cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ότμαρ Χίτσφελντ
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βασιλεία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελβετίας Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΜ Στουτγκάρδη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές 2. Μπουντεσλίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λουγκάνο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Λουκέρνη Κατηγορία:Γερμανοί προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Άαραου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Γκρασχόπερς Ζυρίχης Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπορούσια Ντόρτμουντ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Προπονητές νικητές ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ελβετίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014
Γρηγόριος Σολωμός
Ο Γρηγόριος Σολωμός του Χρήστου (22 Μαρτίου 1929-10 Ιουλίου 2013) ήταν Έλληνας ιατρός και πολιτικός, ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Διατέλεσε βουλευτής Αχαΐας από το 1981 έως το 1990 και ήταν επίσης διοικητής του ΙΚΑ από το 1993 έως το 1999.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1929 στο Κούμαρι Αιγίου με καταγωγή από τους Λαπαναγούς Καλαβρύτων και σπούδασε ιατρική στην Αθήνα. Αναγορεύθηκε διδάκτορας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και εργάστηκε ως ορθοπεδικός χειρουργός στην Πάτρα. Μέλος της παράνομης ΕΠΟΝ κατά τα νεανικά του χρόνια, αργότερα εντάχθηκε στους Δημοκρατικούς Συνδέσμους του Ανδρέα Παπανδρέου (1965-67).
Το 1981 εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής Αχαΐας με το ΠΑΣΟΚ. Το 1982 έθεσε υποψηφιότητα για τον δημαρχιακό θώκο της Πάτρας αλλά έχασε από τον Θεόδωρο Άννινο (ΚΚΕ), εκλέγοντας έτσι 10 δημοτικούς συμβούλους. Στη συνέχεια, στις εκλογές του 1985, επανεκλέχθηκε βουλευτής Αχαΐας.
Στην δεύτερη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου διατέλεσε υφυπουργός Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων από τις 31 Οκτωβρίου 1986 έως τις 23 Σεπτεμβρίου 1987 και ξανά από τις 27 Νοεμβρίου 1987 έως τις 22 Ιουνίου 1988.
Τελευταία φορά εκλέχτηκε βουλευτής στις απανωτές εκλογές του Ιουνίου και του Νοεμβρίου του 1989. .
Με την επιστροφή του Ανδρέα Παπανδρέου στην εξουσία το 1993, διορίστηκε διοικητής του ΙΚΑ, θέση στην οποία παρέμεινε αρχικά και επί κυβέρνησης Σημίτη, μέχρι τον Φεβρουάριο του 1999.
Παντρεμένος από το 1962 με τη Μόνικα Βαμβακά, με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά, δύο κορίτσια και ένα αγόρι. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του αντιμετώπισε προβλήματα με την υγεία του. Πέθανε τον Ιούλιο του 2013, σε ηλικία 84 ετών.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΠΑΣΟΚ Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Υγείας Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων Κατηγορία:Διοικητές του ΙΚΑ Κατηγορία:Έλληνες υφυπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων
Ταράς Σεβτσένκο
Ο Ταράς Γριγόροβιτς Σεβτσένκο (ουκρανικά: Тарас Григорович Шевченко, 1814 - 1861 ) ήταν Ουκρανός ποιητής και καλλιτέχνης. Το συγγραφικό του έργο θεωρείται ως βάση της νεότερης ουκρανικής λογοτεχνίας και σε μεγάλο βαθμό της σύγχρονης ουκρανικής γλώσσας. Τιμάται ως ο εθνικός ποιητής της Ουκρανίας.
Βιογραφία
αριστερά|μικρογραφία|168x168εσ|Αυτοπροσωπογραφία (1845). Γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου του 1814 στο χωριό Μορίντσι της Περιφερείας του Κιέβου στην Ουκρανία, η οποία εκείνη την εποχή αποτελούσε έδαφος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Οι γονείς του ήταν δουλοπάροικοι και από την παιδική του ηλικία έμεινε ορφανός. Σε νεαρή ηλικία ξεκίνησε την ενασχόλησή του με τη συγγραφή αλλά και τη ζωγραφική. Αργότερα ακολούθησε τον ιδιοκτήτη του πρώτα στο Βίλνιους και έπειτα στην Αγία Πετρούπολη, όπου παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής.
Το 1838 πέτυχε την απελευθέρωσή του από το καθεστώς της δουλοπαροικίας και αργότερα εισήλθε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Αγίας Πετρούπολης. Παράλληλα με τις καλλιτεχνικές σπουδές συνέχισε την ενασχόλησή του με τη συγγραφή και το 1840 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή υπό τον τίτλο «Κομπζάρ». Επέστρεψε στην Ουκρανία και εργάστηκε ως καθηγητής ζωγραφικής στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου. Το 1847 συνελήφθη από τις αρχές εξαιτίας μιας σειράς αντιτσαρικών ποιημάτων στα οποία αναφερόταν ακόμη στην καταπίεση που υφίσταντο οι Ουκρανοί, προσβλέποντας σε μια μελλοντική επανάσταση. Κατόπιν καταδικάστηκε σε εξορία υπό τη μορφή υποχρεωτικής στρατολόγησης και παράλληλα του απαγορεύτηκε η συγγραφή, την οποία ωστόσο συνέχισε παρά τις απαγορεύσεις. Απελευθερώθηκε το καλοκαίρι του 1857 και στις αρχές του επόμενου έτους επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη, θεωρούμενος ήρωας για τους συμπατριώτες του. Έκτοτε συνέχισε τη λογοτεχνική του παραγωγή, ασχολούμενος παράλληλα με τη ζωγραφική, τη γλυπτική και άλλες εικαστικές τέχνες.
Απεβίωσε στις 10 Μαρτίου του 1861 στην Αγία Πετρούπολη και θάφτηκε αρχικά. Εντός του ίδιου έτους η σορός του μεταφέρθηκε στην Ουκρανία και ετάφη εκ νέου στις 22 Μαΐου σε λόφο που φέρει το όνομά του, κοντά στην κωμόπολη Κάνιβ.
Το έργο του
αριστερά|μικρογραφία|183x183εσ|Σελίδα από το έργο «Χαϊνταμάκι» σε έκδοση του 1844. Ο Σεβτσένκο χαρακτηρίζεται εθνικός ποιητής της Ουκρανίας. Αναφέρεται ως ο κύριος εκπρόσωπος της ουκρανικής αναγέννησης και της κίνησης για την αποδέσμευση της ουκρανικής λογοτεχνίας από τη ρωσική επίδραση. Το έργο του είναι επηρεασμένο από τη λαϊκή παράδοση της πατρίδας του και στα πρώτα του βήματα κινούνταν στο πλαίσιο του ρομαντισμού. Αργότερα στράφηκε προς πιο ρεαλιστικές μορφές και καταπιάστηκε με ηθικά και ιστορικά θέματα.
Το 1840 στην Αγία Πετρούπολη εκδόθηκε η πρώτη ποιητική συλλογή του με τίτλο «Κομπζάρ». Ακολούθησε το 1841 το μακροσκελές επικό ποίημα «Χαϊνταμάκι» που κυκλοφόρησε το επόμενο έτος. Άλλα σημαντικά έργα του είναι τα «Καύκασος», «Για τους νεκρούς και τους ζωντανούς» (ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του 1845 ), «Η δούλη», «Κατερίνα» κ.ά. Ορισμένα γραπτά του, όπως το ποίημα «Τρίζνα» (1843) καθώς και διάφορα μυθιστορήματά του είναι γραμμένα στη ρωσική γλώσσα.
Το έργο του έγινε νωρίς γνωστό στο εξωτερικό και ξεκίνησε να μεταφράζεται ενώ ο ίδιος ήταν ακόμη εν ζωή, συγκεκριμένα στα πολωνικά και τα τσέχικα.
Ο Σεβτσενκο εκτός από ποιητής ήταν και ζωγράφος, με ιδιαίτερη επίδοση στις ακουαρέλες. Πάνω από 1000 έργα ζωγραφικής, γλυπτικής, ελαιογραφιών και σχεδίου φέρουν την υπογραφή του.
Μεταθανάτιες τιμές
Το όνομα του Σεβτσένκο έχει δοθεί μεταξύ άλλων στο Εθνικό Πανεπιστήμιο του Κιέβου, σε συνοικία της πόλης του Κιέβου, στο Φορτ-Σεβτσένκο, του δυτικού Καζακστάν, σε οδούς ανά τον κόσμο κλπ. Ακόμη έχουν ανεγερθεί προτομές και αγάλματα με θέμα τον ίδιο σε διάφορες πόλεις εντός και εκτός Ουκρανίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί ποιητές Κατηγορία:Ουκρανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Γλύπτες Κατηγορία:Θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Ανθρωπολόγοι Κατηγορία:Ρώσοι συγγραφείς Κατηγορία:Εξόριστοι
Μάνταριν Οριένταλ (Σανιά)
Το Μάνταριν Οριένταλ (κινέζικα: 三亞文華東方酒店) είναι πολυτελές ξενοδοχείο και θέρετρο που βρίσκεται στην πόλη Σανιά στη νοτιοανατολική ακτή του νησιού Χαϊνάν της Κίνας. Το θέρετρο αποτελείται από 296 δωμάτια και εγκαινιάστηκε το 2009, ενώ η διαχείρισή του γίνεται από τον όμιλο διαχείρισης ξενοδοχείων Mandarin Oriental Hotel Group. Οι εγκαταστάσεις του ξενοδοχείου περιλαμβάνουν 10 εστιατόρια και μπαρ καθώς και ένα σπα συνολικής έκτασης 3.200 τετραγωνικών μέτρων.
Ουίλιαμ Έιβερι (καλαθοσφαιριστής)
Ο Ουίλιαμ Φράνκλιν Έιβερι Τζούνιορ (γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου 1979) είναι Αμερικανός πρώην επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής.
Μάνταριν Οριένταλ (Σανιά)
Τοποθεσία
Το θέρετρο αυτό, το οποίο μερικές φορές αναφέρεται και ως η «κινέζικη Χαβάη», έχει κερδίσει επάξια τη φήμη του κορυφαίου τουριστικού προορισμού.
Ουίλιαμ Έιβερι (καλαθοσφαιριστής)
Κολεγιακή σταδιοδρομία
Ο Έιβερι, με ύψος 1,90 μέτρων, ήταν ο αρχικός γκαρντ στην ομάδα μπάσκετ των Ντιουκ Μπλου Ντέβιλς την περίοδο 1998–99, όπου είχε κατά μέσο όρο 14,9 πόντους και 5,0 ασίστ ανά παιχνίδι στη δεύτερη χρονιά του. Αφού κέρδισε 32 συνεχόμενα παιχνίδια, το Ντιουκ έχασε στον αγώνα του Εθνικού Πρωταθλήματος από το Πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ. Ο Έιβερι, μαζί με τον Έλτον Μπραντ και τον Κόρι Μάγκετ, έγινε ένας από τους πρώτους παίκτες υπό τον Μάικ Σιζέφσκι που εγκατέλειψε το Ντιουκ πριν αποφοιτήσει.
Μάνταριν Οριένταλ (Σανιά)
Τοποθεσία
Το Διεθνές Αεροδρόμιο της Σανιά Φοίνιξ βρίσκεται κοντά στο Μάνταριν Οριένταλ, Σανιά και είναι προσβάσιμο από διάφορες μεγάλες πόλεις της Κίνας, όπως Σεντσέν, Γκουαντγζόου, Πεκίνο, Σαγκάη, Σιάν και Κουνμίνγκ, καθώς και από διάφορους διεθνείς προορισμούς.
Ουίλιαμ Έιβερι (καλαθοσφαιριστής)
ΝΒΑ
Ο Έιβερι επιλέχθηκε 14ος στη γενική από τους Μινεσότα Τίμπεργουλβς στο ντραφτ του ΝΒΑ του 1999 μετά τη δεύτερη χρονιά του. Είχε κατά μέσο όρο 2,7 πόντους ανά παιχνίδι και 1,4 ασίστ ανά παιχνίδι σε 142 παιχνίδια NBA σε τρεις χρονιές με τους Τίμπεργουλβς.
Ισραήλ και Ευρώπη
Ο Έιβερι δεν υπέγραψε με καμία ομάδα του ΝΒΑ μετά το τριετές συμβόλαιό του με τους Τίμπεργουλβς που έληξε το 2002, οπότε μετέφερε την σταδιοδρομία του στο εξωτερικό. Ο Έιβερι έπαιξε με τους ακολούθους επαγγελματικούς συλλόγους: Χάποελ Τελ Αβίβ και Χάποελ Ιερουσαλήμ της 1ης Ισραήλ, Στρασσμπούρ ΙΓ της 1ης Γαλλίας, Αζοβμάς Μαριούπολ της 1ης Ουκρανίας, Μακεδονικός, Πανιώνιος και ΑΕΚ της Ελληνικής Α1 Κατηγορίας, Άλμπα Βερολίνου της 1ης Γερμανίας, και Γαλατασαράι της 1ης Τουρκίας.
Μάνταριν Οριένταλ (Σανιά)
Το ξενοδοχείο
δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ| [[Πισίνα υπερχείλισης στο Μάνταριν Οριένταλ, Σάνια]] Το Μάνταριν Οριένταλ, Σανιά βρίσκεται στον Κόλπο των Κοραλλιών και εκτείνεται σε συνολική έκταση τριάντα στρεμμάτων γης που προσφέρουν υπέροχη θέα στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας η οποία είναι ορατή από μεγάλο μέρος της ιδιοκτησίας.
Ουίλιαμ Έιβερι (καλαθοσφαιριστής)
Ισραήλ και Ευρώπη
Ο Έιβερι έμεινε ελεύθερος από τη Γαλατασαράι τον Οκτώβριο του 2007, μόλις τρεις μήνες μετά την υπογραφή του με τον σύλλογο. Στη συνέχεια μετακινήθηκε αμέσως στην Ελλάδα και υπέγραψε στην ΑΕΚ. Εντάχθηκε στα Τρίκαλα 2000 το 2008. Το καλοκαίρι του 2009 μετεγράφη στον ΠΑΟΚ. Τον Φεβρουάριο του 2011 υπέγραψε με την Ενέργκα Τσάρνι Σλουπσκ στην Πολωνία.
Μάνταριν Οριένταλ (Σανιά)
Το ξενοδοχείο
Το θέρετρο διαθέτει συνολικά 297 δωμάτια, μεταξύ των οποίων μια σειρά από βίλες ντούμπλεξ, καθεμιά από τις οποίες διαθέτει αποκλειστική υπηρεσία μπάτλερ και πισίνες υπερχείλισης.
Ουίλιαμ Έιβερι (καλαθοσφαιριστής)
Απόσυρση
Ο Έιβερι αποσύρθηκε από το επαγγελματικό μπάσκετ το 2012. Μετά την απόσυρσή του, επέστρεψε στο Έβανς της Τζόρτζια όπου ξεκίνησε μία μπασκετική κατασκήνωση.
Μάνταριν Οριένταλ (Σανιά)
Το ξενοδοχείο
Υπάρχουν τρεις πισίνες στο ακίνητο, οι VISTA, ACTIVO και TRANQUILLO, οι οποίες προσφέρουν την κατάλληλη υποδομή για κολύμπι, ψυχαγωγικές δραστηριότητες και χαλάρωση, αντίστοιχα.
Ουίλιαμ Έιβερι (καλαθοσφαιριστής)
Απόσυρση
Το φθινόπωρο του 2019, ο Έιβερι επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο του Ντιουκ για να ολοκληρώσει τις σπουδές του.
Μάνταριν Οριένταλ (Σανιά)
Το ξενοδοχείο
Στο Μάτναριν Οριένταλ, Σανιά λειτουργεί επίσης το Χωριό Σπα, όπου φιλοξενούνται οι εγκαταστάσεις σπα του ξενοδοχείου, καθώς και δάσκαλο κουνγκ φου Σαολίν ο οποίος διδάσκει τάι τσι τσουάν στους επισκέπτες τα πρωινά. Προσφέρονται επίσης μαθήματα γιόγκα και τσι κουνγκ.
Ουίλιαμ Έιβερι (καλαθοσφαιριστής)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Τρικάλων 2000 Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Στρασμπούρ Ίλκιρχ-Γκράφενσταντεν Μπασκέτ Κατηγορία:Πόιντ γκαρντ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μινεσότα Τίμπεργουλβς Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μακεδονικού Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Πρωταθλήματος Ισραήλ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Χάποελ Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Χαποέλ Τελ Αβίβ Μ.Κ. Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Γαλατασαράι Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Αζοβμάς Μαριουπόλ Κατηγορία:Αμερικανοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Άλμπα Βερολίνου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΑΕΚ
Μάνταριν Οριένταλ (Σανιά)
Το ξενοδοχείο
Στο ξενοδοχείο λειτουργούν δέκα εστιατόρια και μπαρ, μεταξύ των οποίων ένα εστιατόριο με θαλασσινά – που ονομάζεται Fresh – και το MOBlues – ένα μπαρ για κατανάλωση πούρων και ουίσκι. δεξιά|μικρογραφία|338x338εσ| Λόμπι στο Μπάνταριν Οριένταλ, Σάνια
Το σπα
Οι εγκαταστάσεις σπα του Μπάνταριν Οριένταλ, Σανιά περιλαμβάνουν ένα Χωριό Σπα συνολικής έκτασης 3.200 τετραγωνικών μέτρων με 18 αίθουσες περιποίησης, καθεμία από τις οποίες διαθέτει ιδιωτική σάουνα και εξωτερική μπανιέρα. Στις εγκαταστάσεις, ένας εξουσιοδοτημένος γιατρός χορηγεί παρασκευάσματα παραδοσιακής κινεζικής ιατρικής.
=== Εστιατόρια και μπαρ ===
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ξενοδοχεία στην Ασία Κατηγορία:Ξενοδοχεία στην Κίνα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κίνα
Ινστιτούτο της Γαλλίας
Το Ινστιτούτο της Γαλλίας (Γαλλικά: Institut de France) είναι γαλλικό ίδρυμα που δημιουργήθηκε το 1795. Συγκεντρώνει πέντε ακαδημίες, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλικής Ακαδημίας.
Οι επιστημονικές, λογοτεχνικές και καλλιτεχνικές αυθεντίες του Γαλλικού έθνους που εδρεύουν στο Ινστιτούτο, συνεργάζονται για την τελειοποίηση των επιστημών και των τεχνών, την ανάπτυξη ανεξάρτητης σκέψης και τη συνδρομή των δημοσίων αρχών. Βρίσκεται υπό την προστασία του Αρχηγού Κράτους και εδρεύει στο Και ντε Κοντί, στο 6ο διαμέρισμα του Παρισιού, στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα, απέναντι από τη γέφυρα Πον ντεζ Αρ και το Λούβρο.
Το Ινστιτούτο διαχειρίζεται περίπου 1.000 ιδρύματα, καθώς και μουσεία και κάστρα ανοιχτά στο κοινό. Επίσης, απονέμει βραβεία και επιδοτήσεις, οι οποίες ανήλθαν συνολικά σε περισσότερα από 27 εκατομμύρια ευρώ ετησίως το 2017. Τα περισσότερα από αυτά τα βραβεία απονέμονται από το Ινστιτούτο μετά από σύσταση των ακαδημιών. Είναι ο θεματοφύλακας μιας σημαντικής κληρονομιάς ακινήτων και συλλογών από το τέλος του 19ου αιώνα.
Ιστορικό
αριστερά|μικρογραφία|Ο τρούλος του Ινστιτούτου της Γαλλίας Το 1661, με τη διαθήκη του και χάρη στη μεγάλη του περιουσία, ο καρδινάλιος Μαζαρέν ζήτησε από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ τη δημιουργία του Κολλεγίου των Τεσσάρων Εθνών, ένα κολέγιο που προοριζόταν για δωρεάν εκπαίδευση εξήντα γιων ευγενών οικογενειών από τις τέσσερις νεοπροσαρτηθείσες επαρχίες (τα τέσσερα έθνη) στο βασίλειο της Γαλλίας με τη συνθήκη της Βεστφαλίας και τη συνθήκη των Πυρηναίων το 1659, που ήταν: το Αρτουά, η Αλσατία, Πινερόλο και Ρουσιγιόν. Στη συνέχεια, από το 1662, ο Κολμπέρ ανέθεσε στον αρχιτέκτονα Λουί Λε Βω τη δημιουργία του κτηρίου.
Η επιγραφή πάνω από την πρόσοψη φέρει την ένδειξη «JUL. MAZARIN S.R.E. CARD BASILICAM ET GYMNAS F.C.A M.D.C.LXI», πιστοποιώντας ότι ο Μαζαρίνος ανέθεσε την κατασκευή το 1661.
Το Ινστιτούτο της Γαλλίας ιδρύθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1795 από τη γαλλική κυβέρνηση με αποστολή να παρέχει στις πέντε Ακαδημίες ένα αρμονικό πλαίσιο για τη βελτίωση των γραμμάτων, των επιστημών και των τεχνών, σε μη κερδοσκοπική βάση.
Στεγάζει επίσης τη βιβλιοθήκη Μαζαρέν, την παλαιότερη δημόσια βιβλιοθήκη στη Γαλλία, ανοιχτή για αναγνώστες και επισκέπτες.
Ακαδημίες
μικρογραφία|317x317εσ|Το Ινστιτούτο της Γαλλίας Το Ινστιτούτο της Γαλλίας συγκεντρώνει πέντε Ακαδημίες, των οποίων οι επίσημες συναντήσεις πραγματοποιούνται κάτω από τον τρούλο του πρώην Κολλεγίου των Τεσσάρων Εθνών, παλιό παρεκκλήσι του κολλεγίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινστιτούτο της Γαλλίας Κατηγορία:Εκπαιδευτικά ιδρύματα στη Γαλλία Κατηγορία:Επιστήμες και τεχνολογία στη Γαλλία Κατηγορία:Ακαδημίες επιστημών
Σούπα του Μπένζαμιν
μικρογραφία|Ένα δοχείο με σούπα του Μπένζαμιν Η σούπα του Μπένζαμιν (Rumfordsche Suppe, γνωστή και ως οικονομική σούπα) ήταν μια πρώιμη προσπάθεια στην επιστημονική διατροφή. Ανακαλύφθηκε από τον κόμη Μπένζαμιν Ράμφορντ γύρω στο 1800 και καταναλώθηκε στο Μόναχο και τη Βαυαρία, όπου εργάστηκε ως σύμβουλος του Δούκα. Χρησιμοποιήθηκε ως σιτηρέσιο για τους φτωχούς, σε βαυαρικά εργαστήρια, στρατιώτες, και φυλακισμένους. Ο κόμης Ράμφορντ έχει πιστωθεί σε πολλές περιπτώσεις για «την ίδρυση της πρώτης πραγματικής κουζίνας σουπών».
Ως αναμορφωτικό μέτρο, η βαυαρική κυβέρνηση σκόπευε να εγκαταστήσει εργαστήρια για όσους εργάζονται για την καλή διαβίωση. Η αποστολή του Ράμφορντ ήταν να προσφέρει το φθηνότερο δυνατό σιτηρέσιο που και πάλι θα ήταν θρεπτικό φαγητό υψηλής θερμιδικής αξίας. Η σούπα έγινε γνωστή σε όλη τη Γερμανία και ο Ράμφορντ έστησε κουζίνες σε όλη τη Γερμανία.
Συστατικά
Η σούπα περιείχε ισόποσα μέρη αποφλοιωμένου κριθαριού και αποξηραμένα μπιζέλια, λαχανικά, τέσσερα κομμάτια πατάτες, αλάτι όσο χρειάζεται και ξινή μπύρα,  η οποία βράζεται μέχρι να γίνει πηχτή. Η χρήση πατάτας εισήχθη σε μεταγενέστερες εκδοχές της σούπας. Τρωγόταν συνήθως με ψωμί. Έχει δηλωθεί ότι η συνταγή του Ράμφορντ έγραφε ότι το ψωμί θα σερβιριστεί άψητο και «θα προστεθεί ακριβώς πριν από το σερβίρισμα της σούπας». Μια αναφορά περιγράφει για τη σούπα ότι: χύνεται στην κορυφή του ψωμιού ακριβώς πριν από το σερβίρισμα. Ο Ράμφορντ σημείωσε ότι το κριθάρι χρησίμευε για να πυκνώσει σημαντικά τη σούπα και να τη πλουτίσει, θεωρώντας τα δημητριακά «ρύζι της Μεγάλης Βρετανίας». Σε άλλες εκδοχές της χρησιμοποιούνται δημητριακά, μικρές ποσότητες κρέατος και άλλα συστατικά. Δεν σημειώνεται ως ιδιαίτερα νόστιμη αλλά είναι ευχάριστη με μακρύ, αργό μαγείρεμα.
Διατροφική αξία
Η Σούπα του Μπένζαμιν σχεδιάστηκε για να παρέχει υψηλό βαθμό διατροφικής αξίας με ελάχιστα έξοδα. Έχει υπολογιστεί ότι η σούπα παρείχε το ένα τρίτο των ελάχιστων (καθημερινών) θρεπτικών απαιτήσεων ενός ατόμου. Η σούπα του Μπένζαμιν είναι χαμηλής περιεκτικότητας σε λιπαρά, με υψηλή περιεκτικότητα σε πρωτεΐνες χάρη τα αποξηραμένα μπιζέλια, ενώ περιέχει και σύνθετους υδατάνθρακες από την πατάτα και το κριθάρι και απλούς υδατάνθρακες από την μπύρα. Δεδομένης της γνώσης εκείνη την εποχή, ήταν κοντά σε μια βέλτιστη λύση στο πρόβλημα της δημιουργίας φθηνών, θρεπτικών τροφίμων. Δυστυχώς, η ανάγκη για βιταμίνες και ιχνοστοιχεία ήταν άγνωστη, αλλά η σούπα του Μπένζαμιν μερικές φορές συμπληρωνόταν με καλαμπόκι ή ρέγγα παρέχοντας άφθονη βιταμίνη C και D.
Στο σύγχρονο πολιτισμό
Η σούπα σερβίρεται μέχρι σήμερα, κατά τη διάρκεια του Οκτόμπερφεστ στο Μόναχο.
Οι γενναίοι του Μπρανκαλεόνε
μικρογραφία|260x260εσ|Ο [[Βιτόριο Γκάσμαν σε σκηνή από την ταινία]] Οι γενναίοι του Μπρανκαλεόνε (πρωτότυπος τίτλος L'armata Brancaleone) είναι κωμωδία παραγωγής 1966 σε σκηνοθεσία Μάριο Μονιτσέλι. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Βιτόριο Γκάσμαν, Κατρίν Σπάακ και Τζιάν Μαρία Βολοντέ. Το σενάριο της ταινίας γράφτηκε από τον ίδιο τον Μονιτσέλι σε συνεργασία με το δίδυμο Έιτζ και Σκαρπέλι. Η ταινία συμμετείχε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών.
Υπόθεση
Η ταινία μας μεταφέρει στον Μεσαίωνα, στην σκοταδιστική Ιταλία του 11ου αιώνα, ο Μπρανκαλεόνε Ντα Νόρτσα (Βιτόριο Γκάσμαν), γόνος μιας ξεπεσμένης αριστοκρατικής οικογένειας, ηγείται μιας ομάδας εξαθλιωμένων ανδρών (του γέρου συμβολαιογράφου Αμπακούκ (Κάρλο Πιζακάνε), του σωματώδους Πέκορο (Φόλκο Λούλι), του μικρού Τακόνε (Τζανλουίτζι Κρεσέντσι) και του Μάνγκολντ (Ούγκο Φανγκαρέτζι). Ο Μπρανκαλεόνε που είναι ένας άνδρας με ήθος, καλούς τρόπους και τρομερή ρητορική ικανότητα οδηγεί την ομάδα του σε μια σειρά από περιπέτειες ξεκινώντας από την κατάκτηση του φέουδου Αουροκάστρο. Στο δρόμο τους πρόκειται να αντιμετωπίσουν την πανούκλα, μια φιλήδονη χήρα, μια παρθένο και Σαρακηνούς Πειρατές. Στην ομάδα τους πρόκειται να προσαρτηθεί και ένας Βυζαντινός πρίγκιπας, ο Τεοφιλάτο Ντέι Λεόντσι (Τζιάν Μαρία Βολοντέ).
Πληροφορίες παραγωγής
Η κωμωδία αυτή του Μάριο Μονιτσέλι έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως το αριστούργημά του. Το σενάριο της ταινίας έγραψε ο Μονιτσέλι σε συνεργασία με τους Ατζενόρε Ινκρότσι και Φούριο Σκαρπέλι, οι οποίοι εμπνεύστηκαν το στοιχείο της ταινίας που την κατέστησε μεγαλοφυή, τη χρήση δηλαδή μιας φανταστικής ιταλικής γλώσσας του Μεσαίωνα, η οποία δανείστηκε στοιχεία από τη λαϊκή και τη λόγια λατινική γλώσσα, καθώς και από τις διάφορες ιταλικές διαλέκτους. Σημαντική επίσης η φωτογραφία του Κάρλο Ντι Πάλμα που χαρίζει μερικές αξέχαστες σκηνές της ταινίας, όπως εκείνη στην οποία ο ήρωας με τη συνοδεία του εμφανίζονται στην Αριστοκρατική Αυλή των Λεόντσι. Η ταινία παρουσιάζει ομοιότητες με το Ο κλέψας του κλέψαντος (I Soliti Ignoti, 1958), προγενέστερη και άκρως επιτυχημένη ταινία του σκηνοθέτη, όσον αφορά το αντικείμενο και τους χαρακτήρες που τη συνθέτουν. Ο σκηνοθέτης εμπνεύστηκε επίσης τη δημιουργία της ταινίας παρακολουθώντας τους εργάτες να δουλεύουν στα παρασκήνια μιας ταινίας με τίτλο Donne E Soldati που γυριζόταν στην Τσινετσιτά το 1955 και δεν έτυχε ευρείας προβολής. Άλλες πηγές έμπνευσης ήταν το Ο σωματοφύλακας (Yojimbo, 1961) του Ακίρα Κουροσάβα και το Ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης (Francesco, giullare di Dio, 1950) του Ρομπέρτο Ροσελίνι. Ενώ η ταινία αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για την τριλογία του Δεκαήμερου του Πιερ Πάολο Παζολίνι.
Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία του ιταλικού κινηματογράφου που μια ταινία είχε ως αντικείμενο τον ιταλικό μεσαίωνα με τρόπο ρεαλιστικό και μακριά από το ρομαντισμό και την εξιδανίκευση της περιόδου, όπως την παρουσιάζει η λογοτεχνία.
Διανομή ρόλων
Η επιλογή του Τζιάν Μαρία Βολοντέ για τον ρόλο του Τεοφιλάτο ντέι Λεόντσι έγινε από τον παραγωγό Μάριο Τσέκι Γκόρι. Ο Βολοντέ ήταν άκρως δημοφιλής εκείνην την περίοδο λόγω της συμμετοχής του στα σπαγγέτι γουέστερν του Σέρτζιο Λεόνε, όπου ερμήνευε συνήθως τον ρόλο του κακού. Ο Μονιτσέλι όμως είχε γράψει τον ρόλο για τον Ραϊμόντο Βιανέλο και δεν έκρυψε την απογοήτευσή του σε κατοπινές συνεντεύξεις για την επιλογή του Βολοντέ. Στο ρόλο του Τζενόνε εμφανίζεται ο Ενρίκο Μαρία Σαλέρνο, ο οποίος παρακάλεσε τον Μονιτσέλι να του αναθέσει τον ρόλο αφού διάβασε το σενάριο.
Η Κατρίν Σπάακ ήταν είκοσι χρονών όταν γυρίστηκε η ταινία, δεν ήξερε ακόμη καλά ιταλικά και συνάντησε μεγάλες δυσκολίες για να ερμηνεύσει το ρόλο της.
Διανομή
Για την προώθηση της ταινίας όλες οι κινηματογραφικές αίθουσες της Ρώμης γέμισαν με αφίσες από πλαστικό στις οποίες ήταν χαραγμένη η μορφή του Μπρανκαλεόνε, οι οποίες εξαφανίστηκαν μερικές μέρες μετά την πρεμιέρα. Η ταινία έκανε τεράστια παγκόσμια επιτυχία, συμμετείχε στο φεστιβάλ των Καννών την ίδια χρονιά κι έπειτα προβλήθηκε στη Γερμανία το 1968 και στην Ισπανία το 1983.
Σίκουελ
Η επιτυχία της ταινίας είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός σίκουελ με τίτλο Ο Μπρανκαλεόνε σταυροφόρος (Brancaleone alle crociate) το 1970.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1966 Κατηγορία:Ιταλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Κομέντια αλ'ιταλιάνα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Μάριο Μονιτσέλι
Γιοχάνες Ίττεν
Ο Γιοχάνες Ίττεν (Johannes Itten, 11 Νοεμβρίου 1888 - 25 Μαρτίου 1967) ήταν Ελβετός ζωγράφος, σχεδιαστής, συγγραφέας, δάσκαλος και θεωρητικός της τέχνης που συνδέθηκε με τη σχολή Μπαουχάους.
Τα πρώτα έργα και η καταξίωση
Ήρθε σε επαφή με τις περιοδικές εκδόσεις του κινήματος του Γαλάζιου Καβαλάρη (Der Blaue Reiter) και από το 1915 χρονολογούνται μερικοί από τους πρώτους σημαντικούς πίνακες που φιλοτέχνησε, όπως ο Καλός Σαμαρείτης, καθώς και οι πρώτες αφηρημένες συνθέσεις του. Υπήρξε ιδρυτής μίας ιδιωτικής σχολής καλών τεχνών, χρησιμοποιώντας μη συμβατικές μεθόδους διδασκαλίας με στόχο τη μάθηση μέσα από τη δημιουργία και το παιχνίδι. Τον Οκτώβριο του 1919 διορίστηκε ως δάσκαλος στη σχολή Μπαουχάους της Βαϊμάρης, αναλαμβάνοντας τα εργαστήρια της ξυλουργικής, της τοιχογραφίας και της επεξεργασίας του μετάλλου. Υπήρξε μία από τις πιο επιδραστικές προσωπικότητες της σχολής και εκείνος που διαμόρφωσε και δίδασκε τον πρώτο κύκλο σπουδών της (Vorkurs), ένα προπαρασκευαστικό στάδιο διάρκειας έξι μηνών. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1910 συνδέθηκε στενά με το συγκριτικό θρησκευτικό κίνημα Mazdaznan, βασισμένο σε ιδέες του Χριστιανισμού και του Ζωροαστρισμού. Ο Ίττεν ενσωμάτωσε στοιχεία του κινήματος αυτού στη διδασκαλία του, καθιερώνοντας για παράδειγμα ειδικό διαιτολόγιο ή ασκήσεις διαλογισμού, ενώ αρκετοί μαθητές ακολούθησαν το παράδειγμά του, γεγονός που οδήγησε τελικά στη δημιουργία μίας διακριτής ομάδας μαθητών, οπαδών του Mazdaznan, επιφέροντας πόλωση στις τάξεις της σχολής.
Η αποχώρηση από το Μπαουχάους
Το 1923 αποχώρησε από τη σχολή Μπαουχάους και μετέβη στην κοινότητα Mazdaznan του Herrliberg, όπου λειτούργησε εργαστήριο υφαντουργίας. Τρία χρόνια αργότερα ίδρυσε νέα σχολή ζωγραφικής, γραφικών τεχνών, φωτογραφίας και αρχιτεκτονικής στο Βερολίνο, ενώ από το 1932 μέχρι το 1938 ανέλαβε τη διεύθυνση της Flächenkunstschule του Κρέφελντ, στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία. Έργα του παρουσιάστηκαν στην έκθεση «Εκφυλισμένης τέχνης» των Εθνικοσοσιαλιστών που διοργανώθηκε το 1937 στο Μόναχο. Ο Ίττεν μετανάστευσε για ένα μικρό χρονικό διάστημα στην Ολλανδία και κατόπιν επέστρεψε στην Ελβετία όπου ανέλαβε τη διεύθυνση του Μουσείου Βιομηχανικού Σχεδιασμού (Museum für Gestaltung) της Ζυρίχης, μέχρι το 1954.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί ζωγράφοι Κατηγορία:Μπαουχάους
Μαξ Μπιλ
thumb|right|Μαξ Μπιλ pολόι Ο Μαξ Μπιλ (Max Bill, 22 Δεκεμβρίου 1908 - 9 Δεκεμβρίου 1994) ήταν Ελβετός αρχιτέκτονας, καλλιτέχνης, και σχεδιαστής. Μετά από μια μαθητεία ως αργυροχόος, ο Bill σπούδασε στο Μπάουχαους του Dessau, όπου και δίδαξε αργότερα. Το 1944, έγινε καθηγητής στο σχολείο των τεχνών στη Ζυρίχη. Το 1950, η Inge Aicher-Scholl, ο Οτλ Αϊχερ και ο Μπιλ ίδρυσαν τη Σχολή του Ουλμ, μια πρωτοποριακή σχολή σχεδιασμού στην παράδοση του Μπάουχαους, η οποία έκλεισε το 1968.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί αρχιτέκτονες Κατηγορία:Βιομηχανικοί σχεδιαστές
Κόρα Καρβούνη
Η Κόρα Καρβούνη (Αθήνα ,22 Απριλίου 1980) είναι Ελληνίδα ηθοποιός.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα. Το 2002 απεφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Είναι ηθοποιός με συμμετοχές στον κινηματογράφο και την τηλεόραση, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στη Νότια Κορέα, την Αμερική και την Ιταλία.
Στην τηλεόραση έχει εμφανιστεί σε σειρές όπως Άμυνα ζώνης, Το 10, Άγρια παιδιά και Καρυωτάκης, ενώ στον κινηματογράφο είναι χαρακτηριστικές οι ερμηνείες της στις ταινίες Tungsten (2010) και J.A.C.E. (2011).
Βραβεία
Το 2006 τιμήθηκε ως η Καλύτερη Ελληνίδα Ηθοποιός από το περιοδικό Αθηνόραμα. Έχει λάβει δύο βραβεία από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου: Β' Γυναικείου ρόλου για το J.A.C.E. (2013) και Α' γυναικείου ρόλου για το September (2014).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης
Ωτουαζόν
Το Ωτουαζόν (γαλλικά: Authoison) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Κουρντσού
Το Κουρντσού (επίσης, Κουρτσού, Κιουργκτσιλί, και Μιριζάλι) είναι χωριό της επαρχίας Χατζιγκαμπούλ στο Αζερμπαϊτζάν. Το χωριό αποτελεί μέρος του δήμου Ατμπουλάκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Χατζιγκαμπούλ
Ωτορέιγ
Το Ωτορέιγ (γαλλικά: Autoreille) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Φαϊρούζ
Η Φεϊρούζ (αραβ. فيروز = τυρκουάζ στην αραβική γλώσσα), είναι Λιβανέζα τραγουδίστρια, ελληνορθόδοξη.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 1934 στο χωριό Jabal Alarz. Το πραγματικό της όνομα είναι Νουχάντ Χαντάντ. Λίγα χρόνια αργότερα μετακόμισε στη Βηρυτό. Η πρώτη της επαφή με τη μουσική είναι από το ραδιόφωνο ενός γείτονα. Όταν ήταν μαθήτρια συμμετείχε στην σχολική χορωδία ενώ αργότερα πήρε μέρος σε ραδιοφωνικά προγράμματα. Ο συντηρητικός πατέρας της Ουάντι Χαντάντ (Wadi Haddad) δεν συμφωνούσε με αυτή την επιλογή και αρχικά είχε αρνηθεί να δώσει την άδειά του.
Η οντισιόν που της άλλαξε τη ζωή
Συμμετέχοντας αρχικά σε χορωδίες, αποφάσισε να κάνει το μεγάλο βήμα. Παίρνει μέρος σε μια οντισιόν ενός σταθμού τραγουδώντας το "Mawal" και το "Ya Zahraten Fi Khialay" εντυπωσιάζοντας τα στελέχη. Ένα από αυτά, ο Χαλίμ Ελ Ρουμί (Halim Elrumi), αντιλαμβανόμενος τις εξαιρετικές φωνητικές της ικανότητες, της προσφέρει τραγούδια και της δίνει το καλλιτεχνικό όνομα Φεϊρούζ.
Η γνωριμία με τον Ασί Ραχμπάνι (Assi Rahbany)
Ο Χαλίμ Ελ Ρουμί (Halim Elrumi) αποφασίζει να γνωρίσει τη Φεϊρούζ σε δυο πολυτάλαντα αδέρφια, τον Ασί και τον Μανσούρ Ραχμπάνι, oι οποίοι ενθουσιασμένοι από τη φωνή της, δέχονται να της γράψουν τραγούδια. Η επαγγελματική σχέση της Φεϊρούζ και του Ασί σύντομα θα εξελιχθεί σε μια τρυφερή σχέση και το 1954 θα παντρευτούν. Θα αποκτήσουν μαζί τέσσερα παιδία : Τον Ζιάντ (άξιος συνεχιστής του πατέρα του συνθέτοντας για την μητέρα του μεγάλες επιτυχίες), την Λαγιάλ (πεθαίνει το 1987 από ανέυρισμα στον εγκέφαλο), τον Hali (υψηλός πυρετός στην παιδική του ηλικία τον αφήνει παράλυτο) και την Ρίμα (εκτελεί χρέη manager και είναι συνέχεια στο πλευρό της μητέρας της μέχρι σήμερα).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Λιβανέζοι τραγουδιστές
Ωτρέ-λε-Βαι
Το Ωτρέ-λε-Βαι (γαλλικά: Autrey-le-Vay) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Νησί Φοίνιξ
Το Νησί Φοίνιξ (κινέζικα: 鳳凰島), που είναι γνωστό και ως το Ντουμπάι της Ανατολής, είναι τεχνητό αρχιπέλαγος το οποίο αποτελείται από δύο χερσαίες μάζες που σχηματίζουν ένα νησιωτικό θέρετρο στην πόλη Σάνια, της επαρχίας Χαϊνάν, στην Κίνα.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία| Το ανατολικό νησί είναι ανεπτυγμένο. Το δυτικό νησί είναι ακόμα υπό κατασκευή. Αυτά τα νησιά βρίσκονται στο νοτιοανατολικό τμήμα του κόλπου της Σάνια. Το ανατολικό νησί, το οποίο βρίσκεται πλησιέστερα στην ακτή, είναι πλήρως ανεπτυγμένο, ενώ το δυτικό νησί βρίσκεται ακόμα σε φάση κατασκευής. Το ανατολικό νησί έχει συνολική έκταση 1.250 μέτρα σε μήκος κατά 350 μέτρα σε πλάτος και εκτείνεται σε μια συνολική έκταση 383.825 τετραγωνικών μέτρων. Το νησί συνδέεται με την ακτή με μια γέφυρα μήκους 395 μέτρων. Το δυτικό νησί είναι παρόμοιο από πλευράς μεγέθους και σχήματος και συνδέεται με το ανατολικό νησί με μια μικρή και στενή λωρίδα γης. Ο αρχικός σχεδιασμός και το γενικό σχέδιο για το νησί αναπτύχθηκαν από την κατασκευαστική εταιρεία Leisure Quest International, LLC (ΗΠΑ).
Ανάπτυξη
Το πρόγραμμα του έργου αναπτύχθηκε από την κατασκευαστική εταιρεία Leisure Quest International στις ΗΠΑ, όπως και ο σχεδιασμός του κόνσεπτ και το γενικό σχέδιο ανάπτυξης. Το ακίνητο πωλήθηκε το 2006 σε μια κατασκευαστική εταιρίας από τη Σαγκάη. Η σχεδιαστική ανάπτυξη του έργου ανελήφθη από το αρχιτεκτονικό γραφείο MAD Studio του Πεκίνου, το οποίο υπέγραψε τη σύμβαση το 2007, ενώ η συνολική επένδυση για το έργο υπερβαίνει τα 3 δισεκατομμύρια γουάν (περίπου 464 εκατομμύρια δολάρια). Το έργο αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2014.
Οι τιμές των πολυτελών κατοικιών στο Νησί Φοίνιξ κυμαίνονται από 50.000 γουάν έως 100.000 γουάν το τετραγωνικό μέτρο (περίπου 7.700 δολάρια έως 15.400 δολάρια) και είναι συγκρίσιμες με υψηλής ποιότητας ακίνητα στο Πεκίνο και τη Σαγκάη. Σύμφωνα με πρόσφατες αναφορές, οι αξίες των ακινήτων μειώνονται, καθώς επιχειρηματίες και αξιωματούχοι επιδιώκουν να πουλήσουν ακίνητα.
Οι εικόνες του Google Earth με ημερομηνία 21 Φεβρουαρίου 2020 δείχνουν ότι το δυτικό νησί χρησιμοποιείται από την ακτοφυλακή της Κίνας ως αγκυροβόλιο για ορισμένα από τα μεγαλύτερα ποντοπόρα περιπολικά σκάφη της.
Τμήματα
Το ανατολικό νησί χωρίζεται σε οκτώ κύρια τμήματα τα οποία περιλαμβάνουν τα εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τεχνητά νησιά της Κίνας Κατηγορία:Ξενοδοχεία στην Ασία Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Χαϊνάν
Ιδάλγο (πολιτεία)
Η Ιδάλγο (ισπανικά: Hidalgo, ισπανική προφορά ΔΦΑ : [iˈðalɣo], επίσημα Estado Libre y Soberano de Hidalgo) είναι μια από τις 31 πολιτείες του Μεξικού. Αποτελείται από 84 δήμους και πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη είναι η Πατσούκα. Η πολιτεία σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 2.665.018 κατοίκους (17η μεγαλύτερη), περίπου 2.500 περισσότερους από τη Σονόρα. Η πολιτεία δημιουργήθηκε το 1869 από τον Μπενίτο Χουάρες και πήρε το όνομά της από το Μιγκέλ Ιδάλγο, ο οποίος ξεκίνησε τον απελευθερωτικό αγώνα του Μεξικού έναντι της Ισπανίας.
Το Ιδάλγο έχει έκταση 20.813 χλμ² (26η μεγαλύτερη). Βρίσκεται στο ανατολικό κεντρικό Μεξικό. Στα βόρεια συνορεύει με το Σαν Λουίς Ποτοσί και τη Βερακρούς, την Πουέμπλα στα ανατολικά, την Τλαξκάλα και το Μεξικό στα νότια και το Κερέταρο στα ανατολικά. Η πολιτεία έχει έντονο ανάγλυφο, το οποίο χωρίζεται σε τρεις διακριτές περιοχές: την παράκτια πεδιάδα, την Ανατολική Σιέρρα Μάδρε και το κεντρικό οροπέδιο.
Η οικονομία της πολιτείας στηρίζεται στην αγροτική παραγωγή και στην εξόρυξη, κυρίως μαγνησίου, ψευδαργύρου και αργύρου. Η βιομηχανική παραγωγή είναι επικεντρωμένη στο νότιο τμήμα της πολιτείας. Η πολιτεία προσφέρεται για οικοτουρισμό και διαθέτει μεγάλο αριθμό ιστορικών τόπων. Στην πολιτεία βρίσκονται αρκετοί ακέραιοι ιθαγενείς πολιτισμοί, όπως οι Οτομί, μαζί με κοινότητες που έλκουν την καταγωγή του από Κορνουαλούς μεταλλωρύχους και τους Σεφαρδίτες Εβραίους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πολιτείες του Μεξικού
Ζαν Νικό
Ο Ζαν Νικό (γαλλ. Jean Nicot de Villemain, 1530 – 5 Μαΐου 1600) ήταν Γάλλος διπλωμάτης και λόγιος, προς τιμήν του οποίου ονομάστηκε το φυτό του καπνού (Nicotiana tabacum).
Σύντομο βιογραφικό
Ο Νικό γεννήθηκε στη Νιμ, όπου ο πατέρας του εργαζόταν ως γραμματέας. Ο νεαρός Ζαν σπούδασε στην Τουλούζη και στο Παρίσι, όπου κατάφερε να βρει εργασία στο περιβάλλον του Μεγάλου Σφραγιδοφύλακα της γαλλικής αυλής. Λόγω της θέσης του συναντιόταν με τον βασιλέα Ερρίκο Β΄ και τη βασίλισσα Αικατερίνη των Μεδίκων. Ο βασιλιάς τον συμπάθησε και τον ονόμασε αρχικά ιδιαίτερο γραμματέα του. Αργότερα του ανέθεσε καθήκοντα πρεσβευτή στη Λισαβόνα, όπου ο Νικό επρόκειτο να διαπραγματευτεί, εκτός από διάφορες εμπορικές συμφωνίες, τον γάμο του βασιλέα Σεβαστιανού της Πορτογαλίας που είχε γίνει βασιλέας το 1557 σε ηλικία τριών ετών και της Μαργαρίτας του Βαλουά. Αναμεσα στους φίλους που απέκτησε στη Λισαβόνα ο Νικό ήταν ο λόγιος και βοτανολόγος Damião de Góis (ή de Goes), ο οποίος σε μια συζήτηση μετά το δείπνο που του παρέθεσε, του έδειξε ένα φυτό καπνού, που είχε στον κήπο του, και άρχισε να του εκθέτει τις ιαματικές ιδιότητες του νέου αυτού φυτού: Η εφαρμογή του σε καρκινικό όγκο αποτελούσε, κατά τον Γκόες, θεραπευτικό θαύμα. Ο Νικό πήρε μερικά τμήματα φυτών καπνού και τα φύτευσε στον κήπο της γαλλικής πρεσβείας και, το 1560, δημοσίευσε ορισμένες από τις θεραπευτικές ιδιότητες που είχε διαπιστώσει να έχει αυτό το «νέο» για την Ευρώπη φυτό, το οποίο περιέγραψε περίπου ως πανάκεια Έστειλε φυτά στη Γαλλία, καθώς και «μυτιές» καπνού στη γαλλική Αυλή. Η Αικατερίνη των Μεδίκων εκτίμησε ιδιαίτερα τις ευεργετικά απολαυστικές ιδιότητες του καπνού, έγινε ζηλωτής του και ενθάρρυνε την κατανάλωσή του αρχικά μέσα στην Αυλή της και αργότερα και έξω από αυτή.
Όταν ο Νικό επέστρεψε στη Γαλλία, του αποδόθηκε ο τίτλος "de Villemain" και μια έκταση γης κοντά στο χωριό Brie-Comte-Robert, στο κεντρικό - βόρειο τμήμα του Ιλ-ντε-Φρανς. Ο Νικό αποσύρθηκε στην έκταση αυτή και ασχολήθηκε με τη συγγραφή του βιβλίου του Thresor de la langue françoyse, tant ancienne que moderne (Θησαυρός της παλαιάς και νέας γαλλικής γλώσσας) που εκδόθηκε το 1606.
Το 1753 ο Κάρολος Λινναίος απέδωσε το όνομα Nicotiana στο γένος του φυτού του καπνού, προς τιμήν του Νικό. Από το όνομά του, επίσης, έλαβε και το όνομα το αλκαλοειδές του καπνού, η νικοτίνη.
Μπερνάτ Μέτζε
Ο Μπερνάτ Μέτζε (Βαρκελώνη, μεταξύ 1340 και 1346 - 1413) ήταν Καταλανός συγγραφέας. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους πεζογράφους των τελών του 14ου αιώνα και ο πρώτος εκπρόσωπος και εισηγητής της Αναγέννησης στην καταλανική λογοτεχνία. Κύριο έργο του είναι το Lo somni ('Το όνειρο',1399).
Βιογραφία και έργα
Εργάστηκε ως συμβολαιογράφος και γραμματέας της βασιλικής καγκελαρίας του Στέμματος της Αραγώνας, στην υπηρεσία των βασιλέων Ιωάννη Α΄ και Μαρτίνου του Ανθρώπινου. Κατείχε επομένως πολύ καλή γνώση της καταλανικής, της αραγωνικής και της λατινικής γλώσσας. Το πρώτο του έργο, το έμμετρο Llibre de Fortuna e Prudència, ('Βιβλίο της Τύχης και της Σωφροσύνης '1381) αναφέρεται στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στη ζωή του ως μάθημα σωφροσύνης και αρετής. Ακολουθεί το ακόμη πρώιμο Ovidi enamorat και η μετάφραση μιας λατινικής επιστολής του Πετράρχη που με τη σειρά της είναι μετάφραση ενός από τα διηγήματα του Βοκάκιου στο Δεκαήμερον με τίτλο Història de Valter e Griselda. Παντρεύτηκε δυάκις και το 1395 στάλθηκε από τον μονάρχη ως πρέσβης στην έδρα του πάπα στην Αβινιόν. Πιθανότατα στη φυλακή, γράφει το Medicina apropiada a tot mal ('Φάρμακο για όλες τις αρρώστιες', 1396), ποίημα με συμβουλές για την κατάπαυση των παθών που προκαλεί ο έρωτας.
Το όνειρο
Μεταξύ 1398 και 1399 συγγράφει το σημαντικότερο κείμενό του, το Lo somni. Ως λογοτεχνική τεχνική απομακρύνεται αισθητά από τα προηγούμενα έργα της καταλανικής λογοτεχνίας (π.χ. Ραμόν Λιουλ, Φρανσέσκ Εϊσιμένις) δεδομένου ότι, στα πρώτα δύο βιβλία του και πάντα στο πρώτο πρόσωπο, κάνει χρήση του σχήματος του ονείρου. Στο τρίτο συναντάται με τον Ορφέα και στη συνέχεια με τον Τειρεσία που μέχρι και το τέταρτο βιβλίο βάλλει κατά των αμαρτιών των γυναικών. Από την πλευρά του, ο πρωταγωνιστής υπερασπίζεται το γυναικείο φύλο, δηλώνοντας ότι οι αμαρτίες και τα πάθη των ανδρών είναι μεγαλύτερα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεσαιωνική καταλανική λογοτεχνία Κατηγορία:Καταλανοί λογοτέχνες Κατηγορία:Αναγεννησιακή λογοτεχνία
Κουμπαλιμπαλαογκλάν
Το Κουμπαλιμπαλαογκλάν (επίσης, Κουμπαλιμπαλογκλάν, Κουμπάχ, Κουμπάλι-Μπάλα-Ογκλάν, Κουμπάλι, και Κουμπαλημπαλαογκλάν) αποτελεί χωριό και δήμο της επαρχίας Χατζιγκαμπούλ του Αζερμπαϊτζάν. Έχει πληθυσμό 2.631 κατοίκους. Ο δήμος αποτελείται από τα χωριά Κουμπαλιμπαλαογκλάν και Πιρσαατσάι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Χατζιγκαμπούλ
Ωτρέ-λε-Σερ
Το Ωτρέ-λε-Σερ (γαλλικά: Autrey-lès-Cerre) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Ιστορική περιοχή
Η χρήση του όρου Ιστορική περιοχή (ή ιστορική χώρα) γίνεται για να καθορίσουμε μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή προκειμένου να μελετήσουμε και να ερευνήσουμε τις κοινωνικές συνθήκες μιας συγκεκριμένης χρονικής περιόδου, χωρίς καμία αναφορά στη σύγχρονη κοινωνική, πολιτική και οικονομική κατάσταση.
Ορισμένες περιφέρειες είναι εξ ολοκλήρου επινοημένες, όπως ο όρος Μέση Ανατολή που αποδίδεται στον ναύαρχο και στρατιωτικό αναλυτή Άλφρεντ Θάγιερ Μάχαν (Alfred Thayer Mahan), ο οποίος το 1902 θέλησε να περιγράψει μια περιοχή στον Περσικό Κόλπο.
Πιρσαατσάι
Το Πιρσαατσάι είναι χωριό στο δήμο Κουμπαλιμπαλαογκλάν στην επαρχία Χατζιγκαμπούλ στο ανατολικό Αζερμπαϊτζάν. Συνδέεται οδικά με το Χατζιγκαμπούλ, με το οποίο απέχει λίγα χιλιόμετρα.
Αναφορές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Χατζιγκαμπούλ
Η οργή του Αχιλλέα
Η οργή του Αχιλλέα είναι έργο του γάλλου ζωγράφου Jacques-Louis David, 1819.
Παράσταση του έργου
Πρόκειται για μια δραματική στιγμή  της Ιλιάδας όπου ο Αγαμέμνων, αρχηγός  των Αχαιών κατά τη διάρκεια του τρωικού Πολέμου, φέρνει την κόρη του Ιφιγένεια , όχι για να την παντρέψει με τον ήρωα όπως άφησε την γυναίκα του Κλυταιμνήστρα να το πιστέψει, αλλά για να τη θυσιάσει ώστε να εξευμενίσει τη θεά Άρτεμη με αποτέλεσμα οι Έλληνες να κατακτήσουν την Τροία.
Είναι ένας από τους τελευταίους πίνακες ιστορίας που ανήκουν στην περίοδο της εξορίας του Δαβίδ στις Βρυξέλλες. Το πρωτότυπο εκτίθεται στο Μουσείο Τέχνης Κίμπελ στο Fort Worth του Τέξας. Υπάρχει ένα σύγχρονο αντίγραφο του  1825, το οποίο αποδίδεται στον Michel Ghislain Stapleaux.
Η οργή του Αχιλλέα στην Ιλιάδα
Από Βικιθήκη Ομήρου Ιλιάδα
Παραπομπές
Κατηγορία:Πίνακες του 1819 Κατηγορία:Έργα ζωγραφικής του Ζακ-Λουί Νταβίντ Κατηγορία:Λήμματα Επιχείρησης Γαλλία Κατηγορία:Σελίδα που χρησιμοποιεί δεδομένα των Wikidata/P135
Ζαγουίσκερα (δορυφόρος)
Το Ζαγουίσκερα (αγγλ.Sawiskera) ή πλήρως (88611) Τεχαρονχιαβάκο I Ζαβίσκερα είναι ο φυσικός δορυφόρος του αντικειμένου της Ζώνης του Κάιπερ 88611 Τεχαρονχιαβάκο και το μέγεθος του είναι περίπου τα 2/3 του μεγέθους αυτού του σώματος. Πήρε το όνομά του από τον Sawískera, τον κακό δίδυμο αδερφό του Teharonhiawáko στον μύθο δημιουργίας των Μοϊκανών. Θεωρούταν πως το όνομα του δεν έπρεπε να λεγόταν τη νύχτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δορυφόροι μεταποσειδώνιων αντικειμένων
Τσινάρι
thumb|200px|Η οθωμανική κρήνη Τσινάρι
Η βορειοδυτική περιοχή της Άνω Πόλης Θεσσαλονίκης, που βρίσκεται πάνω από το Διοικητήριο (Υπουργείο Μακεδονίας – Θράκης), είναι γνωστή μέχρι σήμερα με την τουρκική ονομασία “Τσινάρι”, από τη λέξη çinarli, που σημαίνει πλάτανος. Περιλαμβάνει και την περιοχή της Αγίας Αικατερίνης.
Η συνοικία που έμεινε άθικτη από την πυρκαγιά του 1917, διατηρεί τον αυθεντικό πολεοδομικό ιστό με στενούς λιθόστρωτους δρόμους και πολλά αδιέξοδα. Κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όπως άλλωστε όλη η Άνω Πόλη, υπήρξε τόπος κατοικίας του μουσουλμανικού στοιχείου αλλά και Ντονμέδων, δηλαδή εξισλαμισθέντων Εβραίων. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 κατοικήθηκε κυρίως από προσφυγικές αστικές οικογένειες της Μικράς Ασίας.
Βασικοί δρόμοι της συνοικίας αποτελούν οι Κλειούς, Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου και Δημητρίου Πολιορκητού. Στο κέντρο της βρίσκονταν ο μεντρεσές (εκπαιδευτήριο) και το τζαμί. Στην ομάδα των κατοικιών της σημειώνεται η παραδοσιακή μακεδονίτικη αρχιτεκτονική με νεοκλασικά στοιχεία, συμμετρία στις κύριες όψεις, αρκετές ξύλινες κατασκευές με προεξοχές (“ σαχνισιά”) και διώροφα κτίσματα με ημιυπόγεια σε ορισμένες περιπτώσεις.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν κτίσματα όπως αυτό στη συμβολη των οδών Δημητρίου Πολιορκητού και Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου, όπου παρατηρείται διπλό “σαχνισί” στη μία όψη και εκείνο στο Νο 37 του ίδιου δρόμου, στο οποίο μετά την αποκατάστασή του στεγάζεται το Εθνικό Κέντρο Χαρτών και Χαρτογραφικής Κληρονομιάς. αριστερά|μικρογραφία|Το Καφέ Ουζερί “Τσινάρι” Στη συμβολή των οδών Κλειούς και Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου, το καφενείο-ουζερί “Τσινάρι”, θεωρείται το τελευταίο παράδειγμα τυπικού καταστήματος αυτού του είδους της περιόδου της τουρκοκρατίας. Απέναντι από την ταβέρνα υπάρχει μία βρύση από την οθωμανική περίοδο, η πιο παλιά δημόσια κρήνη της Θεσσαλονίκης με χαρακτηριστικά που συνεχίζουν τη Βυζαντινή παράδοση, ενώ λίγο πιο πάνω αλλη μία στο σημείο που υπήρχε μέχρι το 1925 το "Τσιναρλή Τζαμί". Το νερό ερχόταν εδώ από το υδραγωγείο στον Χορτιάτη.
Το "Καρίπειον Μέλαθρον", κτίριο στη γωνία των οδών Στεφάνου Δραγούμη και Ολυμπιάδος, αποτελεί αξιόλογο δείγμα εκλεκτικιστικής αρχιτεκτονικής, με έντονη και την επιρροή του νεοκλασικισμού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://thessaloniki.gr/wp-content/uploads/2017/06/5os-peripatos.pdf
Τσινάρι
Ασύρματο σημείο πρόσβασης
thumb|Ασύρματο σημείο πρόσβασης Planet WAP-4000 Στα δίκτυα υπολογιστών καλούμε ασύρματο σημείο πρόσβασης ή σταθμό βάσης (WAP, wireless access point) μια συσκευή που συνδέει μεταξύ τους ασύρματες συσκευές επικοινωνίας για τον σχηματισμό ενός ασύρματου δικτύου. Ο σταθμός βάσης συνήθως συνδέεται με ένα ενσύρματο δίκτυο και μπορεί να μεταφέρει δεδομένα ανάμεσα στις ασύρματες και τις ενσύρματες συσκευές.
Πολλοί σταθμοί βάσης μπορούν να συνδεθούν μεταξύ τους για να σχηματίσουν ένα μεγαλύτερο δίκτυο που επιτρέπει περιαγωγή. Αντίθετα με το μοντέλο αυτό, ένα δίκτυο στο οποίο συσκευές-πελάτες επικοινωνούν από μόνες τους, χωρίς να χρειάζονται κάποιο σημείο πρόσβασης που πρέπει να γνωρίζουν εκ των προτέρων, λέγεται ad hoc δίκτυο. Ένα ασύρματο σημείο πρόσβασης έχει δική του διεύθυνση IP.
Κατηγορία:Δίκτυα υπολογιστών Κατηγορία:Ασύρματο δίκτυο
Γυμνά αγόρια (τοιχογραφία)
Τα "Γυμνά αγόρια" είναι τοιχογραφική σύνθεση, η οποία κοσμούσε τον δυτικό τοίχο, καθώς και τον μεσαίο και τον βόρειο διάδρομο του δωματίου 3Β της Ξεστής 3 του προϊστορικού οικισμού του Ακρωτηρίου.
Είναι γνωστή και ως τοιχογραφία των Εφήβων.
Περιγραφή
Συνολικά, η τοιχογραφική σύνθεση μας παρουσιάζει προφανώς μία τελετουργική διαδικασία: τρία γυμνά νεαρά αγόρια (ένα στον τοίχο του βόρειου διαδρόμου και δύο στον τοίχο του μεσαίου διαδρόμου) παρουσιάζονται να κατευθύνονται προς έναν ενήλικα άνδρα (Δυτικός τοίχος), ο οποίος καθιστός και φορώντας περίζωμα απεικονίζεται καθώς ετοιμάζεται να εκχύσει το περιεχόμενο ενός αγγείου.
Μεσαίος διάδρομος
Στον τοίχο του μεσαίου διαδρόμου απεικονίζονται δύο γυμνά αγόρια. Έχουν και τα δύο ξυρισμένα κεφάλια, τα οποία απεικονίζονται με μπλε χρώμα. Με τον ίδιο τρόπο απεικονίζεται το ξυρισμένο κεφάλι στις τοιχογραφίες των κροκοσυλλεκτριών και των πυγμάχων. Έχουν μόνο δύο τούφες μαλλιών πάνω στο μέτωπο τους και στο πίσω μέρος του κεφαλιού, κάτι που επίσης παραπέμπει στην τοιχογραφία με τις Κροκοσυλλέκτριες. Το μεγαλύτερο από τα δύο αγόρια κρατάει με τα δύο του χέρια ένα ύφασμα και στρέφει το κεφάλι του προς τα πίσω. Το μικρότερο, που το ακολουθεί, κοιτάζει προς τα εμπρός και έχει στο εσωτερικό του αριστερου του χεριού ένα μικρό αγγείο - φιάλη, το οποίο σκεπάζει προστατευτικά ή τελετουργικά με το δεξί του χέρι.
Βόρειος διάδρομος
Στο βόρειο διάδρομο, ένα γυμνό αγόρι, το οποίο φαίνεται να είναι μεγαλύτερο σε ηλικία από τα δύο του μεσαίου διαδρόμου, κατευθύνεται και αυτό προς την αντρική μορφή του δυτικού τοίχου, κρατώντας με τα δυο του χέρια ένα μεγάλο δοχείο (λεκάνη). Το πάνω μέρος του κεφαλιού του έχει κανονική τριχοφυΐα, ενώ το υπόλοιπο είναι ξυρισμένο και απεικονίζεται με μπλε χρώμα.
Δυτικός τοίχος
Στον δυτικό τοίχο απεικονίζεται ενήλικας άντρας, ο οποίος φέρει Μινωικό περίζωμα, ενώ είναι γυμνός από την μέση και πάνω. Παρουσιάζεται καθιστός να κρατάει μεγάλη χάλκινη υδρία, της οποίας οι λαβές είναι τυλιγμένες με πλεγμένες φυτικές ίνες, και ετοιμάζεται να εκχύσει το περιεχόμενο.
Ερμηνεία
Οι αρχαιολόγοι θεωρούν ότι στην τοιχογραφική σύνθεση παρουσιάζεται μια τελετή μύησης, ίσως μία τελική ενηλικίωσης. Υπάρχει, επίσης, η άποψη ότι μπορεί η τελετουργία να περιλαμβάνει και το ξύρισμα των μαλλιών, πιθανώς του αγοριού με το μισοξυρισμένο κεφάλι. Το ύφασμα που κρατάει το αγόρι του μεσαίου διαδρόμου πιθανότατα θα χρησιμοποιηθεί ως περίζωμα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τοιχογραφίες Ακρωτηρίου Θήρας
Νιζάμι (Σαμπιραμπάντ)
Το Νιζάμι (μέχρι το 2004, Βλαντιμιρόβκα παλαιότερα, Βλαντιμιρόρσκογιε και Βλαντιμιρόσκογιε) αποτελεί χωριό και δήμο στην επαρχία Σαμπιραμπάντ του Αζερμπαϊτζάν. Το 2004, το χωριό μετονομάστηκε προς τιμήν του ποιητή Νιζαμί. Έχει πληθυσμό 2.852 κατοίκων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Σαμπιραμπάντ
Ωτρέ-λε-Γκραι
Το Ωτρέ-λε-Γκραι (γαλλικά: Autrey-lès-Gray) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Καράβολας Ρόδου
Ο Καράβολας είναι ακατοίκητη νησίδα των Δωδεκανήσων η οποία βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο της Ρόδου. Στα βόρεια είναι η βραχονησίδα Χτενιές ενώ νοτιοανατολικά το Πρασονήσι και ο φάρος του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Ρόδου
Δόξα (Θεσσαλονίκη)
Η συνοικία Δόξα βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο της 1ης Δημοτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης νότια του Καυτανζογλείου Σταδίου. Ορίζεται από τις οδούς Κατσιμίδη, Αγίου Δημητρίου, Εγνατία, Λαμπράκη και Πλήθωνος Γεμιστού. Χαρακτηριστικό της συνοικίας είναι ότι είχε χαμηλά ως επί το πλείστον κτίρια μέχρι και τη δεκαετία του 1980 ενώ από το ενδιάμεσο της, περνά το ρέμα της Δόξας. Επίσης, στη Δόξα βρίσκεται η Σ.Σ.Α.Σ.
Με την ανακαίνιση του Καυτανζογλείου Εθνικού Σταδίου για την φιλοξενία των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, έγιναν και άλλα έργα για την αναβάθμιση της περιοχής. Μεγαλύτερα εξ αυτών η κατεδάφιση του αμαξοστασίου των αποριμματοφόρων του Δήμου Θεσσαλονίκης, όπου σήμερα στη θέση του υπάρχει πάρκο για σκύλους και αστικοί κήποι, και η δημιουργία νέου πάρκου-πλατείας απέναντι από το Καυτανζόγλειο,πίσω από τα εκδοτήρια εισιτηρίων επί της οδού Αγίου Δημητρίου.