cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γκέοργκ Κάντορ
Θεωρία Συνόλων
Ανάμεσα στο 1879 και στο 1884, ο Κάντορ δημοσίευσε μία σειρά από έξι άρθρα στο Mathematische Annalen τα οποία μαζί έδωσαν τη μορφή για την εισαγωγή του στη θεωρία αριθμών. Ταυτόχρονα, υπήρχε μία αυξανόμενη δυσαρέσκεια στις ιδέες του Κάντορ, οδηγούμενη από τον Kronecker, ο οποίος αποδεχόταν τις θεωρίες του μόνο αν μπορούσαν να κατασκευαστούν σε πεπερασμένο αριθμό βημάτων από φυσικούς αριθμούς, ο οποίος το πήρε ότι δίνεται διαισθητικά. Για τον Kronecker, η άποψη του Κάντορ για το άπειρο ήταν απαράδεκτη, και μάλιστα πίστευε ότι οι αντιλήψεις του μπορεί να οδηγήσουν και σε παραδοχές για το πραγματικό άπειρο που θα αμφισβητήσει την εγκυρότητα των μαθηματικών στο σύνολό του. Ο Κάντορ επίσης εισήγαγε το Σύνολο του Κάντορ κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.
Η πέμπτη εργασία του, "Grundlagen einer allgemeinen Mannigfaltigkeitslehre" ("Θεμέλια μιας γενικής θεωρίας των συνόλων"),που δημοσιεύθηκε το 1883, ήταν η πιο σημαντική από τις έξι και δημοσιεύθηκε ως ξεχωριστό κομμάτι. Περιελάμβανε την απάντηση του Κάντορ στις κριτικές του και έδειξε πως οι υπεραριθμήσιμοι αριθμοί ήταν μία επέκταση των φυσικών αριθμών. Ξεκίνησε ορίζοντας τα καλά διατεταγμένα σύνολα. Οι διατακτικοί αριθμοί εισήχθησαν αργότερα ως βαθμός χαρακτήρων των καλά διατεταγμένων συνόλων. Ο Κάντορ ύστερα όρισε το άθροισμα και τον πολλαπλασιασμό των πληθικών αριθμών και των διατακτικών αριθμών. Το 1885, ο Κάντορ επέκτεινε τη θεωρία της τάξης έτσι ώστε οι διατακτικοί αριθμοί να γίνουν μία ειδική περίπτωση τάξης.
Το 1895 και το 1897, ο Κάντορ δημοσίευσε μια διμερή εργασία στο Mathematische Annalen κάτω από την εκδοτική καθοδήγηση του Felix Klein επρόκειτο για τις τελευταίες σημαντικές εργασίες σχετικά με τη θεωρία συνόλων. Η πρώτη εργασία αρχίζει με τον καθορισμό συνόλου, του υποσυνόλου, κ.λ.π., με τρόπους του που θα ήταν σε μεγάλο βαθμό αποδεκτοί τώρα. Ο πληθικός και ο διατακτικός αριθμητικός μέσος ελέγχονται.Ο Κάντορ ήθελε το δεύτερο χαρτί να συμπεριλαμβάνει μια απόδειξη της συνεχούς υπόθεσης, αλλά έπρεπε να περιοριστεί για να παρουσιάσει τη θεωρία του των καλά οργανωμένων συνόλων και τους διατακτικούς αριθμούς.Ο Κάντορ επιχειρεί να αποδείξει ότι αν Α και Β είναι σύνολα με Α ισοδύναμο με ένα υποσύνολο του Β και το Β ισοδύναμο με ένα υποσύνολο του Α, τότε A και B είναι ισοδύναμα.Ο Ernst Schröder είχε δηλώσει το θεώρημα αυτό λίγο νωρίτερα, αλλά η απόδειξή του, όπως και του Κάντορ, ήταν εσφαλμένη. Ο Felix Bernstein εφοδίασε μια σωστή απόδειξη στη διδακτορική του διατριβή το 1898, εξ ου και το όνομα Cantor–Bernstein–Schroeder theorem.
Υπόθεση του συνεχούς
Ο Κάντoρ ήταν ο πρώτος που διατύπωσε αυτό που αργότερα ήρθε να μαθευτεί ως η υπόθεση του συνεχούς ή CH: δεν υπάρχει κανένα σύνολο του οποίου η ισχύς είναι μεγαλύτερη από εκείνη των φυσικών και μικρότερη από εκείνη των πραγματικών. Ο Κάντορ πίστευε ότι η υπόθεση του συνεχούς είναι αλήθεια και προσπάθησε για πολλά χρόνια να το αποδείξει με μαθηματική απόδειξη,αλλά δεν τα κατάφερε. Η ανικανότητά του να αποδείξει την υπόθεση του συνεχούς του προκάλεσε σημαντικό άγχος. Η δυσκολία που είχε ο Κάντορ στο να αποδείξει την υπόθεση του συνεχούς υπογραμμίστηκε από νεότερες εξελίξεις στον τομέα των μαθηματικών: Ένα αποτέλεσμα του 1940 από τον Gödel και μία του 1963 από τον Paul Cohen μαζί συνεπάγονται ότι η υπόθεση του συνεχούς δεν μπορεί να αποδειχθεί, ούτε να διαψευσθεί με βάση το τυπικό της θεωρίας ZF συν το αξίωμα επιλογής (ο συνδυασμός καλείται "ZFC"). Κάποιοι μαθηματικοί θεωρούν ότι αυτά τα αποτελέσματα έχουν διευθετήσει το θέμα, και, στην καλύτερη περίπτωση, επιτρέπουν να είναι δυνατό να εξεταστεί η επίσημες συνέπειες του CH ή η άρνηση της, ή των αξιωμάτων που συνεπάγονται μία από αυτές. Άλλοι συνεχίζουν να αναζητούν φυσικά ή εύλογα αξιώματα που όταν προστίθενται σε ZFC, θα επιτρέπουν είτε την απόδειξη είτε τη διάψευση του CH, ή ακόμη και για άμεση αόδειξη, υπέρ ή κατά του CH, από τα πιο σημαντικά από αυτά είναι W. Hugh Woodin. Ένα από τα τελευταία χαρτιά του Gödel υποστηρίζει ότι το CH είναι ψευδές.
Παράδοξα της θεωρίας συνόλων
Οι συζητήσεις για τα παράδοξα της θεωρίας συνόλων άρχισαν να εμφανίζονται γύρω στο τέλος του δέκατου ένατου αιώνα. Ορισμένες από αυτές υπονόησαν θεμελιώδη προβλήματα με τη θεωρία συνόλων του Κάντορ. Σε ένα έγγραφο του 1897 για ένα μη συνδεδεμένο θέμα, ο Cesare Burali-Forti, εμφάνισε το πρώτο τέτοιο παράδοξο, το Burali-Forti παράδοξο: ο τακτικός αριθμός του συνόλου όλων των τακτικών αριθμητικών πρέπει να είναι τακτικός και αυτό οδηγεί σε μια αντίφαση. Ο Κάντορ ανακάλυψε αυτό το παράδοξο το 1895, και το περιέγραψε σε μία επιστολή του 1896 στον David Hilbert. Κριτική που τοποθετείται στο σημείο όπου ο Κάντορ ξεκίνησε αντεπιχειρήματα το 1903, που προορίζονται να υπερασπιστούν τις βασικές αρχές της θεωρίας συνόλων.
Μια κοινή άποψη μεταξύ των μαθηματικών είναι ότι αυτά τα παράδοξα, μαζί με το παράδοξο του Russell, δείχνουν ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρχει μία απλοϊκή, ή μη-αξιωματική, προσέγγιση στη θεωρία συνόλων χωρίς τον κίνδυνο αντίφασης, και αυτό είναι βέβαιο ότι ήταν μεταξύ των κινήτρων για τον Ernst Zermelo και άλλων που παρήγαγαν την αξιωματική θεωρία της θεωρίας συνόλων. Άλλοι σημειώνουν, ωστόσο, ότι τα παράδοξα δεν εξασφαλίζονται τελικά από μια άτυπη άποψη που υποκινείται από την von Neumann universe ιεραρχία, που μπορεί να θεωρηθεί ως εξήγηση της ιδέας του περιορισμού του μέγεθος. Κάποιοι αμφισβητούν επίσης κατά πόσον η Gottlob Frege απλοϊκή θεωρία συνόλων (η οποία ήταν το σύστημα που διαψεύδεται άμεσα από το παράδοξο του Russell) είναι πραγματικά μια πιστή ερμηνεία της καντοριανής σύλληψης.
Φιλοσοφία, θρησκεία και τα μαθηματικά του Κάντορ
Η Φιλοσοφία του Κάντορ σχετικά με τη φύση των αριθμών τον οδήγησε να επιβεβαιώσει την πίστη στην ελευθερία των μαθηματικών για να τοποθετήσει και να αποδείξει τις έννοιες πέρα από τη σφαίρα των φυσικών φαινομένων, ως εκφράσεις μέσα σε μια εσωτερική πραγματικότητα. Οι μόνοι περιορισμοί σε αυτό το σύστημα μεταφυσικοί είναι ότι όλες οι μαθηματικές έννοιες πρέπει να στερούνται εσωτερικής αντίφασης, και ότι ακολουθούν από υφιστάμενους ορισμούς, αξιώματα και θεωρήματα. Αυτή η πεποίθηση συνοψίζεται στη διάσημη διαβεβαίωσή του ότι η ουσία των μαθηματικών είναι ελευθερία. Αυτές οι ιδέες παραλληλίζονται με αυτές των Edmund Husserl.
Εν τω μεταξύ, ο Κάντορ ο ίδιος ήταν έντονα αντίθετος με τους άπειρους αριθμούς χαρακτηρίζοντάς τους βδέλυγμα και χολέρα των μαθηματικών.
Η εργασία του Κάντορ αποκαλύπτει ότι γνώριζε πολύ καλά τις αντιθέσεις που αντιμετώπιζαν οι ιδέες του "Αντιλαμβάνομαι ότι στην επιχείρηση αυτή τοποθετώ τον εαυτό μου σε μια ορισμένη αντίληψη στις ευρέως διαδεδομένες απόψεις που αφορούν το μαθηματικό άπειρο και στις απόψεις που συχνά υπερασπίζονται τη φύση των αριθμών". Ως εκ τούτου αφιερώνει πολύ χώρο στη δικαιολόγηση των προηγουμένων έργων του, επιβεβαιώνοντας ότι μαθηματικές έννοιες μπορεί να εισάγονται ελεύθερα για όσο χρονικό διάστημα είναι απαλλαγμένες από αντιθέσεις και ορισμένες σε όρους προηγούμενων αποδεκτών εννοιών. Μνημονεύει, επίσης, τον Αριστοτέλη, τον Descartes, τον Berkeley,τον Leibniz, και τον Boltzano στο άπειρο.
Καταγωγή του Κάντορ
Πολύ λίγα είναι σίγουρα γνωστά για την προέλευση και την εκπαίδευση του Κάντορ. Οι πρόγονοι του Κάντορ ήταν από την Κοπεγχάγη, και κατέφυγαν στη Ρωσία λόγω της διαταραχής των ναπολεόντειων πολέμων. Υπάρχουν πολύ λίγες άμεσες πληροφορίες για τους παππούδες του. Ο Κάντορ κλήθηκε μερικές φορές από τους Εβραίους στη διάρκεια της ζωής του, αλλά έχει επίσης ποικιλοτρόπως κληθεί από τους Ρώσους, τους Γερμανούς καθώς και από τους Δανούς.
Ο Τζέικομπ Κάντορ, παππούς του Καντόρ, έδωσε στα παιδιά του χριστιανικά ονόματα. Περαιτέρω, αρκετοί από τους συγγενείς της γιαγιάς του ήταν στην τσαρική δημόσια υπηρεσία, που δεν θα δεχόταν Εβραίους, εκτός αν μεταπηδούσαν στο Χριστιανισμό. Ο πατέρας του Κάντορ, εκπαιδεύτηκε στην αποστολή της Λουθηρανικής στην Αγία Πετρούπολη, και στην αλληλογραφία του με τον γιο του δείχνει δύο από αυτούς ως αφοσιωμένος Λουθηρανούς. Η μητέρα του, Maria Anna Böhm, καταγόταν από την Αυστρία και την Ουγγαρία, γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη και βαπτίστηκε ρωμαιοκαθολική. Ασπάστηκε τον Προτεσταντισμό κατόπιν γάμου. Ωστόσο, υπάρχει μια επιστολή από τον αδελφό του Καντόρ Louis στη μητέρα τους, δηλώνοντας:
"Ακόμη και αν εμείς καταγόμαστε από τους Εβραίους δέκα φορές πάνω, και ακόμα κι αν μπορεί να είμαστε, κατ ' αρχήν, εντελώς υπέρ των ίσων δικαιωμάτων για τους Εβραίους, στην κοινωνική ζωή προτιμώ τους Χριστιανούς...") που θα μπορούσε να διαβαστεί και να υπονοεί ότι ήταν εβραϊκής καταγωγής. Υπήρχαν τεκμηριωμένες δηλώσεις, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, που έθεσε την εβραϊκή καταγωγή σε αμφισβήτηση:Πιο συχνά δηλαδή, από την καταγωγή της μητέρας έχει συζητηθεί αν ο Καντόρ ήταν εβραϊκής καταγωγής. Για αυτό αναφέρεται σε ανακοίνωση του Δανέζικου γενεαλογικού Ινστιτούτου στην Κοπεγχάγη από το έτος 1937 σχετικά με τον πατέρα του: " Με το παρόν πιστοποιείται ότι ο Καντόρ, που γεννήθηκε το 1809 ή 1814, δεν είναι παρών στα μητρώα της εβραϊκής κοινότητας, και ότι χωρίς αμφιβολία δεν ήταν Εβραίος."
Λέγεται επίσης αργότερα στο ίδιο έγγραφο: Επίσης προσπάθειες για μεγάλο χρονικό διάστημα από τη βιβλιοθηκάριο Josef Fischer, ένας από τους καλύτερους εμπειρογνώμονες της εβραϊκης γενεαλογίας στη Δανία, κατηγορείται για τον εντοπισμό των Εβραίων καθηγητών, ότι ο Κάντορ ήταν εβραϊκής καταγωγής, χωρίς αποτέλεσμα. Κάτι που φαίνεται να είναι λάθος με αυτήν την πρόταση, αλλά η έννοια φαίνεται αρκετά σαφης. Σε δημοσιευμένες εργασίες του Κάντορ και του Nachlass δεν υπάρχει καμία δήλωση από τον ίδιο, που αφορούν την εβραϊκή καταγωγή των προγόνων του. Υπάρχει για να είστε σίγουροι στο Nachlass ένα αντίγραφο μιας επιστολής από τον αδελφό του Λούντβιχ από τις 18 Νοεμβρίου 1869 στη μητέρα τους με κάποια δυσάρεστη αντισημιτική δήλωση, στην οποία λέγεται μεταξύ άλλων. Στο έργο "Οι Μαθηματικοί", ο Eric Bell περιέγραψε τον Κάντορ ως καθαρό Εβραίο προερχόμενο και από τις δύο πλευρές αν και οι δύο γονείς ήταν βαφτισμένοι χριστιανοί. Το 1971 ένα άρθρο με τίτλο «Προς μια βιογραφία του Κάντορ", ο Βρετανός ιστορικός των μαθηματικών Ivor Grayyan Guiness αναφέρει ότι δεν μπόρεσε να βρει αποδείξεις για την εβραϊκή καταγωγή. (Επίσης δηλώνει ότι η γυναίκα του Καντόρ, Βάλλυ Γκούτμαν, ήταν εβραϊκής καταγωγής). Σε μια επιστολή που γράφεται από τον Κάντορ στον Paul Tanneryτο 1896 (Paul Tannery, απομνημονεύματα Scientifique 13 αλληλογραφία, Gauthier-Villars, Παρίσι, 1934, σ. 306), ο Κάντορ αναφέρει ότι οι πρόγονοί του ήταν μέλη της εβραϊκής κοινότητας των Σεφαραδιτών της Κοπεγχάγης. Συγκεκριμένα, ο Κάντορ δηλώνει περιγράφοντας τον πατέρα του: " γεννήθηκε στην Κοπεγχάγη από Εβραίους γονείς από την τοπική πορτογαλική-εβραϊκή κοινότητα." Ο θείος της μητέρας του Καντόρ, ένας Ούγγρος βιολιστής Josef Böhm, περιγράφηκε ως Εβραίος, πράγμα που σημαίνει ότι η μητέρα του Καντόρ ήταν τουλάχιστον εν μέρει από την ουγγρική εβραϊκή κοινότητα. Σε επιστολή του προς τον Bertrand Russell, ο Κάντορ περιέγραψε την καταγωγή και την αυτο-αντίληψη ως εξής: «Ούτε ο πατέρας μου ούτε η μητέρα μου ήταν γερμανικής καταγωγής, ο πατέρας μου είναι Δανός, γεννημένος στην Κοπεγχάγη, η μητέρα μου από Αυστρία και Ουγγαρία.Πρέπει να ξέρετε, κύριε, ότι δεν είμαι ένας συνηθισμένος ακριβώς Γερμανός, γιατί έχω γεννηθεί 3 Μαρτίου 1845 στο Saint Peterborough, πρωτεύουσα της Ρωσίας, αλλά πήγα με τον πατέρα μου, τη μητέρα μου και τα αδέλφια μού, έντεκα ετών, το 1856, στη Γερμανία.»
Ιστοριογραφία
Μέχρι το 1970 οι κύριες επιστημονικές δημοσιέυσεις για τον Κάντορ ήταν δύο σύντομες μονογραφίες από τον Arthur Moritz Schönflies (1927)- σε μεγάλο βαθμό η αλληλογραφία Μitta-Leffler- και τον Φράνκελ(1930). Κανένας τους δεν αναφέρει πολλά σχετικά με την προσωπική του ζωή. Το χάσμα σε μεγάλο βαθμό καλύφθηκε από τον Eric Temple Bell, συγγραφέα του έργου "Οι Μαθηματικοί" (1937), το οποίο βιβλίο ένας από τους μοντέρνους βιογράφους του Κάντορ το περιγράφει ως "ίσως το πιο ευρύτατα σύγχρονα διαβασμένο βιβλίο στην ιστορία των μαθηματικών και ως ένα από τα χειρότερα". Ο Bell παρουσιάζει τη σχέση του Κάντορ με τον πατέρα του ως οιδιπόδεια, τις διαφορές του Κάντορ με τον Κρονεκερ ως μια διαμάχη μεταξύ δύο Εβραίων, και την τρέλα του Κάντορ ως ρομαντική απόγνωση πάνω από την αποτυχία να κερδίσει την αποδοχή του στα μαθηματικά, και συμπληρώνει την εικόνα με στερεότυπα. Ο Grattan-Guinness(1971) διαπίστωσε ότι κανένας από αυτούς τους ισχυρισμούς δεν ήταν αλήθεια, αλλά μπορούν να βρεθούν σε πολλά βιβλία της περιόδου που μεσολάβησε, εξ αιτίας της απουσίας άλλων αφηγήσεων. Υπάρχουν άλλοι θρύλοι, ανεξάρτητα από τον Bell μεταξύ των οποίων ένας χαρακτηρίζει τον πατέρα του Κάντορ ένα έκθετο βρέφος, που στάλθηκε στην Αγία Πετρούπολη από άγνωστους γονείς. Τα εβραϊκά στερεότυπα του Bell φαίνεται να έχουν αφαιρεθεί από μερικές μεταπολεμικές εκδόσεις.
Παππίας (αξίωμα)
Ο Παππίας ήταν αξίωμα στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ο κάτοχός του είχε την επιστασία των φυλάκων και των κλειδιών του Παλατιού. Κατά λέξη σήμαινε «πατέρας» ή «πάππας». Υπηρετούσε πάντα υπό του Κουροπαλάτη.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί αυλικοί τίτλοι
Εσπόρτε Κλούμπε Πινιέιρος (καλαθοσφαίριση)
Η Εσπόρτε Κλούμπε Πινιέιρος (πορτογαλικά: Esporte Clube Pinheiros), γνωστή ως Pinheiros SKY για εμπορικούς λόγους, ή απλά Πινιέιρος, αποτελεί τμήμα του αθλητικού συλλόγου Εσπόρτε Κλούμπε Πινιέιρος, με έδρα το Σάο Πάουλο της Βραζιλίας.
Ιστορία
Η Πινιέιρος ιδρύθηκε ως πολυαθλητικός σύλλογος το 1899. Τη σεζόν 2008–2009 η Πινιέιρος ανέβηκε στην κορυφαία κατηγορία του βραζιλιάνικου πρωταθλήματος (τη νεοσυσταθείσα Novo Basquete Brasil). Το 2011 κατέκτησε το Πρωτάθλημα Παουλίστα και αναδείχθηκε δεύτερη στη Λίγκα Σουδαμερικάνα.
Το 2013 γνώρισε τη μεγαλύτερη επιτυχία της, αφού στέφθηκε Πρωταθλήτρια Αμερικής στο Φαίναλ Φορ του Αρεσίμπο στο Πουέρτο Ρίκο. Ως Πρωταθλήτρια Αμερικής διεκδίκησε το Διηπειρωτικό Κύπελλο του 2013, το οποίο ξαναδιεξήχθη μετά από 17 χρόνια. Αντιμετώπισε στον διπλό τελικό του Σάο Πάολο τον 2 συνεχόμενες φορές Πρωταθλητή Ευρώπης Ολυμπιακό και ηττήθηκε και στα δύο παιχνίδια (70–81 και 69–86) κατακτώντας τη δεύτερη θέση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σύλλογοι καλαθοσφαίρισης ανά χώρα Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης το 1926
Δημοκρατικό Κόμμα (Τουρκία)
Το Δημοκρατικό Κόμμα (Demokrat Partisi, DP) ήταν κεντροδεξιό πολιτικό κόμμα στην Τουρκία, που κυβέρνησε την Τουρκία από το 1950 ως το 1960.
Το κόμμα κατάφερε να κερδίσει τις εκλογές του 1950, και να σχηματίσει την πρώτη κυβέρνηση σπάζοντας την μονοκρατορία του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Ήταν επίσης το πρώτο κόμμα που επέτρεψε την επανεμφάνιση στοιχείων Ισλαμισμού στη χώρα.
Ίδρυση
O Ισμέτ Ινονού, Πρόεδρος της Δημοκρατίας και αρχηγός του ΡΛΚ, ανακοίνωσε τον Νοέμβριο του 1945 ότι η χώρα ήταν έτοιμη να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις του πολιτικού συστήματος, με πρώτη την είσοδο στην πολυκομματική δημοκρατία.
Όταν στο ΡΛΚ, το μοναδικό μέχρι τότε κόμμα, άρχισαν οι διεργασίες για να σχηματιστεί λαϊκή βάση και αποδοχή, στοιχείο απαραίτητο για την εκλογική νίκη στην πολυκομματική δημοκρατία, μια από τις σημαντικότερες, αν όχι η σημαντικότερη κίνηση ήταν η κατάθεση νομοσχεδίου αγροτικής μεταρρύθμισης. Συγκεκριμένα, το κόμμα κατέθεσε προς ψήφιση νόμο που κρατικοποιούσε εκτάσεις γης δίνοντάς τες στους αγρότες προς καλλιέργεια. Ομάδα επιφανών μελών του κόμματος υποστηρίζοντας τα συμφέροντα των μεγαλογαιοκτημόνων, αντέδρασε στο νομοσχέδιο.
Δημιουργώντας μια άτυπη αντιπολιτευτική ομάδα, συν τω χρόνω, εξώθησαν την διαφωνία τους έως αποπομπής τους.
Έτσι στις 7 Ιανουαρίου 1946, ίδρυσαν το δεύτερο γίνεται αντιπολιτευτικό κόμμα, το Κόμμα Δικαιοσύνης.
Τα ιδρυτικά στελέχη ήταν: ο Τζελάλ Μπαγιάρ (τραπεζίτης και επιχειρηματίας), ο Αντνάν Μεντερές (μεγαλογαιοκτήμονας), ο Εμίν Σαζάκ (επίσης, μεγαλογαιοκτήμονες), ο Μεχμέτ Φουάτ Κιοπρολού (ακαδημαϊκός) και ο Ρεφίκ Κοραλτάν (ανώτερο κρατικό στέλεχος).
Ο Ισμέτ Ινονού μετά από αυτή την εξέλιξη, κατέφυγε σε πρόωρες εκλογές στις 21 Ιουλίου 1946, οι οποίες έδωσαν τη νίκη και πάλι στο κόμμα του. Το ΡΛΚ κέρδισε τις 390 από τις 465 έδρες. Ωστόσο οι 65 έδρες που κέρδισε το Δημοκρατικό Κόμμα, θεσμοθετούσαν πλέον όχι μόνο την ύπαρξη Αξιωματικής Αντιπολίτευσης αλλά και την είσοδο νέων κοινωνικών στρωμάτων στο δρόμο για την καπιταλιστική ανάπτυξη, στρωμάτων που μέχρι τότε είχε αγνοήσει η κεμαλική αστική τάξη.
Διακυβέρνηση
Η νίκη του ΔΚ σηματοδότησε την πρώτη, μαζική και απευθείας εκπροσώπηση της περιφέρειας στο Κοινοβούλιο. Οι ψηφοφόροι του, αποτελούσαν τη μεγάλη μάζα της υπαίθρου αλλά και των πόλεων της ανατολικής και νοτιοανατολικής Τουρκίας που μέχρι τότε δεν είχε καμμία πρόσβαση στο κράτος. Κυρίως, βιοτέχνες, έμποροι, βιομήχανοι, γαιοκτήμονες, - μια περιφερειακή αστική τάξη που άρχισε να δημιουργείται εκφράστηκε μέσα από το κόμμα. Αλλά και τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα, (αγρότες και μισθωτοί υπάλληλοι) με θρησκευτικό και οπωσδήποτε βαθιά συντηρητικό υπόβαθρο, απελπισμένα από την πτώση των εισοδημάτων τους την περίοδο του Παγκοσμίου πολέμου, στήριξαν το ΔΚ ελπίζοντας σε μια αλλαγή. Αναφέρεται ότι το κόμμα υποστήριξαν ακόμα και μέλη του παράνομου τότε Κομμουνιστικού κόμματος Τουρκίας.
Οι γενικές οικονομικές πολιτικές που θα ακολουθούσε το κόμμα αναπτύχθηκαν στο πρώτο πολιτικό του πρόγραμμα το 1946 και επαναβεβαιώθηκαν και στο δεύτερο του 1951.
Δόθηκε προτεραιότητα στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας, μέσω της ανάπτυξης της ελεύθερης αγοράς ενώ σύμφωνα με το πρόγραμμα, ο ρόλος του κράτους περιοριζόταν στην επίβλεψη και προστασία της λειτουργίας της αγοράς. Το κράτος όμως δεν αρκέστηκε σε αυτό το ρόλο: παράλληλα με την ιδιωτική επιχειρηματικότητα, κυρίως αμερικανικές επενδύσεις στη χώρα, αναπτύχθηκαν και οι μονοπωλιακές κρατικές επιχειρήσεις. Οι οικονομικές παροχές του Σχεδίου Μάρσαλ και του Δόγματος Τρούμαν βοήθησαν την κυβέρνηση να ασκήσει μια πολιτική οικονομικής ενδυνάμωσης της περιφέρειας έναντι του κέντρου, μέσω της αγροτικής ανάπτυξης, των επενδύσεων σε έργα υποδομής και της εκβιομηχάνισης. Πράγματι τα πρώτα χρόνια η Τουρκία γνώρισε αλματώδη ανάπτυξη με αποτέλεσμα να ανέλθει το βιοτικό επίπεδο όλων των πολιτών και ιδιαίτερα των αγροτών (του κυρίως σώματος των ψηφοφόρων του κόμματος). Χαρακτηριστικά, το ετήσιο κατά κεφαλήν εισόδημα αυξήθηκε από 428 τουρκικές λίρες, το 1950, σε 1836 λίρες το 1960.
Από το 1954 και μετά όμως, λόγω και των κακών διεθνών οικονομικών συνθηκών αλλά και εξαιτίας της πληθωριστικής πολιτικής του ΔΚ, της υποτίμησης της τουρκικής λίρας, της μείωσης της αγροτικής παραγωγής, και την συνεπαγόμενη μείωση των εξαγωγών, η οικονομική κατάσταση αντιστράφηκε. Η κυβέρνηση κατέφυγε μεν στον κρατικό παρεμβατισμό με το τουρκικό κράτος να αναλαμβάνει τα ηνία της βιομηχανικής παραγωγής μέσω των λεγόμενων «Κρατικών Οικονομικών Επιχειρήσεων», χωρίς ωστόσο να καταφέρει να ανορθώσει την οικονομία τόσο, ώστε να μη χρειαστεί την βοήθεια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, στο οποίο η Τουρκία κατέφυγε το 1958.
Η κακή οικονομική κατάσταση της χώρας αύξησε τη λαϊκή δυσαρέσκεια, που με τη σειρά της αύξησε την αυταρχική πολιτική της κυβέρνησης. Ο Μεντερές υποκύπτοντας όλο και πιο πολύ στον αυταρχισμό, περιόρισε σημαντικά την ελευθερία του Τύπου προσπαθώντας να σιωπήσει τις φωνές διαμαρτυρίες που πλέον υψώνονταν από τις κοινωνικές τάξεις που υποστήριξαν ή ανέχτηκαν την άνοδο του στην εξουσία: τους διανοούμενους, την ανώτερη δημοσιοϋπαλλική γραφειοκρατία και το στρατό.
Ο Μεντερές εκμεταλλευόμενος τις συνθήκες έντασης πο δημιουργήθηκαν λόγω της ανακίνησης του Κυπριακού κατέφυγε στην λαϊκιστική ρητορεία, ενδυναμώνοντας τα εθνικιστικά αισθήματα των Τούρκων. Η κατάσταση ξέφυγε από τον έλεγχό του, τον Σεπτέμβριο του 1955 με το γνωστό πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης.
Οι πρωτοφανείς ταραχές του όχλου και η κήρυξη στρατιωτικού νόμου σε Άγκυρα, Κωνσταντινούπολη και Σμύρνη, αύξησαν τη δυσαρέσκεια και μέσα στο κόμμα. Τον Δεκέμβριο του 1955 μερίδα βουλευτών, αποσκίρτησε, δημιουργώντας το «Κόμμα Ελευθερίας» (Hürriyet Partisi).
Οι αντιδράσεις της Αντιπολίτευσης και ο αυταρχισμός της κυβέρνησης Μεντερές αυξάνονταν μήνα με το μήνα. Αν και η κυβέρνηση εξακολούθησε να έχει την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας του λαού, το κεμαλικό καθεστώς και ο Στρατός, δεν αποδέχονταν πλέον την διακυβέρνησή της. Στις 27 Μαΐου 1960, γίνεται το πρώτο πραξικόπημα στην ιστορία της σύγχρονης Τουρκίας. Ο Στρατός καταλαμβάνει κρίσιμα κυβερνητικά κτίρια και συλλαμβάνει Πρωθυπουργό και Πρόεδρο της Δημοκρατρίας. Το δικαστήριο που θα συσταθεί για την διερεύνηση παράνομων ενεργειών της κυβέρνησης θα καταλήξει σε πογκρόμ του κόμματος, αφού τα κυριώτερα στελέχη του- μέλη της κυβέρνησης και σύσσωμη η κοινοβουλευτική του ομάδα θα συλληφθούν και θα καταδικαστούν με διάφορες ποινές. Το κόμμα διαλύθηκε επίσημα στις 29 Σεπτεμβρίου 1961.
Σημειώσεις
<references group="σημ."/>
Δημοκρατ Κατηγορία:Δεξιά πολιτικά κόμματα
Ακτορίδα
Στην ελληνική μυθολογία η Ακτορίδα (Ακτορίς) ήταν μια πιστή υπηρέτρια της Πηνελόπης, που έμεινε κοντά στην κυρά της όλα τα χρόνια που έλειπε ο Οδυσσέας. Ο Όμηρος αναφέρει στη ραψωδία ψ της Οδύσσειας (στ. 228) ότι η Ακτορίδα υπηρετούσε στον ιδιαίτερο κοιτώνα της Πηνελόπης από την πρώτη μέρα του γάμου της.
Πηγές
Ακτοριδα Ακτοριδα
Στρατής Τσίρκας
Ο Στρατής Τσίρκας (πραγματικό ονοματεπώνυμο Ιωάννης Χατζηανδρέας) (Κάιρο 23 Ιουλίου 1911 – Αθήνα 27 Ιανουαρίου 1980) ήταν Έλληνας, συγγραφέας από τους αξιολογότερους πεζογράφους της μεταπολεμικής γενιάς, περισσότερο γνωστός για τη μυθιστορηματική του τριλογία «Ακυβέρνητες πολιτείες» και το μυθιστόρημά του «Η χαμένη Άνοιξη».
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου στις 23 Ιουλίου 1911, το πρώτο από τα τέσσερα παιδιά του Κωστή Χατζηανδρέα (από την Ίμβρο) και της Περσεφόνης Σταμαράτη (με καταγωγή από τη Χίο). To 1917 γράφεται στην περίφημη Αμπέτειο Σχολή της πόλης, και αφού τελειώσει το δημοτικό της, θα εγγραφεί το 1923 στο εμπορικό τμήμα της σχολής για να σπουδάσει και παρά την επιθυμία του- ένα επάγγελμα.
Αποφοίτησε από τη σχολή το 1928 και αμέσως (17 χρονών) προσελήφθη στη "National Bank of Egypt", στην παλαιότερη και μεγαλύτερη τράπεζα της Αιγύπτου, αγγλικών (τότε) συμφερόντων.
Αυτήν την περίοδο επίσης, αναπτύσσεται το ενδιαφέρον του για τη λογοτεχνία - ενδιαφέρον που είχε από τα παιδικά του χρόνια- και μάλιστα δημοσιεύονται οι πρώτες μεταφράσεις του ποιημάτων του Χάινε, του Αλφρέ ντε Μυσσέ και του Σίλερ, στα έγκριτα ελλαδικά περιοδικά «Οικογένεια» και «Μπουκέτο», (1927) στα οποία υπογράφει με το πραγματικό του ονοματεπώνυμο.
Για τα επόμενα δέκα χρόνια εργάσθηκε ως λογιστής στην Άνω Αίγυπτο, όπου έγραψε τα πρώτα του ποιήματα και διηγήματα για τη ζωή των φελλάχων. Το 1930, γνωρίζει στην Αλεξάνδρεια τον Καβάφη, για τον οποίο έγραψε πολλά χρόνια αργότερα δύο βιβλία, Ο Καβάφης και η Εποχή του (1958) και Ο Πολιτικός Καβάφης (1971). Ασχολήθηκε με την ποίηση, το δοκίμιο, το διήγημα και το μυθιστόρημα, καθώς και με μεταφράσεις ξένων λογοτεχνών.
Το 1937 νυμφεύεται την Αντιγόνη Κερασώτη (πέθανε στις 9 Σεπτεμβρίου 2012) και τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου πηγαίνει στο Παρίσι, όπου συμμετέχει στο «Β΄ Διεθνές και Παγκόσμιο Συνέδριο Συγγραφέων για την υπεράσπιση της κουλτούρας ενάντια στον πόλεμο και στον φασισμό». Εκεί συγγράφει μαζί με τον ποιητή Λάνγκστον Χιουζ (Langston Hughes) τον Όρκο των ποιητών προς τον Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, τον οποίο διάβασε στο συνέδριο ο συγγραφέας Λουί Αραγκόν.
Το 1932 εργάσθηκε ως υπάλληλος στην Εθνική Τράπεζα της Αιγύπτου. To 1938 εγκαθίσταται μόνιμα στην Αλεξάνδρεια και από τον επόμενο χρόνο διορίζεται διεθυντής στο εργοστάσιο βυρσοδεψίας του Μικέ Χαλκούση, μια θέση που διατηρεί μέχρι την αναχώρησή του για την Αθήνα το 1963.
Από νεαρή ηλικία εντάχθηκε στο αριστερό κίνημα της Αιγύπτου και συνδέθηκε αρχικά, πιθανόν το 1928, με την κομμουνιστική ομάδα του Σακελλάρη Γιαννακάκη στο Κάιρο. Μαζί με τον Αλεξανδρινό ζωγράφο Γιάννη Μαγκανάρη (1918 - Αθήνα 2007) και άλλους Έλληνες Αιγυπτιώτες δημιουργούν την δραστήριο Πνευματική Εστία Ελλήνων Αλεξανδρείας. Το 1935, μαζί με τον Κύπριο ποιητή Θεοδόση Πιερίδη, εντάσσεται στην πολυεθνική οργάνωση Ligue Pacifiste, που ίδρυσε ο Ελβετός Paul Jacot-Descombes και αναλαμβάνει με τον Πιερίδη, τον συντονισμό του ελληνικού τμήματος της οργάνωσης. Την περίοδο αυτή αρθρογραφεί στο επίσημο όργανο της League, το περιοδικό Πολιτισμός-Civilisation, που εκδίδεται σε τρεις γλώσσες (Γαλλικά, Αραβικά και Ελληνικά).
Έχοντας εκδώσει τρεις συλλογές διηγημάτων από το 1944 μέχρι το 1954, το 1957 γράφει σε δέκα μέρες τη νουβέλα Νουρεντίν Μπόμπα, που εμπνέεται από την εθνικοποίηση της Διώρυγας του Σουέζ από τον Αιγύπτιο πρόεδρο Νάσερ. Ο «Μπόμπα» εκδίδεται στην Αθήνα από τον Κέδρο, κάνοντας έτσι τον Τσίρκα γνωστό στο αναγνωστικό κοινό της Ελλάδας.
Το σημαντικότερο έργο του όμως αποτελούν οι Ακυβέρνητες πολιτείες (1960-1965), που απαρτίζεται από τρία μυθιστορήματα: τη Λέσχη, την Αριάγνη και τη Νυχτερίδα, τα οποία εισάγουν έναν τολμηρό και πειραματικό μοντερνισμό στο ελληνικό μυθιστόρημα.
Μετά το πραξικόπημα που εδραίωσε τη Δικτατορία των συνταγματαρχών το 1967, ο Τσίρκας συμμετέχει στη «σιωπή» των λογοτεχνών και δε δημοσιεύει παρά μόνο μεταφράσεις. Όταν σταμάτησε η προληπτική λογοκρισία, συμμετείχε στην έκδοση των 18 κειμένων.
Το μυθιστόρημα Χαμένη Άνοιξη (1976) προοριζόταν να είναι το πρώτο μέρος μιας νέας τριλογίας με τίτλο «Δίσεχτα χρόνια». Έμελλε όμως να είναι το τελευταίο του έργο.
Η μετάφραση των Ακυβέρνητων Πολιτειών στα Γαλλικά από την Catherine Lerouvre και τη Χρύσα Προκοπάκη το 1971 απέσπασε το βραβείο των Κριτικών καί των Εκδοτών του καλύτερου ξένου μυθιστορήματος της χρονιάς στη Γαλλία το 1972.
Ο Τσίρκας πέθανε στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο στην Αθήνα στις 27 Ιανουαρίου του 1980 σε ηλικία 69 ετών.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες διηγηματογράφοι Κατηγορία:Έλληνες δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές Κατηγορία:Έλληνες της Αιγύπτου Κατηγορία:Μέλη του ΕΑΜ
Ντιάνα Μπουντισάβλιεβιτς
Η Ντιάνα Μπουντισάβλιεβιτς (Diana Budisavljević, 15 Ιανουαρίου 1891 - 20 Αυγούστου 1978) ήταν Αυστριακή ανθρωπίστρια, της οποίας το έργο στη Γιουγκοσλαβία, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, επικεντρώθηκε κυρίως στη διάσωση παιδιών σερβικής καταγωγής και, σε μικρότερους αριθμούς, εβραϊκής, από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης που λειτουργούσαν στο Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας, διασώζοντας πάνω από 12.000 ζωές.
Πρώιμα χρόνια
Γεννήθηκε στο Ίνσμπρουκ ως Ντιάνα Ομπέξερ στις 15 Ιανουαρίου 1891. Το 1917 παντρεύτηκε τον Τζουλίγε Μπουντισάβλιεβιτς, ένα Σέρβο γιατρό, ο οποίος εκείνη την εποχή εργαζόταν ως βοηθός στην χειρουργική κλινική του Ίνσμπρουκ. Το 1919, ο Μπουντισάβλιεβιτς διορίστηκε καθηγητής χειρουργικής στη Σχολή Ιατρικής του Πανεπιστημίου του Ζάγκρεμπ. Έτσι, το ζευγάρι μετακόμισε στο Ζάγκρεμπ, που αποτελούσε τότε τμήμα του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Η ομάδα της απέστειλε προμήθειες τροφίμων, φαρμάκων, ρούχων, καθώς και χρήματα, αρχικά στο Λόμπορ-Γκράντ και αργότερα σε ένα άλλο στρατόπεδο στο Γκόρνια Ρίγεκα, που βρισκόταν βόρεια του Ζάγκρεμπ. Βοήθησε, επίσης, μαζί με μέλη του Κροατικού Ερυθρού Σταυρού στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό στο Ζάγκρεμπ, να παραδοθούν εφόδια σε αιχμαλώτους που μεταφέρονταν μέσω των τραίνων στη Γερμανία. Το Μάρτιο του 1942, η Ντιάνα Μπουντισάβλιεβιτς γνώρισε την Ντράγκιτσα Χάμπαζιν, που έγινε στενή συνεργάτης της τους επόμενους μήνες και χρόνια, βοηθώντας τους τροφίμους σε διάφορα στρατόπεδα.
Στις αρχές του Ιουλίου του 1942, με τη βοήθεια του Γερμανού αξιωματικού Άμπερτ φον Κότζιαν, η Μπουντισάβλιεβιτς έλαβε γραπτή άδεια προκειμένου να πάρει τα παιδιά από το στρατόπεδο συγκέντρωσης Στάρα Γκραντίσκα. Με τη βοήθεια του Υπουργείου Κοινωνικών Υποθέσεων και ιδιαίτερα του καθηγητή Καμίλο Μπρέσλερ, ήταν σε θέση να μεταφέρει αιχμάλωτα παιδιά από το στρατόπεδο στο Ζάγκρεμπ, το Γιαστρεμπάρσκο και αργότερα στο Σίσακ. Μετά τις προσπάθειες διάσωσης στο Στάρα Γκραντίσκα, η Μπουντισάβλιεβιτς, φορώντας στολή νοσοκόμας του Ερυθρού Σταυρού, συμμετείχε στη μεταφορά των παιδιών από το Μλάκα, το Γιαμπλάνατς και το Γιασένοβατς. Περισσότερα από 6.000 παιδιά είχαν απομακρυνθεί από αυτά τα στρατόπεδα μέσω της οργάνωσης της Μπουντισάβλιεβιτς, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 1942. Μετά την απόκτηση σχετικής άδειας, τον Αύγουστο του 1942, συνεργαζόμενη με την Αρχιεπισκοπή του Ζάγκρεμπ, μπόρεσε να τοποθετήσει χιλιάδες παιδιά από τα κέντρα φιλοξενίας σε ανάδοχες οικογένειες.
Από τα 15.536 παιδιά που έσωσε η Μπουντισάβλιεβιτς, τα 3.254 έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της διάσωσης ή αμέσως μετά την έξοδό τους από τα στρατόπεδα, εξαντλημένα από τα βασανιστήρια, την πείνα και τις ασθένειες. Ωστόσο πάνω από 12.000 παιδιά επέζησαν τον πόλεμο. Εννέα από τα μέλη της οργάνωσής της σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Μετέπειτα χρόνια
Η δράση της Ντιάνα Μπουντισάβλιεβιτς είχε σχεδόν ξεχαστεί μετά τον πόλεμο, καθώς το μετέπειτα κομμουνιστικό καθεστώς στη Γιουγκοσλαβία δεν ήταν ευνοϊκό απέναντί της. Ζούσε στο Ζάγκρεμπ με τον σύζυγό της, για σχεδόν 43 χρόνια, όταν το 1972 μετακόμισαν πίσω στο Ίνσμπρουκ. Πέθανε στις 20 Αυγούστου 1978 σε ηλικία 87 ετών.
17 Ιουνίου
16 Ιουνίου | 17 Ιουνίου | 18 Ιουνίου
Η 17 Ιουνίου είναι η 168η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο (169η σε δίσεκτα έτη). Υπολείπονται 197 ημέρες.
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Λοβοτομή
Λοβοτομή (από τα λοβός + τομή, δηλ. κοπή του λοβού) ονομάζεται η χειρουργική διαδικασία κατά την οποία καταστρέφονται τμήματα του μετωπιαίου λοβού του εγκεφάλου σε άτομα με διανοητικές διαταραχές ή ψυχικές ασθένειες, με σκοπό την εξάλειψη των συμπτωμάτων τους.
Ιστορία
Η αρχική ιδέα της λοβοτομής εμφανίστηκε το 1890, και προήλθε από το Γερμανό γιατρό Γκόλτζ, επινοητή του όρου "ψυχεπέμβαση", ο οποίος παρατήρησε πως όταν αφαιρούνταν τμήματα του μετωπιαίου λοβού του εγκεφάλου των άγριων σκυλιών, αυτά ηρεμούσαν.
Η ιδέα της λοβοτομής, με το όνομα λευκοτομή (από τα λευκός + τομή, δηλ. κοπή της λευκής ουσίας του εγκεφάλου), εφαρμόστηκε για πρώτη φορά σε δύο ανθρώπους το 1892 στην Ελβετία, από τον δρ. Gottlieb Burckhardt. Οι άνθρωποι πέθαναν, με αποτέλεσμα η ιδέα να εγκαταλειφθεί.
Ωστόσο, την επέμβαση πραγματοποίησε ο Πορτογάλος νευρολόγος Αντόνιο Μονίζ, σε τουλάχιστον 40 άτομα. Η μέθοδος που εφάρμοσε περιλάμβανε το άνοιγμα τρύπας στο κρανίο του ασθενούς, και την έγχυση αιθυλικής αλκοόλης (οινοπνεύματος) στον προμετωπιαίο φλοιό του εγκεφάλου, πράγμα που κατέστρεφε το τμήμα αυτό. Το 1949, ο Μονίζ βραβεύθηκε με βραβείο Νόμπελ για την επίτευξη της λοβοτομής, με το όνομα λευκοτομή.
Το 1936, ο Αμερικανός νευρολόγος Γουόλτερ Τζάκσον Φρήμαν ΙΙ εφάρμοσε μία τροποποιημένη μορφή της λοβοτομής, με το όνομα "προμετωπιαία λοβοτομή". Ανακάλυψε ότι η πρόσβαση στο μετωπιαίο φλοιό μέσω της οφθαλμική κόγχης δεν ήταν εφικτή, έτσι, εφάρμοσε επεμβάσεις πάνω από το βολβό του ματιού. Μία άλλη του μέθοδος, ήταν η εκτέλεση του τρυπανισμού από την περιοχή του αφτιού, με απότομο χτύπημα του τρυπανιού με ένα μικρό σφυρί στο μετωπιαίο φλοιό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιατρικές διαμάχες Κατηγορία:Λοβοτομή Κατηγορία:Νευροχειρουργική Κατηγορία:Χειρουργικές επεμβάσεις
Μεμί Μεσσηνίας
Το Μεμί, αναφερόμενο συχνά και ως Μιμί, είναι οικισμός κοντά στην Κυπαρισσία και υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, του Νομού Μεσσηνίας.
Τοποθεσία
Το Μεμί βρίσκεται περίπου 4 χιλιόμετρα προς τα βόρεια της Κυπαρισσίας σε υψόμετρο 22 μέτρα και απέχει περίπου 1,5 χιλιόμετρο από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. Ο οικισμός βρίσκεται κοντά στην οδό που ενώνει την Κυπαρισσία με την Ζαχάρω και τον Πύργο της Ηλείας και απέχει επίσης περίπου 2,5 χιλιόμετρα από το Καλό Νερό, το οποίο βρίσκεται βορειότερα του Μεμιού.
Ιστορία
Το Μεμί προσαρτήθηκε στην Κοινότητα Κυπαρισσίας το 1971, ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Κυπαρισσίας, ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας.
Κάτοικοι
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 206 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες, καθώς η περιοχή του οικισμού έχει ελαιώνες και θερμοκήπια.
Κτίρια – αξιοθέατα
Στο χωριό εκτός από τα σπίτια υπάρχουν ταβέρνα και καφενείο. Η περιοχή του χωριού τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί οικιστικά κυρίως λόγω της προσέγγισης με την πόλη της Κυπαρισσίας και πλησίον της εθνικής οδού, στο ύψος του χωριού, υπάρχουν δύο σούπερ μάρκετ, τα οποία εξυπηρετούν και τους κατοίκους της Κυπαρισσίας. Σε κοντινή απόσταση είναι και ο γειτονικός οικισμός του Καλού Νερού, ο οποίος διαθέτει καταστήματα που εξυπηρετούν τις ανάγκες των κατοίκων του χωριού. Το Μεμί έχει κοντινές παραλίες για μπάνιο, με πιο γνωστή από αυτές την Παραλία Μεμί. Οι παραλίες αυτές αποτελούν σημαντικό βιότοπο για τη θαλάσσια χελώνα Καρέτα-Καρέτα, καθώς ο Κυπαρισσιακός κόλπος φιλοξενεί πολλές φωλιές του είδους αυτού της οικογένειας των χελωνιίδων, το οποίο τελεί υπό εξαφάνιση και προστατεύεται από τη Διεθνή Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN).
Παραλία Μεμί
Κοντά στον οικισμό βρίσκεται η Παραλία του Μεμιού, της οποίας η ακτή αποτελείται από χρυσή άμμο. Η παραλία αυτή είναι σε απόσταση 4 περίπου χιλιόμετρα βορειότερα από την πόλη της Κυπαρισσίας και θεωρείται από τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής, ως μια καλή επιλογή για επισκέπτες οι οποίοι θέλουν να κολυμπήσουν σε πεντακάθαρα νερά και να απολαύσουν, με ελεύθερη παραμονή ή με οργανωμένη υποδοχή μια από τις παραλίες στα βορειοδυτικά του νομού. Στην παραλία υπάρχει ήπια μορφή τουριστικής υποδομής που περιλαμβάνει ξαπλώστρες, ομπρέλες, γήπεδα beach volley, ποδοσφαίρου, ντους, αποδυτήρια και χώρο στάθμευσης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Αρχέλαος (αρχιερέας στα Κόμανα Καππαδοκίας)
Ο Αρχέλαος Α΄ (απεβ. 55 π.Χ.) από τη Δυναστεία του Αρχέλαου ήταν αρχιερέας-βασιλιάς στη θεοκρατική πόλη Κόμανα στην Καπαδοκία.
Καταγωγή
Ήταν ευγενής από την Καππαδοκία, ίσως Μακεδονικής καταγωγής. Ήταν ο πρώτος γιος τού Αρχελάου, υψηλόβαθμου στρατηγού που συμμετείχε στους Μιθριδατικούς Πολέμους. Αδελφός του ήταν ο Διογένης, που υπηρέτησε στον στρατό τού Μιθριδάτη ΣΤ΄ τού Πόντου. Εκ πατρός θείος του ήταν ο Νεοπτόλεμος διακεκριμένος στρατηγός. Η οικογένεια τού Αρχελάου ήταν ενεργή στην Ποντική Αυλή.
Δεν μας είναι γνωστή η ταυτότητα της μητέρας του. Ο Αρχέλαος καταγόταν από τον βασιλιά· σύμφωνα με τον Στράβωνα ήταν γιος του, αλλά αυτό δεν είναι λογικό· χρονολογικά ίσως είναι εγγονός από κόρη τού Μιθριδάτη ΣΤ΄. Ο πατέρας του, ευνοούμενος στρατηγός τού βασιλιά, ίσως είχε νυμφευτεί μία κόρη τού Μιθριδάτη ΣΤ΄. Υπάρχει λοιπόν η πιθανότητα, η μητέρα τού Αρχελάου να ήταν πριγκίπισσα τού Πόντου, κόρη μίας παλλακίδας τού βασιλιά.
Σταδιοδρομία
Το 63 π.Χ. ο Πομπήιος της Α΄ Τριανδρίας όρισε τον Αρχέλαο ως αρχιερέα και βασιλιά υποτελή της Ρώμης στη θεοκρατική πόλη Κόμανα της Καππαδοκίας. Ο Πομπήιος τον αναβίβασε σε ιερέα της Μπελλόνα, ρωμαϊκής θεάς τού πολέμου. Το αξίωμα τού ιερέα της θεάς στα Κόμανα απονεμόταν στον μονάρχη της πόλης και της γύρω της περιοχής.
Ο Αρχέλαος είχε τον έλεγχο επί των δουλοπαροίκων τού ναού, που αριθμούσαν τους 6000, χωρίς να είχε το δικαίωμα να τους πωλήσει. Ένα σημαντικό εισόδημα προερχόταν από τις συνδεδεμένες γαίες. Όταν τοποθετήθηκε ιερέας και κυβερνήτης, νυμφεύτηκε μία ανώνυμη Ελληνίδα και είχε γιο τον Αρχέλαο. Το 56 η σύζυγός του απεβίωσε.
Το 56 π.Χ. ο Άουλος Γκαβίνιος ανθύπατος (proconsul) της Συρίας, έκανε προετοιμασίες για τον Παρθικό Πόλεμο και ο Αρχέλαος ταξίδευσε στη Συρία για να προσφέρει τη βοήθειά του στον Γαβίνο. Όπως ο Αρχέλαος σχεδίαζε το ταξίδι του στη Συρία, η Βερενίκη Δ΄ της Αιγύπτου, βασίλισσα της Αιγύπτου, χήρα ενός Σελευκίδη, ζήτησε να παντρευτεί έναν πρίγκιπα με βασιλικό αίμα. Τον θρόνο ωστόσο διεκδικούσε ο πατέρας της Πτολεμαίος ΙΒ΄.
2ος γάμος
Έτσι το θέρος τού 56 π.Χ. ο Αρχέλαος ταξίδευσε στην Αλεξάνδρεια και πρόσφερε το χέρι του σε γάμο με τη Βερενίκη Δ΄, ισχυριζόμενος, πως είναι γιος τού Μιθριδάτη ΣΤ΄. Ο Αρχέλαος της έδωσε προσωπικά δώρα και της έδειξε τις στρατιωτικές του ικανότητες για να την ελκύσει. Λίγο καιρό μετά έγινε ο γάμος. Ίσως να έγινε συμβασιλιάς της και να έλαβε τον τίτλο τού φαραώ. Έχει διασωθεί ένας πάπυρος από την ημερομηνία της ένωσής τους.
Πόλεμος και τέλος
Η Σύγκλητος δεν επέτρεψε στον Αρχέλαο να συμμετάσχει στον Παρθικό Πόλεμο. Ο Αρχέλαος άφησε τον Γαβίνιο στα κρυφά, είτε τον έπεισε με δώρα για να τον βοηθήσει να νυμφευτεί τη Βερενίκη Δ΄. Ταυτόχρονα όμως ο Γαβίνιος έλαβε δώρα από τον πατέρα της Πτολεμαίο ΙΒ΄ για να τον βοηθήσει να εκτοπίσει την κόρη του και να αποκατασταθεί στον θρόνο της Αιγύπτου.
Ο Αρχέλαος έζησε ως σύζυγος της Βερενίκης Δ΄ για έξι μήνες, καθώς ο Γαβίνιος είχε θποσχεθεί τον θρόνο στον πατέρα της. Τον Ιανουάριο/Φεβρουάριο τού 55 π.Χ. ο Πτολεμαίος ΙΒ΄ βάδισε στην Αίγυπτο με στρατό διεκδικώντας το θρόνο του, μαζί με την κόρη του Κλεοπάτρα Ζ΄. Στη μάχη ο Αρχέλαος απεβίωσε· η Βερενίκη Δ΄ και η (από τον πρώτο γάμο) κόρη της εκτελέστηκαν. Ο Μάρκος Αντώνιος, φίλος της οικογένειας τού Αρχελάου, έψαξε για τη σορό τού βασιλιά μεταξύ των τεθνεώτων και την έθαψε με τιμές, που άρμοζαν σε έναν ηγεμόνα.
Τον διαδέχθηκε ο γιος του ως αρχιερέας στα Κόμανα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα μία ανώνυμη Ελληνίδα και είχε τέκνα:
Το 56 απεβίωσε η πρώτη σύζυγός του και το ίδιο έτος ο Αρχέλαος έκανε δεύτερο γάμο, με τη Βερενίκη Δ΄, κόρη τού Πτολεμαίου ΙΒ΄ Αυλητή της Αιγύπτου.
Πηγές
Κατηγορία:Δυναστεία του Αρχέλαου
Ιερός Ναός Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου Σποδιάνας
Ο '''Ι.Ν. Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου''' είναι ορθόδοξος χριστιανικός ναός που βρίσκεται στην βόρεια Πελοπόννησο, στην ορεινή Αχαΐα και συγκεκριμένα στην περιοχή της Χρυσοπηγής (ιδιαίτερα γνωστή και με την παλαιότερη ονομασία Σποδιάνα). Είναι αφιερωμένος στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, μέγα προφήτη του Χριστιανισμού και βαπτιστή του Ιησού Χριστού και γιορτάζει κάθε χρόνο στις 29 Αυγούστου ανήμερα της Κοίμησης και της Αποτομής της Τίμιας Κεφαλής του.
Τοποθεσία
Η εκκλησία βρίσκεται χτισμένη σε μία ορεινή τοποθεσία, στις απόκρημνες πλαγιές του Ερυμάνθου στο βόρειο τμήμα του, περίπου 2 χιλιόμετρα από τον οικισμό της Χρυσοπηγής και σε υψόμετρο 810 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Στέκει σε περίοπτη θέση, ανάμεσα κυρίως σε πουρνάρια και έλατα και δίπλα από έναν μεγάλο βράχο που κάποτε είχε την μορφή σπηλαίου.
Διοικητικά υπάγεται στην Κοινότητα Χρυσοπηγής του Δήμου Ερυμάνθου και εκκλησιαστικά στην Ενορία Χρυσοπηγής της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών.
Απέχει μέσω του τοπικού δικτύου περίπου: 16 χιλιόμετρα από την Χαλανδρίτσα, 38 χιλιόμετρα από την Πάτρα και 44 χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα.
Γενικές πληροφορίες
Επί της ουσίας υπάρχουν δύο ναοί στον ίδιο χώρο, ο ένας ακριβώς δίπλα στον άλλο, από τους οποίους ο νεώτερος είναι πλήρως λειτουργικός σήμερα. Ο παλιός ναός ανήκει στην κατηγορία των μονόχωρων θολωτών ναών δίχως τρούλο και το έτος κατασκευής και ίδρυσης του παραμένει άγνωστο. Αναφέρεται πως η εκκλησία αυτή είναι κτισμένη μέσα σε σπήλαιο και αποτελούσε κατά πάσα πιθανότητα ασκητήριο. Σήμερα το σπήλαιο αυτό με την τότε μορφή του δεν υπάρχει. Στο εσωτερικό του υπάρχουν τοιχογραφίες «Νεζερίτικης τεχνοτροπίας», πλήθος των οποίων διατηρείται σε άριστη κατάσταση, ενώ υπάρχουν και κάποιες βεβηλωμένες από τα ξίφη των Οθωμανών κατακτητών. Σύμφωνα με τους ντόπιους και την τοπική παράδοση οι εσωτερικοί τοίχοι έχουν καλυφτεί από επίχρισμα και αγιογραφηθεί τρεις φορές.
Δίπλα από τον παλιότερο ναό αργότερα και συγκεκριμένα στις 19 Αυγούστου του 1884, χτίστηκε ο νεώτερος ναός, μεγαλύτερος σε μέγεθος, και οποίος σήμερα αποτελεί τον πολιούχο της Χρυσοπηγής. Αποτελούν μαζί έναν σημαντικό ιστορικό-θρησκευτικό χώρο και αξιοθαύμαστο σημείο αναφοράς για το χωριό, καθώς και όλης της ευρύτερης περιοχής και γενικότερα.
Στα τέλη της δεκαετίας του ’80, το έτος 1988, έπειτα από δωρεά του ντόπιου Δημήτριου Στάμου, ξεκίνησαν έργα κατασκευής του εξωτερικού περιβάλλοντα χώρου των ναών. Αυτά τα έργα περιλάμβαναν την ανέγερση τριώροφου πέτρινου κωδωνοστασίου (καμπαναριό) με τρεις καμπάνες, την πλακόστρωση της αυλής, την κατασκευή πέτρινων καθισμάτων καθώς και περίφραξη με σιδερένια κιγκλιδώματα. Ακόμη, κατασκευάστηκε μικρός ξενώνας και χώρος φιλοξενίας. Το χρηματικό κόστος κατασκευής των έργων αυτών ανήλθε σε περισσότερα από δώδεκα εκατομμύρια δραχμές και χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια για να αποπερατωθούν, αφού τελείωσαν και ολοκληρώθηκαν το 1992. Τεχνίτης και πρωτομάστορας του περίτεχνου καμπαναριού ήταν ο Διονύσιος Σκέντζος από γειτονικό χωριό της περιοχής, τα Λακκώματα, με βοηθό το γιο του Νίκο Σκέντζο.
Λαϊκή παράδοση
Σύμφωνα με την τοπική λαϊκή παράδοση, επί Τουρκοκρατίας οι κατακτητές προσπάθησαν να καταστρέψουν τον ναό (παλιός) αλλά τελικά δεν το κατόρθωσαν επειδή υπήρξε μεταξύ τους έντονη διχογνωμία και αρκέστηκαν μόνο στο να βεβηλώσουν κάποιες από τις τοιχογραφίες που κοσμούν τον εσωτερικό χώρο, «βγάζοντας» τα μάτια των αγίων με τα ξίφη τους. Έπειτα, κατά την αναχώρηση τους από την εκκλησία και σε κοντινή απόσταση από αυτήν, στη θέση Σκλαβογιάννη, ο διαπληκτισμός μεταξύ τους κατέληξε σε εμφύλια βίαιη διαμάχη και αλληλοσκοτώθηκαν. Τα οστά τους βρίσκονται στην τοποθεσία όπου σκοτώθηκαν ελάχιστα μέτρα πιο πέρα στη θέση Τουρκόμνημα, όπου και πήρε το όνομα της από αυτό το γεγονός.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ι Κατηγορία:Ιστορία της Αχαΐας Κατηγορία:Δήμος Φαρρών Κατηγορία:Δήμος Ερυμάνθου Κατηγορία:Νομός Αχαΐας
Αδάμας (μυθολογία)
Στην ελληνική μυθολογία ο Αδάμας (που σημαίνει «αδάμαστος») ήταν ήρωας των Τρώων, γιος του Ασίου. Πολεμώντας στον Τρωικό Πόλεμο, ο Αδάμας προσπάθησε να σκοτώσει τον Αντίλοχο, αλλά σκοτώθηκε ο ίδιος από τον Μηριόνη με ακόντιο, με το οποίο χτύπησε τον Αδάμαντα στο υπογάστριο. Ο Αδάμας αναφέρεται στην Ιλιάδα του Ομήρου, στις ραψωδίες Μ (στίχος 140) και Ν (στίχοι 560 κ.ε.).
Πηγές
Αδαμας
Κόμμα Προόδου (Νορβηγία)
Το Κόμμα Προόδου (νορβ. Fremskrittspartiet ή Framskrittspartiet στα Μπόκμαλ, Framstegspartiet στα Νινόρσκ) είναι ένα Νορβηγικό κόμμα που χαρακτηρίζεται ως συντηρητικό φιλελεύθερο και κλασικό φιλελεύθερο, ενώ έχει χαρακτηριστεί και ως λαϊκίστικο και συντηρητικό. Είναι αυτή τη στιγμή το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα στο Κοινοβούλιο της Νορβηγίας.
Το κόμμα ιδρύθηκε το 1973 από τον Άντερς Λάνγκε ως κόμμα κατά της φορολογίας, ενώ υποστηρίζει τα ατομικά δικαιώματα, καθώς και τη μείωση της γραφειοκρατίας και την αύξηση της οικονομίας της αγοράς. Παρ'όλα αυτά, υποστηρίζει την αξιοποίηση του Ταμείου Συντάξεων της Κυβέρνησης της Νορβηγίας για επενδύσεις στις υποδομές. Επίσης, υποστηρίζει αυστηρότερο έλεγχο στην μετανάστευση και αυστηρότερα μέτρα πάνω στην ένταξη των μεταναστών. Ο Καρλ Ι. Χάγκεν, ο οποίος διετέλεσε αρχηγός του κόμματος την περίοδο 1978-2006 ήλεγχε σε μεγάλο βαθμό την ιδεολογία και τις αρχές του κόμματος. Τωρινή αρχηγός του κόμματος είναι η Σιβ Γένσεν, η οποία ήταν και υποψήφια του κόμματος για την πρωθυπουργία της Νορβηγίας στις εκλογές του 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Νορβηγικά πολιτικά κόμματα Κατηγορία:Συντηρητικά κόμματα
Πόντιος Πιλάτος
Ο Πόντιος Πιλάτος (λατινικά : Pontius Pilatus) ήταν ο πέμπτος επίτροπος (de facto έπαρχος) της ρωμαϊκής επαρχίας της Ιουδαίας, υπηρετώντας υπό τον αυτοκράτορα Τιβέριο από το 26 έως το 36. Είναι γνωστός σήμερα επειδή συμμετείχε στη δίκη και τη σταύρωση του Χριστού.
Οι ιστορικές πηγές για τη ζωή του Πιλάτου αφορούν μια επιγραφή που είναι γνωστή ως Πέτρα του Πιλάτου, η οποία επιβεβαιώνει την ιστορικότητά του και καθιερώνει τον τίτλο του ως επάρχου, μια σύντομη αναφορά από τον Τάκιτο, τον Φίλωνα από την Αλεξάνδρεια, τον Ιώσηπο Φλάβιο, τα τέσσερα ευαγγέλια, τις Πράξεις των Αποστόλων, την Πρώτη Επιστολή στον Τιμόθεο, το Ευαγγέλιο του Νικόδημου, το Ευαγγέλιο του Μάρκου και άλλα αποκρυφιστικά έργα. Με βάση αυτές τις πηγές, εμφανίζεται ότι ο Πιλάτος ήταν απόγονος της οικογένειας Pontii και ότι διαδέχτηκε τον Βαλέριο Γράτο ως επίτροπος της Ιουδαίας το 26 μ.Χ. Κάποτε προσέβαλε τις θρησκευτικές ευαισθησίες του λαού του, φτάνοντας σε σκληρή κριτική από τον Φίλωνα, και πολλές δεκαετίες αργότερα από τον Ιώσηπο. Σύμφωνα με τον Ιώσηπο, ο οποίος έγραψε γύρω στο 93 μ.Χ. σχετικά με τα γεγονότα, ο Πιλάτος εκθρονίστηκε και στάλθηκε στη Ρώμη από τον Lucius Vitellius, μετά τη σκληρή κριτική που άσκησε απέναντι στην εξέγερση ενός Σαμαρείτη, φτάνοντας εκεί αμέσως μετά από τον θάνατο του Τιβέριου ο οποίος έγινε στις 16 Μαρτίου του 37 μ.Χ. Ο Πιλάτος αντικαταστάθηκε από τον Μάρκελλο.
Και στα τέσσερα Ευαγγέλια, ο Πιλάτος προσπαθεί να επηρεάσει το πλήθος απέναντι στον Χριστό ώστε να απαλλαγεί από την τελική εκτέλεση και συναινεί μόνο όταν το πλήθος αρνείται να υποχωρήσει. Επιδιώκει να αποφύγει την προσωπική ευθύνη για τον θάνατο του Χριστού. Στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου, ο Πιλάτος πλένει τα χέρια του για να δείξει ότι δεν είναι υπεύθυνος για την εκτέλεση του Ιησού και ότι τον στέλνει απρόθυμα στον θάνατο. Στο Ευαγγέλιο του Μάρκου, όπου ο Ιησούς απεικονίζεται ως αθώος στο σχέδιο απέναντι στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ο Πιλάτος απεικονίζεται ως απρόθυμος να τον εκτελέσει. Στο Ευαγγέλιο του Λουκά, ο Πιλάτος δεν συμφωνεί στο ότι ο Χριστός συνομωτούσε κατά της Ρώμης και επιπλέον ο Ηρώδης Αντύπας, τέτραρχος της Γαλιλαίας, δεν βρίσκει τίποτα προδοτικό στις ενέργειες του Ιησού. Στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, ο Πιλάτος δηλώνει ότι "δεν βρίσκω καμιά ενοχή σε Αυτόν (τον Χριστό)" και ζητά από τους Εβραίους να ελευθερώσει τον Ιησού από τη φυλακή.
Οι μελετητές έχουν επί χρόνια συζητήσει το ζήτημα ερμηνείας της απεικόνισης του Πιλάτου στις πηγές. Η σημασία της Πέτρας του Πιλάτου, ένα τεχνητούργημα που ανακαλύφθηκε το 1961, συζητείται εξίσου από τους μελετητές.