cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ένα τραγούδι είν' η ζωή μου
Παραπομπές
Κατηγορία:Δισκογραφία της Μαρινέλλας Κατηγορία:Άλμπουμ του 1970
Ελληνικό ατομικό πρωτάθλημα σκακιού ανδρών
Οι Πρωταθλητές στο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Ελλάδος χωρίζονται σε δυο ομάδες. Καταγράφονται τέσσερα άτομα πριν από την ίδρυση της Ελληνικής Σκακιστικής Ομοσπονδίας, και τα υπόλοιπα μετά την ίδρυση της Ε.Σ.Ο. το 1948. Για όλους αναγράφεται το έτος κτήσης του τίτλου, η φορά που τον κατέκτησε (1η, 2η, κλπ) αν είναι πολυνίκης, και το ονοματεπώνυμο.
Μετά την ίδρυση της Ε.Σ.Ο.
Επανάληψη Τίτλου Πρωταθλητή Ελλάδος
10 φορές: Βασίλειος Κοτρωνιάς
8 φορές: Χριστόδουλος Μπανίκας
4 φορές: Σπυρίδων Σκέμπρης
3 φορές: Γεώργιος Γαϊτανάρος, Αναστάσιος Αναστασόπουλος, Χρήστος Κόκκορης, Ιωάννης Παπαϊωάννου, Αντώνης Παυλίδης, Θάνος Μαστροβασίλης
2 φορές: Δημήτριος Παρλιάρος, Τριαντάφυλλος Σιαπέρας, Λάζαρος Βυζαντιάδης, Παναγιώτης Μπαλάσκας, Ευστράτιος Γρίβας, Ιωάννης Νικολαΐδης,
1 φορά: Δημήτριος Παπαντωνίου, Σταύρος Φρυγανάς, Μάριος Μικρουλέας, Χρήστος Μυλωνάς, Φώτης Μαστιχιάδης, Παναγιώτης Παναγόπουλος, Χαράλαμπος Συγγελάκης, Αλέξανδρος Άγγος, Κωνσταντίνος Χατζιώτης, Άρης Παϊδούσης, Μιλτιάδης Γρηγορίου, Νικόλαος Σκαλκώτας, Ιωάννης Παπαδόπουλος, Σωτήρης Μαλικέντζος, Σταμάτης Κούρκουλος-Αρδίτης, Γεώργιος Μήτσης
Παραπομπές
Κατηγορία:Σκάκι στην Ελλάδα
Ετζέαμπατ
Το Ετζέαμπατ είναι η πλησιέστερη πόλη στα πεδία των μαχών της εκστρατείας της Καλλίπολης του 1915 κατά τον Α' Π.Π. με αποτέλεσμα να υπάρχουν πολλά μνημεία και κοιμητήρια, για τους περισσότερο από 120.000 στρατιώτες που έπεσαν από την Τουρκία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία. Το όνομα Ετζέαμπατ θα μπορούσε να προέρχεται από την αραβική "Χίζαμπατ" που σημαίνει προκεχωρημένο σημείο διοίκησης στο πεδίο της μάχης, ερμηνεύοντας πιθανώς και την αλλαγή του ονόματος από το αρχικό Μάδυτος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Ογκυστέν Σαντρέλ
Ο Ογκυστέν Σαντρέλ (Augustin Chantrel) (11 Νοεμβρίου, 1906 - 4 Σεπτεμβρίου, 1956) ήταν παλιός Γάλλος διεθνής ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του μπακ. Αγωνίστηκε με αρκετές τοπικές ομάδες και υπήρξε μέλος της Εθνικής Ομάδας της Γαλλίας, με την οποία αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928 και στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1930.
Στα νιάτα του, ο Σαντρέλ αγωνίστηκε με την Παρί Ουνιβερσιτέ Κλαμπ (PUC), έως ότου η ομάδα της γαλλικής πρωτεύουσας Ρεντ Σταρ Ολιμπίκ τον κάνει δικό της το 1925. Κατέκτησε το Κύπελλο Γαλλίας το 1928 ενώ βρισκόταν στη Ρεντ Σταρ, και έμεινε στη συγκεκριμένη ομάδα μέχρι το 1929. Στη συνέχεια πήγε στην ΚΑΣΓ Παρί, πριν περάσει μια σεζόν στην Πικαρδία με τη φανέλα της Αμιάν ΣΚ (1933 με 1934), και επιστρέψει στη συνέχεια στη Ρεντ Σταρ, όπου και παρέμεινε μέχρι το τέλος της επαγγελματικής του καριέρας το 1939. Για την τελευταία του σεζόν, ο Σαντρέλ έγινε παίκτης-προπονητής, βοηθώντας τον πρώην αντίπαλό του στο Παγκόσμιο Κύπελλο, τον Αργεντίνο Γκιγιέρμο Στάμπιλε να προπονεί τη Ρεντ Σταρ, και βοηθώντας την ομάδα να κατακτήσει το πρωτάθλημα της Division 2.
Ο Σαντρέλ μέτρησε συνολικά 15 συμμετοχές με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της Γαλλίας, από το 1928 μέχρι το 1933. Το διεθνές ντεμπούτο του το έκανε ενώ αγωνιζόταν στη Ρεντ Σταρ, στις 11 Μαρτίου του 1928, με αντίπαλο την Ελβετία. Συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928, αγωνιζόμενος στον μοναδικό αγώνα της Γαλλίας, μια ήττα με 4-3 από την Ιταλία στο Άμστερνταμ. Το 1930, επιλέχτηκε ανάμεσα στην ομάδα που θα ταξίδευε τον Ατλαντικό ως επιβάτης του Conte Verde για να πάρει μέρος στο πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο στο Μοντεβιδέο. Ο Σαντρέλ αγωνίστηκε και στους τρεις αγώνες της Γαλλίας. Στη διάρκεια του πρώτου ημιχρόνου του πρώτου αγώνα με αντίπαλο το Μεξικό, με το σκορ στο 1–0 υπέρ της Γαλλίας, ο τερματοφύλακας Αλέξ Τεπό τραυματίστηκε μετά από μια σύγκρουση με έναν Μεξικανό ποδοσφαιριστή, και του ήταν αδύνατο να συνεχίσει να αγωνίζεται. Οι αλλαγές δεν επιτρέπονταν εκείνη την εποχή, και ο Σαντρέλ, ένα μπακ, αντικατέστησε τον Τεπό κάτω από τα δοκάρια από το 24ο λεπτό έως τη λήξη του αγώνα, τον οποίο η Γαλλία κέρδισε. Ο Σαντρέλ έγινε ο μοναδικός παίκτς στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων που να έχει αγωνιστεί σε άλλη θέση εντός του γηπέδου αλλά και σε αυτή του τερματοφύλακα. Είναι επίσης ο μοναδικός παίκτης που να έχει αντικαταστήσει τερματοφύλακα έχοντας ξεκινήσει τον αγώνα σε άλλη θέση. Ο τελευταίος αγώνας του Σαντρέλ ήταν με αντίπαλο τη Γερμανία στις 19 Μαρτίου του 1933.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Γάλλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γαλλίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1930 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ρεντ Σταρ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αμιάν ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντ Φρανσαί Παρί
Βαλλιστική γέλη
μικρογραφία|Μπλοκ βαλλιστικής ζελατίνης κατά την έξοδο βλήματος τύπου .243 cal. Η βαλλιστική γέλη είναι ένα υλικό, παρόμοιο σε αντοχή με τον μυϊκό ιστό των ανθρώπων και των χοίρων, το οποίο χρησιμοποιείται ως μέσο προσομοίωσης τραυμάτων από βλήματα. Το υλικό αυτό αναπτύχθηκε από τον Δρ. Martin Fackler και μια σειρά ειδικών στον τομέα της βαλλιστικής. Παρότι τόσο η αντοχή εφελκυσμού των μυών, όσο και οι δομές του σώματος (π.χ. δέρμα, οστά) δεν προσομοιώνονται με ακρίβεια, η γέλη αποτελεί μια εξαιρετικά καλή προσέγγιση των διαφόρων ιστών, τουλάχιστον για βλήματα τα οποία κινούνται με υψηλές ταχύτητες. Η χρήση συνθετικής γέλης αντί φυσικού ιστού προτιμάται λόγω της δυνατότητας τυποποίησης και προσεκτικού ελέγχου των ιδιοτήτων της πρώτης, έτσι ώστε να επιτυγχάνεται η κατά το δυνατόν αξιόπιστη σύγκριση μεταξύ των διαφόρων βλημάτων.
Σύνθεση
Η ευρέως χρησιμοποιούμενη φόρμουλα για την κατασκευή της λεγόμενης "βαλλιστικής ζελατίνης 10%" είναι η εξής :
Παλαιότερα χρησιμοποιούνταν μια Νατοϊκή διαδικασία σύνθεσης, από την οποία παράγονταν βαλλιστική γέλη περιεκτικότητας 20% σε ζελατίνη, αλλά το κόστος παρασκευής ήταν υψηλότερο καθώς απαιτούταν διπλάσια ποσότητα ζελατίνης. Σε κάθε περίπτωση, σύμφωνα με μια έρευνα του 1988 από τον Martin Fackler, η θερμοκρασία του διαλύματος δεν πρέπει να υπερβεί τους 40 °C, καθώς αυτό μπορεί να προκαλέσει σημαντική αλλαγή στην βαλλιστική απόδοση.
Η βαλλιστική γέλη η οποία δημιουργείται από φυσική ζελατίνη έχει συνήθως χρώμα μεταξύ κίτρινου και καφέ, και δεν επαναχρησιμοποιείται. Η συνθετική ζελατίνη, η οποία είναι και ακριβότερη, έχει δημιουργηθεί με σκοπό να προσομοιάζει τις ιδιότητες της φυσικής, ενώ ταυτόχρονα είναι άχρωμη και διαφανής. Ορισμένες συνθετικές ζελατίνες έχουν την δυνατότητα να επαναχρησιμοποιηθούν δίχως να χάσουν τα βαλλιστικά τους χαρακτηριστικά.
Μέθοδος βαθμονόμησης
Από αεροβόλο τυφέκιο βλήθηκαν εννιά σφαιρίδια τύπου 0.177 cal. (4.5 χιλιοστών) με ταχύτητες μεταξύ 134 m/s και 224 m/s, σε 25 μπλοκ ζελατίνης. Οι ταχύτητες μετρήθηκαν χρησιμοποιώντας έναν χρονογράφο και τρεις οθόνες. Το βάθος διείσδυσης (DoP, αρκτικόλεξο εκ του αντίστοιχου αγγλικού όρου Depth of Penetration) υπολογίστηκε από την οπή εισόδου του βλήματος στην επιφάνεια κάθε μπλοκ, μέχρι και την επιφάνεια του βλήματος, χρησιμοποιώντας ένα παχύμετρο.
Στατιστική μελέτη
Μετά από στατιστική επεξεργασία των πειραματικών δεδομένων και κατάλληλες διεργασίες, προέκυψε η εξίσωση DoP = 0.582x - 20.02 (όπου x η ταχύτητα του βλήματος σε m/s, και DoP το βάθος διείσδυσης σε mm). Χρησιμοποιώντας τον συντελεστή προσδιορισμού στην ανάλυση παλινδρόμησης, η παραπάνω εξίσωση έδωσε τιμή DoP 84.918 mm για x = 180 m/s. Με μια ελάχιστη προσαρμογή, για DoP = 25 mm, προκύπτει η εξίσωση DoP = 0.582x - 20.12, η οποία προτείνεται ως το πρότυπο βαθομέτρησης βαλλιστικής γέλης με σφαιρίδια 0.177 cal.
Εφαρμογές
Δεδομένου ότι η βαλλιστική ζελατίνη προσομοιάζει με σημαντική ακρίβεια τον μυϊκό ιστό, χρησιμοποιείται ως μέσο για τον έλεγχο της απόδοσης διαφόρων πυρομαχικών, όπως βλημάτων κοίλης άκρης και βλημάτων μαλακής άκρης. Οι σφαίρες αυτές χρησιμοποιούν την υδραυλική πίεση του ιστού ή της ζελατίνης έτσι ώστε να αναπτυχθούν σε διάμετρο, ελαττώνοντας το βάθος διείσδυσης και αυξάνοντας την ζημιά στον ιστό. Παρότι η χρήση τους εντός πεδίου μάχης απαγορεύεται από την συνθήκη της Χάγης, χρησιμοποιούνται ευρέως από τις αστυνομικές δυνάμεις ανά τον κόσμο, όπως επίσης και από ειδικές ομάδες ελεύθερων σκοπευτών και ομάδες απελευθέρωσης ομήρων, όπου απαιτείται η μέγιστη δυνατή ζημιά στον στόχο, με την ελάχιστη δυνατή πιθανότητα πλήρους διάτρησης αυτού. Η επιλογή του βλήματος με τα παραπάνω επιθυμητά χαρακτηριστικά γίνεται απαραίτητα με την βοήθεια της βαλλιστικής γέλης.
Πέραν του επιχειρησιακού τομέα, οι σφαίρες οι οποίες προορίζονται για κυνήγι δοκιμάζονται επίσης σε γέλη. Τα βλήματα για μικρά ζώα, όπως ο κυανόμυς, πρέπει να χαρακτηρίζονται από μικρό βαθμό διείσδυσης και σημαντική παραμόρφωση, έτσι ώστε να εξουδετερώσουν τον στόχο πριν εξέλθουν από αυτόν. Αντίθετα, η χρήση παρόμοιων βλημάτων σε μεγαλύτερα ζώα, όπως το ελάφι, κρίνεται απάνθρωπη, καθώς σε αυτές τις περιπτώσεις απαιτείται βαθύτερη διείσδυση προς εξασφάλιση ενός άμεσου και κατά το δυνατόν ανώδυνου θανάτου.
Επίσης, βαλλιστική γέλη έχει χρησιμοποιηθεί σε ορισμένες τηλεοπτικές και διαδικτυακές εκπομπές, όπως οι Mythbusters και το Forged in Fire, όπου απαιτείται ο έλεγχος ορισμένων πυρομαχικών ή οξύαιχμων αντικειμένων, στο πλαίσιο της ψυχαγωγίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βλητική
Τάκλα Μακάν
Η έρημος Τάκλα Μακάν (κινέζικα: 塔克拉玛干沙漠 Tǎkèlāmǎgān Shāmò, ουιγουρικά: تەكلىماكان قۇملۇقى Τεκλιμακάν κουμλουκί, Σαοερτσίνγκ: تَاكْلامَاقًا شَاموْ, ντουνγκάν: Такəламаган шамə) αναφερόμενη και ως Τακλαμακάν, είναι έρημος της Κεντρικής Ασίας, στην αυτόνομη Κινεζική επαρχία Σιντσιάνγκ. Περικλείεται από την οροσειρά Κουνλούν στα νότια, και τις οροσειρές του Παμίρ και του Τιάν Σαν (αρχαία ονομασία του βουνού Ίμεον) στα δυτικά και βόρεια.
Η Τάκλα Μακάν είναι γνωστή ως μια απ' τις μεγαλύτερες αμμώδεις ερήμους στον κόσμο, με κατάταξη 15η σε μέγεθος ανάμεσα στις μη πολικές ερήμους της Γης. Καλύπτει έκταση των 270.000 τ.χλμ. του βαθυπέδου του Ταρίμ, με 1.000 χλμ. μήκος και 400 χλμ. πλάτος. Διασχίζεται απ' την βόρεια μέχρι τη νότια άκρη της από δύο βραχίονες του Δρόμου του Μεταξιού έτσι ούτως ώστε οι ταξιδιώτες να αποφεύγουν διαδρομές μέσα στην άνυδρη έρημο. Πρόσφατα, η Δημοκρατία της Κίνας κατασκεύασε ένα οδικό δίκτυο ταχείας κυκλοφορίας το οποίο ενώνει τις πόλεις του Χοτάν (στο νότιο άκρο) και του Λουντάι (στο βόρειο άκρο).
Κλίμα
thumb|250px|left|Η αμμώδης έρημος της Τάκλα Μακάν. Η Τάκλα Μακάν είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας ψυχρής ερήμου καθώς δέχεται πολύ ψυχρές αέριες μάζες από τη Σιβηρία, οι οποίες κατεβάζουν τις θερμοκρασίες σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα, μερικές φορές ακόμη και κάτω από τους −20 °C. Κατά τη διάρκεια του βαρέος Κινεζικού χειμώνα του 2008 για την Τάκλα Μακάν έγινε γνωστό το γεγονός της πρωτοφανούς κάλυψής της από ένα λεπτό στρώμα χιονιού το οποίο έφτασε τα 4 εκατοστά σε ορισμένες περιοχές. Η Τάκλα Μακάν δημιουργήθηκε λόγω του ότι τα Ιμαλάια δεν επιτρέπουν στους μουσώνες να περάσουν στην περιοχή αυτή.
Εξαιτίας της ηπειρωτικότητάς της θέσης της, ακριβώς στη καρδιά της Ασίας και χιλιάδες χιλιόμετρα από οποιαδήποτε πηγή νερού, έχει ως συνέπεια τον κρύο χαρακτήρα του κλίματος τις νύχτες ακόμα και κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.
Οάσεις
Η Τάκλα Μακάν δεν διαθέτει καθόλου νερό και για αυτό είναι δύσκολο να διασχιστεί από κάποιον. Η λέξη «Τάκλα Μακάν» σημαίνει «πήγαινε και δεν θα ξαναγυρίσεις». Εμπορικά καραβάνια του Δρόμου του Μεταξιού, σταματούν για ανεφοδιασμό στις πόλεις-οάσεις.
Άλλα
Σχετικά με την Τάκλα Μακάν έχουν εμφανιστεί πολλοί -σύγχρονοι κυρίως- αστικοί μύθοι και θεωρίες συνωμοσίας. Ωστόσο, δεν έχουν βρεθεί ποτέ αξιόλογες αποδείξεις για αυτά.Παρολαυτα ο Γιάννης Ζαχαρόπουλος συνεχίζει να επιμένει πως τα λαμόγια της λευκής αδελφότητας κρύβονται εκεί και φροντίζουν για την εξαΰλωση του Ελληνικού λαού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έρημοι της Κίνας Κατηγορία:Έρημοι και ξερικοί θαμνότοποι Κατηγορία:Οικοπεριοχές της Ασίας Κατηγορία:Παλαιαρκτικές οικοπεριοχές
Ford Transit
Ως πρώτο προϊόν της συγχωνευμένης Ford Ευρώπης, το Transit διατέθηκε στο εμπόριο μέσω της Δυτικής Ευρώπης και της Αυστραλίας μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα και κυκλοφόρησε σχεδόν παγκοσμίως, με εξαίρεση τη Βόρεια Αμερική μέχρι το 2013, όπου και αντικατέστησε τη Ford E-Series τη σεζόν του 2015. Το Transit είναι το διασημότερο ελαφρύ εμπορικό όχημα στην Ευρώπη εδώ και 40 χρόνια, σε βαθμό που σε ορισμένες χώρες ο όρος Transit έχει συνηθίσει να χρησιμοποιείται ως γενικό εμπορικό σήμα που ισχύει για οποιοδήποτε ελαφρύ εμπορικό φορτηγό σε αυτή την κατηγορία μεγέθους. Ενώ αρχικά σχεδιάστηκε για την ευρωπαϊκή αγορά, το Ford Transit παράγεται τώρα στην Ασία, τη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη για παγκόσμιους αγοραστές. Με την παραγωγή του στη Βόρεια Αμερική, το Transit κέρδισε τη δεύτερη θέση στο βραβείο «Truck of the Year» του αμερικανικού περιοδικού Motor Trend το 2015, πίσω από το νέο Chevrolet Colorado μεσαίου μεγέθους και μπροστά από το νέο Ford F-150.
Ford Taunus Transit
thumb|Ford Thames Transit.
Προκάτοχος του βρετανικής και γερμανικής κατασκευής Transit, και το πρώτο μοντέλο που έφερε το σήμα Transit ήταν ένα βαν που κατασκευάστηκε στο εργοστάσιο της Ford στην Κολωνία, στη Γερμανία. Παρουσιάστηκε το 1953 ως FK 1000 (βάρους 1 τόνου) με κινητήρα 1.2 λίτρων inline-four (4-κύλινδρο σε σειρά) από το σύγχρονο Taunus. Το 1955, η χωρητικότητα του κινητήρα αυξήθηκε στα 1.5 λίτρα. Από το 1961, αυτό το όχημα ονομάστηκε Ford Taunus Transit. Η παραγωγή αυτού του μοντέλου έληξε το 1965.
Πρώτη γενιά (1965 - 1986)
Η πρώτη γενιά Transit (ή Transit Mark I, στο Ηνωμένο Βασίλειο) εισήχθη τον Οκτώβριο του 1965, αντικαθιστώντας απευθείας το Thames 400E. Αυτή η γενιά είχε τη μεγαλύτερη διάρκεια παραγωγής οποιουδήποτε Transit μέχρι σήμερα, παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητη για 12 χρόνια μέχρι το μεγάλο facelift του 1978, με συνολική παραγωγή που διήρκεσε πάνω από 20 χρόνια πριν τελικά αντικατασταθεί από την, ολοκαίνουργια πλατφόρμα VE6 το 1986. left|thumb|Ford Transit.
Ο ουρανός ας περιμένει
Η ταινία Ο ουρανός ας περιμένει (αγγλ. Heaven Can Wait) είναι αμερικανική έγχρωμη κωμωδία φαντασίας παραγωγής 1943 σε σκηνοθεσία Ερνστ Λιούμπιτς. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Τζιν Τίρνεϊ, Ντον Αμίτσι, Τσαρλς Κόμπερν, Λούις Κάλχερν και Σπρινγκ Μπάινγκτον. Η ταινία είναι βασισμένη στο θεατρικό της Λέσλι Μπους-Φέκετε με τίτλο Birthday και η διασκευή του για τη μεγάλη οθόνη έγινε από τον Σάμσον Ράφαελσον. Η ταινία προτάθηκε για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας το 1943.
Ford Transit
Πρώτη γενιά (1965 - 1986)
Τον Αύγουστο του 1977, μια βελτιωμένη έκδοση (εντός της Ford αναφερόταν ως «Transit 1978 1/2» αλλά συνήθως αναφέρεται ως Transit Mark II), πρωτοπαρουσιάστηκε με ανανεωμένο, μακρύτερο ρύγχος που μπορούσε τώρα να φιλοξενήσει σωστά έναν κινητήρα με διάταξη κυλίνδρων σε σειρά, αντί των Essex και Cologne που ήταν 4κύλινδροι - και έτσι ο κινητήρας Pinto από την Cortina έγινε η κυρίαρχη μονάδα ισχύος του Transit. Πολλοί ιδιοκτήτες στόλων αντιμετώπισαν πρόωρη φθορά εκκεντροφόρου στις πρώτες μονάδες Pinto στην Cortina και για δύο χρόνια το Transit 75 ήταν διαθέσιμο με τον κινητήρα Ford Crossflow L 1.6 λίτρων. Οι εκδόσεις υψηλής απόδοσης που προορίζονταν για χρήση αστυνομίας ή ασθενοφόρων χρησιμοποίησαν την έκδοση 3.0 λίτρων V6 του κινητήρα Essex. Οι αυστραλιανές παραλλαγές είχαν 6-κύλινδρους εν σειρά κινητήρες 4.1 λίτρων, από τον Σεπτέμβριο του 1978. Ο κινητήρας 3.0 των 100 PS (74 kW; 99 hp) διετίθετο και σε ορισμένα πιο ενισχυμένα μοντέλα. Το νέο μετωπικό στιλ έφερε το Transit σε ευθυγράμμιση με το υπόλοιπο φάσμα επιβατικών αυτοκινήτων της Ford Ευρώπης της περιόδου, με τετράγωνους προβολείς και τη μαύρη γρίλια, αν και το πίσω στυλ παρέμεινε αμετάβλητο. Ο μάλλον λιτός μεταλλικός πίνακας εργαλείων του Mk1 με τον μονό του χώρο οργάνων αντικαταστάθηκε με πλαστικό ταμπλό πλήρους πλάτους, με έναν πιο ολοκληρωμένο πίνακα οργάνων και διακόπτες που ελήφθησαν από το Taunus / Cortina Mk.4.
Ο ουρανός ας περιμένει
Υπόθεση
Ο εβδομηντάχρονος Χένρι Βαν Κλιβ (Ντον Αμίτσι), μετά το θάνατό του την ημέρα των γενεθλίων του, εισέρχεται στον προθάλαμο της κόλασης όπου πρόκειται να λογοδοτήσει με την "αυτού εξόχοτητα" τον διάβολο (Λερντ Κρέγκαρ) για το αν πρέπει να πάει ή όχι στην κόλαση. Ο Βαν Κλιβ αρχίζει λοιπόν να εξιστορεί τα σημαντικότερα γεγονότα της ζωής του: τη γέννησή του από τους Ράντολφ (Λούις Κάλχερν) και Μπέρθα (Σπρινγκ Μπάινγκτον), δυο εκκεντρικούς πλούσιους, τη σχέση του με τον παππού του Χιούγκο Βαν Κλιβ (Τσαρλς Κόμπερν) που καταλάβαινε και δικαιολογούσε τις παιδικές του αταξίες, τη γνωριμία του με τη σύζυγό του Μάρθα Στρέιμπλ (Τζιν Τίρνεϊ), η οποία επρόκειτο αρχικά να παντρευτεί τον ξάδελφό του Άλμπερτ (Έιλιν Τζόσλιν), τις απιστίες που οδήγησαν τη σύζυγό του να τον εγκαταλείψει για να επιστρέψει στο σπίτι των γονιών της και τη συμφιλίωσή τους καθώς και τη σχέση του με τον γιο του Τζακ (Τοντ Άντριους), σ' ένα μαγευτικό φλασμπάκ μιας ονειρεμένης ζωής. Μετά την αφήγηση του Χένρι, ο διάβολος αποφασίζει ότι ο άνδρας δεν έχει καμιά θέση στην κόλαση.
Ford Transit
Δεύτερη γενιά (1986 - 2000)
thumb|Ford Transit 190 του 1989.
Με κωδικό όνομα VE6, η δεύτερη γενιά της πλατφόρμας Transit εμφανίστηκε τον Ιανουάριο του 1986 και ήταν αξιοσημείωτη για το ολοκαίνουργιο αμάξωμα του σχεδιασμού ενός όγκου (δηλαδή το παρμπρίζ και το καπό είναι στην ίδια γωνία) και η μπροστινή ανάρτηση έγινε πλήρως ανεξάρτητη στις εκδόσεις SWB (κοντού μεταξονίου). Η διαθέσιμη παλέτα κινητήρων κρατήθηκε σε μεγάλο βαθμό ίδια με αυτή του μοντέλου facelift 1978-1985 Mk.1, αν και το 1989 ο κινητήρας βενζίνης Essex V6 υψηλής απόδοσης 3.0 λίτρων αντικαταστάθηκε από το Cologne 2.9 EFI V6, κυρίως λόγω των νέων κανονισμών εκπομπών ρύπων, καθώς ο Essex V6 ήταν σχεδόν 25 ετών τότε και εξακολουθούσε να χρησιμοποιεί καρμπυρατέρ. Η δεύτερη γενιά Transit αναπτύχθηκε με το κωδικό όνομα «Triton».
Ο ουρανός ας περιμένει
Πληροφορίες παραγωγής
Οι Λιούμπιτς και Ράφαελσον έγραψαν το σενάριο έχοντας στο μυαλό τους τον Φρέντρικ Μαρτς ή τον Ρεξ Χάρισον για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Χένρι Βαν Κλιβ κι απογοητεύτηκε όταν ο διευθυντής της 20th Century Fox Ντάρυλ Φ. Ζάνουκ ανέθεσε τον ρόλο στον Ντον Αμίτσι. Ο Αμίτσι όμως κατάφερε να κερδίσει τη συμπάθεια του Λιούμπιτς με τον επαγγελματισμό του και την αφοσίωσή του. Χρόνια αργότερα ο ηθοποιός αποκάλυψε ότι το Ο ουρανός ας περιμένει ήταν η αγαπημένη του ταινία από όλες όσες είχε γυρίσει. Η Τζιν Τίρνεϊ δεν μπορούσε να ανεχτεί της φωνές που της έβαζε ο σκηνοθέτης όταν δεν έμενε ικανοποιημένος από την ερμηνεία της. Αφού είχε προηγηθεί μια έντονη ημέρα ακατάπαυστων γυρισμάτων η ηθοποιός πήγε και βρήκε τον σκηνοθέτη λέγοντάς του: Κύριε Λιούμπιτς προσπαθώ να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ, αλλά δεν θα μπορέσω να ολοκληρώσω τα γυρίσματα αν συνεχίσετε να μου φωνάζετε μ' αυτόν τον τρόπο" κι εκείνος απάντησε: Πληρώνομαι για να σου φωνάζω. Τότε εκείνη αποκρίθηκε: Κι εγώ πληρώνομαι για να ακούω τις φωνές, αλλά όχι αρκετά. Ο Λιούμπιτς ξέσπασε σε γέλια κι έκτοτε οι δυο τους τα πήγαν μια χαρά. Η ηθοποιός μάλιστα ανακάλυψε ότι ήταν έγκυος κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων.
Βραβεία
Η ταινία προτάθηκε για 3 βραβεία Όσκαρ μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας που τελικά κέρδισε η ταινία του Μάικλ Κερτίζ Καζαμπλάνκα (Casablanca, 1942).
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ)
Υποψηφιότητες:
Ford Transit
Τέταρτη γενιά (2013 έως σήμερα)
Το Transit τέταρτης γενιάς σχεδιάστηκε από τη Ford Ευρώπης και τη Ford Βόρειας Αμερικής. Για πρώτη φορά κυκλοφόρησε και στις ΗΠΑ, ξεκινώντας από το 2013. Το 2020 το μοντέλο υπέστη μια ανανέωση. Τον Νοέμβριο του 2020, η Ford παρουσίασε την ηλεκτροκίνητη έκδοση E-Transit, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2021, για τη σεζόν του 2022.
Ο ουρανός ας περιμένει
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1943 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής 20th Century Fox Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε θεατρικά έργα Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες
Ford Transit
Πωλήσεις στις ΗΠΑ
Οι χρονολογίες δίνονται σε ημερολογιακά έτη και όχι σε σεζόν (model years).
Παραλλαγές
Κάποιες εταιρείες προσέφεραν 4-κίνητες παραλλαγές όπως το Transit County 4×4 και 8-θέσια ή 9-θέσια μικρά λεωφορεία όπως το Tourneo.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μοντέλα Ford Κατηγορία:Βρετανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Αμερικανικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Επαγγελματικά αυτοκίνητα Κατηγορία:Φορτηγό βαν
Κυβερνείο Χομς
Το Κυβερνείο Χομς (αραβικά: مُحافظة حمص) είναι ένα κυβερνείο της Συρίας. Έχει έκταση 42.223 τ.χλμ. και πληθυσμό 1.763.000 κατοίκων (2010). Πρωτεύουσα είναι η Χομς.
Γεωγραφία
Το Xoμς βρίσκεται κντρο-ανατολικά της Συρίας. Έχει έκταση 42.223 τ.χλμ.. Είναι το μεγαλύτερο κυβερνείο της Συρίας.
Επαρχίες
Το Χομς διαιρείται σε 6 επαρχίες:
Δείτε επίσης
Χομς
Φορεσιά της Κύπρου
Η φορεσιά της Κύπρου, χαρακτηρίζεται από τα ιδιαίτερα μάλλινα και υφαντά υφάσματά της. Οι γυναίκες της Κύπρου φορούσαν τη σαγιά, φτιαγμένη από μεταξωτά υφάσματα ως και τα μέσα του 19ου αιώνα όπου επικράτησε η φορεσιά τύπου Αμαλίας.
Η σαγιά που συναντάμε στα χωριά αποτελείται από τα παρακάτω μέρη: •	το βρατζ̌ίν •	το πουκάμισο •	τη σαγιά •	το μαντήλιν της κόξας •	τις ποδίνες ή γόβες.
Στον κεφαλόδεσμο συναντάμε δύο μαντήλια με διαφορετικά χρώματα, ενώ τα κοσμήματα που ξεχωρίζουν είναι η σπλίγκα του στήθους, ο κερντανές, οι σκαρλέτες, ο σταυρός, οι πούκλες, οι σπλίγκες του μαντηλιού, τα σκουλαρίκια, το μυρμίδι και τα δαχτυλίδια.
Το βρατζ̌ίν, το πουκάμισο και η σαγιά
Το βρατζ̌ίν (στην Κυπριακή προφέρεται βρατζ̌ίν /vɾatʃín/) ήταν φτιαγμένο από βαμβακερό, μεταξωτό ή λινό ύφασμα με σχέδια και κεντήματα. Το πουκάμισο φοριέται πάνω από το βρατζ̌ίν και το ύφασμά του ήταν χοντρό βαμβακερό συνήθως χωρίς κεντήματα. Η σαγιά είναι το εξωτερικό μακρύ ρούχο, ανοιχτό μπροστά, εφαρμοστό με μακριά, στενά μανίκια. Ήταν από βαμβακερό ύφασμα με κεντήματα.
Το μαντήλι, οι ποδίνες, οι γόβες και το τουπλέττι
Το μαντήλι της κόξας που έδενε στη μέση πάνω από τη σαγιά ήταν κεντημένο σταυροβελονιά και φτιαγμένο από βαμβακερό ύφασμα. Αργότερα τη θέση τους πήραν τα σταμπωτά μαντήλια. Οι ποδίνες (από την γαλλ. λέξη pottines ) είναι ψηλές μπότες έως το γόνατο από δέρμα, με τακούνι, και τις φορούσαν τις καθημερινές, ενώ οι γόβες ήταν φτιαγμένες από μαύρο δέρμα, με τακούνι  και τις φορούσαν τις γιορτές. Το τουπλέττι, ένα είδος μπέρτας φοριέται πάνω από τη σαγιά και ήταν από άσπρο βαμβακερό ύφασμα.
Ο Κεφαλόδεσμος και τα κοσμήματα
Στο κεφάλι φορούσαν δύο μαντήλια, τα τσιμπέρια τα οποία ήταν τυπωμένα από τους μαντηλάρηδες. Τα κοσμήματα ήταν τόσο χρυσά όσο και ασημένια. Οι σπλίγγες του στήθους ήταν καρφίτσες από τις οποίες κρέμονταν αλυσίδες με παραούδκια και πέτρες. Ο κερντανές είναι το γιορντάνι που φοριέται στο λαιμό, όπως και οι σκαρλέτες. Το ζωνίν είναι αποκλειστικά νυφικό κόσμημα με πετράδια που έκλεινε με πούκλες. Το μυρμίδι ήταν κόσμημα που στόλιζε το στήθος, όπως και ο σταυρός με τα ντουντούνια. Τέλος τα σκουλαρίκια και τα βραχιόλια, στολισμένα με πετράδια, ολοκλήρωναν την φορεσιά της Κύπρου.
Πηγές
Κατηγορία:Ελληνικές φορεσιές
Πάρτυ Γενεθλίων (θεατρικό έργο)
thumb|right|Φωτογραφικό στιγμιότυπο από την παράσταση Πάρτι Γενεθλίων ανεβασμένη από τον ΦΟΜ "Ο Θεόφιλος" Το Πάρτι Γενεθλίων (The Birthday Party) (1957) ανέβηκε για πρώτη φορά το 1958 και είναι το δεύτερο θεατρικό έργο του Χάρολντ Πίντερ. Σύμφωνα με την υπόθεση, το έργο αφορά στον Στάνλεϋ, τον οποίο επισκέπτονται σε μια παραθαλάσσια πανσιόν δύο άντρες. Ένα υποτιθέμενο αθώο πάρτι γεννεθλίων γρήγορα εξελίσεται σε εφιάλτη.
Το έργο, ωστόσο, δεν είναι μία έκθεση γεγονότων. Πρόκειται μάλλον για μια εκτεταμένη μεταφορά για συγκεκριμένα κοινωνικά και πολιτικά θέματα. Το Πάρτι Γενεθλίων είναι επίσης, εν μέρει, μια αντίδραση στις θεατρικές τάσεις της περιόδου, επιδεικνύοντας πολλά χαρακτηριστικά του Θεάτρου του Παραλόγου.
Ελληνικές Θεατρικές Παραστάσεις
Κατάλογος βασικών πληροφοριών ελληνικών θεατρικών αναπαραστάσεων του έργου "Πάρτι Γενεθλίων"
Πράξη 1
Ενώ η Μεγκ ετοιμάζεται να σερβίρει το πρωινό στον σύζυγό της Πίτι, ο Στάνλεϊ, που περιγράφεται ως ένας άνδρας "γύρω στα τριάντα", ατημέλητος και αξύριστος, μπαίνει από τον επάνω όροφο. Η Μεγκ λέει στον Στάνλει ότι θα έρθουν "δύο κύριοι", δύο νέοι "επισκέπτες"- ο Στάνλει εμφανίζεται ανήσυχος και καχύποπτος με αυτή την πληροφορία.
Αφού οι νέοι "φιλοξενούμενοι" της Μεγκ ανέβουν στο δωμάτιό τους, μπαίνει ο Στάνλεϊ και η Μεγκ του δίνει το πακέτο που έφερε η Λουλού και περιέχει το δώρο γενεθλίων του. Το ανοίγει για να αποκαλύψει ένα παιχνίδι-τύμπανο.
Πράξη 3
Παράλληλα με την πρώτη σκηνή του έργου, ο Πίτι παίρνει πρωινό και η Μεγκ του κάνει αθώες ερωτήσεις, με σημαντικές διαφορές που αποκαλύπτουν τα επακόλουθα του πάρτι. Αφού η Μεγκ φεύγει για να κάνει κάποια ψώνια, ο Πίτι αρχίζει να εκφράζει την ανησυχία του στον Γκόλντμπεργκ για την κατάσταση του Στάνλεϊ και την πρόθεση του Γκόλντμπεργκ να τον πάει σε έναν αόρατο χαρακτήρα που ονομάζεται Μόντι. Ακολουθεί μια ανταλλαγή απόψεων μεταξύ του Γκόλντμπεργκ και του ΜακΚαν κατά την οποία το συνηθισμένο σίγουρο ύφος του Γκόλντμπεργκ τον εγκαταλείπει προσωρινά, αν και φαίνεται να επανέρχεται αφού ζητήσει από τον ΜακΚαν να φυσήξει στο στόμα του. Στη συνέχεια η Λούλου αντιμετωπίζει τον Γκόλντμπεργκ για τον τρόπο που ήταν το προηγούμενο βράδυ (κατά τη διάρκεια αόρατων γεγονότων που συνέβησαν μετά το πάρτι), αλλά διώχνεται από το σπίτι από τον ΜακΚαν που κάνει δυσάρεστα σχόλια για τον χαρακτήρα της και απαιτεί να του εξομολογηθεί τις αμαρτίες της.
Ο Πίτι τους αντιμετωπίζει για τελευταία φορά, αλλά υποχωρεί παθητικά καθώς απομακρύνουν τον Στάνλεϊ, "συντετριμμένος", φωνάζοντας: "Σταν, μην τους αφήνεις να σου λένε τι να κάνεις!". Αφού η Μεγκ επιστρέφει από τα ψώνια, παρατηρεί ότι "Το αυτοκίνητο έχει εξαφανιστεί" και καθώς ο Πίτι παραμένει σιωπηλός, συνεχίζει να αποκρύπτει ότι γνωρίζει για την αναχώρηση του Στάνλεϊ, επιτρέποντάς της να τελειώσει το έργο χωρίς να γνωρίζει την αλήθεια για τον Στάνλεϊ.
Δείκτης Δημοκρατικότητας
εναλλ.=|μικρογραφία|500x500εσ| Ο Δείκτης Δημοκρατίας του [[:en:Economist_Intelligence_Unit|Economist Intelligence Unit για το 2022.
Πλήρεις δημοκρατίες {{Legend|#006837|9.01–10}} {{legend|#1a9850|8.01–9}}
Ατελείς δημοκρατίες {{legend|#66bd63|7.01–8}} {{legend|#a6d96a|6.01–7}}
Υβριδικά καθεστώτα {{legend|#fee08b|5.01–6}} {{legend|#fdae61|4.01–5}}
Αυταρχικά καθεστώτα {{legend|#f46d43|3.01–4}} {{legend|#d73027|2.01–3}} {{legend|#a50026|0–2}} ]] Ο Δείκτης Δημοκρατικότητας είναι ένας δείκτης που καταρτίζεται από τη Intelligence Unit του Economist, που μετρά την κατάσταση της δημοκρατίας σε 167 χώρες, εκ των οποίων 166 είναι κυρίαρχα κράτη και 164 είναι κράτη μέλη των Ηνωμένων Εθνών.
Ο δείκτης βασίζεται σε 60 δείκτες που ομαδοποιούνται σε πέντε διαφορετικές κατηγορίες και μετρούν τον πλουραλισμό, τις πολιτικές ελευθερίες και την πολιτική κουλτούρα. Εκτός από μια αριθμητική βαθμολογία και κατάταξη, ο δείκτης κατηγοριοποιεί τις χώρες σε ένα από τους τέσσερις τύπους καθεστώτων: πλήρεις δημοκρατίες, ατελείς δημοκρατίες, υβριδικά καθεστώτα και αυταρχικά καθεστώτα.
Ο δείκτης δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 2006, με ενημερώσεις για το 2008, το 2010 και τα επόμενα χρόνια από τότε.
Δείκτης Δημοκρατίας κατά τύπο καθεστώτος
Ο παρακάτω πίνακας δίνει τον αριθμό και το ποσοστό των χωρών και το ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού για κάθε τύπο καθεστώτος το 2018: Ο παγκόσμιος πληθυσμός αναφέρεται στο συνολικό πληθυσμό των 167 χωρών που καλύπτονται. Δεδομένου ότι η έρευνα αυτή δεν περιλαμβάνει μόνο μερικές χώρες, αυτός είναι σχεδόν ίσος με το σύνολο της πραγματικού εκτιμώμενου παγκόσμιου πληθυσμού.
Δείκτης Δημοκρατίας κατά χώρα (2022)
Ο κατάλογος κατά χώρα είναι διαθέσιμος στην ιστοσελίδα του Economist.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κατάλογοι χωρών Κατηγορία:Δημοκρατία Κατηγορία:Έρευνα Κατηγορία:Δείκτες
Παραλλαγή (μουσική)
Στη Δυτική Ευρωπαϊκή Μουσική ο όρος παραλλαγή αναφέρεται σε τεχνική σύνθεσης, κατά την οποία το μουσικό υλικό επαναλαμβάνεται παραλλαγμένο ποικιλοτρόπως. Η εφαρμογή των αλλαγών αυτών μπορεί να αναφέρεται στο μέρος του ρυθμού, στην αρμονία, τη μελωδία, την αντίστιξη, την ενορχήστρωση, ή οποιονδήποτε συνδυασμό των παραπάνω.
Μουσικές φόρμες με βάση το στοιχείο της παραλλαγής
Αρκετές μουσικές φόρμες έχουν ως βάση την αρχή της παραλλαγής, στις οποίες περιλαμβάνονται το επίμονο βάσιμο (μπάσο οστινάτο), η πασσακάλια, η σακόν, καθώς και το θέμα με παραλλαγές. Οι τρεις πρώτες βασίζονται σε ένα επαναλαμβανόμενο θέμα στη γραμμή του βάσιμου, πάνω στην αρμονική βάση του οποίου «χτίζονται» προοδευτικά οι παραλλαγές. Στο θέμα με παραλλαγές -και τις παρόμοιες μουσικές φόρμες- το παραλλασσόμενο θέμα είναι στη μελωδική γραμμή, το οποίο επαναλαμβάνεται κάθε φορά με ένα νέο τρόπο. Η δομή του ορίζεται συνήθως με την έκθεση του θέματος ως έχει (ενίοτε προηγείται μια εισαγωγή), το οποίο ως επί τω πλείστω είναι έκτασης οκτώ έως 32 μουσικών μέτρων. Η κάθε παραλλαγή, στη συνέχεια, έχει συνήθως την ίδια έκταση, ενώ έχει επικρατήσει ο συνολικός αριθμός των 30 παραλλαγών. Ο τρόπος ανάπτυξης αυτής της φόρμας οφείλεται εν πολλοίς στην εφευρετικότητα των μουσικών: "Οι αυλικοί χοροί ήταν μακροσκελείς, ενώ οι μελωδίες μάλλον σύντομες. Η αυτούσια επανάληψή τους ήταν πληκτική, οδηγώντας τους μουσικούς να αυτοσχεδιάσουν επιτόπιες παραλλαγές και καλλωπισμούς, ωστόσο διατηρώντας το μήκος της μελωδίας ώστε να συνάδει με τον αντίστοιχο χορό."
Ιστορία της παραλλαγής
Αν και το πρώτο μεμονωμένο δείγμα παραλλαγής εμφανίζεται τον 14ο αιώνα, τα πρώτα καταγεγραμμένα στην ιστορία της Κλασικής Μουσικής έργα σε φόρμα θέματος με παραλλαγή είναι των αρχών του 16ου αιώνα. Το πρωιμότερο εξεδομένο δείγμα αποτελούν οι diferencias για βιχουέλα του Ισπανού συνθέτη Λουί δε Νάρβαεθ (Luis de Narváez, 1538). Στην εποχής της Αναγέννησης επικράτησε η λεγόμενη division (διαίρεση), τύπος ρυθμικής παραλλαγής, όπου ο ρυθμός διαιρείται σε όλο και μικρότερες αξίες. Οι παραλλαγές, στο σύνολό τους, αρχίζουν από τις πιο απλές διαφοροποιήσεις και φτάνουν σταδιακά στις πιο περίπλοκες· αυτή η αρχή εδραιώθηκε εξ αρχής, καθώς έτσι πλαισιώνεται με σαφήνεια μια οργανωμένη σύνθεση.
Αρκετά έργα σε φόρμα παραλλαγής γράφτηκαν τον 16ο αιώνα, από τους επιφανείς Άγγλους συνθέτες Ουίλιαμ Μπερντ, Χιου Άστον και Τζάιλς Φάρναμπυ, ενώ την εποχή του Μπαρόκ διακρίνονται τα έργα για τσέμπαλο The Harmonious Blacksmith του Χαίντελ, οι Παραλλαγές Γκόλντμπεργκ του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ καθώς και τα Couplets de Folies για βιόλα ντα γκάμπα και συνεχές βάσιμο του Μαρέν Μαραί.
Την Κλασική εποχή της μουσικής διακρίνεται στο είδος ο Μότσαρτ, ο οποίος έγραψε έναν μεγάλο αριθμό παραλλαγών, όπως π.χ. τη Σονάτα για πιάνο Νο. 11 (1η κίνηση) και το Κουιντέτο με κλαρινέτο (φινάλε). Ο Γιόζεφ Χάυντν εξειδικεύτηκε στη σύνθεση διπλών παραλλαγών, όπου δύο συγγενή θέματα (συνήθως μείζονα και ελάσσονα) παρουσιάζονται σε εναλλάξ παραλλαγές. Εξέχοντα παραδείγματα αυτής της τεχνικής περιλαμβάνουν τη Συμφωνία Νο. 103 και τις Παραλλαγές σε Φα ελάσσονα για πιάνο.
Ένας ακόμη συνθέτης που έγραψε αρκετές σειρές παραλλαγών, είναι ο Μπετόβεν· κάποιες είναι αυτοτελή έργα, όπως οι Παραλλαγές Ντιαμπέλλι, κάποιες άλλες αποτελούν μέρη μεγαλύτερων συνθέσεων, όπως το φινάλε της 3η Συμφωνίας. Άλλα παραδείγματα περιλαμβάνουν το ''κουαρτέτο εγχόρδων Νο. 12'', το αργό μέρος της Σονάτας Νο. 32, καθώς και το 3ο μέρος της Ενάτης του Συμφωνίας.
Σχεδόν σύγχρονος του Μπετόβεν, ο Σούμπερτ συνέθεσε πέντε συλλογές παραλλαγών, αντλώντας θέματα από τα τραγούδια του (Lieder). Η γνωστότερη ίσως απ' αυτές αποτελεί την αργή κίνηση του κουαρτέτου εγχόρδων με τίτλο Ο Θάνατος και η Κόρη (Der Tod und das Mädchen), από το ομώνυμο λιντ του. Εξίσου γνωστό είναι και το Κουιντέτο με πιάνο «Η πέστροφα», όπως επίσης και το πιανιστικό έργο Wanderer-Fantasie, αμφότερα πάνω σε θέματα από τα αντίστοιχά τους λίντερ.
Με την αναβίωση της προκλασικής μουσικής στις αρχές του 20ού αιώνα και την άνοδο του Νεοκλασικισμού στη μουσική, εκατοντάδες συνθέτες παρήγαγαν έργα σε φόρμες παραλλαγής. Οι δε παραλλαγές πάνω σε θέματα έργων άλλων συνθετών είναι πλέον συνήθης πρακτική των συνθετών, και ως ξεχωριστή υποενότητα εδραιώνονται με τα έργα του Μπραμς Παραλλαγές και Φούγκα σ' ένα θέμα του Χαίντελ (1861) και τις Παραλλαγές σ' ένα θέμα του Χάυντν (1873), για πιάνο και ορχήστρα αντίστοιχα. Το τελευταίο, μάλιστα, θεωρείται το πρώτο αυτόνομο σετ ορχηστρικών παραλλαγών, που δεν αποτελεί μέρος κάποιας μεγαλύτερης σύνθεσης, όπως μια συμφωνία, σουίτα κλπ. Παρόμοιο παράδειγμα είναι και οι Αινιγματικές Παραλλαγές του Έντουαρντ Έλγκαρ: το αίνιγμα αναφέρεται στο ότι η κάθε παραλλαγή συσχετίζεται με πρόσωπα του φιλικού του περιβάλλοντος, αλλά και το ιδιαίτερο ύφος κάποιου συνθέτη, χωρίς ωστόσο να τους κατονομάζει. Σε παράλληλο ύφος κινούνται και οι Παραλλαγές σ' ένα θέμα του Τσαϊκόφσκι, του Ρώσου συνθέτη Αντόν Αρένσκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μουσική μορφολογία
Σπύρος Ιωαννίδης
Ο Σπύρος Ιωαννίδης (21 Οκτωβρίου 1950) είναι Έλληνας πρώην διεθνής υδατοσφαιριστής. Συμμετείχε στην ομάδα υδατοσφαίρισης του Ολυμπιακού Πειραιώς και ήταν μέλος των Εθνικών ομάδων Νέων, Ανδρών καθώς και μέλος της ομάδας των Ενόπλων Δυνάμεων.
Ήταν μέλος του ρόστερ του τμήματος υδατοσφαίρισης του Ολυμπιακού που κατέκτησε τα πρωταθλήματα Ελλάδας το 1969 και το 1971.
Καριέρα
Ο Σπύρος Ιωαννίδης γεννήθηκε στον Πειραιά. Έκανε τα πρώτα του βήματα στο χώρο της κολύμβησης και εν συνεχεία στο τμήμα υδατοσφαίρισης του Ολυμπιακού Πειραιώς, το 1966, σε ηλικία 16 ετών.
Αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα.
Υπηρέτησε στο Λιμενικό Σώμα (1969-1972) και συμμετείχε στην ομάδα του Λιμενικού Σώματος αλλά και της Εθνικής Ομάδας Πόλο των Ενόπλων Δυνάμεων.
Το 1980, αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων.
Εργάσθηκε στην Olympic Airways (1976 - 2000), αρχικά σαν Ιπτάμενος Φροντιστής, εν συνεχεία στο Κέντρο Eπιχειρησιακού Eλέγχου της Εταιρείας και αποχώρησε το έτος 2000 ως Προιστάμενος των VIP & State Flights.
Συνέχισε την επαγγελματική του καριέρα στην Aegean Airlines (2000-2009), απο το αρχικό στάδιο οργάνωσης της, στην θέση του Manager of Integrated Operations Control Center (I.O.C.C.).
Εν συνεχεία μετεπήδησε στην νεοσύστατη Olympic Air (2009-2013) μέλος του ομίλου της MIG, όπου επίσης εργάσθηκε στην θέση του Manager of Integrated Operations Control Center (I.O.C.C.).
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Σπύρος Ιωαννίδης μετείχε σε διεθνείς αποστολές των Eθνικών Oμάδων Νέων και Ανδρών της Ελλάδος.
Τίτλοι
Κατηγορία:Έλληνες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές της εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Κρυόβρυση Λάρισας
Η Κρυόβρυση είναι ορεινό χωριό του νομού Λάρισας. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.050 μέτρων στις πλαγιές του Ολύμπου και αποτελεί έναν από τους ορεινότερους οικισμούς του νομού Λάρισας. Η Κρυόβρυση ανήκει στην Κοινότητα Καρυάς και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει 83 κατοίκους.
Μέχρι το 1927 ονομαζόταν Πουλιάνα. Η μετονομασία έγινε με το διάταγμα 4/11/1927 Φ.Ε.Κ. 306.
Την Κυριακή 12 Μαρτίου 1878 έγινε η μάχη της Πουλιάνας ενάντια στους Τούρκους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Λάρισας Κατηγορία:Δήμος Ελασσόνας
Μπεν Χουρ (ταινία)
Το Μπεν Χουρ (πρωτότυπος τίτλος: Ben-Hur) είναι μια αμερικάνικη επική κινηματογραφική ταινία του 1959, σκηνοθετημένη από τον Γουίλιαμ Γουάιλερ, με σενάριο από τον Καρλ Τάνμπεργκ βασισμένο στο πασίγνωστο ομώνυμο μυθιστόρημα του Λιου Ουάλλας. Πρόκειται για μία από τις καλύτερες θρησκευτικές ταινίες με τον ιδιαίτερο πομπώδη χαρακτήρα που έχουν γυριστεί. Το επικό δράμα βραβεύτηκε με 11 Όσκαρ, τα περισσότερα που έχει κερδίσει ποτέ ταινία.
Το 2004 η ταινία χαρακτηρίστηκε από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.
Υπόθεση
Η ταινία γυρίζεται στο έτος 26 μ.Χ., στην ακμή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Ιούδας Μπεν Χουρ είναι γιος μιας πλούσιας οικογένειας. Ζει στην Ιερουσαλήμ μαζί με τη μητέρα του Μίριαμ, την αδερφή του Τιρζά, τον δούλο τους Σιμωνίδη και την κόρη του Σιμωνίδη, την Εσθήρ, η οποία αγαπάει τον Ιούδα, αλλά διατηρεί και άλλο δεσμό. Ο παιδικός φίλος του Ιούδα, ο Μεσάλας κατέχει αξιόλογη θέση στον ρωμαϊκό στρατό. Οι διαφορετικές ιδεολογίες τους προκαλούν ρήξη.
Στην παρέλαση για την υποδοχή του νέου κυβερνήτη της Ιουδαίας Βαλέριου Γκράτου, κεραμίδια πέφτουν τυχαία από το σπίτι του Μπεν Χουρ στο κεφάλι του Γκράτου. Ο Μεσάλας ξέρει ότι επρόκειτο για ατύχημα, αλλά συλλαμβάνει τον Ιούδα και φυλακίζει τη μητέρα του και την αδερφή του. Ο Ιούδας επιδιώκει να πάρει εκδίκηση.
Καθώς αυτός και οι υπόλοιποι σκλάβοι οδεύουν προς τα πλοία, σταματούν στη Ναζαρέτ να ποτίσουν τα άλογα των Ρωμαίων. Ζητάει απεγνωσμένα νερό, αλλά ο στρατηγός του το αρνείται. Καταρρέει, αλλά συνέρχεται όταν του δίνει νερό ο Ιησούς Χριστός. Μετά από 3 χρόνια ως σκλάβος γαλέρων, ο Ιούδας εργάζεται στη γαλέρα του Ρωμαίου πρόξενου Κουίντου Άρριου, στον οποίο ανατέθηκε η καταστροφή ενός μακεδονικού στόλου. Αναγνωρίζει την υπακοή του Ιούδα και του προσφέρει εκπαίδευση ως οδηγός άρματος, με τον ίδιο να αρνείται. Όταν ο ρωμαϊκός στόλος αντιμετωπίζει τους Μακεδόνες, ο Άρριος ζητάει να δεθούν όλοι οι κωπηλάτες εκτός του Μπεν Χουρ. Η γαλέρα του δέχεται επίθεση με έμβολο πλοίου και βουλιάζει, αλλά ο Ιούδας λύνει τους κωπηλάτες και σώζει τον Άρριο. Αυτός πιστεύει ότι ηττήθηκαν, και προσπαθεί να αυτοκτονήσει με το σπαθί του, με τον Ιούδα να τον εμποδίζει. Στον Άρριο αποδίδεται η νίκη των Ρωμαίων. Ο Άρριος ζητάει από τον αυτοκράτορα Τιβέριο να ελευθερώσει τον Μπεν Χουρ.
Αφού περάσει μια χρονιά, ο Μπεν Χουρ γυρίζει στην Ιουδαία. Καθ' οδόν συναντάει τον Μπαλτάζαρ και τον Άραβα σεΐχη Ιλντερίμ. Βλέποντας ο σεΐχης την εξέλιξη του Ιούδα ως αρματηλάτη, του ζητάει να οδηγήσει την άμαξά του των 4 αλόγων, σε έναν αγώνα παρουσία του νέου κυβερνήτη της Ιουδαίας, Ποντίου Πιλάτου. Ο Ιούδας αρνείται, αλλά άλλαξε γνώμη όταν έμαθε ότι θα αγωνιστεί και ο άλλοτε φίλος του Μεσάλα. Γυρίζει στο σπίτι του στην Ιερουσαλήμ. Συναντά την Εσθήρ και μαθαίνει πως αυτή ακόμα τον αγαπάει. Επισκέπτεται τον Μεσάλα και απαιτεί την ελευθέρωση της αδερφής του και της μητέρας του. Οι Ρωμαίοι είδαν ότι αυτές απέκτησαν λέπρα και τις έδιωξαν από την πόλη. Ζητούν από την Εσθήρ να κρύψει την αλήθεια και να πει στον Ιούδα ότι πέθαναν. Αυτή η λάθος αποκάλυψη πεισμώνει τον Ιούδα, ο οποίος θα προσπαθήσει να εκδικηθεί τον Μεσάλα στην αρματοδρομία.
Στην κούρσα, ο Μεσάλας οδηγεί ένα ελληνικό άρμα με λεπίδες στους τροχούς, ώστε να διαλύσει τα άλλα άρματα. 5 αρματηλάτες τραυματίστηκαν και ο αγώνας παιζόταν πλέον ανάμεσα στον Μπεν Χουρ και τον Μεσάλα. Ο Μπεν Χουρ κερδίζει τον αγώνα, ενώ ο Ρωμαίος φίλος του πέφτει από το άρμα και τραυματίζεται θανάσιμα. Πριν πεθάνει λέει στον Ιούδα ότι ο αγώνας δεν τελείωσε και ότι μπορεί να βρει την οικογένειά του στην Κοιλάδα των Λεπρών.
Ρίχνοντας την ευθύνη στους ρωμαϊκούς νόμους για τη μοίρα της οικογενείας του, ο Ιούδας απορρίπτει τη ρωμαϊκή υπηκοότητα. Μαθαίνοντας πως η αδερφή του πεθαίνει, μαζί με την Εσθήρ και τη μητέρα του την πάνε να δει τον Χριστό, του οποίου η δίκη ενώπιον του Πιλάτου έχει ξεκινήσει. Καθώς ο Χριστός καταρρέει ενώ κουβαλά τον σταυρό του, ο Ιούδας τον αναγνωρίζει ως τον άνθρωπο που του έδωσε νερό χρόνια πριν, και ανταποδίδει την κίνηση. Βλέπει τη σταύρωση του Χριστού, ενώ μετά η μητέρα του και η αδερφή του θεραπεύονται ως εκ θαύματος στη διάρκεια της καταιγίδας που ακολούθησε τη Σταύρωση. Ισχυρίζεται ότι τον ένιωσε να παίρνει με τη φωνή το σπαθί από τα χέρια του και βλέπει χαρούμενος τη μητέρα του και την αδερφή του.
Πληροφοριακά στοιχεία
Για τις ανάγκες της ταινίας κατασκευάστηκε μία πιστή αναπαράσταση της αρχαίας Ρώμης, σκηνικό που επισκέφθηκαν χιλιάδες επώνυμοι κατά τη διάρκεια του τουριστικού ταξιδιού τους στην Αιώνια Πόλη. Ο πλούτος, η ένταση της εικόνας, σκηνές ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη, όπως η σκηνή στη ρωμαϊκή γαλέρα ή η περίφημη αρματοδρομία, την οποία δεν είχε σκηνοθετήσει ο ίδιος ο Γουίλιαμ Γουάιλερ αλλά οι βοηθοί του, το θέαμα και ο Τσάρλτον Ίστον στον ρόλο του Μπεν Χουρ καθώς και μία πλειάδα γνωστών πρωταγωνιστών, συνθέτουν μια ταινία-θρύλο. Όπως σχολιάζει ο Γιάννης Σολδάτος, πρόκειται για μια ταινία που "καθιερώθηκε στην κινηματογραφική πιάτσα σαν σκωπτικός χαρακτηρισμός της κινηματογραφικής σπατάλης".
Όσκαρ
Ο Μπεν Χουρ ήταν υποψήφιος για 12 βραβεία Όσκαρ και τελικά κέρδισε 11. Κατέχει έτσι το ρεκόρ των περισσότερων Βραβείων Όσκαρ μαζί με τις ταινίες Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών: Η επιστροφή του βασιλιά και Τιτανικός. Η απονομή των Όσκαρ έγινε στις 4 Απριλίου του 1960. Οι κατηγορίες στις οποίες βραβεύτηκε η ταινία είναι οι εξής:
Χρυσές Σφαίρες
Η ταινία Μπεν Χουρ προτάθηκε το 1960 για Χρυσές Σφαίρες σε πέντε κατηγορίες. Κέρδισε στις κατηγορίες Καλύτερη Ταινία (Δραματική), Β' Ανδρικός Ρόλος (Στίβεν Μπόιντ) και Καλύτερος Σκηνοθέτης. Ο Τσάρλτον Ίστον προτάθηκε για το βραβείο στην κατηγορία Α' Ανδρικός Ρόλος, το οποίο όμως έχασε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θρησκευτικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Ταινίες του 1959 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Metro-Goldwyn-Mayer Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίκλος Ρόζα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γουίλιαμ Γουάιλερ Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο μοντέρ κέρδισε Όσκαρ Καλύτερου Μοντάζ Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερου Επεξεργασμένου Ήχου Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο κινηματογραφιστής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο καλλιτεχνικός διευθυντής κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Αμερικανικές επικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές χριστουγεννιάτικες ταινίες Κατηγορία:Ιστορικές επικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ενδυματολογίας Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες των οποίων ο σκηνοθέτης κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου‎ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Τσινετσιτά
Σολομών (Χαίντελ)
μικρογραφία|O Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ Το έργο Σολομών, HWV 67, είναι ένα ορατόριο του Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ. Το ανώνυμο λιμπρέτο – επί του παρόντος πιστεύεται ότι γράφτηκε από τον Άγγλο Εβραίο ποιητή/θεατρικό συγγραφέα Μωυσή Μέντες (d.1758) – βασίζεται στις βιβλικές ιστορίες του σοφού βασιλιά Σολομώντα από το βιβλίο των Βασιλειών Α' και το Χρονικών Β, με επιπλέον υλικό από την Ιουδαϊκή αρχαιολογία του αρχαίου ιστορικού Φλάβιου Ιώσηπου. Η μουσική συντέθηκε μεταξύ 5 Μαΐου και 13 Ιουνίου του 1748 και η πρώτη παράσταση πραγματοποιήθηκε στις 17 Μαρτίου 1749, με την Κατερίνα Γκάλι στον ομώνυμο ρόλο στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου, όπου είχε δύο ακόμη παραστάσεις. Ο Χαίντελ αναβίωσε το έργο το 1759.
Ιστορικό
μικρογραφία|Η Βασιλική Όπερα του Λονδίνου, όπου πρωτοπαρουσιάστηκε ο Σολομών Ο γερμανικής καταγωγής Χαίντελ κατοικούσε στο Λονδίνο από το 1712 και είχε γνωρίσει μεγάλη επιτυχία ως συνθέτης ιταλικής όπερας. Οι ευκαιρίες του να μελοποιήσει αγγλικά κείμενα ήταν αρχικά πιο περιορισμένες. Είχε περάσει τα έτη 1717 έως 1719 ως συνθέτης στην κατοικία του πλούσιου Δούκα του Χάνδου όπου είχε γράψει εκκλησιαστικούς ύμνους και δύο σκηνικά έργα, τον Άκη και τη Γαλάτεια και την Εσθήρ. και είχε συνθέσει φωνητική μουσική σε αγγλικό λιμπρέτο για διάφορες βασιλικές περιστάσεις, συμπεριλαμβανομένου ενός συνόλου ύμνων στέψης για τον βασιλιά Γεώργιο Β' το 1727, που είχε τεράστιο αντίκτυπο.
Το 1731, μια παράσταση της έκδοσης του 1718 της Εσθήρ, ενός έργου στα αγγλικά βασισμένο σε ένα βιβλικό δράμα του Ρακίνα, ανέβηκε στο Λονδίνο χωρίς τη συμμετοχή του Χαίντελ και είχε αποδειχθεί δημοφιλής, έτσι ο Χαίντελ αναθεώρησε το έργο και σχεδίασε να το εκτελέσει στο θέατρο όπου παρουσιάζονταν οι ιταλικές όπερες του.
Ωστόσο, ο Επίσκοπος του Λονδίνου δεν επέτρεπε να παιχτεί στη σκηνή ένα δράμα βασισμένο σε μια βιβλική ιστορία, και ως εκ τούτου ο Χαίντελ παρουσίασε την Εσθήρ σε μορφή συναυλίας, γεννώντας έτσι το αγγλικό ορατόριο. Αυτή η επιτυχία του στα αγγλικά ορατόρια, τον έκανε να εγκαταλείψει την ιταλική όπερα, με το τελευταίο έργο του να είναι η Διηδάμεια το 1741, και δημιούργησε μια σειρά από αριστουργηματικά ορατόρια στα αγγλικά.
Η όπερα σέρια, η μορφή της ιταλικής όπερας που συνέθεσε ο Χαίντελ στο Λονδίνο, επικεντρώθηκε σε μεγάλο βαθμό σε σόλο άριες και ρετσιτατίβα για τους διάσημους τραγουδιστές και περιείχε πολύ λίγα άλλα, τα οποία δεν περιείχαν ξεχωριστά ρεφρέν. Με τα αγγλικά ορατόρια, ο Χαίντελ είχε την ευκαιρία να αναμείξει άριες οπερατικής γλώσσας στα αγγλικά για τους σολίστ με μεγάλα ρεφρέν του τύπου που χρησιμοποιούσε στους ύμνους της Στέψης. Τα ορατόρια βρήκαν ένα ευρύτερο κοινό μεταξύ περισσότερων κοινωνικών τάξεων από το αριστοκρατικό κοινό που είχε χορηγήσει και απολάμβανε τις ιταλικές όπερες του Χαίντελ. Ο Σολομών αναγνωρίστηκε ευρέως από τους σχολιαστές της εποχής ως εγκώμιο για τη Γεωργιανή Αγγλία, με τον δίκαιο και σοφό Βασιλιά Σολομώντα να αντιπροσωπεύει τον Βασιλιά Γεώργιο Β' και το ισχυρό, ευημερούν βασίλειο του Ισραήλ να αντικατοπτρίζει την παρόμοια ευτυχισμένη κατάσταση της Αγγλίας την εποχή της πρεμιέρας του έργου, κατά την άποψη των δημιουργών του. Ωστόσο, ένας σχολιαστής του 21ου αιώνα σημείωσε ότι ο Σολομών δεν είχε μεγάλη εμπορική επιτυχία με το κοινό του Λονδίνου εκείνης της εποχής, πιθανώς λόγω της πολυπλοκότητας και των αμφισημιών στην απεικόνιση του κεντρικού χαρακτήρα Βασιλιά Σολομών. μικρογραφία|Η Τζούλια Φράσι, σοπράνο, και ερμηνεύτρια πολλών ρόλων στο έργο
Σύνοψη
μικρογραφία|H κρίση του Σολομώντα του [[Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς ]]
=== Πράξη Α'                                                                                                                                                                                                      === Το έργο ξεκινά με τον Σολομώντα και τον λαό του να γιορτάζουν τον καθαγιασμό του Ναού που έχει χτίσει στην Ιερουσαλήμ. Ο Σολομών χαίρεται για την ευτυχία του γάμου του με τη μία σύζυγό του (σε αντίθεση με τον βιβλικό Σολομώντα, ο οποίος λέγεται ότι είχε εκατοντάδες συζύγους και παλλακίδες), και υπόσχεται να χτίσει στη βασίλισσά του ένα παλάτι για αυτήν. Εκφράζουν την αγάπη τους ο ένας για τον άλλον και αποσύρονται για τη νύχτα καθώς τα αεράκια με άρωμα λουλουδιών και τα τραγούδια των αηδονιών τους νανουρίζουν να ξεκουραστούν.