cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζο Μπάιντεν
Προεδρική εκστρατεία 2020
Ο Μπάιντεν είπε ότι θα αποφασίσει αν θα είναι υποψήφιος ή όχι μέχρι τον Ιανουάριο του 2019, αλλά δεν έκανε καμία ανακοίνωση εκείνη τη στιγμή. Οι φίλοι είπαν ότι «ήταν πολύ κοντά στο ναι», αλλά ανησυχούσε για την επίδραση που μπορεί να έχει μια άλλη προεδρική εκστρατεία στην οικογένεια και τη φήμη του, καθώς και για τους αγώνες συγκέντρωσης χρημάτων και τις αντιλήψεις για την ηλικία του. Από την άλλη πλευρά, τον ώθησε να θέσει υποψηφιότητα η «αίσθηση του καθήκοντος», η αντίθεση στην προεδρία Τραμπ, η έλλειψη εμπειρίας εξωτερικής πολιτικής μεταξύ άλλων δημοκρατικών ελπιδοφόρων υποψηφίων Προέδρων και η επιθυμία του να προωθήσει ένα προοδευτικό προφίλ στο κόμμα.
Ξεκίνησε την καμπάνια του στις 25 Απριλίου 2019. Καθ 'όλη τη διάρκεια του 2019, ο Μπάιντεν έμεινε γενικά μπροστά από άλλους Δημοκρατικούς στις εθνικές δημοσκοπήσεις. Παρ 'όλα αυτά, τερμάτισε τέταρτος στους προκριματικούς της Αϊόβα και οκτώ ημέρες αργότερα, πέμπτος στο Νιού Χάμσαϊρ. Κάνοντας έντονες εκκλήσεις στους μαύρους ψηφοφόρους στο ντιμπέιτ της Νότιας Καρολίνας, ο Μπάιντεν κέρδισε στις προκριματικές της Νότιας Καρολίνας με περισσότερους από 28 ποσοστιαίες μονάδες. Μετά τις αποσύρσεις και τις επακόλουθες υποστηρίξεις των υποψηφίων Πιτ Μπούτιτζετζ και Έιμι Κλόμπουτσαρ, κέρδισε σημαντικές Πολιτείες στις προκριματικές εκλογές της Super Tuesday. Η Ελίζαμπεθ Ουόρεν και ο Μάικλ Μπλούμπεργκ εγκατέλειψαν σύντομα, και ο Μπάιντεν επέκτεινε το προβάδισμά του με νίκες έναντι του Μπέρνι Σάντερς σε τέσσερις ακόμα πολιτείες.
Όταν ο Σάντερς ανέστειλε την εκστρατεία του στις 8 Απριλίου 2020, ο Μπάιντεν έγινε ο υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος για την Προεδρία. Στις 13 Απριλίου, ο Σάντερς έδωσε την στήριξή του στον Μπάιντεν σε μια ζωντανή συζήτηση από τα σπίτια τους. Ο πρώην Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα ανακοίνωσε την στήριξη της υποψηφιότητας Μπάιντεν, την επόμενη μέρα.
Στις 11 Αυγούστου, ανακοίνωσε την γερουσιαστή της Καλιφόρνια Καμάλα Χάρις ως υποψήφια Αντιπρόεδρο, καθιστώντας την, την πρώτη υποψήφια αντιπρόεδρο αφροαμερικάνων και νοτιοασιατικών αμερικανών με εισιτήριο μεγάλου κόμματος.
Στις 18 Αυγούστου 2020, ο Μπάιντεν διορίστηκε επίσημα στη Δημοκρατική Εθνική Συνέλευση του 2020 ως υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος για πρόεδρος στις εκλογές του 2020.
Εκλογή ως Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών (2020)
Στις 7 Νοεμβρίου 2020, ο Τζο Μπάιντεν, σε ηλικία 77 ετών, εκλέχθηκε 46ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, νικώντας τον Ρεπουμπλικανό ανθυποψήφιό του και εν ενεργεία Προέδρο Ντόναλντ Τράμπ. Η νίκη του, επικυρώθηκε στις 14 Δεκεμβρίου 2020, από το Εκλεκτορικό Κολλέγιο και πιστοποιήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2021, από το Κογκρέσο των ΗΠΑ, λαμβάνοντας 306 εκλέκτορες.
Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών (2021-)
αριστερά|μικρογραφία|303x303px|Ο Τζο Μπάιντεν, ορκιζόμενος ως [[Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών|Πρόεδρος των ΗΠΑ, στις 20 Ιανουαρίου 2021, στο Καπιτώλιο των ΗΠΑ. ]]
Προεδρία του Τζο Μπάιντεν
Στις 20 Ιανουαρίου 2021, ο Τζο Μπάιντεν, ορκίστηκε 46ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, σε ηλικία 78 ετών (ο γηραιότερος Πρόεδρος στην ιστορία των ΗΠΑ), στο Καπιτώλιο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Επίσης, είναι ο δεύτερος Ρωμαιοκαθολικός πρόεδρος (μετά τον Τζον Φ. Κέννεντι), καθώς και ο δεύτερος πρώην Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, που γίνεται πρόεδρος (μετά τον Ρίτσαρντ Νίξον).
2021
Στις δύο πρώτες μέρες της προεδρίας του, ο Μπάιντεν, υπέγραψε 17 εκτελεστικά διατάγματα, περισσότερα από οποιονδήποτε πρόσφατο Πρόεδρο, στις πρώτες 100 ημέρες του. Ενώ, κατάφερε στις δύο πρώτες εβδομάδες του, να υπογράψει τα περισσότερα εκτελεστικά διατάγματα από οποιονδήποτε Πρόεδρο των ΗΠΑ.
Στις 4 Φεβρουαρίου 2021, η κυβέρνηση Μπάιντεν, ανακοίνωσε ότι οι ΗΠΑ θα αποσύρουν την στήριξή τους, στην εκστρατεία βομβαρδισμού της Σαουδικής Αραβίας στην Υεμένη.
Στις 11 Μαρτίου 2021, ο Μπάιντεν υπέγραψε το νομοσχέδιο για το πακέτο δημοσιονομικής τόνωσης των 1,9 τρισ. δολαρίων, για την αντιμετώπιση των οικονομικών επιπτώσεων της κρίσης του κορονοϊού.
Πολιτικές θέσεις του Μπάιντεν
Ο Τζο Μπάιντεν, γενικότερα θεωρείται ότι είναι κεντρώος στο πολιτικό φάσμα, και ανήκει στην πτέρυγα των μετριοπαθών Δημοκρατικών. Τα τελευταία χρόνια, χαρακτηρίζεται ότι έχει μετατοπιστεί ελαφρώς προς τα αριστερά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόεδροι των ΗΠΑ Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία Κατηγορία:Αντιπρόεδροι των ΗΠΑ Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Γερουσιαστές των ΗΠΑ Κατηγορία:Ντέλαγουερ Κατηγορία:Πολιτικοί των ΗΠΑ Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Ιρλανδοαμερικανοί Κατηγορία:Αμερικανοί δικηγόροι Κατηγορία:Αμερικανοί νομικοί Κατηγορία:Λευκός Οίκος Κατηγορία:Αμερικανοί από το Ντέλαγουερ Κατηγορία:Αμερικανοί από την Πενσυλβάνια Κατηγορία:Παραλήπτες του Προεδρικού Μεταλλίου της Ελευθερίας
Κωνσταντίνος Αδοσίδης πασάς
Ο Κωνσταντίνος, ή Κωστάκης Αδοσίδης πασάς, γνωστός και ως Αδοσίδης Πασάς ήταν Οθωμανός διπλωμάτης, Βεζύρης, επίσης Βαλής της Κρήτης καθώς και Ηγεμόνας (Πρίγκιπας) της Σάμου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Κωνσταντινούπολη το 1818 και καταγόταν από την Καισάρεια. Σπούδασε στη Κωνσταντινούπολη καθώς και στην Ελλάδα (Σύρο και Αίγινα) τελειοποιώντας τις γνώσεις του στην ελληνική γλώσσα και διοίκηση. Στη συνέχεια αφού ανέλαβε καθηγητής στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, εισήλθε αργότερα στη αυτοκρατορική διπλωματία όπου διορίστηκε σύμβουλος της τουρκικής πρεσβείας στην Αθήνα επί βασιλείας Όθωνα, από το 1846 μέχρι το 1854, όταν διακόπηκαν τότε οι ελληνοτουρκικές σχέσεις. Επιστρέφοντας στη Κωνσταντινούπολη, μετέβη, το 1856 στο Παρίσι ως σύμβουλος της τουρκικής αντιπροσωπείας στο συνέδριο για τη συνομολόγηση της σχετικής ειρήνης με τη Ρωσία, μετά τον Κριμαϊκό πόλεμο, όπου και αναδείχθηκε επιδέξιος ειρηνοποιός.
Το 1858 στάλθηκε από την Υψηλή Πύλη στην Κρήτη προκειμένου να κατευνάσει τα πνεύματα και στη συνέχεια το 1860 ομοίως στο Μαυροβούνιο, τη Βοσνία και την Ερζεγοβίνη. Ίδια ειρηνευτική αποστολή ανέλαβε και το 1867 όταν με την ιδιότητα του συμβούλου της Μεγάλης Βεζιρείας συνόδευσε στη Κρήτη τον Μέγα Βεζίρη Ααλή Πασά και προσπάθησε να επιτύχει συνεννόηση με τους επαναστάτες Κρήτες. Στη Κρήτη παρέμεινε μέχρι το 1874 όταν ανακλήθηκε στη Κωνσταντινούπολη όπου ο Σουλτάνος Αμπντούλ Αζίζ τον διόρισε Ηγεμόνα της Σάμου, προκειμένου να κατευνάσει και εκεί κάποια ένταση, αντικαθιστώντας τον Παύλο Μουσούρο.
Στη Σάμο αν και ξεκίνησε έντονη δραστηριότητα παρέμεινε λίγους μήνες όταν ανακλήθηκε και πάλι στη Κωνσταντινούπολη προκειμένου αυτή τη φορά ν΄ αναλάβει υφυπουργός των Εξωτερικών, θέση που διατήρησε μέχρι το 1877. Μετά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο διορίσθηκε, επί Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β΄, με τον βαθμό του Βεζίρη και Μουσίρη πρώτος Έλληνας Βαλής της Κρήτης επιτυγχάνοντας όχι μόνο την ειρήνευση στη νήσο αλλά και θέτοντας τα θεμέλια της αυτονομίας με τη προπαρασκευή της Σύμβασης της Χαλέπας.
Επί Ηγεμονίας Αδοσίδη έγιναν στη Σάμο πολλά κοινωφελή έργα, όπως δρόμοι, κρήνες νερού, γεφύρια, κλπ. Τα τελευταία του χρόνια πέρασε στην Πρίγκηπο όπου και πέθανε το 1895.
Πηγές
Κατηγορία:Οθωμανοί πολιτικοί Κατηγορία:Οθωμανοί διπλωμάτες Κατηγορία:Ηγεμόνες Σάμου Κατηγορία:Οθωμανική Κρήτη
Σουχμπααταρίν Μπάτμπολντ
Ο Σουχμπααταρίν Μπάτμπολντ (Sukhbaataryn Batbold, στα μογγολικά Сүхбаатарын Батболд) είναι πολιτικός από τη Μογγολία. Διετέλεσε πρωθυπουργός από τις 29 Οκτωβρίου 2009 ως τις 10 Αυγούστου 2012 και νωρίτερα υπηρέτησε ως υπουργός εξωτερικών στην κυβέρνηση του προκατόχου του, Σαντζίν Μπαγιάρ.
Προσωπική ζωή και εκπαίδευση
Γεννήθηκε στο Ουλάν Μπατόρ το 1963 και εκεί ολοκλήρωσε την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Στη συνέχεια σπούδασε στο Κρατικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων στη Μόσχα, από το 1980 ως το 1986. Το 1991 έκανε σπουδές και στο London Business School και το 2002 στην Ακαδημία Διπλωματών του Ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών στη Μόσχα. Από την δεύτερη σύζυγό του, την οποία παντρεύτηκε έπειτα από διαζύγιο από την πρώτη του σύζυγο, έχει 5 παιδιά.
Πολιτική καριέρα
Εξελέγη δύο φορές βουλευτής και ανέλαβε υφυπουργός εξωτερικών από το 2000 ως το 2004 και έπειτα υπουργός βιομηχανίας και εμπορίου το 2004-2006. Από το 2008 ως το διορισμό του στην πρωθυπουργία χρημάτισε υπουργός εξωτερικών.
Κατά τη θητεία του στο υπουργείο εξωτερικών φιλοξένησε τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, Μπαν Κι-μουν στο Ουλάν Μπατόρ, για συνομιλίες σχετικές με τις κλιματικές αλλαγές στη Μογγολία. Ο Μπάτμπολντ αντικατέστησε επίσης τον πρωθυπουργό Μπαγιάρ στη διάρκεια της συνάντησης του Οργανισμού για τη Συνεργασία της Σαγκάης. Στις 29 Οκτωβρίου του 2009 διορίστηκε νέος πρωθυπουργός, έπειτα από την παραίτηση, για λόγους υγείας, του Σαντζίν Μπαγιάρ.
Παραλειπόμενα
Εκτός αυτού, ο Μπάτμπολντ πιστεύεται ότι έχει σημαντικά συμφέροντα σε διάφορες επιχειρήσεις για εξόρυξη μετάλλων. Έχει κατηγορηθεί ότι χρησιμοποίησε τη θέση του ως υπουργού εμπορίου για ίδιον όφελος με την πώληση του χρυσωρυχείου Μπορού στην Σεντέρα Γκολντ.
Το 2012 ο Μπάτμπολντ αντικαταστάθηκε από τον Νοροβίν Αλτανχουγιάγκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Μογγολίας
Βασιλική Κινστέρνα
Η Βασιλική Κινστέρνα ή Κιστέρνα ή Κινστέρνα του Ίλλου, γνωστή πλέον ως Γερεμπατάν Σαράι (τουρκ. Yerebatan Saray=υπόγειο παλάτι) ή Γερεμπατάν Σαρνιτζί (τουρκ. Yerebatan Sarnıcı=υπόγεια δεξαμενή) είναι η μεγαλύτερη υπόγεια δεξαμενή νερού που κατασκευάστηκε στην Κωνσταντινούπολη, διαστάσεων περίπου 141 × 66.5 μ. στην κάτοψη και χωρητικότητας 78.000 m3. Βρίσκεται στον πρώτο λόφο της πόλης, περίπου 150 μέτρα νοτιοδυτικά της Αγίας Σοφίας, στην περιοχή Σουλτάναχμέτ επί του ιστορικού κέντρου.
Ονομάστηκε έτσι λόγω της θέσης της, κάτω από τη Βασιλική Στοά που βρισκόταν δυτικά του Αυγουσταίου. Η Στοά χτίστηκε πιθανώς από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο αλλά καταστράφηκε περίπου το 475. Η κινστέρνα διαμορφώθηκε ως έχει σήμερα, όταν ξαναχτίστηκε γύρω στο 542 μ. Χ. από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α', μετά την περίοδο της στάσης του Νίκα, για την ύδρευση της Κωνσταντινούπολης σε ολόκληρη τη βυζαντινή περίοδο και για να προμηθεύει νερό στο παρακείμενο Μέγα Παλάτιον, όπου είχε την έδρα του ο βυζαντινός αυτοκράτορας.
Ήταν ένα από τα σημαντικότερα δημόσια έργα του Ιουστινιανού και εξαίρετο δείγμα βυζαντινής μηχανικής. Ο Έλληνας ιστορικός Προκόπιος της Καισαρείας παραδίδει μια λεπτομερή περιγραφή της κινστέρνας στο έργο του "Περί των κτισμάτων", σημειώνοντας πως φρέσκο νερό μεταφερόταν σε αυτή με τη βοήθεια αγωγού, ενώ εκεί αποθηκευόταν επίσης μια ποσότητα νερού, το οποίο συνήθως αφθονούσε σε άλλες εποχές εκτός του καλοκαιριού.
Μετά την κατάκτηση της πόλης από τους Οθωμανούς, φαίνεται πως χάθηκε η γνώση για την κινστέρνα, η οποία όμως ανακαλύφθηκε αργότερα από τον Pierre Gilles (ή Petrus Gyllius, 1490 - 1555) κατά την περιήγησή του στην Κωνσταντινούπολη στα μέσα του 16ου αιώνα. Ο Gilles περιγράφει πως οι κάτοικοι δεν είχαν γνώση της ύπαρξης της δεξαμενής, παρά το γεγονός πως αντλούσαν νερό και έπιαναν ψάρια ρίχνοντας κουβάδες στα υπόγεια των σπιτιών τους.
Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, το νερό της Βασιλικής Κινστέρνας χρησιμοποιούνταν για την άρδευση των κήπων στο Παλάτι του Τοπ Καπί (Topkapi Sarayi). Από τον 18ο και μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα, πραγματοποιήθηκαν έργα αναστήλωσης για τη διατήρηση της κινστέρνας, η οποία μετά από ανακαίνιση, που ξεκίνησε το 1985, είναι από το 1987 ανοιχτή στο ευρύ κοινό και συνιστά ένα από τους σπουδαιότερους και παλαιότερους δημόσιους χώρους. Στο χώρο της με την εξαιρετική ακουστική δίνονται μουσικά κοντσέρτα.
Στη λογοτεχνία
Τμήμα του μυθιστορήματος του Dan Brown Inferno εκτυλίσσεται στη βασιλική κινστέρνα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Κωνσταντινούπολη Κατηγορία:Κινστέρνες της Βυζαντινής Κωνσταντινούπολης
Fairey Battle
Το Fairey Battle ήταν Βρετανικό, μονοκινητήριο, ελαφρύ βομβαρδιστικό, κατασκευασμένο στα τέλη της δεκαετίας του 1930 από την Fairey Aviation για λογαριασμό της Βρετανικής Βασιλικής Αεροπορίας. Το Battle έφερε τον κινητήρα Rolls-Royce Merlin ο οποίος έδωσε στο Supermarine Spitfire τις υψηλές επιδόσεις του. Συγκριτικά με το Spitfire όμως, το Battle ζύγιζε πολύ περισσότερο λόγω του τριμελούς πληρώματός του και του φορτίου βομβών που μετέφερε. Ήταν αργό, είχε περιορισμένη ακτίνα δράσης και ήταν ευάλωτο σε επιθέσεις. Κατά τη διάρκεια της μάχης της Γαλλίας το 1940, το Fairey Battle σημείωσε την πρώτη κατάρριψη της RAF στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Παρόλη την επιτυχία αυτή, οι απώλειες υπήρξαν τρομερές και το αεροσκάφος αποσύρθηκε από την πρώτη γραμμή.
Σχεδίαση και εξέλιξη
Το αρχικό Battle σχεδιάστηκε με βάση τις προδιαγραφές P.27/32 ως διθέσιο βομβαρδιστικό ημέρας με σκοπό να αντικαταστήσει τα γηραιά βομβαρδιστικά διπλάνα Hawker Hart και Hawker Hind. Το πρωτότυπο Battle πέταξε πρώτη φορά στις 10 Μαρτίου 1936. Όταν η RAF ξεκίνησε το προπολεμικό πρόγραμμα επανεξοπλισμού της, η παραγωγή του Battle θεωρήθηκε πρώτη προτεραιότητα με στόχο τα 2.419 αεροσκάφη και αρχική παραγγελία παραγωγής 155 Battle υπό τις προδιαγραφές P.23/35. Το πρώτο από αυτά τα αεροσκάφη ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του 1937 στο εργοστάσιο της Fairey στο Στόκπορτ (Stockport) και δοκιμάστηκε στις εγκαταστάσεις της στο Μάντσεστερ.
Τα αεροσκάφη παραγωγής έφεραν κινητήρες Rolls Royce Merlin I, II, III και V και έπαιρναν τον αριθμό παρτίδας (Mark number) ανάλογα με την έκδοση του κινητήρα που έφεραν (π.χ. το Battle Mk II έφερε κινητήρα Merlin II). Το εργοστάσιο της Austin Motors (που ονομαζόταν Shadow Factory) στο Λόνγκμπριτζ κατασκεύασε 1.029 αεροσκάφη των προδιαγραφών P.32/36.
Το τυπικό φορτίο βομβών του Battle αποτελούνταν από τέσσερις βόμβες των 220 λιβρών (110 kg) σε θυρίδες στο εσωτερικό των πτερύγων ενώ 500 λίβρες βομβών μπορούσαν να μεταφερθούν σε υποπτερυγικούς φορείς. Έχοντας αντικαταστήσει τα Hawker Hart και Hind σε υπηρεσία στη RAF όταν εισήλθαν σε υπηρεσία το 1937, το Battle θεωρούνταν ήδη ξεπερασμένο καθώς η τεχνολογία των μαχητικών αεροσκαφών είχε ξεπεράσει τις μέτριες επιδόσεις και την υπεροχή του αεροσκάφους σε σχέση με τα διπλάνα που αντικαθιστούσε.
Συνολικά κατασκευάστηκαν 2.185 Fairey Battle, 1.156 από τη Fairey και 1.029 από την Austin Motor Company. Επιπλέον, 18 κατασκευάστηκαν κατόπιν αδείας από τη Βελγική Avions Fairey, για υπηρεσία με τη Βελγική Πολεμική Αεροπορία.
Επιχειρησιακή ιστορία
thumb|300px|right|Αεροσκάφος Fairey Battle της RAF Η πρώτη πτέρυγα της ΡΑΦ που εξοπλίστηκε με το Battle ήταν η 63η Πτέρυγα, τον Ιούνιο του 1937. Το Battle υπήρξε το πρώτο αεροσκάφος με κινητήρα Merlin που εισήλθε σε υπηρεσία, κερδίζοντας το Hawker Hurricane για μερικούς μήνες.
Παρόλα αυτά, το Battle ήταν κατώτερο των μαχητικών της Luftwaffe, καθώς ήταν σχεδόν 100 μίλια την ώρα πιο αργό από το νεότερο Bf 109. Ο αμυντικός οπλισμός του αποτελούνταν από ένα μονό αυτόματο Vickers K των .303 ιντσών, τοποθετημένο στο οπίσθιο κόκπιτ, και ένα μονό αυτόματο Browning των .303 ιντσών στη δεξιά πτέρυγα.
Όταν ξεκίνησε η Μάχη της Γαλλίας, τα Battle κλήθηκαν να εκτελέσουν τακτικές επιθέσεις χαμηλού ύψους, χωρίς συνοδεία, ενάντια στον προωθούμενο Γερμανικό στρατό. Αυτή η τακτική έθετε τα αεροσκάφη σε κίνδυνο από τα μαχητικά της Luftwaffe αλλά και εντός της εμβέλειας των ελαφρών αντιαεροπορικών όπλων του Γερμανικού στρατού. Στην πρώτη από τις δύο εξόδους που πραγματοποίησαν τα Battle, στις 10 Μαΐου 1940, τρία από τα οκτώ αεροσκάφη χάθηκαν ενώ τη δεύτερη 13 από τα 32 καταρρίφθηκαν και τα υπόλοιπα υπέστησαν ζημιές. Παρόλο που οι βομβαρδισμοί πραγματοποιούνταν από υψόμετρο ως και 250 ποδιών (76 m), οι επιθέσεις είχαν μικρό αντίκτυπο στις Γερμανικές φάλαγγες.
Στις 11 Μαΐου δεκαπέντε Battle της Βελγικής πολεμικής αεροπορίας επιτέθηκαν στις γέφυρες του καναλιού Άλμπερτ (Albert Canal) στον ποταμό Μους (Meuse), χάνοντας δέκα αεροσκάφη ενώ σε μία επίθεση της RAF, την ίδια μέρα, μόνο ένα από τα αρχικά οκτώ επέζησε. Την επόμενη ημέρα, έξι Battle της 12ης Μοίρας επιτέθηκαν στις γέφυρες και τέσσερα από τα οκτώ αεροσκάφη καταστράφηκαν. Για την επίθεση αυτή απονεμήθηκαν μετά θάνατον δύο Σταυροί της Βικτώρια, στον πιλότο Ντόναλντ Γκάρλαντ (Donald Edward Garland) και τον πλοηγό/βομβαρδιστή Τόμας Γκρέι (Thomas Gray) του Battle P2204/K, επειδή συνέχισαν την επίθεση παρά τα πυκνά αμυντικά πυρά. Το τρίτο μέλος του πληρώματος, ο οπίσθιος πυροβολητής Λώρενς Ρέινολντς (Lawrence Reynolds), δεν παρασημοφορήθηκε. Το Battle του Γκάρλαντ κατάστρεψε ένα τμήμα της γέφυρας, αν και ο Γερμανικός στρατός κατασκεύασε γρήγορα μία πλωτή γέφυρα για να την αντικαταστήσει. Η προτελευταία επιχείρηση των Fairey Battle περιελάμβανε μία κατά μέτωπο επίθεση εναντίον των Γερμανικών πλωτών γεφυρών στις 30 Μαΐου 1940. Τα ελαφρά βομβαρδιστικά ήρθα αντιμέτωπα με τα αντίπαλα μαχητικά και τα περισσότερα καταστράφηκαν. Από την αρχική επιθετική δύναμη των 71 Battle, τα 40 καταστράφηκαν. Συνέπεια αυτών των άκαρπων επιθέσεων τα Battle αποσύρθηκαν από την πρώτη γραμμή στη Γαλλία.
Παρόμοια κατάσταση αντιμετώπισε και η Γερμανική Luftwaffe τις πρώτες μέρες της Μάχης της Αγγλίας, όταν τα βομβαρδιστικά καθέτου εφορμήσεως Ju 87 Stuka υπέστησαν ανάλογες απώλειες. Με την εξαίρεση των επιτυχημένων de Havilland Mosquito, Bristol Beaufighter και Douglas A-20, οι επιθετικές αποστολές χαμηλού ύψους πέρασαν στα μονοκινητήρια μαχητικά πολλαπλών ρόλων, όπως τα Hawker Hurricane, Hawker Typhoon και P-47 Thunderbolt.
Καθώς τα λιγοστά εναπομείναντα Fairey Battle αποσύρονταν από τη Γαλλία, για ένα μικρό χρονικό διάστημα, η RAF συνέχισε να βασίζεται στο ελαφρύ βομβαρδιστικό. Ανασχηματίζοντας την 1η Πτέρυγα και αργότερα εξοπλίζοντας κάποιες Πολωνικές μοίρες, ο τύπος συνέχισε να χρησιμοποιείται σε επιχειρήσεις στην άλλη πλευρά του Στενού της Μάγχης. Η τελευταία επιχειρησιακή έξοδος έλαβε χώρα τη νύχτα τις 15ης / 16ης Οκτωβρίου 1940 από την 301η Πολωνική Μοίρα με μία επίθεση στη Βουλώνη (Boulogne) και τις 12η και 142η Μοίρες που βομβάρδισαν το Καλαί. Μετά από μικρό διάστημα όλες οι μοίρες των Battle επανεξοπλίστηκαν με τα πιο ικανά βομβαρδιστικά Vickers Wellington.
Επιπρόσθετοι ρόλοι
thumb|300px|right|Αεροσκάφος Fairey Battle στο αεροπορικό μουσείο των Βρυξελλών Αν και το Fairey Battle δεν χρησιμοποιήθηκε μετά τη Γαλλία ως στρατιωτικό αεροσκάφος, τα πτητικά χαρακτηριστικά του το κατέστησαν ιδανική πλατφόρμα για δοκιμές κινητήρων και χρησιμοποιήθηκε σε αυτό το ρόλο για την αξιολόγηση κινητήρων μέχρι 2000 ίππους. Το Fairey Battle TT (έκδοση με διπλά χειριστήρια ελέγχου) υπηρέτησε ως εκπαιδευτικό, ενώ τα εξοπλισμένα με βίντσι Fairey Battle TT χρησιμοποιήθηκαν για τη ρυμούλκηση στόχων. Το Battle υπηρέτησε ως εκπαιδευτικό στη Βασιλική Αυστραλιανή Πολεμική Αεροπορία, Βασιλική Καναδική Πολεμική Αεροπορία και τη Νοτιοαφρικανική Πολεμική Αεροπορία. Από τον Αύγουστο του 1939, 739 Battle μετεγκαταστάθηκαν στον Καναδά ως εκπαιδευτικά, στα πλαίσια του Κοινοπολιτειακού Προγράμματος Αεροπορικής Εκπαίδευσης. Τα περισσότερα χρησιμοποιήθηκαν για εκπαίδευση βομβαρδισμού και χρήσης πυροβόλων και ένας μικρός αριθμός ως ρυμουκλά στόχων. Σε κάποια αεροσκάφη το οπίσθιο κόκπιτ αντικαταστάθηκε με πυργίσκο πυροβόλων Bristol για εκπαίδευση των πυροβολητών των πυργίσκων των μεγαλύτερων βομβαρδιστικών. Παρόλο που το Fairey Battle αποσύρθηκε από την ενεργό υπηρεσία στον Καναδά το 1945, παρέμεινε σε υπηρεσία με τη RAF έως το 1949, σε δευτερεύοντες ρόλους.
Το Fairey Battle σε Ελληνική υπηρεσία
Η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία παρέλαβε 11 Fairey Battle τον Μάρτιο του 1940, από μία αρχική παρτίδα δώδεκα αεροσκάφων, καθώς το δωδέκατο αεροσκάφος χάθηκε μαζί με το πλοίο που το μετέφερε όταν αυτό βυθίστηκε από τορπίλη. Τα Battle παραχωρήθηκαν από τους Βρετανούς ως αντάλλαγμα των 12 Blenheim IV που κατασχέθηκαν με την έκρηξη του πολέμου. Τα Battle χρησιμοποιήθηκαν από την 33η Μοίρα Βομβαρδισμού κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου στο θέατρο της Αλβανίας. Χαρακτηριστική στιγμή της επιχειρησιακής τους ιστορίας αποτελεί ο βομβαρδισμός του αεροδρομίου του Αργυρόκαστρου στις 14 Νοεμβρίου του 1940, όπου καταστράφηκαν 12 Ιταλικά αεροσκάφη. Αν και για τους Βρετανούς το Battle, στη μάχη της Γαλλίας δεν είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα και θεωρούνταν ξεπερασμένο και ευάλωτο στα Γερμανικά μαχητικά, σε Ελληνική υπηρεσία αποδείχθηκε ικανό και τεχνολογικά ανώτερο από τα γηραιά Bre XIX και Potez 25 τα οποία αντικατέστησε σε ρόλους ελαφρού βομβαρδισμού. Όλα τα Battle καταστράφηκαν με τη Γερμανική εισβολή στον αέρα και το έδαφος.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
F F F F Battle
Εμμανουήλ Φλωράτος
Ο Μανώλης Φλωράτος (Αθήνα 1947) είναι Έλληνας φυσικομαθηματικός.
Γεννήθηκε στη Αθήνα, σπούδασε Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, από όπου αποφοίτησε με λίαν καλώς (8 και 1/3) το 1970, και έπειτα ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές με υποτροφία από το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και έλαβε το διδακτορικό Δίπλωμα στη Θεωρητική Φυσική το 1973 με επιβλέποντα τον καθ. Φωκίωνα Χατζηϊωάννου με βαθμό άριστα (10).
Ερευνητική Δραστηριότητα
Τον Ιανουάριο του 1976 έλαβε μεταδιδακτορική υποτροφία από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό για Πυρηνικές Έρευνες CERN στη Γενεύη όπου παρέμεινε μέχρι το 1978. Στο CERN εργάσθηκε στη νέα περιοχή για την εποχή εκείνη της υπό Έλεγχο Θεωρίας των Ισχυρών Αλληλεπιδράσεων των Στοιχειωδών Σωματιδίων της Κβαντικής Χρωμοδυναμικής, της Θεωρίας των Quarks and Gluons. Οι εργασίες του (σε συνεργασία με τους Chris Sachrajda and Douglas Ross) για την παραβίαση της συμμετρίας κλίμακος στη βαθέως μη ελαστική σκέδαση ηλεκτρονίων πρωτονίων όπως και οι εργασίες για την παραγωγή τριών πιδάκων αδρονίων από τη σύγκρουση ηλεκτρονίων ποζιτρονίων σε υψηλές ενέργειες (σε συνεργασία με τους John Ellis, Marry Gaillard, Álvaro de Rújula) έγιναν βασικές αναφορές σε εκατοντάδες άρθρα μεγάλων πειραμάτων που επιβεβαίωσαν τις προβλέψεις των εξαιρετικά περίπλοκων και πρωτοποριακών υπολογισμών όπως και σε δεκάδες διδακτορικά ανά τον κόσμο καθώς και σε βασικά μεταπτυχιακά συγγράμματα της διεθνούς βιβλιογραφίας.
Κατά τη διάρκεια του 1978 ήταν επισκέπτης ερευνητής στο Ινστιτούτο Θεωρητικής Φυσικής του CNRS Μασσαλίας και συνεργάστηκε με τον Καθηγητή Eduardo de Rafael στις προβλέψεις της κβαντικής χρωμοδυναμικής για τις σχέσεις των μαζών των quarks με τις μάζες και τις σταθερές διάσπασης των μεσονίων. Οι προβλέψεις αυτές είναι πειραματικά μετρήσιμες επιβεβαιώνονται από το πείραμα και έτυχαν πλήθους αναφορών στη διεθνή βιβλιογραφία. Οι εργασίες αυτές συνεισέφεραν στην καθιέρωση της Κβαντικής Χρωμοδυναμικής σαν μοναδική θεωρία των ισχυρών αλληλεπιδράσεων και αποτελούν βασικό μέρος του καθιερωμένου πρότυπου των αλληλεπιδράσεων των στοιχειωδών σωματιδίων. Συνέχισε την έρευνα στις ισχυρές αλληλεπιδράσεις τα επόμενα δύο χρόνια με μεταδιδακτορική σύμβαση στο ερευνητικό κέντρο SACLAY (1978 – 1980), Παρίσι. Μέσα σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον περιβάλλον Θεωρητικής Φυσικής με τους Claude Itzykson, Roger Balian, Zinn-Justin, Édouard Brézin, Zuber etc, όπου σε συνεργασία με τους Robert Lacaze και Κώστα Κουννά επανέλαβαν με τελείως διαφορετική μέθοδο, τους προηγούμενους υπολογισμούς στο CERN και η οποία επέτρεπε την έκταση την επέκταση των υπολογισμών σε συγκρούσεις ηλεκτρονίων – ποζιτρονίων για παραγωγή αδρονίων με μεγάλες εγκάρσιες ορμές. Οι υπολογισμοί αυτοί επιβεβαιώθηκαν από αντίστοιχα πειράματα μετά από αρκετά χρόνια. Επίσης σε συνεργασία με τους Laurent Baulieu και Κώστα Κουννά θεμελίωσαν τις εξισώσεις Altarelli – Parisi σε όλες τις τάξεις της θεωρίας Διαταραχών στην Κβαντική Χρωμοδυναμική.
Το 1983 εκλέχτηκε και διορίστηκε πρώτος τακτικός καθηγητής του Πανεπιστημίου Κρήτης στο Τμήμα Φυσικής και εγκαταστάθηκε οικογενειακώς στο Ηράκλειο. Η ερευνητική του προσπάθεια επικεντρώνεται πλέον σε ανάπτυξη μεθόδων της Θεωρίας Πεδίου για προβλήματα τα οποία δεν μπορεί να αντιμετωπίσει η Θεωρία Διαταραχών. Η συνέχεια των εργασιών του στο Πανεπιστήμιο της Βέρνης ολοκληρώνεται με υπολογισμούς μαζών σε μη γραμμικά σ-μοντέλα με συμμετρίες SU [n] που έχουν κοινά χαρακτηριστικά με τις Θεωρίες YM (Yang – Mills). Όπως και φερμιονικών συμπυκνωμάτων σε μοντέλα τύπου Gross – Neveu. Mία άλλη μέθοδος έξω από το συναρτησιακό ολοκλήρωμα, η στοχαστική κβάντωση γίνεται αντικείμενο συνεργασίας του με τον Καθ. Γιάννη Ηλιόπουλο της École Normale Supérieure όπως και με τον Καθηγητή του NYU Daniel Zwanziger. Αποδεικνύουν την ύπαρξη μεθόδων για τον υπολογισμό των συναρτήσεων Green των Θεωριών YM μέσω των λύσεων στοχαστικών εξισώσεων χωρίς την ανάγκη της κβάντωσης Faddeev – Popov. Οι εργασίες αυτές τυγχάνουν σημαντικής αναγνώρισης και προκαλούν δραστηριότητα γύρω από το πρόβλημα.
Από το 1985 – 1986 ασχολείται με την κβάντωση εκτεταμένων αντικειμένων όπως οι χορδές και οι μεμβράνες. Σε συνεργασία με τους Π. Δήτσα, Ιγνάτιο Αντωνιάδη, Σωκράτη Τζαγιούση, Γ. Τικτόπουλο και Γιάννη Ηλιόπουλο, μελετούν τις απειροδιάστατες συμμετρίες των αντικειμένων αυτών αναζητώντας κβαντομηχανικές αναπαραστάσεις των συμμετριών και τη δυνατότητα προσδιορισμού του ενεργειακού τους φάσματος. Η έρευνα αυτή τον οδηγεί σε μία συνεπή διακριτοποίηση των μεμβρανών και των συμμετριών τους οι οποίες οδηγούν σε μη μεταθετική γεωμετρία. Δέκα χρόνια αργότερα οι ίδιες ιδέες προτείνονται από τον Leonard Susskind και συνεργάτες σε διαφορετικό πλαίσιο σα βάση της Θεωρίας Μ, της επικαλούμενης Θεωρίας των Πάντων. Η μη μεταθετική γεωμετρία της επιφάνειας της μεμβράνης με οδηγεί σε μία φυσική αναπαράσταση της ως πεπερασμένη κβαντομηχανική πάνω σε διακριτοποιημένο χώρο των φάσεων, δηλαδή τη διακριτοποιημένη μεμβράνη και προτείνεται ως μία μέθοδος κβάντωσης της μεμβράνης. Την ίδια εποχή συμμετέχει σε συνεργασίες σε ερευνητικά προγράμματα του Ιγνάτιου Αντωνιάδη (η πρώτη εργασία για τις Θεωρίες Υπερβαρύτητος στις τέσσερις διαστάσεις που περιγράφουν τις Θεωρίες Χορδών με χαμηλές ενέργειες) και του Γιάννη Ηλιόπουλου, Θοδωρή Τομαρά για την αστάθεια της γεωμετρίας deSitter κάτω από διεγέρσεις κβαντικής βαρύτητος (εκπομπή βαρυτονίων) που δημιουργούν πρόβλημα στη γεωμετρία σε μεγάλες αποστάσεις. Οι εργασίες αυτές έτυχαν σημαντικής αναγνώρισης στη διεθνή βιβλιογραφία. Οι εργασίες του στις μεμβράνες έχουν και μία άλλη πτυχή στην προσπάθεια της κατανόησης του κβαντομηχανικού κενού αυτήν της ύπαρξης λύσεων των ευκλείδειων εξισώσεων της μεμβράνης οι οποίες ικανοποιούν εξισώσεις αυτοδυϊκότητος (Instantons). Οι εξισώσεις αυτές αποτελούν ένα από τα λίγα ενδιαφέροντα ολοκληρώσιμα συστήματα Θεωρίας Πεδίου σε 2+1 διαστάσεις (συνεργασία με Γ. Λεοντάρη). Αυτή η εργασία προκαλεί το ενδιαφέρον ειδικών και ακολουθούν εργασίες στη διεθνή βιβλιογραφία πάνω στο νέο αυτό πρόβλημα.
Την πενταετία 1990 – 1995 ολοκληρώνει μια σειρά μελετών γύρω από την πεπερασμένη και διακριτή κβαντομηχανική σαν μοντέλο μη μεταθετικής γεωμετρίας του χωροχρόνου σε συνεργασία με τους Γρηγόρη Αθανασίου και Σταμάτη Νίκολη.
Από το 1995 – 2005 συνεχίζει να εργάζεται στις εξισώσεις αυτοδυϊκότητος των μεμβρανών και της κβαντικής βαρύτητας σε ανώτερες διαστάσεις χρησιμοποιώντας την άλγεβρα των οκτονίων και της συμμετρίες της. Ανακαλύπτει σε συνεργασία με τους Λεοντάρη, Πολυχρονάκο και Τζανή λύσεις των εξισώσεων με περίπλοκες γεωμετρίες των μεμβρανών Instantons. Σε συνεργασία με τον κ. Λεοντάρη βρίσκουν μία πολύ ενδιαφέρουσα λύση Instanton της μεμβράνης στις έξι διαστάσεις η οποία πάλλεται σε πεπερασμένο χρόνο μεταξύ του απείρου και μίας πεπερασμένης διαμέτρου και η οποία ταυτόχρονα περιστρέφεται στις έξι διαστάσεις. Η χρησιμότητα τέτοιου τύπου λύσεων είναι η μοντελοποίηση κοσμολογικών Instantons για την κβαντομηχανική γέννηση του σύμπαντος. Σε συνεργασία με τον Αλέκο Κεχαγιά κατασκεύασαν για πρώτη φορά νέες λύσεις των Ευκλείδιων εξισώσεων της Κβαντική Βαρύτητα (Βαρυτικά Instantons) με γεωμετρία Exceptional Helonomy (G2, SO(8)). Επίσης με τους, Αλέκο Κεχαγιά και Γιάννη Μπάκα κατασκεύασαν λύσεις που επεκτείνουν τις λύσεις Egush-Hanson σε 8 διαστάσεις. Οι λύσεις αυτές εμπεριέχονται σε λύσεις υπερβαρύτητας στη 10, 11 διαστάσεις. Οι εργασίες αυτές ήσαν οι πρώτες από μια μεγάλη σειρά εργασιών στη διεθνή επιστημονική κοινότητα. Σε συνεργασία με τους Μ. Αξενίδη και Λ. Περιβολαρόπουλο μελετούν σε μία σειρά από εργασίες κοσμολογικά συμπυκνώματα (Q-balls). Υποψήφια αστρικά σώματα για τη σκοτεινή ύλη όπως και τις επιπτώσεις της συνεχιζόμενης επιτάχυνσης της διαστολής του σύμπαντος στο ποσοστό σκοτεινής ύλης που απαιτείται για να εξηγηθεί το περιστροφικό φάσμα των γαλαξιών η σμήνους γαλαξιών. Με την ίδια ομάδα μελετούνται επίσης νέες λύσεις περιστρεφόμενων σφαιρικών η ελλειψοειδών μεμβρανών στις έξι διαστάσεις και βρίσκουμε ευσταθείς σφαιρικές λύσεις. Με τον Γ. Λεοντάρη εργάζοντε επίσης στον ακριβή προσδιορισμό της παραβίασης του Νόμου του Νεύτωνα στις τρεις διαστάσεις από την ύπαρξη επιπλέον διαστάσεων με συμπαγή γεωμετρία τόρου. Η εργασία αυτή ευρίσκει απήχηση από πειραματικές ομάδες που με τα πειράματα τους βάζουν αυστηρά όρια τις παραβιάσεις του Νόμου της Βαρύτητας. Τέλος με τον Καθ. κ. Ηλιόπουλο προτείνουν μία νέα διατύπωση των Θεωριών Yang Mills SU [n] στις τέσσερις διαστάσεις σαν θεωρίες στις 4+2 διαστάσεις με μη μεταθετική γεωμετρία. Αποδεικνύεται η ισοδυναμία αυτή σε κάθε τάξη της ανάπτυξης σε 1/Ν.
Ακαδημαϊκή και Θεσμική / Διοικητική Δραστηριότητα
Η διοικητική όπως και η διδακτική του εμπειρία ουσιαστικά άρχισαν από την ανάληψη των καθηκόντων του ως καθηγητή του Φυσικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Κρήτης στο Ηράκλειο (1983). Πολύ σύντομα ανέλαβε στο νέο αναπτυσσόμενο τμήμα καθήκοντα ως Προεδρεύοντος πριν ακόμη αυτονομηθεί από το 1983 – 1985 και μετά την αυτονόμησή του από το 1985 - 1987. Σε αυτή την περίοδο ήταν μέλος της διοικούσης επιτροπής του Πανεπιστημίου έως την εκλογή των Πρυτανικών αρχών. Τα πρώτα χρόνια του Πανεπιστημίου είχαν εξαιρετικό ενδιαφέρον διότι οι πρώτοι καθηγητές συμμετείχαν στα εκλεκτορικά σώματα άλλων τμημάτων όπως Πληροφορικής, Μαθηματικών κ.α., και υπήρχε δυνατότητα της άμεσης επαφής με το γίγνεσθαι και άλλων τμημάτων της Σχολής Θετικών Επιστημών. Στην περίοδο αυτή οργανώθηκαν με διεθνή πρότυπα οι μεταπτυχιακές σπουδές του Φυσικού Τμήματος και ο κανονισμός λειτουργίας του όπως και οι πρώτες υποδομές. Το πανεπιστημιακό περιβάλλον ήταν εξαιρετικό και ευνοούσε υψηλό επίπεδο διδασκαλίας και ερευνητικής δραστηριότητας.
Το 1991 – 1993 όπως το 1993 – 1995 επανεξελέγη Πρόεδρος του Τμήματος και συνέβαλε στην ομαλή λειτουργία της διδασκαλίας και της έρευνας όπως και στην ομαλή λειτουργία των οργάνων διοίκησης του τμήματος. Με το όνομα ενός καλού Φυσικού Τμήματος κατάφεραν να προσελκύσουν υψηλού επιπέδου νέα Πανεπιστημιακά στελέχη. Σε όλα τα ανωτέρω ο ρόλος του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας στην προώθηση των ερευνητικών και διδακτικών δραστηριοτήτων του τμήματος ήταν εξαιρετικά σημαντικός.
Από το 1993 – 1996 είχε ορισθεί Εθνικός Εκπρόσωπος στην Επιτροπή του ΝΑΤΟ για τα διεθνή συνέδρια και υποστήριξε επιτυχώς πλήθος Ελληνικών προτάσεων.
Από το 1994 – 1999 υπήρξε μέλος της Ελληνικής Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας και το έτος 1997 Αντιπρόεδρος.
Από το 1994 έως 2010 ήταν Εθνικός Εκπρόσωπος στο Διοικητικό Συμβούλιο του Ευρωπαϊκού Οργανισμού CERN και συνέβαλε στη δημιουργία ενός πλαισίου συμφωνίας προς όφελος της χώρας μας για την ομαλή μετάβαση στην πλήρη συνεισφορά μας από το 1995 – 2005, συμφωνία μοναδική μεταξύ των άλλων Μελών Κρατών του Οργανισμού. Υποστήριξε τη σύναψη συμφωνιών για τη συμμετοχή όλων των σχετικών Εργαστηρίων των ΑΕΙ και Ερευνητικών Κέντρων στα πειράματα του CERN όπως και την εξεύρεση πόρων από τις Δημόσιες Επενδύσεις και το Δεύτερο Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης για την οικονομική ενίσχυση της δημιουργίας των εργαστηρίων κατασκευής ανιχνευτικών συστημάτων και επεξεργασίας σημάτων όπως και της συνεισφοράς στα κοινά έξοδα των πειραμάτων στο CERN. Υπάρχουν ακόμη βέβαια σημαντικές εκκρεμότητες από μέρους της πολιτείας σε αυτή την προσπάθεια. Ταυτόχρονα δημιουργήθηκε το Γραφείο Σύνδεσης της Ελληνικής Βιομηχανίας με το CERN το οποίο υποστήριξε με συνεχή ενημέρωση, εκθέσεις, ημερίδες και έντυπο υλικό τις Ελληνικές εταιρείες να διεισδύσουν στο CERN για κατασκευές, παροχές υπηρεσιών και προϊόντων όπως και για μελέτες. Σήμερα έχουμε ένα ποσοστό επιτυχίας 60% με αρχικό σημείο αφετηρίας 5% το 1994 και απομένει σημαντική προσπάθεια στον τομέα της προσέλκυσης Ελληνικών εταιρειών στις προκηρύξεις για έργα στο CERN.
Από το 1995 – 2000 και από το 2000 – 2003 ήταν Διευθυντής του Ινστιτούτου Πυρηνικής Φυσικής στο Εθνικό Κέντρο Ερευνών Φυσικών Επιστημών Ε.Κ.Ε.Φ.Ε. «Δημόκριτος»
Από το 1996 – 2000 υπήρξε μέλος του Εθνικού Γνωμοδοτικού Συμβουλίου Έρευνας και συνέβαλε στη δημιουργία Ινστιτούτων και στη δημιουργία εισηγητικών κειμένων για την ερευνητική πολιτική της ΓΓΕΤ.
Από το έτος 2003 έως 2005 υπήρξε Πρόεδρος του Ε.Κ.Ε.ΦΕ. «Δημόκριτος» και τα πεπραγμένα της διετίας επισυνάπτονται και μπορείτε να δείτε εδώ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Φλωράτος Εμμανουήλ φλωρατος
Μίκι Τζέιμς
Η Μίκι Λαρί Τζέιμς (Mickie Laree James-Aldis, 31 Αυγούστου 1979) είναι Αμερικανίδα παλαίστρια και τραγουδίστρια.
Η Μίκι Τζέιμς έχει αναδειχθεί εννέα φορές πρωταθλήτρια στην γυναικεία κατηγορία της πάλης. Αρχικά, έγινε γνωστή στην εταιρεία WWE, όπου κέρδισε πέντε φορές το Αυθεντικό Πρωτάθλημα Γυναικών και μία φορά το Γυναικείο Πρωτάθλημα WWE. Στο TNA, κατέκτησε τρεις φορές το Γυναικείο Πρωτάθλημα TNA, ενώ είναι η μόνη παλαίστρια που κέρδισε αυτούς τους τρεις τίτλους.
Πρώτα χρόνια
Η Τζέιμς ξεκίνησε την πορεία της στο χώρο το 1999, συμμετέχοντας στην ανεξάρτητη σκηνή της πάλης. Το 2003, η Τζέιμς έφθασε να παλεύει στο Ring of Honor, έκανε ένα πέρασμα απο το Total Nonstop Action Wrestling.
WWE (2003-2010)
Σύντομα συμμετείχε σε ένα σενάριο που υποδυόταν την φανατική θαυμάστρια της Τρις Στράτους. Η ιστορία συνεχίστηκε με την Τζέιμς να αποκτά εμμονή και να ερωτεύεται την Στράτους, χωρίς η τελευταία να ανταποκρίνεται. Η Τζέιμς έγινε αντιπαθής στο κοινό, όταν χτύπησε την Στράτους τον Μάρτιο του 2006. Στην WrestleMania 22, η Τζέιμς την νίκησε και κατέκτησε το Αυθεντικό Πρωτάθλημα Γυναικών. Η Τζέιμς υπερασπίστηκε τον τίτλο της ενάντια σε αρκετές παλαίστριες του σόου και συνέχισε την κόντρα της με την Τρις Στράτους. Τον Αύγουστο του 2006, η Τζέιμς έχασε το πρωτάθλημα απο την Λίτα.
Στο Survivor Series, η Τζέιμς νίκησε την Λίτα και έγινε η νέα πρωταθλήτρια. Τον Φεβρουάριο του 2007 έχασε τον τίτλο απο την Μελίνα. Τον Απρίλιο η Τζέιμς κατάφερε να κερδίσει το πρωτάθλημα, έχοντας μια πολύ μικρή θητεία. Για το υπόλοιπο 2007, η Τζέιμς δεν συμμετείχε σε σενάρια του σόου. Τον Απρίλιο του 2008, η Τζέιμς κατέκτησε για τέταρτη φορά το Πρωτάθλημα Γυναικών, νικώντας την Μπεθ Φίνιξ. Οι δυο τους άρχισαν μια κόντρα, με την Τζέιμς να χάνει τελικά το πρωτάθλημα τον Αύγουστο.
Τον Ιούλιο του 2009, η Τζέιμς ξεκίνησε μια κόντρα με την Μαρίς, την οποία και νίκησε για να κερδίσει το πρώτο της Γυναικείο Πρωτάθλημα WWE. Τον Οκτώβριο έχασε το πρωτάθλημα απο την Τζίλιαν Χολ και μεταφέρθηκε στο WWE SmackDown. Μετά, άρχισε μια σε μεγάλη διάρκεια κόντρα με τις Μισέλ ΜακΚουλ και Λέιλα. Τον Ιανουάριο του 2010 στο Royal Rumble, η Τζέιμς νίκησε την ΜακΚουλ και έγινε Πρωταθλήτρια Γυναικών για πέμπτη φορά. Μετά απο ένα μήνα έχασε τον τίτλο και αποδεσμεύτηκε απο το WWE τον Απρίλιο του 2010.
TNA Wrestling (2010-2013)
Τον Οκτώβριο του 2010, η Μίκι Τζέιμς υπέγραψε συμβόλαιο με το TNA Wrestling. Μετά απο διάφορες αντιπαλότητες, η Τζέιμς κέρδισε το Γυναικείο Πρωτάθλημα TNA, νικώντας την Μάντισον Ρέιν. Τον Αύγουστο, η Τζέιμς έχασε το πρωτάθλημα απο την Γουίντερ. Τον επόμενο μήνα η Τζέιμς ανέκτησε το πρωτάθλημα, όμως το διατήρησε για λίγες ημέρες.
Αφού έμεινε άτιτλη όλο το 2012, η Τζέιμς κατέκτησε για τρίτη φορά τον τίτλο τον Μάιο του 2013. Σύντομα έγινε αντιπαθής στο κοινό, αρχίζοντας κόντρα με την Βέλβετ Σκάι. Ως πρωταθλήτρια έκανε αλαζονικές δηλώσεις και υπερασπίστηκε το πρωτάθλημα κόντρα στην Βέλβετ Σκάι και αργότερα κόντρα στην Γκέιλ Κιμ. Τον Σεπτέμβριο έχασε το πρωτάθλημα απο την Ο Ντι Μπι και τελείωσε η συνεργασία της με το TNA.
Πηγές
Κατηγορία:Επαγγελματίες Παλαιστές
Τζουσέππε Μπιάζι
μικρογραφία| Σαρδιναϊκό βάπτισμα, 1910 Συλλογές τέχνης του Ιδρύματος Cariplo
O Τζουσέππε Μπιάζι (Σάσαρι,23 Οκτωβρίου 1885- Αντόρνο Μίκα, 20 Μαΐου 1945) ήταν Ιταλός ζωγράφος, χαράκτης και εικονογράφος.
Μια κορυφαία φιγούρα στην εικονογράφηση και τη ζωγραφική της Σαρδηνίας, ήταν σημαντικός συγγραφέας του 20ου αιώνα.
Βιογραφία
Στις αρχές του εικοστού αιώνα, σπούδασε στο Liceo Domenico Alberto Azuni, εν τω μεταξύ, περίπου 16 ετών, άρχισε να εργάζεται ως σκιτσογράφος για χιουμοριστικά σασαρικά φύλλα, κοντά στα περιβάλλοντα goliardic όπως το «The Burchiello» και «Η Massinelli». Το 1904 έφυγε για τη Ρώμη, όπου ο ποιητής από το Σάσαρι Salvator Ruju τον εισήγαγε στο εκδοτικό οίκο της σοσιαλιστικής εβδομαδιαίας Avanti! την Κυριακή. Ο Μπιάζι συνεργάστηκε με το περιοδικό από το 1905 μέχρι το 1910. Την άνοιξη του 1905 επέστρεψε στη Σαρδηνία, στη γενέτειρά του, για να συνεχίσει τις σπουδές του στο δίκαιο. Τον Οκτώβριο, η προσωπική του έκθεση καρικατούρας πραγματοποιήθηκε στο θέατρο Θέατρο Βέρντι στο Σάσαρι. Το 1906 κέρδισε διαγωνισμό για την ιταλική εκπαίδευση στην πατρίδα του, ξεκίνησε με τον συμπατριώτη του Mario Mossa De Murtas, αναζητώντας την δική του ταυτότητα ξεκινώντας ένα πραγματικό ταξίδι στις χώρες της Σαρδηνίας, περιθωριοποιώντας τις εσωτερικές περιοχές, από τη Barbagia μέχρι το Sulcis. Είναι κυριολεκτικά γοητευμένος από το περιβάλλον και τα έθιμα της Teulada.
Εδώ βρίσκει ο Μπιάζι στην αισθητική των παραδοσιακών χρήσεων και των ρούχων, της μουσικής και του τραγουδιού, αυτό που αναζητούσε στον εαυτό του, την παρθένα και αυθεντική πρωτοτυπία, που δεν καλύπτεται ούτε στη λαογραφία ούτε στη νοσταλγία, αλλά ούτε και πολύ εύκολα στην "άγρια" γοητεία. Μπορούμε να το συγκρίνουμε με κάποια έργα της τελευταίας περιόδου (εικαστικά είδη), όπου υπάρχει ένα ίχνος μιας συγκεκριμένης νοσταλγικής συνιστώσας.
To 1908 αποκτά το πτυχίο νομικής, ενώ το 1909 ξεκινά μια εποικοδομητική συνεργασία με την συγγραφέα Grazia Deledda, "Grassia", βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας το 1926. Δημοσιεύτηκε στην ιταλική εικονογράφηση και στην ανάγνωση. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι την ίδια χρονιά η ακουαρέλα του Processione nella Barbagia di Fonni έχει επιλεγεί για να συμμετάσχει στο Μπιενάλε της Βενετίας.
Το 1915 καλείται σε στρατιωτική θητεία, αλλά τραυματίζεται σχεδόν αμέσως στο πόδι και νοσηλεύεται στο νοσοκομείο Treviglio για τα δευτερεύοντα αποτελέσματα του τραύματος, που παραμένει ομαλό.
Το 1916 μεταφέρεται στο Μιλάνο παρακολουθώντας πνευματικούς και καλλιτεχνικούς κύκλους και απολαμβάνοντας μεγάλη επιτυχία.
Γνωρίζει τον Aroldo Bonzagni με τον οποίο θα παρουσιάσει το 1919 μία έκθεση Pesaro- η ζωγραφική του γίνεται πιο έντονα ποιητική.
Η ρωμαϊκή εμπειρία των πλαστικών αξιών και πάνω απ 'όλα το νέο ρεύμα του εικοστού αιώνα, σηματοδοτεί γι' αυτόν μια πτώση του ενδιαφέροντος του κοινού για τη ζωγραφική του.
Στις αρχές του 1924 έφυγε για τη Βόρεια Αφρική. Έμεινε εκεί μέχρι το 1927, επισκεπτόμενος την Τριπολιτάνια, την Κυρηναϊκή και την Αίγυπτο, αναζητώντας νέες εμπνεύσεις και αναγεννησιακό πριμιτιβισμό. Ενδιαφέρεται για την αφρικανική τέχνη, τις τελετουργικές μάσκες, την ινδική τέχνη, αλλά και στο Matisse και Modigliani, εκτελεί μια σειρά από πετρελαϊκά έργα, σχέδια και μικρούς πίνακες τέμπερα που προτίθεται να αναπτύξει στο μέλλον. Η αφρικανική εμπειρία τον οδήγησε να αναπτύξει ένα ξηρό και συνθετικό στυλ, με ξηρά και λεπτά επιχρίσματα.
Πίσω από το σπίτι, χαιρετίστηκε ψυχρά στην Μπιενάλε του 1928 όπου εκθέτει δύο μεγάλα έντονα διακοσμητικά γυμνά: Serenity και La teletta. Αποσύρθηκε στη Σαρδηνία, όπου υποστήριξε το σχηματισμό της καλλιτεχνικής οικογένειας της Σαρδηνίας ως ένωση καλλιτεχνών και διανοουμένων που αντιτίθενται στην ομολογία που προωθεί το φασιστικό κράτος μέσω των συνδικάτων του. Η πρωτοβουλία αντιτίθεται στο καθεστώς που ιδρύει επίσης την Ένωση Καλών Τεχνών στη Σαρδηνία, την οποία ανέθεσε στον αντίπαλό της Figari. δεξιά|μικρογραφία| Τοιχογραφίες στην αίθουσα αναμονής του σταθμού Tempio Pausania Οι πρώτες δεκαετίες του 1930 ήταν δύσκολες γι 'αυτόν: εξέθεσε σχεδόν αγνοημένος στην Μπιενάλε του 1930 και το I Quadriennale το 1931, ενώ ήταν επιτυχής στη λιγότερο σημαντική έκθεση της Έκθεσης Colonial στη Ρώμη.
Το 1935 δημοσίευσε ορισμένα φυλλάδια ανοικτής κριτικής του συστήματος για την οργάνωση κρατικών εκθέσεων. Μεταξύ 1936 και 1938 εκθέτει στο Κάλιαρι, το Μιλάνο και τη Μπιέλα. Στις αρχές της δεκαετίας του σαράντα, η τέχνη του έφτασε σε ψυχρά ρεαλιστικά αποτελέσματα.
Πάντα πιέζεται από οικονομικές δυσκολίες, αναζητώντας παραγγελίες για διακόσμηση μετακόμισε στη Μπιέλα το 1942. Είχε μεγάλη επιτυχία, αλλά προκάλεσε φθόνο στο τοπικό καλλιτεχνικό περιβάλλον. Η παραγωγή των τελευταίων ετών διαπερνάται από την τραγικά δυσοίωνη απαισιοδοξία.
Στην απελευθέρωση κατηγορείται με ανώνυμη επιστολή ότι ήταν κατάσκοπος για τους Γερμανούς. Φυλακίστηκε, πέθανε τραγικά στις 20 Μαΐου 1945 στο Andorno Micca αφού δέχτηκε πέτρινα χτυπήματα στο κεφάλι, δολοφονήθηκε από τους αντάρτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί θύματα δολοφονικών ενεργειών Κατηγορία:Ιταλοί ζωγράφοι
Σφαγή του Κάτιν
thumb|σελίδα από το κείμενο της πρότασης του Λαβρέντι Μπέρια προς τον Ιωσήφ Στάλιν για την μαζική εκτέλεση Πολωνών αξιωματικών thumb|Ορισμένοι από τους μαζικούς τάφους της περιοχής
Σφαγή του Κάτυν (γερμανικά: Massaker von Katyn, πολωνικά: zbrodnia katyńska, ρωσικά: Катынский расстрел) ονομάζεται το έγκλημα των μαζικών εκτελέσεων χιλιάδων Πολωνών αξιωματικών, αστυνομικών, διανοούμενων, πολιτικών κρατουμένων και αιχμαλώτων πολέμου, που κατά την κρατούσα άποψη διαπράχθηκε από τη μυστική αστυνομία Λαϊκό Κομισαριάτο Εσωτερικών Υποθέσεων (γνωστότερο από τα αρχικά NKVD ως Εν-Κα-Βε-Ντε) της Ε.Σ.Σ.Δ. κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και συγκεκριμένα από τις αρχές Απριλίου μέχρι τα τέλη Μαΐου του 1940. Η Ε.Σ.Σ.Δ. ισχυριζόταν επίσημα ότι ο Γκαίμπελς χρησιμοποίησε το γεγονός προπαγανδιστικά. Ο τόπος της σφαγής ανακαλύφθηκε από Γερμανούς κατά την προέλασή τους στην Ε.Σ.Σ.Δ. εφαρμόζοντας την τακτική του κεραυνοβόλου πολέμου.
Σε απόσταση περίπου 500 χιλιομέτρων από τα σύνορα της Πολωνίας, εντός του Ρωσικού εδάφους, παρά το δάσος του Κάτυν (Катынь), που βρίσκεται 6,5 χλμ. από την ομώνυμη πόλη, θανατώθηκαν κατά χιλιάδες, κρατούμενοι από το στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Κοζέλσκ (Козельск). Ομοίως και σε άλλες περιοχές, εκτελέστηκαν κρατούμενοι των στρατοπέδων του Οστάσκοφ (Осташков) και του Σταρομπέλσκ (Старобельск), καθώς και από φυλακές της δυτικής Λευκορωσίας και δυτικής Ουκρανίας. Το γεγονός της σφαγής επηρέασε βαθιά τις σχέσεις Πολωνίας και Σοβιετικής Ένωσης για αρκετά χρόνια. Εκτιμάται πως ο αριθμός των θυμάτων έφτασε περίπου τις 22.000. Η πρώτη δημόσια αναφορά στο γεγονός της σφαγής του Κάτυν έγινε στις 11 Απριλίου του 1943 μετά από ανακοίνωση αρχών της Ναζιστικής Γερμανίας περί της ανακάλυψης ομαδικού τάφου στο Σμολένσκ. Η Σοβιετική Ένωση αρνήθηκε οποιαδήποτε ευθύνη, επιρρίπτοντάς τη στη Ναζιστική Γερμανία μέχρι το 1990, όταν επισήμως αναγνώρισε και καταδίκασε το έγκλημα εκ μέρους της NKVD , όπως και μεταγενέστερες προσπάθειες συγκάλυψής του. Το 2008 τα ρωσικά δικαστήρια προχώρησαν σε αποχαρακτηρισμό των σχετικών σοβιετικών αρχείων και το 2010 η Ρωσία αναγνώρισε πως η σφαγή του Κάτυν διαπράχθηκε με εντολή του Ιωσήφ Στάλιν και της σοβιετικής ηγεσίας. Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσίας υποστηρίζει και σήμερα πως υπεύθυνη για τη σφαγή είναι η Ναζιστική Γερμανία, ενώ η Ρωσική κυβέρνηση, πέραν της αποδοχής των συμβάντων, απέφυγε να αποδεχτεί τον χαρακτηρισμό της γενοκτονίας ή των εγκλημάτων πολέμου για τα γεγονότα.
Αν και δεν διασώζεται κανένα έγγραφο που να μαρτυρά το κίνητρο του Στάλιν για την απόφαση της μαζικής εκτέλεσης των κρατουμένων, ισχυρή θεωρείται η άποψη μεταξύ Ρώσων και Πολωνών ιστορικών πως την έλαβε, έστω εν μέρει, διότι συνιστούσαν μια ελίτ μελλοντικών ηγετών υπέρ μιας ανεξάρτητης Πολωνίας.
Ιστορικό υπόβαθρο
Τον Σεπτέμβριο του 1939, σύμφωνα με το Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο μη Επίθεσης που είχαν υπογράψει μόλις τον προηγούμενο μήνα οι Σοβιετικοί με τους Ναζί, σχεδόν ταυτόχρονα εισέβαλαν και οι δύο στην Πολωνία, μοιράζοντας μεταξύ τους τη χώρα στα δύο. Μέσα στο πλαίσιο της συνεργασίας οι Σοβιετικοί παρέδωσαν στους Γερμανούς 43.000 Πολωνούς στρατιώτες, γεννημένους στη Δυτική Πολωνία, τους οποίους κρατούσαν αιχμαλώτους. Στις 22 Ιουνίου του 1941 η Γερμανία ξεκίνησε την εισβολή στα σοβιετικά εδάφη και η συμφωνία συνεργασίας και ουδετερότητας μεταξύ των δύο παραβιάστηκε και προφανώς σταμάτησαν να ισχύουν και τα σύμφωνα οικονομικής και εμπορικής συνεργασίας (1939 και 1940) μέσω των οποίων οι δύο χώρες στήριζαν η μία την άλλη ανταλλάσσοντας σιτηρά, πρώτες ύλες και οπλισμό.
Οι ρίζες της σφαγής του Κάτυν, εκτός από τις συνέπειες του Γερμανοσοβιετικού συμφώνου, μπορούν επίσης να αναζητηθούν στην κακή προϊστορία των σχέσεων Πολωνίας-Ρωσίας. Η Ρωσία είχε διαδραματίσει ρόλο στην πολιτική ιστορία της Πολωνίας από τις αρχές του 1700. Η πλειοψηφία των Πολωνών αντιμετώπιζαν τη Ρωσία ως εχθρό, ενώ από την άλλη πλευρά, για τη Ρωσία, οι Πολωνοί συνιστούσαν απειλή για την ασφάλεια της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και πολύ αργότερα της Σοβιετικής Ένωσης.
Ομαδικές εκτελέσεις
μικρογραφία|Αντιπρόσωποι της ηγεσίας της ΕΣΣΔ και της ναζιστική Γερμανίας κατά την υπογραφή του Συμφώνου μη επίθεσης Ρίμπεντροπ-Μολότωφ Η απόφαση για την εκτέλεση των Πολωνών αιχμαλώτων πολέμου από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Οστασκόφ, Σταρομπέλσκ και του Κοζέλσκ, καθώς και από άλλες φυλακές της δυτικής Λευκορωσίας και δυτικής Ουκρανίας, λήφθηκε ουσιαστικά στις 5 Μαρτίου του 1940, όπως καταγράφεται σε έγγραφο του επικεφαλής της NKVD Λαβρέντι Μπέρια προς τον Στάλιν. Οι μαζικές εκτελέσεις έλαβαν χώρα από τις αρχές Απριλίου μέχρι τα τέλη Μαΐου του 1940. Αρκετές πληροφορίες αντλούνται μέσα από επίσημα έγγραφα για τη μεθοδολογία των εκτελέσεων. Στις σωζόμενες αναφορές της NKVD διαφαίνεται πως οι κρατούμενοι αφήνονταν να πιστεύουν πως θα επέστρεφαν στις οικογένειές τους, προκειμένου να αποφεύγεται οποιαδήποτε αντίσταση. Μετά από τον έλεγχο των κρατουμένων, κατάλογοι με τα ονόματα όσων επρόκειτο να εκτελεστούν στέλνονταν στους επικεφαλής των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η απόφαση εκτέλεσης κάποιου κρατούμενου άλλαζε την τελευταία στιγμή. Δεν εκτελούνταν όσοι επιλέγονταν από τις σοβιετικές μυστικές υπηρεσίες ή κατόπιν αιτήματος της γερμανικής πρεσβείας στη Μόσχα, Γερμανοί και Λετονοί που δε διέθεταν ενοχοποιητικά στοιχεία, πληροφοριοδότες ή άλλα πρόσωπα που κρίνονταν χρήσιμα.