cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου ανδρών 1972-1973
Πίνακας αποτελεσμάτων
Σημείωση1: Την 22η αγωνιστική το ντέρμπι Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού διακόπηκε στο 83' ενώ το σκορ ήταν 3−2, επειδή ο Αθανασόπουλος, παίκτης του Παναθηναϊκού, αρνήθηκε να αποχωρήσει όταν δέχτηκε κόκκινη κάρτα για ανάρμοστη συμπεριφορά, με αποτέλεσμα ο διαιτητής να αποχωρήσει από το γήπεδο αμέσως μετά την αποχώρηση της ομάδας του Παναθηναϊκού. Η ΕΠΟ βάσει του φύλλου αγώνα και κανονισμών, αποφάσισε να μηδενίσει τον Παναθηναϊκό στον αγώνα με τον Ολυμπιακό για ανάρμοστη και βάναυση συμπεριφορά παικτών του, αλλά και στους δύο επόμενους με ΠΑΟΚ και Αιγάλεω. Τους αγώνες, στους οποίους μηδενίστηκε, ο Παναθηναϊκός τους έδωσε σε μορφή φιλικού. Με τον ΠΑΟΚ αναδείχτηκε ισόπαλος με 3−3 στη Λεωφόρο, ενώ με το Αιγάλεω αναδείχθηκε επίσης ισόπαλος με 2−2.
Παραπομπές
Κατηγορία:Α΄ Εθνική κατηγορία ποδοσφαίρου αντρών Ελλάδας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1972-1973
Χώρος
Ο χώρος στη Φυσική
Ως χώρος γενικά στη φυσική ονομάζεται το περιβάλλον που είναι άρρηκτα συνδεδεμένο στην ιδέα της απόστασης σε τρεις διαστάσεις.
Επειδή όμως τα πάντα κινούνται όχι μόνο στο χώρο αλλά και στον χρόνο, ο χρόνος θεωρείται τέταρτη διάσταση του χώρου. Έτσι οι σύγχρονοι φυσικοί εισήγαγαν την έννοια χωροχρόνος ή χωροχρονικό συνεχές, για να περιγράψουν τον χώρο των τεσσάρων διαστάσεων. Γενικά όλα τα φυσικά φαινόμενα συμβαίνουν και εξελίσσονται στον χώρο και στον χρόνο. Η ιδέα του χώρου έχει θεμελιώδη αξία για την κατανόηση του φυσικού κόσμου. Εντούτοις, οι φιλόσοφοι διαφωνούν σχετικά με τον ορισμό του χώρου, με άλλους να τον θεωρούν αυθύπαρκτη οντότητα, άλλους να θεωρούν πως αποτελεί σχέση μεταξύ οντοτήτων, ή τμήμα ενός ευρύτερου εννοιολογικού πλαισίου.
Κατά τον 19ο και 20ο αιώνα οι μαθηματικοί άρχισαν να μελετούν τις μη-Ευκλείδειες Γεωμετρίες, στις οποίες ο χώρος είναι κυρτός .Άλλωστε, σύμφωνα με την γενική θεωρία της σχετικότητας ο χώρος γύρω από τα πεδία βαρύτητας δεν είναι ευκλείδιος, Πράγματι, πειράματα που αποσκοπούσαν στην επαλήθευση της γενικής θεωρίας της σχετικόττητας επιβεβαίωσαν αυτή την υπόθεση.
Μέγιστη έννοια του αντιλαμβανόμενου χώρου θεωρείται το Σύμπαν, ελάχιστη έννοια του χώρου θεωρείται οποιοδήποτε σημείο του χώρου το οποίο προσεγγιστικά στερείται διαστά
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γεωμετρία Κατηγορία:Θεμελιώδεις έννοιες της φυσικής Κατηγορία:Τοπολογία Κατηγορία:Διάστημα Κατηγορία:Χωροχρόνος  Κατηγορία:Τίποτα
Νταντάλκ ΦΚ
Η Νταντάλκ ΦΚ (αγγλικά: Dundalk F.C., ) είναι ποδοσφαιρική ομάδα από την πόλη Νταντάλκ της Ιρλανδίας. Η ομάδα αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Ιρλανδίας. Ιδρύθηκε το 1903 και είναι η δεύτερη πιο πετυχημένη ομάδα, όσο αφορά τις κατακτήσεις τροπαίων, στην Ιρλανδία. Χρώματα της ομάδας είναι το άσπρο και το μαύρο. Γήπεδο της είναι το Όριελ Παρκ χωρητικότητας 4.500 θεατών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1903 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ιρλανδίας
Ελισάβετ του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρουμπενχάγκεν
Η Ελισάβετ, γερμ. Elizabet (20 Μαρτίου 1550 - 11 Φεβρουαρίου 1586) από τον Οίκο των Γουέλφων ήταν κόρη του δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρουμπενχάγκεν και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ.
Βιογραφία
Ήταν το μόνο τέκνο του Ερνέστου Γ΄, δούκα του Μπράουνσβαϊγκ-Γκρουμπενχάγκεν και της Μαργαρίτας, κόρης του Μπόγκισλαβ Ε΄, δούκα της Πομερανίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1568 τον Ιωάννη Β΄, δούκα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος των Γουέλφων
Άγραφα Ευρυτανίας
Τα Άγραφα είναι ορεινό χωριό και κοινότητα του νομού Ευρυτανίας.
Γεωγραφία
Τα Άγραφα είναι χτισμένα σε υψόμετρο 840 μέτρων στην καρδιά της οροσειράς των Αγράφων και στους πρόποδες του όρους Κουκουρούντζος. Από τους πρόποδες του χωριού και στις τοποθεσίες «Σμπορν» και «Χοντέικα» πηγάζει ο ποταμός Αγραφιώτης. Το χωριό από το 2011 ανήκει στον καλλικρατικό δήμο Αγράφων ενώ μέχρι το 2010 αποτελούσε την έδρα του καποδιστριακού δήμου Αγράφων και ανέκαθεν ήταν το παραδοσιακό κέντρο της περιοχής στη βόρεια Ευρυτανία. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, είναι 310 κάτοικοι. Τα Άγραφα εξακολουθούν να μην συνδέονται με ασφαλτοστρωμένο δρόμο με την γύρω περιοχή. Ο δρόμος μέσω Καρπενησίου έχει σχεδόν ασφαλτοστρωθεί πλήρως (απομένει κομμάτι 6χλμ χωματόδρομος). Μέσω Καρδίτσας η σύνδεση γίνεται με δυο τρόπους είτε από την Λίμνη Πλαστήρα μέσω του χωριού Βραγγιανά (15χλμ χωματόδρομος) είτε μέσω του χωριού Σάικα (Πετράλωνα) διασχίζοντας την κορυφογραμμή  πάνω απο τον οικισμό Καμάρια (25 χλμ χωματόδρομος).Απέχουν 68 χλμ. από το Καρπενήσι και 66χλμ από Καρδίτσα.
Ιστορικά στοιχεία
Τα Άγραφα είναι συνδεδεμένα με γεγονότα της Τουρκοκρατίας, όπως τις μάχες κατά των Τουρκαλβανών, τη δράση των κλεφτών και των αρματολών, όπως του Κατσαντώνη.
Το 1942, το χωριό κάηκε από τους Ιταλούς, αλλά ανοικοδομήθηκε, διατηρώντας το παραδοσιακό στοιχείο στην αρχιτεκτονική.
Σε πρόσφατη αρχαιολογική έρευνα, ανακαλύφθηκαν λίθινα εργαλεία στην περιοχή, που αποτελούν τα πρώτα δείγματα ανθρώπινης δραστηριότητας από τη Μέση Παλαιολιθική Εποχή
Από τα παλαιότερα σωζόμενα κτίσματα του χωριού είναι οι εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου και της Παναγίας, οι οποίες χτίστηκαν το 1610 και το 1600 αντίστοιχα.
Δημογραφικά στοιχεία
Η διακύμανση του πληθυσμού του χωριού Άγραφα είναι η εξής:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χωριά του νομού Ευρυτανίας Κατηγορία:Άγραφα Κατηγορία:Δήμος Αγράφων
Μάχη του Βάγκραμ
Η μάχη του Βάγκραμ (5-6 Ιουλίου του 1809) ήταν μια από τις πιο σημαντικές στρατιωτικές συγκρούσεις των Ναπολεόντειων Πολέμων και αποτέλεσε μια αποφασιστική νίκη για τη "Μεγάλη Στρατιά" του Ναπολέοντα Α΄ της Γαλλίας εναντίον του αυστριακού στρατού υπό τη διοίκηση του αρχιδούκα Κάρολου. Τα αποτελέσματα της μάχης ήταν η καταστροφή του Ε΄ Συνασπισμού και η συνθηκολόγηση της Αυστρίας.
Το 1809 η γαλλική στρατιωτική παρουσία στη Γερμανία μειώθηκε καθώς ο Ναπολέων μετέφερε έναν μεγάλο αριθμό στρατιωτών για να πολεμήσει στον Πόλεμο της Χερσονήσου. Το αποτέλεσμα αυτής της πράξης ήταν να δημιουργηθεί μια καλή ευκαιρία για την Αυστριακή Αυτοκρατορία να ανακτήσει λίγο από την παλιά σφαίρα επιρροής της στον γερμανικό χώρο. Έτσι εισέβαλε στο Βασίλειο της Βαυαρίας, έναν σύμμαχο της Γαλλίας. Αναρρώνοντας από τον αρχικό αιφνιδιασμό του ο Ναπολέων νίκησε τις αυστριακές δυνάμεις σε μια ταχεία εκστρατεία και κατέλαβε τη Βιέννη στις αρχές του Μαΐου του 1809. Παρά τις αιχμηρές ήττες και την απώλεια της αυτοκρατορικής πρωτεύουσας, ο αρχιδούκας διέσωσε έναν τεράστιο στρατό με τον οποίο υποχώρησε βόρεια του ποταμού Δούναβη. Αυτό επέτρεψε στους Αυστριακούς να συνεχίσουν τον πόλεμο αλλά προς τα τέλη του Μαΐου ο Ναπολέων εξαπέλυσε απότομα επίθεση και υπέστη μια τακτική ήττα στη μάχη του Άσπερν-Έσσλινγκ.
Η διήμερη μάχη του Βάγκραμ ήταν ιδιαίτερα αιματηρή λόγω της εκτενούς χρήσης πυροβολικού σε ένα επίπεδο πεδίο μάχης με 300.000 στρατιώτες. Παρ' ότι ο Ναπολέων ήταν ο αδιαμφισβήτητος νικητής, απέτυχε να κατορθώσει μια ολοκληρωτική νίκη και οι αυστριακές απώλειες ήταν ελαφρά υψηλότερες από αυτές των Γάλλων. Παρ' όλα αυτά η ήττα ήταν αρκετή για να καταρρακώσει το ηθικό και τη θέληση του αυστριακού στρατού για τη συνέχεια του πολέμου. Το αποτέλεσμα ήταν η υπογραφή της Συνθήκης του Σενμπρούν που σήμανε την απώλεια του ενός έκτου του πληθυσμού της Αυστριακής Αυτοκρατορίας μαζί με σημαντικά εδάφη.
Δυστοπία
Δυστοπία (από το ελληνικό δυς- και τόπος) ονομάζεται η κοινότητα ή κοινωνία που είναι ανεπιθύμητη ή τρομακτική. Θεωρείται ως ένα κακό μέρος, και πρόκειται για το αντίθετο της ουτοπίας, η οποία είναι το υπόδειγμα για μία ιδανική κοινωνία χωρίς εγκληματικότητα ή φτώχεια. Οι δυστοπικές κοινωνίες εμφανίζονται σε πολλά καλλιτεχνικά έργα, αλλά και σε ιστορίες που εξελίσσονται στο μέλλον. Συχνά χαρακτηρίζονται από τον απανθρωπισμό, τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, την περιβαλλοντική καταστροφή, ή άλλα χαρακτηριστικά συσχετισμένα με την κατακλυσμική πτώση της κοινωνίας. Οι δυστοπικές κοινωνίες εμφανίζονται σε πολλά υποείδη στη φαντασία και συχνά χρησιμοποιούνται για να τραβήξουν την προσοχή στα προβλήματα του πραγματικού κόσμου σχετικά με την κοινωνία, το περιβάλλον, την πολιτική, την οικονομία, τη θρησκεία, την ψυχολογία, την ηθική, την επιστήμη ή/και την τεχνολογία, τα οποία αν χάσουν την κατεύθυνσή τους θα μπορούσαν ενδεχομένως να οδηγήσουν σε μία δυστοπική κατάσταση.
Η δυστοπία στην τέχνη
Η δυστοπία στην τέχνη υπερτονίζει συγκεκριμένα αρνητικά γνωρίσματα των υπαρχουσών κοινωνιών, με σκοπό να αναδείξει το ενδεχόμενο κακό, χωρίς ωστόσο να αντιπροτείνει ένα θετικό πρότυπο. Γνωστά παραδείγματα του είδους υπάρχουν ήδη από τα αρχαία χρόνια (π.χ.. η Αλληγορία του Σπηλαίου από την Πολιτεία του Πλάτωνα), αλλά και μεταγενέστερα, για παράδειγμα Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ του Τζόναθαν Σουίφτ, ο Θαυμαστός Καινούριος Κόσμος του Άλντους Χάξλεϋ, το 1984 του Τζορτζ Όργουελ, το Φαρενάιτ 451 του Ρέι Μπράντμπερι , η κινηματογραφική ταινία Blade Runner, η τριλογία Μάτριξ, η ταινία άνιμε Akira, η σειρά The Handmaid's Tale, αλλά και το βιντεοπαιχνίδι Final Fantasy VII, ενώ η επιρροή της δυστοπίας στην τέχνη δεν σταματά εκεί. Το Thrash metal συγκρότημα Megadeth εμπνεύστηκε και εξέδωσε τον δίσκο με το όνομα Dystopia. Επίσης οι Iced Earth εξέδωσαν δίσκο με το ίδιο όνομα, πριν τους Megadeth.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Θέματα επιστημονικής φαντασίας Κατηγορία:Κοινωνική φιλοσοφία Κατηγορία:Λογοτεχνικές ιδέες Κατηγορία:Μεταμοντερνισμός
Αντρέας Κέπκε
Ο Αντρέας Κέπκε (γεννημένος στις 12 Μαρτίου 1962 στο Κίελο) είναι ένας παλαίμαχος Γερμανός τερματοφύλακας ποδοσφαίρου ο οποίος ήταν μέλος της γερμανικής ομάδας που κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1990, και ήταν επίσης μέλος της ομάδας που έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 1994. Αν και δεν αγωνίστηκε σε κανέναν από τους αγώνες, καθώς ο Μπόντο Ίλγκνερ ήταν αυτός που προτημίθηκε για τη θέση του βασικού τερματοφύλακα, η μεγάλη ευκαιρία για τον Κέπκε για να δείξει το ταλέντο του ήρθε λίγο αργότερα.
Έχοντας ψηφιστεί ως ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στη Γερμανία για το 1993, η μεγαλύτερή του διάκριση ήρθε το 1996, όταν και κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα παίζοντας καθοριστικό ρόλο στη πορεία της Γερμανίας στη διοργάνωση (απέκρουσε το πέναλτι του Γκάρεθ Σάουθγκεϊτ, εξασφαλίζοντας έτσι την πρόκριση της Γερμανίας στον τελικό). Χάρη στα κατορθώματά του, ψηφίστηκε από την FIFA ως ο κορυφαίος τερματοφύλακας παγκοσμίως για τη χρονιά.
Ο Κέπκε υπήρξε επίσης βασικός τερματοφύλακας της Γερμανίας στη πορεία της στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998, η οποία τερματίστηκε άδοξα με μια ήττα με σκορ 3–0 από την Κροατία στα προημιτελικά της διοργάνωσης. Έχοντας ήδη πάρει την απόφασή του να αποσυρθεί μετά το τέλος του Παγκοσμίου Κυπέλλου πριν από την έναρξη της διοργάνωσης, ο Κέπκε παρέμεινε πιστός στην απόφασή του. Η απόσυρσή του άνοιξε το δρόμο για ακόμη έναν μεγάλο Γερμανό τερματοφύλακα, τον Όλιβερ Καν. Συνολικά, ο Κέπκε αγωνίστηκε σε 59 αγώνες με τη εθνική του ομάδα.
Ο Κέπκε ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στην Χόλσταϊν Κίελ το καλοκαίρι του 1979, ενώ αποσύρθηκε από το ποδόσφαιρο στην ΦΚ Νυρεμβέργη με το τέλος της σεζόν 2000–01 της Τσβάιτε Λίγκα. Αγωνίστηκε επίσης στην Άιντραχτ Φραγκφούρτης, στην οποία είχε πάρει μεταγραφή από την ΦΚ Νυρεμβέργη το καλοκαίρι του 1994, έναντι του ποσού των €516,200, στην οποία ΦΚ Νυρεμβέργη επέστρεψε πέντε χρόνια αργότερα μέσω της Ολιμπίκ Μαρσέιγ. Ακόμη και σήμερα ο Κέπκε παραμένει να ασχολείται ενεργά με το γερμανικό ποδόσφαιρο. Αυτό το καιρό εργάζεται ως προπονητής τερματοφυλάκων στην Εθνική Γερμανίας. Διατέλεσε επίσης πρέσβης της πόλης της Νυρεμβέργης, καθώς αυτή προετοιμαζόταν να φιλοξενήσει αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χέρτα Βερολίνου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Νυρεμβέργη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άιντραχτ Φραγκφούρτης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Μαρσέιγ Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1996 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1998 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1992 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χόλσταϊν Κίελ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Γερμανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ολυμπιακής ομάδας Γερμανίας Κατηγορία:Τερματοφύλακες ποδοσφαιριστές που έχουν βάλει γκολ Κατηγορία:Παίκτες νικητές Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου FIFA Κατηγορία:Παίκτες νικητές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου
Μπα Τζιν
Ονομα
Γεννήθηκε ως Li Yaotang, με εναλλακτικό όνομα Li Feigan. Χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο Μπα Τζιν, για το οποίο είναι περισσότερο γνωστός. Ο πρώτος χαρακτήρας του ψευδώνυμού του μπορεί να προήλθε από τον Μπα Ενμπό, έναν συμμαθητή του που αυτοκτόνησε στο Παρίσι, ή από την πρώτη συλλαβή του επωνύμου του Ρώσου αναρχικού Μιχαήλ Μπακούνιν, και ο τελευταίος χαρακτήρας του οποίου είναι το κινεζικό αντίστοιχο της τελευταίας συλλαβής του Ρώσου αναρχικού Πιοτρ Κροπότκιν (克鲁泡特金, Ke-lu-pao-te-jin). Ήταν επίσης μερικές φορές γνωστός ως Li Pei Kan.
Βιογραφία
Ο Μπα Τζιν γεννήθηκε στο Τσενγκντού του Σιτσουάν. Το 1919, ο Μπα διάβασε την Έκκληση προς τους Νέους του Κροπότκιν και μεταστράφηκε στον αναρχισμό.
Εν μέρει λόγω της πλήξης ο Μπα Τζιν άρχισε να γράφει το πρώτο του μυθιστόρημα, Miewang灭亡("Καταστροφή"). Στη Γαλλία, ο Μπα Τζιν συνέχισε τον αναρχικό ακτιβισμό του, μεταφράζοντας πολλά αναρχικά έργα, συμπεριλαμβανομένης της Ηθικής του Κροπότκιν, στα κινέζικα, τα οποία ταχυδρομήθηκαν στα αναρχικά περιοδικά της Σαγκάης για δημοσίευση.
Κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης, ο Μπα Τζιν διώχθηκε έντονα ως αντεπαναστάτης. Η σύζυγός του από το 1944, Xiao Shan, πέθανε από καρκίνο το 1972. Ζήτησε να δημιουργηθεί ένα Μουσείο Πολιτιστικής Επανάστασης το 1981. Το Μουσείο Πολιτιστικής Επανάστασης Shantou αναφέρθηκε στην επιρροή του Μπα Τζιν στην ίδρυσή του μέσω της παρουσίασης μιας απεικόνισής του στην είσοδο καθώς και ενός αποφθέγματός του, «Κάθε πόλη στην Κίνα πρέπει να ιδρύσει ένα μουσείο για την Πολιτιστική Επανάσταση».
Ο Μπα Τζιν έπασχε από τη νόσο του Πάρκινσον από το 1983. Η ασθένεια τον περιόρισε στο νοσοκομείο Huadong στη Σαγκάη από το 1998.
Τσο Ογιού
Η πρώτη ανάβαση στο Τσο Ογιού πραγματοποιήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1954 από τους Herbert Tichy, Joseph Jöchler και τον Σέρπα Pasang Dawa Lama μιας αυστραλιανής αποστολής. Το Τσο Ογιού ήταν η πέμπτη κορυφή ψηλότερη από 8000 μέτρα στην οποία αναρριχήθηκε άνθρωπος, μετά την Αναπούρνα (Ιούνιος 1950), το Έβερεστ (Μάιος 1953), το Νάνγκα Παρμπάτ (Ιούλιος 1953) και το Κ2 (Ιούλιος 1954).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιμαλάια Κατηγορία:Βουνά της Κίνας Κατηγορία:Βουνά του Νεπάλ
Νικόλαος Χειμώνας
Ο Νικόλαος Χειμώνας (Николай Петрович Химона - Νικολάι Πετρόβιτς Χειμώνα, Ευπατορία Κριμαίας 1866 – Σκύρος 1929) ήταν Έλληνας ζωγράφος που γεννήθηκε και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη Ρωσία.
Βιογραφία
Η παιδική ηλικία του Νικόλα πέρασε στην Ευπατορία, όπου η οικογένεια ασχολήθηκε με το εμπόριο. Έλαβε μια καλή εκπαίδευση στο σπίτι, έμαθε βιολί και ήξερε ξένες γλώσσες.
Σπουδές και γάμος
Σπούδασε ζωγραφικές δεξιότητες στην Αγία Πετρούπολη. Αρχικά το 1889 μπήκε στην Ακαδημία Τεχνών ως ελεύθερος ακροατής στο τμήμα  τοπίου, με δάσκαλο τον Ι. Ι. Σίσκιν, κατόπιν με τον Α. Ι.Κουίντζι, με τον οποίο διατηρούσε φιλία όλα τα επόμενα χρόνια. Αποφοίτησε από την Ακαδημία το 1897 με τον τίτλο καλλιτέχνη κλάσης για το τοπίο "Ανοιξιάτικη  μπόρα". Τον επόμενο χρόνο, με την ομάδα των μαθητών του Α.Ι.Κουίντζι, και με τα μέσα που διέθεσε ο δάσκαλός του, επισκέφθηκε το Βερολίνο, τη Δρέσδη, τη Βιέννη και το Παρίσι.
Το 1902 ο Νικόλαος Χειμώνας παντρεύτηκε την Όλγα  Αλεξέεβνα Χίτροβο που ήταν από  αριστοκρατική οικογένεια, και εγκαταστάθηκαν  στο Πάβλοφσκ. Τις χρονιές 1904-1905, έκανε το πρώτο ταξίδι στην πατρίδα των προγόνων του στην Ελλάδα.
Καταξίωση
Το 1897-1919 δίδαξε στη Σχολή Ζωγραφικής., όπου εποπτεύει στο εργαστήριο διακοσμητικής  ζωγραφικής, όπου διδάσκει  τα μαθήματα γενικής  ζωγραφικής. Από το 1900 – γίνεται  σχολικός επιθεωρητής. Το 1904 εξελέγη μέλος της ομάδας υποστήριξης των καλλιτεχνών. Το 1909 έγινε ένας από τους ιδρυτές της Εταιρείας  προς τιμήν του A. I..Κουίντζι. Το 1916 του απονεμήθηκε ο τίτλος του ακαδημαϊκού.
Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, ο Ν. Χειμώνας  συμμετείχε στην 1η και 2η έκθεση της Εταιρείας. Α.Ι. Κουγιουμτζή το 1917 και 1918. Το 1919 στην 1η ελεύθερη κρατική έκθεση έργων τέχνης.
Κατά τα χρόνια του εμφυλίου πολέμου, η σύζυγος του καλλιτέχνη κατηγορήθηκε και φυλακίστηκε από τη νέα κυβέρνηση για την υποστήριξη στους πολιτικούς κρατούμενους. Οι προσπάθειες απελευθέρωσης της συζύγου του δεν είχαν στεφθεί με επιτυχία. Ήταν πλέον επικίνδυνο να παραμείνει στην Πετρούπολη και ο καλλιτέχνης πήγε στην Κριμαία, για να επισκεφτεί συγγενείς και από εκεί το 1919 μετανάστευσε στην Ελλάδα.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920, ο Ν. Χειμώνας ταξίδεψε πολύ σε όλη τη χώρα, δημιουργώντας μια σειρά από έργα τοπίων της Πελοποννήσου, της Κρήτης, της Σαντορίνης, της Λευκάδας και της Κέρκυρας.
Το 1929 η σύζυγος του Ν. Χειμώνα κατάφερε να  αποδράσει από τη φυλακή και μετακόμισε στη Σκύρο. Εδώ ο Νικόλαος Χειμώνας έπαθε ελονοσία και ως συνέπεια της εσφαλμένης διάγνωσης και θεραπείας πέθανε. Ενταφιάστηκε στο νησί της Σκύρου. Δυστυχώς ο τάφος του δεν διατηρήθηκε.
Τον Δεκέμβριο του 1929, η Όλγα Χειμώνα  διοργάνωσε μια μεταθανάτια αναδρομική έκθεση του καλλιτέχνη στην αθηναϊκή γκαλερί Συντακτόν με 118 έργα, και το 1930 – στο Λονδίνο στην γκαλερί Άρλιγκτον.
Στο Λονδίνο
Βραβεία
Το 1903  έλαβε το 1ο βραβείο  για το έργο του ο "Μύλος "
Το 1907 έλαβε το 1ο βραβείο " Αλέξανδρος Γ' " από το Ίδρυμα Α. Ι. Κουίντζι για το έργο «Προς  την Άνοιξη» και το 1908 τιμήθηκε με ένα μικρό χρυσό μετάλλιο στη Διεθνή Έκθεση στο Μόναχο..
Επί του παρόντος, η κληρονομιά του Ν. Π. Χειμώνα  βρίσκεται κυρίως στην Ελλάδα. 22 πίνακες ζωγραφικής βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη της Αθήνας, αρκετά έργα στη γκαλερί της Ρόδου, στη συλλογή της Εθνικής Τράπεζας, στην Γκαλερί Αβέρωφ και σε άλλες ιδιωτικές συλλογές, καθώς και στη Γαλλία και στις ΗΠΑ
Στη Ρωσία, ο καλλιτέχνης εκπροσωπείται στην κρατική γκαλερί  Τρετιακόφ, στο κρατικό ρωσικό μουσείο, στο κρατικό μουσείο τέχνης του Σαράτοφ, στο περιφερειακό μουσείο της Eύπατόρια  και σε ιδιωτικές συλλογές.
Αντιμονίτης
Ο αντιμονίτης είναι θειούχο ορυκτό του αντιμονίου. Ήταν γνωστό στην αρχαιότητα με το όνομα στίβι ή στίμμι και το χρησιμοποιούσαν ως ψιμμύθιο. Από τις λέξεις αυτές προήλθε και το λατινικό stibium για το αντιμόνιο (χημ. σύμβολο Sb). Έχει χρώμα σκούρο γκρι, το οποίο συχνά ιριδίζει προς γαλαζωπές ανταύγειες.
Είναι ορυκτό ανευρισκόμενο σε υδροθερμικές φλέβες χαμηλών θερμοκρασιών και σε αποθέσεις θερμών πηγών. Συχνά ανευρίσκεται μαζί με δευτερεύοντα ορυκτά του αντιμονίου, προερχόμενα από την εξαλλοίωσή του, όπως ο στιμπικονίτης (Sb3O6(OH)), που προέρχεται από την επίδραση των ατμοσφαιρικών συνθηκών στον αντιμονίτη. Συνδέεται με τα υπόλοιπα σουλφίδια, ερυθρά και κίτρινη σανδαράχη, γαληνίτη, μαρκασίτη, σφαλερίτη, κινναβαρίτη, σιδηροπυρίτη αλλά και με χαλαζία, ασβεστίτη και βαρύτη.
Ο αντιμονίτης αποτελεί το κυριότερο μετάλλευμα αντιμονίου, αν και τα μεγάλα κοιτάσματά του είναι σχετικά σπάνια. Κοιτάσματα με μεγάλους κρυστάλλους ανευρίσκονται στις ΗΠΑ (Νέα Υόρκη, Καλιφόρνια και Νεβάδα), στη Βολιβία (περιοχή Oruro), στα όρη Χαρτς και στη Βεστφαλία της Γερμανίας, στη Σλοβακία, την Τσεχία, τη Ρουμανία. Επίσης στην περιφέρεια Χουνάν της Κίνας, στην περιοχή Minas Gerais της Βραζιλίας, στο Περού, το Μεξικό, την Ιαπωνία και τη Νότια Αφρική.
Σημειώσεις
Κατηγορία:Ορυκτά του θείου Κατηγορία:Ορυκτά του αντιμονίου Κατηγορία:Ενώσεις αντιμονίου
Λαμίνη
Οι πρωτεΐνες λαμίνες (Β και Α με ισομορφές Α/C) είναι κυρίως δομικές πρωτεΐνες για την εσωτερική πυρηνική μεμβράνη και τον πυρήνα.
Επίσης βοηθούν στην οργάνωση του DNA, στην δημιουργία του mRNA από το DNA (transcription) και στην ενεργοποίηση (έκφραση) ορισμένων γονιδίων.
Επιπλέον βοηθούν στη μίτωση και τον προγραμματισμένο θάνατο του κυττάρου (απόπτωση)
Μεταλλάξεις του γονιδίου  LMNA (που δημιουργεί τη Λαμίνη Α/C) προκαλούν διατατική μυοκαρδιοπάθεια, μυϊκές δυστροφίες και νευροπάθειες.
Κατηγορία:Πρωτεΐνες
Σιμόνα Χάλεπ
Το 2014, έφτασε για πρώτη φορά στην καριέρα της στο τελικό του Grand Slam, στη Γαλλία, όμως ηττήθηκε από τη Μαρία Σαράποβα. Την ίδια χρονιά έφτασε και στον τελικό του WTA, χάνοντας όμως από την Σερένα Γουίλιαμς. Η επόμενη χρονιά συνεχίστηκε κι αυτή με επιτυχίες για τη Χάλεπ. Κατακτώντας 3 τίτλους (συμπεριλαμβανομένου και 2 Premier Mandatory) εκείνη τη σεζόν. Το 2017, αγωνίστηκε ξανά σε τελικό του Grand Slam, στη Γαλλία, χάνοντας αυτή τη φορά από την Γέλενα Οσταπένκο.
Οικογένεια και πρώτα χρόνια
Η Χάλεπ γεννήθηκε στην Κωνστάντζα της Ρουμανίας, έχοντας Βλαχική καταγωγή. Ο πατέρας της ήταν κι αυτός αθλητής. Εκείνη ξεκίνησε να παίζει τένις σε ηλικία 6 ετών. Στην ηλικία των 16, μετακόμισε στο Βουκουρέστι και συνέχισε την καριέρα της με περισσότερες ευκαιρίες.
2014-2017
Τις σεζόν 2014 και 2015, η Χάλεπ ήταν η αθλήτρια του WTA, με τα περισσότερα clicks στο WTATennis.com, και έλαβε διαδοχικά τον τίτλο του WTA, για τη Δημοφιλέστερη Αθλήτρια της Χρονιάς. Στο Πρωτάθλημα του Γουίμπλετον, η Χάλεπ απέκτησε το ρεκόρ με τις περισσότερες συνεχόμενες εβδομάδες στην πρώτη 10άδα, μεταξύ των εν ενεργεία αθλητριών. Το 2017, έλαβε το βραβείο από το WTA του Αγαπημένου Αθλητή του Κοινού. Το 2018, έγινε επίτιμος δημότης του Βουκουρέστι.
2018
Στις 9 Ιουνίου 2018 κατέκτησε τον πρώτο της τίτλο του Ρολάν Γκαρός επικρατώντας της αμερικανίδας Σλόαν Στίβενς με 3-6, 6-4, 6-1.
2019
Έναν χρόνο αργότερα, στις 13 Ιουλίου 2019, κέρδισε και δεύτερο τίτλο Γκραν Σλαμ, κατακτώντας αυτήν τη φορά το Γουίμπλεντον μετά τη νίκη της στον τελικό του μονού επί της Σερένα Γουίλιαμς με 6-2, 6-2. Έγινε έτσι η πρώτη Ρουμάνα που κέρδισε τίτλο στο μονό του Γουίμπλεντον.
Κουτσογιανναίικα Αιτωλοακαρνανίας
Τα Κουτσογιανναίικα  είναι ορεινό χωριό της Ναυπακτίας του νομού Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 750 μέτρων στις πλαγιές του Βελβιτσιά. Σύμφωνα με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης, μαζί με το Γάβρο συναποτελούν την Τοπική Κοινότητα Γάβρου που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Πυλλήνης του Δήμου Ναυπακτίας και ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, είναι 9 κάτοικοι.
Γεωγραφία - Ιστορία
Τα Κουτσογιανναίικα βρίσκονται στις δυτικές πλαγιές του βουνού Μακρύορος, επάνω στην επαρχιακή οδό Ναυπάκτου - Καταφυγίου - Άνω Χώρας και απέχουν 32 χλμ. Β. απο την Ναύπακτο. Το χωριό πήρε το όνομά του από τον Κουτσογιάννη που είχε τόπο καταγωγής την Καρυά, παλιό οικισμό του Ευπαλίου και αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά ως οικισμός της κοινότητας Γάβρου το 1940. Σύμφωνα με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, ανήκε στον πρώην Δήμο Πυλλήνης του Νομού Αιτωλίας και Ακαρνανίας.
Δήμος Ανακτορίου
Ο Δήμος Ανακτορίου ήταν δήμος του νομού Αιτωλοακαρνανίας που συστάθηκε με το πρόγραμμα Καποδίστριας από τη συνένωση παλαιότερων κοινοτήτων της περιοχής, που αποτέλεσαν στη συνέχεια τα δημοτικά διαμερίσματα του δήμου. Λειτούργησε την περίοδο 1999 -2010 οπότε και καταργήθηκε με την εφαρμογή του προγράμματος Καλλικράτης και εντάχθηκε στον νέο δήμο Ακτίου-Βόνιτσας. Βρισκόταν στα βορειοδυτικά του νομού στην είσοδο ακριβώς του Αμβρακικού κόλπου. Έδρα του ήταν η Βόνιτσα.
Δημογραφικά στοιχεία
Ο δήμος ήταν κυρίως πεδινός και έχει ένα συνολικό πληθυσμό 8.830 κατοίκων σύμφωνα με την απογραφή του 2001, οι μισοί περίπου από τους οποίους βρίσκονταν στην πόλη της Βόνιτσας. Προέκυψε από τη συνένωση της πόλης με τα χωριά Δρυμό, Θύρρειο, Μοναστηράκι και Παλιάμπελα.
Ιστορία
Ο δήμος οφείλει το όνομα του στην αρχαία πόλη Ανακτόριο που βρισκόταν στη θέση περίπου της σημερινής Βόνιτσας και ήταν από τις σημαντικότερες της Ακαρνανίας. Το δημοτικό διαμέρισμα Θύρρειο υπήρξε επίσης σημαντική πόλη της Ακαρνανίας και κάποια στιγμή πιστεύεται ότι ήταν και η μεγαλύτερη της περιοχής. Στα όρια του δήμου βρίσκεται και το Άκτιο επίσης σημαντική ιστορικά περιοχή όπου βρίσκονταν και το κοινό Ιερό των Ακαρνάνων.
Διαίρεση
Στον δήμο περιλαμβάνονταν τα παρακάτω δημοτικά διαμερίσματα και οικισμοί:
Παραπομπές
Ανακτορίου
Όμπλαστ Σρέμκα
μικρογραφία|Οι περιφέρειες του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων Η περιφέρεια Σρέμκα (Σρεμ ή Σίρμιου) (σερβικά: Сремска област, κροατικά: Srijemska oblast) ήταν διοικητική περιφέρεια του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από το 1922 έως το 1929. Διοικητικό της κέντρο ήταν η πόλη Βούκοβαρ.
Το 1929 καταργείται και τα εδάφη της προσαρτήθηκαν στις Μπανόβινα Δούναβη, Μπανόβινα Ντρίνα και Μεγάλου Βελιγραδίου. Γεωγραφικά καταλάμβανε την ιστορική περιοχή του Σίρμιου που σήμερα ανήκει σε Κροατία και Σερβία.
Αναφορές
Όμπλαστ Σρεμκα Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Σερβίας στο Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Κροατίας στο Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων
Γκριγκόρι Σοκόλνικοφ
Τα πρώτα χρόνια
Ο Γκριγκόρι Σοκόλνικοφ γεννήθηκε ως Γκιρς Γιάνκελεβιτς Μπριλιάντ (Гирш Я́нкелевич Бриллиа́нт) από έναν σιδηροδρομικό γιατρό στο Ρόμνι στις 15 Αυγούστου (3 Αυγούστου) 1888. Ο Σοκόλινκοφ ήταν Εβραίος από καταγωγή. Μετακόμισε στη Μόσχα σαν έφηβος και εντάχθηκε στην Μπολσεβίκικη φράξια του Ρωσικού Σοσιαλ-Δημοκρατικού Εργατικού Κόμματος το 1905. Έκανε φυλακή και σπούδασε οικονομικά στη Σορβόννη.
Επέστρεψε στη Ρωσία τον Απρίλιο του 1917 μαζί με τον Βλαντιμίρ Λένιν στο “σφραγισμένο τρένο”, και με την άφιξή του στη Ρωσία έγινε μέλος της συντακτικής επιτροπής του κεντρικού οργάνου του κόμματος των Μπολσεβίκων.
Στο πολιτικό γραφείο
Ο Γκριγκόρι Σοκόλνικοφ ήταν μέλος του πρώτου Πολιτμπιρό (Πολιτικό Γραφείο), με επτά μέλη: Λένιν, Ζινόβιεφ, Κάμενεφ, Τρότσκι, Στάλιν, Σοκόλνικοφ και Μπουμπνόφ. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, ανέλαβε διάφορες κυβερνητικές θέσεις. Ήταν μέλος της αντιπροσωπίας για τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με τη Γερμανία (αντικατέστησε τον Τρότσκι ως πρόεδρος, και υπέγραψε τη Συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ το 1918). Αργότερα, μαζί με τη Ροζαλία Ζεμλιάτσκα, έγινε επίτροπος της Όγδοης στρατιάς, χρησιμοποιώντας αυτή τη θέση για να διατάζει μαζικές εκτελέσεις κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο. Τοποθετήθηκε Λαϊκός Επίτροπος Οικονομικών μετά την παρουσίαση της Νέας Οικονομικής Πολιτικής (ΝΕΠ) και έγινε υποψήφιο μέλος για το Πολιτμπιρό του Κομμουνιστικού Κόμματος τον Μάιο του 1924. Σύμφωνα με τον Μπορίς Μπαγιάνοφ, σαν υπουργός οικονομικών ο Σοκόλνικοφ αποδείχθηκε ικανός διαχειριστής, επιτελώντας κάθε εργασία που του ζητούνταν, όπως η δημιουργία του πρώτου σταθερού Σοβιετικού νομίσματος. Ο Μπαγιάνοφ σημειώνει επίσης ότι παρά το παρελθόν του Σοκόλνικοφ στον Ερυθρό Στρατό, δεν ήταν αδίστακτος στον χαρακτήρα. Προσωπικά, ο Σοκόλινκοφ είχε χάσει την πίστη του στη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν και αργότερα περιέγραψε τη Σοβιετική οικονομία ως “κρατικό καπιταλισμό”. Απομακρύνθηκε από τη θέση του στο Σοβναρκόμ (Συμβούλιο Λαϊκών Επιτρόπων) και υποβιβάστηκε από το Πολιτμπιρό αφού ζήτησε την απομάκρυνση του Ιωσήφ Στάλιν από Γενικό Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος στο 14ο Συνέδριο των Μπολσεβίκων τον Δεκέμβριο του 1925. Ο Σοκόλνικοφ αντ’ αυτού διορίστηκε αντιπρόεδρος της Γκοσπλάν, της νέας υπηρεσίας οικονομικού σχεδιασμού (ένας διορισμός που περιείχε σκληρή ειρωνεία αφού ο ίδιος ο Σοκόλνικοφ ήταν δριμύς αντίπαλος του αυστηρού κεντρικού σχεδιασμού) και αργότερα ως επικεφαλής μιας πετρελαϊκής εταιρίας. Ήταν ο Σοβιετικός πρεσβευτής στην Αγγλία από το 1929 ως το 1932.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σοβιετικοί πολιτικοί Κατηγορία:Ρώσοι επαναστάτες Κατηγορία:Θύματα της Μεγάλης Εκκαθάρισης
Βάλτερ Λόνγκο
Ο Βάλτερ Λόνγκο (γεννηθείς στις 9 Οκτωβρίου, 1967) είναι ένας αμερικανός βιογεροντολόγος και κυτταρικός βιολόγος γνωστός για τις μελέτες του για τον ρόλο της αφαγίας και της τροφικής ανταπόκρισης των γονιδίων στην κυτταρική προστασία από τα γερατειά και τις ασθένειες και για την πρότασή του ότι η μακροβιότητα ρυθμίζεται από παρόμοια γονίδια και μηχανισμούς σε πολλούς ευκαρυώτες. Σήμερα είναι καθηγητής στο USC Davis School of Gerontology με θέση στο τμήμα Βιολογικών Επιστημών, αλλά και διευθυντής στο USC Longevity Institute.
Καριέρα
Με καταγωγή από τη Γένοα, της Ιταλίας, ο Βάλτερ Λόνγκο παρακολούθησε το University of North Texas παίρνοντας ειδίκευση στη Βιοχημεία.
Το 1992 συμμετείχε στο εργαστήριο για «περιορισμό των θερμίδων» πρωτοπόρου Roy Walford στο UCLA όπου σπούδασε σχετικά με τον περιορισμό των θερμίδων και τη γήρανση του ανοσοποιητικού συστήματος. Ολοκλήρωσε το PhD του με μια διατριβή στη Βιοχημεία μελετώντας αντιοξειδωτικά ένζυμα και αντιγηραντικά γονίδια υπό τον Joan Valentine στο UCLA το 1997 και τη μεταδιδακτορική του εκπαίδευση στη νευροβιολογία του Αλτσχάιμερ υπό τον Caleb Finch στο University of Southern California. Από το 1997 είναι μέλος του προσωπικού της USC Davis School of Gerontology και του Ethel Percy Andrus Gerontology Center.
Εμφανίσεις στα ΜΜΕ
Το 2011, παρουσιάστηκε στο Through the Wormhole with Morgan Freeman για την έρευνά του για τη μακροζωία.
Επίσης το 2011 προβλήθηκε στο Γαλλικό ντοκιμαντέρ για την ολιγοφαγία The Science of Fasting από τον Thierry De Lestrade και τη Sylvie Gilman.
Τον Αύγουστο του 2012 προβλήθηκε στο ντοκιμαντέρ του BBC2 Horizon Φάε, Νήστεψε και Ζήσε περισσότερο από τον Michael J. Mosley.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιταλοί βιολόγοι Κατηγορία:Κυτταρολόγοι
Άντονι Μπλίνκεν
Ο Άντονι Τζον Μπλίνκεν (αγγλ. Anthony John Blinken, 16 Απριλίου 1962), είναι Αμερικανός κυβερνητικός αξιωματούχος και διπλωμάτης, που υπηρετεί ως 71ος Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ από το 2021 στην Κυβέρνηση του Τζο Μπάιντεν. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Επίσης, εχει διατελέσει Υφυπουργός Εξωτερικών από το 2015 έως το 2017, καθώς και Αναπληρωτής Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ.
Βιογραφία
Ο Μπλίνκεν, γεννήθηκε το 1962 στην Νέα Υόρκη, από γονείς Εβραϊκής καταγωγής. Μεγάλωσε στην Νέα Υόρκη και στο Παρίσι.
Πατριάρχης Μόσχας Ποιμήν
Ο Πατριάρχης Ποιμήν (Патриарх Пимен, κατά κόσμον Σεργκέι Μιχάιλοβιτς Ιζβέκοφ, ρωσικά: Сергей Михайлович Извеков, 23 Ιουλίου 1910 - 3 Μαΐου 1990) ήταν Πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρωσιών για δεκαοκτώ έτη, από το 1971 έως το 1990.
Άντονι Μπλίνκεν
Βιογραφία
Αφού αποφοίτησε από το Λύκειο "Jeannine Manuel" του Παρισιού, επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες, για να σπουδάσει Κοινωνικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ (1980-1984). Ύστερα από την αποφοίτησή του από το Χάρβαρντ, πήγε στην Νέα Υόρκη, για να σπουδάσει Νομική στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, από το οποίο έλαβε πτυχίο το 1988.
Καριέρα
Κατά τα φοιτητικά του χρόνια, εργάστηκε ως αρθρογράφος σε εφημερίδες και περιοδικά. Η πρώτη του ενασχόληση έγινε όταν έγινε στέλεχος της καμπάνιας του τότε Δημοκρατικού υποψηφίου για την Προεδρία των ΗΠΑ, Μάικλ Δουκάκη, το 1988.
Προεδρία Κλίντον
Από το 1994 έως το 2001, εργάστηκε ως μέλος του προσωπικού του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ. Από το 1994 έως το 1998, ήταν Ειδικός Βοηθός στον Πρόεδρο αρμόδιος για τον στρατηγικό σχεδιασμό, ενώ από το 1999 έως 2001, ήταν αρμόδιος για τις Ευρωπαϊκές και τις Καναδικές υποθέσεις.
Προεδρία Μπους
Το 2002, ο Μπλίνκεν, διορίστηκε διευθυντής προσωπικού για την Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας των ΗΠΑ, θέση στην οποία παρέμεινε έως το 2008. Εκείνη την περίοδο, ήταν βοηθός του τότε Προέδρου της Επιτροπής (και μετέπειτα Αντιπροέδρου και Προέδρου των ΗΠΑ), Τζο Μπάιντεν.
Επίσης, εκείνη την περίοδο, ήταν ανώτερος συνεργάτης στο Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών του Πανεπιστημίου Τζορτζτάουν.
Πατριάρχης Μόσχας Ποιμήν
Βιογραφία
Στις 17 Νοεμβρίου 1957 χειροτονήθηκε Επίσκοπος Μπάλτας, βικάριος της Επισκοπής Χερσώνος και Οδησσού.
Στις 26 Δεκεμβρίου 1957 εξελέγη Επίσκοπος Δμίτροβου, Βικάριος της Επισκοπής Μόσχας.
Άντονι Μπλίνκεν
Προεδρία Ομπάμα
Στις 7 Νοεμβρίου 2014, ο Μπαράκ Ομπάμα ανακοίνωσε ότι θα διορίσει τον Μπλίνκεν, Υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, θέση την οποία έλαβε ύστερα από επιβεβαίωση της Γερουσίας, τον Ιανουάριο του 2015.
Πατριάρχης Μόσχας Ποιμήν
Βιογραφία
Την 1 Νοεμβρίου 1959 ανέλαβε τοποτηρητής της Επισκοπής Κοστρομά.
Άντονι Μπλίνκεν
Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ (2021-)
μικρογραφία|217x217px|Ο Άντονι Μπλίνκεν, ορκιζόμενος ως Υπουργός Εξωτερικών, από την [[Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ|Αντιπρόεδρο Χάρις - (26/01/2021).]] Στις 22 Νοεμβρίου 2020, ο εκλεγμένος Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν, ανακοίνωσε τον Άντονι Μπλίνκεν, ως υποψήφιο για τη θέση του Υπουργού Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών.
Πατριάρχης Μόσχας Ποιμήν
Βιογραφία
Επίσης στο διάστημα από το 1959 μέχρι το 1962 διετέλεσε κατά καιρούς τοποτηρητής των Επισκοπών Λουγκάνσκ, Σμολένσκ και Ταμπώβου.
Άντονι Μπλίνκεν
Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ (2021-)
Στις 25 Ιανουαρίου 2021, η Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας, επικύρωσε τον διορισμό του Μπλίνκεν, με ψηφοφορία 15 υπέρ και 3 κατά.
Πατριάρχης Μόσχας Ποιμήν
Βιογραφία
Τον Ιούλιο του 1960 διορίστηκε Αρχιγραμματέας του Πατριαρχείου Ρωσίας και στις 23 Νοεμβρίου 1960 προήχθη στο βαθμό του Αρχιεπισκόπου.
Άντονι Μπλίνκεν
Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ (2021-)
Στις 26 Ιανουαρίου 2021, η ολομέλεια της Γερουσίας των ΗΠΑ, επιβεβαίωσε τον διορισμό του Μπλίνκεν, ως 71ου Υπουργού Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, με ψηφοφορία 78 υπέρ και 22 κατά. Την ίδια ημέρα, ορκίστηκε στο αξίωμα.
Πατριάρχης Μόσχας Ποιμήν
Βιογραφία
Στις 16 Μαρτίου 1961 εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Τούλας και Μπελιώβου εγκαταλείποντας τη θέση του Αρχιγραμματέα.
Άντονι Μπλίνκεν
Παραπομπές
Κατηγορία:Υπουργοί των ΗΠΑ Κατηγορία:Υπουργοί εξωτερικών των ΗΠΑ Κατηγορία:Στέιτ Ντιπάρτμεντ Κατηγορία:Αξιωματούχοι του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Κατηγορία:Αμερικανοί διπλωμάτες Κατηγορία:Αμερικανοί πολιτικοί Κατηγορία:Πολιτικοί του Δημοκρατικού Κόμματος (ΗΠΑ) Κατηγορία:Κυβέρνηση στις Ηνωμένες Πολιτείες __ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ__
Πατριάρχης Μόσχας Ποιμήν
Βιογραφία
Στις 14 Νοεμβρίου 1961 προήχθη στο βαθμό του Μητροπολίτη και τοποθετήθηκε στην Επισκοπή Λένινγκραδ και Λαδόγκας.
Στις 9 Οκτωβρίου 1963 εξελέγη Μητροπολίτης Κρουτίτσης και Κολόμνας.
Στις 18 Απριλίου 1970 μετά από το θάνατο του Πατριάρχη Αλεξίου Α΄ ανέλαβε τοποτηρητής του Πατριαρχικού θρόνου και στις 2 Ιουνίου 1971 εξελέγη Πατριάρχης Μόσχας και πάσης Ρωσίας.
Ο Πατριάρχης Ποιμήν είχε πραγματοποιήσει επίσημη ειρηνική επίσκεψη το 1972 στην Εκκλησία της Ελλάδος, όπου ο τότε Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Α' (Κοτσώνης) τον παρασημοφόρησε με την ανώτατη τιμή της Ελλαδικής Εκκλησίας.
Εκοιμήθη μετά από μακρά ασθένεια στις 3 Μαΐου 1990 στη διαμονή του στη Μόσχα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ποιμήν Κατηγορία:Επίσκοποι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
Συνέδριο των Σοβιέτ
Το Συνέδριο των Σοβιέτ ήταν το ανώτατο κυβερνητικό σώμα της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας (ΡΣΟΣΔ) και πολλών άλλων Σοβιετικών Δημοκρατιών από το 1917 – 36 και πάλι από το 1989 – 91. Μετά την δημιουργία της Σοβιετικής Ένωσης, το Συνέδριο των Σοβιέτ της Σοβιετικής Ένωσης λειτουργούσε σαν το νομοθετικό τμήμα της μέχρι την διάλυσή του το 1936. Το αρχικό του πλήρες όνομα ήταν “Συνέδριο των Σοβιέτ των Εργατών, Στρατιωτών και Αγροτών Βουλευτών”. Λεγόταν επίσης “Συνέδριο των Λαϊκών Βουλευτών”.
Ρωσία και Σοβιετική Ένωση
Το Συνέδριο των Σοβιέτ ήταν μια συνέλευση αντιπροσώπων των τοπικών συμβουλίων. Θεωρητικά, ήταν η ανωτάτη εξουσία του Σοβιετικού Κράτους, ένα όργανο της δικτατορίας του προλεταριάτου. Κανείς αστός, κανείς ευγενής, κανείς αριστοκράτης, κανείς ιερέας δεν μπορούσε να ψηφίσει – μόνο οι εργαζόμενοι. Επίσημα, το Συνέδριο των Σοβιέτ έφτιαχνε νόμους και εξέλεγε το Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτρόπων, το οποίο ήταν η κυβέρνηση. Στο ενδιάμεσο οι λειτουργίες του εκτελούνταν από εξουσιοδοτημένα εκτελεστικά σώματα, βλέπε VTsIK. Στην πράξη, το Συνέδριο είχε όλο και περισσότερο σεβασμό στους Μπολσεβίκους, μετά την Ρωσική Επανάσταση.
Μέχρι τον θάνατο του Λένιν το 1924 το Συνέδριο των Σοβιέτ ουσιαστικά σφράγιζε μόνο τις αποφάσεις του Κομμουνιστικού Κόμματος και χρησίμευσε σαν βήμα προπαγάνδας. Το 1936 το Σύνταγμα διέλυσε το Συνέδριο των Σοβιέτ, κάνοντας το Ανώτατο Σοβιέτ της ΕΣΣΔ το νομοθετικό όργανο. Στην διάρκεια αυτής της περιόδου η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΣΕ (μπ) είχε de facto τον έλεγχο πάνω στην κυβέρνηση.
Ουκρανία
Οι Μπολσεβίκοι συγκάλεσαν το Παν-Ουκρανικό Συνέδριο των Σοβιέτ Εργατών, Στρατιωτών και Αγροτών Βουλευτών στο Κίεβο, στις 17 Δεκεμβρίου 1917, και στο Χάρκοβο στις 25 Δεκεμβρίου 1917.
Πηγές
Κατηγορία:Πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης
Πάολο Κονιέττι
Βιογραφία
Ο Πάολο Κονιέττι ξεκίνησε να γράφει λογοτεχνία στην ηλικία των 18 ετών. Σπούδασε μαθηματικά στο πανεπιστήμιο και είναι αυτοδίδακτος στην αμερικανική λογοτεχνία. Εγκατέλειψε τις πανεπιστημιακές σπουδές του στα μαθηματικά και το 1999 αποφοίτησε από το Civic School of Cinema στο Μιλάνο. Την δεκαετία του 2000 αφιερώθηκε στην παραγωγή κοινωνικών, πολιτικών και λογοτεχνικών ντοκιμαντέρ.
Ως μυθιστοριογράφος ξεκίνησε το 2003 με το μυθιστόρημα Fare ordine, με το οποίο κέρδισε το πρώτο βραβείο λογοτεχνίας, και το επόμενο έτος με την ανθολογία La qualità dell'aria ("Η ποιότητα του αέρα"), την οποία επιμελήθηκε μαζί με τους Nicola Lagioia και Christian Raimo. Κατά τα επόμενα χρόνια δημοσίευσε δυο συλλογές μυθιστορημάτων : το Manuale per ragazze di successo (2004) και του Una cosa piccola che sta per esplodere (2007) καθώς και την ρομαντική ιστορία Sofia si veste sempre di nero (2012) - όλα τα βιβλία του έλαβαν αρκετά βραβεία.
Μακρολίδια
Προκαλούν αναστολή κάθαρσης της βαρφαρίνης.
Βιβλιογραφία
*
Βαλκανικό Πρωτάθλημα Τζούντο 2016
Το Βαλκανικό Πρωτάθλημα Τζούντο 2016 (αγγλικά: Balkan Judo Championships 2016) ήταν η 42η διοργάνωση του Βαλκανικού Πρωταθλήματος Τζούντο, που διοργανώθηκε υπό την εποπτεία της Βαλκανικής Ομοσπονδίας Τζούντο. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Sportski Centar Igalo, στο Χέρτσεγκ Νόβι, στο Μαυροβούνιο μεταξύ 1–4 Σεπτεμβρίου του 2016.
Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν 14 κατηγορίες βάρους (7 ανδρών και 7 γυναικών), το ομαδικό ανδρών και γυναικών, και έλαβαν μέρος αθλητές και αθλήτριες από 8 χώρες της Βαλκανικής Ομοσπονδίας Τζούντο.
Στον πίνακα των μεταλλίων την πρώτη θέση κατέκτησε το Μαυροβούνιο με 5 χρυσά. Την δεύτερη και την τρίτη θέση συμπλήρωσαν η Σερβία και η Βοσνία και Ερζεγοβίνη με 4 και 3 χρυσά μετάλλια αντίστοιχα.
Πίνακας μεταλλίων
Σημείωση = Στο πίνακα μεταλλίων δεν έχουν καταχωρηθεί το ομαδικό ανδρών και γυναικών.
Συμμετέχουσες χώρες
Οι 8 ομοσπονδίες μέλη της Βαλκανικής Ομοσπονδίας Τζούντο που ανταγωνίζονται σε αυτό το πρωτάθλημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητισμός στο Μαυροβούνιο Κατηγορία:Αθλητικά γεγονότα του 2016
Δημοκρατική Παράταξις (1950)
Η Δημοκρατική Παράταξη ήταν συνασπισμός πολιτικών κομμάτων της αριστεράς που ιδρύθηκε το 1950.
Ιστορικό
Η Δημοκρατική Παράταξη ιδρύθηκε ως συνασπισμός κομμάτων, προκειμένου να συμμετάσχει στις βουλευτικές εκλογές του 1950. Σχηματίστηκε από το Σοσιαλιστικό Κόμμα-Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας (Σ.Κ.-Ε.Λ.Δ.) του Αλέξανδρου Σβώλου, το Κόμμα Αριστερών Φιλελευθέρων (Κ.Α.Φ.) των Σταμάτη Χατζήμπεη και Νεόκοσμου Γρηγοριάδη και την Ένωση Δημοκρατικών Αριστερών (ΕΝ.Δ.Α.) του Ιωάννη Σοφιανόπουλου. Ο συνασπισμός υποστηρίχθηκε και από το τότε παράνομο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.
Στις εκλογές ο συνασπισμός έλαβε το 9,70% των ψήφων και κέρδισε 18 έδρες. Από αυτές, το Σοσιαλιστικό Κόμμα-Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας έλαβε οκτώ έδρες, το Κόμμα Αριστερών Φιλελευθέρων έξι και η Ένωσις Δημοκρατικών Αριστερών τέσσερις. Μετά τις εκλογές ο συνασπισμός διαλύθηκε, αφού το Κ.Α.Φ. και η ΕΝ.Δ.Α. σχημάτισαν μαζί ξεχωριστή κοινοβουλευτική ομάδα από το Σ.Κ.-Ε.Λ.Δ..
Συμμετέχοντα κόμματα
Τα κόμματα που αποτελούσαν τη Δημοκρατική Παράταξη ήταν:
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρώην σοσιαλιστικά κόμματα στην Ελλάδα
Όμπλαστ Λιουμπλιάνας
μικρογραφία|Οι περιφέρειες του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων Η περιφέρεια Λιουμπλιάνας (σερβικά : Љубљанска област) ήταν διοικητική περιφέρεια του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από το 1922 έως το 1929. Δημιουργήθηκε με το Σύνταγμα Βιντοβντάνσκι του 1921 κι την διοικητική διαίρεση που εφαρμόστηκε από τις 26 Απριλίου 1922 καταργώντας τις επαρχίες .Διοικητικό της κέντρο ήταν η πόλη Λιουμπλιάνα της σημερινής Σλοβενίας.
Παραπομπές
Όμπλαστ Λιουμπλιανας Κατηγορία:Ιστορία της Σλοβενίας
Ζυλιέτ Αντάμ
Βιογραφικά στοιχεία
Νεότατη, το 1852, η Ζυλιέτ παντρεύτηκε έναν γιατρό, τον Λα Μεσέν (La Messine), και το 1858 δημοσίευσε το Idées antiproudhoniennes sur l'amour, la femme et le mariage, προς υπεράσπιση της Μαρί Νταγκού (γνωστής με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Ντανιέλ Στερν) και της Γεωργίας Σάνδης.
Μετά τον θάνατο του πρώτου συζύγου της το 1867, η Ζυλιέτ παντρεύτηκε τον Αντουάν Εντμόν Αντάμ (Antoine Edmond Adam, 1816-1877), επικεφαλής της αστυνομίας στον νομό (από το 1870), ο οποίος αργότερα έγινε ισόβιος γερουσιαστής. Η Ζυλιέτ καθιέρωσε ένα πολιτικό-λογοτεχνικό «σαλόνι», στο οποίο σύχναζε ο Γαμβέττας και οι άλλοι επικεφαλής των δημοκρατικών. Επίσης ίδρυσε το λογοτεχνικό περιοδικό Nouvelle Revue το 1879, το οποίο συνέτασσε επί οκτώ χρόνια και διετήρησε την επιρροή στην έκδοσή του μέχρι το 1899. Εκεί δημοσίευσε μεταξύ άλλων κείμενα των Πωλ Μπουρζέ, Πιερ Λοτί και Γκυ ντε Μωπασσάν, καθώς και το μυθιστόρημα Le Calvaire του Οκτάβ Μιρμπώ.
Αναμίχθηκε επίσης στην ένωση Avant-Courrière, που ίδρυσε το 1893 η Ζαν Σμαλ (Schmahl) για προώθηση του δικαιώματος των γυναικών να παρίστανται ως μάρτυρες σε δημόσιες και ιδιωτικές δικαιοπραξίες, όπως και του δικαιώματος των ύπανδρων γυναικών να ξοδεύουν ελεύθερα την αμοιβή της προσωπικής τους εργασίας.
Εκτός από τα μυθιστορήματά της, ως σπουδαιότερο από τα οποία αναφέρεται το «Η ειδωλολάτρις» (1883), η Αντάμ έγραψε σημειώσεις επί της εξωτερικής πολιτικής της Γαλλίας, όπου είναι ανελέητη στις επιθέσεις της κατά του καγκελαρίου Μπίσμαρκ και την πεποίθησή της ότι η Γαλλία έπρεπε να ξανακερδίσει τα χαμένα εδάφη της από τον πόλεμο του 1870. Η Αντάμ θεωρείται γενικώς η συγγραφέας δημοσιεύσεων με θέμα διάφορες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες που φέρουν την υπογραφή «Paul Vasili». Οι αναμνήσεις της με τίτλους Mes premières armes littéraires et politiques (1904) και Mes sentiments et nos idées avant 1870 (1905) περιέχουν εκτός των άλλων πολλές και ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες σχετικά με τον βίο διακεκριμένων σύγχρονών της.
Το 1882 η Αντάμ αγόρασε το ακίνητο ενός αββαείου στο Ζιφ-συρ-Υβέτ, κοντά στο Παρίσι, όπου έζησε από το 1904 μέχρι τον θάνατό της. Πέθανε ωστόσο στο Καλιάν (Νομός Βαρ), 42 μόλις ημέρες προτού συμπληρώσει τα 100 της χρόνια. To Γυμνάσιο «Ζυλιέτ Αντάμ» στο Ζιφ-συρ-Υβέτ ονομάσθηκε έτσι προς τιμή της.
Η Αντάμ και η νεοελληνική λογοτεχνία
Η Αντάμ επέδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον και για τη νεοελληνική λογοτεχνία: Σε συνεργασία με τον Δημήτριο Βικέλα, έγραψε μία μελέτη «Περί των συγχρόνων Ελλήνων ποιητών» και διασκεύασε στη γαλλική γλώσσα το θεατρικό έργο του Σπυρίδωνος Βασιλειάδη Γαλάτεια, το οποίο παρουσιάσθηκε στο «Θέατρο των Εθνών» στο Παρίσι τον Δεκέμβριο του 1880.
Όμπλαστ Ράσκα
μικρογραφία|Οι περιφέρειες του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων Η περιφέρεια Ράσκα (σερβικά : Рашка област) ήταν διοικητική περιφέρεια του Βασιλείου Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων από το 1922 έως το 1929. Διοικητικό της κέντρο ήταν η πόλη Τσάτσακ.
Πίνακας μεταλλίων Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1992
[[Αρχείο:1992 Winter Olympics medal map.png|thumb|400px|Χάρτης με τις χώρες που κατέκτησαν μετάλλιο κατά τη διάρκεια των Αγώνων.
Υπόμνημα:
Όμπλαστ Ράσκα
Παραπομπές
Όμπλαστ Ρασκα Κατηγορία:Διοικητική διαίρεση της Σερβίας στο Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων Κατηγορία:Ιστορία του Μαυροβουνίου
Πίνακας μεταλλίων Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1992
Χώρες που κέρδισαν τουλάχιστον ένα χρυσό μετάλλιο.
Χώρες που κέρδισαν τουλάχιστον ένα αργυρό μετάλλιο.
Χώρες που κέρδισαν τουλάχιστον ένα χάλκινο μετάλλιο.
Χώρες που δεν κέρδισαν κανένα μετάλλιο.
Χώρες που δεν έλαβαν μέρος στους Αγώνες.]] Ο πίνακας μεταλλίων των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1992 είναι μία λίστα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, η οποία κατατάσσει τις χώρες με βάση τον αριθμό των μεταλλίων που κατέκτησαν στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992.
Συνολικά, 1.801 αθλητές από 64 χώρες έλαβαν μέρος σε 57 αγωνίσματα των 6 αθλημάτων που πραγματοποιήθηκαν στο Αλμπερβίλ της Γαλλίας, το διάστημα 8-23 Φεβρουαρίου 1992. Από τις 64 συμμετέχουσες χώρες, οι 20 κέρδισαν μετάλλιο στους Αγώνες, ενώ 14 από αυτές πανηγύρισαν την κατάκτηση έστω ενός χρυσού. Σε αντίθεση με την παράδοση, τα μετάλλια εκείνων των Αγώνων ήταν κυρίως κατασκευασμένα από κρύσταλλο και όχι από μέταλλο: ο χρυσός, το ασήμι ή ο χαλκός χρησιμοποιούνταν μόνο στο περίγραμμα.
Στην πρώτη της εμφάνιση σε Ολυμπιακούς Αγώνες μετά τη Γερμανική επανένωση το 1990, η Γερμανία συγκέντρωσε τα περισσότερα χρυσά και συνολικά μετάλλια και τερμάτισε στην κορυφή του πίνακα. Στη δεύτερη θέση βρέθηκε η Ενωμένη Ομάδα, αποτελούμενη από αθλητές έξι πρώην Σοβιετικών χωρών.
Πίνακας μεταλλίων
thumb|250px|Η [[Λιούμποβ Γεγκόροβα της Ενωμένης Ομάδας κατέκτησε στο Αμπερβίλ τρία χρυσά και δύο ασημένια μετάλλια σε αγωνίσματα της χιονοδρομίας αντοχής.]] Παρακάτω είναι ο πίνακας μεταλλίων, που κατατάσσει τις χώρες με βάση τα μετάλλια που απονεμήθηκαν από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή στη διάρκεια των Αγώνων. Η κατάταξη δεν γίνεται με βάση το συνολικό αριθμό των μεταλλίων, αλλά πρώτα με βάση τον αριθμό των χρυσών, στη συνέχεια τον αριθμό των ασημένιων και τέλος, με βάση τον αριθμό των χάλκινων μεταλλίων. Αν μετά από αυτά υπάρχουν ισοπαλίες μεταξύ των χωρών, τότε οι χώρες κατατάσσονται στην ίδια θέση και μπαίνουν στη λίστα αλφαβητικά, σύμφωνα με τους κωδικούς χωρών της ΔΟΕ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1992 1992
Ταλαμπαράχι
Το Ταλαμπαράχι (Νεπαλ.: तालबाराही) ή Ταλ Μπαράχι (ताल बाराही) είναι το μοναδικό νησί του Νεπάλ. Βρίσκεται στην λίμνη Πέγουα και ανήκει στην Δυτική περιφέρεια, στη ζώνη του Γκαντάκι και στον δήμο του Κάσκι.
Ετυμολογία
Το πρώτο συνθετικό του Ταλαμπαράχι είναι το ταλ, που στα νεπαλέζικα σημαίνει λίμνη.
Προφορά
Κατηγορία:Γεωγραφία του Νεπάλ
Ταξίδι από την Αγία Πετρούπολη στη Μόσχα
Ταξίδι από την Αγία Πετρούπολη στη Μόσχα (1790) (στα ρωσικά: Путешествие из Петербурга в Москву ), είναι έργο του Ρώσου συγγραφέα Αλεξάντρ Ραντίστσεφ που δημοσιεύτηκε το 1790.
Είναι το πιο διάσημο έργο του συγγραφέα, ο οποίος συνδυάζοντας λογοτεχνία, φιλοσοφία και πολιτική οικονομία αποκαλύπτει τις κοινωνικές και οικονομικές αδικίες και τις αιτίες τους σε όλα τα επίπεδα της ρωσικής κοινωνίας την εποχή της Μεγάλης Αικατερίνης: δουλοπαροικία, εξουσίες και διαφθορά των ευγενών, ζητήματα διακυβέρνησης, κοινωνική δομή και προσωπική ελευθερία. Το βιβλίο ξεκινά με μια αναφορά σε ένα τέρας «τεράστιο, αηδιαστικό και γαβγίζει», εννοώντας τη Ρωσική Αυτοκρατορία.