cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Νικόλαος Γουργουρής
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν παντρεμένος με την Καλομοίρα Βλασσοπούλου και απέκτησαν δύο γιους, τον Ευθύμιο, δικηγόρο και συγγραφέα του βιβλίου "Το Γαλαξείδι στον καιρό των καραβιών", και τον Μανώλη, γιατρό και αξιωματικό του Πολεμικού ναυτικού που υπηρετούσε στο αντιτορπιλλικό Έλλη, όταν αυτό χτυπήθηκε από τους Ιταλούς. Εγγονός του είναι ο Νικόλαος Ευθ. Γουργουρής, δήμαρχος Γαλαξειδίου την περίοδο 1994 - 1998.
Αναφορές
Κατηγορία:Γαλαξείδι Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές Παρνασσίδος
Δήμος Ρόσομαν
Ο Δήμος Ρόσομαν (Росоман) είναι δήμος στο ανατολικό μέρος της Βόρειας Μακεδονίας. Αποτελεί μέρος της Περιφέρειας Βάρνταρ. Ρόσομαν ονομάζεται επίσης το χωριό στο οποίο βρίσκεται η έδρα του Δήμου Ρόσομαν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Βόρειας Μακεδονίας  Κατηγορία:Περιφέρεια Βάρνταρ
Γκάχερις
Ο Γκάχερις δολοφονεί τη μητέρα του, όταν την ανακαλύπτει με τον εραστή της, Λάμορακ. Πεθαίνει μαζί με τον αδερφό του, Γκάρεθ, στη μάχη που ακολούθησε τη διάσωση της Γκουίνεβιρ απ' την πυρά από το Λάνσελοτ.
Κατηγορία:Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης
NGC 7033
Ο NGC 7033 είναι φακοειδής γαλαξίας ο οποίος απέχει 390 εκατομμύρια έτη φωτός και βρίσκεται στον αστερισμό Πήγασο. Ανήκει σε ζεύγος γαλαξιών μαζί με τον γειτονικό του NGC 7034 και ανακαλύφθηκε από τον αστρονόμο Άλμπερτ Μαρτ (Albert Marth) στις 17 Σεπτεμβρίου 1863.
Υπερκαινοφανής
Στις 2 Ιουλίου 2016 ανιχνεύθηκε στον NGC 7033 υπερκαινοφανής που ονομάστηκε SN 2016cyt και είχε μέγιστο φαινόμενο μέγεθος 18.0.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Πήγασος (αστερισμός) 7033 66228
Αλυτρωτισμός
thumb|Ένας πίνακας ζωγραφικής από το 1887 που απεικονίζει ένα παιδί να διδάσκεται για την "χαμένη" επαρχία της Αλσατίας-Λωρραίνης στον απόηχο του [[Γαλλοπρωσικός Πόλεμος|γαλλοπρωσικού πολέμου που απεικονίζεται με μαύρο χρώμα στο χάρτη της Γαλλίας.]] Ο Αλυτρωτισμός είναι η κοινωνικοπολιτική κίνηση που επιδιώκει την απελευθέρωση όλων των υπόδουλων ομοεθνών και την προσάρτηση εδαφών, τα οποία στη διάρκεια της ιστορίας κατείχε ή υποτίθεται ότι κατείχε το κράτος που τα διεκδικεί. Επειδή τα περισσότερα σύνορα δημιουργήθηκαν μετά από μετακινήσεις, αναδιαμορφώσεις και πολέμους, πάρα πολλές είναι οι χώρες που θεωρητικά θα μπορούσαν να εγείρουν αλυτρωτικές αξιώσεις σε βάρος των γειτόνων τους.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αλυτρωτισμός Κατηγορία:Πανεθνικισμός
Μέθανα
thumb|right|Τα Μέθανα όπως φαίνονται από την θάλασσα στην [[Αίγινα.|262x262εσ]]
Η χερσόνησος των Μεθάνων βρίσκεται κοντά στην Αργολίδα στο βορειοανατολικό τμήμα της Πελοποννήσου. Η Δημοτική Ενότητα Μεθάνων υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Τροιζηνίας-Μεθάνων της Περιφέρειας Αττικής και έχει πληθυσμό 1.967 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011.
Η χερσόνησος είναι γνωστή για τα λουτρά της και το ηφαίστειο στο χωριό Καμένη Χώρα. Υπάρχουν περίπου 30 ηφαιστειακοί δόμοι στη χερσόνησο και ο τελευταίος, στην περιοχή Καμένη Χώρα στο βορειοδυτικό τμήμα της χερσονήσου, δημιουργήθηκε τον 3ο αιώνα π.Χ. Ηφαιστειακή δραστηριότητα έχει παρατηρηθεί και στην υποθαλάσσια περιοχή βόρεια των Μεθάνων. Μαζί με τα ηφαίστεια της Μήλου, της Σαντορίνης και της Νισύρου, τα Μέθανα ανήκουν στο ηφαιστειακό τόξο του Νοτίου Αιγαίου, το οποίο σχετίζεται με τα σημαντικότερα γεωθερμικά πεδία της Ελλάδας (Σουσάκι – Μέθανα - Μήλος/Κίμωλος/Πολύαιγος – Σαντορίνη και Νίσυρος) και χαρακτηρίζονται ως ενεργό ηφαίστειο. Η χερσόνησος των Μεθάνων βρίσκεται στο δυτικό άκρο του ηφαιστειακού τόξου αυτού και διαθέτει σημαντικό γεωθερμικό δυναμικό, όχι όμως πλήρως ερευνημένο.
Από τα Μέθανα κατάγονται η στιχουργός Λίνα Νικολακοπούλου και ο ρεμπέτης Γιώργος Μπάτης.
Γεωγραφία
Τα Μέθανα είναι μια χερσόνησος έκτασης περίπου 44 τετραγωνικών χιλιομέτρων στη βορειοανατολική ακτή της Πελοποννήσου, στις ακτές του Σαρωνικού. Συνδέεται με την υπόλοιπη Πελοπόννησο με ένα στενό ισθμό πλάτους 300 μέτρων. Η χερσόνησος έχει περίπου κυκλικό σχήμα, το όποιο όμως επεκτείνεται προς τα νότια, όπου βρίσκεται ο ασβεστολιθικός λόφος της Παναγίας, αποκτώντας έτσι σχήμα ισοσκελούς τριγώνου. Στα δυτικά βρίσκεται το ακρωτήρι Παναγιά ή Κρασοπαναγιά, στα βορειοανατολικά το ακρωτήριο Άγιος Γεώργιος, στα ανατολικά το ακρωτήρι Καβαλάρης και στα νοτιοδυτικά το ακρωτήριο Πούντα. Απέχει 50 χιλιόμετρα από την Αθήνα.
Η ψηλότερη κορυφή των Μεθάνων είναι η Χελώνα, με ύψος 740 μέτρα, και περιβάλλεται από κορυφές αντιστοίχου ύψους (713 μέτρα, 700 μέτρα, 692 μέτρα). Το μεγαλύτερο τμήμα της ακτογραμμής είναι απότομο. Δεν διαθέτει αξιόλογο υδρολογικό δίκτυο, καθώς το νερό της βροχής εισέρχεται σε ρωγμές στο ηφαιστειακό έδαφος. Τα Μέθανα ανήκουν στην ημιερημική βιοκλιματική ζώνη, με ήπιους χειμώνες και μεγάλες ξηρές περιόδους, από τις αρχές Μαΐου μέχρι τα μέσα Σεπτεμβρίου.
Ηφαιστειακή δραστηριότητα
Τα Μέθανα βρίσκονται στο βορειοδυτικό άκρο του ηφαιστειακού τόξου του νοτίου Αιγαίου και ανήκει στην ηφαιστειακή ομάδα του Σαρωνικού, η οποία περιλαμβάνει επίσης τα ηφαιστειακά κέντρα στο Σουσάκι, την Αίγινα και τον Πόρο. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα στο νότιο Αιγαίο είναι αποτέλεσμα της καταβύθισης της τεκτονικής πλάκας της Αφρικής κάτω από την μικροπλάκα του Αιγαίου. Αυτή η καταβύθιση προκαλεί επέκταση του φλοιού από πάνω της. Στην περιοχή των Μεθάνων το πάχος του φλοιού έχει υπολογιστεί σε 20 χιλιόμετρα, αποτέλεσμα τόσο της επέκτασης όσο και της εισβολής μάγματος από κάτω.
Τα Μέθανα αποτελούν την πιο πρόσφατη φάση της ηφαιστειακής δραστηριότητας στον Σαρωνικό. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα θεωρείται ότι ξεκίνησε πριν περίπου 1,5 εκατομμύριο χρόνια, στα όρια Πλειόκαινου και Πλειστόκαινου, αν και τα παλαιότερα πετρώματα στα Μέθανα που έχουν χρονολογηθεί έχουν ηλικία περίπου 900.000 ετών. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα στα Μέθανα εκδηλώνεται κυρίως με τη μορφή ηφαιστειακών δόμων αποτελούμενων από ανδεσιτική και δακιτική λάβα ασβεστοαλκαλικής και αλκαλικής σύστασης οι οποίοι αναπτύσσονται ακτινωτά. Οι πυροκλαστικές ροές είναι σπάνιες και ο εκρηκτικός ρυθμός γενικά χαμηλός. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα άρχισε με τον σχηματισμό του κεντρικού ηφαιστείου και δόμων σε άξονα βορρά νότου κατά μήκος ρήγματος στο Πλειόκαινο, οι οποίοι στη συνέχεια διαβρώθηκαν. Ακολούθησε νέα εκρηκτική δραστηριότητα στο πρώιμο τεταρτογενές, με σχηματισμό ανδεσιτικού κεντρικού ηφαιστείου και πλευρικές εκρήξεις. Στη συνέχεια σχηματίστηκαν δόμου δακίτη και μικρά στρωματοηφαίστεια. Η ηφαιστειακή δραστηριότητα είναι εντονότερη σε περιόδους έντονης τεκτονικής δραστηριότητας της περιοχής. thumb|250px|left|Το Καμένο Βουνό, το οποίο δημιουργήθηκε από έκρηξη τον 3ο αιώνα π.Χ. Τα Μέθανα αποτελούνται από 32 ηφαιστειακούς δόμους. Η ραδιοχρονολόγηση έχει δείξει ότι το παλιότερο τμήμα του ηφαιστείου, με ηλικία μεταξύ 900.000 και 500.000 ετών είναι οι δόμοι Στραβόλογγος, Χιόνεσσα, Χελώνα και Μάλισα. Η επόμενη φάση ηφαιστειακής δραστηριότητας έλαβε χώρα πριν από 35.000 με 25.000 χρόνια στο κεντρικό, δυτικό και ανατολικό τμήμα της χερσονήσου, δημιουργώντας τους δόμους Τσόνοκας, Κυψέλη, Κοσσόνα, Άγιος Ανδρέας, Μακρύλογγος και Παλαιά Λουτρά. Η δραστηριότητα στο δυτικό τμήμα είναι πιο πρόσφατη. Η πιο πρόσφατη έκρηξη έλαβε χώρα περί το 240 π.Χ. δημιουργώντας τον δόμο λάβας γνωστό ως Καμένο Βουνό. Την έκρηξη περιέγραψε ο Στράβων, Οβίδιος και ο Παυσανίας και δημιούργησε επίσης ροή λάβας που διείσδυσε 500 μέτρα στη θάλασσα. Ο κώνος της Καμένης έχει ύψος 417 μέτρα.
Στον υποθαλάσσιο χώρο βορειοδυτικά της χερσονήσου, σε απόσταση 1,5 με 2 χιλιόμετρα από τα Μέθανα, εντοπίστηκε το 1987 το υποθαλάσσιο ηφαίστειο Παυσανίας, το οποίο καλύπτει έκταση 12 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Ο κρατήρας βρίσκεται σε βάθος 143 μέτρων και έχει σχήμα ημισελήνου. Το μέγιστο βάθος εντός του κρατήρα φτάνει τα 300 μέτρα. Το ηφαιστειακό πεδίο Παυσανίας αποτελείται από έξι ηφαιστειακούς δόμους, από τους οποίους ο μεγαλύτερος έχει περιφέρεια 8,7 χιλιόμετρα, φτάνει σε βάθος 154 μέτρων και καλύπτει έκταση 4,6 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Ανάμεσα σε αυτό και στη χερσόνησο των Μεθάνων, σε απόσταση 600 μέτρων από την ακτή, βρίσκεται ένας μικρός δόμος, σε βάθος 62 μέτρων. Το ηφαιστειακό πεδίο έχει δημιουργηθεί σε δύο φάσεις.
Υδροθερμία
Η δεύτερη πηγή βρίσκεται βόρεια του οικισμού των Μεθάνων, γνωστή ως πηγή του Αγίου Νικολάου. Η πηγή είναι γνωστή ως αλατούχος και παρατηρούνται επίσης φυσαλίδες διοξειδίου του άνθρακα. Η θερμοκρασία των νερών έχει μετρηθεί σε 40 με 42°C και η εκροή της είναι περίπου τρία λίτρα το δευτερόλεπτο. Η τρίτη πηγή βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της χερσονήσου, κοντά στον οικισμό Άγιος Νικόλαος, και είναι γνωστή ως Λουτρά του Παυσανία ή Παλαιά Λουτρά. Ο Παυσανίας αναφέρει ότι εμφανίστηκε μετά την έκρηξη του 240 ΠΚΕ. Είναι πιο ψυχρή από τις άλλες, αν και η θερμοκρασία των νερών της πηγής ξεπερνά τους 30°C. Μαζί με το θερμό νερό ανεβαίνουν και φυσαλίδες διοξειδίου του άνθρακα.
Γεωθερμική πηγή υπάρχει επίσης στον κόλπο Θειάφι, η οποία όμως πλέον δεν είναι ενεργή. Πιθανόν να ήταν ενεργή κατά τους Ρωμαϊκούς χρόνους, όπως υποδηλώνουν ερείπια κτιρίων στην περιοχή.
Χλωρίδα
Η χερσόνησος είναι άγρια, με αραιά δέντρα, κυρίως πεύκα, κουμαριές και αριές, και εκτεταμένους φρυγανότοπους. Στην περιοχή της Καμένης Χώρας, οι καφέ ηφαιστειακοί βράχοι σε μεγάλο βαθμό είναι γυμνοί, όμως υπάρχουν συστάδες χαλεπίου πεύκης και μερικά δέντρα μεγαλύτερης ηλικίας. Στα Μέθανα έχουν αναγνωριστεί 620 είδη και υποείδη φυτών, από τα οποία τα 30 είναι ενδημικά της Ελλάδας. Η οικογένεια που εκπροσωπείται περισσότερο είναι τα Κυαμοειδή, τα οποία επωφελούνται από το ηφαιστειακό έδαφος της χερσονήσου, και ακολουθούν τα αστεροειδή και τα αγρωστώδη. Ανάμεσα στα ενδημικά είδη, τα Μέθανα είναι το μόνο μέρος εκτός Αττικής και Εύβοιας που έχουν βρεθεί οι ''Crocus sieberi subsp. atticus και Ophrys oestrifera subsp. leptomera, το μόνο μέρος του κυρίου κορμού της χώρας όπου έχει βρεθεί το νησιωτικό είδος Trigonella rechingeri και ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης το Campanula andrewsii subsp. hirsutula'', το οποίο εκτός από τα Μέθανα απαντά μόνο στο ακρωτήριο Μαλέας. Στα Μέθανα υπάρχουν επίσης καλλιέργειες ελιάς, αμπελιών και αμυγδαλιών.
Προϊστορία
250px|thumb|left|Το μυκηναϊκό ιερό στη θέση Άγιος Κωνσταντίνος Τα παλαιότερα ίχνη κατοίκησης στα Μέθανα χρονολογούνται στη νεολιθική εποχή και βρέθηκαν στη θέση Παλαιόκαστρο, όπου κτίστηκε η ακρόπολη των αρχαίων Μεθάνων, και στην κορυφή Χελώνα. Τρεις οικισμοί της μυκηναϊκής εποχής έχουν εντοπιστεί στη χερσόνησο, στη θέση Παλαιόκαστρο, στη δυτική ακτή, ο οποίος ήταν ο κύριος οικισμός και δύο μικρότεροι οικισμοί στις θέσεις Ογά και Άγιος Γεώργιος στην ανατολική ακτή. Το 1990 ανακαλύφθηκε στο λόφο όπου βρίσκεται ο ναός του Αγίου Κωνσταντίνου, σε απόσταση 1,5 χιλιομέτρου από τον οικισμό των Μεθάνων, μυκηναϊκή εγκατάσταση της υστεροελλαδικής περιόδου ΙΙΑ-Β. Αποτελείται από ένα κτίριο με αρκετά δωμάτια και ένα άλλο κτίριο (κτίριο Ζ) έχει ανασκαφεί σε απόσταση 10 μέτρων από αυτό. Τουλάχιστον τρία από τα δωμάτια του κτιρίου είχαν λατρευτική χρήση. Στο δωμάτιο Α βρέθηκε έδρανο, πιθανόν το επίκεντρο της λατρείας, γύρω από το οποίο βρέθηκε μεγάλος αριθμός αγαλματιδίων από τερακότα, πολλά από τα οποία απεικόνιζαν βοοειδή, ενώ άλλα απεικόνιζαν αναβάτες ζώων και ιδιαίτερα είναι τα αγαλματίδια που απεικονίζουν ταυροκαθάπτες. Τα ευρήματα έχουν ερμηνευθεί ως η λατρεία κάποιας αντρικής θεότητας, πιθανόν του Ποσειδώνα. Βρέθηκε επίσης ένα αντικείμενο που θα μπορούσε να είναι τμήμα «ιερών κεράτων». Το μεγάλο δωμάτιο G, του τύπου του μεγάρου, φαίνεται και αυτό να είχε λατρευτική λειτουργεία. Το κτίριο Ζ είναι πιθανόν να ήταν το διοικητικό κέντρο και τόπος διαμονής των ιερέων. Είναι πιθανόν να εξυπηρετούσε επίσης τον μεγάλο μυκηναϊκό οικισμό στη θέση Μαγούλα Γαλατά, όπου θεωρείται ότι βρισκόταν η μυκηναϊκή Τροιζήνα.
Αρχαιότητα
thumb|250px|Η Ακρόπολη των Μεθάνων Κατά την αρχαιότητα ο κύριος οικισμός των Μεθάνων παρέμεινε στο Παλαιόκαστρο, και έχουν βρεθεί σε διάφορες θέσεις κατάλοιπα οχυρών των κλασσικών χρόνων. Ο οικισμός των αρχαίων Μεθάνων επεκτάθηκε σε μέγεθος κατά την κλασσική εποχή, και τον 5ο αιώνα επεκτάθηκε στην ακτή μπροστά από την ακρόπολη και δημιουργήθηκε οικισμός στο Βαθύ. Η ακρόπολη των Μεθάνων πιθανόν οχυρώθηκε τον 4ο αιώνα π.Χ. και κατασκευάστηκαν και δύο πύργοι. Στη χερσόνησο βρίσκονταν άλλοι δύο οικισμοί, στη θέση Ογά και στη θέση Μαγούλα. Πιθανόν δημιουργήθηκε και ένας οικισμός στη θέση Λουτρά και στο Νησάκι. Στη θέση Θρονί, στην ενδοχώρα της χερσονήσου έχουν εντοπιστεί οικιστικά κατάλοιπα που δείχνουν πιο εντατική εκμετάλλευση της περιοχής. Οι σχέσεις μεταξύ των οικισμών και αν τα Μέθανα ήταν πόλη-κράτος δεν είναι γνωστές, όμως είναι γνωστό ότι τα Μέθανα έκοψαν νομίσματα με την κεφαλή του Ηφαίστου στα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ., υποδεικνύοντας ότι τότε ήταν ανεξάρτητα.
Τα Μέθανα κατά την εποχή του Αυγούστου είχαν καλή σχέση με την κεντρική εξουσία και είχαν αντιπροσώπους στην Κόρινθο, επαρχιακή έδρα. Το δεύτερο αιώνα μ.Χ. τα Μέθανα έγιναν μέρος του Πανελληνίου του Ανδριανού. Ο Παυσανίας επισκέφτηκε την ρωμαϊκή πόλη των Μεθάνων και ανέφερε ότι υπήρχε λατρεία της Ίσιδος και του Σέραπις, η οποία πιθανόν είχε αρχίσει επί Πτολεμαίων, ιερό του Ηρακλή και στον ισθμό ιερό της Αθηνάς.
Μεσαιωνικοί χρόνοι
thumb|250px|Ο ναός του Αγίου Νικολάου στο Παλαιόκαστρο Δεν υπάρχουν γραπτές αναφορές για τα Μέθανα για τη βυζαντινή περίοδο και τους οθωμανικούς χρόνους. Έχουν βρεθεί ερείπια βασιλικών και εκκλησιών του τέλους του 6ου ή των αρχών του 7ου αιώνα. Φαίνεται ότι υπήρχαν δύο οικισμοί στα Μέθανα τη βυζαντινή εποχή, ένας στη θέση Παναγίτσα και ένας άλλος στη θέση Προφήτης Ηλίας και Χελώνα. Ένας ακόμη οικισμός φαίνεται ότι υπήρχε δυτικά της Κουνουπίτσας, εκεί όπου βρίσκεται ο ναός της Αγίας Βαρβάρας και βρίσκονται οι ναοί Άγιος Δημήτριος και Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, κτισμένοι τον 13ο αιώνα και είναι τοιχογραφημένοι. Φαίνεται ότι η χερσόνησος δεν επηρεάστηκε από τις εισβολές Σλάβων, όμως αργότερα στους μεσαιωνικούς χρόνους επλήγει από επιδρομές. Κατά τον 14ο αιώνα, περίοδος στην οποία ο πληθυσμός της περιοχής είχε αραιώσει πολύ, εγκαταστάθηκαν στη χερσόνησο των Μεθάνων Αρβανίτες.
Νεότεροι χρόνοι
Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821 στην αραιοκατοικημένη χερσόνησο των Μεθάνων βρήκαν καταφύγιο εκατοντάδες πρόσφυγες, κυρίως γυναικόπαιδα, με αποτέλεσμα ο πληθυσμών των Μεθάνων να ανέβει από 500-600 τους προεπαναστατικούς χρόνους σε 1.349 το 1830. Ο Κάρολος Φαβιέρος το 1826-27 έφτιαξε στον ισθμό των Μεθάνων φρούριο, πιθανόν για την προστασία του στρατεύματός του. Το 1834 τα Μέθανα έγιναν δήμος ο οποίος προσαρτήθηκε στην επαρχία Καλαυρείας, αποτελούμενη από τους δήμους Μεθάνων, Τροιζήνας, Δρυόπης και Καλαυρείας. Μετά την επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου έγινε διοικητική αναδιάρθρωση της χώρας και η Βρωμολίμνη, Κοσώνα, Άγιος Θεόδωρος, Κάτω Μονίκα, Άνω Μονίκα, Κα(η)μένη Χώρα, Μεγάλο Χωριό εντάχθηκαν στην επαρχία Μεθάνων, με έδρα την Κουνουπίτσα. Το 1857 η έδρα του δήμου μεταφέρθηκε στη Βρωμολίμνη, αλλά το 1866 επανήλθε στην Κουνουπίτσα. Το 1881 ο δήμος Μεθάνων ορίστηκε ότι θα είχε δύο πρωτεύουσες, την Κουνουπίτσα από τις 13 Σεπτεμβρίου μέχρι τις 13 Απριλίου και την Βρωμολίμνη από τις 13 Απριλίου μέχρι τις 13 Σεπτεμβρίου.
Το 1870 αρχίζει η οργανωμένη αξιοποίηση των θερμών πηγών στους Αγίους Αναργύρους με τη δημιουργία της λουτρόπολης στα Μέθανα. Αρχικά το νερό εισερχόταν σε λάκκους απευθείας από τις πηγές και αργότερα κατασκευάστηκαν 12 μικρές δεξαμενές και δύο μεγαλύτερες. Το 1904 άρχισε η εκμετάλλευση των πηγών στον Άγιο Νικόλαο, με την κατασκευή κτιρίου, το οποίο το 1912 έγινε υδροθεραπευτήριο. Κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου τα Μέθανα αναπτύχθηκαν χάρις στην παρουσία των ιαματικών πηγών. Το 1930 το δημόσιο κατασκεύασε υδροθεραπευτήριο με 40 μαρμάρινους λουτήρες το 1936 το ιδιωτικό υδροθεραπευτήριο «Αι Πηγαί» με 22 μαρμάρινους λουτήρες. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο κατασκευάστηκαν ασφαλτοστρωμμένοι δρόμοι και τα Μέθανα συνδέθηκαν ακτοπλοϊκά με τον Πειραιά με αποτέλεσμα την τουριστικά ανάπτυξη της περιοχής.
Σημεία ενδιαφέροντος
Το Σπήλαιο των Περιστεριών βρίσκεται στο δυτικό παραλιακό δρόμο 2.5 χλμ πριν από το Βαθύ. Ανακαλύφθηκε το 1973 κατά τη διάνοιξη του δυτικού παραλιακού δρόμου, είναι ηλικίας 2,5 εκατ. ετών, έχει μήκος 250 μέτρων και αποτελείται από τρεις θαλάμους. Στον πρώτο θάλαμο υπάρχει μικρή λίμνη που για να την περάσεις ίσως χρειάζεται φουσκωτό. Ο δεύτερος είναι γεμάτος βράχους και στον τρίτο υπάρχει και πάλι νερό. Στους δύο τελευταίους θαλάμους υπάρχουν εντυπωσιακοί σταλαγμίτες σε όμορφους σχηματισμούς. Λέγεται ότι το σπήλαιο εκτείνεται μέχρι κάτω από το οροπέδιο «Θρονί».
Το κάστρο του Φαβιέρου βρίσκεται στο Στενό των Μεθάνων, σε υψόμετρο περίπου 80μ πάνω στο λόφο και το οποίο αποτελεί διατηρητέο ιστορικό μνημείο. Τα τελευταία μέτρα της διαδρομής προς το κάστρο είναι πεζοπορικά, μέσα από ένα μονοπάτι με σήμανση. Κατά μήκος της διαδρομής συναντά κανείς υπολείμματα οχυρώσεων. Πρόκειται για κάστρο της μεσαιωνικής εποχής με τέσσερις μικρούς πυργίσκους στις άκρες του. Χτίστηκε το 1826, υπό τις διαταγές του Νικόλαου Κάρολου Φαβιέρου, Γάλλου στρατηγού, πάνω στα ερείπια παλαιών οχυρώσεων που είχαν χτίσει οι Αθηναίοι (ο Νικίας) τον 5ο αι.π.Χ, στον Πελοποννησιακό πόλεμο. Ο στρατηγός Φαβιέρος ήταν αυτός που οργάνωσε και διοίκησε τον πρώτο τακτικό στρατό της Ελλάδας, στον οποίο αποδίδεται και το όνομα του οικισμού της Τακτικούπολης.
Στα Μέθανα υπάρχουν περίπου 60 χλμ σηματοδοτημένα μονοπάτια.
Α.Ε.Σ. Μεθάνων
thumb|Το δημοτικό γήπεδο Μεθάνων Το 1974 δημιουργήθηκε από μια παρέα νέων ο Αθλητικός Εξωραϊστικός Σύλλογος Μεθάνων, με πρόεδρο τον Ιάκωβο Σκούρτη. Έμβλημα του καθιερώθηκε το παλαιό κτίριο των Λουτρών. Χρώματα της ομάδος ήταν το βυσσινί και το λευκό. Ο ΑΕΣΜΕ ενεγράφη στην Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αργολίδας, στα πρωταθλήματα της οποίας συμμετέχει από τότε ανελλιπώς. Αμέσως ανέβηκε στη Β΄ Κατηγορία, ενώ το επόμενο έτος ανήλθε στην Α΄ Κατηγορία. Οι επιτυχίες της ομάδος, προέτρεψαν τον τότε δήμαρχο Ευάγγελο Μαλτέζο, να κατασκευάσει δημοτικό γήπεδο, για πρώτη φορά στα Μέθανα.
Τη χρονιά 2008-2009 η ΑΕΣ τερματίζει 2η στον 1ο όμιλο της Β' κατηγορίας με 45 βαθμούς και 14 νίκες και 3 ισοπαλίες σε σύνολο 18 αγώνων, χάνοντας όμως την πρωτιά και την απευθείας άνοδο στην Α' κατηγορία από την Ύδρα σε ισοβαθμία, ενώ συνολικά κατετάγη 7η σε όλη τη Β' κατηγορία. Το καλοκαίρι του 2009 έρχεται η τοποθέτηση συνθετικού χλοοτάπητα για πρώτη φορά στο δημοτικό γήπεδο Μεθάνων, που μέχρι τότε ήταν χωμάτινο.
Τη χρονιά 2009-2010 λοιπόν, η ΑΕΣ πανηγύρισε το πρωτάθλημα στον 2ο όμιλο της Β' κατηγορίας με 69 βαθμούς, 23 νίκες και μόλις 1 ήττα και κέρδισε την άνοδο της στην Α' κατηγορία. Πρώτοι σκόρερ της ΑΕΣ ήταν οι KABA MAMOUDOU και ΝΤΕΡΒΙΣΙ ΚΛΕΑΝΤ με 19 γκολ έκαστος. Συνολικά στη Β' κατηγορία αναδείχθηκε 2η. Προπονητής της επιτυχίας ήταν ο Γιώργος Καζάς από το Δεκέμβρη, ενώ στην αρχή της χρονιάς ήταν ο Νίκος Φάσιας.
Τη χρονιά 2010-2011 η ΑΕΣ  τερμάτισε στην 7η θέση της Α' κατηγορίας Αργολίδας σε πρωτάθλημα 24 ομάδων, επίδοση που αποτελεί την καλύτερη της την τελευταία 20ετία.
Τη χρονιά 2015-2016, μετά από 6 συνεχόμενες χρονιές στην Α1, η ομάδα κατέλαβε την 15η θέση στην Α1 κατηγορία, υποβιβάστηκε στην Α2 (2η τη τάξη πλέον κατηγορία της Αργολίδας) και μέχρι σήμερα αγωνίζεται σε αυτή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Τροιζηνίας Κατηγορία:Χερσόνησοι της Ελλάδας Κατηγορία:Ηφαίστεια της Ελλάδας  Κατηγορία:Λουτροπόλεις της Ελλάδας
Χρήστος Μυριούνης
Ως αθλητής
Ξεκίνησε την καριέρα του από τον Κρόνο Αγίου Δημητρίου το 1985.
Το 1991 ο Παναθηναϊκός τον απέκτησε μαζί με το Φραγκίσκο Αλβέρτη και το Νίκο Οικονόμου για να ανανεώσει την ομάδα του και να διεκδικήσει το πρωτάθλημα. Το 1993 κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδος με τον Παναθηναϊκό των Γκάλη, Κόμαζετς, Βράνκοβιτς, Τιτ Σοκ έχοντας θέση βασικού στην ομάδα. Οι αξιόλογες εμφανίσεις του συνεχίστηκαν και την επόμενη χρονιά όταν κατέκτησε την τρίτη θέση στην Ευρώπη στο φάιναλ φορ του Τελ Αβίβ. Η επιτυχία της τρίτης θέσης επαναλήφθηκε το 1995 στο φάιναλ φορ της Σαραγόσα. Το 1996 στέφθηκε πρωταθλητής Ευρώπης στο φάιναλ φορ του Παρισίου, με τον Παναθηναϊκό να γίνεται η πρώτη Ελληνική ομάδα που κατακτά την Ευρωλίγκα νικώντας στον τελικό με 67-66 την Μπαρτσελόνα. Επίσης κατέκτησε και το δεύτερο κύπελλο Ελλάδος της καριέρας του, νικώντας τον Ηρακλή 85-74. Τελικά το 1996, αποχώρησε από τους πράσινους μετά από εισήγηση του τότε προπονητή Μπόζινταρ Μάλκοβιτς.
Το καλοκαίρι του 1996 μεταγράφηκε στον Απόλλωνα Πατρών. Με τον Απόλλωνα έφτασε μέχρι τον τελικό του κυπέλλου Ελλάδας. Στον ημιτελικό ήταν από τους πρωταγωνιστές ενάντια στην πρώην του ομάδα, τον ΠΑΟ και στον τελικό σημείωσε 20 πόντους σε ένα αγώνα στον οποίο ο Απόλλων έχασε από τον Ολυμπιακό με 80-78.
Τη σεζόν 1997-1998 αγωνίστηκε στο Περιστέρι και την επόμενη χρονιά στο Ηράκλειο. Τη σεζόν 1999-2000 θα ανεβεί στην Θεσσαλονίκη για να αγωνιστεί στο Άρη. Μετά από αυτή τη σεζόν θα αποσυρθεί από την ενεργό δράση, σε ηλικία 30 ετών.
Ως προπονητής
Από το 2001 ξεκίνησε η προπονητική καριέρα του. Εχε διατελέσει πρώτος προπονητής στους παρακάτω συλλόγους:
Εθνική Ελλάδος
Με την εθνική Ελπίδων κατέκτησε το 1992 το αργυρό μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ Ελπίδων. Μάλιστα αναδείχτηκε πολυτιμότερος παίκτης της Διοργάνωσης. Με την Ελπίδων αγωνίστηκε 21 φορές και σημείωσε 349 πόντους (μ.ο. 16,48). Συμμετείχε με την εθνική ανδρών στο Ευρωμπάσκετ 1997, στην Ισπανία όπου η Ελλάδα κατέκτησε την 4η θέση στην τελική κατάταξη. Επίσης έπαιξε στο Τουρνουά Ακρόπολις του 1997. Με την εθνική Ελλάδος αγωνίστηκε 21 φορές και σημείωσε 125 πόντους (μ.ο. 5,9).
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Σμολ φόργουορντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κατηγορία:Έλληνες προπονητές καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Κρόνου Αγίου Δημητρίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Απόλλωνα Πατρών Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Περιστερίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άρη Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ηρακλείου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ελληνικών συλλόγων Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Α1 Εθνικής Ελλάδας
Σύρνα Αρκαδίας
Η Σύρνα είναι ορεινό χωριό στην Πελοπόννησο και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Η Σύρνα βρίσκεται στις νοτιοδυτικές πλαγιές του Μαίναλου σε υψόμετρο 750 μέτρα. Απέχει 18 χλμ. ΝΑ. από τη Δημητσάνα (έδρα του δήμου) και 38 χλμ. Δ. από την Τρίπολη. Βορειοδυτικά του χωριού είναι η Στεμνίτσα και το Ελληνικό ενώ νοτιοδυτικά το Ψάρι. Ο Νικόλαος Πολίτης αναφέρει ότι σύμφωνα με τον Α. Παπαχριστόπουλο πιθανολογείται ότι στην περιοχή ευρίσκετο η αρχαία Αρκαδική πόλη Θυραίον. Αξιοθέατα είναι η κεντρική εκκλησία του Ευαγγελισμού και η παλιά πετρόκτιστη βρύση (Συρνόβρυση).
Αναφέρεται επίσημα ως ξεχωριστός οικισμός, μετά την επανάσταση του 1821, το 1879 στο ΦΕΚ 50Α - 25/07/1879 να προσαρτάται στον τότε δήμο Τρικολώνων. Το 1912 με το ΦΕΚ 252Α - 24/08/1912 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τα Άνω Καλύβια αποτελούν την τοπική κοινότητα Σύρνας που υπάγεται στην δημοτική ενότητα Τρικολώνων του Δήμου Τρίπολης και σύμφωνα με την την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει 62 κατοίκους ενώ ως οικισμός 60.
Το όνομα του οικισμού μπορεί να προέρχεται απο το γυναικείο ανθρωπωνύμιο S(i)rna, προτοσλαβικής προέλεuσης, αφού αρκετά τοπωνύμια της περιοχής έχουν σλαβική προέλευση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Γορτυνίας
Εργοτέλης Ηρακλείου (καλαθοσφαίριση)
Επίσημο έτος ίδρυσης του τμήματος καλαθοσφαίρισης είναι το 1968, χρονιά κατά την οποία εντάχθηκε στα μητρώα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Αθλοπαιδιών. Το 1983 ήταν ένα από τα σωματεία που συνυπέγραψαν την ίδρυση της Ένωσης Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Κρήτης. Σήμερα τα τμήματα καλαθοσφαίρισης του Εργοτέλη, ανδρικό και γυναικείο, διαθέτουν νομική μορφή ερασιτεχνικών σωματείων. Επίσημη έδρα τους αποτελεί το Κλειστό Γυμναστήριο Λίντο, χωρητικότητας 1.400 θεατών.
Ίδρυση
Στις 15 Οκτωβρίου 1968 το τμήμα καλαθοσφαίρισης του Εργοτέλη ήταν η πρώτη ομάδα του Ηρακλείου που πραγματοποίησε την εγγραφή του στα μητρώα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Αθλοπαιδιών (η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης ανεξαρτητοποιήθηκε το 1970). Την ίδια περίοδο το τμήμα ποδοσφαίρου του συλλόγου αντιμετώπιζε προβλήματα επιβίωσης καθώς οι ιθύνοντές του κατηγορήθηκαν από τη Χούντα των Συνταγματαρχών ότι «παρέκκλιναν του σκοπού για τον οποίο εξελέγησαν και μετέτρεψαν το σωματείο εις όργανο εξυπηρέτησης πολιτικών και ενίοτε αντεθνικών σκοπών».
Το καλοκαίρι του 1968, με αφορμή την κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης από την Α.Ε.Κ., η Ελληνική Ομοσπονδία Αθλοπαιδιών έστειλε εκπροσώπους στην πόλη του Ηρακλείου για να διαδώσει το άθλημα της καλαθοσφαίρισης. Κατόπιν σύσκεψης παραγόντων στα γραφεία της Ε.Π.Σ. Ηρακλείου αποφασίστηκε η ίδρυση τμημάτων καλαθοσφαίρισης από τους συλλόγους: Εργοτέλης, Κάστρο (μετέπειτα Γ.Ε. Ηρακλείου), Ο.Φ.Η. και Ηράκλειο Ο.Α.Α. Τα Χανιά εκπροσωπήθηκαν από τον Α.Ο. Κύδων (1966) και τον Ο.Α. Χανίων (1969).
Βασικοί συντελεστές στην ίδρυση του τμήματος καλαθοσφαίρισης ήταν οι Ν. Παπαδογιάννης, Θ. Σινόπουλος, Β. Κοκκίνης,  Δ. Γιαννουλάκης και Ι. Μυρτάκης. Μάλιστα ο τελευταίος ορίστηκε και πρώτος πρόεδρος της Επιτροπής Μπάσκετ με την σύμφωνη γνώμη του τότε προέδρου του Εργοτέλη, Φυσαράκη. Οι πρώτες προπονήσεις ξεκίνησαν αρχικά πίσω από τις εξέδρες και στη συνέχεια παραπλεύρως του ποδοσφαιρικού γηπέδου «Μαρτινέγκο». Πρώτος προπονητής ήταν ο Χάρης Ευαγγελινός, που το 1969 αντικαταστάθηκε από τον παλαιό αθλητή του Παναθηναϊκού, Κίμωνα Αγαθό.
Πρώτα βήματα (1969-1977)
Τον Απρίλιο του 1969 ο Εργοτέλης διοργανώνει το πρώτο του τουρνουά στο οποίο συμμετάσχουν οι Σπόρτιγκ και Ολυμπιακός από την πρωτεύουσα. Με την Τ.Ε. Ηρακλείου να διανύει τα πρώτα της βήματα, ο Εργοτέλης συμμετείχε το Μάιο του 1969 στο πρώτο Πρωτάθλημα Ανατολικής Κρήτης κατακτώντας το πρώτο του τρόπαιο. Την επόμενη δεκαετία κατέκτησε το Τοπικό Πρωτάθλημα τις χρονιές 1969, 1970, 1971, 1974, 1976, 1977 και 1979.
Μετά την κατάκτηση του Πρωταθλήματος του 1975-76, και με προπονητή το Βαγγελη Καρκανάκη, η ομάδα διαγωνίστηκε στο Πανεπαρχιακό Πρωτάθλημα με στόχο την άνοδο στη Β' Εθνική Κατηγορία. Ο στόχος αυτός, όμως, επετεύχθη την επόμενη χρονιά, 1976-77, οπότε και στέφθηκε ξανά Πρωταθλητής Κρήτης με προπονητή τον κ. Αγγελικάκη. Η ομάδα μετέβη στην Αθήνα προκειμένου να συμμετάσχει στο Πανεπαρχιακό υπό τις οδηγίες του Γιάννη Ιωαννίδη. Κερδίζοντας με σκορ 59-51 τον Κύδωνα Χανίων και με 75-69 τη Χαλκίδα, εξασφάλισε την πρώτη της συμμετοχή σε κατηγορία πανελλαδικής εμβέλειας.
Σποραδικές θητείες στη Β' Εθνική (1977-1983)
Την αγωνιστική περίοδο 1977-78 η ομάδα πραγματοποίησε το ντεμπούτο της στη Β' Εθνική Κατηγορία. Σε 20 αγώνες κατάφερε να σημειώσει μόλις μία νίκη (απέναντι στο Δωριέα Ρόδου με σκορ 58-33) με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί.
Την περίοδο 1979-80 ο σύλλογος του Ηρακλείου εντάχθηκε στον Όμιλο Νότου της Β' Εθνικής, αναζητώντας τη διάκριση απέναντι σε 11 αντιπάλους. Στην τελική βαθμολογική κατάταξη, εντούτοις, βρέθηκε στην τελευταία θέση με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί ξανά.
Το 1980 η Τ.Ε. Ηρακλείου συγχωνεύτηκε με την Τ.Ε. Δυτικής Κρήτης λαμβάνοντας το όνομα Τ.Ε. Κρήτης.
Την περίοδο 1981-82 ο Εργοτέλης κατέκτησε το Κύπελλο Κρήτης, κερδίζοντας στον τελικό τον Κύδωνα Χανίων με σκορ 56-45. Την ίδια χρονιά κατέκτησε και το Παγκρήτιο Πρωτάθλημα. Στο Πανεπαρχιακό Πρωτάθλημα κατετάγη 2ος στον Όμιλο Νότου και, κερδίζοντας σε αγώνα μπαράζ το Φάιακα Κέρκυρας με σκορ 51-50, πέτυχε την επιστροφή του στη Β' Εθνική Κατηγορία.
Την περίοδο 1982-83, στην τελευταία του παρουσία στη Β' Εθνική για 30 περίπου χρόνια, ο Εργοτέλης σημείωσε μόλις 3 νίκες σε 26 αγώνες με αποτέλεσμα στον τελικό βαθμολογικό πίνακα να βρεθεί στη 14η και τελευταία θέση και να υποβιβαστεί.
Παραμονή στο Τοπικό (1983-1992)
Το 1984-85 ο Εργοτέλης κατέκτησε ξανά το Πρωτάθλημα Κρήτης, έχοντας κερδίσει τον Κύδωνα σε αγώνα μπαράζ με σκορ 64-44. Στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου που ακολούθησε η ομάδα, ωστόσο, απέτυχε να ανέλθει στις εθνικές κατηγορίες. Τη χρονιά 1986-87 ξανασυμμετείχε στο ειδικό πρωτάθλημα ως δευτεραθλητής Κρήτης, χάνοντας ξανά το εισιτήριο ανόδου. Μια ακόμη άκαρπη προσπάθεια έλαβε χώρα το 1989-90 μετά από νέα κατάκτηση του τοπικού τίτλου.
Εν τέλει, την περίοδο 1991-92 με προπονητή τον Κώστα Διονυσόπουλο, έχοντας αναδειχθεί για μία ακόμη φορά Πρωταθλητής Κρήτης, ο Εργοτέλης πέρασε αήττητος από το ειδικό πρωτάθλημα ανόδου στη Γ' Εθνική Κατηγορία που στο μεταξύ είχε δημιουργηθεί.
Μεταξύ Τοπικού και Γ' Εθνικής (1992-2003)
Την αγωνιστική περίοδο 1992-93 ο Εργοτέλης, στα πλαίσια της Γ' Εθνικής Κατηγορίας για πρώτη φορά στην ιστορία του, εντάχθηκε σε Όμιλο που τον αποτελούσαν 12 ομάδες. Με τελικό απολογισμό 8 νίκες και 14 ήττες, ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 11η θέση της βαθμολογικής κατάταξης με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί. Η παραμονή του στο τοπικό πρωτάθλημα, ωστόσο, αποδείχθηκε σύντομη: την περίοδο 1993-94 η ομάδα του Ηρακλείου κέρδισε ξανά τον τίτλο του Πρωταθλητή Κρήτης επικρατώντας σε σειρά Play-offs 3-2 απέναντι στον Ο.Α. Χανίων. Αυτή τη φορά ανέβηκε απευθείας στη Γ' Εθνική.
Τη χρονιά 1995-96, η ομάδα δεν κατόρθωσε να σκαρφαλώσει υψηλότερα από τη 10η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα με αποτέλεσμα να τερματιστεί και πάλι γρήγορα η πορεία του στη Γ' Εθνική. Το καλοκαίρι ο Εργοτέλης ένωσε τις δυνάμεις του με μια άλλη τοπική ομάδα του Ηρακλείου, τον Κρόνο, κατακτώντας το Πρωτάθλημα Κρήτης τη χρονιά 1996-97.
Η χρονιά 1997-98 είχε την ιδιαιτερότητα ό,τι η ομάδα κατάφερε για πρώτη φορά να εξασφαλίσει την παραμονή της σε εθνική κατηγορία για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Ειδικότερα κατέλαβε την 8η θέση στον όμιλό της, έχοντας προχωρήσει παράλληλα σε αξιόλογες μεταγραφικές κινήσεις. Την αγωνιστική περίοδο 1998-99, οπότε και κλήθηκε να αντιμετωπίσει σοβαρά εσωτερικά προβλήματα, η ομάδα υποβιβάστηκε εκ νέου στο Τοπικό Πρωτάθλημα.
Μια τελευταία επιστροφή στη Γ' Εθνική Κατηγορία επέτρεψε η κατάκτηση του Πρωταθλήματος Κρήτης λίγα χρόνια αργότερα για την αγωνιστική περίοδο 2001-02. Μολαταύτα η λήξη της περιόδου 2002-03 έφερε και πάλι τον υποβιβασμό, εγκαινιάζοντας μια μακρά περίοδο χαμηλών επιδόσεων, από το 2002 έως το 2009. Την τελευταία του χρονιά στη Γ' Εθνική, ο Εργοτέλης είχε 3 νίκες και 23 ήττες, ισοβαθμώντας στις δύο τελευταίες θέσεις της βαθμολογίας του Ομίλου του (13η-14η) με τον Κένταυρο Δάφνης.
Περίοδος παρακμής (2003-2009)
Για έξι χρόνια, από το φθινόπωρο του 2003 μέχρι την άνοιξη του 2009, ο Εργοτέλης διαγωνίστηκε στο Τοπικό Πρωτάθλημα της Ε.ΚΑ.Σ. Κρήτης χωρίς να διακριθεί.
Επιστροφή στις Εθνικές Κατηγορίες (2009-σήμερα)
Την αγωνιστική περίοδο 2009-10 ο Εργοτέλης κατέκτησε τόσο το Πρωτάθλημα όσο και το Κύπελλο της Ε.ΚΑ.Σ. Κρήτης κερδίζοντας μετά από αρκετά χρόνια το δικαίωμα επιστροφής στη Γ' Εθνική Κατηγορία.
Τη χρονιά 2010-11 ο Εργοτέλης αποτέλεσε κομμάτι του 2ου Ομίλου Νότου της Γ' Εθνικής από κοινού με 13 ακόμη ομάδες. Ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις με απολογισμί 14 νίκες και 12 ήττες, όσες και ο Γ.Π.Σ. Χαλκίδας. Βάσει των μεταξύ τους αποτελεσμάτων η ομάδα του Ηρακλείου τοποθετήθηκε χαμηλότερα από εκείνη της Εύβοιας και συγκεκριμένα στην 6η θέση του τελικού βαθμολογικού πίνακα.
Την επόμενη περίοδο, 2011-12, ο Εργοτέλης αγωνίστηκε στα πλαίσια του ίδιου Ομίλου, του οποίου, όμως, οι ομάδες μειώθηκαν σε δώδεκα. Στην τελική κατάταξη ο σύλλογος βρέθηκε στην 7η θέση ως άτυχος τριπλής ισοβαθμίας με τον Πόλις Καλλιθέας και τη Νίκη Αμαρουσίου. Καθεμία από τις τρεις ομάδες είχε απολογισμό 11 νίκες και 11 ήττες.
Τη χρονιά 2012-13 τον Όμιλο του Εργοτέλη συνέθεσαν 11 ομάδες με την ομάδα του Ηρακλείου να συγκεντρώνει 11 νίκες και 9 ήττες στα μεταξύ τους παιχνίδια. Στον τελικό βαθμολογικό πίνακα βρέθηκε στην 6η θέση ανανεώνοντας την παρουσία του στην ίδια κατηγορία και για την επόμενη χρονιά.
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2013-14 ο σύλλογος διαγωνίστηκε ξανά στο 2ο Όμιλο Νότου τον οποία συνέθεσαν για δεύτερη συνεχή χρονιά 11 ομάδες. Έχοντας συγκεντρώσει 13 νίκες και 7 ήττες, κατέλαβε την 4η θέση της τελικής βαθμολογίας, που είναι και η καλύτερη των τελευταίων ετών. Ακολούθως διαγωνίστηκε σε αγώνα κατάταξης εναντίον του Απόλλωνα Αρχαίας Κορίνθου, ομάδας που κατέκτησε την αντίστοιχη θέση του άλλου Ομίλου Νότου, γνωρίζοντας την ήττα με σκορ 70-65.
Την περίοδο 2014-15 ο συντελεστής δυσκολίας ανέβηκε για την ομάδα του Ηρακλείου που αυτή τη φορά κλήθηκε να αντιμετωπίσει 13 αντιπάλους στη διεκδίκηση της ανόδου. Αγωνιστικά τα πήγε ακόμη καλύτερα από την προηγούμενη περίοδο τερματίζοντας στην 3η θέση της βαθμολογικής κατάταξης με συγκομιδή από 17 νίκες και 9 ήττες. Στη συνέχεια αντιμετώπισε σε αγώνα μπαράζ που διεξήχθη στα Χανιά τον Προμηθέα Χαλανδρίου τον οποίο και νίκησε με σκορ 73-69, αποκτώντας προτεραιότητα ανόδου εφόσον δημιουργούταν κενή θέση στη Β' Εθνική Κατηγορία. Πράγματι μετά από αναδιάρθρωση των κατηγοριών ανακοινώθηκε από την Ομοσπονδία στα τέλη Μαΐου η επιστροφή του Εργοτέλη στη Β' Εθνική μετά από 32 χρόνια.
Αγωνιστική περίοδος 2015-2016
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2015-16, ο Γ.Σ. Εργοτέλης Ηρακλείου λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα της Β' Εθνικής Κατηγορίας Ανδρών που διοργανώνει η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και συγκεκριμένα στον Όμιλο Νότου.
Τμήματα υποδομής Εφήβων και Παίδων
Ο Εργοτέλης κατέκτησε τα τρία Πρωταθλήματα που διοργανώθηκαν στην Κρήτη για νεαρούς αθλητής με αφετηρία την περίοδο 1970-71.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Καλαθοσφαιριση Ανδρων Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.ΚΑ.Σ.Κ. Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1968
Καλωδιωτή γέφυρα
μικρογραφία|250px|Νυχτερινή άποψη της γέφυρας Ρούσκι στο [[Βλαδιβοστόκ]] Η καλωδιωτή γέφυρα είναι τύπος γέφυρας, ο οποίος αποτελείται από έναν ή περισσότερους στύλους οι οποίοι στηρίζουν με καλώδια το οδόστρωμα. Η ιδέα προέρχεται από τις κρεμαστές γέφυρες.
Τα καλώδια σε αυτόν τον τύπο γέφυρας είναι λοξά ως προς το κατάστρωμα. Αυτές οι γέφυρες αποδείχτηκαν ιδανικές για μεγαλύτερες αποστάσεις, τόσο τεχνικά όσο και οικονομικά, αν και οι κρεμαστές είναι ιδανικότερες για ακόμα μεγαλύτερες αποστάσεις, εάν θεωρήσουμε ότι μία καλωδιωτή γέφυρα δεν αποτελείται από πολλαπλούς πυλώνες, καθιστώντας την τεχνικά ομάδα γεφυρών σε σειρά. Η απόσταση των πυλώνων είναι μεταξύ 200 και 1000 μέτρων. Μια από τις πιο γνωστές αυτού του τύπου, είναι η γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου, έχει 4 πυλώνες και η απόσταση μεταξύ των πυλώνων είναι 560 μέτρα, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη γέφυρα αυτού του τύπου στο κόσμο.
Ενώ συχνά το μήκος μιας γέφυρας τέτοιου τύπου αναφέρεται ότι είναι το σύνολο των καταστρωμάτων της (π.χ. στο Ρίο-Αντίρριο όπου υπάρχουν πολλαπλά), στην πραγματικότητα επιστημονικά κατά τη στατική ανάλυση (και σε πολλές διεθνείς λίστες μεγαλύτερων γεφυρών), το ενεργό της μήκος θεωρείται μόνο το μεγαλύτερο από τα οδοστρώματα από ένα "κατάρτι" (κάνοντας έτσι τη Ρίο-Αντίρριο πολύ "μικρότερη" γέφυρα).
Ιστορία
Τα υλικά δόμησης των γεφυρών μέχρι τον 19ο αιώνα ήταν ξύλο και πέτρες. Οι γέφυρες στον 6ο αιώνα π.Χ. κατασκευάζονταν από ξύλο κυπαρισσιού και κέδρου. Την κατασκευή κυρτών γεφυρών κατείχαν οι Ρωμαίοι στα προχριστιανικά χρόνια και τα υλικά που χρησιμοποιούνταν ήταν φυσικοί λίθοι και σκυρόδεμα. Το 1779 κατασκευάστηκε η πρώτη γέφυρα από χυτοσίδηρο στην Αγγλία, πάνω από τον ποταμό Σέβερν (Severn) γνωστή και ως Άιρονμπριτζ. Η επόμενη εξέλιξη ήταν η αλυσοδετή κρεμαστή γέφυρα. Η πρώτη σημαντική γέφυρα αυτού του τύπου κατασκευάστηκε στην Ουαλία το 1826: η απόσταση των στηριγμάτων ήταν 177 μ. και το συνολικό της μήκος 521 μ.. Με την εξέλιξη του μπετόν δημιουργήθηκαν νέες δυνατότητες στην κατασκευή γεφυρών στις αρχές του 20ού αιώνα.
Οι πρώτες τεχνητές γέφυρες κατασκευάστηκαν από τον άνθρωπο με δύο τρόπους: α) με την τοποθέτηση μεγάλων, επίπεδων λίθων, πάνω από τις φυσικές ροές, β) με μεγάλους κορμούς δέντρων, που γεφύρωναν μικρά ρεύματα. Σχετικά σύντομα θα έγινε αντιληπτό ότι η τοποθέτηση δύο ή και περισσότερων κορμών δεμένων μεταξύ τους με σχοινιά έδινε μια πολύ πιο αποτελεσματική κατασκευή. Και οι δύο τρόποι παρείχαν ιδιαίτερα περιορισμένες δυνατότητες.
Οι άνθρωποι που ζούσαν στους λιμναίους οικισμούς αντιλήφθηκαν πρώτοι τη δυνατότητα που προσέφεραν τα φυσικά σχοινιά. Η πλέξη αυτών των φυσικών σχοινιών οδήγησε στην κατασκευή των πρώτων κρεμαστών γεφυρών.
Ο άνθρωπος της νεολιθικής εποχής πιστεύεται ότι το 4.000 π.Χ. ήταν ήδη ώριμος να μιμηθεί τα φυσικά τόξα. Έτσι, επεξεργάζεται μεγάλους λίθους και τους τοποθετεί σε μορφές τόξων.
Πολύ πιο πρόσφατα, από τις αρχές του 19ου αιώνα, χρησιμοποιήθηκε στη γεφυροποιία και ο σίδηρος, αρχικά ως χυτοσίδηρος, αλλά πολύ πιο γρήγορα ως χάλυβας. Οι πολύ υψηλές αντοχές του χάλυβα επέτρεψαν, ήδη από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, την κατασκευή πολύ μεγάλων γεφυρών. Σημαντικότερη επίδραση στη γεφυροποιία άσκησε η ανάπτυξη του σιδηροδρόμου. Είναι βέβαιο ότι η ανάπτυξη της γεφυροποιίας και του σιδηροδρόμου αλληλοστηρίχθηκαν και συμβάδισαν χρονικά.
Περίπου στο τέλος του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού ένα νέο υλικό χρησιμοποιήθηκε: το οπλισμένο σκυρόδεμα. Το υλικό αυτό και η χρονικά παράλληλη εμφάνιση και ανάπτυξη του αυτοκινήτου έδωσαν νέες σημαντικές δυνατότητες κατασκευής γεφυρών.
Όμως, οι βασικοί τύποι γεφυρών δεν άλλαξαν. Βέβαια η ποικιλία των νέων υλικών και οι εξαιρετικές δυνατότητες τους επέτρεψαν θαυμαστά επιτεύγματα, φθάνοντας σε γέφυρες με άνοιγμα μεγαλύτερο από 1 χιλιόμετρο.
Η κατασκευή γεφυρών πρέπει να είναι ένα από τα πρώτα έργα «υποδομής» του ανθρώπου, τα οποία υλοποίησε εκ των ενόντων αξιοποιώντας κορμούς δέντρων που είχαν πέσει στο έδαφος. Οι γέφυρες από τους πρώτους ιστορικούς χρόνους ήταν πέτρινες ή ξύλινες, από τις οποίες έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα πέτρινες μυκηναϊκές γέφυρες. Οι ξύλινες γέφυρες που έχουν διασωθεί είναι σαφώς μικρότερης ηλικίας, λόγω του υλικού κατασκευής, το οποίο απαιτεί συνεχή συντήρηση. Οι Ρωμαίοι κατασκεύαζαν ήδη γέφυρες με ανοικτά τόξα, από πέτρα ή από το ειδικό μπετόν που είχαν αναπτύξει. Ένα δείγμα ρωμαϊκής γεφυροποιίας που διασώζεται ακόμα σε άριστη κατάσταση, είναι η γέφυρα Ποντ ντυ Γκαρ στη Γαλλία.
Ιστορικό ενδιαφέρον έχουν επίσης κρεμαστές γέφυρες στην Κίνα περί το 300 π.Χ. στην επαρχία Γιουνάν. Το ξύλινο δάπεδο της γέφυρας στην πόλη Κινγκ-τουνγκ-φου κρεμόταν από αλυσίδες με κρίκους από σφυρήλατο σίδηρο. Ο Μάρκο Πόλο (1254-1324) περιέγραψε δώδεκα τέτοιες γέφυρες που γνώρισε κατά τα ταξίδια του στην Κίνα. Ενδιαφέρουσες περιγραφές γι' αυτές τις γέφυρες υπάρχουν επίσης σε χειρόγραφα Περσών και Αράβων περιηγητών, σύγχρονων του Πόλο.
Στη νότια Αμερική είχαν εγκαταστήσει οι Ινδιάνοι Ίνκας ένα εκτεταμένο δίκτυο δρόμων κατά μήκος των εδαφών προς τον Ειρηνικό ωκεανό και πάνω στις Άνδεις, με πολλές κρεμαστές γέφυρες από σκοινιά. Μάλιστα, μερικές από αυτές τις γέφυρες ήταν κατασκευασμένες για δρομείς και άλλες για κοπάδια λάμα.
Μέχρι το 18ο αιώνα επικρατούσε στη γεφυροποιία η ρωμαϊκή τεχνική, με τις βελτιώσεις που καθιερώθηκαν από το 16ο αιώνα. Η πρώτη γέφυρα από σύγχρονο υλικό, χυτοσίδηρο, είναι η «Άιρονμπριτζ» με άνοιγμα 30 μέτρων που κατασκεύασε ο μηχανικός Άμπραχαμ Ντάρμπι (1750-1791) το έτος 1779 στο Κοουλμπρούκντεϊλ της Αγγλίας. Η βελτίωση στην επεξεργασία του χάλυβα έδωσε τη δυνατότητα να αυξηθεί η αντοχή του σε εφελκυσμό και να κατασκευαστούν με αυτό το υλικό μεγάλες κρεμαστές γέφυρες. Από τις πρώτες αυτού του είδους είναι η γέφυρα Μενάι στην Ουαλία με κεντρικό άνοιγμα 177 μέτρων και συνολικό μήκος 521 μέτρων. Κατασκευάστηκε από τον Τόμας Τέλφορντ (1757-1834) στα χρόνια 1818-1826.
Το επόμενο σύγχρονο υλικό, το μπετόν, αξιοποιήθηκε στη γεφυροποιΐα κατά το δεύτερο μέρος του 19ου αιώνα η πρώτη γέφυρα αυτού του είδους, αν και μικρή, κατασκευάστηκε το έτος 1875 από τον Ζοζέφ Μονιέ (1823-1906). Γέφυρες από σιδηροπαγές σκυρόδεμα με μεγάλα τόξα κατασκευάστηκαν τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αναπτύχθηκε η τεχνολογία του προεντεταμένου σκυροδέματος και οι νεότερες γέφυρες που κατασκευάζονταν διέθεταν ακόμα μεγαλύτερα ανοίγματα και ήταν πιο λεπτές.
Ο σχεδιασμός
Η σύγχρονη αντιμετώπιση των προβλημάτων σχεδιασμού μιας γέφυρας είναι γενικά μια σύνθετη και αρκετά εξειδικευμένη εργασία. Τα κριτήρια σχεδιασμού είναι: η ασφάλεια της κατασκευής σε συνηθισμένες αλλά και έκτακτες καταπονήσεις, η διατήρηση της αντοχής της στο χρόνο, η λειτουργικότητα της, η οικονομία και η εναρμόνιση της κατασκευής με το περιβάλλον.
Το πρώτο από τα παραπάνω κριτήρια είναι, φυσικά, κυρίαρχο. Η οικονομία συνήθως αντιστρατεύεται τα υπόλοιπα κριτήρια και ο σωστός σχεδιασμός πρέπει να εξισορροπεί το κριτήριο της οικονομίας με τα κριτήρια λειτουργικότητας και αισθητικής.
Για να επιτευχθεί μια ασφαλής κατασκευή πρέπει να είναι με επάρκεια γνωστές, εκτός από τις ιδιότητες των υλικών, και οι επιπονήσεις της κατασκευής, που προέρχονται από: τα ίδια βάρη κατασκευής, τα φορτία της κυκλοφορίας, τις θερμοκρασιακές κατασκευές, τους ανέμους, τα χιόνια, τους πάγους κ.τ.λ., τους σεισμούς και άλλες επιδράσεις, πολλές από τις οποίες δύσκολα μπορούν να προβλεφθούν με ακρίβεια. Σε σεισμικές ζώνες, π.χ., οι μεγάλες γέφυρες θα πρέπει να ελέγχονται και για περιπτώσεις σημαντικών μετατοπίσεων των εδαφικών στρωμάτων.
Η ανάπτυξη της γεφυροποιίας δεν έγινε, βέβαια, χωρίς αστοχίες. Περιώνυμες 3 κατασκευές κατέρρευσαν από την ανεπάρκεια γνώσης των υλικών και της συμπεριφοράς τους ή της αντοχής τους στο χρόνο, ή τον συνδυασμό καταπονήσεων και χρόνου.
Πολλές καταστροφές οφειλόταν στη διάβρωση των θεμελίων από τα νερά του γεφυρωμένου ποταμού. Το πραγματικό αίτιο, βέβαια, ήταν η αδυναμία αποτελεσματικής αντιμετώπισης του κινδύνου αυτού, ενώ, πιο σύγχρονα, η υποεκτίμηση του κινδύνου, συνήθως λόγω ανεπαρκών στοιχείων ή κακώς εννοούμενης οικονομίας.
Αρκετές αστοχίες και σε σύγχρονες κατασκευές έχουν σημειωθεί από την υποεκτίμηση των έκτακτων επιπονήσεων. Οι σύγχρονες αντιλήψεις επιβάλλουν: λεπτομερείς αναλύσεις όλων των δυνατών καταπονήσεων, υψηλοί συντελεστές ασφαλείας, προστασία της κατασκευής από κατάρρευση, παρακολούθηση της κατασκευής με κατάλληλα όργανα και επεμβάσεις απλής συντήρησης έως και αντικατάστασης.
Η επιβολή δυναμικών φορτίων από άνεμο επιβάλλει τον έλεγχο των γεφυρών. Σε τέτοιες περιπτώσεις ένας κίνδυνος είναι να αναπτύσσονται φαινόμενα συντονισμού.
Η αισθητική των γεφυρών είναι αντικείμενο προσοχής ήδη από τους ρωμαϊκούς χρόνους. Σήμερα μια από τις επικρατέστερες απόψεις είναι εκείνη που υποστηρίζει τη μορφολογία της κατασκευής με βάση τη στατική λειτουργία. Τέτοια άποψη οδηγεί σε λιτές κατασκευές, που για την περίπτωση σωστής επιλογής στατικής λύσης οδηγούν συνήθως σε πλήρη εναρμόνιση τα τμήματα και το χτίσιμο.
Αποτελείται από τρία κυρίως μέρη: πυλώνες που στηρίζουν το βάρος της, ένα κατάστρωμα που τοποθετείται πάνω στους πυλώνες και καλώδια που σηκώνουν το βάρος του καταστρώματος και είναι στερεωμένα πάνω στους πυλώνες και σε δυο αντίβαρα εκατέρωθεν της γέφυρας. Στις δύο πλευρές της κοιλάδας ή του ποταμού, την οποία ή τον οποίο περνάει η γέφυρα, έχουν κατασκευαστεί δύο εργοστάσια. Εκεί οι εργάτες συναρμολογούν τα τμήματα του καταστρώματος (οδοστρώματος). Όταν ολοκληρώνουν ένα κομμάτι, οι μηχανές το σπρώχνουν προς την κοιλάδα. Έτσι το άκρο του καταστρώματος προχωρά σιγά σιγά πάνω από το κενό. Η γέφυρα μετακινείται κατά τμήματα 60 εκατοστών. Οι μηχανικοί ελέγχουν την κίνηση με μετρήσεις μέσω δορυφόρου (περιθώριο λάθους 5 χιλιοστά). Όταν φυσάει με πάνω από 70 χλμ./ ώρα οι εργασίες σταματούν.
Γέφυρες: κοινωνικές και οικονομικές ανάγκες που εξυπηρετούν
Η προσφορά της είναι σημαντική γιατί εξυπηρετεί τις κοινωνικές ανάγκες του ανθρώπου, δηλαδή τις ανάγκες για επικοινωνία, διασκέδαση, ταξίδια, περίθαλψη κ.τ.λ.. Εξασφαλίζει επίσης τη γρήγορη και ασφαλή μεταφορά προϊόντων από τη μια περιοχή στην άλλη και συμβάλλει θετικά στην οικονομική ανάπτυξη της περιοχής.
Η μεγαλύτερη καλωδιωτή γέφυρα του κόσμου πλέον είναι στη Ρωσία και ενώνει το Βλαδιβοστόκ και το νησί Ρούσκι. Έχει μήκος 3.100 μέτρων και πλάτος 29.5 μέτρα και εγκαινιάστηκε από τον πρωθυπουργό της Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ στα τέλη του Ιανουαρίου 2013. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν μέσα σε 5 χρόνια (από το 2007), αφού στο νησί, στο οποίο κατοικούν 5.200 άτομα, θα διεξαχθεί η διάσκεψη του APEC (Asia-Pacific Economic Cooperation). Το πόσο ακριβώς στοίχισε η γέφυρα δεν έχει ανακοινωθεί, αλλά οι φήμες μιλούν ότι κόστισε κοντά στο 1 δις δολάρια.
Η γέφυρα έχει 4 λωρίδες και το τμήμα της γέφυρας που βρίσκεται πάνω από το νερό ανέρχεται σε 1.104 μέτρα ενώ οι δύο πυλώνες της έχουν ύψος 320.9 μέτρα. 168 καλώδια συγκρατούν τη γέφυρα με το μεγαλύτερο να έχει μήκος 579.83 μέτρα και το μικρότερο 135.77 μέτρα.
Εξέλιξη
Η ανάπτυξη των καλωδιωτών γεφυρών άρχισε ουσιαστικά μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Στη Γερμανία οι γερµανοί μηχανικοί, µε επικεφαλής τον καθηγητή Φ. Λέονχαρντ ειδικεύθηκαν βαθύτατα στον τοµέα αυτό, η ραγδαία εξέλιξη του οποίου πιστοποιείται τόσο από τον αριθµό των γεφυρών όσο και το μέγιστο άνοιγµά τους⋅ ενώ περί τo 1986 καταγράφονται παγκοσµίως περί τις 150 καλωδιωτές γέφυρες, ο αριθµός τους το 2012 υπερβαίνει τις 1000. Το 1975 το μέγιστο άνοιγµα ανερχόταν σε 404 μέτρα (γέφυρα Σεν Ναζέρ), το 1995 έφθασε τα 856 μέτρα (Γέφυρα της Νορμανδίας) και το 2012 τα 1104 μέτρα (Γέφυρα Ρούσκι). Η τεχνολογική εξέλιξη και η έντονη βιομηχανοποίηση των αναρτήρων, των υλικών, των μεθόδων ανέγερσης αλλά και των μεθόδων ανάλυσης, επέβαλε την καλωδιωτή γέφυρα ως αποκλειστικό τύπο εφαρμογής στον χώρο μεταξύ των προβολοδοµούµενων και των κλασικών κρεµαστών γεφυρών το όριο μεταξύ των τελευταίων και των καλωδιωτών μετατίθεται συνεχώς προς τα πάνω.
Μπουμπουλίνα Ι (ατμοβάρις)
Ναυπηγήθηκε το 1864 στα ναυπηγεία "Jones Quiggin" του Λίβερπουλ. Πρώην πλοίο διάσπασης αποκλεισμού "Colonel Lamb". Το 1867 αγοράστηκε από την Αγγλία αντί του ποσού των 11.000 λιρών μαζί με το Αμφιτρίτη ΙΙΙ.
Στην Ελλάδα δεν κατέπλευσε ποτέ διότι στις 17 Νοεμβρίου 1867 ευρισκόμενο στο Λίβερπουλ με κυβερνήτη τον πλωτάρχη Σταμάτη Σαχτούρη ανατινάχθηκε από έκρηξη λέβητα, κόπηκε στα δύο και βυθίστηκε. Σκοτώθηκαν 21 άνδρες. Ο κυβερνήτης παραπέμφθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1868 στο Ναυτοδικείο όπου και αθωώθηκε με ομόφωνη απόφαση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές ατμοβάριδες Κατηγορία:Ελληνικά ατμόπλοια
Πολιά Έβρου
Ο οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1924 στο ΦΕΚ 194Α-14/08/1924 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Τραύας (Ελαφοχώρι)