cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάχη της Ματζέντα
Παραπομπές
Κατηγορία:Μάχες Αυστριακής Αυτοκρατορίας Κατηγορία:Μάχες
Έλσα της Βυρτεμβέργης
Η Έλσα της Βυρτεμβέργης (Elsa von Württemberg, 1 Μαρτίου 1876 - 27 Μαΐου 1936) ήταν κόρη του Ευγένιου Δ΄ της Βυρτεμβέργης.
Βιογραφία
Η Έλσα Ματθίλδη Μαρία γεννήθηκε την 1η Μαρτίου 1876 στη Στουτγάρδη, και ήταν το μεγαλύτερο παιδί και κόρη του Ευγένιου Δ΄ της Βυρτεμβέργης και της Μεγάλης Δούκισσας Βέρας Κωνσταντίνοβνα της Ρωσίας, καθώς και η μεγαλύτερη δίδυμη αδελφή της Όλγας της Βυρτεμβέργης.
Στις 28 Ιανουαρίου 1895, η βρετανική Αυλή ανακοίνωσε τον γάμο της Έλσας με τον Αλφρέδο της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα. Ο γάμος όμως δεν έγινε ποτέ.
Στις 6 Μαΐου 1897 παντρεύτηκε τον Αλβέρτο του Σάουμπουργκ-Λίππε στη Στουτγάρδη. Μαζί απέκτησαν τέσσερα παιδιά:
Πέθανε στις 27 Μαΐου 1936 στο Πάφστατ της Άνω Αυστρίας σε ηλικία 60 ετών. Είναι θαμμένη στο Πάφστατ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Γερμανοί ευγενείς Κατηγορία:Δούκισσες της Βυρτεμβέργης Κατηγορία:Πριγκίπισσες της Γερμανίας Κατηγορία:Πριγκίπισσες του Σάουμπουργκ-Λίππε
Σίνια Γιαμανάκα
Ο Σίνια Γιαμανάκα (Shinya Υamanaka, ιαπωνικά 山中 伸弥) (ημερομηνία γέννησης: 04-09-1962) είναι ένας Ιάπωνας ιατρός ερευνητής, που κέρδισε το Νόμπελ Φυσιολογίας ή Ιατρικής το 2012 για την έρευνά του πάνω στα πολυδύναμα βλαστοκύτταρα ή iPS cells (induced Pluripotent Stem cells), όπως τα ονόμασε, αναπτύσσοντας τη μέθοδο μετατροπής διαφοροποιημένων κυττάρων ενηλίκων σε πολυδύναμα βλαστοκύτταρα. Το οικονομικό έπαθλο του 1,2 εκατομμυρίου δολαρίων μοιράστηκε με τον Βρεττανό επιστήμονα Τζον Γκάρντον (John Gurdοn), ο οποίος είχε ήδη ανακαλύψει από το 1962 με πειράματα σε βατράχους ότι η διαφοροποίηση των κυττάρων μπορεί να αντιστραφεί.
Βιογραφία
Ο Σίνια Γιαμανάκα γεννήθηκε στην Οσάκα της Ιαπωνίας το 1962. Έχει μία μεγαλύτερη αδελφή την Γιουμίκο (Yumiko). Ο πατέρας του Σοζαμπούρο (Shozaburo) είχε ένα μικρό εργοστάσιο στην πόλη Χιγκάσι-Οσάκα, που κατασκεύαζε εξαρτήματα κοπτικών μηχανημάτων. Αποφοίτησε από το Τεννοτζί σχολείο. Στο σχολείο ήταν καλός στα μαθηματικά και τη φυσική. Όταν ήταν νέος ασχολήθηκε με το τζούντο και είχε υποστεί αρκετούς τραυματισμούς. Ο πατέρας του τον ενθάρρυνε να γίνει γιατρός και να μην ασχοληθεί με την οικογενειακή επιχείρηση. Το 1981 πήγε να σπουδάσει στην Ιατρική σχολή του πανεπιστημίου στο Κόμπε. Λόγω των τραυματισμών από την ενασχόλησή του με τον αθλητισμό αποφάσισε να γίνει χειρουργός ορθοπεδικός. Αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο στο Κόμπε το 1987 και ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στη φαρμακολογία το 1993 στο πανεπιστήμιο στην πόλη της Οσάκα. Προσπάθησε να ακολουθήσει την ειδικότητα του χειρουργού ορθοπεδικού κατά τα έτη 1987-1989, αλλά οι επιδόσεις του δεν ήταν ικανοποιητικές, γι' αυτό αποφάσισε να ασχοληθεί με την ιατρική έρευνα. Μετά την ολοκλήρωση του διδακτορικού του έκανε διάφορες προσπάθειες να εργαστεί σε εργαστήρια, που έκαναν πειράματα σε ποντίκια. Τελικά έλαβε μία μεταδιδακτορική υποτροφία στο Ινστιτούτο Γκλαντστόουν για καρδιαγγειακές ασθένειες στο Σαν Φρανσίσκο. Το 1996 η γυναίκα του Τσίκα και οι δύο κόρες του έφυγαν από το Σαν Φρανσίσκο και επέστρεψαν στην Ιαπωνία. Λίγο αργότερα επέστρεψε και ο Σίνια Γιαμανάκα και βρήκε εργασία ως αναπληρωτής καθηγητής στο τμήμα φαρμακολογίας στην ιατρική σχολή του πανεπιστημίου στην πόλη της Οσάκα και παρέμεινε σ' αυτή τη θέση μέχρι το 1999. Το Δεκέμβριο του 1999 πήγε ως αναπληρωτής καθηγητής στο Ινστιτούτο Επιστήμης και Τεχνολογίας (NAIST) στο νομό Νάρα έχοντας δικό του εργαστήριο και συνεργάτες. Σ' αυτό το Ινστιτούτο παρέμεινε μέχρι το 2005. Σ' αυτή την περίοδο ανέπτυξε την έρευνά του πάνω στα βλαστοκύτταρα. Είχε επηρεαστεί από τις ανακοινώσεις του Τζέιμς Τόμσον του πανεπιστημίου του Γουισκόνσιν-Μάντισον και των συνεργατών του, που είχαν δημιουργήσει ανθρώπινα εμβρυικά βλαστοκύτταρα το 1998. Από το 2004 έως το 2010 ο Σίνια Γιαμανάκα ήταν καθηγητής στο Ινστιτούτο για τα όρια των Ιατρικών Επιστημών στο πανεπιστήμιο στο Κιότο. Από το 2008 είναι διευθυντής και καθηγητής στο Κέντρο Έρευνας και Εφαρμογής πολυδύναμων βλαστοκυττάρων (CiRA) στο πανεπιστήμιο στο Κιότο και μέλος της Διεθνούς Ενώσεως για την έρευνα βλαστοκυττάρων  (ISSCR).
Έρευνα
Το 2005 ο Σίνια Γιαμανάκα με τους συνεργάτες του κατάφεραν να δημιουργήσουν βλαστοκύτταρα με την εισαγωγή τεσσάρων γονιδίων. Τα βλαστοκύτταρα αυτά τα ονόμασε «τεχνητά πολυδύναμα βλαστοκύτταρα» (induced pluripotent stem cells ή iPS cells). Το 2006 δημοσίευσε μία μελέτη για την επιτυχή δημιουργία πολυδύναμων βλαστοκυττάρων ποντικιών με χρήση των τεσσάρων γονιδίων. Αυτά τα τέσσερα γονίδια (Oct3/4, Sox2, Klf4, c-Myc) ονομάζονται «Yamanaka factors»  και παίζουν σπουδαίο ρόλο στον επαναπρογραμματισμό των ενήλικων διαφοροποιημένων κυττάρων έτσι ώστε τα κύτταρα αυτά να μετατραπούν σε πολυδύναμα βλαστοκύτταρα. Τα πολυδύναμα βλαστοκύτταρα (iPS cells) μοιάζουν πολύ με τα εμβρυικά βλαστοκύτταρα και μπορούν δυνητικά να εξελιχθούν σε διάφορα κύτταρα του ανθρώπινου οργανισμού. Ο Σίνια Γιαμανάκα και η ομάδα του είχαν αρχικά επιλέξει 24 υποψήφια γονίδια, για να ελέγξουν ποια από αυτά έχουν την ικανότητα να μετατρέπουν σωματικά κύτταρα σε πολυδύναμα βλαστοκύτταρα, που έχουν τα χαρακτηριστικά των εμβρυικών βλαστοκυττάρων. Μετά από πειράματα κατέληξαν σε τέσσερα γονίδια. Το 2007 ο Σίνια Γιαμανάκα με τους συνεργάτες του ανακοίνωσαν τη δημιουργία ανθρώπινων πολυδύναμων βλαστοκυττάρων από ινοβλάστες ανθρώπων εισάγοντας τα τέσσερα γονίδια μέσω φορέων ιών. Η ανακάλυψη αυτή έδωσε ώθηση στην έρευνα για τη χρήση των πολυδύναμων βλαστοκυττάρων στην αναγεννητική ιατρική και στη θεραπεία εκφυλιστικών παθήσεων. Το 2008 ο Σίνια Γιαμανάκα κατάφερε να δημιουργήσει πολυδύναμα βλαστοκύτταρα από κύτταρα συκωτιού και στομάχου ποντικιών. Η ανακάλυψη του Σίνια Γιαμανάκα βοήθησε τους επιστήμονες να αποφεύγουν να χρησιμοποιούν ανθρώπινα έμβρυα, για να δημιουργήσουν πολυδύναμα βλαστοκύτταρα για διάγνωση και θεραπεία ασθενειών. Τα πολυδύναμα βλαστοκύτταρα έχουν και ένα άλλο βασικό πλεονέκτημα εκτός από την επίλυση ηθικών προβλημάτων από την καταστροφή ανθρώπινων εμβρύων. Δεν υπάρχει κίνδυνος απόρριψης από τον ανθρώπινο οργανισμό, γιατί χρησιμοποιούνται κύτταρα από τον ίδιο άνθρωπο, για να μετατραπούν σε πολυδύναμα βλαστοκύτταρα, και τα οποία μετά χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία του ίδιου ανθρώπου. Μελλοντικά οι επιστήμονες ευελπιστούν να δημιουργήσουν όργανα για μεταμοσχεύσεις με την εξέλιξη της τεχνικής των πολυδύναμων βλαστοκυττάρων. Τα εμβρυικά βλαστοκύτταρα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για θεραπεία ασθενειών, που μέχρι σήμερα θεωρούνται ανίατες, όπως το Πάρκινσον, το Αλτσχάιμερ, η αποκατάσταση τραυματισμών της σπονδυλικής στήλης, κ.α.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιάπωνες ιατροί κατηγορία: Ιάπωνες νομπελίστες Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Φυσιολογίας και Ιατρικής Κατηγορία:Ιατροί του 20ού αιώνα
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Β΄ εθνικής κατηγορίας ανδρών 1981-1982
Το πρωτάθλημα Β΄ Εθνικής κατηγορίας μπάσκετ ανδρών της σεζόν 1981-82 διεξήχθη σε δύο ομίλους, Νότιο και Βόρειο, με συμμετοχή 24 ομάδων (2Χ12). Πρωταθλητές των δύο ομίλων αναδείχθηκαν ο Έσπερος Καλλιθέας και ο  Πιερικός, οι οποίοι ανήλθαν στην Α΄ Εθνική.
Νότιος όμιλος
1Αγώνας κατάταξης: Έσπερος - Μίλων: [;]
Βόρειος όμιλος
1Αγώνας κατάταξης: Πιερικός - Νέστωρ: [;]
Πηγές
Κατηγορία:Β εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Β Ανδρων 1981 1982 Πρωταθλημα Ελλαδος Β Ανδρων 1981 1982
Λάλου Μοχάμεντ Ζόρι
Ο Λάλου Μοχάμεντ Ζόρι (γέννηση: 1 Ιουλίου 2000) είναι Ινδονήσιος αθλητής του στίβου.
2018
Στο Ασιατικό Πρωτάθλημα Στίβου Νέων που διεξήχθη στο Γκιφού της Ιαπωνίας, ο Λάλου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα, με χρόνο 10,27 δευτερόλεπτα.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Κ-20 2018 που διεξήχθη στην Τάμπερε της Φινλανδίας, ο Λάλου κατέκτησε πάλι χρυσό μετάλλιο. Το μετάλλιο του ήταν το πρώτο μετάλλιο της Ινδονησίας σε οποιοδήποτε παγκόσμιο πρωτάθλημα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ινδονήσιοι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Αθλητές του στίβου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2020
Λα Κουβερτουαράντ
Το Λα Κουβερτουαράντ (γαλλικά: La Couvertoirade, οξιτανικά: La Cobertoirada) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Λακυπερτυρανταί (γαλλικά: Lacuperturadais).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Ρόμπερτ Όλτμαν
Ο Ρόμπερτ Όλτμαν (Robert Bernard Altman, 20 Φεβρουαρίου 1925 - 20 Νοεμβρίου 2006) ήταν Αμερικανός σκηνοθέτης. Γύρισε ταινίες με σατιρική και καυστική διάθεση για πολλές πλευρές της αμερικάνικης ζωής και κουλτούρας, όπως M*A*S*H (1970), Νάσβιλ (1975), Ένα τέλειο ζευγάρι (1980), Streamers (1983), Ομαδική θεραπεία (1986), Pret-a-porter (1994). Το 1975 η ταινία Νάσβιλ κέρδισε Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού. Οι ταινίες του M*A*S*H και Νάσβιλ επιλέχθησαν για αρχειοθέτηση από την National Film Registry.
Το 2006 απέκτησε το δικό του αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ, αλλά έφυγε και από τη ζωή σε ηλικία 81 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί σκηνοθέτες Κατηγορία:Αμερικανοί σεναριογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Τιμητικό Όσκαρ (παραλήπτες)
Αθανασίου
Με το επώνυμο Αθανασίου μπορεί να αναφέρονται:
ΝΚ Ολίμπια Λιουμπλιάνα (2005)
Η ΝΚ Ολίμπια Λιουμπλιάνα (σλοβ.: NK Olimpija Ljubljana, ), ή απλώς Ολίμπια, είναι μια επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα, με έδρα την πόλη της Λιουμπλιάνα στη Σλοβενία.
Η Ολίμπια αγωνίζεται στην Πρβαλίγκα, την κορυφαία κατηγορία του ποδοσφαίρου της χώρας. Αφού αγωνίστηκε στο Στάντιον Μπέζιγκραντ όσο βρισκόταν στις χαμηλές κατηγορίες του σλοβενικού ποδοσφαίρου, φιλοξένησε τους αντιπάλους της στο ΖΣΝ Λουμπλιάνα (ŽŠD Ljubljana) όσο βρισκόταν στη Β΄ Κατηγορία Σλοβενίας, την 2. ΣΝΛ, και κατά την πρώτη της περίοδο στην Α΄ Κατηγορία. Στις 22 Αυγούστου 2010, η Ολίμπια έδωσε τον πρώτο της αγώνα στο νεόδμητο Στάντιον Στόζιτσε (Stadion Stožice), χωρητικότητας 16.038 θέσεων.
Ίδρυση
Με ημερομηνία ίδρυσης την 2α Μαρτίου 2005, υπό την ονομασία ΝΚ Μπέζιγκραντ (NK Bežigrad),      οι ιθύνοντες του συλλόγου τον θεωρούν ως συνέχεια της, τέσσερεις φορές πρωταθλήτριας Σλοβενίας, ΝΚ Ολίμπια Λιουμπλιάνα, η οποία χρεοκόπησε και διαλύθηκε, μετά την περίοδο 2004–2005. Όμως, από νομικής άποψης, η σημερινή Ολίμπια ουδεμία σχέση έχει με την παλιά ομάδα, κι έτσι δεν μπορεί να οικιοποιηθεί την ιστορία, καθώς και τους τίτλους της παλιάς Ολίμπια. Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Σλοβενίας (NZS) και η Ένωση της 1. ΣΝΛ (Združenje 1. SNL) δεν αναγνωρίζουν τους τίτλους και τα στατιστικά πριν από το 2005. Παρόμοια στάση τηρεί και το νομικό καθεστώς της Σλοβενίας.
Η επίσημη θέση της Ένωσης της 1. ΣΝΛ σχετικά με την ομάδα είναι: ''Η Ένωση της 1. ΣΝΛ θεωρεί την ΝΚ Ολίμπια Λιουμπλιάνα, όπως το κάνουν και οι νόμοι της Δημοκρατίας της Σλοβενίας και με παρόμοιο τρόπο με την καταγραφή της ομάδας που έγινε από τις αρμόδιες αρχές του κράτους – ως έχει ως νομική οντότητα/οργάνωση, με έτος ίδρυσης το 2005, η οποία έχει το δικαίωμα να αγωνιστεί στην Α' Κατηγορία μέσω της πορείας της από την 2. ΜΝΖ Λουμπλιάνα μέχρι και την κατάκτηση του πρωταθλήματος της 2. ΣΝΛ (Β΄ Κατηγορία) την περίοδο 2008/09 και τη σχετική κατάθεση εγγράφων για λήψη αδειοδότησης, ώτσε να συμμετάσχει στο Πρωτάθλημα της Α' Κατηγορίας. Όλα τα παραπάνω απορέουν από τα στατιστικά δεδομένα που βρίσκονται στην επίσημη ιστοσελίδα μας – Μέχρι τον Ιούνιο του 2010, η ΝΚ Ολίμπια Λιουμπλιάνα είχε μόλις μία (1) περίοδο στην Α΄ Κατηγορία.''
Κριτική
Η ομάδα δημιούργησε την επίσημη ιστοσελίδα της τον Σεπτέμβριο του 2010, όπου αναφερόταν ξεκάθαρα: Η ΝΚ Ολίμπια Λιουμπλιάνα είναι μια νέα ομάδα η οποία ιδρύθηκε στις 2 Μαρτίου 2005, υπό την ονομασία Μπέζιγκραντ. Παρόλα αυτά, την άνοιξη του 2011, λίγες μέρες πριν από την 9η Μαΐου, επέτειο των 100 χρόνων από την ίδρυση της διαλυμένης πλέον Ολίμπια, η ομάδα, εντελώς ξαφνικά, άλλαξε την ανακοίνωσή της στην ιστοσελίδα της, ενώ ξανάγραψε ολόκληρη την ενότητα ιστορία, προσθέτοντας το σύνολο της ιστορίας της παλιάς Ολίμπια στο άρθρο της. Στο άρθρο αυτό, ο σύλλογος γιορτάζει 100 χρόνια ποδοσφαίρου στην πόλη της Λιουμπλιάνα και αγνοεί την επίσημη θέση της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας Σλοβενίας (NZS) και της Ένωσης της 1. ΣΝΛ (Združenje 1. SNL) και ισχυρίζεται πως υποβιβάστηκε στην Ε' Κατηγορία, από την οποία κατάφερε να επιστρέψει στην 1. ΣΝΛ (1.SNL) μετά από διάστημα πέντε περιόδων στις χαμηλές κατηγορίες του σλοβένικου ποδοσφαίρου. Καταλήγει, όμως, στο άρθρο με ανακοίνωση, στην οποία αναφέρει πως το 2009, πράγματι, αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην κορυφαία κατηγορία του σλοβένικου ποδοσφαίρου, στο οποίο τερμάτισε στην τέταρτη θέση. Λόγω της σύνδεσής της με τη χρεωκοπημένη και διαλυμένη ομάδα, η Ολίμπια δέχτηκε κριτική ουκ ολίγες φορές από την καθημερινή εφημερίδα Večer, την τρίτη μεγαλύτερη στη χώρα από πλευρά κυκλοφορίας, η οποία αναρωτιόταν κατά πόσο νόμιμη είναι η Ολίμπια και, ακόμη, η ημερομηνία 1911 η οποία βρίσκεται στο σήμα της. Η, με έδρα τη Λιουμπλιάνα, καθημερινή εφημερίδα Dnevnik επίσης αναρωτιέται αναφορικά με τη συμπερίληψη της ημερομηνίας 1911 στο νέο σήμα της Ολίμπια. Για τον ίδιο λόγο δέχτηκε την κριτική της Ιλίριγια (ND Ilirija), μιας ποδοσφαιρικής ομάδας με έτος ίδρυσης το 1911 και την ιστορία της οποίας «οικειοποιήθηκε» η παλιά Ολίμπια. Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία Σλοβενίας αναγνωρίζει επισήμως την Ilirija ως τη μοναδική ομάδα που να έχει ιδρυθεί το 1911.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 2005 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Σλοβενίας
Τολτέκοι
μικρογραφία|262x262εσ|Έμβλημα της [[Αυτοκρατορία|αυτοκρατορίας των Τολτέκων]] Οι Τολτέκοι ήταν ένας προκολομβιανός πολιτισμός της Κεντρικής Αμερικής. Προερχόμενοι από τον βορρά οι Τολτέκοι ίδρυσαν την πόλη Τούλα, στην θέση του χωριού Μαμέχνι των Οτομί, το 856 μ.Χ (σύμφωνα με την δική τους χρονολογική μέτρηση).
Ιστορία
Από το 900 έως το 1160 άνθισε στο Μεξικό ο πολιτισμός των Τολτέκων, ως συνεχιστών της κληρονομιάς που είχαν αφήσει οι Ολμέκοι, οι Μάγια και άλλοι αρχαίοι πολιτισμοί της κεντρικής Αμερικής. Οι Τολτέκοι έχτισαν μια εντυπωσιακή πρωτεύουσα με το όνομα Τουλά και μετέδωσαν την κληρονομιά τους σε μεταγενέστερους πολιτισμούς, κυρίως στους Αζτέκους, οι οποίοι αναφέρονταν στους Τολτέκους ως τους πνευματικούς και πολιτισμικούς προκατόχους τους και περιέγραψαν την κουλτούρα τους ως την επιτομή του πολιτισμού. Τον 11ο αιώνα ακμάζει λοιπόν ο καθαυτό πολιτισμός των Τολτέκων. Οι ανθρωποθυσίες γενικεύονται. Στα μνημεία, μακρές ζωοφόροι αναπαριστούν αετούς (ηλιακά - θεϊκά σύμβολα) και ιαγουάρους (σύμβολα του θεού Τεζκατλιπόκα) να θανατώνουν ανθρώπους και ζώα ως θυσία προς τους θεούς που συμβολίζουν.Τα ιερά τους είναι πλέον κτίσματα με ευρύχωρες αίθουσες και στοές όπου μπορούσαν να συγκεντρωθούν οι πολεμιστές εκτός από τους ιερείς.
Ιστορία της έρευνας
μικρογραφία|375x375εσ|[[Χάρτης της αυτοκρατορίας των Τολτέκων όπως ήταν το 950 μ.Χ]] -Μία από τις πρώτες ιστορικές αναφορές των Τολτέκων ήταν ο Δομινικανός φρουρός Diego Durán, ο οποίος ήταν πιο γνωστός ως ένας από τους πρώτους δυτικούς που μελέτησαν την ιστορία της Κεντρική Αμερική. Σήμερα το έργο του Durán εξακολουθεί να έχει σημασία για όσους μελετούν τις μεσοαμερικανικές κοινωνίες και με βάση τα ευρήματά του, ο Durán ισχυρίζεται ότι οι Τολτέκοι ήταν μαθητές του «Αρχιερέα Topiltzin». Ο Topiltzin και οι μαθητές του λέγεται ότι κήρυξαν και έκαναν θαύματα. Αυτό το οποίο επίσης λέει ο Ντουράν, «σημαίνει Δάσκαλοι ή Άνδρες Σοφοί σε Κάποια Τέχνη». Ο Ντουράν εικάζει ότι αυτή η Τοπιλζίνη ίσως ήταν ο Θωμάς ο Απόστολος που στάλθηκε για να κηρύξει το Χριστιανικό Ευαγγέλιο μεταξύ των «Ινδών», αν και δεν παρέχει τίποτα περισσότερο από περιστασιακές ενδείξεις οποιασδήποτε επαφής μεταξύ των ημισφαιρίων.
Άλλοι πολιτισμοί της Αμερικής
Κατηγορία:Πολιτισμοί Κατηγορία:Προκολομβιανοί πολιτισμοί της Κεντρικής Αμερικής Κατηγορία:Προκολομβιανοί πολιτισμοί __ΜΕΠΠ__ __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Γρηγόριος (στρατηγός)
Ο Γρηγόριος είναι γνωστός από επιγραφή στα ελληνικά που σώζεται σε ναό στο Εγκρέκ κοντά στο σημερινό Ερζερούμ της Τουρκίας, τότε Εγκρέκ της Αρμενίας. Ο Γρηγόριος αναφέρεται ως πατρίκιος και στρατηγός Λαρίσσης, πιθανότατα της Στρατηγίδος Λάρισας Καππαδοκίας, και Μακεδονίας. Ο Γρηγόριος ήταν από τους στρατηγούς που διορίσθηκαν από τον Βασίλειο Β΄ στις περιοχές που προσάρτησε στα Αρμενικά εδάφη, τοπικούς διοικητές, στις αρχές του 11ου αιώνα και πιθανότατα είχε συμμετάσχει στην εκστρατεία του.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινοί Πατρίκιοι Κατηγορία:Βυζαντινοί στρατηγοί Κατηγορία:Βυζαντινοί του 11ου αιώνα Κατηγορία:Κυβερνήτες του Θέματος Μακεδονίας
Νικητές στο Ρολάν Γκαρός (διπλό ανδρών)
Το τουρνουά του διπλού ανδρών προστέθηκε το 1925 στο πρόγραμμα του Ρολάν Γκαρός (τότε Πρωτάθλημα Γαλλίας). Από το 1941 ως το 1945 το τουρνουά δεν διεξήχθη, λόγω του πολέμου. Οι Ζαν Μποροτρά και Ρενέ Λακόστ ήταν οι πρώτοι νικητές του διπλού το 1925. .	Στους νικητές του διπλού ανδρών απονέμεται το κύπελλο Coupe Jacques Brugnon, προς τιμήν του Γάλλου τενίστα Ζακ Μπρουνιόν.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ρολάν Γκαρός
Μπενγκτ Στρέμγκρεν
Ο Μπενγκτ Γκέοργκ Ντάνιελ Στρέμγκρεν (Bengt Georg Daniel Strömgren, 21 Ιανουαρίου 1908 – 4 Ιουλίου 1987) ήταν Δανός αστρονόμος και αστροφυσικός.
Βιογραφία
Ο Μπενγκτ Στρέμγκρεν γεννήθηκε στο Γκέτεμποργκ. Οι γονείς του ήταν οι Hedvig Strömgren-Lidforss και Σβάντε Έλις Στρέμγκρεν, ο οποίος ήταν καθηγητής της Αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης και διευθυντής του πανεπιστημιακού αστεροσκοπείου. Ο Μπενγκτ μεγάλωσε περιβαλλόμενος από επιστήμονες, βοηθούς, παρατηρητές και φιλοξενούμενους στο ευρύχωρο σπίτι του καθηγητή. Ο πατέρας του τον προήγαγε σε μια επιστημονική σταδιοδρομία και η πρώτη ερευνητική επιστημονική εργασία του Μπενγκτ δημοσιεύθηκε όταν ήταν 14 ετών. Γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης το 1925 και το 1927 πήρε πτυχίο Αστρονομίας και Ατομικής Φυσικής, ενώ στη συνέχεια ασχολήθηκε με τη συγγραφή διδακτορικής διατριβής, που την τελείωσε και ανακηρύχθηκε διδάκτορας τον Δεκέμβριο 1929, σε ηλικία 21 ετών.
Ο Μπενγκτ Στρέμγκρεν απέκτησε χρήσιμη εμπειρία από τις μετέπειτα σπουδές του στη Θεωρητική Φυσική στο γειτονικό Ινστιτούτο Νιλς Μπορ, όπου και έβαλε σκοπό να χρησιμοποιήσει τη νέα τότε Κβαντομηχανική στους αστέρες. Προφανώς, ζήτημα νεποτισμού εγέρθηκε όταν υπέβαλε υποψηφιότητα για θέση βοηθού ήδη από το 1925, την οποία και του αρνήθηκαν. Αλλά μόλις ένα χρόνο αργότερα του την έδωσαν — ήταν ο καλύτερος, ασχέτως του ότι ο εργοδότης του ήταν και πατέρας του.
Μετά και τον διορισμό του ως λέκτορα στο πανεπιστήμιο το 1932, ο Στρέμγκρεν προσκλήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου το 1936 από τον Όττο Στρούβε. Η παραμονή του στο εξωτερικό επί 18 μήνες σήμαινε πολλά για τον νεαρό ερευνητή, και όταν επέστρεψε στη Δανία διαδέχθηκε τον πατέρα του ως καθηγητής το 1940. Ακολούθησαν 5 χρόνια απομονωμένης έρευνας στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς χώρα του, στα οποία άρχισε την ανέγερση του κτηρίου νέου αστεροσκοπείου (Αστεροσκοπείο Brorfelde). Μεταπολεμικώς ωστόσο, ο Στρέμγκρεν αποθαρρύνθηκε από την έλλειψη κρατικής χρηματοδοτήσεως για το νέο αστεροσκοπείο εξαιτίας της κακής οικονομικής καταστάσεως της χώρας και προτίμησε να μεταναστεύσει στις ΗΠΑ, το 1951.
Εκεί διετέλεσε αρχικώς διευθυντής των Αστεροσκοπείων Γιερκς και Μακντόναλντ επί εξαετία. Το 1957 διορίσθηκε καθηγητής της Θεωρητικής Αστροφυσικής στο Ινστιτούτο Προχωρημένων Σπουδών του Πρίνστον, όπου του έδωσαν το γραφείο του Άλμπερτ Αϊνστάιν. Παρέμεινε στο Πρίνστον με την οικογένειά του ως το 1967 και στη συνέχεια επέστρεψε στη Δανία, όπου έγινε ο προτελευταίος κάτοικος του Μεγάρου Carlsberg og Honor, μετά από μια σειρά μεγάλων Δανών επιστημόνων όπως ο Νιλς Μπορ. Απεβίωσε μετά από μία σύντομη περίοδο ασθένειας σε ηλικία 79 ετών.
Τιμητικές διακρίσεις
Ονομάσθηκαν προς τιμή του
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστροφυσικοί Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα
Σταύρος Παπασταύρου (μουσικός)
Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την παραδοσιακή και έντεχνη μπαλάντα, ξένη και ελληνική. Το 1979 συμμετείχε στην τηλεοπτική μουσική σειρά της EPT1 «Τα Τραγούδια του Kόσμου» μαζί με την Ευγενία Συριώτη και για δύο χρόνια (1981-82) έγραφε και παρουσίαζε στο B' Πρόγραμμα της EPT την επιτυχημένη εκπομπή «Μπαλάντες». Κατά καιρούς έχει ερμηνεύσει τραγούδια του σε συναυλίες και επιλεγμένους μουσικούς χώρους («Καφεθέατρο», «Σκορπιός», «Σείριος», «Κλωθώ», «Ραβάναστρον», «Τσάι στη Σαχάρα», «Αν», «Latin», «Πρόβα», «Ebrime», «Πινακοθήκη», «Φωνές» κλπ). Από το 1985 συνεργάστηκε στενά με την Κρίστη Στασινοπούλου σε μουσικά προγράμματα που επιμελείτο μουσικά ο ίδιος. Έχει συνεργαστεί ακόμη σε συναυλίες με την Φλέρυ Νταντωνάκη, τη Σαβίνα Γιαννάτου, τη Μαριάνα Ευστρατίου, τη Μάρθα Μορελεόν, τον Γιώργη Χριστοδούλου, την Αφροδίτη Μάνου κ.ά.. Την περίοδο 2002-2003 παρουσίασε στο κινηματοθέατρο "Τριανόν" ένα μουσικό θέαμα για παιδιά, με γενικό τίτλο “Mίλα Μου για Mήλα”, βασισμένο σε τραγούδια από τον ομώνυμο δίσκο του, παίζοντας ο ίδιος το διπλό ρόλο του ερμηνευτή και του ηθοποιού.
Για δύο χρόνια (1998-99) ανέλαβε την καλλιτεχνική επιμέλεια του μουσικού χώρου "Πινακοθήκη" στου Ψυρρή και το 2000, σε συνεργασία με το Filmcenter 2000, το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και την Ορχήστρα των Χρωμάτων, την οργάνωση μικρών συναυλιών, που γίνονταν μεταξύ των κινηματογραφικών προβολών στην αίθουσα "Τριανόν".
Με την Ορχήστρα των Χρωμάτων έχει συνεργαστεί επίσης σε ένα «Αφιέρωμα στους Μπιτλς», ερμηνεύοντας διασκευές τραγουδιών του θρυλικού συγκροτήματος μαζί με τον Βασίλη Γισδάκη, το Δώρο Δημοσθένους και τον Κωστα Βασιλιάγκο.
Το φθινόπωρο του 2010, συνεργάστηκε για πρώτη φορά με τον Αμερικανό τραγουδοποιό Jose Promis και έκαναν από κοινού μια εμφάνιση στο Grand Cafe Kandinsky, στο Άργος. Η συνεργασία του με τον Jose Promis συνεχίζεται ως σήμερα με ζωντανές συναυλίες, αλλά και στη δισκογραφία, μιας και ο Jose Promis διασκεύασε με την βοήθεια του Ian Matthews το τραγούδι "Απ' την αρχή" και το συμπεριέλαβε στον προσωπικό του δίσκο "Indiscretions" με τον τίτλο "From the beginning". Πέρα από τις μουσικές του δραστηριότητες, ο Σ. Παπασταύρου εργάζεται και ως μεταφραστής λογοτεχνικών έργων, μεταφράζοντας από τα αγγλικά, τα ιταλικά και τα γαλλικά.
Μεταφράσεις του κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Καστανιώτη, Άγρα, Γνώση, Μεταίχμιο κ.λ.π.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες στιχουργοί Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Έλληνες συνθέτες
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Νοεμβρίου 1989
Η Νέα Δημοκρατία ανέβασε το ποσοστό της σε 46,19%, από το 44,28% που είχε λάβει τον Ιούνιο, χωρίς όμως και πάλι να μπορέσει να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, καθώς έλαβε 148 έδρες. Το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα του Ανδρέα Παπανδρέου ανέβασε το ποσοστό του σε 40,67% από το 39,13% του Ιουνίου με τον αρχηγό του υπόδικο και άρρωστο, λαμβάνοντας 128 έδρες, και διαψεύδοντας όλες τις δημοσκοπήσεις. Ο Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου είδε το ποσοστό του να πέφτει στο 10,97% από το 13,13% του Ιουνίου, ενώ έλαβε 21 έδρες.
Οι δεύτερες αυτές εκλογές μέσα στην ίδια χρονιά υπήρξαν αποτέλεσμα των πολιτικών εξελίξεων που είχαν δρομολογηθεί το καλοκαίρι του 1989, όταν, μετά το αδιέξοδο των εκλογών της 18ης Ιουνίου, η Νέα Δημοκρατία και ο Συνασπισμός είχαν σχηματίσει, στις 2 Ιουλίου, κυβέρνηση συνεργασίας (κυβέρνηση Τζαννετάκη) με διακηρυγμένο στόχο την παραπομπή των υπευθύνων για την υπόθεση Κοσκωτά ενώπιον του κινδύνου παραγραφής. Η κυβέρνηση αυτή, αφού ολοκλήρωσε την διαδικασία των παραπομπών, παραιτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου, και την ίδια μέρα παρέδωσε την εξουσία στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Γρίβα.
Η περίοδος ανάμεσα στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις, από τον Ιούνιο μέχρι τον Νοέμβριο του 1989, υπήρξε εξαιρετικά πυκνή σε συνταρακτικά γεγονότα και ανατροπές, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και διεθνώς (το 1989 θεωρείται το σημαντικότερο έτος στις μεταπολεμικές διεθνείς σχέσεις), καθώς ολόκληρη η παγκόσμια ψυχροπολεμική τάξη πραγμάτων κατέρρεε, σε όλα τα επίπεδα.
Στην Ελλάδα, η δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη στο Κολωνάκι στις 26 Σεπτεμβρίου και η απόπειρα δολοφονίας του ίδιου του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στην Μυτιλήνη την νύχτα της 21ης προς 22 Οκτωβρίου αποτέλεσαν το απόγειο της επιρροής των τρομοκρατικών οργανώσεων στην δημόσια ζωή. Ο Μπακογιάννης δολοφονήθηκε από την 17 Νοέμβρη την ημέρα που επρόκειτο να συζητηθεί η παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου στην Βουλή, με εισηγητή της ΝΔ τον ίδιο. Ο Μιχάλης Παυλής, που αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον Μητσοτάκη, ήταν ανθυπασπιστής της Πολεμικής Αεροπορίας και επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ υπηρετούσε στην ΕΥΠ. Το σύνολο σχεδόν των εφημερίδων που υποστήριζαν τη ΝΔ κατηογόρησαν το ΠΑΣΟΚ ότι «ελέγχει και κατευθύνει» την τρομοκρατία στην Ελλάδα, κατηγορία που κατέρρευσε μετά την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη το 2002.
Ως αποτέλεσμα των εκλογών αυτών, συγκροτήθηκε, στις 23 Νοεμβρίου, η οικουμενική κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον καθηγητή Ξενοφώντα Ζολώτα, με στήριξη από την Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ και το Συνασπισμό (στον οποίο μετείχε τότε και το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας), δηλαδή περίπου από το 98% όσων είχαν ψηφίσει στις εκλογές..
Αποτίμηση εκλογών
Οι δεύτερες εκλογές του 1989 έδειξαν ότι το ΠΑΣΟΚ, με τον ηγέτη του κατηγορούμενο και άρρωστο, αύξησε την δύναμή του, ενώ η ΝΔ παρ'ότι επίσης αύξησε τη δύναμή της, πάλι δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει κυβερνητική πλειοψηφία.
Ο χαμένος των εκλογών υπήρξε ο Συνασπισμός, ο οποίος είδε το ποσοστό του να πέφτει, και την στρατηγική του να αποδοκιμάζεται από πολλούς οπαδούς του. «Φαίνεται ότι οι τολμηρές και πρωτοφανείς πρωτοβουλίες του τον Ιούνιο του 1989 δε βρήκαν καθολική αποδοχή στο εκλογικό σώμα της Αριστεράς, το οποίο εξέφρασε την αντίδρασή του στη συμμαχία ΝΔ-Συνασπισμού». Η στρατηγική της «Εκσυγχρονιστικής Αριστεράς» και των συμμαχιών με την Δεξιά αποδοκιμάστηκε έμπρακτα, ενώ αντίθετα δικαιώθηκε η αντιδεξιά στρατηγική του Ανδρέα Παπανδρέου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1989 2
Άννα Παναγιωτοπούλου
Η Άννα Παναγιωτοπούλου (Κυψέλη, 30 Ιουλίου 1947) είναι μεγάλη  Ελληνίδα ηθοποιός και σεναριογράφος.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Κυψέλη. Από τα παιδικά της χρόνια ήθελε να γίνει ηθοποιός. Μεγάλωσε σε μεγαλοαστικό περιβάλλον, το οποίο δεν είχε καμία σχέση με το θέατρο, ενώ και οι γονείς της δεν ήθελαν να ασχοληθεί με κάτι τέτοιο. Όταν την έστειλαν στην Ελβετία για σπουδές, γύρισε κρυφά και έδωσε εξετάσεις στο Εθνικό. Εκεί πρωτοσυνάντησε και τον Σταμάτη Φασουλή, με τον οποίο ήταν στην ίδια τάξη.
Μαζί με τον Σταμάτη Φασουλή υπήρξαν βασικά μέλη στο Ελεύθερο Θέατρο -σχεδόν από τις απαρχές του- και πρωταγωνίστησαν στην πρώτη του μεγάλη επιτυχία Και συ χτενίζεσαι, που το έκανε γνωστό και αγαπητό στο ευρύ κοινό. Ανέβαζαν παραστάσεις ποικίλου ρεπερτορίου, από Μπρεχτ μέχρι Χουρμούζη. Μόνιμη «στέγη» απέκτησαν όταν πήγαν στο Άλσος Παγκρατίου. Παράλληλα, μέχρι τότε, οι συμμετέχοντες στον θίασο ασχολούνταν και με άλλες δουλειές για βιοπορισμό. Το 1980, το Ελεύθερο Θέατρο σταμάτησε και ιδρύθηκε η Ελεύθερη Σκηνή, από την Άννα Παναγιωτοπούλου και τον Σταμάτη Φασουλή, που επρόκειτο ουσιαστικά για μια μετονομασία του Ελεύθερου Θεάτρου. Η Άννα Παναγιωτοπούλου συνέχισε με επιθεωρήσεις, στις οποίες έπαιζε αλλά έγραφε και το σενάριο.
Ευρέως γνωστή έγινε μέσω της συμμετοχής της σε τηλεοπτικές σειρές, αρχικά στη κρατική και στη συνέχεια στην ιδιωτική τηλεόραση. Σταθμός της τηλεοπτικής της καριέρας (και προσωπικό της φαβορί ) ,θεωρείται η ενσάρκωση της «Μαντάμ Σουσού» στην ομότιτλη διασκευή του μυθιστορήματος του Δημήτρη Ψαθά (μαζί με τους Θανάση Παπαγεωργίου και Άγγελο Αντωνόπουλο).
Τεράστια επιτυχία σημείωσαν επίσης οι σειρές: Οι τρεις Χάριτες (στο πλευρό των Μίνας Αδαμάκη, Νένας Μεντή, Άννας Κυριακού) και Ντόλτσε Βίτα (μαζί με Κατιάνα Μπαλανίκα, Μαρία Καβογιάννη, Μαρία Φωκά, Θανάση Ευθυμιάδη, Κατερίνα Ζιώγου, Παύλο Ορκόπουλο, Γαλήνη Τσεβά κ.ά.), που θεωρούνται κλασικές.
Την τηλεοπτική σεζόν 2003-2004, συμπαρουσίαζε μαζί με τον Φώτη Σεργουλόπουλο, τον Χρήστο Ευθυμίου, τον Μένιο Σακελλαρόπουλο, τον Κλέονα Γρηγοριάδη και την Ματθίλδη Μαγγίρα, το τηλεπαιχνίδι Το show των εκατομμυρίων, το οποίο έκανε πρεμιέρα τον Οκτώβριο του 2003 από το MEGA.
Στην τηλεόραση έχει εμφανιστεί στις σειρές Safe Sex Το κλάμα βγήκε απ' τον παράδεισο Οξυγόνο Αυστηρώς Κατάλληλο Αγρίμια Ελληνικό διήγημα
Μαντάμ Σουσού Φρουτοπία Επιθεώρηση, επιθεώρηση Οι τρεις Χάριτες  Χάι Ροκ Η Ελίζα και οι άλλοι  Ροζαλία ένα μπέστ σέλερ Ντόλτσε Βίτα
Το δις εξαμαρτείν Μονάχους Μονάχους Δεσποινίς Μαργαρίτα Μικρές Αμαρτίες  Πάτρα-Βενετία Η Νταντά  Φάε τη σοκολάτα σου  Σ' αγαπώ για πάντα
Επτά Θανάσιμες Πεθερές Το Κόκκινο Δωμάτιο
Προσωπική ζωή
Παντρεύτηκε το 1972. Απέκτησε έναν γιο, τον Δημήτρη (1973), που της χάρισε ενα εγγόνι. Ζει στον Λυκαβηττό αλλά περνάει μεγάλα χρονικά διαστήματα, έως και χρόνο, στην Τήνο.
Θεατρογραφία
Πριν αποφοιτήσει από το Εθνικό, είχε συμμετάσχει το 1968 στην παράσταση Άλκηστις του Ευριπίδη με πρωταγωνίστρια την Ελένη Χατζηαργύρη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ελληνίδες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Έλληνες κωμικοί
Φράνσις Φουκουγιάμα
Ο Φουκουγιάμα είναι γνωστός για το βιβλίο του The End of History and the Last Man (1992), το οποίο υποστηρίζει ότι η παγκόσμια εξάπλωση των φιλελεύθερων δημοκρατιών και του καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς και του δυτικού τρόπου ζωής του μπορεί να σηματοδοτήσει το τελικό σημείο της κοινωνικοπολιτισμικής εξέλιξης και του πολιτικού αγώνα της ανθρωπότητας και να γίνει η τελική μορφή ανθρώπινης διακυβέρνησης. Ο Φουκουγιάμα συνδέεται επίσης με την άνοδο του νεοσυντηρητικού κινήματος, από το οποίο έχει αποστασιοποιηθεί.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη γειτονιά του Χάιντ Παρκ του Σικάγο. Ο παππούς του διέφυγε από τον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο το 1905 και άνοιξε ένα κατάστημα στη δυτική ακτή. Ο πατέρας του, Yoshio Fukuyama, Ιαπωνοαμερικανός δεύτερης γενιάς, εκπαιδεύτηκε ως διάκονος στην Κονγκρεγκανιστική Εκκλησία, έλαβε διδακτορικό στην κοινωνιολογία από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο και έγινε θεολόγος. Η μητέρα του, Τοσίκο Καβάτα Φουκουγιάμα, γεννήθηκε στο Κιότο της Ιαπωνίας, και ήταν κόρη του Σίρο Καβάτα.
Ως βασικός συντελεστής στη διατύπωση του Δόγματος Ρήγκαν, ο Φουκουγιάμα είναι μια σημαντική προσωπικότητα στην άνοδο του νεοσυντηρητισμού. Ο Φουκουγιάμα συνυπέγραψε την επιστολή το 1998 που συνιστούσε στον Πρόεδρο Μπιλ Κλίντον να υποστηρίξει τις ιρακινές εξεγέρσεις στην ανατροπή του τότε Προέδρου του Ιράκ Σαντάμ Χουσεΐν. Ήταν επίσης μεταξύ σαράντα συνυπογράφων της επιστολής του William Kristol στις 20 Σεπτεμβρίου 2001 προς τον Πρόεδρο Τζωρτζ Μπους μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 που πρότεινε στις ΗΠΑ όχι μόνο «να συλλάβουν ή να σκοτώσουν τον Οσάμα μπιν Λάντεν», αλλά και να ξεκινήσουν «μία αποφασιστική προσπάθεια απομάκρυνσης του Σαντάμ Χουσεΐν από την εξουσία στο Ιράκ»
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανοί οικονομολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί επιστήμονες Κατηγορία:Αμερικανοί κοινωνιολόγοι Κατηγορία:Αμερικανοί ιαπωνικής καταγωγής
Κρανσάκ
Το Κρανσάκ (γαλλικά και οξιτανικά: Cransac), ορισμένες φορές αναφερόμενο ως Κρανσάκ-λε-Τερμ (γαλλικά: Cransac-les-Thermes), είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Αβερόν, στη διοικητική περιοχή της Οξιτανίας.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κρανσακουά (γαλλικά: Cransacois).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κοινότητες του Αβερόν
Ιβάν Κόλεφ (στρατηγός)
Ο Ιβάν Κόλεφ Στογιάνοβ (Иван Колев Стоянов) (γεννήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1863 στη Μπάνοβκα και απεβίωσε στις 29 Ιουλίου 1917 στη Βιέννη) ήταν Βούλγαρος Αντιστράτηγος και υπηρέτησε ως διοικητής ιππικού στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Βιογραφικό
Ο Ιβάν Κόλεφ γεννήθηκε στο χωριό Μπάνοβκα της Βεσσαραβίας, τότε μέρος της Ρουμανίας, το οποίο δημιουργήθηκε από Βούλγαρους πρόσφυγες από τη Θράκη και βρισκόταν 25 χιλιόμετρα ανατολικά του Μπόλγκραντ. Φοίτησε στο δημοτικό της Μπάνοβκα και στο λύκειο του Μπόλγκραντ, απ' όπου και αποφοίτησε το 1882. Μετά ήθελε να γίνει δάσκαλος στη Μπάνκοβα, αλλά η αίτηση του απορρίφθηκε και έτσι εργάστηκε ως γραφέας στο τοπικό δημαρχείο. Το 1884 μετακόμισε στη Σόφια όπου εργάστηκε ως βοηθός γραμματέα στο Επαρχιακό Δικαστήριο της Σόφιας και σύντομα έγινε γραμματέας. Ένα χρόνο αργότερα, ο Κόλεφ έλαβε μέρος στην άμυνα της ενοποίησης του Πριγκιπάτου της Βουλγαρίας και της Ανατολικής Ρωμυλίας ως εθελοντής στη Λεγεώνα των Μαθητών κατά τη διάρκεια του Σεροβουλγαρικού Πολέμου (1885).
Στις 14 Φεβρουαρίου 1886 εισήχθη στη Στρατιωτική Σχολή της Σόφιας και λόγω των άριστων βαθμών του, ο νεαρός δόκιμος φοίτησε στο τμήμα του πυροβολικού. Ωστόσο, αυτό δεν ικανοποίησε τον Κόλεφ, ο οποίος δήλωσε πως θα αποχωρήσει από τον στρατό αν δεν συμπεριληφθεί στο ιππικό. Το αίτημα του ικανοποίηθηκε και στις 27 Απριλίου 1887, ο Κόλεφ αποφοίτησε με το βαθμό του ανθυπολοχαγού και συμπεριλήφθη στο 3ο Σύνταγμα Ιππικού. Στις 18 Μαΐου 1890 προήχθη σε υπολοχαγό και μετά από ειδικά σεμινάρια, ο Κόλεφ εισήχθη στη Στρατιωτική Ακαδημία του Τορίνου στις αρχές του 1892. Στις 2 Αυγούστου 1894 προήχθη σε λοχαγό και επέστρεψε στη Βουλγαρία αφού αποφοίτησε επιτυχώς στην Ιταλία. Λίγο αργότερα υπηρέτησε ως αξιωματικός στο Γενικό Επιτελείο του Βουλγαρικού Στρατού και ήταν λέκτορας στρατιωτικής ιστορίας στη σχολή αξιωματικών ιππικού. Μετά από πρόταση του Κόλεφ οργανώθηκαν αγώνες στρατιωτικών αλόγων. Κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου του 1898 παρέστη σε ελιγμούς στη Ρουμανία και το 1904 προήχθη σε αντισυνταγματάρχη.
Το 1907, ο Κόλεφ στάλθηκε για εκπαίδευση στον Αυστροουγγρικό Στρατό και συμπεριλήφθη στο 7ο Σύνταγμα Ουλάνων στο Παρντούμπιτσε. Το 1908 επέστρεψε στη Βουλγαρία και προήχθη σε Συνταγματάρχη και ανέλαβε τη διοίκηση του Αυτού Μεγαλειότητας Συντάγματος Ιππικού-Σωματοφυλακής - η καλύτερη μονάδα ιππικού στον στρατό και η συνοδεία του Βούλγαρου μονάρχη.
Βαλκανικοί Πόλεμοι (1912-1913)
Στην αρχή του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου, ο Κόλεφ υπηρέτησε ως Αρχηγός Επιτελείου στην οχυρωμένη ζώνη του Γιάμπολ και το Νοέμβριο του 1912 υπηρέτησε προσωρινά ως Αρχηγός Επιτελείου της 3ης Βουλγαρικής Στρατιάς. Κατά τον Δεύτερο Βαλκανικό Πόλεμο, υπηρέτησε ως Αρχηγός Επιτελείου της 5ης Βουλγαρικής Στρατιάς. Στις 2 Αυγούστου 1915, ο Κόλεφ προήχθη σε υποστράτηγο.
Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος
Κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, υπηρέτησε αρχικά ως διοικητής της 10ης Μεραρχίας Πεζικού, αλλά σύντομα επέστρεψε στο ιππικό και στις 8 Μαΐου 1916 ανέλαβε τη διοίκηση της 1ης Μεραρχίας Ιππικού - λίγες μέρες αργότερα ορίστηκε ως Επιθεωρητής Στρατηγός του Ιππικού. Καθώς οι Βούλγαροι ανέμεναν τη ρουμανική επίθεση, ο Κόλεφ προέβη σε ανασχηματισμό της μεραρχίας του και έδωσε έμφαση στη φυσική και ψυχολογική κατάσταση των στρατιωτών και των αλόγων, εισήγαγε μοίρες πολυβόλων και αύξησε τον αριθμό των πυροβόλων της μεραρχίας. Τον Ιούλιο ο Κόλεφ και η μεραρχία του έλαβαν διαταγή να συμπεριληφθούν στην 3η Βουλγαρική Στρατιά και να παραταχθούν στα σύνορα με τη Δοβρουτσά.
Η Ρουμανία κήρυξε τον πόλεμο και εισέβαλε στην Αυστροουγγαρία στις 27 Αυγούστου 1916. Η Βουλγαρία απάντησε με κήρυξη πολέμου στη Ρουμανία στις 1 Σεπτεμβρίου και προχώρησε στην πρώτη μεγάλη επίθεση των Κεντρικών Δυνάμεων κατά τη διάρκεια της ρουμανικής εκστρατείας. Την επιχείρηση ανέλαβαν η 3η Βουλγαρική Στρατιά του Στρατηγού Στέφαν Τόσεβ και του Αρχιστράτηγου Άουγκουστ φον Μάκενσεν. Ο στρατηγός Κόλεφ διατάχθηκε να αποκόψει την επικοινωνία μεταξύ του Ντόμπριτς και της Σιλίστρα με σκοπό να υποστηρίξει την επίθεση του αριστερού άκρου της στρατιάς στο οχυρό του Τουκτρακάν. Η αποστολή εξετελέσθη με σχετική επιτυχία και η μεραρχία κατέλαβε το χωριό Κουρτμπουνάρ στις 2 Σεπτεμβρίου. Ο Κόλεφ τότε απώθησε την αντεπίθεση της 19ης Ρουμανικής Μεραρχίας στα χωριά Κοτσμάρ και Καραπέλιτ, με αποτέλεσμα να έχει την ευκαιρία να περικυκλώσει το Ντόμπριτς από τα βορειανατολικά. Ο διοικητής της 19ης Ρουμανικής Μεραρχίας διέταξε την εκκένωση της πόλης που καταλήφθηκε από τις βουλγαρικές δυνάμεις. Έτσι, ο Κόλεφ και η μεραρχία του είχαν το μερίδιο τους στη νίκη των Βουλγάρων στη μάχη του Τουτρακάν στις 6 Σεπτεμβρίου. Την ίδια μέρα, η μεραρχία συνέχισε να προστατεύει το άκρο των βουλγαρικών δυνάμεων στο Τουτρακάν ενώ στο Ντόμπριτς, το δεξί άκρο της 3ης Βουλγαρικής Στρατιάς δέχτηκε την επίθεση του 47ου Ρωσικού Σώματος και της 19ης Ρουμανικής Μεραρχίας. Στις 7 Σεπτεμβρίου, ο ήχος των κανονιοβολισμών έφθασε στη μεραρχία ιππικού και ο Κόλεφ αναγκάστηκε να εξετάσει την κατάσταση. Όταν έμαθε πως οι Βούλγαροι είχαν σοβαρό αριθμητικό μειονέκτημα και πως ήταν ο κίνδυνος περικύκλωσης ήταν μεγάλος, αποφάσισε να δράσει χωρίς να λάβει ευθείς διαταγές από τον Στρατηγό Τόσεβ και να βοηθήσει την 6η Βουλγαρική Μεραρχία στο Ντόμπριτς. Αυτή η απόφαση αποδείχτηκε σωτήρια και έσωσε το δεξί άκρο της 3ης Βουλγαρικής Στρατιάς από την καταστροφή, καθώς η 1η Μεραρχία Ιππικού κατάφερε να επιτεθεί στο άκρο της Σερβοκροατικής Μεραρχίας στο κρίσιμο σημείο της μάχης του Ντόμπριτς, αναγκάζοντας τη σερβοκροατική μεραρχία σε υποχώρηση που οδήγησε στην υποχώρηση των υπόλοιπων ρωσορουμανικών δυνάμεων. Μετά τη νίκη αυτή, οι Βούλγαροι συνέχισαν να καταδιώκουν τους αντιπάλους τους και τους νίκησαν ξανά στη γραμμή Λίμνη Ολτίνα-Κάρα Ομέρ-Μανγκάλια, με αποτέλεσμα να φθάσουν μπροστά από τις αμυντικές γραμμές του Κομπάντιν.
Ο στρατηγός Κόλεφ καθοδήγησε τη μεραρχία του στην πρώτη μάχη του Κομπάντιν, αλλά παρά τις προσπάθειες τους, οι Βούλγαροι αναγκάστηκαν να σταματήσουν την επίθεση τους εξαιτίας των σοβαρών απωλειών που υπέστησαν μετά από σκληρές μάχες 3 εβδομάδων. Αυτό επέτρεψε στους Ρουμάνους και στους Ρώσους για πρώτη φορά από την αρχή της εκστρατείας να κερδίσουν το πλεονέκτημα και να ετοιμάσουν μια μεγάλη επίθεση με σκοπό τη διάλυση της 3ης Βουλγαρικής Στρατιάς. Για να το πετύχουν αυτό, οι Σύμμαχοι συγκέντρωσαν 124 τάγματα πεζικού, 89 πυροβολαρχίες και 31 ίλες ιππικού - αυτές οι δυνάμεις ανέλαβαν να διαβούν τον Δούναβη στη Φλαμάντα και να προωθηθούν στην περιοχή. Οι Βούλγαροι ενίσχυσαν τις θέσεις τους όταν η 25η Οθωμανική Μεραρχία και η μεραρχία ιππικού του Κόλεφ κατάλαβαν τα χωριά της Αμζακαίας και του Περβέλι στις 24 Σεπτεμβρίου.
Χάρη στις ενέργειες του, κέρδισε τον σεβασμό των ανωτέρων του και στις 30 Σεπτεμβρίου 1916, ο Αρχιστράτηγος Άουγκουστ φον Μάκενσεν έφθασε στο επιτελείο της μεραρχίας ιππικού για να του απονέμει προσωπικά τον Γερμανικό Σιδηρούς Σταυρό από την πλευρά του Κάιζερ Γουλιέλμου Β' της Γερμανίας. Ο Αρχιστράτηγος, ο οποίος ήταν ιππέας, επαίνεσε τις ενέργειες του Κόλεφ ως απόδειξη πως το ιππικό ήταν ακόμα σε θέση να νικήσει το πεζικό στο πεδίο της μάχης παρά την αντίθετη άποψη των ανώτατων Γερμανών διοικητών ιππικού. Ο Μάκενσεν επίσης προειδοποίησε τον στρατηγό για την αναμενόμενη ρωσορουμανική επίθεση και τον συμβούλεψε να ενεργεί «πάντα προς τα εμπρός και προς τα πλάγια». Αργότερα, εκείνη την ημέρα, το επιτελείο της 3ης Βουλγαρικής Στρατιάς έδειξε να συμφωνεί με την προειδοποίηση του Μάκενσεν και έστειλε ενισχύσεις στη μεραρχία ιππικού.
Στις 1 Οκτωβρίου ξεκίνησε η αναμενόμενη επίθεση κατά της 25ης Οθωμανικής Μεραρχίας και της βουλγαρικής μεραρχίας ιππικού. Ο Κόλεφ για ακόμα μια φορά απώθησε με επιτυχία τις επιθέσεις μιας ολόκληρης ρουμανικής μεραρχίας πεζικού που λάμβανε υποστήριξη από μια ρωσική μεραρχία ιππικού. Παρά τις όποιες προσπάθειες τους και το μεγάλο αριθμητικό πλεονέκτημα τους, οι ρωσικές και οι ρουμανικές δυνάμεις δεν κατάφεραν να πετύχουν τους στόχους τους στη μάχη της Αμζακαίας - ως αποτέλεσμα, η επίθεση έληξε με αποτυχία και το πλεονέκτημα βρέθηκε ξανά στα χέρια των Κεντρικών Δυνάμεων. Για περίπου 10 μέρες, κατά τη διάρκεια των σκληρών μαχών, παρέμεινε στο μέτωπο της μάχης και κυρίως στα χαρακώματα, αλλά η βροχή και η χαμηλή θερμοκρασία άρχισαν να προκαλούν προβλήματα στην υγεία του.
Στις 19 Οκτωβρίου, οι Κεντρικές Δυνάμεις προέβησαν σε δεύτερη προσπάθεια διάλυσης της αμυντικής γραμμής των Συμμάχων στο Κομπάντιν. Το δεξί άκρο των δυνάμεων ανέλαβε την κύρια επίθεση αλλά η πρώτη προσπάθεια έληξε με ελάχιστη επιτυχία. Μονάχα η μεραρχία ιππικού του Κόλεφ, η οποία ενισχύθηκε με μονάδες πεζικού, είχε πετύχει για ακόμα μια φορά κάτι περισσότερο. Η κατάσταση ήταν δύσκολη, γι' αυτό και η μεραρχία ιππικόυ εκμεταλλεύτηκε τη κινητικότητα της και προσπάθησε να απωθήσει τα εχθρικά πυρά στις 20 Οκτωβρίου. Όταν έσπασε την κύρια γραμμή, ανάγκασε τις ρουμανικές και τις ρωσικές δυνάμεις να υποχωρήσουν προς το σημαντικό χωριό του Τορπαϊσάρ, με αποτέλεσμα να απειλεί τα άκρα τους. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την επιτυχία του αριστερού άκρου των Κεντρικών Δυνάμεων, ανάγκασε τις συμμαχικές δυνάμεις να προβούν σε γενική υποχώρηση. Μετά, ο Κόλεφ ξεκίνησε την καταδίωξη και σύντομα νίκησε τις ρωσορουμανικές δυνάμεις στη Κωνστάντζα, με αποτέλεσμα να εισέλθει στο στρατηγικής σημασίας λιμάνι της πόλης. Αυτές οι επιτυχίες επέτρεψαν στη 3η Βουλγαρική Στρατιά να προωθηθεί κατά 80 χιλιόμετρα και να κατασκευάσει αμυντικές θέσεις στο στενότερο μέρος μεταξύ του Δούναβη και της Μαύρης Θάλασσας, γεγονός που επέτρεψε στον Αρχιστράτηγο Μάκενσεν να συγκεντρωθεί στη διάβαση του ποταμού στο Σβιστόφ και στις επιχειρήσεις γύρω από το Βουκουρέστι που θα διεξάγονταν σε συνεργασία με την 9η Γερμανική Στρατιά.
Τον Νοέμβριο, η μεραρχία ιππικού αναγκάστηκε να προβεί σε διαρθρωτικές αλλαγές που διατάχθηκαν από τον Στρατηγό Στέφαν Νερέζοβ, ο οποίος ανέλαβε τη διοίκηση της 3ης Βουλγαρικής Στρατιάς - οι αλλαγές αυτές βρήκαν, ωστόσο, αντίθετο τον Κόλεφ. Παρά τη μείωση του μεγέθους της, η μεραρχία συνέχισε να μάχεται στη Δοβρουτσά και ολοκλήρωσε την εκστρατεία στις 4 Ιανουαρίου 1917 με την κατάληψη της Τούλτσεα. Μέχρι τότε, ωστόσο, η υγεία του στρατηγού άρχισε να κλονίζεται και μετά από πορεία μάχης 1000 χιλιομέτρων, στις 10 Μαρτίου 1917, ο Κόλεφ παρέδωσε τη διοίκηση της μεραρχίας.
Στις 28 Ιουλίου 1917 ο Κόλεφ προήχθη σε αντιστράτηγο, την εποχή που είχε υποβληθεί σε ιατρική θεραπεία στην Αυστρία. Ωστόσο, η νόσος του δεν θεραπεύτηκε και απεβίωσε στις 29 Ιουλίου στη Βιέννη. Το σώμα του μεταφέρθηκε στη Βουλγαρία και θάφτηκε στη Σόφια.
Σήμερα, δύο χωριά στη Νότια Δοβρουτσά καθώς και αρκετοί δρόμοι στις βόρειες πόλεις της Βουλγαρίας φέρουν το όνομα του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βούλγαροι στρατιωτικοί Κατηγορία:Στρατιωτικοί των Βαλκανικών Πολέμων κατηγορία:Βούλγαροι πρόσωπα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου
Πονγκ Τσουν-χο
Η καρίερα του ξεκίνησε το 2000, με την ανεξάρτητη ταινία Barking Dogs Never Bite, ενώ το 2003 έλαβε διεθνή αναγνώριση για την αστυνομική ταινία Αναμνήσεις της Δολοφονίας, η οποία συχνά συγκατελέγεται ανάμεσα στις καλύτερες ταινίες του 21ου αιώνα. Οι επόμενες του ταινίες, Mother (2009) και The Host (2006), ήταν κριτικά και εμπορικά επιτυχημένες, με το The Host να γίνεται η τότε πιο εμπορικά επιτυχής Νοτιοκορεάτικη ταινία όλων των εποχών. Τα επόμενα χρόνια, σκηνοθέτησε δύο αγγλόφωνες ταινίες, το Snowpiercer (2013), και το Okja (2017), οι οποίες επίσης ήταν επιτυχημένες και τον έκαναν γνωστό σε ακόμα ευρύτερο κοινό. Το 2019, επέστρεψε με μιαν ακόμα Νοτιοκορεάτικη ταινία, το Παράσιτα, η οποία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Καννών, όπου κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα με ομόφωνη ψήφο. Η ταινία είναι η πιο εμπορικά επιτυχής Νοτιοκορεάτικη ταινία όλων των εποχών. Για την ταινία, ο Πονγκ κέρδισε τέσσερα βράβεια στα 92α Βραβεία Όσκαρ : Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας, Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου, Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας και Καλύτερης Ταινίας. Η ταινία ήταν η πρώτη Νοτεκορεάτικη ταινία που προτάθηκε για Όσκαρ, και ο Πονγκ ο δέυτερος Ασιάτης σκηνοθέτης που κέρδισε Όσκαρ. Ήταν επίσης η πρώτη μη-Αμερικάνικη ταινία που κέρδισε ποτέ το βραβείο Καλύτερης Ταινίας, και η μόνη ταινία στα τελευταία 65 χρόνια που κέρδισε το Οσκαρ Καλύτερης Ταινίας και τον Χρυσό Φοίνικα. Επίσης κέρδισε την Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξένης Ταινίας, το Βραβείο BAFTA Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης Ταινίας και το βραβείο Καλύτερης Συνολικής Ερμηνείας στα Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών. H ταινία ονομάστηκε απο πολλούς κριτικούς καλύτερη ταινία της χρονίας, και μια απο τις καλύτερες της δεκαετίας, ενω σε πολλούς ιστότοπους, είναι ανάμεσα στις υψηλότερα βαθμολογημένες ταινίες όλων των εποχών.
Το 2017, το Metacritic συμπεριέλαβε τον Πονγκ ως δέκατο έκτο στην κατάταξη των 25 καλύτερων σκηνοθετών του 21ου αιώνα. Το 2020, το Time τον συμπερέλαβε στην λίστα του με τα 100 πιο σημαντικά και ισχυρά άτομα στον κόσμο.
Οι ταινίες του χαρακτηρίζονται από κοινωνικά θέματα, μίξη ειδών, μαύρο χιούμορ, και ξαφνικές εναλλαγές στην διάθεση.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παραγωγοί που κέρδισαν Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου Κατηγορία:Σκηνοθέτες ταινιών βραβευμένες με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας Κατηγορία:Νοτιοκορεάτες σκηνοθέτες κινηματογράφου Κατηγορία:Νοτιοκορεάτες παραγωγοί ταινιών
Μονή Αγίου Ιωάννου Αιτωλοακαρνανίας
Η Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου βρίσκεται στην Ναυπακτία του Νομού Αιτωλοακαρνανίας και είναι κτισμένη σε πλάτωμα απότομης πλαγιάς στην ανατολική πλαγιά του όρους Ριγάνι. Απέχει 11,5 χλμ. Β.-ΒΔ. από τη Ναύπακτο και 3 χλμ. Β. της Βομβοκούς. Ακριβώς κάτω της βρίσκεται η χαράδρα απ’ όπου περνάει ο χείμαρρος Σκας που καταλήγει στη Ναύπακτο.
Ιστορία
Η ημερομηνία κτίσης της μονής δεν είναι ακριβής και πιθανολογείται ότι ιδρύθηκε τον 11ο αιώνα. Ανοικοδομήθηκε περίπου το 1695 πάνω στα θεμέλια του παλιού ναού. Οι πρώτες ιστορικές αναφορές για το μοναστήρι αυτό αρχίζουν το 1733, όταν την περίοδο της τουρκοκρατίας ο Σουλτάνος Μαχμούτ Α’ εξέδωσε φιρμάνι το οποίο αναγνώριζε το μοναστήρι, μαζί με αυτό της Βαρνάκοβας, ως νομικά πρόσωπα καθώς τα κτήματά τους βακούφικα, έτσι ώστε η ανανέωση των τίτλων κυριότητας να γίνεται αυτόματα στο όνομα του κάθε ηγουμένου, ο οποίος τα νεμόταν ως εντολοδόχος του μοναστηρίου. Το καθολικό του μοναστηριού είναι σταυροειδής ναός, τετρακιόνιος με τρούλο και περίτεχνη αγιογράφηση (τέλους 17ου αιώνα) μεγάλης ιστορικής αξίας. Την περίοδο της επανάστασης του 1821, το μοναστήρι, υπήρξε το αρχηγείο της στρατιωτικής δύναμης που συμμετείχε στον αποκλεισμό του Φρουρίου της Ναυπάκτου. Ο Γάλλος περιηγητής Φρανσουά Πουκεβίλ αναφέρει ότι το 1817 υπήρχαν έξι μοναχοί.
Δείτε επίσης
Μιχαήλ Παπαβαρνάβας, "Το καθολικό της Μονής Τιμίου Προδρόμου στη Βομβοκού Ναυπακτίας", από το βιβλίο "Ἐκκλησίες στήν Ἑλλάδα μετά τήν Ἅλωση Churches in Greece 1453 – 1850" - Επιμέλεια: Χαράλαμπος Μπούρας - Σταύρος Μαμαλούκος, τομ. 7, σελ. 195 - 205
Παραπομπές
Ιωαννου
Τζακ Πάλανς
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Βραβεία Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης (νικητές-Α' Αντρικός Ρόλος)