cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Διεθνής Ποδηλατικός Γύρος Ελλάδας
Ο Διεθνής Ποδηλατικός Γύρος Ελλάδας (International Tour of Hellas) είναι αθλητική διοργάνωση της ποδηλασίας δρόμου που διοργανώνεται στην Ελλάδα. Διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 1968 με την ονομασία «Διεθνής Ποδηλατικός Γύρος Επάθλου Αρχαιοτήτων». Εξαιτίας οικονομικών προβλημάτων για περισσότερο από μία δεκαετία η διοργάνωση σταμάτησε και επέστρεψε το 1981, για να περάσει από αρκετά σκαμπανεβάσματα και να διακοπεί οριστικά και πάλι το 2012. Από το 2005 αποτελεί μέρος του UCI Europe Tour που διοργανώνεται από την Διεθνή Ένωση Ποδηλασίας (UCI). Ο Γύρος πραγματοποιείται συνήθως τον Απρίλιο ή το Μάιο, κατατάσσεται στην κατηγορία 2.1. και η διαδρομή διακρίνεται κατά βάση σε πέντε ετάπ.
Η αρχή και το Έπαθλο Αρχαιοτήτων
Όταν ο Αριστείδης Κωνσταντινίδης στεφόταν χρυσός Ολυμπιονίκης στην Αθήνα το 1896, κανείς δεν μπορούσε να οραματιστεί ποιο θα ήταν το μέλλον της αγωνιστικής ποδηλασίας στην Ελλάδα. Άλλωστε, τα παγκόσμια γεγονότα άλλαξαν ουκ ολίγες φορές, τον ρου της ιστορίας! Εβδομήντα δύο χρόνια έπειτα από την σημαντικότερη επιτυχία της ελληνικής ποδηλασίας σε επίπεδο Ολυμπιακών Αγώνων, ο Νίκος Καψοκέφαλος ως πρόεδρος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Ποδηλασίας (πρώην αθλητής της ΑΕΚ και πολεμιστής στο αλβανικό μέτωπο), αποφασίζει να υλοποιήσει μία «τρελή σκέψη».
Την δημιουργία ενός αγώνα που θα προβάλει την χώρα στα πέρατα της οικουμένης, έχοντας κατά νου την επιτυχία που γνώριζαν τότε ο Γύρος Γαλλίας και ο Γύρος Ιταλίας. Το 1968 κατάφερε να υλοποιήσει το όραμά του με την βοήθεια ανθρώπων από την μεγάλη ομάδα της ΑΕΚ. Η μεγάλη ποδηλατική ομάδα ξεχώριζε με την διακριτική της ονομασία ως «Greek team». Αποτελούταν από τους: Φώτη Μουστάκη, Σταμάτη Ρηγούτσο, Γιώργο Τζώλη και Μιχάλη Γκιτάκο. Στις 7 Οκτωβρίου 1968 ξεκινάει από την πρωτεύουσα το πρώτο ετάπ του «Έπαθλου Αρχαιοτήτων», που αποτέλεσε τον προάγγελο του σημερινού γύρου. Εκείνη η διοργάνωση πέρασε από την Πελοπόννησο, χαρίζοντας μαγικές εικόνες στους συμμετέχοντες και πλατύ χαμόγελο στον εμπνευστή Νίκο Καψοκέφαλο. Για το τυπικό, πρώτος νικητής του «Επάθλου Αρχαιοτήτων» αναδείχθηκε ο Δανός Γκέραρτ Νίλσεν, με τους Νόελ Βάντιγκεμ (Βέλγιο) και Μπρέτισλαβ Σούτσεκ (Τσεχοσλοβακία) να τον πλαισιώνουν στο βάθρο.
Η πρώτη διακοπή και η «χρυσή» δεκαετία του 1980
Έκτοτε, χρειάστηκε να περάσουν 13 χρόνια για να φιλοξενηθεί και πάλι η διοργάνωση. Εκείνη την εποχή ο Διεθνής Ποδηλατικός Γύρος επανέρχεται δυναμικά. Στις διαδρομές του, τρέχει μια ιδιαίτερα χαρισματική «φουρνιά» Ελλήνων αθλητών. Το 1981 ήταν η χρονιά που ο Κανέλλος Κανελλόπουλος του Π.Ο Πατρών, έγινε ο πρώτος Έλληνας ποδηλάτης που κέρδισε το «Έπαθλο Αρχαιοτήτων», με μία σειρά καταπληκτικών εμφανίσεων στους δρόμους της επικράτειας!
Οι επιτυχίες των Ελλήνων αθλητών συνεχίστηκαν με την 2η θέση που κατέκτησε ο Βαγγέλης Παπαδάκης του Παναθηναϊκού και την 3η που πήρε ο μεγάλος αθλητής Ηλίας Κελεσίδης επίσης με το «τριφύλλι» στο στήθος. Αξίζει να σημειωθεί η πολύ μεγάλη νίκη που πέτυχε κατά την διάρκεια του 5ου ετάπ ο Τρικαλινός αθλητής της ΑΕΚ, Στέλλιος Βάσκος, ο οποίος συνέχισε την παράδοση της «Greek team» δίνοντας μάλιστα το παρών σε μεγάλες ποδηλατικές διοργανώσεις και παγκόσμια πρωταθλήματα.
Ήταν το 1982 όταν ο ποδηλατικός Γύρος Ελλάδος ονομάζεται «Διεθνής» και μπαίνει στο αγωνιστικό καλεντάρι των διεθνών αγώνων. Από την χώρα μας, την εποχή εκείνη θα παρελάσουν κάποια από τα μεγαλύτερα ονόματα της παγκόσμιας ποδηλασίας. Το 1982 ήταν η χρονιά του Ολλανδού πρωταθλητή Χενι Μάντερς, που κέρδισε την 1η θέση.
Το 1983 ξεκίνησαν να επισκέπτονται την χώρα μας κάποιες από τις μεγαλύτερες ομάδες της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης. Η παρέλαση ξεκίνησε με τον Ολυμπιονίκη της Μόσχας, τον μεγαλόσωμο Σεργκέι Σοκορουτσένκο, τον οποίο ο αείμνηστος αθλητής, Ηλιάς Κελεσίδης, αποκαλούσε «βουνό»! Το 1984 ο Άσιατ Σάιτοφ εκτός από την πρώτη θέση που κατέκτησε στον Γύρο Ελλάδος, με την βοήθεια της ολυμπιακής ομάδας της ΕΣΣΔ, κέρδισε και το ψευδώνυμο «σαΐτα». Η ταχύτητα που έπιανε κατά την διάρκεια των demaraz ήταν πραγματικά εντυπωσιακή.
Το 1985 ήταν η χρονιά ενός άλλου μεγάλου Σοβιετικού ποδηλάτη, του Ιβάν Ρομανόφ (ή Γιόνας Ρομανόβας στα Λιθουανικά) να πάρει την νίκη. Λίγους μήνες αργότερα ο Ρομανόφ θα πρωτοστατήσει στο παγκόσμιο πρωτάθλημα και από εκεί και πέρα η πόρτα της επαγγελματικής ποδηλασίας θα ανοίξει διάπλατα. Το 1988 είναι η χρονιά του μεγάλου ποδηλάτη από τη Λιθουανία, Γιντάουτας Ουμάρας, ο οποίος την δεκαετία του 1990 έδινε το παρών σε όλα τα παγκόσμια πρωταθλήματα ποδηλασίας δρόμου. Όλα αυτά έως το 1990 όπου εξαιτίας έλλειψης οικονομικών πόρων και ενδιαφέροντος, η διοργάνωση σταματά για 2η φορά.
Το ελπιδοφόρο 2003 και το τέλος του 2012
Μετά τον Κανελλόπουλο, πέρασαν πολλά χρόνια και αρκετές δύσκολες στιγμές για τον αγώνα, έως ότου φτάσουμε στο 2003. Έτος ορόσημο για την ποδηλασία της χώρας και τον Διεθνή Ποδηλατικό Γύρο Ελλάδος. Αιτία αποτέλεσε η επικράτηση του Βασίλη Αναστόπουλου στην γενική κατάταξη. Μάλιστα, ο Έλληνας πρωταθλητής σφράγισε την κορυφή κατά την διάρκεια του τελευταίου ετάπ στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Μεγαλόπολη Αρκαδίας, σκορπώντας ενθουσιασμό στους παρευρισκόμενους. Μέχρι σήμερα, παραμένει ο μοναδικός εγχώριος αθλητής που κατέκτησε την γαλάζια φανέλα. Μετά τον Αναστόπουλο, επανέρχεται η κυριαρχία αθλητών από το πρώην ανατολικό μπλοκ (Καζακστάν-Ρωσία), πριν φτάσουμε σε ακόμα μία διακοπή το 2007.
Το 2011 ήταν η χρονιά όπου ο Διεθνής Ποδηλατικός Γύρος Ελλάδος επανέρχεται και πάλι στο προσκήνιο μετά από διακοπή 4 ετών. Ο Γιάννης Ταμουρίδης κερδίζει την 2η θέση στον Γύρο με τη φανέλα της SP Tableware σκορπώντας ελπίδα για το εγγύς μέλλον. Μάλιστα, κατέγραψε νίκη στο χρονόμετρο που έγινε στον Αρχάγγελο (2ο ετάπ), φορώντας για δύο μέρες τη φανέλα της γενικής. Την επόμενη σεζόν ο Έλληνας πρωταθλητής καταλαμβάνει την 3η θέση της γενικής εκ νέου με τη φανέλα της SP Tableware, που πανηγύρισε νίκες σε ετάπ και με τον Περικλή Ηλία.
Η αναβίωση και η ελπίδα
27 Απριλίου με 1η Μαΐου 2022, ο Διεθνής Ποδηλατικός Γύρος Ελλάδας επιστρέφει έπειτα από 10 χρόνια απουσίας στον παγκόσμιο αγωνιστικό χάρτη. Επιβεβαιώνοντας με αυτό τον τρόπο την εξωστρέφεια της χώρας στη διοργάνωση μεγάλων αθλητικών γεγονότων. Με το μήνυμα «Ποδήλατο: Άθληση, Ψυχαγωγία, Μετακίνηση», το Υφυπουργείο Αθλητισμού και η Cycling Greece δημιουργούν τις συνθήκες εκείνες που θα φέρουν τους Έλληνες πολίτες κοντά στη χρήση του ποδηλάτου, ως αστική πλέον ενασχόληση.
Αναβίωση
Πολλοί ήταν εκείνοι που έριξαν στο τραπέζι των συζητήσεων την αναβίωση του Γύρου Ελλάδος, από το 2012 έως το 2021, ωστόσο τα εμπόδια που προέκυπταν κάθε φορά ήταν υψηλά. Πριν από περίπου έναν χρόνο μία πρόταση από μία ομάδα ανθρώπων που αγαπούν το ποδήλατο και πλέον απαρτίζουν την οργανωτική επιτροπή, καθώς και μία… τυχαία συνάντηση στο ποδηλατοδρόμιο του ΟΑΚΑ, ανάμεσα στον Υφυπουργό Αθλητισμού Λευτέρη Αυγενάκη και τον Μαρκ Κάβεντις που βρισκόταν στην χώρα μας για προετοιμασία μαζί με τον προπονητή του Βασίλη Αναστόπουλο, φούντωσε το όνειρο. Ένα όνειρο που πήρε σάρκα και οστά χάρη στην αποφασιστικότητα του Υφυπουργού Αθλητισμού, που ξέρει ότι η Ελλάδα πρέπει πάντα να πρωταγωνιστεί και να διακρίνεται. Η αναβίωση του γύρου από απλή σκέψη έγινε ένα γεγονός που φιλοδοξεί να εξελιχθεί σε βασικό θέμα συζήτησης στη διεθνή ποδηλασία.
Οι φανέλες του Γύρου
Γαλάζια φανέλα (γενική κατάταξη):  Πρόκειται για τη σημαντικότερη κατάταξη στον αγώνα. Στο τέλος του πρώτου ετάπ βγαίνει η πρώτη γενική κατάταξη. Από κει και μετά προστίθεται σε κάθε αθλητή ο χρόνος του ετάπ κάθε ημέρας και βγαίνει η ανάλογη προσωρινή γενική κατάταξη. Ο αθλητής που βρίσκεται στην πρώτη θέση, φοράει στη διάρκεια του αγώνα την κυανή φανέλα για να μπορούν να τον ξεχωρίζουν οι υπόλοιποι, αλλά και οι θεατές. Την τελευταία μέρα του γύρου, ο ποδηλάτης που θα έχει τον μικρότερο συνολικό χρόνο στα 5 ετάπ είναι και ο μεγάλος νικητής. Η φανέλα αυτή μέχρι το 1998 είχε κίτρινο χρώμα.
Κόκκινη φανέλα (βαθμολογία πόντων):  Αυτή η βαθμολογία έχει να κάνει με τους πόντους που κερδίζουν οι αθλητές στο ενδιάμεσο σπριντ ευθείας και στον τερματισμό. Ανάλογα με την δυσκολία του ετάπ, τα ενδιάμεσα σπριντ είναι τοποθετημένα σε διαφορετικά σημεία. Όποιος αθλητής έχει συγκεντρώσει τους περισσότερους πόντους στο τέλος του γύρου, κερδίζει την πρωτιά στη συγκεκριμένη βαθμολογία.
Λευκή φανέλα (κατάταξη καλύτερου νέου αθλητή):  Πρόκειται για τη γενική κατάταξη που λαμβάνει υπόψη της μόνο τους χρόνους από όσους ποδηλάτες είναι κάτω των 25 ετών την 1η Ιανουαρίου της χρονιάς που διεξάγεται ο γύρος. Όπως και στην κατάταξη της κυανής φανέλας, έτσι και εδώ, στο τέλος του πρώτου ετάπ βγαίνει η πρώτη κατάταξη, με τον καλύτερο νέο αθλητή, αυτόν δηλαδή που έχει τον μικρότερο χρόνο, να φοράει τη λευκή φανέλα. Την τελευταία μέρα του γύρου, ο ποδηλάτης που θα έχει τον μικρότερο συνολικό χρόνο στα 5 ετάπ είναι και ο νικητής στη συγκεκριμένη κατηγορία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποδηλασία στην Ελλάδα
Παπίκιο
Το Παπίκιο όρος ή Αϊτόβουνο είναι ένα βουνό στο Νομό Ροδόπης, πάνω στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα.
Είναι το ανατολικότερο όρος της κεντρικής Ροδόπης. Έχει σχήμα κωνικό και οι δύο κορυφές του που βρίσκονται επί ελληνικού εδάφους έχουν υψόμετρο 1510 μ. και 1460 μ. Παλαιότερα είχε δάση δρυών και οξιάς, αλλά η υπερβόσκηση και οι πυρκαγιές τα έχουν περιορίσει. Εκτεταμένες αναδασώσεις έγιναν στη δεκαετία του 1980, με αποτέλεσμα να κυριαρχήσουν κωνοφόρα φυτά.
Κατά τους βυζαντινούς χρόνους, ιδίως τον 11ο και 12ο αιώνα υπήρξε σημαντικό μοναστικό κέντρο της Θράκης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βουνά της Ροδόπης Κατηγορία:Ροδόπη
Κάρλος Μαρτσένα
Ο Κάρλος Μαρτσένα ή απλά Μαρτσένα, είναι Ισπανός διεθνής ποδοσφαιριστής, γεννημένος στη Σεβίλλη της Ανδαλουσίας στις 31 Ιουλίου 1979. Αγωνίζεται στη Βιγιαρρεάλ ΚΦ, στη θέση του κεντρικού αμυντικού, αλλά μπορεί να αγωνιστεί και ως αμυντικός μέσος.
Α΄ Κατηγορία ποδοσφαίρου γυναικών 2007-2008
Το πρωτάθλημα Ελλάδας ποδοσφαίρου γυναικών 2007–08 ήταν το 16ο πρώταθλημα Α' Εθνικής ποδοσφαίρου γυναικών. Διεξήχθη σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση έγιναν δύο όμιλοι, ο Βόρειος με 7 ομάδες και ο Νότιος με 9 ομάδες. 2 ομάδες από κάθε όμιλο προκρίθηκαν στην τελική φάση, όπου έδωσαν διπλούς νοκ-άουτ αγώνες. Πρωταθλητής αναδείχθηκε ο ΠΑΟΚ για τέταρτη φορά στην ιστορία του.
Πηγές
Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 2007-2008 Κατηγορία:Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου γυναικών
Απήγανος
Ιστορικά στοιχεία
Είναι γνωστός από την αρχαιότητα και αναφέρεται στην Αγία Γραφή. Σύμφωνα με αναφορές του Αθήναιου, ο Κλέαρχος, τύραννος της Ηράκλειας του Πόντου, καλούσε τους αξιωματικούς του στα ανάκτορα, τους έδινε να πίνουν δηλητήριο και διασκέδαζε βλέποντάς τους να σφαδάζουν. Εκείνοι έτρωγαν απήγανο πριν τις συναντήσεις με τον τύραννο, σαν αντίδοτο στις δηλητηριάσεις. Με αυτόν τον τρόπο υποκρίνονταν τους δηλητηριασμένους κατά την παρουσία του και έσωζαν τις ζωές τους. Αναφέρεται και στον Ιπποκράτη. Επίσης χρησιμοποιούνταν σαν αντίδοτο στο δηλητήριο του Μιθριδάτη. Οι αρχαίοι Έλληνες τον χρησιμοποιούσαν κατά της δυσπεψίας που τους προκαλούνταν από το μάτιασμα όταν έτρωγαν μπροστά σε ξένους. Κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους, ο Πλίνιος αναφέρει πως οι ζωγράφοι έτρωγαν άφθονο απήγανο για να έχουν καλή όραση. Το 1625, ένας Ιταλός γιατρός, ο Piperno, τον χρησιμοποιούσε κατά της επιληψίας και των ιλίγγων. Στη λαϊκή ιατρική χρησιμοποιήθηκε για τη θεραπεία της φυματίωσης, λύσσας, σύφιλης κ.α.
Χαρακτηριστικά
Το ύψος του είναι 70-90 εκατοστά και έχει ποώδεις βλαστούς. Τα φύλλα του είναι μακριά με γαλαζοπράσινο χρώμα και καλύπτονται από λευκό χνούδι. Τα άνθη του είναι κίτρινα και σε συστάδες. Ανθοφορεί από τον Μάιο μέχρι τον Σεπτέμβριο.
Ιδιότητες
Έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Χρησιμοποιείται σαν φάρμακο κατά:
Τον συναντάμε και στον αρωματισμό ποτών και γλυκών με την μορφή αιθέριου ελαίου.
Δοξασίες
Υπάρχει η ελληνική λαϊκή έκφραση «ξορκισμένος με τον απήγανο», καθώς πιστεύεται ότι διώχνει  τα «ξόρκια», την αρνητική ενέργεια. Θεωρείται πως ήταν το φυτό που χρησιμοποίησε ο Οδυσσέας για να προστατευτεί από τα μάγια της μάγισσας Κίρκης. Οι Ρωμαίοι, οι Κέλτες και οι Κινέζοι τον χρησιμοποιούσαν, επίσης, για τις «αντι-μαγικές» του ιδιότητες.
Οι ιθαγενείς της Λατινικής Αμερικής πίστευαν στις μαγικές του ιδιότητες και στη Λιθουανία τα νεαρά κορίτσια φορούν στεφάνια απήγανου στις γιορτές καθώς συμβολίζει την γυναικεία αγνότητα. Ακόμη και στη σύγχρονη εποχή θεωρείται ότι απορροφά την «αρνητική ενέργεια» από τον περιβάλλον και πολλές φορές ξεραίνεται από αυτήν. Επίσης, ότι το άτομο που φυτεύει τον απήγανο αποκτά κάποιο πεδίο προστασίας. Θεωρείται επίσης, ότι προσελκύει την «θετική ενέργεια» και φέρνει καλή τύχη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βότανα Κατηγορία:Ρυτοειδή
Οκρούγκ Μπεράνσκι
μικρογραφία|Οι διοικητικές περιοχές (Οκρούγκ ή Ζουπανίες) του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων 1918-1922 Η Οκρούγκ Μπεράνσκι (σερβικά : Берански округ) ήταν διοικητική περιοχή, Διοικητική διαίρεση του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από το 1918 έως το 1929. Διοικητικό της κέντρο ήταν η πόλη Μπεράνε όπου οφείλει και το όνομα της, καταργήθηκε οριστικά το 1929.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την απογραφή του 1921 η διοικητική περιοχή είχε 23.864 κατοίκους από τους οποίους 19.970 Ορθόδοξοι, 71 καθολικοί και οι υπόλοιποι μουσουλμάνοι.
Παραπομπές
Οκρουγκ Μπερανσκι Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Σερβίας στο Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων
Όπως στον Παράδεισο
Όπως στον Παράδεισο (Just Like Heaven) είναι το όνομα μιας ρομαντικής κομεντί, που κυκλοφόρησε στις ελληνικές αίθουσες στις 8 Δεκεμβρίου 2005. Πρωταγωνιστούν η Ρις Γουίδερσπουν και ο Μαρκ Ράφαλο, ενώ σκηνοθετήθηκε από τον Μαρκ Γουότερ. Τα γυρίσματα έγιναν στο Σαν Φρανσίσκο και το σενάριο αποτελεί διασκευή του μυθιστορήματος If Only It Were True (Et si c'était vrai...) του Μαρκ Λίβαϊ. Η ταινία κατάφερε να σκαρφαλώσει στο #1 του αμερικανικού box office.
Η Πλοκή
Ο Ντέιβιντ, ένας αρχιτέκτονας εξωτερικών χώρων περνά τις δυσκολότερες ώρες τις ζωής του: αναρρώνει από μια οικογενειακή τραγωδία, δεν έχει καμία όρεξη να ασχοληθεί με την προσωπική του ζωή και αρχίζει να πίνει όλο και περισσότερο. Στα πλαίσια των αλλαγών που συμβαίνουν στη ζωή του είναι και η προσωρινή ενοικίαση ενός επιπλωμένου διαμερίσματος στο Σαν Φρανσίσκο.
Κάποια νύχτα όμως, απρόσμενα ανακαλύπτει στο διαμέρισμά του μια νεαρή και όμορφη κοπέλα, η οποία επιμένει πως το σπίτι είναι δικό της και πως εκείνος, σαν καταπατητής πρέπει να φύγει. Αρχικά ο Ντέιβιντ θεωρεί πως έχει παραισθήσεις από το ποτό, αλλά η κοπέλα τείνει να εμφανίζεται όλο και συχνότερα, μέχρι που μένει στο πλάι του μονίμως. Σύντομα ο νεαρός άνδρας αντιλαμβάνεται πως η περίεργη συγκάτοικός του πράγματι γνωρίζει και του αποκαλύπτει λεπτομέρειες για το σπίτι που ο ίδιος δεν ήξερε, κάνοντας αισθητό πως το σπίτι ήταν κάποτε πράγματι στην κατοχή της.
Σε μια προσπάθεια να υπερασπιστεί την ήδη ταραγμένη ψυχολογία του - και για να προστατέψει την ψυχική του υγεία μιας και η κοπέλα είναι φορτική, φλύαρη και αδιάκριτη -, αρχίζει μια έρευνα για τον προηγούμενο ένοικο του σπιτιού, ενώ παράλληλα προσπαθεί να την πείσει πως ίσως δεν ανήκει στον κόσμο των ζωντανών, πράγμα που εκείνη δεν δείχνει να έχει αντιληφθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 2005 Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής DreamWorks Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές ρομαντικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε γαλλικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Αμερικανικές αισθηματικές ταινίες φαντασίας Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στο Σαν Φρανσίσκο
Δάμων και Φιντίας
Βασική ιστορία
Σύμφωνα με όσα γράφτηκαν (από τον Κικέρωνα, τον Βαλέριο Μάξιμο, τον Ιάμβλιχο τον φιλόσοφο Αριστόξενο, τον Πορφύριο και τον Διόδωρο τον Σικελό) μετά την απόφαση του Διονυσίου να εκτελέσει τον Φιντία, ο Δάμωνας ίσως προσπαθεί να εκμαιεύσει χάρη, όμως δεν εισακούεται. Επειδή ο Φιντίας έχει σοβαρές εκκρεμότητες σχετικές με τις ευθύνες του και στον κύκλο των Πυθαγορείων (δεν ξέρουμε τι είδους) ο Δάμων μένει ως όμηρος, ανθρώπινο ενέχυρο ή εγγύηση, και εκείνος φεύγει να τις τακτοποιήσει. Αν δεν επιστρέψει εγκαίρως, στη θέση του θα εκτελεστεί ο Δάμων. Δεν είναι βέβαιο πώς ακριβώς βρέθηκε ο Δάμων σε αυτή τη θέση αν και όλοι συμφωνούν ότι ήταν προθυμότατος. Πιθανόν να προσφέρθηκε μόνος του ώστε να τακτοποιήσει ο φίλος του τις υποθέσεις του, πιθανόν και να το πρότεινε ο Φιντίας σίγουρος ότι δε θα αμφισβητείτο ο λόγος της τιμής του ότι θα επιστρέψει, ίσως και να ήταν ιδέα του Διονυσίου - όταν δηλαδή ο Φιντίας ζήτησε αναστολή εκτέλεσης της ποινής για λίγες ώρες ώστε να ρυθμίσει σοβαρά ζητήματα, πιθανόν ο Διονύσιος να του είπε «εντάξει, αλλά θα κρατήσω όμηρο τον Δάμωνα». Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Δάμων με φυσικότητα και εμπιστοσύνη αποδέχτηκε την ομηρία. Αν ο Φιντίας δεν επέστρεφε, θα σταύρωναν ή θα αποκεφάλιζαν εκείνον στη θέση του.
Ο μυθιστορηματικές παραλλαγές του μύθου αναφέρουν ότι έφυγε με τα πόδια για το χωριό του που δεν ήταν ιδιαίτερα κοντά στις Συρακούσες και ότι αφού τακτοποίησε τα της μητέρας και της αδελφής του, την πάντρεψε δηλαδή, στον δρόμο της επιστροφής τον έπιασαν ληστές, ότι ξέφυγε αλλά βρέθηκε σε ένα φουσκωμένο ποτάμι και ταλαιπωρήθηκε να το διαβεί και ότι έβλεπε τον ήλιο να δύει και να πλησιάζει η ώρα της εκτέλεσης και να αγωνιά για τον φίλο του. Όμως πιο τεκμηριωμένο φαίνεται πως έλειψε για λίγο και εκτός από τον Υγίνο κανείς δεν αναφέρεται σε γάμους, ληστές και ποτάμια.
Στο μεταξύ ο Διονύσιος το έβρισκε διασκεδαστικό να λέει στον Δάμωνα ότι ήταν ανόητος να πιστέψει πως θα επέστρεφε ποτέ ο Φιντίας που «τώρα βρίσκεται κάπου πανευτυχής που γλίτωσε τη θανατική καταδίκη ενώ ο φίλος του είναι το ελάφι της υπόθεσης» - παραλληλίζοντας τις περιστάσεις με τη θυσία της Ιφιγένειας. Ο Δάμωνας υπερασπίζεται με σθένος τον Φιντία και λέει ότι σαν όλους τους πυθαγόρειους θα κρατήσει τον λόγο του και ότι η μόνη περίπτωση να μην έρθει στην ώρα του, θα οφείλεται σε κάποιο απρόβλεπτο και μεγάλο εμπόδιο. Καθώς τον οδηγούν πια στον σταυρό ή στη λαιμητόμο της εποχής, παρακαλάει όντως να υψωθεί κάποιο ανυπέρβλητο εμπόδιο να κρατήσει μακριά τον Φιντία για αρκετή ακόμα ώρα, ώστε να εκτελεστεί αυτός αντί εκείνου.
Όμως πάνω που θα τον εκτελούσαν, εμφανίστηκε κάθιδρος ο Φιντίας. Ο Δάμων, από αγάπη για τον φίλο του, επέμεινε να εκτελεστεί εκείνος «αφού ο Φιντίας έφθασε μετά την προθεσμία» αλλά ο Φιντίας αντέτεινε ότι, έστω και αργοπορημένος, πρόλαβε και ότι δε θα έπρεπε να θανατωθεί στη θέση του κανένας. Καθώς οι δύο φίλοι πάλευαν να πείσουν τον Διονύσιο όχι για να γλιτώσουν τη δική τους ζωή, αλλά για να γλιτώσουν ο ένας τη ζωή του άλλου, ο κυβερνήτης των Συρακουσών συγκινήθηκε και είπε να αφεθούν και οι δύο ελεύθεροι και να τον δεχτούν ως τρίτο φίλο επειδή θαύμασε τον βαθμό της φιλίας τους. Σύμφωνα με τις πηγές, οι δύο φίλοι του εξήγησαν ότι αυτό ήταν αδύνατον - μάλλον επειδή δεν ήταν πυθαγόρειος και δε μετείχε στις τελετές τους - και έφυγαν προς άγνωστη -σε εμάς- κατεύθυνση. Φέρεται δε, ότι όλα αυτά τα ιστόρησε στον Αριστόξενο ο ίδιος ο Διονύσιος όταν είχε πια ξεπέσει στην Κόρινθο, όπου είναι γνωστό ότι πέρασε τον τελευταίο χρόνο της περιπετειώδους ζωής του μέσα στην αθλιότητα ή πάντως αρκετά άσχημα.
Εκδοχές και αναφορές
Επειδή οι Πυθαγόρειοι είχαν τη φήμη σθεναρών υποστηρικτών του ήθους και πίστευαν μεταξύ άλλων στην ιερότητα της φιλίας, εκφράστηκε η εκδοχή ότι ο Διονύσιος θέλησε να αποδείξει ότι ήταν "όλο λόγια" και συνέλαβε το σχέδιο να καταδικάσει έναν από αυτούς ώστε να φέρει την κοινότητα των φιλοσόφων σε δίλημμα και να τους εκθέσει - επειδή ήταν βέβαιος ότι δε θα θυσίαζε κανείς τη ζωή του για τον άλλο. Ίσως να το έκανε περιπαικτικά, όχι για κοινωνικοπολιτικούς λόγους, αλλά κυριολεκτικά για να περάσει η ώρα του.
Πολλά στοιχεία της ιστορίας διανθίστηκαν και με παρεμφερείς μύθους, όπως αυτούς που αναφέρει εξάλλου και ο Υγίνος, δίνοντας στους δύο αδελφικούς φίλους τα ονόματα Μοίρος και Σελινούντιος. Εξαιτίας του Υγίνου, έτσι ονόμασε τμήμα του λυρικού έργου του το 1798 και ο Σίλερ - το "Die Bürgschaft", η Εγγύηση. Τα ονόματα του Υγίνου χρησιμοποιεί και ένας Ιάπωνας λόγιος το 1940, ο Οσάμου Νταζάι που είχε ως πηγή έμπνευσης το έργο του Σίλερ, οπότε στο "Hashire Merosu!" οι πρωταγωνιστές ονομάζονται Melos και Selinuntius.
Στη σύγχυση των εκδοχών, περί γάμου ή οικονομικών εκκρεμοτήτων και άλλα πραγματικά ή μυθιστορηματικά στοιχεία, συνέβαλε εκτός του Υγίνου και το λατινικό Gesta Romanorum το οποίο συντάχθηκε γύρω στο 1300 με πολλές όμορφες ιστορίες από την αρχαιότητα και τον μεσαίωνα, αλλά και με ποικιλία ευρημάτων.
Όσον αφορά την παρερμηνεία του ονόματος του Φιντία ως Πυθία, αυτή ξεκίνησε με το έργο του Edwardes που παίχτηκε προς τιμήν της Ελισάβετ Α' της Αγγλίας και στο οποίο ο Φιντίας αποκαλείται Πυθίας - έτσι μένει, πέντε αιώνες τώρα, για αγγλόφωνους και γαλλόφωνους. Στο έργο αυτό ο Φιντίας παίρνει αναστολή 2 μηνών για να διευθετήσει τις εκκρεμότητές του. Το έργο απευθυνόταν σε βασιλείς, γι' αυτό οι ήρωες στο τέλος δέχονται τον Διονύσιο ως τρίτο της παρέας τους. Εξίσου προσαρμοσμένο στις πολιτικές και κοινωνικές προτιμήσεις της εποχής ήταν ένα έργο που ανέβηκε στο Παρίσι το 1700, όπου ο Δάμων και ο Πυθίας (ο συγγραφέας αμελεί τις πυθαγόρειες καταβολές τους) ερωτεύονται δυο κορίτσια από τις Συρακούσες και ο βασιλιάς πιάνει τον έναν όμηρο όταν γίνεται ένα φονικό για λόγους ερωτικής αντιζηλίας. Ο Φιντίας εμφανίζεται εγκαίρως για να γλιτώσει τον Δάμωνα, και το έργο τελειώνει με τον βασιλιά χαρούμενο επειδή τον δέχονται ως τρίτο αδελφικό τους φίλο.
Στον Άμλετ του Σέξπιρ, ο Άμλετ προσφωνεί τον φίλο του Οράτιο «Ω, αγαπητέ Δάμωνα», στα αγγλικά «Ο Damon dear».
Το 1821 ο Ιρλανδός ποιητής John Banim γράφει έργο βασισμένο στην ιστορία του Δάμωνα και του Φιντία (αναφέρεται ως Πυθίας), λόγω του οποίου ιδρύθηκε αργότερα το «Τάγμα των Ιπποτών του Πυθία» - εννοώντας φυσικά τον Φιντία.
Το 1957 γυρίστηκε το έργο "The Delicate Delinquent" με ήρωες τον "Mike Damon" και τον "Sidney Pythias" (ο Τζέι Λιούις) όπου δοκιμάζεται η φιλία δύο νέων. Το 1962 γυρίστηκε και ταινία με τίτλο "Ο τύραννος των Συρακουσών". Το 1966 σε ένα επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς Μπάτμαν η Catwoman λέει "καιρός να χωρίσουμε τον Δάμωνα και τον Φιντία" και κλείνει τον Ρόμπιν σε ένα κύλινδρο για να τον εξαφανίσει.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία Κατηγορία:Φιλία
Δήμος Τήνου
Ο Δήμος Τήνου  είναι δήμος της περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου που περιλαμβάνει την Τήνο και τις γειτονικές της νησίδες. Δημιουργήθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης από την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων του νησιού, των δήμων Τήνου και Εξωμβούργου και της Κοινότητας Πανόρμου. Η έκταση του νέου Δήμου είναι 194.59 τ.χλμ και ο πληθυσμός του 8.636 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Έδρα του δήμου ορίστηκε η Τήνος και ιστορική έδρα ο Πάνορμος.
Δήμαρχοι
Ο δήμος συστάθηκε αρχικά στις 10 Μαρτίου 1835 και από το 1912 ως το 1929, λειτούργησε ως Κοινότητα. Στη συνέχεια από το 1929 ως το 1934 ήταν ξανά δήμος, οπότε υποβιβάστηκε ξανά σε Κοινότητα, ως την αναγνώρισή της σε δήμο, το 1942.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου
Ουτώ
Το Ουτώ (γαλλικά: Houtaud) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Σαΐντ Μούσα
Ο Σαΐντ Μούσα (Said Musa- προφορά:Μιούζα) είναι πολιτικός της Μπελίζ. Χρημάτισε πρωθυπουργός από τις 28 Αυγούστου 1998 μέχρι τις 8 Φεβρουαρίου 2008. Η μακρά περίοδος διακυβέρνησής του οδήγησε σε οικονομική ανάπτυξη στη χώρα του. Είναι παντρεμένος με την Τζόαν Μούσα.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο San Ignacio Cayo στις 19 Μαρτίου 1944 και είναι παλαιστινιακής καταγωγής. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, για να επιστρέψει στην Μπελίζ αργότερα.
Πορεία προς την πρωθυπουργία
Έγινε μέλος του Ενωμένου Κόμματος του Λαού (PUP) και συνετέλεσε στη δημιουργία του Συντάγματος του 1981. Ο Μούσα ανέλαβε την αρχηγία του PUP το 1996.
Πρωθυπουργός
Εξελέγη Πρωθυπουργός το 1998 και ξανά το 2003, έπειτα από νέα νίκη του κόμματός του στις εκλογές. Την περίοδο 1998-2002 ήταν επίσης Υπουργός Εξωτερικών της χώρας.
Εκλογική ήττα 2008
Ηγήθηκε ξανά του PUP και το οδήγησε στις εκλογές στις 7 Φεβρουαρίου 2008, τη φορά αυτή όμως το κόμμα του υπέστη μεγάλη ήττα από το UDP, κερδίζοντας μόνο 6 επί συνόλου 31 εδρών. Ο ίδιος ο Μούσα επανεξελέγη στην εκλογική περιφέρεια Φορτ Τζορτζ. Ο ηγέτης του UDP Ντιν Μπάροου διαδέχθηκε το Μούσα στην πρωθυπουργία, στις 8 Φεβρουαρίου 2008.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Μπελίζ
Αεροδρόμιο του Άμπερπορθ
Το Αεροδρόμιο του Άμπερπορθ (αγγλικά: Aberporth Airport) (ICAO: EGFA) είναι ένα αεροδρόμιο κοντά στο χωριό Άμπερπορθ της κομητείας του Κερεντίγκιον στην Δυτική Ουαλία. Η εγκατάσταση είναι γνωστή και ως Αερολιμένας Δυτικής Ουαλίας, καθώς χρησιμοποιείται για εσωτερικές πτήσεις μεταξύ της Ουαλίας και του υπόλοιπου Ηνωμένου Βασιλείου. Το αεροδρόμιο πρόσφατα υπέστη σημαντικές βελτιώσεις επέκτασης του μήκους του διαδρόμου από τα 945 στα 1.257 μέτρα.
Το αεροδρόμιο είναι κέντρο ανάπτυξης πολιτικών και στρατιωτικών μη επανδρωμένων εναέριων οχημάτων (UAV), γνωστών και ως "ντρόουνς". Στη στρατιωτική του χρήση περιλαμβάνονται οι δοκιμές πυραύλων από το Βρετανικό Στρατό, καθώς και η εκτόξευση πυραύλων για ατμοσφαιρικές έρευνες.
Το Αεροδρόμιο του Άμπερπορθ διαθέτει άδεια (Αριθμός P859) από την υπηρεσία πολιτικής αεροπορίας του Ηνωμένου Βασιλείου για επιβατικές πτήσεις ή για χρήση του για εκπαιδευτικά αεροσκάφη. Ωστόσο, δεν διαθέτει άδεια για χρήση του τις νυχτερινές ώρες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αεροδρόμια στην Ουαλία
Υάν-Μονμαρτέν
Το Υάν-Μονμαρτέν (γαλλικά: Huanne-Montmartin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Παιδαγωγική Σχολή Α.Π.Θ.
Χωρίζεται σε 2 τμήματα.
Ιστορία
Η Παιδαγωγική Σχολή, ιδρύθηκε το 1989 και σ’ αυτήν εντάσσοταν το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης και το Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών (αργότερα και τα 2 πήραν την σημερινή τους ονομασία) τα οποία ήταν τετραετούς φοίτησης και αντικατέστησαν τις διετούς φοίτησης Παιδαγωγικές Ακαδημίες.
Προσωπικό
Το Διδακτικό και Ερευνητικό Προσωπικό (Δ.Ε.Π.) της σχολής είναι περίπου 60 άτομα (Καθηγητές, Αναπληρωτές Καθηγητές, Επίκουροι Καθηγητές, Λέκτορες).
Εγκαταστάσεις
Οι εγκαταστάσεις τις Σχολής μοιράζονται ανάμεσα στο κεντρικό κτήριο της σχολής, το οποίο βρίσκεται στο Δυτικό τμήμα του campus του Α.Π.Θ. επι της οδού Γ' Σεπτεμβρίου, και στο κτήριο που βρίσκεται εκτός campus επί της οδού Αρχαιολογικού Μουσείου.
Βιβλιοθήκη
Η Παιδαγωγική Σχολή του Α.Π.Θ. διαθέτει βιβλιοθήκη κοινή και για τα 2 τμήματα, που είναι διασυνδεδεμένη με το Σύστημα Βιβλιοθηκών του Α.Π.Θ. Οι φοιτητές έχουν πρόσβαση και σε όλες τις διπλωματικές εργασίας, αλλά και στις διδακτορικές διατριβές που έχουν εκπονηθεί από φοιτητές του εκάστοτε τμήματος. Καθώς και σε πλήθος τίτλων βιβλίων αλλά και επιστημονικών περιοδικών. Καλύπτει ένα ευρύ φάσμα γνωστικών αντικειμένων με έμφαση στην Προσχολική και Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Λειτουργεί από το 2005 ως περιφερειακή Βιβλιοθήκη του Α.Π.Θ. ύστερα από την ενοποίηση των Βιβλιοθηκών του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης και του Τμήματος Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης. Στεγάζεται στο 2ο όροφο του κτιρίου «Πύργος» της Παιδαγωγικής Σχολής, εντός του πανεπιστημιακού χώρου του Α.Π.Θ και λειτουργεί από Δευτέρα έως Παρασκευή από τις 9.00 - 19.00. Ο χώρος που διαθέτει για τη λειτουργία της υπολογίζεται στα 450m2 και περιλαμβάνει το Γραφείο Δανεισμού και Εξυπηρέτησης χρηστών, το Βιβλιοστάσιο, το Τμήμα Τρεχουσών Συνδρομών Περιοδικών, το Τμήμα Βιβλιοδετημένων Περιοδικών (παλιότερα τεύχη), το Αναγνωστήριο, το Τμήμα Φωτοτύπησης υλικού και το Κέντρο Ενταξιακής Πολιτικής. Κύριος στόχος της Βιβλιοθήκης της Παιδαγωγικής Σχολής είναι να παρέχει τις κατάλληλες υπηρεσίες, τη βοήθεια και την καθοδήγηση κατά την ερευνητική διαδικασία στους χρήστες, ώστε να εξασφαλίζει την πρόσβαση στην πληροφορία. Ο σκοπός αυτός πραγματώνεται είτε άμεσα με τη φυσική παρουσία του ενδιαφερόμενου στο χώρο της Βιβλιοθήκης είτε έμμεσα προσφέροντας υπηρεσίες πληροφόρησης μέσω τηλεφώνου και μέσω e-mail. Το προσωπικό της Βιβλιοθήκης αποτελείται από τις κυρίες Παπάζογλου Αγγελική, Ε.Τ.Ε.Π. του Τ.Ε.Π.Α.Ε. και την Συρμακέζη-Σταμάκου Αθανασία, Ε.Τ.Ε.Π. του Τ.Ε.Π.Α.Ε. Αξίζει να σημειωθεί πως μετά την εφαρμογή του μέτρου της διαθεσιμότητας, η Βιβλιοθήκη της Σχολής πλήττεται σοβαρά από την απώλεια δύο κύριων στελεχών της, της κας Νούνη Ανδριανής, που ήταν η μοναδική βιβλιοθηκονόμος της Βιβλιοθήκης και της κας Παππά Μαρίας, στελέχους πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης των εν γένει υπηρεσιών της Βιβλιοθήκης. Το έργο της Βιβλιοθήκης υποβοηθείται περιστασιακά και από φοιτητές του Τ.Ε.Ι. Βιβλιοθηκονομίας που κάνουν την πρακτική τους άσκηση.
Σπουδές
Τα 2 τμήματα της Σχολής παρέχουν στους φοιτητές τους προπτυχιακούς κύκλους σπουδών τετραετούς φοίτησης καθώς και μεταπτυχιακούς κύκλους σπουδών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Επιτελικό Κράτος (Ελλάδα)
Το Επιτελικό κράτος είναι σύστημα διοίκησης του ελληνικού κράτους που καθιερώθηκε από την κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη, με τον νόμο 4622/2019 κατ' απομίμηση, όπως αναφέρεται, του αμερικανικού συστήματος διοίκησης.
Οι βασικοί πυλώνες του νέου συστήματος είναι η Εθνική Αρχή Διαφάνειας, στην οποία συγχωνεύθηκαν όλα τα ελεγκτικά σώματα του δημοσίου, και η Προεδρία της Κυβέρνησης, ως αυτοτελής, απευθείας υπαγόμενη στον Πρωθυπουργό υπηρεσία.
Για τη λειτουργία του χρησιμοποιούνται μέθοδοι και εργαλεία του μάνατζμεντ, συμπεριφορικού ή μη.
Προεδρία της Κυβέρνησης
Η Προεδρία της Κυβέρνησης αποτελεί αυτοτελή δημόσια υπηρεσία, στελεχωμένη από 440 άτομα (340 οργανικών θέσεων και 100 μετακλητών). Υπάγεται απευθείας στον Πρωθυπουργό. Αποστολή της είναι η υποστήριξη του πρωθυπουργού και ο συντονισμός του κυβερνητικού έργου. Απευθείας υπαγόμενη σε αυτήν είναι η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, η Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση και το Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικοί Νόμοι Κατηγορία:Ελληνική Κυβέρνηση
Περιφέρεια Καρά
thumb|300px|right|Οι νομαρχίες της Καρά
Πόλεις
Η μεγαλύτερη πόλη είναι η Καρά και δεύτερη μεγαλύτερη η Μπαφιλό. Άλλες πόλεις είναι η Μπασάρ, η Νιαμτούγκου, η Γκερίν Κουκά1, η Καντέ και η Παγκουντά.
1. Γκερίν Κουκά υπάρχει και στην νομαρχία Μπασάρ και στη νομαρχία Ντουφέλγκου.
Νομαρχίες
thumb|right|250px|Μπαφιλό
Γεωγραφία
Η Καρά βρίσκται βόρεια της Κεντρικής περιφέρειας και νότια του Σαβάν. Συνορεύει με το Μπενίν στα ανατολικά, συγκεκριμένα τη Ντόνγκα στα νοτιοανατολικά και την Ατακορά στα βορειοανατολικά και τη Βόρεια περιφέρεια της Γκάνα στα δυτικά.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Γεωγραφία του Τόγκο
Ανδεγαυική Αυτοκρατορία
Η Ανδεγαυική Αυτοκρατορία (γαλλ.: Empire Plantagenêt ) περιγράφει τις κτήσεις των Ανδεγαυών βασιλέων της Αγγλίας, οι οποίοι κατείχαν εδάφη στην Αγγλία και τη Γαλλία κατά τον 12ο και 13ο αιώνα. Οι ηγεμόνες της ήταν ο Ερρίκος Β’ (κυβέρνησε 1154-1189), ο Ριχάρδος Α’ (κυβ. 1189-1199) και ο Ιωάννης (κυβ. 1199-1216). Η Ανδεγαυική Αυτοκρατορία είναι ένα πρώιμο παράδειγμα σύνθετου κράτους.
Οι Ανδεγαυοί του Οίκου των Πλανταγενετών κυβέρνησαν σε μία περιοχή που κάλυπτε περίπου το ήμισυ της Γαλλίας, ολόκληρης της Αγγλίας και τμημάτων της Ιρλανδίας και της Ουαλίας. Επίσης, ασκούσαν επιρροή σε μεγάλο μέρος των υπόλοιπων εδαφών των Βρετανικών Νήσων. Η αυτοκρατορία ιδρύθηκε από τον Ερρίκο Β’, ως βασιλιά της Αγγλίας, δούκα της Νορμανδίας, κόμη του Ανζού (από το οποίο προέρχεται η ονομασία των Ανδεγαυών), δούκα της Ακουιτανίας από τα δικαιώματα της συζύγου του, καθώς και άλλους πολλούς δευτερεύοντες τίτλους. Αν και ο υψηλότερος τίτλος τους προερχόταν από το Βασίλειο της Αγγλίας, οι Ανδεγαυοί διατηρούσαν τις αυλές τους κυρίως στην ηπειρωτική Ανζέ (γαλλ.: Angers) του Ανζού (γαλλ.: Anjou) και στη Σινό (γαλλ.: Chinon) της Τουρέν (γαλλ.: Touraine).
Προέλευση του όρου και η εφαρμογή του
Ο όρος Ανδεγαυική Αυτοκρατορία είναι ένας νεολογισμός που ορίζει τα εδάφη του Οίκου των Πλανταγενετών: του Ερρίκου Β’ και των γιών του Ριχάρδου Α’ και Ιωάννη. Ένας άλλος γιός του, ο Γοδεφρείδος, κυβέρνησε τη Βρετάνη και δημιούργησε μία ξεχωριστή δυναστική γραμμή εκεί. Όπως είναι σε θέση να γνωρίζουν οι ιστορικοί, δεν υπήρχε την εποχή εκείνη κάποιος όρος που να χαρακτήριζε τις περιοχές που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο των Ανδεγαυών. Ωστόσο, χρησιμοποιήθηκαν περιγραφές όπως «το βασίλειό μας και όλα όσα υπόκεινται στον κανόνα μας, οτιδήποτε κι αν είναι αυτά». Ο όρος Ανδεγαυική Αυτοκρατορία επινοήθηκε από την Κέιτ Νοργκέιτ (Kate Norgate) στο έργο της, «England under the Angevin Kings», του 1887. Στη Γαλλία, ο όρος espace Plantagenet («εκτάσεις των Πλανταγενετών») χρησιμοποιείται μερικές φορές για να περιγράψει τα φέουδα που είχαν αποκτήσει οι Πλανταγενέτες.
Η υιοθέτηση του όρου της Ανδεγαυικής Αυτοκρατορίας σηματοδότησε μία επανεκτίμηση του ιστορικού χρόνου, δεδομένου ότι τόσο η αγγλική όσο και η γαλλική επιρροή εξαπλώθηκαν σε όλα τα εδάφη κατά τον μισό αιώνα που διήρκεσε η δυναστική αυτή ένωση. Ο ίδιος ο όρος «Angevin» είναι η ονομασία των κατοίκων του Ανζού και της ιστορικής πρωτεύουσάς του, της Ανζέ. Οι Πλανταγενέτες κατάγονταν από τον Γοδεφρείδο Α’, κόμη του Ανζού, εξ ου και ο όρος. Αυτός χρησιμοποιείται, σύμφωνα με το Oxford English Dictionary, από το 1653.
Γεωγραφία και διοίκηση
Στη μεγαλύτερη έκτασή της, η Ανδεγαυική Αυτοκρατορία αποτελούνταν από το Βασίλειο της Αγγλίας, την Κυριότητα της Ιρλανδίας, και τα δουκάτα της Νορμανδίας (που περιλάμβανε και τα νησιά της Μάγχης), της Γασκώνης (Gascony) και της Ακουιτανίας (Aquitaine) καθώς και τις κομητείες του Ανζού (Anjou), του Πουατού (Poitou), του Μαιν (Maine), της Τουραίν (Touraine), της Σαιντόνζ (Saintonge), της Μαρς (La Marche), του Περιγκόρ (Périgord), του Λιμουζέ (Limousin), της Νάντης (Nantes) και του Κερσί (Quercy). Ενώ τα δουκάτα και οι κομητείες είχαν διάφορους βαθμούς υποτέλειας στον βασιλιά της Γαλλίας, οι Πλανταγενέτες ασκούσαν διάφορα επίπεδα ελέγχου επί των δουκάτων της Βρετάνης και της Κορνουάλης, των πριγκηπάτων της Ουαλίας, της κομητείας της Τουλούζης και του Βασιλείου της Σκωτίας, αν και αυτές οι περιοχές δεν ήταν επισήμως μέρη της αυτοκρατορίας. Η Ωβέρνη (Auvergne) ήταν επίσης μέρος της αυτοκρατορίας κατά διαστήματα στις βασιλείες του Ερρίκου Β’ και του Ριχάρδου, υπό την ιδιότητά τους ως δούκες της Ακουιτανίας. Ο Ερρίκος Β’ και ο Ριχάρδος Α’ προέβαλαν περεταίρω αξιώσεις για την κομητεία του Μπερύ (Berry), αλλά αυτές δεν εκπληρώθηκαν πλήρως και η κομητεία χάθηκε εντελώς κατά την άνοδο στον αγγλικό θρόνο του Ιωάννη το 1199. μικρογραφία|Η Βόρεια Γαλλία γύρω από την κομητεία του Ανζού. Οι κόκκινοι κύκλοι σηματοδοτούν τα σημαντικά περιφερειακά κέντρα. Τα σύνορα της αυτοκρατορίας ήταν μερικές φορές πολύ γνωστά και επομένως εύκολο να σημειωθούν όπως στην περίπτωση των αναχωμάτων που κατασκευάστηκαν μεταξύ των βασιλικών εδαφών που ανήκαν στο βασιλιά της Γαλλίας και του Δουκάτου της Νορμανδίας. Σε άλλα μέρη αυτά τα σύνορα δεν ήταν τόσο σαφή, ιδιαίτερα τα ανατολικά σύνορα της Ακουιτανίας, όπου υπήρχαν συχνά διαφορές με ό,τι ισχυρίζονταν ότι κατείχαν ο Ερρίκος Β’ και ο Ριχάρδος Α’ και με τα σύνορα στα οποία σταματούσε η πραγματική τους ισχύ.
Διοίκηση και διακυβέρνηση
Ένα χαρακτηριστικό της Ανδεγαυικής Αυτοκρατορίας ήταν η «πολυκρατική» φύση της, ένας όρος που προήλθε από ένα πολιτικό φυλλάδιο που γράφτηκε από έναν υπήκοο της αυτοκρατορίας: το Policraticus του Ιωάννη του Σόλσμπερι (αγγλ.: John of Salisbury). Αυτό σήμαινε ότι, αντί να ελέγχεται πλήρως η αυτοκρατορία από τον βασιλεύοντα μονάρχη, αυτός εκχωρούσε τη διοίκηση σε ειδικά διορισμένους υπηκόους σε διαφορετικές περιοχές.
Γαλλία
Το ευρύτερο Ανζού είναι ένας σύγχρονος όρος που περιγράφει την περιοχή που αποτελείτο από το Ανζού, το Μαιν, την Τουραίν, τη Βαντόμ και τη Σαιντόνζ. Εκεί κυβέρνησαν οι βασιλικοί αντιπρόσωποι όπως αυτός του Ανζού και άλλοι. Αυτοί είχαν σαν βάσεις τους την Τουρ, τη Σινό (γαλλ.: Chinon), τη Μπωζέ (γαλλ.: Baugé), το Μπωφόρ (γαλλ.: Beaufort), το Μπρισάκ (γαλλ.: Brissac), την Ανζέ, το Σωμούρ (γαλλ.: Saumur), το Λουντάν (γαλλ.: Loudun), το Λος (γαλλ.: Loches), το Λονζαί (γαλλ.: Langeais) και το Μονμπαζόν (γαλλ.: Montbazon). Ωστόσο, κομητείες όπως το Μαιν, διοικούνταν συχνά από αξιωματούχους των τοπικών αρχόντων, και όχι από τους επικυρίαρχους Ανδεγαυούς. Το Μαιν ήταν αρχικά σε μεγάλο βαθμό αυτοδιοικούμενο έως ότου οι Ανδεγαυοί βασιλείς προσπάθησαν να βελτιώσουν τη διοίκηση εγκαθιστώντας νέους αξιωματούχους όπως τον βασιλικό αντιπρόσωπο του Λε Μαν. Όμως, αυτές οι μεταρρυθμίσεις ήρθαν πολύ αργά για τους Ανδεγαυούς, και μόνο οι Καπετίδες είδαν τα ευεργετικά αποτελέσματα αυτής της μεταρρύθμισης μετά την προσάρτηση της περιοχής στο βασίλειό τους.
Η Ακουιτανία διέφερε στο επίπεδο διακυβέρνησης στις διαφορετικές περιοχές που την απάρτιζαν. Η Γασκώνη ήταν μία περιοχή με πολύ χαλαρή διοίκηση. Αξιωματούχοι τοποθετήθηκαν κυρίως στο Αντρ-Ντε-Μερ (γαλλ.: Entre-Deux-Mers), στη Μπαγιόν και στο Νταξ, αλλά μερικοί τοποθετήθηκαν στη διαδρομή προσκυνήματος προς το Σαντιάγο ντε Κομποστέλα και επίσης στον ποταμό Γαρούνα μέχρι το Αζέν. Η υπόλοιπη Γασκώνη δεν κυβερνήθηκε, παρά το γεγονός ότι ήταν μεγάλη σε έκταση σε σύγκριση με άλλες μικρότερες επαρχίες της περιοχής. Αυτή η δυσκολία όσον αφορά τη διοίκηση της περιοχής δεν ήταν καινούργια. Ήταν εξίσου δύσκολο και για τους προηγούμενους δούκες του Πουατού να εδραιώσουν την εξουσία τους σε αυτή την περιοχή. Παρόμοια κατάσταση επικρατούσε και στις ανατολικές επαρχίες του Περιγκόρ και του Λιμουζέ (γαλλ.: Limousin), όπου δεν υπήρχε σημαντικό βασιλικό διοικητικό σύστημα και ουσιαστικά δεν υπήρχαν αξιωματούχοι. Πράγματι, υπήρχαν άρχοντες που κυβέρνησαν αυτές της περιοχές σαν να ήταν «κυρίαρχοι ηγεμόνες» και είχαν επιπλέον δυνάμεις, όπως την ικανότητα να κόβουν δικά τους νομίσματα, κάτι που οι Άγγλοι άρχοντες δεν είχαν καταφέρει για δεκαετίες. Τα μέλη του Οίκου των Λουζινιάν, για παράδειγμα, έγιναν ανταγωνιστές των Ανδεγαυών κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιωάννη, καθώς ο τελευταίος προσπάθησε να εδραιώσει την κυριαρχία του εκεί. Ωστόσο, οι βασιλικοί αξιωματούχοι θα μπορούσαν να τοποθετηθούν στο Πουατού, λόγω της ύπαρξης πολλών κάστρων στην περιοχή σε σύγκριση με την υπόλοιπη Ακουιτανία.
Η Νορμανδία ήταν το πιο καλά διοικούμενο κράτος της Ανδεγαυικής Αυτοκρατορίας μετά την Αγγλία. Οι μέχρι τότε κατώτεροι αξιωματούχοι και ευγενείς (prévôts και vicomtes) παρέδοσαν την εξουσία τους σε άλλους (baillis) οι οποίοι κατείχαν τόσο δικαστικές όσο και εκτελεστικές εξουσίες. Οι τελευταίοι εισήχθησαν κατά τον 12ο αιώνα στη Νορμανδία και έφεραν μια οργάνωση του δουκάτου παρόμοια με αυτή των σερίφηδων στην Αγγλία. Η εξουσία των δουκών ήταν ισχυρότερη στα σύνορα κοντά στις κατοχές των Καπετιδών.
Η Τουλούζη βρέθηκε υπό μία αδύναμη υποτέλεια του κόμη της Τουλούζης, ο οποίος σπάνια συμμορφωνόταν με την εξουσία των Ανδεγαυών. Μόνο το Κερσί διοικήθηκε άμεσα από τους Ανδεγαυούς μετά την κατάκτησή του από τον Ερρίκο Β’ το 1159, αλλά αποτέλεσε αμφισβητούμενη περιοχή.
Η Βρετάνη, μία περιοχή όπου οι ευγενείς ήταν παραδοσιακά πολύ ανεξάρτητοι, βρισκόταν υπό τον έλεγχο των Ανδεγαυών κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ερρίκου Β’ και του Ριχάρδου Α’. Η Κομητεία της Νάντης ήταν υπό τον αυστηρότερο έλεγχο των Ανδεγαυών. Οι τελευταίοι συχνά εμπλέκονταν στις υποθέσεις της Βρετάνης, όπως όταν ο Ερρίκος Β’ κανόνισε τον γάμο του Κόναν της Βρετάνης και εγκατέστησε τον αρχιεπίσκοπο του Ντολ (γαλλ.: Dol).
Οικονομία
μικρογραφία|Το [[Κάστρο του Σινόν|κάστρο της Σινό, διοικητικό κέντρο και τοποθεσία του κύριου θυσαυροφυλακίου της Ανδεγαυικής Αυτοκρατορίας .]] Η οικονομία της Ανδεγαυικής Αυτοκρατορίας ήταν αρκετά περίπλοκη λόγω της διαφορετικής πολιτικής δομής των διαφορετικών συστατικών της εδαφών. Η Αγγλία και η Νορμανδία είχαν καλή διαχείριση και, ως εκ τούτου, θα μπορούσαν να αποφέρουν μεγαλύτερα έσοδα από περιοχές όπως η Ακουιτανία. Αυτό συνέβαινε επειδή η Αγγλία και η Νορμανδία χρησιμοποιούσαν περισσότερους αξιωματούχους για την είσπραξη των φόρων και, σε αντίθεση με την Ακουιτανία, οι ντόπιοι άρχοντες δεν μπόρεσαν να κόψουν τα δικά τους νομίσματα, επιτρέποντας στους Ανδεγαυούς βασιλείς να ελέγχουν την οικονομία από τη διοικητική τους βάση στη Σινό. Η σημασία της Σινό αποδείχθηκε από το γεγονός ότι πρώτα ο Ριχάρδος την κατέλαβε όταν εξεγέρθηκε εναντίον του πατέρα του το 1187, και μετά ότι ο Ιωάννης έσπευσε αμέσως εκεί μετά τον θάνατο του αδελφού του.
Τα χρήματα που συγκεντρώνονταν στην Αγγλία χρησιμοποιούνταν κυρίως για ζητήματα των ηπειρωτικών εδαφών της αυτοκρατορίας. Επίσης, λόγω του υψηλού επιπέδου διοίκησης της Αγγλίας και, σε μικρότερο βαθμό, της Νορμανδίας, αυτές οι περιοχές ήταν οι μόνες όπου τα έσοδα ήταν σταθερά και σχετικά υψηλά.
Τα έσοδα της ίδιας της Αγγλίας διέφεραν από έτος σε έτος. Τα οικονομικά αρχεία που ξεκινούν από την περίοδο 1155 με 1156, δείχνουν ότι τα ετήσια έσοδα της Αγγλίας ήταν £10.500, ή περίπου το ήμιση των εσόδων κατά τη βασιλεία του Ερρίκου Α'. Αυτό οφειλόταν εν μέρει στην Αναρχία (μία εμφύλια διαμάχη που έλαβε χώρα στην Αγγλία και τη Νορμανδία την περίοδο 1135 – 1153) και στη χαλαρή βασιλεία του Στεφάνου που είχαν σαν αποτέλεσμα τη μείωση της βασιλικής εξουσίας. Με την παροδο του χρόνου, η βασιλική εξουσία εδραιώθηκε και, κατά συνέπεια, τα έσοδα αυξήθηκαν σε κατά μέσο όρο £22.000 ετησίως. Λόγω της προετοιμασίας για την Τρίτη Σταυροφορία, τα έσοδα στη συνέχεια αυξήθηκαν σε πάνω από £31.000 το 1190, κατά τη βασιλεία του Ριχάρδου. Το ποσό μειώθηκε ξανά στις £11.000 ετησίως, όσο ο Ριχάρδος ήταν μακριά. Μεταξύ των ετών 1194 και 1198, τα έσοδα ήταν κατά μέσο όρο £25.000 το χρόνο. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του διαδόχου του Ριχάρδου, του Ιωάννη, τα έσοδα κυμάνθηκαν μεταξύ £22.000 και £25.000 από το 1199 έως το 1203. Προκειμένου να χρηματοδοτηθεί η κατάκτηση της Γαλλίας, τα αγγλικά έσοδα αυξήθηκαν σε £50.000 στο 1210, αλλά στη συνέχεια αυξήθηκαν σε πάνω από £83.000 το 1211, πριν μειωθούν ξανά στα £50.000 το 1212. Η μείωση συνεχίστηκε στις £26.000 το 1214 και στις £18.000 το 1215. Τέλος, τα τρία πρώτα έτη της βασιλείας του Ερρίκου Γ' σημειώθηκαν ετήσια έσοδα κατά μέσο όρο £8.000 λόγω της αστάθειας που έχει φέρει ο εμφύλιος πόλεμος ο οποίος μαινόταν στην Αγγλία.
Για την Ακουιτανία και το Ανζού δε σώζονται αρχεία. Ωστόσο, δεν οφείλεται στο γεγονός ότι αυτές οι περιοχές ήταν φτωχές, καθώς υπήρχαν μεγάλοι αμπελώνες, σημαντικές πόλεις και μεταλλεία. Για παράδειγμα, όπως έγραψε για την Ακουιτανία ο Ραλφ του Ντισέτο (Ralph of Diceto), ένας Άγγλος χρονικογράφος:"Η Ακουιτανία ξεχειλίζει από πλούτο πολλών ειδών, υπερέχοντας σε σχέση με άλλα μέρη του δυτικού κόσμου σε τέτοιο βαθμό που οι ιστορικοί θεωρούν ότι είναι μία από τις πιο τυχερές και ακμάζουσες επαρχίες της Γαλατίας. Τα χωράφια της είναι εύφορα, οι αμπελώνες της παραγωγικοί και τα δάση της γεμάτα με άγρια ζωή. Από τα Πυρηναία και προς τα βόρεια, ολόκληρη η ύπαιθρος ποτίζεται από τον ποταμό Γαρούνα και άλλους χειμάρρους και, πράγματι, από αυτά τα ζωτικά νερά παίρνει το όνομά της η επαρχία."Οι βασιλείς των Καπετιδών δεν κατέγραψαν τέτοια εισοδήματα, αν και το βασίλειό τους ήταν πιο συγκεντρωτικό υπό τον Λουδοβίκο Ζ’ και τον Φίλιππο Β’ από ό,τι ήταν υπό τον Ούγο Καπέτο και τον Ροβέρτο Β’. Ο πλούτος των Πλανταγενετών βασιλέων θεωρήθηκε σίγουρα μεγαλύτερος. Ο Γεράλδος της Ουαλίας σχολίασε αυτόν τον πλούτο ως εξής:"Μπορεί λοιπόν κάποιος να αναρωτηθεί πώς ο βασιλιάς Ερρίκος Β’ και οι γιοί του, παρά τους πολλούς πολέμους τους, είχαν τόσο μεγάλο θηραυρό. Ο λόγος είναι ότι καθώς οι σταθερές αποδόσεις τους απέδωσαν λιγότερα, φρόντισαν να καλύψουν το σύνολο με έκτακτες εισφορές, στηριζόμενοι όλο και περισσότερο σε αυτές από ό,τι στις συνήθεις πηγές εσόδων."Ο Γάλλος ιστορικός Charles Petit-Dutaillis σχολιάζει ότι: «ο Ριχάρδος διατήρησε μία ανωτερότητα σε πόρους που θα του έδιναν την ευκαιρία, αν είχε ζήσει, να συντρίψει τον αντίπαλό του». Υπάρχει μία άλλη ερμηνεία, η οποία δεν ακολουθείται ευρέως και αποδεικνύεται λανθασμένη, ότι ο βασιλιάς της Γαλλίας θα μπορούσε να είχε αυξημένο εισόδημα και ότι η ηγεμονία του βασιλιά της Γαλλίας απέδιδε μόνη της περισσότερα έσοδα από ό,τι ολόκληρη η Ανδεγαυική Αυτοκρατορία.
Ιστορικό πλαίσιο
Οι κόμητες του Ανζού αγωνίστηκαν για την εξουσία στη βορειοδυτική Γαλλία από τον 10ο αιώνα. Ήταν κατά καιρούς εχθροί των δουκών της Νορμανδίας και της Βρετάνης και συχνά του Γάλλου βασιλιά. Ο Φούλκων Δ’ του Ανζού διεκδίκησε την κυριαρχία της Τουρέν, του Μαιν και της Νάντης. Ωστόσο, από αυτές τις περιοχές μόνο την Τουρέν κυβέρνησαν αποτελεσματικά, όπως μαρτυρά η κατασκευή των κάστρων της Σινό, του Λος και του Λουντάν (γαλλ.: Loudun). Ο Φούλκων Δ’  πάντρεψε τον γιό του, Φούλκωνα τον Νεότερο (ο οποίος αργότερα έγινε βασιλιάς της Ιερουσαλήμ), με την Ερμενγάρδη, κληρονόμο του Μαιν, ενώνοντάς το με το Ανζού μέσω προσωπικής ένωσης.
Ενώ η δυναστεία των Ανδεγαυών εδραίωνε με επιτυχία την ισχύ της στη Γαλλία, οι αντίπαλοί της, οι Νορμανδοί είχαν κατακτήσει την Αγγλία τον 11ο αιώνα. Εν τω μεταξύ, στην υπόλοιπη Γαλλία, οι Ραμνουλφίδες (Οίκος του Πουατιέ) έγιναν δούκες της Ακουιτανίας και της Γασκώνης, και ο Στέφανος Β', κόμης του Μπλουά και πατέρας του επόμενου βασιλιά της Αγγλίας, Στεφάνου, έγινε κόμης της Καμπανίας. Έτσι, η Γαλλία είχε μοιραστεί ανάμεσα σε λίγες οικογένειες ευγενών.
Η Αναρχία και το ζήτημα της νορμανδικής διαδοχής
Για να εξασφαλιστεί η διαδοχή της Ματθίλδης στο βασιλικό θρόνο, αυτή και ο νέος σύζυγός της χρειάζονταν κάστρα και υποστηρικτές τόσο στην Αγγλία όσο και στη Νορμανδία, αλλά αν τα κατάφερναν, θα υπήρχαν δύο αρχές στην Αγγλία: ο βασιλιάς και η Ματθίλδη. Ο Ερρίκος απέτρεψε τη σύγκρουση αρνούμενος να παραδώσει κάστρα στη Ματθίλδη, κατάσχοντας παράλληλα εδάφη ευγενών που υποψιαζόταν ότι την υποστήριζαν. Μέχρι το 1135, σημαντικές διαμάχες μεταξύ του Ερρίκου Α’ και της Ματθίλδης οδήγησαν τους ευγενείς που ήταν προηγουμένως πιστοί στον πρώτο να στραφούν εναντίον της δεύτερης. Το Νοέμβριο, ο Ερρίκος πέθανε. Η Ματθίλδη ήταν με τον σύζυγό της στο Μαιν και στο Ανζού, ενώ ο Στέφανος, αδελφός του κόμη του Μπλουά  και της Καμπανίας, που ήταν ξάδελφος της Ματθίλδης και υποψήφιος για τους θρόνους της Αγγλίας και της Νορμανδίας, βρισκόταν στη Βουλώνη. Ο Στέφανος έσπευσε στην Αγγλία μετά την είδηση του θανάτου του Ερρίκου και στέφθηκε βασιλιάς της Αγγλίας τον Δεκέμβριο του 1135.