cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη του Καλονύκτη
Η εξέλιξη των γεγονότων
Στις 8 ή 9 Δεκεμβρίου 1868 Έλληνες επαναστάτες προστρέχοντες εις βοήθειαν του Πετροπουλάκη και ερχόμενοι από τα Ρούστικα σε σύντομο χρόνο, αρχικά απέκρουσαν ισχυρό Τουρκικό απόσπασμα ορμώμενο από το Ρέθυμνο στον Καλονύκτη και κατά άλλη πηγή στη μάχη που έγινε στον Κουλέ Αγιασματσίου, παρίστατο ως αρχηγός των Ελλήνων ο ίδιος ο Δημήτριος Πετροπουλάκης. Κι ενώ τους είχαν πολιορκήσει, κατά τις 5 μ.μ. αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν κατά τα Ρούστικα, καθώς έφθασαν υπέρτερες σε αριθμό εχθρικές ενισχύσεις. Από την ελληνική πλευρά σκοτώθηκαν οι: οπλαρχηγός των 13 χωριών του Ακρωτηρίου Αναγνώστης ή Αντώνιος Νικ. Τσουχλαράκης ή Τσούχλαρης από το Χωρδάκι Ακρωτηρίου και οι Γαυγιωτάκης ή Γαυδιωτάκης ή Γαβιοτάκης Κ. και Χατζηδάκης Γ., οι οποίοι ετάφησαν στα Ρούστικα. Τραυματίσθησαν οι Τσόντος και Τσιτσιρίδης.
Πηγές
Καλονύκτη
Ορινόκο
Ο Ορινόκο (ισπανικά: Río Orinoco), ή εξελληνισμένα Ορινόκος ή Ορενόκος, είναι ένας από τους μεγαλύτερους ποταμούς της Νότιας Αμερικής. Έχει μήκος 2.140 χιλιόμετρα. Η λεκάνη απορροής του, με εμβαδό 880.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα και βρίσκεται κατά τα 3/4 στη Βενεζουέλα και το υπόλοιπο βρίσκεται στην Κολομβία. Ο ποταμός έχει μέση ετήσια ροή περίπου 30.000 κυβικά μέτρα το δευτερόλεπτο, την τρίτη μεγαλύτερη στο κόσμο μετά τον Αμαζόνιο και τον Κονγκό και είναι πλωτός σε μεγάλο μήκος.
Ρους
thumb|250px|left|Η μαιανδρώδης πορεία του Ορινόκο στη νότια Βενεζουέλα thumb|250px|left|Η συμβολή Ορινόκο και Καρονί Ο Ορινόκο πηγάζει από την Σιέρρα Παρίμα, στα νότια των Υψιπέδων της Γουιάνας, κοντά στα σύνορα Βενεζουέλας και Βραζιλίας, κοντά όρος Ντελγάδο Τσαλμπαούδ, σε υψόμετρο περίπου 1000 μέτρων. Στη συνέχεια ρέει προς τα δυτικά, βορειοδυτικά ακολουθόντας μαιανδρώδη πορεία καθώς φτάνει στα γιάνος, ενώ η ροή του μεγαλώνει γρήγορα καθώς δέχεται τα νερά πολυάριθμων παραποτάμων. Κοντά στην πόλη Εσμεράλδα, μερικά από τα νερά του Ορινόκο ρέουν προς τα νότια και τελικά καταλήγουν στο Ρίο Νέγρο, ο οποίος είναι παραπόταμος του Αμαζονίου, δημιουργώντας ένα φυσικό κανάλι ανάμεσα στα δύο ποτάμια συστήματα που ονομάζεται Μπράσο Κασικιάρε (Brazo Casiquiare).
Ο όλος ρους του Ορινόκου σχηματίζει ένα μεγάλο τόξο. Ο Ορινόκος ρέει προς τα βορειοδυτικά, μέχρι τη συμβολή του με τον Βεντουάρι, και μετά ρέει δυτικά, μέχρι την συμβολή του με τον Γουαβιάρε, που αποτελεί και το τέλος του Άνω Ορινόκο. Μετά ρέει προς τα βόρεια, σχηματίζοντας τα σύνορα Κολομβίας και Βενεζουέλας. Εκεί περνάει από μια σειρά στενών περασμάτων ανάμεσα σε γρανιτένιους ορεινούς όγκους με πολλές κατεβασιές. Μετά ο Ορινόκο αρχίζει να ρέει προς τα ανατολικά στο πιο επίπεδο τμήμα του ρου του και φτάνει σε πλάτος μέχρι και τα οχτώ χιλιόμετρα. Οι κυριότεροι παραπόταμοι του Ορινόκο είναι οι Βεντουάρι, Γκουαβιάρε, Βιτσάδα, Μέτα, Αράουκα, Απούρε, Κάουρα και Καρονί, του οποίου παραπόταμος είναι Τσουρούν, ο οποίος σχηματίζει τους καταρράκτες Έιντζελ (ισπ. Σάλτο Άνχελ).
Περίπου 50 χιλιόμετρα μετά την Σιουδάδ Γουαϊάνα, όπου συμβάλει με τον Καρονί, ο οποίος είναι ο μεγαλύτερος παραπόταμός του, αρχίζει το εκτεταμένο δέλτα του Ορινόκο. Το δέλτα καταλαμβάνει περίπου 440 χιλιόμετρα από τις ακτογραμμές της Βενεζουέλας. Το κύριο κανάλι στο Δέλτα ονομάζεται Ρίο Γκράντε. Το Δέλτα έχει έκταση 20.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα και αποκαλείται Δέλτα Αμακούρο. Ο ποταμός κατά τη διάρκεια των βροχών συχνά πλημμυρίζει και στην Σιουδάδ Μπολίβαρ μπορεί να φτάσει σε βάθος και τα 50 μέτρα.
Ιστορία
Το Δέλτα του Ορινόκο καταγράφηκε το 1498 από τον Χριστόφορο Κολόμβο, κατά τη διάρκεια του τρίτου ταξιδιού του στον Νέο Κόσμο. Το κατώτερο τμήμα του ρου του εξερευνήθηκε το 1530-31 από τον Ντιέγο δε Ορδάθ ή Ορδάς (αμερικάνικα ισπ.). Το 1744 Ιησουίτες ιεραπόστολοι έφτασαν μέχρι το Κασικιάρε, ενώ ο Αλεξάντερ φον Χούμπολτ εξερεύνησε τον Ορινόκο και διαπίστωσε ότι ο Κασιγκιάρε συνδέει τον Ορινόκο με τον Αμαζόνιο, ενώ μελέτησε τη χλωρίδα και τη πανίδα και ανέφερε ότι στον ποταμό ζούσαν ροζ δελφίνια. Οι πηγές του Ορινόκο ανακαλύφθηκαν το 1951 από μια Γάλλο-Βενεζουελανή αποστολή.
Οικολογία
Τα γιάνος (Llanos) τα οποία είναι χαρακτηριστικό σχεδόν όλου του δυτικού τμήματος της λεκάνης απορροής του Ορινόκο αποτελούν μια άδεντρη σαβάνα με χορτάρι. Κοντά στα αλλουβιακά ιζήματα του ποταμού αναπτύσσονται δέντρα γνωστά ως μοριτσάλες, ένα είδος φοίνικα (Mauritia flexuosa), αλλά τα περισσότερα δέντρα έχουν αποψιλωθεί. Στα νερά του Ορινόκο ζουν πιράνχας, ηλεκτροφόρα χέλια, το λαουλάο, το οποίο είναι ένα είδος τεράστιου γατόψαρου. Από ερπετά, ξεχωρίζει ο κροκόδειλος του Ορινόκο, ενώ επίσης στον ποταμό ζουν κάιμαν, φίδια, όπως ο βόας, και υδρόβιες χελώνες.
Οικονομική σημασία
Ο Ορινόκο είναι πλωτός σε μήκος περίπου 1.600 χλμ. για μικρά και μεσαία πλοία και περίπου κατά 400 χλμ. για υπερωκεάνια, μέχρι την Σιουδάδ Μπολίβαρ, όπου κατασκευάστηκε η πρώτη γέφυρα πάνω από τον ποταμό. Ο Ορινόκο περιβάλλεται απο περιοχές πλούσιες σε μεταλλεύματα, με σίδηρο, μαγγάνιο, βανάδιο, νικέλιο, βωξίτη, χρυσό, διαμάντια και χρώμιο. Το 1926 ανακαλύφθηκε κοντά στο Δέλτα του Ορινόκου μια από τις μεγαλύτερες φλέβες σιδήρου, στο όρος Ελ Φλορέρο. Στην περιοχή του Ορινόκο, ιδίως στο δέλτα και τον κατώτερο ρου έχουν εντοπιστεί μεγάλα αποθέματα πετρελαίου, με ημερήσια δυνατότητα παραγωγής 900.000 βαρελιών ημερησίως, και φυσικό αέριο. Τα γιάνος είναι τόπος εκτροφής κυρίως βοοειδών, ενώ υπάρχουν και καλλιέργειες ζαχαροκάλαμου, βαμβακιού και ρυζιού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποταμοί της Βενεζουέλας Κατηγορία:Ποταμοί της Κολομβίας Κατηγορία:Ποτάμια σύνορα
Ελένη Βρεττάκου
Η Ελένη Βρεττάκου (1943 - ...) ήταν Ελληνίδα αθλήτρια, 13 φορές πρωταθλήτρια Ελλάδος στο στίβο από το 1962 ως το 1971, ως αθλήτρια του Πειραϊκού Συνδέσμου αρχικά και του Πανιωνίου Γ.Σ. στη συνέχεια. Κατέρριψε τα πανελλήνια ρεκόρ στα 80μ εμπ., το άλμα εις μήκος και το πένταθλο.
Βιογραφία
Η Βρεττάκου ξεκίνησε την καριέρα της με τον Πειραϊκό Σύνδεσμο το 1960, όταν πέτυχε πανελλήνια ρεκόρ κορασίδων στο τρίαθλο (2.045 β.) και στη σφαιροβολία (12,07). Το 1962 πέτυχε πανελλήνιο ρεκόρ στα 300μ με 45΄΄. Με τα χρώματα του Πειραϊκού το 1962 αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ελλάδος στα 80μ εμπ., στα 4x100 και στο πένταθλο. Στις 26 Μαΐου του 1962, στην Αθήνα, έκανε πανελλήνιο ρεκόρ στο πένταθλο (με 3.783 βαθμούς) και στις 6 Οκτωβρίου της ίδιας χρονιάς έκανε στην Κωνσταντινούπολη πανελλήνιο ρεκόρ στα 80 μ. εμπόδια, με επίδοση 11.9. Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών του 1963 κέρδισε τρία χρυσά, στα 100 μ, 80 μ. εμπ. και στο άλμα εις μήκος. Στις 15 Σεπτεμβρίου του 1963 κατέρριψε στη Σόφια τα πανελλήνια ρεκόρ στα 80 μ. εμπόδια (με επίδοση 11.5) και στο πένταθλο (3.931 βαθμοί). Στις 18 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους κατέρριψε στο Τελ Αβίβ το πανελλήνιο ρεκόρ στο άλμα εις μήκος, με επίδοση 5,48 μ. Στο πανελλήνιο πρωτάθλημα στίβου γυναικών του 1964 κέρδισε τέσσερα χρυσά μετάλλια και την ίδια χρονιά, και πάλι στο Τελ Αβίβ στις 18 Σεπτεμβρίου, κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ στο άλμα εις μήκος, με επίδοση 5,53 μ. Στις 12 Σεπτεμβρίου του 1965 αποτέλεσε μέλος της εθνικής ομάδας που στο Νέο Φάληρο κατέρριψε το πανελλήνιο ρεκόρ στα 4x100 μ. με χρόνο 49.9.
Στη συνέχεια μεταπήδησε στον Πανιώνιο, με τον οποίο κατέκτησε τον πρώτο πανελλήνιο τίτλο της το 1968, στα 100μ και 4x100, ως Ελένη Βρεττάκου-Κοκκίνου, αφού είχε πλέον παντρευτεί τον διεθνή βολεϊμπολίστα Μίμη Κόκκινο. Στις 17 Αυγούστου του 1969, αποτέλεσε μέλος της ομάδας του Πανιωνίου (μαζί με τις Χαρά Σασαγιάννη, Καίτη Ρεΐζη και Ντόρη Μηνιάτη) που κατέρριψε στο Νέο Φάληρο το πανελλήνιο ρεκόρ στα 4x100 μέτρα με χρόνο 48.4. Ως το 1971 κατέκτησε συνολικά 13 πανελλήνιους τίτλους σε ατομικά αγωνίσματα.
Είχε πολύ καλή τεχνική στο πέρασμα των εμποδίων. Σημαντικές διακρίσεις της υπήρξαν οι νίκες της στους "Ελληνοτουρκικούς Αγώνες" το 1962 στα 80μ εμπ. και στα 4Χ100, και στους "Ελληνοϊσραηλινούς Αγώνες" το 1963 και το 1964 στο άλμα εις μήκος με πανελλήνια ρεκόρ 5,48 και 5,53 αντίστοιχα.
Το 1969 υπήρξε η πρώτη κάτοχος του πανελληνίου ρεκόρ του νέου πεντάθλου (με τα 100μ εμπ. αντί των 80μ εμπ.) με 3.723 β.
Αναφορές
Κατηγορία:Ελληνίδες αθλήτριες μοντέρνου πένταθλου Κατηγορία:Αθλητές στίβου Πανιωνίου
Σατί
Το Σατί (ή ὁ Σατής και τουρκ. Sati) είναι χωριό στην Καππαδοκία της Τουρκίας. Βρίσκεται 64 χλμ. νοτιοανατολικά της Καισάρειας και 38,5 χλμ. βορειοανατολικά του Βαρασού στην κοιλάδα του Ταχταλί Μεζάρ-ντερέ, παραπόταμου του Ζαμάντη. Οι κάτοικοί του το 1924 ήταν Έλληνες ελληνόφωνοι (47 οικογένειες – 180 άτομα). Διοικητικά ήταν μουχταρλίκι και υπαγόταν στο μουδουρλίκι της Κίσκας, στο καϊμακαμλίκι του Φέκε, στο μουτεσαριφλίκι του Κοζάν και στο βαλελίκι των Αδανών ενώ εκκλησιαστικά ανήκε στην μητρόπολη της Καισάρειας. Οι κάτοικοί του ασχολούνταν με την γεωργία και την υλοτομία. Το Σατί διατηρεί και μετά την ανταλλαγή το ίδιο όνομα (Sati) και κατοικείται από Τούρκους. Ανήκε σε μια ευρύτερη περιφέρεια με ρωμιοχώρια που το Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών αποκαλεί "Αποικίες Φαράσων". Εδώ ήταν τα χωριά Αφσάρι, Κίσκα, Σατί, Τσουχούρι στα ΒΑ των Φαράσων (Βαρασός) και Καρσαντί (Φκόσι) στα Νότια των Φαράσων προς την πλευρά των Αδάνων. Από τα Φάρασα πρώτα αποικίστηκαν το Καρσαντί και Αφσάρι (μέσα του 17ου αι.) και από το Αφσάρι τα άλλα χωριά μέσα του 18ου αι.
Γραπτές μαρτυρίες: Ο Ιωάννης Η. Κάλφογλους γράφει στα καραμανλίδικα: ΣΑΤΗ, ασσαγηδά ζιρκ οληναδζάκ Κίσκεγε γιαρίμ σαάτ πουληνάν 90 χανελί Ρουμ καργεσίδηρ (μισή ώρα πιο μακριά από την Κίσκα, για την οποία θα κάνουμε λόγο πιο κάτω, βρίσκεται ένα χωριουδάκι με 90 οικογένειες Ρωμιών. "ΜΟΝΗ ΦΛΑΒΙΑΝΩΝ" ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΎΠΟΛΗ 1898, ΣΕΛ. 569) Ο Αν. Λεβίδης γράφει: « Ἡμίσιαν ὥραν μακράν αὐτῆς (σ.σ. τῆς Κίσκε) κεῖται ἡ ὁμοίως ἑλληνόφωνος ἀποικία τῆς Αὐσάρ-κιόι, Σάτη, παρ’ αὐτῇ κεῖται ἐπί λόφου ναός Βυζαντινής ἐποχῆς, ὅστις διετηρήθη ἄχρι τοῦδε ἀβλαβής καί καλεῖται μέν Μοναστήριον, ἀλλ’ ἔστιν ἀοίκητον, οἱ λίθοι τοῦ κτιρίου ὑπερμεγέθεις καί ἐξειργασμένοι, ἐστι δέ ὁ λόφος ἔνθα ἡ Μονή ἐπί τῆς κλιτύως τοῦ Καρά-δάγ. Ἐν Σάτη εὑρέθησαν σπήλαια, ἐν οἷς πολλά ὀστά ἀνθρώπων, ἴσως τά σπήλαια ταῦτα ἐχρησίμευον ὡς κατακόμβαι ἤ κοιμητήρια καθότι εὐρίσκονται καί πολλά δακρυδόχα ἀγγεία ὑέλινα, ἐν ἑνί δέ εὑρέθησαν τά πτώματα ὀρθίως ἱστάμενα καί κεχωσμένα. Ἐν τοῖς πέριξ σώζονται ἐρείπια ναῶν Βυζαντινών καλούμενα Μοναστήρια, μάλιστα δέ ἐν Κουρούμζε ἐν τοῖς ἀγροῖς, ταῖς φάραγξι, ταῖς ἀμπέλοις, τό δέ ἐπί τοῦ βουνοῦ Καρά-Σιβρί ὅλως κατεστραμμένον. Ἐν δέ τοῖς ἐρειπῖοις Τέρεδζε πλεῖστα σπήλαια ἐσκαμμένα ἐπί βράχων καί καλούμενα ἀσκητάρια μετά θυρῶν καί παραθύρων εἰς ἅ ὁδηγεῖ κλίμαξ ὀλισθηρά ἐσκαμμένη ἐπί βράχου, ἐν δέ Σιχλῆ ἐπί λόφου τό ἠρειπωμένον Μοναστήριον τοῦ Προφήτου Ἠλιοῦ.» («Αἱ ἐν Μονολῖθοις Μοναί τῆς Καππαδοκίας καί Λυκαονίας», ΕΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΙ, 1899 σελ. 103).
Ο Αν. Λεβίδης το 1904: Η Σάτη προ 37 ετών συνοικισθείσα εκ των αποίκων της Αυσάρ κιοϊ, σύγκειται εξ οικιών 23. Οι κάτοικοι την γλώσσαν ελληνόφωνοι (σ. σ. το καππαδοκικό ιδίωμα των Φαράσων), το δόγμα ορθόδοξοι έχοντες μίαν εκκλησίαν τιμωμένην επ' ονόματι των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού. Ιερέα ένα (σ. σ. πρόκειται για τον παπά-Μάρκο Παπαδόπουλο που με την ανταλλαγή εγκαταστάθηκε στα Πετρανά Κοζάνης όπου και "εκοιμήθη" το 1927)(Α. Μ. Λεβίδης "ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ ΤΟΥ ΈΤΟΥΣ 1905" Εθνικά Φιλανθρωπικά Καταστήματα εν Κωνσταντινουπόλει, σελ, 150) Αν είναι 37 χρόνια πριν το "ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ" 1904, βρισκόμαστε στα 1867 έτος που οικίστηκε το Σατί από το Αφσάρι. Ο Κάλφογλους αναφέρει 90 οικογένειες (1898) Ο Λεβίδης 23 οικογένιες (1904) και το Κ Μ Σ μέτρησε 47 οικ. μετά την Ανταλλαγή. Κάποιο λάθος πρέπει να υπάρχει στα νούμερα 90 και 23, διότι δεν αναφέρεται κανένα γεγονός που να δικαιολογεί αυτή τη δραματική μείωση του πληθυσμού. Σύμφωνα με μαρτυρίες προσφύγων ο οικισμός ιδρύθηκε από 15-20 οικογένειες που ήλθαν από το Αφσάρι τη δεκαετία 1850-60 και 5-6 οικογένειες από την Κίσκα.
Ο συνεργάτης του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών Δ. Λουκόπουλος σημειώνει: Το Σατί είναι σχετικώς καινούργιο χωριό που έγινε από αποίκους Αφσαρώτες γι' αυτό και κανείς Τούρκος δεν κατοικούσε εκεί. Η αποίκιση αυτή δεν πάει πιο πίσω από τους παππούδες της σύγχρονης γενεάς γι αυτό και είναι γνωστή κατά παράδοση. Εξόν τούτου οι συγγενικοί δεσμοί με τους Αφσαρώτες δεν έλειψαν ακόμα και που κάποτε τους μαρτυρά και η ομωνυμία. Τα επώνυμα Τσελίκη, Σαρηκεχά, Καννή, Κοσά, Θεοδόση, θυμίζουν επώνυμα Φαρασιώτικα, κι αυτό δείχνει τη φυλετική συγγένεια που κρατιέται μόλο που δυο αποικίσεις έγιναν από τότε που απ' τα Φάρασα έφυγαν άποικοι για το Αφσάρι (Δ. Λουκόπουλος χειρ. κεφ. ΚΑ σελ. 191) Η φυλετική συγγένεια των Σατιλούδων με τις τέσσερις Φαρασιώτικες αποικίες Αφσάρι, Κίσκα, Τσουχούρι Καρσαντί και με το Βαρασό (Φάρασα) είναι η διάλεκτος. Όλοι έλεγαν τον κόκορα λαχτόρι (αλέκτωρ) αλλά στον πληθυντικό οι Βαρασώτες έλεγαν λαχτόρε ενώ στις αποικίες έλεγαν λαχτόρα (βλ. Ν. Ανδριώτη "Το Γλωσσικί Ιδίωμα των Φαράσων" Αρχείο Μικρασιατικής Λαογραφίας, 1948 και Βασ. Κ. Αναστασιάδη "Η Σύνταξη στο Φαρασιωτικό Ιδίωμα της Καππαδοκίας")
Ιδιωματικό γλωσσικό κείμενο: "...στα μαγαράδα γνέντα βγαίγκην νερό στο κάτζι πουκάτου. Το νερό ξιάγκεν μο το ξυώνα την ασότρα σο παγάνι. Σο σαρλάχι πλέγκαμι τα τσούλια πο γιδού μαλλί τζαι τις ζιούδες πο προβάτου μαλλί. Είχαμε τζαι ξυώνα γουρνία να ποτίζουμι τα πρόβατα τζαι να πλύνουμι το κοτζί του βράσκαμι τζαι κουπανίσκαμτα σο σοχού τζαι φτέγκαμι πλεγούρι. Ποτίσκαμι τζαι τις αγκουρένες. Σπηρέγκαμι κοτσί, καρά γοσλίχος, σαχμάνες, γουντούζι, άσπρο κοτσί, κθάρι, σίκαλη, βρόμη, γατσάρι, ρόβι, ισγίνι, φακούδι, παχλά, τσιμένι, ρεβίθι,, τσιπλόνι. Κοπανίσκαμε το κασοφί τζαι είχαμε το άλειμα για τη σαρακοστή. (Απέναντι από τις σπηλιές έβγαινε νερό κάτω από το βράχο. Τό νερό από ξύλινη υδρορρόη έπεφτε στο ρέμα. Στον καταρράκτη πλέναμε τα τσούλια που ήταν από γιδίσιο μαλλί και χαλιά από πρόβιο μαλλί.Είχαμε και ξύλινες γούρνες να ποτίζουμε τα πρόβατα και να πλύνουμε το σιτάρι που το βράζαμε και το κοπανίζαμε στο σοχού (σ. σ. πέτρινο μεγάλο γουδί, το κοπάνισμα γινόταν με ξύλινα μεγάλα σφυριά για να ξεφλουδίσει το σιτάρι) και κάναμε πλιγούρι (το άλεσμα γινόταν σε χειρόμυλο). Ποτίζαμε και τα περιβόλια. Σπέρναμε σιτάρι, με μαύρα άγανα, σαχμάνες μεντάνα, άσπρο σιτάρι, κριθάρι, σίκαλη, βρόμη,  (κτηνοτροφές) γατσάρι (κάνανε πλιγούρι) ρόβι (κτηνοτροφή) ισγίνη (σπόρο σαν το τριφυλλόσπορο) φακή, φασόλια τσιμένι (για τον παστουρμά) ρεβίθι, μπιζέλια.)
Τα τζάκια γνωστά στο Σαττί ήταν:
Αλεκόζ, του Γαβρούχου, του Γαράοτζα, του Γιλλού, του Γιρ, του Γιραντών, του Θοδόση, του Καννή, του Κογτζέ ή Κιοβτζέ, του Κιολέ, του Κοσά, του Κουβαρά, του Λεώντη, του Σαρηκεχά, του Σιά, του Τσελίκη, του Τσογμέν, του Τσοκκέ, του Χατζηθόδωρου.
Πρώτη εγκατάσταση των Ανταλλάξιμων:
ΠΕΤΡΑΝΑ ΚΟΖΑΝΗΣ:
Κιοσέογλου Πρόδρομος (του Κοσά) σύζ. Σοφία
Κιοσέογλου θεόδωρος, σύζ. Χαρίκλεια,
Παπαδόπουλος Αντώνιος σύζ. Ευανθία
Παπαδόπουλος Γεώργιος σύζ. Ελπίδα από Ταστσί
Παπαδόπουλος Παπά Μάρκος σύζ. Ευλαμπία
Παπαδόπουλος Παντελής σύζ. Αναστασία από Καράτζορεν
Παπανικολάου Νικόλαος συζ. Ελισάβετ
Τσαγμελίδης Βασίλειος σύζ. Αναστασία από Ταστσί
ΑΓΡΟΣΥΚΈΑ ΓΙΑΝΝΙΤΣΩΝ:
Αλεκιόζης Συμεών, σύζ. Σοφία από Καράτζορεν
Ευσταθιάδης Δημήτριος, σύζ. Ανάστα από Κίσκα
Θεοδωρίδης Παναγιώτης, σύζ. Άννα από Κίσκα
Κενανίδης Ιακώβ, σύζ. Δέσποινα από Κίσκα
Κιοκτσόγλου Χρυσόστομος, σύζ. Αγνή από Σαττί
Μιχαηλίδης Ιωσήφ, σύζ. Σοφία από Χοστσά
Προδρομίδης Σάββας, σύζ. Κυριακή από Σαττί
Στυλιανίδης, σύζ. Παρασκευή από Σαττί
Φραγκίδης Σάββας, σύζ. Άννα από Σαττί
ΠΑΒΕΝΑ ΔΡΑΜΑΣ:
Κωνσταντινίδης Ανέστης
ΠΛΑΤΥ ΗΜΑΘΙΑΣ:
Εγκατάσταση πριν από το 1927 σύμφωνα με την εγγραφή στους εκλογικούς καταλόγους (ΕΚΛΟΓΙΚΟΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟΥ ΣΥΝΟΙΚΙΣΜΟΥ ΠΛΑΤΥ ΚΟΙΝΟΤΗΤΟΣ ΓΙΔΑ υπ' αρ. 116/4-5-1927 Απόφ. Πρωτοδικείου Βερροίας, θεώρηση 14 Μαρτίου 1928)
Δημητρίου Θεολόγος του Δημητρίου, έτ. γεν. 1892
Δημητριάδης Κοσμάς του Λαζάρου έτ. γεν. 1892
Κολέας (Στυλιανίδης) Βασίλειος του Χρυσοστόμου έτ. γεν. 1887
Τσαμελίδης Παναγιώτης του Ανανία, έτ. γεν. 1880
Τσαμελίδης Λάζαρος του Λαζάρου, έτ. γεν. 1857
Τσαμελίδης Ελευθέριος τουωΧρυσοστόμου έτ. γεν. 1892
Εγκατάσταση τα έτη 1927-1940:
Παπαδόπουλος Βασίλειος του Μάρκου, σύζ. Δέσποινα, μετοίκιση από Πετρανά
Παπαδόπουλος Σάββας του Αποστόλου, σύζ. Μαρικώ, μετοίκιση από Πετρανά
Προδρόμου Πρόδρομος
Τσαγμελίδης Ισαάκ, σύζ. Μαγδαληνή (από Αφσάρι)
Τσαγμελίδης Χρήστος
Χαρλάς Παναγιώτης
Πηγές
Κατηγορία:Καππαδοκία Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας
Κόμμα Κέντρου (Σουηδία)
Το Κόμμα Κέντρου (σουηδ. Centerpartiet) είναι ένα σουηδικό φιλελεύθερο κόμμα. Διατηρεί στενούς δεσμούς με την αγροτική Σουηδία, ενώ αυτοπροσδιορίζεται ως «πράσινο κοινωνικό φιλελεύθερο κόμμα». Το κόμμα χαρακτηρίζεται ως κοινωνικό φιλελεύθερο, ενώ επικεντρώνεται σε θέματα γεωργίας, περιβάλλοντος και σε αγροτικά θέματα. Έχει δηλώσει την αντίθεσή του στην πυρηνική ενέργεια, ενώ έχει προτείνει την αποκέντρωση της κυβερνητικής εξουσίας. Το κόμμα συμμετέχει στην κυβέρνηση του Φρέντρικ Ράινφελντ μαζί με το Κόμμα Μετριοπαθών, το Φιλελεύθερο Λαϊκό Κόμμα και τους Χριστιανοδημοκράτες.
Το Κόμμα Κέντρου συμμετείχε σε κεντροδεξιά κυβέρνηση μετά τις εκλογές του 1991, όπου πρωθυπουργός διετέλεσε ο αρχηγός των Μετριοπαθών Καρλ Μπιλντ. Μετά τις εκλογές του 2010, το κόμμα διατηρεί 23 από τις συνολικά 349 έδρες του Κοινοβουλίου της Σουηδίας, ενώ είναι μέλος της Φιλελεύθερης Διεθνούς και του Ευρωπαϊκού Φιλελεύθερου Δημοκρατικού και Μεταρρυθμιστικού κόμματος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Φιλελεύθερα κόμματα στη Σουηδία
Φκώσι
Το Φκώσι, γνωστό και ως ο Γαρσαντής ή με το αρχαίο του όνομα Γαρσανδός, (τουρκικά: Mansurlu, Μανσουρλού) είναι χωριό το οποίο βρίσκεται 129 χλμ. νότια-νοτιοδυτικά της Καισάρειας και 42 χλμ. νότια-νοτιοδυτικά του Βαρασού στις βόρειες πλαγιές του Καλεντάγ, παρακλάδι του Αλαντάγ. Ανήκει στην Επαρχία Αδάνων της Τουρκίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010 έχει 369 κατοίκους.
Ιστορία
Οι κάτοικοί του το 1924 ήταν Έλληνες ελληνόφωνοι (53 οικογένειες – 208 άτομα). Διοικητικά ήταν μουδουρλίκι και υπαγόταν στο καϊμακαμλίκι του Φέκε, στο μουτεσαριφλίκι του Κοζάν και στο βαλελίκι των Αδάνων, ενώ εκκλησιαστικά ανήκε στην μητρόπολη της Καισάρειας. Ήταν το μοναδικό ελληνικό χωριό ανάμεσα σε 36 τούρκικα. Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα οι κάτοικοι ήταν «τεμετζήδες» (μεταλλωρύχοι) σε ορυχεία σιδήρου, μολυβιού και χαλκού, αργότερα κατά κύριο λόγο «τσιφτσήδες» (γεωργοί), κτηνοτρόφοι, «μάστροι πελεδζάτοι» (μάστορες πελεκητές, υλοτόμοι) και «κιρατζήδες» (αγωγιάτες) ξυλείας από το βουνό στο ποτάμι, απ’ όπου το ρεύμα του ποταμού την κατέβαζε στην Κιλικία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Τουρκίας Κατηγορία:Επαρχία Αδάνων Κατηγορία:Καππαδοκία
Τάκης Μηλιάδης
Ο Τάκης Μηλιάδης (26 Σεπτεμβρίου 1922 - 14 Απριλίου 1985) ήταν Έλληνας ηθοποιός, που διακρίθηκε κυρίως σε κωμικούς ρόλους.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 26 Σεπτεμβρίου του 1922. Καταγόταν από οικογένεια ηθοποιών, καθώς ήταν ηθοποιοί και οι δύο γονείς του. Ο πατέρας του, Νίκος Μηλιάδης (1880 - 1964), ήταν δημοφιλής πρωταγωνιστής του μουσικού θεάτρου και η μητέρα του, Μαρίκα Ανθοπούλου, επίσης ηθοποιός του μουσικού θεάτρου και κόρη της τραγουδίστριας όπερας, Μάγδας Κομνηνού. Ηθοποιοί ήταν επίσης ο αδερφός του πατέρα του, αλλά και η πρώτη σύζυγος του πατέρα του, Ανθή Μηλιάδη, η οποία σκοτώθηκε στη Λούτσα το 1952 στη διάρκεια κινηματογραφικού γυρίσματος, όταν το αυτοκίνητο που τη μετέφερε προσέκρουσε σε ξεχασμένη από τον πόλεμο αντιαρματική νάρκη.
Ο Τάκης Μηλιάδης ασχολήθηκε με όλα τα είδη του θεάτρου, εκτός από την τραγωδία. Χαρακτηρίστηκε κάποτε Μορίς Σεβαλιέ της Ελλάδας, καθώς το 1952 συνόδευσε τις αδερφές Άννα και Μαρία Καλουτά σε κονσέρτο τους στο Μεζόν Γκαβό του Παρισίου και στο ακροατήριο ήταν μεταξύ άλλων και ο ίδιος ο Σεβαλιέ, που τον χειροκρότησε θερμά. Σπούδασε Θέατρο κατά την περίοδο της Κατοχής και δάσκαλοί του ήταν δυο σπουδαίοι άνθρωποι του θεάτρου, ο Κωστής Μπαστιάς, τότε διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, καθώς και ο Δημήτρης Ροντήρης.
Ο Τάκης Μηλιάδης έκανε τρεις γάμους, τους δύο με συζύγους του αυτού επαγγέλματος: πρώτος γάμος με τη Μπέτυ Μοσχονά κα τρίτος με τη Σάσα Καζέλη (1969). Από τον δεύτερο του γάμο με την Παρασκευή Κόλλια απέκτησε έναν γιο, τον Μάριο Μηλιάδη. Ο Μάριος Μηλιάδης στη συνέχεια απέκτησε μια κόρη της Παρασκευή (Εβίτα) Μηλιάδη, η οποία ασχολείται επίσης με το θέατρο, ακολουθώντας τα βήματα του παππού της. Ήταν απόφοιτος της Ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά τον κέρδισε το θέατρο. Από την ημέρα που πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή μέχρι και το τέλος του βίου του έπαιζε στο θέατρο και συγχρόνως γύριζε ταινίες. Έλαβε μέρος σε όλα τα θεατρικά είδη, αλλά λάτρεψε την επιθεώρηση. Συμμετείχε πάντα στα θιασαρχικά σχήματα και έπαιξε σε πολλά αθηναϊκά θέατρα: Ακροπόλ, Βέμπο, Μπουρνέλλη, Σαμαρτζή, Καλουτά, Περοκέ, Παπαϊωάννου κ.λ.π. Έκανε πολλές περιοδείες με επιθεώρηση ανά την Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό. Στον κινηματογράφο διακρίθηκε σε κωμωδίες -ερμηνεύοντας συχνά θηλυπρεπείς τύπους- δίπλα σε μεγάλα θεατρικά και κινηματογραφικά ονόματα της χώρας. Παράλληλα συμμετείχε τακτικά από το 1964 και για αρκετά χρόνια στην παρουσίαση της ελληνικής εκπομπής της «Βαυαρικής Ραδιοφωνίας» (Bayerischer Rundfunk) μαζί με την Σάσα Καζέλη.
Εκτός από τις θεατρικές, κινηματογραφικές, ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές συνεργασίες του, εμφανιζόταν σε αναψυκτήρια της εποχής σε Αθήνα και Πειραιά με διάφορα επιθεωρησιακά νούμερα. Επίσης ήταν από τους μόνιμους καλεσμένους της κυριακάτικης τηλεοπτικής εκπομπής του ΕΙΡΤ «Χαρούμενη Κυριακή, Κυριακή χωρίς σύννεφα» (1972) συμμετέχοντας σε διάφορα θεατρικά σκετς και παρλάτες.
Τέλος ήταν από τους πρώτους ηθοποιούς που συμμετείχαν σε μεταγλώττιση στην Ελλάδα. Στην πρώτη μεταγλωττισμένη παραγωγή κινουμένων σχεδίων που ήρθε στην Ελλάδα, η οποία ήταν το 1974 με την ταινία του Ουώλτ Ντίσνεϋ Η Χιονάτη και οι Επτά Νάνοι, είχε τον κεντρικό ρόλο του Συναχωμένου Νάνου. Ακολούθησαν διάφοροι ρόλοι: Σερίφης του Νότιγχαμ (Ο Ρομπέν των Δασών, 1974), Ποδάρας (Η Λαίδη και ο Αλήτης, 1975), Διονύσιος (Οι Αριστόγατες, 1979), ψηλός κλέφτης (Τα 101 Σκυλιά της Δαλματίας, 1983) και Σούρας (Μπερνάρ και Μπιάνκα: Κομμάντος της Σωτηρίας), κλπ. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του πάθαινε εγκεφαλικά, αλλά παρ' όλα αυτά οδηγούσε.
Πέθανε στις 14 Απριλίου 1985 στο ΚΑΤ, δύο ημέρες μετά από ένα περίεργο τροχαίο ατύχημα που είχε με το αυτοκίνητό του κοντά στα Ιωάννινα (κατά άλλες πηγές κοντά στο Αγρίνιο ), αφού το ατύχημα καθαυτό ήταν επιπόλαιο, εντούτοις ο ίδιος ανασύρθηκε από το όχημά του με πολλαπλά τραύματα και κατάγματα, στα οποία στη συνέχεια υπέκυψε.
Θεατρικές Παραστάσεις
Περισσότερες πληροφορίες για κάθε παράσταση εμφανίζονται ενεργοποιώντας τον σύνδεσμο που υπάρχει στο όνομα της κάθε παράστασης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί Κατηγορία:Έλληνες άνδρες ηθοποιοί φωνής
Βασίλης Κυριακάκης
Ο Βασίλης Κυριακάκης του Κωνσταντίνου γεννήθηκε στη Λαμία, στις 29 Μαΐου 1964. Είναι Έλληνας γιατρός, πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.
Εργάζεται ως νευρολόγος στο Γενικό Νοσοκομείο Λαμίας και από το 2006 είναι δημοτικός σύμβουλος στο δήμο Λαμιέων με την παράταξη "Παρέμβαση Πολιτών για τη Λαμία". Εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής Φθιώτιδας στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου 2012. Επανεξελέγη στις εκλογές του Ιουνίου του ίδιου έτους και στις βουλευτικές εκλογές του Ιανουαρίου 2015. Υπήρξε μέλος της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Ελλάδας (ΚΟΕ). Έχει διατελέσει πρόεδρος της Ένωσης Νοσοκομειακών Γιατρών Φθιώτιδας.
Στις 21 Αυγούστου 2015, ήταν ένας από τους βουλευτές του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς που αποχώρησαν και συνέστησαν νέα κοινοβουλευτική ομάδα, με την ονομασία «Λαϊκή Ενότητα». Στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου του 2015 δεν εξελέγη βουλευτής καθώς η «Λαϊκή Ενότητα» δεν κατάφερε να ξεπεράσει το εκλογικό όριο του 3% που προέβλεπε ο εκλογικός νόμος, Οπως επίσης δεν εξελέγη και στις εκλογές της 7ης Ιουλίου του 2019 καθώς ούτε η «Πλεύση Ελευθερίας» με την οποία κατήλθε υποψήφιος τότε, κατάφερε να υπερβεί το εκλογικό όριο.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Φθιώτιδας Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Έλληνες ιατροί του 21ου αιώνα
Μαρδούκ ζακίρ σουμί Α΄
Ο Μαρδούκ ζακίρ σουμί Α, ήταν βασιλιάς της Βαβυλώνας (855 - 819 π.χ.) ο έβδομος βασιλιάς της όγδοης δυναστείας της Βαβυλώνας γιος και διάδοχος του βασιλιά της Ασσυρίας Ναβού απλά ιντινά. Ήταν σύγχρονος των Ασσύριων βασιλέων Σαλμανασέρ Γ΄ και Σαμσί Αντάντ Ε΄ με τον οποίο συμμάχησε και το έδωσε την κόρη του Σαμιραμάτ την μυθική Σεμίραμις σύζυγο. Ο μικρότερος αδελφός του Μαρδούκ μπέλ ουσάτι επαναστάτησε εναντίον του καταλαμβάνοντας το Νταμπάν κήρυξε την ανεξαρτησία του χωρίζοντας τη Βαβυλώνα στα δύο. Ο Μαρδούκ ζακίρ σουμί κάλεσε σε βοήθεια τον Ασσύριο βασιλιά Σαλμανασέρ Γ' (851 - 850 π.χ.). Όπως αναφέρει ο Ασσύριος βασιλιάς στον οβελίσκο του σε δύο διαδοχικές εκστρατείες του υπέταξε τον επαναστάτη Μαρδούκ-μπέλ-ουσάτι και τον σκότωσε. Ο Μαρδούκ ζακίρ σουμί ανταπέδωσε τη βοήθεια του στον Ασσύριο βασιλιά Σαλμανασέρ Γ' όταν ο γιος του Ασούρ ντανίν απλί αδελφός του Σαμσί Αντάντ Ε΄ επαναστάτησε εναντίον του. Σε συμφωνία που έκαναν την συνέχεια οι δύο βασιλείς, ο Μαρδούκ ζακίρ σουμί έδωσε την κόρη του Σαμιραμάτ σύζυγο στον γιο και διάδοχο του Σαλμανασέρ Σαμσί Αντάντ Ε'.
Πηγές
Κατηγορία:Βασιλείς της Βαβυλώνας
Ετοποσίδη
Η ετοποσίδη, που πωλείται με την επωνυμία Vepesid μεταξύ άλλων, είναι χημειοθεραπευτικό φάρμακο που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία ορισμένων τύπων καρκίνου, συμπεριλαμβανομένων καρκίνου των όρχεων, καρκίνου του πνεύμονα, λεμφώματος, λευχαιμίας, νευροβλαστώματος και καρκίνου των ωοθηκών. Χρησιμοποιείται επίσης για αιμοφαγοκυτταρική λεμφοϊστοκυττάρωση. Χρησιμοποιείται από το στόμα ή με ένεση σε φλέβα.
Οι ανεπιθύμητες ενέργειες είναι πολύ συχνές. Μπορούν να περιλαμβάνουν χαμηλό αριθμό αιμοσφαιρίων, έμετο, απώλεια όρεξης, διάρροια, τριχόπτωση και πυρετό. Άλλες σοβαρές παρενέργειες περιλαμβάνουν αλλεργικές αντιδράσεις και χαμηλή αρτηριακή πίεση. Η χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ενδέχεται να βλάψει το μωρό. Η ετοποσίδη ανήκει στην οικογένεια αναστολέων τοποϊσομεράσης. Πιστεύεται ότι λειτουργεί καταστρέφοντας το DNA.
Η ετοποσίδη εγκρίθηκε για ιατρική χρήση στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1983. Συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο των βασικών φαρμάκων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Είναι ημισυνθετικό ανάλογο της ποδοφυλλοτοξίνης, η οποία προέρχεται από το ρίζωμα του φυτού Ποδόφυλλον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασικά Φάρμακα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας Κατηγορία:Φαινυλαιθέρες Κατηγορία:Λακτόνες Κατηγορία:Ηπατοτοξίνες Κατηγορία:Θεραπείες για τον Καρκίνο
Δημοψήφισμα του Σιλχέτ (1947)
Το δημοψήφισμα του Σιλέτ ήταν δημοψήφισμα το οποίο έλαβε χώρα στην επαρχία του Σιλέτ, με σκοπό να αποφασιστεί εάν η επαρχία Σιλέτ θα παραμείνει μέρος του Άσαμ και θα ενταχθεί στην Ινδία ή αν θα ενταχθεί στην επαρχία της Ανατολικής Βεγγάλης και το Πακιστάν, με ισχύ από τις 15 Αυγούστου 1947. Η πλειοψηφία των ψηφοφόρων επέλεξε την ένταξη στο Πακιστάν, ωστόσο, η Κοιλάδα Μπαράκ παρέμεινε στην Ινδία.
Αποτέλεσμα
δεξιά|μικρογραφία|272x272εσ|Η Διαίρεση Σιλχέτ στο σημερινό [[Μπανγκλαντές|Μπαγκλαντές]] Η πλειοψηφία του πληθυσμού ψήφισε υπέρ της ένταξης στο Πακιστάν. Η απόφαση τέθηκε σε εφαρμογή στο Άρθρο 3 του Νόμου Ινδικής Ανεξαρτησίας στις 18 Ιουλίου 1947. Η γραμμή Ράντκλαϊφ δημοσιεύθηκε στις 12 Αυγούστου 1947. Ωστόσο, η Κοιλάδα Μπαράκ, συμπεριλαμβανομένου του Καριμγκάντζ, προσαρτήθηκε στην Ινδία, ενώ το υπόλοιπο Σιλέτ εντάχθηκε στην Ανατολική Βεγγάλη.
Οι κάτοικοι του Σιλέτ ήταν διχασμένοι σχετικά με το ζήτημα της ένταξης του Σιλέτ στην Ανατολική Βεγγάλη. Η τελική γραμμή Ράντκλαϊφ έδωσε κάποιες περιοχές του Σιλέτ όπως το Καριμγκάντζ στην Ινδία ενώ το υπόλοιπο Σιλέτ εντάχθηκε στο Ανατολικό Πακιστάν. Το Καριμγκάντζ είχε πλειοψηφία μουσουλμάνων, οι οποίοι ψήφισαν υπέρ της ένταξης στο Πακιστάν, ενώ άλλες περιοχές όπως το Μουλβιμπαζάρ ψήφισαν υπέρ της παραμονής στην Ινδία.
Η Ινδία έλαβε τρεισήμισι θάνα από το Σιλχέτ. Ωστόσο, οι Ασσαμέζοι καλωσόρισαν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Έτσι, το μεγαλύτερο μέρος της επαρχίας Σιλέτ της αποικιακής επαρχίας του Άσαμ εντάχθηκε στο Ανατολικό Πακιστάν. Στη συνέχεια, η Ανατολική Βεγγάλη αποσχίστηκε και μετασχηματίστηκε στο ανεξάρτητο Μπανγκλαντές τον Δεκέμβριο του 1971.
Τα αποτελέσματα ανά επαρχία ήταν τα παρακάτω:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιστορία του Μπανγκλαντές
Ζαν Μπατίστ Λαμάρκ
Ο Ζαν Μπατίστ Πιέρ Αντουάν ντε Μονέ, Σεβαλιέ ντε λα Μαρκ (Jean-Baptiste Pierre Antoine de Monet, Chevalier de la Marck, Μπαζεντέν, 1 Αυγούστου 1744 - Παρίσι, 18 Δεκεμβρίου 1829), συχνά γνωστός απλώς ως Λαμάρκ, ήταν Γάλλος φυσιοδίφης, ακαδημαϊκός και υποστηρικτής της ιδέας ότι η εξέλιξη συμβαίνει και διεξάγεται σύμφωνα με φυσικούς νόμους.
Ο Λαμάρκ πολέμησε στον Επταετή Πόλεμο με την Πρωσία, και τιμήθηκε για την ανδρεία του στο πεδίο της μάχης. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Μονακό, ενδιαφέρθηκε για τη φυσική ιστορία και αποφάσισε να σπουδάσει ιατρική. Αποσύρθηκε από τον στρατό αφού τραυματίστηκε το 1766 και συνέχισε τις ιατρικές σπουδές του.
Στη σύγχρονη εποχή, ο Λαμάρκ μνημονεύεται κυρίως για τη θεωρία της κληρονομικότητας των επίκτητων χαρακτηριστικών, αποκαλούμενη και μαλακή κληρονομικότητα ή Λαμαρκισμός. Ωστόσο, η ιδέα του για τη μαλακή κληρονομικότητα ήταν ίσως απήχηση της λαϊκής σοφίας της εποχής, αποδεκτή από πολλούς φυσιοδίφες. Η συνεισφορά του Λαμάρκ στην εξελικτική θεωρία συνίσταται από την πρώτη πραγματικά συνεκτική θεωρία εξέλιξης, στην οποία μια αλχημιστική περιπλεκτική δύναμη οδηγεί τους οργανισμούς στην κλίμακα της πολυπλοκότητας, και μία άλλη περιβαλλοντική δύναμη τους προσαρμόζει στα τοπικά περιβάλλοντά τους μέσω της χρήσης ή παύσης της χρήσης χαρακτηριστικών, διαφοροποιώντας τους από άλλους οργανισμούς.
Βιογραφία
Ο Λαμάρκ γεννήθηκε στην Μπαζεντέν (Bazentin) της Πικαρδίας, στη βόρεια Γαλλία, ως το ενδέκατο παιδί μιας πτωχευμένης αριστοκρατικής οικογένειας. Τα αρσενικά μέλη της οικογένειας Λαμάρκ υπηρετούσαν παραδοσιακά στον γαλλικό στρατό. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Λαμάρκ σκοτώθηκε στη μάχη, στην πολιορκία του Bergen-op-Zoom, και δύο ακόμα αδέρφια του ήταν σε υπηρεσία όταν ο Λαμάρκ ήταν 13 χρονών. Ακολουθώντας την επιθυμία του πατέρα του εγγράφηκε σε κολέγιο Ιησουϊτών στην Αμιένη στα τέλη της δεκαετίας του 1750. Μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1760, ο Λαμάρκ αγόρασε ένα άλογο, και ταξίδεψε ώστε να καταταχθεί στον γαλλικό στρατό, ο οποίος βρίσκονταν στη Γερμανία εκείνη την εποχή. Ο Λαμάρκ επέδειξε μεγάλο ψυχικό σθένος στο πεδίο της μάχης του Επταετούς Πολέμου με την Πρωσία, και προτάθηκε για υπολοχαγός. Ο λόχος του αφέθηκε έκθετος σε άμεσα εχθρικά πυρά πυροβολικού, και γρήγορα αποδεκατίστηκε μένοντας με δεκατέσσερις άνδρες χωρίς αξιωματικούς. Ένας από τους άνδρες πρότεινε ο δεκαεπτάχρονος Λαμάρκ να αναλάβει τη διοίκηση και να δώσει διαταγή για υποχώρηση, αλλά παρά το ότι ο Λαμάρκ δέχτηκε να αναλάβει τη διοίκηση, επέμεινε να παραμείνουν στις θέσεις τους μέχρι να δεχτούν ενισχύσεις. Όταν ο συνταγματάρχης τους προσέγγισε τα υπολείμματα του λόχου τους, εντυπωσιάστηκε τόσο από την ανδρεία και την αφοσίωση του Λαμάρκ, ώστε τον προήγαγε σε αξιωματικό επί τόπου. Ωστόσο όταν ένας από τους συντρόφους του αστειευόμενος τον σήκωσε από το κεφάλι, υπέστη φλεγμονή στους λεμφαδένες του λαιμού και στάλθηκε στο Παρίσι για θεραπεία. Μετά από μία πολύπλοκη εγχείρηση, συνέχισε τη θεραπεία του για ένα χρόνο. Του απονεμήθηκε ο βαθμός του αξιωματικού και εγκαταστάθηκε στο Μονακό. Εκεί γνώρισε το έργο βοτανικής του James Francis Chomel, Traité des plantes usuelles.
left|thumb|250px|Γκραβούρα του Λαμάρκ σε ηλικία 35 ετών.
Με μειωμένη σύνταξη μόλις 400 φράγκων τον χρόνο, ο Λαμάρκ αποφάσισε να βρει επάγγελμα. Αποπειράθηκε να σπουδάσει ιατρική, δουλεύοντας ταυτόχρονα σε τράπεζα. Σπούδασε ιατρική για τέσσερα χρόνια αλλά τα παράτησε πειθόμενος από τον μεγαλύτερο αδερφό του. Ενδιαφέρονταν για τη βοτανική, ειδικά μετά την επίσκεψή του στον Jardin du Roi, και έγινε μαθητής του Μπερνάρ ντε Ζουσιέ (Bernard de Jussieu), ενός σημαντικού Γάλλου φυσιοδίφη. Ο Λαμάρκ έμεινε δέκα χρόνια με τον Jussieu μελετώντας τη γαλλική χλωρίδα. Μετά τις σπουδές του, το 1778, δημοσίευσε κάποιες από τις παρατηρήσεις του και αποτελέσματα σε ένα τρίτομο έργο υπό τον τίτλο Flora française (Γαλλική πανίδα). Το έργο του Λαμάρκ είχε τον σεβασμό πολλών λογίων και τον κατέστησε σημαντικό στη γαλλική επιστήμη. Στις 8 Αυγούστου του 1778 παντρεύτηκε τη Marie Anne Rosalie Delaporte. Ο Ζωρζ-Λουί Λεκλέρ ντε Μπυφόν, ένας από τους κορυφαίους Γάλλους επιστήμονες της εποχής, καθοδήγησε τον Λαμάρκ και τον βοήθησε να γίνει μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών το 1779 καθώς και να διοριστεί βασιλικός βοτανολόγος το 1781, θέση, χάρη στην οποία ταξίδεψε σε ξένους κήπους και μουσεία. Ο πρώτος γιος του Λαμάρκ, ο Αντρέ, γεννήθηκε στις 22 Απριλίου 1781 και βαπτίστηκε από τον συνάδελφο του,Αντρέ Τουίν.(André Thouin).
Κληρονομιά
left|thumb|200px|Άγαλμα του Λαμάρκ από τον [[Léon Fagel στον Κήπο των Φυτών (Jardin des Plantes), Παρίσι.]]
Ο Λαμάρκ κατασκεύασε το πρώτο θεωρητικό πλαίσιο οργανικής εξέλιξης. Ενώ η θεωρία του εν γένει απορρίφθηκε όσο ακόμα ζούσε, ο Στίβεν Υζέι Γκουλντ (Stephen Jay Gould) ισχυρίζεται ότι ο Λαμάρκ ήταν ο «κύριος εξελικτικός θεωρητικός», καθώς οι ιδέες του και ο τρόπος με τον οποίο δόμησε τη θεωρία του έθεσαν τις βάσεις για τον μετέπειτα τρόπο σκέψης στην εξελικτική βιολογία μέχρι σήμερα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι βιολόγοι
Σπήλιος Αγαπητός
Ο Σπήλιος Αγαπητός ήταν Έλληνας πολιτικός μηχανικός και πολιτικός από την Αχαΐα.
Βιογραφικά στοιχεία
Ήταν γιος του Θεόδωρου Αγαπητού και εγγονός του Σπήλιου Αγαπητού που μετοίκησε από την Κερπινή Καλαβρύτων στην Πάτρα μετά την επανάσταση. Είχε σπουδάσει πολιτικός μηχανικός ενώ ασχολήθηκε και με την πολιτική.
Είχε εκλεγεί βουλευτής Αχαΐας στις εκλογές του Νοεμβρίου 1910 και στις εκλογές του 1912 με το Κόμμα Φιλελευθέρων με 8164 ψήφους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Αχαΐας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το κόμμα των Φιλελευθέρων
Κώστας Δαβουρλής
Ο Κώστας Δαβουρλής (4 Ιανουαρίου 1948 - 23 Μαΐου 1992) ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, που στην καριέρα του αγωνίστηκε επί το πλείστον με τα χρώματα της Παναχαϊκής, της οποίας αποτελεί παίκτη σύμβολο. Ήταν ιδιαίτερα ταλαντούχος με πολλά ποδοσφαιρικά προσόντα και από πολλούς εθεωρείτο ένας εκ των καλύτερων Ελλήνων ποδοσφαιριστών του 20ου αιώνα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 4 Ιανουαρίου του 1948 στην συνοικία Αγυιά της Πάτρας. Είχε άλλα επτά αδέλφια, τρία αγόρια και τέσσερα κορίτσια, και ήταν από πολύ φτωχή οικογένεια.
Το 1962 τον εντοπίζει ο Σπύρος Βουλγαράκης σε κάποια αλάνα που έπαιζε ποδόσφαιρο και τον πηγαίνει στον Πανιώνιο Πατρών στην Γ΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Πατρών. Ο Πανιώνιος τότε ήταν θυγατρική της Παναχαϊκής και προπονείτο και αγωνιζόταν στο γήπεδο της. Το 1964 στα 16 του χρόνια πηγαίνει στην Παναχαΐκή, όπου και αγωνίστηκε αδιαλείπτως για μια δεκαετία, μέχρι και το 1974. Στους κοκκινόμαυρους γνωρίζει τεράστιες επιτυχίες, όντας μέλος και της μεγάλης ομάδας που συμμετείχε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ της περιόδου 1973-74. Το 1974 μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό Πειραιώς, μια μεταγραφή βόμβα αντί του αστρονομικού για την εποχή ποσού των 9.250.000 δρχ. Με το σύλλογο του Πειραιά κατακτά το νταμπλ (πρωτάθλημα & κύπελλο) το 1975. Το 1977 αποφάσισε επιστρέφει στην αγαπημένη του Παναχαϊκή στην οποία αγωνίστηκε ως το 1981, όπου μετέβη και αγωνίζεται στην Κόρινθο για ένα εξάμηνο. Την επόμενη χρονιά αγωνίζεται στην Β' Εθνική με τον Παναιγιάλειο για μια σεζόν. Το 1982 επιστρέφει πάλι στην Παναχαϊκή έως και το 1985. Το 1986 θα αγωνιστεί με τον Α.Ο. Πάτραι και την περίοδο 1986-87 θα κλείσει την καριέρα του στον Παναιγιάλειο.
Ο Κώστας Δαβουρλής είχε αγωνιστεί με τα ελληνικά χρώματα στις Εθνικές ομάδες Νέων, Ελπίδων και Ενόπλων, καθώς και με την Εθνική Αντρών με 11 συμμετοχές, τις 4 εκ των οποίων ως παίκτης της Παναχαϊκής. Ο Δαβουρλής υπήρξε ο πρώτος παίκτης Β΄ Εθνικής που αγωνίστηκε στην Εθνική Αντρών, χωρίς μάλιστα προηγουμένως να έχει συμμετάσχει στην Α΄ Εθνική ούτε μια φορά.
Με την Παναχαϊκή έχει καταγράψει 243 συμμετοχές στην Α΄ Εθνική και 72 γκολ, αποτελώντας τον πρώτο παίκτη του συλλόγου σε συμμετοχές και γκολ όλων των εποχών μέχρι σήμερα. Μετά την απόσυρση του ως ποδοσφαιριστής συνέχισε να προσφέρει τις υπηρεσίες του σε διάφορα πόστα εντός των τάξεων της ομάδας.
Απεβίωσε στις 23 Μαΐου του 1992 από ανακοπή καρδιάς, σε ηλικία μόλις 44 ετών. Σήμερα στην γειτονιά του την Αγυιά έχει ιδρυθεί ποδοσφαιρική ομάδα με την ονομασία Α.Ο. Κώστας Δαβουρλής ΄92 και η Παναχαϊκή έχει δώσει το όνομα του στο γήπεδο της.
Ήταν ομολογουμένως ένας πολύ ταλαντούχος αθλητής με πολλές ποδοσφαιρικές αρετές. Αναφέρεται ενδεικτικά ότι ήταν αριστεροπόδαρος αλλά χρησιμοποιούσε άριστα και τα δύο του πόδια, είχε υψηλή τεχνική κατάρτιση και ποδοσφαιρική ευφυία, πολύ ισχυρό και ευθύβολο σουτ, πολύ καλό διασκελισμό, πάσα ακριβείας, ενώ εκπληκτική ήταν και η ικανότητα του στις απευθείας εκτελέσεις φάουλ. Κατείχε μάλιστα το άτυπο ρεκόρ των 22 γκολ-φάουλ, μέχρι που το κατέρριψε ο Κώστας Φραντζέσκος την περίοδο 1997-98. Έπαιζε μπροστά κυρίως ως μεσοεπιθετικός, μέχρι το 1974 έπαιζε πιο επιθετικά, ενώ από τότε και έπειτα ο ρόλος του στο γήπεδο έγινε σαφώς πιο οργανωτικός και λιγότερο εκτελεστικός.
Ανά χρονιά, σύλλογο και κατηγορία
''Πηγή: «Κώστας Δαβουρλής: ο Πελέ της Ευρώπης», Γιώργος Π. Παπαδάκης, εκδ. ΔΡΟΜΩΝ, 2015''
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Ενόπλων Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Α.Σ. Κορίνθου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιγιάλειου Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας
Συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ
Η Συνθήκη του Μπρεστ – Λιτόφσκ συνομολογήθηκε στις 3 Μαρτίου του 1918 στην ομώνυμη πόλη της Λευκορωσίας μεταξύ της Μπολσεβικικής Ρωσίας (Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία) και των Κεντρικών δυνάμεων κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η συνθήκη αυτή χαρακτηρίστηκε επίσης και ως «συνθήκη άνευ προσαρτήσεων – άνευ αποζημιώσεων». Της υπογραφής της συνθήκης αυτής είχε προηγηθεί, ένα μήνα πριν, ομώνυμη συνθήκη με την Ουκρανία (Συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ (Φεβρουαρίου 1918)).
Ιστορικό
Μετά την Οκτωβριανή επανάσταση του 1917 και συνεχιζόμενου του μεγάλου πολέμου η Ρωσία ουσιαστικά εξήλθε από τη συμμαχία της Αντάντ. Μετά την ανατροπή υπό των Μπολσεβίκων της κυβέρνησης Α. Κερένσκυ (7 Νοεμβρίου 1917), οι ίδιοι προ της μεγάλης πίεσης των γερμανικών στρατευμάτων έριξαν το σύνθημα για σύναψη ειρήνης «άνευ προσαρτήσεων – άνευ αποζημιώσεων». Έτσι, στις 28 Νοεμβρίου του 1917, πρότειναν στους Γερμανούς ανακωχή η οποία και συνάφθηκε στις 15 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους.
Οι διαπραγματεύσεις για τη σύναψη ειρήνης σχεδόν «άνευ όρων» εκ μέρους των Ρώσων άρχισαν στην πόλη Μπρεστ – Λιτόφσκ πλην όμως, ενώ αρχικά τους όρους αυτούς αποδέχθηκαν οι Κεντρικές Δυνάμεις ετέθη όρος της συνομολόγησης εντός 10 ημερών. Στις εκκλήσεις δε του Ρώσου επιτρόπου επί των εξωτερικών, Λέοντος Τρότσκι, για συντόμευση, λόγω των εσωτερικών προβλημάτων, δε δόθηκε απάντηση. Οι διαπραγματεύσεις διακόπηκαν. Αυτό υπήρξε επ' ωφελεία των Κεντρικών Δυνάμεων (διότι διέβλεπαν πλέον την πλήρη αδυναμία της ρωσικής άμυνας), προκειμένου έτσι να θέσουν περισσότερους όρους. Οι διαπραγματεύσεις ξανάρχισαν πολύ χαλαρά στις 4 Ιανουαρίου του 1918, πλην όμως είχε αρχίσει μια γενικευμένη προέλαση των γερμανικών δυνάμεων σε όλο το μήκος του μετώπου. Ο Τρότσκι τότε αρνήθηκε ν΄ αναγνωρίσει τα νέα κράτη της Βαλτικής που καταλάμβαναν οι Γερμανοί απωθώντας συνέχεια του Ρώσους μέχρι που ο ίδιος δήλωσε μονομερώς, στις 10 Φεβρουαρίου του 1918, ότι ο πόλεμος τελείωσε, χωρίς να έχει συνομολογηθεί κάποια συνθήκη ή άλλη διαβούλευση. Παρά ταύτα, στις 18 Φεβρουαρίου, οι Γερμανοί αρχίζουν νέες εχθροπραξίες με γενικές εφόδους σ΄ όλο το μέτωπο, όπου κάτω πλέον από την επιμονή και του Λένιν οι διαπραγματεύσεις επαναλήφθηκαν σοβαρότερα. Έτσι τελικά συνομολογήθηκε η σχετική συνθήκη ειρήνης στις 3 Μαρτίου του 1918.
Eννιά μήνες μετά, ύστερα από τη νίκη των δυνάμεων της Αντάντ, υπογράφηκε η Συνθήκη των Βερσαλλιών, με την οποία ακυρώθηκε η Συνθήκη Μπρέστ- Λιτόφσκ ως επαχθής για τους λαούς.
Πηγές
Κατηγορία:Συνθήκες Κατηγορία:Συνθήκες ανακωχής Κατηγορία:Συνθήκες του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Συνθήκες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Συνθήκες της Αυστροουγγαρίας
Άρης Θεσσαλονίκης (καλαθοσφαίριση ανδρών)
Το '''τμήμα καλαθοσφαίρισης του Α.Σ. Άρη''' ιδρύθηκε το 1922, αλλά μόλις το Νοέμβριο του 1925 έδωσε τον πρώτο επίσημο αγώνα της ιστορίας του (νίκησε 18–12 την ομάδα της ΧΑΝΘ). Στέφθηκε πρωταθλητής Θεσσαλονίκης τα 1926, 1927, 1928, 1929 και το 1930 όταν και κατέκτησε το πρώτο του πρωτάθλημα Ελλάδας.
Ακολούθησε μία μακρά περίοδο ανομβρίας με τον Άρη να επανέρχεται το 1958 κατακτώντας το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης. Έκτοτε ακολουθεί μια σταθερή πορεία με δεύτερες, τρίτες και τέταρτες θέσεις στο Εθνικό πλέον πρωτάθλημα μέχρι το 1979. Τότε αρχίζει η μεγάλη εκτόξευση με την κατάκτηση του πρωταθλήματος και, από το 1979 και στα επόμενα 14 χρόνια, ακολουθούν οι κατακτήσεις 9 πρωταθλημάτων Ελλάδος, 6 κυπέλλων Ελλάδος (5 φορές Νταμπλ), 1 Σούπερ Κάπ, 1 Ευρωπαϊκού κυπέλλου (1993) και η παρουσία σε 3 Final Four πρωταθλήματος Ευρώπης (1988, 1989, 1990), αλλά κυρίως η ευρεία αναγνώριση της ομάδας των Γκάλη, Γιαννάκη και Ιωαννίδη.
Στα χρόνια που ακολούθησαν μετά το 1993, η ομάδα κατέκτησε άλλους 4 τίτλους (2 κύπελλα Ελλάδος (1998, 2004), 1 Κύπελλο Κόρατς (1997) και 1 EuroCup Challenge (2003), φτάνοντας στους 22 τίτλους και προσθέτοντας στη φανέλα του Άρη ένα δεύτερο αστέρι. Η ομάδα καλαθοσφαίρισης του Άρη έχει κατακτήσει 4 Πρωταθλήματα Ελλάδος αήττητη (1930, 1986, 1987, 1988), ενώ είναι και η μόνη ομάδα (μαζί με τον Παναθηναϊκό) που έχει συμμετοχή σε όλα τα πρωταθλήματα Α΄ εθνικής μέχρι σήμερα. Η ομάδα αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής κατηγορίας (Basket League) με την επωνυμία Άρης ΚΑΕ - 2003.
1923–1940: Το πρώτο Πρωτάθλημα Ελλάδος
Από την επόμενη σεζόν η ομάδα του Άρη παρακμάζει και χάνει τα πρωτεία στη Βόρειο Ελλάδα από τη ΧΑΝΘ. Παραμένει στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης μέχρι και το 1934, ενώ το 1935 θα γνωρίσει την χειρότερη χρονιά του αφού κατατάχθηκε στην έκτη θέση. Από το 1936 ως και το 1939 δεν συμμετείχε στο πρωτάθλημα και η τελευταία αναλαμπή πριν τον δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο ήταν η σεζόν 1939/1940 όπου κατετάγη τρίτος πίσω από τη ΧΑΝΘ και το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
1946–1963: Νικητής στο τουρνουά της Λιέγης
thumb|right|160px|[[Φαίδων Ματθαίου, ο Πατριάρχης του ελληνικού μπάσκετ]]
Μετά τη λήξη του πολέμου, η ομάδα του Άρη αναδιοργανώθηκε και συμμετείχε στο πρωτάθλημα που διοργανώθηκε καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση για δύο συνεχόμενες χρονιές, ενώ το 1949 κατέλαβε την δεύτερη θέση και συμμετείχε στην τελική φάση του πρωταθλήματος Ελλάδος όπου κατετάγη έκτος, νικώντας μόνο το Σκαγιοπούλειο Πατρών. Μεγάλο αστέρι της ομάδας αυτής ήταν ο Φαίδωνας Ματθαίου, ο οποίος στους έξι αγώνες της τελικής φάσης πέτυχε συνολικά πάνω από 100 πόντους.
Την επόμενη σεζόν ο Ματθαίου μεταγράφηκε στον Παναθηναϊκό και η ομάδα του Άρη ξεκίνησε την αναδιοργάνωση της. Στα επόμενα χρόνια περιορίστηκε στη μέση του βαθμολογικού πίνακα του πρωταθλήματος Θεσσαλονίκης. Το 1955 κατακτά τη δεύτερη θέση του τουρνουά του Βιαρέτζιο που θεωρούνταν εκείνη την εποχή μία από τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Στον τελικό ηττήθηκε από τον Ερυθρό Αστέρα Βελιγραδίου με 48–46.
Το 1958 κατακτά αήττητος το πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης για πρώτη φορά μετά το 1930 και συμμετέχει στην τελική φάση του πρωταθλήματος Ελλάδος. Εκεί θα ηττηθεί από την ΑΕΚ και τον Παναθηναϊκό και θα καταλάβει την δεύτερη θέση παρά τις νίκες κατά του Ολυμπιακού, του ΠΑΟΚ, της ΧΑΝΘ και του Πανελληνίου.
Την επόμενη σεζόν, ο Άρης θα κατακτήσει τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης αφού ηττήθηκε μόνο στους δύο αγώνες από τον αιώνιο αντίπαλο του με 46–44 και 42–46. Στην τελική φάση του πρωταθλήματος Ελλάδος ηττήθηκε μόνο από τον ΠΑΟΚ και τον Ηρακλή και ισοβάθμησε στην πρώτη θέση με τον δικέφαλο του Βορρά και το Σπόρτιγκ και αναγκάστηκε να αγωνιστεί σε αγώνες μπαράζ για να αναδειχθεί ο πρωταθλητής. Στο πρώτο ματς εναντίον του Σπόρτιγκ στις 8 Αυγούστου του 1959 κέρδισε με 76–75 με κορυφαίους τους Πετράκη και Γούσιο, οι οποίοι πέτυχαν 32 και 25 πόντους, αντίστοιχα. Την επόμενη ημέρα αγωνίστηκε εναντίον του ΠΑΟΚ από τον οποίο ηττήθηκε με 58–66 και κατετάγη δεύτερος. Εκείνη τη χρονιά, ο Άρης θα κατακτήσει τον πρώτο του ευρωπαϊκό τίτλο, έστω και άτυπο, αφού θα κατακτήσει την πρώτη θέση στο τουρνουά της Λιέγης νικώντας το Ανόβερο με 78–65, τη Γενεύη με 67–56 και την Αμβέρσα με 61–45.
Τις επόμενες δύο χρονιές θα περιοριστεί στη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα Θεσσαλονίκης και στην τέταρτη στο πρωτάθλημα Ελλάδος, ενώ το 1963 θα καταταχθεί πέμπτος πανελλαδικά, θέση η οποία θα του δώσει το δικαίωμα να συμμετάσχει στο πρώτο πρωτάθλημα Α' Εθνικής κατηγορίας το οποίο διοργανώθηκε την επόμενη σεζόν. Αστέρια της ομάδας σε αυτή τη μεταπολεμική περίοδο ήταν οι Φαίδων Ματθαίου, Στέλιος Γούσιος, Πέτρος Πετράκης, Αντώνης Φλόκας, Νίκος Μακρής και Στέργιος Μπουσβάρος, ενώ προεξέχουσας σημασίας είναι η ανάληψη των προπονητικών καθηκόντων της ομάδας από τον Ανέστη Πεταλίδη το 1952, ο οποίος έμεινε στην ίδια θέση για 21 χρόνια μέχρι και το 1973.
1964–1970: Στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο
Στο πρώτο πρωτάθλημα Α' Εθνικής, ο Άρης κατετάγη πέμπτος σημειώνοντας 11 νίκες και 7 ήττες με δυνατότερο όπλο την έδρα του στην οποία ηττήθηκε μόνο από την ΑΕΚ και τον Τρίτωνα. Την επόμενη σεζόν ο Άρης θα κατακτήσει την δεύτερη θέση πίσω από την ΑΕΚ. Με μία μόνο ήττα εντός έδρας, η ομάδα του Ανέστη Πεταλίδη κατάφερε να βρεθεί σε αυτή τη θέση για πρώτη φορά μετά από έξι χρόνια έχοντας κορυφαία πεντάδα τους Ιωαννίδη, Κατριό, Μπουσβάρο, Χατζόπουλο και Τσιτούρα.
Τις επόμενες δύο σεζόν, ο Άρης κατέλαβε την τρίτη θέση με 16 νίκες το 1967 και 17 νίκες το 1968, ενώ το 1969 κατετάγη τέταρτος με 14 νίκες. Η δεκαετία του '70 ξεκινά με τον Άρη και πάλι τέταρτο περιοριζόμενο σε εφτά πρωτοκλασάτα στελέχη λόγω χαμηλού μπάτζετ. Μεταξύ αυτών οι Ιωαννίδης, Αντωνακόπουλος, Κατριός, Παρίσης, Τσίτουρας, Χατζόπουλος και Καλούδης.
Χάρις σε αυτή την επιτυχημένη εξαετία, η ομάδα του Ανέστη Πεταλίδη καθιερώθηκε ως μία εκ των τριών μεγάλων δυνάμεων του ελληνικού μπάσκετ για την δεκαετία του '60, μαζί με την ΑΕΚ και τον Παναθηναϊκό.