cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ορτοκίδες
Κατόπιν αυτού, οι Ορτοκίδες εξακολούθησαν να ηγεμονεύουν στο Ντιγιαρμπακίρ, ως υποτελείς όμως των Σελτζούκων του Ικονίου και των Χωρεσμίων Τούρκων. Το 1232 ο κλάδος των Χισν Καϋφά-Αμίτ διαλύθηκε από τους Σελτζούκους ενώ ο κλάδος των Μαρντίν-Μαγιαφαρικίν διατηρήθηκε ως υποτελής στους Μογγόλους έως το 1408, οπότε και διαλύθηκε από την τουρκομανική ομοσπονδία των Καρά Κογιουνλού.
Persistence of Time
Το Persistence of Time είναι το πέμπτο άλμπουμ του αμερικάνικου thrash metal συγκροτήματος Anthrax, το οποίο κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1990 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Megaforce Records".
Κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων, στις 24 Ιανουαρίου 1990, το συγκρότημα έχασε εξοπλισμό αξίας 100.000 δολαρίων μετά από πυρκαγιά στο στούντιο.
Τραγούδια
1. Time (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 6:55
2. Blood (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 7:13
3. Keep it in the Family (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 7:08
4. In My World (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 6:25
5. Gridlock (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 5:17
6. Intro to Reality (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 3:23
7. Belly of the Beast (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 4:47
8. Got the Time (Joe Jackson) - 2:44
9. H8 Red (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 5:04
10. One Man Stands (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 5:38
11. Discharge (Belladonna, Spitz, Ian, Bello, Benante) - 4:12
Βραβεία
Persistence of Time (άλμπουμ)
Ηνωμένες Πολιτείες (RIAA Certification) : Χρυσός
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "Persistence of Time" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 1990 Κατηγορία:Άλμπουμ των Anthrax
Οροπέδιο
thumb|κλειστή γεωλογική λεκάνη [[Στυμφαλία, Κορινθία]]
thumb|κλειστή γεωλογική λεκάνη [[Βλαχέρνα Αρκαδίας/Χωτούσσα/Κανδήλα Αρκαδίας κοντά σε Λεβίδι Αρκαδίας]]
thumb|κλειστή γεωλογική λεκάνη [[Λίμνη_Φενεού, Κορινθία]]
thumb|[[Οροπέδιο (κλειστή γεωλογική λεκάνη) στην Κρήτη]]
Το οροπέδιο είναι μια μεγάλη επιφάνεια του εδάφους, επίπεδη ή ελαφρά κυματοειδής, η οποία βρίσκεται σε υψόμετρο το λιγότερο πάνω από μερικές εκατοντάδες μέτρα.
Βασική δομή
Το οροπέδιο συνήθως περιορίζεται ολόγυρα από οροσειρές, είτε απότομες κλίσεις, είτε διασχίζεται από υψώματα περισσότερο ή λιγότερο υψηλά. Οι επίπεδες επιφάνειες των οροπεδίων δίνουν τη δυνατότητα στους ανθρώπους να εγκατασταθούν σε αυτές και να τις καλλιεργήσουν. Το υψόμετρό τους στις τροπικές περιοχές μετριάζει τις τραχύτητες του κλίματος και επηρεάζει το μικροκλίμα τους θετικά, καθιστώντας το περισσότερο υγιεινό από το κλίμα των γύρω χαμηλότερων περιοχών, όπως συμβαίνει στα υψηλά οροπέδια της Αιθιοπίας, του Μεξικού και των Άνδεων. Το υψηλότερο οροπέδιο στον κόσμο είναι του Θιβέτ ή "η Στέγη του Κόσμου" το οποίο εκτείνεται περίπου 1.000 χλμ. από βορρά προς νότο και 2.500 χλμ. από ανατολή προς δύση, με μέσο υψόμετρο που υπερβαίνει τα 4.500 μ. σε έκταση 2.500.000 τ.χλμ. Υπολογίζεται ότι 140 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν μόνιμα σε πόλεις που βρίσκονται σε οροπέδια με υψόμετρο πάνω από 2.500 μέτρα.
Στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα, τα σημαντικότερα οροπέδια είναι της Τρίπολης στην Πελοπόννησο και του Λασιθίου στην Κρήτη. Τα οροπέδια είναι κλειστές γεωλογικές λεκάνες καρστικής προέλευσης. Τα βράχια των βουνών αυτών είναι από ασβεστόλιθο (ζώνη γεωλογική Ωλονού-Πίνδου). Η επίπεδη επιφάνεια είναι από πηλό και εύφορο του εδάφους, αδιαπέραστο από το νερό, αλλά καλό για τη γεωργία.
Συνήθως δεν υπάρχει φυσική αποστράγγιση στην επιφάνεια του εδάφους. Η αποστράγγιση είναι υπόγεια από μια ή περισσότερες καταβόθρες. Εάν υπάρχει περισσότερο νερό από αυτό που οι καταβόθρες μπορούν να μεταφέρουν, ή εάν οι καταβόθρες έχουν συμφόρηση, όλο ή τμήματα του οροπεδίου είναι πλημμυρισμένο. Μερικές φορές δημιουργούνται προσωρινές λίμνες.
Δείτε επίσης
Καρστική πηγή
Λίμνη_Φενεού
Οροπέδιο Λασιθίου
Καταβόθρες Κάψια
Βλαχέρνα Αρκαδίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωγραφικοί σχηματισμοί
Θεμιστοκλής Πολυκράτης
Ο Θεμιστοκλής Πολυκράτης (1863-1926) υπήρξε Έλληνας συνθέτης και φιλόλογος. Θεωρείται ο παραγωγικότερος Έλληνας συνθέτης πολυφωνικής εκκλησιαστικής μουσικής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1863 στη Φιλιππούπολη. Όταν ο πατέρας του Γεώργιος Καζαντζής που καταγόταν από την Ήπειρο πέθανε, ο μικρός Θεμιστοκλής ήρθε μαζί με τη μητέρα του στην Αθήνα. Η μητέρα του παντρεύτηκε εκ νέου και ο πατριός του, που λεγόταν Πολυκράτης, του έδωσε το δικό του επίθετο. Σπούδασε Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μουσική στο Ωδείο Αθηνών, έχοντας δάσκαλό του τον Αλέξανδρο Κατακουζηνό, ο οποίος τον προσέλεβε από μικρό στη χορωδία του ανακτορικού παρεκκλησίου. Ο Πολυκράτης απέκτησε ικανή μόρφωση, τόσο στη μουσική, όσο και στη φιλολογία και άριστη κλασσική παιδεία. Διετέλεσε σχολάρχης στο Κορωπί και το Μαρούσι και εργάστηκε ως φιλόλογος στο Παρθεναγωγείο Χιλλ και το Αρσάκειο. Παράλληλα υπήρξε επί μακρό χρονικό διάστημα έφορος της σχολής απόρων παίδων του Φιλολογικού Συλλόγου "Παρνασσός". Δίδαξε ακόμη ευρωπαϊκή μουσική στη σχολή βυζαντινής μουσικής του Πειραιά.
Το 1896 ίδρυσε την τετράφωνη Χορωδία του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου Καρύκη (Καρύτση)Αθηνών, την οποία διηύθυνε έως το 1913. Η Χορωδία του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου Καρύκη η οποία υφίσταται μέχρι σήμερα, φέρει προς τιμήν του ιδρυτή της το όνομά του. Από το 1913 έως το 1920 διηύθυνε τη χορωδία του Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου (της οδού Σκουφά) και από το 1920 έως το θάνατό του τον αρμονικό χορό της Μητροπόλεως (όπως ονομαζόταν τότε η πολυφωνική χορωδία που διέθετε σε αντίθεση με τη μονόφωνη βυζαντινή). Απεβίωσε στις 23 Φεβρουαρίου του 1926.
Τετράφωνη μουσική για την Ορθόδοξη Εκκλησία
Λέγεται ότι είναι αμφίβολο εάν άφησε κάποιο λειτουργικό μέλος χωρίς να το μελοποιήσει. Ωστόσο οι εκκλησιαστικές του συνθέσεις παρέμειναν ανέκδοτες με μόνη εξαίρεση το περίφημο "Τροπάριο της Κασσιανής" που εκδόθηκε το 1908. Αναφέρουμε ενδεικτικά μόνο τις ακόλουθες: right|thumb|200px| Παρτιτούρα της σύνθεσης "Αινείτε τον Κύριον" (σε Fa), του Θεμιστοκλή Πολυκράτη right|thumb|200px| Παρτιτούρα της σύνθεσης "Σὲ ὑμνοῦμεν", του Θεμιστοκλή Πολυκράτη
Πολύ σύντομα το έργο του διαδόθηκε στις ελληνικές παροικίες του εξωτερικού, στην Αμερική, στο Μόναχο, στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στη Βουδαπέστη και αλλού συναγωνιζόμενο την πλατιά διάδοση του αντίστοιχου, αλλά πολύ διαφορετικού, έργου του Ιωάννη Σακελλαρίδη. Ο Πολυκράτης, όπως αναφέρει ο Γιάννης Φιλόπουλος (Εισαγωγή στην ελληνική πολυφωνική εκκλησιαστική μουσική, σελ. 134), έχοντας βαθιά γνώση της αρμονικής τέχνης κι ένα πηγαίο συνθετικό ταλέντο, κινήθηκε σε απόλυτα προσωπικούς μουσικούς χώρους, με το σεβασμό που αρμόζει στις εκκλησιαστικές συνθέσεις, συνδυασμένο όμως με τη λεπτότητα και τη γλυκύτητα του ύφους. Ελάχιστες φορές εναρμόνισε το βυζαντινό μέλος, πράγμα το οποίο επιχείρησαν συστηματικά άλλοι μουσικοί όπως επί παραδείγματι ο Ιωάννης Σακελλαρίδης ή ο Ελισαίος Γιαννίδης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η τόσο διαδεδομένη μουσική του Τροπαρίου της Κασσιανής ή οποία δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το βυζαντινό μέλος. Ορισμένες μάλιστα φορές σε κάποια σημεία των έργων του γίνεται χρήση καθαρά αντιστικτικών τεχνικών.
Ο Πολυκράτης δέχθηκε αφενός επιδράσεις από τον διδάσκαλό του Αλέξανδρο Κατακουζηνό, τον οποίο λάτρευε, και αφετέρου από τη ρωσική εκκλησιαστική μουσική με τρόπο γόνιμο και δημιουργικό. Όλες σχεδόν οι συνθέσεις του είναι γραμμένες για a capella ανδρική χορωδία. Ωστόσο τα μετέπειτα χρόνια κάποιες διασκευάστηκαν για μεικτή. Οι συνθέσεις του Πολυκράτη εξακολουθούν να ψάλλονται και σήμερα καθώς αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο του ρεπερτορίου των πολυφωνικών ελληνορθόδοξων εκκλησιαστικών χορωδιών.
Μελοδράματα
Είναι γνωστοί 3 τίτλοι μελοδραμάτων του (όπερες), χωρίς να είναι γνωστό εάν παραστάθηκαν ποτέ ολόκληρα:
Η εφημερίδα "Εμπρός" (φύλλο 23/11/1897) αναφέρει ότι ο Πολυκράτης είχε συνθέσει προ πολλού το τρίπρακτο μελόδραμα "Αγροικογιάννης" και επρόκειτο να διδαχθεί.
Μανούσακας
thumb|right|200px|Ο Μανούσακας με τη λύρα του Ο Μανούσακας είναι ο ήρωας ενός χιουμοριστικού κόμικ-στριπ που δημοσιευόταν στο κρητικό περιοδικό ΣΤΙΓΜΕΣ. Ο Μανούσακας είναι δημιούργημα του Μιχάλη Παπαστεφανάκη.
Θεμιστοκλής Πολυκράτης
Μουσική για το αρχαίο δράμα
Είναι γνωστό ότι συνέθεσε μουσική για τουλάχιστον δύο τραγωδίες: την Ηλέκτρα του Σοφοκλή και την Μήδεια του Ευριπίδη.
Μανούσακας
Αν και η πνευματική σύλληψη του Μανούσακα έγινε από το Μιχάλη Παπαστεφανάκη το 1987, εκδίδεται για πρώτη φορά στο περιοδικό ΣΤΙΓΜΕΣ το 1991. Μέχρι σήμερα (2006) έχουν εκδοθεί 11 επεισόδια. Όλα τα επεισόδια διατίθενται δωρεάν στο διαδικτυακό τόπο του περιοδικού σε μορφή PDF.
Θεμιστοκλής Πολυκράτης
Μουσική για το αρχαίο δράμα
Η εφημερίδα "Εμπρός" (φύλλο 12/4/1899) μας πληροφορεί ότι η εκτέλεση των Χορικών της "Ηλέκτρας" του Σοφοκλή στην αίθουσα του Φιλολογικού Συλλόγου "Παρνασσός" εστέφθη από πλήρη επιτυχία.
Μανούσακας
Το κόμικ περιγράφει τη σύγκρουση του σύγχρονου τρόπου ζωής με την κρητική παράδοση. Ο Μανούσακας είναι ένας τυπικός κρητικός, συχνά αφελής ή και κουτοπόνηρος, που προσπαθεί να αφομοιώσει τον σύγχρονο κόσμο, παρά να αφομοιωθεί από αυτόν. Με τον τρόπο του τελικά αντιπαρέρχεται τις αλλαγές στο περιβάλλον του.
Θεμιστοκλής Πολυκράτης
Τραγούδια
Σε συνεργασία με τον Ιωσήφ Καίσαρη συνέθεσε το 1894 τη μουσική της πρώτης ελληνικής επιθεώρησης "Λίγο απ' όλα" του Μίκιου Λάμπρου.
Μανούσακας
Οι περιπέτειες του Μανούσακα είναι χωρίς λόγια. Το σχέδιο είναι έγχρωμο, λιτό και εκφραστικό, και θυμίζει σε σημεία τη δουλειά των Γιάννη Ιωάννου και Νίκου Μαρουλάκη.
Θεμιστοκλής Πολυκράτης
Συγγραφική δραστηριότητα
Καρπός της πλούσιας παιδείας του είναι οι μουσικολογικές μελέτες που δημοσίευσε στα έντυπα "Φόρμιγξ" και "Εβδομάς" κ.α. όπως επίσης και τα βιβλία που εξέδωσε:
Μανούσακας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικά κόμικς
Θεμιστοκλής Πολυκράτης
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
https://www.youtube.com/watch?v=TNp_mO-W-YQ
https://www.facebook.com/people/%CE%A7%CE%BF%CF%81%CF%89%CE%B4%CE%AF%CE%B1-%CE%99%CE%9D-%CE%91%CE%B3%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%93%CE%B5%CF%89%CF%81%CE%B3%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%9A%CE%B1%CF%81%CF%8D%CE%BA%CE%B7-%CE%91%CE%B8%CE%B7%CE%BD%CF%8E%CE%BD-Saint-George-Karykis-Choir/100039461632273/
ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΠΑΤΡΩΝ "ΠΛΕΙΑΣ" Περιοδικά του 19ου αιώνα: Περιοδικό "ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ" (Τόμος 2, αρ. 5, 1889):
Παρτιτούρες έργων του στη Μεγάλη Μουσική Βιβλιοθήκη Λίλιαν Βουδούρη (DIGMA):
Ψηφιακή βιβλιοθήκη Πανεπιστημίου Κρήτης ΑΝΕΜΗ:
Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Απόφοιτοι του Ωδείου Αθηνών
Σαφαβίδες
Οι Σαφαβίδες (1501-1736 μ.Χ., περσικά: دودمان صفوی‎‎) ήταν μία από τις πιο σημαντικές βασιλικές δυναστείες του Ιράν. Κυβέρνησαν μία από τις μεγαλύτερες περσικές αυτοκρατορίες μετά τη μουσουλμανική κατάκτηση της Περσίας και καθιέρωσαν τη Δωδέκατη Σχολή του σιιτικού Ισλάμ (ο σημαντικότερος κλάδος του Σιιτισμού, που πρεσβεύει την ύπαρξη 12 ιμάμηδων) ως επίσημη θρησκεία της αυτοκρατορίας τους, σηματοδοτώντας ένα από τα πιο σημαντικά σημεία της μουσουλμανικής ιστορίας. Οι Σαφαβίδες κυβέρνησαν από το 1501 έως το 1722 (με μια μικρή επαναφορά από το 1729 έως το 1736) και στην ακμή τους ήλεγχαν όλο το σημερινό Ιράν, Αζερμπαϊτζάν και Αρμενία, το μεγαλύτερο τμήμα του Ιράκ, της Γεωργίας, του Αφγανιστάν, και του Καυκάσου, καθώς και τμήματα των Πακιστάν, Τουρκμενιστάν και Τουρκίας. Το σαφαβιδικό Ιράν ήταν μία από τις δυνάμεις που χρησιμοποιούσε ήδη από τότε στο στρατό της την πυρίτιδα, μαζί με τους γείτονές της, την Οθωμανική Αυτοκρατορία και την Μογγολική Αυτοκρατορία της Ινδίας.
Η σαφαβιδική δυναστεία είχε τις ρίζες της στο σουφιτικό τάγμα Σαφαβίγια (Σαφαβίδες), που ιδρύθηκε στην πόλη Αρνταμπίλ στην περιοχή του βορειοδυτικού Ιράν. Οι πρόγονοί της ήταν ένα μείγμα εθνοτήτων και φυλών (περσικός, Κούρδων και Τουρκομάνων, που περιελάμβαναν επιγαμίες με αξιωματούχους Γεωργιανούς και Έλληνες του Πόντου). Από τη βάση τους στην Αρνταμπίλ, οι Σαφαβίδες εδραίωσαν τον έλεγχό τους επί του "Μεγάλου Ιράν" (το Ιράν μαζί με τις περιοχές εκτός του σημερινού Ιράν που κάποτε κυβερνώντο από περσικές δυναστείες ή ήταν πολιτισμικά βαθύτατα επηρεασμένες από την περσική κουλτούρα) και επανέφεραν την ιρανική ταυτότητα στην περιοχή, αποτελώντας έτσι την πρώτη ιθαγενή δυναστεία από τον καιρό της Αυτοκρατορίας των Σασσανιδών που ίδρυσε ένα ενοποιημένο ιρανικό κράτος.
Παρά το τέλος της το 1736, η κληρονομιά που άφησε πίσω της ήταν η αναβίωση της Περσίας ως σημαντικού οικονομικού παράγοντα ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση, η εδραίωση ενός επαρκούς διοικητικού και γραφειοκρατικού μηχανισμού, οι καινοτομίες στην Αρχιτεκτονική και η άνθιση των Τεχνών. Οι Σαφαβίδες άφησαν επίσης το σημάδι τους στην τωρινή εποχή διαδίδοντας και επιβάλλοντας το σιιτικό Ισλάμ στο Ιράν, καθώς και σε μεγάλα τμήματα του Καυκάσου, της Ανατολίας και της Μεσοποταμίας.
Καταγωγή
Οι βασιλιάδες της δυναστείας των Σαφαβιδών ισχυρίζονταν ότι ήταν Σάγιντ, δηλ. απόγονοι του προφήτη Μωάμεθ, παρόλο που πολλοί λόγιοι το αμφισβητούν. Σήμερα δείχνει να υπάρχει συναίνεση μεταξύ των λογίων ότι η οικογένεια των Σαφαβιδών προέρχεται από το περσικό Κουρδιστάν, και αργότερα μετακόμισε στο περσικό Αζερμπαϊτζάν, εγκαθιστάμενη τελικώς τον 11ο αιώνα στην πόλη Αρνταμπίλ. Σαφαβιδικά ιστορικά γραπτά πριν το 1501 ανάγουν την καταγωγή της οικογένειας στον Κούρδο αξιωματούχο, Φιρούζ Σαχ Ζαρίν-Κουλάχ. Σύμφωνα με κάποιους ιστορικούς, συμπεριλαμβανομένου του Ρίτσαρντ Φράι, οι Σαφαβίδες ήταν ιρανικής καταγωγής που είχαν εκτουρκιστεί: ''Οι ομιλητές τουρκικών γλωσσών στο Ιράν κατάγονται κυρίως από πρώην ιρανόφωνους, αρκετοί θύλακες των οποίων υπάρχουν ακόμη στην περιοχή. Μια μαζική μετανάστευση Ογούζων Τούρκων (Τουρκομάνων) τον 11ο και 12ο αιώνα όχι μόνο εκτούρκισε το Ιράν αλλά και τη Μικρά Ασία. Οι Πέρσες και Κούρδοι είναι Σιίτες και ιδρυτές της δυναστείας των Σαφαβιδών.''
Άλλοι ιστορικοί, όπως ο Βλαντίμιρ Μινόρσκυ και ο Ρότζερ Σάβορυ, υποστηρίζουν ότι: ''Από αποδείξεις διαθέσιμες στoν παρόντα χρόνο, είναι βέβαιo ότι η οικογένεια των Σαφαβιδών ήταν ιθαγενής ιρανική οικογένεια, και όχι τουρκικής καταγωγής, όπως κάποιες φορές τίθεται ως ισχυρισμός. Είναι πιθανό ότι η οικογένεια προέρχεται από το περσικό Κουρδιστάν (σημ.: δηλ. κουρδικής καταγωγής, καθώς οι Κούρδοι είναι επίσης ιρανογενής λαός), και αργότερα μετακινήθηκε στο Ιράν, όπου υιοθέτησε την αζέρικη τουρκική γλώσσα που ομιλείτο εκεί, και τελικώς εγκαταστάθηκε στη μικρή πόλη Αρνταμπίλ κάποια στιγμή τον 11ο αιώνα.''.
Τον καιρό της ίδρυσης της αυτοκρατορίας των Σαφαβιδών, τα μέλη της οικογένειας ήταν γηγενείς τουρκόφωνοι και εκτουρκισμένοι, και κάποιοι εκ των σάχηδων συνέθεταν ποιήματα στη μητρική τους πλέον τουρκική γλώσσα. Παράλληλα, οι σάχες υποστήριζαν οι ίδιοι την περσική λογοτεχνία, ποίηση και τέχνη, όπως το έργο "Σαχναμέχ" του σάχη Ταχμάσπ Α΄, ενώ μέλη της βασιλικής οικογένειας και κάποιοι σάχες συνέθεταν ποίηση στην περσική γλώσσα. Η εξουσία των Σαφαβιδών βασιζόταν στη θρησκεία, και η νομιμοποίησή τους εδραζόταν στον ισχυρισμό ότι ήταν άμεσοι απόγονοι του Αλί, eξαδέλφου και γαμπρού του Μωάμεθ, ο οποίος Αλί θεωρείται από τους Σιίτες ο πρώτος ιμάμης.
Επιπλέον, η δυναστεία από τα πρώτα κιόλας χρόνια είχε προβεί σε επιγαμίες με ελληνικούς Τραπεζουντιακούς και Γεωργιανούς δυναστικούς οίκους. Επιπρόσθετα, από την επίσημη εγκαθίδρυση της δυναστείας το 1501 και μετά, συνεχίστηκαν οι πολλές επιγαμίες τόσο με κιρκασιανούς όσο και με γεωργιανούς δυναστικούς οίκους, κυρίως με την ανάρρηση στο θρόνο του σάχη Ταχμάσπ Α΄.
Υπόβαθρο - Το σουφικό τάγμα των Σαφαβιδών
Η σαφαβιδική ιστορία ξεκινά με την ίδρυση των Σαφαβιδών (Σαφαβίγια) από τον σουφιστή Σαφί αντ-Ντιν Αρνταμπιλί (1252-1334, από την πόλη Αρνταμπίλ, εξ ου και το σχετικό επώνυμο). Το 1301, ο Σαφί αντ-Ντιν κατέλαβε την ηγεσία των Ζαχεντιδών (Ζαχεντίγιε), ενός σημαντικού τάγματος σουφιστών στο Γκιλάν, από τον προηγούμενο πνευματικό αρχηγό του τάγματος και πεθερό του, Ζαχέντ Γκιλάνι. Εξαιτίας του εξαιρετικού πνευματικού χαρίσματος του Σαφί αντ-Ντιν, το τάγμα πήρε το όνομά του αργότερα και έγινε γνωστό ως Σαφαβίγια. Σύντομα το τάγμα κέρδισε σημαντική επιρροή στην πόλη του Αρνταμπίλ, και ο Χαμντουλλάχ Μουστάουφι σημείωσε ότι οι περισσότεροι κάτοικοι της πόλης Αρνταμπίλ ήταν ακόλουθοι του Σαφί αντ-Ντιν. Μάλιστα, σπαράγματα της θρησκευτικής ποίησης του Σαφί αντ-Ντιν, γραμμένης στην Αρχαία Αζέρικη γλώσσα (μιας εκλείψασας σήμερα βορειοδυτικής ιρανικής διαλέκτου) και συνοδευμένης από μια παράγραφο στα Περσικά που βοηθά στην κατανόησή της, έχει επιζήσει έως σήμερα και έχει σημαντική γλωσσολογική αξία.
Μετά τον Σαφί αντ-Ντιν, η αρχηγία του τάγματος πέρασε στον Σαντρ αντ-Ντιν Μουσά (1391–1392). Το τάγμα εκείνο τον καιρό μεταμορφώθηκε σε ένα θρησκευτικό κίνημα που διεξήγε θρησκευτική προπαγάνδα στην Περσία, Συρία, και Μικρά Ασία, και το πιο πιθανό ήταν ότι διατηρούσε ακόμα τις σουνιτικές σαφεϊτικές (μία από τις δικαιικές σχολές του Ισλάμ) καταβολές του εκείνο τον καιρό. Η ηγεσία του τάγματος πέρασε από τον Σαντρ αντ-Ντιν Μουσά στον υιό του, Χβάντζα Αλί (1429), και αργότερα στον υιό του τελευταίου, Ιμπραχίμ (1429–1447).
Όταν ο σεΐχης Τζουναΐντ, υιός του Ιμπραχίμ, κατέλαβε την ηγεσία των Σαφαβίγια το 1447, η ιστορία του κινήματος άλλαξε ριζικά. Σύμφωνα με τον Ρ.Μ. Σάβορυ: ο σεΐχης Τζουναΐντ δεν ήταν ευχαριστημένος με την πνευματική εξουσία και αναζητούσε την υλική ισχύ. Εκείνο τον καιρό, η πιο ισχυρή δυναστεία στην Περσία ήταν εκείνη της συνομοσπονδίας τουρκομανικών φυλών των Καρά Κογιουνλού, οι λεγόμενοι "Μαυροπροβατάδες", τον οποίων ο ηγέτης σάχης Τζαχάν διέταξε τον Τζουναΐντ να εγκαταλείψει την Αρνταμπίλ, ειδάλλως θα κατέστρεφε την πόλη του. Ο Τζουναΐντ αναζήτησε καταφύγιο στον αντίπαλο του σάχη Τζαχάν, τον ηγέτη της συνομοσπονδίας τουρκομανικών φυλών Ακ Κογιουνλού (οι λεγόμενοι "Ασπροπροβατάδες"), τον περιώνυμο χάνο Ουζούν Χασσάν, και παγίωσε τη σχέση τους νυμφευόμενος την αδερφή του Χασσάν, Χαντιτζά Μπέγκουμ. Ο σεΐχης Τζουναΐντ σκοτώθηκε στη διάρκεια μιας εισβολής στα εδάφη του σάχη του Σιρβάν στον Καύκασο και τον διαδέχθηκε στην κεφαλή του κινήματος ο υιός του, Χαϊντάρ Σαφαβί.
Ο Χαϊντάρ παντρεύτηκε τη Μάρθα Αλαμσάχ Μπέγκουμ, εξ αγχιστείας θεία του και επίσης αδελφή του Ουζούν Χασσάν, που γέννησε τον Ισμαήλ Α΄, ιδρυτή της δυναστείας των Σαφαβιδών. Η μητέρα της Μάρθας, Θεοδώρα (γνωστότερη ως Δέσποινα Χατούν), ήταν Ελληνίδα ποντιακής καταγωγής, η κόρη του αυτοκράτορα Ιωάννη Δ΄ Κομνηνού της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας. Είχε παντρευτεί τον Ουζούν Χασσάν σε αντάλλαγμα για την προστασία του πατέρα της από τους Οθωμανούς Τούρκους.
Μετά το θάνατο του Χασσάν, ο υιός του Γιακούμπ ένιωσε απειλή από την αυξανόμενη θρησκευτική επιρροή του τάγματος των Σαφαβιδών. Ο Γιακούμπ συμμάχησε με τον σάχη του Σιρβάν και εκτέλεσε τον Χαϊντάρ το 1488. Εκείνο τον καιρό, ο πυρήνας των Σαφαβιδών αποτελείτο από νομαδικές φατρίες που κατάγονταν από την Ανατολία και το Αζερμπαϊτζάν, μιλούσαν ογουζικά τουρκικά, και ήταν γνωστοί ως Κιζίλ Μπας ("Κοκκινοκέφαλοι"), από το ιδιαίτερο, σε κόκκινο χρώμα κάλυμμα κεφαλιού που έφεραν. Οι Κιζίλ Μπας ήταν πολεμιστές, πνευματικοί ακόλουθοι του Χαϊντάρ, και πηγή της στρατιωτικής και πολιτικής ισχύος των Σαφαβιδών. Μετά το θάνατο του Χαϊντάρ, οι Σαφαβίδες συσπειρώθηκαν γύρω από τον υιό του, Αλί Μιρζά Σαφαβί (μιρζά=πρίγκιπας σε μουσουλμανικές χώρες), ο οποίος επίσης διώχθηκε και εκτελέστηκε από τον Γιακούμπ. Σύμφωνα με την επίσημη ιστορία των Σαφαβιδών, πριν πεθάνει, ο Αλί είχε ορίσει ως πνευματικό αρχηγό του τάγματος τον νεότερο αδελφό του, Ισμαήλ.
Η Περσία πριν την άνοδο στην εξουσία του σάχη Ισμαήλ
Μετά την πτώση της Αυτοκρατορίας των Τιμουριδών (1370–1506), η Περσία, που αποτελούσε τμήμα της, χωρίστηκε πολιτικά, με αποτέλεσμα την άνοδο ενός αριθμού θρησκευτικών κινημάτων. Το τέλος της πολιτικής εξουσίας των Τιμουριδών δημιούργησε ένα κενό εξουσίας στο οποίο αρκετές θρησκευτικές κοινότητες, ειδικώς σιιτικές, αλλά και ισλαμικές μυστικιστικές, μπορούσαν να έρθουν στο προσκήνιο και να διακριθούν. Μεταξύ αυτών ήταν ένας αριθμός αδελφοτήτων Σούφι, όπως οι Χουρούφι, Νουκταβί, Μουσάσα. Από τα διάφορα αυτά κινήματα, οι Σαφαβίδες Κιζίλ Μπας ήταν πολιτικώς οι πιο ευπροσάρμοστοι και ανθεκτικοί, και εξαιτίας της επιτυχίας τους ο ηγέτης τους και μετέπειτα σάχης Ισμαήλ Α΄ κέρδισε πολιτικό κύρος και δόξα το 1501. Υπήρχαν πολλά τοπικά κρατίδια στο μεσοδιάστημα των τελευταίων χρόνων της πτώσης των Τιμουριδών μέχρι την ίδρυση του νέου ιρανικού κράτους από τον Ισμαήλ Α΄. Οι πιο σημαντικοί τοπικοί άρχοντες (σχεδόν πλήρως ανεξάρτητοι πλέον λόγω του κενού εξουσίας) γύρω στο 1500 ήταν:
Ο Ισμαήλ κατάφερε να ενώσει όλες αυτές τις σημαντικές τοπικές εξουσίες υπό τη νέα Αυτοκρατορία της Περσίας που δημιούργησε.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σαφαβίδες Κατηγορία:Πρώην αυτοκρατορίες της Ασίας
33
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 33 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Άμων
Ο Άμων, Άμμων επίσης Άμεν, Ιμν (ο Κρυμμένος) και Αμούν (Κοπτ.) υπήρξε κύρια θεότητα των Θηβών της αρχαίας Αιγύπτου, όχι όμως και ασήμαντη στον αρχαίο ελλαδικό χώρο. Περιορισμένης εμβέλειας στο Παλαιό Βασίλειο και τη θρησκευτική ιδεολογία της ηλιουπολιτικής Εννεάδας φαίνεται πως απέκτησε δύναμη μετά την ενδέκατη δυναστεία (2000 Π.Κ.Ε./π.Χ.) και την εγκαθίδρυση του πάνθεου της Ογδοάδας της Ερμούπολης. Κατά την περίοδο της δέκατης όγδοης δυναστείας ο Άμων έγινε ευρύτερα γνωστός, εξαιτίας της πολιτικής κυριαρχίας της Άνω Αιγύπτου επί της Κάτω Αιγύπτου, συνδέθηκε με τα τέσσερα στοιχεία, απέκτησε ναό στο Καρνάκ και καταγράφηκε σε ασσυροβαβυλωνιακά κείμενα.
Συνδέθηκε από το ιερατείο με τον Ρα, προκειμένου να διεκδικηθεί προς όφελός του η πνευματική εξουσία και τα χαρακτηριστικά αυτής της μεγάλης αιγυπτιακής θεότητας, προκαλώντας την αντίδραση του ιερατείου του Ρα και πολλών Φαραώ. Η σύγκρουση που επήλθε ως αποτέλεσμα αυτής της αντίδρασης επέφερε την καταστροφή των ναών του Άμωνος, της κατάργηση των Θηβών ως πρωτεύουσας της αρχαίας Αιγύπτου και επιβολή του ενοθεϊσμού του Ατέν. Μετά τον θάνατο του Ακενατόν η λατρεία του επανήλθε στο προσκήνιο και ο Άμων λατρευόταν ως Άμων Ρα. Στην αρχαία Ελλάδα ήταν γνωστός ήδη από τους αρχαϊκούς χρόνους ως Ζευς Άμμων και διέθετε δικούς του ναούς, όπως φαίνεται από την περίπτωση του Ωρωπού.
Απεικονίσεις
Σύμβολο της συγκεκριμένης θεότητας υπήρξε ο Κριός και η απεικόνισή του ήταν συνήθως ανθρωπομορφική με δανεισμένα εικονογραφικά στοιχεία από τον Μιν. Αντί κόμμωσης φέρει κάλυμμα, στο οποίο διακρίνονται υψωμένα δύο μεγάλα παράλληλα φτερά. Άλλοτε απεικονίζονταν καθισμένος μεγαλόπρεπα στο θρόνο του και άλλοτε όρθιος, κρατώντας ένα μαστίγιο υψωμένο πάνω από το κεφάλι του, στην ιθυφαλλική στάση του θεού Μιν. Απεικονιζόταν, επίσης, με κεφαλή κριού, έχοντας κέρατα κυρτά προς τα κάτω φέροντας το ίδιο κάλυμμα.
Θεός-δημιουργός
Κατά την περίοδο του Μέσου Βασιλείου, ο Άμων θεωρείτο γονιμικός θεός-δημιουργός και η πρώτη γνωστή εικονογραφία του περιλαμβάνει τη χήνα, που γεννά το κοσμικό αυγό, όπως και στην περίπτωση του Γκεμπ. Παρόλο που το φτερό της χήνας συνέχισε να υπάρχει και σε ύστερους χρόνους ως εικονιστικό στοιχείο της θεότητας, η εικόνα της χήνας σύντομα απορρίφθηκε χάριν των ηλιακών ιδιοτήτων του Ρα. Μεγαλύτερη σημασία για τις ιδιότητές του ως θεού της γονιμότητας φαίνεται πως είχε η διασύνδεσή του με τον Κριό. Στον μύθο αναφέρεται πως ο Άμων μεταμφιέστηκε κάποτε με το κεφάλι και το δέρμα κριού, τον οποίο έγδαρε και αποκεφάλισε, όταν ο Σου, θεός της ατμόσφαιρας, τον παρακάλεσε να εγκαταλείψει την αορασία του. Αποκαλύπτοντας τον εαυτό του με αυτόν τον τρόπο ο Άμων ιεροποίησε τον κριό, με αποτέλεσμα να βρίσκεται υπό την προστασία του καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου, πλην μίας και μοναδικής ημέρας, κατά την οποία θυσιαζόταν τελετουργικά ένας κριός, αφαιρείτο το δέρμα του και αποκεφαλιζόταν.
Σταδιακά ο Άμων απέκτησε όλες τις ζωοδότριες δυνάμεις του Σου, του θεού του ανέμου που ανάδευε τον πρωταρχικό ωκεανό Νουν και ως θεός του ανέμου πλέον συσχετίστηκε με την πνοή της ζωής που δημιούργησε το μπα, ιδιαίτερα στις Θήβες. Δύναμη παραγωγική και γενεσιουργός, ο ιθυφαλλικός Άμων, ο οποίος συνήθως επονομαζόταν «σύζυγος της μητέρας του», θεωρείτο ότι συντηρούσε αέναα τη ζωή μέσα στο σύμπαν. Ήταν επίσης θεός της γονιμότητας της γης, ενώπιον του οποίου απεικονιζόταν ο Φαραώ να σπείρει και να θερίζει τα πρώτα στάχυα.
Ο ηλιακός θεός Άμων Ρα
Προστάτης των ισχυρότερων Φαραώ, των οποίων θεωρείτο πατέρας και στους οποίους χάριζε τη νίκη εναντίον όλων των εχθρών του, ο θεός των Θηβών έγινε ο κατ' εξοχήν εθνικός θεός. Οι πιστοί του τον αναγόρευσαν σε «βασιλέα των θεών», με το όνομα Άμων Ρα, καθώς ταυτίστηκε με τον Ραε, τον αρχαίο ηλιακό θεό, τον οποίο υποκατέστησε εξ ολοκλήρου ως δημιουργός του κόσμου και αρχηγός της Μεγάλης Εννεάδας. Από τότε ο Άμων Ρα απεικονίζεται στους πίνακες των βασιλικών τάφων καθισμένος στη βάρκα του Ήλιου να φωτίζει κατά το νυχτερινό δωδεκάωρο τους νεκρούς.
Παρ' όλα αυτά ο Ρα δεν έχασε ποτέ τα αρχαία βασιλικά δικαιώματά του και με το όνομα Ρα Αραχτής λατρεύονταν παράλληλα με τον Άμωνα Ρα αλλά εντελώς χωριστά. Θετική αντίδραση απέναντι στον Ρα σημειώθηκε ευθύς μετά το θάνατο του Αμένοφι Γ', του οποίου τα κείμενα και τα ανάγλυφα του ναού του Λούξορ υμνούν τη θεία γέννηση, αποτέλεσμα των ερώτων του θεού των Θηβών και της βασιλομήτορος, συζύγου του Τούθμωσι Δ', με την ανάδυση της λατρείας του Ατέν.
Η νέα θρησκεία όμως υπήρξε εφήμερη, καθώς αμέσως μετά το θάνατο του μεταρρυθμιστή Ακενατόν ο γιος του όχι μόνο επανέφερε τη λατρεία του Άμωνος αλλά και απαρνήθηκε το πατρικό του όνομα, αλλάζοντάς το από το αιρετικό Τουτανχατόν (Toutankh Aton = ζώσα εικόνα του Ατέν) στο ορθόδοξο Τουταγχαμόν (Toutankh Amon = ζώσα εικόνα του Άμωνος).
Έχοντας επανακτήσει όλη την παλαιά του δόξα από τον Χορεμχέμπ (Xoremheb) και τους βασιλείς της δεκάτης ενάτης δυναστείας, που γέμισαν τους ναούς του με δώρα, ο Άμων, ενσωματωμένος πλέον οριστικά με τον Ρα, απέκτησε περιουσία ίση με τα τρία τέταρτα περίπου της περιουσίας όλων των άλλων Αιγυπτίων θεών μαζί. Μια καταγραφή αυτής της περιουσίας που πραγματοποιήθηκε επί εποχής Ραμσή Γ', καταδεικνύει ότι ο θεός είχε, μεταξύ άλλων, 81.322 δούλους και 421.362 ζώα.
Οι μεγάλοι ιερείς του, οι πρώτοι προφήτες του Άμωνος, που εξελέγονταν μεταξύ των ισχυρότερων αρχόντων, πολύ σύντομα έκαναν το λειτούργημά τους κληρονομικό, και αφού υπηρέτησαν σε ανακτορικές θέσεις την εποχή των ανίσχυρων φαραώ της εικοστής δυναστείας, κατέλαβαν εντέλει τη βασική εξουσία μέσω του Χερί Χορ, ο οποίος διαδέχτηκε τον τελευταίο Ραμσή. Λόγω των ταραχών που επακολούθησαν, οι Θήβες έπαψαν πια να είναι τόπος της βασιλικής διαμονής και πολιτική πρωτεύουσα της Αιγύπτου και περιήλθαν στην αποκλειστική ιδιοκτησία του Άμωνος, έχοντας μετατραπεί πλέον σε ένα είδος θεοκρατικής πολιτείας, όπου την εξουσία ασκούσε ο θεός, είτε απ’ ευθείας μέσω των χρησμών, είτε μέσω, όχι του πρώτου προφήτη του, όπως πριν από λίγο, αλλά της επίγειας συζύγου του, «της συζύγου του θεού», η οποία ως κόρη συνήθως του φαραώ, απολάμβανε τις μεγαλύτερες τιμές, κυβερνώντας την πόλη και διοικώντας τα απέραντα κτήματα του θεού-συζύγου της.
Ο Άμων πέρα από την Αίγυπτο
Απόλυτος κύριος των θηβών, ο Άμμων κυριαρχούσε και πέρα από τα σύνορα της Αιγύπτου, στην Αιθιοπία, όπου μέσω των μαντείων του στις πόλεις Μερόη και Ναπάτα μπορούσε να εκλέξει, να καθαιρέσει ή να διατάξει τη θανάτωση βασιλέων, ασκώντας έτσι τυραννική εξουσία, η οποία καταργήθηκε μόλις τον 3ο Π.Κ.Ε. αιώνα, όταν ο Εργαμένης αποτίναξε το ζυγό των ιερέων και τους θανάτωσε.
Ο Άμων κυριαρχούσε επίσης στις φυλές της λιβυκής ερήμου μέχρι και τις νεότερες εποχές, όπου οι πολυάριθμοι προσκυνητές προσέρχονταν γεμάτοι σεβασμό στο ναό του Άμωνος ή του Άμωνος Δία, ο οποίος βρίσκονταν στην όαση και του οποίου το περίφημο μαντείο που είχε χαιρετήσει, το 332 Π.Κ.Ε. τον Αλέξανδρο ως «γιο του θεού».
Σε κάθε περίπτωση τα μεγαλοπρεπέστερα ιερά του Άμωνος, των οποίων τα ερείπια προκαλούν, ακόμη και σήμερα, τον θαυμασμό, βρίσκονταν πάντα στις Θήβες, στη δεξιά όχθη του Νείλου, στο Λούξορ και στο Καρνάκ, όπου λατρευόταν μαζί με τη σύζυγό του Μουτ και τον θετό γιο τους Κχονσού.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Θεότητες στην Εβραϊκή Βίβλο Κατηγορία:Αιγύπτιοι θεοί Κατηγορία:Ελληνική μυθολογία Κατηγορία:Ογδοάδα της Ερμούπολης Κατηγορία:Τριάδα των Θηβών Κατηγορία:Θεότητες του ανέμου Κατηγορία:Κερασφόρες θεότητες
Feels Like
Το "Feels Like" είναι το ντεμπούτο άλμπουμ των Bully. Κυκλοφόρησε στις 23 Ιουνίου του 2015 από την Columbia Records και την StarTime International. Παραγωγός ήταν η τραγουδίστρια του συγκροτήματος, Alicia Bognanno. Το άλμπουμ ανακοινώθηκε στις 26 Μαρτίου του 2015. Για την προώθηση του άλμπουμ κυκλοφόρησε ένα βίντεο κλιπ για το κομμάτι "Trying". Η μπάντα επίσης εμφανίστηκε στο τοκ σοόυ του Conan O'Brien, ερμηνεύοντας το ίδιο τραγούδι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άλμπουμ του 2015
BW
Η συντομογραφία λατινικών χαρακτήρων BW ή Bw μπορεί να αναφέρεται:
Τζουζέπε Βέρντι
255px|thumb| Ο Τζουζέπε Φορτουνίνο Φραντσέσκο Βέρντι (ιταλικά:Giuseppe Fortunino Francesco Verdi, 10 Οκτωβρίου 1813 – 27 Ιανουαρίου 1901) ήταν Ιταλός μουσικοσυνθέτης, από τους διασημότερους στο είδος της όπερας. Ανάμεσα στα δημοφιλέστερα έργα του ανήκουν οι όπερες Ριγκολέττο, Ναμπούκο, Τραβιάτα και Αΐντα, μέρη των οποίων ("La donna è mobile", "Va, pensiero", "Libiamo" και θριαμβικό εμβατήριο αντίστοιχα) είναι πασίγνωστα.
Τα πρώτα χρόνια, η γρήγορη ανέλιξη και η οικογενειακή τραγωδία
Γεννήθηκε στη Ρονκόλα της τότε Γαλλικής Αυτοκρατορίας, ένα χωριό κοντά στο Μπουσσέτο της Ιταλίας, και πέθανε στο Μιλάνο. Γονείς του ήταν ο πανδοχέας Κάρλο Τζουζέπε Βέρντι και η κλώστρια Λουίτζια Ουττίνι (Luigia Uttini). Ενώ ακόμα ήταν παιδί, η οικογένεια μετακόμισε στο Μπουσσέτο, όπου η μόρφωση του μελλοντικού συνθέτη διευκολύνθηκε πολύ από τις επισκέψεις του στη μεγάλη βιβλιοθήκη της τοπικής σχολής των Ιησουιτών. Στο Μπουσσέτο ο Βέρντι πήρε τα πρώτα του μαθήματα στη μουσική σύνθεση. Πολύ νωρίς έδειξε καταπληκτική κλίση στη μουσική. Σε ηλικία 20 ετών πήγε στο Μιλάνο για να συνεχίσει τις σπουδές του και στα 23 του χρόνια πήρε τη θέση του διευθυντή της φιλαρμονικής του Μπουσσέτο. Το 1839 παρουσιάστηκε η πρώτη του όπερα, ο Ομπέρτο, στη Σκάλα του Μιλάνου, με πολύ καλές κριτικές. Τον ίδιο χρόνο ο θάνατος της γυναίκας του και των δύο παιδιών του τον έφεραν σε απελπισία σε σημείο να μη θέλει πλέον άλλο ν' ασχοληθεί με τη μουσική.
Η επιστροφή
Παρά ταύτα το 1840 παρουσιάστηκε η κωμική όπερα Μια μέρα βασιλείας, η οποία όμως σημείωσε αποτυχία. Στενοχωρημένος ο Βέρντι αποσύρθηκε στο σπίτι του στο Μιλάνο. Έτσι δύο χρόνια μετά, με τον θρίαμβο της τέχνης πάνω στον πόνο του, το 1842, αποδέχθηκε την πρόταση να ξαναρχίσει να γράφει όπερες για τη Σκάλα του Μιλάνου και η όπερά του Ναμπούκο (= Ναβουχοδονόσωρ) απέσπασε πολύ καλές κριτικές και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Από τότε ο Βέρντι αφοσιώθηκε στη σύνθεση όπερας. Ήταν η αρχή μιας θριαμβευτικής σταδιοδρομίας που συνδέθηκε πολύ στενά με τις προσπάθειες για την πολιτική ένωση (Risorgimento) της Ιταλίας. Μια τάση που ο ίδιος ο Βέρντι ενεθάρρυνε με τη θεματολογία των έργων του, τα οποία, εμπνευσμένα από το ιστορικό παρελθόν και επενδυμένα με εντυπωσιακά χορωδιακά, δημιουργούσαν εύκολα στο κοινό συνειρμούς με την τρέχουσα πολιτική πραγματικότητα. Χαρακτηριστικό της ταύτισης του ονόματος του Βέρντι με το Risorgimento ήταν το σύνθημα που ακουγόταν τότε Viva VERDI (Viva Vittorio Emanuele Re D'Italia - Ζήτω ο Βίκτωρ Εμμανουήλ βασιλιάς της Ιταλίας).
Αβεστική γλώσσα
Η Αβεστική γλώσσα είναι μια ινδοευρωπαϊκή και πιο συγκεκριμένα μια ινδοϊρανική (ινδοάρεια) εξαφανισμένη γλώσσα και αποτελεί εξέλιξη της παλαιότερης ανατολικής ιρανικής διαλέκτου, ενώ η αντίστοιχη δυτική εξελίχθηκε στη λεγόμενη Αρχαία Περσική.
Τζουζέπε Βέρντι
Η αναγνώριση εκτός Ιταλίας
Με τους Λομβαρδούς (1843), τον Ερνάνη (1844), τον Αττίλα (1846), τη Λουίζα Μίλλερ (1847) και τον Μάκβεθ (1849) ο Βέρντι πέτυχε την αναγνώρισή του ως συνθέτη και εκτός Ιταλίας. Στις αρχές τις δεκαετίας του 1850 τρεις όπερές του, ο Ριγκολέττο (1851), ο Τροβατόρε (1853) και η Τραβιάτα (1853), είχαν τεράστια επιτυχία, όπως και Οι Σικελικοί Εσπερινοί (1855) και ο Χορός Μεταμφιεσμένων (1859). Η διεθνής του καταξίωση φαίνεται και από το γεγονός ότι οι επόμενες όπερές του πρωτοανέβηκαν σε λυρικά θέατρα εκτός Ιταλίας. Το 1862 Η δύναμη του πεπρωμένου παρουσιάστηκε στην Αγία Πετρούπολη, ο Δον Κάρλος το 1867 στο Παρίσι και η Αΐντα το 1871 στο Κάιρο, για τα εγκαίνια της διώρυγας του Σουέζ.
Αβεστική γλώσσα
Η Γλώσσα του Ζωροαστρισμού
Η Αβεστική μαρτυρείται για πρώτη φορά στις λεγόμενες Γκάθες του Ζωροάστρη (ή Ζαρατούστρα), οι οποίες αποτελούν μια συλλογή ύμνων που απευθύνονται στον Δημιουργό και Θεό του Καλού Άχουρα Μάζντα και που περιλαμβάνονται στην Αβέστα, το ιερό βιβλίο του Ζωροαστρισμού και χρονολογούνται από τον 10ο αιώνα π.Χ. (Αρχαία Αβεστική) ενώ μια εξέλιξη της γλώσσας, η Νέα Αβεστική τοποθετείται χρονικά στον 6ο και 5ο αιώνα.
Τζουζέπε Βέρντι
Τα τελευταία έργα και το τέλος
Μετά από ένα μεγάλο διάστημα σιωπής, η γνωριμία του με τον κατά πολύ νεότερό του ποιητή και συνθέτη Αρρίγκο Μπόιτο ανανέωσε το ενδιαφέρον του Βέρντι για την όπερα. Το 1887 παρουσιάστηκε ο Οθέλλος και τέλος το 1893 ο Φάλσταφ και τα δύο σε λιμπρέτα του Μπόιτο βασισμένα σε έργα του Σαίξπηρ. Ο Βέρντι πέθανε στις 27 Ιανουαρίου του 1901 ύστερα από βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο. Στην κηδεία του προσήλθαν 200.000 άνθρωποι, τιμή που άρμοζε στον μεγάλο Ιταλό που τόσο αγαπήθηκε. Σε ηλικία 74 χρόνων συνέθεσε την τελευταία του όπερα, τον Φάλσταφ, που είναι βασισμένη σε ένα θέμα παρμένο από τον Σαίξπηρ. Η όπερα αυτή είναι η μόνη κωμική όπερα που έγραψε και θεωρείται ως ένα από τα πιο ώριμα έργα του. Στην όπερα Φάλσταφ η ορχήστρα χρησιμοποιείται με έναν ασυνήθιστο τρόπο, ο οποίος είναι πολύ απλός και θυμίζει μουσική δωματίου.
Αβεστική γλώσσα
Η Γλώσσα του Ζωροαστρισμού
Η Αρχαία Αβεστική αποτελούσε μια περίπλοκη γλώσσα η οποία διέθετε οκτώ πτώσεις, απαρεμφατικές δομές και πλούσια μορφολογία ενώ σε αυτό το επίπεδο ήταν εμφανής η συγγένεια με την βεδική σανσκριτική με την οποία ανήκει στην ινδοϊρανική ομάδα γλωσσών, για παράδειγμα το ρήμα "είμαι" έχει ως εξής στις δύο γλώσσες:
Τζουζέπε Βέρντι
Τα τελευταία έργα και το τέλος
Εκτός από τις 26 όπερες ο Βέρντι έγραψε και εκκλησιαστική μουσική. Κορυφαίο έργο του σε αυτό τον τομέα είναι το Ρέκβιεμ (1874), ενώ ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα Τέσσερα ιερά κομμάτια (1898). Επίσης έγραψε αρκετές ρομάνς και ένα κουαρτέτο για έγχορδα σε μι ελάσσονα (1873).
Αβεστική γλώσσα
Η Γλώσσα του Ζωροαστρισμού
Το παλαιότερο διασωθέν χειρόγραφο χρονολογείται από το 1288 μ.Χ
Το Αβεστικό Αλφάβητο
Όπως και στην περίπτωση της Ριγκ Βέντα και πιθανότατα και σε αυτήν των ομηρικών επών, έτσι και τα κείμενα της Αβέστα καταγράφηκαν σε μια ενιαία μορφή αρκετά αργότερα και συγκεκριμένα τον τέταρτο αιώνα μ.Χ. σε μια προσπάθεια να συγκεντρωθούν όλα τα κείμενα που σχετίζονταν με τον Ζωροαστρισμό αλλά και για να καταγραφεί σωστά η προφορά των ιερών κειμένων. Βάσει της αβεστικής γραφής υπήρξε μία αντίστοιχη Παχλαβί γραφή με αρκετές όμως μεταβολές ώστε να αποδίδει ακόμα και τα αλλόφωνα των διαφόρων φωνημάτων. Κάποια από τα γράμματα προέρχονται από αραμαϊκές και ελληνικές ποικιλίες αλφαβήτων.
Τζουζέπε Βέρντι
Παραπομπές
Κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού Κατηγορία:Ιταλοί συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες όπεραςΥπάρχουν πληροφορίες ότι είχε συγγενείς στην Θήβα και συγκεκριμένα στα χωριά Καλλιθέα και Ασωπια
Αβεστική γλώσσα
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ανατολικές ιρανικές γλώσσες Κατηγορία:Αρχαίες γλώσσες Κατηγορία:Εξαφανισμένες γλώσσες της Ασίας
34
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 34 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Κυπάρισσος (αρχαία πόλη)
Η Κυπάρισσος ήταν αρχαία Φωκική πόλη που αναφέρεται από τον Όμηρο στον κατάλογο των Νεών. Η ακριβής της θέση δεν είναι απόλυτα εξακριβωμένη σήμερα. Επικρατέστερη άποψη είναι ότι βρισκόταν στην θέση της μεταγενέστερης Αντίκυρας στα παράλια του Κορινθιακού κόλπου. Από το λιµάνι της μάλιστα απέπλευσε ο στόλος των φωκικών πόλεων για να συμμετάσχει στην εκστρατεία των Αχαιών κατά της Τροιάς.
Παραπομπές
κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Φωκίδας
35
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 35 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
2981 Σαγκάλ
Αξιοσημείωτη είναι η μικρή κλίση της τροχιάς του Σαγκάλ ως προς την εκλειπτική, μόλις 51΄49΄΄.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Σαγκάλ είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σαγκαλ
BH
Η συντομογραφία λατινικών και ελληνικών χαρακτήρων ΒH ή Bh και ΒΗ ή βη μπορεί να αναφέρεται:
Στη διεθνή ορολογία
Ως BH
Ερνέστο Γκαρσία
Ο Ερνέστο Γκαρσία (26 Φεβρουαρίου 1884 – 28 Ιανουαρίου 1955) ήταν πολιτικός του Μεξικού που συμμετείχε ως στρατιώτης στη Μεξικανική Επανάσταση και τη Μάχη του Zacatecas, που υπηρετούσε κάτω από το βαθμό του συνταγματάρχη.
Πρόωρη ζωή και στρατιωτικά χρόνια
Ο Ερνέστο Γκαρσία γεννήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1884 κοντά στο Nieves, Zacatecas ως το δεύτερο από τα επτά παιδί του Χοσέ Γκαρσία (1855–1935). Βαφτίστηκε δώδεκα ημέρες αργότερα στις 9 Μαρτίου στην Καθολική Εκκλησία της Santa María de las Nieves. Μετά το θάνατο του Castañeda από την ασθένεια, η García παντρεύτηκε και πάλι με τον Ignacia Balderas Martínez το 1897 και είχε τέσσερα περισσότερα παιδιά πριν πεθάνει το 1901. Το 1910, ξέσπασε η μεξικανική επανάσταση, προτρέποντας τον νεότερο Γκαρσία να προσέλθει και να βοηθήσει στην υπόθεση. Συνολικά, συμμετείχε σε 29 στρατιωτικές ενέργειες (συμπεριλαμβανομένης της Μάχης του Zacatecas ), ανεβαίνοντας στις τάξεις και κερδίζοντας τον βαθμό του συνταγματάρχη μέσα από το θάρρος και την ανδρεία του.
Αργότερα ζωή και θάνατος
Λίγες μέρες μετά τη μάχη του Zacatecas, επέστρεψε στην Nieves και παντρεύτηκε τη Luciana Segura Burciaga (1890–1942) στις 15 Ιουλίου 1914 (η οποία ήταν την ίδια ημέρα που ο πρόεδρος Victoriano Huerta παραιτήθηκε μετά την ήττα του Ομοσπονδιακού Στρατού στη μάχη του Zacatecas). Το 1930 ο Γκαρσία εκλέχτηκε για πρώτη φορά ως ένας από τους πολλούς όρους ως δημοτικός πρόεδρος του δήμου Nieves (ο οποίος από το 1963 ήταν ο δήμος του στρατηγού Francisco R. Murguía). Αφού πέθανε ο Σέγκουρα χωρίς να έχει πάρει παιδιά, η Γκαρσία παντρεύτηκε τη Ρόζα Χερνάντεζ Ντελγάδο (1914-–1978) στις 10 Φεβρουαρίου 1943, ηλικίας 58 και 28, αντίστοιχα. Κατά τη διάρκεια του γάμου τους, είχαν 7 παιδιά, 3 από τα οποία ζουν και ζουν στο Μεξικό από το 2020. Στις 28 Ιανουαρίου 1955, ο Γκαρσία πέθανε από πνευμονία στην ηλικία των 70 ετών. Είναι διεσπαρμένος στο δημοτικό νεκροταφείο.
βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Μεξικανοί πολιτικοί
Μιχάλης Παπαστεφανάκης
Ο Μιχάλης Παπαστεφανάκης είναι Έλληνας σκιτσογράφος και δημιουργός κόμικς.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο Ηράκλειο και δεν σπούδασε επίσημα κάποια σχολή σχεδίου. Χαρακτηριστικά αναφέρει ότι: «τελείωσε το 1ο λύκειο με τα τετράδιά του γεμάτα σκίτσα». Συνεργάστηκε ως σκιτσογράφος με διάφορες κρητικές και αθηναϊκές εφημερίδες.
Είναι δημιουργός του Μανούσακα, ενός κόμικ στριπ που δημοσιευόταν στο κρητικό περιοδικό Στιγμές.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημιουργοί κόμικς Κατηγορία:Έλληνες σκιτσογράφοι Κατηγορία:Βιογραφία-επέκταση Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 12/2012
Τανέτι Μαμάου
Ο Τανέτι Μαμάου (Taneti Maamau (σύγχρονη γραφή: Taaneti Mwamwau, προφορά: Μουαμουάου, γενν. 16 Σεπτεμβρίου 1960) είναι ο σημερινός πρόεδρος του Κιριμπάτι. Η θητεία του ξεκίνησε στις 11 Μαρτίου 2016 και η 2η θητεία του ξεκίνησε στις 24 Ιουνίου 2020. Ήταν ο μοναδικός υποψήφιος από την αντιπολίτευση στις προεδρικές εκλογές του 2016. Στις εκλογές υποστηρίχθηκε από το νεοσύστατο Κόμμα Τομπουάν Κιριμπάτι. Έλαβε την υποστήριξη και από τον πρώην πρόεδρο Τεμπουρόρο Τίτο,.
Επανεξελέγη μέλος του κοινοβουλίου στην εκλογική περιφέρεια της πατρίδας του, Ονοτόα, τον Δεκέμβριο του 2015.
Υπηρέτησε προηγουμένως ως υπουργός Οικονομικών επί προεδρίας Τίτο.
Επανεκλογή 2020
Ο Μαμάου επανεξελέγη πρόεδρος στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 22 Ιουνίου 2020. Ειδικότερα, επικράτησε του Μπανουέρα Μπερίνα λαμβάνοντας το 59% των ψήφων έναντι 40% για τον αντίπαλό του. Ορκίστηκε για δεύτερη θητεία στις 24 Ιουνίου 2020.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι του Κιριμπάτι Κατηγορία:Ηγέτες εν ενεργεία
Το καταραμένο παιδί (Μπαλζάκ)
Το καταραμένο παιδί (γαλλικός τίτλος: L'Enfant maudit) είναι ιστορικό μυθιστόρημα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ που δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά αποσπασματικά σε περιοδικό το 1831 και εκδόθηκε το 1837. Εντάσσεται στις Φιλοσοφικές μελέτες της Ανθρώπινης κωμωδίας.
Με ιστορικό υπόβαθρο την εποχή των Θρησκευτικών πολέμων της Γαλλίας, ο Μπαλζάκ παρουσιάζει μια οικογενειακή και ερωτική τραγωδία, στηλιτεύοντας συγχρόνως επικρατούσες αντιλήψεις της εποχής του.
Υπόθεση
Το 1591, στη Νορμανδία, την εποχή των Θρησκευτικών πολέμων μεταξύ Καθολικών και Ουγενότων, η νεαρή Ζαν ντε Σαιν-Σαβέν, που αγαπούσε έναν Ουγενότο ξάδερφό της, αναγκάστηκε, για να σώσει τον εραστή της και την οικογένειά του, να παντρευτεί τον ηλικιωμένο και σκληρό κόμη ντ'Ερουβίλ, πιστό του βασιλιά Ερρίκου Δ'. Επτά μήνες μετά τον γάμο της, η Ζαν γεννά πρόωρα έναν γιο, τον οποίο ο κόμης διώχνει από το κάστρο, έχοντας αμφιβολίες ότι είναι δικό του παιδί. Ο Ετιέν, το «καταραμένο παιδί», μεγαλώνει σε ένα βοηθητικό κτίριο του κάστρου, σε ένα σπίτι ψαράδων.
Χρόνια αργότερα, ο ξαφνικός θάνατος της κόμισσας αλλά και του δεύτερου γιου, αποκλειστικού κληρονόμου της περιουσίας, υπενθυμίζουν στον ηλικιωμένο ότι η διαιώνιση της οικογένειας εξαρτάται πλέον από τον γιο που απέρριψε. Ενώ ο κόμης πρέπει να φύγει για μια αποστολή, ο Ετιέν απομακρύνεται από το ερημητήριό του και αναθέτουν σε έναν γιατρό να τον προετοιμάσει για να αναλάβει τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις που συνδέονται με τον τίτλο του. Όμως ο νεαρός δεν αργεί να ερωτευτεί τη Γκαμπριέλ, την κόρη του γιατρού. Όταν ο κόμης ακούει γι' αυτό το αμοιβαίο ειδύλλιο, σπεύδει πίσω, συνοδευόμενος από την κόμισσα ντε Γκρανλιέ και την κόρη της. Έπειτα δίνει εντολή στον Ετιέν να παντρευτεί την τελευταία. Ο νεαρός, αψηφώντας την οργή του κόμη, παρουσιάζεται με τη Γκαμπριέλ στο πλευρό του για να επιβεβαιώσει την αγάπη του. Ο κόμης τους απειλεί, η καρδιά του Ετιέν δεν αντέχει από τον τρόμο και η αγαπημένη του πέφτει κι αυτή νεκρή δίπλα του. Ο κόμης στη συνέχεια παντρεύεται ο ίδιος τη δεσποινίδα ντε Γκρανλιέ παρά την τεράστια διαφορά ηλικίας.
Θέματα
Όπως και στο μυθιστόρημα Οι Σουάνοι, ο Μπαλζάκ σκόπευε να αναπλάσει την ατμόσφαιρα μιας περασμένης εποχής μέσα από το πρίσμα δραματικών γεγονότων. Στα αρχικά σχέδια του συγγραφέα, ήταν η ιστορική πτυχή του έργου που παίζει θεμελιώδη ρόλο. Ταυτόχρονα, όμως, οι προβληματισμοί ταιριάζουν με τις σκέψεις που εκτίθενται σε πολλά μυθιστορήματα της Ανθρώπινης Κωμωδίας σχετικά με τα πρότυπα της οικογενειακής ζωής μεγάλων οικογενειών, τις αποφάσεις για την τύχη των παιδιών από τους γονείς, την καταστροφή της ζωής τους στο βωμό της διατήρησης της οικογενειακής συνέχειας ή ακόμα πιο συχνά - του πλουτισμού. Η τραγωδία που προκαλείται από τον σκληρό πατέρα δραματοποιείται επιπλέον στο έργο με πολλές σκηνές με έντονη συναισθηματική φόρτιση ή και θεατρική μορφή (κυρίως η τελική σκηνή).
Το έργο φέρει σαφείς επιρροές από τη ρομαντική παράδοση και από το γοτθικό μυθιστόρημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ
Λέων ο Λακεδαιμόνιος
Ο Λέων ήταν βασιλιάς της αρχαίας Σπάρτης, που καταγόταν από το γένος των Αγιαδών.
Ήταν γιος και διάδοχος του βασιλιά Ευρυκρατίδα. Καθ' όλη τη διάρκεια της βασιλείας του συνεχίστηκε η μακροχρόνια πολεμική σύγκρουση των Λακεδαιμονίων με τους Τεγεάτες, τους οποίους, οι Λακεδαιμόνιοι, εξακολουθούσαν να μην μπορούν να αντιμετωπίσουν επιτυχώς.
Τον Λέοντα διαδέχθηκε ο γιος του, ο Αναξανδρίδας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς της αρχαίας Σπάρτης
31
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 31 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Παγκόσμια ώρα
Η παγκόσμια ώρα ή παγκόσμιος χρόνος (UT) είναι ένα πρότυπο του χρόνου που βασίζεται στην περιστροφή της Γης. Είναι μια σύγχρονη συνέχεια της ώρας Γκρίνουιτς (GMT), δηλαδή, η μέση ηλιακή ώρα για τον πρώτο μεσημβρινό στο Γκρίνουιτς. Στην πραγματικότητα, η έκφραση "Universal Time" είναι ασαφής (όταν απαιτείται ακρίβεια καλύτερη από λίγα δευτερόλεπτα), καθώς υπάρχουν αρκετές εκδόσεις του, η πιο συχνά χρησιμοποιούμενη είναι συντονισμένη παγκόσμια ώρα (UTC) και UT1. Όλες αυτές οι εκδόσεις του UT, εκτός από την UTC, βασίζονται στην περιστροφή της Γης σε σχέση με μακρινά ουράνια αντικείμενα (άστρα και τα κβάζαρ), αλλά με προσαρμογές για να ταυτίζονται περισσότερο με την ηλιακή ώρα. Ο UTC βασίζεται στον διεθνή ατομικό χρόνο και με άλμα δευτερόλεπτων βρίσκεται σε όριο εκτροπής 0,9 δευτερόλεπτα από τον UT1.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χρονικές κλίμακες
Μαρί Λαφορέ
μικρογραφία|260x260εσ|Η Λαφορέ με τον [[Αλέν Ντελόν στην ταινία Γυμνοί στον ήλιο (1960)]] Η Μαρί Λαφορέ (γαλλικά: Marie Laforêt, πραγματικό όνομα Μαϊτενά Μαρί Μπριζίτ Ντουμενάς, 5 Οκτωβρίου 1939 – 2 Νοεμβρίου 2019) ήταν Γαλλίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός, ιδιαίτερα γνωστή για τη δουλειά της κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970. Το 1978 μετακόμισε στη Γενεύη και απέκτησε την ελβετική υπηκοότητα.
Όνομα
Το μικρό της όνομα Μαϊτενά, το οποίο είναι βασκικής προέλευσης, σημαίνει «αγαπημένη», χρησιμοποιείται μερικές φορές από τους κατοίκους του Λανγκντόκ, ιδιαίτερα των Πυρηναίων και μοιάζει με το υποκοριστικό του ονόματος Μαρί-Τερέζ, «Μαϊτέ».
Το Ντουμενάς, το επώνυμό της, είναι καταλανικής καταγωγής - Domènec στα καταλανικά. Το πραγματικό της όνομα της και το ρεπερτόριό της που περιελάμβανε κομμάτια εμπνευσμένα από την παγκόσμια λαογραφία έχουν οδηγήσει σε εικασίες για την αρμενική καταγωγή των γονιών της. Η ίδια η τραγουδίστρια αυτοπροσδιοριζόταν συχνά ως προερχόμενη από την περιοχή Αριέζ στη νότια Γαλλία.
Παιδικά χρόνια και εφηβεία
Η Μαρί Λαφορέ γεννήθηκε στο Σουλάκ-σιρ-Μερ, στο Μεντόκ, στη βίλα "Ριτέ-Ριλού", που ονομάστηκε έτστι από τη θεία και τη μητέρα της: Μαρί Τερέζ και Μαρί Λουίζ. Η οικογένεια του πατέρα της, οι Ντουμενάς, κατάγονταν από την Ολέτ, ένα χωριό στα Ανατολικά Πυρηναία. Ο προπάππος της από τον πατέρα της, Λουί Ντουμενάς, διηύθυνε ένα εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας στην Αριέζ και ο γιος του, Σαρλ-Ζοζέφ Ντουμενάς, ήταν συνταγματάρχης και δημοτικός σύμβουλος.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο πατέρας της τραγουδίστριας, βιομήχανος, συνελήφθη και κρατήθηκε ως αιχμάλωτος πολέμου στη Γερμανία μέχρι την απελευθέρωση τον Μάιο του 1945. Η Λαφορέτ, η αδελφή της Αλεξάνδρα και η μητέρα τους πέρασαν μια περίοδο πολλών κακουχιών. Σε ηλικία τριών ετών η Λαφορέ υπέστη σεξουαλικό τραύμα που την επηρέασε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι Ντουμενάς βρήκαν καταφύγιο στην Καόρ και στην επαρχία των προγόνων τους στην Αριέζ. Μετά τον πόλεμο, η οικογένεια μετακόμισε στη Βαλανσιέν, όπου ο πατέρας διηύθυνε ένα εργοστάσιο για σιδηροδρομικών ειδών. Αργότερα εγκαταστάθηκαν στο Παρίσι. Αφού έγινε θρησκευόμενη και σκέφτηκε να γίνει καλόγρια, η Λαφορέ συνέχιζε το σχολείο στο Lycee La Fontaine στο Παρίσι. Εκεί άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον για το θέατρο και οι πρώτες της εμπειρίες σε αυτόν τον τομέα της αποδείχθηκαν θεραπευτικές μέσω της καθαρτικής τους επίδρασης.