cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άνω Παλαιοκκλήσι Θεσπρωτίας
Το Άνω Παλαιοκκλήσι είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Παλαιοκκλησίου, της δημοτικής ενότητας και δήμου Φιλιατών, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Θεσπρωτίας, στην περιφέρεια  Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Ηπείρου.
Γεωγραφία
To Άνω Παλαιοκκλήσι είναι πεδινός οικισμός στο βορειοκεντρικό τμήμα του νομού Θεσπρωτίας. Βρίσκεται κοντά στους βορειοδυτικούς πρόποδες του όρους Χιονίστρα, και κοντά στη δυτική όχθη του ποταμού Καλαμά, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 200. Aπέχει 24 χλμ. περίπου ΒΑ. της Ηγουμενίτσας και 29 χλμ. Ν. των Φιλιατών.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1919 ως Γκούρζας (ή Γκούρζα) του νομού Ιωαννίνων. Το 1927 μετονομάστηκε σε Άνω Παλαιοκκλήσι και το 1937 υπήχθη στον νομό Θεσπρωτίας. Με το ΦΕΚ 244Α – 04/12/1997 αποσπάστηκε από την κοινότητα Παλαιοκκλησίου και προσαρτήθηκε στον δήμο Φιλιατών.
Γενικά στοιχεία
Οι κάτοικοι του οικισμού ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και τη μικροκτηνοτροφία, ενώ το 1928 αριθμούσε 143 κατοίκους. Διαθέτει δημοτικό σχολείο και ταχυδρομικό γραφείο. Εκκλησιαστικά υπάγεται στη Μητρόπολη Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργας.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσπρωτίας Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
Ζακ Στεφάνου
Ο Ζακ Στεφάνου (31 Ιανουαρίου 1984) είναι Έλληνας τραγουδοποιός από τη Θεσσαλονίκη.
Στα 15 του ξεκίνησε μαθήματα κιθάρας με τον Βασίλη Βέτσο και έγραψε το πρώτο του τραγούδι. Είναι απόφοιτος της Γερμανικής Σχολής Θεσσαλονίκης. Από το 2001 είναι φοιτητής στην Αρχιτεκτονική του Α.Π.Θ.
Ο πρώτος του δίσκος "Στο διάστημα δραπέτες" κυκλοφόρησε το 2003 από τη Sony σε Ελλάδα και Κύπρο. Τη διεύθυνση παραγωγής ανέλαβε η Δήμητρα Γαλάνη και την ενορχήστρωση ο Μανώλης Φάμελλος. Από τον δίσκο γνώρισε μεγάλη επιτυχία το τραγούδι "Δείξε μου τον τρόπο". Ο δεύτερος δίσκος (2005) "Ένας όμορφος κόσμος" ήρθε να επιβεβαίωσει την επιτυχία του πρώτου. Σε συμπαραγωγή από τον Μάκη Μουράτογλου και τη Δήμητρα Γαλάνη και πάλι από τη Sony, κατάφερε να καταξιώσει τον Ζακ Στεφάνου ανάμεσα στους τραγουδοποιούς της χώρας. Τα "Φτάσε στον πάτο", "Μικρό μου πόνι" και "Πάντα δικός σου", ντουέτο με την Ανδριάνα Μπάμπαλη, με τους προσεγμένους στίχους τους, αποτέλεσαν αντικείμενα σχολιασμού σε ραδιόφωνα και YouTube.
Έκτοτε ο Ζακ Στεφάνου έκανε ένα διάλειμμα από τη δισκογραφία, ενώ το 2006 δημιουργήθηκε η μΠάντα-Κοάλα, αρχικά χωρίς τον τίτλο μΠάντα-Κοάλα. Τα επόμενα χρόνια ο Ζακ Στεφάνου πραγματοποίησε δεκάδες συναυλίες (επιτυχημένες και μη) σε Ελλάδα και Κύπρο και σαν επιστέγασμα αυτού, το 2010 κυκλοφόρησε ο δίσκος "Koalaboration" από την ανεξάρτητη inRealTime Records.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Στεφάνου
Υπουργείο Ανοικοδόμησης (Ελλάδα)
Το Υπουργείο Ανοικοδομήσεως (όπως ονομαζόταν τότε), ήταν ένα από τα υπουργεία της Ελληνικής Κυβέρνησης, που δημιουργήθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Κάθι Μπέιτς
Η Κάθι Μπέιτς (αγγλικά: Kathy Bates), γεννημένη στις 28 Ιουνίου 1948, είναι Αμερικανίδα ηθοποιός και σκηνοθέτρια. Αφού εμφανίστηκε σε αρκετούς μικρούς ρόλους στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση τη δεκαετία του 1970 και του 1980, η Μπέιτς έγινε διάσημη με την ερμηνεία της στην ταινία Misery (1990), για την οποία βραβεύτηκε με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου και Χρυσή Σφαίρα. Ακολούθησαν μεγάλοι ρόλοι στις ταινίες Πράσινες Τηγανητές Ντομάτες (Fried Green Tomatoes, 1991) και Ολική Εκλειψη (Dolores Claiborne, 1995) πριν υποδυθεί την Μάργκαρετ "Μόλι" Μπράουν στην ταινία Τιτανικός (Titanic, 1997). Εκείνη την περίοδο ξεκίνησε τη σκηνοθετική της καριέρα, κυρίως στην τηλεόραση.
Η Μπέιτς έλαβε υποψηφιότητα για βραβείο Τόνυ το 1983 για την ερμηνεία της στο θεατρικό έργο του Μπρόντγουεϊ 'night, Mother. Βραβεύτηκε με Screen Actors Guild Award για την ερμηνεία της στην ταινία Όλες οι Γυναίκες του Προέδρου (Primary Colors, 1998) και έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου. Ήταν ξανά υποψήφια για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου το 2002 για την ταινία Σχετικά με τον Σμιντ (About Schmidt). Η δουλειά της στην τηλεόραση της έφερε 7 υποψηφιότητες για Έμμυ. Ακολούθησαν οι ταινίες Ο Γύρος του Κόσμου σε 80 Μέρες (Around the World in 80 Days, 2004), 30άρης από Σπίτι (Failure to Launch, 2006), ''Υ.Γ. Σ' Αγαπώ (P.S. I Love You, 2007), Ο Δρόμος της Επανάστασης (Revolutionary Road, 2008), Μια Σχέση Στοργής (The Blind Side, 2009), Valentine's Day (2010) και Μεσάνυχτα στο Παρίσι'' (Midnight in Paris, 2011). Πιο πρόσφατα η Μπέιτς πρωταγωνίστησε στη δικαστική δραματική σειρά Harry's Law που προβλήθηκε από το αμερικανικό κανάλι NBC από το 2011 μέχρι το 2012.
Σημειώσεις
<references group="upper-alpha"/>
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί φωνής
Αλμπάνο Βερτσελλέζε
To Αλμπάνο Βερτσελλέζε (ιταλικά: Albano Vercellese) είναι δήμος της Ιταλίας, στην περιφέρεια του Πεδεμόντιου, στην επαρχία του Βερτσέλλι με πληθυσμό 547 κατοίκους και έκταση 25 τ.χλμ.. Βρίσκεται σε απόσταση 19χμ. από το Βερτσέλλι.
Συνορεύει με τους εξής δήμους: Βιλλαρμπόιτ, Γκρέτζο (Ιταλία), Κολλομπιάνο, Μπαλόκκο, Ολντένικο και Σαν Νατζάρο Σέζια.
Ιστορία
Το όνομα προέρχεται από το ρωμαϊκό όνομα «Albanus», το οποίο βρέθηκε εγχάρακτο σε μια ρωμαϊκή στέγη (tegula).
Το Αλμπάνο Βερτσελλέζε αναφέρεται για πρώτη φορά τον 10ο αιώνα ως μιά από τις πρώτες ενορίες της μητρόπολης του Βερτσέλλι. Η κυριαρχία του στην περιοχή επισφραγίζεται με συνθήκες που υπέγραψαν ο αυτοκράτορας Όθωνας Γ' το 999 και ο Φρειδερίκος Μπαρμπαρόσα το 1152.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Βερτσέλλι
Ελληνικό Νοσοκομείο του Βαλουκλή
Το Ελληνικό Νοσοκομείο του Βαλουκλή ή Ελληνικό Νοσοκομείο Βαλουκλή (Τούρκικα: Balıklı Rum Hastanesi) είναι ένα ίδρυμα φροντίδας υγείας στο Βαλουκλή στη γειτονιά του Γεντί Κουλέ της Κωνσταντινούπολης. Iδρύθηκε τον 18ο αιώνα και συνεχίζει να λειτουργεί μέχρι σήμερα από την ελληνική κοινότητα της Τουρκίας.
Σήμερα
Το 2011, το νοσοκομείο είχε 39 γιατρούς, 98 νοσηλευτές και άλλο προσωπικό. Συνολικά εργάζονται εκεί 440 άνθρωποι, ανάμεσά τους και μέλη της ελληνικής κοινότητας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νοσοκομεία στην Τουρκία Κατηγορία:Κωνσταντινούπολη
Αλκμαίων
Ο Αλκμαίων (και Αλκμέων) ήταν ήρωας της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, γιος του μάντη Αμφιάραου και της Εριφύλης. Αποτελούσε το κεντρικό πρόσωπο δύο χαμένων επών του Θηβαϊκού κύκλου, με τίτλο Επίγονοι και Αλκμαιωνίς. Γύρω από το πρόσωπό του Αλκμαίωνα σχετίζονται και άλλοι μύθοι.
Η εκστρατεία των Επίγονων
thumb|right|200px|Ο Πολυνείκης προσφέρει στην [[Εριφύλη το περιδέραιο της Αρμονίας.]] Ο Αλκμαίων ήταν γιος του Αμφιάραου και της Εριφύλης. Ο πατέρας του Αμφιάραος παρακινήθηκε από τον βασιλιά του Άργους Άδραστο να πάρει μέρος στην εκστρατεία κατά της Θήβας που είχε στόχο να εκδιώξει από τον θρόνο της πόλης τον Ετεοκλή και να τον παραδώσει στον Πολυνείκη. Ο Αμφιάραος δεν δέχτηκε γιατί ήξερε, χάρη στις μαντικές ικανότητες που κατείχε, πως όλοι οι αρχηγοί της εκστρατείας θα σκοτώνονταν. Αποφασίστηκε τότε την τελική απόφαση να την πάρει η Εριφύλη. Αυτή όμως δωροδοκήθηκε από τον Πολυνείκη, ο οποίος της πρόσφερε το περιδέραιο της Αρμονίας της γυναίκας του Κάδμου και η Εριφύλη αποφάσισε να συμμετάσχει ο άντρας της στον πόλεμο. Πριν φύγει για τον πόλεμο ο Αμφιάραος ζήτησε από τον Αλκμαίωνα να εκδικηθεί για λογαριασμό του την Εριφύλη που τον πρόδωσε, σκοτώνοντας την μόλις ενηλικιωθεί.
Ο Αλκμαίων μόλις ενηλικιώθηκε πήρε μέρος ως αρχηγός στην εκστρατεία των Επιγόνων κατά της Θήβας. Αρχικά ήταν απρόθυμος να συμμετάσχει αλλά οι υπόλοιποι επίγονοι έλαβαν χρησμό πως στην εκστρατεία αυτή πρέπει να ηγηθεί ο Αλκμαίων. Ο Θέρσανδρος τότε, που διεκδικούσε τον θρόνο της Θήβας, δωροδόκησε την Εριφύλη δίνοντάς της το το πέπλο της Αρμονίας και αυτή έπεισε και τον γιο της να συμμετάσχει στην εκστρατεία. Οι επίγονοι κατέλαβαν την Θήβα και ο Αλκμαίων σκότωσε τον βασιλιά της πόλης, Λαοδάμαντα. Στην συνέχεια όμως, παρακινούμενος και από ένα χρησμό αποφάσισε να εκδικηθεί για τον πατέρα του και σκότωσε την μητέρα του, βοηθούμενος και από τον αδερφό του Αμφίλοχο.
Η καταδιώξη του Αλκμαίωνα από τις Ερινύες
Μετά την μητροκτονία άρχισαν να τον κυνηγούν οι Ερινύες και καταδιωκόμενος κατέληξε στην Ψωφίδα της Αρκαδίας. Εκεί ο βασιλιάς της Ψωφίδας, Φηγέας τον εξάγνισε και τον πάντρεψε με την κόρη του Αρσινόη (ή Αλφεσίβοια σύμφωνα με τον Παυσανία). Ο Αλκμαίων μετά τον γάμο προσέφερε στην Αρσινόη το περιδέραιο και το πέπλο της Αρμονίας που είχε πάρει από την μητέρα του. Σύμφωνα με τον Απολλόδωρο η παρουσία του Αλκμαίωνα στην Ψωφίδα συνοδεύτηκε από αγονία της γης. Ο Αλκμαίων που θεώρησε πως αιτία για την αγονία ήταν η παρουσία του στην πόλη, πήγε στους Δελφούς για να συμβουλευτεί το μαντείο. Το μαντείο τον συμβούλεψε πως θα απαλλαγεί από τις Ερινύες μόνο όταν καταφύγει σε μία χώρα που δεν υπήρχε όταν έκανε το έγκλημα αλλά σχηματίστηκε μετά. Αναζητώντας αυτή την χώρα ο Αλκμαίων κατέληξε στο Δέλτα του Αχελώου. Εκεί ο ποτάμιος θεός Αχελώος τον εξάγνισε για το έγκλημα και του έδωσε για γυναίκα του την κόρη του Καλλιρρόη.
Η Καλλιρρόη θέλησε να αποκτήσει το πέπλο και το περιδέραιο της Αρμονίας που είχαν χρησιμοποιηθεί για την δωροδοκία της Εριφύλης. Αυτά όμως ο Αλκμαίωνας τα είχε χαρίσει στην πρώτη του γυναίκα την Αρσινόη. Έτσι αποφάσισε να γυρίσει στην Ψωφίδα και να τα πάρει. Με την δικαιολογία πως τα ήθελε για να τα εξαγνίσει τα απέσπασε από τον Φηγέα. Οι δύο γιοι του Φηγέα όμως, ο Πρόνοος και ο Αγήνωρ (σύμφωνα με τον Παυσανία ο Τήμενος και ο Αξίωνας), ανακάλυψαν την αλήθεια και σκότωσαν τον Αλκμαίωνα. Όπως αναφέρει ο Παυσανίας, ο τάφος του Αλκμαίωνα βρίσκόταν στην Ψωφίδα. Δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλος και διακοσμημένος αλλά πάνω του ήταν φυτεμένα κυπαρίσσια τα οποία θεωρούνταν ιερά για τους κατοίκους και δεν επιτρεπόταν σε κανέναν να τα κόψει.
Άλλοι μύθοι σχετικοί με τον Αλκμαίωνα
Με τον Αλκμαίωνα σχετίζονται και άλλοι μύθοι. Σύμφωνα με αυτούς ο Αλκμαίων κατά την διάρκεια της περιόδου που τον είχε κυριεύσει η τρέλα, είχε αποκτήσει δύο παιδιά με την Μαντώ, την κόρη του Τειρεσία, τον Αμφίλοχο και την Τισιφόνη. Ο Αλκμαίων εμπιστεύτηκε τα παιδιά του στον Κρέοντα που τότε ήταν βασιλιάς της Κορίνθου για να τα μεγαλώσει. Όταν η κόρη του Αλκμαίωνα, Τισιφόνη, μεγάλωσε αρκετά ήταν τόσο όμορφη που έκανε την γυναίκα του Κρέοντα να ζηλέψει. Φοβούμενη μήπως την ερωτευτεί ο άντρας της την πούλησε για σκλάβα. Ο αγοραστής της όμως έτυχε να είναι ο Αλκμαίων. Ο Αλκμαίων ανακάλυψε τι είχε συμβεί όταν επέστρεψε στην Κόρινθο για να πάρει τα παιδιά του. Η ιστορία αυτή ήταν θέμα μίας τραγωδίας του Ευριπίδη με τίτλο ο Αλκμαίων ο δια Κορίνθου η οποία δεν διασώζεται. Ο Αλκμαίων στην συνέχεια μαζί με τον γιο του Αμφίλοχο πήγε στην Ακαρνανία όπου για χάρη του βασιλιά της Αιτωλίας Οινέα, νίκησε τους Ακαρνάνες. Ο γιος του Αμφίλοχος ίδρυσε μία πόλη στην περιοχή που ονομάστηκε Αμφιλοχικό Άργος.Ο Στράβων στα Γεωγραφικά του γράφει:
"Μετὰ δὲ τὴν Ἀμβρακίαν τὸ Ἄργος ἐστὶ τὸ Ἀμφιλοχικόν, κτίσμα Ἀλκμαίωνος καὶ τῶν παίδων. Ἔφορος μὲν οὖν φησὶ τὸν Ἀλκμαίωνα μετὰ τὴν Ἐπιγόνων ἐπὶ τὰς Θήβας στρατείαν, παρακληθέντα ὑπὸ Διομήδους, συνελθεῖν εἰς Αἰτωλίαν αὐτῷ καὶ συγκατακτήσασθαι ταύτην τε καὶ τὴν Ἀκαρνανίαν· καλοῦντος δ' αὐτοὺς ἐπὶ τὸν Τρωικὸν πόλεμον Ἀγαμέμνονος, τὸν μὲν Διομήδη πορευθῆναι, τὸν δ' Ἀλκμαίωνα, μείναντα ἐν τῇ Ἀκαρνανίᾳ, τὸ Ἄργος κτίσαι, καλέσαι δ' Ἀμφιλοχικὸν ἐπώνυμον τοῦ ἀδελφοῦ, Ἴναχον δὲ τὸν διὰ τῆς χώρας ῥέοντα ποταμὸν εἰς τὸν κόλπον ἀπὸ τοῦ κατὰ τὴν Ἀργείαν προσαγορεῦσαι. Θουκυδίδης δέ φησιν αὐτὸν Ἀμφίλοχον μετὰ τὴν ἐκ Τροίας ἐπάνοδον, δυσαρεστοῦντα τοῖς ἐν Ἄργει, παρελθεῖν εἰς τὴν Ἀκαρνανίαν, διαδεξάμενον δὲ τὴν τἀδελφοῦ δυναστείαν κτίσαι τὴν πόλιν ἐπώνυμον ἑαυτοῦ".
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Μύθοι της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θηβαϊκός κύκλος Κατηγορία:Αλκμεωνίδες
Δυναμικό ενέργειας
Δυναμικό ενέργειας είναι η ηλεκτρική δραστηριότητα που αναπτύσσεται σε ένα μυϊκό ή νευρικό κύτταρο κατά τη διάρκεια της δραστηριότητάς του. Δηλαδή, αποτελεί μια παροδική, αναγεννητική, ηλεκτρική ώση, κατά την παραγωγή της οποίας το δυναμικό της μεμβράνης ενός κυττάρου αυξάνει ταχέως σε μια τιμή που είναι περίπου 100mV θετικότερου του φυσιολογικού, αρνητικού, δυναμικού ηρεμίας. Αυτό προκαλεί τη διάδοση ενός σήματος κατά μήκος των νευρώνων ή των μυών σε μεγάλη απόσταση. Η μετάδοση των δυναμικών ενέργειας επιτρέπει στις πληροφορίες να διαβιβαστούν από τα αισθητήρια όργανα, μέσω των κεντρομόλων νευρώνων, στον εγκέφαλο.
Όσον αφορά σε ένα νευρικό κύτταρο, το δυναμικό ενέργειας ονομάζεται και αλλιώς νευρική ώση.Πιο συγκεκριμένα όταν ένα νευρικό κύτταρο βρίσκεται σε ηρεμία τότε το εξωτερικό της πλασματικής του μεμβράνης είναι θετικότερο από την εσωτερικό. Δηλαδή το εσωτερικό έχει υψηλή συγκέντρωση ιόντων καλίου και χαμηλή ιόντων νατρίου σε αντίθεση με το εξωτερικό της μεμβράνης. Αυτή η διαφορά διατηρείται χάρη σε  ιοντοτρόπους μηχανισμούς, οι οποίοι καταναλώνουν ενέργεια. Με την κατανάλωση ΑΤP οι μηχανισμοί αυτοί αποβάλλουν νάτρια και προσλαμβάνουν κάλια. Επειδή όμως τα κάλια έχουν μια ιοντική κινητικότητα 20 φορές μεγαλύτερη από τα νάτρια, το εσωτερικό του κυττάρου εμφανίζει μια απώλεια θετικού φορτίου και έτσι δημιουργείται το δυναμικό ηρεμίας ,όπου το εσωτερικό του κυττάρου είναι αρνητικότερο κατά 70mV.
Όταν κάποιο ερέθισμα επιδράσει σε ένα σημείο του κυττάρου, τότε η εσωτερική μεμβράνη γίνεται σε αυτό το σημείο θετικότερη της αρνητικής, γιατί στο συγκεκριμένο σημείο αυξάνεται παροδικά η διαπερατότητα της μεμβράνης και τα ιόντα νατρίου εισέρχονται στο κύτταρο. Έτσι λοιπόν το φορτίο στο εσωτερικό του κυττάρου γίνεται θετικότερο από το εξωτερικό,  περίπου κατά 40mV. Αμέσως μετά αποκαθίσταται το δυναμικό ηρεμίας, καθώς η διαπερατότητα της μεμβράνης για τα ιόντα νατρίου μειώνεται και αυξάνεται για τα ιόντα καλίου μέχρι να επέλθει ισορροπία.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Φυσιολογία ζώων Κατηγορία:Κυτταρολογία Κατηγορία:Υπολογιστική νευροεπιστήμη
Αγαλματίδιο γυναίκας (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, αρ. 4)
Το αγαλματίδιο γυναίκας που φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο με αριθμό 4 είναι αρχαίο Ελληνικό γλυπτό που βρέθηκε το 1886 στο Πτοίον της Θήβας.
Περιγραφή
Είναι από μάρμαρο της Πεντέλης. Το κεφάλι είχε σπάσει και φυλαγόταν στο Μουσείο της Θήβας, μέχρι που ανακαλύφθηκε και κολλήθηκε ξανά με το σώμα. Το υπόλοιπο σώμα διατηρείται σε καλύτερη κατάσταση. Φέρει φθορές και λείπουν η μύτη, το πηγούνι, μέρη του στόματος και της κόμης. Η κόμη στολίζει το κούτελο και καταλήγει σε παχιές μπούκλες και κοτσίδες που φτάνουν μέχρι το στήθος. Οι κόρες των ματιών ήταν ένθετες και έχουν χαθεί. Το άγαλμα στέκει όρθιο. Φοράει πέπλο που είναι δεμένος στη μέση με λεπτή ζώνη. Τα χέρια κρέμονται στο πλάι και είναι συνδεδεμένα με τον κορμό.
Ερμηνεία
Το γλυπτό ανήκε μαζί με άλλα παρόμοια στον στατικό διάκοσμο περιρραντηρίου και χρησίμευε ως στήριγμα.
Ιστορική τοποθέτηση
Είναι έργο από εργαστήριο της Βοιωτίας με επιρροή από την Εγγύς Ανατολή, ίσως από τη Συρία ή Κύπρο. Χρονολογείται στα τέλη του 7ου αιώνα π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Έργα γλυπτικής Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στη Βοιωτία
Μεταμόρφωση Σωτήρος Πάτρας
Τοποθεσία
Βρίσκεται σε μια πεδινή περιοχή σε υψόμετρο περίπου 30 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Γειτνιάζει με τα Δεμένικα, οικισμό της νυν Δημοτικής Κοινότητας Σαραβαλίου, καθώς και με τις περιοχές της Οβρυάς, της Λεύκας και της συνοικίας Μακρυγιάννη. Απέχει 5 χλμ. περίπου από το κέντρο της Πάτρας.
Γενικά στοιχεία
Η συνοικία αναπτύχθηκε μετά το 1970 και οι περισσότεροι κάτοικοι της περιοχής κατάγονται από την περιοχή της Τριταίας και τα χωριά των Φαρρών. Από τη συνοικία διέρχεται η Οδός Ακρωτηρίου -βασικός οδικός άξονας του 2ου Δημοτικού Διαμερίσματος της Πάτρας, η οποία μετονομάζεται σε Οδό Δημοκρατίας στην περιοχή και στο ύψος περίπου της οδού Ειρήνης & Φιλίας, βασικής οδικής αρτηρίας των Δεμένικων - αποτελώντας εν γένει προέκταση της Ε.Ο. Πατρών-Τριπόλεως «111» η οποία διέρχεται και από τις περιοχές της Τριταίας και των Φαρρών, που βρίσκονται νότια των Πατρών.
Στα δυτικά όρια της συνοικίας με αυτά της Λεύκας βρίσκεται ο κοιμητηριακός ναός του Αγίου Μηνά και το Β΄ Δημοτικό Νεκροταφείο Πατρών, όπως επίσης και το εκκλησάκι της Θεοτόκου, οποίο ανεγέρθη το 1990. Η κεντρική λαχαναγορά της Πάτρας καθώς και το μεγαλύτερο τμήμα του ΒΙΟ.ΠΑ. Γλαύκου (Βιοτεχνικό Πάρκο Πατρών) βρίσκονται εντός των ορίων της συνοικίας προς τα βόρεια. Εντός της συνοικίας στεγαζόνται και λειτουργούν επίσης, το 24ο Νηπιαγωγείο και το 51ο Δημοτικό Σχολείο Πατρών.
Στην περιοχή δραστηριοποιείται ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μεταμόρφωσης Σωτήρος Πατρών, ο οποίος ιδρύθηκε το 1979. Εκεί επίσης, εδρεύει και ο Πολιτιστικός Σύλλογος Σκιαδαίων Πάτρας «Ο Άγιος Ιωακείμ» με έτος ίδρυσης το 1980.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συνοικίες της Πάτρας Κατηγορία:Δήμος Μεσσάτιδος Κατηγορία:Δήμος Πατρέων
Γυμναστική στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1904 – Δίζυγο ανδρών
Το δίζυγο ανδρών ήταν ένα από τα έντεκα αγωνίσματα γυμναστικής στο πρόγραμμα των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1904 στο Σαιντ Λούις.
Σύνοψη αγωνίσματος
Το αγώνισμα διεξήχθη στις 28 Οκτωβρίου στο Φράνσις Φιλντ. Κάθε αθλητής είχε δικαίωμα για τρεις προσπάθειες, όλες με ελεύθερο στυλ. Για κάθε προσπάθεια, τρεις κριτές έδιναν βαθμολογία από το 0 έως το 5. Έτσι, κάθε αθλητής μπορούσε να πάρει έως 15 βαθμούς ανά προσπάθεια και έως 45 στο σύνολο.
Πηγές
Δίζυγο
Γιάννης Σταματόπουλος
Ο Γιάννης Σταματόπουλος ήταν αγωνιστής της Επανάστασης του ΄21, γεννημένος στο ορεινό χωριό Κούμανι του νομού Αχαΐας.
Μετά το τέλος της επανάστασης το νεοσύστατο Ελληνικό κράτος για να τον τιμήσει για την προσφορά του στον αγώνα του απένειμε μαζί με έγγραφο δίπλωμα, το Αριστείο του Αγώνα και συγκεκριμένα το παράσημο Σιδηρούν αριστείο.
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821 Κατηγορία:Σιδερένιο αριστείο του Αγώνα
Κάτω Παλαιοκκλήσι Θεσπρωτίας
Το Κάτω Παλαιοκκλήσι, ή Κάτω Παλαιοκκλήσιον, ή Κάτω Παλιοκκλήσι, (πρώην Γκούρζας Τσιφλίκ), είναι ελληνικό ορεινό χωριό του δήμου Φιλιατών της περιφέρειας Ηπείρου (Σχέδιο Καλλικράτης).
Σταθμός Φρανκλέν Ρουζβέλτ (Μετρό Παρισιού)
Ο σταθμός Φραγκλίνου Ρούζβελτ (Franklin D. Roosevelt) του μετρό Παρισιού είναι σταθμός επί των γραμμών 1 και 9. Βρίσκεται κάτω από τη λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων. Με 12.190.000 επιβάτες ετησίως, είναι ο δέκατος τέταρτος μεγαλύτερος ως προς τη διακίνηση επιβατών σταθμός στο δίκτυο.
Κάτω Παλαιοκκλήσι Θεσπρωτίας
Παλαιότερα ανήκε  στην άλλοτε επαρχία Φιλιατών του νομού Θεσπρωτίας. Από το 1999 έως το 2010 σύμφωνα με την τότε διοικητική διαίρεση της Ελλάδας αποτελούσε μαζί με το Άνω Παλαιοκκλήσι την κοινότητα Παλαιοκκλησίου του δήμο Φιλιατών. Από 1 Ιανουαρίου 2011 αποτελεί ομοίως έδρα της τοπικής κοινότητας Παλαιοκκλησίου, της δημοτικής ενότητας Φιλιατών, του ομώνυμου Δήμου.
Βρίσκεται σε απόσταση 29 χλμ. ΝΑ. από τους Φιλιάτες στη κοιλάδα του Καλαμά και σε υψόμετρο περίπου 130 μ.. Αποτελεί χωριό, ο πληθυσμός του οποίου, ασχολούμενος κυρίως με τη γεωργία και τη μικροκτηνοτροφία, το 1928 αριθμούσε 107 κατοίκους. Το 2001 το χωριό αριθμούσε 64 κατοίκους.
Πηγές
Κατω Παλαιοκκλήσι Κατηγορία:Δήμος Φιλιατών
Χιλιετία
Συζήτηση για τους εορτασμούς της «νέας χιλιετίας»
Στο κοινό σε όλες τις δυτικές χώρες Γρηγοριανό Ημερολόγιο, η αρχή της πρώτης χιλιετίας ορίσθηκε ως η αρχή του έτους 1 μ.Χ.. Επομένως, η κάθε περίοδος (χρονικό διάστημα) 1000 ετών τελειώνει σε έτος με αριθμό που έχει τρία μηδενικά. Ωστόσο, στην πράξη υπάρχουν δύο απόψεις, η παραπάνω, που στηρίζεται στην ορθή λειτουργία του ημερολογίου, και μία που υιοθετεί το ευρύτερο «λαϊκό αίσθημα».
Μία ευρύτερη συζήτηση έλαβε χώρα σχετικά με τους εορτασμούς για το έτος 2000 ως προς το αν η έναρξή του θα έπρεπε να εορτάζεται ως η έναρξη μιας νέας ημερολογιακής χιλιετίας. Ιστορικά, υπήρξε παρόμοια συζήτηση περί τις αλλαγές προηγούμενων δεκαετιών και αιώνων.
Η επιστημονική άποψη: xx01–xx00
Ο Άρθουρ Κλαρκ έδωσε την εξής αναλογία (από δήλωση στο Πρακτορείο Ρόιτερ): «Αν η ζυγαριά του οπωροπώλη σας είχε κλίμακα που άρχιζε στο 1 αντί για το 0, θα ήσασταν ικανοποιημένοι όταν θα ισχυριζόταν ότι σας είχε δώσει 10 κιλά τσάι;». Αυτή η δήλωση αντικατοπτρίζει την κοινή σύγχυση για το ημερολόγιο.
Η δημοφιλής και λανθασμένη άποψη : xx00–xx99
Το «έτος 2000» υπήρξε από παλιά μία δημοφιλής φράση αναφερόμενη σε ένα συχνά ουτοπικό μέλλον, ή ένα έτος στο οποίο λάβαιναν χώρα μυθιστορίες σε ένα τέτοιο μέλλον, προσθέτοντας έτσι στην πολιτιστική του σημασία. Δόθηκε εξάλλου δημοσιότητα στον αποκληθέντα «Ιό του 2000». Με αυτό τον τρόπο, το «λαϊκιστικό» επιχείρημα ήταν ότι και η νέα χιλιετία θα έπρεπε να ξεκινά όταν τα 0 του 2000 «γύρισαν», δηλαδή στο τέλος της 31 Δεκεμβρίου 1999. Οι άνθρωποι αισθάνθηκαν ότι η μεταβολή του ψηφίου των εκατοντάδων ετών στον αριθμό του έτους, σήμαινε ότι και ένας νέος αιώνας και χιλιετία είχαν αρχίσει εκείνη τη στιγμή. Αυτή είναι παρόμοια με τη συνηθισμένη «ονοματοδοσία» των δεκαετιών από τα σημαντικότερα ψηφία τους, π.χ. το διάστημα από το 1980 ως το 1989 ως τη «δεκαετία του 80». Παρόμοια, θα ήταν έγκυρο να εορτασθεί το έτος 2000 ως ένα πολιτιστικό γεγονός καθεαυτό και να αποκληθεί η περίοδος 2000 ως 2999 ως «η χιλιετία του 2000».
Οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν ότι ο Διονύσιος ο Μικρός όρισε την ημερομηνία γεννήσεως του Χριστού ως την 25η Δεκεμβρίου του έτους πριν το 1 μ.Χ. (History Today, Ιούνιος 1999, σ.60). Αυτό αντιστοιχούσε στην πίστη ότι το ίδιο το έτος της γεννήσεώς του το θεωρούσαν πολύ ιερό ώστε να το αναφέρουν, όπως και στο ότι το 1 ήταν «το πρώτο έτος της ζωής του Κυρίου».
Παρόμοια, το 1000 μ.Χ. η Εκκλησία απεθάρρυνε ενεργά κάθε ιδιαίτερη αναφορά στο έτος εκείνο, ενώ στη νεότερη εποχή ονόμασε το 2000 μ.Χ. ως το «έτος του ιωβηλαίου» που σημείωνε τη δισχιλιοστή επέτειο της γεννήσεως του Χριστού.
Η λαϊκή προσέγγιση
Η άποψη που υιοθέτησε η πλειοψηφία των ανθρώπων ήταν η αντιμετώπιση του τέλους του 1999 ως τέλους και της χιλιετίας και ο εορτασμός του «μιλένιουμ» τα μεσάνυχτα της 31ης Δεκεμβρίου 1999 προς την 1η Ιανουαρίου 2000, σε συμφωνία με την άποψη 2. Η πολιτιστική και ψυχολογική σημασία των παραπάνω συνετέλεσαν στο να προκαλέσουν εορτασμούς της χιλιετίας 1 έτος νωρίτερα από την επίσημη Γρηγοριανή ημερομηνία. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι η επιμονή στη Γρηγοριανή αλλαγή της χιλιετίας είναι λάθος, μολονότι κάποιοι τη βλέπουν ως σχολαστικότητα.
Σχόλια
Ο επιστήμονας Στήβεν Τζέι Γκουλντ έγραψε (Dinosaur in a Haystack, 1995) ότι οι εορτασμοί και οι ανακοινώσεις των εφημερίδων τοποθέτησαν την είσοδο στον εικοστό αιώνα στο σύνορο μεταξύ 1900 και 1901. Ο συγγραφέας Ντάγκλας Άνταμς υπεγράμμισε την αίσθηση ότι όσοι προτιμούσαν ένα εορτασμό το 2001 ήταν σχολαστικοί που «χαλούσαν τη γιορτή» στο σύντομο ηλεκτρονικό του άρθρο Significant Events of the Millennium. Το ίδιο αίσθημα αναδύθηκε όταν το 1997 ο Αυστραλός πρωθυπουργός Τζον Χάουαρντ τόλμησε να υπερασπιστεί τον εορτασμό της χιλιετίας το 2001, οπότε αποκλήθηκε ο «χαλαστής του πάρτι του αιώνα» ("the party pooper of the century") από τοπικές εφημερίδες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χιλιε
Αρσαμπώ της Φουά
Η καταγωγή του
Ήταν γιος τού Πέτρου Β΄ τού Γκραγύ και της Ροζαμπούρζ τού Περιγκόρ. Ο Οίκος του αρχικά είχε βάση τη λίμνη της Γενεύης. Ο πατέρας του ήταν στην υπηρεσία τού βασιλιά της Αγγλίας και τού δόθηκε η διακυβέρνηση τού νότιου Γκυγιέν (είχε τον τίτλο τού πρωτεύοντος τού Μπυς, capital de Buch). Τα μέλη τού Οίκου τού Γκραγύ απεδείχθησαν νομιμόφρονες υποτελείς (liege) κατά τον Εκατονταετή Πόλεμο εναντίον της Γαλλίας.
Η συμμετοχή του στον Εκατονταετή Πόλεμο
Διαδέχθηκε τον πατέρα του στο Καστιγιόν & Γκρουζόν. Λίγο μετά ο Αρσαμπώ πολέμησε μαζί με τον ανιψιό του Ιωάννη Γ΄ τού Γκραγύ το 1356 στη νκηφόρα μάχη τού Πουατιέ, όπου ο Ιωάννης Β΄ της Γαλλίας αιχμαλωτίστηκε από τους Άγγλους. Η νίκη αυτή οδήγησε στη συνθήκη τού Μπρετινύ το 1360, με την οποία η Αγγλία μπορούσε να διατηρήσει την ιδιοκτησία ενός υπολογίσιμου μέρους της νότιας Γαλλίας. Τα επόμενα έτη οι Γκραγύ συμμετείχαν στην άμυνα των κατακτηθέντων εδαφών, που ο Μπερτράν ντυ Γκεκλάν προσπαθούσε να ανακτήσει. Στη μάχη τού Κοσρέλ το 1364 ο Αγγλο-Ναβαρρικός στρατός οδηγούμενος από τους Γκρεγύ ηττήθηκε από τον Γαλλικό υπό τον Μπερτράν ντυ Γκεσλάν. Ο Αρσαμπώ και ο ανιψιός του Ιωάννης Γ΄ αιχμαλωτίστηκαν. Υποτίθεται, ότι ο πρώτος ελευθερώθηκε το 1372 μετά από την καταβολή 500 χρυσών φράγκων. Ο ανιψιός του είχε αποβιώσει από το 1369 χωρίς απογόνους και ο Αρσαμπώ έγινε κληρονόμος του. Επιπλέον ο Αρσαμπώ έγινε σενεσάλης τού Μπισκάιγ από τον Εδουάρδο Γ΄ της Αγγλίας το 1377.
Αλλάζει συμμάχους
Το 1381 ο Αρσαμπώ νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα της Φουά, μόνο τέκνο τού υποκόμη τού Κσστελμπόν από την Αραγωνία. Η Ισαβέλλα ανήκε στον Οίκο της Φουά, ο επικεφαλής τού οποίου Γκαστόν Γ΄ κόμης της Φουά ήταν από τους πιο ισχυρούς και πλούσιους πρίγκιπες της νότιας Γαλλίας. Η Ισαβέλλα ήταν κόρη τού εξαδέλφου τού Γκαστόν Γ΄. Τότε περίπου ο μόνος γιος τού Γκαστόν Γ΄ απεβίωσε και επίσης ο αδελφός της Ισαβέλλας, ο Ματθαίος της Φουά το 1398, χωρίς απογόνους. Έτσι η Ισαβέλλα, τελευταία τού Οίκου, κληρονόμησε τις εκτεταμένες ιδιοκτησίες της Φουά.
Ο Αρσαμπώ έγινε suo uxoris συγκυβερνήτης της κομητείας της Φουά, υποκόμης τού Μπεάρν, Μαρσάν, Λωτρέκ & Καστελμπόν και συν-πρίγκιπας της Ανδόρρας. Όμως ο Κάρολος ΣΤ΄ της Γαλλίας αντιτέθηκε στην κληρονομία, καθώς ένα από τα μεγαλύτερα εδάφη της Γαλλίας θα περιερχόταν στα χέρια ενός υποτελούς στην Αγγλία. Έτσι ο Λουδοβίκος του Σανσέρ, κονόσταυλος της Γαλλίας βάδισε στην κομητεία και κατέλαβε μεγάλα μέρη της Φουά. Η Ισαβέλλα και ο Αρσαμπώ δεν θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν την απειλή μόνοι τους και προτίμησαν να γίνουν υποτελείς της Γαλλικής εξουσίας. Στη συνθήκη τού Τάρμπες το 1399 οι δύο τους αναγνώρισαν τον βασιλιά της Γαλλίας ως φεουδαλικό επικυρίαρχό τους για την κομητεία της Φουά. Ο Αρσαμπώ ακύρωσε τη συμμαχία του με την Αγγλία και το ζεύγος έστειλε τους δύο μεγαλύτερους γιους του ως ομήρους στην Αυλή τού Παρισιού.
Έτσι εξασφαλίστηκε η θέση της νέας δυναστείας των Γκραγύ στην κομητεία της Φουά, εντός τού Γαλλικού βασιλείου. Όμοια οι απόγονοι τού Αρσαμπώ έφεραν το όνομα και τον θυρεό τού Οίκου της Ισαβέλλας, μαζί με αυτά των Γκραγύ. Λόγω εσωτερικών συγκρούσεων στα βασίλεια της Γαλλίας και της Αγγλίας, ο Εκατονταετής Πόλεμος έπαυσε για ένα διάστημα και έτσι ο Αρσαμώ γλίτωσε από αντιδικίες για την πίστη του στους Άγγλους ή στους Γάλλους. Αμείφθηκε για την υπακοή του στη Γαλλία, όταν το 1412 έγινε αντιστράτηγος τού Λανγκεντόκ. Απεβίωσε λίγο μετά.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε την Ισαβέλλα κόμισσα της Φουά, κόρη τού Ρογήρου-Βερνάρδου Ε΄ υποκόμη τού Καστελμπόν και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Φουά
Μυελίνη
Οι άξονες των νευρώνων που καλύπτονται από μυελίνη ονομάζονται "εμμύελοι", ενώ αυτοί οι οποίοι δεν περιβάλλονται από αυτήν την ουσία ονομάζονται "αμύελοι".
Οι άξονες εγκλείονται κυριολεκτικά στη μυελίνη, η οποία αποτελείται από ομόκεντρες περιελίξεις των μεμβρανών των κυττάρων της γλοίας. Στα περιφερικά εμμύελα νεύρα, η "θήκη" της μυελίνης διακόπτεται κατά τακτά διαστήματα, σχηματίζοντας κοντές μη καλυμμένες περιοχές, που αποκαλούνται κόμβοι του Ranvier. Αυτή η μοναδική ανατομία των εμμυέλων νευραξόνων έχει ως αποτέλεσμα έναν τρόπο διάδοσης της ώσης γνωστό ως "αγωγή με άλμα".
Η παθολογική κατάσταση κατά την οποία οι νευράξονες χάνουν το έλυτρο μυελίνης που τους περιβάλλει (η λεγόμενη απομυελίνωση), ονομάζεται πολλαπλή σκλήρυνση (ή σκλήρυνση κατά πλάκας).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Νευρικό σύστημα
Σόδα (ποτό)
Η σόδα είναι ανθρακούχο άχρωμο ποτό, πίνεται ως αναψυκτικό αλλά και ως χωνευτικό κυρίως μετά το φαγητό ή σε κοκτέιλ ποτών. Τα κύρια συστατικά του είναι νερό και ανθρακικό νάτριο δηλαδή μαγειρική σόδα γι αυτό λέγεται και «ανθρακούχο νερό». Στο εμπόριο παράγεται από βιομηχανίες αναψυκτικών και πωλείται σε πλαστικό, γυάλινο και αλουμινένιο μπουκάλι, με κυριότερα συστατικά νερό, διοξείδιο του άνθρακα και διττανθρακική σόδα.
Στη σόδα αποδίδονται θεραπευτικές ιδιότητες λόγω της μαγειρικής σόδας που χρησιμοποιείται στην παρασκευή του ροφήματος, ως φυσικό φάρμακο για το κρυολόγημα, για το φάρμακο αυτό ανακατεύεται μαγειρική σόδα με νερό όπως και στην παρασκευή του ροφήματος.
Στις δεκάδες ήδη γνωστές χρήσης της «ταπεινής» μαγειρικής σόδας, όπως η λεύκανση των δοντιών, το καθάρισμα της κουζίνας, η αντιμετώπιση της καούρας και η εξουδετέρωση δυσάρεστων οσμών, έρχεται να προστεθεί ακόμα μία και μάλιστα μία με ιδιαίτερο επιστημονικό ενδιαφέρον.
Σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική μελέτη, η μαγειρική σόδα, η οποία επίσημα ονομάζεται διττανθρακικό νάτριο ή όξινο ανθρακικό νάτριο, μπορεί να βρει εφαρμογή στη θεραπευτική αντιμετώπιση των αυτοάνοσων νοσημάτων.
Όπως διαπίστωσαν οι ερευνητές από το Ιατρικό Κολέγιο της Τζόρτζια στο Πανεπιστήμιο Αγκούστα, μια δόση μαγειρικής σόδας σε καθημερινή βάση μπορεί να μειώσει τις καταστροφικές φλεγμονές που χαρακτηρίζουν αυτοάνοσα νοσήματα όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα.
Μαγειρική σόδα & σπλήνας
Έπειτα από μια σειρά πειραμάτων τόσο σε ποντίκια όσο και σε ανθρώπους, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η μαγειρική σόδα προωθεί την παραγωγή οξέων στο στομάχι, τα οποία επιτρέπουν τη διάσπαση και την πέψη των τροφών. Ταυτόχρονα όμως επιδρά σε έναν εξειδικευμένο τύπο κυττάρων του σπλήνα, τα μεσοθηλιακά κύτταρα, δίνοντάς τους το «σήμα» ότι όλα λειτουργούν ομαλά στον οργανισμό και πως δεν βρίσκεται σε εξέλιξη κάποιο είδος επίθεσης. Έτσι, αποτρέπεται μια περιττή ενεργοποίηση του ανοσοποιητικού συστήματος, όπως αυτή που τυπικά παρατηρείται στην περίπτωση των αυτοάνοσων νοσημάτων.
«Είναι σαν τα κύτταρα να λαμβάνουν το σήμα ότι απλώς υπάρχει στο στομάχι ένα μπιφτέκι και όχι κάποιο παθογόνο βακτήριο» αναφέρει χαρακτηριστικά εξηγώντας τα ευρήματα ο Δρ Πωλ Ο’Κόνορ, ένας εκ των συντακτών της μελέτης.
Μαγειρική σόδα & φλεγμονές
Η μαγειρική σόδα φάνηκε να επηρεάζει επίσης και τα ανοσοκύτταρα του σπλήνα. Συγκεκριμένα, περιορίστηκε η απελευθέρωση των μακροφάγων (λευκών αιμοσφαιρίων) Μ1 που προάγουν τις φλεγμονές, ενώ ταυτόχρονα αυξήθηκε η απελευθέρωση μακροφάγων Μ2, τα οποία έχουν αντιφλεγμονώδη δράση.
Τα κατοπινά πειράματα που διεξήγαγαν οι ερευνητές έδειξαν μάλιστα ότι η αντιφλεγμονώδης δράση της μαγειρικής σόδας είναι γενικευμένη στον οργανισμό.
«Η μεταβολή από το φλεγμονώδες στο αντιφλεγμονώδες προφίλ παρατηρήθηκε παντού. Τη διαπιστώσαμε στα νεφρά, στον σπλήνα αλλά και στο αίμα» αναφέρει σχετικά ο Ο’Κόνορ.
Αν και θα χρειαστούν πολλές ακόμη έρευνες για να αποσαφηνιστούν οι ακριβείς μηχανισμοί δράσης της μαγειρικής σόδας αλλά και να βρεθούν οι καταλληλότεροι τρόποι αξιοποίησής της, ο Ο’Κόνορ αισιοδοξεί πως «πρόκειται πιθανότατα για έναν πολύ ασφαλή τρόπο να αντιμετωπιστούν τα φλεγμονώδη νοσήματα».
Δυσπεψία
Η μαγειρική σόδα αναμειγμένη με νερό μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αντιόξινο για να αντιμετωπίσει όξινη δυσπεψία και καούρα. Προσθέστε 1/4 κουταλιού του γλυκού σόδα σε ένα ποτήρι νερό και πιείτε το. Αν τα συμπτώματα δυσπεψίας και καούρας δεν υποχωρήσουν μετά από λίγες μέρες, συμβουλευτείτε γιατρό. Αν παίρνετε φάρμακα, πρέπει να περάσουν δύο ώρες από τη λήψη τους για να πάρετε μαγειρική σόδα, καθώς επιβραδύνει το βαθμό απορρόφησης των φαρμάκων στο στομάχι. Μην τη δίνετε σε παιδιά κάτω των 6 ετών, εκτός και αν σας το έχει πει ο παιδίατρος.
Στοματική υγεία
Το βούρτσισμα των δοντιών με οδοντόπαστα που περιέχει μαγειρική σόδα προλαμβάνει την τερηδόνα και διατηρεί την υγεία των ούλων και της στοματικής κοιλότητας. Διαλύστε μισό κουταλάκι μαγειρικής σόδας σε ένα ποτήρι νερό και κάντε στοματικές πλύσεις για να φρεσκάρετε την αναπνοή σας.
Εξουδετερώνει τις οσμές
Οι περισσότερες άσχημες μυρωδιές προκαλούνται είτε από ισχυρά οξέα (π.χ. ξινόγαλα) είτε από βάσεις (χαλασμένα ψάρια). Όταν προσθέτετε μαγειρική σόδα και αλλάζετε την ισορροπία του pH, οι οσμές στο ψυγείο ή στο χαλί εξουδετερώνονται. Τοποθετήστε ένα ανοικτό κουτί μαγειρικής σόδας στο ψυγείο σας, πασπαλίστε σόδα στον κάδο απορριμμάτων ή στον κάδο του πλυντηρίου πιάτων και θα το διαπιστώσετε.
Αυξάνει την αποτελεσματικότητα της χημειοθεραπείας
Σύμφωνα με Αμερικανούς επιστήμονες, η μαγειρική σόδα βοηθά στην ευκολότερη στοχοποίηση των καρκινικών κυττάρων. Η κατανάλωση διαλύματος σόδας σε νερό, λένε Αμερικανοί ερευνητές, μπορεί να ενεργοποιήσει τα κύτταρα ενός κακοήθους όγκου καθιστώντας ευκολότερη την ανίχνευση και εξουδετέρωσή τους από τα φάρμακα της χημειοθεραπείας. Καθώς ο όγκος αναπτύσσεται, κόβει την παροχή αίματος στα κύτταρα εντός του, με αποτέλεσμα αυτά να αδρανοποιούνται και να «κρύβονται». Η μαγειρική σόδα, ωστόσο, μπορεί να τα «ξεγελάσει» ώστε να λειτουργούν κανονικά και να γίνουν ευκολότερος στόχος για τα φάρμακα χημειοθεραπείας, τα οποία στοχεύουν ενεργά κύτταρα.
Η μαγειρική σόδα πολλά υποσχόμενη «θεραπεία» για τα αυτοάνοσα νοσήματα
Σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική μελέτη, η μαγειρική σόδα, η οποία επίσημα ονομάζεται διττανθρακικό νάτριο ή όξινο ανθρακικό νάτριο, μπορεί να βρει εφαρμογή στη θεραπευτική αντιμετώπιση των αυτοάνοσων νοσημάτων.
Όπως διαπίστωσαν οι ερευνητές από το Ιατρικό Κολέγιο της Τζόρτζια στο Πανεπιστήμιο Αγκούστα, μια δόση μαγειρικής σόδας σε καθημερινή βάση μπορεί να μειώσει τις καταστροφικές φλεγμονές που χαρακτηρίζουν αυτοάνοσα νοσήματα όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα.
Η σχετική μελέτη, η οποία δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Journal of Immunology, παρέχει τα πρώτα ίσως τεκμήρια που δείχνουν ότι η φθηνή, μη συνταγογραφούμενη χημική ουσία με την αντιόξινη δράση μπορεί να «κατευνάσει» το ανοσοποιητικό σύστημα ώστε να μην επιτίθεται αναίτια στους ιστούς του ίδιου του σώματος.
Νεφρική νόσος
Η καθημερινή κατανάλωση μπορεί να βοηθήσει τα άτομα που έχουν πρόβλημα στα νεφρά και δεν μπορούν να απομακρύνουν τα οξέα από το αίμα τους.
Μαλλιά
Κάποιοι άνθρωποι αντί για σαμπουάν χρησιμοποιούν μίγμα μαγειρικής σόδας και μηλόξυδου στα μαλλιά. Με τον καιρό αυτό θα προκαλέσει ζημιά. Όπως το τριχωτό της κεφαλής, έτσι και τα μαλλιά είναι φυσικά όξινα και η μαγειρική σόδα θα προκαλέσει φριζάρισμα και τα μαλλιά θα μπερδεύονται και θα σπάνε.
Άσκηση
Ίσως θα έχετε ακούσει ότι οι δρομείς πίνουν διάλυμα μαγειρικής σόδας πριν από έναν αγώνα. Όμως, η υπερβολική δόση είναι επικίνδυνη επειδή το όξινο ανθρακικό ασβέστιο είναι ελαφρά τοξικό και ο γαστρεντερικός ερεθισμός προκαλεί ανησυχία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ανθρακούχα ποτά Κατηγορία:Πόσιμο νερό
Βραβείο Χάουαρντ Χιούζ
Το Βραβείο Χάουαρντ Χιούζ (αγγλικά: The Howard Hughes Memorial Award), είναι ένα βραβείο αεροναυπηγικής που απονέμεται κάθε χρόνο από την Αεροπορική  Λέσχη της Νότιας Καλιφόρνιας εις μνήμην του Αμερικανού επιχειρηματία Χάουαρντ Χιούζ Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της λέσχης, το βραβείο απονέμεται "σε έναν ηγέτη της αεροδιαστημικής, του οποίου τα επιτεύγματα κατά τη διάρκεια της μακράς καριέρας του έχουν συμβάλει σημαντικά στην πρόοδο της  αεροδιαστημικής ή της διαστημικής τεχνολογίας".
Το βραβείο ιδρύθηκε το 1978 από τον Γουίλιαμ Λούμις, έναν πρώτο ξάδελφο του πρωτοπόρου της αερόπλοιας Χάουαρντ Χιούζ, ο οποίος  ήταν τότε Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου και Διευθύνων Σύμβουλος της Summa Corp. Οι παραλήπτες του βραβείου "Χάουαρντ Χιούζ", λαμβάνουν ένα μενταγιόν από συμπαγές ασήμι που εξορύσσεται από τις επιχειρήσεις εξόρυξης μετάλλων του Χιούζ στη Νεβάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραβεία των Ηνωμένων Πολιτειών
Στύγα
Η Στύγα (Στυξ) ήταν αρχέγονη χθόνια θεότητα, απεχθής και φρικαλέα, προσωποποίηση του ομώνυμου ποταμού του Άδη.
Θεογονία
Η Στυξ ήταν κόρη του Ωκεανού και της Τηθύος ή κόρη του Ερέβους και της Νυκτός. Από τον Δία απέκτησε την Περσεφόνη και από τον Πάλλαντα τη Νίκη, τον Ζήλο, το Κράτος και τη Βία. Στα παιδιά της από τον Πάλλαντα ο Υγίνος προσέθεσε και τη Σκύλλα. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, σύζυγος της ήταν ο Πείρας, όπου ως καρπός της ένωσής τους προέκυψε η Έχιδνα.
Συμβολή στην Τιτανομαχία
Η Στύγα κατοικούσε μακριά από τους άλλους θεούς, στο βαθύ σκότος του Άδη, μέσα στο, κτισμένο πάνω σε πανύψηλους αργυρούς στύλους, ξακουστό παλάτι της.
Ανέβηκε στον Όλυμπο μόνο μια φορά: όταν έσπευσε μαζί με τα παιδιά της να βοηθήσει τον Δία στην άγρια και αμφίρροπη μάχη του εναντίον των Τιτάνων. Όταν αυτός, τελικά, επικράτησε, ανταμείβοντάς την, όρισε να δίνουν, πλέον, οι θεοί όρκο στο ιερό της όνομα και προσκάλεσε τα παιδιά της να έρθουν να ζήσουν για πάντα μαζί του, στον Όλυμπο. Το Κράτος και η Βία θα γίνουν, έκτοτε, μόνιμοι παραστάτες του και απηνείς εκτελεστές των αποφάσεών του.
Ο Στύγιος ποταμός και η λίμνη Στύγα
thumb|right|280px|Χαλκογραφία του [[Γκουστάβ Ντορέ.]] Η Στύγα ήταν, επίσης, ένας από τους μεγάλους ποταμούς του Κάτω Κόσμου, κλάδος του αρχέγονου Ωκεανού. Από την κορυφή ενός απόκρημνου βράχου, του Τάρταρου, ανάβλυζε το νερό που σχημάτιζε αρχικά τον Στύγιο ποταμό και, ακόλουθα, τη λίμνη Στύγα. Τα νερά τους είχαν την τρομερή δύναμη να διαλύουν και να αφανίζουν ότι έπεφτε μέσα τους.
Αυτά τα νερά αναμεμειγμένα με θειάφι χρησιμοποιούσαν οι Τελχίνες για να καταστρέψουν φυτά και ζώα και σ'αυτά, επίσης, η Θέτις (σύμφωνα με έναν μετα-ομηρικό μύθο που διέσωσε ο Ρωμαίος Στάτιος ) βάπτισε τον νεογέννητο Αχιλλέα και έτσι τον κατέστησε άτρωτο - εκτός του σημείου που τον κρατούσε, την πτέρνα, μοναδικό, έκτοτε, τρωτό σημείο του σώματός του, γνωστό μέχρι σήμερα ως αχίλλειος πτέρνα.
Ο Όρκος των θεών
Όπως αναφέρει ο Ησίοδος, όταν δυο θεοί φιλονικούσαν μεταξύ τους κι ο Δίας δεν μπορούσε να διαπιστώσει ποιος λέει την αλήθεια και ποιος όχι, έστελνε την Ίριδα να φέρει από τον Άδη λίγο από το νερό της Στύγας μέσα σε χρυσό αμφορέα. Οι θεοί έπρεπε να ορκιστούν τότε μπροστά στο ιερό ύδωρ. Ο επίορκος παρέλυε, μένοντας άφωνος και δίχως ανάσα. Για ένα ολόκληρο έτος θα παράμεινε σε αυτή την κατάσταση και, σύν τοις άλλοις, θνητός. Όμως και ύστερα από το κώμα, θα βρίσκονταν αποκλεισμένος από τα συμβούλια και τα συμπόσια των θεών για ακόμα εννιά χρόνια.
Η Αρκαδική Στύγα
thumb|right|280px|Ο καταρράκτης της Στύγας στα [[Αροάνια|Αροάνια Όρη.]]
Ψηλά στα Αροάνια όρη, από έναν απόκρημνο σκιερό βράχο αναβλύζει ακόμη και σήμερα πηγή, που οι αρχαίοι ονόμαζαν Ύδωρ Στυγός ενώ ακόμη και σήμερα αποκαλείται Μαυρονέρι. Τα ύδατα της πηγής διέρχονται υπογείως και αναβλύζουν ξανά, χαμηλότερα στην ίδια περιοχή, για να ενωθούν με τον Κράθι ποταμό. Η σκούρα όψη τους οφειλόταν, σύμφωνα με τον μύθο, στη θεά Δήμητρα: όταν αυτή μεταμορφωμένη σε φοράδα (για να ξεφύγει από τον Ποσειδώνα που την είχε ερωτευθεί και την κυνηγούσε), ήρθε και καθρεφτίστηκε μέσα τους, η εικόνα που αντίκρισε τη δυσαρέστησε, ταράχτηκε κι ευθύς, ο ποταμός έγινε μελανός.
Οι αρχαίοι πίστευαν ότι τα ύδατα της πηγής προέρχονταν από τον χθόνιο ποταμό της Στύγας και γι' αυτό οι Αρκάδες συνήθιζαν να ορκίζονται μπροστά τους, μιμούμενοι τον Όρκο των θεών. Πίστευαν ακόμη ότι είχαν παρόμοιες με τα χθόνια ύδατα μαγικές δυνάμεις: όποιο, δηλαδή, ζωντανό πλάσμα έπεφτε μέσα τους δηλητηριαζόταν και πέθαινε, τα πήλινα αγγεία ράγιζαν, ενώ εκείνα από μέταλλο (ακόμη και από χρυσό) σκούριαζαν και διαλύονταν. Κανένα δοχείο δεν μπορούσε να συγκρατήσει το ύδωρ της Στυγός εκτός και αν ήταν κατασκευασμένο από οπλή αλόγου.
Το ύδωρ της Στυγός και ο θάνατος του Μ. Αλεξάνδρου
Σύμφωνα με φήμες στις οποίες αναφέρονται αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι ιστορικοί, ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε όντας δηλητηριασμένος από ύδωρ της Στύγας που έριξε κρυφά στο κρασί του ο οινοχόος του Ιόλλας. Εμπνευστής της συνωμοσίας φέρεται ο Αντίπατρος, με εκτελεστές τους υιούς του.
Σύμφωνα με Αμερικανούς επιστήμονες, οι φήμες αυτές ενδέχεται να επαληθεύονται, αφού πριν από μερικά χρόνια στα ασβεστολιθικά πετρώματα του καταρράκτη της Στύγας εντοπίστηκε η εξαιρετικώς τοξική ουσία καλιχεαμυκίνη (calicheamicin). Η ουσία αυτή προξενεί βλάβες στο DNA, με αρχικά συμπτώματα αίσθημα αδυναμίας, κόπωση και πόνο, στη συνέχεια κατάρρευση των εσωτερικών οργάνων και του νευρικού συστήματος, που τελικά οδηγούν στο θάνατο.
Η κουκουβάγια στύγα
Στο Λεξικό του Ησυχίου αναφέρεται ένα πτηνό ονόματι στύγα (στύξ), πού ήταν ίσως ένα είδος μπούφου ή κουκουβάγιας (γλαύκας). Η γλαύκα ήταν, άλλωστε, σύμβολο των χθόνιων θεών, το σκοτεινό πτηνό της Στύγας όπως λέει ο Οβίδιος.
Το πτηνό στύγα αναφέρει και ο Αντωνίνος Λιβεράλις στην ιστορία της Πολυφόντης. Ο Ερμής, αναφέρει, αφού τιμώρησε τους υιούς της, επειδή ήταν ασεβείς απέναντι στους θεούς και σκληροί με τους ανθρώπους, μεταμόρφωσε την ίδια στο νυχτοπούλι στύγα, του οποίου το κρώξιμο του τη νύχτα προαναγγέλλει πόλεμο και διχόνοια.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Χθόνιες θεότητες της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Ωκεανίδες Κατηγορία:Θεότητες του Κάτω Κόσμου Κατηγορία:Μυθολογία της αρχαίας Αρκαδίας Κατηγορία:Αρχαία Αρκαδία Κατηγορία:Αρκαδική Αζανία
Γαλάτης που σκοτώνει τη γυναίκα του και αυτοκτονεί
Το γλυπτό σύμπλεγμα εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε κατάλογο της αρχοντικής οικογένειας Λουντοβίζι (Ludovisi), με ημερομηνία 2 Φεβρουαρίου 1623, και πιθανώς βρέθηκε στα θεμέλια της έπαυλής τους λίγο νωρίτερα. Η περιοχή αυτή της Ρώμης, κατά τους Κλασσικούς Χρόνους, ήταν μέρος των Κήπων του Σαλλουστίου και, κατά τον 19ο αι., οι ανασκαφές έφεραν πλήθος ρωμαϊκών (καθώς και μερικών ελληνικών) γλυπτών. Ένα από τα τελευταία ευρήματα, πριν οικοδομηθεί ολοκληρωτικά η περιοχή, ήταν ο αποκαλούμενος σήμερα Θρόνος των Ludovisi.
Το γλυπτό βρίσκεται τώρα στο Εθνικό Μουσείο των Θερμών (Museo Nazionale delle Terme), στη Ρώμη. Ήδη από τον 17ο αι. ήταν αντικείμενο θαυμασμού: εμφανίστηκε σε χαρακτικά καταλόγου γλυπτών της Ρώμης από τον Περιέ (Perrier, 1638) και, το 1683, χαρακτηρίστηκε από τον Οντράν (Audran) ως ένα από τα γλυπτά της Αρχαιότητας τα οποία καθόρισαν τον κανόνα των τέλειων αναλογιών για το ανθρώπινο σώμα. Ο Γάλλος ζωγράφος Νικολά Πουσέν προσάρμοσε το περίγραμμα του συμπλέγματος στο δεξί προσκήνιο του πίνακά του Η αρπαγή των Σαβίνων (βρίσκεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης). Αυτοί που είδαν το γλυπτό, καθώς και οι συγγραφείς ταξιδιωτικών οδηγών, έδωσαν κατά καιρούς διάφορες εξηγήσεις για το γεγονός που απεικονίζει: ο κατάλογος των Λουντοβίζι του 1633 το αναφέρει ως «κάποιον Μάριο που σκοτώνει τη θυγατέρα του και τον εαυτό του» αντλώντας από την ιστορία ενός πατρικίου, του Σέξτου Μαρίου ο οποίος, επειδή προσπάθησε να προστατέψει την κόρη του από τη λάγνα επιθυμία του αυτοκράτορα Τιβερίου, κατέληξε να κατηγορηθεί για αιμομικτική σχέση μαζί της.
Ο έντονος ρεαλισμός και η δραματικότητα των έργων του ατταλίδειου αναθήματος παραπέμπουν στην αντίστοιχη σχολή της «τραγικής ιστοριογραφίας» των ελληνιστικών χρόνων που επιδίωκε να διεγείρει συναισθήματα πάθους, τρόμου, θυμού, φόβου και οίκτου, η οποία επηρέασε και τις εικαστικές τέχνες της εποχής. Οι τάσεις αυτές είναι ιδιαίτερα έκδηλες στον Γαλάτη που αυτοκτονεί. Το μοτίβο του ανθρώπου ο οποίος από οίκτο σκοτώνει τη γυναίκα του για να αυτοκτονήσει κι ο ίδιος αμέσως μετά όντας εντελώς απελπισμένος, διαθέτει το μέγιστο πάθος. Το πάθος αυτό εκφράζεται μορφολογικά μέσω των οξύτατων αντιθέσεων: η γυναίκα, φορώντας τη βαριά ενδυμασία της, καταρρέοντας και με βλέμμα στραμμένο μακριά, έρχεται σε αντίστιξη με τον γυμνό άντρα που τεντώνεται δυναμικά προς τα πάνω, έχοντας εξωτική φυσιογνωμία η οποία αποστασιοποιείται από το σώμα μέσω του χεριού (όταν ο θεατής τον βλέπει σε προφίλ).
Σύγχρονα αντίγραφα
Ο Τζιοβάνι Φραντσέσκο Σουσίνι (Giovanni Francesco Susini) δημιούργησε ένα μικρότερο, μπρούτζινο αντίγραφο του συμπλέγματος. Επίσης, αντιγράφηκε από τον Φρανσουά Λεσπινγκολά (François Lespingola), για λογαριασμό του Γάλλου βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ'. Το αντίγραφο αυτό βρίσκεται ακόμη στην είσοδο της μεγάλης αλέας (Tapis Vert) στους κήπους του ανακτόρου των Βερσαλλιών, μαζί με αντίγραφο του γλυπτού συμπλέγματος Ο Λαοκόων και οι γιοί του. Το εκμαγείο που κατασκευάστηκε για την προετοιμασία του αντιγράφου αυτού βρίσκεται στη Γαλλική Ακαδημία της Ρώμης. Οι κληρονόμοι των Λουντοβίζι απαγόρευσαν περαιτέρω αντιγραφές αλλά, το 1816-19, ο πρίγκηπας Λουίτζι Μπονκομπάνι Λουντοβίζι έστειλε γύψινα εκμαγεία του γλυπτού σε μερικές εξέχουσες προσωπικότητες της μετα-ναπολεόντειας εποχής όπως ο Γεώργιος ο Δ' της Μεγάλης Βρεττανίας, ο Μέγας Δούκας της Τοσκάνης, ο καγκελλάριος Μέττερνιχ και ο διπλωμάτης του Συνεδρίου της Βιέννης Βίλελμ φον Χάμπολντ.
Γ.Ε. Ολύμπια Λάρισας
Η Γυμναστική Ένωση Ολύμπια Λάρισας ήταν ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιούταν στην πόλη της Λάρισας, στον ομώνυμο νομό, όπου και βρίσκεται η έδρα του, το Κλειστό Γυμναστήριο Νεάπολης. Ιδρύθηκε το 1979 και αγωνιζόταν με χρώματα το σκούρο μπλε και το πορτοκαλί. Διατηρούσε τμήματα ανδρικής και γυναικείας καλαθοσφαίρισης όλων των ηλικιακών ομάδων.
Ίδρυση
Η Ολύμπια Λάρισας ιδρύθηκε επισήμως στην πόλη της Λάρισας το έτος 1979 από το Δημήτρη Ντούγκο. Εντάχθηκε στο δυναμικό της τότε Τοπικής Επιτροπής Κεντροδυτικής Θεσσαλίας (ιδρύθηκε το 1973) της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (ιδρύθηκε το 1970). Το 1981 ξεκίνησε τη λειτουργία της η Ένωση Σωματείων Καλαθοσφαίρισης Θεσσαλίας στα πρωταθλήματα της οποίας συμμετείχε η ομάδα από την εποχή της πρώτης διεξαγωγής τους. Ο Δημήτρης Ντούγκος, μάλιστα, διετέλεσε πρώτος πρόεδρος της Ένωσης.
Ιστορική αναδρομή
Με αφετηρία την κατάκτηση του Πρωταθλήματος Ανδρών της Ε.Σ.ΚΑ. Θεσσαλίας την αγωνιστική περίοδο 1982-83 η Ολύμπια Λάρισας ξεκίνησε μία πορεία στις εθνικές κατηγορίες που είχε διάρκεια κάτι λιγότερο από τρεις δεκαετίες.
Πρώτα βήματα στη Β' Εθνική (1983-1986)
Σε πρώτη φάση ανήλθε στη Β' Εθνική Κατηγορία για την περίοδο 1983-84 όπου εντάχθηκε στον Όμιλο Βορρά. Στον τελικό βαθμολογικό πίνακα κατέλαβε τη 10η θέση σε σύνολο 14 συλλόγων, πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού. Την ίδια χρονιά πραγματοποίησε το ντεμπούτο της στο Κύπελλο Ελλάδος γνωρίζοντας τον αποκλεισμό στο πρώτο της παιχνίδι από τον Α.Ο. Σερρών με σκορ 84-63.
Την επόμενη χρονιά, 1984-85 συμμετείχε ξανά στο Πρωτάθλημα της Β' Εθνικής στα πλαίσια του οποίου συγκροτήθηκαν αυτή τη φορά τέσσερις όμιλοι. Η Ολύμπια εντάχθηκε μαζί με 11 ακόμη συλλόγους στον Α' Όμιλο Βορρά, τερματίζοντας στην 5η θέση της βαθμολογίας. Στο θεσμό του Κυπέλλου ηττήθηκε ξανά στην πρεμιέρα, αυτή τη φορά από τη Χ.Α.Ν.Θ. με σκορ 58-52.
Την περίοδο 1985-86 ο σύλλογος της Λάρισας συμμετείχε ξανά στην αγωνιστική δράση του Α' Ομίλου Βορρά. Ολοκλήρωσε τις αγωνιστικές του υποχρεώσεις στην 8η θέση του βαθμολογικού πίνακα, σε σύνολο 11 ομάδων, με αποτέλεσμα να υποβιβαστεί στο τοπικό πρωτάθλημα. Στο θεσμό του Κυπέλλου ήταν η σειρά της Νίκης Βόλου να αποκλείσει την Ολύμπια με σκορ 51-54.
Δεύτερη θητεία στη Β' Εθνική (1993-1996)
Το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 1992-93 βρήκε την Ολύμπια Λάρισας στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα του Ομίλου της στη Γ' Εθνική Κατηγορία, σηματοδοτώντας την επιστροφή της στη Β' Εθνική μετά από 7 χρόνια.