cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη της Μαχίουα
Μάχη
Συγκεκριμένα, διαισθανόμενος ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ, ότι ο van Deventer έστειλε εναντίων του μια μεγάλη δύναμη, έδραξε την ευκαιρία και κατευθύνθηκε με πέντε λόχους Schutztruppe (αποικιακή δύναμη), να εμπλακούν με τους Αφρικανικούς Τυφεκιοφόρους του Βασιλιά (King's Afrikan Rifles [KAR]), των οποίων ηγείτο ο Νοτιοαφρικανός Ταξίαρχος Percival Scot Beves. Η σύρραξη συνέβη στη Μαχίουα στις 17 Οκτωβρίου 1917, παρά τον Ποταμό Λουκουλέντι (Lukuledi River), όπου ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ είχε παρατάξει και οχυρώσει τις δυνάμεις του σε μια κορυφογραμμή. Οι Βρετανοί επιτέθηκαν με το χάραμα. Οι επιθέσεις και αντεπιθέσεις, ακόμη και εφ' όπλου λόγχη, ανάλωσαν ολόκληρη την ημέρα. Μετά από μια ήσυχη νύχτα, το πρωί της 18ης Οκτωβρίου 1917, ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ έχει ορθώς εκτιμήσει ότι ο Beves θα επιχειρήσει κατά μέτωπο επίθεση, τα στρατεύματά του επιφέρουν επί των KAR ένα φοβερό τίμημα καθ 'όλη τη διάρκεια της ημέρας, υποχρεώνοντας και τις δυο πλευρές, να αποσυρθούν τη νύχτα εξουθενωμένες. Οι Βρετανοί, από την αρχική δύναμη των 4.900 ανδρών, έχασαν 2.700 άνδρες. Οι Γερμανοί, από τους 1.500 άνδρες, είχαν 95 νεκρούς και 422 τραυματίες.
Επακόλουθο
Οι Βρετανικές δυνάμεις ηττήθηκαν με βαρύτατες απώλειες, έχοντας πάνω από 2.700 θύματα, ενώ, αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν. Μολονότι ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ είχε προκαλέσει τον μεγαλύτερο αριθμό απωλειών στους Συμμάχους, στο Αφρικανικό Θέατρο από τη Μάχη της Τάνγκα, η μάχη δεν πήγε τόσο καλά όσο ήλπιζε. Οι Γερμανικές απώλειες των 500 - 600 θυμάτων, ήταν πάνω από το τριάντα τοις εκατό των εμπλεκόμενων δυνάμεών τους. Οι Βρετανοί θα ανακτούσαν τις απώλειές των και θα συνέχιζαν να κατέχουν ένα τεράστιο πλεονέκτημα σε αριθμό ανδρών. Για τη Γερμανική Schutztruppe αυτό ήταν σοβαρό: δεν υπήρχαν εφεδρείες για να συμπληρωθούν πάλι οι τάξεις. Τα Γερμανικά εφόδια ήταν εξαιρετικά περιορισμένα και σε μόλις τέσσερις ημέρες μάχης, είχαν αναλώσει πάνω από 850.000 σφαίρες, σχεδόν όλα τα εφόδια των φυσιγγίων νέας γενιάς (smokeless cartridges) του. Χωρίς επαρκή πυρομαχικά για τα σύγχρονα όπλα της, η Γερμανική δύναμη περιορίστηκε στη χρήση των παλαιών Mauser (Μοντέλο του 1871), τα οποία χρησιμοποιούσαν φυσίγγια πυρίτιδας. Με λιγοστά εφόδια και φοβούμενος μία άλλη επίθεση, ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ αποφάσισε να αποχωρήσει από τη Γερμανική Ανατολική Αφρική και να ξεκινήσει μια εισβολή στην Πορτογαλική Ανατολική Αφρική, όπου ήλπιζε να επανακτήσει τη δύναμή του καταλαμβάνοντας εφόδια από τον εκεί κακώς προετοιμασμένο Πορτογαλικό Στρατό.
Δείτε επίσης
• 3
Σημειώσεις
<references group="Σημ."/>
<references group="Παρ. Σημ."/>
Υποσημειώσεις
<references group="Υποσημ."/>
<references group="Παρ. Υποσημ."/>
Παραπομπές
• 2
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Περιφέρεια Λίντι Μαχιουα
Ορέρο
Το Ορέρο (ιταλικά: Orero) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Αλίκη του Ιμπελέν
Η Αλίκη, γαλλ. Alix (1304/06 - μετά τις 6 Αυγούστου 1386) από τον Οίκο του Ιμπελέν ήταν κόρη του κυρίου της Νικοζίας και με τους γάμους της έγινε πρώτα βασίλισσα της Κύπρου (1324-58) και μετά σύζυγος του κοντόσταυλου της Ιερουσαλήμ.
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Γκυ κυρίου της Νικοζίας και της εξαδέλφης του Ισαβέλλας των Ιμπελέν, κόρης του Βαλδουίνου κυρίου του Κοράκου & της Βιτζάντας.
Η μετέπειτα ζωή της
Ο Ούγος Δ΄ παραιτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1358 υπέρ του γιου του Πέτρου Α΄ και απεβίωσε το επόμενο έτος. Ο άλλος γιος της Αλίκης, ο Ιάκωβος Α΄, νυμφεύτηκε την Ελβίς του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν. Η Αλίκη παντρεύτηκε το 1368 τον συμπέθερό της Φίλιππο του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπανχαγκεν κοντόσταυλο της Κύπρου, γιο του Ερρίκου Β΄ πρίγκιοπα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρούμπενχαγκεν και πατέρα της Ελβίς. Όπως και στην προηγούμενη φορά, απαιτήθηκε παπική άδεια για τον γάμο της Αλίκης. Όμως ο Φίλιππος απεβίωσε το επόμενο έτος, σε ηλικία 38 ετών. Η Αλίκη απεβίωσε 17 έτη μετά, σε ηλικία 81 ετών και τάφηκε στον Άγ. Δομίνικο στη Νικοζία. Δισεγγονή της ήταν η Άννα της Κύπρου, σύζυγος του Λουδοβίκου δούκα της Σαβοΐας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε πρώτα το 1318 τον Ούγο Δ΄ των Πουατιέ-Λουζινιάν βασιλιά της Κύπρου και είχε τέκνα:
Το 1259 απεβίωσε ο Ούγος Δ΄ και η Αλίκη παντρεύτηκε τον συμπέθερό της Φίλιππος του Γκρουμπενχάγκεν, ο οποίος από τον πρώτο του γάμο είχε κόρη την Ελβίς, σύζυγο του Ιακώβου Α΄ της Κύπρου.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Ιμπελέν
Πηγή Δημητρακοπούλου
Η Πηγή Δημητρακοπούλου είναι σύγχρονη Ελληνίδα σκηνοθέτης του θεάτρου και της τηλεόρασης, περισσότερο γνωστή για τη σκηνοθεσία της στις τηλεοπτικές μεταφορές των μυθιστορημάτων του Τάσου Αθανασιάδη και του Μ. Καραγάτση, «Η αίθουσα του Θρόνου» και «Το 10» αντίστοιχα.
Η θεατρική της παράσταση «Η ισορροπία του Νας» που ανήκει στο είδος του θεάτρου - ντοκουμέντο - είδος το οποίο η Δημητρακοπούλου έχει προωθήσει στην Ελλάδα με τη δουλειά της- παρουσιάστηκε από την «Πειραματική Σκηνή » του Εθνικού θέατρου το 2016 έγινε η αιτία να ξεσπάσει μείζον θέμα λογοκρισίας. Η προσθήκη στην παράσταση υλικού από το βιβλίο του Σάββα Ξηρού, ''«Η μέρα εκείνη...1560 ώρες στην εντατική. Μια μαρτυρία για το δικό μας Γκουαντάναμο»'', προκάλεσε έντονες αντιδράσεις που ανάγκασαν τον τότε καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού, Στάθη Λιβαθινό, να τη διακόψει οριστικά.
Παραστασιογραφία
Η Πηγή Δημητρακοπούλου που σπούδασε οπερατέρ στη Σχολή Σταυράκου, ασχολήθηκε στην αρχή της καριέρας της, με ταινίες μικρού μήκους και ντοκυμαντέρ. Συγκεκριμένα, το 1983 έγραψε το σενάριο και σκηνοθέτησε το ντοκυμαντέρ «Αρχαία Μεταλλεία της Λαυρεωτικής» ενώ το 1991 έγραψε το σενάριο και αφηγήθηκε το ντοκυμαντέρ «Οικολογισμός για τον Νέστο», παραγωγής του Υπουργείου Πολιτισμού.
Από το 1997 μπαίνει στο χώρο της τηλεόρασης, σκηνοθετώντας την τηλεοπτική σειρά της ΕΤ1 «Διπλή αλήθεια: Αγνώστου πατρός»
και το 1998 κάνει την πρώτη σκηνοθετική της επιτυχία στην τηλεοπτική σειρά η «Η αίθουσα του θρόνου». Η σειρά, που βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τάσου Αθανασιάδη, σημείωσε μεγάλη εμπορική αλλά και καλλιτεχνική επιτυχία, καθιερώνοντας την Πηγή Δημητρακοπούλου. Μαζί με το «Το Νησί», ήταν η πιο πετυχημένη μεταφορά βιβλίου που έγινε ποτέ στην ιδιωτική τηλεόραση και μια από τις ακριβότερες σειρές που έχουν γυριστεί ποτέ στην Ελλάδα. Ξεκίνησε να προβάλλεται στο Mega τον Οκτώβριο του 1998 και τέλειωσε τον Απρίλιο του 1999». Το 2002 θα σκηνοθετήσει την τηλεοπτική σειρά «Εν Ιορδάνη» που προβλήθηκε από το τηλεοπτικό κανάλι Star
και το 2006, τον δεύτερο κύκλο της επίσης πολύ επιτυχημένης σειράς του Χριστόφορου Παπακαλιάτη «Δυο μέρες μόνο»
Το 2007 θα κάνει την επόμενη μεγάλη τηλεοπτική της επιτυχία, με τη μεταφορά στη μικρή οθόνη, του (ανολοκλήρωτου) έργου του Μ. Καραγάτση, «Το 10», που προβλήθηκε από το τηλεοπτικό κανάλι ALPHA. Οι κριτικές ήταν διθυραμβικές : «...η έξοχη αυτή τηλεοπτική εκδοχή του καραγάτσειου μυθιστορήματος από την Πηγή Δημητρακοπούλου, που κάνει την τηλεόραση τέχνη...», «...Οι μελωδίες της βραβευμένης συνθέτριας Ελένης Καραΐνδρου ολοκληρώνουν την ατμοσφαιρική σκηνοθεσία της Πηγής Δημητρακοπούλου...», ''«...Μπράβο στη σκηνοθέτιδα Πηγή Δημητρακοπούλου, για το 10 στον Alpha που "κεντά" αριστουργηματικά το κείμενο του Μ. Καραγάτση, αξιοποιώντας βεβαίως και τις... "κλωστές" που της δίνουν οι εξαιρετικές υποκριτικές ερμηνείες των ηθοποιών...», «...Η Πηγή Δημητρακοπούλου που υπογράφει τη σκηνοθεσία, με τους εκλεκτούς συνεργάτες της, αντιστάθηκε πεισματικά στις «σταθερές» τηλεοπτικές αξίες, εράνισε από το άνθος του ελληνικού θεάτρου και δίνει μία σειρά από τις καλύτερες που έχουν περάσει ποτέ....»''. Μάλιστα, στη διοργάνωση των τηλεοπτικών βραβείων «Πρόσωπα 2008» του περιοδικού «ΤV Έθνος», η σκηνοθέτης πήρε το «Βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας», (ένα από τα πολλά βραβεία που πήρε συνολικά η σειρά). . Το 2009 θα σκηνοθετήσει το πρώτο θεατρικό της έργο, το διεθνούς έργο του Ντούσαν Κοβάτσεβιτς, «Ο Επαγγελματίας» και θα αποδείξει ότι ξέρει να κάνει θέατρο τόσο καλά όσο και τηλεόραση. Σύμφωνα με τις κριτικές προέκυψε μια αξιοζήλευτη παράσταση, σφιχτή, δυνατή και ώριμη. «[...]Ευτυχής συγκυρία, γόνιμη συνεργασία, σπουδαία παράσταση. Ο «Επαγγελματίας» του Ντούσαν Κοβάτσεβιτς που παρουσιάζεται στο «Αγγέλων Βήμα» διαθέτει τις αρετές εκείνες που μπορούν, εν πρώτοις, να οδηγήσουν μία παραγωγή σε καλλιτεχνική επιτυχία: πρώτη ύλη (κείμενο), σκηνοθεσία που το «διαβάζει» και το σέβεται, ηθοποιούς που «αντέχουν» το βάρος των ρόλων που υποδύονται.[...]»''
Η δεύτερη σκηνοθεσία της, ήταν στο θεατρικό έργο του Γιώργου Σκούρτη, «Εκτελεστές», που ανέβηκε στον τεχνοχώρο Cartel, τον Φεβρουάριο του 2013 στην Αθήνα.
Στα τέλη του 2016 η Πηγή Δημητρακοπούλου σκηνοθέτησε στη θεατρική σκηνή Faust ένα σύγχρονο θεατρικό έργο που είχε ήδη βρει μεγάλη ανταπόκριση στο εξωτερικό. Το «Lebensraum - Ζωτικός Χώρος», του Θανάση Τριαρίδη, το οποίο είχε παιχτεί ήδη στη Γερμανία στα γερμανικά, και είχε προκαλέσει μεγάλη εντύπωση, ευτύχησε στα χέρια της Δημητρακοπούλου: «...Το οξυδερκές, σαρκαστικό και με βιτριολικό χιούμορ κείμενο του αξιόλογου συγγραφέα, ευτύχησε μίας εξίσου «ιδιοφυούς» σκηνοθεσίας από την Πηγή Δημητρακοπούλου, η οποία δεν αποτύπωσε απλά σκηνικά το γεμάτο συμβολισμούς και υπαρξιακά διλήμματα κείμενο του Θανάση Τριαρίδη, αλλά του έδωσε ζωή και υπόσταση, χαρίζοντάς μας μία σπάνια και εξαιρετικά δυνατή θεατρική εμπειρία, από αυτές που καταργούν τις όποιες σκηνικές συμβάσεις, προσφέροντας τις σωστές δόσεις ψυχαγωγίας και προβληματισμού και πυροδοτώντας αλυσιδωτές αντιδράσεις, ανοίγοντας παράλληλα ένα απέραντο πεδίο σκέψεων, ψυχαναλυτικών προσεγγίσεων και επώδυνων διαπιστώσεων.»
Το 2018 η σκηνοθέτης θα συνεργαστεί με τη δεύτερη κρατική σκηνή της χώρας, το «Κρατικό θέατρο Βορείου Ελλάδας», στο ανέβασμα της παράστασης - ντοκουμέντο «Υπέρ Ελλάδος (Η υπόθεση Πολκ στο προσκήνιο)». Η παράσταση της οποίας τη δραματουργική επεξεργασία και τη σκηνοθεσία έκανε η Πηγή Δημητρακοπούλου βασίστηκε στο μυθιστόρημα της Σοφίας Νικολαΐδου «Χορεύουν οι Ελέφαντες» (2012) και διερευνά τη δολοφονία του Αμερικανού δημοσιογράφου Τζορτζ Πολκ που δολοφονήθηκε το Μάιο του 1948 στη Θεσσαλονίκη. Στην παράσταση διερευνούνται - και πάλι (μετά την Ισορροπία του Νας) όψεις του κράτους δικαίου και των εξιλαστήριων θυμάτων του. «Μία εξαιρετική παράσταση, μια συγκλονιστική ιστορική καταγραφή, αλλά και ένας στοχασμός πάνω στην απώλεια, τη μνήμη και τη φύση της ιστορικής αλήθειας.Μία παράσταση ιδιαίτερης καλλιτεχνικής αξίας και εξίσου σημαντικής ιστορικής σημασίας.»
Το 2019 τέλος, σκηνοθέτησε ένα ακόμα έργο του Θανάση Τριαρίδη, «Το περίσσιο παιδί». Η παράσταση βασίστηκε στο ομώνυμο κείμενο του συγγραφέα (ένα δυστοπικό παραβολικό παραμύθι) που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις "Gutenberg" ταυτόχρονα με τη θεατρική παράσταση.
''«[...]«Το περίσσιο παιδί» στη σκηνή είχε την τύχη να βρεθεί στα χέρια της έμπειρης, όσο και ευρηματικής σκηνοθετικής ικανότητας της Πηγής Δημητρακοπούλου. Η συγκεκριμένη σκηνοθέτις κράτησε ανέπαφο το αρχικό κείμενο και το μόνο που θέλησε να κάνει είναι να το δει ως ένα πλέγμα τριών φωνών, που μέσα στη λογοτεχνική ενσάρκωση, αν και υπάρχουν, δεν φανερώνουν την αυτονομία τους και τη συμμετοχή τους στην εξέλιξη της υπόθεσης. Λύση απλή όσο και ευρηματική, που μαζί με τις υπόλοιπες θεατρικές προτάσεις (σκηνικά, κίνηση, μουσική κ.λπ.) μετέτρεψε σε ένα απόλυτο θεατρικό έργο ένα απόλυτο λογοτεχνικό κείμενο[...]».''
«Ισορροπία του Nash»
Το 2016 η Πηγή Δημητρακοπούλου συνεργάστηκε με την «Πειραματική σκηνή Ι» του Εθνικού θεάτρου στο ανέβασμα της παράστασης «Η ισορροπία του Nash» (ο τίτλος από την θεωρία του Νας), μιας παράστασης documentary theatre (θεάτρου - ντοκουμέντο). Η παράσταση ήταν εξ ολοκλήρου έργο της Δημητρακοπούλου καθώς είχε την ευθύνη της επιλογής των κειμένων, της σύνθεσής του και την παράστασής τους. Με σκοπό την εξερεύνηση του κράτους Δικαίου και της Τρομοκρατίας (της θέσης του κράτους Δικαίου απέναντι στην Τρομοκρατία) η σκηνοθέτης ενσωμάτωσε κείμενα του Αλμπέρ Καμύ από τους «Δίκαιους», της Χάνα Άρεντ από το δοκίμιο «Περί βίας» καθώς και τμήματα από το βιβλίο-ημερολόγιο του Σάββα Ξηρού «Η μέρα εκείνη - 1.560 ώρες στην Εντατική - Μια μαρτυρία για το δικό μας Γκουαντάναμο», καθώς και ηχητικό υλικό από μια τηλεφωνική της συνέντευξη με τον φυλακισμένο Έλληνα τρομοκράτη.
Ο θόρυβος γύρω από το έργο προκλήθηκε με αφορμή τη συνέντευξη του Σάββα Ξηρού στη δημοσιογράφο Ιωάννα Κλεφτογιάννη, όπου μεταξύ άλλων μίλησε και για την παράσταση. Από εκείνη την ημέρα -25 Ιανουαρίου 2016 - (και ενώ η παράσταση παιζόταν ήδη από τις 15 Ιανουαρίου προγραμματισμένη να ολοκληρωθεί στις 31 Ιανουαρίου) και με τη θέση που πήραν τόσο η ομάδα συγγενών θυμάτων τρομοκρατίας «Ως εδώ» όσο και ο Αμερικανός πρέσβυς Ντέιβιντ Πιρς -ξέσπασε ένας πόλεμος κατηγοριών (και υπερασπίσεως που πήρε τεράστια έκταση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τέτοια που ανάγκασε πολλά δημόσια πρόσωπα να τοποθετηθούν για την απαγόρευση της παράστασης ή μη. Ο πόλεμος αποκορυφώθηκε με την επερώτηση του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Κώστα Τζαβάρα στη Βουλή και με την απόφαση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού, Στάθη Λιβαθηνού, να διακόψει την παράσταση.
Η ανακοίνωση του Εθνικού θεάτρου
«Η παράσταση Ισορροπία του Nash που παίζεται στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου ξέφυγε από τον καλλιτεχνικό της στόχο και μοιάζει, χωρίς να το επιδιώκει, να εξαντλεί τις αντοχές μιας κοινωνίας. Έγινε αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης σε μια δύσκολη συγκυρία και παρερμηνεύτηκε η ιδεολογική της πρόθεση. Δέχτηκε τη σκληρή και απολύτως δογματική κριτική ανθρώπων που, ως επί το πλείστον, δεν την έχουν παρακολουθήσει.
Ενώ το βασικό της μήνυμα είναι πως καμία ιδέα δεν δικαιούται να αφαιρέσει ανθρώπινη ζωή, η παράσταση οδήγησε, ερήμην της, στο αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, προξενώντας περισσότερο πόνο παρά προβληματισμό. Τέλος, ενεργοποίησε αντιδράσεις ακραίων κύκλων, που έφτασαν στο σημείο να εκφράζουν απειλές για τη σωματική ακεραιότητα του κοινού, των καλλιτεχνών και των εργαζομένων του Εθνικού Θεάτρου.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες θεωρούμε ότι η συνέχιση της παράστασης θα καλλιεργήσει τη στρεβλή εντύπωση ότι το Εθνικό Θέατρο, αντί να προβάλει τη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία και το γόνιμο προβληματισμό, στηρίζει εγκληματίες για πάντα καταδικασμένους στη συνείδηση του ελληνικού λαού.
Από την Καλλιτεχνική Διεύθυνση του Εθνικού Θεάτρου».
Παραπομπές
Δ Κατηγορία:Έλληνες σκηνοθέτες
Ρούπρεχτ επίσκοπος του Στρασβούργου
Ο Ρούπρεχτ, γερμ. Ruprecht (1420 - 17 Οκτωβρίου 1478) από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν επίσκοπος του Στρασβούργου.
Βιογραφία
Ήταν ο δευτερότοκος γιος του Στεφάνου παλατινού κόμη του Ζίμερν & Τσβάιμπρυκεν και της Άννας των Χόενγκερολντσεκ, κόρης και κληρονόμου το Φρειδερίκου Γ΄ κόμη του Βέλντεντς.
Ήταν μέλος (canon) τού Συλλόγου τού καθεδρικού στην επισκοπή του Τρίερ (από το 1432) και του Μάιντς (από το 1436). Το 1436 έγινε κοσμήτορας (provost) του Συλλόγου του Αγ. Γκουίντο στο Σπάυερ και το 1437 κοσμήτορας τού Συλλόγου στην επισκοπή της Κολωνίας. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης (1438-39) και μετά έγινε κοσμήτορας στον καθεδρικό του Στρασβούργου (1440). Ο Κορράδος του Μπούσνανγκ επίσκοπος του Στρασβούργου τον έκανε βοηθό-επίσκοπο(1439).
Ο πάπας Φήλιξ Ε΄ τον όρισε επίσκοπο του Στρασβούργου, κάτι που επιβεβαίωσε ο πάπας Ευγένιος Δ΄. Μετέβη στην επισκοπή του το 1449. Πολιτικά ήταν υπέρ των εκλεκτόρων του Παλατινάτου· συμμάχησε με τον Φρειδερίκο Α΄ Χοενστάουφεν. Η αναμόρφωση του κλήρου που έκανε στην επισκοπή του, είχε μόνο μερική επιτυχία. Εκσυγχρόνισε το πριγκιπάτο-επισκοπή του σύμφωνα με τα κοσμικά κράτη. Οι υψηλή απαίτησή του για έλεγχο συνάντησε μεγάλη αντίδραση.
Καυτοί και Άσφαιροι
Η ταινία Καυτοί και Άσφαιροι (αγγλικά: Hot Fuzz) είναι βρετανική κωμωδία δράσης του 2007, σε σκηνοθεσία του Έντγκαρ Ράιτ και σενάριο του Έντγκαρ Ράιτ και Σάιμον Πεγκ. Πρωταγωνιστούν οι Σάιμον Πεγκ και Νικ Φροστ. Ο Πεγκ και ο Φροστ υποδύονται δύο αστυνομικούς, οι οποίοι επιχειρούν να λύσουν μιας σειρά από μυστήριους φόνους στο Σάντφορντ, ένα χωριό στη Δυτική Χώρα. Οι Ράιτ, Πεγκ, Φροστ και η παραγωγός Νάιρα Παρκ, είχαν συνεργαστεί προηγουμένως στην τηλεοπτική σειρά Spaced και στην ταινία του 2004 Το Ξύσιμο των Νεκρών (Shawn of the Dead).
Πάνω από εκατό ταινίες ταινίες δράσης αποτέλεσαν έμπνευση για την ανάπτυξη του σεναρίου. Τα γυρίσματα διήρκεσαν για πάνω από έντεκα εβδομάδες στις αρχές του 2006, και περιελάμβαναν εκτενές καστ, καθώς και κάμεο. Τα οπτικά εφέ αναπτύχθηκαν από δέκα καλλιτέχνες για να επεκταθούν ή να προσθέσουν εκρήξεις, βία και σκηνές πυροβολισμού.
Η ταινία είναι η δεύτερη της τριλογίας Cornetto, μετά από την ταινία Shaun of the Dead και πριν από την ταινία Το Τέλος του Κόσμου (The World's End, 2013). Κάθε μία ταινία περιλαμβάνει διαφορετική γεύση παγωτού Cornetto. Επιπλέον, είναι η πιο επιτυχημένη στην τριλογία.
Υπόθεση
Μετά από μια κακοφτιαγμένη ερασιτεχνική παράσταση του θεατρικού έργου Ρωμαίος και Ιουλιέτα, οι δύο πρωταγωνιστές, του οποίους ο Έιντζελ σταμάτησε προηγουμένως λόγω υψηλής ταχύτητας, δολοφονήθηκαν από μία φιγούρα με μανδύα, και σκηνοθετεί το έγκλημα να φαίνεται σαν αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Ο Έιντζελ είναι ο μοναδικός αστυνομικός που υποπτεύεται ότι είναι ένα καλοστημένο σχέδιο. Ενώ τον έχουν στείλει να επιλύσει μια διαμάχη, ο Έιντζελ ανακαλύπτει ένα κρυμμένο απόθεμα παράνομων όπλων, συμπεριλαμβανομένου μιας παλιάς νάρκης θαλάσσης, και τα παίρνει μαζί του στο αστυνομικό τμήμα. Ο Έιντζελ πηγαίνει στο σπίτι του Ντάνι και παρακολουθούν μαζί ταινίες δράσης. Εκείνη τη νύχτα, δολοφονείται ο πλούσιος οικοδόμος Τζορτζ Μέρτσαντ, λόγω μιας έκρηξης που προκαλείται εξαιτίας της σόμπας του, και το πτώμα του εκτοξεύεται έξω από το παράθυρο.
Ο Έιντζελ δέχεται επίθεση στο δωμάτιο του ξενοδοχείο του από έναν εργαζόμενο του Σκίνερ. Ο Έιντζελ τον κατατροπώνει και μαθαίνει για τη μυστική συμμαχία της γειτονιάς, η οποία παρακολουθεί όλους τους κατοίκους του χωριού και η συγκέντρωσή της λαμβάνει χώρα στο κάστρο του Σάντφορντ. Ο Έιντζελ αντιμετωπίζει τη συμμαχία, της οποίας αρχηγός είναι ο Φρανκ, ο οποίος αποκαλύπτει ότι διέπρατταν τις δολοφονίες για ασήμαντους λόγους, μιας και υποτίθεται ότι κάθε θύμα απειλούσε τις πιθανότητες να ψηφιστεί το χωριό τους ως το καλύτερο της χρονιάς. Ο Έιντζελ τρέχει και πέφτει στις κατακόμβες του κάστρου, όπου βρίσκει όλα τα πτώματα των θυμάτων της συμμαχίας. Ο Ντάνι εμφανίζεται και σκοτώνει στα ψέματα τον Έιντζελ. Παριστάνοντας ότι πηγαίνει να ξεφορτωθεί το πτώμα, ο Ντάνι οδηγεί τον Έιντζελ μακριά και τον παρακινεί να επιστρέψει στο Λονδίνο για την προστασία του.
Την επόμενη ημέρα, ο Έιντζελ επιστρέφει στο Σάντφορντ και οπλίζεται με τα κατασχεθέντα όπλα. Εκείνος και ο Ντάνι εμπλέκονται σε μια μονομαχία με όπλα, ενάντια στη συμμαχία. Όταν ο Φρανκ στέλνει τους υπόλοιπους αστυνομικούς να τους συλλάβουν, ο Έιντζελ και ο Ντάνι τους πείθουν ότι ο Φρανκ είναι ο υπαίτιος των δολοφονιών. Ο Φρανκ το σκάει και οι αστυνομικοί πολιορκούν το σουπερμάρκετ, με τον Σκίνερ και τον Φρανκ να δραπετεύουν με ένα αυτοκίνητο. Έπειτα από ένα κυνηγητό με αυτοκίνητα, ο Έιντζελ στριμώχνει τον Σκίνερ σε ένα μοντέλο του χωριού, και τότε καρφώνεται ένας μικροσκοπικός εκκλησιαστικός πόλος στο σαγόνι του Σκίνερ, ενώ ο Φρανκ δέχεται επίθεση από έναν κύκνο, τον οποίον ο Έιντζελ και ο Μπάτερμαν προσπαθούσαν να πιάσουν προηγουμένως.
Ένα χρόνο αργότερα, ο Έιντζελ έχει πάρει προαγωγή ως επιθεωρητής και ανώτερος στην αστυνομία του Σάντφορντ. Ο Ντάνι, έχοντας επιβιώσει του πυροβολισμού, είναι πλέον αρχιφύλακας. Αφού επισκέπτονται τον τάφο της μητέρας του Ντάνι, οι δυο τους σπεύδουν προς την επόμενη σκηνή εγκλήματος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 2007 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Κωμικές ταινίες δράσης Κατηγορία:Buddy ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές buddy ταινίες Κατηγορία:Βρετανικές ταινίες μαύρης κωμωδίας Κατηγορία:Παρωδία (ταινίες) Κατηγορία:Βρετανικές σατιρικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Έντγκαρ Ράιτ Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Σάιμον Πεγκ Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Έντγκαρ Ράιτ
Μέλμπουρν Κρίκετ Κλαμπ
Η Μέλμπουρν Κρίκετ Κλαμπ (αγγλικά: Melbourne Cricket Club, MCC) είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα τη Μελβούρνη της Αυστραλίας. Ιδρύθηκε το 1838 και είναι ένας από τους παλαιότερους αθλητικούς συλλόγους στην Αυστραλία. Η MCC είναι υπεύθυνη για τη διαχείριση και ανάπτυξη του Μέλμπουρν Κρίκετ Γκράουντ, μια εξουσία που του δόθηκε από το κυβερνητικό MCG Trust και μια πράξη του Κοινοβουλίου. Εγγυάται επίσης την κατοχή από το σύλλογο περίπου 20% του γηπέδου.
Το 1859, τα μέλη του συλλόγου συνέταξαν το πρώτο σύνολο κανόνων για το αυστραλιανό ποδόσφαιρο. Το 1877, φιλοξένησε το πρώτο παιχνίδι τεστ κρίκετ στην ιστορία μεταξύ Αυστραλίας και Αγγλίας. Το 1971, ο σύλλογος φιλοξένησε τον πρώτο αγώνα κρίκετ Ουάν Ντέι Ιντερνάσιοναλ. Εκτός από το κρίκετ, η MCC είναι επίσης ένα ευρύτερο σωματείο για άλλα αθλήματα, όπως το αυστραλιανό ποδόσφαιρο, το μπέιζμπολ, οι βόλοι, το χόκεϊ επί χόρτου, το γκολφ, το λακρός, το νέτμπολ, η σκοποβολή, το σκουάς και το ανακτορικό τένις. Από το 2009, η Μέλμπουρν Φούτμπολ Κλαμπ αποτελεί ξανά τμήμα ποδοσφαίρου του συλλόγου, καθώς στο παρελθόν ήταν μέλος του συλλόγου από το 1889 έως το 1980.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μελμπουρν Κρικετ Κλαμπ Κατηγορία:Κρίκετ
Πιέβε Λίγκουρε
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Γλωσσικό Ζήτημα (Μάλτα)
Ιστορικό
Το γλωσσικό ερώτημα προέκυψε από τη διγλωσσία που αναπτύχθηκε στα νησιά της Μάλτας κατά τους αιώνες. Η γλώσσα των νησιών, η Μαλτέζικη, είναι μια σημιτική γλώσσα που εξελίχθηκε από τα Σικελοαραβικά, και ιστορικά είχε μια λιγότερο πολυτελή κατάσταση από άλλες γλώσσες στα νησιά. Η μαλτέζικη ήταν κυρίως μια ομιλούμενη γλώσσα μεταξύ των κοινών ανθρώπων και δεν χρησιμοποιούταν σε επίσημα πλαίσια. Όταν η Μάλτα ήταν μέρος του Βασιλείου της Σικελίας στη μεσαιωνική περίοδο, οι πιο διάσημες γλώσσες ήταν τα Λατινικά και τα Σικελικά. Μετά την καθιέρωση του κανόνα Hospitaller το 1530, τα ιταλικά (τότε γνωστά ως volgare toscano) έγιναν η κύρια γλώσσα που χρησιμοποιούσαν οι ιππότες του Hospitaller και η μεσαία τάξη της Μάλτας υιοθέτησε στη συνέχεια τα ιταλικά και όχι τα Σικελικά ως την προτιμώμενη γλώσσα τους, ενώ τα λατινικά συνέχισαν να χρησιμοποιούνται σε επίσημο πλαίσιο και στην εκπαίδευση.
Το άγνωστο αριστούργημα
Το άγνωστο αριστούργημα (γαλλικός τίτλος: Le Chef-d'œuvre inconnu) είναι διήγημα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ που δημοσιεύτηκε το 1831 στην εφημερίδα L'Artiste με τον τίτλο Δάσκαλος Φρενχόφερ και στη συνέχεια, στην ίδια εφημερίδα, με τον τίτλο Κατρίν Λεσκώ, φανταστική ιστορία, την ίδια χρονιά. Εμφανίστηκε ξανά στις Φιλοσοφικές μελέτες το 1837 και ενσωματώθηκε στην Ανθρώπινη κωμωδία το 1846. Το διήγημα χωρίζεται σε δύο κεφάλαια: Ζιλέτ και Κατρίν Λεσκώ.
Το άγνωστο αριστούργημα είναι ένα από τα σημαντικότερα κείμενα του Μπαλζάκ, ένας προβληματισμός για την τέχνη, τον καλλιτέχνη και γενικότερα τη δημιουργία.
Το έργο είναι χαρακτηριστικό των φανταστικών διηγημάτων που έγραψαν οι ρομαντικοί συγγραφείς στις αρχές του 19ου αιώνα, με επιρροή από τα έργα του Ε.Τ.Α. Χόφμαν.
Υπόθεση
Ο νεαρός Νικολά Πουσέν, άγνωστος ακόμη, επισκέπτεται τον ζωγράφο Πάουρμπους στο εργαστήριό του. Στις σκοτεινές σκάλες συναντά τον ηλικιωμένο δάσκαλο Φρενχόφερ, ο οποίος επίσης επισκέπτεται τον Πάουρμπους. Μέσα στο εργαστήριο, ο Πουσέν γοητεύεται από έναν μεγάλο πίνακα, παραγγελία της Μαρίας των Μεδίκων, που μόλις τελείωσε ο Πάουρμπους. Απεικονίζει τη Μαρία την Αιγύπτια. Ο Φρενχόφερ επαινεί το έργο αλλά αφήνει να εννοηθεί ότι του φαίνεται ημιτελές. αριστερά|μικρογραφία|Ο καλλιτέχνης στο εργαστήριο, [[Άντριεν βαν Οστάντε (1663)]] Με λίγες πινελιές, ο ηλικιωμένος ζωγράφος μεταμορφώνει τον πίνακα του Πάουρμπους έτσι που η Μαρία η Αιγύπτια φαίνεται να ζωντανεύει μπροστά στα μάτια τους. Ωστόσο, ο Φρενχόφερ έχει ένα πρόβλημα: αν και έχει φθάσει στο απόγειο της τεχνικής και της καριέρας του, παραδέχεται ότι δεν έχει καταφέρει να βρει το κατάλληλο μοντέλο για να ολοκληρώσει το αριστούργημά του, μια γυναίκα που θα του ενέπνεε την τελειότητα προς την οποία πάντα φροντίζει να φτάνει. Το έργο του απεικονίζει μια όμορφη εταίρα που ονομάζεται Κατρίν Λεσκώ γνωστή ως Η Ωραία Καβγατζού. Δουλεύει πάνω σ' αυτό το μελλοντικό αριστούργημα που κανείς δεν έχει δει ακόμη εδώ και δέκα χρόνια.
Ο Νικολά Πουσέν προσφέρει στον γέρο δάσκαλο να ποζάρει η δική του ερωμένη, Ζιλέτ, ως μοντέλο. Η νεαρή γυναίκα διστάζει στην αρχή από σεμνότητα και φόβο, μετά δέχεται. Η Ζιλέτ είναι τόσο όμορφη και ο Φρενχόφερ εμπνέεται σε τέτοιο βαθμό που ολοκληρώνει το έργο του σύντομα. Όμως, όταν ο Πουσέν και ο Πάουρμπους έρχονται να θαυμάσουν τον πίνακα στο εργαστήριο του καλλιτέχνη, το μόνο που μπορούν να διακρίνουν στον πίνακα είναι μέρος ενός υπέροχου, σχεδόν ζωντανού, ποδιού, ο υπόλοιπος πίνακας έχει καλυφθεί από μια δίνη χρωμάτων με πινελιές πάνω από αλλεπάλληλα στρώματα χρωμάτων, ενώ ο Φρενχόφερ τους εξηγεί αναλυτικά και εκθειάζει τον πίνακα. Η απογοήτευση οδηγεί τον Φρενχόφερ στην τρέλα, την επόμενη μέρα μαθαίνουν ότι ο ζωγράφος πέθανε τη νύχτα αφού προηγουμένως είχε κάψει όλους τους πίνακές του.
Τα πρόσωπα
Από τους τρεις καλλιτέχνες που απεικονίζονται σε αυτήν την ιστορία, ο Νικολά Πουσέν και ο Φρανς Πάουρμπους ο νεότερος ήταν πραγματικοί καλλιτέχνες του 17ου αιώνα. Ο Φρενχόφερ είναι ένας καθαρά φανταστικός χαρακτήρας.
Σε αντίθεση με τις περισσότερες ιστορίες της Ανθρώπινης κωμωδίας, η υπόθεση διαδραματίζεται στον 17ο αιώνα, το έτος 1612. Η αρχή:
«Προς τα τέλη του 1612, ένα κρύο πρωινό του Δεκέμβρη, ένας νεαρός ντυμένος πολύ φτωχικά, πηγαινοερχόταν μπροστά στην πόρτα ενός σπιτιού της οδού Des Grands-Augustins, στο Παρίσι.»
Η φανταστική διάσταση
Η γραφή είναι σαφώς ρεαλιστική λόγω της ακρίβειας και της λεπτομερειακής περιγραφής. Ωστόσο, πολύ σύντομα, ο Μπαλζάκ υπαινίσσεται ότι αυτή η επιφάνεια θα μπορούσε να κρύβει σκοτεινές δυνάμεις, κάτι που οδηγεί σε μια φανταστική διάσταση της ιστορίας του.
Ο Μπαλζάκ στο διήγημα εκμεταλλεύεται αρκετούς μύθους (Προμηθέα, Πρωτέα, Πυγμαλίωνα) για να δώσει τον φανταστικό χαρακτήρα του έργου. Αναφέρεται στο έργο του καλλιτέχνη που τρέφεται με ό,τι έχει παραχθεί πριν από αυτό, και που πρέπει να προχωρήσει πολύ πιο πέρα ​​από την απλή αναπαράσταση της πραγματικότητας. Αλλά και την προσπάθεια επίτευξης του ιδανικού, του απόλυτου, κινητήρια δύναμη της καλλιτεχνικής δημιουργίας, που μπορεί να φθάσει στα όρια της τρέλας.
Εικονογράφηση - Πικάσο
Ο Πικάσο γοητεύτηκε από το κείμενο και το εικονογράφησε, ταυτίστηκε δε με τον Φρενχόφερ τόσο πολύ που νοίκιασε ένα εργαστήριο στην οδό des Grands-Augustins στο Παρίσι στον αριθμό 7, καθώς το εργαστήριο του Φρενχόφερ βρίσκονταν κοντά σ' αυτό του Πάουρμπους, στον ίδιο δρόμο.
Εκεί, το 1937 ζωγράφισε το δικό του αριστούργημα, την Γκουέρνικα. Ο Πικάσο παρέμεινε σε αυτό το στούντιο κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Μια αναμνηστική πλάκα στην πρόσοψη θυμίζει αυτά τα δύο επεισόδια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γαλλικά διηγήματα Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ
Σαλβατόρε Φερραγκάμο (αποσαφήνιση)
Το ονοματεπώνυμο Σαλβατόρε Φερραγκάμο μπορεί να αφορά κάποιο από τα παρακάτω λήμματα:
Φερνάντο Ταμπρόνι
Ο Φερνάντο Ταμπρόνι (Fernando Tambroni Armaroli) (1901 –1963) ήταν Ιταλός πολιτικός.
Πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στις 25 Νοεμβρίου του 1901 στο Άσκολι Πίτσενο και σπούδασε νομικά. Ήδη από πολύ νέος έγινε μέλος του Ιταλικού Λαϊκού Κόμματος (Partito Popolare Italiano) ενώ διετέλεσε και αντιπρόεδρος της Ιταλικής Ομοσπονδίας Καθολικών Φοιτητών(Federazione Universitaria Cattolica Italiana-Fuci). Σε ηλικία 24 ετών εκλέχτηκε περιφερειακός γραμματέας του Ιταλικού Λαϊκού Κόμματος στην Ανκόνα. Μετά την εγκαθίδρυση του φασιστικού καθεστώτος συνελήφθη από την αστυνομία αλλά στη συνέχεια έγινε μέλος του Εθνικού Φασιστικού Κόμματος (Partito Nazionale Fascista) και έλαβε το αξίωμα του εκατόνταρχου (centurione) στην αντιαεροπορική πολιτοφυλακή (Milizia contraerea) στην Ανκόνα. Τελικά μετά το 1943 εγκατέλειψε το Εθνικό Φασιστικό Κόμμα και έγινε μέλος της Χριστιανικής Δημοκρατίας (Democrazia Cristiana), με την οποία εκλέχτηκε, μετά την απελευθέρωση, στη Συντακτική Συνέλευση καθώς και βουλευτής στις εκλογές του 1948, του 1953 και του 1958.
Ως υπουργός
Από το 1950 μέχρι το 1955 διετέλεσε αρχικά υφυπουργός και στη συνέχεια υπουργός ναυτιλίας, από το 1953 μέχρι το 1955 υπουργός δικαιοσύνης και από το 1955 μέχρι το 1959 Υπουργός Εσωτερικών (στην πρώτη κυβέρνηση του Αντόνιο Σένι, στην κυβέρνηση του Αντόνε Τσόλι και στην πρώτη κυβέρνηση του Αμιντόρε Φανφάνι).
Ως πρωθυπουργός
Τον Μάρτιο του 1960 πήρε την εντολή από τον τότε Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας, Τζιοβάνι Γκρόνκι, να σχηματίσει κυβέρνηση μετά την παραίτηση της δεύτερης κυβέρνησης του Αντόνιο Σένι. Στις 8 Απριλίου η κυβέρνηση υπό τον Φερνάντο Ταμπρόνι έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από την Βουλή με ισχνή πλειοψηφία (300 ψήφοι υπέρ έναντι 297 κατά) χάρει στην στήριξη των βουλευτών του νεοφασιστικού Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κινήματος-Εθνική Δεξιά (Movimento Sociale Italiano-Destra Nazionale). Η στήριξη της κυβέρνησης από το κόμμα αυτό προκάλεσε την αντίδραση τριών υπουργών, του Τζόρτζιο Μπο, του Τζούλιο Παστόρε και του Φιορεντίνο Σούλο, που ανήκαν στην αριστερή πτέρυγα της Χριστιανικής Δημοκρατίας και οι οποίοι παραιτήθηκαν. Στις 11 Απριλίου ύστερα από αίτημα της ίδιας της Χριστιανικής Δημοκρατίας τα μέλη της κυβέρνησης υπέβαλλαν τις παραιτήσεις τους που όμως δεν έγιναν δεκτές από τον Πρόεδρο Τζιοβάνι Γκρόνκι. Η κυβέρνηση κλήθηκε να παρουσιαστεί στη Γερουσία για να ολοκληρωθεί η διαδικασία παροχής ψήφου εμπιστοσύνης. Στις 29 Απριλίου, και πάλι με την υποστήριξη του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κινήματος-Εθνική Δεξιά, και με 128 ψήφους υπέρ έναντι 110 κατά, η κυβέρνηση Ταμπρόνι πήρε ψήφο εμπιστοσύνης και από τη Γερουσία.
Προπάτα
Η Προπάτα (ιταλικά: Propata) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Ρέκκο
Το Ρέκκο (ιταλικά: Recco) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Ρωσικό καταδρομικό Moskva
Το καταδρομικό Moskva (Москва, σε ελληνική απόδοση «Μόσχα»), πρώην Σλάβα (ελλ.: Δόξα), ήταν πολεμικό πλοίο κατευθυνόμενων πυραύλων του Ρωσικού Ναυτικού. Το πλοίο ήταν το κύριο πλοίο της κατηγορίας Project 1164 Atlant και πήρε το όνομά του από την πόλη της Μόσχας και υπήρξε ναυαρχίδα του στόλου της Μαύρης Θάλασσας, το οποίο βοήθησε ως επικεφαλής της ναυτικής επίθεσης κατά τη διάρκεια της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία το 2022. Με πλήρωμα 510 ατόμων, ήταν το πιο ισχυρό πλοίο επιφανείας στην περιοχή.
To Moskva βυθίστηκε στις 14 Απριλίου 2022 στη Μαύρη Θάλασσα. Ουκρανοί αξιωματούχοι και το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ ισχυρίστηκαν ότι οι Ουκρανικές δυνάμεις το χτύπησαν με δύο πυραύλους κρουζ. Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας ισχυρίστηκε ότι μια πυρκαγιά προκάλεσε έκρηξη πυρομαχικών. Το ρωσικό ναυτικό προσπάθησε να ρυμουλκήσει το χτυπημένο πλοίο προς τη Σεβαστούπολη αλλά τελικά βυθίστηκε πριν φτάσει στο λιμάνι καθώς σύμφωνα με το Ρωσικό Υπουργείο Άμυνας, μια τοπική θαλασσοταραχή εμπόδισε την διάσωση του. Το Moskva είναι το μεγαλύτερο πολεμικό πλοίο που έχει βυθιστεί σε μάχη από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η τύχη του πληρώματος του παραμένει άγνωστη με το Ρωσικό Υπουργείο Άμυνας να μην αποκαλύπτει όλες τις πληροφορίες για τις απώλειες μελών του πληρώματος.
Ιστορία
thumb|Το Slava το 1983
Ως Slava
Το Slava ναυπηγήθηκε το 1976 στο Ναυπηγείο Kommunara Shipbuilding Plant στο Μικολάιβ της Ουκρανικής ΣΣΔ, που ξεκίνησε το 1979 και τέθηκε σε λειτουργία στις 30 Ιανουαρίου 1983. Μεταξύ 18 και 22 Νοεμβρίου 1986, το πλοίο επισκέφθηκε το ελληνικό λιμάνι του Πειραιά.
Το Slava έπαιξε ρόλο στη Σύνοδο Κορυφής της Μάλτας (2-3 Δεκεμβρίου 1989) μεταξύ του Σοβιετικού ηγέτη Μιχαήλ Γκορμπατσόφ και του προέδρου των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους. Χρησιμοποιήθηκε από τη σοβιετική αντιπροσωπεία, ενώ η αντιπροσωπεία των ΗΠΑ χρησιμοποίησε το USS Belknap. Ωστόσο οι κακές καιρικές συνθήκες καιρός είχαν ως αποτέλεσμα ορισμένες συναντήσεις να ακυρωθούν ή να επαναπρογραμματιστούν. Στο τέλος οι συναντήσεις έγιναν στο πλοίο Μαξίμ Γκόρκυ, ένα σοβιετικό κρουαζιερόπλοιο αγκυροβολημένο στον κόλπο Μαρσαξλόκ.
Το Slava επέστρεψε στο Μικολάιβ τον Δεκέμβριο του 1990 για μια επισκευή που κράτησε μέχρι τα τέλη του 1998. Στις 16 Μαΐου 1996 το πλοίο μετονομάστηκε επίσημα σε Moskva.
Ρετσοάλιο
Το Ρετσοάλιο (ιταλικά: Rezzoaglio) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Μάρτιν Νόβακ
Ο Μάρτιν Αντρέας Νόβακ (γεννημένος στις 7 Απριλίου 1965) είναι αυστριακής καταγωγής καθηγητής μαθηματικής βιολογίας, στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ από το 2003. Είναι ένας από τους κορυφαίους ερευνητές στον τομέα μελέτης του ρόλου της συνεργασίας στην εξέλιξη. Ο Νόβακ κατείχε θέσεις καθηγητή στην Οξφόρδη και στο Πρίνστον προτού προσληφθεί στο Χάρβαρντ το 2003, όταν ο Τζέφρι Έπσταϊν δώρισε ένα μεγάλο χρηματικό ποσό για τη δημιουργία ενός κέντρου για τη μελέτη της συνεργασίας στην εξέλιξη.
Το πιο γνωστό έργο του Νόβακ εκτός του ακαδημαϊκού χώρου είναι το βιβλίο του 2011 Σούπερ Συνεργάτες: Αλτρουισμός, Εξέλιξη και Γιατί Χρειαζόμαστε τον καθένα για να Επιτύχουμε. Αυτό το βιβλίο είναι εν μέρει μια αυτοβιογραφία και εν μέρει μια δημοφιλής παρουσίαση του έργου του στη μαθηματική βιολογία σχετικά με την εξέλιξη της συνεργασίας. Στο βιβλίο ο Νόβακ έγραψε επίσης ευνοϊκά για τις αλληλεπιδράσεις του με τον Τζέφρι Έπσταϊν, ο οποίος είχε κάνει δωρεά στο Χάρβαρντ για να καταστεί δυνατή η δημιουργία ενός ινστιτούτου με επικεφαλής τον Νόβακ. Το 2020 ο Νόβακ τιμωρήθηκε με την αναστολή της διδασκαλίας για δύο χρόνια και το οριστικό κλείσιμο του ινστιτούτου του ως τιμωρία επειδή συνέχισε να επιτρέπει στον Έπσταϊν να έχει πρόσβαση στη Σχολή Τεχνών και Επιστημών του πανεπιστημίου δέκα χρόνια μετά την καταδίκη του για σεξουαλικά εγκλήματα.
Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση
Ο Νόβακ γεννήθηκε στις 7 Απριλίου 1965 στη Βιέννη της Αυστρίας. Σπούδασε στο Albertus Magnus Gymnasium και στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, αποκτώντας διδακτορικό στη βιοχημεία και τα μαθηματικά το 1989. Εργάστηκε με τον Πήτερ Σούστερ στη θεωρία οιονεί ειδών και με τον Καρλ Σίγκμουντ για την εξέλιξη της συνεργασίας. Ο Νόβακ έλαβε τις υψηλότερες αυστριακές διακρίσεις (Sub auspiciis Praesidentis) όταν του απονεμήθηκε το πτυχίο.
Καριέρα
Από το 1989 έως το 1998, ο Νόβακ εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης με τον Ρόμπερτ Μέι ως μεταδιδακτορικός υπότροφος ΈρβινΣρέντινγκερ και ανώτερος ερευνητής του Wellcome Trust. Από το 1997 έως το 1998, ο Νόβακ ήταν καθηγητής μαθηματικής βιολογίας. Μετά το 1998, πραγματοποίησε έρευνα στο Ινστιτούτο Προηγμένων Σπουδών στο Πρίνστον και δημιούργησε ένα πρόγραμμα στη θεωρητική βιολογία.
Μαραθούλα Αιτωλοακαρνανίας
Η Μαραθούλα είναι ορεινός οικισμός του Νομού Αιτωλοακαρνανίας, αποτελεί τμήμα της Τοπικής Κοινότητας Αναλήψεως, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο διευρυμένο Δήμο Θέρμου.
Μάρτιν Νόβακ
Καριέρα
Το 2003, ο Νόβακ προσλήφθηκε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ ως καθηγητής Μαθηματικών και Βιολογίας. Διορίστηκε Διευθυντής του Προγράμματος για την Εξελικτική Δυναμική (PED). Το PED χρηματοδοτήθηκε με συνολικά εννέα εκατομμύρια δολάρια από το Ίδρυμα Τζέφρι Έπσταϊν VI Η Scientific American ανέφερε ότι η ομάδα του Νόβακ έλαβε αρχικά 6,5 εκατομμύρια δολάρια, χωρίς να του αποδοθεί τίποτα μετά το 2007, μερικές εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια παρέμειναν αδαπανητά.
Μαραθούλα Αιτωλοακαρνανίας
Τοποθεσία
Το χωριό βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τον ποταμό Εύηνο, σε περιοχή βορείως της Γέφυρας «Μπανιά» ή Γέφυρας «Πούλιανης», όντας χτισμένο σε υψόμετρο περίπου 570 έως 650 μέτρων, και εγγύς του βρίσκονται, πέρα από το Θέρμο που αποτελεί το διοικητικό κέντρο της περιοχής, τα χωριά Γέφυρα Μπανιά, Βλαχομάνδρα, Σφηκαίικα, Φλεσουριάς, Καλούδι, Ανάληψη, Πετροχώρι, Καημένα Αμπέλια, Παλιουριά ενώ σε κοντινή απόσταση βρίσκεται επίσης η οικιστική θέση Κουρμέκι, καθώς και τα «Λουτρά Βλαχομάνδρας». Απέχει από τη Ναύπακτο 23 χλμ. και από το Αγρίνιο περίπου 49 χλμ.
Μάρτιν Νόβακ
Καριέρα
Ο Νόβακ έχει συγγράψει βιβλία και επιστημονικές εργασίες σχετικά με θέματα εξελικτικής θεωρίας παιγνίων, καρκίνου, ιών, μολυσματικών ασθενειών, την εξέλιξη της γλώσσας και την εξέλιξη της συνεργασίας. Το πρώτο του βιβλίο, Virus Dynamics (γραμμένο με τον Ρόμπερτ Μέι) εκδόθηκε από τις εκδόσεις Oxford University Press το 2001. Ο Νόβακ είναι αντεπιστέλλον μέλος της Αυστριακής Ακαδημίας Επιστημών. Κέρδισε το βραβείο Μνήμης Ουέλντον, το Βραβείο Άλμπερτ Βάντερ, το Βραβείο Ακίρα Οκούμπο, το Βραβείο Ντέιβιντ Σταρ Τζόρνταν και το Βραβείο Χένρι Χάλετ Ντέιλ. Το βιβλίο του Νόβακ του 2006 Εξελικτική Δυναμική: Εξερευνώντας τις Εξισώσεις της Ζωής απέσπασε τον έπαινο από άλλους επιστήμονες μαζί με το βραβείο RR Hawkins για το εξαιρετικό επαγγελματία, αναφορά ή επιστημονική εργασία του 2006 από την Ένωση Αμερικανών Εκδοτών.
Μαραθούλα Αιτωλοακαρνανίας
Διοικητική εξέλιξη
Αποτελεί ένα από τα χωριά που βρίσκονται στην ιστορική περιοχή του Απόκουρου, στα νοτιότερα όριά της. Αναγνωρίστηκε ως οικισμός με την ονομασία «Πούλιανη» στις 19/03/1961, όταν και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Αναλήψεως. Με το ΦΕΚ 122Α της 21/07/1964 μετονομάστηκε σε Μαραθούλα. Στις 14/03/1971 προσαρτήθηκε στον οικισμό της Μαραθούλας ο καταργούμενος οικισμός της Φλεσουριάς. Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», αποτελούσε τμήμα πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος Αναλήψεως του «καποδιστριακού» Δήμου Θέρμου.
Μάρτιν Νόβακ
Καριέρα
Ο Νόβακ ήταν συν-σκηνοθέτης με τη Σάρα Κόκλι του έργου Εξέλιξη και Θεολογία της Συνεργασίας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, που χρηματοδοτείται από το Ίδρυμα Τέμπλετον, όπου ήταν επίσης μέλος του συμβουλίου τους. Σε μια διάλεξη που δόθηκε στο Χάρβαρντ τον Μάρτιο του 2007 με τίτλο «Εξέλιξη και Χριστιανισμός», ο Νόβακ, ένας Ρωμαιοκαθολικός, υποστήριξε ότι «Η επιστήμη και η θρησκεία είναι δύο βασικά συστατικά στην αναζήτηση της αλήθειας. Η άρνηση ενός από τα δύο είναι μια άγονη προσέγγιση.»
Μαραθούλα Αιτωλοακαρνανίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αιτωλοακαρνανίας Κατηγορία:Δήμος Θέρμου
Μάρτιν Νόβακ
Ακαδημαϊκή έρευνα
Το 1990, ο Νόβακ και ο Ρόμπερτ Μέι πρότειναν ένα μαθηματικό μοντέλο, που εξηγούσε την περίεργη καθυστέρηση μεταξύ της μόλυνσης από HIV και του AIDS όσον αφορά την εξέλιξη των διαφορετικών στελεχών του ιού κατά τη διάρκεια μεμονωμένων λοιμώξεων, σε σημείο που η γενετική ποικιλομορφία του ιού φτάνει σε ένα όριο το ανοσοποιητικό σύστημα δεν μπορεί πλέον να το ελέγξει. Αυτή η λεπτομερής ποσοτική προσέγγιση εξαρτιόταν από υποθέσεις σχετικά με τη βιολογία του HIV που στη συνέχεια επιβεβαιώθηκαν με πείραμα.
Σε μια εργασία στο Science το 2006, ο Νόβακ εξήγγειλε και ενοποίησε τους μαθηματικούς κανόνες για τις πέντε κατανοητές βάσεις της εξέλιξης της συνεργασίας (επιλογή συγγενών, άμεση αμοιβαιότητα, έμμεση αμοιβαιότητα, αμοιβαιότητα δικτύου και επιλογή ομάδας). Ο Νόβακ προτείνει ότι η εξέλιξη είναι εποικοδομητική λόγω της συνεργασίας και ότι θα μπορούσαμε να προσθέσουμε τη «φυσική συνεργασία» ως τρίτη θεμελιώδη αρχή της εξέλιξης εκτός από τη μετάλλαξη και τη φυσική επιλογή.
Σε μια εργασία που παρουσιάστηκε στο εξώφυλλο του Nature το 2007, ο Νόβακ και οι συνεργάτες του απέδειξαν ότι η μετάβαση των ανώμαλων σε κανονικά ρήματα στα αγγλικά με την πάροδο του χρόνου υπακούει σε έναν απλό νόμο αντίστροφου τετραγώνου, παρέχοντας έτσι έναν από τους πρώτους ποσοτικούς νόμους στην εξέλιξη της Γλώσσας.
Το 2010, μια εργασία των Νόβακ, E. O. Γουίλσον και Κορίνα Ταρνίτα, στο Nature, υποστήριξε ότι η τυπική θεωρία φυσικής επιλογής αντιπροσωπεύει μια απλούστερη και ανώτερη προσέγγιση στη θεωρία επιλογής συγγενών στην εξέλιξη της ευκοινωνικότητας. Αυτή η εργασία έχει οδηγήσει σε πολλά σχόλια, συμπεριλαμβανομένης της έντονης κριτικής από τους υποστηρικτές της συμπεριληπτικής θεωρίας της φυσικής κατάστασης. Ο Νόβακ υποστηρίζει ότι τα ευρήματα της εργασίας είναι πειστικά και ότι το πεδίο της κοινωνικής εξέλιξης θα πρέπει να προχωρήσει πέρα από τη συμπεριληπτική θεωρία της φυσικής κατάστασης.
Έχει πάνω από 300 επιστημονικές δημοσιεύσεις, εκ των οποίων οι 40 είναι στο Nature και οι 15 στο Science.
Υπερσυνεργάτες
Το 2011, εκδόθηκε το βιβλίο του Νόβακ Σούπερ Συνεργάτες: Τα Μαθηματικά της Εξέλιξης, Αλτρουισμός και Ανθρώπινη Συμπεριφορά και Γιατί Χρειαζόμαστε τον καθένα για να Επιτύχουμε. (Ή γιατί χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον για να πετύχουμε), σε συνεργασία με τον Ρότζερ Χάιφιλντ.
Ο Μάνφρεντ Μιλίνσκι στο Nature περιγράφει το βιβλίο ως «εν μέρει αυτοβιογραφία, εν μέρει σχολικό βιβλίο και διαβάζεται σαν ένα μπεστ σέλερ μυθιστόρημα» και προτείνει ότι ενώ ο Νόβακ έχει δίκιο ότι οι θεωρίες της επιλογής συγγενών και της τιμωρίας χρειάζονται επανεξέταση, είναι πολύ νωρίς για να πούμε εάν οι τολμηρές ιδέες του θα αντέξουν στην πράξη. Στο έγγραφο Νόβακ /Ταρνίτα/Γουίλσον, ο Μιλίνσκι λέει: «Προβλέπω ότι θα βρεθεί μια καλύτερη μαθηματική διατύπωση της θεωρίας της κοινωνικής εξέλιξης που να περιλαμβάνει συγγένεια, να είναι συμβατή με τα υπάρχοντα στοιχεία και να περιλαμβάνει τον κανόνα του Χάμιλτον ως εμπειρικό κανόνα».
Ο Ντέιβιντ Γουίλετς, στους Financial Times, περιέγραψε το βιβλίο ως ένα «εξαιρετικό παράδειγμα» χρήσης του συνδέσμου της εξελικτικής βιολογίας, της θεωρίας παιγνίων και της νευροεπιστήμης για την κατανόηση της ανάπτυξης της συνεργασίας στην κοινωνία και προτείνει ότι «όλοι οι πολιτικοί μπορούν να αντλήσουν έμπνευση και ιδέες από οι πνευματικοί πόροι αυτής της συναρπαστικής προσέγγισης»
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστριακοί μαθηματικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι του Πανεπιστημίου της Βιέννης Κατηγορία:Χριστιανοί λόγιοι Κατηγορία:Σελίδες με μη επιθεωρημένες μεταφράσεις
Ρόνκο Σκρίβια
Το Ρόνκο Σκρίβια (ιταλικά: Ronco Scrivia) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Μητροπολιτικής Πόλεως της Γένοβας
Metal Jukebox
Metal Jukebox είναι ο τίτλος του άλμπουμ διασκευών του γερμανικού power metal συγκροτήματος Helloween, το οποίο κυκλοφόρησε στις 9 Νοεμβρίου του 1999 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας Castle Communications.
Ο δίσκος ηχογραφήθηκε το 1999 στα Fixitinthemix και Crazy Cat Studio του Αμβούργου και το Mi Sueno Studio της Τενερίφης, με παραγωγούς τα ίδια τα μέλη του συγκροτήματος.
Στο άλμπουμ συμπεριλήφθηκαν διασκευές σε κομμάτια των Scorpions, Jethro Tull, The Beatles, Cream, κ.α., ενώ στην ειδική ιαπωνική έκδοση συμπεριλήφθηκε το κομμάτι "Rat Bat Blue" των Deep Purple.
Στην Ιαπωνία ο δίσκος σκαρφάλωσε στο # 28 του καταλόγου επιτυχιών πουλώντας περισσότερα από 23.000 αντίτυπα, ενώ στην πατρίδα του συγκροτήματος μπήκε στο Top-50.
Θέσεις τσαρτ
Metal Jukebox (άλμπουμ)
Επίσημη κυκλοφορία: 9 Νοεμβρίου 1999
Μέλη των Helloween
Η σύνθεση του συγκροτήματος κατά την ηχογράφηση του "Metal Jukebox" είχε την εξής μορφή:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Helloween Κατηγορία:Άλμπουμ του 1999
Ροντανίνα
Η Ροντανίνα (ιταλικά: Rondanina) είναι ιταλικός δήμος στην Μητροπολιτική Πόλη της Γένοβας, στην περιφέρεια της Λιγυρίας.
Βερεγγάρια της Ναβάρρας
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Σάντσο ΣΤ΄ της Ναβάρρας και της Σάντσας των Ιβρέα, κόρης του Αλφόνσου Ζ΄ του Λεόν & της Καστίλης.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1191 τον Ριχάρδο Α΄ τον Λεοντόκαρδο της Αγγλίας. Δεν απέκτησαν απογόνους.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Χιμένεθ Κατηγορία:Κόμισσες του Ανζού Κατηγορία:Δούκισσες της Ακουιτανίας Κατηγορία:Δούκισσες της Νορμανδίας Κατηγορία:Ινφάντας της Ναβάρρας Κατηγορία:Κόμησσες του Μαιν
Μουσείο Πολωνικού Στρατού
Το Μουσείο Πολωνικού Στρατού (Muzeum Wojska Polskiego) είναι μουσείο στη Βαρσοβία, το οποίο καταγράφει τη στρατιωτική ιστορία της Πολωνίας. Ιδρύθηκε το 1920 υπό τη Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία, καταλαμβάνει μια πτέρυγα του κτιρίου του Εθνικού Μουσείου της Πολωνίας, καθώς και πολλά παραρτήματα στην Πολωνία. Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο μουσείο της Βαρσοβίας και η μεγαλύτερη συλλογή στρατιωτικών αντικειμένων στην Πολωνία. Η συλλογή απεικονίζει χίλια χρόνια πολωνικής στρατιωτικής ιστορίας, από τον 10ο αιώνα έως τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Εγκατάσταση
Το μουσείο άνοιξε το 1920. Επεκτάθηκε το 1993, με το Μουσείο του Κάτιν και το Μουσείο Πολωνικής Στρατιωτικής Τεχνολογίας να ανοίγουν στο 9ο Φρούριο Τσερνιακόφσκι.
Συλλογές
δεξιά|μικρογραφία| Πολωνικό κράνος (szłom), 10ος αιώνας δεξιά|μικρογραφία| Μ-3 Halftrack μπροστά από το μουσείο Ο προαύλιος χώρος του μουσείου φιλοξενεί αρκετές δεκάδες τεθωρακισμένα οχήματα, πυροβολικά και αεροσκάφη, ένα εκλεκτικό μείγμα σοβιετικού, δυτικού και πολωνικού εξοπλισμού, κυρίως από την εποχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Οι εσωτερικές εκθέσεις επικεντρώνονται στη στρατιωτική ιστορία της Πολωνίας από τον 10ο αιώνα και είναι ιδιαίτερα ισχυρές στην εποχή του στρατιωτικού μεγαλείου της Πολωνίας τον 17ο αιώνα, μέσω της παρακμής στην αναρχία τον 18ο αιώνα. Αρκετές αίθουσες είναι αφιερωμένες στη συμμετοχή της Πολωνίας στους Ναπολεόντειους Πολέμους και στις εθνικές εξεγέρσεις του 1830-31 και του 1863. Με διαφορά το μεγαλύτερο μέρος του εκθεσιακού χώρου είναι αφιερωμένο στον 20ο αιώνα, ιδιαίτερα στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα κυριότερα σημεία της συλλογής του μουσείου περιλαμβάνουν ένα εξαιρετικά σπάνιο επιχρυσωμένο κράνος του 10ου αιώνα, το οποίο λέγεται ότι ανήκε σε έναν Πολωνό οπλαρχηγό και τη συλλογή πανοπλιών των ουσάρων.
Επιπλέον, υπάρχει μια μόνιμη έκθεση ανατολίτικων όπλων και πανοπλιών από την εκτενή συλλογή του μουσείου, η οποία περιλαμβάνει πολλά αντικείμενα παγκόσμιας κλάσης από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, το Χανάτο της Κριμαίας, τη Μογγολία και την Ιαπωνία. Ο βαρύς οπλισμός εκτίθεται στο παρακείμενο πάρκο και στο Φρούριο Τσερνιακόφσκι (Μουσείο Πολωνικής Στρατιωτικής Τεχνολογίας). Το πάρκο που περιβάλλει το μουσείο φιλοξενεί μια υπαίθρια έκθεση βαρέος στρατιωτικού εξοπλισμού (τανκς, πυροβολικό, αεροσκάφη και ανίχνευση και διάχυση ναρκών). Το φρούριο στεγάζει επίσης το Μουσείο Θυμάτων του Κάτιν, παράρτημα του Μουσείου Πολωνικού Στρατού.
Στο μουσείο δόθηκε πρόσφατα ο εξοπλισμός από τους στρατιώτες που χάθηκαν στην αεροπορική καταστροφή του προεδρικού αεροσκάφους στο Σμολένσκ. Ο εξοπλισμός περιλαμβάνει τις κάρτες ταυτότητας, φορητά ραδιόφωνα, φακούς, θήκες και πολλά άλλα, όλα στην αρχική τους κατάσταση.
Νέο κτίριο
Στις 15 Δεκεμβρίου 2008, το Μουσείο Πολωνικού Στρατού ανακοίνωσε ότι θα χορηγήσει έναν διεθνή διαγωνισμό για την επιλογή ενός αρχιτεκτονικού σχεδίου για τους νέους του χώρους και τη γύρω περιοχή. Το κτίριο θα χτιστεί στην ιστορικό Οχυρό της Βαρσοβίας που βρίσκεται στην περιοχή Ζόλιμπος της Βαρσοβίας. Το νέο μουσείο αναμένεται να είναι ένας σύγχρονος θεσμός πολυμέσων παρόμοιος σε σύλληψη με το εξαιρετικά επιτυχημένο Μουσείο Εξέγερσης της Βαρσοβίας. Ο νικητής αναμενόταν να επιλεγεί τον Αύγουστο του 2009, η κατασκευή του μουσείου έπρεπε να ξεκινήσει το 2009 ή το 2010 και να ολοκληρωθεί το 2013, ωστόσο στις αρχές του 2014, αυτό δεν είχε συμβεί ακόμα. Μόλις κατασκευαστεί το νέο Μουσείο Πολωνικού Στρατού, το σημερινό του κτίριο στο κέντρο της πόλης θα αναλάβει το Εθνικό Μουσείο της Βαρσοβίας.