cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κρίτων Αθανασούλης
Δημιουργία - Αποτίμηση - Βραβεία
Ανήκει στην πρώτη μεταπολεμική γενιά. Αρχικά το έργο του είχε μια κοινωνική διάσταση, αλλά μετά τον πόλεμο πήρε περισσότερο υπαρξιακό χαρακτήρα. Πάντοτε όμως αντιμετώπιζε τον άνθρωπο ως επηρεαζόμενο από τα ιστορικά γεγονότα.
Του απονεμήθηκαν:
Το 1969, ο ποιητής, είχε κληθεί από την Ασφάλεια προκειμένου να δώσει εξηγήσεις, επειδή το ποίημα του "ο Αγριόχοιρος" απαγγέλθηκε στο θέατρο των Εθνών από των αριστερών πεποιθήσεων Ιταλό ηθοποιό Vittorio Gasman.
Μετά την μεταπολίτευση, τον Αύγουστο του 1974, όπως δημοσίευσε σχετικά και η εφημερίδα "Απογευματινή" (10/8/74) συμμετείχε στην κίνηση των 142 συγγραφέων για την αποκατάσταση της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών μαζί με τους: Γ.Αθανασιάδης-Νόβας, Βασίλη Βασιλικό, Κώστα Βάρναλης, Μενέλαο Λουντέμη, Μάριο Πλωρίτη, Γιάννη Ρίτσο, Στρατή Τσίρκα, Αντώνη Σαμαράκη, Παντελή Πρεβελάκη κ.α.
Πέθανε την 24η Οκτωβρίου 1979 από συγκοπή καρδιάς.
Πηγές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Πρώτη Μεταπολεμική Γενιά Κατηγορία:Έλληνες δοκιμιογράφοι
Ζαχαρίας Σπυριδάκης
αριστερά|εναλλ.=|Ο Ζαχαρίας Σπυριδάκης με τον  Γιάννη Μαρκόπουλο  και  Μύρων Μιχαηλίδη  στο Πολιτιστικό Συνεδριακό Κέντρο Ηρακλείου ως σολίστ στο έργο του Γιάννη Μαρκόπουλου <<Κοντσέρτο-Ραψωδία για λύρα και ορχήστρα>>.|μικρογραφία Ο Ζαχαρίας Σπυριδάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971 από γονείς Κρητικούς. Με την κρητική λύρα ασχολείται από το 1980. Από το 1983 μαθητεύει κοντά στον λυράρη και δάσκαλο της κρητικής μουσικής Κώστα Μουντάκη.
Το 1989 λαμβάνει από το Ελληνικό Ωδείο της Αθήνας το πρώτο πτυχίο, που του παραδίδει ο Κώστας Μουντάκης με βαθμό άριστα παμψηφεί. Δίδαξε στο τμήμα κρητικής λύρας του Ελληνικού Ωδείου, στη θέση του δασκάλου του, που πέθανε τον Ιανουάριο του 1991. Τα τελευταία χρόνια δίδαξε στο Ελληνικό ωδείο, ωδείο Αθηνών, στο Πανεπιστημιακό Τμήμα Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής (πρώην ΤΕΙ Ηπείρου), στο Παγκύπριο Μουσικό Λύκειο και στο Μουσικό Γυμνάσιο – Λύκειο Παλλήνης, ενώ για πάνω από 15 χρόνια είναι κύριος συνεργάτης στο Μουσικό Εργαστήρι «Λαβύρινθος».
Έχει δώσει συναυλίες τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό (Ηνωμένο Βασίλειο, Αμερική, Καναδά, Αργεντινή, Κίνα, Γαλλία, Βέλγιο, Ισπανία, Ιταλία, Γερμανία, Λουξεμβούργο, Τουρκία, Ρωσία, Ουκρανία, Τσεχία, Αίγυπτο, Κύπρο),
ενώ έχει παρουσιαστεί σε πολλές ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές που αφορούσαν στην κρητική παραδοσιακή μουσική.
Δισκογραφικά συμμετέχει σε πολλές παραγωγές, με πολλούς Έλληνες μουσικούς – δημιουργούς, όπως με τον Μίλτο Πασχαλίδη, Γιάννη Χαρούλη Βασίλη Λέκκα, Μανώλη Λιδάκη, Γιάννη Κότσιρα, Αλκίνοο Ιωαννίδη, Δημήτρη Παπαδημητρίου, Μάριο Φραγκούλη, Δημήτρη Κουκουλιτάκη, Ψαρογιώργη, Γιάννη Παπατζανή ,Δημήτρη Σιδερή, Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Βασίλη Τζωρτζίνη ,Μιχάλη Κουμπιό, Νίκο Πιτλόγλου, Davıd Lynch, το μουσικό σύνολο ΙΑΣΙΣ Με τον καλλιτεχνικό διευθυντή Μύρων Μιχαηλίδη στο Πολιτιστικό συνεδριακό κέντρο Ηρακλείου με την Εθνική συμφωνική ορχήστρα ως σολίστ σε σύνθεση του Γιάννη Μαρκόπουλου «Κονσέρτο –Ραψωδία για Λύρα και ορχήστρα» .|εναλλ.=|με-πλαίσιο τον Ρος Ντέιλι την Κέλυ Θωμά Γιώργη Μανωλάκη αλλά και άλλους που ξεπερνούν το παραδοσιακό ύφος και εντάσσονται στη σφαίρα της σύγχρονης μουσικής, «παντρεύοντας» έτσι με έναν τρόπο παραδοσιακά όργανα και σύγχρονο ελληνικό τραγούδι. Έχει συνεργαστεί με πολλούς ξένους μουσικούς και συνθέτες ενδεικτικά : Jordi Savall ,Takousis – Karapatakis Jazz Project,Steve Wood και άλλους.
Το 1993 δημιουργεί μαζί με μια παρέα φίλων μουσικών το σχήμα κρητικής παραδοσιακής μουσικής «Παλαιϊνά Σεφέρια» καταλήγοντας σε δυο επιτυχημένες δισκογραφικές δουλειές με τον ομώνυμο τίτλο. Συμμετέχει επίσης σε πολλές παραγωγές στην ελληνική και ξένη δισκογραφία.
Έχει συνεργαστεί με Έλληνες συνθέτες, όπως οι Μάνος Μουντάκης, Μ Πραματευτάκης, Ν. Μαμαγκάκης, τον Αύγουστο του 1997 με τον Βαγγέλη Παπαθανασίου στην τελετή έναρξης του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου, το καλοκαίρι του 2004 στην τελετή λήξης της Ολυμπιάδας στην Αθήνα μαζί με τον Κάρολο Κουκλάκη όπου ερμήνευσαν παραδοσιακό κομμάτι της Κρήτης τον Καστρινό Πηδηχτό ή Μαλεβιζιώτη, αλλά από το 1994 συνεργάζεται ανελλιπώς με τον συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο ως σολίστ και τραγουδιστής-ερμηνευτής, σε έργα του συνθέτη όπως «Ερωτόκριτος & Αρετή», «Λειτουργία του Ορφέα», «Κονσέρτο –Ραψωδία για Λύρα και ορχήστρα» και άλλες συναυλίες με τα τραγούδια του συνθέτη σε περιοδείες στην Ελλάδα, αλλά κυρίως σε μεγάλες αίθουσες στο εξωτερικό.
Τον Δεκέμβρη ταξίδεψε μέχρι το Πεκίνο για να συμμετάσχει στην Πολιτιστική Ολυμπιάδα που είχε καθιερώσει το 2007-2008 η Κίνα, με τιμώμενο πρόσωπο τον Νίκο Καζαντζάκη.
Εδώ και πολλά χρόνια με τον Δημήτρη Κουκουλιτάκη κιθαρίστα Flamenco έχουν δημιουργήσει το Duo "Puentes" ένα πρότζεκτ βασισμένο στην Κρητική και Ανδαλουσιανή Μουσική ερμηνεύοντας κομμάτια και από τις δύο μουσικές παραδόσεις και προσαρμόζοντάς τα και προσθέτοντάς τους στοιχεία από την καθεμία.
Από το 2016 έχει δημιουργήσει με άλλους δυο μουσικούς Hub Hildenbrand,Gabriel Karapatakis ένα σχήμα την Nenemia .Πρόκειται για ένα διαπολιτισμικό τζαζ πρότζεκτ βασισμένο σε μια πρωτότυπη ηχητική ιδέα τριών καταξιωμένων μουσικών οι οποίοι δέθηκαν μέσα από τα μακρά και συναρπαστικά ταξίδια τους.
Ηρεμία
Η ηρεμία είναι η ψυχική κατάσταση ηρεμίας του νου που είναι απαλλαγμένη από ταραχή, ενθουσιασμό ή αναστάτωση. Η ηρεμία μπορεί να επέλθει ευκολότερα για τον μέσο άνθρωπο κατά τη διάρκεια μιας κατάστασης χαλάρωσης, αλλά μπορεί επίσης και σε πιο προσωπικές στιγμές. Μερικοί άνθρωποι διαπιστώνουν ότι η εστίαση του μυαλού στη μελέτη ή ακόμα στην αναπνοή, μπορεί από μόνο του να ηρεμήσει τον άνθρωπο. Πράξεις τρυφερότητας από τους γονείς σε βρεφική ηλικία, όπως το κούνημα και το κράτημα, ηρεμούν το βρέφος και θέτουν τα θεμέλια. Τα κατοικίδια, επίσης, βοηθούν στη διατήρηση της ηρεμίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:ΣυναισθήματαΚατηγορία:Ευτυχία
Μισράτα
Η Μισράτα (αραβικά: مصراتة) (αναφερόμενη και Μιζουράτα στα ελληνικά και διεθνώς αλλά και Μισουράτα ), είναι πόλη και λιμάνι της Λιβύης στη Βόρεια Αφρική. Βρίσκεται στη βορειοδυτική Λιβύη, 187 χιλιόμετρα ανατολικά της Τρίπολης και 825 χιλιόμετρα δυτικά της Βεγγάζης. Με πληθυσμό 281.000 κατοίκων (2012) είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στη Λιβύη, μετά από την Τρίπολη και τη Βεγγάζη και έχει χαρακτηριστεί ως η επιχειρηματική πρωτεύουσα της Λιβύης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Λιβύης Κατηγορία:Λιμένες της Μεσογείου
Μαύρη αγριόσαλπα
Η μαύρη αγριόσαλπα (επιστημονική ονομασία: Siganus luridus), γνωστή και ως γερμανός, είναι είδος ακτινοπτερύγιου ψαριού που ανήκει στην οικογένεια Σιγανίδες. Είναι ιθαγενής στον δυτικό Ινδικό Ωκεανό και έχει εξαπλωθεί στη Μεσόγειο Θάλασσα μέσω της διώρυγας του Σουέζ (λεσσεψιανή μετανάστευση). Τα πτερύγια του αγκάθια περιέχουν δηλητήριο. Θεωρείται κατάλληλο για κατανάλωση.
Ταξινομία
Η μαύρη αγριόσαλπα περιγράφηκε για πρώτη φορά επίσημα το 1829 ως Amphacanthus luridus από τον Γερμανό φυσιοδίφη και εξερευνητή Έντουαρντ Ρούπελ στην Ερυθρά Θάλασσα. Το ειδικό όνομα luridus σημαίνει "ανοιχτό κίτρινο", όνομα που έδωσε ο συλλέκτης του δείγματος τύπου, Κρίστιαν Γκότφριντ Έρενμπεργκ. Σύμφωνα με τον Αχίλ Βαλανσιέν το 1835, ο Έρενμπεργκ περιέγραψε το χρώμα του σώματος ως κιτρινωπό-καφέ, με πολλές λεπτές ανοιχτές κίτρινες γραμμές. Ωστόσο, ο Ρούπελ έγραψε ότι το χρώμα ήταν μπλε μαύρο με μερικές ακανόνιστες, πιο χλωμές κηλίδες και ένα κιτρινωπό δαχτυλίδι γύρω από την κόρη στην περιγραφή του.
Περιγραφή
Η μαύρη αγριόσαλπα έχει συμπιεσμένο σώμα το οποίο έχει βάθος που ταιριάζει στο κανονικό του μήκος 2,1 έως 2,8 φορές. Έχει μια μοναδική σειρά δοντιών που μοιάζουν με κοπτήρες στις γνάθους, το καθένα με 1 ή 2 πλευρικές κορυφές. Το ραχιαίο πτερύγιο έχει 13-14 αγκάθια και 10 μαλακές ακτίνες ενώ το πρωκτικό πτερύγιο έχει 7 άκανθες και 9 μαλακές ακτίνες. Το ουραίο πτερύγιο είναι κολοβωμένο. Αυτό το είδος φτάνει σε μέγιστο συνολικό μήκος 30 εκατοστών, αν και τα 20 εκατοστά είναι πιο συνηθισμένα. Το χρώμα είναι μεταβλητό, κανονικά είναι πράσινο ελιάς έως σκούρο καφέ με διάστικτο μοτίβο. Τα θωρακικά πτερύγια είναι κίτρινα της υαλίνης και υπάρχουν σκούρες ράβδοι στο ουραίο πτερύγιο.
Κατανομή και βιότοπος
Η μαύρη αγριόσαλπα απαντά στις ακτές της Ανατολικής Αφρικής από τη Μοζαμβίκη στο νότο μέχρι την Ερυθρά Θάλασσα και στην κατανομή του περιλαμβάνει τις Κομόρες, τη Μαδαγασκάρη και τα Νησιά Μασκαρέν. Η παρουσία του στον Περσικό Κόλπο πρέπει να επιβεβαιωθεί. Αυτό το είδος έφτασε για πρώτη φορά στη Μεσόγειο μέσω της διώρυγας του Σουέζ το 1955 και έχει εγκατασταθεί με επιτυχία στην ανατολική Μεσόγειο. Έχει επεκταθεί προς τα δυτικά μέχρι τις γαλλικές ακτές της Μεσογείου και τη βόρεια Αδριατική θάλασσα. Βρίσκεται σε βάθη μεταξύ 2 και 40 μέτρων σε νερά πάνω από σκληρά υποστρώματα, όπως κοραλλιογενείς και βραχώδεις υφάλους.
Δηλητήριο
Αυτό το είδος παράγει δηλητήριο στις άκανθες των πτερυγίων του. Σε μια μελέτη του δηλητηρίου ενός συγγενικού είδους, διαπιστώθηκε ότι το δηλητήριο των γερμανών ήταν παρόμοια με το δηλητήριο των πετρόψαρων. Αυτό το είδος έχει παρατηρηθεί να σταματά ξαφνικά, να ανασηκώνει τα ραχιαία, πρωκτικά και πυελικά πτερύγια για να εμφανιστεί ως πιθανή απειλή με μια σειρά από δηλητηριώδεις άκανθες γύρω από το σώμα του.
Κατανάλωση
Η μαύρη αγριόσαλπα αλιεύεται χρησιμοποιώντας παγίδες ψαριών, δίχτυα και γρίπους παραλίας, και πωλείται ως φρέσκο ψάρι. Αυτό το είδος έχει γίνει ένα σημαντικό είδος για την αλιεία στη Μεσόγειο, ενώ σε άλλες περιοχές, όπως η Κένυα, αποτελεί παρεμπίπτον αλίευμα. Αυτό το είδος έχει ενοχοποιηθεί για περιπτώσεις ήπιας δηλητηρίασης όταν καταναλώνεται.
Παραπομπές
Κατηγορία:Είδη ελαχίστης ανησυχίας (LC) Κατηγορία:Σιγανίδες
Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης
Η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης (συντομογραφία: ) είναι ορχηστρικό μουσικό σύνολο και μαζί με την Κ.Ο.Α. αποτελούν τις δύο ελληνικές κρατικές ορχήστρες. Ιδρύθηκε το 1959 από τον Σόλωνα Μιχαηλίδη και έκτοτε θεωρείται ένας εκ των σημαντικών καλλιτεχνιών φορέων της Ελλάδας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορχήστρες στην Ελλάδα
Ιωάννης της Κορνουάλης
Αποτυχημένες διαπραγματεύσεις για γάμο
Οι πληροφορίες για τον Ιωάννη ήταν ελάχιστες, ο αδελφός του τον εμπιστευόταν απόλυτα και τον καθόριζε φύλακα του βασιλείου την εποχή που ο ίδιος απουσίαζε στις μάχες, τον καθόρισε επίσης φύλακα του βόρειου Μαρς με ανεξάρτητες εξουσίες από το Αγγλικό στέμμα. Ο Εδουάρδος Γ΄ ξεκίνησε πολλές διαπραγματεύσεις για τον γάμο του μικρότερου αδελφού του αλλά δεν κατάληξαν σε κανένα αποτέλεσμα. Τον Μάιο του 1328 ο Εδουάρδος Γ΄ ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις για τον γάμο του αδελφού του με την Μαρία Ντιάζ ντε Χάρο διάδοχο της κομητείας του Μπισκάγια και τον Δεκέμβριο του 1335 προχώρησε σε νέες διαπραγματεύσεις για τον γάμο του με την Ιωάννα, κόμισσα του Παντιέβρ διάδοχο του δουκάτου της Βρετάνης αλλά και οι δυο κατέληξαν σε αδιέξοδο. Στις 28 Σεπτεμβρίου 1334 ο Ιωάννης αρραβωνιάστηκε με την Μαρία ντε λα Σέντρα, κυρία του Λουνέλ, κόρη του Φερδινάνδου δε λα Θέρδα κυρίου τη Λάρα, εγγονού του Αλφόνσου του Σοφού και της συζύγου του Ιωάννας Νούνιεθ δε Λάρα. Μια παπική απαλλαγή ζητήθηκε για να προχωρήσει ο γάμος αλλά τελικά ακυρώθηκε, η Μαρία παντρεύτηκε στην συνέχεια τον Κάρολο Β΄ του Αλανσόν αδελφό του Φιλίππου ΣΤ΄ της Γαλλίας.
Μάχες με τους Σκωτσέζους
Σε ηλικία 17 ετών ήταν στρατηγός στην μάχη του Χάλιντον Χίλλ μια καταστροφική ήττα για τους Σκωτσέζους, αργότερα ήταν αρχηγός του Αγγλικού στρατού που είχε στόχο να επαναφέρει στον θρόνο της Σκωτίας τον σύμμαχο των Άγγλων Έντουαρντ Μπάλλιολ. Τα Χρονικά της Σκωτίας τον περιγράφουν σαν μεγάλο καταστροφέα και δολοφόνο, έκαψε το αβαείο του Λέσμαχάγκοου που ήταν γεμάτο με ικέτες και κατέφυγαν εκεί για να γλυτώσουν την οργή των Αγγλικών στρατευμάτων. Ο Σκωτσέζος ιστορικός Τζον ντε Φορντάν γράφει ότι ο Εδουάρδος Γ΄ εξοργίστηκε τόσο πολύ από την ιεροσυλία που σκότωσε τον αδελφό του βίαια με τα χέρια του, ο σύγχρονος ιστορικός Τομ Μπομόντ Τζέιμς αναφέρει ότι οι πληροφορίες αυτές βρίσκονται στην σφαίρα του μύθου.
Ο Ιωάννης του Έλθαμ πέθανε μετά την επιστροφή στο Περθ σε ηλικία 20 ετών πιθανότατα από πυρετό, ο βασιλιάς Εδουάρδος Γ΄ έθαψε με μεγάλες τιμές τον αδελφό του σε έναν τάφο από αλάβαστρο στο Αββαείο του Ουέστμινστερ και τον Ιανουάριο του 1337 προχώρησε σε σπονδές για την ανάπαυση της ψυχής του. Σαν δούκας της Κορνουάλης χρησιμοποίησε τα βασιλικά σύμβολα των Πλανταγενετών διαφοροποιημένα με ένα Γαλλικό περίγραμμα. Δίπλα από τα ανάκτορα του Έλθαμ υπάρχει ένας λόφος που τον ονόμασαν περίπατος του βασιλιά Ιωάννη για να τιμήσουν την μνήμη του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών Κατηγορία:Κόμητες της Κορνουάλης
Μανίκια Εύβοιας
Αποτελεί ομώνυμη τοπική κοινότητα του Δήμου Κύμης-Αλιβερίου (παλαιότερα υπήρξε δημοτικό διαμέρισμα του τέως Δήμου Κονιστρών).
Οι κύριες οικονομικές δραστηριότητες των κατοίκων του χωριού ανήκουν στον αγροτικό και κτηνοτροφικό τομέα.
Τοποθεσία
μικρογραφία|Το τοπικό φράγμα. Τα Μανίκια βρίσκονται στον επαρχιακό δρόμο που ξεκινά από την Αμάρυνθο και μέσω της Σέτας Εύβοιας καταλήγει στην Κύμη, απέχει 55 χλμ από τη Χαλκίδα και 15 χλμ από τις ακτές του Αιγαίου.
Ο οικισμός είναι κτισμένος πάνω από τον ορμητικό ποταμό Μανικιάτη ο οποίος κατά την αρχαιότητα είχε την ονομασία Νέδων. Πάνω από το χωριό στέκει ο Κόστυλας τον οποίο οι αρχαίοι ονόμαζαν Τρύχα.
Γειτονικά χωριά είναι η Σέτα και το Μακρυχώρι από Χαλκίδα, ενώ με κατεύθυνση το Αιγαίο βρίσκεται η Βρύση και το κέντρο του πρώην δήμου, οι Κονίστρες.
Διοικητική ιστορία
Τα Μανίκια κατά τον 19ο αιώνα (28/12/1836) υπάγονταν στο Δήμο Κονιστρών. Στις αρχές του 20ού αιώνα (16/8/1912) ο οικισμός ορίστηκε έδρα της κοινότητας Μανικίων. Το 1997 μετά την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας η κοινότητα Μανικίων καταργήθηκε και υπάχθηκε στον δήμο Κονιστρών. Μετά τη τελευταία διοικητική μεταρρύθμιση Καλλικράτης (1/1/2011) ο οικισμός των Μανικίων υπάγεται πλέον στο διευρυμένο δήμο Κύμης-Αλιβερίου.
Τοπική ιστορία
Στη δυτική πλευρά του χωριού όπου βρίσκεται η πηγή με την ονομασία «Κρύο Νερό» έχουν ανακαλυφθεί ερείπια από οικίες και τάφους και εικάζεται ότι στη συγκεκριμένη τοποθεσία υπήρχε το χωριό Παλιοχώρι ή Παλιόσπιτα.
Από τα Μανίκια κατάγονταν αγωνιστές της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 με πιο γνωστούς τους Γεώργιο και Σπυρίδωνα Λάμπρου. Ο πρώτος, αφού πολέμησε σε σημαντικές μάχες σε Εύβοια, Αττική και Ρούμελη στο πλευρό του Κριεζώτη, σκοτώθηκε κατά την πολιορκία της Ακρόπολης από τον Κιουταχή. Ο δεύτερος πολέμησε επίσης σε μάχες σε Εύβοια, Αττική και Στερεά Ελλάδα με πιο σημαντική αυτή στα Βρυσάκια.
Κάθε χρόνο στις 16 Ιουλίου παραμονή της γιορτής της Αγίας Μαρίνας πραγματοποιείται το παραδοσιακό πανηγύρι του χωριού στην πλατεία υπό την αιγίδα του εκπολιτιστικού συλλόγου Μανικίων.
Μνημεία
Τα κυριότερα μνημεία του οικισμού των Μανικίων είναι η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου, η οποία βρίσκεται στην πλατεία του χωριού, τα εξωκλήσια του Αγίου Γεωργίου και του Αγίου Κωνσταντίνου με το δεύτερο να βρίσκεται στα απόκρημνα βράχια του Κόστυλα και το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, το οποίο βρίσκεται στο δρόμο προς το υπό κατασκευήν φράγμα στο βουνό της Σκοτεινής.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Εύβοιας Κατηγορία:Δήμος Κύμης - Αλιβερίου
Εζέν Σκριμπ
Ο Εζέν Σκριμπ (Augustin Eugène Scribe, Παρίσι, 24 Δεκεμβρίου 1791 - Παρίσι, 20 Φεβρουαρίου 1861) ήταν Γάλλος θεατρικός συγγραφέας και λιμπρεττίστας. Είναι γνωστός για την τελειοποίηση του θεατρικού είδους pièce bien faite (καλοκαμωμένο έργο).
Έγραψε πάνω από τετρακόσια έργα (τραγωδίες, κωμωδίες, βωντβίλ, λιμπρέττα), πολλά σε συνεργασία με άλλους συγγραφείς. Η πρώτη του επιτυχία ήταν το 1815 με την Νύχτα της Εθνοφρουράς, και αξιομνημόνευτα το Ένα ποτήρι νερό και η Αδριανή Λεκουβρέρ, το αποκορύφωμα των επιτυχιών του, που αποδόθηκε από την Ραχήλ και την Σάρα Μπερνάρ.
Κατηγορήθηκε για φτωχή γλώσσα, αδύναμη σκιαγράφηση χαρακτήρων και συνηθισμένες καταστάσεις, και θεωρήθηκε υπεύθυνος των μετέπειτα αδυναμιών του γαλλικού θεάτρου. Γεγονός όμως είναι ότι για πάνω από τριάντα χρόνια ήταν κυρίαρχος της παρισινής σκηνής.
Ο Σκριμπ έγραψε ένα τεράστιο αριθμό λιμπρέττων (76 τόμους !) και το λαμπρό σκηνικό του αισθητήριο επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι οι σπουδαιότεροι συνθέτες της εποχής του επιζητούσαν την συνεργασία του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι θεατρικοί συγγραφείς Κατηγορία:Λιμπρετίστες
Έμιλ Νόλντε
Ο Έμιλ Νόλντε (Emil Nolde, 7 Αυγούστου 1867 - 13 Απριλίου 1956) ήταν Γερμανό-Δανός ζωγράφος, μέλος της εξπρεσσιονιστικής καλλιτεχνικής ομάδας Die Brücke ("Η γέφυρα" περίοδος 1906-1907), Berlin Sucession (περίοδος 1908-1910) και Der Blaue Reiter. Ένας από τους πρώτους καλλιτέχνες του 20ού αιώνα που εξερεύνησε το χρώμα στη ζωγραφική χρησιμοποιώντας λάδια και νερομπογιά, έγινε ιδιαίτερα γνωστός για τη χρήση εκφραστικών χρωμάτων καθώς και για τη τεχνική του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι του Εξπρεσιονισμού
Λεπτή μαγκούστα
Η λεπτή μαγκούστα (Galerella sanguinea), είναι ένα συνηθισμένο είδος μαγκούστας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ερπηστίδες Κατηγορία:Θηλαστικά της Αφρικής
Hurley (Weezer)
Το Hurley είναι το όγδοο στούντιο άλμπουμ των Weezer. Κυκλοφόρησε στις 10 Σεπτεμβρίου του 2010 από την Epitaph Records και την W Records. Παραγωγός ήταν ο Rivers Cuomo και ο Shawn Everett, και, όπως έγινε με το προηγούμενο άλμπουμ της μπάντας, Raditude, περιέχει τραγούδια γραμμένα μαζί με άτομα εκτός της μπάντας.
Στο εξώφυλλο εμφανίζεται ο Jorge Garcia, γνωστός από το ρόλο του ως Hugo "Hurley" Reyes στην γνωστή σειρά "Οι Αγνοούμενοι". Ο ρόλος του στη σειρά αυτή έδωσε στο άλμπουμ το όνομα του.
Το Hurley έκανε το ντεμπούτο του στο #6 στο Billboard 200 με 45.000 αντίτυπα να έχουν πωληθεί την πρώτη εβδομάδα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Weezer Κατηγορία:Άλμπουμ του 2010
Αμμούν
Ο Αμμούν (ή Αμμώνιος) είναι άγιος της ορθόδοξης εκκλησίας και η μνήμη του γιορτάζεται στις 4 Οκτωβρίου.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν ασκητής. Η καταγωγή του ήταν από την Αίγυπτο. Άκμασε το έτος 330 επί Κωνσταντίνου του Μεγάλου. Επειδή οι γονείς του τον πίεσαν να παντρευτεί, ο Αμμούν μετά τον γάμο έπεισε την γυναίκα του να απαρνηθούν και οι δυο τα εγκόσμια, να διατηρήσουν την παρθενία τους και να ασκητέψουν. Ζήσαν και οι δύο επί δεκαοκτώ χρόνια με άσκηση και προσευχή και μετά χώρισαν. Ο Αμμώνιος για χάριν πιο ασκητικού βίου πήγε στο όρος της Νιτρίας, όπου έμεινε είκοσι δύο χρόνια μέχρι το τέλος της ζωής του.
Λένε ότι ο Μέγας Αντώνιος είδε τους αγγέλους να ανεβάζουν την ψυχή του Αμμούν ουρανό.
Ο Παλλάδιος, ο Σωζομενός και ο Σωκράτης ιστορούν πολλά αξιοπερίεργα περί της ευσέβειας, του ήθους και των θαυμάτων που έκανε ο Αμμούν.
Πηγές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Αιγύπτιοι
Αλέξανδρος Σχινάς (συγγραφέας)
Ο Αλέξανδρος Σχινάς (1924 - 11 Φεβρουαρίου 2012) ήταν συγγραφέας και δημοσιογράφος, ενώ έγινε ευρύτατα γνωστός ως στέλεχος και εκφωνητής της ελληνικής υπηρεσίας της Deutsche Welle τον καιρό της δικτατορίας στην Ελλάδα.
Ο Σχινάς τελείωσε το Βαρβάκειο, όχι όμως και τη Φυσικομαθηματική Σχολή, στην οποία σπούδασε για λίγο χημεία. Η ανέμελη νιότη στην Κηφισιά επρόκειτο να τελειώσει απότομα με την επώδυνη στρατιωτική θητεία την εποχή του εμφυλίου. Στη συνέχεια περιηγήθηκε τη Δυτική Ευρώπη για να καταλήξει στη Γερμανία το 1959. Υπήρξε ανταποκριτής της ΕΙΡ ήδη από το 1963 και μετά την επταετία συνεργάτης της ΕΡΤ από το 1974.
Ως συγγραφέας ο Αλέξανδρος Σχινάς υπήρξε ολιγογράφος και καίριος. Το βιβλίο του «Αναφορά περιπτώσεων» που κυκλοφόρησε το 1966 υπήρξε για την εποχή του πρωτοποριακό και ασκώντας μεγάλη επίδραση στους ομοτέχνους του συνέβαλε στην ανανέωση του νεοελληνικού αφηγηματικού λόγου. Ο Αλέξανδρος Σχινάς κυριολεκτικά δεν είχε άλλο στο νου του πέρα από την ελευθερία και τη γλώσσα. Το αίτημα μιας εκσυγχρονισμένης παιδείας τον απασχόλησε επί πολλά χρόνια μετά τη μεταπολίτευση και καρπός αυτής της ενασχόλησης υπήρξε η σειρά εκπομπών του από τη DW που κυκλοφόρησε το 1977 με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Για την υπεράσπισι της ελληνικής εγκεφαλοκρηπίδας».
Ήδη πριν από το βαρύ εγκεφαλικό που υπέστη στις αρχές του 2011, ο Αλέξανδρος Σχινάς είχε αποσυρθεί στο Έσσεν, αφουγκραζόμενος το αναπόφευκτο. Ένιωθε πως το μεγάλο όνειρο της ζωής του να γίνει η Ελλάδα μια σύγχρονη και πραγματικά προοδευμένη δημοκρατία δεν είχε γίνει πραγματικότητα. Ήταν αργά πια για άλλες εκπομπές, για νέες μάχες.
Πηγές
http://www.skai.gr/news/greece/article/194530/efuge-o-alexandros-shinas/
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Δημοσιογράφοι στο ραδιόφωνο Κατηγορία:Αντιδικτατορικός αγώνας
Ελεονώρα του Γούντστοκ
Η Ελεονώρα του Γούντστοκ (αγγλ.: Eleanor of Woodstock, 18 Ιουνίου 1318 - 22 Απριλίου 1355) ήταν Αγγλίδα πριγκίπισσα και δούκισσα του Γκέλντερς μέσω γάμου. Ήταν η μεγαλύτερη κόρη και τρίτο παιδί του Εδουάρδου Β' της Αγγλίας και της Ισαβέλλας της Γαλλίας, αδελφή του Εδουάρδου Γ' της Αγγλίας και εγγονή από μητέρα του Φιλίππου Δ' της Γαλλίας. Η Ελεονώρα ήταν αντιβασίλισσα του Γκέλντερς και κηδεμόνας του ανήλικου γιου της την περίοδο (1343 - 1344). Η πριγκίπισσα πήρε το όνομα της από πατέρα γιαγιάς της Ελεονώρας της Καστίλης. Δόθηκε στην φροντίδα της ξαδέλφης της Ελεονώρας της Κλάρας (1324), στην συνέχεια τέθηκε υπό την φροντίδα του Ραλφ του Μόθερμερ στον πύργο του στο Πλέσει μαζί με την αδελφή της Ιωάννα του Πύργου. Ο πατέρας της ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις να την παντρέψει με τον Αλφόνσο ΙΑ΄ της Καστίλης, οι προσπάθειες απέτυχαν λόγω της διαφωνίας για το ύψος της προίκας της. Η Ελεονώρα συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις που έκανε η μητέρα της με τον ξάδελφο της Φίλιππο ΣΤ΄ της Γαλλίας (1330) να παντρέψει την ίδια και τον αδελφό της Ιωάννη της Κορνουάλης με δυο ξαδέλφια τους έναν γιο και μια κόρη αντίστοιχα του Φιλίππου, οι προσπάθειες πάλι απέτυχαν.
Γάμος με τον Ρέγκιναλντ του Χέλρε
Παντρεύτηκε σε ηλικία 14 ετών τον 45χρονο Ρέγκιναλντ Β΄ των Βάσενμπεργκ κόμη του Χέλρε (1332). Ο γάμος κανονιστηκε από την εξαδέλφη της μητέρας της, Ιωάννα των Βαλουά (1294–1352), αδελφή του Φιλίππου ΣΤ'. Ο γαμπρός ήταν χήρος με 4 κόρες, ενώ ήταν γνωστό ότι είχε αιχμαλωτίσει τον πατέρα του για περισσότερα από 6 χρόνια. Απέπλευσε από το Σάντουιτς· η προίκα της περιείχε πληθώρα από Ισπανικά ενδύματα, καπέλα, γάντια, παπούτσια, ένα κρεβάτι, σπάνια μπαχαρικά και ζάχαρη. Έγινε δεκτή από τον Ρέτζιναλντ, με τον οποίο έκανε δύο γιους:
Πηγές
Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Αγγλίας Κατηγορία:Οίκος των Πλανταγενετών
Γιάννης Χανδράκης
Ο Γιάννης Χανδράκης (γεν. 1957) είναι παλαίμαχος Έλληνας ποδοσφαιριστής που αγωνίστηκε στον Πανιώνιο, στον Αγροτικό Αστέρα και σε άλλες ομάδες. Αγωνιζόταν ως επιθετικός χαφ και φορ και υπήρξε διεθνής με την Εθνική Νέων.
Βιογραφικό
Ο Γιάννης Χανδράκης γεννήθηκε το 1957 και είναι γέννημα θρέμμα Νεοσμυρνιώτης. Από μικρό παιδί εντάχθηκε στις ποδοσφαιρικές ακαδημίες του Πανιωνίου. Από τη σεζόν 1971-72 ήταν μέλος της εφηβικής ομάδας και τα καλοκαίρια του 1972, 1973 και 1974 ήταν μέλος της μικτής ομάδας επαγγελματιών/ερασιτεχνών του Πανιωνίου που μετείχε στα αντίστοιχα Θερινά Πρωταθλήματα ΟΠΑΠ. Το Φεβρουάριο του 1975 κλήθηκε στο κλιμάκιο της Εθνικής Νέων που προετοιμαζόταν να πάρει μέρος σε τουρνουά στην Κορσική.
Παράλληλα, κατάφερε να συνδυάσει τις σπουδές του στην Ευαγγελική Σχολή. Το 1975 κι ενώ είχε πιθανότητες να προωθηθεί στην πρώτη ομάδα του συλλόγου, μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη αφού πέρασε στην Πολυτεχνική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Εκ των πραγμάτων αναζήτησε μια ομάδα στη συμπρωτεύουσα κι αυτή ήταν ο Αγροτικός Αστέρας Ευόσμου, ομάδα της Α΄ κατηγορίας της Ε.Π.Σ. Μακεδονίας, στην οποία δόθηκε δανεικός με εγγυητική επιστολή 2.000.000 δρχ.
Στον Αγροτικό Αστέρα αγωνίστηκε τέσσερις σεζόν, από το 1975 ως το 1979, στην Α΄ τοπική, στην Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία (τότε Γ΄ Εθνική) και το 1978-79 στη Β΄ Εθνική. Στα τέσσερα αυτά χρόνια ήταν βασικό στέλεχος του συλλόγου και κέρδισε την εκτίμηση φιλάθλων και συμπαικτών.
Με υπόδειξη του Πάνου Μάρκοβιτς, το 1979-80 επέστρεψε και υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο στην ομάδα που αναδείχθηκε, στον τότε κυπελλούχο Ελλάδος Πανιώνιο, ο οποίος μετείχε στο Κύπελλο Κυπελλούχων. Όμως, δεν κατάφερε να κερδίσει θέση βασικού έχοντας να συναγωνιστεί τους Αναστόπουλο, Παθιακάκη, Μαυρίκη, Νόνι Λίμα, Λιόλιο αλλά και τους νεοαποκτηθέντες Οχέδα και Νούνιες από το Περού. Αξιομνημόνευτη στιγμή του ήταν το γκολ που πέτυχε την 8η αγωνιστική επί της πρωταθλήτριας ΑΕΚ στο γήπεδο Νέας Φιλαδέλφειας στο 19΄, ισοφαρίζοντας προσωρινά το σκορ σε 1-1, αν και τελικά η ομάδα του ηττήθηκε με 2-5.
Τις επόμενες σεζόν αγωνίστηκε σε ομάδες μικρότερων κατηγοριών: Αχιλλέας Τριανδρίας, Α.Ο. Χανίων, ΠΑΣ Παλαιό Φάληρο, Γ.Σ. Καλλιθέα, ΑΠΟ Ν. Σμύρνης κ.ά. Παράλληλα, πήρε το πτυχίο του πολιτικού μηχανικού και άσκησε ελεύθερο επάγγελμα ως μηχανικός.
Παλαίμαχος
Είναι μέλος του Συνδέσμου Παλαιμάχων Πανιωνίου και αγωνίζεται στους αγώνες που δίνει η ομάδα του Συνδέσμου, όπως:
α) Τουρνουά του Δήμου Καλλιθέας κατά των φυλετικών διακρίσεων, που έγινε στις 24-25/3/2002.
β) Αγώνας εναντίον των παλαιμάχων του ΠΑΟ, που έγινε στις 18/5/2009 στη μνήμη των Θανάση Σαραβάκου, Στάθη Μαυρίδη και Γιώργου Ρουσόπουλου, στον οποίο σκόραρε.
γ) Αγώνας με την Αλτάι στη Σμύρνη για τα 120 χρόνια του Πανιωνίου, το καλοκαίρι 2010.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ.Σ. Καλλιθέας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αγροτικού Αστέρα Ευόσμου Π.Μ.Α.Σ. Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας
Ατήνη
Η Ατήνη ή Ατηνία ή Αιτήνη (Ἀτήνη), (ο δήμος: Ατήνης) ήταν αρχαίος οικισμός - πόλη και δήμος της Αντιοχίδας (περιοχή της Αρχαίας Αττικής και φυλή της αρχαίας Αθήνας).
Τοποθεσία του αρχαίου δήμου
Ο δήμος της Ατήνης, ήταν δήμος της Παραλίας. Βρισκόταν νοτιοανατολικά της Αθήνας, ανάμεσα στους δήμους της Αναφλύστου στα βόρεια, της Αμφιτροπής στα βορειοανατολικά (συνοριακή επιγραφή στο Μεγάλο Βάφι) και του Σουνίου στα ανατολικά. Οι σύγχρονοι ερευνητές θεωρούν ότι οικιστικά σημεία του δήμου, ο οποίος ήταν χωρίς αστικό κέντρο, βρίσκονται σε θέσεις στις πεδιάδες γνωστές ως Χάρακας των Λεγρενών, Αγία Φωτεινή και Θυμάρι, οι οποίες αυτές θέσεις είναι λίγο μετά την Παλαιά Φώκαια, στην περιοχή της Αναβύσσου, που ανήκει διοικητικά στον Δήμο Σαρωνικού Αττικής και μετά τα όρια αυτής, σε περιοχές, που ανήκουν διοικητικά στον Δήμο Λαυρεωτικής.
Στην έκταση του αρχαίου δήμου ανήκε και η γνωστή νησίδα Πάτροκλος (γνωστή σήμερα και ως Γαϊδουρονήσι και στα αρχαία χρόνια ως Πατρόκλου Χάραξ ή Κόπρος), η οποία είναι νησί στο Σαρωνικό κόλπο, που ανήκει διοικητικά στον Δήμο Λαυρεωτικής, στο δρόμο για το Σούνιο, μεταξύ των οικισμών Θυμάρι και Λεγρενά, μετά την Παλαιά Φώκαια, το οποίο βρίσκεται κοντά στην αττική ακτή, σε απόσταση περίπου 850 μέτρων.
Η Ατήνη αναφέρεται συνήθως και ως Αιτήνη, σε παλαιότερες αναφορές ερευνητών του 19ου αιώνα. Ο Δανιήλ ο Μάγνης είναι ο μόνος ο οποίος, προφανώς λανθασμένα, αναφέρει την ύπαρξη δυο ξεχωριστών δήμων, την Aτήνη ή Ατηνία (ο δημότης Aτηνεύς) και την Αιτήνη (ο δημότης Αιτηνεύς) και τις δυο ως μέλη της Αντιοχίδας φυλής, συγχέοντας πιθανώς την Αιτήνη με την Ειτέα.
Δήμοι της Λαυρεωτικής
Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Ανδρέα Καπετάνιο, ο οποίος αναφέρεται στο χώρο και τους ανθρώπους με βάση την αρχαία τοπογραφία των οικισμών και των δήμων της Λαυρεωτικής: «Οι αρχαίοι δήμοι της Λαυρεωτικής, συναπαρτίζονται από την Ανάφλυστο, τους Φρεαρρίους, τη Βήσα, την Αμφιτροπή, το Θράσυμο, το Λαύρειο, τη Μαρώνεια, τον Θορικό, το Σούνιο (με τη Νάπη και την Σκοπιά) και την Ατήνη. Κάποια από τα ονόματα αυτά φαίνεται να είναι τοπωνύμια που προσδιορίζουν θέσεις μεταλλείων εντός των ορίων των δήμων, όπως η Σκοπιά και η Νάπη εντός του Δήμου Σουνίου. Κάποια άλλα πιθανώς να αντιστοιχούν σε "δορυφορικούς" οικισμούς, που συναπαρτίζουν έναν δήμο, όπως έχει προταθεί για τους Φρεαρρίους ως οικιστικό πυρήνα εντός της Αναφλύστου».
Η συμμετοχή του δήμου στην αρχαία Βουλή
Ο δήμος, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώνεται και από διάφορες επιγραφές, ως μέλος αρχικά της Αντιοχίδας φυλής, συμμετείχε με 3 βουλευτές στην αρχαία Βουλή των 500, κατά την πρώτη περίοδο (508 – 307/306 π.Χ.). Κατά τη δεύτερη περίοδο (307/306 – 224/223 π.Χ.) ο δήμος μεταφέρθηκε στην «μακεδονική» Δημητριάδα φυλή, αντιπροσωπευόμενος από 4 βουλευτές στη Βουλή των 600. Με 4 βουλευτές αντιπροσωπευόταν επίσης και κατά την τρίτη περίοδο (224/223 – 201/200 π.Χ.). Μετά την κατάργηση και διάλυση των «μακεδονικών φυλών» (Αντιγονίς και Δημητριάς) ο δήμος ενσωματώθηκε στην Ατταλίδα φυλή, κατά την τέταρτη (201/200 π.Χ. – 126/127) και την πέμπτη περίοδο (126/127 – 3ος αιώνας), αλλά είναι άγνωστος ο αριθμός βουλευτών–αντιπροσώπων του δήμου και για τις δυο αυτές τελευταίες περιόδους.
Οι κάτοικοι της Ατήνης
Ο δημότης της αρχαίας Ατήνης ονομαζόταν Aτηνεύς ή Aτηνιεύς. Ο δήμος έχει μελετηθεί συστηματικά από τους αρχαιολόγους. Η έρευνα έχει οδηγήσει στην ταυτοποίηση των περισσότερων οικισμών του δήμου και απομονωμένα αγροκτήματα, χωρίς όμως να έχει βρεθεί ένα πραγματικό αστικό κέντρο του δήμου. Οι κάτοικοι του δήμου της Ατήνης ζούσαν κυρίως από τη γεωργία, αν και σε ένα σύνολο εκτάσεως περίπου 20 τ.χλμ., μόλις το 22% ήταν καλλιεργήσιμη γη. Η περιοχή του δήμου, εκτός από ένα μικρό χωριό της αρχαϊκής εποχής, δεν κατοικήθηκε μέχρι τον πέμπτο αιώνα π.Χ, καθώς δεν βρέθηκαν δείγματα αγγειοπλαστικής νωρίτερα από αυτόν τον αιώνα και η πρώτη επιγραφή που αναφέρεται σε πολίτη του δήμου χρονολογείται από το 432 π.Χ. Η περιοχή της Ατήνης άκμασε τον πέμπτο και τον τέταρτο αιώνα π.Χ., αλλά γρήγορα από τον τρίτο αιώνα π.Χ. και μετά ερήμωσε σταδιακά, πιθανότατα μετά τον Χρεμωνίδειο πόλεμο, μεταξύ 268/267 – 261 π.Χ.
Οχυρώσεις
Ερείπια από τη οχύρωση του Φρουρίου της Ατήνης παραμένουν ορατά και επιβεβαιώνουν ότι κάποτε ορθωνόταν σε μοναδικό σημείο ελέγχου της πρόσβασης προς τον δήμο. Βρισκόταν στο νησί του Πατρόκλου (Γαϊδουρονήσι), όπου διασώζονται λείψανα οχύρωσης, η οποία κατασκευάστηκε από το στρατηγό του Πτολεμαίου Β΄, Πάτροκλο, κατά τη διάρκεια του Χρεμωνιδείου πολέμου. Περιλαμβάνει οχυρωμένο στρατόπεδο (Πάτροκλου Χάραξ) και Πύργο των κλασικών χρόνων, ενώ η οχύρωση αποτελείται από κτίριο–στρατηγείο στην κορυφή λόφου, στην ανατολική πλευρά του νησιού, δυο τείχη που κλείνουν όλη την έκταση από τον λόφο μέχρι τη θάλασσα και διάφορα ερείπια κτισμάτων, τα οποία ήταν προφανώς τα καταλύματα των στρατιωτών και οι αποθήκες, στο εσωτερικό του τείχους.
Προσωπικότητες από την Ατήνη
Υπήρξαν διάφοροι γνωστοί πολίτες από τον δήμο της Ατήνης, όπως ο βουλευτής Βίοττος ο Ατηνεύς, ο Γλαύκιππος ο Ατηνεύς, ο Γλαύκος ο Ατηνεύς γιος του Ηρακλείτου, ο βουλευτής Γνάθιος ο Ατηνεύς γιος του Ευφιλήτου, ο Δαμίων ο Ατηνεύς, ο βουλευτής Δημήτριος ο Ατηνεύς, ο Διόδωρος ο Ατηνεύς κ.α.
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
2 Μαΐου
1 Μαΐου | 2 Μαΐου | 3 Μαΐου
Η 2α Μαΐου είναι η 122η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (123η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 243 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Μαρία Λάσνιγκ
Η Μαρία Λάσνιγκ (γερμανικά: Maria Lassnig) ήταν μια Αυστριακή καλλιτέχνης, γνωστή για τις ζωγραφισμένες αυτοπροσωπογραφίες της και της θεωρίας της «επίγνωσης του σώματος». Ήταν η πρώτη γυναίκα καλλιτέχνης που κέρδισε το Μεγάλο Αυστριακό Κρατικό Βραβείο, το 1988, ενώ απέκτησε και το μεγαλόσταυρο επιστημών και τέχνης το 2005. Η Λάσνιγκ έζησε και δίδαξε στη Βιέννη από το 1980 μέχρι το θάνατό της, το 2014.
Βιογραφία
Η Μαρία Λάσνιγκ γεννήθηκε στο Κάπελ αμ Κράπφελντ της Αυστρίας στις 8 Σεπτεμβρίου 1919. Η μητέρα της την γέννησε εκτός γάμου και αργότερα παντρεύτηκε έναν πολύ μεγαλύτερο από εκείνη άντρα, όμως η σχέση τους ήταν προβληματική και η Λάσνιγκ μεγάλωσε ως επί το πλείστον με τη γιαγιά της. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου φοιτούσε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης.
Τη δεκαετία του 1950 η Λάσνιγκ αποτέλεσε μέρος της ομάδας «Χοντσγκρούπε», στην οποία συμμετείχε ο Άρνουλφ Ράινερ, ο Ερνστ Φουκς, ο Άντον Λίχμντεν, ο Άρικ Μπράουερ και ο Βόλφγκανγκ Χόλεγκα. Τα έργα της ομάδας επηρεάστηκαν από τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό και τη ζωγραφική δράσης. Το 1951 η Λάσνιγκ ταξίδεψε στο Παρίσι με τον Άρνουλφ Ράινερ, όπου οργάνωσαν έκθεση εικονιστικής τέχνης. Στο Παρίσι γνώρισε το σουρεαλιστικό καλλιτέχνη Αντρέ Μπρετόν και τους ποιητές Πάουλ Τσέλαν και Μπενζαμέν Περέ.
Η Λάσνιγκ ξεκίνησε την καριέρα της ζωγραφίζοντας αφηρημένα έργα, ενώ της άρεσε ιδιαίτερα να ζωγραφίζει αυτοπροσωπογραφίες. Μία από τις πρώτες της ήταν η «Εκφραστική Αυτοπροσωπογραφία» (1945), την οποία ζωγράφισε μερικές εβδομάδες μετά την φυγή της από τη Βιέννη. Το 1948 επινόησε τον όρο «επίγνωσης του σώματος» για να περιγράψει την πρακτική της. Σε αυτό το στυλ, η Λάσνιγκ απεικόνιζε τα μέρη του σώματός της που η ίδια πραγματικά αισθανόταν όταν εργαζόταν. Ως εκ τούτου, πολλές από τις αυτοπροσωπογραφίες της, απεικονίζουν φιγούρες στις οποίες λείπουν μέρη του σώματος ή χρησιμοποιούνται αφύσικα χρώματα. Από τη δεκαετία του 1960 απομακρύνθηκε από την αφηρημένη ζωγραφική εντελώς και άρχισε να επικεντρώνεται περισσότερο στο ανθρώπινο σώμα και την ψυχή. Έκτοτε δημιούργησε εκατοντάδες αυτοπροσωπογραφίες.
Από το 1968 έως το 1980 έζησε στην πόλη της Νέας Υόρκης, ενώ το διάστημα 1970-1972 σπούδαζε στη Σχολή Εικαστικών Τεχνών της πόλης. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου έκανε έξι ταινίες μικρού μήκους, συμπεριλαμβανομένων το «Αυτοπροσωπογραφία» (1971) και «Ζευγάρια» (1972). Η πιο διάσημη ταινία της, ωστόσο, το «Καντάτε», παρήχθη το 1992, όταν ήταν εκείνη ήταν εβδομήντα τριών ετών.
Το 1980 επέστρεψε στην Αυστρία για να γίνει καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Εργαζόμενη στη Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών, έγινε η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια ζωγραφικής σε γερμανόφωνη χώρα. Παρέμεινε στην έδρα της στο πανεπιστήμιο μέχρι το 1997, έτος που δημοσίευσε ένα βιβλίο με σχέδιά τη με τίτλο «Η πένα είναι η αδελφή του πινέλου».
Εκθέσεις
Διανύοντας την έβδομη δεκαετία της ζωής της, η Λάσνιγκ άρχισε να αμβάνει ευρεία αναγνώριση, ειδικά στην Ευρώπη. Εκπροσώπησε την Αυστρία στην Μπιενάλε της Βενετίας, μαζί με την καλλιτέχνη Βάλι Έξπορτ, το 1980. Το 1996 πραγματοποιήθηκε μια αναδρομική έκθεση έργων της στο Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού. Το 1982 και το 1997 συμμετείχε στην Ντοκουμέντα, διεθνή καλλιτεχνική έκθεση που διοργανώνεται κάθε 5 χρόνια στο Κάσσελ της Γερμανίας. Την σεζόν 2005/2006 σχεδίασε ένα μεγάλης κλίμακας έργο (176 μ2) για την Κρατική Όπερα της Βιέννης. Το 2008 μια έκθεση πρόσφατων έργων ζωγραφικής της παρουσιάστηκε στην Γκαλερί Σέρπενταϊν, η οποία ταξίδεψε το επόμενο έτος στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης στο Σινσινάτι. Στην έκθεση περιλαμβάνονταν τριάντα καμβάδες και επτά ταινίες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αυστριακοί ζωγράφοι Κατηγορία:Γυναίκες ζωγράφοι
Σφαγές του Σεπτεμβρίου
μικρογραφία|320x320εσ|Οι σφαγές στις φυλακές Σατλέ και Μπισέτρ. Ακουαρέλα Ανώνυμου, 1792 Οι σφαγές του Σεπτεμβρίου (Γαλλικά: Les massacres de Septembre) είναι μια σειρά από συνοπτικές εκτελέσεις που πραγματοποιήθηκαν από τις 2 έως τις 6 ή 7 Σεπτεμβρίου 1792 στο Παρίσι, κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης.
Παρόμοιες σφαγές έλαβαν χώρα και στην υπόλοιπη Γαλλία (στην Ορλεάνη, στο Μω, στη Ρενς, τη Λυών, στις Βερσαλλίες ...), αλλά με λιγότερα θύματα και για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.
Η πολιτική κατάσταση
Μετά την επίθεση στο παλάτι του Κεραμεικού στις 10 Αυγούστου και τη φυλάκιση του βασιλιά, η Γαλλική επανάσταση ριζοσπαστικοποιήθηκε και πέρασε στη Δεύτερη φάση της. Για να κυβερνηθεί η χώρα, σχηματίστηκε προσωρινό Εκτελεστικό συμβούλιο έξι μελών με ουσιαστικό ηγέτη τον Δαντών, η δε αναξιόπιστη πλέον Νομοθετική Συνέλευση ήταν υπό τον έλεγχο της επαναστατικής Κομμούνας του Παρισιού, η οποία, υπό τον Ροβεσπιέρο, επέβλεπε τις άλλες αρχές. Είχαν προκηρυχθεί εκλογές, που στις 20 Σεπτεμβρίου ανέδειξαν τη Συμβατική Εθνοσυνέλευση.
Αιτίες
αριστερά|μικρογραφία|270x270εσ|Οι σφαγές του Σεπτεμβρίου στη φυλακή Αμπαί. Ακουαρέλα του Ζυλ-Αντόλφ-Σωβέ, [[μουσείο Καρναβαλέ, 19ος αιώνας.]] Αυτές οι εκτελέσεις πραγματοποιήθηκαν στα πλαίσια του πανικού των επαναστατών, που προκλήθηκε από την προέλαση των αυστρο-πρωσικών στρατευμάτων προς το Παρίσι μετά την κατάληψη γαλλικών πόλεων και τις απειλές τους με το Μανιφέστο του Μπράουνσβαϊγκ για καταστροφή του Παρισιού, από φήμες για εσωτερικές εξεγέρσεις και βασιλική συνωμοσία, καθώς και από την πιθανότητα σφαγών που θα διαπράττονταν στην περίπτωση που θα επικρατούσαν στο Παρίσι οι μοναρχικοί και οι σύμμαχοί τους και απελευθέρωναν τους κρατούμενους.
Καθώς τα εχθρικά στρατεύματα πλησίαζαν το Παρίσι, η Νομοθετική συνέλευση αποφάσισε τη στρατολόγηση 30.000 εθελοντών που θα μετακινούνταν στα βόρεια και ανατολικά σύνορα. Επίσης, η επαναστατική Κομμούνα το βράδυ της 29 έως τις 30 Αυγούστου πραγματοποίησε κατ' οίκον έρευνα για να κατάσχει όπλα και συνέλαβε γύρω στους 3.000 υπόπτους.
Επικράτησε ο φόβος ότι καθώς οι εθελοντές θα έφευγαν για το μέτωπο, στην ερημωμένη πρωτεύουσα οι κρατούμενοι αντεπαναστάτες θα κατόρθωναν να διαφύγουν και θα ελευθέρωναν τον Λουδοβίκο ΙΣΤ', για τη συνεργασία του οποίου με τον εχθρό δεν αμφέβαλαν.
Από τις 17 Αυγούστου, είχε δημιουργηθεί το Επαναστατικό Δικαστήριο αλλά λειτουργούσε με μεγάλη βραδύτητα και ο λαός του Παρισιού «βρέθηκε στην ανάγκη να αποδώσει ο ίδιος δικαιοσύνη», σύμφωνα με τον Δαντών.
Οι σφαγές
μικρογραφία|270x270εσ|Σφαγές γυναικών στη φυλακή της [[Νοσοκομείο Σαλπετριέρ|Σαλπετριέρ]] αριστερά|μικρογραφία|Οι Σεπτεμβριστές, γκραβούρα του 1871 μικρογραφία|270x270εσ|Ο θάνατος της [[Μαρία Λουίζα Θηρεσία της Σαβοΐας|πριγκίπισσας του Λαμπάλ, Μουσείο της Γαλλικής Επανάστασης]] Το απόγευμα της 2ας Σεπτεμβρίου, ή επίθεση άρχισε από μια ομάδα ανυπότακτων κληρικών που μεταφέρονταν στη φυλακή της Αμπαί και σφαγιάσθηκαν 116 από τους 160 από τους φρουρούς τους. Στη συνέχεια οι σφαγιαστές («Σεπτεμβριστές») πήγαν στις φυλακές του Παρισιού, δίκασαν με συνοπτικές διαδικασίες και εκτέλεσαν με εθελοντές δήμιους μέσα σε σκηνές φρίκης και ασέλγειας μεγάλο αριθμό κρατουμένων, ευγενείς, ανυπότακτους κληρικούς και κατάδικους του κοινού ποινικού δικαίου, σκοτώνοντας αδιάκριτα άνδρες, γυναίκες, μεταξύ των οποίων η πριγκίπισσα του Λαμπάλ, φίλη της βασίλισσας, και παιδιά.
Στα βίαια γεγονότα πρωταγωνίστησαν οι επαρχιακοί Ομόσπονδοι εθελοντές, που παρέμειναν στην πόλη από την άφιξή τους τον Ιούλιο, οι Εθνοφρουροί και οι Αβράκωτοι, με την υποστήριξη αστυνομικών, οι οποίοι ήταν υπεύθυνοι για τη φύλαξη των δικαστηρίων και των φυλακών, οι Κορδελιέροι, η επαναστατική Κομμούνα και τα επαναστατικά τμήματα του Παρισιού.
Οι υποκινητές των γεγονότων ήταν ο Ζαν-Πωλ Μαρά, ο οποίος από τα γεγονότα της 10ης Αυγούστου, με δημοσιεύματα και αφίσες καλούσε το λαό στη σφαγή των ευγενών και των ανυπότακτων κληρικών. Και κυρίως ο Δαντών, που ως υπουργός Δικαιοσύνης και ουσιαστικά επί κεφαλής του προσωρινού Εκτελεστικού συμβουλίου θα μπορούσε να σταματήσει τις σφαγές, αλλά δεν έκανε τίποτα, μιλούσε για «αναγκαία δικαιοσύνη». Η Κομμούνα αποζημίωσε τους σφαγιαστές για τις ημέρες εργασίας που έχασαν.
Αυτό το επεισόδιο της Γαλλικής Επανάστασης άφησε 1.100-1.600 νεκρούς στο Παρίσι και 150 νεκρούς στην υπόλοιπη Γαλλία. Αυτές οι σφαγές είναι μια από τις κορυφαίες της επαναστατικής βίας, τουλάχιστον στην πρωτεύουσα (σε άλλες εποχές, θα υπάρξουν, για παράδειγμα, οι πνιγμοί της Νάντης κ.λ.).
Επακόλουθα
Στο Παρίσι κυριάρχησε ένα κλίμα φόβου, το οποίο βάρυνε στις εκλογές των βουλευτών για τη Συμβατική Εθνοσυνέλευση, που ήταν σε εξέλιξη ταυτόχρονα, με περιορισμένη συμμετοχή των βουλευτών που είχαν τρομοκρατηθεί (το 90% των ψηφοφόρων απείχε από την ψηφοφορία). Δημιουργήθηκε μια ισχυρή άνοδος των υποψηφίων των Ορεινών στην πρωτεύουσα, κυρίως λόγω της πίεσης που ασκήθηκε από την επαναστατική Κομμούνα στους υποψηφίους που δεν ήταν ένθερμοι υποστηρικτές της.
Η κατάσταση στο Παρίσι ομαλοποιήθηκε από τις 20 Σεπτεμβρίου, ημέρα της πρώτης νίκης των γαλλικών στρατευμάτων κατά τη μάχη του Βαλμί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση Κατηγορία:Ιστορία της Γαλλίας
Λάμπρος Πορφύρας
Ο Λάμπρος Πορφύρας (ψευδώνυμο του Δημητρίου Συψώμου, 1879 - 3 Δεκεμβρίου 1932) ήταν Έλληνας λυρικός ποιητής της μεσοπολεμικής περιόδου.
Η ζωή του
Ο πατέρας του λεγόταν Θεόδωρος Σύψωμος και η μητέρα του Ζηνοβία. Γεννήθηκε το 1879 στα Καρδάμυλα της Χίου και λίγα χρόνια αργότερα, μετακόμισε με την οικογένειά του πρώτα στην Ερμούπολη της Σύρου και το 1884 στον Πειραιά. Γράφτηκε στη Νομική Σχολή Αθηνών αλλά δεν πήρε το πτυχίο λόγω βαριάς ασθένειας. Από το 1900 αφοσιώθηκε στην ποίηση και ξεκίνησε να μελετά ελληνική και ξένη λογοτεχνία κυρίως δε τους Γάλλους και Άγγλους λυρικούς, τα έργα των οποίων διάβαζε από το πρωτότυπο. Έμεινε για μικρά χρονικά διαστήματα στο Παρίσι, στο Λονδίνο και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις. Πολέμησε στους Βαλκανικούς πολέμους, αλλά και στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο ενώ πήρε μέρος και στην κίνηση για τη δημοτική γλώσσα και υπήρξε από τους ιδρυτές της Σοσιαλιστικής Δημοτικιστικής Ένωσης ή κίνησης οποία είχε σκοπό την επικράτηση του Σοσιαλισμού και του Δημοτικισμού.
Το 1923 τιμήθηκε με το Εθνικόν Αριστείον Γραμμάτων και Τεχνών. Πέθανε από ακατάσχετη αιμορραγία, στην επί της οδού Ποδαλειρίου 17 οικία του στον Πειραιά, το Σάββατο, στις 3 Δεκεμβρίου του 1932. Η κηδεία του έγινε την επομένη ημέρα, Κυριακή, στις 4 Δεκεμβρίου 1932, παρόντος του Δημάρχου Πειραιά, Μιχ. Ρινόπουλου. Ο δήμαρχος είπε ότι ο Δήμος Πειραιά θα καθιερώσει στη μνήμη του Πορφύρα, λογοτεχνικό διαγωνισμό και θα ονομάσει με το όνομά του, ένα δρόμο της πόλης τους (το όνομά του, δόθηκε σε μια οδό στην περιοχή Πειραϊκή-Χατζηκυριάκειο).
Το έργο του
Ο Πορφύρας έχει ασχοληθεί και με μεταφραστικό έργο.
Ο Πορφύρας ήταν άνθρωπος μελαγχολικός και έζησε μοναχική ζωή μακριά από τους κοινωνικούς κύκλους και από τον βιοποριστικό αγώνα αφού είχε καλή οικονομική κατάσταση. Ήταν θαμώνας της απλής λαϊκής ταβέρνας, όπως της Φρεαττύδας του Πειραιά και στους στίχους του τραγούδησε τον έρωτα, τη θάλασσα και την ελληνική φύση, τα ταπεινά πράγματα και τα θλιμμένα ειδύλλια. Ακολούθησε μεν το συμβολισμό, διαμόρφωσε όμως ένα ιδιαίτερο προσωπικό ύφος. Η γλώσσα του είναι απλή και η διάρθρωση των στίχων του δε, διακρίνεται από πρωτοτυπία. Όμως την ποίησή του τη χαρακτηρίζει η γλυκύτητα της έκφρασης, η μουσικότητα του τόνου και η αρμονία. Ποιήματα του μελοποιήθηκαν από Έλληνες συνθέτες και μεταφράστηκαν σε ξένες γλώσσες, είχε προσωπικούς φίλους τους λογοτέχνες Δημοσθένη Βουτυρά, Κώστα Βάρναλη, Κώστα Πασαγιάννη, Γεράσιμο Σπαταλά, Φώτο Γιοφύλλη κ.ά.
Ο Λάμπρος Πορφύρας συνεργάστηκε με διάφορα περιοδικά π.χ. το περιοδικό «Τέχνη», το περιοδικό «Διόνυσος», τα «Παναθήναια», «Νέα Ζωή» κ.ά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Νέα Αθηναϊκή Σχολή Κατηγορία:Ψευδώνυμα
Τζοβάννι Α΄ Παρτετσιπάτσιο
Ο Τζιοβάννι Α΄ Παρτετσιπάτσιο (Ιταλικά : Giovanni I Partecipazio, πέθανε το 837) ήταν ο 12ος παραδοσιακός και ο 10ος ιστορικός Δόγης της Βενετίας (829 - 836) από την Οικογένεια Παρτετσιπάτσιο. Ο πατέρας του Ανιέλλο Παρτετσιπάτσιο όταν ο αδελφός του Τζουστινιάνο Παρτεσιπάτσιο ήταν στην Κωνσταντινούπολη τον διόρισε συμβασιλέα. Μετά την επιστροφή του Τζουστινιάνο ο Ανιέλλο εκθρονίστηκε και ο Τζοβάννι εξορίστηκε στην Κροατία. Ο αδελφός του τον ανακάλεσε από την Κωνσταντινούπολη (829) και τον όρισε διάδοχο.
Δόγης της Βενετίας
Εξελέγη από την Συνέλευση νέος Δόγης της Βενετίας, συνέχισε να κατασκευάσει την Βασιλική του Αγίου Μάρκου για να τοποθετήσει τα οστά του Ευαγγελιστή Μάρκου. Το υπόλοιπο διάστημα της βασιλείας του ακολούθησαν πολλά προβλήματα και εμφύλιες συγκρούσεις. Το πρώτο πρόβλημα ήταν η επιστροφή από την Κωνσταντινούπολη του παλιού δόγη Ομπελέριο ύστερα από 12 χρόνια εξορίας, έφτασε με μια ομάδα οπαδών του στην Βιγκίλια κοντά στην Μαλαμόκκο και διεκδίκησε να ξαναπάρει την θέση του Δόγη. Οι δύο πόλεις τον αναγνώρισαν αλλά κάηκαν από τον Τζιοβάννι Α΄, ο ίδιος ο Ομπελέριο αποκεφαλίστηκε και το κεφάλι του εμφανίστηκε δημόσια στο πλήθος.
Ανατροπή
Μια εξέγερση στην Βενετία τοποθέτησε για έξι μήνες στον θρόνο της Βενετίας τον Καρόζο, ο Τζιοβάννι έκπληκτος από την συμμετοχή στην εξέγερση ατόμων που τους είχε εμπιστοσύνη δραπέτευσε στην αυλή του Λοθαρίου Α΄. Ο Καρόζο στην συνέχεια καθαιρέθηκε, τυφλώθηκε και ο Τζιοβάννι ανακλήθηκε ξανά στην Βενετία αλλά η δικτατορική του διακυβέρνηση έφερε νέα αντίδραση αυτή την φορά από τους Μασταλίκι. Ο Τζιοβάννι μια νύχτα έπεσε στην παγίδα στην έξοδο της εκκλησίας του Αγίου Πέτρου στο Ολίβολο, τον συνέλαβαν τον κούρεψαν και τον έριξαν στην εκκλησία του Γκράντο.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Δόγηδες της Βενετίας Κατηγορία:Οικογένεια Παρτετσιπάτσιο
Γκόρνα Οριαχόβιτσα
right|thumb|258px|Άποψη της πόλης με τα καμπαναριά των εκκλησιών της
Η Γκόρνα Οριαχόβιτσα (βουλγαρικά: Горна Оряховица) είναι πόλη της βόρειας Βουλγαρίας, στην Επαρχία του Βέλικο Τάρνοβο, 7 χλμ. βορειοανατολικά της ομώνυμης πόλης και 247 χλμ. βορειοανατολικά της Σόφιας με πληθυσμό 32.079 κατοίκους (2012. Είναι κτισμένη σε ένα οροπέδιο που δεσπόζει στην κοιλάδα του ποταμού Γιάντρα και αποτελεί σιδηροδρομικό κόμβο.
Το γειτονικό χωριό Αρμπάνασι είναι διατηρητέος οικισμός με μεγάλο αριθμό ιστορικών μνημείων, όπως μεσαιωνικές εκκληξσίες και παραδείγματα αρχιτεκτονικής της Βουλγαρικής Εθνικής Αφύπνισης (1762-1878).
Αρχαία ιστορία
Υπάρχουν αρχαιολογικά ευρήματα ενός ανθρώπινου καταυλισμού στην περιοχή της Γκόρνα Οριαχόβιτσα από το δεύτερο μισό της 5ης π. Χ. χιλιετίας (Μέση Νεολιθική Εποχή). Υπάρχουν ίχνη μεταγενέστερου Θρακικού οικισμού μεταξύ του Λόφου Καμάκα (Η Πέτρα) και του Οροπεδίου Αρμπάνασι. Κάτοικοί της ήταν η φυλή των Κρόβυζων, που ανήγειραν το Φρούριο Καμάκα, που διατηρήθηκε από τον 5ο μέχρι τον 1ο αιώνα π. Χ., οπότε οι Ρωμαίοι ανήγειραν το δικό τους οχυρωμένο οικισμό πάνω στα ερείπιά του. Σταδιακά έγινε ισχυρή οικονομικά μέσω της καλλιέργειας σταφυλιών και της παραγωγής κρασιού. Η ζωή του οικισμού αυτού συνεχίστηκε μέχρι τον ερχομό των Σλάβων (6ος-7ος αιώνας). Δεν υπάρχουν ουσιαστικά αποδείξεις μόνιμης εγκατάστασης μεταξύ του 7ου και του 12ου αιώνα.
Μεσαίωνας
Μετά την παλινόρθωση του Βουλγαρικού Κράτους στα τέλη του 12ου αιώνα προέκυψε η ανάγκη προστασίας της νέας μητρόπολης Τάρνοβγκραντ. Χτίστηκαν αρκετά φρούρια, μεταξύ αυτών το Ράχοβετς (4 χλμ. βορειοδυτικά της σημερινής πόλης). Ο κύριος σκοπός των οχυρών ήταν να προστατεύουν τους δρόμους που οδηγούσαν στη Βουλγαρική πρωτεύουσα Τάρνοβγκραντ. Το όνομα Ράχοβετς σημαίνει 'φρούριο του δρόμου' (από το Περσικό ραχ που σημαίνει 'δρόμος'). Το μεσαιωνικό φρούριο έδωσε το όνομά του στη σημερινή πόλη, αν και με κάποια Σλαβική παραφθορά. Ηταν γνωστή για την παραγωγή μανιταριών εκείνη την εποχή, που λειτουργούσε θετικά για την οικονομία της πόλης.
Κατά την Οθωμανική εισβολή το φρούριο καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς όταν αποκόπηκε ο αγωγός υδροδότησής της (χωρίς να καταστραφεί το φρούριο). Το Ράχοβετς διατηρήθηκε μέχρι το έτος 1444, όταν ο Βασιλιάς Βλάντισλαβ Γ΄ της Βάρνας το κατέστρεψε κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του. Τους πρώτους αιώνες της Οθωμανικής κυριαρχίας υπήρχαν εκεί τρία μεμονωμένα μικρά χωριά - η Μάλα (Μικρή), η Σρέντνα (Μεσαία) και η Γκόλιαμα (Μεγαλύτερη) Ραχόβιτσα. Ηταν γνωστή ως "Γιούκαρι Ράχοβα" ("Ανω Ράχοβετς" στα Τούρκικα).