Φιλοσοφία_της_φύσης
Ιστορία
Η ψυχική δέσμευση του ανθρώπου με τη φύση προηγείται σίγουρα από τον πολιτισμό και το ιστορικό της ιστορίας. Η φιλοσοφική, και ειδικά η μη θρησκευτική σκέψη για τον φυσικό κόσμο, επιστρέφει στην αρχαία Ελλάδα. Αυτές οι γραμμές σκέψης ξεκίνησαν ενώπιον του Σωκράτη, ο οποίος στράφηκε από τις φιλοσοφικές του μελέτες από εικασίες σχετικά με τη φύση σε μια εκτίμηση του ανθρώπου, δηλαδή της πολιτικής φιλοσοφίας. Η σκέψη των πρώτων φιλοσόφων όπως του Παρμενίδη, του Ηράκλειτου και του Δημόκριτου επικεντρώθηκαν στον φυσικό κόσμο. Επιπρόσθετα, τρεις προσωκρατικοί φιλόσοφοι που ζούσαν στην πόλη της Μιλήτου της Ιωνίας (εξ ου και η Σχολή Φιλοσοφίας της Μιλησίας), ο Θαλής, ο Αναξίμανδρος και ο Αναξιμένης, προσπάθησαν να εξηγήσουν τα φυσικά φαινόμενα χωρίς να προσφύγουν στη δημιουργία μύθων με τους Έλληνες θεούς. Ονομάστηκαν φυσικοί («φυσικοί φιλόσοφοι») ή, όπως τους ανέφερε ο Αριστοτέλης, φυσιολόγοι. Ο Πλάτων ακολούθησε τον Σωκράτη συγκεντρωμένος στον άνθρωπο. Ήταν ο μαθητής του Πλάτωνα, ο Αριστοτέλης, ο οποίος, στηρίζοντας τη σκέψη του στον φυσικό κόσμο, επέστρεψε τον εμπειρισμό στην πρωταρχική του θέση, αφήνοντας χώρο στον κόσμο για τον άνθρωπο. Ο Μάρτιν Χάιντεγκερ παρατηρεί ότι ο Αριστοτέλης ήταν ο δημιουργός της σύλληψης της φύσης που επικράτησε στον Μεσαίωνα στη σύγχρονη εποχή:"Η Φυσική είναι μια διάλεξη στην οποία προσπαθείται να καθοριστούν όντα που προκύπτουν από μόνα τους. Η Αριστοτελική «φυσική» διαφέρει από αυτό που εννοούμε σήμερα με αυτήν τη λέξη, όχι μόνο στο βαθμό που ανήκει στην αρχαιότητα, ενώ οι σύγχρονες φυσικές επιστήμες ανήκουν στη νεωτερικότητα, αλλά πάνω απ 'όλα είναι διαφορετική λόγω του γεγονότος ότι η «φυσική» του Αριστοτέλη είναι η φιλοσοφία, ενώ η σύγχρονη φυσική είναι μια θετική επιστήμη που προϋποθέτει μια φιλοσοφία. Αυτό το βιβλίο καθορίζει τη στρέβλωση και την υφή ολόκληρης της δυτικής σκέψης, ακόμη και σε εκείνο το μέρος όπου, ως σύγχρονη σκέψη, φαίνεται να σκέφτεται σε αντίθεση με την αρχαία σκέψη. Αλλά η αντιπολίτευση αποτελείται πάντα από μια αποφασιστική, και συχνά ακόμη και επικίνδυνη, εξάρτηση. Χωρίς τη Φυσική του Αριστοτέλη δεν θα υπήρχε ο Γαλιλαίος."Ο Αριστοτέλης εξέτασε τη σκέψη των προκατόχων του και συνέλαβε τη φύση με έναν τρόπο που απεικονίζει μια μεσαία πορεία μεταξύ των υπερβολών τους. "Ο κόσμος των αιώνιων και αμετάβλητων μορφών του Πλάτωνα, που εκπροσωπείται ατελώς στην ύλη από έναν θεϊκό τεχνίτη, έρχεται σε έντονη αντίθεση με τις διάφορες μηχανιστικές κοσμοθεωρίες, από τις οποίες ο ατομισμός ήταν, τουλάχιστον τον τέταρτο αιώνα, ο πιο σημαντικός… Αυτή η συζήτηση έπρεπε να συνεχιστεί σε ολόκληρο τον αρχαίο κόσμο ενώ οι Στωικοί υιοθέτησαν μια θεϊκή τελολογία… Η επιλογή φαίνεται απλή: δείξτε πώς ένας δομημένος, κανονικός κόσμος θα μπορούσε να προκύψει από μη κατευθυνόμενες διαδικασίες, ή να εισάγει νοημοσύνη στο σύστημα. Έτσι ήταν ο Αριστοτέλης ... όταν ήταν ακόμη νέος μαθητής του Πλάτωνα, είδε τα πράγματα. Ο Σίσερο… διατηρεί την εικόνα του έργου 'Αλληγορία του Σπηλαίου' του Αριστοτέλη: εάν οι τρωγλοδύτες (άνθρωποι που κατοικούν σε σπηλιές) έρχονταν ξαφνικά στον ανώτερο κόσμο, θα υπέθεταν αμέσως ότι έχει διευθετηθεί έξυπνα. Αλλά ο Αριστοτέλης μεγάλωσε και τελικά εγκατέλειψε αυτήν την άποψη. Αν και πίστευε σε ένα θεϊκό ον, ο πρωταρχικός μετακινούμενος δεν είναι η αποτελεσματική αιτία δράσης στο Σύμπαν και δεν παίζει ρόλο στην κατασκευή ή την τακτοποίησή του ... Αλλά, παρόλο που απορρίπτει τον θεϊκό καλλιτέχνη, ο Αριστοτέλης δεν καταφεύγει σε ένα καθαρό μηχανισμό τυχαίων δυνάμεων. Αντ 'αυτού, επιδιώκει να βρει έναν μεσαίο δρόμο μεταξύ των δύο θέσεων, έναν που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην έννοια της φύσης ή της διάπλασης."