cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σόλων ο Αθηναίος
Νομοθέτης
Αποτέλεσμα αυτών των μεταρρυθμίσεων ήταν να λογίζονται στο εξής πολίτες όλοι οι ενήλικες άνδρες που κατοικούσαν στην Αττική και ήταν απόγονοι κατοίκων της Αττικής, μελών ιωνικών κοινοτήτων, αν και δεν εθέσπισε την ισότητα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων για όλους τους πολίτες. Ο Σόλων έδωσε πιθανότατα δυνατότητα πολιτογράφησης και σε μετοίκους.
Η βουλή των τετρακοσίων ήταν πιο δημοκρατική σε σύγκριση με το αριστοκρατικό σώμα του Αρείου Πάγου, στο οποίο συμμετείχαν μόνο πεντακοσιομέδιμνοι που είχαν θητεύσει ως άρχοντες (και είχαν εκλεγεί από τον ίδιο τον Άρειο Πάγο σύμφωνα με τη διαδικασία που ίσχυε πριν τις μεταρρυθμίσεις του Σόλωνα). Η βουλή αντίθετα είχε 400 εκλεγμένα μέλη, που προέρχονταν και από τα τέλη των ιππέων και των ζευγιτών, η θητεία κάθε βουλευτή ήταν ετήσια και οι τέσσερις φυλές της Αθήνας αντιπροσωπεύονταν ισότιμα, με εκατό βουλευτές η καθεμιά.
Συνολικά ο Σόλων ρύθμισε πάνω σε νέες βάσεις το δημόσιο, το ιδιωτικό και το ποινικό δίκαιο. Οι νόμοι του δημοσιεύτηκαν ίσως το 592/1 π.Χ. καταγραμμένοι σε ξύλινες τετράγωνες στήλες, οι οποίες στένευαν προς τα πάνω και στρέφονταν γύρω από άξονα, γι' αυτό και ονομάστηκαν "άξονες" ή "κύρβεις". Η νομοθεσία του απέκτησε φήμη και επέδρασε θετικά στην εξέλιξη του δικαίου αλλά και στην κοινωνική, οικονομική, πολιτική και πολιτειακή εξέλιξη της Αθήνας. Δίκαια ο Σόλων θεωρείται πατέρας του αστικού δικαίου.
Το 410 π.Χ. συγκροτήθηκε στην Αθήνα μια επιτροπή νομομαθών, οι αναγραφείς των νόμων, που ανέλαβε την εκκαθάριση και την κωδικοποίηση των νόμων του Δράκοντα και του Σόλωνα. Το έργο της επιτροπής διακόπηκε από τους τριάκοντα τυράννους και ολοκληρώθηκε μετά την πτώση τους. Το 403/2 π.Χ. παρέδωσαν το σώμα νόμων που κατήρτισαν, το οποίο φύλαγαν στο εξής οι θεσμοθέται.
Ο Σόλων ιατρός
Την ιατρική τέχνη διδάχθηκε στα τέλη του 7ου αι. από τον Κρητικό Επιμενίδη και στις αρχές του 6ου αι. από Σκύθα Τοξάριο. Στην ιατρική τον μύησε και το Δελφικό Μαντείο του Απόλλωνα.
Αυτοεξορία
Ο Σόλων, για να αποφύγει μεταβολές της νομοθεσίας του και για να μην αναμειχθεί στην εφαρμογή της, απεδήμησε για δέκα χρόνια. Στην ενέργειά του αυτή διακρίνεται μία πρώτη εφαρμογή τής διάκρισης της νομοθετικής από την εκτελεστική εξουσία. Κρίνοντας από την τυραννία του Πεισίστρατου και των διαδόχων του, που εγκαθιδρύθηκε το 561 π.Χ. και διάρκεσε μεταρρυθμίσεις του Σόλωνα φαίνεται πως δεν αντιμετώπισαν πλήρως τα προβλήματα που επιδίωκαν να λύσουν. Η ουσία τους όμως διατηρήθηκε και μετά το τέλος της τυραννίας και απετέλεσε το θεμέλιο πάνω στο οποίο εδραιώθηκε η κλασική αθηναϊκή δημοκρατία. Ο Σόλων κατά τη διάρκεια των δέκα χρόνων της αυτοεξορίας του επισκέφτηκε, μεταξύ άλλων, και τον βασιλιά των Σάρδεων Κροίσο, ο οποίος τον ρώτησε αν γνώριζε κανέναν άνθρωπο πιο ευτυχισμένο από αυτόν. Ο Σόλων του ανέφερε τρεις περιπτώσεις ευτυχισμένων ανθρώπων και τον συμβούλεψε με το γνωστό: «Μηδένα προ του τέλους μακάριζε» (=μη μακαρίζεις κανέναν, πριν το τέλος του). Όταν ξαναγύρισε στην Αθήνα, τη βρήκε σε πολύ καλή κατάσταση χάρη στα δικά του νομοθετικά μέτρα και πέθανε ευτυχισμένος σε βαθιά γεράματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες σοφοί Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες νομοθέτες Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες ελεγειακοί ποιητές Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Επώνυμοι άρχοντες Κατηγορία:Αρχαίοι νομοθέτες
Λεονίντ Αντρέγιεφ
Ο Λεονίντ Νικολάγιεβιτς Αντρέγιεφ (στα ρώσικα: Леонид Николаевич Андреев, 9 Αυγούστου 1871 - 12 Σεπτεμβρίου 1919) ήταν Ρώσος συγγραφέας, ο κύριος εκπρόσωπος του εξπρεσιονισμού στη ρωσική λογοτεχνία.
1871-1900
Ο Αντρέγιεφ γεννήθηκε στην πόλη Αριόλ, πρωτεύουσα της περιφέρειας Αριόλ. Ο πατέρας του, Νικολάι Ιβάνοβιτς Αντρέγιεφ (1847-1889), εργαζόταν ως τοπογράφος στο κτηματολόγιο και η μητέρα του, Αναστασία Νικολάγεβνα Αντρέγεβα (το γένος Πατσκόφσκι), ήταν απόγονος μιας χρεοκοπημένης πολωνικής οικογένειας γαιοκτημόνων. Μετά την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο, εισήλθε στη Νομική Σχολή της Αγίας Πετρούπολης.
Με το θάνατο του πατέρα του το 1889, η οικονομική κατάσταση της οικογένειάς του επιδεινώθηκε και ο Αντρέγιεφ άρχισε να κάνει κατάχρηση αλκοόλ. Αποβλήθηκε από το πανεπιστήμιο για μη καταβολή διδάκτρων και συνέχισε στην Νομική Σχολή της Μόσχας. Το 1894, μετά έναν αποτυχημένο έρωτα, ο Αντρέγιεφ προσπάθησε να αυτοκτονήσει. Αυτοπυροβολήθηκε και η σφαίρα τον τραυμάτισε και του προξένησε ένα μόνιμο καρδιακό πρόβλημα το οποίο τελικά, χρόνια αργότερα, θα προκαλούσε το θάνατό του. Η οικογένειά του πλέον ζούσε μέσα στην εξαθλίωση και ο νεαρός Αντρέγιεφ έπρεπε να εξασφαλίζει τα προς το ζην για τη μητέρα του και τα 5 αδέλφια του. Έκανε διάφορες δουλειές του ποδαριού, δίδασκε και φιλοτεχνούσε πορτρέτα ζωγραφικής κατά παραγγελία.
Το 1897 πέρασε τις τελικές εξετάσεις στο πανεπιστήμιο, κάτι που του άνοιξε το δρόμο για το νομικό επάγγελμα, το οποίο εξάσκησε περιστασιακά μέχρι το 1902. Την ίδια χρονιά ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του δραστηριότητα ως δικαστικός ανταποκριτής στην εφημερίδα «Ταχυδρόμος της Μόσχας». Τα άρθρα του τράβηξαν την προσοχή και το 1898, στην ίδια εφημερίδα, δημοσίευσε την πρώτη του νουβέλα. Σύμφωνα με τον ίδιο, επρόκειτο για μια απομίμηση του Ντίκενς, ωστόσο ήταν η αφορμή για να προκαλέσει το ενδιαφέρον του Μαξίμ Γκόρκι, ο οποίος τον σύστησε στους λογοτεχνικούς κύκλους της Μόσχας.
Τα πρώτα έργα του Λεονίντ Αντρέγιεφ, σε μεγάλο βαθμό, αντανακλούν τις καταστροφικές συνθήκες υπό τις οποίες βρισκόταν τότε ο συγγραφέας. Ωστόσο, ακόμη και στις αρχές της πορείας του έδειξε τα κύρια κίνητρά του: τον σκεπτικισμό και τον πεσιμισμό του, την έλλειψη πίστης στον ανθρώπινο νου (Ο τοίχος, Η ζωή του Βασίλι Φιβέισκι) και τη θρησκεία (Ιούδας ο Ισκαριώτης). Η γλώσσα του είναι δυναμική και εκφραστική. Τα έργα του τα διακρίνει μια όξυνση αντιθέσεων, απροσδόκητες στροφές των γεγονότων σε συνδυασμό με μια σχηματική απλότητα του ύφους. Στα πρώτα του βήματα επηρεάστηκε από τον ύστερο ρομαντισμό και μέσα από τον ρεαλισμό έφτασε αργότερα στον εξπρεσιονισμό. Εκκεντρικός και μελαγχολικός στην καθημερινή του ζωή, ήταν λάτρης των έργων του Σοπενχάουερ.
1901-1907
Ο Αντρέγιεφ γνώρισε μεγάλη ανταπόκριση στους καλλιτεχνικούς και πνευματικούς κύκλους της προεπαναστατικής Ρωσίας. Θετικά σχόλια για αυτόν είχαν εκφράσει εκτός από τον Γκόρκι, ο Νίκολας Ραίριχ, ο Ρέπιν, ο Τσέχωφ και πολλοί άλλοι. Η φήμη του εξαπλώθηκε μετά την έκδοση το 1901 της συλλογής του Μια φορά κι έναν καιρό. Την επόμενη χρονιά δημοσίευσε, μεταξύ άλλων, δύο από τα γνωστότερα διηγήματά του: Μέσα στην ομίχλη και Η άβυσσος. Το τελευταίο, η ιστορία ενός εφήβου, ο οποίος τρελαμένος από τη σύφιλη, δολοφονεί μια πόρνη και κατόπιν αυτοκτονεί, δέχτηκε οξύτατη κριτική από την κόμισσα Σοφία Τολστόι. Στις αρχές του 1902 παντρεύτηκε, έπειτα από πολύχρονη και θυελλώδη σχέση, την Αλεξάνδρα Βελιγκόρσκαγια, ανιψιά του Ουκρανού ποιητή Ταράς Σεβτσένκο και στο τέλος της χρονιάς γεννήθηκε ο πρώτος του γιος, ο Βαντίμ. Η νουβέλα του Το κόκκινο γέλιο ήταν η αντίδρασή του στη φρίκη Ρωσοϊαπωνικού πολέμου. Το 1905 χαιρέτισε την πρώτη ρωσική επανάσταση. Ο Κυβερνήτης, ο Ιβάν Ιβάνοβιτς και το θεατρικό Προς τ' αστέρια αντανακλούν τη συμπάθεια του συγγραφέα για την επανάσταση. Τον Φεβρουάριο φυλακίστηκε γιατί στο διαμέρισμά του πραγματοποιήθηκε μυστική συνάντηση της Κεντρικής Επιτροπής του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, αλλά αφέθηκε ελεύθερος με περιοριστικούς όρους.
Στα τέλη του 1905 ο συγγραφέας αναγκάστηκε να καταφύγει στη Γερμανία για να γλυτώσει από τις διώξεις των καθεστωτικών. Στο Βερολίνο, το 1906, γεννήθηκε ο δεύτερος γιος του, ο Δανιήλ και το Δεκέμβριο του ίδιου έτους πέθανε από επιλόχειο πυρετό η γυναίκα του, γεγονός που τον έριξε σε βαθιά κατάθλιψη. Αποδέχεται την πρόσκληση του Γκόρκι να τον επισκεφθεί στο Κάπρι, όπου και ζει μέχρι την άνοιξη του 1907. Μετά το 1907 ο Λεονίντ Αντρέγιεφ παραιτήθηκε από κάθε επαναστατική άποψη, πιστεύοντας ότι η εξέγερση των μαζών μπορεί να οδηγήσει μόνο σε μια μεγάλη απώλεια της ζωής και μεγάλη οδύνη.
1908-1919
Επιστρέφει στην Αγία Πετρούπολη και το 1908 δημοσιεύει το δημοφιλέστερο μυθιστόρημά του, τους Επτά κρεμασμένους, μια καταγγελία της τσαρικής τυραννίας. Παντρεύεται την Άννα Ντενίσεβιτς (από την οποία θα αποκτήσει 3 παιδιά, τον Σάββα, τη Βέρα και τον Βαλεντίν) και μετακομίζει σε δικό του σπίτι στο Βάμελσου, στον κόλπο της Φινλανδίας, λίγο έξω από την Αγία Πετρούπολη. Από το 1908 και μετά το ενδιαφέρον του επικεντρώνεται στον τομέα του θεάτρου. Έγραψε αρκετά θεατρικά έργα όπως Ανθρώπινη ζωή, Οι μαύρες μάσκες, Ανάθεμα κ.α. Το πρώτο, το ανέβασε στη Μόσχα ο Στανισλάφσκι και στην Αγία Πετρούπολη ο Βσέβολοντ Μέγιερχολντ. Ο Αντρέγιεφ ασχολήθηκε και με την τέχνη της φωτογραφίας, την οποία ασκούσε περιστασιακά μεν, αλλά με ιδιαίτερη προσήλωση.
Κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου πολέμου δημοσίευσε μια σειρά άρθρων ενάντια στον γερμανικό ιμπεριαλισμό. Το 1916 διετέλεσε μέλος της συντακτικής επιτροπής της εφημερίδας «Russkaya Volya» (Ρωσική βούληση). Μετά το χωρισμό της Φινλανδίας από τη Ρωσία παρέμεινε στην εξορία. Τα τελευταία του έργα (Το ημερολόγιο του Σατανά, SOS Ρωσία καλεί ανθρωπότητα) είναι διαποτισμένα από την απαισιοδοξία του συγγραφέα και το μίσος του για την κυβέρνηση των Μπολσεβίκων.
Στις 12 Σεπτέμβρη 1919 ο Λεονίντ Αντρέγιεφ πέθανε ξαφνικά από εγκεφαλική αιμορραγία στη Φινλανδία. Οι ιδεολογικές του απόψεις, ενάντια στο τότε καθεστώς της Σοβιετικής Ένωσης, έκαναν το έργο του να ξεχαστεί μέχρι την περίοδο της αποσταλινοποίησης. Το 1956 επανενταφιάστηκε στο Λένινγκραντ. Από το 1956 επιλεγμένα έργα του άρχισαν σιγά σιγά να ανατυπώνονται στην ΕΣΣΔ. Το 1991 άνοιξε στο Αριόλ, τη γενέτειρά του, το Μουσείο Λεονίντ Αντρέγιεφ.
Ελληνικές μεταφράσεις
Από τις αρχές του 20ού αιώνα κυκλοφόρησαν αρκετές μεταφράσεις έργων του Αντρέγιεφ. Ο κατάλογος που ακολουθεί, αναφέρεται στις πιο πρόσφατες εκδόσεις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ρώσοι Κατηγορία:Ρώσοι μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι διηγηματογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ρώσοι δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι δημοσιογράφοι Κατηγορία:Ρώσοι φωτογράφοι
Καλύβια Λιβαδίου Αραχώβης
Τα Καλύβια Λιβαδιού είναι το πιο ορεινό χωριό του νομού Βοιωτίας. Πρόκειται για παλιό κτηνοτροφικό χωριό, χτισμένο σε ένα οροπέδιο του Παρνασσού σε υψόμετρο 1.700 μέτρων. Στο παρελθόν υπήρχαν σε αυτό μόνο θερινές κατοικίες κτηνοτρόφων από τη γειτονική Αράχωβα. Από την δεκαετία του '80 όμως, λόγω της μεγάλης τουριστικής ανάπτυξης της περιοχής του Παρνασσού, σημειώθηκε οικοδομική έκρηξη που συνεχίστηκε και τις επόμενες δεκαετίες. Σήμερα ο οικισμός έχει πολυάριθμες πολυτελείς χειμερινές κατοικίες, ταβέρνες, καφετέριες, καταστήματα με είδη χειμερινών σπορ κλπ.
Τα Καλύβια Λιβαδιού αναγνωρίστηκαν ως οικισμός το 1961. Ανήκουν στον Δήμο Διστόμου - Αράχοβας - Αντίκυρας. Ο πληθυσμός τους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011 ανέρχεται σε 81 κατοίκους. Πολύ κοντά στον οικισμό βρίσκονται τα χιονοδρομικά κέντρα του Παρνασσού. Στην δυτική πλαγιά πάνω από το οροπέδιο που είναι χτισμένος ο οικισμός βρίσκεται το σπήλαιο Κωρύκειο άνδρο
Πορεία του πληθυσμού
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Βοιωτίας
Ματτέους Τερβέστεν
Ο Ματτέους Τερβέστεν (Mattheus Terwesten ή ο Matthäus Terwesten, 23 Φεβρουαρίου 1670, Χάγη - 11 Ιουνίου 1757, Χάγη) ήταν Ολλανδός ζωγράφος και Δάσκαλος τέχνης. Είναι γνωστός για τα πορτρέτα του καθώς και για μυθολογικά και αλληγορικά θέματα. Ήταν ζωγράφος διακοσμήσεων, ο οποίος ζωγράφισε τμήματα καμινάδων σε εξωτερικούς χώρους, κρεμαστούς πίνακες και οροφές για τα πολυτελή κτίρια της εποχής του. Ήταν διευθυντής της Ακαδημίας Σχεδίου της Χάγης. Έγινε ζωγράφος του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Α΄ της Πρωσίας και καθηγητής στην Πρωσσική Ακαδημία Τεχνών.
Βιογραφία
Ο Τερβέστεν γεννήθηκε στη Χάγη από γονείς γερμανικής καταγωγής. Ο πατέρας του, Χανς Γιάκομπ Τεερβέστεν ή Τσουρβέστεν (Hans Jacob Terwesten ή Zurwesten), ήταν από το Άουγκσμπουργκ, ενώ η μητέρα του, Καταρίνα προερχοταν από το Βερολίνο. Είχαν παντρευτεί στη Χάγη το 1648, όπου ο Χανς Γιάκομπ εργάστηκε ως χρυσοχόος. Από τον γάμο γεννήθηκαν δέκα παιδιά, από τα οποία επέζησαν τρεις γιοι και δύο κόρες. Ο Αουγκουστίνους Τερβέστεν ήταν ο μεγαλύτερος γιος. Στο εργαστήριο του πατέρα του ο Αυγουστίνος έμαθε την τέχνη της χαρακτικής, της χρυσοχοΐας και της μοντελοποίησης κεριών. Ακολούθησε δύο χρόνια μαθητείας με τον ζωγράφο ιστορικών θεμάτων Νικολάες Βίλλινγκ (Nicolaes Willingh), ο οποίος έγινε αυλικός ζωγράφος του Μεγάλου Εκλέκτορα στο Βερολίνο το 1667. Ο Εζάιας Τερβέστεν, ο μέσαίος γιος της οικογένειας, εργάστηκε επίσης προσωρινά στο εργαστήριο του πατέρα του και εγκαταστάθηκε αργότερα στη Ρώμη ως ζωγράφος λουλουδιών και φρούτων. αριστερά|μικρογραφία|280x280εσ| Ζωγραφική οροφής με putti και λουλούδια, συνεργασία με τον Γκασπάρ Πέιτερ Φερμπρούγκεν τον νεότερο (Gaspar Peeter Verbruggen the Younger) Σπούδασε αρχικά υπό τον κατά 21 έτη μεγαλύτερο αδελφό του Αυγουστίνο. Έλαβε επίσης εκπαίδευση από τον Βίλλεμ Νταουντάινς και τον Ντάνιελ Μάιτενς τον νεότερο (Daniel Mijtens the Younger). Όταν ο Αουγκουστίνους μετοίκησε στο Βερολίνο το 1690, ολοκλήρωσε πολλά από τα έργα που έμειναν ημιτελή από τον αδελφό του. Έλαβε επίσης τις δικές του παραγγελίες. μικρογραφία|290x290εσ| Αφροδίτη και Άδωνις Το 1695 ταξίδεψε μέσω Βερολίνου στη Ρώμη, όπου ζούσαν η μητέρα και ο αδελφός του Αουγκουστίνους. Πήρε μαθήματα ζωγραφικής στην Ακαδημία Τεχνών του Βερολίνου, για τα οποία έλαβε ένα πιστοποιητικό. Την άνοιξη του 1696 ταξίδεψε μέσω Λειψίας και Νυρεμβέργης στο Άουγκσμπουργκ, όπου με λύπη του δεν ζούσαν ακόμη μέλη της οικογένειας. Συνέχισε στη Φλωρεντία και τη Σιένα για να φτάσει στη Ρώμη. Εδώ παρήγαγε το 1697 ένα εκτεταμένο άλμπουμ σχεδίων μετά από αντίκες μοντέλα. Στη Ρώμη έγινε μέλος των Bentvueghels, μιας ένωσης κυρίως Ολλανδών και Φλαμανδών καλλιτεχνών που εργάζονται στη Ρώμη. Ήταν συνηθισμένο για τα νέα μέλη των Bentvueghels να υιοθετούν ψευδώνυμο. Ο Τερβέστεν πήρε το ψευδώνυμο "Arend", "Arents" ή "Aquila", που σημαίνει "αετός".
Ταξίδεψε στο Βερολίνο για να επισκεφθεί την άρρωστη μητέρα του. Πέρασε από Λορέτο, Μπολόνια, Βενετία και Βιέννη. Έμεινε ένα μήνα στη Βενετία και συνάντησε τον Φλαμανδό ζωγράφο Αντόνι Σχόονγιανς (Anthoni Schoonjans) κατά τη διάρκεια της τρίμηνης παραμονής του στη Βιέννη. Στη συνέχεια συνέχισε μέσω Πράγας στο Βερολίνο όπου διέμεινε τα έτη 1698/99. Τον Ιούνιο του 1699 επέστρεψε στη Χάγη, όπου εργάστηκε σε παραγγελίες από σημαντικές δημόσιες προσωπικότητες. Καταγράφηκε πίσω στο Βερολίνο τον Απρίλιο του 1710, όπου ήταν ενεργά τα αδέρφια του Ιζάιας και Αυγουστίνος. Όταν ο τελευταίος πέθανε το 1711, τον διαδέχθηκε ως ζωγράφος στο Βερολίνο, ενώ ο Ιζάιας πήγε στην Ιταλία, όπου νυμφεύτηκε και εγκαταστάθηκε μόνιμα. Έγινε επίσης καθηγητής στην Ακαδημία του Βερολίνου. Επέστρεψε στη Χάγη το 1710. Νυμφεύτηκε την ίδια χρονιά την Τεοντόρα φαν Ρέενεν (Thedora van Rheenen) με την οποία απέκτησαν πέντε παιδιά. Δύο από αυτούς, ο Αυγουστίνος ο νεότερος και ο Πίτερ έγιναν επίσης ζωγράφοι.
Μαθητές του ήταν οι Χέρμαν Ντίντερικ Κάιπερς (Herman Diederik Cuipers), Πίτερ φαν Κόικ Ι (Pieter van Cuyck I), Γιαν φαν Χόολ (Jan van Gool), Γιόχαν Χράχαμ (Johan Graham), Χέντρικ φαν Χουλστ (IV) (Hendrik van Hulst), Γιάκομπ φαν Ναχένιους (Jacob van Nachenius), Άντριες Στορκ (Andries Storck), καθώς και οι δύο γιοι του Αυγουστίνος ο νεότερος και Πίτερ.
Ήταν ενεργός στην ακαδημία ζωγραφικής της Χάγης καθ 'όλη τη διάρκεια της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας. Εργάστηκε μέχρι τα γεράματά του. Το 1751, και ενώ ήταν 81 ετών, του ανατέθηκε να διακοσμήσει μια αίθουσα, κάτι που εξετέλεσε. Μετά από δύο εγκεφαλικά, πέθανε στη Χάγη στις 11 Ιουνίου 1757. μικρογραφία|330x330εσ| Χερουβείμ και σκύλος σπάνιελ μπροστά από τοπίο, συνεργασία με τον Πίτερ Χαρντιμέ Ζωγράφισε πορτρέτα και διακοσμήσεις τοίχου και οροφής με ιστορικές αλληγορίες.
Συνεργάστηκε με τους αδελφούς του και ειδικούς ζωγράφους νεκρών φύσεων στους διακοσμητικούς του πίνακες. Οι Φλαμανδοί ζωγράφοι Πίτερ Χαρντιμέ (Pieter Hardimé) και Γκασπάρ Πίτερ Φερμπρούγκεν ο νεότερος (Gaspar Peeter Verbruggen the Younger), οι οποίοι και οι δύο εργάστηκαν στην Ολλανδική Δημοκρατία κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας τους, είναι μεταξύ των γνωστών συνεργατών του. Αυτές οι συνεργασίες ήταν συνήθως σε διακοσμητικά έργα ζωγραφικής οροφής, καθώς και σε τμήματα καμινάδας και σε εξωτερικούς χώρους. Όταν κάποιος από τους ζωγράφους λουλουδιών ήταν χωρίς παραγγελίες, ο Τερβέστεν θα ζωγράφιζε περιστασιακά ένα απλό μοτίβο φόντου, όπως ένα βάζο με κουρτίνα ή putti και ο ειδικός θα προσέθετε τα λουλούδια και θα αναλάμβανει την πώληση του τελικού πίνακα. Ένα τέτοιο έργο το υπέγραφε, αν δεν έμενε ανυπόγραφο, ο ζωγράφος λουλουδιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ολλανδοί ζωγράφοι
Αλκάθαρ του Τολέδου
thumb|250px|Το Αλκάθαρ του Τολέδου Το Αλκάθαρ του Τολέδου είναι πέτρινη οχύρωση που βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο της πόλης. Το πρωτοκατασκεύασαν οι Ρωμαίοι, οι οποίοι το χρησιμοποιούσαν ως έδρα του κυβερνήτη. Οι Άραβες κατασκεύασαν το οχυρό για να ελέγχουν την πόλη. Μετά την ανάκτηση της πόλεως από τους Χριστιανούς, το 1085, ο βασιλιάς Αλφόνσος ΣΤ' της Καστίλλης το ανοικοδόμησε. Ανακαινίστηκε το 1535 από τον Αλφόνσο Ι΄.
Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Αθανάσιος
Ο Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Αθανάσιος Γιαννουσάς, είναι Έλληνας θεολόγος και επίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Αλκάθαρ του Τολέδου
thumb|right|250px|Το Αλκάθαρ του Τολέδου σήμερα Το Αλκάθαρ του Τολέδου έγινε διάσημο, όταν, κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου πολέμου, πολιορκήθηκε για πάνω από δυο μήνες από τους Δημοκρατικούς, χωρίς επιτυχία (Πολιορκία του Αλκάθαρ (Τολέδου)).
Κατηγορία:Αλ-Άνταλους Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Καστίλλη-Λα Μάντσα
Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Αθανάσιος
Βιογραφικά Στοιχεία
Ο Μητροπολίτης Αθανάσιος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971. Σπούδασε στην Θεολογική Σχολή Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1993. Ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στον Ιστορικό Τομέα της Θεολογίας.
Το 1998, μετά από πρόταση του Μητροπολίτη Καστορίας Σεραφείμ, διορίστηκε από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος Πρω­το­σύγ­κελ­λος της Ι­ε­ράς Μη­τρο­πό­λεως Κα­στο­ρίας.
Το 2012 έλαβε το ο­φφί­κιο του Αρ­χι­μαν­δρί­τη του Οι­κου­με­νι­κού Θρό­νου από τον Οι­κου­με­νι­κό Πα­τρι­άρ­χη Βαρ­θο­λο­μαίο.
Στις 20 Μαρτίου 2019 εξελέγη Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης, από την Ιεραρχία της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, δίνοντας το Μικρό και το Μεγάλο Μήνυμα την ίδια ημέρα, στην Αίθουσα της Ιεραρχίας και το Καθολικό της Μονής Πετράκη αντίστοιχα. Στις 23 Μαρτίου 2019 χειροτονήθηκε στο Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο, συμπαραστατούμενο από 32 Μητροπολίτες και Επισκόπους της Εκκλησίας της Ελλάδος και του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Ενθρονίστηκε στην πόλη της Σιάτιστας, στις 19 Απριλίου 2019, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Δημητρίου Σιάτιστας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Σισανίου και Σιατίστης
Μόνικα Μπελλούτσι
Η Μόνικα Άννα-Μαρία Μπελούτσι (ιταλικά: Monica Anna Maria Bellucci, γενν. 30 Σεπτεμβρίου 1964) είναι Ιταλίδα ηθοποιός και μοντέλο.
Πρώιμα Χρόνια
Γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1964 στην περιοχή Τσιττά ντι Καστέλλο, στην Ούμπρια της Ιταλίας, ως η μοναχοκόρη των Μπρουνέλα Μριγκάντι και Πασκουάλε Μπελούτσι και μεγάλωσε στο Σαν Τζιουστίνο.
Modeling
Η Μπελούτσι ξεκίνησε την ενασχόληση της με το modeling, το 1977, σε ηλικία δεκατριών ετών. Μετά την αποφοίτηση της από το σχολείο, ξεκίνησε σπουδές νομικής στο Πανεπιστήμιο της Περούτζα, τις οποίες όμως εγκατέλειψε το 1988 λόγω του modeling, αφού υπέγραψε συμβόλαιο με το πρακτορείο Elite Model Management και εγκαταστάθηκε στο Μιλάνο. Το 1989 ξεκίνησε να δουλεύει ως μοντέλο και στο Παρίσι αλλά και στη Νέα Υόρκη. Μεταξύ άλλων, πόζαρε για τον οίκο Dolce & Gabbana αλλά και τη γαλλική έκδοση του περιοδικού μόδας Elle. To 2001, φωτογραφήθηκε στο εξώφυλλο του περιοδικού Esquire.
Το 2003 φωτογραφήθηκε για το περιοδικό Maxim ενώ το Men's Health την συμπεριέλαβε στη λίστα με τις "100 Πιο Καυτές Γυναίκες Όλων Των Εποχών" στη θέση 21. Την ίδια χρονιά, δύο εθνικές εφημερίδες την χαρακτήρισαν ιταλικό sex symbol.
Το 2004, ούσα έγκυος στην κόρη της, Ντέβα, φωτογραφήθηκε γυμνή για την ιταλική έκδοση του Vanity Fair για να δείξει την αντίθεση της στην ιταλική νομοθεσία και την απαγόρευση δωρεάς σπέρματος, ενώ φωτογραφήθηκε ξανά για το ίδιο περιοδικό το 2010, ούσα έγκυος στη δεύτερη κόρη της. Από το 2006 μέχρι το 2010, η Μπελούτσι ήταν το πρόσωπο των προϊόντων του οίκου Dior.
Το 2012, έγινε το πρόσωπο του οίκου Dolce & Gabbana. Τον Φεβρουάριο του 2016, φωτογραφήθηκε για το ιταλικό GQ.
Την άνοιξη του 2019, περπάτησε για τον οίκο Dolce & Gabbana στην Εβδομάδα Μόδας του Μιλάνου.
Προσωπική ζωή
Από το 1990 μέχρι το 1992 ήταν παντρεμένη με τον φωτογράφο Κλαούντιο Κάρλος Μπάσο.
Το 1996, στα γυρίσματα της ταινίας «The Appartment» γνώρισε τον Γάλλο ηθοποιό Βενσάν Κασέλ. Παντρεύτηκαν το 1999 και απέκτησαν δύο κόρες, την Ντέβα (γενν. 2004) και την Λέονι (γενν. 2010), ενώ έχουν παίξει μαζί και σε 10 κινηματογραφικές ταινίες. Το ζευγάρι ανακοίνωσε το διαζύγιο του στις 26 Αυγούστου 2013.
Όσον αφορά τη θρησκεία έχει δηλώσει: "Είμαι αγνωστικίστρια παρ' όλο που σέβομαι και με ενδιαφέρουν όλες οι θρησκείες. Αν υπάρχει κάτι που πιστεύω, είναι μια μυστήρια ενέργεια, αυτή που υπάρχει στους ωκεανούς και συνδέει τη φύση με τα όντα".
Βραβεία και έπαινοι
Το 2003, η Βellucci κέρδισε το βραβείο Nastro d' Argento β' γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της ως Alessia στο Remember me, My love. Το 2006, εκτέλεσε χρέη κριτή στο 59ο Φεστιβάλ των Καννών. Το 2009, κέρδισε το βραβείο World Actress Award στο Women's World Award.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νάστρο ντ' Αρτζέντο Κατηγορία:Ιταλοί
Άγιος Σύλλας Καβάλας
Ο Άγιος Σύλλας είναι ημιορεινό χωριό, στην ουσία προάστιο, στον νομό Καβάλας σε υψόμετρο 195 μέτρα. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτη, μαζί με την Καβάλα, την Άσπρη Άμμο, το Παλιό Τσιφλίκι και το Σανατόριο συναποτελούν την Δημοτική Κοινότητα Καβάλας, που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Καβάλας του Δήμου Καβάλας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 101 κάτοικους.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Ο Άγιος Σύλλας βρίσκεται δυτικά της Καβάλας σε απόσταση 2,8 χλμ. από το κέντρο της πόλης. Είναι ακριβώς έξω από την Εγνατία Οδό και την εθνική οδό Δράμας - Καβάλας. Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχει η Ιερά Μονή του Αγίου Σίλα και το περιαστικό δάσος της Καβάλας που απλώνεται από τα ΝΑ. του χωριού μέχρι τα Β. της πόλης. Το χωριό αναγνωρίστηκε ως οικισμός για πρώτη φορά το 1961 και προσαρτήθηκε στον τότε Δήμο Καβάλας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Καβάλας Κατηγορία:Δήμος Καβάλας
Φθοροξικό οξύ
Το φθοροξικό οξύ (αγγλικά fluoroacetic acid) είναι οργανική χημική ένωση, με μοριακό τύπο C2H3FO2, αν και συνηθέστερα παριστάνεται με τον ημισυντακτικό τύπο FCH2CO2H. Το άλας του με νάτριο χρησιμοποιήθηκε ως ζιζανιοκτόνο. Αναστέλλει τη λειτουργία του ενζύμου ακονιτάση, που είναι ένα από τα ένζυμα που καταλύουν στάδια του κύκλου του κιτρικού οξέος.
Φυσική παρουσία
To φθοροξικό οξύ βρέθηκε στη φύση σε πάνω από 40 είδη φυτών στην Αυστραλία, στη Βραζιλία και στην Αφρική. Για πρώτη φορά ταυτοποιήθηκε στα δηλητηριώδη φύλλα του Dichapetalum cymosum από το Μαράις (Marais) το 1944. Όμως από το 1904, οι άποικοι της Σιέρα Λεόνε χρησιμοποιούσαν εκχυλίσματα του Chailletia toxicaria, που επίσης περιέχει φθοροξικό οξύ ή άλατά του, για να δηλητηριάζουν αρουραίους. Αρκετά ενδημικά Αυστραλιανά γένη φυτών περιέχουν το φθοροξικό οξύ ως τοξίνη. Σε αυτά περιλαμβάνονται τα ακόλουθα Gastrolobium, Gompholobium, Oxylobium, Nemcia, καθώς επίσης και η ακακία.
Παρουσία φθοροξικού οξέος στα είδη του γένους Gastrolobium
Η παρουσία ειδών Gastrolobium στα χωράφια των αγροτών της Δυτικής Αυστραλίας συχνά τους υποχρέωσε να «αποξύσουν» (scalp) τη γη τους, απομακρύνοντας το επιφανειακό χώμα και όσα δηλητηριώδη μπιζέλια μπορεί να περιέχει. Ομοίως, οι αγελαδοτρόφοι της Βορειοδυτικής Κουΐνσλαντ ακολουθούν τις πυρκαγιές θάμνων πριν τα δηλητηριώδη Gastrolobium grandiflorum ξαναβγούν από τις στάχτες.
Ονοματολογία
Κατά τη συστηματική ονοματολογία κατά IUPAC, η ένωση θεωρείται υποκατεστημένο αιθανικό οξύ, δηλαδή αιθανικό οξύ, ένα (1) άτομο υδρογόνου του μεθυλίου του οποίου, έχει αντικατασταθεί από ένα άτομο φθορίου. Πιο αναλυτικά, το πρόθεμα «αιθ-» δηλώνει την παρουσία δύο (2) ατόμων άνθρακα ανά μόριο της ένωσης, το ενδιάμεσο «-αν-» δείχνει την παρουσία μόνο απλών δεσμών μεταξύ ατόμων άνθρακα στο μόριο και η κατάληξη «-ικό οξύ» φανερώνει ότι η ένωση είναι ένα καρβοξυλικό οξύ, δηλαδή ότι κύρια χαρακτηριστική ομάδα της ένωσης είναι ένα καρβοξύλιο (-COOH). Το αρχικό πρόθεμα «φθορ(ο)-» δηλώνει την παρουσία ενός (1) ατόμου φθορίου ανά μόριο της ένωσης. Η χρήση του αριθμού θέσης (2-) θα αποτελούσε πλεονασμό, γιατί αυτή (#2) είναι η μοναδική θέση που μπορεί να χρησιμοποιηθεί, εφόσον το #1 άτομο άνθρακα της ένωσης είναι το καρβοξύλιο και αν συνδεθεί το άτομο του φθορίου με το καρβονύλιο αυτού, σχηματίζεται το αιθανοϋλοφθορίδιο (CH3COF), που δεν είναι καρβοξυλικό οξύ ώστε να μπορεί ονομαστεί 1-φθοροξικό οξύ.
Μοριακή δομή
Η μοριακή δομή του μπορεί να βρεθεί από την αντίστοιχη του αιθανικού οξέος με αντικατάσταση ενός ατόμου υδρογόνου του μεθυλίου του από άτομο φθορίου. Η ενέργεια δεσμού C-F ανέρχεται σε 552 kJ/mol. Η ειδική θερμοχωρητικότητά του είναι Cp = 38,171 J/(mole·K) στους 25 °C. Ο δεσμός αυτός είναι πολύ σταθερός και έχει μεγάλη πολικότητα, αγγίζοντας τα όρια ετεροπολικού δεσμού.
Με υποκατάσταση υδροξυλίου από φθόριο
Με επίδραση υδροφθορίου (HF) σε υδροξυαιθανικό οξύ (HOCH2COOH) μπορεί να υποκατασταθεί το παραγώμενο υδροξώνιο από φθόριο :
Με υποκατάσταση χλωρίου από φθόριο
Με επίδραση φθοριούχου υφυδραργύρου (Hg2F2) σε χλωραιθανικό οξύ (ClCH2COOH) μπορεί να υποκατασταθεί το χλώριο από φθόριο, γιατί ο σχηματισμός δυσδυάλυτου χλωριούχου υφυδραργύρου μετακινεί τη χημική ισορροπία της αντίδρασης προς τα δεξιά :
Παρόμοια υποκατάσταση συμβαίνει και με χρήση φθοριούχου αργύρου (AgF):
Χημικές ιδιότητες και παράγωγα
Το φθοροξικό οξυ συνδυάζει τις ιδιότητες καρβοξυλικού οξέος και φθοροπαραγώγου.
΄Οξινος χαρακτήρας και καρβονικά άλατα
Το φθοροξικό οξύ είναι ένα ασθενές μονοβασικό οξύ. Τα δύο (2) άτομα υδρογόνου του φθορομεθυλίου δεν αντικαθιστώνται από μέταλλα αλλά παρ'όλα αυτά το φθοροξικό οξύ αντιδρά με ορισμένα μέταλλα μέταλλα και βάσεις σχηματίζοντας άλατα με σύγχρονη έκλυση υδρογόνου ή νερού αντίστοιχα:
(Αντίδραση διάστασης)
(Επίδραση μετάλλων ηλεκτροθετικότερων του υδρογόνου)
(Αντίδραση εξουδετέρωσης)
Αποκαρβοξυλίωση
1. Με θέρμανση φθοροξικού νατρίου παίρνουμε διοξείδιο του άνθρακα και φθορομεθάνιο ::
2. Με ηλεκτρόλυση φθοροξικού νατρίου (μέθοδος Kolbe), παράγονται διοξείδιο του άνθρακα και 1,2-διφθοραιθάνιο :
3. Με θέρμανση αλάτων του με ασβέστιο (ή βάριο) παράγεται 1,3-διφθοροπροπανόνη :
4. Με επίδραση βρωμίου σε φθοροξικό άργυρο παράγεται βρωμοφθορομεθάνιο - Αντίδραση Hunsdiecker :
Αναγωγή
2. Με «υδρογόνο εν τω γενάσθαι», δηλαδή μέταλλο + οξύ παράγεται αιθανικό οξύ :
3. Με σιλάνιο, παρουσία τριφθοριούχου βορίου παράγεται αιθανικό οξύ :
4. Αναγωγή από ένα αλκυλοκασσιτεράνιο. Παράγεται αιθανικό οξύ. Π.χ. :
Οξείδωση
Τo φθοροξικό οξύ οξειδώνεται σε φθοροξικό υπεροξύ από το υπεροξείδιο του υδρογόνου (H2O2), σε όξινο περιβάλλον :
Αλογόνωση
1. Με επίδραση αλογόνων, παρουσία ερυθρού φωσφόρου, παράγεται αλοφθοροξικό οξύ:
2. Με επίδραση αλογονωτικών μέσων παράγονται φθορακετυλοαλογονίδια ::
Υποκατάσταση από χλώριο
Με επίδραση χλωριούχου ασβεστίου (CaCl2) σε φθοροξικό οξύ παράγεται χλωραιθανικό οξύ:
Υποκατάσταση από φαινύλιο
Με επίδραση τύπου Friedel-Crafts σε βενζόλιο παράγεται φαινυλαιθανικό οξύ :
Επίδραση καρβενίων
Με επίδραση καρβενίων παράγεται ένα μίγμα προϊόντων. Π.χ. με μεθυλένιο έχουμε περίπου την παρακάτω στοιχειομετρική εξίσωση: 2-(φθορομεθυλ)οξιρανόλη
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Καρβονικά οξέα Κατηγορία:Οργανικές ενώσεις φθορίου Κατηγορία:C2
Κόλο-Κόλο Β
Η Κόλο-Κόλο Β είναι μια χιλιανή ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Σαντιάγο. Είναι η αναπληρωματική ομάδα της Κόλο-Κόλο. Συμμετέχει στο τρίτο επίπεδο του χιλιανού ποδοσφαίρου τη Segunda División. Ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 1999. Το 2001, μετά τη χρεοκοπία της Κόλο-Κόλο, η ομάδα διαλύθηκε λόγω των οικονομικών απαιτήσεων που πρέπει να έχει εκπληρώνει μια ομάδα, ανεξαρτήτων των αθλητικών επιτυχιών της. Τον Ιανουάριο του 2007, η ομάδα επανιδρύθηκε, συμμετέχοντας και πάλι στην τρίτη κατηγορία. Η ομάδα αγωνίζεται στο Estadio Monumental David Arellano, χωρητικότητας 45953 θεατών.
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1999 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Χιλής Κατηγορία:Κόλο-Κόλο
Μαρία Αντωνία της Αυστρίας
Η Μαρία Αντωνία (γερμ. Maria Antonia von Habsburg, 18 Ιανουαρίου 1669 - 24 Δεκεμβρίου 1692) από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του Αρχιδούκα της Αυστρίας και Βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και με τον γάμο της έγινε εκλέκτειρα της Βαυαρίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1685 τον Μαξιμιλιανό Β΄ Εμμανουήλ της Βαυαρίας και απέκτησαν τέκνα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Αψβούργων Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αυστρίας Κατηγορία:Εκλέκτειρες της Βαυαρίας
Πλάτων ο κωμικός
Ο Πλάτων ο κωμικός ήταν Αθηναίος ποιητής της αρχαίας αττικής κωμωδίας, σύγχρονος του Αριστοφάνη (τέλη του 5ου - αρχές του 4ου π.Χ. αιώνα). Στην Σούδα αναφέρονται 30 τίτλοι έργων του, ορισμένα από τα οποία θεωρούνται νόθα. Στα πρώιμα έργα του ασχολήθηκε με πολιτικά θέματα και είναι χαρακτηριστικό ότι έδωσε σε αρκετές από τις κωμωδίες του τα ονόματα των προσώπων που σατύριζε : Πείσανδρος (422 π.Χ.), Κλεοφών, Υπέρβολος (419 π.Χ.) Άλλα έργα του με πολιτικό περιεχόμενο είναι : Νίκαι (420 π.Χ.), Σοφισταί (411 π.Χ.) και μετά το τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου οι Πρέσβεις, Συμμαχίαι, Ελλάς. Έγραψε και κωμωδίες με μυθολογικές υποθέσεις (Άδωνις, Γρύπες, Ευρώπη, Ζευς κακούμενος, Μενέλεως, Φάων). Η κωμωδία Αφ' ιερών (387 π.Χ.) πρέπει να ήταν η τελευταία του. Αποσπάσματα μόνο σώθηκαν από τα έργα του και από αυτά διαπιστώνεται ότι η γλώσσα και το μέτρο του μοιάζουν πολύ με του Αριστοφάνη. Σώζεται επίσης στην Παλατινή Ανθολογία το επίγραμμα ΙΧ 359 από τον Στέφανο του Μελεάγρου, για την προέλευση του οποίου στην Παλατινή Ανθολογία αναφέρεται ότι είναι του Ποσειδίππου, κατ' άλλους όμως είναι του Πλάτωνος του κωμικού.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες κωμικοί ποιητές Κατηγορία:Παλατινή Ανθολογία Κατηγορία:Στέφανος του Μελεάγρου Κατηγορία:Αρχαίοι Αθηναίοι Κατηγορία:Ποιητές Παλαιάς Κωμωδίας
Κάρμεν Κορονάντο
Η Κάρμεν Κορονάντο (λατινικό αλφάβητο: Mari Carmen Hernandez Coronado)), γεννημένη στη Μαδρίτη στις 16 Ιουνίου 1940, είναι πρώην Ισπανίδα πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης. Είναι παντρεμένη με τον Βραζιλιάνο πρωταθλητή και προπονητή της αντισφαίρισης Χοσέ Έντισον Μανταρίνο.
Πρωταθλήτρια Ισπανίας συνολικά 27 φορές στο μονό το 1964, 1967, 1970, 1971 και το 1972, και φιναλίστ το 1959, 1961, 1965 και το 1967, στο διπλό γυναικών το 1960, 1961, 1962, 1964, 1965, 1966, 1967, 1969, 1970, 1971, 1972, 1973, 1974, 1975, 1977 και το 1979, ενώ ήταν Νο1 Ισπανίδα το 1970 και το 1972. Στο Πρωτάθλημα αντισφαίρισης Ανατολικής Μεσογείου ήταν πρώτη στο μονό το 1961.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Αγωνίσματα σαλπιγκτών και κηρύκων των αρχαίων ολυμπιακών αγώνων
Το αγώνισμα των κηρύκων και το αγώνισμα των σαλπιγκτών ήταν ειδικά αγωνίσματα στους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας.
Περιγραφή
Τελούνταν κατά την πρώτη ημέρα της διοργάνωσης, και οι νικητές σε αυτά αποκτούσαν το προνόμιο να αναγγέλλουν τους αθλητές και νικητές των μετέπειτα αγωνισμάτων, καθώς και να σαλπίζουν κατά τις διάφορες τελετές της διοργάνωσης. Διοργανώθηκαν για πρώτη φορά το 396 π.Χ. κατά τους 96ους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας, ωστόσο οι νικητές δεν είχαν το ίδιο κύρος με τους αθλητές των άλλων ολυμπιακών αγωνισμάτων. Ανάμεσα στους νικητές των αγωνισμάτων αυτών κυρίαρχη μορφή ήταν ο Ηρόδωρος ο Μεγαρεύς, ο οποίος από το 328 π.Χ. έως και το 292 π.Χ. έγινε ολυμπιονίκης 10 φορές στο αγώνισμα των σαλπιγκτών, και ένας από τους πλέον πολυνίκεις ολυμπιονίκες γενικότερα.
Σαλπιγκτές
Οι γνωστοί νικητές του αγωνίσματος σαλπιγκτών στους αρχαίους ολυμπιακούς αγώνες:
Κήρυκες
Οι γνωστοί νικητές του αγωνίσματος κηρύκων στους αρχαίους ολυμπιακούς αγώνες:
Τάκης Ευδόκας
Ο Τάκης Ευδόκας (1928-12 Φεβρουαρίου 2020) ήταν Κύπριος ψυχίατρος, συγγραφέας και πολιτευτής. Γεννήθηκε το 1928 στην Πάχνα της Λεμεσού.
Πολιτική καριέρα
Ο Τάκης Ευδόκας ήταν πρόεδρος και ιδρυτής του ΔΕΚ και υποψήφιος στις κυπριακές προεδρικές εκλογές στις 25 Φεβρουαρίου του 1968 κόντρα στον τότε πρόεδρο, αρχιεπίσκοπο Μακάριο, ο οποίος απολάμβανε την προτίμηση της συντριπτικής πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος. Ο Ευδόκας αντιπροσώπευε μια πολιτική πτέρυγα που χαρακτηρίστηκε ως ενωτική ή αντιμακαριακή δεξιά παράταξη ή ακροδεξιά, που επιζητούσε τη συνέχιση της πολιτικής για Ένωση με την Ελλάδα.
Τον Ιανουάριο του 1968 με άρθρο του σε εφημερίδα πραγματοποίησε δριμεία κριτική κατά του Μακαρίου και της κυπριακής Εκκλησίας. Λίγες μέρες αργότερα, στις 15 Φεβρουαρίου υπέβαλε την υποψηφιότητά του για την προεδρία ενώ σε συνέντευξη τύπου που ακολούθησε, δήλωσε πως σκοπός της συμμετοχής του στις εκλογές ήταν η ομαλή πολιτική ζωή και η πολιτική πολυφωνία. Κατά την κεντρική προεκλογική του ομιλία, δέχτηκε επίθεση από οπαδούς της μακαριακής παράταξης που εκτόξευσαν εναντίον του γιαούρτια, ντομάτες, αυγά κλπ. Στις εκλογές που ακολούθησαν έλαβε 8.577 ψήφους που αντιστοιχούσαν σε ποσοστό 3,71%. Το 1970 φυλακίστηκε προσωρινά λόγω άρθρου του στο οποίο ασκούσε κριτική κατά του αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Αργότερα, πρόσφερε καταφύγιο στον Ελλαδίτη αξιωματικό και υψηλόβαθμο στέλεχος της ΕΟΚΑ Β', Γεώργιο Καρούσο όταν εκείνος βρισκόταν στην Κύπρο.
Συγγραφικό έργο
Είχε γράψει 16 βιβλία όλα σχετικά με την ψυχιατρική. Το πρώτο του βιβλίο Τα δύσκολα προβλήματα και τα πρώτα ερωτήματα του παιδιού σας (Ελληνικός τίτλος) ή Γονείς, Παιδιά και Σεξ (Κυπριακός τίτλος) προκάλεσε σάλο και μάλιστα κάποιες οργανώσεις στην Κύπρο μάζευαν υπογραφές ζητώντας από την εφημερίδα Ελευθερία να καταργήσουν την στήλη που έγραφε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κύπριοι πολιτικοί Κατηγορία:Κύπριοι ψυχίατροι
Σιτοχώρι Μεσσηνίας
Το Σιτοχώρι αναφερόμενο επίσημα ως το Σιτοχώριον και παλαιότερα ως το/τα Πιτσά ή τα Πιτσιά, είναι ημιορεινός οικισμός κοντά στο Κοπανάκι και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Το Σιτοχώρι βρίσκεται περίπου 23,5 χιλιόμετρα προς τα βορειοανατολικά της Κυπαρισσίας και περίπου 15,5 χιλιόμετρα βόρεια από τον Αετό. Έχει υψόμετρο 421 μέτρα και απέχει 17 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Το Σιτοχώρι βρίσκεται βορειότερα από το Κοπανάκι, από το οποίο απέχει περίπου 5,5 χιλιόμετρα. Βρίσκεται επίσης ανάμεσα στα χωριά Ριζοχώρι προς τα νοτιοανατολικά και Κεφαλόβρυση προς τα βορειοανατολικά, από τα οποία απέχει περίπου 4 και 3 χιλιόμετρα αντίστοιχα.
Ιστορία
Το χωριό, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Τριφυλίας και της ευρύτερης περιοχής του Αετού. Το Πιτσά κατοικήθηκε στα τέλη του 14ου αιώνα κυρίως από Αρβανίτες, με πιθανή καταγωγή από το χωριό Πίτσαρι της Ηπείρου. Για την μεταγενέστερη ονομασία του χωριού, ως Σιτοχώρι, η οποία ξεκίνησε από το 1927, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, υπάρχουν η εκδοχή ότι προήλθε λόγω των πολλών σιτηρών που καλλιεργούνταν τότε στην ευρύτερη περιοχή του χωριού.
Ενετοκρατία
Την εποχή της Ενετοκρατίας αναφερόταν ως Πιτσά (Pizza) ή Πιτσιά ή Πιτσού (Pizzu). Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Το χωριό Πιτσά (Pizza ή Pizzu), ανήκε, το 1689, στην επαρχία της Αρκαδίας (ή Αρκαδιάς, δηλαδή την περιοχή της σημερινής Κυπαρισσίας), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης).
Η πρώτη ρίψη πολεμικού υλικού στην Πελοπόννησο από αεροπλάνο της Αγγλικής ΡΑΦ, έγινε τη νύχτα της 29 προς 30 Οκτωβρίου 1942 στην κορυφή ενός λοφίσκου που βρισκόταν μισή ώρα περίπου βορεινά  του χωριού και στην τοποθεσία  "Μαστραντώνη". Ο εξοπλισμός που έριξε το αεροπλάνο ήταν αρκετός για να συμπληρωθεί ο εξοπλισμός των ανταρτών που είχαν βγει στο βουνό και των άλλων που ήταν έτοιμοι να τους ακολουθήσουν. Όλοι σχεδόν οι κάτοικοι του χωριού με πατριωτικό ενθουσιασμό, με θάρρος και αυτοθυσία, αδιαφορώντας για τους κινδύνους, έλαβαν μέρος στη μεταφορά, την ασφάλιση και την προώθηση  του οπλισμού στον προορισμό του. ( Το περιορισμένο απόσπασμα της εξιστόρησης του γεγονότος ,έγινε από το βιβλίο " Η εθνική αντίσταση στην Τριφυλία", του Ιατρού Παναγ.Θεμ. Κανελλόπουλου, Αθήνα 1980)
Νεότερη ιστορία
Τα Πιτσιά προσαρτήθηκαν αρχικά στον παλαιό Δήμο Δωρίου το 1835. Λίγο αργότερα το 1840, αποσπώνται από αυτόν και προσαρτώνται στον παλαιό Δήμο Αυλώνος, όπου και παρέμειναν μέχρι το 1912, που καταργήθηκε ο δήμος αυτός. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Πιτσά στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Αυλώνος της Επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 278 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Έδρα του Δήμου Αυλώνος τότε, βάση της ίδιας πηγής, ήταν το χωριό Σιδηρόκαστρον. Λεγόταν επίσημα Πιτσιά, ως το 1896, όταν και αναφέρεται επίσημα ως Πιτσά μέχρι το 1907 που αναφέρεται και πάλι ως Πιτσιά. Το 1899 το χωριό μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Το 1912 τα Πιτσιά προσαρτώνται και γίνονται έδρα στην Κοινότητα Πιτσιών,  στην οποία προσαρτάται και ο οικισμός Καμάρι-Πιτσά (το σημερινό Καμάρι), ο οποίος αποσπάστηκε από αυτήν εκ νέου το 1931. Το 1927 τα Πιτσιά και η κοινότητα μετονομάζονται σε Σιτοχώριον και Κοινότητα Σιτοχωρίου αντίστοιχα. Το χωριό παρέμεινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας (με τις αλλαγές στην ονομασία του χωριού και της κοινότητας), από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», το Σιτοχώριον υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Αετού Μεσσηνίας, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» το Σιτοχώριον ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. Το Σιτοχώριον σήμερα είναι η έδρα και ο μοναδικός οικισμός της Τοπικής Κοινότητας του Σιτοχωρίου του Δήμου Τριφυλίας.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 30 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες.
Κτίρια - εκδηλώσεις
Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια, υπάρχει το παλαιό κλειστό Δημοτικό Σχολείο και η εκκλησία του χωριού, ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ο οποίος υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας και εορτάζεται τον Δεκαπενταύγουστο με λαϊκό πανηγύρι.
Προσωπικότητες από το Σιτοχώρι
Από το Σιτοχώρι ήταν επίσης ο Κωνσταντίνος Α. Δημόπουλος (1934–2015), επίτιμος καθηγητής της Ιατρικής Σχολής και πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, πρώην πρόεδρος του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και πατέρας του Μελέτιου-Αθανασίου Δημόπουλου, πρώην υπουργού Υγείας και επίσης πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Δέλτα Τ
μικρογραφία|Σύγκριση ΔΤ και χρόνου από το 1657 έως το 2018. Στην ακριβή χρονομέτρηση, το δέλτα Τ (γνωστό και με τις παραλλαγές ΔT και Δt) είναι η μέτρηση του αθροιστικού αποτελέσματος της απόκλισης της περιόδου περιστροφής της Γης από την σταθερού μεγέθους ημέρα του ατομικού χρόνου. Επίσημα, το δέλτα Τ είναι η χρονική διαφορά που προκύπτει από την αφαίρεση του παγκόσμιου χρόνου (UT, μέγεθος το οποίο ορίζεται από την περιστροφή της Γης) από τον επίγειο χρόνο (TT, ανεξάρτητη από την περιστροφή της Γης):
ΔT = TT − UT
. Η τιμή του δέλτα Τ έχει μεταβληθεί με τα χρόνια. Η τιμή του στις αρχές του 1902 ήταν σχεδόν μηδέν, ενώ το 2002 είχε εκτοξευθεί στα 64 δευτερόλεπτα περίπου. Έτσι, η περιστροφή της Γης στην εκατονταετία 1902 - 2002 διήρκεσε περίπου 64 δευτερόλεπτα περισσότερο από το απαιτούμενο ως προς τις ημέρες του ατομικού χρόνου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χρονικές κλίμακες
Μαρία Χοσέφα Ρίμπα
Η Μαρία Χοσέφα "Πέπα" Ρίμπα (λατινικό αλφάβητο : María "Pepa" Josefa Riba), (20 Ιουλίου 1913 - 7 Μαρτίου 2008), ήταν Ισπανίδα πρωταθλήτρια της αντισφαίρισης.
Ήταν νούμερο ένα στην Ισπανία στη δεκαετία του '40 και στις αρχές της δεκαετίας του '50. Από τις πρώτςς Ισπανίδες αντισφαιρίστριεςς που πήγαν στο εξωτερικό για να παίξουν. Στο ισπανικό πρωτάθλημα κέρδισε επτά  πρωταθλήματα στο μονό από το 1944 έως το 1950, τέσσερα στο διπλό και έξι στο μεικτό, ήταν νικήτρια στα διεθνή τουρνουά στο Εστορίλ, τη Λισαβόνα, το Πόρτο, στο Zermatt (Ελβετία) και στο Flins (Αυστρία).
Σύμφωνα με τον τύπο της εποχής, είχε την καλύτερη απόδοση σε διεθνή τουρνουά από τις άλλες δύο ισπανίδες που συμμετείχαν, την Λίλι ντε Άλβαρεθ και την Πέπα Τσάβαρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισπανίδες αθλήτριες της αντισφαίρισης
Βενετία και Ιστρία
Η Βενετία και Ιστρία, λατινικά: Regio X Venetia et Histria, ήταν διοικητική υποδιαίρεση στα βορειοανατολικά της Ρωμαϊκής Ιταλίας. Δημιουργήθηκε αρχικά από τον Aύγουστο ως η 10η περιοχή (regio Χ) το 7 μ.Χ., μαζί με άλλες εννέα περιοχές. Η περιοχή ήταν μία από τις τελευταίες περιοχές της Ιταλίας, που ενσωματώθηκαν στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Αργότερα μετονομάστηκε από τον Διοκλητιανό ως 8η επαρχία Βενετία και Ιστρία (VIII Provincia Venetia et Histria) τον 3ο αι. Η πρωτεύουσά της ήταν η Ακυληία (Aquileia) και εκτεινόταν γεωγραφικά από τον ποταμό Aρσία στα ανατολικά (στη σημερινή Κροατία) έως τον Άδβουα στη σημερινή ιταλική περιοχή της Λομβαρδίας, και από τις Άλπεις έως την Αδριατική Θάλασσα.
Ετυμολογία
Το όνομα Βενετία και Ιστρία που χρησιμοποιήθηκε για την περιοχή, ήταν εν μέρει λόγω της «πρώιμης και ακλόνητης» πίστης των εντόπιων Βενετών στο ρωμαϊκό κράτος. Αυτό το όνομα προτιμήθηκε επίσης από τη χρήση τού ονόματος μίας πιο επαναστατικής ομάδας, όπως οι Κέλτες Κενομάνοι, λόγω της ρωμαϊκής πίστης σε μία κοινή με τους Ρωμαίους καταγωγή των Βενετών από τους Τρώες.
Ιστορία
Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος ήταν ο μόνος Ρωμαίος συγγραφέας, που αναφέρεται απευθείας στην από τον Αύγουστο υποδιαίρεση της Ιταλίας σε περιοχές (regiones) και το κάνει στη Φυσική Ιστορία του. Τα νέα σύνορα της περιοχής δεν προσκολλήθηκαν άμεσα στα προϋπάρχοντα όρια περιφερειών. Η Βερόνα, η οποία παραδοσιακά θεωρούνταν μέρος της Πέραν των Άλπεων Γαλατίας, καθώς ήταν βόρεια τού Πάδου, δεν ενσωματώθηκε στην περιοχή με το όνομά της 11η περιοχή (regio XI), αλλά έγινε μέρος της 10ης περιοχής (regio X).
Ο Νεράτιος Πάνσα, Ρωμαίος συγκλητικός στα τέλη του 1ου αι. μ.Χ., πιστεύεται, βάσει επιγραφικών μαρτυριών, ότι διηύθυνε μία απογραφή εδώ κατά τη βασιλεία τού Αυτοκράτορα Βεσπασιανού το 73-74.
Γεωγραφία
αριστερά|μικρογραφία| Σύγχρονος χάρτης της 10ης περιοχής (regio Χ).
Ενώ η πρωτεύουσα της περιοχής, η Aκυληία, ήταν ένα σημαντικό κέντρο για το εμπόριο, τις μεταφορές και τη δημόσια ζωή στη βορειοανατολική Ιταλία με ένα αμφιθέατρο που μπορούσε να φιλοξενήσει περισσότερους από 27.000 και η οποία είχε θέση στο κέντρο ενός ευρέος δικτύου δρόμων, άλλες πόλεις όπως η Κονκορδία, η Tεργέστη και το Aλτίνουμ ήταν επίσης σημαντικοί περιφερειακοί κόμβοι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιστορία της Βενετίας
Κατίνα Παξινού
Βιογραφία
Γεννήθηκε στον Πειραιά, κόρη μεγαλοαστικής οικογένειας, και συγκεκριμένα του αλευροβιομήχανου Βασίλη Κωνσταντόπουλου και της Ελένης Μαλανδρίνου. Φοίτησε αρχικά στη Σχολή Χιλ και ακολούθησε η Σχολή Καλογραιών της Τήνου. Λόγω του ζωηρού της χαρακτήρα φοίτησε εσώκλειστη σε σχολείο της Ελβετίας. Σπούδασε μουσική και τραγούδι στο Ωδείο της Γενεύης καθώς και σε άλλες αντίστοιχες σχολές στη Βιέννη και στο Βερολίνο. Παντρεύτηκε τον βιομήχανο Παξινό, και απέκτησε μαζί του δύο κόρες (αργότερα η πρώτη πέθανε). Άρχισε από πολύ νωρίς την καλλιτεχνική σταδιοδρομία της και γρήγορα διακρίθηκε για το αληθινό ταλέντο της και την αγάπη στην τέχνη της. Ο πρώτος της σημαντικός ρόλος ήταν της Βεατρίκης στην ομώνυμη όπερα Αδελφή Βεατρίκη, που την έγραψε ειδικά γι' αυτή ο Δημήτρης Μητρόπουλος και η οποία ανέβηκε το 1920 στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Ο πρώτος θεατρικός ρόλος της στην πρόζα ήταν το 1929, στο θέατρο Κοτοπούλη, στο Γυμνή γυναίκα (La femme nue) του Ζορζ Μπατάιγ, που την καθιέρωσε και ως πρωταγωνίστρια δραματικών ρόλων.
Το 1931 συνεργάστηκε με τον κορυφαίο Έλληνα ηθοποιό Αιμίλιο Βεάκη με τον οποίο εισχώρησε στον συνεταιρικό θίασο του Αλέξη Μινωτή, τον οποίο και παντρεύτηκε και μαζί του συνεργάστηκε αποδοτικά από το 1932 μέχρι το 1940, χρονιά που έγινε μόνιμο μέλος του Εθνικού Θεάτρου. Με τη Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου εμφανίσθηκε στο Λονδίνο, στη Φρανκφούρτη και το Βερολίνο.
Κατά την περίοδο του πολέμου εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ όπου και εμφανίσθηκε στο Μπρόντγουεϊ της Νέας Υόρκης. Όμως, το έργο που την επέβαλε στη διεθνή κλίμακα και που της χάρισε, στις 2 Μαρτίου του 1944 το Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου, από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου, ήταν το Για ποιον χτυπά η καμπάνα, όπου υποδυόταν τον ρόλο της φλογερής πατριώτισσας της Ισπανίας, Πιλάρ. Ήταν η πρώτη μη Αμερικανίδα ηθοποιός που τιμήθηκε με Όσκαρ, όπως και η πρώτη από την Ελλάδα. Το 1947 βραβεύθηκε με το βραβείο Κοκτώ για το κινηματογραφικό έργο Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα.
Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1952 και ξανάρχισε τις εμφανίσεις της στο Εθνικό Θέατρο με τον Αλέξη Μινωτή, όπου ανέβασε Χένρικ Ίψεν και Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, αλλά με κύριο πλέον ενδιαφέρον στις παραστάσεις αρχαίων θεατρικών έργων. Απέδωσε τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στα έργα: Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα του Λόρκα, Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας του Φρίντριχ Ντύρενματ, Η τρελή του Σαγιό του Ζαν Ζιρωντού, Ταξίδι μακριάς ημέρας μέσα στη νύχτα του Ευγένιου Ο' Νηλ. Επίσης, έλαβε μέρος στα διάφορα φεστιβάλ της δεκαετίας του 1950 στις παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας στο Ηρώδειο και στην Επίδαυρο. Παράλληλα, εμφανίστηκε και στις ταινίες Ο κύριος Αρκάντιν του Όρσον Γουέλς και Ο Ρόκο και τ' αδέλφια του του Λουκίνο Βισκόντι (1960). Με τον Όρσον Γουέλς είχε συνεργαστεί και στη Δίκη (The Trial, 1962), αλλά η σκηνή στην οποία εμφανίστηκε η Παξινού τελικά κόπηκε. Παρότι η σκηνή δεν υπάρχει στην τελική μορφή της ταινίας, η Ελληνίδα ηθοποιός αναφέρεται στους τίτλους.
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας η Κατίνα Παξινού και ο Αλέξης Μινωτής συγκρότησαν δικό τους θίασο όπου και ανέβασαν μεταξύ άλλων τα έργα: Ματωμένος γάμος του Λόρκα, Η Ήρα και το παγόνι του Σον Ο'Κέισι, Οι παλαιστές του Στρατή Καρρά κ.ά. Η τελευταία της παράσταση στο θέατρο ήταν στο ρόλο της μάνας στο έργο του Μπέρτολτ Μπρεχτ Μάνα κουράγιο και στον κινηματογράφο Το νησί της Αφροδίτης (1969).