cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Young & Hungry
Casting
Η ανακοινώσεις για το casting άρχισαν τον Σεπτέμβριο του 2013, με την Έμιλυ Όσμεντ να παίρνει τον ρόλο για τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Γάμπι Ντάιαμοντ. Η επόμενη ηθοποιός που πήρε ρόλο στην σειρά ήταν η Έιμι Καρρέρο, η οποία επιλέχθηκε για τον ρόλο της Σοφία Ροντιρίγκεζ. Λίγο αργότερα, ο Τζόναθαν Σαντόσκι και ο Ρεξ Λι πήραν ρόλο, με τον Τζόναθαν να παίρνει τον ρόλο του πρωταγωνιστή Τζος Καμίνσκι, ενώ ο Ρεξ Λι τον ρόλο του Έλιοτ Παρκ. η Κιμ Γουίτλεϊ ήταν η τελευταία ηθοποιός που έγινε βασική στην με τον ρόλο της Γιολάντα. Το MTV ανακοίνωσε τον Αυστραλή Κάιλι Μινόγκ σαν γκεστ σταρ στην δεύτερη σεζόν σαν πιθανό ερωτικό ενδιαφέρον για τον Τζος.
Νούμερα
Η πρώτη σεζόν τελείωσε με νούμερα 0.4 στις ηλικίες 18-49 με τους συνολικούς τηλεθεατές να ανέρχονται στους 900.000.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του ABC Family Κατηγορία:Τηλεοπτικές σειρές του Freeform Κατηγορία:Sitcoms
Αναρχογυμνισμός
Ο αναρχογυμνισμός εμφανίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα ως η ένωση αναρχικών και γυμνιστικών φιλοσοφιών. Σε πολλές από τις εναλλακτικές κοινότητες που ιδρύθηκαν στη Βρετανία στις αρχές του 1900, «ο γυμνισμός, ο αναρχισμός, η χορτοφαγία και η ελεύθερη αγάπη έγιναν αποδεκτοί ως μέρος ενός πολιτικά ριζοσπαστικού τρόπου ζωής». Στη δεκαετία του 1920, οι κάτοικοι της αναρχικής κοινότητας στο Ουάιτουει (Whiteway), κοντά στο Στράουντ στο Γκλόστερσιρ, «σόκαραν τους συντηρητικούς κατοίκους της περιοχής με τη ξεδιάντροπη γύμνια τους». Κυρίως, είχε σημασία στους αναρχοατομικιστικούς κύκλους στην Ισπανία, στη Γαλλία, στην Πορτογαλία και στην Κούβα.
Ο αναρχογυμνισμός πρεσβεύει τη χορτοφαγία, την ελεύθερη αγάπη, το γυμνισμό, την πεζοπορία και μια οικολογική κοσμοθεωρία εντός και εκτός αναρχικών ομάδων. Προωθεί επίσης μια οικολογική κοσμοθεωρία, μικρά οικολογικά χωριά και κυρίως τον γυμνισμό ως τρόπο αποφυγής του τεχνητού της βιομηχανικής μαζικής κοινωνίας της νεωτερικότητας. Οι γυμνιστές αναρχοατομικιστές βλέπουν το άτομο στις βιολογικές, φυσικές και ψυχολογικές του πτυχές και προσπαθούν να εξαλείψουν τους κοινωνικούς προσδιορισμούς.
Πρώιμες επιρροές
Μια σημαντική πρώιμη επιρροή στον αναρχογυμνισμό ήταν η σκέψη των Χένρι Ντέιβιντ Θόρω, Λέων Τολστόι και Ελιζέ Ρεκλού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικοαναρχισμός Κατηγορία:Γυμνισμός Κατηγορία:Ελευθεριακός πολιτισμός Κατηγορία:Αναρχισμός ανά ιδεολογικό ρεύμα Κατηγορία:Αναρχοατομικισμός Κατηγορία:Οικολογικό Κίνημα
Μαρία της Καμπανίας
Η Μαρία της Καμπανίας (1174 - 9 Αυγούστου 1204), σύζυγος του πρώτου Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης Βαλδουίνου Α΄ ήταν κόρη του Ερρίκου Α΄ της Καμπανίας και της συζύγου του Μαρίας Καπέτου, κόμισσας της Καμπανίας κόρης του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Ζ´ από την πρώτη του σύζυγο Ελεονώρα της Ακουιτανίας, αδελφή του Ερρίκου Β΄ της Καμπανίας και του Θεοβάλδου Γ΄ της Καμπανίας, ανιψιά των βασιλέων της Αγγλίας Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου και Ιωάννη του Ακτήμονα.
O σύζυγος της εκλέγεται πρώτος Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης
Στις 14 Απριλίου 1204 ο σύζυγος της άφησε την Φλάνδρα προκειμένου να αναχωρήσει για την Δ΄ Σταυροφορία η οποία αρχικά είχε προορισμό τους Αγίους Τόπους αλλά στην συνέχεια με την δικαιολογία της έλλειψης χρημάτων άλλαξε κατεύθυνση για την Κωνσταντινούπολη, οι Σταυροφόροι εκμεταλλεύτηκαν τις ενδοοικογενειακές διαμάχες στην οικογένεια των Αγγέλων ανάμεσα στον νεαρό Αλέξιο Δ΄ και τον θείο του Αλέξιο Γ΄ προκειμένου να επέμβουν ωμά στις εσωτερικές υποθέσεις των Βυζαντινών. Μετά τον σφετερισμό του θρόνου από τον Αλέξιο Μούρτζουφλο ο οποίος δολοφόνησε τον νεαρό Αλέξιο Δ΄ για τον οποίο ισχυρίζονταν ότι είναι ο ευνοούμενος τους οι Σταυροφόροι βρήκαν την ευκαιρία να αλώσουν την πόλη, στην συνέχεια μετά από αμέτρητες λεηλασίες και δολοφονίες αποφάσισαν να εκλέξουν πρώτο Λατίνο αυτοκράτορα τον σύζυγο της Βαλδουίνο Α΄ ως τον πιο ηθικό και θρησκευόμενο μεταξύ όλων των Σταυροφόρων. Η σύζυγος του Μαρία εν τω μεταξύ αφού τελείωσε η περιπέτεια της δεύτερης εγκυμοσύνης της αναχώρησε για τους Αγίους Τόπους προκειμένου να τον συναντήσει, έφτασε στην Άκρα όπου δέχθηκε όρκο υποτέλειας από τον Βοϊμόνδο Δ΄ της Αντιόχειας.
Πρόωρος θάνατος αμέσως μετά την στέψη του συζύγου της
Στην ίδια πόλη έμαθε στην συνέχεια ότι ο σύζυγος της στέφθηκε πρώτος Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολη, αποφάσισε να ταξιδέψει στην Κωνσταντινούπολη να τον συναντήσει και να στεφθεί μαζί του συναυτοκράτειρα αλλά δεν πρόλαβε επειδή αμέσως μετά αρρώστησε και πέθανε. Ο σύζυγος της Βαλδουίνος Α΄ όταν έμαθε τα νέα του θανάτου της συζύγου του την θρήνησε έντονα, την αγαπούσε με πάθος επειδή ήταν εξαιρετική και ακέραια σαν χαρακτήρας.
Οικογένεια
Με τον σύζυγό της Βαλδουίνο Θ΄ κόμη της Φλάνδρας, ΣΤ΄ κόμη του Αινώ, και Α΄ Λατίνο αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης, ο οποίος αναφέρεται από τον χρονικογράφο Γισλέβερτο του Μόνς ως "Θεοβάλδος, γιος του κόμη της Φλάνδρας και του Αινώ". Όπως συμφωνούν όλοι οι ιστορικοί, παιδιά τους ήταν:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύζυγοι αυτοκρατόρων της Λατινικής Αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Κόμισσες του Αινώ Κατηγορία:Κόμισσες της Φλάνδρας Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά
Εκκλησία του Αγίου Υάκινθου (Βαρσοβία)
Η Εκκλησία του Αγίου Υάκινθου (Kościół św. Jacka), που πήρε το όνομά του από τον Άγιο Υάκινθο της Πολωνίας, είναι εκκλησία που βρίσκεται στη Νέα Πόλη της Βαρσοβίας, στην οδό Φρέτα 8/10''. ''
Ιστορία
Η Εκκλησία του Αγίου Υάκινθου ιδρύθηκε από το Τάγμα των Δομινικανών και γειτνιάζει με το μεγαλύτερο μοναστήρι της Βαρσοβίας. Η εκκλησία είναι ένα μείγμα αναγεννησιακού και πρώιμου μπαρόκ στυλ. Η κατασκευή της ξεκίνησε το 1603 και ολοκληρώθηκε το 1639.
Κατά την ανέγερση και λίγο αργότερα, ο ναός περικλείστηκε με περίτεχνα παρεκκλήσια. Το 1627, η Γιαντβίγκα Μίνσκα ίδρυσε το παρεκκλήσι του Τιμίου Σταυρού, το λεγόμενο Σκοτεινό Παρεκκλήσι, και το 1651 οι Βασιλικοί Μουσικοί ίδρυσαν το Παρεκκλήσι της Παναγίας των Χιονιών.
Όταν η Βαρσοβία καταλήφθηκε από τις σουηδικές και βρανδεμβουργιανές δυνάμεις το 1655, η εκκλησία είχε την ίδια μοίρα με άλλα κτίρια της πόλης. λεηλατήθηκε και κάηκε. Μετά τον πόλεμο ξαναχτίστηκε και καθαγιάστηκε το 1661 από τον Επίσκοπο Βόιτσεχ Τολιμπόφσκι, τον επίσκοπο του Πόζναν. Το 1662, το χτίστηκε καμπαναριό δίπλα στην εκκλησία, και το 1690, ο Άνταμ Κοτόφσκι ίδρυσε το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό της εκκλησίας - το παρεκκλήσι του Αγίου Δομίνικου. Το περίτεχνο μπαρόκ κτίριο κατασκευάστηκε σύμφωνα με το σχέδιο του εξέχοντος αρχιτέκτονα της Βαρσοβίας, Τίλμαν φαν Χάμερεν.
Ο 18ος αιώνας ήταν η εποχή της μεγαλύτερης ακμής της εκκλησίας. Η βιβλιοθήκη του μοναστηριού διέθετε την πλουσιότερη συλλογή τόμων στην Πολωνία. Δυστυχώς, στα μετέπειτα χρόνια καταστράφηκε ολοσχερώς.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η εκκλησία και το μοναστήρι υπηρέτησαν τις πολωνικές δυνάμεις στην Εξέγερση της Βαρσοβίας ως νοσοκομείο πεδίου. Το γεγονός αυτό μετέτρεψε τα κτίρια αυτά σε στόχους συχνών βομβαρδισμών από τους Γερμανούς. Κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών σκοτώθηκαν πάνω από χίλιοι άμαχοι και αντάρτες.
Εσωτερικό
δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Εσωτερικό της Εκκλησίας του Αγίου Υακίνθου Η πρόσοψη είναι μπαρόκ, αν και το εσωτερικό είναι εντελώς μοντέρνο, γιατί ελάχιστα από τα αυθεντικά έπιπλα της εκκλησίας διατηρήθηκαν. Μεταξύ αυτών, τα πιο ενδιαφέροντα είναι τα επιτύμβια μνημεία - ο μανιεριστικός τάφος της Καταζίνα Οσολίνσκα, που κατασκευάστηκε το 1607 (ανακατασκευάστηκε μόνο μερικώς), ο τάφος της Άννα Ταρνόφσκα, σκαλισμένος από καφέ μάρμαρο του Χεντσίνι περίπου το 1616, ο οποίος απεικονίζει την Άννα στην τυπική πολωνική επιτύμβια τέχνη να κοιμάται, ο μαύρος μαρμάρινος επιτάφιος της Ρεγκίνα Σροτσίνσκα, μιας πλούσιου εμπόρου από την Κρακοβία, αρχικά διακοσμημένος με ένα πορτρέτο φέρετρο της Ρεγκίνα ζωγραφισμένο σε πλακέτα κασσίτερου. Δίπλα στο ιερό υπάρχει ένα παρεκκλήσι για τον Άγιο Δομίνικο με το πιο πολύτιμο στοιχείο της επίπλωσης της εκκλησίας - ένα ξύλινο άγαλμα του Ecce Homo του 18ου αιώνα από τον Αντόνι Οσίνσκι, με άφθονες διακοσμήσεις από γυψομάρμαρο, έναν μαύρο μαρμάρινο βωμό και μια πύλη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικές εκκλησίες στη Βαρσοβία Κατηγορία:Μπαρόκ αρχιτεκτονική στην Πολωνία
Έλληνες της Αζοφικής
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| Έλληνες της Αζοφικής με παραδοσιακές ενδυμασίες, το 1999 Οι Έλληνες της Αζοφικής (Греки Приазов'я, Hreky Pryazovya) είναι η τρίτη μεγαλύτερη εθνική ομάδα στην περιφέρεια Ντόνετσκ, μετά τους Ουκρανούς και τους Ρώσους. Οι Έλληνες της Αζοφικής είναι η μεγαλύτερη ελληνική κοινότητα στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Οι πρώτοι Έλληνες που έφτασαν στην Αζοφική ήταν κατά την δεκαετία του 1780. Σύμφωνα με την ειρηνευτική συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή, το Χανάτο της Κριμαίας ανεξαρτητοποιήθηκε, επίσημα πλέον, από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το Χανάτο ήταν υποτελές κράτος μέχρι τότε στους Οθωμανούς. Κατά τον ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1768-1774, χιλιάδες Έλληνες ανεξαρτήτως επαγγέλματος και ηλικίας μετανάστευσαν στην Ρωσική Αυτοκρατορία. Οι Έλληνες μετανάστες ήταν κυρίως στρατιώτες, αξιωματικοί και νησιώτες. Οι Έλληνες μετανάστες εγκαταστάθηκαν κυρίως στο Κερτς και στο Γιένι-Κάλε. Αργότερα κοινότητες Ελλήνων μετανάστευσαν στην Μπαλακλάβα, στο Ταγκανρόγκ και τη Χερσώνα. Το 1775, σύμφωνα με ειδικό διάταγμα της Αικατερίνης Β΄, οι Έλληνες μετανάστες έλαβαν σημαντικά οφέλη: Ειδικότερα απαλλάχθηκαν από φόρους και στρατολογήσεις για 30 χρόνια και λάμβαναν ετησίως χρηματική βοήθεια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες της Σοβιετικής Ένωσης
Νίκος Παπακυριαζής
Ο Νίκος Παπακυριαζής (3 Αυγούστου 1940, Θεσσαλονίκη - 29 Σεπτεμβρίου 2003) είναι Έλληνας πολιτικός. Ήταν μέλος του 2ου και 4ου Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, υπηρετώντας από τις 31 Δεκεμβρίου 1985 έως τις 24 Ιουλίου και από τις 19 Ιουλίου 1994 έως τις 19 Ιουλίου 1999.
Βιογραφία
Το 1964 αποφοίτησε από τη σχολή Ιατρικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, όπου πήρε το διδακτορικό του το 1972. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 συνέχισε τις σπουδές του στο Λονδίνο.
Ήταν μέλος του ΠΑΣΟΚ. Το 1982 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος στη Θεσσαλονίκη και το 1983-1985 ήταν αντιδήμαρχος Θεσσαλονίκης. Από το 1985-1999 και το 1994-1999 ήταν μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Εκκλησία του Αγίου Καζίμιες (Βαρσοβία)
Η Εκκλησία του Αγίου Καζίμιες (Kościół św. Kazimierza) είναι Ρωμαιοκαθολική εκκλησία στη Νέα Πόλη της Βαρσοβίας, στην Πλατεία Αγοράς.
Ιστορία
Η Εκκλησία του Αγίου Καζίμιες ήταν αρχικά το Παλάτι Κοτόφσκι, κατοικία του Δικαστή του Βισόγκρουντ, Άνταμ Κοτόφσκι. Το 1688, αγοράστηκε από τη Βασίλισσα Μαρία Καζιμίρα Λουίζα ντε Λα Γκρανζ ντ'Αρκιάν για να μετατραπεί σε εκκλησία για να εξυπηρετήσει τις Βενεδικτίνες Αδελφές της Διαρκούς Προσκύνησης του Υπεραγίου Μυστηρίου, τις οποίες είχε φέρει στην Πολωνία. αριστερά|μικρογραφία| Η Πλατεία Αγορά της [[Νέα Πόλη της Βαρσοβίας|Νέας Πόλης με την Εκκλησία του Αγίου Καζίμες, του Μπερνάρντο Μπελλόττο, 1770.]] Το 1688-92, η κατοικία Κτόφσκι μετατράπηκε σε εκκλησία με μοναστήρι, σε σχέδιο του κορυφαίου Πολωνο-Ολλανδού αρχιτέκτονα, Τίλμαν φαν Χάμερεν. Όπως με πολλά από τα κτίρια που ανακατασκευάστηκαν μετά τον Κατακλυσμό, ο Τίλμαν σχεδίασε την εκκλησία σε παλλαντιανό στυλ.
Μεταξύ 1718 και 1721, οι βωμοί trompe-l'œil του Αγίου Καζίμιες και της Παναγίας χρηματοδοτήθηκαν από τον Μίχαου Καζίμιες Ραντζίβιουου Ριμπένκο, βοεβόδα του Βίλνιους. Το 1718, η επίπλωση της εκκλησίας ολοκληρώθηκε με έναν πλούσιο άμβωνα ύστερου μπαρόκ σε σχήμα ανθού και μεταξύ 1745 και 1748 με εκκλησιαστικό όργανο ροκοκό. Οι σημαντικές προσθήκες στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα ήταν επιτύμβιες στήλες των μελών της οικογένειας Σομπιέσκι - της Μάρια καρολίνα Σομπιέσκα ντε Μπουγιόν (εγγονή του Γιαν Γ΄ Σομπιέσκι) και της Μάραι Γιουζέφα Σομπιέσκα. Το 1769, ο πρώην βωμός λατρείας του 17ου αιώνα αντικαταστάθηκε με ένα νέο μαρμάρινο, διακοσμημένο με άργυρο. Κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του Κοστσιούσκο, οι καλόγριες δώρησαν μέρος του εκκλησιαστικού εξοπλισμού στον στρατό - 12 αργυρά κηροπήγια από το Άουγκσμπουργκ, 5 επίχρυσες λειψανοθήκες, 52 πολύτιμα αναθήματα και 4 αγάλματα αγγέλων από τον κύριο βωμό - αξίας 412 ασημένιων γκζίβνα.
Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης της Βαρσοβίας, όπως και η κοντινή Εκκλησία του Αγίου Υάκινθου, η Εκκλησία του Αγίου Καζίμιες χρησιμοποιήθηκε ως νοσοκομείο. Οι μοναχές στέγασαν πολλούς πολίτες στην εκκλησία και τα κελάρια και παρείχαν ιατρική βοήθεια όσο καλύτερα μπορούσαν. Τον Αύγουστο του 1944 αποφάσισαν να αναστείλουν τους κανόνες τους για να βοηθήσουν τους τραυματίες αντάρτες. Εξαιτίας αυτής της απόφασης ο γερμανικός στρατός στόχευσε την εκκλησία και το μοναστήρι για σφοδρούς βομβαρδισμούς. Κατά τη διάρκεια μιας επιδρομής στις 31 Αυγούστου 1944, τέσσερις ιερείς, 35 μοναχές και πάνω από χίλιοι πολίτες που βρίσκονταν καταφύγιο στην κρύπτη της εκκλησίας σκοτώθηκαν. Η υπέροχη εκκλησία και τα μοναστήρια της Σομπιέσκα καταστράφηκαν.
Η εκκλησία ανακατασκευάστηκε το 1947-53, αλλά το Παλάτι Κοτόφσκι δεν αναστηλώθηκε ποτέ.
Εσωτερικό
δεξιά|μικρογραφία| Γενική άποψη του εσωτερικού. Σχεδιασμένη από τον Τίλμαν φαν Χάμερεν, η εκκλησία αποτελείται από έναν μεγάλο τρούλο στην κορυφή ενός βασικού ελληνικού σταυρού. Η πρόσοψη είναι μπαρόκ, αν και το εσωτερικό είναι εντελώς μοντέρνο, γιατί ελάχιστα από τα αυθεντικά έπιπλα της εκκλησίας διατηρήθηκαν. Στο εσωτερικό, το πιο πολύτιμο στοιχείο της αρχικής διακόσμησης του ναού είναι τα σωζόμενα θραύσματα ενός λαμπρού επιτύμβιου μνημείου της Μάρια καρολίνα Σομπιέσκα ντε Μπουγιόν, σκαλισμένο από τον Λορέντσο Ματιέλι σε λευκό και μαύρο μάρμαρο το 1746. Το ομοίωμα του ιδρυτή σε ωοειδές πλαίσιο τοποθετήθηκε στην κορυφή της βάθρου, με το οικόσημο Γιανίνα και ένα βασιλικό στέμμα. Η όλη σύνθεση ολοκληρώθηκε με σκαλιστά αγάλματα της προσωποποίησης της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας και ένα πούτο, ενώ η στοά από πάνω ήταν στολισμένη με κρανία. Η επιτύμβια στήλη ανακατασκευάστηκε το 1961 από τον Αντόνι Σιμανόφσκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρωμαιοκαθολικές εκκλησίες στη Βαρσοβία Κατηγορία:Μπαρόκ αρχιτεκτονική στην Πολωνία Κατηγορία:Ανακατασκευασμένα κτίρια και κατασκευές στην Πολωνία Κατηγορία:Εκκλησιαστικά κτίρια με τρούλους
Αντώνιος Τρακατέλλης
Ο Αντώνιος Τρακατέλλης (γεννημένος στις 4 Σεπτεμβρίου του 1931 στη Θεσσαλονίκη) είναι Έλληνας Ευρωβουλευτής(ΒΕΚ), και βιοχημικός. Εξελέγη Ευρωβουλευτής με την Νέα Δημοκρατία, εκπροσωπώντας το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα. Υπήρξε ηγέτης της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ από το 2000.
Ο Τρακατέλλης έχει διδάξει σε διάφορα ελληνικά και Αμερικανικά πανεπιστήμια. Ήταν πρύτανης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 1988-1994. Έχει δημοσιεύσει μεγάλο αριθμό άρθρων και βιβλίων για την ινσουλίνη, τα νουκλεϊκά οξέα, τις πρωτεΐνες και την βιταμίνη Β6.
Στις 20 Ιουλίου 2004 εξελέγη Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Η θητεία του έληξε στις 15 Ιανουαρίου 2007.
Είναι ο αδελφός του πρώην Αρχιεπισκόπου Αμερικής, Δημητρίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1994-1999 Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 2004-2009 Κατηγορία:Ευρωβουλευτές της Ελλάδας εκλεγμένοι την περίοδο 1999-2004 Κατηγορία:Ευρωβουλευτές εκλεγμένοι με τη Νέα Δημοκρατία Κατηγορία:Έλληνες βιολόγοι Κατηγορία:Αντιπρόεδροι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
Επίγραμμα
μικρογραφία|Το βιβλίο Quodlibets του Ρόμπερτ Χέιμαν (Robert Hayman), τυπωμένο το 1628, αφιερώνει μεγάλο μέρος του κειμένου στα επιγράμματα. Επίγραμμα αρχικά ήταν μια απλή επιγραφή πάνω σ’ ένα τάφο του ονόματος του νεκρού, της γενιάς του ή και του τόπου του. Δύο-τρεις λέξεις χωρίς (ποιητικό) μέτρο και με πληροφοριακά στοιχεία μόνο. Σιγά-σιγά, όσο η συνήθεια της επιτάφιας επιγραφής διαδιδόταν, άρχισε η έντεχνη διατύπωση και ο εμπλουτισμός των στοιχείων με πληροφορίες για την δράση και τις ανδραγαθίες του νεκρού (ή των νεκρών) και η έκφραση του πόνου που ένιωσαν όσοι τον έχασαν.
Το επίγραμμα, αν κι έζησε πολύ περισσότερο από το Έπος και το Δράμα, αν κι έφτασε ώς εμάς πιο άρτιο, εκτεταμένο και συστηματοποιημένο από τα άλλα είδη της λυρικής ποίησης, παραμένει ακόμα ένας τόπος άγνωστος στους πολλούς, αν εξαιρέσουμε το « Ὦ ξεῖν´, ἀγγέλλειν Λακεδαιμονίοις… » Η πολύ περιορισμένη σχολική του διδασκαλία και οι μεταφράσεις που κατά καιρούς γίνονται δεν αρκούν για να συνειδητοποιηθεί η αξία του, παρά το ότι ήταν από τις κυριότερες εκφράσεις της ελληνικής ποίησης από τους Αλεξανδρινούς χρόνους μέχρι την εποχή του Ιουστινιανού.
Ιστορία του επιγράμματος
Για το επίγραμμα χρησιμοποιήθηκε το ελεγειακό δίστιχο, δηλ. ένας στίχος σε δακτυλικό (ηρωϊκό) εξάμετρο κι ένας σε δακτυλικό πεντάμετρο. Ο πρώτος, ο στίχος των Ομηρικών επών, μπορούμε γενικά να πούμε ότι ήταν, στα επιτύμβια επιγράμματα, ένα θριαμβικό προανάκρουσμα σχετικά με τις αρετές και τη δόξα του νεκρού. Ο δεύτερος ήταν ο στίχος του θρήνου• με τις τομές που είχε, η φωνή διακοπτόταν έτσι που να δίνεται η εντύπωση του λυγμού.
Με τον καιρό το επίγραμμα ξέφυγε από τα στενά πλαίσια της αποκλειστικά επιτάφιας επιγραφής. Και κατ’ αρχάς, με την πρόφαση του επιταφίου, γράφτηκαν εκατοντάδες επιγράμματα χωρίς καν να προορίζονται για επιτάφιες επιγραφές• γιατί τα 150 πρώτα επιγράμματα του VII βιβλίου της Παλατινής Ανθολογίας για παράδειγμα, δεν χαράχτηκαν βέβαια πάνω στον τάφο του Ορφέα, του Ομήρου, του Αίαντα και των άλλων. Εξ άλλου, το επίγραμμα έπαψε να είναι αποκλειστικά επιτάφιο• έγινε και ερωτικό, αφιερωματικό, σατυρικό, επιδεικτικό. Η αλλαγή με τον καιρό προχώρησε βαθύτερα κι εκτός από την διεύρυνση των θεμάτων άλλαξε κι ο τρόπος έκφρασης. Ο Βάλτερ Κράντς γράφει ότι τα επιγράμματα του Ε΄ π.Χ. αιώνα είναι «αυστηρά επιτάφια που περισσότερο κρύβουν παρά εκφράζουν το συναίσθημα» ενώ «στα επιτάφια επιγράμματα της Ελληνιστικής εποχής χαρακτηριστικό είναι ότι σ’ αυτά η καρδιά του θλιμμένου ανοίγει, η αγάπη προς τον νεκρό ξεχειλίζει ελεύθερα, τα λόγια αναβρύζουν πιο πλούσια». Βλέπουμε λοιπόν ότι στα επιγράμματα του Ε΄ αιώνα (κυρίως του Σιμωνίδη) αλλά και σε πολλά νεώτερα, δεν εκφράζει ο ίδιος ο ποιητής τον πόνο του άμεσα, αλλά τον προκαλεί σ’ αυτούς που τον διαβάζουν με λόγια κατάλληλα διαλεγμένα. Αντίθετα, χαρακτηριστικό των επιγραμμάτων της ελληνιστικής εποχής αλλά και της μετέπειτα είναι η άμεση έκφραση της θλίψης, το ξεχυμένο συναίσθημα• τα επιγράμματα αυτά είναι μοιρολόγια. Η διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στα επιγράμματα της κλασσικής και σ’ αυτά της ελληνιστικής περιόδου είναι ανάλογη με την διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στην ερμηνεία των υποκριτών του αρχαίου θεάτρου και των συγχρόνων ηθοποιών, ανάμεσα δηλαδή στο παίξιμο με μάσκες και χωρίς μάσκες. Είναι επίσης η διαφορά τους ανάλογη μ’ αυτήν του κλασικισμού από τον ρομαντισμό, ο λόγος, το νόημα, το άριστον μέτρον από τη μια μεριά και η φαντασία, το συναίσθημα, το πάθος από την άλλη. Γενικά στα επιγράμματα της ελληνιστικής περιόδου εμφανίζεται μια κομψότητα και χάρη (κυρίως στα ερωτικά) καθώς και μια έμφαση σε καθημερινά θέματα κι ένα αντιηρωικό κλίμα, αποτέλεσμα της απομάκρυνσης από τα ιδανικά Ομηρικά πρότυπα και τα ένδοξα βιώματα των Περσικών πολέμων (κυρίως στα αναθηματικά για τους φτωχούς δουλευτές που αφιερώνουν τα σύνεργά τους στους θεούς).
Ακολουθεί μια περίοδος παρακμής. Η έμπνευση φαίνεται νά ’χει στερέψει και οι επιγραμματοποιοί επιδεικνύουν τεχνική στιχοπλόκου και όχι τέχνη ποιητή. Ο Λεωνίδας ο Αλεξανδρεύς γράφει επιγράμματα ισόψηφα (κάθε δίστιχο δίνει το ίδιο άθροισμα αν τα γράμματά του υπολογιστούν σαν -ελληνικοί- αριθμοί) και ο Νικόδημος ο Ηρακλεώτης ανακυκλικά (που διαβάζονται με το ίδιο μέτρο και νόημα κι από το τέλος προς την αρχή). Μετά την κάμψη αυτή έρχεται μια εποχή που το επίγραμμα ξαναγεννιέται. Η κύρια προτίμηση αυτήν την περίοδο είναι στα ερωτικά θέματα, χωρίς όμως να λείπουν οι φιλοσοφικές εξάρσεις ακόμα και στον ηδυπαθέστατο αυλικό ποιητή Παύλο τον Σιλεντιάριο. Κι αυτό παρά την επικράτηση του Χριστιανισμού και το ολοένα επί το βυζαντινότερον διαμορφούμενο περιβάλλον. Υπάρχει πάντως και μια κάποια εκζήτηση αυτή την περίοδο και φανερώνεται μια τόσο επίμονη αναζήτηση της ηδονής που αναρωτιέται κανείς αν αυτή η ηδονή ήταν ο μόνος τρόπος φυγής που απέμεινε τους χρόνους εκείνους σ’ όσους έμεναν πιστοί στο αρχαίο Ελληνικό πνεύμα. Στον Παύλο Σιλεντιάριο τελειώνει η μακρά σειρά των μεγάλων και γνήσιων επιγραμματοποιών που χάρισαν μια νέα μορφήν έκφρασης στο Ελληνικό πνεύμα και το κράτησαν ζωντανό για αιώνες, ενώ οι μεγάλες φωνές του παρελθόντος είχαν σβήσει.
Πηγές
Κατηγορία:Ποίηση
Ρομαντισμός στην Πολωνία
Ο ρομαντισμός στην Πολωνία, μια λογοτεχνική, καλλιτεχνική και πνευματική περίοδος στην εξέλιξη του πολωνικού πολιτισμού, ξεκίνησε γύρω στο 1820, συμπίπτοντας με τη δημοσίευση των πρώτων ποιημάτων του Άνταμ Μιτσκιέβιτς το 1822. Τελείωσε με την καταστολή της Ιανουαριανής Εξέγερσης του 1863 κατά της Ρωσικής Αυτοκρατορίας το 1864. Το τελευταίο γεγονός ανήγγειλε μια νέα εποχή στον πολωνικό πολιτισμό γνωστή ως Θετικισμός.
Ο πολωνικός ρομαντισμός, σε αντίθεση με τον ρομαντισμό σε ορισμένα άλλα μέρη της Ευρώπης, δεν περιοριζόταν σε λογοτεχνικές και καλλιτεχνικές ανησυχίες. Λόγω των ειδικών ιστορικών συνθηκών της Πολωνίας, ιδίως των διαμελισμών της Πολωνίας, ήταν επίσης ένα ιδεολογικό, φιλοσοφικό και πολιτικό κίνημα που εξέφραζε τα ιδανικά και τον τρόπο ζωής μεγάλης μερίδας της πολωνικής κοινωνίας που υπόκειντο σε ξένη κυριαρχία, καθώς και σε εθνοτικές και θρησκευτικές διακρίσεις.
Ιστορία
Ο Πολωνικός Ρομαντισμός είχε δύο διακριτές περιόδους ως προς τις λογοτεχνικές του μορφές: 1820–1832 και 1832–1864. Στην πρώτη περίοδο, οι Πολωνοί ρομαντικοί επηρεάστηκαν έντονα από άλλους Ευρωπαίους ρομαντικούς. Η τέχνη τους περιλάμβανε συναισθηματισμό και παραλογισμό, φαντασία, προσωπολατρία, λαογραφία και ζωή στην επαρχία και τη διάδοση των ιδανικών της ελευθερίας. Οι πιο διάσημοι συγγραφείς της περιόδου ήταν οι Άνταμ Μιτσκιέβιτς, Σεβέριν Γκοστσίνσκι, Τόμας Ζαν και Μαουρίτσι Μοχνάτσκι.
Τέχνη σαν καλή υγεία.
Δεν ήξερα ποτέ μέχρι τώρα
Πόσο πολύτιμη, μέχρι που σε έχασα. Τώρα βλέπω
Η ομορφιά σου ολόκληρη, γιατί σε λαχταρώ».
(— Εναρκτήρια στροφή του Pan Tadeusz) Άλλοι αξιόλογοι Πολωνοί ρομαντικοί συγγραφείς που δραστηριοποιούνται στο εξωτερικό ήταν οι Γιούλιους Σουοβάτσκι, Ζίγκμουντ Κρασίνσκι και Τσίπριαν Νόρβιντ. Ένας αριθμός ρομαντικών παρέμεινε ενεργός στη διαμελισμένη και κατεχόμενη Πολωνία, συμπεριλαμβανομένων των Γιούζεφ Ιγκνάτσι Κρασέφσκι, Βιντσέντι Πολ, Βουαντίσουαφ Σιροκόμλα και Ναρτσίζα Ζμιχόφσκα. Ένα από τα μοναδικά χαρακτηριστικά του πολωνικού ρομαντισμού ήταν η σχέση του και η έμπνευσή του από την πολωνική ιστορία πριν από την εισβολή. Ο Πολωνικός Ρομαντισμός αναβίωσε τις παλιές «σαρματικές» παραδόσεις της πολωνικής αριστοκρατίας, τη σλάχτα. Παλιές παραδόσεις και έθιμα απεικονίστηκαν ευνοϊκά στο πολωνικό μεσσιανικό κίνημα και στα κορυφαία έργα σχεδόν όλων των Πολωνών εθνικών ποιητών, κυρίως στο Pan Tadeusz, αλλά και στα επικά έργα των πεζογράφων, συμπεριλαμβανομένης της Τριλογίας του Χένρικ Σιενκιέβιτς. Αυτή η στενή σύνδεση μεταξύ του πολωνικού ρομαντισμού και του παρελθόντος έγινε μια από τις καθοριστικές ιδιότητες της λογοτεχνίας της πολωνικής ρομαντικής περιόδου, διαφοροποιώντας την από αυτή άλλων χωρών που δεν υπέστησαν την απώλεια του κράτους όπως συνέβη με την Πολωνία.
Οι ρομαντικές ιδέες ενημέρωσαν όχι μόνο τη λογοτεχνία αλλά και τη ζωγραφική και τη μουσική. Η πολωνική ρομαντική ζωγραφική παρουσιάζεται ως παράδειγμα στο έργο του Άρτουρ Γκρότγκερ, του Χένρικ Ροντακόφσκι ή του Πιοτρ Μιχαουόφσκι (τώρα στο Μουσείο Σουκιενίτσε), και του Γιαν Νεπομούτσεν Γκουοβάτσκι, ο οποίος θεωρείται ο πατέρας της πολωνικής σχολής ζωγραφικής τοπίου, καθώς και του διάσημου ιστορικού ζωγράφου Λεόπολντ Λέφλερ, ο οποίος προσκλήθηκε στην Κρακοβία από τον Γιαν Ματέικο για να διδάξει τους μελλοντικούς διακοσμητές του κινήματος της Νέας Πολωνίας, συμπεριλαμβανομένων των Στανίσουαφ Βισπιάνσκι, Βουοντζίμιες Τετμάγερ, Γιάτσεκ Μαλτσέφσκι και Βόιτσεχ Βάις, μεταξύ άλλων. Η μουσική των Φρεντερίκ Σοπέν και Στανίσουαφ Μονιούσκο ενέπνευσε την ανάπτυξη του πολωνικού ρομαντικού κινήματος σε όλους τους τομείς της δημιουργικής έκφρασης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτισμική ιστορία της Πολωνίας Κατηγορία:19ος αιώνας στην Πολωνία Πολωνια
Ντζανέτ
μικρογραφία|Τμήμα της οροσειράς Ελ Αχγκάρ Το Ντζανέτ (جانت) είναι πόλη και όαση στη νοτιοανατολική Αλγερία. Βρίσκεται 412 χλμ. νότια της πρωτεύουσας της επαρχίας, Ιλιζί. Σύμφωνα με την απογραφή του 2008, έχει πληθυσμό 14.655 κατοίκων, από 9.699 το 1998, και ετήσιο ρυθμό αύξησης του πληθυσμού 4,3%. Κατοικείται από Τουαρέγκ Κελ Ατζέρ.
Ιστορία
Η περιοχή του Ντζανέτ κατοικήθηκε από τους νεολιθικούς χρόνους. Υπήρχαν περίοδοι δέκα χιλιάδων ετών σε μια εποχή που η περιοχή δεν ήταν ερημική. Η χλωρίδα και η πανίδα ήταν πλούσια, όπως φαίνεται στις πολυάριθμες βραχογραφίες του Τασιλί ν'Ατζέρ γύρω από το Ντζανέτ. Πληθυσμοί κυνηγών-συλλεκτών κατοικούσαν στην περιοχή.
Το Ντζανέτ ιδρύθηκε στον Μεσαίωνα από Τουαρέγκ. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία είχε ονομαστική εξουσία στην περιοχή Φεζάν, ενίσχυσε την παρουσία της στην περιοχή στις αρχές του 20ού αιώνα, ως απάντηση στον αποικισμό της Αφρικής από τους Ευρωπαίους.
Γεωγραφία
Το Ντζανέτ και οι κοντινές πόλεις Αζελουάζ, Ελ Μιχάν, Αντζαχίλ και Εφερί βρίσκονται σε κοιλάδα χαραγμένη από τον περιοδικό ποταμό (Ουαντί) Ουέντ Ιντζεριού μέσω της νοτιοδυτικής άκρης της οροσειράς Τασιλί ν'Ατζέρ και ανατολικά από τους αμμόλοφους Εργκ Αντμέρ. Το Ταντράρτ Ρουζ βρίσκεται στα νοτιοανατολικά και είναι μια νότια προέκταση του λιβυκού Ταντράρτ Ακάκους.
Λόγω του ελαφρώς πιο δροσερού αέρα, της υψηλότερης υγρασίας και της σχετικά υψηλότερης βροχόπτωσης σε αυτές τις περιοχές, τα κοντινά βουνά υποστηρίζουν μεγαλύτερη ποσότητα και ποικιλία άγριας ζωής από τις χαμηλότερες περιοχές της Σαχάρας και αποτελούν μέρος του οικοσυστήματος των ξερικών δασικών εκτάσεων της δυτικής Σαχάρας. Το Ντζανέτ βρίσκεται σε υψόμετρο 1.035 μ., αλλά τα βουνά στα ανατολικά και βόρεια φτάνουν τα 1.905 μ..
Κλίμα
Το Ντζανέτ έχει θερμό ερημικό κλίμα (Κλιματική ταξινόμηση Κέππεν BWh), με πολύ ζεστά καλοκαίρια και ήπιους χειμώνες. Η πόλη είναι εξαιρετικά ξηρή καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, με ετήσια μέση βροχόπτωση μόλις 146 χιλιοστών και κανένα μήνα με μέσο όρο μεγαλύτερο από 3 χιλιοστά.
Μεταφορές
Το αεροδρόμιο Ινεντμπιρέν του Ντζανέτ βρίσκεται περίπου 50 χιλιόμετρα νότια από το κέντρο της πόλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Αλγερίας
Ανοναί
Γεωγραφία
Η κοινότητα αποτελείται από την πόλη του Ανοναί και τους οικισμούς Βισεντύ (Vissenty), Σατιναί (Chatinais), και Μπουσιέ (Boucieu). Λόγω της οικιστικής ανάπτυξης, οι τέσσερις αυτές οντότητες συγχωνεύθηκαν σε μία. Λίγο πιο μακριά βρίσκεται ο οικισμός του Τουασιέ (Toissieu).
Το Ανοναί κτίστηκε σε αρκετούς μικρούς λόφους στη συμβολή των ποταμών Κανς (Canse) και Ντεόμ (Deôme). Το Ανοναί βρίσκεται στο σταυροδρόμι των εμπορικών διαδρομών: από την Κοιλάδα του Ροδανού στην επαρχία του Σαιντ-Ετιέν (ανατολικά-δυτικά) και από τη Λυών νότια προς το Μασίφ Σαντράλ (βόρεια-νότια). Βρίσκεται 75 χιλιόμετρα (47 μίλια) νότια της Λυών, 13 χιλιόμετρα (8 μίλια) νοτιοδυτικά του Σαιντ-Ραμπέρ-ντ'Αλμπόν και 13 χιλιόμετρα (8 μίλια) βορειοδυτικά του Σεντ Βαλλιέ στους πρόποδες του όρους Βιβαραί μόλις 6 χιλιόμετρα (4 μίλια) δυτικά του ποταμού Ροδανού. Η πρόσβαση στην κοινότητα γίνεται μέσω της οδού D121 από το Νταβεζιέ στα βορειοανατολικά περνώντας μέσα από την κοινότητα και συνεχίζοντας προς το Βιλβοκάνς νοτιοδυτικά. Υπάρχει επίσης η οδός D578 από την πόλη Κιντενά στα νότια και η οδός D206 προς το Σαιντ-Μαρσέλ-λε-Ανοναί στα βόρεια. Ακόμη, ανατολικά της κοινότητας περνούν οι οδοί D371 και D370.
Γεωλογικά ο τόπος αποτελείται κυρίως από γκρί ή ανοιχτό πορτοκαλί λευκογρανίτη και γνεύσιο πλούσιο σε βιοτίτη, σιλιμανίτη και κορδιερίτη με εναλλασσόμενες ζώνες φελσικών και μαφικών υλικών. Οι γκρεμοί του Ανοναί είναι περικυκλωμένοι από οροπέδια και ομαλούς λόφους που χρησιμοποιούνται για την καλλιέργεια κερασιών, ροδακίνων, μήλων, αχλαδιών και άλλων καρπών. Μια δεξαμενή που δημιουργήθηκε μέσω φράγματος στον Ποταμό Τερναί βορειοδυτικά της πόλης παρέχει νερό για βιομηχανική και οικιακή χρήση. Το υψηλότερο σημείο της πόλης είναι 746 μέτρα (2.448 πόδια) και βρίσκεται στην τοποθεσία που ονομάζεται « Sagne Ronde », ενώ το χαμηλότερο σημείο της πόλης βρίσκεται στα 270 μέτρα (890 πόδια) και είναι η όχθη του ποταμού Κανς κοντά στα ερείπια του « Mill Baru ». Το Μοντμιαντόν με θέα στην πόλη, βρίσκεται στα 679 μέτρα (2.228 πόδια) πάνω από το επίπεδο της θάλασσας.
Ονομασία
Η προέλευση του ονόματος της πόλης έχει πολυάριθμες υποθέσεις. Μια από αυτές αναφέρει πως η λέξη Annonay προέρχεται από το Annoniacum το οποίο σημαίνει κτήση κάποιου "Annonius", ενός πλούσιου Ρωμαίου που έζησε στην περιοχή. Μια άλλη εξήγηση είναι πως η λέξη Annonay προήλθε από την παρουσία καταστήματος τροφίμων του praefectus annonae. Σε κάθε περίπτωση, η τοποθεσία της πόλης κατοικείται από την αρχαιότητα. Το 1851 κατά τις ανασκαφές της Rue Malleval βρέθηκαν ρωμαϊκά νομίσματα και μετάλλια.
Μεσαίωνας
thumb|Το καμπαναριό του Παρεκκλησίου Τρασίν.
Η πρώτη γραπτή αναφορά για το Ανοναί χρονολογείται το 403. Ένα χρονικό αρχείων της Βιέν χαρακτήρισε την πόλη, ως μικρή κωμόπολη «χτισμένη από γυμνούς εργάτες που χάθηκαν στα βουνά του Χοτ-Βιβαραί».
Ένα χειρόγραφο το οποίο τώρα έχει εξαφανιστεί, το History of Annonay (Ιστορία του Ανοναί) του Π. Μπαρτολόμιου Πόπον ανέφερε πως ο Εβάνς, Επίσκοπος της Βιέν, έχτισε στην τοποθεσία της Πλατείας Ελευθερίας ναό αφιερωμένο στην Παναγία το 584.
Ένας καταστατικός χάρτης του 790 («Οι νόμοι της Εκκλησίας της Βιέν») που επικυρώθηκε το 805, αναφέρει πως αποσπάστηκε από την κυριαρχία της Εκκλησίας της Βιέν και ακόμη πως το Ανοναί έγινε έδρα αγροτικού αρχιερέα.
Τον 13ο αιώνα και στις αρχές του 14ου η μικρή πόλη του Ανοναί ήταν σημαντικό σημείο στο προσκυνηματικό δρόμο της Παρθένου του Πουί-αν-Βελαί. Ως μαρτυρία αυτού είναι οι ξενώνες των προσκυνητών, πέντε μοναστήρια συμπεριλαμβανομένηε της Μονής Σαιντ-Κλαιρ, ένα Κορντελιέ, και δύο κοινόβια εκ των οποίων το ένα ήταν το παρεκκλήσι του Τρασίν.
Η οικογένεια de Roussillon κατείχε την περιοχή. Ένα από τα μέλη της, ο Γουλιέλμος ντε Ρουσιγιόν (Guillaume de Roussillon), συμμετείχε στις Σταυροφορίες. Το 1288 υπεγράφη καταστατικός χάρτης μεταξύ της πόλης και του Λόρδου του Ανοναί. Μέσω αυτού πιστωνόταν κάποιου είδους αυτονομία στην πόλη: πιο συγκεκριμένα το δικαίωμα είσπραξης φόρων.
Το 1342 ή το 1347 το Ανοναί υπέφερε από τη Μαύρη πανώλη η οποία μαινόταν στην Ευρώπη. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού αποδεκατίστηκε. Από το 1365 δύο ύπατοι ήταν υπεύθυνοι για την πόλη.
Κατά τον 15ο αιώνα, το Ανοναί επιβεβαιώθηκε ως εμπορικό σταυροδρόμι: εξάγοντας το κρασί του, διακινώντας εμπορεύματα στην κοιλάδα του Ροδανού, το Ντωφινέ και τα γύρω βουνά με μουλάρια, η βυρσοδεψεία αναπτύχθηκε με τη χρήση των υδάτων του ποταμού Ντεόμ. Η πόλη, χτισμένη σε βραχώδη προεξοχή ανάμεσα στους δύο ποταμούς, υπερασπιζόταν από το κάστρο των Ροσιγιόν στα νότια και δύο οχυρωμένες οικίες: στα βόρεια το Μαλετόν (Maleton) και στα δυτικά το Ντυ Πελού (Du Peloux). Μια γραμμή προπυργίων τα συνέδεε μεταξύ τους. Τα προάστια αναπτύχθηκαν προς το Σαμπ ντε Μαρς (Champ de Mars) κατά μήκος των οχθών του Κανς και του Ντεόμ. Η σχετική ευημερία ωστόσο προσέλκυσε κλέφτες, ληστές και μισθοφόρους. Κατά τη διάρκεια του Εκαντοετούς Πολέμου η πόλη ενίσχυσε τις οχυρώσεις της με παρατηρητήρια, όπως ο αποκαλούμενος πύργος των Μαρτύρων. Τα τείχη διαπερνώνταν από πύλες για τον έλεγχο της εισόδου και της εξόδου από την πόλη. Υπάρχουν γραπτές αναφορές για τις εισόδους του Ντεόμ, του Κανς και του Σαμπ, ως οι πιο σημαντικές.
Το 1487 η πόλη διέθετε δεκατέσσερις εκκλησίες ή παρεκκλήσια για τους περίπου διακόσιους κατοίκους της. Στο κέντρο της πόλης βρισκόταν η ενορία της Εκκλησίας της Παναγίας στην οποία βρισκόταν σώμα μοναχών του τάγματος του Αγίου Ρούφου (Saint-Ruf). Μέχρι τους Θρησκευτικούς Πολέμους οι κληρικοί αποτελούσαν τον μισό πληθυσμό της πόλης.
Θρησκευτικοί Πόλεμοι
Κατά την περίοδο αυτή το Ανοναί είχε 3.500 κατοίκους. Οι περιοχές του Κανς και του Ντεόμ παραμελήθηκαν από τους εύπορους για χάρη των Place Vielle (Παλαιά Πλατεία - πλέον Place de la Liberté ή Πλατεία Ελευθερίας), Place Grenette, Rue des Forges (πρώην Κύρια Οδός και σήμερα Rue Franki Kramer).
Το Ανοναί υιοθέτησε τον Προτεσταντισμό πριν από τη Γενεύη. Από το 1528 ένας Φραγκισκανός μοναχός, ο Etienne Machopolis - ο οποίος είχε ακούσει τον Μαρτίνο Λούθηρο να κηρύττει στη Σαξονία, διέδωσε τις νέες ιδέες. Το 1539 δύο έμποροι από το Ανοναί κάηκαν ζωντανοί για τη διάδοση των ιδεών του Λούθηρου. Ήταν οι υπερβολές των κληρικών που ωθούσαν τους ανθρώπους στα χέρια της Μεταρρύθμισης. Επιπλέον, Προτεστάντες στην περιοχή όπως η οικογένεια Μπεναί είχαν αναπτύξει την κουλτούρα των μεταξοσκώληκων και είχαν υπό την προστασία τους Ιταλούς τεχνίτες που μετέβησαν στην περιοχή για την ανάπτυξη των μεταξουργείων.
Το 1568 οι Προτεστάντες του Σαιντ-Ρομαίν κατέλαβαν το Ανοναί και κατέσφαξαν το τάγμα μοναχών της Παναγίας. Λίγους μήνες αργότερα, τον Σεπτέμβριο, οι Καθολικοί, υπό τις οδηγίες του Σαιντ-Σαμόν, επανακατέλαβαν την πόλη. Τα στρατεύματα του Σαιντ-Ρομαίν έγιναν κύριοι του Ανοναί και πάλι στις 17 Ιουλίου 1574. Οι οικίες στις περιοχές του Κανς και του Μπουργκβίλ ισοπεδώθηκαν και τα προπύργια καταστράφηκαν, το σώμα μοναχών και πολλά παρεκκλήσια στο Ανοναί καταστράφηκαν εξ ολοκλήρου με εξαίρεση το Παρεκκλήσι Τρεσίν. Το 1574 ο Προτεστάντης Λόρδος Ζαν ντε Φέι του Βιριέ εστάλη από τον Ερρίκο Γ΄ για να διαπραγματευθεί την ειρήνη μεταξύ Καθολικών και Προτεσταντών. Ο συμβιβασμός βρέθηκε στο κάστρο Λα Κονταμίν (La Condamine): ο Προτεστάντης λόρδος ήταν υπεύθυνος για τον έλεγχο των τοποθεσιών της περιοχής που είχαν αφοπλιστεί. Το έδικτο της ειρήνευσης υπογράφηκε το 1577. Η πόλη τότε είχε μακρά περίοδο ειρήνης αλλά το εμπόριο και οι βιοτεχνίες της πόλης είχαν μακροπρόθεσμα καταστραφεί. Η πόλη, μέσα στα συντρίμια, είχε μόνο 300 σπίτια ή περίπου 1.500 κατοίκους. Τα θρησκευτικά τάγματα εκδιώχθηκαν. Το 1583, το 1584, και το 1585, οι κακές συγκομιδές προκάλεσαν πληθωρισμό, ελλείψεις τροφίμων και λιμό. Η πανούκλα έσπειρε τον όλεθρο στην περιοχή Άνω Βιβαραί.
Με την υπογραφή του Εδίκτου της Νάντης η πόλη επανέκτησε την ευημερία της. Στο τέλος του 16ου αιώνα τριάντα βυρσοδεψεία βρισκόταν στις όχθες των ποταμών Ντεόμ και Κανς, λόγω της ποιότητας των υδάτων αλλά και των ευδόκιμων γαιών στην περιοχή. Τα βυρσοδεψία αναπτύχθηκαν. Υπήρχαν 11 βυρσοδέψες και 4 μεταποιητές το 1590, και αντίστοιχα το 1704, 20 βυρσοδέψες και 37 μεταποιητές.
17ος - 18ος αιώνας
thumb|Η πρώτη πτήση του αεροστάτου Montgolfière
Ο Καθολικισμός έγινε η νέα πλειοψηφία στην πρωτεύουσα της περιοχής Άνω Βιβεραί λόγω της μεγάλης εισροής ξένου πληθυσμού. Η επανακατασκευή του Ναού της Παναγίας έγινε με περιορισμένο προϋπολογισμό. Την ίδια στιγμή, το Παρεκκλήσι Τρασίν, το μοναδικό άθικτο θρησκευτικό κτίριο, έγινε ενοριακός ναός. Προτεσταντικός ναός κτίστηκε στην περιοχή Place Saint-Ursula (Πλατεία Αγίας Ούρσουλα). Τον Σεπτέμβριο του 1601 το Ανοναί έγινε τόπος επίσκεψης του μετέπειτα Αγίου Φραγκίσκου ντε Σαλ και λίγο αργότερα του μετέπειτα Αγίου Ιωάννη Φραγκίσκου Ρεγκί. Η επανακατασκευή της πόλης χαρακτηρίστηκε από την άφιξη νέων θρησκευτικών κοινοτήτων και τη δημιουργία εκπαιδευτικών ινστιτούτων όπως η γυναικεία Μονή της Σάντα Μαρία. Ένα νέο νοσοκομείο, που έσμιξε με τα μεσαιωνικά κτίσματα των Νοτρ-Νταμ λα Μπελ και Νοτρ-Νταμ ντε Ωμόν δημιουργήθηκε στις 16 Μαρτίου 1686 στο Σαμπ-ντε-Μαρς.
Το 1685 η ανάκληση του Εδίκτου της Νάντης επηρέασε το Ανοναί. Οι Προτεστάντες που ήταν το 50% του πληθυσμού την εποχή αυτή έπρεπε να επιλέξουν ανάμεσα στην εξορία, την αποκήρυξη, ή τη συνέχιση άσκησης της θρησκείας τους μυστικά. Οι Προτεστάντες ήταν κυρίως τεχνίτες, κατασκευαστές, οινοπαραγωγοί, και έμποροι. Έναν αιώνα αργότερα απογραφή έδειξε πως μόνο το 7% ήταν Προτεστάντες και αυτοί κυρίως από τις ανώτερες τάξεις.
Η χαρτοβιοτεχνία ξεκίνησε στο Ανοναί τον 17ο αιώνα με τους Μονγκολφιέ, χαρτοποιούς από το Ωβέρν, που εγκαταστάθηκαν στο Βινταλόν-λε-Ανοναί (σήμερα οικισμός στην κοινότητα του Νταβεζιέ). Η Γιοχανό (Johannot), ακόμη μια οικογένεια από το Ωβέρν, εγκαταστάθηκε στο Φαγιά από το 1634. Προσελκυόμενοι από την ποιότητα των υδάτων, την κινητήρια δύναμη των ποταμών, και την αφθονία πρώτων υλών (κουρέλια), εισήγαγαν τεχνολογικές καινοτομίες από την Ολλανδία: π.χ. τους Ολλανδικούς πασσάλους.
Στους λαβύρινθους των δρόμων και των μικρών πλατειών του Ανοναί, υπήρχε κινητικότητα με την έναρξη λειτουργίας τεσσάρων δημοσίων συντριβανιών με ύδατα από φυσικές πηγές το 1726.
Το 1780 η βιοτεχνική παραγωγή εκτοξεύτηκε: 25.000 δέρματα μοσχαριών και 500.000 δέρματα αρνιών μεταποιήθηκαν στα βυρσοδεψεία. Οι χαρτοβιομηχανίες κατασκεύασαν 300 τόνους χαρτιού. Η επιτυχία αυτή δεν ήλθε ομαλά: η απασχόληση μεγάλου αριθμού των καλύτερων εργατών από τους Μονγκολφιέ προκάλεσε έλλειψη εργατικού δυναμικού και απαιτήσεις για αύξηση των μισθών. Υπήρξε απεργία στο Εργαστήριο των Βινταλόν για δύο μήνες στα τέλη του 1781 μετά από μακρά περίοδο έντασης μεταξύ του εργοδότη και των εργαζομένων του, με τον πρώτο να χάνει τους καλύτερους εργάτες το λόγω της αδιάλλακτης συμπεριφοράς του σε μια εποχή όπου οι διαφωνίες μεταξύ ανειδίκευτων (gavot) και των ειδικευμένων τεχνιτών ήταν συνηθισμένο φαινόμενο.
Το 1781, ο όρος Bailiage άλλαξε σε Sénéchaussée, αναφορικά με την περιοχή δικαιοδοσίας των θρησκειών.
Το Ανοναί αναπτύχθηκε με το εμπόριο. Επωφελήθηκε από το βελτιωμένο οδικό δίκτυο (αν και αυτό ήταν αποτέλεσμα της επανάστασης των καμισάριων). Το 1787 το Ανοναί είχε 130 εμπόρους σε σύνολο 7.000 κατοίκων. Μεταξύ αυτών: 11 υφασματέμποροι, 11 κατασκευαστές ενδυμάτων, 26 παντοπώλες, 3 χρυσοχόοι, 26 εμπόροι υποδημάτων, και 28 ράπτες. Την ίδια εποχή, η Καθολική ενορία της πόλης ήταν υπό την καθοδήγηση ενός ιερέα-αρχιερέα, και βικάριων. Το σώμα μοναχών αποτελούνταν από τον ηγούμενο και τους 12 μοναχούς. Η μονή της Αγίας Κλάρας είχε δώδεκα μοναχές και δύο ηγουμένες, η Μονή της Σάντα Μαρία τριάντα μοναχές και τέσσερις ηγουμένες. Ακόμη στη θρησκευτική παρουσία προστίθεται και ο πάστορας της Προτεσταντικής κοινότητας.
Γαλλική Επανάσταση
Η Γαλλική Επανάσταση άρχισε από αυτή την οργάνωση. Η περιοχή χαρακτηριζόταν από ένα κύμα αποχριστιανισμού το οποίο προκάλεσε πνεύμα αντίστασης μεταξύ των Καθολικών και Προτεσταντικών πληθυσμών. Η Βασιλεία του Τρόμου είχε θύματα όπως τον Πιερ-Φρανσουά Ντυλώ-Νταλεμάν, τον πάστορα του Σαιντ-Ζυλιέν-Βοκάνς, τον Μπαρτολόμεου Μονμπλάν, τον Βικάριο του Γκιβόρ να κρυφτούν γύρω από το Ανοναί, όπως και τους ιερείς του Ρουβίλ, του Μπακ-ετ-Γκαρντς και πρώην Ιησουίτες. Σε αυτούς πρέπει να προστεθούν οι τρεις Αδελφές του Σαιντ-Ζοζέφ από την κοινότητα του Βερνόσκ-λες-Ανοναί.
Οι αντιπρόσωποι του Ανοναί, ενώ ήταν πολύ αρεστοί στη νέα τάξη, υιοθέτησαν μετριοπαθή στάση. Αυτή η μετριοπάθεια απεικονίζεται σε σημαντικό βαθμό από την προσωπικότητα του δικηγόρου Μπουασύ ντ'Ανγκλά, ο οποίος ήταν στενά συνδεδεμένος με τους Γιρονδίνους. Ο Αντρέ Ζοζέφ Αμπριάλ, γηγενής από το Ανοναί, έγινε Υπουργός Δικαιοσύνης και ήταν ο υπεύθυνος για τη συγγραφή του Αστικού Κώδικα (Ναπολεόντειος Κώδικας).
19ος αιώνας
thumb|Άγαλμα των αδελφών Μονγκολφιέ (1883-1885)
Κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, η ανάγκη για εργατικό δυναμικό στη χαρτοποιία και τα βυρσοδεψεία στο Ανοναί προσέλκυσε πληθυσμό από τις τριγύρω αγροτικές περιοχές. Ο αριθμός των κατοίκων διπλασιάστηκε από 5.550 το 1801 σε 11.398 το 1846 (έφτασε τους 18.445 το 1866). Η φυσιογνωμία της πόλης άλλαξε με τη ραγδαία ανάπτυξη ή το άνοιγμα νέων εμπορικών οδών (Rue Sadi Carnot, Montgolfier, Boissy d'Anglas, Tournon, Melchior de Vogue). Νέο δημαρχείο χτίστηκε στην αναπτυσσόμενη περιοχή.
Το 1822, το Εκκλησίασμα του Αγίου Βασιλείου, τάγμα Καθολικών ιερέων ιδρύθηκε στην πόλη.
Στις 26 Φεβρουαρίου 1848, οι εργάτες της πόλης έδειξαν βιαίως την υποστήριξη τους στους επαναστάτες Παριζιάνους (κατά τον Φεβρουάριο του 1848), συμπεριλαμβανομένου του λιθοβολισμού των οικιών που ανήκαν σε πολίτες της ανώτερης τάξης. Ο στρατός διατήρησε την τάξη.
Η βυρσοδεψία καθοδήγησε τη βιομηχανική ευημερία του Ανοναί. Γάντια υψηλής ποιότητας φτιάχτηκαν στη Γκρενόμπλ αλλά τα καλύτερα δέρματα προερχόταν από το Ανοναί. Το 1870 η βυρσοδεψεία του Ανοναί μεταποίησε 8 εκατομμύρια δέρματα και απασχόλησε το 50% των εργατών της πόλης. Τρεις χιλιάδες εξ αυτών εργαζόταν την εποχή αυτή στο εργοστάσιο αυτό.
Η βελτίωση του οδικού δικτύου και η δημιουργία των πρώτων σιδηροδρομικών γραμμών έδωσαν τέλος στον ρόλο του Ανοναί ως εμπορικό κέντρο για τις ορεινές απόμακρες αγροτικές περιοχές. Οι τελευταίες ήταν πλέον σε άμεση επαφή με την πόλη του Σαιντ-Ετιέν. Το εμπόριο μεταξύ ανατολής και δύσης που έδινε το πλεονέκτημα στο Ανοναί αντικαταστάθηκε από το εμπόριο βορρά-νότου ακολουθώντας κυρίως την κοιλάδα του Ροδανού. Από εδώ και πέρα το Ανοναί, αν και ήταν η πατρίδα του Μαρκ Σεγκίν, συνδεόταν με το σιδηροδρομικό δίκτυο μέσω συνδετήριας γραμμής.
Ο Γαλλοπρωσικός Πόλεμος του 1870 απέκλεισε τις εξαγωγές: τα εμπορεύματα των εργοστασίων του Ανοναί αποκλείστηκαν για κάποια χρονική περίοδο στο Παρίσι. Η κρίση αυτή ήταν ο λόγος συρρίκνωσης των βυρσοδεψείων του Ανοναί μαζί με τις ασθενείς βιομηχανικές επενδύσεις. Περισσότεροι από 2.000 εργαζόμενοι απολύθηκαν και βρήκαν δουλειά σε άλλους τομείς.
Ο Μπαρτέλεμυ Μπαρύ Κανσόν νυμφεύτηκε την κόρη του Ετιέν ντε Μονγκολφιέ. Τέθηκαν νέες διαδικασίες χαρτοποιίιας και η παραγωγή έγινε πιο εξειδικευμένη. Η χαρτοποιία απασχολούσε 1.500 ανθρώπους το 1875. Τέτοιου είδους δραστηριότητες χρειάζονται αρκετό νερό το οποίο παρεχόταν από τη δεξαμενή του Τερναί από το 1867. Το νερό της επίσης διανεμόταν στους κατοίκους μέσω σωληνών σταθερής πίεσης που ήταν τοποθετημένοι σε κάθε γειτονιά.
Ενώ η σύγχρονη ζωή στην κοινότητα άρχισε με τη δημιουργία του πρώτου αθλητικού συλλόγου όπως το Annonéenne, μια εταιρεία γυμναστικής που υπάρχει ακόμη, ο αρτιγενής τοπικός τύπος ανέφερε γεγονότα όπως οι εορτασμοί για την εκατονταετηρίδα της πρώτης πτήσης με αερόστατο. Το Ανοναί βελτίωσε την κύρια είσοδό του με τη δημιουργία μιας νέας οδού που συνέδεε τον σιδηροδρομικό σταθμό με το κέντρο της πόλης: τη Λεωφόρο της Δημοκρατίας (1883-1888).
20ος αιώνας
thumb|Γέφυρα Βαλγκελά
Στις αρχές του 20ου αιώνα, η πόλη διατηρούσε ακόμη την εμφάνιση που είχε μετά τους Θρησκευτικούς πολέμους εκτός από τη γειτονιά του σιδηροδρομικού σταθμού. Τα έργα κατασκευής επικεντρώθηκαν κυρίως στις βιομηχανικές κοιλάδες του Κανς και του Ντεόμ. Στο ιστορικό κέντρο κτίστηκε το πρώτο εμπορικό κέντρο του Ανοναί, το « Les Galeries Modernes » (πλέον γραφεία Δημόσιων Υπηρεσιών) και την ανακατασκευή σε διαφορετική περιοχή του ιστορικού ναού της Παναγίας. Αυτή την εποχή ήρθε στην πόλη ο ηλεκτρισμός (1910). Το τηλέφωνο ήταν γνωστό και χρησιμοποιούνταν ήδη. Τα εθνικά νέα και οι νόμοι των θρησκευτικών εκκλησιασμάτων καθώς και ο διαχωρισμός εκκλησίας και κράτους ήταν πόθος για το Ανοναί και τα περίχωρα του. Υπήρξαν απελάσεις μοναχών και καλογριών με το Querelle des inventaires να είναι πιο συγκεκριμένα ενεργό κατά τις βίαιες διαδηλώσεις που παρακινούνταν από τον φόβο της επιστροφής των υπερβολών της περιόδου 1793-1794.
Η περίοδος ανάμεσα στους δύο πολέμους σημαδεύτηκε από τον προεδρική επίσκεψη του Αλεξάντερ Μιλεράν το 1923 με αφορμή την τελετή εγκαινίων μνημείου προς τιμήν του Μαρκ Σεγκίν και την 150η επέτειο από την πρώτη πτήση αεροστάτου (1933). Η εμφάνιση της πόλης παρέμενε η ίδια: βρώμικη, σκοτεινοί δρόμοι, λίγα νέα κτίρια όπως ο οίκος « Vanaude ». Η «ζώνη» κάστρων έρχονται σε αντίθεση με το κέντρο της πόλης των φτωχογειτονιών και των ρυπογόνων εργοστασίων. Στο οικονομικό μέτωπο οι μηχανολογικές βιομηχανίες αναπτύχθηκαν: μηχανές για τα βυρσοδεψεία των αδελφών Μερσιέ και ειδικά για την κατασκευή λεωφορείων. Οι παλιές βιοτεχνικές επιχειρήσεις του Ζαν-Ζοζέφ Μπεσέ έγιναν Renault και έπειτα Irisbus, η οποία κατασκευάζει ολόκληρο το εύρος λεωφορείων για τη Γαλλία. Οι επιχειρηματίες αυτοί ανακάλυψαν την έννοια της βιομηχανικής ζώνης. Οι απόγονοι των αδελφών Μονγκολφιέ, Μπ. και Ε. ντε Κανσόν εφηύραν το χαρτί αντιγραφής και το φωτογραφικό χαρτί. Η υφαντουργία είχε ισχυρή ανάπτυξη.
Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το Ανοναί ήταν ο τόπος διεξαγωγής των τελευταίων μαχών του 1940. Στις 6 Ιουνίου 1944 η τοπική αντίσταση του Μυστικού Στρατού ήταν η πρώτη που απελευθέρωσε την πόλη της. Τα γεγονότα αυτά έδωσαν στην πόλη τον Σταυρό του Πολέμου 1939-1945 και μια θέση στο τάγμα του έθνους.
Οι κάτοικοι το Ανοναί γιόρτασαν με μεγάλη λαμπρότητα την εκατονταετηρίδα της σιδηροδρομικής σύνδεσης (1970), τον Μαρκ Σεγκίν (1975 και 1986), και τη διεκατονταετηρίδα της πρώτης πτήσης με αερόστατο θερμού αέρα (1983).
21ος αιώνας
thumb|Πανοραμική άποψη του Ανοναί
Η πόλη επωμίστηκε το βάρος της αποβιομηχάνισης. Τα οικονομικά διαμάντια εξαφανίστηκαν προκαλώντας την απώλεια θέσεων εργασίας (υφαντουργία, κατασκευές και χαρτοποιία). Την ίδια περίοδο νέες εταιρείες αναφάνηκαν φέρνοντας την ελπίδα στους τομείς των τροφίμων και του εξοπλισμού καθαριότητας.
Αν και πιο διακρική στην κοσμική κοινωνία, η θρησκευτική ζωή παραμένει. Η Καθολική κοινότητα δημιούργησε ενορία της Αγίας Κλαίρης με τη συγχώνευση των ενοριών της πόλης του Ανοναί, των οικισμών του Ρουαφιέ, Βοκάνς, Βιλβοκάνς, Βανόσκ, Σαιντ-Ζυλιέν-Βοκάνς, Μονεστιέ και του Τουασιέ. Η Προτεσταντική κοινότητα μοιράζεται μεταξύ της Ευαγγελικής Εκκλησίας και της Ενωμένης Προτεσταντικής Εκκλησίας της Γαλλίας. Η Μουσουλμανική κοινότητα έχτισε τον Οίκο της Ανατολής, κτίριο στο οποίο βρίσκεται το πρώτο τέμενος στο Ανοναί.
Η αθλητική και πολιτιστική ζωή είναι πλούσια. Οι άνθρωποι του Ανοναί γιόρτασαν την εκατονταετηρίδα από τα θυρανοίξια του νέου Ναού της Παναγίας (2012) και της εγκατάστασης του εργοστασίου του Ζοζέφ Μπεσέ (2013).
Διοικηση
Κατάλογος διατελέσαντων Δημάρχων
(Μερικά δεδομένα είναι άγνωστα)
Αδελφοποιήσεις
Το Ανοναί έχει αδελφοποιηθεί με:
Δημογραφικά στοιχεία
Το 2009 η κοινότητα είχε 16.923 κατοίκους. Η εξέλιξη του πληθυσμού είναι γνωστή μέσω των απογραφών που γινόταν στην κοινότητα από το 1793. Από τον 21ο αιώνα, απογραφή σε κοινότητες με λιγότερους από 10.000 κατοίκους διεξάγονται κάθε πέντε χρόνια, εν αντιθέσει με τις μεγαλύτερες πόλες στις οποίες διεξάγεται απογραφή κάθε χρόνο. Πηγές: Ldh/EHESS/Cassini μέχρι το 1962, Βάση δεδομένων INSEE από το 1968 (πληθυσμός χωρίς διπλό υπολογισμό και δημοτικός πληθυσμός από το 2006)
frame|center|Πληθυσμός του Ανοναί
Κατανομή των Ηλικιακών Ομάδων
Ο πληθυσμός της πόλης είναι σχετικά γηραιός. Το ποσοστό των ανθρώπων πάνω από 60 ετών (28%) είναι μεγαλύτερο από τον εθνικό μέσο όρο (21,8%). Όπως στα εθνικά και περιφερειακά ποσοστά, ο γυναικείος πληθυσμός της κοινότητας είναι περισσότερος από τον ανδρικό πληθυσμό. Η αναλογία (54%) είναι μεγαλύτερη κατά δύο μονάδες από την εθνική αναλογία (51,9%).
Σωκράτης Κοσμίδης
Δικηγορία
Ο Κοσμίδης ήταν δικηγόρος για 25 χρόνια (1968-1993). Κατά τη διάρκεια της δικηγορίας του, ο Κοσμίδης είχε επίσης και άλλες δραστηριότητες: Διευθυντής και αρθρογράφος της εφημερίδας Πειραϊκοί Αντίλαλοι (1975-1978), Μέλος του Δ.Σ. του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά (1984-1987), Πρόεδρος του Δ.Σ. του Ταμείου Ασφάλισης Ναυτικών Πρακτόρων και Υπαλλήλων (1982-1989).
Ανοναί
Κατανομή των Ηλικιακών Ομάδων
Ποσοστά κατανομής Ηλικιακών Ομάδων στο Ανοναί και την Περιφέρεια Αρντές το 2009 Πηγές: