cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Reign in Blood
Angel of Death και Raining Blood
Το πρώτο είναι ένα κομμάτι το οποίο γράφτηκε από τον Τζεφ Χάνεμαν και οι στίχοι του μιλούν για τον Γιόζεφ Μένγκελε, έναν γιατρό του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Άουσβιτς, ο οποίος έγινε γνωστός για το αποτρόπαια πειράματα που έκανε σε ανθρώπους κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Το ενδιαφέρον του Χάνεμαν για το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν γνωστό λόγω της συμμετοχής του πατέρα του στην Απόβαση της Νορμανδίας. Με το πέρασμα των χρόνων, το συγκεκριμένο κομμάτι έχει γίνει ένα από τα τραγούδια τα οποία έδωσαν στο συγκρότημα τον χαρακτήρα και την εικόνα την οποία έχει.
Το "Raining Blood" είναι ένα τραγούδι το οποίο συνέγραψαν ο Κέρι Κινγκ μαζί με τον Τζεφ Χάνεμαν και οι στίχοι του μιλούν για την ενδυνάμωση του κακού σε τέτοιο βαθμό ώστε να ανατρέψει την κυριαρχία του Θεού. Αυτό ή το "Angel of Death", είναι πάντα το τραγούδι με το οποίο ξεκινούν τις συναυλίες τους. Το κομμάτι ξεκινάει διπλή κιθαριστική αρμονία, για να ακολουθήσουν τα διπλά μπάσα τύμπανα του Ντέιβ Λομπάρντο δίνοντας ένταση και ταχύτητα.
Τα δύο αυτά τραγούδια θεωρούνται από τα καλύτερα του είδους, με το "Digital Dream Door" να τα τοποθετεί στο # 6 και το # 2 των "καλύτερων thrash metal τραγουδιών όλων των εποχών".
Τραγούδια
1. Angel of Death (Hanneman) - 4:51
2. Piece by Piece (King) - 2:03
3. Necrophobic (King, Hanneman) - 1:40
4. Altar of Sacrifice (King, Hanneman) - 2:50
5. Jesus Saves (King, Hanneman) - 2:54
6. Criminally Insane (King, Hanneman) - 2:23
7. Reborn (King, Hanneman) - 2:12
8. Epidemic (King, Hanneman) - 2:23
18
Το έτος 18 ήταν ένα κοινό έτος που αρχίζει το Σάββατο στο Ιουλιανό Ημερολόγιο. Εκείνη την εποχή, ήταν γνωστό ως το Έτος της υπατείας των Αύγουστου και Καίσαρα (ή, λιγότερο συχνά, το 771 Ab urbe condita). Ο χαρακτηρισμός 18 μ.Χ. για εκείνο το έτος έχει χρησιμοποιηθεί από τις αρχές της μεσαιωνικής περιόδου, όταν το χριστιανικό ημερολόγιο έγινε την εποχή εκείνη η επικρατούσα μέθοδος στην Ευρώπη για την ονομασία των ετών. Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 18 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Reign in Blood
Τραγούδια
9. Postmortem (Hanneman) - 3:27
18
Παραπομπές
18
Reign in Blood
Τραγούδια
10. Raining Blood (King, Hanneman) - 4:17
Βραβεία
Reign in Blood (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification): Χρυσός
Αρχέλαος ο Λακεδαιμόνιος
Ο Αρχέλαος ήταν βασιλιάς της αρχαίας Σπάρτης, που καταγόταν από το γένος των Αγιαδών.
Reign in Blood
Μέλη των Slayer
Τομ Αράγια - φωνητικά, μπάσο
Κέρι Κινγκ - κιθάρα
Αρχέλαος ο Λακεδαιμόνιος
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Σπάρτης
Reign in Blood
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Slayer Κατηγορία:Άλμπουμ του 1986
Τέο Ντόγκας
Ο Τέο Ντόγκας (γεννημένος στις 19 Φεβρουαρίου 1977 στην πόλη Σπλιτ) είναι Κροάτης παλαίμαχος διεθνής υδατοσφαιριστής. Έχει αγωνιστεί στα πρωταθλήματα της Κροατίας, της Ελλάδας, της Ιταλίας και του Μαυροβουνίου.
Καριέρα
Το καλοκαίρι του 2000, ο προπονητής της τότε πρωταθλήτριας Ευρώπης ΠΟΣΚ, Ντράγκαν Ματουτίνοβιτς, μεταπήδησε στον Ολυμπιακό Πειραιώς, φέρνοντας μαζί του και τον Τέο Ντόγκας, με τον οποίο είχε καλή συνεργασία κατά τη διάρκεια της κοινής τους παρουσίας στην ΠΟΣΚ. Έτσι ο Τέο Ντόγκας άφησε για πρώτη φορά στην καριέρα του την Κροατία και ταξίδεψε με προορισμό την Ελλάδα. Η πρώτη -και μοναδική όπως αποδείχθηκε- χρονιά του στην ομάδα του Πειραιά αποδείχθηκε ιδιαίτερα επιτυχημένη, καθώς ο Ολυμπιακός κατέκτησε και τους δύο εγχώριους τίτλους που διεκδίκησε (Πρωτάθλημα και Κύπελλο Ελλάδας), ενώ έφτασε και μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου πρωταθλητριών Ευρώπης υδατοσφαίρισης ανδρών, χάνοντας ωστόσο το τρόπαιο μετά την ήττα από τη Γιουγκ Ντουμπρόβνικ.
Το 2001 άφησε τον Ολυμπιακό και ταξίδεψε στην Ιταλία για λογαριασμό της Πεσκάρα, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο. Το καλοκαίρι του 2002 επέστρεψε στην Ελλάδα και μετεγγράφη στον ΠΑΟΚ. Στην ομάδα της Θεσσαλονίκης παρέμεινε για μία σεζόν χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Το 2003, μετεγγράφη στη Τζάντραν Σπαλάτο, στην οποία αγωνίστηκε για δεύτερη φορά στην καριέρα του.
Επόμενος σταθμός του Τέο Ντόγκας ήταν η Ακαντέμιγια Κατάρο, ομάδα του Μαυροβουνίου, στην οποία παρέμεινε μέχρι το 2010. Το καλοκαίρι του 2010 επέστρεψε στην Ιταλία, αυτήν τη φορά για λογαριασμό της Ορτίγια, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια χωρίς ωστόσο να καταφέρει να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Μετά την Ορτίγια, ο Τέο Ντόγκας επέστρεψε στην Κροατία και την Μόρναρ, την ομάδα από την οποία ξεκίνησε την καριέρα του. Στη Μόρναρ παραμένει μέχρι και σήμερα.
Διεθνείς συμμετοχές
Ο Τέο Ντόγκας είναι διεθνής με την εθνική ομάδα πόλο της Κροατίας από το 1999. Ήταν μέλος της εθνικής Κροατίας που συμμετείχε στα Ευρωπαικά πρωταθλήματα του 1999 και του 2003, ενώ το 2007 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υδατοσφαίρισης που πραγματοποιήθηκε στη Μελβούρνη.
Πηγές
Κατηγορία:Κροάτες υδατοσφαιριστές Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Υδατοσφαιριστές ΠΑΟΚ
Άνω Βόλτα
Η Δημοκρατία της Άνω Βόλτα (γαλλικά: République de Haute-Volta) ήταν μια περίκλειστη χώρα της Δυτικής Αφρικής που ιδρύθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1958 ως αυτοδιοικούμενη αποικία εντός της Γαλλικής Κοινότητας. Στις 5 Αυγούστου 1960 απέκτησε πλήρη ανεξαρτησία από τη Γαλλία. Ονομάστηκε από τον ποταμό Βόλτα. Μετά από μια σειρά από βραχύβιους προέδρους, ο Τομά Σανκάρα ανέλαβε την εξουσία μέσω στρατιωτικού πραξικοπήματος στις 4 Αυγούστου 1983. Η χώρα άλλαξε το όνομά της στις 4 Αυγούστου 1984, από Άνω Βόλτα σε Μπουρκίνα Φάσο, που σημαίνει «Γη των Αδιάφθορων Ανθρώπων».
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην χώρες του Ψυχρού Πολέμου Κατηγορία:Πρώην αποικίες στην Αφρική
Στήλη νέου ακοντιστή (Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο αρ. 7901)
Η Στήλη του νέου ακοντιστή που φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο με αριθμό καταλόγου 7901 είναι αρχαίο αττικό επιτύμβιο ανάγλυφο που βρέθηκε στην Αθήνα το 1973 κοντά στα τείχη του Θεμιστοκλή.
Περιγραφή
Είναι από Πάριο μάρμαρο. Μέρη της στήλης έχουν χαθεί. Λείπει το κάτω μέρος από τη μέση του νέου, καθώς και το επάνω μέρος του κρανίου. Φέρει επιφανειακές φθορές στο σώμα, την κόμη και αλλού. Δεξιά και αριστερά η στήλη πλαισιώνεται από λεπτές ανάγλυφες ταινίες. Ο γυμνός νέος εικονίζεται ιστάμενος προς τα δεξιά, σε γαλήνια διάθεση. Οι μύες του σώματος είναι σφριγηλοί. Στο αριστερό χέρι κρατάει κάθετο δόρυ. Το δεξί ακολουθεί τη γραμμή του κορμού προς τα κάτω. Η μακρυά κόμη που φτάνει ως τους ώμους είναι πλεγμένη σε πλοκάμια. Το μέτωπο είναι στεφανωμένο με ταινία. Ίχνη χρωμάτων φανερώνουν ότι το υπόβαθρο της στήλης και η κόμη ήταν αρχικά ζωγραφισμένα με κόκκινο χρώμα.
Ερμηνεία
Είναι επιτύμβια στήλη. Υπολογίζεται ότι το αρχικό ύψος θα είχε 4,5 μέτρα, από τα οποία σώζονται μόλις 116 εκατοστά. Στην κορυφή ίσως να ήταν τοποθετημένη μια Σφίγγα.
Ιστορική τοποθέτηση
Το έργο προέρχεται από αττικό εργαστήριο και χρονολογείται στο έτη μεταξύ 550-540 π.Χ.
Πηγές
Κατηγορία:Στήλες Κατηγορία:Αρχαϊκή τέχνη Κατηγορία:Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Αττική
Σπυρίδων Μπελόκας
Ο Σπυρίδων Μπελόκας (1877, Αθήνα - άγνωστη ημερομηνία θανάτου) ήταν Έλληνας αθλητής του στίβου. Αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα.
Ο Μπελόκας ήταν ένας από τους 17 αθλητές που συμμετείχε στο μαραθώνιο ανδρών. Πέρασε τη γραμμή τερματισμού στην 3η θέση, πίσω από το Σπύρο Λούη και το Χαρίλαο Βασιλάκο, αλλά αργότερα ανακαλύφθηκε ότι κάλυψε μέρος της διαδρομής με κάρο και όχι με τα πόδια. Συνεπώς, αποκλείστηκε και η 3η θέση απονεμήθηκε στο Γκιούλα Κέλνερ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αθλητές δρόμων μεγάλων αποστάσεων Κατηγορία:Έλληνες μαραθωνοδρόμοι Κατηγορία:Έλληνες αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Αριστομένης (Μεσσήνιος ήρωας)
Ο Αριστομένης υπήρξε ο αρχηγός και ο ήρωας των Μεσσηνίων κατά το Β’ Μεσσηνιακό Πόλεμο (685-668 π.Χ.). Στο μακροχρόνιο αυτό πόλεμο για την απελευθέρωση της Μεσσηνίας από τους Σπαρτιάτες, ο Αριστομένης είχε πολλές στρατιωτικές επιτυχίες, όμως η προδοσία του Αριστοκράτη, βασιλιά της Αρκαδίας, που απέσυρε τα στρατεύματά του σε μια κρίσιμη μάχη, διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην έκβαση του πολέμου. Ο Αριστομένης μαζί με τον στρατό του και τους υπόλοιπους Μεσσήνιους κλείστηκε στο φρούριο της Εΐρας, όπου και πολιορκήθηκε για 11 χρόνια (682 π.Χ.-671 π.Χ.), οπότε και προδόθηκε για δεύτερη φορά από τον Αριστοκράτη. Ο Αριστομένης πέθανε στη Ρόδο, κοντά στο βασιλιά Δαμάγητο, ο οποίος ήταν γαμπρός του από την τρίτη κόρη του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Αρχαίοι Μεσσήνιοι Κατηγορία:Πρωταγωνιστές των Μεσσηνιακών Πολέμων
Σαντρίν Μποναίρ
Η Σαντρίν Μποναίρ (Sandrine Bonnaire, γενν. 31 Μαΐου 1967) είναι Γαλλίδα ηθοποιός, σκηνοθέτιδα του κινηματογράφου και σεναριογράφος, η οποία έχει εμφανισθεί σε περισσότερες από 40 ταινίες. Κέρδισε το Βραβείο Σεζάρ της «περισσότερο υποσχόμενης ηθοποιού» για την ερμηνεία της στην ταινία Στους έρωτές μας (1983), το Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης Ηθοποιού για την ταινία Δίχως στέγη, δίχως νόμο (1985), καθώς και το «Κύπελλο Βόλπι» του Φεστιβάλ της Βενετίας για το έργο Η τελετή (1995). Γνωστές ταινίες της είναι επίσης, μεταξύ άλλων, και οι Κάτω από τον ήλιο του Σατανά (1987), Monsieur Hire (1989) και Ανατολή-Δύση (1999).
Σταδιοδρομία
thumb|left|Η Σαντρίν Μποναίρ στο Φεστιβάλ των Καννών του 2000 Η Μποναίρ γεννήθηκε στην κωμόπολη Γκανά, στον νομό Αλλιέ της κεντρικής Γαλλίας, ως το έβδομο από τα ένδεκα παιδιά μιας οικογένειας εργατών. Η σταδιοδρομία της άρχισε όταν έπαιξε σε ηλικία 16 ετών στην ταινία Στους έρωτές μας του Μωρίς Πιαλά.
Ωστόσο, έγινε γνωστή διεθνώς το 1985, όταν ερμήνευσε τον κύριο ρόλο στην ταινία Δίχως στέγη, δίχως νόμο σε σκηνοθεσία της Ανιές Βαρντά, ερμηνεία για την οποία κέρδισε το δεύτερό της Βραβείο Σεζάρ. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο 42ο Φεστιβάλ της Βενετίας, όπου κέρδισε τον «Χρυσό Λέοντα» και η κριτική επιτροπή έκρινε την ερμηνεία της ως μία από τις καλύτερες της χρονιάς.
Αμβρόσιος Αντωνόπουλος
Ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος, κατά κόσμο Ανάργυρος Αντωνόπουλος (1882-1959) ήταν μητροπολίτης της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Σαντρίν Μποναίρ
Σταδιοδρομία
Η Μποναίρ συνεργάσθηκε και πάλι με τον Πιαλά στο Κάτω από τον ήλιο του Σατανά (Sous le soleil de Satan), την ταινία που κέρδισε τον «Χρυσό Φοίνικα» στο Φεστιβάλ των Καννών του 1987. Ακολούθησε το Monsieur Hire σε σκηνοθεσία του Πατρίς Λεκόντ και άλλες συνεργασίες με τους σκηνοθέτες Ζακ Ντουαγιόν και Κλωντ Σωτέ.
Αμβρόσιος Αντωνόπουλος
Γεννήθηκε στη Σπάρτη και σπούδασε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Χειροτονήθηκε διάκονος στις 24 Δεκεμβρίου 1906 και πρεσβύτερος-αρχιμανδρίτης στις 21 Ιουνίου 1909 (έτος της αποφοιτήσεώς του από τη Θεολογική Σχολή) από τον Επίσκοπο Μονεμβασίας και Σπάρτης Γερμανό. Υπηρέτησε ως ιεροκήρυκας της Μητροπόλεως Μονεμβασίας (1910-1934) και στη συνέχεια ως εφημέριος του Ναού Αγίου Δημητρίου Νέου Φαλήρου. Στις 7 Μαρτίου 1942 ανέλαβε Μητροπολίτης Κυθήρων, αμέσως μετά την ανασύσταση της Ιεράς Μητροπόλεως Κυθήρων. Παρέμεινε στη Μητρόπολη αυτή μέχρι τις 26 Σεπτεμβρίου 1946, οπότε τον διαδέχθηκε ως τοποτηρητής ο Μητροπολίτης Γυθείου καί Οιτύλου Δημήτριος Θεοδόσης.
Σαντρίν Μποναίρ
Σταδιοδρομία
Το 2004 η Μποναίρ πρωταγωνίστησε σε ένα ακόμα έργο του Πατρίς Λεκόντ, το Εξομολογήσεις πολύ προσωπικές, με απρόσμενη για καλλιτεχνική ταινία εμπορική επιτυχία στις ΗΠΑ.
Αμβρόσιος Αντωνόπουλος
Την ίδια ημέρα του 1946 ο Αμβρόσιος ανέλαβε καθήκοντα ως εκλεγείς Μητροπολίτης Παροναξίας, διαδεχόμενος τον Μητροπολίτη Χερουβείμ που είχε τοποθετηθεί Μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών. Στον μητροπολιτικό θρόνο της Παροναξίας ο Αμβρόσιος παρέμεινε επί δωδεκαετία, μέχρι την ημέρα του θανάτου του σε ηλικία 76 ετών, στις 25 Ιανουαρίου 1959. Τον διαδέχθηκε ο Επιφάνιος Καλαφάτης.
Σαντρίν Μποναίρ
Σταδιοδρομία
Το 2017 η ηθοποιός πρωταγωνίστησε σε μια ταινία του Γκαέλ Μορέλ με θέμα την αντίστροφη μετανάστευση, την Prendre le large. Το ίδιο έτος βραβεύθηκε με ένα τιμητικό «Βραβείο Μαγκρίτ» από τη βελγική κινηματογραφική «Ακαδημία Αντρέ Ντελβώ».
Αμβρόσιος Αντωνόπουλος
Πηγές
Κατηγορία:Μητροπολίτες Κυθήρων και Αντικυθήρων Κατηγορία:Μητροπολίτες Παροναξίας
Σαντρίν Μποναίρ
Προσωπική ζωή
Η Σαντρίν Μποναίρ απέκτησε μία κόρη, τη Ζαν, από μία πενταετή σχέση της με τον ηθοποιό Γουίλιαμ Χερτ, τον οποίο γνώρισε το 1991 στο γύρισμα της ταινίας Η Πανούκλα (από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Αλμπέρ Καμύ). Αργότερα συμπρωταγωνίστησαν στο Secrets Shared with a Stranger (1994). Τον Μάρτιο του 2003 η Μποναίρ παντρεύτηκε τον ηθοποιό και σεναριογράφο Γκιγιώμ Λωράν, με τον οποίο απέκτησε μία δεύτερη θυγατέρα, την Αντέλ.
Επιλεγμένη φιλμογραφία
thumb|200px|Η Μποναίρ στο Φεστιβάλ της Βενετίας το 2009, ως μέλος της κριτικής επιτροπής
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Γαλλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Γάλλοι σεναριογράφοι Κατηγορία:Γάλλοι σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Βραβευμένες με Σεζάρ Α' Γυναικείου Ρόλου
Καμόρα
Η Καμόρα (Camorra) είναι εγκληματική οργάνωση της ιταλικής μαφίας, η οποία προέκυψε στην περιοχή της Καμπανίας και της Νάπολη. Είναι μία από τις παλαιότερες και μεγαλύτερες εγκληματικές οργανώσεις της Ιταλίας, που χρονολογείται από τον 17ο αιώνα. Σε αντίθεση με την πυραμιδική δομή της μαφίας της Σικελίας, η οργανωτική δομή της Καμόρα είναι πιο οριζόντια από κατακόρυφη. Κατά συνέπεια, μεμονωμένες φατρίες της Καμόρα ενεργούν ανεξάρτητα, και είναι πιο επιρρεπείς σε διαμάχες μεταξύ τους.
Ιστορικό υπόβαθρο
Η προέλευση της Καμόρα δεν είναι απολύτως  σαφής. Μπορεί να χρονολογείται από τον 17ο αιώνα ως απόγονος της ισπανικής μυστικής κοινότητας, την Garduña, που ιδρύθηκε το 1417. Αξιωματούχοι του Βασιλείου της Νάπολης μπορεί να εισήγαγαν την οργάνωση στην περιοχή, ή μπορεί να είχαν αυξηθεί σταδιακά από μικρές εγκληματικές συμμορίες που δραστηριοποιούνταν στην ναπολιτάνικη κοινωνία, κοντά στο τέλος του 18ου αιώνα. Ωστόσο, η πρόσφατη ιστορική έρευνα στην Ισπανία έδειξε ότι η Garduña ποτέ δεν υπήρξε και βασίστηκε σε ένα φανταστικό βιβλίο του 19ου αιώνα.
Η πρώτη επίσημη χρήση της λέξης "Καμόρα" χρονολογείται από το 1735, όταν ένα βασιλικό διάταγμα ενέκρινε τη δημιουργία οκτώ σπιτιών για τυχερά παιχνίδια στη Νάπολη. Η λέξη είναι σχεδόν βέβαιο ότι είναι ένα μείγμα, από την λέξη «capo» (το αφεντικό) και ένα παιχνίδι που παιζόταν στους δρόμους, την «morra».
Η Καμόρα εμφανίστηκε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια ενός χαοτικού κενού εξουσίας στα χρόνια μεταξύ 1799 και 1815, όταν η Παρθενόπεια Δημοκρατία ανακηρύχθηκε από το κύμα της Γαλλικής Επανάστασης και της Παλινόρθωσης των Βουρβόνων.
Η πρώτη επίσημη αναφορά της Καμόρα ως οργάνωση χρονολογείται από το 1820, όταν ένα αρχείο της αστυνομίας ανέφερε μια πειθαρχική συνεδρίαση της Καμόρα, από το δικαστήριο γνωστό ως "Gran Mamma". Εκείνο το έτος ανακαλύφθηκε επίσης το πρώτο γραπτό καταστατικό, η frieno, που έδειχνε μια σταθερή οργανωτική δομή στον υπόκοσμο. Ένα άλλο καταστατικό ανακαλύφθηκε το 1842, συμπεριλαμβανομένων των τελετών έναρξης και κονδύλια που προορίζονταν για τις οικογένειες των φυλακισμένων. Η οργάνωση ήταν επίσης γνωστή ως η "Bella Società Riformata", και "Società dell'Umirtà" ή "Onorata Società".
19ος Αιώνας
Η εξέλιξη σε πιο οργανωμένη δομή έδειξε μια ποιοτική αλλαγή: η Καμόρα και τα μέλη της δεν ήταν πλέον οι τοπικές συμμορίες που ζούσαν από τις κλοπές και τους εκβιασμούς. Είχαν πλέον μια σταθερή δομή και κάποιο είδος ιεραρχίας. Ένα άλλο ποιοτικό άλμα ήταν η συμφωνία της φιλελεύθερης αντιπολίτευσης με την Καμόρα, μετά την ήττα του 1848 της επανάστασης. Οι φιλελεύθεροι συνειδητοποίησαν ότι έπρεπε να έχουν λαϊκή υποστήριξη για την ανατροπή του βασιλιά. Πήγαν στην Καμόρα και την επέτρεψαν να πληρώνεται, με τα μέλη της να είναι οι ηγέτες της πόλης. Ο νέος επικεφαλής της αστυνομίας, Λιμπόριο Ρομάνο, στράφηκε προς τον επικεφαλής της Καμόρα, Σαλβατόρε Ντε Κρεσκένζο, για να διατηρήσουν την τάξη και τον διόρισε ως επικεφαλής της δημοτικής φρουράς. Η Καμόρα ουσιαστικά είχε εξελιχθεί σε μεσίτη εξουσίας μέσα σε μερικές δεκαετίες. Το 1869, ο Τσίτσιο Καπούτσιο εξελέγη ως ο capintesta (αρχηγός των συμμοριών) της Καμόρα από τους δώδεκα επικεφαλής των περιοχών (capintriti), πετυχαίνοντας ο Ντε Κρεσκένζο μετά από ένα σύντομο μεσοδιάστημα. το παρατσούκλι "Ο βασιλιάς της Νάπολης" ο οποίος πέθανε το 1892.
Μετά την ενοποίηση της Ιταλίας το 1861 έγιναν προσπάθειες για την αντιμετώπιση της Καμόρα και μια σειρά από ανθρωποκυνηγητά έγιναν από το 1882. Δημιουργήθηκε η επιτροπή "Saredo" (1900-1901), η οποία συστάθηκε για να διερευνήσει τη διαφθορά και την κακή διακυβέρνηση στη Νάπολη, Η επιτροπή εντόπισε το σύστημα της πολιτικής κηδεμονίας και συνετάξε μια έκθεση που την ονομάτησε «Η Ανώτερη Καμόρα» και περιγράφει τα εξής:
Ωστόσο, αν η «Ανώτερη Καμόρα» ήταν αναπόσπαστο μέρος της Καμόρα, σωστά αμφισβητείται. Αν και η έρευνα δεν αποδείκνυε συγκεκριμένες συμπαιγνίες μεταξύ της Καμόρα και της πολιτικής, που έφεραν στο φως οι μηχανισμοί χορηγιών που τροφοδοτούσε τη διαφθορά στο δήμο. Η επιρροή της στη κοινωνία αποδυναμώθηκε το οποίο αποδεικνύεται και από την ήττα του συνόλου των υποψηφίων τους στην Νάπολη στις εκλογές του 1901, και πολλά μέλη της έφυγαν για τις Ηνωμένες Πολιτείες στις αρχές του 20ού αιώνα.
20ος Αιώνας
Η Καμόρα δεχθήκε ένα ακόμα χτύπημα με τη δίκη Κουόκολο (1911-1912). Ενώ η δίκη ήταν για τη δολοφονία του Τζενάρο Κουόκολο και της συζύγου του, ωστόσο υπάρχουν υποψίες ότι η αστυνομία, στις 6 Ιουνίου, 1906 με τον κύριο ερευνητή των καραμπινιέρων Λοχαγό Κάρλο Φαμπρόνι, πήγε να τη μετατρεψεί από μια δίκη για φόνο σε μία εναντίον της Καμόρα. Ο Φαμπρόνι σκόπευε να χρησιμοποιήσει τη δίκη για να δώσει το τελικό πλήγμα στην Καμόρα. Η δίκη προσέλκυσε την μεγάλη προσοχή των εφημερίδων και το ευρύ κοινό, τόσο  στην Ιταλία όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι ακροάσεις άρχισαν την άνοιξη του 1911 και θα συνεχιστεί για δώδεκα μήνες. Μετά από μια δίκη 17 μηνών, με συχνή ταραχώδη διαδικασία έκλεισε με καταδικαστική απόφαση της 8ης Ιουλίου, 1912. Οι κατηγορούμενοι, μεταξύ των οποίων 27 κορυφαίοι αρχηγοί της Καμόρα, καταδικάστηκαν σε συνολική ποινή φυλάκισης 354 χρόνων. Ο κύριος κατηγορούμενος και επικεφαλής της Καμόρα, Ενρίκο Αλφάνο, καταδικάστηκε σε 30 χρόνια φυλάκιση.
Οργάνωση και επιρροή
Η Καμόρα δεν ήταν ποτέ ένα συνεκτικό σύνολο, ούτε με μια κεντρική οργάνωση. Αντ 'αυτού, έχει πάντα μια χαλαρή συνομοσπονδία των διαφορετικών, και ανεξάρτητων ομάδων ή οικογενειών. Κάθε ομάδα ήταν υποχρεωμένη να έχει δεσμούς συγγένειας και ελεγχόμενες οικονομικές δραστηριότητες που λαμβάναν χώρα στο συγκεκριμένο έδαφος της. Κάθε οικογένειακή γενιά φρόντισε την δική του επιχείρηση, στην προστατευόμενη περιοχή του, και μερικές φορές προσπάθησαν να επεκταθούν σε βάρος άλλης ομάδας. Αν και δεν είναι κεντρική, υπήρξε κάποιος ελάχιστος συντονισμός, προκειμένου να αποφευχθεί η αμοιβαία παρεμβολή. Οι οικογένειες αγωνίστηκαν για να διατηρηθεί ένα σύστημα ελέγχων και ισορροπιών μεταξύ ίσων εξουσιών.
Μία από τις στρατηγικές της Καμόρα για να αποκτήσουν κοινωνική καταξίωση είναι η πολιτική  πατρωνία. Οι οικογενειακές φατρίες έγιναν οι προτιμώμενοι συνομιλητές των τοπικών πολιτικών και δημόσιων υπαλλήλων, λόγω της θέσης τους στην κοινότητα. Με τη σειρά τους, τα αφεντικά των φατριών χρησιμοποιούσαν την πολιτική τους εξουσία για να βοηθήσουν και να προστατεύσουν τους πελάτες τους από τις τοπικές αρχές. Μέσα από ένα μείγμα από ωμή βία, την πολιτική κατάσταση και την κοινωνική ηγεσία, οι οικογενειακές φατρίες της Καμόρα θα επιβληθούν ως μεσάζοντες μεταξύ της τοπικής κοινότητας και των γραφειοκρατών και των πολιτικών σε εθνικό επίπεδο. Θα έχουν προνόμια και προστασία, και θα παρεμβενούν υπέρ των πελατών τους σε αντάλλαγμα για τη σιωπή και την ανοχή τους έναντι των τοπικών αρχών και της αστυνομίας. Με τις πολιτικές τους συνδέσεις, οι επικεφαλής των μεγάλων οικογενειών  έγιναν μεσίτες εξουσίας σε τοπικό και εθνικό πολιτικό πλαίσιο, παρέχοντας σε ναπολιτάνους πολιτικούς μια ευρεία στήριξη στις εκλογές, και σε αντάλλαγμα να  λαμβάνουν παροχές για την περιφέρεια τους.
Η Δράση
Σε σύγκριση με πυραμιδική δομή της μαφίας της Σικελίας, η Καμόρα έχει περισσότερο μια «οριζόντια» από μια «κάθετη» δομή. Ως αποτέλεσμα, οι φατρίες της Καμόρα ενεργούν ανεξάρτητα μεταξύ τους, και είναι πιο επιρρεπής σε διενέξεις μεταξύ τους. Αυτό όμως κάνει την Καμόρα πιο ανθεκτική, όταν οι κορυφαίοι ηγέτες συνελήφθησαν ή σκοτώθηκαν, με νέες φατρίες  και οργανώσεις που ιδρύθηκαν από  τα μέλη των παλαιών. Καθώς το αφεντικό της φατρίας Γκαλάσο, Πασκουάλε Γκαλάσο δήλωσε κάποτε στο δικαστήριο: «Η Καμπάνια μπορεί να αφανιστεί, επειδή θα μπορούσε να κοπεί σε μια νέα φατρία της Καμόρα, αλλά μετά άλλες δέκα θα μπορούσαν να προκύψουν από αυτή.»
Στη δεκαετία του 1970 και του 1980 ο Ραφαέλ Κουτόλο έκανε μια προσπάθεια για την ενοποίηση των οικογενειών της Καμόρα με τον τρόπο της Μαφίας της Σικελίας, με δομή της Nέας οργανωμένης Καμόρα (Nuova Camorra Organizzata ή NCO), αλλά αυτό αποδείχθηκε ανεπιτυχής.
Το 1983, η ιταλική αστυνομία εκτιμούσε ότι υπήρχαν περίπου 12 φατρίες της Καμόρα. Μέχρι το 1987, ο αριθμός είχε αυξηθεί σε 26, και κατά το επόμενο έτος, μια έκθεση από μια ομάδα της αστυνομίας της Νάπολη αναφέρει ότι ο αριθμός τους είναι ως 32. Σήμερα εκτιμάται ότι υπάρχουν περίπου 111 φατρίες της Καμόρα και πάνω από 6.700 μέλη στη Νάπολη και το άμεσο περιβάλλον.
Το 2004 και το 2005 ξεκίνησε μια αιματηρή βεντέτα που έγινε γνωστή στον ιταλικό Τύπο ως το φέουδο Σκαμπία. Το αποτέλεσμα ήταν πάνω από 100 δολοφονίες στο δρόμο. Στα τέλη Οκτωβρίου του 2006 μια νέα σειρά από δολοφονίες έλαβαν χώρα στη Νάπολη μεταξύ 20 ανταγωνιστριών φατριών, που κόστισε 12 ζωές σε 10 ημέρες. Ο τότε υπουργός Εσωτερικών Τζουλιάνο Αμάτο αποφάσισε να στείλει περισσότερους από 1.000 επιπλέον αστυνομικούς και καραμπινιέρους στη Νάπολη για την καταπολέμηση του εγκλήματος και την προστασία τουριστών. Παρά το γεγονός αυτό, κατά το επόμενο έτος υπήρχαν πάνω από 120 δολοφονίες. Οι πυροβολισμοί από μέλη της Καμόρα συχνά οδηγούν σε απώλειες μεταξύ του τοπικού πληθυσμού, αλλά τέτοια επεισόδια είναι συχνά δύσκολο να ερευνηθούν, λόγω της ευρείας ομερτά (κώδικας σιωπής). Σύμφωνα με μια έκθεση από την Confesercenti, τον δεύτερο μεγαλύτερο Ιταλικό Οργανισμό Εμπορίου, η οποία δημοσιεύθηκε στις 22 Οκτωβρίου, 2007 στη Corriere della Sera, η Καμόρα  ελέγχει τα γαλακτοκομικά και τα ψάρια στις βιομηχανίες, το εμπόριο καφέ, και πάνω από 2.500 αρτοποιεία στη Νάπολη.
Διάλεκτος Ράρχι
Η διάλεκτος Ράρχι (রাঢ়ী) είναι γραμματική διάλεκτος της Βεγγαλικής γλώσσας. Ομιλείται στο νοτιοανατολικό τμήμα της Δυτικής Βεγγάλης. Τα Σύγχρονα Πρότυπα Βεγγαλικά αναπτύχθηκαν από την περιοχή αυτή με βάση αυτή τη διάλεκτο. Η ανανεωμένη μορφή της διαλέκτου χρησιμοποιείται για τα πρότυπα Βεγγαλικά τα οποία είναι η lingua franca της περιοχής της Βεγγάλης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βεγγαλική γλώσσα
Φερνάν Μπρωντέλ
Ο Φερνάν Μπρωντέλ (Fernand Paul Achille Braudel, 24 Αυγούστου 1902 – 27 Νοεμβρίου 1985) ήταν Γάλλος ιστορικός. Είναι ο σπουδαιότερος Γάλλος ιστορικός της μεταπολεμικής περιόδου και εξέχουσα μορφή της Σχολής των Annales. Οργάνωσε την ακαδημαϊκή του πορεία γύρω από τρεις μεγάλες εργασίες, καθεμιά από τις οποίες πήρε δεκαετίες εντατικής μελέτης: "Η Μεσόγειος" (1923-49, έπειτα 1949-66), "Πολιτισμός και Καπιταλισμός" (1955-79), και το ανολοκλήρωτο, "Ταυτότητα της Γαλλίας" (1970-85).
Σύνοψη
Ο Μπρωντέλ έχει θεωρηθεί ως ένας από τους σπουδαιότερους εκείνους ιστορικούς που έχουν δώσει έμφαση στο ρόλο μεγάλης κλίμακας κοινωνικοοικονομικών παραγόντων στη γραφή και αφήγηση της ιστορίας. . Είναι επίσης δυνατόν να θεωρηθεί ως ένας από τους προδρόμους της Θεωρίας Παγκόσμιων Συστημάτων.
Βιογραφία
Ο Μπρωντέλ γεννήθηκε το 1902 στη Λυμεβίλ-αν-Ορνουά (Luméville-en-Ornois), στο διαμέρισμα Μεζ της Γαλλίας, όπου επίσης έζησε με τη γιαγιά του για αρκετό χρονικό διάστημα. Ο πατέρας του, ο οποίος ήταν μαθηματικός, τον βοήθησε στις σπουδές του. Ο Μπρωντέλ μελέτησε ακόμη αρκετά τα λατινικά και τα ελληνικά. Αγαπούσε την Ιστορία και έγραφε ποίηση. Ήθελε να σπουδάσει Ιατρική, αλλά ο πατέρας του ήταν αντίθετος με την ιδέα αυτή. Το 1922 ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο φιλολογικό τμήμα του Πανεπιστημίου του Παρισιού. Σε ηλικία 20 ετών έγινε υφηγητής (γαλλ.: agrégé) της Ιστορίας. Καθώς δίδασκε σε σχολείο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Αλγερία, μεταξύ του 1923 και του 1932, γοητεύτηκε από τη Μεσόγειο Θάλασσα και καθετί γύρω από αυτή. Από το 1932 μέχρι το 1935 δίδασκε στα παρισινά λύκεια Παστέρ, Κοντορσέ και Ερρίκου Δ΄. Γνώρισε τον Λυσιέν Φεβρ (Lucien Febvre), συνιδρυτή του σημαντικού περιοδικού Annales, ο οποίος επρόκειτο να επηρεάσει σημαντικά το έργο του.
Στη Βραζιλία
Μέχρι το 1900 οι Γάλλοι παγίωσαν την πολιτιστική τους κυριαρχία στη Βραζιλία με την εγκαθίδρυση της Βραζιλιάνικης Ακαδημίας Καλών Τεχνών. Η Βραζιλία είχε, ωστόσο. ακόμη έλλειψη σε πανεπιστήμια, και το 1934 ο γαλλόφιλος Χούλιο δε Μεσκουΐτα Φίλιο (Julio de Mesquita Filho) προσεκάλεσε τον ανθρωπολόγο Κλωντ Λεβί-Στρος και τον Μπρωντέλ να βοηθήσουν στην ίδρυση ενός νέου πανεπιστημίου. Το αποτέλεσμα ήταν η ίδρυση του Πανεπιστημίου του Σάο Πάολο. Ο Μπρωντέλ αργότερα είπε πως ο χρόνος του στη Βραζιλία ήταν "η σπουδαιότερη περίοδος της ζωής του". Επέστρεψε στο Παρίσι το 1937 και το 1939 κατατάχθηκε στον Στρατό, αλλά συνελήφθη αιχμάλωτος το 1940 και κρατήθηκε σε στρατόπεδο κοντά στο Λίμπεκ (Lübek) της Γερμανίας, όπου, εργαζόμενος από μνήμης, οργάνωσε το μεγάλο του έργο Η Μεσόγειος και ο μεσογειακός κόσμος την εποχή του Φιλίππου Β΄. Μερικά από τα κίνητρα συγγραφής του βιβλίου, όπως είπε, ήταν ότι, ως "Βόρειος" αγάπησε, τελικά, τη Μεσόγειο. Μετά τον Πόλεμο δούλεψε με τον Φεβρ σε ένα καινούριο κολέγιο, που ιδρύθηκε ξεχωριστά από το Πανεπιστήμιο της Σορβόννης, αφιερωμένο στην Κοινωνική και Οικονομική Ιστορία.
Έργο
Το 1949 εξελέγη στο Κολλέγιο της Γαλλίας μετά την απόσυρση του Φεβρ. Το 1947, μαζί με τους Φεβρ και Μοραζέ, ο Μπρωντέλ ίδρυσε το γνωστό "Έκτο Τμήμα" (Sixième Section) για "Οικονομικές και Κοινωνικές Επιστήμες" στην Πρακτική Σχολή Ανωτάτων Σπουδών. Αποσύρθηκε το 1968, και το 1983 εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας.
Το 1962 συνέγραψε Μια Ιστορία των Πολιτισμών ως βάση μιας ιστορικής σειράς, αλλά η απόρριψη της παραδοσιακής αφήγησης - βασισμένης σε γεγονότα - κρίθηκε αρκετά ριζοσπαστική από το Γαλλικό Υπουργείο Παιδείας, το οποίο και απέρριψε το βιβλίο.
Εκτός από τη Μεσόγειο, το πιο γνωστό έργο του είναι το τρίτομο Υλικός πολιτισμός, καπιταλισμός και οικονομία, XV - XVIII, XVe-XVIIIe, που πρωτοεμφανίστηκε το 1979. Είναι μια εκτενής σε κάλυψη ιστορία του προβιομηχανικού σύγχρονου κόσμου, που παρουσιάζει τη λεπτομερή κάλυψη που απαιτεί η σχολή της κλειομετρικής, που εστιάζει στο πώς οι άνθρωποι έθεσαν τις βάσεις λειτουργίας των οικονομιών. Όπως όλα τα μεγάλα του έργα, αναμειγνύει το παραδοσιακό οικονομικό υλικό με εκτενή περιγραφή του κοινωνικού αντίκτυπου οικονομικών γεγονότων στην καθημερινή ζωή, και δίνει ιδιαίτερη προσοχή στη διατροφή, τη μόδα, τις κοινωνικές νόρμες και παρεμφερείς περιοχές.
Ο Μπρωντέλ υποστηρίζει ότι υπάρχουν μακροπρόθεσμοι κύκλοι στην καπιταλιστική οικονομία, οι οποίοι αναπτύχθηκαν στην Ευρώπη το 12ο αιώνα. Πόλεις και αργότερα εθνικά κράτη ακολουθούν το ένα το άλλο διαδοχικά ως κέντρα αυτών των κύκλων. Η Βενετία και η Γένοβα το 13ο με 15ο αιώνα (1250–1510), η Αμβέρσα το 16ο (1500–1569), το Άμστερνταμ το 16ο με 18ο (1570–1733), το Λονδίνο και η Αγγλία το 18ο και 19ο (1733–1896). Υποστήριζε ότι "δομές" — λέξη που χρησιμοποιεί για να δηλώσει αρκετά είδη οργανωμένων συμπεριφορών, στάσεων, και συνηθειών, όπως επίσης και κυριολεκτικά δομές και υποδομές — που οικοδομήθηκαν στην Ευρώπη κατά το Μεσαίωνα που συνέβαλαν σε ή ίσως ήταν υπαίτιες για την επιτυχία των βασισμένων στην Ευρώπη πολιτισμών μέχρι σήμερα. Αρκετές από αυτές φαίνεται να αποδίδει στη μακρόβια ανεξαρτησία πόλεων-κρατών, τα οποία, παρότι αργότερα αντικαταστάθηκαν από γεωγραφικά κράτη, δεν ήταν πάντα εντελώς υπό πίεση - ίσως για λόγους ωφέλειας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γάλλοι ιστορικοί Κατηγορία:Ιστορικοί των οικονομικών
Κύρου Παιδεία
Το Κύρου Παιδεία είναι σπουδαίο σύγγραμμα της αρχαιότητας που συνέγραψε ο Αθηναίος ιστορικός Ξενοφών, που αποτελείται από οκτώ βιβλία στα οποία περιγράφει τον βίο και τα κατορθώματα του Πέρση Βασιλέως Κύρου Β΄ του επικληθέντος Μεγάλου.
Στο σύγγραμμα αυτό, ο Ξενοφών, πέρα από την ανατροφή του Κύρου, εξετάζει και ολόκληρη τη ζωή του καθώς και τον τρόπο της διοίκησης και την οργάνωση που εφάρμοσε στην αχανή αυτοκρατορία του, που για την τότε εποχή δίκαια και αποκλήθηκε Μέγας Ηγεμόνας.
Πηγές
Κατηγορία:Έργα του Ξενοφώντα Κατηγορία:Πολιτική φιλοσοφία στην Αρχαία Ελλάδα
Μυστήρια
Ο όρος Μυστήρια μπορεί να αναφέρεται:
Μυστηριακές θρησκείες
Οι μυστηριακές θρησκείες ή μυστηριακές λατρείες ήταν ένα σύμπλεγμα από παρεμφερείς θρησκείες στον αρχαίο μεσογειακό κόσμο οι οποίες δίδασκαν ένα κοινό μεταφυσικό και ηθικό σύστημα καθώς και κοινούς αλληγορικούς μύθους, προσαρμοσμένους ανά περιοχή στο προγενέστερο τοπικό πάνθεον, ενώ παράλληλα χαρακτηρίζονταν από κοινές λατρευτικές πρακτικές. Οι μυστηριακές λατρείες δεν έρχονταν σε αντίθεση με την καθιερωμένη κρατική θρησκεία της εκάστοτε περιοχής αλλά συνήθως τη συμπλήρωναν, προσδίδοντας της ένα βαθύ φιλοσοφικό περιεχόμενο. Μετά την εποχή του Πυθαγόρα κάποιες σχολές ελληνικής φιλοσοφίας, όπως ο ίδιος ο πυθαγορισμός, ο πλατωνισμός και ο νεοπλατωνισμός, συμπλήρωναν και εκλέπτυναν με τη σειρά τους τις μυστηριακές διδασκαλίες.
Γνωστές μυστηριακές λατρείες υπήρξαν τα Μυστήρια του Οσίριδος στην Αίγυπτο, ο ορφισμός, τα Μυστήρια του Διονύσου, τα Ελευσίνια Μυστήρια και τα Καβείρια Μυστήρια στην Ελλάδα, τα Μυστήρια του Άττιδος και τα Μυστήρια του Αδώνιδος στη Συρία, τα Μυστήρια του Σεράπιδος στην Αίγυπτο των Πτολεμαίων, ο μιθραϊσμός στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και τα Μυστήρια του Μωυσή μεταξύ των ελληνιστών ιουδαϊστών της ελληνιστικής Αιγύπτου. Επίσης ο γνωστικισμός φαίνεται να είχε μυστηριακά χαρακτηριστικά.
Κατηγορία:Θρησκευτικές πίστεις, παραδόσεις και κινήματα Κατηγορία:Θρησκειολογία
Τοκομερίδιο
Το τοκομερίδιο ή κουπόνι είναι το τμήμα του ομολόγου, το οποίο αποκόβεται και προσκομίζεται στον εκδότη, σε συγκεκριμένη ημερομηνία, προκειμένου να εισπραχθεί το μέρισμα ή ο τόκος που αναγράφεται πάνω σε αυτό. Γενικότερα, το κουπόνι εκφράζει το ποσό ή το επιτόκιο επί της ονομαστικής αξίας που αποφέρει σε τακτά χρονικά διαστήματα ένας ομολογιακός τίτλος, έστω και αν αυτός είναι άυλος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χρηματοοικονομικά Κατηγορία:Μορφές χρηματοδότησης Κατηγορία:Δίκαιο αξιογράφων
Πάμπλο Κοντρέρας
Ο Πάμπλο Αντρές Κοντρέρας (ισπ. Pablo Andrés Contreras Fica), είναι Χιλιανός πρώην ποδοσφαιριστής. Γεννήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 1978 στο Σαντιάγο της Χιλής και αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός. Είναι κάτοχος ισπανικού διαβατηρίου. Το 2014 ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ενεργό δράση.
Κόλο-Κόλο
Ο Κοντρέρας ξεκίνησε την καριέρα του από τα παιδικά τμήματα της Κόλο-Κόλο και προβιβάστηκε στην επαγγελματική ομάδα το 1996. Έκανε το ντεμπούτο του το 1997. Έμεινε στην ομάδα μέχρι το 1999 και βοήθησε την ομάδα να κατακτήσει 2 πρωταθλήματα ποδοσφαίρου της Χιλής.
ΑΣ Μονακό
Το 1999 σε ηλικία 21 ετών μετακόμισε στη Γαλλία και την ΑΣ Μονακό καθιερώθηκε άμεσα και βοήθησε την ομάδα του πριγκιπάτου να κατακτήσει το Πρωτάθλημα Γαλλίας και το Σούπερ καπ το 2000,έκανε εμφανίσεις με την ομάδα στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ και στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ. Τον Ιανουάριο του 2001 ανακαλύφθηκε ότι το ιταλικό διαβατήριο που κατείχε ο Κοντρέρας ήταν πλαστό. Δικαστήριο που εκδίκασε την υπόθεση επέβαλε στον Κοντρέρας 30.000 ευρώ και 2 χρόνια απαγόρευσης εισόδου στη χώρα. Η ΑΣ Μονακό αναγκάστηκε να παραχωρήσει αρχικά δανεικό τον Κοντρέρας στη Ρασίνγκ Κλαμπ, ομάδα της Αργεντινής και τελικά να τον παραχωρήσει τον Ιούλιο του 2001 στη Θέλτα Βίγο έναντι 4.2 εκατομυρίων ευρώ.
Θέλτα Βίγο
Ο Κοντρέρας δεν εντάχθηκε στη Θέλτα άμεσα και πήγε δανεικός στην Οσασούνα. Αμέσως βρήκε θέση στην αρχική εντεκάδα της ομάδας και με 31 συμμετοχές και 1 γκολ βοήθησε την ομάδα να αποφύγει τον υποβιβασμό τερματίζοντας στην 17η θέση. Την επόμενη σεζόν 2002-03 μετακομίζει πάλι ως δανεικός στη Σπόρτινγκ Λισαβόνας, βρίσκει και εκεί θέση βασικού στην ομάδα αλλά είναι μια μέτρια σεζόν για τα λιοντάρια που μένουν μακριά από τους τίτλους. Το τέλος της σεζόν βρίσκει τον Κοντρέρας με 30 συμμετοχές και 2 γκολ. Το καλοκαίρι του 2003 εντάσσεται επιτέλους στη Θέλτα Βίγο όπου ανήκε από το 2001. Σε μια αρκετά περίεργη σεζόν για την ομάδα του Βίγο που αγωνίζεται στο ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ αλλά το τέλος της σεζόν βρίσκει την ομάδα να υποβιβάζεται στη Σεκούντα Ντιβιζιόν μένοντας μόλις στην 19η θέση της βαθμολογίας. Ο Κοντρέρας αγωνίζεται ελάχιστα. Την επόμενη σεζόν μένει στη Θέλτα όπου βρίσκει θέση βασικού στην ομάδα αλλά μετά από έναν ακόμα υποβιβασμό τη σεζόν 2006-07 το συμβόλαιο του κρίθηκε ακριβό για την ομάδα και τελικά λύθηκε τον Ιανουάριο του 2008.
Σπόρτινγκ Μπράγκα
Υπογράφει συμβόλαιο 6 μηνών με τη Σπόρτινγκ Μπράγκα και βοηθάει την ομάδα να φτάσει στην 7η θέση και να κερδίσει την έξοδό της στο Κύπελλο Ιντερτότο.
ΠΑΟΚ
180px|thumb|left| Ο Κοντρέρας αγωνιζόμενος με τον [[ΠΑΟΚ (ποδόσφαιρο ανδρών)|ΠΑΟΚ.]] Τον Ιούνιο του 2008 συμφωνεί για συμβόλαιο 2 ετών με τον ΠΑΟΚ. Έγινε αναντικατάστατο μέλος της ομάδας και τη βοήθησε αρχικά στην επιστροφή της στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις το 2009. Το 2010 πέτυχε με την ομάδα του ΠΑΟΚ την έξοδο μέσω τις διαδικασίας των πλέι οφ στα προκριματικά του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ.
Κόλο-Κόλο
Στις 8 Ιανουαρίου του 2012 ο Κοντρέρας επέστρεψε στην Κόλο-Κόλο, αφού είχε μείνει ελεύθερος.
Ολυμπιακός
Στις 15 Αυγούστου 2012 ο Κοντρέρας πήρε μεταγραφή για τον Ολυμπιακό από την Κόλο-Κόλο έναντι 200.000 ευρώ.
Melbourne
Στις αρχές της σεζόν 2013-2014, εντάχθηκε στο δυναμικό, της Αυστραλιανής ομάδας.
Σταδιοδρομία στην Εθνική Χιλής
Ο Κοντρέρας έκανε την πρώτη του εμφάνιση με την Εθνική ομάδα της Χιλής στις 17 Φεβρουαρίου 1999 σε ένα αγώνα εναντίον της Γουατεμάλας
Τίτλοι
Έχει κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο με την Εθνική ομάδα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ το 2000. Επίσης, κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας της Α΄ εθνικής (2013) με τον Ολυμπιακό.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Χιλιανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Λισαβόνας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Θέλτα Βίγο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2010 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέρα Ντιβιζιόν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόλο-Κόλο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σπόρτινγκ Κλούμπε ντε Μπράγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2011 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κόπα Αμέρικα 2007 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΑ Οσασούνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Χιλής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μονακό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ράσινγκ Κλουμπ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πριμέιρα Λίγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μέλμπουρν Βίκτορι ΦΚ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Χιλιανοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Χιλής
Τόρμπερν Μπέργκμαν
Ο Τόρμπερν Όλαφ Μπέργκμαν (Torbern Olof Bergman, Καταρίνμπεργκ 20 Μαρτίου 1735 – Μεντέβι 8 Ιουλίου 1784) ήταν Σουηδός χημικός, ορυκτολόγος και νατουραλιστής, ιδιαίτερα γνωστός για το έργο του  Disquisitio de Attractionibus Electivis, στο οποίο περιλαμβάνονται οι μεγαλύτεροι πίνακες χημικής συγγένειας που δημοσιεύθηκαν ποτέ. Eίναι, επίσης, ο πρώτος χημικός που χρησιμοποίησε το σύστημα σημειογραφίας A, B, C, κλπ για τα χημικά είδη.
Πρώιμος βίος και εκπαίδευση
Γονείς του Μπέργκμαν ήταν ο Μπάρτολντ Μπέργκμαν (Barthold Bergman) και η Σάρα Χέγκ (Sara Hägg). Σε ηλικία 17 ετών ξεκίνησε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Ουψάλα. Ο πατέρας του επιθυμούσε να γίνει νομικός ή θεολόγος, όμως ο ίδιος ήθελε να ασχοληθεί με τα μαθηματικά και τις φυσικές επιστήμες. Στην προσπάθεια του να καλύψει τις προσωπικές του επιθυμίες αλλά και να ευχαριστήσει τον πατέρα του, έπαθε υπερκόπωση που είχε σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία του. Για ένα χρονικό διάστημα του επεβλήθη αποχή από τις σπουδές και εκείνη την περίοδο ασχολήθηκε με την βοτανική και την εντομολογία. Μάλιστα έστειλε στον Λινναίο δείγματα από αρκετά νέα είδη εντόμων και στα 1756 κατάφερε να αποδείξει πως, εν αντιθέσει με τη θέση του μεγάλου νατουραλιστή, ο αποκαλούμενος Coccus aquaticus δεν ήταν παρά το αυγό ενός είδους βδέλλας. Το 1758 επέστρεψε στο πανεπιστήμιο και την ίδια χρονιά ολοκλήρωσε το Ph.D. του. Το 1771 νυμφεύτηκε την Μαργκαρέτα Καταρίνα Τραστ (Margareta Catharina Trast).
Καριέρα
Ο Μπέργκμαν δίδαξε φυσική και μαθηματικά στο πανεπιστήμιο. Μετά από την παραίτηση του μεγάλου Γιόχαν Βαλέριους (Johan Gottschalk Wallerius), ο Μπέργκμαν ήταν υποψήφιος για την έδρα της χημείας και ορυκτολογίας. Οι ανταγωνιστές του τον κατηγόρησαν πως είχε άγνοια επί του θέματος και καθόλου δημοσιεύσεις πάνω σε αυτό. Προκειμένου να αντικρούσει τις επιθέσεις αυτές, εργάστηκε εντατικά προκειμένου να δημιουργήσει την πραγματεία του με θέμα την παρασκευή στυπτηρίας αργιλίου. Το έργο του αυτό εξελίχθηκε σε πρότυπο στον τομέα του. Ο ίδιος έγινε τελικά καθηγητής χημείας το 1767 και διατήρησε αυτή την θέση για το υπόλοιπο της ζωής του.
Συνεισέφερε επίσης στην πρόοδο του κλάδου της ποσοτικής ανάλυσης για την Χημεία και ανέπτυξε μοντέλο ταξινόμησης των ορυκτών με βάση τα χημικά χαρακτηριστικά και την εμφάνισή τους. Είναι δε γνωστός για την έρευνά του πάνω στην χημεία των μετάλλων, ιδίως του βισμουθίου και του νικελίου
Το 1764 έγινε μέλος της Σουηδικής Βασιλικής Ακαδημίας Επιστημών και τον Απρίλιο του επόμενου έτους εξελέγη Εταίρος της Βασιλικής Εταιρείας.
Το 1771, τέσσερα χρόνια μετά από την πρώτη στα χρονικά παρασκευή ανθρακούχου νερού, ο Μπέργκμαν εφηύρε διαδικασία παρασκευής με χρήση θειικού οξέος.
Ταλαχάσι
Η πόλη του Ταλαχάσι, έχει πληθυσμό 197,974 κατοίκους (σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2021 ), κατατάσσοντάς τη 125η στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο πληθυσμός της μητροπολιτικής περιοχής του Ταλαχάσι, ανέρχεται σε 393,045 κατοίκους.
Τόρμπερν Μπέργκμαν
Επιπλέον ανάγνωση
Κατηγορία:Σουηδοί χημικοί Κατηγορία:Χημικοί του 18ου αιώνα
Ταλαχάσι
Το Ταλαχάσι, βρίσκεται στη βορειοδυτική Φλόριντα, στο νότιο άκρο μιας ελαφρώς λοφώδους περιοχής, γνωστής ως Ρεντ Χιλς. Το υψόμετρο ποικίλλει από το επιπέδο της θάλασσας μέχρι τα 62 μέτρα. Η περιοχή πήρε το σημερινό της όνομα στα τέλη του 16ου αιώνα, όταν οι ντόπιοι πληθυσμοί εξολοθρεύτηκαν από τις ασθένειες που μετέφεραν οι Ισπανοί ή έφυγαν, και έτσι πήρε το όνομα Ταλλαχάσση, που σημαίνει εγκαταλελειμμένοι ή παλιοί αγροί στη γλώσσα των Ινδιάνων Μουσκογκίν.
Ιστορία
Η περιοχή, όπως και μεγάλο μέρος της υπόλοιπης Φλόριντα, κατοικείται εδώ και τουλάχιστον 10.000 χρόνια. Ήταν η πατρίδα των Ινδιάνων Απαλάτσι. Τον 17ο αιώνα υπήρχε ένας οικισμός Ισπανών και Ινδιάνων. Το 1821, η Φλόριντα δόθηκε από τους Ισπανούς στις ΗΠΑ. Η περιοχή επιλέχθηκε για να γίνει η πρωτεύουσα του νέου εδάφους των ΗΠΑ, καθώς βρισκόταν ανάμεσα στο Σεντ Αγουστίν και την Πενσακόλα, πρωτεύουσες της Ανατολικής και Δυτικής Φλόριντα αντίστοιχα.
Το Ταλαχάσι ιδρύθηκε το 1824 και έγινε πρωτεύουσα του εδάφους, και το 1845, όταν η Φλόριντα έγινε πολιτεία, πρωτεύουσα της πολιτείας της Φλόριντα.
Οικονομία
Το Ταλαχάσι είναι το εμπορικό, αγροτικό και επιστημονικό κέντρο της βορειοδυτικής Φλόριντας. Η πόλη εξυπηρετείται από Αεροδρόμιο του Ταλαχάσι (Tallahassee Regional Airport). Είναι μία από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες οικονομίες στη Φλόριντα όσον αφορά το κατασκευαστικό τομέα και την υψηλή τεχνολογία. Το Ταλαχάσι επίσης είναι έδρα πολλών κολλεγίων και πανεπιστημίων, με σημαντικότερα το Πανεπιστήμιο της Πολιτείας της Φλόριντα και το Φλόρινα Α&Μ.
Κυβέρνηση
Το Ταλαχάσι πάντοτε ήταν μία πόλη υπέρ των Δημοκρατικων. Η κομητεία Λεόν, όπου ανήκει η πόλη Ταλαχάσι, από το 1094 σε 29 εκλογές, έχει βγάλει Δημοκρατικούς στις 24 εξ αυτών. Το ποσοστό συμμετοχής στις εκλογικές διαδικασίες, με παράδειγμα τις γενικές εκλογές του 2008 όπου έφτασε το 86%.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Φλόριντα __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Το Σοκ
Η ταινία Το Σοκ (γαλλικά: Le Choc) είναι ένα θρίλερ δράσης Γαλλικής παραγωγής 1982 σε σκηνοθεσία Ρόμπιν Ντέιβις βασισμένο στο μυθιστόρημα "The Prone Gunman" του Ζαν Πατρίκ Ματσέτ. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι οι Αλέν Ντελόν, Κατρίν Ντενέβ και Φιλίπ Λεοτάρντ.
Υπόθεση
Ο Μαρτίν Τεριέ, ένας πληρωμένος δολοφόνος αποφασίζει να σταματήσει αυτήν την δουλειά και να κάνει ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή του. Τα αφεντικά του οργανωμένου εγκλήματος για τους οποίους ο Τεριέ δουλεύει, έχουν διαφορετική γνώμη καθώς ο Τεριέ γνωρίζει παρά πολλά και είναι ακόμα χρήσιμος στην οργάνωση.
Ο Τεριέ παρόλα αυτά Θα εγκαταλείψει το Παρίσι για την Γαλλική ύπαιθρο όπου συναντά την ομόρφη Κλερ και οι δύο σύντομα ερωτεύονται. Ο Τεριέ στη συνέχεια μαθαίνει ότι οι εργοδότες του έχουν κλέψει όλα τα χρήματά του από την τράπεζα και του δίνουν ένα τελεσίγραφο, το οποίο είναι να κάνει μια τελευταία δουλειά γι 'αυτούς και να πάρει τα χρήματά του πίσω και να κερδίσει την ελευθερία του.
Υποδοχή
Οι κριτικές ανασκόπησης στην ιστοσελίδα Rotten Tomatoes, δίνουν βαθμολογία θετικής έγκρισης σε ποσοστό 76%, με βάση 21 κριτικές και μέση βαθμολογία 8/10.
Παραγωγή
Η Κατρίν Ντενέβ είχε δηλώσει ότι δεν ήταν μια ευχάριστη εμπειρία η κινηματογράφηση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλικές αστυνομικές ταινίες Κατηγορία:Γαλλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1982 Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε μυθιστορήματα Κατηγορία:Γαλλικές ταινίες δράσης
Τζέρεμυ Γουέιρ
Ο Τζέρεμυ Γουέιρ (Jeremy Weir-γεννημένος το 1964) είναι Αυστραλός επιχειρηματίας, και γενικός διευθυντής της Trafigura από τον Μάρτιο του 2014, όταν διαδέχθηκε τον Κλωντ Ντωφέν.
Πρώτα χρόνια
Ο Γουέιρ γεννήθηκε στη Μελβούρνη της Αυστραλίας το 1964. Είναι πτυχιούχος Γεωλογίας από το Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης της Αυστραλίας.
Επαγγελματική σταδιοδρομία
Ο Γουέιρ εργάστηκε στο N M Rothschild & Sons από το 1992 έως το 2000, στην Αυστραλία και στο Λονδίνο, και ήταν υπεύθυνος για την εμπορία των βασικών προϊόντων, το μάρκετινγκ και τη διεθνή δραστηριότητα των παραγώγων τους.
Πριν γίνει ο γενικός διευθυντής, ο Γουέιρ ήταν επικεφαλής των εξορύξεων.
Από τότε που έγινε γενικός διευθυντής, ο Γουέιρ κατέβαλε προσπάθειες ώστε οι δραστηριότητες της Trafigura να είναι πιο ανοιχτές στον δημόσιο έλεγχο, και τον Απρίλιο του 2015 ήταν ο πρώτος γενικός διευθυντής της Trafigura που μίλησε δημόσια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αυστραλοί επιχειρηματίες
La Renaissance
"La Renaissance" είναι ο εθνικός ύμνος της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας, ο οποίος υιοθετήθηκε όταν η χώρα έγινε ανεξάρτητη το 1960. Οι στίχοι γράφτηκαν από τον τότε πρωθυπουργό, Μπαρτελεμί Μπογκάντα. Η μουσική αποτελεί σύνθεση του Χέρμπερτ Πέπερ, ο οποίος επίσης συνέθεσε τον εθνικό ύμνο της Σενεγάλης, "Pincez Tous vos Koras, Frappez les Balafons".
Υπάρχει επίσης μία έκδοση στη γλώσσα Σάνγκο με τον τίτλο "E Zingo".
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνικά σύμβολα της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας Κατηγορία:Εθνικοί ύμνοι
Κορώνη
Η Κορώνη είναι παραλιακή κωμόπολη της Περιφερειακής Ενότητας Μεσσηνίας. Απέχει 52 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την Καλαμάτα και έχει 1.409 κατοίκους, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011. Είναι φημισμένη για το Βενετσιάνικο Κάστρο της Κορώνης, που δεσπόζει πάνω από την πόλη. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Κορώνης και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Κορώνης, πρώην Δήμος Κορώνης, του Δήμου Πύλου - Νέστορος. μικρογραφία|Παραλία Κορώνης
Αρχαιότητα
μικρογραφία|αριστερά|Τα ερείπια του ναού του [[Απόλλων|Απόλλωνα και ο βυζαντινός ναός της Αγίας Σοφίας, εντός του Κάστρου της Κορώνης.]] Στην αρχαιότητα στη θέση της σημερινής Κορώνης βρισκόταν η αρχαία πόλη Ασίνη. Η Ασίνη αναφέρεται από το Στέφανο Βυζάντιο, τον Στράβωνα και αναγράφεται στο Συνέκδημο του Ιεροκλέους. Αργότερα, μνημονεύεται στον κατάλογο των πόλεων που περιλαμβάνονται στο λεγόμενο «Τακτικό της Εικονομαχίας», ως έδρα επισκοπής (ο Ασίνας), υπαγόμενης στη Μητρόπολη Κορίνθου.
μικρογραφία|Ενοριακός Ιερός Ναός, [[Άγιος Δημήτριος|Αγίου Δημητρίου Κορώνης.]] Η Κορώνη (αρχαία πόλη) βρισκόταν βορειότερα, στη θέση που βρίσκεται σήμερα το χωριό Πεταλίδι. Ο Στράβων προσδιορίζει τη θέση της μεταξύ της Ασίνης και της πόλης Θουρίας. Ο Παυσανίας αναφέρει δύο εκδοχές για την ονομασία της. Σύμφωνα με την πρώτη, η Κορώνη πήρε το όνομά της από την Κορώνεια της Βοιωτίας, καθώς ιδρύθηκε από αποίκους από την πόλη αυτή, με αρχηγό τον Επιμηλίδη. Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή, πήρε το όνομά της από μία χάλκινη κορώνη (νόμισμα), που βρέθηκε κατά την ανέγερση των τειχών της. μικρογραφία|Κεντρική Πύλη [[Κάστρο της Κορώνης|Κάστρου Κορώνης]]
Βυζαντινή περίοδος
μικρογραφία|Η Κορώνη σε Βενετικό χάρτη του 1686 Κατά τον 7ο ή 8ο πιθανότατα αιώνα, οι κάτοικοι της πρωτοβυζαντινής Κορώνης (σημερινό Πεταλίδι Μεσσηνίας), ίσως εξαιτίας των σλαβικών και αραβικών επιδρομών, μετοίκησαν στην οχυρή ακρόπολη της Ασίνης, η οποία μετονομάστηκε σε Κορώνη.
Τον 11ο και 12ο αιώνα, η Κορώνη συγκαταλέγεται στις πόλεις της Αυτοκρατορίας, στις οποίες οι Βενετοί, με σειρά χρυσόβουλων των Κομνηνών, διαθέτουν προνόμια για την ελεύθερη εμπορική διακίνησή τους. Το 12ο αιώνα, την πόλη επισκέφθηκε ο Άραβας γεωγράφος Εδρισι και το 1199 Γενουάτης πειρατής, προσέβαλε την Κορώνη. Τέλος, το 1204, η πόλη περιήλθε στους Φράγκους, μετά από συμφωνία με τους κατοίκους της.
Από εκκλησιαστική άποψη, στις αρχές του 9ου αιώνα, με την ίδρυση της Μητρόπολης Πατρών, η Επισκοπή Κορώνης υπάγεται σε αυτήν και αναφέρεται διαδοχικά στα Τακτικά καθ' όλη τη διάρκεια της μέσης Βυζαντινής Περιόδου.
Βενετοκρατία - Τουρκοκρατία
μικρογραφία|Άποψη του [[Κάστρο της Κορώνης|Κάστρου της Κορώνης από το λιμάνι.]] Η Κορώνη καταλήφθηκε το 1205 από τους Σταυροφόρους της Δ΄ Σταυροφορίας. Το 1209 περιήλθε στην κυριαρχία των Βενετών, όπως και η γειτονική της Μεθώνη. Την περίοδο της Βενετοκρατίας χτίστηκε το κάστρο της πόλης. Το 1500 η πόλη πολιορκήθηκε από τον Σουλτάνο Βαγιαζήτ Β΄, ο οποίος την κατέλαβε τη χρονιά αυτή. Από το 1532 κατέλαβε την πόλη, ο Γενοβέζος ναύαρχος Αντρέα Ντόρια. Δύο χρόνια αργότερα ο ναύαρχος του σουλτάνου Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα, ανακατέλαβε την πόλη. Η τουρκική πίεση οδήγησε, μεταξύ 1532 - 1534, μέρος κατοίκων, Αρβανίτες (Έλληνες-αλβανοί) και Έλληνες να αναζητήσουν καταφύγιο στο San Demetrio Corone στην Καλαβρία και στη Σικελία, όπου ίδρυσαν την πόλη Πιάνα degli Albanesi, το οποίο ήταν γνωστό ως Piana dei Greci (Πεδιάδα των Ελλήνων) έως το 1945. Μετά τη σύσταση του Βασιλείου της Ιταλίας, το όνομα "Corone", στη μνήμη της διασποράς, προστέθηκε στον Δήμο San Demetrio Corone (1863).
Μετά τον έκτο Βενετοτουρκικό πόλεμο, η Κορώνη πέρασε στον έλεγχο των Βενετών, όπως και η υπόλοιπη Πελοπόννησος. Η κυριαρχία τους αυτή διήρκεσε μέχρι το 1715, οπότε η Πελοπόννησος πέρασε πάλι στην κυριαρχία των Οθωμανών. Κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821, πολιορκήθηκε ανεπιτυχώς από τους Έλληνες. Τελικά κατελήφθη στις 9 Οκτωβρίου του 1828 μετά από επίθεση δυνάμεων του γαλλικού εκστρατευτικού σώματος υπό τον στρατηγό Σεμπαστιανί.