψηφιακές υπογραφές είναι ότι δεν γνωρίζουμε αν το δημόσιο κλειδί (κατά την διάρκεια ελέγχου της υπογραφής) που έχουμε ανήκει σε αυτόν που ισχυρίζεται ότι είναι. Για αυτό ακριβώς τον λόγο υπάρχει ο Πάροχος Υπηρεσιών Πιστοποίησης ο οποίος είναι ένας οργανισμός-οντότητα ο οποίος πιστοποιεί την σχέση ενός ανθρώπου με το δημόσιο κλειδί του. Ο Πάροχος Υπηρεσιών Πιστοποίησης θα πρέπει να εμπνέει εμπιστοσύνη γιατί είναι η αρχή η οποία εκδίδει ψηφιακά πιστοποιητικά. Τα ψηφιακά πιστοποιητικά ταυτοποιούν ένα δημόσιο κλειδί με τον δικαιούχο του. Πολλές φορές αυτός που υπογράφει ψηφιακά ένα ηλεκτρονικό έγγραφο, ενδέχεται να επισυνάψει στο έγγραφο μαζί με την ψηφιακή υπογραφή και το ψηφιακό πιστοποιητικό του δημόσιου κλειδιού.
Βιοσυντονισμός
Ιστορία και μέθοδος
Η διαδικασία του βιοσυντονισμού εφευρέθηκε στη Γερμανία το 1977 από τον Franz Morell και τον γαμπρό του, τον μηχανικό Erich Rasche. Αρχικά την προώθησαν ως "Θεραπεία MORA", από τα MOrell και RAsche. Ορισμένες από τις συσκευές που χρησιμοποιούνται στη θεραπεία περιέχουν ένα ηλεκτρονικό κύκλωμα, το οποίο μετράει την ηλεκτρική αντίσταση του δέρματος. Η λειτουργία τους είναι παρόμοια με το "ελεκτροψυχόμετρο" της Σαϊεντολογίας, το οποίο οι δημιουργοί του Βιοσυντονισμού προσπάθησαν να βελτιώσουν, αφού ο Franz Morell ήταν επηρεασμένος από τη Σαϊεντολογία. Έπειτα ο Brugermann, ο οποίος ήταν βοηθός του Morell, τροποποίησε αυτή τη συσκευή. Η νέα συσκευή που κατασκεύασε πρόσφερε, σύμφωνα με τους θεραπευτές, τη δυνατότητα μείωσης ή αύξησης της έντασης εκπομπής των συχνοτήτων, προκειμένου να υπάρχει μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα στις θεραπείες.
Ψηφιακή υπογραφή
Παράδειγμα
Έστω ότι η Alice και ο Bob θέλουν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους και συγκεκριμένα η Alice θέλει να στείλει στον Bob ένα υπογεγραμμένο μήνυμα.
Βιοσυντονισμός
Ιστορία και μέθοδος
Οι θεραπευτές που χρησιμοποιούν αυτή τη μέθοδο ισχυρίζονται ότι μπορούν να ανιχνεύσουν μια ποικιλία από ασθένειες και εθισμoύς. Ορισμένοι, επίσης, ισχυρίζονται ότι μπορούν να τις θεραπεύσουν, με τη βοήθεια αυτής της διαδικασίας, χωρίς τη χρήση φαρμάκων, προκαλώντας αλλαγές του "βιοσυντονισμού" στα κύτταρα και αντιστρέφοντας την αλλαγή που προκάλεσε η ασθένεια. Αυτές οι συσκευές λέγεται ότι έχουν τη δυνατότητα να απομονώνουν και να εντοπίζουν τις αντιδράσεις των παθογόνων μικροοργανισμών από την πληθώρα των σημάτων, τους οποίους η συσκευή δέχεται μέσω των ηλεκτροδίων της. Σύμφωνα με τους θεραπευτές, η διοχέτευση των μετασχηματισμένων σημάτων, μέσω των ιδίων ηλεκτροδίων, παράγει θεραπευτικά σήματα.
Ψηφιακή υπογραφή
Ιστορικά στοιχεία
Το 1976 ο Whitfield Diffie και ο Martin Hellman για πρώτη φορά παρουσίασαν την ιδέα των ψηφιακών υπογραφών, αν και η κεντρική ιδέα των τέτοιων συστημάτων προϋπήρχε. Λίγο αργότερα ο Ronald Rivest, ο Adi Shamir και ο Len Adleman παρουσίασαν τον αλγόριθμο RSA ο οποίος χρησιμοποιήθηκε στις πρώτες ψηφιακές υπογραφές. Οι πρώτες ψηφιακές υπογραφές με τον αλγόριθμο RSA αποδείχθηκαν ότι δεν ήταν ασφαλείς. Το πρώτο, ευρέως γνωστό στην αγορά, λογισμικό που χρησιμοποίησε τέτοιες ψηφιακές υπογραφές ήταν τον Lotus Notes 1.0, το οποίο κυκλοφόρησε το 1989.
Βιοσυντονισμός
Ιστορία και μέθοδος
Σύμφωνα με  τον εναλλακτικό θεραπευτή Sağlam, η βιοσυντονιστική μέθοδος επιτυγχάνει τα εξής: Τα μόρια του κάθε ζωντανού οργανισμού εκπέμπουν και λαμβάνουν ηλεκτρομαγνητικά σήματα. Αυτό σημαίνει ότι τα όργανα δημιουργούν ένα ηλεκτρομαγνητικό πεδίο εκλύοντας ενέργεια η οποία εκφράζεται με παλμικούς κραδασμούς (ταλαντώσεις). Οι ταλαντώσεις του κάθε οργάνου συνδέονται με τα υπόλοιπα δημιουργώντας ένα ενιαίο σύνολο, το συνολικό φάσμα συχνοτήτων του οργανισμού.
Ψηφιακή υπογραφή
Ιστορικά στοιχεία
Η χρήση της συνάρτησης κατατεμαχισμού στις ψηφιακές προστέθηκε αργότερα για λόγους ασφάλειας. Η ιδέα είναι ότι υπολογίζεται η σύνοψη (hash) του μηνύματος/εγγράφου και η ψηφιακή υπογραφή υπολογίζεται πάνω στην σύνοψη (hash) και όχι στο μήνυμα/έγγραφο. Άλλοι αλγόριθμοι που αναπτύχθηκαν μετά το RSA ήταν οι ψηφιακές υπογραφές Lamport, οι ψηφιακές υπογραφές Merkle (γνωστές ως δένδρα Merkle ή απλούστερα "δένδρα συνόψεων/hash") και οι ψηφιακές υπογραφές Rabin.
Βιοσυντονισμός
Ιστορία και μέθοδος
Όταν κάποιο παράσιτο εισέλθει στον οργανισμό, θεωρείται πως διαταράσσεται όλο το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο του οργανισμού, εφόσον οι δονήσεις ενός υγιούς οργανισμού διαφέρουν από τις δονήσεις ενός ασθενούς. Με τη χρήση των συσκευών βιοσυντονισμού, που κάνουν βιοενεργειακή μέτρηση, εντοπίζονται οι συχνότητες των παθογόνων μικροοργανισμών και στη συνέχεια παράγονται συχνότητες ακριβώς αντίθετες από αυτές. Αυτή η διαδικασία προκαλεί την καταστροφή των παθογενών μικροοργανισμών. Ο οργανισμός θεωρείται πως αντιδρά άμεσα σε αυτές τις ηλεκτρομαγνητικές δονήσεις, ξεκινώντας μία διαδικασία αυτοίασης, επανακτώντας τον έλεγχο στους μηχανισμούς ρύθμισης, αυτοθεραπείας και αποτοξίνωσης, με αποτέλεσμα την επαναφορά του στην ιδανική συχνότητα. Ωστόσο, εξειδικευμένες μελέτες έδειξαν ότι αυτές οι θεωρίες δεν επιβεβαιώνονται στην πράξη. Επιπλέον, κρίνονται επιβλαβείς και εξοβελιστέες από τη σύγχρονη ιατρική πρακτική, διότι οι ασθενείς φορτώνονται με το «μεγάλο κόστος» των «ψεύτικων υποσχέσεων», εκ μέρους των εναλλακτικών θεραπευτών της βιοσυντονιστικής μεθόδου.
Ψηφιακή υπογραφή
Ιστορικά στοιχεία
Το 1988 ο Shafi Goldwasser, ο Silvio Micali και ο Ronald Rivest ήταν οι πρώτοι που δημοσίευσαν ολοκληρωμένη μελέτη για τις απαιτήσεις ασφάλειας των ψηφιακών υπογραφών. Παρουσίασαν με ποιους τρόπους κάποιος μπορεί να παραβιάσει τις υπάρχουσες υλοποιήσεις ψηφιακών υπογραφών και παρουσίασαν το μοντέλο ψηφιακών υπογραφών GMR.
Βιοσυντονισμός
Επιστημονική κριτική
Λόγω έλλειψης οποιασδήποτε επιστημονικής εξήγησης του τρόπου λειτουργίας της θεραπείας με τη μέθοδο του βιοσυντονισμού, οι ερευνητές κατατάσσουν αυτή τη διαδικασία στην κατηγορία της ψευδοεπιστήμης. Επιστημονικές μελέτες δεν έχουν παρουσιάσει αποτελέσματα που ξεπερνάνε αυτά των εικονικών φαρμάκων (placebo).
Ψηφιακή υπογραφή
Ιστορικά στοιχεία
Οι πρόσφατες υλοποιήσεις ψηφιακών υπογραφών είναι παρόμοιας τεχνικής: χρησιμοποιούν μια συνάρτηση της οποίας η έξοδος δεν είναι προβλέψιμη από την είσοδο (trapdoor function), όπως η συνάρτηση RSA. Η κύρια τεχνική είναι ότι η ψηφιακή υπογραφή είναι η σύνοψη (hash) του μηνύματος κρυπτογραφημένη με το ιδιωτικό κλειδί (χρησιμοποιώντας ασυμμετρική κρυπτογραφία). Υπάρχουν διάφοροι λόγοι που ουσιαστικά εφαρμόζεται η ψηφιακή υπογραφή στην σύνοψη του μηνύματος (hash) και όχι σε ολόκληρο το μήνυμα/έγγραφο:
Βιοσυντονισμός
Επιστημονική κριτική
Έχουν καταγραφεί περιπτώσεις ηλεκτρονικής απάτης, όπου ο θεραπευτής έκανε ψευδείς ισχυρισμούς ότι είχε τη δυνατότητα να θεραπεύσει τον καρκίνο, και ότι οι πελάτες του δεν είχαν ανάγκη να υποστούν χημειοθεραπεία ή εγχειρήσεις που συνιστούσαν πτυχιούχοι γιατροί, ενώ αυτές οι πρακτικές θα μπορούσαν να τους σώσουν τη ζωή. Ο Μπεν Γκόλντεϊκρ (Ben Goldacre) σατίρισε το BBC όταν εκείνο παρουσίασε ως γεγονός τους ισχυρισμούς μιας κλινικής ότι η αυτή η θεραπεία είχε τη δυνατότητα να αποτρέψει το 70% των πελατών της από το κάπνισμα, δηλαδή αποτέλεσμα καλύτερο από οποιαδήποτε συμβατική μέθοδο απεξάρτησης.
Ψηφιακή υπογραφή
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέθοδοι πιστοποίησης Κατηγορία:Ηλεκτρονικά έγγραφα Κατηγορία:Ψηφιακη υπογραφ
Βιοσυντονισμός
Επιστημονική κριτική
Στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ο οργανισμός ελέγχου τροφίμων και φαρμάκων (U.S. Food and Drug Administration (FDA)) ταξινομεί "συσκευές που χρησιμοποιούν μέτρηση αντίστασης για τη διάγνωση και θεραπεία διαφόρων ασθενειών" ως "Class III" συσκευές, για τις οποίες απαιτείται η έγκριση της FDA προκειμένου να ξεκινήσει η εμπορική προώθησή τους. Ο FDA έχει απαγορεύσει την πώληση ορισμένων από αυτές τις συσκευές στην αγορά των ΗΠΑ, και έχει ασκήσει ποινική δίωξη κατά αρκετών πωλητών ηλεκτρικών συσκευών για ψευδείς ισχυρισμούς που αφορούσαν ιατρικά οφέλη. Σύμφωνα με το Quackwatch αυτή η μέθοδος θεραπείας είναι εντελώς παράλογη και ο προτεινόμενος μηχανισμός δράσης της αδύνατος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εναλλακτική ιατρική Κατηγορία:Ψευδοεπιστήμες
Ριφιάνο
Το Ριφιάνο (ιταλικά: Rifiano, ) ή Ρίφιαν (γερμανικά: Riffian, ) είναι ιταλικός δήμος στην Αυτόνομη Επαρχία του Μπολτσάνο, στην περιφέρεια ειδικού καθεστώτος του Τρεντίνο-Άλτο Άντιτζε.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Αυτόνομης Επαρχίας του Μπολτσάνο
BBC One Ουαλία
Το BBC One Ουαλία είναι τηλεοπτικός σταθμός που ανήκει στο BBC Ουαλίας. Ο σταθμός ανήκει στο δίκτυο του BBC One, το οποίο εκπέμπει από το BBC. Το κανάλι εκπέμπει από το Ραδιομέγαρο του BBC Ουαλίας στο Κάρντιφ.
Το κανάλι εκπέμπει από τις 6:00 μέχρι τις 1:00. Από τις 1:00 μέχρι τις 6:00, δηλαδή τις ώρες του το κανάλι δεν εκπέμπει πρόγραμμα, συνδέεται με το τηλεοπτικό κανάλι BBC One.
Στις 29 Ιανουαρίου 2013 ξεκίνησε να εκπέμπει το υψηλής ευκρίνειας κανάλι του BBC One Ουαλία, το οποίο εκπέμπει στην επίγεια ψηφιακή τηλεόραση της Ουαλίας αλλά και από δορυφόρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουαλικοί τηλεοπτικοί σταθμοί Κατηγορία:British Broadcasting Corporation Κατηγορία:BBC Cymru Wales
Ντενί Μπωπέν
Ο Ντενί Μπωπέν, γεννημένος στις 2 Ιουνίου 1962 στο Σερμπούρ (Μάγχη), είναι Γάλλος πολιτικός. Τελεί βουλευτής του Ευρώπη Οικολογία - Οι Πράσινοι και ταυτόχρονα αντιπρόεδρος της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης.
Βιογραφία
Ο πατέρας του Ντενί Μπωπέν εργάζεται ως λογιστής και ορκωτός λογιστής.