cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Εθνική Αργεντινής (ποδόσφαιρο ανδρών)
Τρέχουσα σύνθεση
Οι παίκτες που κλήθηκαν στο Μουντιάλ του 2018. Οι συμμετοχές και τα γκολ είναι σωστά μέχρι τις: 29 Μαΐου 2018, μετά τον αγώνα με την Αϊτή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αργεντινη
Απόστολοι Αχαΐας
Του Αποστόλου ή Απόστολοι είναι πεδινό χωριό της άλλοτε Επαρχίας Πατρών του Νομού Αχαΐας. Είναι οικισμός της Τοπικής Κοινότητας Σαγαίικων της Δημοτικής Ενότητας Μόβρης του Δήμου Δυτικής Αχαΐας, με πληθυσμό 88 κατοίκους, και απέχει 32 χιλιόμετρα από την Πάτρα και 10 χιλιόμετρα από την Κάτω Αχαΐα.
Τοποθεσία
Βρίσκεται σε μια εύφορη πεδινή τοποθεσία στον κάμπο της δυτικής Αχαΐας και σε υψόμετρο περίπου 25 μέτρων. Συνορεύει με τα χωριά Λιμνοχώρι και Κάτω Λιμνοχώρι στα βόρεια, Γομοστό στα ανατολικά, Καραίικα στα νοτιοανατολικά, Ράχη στα νότια-νοτιοοανατολικά, Βραχναίικα Μόβρης στα νότια, Σαγαίικα στα νότια-νοτιοδυτικά, Γερουσαίικα στα νοτιοδυτικά και Σταθμός στα δυτικά. Στα νότια του χωριού διέρχεται η Εθνική Οδός Πατρών-Πύργου ενώ σε πολύ κοντινή απόσταση από το χωριό διέρχεται στα βόρειά του το παλαιό μετρικού εύρους σιδηροδρομικό δίκτυο της βόρειας και δυτικής Πελοποννήσου, που συνέδεε την Πάτρα με την Κυπαρισσία.
Ονομασία
Η ονομασία «Αποστόλου» πιστεύεται ότι προέρχεται από τον πρώτο οικιστή, αρβανίτικης καταγωγής, που ονομαζόταν έτσι. Σήμερα, ωστόσο, εκ παραφθοράς αναφέρεται με την ονομασία «Απόστολοι» και η παρεφθαρμένη αυτή ονομασία -με την οποία αλλάζει η ουσία της προέλευσης της ονομασίας του χωριού- τείνει να επικρατήσει.
Ιστορία
Μαζί με το γειτονικό Γομοστό είναι τα παλαιότερα χωριά της περιοχής. Πιστεύεται ότι η περιοχή οικίστηκε τον 15ο αιώνα από αρβανίτες, όπως και το γειτονικό Γομοστό· πρώτη φορά αναφέρεται το 1699. Το 1770, στα Ορλωφικά, κάηκε από τουρκαλβανούς. Το 1835 (ΒΔ 8/4/1835) αποτέλεσε οικισμό του νεοσύστατου τότε Δήμου Δύμης, το 1837 αποσπάστηκε μαζί με άλλους οικισμούς στον νεοσύστατο Δήμο Αραξίων, έως το 1840 που διαλύθηκε ο Δήμος Αραξίων και προσαρτήθηκε εκ νέου στον Δύμης.
Του Αποστόλου το 1912 αποτέλεσε οικισμό της Κοινότητας Καραίικων και από το 1959 της Κοινότητας Σαγαίικων.
Δημογραφική εξέλιξη
Η δημογραφική εξέλιξη του οικισμού στον 21ο αιώνα είναι η εξής:
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Μόβρης Κατηγορία:Δήμος Δυτικής Αχαΐας
Σιδηροδρομική γραμμή Κορίνθου - Καλαμάτας
Η Σιδηροδρομική γραμμή Κορίνθου - Καλαμάτας είναι σιδηροδρομική γραμμή μετρικού εύρους, μήκους 236 χιλιομέτρων, που ένωνε την Κόρινθο με την Καλαμάτα, μέσω της Τρίπολης και της κεντρικής Πελοποννήσου. Ήταν μία από τις σημαντικότερες γραμμές του δικτύου μετρικού εύρους των πρώην ΣΠΑΠ. Από το 1971, η υπερταχεία «Παλιγγενεσία» εκτελούσε το δρομολόγιο Καλαμάτα–Πειραιάς. Τα δρομολόγια της γραμμής διεκόπησαν τμηματικά: το τμήμα Ζευγολατειό–Τρίπολη ανεστάλη το 2004, το τμήμα Τρίπολη–Κόρινθος το 2010, και το τμήμα Ζευγολατειό–Καλαμάτα το 2011. Το 2016 για τελευταία φορά εκδρομικος συρμός του Συλλόγου Φίλων Σιδηροδρόμου πήγε από το Ζευγολατειό στην Καλαμάτα. Το 2021 προγραμματίζεται έλευση στην Τρίπολη του συρμού που μετέφερε τα οστά του Κολοκοτρώνη, ενόψει των εορτασμών των 200 χρόνων από την Παλιγγενεσία του 1821. Μελλοντικώς, αναμένεται να επαναλειτουργήσει το τμήμα Κορίνθου–Ναυπλίου ως επιβατική γραμμή κατόπιν ανάταξης, ενώ το τμήμα Άργους–Τρίπολης ως εμπορευματική γραμμή. Σε τρίτη φάση προβλέπεται η επαναλειτουργία του τμήματος από την Τρίπολη έως την Καλαμάτα.
Παραλλαγές
Στην προσπάθεια επαναλειτουργίας της γραμμής, έχουν γίνει προτάσεις παραλλαγών της χάραξης εκ παραλλήλου με τον Αυτοκινητόδρομο 7 («Μορέας»), προκειμένου να μειωθεί η απόσταση Κορίνθου–Καλαμάτας και ο σιδηρόδρομος να καταστεί ανταγωνιστικός των ΚΤΕΛ και του αυτοκινήτου. Οι παραλλαγές αυτές αφορούν τα τμήματα Σολωμός–Σπαθοβούνι–Νεμέα–Αλέα–Νεστάνη–Τρίπολη και Μαρμαριά–Μαλλωτά–Μεγαλόπολη–Λεύκτρο–Παραδείσια–Τσακώνα–Μελιγαλάς. Προτάσσεται η κανονικοποίηση της γραμμής στο απώτερο μέλλον. Ο Σύλλογος Φίλων Σιδηροδρόμου Αρκαδίας έχει προτείνει ήδη από το 1993 συγκεκριμένες δράσεις, στις οποίες περιλαμβάνονται οι βελτιώσεις χάραξης του τμήματος Κορίνθου–Μυκηνών, η κανονικοποίηση της γραμμής έως το Ναύπλιο με παραλλαγή στο τμήμα Χιλιομόδι - Νεμέα - Χάνι Ανέστη και η σήραγγα Καλογερικού στο τμήμα Τρίπολης–Ασέας.
Διακλάδωση Άργους–Ναυπλίου (-10/1/2011)
Μελλοντικώς, προγραμματίζεται η επαναλειτουργία της γραμμής Κορίνθου–Άργους–Ναυπλίου μετά από 12 χρόνια διακοπής τον Δεκέμβριο του 2010 (δημοπράτηση 1o 6μηνο 2021). Η διαδρομή από την Αθήνα, συμπεριλαμβανομένης της μετεπιβίβασης από τον Προαστιακό στην Κόρινθο, εκτιμάται πως θα διαρκεί 2 ώρες, εν συγκρίσει με το ΚΤΕΛ Αργολίδος που διανύει την απόσταση σε 2 ώρες και 10 λεπτά. Εφόσον στο μέλλον υλοποιηθεί η παραλλαγή από Σπαθοβούνι, παραλλήλως του Αυτοκινητοδρόμου 7 («Μορέας»), ο χρόνος θα μειωθεί περαιτέρω.
Έως την αναστολή λειτουργίας των σιδηροδρόμων μετρικού εύρους της Πελοποννήσου το 2011, οι διαδρομές από Άργος και Ναύπλιο προς Αθήνα διαρκούσαν 1 ώρα και 50 λεπτά και 2 ώρες και 10 λεπτά αντίστοιχα.
Κρασπεδωτή χελώνα
Η κρασπεδωτή χελώνα, Testudo marginata Schoepff, 1793 είναι ένα είδος χερσαίας χελώνας της οικογένειας Testudinidae, που απαντάται στη Ν. Βαλκανική χερσόνησο και την Ιταλία. Αποτελεί ένα από τα τρία είδη χερσαίας χελώνας στην Ελλάδα. Στη χώρα μας εκτός από το φερώνυμο υποείδος εντοπίζεται και το ενδημικό υποείδος Testudo marginata weissingeri Trutnau, 1994 (Ταΰγετος), το οποίο θεωρείται από μερικούς ερευνητές ως ξεχωριστό είδος, ενώ από άλλους συνώνυμο του φερώνυμου.
Γεωγραφική κατανομή
Απαντάται στην Ελλάδα, την Ν. Αλβανία και την Ιταλία. Οι πληθυσμοί του είδους στην Ιταλία θεωρείται ότι έχουν προέλθει από ανθρωπογενή μεταφορά κατά την κλασική εποχή. Στην Ελλάδα εντοπίζεται στα νότια τμήματα της Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας, τη Θεσσαλία, την Ήπειρο, τη Στερεά Ελλάδα, την Εύβοια, την Πελοπόννησο και ορισμένα νησιά του Αιγαίου (Σποράδες, νησιά Αργοσαρωνικού). Επίσης έχει εισαχθεί από τον άνθρωπο σε αρκετές περιοχές εκτός της φυσικής της κατανομής, καθώς πληθυσμοί τους είδους μπορεί να παρατηρηθούν σε νησιά όπως η Πάρος, Νάξος, Λέσβος, Χίος. Απολιθώματα του είδους έχουν βρεθεί σε Κρήτη και Τήλο, περιοχές στις οποίες σήμερα δεν απαντά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ερπετά της Ευρώπης Κατηγορία:Χελώνια
Ουνμπικουάντιο
Το Ουνμπικουάντιο (Unbiquadium) είναι το προσωρινό όνομα ενός υπερβαρέος χημικού στοιχείου με ατομικό αριθμό 124. Το σύμβολό του είναι το Ubq. Επιστημονικές ομάδες έχουν ανακοινώσει πως έχουν δημιουργήσει πυρήνα αυτού του στοιχείου, ο οποίος έχει εξαιρετικά μικρό χρόνο ημιζωής.
Κατηγορίες:Χημικά στοιχεία
Μούριελ Τσύγκερ
Η Μουριέλ Τσύγκερ (γεννημένη στις 14 Ιανουαρίου 1998) είναι Ελβετίδα αθλήτρια της σκοποβολής.
Στο Ελβετικό πρωτάθλημα σκοποβολής του 2020 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 50 μέτρα τουφέκι πρηνηδόν.
Το 2018 στο Παγκόσμιο κύπελλο σκοποβολής νέων του Ζουλ κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στα 50 μέτρα τουφέκι τριών στάσεων και το 2021 στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα σκοποβολής του Όσιγιεκ αναδείχθηκε πρωταθλήτρια στα 300 μέτρα τουφέκι πρηνηδόν και δευτεραθλήτρια στα 300 μέτρα τουφέκι τριών στάσεων ομαδικό. Είναι αθλήτρια του συλλόγου ΦΣ Άλτεντορφ και κατοικεί στο Γκάλγκενεν.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελβετίδες αθλήτριες της σκοποβολής Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Σκοποβολής
Ισλαμικό Κράτος του Αφγανιστάν
Το Ισλαμικό Κράτος του Αφγανιστάν (, Ντοβλάτ-ε Εσλαμί-γιε Αφγανεστάν) ήταν η προσωρινή κυβέρνηση του Αφγανιστάν η οποία συστήθηκε από τις Συμφωνίες της Πεσάβαρ στις 26 Απριλίου 1992 από την πλειοψηφία των κομμάτων των μουτζαχεντίν του Αφγανιστάν μετά την πτώση της κομμουνιστικής κυβέρνησης. Από το 1996, συνυπήρχε παράλληλα με το διακυβερνούμενο από τους Ταλιμπάν Ισλαμικό Εμιράτο του Αφγανιστάν, μέχρις ότου οι Ταλιμπάν ανατράπηκαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια του Πολέμου στο Αφγανιστάν το 2001.
Παρασκήνιο
Τον Μάρτιο του 1992, ο Πρόεδρος Μοχαμάντ Νατζιμπουλάχ, έχοντας χάσει τη ρωσική υποστήριξη που στήριζε την κυβέρνησή του, συμφώνησε να παραιτηθεί και να δώσει τη θέση του σε μια ουδέτερη, προσωρινή κυβέρνηση. Αρκετά κόμματα των μουτζαχεντίν άρχισαν διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό εθνικής κυβέρνησης συνασπισμού. Αλλά μια ομάδα, η Χεζμπ-ε Ισλάμ με επικεφαλής τον Γκουλμπουντίν Χεκματυάρ, η οποία υποστηριζόταν και καθοδηγούνταν από την Υπηρεσία Πληροφοριών του Πακιστάν, δεν συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις και ανακοίνωσε την πρόθεσή της να κατακτήσει την Καμπούλ. Ο Χεκματυάρ μετέφερε τα στρατεύματά του στην Καμπούλ και κατέλαβε την πόλη λίγο μετά τις 17 Απριλίου. Η απόφαση επέβαλε στις άλλες ομάδες των μουτζαχεντίν να εισέλθουν στην Καμπούλ, στις 24 Απριλίου, για να εμποδίσουν την Χεκματυάρ από την ανάληψη της εξουσίας. Το γεγονός πυροδότησε έναν εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα σε πέντε ή έξι αντιπάλους στρατούς, (σχεδόν) στηριζόμενους από ξένα κράτη. Αρκετές ομάδες μουτζαχεντίν διακήρυξαν μια «προσωρινή κυβέρνηση» στις 26 Απριλίου 1992, αλλά αυτή ποτέ δεν κατείχε την πραγματική εξουσία στο Αφγανιστάν.
Ραμπανί και Χεκματυάρ
Ο Πρόεδρος Νατζιμπουλάχ της πρώην Λαϊκής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν αναγκάστηκε να παραιτηθεί στις 15 Απριλίου 1992. Η συμφωνία του Πεσαβάρ της 25ης Απριλίου 1992, η οποία όρισε προσωρινή κυβέρνηση διαμοιρασμένης εξουσίας για να αναλάβει τον έλεγχο της Καμπούλ, υπογράφηκε από έξι από τα επτά μεγάλα αφγανικά αντισοβιετικά αντιστασιακά κόμματα (με εξαίρεση το κόμμα Χεζμπ-ε Ισλαμί [«Ισλαμικό Κόμμα»] του Γκουλμπουντίν Χεκματυάρ, ενός Παστούν, ο οποίος αρνήθηκε να υπογράψει τη Συμφωνία) και υποστηρίχθηκε από κάποιους εναπομείναντες υποστηρικτές της κυβέρνησης του Νατζιμπουλάχ. Ανακηρύχθηκε ισλαμικό κράτος, εισήχθη ισλαμικός νόμος, τα μπαρ έκλεισαν, και οι γυναίκες υποχρεώθηκαν να φορούν χιτζάμπ. Τον Ιούνιο, ο Μπουρχανουντίν Ραμπανί, ηγέτης της κυριαρχούμενης από Τατζίκους φατρίας Τζαμιάτ-ε Ισλαμί («Ισλαμική Ένωση»), έγινε προσωρινός πρόεδρος του νέου Ισλαμικού Κράτους του Αφγανιστάν και στις 30 Δεκεμβρίου 1992 εξελέγη επικεφαλής του επταμελούς Κυβερνητικού Συμβουλίου για περίοδο δύο ετών. Ωστόσο, η αντιστασιακή φατρία Χεκμπ-ε Ισλαμί του Χεκματυάρ (η οποία είχε αποχωρίσει από το Τζαμιάτ-ε Ισλαμί το 1976) απαίτησε επίσης μερίδιο στην εξουσία και άρχισε να συγκρούεται με τον στρατό του Ραμπανί. Μετά από μήνες μαχών, τον Μάρτιο του 1993 υπογράφηκε συμφωνία, η οποία τον Ιούνιο όρισε ως πρωθυπουργό του Αφγανιστάν τον Χεκματυάρ, περιορίζοντας την προεδρία του Ραμπανί από 2 χρόνια σε 1,5 έτος. Οι μάχες μεταξύ των διαφόρων επαναστατικών φατριών συνεχίστηκαν, και η Καμπούλ καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό.
Άνοδος των Ταλιμπάν
Στα τέλη του 1994, μια νέα ισλαμική φονταμενταλιστική πολιτοφυλακή, υπό την καθοδήγηση των Παστούν, οι Ταλιμπάν (μετάφραση:«Θρησκευόμενοι σπουδαστές») κατόρθωσαν να κατακτήσουν μεγάλα τμήματα του νότιου Αφγανιστάν με την υποστήριξη του Πακιστάν. Οι Ταλιμπάν κατάφεραν να αποκτήσουν τον έλεγχο της πρωτεύουσας Καμπούλ τον Σεπτέμβριο του 1996, οδηγώντας την κυβέρνηση Ραμπανί και άλλες φατρίες προς τα βόρεια, και μέχρι το τέλος του έτους κατέλαβαν τα δύο τρίτα του Αφγανιστάν. Ο πρώην πρόεδρος Νατζιμπουλάχ συνελήφθη και εκτελέστηκε δημόσια κρεμάμενος στις 27 Σεπτεμβρίου 1996.
Οι Ταλιμπάν μετονόμασαν τη χώρα σε Ισλαμικό Εμιράτο του Αφγανιστάν και επέβαλαν μια ακόμη πιο αυστηρή εκδοχή της Σαρίας για τον πληθυσμό που έλεγχαν. Αυτή επηρέασε ιδιαιτέρως αρνητικά τις γυναίκες, οι οποίες αναγκάστηκαν να φορούν μπούρκα, να παραμένουν σε εσωτερικούς χώρους ενώ τις απαγορεύτηκε να εργάζονται έξω από το σπίτι εκτός από σπάνιες εξαιρέσεις. Τα σχολεία θηλέων έκλεισαν και σχεδόν όλα τα κορίτσια έχασαν την πρόσβαση στην εκπαίδευση, αυξάνοντας τα ποσοστά αναλφαβητισμού (που είχαν μειωθεί κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής διακυβέρνησης). Οι κινηματογραφικές αίθουσες, τα γήπεδα ποδοσφαίρου και οι τηλεοπτικοί σταθμοί επίσης έκλεισαν.
Βόρεια Συμμαχία εναντίον Ταλιμπάν
Η εξόριστη κυβέρνηση Ραμπανί σχημάτισε έναν γιγαντιαίο συνασπισμό με τον Ουζμπέκο πολέμαρχο Αμπντούλ Ρασίντ Ντοστούμ, τον Τατζίκο ηγέτη Αχμάντ Σαχ Μασούντ και τη σιιτική φατρία Χιζμπ-ι-Βαχντάτ (στην οποία συμμετείχαν Χάζαροι) του Καρίμ Χαλιλί. Η επίσημη ονομασία του ήταν Ηνωμένο Ισλαμικό Μέτωπο για τη Σωτηρία του Αφγανιστάν, γνωστό στους δυτικούς ως Βόρεια Συμμαχία, και στόχος του ήταν να επανακτήσει τη χώρα από τους Ταλιμπάν. Το Ισλαμικό Κράτος παρέμεινε ο διεθνώς αναγνωρισμένος εκπρόσωπος του Αφγανιστάν στα Ηνωμένα Έθνη μέχρι το 2001, όταν δημιουργήθηκε το Μεταβατικό Ισλαμικό Κράτος του Αφγανιστάν και μια Αφγανική Προσωρινή Διοίκηση ανέλαβε τον έλεγχο του Αφγανιστάν με την βοήθεια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ μετά την ανατροπή της κυβέρνησης των Ταλιμπάν.
Μέχρι το τέλος του Μαΐου 1997, η επίθεση των Ταλιμπάν ανατράπηκε λόγω μερικών στρατηγικών νίκων της Βόρειας Συμμαχίας. Η διεθνής πίεση ανάγκασε και τις δύο πλευρές να διαπραγματευτούν, αλλά τα αιτήματα που έθεσαν αμφότερες οι πλευρές ήταν τόσο υψηλά ώστε οι διαφορές ήταν ασυμβίβαστες και ακολούθησε πολιτικό αδιέξοδο. Η χώρα βρισκόταν σε άθλια κατάσταση σύμφωνα με την έκθεση των Ηνωμένων Εθνών του 1997, όπου διαπιστώθηκε ότι το ποσοστό βρεφικής θνησιμότητας ήταν 25%, καταγράφηκαν πολλές απώλειες αμάχων λόγω ναρκών, ενώ οι οικονομικοί αποκλεισμοί που επιβλήθηκαν από τους πολιτοφύλακες προκάλεσαν πείνα και οι διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις δεν μπορούσαν να πραγματοποιήσουν το έργο τους. Ένας σεισμός τον Φεβρουάριο του 1998 στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν σκότωσε 4.500 ανθρώπους.
Κατά το πρώτο εξάμηνο του 1998, οι διαπραγματεύσεις φαινόταν να καταλήγουν σε ειρηνευτική συμφωνία, αλλά στη συνέχεια η Βόρεια Συμμαχία διεσπάσθη. Επωφελούμενοι από τη διάσταση των αντιστασιακών ομάδων, οι Ταλιμπάν ξεκίνησαν μια νέα εκστρατεία, κατακτώντας γρήγορα τις πρωτεύουσες των επαρχιών Μαϊμανά, Σιμπιργκάν και εν τέλει Μαζάρι Σαρίφ (8 Αυγούστου 1998). Οι μαχητές των Ταλιμπάν διέπραξαν σφαγή μεταξύ του πληθυσμού των Σιιτών της τελευταίας πόλης, σκοτώνοντας επίσης οκτώ Ιρανούς δημοσιογράφους και διπλωμάτες. Αυτό προκάλεσε διεθνή κατακραυγή και έφερε το καθεστώς των Ταλιμπάν στο χείλος του πολέμου με το Ιράν.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πρώην κράτη της Κεντρικής Ασίας Κατηγορία:Πολιτική του Αφγανιστάν
Γερσδορφίτης
Ο γερσδορφίτης (αγγλικά: gersdorffite) είναι θειούχο και αρσενικούχο ορυκτό του νικελίου. Το όνομα του αποδόθηκε προς τιμήν του Γιόχαν φον Γκέρσντορφ (Johann von Gersdorff, 1781–1849), του Αυστριακού ιδιοκτήτη του ορυχείου νικελίου στην κωμόπολη Schladming (περιοχή Dachstein, Αυστρία), στο οποίο πρωτοβρέθηκε το ορυκτό.
Όπως τα περισσότερα ορυκτά της ομάδας του (ορισμένα εκ των οποίων είναι ιδιαίτερα σπάνια) συναντάται σε αποθέσεις υδροθερμικών φλεβών μέσων θερμοκρασιών. Σχετίζεται με κοβαλτίτη, νικελιούχο σκουττερουδίτη, ουλμανίτη, μιλλερίτη, μαρκασίτη, χαλκοπυρίτη και σιδηροπυρίτη. Έχει, επίσης, ανευρεθεί σχετιζόμενος και με ένα, προς το παρόν ανώνυμο, ορυκτό με χημικό τύπο (Ni,Fe,Co)AsS, το οποίο εικάζεται ότι είναι το νικελιούχο ανάλογο του αρσενοπυρίτη.
Ανευρίσκεται σε αρκετά σημεία της Γης, ορισμένα από τα οποία έχουν εντοπισθεί πρόσφατα. Κυριότερες εμφανίσεις του είναι στα μεταλλεία του Schladming, στην Όλζα (Olsa) και το Φράιζαχ (Freisach) στην Αυστρία, στη Γερμανία (περιοχές Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, Έσση, Θουριγγία και όρη Χαρτς), τη Σλοβακία (περιοχή της Dobsina), τη Γαλλία (αρκετές περιοχές), το Ινβερέρι της Σκωτίας, το Τιπερέρι της Ιρλανδίας, το Οντάριο του Καναδά, τη Μοντάνα των ΗΠΑ (όπου ανευρίσκονται μεγάλου μεγέθους κρύσταλλοί του), τη Βολιβία, το Μπου Αζέρ του Μαρόκου (επίσης μεγάλοι καθαροί κρύσταλλοι), την Κίνα, τη Νότια Αυστραλία και την Τασμανία.
Στην Ελλάδα ανευρίσκεται στα μεταλλεία Λαυρίου και στην Πάνορμο της Τήνου.
Χόουλταουν
Η Χόουλταουν (αγγλικά: Holetown) είναι ένα χωριό των Μπαρμπάντος. Είναι η πρωτεύουσα της ενορίας του Αγίου Ιακώβου. Έχει πληθυσμό 1.087 κατοίκων (2001).
Γεωγραφία
Η Χόουλταουν βρίσκεται δυτικά του Μπαρμπάντος και κεντρικά της του Αγίου Ιακώβου. Βρίσκεται βόρεια της Κόλορ Κλαμπ και βορειοδυτικά της Λάσκελς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις του Μπαρμπάντος
Μπασκιρικό Μουσείο Τέχνης Νεστέροφ
Το Μπασκιρικό Μουσείο Τέχνης Νεστέροφ είναι μουσείο τέχνης στην Ουφά στην Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν στη Ρωσία. Ιδρύθηκε στις 5 Ιανουαρίου 1920 από την Κυβέρνηση του Μπασκορτοστάν. Το μουσείο είχε ονομαστεί προς τιμήν του Μιχαήλ Νεστέροφ, Ρώσο ζωγράφο και κάτοικο της Ουφά.
Εκθέματα
Σήμερα, το μουσείο έχει έργα ζωγραφικής από διάσημους καλλιτέχνες του Μπασκορτοστάν, όπως οι Α. Τιούλκιν, Ν. Μπούρλιουκ, Ρ. Νουρμουχαμέτοφ, Α. Κουζνέτσοφ, Α. Λουτφούλιν, Φ. Καστσέγιεφ, Α. Σιτντίκοβα, Ρ. Χαλίτοβα, Μ. Ντομάσνικοφ, Α. Μπουρζιάντσεφ, Α. Παντελέγιεφ, Β. Πουσταρνάκοφ, των γραφιστών Ρ. Γκουμέροφ, Β. Παλέχι, Ε. Σαϊτόβα, Μ. Ελγκάστινα, των γλυπτών Β. Μορόζοβα, Τ. Νετσάεβα, Β. Φουζέγιεφ, Α. Σούτοφ και πολλών άλλων.
Από εγχώριους καλλιτέχνες εκτίθονται έργα ζωγραφικής του Μ. Νεστέροφ, Ι. Ρέπιν, Μ. Βρούμπελ, Ι. Αϊβαζόφσκι, Β. Σέροφ, Ι. Λεβιτάν, Α. Σαβράσοφ, Α. Κορόβιν και γλυπτά του Μ. Κουστόντιεφ. Η κύρια αξία είναι τα 60 έργα του Μ. Νεστέροφ.
Επίσης το μουσείο διαθέτει αρχαίες εικόνες, έντυπα και χειρόγραφα βιβλία, αντικείμενα διακοσμητικών και εφαρμοσμένων τεχνών. Η παλιά ρωσική τέχνη, που εκτίθεται στο μουσείο, αναφέρεται στις διάφορες σχολές ζωγραφικής με εικόνες.
Η συλλογή του μουσείου περιλαμβάνει περισσότερα από 4.000 εκθέματα όλων των τύπων εικαστικής τέχνης. Η επιστημονική βιβλιοθήκη έχει περισσότερα από 10.000 βιβλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δημοκρατία του Μπασκορτοστάν
Γκαζιαντέπ (αποσαφήνιση)
Ο όρος Γκαζιαντέπ μπορεί να αναφέρεται σε:
548 π.Χ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έτη
Ρέιτσελ Μπίλσον
Η Ρέιτσελ Σάρα Μπίλσον (Rachel Jade Sarah Bilson, 25 Αυγούστου 1981) είναι Αμερικανίδα ηθοποιός. Η Μπίλσον γεννήθηκε στο Λος Άντζελες και μεγάλωσε στην Καλιφόρνια. Το καλλιτεχνικό της ντεμπούτο το έκανε το 2003 στη σειρά όπου και την έκανε γνωστή California Teens (The O.C.), στο πλάι των Άνταμ Μπρόντι, Μπεν Μακένζι και Μίσα Μπάρτον.
Βιογραφία
Η Μπίλσον γεννήθηκε στο Λος Άντζελες, κόρη της Τζάνις (το γένος Στάγκο), η οποία ήταν βοηθός σε θέματα σεξουαλικής ζωής, και του Ντάνι Μπίλσον, ο οποίος ήταν συγγραφέας, σκηνοθέτης και παραγωγός. Ο πατέρας της είναι εβραίος, και η μητέρα της μία ντόπια κάτοικος της Φιλαδέλφειας. Οι γονείς της Μπίλσον χώρισαν όταν εκείνη ήταν εννέα ετών, και το 1997 ο πατέρας της ξαναπαντρεύτηκε την Χέδερ Μέντγουει, απέκτησε ετεροθαλείς αδελφές την Χάτι και την Ρόζμαρι. Στην εφηβεία της η Μπίλσον ήταν σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα με αποτέλεσμα να είναι σε κώμα για λίγες μέρες, έχει μια ουλή πάνω από το δεξί μάτι της, και μερικές φορές πάσχει από ημικρανίες και απώλεια μνήμης. έχει δηλώσει ότι αυτή η εμπειρία την "άλλαξε", την ενθάρρυνε να "σταματήσει να μπαίνει σε μπελάδες και λόγω της εμπειρίας αυτής έμαθε να παίζει πιάνο . Από τότε που αποφοίτησε ξεκίνησε και η καριέρα της στην υποκριτική.
Προσωπική ζωή
Η Μπίλσον είχε σχέση με τον συμπρωταγωνιστή της στη σειρά California Teens, Άνταμ Μπρόντι, αλλά χώρισαν μετά από τρία χρόνια σχέσης (δηλ. το 2006). Ένα χρόνο αργότερα η Μπίλσον γνώρισε στα γυρίσματα της ταινίας Jumper, τον Χέιντεν Κρίστενσεν και διατήρησαν σχέση, το 2008 αρραβωνιάστηκαν και στα μέσα του 2010 χώρισαν, αλλά λίγους μήνες αργότερα επνασυνδέθηκαν. Η Μπίλσον έχει αναγνωρισθεί ως "ναρκομανής της μόδας". Τα πρότυπά της είναι η Κέιτ Μος και η Ντάιαν Κίτον. Έχει δείξει μεγάλο ενδιαφέρον για τη μόδα, φτιάχνοντας γκάμες ρούχων. Το 2009 η Μπίλσον έπεσε θύμα διάρρηξης και χάθηκαν πολλά κομμάτια ρούχων που είχε σχεδιάσει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ζλιέμπ
Το Ζλιέμπ (μαυροβουνιακά και σερβικά κυριλλικά: Жљеб, αλβανικά: Zhleb) είναι μεγάλο βουνό στο βορειοδυτικό Κοσσυφοπέδιο και στο δήμο Ρόζαγιε στο ανατολικό Μαυροβούνιο. Είναι μέρος του Προκλέτιγιε, που βρίσκεται ανάμεσα στα βουνά Χάιλα και Μόκνα. Σχεδόν όλο το βουνό βρίσκεται στο έδαφος του Κοσσυφοπεδίου. Ο ποταμός Λευκός Τιν πηγάζει από το βουνό.
Το βουνό Ζλέμπιτ αποτελεί επίσης μέρος της ανατολικής πλευράς του Φαραγγιού Ρουγκόβα. Έχει δύο υψηλές και εντυπωσιακές κορυφές: η υψηλότερη ονομάζεται Ρουσούλιγια (αλβανικά: Ruselia/Rusulisë}}) και έχει υψόμετρο 2.382 μέτρων, ενώ η χαμηλότερη είναι η Ζλέμπιτ, με υψόμετρο 2.365 μέτρων. Οι πλαγιές της Ρουσούλιγια καλύπτονται με πλούσια δάση και κοντά στην κορυφή υπάρχουν λιβάδια.
Το χωριό Ραντάβιτσα στο Κοσσυφοπέδιο βρίσκεται κοντά στο βουνό.
Σημειώσεις και παραπομπές
Σημειώσεις: Παραπομπές:
Κατηγορία:Βουνά του Μαυροβουνίου
Μανγκοφόρος
Η Μανγκοφόρος (Mangifera) είναι ένα γένος αγγειόσπερμου φυτού στην οικογένεια Ανακαρδίδες (Anacardiaceae) όπου ανήκει και το φυτό κάσιους Περιέχει περίπου 69 είδη, με το πιο γνωστό να είναι το κοινό μάνγκο (Μανγκοφόρος η ινδική (Mangifera indica)). Το κέντρο της διαφορετικότητας είναι στον υποτροπικό και τροπικό της νοτιοανατολικής Ασίας, ενώ ο μεγαλύτερος αριθμός των ειδών συναντάται στη χερσόνησο της Μαλαισίας, Βόρνεο και Σουμάτρα. Είναι γενικά θολωτά δέντρα στα πεδινά τροπικά δάση, φθάνοντας σε ύψος 30-40 μέτρα (98 με 131 πόδια).
Χρήσεις
Τα είδη της μανγκοφόρου καλλιεργούνται ευρέως στην Ασία και αλλού. Περισσότερα από 27 είδη του γένους φέρουν βρώσιμα, σαρκώδη φρούτα, ιδιαίτερα το κοινό μάνγκο (Μανγκοφόρος η ινδική (Mangifera indica)). Άλλα, όπως η Μανγκοφόρος η δυσώδης (Mangifera foetida), αποδίδουν στυπτικά φρούτα που μπορεί να φαγωθούν τουρσί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δέντρα Κατηγορία:Ανακαρδιοειδή Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας
Αργυρούχος σουλφαδιαζίνη
Κυκλοφορεί στο εμπόριο υπό τις ονομασίες "Silvadene", "SSD", "SSD AF" και "Thermazene".
Δεν ενδείκνυται η χρήση της σε περιπτώσεις αλλεργικών αντιδράσεων στην ουσία, σε βλάβες του ήπατος, σε νεφρικές βλάβες και στην πάθηση που οφείλεται στην απουσία του ενζύμου "γλυκόζη-6-φωσφωαφυδρογονάση" (glucose-6-phosphate dehydrogenase) αναφερομένης ως G6PD.
Πηγές
Κατηγορία:Αντιβιοτικά Κατηγορία:Αντισηπτικά Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας
549 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Λιζ ΜακΝταιντ
Η Λιζ ΜακΝταιντ (αφρικάανς: Liz McDaid) είναι Νοτιοαφρικανή ακτιβόστρια, υπεύθυνη Eco-Justice  για την περιοχή της Νότιας Αφρικής, για λογαριασμό του Southern African Faith Communities' Environment Institute (SAFCEI). Μαζί με τη Μακόμα Λεκαλακάλα, έλαβε, το 2018, το Περιβαλλοντικό Βραβείο Γκόλντμαν, έπειτα από τον από κοινού δικαστικό αγώνα τους προκειμένου να σταματήσουν την επανεκκίνηση του νοτιοαφρικανικού εθνικού προγράμματος. Οι οργανώσεις τους, Earthlife Africa και Southern African Faith Communities' Environment Institute, συνεργάστηκαν μεταξύ τους, καθώς και με άλλες ομάδες και δικηγόρους, προκειμένου να καταγγείλουν την κυβέρνηση ενώπιον της δικαιοσύνης, σχετικά με παρατυπίες κατά τη διάρκεια της σχετικής διαδικασίας. Οι Μακόμα Λεκαλακάλα και Λιζ ΜακΝταιντ είχαν, και οι δύο τους, υπάρξει κατά το παρελθόν ακτιβίστριες εναντίον του καθεστώτος του απαρτχάιντ, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980. Τον Απρίλιο του 2017, το δικαστήριο του Κέπι Τάουν τελικώς ανέστειλε τη συμφωνία συνεργασίας η οποία είχε υπογραφεί από τη Νότια Αφρική με τη Ρωσία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Νότια Κορέα σχετικά με το συγκεκριμένο πρόγραμμα ανέγερσης μεταξύ έξι και οκτώ πρόσθετων πυρηνικών σταθμών (η Νότια Αφρική διέθετε, ήδη, τους δύο μοναδικούς πυρηνικούς σταθμούς της αφρικανικής ηπείρου, στο Κόεμπεργκ), , ,.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νοτιοαφρικανές Κατηγορία:Νικητές του Περιβαλλοντικού Βραβείου Γκόλντμαν Κατηγορία:Πρόσωπα σχετιζόμενα με την ενέργεια
Τζέιντεν Μάρτελ
Ο Τζέιντεν Μάρτελ (γεννημένος στις 4 Ιανουαρίου 2003 και είναι 18 χρονών) είναι ένας Αμερικανός ηθοποιός, γνωστός για τον ρόλο του ως Bill Denbrough στις ταινίες του Stephen King Το Αυτό και Το Αυτό: Κεφάλαιο 2, καθώς και του ρόλου του ως Jacob Barber στο Defending Jacob. Προς τιμήν της μητέρας του, ο Μάρτελ έχει υιοθετήσει νόμιμα το επώνυμό της.
Ζωή και καριέρα
Ο Μάρτελ γεννήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 2003 στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβανίας και είναι ο γιος του Γουές Λίμπερερ, ενός σεφ με έδρα το Λος Άντζελες, και της Άνγκελα Τερέζα Μάρτελ. Μεγάλωσε στη Νότια Φιλαδέλφεια και το 2011, όταν ήταν οκτώ ετών, μετακόμισε στο Λος Άντζελες. Στα πρώτα έξι χρόνια της καριέρας του, πιστώθηκε με το οικογενειακό του όνομα Λίμπερερ. Το 2019, το άλλαξε με το πατρικό όνομα της μητέρας του, Μάρτελ.
Ο πρώτος ρόλος του Μάρτελ ήταν σε μια διαφήμιση για τους Hot Wheels. Εμφανίστηκε σε πολλές άλλες διαφημίσεις μετά από αυτή, όπως στης Google, το Moneysupermarket.com, το Liberty Mutual, το Hyundai (για το 2013 Super Bowl), το Verizon Fios και τη General Electric. Ο πρώτος σημαντικός ρόλος του ταινίας μεγάλου μήκους ήταν στο St. Vincent του 2014, όπου πρωταγωνίστησε μαζί με τον Bill Murray. Ο Murray συνέστησε αργότερα τον Μάρτελ στον Κάμερον Κρόου, το σκηνοθέτη της ταινίας του 2015 Αλόχα. Πρωταγωνίστησε επίσης στην ταινία του 2017 The Book of Henry. Ο Μάρτελ έλαβε περαιτέρω αναγνώριση για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο ως Μπιλ Ντένμπροου στην υπερφυσική ταινία τρόμου του 2017 Το Αυτό και το σίκουελ της το 2019 στο Το Αυτό: Κεφάλαιο 2.
Το 2019, ο Μάρτελ ήταν επίσης μέρος του κάστινγκ του Rian Johnson στην ταινία Knives Out. Τον Μάρτιο του 2019, πιστώθηκε ως Μάρτελ, και συνέχισε στο καστ των μίνι σειρών της Apple Defending Jacob, με βάση το μυθιστόρημα του William Landay. Στις 30 Απριλίου 2020, σε μια συνέντευξη στο Instagram Live με το Teen Vogue, ο Μάρτελ επιβεβαίωσε ότι είχε ενταχθεί στο cast των Tunnels, με πρωταγωνίστρια τη Susan Sarandon, στο ρόλο του Grayson Mitchell. Η ταινία δεν έχει επιβεβαιωμένη ημερομηνία κυκλοφορίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί ηθοποιοί κινηματογράφου
Αναργύρειος και Κοργιαλένειος Σχολή Σπετσών
Η Αναργύρειος και Κοργιαλένειος Σχολή Σπετσών (Α.Κ.Σ.Σ.) ήταν ένα σημαντικό σχολείο του 20ού αιώνα στην Ελλάδα.
Ιδρύθηκε από τούς εθνικούς ευεργέτες και δωρητές Σωτήριο Ανάργυρο και Μαρίνο Κοργιαλένη και εγκαινιάστηκε την 1η Οκτωβρίου 1927 από τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο. Ο πρώτος Διευθυντής της σχολής ήταν ο Άγγλος Eric Sloman. Η αναγγελία για την ίδρυση της Σχολής είχε γίνει από τον Οκτώβριο του 1918 όταν ο Ανάργυρος εκδήλωσε την επιθυμία του να προσφέρει στο Ελληνικό Δημόσιο το ποσό του 1.000.000 δραχμών (ή των 40.000 λιρών Αγγλίας).
Επιλέχτηκαν οι Σπέτσες ως τόπος εγκατάστασης, λόγω καταγωγής του Σωτήριου Ανάργυρου και συγκεκριμένα μία ειδυλλιακή τοποθεσία στα περίχωρα της πόλης των Σπετσών, μπροστά από την παραλία Λιγονέρι. Ήταν πρότυπο δημόσιο σχολείο και υποδειγματικό οικοτροφείο. Η λειτουργία της σταμάτησε το 1983. Μεταξύ των μαθητών της Σχολής ήταν και οι τρεις αδελφοί Ξενάκη, ο Ζάχος Χατζηφωτίου, ο Ιάννης Ξενάκης (μαθηματικός, αρχιτέκτονας και μουσικός), ο Κοσμάς Ξενάκης (αρχιτέκτονας, πολεοδόμος, ζωγράφος και γλύπτης) και ο Ιάσων Ξενάκης (φιλόσοφος) καθώς και ο μετέπειτα πρωθυπουργός Γεώργιος Ράλλης.
Οι απόφοιτοι της Αναργυρείου και Κοργιαλένειου Σχολής, έχουν ιδρύσει σύλλογο (απόφοιτοι Α.Κ.Σ.Σ) ο οποίος εξακολουθεί να είναι ενεργός και δραστήριος.
Από το 1983, οπότε και σταμάτησε να λειτουργεί σαν σχολείο, το κτήριο είναι κάθε άλλο παρά εγκαταλελειμμένο. Δραστηριοποιείται ως πρότυπο Συνεδριακό Κέντρο, φιλοξενώντας παγκόσμια συνέδρια και σημαντικές διοργανώσεις.
Στις εγκαταστάσεις της σχολής επίσης, στο κτήριο Ε', φιλοξενείται και λειτουργεί σήμερα το Λύκειο Σπετσών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπέτσες Κατηγορία:Σχολεία στην Ελλάδα Κατηγορία:Συνεδριακά κέντρα στην Ελλάδα Σ
Σπύρος Λυκούδης
Ο Σπύρος Λυκούδης είναι Έλληνας πολιτικός, στέλεχος της Ανανεωτικής Αριστεράς επί δεκαετίες. Βουλευτής επικρατείας της Δημοκρατικής Αριστεράς από τις εκλογές του 2012, ανεξαρτητοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2014 και, τον Οκτώβριο του 2014, ίδρυσε τους Μεταρρυθμιστές της Αριστεράς για τη Δημοκρατία και την Ανάπτυξη.
Βιογραφικά Στοιχεία
Με καταγωγή από την Κεφαλλονιά, γεννήθηκε στην Αθήνα, στο Μεταξουργείο, εντάχθηκε στο αριστερό κίνημα ήδη από μαθητής. Φοίτησε στο Α΄ Γυμνάσιο της Πλάκας και σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Κατά τη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων, ήταν μέλος της Νεολαίας Λαμπράκη. Κατά την περίοδο της Δικτατορίας υπέστη τη χαφιεδοκρατία, τις συλλήψεις και τους περιορισμούς που επιφύλασσε το καθεστώς στους αριστερούς πολίτες, και εξέτισε τη στρατιωτική θητεία του σε στρατόπεδο χαρακτηρισμένων αριστερών στην Ελευθερούπολη της Καβάλας. Στη μεταπολίτευση ακολούθησε, στην πρώτη γραμμή, την περιπέτεια της Ανανεωτικής Αριστεράς: από το ΚΚΕ Εσωτερικού, στην ΕΑΡ και, έπειτα, στον Συνασπισμό. Την ίδια περίοδο, η πολιτική και προσωπική του σχέση με τον Λεωνίδα Κύρκο εξελίχθηκε στη στενή φιλία που τους συνέδεσε διά βίου. Διαφώνησε με τη δημιουργία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και υπήρξε πρωτεργάτης της Ανανεωτικής Πτέρυγας του Συνασπισμού και ιδρυτικό μέλος της Δημοκρατικής Αριστεράς (ΔΗΜΑΡ) το 2010.
Στις 24 Δεκεμβρίου 2014 σε κοινή συνέντευξη τύπου με τον Σταύρο Θεοδωράκη στην Παλιά Βουλή ανακοινώθηκε η συνεργασία των ΜΕΤΑρρυθμιστών με το Ποτάμι. Στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015 ο Σπύρος Λυκούδης εκλέχθηκε Βουλευτής Α' Αθήνας με Το Ποτάμι.
Τον Σεπτέμβριο του 2015 επανεξελέγη βουλευτής Α’ Αθήνας με Το Ποτάμι και τον Ιούλιο του 2016 Ζ’ Αντιπρόεδρος της Βουλής.
Στις 20 Νοεμβρίου 2017 κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Δρόμοι Αριστεροί-Διαψεύσεις Προσδοκίες» από τις εκδόσεις Ίνδικτος. Στα κείμενα που περιλαμβάνονται στο βιβλίο αποτυπώνεται ο δημόσιος πολιτικός λόγος του κατά την τελευταία τετραετία.
Στις 25 Ιανουαρίου 2019 ήταν ένας εκ των 153 Ελλήνων βουλευτών που υπερψήφισε την λεγόμενη "Συμφωνία των Πρεσπών" μεταξύ των Κρατών της Ελλάδος και της "Βόρειας Μακεδονίας" (πρώην F.Y.R.o.M.).
Στις βουλευτικές εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019 δεν έθεσε υποψηφιότητα.
550 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Αγαθοκλής της Βακτρίας
thumb|250px|right μικρογραφία|200x200εσ|Το βασίλειο του Αγαθοκλή Ο Αγαθοκλής από τη Δυναστεία των Ευθυδημιδών ήταν Έλληνας ηγεμόνας του ελληνικού βασιλείου της Βακτριανής από το 167 π.Χ. μέχρι το 165 π.Χ. Κατά τη βασιλεία του εξέδωσε νομίσματα με απεικονίσεις των προκατόχων του. Επίσης εξέδωσε νομίσματα σε διπλή γλώσσα, τα ελληνικά και την τοπική διάλεκτο. Για τις παραστάσεις τους χρησιμοποίησε τοπική θεματολογία.
Πηγές
Αγαθοκλης
Δίβρη (Βόρεια Μακεδονία)
Η Δίβρη (Δήβορος, Дебар/Ντέμπαρ, αλβανικά: Dibër/Dibra ή Dibra e Madhe) είναι πόλη της Βόρειας Μακεδονίας και πρωτεύουσα του ομώνυμου Δήμου. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της χώρας δίπλα στην τεχνητή λίμνη που σχηματίζει ο ποταμός Μαύρος Δρίνος, δύο χιλιόμετρα απόσταση από τα αλβανικά σύνορα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2002 είχε 14.561 κατοίκους. Η μεγαλύτερη πληθυσμιακή ομάδα της πόλης είναι οι Αλβανοί με 10.768 άτομα (το 73,95% του συνολικού πληθυσμού), ακολουθούν οι Τούρκοι με 1.415 άτομα (9,71%) και τρίτη ομάδα είναι οι Τσιγγάνοι με 1.079 άτομα (7,41%). Είναι έτσι η μοναδική πόλη της χώρας, όπου οι Σλαβομακεδόνες δεν είναι ούτε καν η δεύτερη σε πληθυσμό εθνότητα. Επίσημες γλώσσες είναι τα σλαβομακεδονικά και τα αλβανικά. Η πόλη στο παρελθόν αποτέλεσε έδρα της Μητρόπολης Δίβρης. Ξακουστή ήταν επίσης και η περίφημη Σχολή της Δίβρης που γέμισε θαυμάσια ξύλινα τέμπλα όλη τη χερσόνησο του Αίμου.
Ονομα
Το όνομα της πόλης στα σλαβομακεδονικά είναι Дебар (Ντέμπαρ), στα αλβανικά  Dibër/Dibra ή Dibra e Madhe (που σημαίνει Μεγάλη Ντίμπρα, σε αντίθεση με την άλλη Ντίμπρα της Αλβανίας), στα σερβικά Дебар, στα βουλγαρικά Дебър, στα τουρκικά Debre ή Debre-i Bala, στα ελληνικά Δίβρη ή Δίβρα και στα Ρωμαϊκά χρόνια Deborus.
Γεωγραφία
Η Δίβρη περιβάλλεται από τα βουνά Ντέσατ, Στόγκοβο, Γιαμπλάνιτσα και Μπίστρα. Βρίσκεται σε υψόμετρο 625 μέτρων, δίπλα στην ομώνυμη λίμνη, τον Ποταμό Μαύρο Δρίνο και τον παραπόταμό του Ράντικα.
Ιστορία
Η αρχαιότερη αναφορά τη Δίβρης είναι με το όνομα ‘Deborus’ σε χάρτη σχεδιασμένο από τον αστρονόμο και χαρτογράφο Πτολεμαίο το 2ο αιώνα μ.Χ. Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Βασίλειος Β΄ γνώριζε την ύπαρξη της, και ο Φέλιξ Πέτανσιτς την αναφέρει σαν Δίβρη το 1502.
Η πόλη ήταν για 24 χρόνια (1371-1395) κάτω από την ηγεμονία του πρίγκιπα Μάρκο ως τμήμα της Ηγεμονίας του Πρίλεπ, που διαδέχτηκε τη Σερβική Αυτοκρατορία (1346-1371), όπου ο πατέρας του Μάρκο, Ζούπαν Βούκασιν Μργιάνσεβιτς (συνηγεμόνας του βασιλιά Ούρος του 2ου) κυβερνούσε την περιοχή. Η περιοχή πέρασε στα χέρια των Οθωμανών το 1395 και στη συνέχεια έγινε η έδρα του Σαντζακίου της Ντίμπρα. Το 1440 ο Σκεντέρμπεης διορίστηκε "σαντζάκμπεης".
Ο Γεώργιος Καστριώτης κατόρθωσε να ενώσει όλη την Αλβανία το 1444. Ένα άγαλμα του Σκέντερμπεγκ μεγέθους μεγαλύτερου του φυσικού κοσμεί το κέντρο της Δίβρης, δείχνοντας την αγάπη που οι ντόπιοι έχουν για το πρόσωπό του. Κατά τη διάρκεια των Οθωμανοαλβανικών πολέμων 1443-1479 η περιοχή της Δίβρης ήταν η διαχωριστική γραμμή μεταξύ των Οθωμανών και του Συνδέσμου του Λέτζε υπό την ηγεσία του Σκεντέρμπεη και περιοχή συνεχών σύγκρουσρων. Υπήρχαν δύο μεγάλες μάχες κοντά στη Δίβρη, στις 29 του Ιούνη του 1444 και στις 27 Σεπτεμβρίου 1446, που και οι δύο έληξαν με την ήττα των οθωμανικών στρατευμάτων.
Η Δίβρη καταλήφθηκε για ακόμη μια φορά από τους Τούρκους και έγινε γνωστή ως Ντέμπρε. Η πόλη συνεχώς επαναστατούσε εναντίον των Τούρκων, λόγω του πλούτου των πολλών Τούρκων μπέηδων και αγάδων που ζούσαν από τους τοπικούς φόρους και τη γεωργία. Η Τουρκοκρατία έφερε επίσης στη Δίβρη το εμπόριο και το κέντρο της πόλης μεγάλωσε και έγινε γνωστό για τη βιοτεχνία του. Σώζεται μεγάλο μέρος της αρχιτεκτονικής εκείνης της περιόδου.
Στις αρχές του 19ου αιώνα, όταν η Δίβρη επαναστάτησε εναντίον του Σουλτάνου, ο Γάλλος περιηγητής, αρθρογράφος και επιστήμονας Αμί Μπουέ παρατήρησε ότι η Δίβρη είχε 64 καταστήματα και 4.200 κατοίκους. Ήταν αρχικά κέντρο σαντζακίου στο Βιλαέτι του Σκούταρι πριν από το 1877 και στη συνέχεια στο Βιλαέτι του Μοναστηρίου μεταξύ 1877-1912 ως Ντέμπρε ή Ντέμπρε-ι Μπάλα ("Άνω Ντέμπρε" στην οθωμανική τουρκική, σε αντίθεση με το Ντέμπρε-ι Ζιρ, που ήταν το τουρκικό όνομα της Επισκοπής (Ντίμπρας).
Η Δίβρη συμμετείχε σημαντικά στο εθνικό αλβανικό κίνημα και την 1η Νοεμβρίου 1878 οι Αλβανοί ηγέτες της πόλης συμμετείχαν στην ίδρυση της Λίγκας του Πρίζρεν. Το 1907 συνήλθε στην πόλη η Συνέλευση της Δίβρης, που κήρυξε την αλβανική ως επίσημη γλώσσα στο εσωτερικό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η συνέλευση αποφάσισε τη νόμιμη διδασκαλία της αλβανικής στα σχολεία για πρώτη φορά εντός της Αυτοκρατορίας.
Κατά τους Βαλκανικούς πολέμους του 1912-1913 η Δίβρη ανακαταλήφθηκε από τους Αλβανούς, αλλά στη συνέχεια παραχωρήθηκε στο Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων ως ανταμοιβή για τη βοήθεια προς τους Συμμάχους κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στη συνέχεια, πολλοί Σέρβοι και Μαυροβούνιοι ενθαρρύνθηκαν να εγκατασταθούν στη Δίβρη, συνηθισμένη τακτική για της εξασφάλιση της πληρέστερης ενσωμάτωσης των νεοαποκτηθέντων εδαφών στη μητέρα πατρίδα. Η πόλη καταλήφθηκε από το Βασίλειο της Βουλγαρίας μεταξύ 1915 και 1918. Μεταξύ των ετών 1929-1941 η Δίβρη ανήκε στη Μπανόβινα του Βαρδάρη του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας.
Η Δίβρη προσαρτήθηκε, μαζί με το μεγαλύτερο μέρος της δυτικής σημερινής πΓΔΜ, στο ελεγχόμενο από την Ιταλία Βασίλειο της Αλβανίας στις 17 Απριλίου του 1941, μετά την εισβολή του Άξονα στη Γιουγκοσλαβία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η Μεγάλη Αλβανία ήταν επίσημα προτεκτοράτο της Ιταλίας και, ως εκ τούτου, αρμοδιότητες της δημόσιας διοίκησης είχαν περάσει στις αλβανικές αρχές. Στη Δίβρη ιδρύθηκαν αλβανόγλωσσα σχολεία, ραδιοφωνικοί σταθμοί και εφημερίδες. Όταν η Ιταλία συνθηκολόγησε το Σεπτέμβριο του 1943, η Δίβρη πέρασε στα χέρια των Γερμανών. Το 1944, μετά από δίμηνο αγώνα για την πόλη μεταξύ τού κομμουνιστικού Αλβανικού Εθνικού Απελευθερωτικού Μέτωπου και των Γερμανικών δυνάμεων που κατείχαν την πόλη, μαζί με τη Μεραρχία SS Σκεντέρμπεης, οι κομμουνιστές με επικεφαλής τον Χατζί Λέσι κατέλαβαν τελικά τη Δίβρη στις 30 Αυγούστου 1944. Μετά την παύση των εχθροπραξιών με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και την εγκαθίδρυση του κομμουνισμού τόσο στην Αλβανία όσο και στη Γιουγκοσλαβία, η Δίβρη επανήλθε στη Γιουγκοσλαβία.
Πολιτισμός
Μερικοί από τους καλύτερους τεχνίτες, μάστορες της ξυλογλυπτικής και χτίστες προέρχονταν από την περιοχή της Δίβρης και αναγνωρίστηκαν για τις ικανότητές τους στην κατασκευή λεπτοδουλεμένων και εντυπωσιακών ξυλόγλυπτων, τη ζωγραφική όμορφων εικόνων και τη μοναδική τους αρχιτεκτονική. Στην πραγματικότητα η Δίβρη ήταν μια από τις τότε τρεις φημισμένες σχολές ξυλογλυπτικής στην περιοχή, οι άλλες δύο ήταν το Σάμοκοβ και το Μπάνσκο. Το έργο τους σώζεται σε πολλές εκκλησίες και πολιτιστικά κτίρια σε όλη τη Βαλκανική χερσόνησο. Η Σχολή ξυλογλυπτικής Μίγιακ έγινε γνωστή για την καλλιτεχνική υπεροχή της και ένα καταπληκτικό παράδειγμα που μπορεί να δουν σήμερα οι τουρίστες είναι το τέμπλο στη γειτονική Μονή του Αγίου Ιωάννη - Μπιγκόρσκι. Το μοναστήρι ξαναχτίστηκε το 19ο αιώνα και βρίσκεται στις πλαγιές του βουνού Μπίστρα, πάνω από τις όχθες του ποταμού Ράντικα. Το μοναστήρι χτίστηκε πάνω στα ερείπια παλαιότερου ναού που χρονολογείται από το 1021.
Αλλο σημαντικό θρησκευτικό μνημείο είναι το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου στο χωριό Ράιτσιτσα, κοντά στην πόλη, που χτίστηκε πρόσφατα.
Στον Γρηγόρη Σταυρίδη (Παρλίτσεφ) δόθηκε ο τίτλος Δεύτερος Όμηρος το 1860 στην Αθήνα, για το ποίημά του Ο Αμαρτωλός. Βασισμένο σε ένα λαϊκό ποίημα, ασχολείται με τα κατορθώματα και τον ηρωικό θάνατο του Κουζμάν Καπιντάν, περίφημου ήρωα και προστάτη των Χριστιανών στην περιοχή της Δίβρης στον αγώνα τους με τους ληστές.
Μερικά από τα παλαιότερα και πλουσιότερα αλβανικά έπη εξακολουθούν να υπάρχουν στην περιοχή της Δίβρης και είναι μέρος της αλβανικής παραδοσιακής κληρονομιάς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Βόρειας Μακεδονίας Κατηγορία:Νοτιοδυτική Στατιστική Περιφέρεια (Βόρεια Μακεδονία)
Κεν Ρόμπινσον
Καταγόταν από εργατική οικογένεια. Τα τελευταία χρόνια κατοικούσε στο Λος Άντζελες με τη γυναίκα του Μαρία-Τερέζα και τα δύο παιδιά του.
Έγινε ιδιαίτερα γνωστός λόγω 3 ομιλιών που έχει δώσει σε συνέδρια του TED το 2006, το 2010 και το 2013 τα οποία έχουν παρακολουθηθεί πάνω από 24 εκατομμύρια φορές στις ιστοσελίδες του TED. Τα τελευταία χρόνια αντιμετώπισε την ασθένεια του καρκίνου και πέθανε στις 21 Αυγούστου του 2020.
Ιδέες για την εκπαίδευση
Ο Κεν Ρόμπινσον έχει προτείνει ότι για να συμμετάσχουν και να επιτύχουν, η εκπαίδευση πρέπει να αναπτυχθεί σε τρία μέτωπα. Πρώτον, ότι θα πρέπει να προωθεί τη πολυμορφία προσφέροντας ένα ευρύ πρόγραμμα σπουδών και να ενθαρρύνει την εξατομικευμένη μαθησιακή διαδικασία. Ότι θα πρέπει να προωθεί την περιέργεια μέσω της δημιουργικής διδασκαλίας, η οποία εξαρτάται από την υψηλής ποιότητας κατάρτιση των εκπαιδευτικών. Τέλος, ότι θα πρέπει να επικεντρωθεί στην αφύπνιση της δημιουργικότητας μέσω εναλλακτικών διδακτικών διαδικασιών που έχουν λιγότερη έμφαση στην τυποποίηση των εξετάσεων, δίνοντας την ευθύνη για τον καθορισμό της πορείας της εκπαίδευσης σε επιμέρους σχολεία και εκπαιδευτικούς. Πιστεύει ότι ένα μεγάλο μέρος του σημερινού συστήματος εκπαίδευσης στις Ηνωμένες Πολιτείες ενισχύει τη συμμόρφωση, την υποταγή, και την τυποποίηση αντί για δημιουργικές προσεγγίσεις στη μάθηση.Ο Ρόμπινσον τονίζει ότι μπορεί να επιτύχει μόνο αν αναγνωρίσουμε ότι η εκπαίδευση είναι δύο οργανικά σύστηματα και όχι ένα μηχανικό. Η επιτυχής διοίκηση του τα το σχολείου είναι ένα θέμα της ενίσχυσης ενός βοηθητικού περιβάλλοντος και όχι θέμα "διαταγών και ελέγχου".
Αργκό
Είναι η συνθηματική γλώσσα που .χρησιμοποιούσαν παλαιότερα οι άνθρωποι του υποκόσμου της Γαλλίας για να μπορούν να συνεννοούνται μεταξύ τους, χωρίς να γίνονται αντιληπτοί από άλλους. Σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη ο όρος αργκό προέρχεται από το γαλλικό «argot»<παλαιότ. «argoter» (ελλ. επαιτώ, ζητιανεύω). Η σημασία «ιδίωμα των περιθωριακών και αγυρτών» ερμηνεύεται από τη παρασύνδεση της λέξης με το παλαιότερο γαλλικό «hargoter» (λογομαχώ). Ο όρος επεκτάθηκε και σήμερα σημαίνει κάθε γλώσσα «κλειστή», συμβατική, που χρησιμοποιείται από διάφορες κοινωνικές ομάδες ανθρώπων. Ύστερα μάλιστα από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καθιερώθηκε και ως διεθνής όρος. Η αργκό αποτελείται από λέξεις και φράσεις της κοινής ομιλούμενης γλώσσας που έχουν όμως εντελώς διαφορετική σημασία, ή από λέξεις που διατηρούν την ίδια έννοια, είναι όμως παραφθαρμένες ή αυτοσχέδιες.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Διαλεκτολογία *
Ιωάννης Τσιγάντες
Ο Ιωάννης Τσιγάντες-Σβορώνος (1897 - 14 Ιανουαρίου 1943) ήταν Έλληνας στρατιωτικός. Απότακτος αξιωματικός του φιλοβενιζελικού κινήματος του 1935, ανέπτυξε έντονη αντιστασιακή δράση κατά τη διάρκεια της Κατοχής στα πλαίσια της οργάνωσης Μίδας 614. Σκοτώθηκε από τις ιταλικές αρχές Κατοχής στην Αθήνα στις 14 Ιανουαρίου του 1943.
Η ζωή του
Ο Ιωάννης Τσιγάντες γεννήθηκε στην Τούλτσεα της Ρουμανίας την 1η Δεκεμβρίου 1897 και ήταν αδελφός του, επίσης αξιωματικού, Χριστοδούλου Τσιγάντε. Πήρε μέρος στην Μικρασιατική Εκστρατεία και πρωταγωνίστησε στην ίδρυση της Ελληνικής Στρατιωτικής Οργάνωσης (ΕΣΟ).
Το 1935 συμμετείχε ως λοχαγός στο κίνημα του 1935. Τη νύχτα της 2ας προς 3ης Μαρτίου, διέφυγε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, όπου υπηρετούσε και κινήθηκε προς το Πέραμα, βέβαιος ότι το κίνημα είχε αποτύχει. Εκεί συνελήφθη, προφυλακίστηκε και καταδικάστηκε από Έκτακτο Στρατοδικείο σε «ισόβια δεσμά» για εσχάτη προδοσία, στις 31 Μαρτίου 1935, μαζί με τον αδελφό του αντισυνταγματάρχη Χ. Τσιγάντε, τον συνταγματάρχη Στέφανο Σαράφη και τον αντισυνταγματάρχη Στεφανάκο. Η ποινή αυτή είχε ως συνέπεια την στρατιωτική καθαίρεση των παραπάνω που έγινε δημόσια, στις 2 Απριλίου του 1935, στο χώρο των στρατώνων Πεζικού, στην περιοχή του Γουδή, (σήμερα Πάρκο της Ελευθερίας).
Με την παλινόρθωση της βασιλευομένης δημοκρατίας έλαβε αμνηστία, όμως δεν ανακλήθηκε στο στρατό όταν άρχισε ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος του 1940 με το βαθμό που είχε αλλά υποβιβάστηκε στην τάξη του οπλίτη όπως και ο αδερφός του. Μετά όμως το θάνατο του Μεταξά η κυβέρνηση του Εμμ. Τσουδερού που είχε μετακινηθεί στην Κρήτη, με πρόταση του διαδόχου Παύλου τον επανέφερε στον βαθμό που κατείχε καθώς και όσοι συμμετείχαν στο κίνημα του 1938. Στη διάρκεια της Κατοχής διέφυγε στη Μέση Ανατολή, όπου και προήχθη αναδρομικώς σε ταγματάρχη, εντασσόμενος σε κύκλο στελεχών συνεργαζόμενων με τις αγγλικές μυστικές υπηρεσίες (ΜΟ4), με σκοπό την οργάνωση αντίστασης από τα αστικά κόμματα, ως αντίβαρο του ΕΑΜ στην Ελλάδα.
Η αντιστασιακή δράση του και ο θάνατός του
Το καλοκαίρι του 1942 οι συμμαχικές δυνάμεις στη Βόρεια Αφρική βρίσκονταν σε πολύ δυσχερή θέση μετά από την επίθεση του Ρόμελ. Τότε το Βρετανικό Γενικό Στρατηγείο στη Μέση Ανατολή διέταξε την ομάδα «Προμηθεύς II», την οποία ήλεγχε η SOE στην Αθήνα, να προβεί σε γενικευμένες δολιοφθορές, που θα είχαν ως συνέπεια την καθυστέρηση ανεφοδιασμού των γερμανικών δυνάμεων στη Βόρεια Αφρική, και στον αποκλεισμό της διώρυγας της Κορίνθου. Ο αποκλεισμός της διώρυγας ήταν εγχείρημα υψίστης σημασίας που όμως δεν επετεύχθη. Τότε αποφασίστηκε η οργάνωση ανεξάρτητης αποστολής με τη συγκρότηση μιας εννιαμελούς οργάνωσης με επικεφαλής τον Ιωάννη Τσιγάντε, η οποία εκτός από τον αποκλεισμό της διώρυγας της Κορίνθου θα επιδίωκε τη συλλογή και τη διαβίβαση πληροφοριών, την ίδρυση ενός συμβουλίου που θα συντόνιζε τον αγώνα και τη συγκρότηση ένοπλου απελευθερωτικού αγώνα.
Στα τέλη του Ιουλίου του 1942 η αποστολή έφτασε στην Ελλάδα με αγγλικό σκάφος το οποίο την αποβίβασε σε όρμο της Μάνης. Ο Τσιγάντες εμφανισθείς ως εκπρόσωπος των Άγγλων και μεταφέροντας 12.000 χρυσές λίρες, έδωσε προτεραιότητα στην ανάπτυξη της οργάνωσης Μίδας 614 και ξεκίνησε επαφές με όλους σχεδόν τους πολιτικούς χώρους και με αντιστασιακές οργανώσεις προκειμένου να επιτευχθεί κάποια μορφή συνεργασίας. Αναφέρεται χαρακτηριστικά πως συνεργάτης του ήλθε σε επαφή με 37 άτομα ενώ ο ίδιος με όχι λιγότερα από 300 άτομα., μεταξύ των οποίων καθηγητές πανεπιστημίου και τον εκδοτη Δημήτριο Λαμπράκη. Η προσπάθεια όμως αυτή δεν είχε τα προσδοκώμενα αποτελέσματα (επί της ουσίας κάνενα απολύτως) καθώς από τη μία διάφορες οργανώσεις θεωρούσαν ότι η αποστολή του Τσιγάντε είχε γίνει γνωστή στις αρχές Κατοχής και υπήρχε κίνδυνος να αποκαλυφθούν και από την άλλη προκαλούσε ο τρόπος που συνεργάτες του ξόδευαν τις λίρες που είχαν φέρει μαζί τους.
Παράλληλα όπως σημειώνει ο Χρήστος Ζαλοκώστας σε έργο του για την περίοδο της Κατοχής, ο Τσιγάντες είχε κινήσει υποψίες σε πολλούς κύκλους γιατί μιλούσε περί ουδέτερου κινήματος, μη χρωματισμένου εναντίον του βασιλέως Γεωργίου. Άλλωστε ο ίδιος είχε συμμετάσχει στο κίνημα του 1935 ενώ πάλι οι δημοκρατικοί δεν του συγχωρούσαν πως είχε τεθεί υπό τις εντολές της βασιλικής κυβερνήσεως του Καΐρου. Ακόμα και ο παλιός συνεργάτης του Στέφανος Σαράφης ήταν επιφυλακτικός μαζί του θεωρώντας τον μάλιστα αποστάτη και δεν πείστηκε να συνεργαστεί μαζί του παρά στα τέλη του 1942, λόγω της μεσολάβησης του κοινού φίλου τους και σύγαμπρου του Τσιγάντε Δημήτριου Ψαρρού. Αλλά και ο ίδιος, λόγω της τόλμης του, δεν ελάμβανε όλα τα μέτρα προστασίας. Αυτόν είχε παραλάβει ο Άγγελος Έβερτ τον οποίον και εφοδίασε με πλαστή ταυτότητα υπαστυνόμου. Σε αντάλλαγμα δε αυτού ο Τσιγάντες απέστειλε στο Κάιρο μία έκθεση - ύμνο υπέρ του Έβερτ την οποία αυτούσια συμπεριέλαβε σε βιβλίο του ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος.
Στις 14 Ιανουαρίου του 1943 ιταλικό στρατιωτικό απόσπασμα περικύκλωσε το κρησφύγετο του, σε υπόγειο διαμέρισμα πολυκατοικίας επί της οδού Πατησίων στον αριθμό 86, στο κέντρο της Αθήνας (πλησίον της ΑΣΟΕΕ). Ο Τσιγάντες επιδεικνύοντας ταυτότητα αξιωματικού της Αστυνομίας Πόλεων, δεν κατάφερε να πείσει τους Ιταλούς. Τελικά, και αφού προηγουμένως έκαψε τα αρχεία του, συνεπλάκη μαζί τους και έχασε τη ζωή του αν και πρόλαβε να τραυματίσει τρεις καραμπινιέρους, εκ των οποίων ο ένας υπέκυψε στα τραύματά του.
Ενάμισι μήνα μετά, ακολούθησε αρκετά περίεργα η λεγόμενη εξάρθρωση των ασυρματιστών (ομάδα του Τσιγάντε), ενώ εκ των λιρών που κατείχε ανευρέθηκαν και παραδόθηκαν για φύλαξη από τον λοχία Δημήτριο Γυφτόπουλο στον Ευάγγελο Μανδρούλια ("Αλεξανδρινό") μόνο 800. Μετά θάνατο προήχθη σε αντισυνταγματάρχη ως «πεσών επί του πεδίου της μάχης». Στο κτίριο όπου σκοτώθηκε ο Ιωάννης Τσιγάντες τοποθετήθηκε αναμνηστική πλάκα το 1984.
Υπήρχε ένας μυστηριώδης προδότης στην ιστορία του Τσιγάντε, ο οποίος τηλεφωνούσε κάθε φορά στις κατοχικές αρχές και υποδείκνυε τα κρησφύγετά του, όμως ο Τσιγάντες πάντοτε κατάφερνε να ξεφεύγει, εκτός της μοιραίας στιγμής στο διαμέρισμα της Πατησίων. Μάλιστα, το τελευταίο τηλεφώνημα, σύμφωνα με πηγές από την Αστυνομία Πόλεων, ανθρώπων που ήταν κοντά στους κατακτητές αλλά έδιναν πληροφορίες στους αντιστασιακούς, έγινε από άγνωστη γυναίκα, η οποία όμως μπορεί να ήταν βαλτή ώστε μη βρεθεί ποτέ ο πραγματικός προδότης. Αν και έγιναν διάφορες έρευνες μεταπολεμικώς, ακόμα και με παραγγελία της Βουλής των Ελλήνων, δεν στάθηκε δυνατό μέχρι σήμερα να εξακριβωθεί ποιος πρόδωσε τον Τσιγάντε, έχοντας γίνει στην κυριολεξία η σκιά του.