cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ρούουντ Λούμπερς
Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες
Στις 1 Ιανουαρίου 2001, ο Ρουντ Λούμπερς διορίστηκε Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για του Πρόσφυγες, από το Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Κόφι Αννάν, σηματοδοτώντας την επιστροφή του στην ενεργό πολιτική. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, ο Λούμπερς σταθεροποίησε τα οικονομικά της Ύπατης Αρμοστείας για του Πρόσφυγες, ενώ κάθε χρόνο δώριζε 300.000 ευρώ στον οργανισμό. Ωστόσο, το Μάιο του 2004, ο Λούμπερς κατηγορήθηκε για σεξουαλική παρενόχληση από μία υπάλληλο του ΟΗΕ και μετά από πολλούς μήνες έντασης και ανταλλαγής κατηγοριών παραιτήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2005 από το πόστο του και αποσύρθηκε οριστικά από την πολιτική.
Συνταξιοδότηση
Ο Λούμπερς αποσύρθηκε οριστικά από την πολιτική το 2005 και από τότε έκανε μόνο δηλώσεις σχετικά με την πολιτική κατάσταση που επικρατούσε στην Ολλανδία, ενώ συμμετείχε στις συνομιλίες για το σχηματισμό νέας κυβέρνησης μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2010. Ο Ρουντ Λούμπερς πέθανε στις 14 Φεβρουαρίου 2018 σε ηλικία 78 ετών στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας, μετά από μία σύντομη ασθένεια και η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη στις 20 Φεβρουαρίου 2018, με πολλούς πολιτικούς ηγέτες από την Ολλανδία να την παρακολουθούν και να στέλνονται συλλυπητήρια από πολλές χώρες του κόσμου. Ο Ρουντ Λούμπερς παντρεύτηκε το 1962 τη Ρία Χούγκενβέγκεν, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ολλανδοί πολιτικοί
Bastards (άλμπουμ)
Bastards είναι ο τίτλος του ενδέκατου στούντιο δίσκου του βρετανικού χέβι μέταλ συγκροτήματος Motörhead, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 29 Νοεμβρίου 1993 σε μορφή δίσκου βινυλίου και CD μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "ZYX Records".
Ιστορία του δίσκου
Το 1993, ο Lemmy αποφάσισε να λύσει το συμβόλαιο του συγκροτήματος με την δισκογραφική εταιρεία "Epic Records", ενώ οι Motörhead περιόδευσαν με τον Όζι Όσμπορν και τους Alice in Chains. Επίσης, ηχογράφησαν το τραγούδι "Born to Raise Hell" με τη συμμετοχή των Γουίτφιλντ Κρέιν των Ugly Kid Joe και το ράπερ Ice-T, το οποίο κυκλοφόρησε μορφή σινγκλ ανεβαίνοντας στο βρετανικό Top-50. Το συγκεκριμένο κομμάτι συμπεριλήφθηκε στο σάουντρακ της ταινίας "Airheads", στην οποία έκανε γκεστ εμφάνιση και ο τραγουδιστής του συγκροτήματος.
Μέσα στη χρονιά ηχογράφησαν το άλμπουμ "Bastards" το οποίο κυκλοφόρησαν μέσω της άγνωστης γερμανικής εταιρείας "ZYX Records", η οποία συνεργαζόταν κατά κύριο λόγο με καλλιτέχνες της ευρωπαϊκής ποπ σκηνής. Η επιτυχία του δίσκου περιορίστηκε κατά κύριο λόγο στη Γερμανία, αφού η εταιρεία αδυνατούσε να προωθήσει επαρκώς το άλμπουμ εκτός της έδρας της.
Η περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ ξεκίνησε στις 2 Δεκεμβρίου 1993 από την Κοπενχάγη, με τους Motörhead να δίνουν 16 συναυλίες στην Ευρώπη μέχρι τα τέλη του μήνα, για να συνεχίσουν τον Φεβρουάριο του 1994 στη Βόρεια Αμερική, όπου εμφανίστηκαν ζωντανά 40 φορές μέχρι το Μάιο. Στις 14 Μαΐου 1994 εμφανίστηκαν μαζί με τους Ramones μπροστά σε 50.000 θεατές στο Μπουένος Άιρες και στα τέλη του μήνα έδωσαν πέντε συναυλίες στην Ιαπωνία. Οι περιοδείες τους συνεχίστηκαν κατά το υπόλοιπο του 1994, παίζοντας στην Ευρώπη τον Ιούνιο, τον Αύγουστο και τον Δεκέμβριο.
Τραγούδια
1. On Your Feet or on Your Knees (Kilmister, Burston, Campbell, Dee) - 2:34
2. Burner (Kilmister, Burston, Campbell, Dee) - 2:52
3. Death or Glory (Kilmister, Burston, Campbell, Dee) - 4:50
4. I Am the Sword (Kilmister, Burston, Campbell, Dee) - 4:28
5. Born to Raise Hell (Kilmister) - 4:58
7. Bad Woman (Kilmister, Burston, Campbell, Dee) - 3:16
8. Liar (Kilmister, Burston, Campbell, Dee) - 4:12
9. Lost in the Ozone (Kilmister, Burston, Campbell, Dee) - 3:27
10. I'm Your Man (Kilmister, Burston, Campbell, Dee) - 3:28
11. We Bring the Shake (Kilmister, Burston, Campbell, Dee) - 3:48
Τα μέλη του συγκροτήματος
Το "Bastards" ηχογραφήθηκε από τους εξής μουσικούς:
Πηγές
Κατηγορία:Δισκογραφία των Motörhead Κατηγορία:Άλμπουμ του 1993
Ντένις Ντιμίτροφ
Ο Ντένις Ντιμίτροφ (γενν. 10 Φεβρουαρίου 1994) είναι Βούλγαρος αθλητής του στίβου. Έχει κερδίσει ασημένια μετάλλια σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ23 και Εφήβων.
Έχει συμμετάσχει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2013, στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2014, 2016 και 2018.
Ατομικά ρεκόρ
Ανοιχτός
Κλειστός
Παραπομπές
Κατηγορία:Βούλγαροι αθλητές του στίβου Κατηγορία:Δρομείς ταχύτητας Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων των Βαλκανικών Αγώνων Στίβου
.in
.in είναι ο top-level domain κωδικός για την Ινδία στο διαδίκτυο. Ο τομέας λειτουργείται από τον INRegistry υπό την εποπτεία του Εθνικού Διαδικτυακού Ανταλλακτηρίου της Ινδίας. Ο INRegistry έχει διοριστεί από την Κυβέρνηση της Ινδίας.
Τομείς δεύτερου επιπέδου
Από το 2005, οι φιλελεύθερες πολιτικές για την εγγραφή τομέων .in επιτρέπουν απεριόριστες καταχωρίσεις δευτέρου επιπέδου με τον τομέα .in. Οι απεριόριστες εγγραφές κάτω από τις ήδη δομημένες υπάρχουσες ζώνες επίσης επιτρέπονται:
Οι παρακάτω ζώνες προορίζονται για χρήση από εξειδικευμένο ιδρύματα στην Ινδία:
Πριν από την εισαγωγή του φιλελεύθερων πολιτικών εγγραφής για τον τομέα .in, την δωδεκαετία 1992-2004 είχαν εγγραφεί 7.000 ονόματα. Τον Μάρτιο του 2010, ο αριθμός είχε αυξηθεί σε πάνω από 610.000 ονόματα τομέα, όπου το 60% των καταχωρίσεων προέρχονταν από την Ινδία και οι υπόλοιπες από το εξωτερικό. Τον Οκτώβριο του 2011, ο αριθμός είχε ξεπεράσει το 1 εκατομμύριο ονόματα τομέα. Τον Μάρτιο του 2016 ο αριθμός είχε ξεπεράσει τα 2 εκατομμύρια ονόματα τομέα.
Ο τομέας .nic.in προορίζεται για το Ινδικό Εθνικό Κέντρο Πληροφορικής, αλλά στην πράξη οι περισσότεροι Ινδικοί κυβερνητικοί οργανισμοί έχουν ιστοσελίδες που καταλήγουν σε .nic.in.
Διεθνοποιημένα ονόματα τομέα και κωδικοί των χωρών
Η Ινδία σχεδιάζει να εισαγάγει διεθνοποιημένα ονόματα τομέα στις 22 τοπικές γλώσσες που χρησιμοποιούνται στην Ινδία. Τον Οκτώβριο του 2016, 15 από αυτά τα διεθνοποιημένα ονόματα τομέα είχαν γίνει αποδεκτά από τον ICANN:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ινδία Κατηγορία:Top-level domains
Μάλαγα
Η Μάλαγα (στα ισπανικά, Málaga) είναι μια πόλη και δήμος της Ισπανίας, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας που ανήκει στην Αυτοδιοικούμενη Περιφέρεια της Ανδαλουσίας. Βρίσκεται στην δυτική άκρη της Μεσογείου και στη νότια ακτή της Ιβηρικής χερσονήσου, γύρω στα 100 χιλιόμετρα ανατολικά του στενού του Γιβραλτάρ.
Ο δήμος της έχει έκταση 398,25 χμ² κι εκτείνεται στα λεγόμενα Βουνά της Μάλαγας και στην Κοιλάδα του Γκουαδαλόρθε. Η πόλη βρίσκεται στο κέντρο ενός κόλπου που περιτριγυρίζεται από οροσειρές. Την διασχίζουν δύο ποταμοί, ο Γκουαδαλμεδίνα και ο Γκουαδαλόρθε.
Με 568.479 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2013, η Μάλαγα είναι η έκτη πόλη της Ισπανίας βάσει πληθυσμού, η μεγαλύτερη από αυτές που δεν είναι πρωτεύουσες Αυτοδιοικούμενης Περιφέρειας, η δεύτερη της Ανδαλουσίας και η τεσσαρακοστή έκτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επιπλέον, είναι η πιο πυκνοκατοικημένη αστική περιοχή του συνόλου των αστικών πυρήνων που τοποθετούνται κατά μήκος των 160 χμ της Κόστα ντελ Σολ και το κέντρο μίας μητροπολιτικής περιοχής που ξεπερνάει τα όρια του δήμου της και περιλαμβάνει ακόμη δώδεκα δήμους που αθροιστικά αριθμούν γύρω στο ένα εκατομμύριο κατοίκους.
Η πόλη ιδρύθηκε τον 8ο αιώνα π.Χ. από τους Φοίνικες κάτω από το όνομα «Μάλακα» σε μια θέση που υποστηρίχτηκε, μάλλον λανθασμένα, ότι βρισκόταν και η φωκαϊκή αποικία Μαινάκη. Επί Ρωμαίων ήταν αρχικά μια κοινοπολιτεία πόλη μέχρι την ένταξή της στην αυτοκρατορία. Απομεινάρι της ρωμαϊκής εποχής είναι το ρωμαϊκό της θέατρο. Στη συνέχεια πέρασε μια εποχή παρακμής από τον 2ο μέχρι τον 8ο αιώνα, κατά τη διάρκεια της οποίας ανήκε για περίπου 70 χρόνια στους βυζαντινούς. Από τη στιγμή της μαυριτανικής κατάκτησης της Ιβηρικής το 711, αναδείχθηκε σημαντικό αστικό κέντρο και στολίστηκε με τα δύο κάστρα της, την Αλκαθάβα και το κάστρο του Χιβραλφάρο. Ήταν το σημαντικότερο λιμάνι του εμιράτου της Γρανάδας, τελευταίου μουσουλμανικού βασιλείου της Ιβηρικής, μέχρι την ενσωμάτωσή της στο Στέμμα της Καστίλης το 1487. Το 1492 υποτάχθηκε ολόκληρο το εμιράτο και ενσωματώθηκε στο στέμμα ως χριστιανικό πλέον βασίλειο.
Τον 19ο αιώνα γνώρισε σημαντική βιομηχανική ανάπτυξη και τη δράση σημαντικών φιλελεύθερων ομάδων. Κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφύλιου διαδραματίστηκε στη Μάλαγα ένα από τα πιο αιματηρά επεισόδια του πολέμου, η σφαγή χιλιάδων κατοίκων και στρατιωτών που διέφευγαν από την πόλη κάτω από τα πυρά των εθνικιστών (γνωστή ως La Desbandá). Από την δεκαετία του 1960 ξεκίνησε η μαζική εισροή τουριστών στην ευρύτερη περιοχή της Κόστα ντελ Σολ παράλληλα με τη σταδιακή μεταμόρφωσή της σε σημαντικό συγκοινωνιακό και οικονομικό κέντρο της Δυτικής Μεσογείου.
Αρχαία ιστορία
Η ευρύτερη περιοχή της Μάλαγας κατοικήθηκε από πολύ νωρίς. Τα ντόλμεν που εντοπίζονται στην γειτονική κωμόπολη Αντεκέρα και οι ζωγραφιές στο σπήλαιο της Νέρχα χρονολογούνται στο 40.000 π.Χ. Η πρώτη εγκατάσταση αποίκων έγινε τον 9ο αιώνα π.Χ. από τους Φοίνικες στο δέλτα του ποταμού Γκουαδαλόρθε που κατά τον 8ο αι. είχε μετακινηθεί στην περιοχή της σημερινής πόλης. Πιθανολογείται ότι τα αρχαιολογικά ευρήματα στο στο δέλτα του ποταμού ανήκουν στην ελληνική αποικία Μαινάκη στην οποία αναφέρεται ο Στράβωνας.
Η φοινικική περίοδος διήρκησε μέχρι το δεύτερο μισό του 6ου αιώνα π.Χ., όταν και αρχίζει η καρχηδονιακή διείσδηση που θα διακοπεί μετά την ήττα της Καρχηδόνας στον Β' Καρχηδονιακό Πόλεμο.
Η Ρωμαίοι εγκατέστησαν αποίκους και εισήγαγαν τη χρήση των λατινικών. Η Μάλακα (στα λατινικά, Malaka) εντάχθηκε επί Δημοκρατίας στην επαρχία της Εντεύθεν Ισπανίας και μετά την διοικητική ανασυγκρότηση επί Αυτοκρατορίας στην αντίστοιχη επαρχία της Βαιτικής. Η δυναστεία των Φλάβιων βελτίωσε τις υποδομές της πόλης ενώ ο Αύγουστος έκτισε το θέατρό της που σώζεται μέχρι σήμερα. Σημαντικό έγγραφο της εποχής του Βεσπασιανού είναι ο Lex Flavia Malacitana, ρωμαϊκός νόμος βάσει του οποίου η πόλη γινόταν ισοπολιτίδα πόλη (municipium) της Αυτοκρατορίας, που εφαρμόστηκε επί Τίτου. Κύρια οικονομική δραστηριότητα της πόλης ήταν το εμπόριο των τοπικών αγροτικών και θαλασσινών προϊόντων όπως τον γάρο που ήταν διάσημο στη Ρώμη.
Μεσαίωνας
Οι επιδρομές των βαρβαρικών λαών στα πρώην εδάφη της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας επηρέασε πολύ την Ιβηρική χερσόνησο. Από την Μάλακα πέρασαν τόσο οι Βάνδαλοι όσο και οι Βισηγότθοι, οι οποίοι την ενέταξαν στο Βασίλειο του Τολέδο. Από το 550 μέχρι το 613 η πόλη αποτέλεσε ένα από τα δύο σημαντικότερα αστικά κέντρα της βυζαντινής επαρχίας της Σπανίας. Η ανακατάληψη από τους Βισηγότθους σήμανε μεγάλες καταστροφές και η πόλη μπήκε σε μια περίοδο παρακμής που διήρκεσε μέχρι την κατάκτησή της από τους Άραβες το 711 υπό τον Ταρίκ. Οι μουσουλμάνοι συνέχισαν να την φωνάζουν Μάλακα.
Η παύσης των τοπικών εξεγέρσεων εναντίον των νέων κυρίαρχων και η ουσιαστική ένταξη της πόλης στην αραβική Ισπανία συνέβη μετά τα μέσα του 10ου αιώνα, υπό τον χαλίφη Αμπντ αλ-Ραχμάν Γ΄. Η ειρηνοποίηση του χαλιφάτου της Αλ-Άνταλους και οι βελτιώσεις στην αγροτική διαχείριση των εδαφών έφεραν την άνθηση των πόλεων. Ο πληθυσμός της Μάλακα έφτασε τις 20.000, το κέντρο της περικλείστηκε με τείχη, οι εμπορικές της σχέσεις εξαπλώθηκαν σε όλη τη δυτική Μεσόγειο (φιλοξενούσε μια παροικία Γενοβέζων) και τα γράμματα άνθισαν. Ο Εβραίος ποιητής Σολομόν Ιμπν Γκαβιρόλ ήταν ίσως το πιο λαμπρό τέκνο της πόλης, την οποία χαρακτηρίζει «πόλη του παραδείσου». Μετά την κατάρευση της κεντρικής εξουσίας του Χαλιφάτου της Κόρδοβας και την διάσπαση της Αλ-Άνταλους στα βασίλεια τάιφα, η Μάλακα έγινε πρωτεύουσα του ομώνυμου βασιλείου. Τα δύο της κάστρα, η Αλκαθάβα και το Κάστρο του Χιβραλφάρο είναι έργα που τελειοποιήθηκαν εκείνη την εποχή. Από το 1238 και μέχρι την χριστιανική κατάκτηση, η Μάλακα εντάχθηκε στο μουσουλμανικό βασίλειο της Γρανάδας, όντας το κύριο λιμάνι του.
Η κατάκτησή της τον Αύγουστο του 1487 από τα στρατεύματα των βασιλιάδων της Καστίλης και της Αραγώνας, Ισαβέλα και Φερδινάνδο έδωσε το τελειωτικό κτύπημα στο αποδυναμωμένο μουσουλμανικό βασίλειο της Γρανάδας που θα επιζούσε για 5 ακόμη χρόνια. Η πολιορκία της πόλης υπήρξε ένα από τα σκληρότερα επεισόδια της κατάκτησης του βασιλείου της Γρανάδας. Διήρκεσε έξι μήνες και με το τέλος της όλοι οι κάτοικοί της έγιναν σκλάβοι ή θανατώθηκαν, πέραν μερικών οικογενειών που τους επετράπη να παραμείνουν. Εκεί εγκαταστάθηκαν περίπου χίλιοι χριστιανοί από το βασίλειο της Καστίλης.
Μοντέρνα εποχή
Οι νέοι κατακτητές κατασκεύασαν πλήθος εκκλησιών και αναδιοργάνωσαν το πολεοδομικό σχέδιο της πόλης. Ωστόσο η νέα εποχή ανέτειλε με μεγάλες αναταραχές για την ευρύτερη περιοχή του πρώην βασιλείου της Γρανάδας, κυρίως λόγω των εξεγέρσεων των μουσουλμάνων στα βουνά Αλπουχάρας. Ο ανεξέλεγκτος ποταμός Γκουαδαλμεδίνα προκαλούσε συχνά πυκνά πλημμύρες και καταστροφές, όντας μια συνεχής πηγή ασθενειών.
Επί Φίλιππου Β' βελτιώθηκε το λιμάνι με κέντρο το οποίο ανασυστήθηκαν οι εξαγωγές προς την Ευρώπη. Με την δυναστική αλλαγή και τον πρώτο Βορβώνο βασιλιά, η Μάλαγα μετατράπηκε σε ισχυρό ναυτικό κέντρο. Η κατάκτηση του Γιβραλτάρ από τους Βρετανούς το 1704 κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής λίγο πριν από την ναυμαχία της Μάλαγας και η ανάγκη τροφοδοσίας των ισπανικών πόλεων στα παράλια της βόρειας Αφρικής χάρισε στην πόλη αμυντικές κατασκευές. Προς το τέλος του αιώνα λύθηκαν τα προβλήματα υδροδότησης και το λιμάνι επεκτάθηκε εκ νέου.
Σύγχρονη εποχή
Η εισβολή του Ναπολέοντα στην Ιβηρική έφερε τη Μάλαγα κάτω από γαλλική κυριαρχία για δύο χρόνια. Με την ανασύσταση της μοναρχίας, η πόλη πρωταγωνίστησε στην φιλελεύθερη εξέγερση του στρατηγού Τορίχος, που μετά την σύλληψή του εκτελέστηκε στην παραλία της πόλης. Ο 19ος αιώνας γενικότερα αποτέλεσε την εποχή της μέγιστης βιομηχανικής ανάπτυξης της πόλης, μοναδικής στην Ισπανία και συγκρινόμενη μόνο με αυτή της Βαρκελώνης. Η οικονομική ακμή διατηρήθηκε μέχρι την δεκαετία του 1880, εποχή όπου οι υψηλές τιμές του κάρβουνου και η επιδημία φυλλόξηρας χτύπησαν θανάσιμα τις εμπορικές δραστηριότητες της περιοχής.
Ο 20ός αιώνας είδε την πόλη να αντιμετωπίζει κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα. Παρά ταύτα η πόλη εγκαινίασε προαστικό σιδηρόδρομό της το 1905 και το αεροδρόμιό της το 1919. Με τον ερχομό της Δεύτερης Δημοκρατίας το πλήθος επιτέθηκε στις εκκλησίες κι έκαψε πολλά σημαντικά έργα αρχιτεκτονικής κληρονομιάς. Το 1933 εκλέχτηκε από τη Μάλαγα ο πρώτος κομμουνιστής βουλευτής στην ιστορία της Ισπανίας.
Στον Ισπανικό εμφύλιο πόλεμο (1936-1939) η Μάλαγα βρέθηκε στην ζώνη επιρροής των δημοκρατικών. Ωστόσο γρήγορα καταλήφθηκε από τον στρατηγό Κέιπο ντε Γιάνο των δυνάμεων των εθνικιστών τον Φεβρουάριο του 1937, όταν και πραγματοποιήθηκε η σφαγή χιλιάδων αμάχων και δημοκρατικών στρατιωτών που υποχωρούσαν προς την Αλμερία από τον εθνικιστικό στρατό και ιταλικά πολεμικά πλοία. Πριν το τέλος του Εμφυλίου, οι εθνικιστές είχαν εκτελέσει γύρω στις 20.000 ανθρώπους από την ευρύτερη περιοχή.
Η δικτατορία επέφερε άνθηση στον τουρισμό. Η παραλιακή ζώνη της επαρχίας της Μάλαγας αναδείχθηκε σε κύριο τουριστικό προορισμό και μετονομάστηκε σε Κόστα ντελ Σολ (Costa del Sol, 'Ακτή του Ήλιου'). Το 1972 ιδρύθηκε το πανεπιστήμιο της πόλης.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Πόλεις της Ισπανίας Κατηγορία:Λιμένες Κατηγορία:Λιμένες της Μεσογείου
Μητροπολίτης Φθιώτιδος Νικόλαος
Ο Μητροπολίτης Φθιώτιδος Νικόλαος Πρωτοπαπάς (1948-2019), ήταν Έλληνας ιεράρχης και μητροπολίτης Φθιώτιδος.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε το 24 Σεπτεμβρίου 1948 στην Πλατιά της Τήνου. Σπούδασε στην Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή και στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από την οποία αποφοίτησε το 1972.
Διάκονος χειροτονήθηκε το 1973 και Πρεσβύτερος το 1975. Διετέλεσε Αρχιδιάκονος και Ιεροκήρυκας της Μητρόπολης Χαλκίδας (1973 - 1975), καθηγητής της Εκκλησιαστικής Σχολής Τήνου (1975 - 1978) και Ιεροκήρυκας του Πανελληνίου Ιερού Ιδρύματος της Ευαγγελίστριας Τήνου (1975 - 1984). Μετατέθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Σεραφείμ στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών, διετέλεσε Διευθυντής Υπηρεσιών και του θεολογικού Οικοτροφείου της Αποστολικής Διακονίας (1984 - 1996), Γενικός Διευ­θυ­ντής του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Εκκλησίας (1990 - 1996) και Ιεροκήρυκας του Ναού Αγίου Ελευθερίου Άρεως. Συνέγραψε πολλές μελέτες θεομητορικού, ιστορικού και λογοτεχνικού περιεχομένου και δημοσίευσε πολλά άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά.
Εξελέγη Μητροπολίτης Φθιώτιδος από την Ιεραρχία τον Οκτώβριο του 1996, χειροτονήθηκε στις 6 Οκτωβρίου στον Ναό Αγίου Ελευθερίου Άρεως και ενθρονίστηκε στη Λαμία στις 17 Νοεμβρίου 1996.
Απεβίωσε στις 27 Ιουλίου 2019 ύστερα από ανακοπή καρδιάς, σε ηλικία 71 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νικολαος
.io
.io είναι ο top-level domain κωδικός για το Βρετανικό Έδαφος Ινδικού Ωκεανού στο διαδίκτυο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικό Έδαφος Ινδικού Ωκεανού Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Απόλλων (Βρετανικό Μουσείο αρ. 209)
Ο Απόλλων που φιλοξενείται στο Βρετανικό Μουσείο είναι έργο της αρχαίας Ελληνικής τέχνης.
Περιγραφή
Εικονίζει νεαρό αθλητή, ίσως πυγμάχο των Ολυμπιακών αγώνων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα Κατηγορία:Ελληνικά και Ρωμαϊκά εκθέματα στο Βρετανικό Μουσείο Κατηγορία:Αρχαιολογικά ευρήματα στην Ελλάδα
.iq
.iq είναι ο top-level domain κωδικός για το Ιράκ στο διαδίκτυο. Η εγγραφή τομέων .iq περιορίζεται σε εμπορικές προμήθειες, παρόχους υπηρεσιών σιαδικτύου, μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς ή σχολεία και ιδιωτικά ιδρύματα αναγνωρισμένα από την Ανώτατη Εκπαίδευση, φυσικά πρόσωπα, πολίτες ή κατοίκους του Ιράκ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιράκ Κατηγορία:Top-level domains
Toppdomän
Εκατονταετής Πόλεμος
Εκατονταετής Πόλεμος χαρακτηρίστηκε ίσως ο μακροβιότερος πόλεμος που έγινε ποτέ μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας, με πραγματική διάρκεια μεγαλύτερη των 100 ετών, από το 1337 μέχρι το 1453 (116 έτη), με πολύ μικρές διακοπές, του οποίου όμως η ιστορική σημασία υπήρξε πολλαπλή. Είναι γεγονός ότι σε αυτόν τον πόλεμο ακολουθήθηκαν νέα συστήματα τακτικής, στρατιωτικής σύνθεσης και στρατιωτικού εξοπλισμού.
Η αφορμή
Αφορμή του πολέμου ήταν ο ταυτόχρονος ανταγωνισμός δύο διεκδικητών του θρόνου της Γαλλίας. Συγκεκριμένα, το 1328, όταν πέθανε ο Βασιλιάς της Γαλλίας Κάρολος Δ΄, άτεκνος αλλά και χωρίς αδελφό, τον γαλλικό θρόνο διεκδίκησαν αφενός μεν, ο Φίλιππος Βαλουά, ο πλησιέστερος εξάδελφος του θανόντος, ο οποίος και ανακηρύχθηκε αμέσως βασιλιάς ως Φίλιππος ΣΤ΄ (1328-1350), ο οποίος και ίδρυσε τη βασιλική δυναστεία των Βαλουά, αφετέρου δε ο Εδουάρδος Γ΄, ήδη Βασιλιάς της Αγγλίας (1327-1377), ανηψιός εξ αδελφής του θανόντος Καρόλου, απαίτησε τη διαδοχή του στηριζόμενος στον Σαλικό Νόμο που ίσχυε στη Γαλλία αποκλείοντας τη διαδοχή σε γυναίκες. Αποκλείοντας τη μητέρα του, κατέστησε εαυτόν ως νόμιμο διάδοχο του γαλλικού θρόνου. Για τους ίδιους ακριβώς αυτούς λόγους η διαμάχη αυτή εξακολούθησε και στους μετέπειτα κατά σειρά βασιλείς της Αγγλίας Ριχάρδου Β΄, Ερρίκου Δ΄, Ερρίκου Ε΄ και Ερρίκου ΣΤ΄, και στους βασιλείς της Γαλλίας Ιωάννη Β΄, Καρόλου Ε΄, Καρόλου ΣΤ΄ και Καρόλου Ζ΄.
Αίτια
Η κυριότερη αιτία ήταν η αμετακίνητη απόφαση του Εδουάρδου Γ΄ να διεκδικήσει το στέμμα της Γαλλίας. Προς την απόφαση αυτή συνετέλεσε και το επαναστατικό πνεύμα διαφόρων εκπατρισμένων Γάλλων, που η δημοτικότητα μιας εκστρατείας τούς παρείχε την ευκαιρία να λεηλατήσουν μια χώρα, και κυρίως ήταν το θέμα της Φλάνδρας - κλειδί για τις αγγλογαλλικές σχέσεις. Πιο συγκεκριμένα ήταν η επιδίωξη της Γαλλίας να απομακρύνει τους Άγγλους από την Ακουιτανία, αλλά και η επιδίωξη της Αγγλίας να καταργήσει την υποτέλεια της Γουιένης από τη Γαλλία και να εξασφαλίσει την επιστροφή της Νορμανδίας, του Ανζού, και άλλων περιοχών. Και τα δύο κράτη επιδίωκαν την κυριαρχία στην πλούσια περιοχή της Φλάνδρας. Το βασικό προϊόν της Αγγλίας ήταν το μαλλί, και βασική βιομηχανία της Φλάνδρας ήταν η υφαντουργία. Ο Κόμης της Φλάνδρας, Λουδοβίκος του Νεβέρ, υποστηριζόταν από τον επικυρίαρχό του βασιλιά της Γαλλίας, και οι Φλαμανδοί αστοί ήταν φανατικοί αγγλόφιλοι.
Περίοδοι πολέμου
Ο Εκατονταετής Πόλεμος κατανέμεται σε τέσσερεις περιόδους:
Η Γαλλία, αν και μεγαλύτερη σε έκταση και πλούτο, αποδείχθηκε πολύ κατώτερη στην πολεμική τέχνη, και αυτό διότι οι βασιλείς της διεξήγαγαν τον πόλεμο με τα πολιτικά δεδομένα του φεουδαλικού συστήματος της εποχής, δηλαδή με μόνη επικουρία των γεωδεσποτών και ευγενών. Αντίθετα ο Εδουάρδος Γ΄ μετέτρεψε επιτήδεια τη διαμάχη διαδοχής σε αγώνα όλου του λαού: με το μέρος του είχε κυρίως τον εμπορικό κόσμο του Λονδίνου. . Μέχρι τότε οι Γάλλοι βασιλείς δε διέθεταν στρατό εθνικό, αλλά και σχεδόν καμία τότε χώρα. Αντ' αυτού διέθεταν μισθοφόρους και σχεδόν ατάκτους με λίγο εξοπλισμό και εκπαίδευση, μη μπορώντας όμως ν΄ αντιμετωπίσουν τον περισσότερο οργανωμένο και εξοπλισμένο με τελειοποιημένα μέσα της εποχής στρατό των Άγγλων, με αποτέλεσμα να υποστούν βαριές ήττες (Κρεσύ 1346, Πουατιέ 1356, Αζενκούρ 1415) ενώ είχαν σχεδόν πάντα αριθμητικό πλεονέκτημα. Όταν όμως άρχισε να συμμετέχει και ο γαλλικός λαός, τότε και με την παρέλευση του χρόνου ο πόλεμος είχε ξεφύγει της απλής διαμάχης διαδοχής και είχε μετατραπεί σε προσπάθεια κατάκτησης ηπειρωτικού ευρωπαϊκού εδάφους εκ μέρους των Άγγλων. Ιδιαίτερα μετά την εμφάνιση της Ιωάννας της Λωραίνης, η οποία θεωρήθηκε από τους Γάλλους θεόσταλτη, οι ρόλοι αντιστράφηκαν και σημειώθηκαν αρκετές γαλλικές νίκες (Ορλεάνη 1429, Φορμινύ 1450, Καστιγιόν 1453). Εκτός από την Αγγλία και τη Γαλλία, στη δίνη του πολέμου βρέθηκαν κατά καιρούς και άλλα κρατίδια της εποχής, όπως η Βουργουνδία, η Βρετάνη, η Φλάνδρα, η Καστίλλη και η Πορτογαλία.
Τερματισμός της υποτέλειας
Στις 26 Ιανουαρίου 1340, ο Εδουάρδος Γ΄ επίσημα δέχθηκε τον όρκο υποτέλειας του Γκυ, ετεροθαλή αδελφού του Κόμη της Φλάνδρας. Οι πολιτικές αρχές της Γάνδης, της Υπρ και της Μπρυζ, ανακήρυξαν τον Εδουάρδο βασιλιά της Γαλλίας. Ο σκοπός του Εδουάρδου ήταν να ισχυροποιήσει τις συμμαχίες του με τις Κάτω Χώρες. Οι υποστηρικτές του θα μπορούσαν τότε να ισχυριστούν ότι ήταν πιστοί στον "πραγματικό" βασιλιά της Γαλλίας και δεν ήταν αντάρτες εναντίον του Φιλίππου. Τον Φεβρουάριο του 1340, ο Εδουάρδος επέστρεψε στην Αγγλία και προσπάθησε να συγκεντρώσει περισσότερους πόρους και επίσης να αντιμετωπίσει τις διάφορες πολιτικής φύσεως δυσκολίες που είχαν ανακύψει.
Χρήστος Μενιδιάτης
Είναι γιος του τραγουδιστή Μιχάλη Μενιδιάτη. Σπούδασε στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής στην Αθήνα.
Εκατονταετής Πόλεμος
Τερματισμός της υποτέλειας
Οι σχέσεις των Άγγλων με τη Φλάνδρα ήταν επίσης στενές λόγω του αγγλικού εμπορίου μαλλιού, μιας και οι κύριες πόλεις της περιοχής βάσιζαν σημαντικά τον εξαγωγικό τους τομέα στην κλωστοϋφαντουργία και η Αγγλία τούς παρείχε τις πρώτες ύλες που χρειάζονταν για τον σκοπό αυτό. Ο Εδουάρδος Γ΄ είχε διατάξει τον πρωθυπουργό του να κάθεται στο κυβερνητικό συμβούλιο σε ένα μαξιλάρι γεμισμένο με μαλλί, ως σύμβολο της σημασίας του εμπορίου μαλλιού. Την ίδια εποχή υπήρχαν περίπου 110.000 ερίφια μόνο στην περιοχή του Σάσσεξ. Τα μεγάλα μεσαιωνικά αγγλικά μοναστήρια παρήγαν μεγάλα πλεονάσματα μαλλιού που πωλούνταν στην ηπειρωτική Ευρώπη. Διαδοχικές αγγλικές κυβερνήσεις είχαν καταστεί ικανές να αντλήσουν μεγάλα ποσά χρημάτων φορολογώντας το εν λόγω εμπόριο. Κατόπιν όμως, η ναυτική ισχύς της Γαλλίας οδήγησε σε οικονομικές δυσκολίες την Αγγλία, συρρικνώνοντας το εμπόριο μαλλιού με τη Φλάνδρα και το εμπόριο οίνου από τη Γασκώνη.
Χρήστος Μενιδιάτης
Ξεκίνησε δισκογραφικά στα τέλη της δεκαετίας του '90 με το πραγματικό του επώνυμο, Καλογράνης. Έκανε επιτυχία με το τραγούδι «Μόνο Τα Μάτια Σου» και το πρώτο του CD single, «Για Μένα». Το 2005 κυκλοφόρησε την ολοκληρωμένη του δουλειά «Στ' Αστέρια Κάνω Μια Ευχή", με δεκατέσσερα τραγούδια, όπως «Ενοικιάζεται» και «Κυριακές». Το εν λόγω άλμπουμ ήταν στη λίστα με τα δημοφιλέστερα στην Ελλάδα για το 2006.
Εκατονταετής Πόλεμος
Ξέσπασμα της σύγκρουσης
Στις 22 Ιουνίου 1340, ο Εδουάρδος Γ΄ σάλπαρε με τον στόλο του από την Αγγλία και την επόμενη μέρα έφτασε στις εκβολές του Τσβιν. Ο γαλλικός στόλος έλαβε αμυντικό σχηματισμό έξω από το λιμάνι της πόλης Σλους. Ο αγγλικός στόλος εξαπάτησε τον γαλλικό κάνοντάς τον να πιστέψει ότι αποσυρόταν. Όταν όμως ο άνεμος άλλαξε φορά αργά το απόγευμα, ο αγγλικός στόλος επιτέθηκε με τον άνεμο και τον ήλιο πίσω του. Ο γαλλικός στόλος καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά κατά τη σύγκρουση που έγινε γνωστή ως μάχη του Σλους. Η Αγγλία κυριάρχησε στο Κανάλι της Μάγχης για το υπόλοιπο του πολέμου, αποτρέποντας γαλλικές εισβολές στο νησί. Σε εκείνη τη φάση, οι πόροι του Εδουάρδου εξαντλήθηκαν και ο πόλεμος πιθανόν θα είχε τελειώσει αν δεν σημειωνόταν ο θάνατος του Δούκα της Βρετάνης που ακολουθήθηκε από μια διαμάχη για τη διαδοχή ανάμεσα στον ετεροθαλή αδελφό του δούκα, Ιωάννη του Μονφόρ, και τον Κάρολο του Μπλουά, ανηψιό του Φιλίππου ΣΤ΄.
Χρήστος Μενιδιάτης
Στα τέλη του 2006 κυκλοφόρησε και η δεύτερη προσωπική δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Βήμα Βήμα». Επιτυχία του από το δίσκο αυτό ήταν το τραγούδι "Απόψε Λείπεις".
Εκατονταετής Πόλεμος
Ξέσπασμα της σύγκρουσης
Το 1341, η σύγκρουση για τη διαδοχή στο Δουκάτο της Βρετάνης ξεκίνησε τον Πόλεμο της Βρετονικής Διαδοχής, στον οποίο ο Εδουάρδος Γ΄ υποστήριξε τον Ιωάννη του Μονφόρ και ο Φίλιππος ΣΤ΄ τον Κάρολο του Μπλουά. Τα επόμενα χρόνια η δράση επικεντρώθηκε γύρω από τη μάχη για τη Βρετάνη. Η πόλη Βαν άλλαξε χέρια αρκετές φορές, ενώ περαιτέρω εκστρατείες στη Γασκώνη είχαν ανάμεικτη επιτυχία και για τις δύο πλευρές.
Μάχη του Κρεσύ, 1346
Τον Ιούλιο 1346, ο Εδουάρδος ξεκίνησε μια μεγάλης κλίμακας εισβολή στη Γαλλία, αποβιβαζόμενος στη χερσόνησο Κοταντέν της Νορμανδίας, στην περιοχή Σαιν Βάαστ. Ο αγγλικός στρατός κατέλαβε την τελείως αφύλακτη πόλη της Καέν σε μια μόλις ημέρα, αιφνιδιάζοντας τους Γάλλους. Ο Φίλιππος συγκέντρωσε ένα μεγάλο στρατό για να αντιπαρατεθεί στον Εδουάρδο, ο οποίος επέλεξε να κατευθυνθεί βόρεια-βορειοανατολικά προς τις Κάτω Χώρες, λεηλατώντας την ενδιάμεση περιοχή στο διάβα του. Ο αγγλικός στρατός έφτασε στον ποταμό Σηκουάνα όπου βρήκε τα περισσότερα περάσματα του ποταμού κατεστραμμένα. Συνέχισε ως εκ τούτου την πορεία του όλο και πιο νότια κατά μήκος του Σηκουάνα, πλησιάζοντας μάλιστα ανησυχητικά κοντά στο Παρίσι, μέχρι που βρήκε το πέρασμα του ποταμού στο Πουασσύ. Το πέρασμα στο σημείο αυτό είχε μόνο μερικώς καταστραφεί, οπότε οι μηχανικοί του αγγλικού στρατού κατάφεραν να το αποκαταστήσουν. Αφού ο στρατός του πέρασε απέναντι συνέχισε την πορεία του στη Φλάνδρα μέχρι που έφτασε στον ποταμό Σομ. Ο στρατός διέσχισε τον Σομ σε μια ρηχή διάβασή του στην περιοχή Μπλανστάκ, αφήνοντας τον γαλλικό στρατό του Φιλίππου άπραγο στην αντίπερα όχθη. Ο Εδουάρδος συνέχισε την πορεία του προς τη Φλάνδρα για ακόμη μια φορά, μέχρι που, όταν λίγο αργότερα διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να ελιχθεί περαιτέρω απέναντι στον στρατό του Φιλίππου, διέταξε τις δυνάμεις του να παραταχθούν για μάχη, ευκαιρία που έσπευσε να εκμεταλλευθεί ο Φίλιππος διατάσσοντας επίθεση του γαλλικού στρατού.
Φίλιπ Γκρίφιθς
Ο Φίλιπ Όγκουστους Γκρίφιθς (Phillip Augustus Griffiths IV, γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1938) είναι Αμερικανός μαθηματικός, γνωστός για το έργο του στον τομέα της γεωμετρίας, και ειδικότερα για την προσέγγιση των σύνθετων πολλαπλών στην αλγεβρική γεωμετρία. Είναι ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς, ιδίως της θεωρίας της μεταβολής της δομής Χότζ στη θεωρία Χότζ και τη θεωρία των χώρων moduli, η οποία αποτελεί μέρος της υπερβατικής αλγεβρικής γεωμετρίας και η οποία αγγίζει επίσης σημαντικές και μακρινές περιοχές της διαφορικής γεωμετρίας. Εργάστηκε επίσης πάνω στις μερικές διαφορικές εξισώσεις, συνυπογράφοντας μαζί με τους Σιίνγκ-Σεν Τσέρν, Ρόμπερτ Μπράιαντ και Ρόμπερτ Γκάρντνερ το έργο "Εξωτερικά διαφορικά συστήματα".
Χρήστος Μενιδιάτης
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες άνδρες τραγουδιστές Κατηγορία:Έλληνες τραγουδοποιοί Κατηγορία:Λαϊκοί τραγουδιστές
Εκατονταετής Πόλεμος
Μάχη του Πουατιέ, 1356
Το 1348, ο Μαύρος Θάνατος, που μόλις είχε φτάσει από το Παρίσι, άρχισε να καταστρέφει την Ευρώπη. Το 1355, μετά το τέλος της επιδημίας, ο γιος του βασιλιά Εδουάρδου Γ΄, συνονόματός του Εδουάρδος, Πρίγκηπας της Ουαλίας, γνωστός αργότερα ως Μαύρος Πρίγκηπας, ηγήθηκε μιας εκστρατείας λεηλασιών με αφετηρία τη Γασκώνη διαμέσου της Γαλλίας, κατά τη διάρκεια της οποίας λεηλάτησε τις κοινότητες Αβινιονέ και Καστελνωνταρύ, κατέστρεψε την Καρκασσόν και λεηλάτησε την πόλη Ναρμπόν. Τον επόμενο χρόνο κατά τη διάρκεια μιας άλλης παρόμοιας εκστρατείας λεηλάτησε τις περιοχές Ωβέρν, Λιμουζέν και Μπερρύ, αλλά απέτυχε να καταλάβει την πόλη Μπουρζ. Κατόπιν προσέφερε όρους ειρήνης στον βασιλιά Ιωάννη Β΄ της Γαλλίας, που τον είχε περικυκλώσει κοντά στο Πουατιέ, αλλά αρνήθηκε να παραδοθεί ως τίμημα για την αποδοχή της πρότασης ειρήνευσης από τον Γάλλο βασιλιά. Η άρνηση παράδοσης του πρίγκηπα Εδουάρδου οδήγησε στη Μάχη του Πουατιέ στις 19 Σεπτεμβρίου 1356, όπου ο αγγλικός στρατός έτρεψε σε φυγή τους Γάλλους. Κατά τη διάρκεια της μάχης, ο Γασκώνος ευγενής Ιωάννης ντε Γκραϊγύ, φεουδάρχης λόρδος της στρατηγικής πόλης-λιμανιού Μπυσέ στις ακτές του Ατλαντικού, ηγήθηκε μιας ιππικής δύναμης που είχε κρυφθεί σε ένα παρακείμενο δάσος. Όταν η γαλλική προέλαση αναχαιτίστηκε, ο Γκραϊγύ διενήργησε πλευρική κίνηση με τους ιππείς του αποκόπτοντας τη γαλλική υποχώρηση και επιτυγχάνοντας να συλλάβει αιχμάλωτο τον Ιωάννη Β΄ και πολλούς Γάλλους ευγενείς. Με τον Ιωάννη Β΄ όμηρο των Άγγλων, ο γιος του ο δελφίνος Κάρολος (ο αργότερα Κάρολος Ε΄) ανέλαβε τις εξουσίες του Γάλλου βασιλιά ως αντιβασιλέας. Μετά τη μάχη του Πουατιέ, πολλοί Γάλλοι ευγενείς και μισθοφόροι υιοθέτησαν ληστρική προς τους αδύναμους και περιφρονητική προς την κεντρική εξουσία συμπεριφορά, με αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας χαώδους κατάστασης στη χώρα.
Φίλιπ Γκρίφιθς
Βιογραφία
Ο Γκρίφιθς είναι πρόεδρος της Ομάδας Επιστημονικής Πρωτοβουλίας στο Ινστιτούτο Προηγμένων Σπουδών. Είναι συν-συγγραφέας, µαζί µε τον Τζόε Χάρις, του έργου "Principles of Algebraic Geometry" (Αρχές αλγεβρικής γεωμετρίας), ενός κορυφαίου έργου για την πολύπλοκη αλγεβρική γεωµετρία .
Εκατονταετής Πόλεμος
Η εκστρατεία της Ρενς και η Μαύρη Δευτέρα
Ο Εδουάρδος Γ΄ εισέβαλε στη Γαλλία για τρίτη και τελευταία φορά, ελπίζοντας να κεφαλαιοποιήσει τη δυσαρέσκεια και το χάος στη χώρα και ν΄ αρπάξει τον γαλλικό θρόνο. Η στρατηγική του Γάλλου δελφίνου Καρόλου ήταν αυτή της μη εμπλοκής με τον αγγλικό στρατό σε "ανοικτή" μάχη. Παρόλα αυτά, ο Εδουάρδος ήθελε το στέμμα και επέλεξε την καθεδρική πόλη της Ρενς για τη στέψη του (η Ρενς αποτελούσε παραδοσιακά την πόλη στέψης του εκάστοτε βασιλιά της Γαλλίας). Οι πολίτες όμως της Ρενς έκτισαν και επιδιόρθωσαν τις οχυρώσεις της πόλης πριν φτάσει εκεί ο Εδουάρδος με τον στρατό του. Ο Εδουάρδος πολιόρκησε την πόλη για πέντε εβδομάδες, αλλά τα αμυντικά έργα άντεξαν και δεν υπήρξε τελικά στέψη. Κατόπιν ο Εδουάρδος κινήθηκε προς το Παρίσι, αλλά υποχώρησε μετά απο λίγες αψιμαχίες που σημειώθηκαν στα προάστιά του.
Φίλιπ Γκρίφιθς
Βραβεία
Ο Γκρίφιθς εξελέγη μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών το 1979 και της Αμερικανικής Φιλοσοφικής Εταιρείας το 1992. Το 2008 του απονεμήθηκε το βραβείο Βολφ (από κοινού με τους Πιερ Ντελίν και Μάμφορντ) και το μετάλλιο Μπρούβερ .Το 2012 έγινε μέλος της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας. Επιπλέον, το 2014 ο Γκρίφιθς τιμήθηκε με το βραβείο Leroy P. Steele Prize για τα επιτεύγματα ζωής από την Αμερικανική Μαθηματική Εταιρεία. Επίσης, το 2014, ο Γκρίφιθς τιμήθηκε με το μετάλλιο Τσέρν για την αφοσίωση στα μαθηματικά και τα εξαιρετικά επιτεύγματά του σε όλη του τη ζωή.
Εκατονταετής Πόλεμος
Η εκστρατεία της Ρενς και η Μαύρη Δευτέρα
Ακολούθησε η πόλη Σαρτρ, όπου όμως μια τρομερή θύελλα απο χαλάζι έπληξε το στρατοπεδευμένο αγγλικό στρατό τη λεγόμενη Μεγάλη Δευτέρα του Πάσχα του έτους 1360, προκαλώντας περισσότερους από 1.000 θανάτους Άγγλων στρατιωτών. Το γεγονός αυτό καταρράκωσε τον στρατό του Εδουάρδου, αναγκάζοντάς τον να διαπραγματευτεί όταν τον προσέγγισαν οι Γάλλοι. Ακολούθησε η σύγκληση μιας διάσκεψης στο χωριό Μπρετινύ κοντά στη Σαρτρ, που κατέληξε στη Συνθήκη του Μπρετινύ (8 Μαΐου 1360). Η συνθήκη επικυρώθηκε στο Καλαί τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς. Σε αντάλλαγμα για την αύξηση των εδαφών του στην Ακουιτανία, ο Εδουάρδος αποκήρυξε τις περιοχές Νορμανδία, Τουραίν, Ανζού και Μαιν, και συγκατατέθηκε στη μείωση κατά 1.000.000 γαλλικές κορόνες του ποσού των λύτρων για τον βασιλιά Ιωάννη Β΄ που κρατούσε όμηρο.
Φίλιπ Γκρίφιθς
Παραπομπές
Κατηγορία:Μαθηματικοί αναλυτές Κατηγορία:Αμερικανοί μαθηματικοί Κατηγορία:Μαθηματικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Μαθηματικοί του 21ου αιώνα
Εκατονταετής Πόλεμος
Πρώτη περίοδος ειρήνης, 1360-1369
Ο Γάλλος βασιλιάς Ιωάννης Β΄ είχε κρατηθεί όμηρος στην Αγγλία. Η Συνθήκη του Μπρετινύ όρισε τα λύτρα του στο ύψος των 3.000.000 κορονών και επέτρεψε να κρατηθούν άλλοι όμηροι στη θέση του Ιωάννη. Στους ομήρους αυτούς περιλαμβάνονταν δύο από τους γιους του, αρκετοί πρίγκηπες και ευγενείς, τέσσερεις κάτοικοι του Παρισιού και δύο πολίτες από καθεμία από τις 19 κύριες πόλεις της Γαλλίας. Ενώ οι όμηροι αυτοί ήταν υπό κράτηση, ο Ιωάννης επέστρεψε στη Γαλλία για να προσπαθήσει να αυξήσει τα έσοδά του ώστε να πληρώσει τα λύτρα. Το 1362 ο γιος του Ιωάννη, Λουδοβίκος του Ανζού, που εκρατείτο όμηρος στο υπό αγγλική κατοχή Καλαί, διέφυγε της αιχμαλωσίας. Λόγω του γεγονόττος αυτού, ο Ιωάννης Β΄ αισθάνθηκε υποχρεωμένος, για λόγους τιμής, να επιστρέψει ως αιχμάλωτος στην Αγγλία.
Το γαλλικό στέμμα βρισκόταν σε ασυμφωνία με το Βασίλειο της Ναβάρρας (κοντά στη νότια Γασκώνη) από το 1354 για τη διαδοχή στο Δουκάτο της Βουργουνδίας, και το 1363 οι Ναβαρρέζοι χρησιμοποίησαν την ομηρεία του Ιωάννη Β΄ στο Λονδίνο και την πολιτική αδυναμία του δελφίνου του (ο μετέπειτα Κάρολος Ε΄), για να προσπαθήσουν ν΄ αρπάξουν την εξουσία στο δουκάτο. Παρόλο που δεν υπήρξε κάποια επίσημη συνθήκη, ο Εδουάρδος Γ΄ υποστήριξε τις κινήσεις των Ναβαρρέζων, ιδίως καθώς υπήρχε μια προοπτική να κερδίσει τον έλεγχο στις βόρειες και δυτικές επαρχίες της Γαλλίας. Με αυτό στο μυαλό του, ο Εδουάρδος Γ΄ σκόπιμα καθυστέρησε τις διαπραγματεύσεις ειρήνης. Το 1363, ο Ιωάννης Β΄ απεβίωσε στο Λονδίνο, ευρισκόμενος ακόμη υπό τιμητική αιχμαλωσία. Τον διαδέχθηκε ο γιος του, Κάρολος Ε΄. Στις 7 Μαΐου 1363, ένα μήνα μετά την ανάδειξη του δελφίνου στον γαλλικό θρόνο και τρεις μέρες πριν τη στέψη του ως Καρόλου Ε΄ της Γαλλίας, οι Ναβαρρέζοι υπέστησαν συντριπτική ήττα από τον γαλλικό στρατό στη μάχη του Κοσερέλ στη βόρεια Γαλλία.
Ακουιτανία και Καστίλλη
Το 1366 σημειώθηκε εμφύλιος πόλεμος για τη διαδοχή στο Στέμμα της Καστίλλης. Οι δυνάμεις του ηγεμόνα Πέτρου της Καστίλλης αντιμετώπισαν εκείνες του ετεροθαλή αδελφού του, Ερρίκου της Τραστάμαρα. Το αγγλικό στέμμα υποστήριξε τον Πέτρο και οι Γάλλοι τον Ερρίκο. Ηγέτης των γαλλικών δυνάμεων ήταν ο βρετονικής καταγωγής Μπερτράν ντυ Γκεκλέν, που ξεκίνησε από σχετικά ταπεινές ρίζες για να ξεχωρίσει ως ένας από τους πολεμικούς ηγέτες της Γαλλίας. Ο Κάρολος Ε΄ της Γαλλίας ετοίμασε μια δύναμη 12.000 ανδρών, οι οποίοι υπό την ηγεσία του Γκεκλέν έσπευσαν να υποστηρίξουν τον Ερρίκο της Τραστάμαρα κατά την εισβολή του στα εδάφη της Καστίλλης.
Ο Πέτρος της Καστίλλης απηύθυνε έκκληση για βοήθεια στο λεγόμενο Μαύρο Πρίγκηπα της Αγγλίας και Ακουιτανίας, αλλά μη βλέποντας άμεση ανταπόκριση, αναγκάστηκε να καταφύγει εξόριστος στην Ακουιτανία. Ο Μαύρος Πρίγκηπας είχε προηγουμένως συμφωνήσει να υποστηρίξει τις διεκδικήσεις του Πέτρου, όμως ανησυχίες του επί των όρων της Συνθήκης του Μπρετινύ τον οδήγησαν να συνδράμει τον Πέτρο ως εκπρόσωπος της Ακουιτανίας, παρά ως εκπρόσωπος της Αγγλίας. Κατόπιν ηγήθηκε ενός αγγλογασκωνικού στρατού που προήλασε στην Καστίλλη. Ο Πέτρος αποκαταστάθηκε στην εξουσία μετά την ήττα του στρατού του Ερρίκου της Τραστάμαρα στη μάχη της Νάχερα.
Με τον Μαύρο Πρίγκηπα να έχει φύγει από την Καστίλλη, ο Ερρίκος της Τραστάμαρα ηγήθηκε μιας δεύτερης εισβολής που ολοκληρώθηκε με τον θάνατο του Πέτρου της Καστίλλης στη μάχη του Μοντιέλ τον Μάρτιο του 1369. Το νέο καστιλιάνικο καθεστώς παρέσχε ναυτική υποστήριξη στις γαλλικές εκστρατείες εναντίον της Ακουιτανίας και της Αγγλίας.
Η εκστρατεία του Ιωάννη της Γάνδης το 1373
Τον Αύγουστο 1373, ο Ιωάννης της Γάνδης, μαζί με τον Ιωάννη του Μονφόρ, Δούκα της Βρετάνης, ηγήθηκε μια μεγάλης επιδρομής λεηλασιών γαλλικών εδαφών επικεφαλής μιας δύναμης 9.000 ανδρών από το Καλαί. Ενώ αρχικώς η επιδρομή ήταν επιτυχής καθώς οι γαλλικές δυνάμεις ήταν ανεπαρκώς συγκεντρωμένες για ν΄ αντιμετωπίσουν την πρόκληση αυτή, οι Άγγλοι άρχισαν να συναντούν περαιτέρω αντίσταση καθώς συνέχιζαν νότια. Οι γαλλικές δυνάμεις άρχισαν να συγκεντρώνονται γύρω από την αγγλική δύναμη, αλλά υπό συγκεκριμένες διαταγές του βασιλιά Καρόλου Ε΄ απέφευγαν να δώσουν μάχη εκ παρατάξεως. Αντιθέτως, έκαναν επιθέσεις σε τμήματα των Γάλλων που είχαν αποσπαστεί από το κύριο σώμα για να κάνουν λεηλασίες.
Οι Γάλλοι παρακολουθούσαν από κοντά τους Άγγλους και τον Οκτώβριο οι τελευταίοι ανακάλυψαν ότι είχαν παγιδευθεί στον ποταμό Αλλιέ από τέσσερα ξεχωριστά γαλλικά στρατιωτικά σώματα. Με κάποια δυσκολία οι Άγγλοι διέσχισαν τη γέφυρα του ποταμού στο ύψος της κοινότητας Μουλέν, απώλεσαν όμως όλες τις αποσκευές τους και τα λάφυρα από την έως τότε επιδρομή τους. Συνέχισαν δε νότια διαμέσου του υψιπέδου της περιοχής Λιμουζέν, αλλά ο καιρός χειροτέρευε διαρκώς. Άντρες και άλογα πέθαναν σε μεγάλους αριθμούς, και πολλοί στρατιώτες, αναγκασμένοι να βαδίζουν πεζοί, εγκατέλειψαν τον οπλισμό τους. Στις αρχές του Δεκέμβρη του 1337, ο αγγλικός στρατός έφτασε τελικώς στη φιλική επικράτεια της Γασκώνης. Στα τέλη του Δεκέμβρη βρισκόταν στο Μπορντώ, πεινασμένος, χωρίς επαρκή εφόδια και εξοπλισμό, και έχοντας απωλέσει πάνω από το μισό αριθμό των 30.000 ίππων με τους οποίους είχε ξεκινήσει από το Καλαί. Παρόλο που η επιδρομή διαμέσου της Γαλλίας σε τεράστιες αποστάσεις υπήρξε ένας εκπληκτικός άθλος, από στρατιωτικής απόψεως υπήρξε μια αποτυχία.
Αναταραχή στην Αγγλία
Με την υγεία του να συνεχίζει να χειροτερεύει, ο Μαύρος Πρίγκηπας επέστρεψε στην Αγγλία τον Ιανουάριο του 1371, όπου τότε ο πατέρας του Εδουάρδος Γ΄ ήταν πλέον αρκετά ηλικιωμένος, με επιβαρυμένη υγεία. Η ασθένεια του Μαύρου Πρίγκηπα χειροτέρευε συνεχώς, και απεβίωσε στις 8 Ιουνίου 1376. Ο Εδουάρδος Γ΄ απεβίωσε την επόμενη χρονιά, στις 21 Ιουνίου 1377. Τον διαδέχθηκε ο δευτερότοκος γιος του Μαύρου Πρίγκηπα, Ριχάρδος Β΄ (ο πρωτότοκος γιος είχε επίσης πεθάνει λίγο καιρό νωρίτερα), παιδί ακόμα. Η Συνθήκη του Μπρετινύ είχε αφήσει τον Εδουάρδο Γ΄ και την Αγγλία με επαυξημένα εδάφη στη Γαλλία. Παρόλα αυτά, ένας μικρός επαγγελματικός γαλλικός στρατός υπό την ηγεσία του Μπερτράν ντυ Γκεκλέν απώθησε τους Άγγλους, και τον καιρό του θανάτου του Καρόλου Ε΄ το 1380, οι Άγγλοι κατείχαν μόνο το Καλαί και λίγες άλλες παράκτιες πόλεις.
Ήταν σύνηθες να ορίζεται ένας αντιβασιλέας στην περίπτωση ανήλικου μονάρχη, αλλά ουδείς αντιβασιλιάς ορίσθηκε για τον Ριχάρδο Β΄, που κατ΄ όνομα ασκούσε τη βασιλική εξουσία από την ημερομηνία ανάρρησής του στον θρόνο το 1377. Παρόλα αυτά, μεταξύ 1377 και 1380, η πραγματική εξουσία βρισκόταν στα χέρια μια σειράς συμβουλίων. Η αγγλική πολιτική κοινότητα προτιμούσε τη μέθοδο αυτή από μια αντιβασιλεία που θα βρισκόταν υπό την ηγεσία του Ιωάννη της Γάνδης, παρόλο που η επιρροή του τελευταίου παρέμενε εξαιρετικά υψηλή.
Ο Ριχάρδος Β΄ αντιμετώπισε πολλές προκλήσεις κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, μεταξύ αυτών και την Εξέγερση των Χωρικών υπό την ηγεσία του Ουάτ Τάιλερ το 1381, και έναν αγγλοσκωτικό πόλεμο την περίοδο 1384-1385. Οι προσπάθειές του ν΄ αυξήσει τους φόρους για ν΄ ανταπεξέλθει στη σκωτική του περιπέτεια, καθώς και για να προστατέψει το Καλαί από τους Γάλλους, τον κατέστησαν εξαιρετικά αντιδημοφιλή.
Η εκστρατεία του κόμη του Μπάκιγχαμ το 1380
Τον Ιούλιο 1380, ο Θωμάς του Γούντστοκ, Κόμης του Μπάκιγχαμ (μικρότερο τέκνο του πρώην βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου Γ΄ και θείος του Ριχάρδου Β΄), ηγήθηκε μιας εκστρατείας στη Γαλλία για να συνδράμει τον σύμμαχο των Άγγλων, Δούκα της Βρετάνης. Οι Γάλλοι αρνήθηκαν να δώσουν μάχη μπροστά από τα τείχη της Τρουά στις 25 Αυγούστου, έτσι οι δυνάμεις του Μπάκιγχαμ συνέχισαν την επιδρομή τους και τον Νοέμβριο άρχισαν την πολιορκία της Νάντης. Παρόλα αυτά, η αναμενόμενη υποστήριξη από τον Δούκα της Βρετάνης δεν εμφανίστηκε και υπό τον φόβο των υψηλών απωλειών σε άνδρες και άλογα, ο αγγλικός στρατός αναγκάστηκε ν΄ άρει την πολιορκία τον Ιανουάριο του 1381. Τον Φεβρουάριο 1381, συμφιλιωμένη πλέον με το καθεστώς του νέου Γάλλου βασιλιά Καρόλου ΣΤ΄, η Βρετάνη κατέβαλε 50.000 γαλλικά φράγκα στον κόμη του Μπάκιγχαμ για να εγκαταλείψει οριστικά την πολιορκία της Νάντης και συνολικά την εκστρατεία.
Αναταραχή στη Γαλλία
Μετά τους θανάτους των Καρόλου Ε΄ και Μπερτράν ντυ Γκεκλέν το 1380, η Γαλλία έχασε την κύρια ηγεσία της και το συνολικό μομέντουμ του πολέμου. Ο Κάρολος ΣΤ΄ διαδέχθηκε τον πατέρα του ως βασιλιάς της Γαλλίας στην ηλικία των μόλις 11 ετών, ως εκ τούτου τοποθετήθηκε υπό την αντιβασιλεία των θείων του, που κατάφεραν να διατηρήσουν μια αποτελεσματική λαβή στα κυβερνητικά θέματα και πολύ μετά την ενηλικίωσή του.
Με τη Γαλλία να αντιμετωπίζει γενικευμένη καταστροφή, επιδημία και οικονομική ύφεση, η επιβληθείσα υψηλή φορολογία πρόσθεσε μεγάλο βάρος στους Γάλλους χωρικούς και στον πληθυσμό των πόλεων. Η πολεμική προσπάθεια εναντίον της Αγγλίας βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό στη φορολογία, αλλά ο πληθυσμός διάκειτο αυξανόμενα απρόθυμος να πληρώσει, καθώς θα φαινόταν καθαρά με τις εξεγέρσεις των Αρέλ και Μαϊγιοτίν στα 1382. Ο Κάρολος Ε΄ είχε καταργήσει πολλούς από αυτούς τους φόρους στη νεκρική του κλίνη, αλλά επακόλουθες προσπάθειες να επανεπιβληθούν προκάλεσαν την εχθρότητα μεταξύ της γαλλικής κυβέρνησης και του πληθυσμού.
Οι δυσχέρειες στην αύξηση των φόρων και συνακόλουθα του κρατικού εισοδήματος, μείωσε την ικανότητα των Γάλλων να πολεμήσουν τους Άγγλους. Σε εκείνο το σημείο, ο ρυθμός του πολέμου είχε σημαντικά επιβραδυνθεί, και τα δύο έθνη βρέθηκαν να πολεμούν κυρίως μέσω [Διαμεσολαβητικός πόλεμος|πολέμων δια αντιπροσώπων]], όπως εκείνος της περιόδου 1383-1385 της πορτογαλικής μεσοβασιλείας. Το κόμμα της ανεξαρτησίας στο Βασίλειο της Πορτογαλίας, που υποστηριζόταν από τους Άγγλους, νίκησε τους υποστηρικτές του δικαιώματος στον πορτογαλικό θρόνο του βασιλιά της Καστίλλης, που με τη σειρά του υποστηριζόταν από τους Γάλλους.
Δεύτερη περίοδος ειρήνης, 1389-1415
Η δημοφιλία του πολέμου συνεχώς μειωνόταν στο αγγλικό κοινό, κυρίως εξαιτίας των υψηλών φόρων που χρειάζονταν για να συνεχιστεί. Οι φόροι αυτοί θεωρούνται ως ένας από τους λόγους για την Εξέγερση των Χωρικών υπό τον Ουάτ Τάιλερ το 1381. Η αυξανόμενη επίσης έλλειψη ενδιαφέροντος του Ριχάρδου Β΄ για τον πόλεμο, μαζί με την εύνοια που έδειχνε σε λίγους εκλεκτούς φίλους του και συμβούλους, εξαγρίωνε μια ομάδα φεουδαρχών που περιελάμβανε έναν από τους θείους του. Η ομάδα αυτή, γνωστή ως "Προσφεύγοντες Λόρδοι", κατάφερε να απευθυνθούν κατηγορίες περί προδοσίας εναντίον πέντε φίλων και συμβούλων του Ριχάρδου Β΄ κατά τη σύγκληση του λεγόμενου Αμείλικτου Κοινοβουλίου. Οι "Προσφεύγοντες Λόρδοι" κατάφεραν να αποκτήσουν τον έλεγχο του Βασιλικού Συμβουλίου το 1388 και προσπάθησαν ανεπιτυχώς να επαναλάβουν τον πόλεμο με τη Γαλλία. Παρόλο που η πρόθεση υπήρχε, οι πόροι για την πληρωμή των στρατευμάτων δεν επαρκούσαν, έτσι το φθινόπωρο του 1388 το Συμβούλιο συμφώνησε να επαναλάβει τις διαπραγματεύσεις με το γαλλικό στέμμα, αρχίζοντας από τις 18 Ιουνίου 1389 με την υπογραφή μιας τριετούς ανακωχής στο χωριό Λελανγκέμ.
Το 1389, ο θείος του Ριχάρδου Β΄ και υποστηρικτής του, Ιωάννης της Γάνδης, επέστρεψε από την Ισπανία και ο Ριχάρδος κατάφερε σταδιακά μέχρι το 1397 να ανακτήσει την πραγματική εξουσία του, όταν και κατέστρεψε τους τρεις κύριους φεουδάρχες της ομάδας των "Προσφεύγοντων Λόρδων". Το 1399, μετά τον θάνατο του Ιωάννη της Γάνδης, ο Ριχάρδος (που δεν είχε παιδιά) αποκλήρωσε από διάδοχό του τον γιο του Ιωάννη της Γάνδης, τον υπό εξορία ευρισκόμενο Ερρίκο του Μπόλινμπροκ. Ο Ερρίκος του Μπόλινμπροκ επέστρεψε στην Αγγλία με τους υποστηρικτές του και ανέτρεψε τον Ριχάρδο Β΄, στεφόμενος ο ίδιος βασιλιάς ως Ερρίκος Δ΄.
Στη Σκωτία, η αλλαγή του αγγλικού καθεστώτος προκάλεσε εκατέρωθεν συνοριακές επιδρομές, που ακολουθήθηκαν από μια εισβολή των Σκωτσέζων το 1402 και την ήττα του στρατού τους στη μάχη του Χόμιλντον Χιλ στις 14 Σεπτεμβρίου 1402. Μια διαμάχη για τα λάφυρα μεταξύ του Ερρίκου Δ΄ και του ισχυρού φεουδάρχη, Ερρίκου Πέρσυ, 1ου Κόμη του Νορθάμπερλαντ, κατέληξε σε μια μακρά και αιματηρή σύγκρουση ανάμεσα στους δύο για τον έλεγχο της βόρειας Αγγλίας, η οποία ολοκληρώθηκε με την ολοκληρωτική σχεδόν καταστροφή του Οίκου των Πέρσυ έως το έτος 1408. Στην Ουαλία, ο Όουεν Γκλύντουρ ανακηρύθηκε Πρίγκηπας της Ουαλίας στις 16 Σεπτεμβρίου 1400. Υπήρξε ο ηγέτης της πιο σοβαρής και ευρείας εξέγερσης εναντίον της αγγλικής εξουσίας στην Ουαλία από την κατάκτηση της περιοχής την περίοδο 1282-1283. Η εξέγερση τελικώς κατεστάλη μόλις το 1415 και κατέληξε στην ημιαυτονομία των Ουαλών για κάποιον αριθμό ετών.
Όλη αυτή την περίοδο, η Αγγλία αντιμετώπισε επανειλημμένες επιδρομές από πειρατές που ζημίωσαν σε πολύ σημαντικό βαθμό το εμπόριο και τη ναυτιλία. Υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι ο Ερρίκος Δ΄ χρησιμοποίησε την κρατικά νομιμοποιηθείσα πειρατεία (κουρσάροι) ως ασύμμετρη μορφή πολέμου στο Κανάλι της Μάγχης. Χρησιμοποίησε δε αυτή τη μορφή πειρατικών εκστρατειών για να πιέσει τους εχθρούς του, χωρίς να ρισκάρει την κήρυξη "ανοικτού" πολέμου. Οι Γάλλοι απάντησαν με τον ίδιο τρόπο, και Γάλλοι κουρσάροι, υπό σκωτσέζικη προστασία, επέδραμαν σε πολλές παράκτιες αγγλικές πόλεις.
Τα εσωτερικά και δυναστικής φύσεως προβλήματα που αντιμετώπιζαν η Αγγλία και η Γαλλία εκείνη την περίοδο σίγησαν τον πόλεμο για μια δεκαετία.
Ο Ερρίκος Δ΄ πέθανε το 1413 και τον διαδέχθηκε ο μεγαλύτερος γιος του, Ερρίκος Ε΄. Η ψυχική αρρώστια του Καρόλου ΣΤ΄ επέτρεψε σε βασιλικούς πρίγκηπες να συμμετέχουν στην άσκηση της εξουσίας, των οποίων όμως οι αντιπαλότητες προκάλεσαν βαθιές διαιρέσεις στη Γαλλία. Ο Ερρίκος Ε΄ ήταν καλά ενήμερος για τους διχασμούς αυτούς και ήλπιζε να τους εκμεταλλευτεί. Το 1414, ενώ η Αυλή του ήταν στο Λέστερ, δέχθηκε πρέσβεις από τη Βουργουνδία. Ο Ερρίκος εξουσιοδότησε απεσταλμένους του να μεταβούν στον Γάλλο βασιλιά για να καταστήσουν σαφείς και ξεκάθαρες τις εδαφικές του δικεδικήσεις στη Γαλλία. Επίσης, απαίτησε το χέρι της νεότερης κόρης του Καρόλου ΣΤ΄, Αικατερίνης των Βαλουά. Οι Γάλλοι απέρριψαν τις απαιτήσεις του, ωθώντας τον Ερρίκο στην πολεμική προετοιμασία για επανάληψη της σύρραξης.
Μάχη του Αζενκούρ, 1415
Τον Αύγουστο του 1415, ο Ερρίκος Ε΄ σάλπαρε από την Αγγλία με μια δύναμη περίπου 10.500 ανδρών και πολιόρκησε την Αρφλέρ. Η πόλη αντιστάθηκε περισσότερο από το αναμενόμενο, αλλά τελικώς παραδόθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1415. Εξαιτίας της μη αναμενόμενης καθυστέρησης, το μεγαλύτερο τμήμα της εποχής για εκστρατεία είχε παρέλθει. Αντί να προελάσει προς το Παρίσι απευθείας, ο Ερρίκος επέλεξε να διεξαγάγει μια εκστρατεία επιδρομών διαμέσου των γαλλικών εδαφών προς το κατεχόμενο από τους Άγγλους Καλαί. Σε μια εκστρατεία που θύμιζε την παλαιότερη του Κρεσύ, ο Ερρίκος διαπίστωσε ότι είχε περικυκλωθεί με λίγες προμήθειες και έπρεπε να αγωνιστεί κόντρα σε έναν πολύ μεγαλύτερο γαλλικό στρατό στη μάχη του Αζενκούρ (25 Οκτωβρίου 1415), βόρεια του ποταμού Σομ. Παρά τα προβλήματα που αντιμετώπιζε, η νίκη του Ερρίκου ήταν συντριπτική, κοστίζοντας τη ζωή σε πολλούς αρχηγούς του Οίκου των Αρμανιάκ. Περίπου το 40% των Γάλλων ευγενών σκοτώθηκαν στη μάχη. Ο Ερρίκος, εμφανώς ανήσυχος από το μεγάλο αριθμό αιχμαλώτων τον οποίο θεωρούσε σημαντικό ρίσκο ασφαλείας (υπήρχαν περισσότεροι Γάλλοι αιχμάλωτοι από το σύνολο των στρατιωτών του αγγλικού στρατεύματος), διέταξε την εκτέλεσή τους.