cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γιάβορ
Ιστορία
Το γερμανικό όνομα, Jauer (Γιάουερ), είναι μια γερμανοποιημένη εκδοχή του αρχικού σλαβικού ονόματος και μέχρι το 1750 το πολωνικό όνομα Jawor χρησιμοποιήθηκε ακόμα στα πολωνικά από τις πρωσικές αρχές. Το γερμανικό όνομα έγινε επίσημο μετά το 1763 και τον Πρωσο-Αυστριακό Πόλεμο. αριστερά|μικρογραφία| Κάστρο του Γιάβορ, πρώην κατοικία των ντόπιων δούκων του [[Οίκος των Πιαστ|Οίκου των Πιαστ]] Το Γιάβορ ήταν το κύριο γκορντ της φυλής Τσεμποβιάνιε (Trzebowianie), μιας από τις πολωνικές φυλές, και έγινε μέρος του αναδυόμενου πολωνικού κράτους τον 10ο αιώνα. Σύμφωνα με τα μεσαιωνικά χρονικά ο οικισμός επεκτάθηκε τον 11ο αιώνα. Του παραχωρήθηκαν προνόμια πόλης μεταξύ 1242 και 1275. Ως αποτέλεσμα του κατακερματισμού της Πολωνίας, το Γιάβορ έγινε μέρος του Δουκάτου της Σιλεσίας, μετά του Δουκάτου της Λεγκνίτσα από το 1248 και από το 1274 ήταν η πρωτεύουσα του Δουκάτου του Γιάβορ, του νοτιοδυτικού δουκάτου της μεσαιωνικής Πολωνίας, πριν ενσωματωθεί με το Δουκάτο της Σφιντνίτσα το 1346, μέρος του οποίου παρέμεινε μέχρι το 1392, παραμένοντας όλο το διάστημα υπό την ιδρυτική δυναστεία των Πιαστ. Στα τέλη του 13ου αιώνα υψώθηκαν πέτρινα αμυντικά τείχη. Μεταξύ 1279 και 1334, χτίστηκε η Εκκλησία του Αγίου Μαρτίνου και το 1311 ανακαινίστηκε η Εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας. Οι εκκλησίες του Αγίου Μαρτίνου και της Αγίας Βαρβάρας είναι οι παλαιότερες εκκλησίες στο Γιάβορ. Το 1324 ιδρύθηκε το πρώτο νοσοκομείο. Η πρώτη γνωστή εικόνα του οικόσημου του Γιάβορ, που σώζεται στη σφραγίδα της πόλης προέρχεται από το 1300. Το Γιάβορ είχε εξελιχθεί σε ένα από τα πιο σημαντικά κέντρα υφαντικής στην Κάτω Σιλεσία. Το 1329, ο Δούκας Ερρίκος Α΄ του Γιάβορ έδωσε το δικαίωμα εμπορίου ύλης. Τον 14ο αιώνα ιδρύθηκαν οι πρώτες συντεχνίες που συγκέντρωσαν γουναράδες, ράφτες, ενδυματοποιούς και εμπόρους.
Αφού η πόλη χάθηκε από την Πολωνία, κυβερνήθηκε από το Βασίλειο της Βοημίας, το Βασίλειο της Ουγγαρίας, το Βασίλειο της Βοημίας ξανά και τη Μοναρχία των Αψβούργων. Η πόλη υπέφερε κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο (1618–1648) ως αποτέλεσμα επανειλημμένων εισβολών, καταλήψεων, θρησκευτικών διώξεων και επιδημιών. Το 1626 λεηλατήθηκε από τους Αυστριακούς, το 1633 καταλήφθηκε για λίγο από το Εκλεκτοράτο της Σαξονίας και ανακαταλήφθηκε από την Αυστρία, το 1639 καταλήφθηκε από τους Σουηδούς και το 1640 ανακαταλήφθηκε από την Αυστρία, το 1642 καταλήφθηκε από τους Σουηδούς, στη συνέχεια καταλήφθηκαν ξανά από τους Σουηδούς και τελικά το 1648 από τους Αυστριακούς, οι οποίοι λεηλάτησαν και έκαψαν την πόλη και έδιωξαν τους κατοίκους της. Μετά τον πόλεμο, σύμφωνα με την Ειρήνη της Βεστφαλίας, χτίστηκε η λεγόμενη Εκκλησία της Ειρήνης, ωστόσο, οι Προτεστάντες εξακολουθούσαν να υφίστανται διακρίσεις από την αυστριακή διοίκηση. αριστερά|μικρογραφία| Άποψη των αρχών του 20ου αιώνα στο βόρειο τμήμα της πόλης Τον 18ο αιώνα, η πόλη και η περιοχή αποτέλεσαν αντικείμενο αυστριακών-πρωσικών πολέμων, και τελικά πέρασαν στο Βασίλειο της Πρωσίας το 1763. Οι Πρώσοι μετέτρεψαν το Κάστρο του Γιάβορ σε φυλακή. Το 1776, η πόλη υπέστη πυρκαγιά. Στις 14 Μαΐου 1807, κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων και των πολωνικών εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων, τα πολωνικά στρατεύματα βάδισαν μέσα από την πόλη, καθώς την προηγούμενη ημέρα πολέμησαν τη νικηφόρα μάχη της Στρούγκα εναντίον των πολυάριθμων Πρώσων. Το 1871, μαζί με την Πρωσία, η πόλη έγινε μέρος της Γερμανίας και παρέμεινε μέχρι το 1945. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι Γερμανοί φυλάκισαν στο κάστρο Γαλλίδες και Νορβηγίδες, συμμετέχουσες σε κινήματα αντίστασης κατά της Γερμανίας. Στα τελευταία στάδια του πολέμου, στις αρχές του 1945, το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της πόλης εκκενώθηκε από τους Γερμανούς. Καταλήφθηκε από τους Σοβιετικούς τον Φεβρουάριο και πέρασε στην Πολωνία τον Απρίλιο. Μετά τον πόλεμο η περιοχή έγινε επίσημα μέρος της Πολωνίας και πάλι σύμφωνα με τη Συμφωνία του Πότσνταμ. Επίσης, σύμφωνα με τη συμφωνία, οι Γερμανοί που δεν είχαν ήδη διαφύγει εκδιώχθηκαν και οι Πολωνοί πολίτες, πολλοί από τους οποίους είχαν εκδιωχθεί από τις πολωνικές περιοχές που προσαρτήθηκαν από τη Σοβιετική Ένωση, έγιναν πλειοψηφία.
Αντεπίθεση
350px|thumb|Χάρτης της μάχης του Σαμπράι – Γερμανική αντεπίθεση (1917) Ο όρος Αντεπίθεση (Counter-offensive) στη μελέτη των στρατιωτικών τακτικών, αναφέρεται σε μια τακτική μιας μεγάλης κλίμακας στρατηγικής επιθετικής στρατιωτικής επιχείρησης, συνήθως από δυνάμεις που είχαν σταματήσει επιτυχώς την επίθεση του εχθρού, ενώ προηγουμένος κατείχαν αμυντικές θέσεις.
Γιάβορ
Ιστορία
Το επώνυμο Jaworski (Γιαβόρσκι), που σημαίνει κάποιον του οποίου οι πρόγονοι είχαν δεσμούς με τον Γιάβορ, είναι ένα αρκετά κοινό επώνυμο τόσο στην ίδια την Πολωνία όσο και μεταξύ των Πολωνών μεταναστών σε χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες. Στα παραδείγματα περιλαμβάνονται οι Λέον Γιαβόρσκι και Ρον Γιαβόρσκι.
Αδελφοποιημένες πόλεις
Το Γιάβορ είναι αδελφοποιημένο με τις:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Κάτω Σιλεσίας
Αντεπίθεση
Η αντεπίθεση εκτελείται μετά την εξάντληση των στρατευμάτων της πρώτης γραμμής του εχθρού και αφού οι εχθρικές εφεδρείες που είχαν δεσμευτεί για μάχη αποδείχθηκαν ανίκανες να παραβιάσουν τις άμυνες, αλλά πριν ο εχθρός είχε την ευκαιρία να αναλάβει νέες αμυντικές θέσεις. Μερικές φορές η αντεπίθεση μπορεί να είναι πιο περιορισμένης φύσης λόγω επιχειρησιακών ελιγμών, με πιο περιορισμένους στόχους παρά αυτούς που επιδιώκουν την επίτευξη ενός στρατηγικού στόχου. Μια αντεπίθεση, όπως θεωρείται από τον Clausewitz είναι το πιο αποτελεσματικό μέσο για να εξαναγκάσει τον επιτιθέμενο να εγκαταλείψει τα επιθετικά σχέδια του.
Οι αντεπιθέσεις μπορούν να εκτελεστούν όχι μόνο στην ξηρά, αλλά και από τις ναυτικές δυνάμεις και τις αεροπορικές δυνάμεις. Στρατηγικές αντεπιθέσεις έχουν καταγραφεί από στρατιωτικούς ιστορικούς σε πολλούς πολέμους σε όλη τη στρατιωτική ιστορία. Αν και δεν είναι πάντα γνωστές ως τέτοιες, γιατί συνήθως περιγράφονται από τους ιστορικούς σε συνδυασμό με την αμυντική φάση, όπως η Μάχη της Μόσχας.
Θεοδώρα των Χαζάρων
Σύζυγος του Ιουστινιανού Β΄
Μόλις τα πράγματα ήταν ασφαλή στην Κωνσταντινούπολη, ο Ιουστινιανός έφερε από τη Χαζαρία τη σύζυγό του και τον νεαρό γιο τους Τιβέριο, ο οποίος είχε προφανώς γεννηθεί κατά την απουσία του. Κατά την άφιξή τους, ο Ιουστινιανός έστεψε τη Θεοδώρα Αυγούστα και τον Τιβέριο συναυτοκράτορα. Η Θεοδώρα έτσι ήταν η πρώτη γεννημένη στο εξωτερικό αυτοκράτειρα του Βυζαντίου.
Θάνατος
Η βασιλεία της Θεοδώρας ήταν σύντομη. Το 711 δολοφονήθηκαν ο άντρας και ο γιος της. Δεν είναι σαφές αν η Θεοδώρα ήταν ακόμα ζωντανή τότε: σύμφωνα με τον Ιωάννη Ζωναρά, η Θεοδώρα πέθανε πριν από τον Ιουστινιανό, ίσως γιατί η Αναστασία, η γιαγιά του Τιβέριου, και όχι η Θεοδώρα, καταγράφηκε να προσπαθεί να σώσει τον νεαρό πρίγκιπα από το δολοφονηθεί, όπως ο πατέρας του. Αλλά το γεγονός ότι δεν υπάρχει καταγεγραμμένος τάφος της Θεοδώρας υποδηλώνει ότι πέθανε μετά τον σύζυγο και τον γιο της και, συνεπώς, το αργότερο κατά το 711. Αν όμως δραπέτευσε από τη φυλακή στην πρωτεύουσα, προφανώς επέστρεψε στην πατρίδα της.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σύζυγοι Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Κατηγορία:Χαζάροι Κατηγορία:Βυζαντινοί του 8ου αιώνα
Μετάφραση πολυμέσων
Η  Μετάφραση Πολυμέσων, ή αλλιώς Οπτικοακουστική μετάφραση, είναι ένας εξειδικευμένος κλάδος της μετάφρασης, ο οποίος ασχολείται με τη μεταφορά των πολυτροπικών και πολυμεσικών κειμένων σε άλλη γλώσσα και/ή πολιτισμό, και η οποία συνεπάγεται την χρήση πολυμέσων στη μετάφραση ή στη διαδικασία μετάδοσης.
Εφαρμογή
Η μετάφραση πολυμέσων μπορεί να εφαρμοστεί σε διάφορους τομείς, συμπεριλαμβανομένων του κινηματογράφου, της  τηλεόρασης, του θεάτρου, της διαφήμισης,  των οπτικοακουστικών και κινητών μέσων επικοινωνίας.
Ένα οπτικοακουστικό κείμενο μπορεί να χαρακτηριστεί ως πολυτροπικό  όταν κατά την παραγωγή και ερμηνεία του εφαρμόζονται/χρησιμοποιούνται διάφοροι σημειωτικοί πόροι ή "μέσα". Όταν διάφορα μέσα, όπως η γλώσσα,  η εικόνα, η μουσική, το χρώμα και η προοπτική συνδυάζονται μαζί σε διάφορα  μέσα ενημέρωσης, με κυρίαρχη την οθόνη, τότε ένα οπτικοακουστικό κείμενο μπορεί να χαρακτηριστεί ως πολυμεσικό.
Ένα τέτοιο παράδειγμα, η πολυτροπική μεταγραφή, χρησιμοποιείται στον κινηματογράφο. Μια ταινία κατανέμεται σε πλαίσια, πλάνα ή φάσεις. Κάθε πλαίσιο, πλάνο ή φάση αναλύεται, προκειμένου να βρεθούν όλες οι σημειωτικές διαδικασίες που λειτουργούν εντός του καθενός.
Η ακαδημαϊκή μελέτη της μετάφρασης πολυμέσων
Η μετάφραση πολυμέσων δημιουργικών έργων αποτελεί θέμα ακαδημαϊκής έρευνας, ένα υπο-θέμα των μεταφραστικών σπουδών. Αυτό το διεπιστημονικό πεδίο αντλεί από ένα ευρύ φάσμα θεωριών, όπως θεωρίες παγκοσμιοποίησης και μετα-παγκοσμιοποίησης, μελέτες υποδοχής, τη θεωρία της συνάφειας, τις κοινωνικές επιστήμες, τις πολιτισμικές σπουδές, την κοινωνική ψυχολογία και την αγωγή κωφών.
Μεταγλώττιση
Η μεταγλώττιση, γνωστή και ως "συγχρονισμός χειλιών", περιλαμβάνει τόσο τη μετάφραση και τον συγχρονισμό της, όσο και τη μεταγλώττιση των ερμηνειών των ηθοποιών. Η μεταγλώττιση θεωρείται η πιο περιεκτική μορφή μετάφρασης και ακολουθεί « τον συγχρονισμό, τη διατύπωση και την κίνηση των χειλιών του πρωτότυπου διαλόγου» όσο το δυνατόν περισσότερο. Παρά το γεγονός ότι αυτός ο τρόπος μετάφρασης είναι συνήθως διαγλωσσικός, υπάρχουν ακόμα ορισμένες περιπτώσεις ενδογλωσσικής μεταγλώττισης, αν και δεν είναι πολύ συχνές.
Υποτιτλισμός
Ο υποτιτλισμός είναι ο πιο εκτεταμένα μελετημένος τρόπος της πολυμεσικής μετάφρασης. Είναι η γλωσσική πρακτική κατά την οποία στην οθόνη παρουσιάζεται γραπτό κείμενο μέσω του οποίου γίνεται η μεταφορά "μιας εκδοχής γλώσσας-στόχου από τη γλώσσα-πηγή". Αποτελείται από πολλά υπο-είδη, με συχνότερο τον Διαγλωσσικό Υποτιτλισμό, κατά τον οποίο συνήθως  χρησιμοποιούνται ανοιχτοί υπότιτλοι. Σε μέρη όπου μιλούνται πολλές γλώσσες, χρησιμοποιούνται υπότιτλοι σε δύο γλώσσες, προκειμένου να δοθούν δύο διαφορετικές γλωσσικές αποδόσεις του κειμένου πηγής ταυτόχρονα.
Σπικάζ (Voice over)
Στο σπικάζ, η πρωτότυπη μουσική επένδυση και η μετάφραση μεταδίδονται ταυτόχρονα. Στην αρχή μπορεί να ακουστεί μόνο το πρωτότυπο, αλλά ο ήχος μειώνεται, ενώ μέχρι το τέλος η μεταφρασμένη εκδοχή γίνεται πιο αισθητή. Αυτός ο τρόπος  μετάφρασης πολυμέσων δίνει ένα ρεαλιστικό αποτέλεσμα, γι 'αυτό και χρησιμοποιείται συνήθως σε ντοκιμαντέρ ή συνεντεύξεις. Το σπικάζ θεωρείται «φτηνή εναλλακτική λύση αντί της μεταγλώττισης» γι 'αυτό και είναι η πρώτη επιλογή για τη μετάφραση ταινιών στα πρώην Κομμουνιστικά κράτη και σε ορισμένες χώρες της Μέσης Ανατολής και της Ασίας.
Διερμηνεία
Διερμηνεία είναι «η προφορική μετάφραση ενός οπτικοακουστικού προϊόντος από μόνο έναν ομιλητή». Υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη διερμηνείας όπως ταυτόχρονη, ζωντανή, διαδοχική ή προεγγεγραμμένη. Αυτός ο τρόπος μετάφρασης χρησιμοποιείται συνήθως σε ζωντανές συνεντεύξεις και δελτία ειδήσεων.
Υπερτιτλισμός
Ο υπερτιτλισμός είναι παρόμοιος με τον υποτιτλισμό, ωστόσο αποτελείται από μια συνεχή γραμμή που εμφανίζεται χωρίς διακοπή. Καθώς γίνεται όλο και πιο συχνό  σε  θέατρα και λυρικές σκηνές, η μετάφραση εμφανίζεται είτε πάνω από τη  σκηνή ή στις πλάτες των καθισμάτων. Παρά το γεγονός ότι εμφανίζονται σε πραγματικό χρόνο, οι μεταφράσεις έχουν ετοιμαστεί  εκ των προτέρων.
Ελεύθερη περιγραφή
Η ελεύθερη περιγραφή είναι η παραλλαγή μιας οπτικοακουστικής πηγής σε ένα εντελώς νέο κοινό και στους πολιτιστικούς παράγοντες ή  στους νέους στόχους που εμπλέκονται. Γίνεται με αυθόρμητο τόνο, κι έτσι  το τελικό προϊόν είναι εντελώς διαφορετικό από το πρωτότυπο. Γενικά, δεν γίνεται προσπάθεια να μείνει κανείς πιστός στο πρωτότυπο, με αποτέλεσμα η μετάφραση που προκύπτει να περιέχει, συνήθως, είτε περισσότερες λεπτομέρειες ή παραλείψεις. Αυτός ο τρόπος μετάφρασης πολυμέσων χρησιμοποιείται όταν η παιδεία δεν είναι ο κύριος στόχος, όπως σε παιδικές τηλεοπτικές εκπομπές, ντοκιμαντέρ, χιουμοριστικά βίντεο, παρωδίες ταινιών και εταιρικά βίντεο.
Μερική μεταγλώττιση
Επίσης γνωστό ως "μισό-μεταγλώττιση" ή "συνοπτικός συγχρονισμός", αποτελείται από την προσθήκη ενός ήδη ηχογραφημένου προφορικού κειμένου στην πρωτότυπη μουσική επένδυση. Αν και δεν πρόκειται για μία ολοκληρωμένη μετάφραση, παρέχει τις απαραίτητες πληροφορίες στη γλώσσα μεταφοράς.
Αφήγηση
Η Αφήγηση αποτελείται από την εκ των προτέρων ετοιμασία, μετάφραση και συμπύκνωση ενός  κειμένου, το οποίο στη συνέχεια διαβάζουν ηθοποιοί που κάνουν ντουμπλάρισμα. Στόχος είναι η παροχή μιας πιστής, προσχεδιασμένης περίληψης του αρχικού λόγου. Μπορεί να είναι ήδη ηχογραφημένο ή να εκτελείται ζωντανά. Η διαφορά ανάμεσα στην αφήγηση και τη μεταγλώττιση είναι ότι το κείμενο διαβάζεται, δεν εκτελείται. Η αφήγηση είναι επίσης παρόμοια με το σπικάζ, αλλά διαφέρει στο ότι το τελικό προϊόν είναι πιο συμπυκνωμένο και δεν είναι πάντα απόλυτα πιστό στο ύφος του πρωτότυπου.
Ταυτόχρονη μετάφραση
Επίσης γνωστή ως "οπτική μετάφραση ", η ταυτόχρονη μετάφραση γίνεται επί τόπου από ένα έτοιμο κείμενο στη γλώσσα μεταφοράς. Είναι διαφορετική από την ερμηνεία στο ότι "χρησιμοποιεί αυτή τη δεύτερη ξένη γλώσσα ως βασική γλώσσα". Xρησιμοποιείται όταν πιο περίτεχνες μέθοδοι οπτικοακουστικής μετάφρασης δεν μπορούν να επιλεγούν, λόγω περιορισμών στο χρόνο ή στη χρηματοδότηση. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να χρησιμοποιείται μόνο σε φεστιβάλ κινηματογράφου και κινηματογραφικά αρχεία.
Ζωντανός υποτιτλισμός
Επίσης γνωστό ως "υποτιτλισμός σε πραγματικό χρόνο", διαφέρει από τον κανονικό υποτιτλισμό στο ότι οι υπότιτλοι δεν είναι ήδη ηχογραφημένοι αλλά αντίθετα εισάγονται επί τόπου. Αυτή η λειτουργία των πολυμέσων της μετάφρασης χρησιμοποιείται σε ζωντανές μεταδόσεις για όσους έχουν προβλήματα ακοής. Ο  "respeaker" παίρνει τον αρχικό ήχο και το διάλογο από ένα ζωντανό πρόγραμμα ή μια εκδήλωση και το κάνει "respeak" σε ένα λογισμικό αναγνώρισης ομιλίας. Αυτή η νέα έκδοση περιλαμβάνει  σημεία στίξης και ειδικά χαρακτηριστικά για αυτό το κοινό, τα οποία στη συνέχεια μετατρέπονται σε υπότιτλους με όσο το δυνατόν μικρότερη καθυστέρηση.
Υποτιτλισμός για Κωφούς και βαρήκοους (SDH)
Ο υποτιτλισμός για κωφούς και βαρήκοους προορίζεται για εκείνους που δυσκολεύονται να ακούσουν τον διάλογο μιας ταινίας ή τηλεοπτικής εκπομπής, βοηθώντας τους να «βλέπουν» τον ήχο. Αν και παρόμοιος με τον υποτιτλισμό, ο SDH προσθέτει επιπλέον πληροφορίες για να συμπληρώσει την λεκτική διάσταση. Αρχικά, ο υποτιτλισμός για κωφούς και βαρήκοους ήταν διαθέσιμος μόνο για τις ταινίες και προ-ηχογραφημένες εκπομπές ref name=":2" /> Ωστόσο, ο «αυξανόμενος αριθμός των νομοθετικών και κανονιστικών διατάξεων έχει θεσπίσει ελάχιστα ποσοστά απαιτήσεων» για τους ραδιοτηλεοπτικούς φορείς και τις εταιρείες υποτιτλισμού.
Ακουστική Περιγραφή (AD)
Η ακουστική περιγραφή προορίζεται για εκείνους που είναι τυφλοί, με προβλήματα όρασης ή με μειωμένη όραση και υποβοηθάει παρέχοντας, μία διήγηση σχετικά με τις οπτικές πτυχές μιας ταινίας ή μιας τηλεοπτικής εκπομπής, για παράδειγμα. Η πρόσθετη ακουστική περιγραφή δεν παρεμβαίνει στον αρχικό διάλογο, δεδομένου ότι εισάγεται κατά τη διάρκεια των σιωπηλών σημείων. Ο αφηγητής, γνωστός και ως «άτομο περιγραφής ήχου», φροντίζει να ισορροπήσει ό, τι είναι απαραίτητο για την πλοκή, χωρίς να υπερφορτώνει το κοινό με υπερβολικές πληροφορίες. Αυτές οι συγκεκριμένες περιγραφές μπορούν να είναι ηχογραφημένες αλλά μπορούν επίσης να γίνονται ζωντανά, (εφόσον έχει προηγηθεί προετοιμασία), όπως συμβαίνει στα θέατρα. Αυτός ο τρόπος μετάφρασης μετάφρασης έχει γίνει απαραίτητος για «τη διασφάλιση προσβασιμότητας των ατόμων με προβλήματα όρασης στα οπτικοακουστικά προϊόντα».
Σχεδιοκίνηση (animation)
Η σχεδιοκίνηση περιλαμβάνει μετάφραση καθώς και συγγραφή σεναρίων. Ο μεταφραστής επιλέγει σιωπηλές εικόνες, όπως κινούμενα σχέδια, και δημιουργεί ένα σενάριο από το μηδέν. Αν και μοιάζει με ελεύθερο σχολιασμό, διαφέρει στό γεγονός ότι δεν υπάρχει κάποιο προηγούμενο σενάριο γραμμένο σε κινούμενα σχέδια.
Διπλές εκδοχές
Οι διπλές εκδοχές είναι παραγωγές που περιλαμβάνουν δύο ή περισσότερες γλώσσες στις οποίες ο κάθε ηθοποιός παίζει τον ρόλο στη δική του γλώσσα. Το τελικό προϊόν στη συνέχεια ντουμπλάρεται και επεξεργάζεται έτσι ώστε να υπάρχει μόνο μία γλώσσα.
Μετάπλαση
Οι μεταπλάσεις πλαισιώνουν μια ταινία, έτσι ώστε να είναι σύμφωνη με το απευθυνόμενο κοινό και τον πολιτισμό του. Αυτές οι μεταφράσεις εστιάζουν στις αξίες και στην ιδεολογία και έτσι η γλωσσικό περιεχόμενο του προϊόντος δεν αποτελεί αναγκαιότητα. Αυτός ο τρόπος μετάφρασης πολυμέσων χρησιμοποιείται κυρίως σε ευρωπαϊκές ταινίες που έχουν ανακατασκευαστεί για το αμερικανικό κοινό.
Διδασκαλία
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, η μετάφραση πολυμέσων έχει βρει την θέση της στην εκπαίδευση. Τμήματα πτυχιακών και μεταπτυχιακών σπουδών στον συγκεκριμένο τομέα έχουν καθιερωθεί σε πολλά πανεπιστήμια σε όλη την Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες (Βοστώνη, Ντάλας, Φορλί, Γένοβα, Λιντς, Λόντρα, Πίζα, Πίτσμπουργκ, Τορίνο, Ούντινε, Βαρκελώνη, Βίγκο, Γουίντερθουρ).
Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 1999
Το 1999 επανήλθε μετά από 11 χρόνια ο θεσμός του ειδικού πρωταθλήματος για την άνοδο των πρωταθλητριών των Ε.Π.Σ. της περιόδου 1998-99 στη Δ΄ Εθνική.
Τρόπος Διεξαγωγής
Συμμετείχαν συνολικά 54 σύλλογοι από τις 51, τότε, ενώσεις καθώς οι τρεις αρχαιότερες ΕΠΣ (Αθηνών, Πειραιά, Μακεδονίας) είχαν από δυο εκπροσώπους. Οι σύλλογοι χωρίστηκαν σε 18 ομίλους των τριών. Οι αγώνες ήταν μονοί και διεξήχθησαν σε ουδέτερες έδρες το διάστημα από 26 Μαΐου ως 2 Ιουνίου 1999 και την άνοδο θα κέρδιζαν οι πρώτοι κάθε ομίλου. Σε τρεις ομίλους (3ο, 8ο και 18ο) υπήρξε ισοβαθμία στην πρώτη θέση και χρειάστηκε επιπλέον αγώνας μπαράζ για την ανάδειξη του πρώτου. Τα επιπλέον μπαράζ έγιναν στις 9 Ιουνίου 1999,όταν και ολοκληρώθηκε συνολικά η διαδικασία.
1ος Όμιλος
Στον 1ο όμιλο συμμετείχαν οι πρωταθλήτριες των ΕΠΣ Έβρου (Θράκη Φερών), ΕΠΣ Θράκης (Ορφέας Κομοτηνής) και ΕΠΣ Ξάνθης (Κεραυνός Λευκόπετρας)
2ος Όμιλος
Στον 2ο όμιλο συμμετείχαν οι πρωταθλήτριες των ΕΠΣ Καβάλας (Δόξα Αμυγδαλεώνα), ΕΠΣ Σερρών (Μέγας Αλέξανδρος Ηράκλειας) και ΕΠΣ Δράμας (Αστέρας Κουδουνίων)
3ος Όμιλος
Στον 3ο όμιλο συμμετείχαν οι πρωταθλήτριες των ΕΠΣ Μακεδονίας (Α.Ε. Ευόσμου), ΕΠΣ Χαλκιδικής (Δόξα Ορμύλιας) και ΕΠΣ Κιλκίς (Μακεδονικός Γρίβας)
4ος Όμιλος
Στον 4ο όμιλο συμμετείχαν οι πρωταθλήτριες των ΕΠΣ Μακεδονίας (Μέγας Αλέξανδρος Καλοχωρίου), ΕΠΣ Ημαθίας (Πόντιοι Βέροιας) και ΕΠΣ Πιερίας (Αιγινιακός)
5ος Όμιλος
Στον 5ο όμιλο συμμετείχαν οι πρωταθλήτριες των ΕΠΣ Καστοριάς (Παναργειακός Άργους Ορεστικού), ΕΠΣ Πέλλας (Νίκη Αξού) και ΕΠΣ Φλώρινας (Μελιτεύς Μελίτης)
6ος Όμιλος
Στον 6ο όμιλο συμμετείχαν οι πρωταθλήτριες των ΕΠΣ Τρικάλων (Αχιλλέας Μπάρας), ΕΠΣ Καρδίτσας (Ηρακλής Καρδιτσομαγούλας) και ΕΠΣ Γρεβενών (Σειρήνα Σειρηνίου)
7ος Όμιλος
Στον 7ο όμιλο συμμετείχαν οι πρωταθλήτριες των ΕΠΣ Θεσσαλίας (Ηρακλής Βόλου), ΕΠΣ Λάρισας (Ηρακλής Λάρισας) και ΕΠΣ Κοζάνης (Α.Ε. Πτολεμαΐδας). Οι αγώνες έγιναν στο ουδέτερο γήπεδο της Πηγής Τρικάλων
8ος Όμιλος
Στον 8ο όμιλο συμμετείχαν οι πρωταθλήτριες των ΕΠΣ Ηπείρου (ΑΟ Ανατολής), ΕΠΣ Κέρκυρας (Α.Ε. Λευκίμμης) και ΕΠΣ Θεσπρωτίας (Άρης Φιλιατών)
9ος Όμιλος
Στον 9ο όμιλο συμμετείχαν οι πρωταθλήτριες των ΕΠΣ Άρτας (Σκουφάς Κομποτίου), ΕΠΣ Πρέβεζας-Λευκάδας (Αχέρων Καναλακίου) και ΕΠΣ Αιτωλοακαρνανίας (Άρης Αιτωλικού)
10ος Όμιλος
Στον 10ο όμιλο συμμετείχαν οι πρωταθλήτριες των ΕΠΣ Αχαΐας (Παναθηναϊκός Σκαγιοπουλείου), ΕΠΣ Κεφαλληνίας-Ιθάκης (Αστέρας Μαχαιράδου) και ΕΠΣ Ζακύνθου (Παλληξουριακός)
11ος Όμιλος
Στον 11ο όμιλο συμμετείχαν οι πρωταθλήτριες των ΕΠΣ Ηλείας (Ηλειακός Λεχαινών), ΕΠΣ Μεσσηνίας (Ομόνοια Καλαμάτας) και ΕΠΣ Λακωνίας (Άρης Σκάλας)
12ος Όμιλος
Στον 12ο όμιλο συμμετείχαν οι πρωταθλήτριες των ΕΠΣ Αργολίδας (Αστέρας Δρεπάνου), ΕΠΣ Αρκαδίας (ΑΟ Τρίπολης) και ΕΠΣ Κορινθίας (Πέλοψ Κιάτου)
13ος Όμιλος
Στον 13ο όμιλο συμμετείχαν οι πρωταθλήτριες των ΕΠΣ Φθιώτιδας (Ολυμπιακός Ανθήλης), ΕΠΣ Φωκίδας (Δωρικός Μανάγουλης) και ΕΠΣ Ευρυτανίας (Αίολος Προφήτη Ηλία)
14ος Όμιλος
Στον 14ο όμιλο συμμετείχαν οι πρωταθλήτριες των ΕΠΣ Αθηνών (Π.Α.Ο. Αγίου Δημητρίου), ΕΠΣ Πειραιά (Ατρόμητος Πειραιά) και ΕΠΣ Βοιωτίας (Επαμεινώνδας Λεύκτρων)
15ος Όμιλος
Στον 15ο όμιλο συμμετείχαν οι πρωταθλήτριες των ΕΠΣ Αθηνών (Ηλυσιακός), ΕΠΣ Πειραιά (Αίας Σαλαμίνας) και ΕΠΣ Ευβοίας (Α.Ο. Νέας Αρτάκης)
16ος Όμιλος
Στον 16ο όμιλο συμμετείχαν οι πρωταθλήτριες των ΕΠΣ Ηρακλείου (ΟΦΗ 94), ΕΠΣ Ρεθύμνου (Άρης Περιβολίων Ρεθύμνου) και ΕΠΣ Λασιθίου (Νίκη Σητείας)
17ος Όμιλος
Στον 17ο όμιλο συμμετείχαν οι πρωταθλήτριες των ΕΠΣ Χανίων (Ιωνία 2000), ΕΠΣ Δωδεκανήσου (Απόλλων Καλυθιών) και ΕΠΣ Κυκλάδων (Πανναξιακός)
18ος Όμιλος
Στον 18ο όμιλο συμμετείχαν οι πρωταθλήτριες των ΕΠΣ Λέσβου (Αιγέας Πλωμαρίου), ΕΠΣ Σάμου (Πολυκράτης Πυθαγορείου) και ΕΠΣ Χίου (Δάφνη Δαφνώνα)
Πηγές
Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1999
Δάφνη Εξαμιλίων
Η Δάφνη είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Κορινθίας στην Πελοπόννησο με υψόμετρο 80 μέτρα, σε απόσταση περίπου 4 χλμ. Ν.-ΝΑ. από το κέντρο της Κορίνθου. Βρίσκεται στα δυτικά του Ισθμού της Κορίνθου, βόρεια από τα Εξαμίλια και ΒΑ. από τον κόμβο Ολυμπίας Οδού με τον Αυτοκινητόδρομο Κεντρικής Πελοποννήσου. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 1971 να απογράφεται στην τότε κοινότητα Εξαμιλίων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Εξαμίλια, Κάτω Εξαμίλια, τον Άγιο Κοσμά και την Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Εξαμιλίων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κορινθίων του δήμου Κορινθίων και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 61 κατοίκους.
Αθλητισμός
Στο χωριό εδρεύει ο «Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Δάφνη Εξαμιλίων», ιδρυθείς επισήμως το 1951. Ανήκει στη δύναμη της Ε.Π.Σ. Κορινθίας και μετέχει στα πρωταθλήματά της. Το 2018 αποχώρησε από τα πρωταθλήματα και παρέμεινε ανενεργή για δυο χρονιές. Το καλοκαίρι του 2020 αποφασίστηκε η επιστροφή της στα πρωταθλήματα.
Ο Α.Π.Σ. Δάφνη Εξαμιλίων έχει κατακτήσει από 1 φορά το πρωτάθλημα (1996) και το κύπελλο της Ε.Π.Σ. Κορινθίας (1989), ενώ δύο χρονιές (1998, 2007) ήταν φιναλίστ του κυπέλλου με αντίπαλο τον Ολυμπιακό Λουτρακίου. Τη σεζόν 1982-83 αγωνίστηκε στο Εθνικό Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, 4η τη τάξει κατηγορία, που αποτέλεσε και την πρώτη του παρουσία σε εθνικό πρωτάθλημα και να επιστρέψει για τελευταία φορά τη σεζόν 1996-97, όποτε και αγωνίστηκε στην Δ΄ Εθνική κατηγορία. Έδρα του αποτελεί το γήπεδο Εξαμιλίων στα Εξαμίλια, όπου και διεξάγει τους εντός έδρας αγώνες της.
Σημείωση
Στην Κορινθία και στον δήμο Νεμέας υπάρχει ο συνώνυμος οικισμός Δάφνη Νεμέας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κορινθίας Κατηγορία:Δήμος Κορινθίων
Ημέρα Ανεξαρτησίας της Κύπρου
Ιστορικό
Την 1η Απριλίου 1955 Έλληνες από την Κύπρο και την Ελλάδα ξεκίνησαν επισήμως απελευθερωτικό αγώνα (οργάνωση ΕΟΚΑ) έναντι των Βρετανών με σκοπό την ένωση με την Ελλάδα. Ο αγώνας τερματίστηκε το 1959, οπότε έγιναν οι συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου. Τη νύχτα της 15ης προς την 16η Αυγούστου του 1960, στις 2 μετά τα μεσάνυχτα στη Λευκωσία, ο κυβερνήτης της Κύπρου Χιου Φουτ διάβασε στην αίθουσα του Μεταβατικού Υπουργικού Συμβουλίου (που αργότερα έγινε Μέγαρο της Βουλής των Αντιπροσώπων) την προκήρυξη της βασίλισσας της Μεγάλης Βρετανίας, με την οποία ανακοίνωσε την εγκατάλειψη της αγγλικής κυριαρχίας στην Κύπρο, στη βάση των Συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου. Στη συνέχεια οι γενικοί πρόξενοι της Ελλάδας και της Τουρκίας Γ. Χριστόπουλος και Β. Τουρέλ, ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος Γ΄ και ο αντιπρόεδρος Φαζίλ Κιουτσούκ, έπειτα από σύντομες ομιλίες τους, υπέγραψαν μαζί με τον τελευταίο Άγγλο κυβερνήτη τα κείμενα των συμφωνιών που καθόριζαν τα της ανεξαρτητοποίησης της Κύπρου. Λίγο πριν το μεσημέρι της 16ης Αυγούστου έγινε στο μέγαρο του Κυβερνείου η υποστολή της βρετανικής σημαίας και η έπαρση της κυπριακής. Πριν κλείσουν 24 ώρες από την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Κύπρου, ο σερ Χιου Φουτ είχε ήδη εγκαταλείψει την Κύπρο.
Στις 11 Ιουλίου 1963 το Υπουργικό Συμβούλιο αποφάσισε να θεσπίσει ως επίσημη Ημέρα της Ανεξαρτησίας της Κύπρου την 1η Οκτωβρίου, ώστε η επέτειος να εορτάζεται με όλες τις τιμές και στην παρουσία διεθνών διπλωματικών σωμάτων. Η 16η Αυγούστου συμπεριλαμβάνεται στην περίοδο των καλοκαιρινών διακοπών στη χώρα, περίοδος κατά την οποία οι ξένοι πρέσβεις απουσιάζουν στις χώρες τους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία της Κύπρου Κατηγορία:Δημόσιες αργίες στην Κύπρο
Καζιμουκάν Μουναϊτπάσοφ
μικρογραφία|Ο Καζιμουκάν Μουναϊτπάσοφ σε ένα γραμματόσημο του [[Καζακστάν, το 2016]] Ο Κατζιμουκάν Μουναϊτπασούλι (Қажымұқан Мұңайтпасов*, Хаджимукан Мунайтпасов, 7 Απριλίου 1871 – 12 Αυγούστου 1948), επίσης γνωστός ως Χαντζιμουκάν Μουναϋτπάσοφ, ήταν Καζάκος παλαιστής και πολλές φορές παγκόσμιος πρωταθλητής στην ελληνορωμαϊκή πάλη.
Ο Μουναϋτπασούλι γεννήθηκε το 1871, στο χωριό Καραοτκιέλ της επαρχίας Ακμόλα, στην Ρωσική Αυτοκρατορία. Ήταν 1.94 μέτρα και ζύγιζε 139 κιλά. Αγωνίστηκε σε 54 χώρες και κέρδισε 48 μετάλλια. Μία από τις πιο σημαντικές στιγμές στην καριέρα του ήταν το 1910, όταν του απονεμήθηκε το χρυσό μετάλλιο στο Μπουένος Άιρες και έγινε παγκόσμιος πρωταθλητής για πρώτη φορά στην καριέρα του. Μια από τις πιο διάσημες νίκες του ήταν η ήττα του Ιάπωνα μάστερ στο ζίου ζίτσου, του Χαρακίκι Τζιντόφου, ο οποίος πέθανε λόγω θανάσιμου τραυματισμό στην σπονδυλική του στήλη σε εκείνο τον αγώνα.
Πολλές φορές δεν του επιτρεπόταν να είναι μέλος της Ρωσικής Εθνικής ομάδας λόγω των πολιτικών διακρίσεων της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, με αποτέλεσμα να συμμετέχει σε διεθνείς διαγωνισμούς εκπροσωπώντας την Μαντζουρία με το Ιαπωνικό όνομα Γιαμαγκάτα Μαχανούρα. Η καριέρα του διήρκεσε 43 έτη, από το 1901 έως το 1944. Τιμήθηκε με την Τάξη του Σήματος της Τιμής, και με το Τάγμα του Λιονταριού και του Ήλιου.
Πέθανε στις 12 Αυγούστου 1948 σε ηλικία 77 ετών, στο κολχόζ Λιενίνσκογιε ζνάμγια στην επαρχία Ορνταμπάσι (Περιφέρεια Νότιου Καζακστάν), χωρίς καθόλου μαθητές και αφήνοντας τις τέσσερις γυναίκες του στο Τουρκεστάν. Το 1980 ένα μουσείο άνοιξε προς τιμήν του. Επίσης, υπάρχουν οδοί Κατζιμουκάν στο Αλμάτι, την Αστάνα και το Σεμέι. Δύο ρωσικές ταινίες βασίζονται στην ιστορία της ζωής του: η Χάτζι-Μουκάν (1978) και ο Δικός μας! (το 1985, με πρωταγωνιστές τον Μπαχιτζάν Εστζάνοφ, τον Γκιεοργκίι Χατσατούροβιτς και τον Αλεξάντρ Πανκράτοφ-Τσόρνι).
Επίσης, με το όνομά του υπάρχουν δύο στάδια στην Αστάνα και το Σιμκέντ, που χρησιμοποιούνται κυρίως για ποδοσφαιρικούς αγώνες. Το πρώτο έχει χωρητικότητα 12.350 θέσεων, ενώ το δεύτερο έχει χωρητικότητα 37.000 θέσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καζάκοι πυγμάχοι
Κύπελλο Ελλάδος καλαθοσφαίρισης γυναικών 2022-2023
Το Κύπελλο Γυναικών της περιόδου 2022-23 είναι μια διοργάνωση γυναικείας καλαθοσφαίρισης που διεξάγεται στην Ελλάδα, η 28η επανάληψη από τη δημιουργία του θεσμού το 1995. Διοργανώτρια αρχή είναι η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Η αγωνιστική δράση ξεκίνησε στις 17 Σεπτεμβρίου 2022.
Κυπελλούχος αναδείχθηκε Παναθηναϊκός για 2η φορά στην ιστορία του, επικρατώντας στον τελικό της Ελευθερίας Μοσχάτου με 66-61.
Τελική Φάση
Στη Φάση αυτή θα συμμετέχουν τα 6 σωματεία της Α2 Εθνικής Κατηγορίας που προκρίθηκαν από τις προηγούμενες αγωνιστικές, από κοινού με τα 9 σωματεία της Α1 Εθνικής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γυναικων 2022 2023 Κυπελλο Ελλαδος Γυναικων Κυπελλο Ελλαδος Γυναικων
Μιχάλης Πουμπουρής
Ο Μιχάλης Πουμπουρής ήταν Ελληνοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Μιχάλης Πουμπουρής γεννήθηκε στον Μαραθόβουνο το 1919. Εργαζόταν από την ηλικία των 11 ετών ως οικοδόμος και ως εργάτης σε μεταλλεία. Το 1941 συμμετείχε στην απεργία των οικοδόμων. Την ίδια χρονιά έγινε μέλος του ΑΚΕΛ.
Κατατάχτηκε εθελοντικά στο Κυπριακό Σύνταγμα που πολέμησε μαζί με τις συμμαχικές δυνάμεις κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μετά το κάλεσμα του ΑΚΕΛ της 16ης Ιουνίου 1943. Πολέμησε στην Ιταλία. Όταν τελείωσε ο πόλεμος αναμίχθηκε στο κίνημα Κυπρίων στρατιωτών για την αποστράτευση τους. Για το λόγο αυτό φυλακίστηκε από τους Βρετανούς στο στρατόπεδο της Χατάτπα στην έρημο της Αιγύπτου, μαζί με εκατοντάδες Κύπριους. Απελευθερώθηκαν τον Μάιο του 1946.
Απεβίωσε στις 31 Αυγούστου 2018.
Πολιτική διαδρομή
Όταν επέστρεψε στην Κύπρο έγινε γραμματέας του ΑΚΕΛ Μαραθόβουνου και ακολούθως γραμματέας της Περιφερειακής Επιτροπής Λευκονοίκου. Αργότερα εξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ. Το 1955 εξελέγη Επαρχιακός Γραμματέας του ΑΚΕΛ Αμμοχώστου, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 1988. Την περίοδο 1957-1987 ήταν μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΑΚΕΛ.
Τον Δεκέμβριο του 1955 η βρετανική διοίκηση της Κύπρου έθεσε το ΑΚΕΛ εκτός νόμου και συνέλαβε δεκάδες ηγετικά στελέχη του, συμπεριλαμβανομένου του Μιχάλη Πουμπουρή. Φυλακίστηκαν έως το 1957.
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1981 στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου με το ΑΚΕΛ για την Δ΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Επανεξελέγη στις βουλευτικές εκλογές του 1985. για την Ε΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο Την περίοδο 1990-1991 ήταν κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΑΚΕΛ.
Τιμητικές διακρίσεις
Το 2015 το αθλητικό σωματείο Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου τίμησε τον Μιχάλη Πουμπουρή για την προσφορά του, ειδικότερα τα πρώτα χρόνια στην προσφυγιά μετά την τουρκική εισβολή του 1974.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το ΑΚΕΛ Κατηγορία:Βουλευτές Αμμοχώστου Κατηγορία:Βουλευτές Δ΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος) Κατηγορία:Βουλευτές Ε΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Ελένες Ρεθύμνης
Οι Ελένες (επίσημο: αι Ελέναι) είναι χωριό και έδρα ομώνυμης Κοινότητος του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης. Απέχουν 37 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από το Ρέθυμνο και είναι κτισμένες σε υψόμετρο 640 μ.
Γενικά και ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Selenes. Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως Ellenes με 147 κατοίκους και στην απογραφή του Βασιλικάτα κατά το 1630 αναφέρεται ως Sante Elenes. Το όνομα πιθανόν αναφέρεται στην ύπαρξη ναών αφιερωμένων στην Αγία Ελένη.
Στην απογραφή του 1834 η οποία πραγματοποιήθηκε από τους Αιγυπτίους καταγράφηκαν 6 χριστιανικές οικογένειες και 4 τουρκικές να διαμένουν στο χωριό. Στην απογραφή του 1881 αναφέρεται στον δήμο Μέρωνα και είχε 91 χριστιανούς κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 127 κατοίκους. Στην απογραφή του 1920 αναφέρεται ως τμήμα του αγροτικού δήμου Γερακαρίου. Το 1925, οι Ελένες υπάχθηκαν στην κοινότητα Γερακαρίου, ενώ το 1928 αναφέρονται ως ένας οικισμός 124 κατοίκων, οι οποίοι ασχολούνταν με αγροτικές εργασίες.
Το 1935 το χωριό ορίστηκε έδρα δικής του κοινότητας της επαρχίας Αμαρίου μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Σιβρίτου. Από το 2011 υπάγεται στον δήμο Αμαρίου.
Αξιοθέατα
thumb|250px|Ο ναός του Αγίου Νικολάου. Στο χωριό βρίσκεται ο δίκλιτος ναός του Αγίου Νικολάου, με τοιχογραφίες στο βόρειο κλίτος του. Ο Ιωάννης Σπαθαράκης χρονολογεί τις τοιχογραφίες περί τον 13ο αιώνα και τις αποδίδει σε επαρχιώτη καλλιτέχνη. Το χαρακτηριστικό τους είναι η μεγάλη απόσταση των ματιών από το στόμα και οι στενόμακρες μύτες. Το σχέδιο των τοιχογραφιών είναι λιτό και χρησιμοποιείται περιορισμένος αριθμός χρωμάτων.
Το 1925 κατασκευάστηκε με δαπάνες του ευεργέτη του χωριού Στυλιανού Μαρκαντώνη (1875-1962) δημοτικό σχολείο. Μέχρι το 1952 εξυπηρετούσε και το γειτονικό χωριό Μεσονησιά. Το σχολείο συνέχισε να λειτουργεί μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα, οπότε και συγχωνεύθηκε με το σχολείο Αποστόλων. Ο Στυλιανός Μαρκαντώνης χρηματοδότησε επίσης την κατασκευή της κεντρικής βρύσης, τη διαμόρφωση της πλατείας του ναού και την ανακαίνιση του ναού του Αγίου Νικολάου.
Διοικητικά στοιχεία
Δείτε: Κοινότητα Ελενών
Οι Ελένες αναφέρονται επίσημα το 1925 στο ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 να προσαρτόνται στην κοινότητα Γερακαρίου και το 1935 στο ΦΕΚ 353Α - 12/08/1935 να ορίζονται έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης και την τροποποίηση του Κλεισθένης Ι, μαζί με τα Μεσονήσια αποτελούν την κοινότητα Ελενών που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Σιβρίτου του δήμου Αμαρίου και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει 197 κατοίκους ενώ ως οικισμός 94.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ρεθύμνης Κατηγορία:Δήμος Αμαρίου
Βασίλης Παλαιοκώστας
Ο Βασίλης Παλαιοκώστας (γενν. 17 Μαΐου 1966) είναι Έλληνας ληστής ο οποίος έδρασε για χρόνια μαζί με τον αδερφό του, Νίκο Παλαιοκώστα, πραγματοποιώντας ληστείες κοσμηματοπωλείων, τραπεζών καθώς και απαγωγές. Βρίσκεται στις λίστες με τους πιο καταζητούμενους κακοποιούς της Ιντερπόλ, και είναι επικηρυγμένος για 1.000.000 ευρώ,
Τα αδέρφια Παλαιοκώστα άρχισαν τις κλοπές από νεαρή ηλικία, κλέβοντας -στην αρχή - ηλεκτρικές συσκευές. Τη δεκαετία του 1980 γνωρίζουν τον διαβόητο ληστή Κώστα Σαμαρά και «συνεργάζονται» μαζί του, ληστεύοντας κυρίως τράπεζες. Ο Βασίλης Παλαιοκώστας συνελήφθη τον Απρίλιο του 1990 όταν αποπειράθηκε να βγάλει τον αδερφό του, Νίκο, από τις φυλακές των Τρικάλων. Φυλακίστηκε στις φυλακές της Χαλκίδας από όπου δραπέτευσε τον Ιανουάριο του 1991 με ένα σκοινί από δεμένα σεντόνια που το χρησιμοποίησε για να σκαρφαλώσει τον τοίχο της φυλακής.
Τον Ιούνιο του 1992 τα αδέρφια Παλαιοκώστα μαζί με τον Σαμαρά λήστεψαν το υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας στην Καλαμπάκα αρπάζοντας 125.000.000 δραχμές, μέσα από τα χέρια των αστυνομικών, αφού το αστυνομικό τμήμα βρισκόταν σχεδόν δίπλα στην τράπεζα. Αυτή η ληστεία παραμένει η μεγαλύτερη σε λεία ληστεία τράπεζας στην Ελλάδα.
Το 1995, Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου, η ομάδα των Παλαιοκώστα, απήγαγε από το σπίτι του στη Θεσσαλονίκη, τον βιομήχανο Αλέξανδρο Χαΐτογλου. Ζήτησαν 260.000.000 δρχ. για να τον απελευθερώσουν. Πέρασαν τρία χρόνια στα βουνά της ιδιαίτερης πατρίδας τους, στα ορεινά της Πύλης Τρικάλων, με την Αστυνομία να τους καταδιώκει συνεχώς. Συνέλαβαν τον Βασίλη Παλαιοκώστα το 1999 ύστερα από ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα που είχε και καταδικάστηκε σε 25 χρόνια φυλάκιση. Το 2003 και ενώ βρισκόταν στις φυλακές της Κέρκυρας, οι φύλακες βρήκαν στο κελί του ένα λεπτομερές σχέδιο απόδρασης, για αυτό και τον μετέφεραν στις φυλακές του Κορυδαλλού. Εκεί, μπήκε στο ίδιο κελί και έγινε φίλος με τον επίσης διαβόητο εγκληματία Αλκέτ Ριζάι. Τον Ιούνιο του 2006, οι Βασίλης Παλαιοκώστας και Αλκέτ Ριζάι απέδρασαν με ελικόπτερο από τις φυλακές Κορυδαλλού.
Δύο χρόνια αργότερα (Ιούνιος 2008), ο Βασίλης Παλαιοκώστας απήγαγε τον βιομήχανο αλουμινίου Γιώργο Μυλωνά, και πήρε λύτρα 12.000.000 ευρώ. Ήταν ήδη 791 μέρες δραπέτης και αφού ο Μυλωνάς αφέθηκε ελεύθερος, οι περιγραφές του, στους αστυνομικούς για τους απαγωγείς, τους οδήγησαν στη σύλληψη του Παλαιοκώστα. Στις 22 Φεβρουαρίου του 2009 - μια μέρα πριν ξεκινήσει η δίκη του - ο Βασίλης Παλαιοκώστας ξανα- δραπετεύει από τις φυλακές Κορυδαλλού - και πάλι με τον Αλκέτ Ριζάι και πάλι με ελικόπτερο, μια απόδραση που τον έκανε γνωστό σχεδόν παγκόσμια.
Εις βάρος του εκκρεμούν δικαστικές αποφάσεις και έχουν εκδοθεί εντάλματα προσωρινής κράτησης και εντάλματα σύλληψης που συνεχώς επικαιροποιούνται. Συγκεκριμένα, εκρεμμεί το «Ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης» που εκδόθηκε το 2009 για την εκτέλεση της δικαστικής απόφασης του 2004, και οι αποφάσεις του Τριμελούς Εφετείου Α΄ βαθμού με την οποία καθορίστηκε ποινή φυλάκισης 25 ετών (από την οποία εκκρεμούν τα 18 χρόνια ακόμη) με βάση τις καταδικαστικές αποφάσεις 33 ελληνικών δικαστηρίων που τον καταδίκασαν για τα αδικήματα της αρπαγής, απόπειρας ανθρωποκτονίας, ληστείας από κοινού, σύστασης συμμορίας, κλοπής κατά συρροή, παράνομη οπλοφορία, παράνομη κατοχή όπλου και υπεξαγωγή εγγράφου.
Το BBC το 2014 είχε αφιέρωμα στο "BBC News Magazine profile", για τον Βασίλη Παλαιοκώστα με τίτλο "The Uncatchable" («Ο άπιαστος»).
To 2019 εκδόθηκε η αυτοβιογραφία του με τίτλο «Μια φυσιολογική ζωή ~ Δράσεις και αποδράσεις ενός επικηρυγμένου» απ' τις "Εκδόσεις των Συναδέλφων".
Η αρχή
Ο Βασίλης Παλαιοκώστας γεννήθηκε στις 17 Μαΐου του 1966 στο ορεινό χωριό Μοσχόφυτο Τρικάλων, του Δήμου Πύλης, από τον Λεωνίδα - Ηλία και την Γεωργία Παλαιοκώστα, το τελευταίο από τα συνολικά πέντε παιδιά αυτής της οικογένειας φτωχών αγροτών και βοσκών. Η οικογένεια Παλαιοκώστα εγκαταλείπει το χωριό και εγκαθίσταται μόνιμα στην πόλη των Τρικάλων, όπου ο πατέρας δουλεύει σαν λαχειοπώλης. Το 1979 και σε ηλικία 13 χρονών ο Βασίλης Παλαιοκώστας πιάνει δουλειά σαν εργάτης σε τυροκομείο στα Τρίκαλα, ενώ ο κατά 6 χρόνια μεγαλύτερος αδερφός του, Νίκος, μπαρκάρει στα καράβια. Ο Νίκος Παλαιοκώστας θα επιστρέψει ύστερα από λίγο καιρό από τη θάλασσα, και θα σχετιστεί με έναν κύκλο κακοποιών της ευρύτερης περιοχής, και θα αρχίσει να διαπράττει κλοπές και διαρρήξεις. Τα βήματά του θα ακολουθήσει γρήγορα και ο Βασίλης.
Δεκαετία 1980
Ο Νίκος Παλαιοκώστας πρώτα, ο Βασίλης αργότερα, θα γνωριστούν με τον επίσης νεαρό τότε, ληστή, Κώστα Σαμαρά ή Ζαρανίκα, που είναι γνωστός στον υπόκοσμο με το ψευδώνυμο «Καλλιτέχνης» και μαζί θα οργανώσουν και θα εκτελέσουν αρκετές κλοπές και διαρρήξεις κοσμηματοπωλείων.
Ο Βασίλης Παλαιοκώστας θα γίνει γνωστός στην Αστυνομία το 1986 σε ηλικία 20 ετών όταν θα συλληφθεί για κλοπή και θα σημανθεί, ενώ το 1988 στη δικογραφία που σχηματίζεται εις βάρος του Νίκου Παλαιοκώστα, όταν και συλλαμβάνεται, αποδίδονται στα δυο αδέρφια 27 κλοπές και διαρρήξεις.
Το 1988 ο Νίκος Παλαιοκώστας βρίσκεται φυλακισμένος στις φυλακές των Τρικάλων αλλά με τη βοήθεια του Βασίλη, (που του πετάει σκοινί για να πιαστεί ) θα δραπετεύσει στις 18 Δεκεμβρίου αυτού του έτους. Ωστόσο, στις 3 Φεβρουαρίου του 1990 ο Νίκος ξανα-συλλαμβάνεται και πάλι για κλοπές ενώ τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου συλλαμβάνεται και ο Βασίλης για κλοπή αυτοκινήτου ενώ πρoετοίμαζε σχέδιο για να βοηθήσει τον αδερφό του να δραπετεύσει και πάλι. Αποφυλακίζεται με εγγύηση.
Δεκαετία 1990
Τον Μάιο του 1991 ο Βασίλης θα συλληφθεί για συμμετοχή σε διάρρηξη κοσμηματοπωλείου στον Πύργο Ηλείας, αλλά τον Αύγουστο αυτού του έτους θα δραπετεύσει από τις φυλακές της Χαλκίδας που κρατούνταν, - ο αδερφός του είχε ήδη δραπετεύσει στις 15 Δεκεμβρίου του 1990 ενώ ο Κώστας Σαμαράς θα δραπετεύσει έναν μήνα μέτα, από την Αμφιλοχία, μέσα από την αστυνομική κλούβα που τον μετέφερε -και η συμμορία (αδερφοί Παλαιοκώστα και Κώστας Σαμαράς) θα συσταθεί και πάλι. Η ομάδα θα εμπλουτιστεί και με άλλους διαβόητους ληστές όπως τον Μιχάλη Μακρυγιάννη και Παύλο Κερεμίδη και θα αναβαθμίσει τη δράση της, διαπράττοντας 16 ληστείες τραπεζών σε όλη σχεδόν την Ελλάδα. Ωστόσο η ληστεία που θα κάνει διάσημους τους αδερφούς Παλαιοκώστα, είναι αυτή της Εθνικής Τράπεζας στην Καλαμπάκα, στις 2 Ιουνίου του 1992.
Πριν από αυτήν την ληστεία όμως θα ληστέψουν:
Στις 15 Δεκεμβρίου του 1995 ο Βασίλης Παλαιοκώστας και ο Παύλος Κερεμίδης θα γίνουν πρωτοσέλιδο απαγάγοντας από την Θεσσαλονίκη τον μεγαλοβιομήχανο Αλέξανδρο Χαΐτογλου, ιδιοκτήτη της ομώμυμης επιχείρησης χαλβάδων. Από την απαγωγή του Χαΐτογλου θα αποκομίσουν ακόμα μεγαλύτερο κέρδος από την ληστεία στην Καλαμπάκα, αφού θα τους καταβληθούν για λύτρα 260.000.000 δραχμές (760.000 ευρώ).
Απαγωγή βιομήχανου Αλέξανδρου Χαΐτογλου
Την Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου του 1995 στο Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης και συγκεκριμένα στο 2ο χιλιόμετρο του δρόμου Ωραιόκαστρο - Θεσσαλονίκη, στις 8:15 το πρωί, οι Βασίλης Παλαιοκώστας και Παύλος Κερεμίδης, ακινητοποίησαν το αυτοκίνητο του βιομήχανου, συν-ιδιοκτήτη της εταιρείας «ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΧΑΛΒΑΣ», Αλέξανδρο Χαΐτογλου, ενώ κατευθυνόταν στο εργοστάσιό του, στο Καλοχώρι Θεσσαλονίκης. Αφού τον απείλησαν με τα όπλα προτεταμένα, τον έβγαλαν από το αυτοκίνητό του, τον έβαλαν σε ένα τζιπ που είχαν ήδη κλέψει και έφυγαν. Μέσα στο αυτοκίνητο του Χαΐτογλου, υπήρχε μια τσάντα με 1.000.000 δρχ. περίπου καθώς και επιταγές ύψους 1.500.000 δρχ., την οποία και αρνήθηκαν να πάρουν παρόλο που ο Χαϊτογλου τους την προσέφερε. Σε λίγο ειδοποίησαν τον αδερφό του, Κώστα, για να συννενοηθούν για τα λύτρα. Μετά το αίσιο τέλος της περιπέτειας αυτής, οι δράστες πληροφορήθηκαν ότι ο αδερφός του Αλέξανδρου είχε κερδίσει στο ΛΟΤΤΟ 160.000.000 δραχμές.
Οι δράστες ζήτησαν αρχικά 3.000.000 γερμανικά μάρκα (522.000.000 δραχμές). Έπειτα από εκτεταμένες διαπραγματεύσεις το Σαββατοκύριακο που ακολούθησε, συμφωνήθηκε να δοθούν 150.000.000 δρχ. σε χαρτονομίσματα και 650.000 μάρκα τα οποία και παρέλαβαν από την τράπεζα της Ελλάδας ύστερα από την μεσολάβηση του εισαγγελέα.
Την Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου ύστερα από αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα από κλεμμένο κινητό τηλέφωνο, και ανανεώνοντας τις οδηγίες κάθε μία ώρα περίπου, ο Κώστας Χαΐτογλου παρέλαβε τον αδερφό του Αλέξανδρο -σώο και αβλαβή- στον σταθμό των ΚΤΕΛ του νομού Καρδίτσας, στην Καρδίτσα.
Η Αστυνομία, από τα δακτυλικά αποτυπώματα που βρέθηκαν πάνω στο κινητό τηλέφωνο, ανακάλυψε τους δυο δράστες: τον Βασίλη Παλαιοκώστα (29 χρ. τότε) που ήταν δραπέτης των φυλακών από τις 15 Ιανουαρίου του 1991, και τον Παύλο Κερεμίδη (44 χρ. τότε) που είχε επίσης δραπετεύσει από την φυλακή, μερικούς μήνες πριν, στις 30 Ιουλίου του 1995. Οι δυο δράστες επικηρύχθηκαν με το ποσό των 250.000.000 δρχ. αλλά παρά τις προσπάθειες των αρχών και τα συνεχή μπλόκα που έστηναν σε όλη σχεδόν τη Θεσσαλία, δεν κατάφεραν να τους πιάσουν.
Σε συνέντευξή του μετά το τέλος της περιπέτειάς του ο Αλέξανδρος Χαΐτογλου δήλωσε σε δημοσιογράφο της εφημερίδας «Θεσσαλονίκη»:
Η οικογένεια Χαΐτογλου μετά το τέλος της περιπέτειας κατέφυγε στην δικαιοσύνη εναντίον της Ελληνικής Αστυνομίας, κατηγορώντας την για ζημιές που υπέστη από παραλείψεις της Αστυνομίας. Το διοικητικό Εφετείο του Πειραιά είχε διατάξει την αποζημίωση του Αλέξανδρου Χαΐτογλου με το ποσό των 228.000 ευρώ, θεωρώντας ότι υπήρχαν ευθύνες του Δημοσίου και των αστυνομικών οργάνων για την απόδραση των δυο κακοποιών. Τελικά, το Συμβούλιο Επικρατείας ανέτρεψε αυτήν την απόφαση και γνωμοδότησε ότι δεν υπήρχαν ευθύνες της Αστυνομίας. Η δικαστική διαμάχη έλαβε τέλος το 2010.
Ήδη από τον Μάιο του 1999 η τύχη του Παλαιοκώστα φαινόταν ότι τελείωνε, αφού κατάφερε με δυσκολία και μόνο αναγκαζόμενος να πυροβολήσει, να ξεφύγει από μπλόκο των αστυνομικών στην Πύλη Τρικάλων, στις 8 Μαΐου αυτού του έτους. Το ίδιο δύσκολα θα ξεφύγει από ακόμα δυο μπλόκα στην Ευρυτανία.
Τελικά, στις 20 Δεκεμβρίου του 1999 στο 90ο χλμ. της εθνικής οδού Λαμίας - Λειβαδιάς το αυτοκίνητο που οδηγούσε, -για να αποφύγει τη σύγκρουση με ένα φορτηγό, έπεσε στο παρακείμενο αρδευτικό κανάλι. Ειδοποιήθηκε και κατέφτασε στον τόπο του ατυχήματος, περιπολικό από το αστυνομικό τμήμα της Λειβαδιάς, χωρίς να γνωρίζει ποιός ήταν ο τραυματισμένος. Ο Παλαιοκώστας προσπάθησε να διαφύγει -αρχικά πεζός κι έπειτα εισβάλοντας σε ένα σταματημένο λόγω της κίνησης αυτοκίνητο- αλλά τον σταμάτησαν οι αστυνομικοί που τον καταδίωκαν και τον συνέλαβαν. Στο αυτοκίνητο βρέθηκαν διάφορα όπλα, χειροβομβίδες, κλεμμένες πινακίδες αυτοκινήτων καθώς και πλαστές ταυτότητες. Σε βάρος του εκκρεμούσαν 17 εντάλματα σύλληψης. Τον Ιούνιο του 2000 καταδικάστηκε από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης σε κάθειρξη 25 ετών για την απαγωγή Χαΐτογλου.
Δεκαετία 2000
Η δεκαετία του 2000 βρίσκει τον Παλαιοκώστα φυλακισμένο, και μάλιστα να μεταφέρεται ανά τακτά διαστήματα σε όλες σχεδόν της φυλακές της Ελλάδας, σαν προληπτικό μέτρο μείωσης των δυνατοτήτων δραπέτευσης.
Ωστόσο από το 2003 και μετά βρισκόταν μόνιμα στις φυλακές Κορυδαλλού, και μπόρεσε να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία που του δόθηκε για να δραπετεύσει.
Το 2004 θα εκδοθεί η υπ’ αριθ. 897/2004 συγχωνευτική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης Α’ Βαθμού, με την οποία καθορίστηκε σε βάρος του συνολική εκτιτέα ποινή (25) ετών και φυλάκιση (7) μηνών αθροιστικά για απόδραση και συνολική χρηματική ποινή (8.283,5) ευρώ, με βάση τις ποινές που επιβλήθηκαν με (33) αποφάσεις ελληνικών δικαστηρίων για τα αδικήματα της αρπαγής, εκβίασης, απόπειρας ανθρωποκτονίας, ληστείας από κοινού, σύστασης συμμορίας, κλοπής κατά συρροή, παράνομης οπλοφορίας, παράνομης κατοχής όπλου και υπεξαγωγής εγγράφων, με υπόλοιπο ποινής (18) έτη, (3) μήνες και μία ημέρα.
Η πρώτη δραπέτευση με ελικόπτερο (2006)
Το απόγευμα της Κυριακής 4 Ιουνίου 2006, γύρω στις 6:30, ένα μικρό ιδιωτικό ελικόπτερο προσγειώνεται ξαφνικά στο προαύλιο των φυλακών Κορυδαλλού, και με αστραπιαία ταχύτητα παραλαμβάνει δυο φυλακισμένους και φεύγει. Ήταν ο Βασίλης Παλαιοκώστας με τον συγκρατούμενό του, Αλκέτ Ριζάι.
Όπως κατέθεσε ο πιλότος του ελικοπτέρου, μία εβδομάδα πριν από την απόδραση «ένας άνδρας και δύο γυναίκες νοίκιασαν το ελικόπτερο από τον Αγιο Κοσμά για μια βόλτα πάνω από την Αθήνα». Την ημέρα της απόδρασης, «ο ίδιος άνδρας, μαζί με ένα δεύτερο άνδρα, εμφανίστηκαν και πάλι στον Αγιο Κοσμά και ζήτησαν επίσης να κάνουν βόλτα, πληρώνοντας προκαταβολικά για την ενοικίαση του ελικοπτέρου 1.400 ευρώ.»
Όταν όμως απογειώθηκαν, «(...) με απείλησαν με πιστόλι και χειροβομβίδα και με υποχρέωσαν να προσγειωθώ στο προαύλιο του Κορυδαλλού, απ' όπου πήρα τους δύο κρατουμένους». Οι δυο άντρες για τους οποίους έκανε λόγο ο πιλότος ανακαλύφθηκε αργότερα ότι ήταν ο 38χρονος Αλβανός Gentian Papa ή Lelaj και ο σεσημασμένος κακοποιός Σπύρος Δραβίλας, και οι δύο στην υπηρεσία του Στεφανάκου.
Το ελικόπτερο άφησε τους δυο δραπέτες δίπλα στο νεκροταφείο του Σχιστού, στον Πειραιά, και εκείνοι συνέχισαν την απόδραση με δυο μοτοσικλέτες που τους περίμεναν. Οι μοτοσικλέτες βρέθηκαν στην περιοχή του Σκαμαραγκά, όχι όμως και οι δραπέτες παρά το ανθρωποκυνηγητό που εξαπέλυσε η Αστυνομία. Την επιχείρηση εντοπισμού τους μάλιστα, την ανέλαβε προσωπικά ο επιτελάρχης του αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας, Βασίλης Τσιατούρας. Ο Τσιατούρας οργάνωσε τα αποσπάσματα δίωξης κυρίως στις περιοχές που γνώριζαν ότι συνήθιζε να κρύβεται ο Παλαιοκώστας - την Ήπειρο και την Θεσσαλία και ενεργοποίησε ένα δίκτυο πληροφοριοδοτών που θα μπορούσαν να αποκαλύψουν που βρίσκονταν οι δραπέτες.
Οι έρευνες της Αστυνομίας, απέδωσαν για τον Αλκέτ Ριζάι, αφού συνελήφθη στις 8 Σεπτεμβρίου του 2006 στο χωριό Πρόδρομος Βοιωτίας όπου κρυβόταν.