cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Στεπάν Μπαντέρα
Βιογραφικό
thumb|250px|Σπίτι στο [[Στάρϊι Ουγκρίνοβ, όπου ο Μπαντέρα γεννήθηκε και πέρασε δέκα χρόνια της ζωής του]] thumb|250px|Άγαλμα Στεπάν Μπαντέρα, Ternopil Ο Στεπάν Αντρέεβιτς Μπαντέρα γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου του  1909 στο χωριό της  Γαλικίας  Στάρϊι Ουγκρίνοβ, στην περιοχή  Βασίλειο Γαλικίας και Λοντομέριας, που αποτελούσε τμήμα της Αυστροουγγαρίας. Ο πατέρας του, Αντρέι Μιχαήλοβιτς Μπαντέρα, υπήρξε ουνίτης ιερέας, που κατάγονταν από οικογένεια των αγροτών από την πόλη  Στρύι,  Μιχαήλ και Ροζαλίας Μπαντέρ. Η σύζυγος του Αντρέϊ Μιχαήλοβιτς, Μιροσλάβα Βλαντιμίροβνα Μπαντέρα (1890−1922), το γένος Γκλοντζίνσκαγια, ήταν κόρη του ουνίτη ιερέα από το Στάρϊι, Ουγκρίνοβ  Βλαντιμίρ Γκροντζίνσκοβ και της γυναίκας του Αικατερίνης. Ο Στεπάν ήταν το δεύτερο παιδί του Αντρέϊ και της Μιροσλάβας μετά τη μεγαλύτερη αδερφή του Μπαντέρα Μάρτα-Μαρία Αντρίιβνα (1907−1982). Στην συνέχεια στην οικογένεια γεννήθηκαν ακόμα  έξι παιδιά: ο Αλεξάντρ (1911−1942), ο Βλαντιμίρ (1913−2001), ο Βασίλι (1915−1942), η Οξάνα (1917−2008), ο Μπογκντάν (1921−1944?) και η  Μιροσλάβα (γεννήθηκε και πέθανε το 1922).
Υπήρξε μέλος της Ουκρανικής στρατιωτικής οργάνωσης (από το έτος 1927) και της Οργάνωσης ουκρανών εθνικιστών (ОУН) (από το έτος 1929), περιφερειακός καθοδηγητής του ОУН στις Δυτικο-ουκρανικές επαρχίες (από το  1933). Υπήρξε οργανωτής μιας σειράς τρομοκρατικών ενεργειών. Το 1934 συνελήφθη από τις πολωνικές αρχές και καταδικάστηκε στο δικαστήριο σε θανατική ποινή, που αργότερα μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη. Τα έτη 1936−1939 παρέμεινε έγκλειστος στις Πολωνικές φυλακές, ενώ πέτυχε την απελευθέρωσή του τον Σεπτέμβριο του 1939  χάρη στην επίθεση της Γερμανίας ενάντια στην Πολωνία. Για αρκετό χρόνο ευρίσκονταν "στην παρανομία" στο σοβιετικό έδαφος, κατόπιν αυτού έφυγε στη Δύση. Από τον Φεβρουάριο του έτους 1940 — μετά τη διαίρεση του ОУН —  έγινε αρχηγός της φράξιας ОУН(б) (μπαντερικής κατεύθυνσης). Το έτος 1941 έγινε επικεφαλής του συσταθέντος ένα χρόνο νωρίτερα  Επαναστατικού  Δικτύου ОУН. Μετά την επίθεση της Γερμανίας στην ΕΣΣΔ συνελήφθη μαζί με άλλους αρχηγούς ουκρανικής εθνικιστικής κατεύθυνσης από τις αρχές κατοχής των Γερμανών για απόπειρα ανακήρυξης ανεξάρτητης Ουκρανικής κυβέρνησης και τέθηκε υπό περιορισμό, αλλά αργότερα (μετά τον Ιανουάριο του  1942) στάλθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης  Ζάξενχαουζεν, απ'όπου απελευθερώθηκε από τους χιτλερικούς το Σεπτέμβριο του  1944. Το 1947 έγινε αρχηγός του Δικτύου  ОУН. Το 1959 ο Μπαντέρα δολοφονήθηκε από τον πράκτορα της КГБ Μπογκντάν Στασίνσκϊι, που διέφυγε μαζί με τη γυναίκα του το  1961 στη Δυτική Γερμανία και διέμεινε στη συνέχεια στις ΗΠΑ.
Κριτική
Οι απόψεις για την προσωπικότητα του Στεπάν Μπαντέρα είναι σε μεγάλο βαθμό πολωμένες. Σε ένα σύγχρονο επίπεδο αυτός απολαμβάνει μεγάλη δημοτικότητα, κυρίως, ανάμεσα στους κατοίκους της Δυτικής Ουκρανίας — καθώς μετά τη διάλυση της  ΕΣΣΔ για πολλούς δυτικούς ουκρανούς το όνομά του στάθηκε σύμβολο πάλης για την ανεξαρτησία της Ουκρανίας. Οι κάτοικοι της Ανατολικής Ουκρανίας με τη σειρά τους, αλλά και αυτοί της Πολωνίας και της Ρωσίας αναφέρονται σ' αυτόν κυρίως αρνητικά, κατηγορώντας τον για  φασισμό, τρομοκρατία, δολοφονίες αμάχων, ριζοσπαστικό εθνικισμό και  δωσιλογισμό. Μεταξύ πολλών εθνικιστών στη Δυτική Ουκρανία, θεωρείται ως μαχητής της ελευθερίας, ένας μάρτυρας που ηγήθηκε του αγώνα για ανεξαρτησία από τη Σοβιετική Ενωση. Στις φιλορωσικές ανατολικές περιοχές της χώρας όμως αντιμετωπίζεται ως φασίστας προδότης και τρομοκράτης που συνεργάστηκε με τους Ναζί, οι οπαδοί του οποίου δολοφόνησαν χιλιάδες Πολωνούς και Εβραίους. Η έννοια «бандеровцы» (μπαντεριστές), προερχόμενη από το οικογενειακό του όνομα, σταδιακά κατέστη κοινός και αποδώσιμος όρος  σε όλους τους ουκρανούς εθνικιστές στην ΕΣΣΔ, ανεξάρτητα από τη σχέση τους με τον Μπαντέρα. Η οικογένεια Μπαντέρα δεν είχε δικό της οίκημα και ζούσε σε “υπηρεσιακή” κατοικία, που αποτελούσε ιδιοκτησία της  Ουκρανικής ουνιτικής εκκλησίας. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του ο Στεπάν τα πέρασε σε μεγάλη, αρμονική οικογένεια, όπου επικρατούσε, όπως αυτός θυμόταν αργότερα, «ατμόσφαιρα ουκρανικού πατριωτισμού και ζωντανών εθνικοπολιτιστικών, πολιτικών και κοινωνικών ενδιαφερόντων». Ο πατέρας τους Αντρέϊ ήταν πεπεισμένος ουκρανός εθνικιστής και τα ίδια τα παιδιά του τα ανέθρεψε με αυτό το πνεύμα. Στο σπίτι των Μπαντέρα υπήρχε μεγάλη βιβλιοθήκη, και συχνά έρχονταν για επίσκεψη κυρίως στην οικογένεια  συγγενείς και γνωστοί, που είχαν ενεργή συμμετοχή στην εθνική ζωή της ουκρανικής Γαλικίας.
Σημειώσεις
<references group="ΣΗΜ" />
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί πολιτικοί Κατηγορία:Εθνικιστές Κατηγορία:Ουκρανικός Επαναστατικός Στρατός Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Κοιμητήριο Λιτσάκιβσκι
668
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Εκκλησία Μαρίας Μαγδαληνής
Η Εκκλησία της Μαρίας Μαγδαληνής (Церковь Святой Марии Магдалины) είναι Ρωσική Ορθόδοξη εκκλησία, η οποία ευρίσκεται επί του Όρους των Ελαιών, πλησίον του Κήπου της Γεσθημανής στην Ανατολική Ιερουσαλήμ.
Ιστορία
Η εκκλησία είναι αφιερωμένη στη Μαρία Μαγδαληνή, ακόλουθο του Ιησού. Σύμφωνα με το δέκατο έκτο κεφάλαιο του Ευαγγελίου του Μάρκου, η Μαρία Μαγδαληνή ήταν η πρώτη που είδε τον Χριστό μετά την ανάστασή του. Θεωρείται ως καθοριστική και σημαντική μαθήτρια του Ιησού, ενώ φέρεται ως η κύρια γυναίκα ακόλουθός του, μαζί με τη Μαρία της Βηθανίας, την οποία ορισμένοι θεωρούν ως το ίδιο πρόσωπο με τη Μαρία Μαγδαληνή.
Η εκκλησία ανεγέρθηκε το 1886 από τον Τσάρο Αλέξανδρο Γ΄ εις μνήμην της μητέρας του, Αυτοκράτειρας Μαρίας Αλεξάντροβνα της Ρωσίας. Τον σχεδιασμό της ανέλαβε ο Νταβίντ Γκριμ, ακολουθώντας τον παραδοσιακό αρχιτεκτονικό ρυθμό της υπερυψωμένης οροφής, ο οποίος ήταν ιδιαιτέρως δημοφιλής στη Ρωσία κατά τη διάρκεια του 16ου και του 17ου αιώνα, ενώ περιελάμβανε επτά διαφορετικούς, επιχρυσωμένους και κρεμμυδόσχημους τρούλους. Το μοναστήρι ευρίσκεται ακριβώς απέναντι από την Κοιλάδα των Κέδρων και το Όρος του Ναού.
Δύο Οσιομάρτυρες, η Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ Φεοντόροβνα της Ρωσίας και η συμπατριώτισσά της μοναχή, Βαρβάρα Γιακόβλεβα, είναι θαμμένες εντός της εκκλησίας.
Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, η Πριγκίπισσα Αλίκη του Μπάττενμπεργκ, μητέρα του Δούκα του Εδιμβούργου, επισκέφτηκε την εκκλησία και ζήτησε να ταφεί πλησίον της θείας της, Μεγάλης Δούκισσας Ελισάβετ. Το 1969, απεβίωσε στο Παλάτι του Μπάκιγχαμ. Το 1988, τα λείψανά της μεταφέρθηκαν σε μία κρύπτη κάτω από την εκκλησία.
Ινδικός Εθνικός Στρατός
Μετά τον αρχικό σχηματισμό του ΙΝΑ το 1942, υπήρχε μια ανησυχία στον Βρετανικό Ινδικό Στρατό ότι πολλά Ινδικά στρατεύματα θα λιποτακτούσαν. Η ανησυχία αυτή αντιμετωπίστηκε με απαγόρευση των αναφορών στην οργάνωση και σε μια εκστρατεία προπαγάνδας που ονομάστηκε "Jiffs" για τη διατήρηση της πίστης των Σιπάι. Ιστορικοί όπως ο Πίτερ Φάι που έχουν ασχοληθεί με τον στρατό, ωστόσο, θεωρούν ότι ο INA δεν είχε σημαντική επιρροή στον πόλεμο. Στο τέλος του πολέμου, πολλοί από τους στρατιώτες του ΙΝΑ επέστρεψαν στην Ινδία, όπου ορισμένοι αντιμετώπισαν δίκες για προδοσία. Αυτές οι δίκες έγιναν ένα γαλβανιστικό σημείο στο κίνημα της Ινδικής Ανεξαρτησίας. Η ανταρσία της Βομβάης στο Βασιλικό Ναυτικό της Ινδίας και άλλες ανταρσίες του 1946, θεωρείται πως προκλήθηκαν από τα εθνικιστικά συναισθήματα που προκλήθηκαν από τις δίκες του ΙΝΑ. Ιστορικοί όπως ο Σούμιτ Σάρκαρ, ο Πίτερ Κόχεν, ο Φάι και άλλοι, υποστηρίζουν ότι αυτά τα γεγονότα έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην επιτάχυνση του τέλους της βρετανικής κυριαρχίας στην Ινδία. Ορισμένα άτομα που συνδέθηκαν με τον INA κατά τη διάρκεια του πολέμου, αργότερα συνέχισαν να διαδραματίζουν σημαντική επιρροή στη δημόσια ζωή της Ινδίας, καθώς και σε άλλες χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας, όπως ο Λακσχμί Σεχγκάλ στην Ινδία, και οι Τζον Θιβ και Τζανάκι Αθιναχαπάν στη Μαλαισία.
Διατηρούσε σχέσεις με την Αυτοκρατορική Ιαπωνία και τις άλλες δυνάμεις του Άξονα, ενώ υπήρξαν και κατηγορίες εναντίον των στρατευμάτων του ΙΝΑ για εμπλοκή και συμμετοχή σε Ιαπωνικά εγκλήματα πολέμου. Τα μέλη του INA θεωρούνταν ως συνεργάτες του Άξονα από Βρετανούς στρατιώτες και Ινδούς στρατιώτες που δεν εντάχθηκαν στην οργάνωση, αλλά μετά τον πόλεμο αντιμετωπίστηκαν ως πατριώτες από πολλούς Ινδούς. Αν και τιμήθηκαν ευρέως από το Ινδικό Εθνικό Κογκρέσο αμέσως μετά την ανεξαρτησία της Ινδίας, τα μέλη του ΙΝΑ στερήθηκαν από την κυβέρνηση της Ινδίας, το καθεστώς του αντιστασιακού κινήματος, σε αντίθεση με εκείνα του κινήματος του Γκάντι. Ωστόσο, ο INA παραμένει δημοφιλές και παθιασμένο θέμα στον Ινδικό πολιτισμό και τη πολιτική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος Κατηγορία:Ιστορία της Ινδίας
Έλτσε ΚΦ
Η Έλτσε ΚΦ (Elche Club de Fútbol, συντομ. Elche CF) είναι ποδοσφαιρικός σύλλογος στην πόλη της Έλτσε στην Ισπανία.
Ιδρύθηκε το 1923. Έχει αγωνιστεί 21 φορές στην Α΄εθνική του Ισπανικού πρωταθλήματος και 27 φορές στη Β΄εθνική. Έδρα της είναι το Στάδιο Μαρτίνεθ Βαλέρο (Estadio Martinez Valero), χωρητικότητας 38.750 θεατών, ενώ έχει πολύ καλές σχέσεις με την Αγγλική Μπόλτον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελτσε Ελτσε Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1923
Φλις
μικρογραφία|320x320εσ| [[Πάπλωμα|Κουβέρτες φτιαγμένες από ύφασμα φλις.]] Το φλις ένα μαλακό μονωτικό θερμομονωτικό ύφασμα φτιαγμένο από πολυεστέρα.
Χρήσεις
Το ύφασμα φλις χρησιμοποιείται για την παραγωγή διαφόρων ειδών ρουχισμού: μπουφάν, καπέλων, πουλόβερ, παντελονιών, ρούχων γυμναστικής, φούτερ, πυτζαμών, κουβερτών και ειδών ρουχισμού για χρήση σε εξωτερικούς χώρους. Το ύφασμα φλις είναι κατάλληλο για την παραγωγή ρούχων που συνδυάζουν το εύκολο πλύσιμο με το πολύ μικρό βάρος. Ακόμη, το ύφασμα φλις μπορεί να τεντωθεί πιο εύκολα προς μια ή άλλη κατεύθυνση σε σχέση με άλλα υφάσματα.
Ιστορία
Το φλις εφευρέθηκε στη Μασαχουσέτη το 1979 όταν η Malden Mills (σημερινή ονομασία: Polartec LLC) και η Patagonia (εταιρεία ρουχισμού) δημιούργησαν το νέο ύφασμα Synchilla (συνθετικό τσιντσιλά). Ήταν ένα νέο, ελαφρύ, δυνατό ύφασμα του οποίου η προοριζόμενη λειτουργία ήταν να μιμείται και σε μερικές φορές να ξεπερνά το μάλλινο ύφασμα σε δυνατότητες. Ο Διευθύνων Σύμβουλος της Malden Mills, Άαρον Φόϊερσταϊν, αρνήθηκε σκόπιμα να κατοχυρώσει δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το ύφασμα φλις, επιτρέποντας έτσι την γρήγορη αποδοχή και επικράτηση του υφάσματος φλις για την παραγωγή αρκετών ειδών ρούχων. Η Malden Mills κατοχύρωσε το εμπορικό σήμα PolarFleece (το φλις στα αγγλικά) στο Γραφείο Ευρεσιτεχνιών και Εμπορικών Σημάτων των Ηνωμένων Πολιτειών στις 6 Οκτωβρίου 1981.
Χαρακτηριστικά
Το φλις μοιράζεται με το μαλλί αρκετά καλά χαρακτηριστικά. Το φλις είναι ελαφρύ, ζεστό και απαλό ύφασμα.
Λιγότερο από το 1% του βάρους του φλις είναι νερό. Ακόμη και όταν ένα ρούχο φτιαγμένο από ύφασμα φλις έχει βραχεί, διατηρεί μεγάλο ποσοστό της μονωτικής του ικανότητας. Γενικά, ρούχα από ύφασμα φλις μπορούν να πλυθούν εύκολα στο πλυντήριο και στεγνώνουν γρήγορα. Το ύφασμα φλις είναι μια καλή εναλλακτική στα ρούχα από μαλλί για όσους είναι αλλεργικοί ή ευαίσθητοι στο μαλλί. Ύφασμα φλις μπορεί να κατασκευαστεί από ανακυκλωμένα μπουκάλια τερεφθαλικού πολυαιθυλενίου (PET), ή ακόμα και από ανακυκλωμένο φλις.
Το κανονικό πολικό φλις δεν είναι αντιανεμικό και δεν απορροφά την υγρασία (αν και κάποιοι θεωρούν ότι αυτό είναι θετική ιδιότητα του φλις, δηλαδή πλεονέκτημα). Το φλις είναι ένα ύφασμα που διακρίνεται και για την παραγωγή ηλεκτρισμού. Εξαιτίας αυτού, σε μια π.χ. κουβέρτα από ύφασμα φλις μπορεί να υπάρξει συγκέντρωση χνουδιού, σκόνης ή τριχών από κατοικίδια ζώα αν δεν πλυθεί. Το ύφασμα φλις είναι ευαίσθητο σε ζημιές που προκαλούνται από πλύσιμο σε υψηλές θερμοκρασίες, στέγνωμα σε στεγνωτήριο ρούχων (στεγνωτήριο ρούχων λέγεται μια συσκευή αποκλειστικά για αυτή του δουλειά) ή σιδέρωμα κάτω από ασυνήθιστες συνθήκες. Γενικά, τα ρούχα που φτιάχνονται από ύφασμα φλις υποδεέστερης ποιότητας τείνουν να βγάζουν περισσότερα χνούδια απ'ότι ρούχα σε ύφασμα φλις καλής ποιότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές εφευρέσεις
Ανταγωνισμός εξοπλισμών
Ο όρος ανταγωνισμός εξοπλισμών είναι στρατιωτικός όρος και αφορά τον ανταγωνισμό σε οπλικά συστήματα και μέσα.
Ο ανταγωνισμός εξοπλισμών ουσιαστικά αφορά εξοπλιστική διαδικασία μεταξύ αντιπάλων χωρών, δύο ή περισσοτέρων ή και μεταξύ αντιπάλων συνασπισμών χωρών, με απώτερο στόχο να μη βρεθούν σε μειονεκτική θέση μεταξύ τους σε περίπτωση σύρραξης. Υπό το καθεστώς αυτό ο ανταγωνισμός του εμπλουτισμού των εκατέρωθεν οπλοστασίων καθίσταται συνεχής με αντίστοιχη συνεχή και υψηλή επιβάρυνση των εκατέρωθεν κρατικών προϋπολογισμών για τη διατήρησή τους.
Ενώ το θέμα φέρεται εκ πρώτης όψεως να αφορά εσωτερική υπόθεση του κάθε κράτους, στην ουσία πρόκειται για αντικείμενο έρευνας των διεθνών σχέσεων των χωρών και υπό αυτή την άποψη διέπεται από το Διεθνές Δίκαιο. Ο ανταγωνισμός εξοπλισμών μπορεί να πραγματοποιηθεί είτε ως "εσωτερικός", με εξοπλιστικά προγράμματα των ίδιων των κρατών, όπως π.χ. δημιουργία πολεμικών βιομηχανιών, ναυπηγείων κ.λπ., είτε ως "εξωτερικός", με εισαγωγές από άλλες χώρες. Επίσης μπορεί να εκδηλωθεί είτε ως "ενεργητικός", σε προσδοκία πρόκλησης πολέμου, είτε ως "παθητικός", εξ ανάγκης, στην αντιμετώπιση πιθανής πρόκλησης μετά τον επιχειρούμενο εξοπλισμό άλλης ή άλλων χωρών.
Οι μεγαλύτεροι σε έκταση ανταγωνισμοί εξοπλισμών που σημειώθηκαν ήταν τόσο των συμμάχων χωρών κατά του Άξονα στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο όσο κατά πολύ περισσότερο μετά τον πόλεμο, στην περίοδο του ψυχρού πολέμου μεταξύ των λεγομένων ανατολικού και δυτικού συνασπισμών χωρών, ή μεταξύ χωρών του Συμφώνου της Βαρσοβίας και Βορειοατλαντικού Συμφώνου. Μεγαλύτεροι ανταγωνισμοί μεταξύ χωρών μελών ιδίου αμυντικού συνασπισμού των τελευταίων δεκαετιών ήταν μεταξύ Ινδίας - Πακιστάν (υπό το ΣΕΑΤΟ) και Ελλάδας - Τουρκίας (υπό το ΝΑΤΟ) επί των οποίων οι αμυντικές δαπάνες υπήρξαν ιδιαίτερα υψηλές.
Πηγές
Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις Κατηγορία:Ψυχρός Πόλεμος Κατηγορία:Πόλεμος
Γεώργιος Σαράφης
Ο Γεώργιος Σαράφης (Κυδωνιές Μικράς Ασίας 1780-1822) ήταν δάσκαλος και διευθυντής της Ακαδημίας των Κυδωνιών.
Βιογραφία
Ο Γεώργιος Σαράφης γεννήθηκε γύρω στα 1780 στις Κυδωνιές Μικράς Ασίας. Γονείς του ήταν ο Χατζή Ιωάννης Σαράφης και η Δέσποινα Σαράφη, το γένος Σάλτα. Η οικογένειά του ήταν εύπορη αλλά ορφάνεψε από πατέρα σε βρεφική ηλικία και από μητέρα σε ηλικία οκτώ ετών. Τη φροντίδα του ανέλαβε ο γαμπρός επ'αδελφή του Χατζή Διαμαντής. Τη στοιχειώδη εκπαίδευσή του την έλαβε στην Ελληνική Σχολή της Παναγίας των Βούρλων και στη συνέχεια στην Πάτμο, όπου είχε δάσκαλό του τον Δανιήλ Κεραμέα και στη Χίο με δάσκαλό του τον Αθανάσιο Πάριο και τον Δωρόθεο Πρώιο. Στις Κυδωνιές επέστρεψε περί το 1800, όπου διορίσθηκε Διδάσκαλος στην Ελληνική Σχολή της Παναγίας των Ορφανών. Είναι άγνωστο πότε περιεβλήθηκε το μοναχικό σχήμα και από Γεώργιος μετονομάστηκε Γρηγόριος. Μάλλον αυτό έγινε αμέσως μετά την ίδρυση της Ακαδημίας, διότι ένας από τους μαθητές του, ο Πύρρος ο Θεσσαλός, στα απομνημονεύματά του τον ονομάζει Γρηγόριο και όχι Γεώργιο. Μετά την αποχώρηση του Βενιαμίν του Λέσβιου το 1819 ανέλαβε τη διεύθυνση της Σχολής.
Διδακτικό έργο
Δίδασκε στις ανώτερες τάξεις Θεολογία, Ελληνική Φιλολογία, Ιστορία και μοιραζόταν μέχρι το 1812 με τον Βενιαμίν και αργότερα με τον Θεόφιλο Καΐρη τα Φιλοσοφικά.
Ο θάνατός του
Ο Σαράφης με το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης και τις καταστροφές που προκάλεσαν οι Τούρκοι στις Κυδωνιές, διέφυγε αρχικά στα Ψαρά και μετά στην Ύδρα, στις 12 Απριλίου 1821, αλλά αρρωσταίνοντας από επιδημική ασθένεια, πέθανε τελικά την Κυριακή των Βαΐων σε ηλικία σαράντα δύο ετών.
Εργογραφία
Τέλος βιογράφοι του αναφέρουν ένα ακόμα έργο του, το Εξήγισην Ψαλτηρίου, είναι όμως άγνωστο αν διασώθηκε κάπου.
Πηγές
Σαράφης Σαράφης
Θωμάς Σίδερης
μικρογραφία|Η αφίσα της ταινίας τεκμηρίωσης με τίτλο "Οδός Αγίου Πολυκάρπου". μικρογραφία|Από την πρεμιέρα της ταινίας "Η ΘΗΛΙΑ" στο 20ό διεθνές φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Ο Θωμάς Σίδερης  είναι δημοσιογράφος και δημιουργός ντοκιμαντέρ.
Βραβεύτηκε τον Μάιο του 2021 με το βραβείο Torch Award από το World Affairs Council of Harrisburg και έγινε ο πρώτος μη Αμερικανός πολίτης που τιμήθηκε με το βραβείο αυτό. Του έχει απονεμηθεί τιμητική διάκριση (2018) από το Ίδρυμα Προαγωγής Δημοσιογραφίας Αθανασίου Μπότση.
εναλλ.=THOMAS SIDERIS - JOYCE DAVIS|μικρογραφία
Ντοκιμαντέρ
Η ταινία "Σαν τους Γλάρους πάνω από τον Κεράτιο" προβλήθηκε την περίοδο 2021-2022 από την COSMOTE TV και σε κινηματογραφικές αίθουσες στην Αθήνα (Πολεμικό Μουσείο), στην Κωνσταντινούπολη και στο Λος Άντζελες (1η Απριλίου 2023) στο πλαίσιο του αφιερώματος "Πίστη και παράδοση" του Los Angeles Greek Film Festival. Απέσπασε συνολικά πέντε βραβεία σε κάθε κινηματογραφικά φεστιβάλ.
Ο Θωμάς Σίδερης σκηνοθέτησε δύο ταινίες στις ΗΠΑ, και οι δύο με βασικές θεματικές τον ρατσισμό και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Οι ταινίες αυτές ανήκουν στον λεγόμενο "κύκλο της Αμερικής". Το ντοκιμαντέρ "LET ME BREATHE" με αφηγήτρια την Αφροαμερικάνα βραβευμένη δημοσιογράφο JOYCE DAVIS και το ντοκιμαντέρ "MARABOU", αφιερωμένο στον αγώνα των κλιματικών και οικονομικών προσφύγων από την Αϊτή να φτάσουν στα σύνορα ΗΠΑ-ΜΕΞΙΚΟΥ την περίοδο της πανδημίας. Η σκληρή πραγματικότητα των μεταναστών που κάνουν τα πάντα για να φτάσουν στη "Γη της Επαγγελίας" σαν τα πουλιά μαραμπού που διασχίζουν τον ορίζοντα. Το ντοκιμαντέρ ταξιδεύει στην Κολομβία, στο Μεξικό αλλά και στο Γκουαντάναμο υπό τους ήχους της αμερικανικής jazz band της Coca Cola, ραδιοφωνικές ηχογραφήσεις της δεκαετίας του 1950. Τη μουσική της ταινίας υπογράφει ο βραβευμένος με Grammy Θανάσης Αλατάς. Το ντοκιμαντέρ "MARABOU" έλαβε το β βραβείο στο φεστιβάλ I, IMMIGRANT του οργανισμού CINEMA WITHOUT BORDERS και προβλήθηκε ένα μήνα στις ΗΠΑ, ενώ επιλέχθηκε από το κινηματογραφικό φεστιβάλ υπό την αιγίδα του κρατικού Πανεπιστημίου του Κονέκτικατ. Το "MARABOU" αναπτύχθγηκε ειδικά για το κινηματογραφικό φεστιβάλ της πόλης HUNTINGTON BEACH των ΗΠΑ.
Η ταινία "EXODUS", που αποτελεί την εκδοχή μικρού μήκους της ταινίας "ΤΑ ΡΟΔΙΑ ΤΟΥ ΝΑΓΚΟΡΝΟ ΚΑΡΑΜΠΑΧ" προβλήθηκε σε κινηματογράφους στο Ναϊρόμπι της Κένυας και στην πόλη Σουλεϊμανίγια του Ιράκ.
Ο λεγόμενος "κύκλος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων" περιλαμβάνει τις ταινίες "Η ΘΗΛΙΑ" και "ΤΟ ΘΟΛΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΟΥ ΜΠΑΑΣΙΜ".
Η ταινία "Η ΘΗΛΙΑ" προβλήθηκε σε εννιά πόλεις των ΗΠΑ, μεταξύ των οποίων η Νέα Υόρκη, το Νιου Τζέρσεϊ, το Μπρούκλιν, η Ουάσινγκτον, το Σικάγο, το Κλήβελαντ κ.α. , τον Μάρτιο του 2019. Προβλήθηκε επίσης στο Βερολίνο και στη Λειψία, επίσης το 2019, στο πλαίσιο των αντιρατσιστικών εβδομάδων, υπό την αιγίδα της Γερμανικής κυβέρνησης. Προβλήθηκε στο Ευρωκοινοβούλιο στις Βρυξέλλες, τον Απρίλιο του 2019.
μικρογραφία|Επίσημη αφίσα της ταινίας "ΤΑ ΡΟΔΙΑ ΤΟΥ ΝΑΓΚΟΡΝΟ-ΚΑΡΑΜΠΑΧ" ΤΑ ΡΟΔΙΑ ΤΟΥ ΝΑΓΚΟΡΝΟ-ΚΑΡΑΜΠΑΧ / THE POMEGRANATES OF NAGORNO-KARABAKH, 2002 (σενάριο, έρευνα, σκηνοθεσία)
ΤΟ ΘΟΛΟ ΠΟΤΑΜΙ ΤΟΥ ΜΠΑΑΣΙΜ/THE MUDDY RIVER OF BAASIM, 2020-2022 (έρευνα, σκηνοθεσία)
LET ME BREATHE, HΠΑ, 2021 (σενάριο, έρευνα, σκηνοθεσία)
ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΓΛΑΡΟΥΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΕΡΑΤΙΟ/LIKE THE SEAGULLS OVER THE GOLDEN HORN, Ελλάδα, 2020 (σενάριο, σκηνοθεσία)
THE NOOSE/ILMIK/DIE SCHLΙNGΕ/Η ΘΗΛΙΑ, ΤΟΥΡΚΙΑ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ, ΕΛΛΑΔΑ, 2018 (σενάριο/σκηνοθεσία)
ΣΚΙΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ, 2016, (σενάριο, έρευνα, αφήγηση)
ΟΔΟΣ ΑΓΙΟΥ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ, 2017, ΕΛΛΑΔΑ (σενάριο, σκηνοθεσία)
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Έμμα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ
Η Έμμα του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ (Emma von Anhalt-Bernburg-Schaumburg-Hoym, 20 Μαΐου 1802 - 1 Αυγούστου 1858) ήταν κόρη του Βίκτωρα Β΄ του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 20 Μαΐου 1802 στο Κάστρο Σάουμπουργκ, και ήταν το τρίτο παιδί και κόρη του Βίκτωρα Β΄ του Άνχαλτ-Μπέρνμπουργκ-Σάουμμπουργκ-Χόιμ και της Αμαλίας του Νάσσαου-Βάιλμπουργκ.
Στις 26 Ιουνίου 1823 παντρεύτηκε τον Γεώργιο Β΄ του Βάλντεκ και Πύρμοντ στο Κάστρο Σάουμπουργκ. Μαζί απέκτησαν πέντε παιδιά:
Μετά τον θάνατο του συζύγου της, έγινε αντιβασίλισσα του Πριγκιπάτου, καθώς ο γιος τους Γεώργιος Βίκτωρ, ήταν ανήλικος. Μεταξύ των πρώτων ενεργειών της ήταν η μεταρρύθμιση του ομοσπονδιακού στρατιωτικού σώματος του Βάλντεκ, που πραγματοποιήθηκε το 1845 από Πρώσους αξιωματικούς.
Η Αντιβασιλεία της Έμμα έχει χαρακτηριστεί ως μια σημαντική φάση στην ιστορία του Βάλντεκ, με μια πλήρη αναθεώρηση της οργάνωσης του κράτους.
Πέθανε την 1η Αυγούστου 1858 στο Πύρμοντ σε ηλικία 56 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οίκος των Ασκάνια Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Βάλντεκ και Πύρμοντ
Ραϊμόντας Σούκις
Ο Ραϊμόντας Σούκις (λιθουανικά: Raimondas Šukys, γεννηθείς στις 27 Οκτωβρίου 1966 στο Σιαουλιάι) είναι Λιθουανός δικηγόρος και πολιτικός,  πρώην υπουργός εσωτερικών από το 2006 έως το 2007, και Υπουργός Υγείας από το 2010 έως το 2012.
Βιογραφία
Το 1992, ο Σούκις αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστήμιο του Βίλνιους, και το 1996 ολοκλήρωσε τις διδακτορικές σπουδές του. Από το 1992 έως το 2004, εργάστηκε ως βοηθός στο Τμήμα του Αστικού Δικαίου της Νομικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο του Βίλνιους.
Παρακολούθησε στρατιωτική υπηρεσία στον Κόκκινο Στρατό από το 1985 έως το 1987. Εργάστηκε ως δικηγόρος στη σύνταξη της καθημερινής εφημερίδας "Šiaulių krastas" από το 1991 έως το 1992 και στην εταιρεία συμβούλων "Verslo raktas" από το 1992 έως το 1993. Για ένα χρόνο, ήταν στη κοινοβουλευτική ομάδα του Δημοκρατικού Εργατικού Κόμματος της Λιθουανίας, και, από το 1994 έως το 1997 ήταν ο σύμβουλος της Κοινοβουλευτικής Εξεταστικής Επιτροπής. Από το 1998 έως το 1999 υπηρέτησε ως νομικός σύμβουλος στην εταιρεία "BNA grupė" και μετά ως σύμβουλος το 2000. Εργάστηκε στον τομέα του Αστικού δικαίου στο Τμήμα Νομικής και στα Κυβερνητικά Γραφεία Νομοθεσίας.
Το 2000 εξελέγη στο Κοινοβούλιο ως υποψήφιο της Φιλελεύθερης Ένωσης της Λιθουανίας. Από το 2000 έως το 2001, διετέλεσε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για το Δίκαιο και τη Νομοθεσία, και από το 2001 έως το 2004 υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος. Το 2004 ήταν αναπληρωτής υποψήφιος της Φιλελεύθερης και Κεντρικής Ένωσης. Από το 2004 έως το 2006 ήταν αναπληρωτής πρόεδρος του Δικαίου και της Νομοθεσίας.
Στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2008, ήταν και πάλι βουλευτής του κόμματος της Φιλελεύθερης και Κεντρικής Ένωσης. Στις 18 Νοεμβρίου 2008, διορίστηκε Αντιπρόεδρος της Σέιμας. Στις 10 Μαρτίου 2010, διορίστηκε υπουργός υγείας στην κυβέρνηση του Άντριους Κουμπίλιους.
Το 2012 δεν εξελέγη στη βουλή, και το κόμμα του δεν υπερέβη το όριο εκλογής. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, η θητεία του ως Υπουργός Υγείας ολοκληρώθηκε.
Την περίοδο 2002-2003, ήταν επίσης σύμβουλος στο Βίλνιους. Το 1997 και το 2004, εργάστηκε στις ομάδες εκστρατείας του Βάλντας Άνταμκους στις αντίστοιχες προεδρικές εκλογές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λιθουανοί πολιτικοί
Σταμάτιος Χατζήμπεης
Ο Σταμάτιος Χατζήμπεης (1895 – 7 Νοεμβρίου 1963), του Στεφάνου ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Τσεσμέ της Μικράς Ασίας. Πολέμησε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και στο μέτωπο της Μακεδονίας, τραυματίστηκε και έμεινε ανάπηρος από το ένα μάτι. Ήταν μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της ΠΕΕΑ και γραμματέας Εθνικής Οικονομίας στην κυβέρνηση του βουνού, το 1944. Την ίδια περίοδο ήταν και πρόεδρος του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς (ΟΛΠ). Αποστρατεύτηκε με το βαθμό του συνταγματάρχη σε πολεμική διαθεσιμότητα και ασχολήθηκε με τα κοινά. Για πρώτη φορά εξελέγη βουλευτής Πειραιώς το 1932 και το 1933 και επανεξελέγη βουλευτής Πειραιώς και Νήσων το 1936 με το Κόμμα Φιλελευθέρων. Στις εκλογές του 1950 εξελέγη βουλευτής Πειραιώς και Νήσων με το Κόμμα Αριστερών Φιλελευθέρων (ανήκε στην Δημοκρατική Παράταξη).
Πέθανε στην Αθήνα το 1963 και κηδεύθηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 8 Νοεμβρίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Πειραιά Κατηγορία:Βουλευτές Πειραιώς και Νήσων Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Κόμμα Αριστερών Φιλελευθέρων Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ
670
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 670 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Όλεγκ Μπλαχίν
Ο Ολέγκ Βολοντίμιροβιτς Μπλοχίν (Олег Володимирович Блохін, γεννήθηκε 5 Νοεμβρίου 1952, Κίεβο, Ουκρανική ΣΣΔ, ΕΣΣΔ), καθιερωμένος στα ελληνικά ως Όλεγκ Μπλαχίν, είναι Ουκρανός διεθνής πρώην ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου. Θεωρείται ως ο δεύτερος σημαντικότερος Σοβιετικός παίκτης μετά το Λεβ Γιάσιν και ο κορυφαίος Ουκρανός. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του ως ποδοσφαιριστής αγωνίστηκε στα πρωταθλήματα της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, της Αυστρίας και της Κύπρου. Επίσης, έχει διατελέσει προπονητής σε ομάδες της Ελλάδας, της Ρωσίας και της Ουκρανίας, ενώ για αρκετά χρόνια ήταν προπονητής της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Ουκρανίας.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Κίεβο, την πρωτεύουσα της Ουκρανικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, το 1952. Η μητέρα του ήταν πολλαπλή πρωταθλήτρια της Σοβιετικής Ένωσης στο πένταθλο, στα σπριντ και στο άλμα εις μήκος. Ο πατέρας του ήταν Ρώσος αστυνομικός, βετεράνος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και σπρίντερ. Λόγω των γονιών του ο μικρός Όλεγκ ασχολήθηκε γρήγορα με τα σπριντ και στην ηλικία των 16 ετών έτρεξε τα 60 μέτρα σε λιγότερο από 7 δευτερόλεπτα και 100 μέτρα σε 11 δευτερόλεπτα.
Καριέρα σε συλλόγους
Εντάχθηκε στα τμήματα υποδομής της Ντιναμό Κιέβου το 1962 και έμεινε εκεί για επτά χρόνια, μία περίοδο που ο Βίκτορ Μασλόβ έθετε τις βάσεις για τη σπουδαία πορεία που θα ακολουθούσε, κατακτώντας παράλληλα και τρία πρωταθλήματα Σοβιετικής Ένωσης. Με την ομάδα του Κιέβου υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο το 1969 σε ηλικία 17 ετών. Συνδύαζε ταχύτητα με απόλυτη ισορροπία και ως εκ τούτου με απανωτές ντρίμπλες, ταχύτητα με εξαντλητικές προπονήσεις και πειθαρχία έφθασε στα 21 του να θεωρείται ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής της χώρας. Στην ομάδα της Ντιναμό παρέμεινε για 19 χρόνια αγωνιζόμενος ως αριστερός ακραίος επιθετικός έχοντας κατακτήσει στη διάρκεια αρκετούς τίτλους τόσο σε εγχώριο όσο και σε διεθνές επίπεδο. Από το 1972 έως το 1975 ήταν τέσσερις συνεχόμενες φορές πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος. Κορυφαία αγωνιστική περίοδος αυτή του 1975 όπου η ομάδα κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης, ενώ ο ίδιος τη Χρυσή Μπάλα του καλύτερου ποδοσφαιριστή της ηπείρου (Χρυσή Μπάλα). Στη διοργάνωση του ευρωπαϊκού Κυπέλλου η Ντιναμό απέκλεισε την Άιντραχτ Φρανκφούρτης, την Μπούρσασπορ και την Αϊντχόφεν, έφτασε στον τελικό με τη Φερεντσβάρος, όπου τη νικά εύκολα. Το 3–0 διαμορφώνει ο Μπλαχίν με ατομική προσπάθεια, όπου προσπερνά και τον τερματοφύλακα. Όμως τις καλύτερες εμφανίσεις του τις έκανε στο διπλό τελικό του Σούπερ Κυπέλλου Ευρώπης απέναντι στη Μπάγερν Μονάχου. Περίπου 30.000 θεατές βρέθηκαν στις κερκίδες του γηπέδου στις 9 Σεπτεμβρίου 1975 σε ένα αμφίρροπο αγώνα στο Μόναχο. Ο Μπλαχίν στο 66ο λεπτό πήρε την μπάλα 20 μέτρα πίσω από τη σέντρα. Μετά από 14 δευτερόλεπτα, χωρίς η μπάλα να αλλάξει κάτοχο, το σκορ ήταν 1–0 για τους Σοβιετικούς. Ο 22χρονος επιθετικός είχε σημειώσει ένα από τα καλύτερα τέρματα στην ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης, απέναντι στην καλύτερη ομάδα του κόσμου. Στον επαναληπτικό της 6ης Οκτωβρίου πάνω από 600.000 φίλαθλοι έκαναν αίτηση για εισιτήριο και τελικά «μόλις» 105.000 από αυτούς κατόρθωσαν να βρεθούν στις εξέδρες του Ολυμπιακού Σταδίου του Κιέβου. Δύο γκολ του Μπλαχίν ήταν αρκετά για το τελικό αποτέλεσμα. Το 1985–86 η Ντιναμό κατακτά το δεύτερο Ευρωπαϊκό τίτλο νικώντας στον τελικό την Ατλέτικο Μαδρίτης πάλι εύκολα με 3–0 με ένα γκολ του Μπλαχίν, ο οποίος ήταν και πρώτος σκόρερ διοργάνωσης με 5 τέρματα μαζί με δύο ακόμα συμπαίκτες του.
Συνολικά, με την ομάδα του Κιέβου πραγματοποίησε 432 εμφανίσεις πρωταθλήματος και πέτυχε 211 γκολ (πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στο πρωτάθλημα) και εξακολουθεί να κατέχει μέχρι σήμερα το ρεκόρ του πρώτου σκόρερ της Ντιναμό Κιέβου (266 τέρματα σε όλες τις διοργανώσεις σε 582 επίσημους αγώνες). Στην καριέρα του στη Σοβιετική Ένωση σημείωσε 383 τέρματα σε επίσημους αγώνες. Ακατάρριπτο ρεκόρ αποτελούν και οι πέντε τίτλοι πρώτου σκόρερ που κέρδισε στο πρωτάθλημα της Σοβιετικής Ένωσης. Κέρδισε τον τίτλο του Σοβιετικού Ποδοσφαιριστή της Χρονιάς τρεις φορές και του Ουκρανού Ποδοσφαιριστή της Χρονιάς εννέα, επιδόσεις που συνιστούν ρεκόρ μέχρι σήμερα.
Το 1988, έπειτα από μία σπουδαία καριέρα στο πρωτάθλημα της Σιοβιετικής Ένωσης, ο Μπλαχίν αποφάσισε να ταξιδέψει στην Αυστρία για λογαριασμό της Βόρβαρτς Στέιρ, στην οποία αγωνίστηκε για ένα χρόνο, όντας ένας από τους πρώτους ποδοσφαιριστές της Σοβιετικής Ένωσης που μεταγράφηκαν σε ομάδα εκτός χώρας. Κατά τη διάρκεια της παρουσίας του στην ομάδα της Αυστρίας πέτυχε εννιά γκολ σε σύνολο 41 εμφανίσεων.
Το καλοκαίρι του 1989, ο Μπλαχίν πήρε μεταγραφή στον Άρη Λεμεσού. Στην ομάδα της Κύπρου παρέμεινε για ένα χρόνο πραγματοποιώντας 22 εμφανίσεις και πετυχαίνοντας και πέντε γκολ. Μετά το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 1989–90, ο Μπλαχίν αποφάσισε να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια και να βάλει τέλος στην πλούσια και πολυετή καριέρα του.
Διεθνής καριέρα
Ο Όλεγκ Μπλαχίν ήταν βασικό στέλεχος της Εθνικής ΕΣΣΔ για 16 ολόκληρα χρόνια και συγκεκριμένα από το 1972, μέχρι το 1988. Έκανε το ντεμπούτο του στις 16 Ιουλίου 1972 σε συνάντηση με τη Φινλανδία (αποτέλεσμα 1–1). Συνολικά, πραγματοποίησε με την ομάδα της Εθνικής ΕΣΣΔ 112 εμφανίσεις ενώ κατάφερε να πετύχει και 42 γκολ, επιδόσεις που εξακολουθούν να παραμένουν ρεκόρ (κατάλογος κορυφαίων διεθνών σκόρερ ποδοσφαίρου ανδρών ανά χώρα). Συμμετείχε σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα, το 1982 και το 1986 σημειώνοντας από ένα γκολ στο καθένα. Η εθνική είχε ήδη σαν πυρήνα τους παίκτες της Ντιναμό που είχαν κυριαρχήσει στις εγχώριες διοργανώσεις. Στο τουρνουά του Μεξικού το 1986, ο Μπλαχίν θα ανοίξει το σκορ στο δύσκολο 2–0 των Σοβιετικών επί του Καναδά στον πρώτο γύρο και με βάση τα προηγούμενα αποτελέσματα προκρίνονται πρώτοι στον όμιλο. Παίζοντας γρήγορο ποδόσφαιρο, προοδευτικό για την εποχή οι Σοβιετικοί έγιναν ένα από τα φαβορί της διοργάνωσης. Ο Μπλαχίν ήταν αρχηγός, ο συνδετικός κρίκος δύο διαφορετικών γενεών ποδοσφαιριστών που όμως στη συνέχεια αποκλείστηκε στην παράταση από το Βέλγιο. Ο ίδιος δεν αγωνίστηκε. Επίσης συμμετείχε σε δύο Ολυμπιάδες, το 1972 και το 1976, όπου κατέκτησε με την εθνική ομάδα το χάλκινο μετάλλιο και στις δύο περιπτώσεις. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου, έχει οδηγήσει την ΕΣΣΔ ως τα ημιτελικά πετυχαίνοντας έξι γκολ σε επτά παιχνίδια. Το γκολ που σημείωσε στον κρίσιμο αγώνα απέναντι στη μετέπειτα Χρυσή Ολυμπιονίκη Πολωνία (αποτέλεσμα 2–1) δεν ήταν αρκετό.
Το 2000 η Διεθνής Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής του Ποδοσφαίρου (IFFHS) τον ψήφισε 22ο καλύτερο Ευρωπαίο ποδοσφαιριστή του 20ού αιώνα και 64ο παγκόσμια.
Προπονητής
Μετά το τέλος της επαγγελματικής του καριέρας ως ποδοσφαιριστής, ο Μπλαχίν αποφάσισε να συνεχίσει να ασχολείται με το άθλημα αλλά από ένα άλλο πόστο και συγκεκριμένα αυτό του προπονητή. Από το 1990 και μέχρι το 2002, ο Μπλαχίν εργάστηκε ως προπονητής σε ομάδες της Ελλάδος και συγκεκριμένα στον Ολυμπιακό Πειραιώς, τον ΠΑΟΚ, τον Ιωνικό Νίκαιας και την ΑΕΚ. Με τον Ολυμπιακό κέρδισε το Κύπελλο και το Σούπερ Κύπελλο Ελλάδας τη σεζόν 1991–92. Ο Μπλαχίν στην Ελλάδα έγινε περισσότερο αυθόρμητος, αν και αυτό δεν ήταν εξίσου απροσδόκητο, αφού ανέκαθεν ήταν ευθύς και ειλικρινής χαρακτήρας, κάτι που φαινόταν και στις δηλώσεις του, οι οποίες τις πιο πολλές φορές κάθε άλλο παρά κοινότυπες ήταν.
Έχει διατελέσει δύο φορές προπονητής της Εθνική ομάδας ποδοσφαίρου της Ουκρανίας (2003–07, 2011–12). Στην πρώτη περίοδο οδήγησε την ομάδα στο πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας της, το 2006, ενώ στη δεύτερη πέτυχε την πρόκριση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2012. Άλλες ομάδες στις οποίες έχει εργαστεί ως προπονητής είναι η ρωσική ΦΚ Μόσχας και η ουκρανική Ντιναμό Κιέβου με την οποία έκλεισε την καριέρα του το 2014.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ουκρανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σοβιετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αυστρία Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Κύπρο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1982 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1986 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ντιναμό Κιέβου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Εθνικής Ουκρανίας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Μόσχας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α΄ κατηγορίας Κύπρου Κατηγορία:Προπονητές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής ΕΣΣΔ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1972 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1976 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΠΑΟΚ Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ιωνικού Νίκαιας Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου ΦΚ Ντιναμό Κιέβου Κατηγορία:Ξένοι προπονητές ποδοσφαίρου στην Ελλάδα Κατηγορία:FIFA Century Club Κατηγορία:Νικητές Χρυσής Μπάλας Κατηγορία:Προπονητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 2012 Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Παγκοσμίου Κυπέλλου 2006 Κατηγορία:Χρυσοί Παίκτες ΟΥΕΦΑ
Ελληνική Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Καναδά
Η Ελληνική Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Καναδά είναι Αρχιεπισκοπή της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία υπάγεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και έχει υπό την δικαιοδοσία της τον Καναδά. Ιδρύθηκε το 1996 ως Μητρόπολη Τορόντο, με απόσπαση τμήματος της μέχρι τότε Αρχιεπισκοπής Βορείου και Νοτίου Αμερικής, με πρώτο Μητροπολίτη της τον Μητροπολίτη Σωτήριο (Αθανασούλα).
Ιστορικά στοιχεία
Στις αρχές του 20ού αιώνα, στον Καναδά υπήρχαν περίπου 300 Έλληνες. Οι πρώτες Ελληνικές Κοινότητες που ιδρύθηκαν στον Καναδά ήταν στο Μόντρεαλ, στο Τορόντο και στο Θάντερ Μπέι. Πρώτος Επίσκοπος στον Καναδά ορίστηκε το 1960 ο Μητροπολίτης Ελαίας Αθηναγόρας. Ακολούθησε ο Επίσκοπος Τιµόθεος (1963-1967) και ο Επίσκοπος Αγκώνος Θεοδόσιος (1967-1973). Ο νυν Αρχιεπίσκοπος Σωτήριος εξελέγη Επίσκοπος Κωνσταντίας στις 18 Δεκεμβρίου 1973 και χειροτονήθηκε στις 27 Ιανουαρίου 1974. Από τότε υπηρετεί την Εκκλησία στον Καναδά και Προήχθη σε Επίσκοπο Τορόντο το 1979 και σε Μητροπολίτη το 1996.
Την περίοδο της ίδρυσης της Μητρόπολης Τορόντο, υπήρχαν 22 Ελληνικές Ορθόδοξες Κοινότητες στον Καναδά. Σήμερα έχουν αυξηθεί σε 76, με τον Ελληνισμό του Καναδά να υπολογίζεται σε περίπου 350.000.
Βέσα Άλαρε
Δισκογραφία
Κατηγορία:Φινλανδοί τραγουδιστές Κατηγορία:Φινλανδοί συνθέτες
Ελληνική Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Καναδά
Αρχιεπισκοπικές Περιφέρειες
Η Ιερά Αρχιεπισκοπή διαιρείται διοικητικά σε Περιφέρειες, στις οποίες εντάσσονται οι Κοινότητες και οι Ενορίες της.
Μοναστήρια
Στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Καναδά λειτουργούν δύο Μονές.
Ιδρύθηκε το 1993. Βρίσκεται στην περιοχή του Μπόλτον της Επαρχίας του Οντάριο. Το Μοναστήρι είναι Γυναικείο και εγκαταβιώνουν 13 Μοναχές.
Ιδρύθηκε το 1993. Βρίσκεται στο Μπράουνσμπεργκ, κοντά στο Λασούτ, περιοχή δυτικά του Μόντρεαλ της Επαρχίας του Κεμπέκ. Ιδρύθηκε υπό την καθοδήγηση του Γέροντα Εφραίμ της Αριζόνας, μαθητή του Γέροντα Ιωσήφ του Ησυχαστή. Το Μοναστήρι είναι Γυναικείο και εγκαταβιώνουν 23 Μοναχές.
Β-Ν-μεθυλαμινο-L-αλανίνη
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμινοξέα
Ερυθρός νάνος
thumb|250px|[[διάγραμμα Χέρτζσπρουνγκ-Ράσελ: άξονας τετμημένων: φασματικός τύπος
άξονας τεταγμένων: Λαμπρότητα 0, Ia, Ib: Υπεργίγαντες, II: Λαμπροί γίγαντες, III: Γίγαντες, IV: Υπογίγαντες, V: Νάνοι, VI: Υπονάνοι, VII: Λευκοί νάνοι]] right|thumb|300px|Καλλιτεχνική αναπαράσταση ενός ερυθρού νάνου.
Ο ερυθρός νάνος ορίζεται με βάση το διάγραμμα Hertzsprung-Russell, ως ένας αστέρας που βρίσκεται στο κάτω μέρος της Κύριας Ακολουθίας. Είναι δηλαδή οποιοσδήποτε μικρής μάζας (μικρότερης από το μισό της μάζας του Ήλιου) και διαμέτρου αστέρας με σχετικώς χαμηλή επιφανειακή θερμοκρασία, μικρότερη από 3.500 K ή 3.200 C. Ο φασματικός τύπος του κατά το δισδιάστατο ταξινομικό σχήμα Morgan-Keenan είναι M V, όπου το Μ αντιστοιχεί στο ερυθρό χρώμα και το V στο «νάνος», ή και ψυχρός K V. Συνήθως ένας αριθμός ενδιάμεσα δίνει με μεγαλύτερη ακρίβεια την ταξινόμηση από τους θερμότερους ως τους ψυχρότερους (M9 V) ερυθρούς νάνους. Τα δύο βασικά χαρακτηριστικά των ερυθρών νάνων είναι τα εξής:
1) Αποτελούν τη συντριπτική πλειονότητα των αστέρων του Γαλαξία μας και μάλλον και του Σύμπαντος, αλλά δεν είναι τόσο εύκολο να παρατηρηθούν από τη Γη και μάλιστα κανένας δεν φαίνεται στον ουρανό με γυμνό μάτι, επειδή είναι πολύ αμυδροί.
2) Είναι οι μακροβιότεροι «ζωντανοί» αστέρες (όχι «αστρικά πτώματα» όπως οι λευκοί νάνοι και οι αστέρες νετρονίων): Η δυνάμει διάρκεια ζωής τους είναι πολλαπλάσια μεγαλύτερη από τη σημερινή ηλικία του ίδιου του Σύμπαντος!
Φυσική περιγραφή
Οι ψυχρότεροι γνωστοί νάνοι (φασματικός τύπος M10+ V) έχουν επιφανειακές θερμοκρασίες 2.000 ως 2.500 βαθμούς K, που είναι στην πραγματικότητα υψηλότερες από τη θερμοκρασία του λιωμένου σιδήρου, αλλά που θα πρέπει να συγκριθούν με τους 5.850 K του Ήλιου. Στις επιφάνειες των ερυθρών νάνων οι θερμοκρασίες δεν είναι αρκετά υψηλές ώστε να διασπούν όλους τους χημικούς δεσμούς, με αποτέλεσμα να βρίσκουμε αρκετά μόρια, που προδίδουν την παρουσία τους στα γραμμικά φάσματα των αστέρων αυτών. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και ένα άλλο χαρακτηριστικό των ερυθρών νάνων, που συνδέεται με την εσωτερική τους κατάσταση: τα ισχυρά μαγνητικά πεδία. Η μεταφορά της θερμότητας προς την επιφάνεια γίνεται στον Ήλιο με ακτινοβολία από το κέντρο μέχρι ένα ορισμένο βάθος (ζώνη ακτινοβολίας) και με ρεύματα μεταφοράς από το βάθος αυτό μέχρι την επιφάνεια. Αντίθετα, στους ερυθρούς νάνους η πίεση της ακτινοβολίας είναι μικρότερη και γι’ αυτό η μεταφορά της θερμότητας γίνεται σε όλο το εσωτερικό του αστέρα με ρεύματα μεταφοράς, που αναδεύουν το υλικό σε όλο τον όγκο του σώματος παράγοντας έτσι ισχυρότερα μαγνητικά πεδία. Το γεγονός αυτό συνδέεται με έντονα στέμματα, εξωτερικά δηλαδή στρώματα της ατμόσφαιρας των αστέρων. Με τη βοήθεια μεγάλων διατάξεων ραδιοτηλεσκοπίων, ο Arnold O. Benz του Ινστιτούτου Αστρονομίας της Ελβετίας και οι συνεργάτες του ισχυρίζονται ότι διέκριναν δύο γιγαντιαίους βρόχους στο στέμμα του ερυθρού νάνου UV Κήτους B, κάτι που μόνο στο στέμμα του Ήλιου έχει κατορθωθεί να παρατηρηθεί.
Μία ακόμα συνέπεια των ρευμάτων μεταφοράς που εκτείνονται μέχρι τον πυρήνα του άστρου είναι η έλλειψη λιθίου. Στον Ήλιο μπορούμε να διακρίνουμε τη φασματική υπογραφή του στοιχείου αυτού της ύλης στην επιφάνεια. Αντίθετα, στους ερυθρούς νάνους το λίθιο της επιφάνειας παρασύρεται από την ανάδευση των ρευμάτων μέχρι και το κέντρο του αστέρα, όπου οι πυρήνες του καταστρέφονται κατά τις πυρηνικές αντιδράσεις που λαβαίνουν χώρα εκεί. Το «τεστ του λιθίου» συνιστά μία κρίσιμη δοκιμή για τους αστρονόμους που αναζητούν φαιούς νάνους. Οι φαιοί νάνοι είναι σώματα μικρότερα σε μάζα των αστέρων αλλά μεγαλύτερα των πλανητών, στων οποίων το εσωτερικό δεν συμβαίνουν πυρηνικές αντιδράσεις, αλλά λάμπουν στο ερυθρό και ιδίως στο υπέρυθρο εξαιτίας της θερμότητας σχηματισμού τους, ψυχόμενα σιγά-σιγά. Ο πρώτος φαιός νάνος ανακαλύφθηκε μόλις τη δεκαετία του 1990. Το όριο μάζας μεταξύ ερυθρών και φαιών νάνων είναι όπως προαναφέρθηκε το 7,5% ως 8% της μάζας του Ήλιου.
Η διάρκεια ζωής ενός ερυθρού νάνου εξαρτάται πολύ από τη μάζα του, όπως συμβαίνει και με τους άλλους αστέρες της Κύριας Ακολουθίας. Οι βαρύτεροι ερυθροί νάνοι εκτιμάται ότι μπορούν να ζήσουν 40 ή 50 δισεκατομμύρια χρόνια, ενώ οι μικρότερης μάζας μπορούν να ζήσουν και τρισεκατομμύρια χρόνια. Με δεδομένη την μακροζωία τους, παραμένει ανεξήγητο γιατί δεν έχουν παρατηρηθεί ερυθροί νάνοι χωρίς καθόλου βαρύτερα του ηλίου στοιχεία της ύλης (τα αποκαλούμενα στην Αστροφυσική «μέταλλα»). Η πρώτη γενεά αστέρων μετά τη δημιουργία του Σύμπαντος θα πρέπει να περιείχαν μόνο υδρογόνο, ήλιο και λίγο λίθιο. Αν αυτή η πρώτη γενιά περιελάμβανε ερυθρούς νάνους, αυτοί θα πρέπει να λάμπουν ακόμα, αλλά δεν έχουν ανακαλυφθεί. Οι πιθανότερες εξηγήσεις είναι ότι χωρίς βαρύτερα στοιχεία δεν μπορούν να γεννηθούν αστέρες μικρής μάζας και ότι οι αρχέγονοι ερυθροί νάνοι δεν έχουν παρατηρηθεί επειδή είναι πολύ αμυδροί.
Οι γείτονές μας στο Σύμπαν
Ως ο κοινότερος τύπος αστέρων στον Γαλαξία, οι ερυθροί νάνοι κυριαρχούν αριθμητικά και στη γειτονιά του Ηλιακού Συστήματος. Η εντυπωσιακή μακροβιότητα εξηγεί και το λόγο της αφθονίας των ταπεινών αυτών αντικειμένων, τα οποία αποτελούν τη μεγάλη πλειονότητα των αυτόφωτων σωμάτων του Γαλαξία, αλλά και ολόκληρου του Σύμπαντος. Βέβαια τα περισσότερα άστρα που βλέπουμε μια καθαρή νύκτα με γυμνό μάτι στον ουρανό είναι γίγαντες ή υπεργίγαντες, αλλά αυτό οφείλεται στο ότι η μεγάλη τους λαμπρότητα τα καθιστά ορατά από πολύ μεγαλύτερες αποστάσεις. Αντιθέτως, ακόμα και ο πλησιέστερος στη Γη ερυθρός νάνος είναι αόρατος με γυμνό μάτι.
Μία δίκαιη στατιστική πρέπει να περιλαμβάνει τις κοπιαστικές στον προσδιορισμό τους αποστάσεις του κάθε αστέρα, οπότε η αριθμητική υπεροχή των ερυθρών νάνων καθίσταται εμφανής: Από τους 350 αστέρες που απέχουν λιγότερο από 10 παρσέκ από εμάς (32,6 έτη φωτός) το 70% περίπου είναι ερυθροί νάνοι, ενώ εκτιμάται ότι πάνω από 100 άλλοι αστέρες στην ίδια περιοχή δεν έχουν ακόμα ανακαλυφθεί και είναι όλοι σχεδόν αμυδροί ερυθροί νάνοι. Οι είκοσι από τους τριάντα κοντινότερους αστέρες είναι ερυθροί νάνοι. Ο κοντινότερος στη Γη αστέρας μετά τον Ήλιο είναι ένας αόρατος με γυμνό μάτι (φαινόμενο μέγεθος 11,05) ερυθρός νάνος, ο Εγγύτατος (Proxima) του Κενταύρου, φασματικού τύπου M5 V, μέλος του τριπλού συστήματος α (άλφα) Κενταύρου. Τα δύο άλλα μέλη του συστήματος δεν είναι ερυθρά, αλλά είναι νάνοι, αρκετά όμοιοι με έναν άλλο νάνο, τον Ήλιο μας. Ο αμέσως εγγύτερος στη Γη αστέρας μετά το σύστημα α Κενταύρου είναι ο γνωστός ως Αστέρας του Μπάρναρντ στον Οφιούχο, επίσης ερυθρός νάνος (M4 V) αόρατος με γυμνό μάτι. Η μάζα του εκτιμάται ότι δεν ξεπερνά το 1/7 της ηλιακής, ενώ απέχει σήμερα από εμάς γύρω στα 5,9 έτη φωτός έναντι 4,22 του Εγγυτάτου. Επόμενοι στη σειρά των αποστάσεων από τη Γη είναι τέσσερις ακόμα (όπως θα μπορούσε πια να προβλέψει κανείς...) ερυθροί νάνοι, ο Wolf 359 στον Λέοντα, ο Lalande 21185 στη Μεγάλη Άρκτο και το διπλό σύστημα Luyten 726-8 στο Κήτος. Ακολουθεί ως εξαίρεση ο Σείριος με τον συνοδό του λευκό νάνο (αστρικό πτώμα, πολύ διαφορετικό από τους ερυθρούς νάνους) στα 8,6 έτη φωτός και έπονται άλλοι δύο ερυθροί νάνοι. Δεν χρειάζεται να συνεχίσουμε για να αντιληφθεί κανείς την κυριαρχία των ερυθρών νάνων, παρά μόνο να υπενθυμίσουμε ότι η αυτή η γαλαξιακή μας γειτονιά δεν αποτελεί παρά ένα τυπικό δείγμα του δίσκου του Γαλαξία μας με τη διάμετρο των 100.000 ετών φωτός.
Αστρική εξέλιξη
Η εξαιρετική μακροβιότητα των ερυθρών νάνων θα έχει πιθανώς και μια άλλη συνέπεια. Αν, όπως υποδεικνύουν τα παρατηρησιακά δεδομένα, το Σύμπαν συνεχίσει να διαστέλλεται αιώνια, τότε σε κάποια μακρινή μελλοντική εποχή, όταν η γένεση νέων αστέρων θα έχει σταματήσει, οι ερυθροί νάνοι θα είναι οι μόνοι που θα λάμπουν στους γαλαξίες του. Βέβαια και αυτοί ακόμα θα έχουν υποστεί μία γήρανση, θα έχουν εξελιχθεί όπως επικράτησε να λέγεται στην Αστρονομία. Ωστόσο η εξέλιξη ενός ερυθρού νάνου είναι διαφορετική, καθώς δεν περνά από το στάδιο του ερυθρού γίγαντα, όπως θα συμβεί με τον Ήλιο. Απλώς η θερμοκρασία της επιφάνειάς του θα αυξάνεται πολύ αργά με αποτέλεσμα τη βαθμιαία αύξηση της λαμπρότητάς του. Ένας νάνος με μάζα ίση με το 20% της ηλιακής θα φθάσει κοντά στο τέλος της ζωής του να διαθέτει την ίδια σχεδόν διάμετρο, επιφανειακή θερμοκρασία (άρα και χρώμα) και την ίδια λαμπρότητα με το σημερινό Ήλιο. Π.χ. έστω ερυθρός νάνος με μάζα το 16% της ηλιακής: υπολογίζεται ότι η λαμπρότητά του θα αυξηθεί από το 10% της ηλιακής στο 25% της ηλιακής μέσα σε 5,5 δισεκατομμύρια έτη. Στο τέλος, αναπόφευκτα, ακόμα και οι αμυδρότεροι ερυθροί νάνοι θα εξαντλήσουν το υδρογόνο τους και θα τελειώσουν τη ζωή τους ως λευκοί νάνοι αποτελούμενοι από το στοιχείο ήλιο. Τα νεκρά αυτά σώματα θα ψυχθούν πολύ αργά και θα πάψουν να εκπέμπουν ορατό φως. Οι αμυδρότεροι ερυθροί νάνοι, με μάζα περίπου 8% της ηλιακής, θα ζήσουν περίπου 10 τρισεκατομμύρια χρόνια, δηλαδή χίλιες φορές περισσότερο από τον Ήλιο. Μόλις και οι νεκροί αστέρες που θα παραγάγουν οι τελευταίοι ερυθροί νάνοι ψυχθούν, κάθε φυσική πηγή φωτός στο Σύμπαν θα έχει σβήσει για πάντα.
Οι ερυθροί νάνοι παρουσιάζονται σε ίσο ποσοστό με τους άλλους αστέρες ως μέλη διπλών συστημάτων (δύο αστέρες που περιφέρονται περί το κοινό τους κέντρο μάζας) σε όλη την ποικιλομορφία τους. Ο CM Δράκοντος π.χ. είναι ένας δι’ εκλείψεων μεταβλητός αστέρας. Τα μέλη του CM Δράκοντος είναι πανομοιότυποι ερυθροί νάνοι τύπου M0 V. Ο U Διδύμων εξάλλου είναι ένας νάνος καινοφανής (dwarf nova): ένας λευκός και ένας ερυθρός νάνος περιφέρονται ο ένας γύρω από τον άλλο κάθε 4,2 ώρες. Η μεταξύ τους απόσταση είναι τόσο μικρή, ώστε ποσότητες ύλης αποσπώνται από τον ερυθρό νάνο και δημιουργούν ένα δίσκο γύρω από τον λευκό νάνο, αστάθειες στον οποίο προκαλούν εκρήξεις κάθε περίπου 6 μήνες. Οι λαμπρότεροι αστέρες δύο αστερισμών, ο α Ταύρου (Αλντεμπαράν) και ο α Νοτίου Ιχθύος (Φομαλώ) είναι στην πραγματικότητα διπλά συστήματα με ερυθρούς νάνους. Το Gliese 229 στον Λαγωό είναι σύστημα ερυθρού και φαιού νάνου 19 έτη φωτός από τη Γη.
Πρόσφατες ανακαλύψεις
Στις 22 Ιουνίου 1998 ανακοινώθηκε η ανακάλυψη για πρώτη φορά ενός πλανήτη γύρω από έναν ερυθρό νάνο. Συγκεκριμένα ο Gliese 876 στον Υδροχόο, φασματικού τύπου M4 και μάζας 1/3 της ηλιακής, συνοδεύεται από έναν πλανήτη με μάζα τουλάχιστον 600 φορές μεγαλύτερη από τη μάζα της Γης και περίοδο περιφοράς 61 ημέρες. Μέχρι τότε οι αστρονόμοι είχαν ανακαλύψει πλανήτες μόνο γύρω από κίτρινους νάνους όπως ο Ήλιος ή και λίγο θερμότερους. Ο Gliese 876 είναι ο δεύτερος εγγύτερος σε εμάς από όλους τους άλλους αστέρες με εξωηλιακούς πλανήτες (μόλις 15 έτη φωτός), και μάλιστα και ο γειτονικός ερυθρός νάνος Lalande 21185 έχει προταθεί ότι διαθέτει πλανήτη. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό γιατί, καθώς οι ερυθροί νάνοι είναι η πολυπληθέστερη κατηγορία αστέρων, ο πιθανός αριθμός των πλανητών στο Γαλαξία μας αλλά και σε ολόκληρο το Σύμπαν μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερος. Και μάλιστα πλανητών όπου η ζωή θα μπορούσε να εμφανισθεί και να εξελιχθεί με όλη τη χρονική άνεση.
Το 2005 ανακαλύφθηκαν κι άλλοι εξωηλιακοί πλανήτες γύρω από ερυθρούς νάνους. Ο μικρότερος από αυτούς τους πλανήτες έχει μάζα 17 φορές μεγαλύτερη από εκείνη της Γης. Περιφέρεται σε απόσταση μόνο 6 εκατομμύρια χλμ. από τον αστέρα του, κι έτσι εκτιμάται ότι η επιφανειακή του θερμοκρασία ανέρχεται στους 150°C, παρά την ελάχιστη ενέργεια που εκπέμπει ο ερυθρός νάνος. Το 2006 ένας ακόμα μικρότερος εξωηλιακός πλανήτης (μόλις 5,5 φορές τη μάζα της Γης) ανακαλύφθηκε να περιφέρεται γύρω από ερυθρό νάνο, σε απόσταση από αυτόν 390 εκατομμύρια χλμ. και με επιφανειακή θερμοκρασία −220 °C.
Τέλος, στις 25 Απριλίου 2007 ένας δυνητικά κατοικήσιμος εξωηλιακός πλανήτης ανακαλύφθηκε γύρω από τον ερυθρό νάνο Gliese 581. Αν η μάζα που εκτιμούν οι ανακαλύψαντες αστρονόμοι (ομάδα υπό τον Stephane Udry), 5,03 φορές η μάζα της Γης, είναι η πραγματική, είναι ο μικρότερης μάζας εξωηλιακός πλανήτης που περιφέρεται γύρω από αστέρα της Κύριας Ακολουθίας που ανακαλύφθηκε μέχρι σήμερα. (Υπάρχουν μικρότεροι πλανήτες γύρω από ένα αστέρα νετρονίων) Η ακτίνα του πλανήτη εκτιμάται σε μιάμιση φορά την ακτίνα της Γης και βρίσκεται στην κατοικήσιμη ζώνη του Gliese 581. Είναι ο πιθανότερος υποψήφιος για την ύπαρξη ζωής από οποιονδήποτε άλλο εξωηλιακό πλανήτη που έχει ανακαλυφθεί ως τώρα.