cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τράπεζα Θεσσαλονίκης
Ιστορικό
Μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης και την εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων το 1923, η τράπεζα μπόρεσε να συνεχίσει την επιχειρηματική της ανάπτυξη στην Τουρκία, παρόλο που έκλεισε το γραφείο της στην Αδριανούπολη το 1924. Στο Μεσοπόλεμο άνοιξε νέα υποκαταστήματα στα Άδανα και τη Μερσίνη, εκτός από την έδρα της στην Κωνσταντινούπολη. Επεκτάθηκε και στην Ελλάδα από τη βόρεια βάση της και το 1925 άνοιξε γραφείο στην Αθήνα και στη συνέχεια ένα άλλο στον Πειραιά το 1931, εκτός από το προπολεμικό υποκατάστημα που διατηρούσε στην Καβάλα.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το κτίριο επιτάχτηκε από τους Γερμανούς και διέκοψε τη λειτουργία του. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας το 1944 στο κτίριο στεγάστηκε η Τράπεζα Χίου το 1947.
Στην Τουρκία, οι δραστηριότητες της τράπεζας παρέμειναν συγκριτικά ανεπηρέαστες κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, χάρη στην ουδετερότητα της χώρας. Η Τράπεζα Θεσσαλονίκης άνοιξε ένα νέο υποκατάστημα στην Κωνσταντινούπολη το 1958 ωστόσο έκλεισε το υποκατάστημα της Μερσίνης το 1967 και το 1969 το μερίδιο ελέγχου της τράπεζας Θεσσαλονίκης πουλήθηκε στη τράπεζα Yapı Kredi, η οποία τη μετονόμασε σε Διεθνή Τράπεζα Βιομηχανίας και Εμπορίου. Άλλαξε ξανά όνομα για να γίνει İnterbank το 1990.Τελικά η İnterbank εξαγοράστηκε από το Ταμείο Ασφάλισης Καταθέσεων Ταμιευτηρίου της Τουρκίας τον Ιανουάριο του 1999 και ρευστοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της τουρκικής οικονομικής κρίσης του 2001.
Κωνσταντινούπολη
μικρογραφία|247x247εσ|Το κενρικό κατάστημα της τράπεζας στην Κωνσταντινούπολη στην [[Οδός των Τραπεζών|οδό των Τραπεζών]] Από το 1913 και μετά, η έδρα της Τράπεζας Θεσσαλονίκης στην Κωνσταντινούπολη βρισκόταν στο κτίριο Generali Han που χτίστηκε το 1909 από την Assicurazioni Generali σε σχέδιο του αρχιτέκτονα Τζούλιο Μονγκερί. Αυτό το κτίριο βρίσκεται στα ανατολικά των κεντρικών γραφείων της Αυτοκρατορικής Οθωμανικής Τράπεζας στον κατηφορικό Γαλατά, στη σημερινή συνοικία Karaköy. Η τράπεζα νοίκιασε μόνο ένα μέρος του κτιρίου και διατηρήθηκε από αυτήν μέχρι τη δεκαετία του 1990, όταν έγινε η τουρκική έδρα της Generali. Η Generali με τη σειρά της το πούλησε το 2011 στον επιχειρηματία İsmet Koçak για ανακατασκευή και μετατροπή σε ξενοδοχείο.
Σμύρνη
Το κτίριο του υποκαταστήματος της τράπεζας, στην κεντρική λεωφόρο Fevzipaşa της πόλης, έμεινε άθικτο από την πυρπόληση της Σμύρνης το 1922 και ξαναχτίστηκε σε περίτεχνο στυλ αρ ντεκό αργότερα στη δεκαετία του 1920. Ωστόσο αυτό το κτίριο δεν σώζεται πλέον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στη Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Εταιρείες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία Κατηγορία:Τράπεζες της Τουρκίας Κατηγορία:Οθωμανική Θεσσαλονίκη Κατηγορία:Πρώην τράπεζες της Ελλάδας
Πιερ ντ'Αλιφά
Βιογραφία
Ο Πιέρ ντ'Αλιφά συμμετείχε σε σειρά βυζαντινών εκστρατειών στη διάρκεια των οποίων και απέκτησε φήμη για την ανδρεία και την αφοσίωσή του, αρετές στις οποίες και αναφέρεται η Άννα Κομνηνή, η οποία τον χαρακτηρίζει ως « φημισμένο πολεμιστή στις μάχες, ο οποίος είχε πάντοτε διατηρήσει ανέπαφη την πίστη του προς τον Αυτοκράτορα ».
Παρά το συγκεκριμένο περιστατικό, ο Πιέρ ντ'Αλιφά παρέμεινε ως ένας εκ των πλέον στενών συμβούλων του Αυτοκράτορα, ενώ συμμετείχε μαζί με τον Ρογήρο τον Φράγκο και τον Μαρίνο Νεαπολίτη στις διαπραγματεύσεις οι οποίες και οδήγησαν στη σύναψη της Συνθήκης της Δεαβόλεως, της οποίας και ήταν ένας εκ των υπογραφόντων το 1108. Μέσω της συγκεκριμένης συνθήκης, ο Αλέξιος επέβαλε στον Βοϊμόνδο του Τάραντα, Πρίγκιπα της Αντιόχειας, να αναγνωρίσει την βυζαντινή εξουσία επί των εδαφών του, γεγονός το οποίο επέτρεψε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία να ανακτήσει, τουλάχιστον επισήμως, την εξουσία επί της Βόρειας Συρίας.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 12ου αιώνα Κατηγορία:Βυζαντινονορμανδοί
Στέφαν Στεφάνοβιτς Τένκα
Ο Στέφαν Στεφάνοβιτς Τένκα (σερβικά: Стефан Стефановић Тенка) (Πόρετς, Μάιος 1797 - Βελιγράδι, 2 Σεπτεμβρίου 1865) ήταν Σέρβος πολιτικός.
Βιογραφία
Ήταν υπάλληλος στην πόλη του Πόρετς μέχρι το 1825. Πρόεδρος του συμβουλίου της επικρατείας το 1834. Το 1839 υπουργός δικαιοσύνης και παιδείας. Η Εθνοσυνέλευση που έγινε στις 22 Ιούλιος 1840 κατηγορήθηκε με μια ομάδα ευγενών ότι εργάστηκαν ενάντια στον πρίγκηπα Μιχαήλο και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Σερβία και πήγε στην Κωνσταντινούπολη. Ο νέος πρίγκιπας Αλέξανδρος Καρατζόρτζεβιτς τον διόρισε το 1842 σύμβουλο του κράτους. Το 1848 έγινε πρόεδρος του συμβουλίου της επικρατείας έως τις 6 Οκτωβρίου 1857 όπου κατηγορήθηκε για τη συμμετοχή του σε προετοιμασία συνωμοσίας εναντίον του Αλέξανδρου Καρατζόρτζεβιτς. Φυλακίστηκε όπου αναφέρεται ότι βασανίστηκε, αργότερα η ποινή του από θάνατο έγινε ισόβια και τέλος εξορίστηκε στην Τουρκία. Στη Σερβία επέστρεψε οταν άλλαξε η δυναστεία κι έπειτα έγινε επίτιμο μέλος της Σερβικής εταιρείας των Γραμμάτων, και πρόεδρος της κατά την περίοδο 10 Μαρτίου έως 22 Ιουλίου 1848.
Πηγές
Κατηγορία:Υπουργοί παιδείας της Σερβίας Κατηγορία:Υπουργοί δικαιοσύνης της Σερβίας
Κίνημα της 4ης Μαΐου
Το κίνημα πήρε το όνομά του από τη μαζική λαϊκή διαμαρτυρία που έλαβε χώρα στην Κίνα τον Μάιο του 1919, μετά την ανακοίνωση των όρων της Συνθήκης των Βερσαλλιών που ολοκλήρωσε τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Σύμφωνα με τη συνθήκη, τα εδαφικά δικαιώματα της Γερμανίας στην Κίνα δεν επιστράφηκαν στους Κινέζους, όπως αναμενόταν, αλλά παραδόθηκαν στους Ιάπωνες. Η έκρηξη της λαϊκής οργής συνενώθηκε σε έναν νέο εθνικισμό με επαναλαμβανόμενες κραυγές για μια "νέα κουλτούρα" που θα επανέφερε την Κίνα στην πρώην διεθνή της θέση. Πολλοί πίστευαν ότι η διέξοδος από τα προβλήματα της Κίνας ήταν η υιοθέτηση των δυτικών αντιλήψεων της ισότητας και της δημοκρατίας και η εγκατάλειψη της κομφουκιανικής προσέγγισης που τόνιζε την ιεραρχία στις σχέσεις και την υπακοή. Η επιστήμη και η δημοκρατία έγιναν οι ουσιώδεις λέξεις της εποχής.
Το κίνημα ξεκίνησε στην Κίνα γύρω στο 1916, μετά την αποτυχία της Επανάστασης του 1911 να εγκαθιδρύσει μια δημοκρατική κυβέρνηση, και συνεχίστηκε μέχρι τη δεκαετία του 1920. Μετά την 4η Μαΐου 1919, εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλη την Κίνα, πρωτοστατώντας σε μια ταχεία ανάπτυξη της μαζικής συνείδησης και της πολιτιστικής αλλαγής, και κορυφώθηκε με την ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας το 1921, με την αναδιοργάνωση του Κουομιντάνγκ (Εθνικιστικό Κόμμα Κίνας) το 1924 και την ίδρυση ενός ενιαίου μετώπου μεταξύ του Κουομιντάνγκ και του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας.
Υπόβαθρο
αριστερά|μικρογραφία|Διαδήλωση φοιτητριών στο Κίνημα της 4ης Μαΐου. Η ατμόσφαιρα και η πολιτική διάθεση που προέκυψε γύρω στο 1919 ήταν στο επίκεντρο μιας σειράς ιδεών που διαμόρφωσαν τον 20ο αι. της Κίνας. Η δυναστεία Τσινγκ είχε διαλυθεί το 1911, σηματοδοτώντας το τέλος χιλιάδων ετών αυτοκρατορικής κυριαρχίας στην Κίνα, και θεωρητικά εγκαινίασε μια νέα εποχή στην οποία η πολιτική εξουσία ανήκε μόνο κατ' όνομα στον λαό. Η Κίνα έγινε ένα κατακερματισμένο έθνος στο οποίο κυριαρχούσαν διεθαρμένοι πολέμαρχοι, οι οποίοι ασχολούνταν περισσότερο με την πολιτική δύναμη και τους περιφερειακούς στρατούς παρά με το εθνικό συμφέρον. Μετά το θάνατο του Γιουάν Σικάι το 1916, η κυβέρνηση στο Πεκίνο επικεντρώθηκε στην καταστολή της εσωτερικής διαφωνίας και δεν μπορούσε να κάνει πολλά για να αντιμετωπίσει την ξένη επιρροή και τον έλεγχο. Το κίνημα της 1ης Μαρτίου στην Κορέα το 1919, η Ρωσική Επανάσταση του 1917, οι ήττες από ξένες δυνάμεις και η παρουσία σφαιρών επιρροής φούντωσαν τον κινεζικό εθνικισμό μεταξύ της αναδυόμενης μεσαίας τάξης και των πολιτιστικών ηγετών.
Ήδη το 1915, οι φοιτητές είχαν διαμαρτυρηθεί ενάντια στον Γιουάν Σικάι, του πιο ισχυρού πολέμαρχου της εποχής, τόσο επειδή επέτρεψε στην Ιαπωνία να επεκτείνει την εμβέλειά της στη βορειοανατολική Μαντζουρία όσο και επειδή είχε ορίσει τον εαυτό του αυτοκράτορα μιας νέας δυναστείας. Ήταν επίσης το 1915 που ο νεαρός διανοούμενος Τσεν Ντουσιού, αργότερα συν-ιδρυτής του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας, ίδρυσε τη Νέα Νεολαία, ένα περιοδικό που τα επόμενα χρόνια θα δημοσίευε πολυάριθμα δοκίμια που κριτίκαραν τον ιμπεριαλισμό, την κυριαρχία των πολέμαρχων και τα συντηρητικά πολιτισμικά πρότυπα, τονίζοντας ότι η διπλωματική αδυναμία της Κίνας ήταν μόνο το σύμπτωμα μιας βαριάς ασθένειας.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Ταραχές στην Κίνα Κατηγορία:Ιστορία της Κίνας
Φαντ
Στην Ιρλανδική μυθολογία, η Φαντ ήταν βασίλισσα των Νεράιδων και γυναίκα του Μανάνναν. Αυτός την εγκατέλειψε κάποια στιγμή κι η Φαντ δέχτηκε επίθεση από τρεις Φομόριαν, που ήθελαν τον έλεγχο της Ιρλανδικής Θάλασσας. Ο ήρωας Κουχούλιν συμφώνησε να βοηθήσει στη διάσωσή της, με τον όρο εκείνη να τον παντρευόταν. Η Φαντ δέχτηκε διστακτικά, αλλά έπειτα τον ερωτεύτηκε μόλις τον είδε, όπως κι εκείνος.
Ο Μανάνναν γνώριζε ότι η σχέση τους θα ήταν ολέθρια, γιατί ο Κουχούλιν ήταν θνητός και η Φαντ νεράιδα: η παρουσία του Κουχούλιν θα κατέστρεφε τις νεράιδες. Έτσι, ο Μανάνναν διέγραψε τις μνήμες του Κουχούλιν και της Φαντ και κανείς από τους δυο δε θυμόταν τίποτε.
Μαζί με την αδερφή της, Λι Μπαν, η Φαντ είναι θεότητα της υγείας και της τέρψης.
Πηγές
Κατηγορία:Κελτική μυθολογία
Lockheed SR-71 Blackbird
Το SR-71 Blackbird (κότσυφας) είναι ένα αεροσκάφος αναγνώρισης κατασκευασμένο στις ΗΠΑ. Το SR-71 κατασκευάστηκε από την Lockheed Skunk Works και συγκεκριμένα από τον Κλάρενς Τζόνσον (Clarence Johnson), σχεδιαστή της εταιρείας και υπεύθυνο για πολλά Black projects της Lockheed. Η πρώτη του πτήση πραγματοποιήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1964, ενώ το 1998 αποσύρθηκε για διάφορους πολιτικούς λόγους.
Η Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία το είχε στις υπηρεσίες του για 35 χρόνια, ενώ και η ΝΑΣΑ το χρησιμοποίησε στο εργαστήριο πτητικών ερευνών της.
Αξιοσημείωτο είναι ότι 12 από τα 32 αεροπλάνα που κατασκευάστηκαν, καταστράφηκαν σε ατυχήματα.
Ιστορία
Το Blackbird σχεδιάστηκε για λογαριασμό της CIA από τον Clarence Johnson, σχεδιάστη της Lockheed και διευθυντή της εταιρίας Skunk Works, παρακλάδι της Lockheed, η οποία είχε αναλάβει τα προγράμματα με το όνομα Black Project. Κανονικά το αεροπλάνο είχε την ονομασία RS-71 αλλά κατά την ανακοίνωση του, ο πρόεδρος των ΗΠA Λίντον Τζόνσον το ανέφερε ως SR-71 το οποίο έμεινε στην συνέχεια.
Το 1990 αποσύρθηκε λόγω πολιτικών αιτίων, αλλά η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ το χρησιμοποίησε μέχρι το 1998.
Το αεροσκάφος
Το SR-71 σχεδιάστηκε σαν ένα αεροπλάνο μακράς ακτίνα αναγνωριστικό το οποίο μπορούσε να αναπτύξει ταχύτητες πάνω από 3,2 Mach (3.398,4 km/h) και στα 85.000 πόδια (25,9 χιλιόμετρα). Είναι το μοναδικό στρατιωτικό αεροπλάνο το οποίο μπορούσε να πετά για ώρες με υπερηχητική ταχύτητα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αναγνωριστικά αεροσκάφη SR-71 Κατηγορία:Αεριωθούμενα στρατιωτικά αεροσκάφη
Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Λιβύης
To Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Λιβύης (αραβικά: دوري الدرجة الأولى الليبي لكرة القدم) αποτελεί την ανώτατη εθνική κατηγορία στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων Λιβύης. Υπεύθυνη για τη διεξαγωγή της διοργάνωσης είναι η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Λιβύης.
Ιστορία
Το πρωτάθλημα δημιουργήθηκε το 1963. Πριν από αυτό, υπήρχαν τρία επαρχιακά πρωταθλήματα, ένα για την Ανατολική, ένα για τη Δυτική και ένα για τη Νότια επαρχία. Η πρώτη περίοδος πρωταθλήματος σε εθνικό επίπεδο ήταν το 1963–64, στην οποία συμμετείχαν η πρωταθλήτρια της δυτικής επαρχίας Αλ Αχλί (Τρίπολη), η πρωταθλήτρια της ανατολικής επαρχίας Αλ Αχλί (Βεγγάζη) και η πρωταθλήτρια της νότιας επαρχίας Χιλάλ Σαμπά. Μετά την απόσυρση της Χιλάλ Σαμπά λόγω έλλειψης πόρων, το πρωτάθλημα περιορίστηκε σε δύο ομάδες. Η Αλ Αχλί (Τρίπολη) νίκησε την Αλ Αχλί (Βεγγάζη) με συνολικό σκορ 2–0 σε δύο αγώνες (1–0 εντός και εκτός έδρας) για να γίνει η πρώτη πρωταθλήτρια Λιβύης.
Το πρωτάθλημα έχει ταξινομηθεί από την IFFHS ως το 56ο υψηλότερο στον κόσμο για το 2009, καθιστώντας το 5ο υψηλότερο στην κατάταξη πρωταθλημάτων στον αραβικό κόσμο μετά το Σαουδικό Επαγγελματικό Πρωτάθλημα, την Αιγυπτιακή Πρέμιερ Λιγκ, τη Λιγκ 1 Αλγερίας και τη Λιγκ 1 Τυνησίας.
Κλειστό Γυμναστήριο Περιστερίου
Το Κλειστό Γυμναστήριο Περιστερίου (επίσης γνωστό ως Κλειστό Περιστερίου και Κλειστό «Ανδρέας Παπανδρέου») είναι κλειστό γυμναστήριο το οποίο βρίσκεται στο Περιστέρι, στην Αθήνα. Το γυμναστήριο πήρε το όνομα του από τον Ανδρέα Παπανδρέου, πρώην Πρωθυπουργό της Ελλάδας, ο οποίος απεβίωσε το 1996. Βρίσκεται δίπλα στο Δημοτικό Στάδιο Περιστερίου και ανήκει στον Δήμο Περιστερίου. Η χωρητικότητα του κλειστού γυμναστηρίου είναι 4.000 θεατές.
Ιστορικό
Το γυμναστήριο εγκαινιάστηκε το 1989. Είναι η μακροχρόνια έδρα για την επαγγελματική ομάδα καλαθοσφαίρισης της Α1 Εθνικής Κατηγορίας, ΓΣ Περιστέρι. Επίσης χρησιμοποιήθηκε και από άλλες ομάδες, όπως ο Πανελλήνιος (για αγώνες του Eurocup) και ο Πανελευσινιακός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Περιστεριου Ανδρεας Περιστεριου Ανδρεας Περιστεριου Ανδρεας Κλειστο
Μιχάλης Σουγιούλ
Ο Μιχάλης Σουγιούλ (καλλιτεχνικό επώνυμο του Μιχαήλ Σουγιουλτζόγλου, Αϊδίνιο Μικράς Ασίας, 1 Αυγούστου 1906 - Αθήνα, 16 Οκτωβρίου 1958) ήταν σημαντικός Έλληνας συνθέτης ελαφράς μουσικής.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στο Αϊδίνιο της Μικράς Ασίας το 1906 (κάποιες πηγές αναφέρουν ως έτος γέννησης το 1904, ενώ μεμονωμένη αναφορά υπάρχει και για το 1900 ). Η οικογένειά του, πλούσιοι δερματέμποροι, μετανάστευσε στην Αθήνα το 1920 και ο νεαρός τότε Μιχάλης αρχικά εργάσθηκε ως αυτοδίδακτος πιανίστας, πριν ταξιδέψει στη Μασσαλία για μουσικές σπουδές. Χρησιμοποιούσε το καλλιτεχνικό επώνυμο "Σουγιούλ" από το 1931, οπότε και περιόδευσε στην Ευρώπη ως μέλος Αργεντίνικης ορχήστρας. Ήταν συγγενής της Έλλης Σουγιουλτζόγλου-Σεραϊδάρη, της γνωστής προπολεμικής φωτογράφου "Nelly's". Πέθανε από (δεύτερο) εγκεφαλικό επεισόδιο το 1958 στην Αθήνα, αφήνοντας πίσω τον γιο του Θάνο, που έπεσε θύμα τροχαίου λίγα χρόνια μετά, καθώς και τις κόρες του Μαρία, Ηρώ και Αλίκη.
Υπήρξε πολυγραφότατος στο είδος της ελληνικής ελαφράς μουσικής κατά τον Μεσοπόλεμο και την πρώτη μεταπολεμική/μετεμφυλιακή δεκαετία, γράφοντας περισσότερα από 700 τραγούδια σε όλα τα στυλ, τάγκο, ρομάντζες, βαλς, καντάδες, δημοτικά, πατριωτικά και λαϊκά, που γνώρισαν μεγάλη εμπορική επιτυχία. Είχε γράψει μουσική για 45 θεατρικές επιθεωρήσεις και 10 κινηματογραφικές ταινίες (Ένα βότσαλο στη λίμνη, Σάντα Τσικίτα, Θανασάκης ο πολιτευόμενος, Το σωφεράκι, Μια ζωή την έχουμε και άλλες), ενώ εργαζόταν ανελλιπώς ως μαέστρος σε μεγάλα νυχτερινά κέντρα της εποχής. Διατέλεσε μέλος της Εταιρείας Θεατρικών Συγγραφέων και Μουσουργών, διευθυντής Ακρόασης της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και των εταιρειών δίσκων Cοlumbia και Parlophone.
Ανάμεσα στα γνωστότερα τραγούδια του, που παραμένουν κοσμαγάπητα για περισσότερο από μισόν αιώνα αφότου γράφτηκαν, συμπεριλαμβάνονται τα: «Ασ’ τα τα μαλλάκια σου», «Ας ερχόσουν για λίγο», «Κάτι με τραβά κοντά σου», «Ο μήνας έχει εννιά», «Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά», «Μας χωρίζει ο πόλεμος», «Το τσαρούχι», «Αρχισαν τα όργανα», «Απόψε το κορίτσι θέλει θάλασσα» (γνωστότερο και ως ο «Μανόλης ο Τραμπαρίφας»), «Το τραμ το τελευταίο», «Μια ζωή την έχουμε», «Αδύνατον να κοιμηθώ», «Άλα, άνοιξε κι άλλη μπουκάλα», «Άσε τον παλιόκοσμο να λέει», «Μονά - Ζυγά», «Άτιμη Τύχη», «Σβήστε με απ' τον χάρτη» και πάρα πολλά άλλα. Στο πασίγνωστο «Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά» χρησιμοποίησε τη μελωδία του δικού του τραγουδιού «Ζεχρά» (αρχικά γραμμένου το 1938 σε στίχους Αιμίλιου Σαββίδη) με νέους στίχους του Μίμη Τραϊφόρου γραμμένους για τη Σοφία Βέμπο.
Ο Μιχάλης Σουγιούλ συνεργάστηκε με όλους τους δημοφιλείς ερμηνευτές της εποχής, όπως τη Σοφία Βέμπο, με την οποία περιόδευε στο Αλβανικό μέτωπο, τη Δανάη, την Καίτη Μπελίντα, τον Τώνη Μαρούδα, την Κάκια Μένδρη, τη Στέλλα Γκρέκα, τη Μάγια Μελάγια, τον Νίκο Γούναρη, τις αδελφές Άννα και Μαρία Καλουτά ακόμα και τον Στελλάκη Περπινιάδη και άλλους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες μουσικής ταινιών Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Πύργος του Τόκιο
thumb|283x283px|Ο Πύργος του Τόκιο Ο Πύργος του Τόκιο (東京タワー) είναι πύργος τηλεπικοινωνιών και παρατηρητήριο ο οποίος βρίσκεται στο Τόκυο. Είναι ένα από τα πιο δημοφιλή αξιοθέατα της πρωτεύουσας της Ιαπωνίας. Από το 1958 που κατασκευάστηκε μέχρι σήμερα τον έχουν επισκεφτεί περισσότεροι από εκατόν πενήντα εκατομμύρια άνθρωποι. Ο πύργος έχει ύψος 333 μέτρα και είναι η δεύτερη ψηλότερη κατασκευή στην Ιαπωνία. Το βάρος του είναι περίπου 4000 τόνοι.
Ο Πύργος του Τόκυο έχει δύο παρατηρητήρια. Το κυρίως παρατηρητήριο βρίσκεται στα 150 μέτρα και το δεύτερο και μικρότερο στα 250 μέτρα. Όταν ο ουρανός είναι καθαρός φαίνεται και από τα δύο παρατηρητήρια το όρος Φούτζι. Στη βάση του Πύργου υπάρχει η Foot Town. Ένα κτήριο 4 επιπέδων με μουσεία, εστιατόρια, μαγαζιά κλπ. Εκεί μπορείτε να επισκεφτείτε το Ενυδρείο για να δείτε μια μεγάλη ποικιλία πανέμορφων και σπάνιων ψαριών από διάφορες θάλασσες του πλανήτη, το Μουσείο Κέρινων Ομοιωμάτων με γνωστές φιγούρες όπως οι Beatles, Ιάπωνες αστροναύτες, ακόμα και ο Χριστός με τους μαθητές του στο Μυστικό Δείπνο και το Μουσείο των παγκόσμιων ρεκόρ Γκίνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Τόκιο Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιαπωνία Τοκιο Τοκιο Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Ιαπωνία
Δυναστεία των Τέρτερ
Η Δυναστεία των Τέρτερ ή Τερτερόβτσι, βουλγαρ. Тертер ή Тертеровци ήταν ένας ευγενής Οίκος της Βουλγαρίας, Κουμανικής καταγωγής, κλάδος του Κουμανικού ευγενούς Οίκου των Τερτερόμπα, που κυβέρνησε τη Β΄ Βουλγαρική αυτοκρατορία το διάστημα 1280-1292 και 1300-1323.
Η καταγωγή
Η παλαιά καταγωγή του Οίκου του Τέρτερ ήταν από τους Κουμάνους (από τον συνασπισμό Κουμάνων-Κιπτσάκων). Σύμφωνα με τον ιστορικό Πλάμεν Πάβλοβ, ήταν κλάδος του Κουμανικού ευγενούς Οίκου των Τερτερόμπα, που είχαν εγκατασταθεί στη Βουλγαρία ως μέρος του δεύτερου κύματος της μετανάστευσης των Κουμάνων· ήλθαν από την Ουγγαρία μετά το 1241. Οι Τερτερόμπα είχαν κυβερνήσει στη συνομοσπονδία των Κουμάνων-Κιπτσάκων στο τέλος του 11ου αι., όπως και κατά τα μέσα του 13ου αι. υπό τον χάνο Κότεν.
Ηγεμόνες της Βουλγαρίας
Οι πιο πρώιμοι εκπρόσωποι της δυναστείας στη Βουλγαρία ήταν ο δεσπότης Αλντιμίρ και ο μεγαλύτερος αδελφός του Γεώργιος Τέρτερ, που νυμφεύτηκε την Κύρα-Μαρία από τον Οίκο των Ασέν-Μίτσο, αδελφή του Ιβάν Γ΄ της Βουλγαρίας. Το 1280 απεβίωσε ο Ιβάν Γ΄ και ο Γεώργιος στέφθηκε αυτοκράτορας (τσάρος) της Βουλγαρίας ως Γεώργιος Α΄ (1280-92). Έπειτα από τη βασιλεία του η Βουλγαρία περιήλθε de facto στον έλεγχο της Χρυσής Ορδής. Ο Νογκάι Χαν των Μογγόλων όρισε τον επόμενο ηγεμόνα, τον Σμίλετς (1292-98), τον οποίο διαδέχθηκε ο γιος του Ιβάν (1298-99). Έπειτα ο Νογκάι Χαν όρισε τον γιο του Τσάκα (1299-1300), που όμως εκτοπίστηκε από τον γιο του Γεωργίου Α΄, τον Θεόδωρο-Σβετοσλάβ (1300-22) και έτσι ξεκίνησε η δεύτερη περίοδος εξουσίας του Οίκου του Τέρτερ. Τον Θεόδωρο-Σβετολάβο διαδέχθηκε ο γιος του Γεώργιος Β΄ (1322-23).
Η επόμενη δυναστεία προέρχεται από της Κιρά Μαρίας την εξαδέλφη, της οποίας ο γιος της Μιχαήλ Γ έγινε τσάρος της Βουλγαρίας (1323-30)· αυτός ήταν μέλος του Οίκου του Σισμάν.
Α.Ο. Τσικλητήρας Πύλου
Η ομάδα του Α.Ο. Πύλου "Ολυμπιονίκης Κωστής Τσικλητήρας" ή εν συντομία Τσικλητήρας Πύλου αποτελεί μια απο τις ισχυρότερες ποδοσφαιρικές δυνάμεις του Νομού Μεσσηνίας με συνεχή παρουσία στα πρωταθλήματά της από το 1968 όπου και ιδρύθηκε. Έχει ως βάση της την Πύλο και πήρε το όνομά της από τον γνωστό Πύλιο αθλητή και Ολυμπιονίκη Κωστή Τσικλητήρα. Συμμετέχει στην Α' Κατηγορία Μεσσηνίας.
Πρώϊμη Ιστορία
Σύμφωνα και με τα επίσημα Γενικά Αρχεία του Ελληνικού Κράτους, από τις αρχές του περασμένου αιώνα, άρχισαν σιγά-σιγά να ξεφυτρώνουν τα ποδοσφαιρικά σωματεία του νομού μας. Τα συγκεκριμένα σωματεία χαρακτηρίζονται επίσημα καθώς αποδέχονταν το καταστατικό της ομοσπονδίας, απέδιδαν συνδρομή ετησίως και συμμετείχαν στις επίσημες διοργανώσεις. Για τη συμμετοχή τους μάλιστα στο πρωτάθλημα Ελλάδος τα επίσημα σωματεία κατέβαλλαν στην ομοσπονδία συγκεκριμένο ποσοστό επί των εισπράξεων για κάθε παιχνίδι εν είδει χαρτοσήμου. Ανάλογα με τις οικονομικές τους δυνατότητες, διατηρούσαν περισσότερες από μια ενδεκάδες, ενώ αρκετά συχνά διοργάνωναν φιλικούς αγώνες με ελληνικές αλλά και ξένες ομάδες πάντα όμως με την έγκριση της κεντρικής αρχής. Για τη νόμιμη λειτουργία τους έπρεπε να καταθέσουν καταστατικό στο πρωτοδικείο σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν.281/1914 «Περί Σωματείων» και των τροποποιήσεων του ενώ τη διοίκηση την ασκούσε συμβούλιο που προέκυπτε μέσα από διαδικασίες Γενικής Συνέλευσης η οποία ενέκρινε τον απολογισμό και τον ισολογισμό. Τέλος τα έσοδα του σωματείου δεν απέφευγαν τη νόμιμη φορολογία.
Βάσει λοιπόν πάντα με τα Γενικά Αρχεία του Κράτους το πρώτο επίσημο σωματείο που ιδρύθηκε στην Πύλο έφερε το όνομα «Αθλητικός και Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Λέσβος Πύλου» με επίσημη ημερομηνία ίδρυσης τις 22 Μαΐου 1930. Εκείνη την εποχή και λόγω του γεγονότος ότι «επαναπατρίζονταν»  ακόμα διάφορες περιοχές στην ελληνική επικράτεια, πολλές νεοσύστατες ομάδες διάλεγαν ονομασίες βασιζόμενες στις λεγόμενες «Χαμένες Πατρίδες», δηλαδή σε περιοχές που ήταν είτε υπό Τουρκική Κατοχή (Μικρά Ασία) , είτε σε περιοχές που ανεξαρτητοποιούνταν τότε (νησιά ΒΑ Αιγαίου). Γι αυτό και στη Μεσσηνία παρατηρούμε ότι οι πρώτες ομάδες που ιδρύθηκαν είχαν ονόματα όπως ΑΕΚ Καλαμάτας,  Ποδοσφαιρικός Σύλλογος το Βυζάντιο, Ποδοσφαιρικός Σύλλογος Καλαμών ο Εφέσιος κ.ο.κ. Βέβαια το όνομα της πρώτης επίσημης ομάδας της Πύλου άλλαξε πολύ σύντομα και μετονομάσθηκε σε «Πανπυλιακός». Αξίζει να αναφερθεί πως ως ανεπίσημο σωματείο ο Πανπυλιακός προϋπήρξε πρίν το 1930 αφού το 1923 η ομάδα έπαιζε ποδόσφαιρο ήδη στο γήπεδο του Κάστρου της Πύλου, που ήταν και το μόνο διαμορφωμένο γήπεδο της περιοχής εκείνη την εποχή. Κατά αφηγήσεις μεγαλυτέρων  τα χρώματα του Πανπυλιακού ήταν το άσπρο και το μαύρο.
Έτσι λοιπόν η Πύλος αποτελεί ουσιαστικά την τρίτη πόλη της Μεσσηνίας (μετά την Καλαμάτα και τη Μεσσήνη) που απέκτησε επίσημα ποδοσφαιρική ομάδα. Μάλιστα ήταν τόσο μεγάλη η ανάγκη και η διασκέδαση για τον αθλητισμό, που στην Πύλο ιδρύθηκε και επίσημα  μετά από κάποια χρόνια και δεύτερη ομάδα, ο ιστορικός Νέστωρ Πύλου (τέλη δεκαετίας του ’40). Παρόλα αυτά αξίζει να αναφερθεί πως και ο Νέστορας υπήρχε σαν σωματείο πρίν την επίσημη ίδρυση του καθώς μαρτυρίες  αναφέρουν σειρά φιλικών παιχνιδιών τόσο με την άλλη ομάδα της Πύλου, τον Πανπυλιακό στα μέσα της δεκαετίας του ’30 όσο και με άλλες ανεπίσημες ομάδες της ευρύτερης περιοχής (Μαντά Χανδρινού, Μιλτιάδη Πύργου Τριφυλίας κ.α.).
Το 1953 και κατόπιν της διάλυσης του Πανπυλιακού ο Νέστωρ Πύλου έως το 1955 ήταν η μοναδική ομάδα στην Πύλο. Διαλύεται το 1955 (όπου την ίδια χρονιά επανιδρύεται για 2η και τελευταία φορά το σωματείο του Πανπυλιακού στην Πύλο) και επανιδρύεται το 1958 που μέχρι και το 1963 πρωταγωνίστησε στα πρωταθλήματα της Μεσσηνίας. Μάλιστα το έμψυχο δυναμικό της ομάδας εκείνη την εποχή αποτελούταν από 40-50 άτομα που είχαν διάθεση για ποδόσφαιρο. Αξίζει πάντως να αναφέρουμε ότι την δεκαετία του ’50 εμφανίστηκε και η ομάδα του Πέλοπα Πύλου που είναι βέβαιο ότι έδινε φιλικά με ομάδες της περιοχής, αλλά δεν γνωρίζουμε ποτέ αν αναγνωρίσθηκε ως επίσημο Σωματείο.
Η ίδρυση του Τσικλητήρα
Το 1968 και αφού η Πύλος δεν είχε ομάδα για σχεδόν μια πενταετία ιδρύεται ο Τσικλητήρας Πύλου προς τιμήν του Πυλίου Ολυμπιονίκη Κωστή Τσικλητήρα και σε συνέχεια του Νέστωρ Πύλου. Τα κύρια χρώματα που αποφασίστηκαν για τη νέα φανέλα της ομάδος ήταν και παραμένουν έως σήμερα το κόκκινο και το μαύρο. Το κόκκινο συμβολίζει τη φωτιά, το πάθος των ποδοσφαιριστών της ομάδος και το μαύρο τη δύναμη και την υπεροχή τους έναντι των αντιπάλων.
Πρώτος πρόεδρος της ομάδος διετέλεσε ο Δημήτριος Σαρατσιώτης έως το 1973. Στο συμβούλιο της ομάδος εκείνη την εποχή συμμετείχαν ακόμη οι Παναγιώτης Κασκανέας, Πέτρος Κωνσταντάκος, Χρήστος Δροσινός, Φώτης Πυλιώτης, Διονύσιος Καρναράκος, Ανδρεάς Καραμπάτσος και Γρηγόρης Κοντάκος. Πρώτος προπονητής της ομάδας υπήρξε ο Δημήτριος Κρανίου από την Αθήνα που ήταν διορισμένος στην αγροτική τράπεζα της Πύλου ενώ είχε αγωνιστεί στον Πανιώνιο ομάδα Ά Εθνικής.
Ο Τσικλητήρας έδωσε τον πρώτο του επίσημο αγώνα στο γήπεδο του Πεταλιδίου το 1968, και γνώρισε την ήττα με 1-0 αστοχώντας μάλιστα και σε πέναλτι. Ότι αυτοκίνητο υπήρχε εκείνη την εποχή είχε συστρατευθεί για το παιχνίδι, με αποτέλεσμα «μια φάλαγγα κόσμου» από την Πύλο να ακολουθήσει την ομάδα (περί τους 2000 φιλάθλους του Τσικλητήρα κατέκλυσαν το Πεταλίδι). Η τοπική κοινωνία στήριξε πολύ την προσπάθεια της ομάδας από τα πρώτα κι όλας χρόνια ιδρυσής της. Το γήπεδο ήταν γεμάτο σε κάθε παιχνίδι ενώ παρόλο που οι εποχές ήταν δύσκολες, όλοι συνείσφεραν τον οβολό τους από τους απλούς φιλάθλους έως τους τότε επαγγελματίες. Μα και στα εκτός έδρας παιχνίδια οι φίλαθλοι ακολουθούσαν τον Τσικλητήρα με κάθε μέσο. Οι κύριες μετακινήσεις της ομάδας γίνονταν μισθώνοντας πούλμαν του ΚΤΕΛ που οδηγός ήταν ο Πύλιος Νίκος Γουρνας. Αξίζει να σημειωθεί πως και παλιότερα επί Νέστορα έχει μείνει αξέχαστο στους παλαιότερους το φορτηγό SKODA του Καρλή Ιωάννη που ο κόσμος ακολουθούσε την ομάδα με αυτό.
Διακρίσεις
Η ομάδα του Τσικλητήρα Πύλου κατέκτησε το Double (Πρωτάθλημα και Κύπελλο) την περίοδο 2015-2016 όπου και αγωνίστηκε στα Μπαράζ για την άνοδο στην Γ' Εθνική Κατηγορία συνεχίζοντας έτσι την εξαιρετική πορεία της προηγούμενης χρονιάς όπου και κατέκτησε το Κύπελλο Μεσσηνίας ενώ έφθασε και μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου Ερασιτεχνών Ελλάδος (2014-2015). Ακόμα έχει φθάσει 2 φορές στον τελικό Κυπέλλου Μεσσηνίας. Δύο φορές ακόμα έφτασε πολύ κοντά να προβιβαστεί στη Δ' Εθνική, ενώ μετρά 1 Πρωτάθλημα στη Γ' Τοπική κατηγορία και 5 πρωταθλήματα στη Β' Τοπική Κατηγορία της Μεσσηνίας έχοντας τα περισσότερα από κάθε άλλη ομάδα του Νομού στην Β' Κατηγορία.
Εγκαταστάσεις
Το Δημοτικό Στάδιο Πύλου βρίσκεται στο ΝΑ μέρος της πόλης στο ύψος του Γυμνασίου-Λυκείου Πύλου. Είναι ένα από τα πιο σύγχρονα γήπεδα του Νομού Μεσσηνίας. Διαθέτει φωτισμό, φυσικό χλοοτάπητα, σύγχρονα αποδυτήρια και κερκίδες χωρητικότητας 600 ατόμων. Στο κάτω μέρος των κερκίδων, εκτός των αποδυτηρίων βρίσκονται ακόμα τα γραφεία της ομάδος καθώς και μουσείο με ιστορικές φωτογραφίες του συλλόγου. Επίσης παραπλεύρως του σταδίου υπάρχει και μικρό γήπεδο 5x5. Τέλος διαθέτει γυμναστήριο με σύγχρονα όργανα γυμναστικής για την ενδυνάμωση και εκγύμναση με βάρη των αθλητών του συλλόγου καθώς και αίθουσα φυσιοθεραπείας με όργανα αποκατάστασης.
Έμβλημα - Χρώματα - Φίλαθλοι
Το σήμα του Σωματείου (2012) απεικονίζει την προσωπογραφία του Κ.Τσικλητήρα όπως υποδηλώνει και το όνομα του ιστορικού σωματείου. Πάνω από την ασπίδα με τα χρώματα της ομάδος βρίσκεται ο Γρύπας (σύμβολο της πόλης της Πύλου) περικυκλωμένος από χρυσές δάφνες – συμβολίζοντας έτσι την ιδιότητα του Ολυμπιονίκη – και κοιτώντας προς το αστέρι – συμβολισμός του Χρυσού Ολυμπιακού Μεταλλείου που κέρδισε ο Τσικλητήρας στην Ολυμπιάδα της Στοκχόλμης το 1912- ενώ ανάμεσα παρατίθεται η ημερομηνία ίδρυσης του συλλόγου (1968), συνδυάζοντας πλήρως τον περιγραφικό τίτλο της ομάδος (Α.Ο. ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΗΣ Κ.ΤΣΙΚΛΗΤΗΡΑΣ ΠΥΛΟΥ) με το οπτικό σύμβολο-έμβλημα του Συλλόγου.
Τον Ιούνιο του 2015 δημιουργήθηκε νέο αφαιρετικό έμβλημα για πιο λειτουργική δομή με την προσωπογραφία του Κωστή Τσικλητήρα στο κέντρο της ασπίδας.
Τα χρώματα της ομάδας είναι το Κόκκινο και το Μαύρο. Το κόκκινο συμβολίζει τη φωτιά, το πάθος των ποδοσφαιριστών της ομάδος και το μαύρο τη δύναμη και την υπεροχή τους έναντι των αντιπάλων.
Η μεγάλη δύναμη του Τσικλητήρα απο την αρχή της υπαρξής του παραμένουν οι φιλαθλοί του. Έως και σήμερα θεωρείται απο τους πιο εμπορικούς συλλόγους της Μεσσηνίας με πιστό φίλαθλο κόσμο να ακολουθεί την ομάδα σε κάθε έδρα υποστηρίζοντας με θέρμη την ομάδα του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Μεσσηνίας Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1968 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1968
Γκόλουμπ Πέτροβιτς
Ο Γκόλουμπ Πέτροβιτς (σερβικά : Голуб Петровић) ήταν Σέρβος πολιτικός.
Είχε χρηματίσει μέλος του συμβουλίου της επικρατείας και επεξεργάστηκε το σχέδιο Λαζάρεβιτς μαζί με τους υπουργούς του πριγκιπάτου. Υπουργός παιδείας του πριγκιπάτου της Σερβίας από τις 14 έως τις 26 Ιουνίου 1840.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπουργοί παιδείας της Σερβίας
Βάσα Μίγιτς
Ο Βάσα Μίγιτς (γεννημένος στις 11 Απριλίου 1973) είναι Σέρβος παλαίμαχος διεθνής πετοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,86 μέτρα και αγωνιζόταν στη θέση του λίμπερο.
Καριέρα
Μοναδική εξαίρεση σ' αυτήν την πολυετή συνεχόμενη παρουσία του Μίγιτς στη Βοϊβοντίνα ήταν ένα σύντομο πέρασμά από τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Με την ελληνική ομάδα, ο Μίγιτς δεν κατάφερε να κατακτήσει κάποιο τίτλο.
Το 2005 ταξίδεψε στη Γαλλία για λογαριασμό της Τουρ, ενώ ένα χρόνο αργότερα μεταπήδησε στη ρωσική Ίσκρα Οντιντσόβο.
Το 2007 αποφάσισε να αποσυρθει από την ενεργό δράση και να βάλει τέλος στην καριέρα του ως πετοσφαιριστής. Ωστόσο, αποφάσισε να συνεχίσει να ασχολείται με το άθλημα, αλλά από ένα διαφορετικό πόστο, και συγκεκριμένα αυτό του τεχνικού διευθυντή.
Σήμερα, ο Βάσα Μίγιτς εργάζεται ως τεχνικός διευθυντής στην ομάδα πετοσφαίρισης της Βοϊβοντίνα.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Βάσα Μίγιτς έχει πραγματοποιήσει αρκετές συμμετοχές με την εθνική ομάδα πετοσφαίρισης της Γιουγκοσλαβίας.
Πηγές
Κατηγορία:Σέρβοι πετοσφαιριστές Κατηγορία:Σέρβοι Ολυμπιονίκες Κατηγορία:Ολυμπιονίκες της πετοσφαίρισης Κατηγορία:Πετοσφαιριστές ΟΣΦΠ
Αψίδα των Αργυραμοιβών
Η Αψίδα των Αργυραμοιβών, λατιν.: Arcus Argentariorum, ιταλ.: Arco degli Argentari, είναι μία αρχαία ρωμαϊκή αψίδα, που ενσωματώθηκε εν μέρει τον 7ο αι. στον δυτικό τοίχο της κοντινής εκκλησίας του Σαν Τζιόρτζιο αλ Βελάμπρο στη Ρώμη της Ιταλίας.
Ιστορία
Είναι μία ευρέως διαδεδομένη παρανόηση, ότι πρόκειται για μία αψίδα θριάμβου, αλλά στην πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική ως προς τη μορφή, χωρίς καμπύλες και μοιάζει περισσότερο με επιστύλιο. Ο πραγματικός σκοπός του μνημείου είναι άγνωστος, αλλά η πιο πιθανή εκδοχή είναι ότι σχημάτιζε μία μνημειακή πύλη, όπου ο δρόμος Ιουγάριος (vicus Jugarius) εισέρχεται στην Αγορά του Βοός. Όπως λέει η αφιερωματική επιγραφή, δεν παραγγέλθηκε από το κράτος ή τον Αυτοκράτορα, αλλά από τους ντόπιους αργυραμοιβούς (argentarii) και εμπόρους (negotiantes), προς τιμήν του Σεπτίμιου Σεβήρου και της οικογένειάς του. Η κορυφή ήταν πιθανώς κάποτε διακοσμημένη με αγάλματα της αυτοκρατορικής οικογένειας, που τώρα έχουν χαθεί.
Ολοκληρώθηκε το 204 μ.Χ. και είναι 6,15 μ. υψηλή και το πέρασμα (ανάμεσα σε δύο χοντρούς πεσσούς, που στηρίζουν ένα επίπεδο υπέρθυρο) είναι 3,3 μ. ευρύ. Είναι κατασκευασμένη από λευκό μάρμαρο, εκτός από τη βάση που είναι από τραβερτίνη λίθο. Η αφιερωματική επιγραφή πλαισιώνεται από δύο ανάγλυφα, που αναπαριστούν τον Ηρακλή και ένα πνεύμα (genius). Τα εσωτερικά πλαίσια -που επενδύουν τους πεσσούς από τη μεριά του περάσματος- παρουσιάζουν δύο σκηνές θυσίας: στα δεξιά (ανατολικά) τον Σεπτίμιο Σεβήρο, τη σύζυγό του Ιουλία Δόμνα και τον μικρό γιο τους Γέτα και στην αριστερή (δυτική) πλευρά τον μεγάλο γιο τους Καρακάλλα με τη σύζυγό του Φουλβία Πλαυτίλα και τον πατέρα της Γάιο Φούλβιο Πλαυτιανό.
Αυτές οι σκηνές θυσίας έδωσαν αφορμή για τη δημοφιλή, αλλά εσφαλμένη ρήση "tra la vacca e il toro, troverai un gran tesoro", δηλ. "μεταξύ της αγελάδας και του ταύρου θα βρεις έναν μεγάλο θησαυρό".
Οι παλαιότεροι κυνηγοί θησαυρών το ερμήνευσαν ότι σημαίνει, πως υπήρχε ένας θησαυρός κρυμμένος μέσα στην αψίδα. Άνοιξαν πολλές τρύπες σε αυτήν, οι οποίες είναι ακόμα ορατές.
Επάνω από τα κύρια ανάγλυφα, υπάρχουν μικρότερα πλαίσια με Νίκες ή αετούς, που κρατούν ψηλά τα στεφάνια των νικητών και κάτω από αυτά περισσότερες σκηνές θυσίας. Η εξωτερική διακόσμηση των πεσσών περιλαμβάνει στρατιώτες, βαρβάρους αιχμαλώτους, στρατιωτικά λάβαρα (με προτομές της αυτοκρατορικής οικογένειας) και μία -κατεστραμμένη πλέον- μορφή με κοντό χιτώνα.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Θριαμβικές Αψίδες της Ρώμης
Γουλιέλμος Α΄ του Νταμπιέρ
Ο Γουλιέλμος Α΄, γαλλ.: Guillaume I Dampierre (π. 1130 - π. 1174) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν κύριος του Νταμπιέρ, του Σαιν-Ντιζιέ, του Moϊλαίν και του Σαιν-Ζυστ, κοντόσταυλος της Καμπανίας και υποκόμης του Τρουά στα μέσα του 12ου αι. Ήταν γιος του Γκυ Α΄ του Νταμπιέρ, κυρίου του Νταμπιέρ, και της Ελβίντ του Μπωντεμάν.
Βιογραφία
Με το τέλος του αδελφού του Aνσερίκ του Νταμπιέρ, που πιθανότατα απεβίωσε νέος, έγινε κληρονόμος τού πατέρα του.
Κατά τη διάρκεια της ζωής τού πατέρα του, έλαβε ως εισόδημα την κυριότητα του Μοϊλαίν (Moëslains), πιθανώς το προγονικό φέουδο της οικογένειάς του, και υπέγραφε στα καταστατικά με το όνομα Guillaume de Moëslains. Αυτή η πρακτική ήταν σχετικά κοινή εκείνη την εποχή, και επέτρεπε σε έναν γιο να έχει εισόδημα κατά τη διάρκεια της ζωής των γονιών του, και να αποκτήσει εμπειρία στη διοίκηση του φέουδου.
Το 1152 διορίστηκε Μεγάλος Οινοχόος της Καμπανίας από τον Ερρίκο Α΄ κόμη της Καμπανίας.
Ήταν ένας από τους συγγενείς αυτού του κόμη, συμμετείχε ενεργά στην Αυλή του και υπέγαφε ως μάρτυρας σε μεγάλο αριθμό καταστατικών του.
Το 1165 ο Γουλιέλμος Δ΄ του Nεβέρ, κόμης των Νεβέρ, Ωξέρ και Toνέρ, κατέστρεψε το αβαείο του Βεζελαί. Όταν ο βασιλιάς της Γαλλίας θέλησε να τιμωρήσει τον υπαίτιο, ο φοβισμένος Γουλιέλμος Δ΄ του Νεβέρ επέλεξε τον Γουλιέλμο Α΄ του Νταμπιέρ για να δηλώσει τη μεταμέλειά του στον βασιλιά.
Γύρω στο 1167 πήγε για προσκύνημα στην Ιερουσαλήμ, όπου επισκέφτηκε τους Αγίους Τόπους.
Το 1168 ίδρυσε το αβαείο του Mασερέ, του τάγματος του Γκραμόν, μαζί με τον Ούγο Γ΄ του Πλανσύ και την έγκριση του Ερρίκου Α΄ κόμη της Καμπανίας.
Γύρω στο 1170 έλαβε τον τίτλο του κοντόσταυλου της Καμπανίας μετά το τέλος τού προηγούμενου κατόχου της Eύδη του Πουζύ. Αν και αυτός ο τίτλος δεν ήταν κληρονομικός, ο γιος του θα τον λάβει και αυτός μετά το τέλος του.
Οικογένεια
Γύρω στο 1155 νυμφεύτηκε την Ερμενγάρδη του Τουσύ κυρία του Σαμπλαί, κόρη του Iτιέ Γ΄ κυρίου του Τουσύ και Eλισάβετ του Ζουανύ, από την οποία είχε παιδιά:
Ο Γουλιέλμος Α΄ και η Ερμενγάρδη του Τουσύ χώρισαν πριν από το 1172. Είναι πιθανό να ξανανυμφεύτηκε αργότερα, αν και το όνομα αυτής της υποθετικής 2ης συζύγου είναι άγνωστο. Όσο για την Eρμενγάρδη, παντρεύεται για 2η φορά τον Ντρέ Δ΄ του Μελό.
Ωστόσο, ορισμένοι ιστορικοί πιστεύουν ότι η σύζυγος του Γουλιέλμου Α΄ ήταν η Eρμενγάρδη του Μουσύ, κόρη του Ντρέ Γ΄ του Μουσύ και της Eντίθ ντε Βαρέν, και η οποία θα είχε παντρευτεί 2η φορά τον Ντρε Δ΄ του Μελό κύριο του Σαιν-Μπρι και κοντόσταυλο της Γαλλίας, αλλά αυτή η υπόθεση φαίνεται ελαφρώς λιγότερο αξιόπιστη.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οίκος του Νταμπιέρ
Άρνσμπεργκ (διοικητική περιφέρεια)
Η διοικητική περιφέρεια Άρνσμπεργκ (γερμ. Regierungsbezirk Arnsberg) είναι μια από τις πέντε διοικητικές περιφέρειες του γερμανικού ομόσπονδου κρατιδίου της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Έχει 3.723.712 κατοίκους (31 Δεκεμβρίου 2007) και έκταση 8.249,34 χμ².
Γεωγραφία
Η διοικητική περιφέρεια Άρνσμπεργκ βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας. Οι πέντε μεγαλουπόλεις στο βορειοδυτικό τμήμα της περιφέρειας αποτελούν σημαντικό μέρος της πυκνοκατοικημένης κοιλάδας του Ρουρ. Ο νότος και η ανατολή της περιφέρειας εντούτοις σχετικά χαμηλή πυκνότητα πληθυσμού.
Γειτονικές περιφέρειες και κρατίδια
Η διοικητική περιφέρεια Άρνσμπεργκ συνορεύει στο βορρά με την διοικητική περιφέρεια Μίνστερ και την διοικητική περιφέρεια Ντέτμολντ, στην ανατολή με το κρατίδιο της Έσσης, στο νότο με το κρατίδιο της Ρηνανίας-Παλατινάτου και στη δύση με τις περιφέρειες Κολωνίας και Ντίσελντορφ.
Διοικητική διαίρεση
Η διοικητική περιφέρεια Άρνσμπεργκ διαιρείται σε επτά επαρχίες (Kreise), οι οποίες συμπεριλαμβάνουν συνολικά 78 δήμους. Πέραν αυτών υπάρχουν πέντε ανεξάρτητες αστικές περιφέρειες (kreisfreie Städte), ανεξάρτητες των επαρχιών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διοικητικές περιφέρειες της Γερμανίας
Λεοπόλδος δούκας της Βαυαρίας
Ο Λεοπόλδος ο γενναιόδωρος, γερμ. Luitpold I der Freigiebige (π. 1108 - 18 Οκτωβρίου 1141) από τον Οίκο των Μπάμπενμπεργκ ήταν δούκας της Βαυαρίας (1139-41) και ως Λεοπόλδος Δ΄, μαργράβος της Αυστρίας (1136-41).
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λεοπόλδου Γ΄, μαργράβου της Αυστρίας και της Αγνής των Σαλίων, κόρης του Ερρίκου Δ΄ της Γερμανίας.
Το πιο σημαντικό μέτρο της σύντομης εξουσίας του ήταν η Ανταλλαγή του Μάουτερν: το 1137 παραχώρησε τον ναό του Αγ. Πέτρου της Βιέννης στον επίσκοπο του Πάσσαου και σε αντάλλαγμα έλαβε εκτεταμένες περιοχές εκτός των τειχών της πόλης (με την εξαίρεση γης όπου θα κτιζόταν ένας νέος ναός· ο καθεδρικός του Αγ. Στεφάνου).
Απεβίωσε στο αββαείο τού Νιντεράλταϊχ στη Βαυαρία απροσδόκητα και τον διαδέχθηκε ο επόμενος αδελφός του Ερρίκος Β΄ ως δούκας της Αυστρίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1138 τη Μαρία των Πρεμυσλιδών, κόρη του Σομπιέσλαφ Α΄ δούκα της Βοημίας· δεν απέκτησαν απογόνους.
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Μπάμπενμπεργκ
Θωρηκτό κλάσης Iowa
thumb|right|240px|Ομοβροντία από το πρωτοπόρο Θ/Κ Αϊόβα Η Κλάση Αϊόβα είναι κλάση ταχυκίνητων θωρηκτών του αμερικανικού ναυτικού και μία από τις ιστορικές κλάσεις του είδους της στον κόσμο γενικότερα. Το όνομά της προέρχεται από το πρωτοπόρο πλοίο θωρηκτό Αϊόβα που έλαβε το όνομα αυτό προς τιμή της 29ης ομώνυμης Πολιτείας, Αϊόβα των ΗΠΑ.
Η κλάση αυτή περιλαμβάνει 6 αδελφά πλοία, ταχυκίνητα θωρηκτά, που η ναυπήγησή τους άρχισε το 1938 με απώτερο σκοπό τη συνοδεία των ταχυμεταφερομένων δυνάμεων των ΗΠΑ, κυρίως για το θέατρο των ναυτικών επιχειρήσεων του Ειρηνικού. Τελικά η κλάση αυτή περιελάμβανε 6 θωρηκτά που έλαβαν μέρος ειδικότερα σ΄ όλες τις επιχειρήσεις του 2ου μισού του 20ου αιώνα από τον Πόλεμο της Κορέας, του Βιετνάμ, μέχρι και τον Πόλεμο του Κόλπου.
Σχεδιασμός
Είναι γεγονός ότι η ναυπήγηση θωρηκτών πλοίων είχε ξεκινήσει, κυρίως από τις ναυτικές Μεγάλες Δυνάμεις και όχι μόνο, πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στη διάρκεια του οποίου όμως είχε λάβει μεγάλες διαστάσεις. Μετά τη λήξη του πολέμου εκείνου το τεράστιο κόστος της ναυπήγησης αλλά και διατήρησης τέτοιων τύπων πλοίων εξανάγκασε τους διαφόρους ηγέτες των Χωρών να έλθουν σε μία συνεννόηση για κάποιο περιορισμό αυτών. Πράγματι αυτό συνέβη στις 8 Ιουλίου του 1921 όταν ο τότε υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Κάρολος Χούγκενς κάλεσε τους ομολόγους του της Αγγλίας, Γαλλίας, Ιταλίας και Ιαπωνίας, στη Ναυτική Διάσκεψη της Ουάσιγκτον όπου και συνομολογήθηκε η λεγόμενη Ναυτική Συνθήκη της Ουάσιγκτον που περιελάμβανε και έναν όρο για ναυπηγήσεις θωρηκτών μέχρι το ανώτερο 35.000 τον. συνολικού εκτοπίσματος έκαστου και φερόμενων πυροβόλων (κανονιών) διαμετρήματος μέχρι 14 ιντσών (356 χιλ). Ακολούθησε η Ναυτική Συνθήκη του Λονδίνου που αύξησε τη ρήτρα του διαμέτρηματος σε 16 ίντσες (406 χιλ) Έτσι υπό αυτές τις νέες ρήτρες είχε σχεδιαστεί η ναυπήγηση θωρηκτών της λεγόμενης «Βόρειας Καρολίνας» και «Νότιας Ντακότας» κλάσεις θωρηκτών.
Και ενώ αυτά ίσχυαν στους σχεδιασμούς τον Νοέμβριο του 1937, οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ «διαρρέουν» στον τύπο πληροφορίες περί επικείμενων ιαπωνικών ναυπηγήσεων σούπερ θωρηκτών των 45.000 τόνων. Έτσι πέντε μήνες μετά, στις 31 Μαρτίου του 1938 οι ΗΠΑ, Αγγλία, και Γαλλία συμφωνούν στο ανώτατο επιτρεπόμενο ορίου χωρητικότητας νέων θωρηκτών μέχρι 45.000 – 46.000 τον. Κατόπιν αυτού άρχισε ο σχεδιασμός των λεγομένων Α και C κλάσεις πλοίων που αφορούσε υπάρχοντα θωρηκτά με μόνο αντικατάσταση φερόμενου οπλισμού. Η έναρξη όμως του Β΄ Π.Π. συνέτεινε σε αναζήτηση νέων σχεδίων για περισσότερο ταχυκίνητα θωρηκτά έτσι εκπονήθηκε ένα νέο σχέδιο όπου το πρωτοπόρο πλοίο που καθελκύστηκε μ΄ αυτό ονομάστηκε Αϊόβα μετά το οποίο ακολούθησε η ναυπήγηση άλλων τριών ομοίων θωρηκτών από 6 που είχαν αρχικά προγραμματιστεί. Τα θωρηκτά αυτά ήταν τα: Τα άλλα δύο Ιλλινόις και Κεντάκυ ακυρώθηκαν.
Επίτροπος Ψηφιακών Τεχνολογιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Ο Επίτροπος Ψηφιακών Τεχνολογιών (πρώην Επίτροπος για την Κοινωνία της Πληροφορίας και τα Μέσα Επικοινωνίας) είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αρμόδιος για τα μέσα ενημέρωσης και τα θέματα πληροφοριών, όπως των τηλεπικοινωνιών και της πληροφορικής.
Σημερινή Επίτροπος είναι η Μαργκρέτε Βεστάγκερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ψηφιακών Τεχνολογιών
Λεύκες Πάρου
Οι Λεύκες Πάρου (επίσημα Λεύκαι) είναι μεσόγειο ορεινό χωριό της νήσου Πάρου σε υψόμετρο των 200 μέτρων.
Γεωγραφικά στοιχεία
Οι Λεύκες απέχουν από την Παροικιά 10 χλμ. Είναι το ορεινότερο χωριό της Πάρου και έχει πλήθος εκκλησιών καθώς και μερικούς από τους τελευταίους ανεμόμυλους που σώζονται στο νησί. Ο τελευταίος μυλωνάς της Πάρου (μπάρμπα Αρτέμης) που λειτουργούσε το μύλο του στις Λεύκες πέθανε το 1996. Το χωριό πήρε το όνομά του από τις πολλές λεύκες, δηλαδή τα δέντρα, που υπήρχαν παλαιότερα στην τοποθεσία. Ο κεντρικός δρόμος του χωριού, που οδηγεί στο κέντρο των Λευκών, είναι ασπρισμένος και λιθόστρωτος, και ονομάζεται Ράμνος, διότι παλαιότερα ένα δέντρο ράμνος δέσποζε κατάμεσα στο δρόμο αυτό. Κάτοικοι το αφαίρεσαν με την πάροδο του χρόνου, για να έχουν καλύτερη πρόσβαση στο κέντρο του χωριού.
Ιστορικά στοιχεία
Στα τέλη του 19ου αιώνα οι Λεύκες αποτελούσαν το κέντρο του Δήμου Υρίας που υπάγονταν στην Επαρχία Νάξου στο Νομό Κυκλάδων και υπήρξε μέχρι το 1912. Το όνομα του δήμου προέρχεται από το Υρία, ένα από τα αρχαία ονόματα της Πάρου. Πρωτεύουσα του Δήμου Υρίας ήταν οι Λεύκες στον οποίο συμπεριλαμβάνονταν τα χωριά Αγγυριά, ή Αγκαιριά, Αλυκή, Ανερατζιά, Βούνια, Καμάρι, Κάμπος, Λαγκάδα, Μάλτες και Μαράθι. Ο παραπάνω Δήμος από της εφαρμογής του νόμου ΔΝΖ΄/1912 «Περί Δήμων και Κοινοτήτων» μετατράπηκε σε κοινότητα Λευκών. Την εποχή εκείνη παρουσίαζε ιδιαίτερη ανάπτυξη. Στη δεκαετία του 1970 γνώρισε μεγάλη ερήμωση λόγω αστυφιλίας όπου πολλοί κάτοικοι εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα και κυρίως στο Μαρούσι και τα Μελίσσια αναζητώντας εργασία. Τα τελευταία όμως χρόνια λόγω τουρισμού παρουσιάζει μια νέα ανάπτυξη με ανοικοδόμηση οικιών και εξωραϊσμούς για μια ήρεμη και γλυκιά ζωή. Με το Σχέδιο Καποδίστριας η Κοινότητα Λευκών εντάχθηκε ως τοπικό διαμέρισμα στον ενιαίο Δήμο Πάρου. Στην απογραφή του 2011 το χωριό έχει πληθυσμό 545 κατοίκους, ενώ στην απογραφή του 2001 αριθμούσε 519.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Πάρου
Αψίδα των Αρκαδίου, Ονωρίου και Θεοδοσίου
Η Αψίδα του Αρκαδίου, του Ονωρίου και του Θεοδοσίου λατιν.: Arcus Arcadii, Honorii et Theodosii ήταν μία αρχαία αψίδα θριάμβου στην αρχαία Ρώμη.
Κτίστηκε από τη Σύγκλητο το 405, μετά τη νίκη του Στιλίχωνα στη μάχη της Πολέντια, που είχε γίνει τρία χρόνια νωρίτερα. Σύμφωνα με την παράδοση, η νίκη επί των Γότθων αποδόθηκε στους Αυτοκράτορες Αρκάδιο, Ονώριο και τον -συναυτοκράτορα του πρώτου- Θεοδόσιο Β΄.
Ήταν κοντά στη Γέφυρα του Νέρωνα (Pons Neronianus) και πιθανότατα κτίστηκε ακριβώς στην αρχή της γέφυρας. διασώθηκε μέχρι τον 15ο αι, αν και μέχρι τότε είχε απογυμνωθεί από τη μαρμάρινη πρόσοψή του.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Θριαμβικές Αψίδες της Ρώμης
Νέα Αψίδα
μικρογραφία| Τοποθεσία της Αψίδας του Διοκλητιανού. Η Νέα Αψίδα ή Αψίδα του Διοκλητιανού, λατιν.: Arcus Novus, ήταν μία αρχαία αψίδα στη Ρώμη, που βρισκόταν στη Via Lata (τώρα Via del Corso), στη θέση της εκκλησίας της Σάντα Μαρία ιν Βία Λάτα.
Ιστορία
Η αψίδα ήταν αφιερωμένη στον Διοκλητιανό είτε με την ευκαιρία της δεκαετίας του το 293 μ.Χ., ή του θριάμβου του, που εορτάστηκε με τον Μαξιμιανό το 303–304. Το όνομα Νέα Αψίδα πιθανότατα αναφέρεται σε σύγκριση με την προηγούμενη Αψίδα του Κλαυδίου στον ίδιο δρόμο.
Περιγραφή
Η Νέα Αψίδα ήταν διακοσμημένο με ανάγλυφα επαναχρησιμοποιημένα (spolia) από τον μεγάλο βωμό της Ιουλιο-Κλαυδιανής περιόδου, πιθανότατα τον Ara Pietatis, ενώ οι βάσεις των κιόνων ήταν διακοσμημένες με εικόνες της Νίκης, βαρβάρων κρατουμένων και των Διοσκούρων, πιθανώς παρμένες από την πρόσοψη τού κοντινού ναού του Ηλίου του Αυρηλιανού. Η αψίδα καταστράφηκε το 1491 με εντολή του πάπα Ιννοκεντίου Η' κατά την ανοικοδόμηση της Σάντα Μαρία ιν Βία Λάτα.
Θραύσματα των ανάγλυφων ανακαλύφθηκαν το 1523 και προστέθηκαν στη συλλογή ντελα Βάλλε, πριν αποκτηθούν από τον καρδινάλιο Φερδινάνδο των Μεδίκων το 1584, από τον οποίο οι βάσεις τοποθετήθηκαν στους κήπους Μπόμπολι του παλάτσο Πίτι-Μέντιτσι στη Φλωρεντία. Άλλα θραύσματα από την περίοδο των Αντωνίνων, που επαναχρησιμοποιήθηκαν από τον Διοκλητιανό, συμπεριλήφθηκαν στην πίσω πρόσοψη της έπαυλης Μέντιτσι του καρδιναλίου στη Ρώμη. Πιο πρόσφατα οι ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν το 1923-1933, ανακάλυψαν άλλα θραύσματα τώρα στο Τσεντράλε Μοντεμαρτίνι.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θριαμβικές Αψίδες της Ρώμης
Μέρη του λόγου
Το σύνολο των λέξεων της ελληνικής γλώσσας διαχωρίζεται τόσο από γραμματικής άποψης όσο και συντακτικής σε δέκα βασικές κατηγορίες οι οποίες ονομάζονται μέρη του λόγου.
Διάκριση
Τα μέρη του λόγου είναι:
Ταξινόμηση
Την ταξινόμηση των ελληνικών λέξεων ξεκίνησαν κατά την αρχαιότητα οι σοφιστές και οι φιλόσοφοι που πρώτοι ασχολήθηκαν σε σχετική έρευνα. Συγκεκριμένα ο Πλάτων χώρισε σε κατηγορίες τα ονόματα και τα ρήματα, ο δε Αριστοτέλης πρόσθεσε το σύνδεσμο, στον οποίο και κατέτασσε το άρθρο και τις αντωνυμίες.
Τα μέρη του λόγου όπως εμφανίζονται σήμερα καθιερώθηκαν από τους Στωικούς. Από την ελληνική γλώσσα παρέλαβαν τα μέρη του λόγου και πολλές άλλες γλώσσες.
Κλιτά - άκλιτα
Τα μέρη του λόγου διακρίνονται σε δύο βασικές κατηγορίες: στα "κλιτά" μέρη του λόγου και στα "άκλιτα" μέρη του λόγου.
Άκλιτα μέρη είναι τέσσερα  δηλαδή η πρόθεση, το επίρρημα, ο σύνδεσμος και το επιφώνημα. Λέγονται άκλιτα επειδή αυτά δεν κλίνονται, δηλαδή σε αντίθεση των έξι πρώτων, στο λόγο διατηρούν πάντα την ίδια μορφή (π.χ. μπράβο!, εδώ, εκεί, κάτω, για, και, κ.λπ.).
Σημειώνεται ότι καθένα από τα παραπάνω μέρη του λόγου διακρίνεται και σε επιμέρους κατηγορίες ή είδη. Επίσης θα μπορούσαμε να τονίσουμε ότι υπάρχει η κλιτή και η άκλιτη μετοχή.
Πηγές
Κατηγορία:Συντακτικό Κατηγορία:Γραμματική
Άγιο Πνεύμα
thumb|right|Το Άγιο Πνεύμα ως περιστέρι σε βιτρώ στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη
Ο όρος Άγιο Πνεύμα, χρησιμοποιείται από τις θρησκείες που βασίζονται στην Αγία Γραφή για να περιγράψει είτε τη θεία δύναμη που βρίσκεται σε ενέργεια, είτε το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος.
Βίκος Ιωαννίνων
Ο Βίκος είναι ορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων της Ηπείρου σε υψόμετρο 770 μέτρων.
Άγιο Πνεύμα
Χριστιανισμός
Σύμφωνα πάντα με τη χριστιανική διδασκαλία, το Άγιο Πνεύμα είναι μία από τις τρεις υποστάσεις ή πρόσωπα της Αγίας Τριάδας, δηλαδή του ενός και μοναδικού Θεού, ομοούσιο (δηλαδή μοιράζεται την ίδια ουσία-ύπαρξη) με τον Πατέρα και τον Υιό. Επομένως το Άγιο Πνεύμα είναι Θεός, που «συμπροσκυνείται και συνδοξάζεται» με τον Πατέρα και τον Υιό.