cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Άστριντ Λίντγκρεν
Πολιτική
Το 1976 ξέσπασε ένα σκάνδαλο όταν αποκαλύφθηκε ότι ο οριακός φορολογικός συντελεστής της Λίντγκρεν είχε φτάσει στο 102%, δηλαδή έπρεπε να πληρώνει φόρο μεγαλύτερο από το εισόδημά της. Η Λίντγκρεν έκανε την αποκάλυψη με τη δημοσίευση στο περιοδικό Expressen του σατιρικού παραμυθιού Pomperipossa in Monismania (Η Πομπεριμπόσσα στη χώρα των χρημάτων) στις 3 Μαρτίου 1976. Η δημοσίευση προκάλεσε την απάντηση της κυβέρνησης και οδήγησε σε ευρύτερη αντιπαράθεση σχετικά με το φορολογικό σύστημα, που ήταν ένας από τους παράγοντες που οδήγησαν στην αποπομπή των Σοσιαλδημοκρατών από την κυβέρνηση, για πρώτη φορά μετά από σαράντα χρόνια, στις εκλογές του ίδιου χρόνου.
Η Άστριντ Λίντγκρεν ήταν γνωστή για την υποστήριξή της στα δικαιώματα των παιδιών και των ζώων, καθώς και για την αντίθεσή της σε κάθε μορφή σωματικής τιμωρίας. Το 1993 τιμήθηκε με το Βραβείο για μια Δίκαιη Ζωή (Right Livelihood Award, γνωστό και ως "Εναλλακτικό Βραβείο Νόμπελ") "για το μοναδικό συγγραφικό της έργο, αφιερωμένο στα δικαιώματα των παιδιών και το σεβασμό της ατομικότητάς τους".
Τιμές
Η Άστριντ Λίντγκρεν τιμήθηκε επίσης, μεταξύ άλλων, με το Χρυσό Μετάλλιο της Ακαδημίας της Σουηδίας το 1971, καθώς και με το γερμανικό βραβείο Friedenspreis des Deutschen Buchhandels (Βραβείο Ειρήνης του Γερμανικού Εμπορίου Βιβλίου) το 1978 και το Διεθνές Βραβείο Βιβλίου της UNESCO το 1993, ενώ ονομάστηκε επίτιμη διδάκτωρ σε πανεπιστήμια της Σουηδίας, της Αγγλίας και της Πολωνίας.
Ο αστεροειδής 3204 Lindgren, που ανακαλύφθηκε το 1978 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Στεπάνοβιτς Τσέρνικ, πήρε το όνομά του από εκείνη. Ο σουηδικός μικροδορυφόρος Astrid 1, που εκτοξεύτηκε το 1995, είχε αρχικά ονομαστεί Άστριντ απλά επειδή αυτό είναι ένα κοινό σουηδικό γυναικείο όνομα, όμως σύντομα αποφασίστηκε τα πειράματα του δορυφόρου να λάβουν ονόματα από τους χαρακτήρες των βιβλίων της Λίντγκρεν: PIPPI (Prelude in Planetary Particle Imaging), EMIL (Electron Measurements - In-situ and Lightweight), και MIO (Miniature Imaging Optics).
Μνημεία
Αρκετά μνημεία για την Άστριντ Λίντγκρεν υπάρχουν στη γενέτειρά της Βίμμερμπυ. Ένα από αυτά, το "Källa Astrid" (Πηγή της Άστριντ) βρίσκεται κοντά στον τόπο που η Λίντγκρεν άκουσε για πρώτη φορά παραμύθια. Εκεί λειτουργεί και μουσείο αφιερωμένο στο έργο της. Στο κέντρο της πόλης υπάρχει και ένα άγαλμα της Λίντγκρεν, ενώ έξω από την πόλη λειτουργεί και το θεματικό πάρκο Astrid Lindgrens World. Κοντά στο άγαλμα βρίσκεται και το πατρικό σπίτι της Λίντγκρεν, που είνα ανοικτό για το κοινό. Άγαλμα της Λίντγκρεν υπάρχει και στη Στοκχόλμη.
Επιλεγμένη βιβλιογραφία
Τα πιο γνωστά βιβλία της Άστριντ Λίντγκρεν είναι:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί συγγραφείς Κατηγορία:Συγγραφείς παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας Κατηγορία:Σουηδοί μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Σουηδοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Βραβείο Ορθής Διαβίωσης Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος του Χαμόγελου
Καλονέρι Κοζάνης
Το Καλονέρι Κοζάνης είναι ορεινός οικισμός του δήμου Βοΐου, χτισμένος σε υψόμετρο 630 μέτρα και κοντά στον κάθετο άξονα της Εγνατίας οδού Κρυσταλλοπηγής.
Ιστορικά και διοικητικά στοιχεία
Η θέση του οικισμού παλαιότερα ήταν δυτικότερα και κοντά στη συμβολή των χαραδρών Κόπου και Τζέρμας. Το παλιό όνομα του οικισμού είναι Βρογγίστα και με ΦΕΚ άλλαξε σε Καλονέρι το 1927.
Κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας, μεγάλο μέρος των κατοίκων του οικισμού, όπως και αρκετών οικισμών στους νότιους πρόποδες του Βοΐο, ασπάσθηκαν τον Μωαμεθανισμό. Οι εξισλαμισθέντες πληθυσμοί αυτής της περιοχής μιλούσαν ελληνικά και αναφέρονται στην ιστοριογραφία ως Βαλαάδες. Σύμφωνα με τον εκλογικό κατάλογο του 1914, ήταν εγγεγραμμένοι 20 άρρενες χριστιανοί και αντίστοιχα 162 μουσουλμάνοι. Το 1922, οι αντίστοιχοι αριθμοί ήταν 125 άρρενες μουσουλμάνοι και 11 χριστιανοί.
Ο παλαιότερος χριστιανικός ναός, είναι αυτός της Αγίας Παρασκευής (www.agiaparaskeyi.3dguide.gr) που ιστορείται κατά την οθωμανική περίοδο. Άλλες εκκλησίες ου οικισμού, η Αγία Κυριακή, ο Άγιος Αθανάσιος, ο Άγιος Γεώργιος, ο Άγιος Παντελεήμονας και η Αγία Τριάδα. Η Αγία Παρασκευή αποτελούσε μέχρι το 1954 την πολιούχο αγία του χωριού, ενώ μεταγενέστερα συνηθίζεται να εορτάζεται ο Άγιος Παντελεήμονας στις 27 Ιουλίου.
Φλάβιος
Με το όνομα Φλάβιος φέρονται τ΄ ακόλουθα ιστορικά πρόσωπα:
Καλονέρι Κοζάνης
Ιστορικά και διοικητικά στοιχεία
Κατά την διάρκεια του Μακεδονικού αγώνα (1904-1908) οι κάτοικοι του προσέφεραν υπηρεσίες στους αντάρτες μακεδονομάχους, εξασφαλίζοντας τρόφιμα και περιθάλποντας τους ασθενείς.
Με την διοικητική μεταρρύθμιση του σχεδίου Καποδίστριας το 1997, ο οικισμός ορίστηκε έδρα του δήμου Ασκίου με οικισμούς τη Γαλατινή, την Εράτυρα, το Καλονέρι, το Μικρόκαστρο, το Σισάνι και τα Νάματα. Το 2010, στα πλαίσια του σχεδίου Σχέδιο Καλλικράτης, προσαρτήθηκε στο διευρυμένο δήμο Βοίου.
Δραστηριότητες και υποδομές
Στον οικισμό λειτουργεί δημοτικό σχολείο και νηπιαγωγείο. Ο οικισμός αποτελεί έδρα του αθλητικού συλλόγου Άρη Καλονερίου με έτος ιδρύσεως το 1972. Ο πολιτιστικός σύλλογος Βρογγίστα με έτος ιδρύσεως το 1982, διοργανώνει διάφορες εκδηλώσεις με αποκορύφωμα τις δεκαπενθήμερες εκδηλώσεις προς τιμήν της Αγία Κυριακής τον Ιούλιο κάθε χρόνου.Απο το 2016 εχει ιδρυθει και ο συλλογος αιμοδοτων καλονεριου με διακριτικο τιτλο ΣΩΣΤΕ ΜΙΑ ΖΩΗ και διοργανωνει αξιολογες αιμοδοσιες,βοηθωντας οσους εχουν αναγκη απο αιμα.
Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τον πρωτογενή τομέα, κυρίως με την καλλιέργεια καπνών, κόκκινης πιπεριάς, σιτηρών, κηπευτικών καθώς με τη κτηνοτροφία. Η γουναρική αποτελεί τη μόνη βιοτεχνική ενασχόληση των κατοίκων του οικισμού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Βοΐου Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης
Ισπανικό Πρωτάθλημα Στίβου 1917
Το Ισπανικό Πρωτάθλημα Στίβου 1917 (ισπαν: Campeonato de España de atletismo de 1917) ήταν η 1η διοργάνωση του Ισπανικού Πρωταθλήματος Στίβου, που διεξήχθη υπό την εποπτεία της Αθλητικής Ομοσπονδίας Γκιπουθκοάνα. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Στάδιο Ατότσα στο Σαν Σεμπαστιάν μεταξύ 8 και 10 Σεπτεμβρίου του 1917. Οι εγκαταστάσεις των αγώνων δόθηκαν από το σύλλογο Ρεάλ Σοσιεδάδ δε Σαν Σεμπαστιάν.
Στο πρώτο Ισπανικό Πρωτάθλημα Στίβου διεξήχθησαν 15 αγωνίσματα ανδρών και συμμετείχαν οι ομάδες Ομοσπονδία Στίβου Καστελάνα, Αθλητική Ομοσπονδία Γκιπουθκοάνα, Μπαρτσελόνα και Κλουμπ Ντεπορτίβο Μπιλμπάο. Οι επιδόσεις που σημειώθηκαν στα αγωνίσματα αυτά έχουν καταγραφεί ως τα πρώτα Ρεκόρ πρωταθλήματος. Ανάμεσα στα αγωνίσματα υπήρξαν το άλμα εις ύψος άνευ φοράς και το άλμα εις μήκος άνευ φοράς τα οποία είχαν καταργηθεί από το αθλητικό πρόγραμμα. Ο Άλβαρο δε Αρθόλα κέρδισε τρεις τίτλους. Στο άλμα επί κοντώ ο Χοσέ Λουίς Ελοσεγκί της Αθλητικής Ομοσπονδίας Γκιπουθκοάνα κατέρριψε το εθνικό ρεκόρ Ισπανίας με επίδοση 2.98. Στον πίνακα των μεταλλίων την πρώτη θέση κατέκτησε η Αθλητική Ομοσπονδία Γκιπουθκοάνα με 11 χρυσά μετάλλια.
Το πρωτάθλημα αυτό διοργανώθηκε με μεγάλη επιτυχία. Στις 9 Σεπτεμβρίου, ημερομηνία των περισσότερων αγωνισμάτων, περίπου 3.000 θεατές παρακολούθησαν τους αγώνες.
Αποτελέσματα
1917 | 1918 | 1919
Δρόσος
thumb|right|300px|Σταγόνες υγρασίας πάνω στον ιστό μιας αράχνης Η δρόσος είναι το φυσικό φαινόμενο κατά το οποίο οι υπάρχοντες υδρατμοί στην ατμόσφαιρα πλησίον του εδάφους συμπυκνώνονται σε μικρές σταγόνες (σταγονίδια) νερού, που καλύπτουν κάθε αντικείμενο. Έτσι κατά μεν τη διαδικασία δημιουργίας χαρακτηρίζεται μετεωρολογικό φαινόμενο, ενώ για τον χώρο όπου συμβαίνει ατμοσφαιρικό φαινόμενο.
Ευνοϊκές συνθήκες σχηματισμού
Η ατμοσφαιρική υγρασία συμπυκνώνεται σε σταγόνες νερού όταν η ατμοσφαιρική θερμοκρασία φθάσει στο σημείο δρόσου (βλ. παρακάτω), καθώς τότε ο ρυθμός εξάτμισης του νερού είναι χαμηλότερος από το ρυθμό συμπύκνωσης.
Ιδιαίτερα τις ξάστερες νύκτες, η γη ακτινοβολεί, στο θερμικό υπέρυθρο, περισσότερη θερμότητα από αυτή που λαμβάνει (καθώς τα συννέφα δρουν ως ανακλαστές της ακτινοβολίας), με αποτέλεσμα να ψύχεται η επιφάνειά της. Το κατώτατο στρώμα της ατμόσφαιρας αρχίζει να ψύχεται μέσω της μεταφοράς θερμότητας προς την επιφάνεια της Γης, και οι υδρατμοί που υπάρχουν σ' αυτήν, λόγω της απώλειας θερμότητας, συμπυκνώνονται και σχηματίζουν υδροσταγονίδια. Τις νύκτες που δημιουργείται δρόσος, συνήθως υπάρχει και άπνοια, καθώς ο νυκτερινός άνεμος μεταφέρει θερμές αέριες μάζες από μεγαλύτερα ύψη, κοντά στην επιφάνεια.
Συνήθη μέρη σχηματισμού της δρόσου είναι σώματα που δεν αγγίζουν στην επιφάνεια της Γης. Το κατώτερο στρώμα του εδάφους είναι κατά τη διάρκεια της νύχτας, πιο θερμά από την επιφάνεια, και μεταφέρουν θερμότητα προς αυτήν. Η χαμηλή θερμική αγωγιμότητα της ατμόσφαιρας, αποτρέπει την περαιτέρω μεταφορά θερμότητας από την επιφάνεια προς τα σώματα που δεν ακουμπάνε στο έδαφος ή σε άλλα σώματα υψηλής θερμικής αγωγιμότητας.
Διάκριση δρόσου
Τελικώς η δημιουργία της δρόσου εξαρτάται κυρίως από την υφιστάμενη διάχυση υδρατμών στον αέρα (στην ατμόσφαιρα). Εξετάζοντας αυτή τη διάχυση παρατηρούνται, ειδικά πάνω από βλάστηση, δύο δυνατές περιπτώσεις δημιουργίας: είτε με καθοδική κίνηση των υδρατμών, είτε με ανοδική κίνηση. Αυτό καθιστά έτσι αντιληπτό ότι τελικά υφίστανται δύο είδη δρόσου ανάλογα της κίνησης των υδρατμών, οι οποίες και είναι:.
Σημείο δρόσου
Σημείο δρόσου ή Σημείο υγροποίησης ή σημείο κόρου ατμόσφαιρας χαρακτηρίζεται το σημείο εκείνο της θερμοκρασίας που όταν οι υδρατμοί ψυχθούν δημιουργούν το φαινόμενο της δρόσου, δηλαδή τις σταγόνες δρόσου. Στη θερμοκρασία αυτή εξυπακούεται πως ο αέρας είναι κορεσμένος και δεν μπορεί να συγκρατήσει άλλους υδρατμούς, με αποτέλεσμα η σχετική υγρασία να είναι 100%. Σημειώνεται όμως ότι η θερμοκρασία κορεσμού της ατμόσφαιρας, το σημείο δρόσου, μπορεί να είναι οποιαδήποτε θερμοκρασία πάνω από τους 0 °C. Η θερμοκρασία αυτή εξαρτάται μόνο από την ποσότητα των υδρατμών που περιέχει 1 κυβικό μέτρο αέρος, συνεπώς εξαρτάται από την απόλυτη υγρασία. Η θερμοκρασία του σημείου δρόσου αποτελεί σημαντικό μετεωρολογικό στοιχείο για έναν τόπο, και για αυτό πάντοτε αναφέρεται στους μετεωρολογικούς χάρτες με τα σύμβολα D.P. από τα αρχικά του αγγλικού όρου Dew Point (= Δρόσου Σημείο).
Δείτε επίσης
Δροσος
Αλέξιος Αλεξάνδροβιτς της Ρωσίας
Ο Αλέξιος Αλεξάνδροβιτς (Алексей Александрович, 14 Ιανουαρίου 1850 - 14 Νοεμβρίου 1908) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν μέγας δούκας της Ρωσίας.
Βιογραφία
Ήταν ο τέταρτος γιος του Αλεξάνδρου Β΄ αυτοκράτορα της Ρωσίας και της Μαρίας (Μαρίας Αλεξάνδροβνας), κόρης του Λουδοβίκου Β΄ μεγάλου δούκα της Έσσης & παρά τω Ρήνω.
Γεννήθηκε στο Χειμερινό ανάκτορο της Αγ. Πετρούπολης. Δευτερότοκος αδελφός του ήταν ο Αλέξανδρος Γ΄ αυτοκράτορας της Ρωσίας. Ο Αλέξιος απεβίωσε το 1908 στο Παρίσι σε ηλικία 58 ετών.
Οικογένεια
Υποτίθεται ότι νυμφεύτηκε το 1870 την Αλεξάνδρα Ζουκόβσκαγια, κόρη του Βασίλι Ζουκόβσκυ, η οποία ήταν κυρία των τιμών. Δεν υπάρχει απόδειξη του γάμου αυτού. Είχαν τέκνο: Ο Αλέξιος προσπάθησε να βρει έναν τίτλο για τη σύζυγό του και η Δημοκρατία του Αγ. Μαρίνου την έκανε βαρόνη του Σετζιάνο. Το ίδιο έτος η Αλεξάνδρα παντρεύτηκε τον Χρίστιαν-Χάινριχ βαρόνο φον Βόρμανν, ένδειξη ότι δεν υπήρχε πριν γάμος.
Αναφορές σε πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ Κατηγορία:Μεγάλοι Δούκες της Ρωσίας
Κοινότητα Αφρατίου
Η Κοινότητα Αφρατίου είναι κοινότητα του Δήμου Βιάννου στην Περιφερειακή Ενότητα Ηρακλείου της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1947 με το ΦΕΚ 145Α - 14/07/1947 με την απόσπαση του οικισμού Αφράτι από την κοινότητα Εμπάρου και τον ορισμό του ως έδρα της. Περιλαμβάνοντας μόνον την έδρα της, έχει 151 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 4,551 χμ² (2011). μικρογραφία|507x507px|Η κοινότητα σε σχέση με τον δήμο.
Κοινοτάρχες Αφρατίου
Η Κοινότητα εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Ιωάννη Πετράκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας Αφρατίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Βιάννου
Οικογένεια Σισίνη
Η οικογένεια Σισίνη είναι ιστορική οικογένεια της Ηλείας με κλάδους στην Ιταλία και Ρωσία. Ο πρώτος που αναφέρεται ήταν αγνώστου ονόματος έμπορος που με τη κατάληψη της Πελοποννήσου από τους Οθωμανούς διέφυγε στη Βενετία. Το οικόσημο της οικογένειας έφερε αρχαία τριήρη. Απόγονοι του πρώτου αυτού Σισίνη αναφέρονται στρατηγός της Ρωσίας, γενάρχης του εκεί κλάδου, που αρχικά ήταν ιερέας στην Κωνσταντινούπολη. Απόγονος του κλάδου της Βενετίας ήταν ο Χρύσανθος που επέστρεψε στην Ελλάδα κι εγκαταστάθηκε στη Γαστούνη.
Στην Γαστούνη συναντώνται δύο οικογένειες Σισίνιδων με άγνωστο κοινό πρόγονο.
Ζελέν
Το Ζελέν (γαλλικά: Gellin) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Νικολάι Ρίμσκι-Κόρσακοφ
Γεννήθηκε στις 18 Μαρτίου 1844 (6 Μαρτίου 1844 σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο) στην πόλη Τίχβιν της Ρωσίας, 200 χλμ ανατολικά της Αγίας Πετρούπολης. Καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως αξιωματικός του Ναυτικού.
Ο Ρίμσκι-Κόρσακοφ ήταν ένας από τα μέλη της Ομάδας των Πέντε, μαζί με τους Μίλι Μπαλάκιρεφ (1837 - 1910), Αλεξάντρ Μποροντίν (1833 - 1887), Σεζάρ Κούι (1835 - 1918) και Μοντέστ Μουσόργκσκι (1839 - 1881). Οι πέντε συνθέτες, με βάση τους την Αγία Πετρούπολη, επεδίωκαν την ανεξαρτησία της ρωσικής μουσικής από τα δυτικότροπα πρότυπα, θέλοντας να δημιουργήσουν ένα πραγματικά ρωσικό μουσικό ύφος.
Η θεματολογία του Ρίμσκι-Κόρσακοφ για τις όπερές του και τα άλλα μουσικά έργα του, όπως και των άλλων μελών της «Ομάδας των Πέντε», ήταν επηρεασμένη από το ρομαντισμό του Μπερλιόζ, πολύ αγαπητού συνθέτη στη Ρωσία, καθώς και από τη ρωσική λαϊκή μουσική του Γκλίνκα, διανθισμένη μερικές φορές με στοιχεία οριενταλισμού. Αντλούσε την έμπνευσή του από την κλασική ρωσική λογοτεχνία του 19ου αιώνα, τα λαϊκά διηγήματα και τα παραδοσιακά ρωσικά παραμύθια και την ιστορία της Ρωσίας. Θεωρείται ένας από τους θεμελιωτές της εθνικής ρωσικής μουσικής.
Στο έργο του συμπεριλαμβάνονται 15 όπερες, πολλά έργα μουσικής δωματίου, κονσέρτα και άλλα. Αξιοσημείωτη είναι επίσης η συμβολή του στη συγκέντρωση συλλογών λαϊκών τραγουδιών. Από το συγγραφικό του έργο ξεχωρίζει το «Εγχειρίδιο ενορχήστρωσης». Έγραψε επίσης το αυτοβιογραφικό έργο «Χρονικό της μουσικής μου ζωής».
Ο Ρίμσκι-Κόρσακοφ πέθανε, μετά από σοβαρές κρίσεις στηθάγχης, στο Λιούμπενσκ (Lyubensk) στις 21 Ιουνίου 1908 (8 Ιουνίου 1908 σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο). Είναι θαμμένος στο Κοιμητήριο Τίχβιν της Μονής Αλέξανδρου Νιέφσκι στην Αγία Πετρούπολη, δίπλα στους τάφους των Ρώσων συνθετών Μουσόργκσκι, Μποροντίν, Κούι, Γκλίνκα και Τσαϊκόφσκι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ρώσοι συνθέτες Κατηγορία:Συνθέτες του Ρομαντισμού Κατηγορία:Συνθέτες όπερας
Κυβέρνηση Ρομάνο Πρόντι 1996
Πηγές
Κατηγορία:Κυβερνήσεις της Ιταλίας Προντι 1996
Μυθιστόρημα-ποταμός
Το μυθιστόρημα-ποταμός (Γαλλικά: Roman-fleuve) είναι μυθιστόρημα μεγάλης έκτασης σε αρκετούς τόμους, συχνά πάνω από δέκα. Αυτοί οι τόμοι σχηματίζουν ένα σύνολο, στο οποίο πρωταγωνιστούν οι ίδιοι χαρακτήρες αλλά κάθε μυθιστόρημα έχει τον δικό του τίτλο και μια ανεξάρτητη ιστορία και έτσι μπορεί να διαβαστεί αυτόνομα.
Ένα από τα πρώτα μυθιστορήματα που παρουσίασαν αυτή τη δομή είναι η Αστραία (1607 έως 1627), έργο του Ονορέ ντ'Υρφέ.
Έργα
Το μυθιστόρημα-ποταμός παρουσιάστηκε στη γαλλική λογοτεχνία από τον 17ο αιώνα. Η Αστραία θεωρείται ένα από τα πρώτα του είδους. Αυτό το ποιμαντικό μυθιστόρημα που εκδόθηκε από το 1607 έως το 1627 από τον Ονορέ ντ'Υρφέ είναι ένα σημαντικό λογοτεχνικό έργο του 17ου αιώνα και συχνά αναφέρεται ως «το μυθιστόρημα των μυθιστορημάτων». Αποτελείται από 6 μέρη, 40 ιστορίες, 60 βιβλία, 5.399 σελίδες.
Το έργο Αρταμένης ή ο Μεγάλος Κύρος της Μαντλέν ντε Σκυντερύ που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1649, είναι το μεγαλύτερο γαλλικό μυθιστόρημα. Αποτελείται από 2.100.000 λέξεις (13.095 σελίδες). Αυτό το μυθιστόρημα-ποταμός δεν δημοσιεύθηκε πλέον μετά το 1653 λόγω του μεγέθους του.
Η Ανθρώπινη Κωμωδία του Ονορέ ντε Μπαλζάκ και το έργο οι Ρουγκόν-Μακάρ του Εμίλ Ζολά θεωρούνται προπομποί του μυθιστορήματος-ποταμού. Παρουσιάζουν πολλά χαρακτηριστικά του είδους, αλλά το μυθιστόρημα του Ζολά ορίζεται περισσότερο ως οικογενειακό έπος, το οποίο προσφέρει εικόνες της κοινωνίας της εποχής. Ο Μπαλζάκ απεικονίζει περισσότερο την αριστοκρατία και την αστική τάξη σε αντίθεση με τον Ζολά που ανανεώνει τα οράματα του κόσμου περιγράφοντας τον κόσμο της εργατικής τάξης (Η Ταβέρνα, Ζερμινάλ κ.λπ.) παράλληλα με την μπουρζουαζία, τους αστούς επιχειρηματίες, τους μικροαστούς, τους αγρότες, την πορνεία κ.λπ. σε ένα ολοκληρωμένο και συστηματικό όραμα της κοινωνίας.
Η χρυσή εποχή του είδους στη Γαλλία ήταν τα έτη 1905-1930.
Ο μυθιστορηματικός κύκλος Οι άνθρωποι καλής θέλησης (1932-1947) του Ζυλ Ρομαίν, παρουσιάζει απόψεις της κοινωνίας που βασίζονται σε εντελώς διαφορετικούς κοινωνικά χαρακτήρες, ιδίως υπό την επίδραση του Ουνανιμισμού, ενός λογοτεχνικού κινήματος το οποίο εισήγαγε ο συγγραφέας. Αυτό το γιγαντιαίο έργο είναι ένα από τα πιο σημαντικά μυθιστορήματα της γαλλικής λογοτεχνίας του 20ου αιώνα, με 27 τόμους και 779 κεφάλαια. Η ιστορία περνά από έναν ηγούμενο σε έναν καθηγητή, σε έναν εργαζόμενο, σε έναν μαρκήσιο κ.ά. και ακόμη σε σπουδαίες προσωπικότητες της εποχής, όπως οι πολιτικοί Κλεμανσώ, Ζαν Ζωρές, Ζοζέφ Ζοφρ ή Αριστίντ Μπριάν, καθρεφτίζοντας 25 χρόνια γαλλικής ζωής.
Η συνεισφορά του Ρομαίν Ρολάν στο είδος είναι με το έργο Ζαν Κριστόφ που εκδόθηκε σε 10 τόμους από το 1904 μέχρι το 1912 και απέσπασε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1915. Στο έργο αναλύονται κοινωνικά προβλήματα που συνταράζουν ακόμη την ανθρωπότητα.
Μια μεγάλη ποικιλία απόψεων, σίγουρα λιγότερο έντονη αλλά εξίσου υπαρκτή, βρίσκεται στο έργο οι Τιμπώ (1922-1940) του Ροζέ Μαρτέν ντυ Γκαρ. Πρόκειται για μια μια κοινωνική τοιχογραφία της Γαλλίας από τις αρχές του 20ού αιώνα ως τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο που χάρισε στον συγγραφέα το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας του 1937. Το έργο παρουσιάζει την ιστορία δύο οικογενειών, των καθολικών Τιμπώ και των προτεσταντών ντε Φοντανέν, των οποίων τα μέλη συνδέονται μεταξύ τους με ποικίλους τρόπους.
Ομοίως, μια παρόμοια αντίθεση απόψεων εμφανίζεται στο 10τομο Χρονικό των Πασκιέ του Ζωρζ Ντυαμέλ, δημοσιεύθηκε στο Mercure de France από το 1933 έως το 1945. Παρουσιάζει την ιστορία μιας γαλλικής μεσοαστικής οικογένειας στο Παρίσι στις αρχές του 20ού αιώνα και την ανέλιξη των μελών της σε ευκατάστατους επιχειρηματίες, πολιτικούς, επιστήμονες και καλλιτέχνες.
Η σειρά είκοσι ναυτικών ιστορικών μυθιστορημάτων - 20 ολοκληρωμένα και ένα ημιτελές - του Πάτρικ Ο'Μπράιαν.
Από το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, το είδος του μυθιστορήματος-ποταμού έχει αρχίσει να εκλείπει στη λογοτεχνία. Επιζεί μόνο στη λεγόμενη παιδική λογοτεχνία, με θεαματικές επιτυχίες όπως αυτή του Χάρι Πότερ. Η γοητεία και η σαγηνευτική δυναμική του μυθιστορήματος-ποταμού φαίνεται να έχει μεταφερθεί στις τηλεοπτικές σειρές.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μυθιστορήματα
Πατριάρχης Αντιοχείας Ιωάννης Ι΄
Ο Πατριάρχης Ιωάννης Ι, αραβικά: البطريرك يوحنا العاشر, (κατά κόσμον Ιωάννης Γιαζίγκι, Youhanna Yazigi, αραβικά: يوحنا يازجي;, Λαττάκεια 1 Ιανουαρίου 1955) είναι ο 171ος προκαθήμενος του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου Αντιοχείας, ο τρίτος Πατριάρχης -κατά σειρά Πρεσβειών- της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αμέσως μετά τούς Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως και Αλεξανδρείας. Ο πλήρης τίτλος που κατέχει είναι Πατριάρχης τῆς Μεγάλης Θεουπόλεως Ἀντιοχείας, Συρίας, Ἀραβίας, Κιλικίας, Ἰβηρίας τε καί Μεσοποταμίας καί πάσης Ἀνατολῆς.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Ιωάννης Γιαζίγκι γεννήθηκε στη Λαττάκεια της Συρίας την πρωτοχρονιά του 1955. Ανατράφηκε σε σπίτι γνωστό για την εκπαίδευση, την αρετή και την πίστη. Ο πατέρας του, Manah, ήταν Σύριος δάσκαλος Αραβικής γλώσσας και ποιητής, ενώ η μητέρα του, Ροζά Μούσσι, είχε καταγωγή από το Λίβανο. Έχει τρία αδέλφια, εκ των οποίων ένας μητροπολίτης και μία μοναχή.
Ολοκλήρωσε την δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του στη Λαττάκεια της Συρίας και σπούδασε στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του Πανεπιστημίου Τισρίν, στην ίδια πόλη. Έχει σπουδάσει εκκλησιαστική μουσική, όπου διακρίθηκε ως εκπαιδευτής σχηματίζοντας χορωδίες. Βρίσκεται πάντα στο πλευρό των νέων και έχει συνεργαστεί μαζί τους σε διάφορα κοινωνικά και πνευματικά προγράμματα. Έλαβε πτυχίο Θεολογίας από το Ινστιτούτο Θεολογίας «Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός» στο Πανεπιστήμιο Μπαλαμάντ του Λιβάνου το 1978. Το 1979 χειροτονήθηκε διάκονος και το 1982 πρεσβύτερος. Μετά την αποφοίτησή του από τη Θεολογική Σχολή του Μπαλαμπάντ συνέχισε τις σπουδές του αποκτώντας δίπλωμα Βυζαντινής μουσικής και διδακτορικό στη Λειτουργική από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με τίτλο «Το Μυστήριο της Βαπτίσεως: Ιστορική, Θεολογική και Λειτουργική μελέτη», στην ελληνική γλώσσα. Από το 1981 μέχρι και το 2008 διετέλεσε καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Μπαλαμάντ και από το 2002 είναι Κοσμήτορας της Σχολής.
Υποσημειώσεις
<references group="lower-greek"/>
Πηγές
Ιωάννης Ι Κατηγορία:Απόφοιτοι Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Σύροι ιεράρχες
Περιφέρειες του Τόγκο
Η Δημοκρατία του Τόγκο διαιρείται σε 5 περιφέρειες (régions, ενικός région) και επιπλέον σε νομαρχίες:
Κατηγορία:Γεωγραφία του Τόγκο
Ζεμονβάλ
Το Ζεμονβάλ (γαλλικά: Gémonval) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Η Γάτα
Πρωταγωνιστούν Μάιτε Περρόνι, Ντανιέλ Αρένας, Λάουρα Σαπάτα και Έρικα Μπουενφίλ.
Υπόθεση
Η Εσμεράλδα και ο Πάμπλο, αγαπούν ο ένας τον άλλον από την παιδική τους ηλικία. Αρκετά χρόνια αργότερα, η Εσμεράλδα μεγαλώνει και γίνεται μια όμορφη νεαρή γυναίκα που ακόμα δεν διαβάζει ούτε γράφει και δεν έχει αλλάξει από την παιδική ηλικία. Μια ιστορία αγάπης μεταξύ ενός νεαρού κοριτσιού που επιθυμεί να γίνει επαγγελματικό μοντέλο και ενός πλούσιου αγοριού που εργάζεται σε ένα σπίτι μόδας και την ερωτεύεται.
Βραβεία
Η Τηλενουβέλα βραβεύτηκε με τα εξής βραβεία:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μεξικάνικες τηλεοπτικές σειρές Κατηγορία:Τηλενουβέλες
Αλέξιος Αλεξέγιεβιτς Μπελέβσκυ-Ζουκόβσκυ
Ο Αλέξιος Αλεξέγιεβιτς, ρωσικά Алексей Алексеевич (26 Νοεμβρίου 1871 - π. 1931) από τον Οίκο του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Γκόττορπ ήταν κόμης του Μπελέβσκυ.
Βιογραφία
Ήταν γιος του Αλεξίου Αλεξάνδροβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας και της υποτιθέμενης συζύγου του Αλεξάνδρας, κόρης του Βασίλι Ζουκόφσκι.
Ο θείος του Αλέξανδρος Γ΄ του απένειμε τον τίτλο του κόμη του Μπελέβσκυ. Ο Αλέξιος σκοτώθηκε από τους Σοβιετικούς το 1931 στον Καύκασο σε ηλικία 60 ετών.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1894 τη Μαρία, κόρη του Πέτρου πρίγκιπα Τρουμπετσκόυ και είχε τέκνα:
Πρόγονοι
Κατηγορία:Ρώσοι ευγενείς
Ζενέιγ
Το Ζενέιγ (γαλλικά: Geneuille) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ντου, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ντου
Υπερβολική γεωμετρία
Στα μαθηματικά, η υπερβολική γεωμετρία (επίσης ονομάζεται γεωμετρία του Λομπατσέφσκι (Лобаче́вский)) είναι μια μη ευκλείδεια γεωμετρία, δηλαδή μια γεωμετρία στην οποία ορισμένα από τα αξιώματα της ευκλείδειας γεωμετρίας δεν ισχύουν. Συγκεκριμένα, στην υπερβολική γεωμετρία δεν ισχύει το αξίωμα των παραλλήλων. Το αξίωμα των παραλλήλων της δισδιάστατης ευκλείδειας γεωμετρίας αντιστοιχεί στην πρόταση ότι, για οποιαδήποτε (ευθεία) γραμμή I και ένα σημείο P που δεν ανήκει στην I υπάρχει ακριβώς μία και μόνο (ευθεία) γραμμή που διέρχεται από το P και δεν τέμνει την I, δηλαδή είναι παράλληλη στην I. Στην υπερβολική γεωμετρία υπάρχουν τουλάχιστον δύο ξεχωριστές γραμμές που διέρχονται από το P και οι οποίες δεν τέμνουν την I, και το αξίωμα των παραλλήλων ευθειών είναι για την υπερβολική γεωμετρία εσφαλμένο. Έχουν κατασκευαστεί μοντέλα εντός της ευκλείδειας που υπακούν στα αξιώματα της υπερβολικής γεωμετρίας, το οποίο δείχνει ότι το αξίωμα των παραλλήλων είναι ανεξάρτητο από τα άλλα αξιώματα του Ευκλείδη.
Χαρακτηριστική ιδιότητα
Μία χαρακτηριστική ιδιότητα της υπερβολικής γεωμετρίας είναι ότι το άθροισμα των γωνιών ενός τριγώνου αντιστοιχεί σε λιγότερο από μία ευθεία (μισό ημικύκλιο). Στο όριο, καθώς οι κορυφές πηγαίνουν προς το άπειρο, υπάρχουν ακόμη και ιδεατά υπερβολικά τρίγωνα με άθροισμα γωνιών 0 μοίρες.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μη ευκλείδεια γεωμετρία Κατηγορία:Μετρική γεωμετρία
Κένταυρος Α
Ο Κένταυρος Α (επίσης γνωστός και NGC 5128) είναι ένας φακοειδής ενεργός γαλαξίας σε απόσταση περίπου 11 εκατομμύρια έτη φωτός στον αστερισμού του Κενταύρου. Είναι ένας από τους κοντινότερους στη Γη ραδιογαλαξίες, και έτσι ο ενεργός γαλαξιακός πυρήνας (ΕΓΠ) του έχει μελετηθεί εκτενώς από τους επαγγελματίες αστρονόμους. Επιπλέον είναι ο πέμπτος λαμπρότερος γαλαξίας στον ουρανό.
Όπως έχει παρατηρηθεί και σε άλλους αστρογόνους γαλαξίες, μία σύγκρουση είναι υπεύθυνη για τον μεγάλο ρυθμό γέννησης άστρων. Με παρατηρήσεις του διαστημικού τηλεσκοπίου Σπίτζερ, οι επιστήμονες έχουν επιβεβαιώσει ότι ο Κένταυρος Α συγκρούεται με ένα σπειροειδή γαλαξία.
Μορφολογία
Ο Κένταυρος Α μπορεί να περιγραφτεί ότι έχει παράξενη μορφολογία. Όπως φαίνεται από τη Γη ο Κένταυρος Α μοιάζει με ένα ελλειπτικό ή φακοειδή γαλαξία που απάνω του υπάρχει μια λωρίδα σκόνης. Αυτή η παράξενη μορφολογία οφείλεται στην συγχώνευσή του με ένα σπειροειδή γαλαξία.
Στον πυρήνα υπάρχουν υπάρχουν ερυθρά αστέρια στο τέλος της ζωής τους. Όμως στον δίσκο υπάρχουν νεότερα άστρα και έχουν παρατηρηθεί πάνω από 100 περιοχές δημιουργίας άστρων.
Το 2000 ανακοινώθηκε ότι έχουν εντοπιστεί αχνές ημικυκλικές δομές αερίων γύρω από τον γαλαξία, σε απόσταση περίπου 15 Kpc από το κέντρο του γαλαξία. Αυτές οι δομές είναι απόδειξη ότι ο γαλαξίας έχει αλληλεπιδράσει με άλλους γαλαξίες πρόσφατα. Υπάρχουν επίσης και ημικυκλικές ακανόνιστες δομές γαλάζιων αστέρων στην άλω του γαλαξία. Αυτή η παρατήρηση παρέχει στοιχεία για την αλληλεπίδραση του Κενταύρου Α με ένα γαλαξία νάνο, τον οποίο και διέλυσε.
Υπερκαινοφανείς
Στον Κένταυρο Α έχει παρατηρηθεί μόνο ένας υπερκαινοφανής αστέρας, ο SN1986G. Πρόκειται για έναν υπερκαινοφανή τύπου Ια, που προκαλείται όταν σε ένα λευκό νάνο προσπέσει τόση ποσότητα ύλης, ώστε να αρχίσει θερμοπυρηνική αντίδραση. Ο SN1986G χρησιμοποιήθηκε για να δείξει ότι το φάσμα αυτού του τύπου των σουπερνόβα δεν έχουν το ίδιο σε όλες τις περιπτώσεις. Το μέγιστο φαινόμενο μέγεθος του υπερκαινοφανή ήταν 13,2.
Παραπομπές
Κατηγορία:Φακοειδείς γαλαξίες Κατηγορία:Ενεργοί γαλαξίες 5128 Κατηγορία:Κένταυρος (αστερισμός) 077 Κατηγορία:Γαλαξίες Arp Κατηγορία:Ιδιόμορφοι γαλαξίες
Ιούλιος Καίσαρ
Ο Γάιος Ιούλιος Καίσαρ (Gaius Iulius Caesar, 13 Ιουλίου 100 π.Χ. - 15 Μαρτίου 44 π.Χ.), ήταν Ρωμαίος πολιτικός, στρατηγός και αξιόλογος συγγραφέας της λατινικής ιστοριογραφίας. Έπαιξε πρωτεύοντα ρόλο στον μετασχηματισμό της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
Το 60 π.Χ., ο Καίσαρ, ο Μάρκος Λικίνιος Κράσσος και ο Πομπήιος σχημάτισαν πολιτική συμμαχία που κυριάρχησε στη ρωμαϊκή πολιτική για αρκετά χρόνια. Οι προσπάθειές τους να συγκεντρώσουν εξουσία βρήκαν αντίδραση εντός της Ρωμαϊκής Συγκλήτου, στις τάξεις της οποίας ήταν ο Μάρκος Πόρκιος Κάτων με τη συχνή υποστήριξη του Μάρκου Τύλλιου Κικέρωνα. Οι νίκες του Καίσαρα στους Γαλατικούς Πολέμους, που ολοκληρώθηκαν το 51 π.Χ., επεξέτειναν το έδαφος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας μέχρι τη Μάγχη και τον Ρήνο. Ο Ιούλιος Καίσαρ έγινε ο πρώτος Ρωμαίος στρατηγός που έχτισε γέφυρα στον Ρήνο και πραγματοποίησε την πρώτη εισβολή στη Μεγάλη Βρετανία.
Αυτά τα επιτεύγματα, του απέδωσαν απαράμιλλη στρατιωτική ισχύ και απείλησε να επισκιάσει το κύρος του Πομπήιου, ο οποίος επανευθυγραμμίστηκε με τη Σύγκλητο μετά τον θάνατο του Κράσσου το 53 π.Χ. Με τους Γαλατικούς πολέμους να έχουν ολοκληρωθεί, η Σύγκλητος διέταξε τον Καίσαρα να παραιτηθεί από τη στρατιωτική διοίκηση και να επιστρέψει στη Ρώμη. Ο Καίσαρ αρνήθηκε να υπακούσει στην εντολή και, αντιθέτως, επέδειξε την περιφρόνησή του το 49 π.Χ. όταν διέσχισε τον Ρουβίκωνα με τη 13η λεγεώνα, αφήνοντας την επαρχία του και εισερχόμενος παράνομα στη ρωμαϊκή Ιταλία με στρατό. Το γεγονός οδήγησε σε εμφύλιο πόλεμο και η νίκη του Καίσαρα στον πόλεμο τον έβαλε σε μία ασυναγώνιστη θέση ισχύος και επιρροής.
Μέγας στρατηγός και χαρισματικός πολιτικός, ο Ιούλιος Καίσαρ άλλαξε τη μορφή του πολιτεύματος της Ρώμης ενώ με τις κατακτήσεις του έβαλε τις βάσεις της εξέλιξης του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Αν και αριστοκρατικής καταγωγής, τάχθηκε με το μέρος της φιλολαϊκής παράταξης στη διαμάχη της με τη συγκλητική, κατέκτησε τη Γαλατία, ολοκλήρωσε την κατάκτηση της Ιβηρικής χερσονήσου, εισέβαλε στη Βρετανία και ανέκοψε τις γερμανικές εισβολές. Όταν νίκησε τον μεγάλο αντίπαλό του Πομπήιο και επικράτησε οριστικά, κατάργησε ουσιαστικά τόσο τη συγκλητική όσο και τη λαϊκή κυριαρχία και επέβαλε το ηγεμονικό καθεστώς. Δολοφονήθηκε από τους οπαδούς της παλαιάς τάξης πραγμάτων αλλά οι αλλαγές που επέφερε και οι κατακτήσεις που έκανε διατηρήθηκαν για αιώνες.
Πρώιμος βίος
Ήταν γόνος της Ιουλίας γενιάς, μιας από τις παλαιότερες και αριστοκρατικότερες της Ρώμης, που ανήγε την καταγωγή της στον Ασκάνιο (ή Ιούλο), γιο του Αινεία, γιου της Αφροδίτης. Παρά την προέλευσή της αυτή, η οικογένειά του ανήκε στη φιλολαϊκή παράταξη (populares). Ο Γάιος Μάριος είχε παντρευτεί την αδελφή του πατέρα του Καίσαρα, που ήταν συνεπώς εξάδελφος του Μάριου του Νεώτερου. Ο ίδιος δε ο Καίσαρ σε ηλικία 17 ετών παντρεύτηκε την Κορνηλία, κόρη του Κίννα, που ήταν ο διάδοχος του Μάριου στην ηγεσία των φιλολαϊκών.
Νεαρότατος ονομάστηκε ιερέας του Δία, επί υπατείας Μαρίου και Κίννα (86 π.Χ.) Αλλά το 84 π.Χ., όταν ο ηγέτης της αριστοκρατικής παράταξης (optimates) Λεύκιος Κορνήλιος Σύλλας επιβλήθηκε ως δικτάτορας, απαίτησε από τον Καίσαρα να χωρίσει την Κορνηλία ως ένδειξη αποδοκιμασίας των φιλολαϊκών. Αυτός αρνήθηκε (είχε εν τω μεταξύ αποκτήσει μια κόρη, την Ιουλία) κι ο Σύλλας τον καθαίρεσε από το ιερατικό του αξίωμα, δήμευσε την περιουσία του και την προίκα της Κορνηλίας και τον συμπεριέλαβε στις προγραφές του. Ο Καίσαρ έζησε κρυπτόμενος για ένα διάστημα, ενώ αριστοκράτες συγγενείς του πίεζαν τον Σύλλα να δώσει χάρη «σ’ ένα παιδί». Ο Σύλλας αντιστεκόταν για μεγάλο διάστημα αλλά τελικά ενέδωσε λέγοντας «Ωραία λοιπόν! Αλλά να θυμάστε ότι ο άνθρωπος αυτός θα αποδειχθεί η καταστροφή της αριστοκρατικής παράταξης. Μέσα σ’ αυτόν τον Καίσαρα, υπάρχουν πολλοί Μάριοι».
Το 78 π.Χ. πέθανε ο Σύλλας και ο Καίσαρ επέστρεψε στη Ρώμη προβλέποντας εξελίξεις. Αλλά μια εξέγερση των φιλολαϊκών υπό την ηγεσία του Μάρκου Αιμίλιου Λέπιδου κατεστάλη. Ο Καίσαρ δεν είχε συμμετοχή, ενήγαγε όμως αμέσως μετά τον Κορνήλιο Δολαβέλλα, άνθρωπο του Σύλλα, για καταπίεση των πόλεων της Ελλάδος. Δεν πέτυχε την καταδίκη του αλλά κέρδισε τη λαϊκή υποστήριξη για τις πολιτικές του θέσεις και τη ρητορική του.
Μέχρι να εκτονωθεί η κατάσταση, ο Καίσαρ έφυγε στη Ρόδο για να παρακολουθήσει τα μαθήματα ρητορικής του Απολλώνιου του Μόλωνα. Τον αιχμαλώτισαν όμως οι πειρατές που λυμαίνονταν τότε το Αιγαίο και ζήτησαν είκοσι τάλαντα για να τον ελευθερώσουν. Τους περιγέλασε, τους είπε ότι δεν ήξερε ποιον είχαν συλλάβει και όρισε σε πενήντα τάλαντα το ποσό των λύτρων του. Επί σαράντα μέρες έμεινε με τους πειρατές, τους φερόταν με περιφρόνηση, διέταζε να κάνουν ησυχία όταν αναπαυόταν, έγραφε ποιήματα, τους απήγγειλε λόγους και τους απειλούσε γελώντας ότι θα τους κρεμάσει όλους. Οι πειρατές γελούσαν με την αφέλειά του, αλλά όταν τα λύτρα ήρθαν κι ο Καίσαρ ελευθερώθηκε, εξόπλισε πλοία στη Μίλητο, συνέλαβε τους πειρατές και τους σταύρωσε όπως τους είχε υποσχεθεί. Ύστερα πήγε στη Ρόδο, άκουσε τα μαθήματα του Απολλώνιου, όπως προηγουμένως και ο Κικέρων, και μετά πέρασε στα μικρασιατικά παράλια που λεηλατούνταν από στρατεύματα του Μιθριδάτη, τα απώθησε έχοντας οργανώσει στρατό από ατάκτους και κράτησε τις πόλεις που υπέφεραν στη συμμαχία με τη Ρώμη.
Ανέλιξη στην εξουσία
thumb|right|Προτομή του Ιουλίου Καίσαρα, Βιέννη, Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης. Το 68 εξελέγη ταμίας (quaestor) και στάλθηκε στην Ισπανία. Στα Γάδειρα (Κάδιξ) είδε στο ιερό του Ηρακλή τον ανδριάντα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και αναφώνησε: «Στην ηλικία μου ο Αλέξανδρος ήταν κοσμοκράτορας, ενώ εγώ τίποτα που ν' αξίζει δεν έκανα ακόμη», φράση που παρέμεινε ιστορική και δείχνει εξαιρετικά φιλόδοξο άνθρωπο. Κι όταν περνούσε από ένα φτωχό κι ολιγάνθρωπο χωριό των Άλπεων και οι επιτελείς του αναρωτιόνταν γελώντας αν υπήρχαν κι εκεί φιλοδοξίες κι ανταγωνισμοί των δυνατών, ο Καίσαρ είπε: «Θα ήθελα να είμαι πρώτος σ’ αυτούς παρά δεύτερος στη Ρώμη».
Επέστρεψε στη Ρώμη πριν λήξει η θητεία του και έγινε ύποπτος συμμετοχής σε διάφορες συνωμοσίες. Το 65 εξελέγη αγορανόμος (aediles). Καλλώπισε το Forum (Αγορά), έδωσε θεάματα στον λαό και επανέφερε στο Καπιτώλιο τα τρόπαια του Μάριου, προς μεγάλην δυσαρέσκεια των αριστοκρατών. Το 63 ψήφισε στη Σύγκλητο -μόνος αυτός-κατά της θανατικής καταδίκης των συνενόχων του Κατιλίνα, στη συνωμοσία του οποίου υπήρχαν υπόνοιες ότι ήταν αναμεμιγμένος και ο ίδιος.
Την ίδια χρονιά εξελέγη μέγας αρχιερεύς (pontifex maximus) και έγινε ο παθητικός ήρωας ενός σκανδάλου: Η γυναίκα του Κορνηλία είχε πεθάνει και ο Καίσαρ ήταν τώρα παντρεμένος με την Πομπηία, εγγονή του Σύλλα, παρά την πολιτική του τοποθέτηση και τα όσα είχαν προηγηθεί με τον Σύλλα εξ αιτίας του πρώτου γάμου του Καίσαρα. Στο σπίτι του μεγάλου αρχιερέα, δηλ. του Καίσαρα αυτή τη χρονιά, γιορταζόταν κατά παράδοσιν τα «Μυστήρια της Αγαθής Θεάς», στα οποία απαγορευόταν να παρευρίσκεται άνδρας. Ο Πόπλιος Κλαύδιος Πούλχερ, ένας νεαρός αριστοκράτης, πλούσιος, θρασύς και λαοφιλής δεδομένου ότι είχε προσχωρήσει κι αυτός στη φιλολαϊκή παράταξη, μπήκε ντυμένος γυναικεία στο σπίτι του Καίσαρα, γιατί ήταν ερωτευμένος με την Πομπηία η οποία δεν τον έβλεπε αδιάφορα. Ανακαλύφθηκε όμως και το σκάνδαλο ξέσπασε.
Ο Καίσαρ έδιωξε την Πομπηία και δεν προέβη σε άλλη ενέργεια. Ένας δήμαρχος όμως άσκησε αυτεπάγγελτη δίωξη κατά του Κλαύδιου για τη βεβήλωση της τελετής και ο Καίσαρ κλήθηκε ως μάρτυς. Δήλωσε ότι δεν γνωρίζει τίποτα για το θέμα κι ο δικαστής απορημένος τον ρώτησε, γιατί εν τοιαύτη περιπτώσει χώρισε τη γυναίκα του. Η απάντηση ήταν «Γιατί έχω την αξίωση ούτε υπόνοια να υπάρχει εναντίον της». Οι φιλολαϊκοί της Ρώμης θεώρησαν τη δίωξη του Κλαύδιου συγκλητική συνωμοσία με πρωτεργάτη τον Κικέρωνα που είχε προηγούμενα μαζί του, ο Κράσσος δωροδόκησε τους δικαστές και ο Κλαύδιος απηλλάγη.
Το 61 ο Καίσαρ διορίστηκε προπραίτωρ στην Ισπανία αλλά είχε δανειστεί υπέρογκα ποσά για τις δωροδοκίες των εκλογέων και για δώρα στις ερωμένες του, και οι δανειστές του ματαίωσαν την αναχώρησή του. Κατέφυγε για πολλοστή φορά στον Μάρκο Λικίνιο Κράσσο, ο οποίος είχε διαγνώσει τα προτερήματα του Καίσαρα και σκόπευε να τον χρησιμοποιήσει κατά του Πομπήιου. Ο Κράσσος ανέλαβε τα χρέη του Καίσαρα προς τους πιο απαιτητικούς δανειστές, κατέβαλε οκτακόσια τριάντα τάλαντα ως εγγύηση κι έτσι ο Καίσαρ μπόρεσε ν’ αναχωρήσει.
Στην Ισπανία ο Καίσαρ υπέταξε τις εγχώριες φυλές και κέρδισε την ευγνωμοσύνη των κατοίκων μειώνοντας τους τόκους των δανείων που είχαν συνάψει. Παράλληλα πλούτισε κι ο ίδιος και κέρδισε την αφοσίωση των στρατιωτών, που ωφελήθηκαν από τις εκστρατείες. Επιστρέφοντας από την Ισπανία επρόκειτο να τελέσει θρίαμβο, αλλά η Σύγκλητος όρισε την ημέρα του θριάμβου μετά τις υπατικές εκλογές στις οποίες ο Καίσαρ επρόκειτο να συμμετάσχει. Σύμφωνα με τους νόμους, ο θριαμβευτής στρατηγός έπρεπε να παραμείνει εκτός Ρώμης μέχρι την ημέρα του θριάμβου, ο δε υποψήφιος για την υπατεία έπρεπε να βρίσκεται σ’ αυτήν κατά την ημέρα της εκλογής. Ο Καίσαρ απαρνήθηκε τον θρίαμβό του και μπήκε στην πόλη ως ιδιώτης.
Εν τω μεταξύ είχε επιστρέψει το 60 από την Ανατολή ο Γναίος Πομπήιος, θριαμβευτής κι αυτός. Η Σύγκλητος έβλεπε με φόβο τη δημοτικότητα και τον πλούτο του με αποτέλεσμα να τον στρέψει -καθώς και τους κεφαλαιούχους που είχαν ευνοηθεί από τις εκστρατείες και τις συμφωνίες του- προς τους φιλολαϊκούς, παρά το ότι ο Πομπήιος υπήρξε συνεργάτης του Σύλλα και υποστηρικτής της συγκλητικής παράταξης. Καίσαρ, Κράσσος και Πομπήιος σχημάτισαν την Πρώτη Τριανδρία για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους.
Ο Καίσαρ πρότεινε στη Σύγκλητο μέτρα που είχε προηγουμένως εισηγηθεί ο Πομπήιος και η Σύγκλητος τα είχε απορρίψει: Διανομή κρατικών γαιών σε 20.000 φτωχούς πολίτες (πολλοί από τους οποίους ήταν στρατιώτες του Πομπήιου) με τρία ή περισσότερα παιδιά, περιορισμό κατά ένα τρίτο της φορολογίας της Ασίας, επικύρωση των συμφωνιών του Πομπήιου στην Ανατολή. Η Σύγκλητος αντιδρούσε σε όλα και τότε ο Καίσαρ εισήγαγε τα νομοσχέδια στη λαϊκή συνέλευση (comitia centuriata). Ο Βίβουλλος αντέταξε βέτο το οποίο αγνοήθηκε, τα μέτρα ψηφίστηκαν και η βία κατά των αριστοκρατών ήταν συνεχής. Ο Κάτων φυλακίστηκε για λίγο επειδή μακρηγορούσε στη Σύγκλητο, ο Λούκουλλος απειλήθηκε με διωγμό, ο Κικέρων μετατάχθηκε στην τάξη των πληβείων και κάποιοι αριστοκρατικοί κατηγορήθηκαν για απόπειρα δολοφονίας του Πομπήιου. Ο Βίβουλλος έπαψε να προσέρχεται στη Σύγκλητο και ο Καίσαρ κυβερνούσε μόνος. Οι Ρωμαίοι έλεγαν για την περίοδο αυτή ειρωνικά: «Επί της υπατείας του Ιουλίου και του Καίσαρα...»
Στην υπατεία του αυτή ο Καίσαρ καθιέρωσε την πρώτη εφημερίδα, τα Acta Diurna, καταλόγους δηλαδή των συγκλητικών, των δημοσίων πράξεων και των γεγονότων, που αναρτούνταν στους τοίχους του Forum, και αποσκοπούσαν στον έλεγχο της Συγκλήτου από τον λαό.
Περί τα τέλη της υπατείας του, ανετέθη στον Καίσαρα η διοίκηση της Εντεύθεν και της Εκείθεν των Άλπεων Γαλατίας, δηλ. της Βόρειας Ιταλίας και της Νότιας Γαλλίας. Για να διατηρηθούν οι νομοθετικές ρυθμίσεις, η φιλολαϊκή παράταξη πέτυχε την εκλογή του Αύλου Γαβινίου και του Λεύκιου Καλπούρνιου Πείσωνα ως υπάτων το 58. Ο Καίσαρ έδωσε την κόρη του Ιουλία στον Πομπήιο κι ο ίδιος παντρεύτηκε την Καλπουρνία, κόρη του Πείσωνα. Ο Κάτων διαμαρτυρήθηκε έντονα: Ουκ ανεκτόν είναι γάμοις διαμαστροπευομένης της ηγεμονίας. Το χειρότερο από ηθικής απόψεως ήταν ότι με τις ευλογίες του Καίσαρα εξελέγη δήμαρχος ο Πόπλιος Κλαύδιος Πούλχερ, ο ύποπτος μοιχείας εις βάρος του.
Στη Γαλατία
Μέσα σε εννέα χρόνια ο Καίσαρ, σύμφωνα με τον Πλούταρχο, κυρίευσε οκτακόσιες πόλεις, υποδούλωσε τριακόσια έθνη και πολέμησε με τριακόσιες μυριάδες εχθρών, εκ των οποίων τις εκατό εξόντωσε κι άλλες εκατό αιχμαλώτισε. Υπ’ όψιν ότι πηγή των πληροφοριών για τη δράση του Καίσαρα στη Γαλατία είναι το έργο του ίδιου του Καίσαρα Απομνημονεύματα περί του Γαλατικού πολέμου (Commentarii de Bello Gallico).
Ο Καίσαρ εγκατέστησε στη Γαλατία τη ρωμαϊκή εξουσία, για να την προστατέψει, όπως είπε, από τους Γερμανούς. Οι Γαλάτες αντέδρασαν κι ο Καίσαρ κατανίκησε διαδοχικά τις φυλές που αντιστέκονταν και ανήγγειλε στη Ρώμη την κατάκτηση της Γαλατίας. Η Σύγκλητος την ανακήρυξε ρωμαϊκή επαρχία.
Στη Ρώμη εν τω μεταξύ είχαν σημειωθεί ανακατατάξεις. Ο Κλαύδιος Πούλχερ, που επεδίωκε τα παραγκωνίσει τον Καίσαρα και τον Πομπήιο από την ηγεσία της φιλολαϊκής παράταξης και ηγούνταν συμμορίας ταραχοποιών, είχε φροντίσει να φύγει ο Κάτων ως ανθύπατος στην Κύπρο και είχε υποχρεώσει σε αυτοεξορία τον Κικέρωνα. Αλλά ο Πομπήιος πήρε το μέρος του τελευταίου, ο Κικέρων ανακλήθηκε, επανήλθε θριαμβευτικά το 57 και συντάχθηκε προσωρινά με τους φιλολαϊκούς. Επανήλθε και ο Κάτων και οι συντηρητικοί ενισχύθηκαν. Τα πνεύματα στη Ρώμη ήταν εναντίον του Καίσαρα. Ο ίδιος λέει ότι πολλοί ολιγαρχικοί ήταν σε συνεννόηση με τον Αριόβιστο. Ο Κικέρων άλλαξε και πάλι στρατόπεδο και το 56 πρότεινε την κατάργηση των αγροτικών νόμων του Καίσαρα.
Το 56 Καίσαρ Πομπήιος και Κράσσος συναντήθηκαν στη Λούκα και συμφώνησαν τα εξής: Ο Καίσαρ να παραμείνει άλλα πέντε χρόνια διοικητής της Γαλατίας• οι Πομπήιος και Κράσσος να είναι υποψήφιοι ύπατοι για το έτος 55• να τοποθετηθούν για πέντε χρόνια διοικητές της Ισπανίας ο Πομπήιος και της Συρίας ο Κράσσος. Ο Καίσαρ έστειλε άφθονο χρήμα στη Ρώμη και οι Πομπήιος και Κράσσος εξελέγησαν ύπατοι.
Το 55 δύο γερμανικές φυλές εισέβαλαν στη Βελγική Γαλατία. Ο Καίσαρ τις απώθησε ως τον Ρήνο και τις εξόντωσε, κατασκεύασε τεράστια γέφυρα, πέρασε σε γερμανικό έδαφος κι έκανε τον Ρήνο ασφαλές σύνορο της Γαλατίας. Γύρισε πίσω στη Γαλατία κι αμέσως μετά εισέβαλε δύο φορές στη Βρετανία, νίκησε τον Κασσιβελαύνο κι έφτασε ως τον Τάμεση. Οι Βρετανοί υποσχέθηκαν φόρο υποτέλειας κι ο Καίσαρ γύρισε στη Γαλατία, κατέστειλε μια τοπική εξέγερση και πέρασε πάλι στη Γερμανία. Τότε όμως ξέσπασε η μεγάλη επανάσταση των Γαλατών υπό τον Βερκιγγετόριγα. Ο Καίσαρ, αφού κινδύνεψε όσο ποτέ άλλοτε, πολιόρκησε τον Βερκιγγετόριγα στην Αλεσία και κατασκεύασε δύο ομόκεντρα χωμάτινα τείχη γύρω από την πόλη τοποθετώντας τις λεγεώνες του ενδιάμεσα, για ν’ αποκρούει τις επιθέσεις τόσο των πολιορκημένων όσο και των ενισχύσεων που έρχονταν. Τελικά οι ενισχύσεις των Γαλατών αποχώρησαν και η Αλεσία παραδόθηκε καθώς και ο Βερκιγγετόριξ που στάλθηκε σιδηροδέσμιος στη Ρώμη όπου αργότερα κόσμησε τον θρίαμβο του Καίσαρα και θανατώθηκε. Η Γαλατία υποτάχθηκε οριστικά στους Ρωμαίους. Ο Κικέρων παλινώδησε για μιαν ακόμη φορά και ύμνησε τις νίκες του Καίσαρα.
Ο εμφύλιος πόλεμος
Το 54 η Ιουλία, κόρη του Καίσαρα και σύζυγος του Πομπήιου, πέθανε στη γέννα καθώς και το βρέφος. Την ίδια χρονιά, μετά τη λήξη της υπατικής θητείας Πομπήιου και Κράσσου, ο τελευταίος έφυγε στη Συρία, όπως είχε συμφωνηθεί. Σκοτώθηκε τον άλλο χρόνο πολεμώντας εναντίον των Πάρθων και το κεφάλι του έπαιξε τον ρόλο του Πενθέα σε μια παράσταση των «Βακχών» στην παρθική αυλή. Οι δεσμοί που συνέδεαν Καίσαρα και Πομπήιο είχαν σπάσει.
Ο Πομπήιος αρνήθηκε προτάσεις του Καίσαρα για νέες επιγαμίες, κράτησε τις λεγεώνες του στην Ιταλία αντί να τις οδηγήσει στην Ισπανία όπως είχε συμφωνηθεί, και επανήλθε φανερά στη συντηρητική παράταξη.
Η Ρώμη εν τω μεταξύ είχε καταντήσει πεδίο βίας και διαφθοράς. Όλες οι τάξεις και όλες οι παρατάξεις παρανομούσαν. Η οχλοκρατία βασίλευε. «Ο Τίβερις γέμισε από πτώματα πολιτών» έγραψε ο Κικέρων. Ο Κλαύδιος Πούλχερ δολοφονήθηκε από την αντίπαλη συμμορία του πομπηιανού Τίτου Άννιου Μίλωνα που είχε διατελέσει δήμαρχος το 57, και οι φτωχοί Ρωμαίοι του έκαναν λαμπρή κηδεία βάζοντας φωτιά στον Οίκο της Συγκλήτου.
Ο Πομπήιος αποκατέστησε την τάξη και η Σύγκλητος, κατά συμβουλή του Κάτωνα, τον ανακήρυξε «ύπατον μόνον», χωρίς δεύτερο ύπατο δηλαδή, για να προλάβει τη δικτατορία του. Το δικαίωμα που είχε παραχωρηθεί στον Καίσαρα να υποβάλει υποψηφιότητα για το αξίωμα του υπάτου ενώ απουσίαζε (in absentia), ανακλήθηκε. Προτάθηκε η αντικατάστασή του από τη διοίκηση της Γαλατίας και μόνο το βέτο των δημάρχων την απέτρεψε. Μία λεγεώνα που έθεσε στη διάθεση της Συγκλήτου για ν’ αποσταλεί κατά των Πάρθων, κρατήθηκε στην Ιταλία. Ύστερα η Σύγκλητος διακήρυξε ότι αν ο Καίσαρ δεν παραιτούνταν από τη διοίκηση της Γαλατίας μέχρι την 1η Ιουλίου του 49, θα θεωρούνταν εχθρός του κράτους. Ο Καίσαρ έκανε αντιπροτάσεις, προσθέτοντας όμως ότι αν απορρίπτονταν θα το θεωρούσε κήρυξη πολέμου. Τελικά, αν και μάλλον απρόθυμα, η Σύγκλητος διέταξε τον Πομπήιο «να φροντίσει να μη συμβεί κακό στο κράτος» έκφραση που σήμαινε δικτατορία και στρατιωτικό νόμο.
Εκτός νόμου πλέον ο Καίσαρ, με τη Σύγκλητο και τον Πομπήιο εναντίον του, ήξερε ότι δεν είχε άλλη επιλογή από το να προχωρήσει. Οι δυνάμεις του ήταν μικρότερες μεν αλλά εμπειροπόλεμες, πειθαρχημένες και απόλυτα αφοσιωμένες. Στις 10 Ιανουαρίου του 49 πέρασε ένα μικρό ποταμό κοντά στο Ρίμινι, τον Ρουβίκωνα, λέγοντας τη φράση «jacta alea est» (ο κύβος ερρίφθη).
Οι πόλεις της Ιταλίας τον δέχτηκαν με ενθουσιασμό και οι δυνάμεις του ενισχύθηκαν. Απαγόρευσε λεηλασίες και αντεκδικήσεις, έστειλε τους αιχμάλωτους πομπηιανούς αξιωματικούς στη Ρώμη και συμβιβαστικές προτάσεις προς όλους. Ο Πομπήιος τις απέρριψε και δήλωσε ότι θα θεωρούσε εχθρό του όποιον συγκλητικό δεν προσερχόταν στο στρατόπεδό του, ενώ ο Καίσαρ είχε πει ότι όποιος ήταν ουδέτερος ήταν φίλος του. Οι περισσότεροι συγκλητικοί έμειναν στη Ρώμη. Ο Πομπήιος όμως, που δεν είχε εμπιστοσύνη στο ετοιμοπόλεμο του στρατού του, έφυγε από τη Ρώμη στο Μπρίντιζι και πέρασε την Αδριατική. Σκόπευε να εξασκήσει τους στρατιώτες του και να διακόψει την τροφοδοσία της Ρώμης με τον ισχυρό στόλο του.
Ο Καίσαρ μπήκε στη Ρώμη στις 16 Μαρτίου του 49 ενώ ο στρατός του είχε μείνει εκτός πόλεως. Δεν υπήρξε αντίσταση αλλά η Σύγκλητος αρνήθηκε να τον ονομάσει δικτάτορα, να στείλει αντιπροσωπεία στον Πομπήιο για ειρήνευση και να του επιτρέψει τη διαχείριση του δημοσίου χρήματος. Ο Καίσαρ είπε στους εχθρούς του στη Ρώμη ότι τους ήταν εύκολο να μιλούν, δύσκολο όμως να ενεργούν και ετοιμάστηκε να αντιμετωπίσει τις τρεις στρατιές που οι πομπηιανοί είχαν οργανώσει στην Ελλάδα, την Αφρική και την Ισπανία.
Για να λύσει το επισιτιστικό πρόβλημα της Ρώμης κατέλαβε τη σιτοπαραγωγό Σικελία στην οποία βρισκόταν ο Κάτων. Αυτός έφυγε στην Αφρική όπου νίκησε τον στρατηγό του Καίσαρα που τον καταδίωξε. Ο ίδιος ο Καίσαρ πήγε στην Ισπανία για τον ίδιο λόγο και για να προλάβει επίθεση από τους πομπηιανούς της Ιβηρικής. Τους νίκησε και επιβλήθηκε σε όλη τη χερσόνησο. Γυρίζοντας στην Ιταλία νίκησε ένα στρατό του Πομπήιου και αναδιοργάνωσε τη διοίκηση της Γαλατίας.
Η Σύγκλητος τον ονόμασε τώρα δικτάτορα αλλά αυτός παραιτήθηκε και αρκέστηκε να εκλεγεί ύπατος για το 48. Ανακάλεσε όλους τους εξόριστους εκτός από τον Τίτο Μίλωνα που είχε καταδικαστεί για τον φόνο του Κλαύδιου Πούλχερ και προχώρησε σε οικονομικές ρυθμίσεις που ικανοποίησαν τους πάντες πλην των ακραίων της λαϊκής παράταξης, που προσδοκούσαν διαγραφή των χρεών και αναδασμό της γης.
Στα τέλη του 49 πέρασε την Αδριατική με 60.000 στρατό. Ο στόλος που είχε μπορούσε να μεταφέρει μόνο 20.000 άντρες γι’ αυτό έγιναν τρεις διαδρομές. Αφού μετέφεραν τον Καίσαρα και τις πρώτες 20.000 των ανδρών, τα πλοία του ναυάγησαν επιστρέφοντας στην Ιταλία. Θέλοντας να μάθει γιατί καθυστερούσε το υπόλοιπο στράτευμα, ο Καίσαρ επιβιβάστηκε στις εκβολές του Αώου σ’ ένα μικρό πλοίο για να διαπλεύσει πάλι την Αδριατική. Ήταν χειμώνας, η θάλασσα τρικυμισμένη και το πλήρωμα απελπισμένο. Ο Καίσαρ είπε στον πλοίαρχο να μη φοβάται. «Καίσαρα φέρεις και την Καίσαρος Τύχην». Τελικά υποχρεώθηκε να επιστρέψει στο στρατόπεδο της Απολλωνίας, αλλά ο Μάρκος Αντώνιος συγκέντρωσε νέο στόλο και πέρασε και τον υπόλοιπο στρατό. Ο Πομπήιος, ενώ κατείχε το ισχυρό Δυρράχιο με 40.000 στρατού καλά εφοδιασμένου, έκανε το σφάλμα να μη επιτεθεί στο πρώτο και εξουθενωμένο τμήμα του Καίσαρα. Τώρα αυτός έστειλε αντιπροσώπους και πρότεινε να παραιτηθούν κ’ οι δύο από τις διοικήσεις τους. Ο Πομπήιος δεν απάντησε. Ο Καίσαρ επετέθη αλλά αποκρούστηκε. Ο Πομπήιος δεν τον καταδίωξε και ο Καίσαρ είπε ότι ο αντίπαλός του δεν ξέρει να χρησιμοποιεί τις νίκες του. Ύστερα οπισθοχώρησε στη Θεσσαλία κι ανασυγκρότησε τον στρατό του. Ο Πομπήιος δεν άκουσε τη συμβουλή να επιστρέψει στην ανυπεράσπιστη Ιταλία και οι πατρίκιοι αξιωματικοί τον παρέσυραν να δώσει αποφασιστικό χτύπημα.