cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Οξείδια του αζώτου (NOx)
Φυσικός σχηματισμός
Υπό κανονικές συνθήκες το άζωτο δεν αντιδρά με το οξυγόνο της ατμόσφαιρας. Αυτό οφείλεται στον ιδιαίτερα ισχυρό τριπλό δεσμό μεταξύ των δύο ατόμων που συνιστούν το μόριο του αζώτου, γεγονός που καθιστά το μόριό του (σχετικά) αδρανές. Η αντίδραση όμως μεταξύ αζώτου και οξυγόνου είναι δυνατή σε συνθήκες υψηλών θερμοκρασιών. Έτσι, οξείδια του αζώτου παράγονται όταν στην ατμόσφαιρα συμβαίνουν ηλεκτρικές εκκενώσεις, όπως αστραπές και κεραυνοί. Υπάρχει, επίσης, μια ομάδα βακτηρίων, κυρίως το αζωτοβακτήριο (Azotobacter) και το Ριζόβιο (Rhizobium) η οποία έχει αναπτύξει ειδικούς μηχανισμούς που καθιστούν δυνατή την δέσμευση του ατμοσφαιρικού αζώτου και την παρασκευή από αυτό αζωτούχων ενώσεων.
Κατά την εκδήλωση αστραπών και κεραυνών στην ατμόσφαιρα, η περί την ηλεκτρική εκκένωση περιοχή του αέρα αποκτά πολύ υψηλές θερμοκρασίες, και έτσι πραγματοποιείται αρχικά η αντίδραση : Το σχηματιζόμενο μονοξείδιο του αζώτου αντιδρά, σε διάστημα μερικών δεκάδων λεπτών, με το οξυγόνο της ατμόσφαιρας, παράγοντας διοξείδιο του αζώτου:
Ανθρωπογενής σχηματισμός
Τα οξείδια του αζώτου σχηματίζονται κατά τις διαδικασίες καύσεως κυρίως ορυκτών καυσίμων (βενζίνης, πετρελαίου, γαιανθράκων) σε κινητήρες οχημάτων και εργοστάσια αλλά και από κατασκευές οικιακής χρήσης (κεντρικές θερμάνσεις, τζάκια κτλ): Στις συνθήκες αυτές, όπου επικρατούν υψηλές θερμοκρασίες (και πιέσεις) οι πιο πάνω αντιδράσεις είναι σχετικά εύκολο να πραγματοποιηθούν. έχει υπολογιστεί ότι, στο Ηνωμένο Βασίλειο από τα 2,2 εκατ. τόνους οξειδίων του αζώτου που παράγονται ετησίως περίπου το 1,1 εκατ. τόνοι δημιουργούνται από τα εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, 0,6 εκ. τόνοι από τις εξατμίσεις των οχημάτων μετακίνησης και μεταφοράς και το υπόλοιπο από τις συσκευές οικιακής χρήσης, τους αποτεφρωτήρες και τη χημική βιομηχανία που ασχολείται με παραγωγή νιτρικού οξέος και των παραγώγων του και την παραγωγή αζωτούχων ενώσεων, τις ηλεκτροσυγκολλήσεις αλλά και τις τεχνητές εκρήξεις.
Σύμφωνα, ωστόσο, με άλλες πηγές μόνο το 10% της ετησίως παραγόμενης ποσότητας οξειδίων του αζώτου έχει ως προέλευση τις ανθρώπινες δραστηριότητες: Το υπόλοιπο παράγεται από τις ηλεκτρικές ατμοσφαιρικές εκκενώσεις, τις ηφαιστειακές εκρήξεις, τη βακτηριακή δραστηριότητα στο έδαφος και στο νερό και τις φωτοχημικές αντιδράσεις αζώτου - οξυγόνου στα ανώτερα ατμοσφαιρικά στρώματα. Σε παγκόσμια κλίμακα, η παραγόμενη ποσότητα οξειδίων του αζώτου ανήλθε, σύμφωνα με το Παγκόσμιο Ινστιτούτο Πόρων για το 1994, σε περίπου 50 εκατ. τόνους.
Σύνοψη ιδιοτήτων
Το μονοξείδιο του αζώτου είναι αέριο με δριμεία αλλά γλυκεία οσμή. Είναι άχρωμο ή καφέ σε συνθήκες θερμοκρασίας δωματίου. Το διοξείδιο του αζώτου είναι άχρωμο έως καφέ υγρό σε θερμοκρασία δωματίου, με ισχυρή δριμεία οσμή, που σε θερμοκρασίες άνω των 40ο C μετατρέπεται σε καφεκόκκινο αέριο. .
Υγεία
Τα οξείδια του αζώτου συμβάλλουν στην δημιουργία ασθματικών καταστάσεων και αναπνευστικών προβλημάτων, καθώς σε συνθήκες βροχής σχηματίζουν, αντιδρώντας με το νερό, νιτρικό οξύ (όξινη βροχή), ενώ σε συνθήκες υψηλής υγρασίας σχηματίζουν ατμούς νιτρικού οξέος, οι οποίοι είναι δυνατόν να εισχωρήσουν στο αναπνευστικό σύστημα προκαλώντας του σοβαρές βλάβες. Τα μικροσωματίδια που σχηματίζονται, επίσης, μπορούν να εισχωρήσουν στα πλέον ευαίσθητα σημεία των πνευμόνων και να προκαλέσουν εμφύσημα και βρογχίτιδα και να επιδεινώσουν καρδιακές παθήσεις.
Σε πειράματα που έγιναν σε ζώα που εκτέθηκαν σε ατμόσφαιρα με υψηλές συγκεντρώσεις οξειδίων του αζώτου παρατηρήθηκαν αντιστρεπτές και μη αντιστρεπτές βλάβες στους πνεύμονες καθώς και βιοχημικές μεταβολές. Σε μικρότερες συγκεντρώσεις αλλά για μεγάλο χρονικό διάστημα εμφανίστηκαν αλλοιώσεις σε ιστούς, εμφράξεις των βρογχιολίων και μεγαλύτερη ευπάθεια σε μικροβιακές λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος. Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι οι υψηλές συγκεντρώσεις των οξειδίων του αζώτου είναι βλαπτικότερες για την υγεία ανθρώπων και ζώων σε σχέση με τις επί μακρότερο χρόνο εκθέσεις χαμηλών συγκεντρώσεων.
Επίδραση σε υλικά
Η έκθεση υφασμάτων και υφαντικών υλών σε οξείδια του αζώτου φαίνεται ότι επηρεάζει εξασθένιση των υφαντικών ινών και προκαλεί το κιτρίνισμά τους. Για το σκοπό αυτό η βιομηχανία υφαντικών υλών έχει καταβάλει προσπάθειες κατασκευής υφασμάτων πιο ανθεκτικών σε παρόμοιες εκθέσεις.
Επίδραση στο Οικοσύστημα
Μια από τις επιδράσεις των οξειδίων του αζώτου στην ατμόσφαιρα έγκειται στην καταστροφή της οζονόσφαιρας. Η λωρίδα αυτή του όζοντος χρησιμεύει στην προστασία όλων των ζώντων οργανισμών από την υπερβολική υπεριώδη ακτινοβολία που περιέχεται στην ηλιακή ακτινοβολία, απορροφώντας μεγάλο μέρος της. Η λέπτυνση της οζονόσφαιρας επιτρέπει σε μεγαλύτερα ποσά υπεριώδους ακτινοβολία να φθάσει στην επιφάνεια της Γης, προκαλώντας ζημιές τόσο στα φυτά (ιδιαίτερα στα καλλιεργούμενα), τις υδρόβιες μορφές ζωής και τον άνθρωπο. Αν και ο ρόλος των οξειδίων του αζώτου στην καταστροφή αυτή δεν ήταν γνωστός για μεγάλο χρονικό διάστημα, νέα μελέτη τον κατέδειξε χρησιμοποιώντας τις ίδιες μεθόδους με τις οποίες είχαν καταδειχτεί οι βλαπτικές επιδράσεις των οργανοαλογονούχων ενώσεων
Η όξινη βροχή, στον σχηματισμό της οποίας συμμετέχουν τα οξείδια του αζώτου είναι υπεύθυνη για σημαντικές καταστροφές σε δάση και άλλες φυτικές μορφές ζωής. Επιπλέον, μεταβάλλει το pH του εδάφους με ενδεχόμενο να παρεμποδίζει από τα φυτά την απορρόφηση άλλων θρεπτικών ουσιών, όπως καλίου, μαγνησιου και ασβεστίου. Ακόμη μεγαλύτερες καταστροφές, όμως, προκαλούνται από την πτώση της όξινης βροχής σε λιμναία και ποτάμια οικοσυστήματα: Ελάχιστα ψάρια μπορούν να επιβιώσουν σε απότομες αλλαγές του pH του περιβάλλοντός τους, ενώ παράλληλα μειώνεται η βιοποικιλότητα και ο πληθυσμός και άλλων οργανισμών, σημαντικών κρίκων στο τροφικό πλέγμα. Παρόμοιες μεταβολές του pH έχουν ενοχοποιηθεί για πολλές περιπτώσεις εμφάνισης νεκρών ψαριών σε λιμναία περιβάλλοντα. Ιδιαίτερα επικίνδυνη είναι η κατάσταση κατά την οποία τα οξείδια του αζώτου ενσωματώνονται σε χιονονιφάδες: Με την τήξη των χιονιών κατά την άνοιξη, το παραγόμενο όξινο νερό καταλήγει σε ποταμούς ή λίμνες προκαλώντας ένα "όξινο παλμό" ιδιαίτερα καταστρεπτικό για σχεδόν όλες τις μορφές ζωής στο οικοσύστημα.
Επιπλέον, τα οξείδια του αζώτου είναι δυνατό να αντιδράσουν με άλλες οργανικές ενώσεις που υπάρχουν στην ατμόσφαιρα, δημιουργώντας ιδιαίτερα τοξικές ενώσεις, όπως οι νιτροζαμίνες και τα νιτροαρένια.
Τρόποι αντιμετώπισης
Παρά το ότι σε παγκόσμιο επίπεδο έχουν θεσπιστεί όρια για την συγκέντρωση οξειδίων του αζώτου στην ατμόσφαιρα των αστικών περιοχών και λήψη άμεσων μέτρων σε περίπτωση που αυτά ξεπεραστούν, όπως απαγόρευση της κυκλοφορίας οχημάτων (όπως γίνεται σε ορισμένα Εθνικά Πάρκα των ΗΠΑ όταν οι συγκεντρώσεις ξεπεράσουν το όριο) και ειδοποίηση από τα ΜΜΕ των ατόμων με αναπνευστικά προβλήματα, το φαινόμενο δεν περιορίζεται με αυτά παρά μόνον τοπικά, καθώς τα οξείδια του αζώτου είναι δυνατό να μεταφερθούν σε μεγάλες αποστάσεις με την βοήθεια των ανέμων. Οι ανθρωπογενείς αιτίες σχηματισμού των οξειδίων μπορούν να μειωθούν - σε σχέση με το ποσοστό εκπομπών - με τη χρήση καταλυτών στις εξατμίσεις των οχημάτων και ειδικών διατάξεων στις καμινάδες των εργοστασίων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χημεία περιβάλλοντος
Οι δύο άρχοντες της Βερόνας
Οι δύο άρχοντες της Βερόνας (τίτλος στα αγγλικά: The Two Gentlemen of Verona) είναι κωμωδία του Ουίλιαμ Σαίξπηρ που χρονολογείται από την αρχή της καριέρας του, θεωρείται ότι γράφτηκε μεταξύ 1589 και 1593.
Είναι ένα από τα πρώτα θεατρικά έργα του Σαίξπηρ και παρουσιάζει τα πρώτα δοκιμαστικά βήματα στη διαμόρφωση ορισμένων θεμάτων και μοτίβων με τα οποία αργότερα ο συγγραφέας θα ασχοληθεί λεπτομερέστερα, για παράδειγμα, είναι το πρώτο από τα έργα του στο οποίο μια ηρωίδα μεταμφιέζεται σε αγόρι. Το έργο πραγματεύεται τα θέματα της φιλίας, της προδοσίας και τη σύγκρουση μεταξύ φιλίας και έρωτα. Στα κωμικά στοιχεία συγκαταλέγονται ο υπηρέτης του ευμετάβλητου ήρωα και ο σκύλος του, ο οποίος έχει περιγραφεί ως «ο πιο σκηνικός, μη ομιλών ρόλος σε όλο το σαιξπηρικό έργο».
Το έργο θεωρείται συχνά ως ένα από τα πιο αδύναμα έργα του Σαίξπηρ καθώς έχει τον μικρότερο αριθμό χαρακτήρων από όλα τα έργα του συγγραφέα.
Υπόθεση
μικρογραφία|Η Σύλβια, Κάρλο Περουτζίνι (1888). μικρογραφία|Ποια είναι η Σύλβια; Τι είναι αυτή, που την υμνούν όλοι; [[Έντουιν Όστιν Άμπεϊ (1896)]] Καθώς αρχίζει το έργο, ο Βαλεντίνος ετοιμάζεται να φύγει από τη Βερόνα για το Μιλάνο για να να ταξιδέψει και να δει τον κόσμο. Προσκαλεί τον καλύτερο φίλο του Πρωτέα, να τον συνοδεύσει, αλλά αυτός είναι ερωτευμένος με τη Τζούλια και αρνείται να φύγει. Απογοητευμένος, ο Βαλεντίνος τον αποχαιρετά και φεύγει μόνος. Εν τω μεταξύ, η Τζούλια συζητά για τον Πρωτέα με την υπηρέτριά της Λουσέτα, η οποία λέει στην Τζούλια ότι πιστεύει ότι ο Πρωτέας την αγαπά. Η Τζούλια, ωστόσο, ντρέπεται να παραδεχτεί ότι και η ίδια είναι ερωτευμένη μαζί του. Στη συνέχεια, η Λουσέτα της δίνει ένα γράμμα που έστειλε ο Πρωτέας. Η Τζούλια, που ακόμη δεν αποκαλύπτει τον έρωτά της μπροστά στη Λουσέτα, το σκίζει θυμωμένη. Διώχνει την υπηρέτρια αλλά στη συνέχεια μαζεύει τα κομμάτια του γράμματος και τα φιλά, προσπαθώντας να τα συνενώσει ξανά. μικρογραφία|Ο Βαλεντίνος φλερτάρει τη Σύλβια παρά την παρουσία του δούκα του Μιλάνου, Άλφρεντ Έλμορ (1857) Εν τω μεταξύ, ο πατέρας του Πρωτέα αποφασίζει να τον στείλει στο Μιλάνο για να ταξιδέψει κι αυτός μαζί με τον Βαλεντίνο και τον διατάζει να φύγει την επόμενη μέρα. Πριν φύγει, ο Πρωτέας ορκίζεται στη Τζούλια αιώνια αγάπη. Οι δυο τους ανταλλάσσουν δαχτυλίδια και όρκους και ο νεαρός της υπόσχεται να επιστρέψει το συντομότερο δυνατό.
Στο Μιλάνο, ο Πρωτέας βρίσκει τον Βαλεντίνο ερωτευμένο με την κόρη του δούκα, Σύλβια. Παρά τον έρωτά του για την Τζούλια, ο Πρωτέας ερωτεύεται κεραυνοβόλα τη Σύλβια και ορκίζεται να την κερδίσει. Χωρίς να γνωρίζει τα συναισθήματα του φίλου του, ο Βαλεντίνος του λέει ότι ο δούκας σχεδιάζει να παντρέψει τη Σύλβια με τον ματαιόδοξο αλλά πλούσιο Θούριο, παρά τη θέλησή της. Επειδή ο δούκας υποψιάζεται ότι η κόρη του και ο Βαλεντίνος είναι ερωτευμένοι, την κλειδώνει κάθε βράδυ στον πύργο και κρατά το μοναδικό κλειδί. Ωστόσο, ο Βαλεντίνος λέει στον φίλο του ότι σκοπεύει να την ελευθερώσει με μια σκάλα και να φύγουν μαζί. Ο Πρωτέας ενημερώνει αμέσως τον δούκα, ο οποίος εξορίζει τον Βαλεντίνο. Καθώς περιπλανιέται έξω από το Μιλάνο, ο Βαλεντίνος συναντά μια ομάδα παρανόμων, που ισχυρίζονται ότι είναι επίσης εξόριστοι άρχοντες. Ο Βαλεντίνος τους λέει ψέματα ότι εξορίστηκε επειδή σκότωσε έναν άνδρα σε μονομαχία, οι παράνομοι τον εκλέγουν αρχηγό τους. μικρογραφία|Ο Βαλεντίνος σώζει τη Σύλβια από τον Πρωτέα, Φράνσις Γουίτλι (1792) Εν τω μεταξύ, στη Βερόνα, η Τζούλια, χωρίς νέα από τον αγαπημένο της, αποφασίζει να πάει να τον βρει στο Μιλάνο. Πείθει τη Λουσέτα να τη ντύσει με αντρικά ρούχα και να τη βοηθήσει να φτιάξει τα μαλλιά της, ώστε να μην κινδυνεύσει στο ταξίδι. Μόλις φτάνει στο Μιλάνο, η Τζούλια ανακαλύπτει γρήγορα τον έρωτα του Πρωτέα για τη Σύλβια, βλέποντάς τον να της κάνει σερενάτα. Επινοεί να μπει στην υπηρεσία του – ως ακόλουθος Σεμπάστιαν – μέχρι να αποφασίσει τι θα κάνει. Ο Πρωτέας στέλνει τον Σεμπάστιαν στη Σύλβια με δώρο το δαχτυλίδι που του έδωσε η Τζούλια πριν φύγει από τη Βερόνα, εκεί η Τζούλια μαθαίνει ότι η Σύλβια δεν ανταποκρίνεται στον έρωτα του Πρωτέα και τον περιφρονεί που λησμόνησε την αγαπημένη του, δηλαδή την ίδια την Τζούλια. Η Σύλβια θρηνεί για την απώλεια του Βαλεντίνου, για τον οποίο ο Πρωτέας της είπε ότι φημολογείται ότι είναι νεκρός.
Χωρίς να πειστεί για τον θάνατο του Βαλεντίνου, η Σύλβια αποφασίζει να τον αναζητήσει με τη βοήθεια του σερ Έγκλαμουρ. Στο δάσος, έρχονται αντιμέτωποι με τους παράνομους, ο Έγκλαμουρ τρέπεται σε φυγή και η Σύλβια αιχμαλωτίζεται. Οι παράνομοι κατευθύνονται προς τον αρχηγό τους (Βαλεντίνο), αλλά στο δρόμο, συναντούν τον Πρωτέα και την Τζούλια (ακόμη μεταμφιεσμένη σε Σεμπάστιαν). Ο Πρωτέας σώζει τη Σύλβια, όμως την οδηγεί βαθύτερα στο δάσος και προσπαθεί να την πείσει ότι την αγαπά, αλλά εκείνη απορρίπτει τις προτάσεις του. Ο Βαλεντίνος παρακολουθεί κρυφά τη σκηνή.
Εξοργισμένος από την περιφρόνησή της, ο Πρωτέας υπαινίσσεται ότι θα τη βιάσει («Θα σε αναγκάσω να υποκύψεις στην επιθυμία μου») και τότε ο Βαλεντίνος επεμβαίνει. Τρομοκρατημένος από την πράξη του, ο Πρωτέας μετανιώνει και ορκίζεται ότι το μίσος που νιώθει ο Βαλεντίνος γι' αυτόν δεν είναι τίποτα σε σύγκριση με το μίσος που νιώθει ο ίδιος για τον εαυτό του. Πεπεισμένος για τη συντριβή του φίλου του, ο Βαλεντίνος τον συγχωρεί και φαίνεται να του προσφέρει τη Σύλβια. Σ' αυτό το σημείο, συντετριμμένη, η Τζούλια λιποθυμά και αποκαλύπτεται η πραγματική της ταυτότητα. Αυτή η αποκάλυψη αναζωπυρώνει ξαφνικά τη φλόγα του Πρωτέα και της ορκίζεται για άλλη μια φορά πίστη.
Ο δούκας και ο Θούριος έχουν αιχμαλωτισθεί και οδηγούνται στη σκηνή από τους παράνομους. Βλέποντας τη Σύλβια, ο Θούριος τη διεκδικεί ως μνηστή του, αλλά ο Βαλεντίνος τον προειδοποιεί ότι αν κάνει μια κίνηση προς το μέρος της, θα τον σκοτώσει. Τρομοκρατημένος, ο Θούριος παραιτείται. Ο δούκας, βλέποντας τη δειλία του Θούριου και εντυπωσιασμένος από τις πράξεις του Βαλεντίνου, εγκρίνει τον αγαπημένο της κόρης του και συναινεί στο γάμο τους. Τα δύο ζευγάρια ενώνονται ευτυχισμένα και ο δούκας συγχωρεί τους παράνομους, λέγοντάς τους ότι μπορούν να επιστρέψουν στο Μιλάνο. Όλοι επιστρέφουν χαρούμενοι στο Μιλάνο.
Πηγές
Η πλοκή είναι εμπνευσμένη στην Ιστορία του Φελίξ και της Φελισμένας που περιλαμβάνεται στη Ντιάνα (1559), μια συλλογή ιστοριών του Πορτογάλου συγγραφέα Χόρχε ντε Μοντεμαγιόρ. Ο Σαίξπηρ ενδέχεται να διάβασε μια μετάφραση του έργου, αλλά γνωρίζουμε ότι ένα θεατρικό έργο (τώρα χαμένο) βασισμένο στην ίδια ιστορία παίχτηκε στο Λονδίνο από τον θίασο της Βασίλισσας το 1585, οπότε το έργο ίσως είναι μια διασκευή της ιστορίας.
Η σχέση των δύο αρχόντων του τίτλου και το τέλος του έργου φέρουν επιρροές και από άλλες πιθανές πηγές, όπως το έργο του Ρίτσαρντ Έντουρντς Δάμων και Φιντίας (1565) και η Ιστορία του ιππότη του Τζόφρι Σώσερ από τις Ιστορίες του Κάντερμπερυ.
Κριτική
Οι σύγχρονοι μελετητές και κριτικοί έχουν αναπτύξει διάφορες ερμηνείες: ορισμένοι υποστηρίζουν ότι ο Βαλεντίνος δεν προσφέρεται καθόλου να δώσει τη Σύλβια στον Πρωτέα. Άλλοι ερμηνεύουν ότι σημαίνει πως ο Βαλεντίνος παραδίδει όντως τη Σύλβια στον επίδοξο βιαστή της, μια άλλη σχολή σκέψης προτείνει ότι σημαίνει απλώς «Θα σε αγαπήσω (Πρωτέα) με τόση αγάπη όση αγαπώ τη Σύλβια».
Θεωρείται επίσης πιθανό, η προσφορά να είναι απόλυτα λογική από την άποψη των εννοιών της φιλίας που επικρατούσαν εκείνη την εποχή και να παρουσιάζει την εξιδανίκευση της ανδρικής φιλίας ως ανώτερη από τον έρωτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κωμωδίες του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
Ατμόσφαιρα της Αφροδίτης
Η Ατμόσφαιρα της Αφροδίτης είναι το στρώμα των αερίων που περιβάλλει τον πλανήτη. Αποτελείται κυρίως από διοξείδιο του άνθρακα και είναι πολύ πυκνότερη και θερμότερη από την Ατμόσφαιρα της Γης. Η θερμοκρασία στην επιφάνεια της Αφροδίτης είναι 467 °C, και η πίεση είναι 93 bar (9,3 MPa), ισοδύναμη της πίεσης που επικρατεί σε βάθος 900 μ. στους Γήινους ωκεανούς. Η ατμόσφαιρα υποστηρίζει αδιαφανή σύννεφα θειικού οξέος, που καθιστούν την επίγεια οπτική και την τροχιακή παρατήρηση της επιφάνειας αδύνατη. Οι πληροφορίες για την τοπογραφία προέρχονται αποκλειστικά από ραντάρ απεικόνισης. Εκτός από το διοξείδιο του άνθρακα περιέχει, επίσης, άζωτο και ίχνη από άλλες χημικές ενώσεις.
Εκτός από τα στρώματα που βρίσκονται πλησιέστερα προς την επιφάνεια του πλανήτη, η ατμόσφαιρα βρίσκεται σε κατάσταση έντονης κυκλοφορίας. Το ανώτερο στρώμα της τροπόσφαιρας παρουσιάζει ένα φαινόμενο υπερ-περιστροφής, κατά το οποίο η ατμόσφαιρα κάνει το γύρο του πλανήτη σε τέσσερις μόνο Γήινες ημέρες, πολύ ταχύτερα από την αστρική ημέρα του πλανήτη που διαρκεί 243 Γήινες ημέρες. Οι ανέμοι που υποστηρίζουν την υπερπεριστροφή κινούνται με ταχύτητες 360 χλμ/ώρα ή και περισσότερο. Οι άνεμοι κινούνται με ταχύτητα έως 60 φορές μεγαλύτερη από την ταχύτητα της περιστροφής του πλανήτη, ενώ στη Γη οι ταχύτεροι άνεμοι φτάνουν μόνο το 10% - 20% της ταχύτητας περιστροφής. Όμως, η ταχύτητα των ανέμων προοδευτικά ελαττώνεται καθώς ελαττώνεται και το υψόμετρο, και πέφτει στην ταχύτητα των 10 χλμ/ώρα στην επιφάνεια της Αφροδίτης. Κοντά στους πόλους υπάρχουν αντικυκλωνικές δομές που ονομάζονται πολικές δίνες. Κάθε δίνη έχει δύο οφθαλμούς και χαρακτηριστική σιγμοειδή μορφή των νεφών. Υπερτιθέμενο υπάρχει ένα ενδιάμεσο στρώμα μεσόσφαιρας, που χωρίζει την τροπόσφαιρα από την θερμόσφαιρα. Και η θερμόσφαιρα, επίσης, χαρακτηρίζεται από έντονη κυκλοφορία, αλλά πολύ διαφορετικής φύσης - τα αέρια που θερμαίνονται και μερικά ιονίζονται από την ηλιακή ακτινοβολία στο ηλιόλουστο ημισφαίριο κινούνται προς το σκοτεινό ημισφαίριο όπου επανασυνδέονται και καθιζάνουν.
Η Αφροδίτη δεν έχει μαγνητικό πεδίο όπως έχει η Γη. Η ιονόσφαιρα της χωρίζει την ατμόσφαιρα από το διάστημα και τον ηλιακό άνεμο. Αυτό το ιονισμένο στρώμα αποκλείει το ηλιακό μαγνητικό πεδίο, δημιουργώντας στην Αφροδίτη ένα ξεχωριστό μαγνητικό περιβάλλον, που θεωρείται η μαγνητόσφαιρα της Αφροδίτης. Ελαφρύτερα αέρια, με συμπεριλαμβανομένους τους υδρατμούς, συνεχώς παρασύρονται μακριά από τον ηλιακό άνεμο διαμέσω της προκύπτουσας μαγνητοουράς. Πιθανολογείται ότι η ατμόσφαιρα της Αφροδίτης μέχρι πριν από περίπου 4 δισεκατομμύρια χρόνια έμοιαζε περισσότερο με της Γης με υγρό νερό στην επιφάνεια. Μία ανεξέλεγκτη επίδραση του φαινομένου του θερμοκηπίου ίσως σχετίζεται με εξάτμιση των επιφανειακών υδάτων και αύξηση των επιπέδων των άλλων αερίων του θερμοκηπίου.
Παρά τις αντίξοες συνθήκες στην επιφάνεια, η ατμοσφαιρική πίεση και θερμοκρασία σε υψόμετρο 50 χλμ - 65 χλμ. είναι παρόμοια με της Γης, που σημαίνει ότι η ανώτερη ατμόσφαιρα του πλανήτη είναι η πιο σαν-γήινη περιοχή του Ηλιακού Συστήματος, περισσότερο ακόμα και από την επιφάνεια του Άρη. Λόγω της ομοιότητας σε πίεση και θερμοκρασία και το γεγονός ότι ο αναπνεύσιμος αέρας (21% οξυγόνο, 78% άζωτο) είναι ένα ανυψωτικό αέριο στην Αφροδίτη όπως το ήλιο είναι ανυψωτικό αέριο στη Γη, έχει προταθεί ως προορισμός για εξερεύνηση και αποικισμό.
Στις 29 Ιανουαρίου 2013 οι επιστήμονες του ESA ανέφεραν ότι η ιονόσφαιρα του πλανήτη Αφροδίτη ρέει προς τα έξω με τον ίδιο τρόπο που "η ιονική ουρά ιόντων αναβλύζει από ένα κομήτη κάτω από παρόμοιες συνθήκες."
Ιστορία
Ο Μιχαήλ Λομονόσοφ ήταν ο πρώτος που υπέθεσε την ύπαρξη ατμόσφαιρας στην Αφροδίτη με βάση τις παρατηρήσεις του για τη διάβαση της Αφροδίτης το 1761 από ένα μικρό αστεροσκοπείο κοντά στο σπίτι του στην Αγία Πετρούπολη, Ρωσία.
Σύσταση
εναλλ.=|μικρογραφία|350x350εσ|Σύσταση της ατμόσφαιρας της Αφροδίτης. Το διάγραμμα στα δεξιά απεικονίζει τα ιχνοστοιχεία που συνολικά δεν απαρτίζουν περισσότερο από το 0,1%. Η ατμόσφαιρα της Αφροδίτης αποτελείται από 96,5% διοξείδιο του άνθρακα, 3,5% άζωτο και μικροποσότητες από άλλα αέρια, κυρίως διοξείδιο του θείου. Η περιεκτικότητα της ατμόσφαιρας σε άζωτο είναι μικρή συγκριτικά με του διοξειδίου του άνθρακα, αλλά επειδή η ατμόσφαιρα είναι πολύ παχύτερη από τη Γήινη, το ολικό περιεχόμενο άζωτο είναι περίπου τέσσερις φορές περισσότερο από της Γης, παρόλο που το Γήινο άζωτο είναι το 78% της ατμόσφαιρας.
Η ατμόσφαιρα περιέχει ένα φάσμα από ενδιαφέρουσες ενώσεις σε μικροποσότητες, με συμπεριλαμβανόμενες ορισμένες ενώσεις του υδρογόνου, όπως υδροχλώριο (HCl) και υδροφθόριο (HF). Υπάρχουν επίσης μονοξείδιο του άνθρακα, υδρατμοί και ατομικό οξυγόνο. Το υδρογόνο στην ατμόσφαιρα της Αφροδίτης είναι σχετικά περιορισμένο. Εκτιμάται ότι μεγάλες ποσότητες από το υδρογόνο του πλανήτη έχουν χαθεί στο διάστημα, και το υπόλοιπο βρίσκεται κυρίως δεσμευμένο ως θειικό οξύ και υδρόθειο (H2S). Η εν λόγω απώλεια υδρογόνου αποδεικνύεται από τον πολύ υψηλό λόγο D–H που μετρήθηκε. Η αναλογία είναι περίπου 0,015–0,025, δηλαδή 100-150 φορές υψηλότερη από την επίγεια του 1,6. Σύμφωνα με ορισμένες μετρήσεις, στην ανώτερη ατμόσφαιρα της Αφροδίτης ο λόγος D/H είναι 1,5 φορές υψηλότερος από ό, τι στη μαζική ατμόσφαιρα.
Τροπόσφαιρα
εναλλ.=|μικρογραφία|350x350εσ|Σύγκριση των Ατμοσφαιρικών Συστάσεων – [[Αφροδίτη (πλανήτης)|Αφροδίτη, Άρης, Γη (παρελθόν και παρόν).]] Η ατμόσφαιρα χωρίζεται σε ορισμένα τμήματα ανάλογα με το υψόμετρο. Το πυκνότερο τμήμα της ατμόσφαιρας, η τροπόσφαιρα, ξεκινάει από την επιφάνεια και εκτείνεται προς τα πάνω κατά 65 χιλιόμετρα. Στη ζεστή σαν φούρνος επιφάνεια οι άνεμοι είναι αργοί, αλλά στην κορυφή της τροπόσφαιρας η θερμοκρασία και η πίεση φθάνουν τα Γήινα επίπεδα και τα σύννεφα επιταχύνονται σε ταχύτητα 100 m/s. αριστερά|μικρογραφία|210x210εσ|Σχέδιο του 1761 από τον [[Μιχαήλ Λομονόσοφ για την ατμόσφαιρα της Αφροδίτης]] Η ατμοσφαιρική πίεση στην επιφάνεια της Αφροδίτης είναι κατά 92 φορές μεγαλύτερη από της Γης, και ισοδύναμη της πίεσης που βρίσκεται σε βάθος 900 μ. στους Γήινους ωκεανούς. Η πυκνότητα του αέρα στην επιφάνεια είναι 67 kg/m3, ισοδύναμη του 6,5% του υγρού ύδατος στη Γη. Η πίεση στην επιφάνεια είναι τόσο υψηλή που το διοξείδιο του άνθρακα δε βρίσκεται πλέον σε κατάσταση αερίου, αλλά ως υπερκρίσιμο ρευστό, και σχηματίζει ένα είδος θάλασσας που καλύπτει όλη την επιφάνεια της Αφροδίτης. Αυτή η θάλασσα από υπερκρίσιμο διοξείδιο του άνθρακα είναι εξαιρετικός αγωγός θερμότητας, και έχει ρυθμιστική λειτουργία στις μεταβολές της θερμοκρασίας μεταξύ ημέρας και νύχτας (που διαρκούν 56 γήινες ημέρες).
Οι μεγάλες ποσότητες του CO2 στην ατμόσφαιρα μαζί με τους υδρατμούς και το διοξείδιο του θείου προκαλούν ένα ισχυρό φαινόμενο του θερμοκηπίου, παγιδεύοντας την ηλιακή ενέργεια και αυξάνοντας την επιφανειακή θερμοκρασία περί τους 467 °C. Η μέση θερμοκρασία στην επιφάνεια είναι υψηλότερη από τα σημεία τήξης του μολύβδου (327 °C), του κασσίτερου (232 °C) και του ψευδαργύρου ( 420 °C). Η παχιά τροπόσφαιρα αμβλύνει τις διαφορές στην θερμοκρασία μεταξύ ημέρας και νύχτας, παρόλο που η αργή ανάδρομη περιστροφή του πλανήτη κάνει τη μία αστρική ημέρα να διαρκεί κατά 116,5 γήινες ημέρες. Η επιφάνεια της Αφροδίτης βρίσκεται για 58,3 μέρες στο σκοτάδι, προτού ο ήλιος ανατείλει και πάλι πίσω από τα σύννεφα.
Κυκλοφορία
Στους κρύους πολικούς δακτύλιους βρίσκονται οι περίεργες δομές που ονομάζονται "πολικές δίνες". Είναι τεράστιες θύελλες τύπου τυφώνα τέσσερις φορές μεγαλύτερες από τις επίγειες ανάλογές τους. Κάθε στρόβιλος έχει δύο "οφθαλμούς"—τα κέντρα περιστροφής, που συνδέονται με ξεχωριστές δομές σύννεφων σχήματος S. Αυτές οι δομές με δύο οφθαλμούς ονομάζονται πολικά δίπολα. Οι δίνες στοβιλίζονται με περίοδο περίπου 3 ημερών στην κατεύθυνση της γενικής υπερπεριστροφής της ατμόσφαιρας. Οι γραμμικές ταχύτητες των ανέμων είναι 35-50 m/s κοντά στα εξωτερικά άκρα τους και μηδενικές στους πόλους. Η θερμοκρασία στις κορυφές της νέφωσης σε κάθε πολική δίνη είναι πολύ υψηλότερη από ό, τι στους κοντινούς πολικούς δακτύλιους φτάνοντας εώς και τους 250 K (-23 °C). Η κοινή σύμβαση για τις πολικές δίνες είναι ότι πρόκειται για αντικυκλώνες με κατωφέρεια στο κέντρο και ανάκαμψη στους κρύους πολικούς δακτύλιους. Αυτός ο τύπος κυκλοφορίας μοιάζει με τη χειμερινή πολική αντικυκλωνική δίνη στη Γη, ιδιαίτερα αυτή που βρίσκεται πάνω από την Ανταρκτική. Οι παρατηρήσεις στα διάφορα υπέρυθρα ατμοσφαιρικά παράθυρα δείχνουν ότι η αντικυκλωνική κυκλοφορία που παρατηρείται κοντά στους πόλους διεισδύει σε υψομετρικό βάθος έως και 50 χλμ., δηλαδή στην βάση των νεφών. Η πολική άνω τροπόσφαιρα και μεσόσφαιρα είναι εξαιρετικά δυναμικές, μεγάλα φωτεινά σύννεφα ίσως εμφανιστούν και εξαφανιστούν σε διάστημα λίγων ωρών. Την 9-13 Ιανουαρίου 2007 παρατηρήθηκε ένα τέτοιο φαινόμενο από το Αφροδίτη Εξπρές, όταν η νότια πολική περιοχή έγινε φωτεινότερη κατά 30%. Το φαινόμενο πιθανότατα προκλήθηκε από έγχυση διοξειδίου του θείου στη μεσόσφαιρα, που στη συνέχεια συμπυκνώθηκε σχηματίζοντας μια φωτεινή ομίχλη. Οι δύο οφθαλμοί στις δίνες δεν έχουν εξηγηθεί ακόμη. αριστερά|μικρογραφία|Εικόνα ψευδώς χρωματισμένη κοντά στο υπέρυθρο (2.3 μm) της βαθιάς ατμόσφαιρας της Αφροδίτης που λήφθηκε από <i id="mwATk">το Γαλιλαίο</i> . Τα σκοτεινά σημεία είναι σύννεφα όπως σχηματίστηκαν από στην πολύ ζεστή υποκείμενη ατμόσφαιρα που εκπέμπει θερμική υπέρυθρη ακτινοβολία. Η πρώτη δίνη που ανακαλύφθηκε στην Αφροδίτη ήταν η βόρεια από την αποστολή Πάιονηρ Αφροδίτη το 1978. Η δεύτερη μεγάλη "δύο οφθαλμών" δίνη στο νότιο πόλο της Αφροδίτης ανακαλύφθηκε το καλοκαίρι του 2006 από το Αφροδίτη Εξπρές, και ήταν αναμενόμενη.
Εικόνες από το τροχιακό όχημα Ακατσούκι έδειξαν κάτι παρόμοιο με αεροχείμαρρους στις χαμηλές και μέσες περιοχές του σύννεφου, σε υψόμετρα 45 - 60 χλμ.. Η ταχύτητες των ανέμων είναι μέγιστες κοντά στον ισημερινό. Τον Σεπτέμβριο 2017 οι επιστήμονες του JAXA ονόμασαν αυτό το φαινόμενο "Ισημερινές αεριοωθήσεις της Αφροδίτης".
Ανώτερη ατμόσφαιρα και ιονόσφαιρα
Η μεσόσφαιρα της Αφροδίτης εκτείνεται στα υψόμετρα 65 -120 χλμ., και η θερμόσφαιρα αρχίζει στα 120 χλμ και καταλήγει στο ανώτατο όριο της ατμόσφαιρας (εξώσφαιρας) στα 220 - 350 χλμ. Η εξώσφαιρα είναι το υψόμετρο στο οποίο η ατμόσφαιρα είναι ελεύθερη συγκρούσεων.
Η μεσόσφαιρα της Αφροδίτης διακρίνεται σε δύο στρώματα: το κάτω στα 62-73 χλμ και το άνω στα 73-95 χλμ. Στην κάτω μεσόσφαιρα η θερμοκρασία είναι σχεδόν σταθερή στους 230 K (-43 °C). Αυτό το στρώμα συμπίπτει με το ανώτερο υπόστρωμα της νέφωσης. Στην άνω μεσόσφαιρα η θερμοκρασία αρχίζει να μειώνεται και πέφτει στους 165 K (-108 °C) σε υψόμετρο 95 χλμ., όπου αρχίζει η μεσόπαυση. Είναι η πιο κρύα περιοχή της ατμόσφαιρας στην φωτισμένη από τον ήλιο (ημερινή) πλευρά της Αφροδίτης. Στην ημερινή μεσόπαυση, που χωρίζει τη μεσόσφαιρα από τη θερμόσφαιρα και βρίσκεται στα 95-120 χλμ., η θερμοκρασία αυξάνεται προς σταθερή—περίπου 300-400 K (27-127 °C)—τιμή που επικρατεί στην θερμόσφαιρα. Αντίθετα, στη σκοτεινή πλευρά της Αφροδίτης (νυχτερινή) η θερμόσφαιρα είναι η ψυχρότερη περιοχή του πλανήτη με θερμοκρασία που πέφτει στους 100 K (-173 °C). Ονομάζεται και κρυόσφαιρα.
Τα μοτίβα κυκλοφορίας στην άνω μεσόσφαιρα και τη θερμόσφαιρα της Αφροδίτης διαφέρουν εντελώς από αυτά της κάτω ατμόσφαιρας. Στα υψόμετρα 90-150 χλμ. ο αέρας κινείται από την ημερινή προς τη νυχτερινή πλευρά του πλανήτη, με ανάκαμψη πάνω από το ηλιόλουστο ημισφαίριο και κατωφέρεια πάνω από το σκοτεινό ημισφαίριο. Η κατωφέρεια πάνω από τη νυχτερινή πλευρά προκαλεί αδιαβατική θέρμανση του αέρα, που σχηματίζει ένα ζεστό στρώμα στη νυχτερινή μεσόσφαιρα στα υψόμετρα 90-120 χλμ. Η θερμοκρασία αυτού του στρώματος—230 K (-43 °C) είναι πολύ υψηλότερη από την συνήθη θερμοκρασία στη νυχτερινή θερμόσφαιρα—100 K (-173 °C). Ο αέρας που κυκλοφορείται από την ημερινή πλευρά μεταφέρει οξυγονοάτομα, τα οποία κατόπιν ανασυνδυασμού σχηματίζουν διεγερμένα μόρια οξυγόνου σε μακρόβια μονήρη κατάσταση (1Δg), τα οποία στη συνέχεια αποδieγείρονται με εκπομπή υπέρυθρης ακτινοβολίας σε μήκος κύματος 1,27 µm. Αυτή η ακτινοβολία από τα υψόμετρα 90-100 χλμ. παρατηρείται συχνά από διαστημόπλοια και επίγεια. Η νυχτερινή άνω μεσόσφαιρα και η θερμόσφαιρα της Αφροδίτης είναι, επίσης, οι πηγές των εκπομπών από τη μη-τοπική θερμοδυναμική ισορροπία των μορίων CO2 και νιτρικού οξειδίου, που ευθύνονται για τη χαμηλή θερμοκρασία στη νυχτερινή θερμόσφαιρα.
Το όχημα Αφροδίτη Eξπρές έχει δείξει μέσα από την αστρική επιπρόσθηση ότι η ατμοσφαιρική ομίχλη εκτείνεται πολύ μακρύτερα στη νυχτερινή πλευρά από ότι στην ημερινή. Στην ημερινή πλευρά το υπόστρωμα του σύννεφου έχει πάχος 20 χλμ. και εκτείνεται έως τα 65 χλμ., ενώ στη νυχτερινή πλευρά βρίσκεται στη μορφή παχιάς ομίχλης και φτάνει ως τα 90 χλμ—ψηλά στη μεσόσφαιρα, συνεχίζοντας ακόμη ψηλότερα στα 105 χλμ. ως πιο διάφανη ομίχλη. Το 2011, το διαστημικό όχημα ανακάλυψε ότι η Αφροδίτη έχει ένα λεπτό στρώμα όζοντος σε υψόμετρο 100χλμ.
Επαγόμενη μαγνητόσφαιρα
εναλλ.=|μικρογραφία|465x465εσ|Η Aφροδίτη αλληλεπιδρά με τον ηλιακό άνεμο. Απεικονίζονται τα συστατικά της επαγόμενης μαγνητόσφαιρας. Η Αφροδίτη είναι γνωστό ότι δεν έχει μαγνητικό πεδίο. Ο λόγος για την απουσία του δεν είναι καθόλου σαφής, αλλά μπορεί να σχετίζεται με τη μειωμένη ένταση της συναγωγής στον μανδύα της Αφροδίτης. Η Αφροδίτη έχει μία επαγόμενη μαγνητόσφαιρα που σχηματίζεται από μεταφορά του Ηλιακού μαγνητικού πεδίου με τον ηλιακό άνεμο. Η διαδικασία μπορεί να περιγραφεί ως γραμμές πεδίου που τυλίγονται γύρω από ένα εμπόδιο—εδώ η Αφροδίτη. Η επαγόμενη μαγνητόσφαιρα της Αφροδίτης περιλαμβάνει ένα τοξοειδές κρουστικό κύμα, μαγνητοθήκη, μαγνητόπαυση και μαγνητοουρά με το φύλλο ρεύματος.
Στο υποπολικό σημείο το τοξοειδές κρουστικό κύμα βρίσκεται στα 1900 χλμ (0,3 RΑ, όπου RΑ είναι η ακτίνα της Αφροδίτης) από την επιφάνεια του πλανήτη. Η απόσταση μετρήθηκε το 2007 κατά τη διάρκεια της ελάχιστης ηλιακής δραστηριότητας. Περί την μέγιστη ηλιακή δραστηριότητα μπορεί να φτάνει αρκετά μακρύτερα από τον πλανήτη. Η μαγνητόπαυση βρίσκεται σε υψόμετρο 300 χλμ. Το ανώτερο όριο της ιονόσφαιρας (ιονόπαυση) βρίσκεται περί τα 250 χλμ. Ανάμεσα στη μαγνητόπαυση και την ιονόπαυση υπάρχει ένα μαγνητικό φράγμα—μια τοπική αύξηση του μαγνητικού πεδίου, που παρεμποδίζει το ηλιακό πλάσμα από το να εισχωρήσει βαθύτερα στην ατμόσφαιρα της Αφροδίτης, τουλάχιστο κοντά στην ελάχιστη ηλιακή δραστηριότητα. Η ένταση του μαγνητικού πεδίου του φράγματος φτάνει μέχρι και τα 40 nT. Η μαγνητοουρά συνεχίζεται σε απόσταση έως και δεκαπλάσια της ακτίνας του πλανήτη. Πρόκειται για το πιο ενεργό μέρος της μαγνητόσφαιρας όπου παρουσιάζονται φαινόμενα επανασυνδυασμού και επιτάχυνσης σωματιδίων. Οι ενέργειες των ηλεκτρονίων και των ιόντων στη μαγνητοουρά είναι περίπου 100 eV και 1000 eV αντίστοιχα.
Λόγω της έλλειψης εγγενούς μαγνητικού πεδίου στην Αφροδίτη, ο ηλιακός άνεμος διεισδύει σχετικά βαθιά μέσα στην πλανητική εξώσφαιρα και προκαλεί σημαντική απώλεια ατμόσφαιρας, που πραγματοποιείται κύρια μέσω της μαγνητοουράς. Επί του παρόντος οι κύριοι τύποι ιόντων τύποι που χάνονται είναι O+, H+ και+. Η αναλογία των απωλειών υδρογόνου προς τις απώλειες οξυγόνου είναι γύρω στο 2 (δηλαδή σχεδόν στοιχειομετρική) που ισοδυναμεί με απώλεια νερού σε διαρκή εξέλιξη.
Σύννεφα
Τα σύννεφα της Αφροδίτης είναι πυκνά και αποτελούνται κυρίως (75-96%) από σταγονίδια θειικού οξέος. Σκιάζουν την επιφάνεια του πλανήτη στην οπτική απεικόνιση, και αντανακλούν το 75% του ηλιακού φωτός που πέφτει πάνω τους. Η γεωμετρική λευκαύγεια, ένα κοινό μέτρο της ανακλαστικότητας, είναι το υψηλότερο από τους πλανήτες του Ηλιακού Συστήματος. Η μεγάλη ανακλαστικότητα δυνητικά εξασφαλίζει σε κάθε διαστημικό όχημα που ταξιδεύει στην κορυφή του σύννεφου επαρκή ηλιακή ενέργεια ώστε τα ηλιακά κύτταρα να μπορούν να τοποθετηθούν οπουδήποτε στο όχημα. Η πυκνότητα των νεφών είναι εξαιρετικά μεταβλητή με το πυκνότερο στρώμα στα 48,5 χλμ. να φτάνει το 0,1 g/m3, παρόμοια με τους χαμηλότερους σωρειτομελανίτες στη Γη.
Στο επίπεδο της επιφάνειας η υγρασία είναι λιγότερη από 0,1%. Η βροχή θειϊκού οξέος δεν φτάνει ποτέ στο έδαφος της Αφροδίτης επειδή εξατμίζεται από τη θερμότητα προτού φτάσει. Θεωρητικά, η πρώιμη ηφαιστειακή δραστηριότητα απελευθέρωσε θείο στην ατμόσφαιρα και οι υψηλές θερμοκρασίες το εμπόδισαν από το να παγιδευτεί σε στερεά συστατικά της επιφάνειας όπως έγινε στη Γη.
Αστραπές
Τα σύννεφα της Αφροδίτης ίσως μπορούν να παράγουν αστραπές, και τα Σοβιετικά τροχιακά οχήματα Βενέρα 9 και 10 συνέλεξαν οπτικά και ηλεκτρομαγνητικά στοιχεία αστραπών. Το 2007 το Αφροδίτη Εξπρές της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος εντόπισε κύματα γουίστλερ που αποδόθηκαν σε αστραπές. Η διαλείπουσα μορφή τους φαίνεται να συσχετίζεται με τις καιρικές συνθήκες, και ο ρυθμός εμφάνισης αστραπών είναι τουλάχιστον μισός από της Γης.
Καθ ' όλη τη δεκαετία του 1980, υπήρχε η εντύπωση ότι οι λάμψεις στη νυχτερινή πλευρά ("κάτωχρη λάμψη") της Αφροδίτης οφείλονται σε αστραπές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αφροδίτη (πλανήτης)
Φωτίναιο
Το Φωτίναιο (Φωτίναιον) ήταν μια αρχαία πόλη στην αρχαία Θεσσαλία. Προς το παρόν η θέση του Φωτιναίου είναι άγνωστη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαμένες αρχαίες πόλεις Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα
Γραμβούσα (νησίδα Θάσου)
Η Γραμβούσα ή Κραμπούσα είναι νησίδα που βρίσκεται στην περιοχή του νησιού της Θάσου. Είναι απέναντι και σε πολύ μικρή απόσταση, από την περιοχή του παραδοσιακού οικισμού Ποταμιάς. Σύμφωνα με την παράδοση εκεί έζησε ο Όσιος Δανιήλ εν τω Θασίω. Μάλιστα υπάρχουν ερείπια εκκλησίας που αποδίδονται στην μονή, που υπήρξε κτήτορας ο όσιος. Το 1991 σε προσπάθεια ανάδειξης του οσίου, με πρωτοβουλία του τότε εφημέριου Ποταμιάς, Ιερέως Σωτήριου Θ. Βασιλούδη, ανεγέρθηκε ναός αφιερωμένος στην μνήμη του οσίου. Στις 12 Σεπτεμβρίου υπάρχει μεγάλη πανήγυρης αφιερωμένη στην μνήμη του οσίου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου Κατηγορία:Θάσος
Φαλαχθία
Η Φαλαχθία (Φαλαχθία), επίσης γνωστή ως Φαλαχθία Φθιώτιδος, ήταν αρχαία πόλη της Οιταίας στην αρχαία Θεσσαλία.
Η θέση της Φαλαχθίας είναι άγνωστη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαμένες αρχαίες πόλεις Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Ελλάδα
Γουαδαλούπε Μπόρια
H Γουαδαλούπε Μπόρια Οσόρνο (Guadalupe Borja Osorno, 4 Απριλίου 1915 - 19 Ιουλίου 1974) ήταν η σύζυγος του Προέδρου του Μεξικού Γουστάβο Ντίαζ Ορντάζ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 4 Απριλίου 1915 στη Πόλη του Μεξικού, και ήταν κόρη του Άνχελ Μπόρια Σοριάνο και της Εστεφάνια "Φάνι" Οσόρνο.
Το 1937 παντρεύτηκε τον Γουστάβο Ντίαζ Ορντάζ και μαζί απέκτησαν τρία παιδιά, τον Γουστάβο, την Γουαδαλούπε και τον Αλφρέδο.
Πέθανε από έμφραγμα στις 19 Ιουλίου 1974 στη Πόλη του Μεξικού σε ηλικία 59 ετών. Είναι θαμμένη στο Πάνθεον της Πόλης του Μεξικού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώτες Κυρίες του Μεξικού
Οξιά Σύμης
Η Οξιά ή Οξεία ή Οξυά είναι βραχονησίδα του νότιου Αιγαίου και ανήκει στα Δωδεκάνησα. Βρίσκεται στο βόρειο άκρο της Σύμης. Μαζί με τις βραχονησίδες Χονδρός και Πλάτη αποκαλούνται "Συμιοπούλες". Από το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA 2000 έχει κηρυχθεί, μαζί με το ανατολικό τμήμα της Σύμης, ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας για το είδος: Larus audouinii. Έχει έκταση 0,04 τ.χλμ. και διοικητικά ανήκει στο δήμο Σύμης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Σύμης
Κλαύδιος Φρολό
Ο Κλαύδιος Φρολό (Γαλλικά: Claude Frollo) είναι φανταστικός χαρακτήρας και κύριος ανταγωνιστής του μυθιστορήματος του Βίκτωρ Ουγκώ Η Παναγία των Παρισίων (1831). Είναι ο Αρχιδιάκονος του καθεδρικού ναού.
Στο μυθιστόρημα
Ο Κλαύδιος Φρολό είναι ένας θεοσεβούμενος και εξαιρετικά μορφωμένος άνθρωπος, που ο ίδιος και ο μικρός του αδελφός Ζεάν, ορφάνεψαν όταν οι γονείς του πέθαναν από την πανούκλα. Οι σπουδές του τον οδήγησαν να γίνει Αρχιδιάκονος, επάγγελμα που διατηρεί και κατά τη διάρκεια των γεγονότων του βιβλίου. Επιπροσθέτως, έχει στην κατοχή του ένα μικρό φέουδο, το οποίο του επιφέρει λίγα χρήματα, από τα οποία τα περισσότερα τα χρηματοδοτεί για τον αλκοολισμό του αδελφού του.
Κατά τη διάρκεια της γιορτής στην Νοτρ Νταμ, ονόματι Κυριακή του Κουασιμόδου, σώζει ένα παραμορφωμένο καμπουριασμένο παιδί, το οποίο βρίσκει εγκαταλελειμμένο. Το υιοθετεί και το ονομάζει "Κουασιμόδο", λόγω της γιορτής, το μεγαλώνει σαν δικό του γιο, και του διδάσκει τη νοηματική γλώσσα όταν ο Κουασιμόδος χάνει την ακοή του από τις καμπάνες του ναού. Ο Φρολό είναι ένας αξιοσέβαστος ακαδημαϊκός και μελετά πολλές γλώσσες, νομική, ιατρική, φυσική και θεολογία. Παρόλα αυτά, παθαίνει ψύχωση με την αλχημεία, γεγονός που οδηγεί τους κατοίκους της πόλης να διαδίδουν φήμη ότι είναι μάγος. Επιπροσθέτως, πιστεύει έντονα στη μοίρα. Όλα αυτά, μαζί με τον ακραίο και παράλογο φόβο του για τις γυναίκες, συμβάλλει περαιτέρω στην απομόνωσή του από την κοινωνία.
Ο Φρολό, διακατέχεται επίσης από έντονα πάθη, παρόλο που είναι άγαμος λόγω της θέσης του στην εκκλησία. Αυτά του τα πάθη εκρήγνυται μέσω της επαφής του με την όμορφη νεαρή τσιγγάνα Εσμεράλδα, και εν τέλει, οδηγούν στην καταστροφή του. Θεωρεί ότι έχει σταλθεί ως πειρασμός από το Διάβολο, για να δοκιμάσει την πίστη του, και την καταριέται ως δαίμονα. Ωστόσο διαπιστώνει ότι δεν μπορεί να της αντισταθεί και αποφασίζει να υποκύψει στον πειρασμό. Η Εσμεράλδα, ωστόσο, απωθείται από τις προθέσεις του. Ο Φρολό διατάζει τον Κουασιμόδο να την απαγάγει, και έπειτα τον εγκαταλείπει όταν ο καμπούρης αιχμαλωτίζεται από τον στρατηγό Φοίβο και τους φρουρούς του. Ο Φρολό σχεδόν αγνοεί τον Κουασιμόδο όταν τον βλέπει να ταπεινώνεται δημοσίως για το συμβάν. Όταν ο Φρολό ανακαλύπτει ότι η Εσμεράλδα είναι ερωτευμένη με το Φοίβο, παρακολουθεί τη συνάντησή τους, όπου ο Φοίβος θέλει να περάσει μαζί της μια νύχτα πάθους. Ενώ ο Φοίβος και η Εσμεράλδα είναι έτοιμοι να κάνουν έρωτα, ο Φρόλο, σε μια κρίση ζήλιας, μαχαιρώνει το Φοίβο, και φιλάει την Εσμεράλδα όταν εκείνη έχει λιποθυμήσει, προτού φύγει.
Ο Φρολό δεν επιχειρεί να μεσολαβήσει όταν η Εσμεράλδα καταδικάζεται για μαγεία και απόπειρα δολοφονίας, αλλά μαχαιρώνει τον εαυτό του κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων της και της δείχνει τις πληγές του ως ένδειξη αγάπης για εκείνη. Ωστόσο η ίδια δε συγκινείται, μιας και είναι ακόμη ερωτευμένη με τον Φοίβο. Λίγο πριν φθάσει η μέρα της εκτέλεσής της, ο Φρολό έχοντας τρελαθεί εγκαταλείπει το Παρίσι, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι ο Κουασιμόδος -ο οποίος είναι επίσης ερωτευμένος με την Εσμεράλδα- την έσωσε από την αγχόνη. Επιστρέφει στο Παρίσι όταν μαθαίνει ότι η Εσμεράλδα είναι ζωντανή και ζηλεύει τον Κουασιμόδο στον ίδιο βαθμό που ζήλευε και τον Φοίβο. Έπειτα ο Φρολό επιχειρεί να την βιάσει στο ιερό του καθεδρικού, αλλά ο Κουασιμόδος -που δεν έχει συνειδητοποιήσει αρχικά τον δράστη- υπερασπίζεται την κοπέλα και τον χτυπά. Εκνευρισμένος και ταπεινωμένος, ο Φρολό αποφασίζει να απαλλαγεί από την Εσμεράλδα και την παραδίδει στις αρχές.
Η ώρα του Φρολό πλησιάζει όταν μια ομάδα κακοποιών, οργισμένοι από τα νέα ότι η γαλλική μοναρχία διέταξε για την Εσμεράλδα να παρθεί από τον καθεδρικό ναό και να κρεμαστεί εντός τριών ημερών, επιτίθενται στην εκκλησία. Ενώ ο Κουασιμόδος είναι απασχολημένος με το να παλεύει με το πλήθος, ο Πιερ Γκρενγκουάρ, ο σύζυγος της Εσμεράλδα -τον οποίον παντρεύτηκε αποκλειστικά για να του σώσει τη ζωή- και μια κουκουλωμένη φιγούρα τρυπώνουν στον καθεδρικό και την πείθουν να δραπετεύσει μαζί τους. Επειδή το πρόσωπο του άνδρα είναι καλυμμένο, η Εσμεράλδα προσπαθεί να μαντέψει την ταυτότητά του. Ξεφεύγουν με μια βάρκα στο Σηκουάνα, έπειτα, μόλις φτάσουν στην ακτή, χωρίζονται, με τον Γκρενγκουάρ να παίρνει την κατσίκα, Τζαλί, και αφήνοντας την Εσμεράλδα με τον άγνωστο άνδρα. Ο κουκουλοφόρος τραβά την Εσμεράλδα κοντά στην αγχόνη και αφαιρόντας την κουκούλα, αποκαλύπτεται ότι είναι ο Φρολό.
Όταν ο Κουασιμόδος βλέπει τον Φρολό να γελάει κατά τη διάρκεια του κρεμάσματος της Εσμεράλδα, ωρύεται και σπρώχνει τον Φρολο από το κιγκλίδωμα. Η μια τερατόμορφη φιγούρα εμποδίζει την πτώση του, και φωνάζει στον Κουασιμόδο για βοήθεια, αλλά ο Κουασιμόδος παραμένει αμίλητος. Έπειτα, ο Φρολό πέφτει από τον καθεδρικό, ερχόμενος σε σύγκρουση με τη στέγη ενός σπιτιού. Γλιστράει από την οροφή, καταλήγει στο πεζοδρόμιο της πλατείας και πεθαίνει.
Εκδοχή της Disney
Στην ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney, Η Παναγία των Παρισίων (The Hunchback of Notre Dame, 1996), τη φωνή του στην αυθεντική εκδοχή την έκανε ο Τόνι Τζέι, ενώ στην ελληνική ο Δημήτρης Κοντογιάννης. Για την αυθεντική εκδοχή, οι σκηνοθέτες Κερκ Γουάις και Γκάρι Τρούσντεϊλ τον διάλεξαν για το ρόλο, μετά την σύντομη εμφάνισή του για το ρόλο του Μεσιέρ Νταρκ, στην ταινία Η Πεντάμορφη και το Τέρας (Beauty and the Beast, 1991). Η εμφάνιση του χαρακτήρα εμπνεύστηκε από τα χαρακτηριστικά του ηθοποιού Χανς Κόνριντ, ειδικότερα από την εμφάνισή του στην ταινία Τα 5,000 Δάκτυλα (The 5,000 Fingers of Dr. T, 1953). Ο παραγωγός της ταινίας, Ντον Χαν, δήλωσε ότι ο χαρακτήρας του Φρόλο εμπνεύστηκε από την ερμηνεία του Ρέιφ Φάινς ως Άμον Γκιοτ στην ταινία Η Λίστα του Σίντλερ (Schindler's List, 1993), ο οποίος σκότωνε Εβραίους, αλλά παράλληλα είχε ερωτικές επιθυμίες για την Εβραία υπηρέτριά του. Ο σεναριογράφος Ταμπ Μέρφι επέλεξε να αλλάξει το επάγγελμα του Φρόλο, από αρχιδιάκονο σε υπουργό δικαιοσύνης, αποφεύγοντας έτσι τις θρησκευτικές ευαισθησίες στην τελική ταινία.
Στην ταινία, ο Φρόλο, παρουσιάζεται ως αδίστακτος, φανατικά θρησκόληπτος Υπουργός Δικαιοσύνης του Παρισιού και απρόθυμος κηδεμόνας του Κουασιμόδου. Πιστεύει ότι υπερέχει από τους υπολοίπους και είναι αλάνθαστος, και ότι ο κόσμος γύρω του είναι γεμάτος από διαφθορά, εκτός φυσικά από τον εαυτό του. Περιφρονεί τον τσιγγάνικο πληθυσμό του Παρισιού και επιθυμεί να εξαλείψει ολόκληρη τη φυλή. Όπως και στον αυθεντική εκδοχή του χαρακτήρα στο μυθιστόρημα του Βίκτωρ Ουγκώ, ο Φρόλο διαθέτει σφοδρές επιθυμίες για την Εσμεράλδα, σε σημείο ψύχωσης. Γενικότερα, ο Φρόλο πιστεύει ότι οι πράξεις του συνάδουν με το θέλημα του Θεού, παρά τις συχνές του διαφωνίες με τον αρχιδιάκονο της Νοτρ Νταμ. Ενώ στο μυθιστόρημα ο Φρόλο νοιάζεται πραγματικά για τον Κουασιμόδο, σε αυτήν την ταινία, τον αποκαλεί "τέρας" και τον μεγαλώνει μονάχα γιατί φοβάται την τιμωρία του Θεού και ελπίζει ότι ο καμπούρης, μια μέρα θα του φανεί χρήσιμος. Ο Τρούσντεϊλ χαρακτήρισε τον Φρόλο σε αυτήν την ταινία ως "πολύ απαίσιο άνθρωπο", ενώ ο Τζέι τον συνέκρινε με τον Χάνιμπαλ Λέκτερ στην ταινία Η Σιωπή των Αμνών (The Silence of the Lambs, 1991).
Εμφάνιση στην πρώτη ταινία
Στην αρχή της ταινίας, ο Φρόλο και οι στρατιώτες του πιάνουν μια ομάδα τσιγγάνων χωρικών, οι οποίοι προσπαθούν να τρυπώσουν στο Παρίσι παράνομα με μια βάρκα. Η τσιγγάνα γυναίκα επιχειρεί να ξεφύγει με το παραμορφωμένο μωρό της, αλλά ο Φρόλο την κυνηγά και τη σκοτώνει στα σκαλιά της Παναγίας των Παρισίων. Προσπαθεί να σκοτώσει και το μωρό, αλλά ο αρχιδιάκονος του καθεδρικού επεμβαίνει και κατηγορεί τον Φρόλο ότι σκότωσε μια αθώα γυναίκα. Φοβισμένος για τη θεία τιμωρία, ο Φρόλο διστακτικά συμφωνεί στο να μεγαλώσει το παραμορφωμένο παιδί ως γιο του στη Νοτρ Νταμ, δίνοντάς του το όνομα "Κουασιμόδος", και του μαθαίνει ότι ο κόσμος έξω από τον καθεδρικό είναι ένα αμαρτωλό μέρος, γεμάτο από ανθρώπους που θα τον μισούσαν λόγω της παραμόρφωσής του.
Είκοσι χρόνια αργότερα, στο Δικαστικό Μέγαρο, ο Φρόλο διορίζει έναν καινούργιο λοχαγό, τον Φοίβο, δηλώνοντας την πρόθεσή του να εξαλείψει τον τσιγγάνικο πληθυσμό της πόλης, με το ανακαλύψει το άσυλό τους, το "Δικαστήριο των Θαυμάτων". Ενώ παρευρίσκεται στο ετήσιο πανηγύρι των τρελών, ο Φρόλο ανακαλύπτει μια τσιγγάνα χορεύτρια, την Εσμεράλδα, που η ομορφιά της τον ελκύει και τον αηδιάζει ταυτόχρονα. Εκείνη χορεύει προκλητικά μπροστά του και του φιλά την μύτη. Ο Φρόλο ανακαλύπτει ότι ο Κουασιμόδος έφυγε από το κωδωνοστάσιο και συμμετέχει στο πανηγύρι. Ο Κουασιμόδος ταπεινώνεται από το πλήθος, αφότου δύο φύλακες του Φρόλο προξενούν την ταραχή. Ο Φρόλο αρνείται να βοηθήσει τον Κουασιμόδο, όπως επίσης αρνείται το αίτημα του Φοίβου να σταματήσει το χάος, και θυμώνει όταν η Εσμεράλδα με τόλμη, αποφασίζει να βοηθήσει τον Κουασιμόδο. Η Εσμεράλδα επιπλήττει τον Φρόλο, προτού ζητήσει άσυλο στον καθεδρικό. Έπειτα, ο Φρόλο αντιμετωπίζει την Εσμεράλδα, μυρίζοντας τα μαλλιά της απρεπώς και πιάνοντάς την από τον λαιμό. Ο Φρόλο αναστατώνεται από την έλξη του για την Εσμεράλδα.
Ο Φρόλο επιστρέφει στη Νοτρ Νταμ αργά τη νύχτα και ανακαλύπτει ότι ο Κουασιμόδος βοήθησε την Εσμεράλδα να δραπετεύσει, λέγοντας ότι γνωρίζει για το Δικαστήριο των Θαυμάτων και ότι επρόκειτο να επιτεθεί κατά την αυγή με χίλιους άνδρες. Ακολουθώντας τον Κουασιμόδο και τον Φοίβο στο Δικαστήριο των Θαυμάτων, ο Φρόλο και οι άνδρες του πιάνουν όλους τους παρευρισκόμενους τσιγγάνους. Ο Φρόλο προετοιμάζεται να κάψει την Εσμεράλδα, αλλά της προσφέρει να την αφήσει να ζήσει, αν υποκύψει στις επιθυμίες του. Αηδιασμένη η Εσμεράλδα, αρνείται και τον πτύει στο πρόσωπο, και ο Φρόλο ετοιμάζεται να την εκτελέσει, ωστόσο ο Κουασιμόδος την σώζει και την πηγαίνει στον καθεδρικό. Ο Φρόλο διατάζει τους στρατιώτες του να επιτεθούν και να καταλάβουν τον καθεδρικό. Ο Φοίβος ελευθερώνει τους τσιγγάνους και στρέφει τους πολίτες του Παρισιού ενάντια στον Φρόλο και τους άνδρες του. Ο Κουασιμόδος ρίχνει λιωμένο μόλυβδο στους δρόμους, ώστε κανένας να μην μπορέσει να εισέλθει, αλλά ο Φρόλο καταφέρνει να μπει μέσα. Ο Φρόλο επιχειρεί να σκοτώσει τον Κουασιμόδο, αλλά ο Κουασιμόδος υπερισχύει και αρνείται κατηγορηματικά όλα όσα του δίδαξε ο Φρόλο να πιστεύει. Ο Φρόλο ακολουθεί τον Κουασιμόδο και την Εσμεράλδα στο μπαλκόνι, όπου λέει στον Κουασιμόδο όλη την αλήθεια για την μητέρα του. Ο Φρόλο σπρώχνει τον Κουασιμόδο στην άκρη, αλλά ο Κουασιμόδος καταφέρνει να κρατηθεί και να ρίξει τον Φρόλο μαζί του. Ο Φρόλο σκαρφαλώνει σε ένα γκαργκόιλ και σηκώνει το σπαθί του για να ρίξει την Εσμεράλδα, αλλά το γκαργκόιλ καταρρέει, με αποτέλεσμα να χάσει την ισορροπία του. Σε ένα όραμα, ο Φρόλο βλέπει το πρόσωπο του γκαργκόιλ να μεταμορφώνεται σε Σατανά. Τρομοκρατημένος, ο Φρόλο ουρλιαζει με το γκαργκόιλ να σπάει εξ ολοκλήρου, με αποτέλεσμα να πέσει στη φωτιά και να πεθάνει.
Αναφορά στη δεύτερη ταινία
Στο σίκουελ της ταινίας Η Παναγία των Παρισίων ΙΙ (The Hunchback of Notre Dame II, 2002), όταν ο Σαρούς (ο Τσιγγάνος εγκληματίας και ο κύριος ανταγωνιστής της ταινιας) θυμίζει στη βοηθό του Μαντελέν, ότι όταν ήταν μικρή και του έκλεψε το φαγητό του, την πήγε κατευθείαν στις αρχές. Παρόλο που ο Φρόλο δεν αναφέρεται, είναι πιθανό ότι ήταν αυτός που έστρεψε τον Σαρούς έναντι της Μαντελέν. Επίσης, αναφέρεται όταν ο Κλοπέν ανακοινώνει την χορευτική παράσταση της Εσμεράλδα, και αστειευόμενος λέει σε ένα μικρό αγόρι ότι εκείνη "μπορεί να σου κλέψει την καρδιά", χρησιμοποιώντας μια μαριονέτα που μοιάζει με τον Φρόλο, ως αναφορά του πάθους του για την Εσμεράλδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λογοτεχνικοί χαρακτήρες Κατηγορία:Κινηματογραφικοί χαρακτήρες Κατηγορία:Γαλλική λογοτεχνία
Οσιμπάνα
εναλλ.=Dried flowers and cards on a desk|μικρογραφία|300x300εσ| Αποξηραμένα λουλούδια και κάρτες σε εργαστήριο Οσιμπάνα (τέχνη αποξηραμένων λουλουδιών) στην Οσάκα, Ιαπωνία δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Λογότυπο Wikipedia φτιαγμένο με το συμπιεσμένο strobili του Equisetum arvense δεξιά|μικρογραφία| Πρεσσαρισμένο ντεκουπάζ λουλουδιών σε μινιατούρα καρέκλας. Η οσιμπάνα (押し花) είναι η τέχνη της χρήσης συμπιεσμένων λουλουδιών και άλλων υλικών από βότανα για τη δημιουργία μιας ολόκληρης εικόνας από αυτά τα φυσικά στοιχεία. Τέτοια τέχνη με πρεσσαριστά λουλούδια αποτελείται από αποξηραμένα πέταλα λουλουδιών και φύλλα σε μία πρέσα λουλουδιών, για να γίνουν επίπεδα και να αποκλείσουν το φως και την υγρασία. Αυτά τα στοιχεία χρησιμοποιούνται στη συνέχεια, για να «ζωγραφίσουν» μια καλλιτεχνική σύνθεση. Η προέλευση αυτής της μορφής τέχνης έχει εντοπιστεί στην Ιαπωνία του 16ου αιώνα, αλλά τώρα εφαρμόζεται παγκοσμίως. Το έργο τέχνης, που προκύπτει, αναφέρεται ως οσιμπάνα.
Ιστορικό υπόβαθρο
Ήδη από τον 16ο αιώνα, οι πολεμιστές Σαμουράι στην Ιαπωνία λέγεται ότι δημιούργησαν την οσιμπάνα ως ένα είδος εξάσκησής τους, για να προωθήσουν την υπομονή, την αρμονία με τη φύση και τις δυνάμεις συγκέντρωσης. Ομοίως, καθώς οι βοτανολόγοι στην Ευρώπη άρχισαν τη συστηματική συλλογή και συντήρηση δειγμάτων, αναπτύχθηκαν μορφές τέχνης με συμπιεσμένα φυτά, ιδιαίτερα κατά τη βικτοριανή εποχή.