cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Θεοδώρα Καντακουζηνή (σύζυγος του Αλεξίου Δ΄ Μεγάλου Κομνηνού)
Καταγωγή
Πάντως ο ιστορικός Τιερρύ Γκανσού βρήκε αποδείξεις, που δείχνουν, ότι η Θεοδώρα ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Θεοδώρου Παλαιολόγου Καντακουζηνού -θείου του Μανουήλ Β΄ Παλαιολόγου- και της Ευφροσύνης Παλαιολογίνας· αναφέρει τα αδέλφια της κατά σειρά γέννησης: Δημήτριος, Μανουήλ πρωτοστράτορας, Γεώργιος, Ανδρόνικος μέγας δομέστικος και Θωμάς. Υποστηρίζει, ότι το στοιχείο αυτό αγνοήθηκε λόγω της μεγάλης εξάρτησης από τα γραπτά του Θεοδώρου Σπανδούνη, που έγραψε αρκετό καιρό μετά, αποσιωπώντας την καταγωγή της, ενώ οι σύγχρονες πηγές που βρήκε, είναι πιο αξιόπιστες.
Η ζωή της
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη περί το 1382 και ήταν μόλις 13 ετών, όταν έγινε η σύζυγος του τότε διαδόχου Αλεξίου Δ΄ της Τραπεζούντας· αυτός θα ήταν περίπου της ίδιας ηλικίας. Το 1417 απεβίωσε ο Μανουήλ Γ΄ Μέγας Κομνηνός και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Αλέξιος Δ΄, έτσι η Θεοδώρα έγινε αυτοκράτειρα-σύζυγος.
Ένα εδάφιο στην Ιστορία του Χαλκοκονδύλη λέει, ότι η Θεοδώρα έγινε η ερωμένη του πρωτοβεστιαρίου της Αυλής της Τραπεζούντας· η μοιχεία έκανε τον Ιωάννη Δ΄ να σκοτώσει τον αξιωματούχο και να φυλακίσει τους γονείς του στο ανάκτορο. Τότε οι άρχοντες της πόλης έσωσαν τους γονείς του και έστειλαν τον Ιωάννη Δ΄ εξόριστο στη Γεωργία. Ωστόσο το εδάφιο θεωρείται ένα από τα εμβόλιμα στην Ιστορία του Χαλκοκονδύλη. Μάλιστα ένας αντιγραφέας, που παρατήρησε τη διαφορά στο στυλ, σημείωσε στην αρχή του εδαφίου, ότι "αυτό μοιάζει γραμμένο από κάποιον άλλο, εκτός του Λαόνικου", ενώ στο τέλος του εδαφίου σημείωσε, πως "από εδώ συνεχίζει το κείμενο του Λαόνικου". Επιπλέον η ιστορία αντίκειται από τις χρονολογίες και άλλες πηγές. Ίσως ο γραφέας της ιστορίας έκανε σύγχυση με ένα προηγούμενο συμβάν, μεταξύ της συζύγου τού Μανουήλ Γ΄ και ενός πρωτοβεστιαρίου: το σκάνδαλο αναφέρει ο Ρούυ Γκονθάλεθ δε Κλαβίχιο, που επισκέφθηκε την Τραπεζούντα το 1404, όχι πολύ μετά το γεγονός. Μάλιστα προσθέτει, ότι αυτό έγινε αιτία να εξεγερθεί ο Αλέξιος Δ΄ εναντίον του πατέρα του Μανουήλ Γ΄. Αλλά αυτό έγινε μία γενιά πριν την εποχή της Θεοδώρας.
Όταν ο Μανουήλ Γ΄ απεβίωσε το 1417, τον διαδέχθηκε ο Αλέξις Δ΄ και έτσι η Θεοδώρα έγινε αυτοκράτειρα-σύζυγος. Η θεοδώρα έμεινε στη θέση αυτή για σχεδόν δέκα έτη, ώσπου απεβίωσε το 1426 και ετάφη στο ναό της Θεοτόκου της Χρυσοκεφάλου, στο κοιμητήριο του Γίδωνα, μαζί με άλλους αυτοκράτορες της Τραπεζούντας.
Όσο ζούσε η Θεοδώρα, μεσολαβούσε στην αυξανόμενη αντιπαλότητα μεταξύ του Αλεξίου Δ΄ και του γιου τους Ιωάννη Δ΄. Μόλις η Θεοδώρα απεβίωσε, ο Ιωάννης Δ΄ εξεγέρθηκε εναντίον του πατέρα του. Η αρετές της, η ευλάβειά της, η πίστη στον άνδρα της εξυμνήθηκαν από τον συμπατριώτη της, τον λόγιο Βασίλειο Βησσαρίωνα στις τρεις μονωδίες (λόγους), που αφιέρωσε στην ευεργέτιδά του και σε μία ειδική, παρηγορητική ομιλία που απηύθυνε στον απαρηγόρητο Αλέξιο Δ΄. Όταν ο Ιωάννης Δ΄ ανήλθε στον θρόνο το 1429, τίμησε τις αρετές της αποβιωσάσης μητέρας του σε ένα χρυσόβουλο με δωρεές προς τη μονή, που είχε εκείνη ιδρύσει.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Αλέξιο Δ΄ Μεγάλο Κομνηνό αυτοκράτορα της Τραπεζούντας και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οικογένεια Καντακουζηνών
Πουά-ντε-Φιόλ
Το Πουά-ντε-Φιόλ (γαλλικά: Poids-de-Fiole) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Φεολιέν (γαλλικά: Féoliens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Μοσέ Μιζραχί
Ο Μοσέ Μιζραχί (Moshé Mizrahi, εβραϊκά: משה מזרחי‎ ; 5 Σεπτεμβρίου 1931 - 3 Αυγούστου 2018) ήταν Ισραηλινός σκηνοθέτης.
Βιογραφία
Σκηνοθέτησε 14 ταινίες τόσο στο Ισραήλ όσο και στη Γαλλία. Τρεις από τις ταινίες του ήταν υποψήφιες για βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας (I Love You Rosa, The House on Chelouche Street, Madame Rosa), με την τελευταία από αυτές να κερδίζει το βραβείο.
Τον Σεπτέμβριο του 1994, τιμήθηκε από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Χαΐφα για τη συνεισφορά του στον κινηματογράφο του Ισραήλ.
Η γνωστότερη ταινία του, Les Stances à Sophie, πέρασε απαρατήρητη μέχρι την επανακυκλοφορία της το 2008 και τον ομώνυμο δίσκο με τους τζαζ ήχους που προβλήθηκαν στο The FADER από τον Alexander Geoffrey Frank.
Μέχρι τον Μάρτιο του 2009, ο Μιζραχί ζούσε στο Τελ Αβίβ, διδάσκωντας το εργαστήριο κινηματογράφου στη σχολή κινηματογράφου στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ. Η σύζυγός του, Michal Bat-Adam, είναι σκηνοθέτης και ηθοποιός και έπαιξε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε πολλές από τις ταινίες του Μιζραχί. Σήμερα, η ίδια διδάσκει μαθήματα υποκριτικής στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ.
Ο Μοσέ Μιζραχί πέθανε στις 3 Αυγούστου 2018, σε ηλικία 86 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Εβραίοι καλλιτέχνες Κατηγορία:Ισραηλινοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο της Λεύκας
Το Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο της Λεύκας είναι ίδρυμα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, που βρίσκεται στην τουρκοκυπριακή επαρχία Λευκωσίας, στην πόλη της Λεύκας, με θέα στον Κόλπο Μόρφου. Ιδρύθηκε το 1989 από το Κυπριακό Ίδρυμα Επιστημών και το πανεπιστήμιο άνοιξε το 1990 ως μέλος του Δικτύου Βαλκανικών Πανεπιστημίων. Προσφέρει 77 προπτυχιακά και σχολικά προγράμματα και 38 μεταπτυχιακά και διδακτορικά προγράμματα σπουδών που έχουν εγκριθεί από το Συμβούλιο Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης στη Τουρκίας. Η πανεπιστημιούπολη βρίσκεται σε απόσταση 45 λεπτών από την πρωτεύουσα Λευκωσία, 60 λεπτά από το Αεροδρόμιο Ερτσάν και την πόλη της Κερύνειας και 80 λεπτά από την πόλη της Αμμοχώστου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Επαρχία Λέφκε Κατηγορία:Πανεπιστήμια στην Κύπρο Κατηγορία:Εκπαίδευση στην Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου
Σιαντού
Το Σιαντού (γαλλικά: Ciadoux, οξιτανικά: Siadors) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σιαντουζαίν (γαλλικά: Ciadouzains).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Υδάσπης (αποσαφήνιση)
Ο όρος Υδάσπης αναφέρεται στα εξής λήμματα:
Μονταίν
Το Μονταίν (γαλλικά: Montain) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μοντινουά (γαλλικά: Montinois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Ιωάννης Πατούσας
Ο Ιωάννης Πατούσας ήταν Έλληνας λόγιος του 17ου και 18ου αιώνα, σημαντικότερος ως επιγραμματοποιός και γενικά ως μορφή φιλολογική.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1677 από τον ιερέα Σταμάτη Πατούσα και την Σαμαλτάνα.
Τα εγκύκλια γράμματα έμαθε στην πατρίδα του. Στα 1689 η οικογένειά του μαζί με άλλες 622 αθηναϊκές οικογένειες εγκαταστάθηκε στον βενετοκρατούμενο Μοριά και μάλιστα στο Ναύπλιο. Από εκεί αποδήμησε, χωρίς να επιστρέψει ποτέ στην πατρίδα, στην Ιταλία για να συνεχίσει την μόρφωσή του.
μικρογραφία|Ιωάννης Πατούσας. Εγκυκλοπαίδεια Φιλολογική.
Στις 11 Νοεμβίου του 1690 πέρασε το κατώφλι του Κολλεγίου του Αγίου Αθανασίου της Ρώμης και στο οποίο παρέμεινε δώδεκα χρόνια σπουδάζοντας γραμματική, ρητορική, φιλοσοφία και θεολογία. Απεχώρησε ως Doctor Theologiae et Philologiae, αφού προηγουμένως είχε λάβει και το ιερατικό σχήμα (χρονολογία αποφοίτησης 27 Οκτ. 1702). Την ίδια εκείνη χρονιά μετέφρασε στην ελληνική μία ομιλία του Πάπα Κλήμεντος ΙΑ΄ συνοδεύοντας το κείμενο με ελληνική και λατινική προσφώνηση.
Πήγε στη Βενετία και χειροτονήθηκε ιερέας στον ναό του Αγίου Γεωργίου και διορίστηκε σχολάρχης του Φλαγγιανού Ελληνομουσείου αντικαθιστώντας τον Ιωάννη Χαλκεία. Δίδαξε επί ένδεκα έτη. Συνέλαβε και πραγματοποίησε την ιδέα να συλλέξει όλους τους προς διδασκαλία Έλληνες συγγραφείς. Εξέδωσε φιλολογική Εγκυκλοπαίδεια το 1710, η οποία πρόσφερε πολλά στην μόρφωση των Ελλήνων πριν και κατά την διάρκεια της Επανάστασης. Στη Βενετία επιμελήθηκε και μετατύπωσε την Γραμματική του Λάσκαρη το 1711. Μετέφρασε επίσης τους μύθους του Αισώπου, οι οποίοι τυπώθηκαν το 1768. Πέρα από αυτά εργάσθηκε και ως revisor (ελεγκτής) των ελληνικών εκδόσεων των τυπογραφείων της Βενετίας.
Την τριετία 1708-1711 διετέλεσε εφημέριος του ναού του Αγίου Γεωργίου των Ελλήνων στην Βενετία. Η πνευματική του εξάρτηση από τον πανίσχυρο και φιλοκαθολικό Μητροπολίτη Μελέτιο Τυπάλδο (ο οποίος προσπαθούσε για την υποταγή της κοινότητας στον παπισμό) τον οδήγησε στην υπογραφή ομολογίας της καθολικής πίστης στις 25 Φεβρουαρίου 1709. Πέθανε στις 11 Νοεμβρίου 1712.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 17ου αιώνα
Χιούη, Λιούη και Ντιούη
Ιστορία
Δημιουργοί των τριών ανιψιών του Ντόναλντ θεωρούνται οι Τεντ Όσμπορν και Αλ Ταλιαφέρο που τα πρωτοχρησιμοποίησαν στο κυριακάτικο κόμικς στριπ του Ντόναλντ στις 17 Οκτωβρίου του 1937. Η πρώτη τους εμφάνιση στα κινούμενα σχέδια ήταν στην ιστορία Τα ανίψια του Ντόναλντ το 1938 και έκτοτε έχουν εμφανιστεί σε αμέτρητες σειρές κινουμένων σχεδίων, ταινίες και κόμικς.
Άλλα στοιχεία
Ο Χιούη, ο Λιούη και ο Ντιούη είναι μέλη του σώματος των Μικρών Εξερευνητών, που τους παρέχει και το περίφημο βιβλίο με συμβουλές και πληροφορίες πολύ χρήσιμες στις διάφορες περιπέτειες που μπλέκουν, ακολουθώντας τόσο τον Ντόναλντ, όσο και τον άλλο θείο τους, τον τσιγκούνη Σκρουτζ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Disney (χαρακτήρες κόμικς) Κατηγορία:Φανταστικά τρίδυμα
Πικαρώ
Το Πικαρώ (γαλλικά: Picarreau) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Πικαρουλιέν (γαλλικά: Picarrouliens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Μονεταί
Το Μονεταί (γαλλικά: Monnetay) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Σιερ-ντε-Λυσόν
Το Σιερ-ντε-Λυσόν (γαλλικά: Cier-de-Luchon, οξιτανικά: Cièr de Luishon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σιερουά (γαλλικά: Cierois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Γκαρόν
Άγιος Χαράλαμπος
Ο Άγιος Χαράλαμπος είναι Μικρασιάτης άγιος ιερέας από τη Μαγνησία της Μικράς Ασίας που έζησε μεταξύ 89 και 202 μ.Χ.
Βίος
Ο Άγιος Χαράλαμπος ήταν ιερέας στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας. Τα στοιχεία που υπάρχουν για τη ζωή του είναι λίγα. Υπολογίζεται ότι γεννήθηκε το 89 μ.Χ.. Συνελήφθη από τον έπαρχο της Μαγνησίας Λουκιανό, κατά την περίοδο του διωγμού των Χριστιανών (περί το 198 μ.Χ.) που εξαπέλυσε ο αυτοκράτορας Σεπτίμιος Σεβήρος. Βασανίστηκε σκληρά και αποκεφαλίστηκε σε ηλικία 113 ετών (202 μ.Χ.), πιθανώς στην Αντιόχεια του Μαίανδρου.
Η μνήμη του τιμάται στις 10 Φεβρουαρίου από την Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία του αποδίδει το προσωνύμιο Ιερομάρτυρας. Την ίδια μέρα επίσης γιορτάζουν οι Άγιοι Πορφύριος και Βάπτος, δύο εκ των στρατιωτών που διατάχθηκαν να τον βασανίσουν και οι οποίοι, βλέποντας το μαρτύριό του, έγιναν Χριστιανοί.
Ιερά λείψανα
Ιερά Λείψανα του Αγίου Χαραλάμπους φυλάσσονται στις παρακάτω τοποθεσίες:
thumb|330px|Ο Ναός του Αγίου Χαραλάμπους στην Κρήνη ([[Τσεσμέ) της Μικράς Ασίας (εσωτερικό).]]
Πολιούχος
Ο Άγιος Χαράλαμπος τιμάται ως πολιούχος στα Φιλιατρά, την Πρέβεζα, τον Πύργο, το Ληξούρι, την Κέα, τους Παξούς, την Κρήνη (Τσεσμέ) της Μικράς Ασίας, το Παλαιομονάστηρο Τρικάλων στον Κρουσώνα Ηρακλείου, στις Θεσπιές Βοιωτίας και στην Κορησό Καστοριάς.
Στον Πύργο, ο Άγιος Χαράλαμπος τιμάται στις 10 Φεβρουαρίου με κάθε επισημότητα στη γειτονική του παρεκκλησίου του Εκκλησία της Αγίας Κυριακής (λόγω του ότι ο ναός είναι πιο ευρύχωρος) και ακολουθεί λιτάνευση της εικόνας του στους δρόμους της πόλης.
Δοξασίες
Στα Φιλιατρά το 1944 το Γερμανικό Στρατηγείο της Τρίπολης διέταξε τον Γερμανό Διοικητή των Φιλιατρών, Κοντάου, να κάψει την πόλη, να σκοτώσει τους προκρίτους της και να συλλάβει 1.500 κατοίκους της στέλνοντάς τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία. Στην πόλη θεωρείται ότι η καταστροφή απετράπη με θαυματουργική παρέμβαση του Αγίου Χαραλάμπους στις 19 Ιουλίου.
Στον Πύργο υπάρχει μικρό παρεκκλήσιο προς τιμήν του Αγίου. Η παράδοση λέει πως κατά την θεμελίωση του ναού του Αγίου βοήθησε και ο οπλαρχηγός της επανάστασης Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, καθώς πότιζε το άλογό του σε κοντινή κρήνη. Την εικόνα του Αγίου έφερε μαζί της η ονομαστή οικογένεια των Βιλαεταίων από την Ήπειρο. Ο Άγιος πιστεύεται πως έχει επιτελέσει πολλά θαύματα στην πόλη και την ευρύτερη περιοχή του Πύργου. Για παράδειγμα, θεωρείται πως παλιά είχε σώσει την πόλη από φοβερή πανώλη και πως παιδιά είδαν στον ουρανό έναν γέροντα με μακριά λευκή γενειάδα να σπρώχνει με το ραβδί του ένα σύννεφο που αντιπροσώπευε την επιδημία. Άλλη φορά πάλι στην περίοδο του Ελληνογερμανικού πολέμου, πιστεύεται πως ο Άγιος Χαράλαμπος σκέπασε την πόλη του Πύργου με πυκνά σύννεφα σαν πέπλο, εμποδίζοντας με αυτόν τον τρόπο τα γερμανικά αεροσκάφη να βομβαρδίσουν την πόλη. Επίσης, στους καταστροφικούς σεισμούς του 1993 που έπληξαν τον Πύργο, θεωρείται ότι ο Άγιος διαίρεσε τον σεισμό σε τρεις επιμέρους σώζοντας την πόλη και πολλοί είδαν στον ύπνο τους τον Άγιο να τους φανερώνει πως αυτός τους έσωσε. Ακόμα πιστεύεται πως πολλές φορές μετά από λιτανείες της εικόνας του Αγίου σε περιόδους ανομβρίας τελικά ερχόταν βροχή ανακουφίζοντας τις καλλιέργειες.
Ορθόδοξη υμνολογία
Ήχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε. Η Κέα προστάτην σε και πολιούχον θερμόν, ευρούσα προστρέχει σοι και ομοφώνως βοά· Χαράλαμπε ένδοξε. Ώσπερ πανώλους νόσου, ελυτρώσω με πάλαι, ούτω με πάσης άλλης, επηρείας και βλάβης, ταις σαις Ιερομάρτυς, πρεσβείαις απάλλαξον.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Κατηγορία:Μικρασιατικός Ελληνισμός Κατηγορία:Άγιοι από την Μικρά Ασία Κατηγορία:Ιερομάρτυρες
Μεταγωγή κυκλώματος
Η μεταγωγή κυκλώματος (αγγλ. circuit switching) είναι μια τεχνική που χρησιμοποιείται σε δίκτυα επικοινωνίας με σκοπό να προωθηθεί μια πληροφορία από ένα πομπό σε ένα δέκτη.
Στην μεταγωγή κυκλώματος για να επικοινωνήσουν δυο σταθμοί αποκαθίσταται μια αποκλειστική φυσική σύνδεση μεταξύ τους που διατηρείται σταθερή σε όλη την διάρκεια της επικοινωνίας. Αποτελείται από μια σειρά συνδέσεων μεταξύ των κόμβων του δικτύου. Αποτελείται από τρεις φάσεις.
Η τεχνική της μεταγωγής κυκλώματος μπορεί να είναι αρκετά αναποτελεσματική. Η χωρητικότητα του τηλεπικοινωνιακού καναλιού, ένας αρκετά πολύτιμος πόρος ενός δικτύου, αφιερώνεται σε όλη τη διάρκεια της επικοινωνίας των δύο σταθμών, ακόμη κι αν δεν μεταδίδεται πληροφορία.
Λουτόμιερσκ
Το Λουτόμιερσκ (πολωνικά: Lutomiersk) είναι πόλη του Πόβιατ Παμπιανίτσε, στο Βοεβοδάτο Λοτζ της κεντρικής Πολωνίας. Είναι η έδρα της Γκμίνα Λουτόμιερσκ. Απέχει περίπου 17 χλμ. βορειοδυτικά του Παμπιανίτσε και 19 χλμ. δυτικά της πρωτεύουσας του βοεβοδάτου, Λοτζ. Απέκτησε καθεστώς πόλης το 1274, υποβιβάστηκε σε χωριό το 1870 και από την 1η Ιανουαρίου 2022, απέκτησε πάλι καθεστώς πόλης. Ο πληθυσμός του είναι 1.581 κάτοικοι (2022).
Ιστορία
Στο Λουτόμιερσκ παραχωρήθηκαν προνόμια πόλης το 1274 από τον Δούκα Λέσεκ Β΄ το Μέλα από τη δυναστεία Πιαστ.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Πολωνίας (Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος), το 1940, οι κατακτητές πραγματοποίησαν απελάσεις Πολωνών, οι οποίοι τοποθετήθηκαν σε στρατόπεδο διέλευσης στο Λοτζ και στη συνέχεια απελάθηκαν στ Γενικό Κυβερνείο στο πιο ανατολικό τμήμα της γερμανοκρατούμενης Πολωνίας, ενώ τα σπίτια και τα αγροκτήματα τους παραδόθηκαν σε Γερμανούς αποίκους στο πλαίσιο της πολιτικής Lebensraum (Ζωτικός χώρος). Ένας ντόπιος Πολωνός δάσκαλος ήταν μεταξύ των θυμάτων μιας σφαγής Πολωνών από την περιοχή που διέπραξαν οι Γερμανοί το 1939 στο κοντινό Γουαγκιεβνίκι (Łagiewniki, σημερινή συνοικία του Λοτζ).
Μεταφορές
Το Λουτόμιερσκ έχει σύνδεση με τραμ με το Λοτζ μέσω του Κονσταντίνουφ Γούτσκι. Αυτή είναι η γραμμή 43Β που πηγαίνει κάθε ώρα και υποστηρίζεται από το MPK Lodz. Υπάρχουν επίσης 2 γραμμές λεωφορείων: Λοτζ (Πλατεία Ανεξαρτησίας) - Κονσταντίνουφ Γούτσκι - Λουτόμιερσκ και Παμπιανίτσε - Λουτόμιερσκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Πολωνίας Κατηγορία:Πόλεις του Βοεβοδάτου Λοτζ Κατηγορία:Πόβιατ Παμπιανίτσε Κατηγορία:Κυβερνείο Πιότρκουφ Κατηγορία:Βοεβοδάτο Λοτζ (1919-1939)
Evil Empire (άλμπουμ)
Το Evil Empire είναι το δεύτερο άλμπουμ των Rage Against the Machine. Κυκλοφόρησε στις 15 Απριλίου του 1996 σχεδόν 4 χρόνια μετά την κυκλοφορία του πρώτου άλμπουμ του συγκροτήματος.
Ο τίτλος του άλμπουμ προέρχεται από την φράση evil empire, η οποία χρησιμοποιήθηκε από τον πρώην πρόεδρο τον Η.Π.Α. Ρόναλντ Ρείγκαν και πολλούς Δυτικούς συντηρητικούς για να περιγραφεί η πρώην Σοβιετική Ένωση.
Singles
Κατηγορία:Δισκογραφία των Rage Against the Machine Κατηγορία:Άλμπουμ του 1996
Χέρμπερτ Μάρσαλ
Ο Χέρμπερτ Μπραφ Φάλκον Μάρσαλ (Herbert Brough Falcon Marshall, 23 Μαΐου 1890 - 22 Ιανουαρίου 1966) ήταν Άγγλος ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και του ραδιοφώνου. Είχε χάσει ένα πόδι στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, και παρά αυτό το γεγονός είχε πρωταγωνιστήσει σε αρκετές και επιτυχημένες ταινίες του Χόλιγουντ τη δεκαετία του 1930 και του 1940. Μετά από μία επιτυχημένη καριέρα στο θέατρο, στο Ηνωμένο Βασίλειο και τη Βόρεια Αμερική, κατόπιν έγινε ένας πολυζήτητος ηθοποιός στο Χόλιγουντ, πρωταγωνιστώντας σε αρκετές μελοδραματικές ταινίες, και σπανίως σε κωμικές ταινίες.
Γιος ηθοποιών ο Μάρσαλ, είναι περισσότερο γνωστός για τους ρόλους του στις ταινίες Φασαρία στον Παράδεισο (Trouble in Paradise, 1932) του Ερνστ Λιούμπιτς, στο Έγκλημα (Murder!, 1930), του Άλφρεντ Χίτσκοκ, στο Πριν από τη Θύελλα (Foreign Correspondent, 1940), στο Γράμμα (The Letter, 1940) του Γουίλιαμ Γουάιλερ, στο Οι μικρές αλεπούδες (The Little Foxes, 1941), στο Στην κόψη του ξυραφιού (The Razor's Edge, 1946) κ.ά. Ο Μάρσαλ συμπρωταγωνίστησε με πολλούς αστέρες του Χόλιγουντ, όπως την Γκρέτα Γκάρμπο, την Μαρλέν Ντίτριχ και την Μπέτι Ντέιβις.
Από το 1944 έως το 1952 ο Μάρσαλ παρουσίαζε τη δική του εκπομπή στο ραδιόφωνο, The Man Called X. Συχνά επαινούνταν η ποιότητα της φωνής του, ενώ έκανε πολυάριθμες γκεστ εμφανίσεις σε πολλά ραδιοφωνικά σόου, αλλά και ως οικοδεσπότης. Συμμετείχε, επίσης, και στην τηλεόραση. Ο ηθοποιός ήταν γνωστός για τη γοητεία του, ενώ είχε συνάψει και πέντε γάμους, και γινόταν το επίκεντρο για την ταραχώδη ζωή του, σε γκόσιπ στήλες. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, δούλεψε για την εξέμεση, των τραυματισμένων στρατιωτών, ειδικότερα τους ακρωτηριασμένους, δηλαδή σαν κι εκείνον. Ο Μάρσαλ έχει αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας, από το 1960.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Άγγλοι άνδρες ηθοποιοί ραδιοφώνου
Υδάσπης (μυθολογία)
Σύμφωνα με την αρχαιοελληνική μυθολογία, ο Υδάσπης ήταν γόνος της ενάλιας θεότητας Θαύμαντα και της κόρης του Ωκεανού, Ηλέκτρας. Από τη μεριά του πατέρα του ήταν εγγονός του Πόντου και της Γαίας, ενώ από την πλευρά της μητέρας του ήταν εγγονός του Τιτάνα Ωκεανού και της Τιτανίδας Τηθύος. Επιπροσθέτως, αδέλφια του θεωρούνταν οι Άρπυιες και η θεά Ίριδα.
Δεν καθίσταται όμως σαφές αν ο ποταμός έδωσε το όνομα στη θεότητα ή αν η θεότητα «βάπτισε» τον ποταμό, ως υγρό στοιχείο.
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας
Πιότρ Σούλκιν
Ο Πιοτρ Σούλκιν (πολωνικά: Piotr Szulkin, 26 Απριλίου 1950 - 5 Αυγούστου 2018) ήταν Πολωνός σκηνοθέτης και συγγραφέας. Σκηνοθέτησε πάνω από τριάντα ταινίες, τόσο πολωνικές όσο και διεθνείς παραγωγές. Έλαβε το βραβείο Καλύτερου Σκηνοθέτη για Ταινία Επιστημονικής Φαντασίας στο Eurocon το 1984. Κατά την διάρκεια του τελευταίου μέρους της καριέρας του, ήταν επίσης καθηγητής στην Εθνική Σχολή Κινηματογράφου στο Λοτζ.
Βιογραφία
Ήταν ο γιος του Πάβελ Σούλκιν (1911-1987), Πολωνού φυσικού από εβραϊκή οικογένεια (οι παππούδες του ήταν ο Ίντελ Σούλκιν και η Μάλκα Φράιτζον). Ο θείος του ήταν ο Μιχάλ Σούλκιν (1908-1992), ιστορικός και εκδότης.
Το 2013, ο Πιοτρ Σούλκιν ζήτησε να αφαιρεθούν οι πληροφορίες σχετικά με την εβραϊκή καταγωγή του Πάβελ Σούλκιν από τη βιογραφία του στο Εθνικό Πολωνικό Λεξικό (Polski Słownik Biograficzny). Μετά την αγωγή του Πιοτρ Σούλκιν στο Εθνικό Πολωνικό Λεξικό τον Ιανουάριο του 2014, το Αστικό Δικαστήριο της Κρακοβίας έθεσε ως ποινή ένα έτος απαγόρευσης της κυκλοφορίας του τόμου από το Εθνικό Πολωνικό Λεξικό που περιλάμβανε την βιογραφία του Πάβελ Σούλκιν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Πολωνοί σκηνοθέτες κινηματογράφου
Τσαβέλα Βάργας
thumb|right|Η Τσαβέλα Βάργας σε συναυλία το 2007
Η Τσαβέλα Βάργας (ισπανική προφορά ΔΦΑ : [tʃaˈβela ˈβarɣas], 1919-2012) ήταν τραγουδίστρια από την Κόστα Ρίκα, η οποία έγινε γνωστή ως η «γυναίκα με το κόκκινο πόντσο».
Πέθανε στις 6 Αυγούστου του 2012.
Σκυροπούλα Σκύρου
Η Σκυροπούλα είναι μικρή νησίδα του Αιγαίου πελάγους, που βρίσκεται δυτικά της Σκύρου, σε πολύ μικρή απόσταση από αυτή. Διοικητικά, από το 1961 ως ξεχωριστός οικισμός, ανήκει στον νομό Ευβοίας στον δήμο Σκύρου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 είναι ακατοίκητη. Η έκταση της είναι 3,8 τ.χλμ. με αποτέλεσμα να είναι το 119ο μεγαλύτερο ελληνικό νησί. Το υψηλότερο σημείο στο νησί είναι 188 μέτρα και είναι καλυμμένη με δάσος κέδρων.
Η ζωή της άλλης
Η ζωή της άλλης είναι ο τίτλος μιας ελληνικής καθημερινής δραματικής τηλεοπτικής σειράς που προβλήθηκε από τους τηλεοπτικούς δέκτες του Mega Channel τις σεζόν 2009-2012. Η βασική πλοκή της σειράς βασίζεται στη μεξικάνικη τηλενουβέλα Querida Enemiga (ελλ. «αγαπητή εχθρός») που προβλήθηκε απ' το τηλεοπτικό δίκτυο Televisa. Τη διασκευή του σεναρίου υπέγραψαν ο Γιώργος Χρυσοβιτσάνος, ο Σταύρος Αβδούλος και η Ειρήνη Ριτσώνη. Τη σκηνοθεσία επιμελήθηκαν ο Θανάσης Ιατρίδης και ο Γιάννης Σπυρώνης, με τον Δημήτρη Αρβανίτη να έχει τη γενική επιμέλεια της σειράς.
Σκυροπούλα Σκύρου
Χλωρίδα και πανίδα
Στο νησί υπάρχουν σπάνια είδη ζώων και φυτών :
Η ζωή της άλλης
Η σειρά παρουσιάζει τη ζωή δύο νεαρών γυναικών που μεγάλωσαν σε ίδρυμα, χωρίς οικογένεια, όταν η μια απ' αυτές αποφασίζει να "κλέψει" τη ταυτότητα της άλλης με σκοπό να διεκδικήσει τη περιούσια της πλούσιας οικογένειας της. Η σειρά προβλήθηκε για τρεις κύκλους και αποτελείται από 401 επεισόδια. Αν και είχε προγραμματιστεί η σειρά να ολοκληρωθεί το καλοκαίρι του 2011 σε δύο σεζόν, ο δεύτερος κύκλος ολοκληρώθηκε νωρίτερα και τα τελευταία 49 επεισόδια προβλήθηκαν την επόμενη σεζόν ως τρίτος κύκλος εξαιτίας της καθυστερημένης προετοιμασίας των νέων καθημερινών σειρών Κλεμμένα όνειρα και Οι βασιλιάδες. Η πρεμιέρα της σειράς έγινε Κυριακή στις 21:00 με διπλό επεισόδιο, στην prime time του σταθμού, ενώ η κανονική προβολή της γινόταν καθημερινά στο slot 18:10-19:00. Ωστόσο, από τις 14 Ιουνίου του 2010 η σειρά άλλαξε ώρα προβολής, 21:00-21:50, η οποία παρέμεινε μέχρι την ολοκλήρωση της σειράς.
Σκυροπούλα Σκύρου
Χλωρίδα και πανίδα
Ζώα: Ο Αρτέμης, ο Μύχος, ο Αιγαιόγλαρος, ο θαλασσοκόρακας, η μεσογειακή φώκια και η ενδημική σαύρα της Σκύρου.
Η ζωή της άλλης
Τον κύριο χαρακτήρα της σειράς ερμήνευσε η Κάτια Δανδουλάκη, ενώ τις δύο βασικές ηρωίδες-αντίζηλες ερμηνεύουν η Αθηνά Οικονομάκου και η Ευδοκία Ρουμελιώτη. Το πρωταγωνιστικό καστ συμπληρώνουν ο Όθωνας Μεταξάς στον πρώτο κύκλο και ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης στον δεύτερο κύκλο για τον ίδιο ρόλο, ο Μάνος Παπαγιάννης, ο Κώστας Αποστολάκης, η Βαλέρια Χριστοδουλίδου, η Νίκη Παλληκαράκη, ο Οδυσσέας Σταμούλης, ο Μιχάλης Μητρούσης και άλλοι.
Υπόθεση
Η Κάτια Καλλιφατίδη είναι μια πανίσχυρη γυναίκα που όλοι πρέπει να υπακούν στις διαταγές της. Η Ελπίδα και η Ξένια είναι αχώριστες φίλες και ζουν σ' ένα ίδρυμα στο Ναύπλιο. Η Ελπίδα έχει όνειρο να γίνει διάσημη σεφ και να σπουδάσει στην Αθήνα. Η Ξένια όμως φθονεί την Ελπίδα εξαιτίας του αθώου χαρακτήρα που προβάλλει.
Σκυροπούλα Σκύρου
Αξιοθέατα
Στην Σκυροπούλα υπάρχει ο ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου που ίδρυσε το 1769 ο Όσιος Αθανάσιος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Σποράδες Κατηγορία:Νομός Εύβοιας Κατηγορία:Ελληνικές βραχονησίδες
Η ζωή της άλλης
Υπόθεση
Κατά τη διάρκεια της βασικής ιστορίας εμπλέκονται και άλλες υποθέσεις, όπως της Ξένιας με τον Τζώρτζη, του Σωτήρη (ενός συναδέλφου του Στέφανου) με τη Τόνια και τον Φάνη, και της Βιβής με τον Μιχάλη...
Παραπομπές
Ζ Κατηγορία:Ελληνικές δραματικές τηλεοπτικές σειρές
Resident Evil 2
Το Resident Evil 2, γνωστό στην Ιαπωνία ως Biohazard 2 (ιαπωνικά: バイオハザード2, Χέπμπορν: Baiohazādo Tsū) είναι βιντεοπαιχνίδι επιβίωσης τρόμου που αναπτύχθηκε και κυκλοφόρησε από την Capcom το 1998 για PlayStation, Microsoft Windows, Nintendo 64, Nintendo GameCube, Sega Dreamcast, PlayStation Network και μια έκδοση για το Sega Saturn. Πρόκειται την δεύτερη προσθήκη στη σειρά Resident Evil της οποίας η ιστορία εξελίσσεται δύο μήνες μετά από τα γεγονότα του πρώτου παιχνιδιού Resident Evil. Στις 25 Ιανουαρίου του 2019 κυκλοφόρησε το remake του παιχνιδιού με τον ίδιο τίτλο, για το PlayStation 4, το Xbox One και τα Windows.
Πλοκή
Το βιντεοπαιχνίδι διαδραματίζεται στην πόλη Racoon City, μία αμερικανική κοινωνία της οποίας οι κάτοικοι έχουν μεταμορφωθεί σε ζόμπι από τον T-virus, ένα βιολογικό όπλο που αναπτύχθηκε από την φαρμακευτική εταιρεία Umbrella. Κατά τη διάρκεια της φυγής τους από την πόλη και μερικούς μήνες μετά τα γεγονότα του πρώτου Resident Evil, οι δύο πρωταγωνιστές του παιχνιδιού, Leon S. Kennedy (ένας νεαρός αστυνομικός που πηγαίνει στην Racoon City για να αναλάβει καθήκοντα ως αστυνομικός χωρίς να γνωρίζει τι συμβαίνει) και Clare Redfield, (μια νεαρή φοιτήτρια που επίσης πηγαίνει στην Racoon City για να αναζητήσει τον αδερφό της, Chris Redfield) συναντούν άλλους επιζώντες και αντιμετωπίζουν τον William Birkin, τον μεταλλαγμένο δημιουργό του G-virus.
Τρόπος παιχνιδιού
Ο τρόπος του παιχνιδιού εστιάζει την εξερεύνηση, την επίλυση γρίφων και τη μάχη, και περιλαμβάνει τυπικά στοιχεία τρόμου, όπως τον περιορισμένο αριθμό των saves και των πυρομαχικών. Η βασική διαφορά του Resident Evil 2 από τον προκάτοχό του είναι το λεγόμενο "Zapping System", το οποίο προσφέρει στον παίκτη μοναδικά storylines και εμπόδια.
Ανάπτυξη
Τη σκηνοθεσία του παιχνιδιού ανέλαβε ο Χιντέκι Καμίγια, την παραγωγή ο Σίντζι Μικάμι —σκηνοθέτης του πρώτου Resident Evil— και την ανάπτυξη μία ομάδα αποτελούμενη από 40-50 άτομα, στη διάρκεια 21 μηνών. Η αρχική εκδοχή του παιχνιδιού, η οποία αποκαλείται Resident Evil 1.5, διέφερε σημαντικά από το τελικό προϊόν, και κόπηκε από την ανάπτυξη στο στάδιο 60-80 τοις εκατό, διότι ο Μικάμι θεώρησε ότι ήταν "ανιαρό και βαρετό". Ο τελικός επανασχεδιασμός σύστησε διαφορετικά περιβάλλοντα και πιο κινηματογραφική παρουσίαση, με ένα soundtrack που έχει ως υποβόσκον θέμα την "απόγνωση".
Υποδοχή
Το Resident Evil 2 θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα παιχνίδια του είδους του. Έχει βαθμολογία 89% από τους κριτικούς και 9,2/10 από το κοινό στο Metacritic. Χρόνια μετά την κυκλοφορία του, έχει χαρακτηριστεί ως "ορόσημο στην εμπειρία επιβίωσης τρόμου", "κλασσικό" παιχνίδι τρόμου αλλά και "έργο τέχνης".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Resident Evil Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια δράσης περιπέτειας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια επιβίωσης Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τρόμου Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Virgin Interactive Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στις ΗΠΑ Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στο 1998 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1998 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του GameCube Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Dreamcast Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του PlayStation Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Nintendo 64 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Capcom Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια τοποθετημένα στη βόρεια Αμερική Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Συνέχειες βιντεοπαιχνιδιών
Απόλλων 5
Η αποστολή Απόλλων 5 ήταν μη επανδρωμένη πτήση στα πλαίσια του προγράμματος Απόλλων της NASA. Σκοπός της αποστολής ήταν η δοκιμή της σεληνακάτου, για πρώτη φορά στο διάστημα.
Η σεληνάκατος παρέμεινε στο διάστημα να περιτριγυρίζει τη Γη. Οι πύραυλοι εκτόξευσης και προσγείωσης κατέπεσαν στη Γη και αποτεφρώθηκαν κατά την επάνοδό τους στην ατμόσφαιρα.
Σιερ-ντε-Ριβιέρ
Το Σιερ-ντε-Ριβιέρ (γαλλικά: Cier-de-Rivière, οξιτανικά: Cièr d'Arribèra) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Γκαρόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Σιεραί (γαλλικά: Ciérais).
Μονταιγκύ (Ζυρά)
Το Μονταιγκύ (γαλλικά: Montaigu) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μοντακυταίν (γαλλικά: Montacutains).
Ιβάν Κόνιεφ
Ο Ιβάν Στεπάνοβιτς Κόνιεφ (Ива́н Степа́нович Ко́нев) ήταν Σοβιετικός στρατηγός και στρατάρχης της Σοβιετικής Ένωσης, που ηγήθηκε των δυνάμεων του Κόκκινου Στρατού στο Ανατολικό Μέτωπο κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, υπεύθυνος για την κατάληψη μεγάλου μέρους της κατεχόμενης από τον Άξονα Ανατολικής Ευρώπης.
Η Κύπρος την εποχή του Ιουστινιανού
Η ανάληψη της εξουσίας από τον Ιουστινιανό (527) συνοδεύτηκε από μια ευρείας κλίμακας διοικητική μεταρρύθμιση, την σπουδαιότερη από την εποχή του Κωνσταντίνου. Κύριος άξονας της νέας διοικητικής μεταρρύθμισης ήταν η συνένωση στις διάφορες βαθμίδες της διοίκησης της στρατιωτικής και πολιτικής εξουσίας, ώστε να γίνει πιο αποτελεσματική και να εκλείψουν οι αντιζηλίες μεταξύ των στρατιωτικών και πολιτικών αξιωματούχων. Μια από τις καινοτόμες και ταυτόχρονα παράδοξες διοικητικές μεταρρυθμίσεις του Ιουστινιανού αφορούσε άμεσα και την Κύπρο. Με τη Νεαρά 41 (XLI) της 18ης Μαΐου 536 μ.Χ., η οποία δε σώζεται και το περιεχόμενο μας είναι γνωστό από μεταγενέστερες Νεαρές, ο Ιουστινιανός προχώρησε στη συγκρότηση μιας νέας διοικητικής περιφέρειας συνενώνοντας τις παραδουνάβιες επαρχίες της Μοισίας Δευτέρας, της Μικράς Σκυθίας και τις μεσογειακές επαρχίες της Καρίας, των Κυκλάδων και της Κύπρου. Τις πιο πάνω επαρχίες τις απέσπασε από τις πρώην επαρχότητες τους. Το όνομα της νέας διοικητικής περιφέρειας ήταν Quaestura Ioustiniana Exercitus. Ως επικεφαλής της τέθηκε ο Quaestor Iustiniani Exercitus (στις πηγές συναντάται κυρίως ως «έπαρχος των νήσων»), ο οποίος είχε ως έδρα του το λιμάνι της Μοισίας Δευτέρας, Οδησσό (σημερινή Βάρνα), και διέθετε οικονομικές, διοικητικές και δικαστικές αρμοδιότητες παρόμοιες με εκείνες των Επάρχων των Πραιτωρίων, ενώ ασκούσε και την ανώτατη στρατιωτική διοίκηση στις περιοχές που ήταν κάτω από την ευθύνη του. Ο ίδιος ήταν υπόλογος απευθείας στον Αυτοκράτορα, όπως υπονοεί άλλωστε και ο τίτλος του.
Τα κίνητρα και οι στόχοι αυτής της μεταρρύθμισης αποτελούν αντικείμενο συζήτησης ανάμεσα στους ερευνητές. Η νέα περιφέρεια ήταν στη πραγματικότητα ένα σύνολο ναυτικών επαρχιών. Η Κύπρος, η Καρία και τα νησιά του Αιγαίου (Ιονίσι νήσοις των πηγών) αποτελούσαν ναυτικές βάσεις και συνεπώς ανθηρά κέντρα εμπορίου. Ως εκ τούτου ήταν από τις πιο πλούσιες επαρχίες της Αυτοκρατορίας. Αντίθετα οι παραδουνάβιες επαρχίες ήταν φτωχές εξαιτίας του ότι πλήττονταν από εχθρικές επιδρομές και καταστρεφόταν η γεωργική παραγωγή τους. Η φύλαξη των περιοχών αυτών απαιτούσε την συνεχή παρουσία ισχυρών στρατιωτικών δυνάμεων, η συντήρηση των οποίων ήταν φορτίο δυσβάσταχτο για τους πληθυσμούς των περιοχών αυτών. Οι πηγές της εποχής τονίζουν τον στρατιωτικό χαρακτήρα της Quaestura. Η ενιαία διοίκηση θα διευκόλυνε τη συντήρηση του στρατού του Δούναβη (κυρίως τρόφιμα) από τους πόρους των νότιων επαρχιών της μέσω του θαλάσσιου δρόμου Αιγαίο-Κωνσταντινούπολη-Δούναβης. Σύμφωνα με τις πηγές, η οικονομική υπηρεσία της Quaestura καθόριζε τις ανάγκες των στρατευμάτων των βόρειων επαρχιών της, τις οποίες κάλυπτε από τις φορολογίες των κατοίκων των νοτίων επαρχιών, οι οποίοι πλήρωναν σε είδος ή σε χρήμα. Για την διεκπεραίωση του ανεφοδιασμού του στρατού του Δούναβη υπήρχε ένα δίκτυο κρατικών εγκαταστάσεων σε διάφορα λιμάνια κατά μήκος του ναυτικού δρόμου που οδηγούσε στις παραδουνάβιες επαρχίες.
Η συμπερίληψη της Κύπρου στις «υποστηρικτικές» επαρχίες της νέας διοίκησης καταδεικνύει την ευημερία της κατά τον 6ο αιώνα μ.Χ. Ουσιαστικά οι κατώτερες βαθμίδες της τοπικής διοίκησης παρέμειναν οι ίδιες όπως είχαν διαμορφωθεί από τον 4ο αιώνα μ.Χ, καθώς και οι αξιωματούχοι, αλλά η ανώτατη διοίκηση του νησιού έδρευε στην Οδησσό. Ωστόσο η νέα αυτή κατάσταση προκάλεσε τη δυσαρέσκεια των Κυπρίων καθώς για τις δικαστικές τους εκκρεμότητες ήταν πλέον αναγκασμένοι να πηγαίνουν στην μακρινή Οδησσό, ένα ταξίδι γεμάτο κινδύνους και χρονοβόρο, αντί της μετάβασης στην μέχρι τότε έδρα της διοικητικής τους περιφέρειας, την Αντιόχεια. Οι Κύπριοι πέτυχαν κατόπιν αιτήματος στον ίδιο τον Αυτοκράτορα να εκδικάζονται οι υποθέσεις τους στην Κωνσταντινούπολη. Την περίοδο αυτή μαρτυρείται η παρουσία στο νησί περιορισμένων στρατιωτικών δυνάμεων (στρατιώται) που αμείβονταν από ειδική φορολογία που επιβαλλόταν στον πληθυσμό του νησιού. Ο μισθός τους ονομαζόταν στρατιά και ο φόρος καπνικός.
Η Εκκλησία της Κύπρου
Η κρατική οργάνωση αποτέλεσε το πρότυπο της Εκκλησιαστικής οργάνωσης. Όπως η Αυτοκρατορία διαιρείτο σε επαρχότητες και διοικήσεις, αντίστοιχα το Πατριαρχείο περιλάμβανε μητροπόλεις και επισκοπές. Σύμφωνα με το έργο Συνέκδημος του Ιεροκλέους, η πρωτεύουσα του νησιού Κωνσταντία ήταν η έδρα του Αρχιεπισκόπου Κύπρου. Η πηγή αυτή μας πληροφορεί επίσης για τις υπόλοιπες πόλεις της Κύπρου, οι οποίες αποτελούσαν και επισκοπές. Οι πόλεις αυτές ήταν: η Ταμασός, ο Κίτης (Κίτιον), η Αμαθούντα, το Κόριν (Κούριον), η Πάφος, η Αρσινόη (Μάριον), η Λάπηθος, οι Σόλοι, η Κιρβοία, οι Κύθροι, το Καρπάσιν, η Λήδρα και πιθανότατα η Τριμιθούντα. Η πηγή δε μας αναφέρει την πόλη της Κερύνειας, που ήταν επίσης επισκοπή.
Τον 6ο αιώνα μ.Χ, τον οποίο μελετάμε, δεν υπάρχουν καθόλου στοιχεία για τα περισσότερα ονόματα των Αρχιεπισκόπων και Επισκόπων του νησιού. Επίσης μας είναι άγνωστο το θρησκευτικό έργο των προαναφερομένων ανώτατων κληρικών. Τα μόνα ονόματα που γνωρίζουμε είναι αυτά των Αρχιεπισκόπων Σωφρονίου και Δαμιανού. Κοντά στην εκκλησία του Αποστόλου Βαρνάβα, βρέθηκε τυχαία γραμμένο σε μια πλάκα, το έργο και το όνομα ενός Αρχιεπισκόπου της Κύπρου. Σύμφωνα με τους ερευνητές, αυτή η επιγραφή αποτελούσε μέρος κάποιου οικοδομήματος, που προς το παρόν μας είναι άγνωστο. Το όνομα αυτού ήταν Φιλόξενος. Η εύρεση της επιγραφής, επεκτείνει τις γνώσεις μας πάνω στο θέμα των ονομάτων των Αρχιεπισκόπων του νησιού. Παρ’ όλα αυτά, το γεγονός ότι πουθενά αλλού δεν υπάρχει γραμμένο το όνομα του Φιλόξενου στα επίσημα αρχεία της Κυπριακής Εκκλησίας προκαλεί τον προβληματισμό πολλών ερευνητών.
Όμως οι Σύροι χρονογράφοι Μιχαήλ ο Σύρος και ο Γρηγόριος Βαρεβραίος αναφέρουν ένα επίσκοπο της Κύπρου με το όνομα Φιλόξενος. Ο Φιλόξενος ήταν ανιψιός του επισκόπου Ξεναία της Ιεράπολης της Συρίας. Ο Ξεναίας ήταν γνωστός συγγραφέας μονοφυσιτικών έργων. Στο έργο του Γρηγορίου Βαρεβραίου, ο Φιλόξενος αναφέρεται ως ο νεότερος, ασπαζόταν όπως και ο θείος του την αίρεση του Μονοφυσιτισμού. Η αίρεση αυτή απειλούσε την ενότητα της Χριστιανικής Εκκλησίας. Παλαιότεροι ερευνητές υποστήριζαν επίσης ότι η θρησκευτική αποξένωση των κατοίκων των μονοφυσιτικών περιοχών απειλούσε ευρύτερα την ενότητα της Αυτοκρατορίας. Οι νέες έρευνες αποδεικνύουν ότι δεν ίσχυε κάτι τέτοιο. Ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός προσπάθησε μέσα από τις εργασίες μιας ειδικής Συνόδου να λύσει αυτό το πρόβλημα. Κάλεσε στην Κωνσταντινούπολη 12 επισκόπους, από τους οποίους οι 6 ήταν οπαδοί του Μονοφυσιτισμού και οι υπόλοιποι οπαδοί της Συνόδου της Χαλκηδόνας. Η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος, όπως είναι γνωστή, συγκλήθηκε από τον Αυτοκράτορα Μαρκιανό το 451. Η Σύνοδος είχε καταδικάσει τον Μονοφυσιτισμό ως αίρεση.
Η Σύνοδος που κάλεσε ο Ιουστινιανός κράτησε 3 μέρες. Οι δυο πλευρές άρχισαν διάφορες συζητήσεις, που όμως κατέληξαν στο κενό. Παρ’ όλα αυτά, η έκτακτη Σύνοδος επηρέασε την στάση του Φιλόξενου απέναντι στο δόγμα που μέχρι στιγμής ασπαζόταν. Καταδίκασε τον Μονοφυσιτισμό και τελικά έγινε δεκτός στους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Όμως η μεταστροφή του στην Ορθοδοξία δεν του επέτρεπε να επιστρέψει πίσω στην Δολίχνη, όπου οι οπαδοί του Μονοφυσιτισμού κυριαρχούσαν.
Ο Ιουστινιανός, επιβράβευσε την στάση του Φιλόξενου και το 533 στάλθηκε στην Κύπρο για να λάβει τον θρόνο του Αποστόλου Βαρνάβα. Δεν είναι γνωστό το διάστημα στο οποίο ο Φιλόξενος ήταν Αρχιεπίσκοπος του νησιού καθώς και το «έργο» του. Η λέξη "έργον" τον 6ο αιώνα μ.Χ, είχε ευρύτερη έννοια στην αρχιτεκτονική. Μπορούσε να δηλώσει έναν απλό τοίχο, ή ένα υδραγωγείο, ή μια εκκλησία.
Λίγο αργότερα το 542, η Κυπριακή Εκκλησία υπάχθηκε στη δικαιοδοσία του Επισκόπου της Συριακής Εδέσσης Ιάκωβου Βαραδαίου. Η χριστιανική κοινότητα της Εδέσσης ήταν οπαδός του Μονοφυσιτισμού. Η επέμβαση του Ιακώβου στα θέματα της Κυπριακής Εκκλησίας έγινε με την υποστήριξη της Αυτοκράτειρας Θεοδώρας. Ο Ιάκωβος ήταν επιθεωρητής της Μικράς Ασίας, Ρόδου και νήσων. Στο νησί υπήρχε μια μικρή ομάδα Μονοφυσιτών, οι οποίοι ένιωθαν ασφαλείς με την στάση της Θεοδώρας. Οι ακραίοι Μονοφυσίτες ονομάζονταν Ακέφαλοι.
Τέλος, αν και η Κύπρος εκπροσωπήθηκε σε όλες τις μέχρι τότε Οικουμενικές Συνόδους, αποτελεί πρωτοφανές δεδομένο για την Κυπριακή Εκκλησία να μην υπάρχει κανένας Κύπριος κληρικός στην Ε’ Οικουμενική Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης το 553. Αξιοθαύμαστο αποτελεί η χρήση των όρων Αγιότατος και Μακαριότατος που συναντάμε στο όνομα του Φιλόξενου ως Αρχιεπισκόπου Κύπρου. Κατά τον 6ο αιώνα μ.Χ, τους δυο όρους μαζί τους φέρουν οι Πατριάρχες της Ανατολής και ο Πάπας. Η Νεαρά V της Ιουστινιάνειας νομοθεσίας, η οποία αναφέρεται στον Αρχιεπίσκοπο Επιφάνιο της Κωνσταντινουπόλεως, τον κοσμεί με τους τιμητικούς αυτούς τίτλους. Καθώς ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου είναι η κεφαλή μιας Αυτοκέφαλης Εκκλησίας, δικαιούται να φέρει τους δυο τίτλους. Η Εκκλησία της Κύπρου ήταν η μόνη επαρχιακή Μητρόπολη με πλήρη ανεξαρτησία από κάθε Πατριαρχική δικαιοδοσία. Στην Εκκλησιαστική Ιεραρχία η Εκκλησία της Κύπρου κατείχε την υψηλότερη θέση μετά τα Πατριαρχεία.
Οικονομία και εμπόριο
Η οικονομία του νησιού περιστρεφόταν κυρίως γύρω από το εμπόριο και την γεωργία. Όμως τον 6ο αιώνα μ.Χ, οι πηγές και πάλι σχεδόν μηδαμινά στοιχεία δίνουν για το εμπόριο της νήσου. Το γεγονός ότι ήταν πολύ κοντά στις μεγάλες πόλεις της Αλεξάνδρειας και της Αντιόχειας επηρέαζε θετικά την εμπορική κίνηση στο νησί. Η ναυσιπλοΐα ήταν η κύρια απασχόληση των κατοίκων των παραλιακών πόλεων της Κύπρου. Ένα εμπορικό πλοίο που ξεκινούσε από την Κωνσταντινούπολη με προορισμό την Κύπρο, ακολουθούσε την πιο κάτω διαδρομή: Κωνσταντινούπολη – Ραιδεστός (2 ημέρες), Ραιδεστός – Καλλίπολη (2 ημέρες), Κίλια – Μυτιλήνη (2 ημέρες), Μυτιλήνη – Χίος – Σάμος (σύνολο 5 ημέρες), Σάμος – Ρόδος ( 3 ημέρες), Ρόδος – Κύπρος (4 ημέρες). Εμπορικά πλοία που έφευγαν από την Κύπρο, έκαναν 2 ημέρες να φτάσουν στην Τρίπολη της Συρίας και 9 ημέρες στην Κρήτη.
Αν και την μεγαλύτερη εμπορική κίνηση προερχόταν από το λιμάνι της πρωτεύουσας του νησιού Κωνσταντίας, κάποιες αρχαιολογικές ανασκαφές στην θέση Άγιος Γεώργιος Πέγειας έφεραν στο φως τα ερείπια τριών Ιουστινιάνειων και μετά – Ιουστινιάνειων βασιλικών και ενός λουτρού. Βάσει αυτών των ευρημάτων πιστεύεται ότι στη θέση αυτή υπήρχε ένας ατείχιστος οικισμός – λιμάνι, ο οποίος έπαιζε καθοριστικό ρόλο στον επισιτισμό της Κωνσταντινούπολης. Όπως υποστηρίζουν κάποιοι ιστορικοί, το λιμάνι αυτό ήταν ο τελευταίος σταθμός προς την Αίγυπτο και ο πρώτος από αυτήν. Στο χώρο αυτό βρέθηκαν πού κοντά από τον οικισμό δυο νεκροταφεία. Οι αρχαιολόγοι υποστηρίζουν ότι το ένα ανήκει σε Χριστιανούς και το άλλο σε παγανιστές. Η ανάπτυξη του οικισμού συνεχίζεται έως και τα μέσα του 6ου αιώνα μ.Χ.
Παρόλο που η ναυσιπλοΐα ήταν ανεπτυγμένη, εν τούτοις η γεωργία απασχολούσε τους περισσότερους κατοίκους του νησιού. Τα κυριότερα προϊόντα που εξάγονταν από το νησί σε μεγάλες ποσότητες ήταν το λάδι, το κρασί, τα ξηρά σύκα, το παστό κρέας και τα αμύγδαλα. Αμφορείς πολλαπλώς επιχρισμένοι με πίσσα, τύπου LRA1 κατασκευάζονταν για την μεταφορά λαδιού και κρασιού. Κατάλοιπα αυτών των αμφορέων ανιχνεύονται σε όλη τη λεκάνη της Μεσογείου. Οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων αντικατέστησαν την πιο σημαντική μέχρι τότε «βιομηχανία» χαλκού. Οι σχέσεις της Κύπρου με την Αλεξάνδρεια μαρτυρούν και γραμματειακές πηγές και κατάλοιπα κεραμικών. Επίσης ο δρόμος του σιταριού που ένωνε την Κωνσταντινούπολη με την Αίγυπτο, πιθανότατα να είχε ως ενδιάμεσο σταθμό την Κύπρο. Αν και δεν έχουμε πληροφορίες αν είχε δικά της ναυπηγεία, η Κύπρος λόγω των πολλών δασών της προμήθευε άλλα ναυπηγία με την ξυλεία της.
Η Κύπρος όπως είναι γνωστό από την αρχαιότητα είχε τα πρωτεία στην εξόρυξη και παραγωγή χαλκού. Το μέταλλο αυτό αν και υποβαθμισμένο στα βυζαντινά χρόνια, συνέχιζε να προέρχεται από τα ορυχεία του νησιού ακόμα και τον 6ο αιώνα μ.Χ. Οι 4.000.000 τόνοι υπολειμμάτων χαλκού μαρτυρούν πόσο σημαντικό ήταν αυτό το μέταλλο για την οικονομία του νησιού. Επίσης η παραγωγή χαλκού απαιτούσε ξύλο ίσο με 16 φορές της συνολικής δασικής έκτασης του νησιού. Η ανάπτυξη της ξυλείας στο νησί την καθιστούσε σημαντικό κέντρο παραγωγής και εξαγωγής του μετάλλου. Αυτό συνέβαινε λόγω ότι άλλες δασικές περιοχές της Αυτοκρατορίας όπως ο Λίβανος, είχαν χάσει την περισσότερη ξυλεία τους.
Την περίοδο αυτή, στη Κύπρο παρατηρείται μια οικονομική ανάπτυξη. Το εμπόριο και η γεωργία άφηναν σημαντικά κέρδη στο νησί. Τόσο πολύ ευημερούσε η Κύπρος που οι κάτοικοι της πλήρωναν μεγαλύτερο φόρο στον Αυτοκράτορα. Η ανθηρή οικονομία προσφέρει ένα ευρύ πεδίο ανάπτυξης για τα χειρωνακτικά επαγγέλματα. Ειδικευμένοι τεχνίτες ζούσαν στις πόλεις. Οργανώθηκαν και δημιούργησαν τις πρώτες συντεχνίες. Οι συντεχνίες επεκτάθηκαν στο μεγαλύτερο μέρος της οικονομίας. Την ίδια εποχή, εισέρχεται παράνομα στην Αυτοκρατορία τα αυγά του μεταξοσκώληκα, καθώς και η τεχνογνωσία που είναι απαραίτητη για την τροφή και την επεξεργασία του κουκουλιού. Στο νησί φυτεύτηκαν μουριές και η βιοτεχνία της μεταξουργίας γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη. Η παραγωγή μεταξωτών μάλλον κάλυπτε τις εγχώριες ανάγκες.
Η ανθηρή οικονομία και το ανεπτυγμένο εμπόριο του νησιού θα περάσει από δοκιμασία τα χρόνια μετά το θάνατο του Ιουστινιανού και τελικά όλα θα καταρρεύσουν κάτω από την πίεση ενός νέου εχθρού της Αυτοκρατορίας κατά τον 7ο αιώνα – των Ισλαμιστών Αράβων.
Οι πόλεις της Κύπρου και η δημογραφία του νησιού
Η φυσική εξέλιξη και οι νέες ανάγκες οδήγησαν άλλες πόλεις σε μαρασμό ενώ για άλλες ήταν η εποχή της ανάπτυξης τους. Έχουμε πολλά παραδείγματα που αφορούν τις πόλεις του νησιού. Η παρακμή της Λήδρας ήταν η αρχή της ακμής και της ενίσχυσης της Λευκωσίας. Η Αμαθούς ήταν μια από τις επισκοπές του νησιού ως το τέλος της βυζαντινής περιόδου. Όμως αυτό δε σημαίνει ότι η παρακμή της πόλης ήρθε πολύ πιο γρήγορα. Την θέση της κατέλαβε με ταχύ ρυθμό η Νέμεσος των πηγών – η σημερινή Λεμεσός. Το παρηκμασμένο Κίτιον δίνει σταδιακά τη θέση του στη Λάρνακα. Μια πόλη της Κύπρου άκμασε περισσότερο από τις υπόλοιπες. Ήταν η πόλη της Λαπήθου που στις πηγές της εποχής ονομάζεται Λαμπούσα. Μαρτυρία του πλούτου της αποτελούν οι 2 θησαυροί της που εκτίθενται σήμερα στο Μουσείο Κύπρου και στο Αρχαιολογικό Μουσείο Νέας Υόρκης. Στη δημογραφική αύξηση του νησιού μάλλον θα συνέβαλαν οι Περσικοί πόλεμοι που μαίνονταν για πολλά χρόνια στα ανατολικά σύνορα της Αυτοκρατορίας. Οι κάτοικοι της Παλαιστίνης, της Συρίας και της Αιγύπτου κατέφευγαν στο νησί, που ήταν για αυτούς πολύ πιο ασφαλές μέρος από το σπίτι τους. Η αύξηση του πληθυσμού παρατηρείται κυρίως στις παραλιακές πόλεις της Κύπρου.
Όταν παρατηρείται κάπου αύξηση του πληθυσμού, περιμένουμε και κάποια αύξηση των οικισμών. Όντως την εποχή αυτή έχουμε μια αύξηση των οικισμών ακόμα και στην περιοχή του Ακάμα. Σε άλλα μέρη όπως στη θέση Καλαβασός – Κόπετρα και Μαρώνι – Πετρέρα παρουσιάζουν κάποια ευημερία. Μια επιφανειακή έρευνα έδειξε κάποια σημάδια ευημερίας στην περιοχή της Αμαθούντας. Μια επιγραφή που προέρχεται από τους Σόλους, μας πληροφορεί για την αιχμαλωσία 120.000 ανθρώπων, αλλά δεν μπορούμε να θεωρήσουμε τον αριθμό αυτό ως το σύνολο του πληθυσμού των Σόλων. Ίσως να αναφέρεται στο σύνολο των κατοίκων του νησιού. Ορισμένες σύγχρονες έρευνες υποστηρίζουν πως στην αύξηση του πληθυσμού του νησιού διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο και οι αυθόρμητες μετακινήσεις πληθυσμών.
Στο νησί υπήρχε μια ομάδα από Εβραίους, αν και πιστεύεται ότι ο αριθμός τους δεν ήταν μεγάλος. Εντούτοις ήταν οργανωμένοι και είχαν τους δικούς τους ναούς. Όπως μας πληροφορεί μια επιγραφή του 6ου αιώνα μ.Χ που βρέθηκε στην περιοχή των αρχαίων Γόλγων κάποιοι Εβραίοι ανοικοδόμησαν ένα κτίριο συναγωγής. Τέλος ένα απρόσμενο γεγονός που θα επηρεάσει όλη την Αυτοκρατορία και που ο ιστορικός Προκόπιος κάνει μνεία θα κτυπήσει και την Κύπρο – η πανώλη. Σύμφωνα με τον ιστορικό, η Κύπρος δε γλύτωσε από την επιδημία. Το πρώτο κύμα που σάρωσε την Αυτοκρατορία το 542 κτύπησε αρχικά την Αίγυπτο και έφτασε με γοργούς ρυθμούς στην Κωνσταντινούπολη, φτάνοντας μέχρι και την Ιταλία στα δυτικά. Όμως η θανατηφόρα ασθένεια δεν τέλειωσε το έργο της στο νησί. Ως το τέλος του 6ου αιώνα μ.Χ, η Κύπρος δέχθηκε τρία νέα κύματα της νόσου κατά τα έτη 558, 573 και 592, τα οποία ολοκλήρωσαν την καταστροφή στο νησί. Η επιδημία πανώλης του 558 ξεκίνησε από την Κωνσταντινούπολη και έφθασε στη Συρία από τη θάλασσα ως την άνοιξη. Τα πλοία με τα οποία μεταφέρθηκε ο ιός, δεν γνωρίζουμε αν κατευθύνθηκαν προς την Κύπρο, αλλά και πάλι δεν ήταν πιο ασφαλές από άλλη περιοχή της Αυτοκρατορίας. Ο πληθυσμός μειώθηκε απότομα μέσα σε 50 χρόνια. Όπως γνωρίζουμε από επιγραφές, το υδραγωγείο της Κωσταντίας ήταν κατεστραμμένο για μεγάλο διάστημα κατά το 6ο αιώνα μ.Χ.
Συνοπτικά, αν και οι πόλεις της Κύπρου παρουσίαζαν μια οικονομική ευημερία, οι φυσικές καταστροφές και οι επιδημίες αποδεκάτισαν τον πληθυσμό του νησιού. Το 578, ο Αυτοκράτορας Τιβέριος Β' αποφάσισε να στείλει στην Κύπρο Αρμένιους αιχμαλώτους. Πολλοί πιστεύουν πως η κίνηση αυτή του Τιβερίου ήταν προγραμματισμένη και είχε ως απώτερο στόχο να αυξηθεί ο πληθυσμός του νησιού, καθώς υπήρχαν έρημοι οικισμοί.
Οι τέχνες και τα γράμματα
Τον 6ο αιώνα μ.Χ, καθώς η Παλαιστίνη, η Συρία και η Αίγυπτος βυθίζονται στην ατμόσφαιρα του Μονοφυσιτισμού, η Κύπρος επηρεάζεται ολοένα από την τέχνη της πρωτεύουσας. Το νησί έχει να επιδείξει έργα απαράμιλλης αρχιτεκτονικής, καλαισθησίας και κομψότητας. Η τέχνη της ψηφιδωτής εικονογραφίας μας δίνει έργα άξια θαυμασμού. Οι πιο κάτω βασιλικές και τα ψηφιδωτά τους είναι μάρτυρες της καλλιτεχνικής δημιουργίας των Κυπρίων.
Ιβάν Κόνιεφ
Γεννημένος από οικογένεια αγροτών, ο Κόνιεφ εγγράφηκε στον Αυτοκρατορικό Ρωσικό Στρατό το 1916 και πολέμησε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1919, προσχώρησε στους Μπολσεβίκους και υπηρέτησε στον Κόκκινο Στρατό κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου. Αφού αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Ακαδημία Φρούνζε το 1926, ο Κόνιεφ σταδιακά ανέβηκε στις τάξεις του Σοβιετικού Στρατού. Μέχρι το 1939, είχε γίνει υποψήφιος στην Κεντρική Επιτροπή του Κομουνιστικού Κόμματος.