cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arabia Felix
Όνομα
Ο όρος «Εύφορη Αραβία» είναι μετάφραση του λατινικού «Arabia Felix». Felix έχει την ταυτόχρονη έννοια του «γόνιμος, εύφορος» και «ευτυχισμένος, τυχερός, ευλογημένος». Η Arabia Felix ήταν μια από τις τρεις περιοχές στις οποίες οι Ρωμαίοι χώρισαν την αραβική χερσόνησο: Arabia Deserta, Arabia Felix και Arabia Petraea. Οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι ονόμαζαν την Υεμένη, Arabia Felix.
Εξήγηση
Η νοτιοδυτική γωνία της χερσονήσου, δεχόταν περισσότερες βροχοπτώσεις εκείνη την εποχή και ήταν πολύ πιο πράσινη από την υπόλοιπη χερσόνησο και έτσι απολάμβανε πιο παραγωγικούς αγρούς. Οι υψηλές κορυφές και οι πλαγιές ήταν ικανές να υποστηρίξουν σημαντική βλάστηση και οι κοίτες του ποταμού που ονομάζονται ουάντι βοηθούσαν να γίνουν εύφορα και άλλα εδάφη.
Το 26 π.Χ. ο Αίλιος Γάλλος υπό την εντολή του Οκταβιανού Αυγούστου ηγήθηκε μιας στρατιωτικής εκστρατείας στην Arabia Felix, αλλά μετά από κάποιες αρχικές επιτυχίες στη συνέχεια υποχρεώθηκε από το ανθυγιεινό κλίμα και την επιδημία να σταματήσει την κατάκτηση της περιοχής.
Μέρος αυτού που οδήγησε στον πλούτο και τη σημασία της Arabia Felix στον αρχαίο κόσμο ήταν το σχεδόν μονοπώλιο του εμπορίου κανέλας και μπαχαρικών, τόσο των εγγενών προϊόντων της όσο και των εισαγωγών από την Ινδία και το Κέρας της Αφρικής.
Ο Στράβων λέει ότι η Arabia Felix αποτελούταν από πέντε βασίλεια, το καθένα από πολεμιστές, αγρότες, «εκείνους που ασχολούνται με τις μηχανικές τέχνες. Μια άλλη, τη χώρα που φέρει μύρο και μια άλλη, τη χώρα που φέρει λιβάνι, αν και οι ίδιες χώρες παράγουν κασσία, κανέλα και νάρδο».
Ευδαίμων
Τον 1ο αιώνα π.Χ., η αραβική πόλη Ευδαίμων (συνήθως ταυτίζεται με το λιμάνι του Άντεν), στην Arabia Felix, ήταν ένα λιμάνι μεταφόρτωσης στην εμπορική οδό της Ερυθράς Θάλασσας. Περιγράφηκε στο Περίπλους της Ερυθράς Θάλασσας (πιθανότατα τον 1ο αιώνα μ.Χ.) σαν να είχε πέσει σε δύσκολους καιρούς. Από την ευοίωνη ονομασία του λιμανιού διαβάζουμε στην περίληψη ότι:
Νέες εξελίξεις στο εμπόριο τον 1ο αιώνα μ.Χ. έκαναν την αποφυγή των μεσαζόντων στην Ευδαίμων και διέσχιζαν την επικίνδυνη άμεση διέλευση της Αραβικής Θάλασσας προς τις ακτές της Ινδίας.
Βιβλίο
Arabia Felix είναι επίσης ο τίτλος του βιβλίου του 1962 του Δανού μυθιστοριογράφου Τόρκιλντ Χάνσεν, ο οποίος περιγράφει λεπτομερώς μια καταστροφική επιστημονική αποστολή στην περιοχή που διήρκεσε από το 1761 έως το 1767. Η αλήθεια ορισμένων πτυχών της περιγραφής έχει τεθεί υπό αμφισβήτηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αραβία Κατηγορία:Αρχαία ιστορία της Υεμένης Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Μέσης Ανατολής Κατηγορία:Λατινικές φράσεις Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές Κατηγορία:Ιστορικές περιοχές της Σαουδικής Αραβίας
Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2005-06
Η Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 2005-06 ήταν η 51η έκδοση της Β΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε η Αθλητική Ένωση Πάφου για 1η φορά στην ιστορία της.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας 2005-06 συμμετείχαν 14 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Οι τρεις πρώτες ομάδες προβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 2006-07. Οι τρεις τελευταίες ομάδες υποβιβάστηκαν στο πρωτάθλημα Γ΄ κατηγορίας 2006-07.
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 3 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την περίοδο 2004-05
Ομάδες που προήχθησαν στην Α΄ κατηγορία 2005-06
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν στην Γ΄ κατηγορία 2005-06:
Ομάδες που διαβαθμίστηκαν από την Α΄ κατηγορία 2004-05
Ομάδες που προήχθησαν από την Γ΄ κατηγορία 2004-05:
Βαθμολογία
Η τελική βαθμολογία του πρωταθλήματος ήταν:
Κανόνες βαθμολογίας: 1ος Βαθμοί, 2ος Διαφορά τερμάτων (τέρματα υπέρ-τέρματα κατά), 3ος Καλύτερη επίθεση.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Β΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2005-2006
Kate
Το Kate (ακρώνυμο που σημαίνει KDE Advanced Text Editor) είναι ένας επεξεργαστής απλού κειμένου (αγγλ. text editor) με προηγμένα χαρακτηριστικά, κυρίως όσον αφορά την σύνταξη πηγαίου κώδικα. Αποτελεί μέρος του πακέτου λογισμικού του KDE και είναι αδειοδοτημένο με την GNU Lesser General Public License (LGPL).
Χαρακτηριστικά
Το πρόγραμμα παρέχει λειτουργικότητα παρόμοια με αυτή των περισσοτέρων του είδους του, όπως η αυτόματη συμπλήρωση λέξεων, η εύρεση και αντικατάσταση κειμένου και ο ορθογραφικός έλεγχος. Επιπλέον έχει δοθεί έμφαση σε δυνατότητες που διευκολύνουν σημαντικά την συγγραφή πηγαίου κώδικα. Υποστηρίζεται σήμανση συντακτικού (αγγλ. syntax highlighting) για περισσότερα από 200 είδη αρχείων. Οι δυνατότητες σήμανσης συντακτικού μπορούν να επεκταθούν με χρήση αρχείων XML. Επίσης είναι δυνατή η αυτόματη ανίχνευση της κωδικοποίησης χαρακτήρων ενός αρχείου καθώς και η εύρεση και αντικατάσταση κειμένου με χρήση κανονικών εκφράσεων (regular expressions). Στις υποστηριζόμενες κωδικοποιήσεις συγκαταλέγονται οι UTF-8, UTF-16 και ASCII. Το Kate έχει επίσης δυνατότητα προσομοίωσης του γνωστού επεξεργαστή απλού κειμένου vi.
Το πρόγραμμα μπορεί να ανοίξει και να αποθηκεύσει όλους τους τύπους αρχείων που υποστηρίζονται από την βιβλιοθήκη συστήματος KIO, συμπεριλαμβανομένων των HTTP, FTP, SSH, SMB και WebDAV. Είναι επίσης δυνατή η ενσωμάτωση του τερματικού Konsole χάρη στις τεχνολογίες του KPart. Το ίδιο το Kate δεν είναι παρά το γραφικό περιβάλλον που έχει υλοποιηθεί γύρω από το module επεξεργασίας κειμένου, που είναι γνωστό ως katepart και αποτελεί επίσης μέρος του KPart. Η λειτουργικότητα του προγράμματος μπορεί να επεκταθεί με την χρήση προσθέτων (αγγλ. plug-in) και την χρήση script σε Javascript.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό Κατηγορία:Λογισμικό KDE Κατηγορία:Διορθωτές κειμένου
Καπεστάν
Το Καπεστάν (γαλλικά: Capestang, οξιτανικά: Cabestanh) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ερώ, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ερώ
Αμπντουλραχμάν Αλ-Φεϊχάν
Ο Αμπντουλραχμάν Αλ-Φεϊχάν είναι Κουβεϊτιανός αθλητής της σκοποβολής. Συμμετείχε στο αγώνισμα του τραπ στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016, συμμετέχοντας με τους Ανεξάρτητους Ολυμπιακούς Αθλητές. Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σκοποβολής 2018 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο ομαδικό τράπ ανδρών με την ομάδα του Κουβέιτ, και το χάλκινο μετάλλιο στο αγώνισμα του ατομικού τραπ, παίρνοντας έτσι την πρόκριση για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κουβεϊτιανοί αθλητές της σκοποβολής
KCalc
Το KCalc είναι μια αριθμομηχανή υπολογιστή. Αποτελεί μέρος του πακέτου λογισμικού του KDE και είναι αδειοδοτημένο με την GNU General Public License, Version 2.
Χαρακτηριστικά
Το πρόγραμμα παρέχει βασική λειτουργικότητα, όπως τις τέσσερις βασικές πράξεις, υπολογισμό τοις εκατό ποσοστού, ύψωση σε δύναμη, εύρεση παραγοντικού και τετραγωνικής ρίζας. Επιπλέον υπάρχουν πιο εξειδικευμένα modes λειτουργίας, τα οποία ο χρήστης ενεργοποιεί ανάλογα με τις ανάγκες του και παρέχουν λογικές, τριγωνομετρικές, λογαριθμικές, στατιστικές και άλλες συναρτήσεις. Επίσης στα mode στατιστικής και επιστήμης υπάρχουν έξι κουμπιά με κάποιες από τις θεμελιώδεις σταθερές των μαθηματικών και της φυσικής. Ακόμη είναι δυνατή η ρύθμιση της ακρίβειας των υπολογισμών, πριν και μετά την υποδιαστολή.
Το KCalc αποθηκεύει στη μνήμη του τα αποτελέσματα προηγούμενων υπολογισμών. Επίσης επιτρέπει την ρύθμιση της γραμματοσειράς και των χρωμάτων ανάλογα με τις ανάγκες του χρήστη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελεύθερο λογισμικό Κατηγορία:Λογισμικό KDE
Παραδοσιακοί χοροί νομού Κιλκίς
Οι παραδοσιακοί χοροί του νομού του νομού Κιλκίς είναι εν πολλοίς κοινοί με αυτούς όλης της Μακεδονίας και ιδιαίτερα με αυτούς της Κεντρικής Μακεδονίας. Εν τούτοις υπάρχουν ορισμένοι που έχουν καθαρά τοπικό χαρακτήρα και απαντώνται μόνο σε αυτή τη γεωγραφική περιοχή. Οι μουσικοί σκοποί παίζονται κυρίως με κλαρίνο, τρομπέτες, ακορντεόν, πίπιζα, ζουρνά και ορισμένες φορές και με σαξόφωνο και γκάιντα και συνοδεύονται με νταούλι.
Οι χοροί που απαντώνται σε περιοχές του νομού Κιλκίς είναι:
Οι στίχοι των περισσότερων τραγουδιών ήταν στο τοπικό σλαβογενές ιδίωμα και πλέον έχουν ξεχαστεί καθώς το Ελληνικό κράτος απαγόρευε τη χρήση του ιδιώματος. Σήμερα γίνονται προσπάθειες να καταγραφούν και να αποδοθούν και στην ελληνική. Φυσικά, ο νομός Κιλκίς αντιπροσωπεύεται και από πλήθος Σαρακατσάνικων και Βλαχικών παραδοσιακών χορών, οι οποίοι όμως είναι πανελλήνια κοινοί. Επίσης σημαντική κατηγορία χορών είναι οι Βλαχομογλενίτικοι (Βλάχικοι επηρεασμένοι από τους Μακεδονίτικους σκοπούς), που δεν έχουν όμως καταγραφεί επαρκώς.
Μετά το 1922, λόγω της εγκατάστασης προσφύγων, η τοπική χορευτική παράδοση έχει εμπλουτιστεί και με χορούς, από τον Πόντο, την Ανατολική Ρωμυλία, την Ανατολική Θράκη, τη Μικρά Ασία και την Καππαδοκία.
Πηγές
Χοροί Κιλκίς
Μπέρεν και Λούθιεν
Η ιστορία του Μπέρεν και της Λούθιεν, που απαντά σε διάφορα έργα του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν, είναι η ιστορία της αγάπης και περιπέτειας του θνητού ανθρώπου Μπέρεν και της αθάνατης Ξωτικιάς Λούθιεν. Ο Τόλκιν έγραψε διάφορες εκδοχές της ιστορίας αυτής, η τελευταία απο αυτές εμφανίζεται στο Σιλμαρίλλιον, αν και η ιστορία αναφέρεται επίσης στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Η ιστορία λαμβάνει χώρα κατά την Πρώτη Εποχή της Μέσης Γης, περίπου 6.500 χρόνια πριν από τα γεγονότα του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών.
Ο Μπέρεν, ο οποίος ήταν γιος του Μπάραχιρ, απέσπασε ένα πετράδι Σίλμαριλ από το στέμμα του Μόργκοθ και ως ανταμοιβή έλαβε για νύφη την Λούθιεν, την κόρη του βασιλιά των Ξωτικών Θίνγκολ και της Μέλιαν, πνεύματος Μαία. Σκοτώθηκε από τον Carcharoth, τον λύκο της Άνγκμπαντ, αλλά παρ΄ όλα αυτά, επέστρεψε από τους νεκρούς. Έζησε με την Λούθιεν στο Tol Galen στο Ossiriand και πολέμησε τους Νάνους στο Sarn Athrad. Ήταν ο προπάππους του Έλροντ και του Έλρου, και έτσι κατέληξε να γίνει ο πρόγονος των Νουμενοριανών βασιλιάδων. Μετά την εκπλήρωση της αναζήτησης του πετραδιού Σίλμαριλ και του θανάτου του Μπέρεν, η Λούθιεν επέλεξε να γίνει θνητή και να μοιραστεί την ίδια μοίρα με τον Μπέρεν.
Η ιστορία αυτή εκδόθηκε για πρώτη φορά ως αυτόνομο βιβλίο το 2017, υπο την επιμέλεια του Κρίστοφερ Τόλκιν.
Εξωτερικοί Σςύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέση Γη (βιβλία) Κατηγορία:Βιβλία που δημοσιεύτηκαν μεταθανάτιως Κατηγορία:Μυθιστορήματα του 2017
Γουλιέλμος Δ΄ της Προβηγκίας
Ο Γουλιέλμος Δ΄ της Προβηγίας, (Γαλλικά : Guillaume IV, πέθανε το 1030) μέλος του Οίκου των Μποζονιδών ήταν Κόμης της Προβηγκίας (1018 - 1030).
Βιογραφία
Ο Γουλιέλμος Δ΄ ήταν πρωτότοκος γιος του Γουλιέλμου Β΄ της Προβηγκίας και της Γκέρμπεργκα των Ιβρέα, κόρης του Όθωνα-Γουλιέλμου κόμη της Βουργουνδίας. Διαδέχθηκε τον πατέρα του μαζί με τους νεότερους αδελφούς του Φουλκ-Βερτράνδο και Γοδεφρείδο Α΄. Εμφανίζεται να υπογράφει σε πολλά καταστατικά μαζί με τη μητέρα του Γκέρμπεργκα, η οποία ανέλαβε την κηδεμονία του ως το 1019. Ήταν ο πρώτος από τα αδέλφια του που έφερε τον τίτλο του κόμη (comes). Απεβίωσε άγαμος και στην κομητεία της Προβηγκίας έμειναν οι δύο νεότεροι αδελφοί του.
PC Master
thumb|right|200px|Το εξώφυλλο του 1ου τεύχους Το PC Master ήταν Ελληνικό περιοδικό με θέμα τους προσωπικούς υπολογιστές και τα βιντεοπαιχνίδια για αυτούς. Εκδιδόταν από την Compupress Α.Ε. από το 1989 έως το 2015.
Η θεματολογία του περιστρεφόταν γύρω από την ψηφιακή τεχνολογία, τις παρουσιάσεις παιχνιδιών, την συμβουλευτική για χρήστες με έμφαση στα βιντεοπαιχνίδια, τα γκάτζετ και άλλα.
Μια ειδική έκδοση του περιοδικού, το PC Master GOLD, κυκλοφορούσε ανά δύο μήνες. Οι δύο εκδόσεις συνοδεύονται από DVD με βιντεοπαιχνίδια, τόσο παλαιότερα, αλλά και σύγχρονα, με ηλικία ενός ή δύο ετών. Η ειδική έκδοση έδινε έμφαση στα παιχνίδια περιπέτειας και στα παιχνίδια ρόλων. Το περιοδικό επίσης κατά καιρούς διοργάνωσε ετήσιους διαγωνισμούς ηλεκτρονικών παιχνιδιών, με την ονομασία «Grand Prix». Τέτοιοι διαγωνισμοί έγιναν τα έτη 2001, 2002 και 2003.
Στις αρχές Νοεμβρίου 2009 έγινε ανανέωση της ιστοσελίδας του περιοδικού, η οποία μετρούσε δύο δεκαετίες ζωής.
Από τον Αύγουστο του 2014 (τεύχος 297) και μετά από την ψηφοφορία των αναγνωστών το περιοδικό άλλαξε μορφή. Ονομάστηκε Pc Master Reloaded και υπήρξε πτώση της τιμής του εντύπου από τα 6.80 € στα 4.50 € κάτι που σήμαινε και μείωση των σελιδών σε 98 (άρα και μείωση της ύλης), αφαίρεση του δωρεάν CD (για πρώτη φορά το περιοδικό δεν συνοδευόταν από δισκέτα ή CD κάτι που το έκανε από το πρώτο τεύχος). Όμως και πάλι τα προβλήματα που είχαν ξεκινήσει από το 2013 ήταν πολλά κυρίως η καθυστέρηση στην κυκλοφορία του, κάτι που για να αντιμετωπιστεί πολλές φορές το περιοδικό κυκλοφόρησε σε διμηνιαία έκδοση κάτι που σημαίνε και λιγότερα τεύχη τον χρόνο.
Το τελευταίο τεύχος του PC Master το 303 κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2015 και από τότε σταμάτησε η κυκλοφορία του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά περιοδικά Κατηγορία:Περιοδικά ηλεκτρονικών υπολογιστών
The Fire Meets The Fury
Το The Fire Meets The Fury είναι ανεπίσημο, ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ του αμερικάνικου blues rock συγκροτήματος του Στίβι Ρέι Βον, Double Trouble, το οποίο κυκλοφόρησε το 2012 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Smokin' Records".
Η ηχογράφηση του πραγματοποιήθηκε στο "Tingley Coliseum" της Αλμπουκέρκης στις 28 Νοεμβρίου 1989 και στην "McNicols Arena" του Ντένβερ την επομένη, ενώ μεταδόθηκε μέσω του ραδιοφωνικού σταθμού "Westwood One".
Στο άλμπουμ συμμετείχε ως γκεστ ο κιθαρίστας Τζεφ Μπεκ, μαζί με τον οποίο οι Double Trouble είχαν πραγματοποιήσει την περιοδεία "The Fire Meets The Fury Tour", με σκοπό την προώθηση του δίσκου "In Step".
Η συγκεκριμένη ηχογράφηση είχε κυκλοφορήσει στο παρελθόν ως bootleg με τίτλο "Last Farewell".
Μέλη των Double Trouble
Οι μουσικοί οι οποίοι ηχογράφησαν το "The Fire Meets The Fury" ήταν οι εξής:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία του Stevie Ray Vaughan Κατηγορία:Άλμπουμ του 2012
29 Ιουλίου
28 Ιουλίου | 29 Ιουλίου | 30 Ιουλίου
Η 29η Ιουλίου είναι η 210η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (211η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 155 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Pussycat Dolls
Οι Pussycat Dolls ήταν αμερικανικό συγκρότημα της ποπ /R&B το οποίο αποτελούνταν από τις Ashley Roberts, Jessica Sutta, Kimberly Wyatt, Melody Thornton και Νικόλ Σέρζινγκερ.Τον Νοέμβρη του 2019 ανακοίνωσαν επίσημα στον τελικό του αγγλικού X-Factor πως το 2020 θα ξεκινήσουν tour και θα πως θα κυκλοφορήσουν νέα τραγούδια.
Ιστορία
Οι Pussycat Dolls ιδρύθηκαν το 1995 από την αμερικανίδα χορογράφο, σκηνοθέτη video clip και ηθοποιό Robin Antin. Αρχικά, οι Pussycat Dolls ξεκίνησαν την πορεία τους ως χορευτικό συγκρότημα. Ένα από τα αρχικά μέλη του ήταν η Carmen Electra. Επίσης, με το γκρουπ συνεργάστηκαν διάσημες προσωπικότητες του θεάματος όπως οι Μπρίτνεϊ Σπίαρς, Christina Applegate, Κριστίνα Αγκιλέρα, Gwen Stefani και Brittany Murphy.
Το 2003, οι Pussycat Dolls απόκτησαν νέα μέλη (Ashley Roberts, Jessica Sutta, Kimberly Wyatt, Melody Thornton, Carmit Bachar) και μία κεντρική τραγουδίστρια (Νικόλ Σέρζινγκερ) και “μετατράπηκαν” σε μουσικοχορευτικό συγκρότημα, κυκλοφορόντας το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο “PCD”. Το άλμπουμ αποτέλεσε τεράστια εμπορική επιτυχία σε όλο τον κόσμο και καθιέρωσε το γκρουπ στην παγκόσμια μουσική σκηνή ως το πιο δημοφιλές στο είδος του.
Τον Μάρτιο του 2007, έκανε πρεμιέρα στο αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο “The CW”, το reality show των Pussycat Dolls με τίτλο "Pussycat Dolls Present:Τhe Search for the Next Doll" .Το show προσπάθησε να βρει το έβδομο μέλος του συγκροτήματος, όμως χωρίς επιτυχία ,αφού η νικήτρια του διαγωνισμού “Asia Nitollano “ αποφάσισε να ακολουθήσει solo καριέρα ,πριν καν ενταχθεί στο γκρουπ.
Στις 8 Μαρτίου 2008, με μια λυτή ανάρτηση στην επίσημη ιστοσελίδα του συγκροτήματος ,η Carmit Bachar ανακοίνωσε την αποχώρησή της από τις Pussycat Dolls. Ωστόσο, το συγκρότημα συνέχισε ως πενταμελές.
Τoν Φεβρουάριο του 2008, οι Pussycat Dolls παρουσίασαν στον κοινό τον δεύτερο κύκλο του reality show τους, αυτή τη φορά με τον τίτλο "Pussycat Dolls Present:Girlicious". Αυτό το show είχε ως στόχο την δημιουργία του παρεμφερές με αυτές συγκροτήματος "Girlicious”.
Επίσης,τον Φεβρουάριο του 2008 παρουσιάστηκαν η συλλογή ρούχων των Pussycat Dolls.
Doll Domination
Οι Pussycat Dolls κυκλοφόρησαν τη δεύτερη δισκογραφική τους δουλειά, με τίτλο “ Doll Domination ”,’ στις 23 Σεπτεμβριου 2008. Το πρώτο single του άλμπουμ τους “When I Grow Up”, κυκλοφόρησε στις 1 Ιουνίου 2008. Μια νέα έκδοση του άλμπουμ με τον τίτλο "Doll Domination 2.0" κυκλοφόρησε στις 14 Απριλίου 2009. Περιλαμβάνει 5 νέα κομμάτια, συμπεριλαμβανομένων των "Jai Ho! (You Are My Destiny)", "Top of the World", "Painted Windows" και ένα remix του τραγουδιού "Hush Hush".
Singles
REACT 2020
Διάφορα
Τα ακόλουθα τραγούδια δεν συμπεριλαμβάνονται στο άλμπουμ “PCD”:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικά pop συγκροτήματα Κατηγορία:Μουσικά συγκροτήματα από το Λος Άντζελες
Χρίστο Σμύρνενσκι
Ο Χρίστο Ντιμιτρόφ Ιζμιρλίεφ (Христо Димитров Измирлиев, 17 Σεπτεμβρίου 1898 - 18 Ιουνίου 1923), γνωστός ως Χρίστο Σμύρνενσκι (Христо Смирненски), ήταν Βούλγαρος ποιητής, από τους κύριους εκφραστές της βουλγαρικής λογοτεχνίας των αρχών του 20ου αιώνα. Το ψευδώνυμο Σμύρνενσκι (Σμυρναίος, ο εκ Σμύρνης) προέρχεται από την απόδοση του επιθέτου του, Ιζμιρλίεφ (Ιζμίρ = Σμύρνη), στη βουλγαρική.
Παρά τον πρόωρο του θάνατο, άφησε πίσω του πλούσιο και αξιόλογο έργο. Μια από τις πρόσφατες εκδόσεις στη βουλγαρική με συλλογές από ποιήματά του αποτελείται από οκτώ τόμους. Το έργο του είναι επηρεασμένο από τις ιδέες του Μακεδονικού Αγώνα καθώς και τις σοσιαλιστικές του πεποιθήσεις.
Τα πρώιμα χρόνια
Γεννήθηκε στο Κιλκίς, από τον Ντιμήτρ Ιζμιρλίεφ (Димитър Измирлиев) και την Ελισσαβέτα Ποπαναστάσοβα (Елисавета Попанастасова) στις 17 Σεπτεμβρίου 1898. Την εποχή εκείνη η πόλη βρισκόταν υπό Οθωμανική κατοχή, όπως και το μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας.
Πέθανε στις 18 Ιουνίου 1923.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βούλγαροι ποιητές Κατηγορία:Βούλγαροι Μακεδόνες
Τρινιδάδ (αποσαφήνιση)
Η ονομασία Τρινιδάδ ή Τρινιντάντ, από την ισπανική λέξη trinidad που σημαίνει Αγία Τριάδα, μπορεί να αναφέρεται, μεταξύ άλλων, σε ένα από τα ακόλουθα:
Τασούλα Κουρκουμέλη
Η Τασούλα ή Παπαδιά Κουρκουμέλη, ήταν αγωνίστρια της επανάστασης του 1821 από το Αιτωλικό.
Η Τασούλα ήταν κόρη του Ιωάννη Κουρκουμέλη και αδελφή του μετέπειτα βουλευτή Κωνσταντίνου Κουρκουμέλη και αρραβωνιασμένη με κάποιον Τσερέπη.
Όταν ο Ιμπραήμ Πασάς πολιορκεί το Μεσολόγγι κινείται και για την κατάληψη του Αιτωλικού. Οι κάτοικοι έρχονται σε συμφωνία με τον Ιμπραήμ που δέχεται να αποχωρήσουν. Η Τασούλα όμως κρατήθηκε από τον Ιμπραήμ για το χαρέμι του στο Κάιρο όπου κατέληξε. Η οικογένειά της έπειτα από λίγα χρόνια την αναζήτησε στο Κάιρο χωρίς αποτέλεσμα από αυτό το γεγονός βγήκε και το συμπέρασμα ότι αυτοκτόνησε.
Η τοπική λαϊκή παράδοση αναφέρει ότι η συμφωνία έλεγε "όλοι πλην ενός", κατά την έξοδο των κατοίκων ένας Αλβανός βλέπει την όμορφη Τασούλα και φωνάζει "αυτή", έτσι επιλέγει την Τασούλα. Η παράδοση λέει ότι η Τασούλα αυτοκτόνησε έπειτα με το γιαταγάνι του Ιμπραήμ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αγωνίστριες του 1821
Πάολο Σόουζα
Ο Πάολο Σόουζα (Paulo Manuel Carvalho Sousa, 30 Αυγούστου 1970) είναι Πορτογάλος ποδοσφαιριστής. Στο ζενίθ της καριέρας του ήταν ένας από τους καλύτερους αμυντικούς μέσους στον κόσμο και παρά τους τραυματισμούς που του στέρησαν πολλές ευκαιρίες πρόλαβε να καταξιωθεί στην ποδοσφαιρική ιστορία. Εκτός όμως από θαυμάσιος ποδοσφαιριστής ήταν και εξαιρετικός χαρακτήρας μέσα και έξω από τα γήπεδα.
Εθνική Πορτογαλίας
Στα 19 του χρόνια ήταν ήδη παγκόσμιος πρωταθλητής νέων με την αλησμόνητη ομάδα της Πορτογαλίας με το Φίγκο και το Ρούι Κόστα.
Με την εθνική της Πορτογαλίας έπαιξε και στα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα του 1996 (έφτασε στα προημιτελικά) και του 2000 (αποκλείστηκε στα ημιτελικά) καθώς και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 (ήταν στην αποστολή).
Καριέρα
Σε επίπεδο συλλόγων έπαιξε σε μερικές από τις μεγαλύτερες ομάδες της Ευρώπης και το 1996 κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ με τη Γιουβέντους, όμως η Γιουβέντους δεν τον κράτησε στην ομάδα της και στον επόμενο τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ τον βρήκε αντίπαλό της ως παίκτη της Ντόρτμουντ. Σε εκείνο τον αγώνα ο Πάολο Σόουζα έπαιξε εκπληκτικά, σκόραρε, πήρε την προσωπική του ρεβάνς και έγινε ο πρώτος παίκτης που κατακτούσε το Τσάμπιονς Λιγκ με δύο διαφορετικές ομάδες.
Η Γιουβέντους αποδείχθηκε κόκκινο πανί για τον Σόουζα και τη σεζόν 2000/2001, με ένα τρομερό γκολ εναντίον της, έδωσε την ώθηση στον Παναθηναϊκό να την αποκλείσει από τον όμιλο του Τσάμπιονς Λιγκ.
Οι σοβαροί τραυματισμοί τα τελευταία χρόνια της καριέρας του, είχαν περιορίσει το χρόνο συμμετοχής και τις δυνάμεις του, ανάγκασαν τον Πάολο Σόουζα στο τέλος του 2002 να αποχωρήσει από τα γήπεδα μόλις 32 χρονών.
Προπονητής
Το 2008 διορίστηκε βοηθός προπονητή στην Εθνική Πορτογαλίας, αλλά στη συνέχεια της ίδιας χρονιάς κλήθηκε να γίνει προπονητής της Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς. Εκεί έμεινε έως το τέλος της ίδιας σεζόν (2008-2009).
Το 2009 ανέλαβε προπονητής της ουαλικής Σουόνσι, που αγωνιζόταν στο αγγλικό πρωτάθλημα της Τσάμπιονσιπ, και με την οποία τερμάτισε στην 7η θέση. Το καλοκαίρι του 2010 ανέλαβε προπονητής της Λέστερ Σίτι, η οποία τότε, αγωνίζόταν και αυτή στην ίδια κατηγορία.
Δημοσθένης Σταμπολής
Ο  Δημοσθένης "Ντένης" Σταμπολής  (Πάτρα 1925 - ?) ήταν Έλληνας διεθνής αθλητής της κολύμβησης και της υδατοσφαίρισης.
Γεννήθηκε στην Πάτρα και από 9 ετών γράφτηκε στο κολυμβητικό τμήμα του ΝΟ Πατρών με πρώτο προπονητή τον Χρ. Σβολόπουλο. Το 1939 πήρε μέρος πρώτη φορά σε πανελλήνιο πρωτάθλημα και στην κατηγορία παίδων όπου ήταν πρώτος και πρωταθλητής Ελλάδος στα 50, 100 ελευθέρας και στα 4Χ50 ελευθέρας. Μέχρι το τέλος της καριέρας του αναδεικνυόταν 1ος και συνήθως 2ος πανελληνιονίκης στα 100 ελευθέρας, ενώ έγινε μέλος της εθνικής κολυμβητικής ομάδας και της εθνικής ΑΣΕΑΔ.
Από το 1945 παίζει και στο τμήμα υδατοσφαίρισης του Ν.Ο. Πατρών και την ίδια χρονιά αναδεικνύεται πρωταθλητής Ελλάδος, με τον ΝΟΠ κατέκτησε άλλα δύο πρωταθλήματα το 1946 και το 1950. Το 1947 καλείτε στην εθνική ομάδα υδατοσφαίρισης και στην Εθνική υδατοσφαίρισης του ΑΣΕΑΔ. Με την εθνική αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου το 1948, και στους Α' Μεσογειακούς αγώνες του 1951.
Το 1955 σταμάτησε τον αθλητισμό και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Νέα Υόρκη όπου είχε ήδη μεταναστεύσει η οικογένεια του. Ανιψιός του ήταν ο Κοσμάς Σταμπολής πρωταθλητής Ελλάδος στην κολύμβηση και ρέκορντμαν.
Πολύευκτος
Το αρχαίας ελληνικής προελεύσεως όνομα Πολύευκτος ή Πολυεύκτης μπορεί να αναφέρεται σε κάποιο από τα παρακάτω πρόσωπα ή έργα:
Κόμποτ
Το Κόμποτ (προφέρεται κόμ-ποτ) είναι μη αλκοολούχο γλυκό ποτό σλαβικής προέλευσης, το οποίο μπορεί να σερβιριστεί ζεστό ή κρύο, αναλόγως την παράδοση και την εποχή. Λαμβάνεται ύστερα από το βράσιμο φρούτων όπως φράουλες, βερίκοκα, ροδάκινα, μήλα, ραβέντι, φραγκοστάφυλα ή βύσσινα σε μεγάλο όγκο νερού, συχνά μαζί με ζάχαρη ή σταφίδες, ως πρόσθετα γλυκαντικά. Μερικές φορές διαφορετικά καρυκεύματα όπως βανίλια ή κανέλα προστίθενται για επιπλέον γεύση, ειδικά το χειμώνα, όταν συνήθως σερβίρεται ζεστό.
Κόμποτ
Το κόμποτ είναι μέρος της γαστρονομικής κουζίνας πολλών χωρών της Κεντρικής, Ανατολικής, Νοτιοανατολικής και Βόρειας Ευρώπης, όπως η Αλβανία, η Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν, η Λευκορωσία, η Τσεχία, η Ουκρανία, η Ρωσία, η Πολωνία, η Βουλγαρία, η Βοσνία και Ερζεγοβίνη, η Λιθουανία, η Λετονία, η Φινλανδία, η Εσθονία, η Ουγγαρία, η Σλοβενία, η Κροατία, η Βόρεια Μακεδονία, η Σερβία, το Μαυροβούνιο, το Κοσσυφοπέδιο, η Σλοβακία, η Μολδαβία, η Αυστρία και η Ρουμανία, καθώς χωρών όπως το Ιράν, το Τατζικιστάν και η Τουρκία. Το κόμποτ ήταν ένας ευρέως διαδεδομένος τρόπος διατήρησης φρούτων τη χειμερινή περίοδο στις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Το 1885, η Λουτσίνα Τσβιερτσακιεβιτσόβα έγραψε σε ένα βιβλίο συνταγών πως το κομπότ διατηρούσε τα φρούτα τόσο καλά, που φαίνονταν σαν φρέσκα. Το κόμποτ ήταν ακόμα δημοφιλές στη δεκαετία του '70. Είναι ακόμα δημοφιλές σε πολλές χώρες της Κεντρικής Ασίας, όπως το Ουζμπεκιστάν και το Κιργιζιστάν, καθώς και στην Τσεχία, την Πολωνία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία, τη Ρουμανία και σε άλλες χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, όπως η Βουλγαρία, η Λευκορωσία, η Ουκρανία και η Ρωσία. Δεκάδες συνταγές μπορείτε να βρείτε στο πολωνικό βιβλίο συνταγών Kuchnia Polska(Πολωνική Κουζίνα).
Η κατανάλωση του κόμποτ άρχισε να μειώνεται από τη δεκαετία του '80. Με το τέλος των κουπονιών συσσιτίου σε πολλές χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, το κόμποτ έχει αντικατασταθεί από χυμούς φρούτων, αναψυκτικά και μεταλλικό νερό.
Ούζβαρ
Το Ούζβαρ είναι ένα παρόμοιο ποτό, παρασκευασμένο από διάφορα αποξηραμένα φρούτα και μερικές φορές γλυκά μούρα με μέλι ή ζάχαρη.
Eξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γλυκά Κατηγορία:Πιάτα φρούτου Κατηγορία:Ρουμάνικη κουζίνα Κατηγορία:Σερβική κουζίνα Κατηγορία:Σλαβική κουζίνα Κατηγορία:Ρωσική κουζίνα Κατηγορία:Πολωνική κουζίνα Κατηγορία:Τσέχικη κουζίνα Κατηγορία:Βουλγαρική κουζίνα Κατηγορία:Κουζίνα Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Κροατική κουζίνα Κατηγορία:Ουκρανική κουζίνα Κατηγορία:Μολδαβική κουζίνα Κατηγορία:Σλοβενική κουζίνα Κατηγορία:Ουγγρική κουζίνα Κατηγορία:Σοβιετική κουζίνα Κατηγορία:Μαυροβουνιακή κουζίνα
Εστουδιάντες ντε Λα Πλάτα
Η Εστουδιάντες ντε Λα Πλάτα (ισπανικά: Estudiantes de La Plata) είναι αθλητικό σωματείο που εδρεύει στην πόλη Λα Πλάτα της Αργεντινής, γνωστό κυρίως για την ποδοσφαιρική ομάδα του.
Ιστορία
Το 1905 η Χιμνάσια, το μεγαλύτερο αθλητικό σωματείο της πόλης, αποφάσισε να καταργήσει το ποδοσφαιρικό τμήμα της. Μπροστά στον κίνδυνο να μείνουν χωρίς ομάδα, κάποιοι από τους ποδοσφαιριστές της που γνωρίζονταν από το πανεπιστήμιο ίδρυσαν δικό τους σωματείο, την Εστουδιάντες (στα ελληνικά: Φοιτητές). Ως χρώματα επέλεξαν το κόκκινο και το λευκό από θαυμασμό προς την Αλούμνι του Μπουένος Άιρες, μόνιμη πρωταθλήτρια της χώρας στις αρχές του 20ού αιώνα.
Προπολεμική περίοδος
αριστερά|μικρογραφία|Η ομάδα της Εστουδιάντες που κατέκτησε για πρώτη φορά το πρωτάθλημα Αργεντινής το 1913. Το 1913 η ομάδα κατέκτησε για πρώτη φορά το (ακόμα ερασιτεχνικό) Πρωτάθλημα Αργεντινής. Το 1931, στο πρώτο επαγγελματικό πρωτάθλημα, η Εστουδιάντες διέθετε μια εκπληκτική επιθετική πεντάδα που έμεινε στην ιστορία του αργεντίνικου ποδοσφαίρου ως οι Καθηγητές (Los Profesores) - δύο από αυτούς είχαν ιταλικές ρίζες και σήκωσαν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1934 ως μέλη της Εθνικής Ιταλίας.
Οι δύο δεκαετίες που ακολούθησαν σημαδεύθηκαν από την παρουσία του μεγάλου σέντερ φορ Μανουέλ Πελεγρίνα, τέταρτου σκόρερ όλων των εποχών στο πρωτάθλημα με 231 γκολ (τα 221 με την Εστουδιάντες), όμως η ομάδα αποτύγχανε να κερδίσει κάποιον τίτλο πρωταθλήματος. Κέρδισε όμως 2 κύπελλα Αργεντινής την διετία 1944-45 που έμελλε να είναι και οι μόνοι τίτλοι της ομάδας την εποχή εκείνη. Ακόμα χειρότερα, το 1952 κόντεψε να διαλυθεί, όταν η κυβέρνηση του Χουάν Περόν έπαυσε τη διοίκηση και την αντικατέστησε με δοτή, επειδή αρνήθηκε να μοιράσει βιβλία της Εβίτας σε μέλη του συλλόγου. Η νέα διοίκηση πούλησε τους καλύτερους παίκτες στην Ουρακάν, με αποτέλεσμα η ομάδα να υποβιβασθεί στη Β' Κατηγορία. Η κατάσταση ομαλοποιήθηκε τον επόμενο χρόνο, όταν επέστρεψε η κανονική διοίκηση και η ομάδα ξανανέβηκε στην Α' Κατηγορία.
Χρυσή εποχή
αριστερά|μικρογραφία|Η ομάδα της Εστουδιάντες που πήρε το Μετροπολιτάνο το 1967. Στις αρχές της δεκαετίας του '60 η Εστουδιάντες ευτύχησε να βγάλει από τα φυτώριά της μια πολύ δυνατή γενιά, η οποία αφού σάρωσε τα «μικρά» πρωταθλήματα, πέρασε σχεδόν αυτούσια στην πρώτη ομάδα και κατέκτησε το Μετροπολιτάνο του 1967. Οι «Νεαροί Δολοφόνοι», όπως τους αποκάλεσε ο τύπος, έγιναν η πρώτη επαρχιακή ομάδα που στεφόταν πρωταθλήτρια. Τα κατορθώματά τους συνεχίσθηκαν με την κατάκτηση τριών διαδοχικών Κόπα Λιμπερταδόρες την τριετία 1968-70 και ενός Διηπειρωτικού Κυπέλλου (1968), καθώς και ενός Κόπα Ιντεραμερικάνα (1968).
Κορυφαίοι παίκτες αυτής της ομάδας ήταν ο Κάρλος Μπιλάρδο (μετέπειτα διαπρεπής προπονητής) και ο Χουάν Ραμόν Βερόν που την επόμενη δεκαετία αγωνίσθηκε και στον Παναθηναϊκό. Ο πραγματικός όμως σταρ και άνθρωπος-κλειδί πίσω από τις επιτυχίες ήταν ο προπονητής Οσβάλντο Ζουμπελντία, ο οποίος εφάρμοσε πρώτος τακτικές για να καταστρέφεται η επιθετική ανάπτυξη του αντιπάλου - μεταξύ άλλων τα σκόπιμα φάουλ, το τείχος στα κόρνερ και το τεχνικό οφσάιντ. Οι τακτικές αυτές έμειναν στην ιστορία ως «αντιποδόσφαιρο» και λίγο έλειψαν να οδηγήσουν σε διπλωματικό επεισόδιο, μετά από ένα βίαιο παιχνίδι με τη ΑΚ Μίλαν για το Διηπειρωτικό του 1969, σύντομα όμως βρήκαν μιμητές σε ολόκληρο τον κόσμο.
Δεκαετίες '80 - '90
Ο Κάρλος Μπιλάρδο σταμάτησε να αγωνίζεται το 1970 και σύντομα αντικατέστησε το Ζουμπελντία ως προπονητής. Το πρώτο πέρασμά του απέβη άκαρπο (1971-75), αλλά το 1982 επέστρεψε και οδήγησε την ομάδα στο πρώτο της Μετροπολιτάνο μετά τη χρυσή εποχή. Το 1983 η ομάδα επανέλαβε το κατόρθωμα κατακτώντας το Νασιονάλ, έστω κι αν ο ίδιος είχε αποχωρήσει για να αναλάβει την Εθνική Αργεντινής.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, η Εστουδιάντες επέστρεψε στη μετριότητα (μάλιστα το 1994 υποβιβάστηκε στη Β' Εθνική αλλά ανέβηκε αμέσως) και είναι αξιομνημόνευτα μόνο χάρη στην ανάδειξη νέων ταλέντων που πουλήθηκαν σε μεγαλύτερες ομάδες, όπως ο Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν (γιος του Χουάν Ραμόν Βερόν), ο Λουσιάνο Γκαλέτι και ο Μαρτίν Παλέρμο.
Σύγχρονη εποχή
Η κατάκτηση του Κόπα Λιμπερταδόρες το 2009 με τον Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν να σηκώνει το κύπελλο ως αρχηγός της Εστουδιάντες.|κέντρο|με-πλαίσιο Η επόμενη καλή περίοδος για την Εστουδιάντες φέρει τη σφραγίδα του Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν, ο οποίος το 2006 επέστρεψε στην Εστουδιάντες μετά από 11 χρόνια στην Ευρώπη. Η ομάδα κατέκτησε την Απερτούρα του 2006, ισοβαθμώντας με τη Μπόκα Τζούνιορς και νικώντας την σε αγώνα μπαράζ, ενώ το 2009 κατέκτησε για τέταρτη φορά το Κόπα Λιμπερταδόρες. Έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων του 2009 όπου στον ημιτελικό επικράτησε 2-1 της κορεατικής Πόχανγκ Στίλερς και διεκδίκησε στον τελικό το τρόπαιο από την φοβερή Μπαρτσελόνα που κατέκτησε 6 τρόπαια σε ένα έτος. Μάλιστα στον τελικό η Εστουδιάντες προηγούνταν 1-0 μέχρι και το 88ο λεπτό αλλά ένα γκολ του Πέδρο έστειλε τον τελικό στην παράταση όπου ο Μέσι στο 110' έδωσε το τρόπαιο στους Καταλανούς. Τελευταίος χρονικά τίτλος για την Εστουδιάντες είναι η Απερτούρα του 2010 με προπονητή τον παλιό θρύλο της ομάδας, τον Αλεχάντρο Σαμπέλα ο οποίος έβγαλε μια φουρνιά απο νέους παίκτες και με την προσθήκη των έμπειρων Γκαστόν Φερνάντεζ και Αγκουστίν Οριόν κατάφερε να πάρει το πρωτάθλημα με νίκη επί της Άρσεναλ Σαραντί στον τελευταίο αγώνα της σεζόν.
Γήπεδο
μικρογραφία|500x500εσ|Το στάδιο Jorge Luis Hirschi της Εστουντιάντες (γνωστό και ως UNO) στον αγώνα της ομάδας απέναντι στην Red Bull Bragantino για το Copa Libertadores του 2022. Από τα Χριστούγεννα του 1907, έδρα της Εστουδιάντες είναι το ιδιόκτητο γήπεδο στη γωνία 1ης Λεωφόρου και 57ης Οδού του Λα Πλάτα - αποκαλείται συντομότερα Uno.
Λόγω της μικρής χωρητικότητάς του (μέγιστη 28.000 θέσεις), οι αγώνες του Κόπα Λιμπερταδόρες κατά τη «Χρυσή Εποχή» διεξάγονταν στο Μπομπονέρα της Μπόκα Τζούνιορς, το οποίο βρίσκεται στο Μπουένος Άιρες αλλά χωρούσε πολύ περισσότερο κόσμο.
Το 2005 το Γήπεδο 1ης & 57ης έκλεισε για λόγους ασφαλείας και η ομάδα μετακόμισε προσωρινά στα στάδια της Χιμνάσια και της Κίλμες ΑΚ. Αρχικά υπήρχαν σκέψεις για ανέγερση νέου γηπέδου σε κοντινή πόλη, αφού ο μικρός διαθέσιμος χώρος και οι αυστηροί νέοι κανονισμοί ασφαλείας δεν επέτρεπαν να φτιαχθεί μεγάλο γήπεδο στο συγκεκριμένο σημείο. Τελικά αποφασίσθηκε το νέο γήπεδο να ανεγερθεί πάνω στο παλαιό, έστω και με χωρητικότητα μόλις 20.000 θεατών.
Μετά από αναμονή 14 χρονών η φαντασμαγορική τελετή για την επιστροφή της ομάδας στην έδρα της έγινε με το σόου ενός φλεγόμενου λιονταριού να κάνει βόλτα πάνω από τις εξέδρες και να βρυχάται πριν δώσει το σύνθημα για τον πρώτο αγώνα στο πλήρως ανακαινισμένο γήπεδο της Εστουδιάντες. Στις 9/11/2019 η ομάδα της Λα Πλάτα μπροστά σε σχεδόν 30000 θεατές νίκησε 1-0 την Ταγέρες για το πρωτάθλημα Αργεντινής και έκανε ποδαρικό με νίκη στο γήπεδο-κόσμημα της ομάδας που είναι η έδρα της από το 1907. Η χωρητικότητα του γηπέδου μετά την ανακαίνιση είναι 30.018 θέσεις και διαθέτει πάρκινγκ, καταστήματα και όλες τις ανέσεις ενός σύγχρονου ποδοσφαιρικού γηπέδου. Απο τον Μάρτιο του 2022 προστέθηκε μία εξέδρα στην γωνία των δρόμων 115ης και 57ης και η χωρητικότητα του γηπέδου αυξήθηκε στις 32.530 θέσεις.
Προσωνύμιο
Η Εστουδιάντες φέρει το προσωνύμιο pinchas, συντόμευση του pincharratas που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει «ποντικοσφάχτες».
Κατά την κυρίαρχη άποψη, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι πολλοί ποδοσφαιριστές των πρώτων χρόνων ήταν φοιτητές Ιατρικής, οι οποίοι στα πλαίσια των σπουδών τους πειραματίζονται με ποντίκια. Άλλοι υποστηρίζουν ότι ήταν το παρατσούκλι του Φελίπε Μοντεδόνικα, σωματοφύλακα και οπαδού της ομάδας στη δεκαετία του 1910, και με τον καιρό έμεινε ως παρατσούκλι όλων των οπαδών. Σύμφωνα με μια τρίτη εκδοχή, έτσι αποκαλούνταν για αστείο οι πρώτοι ποδοσφαιριστές μεταξύ τους, επειδή τα αποδυτήρια ήταν γεμάτα ποντίκια που αναγκάζονταν οι ίδιοι να σκοτώνουν.
Άλλα κύπελλα (1)
Διεθνείς τίτλοι (6)
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Εστουδιάντες Λα Πλάτα Εστουδιάντες Λα Πλάτα  Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1905
Κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη 1882
Η Κυβέρνηση Χαριλάου Τρικούπη του 1882 - (Μάρτιος 1882 - Απρίλιος 1885), ήταν η μακροβιότερη κυβέρνηση από την εποχή του Όθωνα, που τότε όμως οι κυβερνήσεις διορίζονταν και δεν εκλέγονταν από τον λαό.
Η κυβέρνηση Τρικούπη, σχηματίστηκε, απέκτησε, και διατήρησε την πλειοψηφία των βουλευτικών εδρών, με την εισδοχή των Θεσσαλών βουλευτών, που αν και στην αρχή υποστήριζαν τον Αλέξανδρο Κουμουνδούρου, αργότερα ενίσχυσαν τον Χαρίλαο Τρικούπη.
Ο Τρικούπης σε μια προσπάθεια να ενισχύσει το κρατικό ταμείο επέβαλε μια σειρά από φόρους και δασμούς: "Επί του οινοπνεύματος και ζύθου", "Επί του σιγαρόχαρτου και καπνού", "Επί  πετρελαίου", "Επί πυρείων" (σπίρτα), "Επί παιγνιοχάρτων". Η αύξηση της άμεσης και έμμεσης φορολογίας, πυροδότησε την δυσαρέσκεια του λαού, και έχρισε στην ουσία τον Θεόδωρο Δηλιγιάννη ως αρχηγό αντιπολίτευσης, αλλά το «επεισόδιο Νίκολσον» ήταν αυτό που οδήγησε στην πτώση της.
Στην συνεδρίαση της 5ης Φεβρουαρίου 1885, η κυβέρνηση με ψήφους 108 κατά και 104 υπέρ, έχασε την εμπιστοσύνη του Σώματος. Οι πολιτικές εξελίξεις, οδήγησαν στις εκλογές του Απριλίου του 1885, κατά τις οποίες, πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο αναδείχτηκε το κόμμα του Θεόδωρου Δηλιγιάννη.
Παραπομπές
1882 Κατηγορία:1882
Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1977
Το 63ο Πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου ανδρών 1977 διεξήχθη από τις 22 ως τις 24 Ιουλίου 1977 στο Στάδιο Καραϊσκάκη, στον Πειραιά, μαζί με το αντίστοιχο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών 1977. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο Παναθηναϊκός έπειτα από δύο χρόνια διακοπής.
Χρονικό των αγώνων
Στους αγώνες μετείχαν εκατοντάδες αθλητές σωματείων από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Το πανελλήνιο πρωτάθλημα μαραθωνίου διεξήχθη χωριστά, στις 6 Απριλίου, στην κλασική διαδρομή, παράλληλα με τον διεθνή μαραθώνιο. Όλα τα υπόλοιπα αγωνίσματα (και τα 20.000μ βάδην και δέκαθλο) διεξήχθησαν κατά το τριήμερο των πανελληνίων αγώνων. Για μια ακόμη φορά υπήρχαν στο πρόγραμμα τα "αρχαία" γραφικά αγωνίσματα της λιθοβολίας και ελληνικής δισκοβολίας, τα είχαν ξαναμπεί στο πρόγραμμα από τους αγώνες του 1973.
Στους αγώνες εμφανίστηκαν πολύ δυνατοί οι εκτός Λεκανοπεδίου σύλλογοι, από τη Θεσσαλονίκη, την Κύπρο και τις επαρχιακές πόλεις. Στη μάχη της βαθμολογίας επικράτησε δύσκολα ο Παναθηναϊκός με μόλις 3 βαθμούς διαφορά από τον δεύτερο Ηρακλή και 7 από τον τρίτο Γ.Σ. Παγκύπρια. Την καλύτερη θέση μεταξύ των επαρχιακών συλλόγων (10η) κατέλαβε ο Γ.Σ. Βόλου με 24 β.
Βαθμολογία
* Βαθμολογήθηκαν συνολικά 35 σωματεία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ανδρων Κατηγορία:Στίβος το 1977 Κατηγορία:Διοργανώσεις στίβου στον Πειραιά
Καρυές Πιερίας
thumb|Ο ναός της Αγίας Βαρβάρας στις Καρυές.
Οι Καρυές είναι μικρό χωριό του νομού Πιερίας. Αποτελούν οικισμό της Τοπικής Κοινότητας Μηλιάς του Δήμου Κατερίνης. Ο επίσημος πληθυσμός, με βάση την απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 187 κατοίκους. Η απόστασή του από την Κατερίνη είναι 23 χιλιόμετρα.
Ο πληθυσμός ασχολείται με την καλλιέργεια καπνού και με την κτηνοτροφία. Λειτουργούσε ένα μονοθέσιο νηπιαγωγείο και ένα, επίσης, μονοθέσιο Δημοτικό Σχολείο. Επιπλέον, υπάρχει Μορφωτικός και Αθλητικός Σύλλογος, με την επωνυμία "Αετός Καρυών". Ο κεντρικός ναός είναι αυτός της Αγίας Βαρβάρας.
Ιστορικά στοιχεία
Οι Καρυές φαίνονται να υφίστανται από το 17ο αιώνα και στη θέση Άγιος Αντώνιος ιδρύθηκε μοναστήρι, όπως μπορεί κανείς να συμπεράνει από την κεραμική που βρέθηκε στα ερείπιά του.
Από τις Καρυές στα ανατολικά ως τη θάλασσα άρχιζαν τα όρια του αρχαίου Δίου. Στο μέσο της διαδρομής Πέτρας- Καρυές βρίσκονται χωράφια, όπου έχουν βρεθεί πήλινα αντικείμενα με παραστάσεις όπως και νομίσματα με το όνομα και με την κεφαλή του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Στο χωριό λειτούργησε δημόσιο σχολείο μετά το 1938 και μέχρι τότε οι κάτοικοι μάθαιναν γράμματα στη Μέση Μηλιά. Τα περισσότερα παιδιά δεν κατάφερναν να τελειώσουν το σχολείο, εξαιτίας του δύσβατου της περιοχής και των κινδύνων από τους χειμάρρους.
Την περίοδο των νεότερων χρόνων πριν από την απελευθέρωση, το χωριό ήταν τσιφλίκι (αρχικός ιδιοκτήτης ήταν ο Λάμπαδος), όπως φαίνεται και από το Κονάκι, που ήταν η θερινή κατοικία του τσιφλικά των Καρυών Γιαννακόπουλου, ο οποίος απεβίωσε το 1992, δύο χρόνια μετά την κατεδάφιση του κτηρίου. Στη θέση του διώροφου κτηρίου κτίστηκε ο σημερινός ναός της Αγίας Βαρβάρας.
Η παράδοση, για να δικαιολογήσει τη διακοπή της ιστορικής παρουσίας των Καρυωτών στον τόπο τους, αναφέρει πως ένα γιδοκέφαλο αφάνιζε τους κατοίκους και αυτοί για να σταματήσει η συμφορά έζεψαν δυο τρίχρονα δαμάλια σε αργυρό αλέτρι και σταύρωσαν το χωριό. Έπειτα, έθαψαν ζωντανά τα ζώα στην περιοχή του Αγίου Αθανασίου, όπου βρίσκεται και το νεκροταφείο του χωριού σήμερα.
Την Καθαρά Δευτέρα στη θέση Στριβό πριν από την είσοδο των Καρυών, λαμβάνουν χώρα πολιτιστικές εκδηλώσεις με τραγούδια και χορούς. Εκεί κάτοικοι από όλους τους οικισμούς του νομού συγκεντρώνονται για να γιορτάσουν την Καθαρά Δευτέρα πετώντας χαρταετό και απολαμβάνοντας παραδοσιακή φασολάδα, λαγάνα αλλά και άλλα εδέσματα που προσφέρονται από τους κατοίκους του χωριού.
Παραπομπές
Καρυές Καρυές
Ιστορία μιας κάλπικης λίρας
Το Ιστορία μιας κάλπικης λίρας (γνωστή ως Η κάλπικη λίρα) είναι ελληνική ηθογραφική σπονδυλωτή ταινία του 1955, με κωμική, αισθηματική και δραματική διάθεση. Η παραγωγή είναι της Ανζερβός και τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιώργος Τζαβέλλας, σε δικό του σενάριο. Πρωταγωνιστούν οι Βασίλης Λογοθετίδης, Ίλια Λιβυκού, Ορέστης Μακρής, Μίμης Φωτόπουλος, Σπεράντζα Βρανά, Δημήτρης Χορν και Έλλη Λαμπέτη. Πρόκειται για την πρώτη ελληνική ταινία με διεθνή επιτυχία, και η οποία θεωρείται μία από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες όλων των εποχών.
Η υπόθεση αφορά μία λίρα κάλπικη, η οποία δημιουργήθηκε από τον πρωταγωνιστή της πρώτης από τις τέσσερις ιστορίες δηλαδή τον Ανάργυρο (Βασίλης Λογοθετίδης), που όμως δεν καταφέρνει να προσφέρει στους κατόχους της εκείνα που ονειρεύονται, δηλαδή, τα πλούτη. Αποτελεί μια ηθογραφία της κοινωνίας του 1950 με την ιδιαίτερη οπτική γωνία του σκηνοθέτη Γιώργου Τζαβέλλα.
Πρόλογος
Η ταινία προλογίζεται με την εμφάνιση του αφηγητή της, ο οποίος εξιστορεί πώς έπεσε στα χέρια του μία κάλπικη λίρα, με την παροιμία: «Ο κάλπικος παράς δε χάνεται ποτέ».
1η Ιστορία
Η πρώτη ιστορία αφορά τον Ανάργυρο Λουμπαρδόπουλο (Βασίλης Λογοθετίδης), ένα τίμιο βιοπαλαιστή και άριστο τεχνίτη, ο οποίος αφιέρωσε όλη του σχεδόν τη ζωή, δουλεύοντας ως χαράκτης, για να μαζέψει 100 λίρες. Απέναντι από το μαγαζί του, υπάρχει το γραφείο του Μιλτιάδη, του χρηματιστή, όπου ο Ανάργυρος εξαργύρωνε τις λίρες του. Όταν μαζεύει την εκατοστή, ο Ντίνος (Βαγγέλης Πρωτοπαππάς), ο υπάλληλος, που άκουσε πως ο Ανάργυρος έχει 100 λίρες στην κατοχή του, τον προσεγγίζει για να του προτείνει μία ατιμία: εφόσον τυγχάνει άριστος τεχνίτης, του προτείνει να φτιάξει κάλπικες λίρες κι εκείνος να τις διοχετεύσει στην αγορά. Ο Ανάργυρος αρχικά αρνείται.
Έτσι, στήνουν στο υπόγειο του σπιτιού της ένα μικρό εργαστήρι για την κατασκευή των λιρών. Ο Ανάργυρος σπαταλά και τις 100 λίρες που είχε, για να εξοπλίσει το εργαστήρι του. Όταν, λοιπόν, κάποια στιγμή φτιάχνει τη κάλπικη λίρα, πριν προχωρήσουν, θέλουν να τη δοκιμάσουν στην αγορά. Η δοκιμή αποτυχαίνει, καθώς όλοι αντιλαμβάνονται από τον ήχο της ότι είναι κάλπικη. Κατόπιν, ο Ντίνος συλλαμβάνεται από την αστυνομία για κλοπές στο γραφείο όπου δουλεύει, πράγμα που δεν γνώριζε ο Ανάργυρος, που όταν βλέπει τη σύλληψη του κόβονται τα πόδια, καταστρέφει όλο τον εξοπλισμός του εργαστηρίου και εγκαταλείπει τη Φιφή. Παρ' όλα αυτά, γνωρίζει έναν Ελληνοαμερικάνο, ο οποίος τον θέλει για να φιλοτεχνήσει το τέμπλο της εκκλησίας του χωριού του. Αυτό είναι ένα όνειρο ζωής για τον Ανάργυρο. Η κάλπικη λίρα του μένει και, καθώς δεν θέλει να την καταστρέψει, τη δίνει σε έναν τυφλό ζητιάνο, ο οποίος μόνο τυφλός δεν είναι και καταλαβαίνει πως πρόκειται περί κάλπικης.
2η Ιστορία
Η δεύτερη ιστορία ξεκινά με τον «τυφλό» ζητιάνο (Μίμης Φωτόπουλος) να προσπαθεί να απαλλαγεί από την κάλπικη λίρα. Εις μάτην όμως. Χάνει μία ολόκληρη μέρα χωρίς να καταφέρει τίποτα. Έτσι, όταν βραδιάζει, γυρνά στη γνωστή του γωνία, η οποία, προς έκπληξή του, είναι πιασμένη από τη Μαρία (Σπεράντζα Βρανά), μία ιερόδουλη. Η Μαρία καταλαβαίνει πως δεν είναι τυφλός επειδή, όταν σκύβει να δει το καλσόν της, ο «τυφλός» καρφώνει τα μάτια του εκεί πέρα. Κατόπιν ξεκινά ένας μεγάλος καβγάς μεταξύ τους.
3η Ιστορία
Η τρίτη ιστορία ξεκινά με μία άπορη οικογένεια, η οποία ζει φτωχικά αλλά ευτυχισμένα από τη δουλειά του Αναστάση (Λαυρέντης Διανέλλος), του πατέρα, που είναι μπογιατζής. Η Φανίτσα (Μαρία Καλαμιώτου) είναι η κορούλα του μπογιατζή. Ο Αναστάσης, όποτε δεν έχει δουλειά, προσφέρεται στους καταστηματάρχες, όπου χρωστάει, να τους μπογιατίσει το μαγαζί για να πατσίσουν. Ο μόνος που δεν θέλει άσπρισμα για να πατσίσουν είναι ο σπιτονοικοκύρης του, ο Βασίλης Μαυρίδης (Ορέστης Μακρής), ο οποίος τον απειλεί ότι, αν δεν πάρει τα χρωστούμενα νοίκια του, θα τους φέρει κλητήρα και θα τους κάνει έξωση. Όταν η Φανίτσα δεν τρώει το φαγητό της, ο πατέρας της τη φοβίζει ότι θα έρθει ο Μαυρίδης, που «ως γνωστό τρώει παιδιά» (όπως της λέει) και θα φάει και εκείνη. Έτσι, η Φανή μέχρι και εφιάλτες βλέπει με τον Μαυρίδη και στο παιδικό της μυαλό φαίνεται πιο φοβερός και από δράκο παραμυθιού.
Η Φανίτσα, πλέον, όποτε τον βλέπει αρχίζει να στριγγλίζει, χωρίς εκείνος να ξέρει το γιατί. Μία μέρα η οικογένεια Μαυρίδη έχει τραπέζι στον Κώστα, τον ανιψιό του Μαυρίδη. Ο Μαυρίδης τότε αρχίζει να φωνάζει στη γυναίκα του (Λέλα Πατρικίου) για το πόσο ακριβό είναι το κρέας, ενώ εκείνη αρχίζει να του κάνει παράπονα για αυτό το ελάττωμα, τη φιλαργυρία του, και, δείχνοντάς του την οικογένεια του Αναστάση, που παίζει με τη Φανή, του είπε ότι αυτοί είναι πιο «πλούσιοι» από αυτούς, γιατί είναι ευτυχισμένοι. Με τον Κώστα συζητούν για τις εξώσεις που προτίθεται να κάνει, όμως η γυναίκα του, τον παρακαλεί να μην κάνει έξωση στον Αναστάση για το κοριτσάκι τους, έτσι πάει ξανά να τους ζητήσει το νοίκι. Εκεί συναντά μόνο τη Φανίτσα, η οποία από τον τρόμο της μπαίνει κάτω από το κρεβάτι για να σωθεί. Ο Μαυρίδης τη ρωτά γιατί αντιδράει έτσι, και εκείνη του λέει ό,τι ακούει από τους μεγάλους: «ότι τρώει ανθρώπους», «ότι τους ρουφάει το αίμα», «ότι θα πεθάνει και θα τα πάρει μαζί του», και άλλα τέτοια. Ο Μαυρίδης γίνεται έξαλλος από αυτά που ακούει και, τελικά, τους πηγαίνει δικαστικώς με απόφαση, αν έως το τέλος του μήνα δεν πληρώσουν, να τους κάνει την έξωση.
Η μοίρα όμως παίζει περίεργο παιχνίδι στον Αναστάση (όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο αφηγητής), και πεθαίνει πριν προλάβει να ξεχρεώσει. Έτσι, η μητέρα (Λούλα Ιωαννίδου) ξεκινά να ξενοπλένει ρούχα, κι αφού αρρωσταίνει κι αυτή, η Φανίτσα κλέβει λουλούδια από τους τάφους του νεκροταφείου για να τα πουλάει. Ωστόσο, φτάνουν τα Χριστούγεννα και η Φανίτσα σκέφτεται τον πατέρα της, που της είχε πάρει μία κούκλα δώρο. Η τύχη, παρ' όλα αυτά, την φέρνει στη λίρα που είχε χάσει ο ζητιάνος και, δείχνοντάς την στη μητέρα της, της λέει εκείνη να πάει να της τη χαλάσουν, όμως κανείς δεν θέλει γιατί είναι κάλπικη. Επιστρέφοντας στο σπίτι βουρκωμένη, τη βλέπει ο Μαυρίδης, και αναρωτιέται γιατί κλαίει. Τότε εκείνη του λέει όλη την ιστορία κι ακόμη ότι η λίρα είναι κάλπικη και εκείνος της χαλάει τη λίρα, έτσι κι αλλιώς, και της δίνει και τα ψώνια που κρατάει για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι, με μοναδικό αντάλλαγμα ένα φιλί. Τέλος, τον βλέπει η γυναίκα του ακόμα έξω από το σπίτι και του ζητά φλουρί για τη βασιλόπιτα, εκείνος της δίνει εκείνη την κάλπικη λίρα, την οποία κερδίζει ένα νιόπαντρο ζευγάρι, η Αλίκη (Έλλη Λαμπέτη) και ο Παύλος (Δημήτρης Χορν).