cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ενετοκρατία
Η απώλεια της Εύβοιας
Τότε ο πάπας Σίξτος Δ΄ ζήτησε από τους ηγεμόνες να συμμαχήσουν. Ο Ιβάν Γ΄ της Ρωσίας, γαμπρός του Θωμά Παλαιολόγου και διάδοχος της Αυτοκρατορίας της Ρωμανίας, προσφέρθηκε, όμως ο βασιλιάς της Νάπολης συμμάχησε με τον σουλτάνο. Το 1477 μεγάλη τουρκική στρατιά πολιόρκησε τη Ναύπακτο για τρεις μήνες και τα πυροβόλα κατεδάφισαν τον εξωτερικό περίβολο. Την πόλη έσωσε η ανδρεία του ρέκτορα Αντόνιο Ζώρζη και η άφιξη του στόλου του Λορεντάνο. Οι Τούρκοι κατέλαβαν το Σκούταρι στην Αλβανία. Τέλος, έπειτα από 16 έτη πολέμου, κλείστηκε ειρήνη το 1479: η Βενετία επέστρεψε τα κάστρα που είχε καταλάβει στον Μωριά και τη Λήμνο. Η Βενετία απώλεσε το Άργος και την Εύβοια και διατήρησε τη Ναυπλία (με το Καστρί, νυν Ερμιόνη, τη γειτονική Θερμησία και την Αίγινα), τη Μονεμβασία (με τα Βάτικα), τη Μεθώνη με την Κορώνη, το Ναβαρίνο, τις Βόρειες Σποράδες, την Τήνο με τη Μύκονο, την Κρήτη, τα Κύθηρα (Τσιρίγο), την Κέρκυρα με τους Παξούς. Όπου έχαναν οι Ενετοί, οι δύστυχοι ντόπιοι πλήρωναν τη νίκη των Τούρκων, που τους αιχμαλώτιζαν. Οι Έλληνες αμύνονταν σθεναρά, όπως δείχνει το παράδειγμα της Μαρούλας Κομνηνής, που όταν ο πατέρας της πέθανε στην πολιορκία της Λήμνου, εκείνη πήρε την ασπίδα του και επιτέθηκε με τη φρουρά του· η Βενετία της έδωσε ευγενή γαμπρό και προίκα. Στη διάρκεια του πολέμου οι Βενετία χρησιμοποίησε για πρώτη φορά ελαφρύ ιππικό από Έλληνες και Αλβανούς, που τους ονόμασε stradioti (περιπλανώμενους), καθώς δεν είχαν μόνιμη διαμονή, αλλά ήταν συνέχεια στον δρόμο (strada). Ήταν κυρίως Λάκωνες, αλλά και Ναυπλιώτες και είχαν ηγέτες από τις οικογένειες Παλαιολόγου και Μπούα. Όπλα τους ήταν το ακόντιο (με αιχμή και στα δύο άκρα) και το ρόπαλο. Ποιητές όπως ο Μάρουλλος ύμνησαν τούς θριάμβους τους στην ελληνική γλώσσα, στο ιδίωμα που μιλιέται σήμερα στην Καλαβρία, όπου ακόμη τραγουδιούνται τα κατορθώματά τους. Αλλά και την αγάπη τους για τα λάφυρα. στραντιότι ήταν και ο Θεόδωρος Σπανδούνης, απόγονος των Καντακουζηνών, ιστορικός της εποχής.
Η παλατινή κομητεία της Κεφαλληνίας
Ο Λεονάρδος Γ΄ Τόκκος ήταν παλατινός κόμης (δούκας) της Κεφαλληνίας, Ιθάκης, Ζακύνθου, Λευκάδας και Βόνιτσας στον Αμβρακικό. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, τα νησιά ήταν καταφύγιο: 10.000 Έλληνες είχαν μεταναστεύσει στη Ζάκυνθο και 15.00 στην Αγ. Μαύρα (Λευκάδα), όπου μετέτρεψαν άγονα κτήματα σε εύφορα. Η Κεφαλονιά ευημερούσε και ο Λεονάρδος Γ΄ είχε εισόδημα 12.000 δουκάτα ετησίως. Ήταν τόσο εξελληνισμένος, που χρησιμοποιούσε την ελληνική γλώσσα στα έγγραφά του και για να γίνει αγαπητός, επανέφερε το 1452 τον ορθόδοξο επίσκοπο Κεφαλληνίας· ωστόσο ο κόμης ήταν τυραννικός. Είχε νυμφευτεί τη Μίλιτσα Μπράνκοβιτς, κόρη της Ελένης Παλαιολογίνας. Όταν αυτή απεβίωσε, ο Λεονάρδος Γ΄ νυμφεύτηκε την ανιψιά τού Φερδινάνδου Α΄ της Νάπολης, με σκοπό τη συμμαχία του. Η Βενετία, δυσαρεστημένη, τον εξαίρεσε από τη συνθήκη ειρήνης του 1479 με τους Οθωμανούς και αυτό στοίχησε την κατάλυση της κομητείας του. Έτσι ο Λεονάρδος Γ΄ έπρεπε να πληρώνει 4.000 δουκάτα ετησίως στον σουλτάνο και 500 κάθε φορά που νέος σαντζάκμπεης (διοικητής επαρχίας) πήγαινε στην Άρτα ή τα Ιωάννινα. Όταν ήρθε ένας τέτοιος, ο Λεονάρδος Γ΄ παρουσιάστηκε, όμως αντί για χρήματα, του έδωσε ένα καλάθι φρούτα. Ο προσβεβλημένος διοικητής γνωστοποίησε στον σουλτάνο ότι ο Λεονάρδος Γ΄ είχε δεχθεί στραντιότι της Βενετίας στη Ζάκυνθο και πως δεν είχε περιληφθεί στη συμφωνία ειρήνης. Τότε ο Μωάμεθ διέταξε τον Αχμέτ πασά του Αυλώνα να επιτεθεί με 29 πλοία. Ο Λεονάρδος Γ΄ συγκέντρωσε την κινητή του περιουσία στο φρούριο του Αγ. Γεωργίου της Κεφαλονιάς, αλλά η Νάπολη δεν μπορούσε να τον συνδράμει και οι υπήκοοί του τον μισούσαν. Έτσι ο κόμης έβαλε την οικογένειά του σε ένα βενετσιάνικο πλοίο και έφυγε για τον Τάραντα και μετά για τη Νάπολη. Ο Αχμέτ κατέλαβε τις κτήσεις του, εκτός από τη Ζάκυνθο, σκότωσε όλους τους άρχοντες του κόμη, έκαψε το κάστρο της Κεφαλονιάς και μετέφερε πολλούς χωρικούς στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί ο σουλτάνος πάντρεψε τις γυναίκες με Αβυσσηνούς και τους άνδρες με Αβυσσηνές για την παραγωγή σκλάβων. Όταν ο Αχμέτ επέστρεψε για τη Ζάκυνθο, ο Βενετός ναύαρχος είπε πως εδώ ζουν μετανάστες από τον Μωριά και πως είχαν υψώσει τη σημαία του Αγ. Μάρκου. Εκεί ο κοντοτιέρος Πέτρος Μπούας με 500 στραντιότι νίκησε δύο φορές τους Οθωμανούς, όμως το μόνο που κατάφερε ήταν να μπορέσουν να εγκαταλείψουν το νησί. Ο πασάς κατέστρεψε όλα τα σπίτια και τις περισσότερες εκκλησίες.
Η άλωση της Ναυπάκτου
Ακολούθησε 20ετής ειρήνη. Τότε εξεγέρθηκε στη Μαΐνη ο Κροκόδειλος Κλαδάς. Οι Ενετοί στον πόλεμο τον είχαν καπετάνιο των στραντιότι και μετά ο Μωάμεθ Β΄ του είχε παραχωρήσει την πεδιάδα του Έλους. Ο Κλαδάς λοιπόν πήγε στη Μαΐνη και μάζεψε χιλιάδες άτακτους γύρω του. Έτρεψε σε φυγή τους Τούρκους που ήλθαν εναντίον του, όμως διαφώνισε με έναν άλλο καπετάνιο των στραντιότι, τον Θεόδωρο Μπούα. Έτσι σε δεύτερη επίθεση των Τούρκων η χώρα παραδόθηκε και ο Κλαδάς διέφυγε με γαλέρα στη Νάπολη, όπου ο βασιλιάς τού χορήγησε επίδομα.
Ο Ανδρέας Παλαιολόγος, γιος του Θωμά δεσπότη του Μωρέα, ζήτησε τη συνδρομή του Καρόλου Η΄ της Γαλλίας. Αυτός του υποσχέθηκε την ανάκτηση του Μωρέα και ξεκίνησε εκστρατεία στην Ιταλία, όπου έφθασε στη Νάπολη με σκοπό να περάσει την Αδριατική. Οι Έλληνες ξεσηκώθηκαν και οι Οθωμανοί θορυβήθηκαν, αλλά οι Βενετία φυλάκισε έναν πράκτορά του και έκλεισε τα λιμάνια της, έτσι ο Κάρολος Η΄ επέστρεψε στη Γαλλία. Οι Έλληνες πλήρωσαν τα αντίποινα με τις ζωές τους. Ο Βαγιαζήτ Β΄, οργισμένος από αυτό και από τον Λουδοβίκο Σφόρτσα δούκα του Μιλάνου, ξεκίνησε το 1499 πόλεμο με τη Βενετία για τη Ναύπακτο. Όταν η Τούρκοι είχαν καταλάβει τη Ζάκυνθο, πολλοί κάτοικοι από εκεί είχαν μεταναστεύσει στη Ναύπακτο. Αν και πολλοί επέστρεψαν, όταν το νησί ελευθερώθηκε, στη Ναύπακτο ζούσαν 7.000 άνθρωποι. Η Βενετία έστειλε επίτροπο. Η πόλη είχε τριπλό τείχος και κάστρο στην κορυφή, όμως η κατάσταση των οχυρώσεών της δεν ήταν καλή. Η Βενετία έστειλε στόλο υπό τον Αντόνιο Γκριμάνι με την εντολή να μην αφήσει τον τουρκικό στόλο να μπει στον κορινθιακό κόλπο. Όμως ο Γκριμάνι, που δεν ήταν ικανός, ήταν εφεκτικός και άφησε τον τουρκικό στόλο να πάει στο Ναβαρίνο. Οι συνάδελφοι του Γκριμάνι, ο Λορεντάνο και ο Αλμάν ντ'Αρμέρ, επιτέθηκαν στην τουρκική ναυαρχίδα, αλλά ο Τούρκος Μποράκ Ρέις με αυτοθυσία έβαλε φωτιά και τα τρία πλοία κάηκαν. Ο τουρκικός στόλος εισήλθε στον κορινθιακό κόλπο και οι κάτοικοι της Ναυπάκτου ζήτησαν συνθηκολόγηση. Οι Οθωμανοί τούς υποσχέθηκαν να μην πληρώσουν φόρους για 10 έτη και να διατηρήσουν τις ιδιοκτησίες τους. Έτσι, έπειτα από 92 έτη, στις 29 Αυγούστου, η πόλη παραδόθηκε. Ο Γκριμάνι ήρθε δεμένος στη Βενετία και καταδικάστηκε σε εξορία. Όμως 21 έτη μετά έγινε δόγης (1521-23): τότε ο φρούραρχος του κάστρου βρέθηκε ένοχος και κρεμάστηκε.
Η πτώση της Μεθώνης
Ο Βαγιαζήτ Β΄ διέταξε να κτιστούν δύο φρούρια στο στόμιο του Κορινθιακού, το Ρίο στον Μωριά και το Αντίρριο στη Ρούμελη. Επιτέθηκε στη Ναυπλία, αλλά φυλασσόταν καλά από το castel dello Scolio (του βράχου), το σημερινό Μπούρτζι και από τους γενναίους στραντιότι. Ούτε το Ναβαρίνο μπόρεσε να καταλάβει. Τότε στράφηκε εναντίον της Μεθώνης, λιμανιού που σταματούσαν οι προσκυνητές για τους Αγ. Τόπους, από το οποίο η Βενετία εισήγαγε καλό κρασί. Ο διοικητής Γκαμπριέλ προετοιμάστηκε, στέλνοντας τις γυναίκες στην Κρήτη και κρατώντας 7.000 άνδρες. Ο Βαγιαζήτ Α΄ πολιορκούσε τη Μεθώνη έναν μήνα από τη θάλασσα, και από τη στεριά με 50 κανόνια. Ετοιμαζόταν να φύγει, όταν 4 γαλέρες μπήκαν με εφόδια στο λιμάνι και οι φρουρά άφησε τα τείχη και πήγε να τις υποδεχθεί. Τότε οι Τούρκοι σκαρφάλωσαν στον πύργο του μεγάρου του κυβερνήτη και μπήκαν στην πόλη (9 Αυγούστου 1500). Ο Βαγιαζήτ Β΄ αποκεφάλισε όλους πάνω από 12 ετών και έκανε πύργο με τα κεφάλια τους. Τα γυναικόπαιδα πουλήθηκαν σκλάβοι. Διέταξε κάθε χωριό στον Μωριά να στείλει πέντε οικογένειες, ώστε να επανδρωθεί η πόλη. Όταν ο διοικητής του Ναβαρίνου Κονταρίνι έμαθε την πτώση της Μεθώνης, παρέδωσε το Ναβαρίνο, όμως η Βενετία τον αποκεφάλισε γι' αυτό, καθώς η πόλη είχε εφόδια 3 ετών και 3.000 άνδρες για να την υπερασπίσουν. Οι κάτοικοι της Κορώνης άκουσαν πως θα είχαν ευνοϊκούς όρους αν παραδίνονταν και θάνατο αν αντιστέκονταν, έτσι ζήτησαν από τις αρχές να παραδοθεί η πόλη. Ο σουλτάνος εξόρισε τους κατοίκους της Κορώνης και τα έσοδα της Μεθώνης και της Κορώνης αφιερώθηκαν από τότε στη Μέκκα. Ο Βαγιαζήτ Β΄ επέστρεψε έξω από τη Ναυπλία, όμως το ηθικό της φρουράς τον έκανε, αφού κατέλαβε τα Βάτικα, να επιστρέψει στην Αδριανούπολη. Η Βενετία πένθησε την απώλεια των τριών πόλεων και ο κάτοικοι που επέζησαν, κατέφυγαν στην Κεφαλονιά. Το Ναβαρίνο ανακτήθηκε για ένα έτος μόνο. Η Μεθώνη και η Κορώνη ανακτήθηκαν 30 έτη μετά, για λίγο, και πάλι ανακτήθηκαν έπειτα από τον Μοροζίνι.
Ανάκτηση της Κεφαλονιάς και της Λευκάδας
Ο πάπας Αλέξανδρος ΣΤ΄ έπεισε τον Φερδινάνδο Β΄ της Αραγωνίας να στείλει τον διάσημο ναύαρχο Γονθάλο δε Κόρδοβα. Μαζί με τον Βενετό ναύαρχο Πεζάρο οι δύο στόλοι πήγαν να ανακτήσουν τη Μεθώνη. Πρώτα πέρασαν από την Κεφαλονιά, που με τη βοήθεια ενός Έλληνα κατέλαβαν την πρωτεύουσα, το φρούριο του Αγ. Γεωργίου (24 Δεκεμβρίου 1500). Οι Κεφαλονίτες απαλλάχθηκαν από φόρους. Προσωρινά κατελήφθη και η Λευκάδα: ο Πέζαρο με παπικό στόλο υπό τον αρχιεπίσκοπο Πάφου, επιτέθηκαν. Ο αρχιεπίσκοπος απέκλεισε το νησί από τη στεριά και ο Πέζαρο βομβάρδισε το κάστρο. Στις 30 Αυγούστου 1502 μπήκαν στη πόλη και οι μουσουλμάνοι πουλήθηκαν σκλάβοι. Ο Βαγιαζήτ Β΄ δεν έκλεινε ειρήνη αν δεν του επιστρεφόταν η Αγ. Μαύρα, έτσι η Βενετία αναγκάστηκε, έπειτα από ένα έτος, να την αποδώσει. Η ειρήνη των ετών 1502-03 άφησε τη Βενετία με τη Ναυπλία και τη Μονεμβασία στον Μωριά. Η Βενετία και ο σουλτάνος ήταν απασχολημένοι σε άλλα μέρη και έτσι ανανέωσαν τη συνθήκη το 1513 και το 1521. Οι πόλεις απήλαυσαν για 30 έτη ειρήνη, όχι όμως αφθονία, καθώς τα κτήματα γύρω από τις δύο πόλεις είχαν χαθεί και οι κάτοικοι αναγκάζονταν να εισάγουν σιτάρι από περιοχές τουρκοκρατούμενες. Οι κουρσάροι έκαναν επικίνδυνο το εμπόριο. Η Ναυπλία είχε πληθυσμό 10.000 και το Καστρί με το Θερμήσι άλλες 3.300. Το 1519 η Βενετία έπαυσε τους δύο ρέκτορες της Ναυπλίας και έστειλε έναν βάιλο με δύο συμβούλους. Από τις τρεις τάξεις, ευγενών, αστών και λαού, η τρίτη είχε αποκτήσει δικαιώματα προς δυσαρέσκεια του βάιλου. Επειδή οι κάτοικοι είχαν απαλλαγεί από φόρους για τη γενναιότητά τους, τα οικονομικά της πόλης δεν ήταν καλά και τα τείχη είχαν παραμεληθεί. Επιπλέον οι Έλληνες και οι Αλβανοί στραντιότι ήθελαν ηγέτη ο καθένας από τη φυλή του. Την απομακρυσμένη Αίγινα δεν την προτιμούσαν οι Ενετοί και τρεις ρέκτορές της είχαν αδικήσει τους Αιγινήτες, που ζήτησαν την τιμωρία τους. Η Μονεμβασία είχε απωλέσει τα διάσημα αμπέλια της και τα σιτηρά στη στεριά. Ο Βενετός ποντεστά κρατούσε ένα μέρος των φόρων για τα τείχη. Έλληνας αρχιεπίσκοπός της ήταν ο Μάρκος Μουσούρος, επιφανής λόγιος. Για τις υποθέσεις τους οι κάτοικοι πήγαιναν στην Κάνδια (Κρήτη).
Η καταστροφή της Αίγινας
Οι ιππότες του Αγ. Ιωάννη, διωγμένοι από τη Ρόδο το 1523, έλαβαν τη Μάλτα από τον Κάρολο Ε΄ των Αψβούργων. Το 1531 επιχείρησαν με τέχνασμα να καταλάβουν τη Μεθώνη από τη Σαπιέντζα, αλλά μόνο λεηλάτησαν την πόλη και έφυγαν με 1.600 αιχμαλώτους. Ο Κάρολος Ε΄ ήταν σε πόλεμο με τον σουλτάνο και μαζί με τον πάπα και τους Ιωαννίτες έστειλε στόλο υπό τον Αντρέα Ντόρια. Με τη βοήθεια των Ελλήνων κατέλαβε γρήγορα την Κορώνη. Επίσης το Ρίο. Οι Έλληνες ξεσηκώθηκαν, σκότωσαν τους Τούρκους αφέντες τους, όμως όταν έφυγε ο Γενουάτης ναύαρχος, οι Τούρκοι τούς εκδικήθηκαν. Όταν η Κορώνη πολιορκήθηκε από τους Οθωμανούς, ο Κάρολος Ε΄ κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να την κρατήσει και την πρόσφερε στη Βενετία και μετά στους Ιωαννίτες, όμως κανείς δεν τη δέχθηκε. Τότε μετέφερε τους κατοίκους στη Σικελία και στη Νάπολη και τους απάλλαξε από φόρους. Τον υπηρέτησαν ως στραντιότι πολεμώντας γενναία και τους αντάμειψε. Το 1537 ο Σουλεϊμάν Α΄ έστειλε τον Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα στις ενετικές κτήσεις. Αυτός μάταια πολιόρκησε την Κέρκυρα, λεηλάτησε όμως την Κεφαλονιά και τη Ζάκυνθο. Τον Οκτώβριο πολιόρκησε την Παλαιοχώρα, πρωτεύουσα της Αίγινας. Την 4η ημέρα η πόλη έπεσε: οι άνδρες σφαγιάστηκαν και 6.000 γυναικόπαιδα σύρθηκαν σκλάβοι. Λίγο μετά ένας γαλλικός στόλος δεν είδε κανέναν κάτοικο στο νησί. Τα ερείπια της Παλαιοχώρας υπάρχουν ως τώρα.
Η παράδοση της Ναυπλίας και της Μονεμβασίας
Τον Σεπτέμβριο ο Κασίμ πασάς επιτέθηκε από το Άργος στη Ναυπλία, αλλά οι Έλληνες και Αλβανοί στραντιότι αντέταξαν σθεναρή άμυνα και κρέμασαν τα τουρκικά κεφάλια στα τείχη. Το Καστρί (Ερμιόνη) παραδόθηκε, αλλά οι τέσσερις Παλαιολόγοι άρχοντές του αποκεφαλίστηκαν. Το γειτονικό Θερμήσι παραδόθηκε. Όταν ήρθαν ενισχύσεις στη Ναυπλία, το νερό μειώθηκε και η έξοδος για νερό ενός αποσπάσματος, έφερε τον θάνατο του καπετάνιου των Αλβανών ιππέων. Οι Ενετοί είχαν αμελήσει την οχύρωση του Παλαμηδίου, υψώματος που δεσπόζει στην πόλη, που ο Κασίμ το κατέλαβε και με πυροβόλο (τον "κοκκαλοθραύστη") έπληττε την πόλη. Από τους κατοίκους 7.000 προτίμησαν να πεθάνουν από λοιμό παρά να παραδοθούν. Έπειτα από 14 μήνες πολιορκίας επέστρεψε στο Άργος και οι Ενετοί εύκολα κατέλαβαν το Παλαμήδι.
Βλέπε επίσης
Κατηγορία:Μεσαιωνική ελληνική ιστορία
Ζήσης Τσέκος
Ο Ζήσης Τσέκος είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής. Αγωνιζόταν ως αμυντικός και μέσος ενώ έχει διατελέσει και διεθνής με την Εθνική Ελλάδος.
Βιογραφικό
Ο Τσέκος αγωνίστηκε μια φορά με την Εθνική Ελλάδας στις 28 Μαρτίου του 1990.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανθρακικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανσερραϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Απόλλων Καλαμαριάς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Ο. Πανηλειακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικού Αστέρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Βόλου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Πανθρακικού Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές
Όιγκεν Βάιντμαν
Ο Όιγκεν Βάιντμαν (γερμανικά: Eugen Weidmann, 5 Φεβρουαρίου 1908 - 17 Ιουνίου 1939) ήταν Γερμανός εγκληματίας και κατά συρροή δολοφόνος που εκτελέστηκε με γκιλοτίνα στη Γαλλία τον Ιούνιο του 1939. Αυτή ήταν η τελευταία δημόσια εκτέλεση στη χώρα.
Λέων της Γεωργίας (1756-1781)
Ο Λέβαν (Λέων), ლევანი, ლეონი, (2 Φεβρουαρίου 1756 – 5 Φεβρουαρίου 1781) ήταν Γεωργιανός βασιλικός πρίγκιπας (batonishvili) από τον Οίκο των Μπαγκρατιόνι, γεννημένος από τον βασιλιά Ηρακλή Β΄ και τη βασίλισσα Νταρεγιάν Νταντιάνι. Η σταδιοδρομία του άνθισε τη δεκαετία τού 1770, όταν ήταν πρεσβευτής στη Ρωσική Αυτοκρατορία και στη συνέχεια διοικητής στον στρατό. Ο Λέβσν ήταν ένας ταλαντούχος στρατηγός και κύριος υποστηρικτής των στρατιωτικών μεταρρυθμίσεων τού πατέρα του, οι οποίες αποσαρθρώθηκαν αμετάκλητα μετά το μυστηριώδες τέλος τού Λέβαν το 1781.
Όιγκεν Βάιντμαν
Πρώτα χρόνια
Κατά τη διάρκεια της φυλάκισης του εκεί, εργάστηκε ως βιβλιοθηκονόμος και συναντήθηκε με δύο άνδρες που αργότερα θα γίνονταν συνεργοί του στο έγκλημα: τους Ρόζε Μιγιόν και  Ζαν Μπλαν. Μετά την απελευθέρωσή τους από τη φυλακή, αποφάσισαν να συνεργαστούν για να απαγάγουν πλούσιους τουρίστες που επισκέπτονταν τη Γαλλία και να τους ληστέψουν. Για το σκοπό αυτό νοίκιασαν μια βίλα στο Σαιν Κλου (Saint-Cloud), κοντά στο Παρίσι.
Λέων της Γεωργίας (1756-1781)
Πρώιμη ζωή
Ο Λέβαν ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ηρακλή Α΄, τού τότε βασιλιά τού Καχέτι, από τον τρίτο γάμο του με την πριγκίπισσα Νταρεγιάν Νταντιάνι, που γεννήθηκε στην Τιφλίδα το 1756. Ο παππούς τού Λέβαν, ο Τεϊμουράζ Β΄, ήταν βασιλιάς του Κάρτλι και άφησε το βασίλειό του, με το τέλος του το 1762, στον Ηρακλή Β΄. Το 1766 ο Λέβαν έλαβε ως εισόδημα το πριγκιπικό φέουδο στην κοιλάδα Αράγκβι, που νωρίτερα είχε στην κατοχή του ο αποβιώσας ετεροθαλής αδελφός του Βαχτάνγκ, ο οποίος απεβίωσε το 1756.
Όιγκεν Βάιντμαν
Απαγωγές
Η πρώτη τους απόπειρα απαγωγής απέτυχε, επειδή το θύμα τους αγωνίστηκε πολύ σκληρά, αναγκάζοντάς τους τελικά να το αφήσουν να φύγει. Τον Ιούλιο του 1937, έκαναν μια δεύτερη απόπειρα. Ο Βάιντμαν είχε γνωρίσει τη Ζαν Ντε Κόβεν, μια Αμερικανίδα χορεύτρια από τη Νέα Υόρκη, που είχε πάει να επισκεφτεί τη θεία της Ίντα Σάχαϊμ στο Παρίσι. Εντυπωσιασμένη από τον ψηλό, όμορφο Γερμανό, η Ντε Κόβεν είχε γράψει σε έναν φίλο της:
Λέων της Γεωργίας (1756-1781)
Πρέσβης στη Ρωσία
Ο Λεβάν ασχολήθηκε με τον πόλεμο και την πολιτική σε πολύ νεαρή ηλικία. Στα 14, συνόδευε ήδη τον πατέρα του σε στρατιωτικές εκστρατείες. Τον Δεκέμβριο του 1771, κατά τη διάρκεια τού Ρωσο-τουρκικού πολέμου τού 1768-1774, στον οποίο οι Γεωργιανοί πολέμησαν στη ρωσική πλευρά, ο Ηρακλής έστειλε τον Λέβαν και τον εξάδελφό του, τον Καθολικό-Πατριάρχη της Γεωργίας, Αντώνιου Α΄, για να διαπραγματευτούν ένα ρωσικό προτεκτοράτο στο βασίλειο του Κάρτλι και τού Καχέτι. Η πρεσβεία της Γεωργίας έφτασε στο Αστραχάν στις 6 Μαρτίου 1772, αλλά τους αρνήθηκε η άδεια να συνεχίσουν στην Αγία Πετρούπολη. Μετά από μία σειρά καθυστερήσεων, έφτασαν στη ρωσική πρωτεύουσα σχεδόν ένα χρόνο αργότερα και υπέβαλαν στις 27 Απριλίου 1773 στον υπουργό Nικίτα Πανίν την πρόταση του Ηρακλή: το βασίλειο τού Kάρτλι και τού Kαχέτι θα παρέμεναν μία κληρονομική μοναρχία, που θα κυβερνάται από τους απογόνους του Ηρακλή ως ρωσικό προτεκτοράτο, τα ρωσικά στρατεύματα θα βρίσκονται μόνιμα στη Γεωργία για την προστασία της χώρας από εξωτερικές απειλές, ένα ποσοστό των φορολογικών εσόδων της Γεωργίας θα καταβαλλόταν στην Αυτοκρατορική κυβέρνηση και οι Γεωργιανοί θα συμμετείχαν σε οποιαδήποτε εκστρατεία στην οποία συμμετείχε η Ρωσία. Η πρεσβεία κατέληξε σε αποτυχία και το γεωργιανό ζήτημα δεν αναφέρθηκε σε μεγάλο βαθμό στη Συνθήκη τού Kουτσούκ-Καϋναρτσά,που συνήφθη μεταξύ της Οθωμανικής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στις 10 Ιουλίου 1774. Ο Λέβαν επέστρεψε στη Γεωργία τον Αύγουστο τού 1774 χωρίς κάτι άλλο, παρά τη διάκριση τού Τάγματος της Αγ. Άννας, που τού απονεμήθηκε από τη ρωσική κυβέρνηση.
Διοικητής Στρατού
Επιστρέφοντας στη Γεωργία, ο Λέβαν τοποθετήθηκε το 1774 από τον Ηρακλή Β΄ επικεφαλής της νεοσύστατης μόνιμης συνοριακής δύναμης (morige lashkari), της οποίας το καταστατικό είχε εγκριθεί από το βασιλικό συμβούλιο στις 4 Ιανουαρίου 1773. Αυτός ήταν ένας εμβρυϊκός μόνιμος στρατός, στον οποίο έπρεπε να υπηρετήσουν όλοι οι αρτιμελείς γεωργιανοί υπήκοοι. Ο ενθουσιασμός και το προσωπικό θάρρος τού Λέβαν βοήθησαν, ώστε να γίνει αυτή η δύναμη αποτελεσματικό όργανο, για να αποκρούσει τις αδιάκοπες επιδρομές των ορεσίβιων τού Νταγκεστάν και τού απέφεραν την ιδιότητα του ήρωα. Το 1777 ο Λέβαν, από κοινού με τον μεγαλύτερο ετεροθαλή αδελφό του, τον διάδοχο Γεώργιο (ΙΒ΄), εκστράτευσαν εναντίον τού Γεώργιου, τού εξεγερθέντος δούκα (eristavi) τού Κσάνι, που είχε επιτεθεί στο Κάρτλι με τους μισθοφόρους τού Νταγκεστάν και τον έφερε αλυσοδεμένο στην Τιφλίδα τον Δεκέμβριο του 1777. Ο Ηρακλής κατήργησε το δουκάτο και το ανακήρυξε ως γη τού στέμματος, μοιράζοντας το μεγαλύτερο μέρος της επικράτειάς αυτού μεταξύ των δύο γιων του, Γεωργίου και Ιούλωνα.
Όιγκεν Βάιντμαν
Απαγωγές
Κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους κάπνιζαν και ο «Ζίγκφριντ» της έδωσε ένα ποτήρι γάλα. Τράβηξε φωτογραφίες του με τη νέα της κάμερα (αργότερα βρέθηκε δίπλα στο σώμα της και στα στιγμιότυπα που τράβηξε φαινόταν ο δολοφόνος της). Ο Βάιντμαν έπειτα την στραγγάλισε και την έθαψε στον κήπο της βίλας. Είχε πάνω της 300 φράγκα σε μετρητά και 430 δολάρια σε επιταγές, τις οποίες η ομάδα έστειλε στην ερωμένη του Μιγιόν, Κολέτ Τρικό για να τις μετατρέψει σε μετρητά. Η Σάχαϊμ έλαβε μια επιστολή από αγνώστους που ζητούσαν 500 δολάρια για την επιστροφή της ανεψιάς της. Ο αδελφός της Ντε Κόβεν αργότερα ήρθε στη Γαλλία προσφέροντας 10.000 φράγκα από τον πατέρα του Αβραάμ για πληροφορίες σχετικά με τη νεαρή γυναίκα.
Λέων της Γεωργίας (1756-1781)
Το τέλος
Ο πρίγκιπας Λέβαν, σε ηλικία 25 ετών, απεβίωσε στις 5 Φεβρουαρίου 1781 στην έπαυλη τού πρίγκιπα Iοάνε Αμπασίτζε στο χωριό Βεγίνι στο Kακιέτι, κάτω από συνθήκες που δεν έχουν επιλυθεί. Αν και υποψιάστηκαν αμέσως ανθρωποκτονία, η έρευνα για την υπόθεση απέτυχε να αποκαλύψει δολοφόνο. Οι ισχυρισμοί ότι ο Λέβαν μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου από τον πρίγκιπα Aσάτ Βατσνάτζε, επειδή δρούσε ελεύθερα με τη σύζυγο εκείνου, ή ότι ο Λέβαν απεβίωσε αφού «έφαγε πολύ σολομό» εκείνη την ημέρα ή ότι δηλητηριάστηκε από τον πρίγκιπα Σερμαζάν Aμπχάζι δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ. Η υποψία ότι ο Λεβάν έπεσε θύμα πολιτικών δολοπλοκιών συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Η απώλεια τού αγαπημένου του γιου ήταν ένα πλήγμα για τον ηλικιωμένο βασιλιά Ηρακλή και ο τακτικός στρατός που διοικούσε ο Λέβαν, κατέρρευσε σταδιακά μετά το τέλος του. Ο Βρετανός ιστορικός του 19ου αι. και αξιωματικός του Ινδικού Στρατού Γουίλιαμ Μόντεϊθ, ο οποίος συνάντησε τον γιο τού Ηρακλή, Αλέξανδρο, στο Ιράν τη δεκαετία του 1820, έγραψε για τον Λέβαν: «Φαινόταν ότι ήταν προικισμένος με τις περισσότερες από τις καλύτερες ιδιότητες και πολλά από τα ταλέντα τού πατέρα του, που θα μπορούσε να ήλπιζε ότι βρήκε σε αυτόν έναν διάδοχο ικανό να κυβερνήσει τη χώρα του, αλλά ο Λέβαν δολοφονήθηκε στο Tελάβ από έναν Γεωργιανό, και μαζί του χάθηκαν οι τελευταίες ελπίδες τού Ηρακλή».
Όιγκεν Βάιντμαν
Απαγωγές
Την 1η Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, ο Βάιντμαν προσέλαβε έναν σοφέρ, τον Ζοζέφ Κουφί, για να τον οδηγήσει στη Γαλλική Ριβιέρα όπου, σε ένα δάσος έξω από την Τουρ, τον πυροβόλησε στον αυχένα και έκλεψε το αυτοκίνητό του και 2500 φράγκα. Η επόμενη δολοφονία πραγματοποιήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου, αφού οι Βάιντμαν και Μιγιόν παρέσυραν τη Ζανίν Κελέρ, μια ιδιωτική νοσοκόμα, σε μια σπηλιά στο δάσος του Φονταινεμπλώ με την πρόφαση της προσφοράς εργασίας. Εκεί τη σκότωσε, πάλι με μια σφαίρα στον αυχένα, πριν της αρπάξει τα 1400 φράγκα και το διαμαντένιο δαχτυλίδι της. Στις 16 Οκτωβρίου, ο Μιγιόν και ο Βάιντμαν κανόνισαν μια συνάντηση με έναν νεαρό θεατρικό παραγωγό με το όνομα Roger LeBlond, υποσχόμενοι να επενδύσουν χρήματα σε ένα από τα σόου του. Αντ' αυτού, ο Βάιντμαν τον πυροβόλησε στο πίσω μέρος του κεφαλιού του και πήρε το πορτοφόλι του που περιείχε 5000 φράγκα. Στις 22 Νοεμβρίου, δολοφόνησε και λήστευσε τον Φριτς Φρόμμερ, έναν νεαρό Γερμανό που τον είχε συναντήσει παλιότερα στη φυλακή. Ο Φρόμμερ, ένας Εβραίος, είχε φυλακιστεί για τις αντιναζιστικές του απόψεις. Για άλλη μια φορά το θύμα πυροβολήθηκε στον αυχένα. Το σώμα του τάφηκε στο υπόγειο του σπιτιού στο Σεν Κλου όπου είχε ταφεί επίσης η Ντε Κόβεν. Πέντε ημέρες αργότερα ο Βάιντμαν διέπραξε τον τελευταίο του φόνο. Ο Ρεϊμόν Λεσόμπρ, ένας κτηματομεσίτης, πυροβολήθηκε με τον προτιμώμενο τρόπο του δολοφόνου, ενώ του έδειχνε ένα σπίτι στο Σεν Κλου. Από αυτόν άρπαξε πέντε χιλιάδες φράγκα. Προφανώς ο Βάιντμαν είχε φετίχ με τα ανδρικά παπούτσια, καθώς οι τέσσερις άνδρες που σκότωσε βρέθηκαν χωρίς αυτά.
Λέων της Γεωργίας (1756-1781)
Το τέλος
Το τέλος τού Λέβαν θρηνήθηκε σε ελεγείες από τους συγχρόνους του ποιητές, όπως ο προσωπικός του φίλος Μπεσίκι, ο Δαβίδ ο Πρύτανης, ο Μόλα Πανάχ Βαγίφ και ο Μόλα Βαλί Βιντάντι. Εξυμνήθηκε και στη λαϊκή ποίηση.
Όιγκεν Βάιντμαν
Σύλληψη
Αξιωματούχοι από την Ασφάλεια (Sûreté), με επικεφαλής τον νεαρό επιθεωρητή Primborgne, εντόπισαν τελικά τον Βάιντμαν στη βίλα από μια επαγγελματική κάρτα που βρέθηκε στο γραφείο του Λεσόμπρ. Φθάνοντας στο σπίτι του, ο Βάιντμαν βρήκε τους δύο αξιωματικούς να τον περιμένουν. Προσκαλώντας τους στο σπίτι, γύρισε και πυροβόλησε τρεις φορές με ένα πιστόλι. Αν και ήταν άοπλοι, οι τραυματίες κατάφεραν να παλέψουν μαζί του και να τον ακινητοποιήσουν, αφού τον χτύπησαν με ένα σφυρί και τον άφησαν αναίσθητο. Ο Βάιντμαν ήταν πολύ συνεργάσιμος με τους αστυνομικούς, καθώς ομολόγησε όλες τις δολοφονίες του και έδειξε στους αστυνομικούς που βρίσκονταν τα πτώματα.
Λέων της Γεωργίας (1756-1781)
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1774 τη Νίνο (15 Νοεμβρίου 1766 – c. 1816), κόρη τού πρίγκιπα Kαϊχοσρό Aντρονικασβίλι, mdivanbegi («δικαστή τού Ανωτάτου Δικαστηρίου») και κάποτε γενικού κυβερνήτη της Γκάνγια. Όπως θυμόταν ο εξ αδελφής του ανιψιός, Αλέξανδρος Ορμπελιάνι, σε ένα δοκίμιο τού 1865 για τον Λέβαν, αυτή η πριγκίπισσα αγαπήθηκε πολύ από τον σύζυγό της, αλλά θεωρήθηκε επιπόλαιη και αντιπαθητική από τα άλλα μέλη της βασιλικής οικογένειας. Μετά το τέλος τού Λέβαν, η Νίνο έζησε χωριστά από τη βασιλική οικογένεια και απεβίωσε στην αφάνεια, στην Τιφλίδα γύρω στο 1816. Ο Λέβαν είχε δύο γιους, που απεβίωσαν νέοι και τα ονόματά τους δεν έχουν καταγραφεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δυναστεία των Μπαγκρατιόνι
Όιγκεν Βάιντμαν
Σύλληψη
Τον ρώτησαν γιατί τον σκότωσε και εκείνος απάντησε:
παραδέχτηκε. Και έμεινε σιωπηλός για αρκετές ώρες.
ανέφερε στην Oakland Tribune στις αρχές του 1938.
Η δίκη των Βάιντμαν, Μιγιόν, Μπλαν και Τρίκοτ στις Βερσαλλίες τον Μάρτιο του 1939 ήταν η μεγαλύτερη μετά από εκείνη του Ανρί Λαντρί, 18 χρόνια νωρίτερα. Ένας από τους δικηγόρους του Βάιντμαν, ο Vincent de Moro-Giafferi, είχε εκπροσωπήσει πράγματι τον Λαντρί. Επίσης, παρών στη δίκη ήταν ο Γάλλος μυθιστοριογράφος Colette, ο οποίος δεσμεύτηκε από την Paris-Soir να γράψει ένα δοκίμιο για τον Βάιντμαν.
Ο Βάιντμαν φέρεται να είχε πει στον δικηγόρο του ότι από την ηλικία των τεσσάρων ετών, είχε ήδη τη συνήθεια να κλέβει και να κρύβει τα ασημικά των γονιών του σε μη ανιχνεύσιμα κρυμμένα μέρη. […]
Είχε γραφτεί για αυτόν στην Détective στις 23 Δεκεμβρίου 1937:
Τα περιοδικά ανέφεραν:
Ο Βάιντμαν και ο Μιγιόν καταδικάστηκαν σε θανατική ποινή, ενώ ο Μπλαν καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης είκοσι μηνών και η Τρικό αθωώθηκε. Η ποινή του Μιγιόν μετατράπηκε αργότερα σε ισόβια κάθειρξη.
Εκτέλεση
Πριν την εκτέλεση, κατόπιν αιτήματος της οικογένειας της ατυχούς Ντε Κόβεν, ζητήθηκε από τον Βάιντμαν να πει ποια ήταν η στάση του απέναντι στο θύμα του:
Παρά την απαγόρευση της μαγνητοσκόπησης και της φωτογραφίας, μια ερασιτεχνική ταινία γυρίστηκε από ένα ιδιωτικό διαμέρισμα δίπλα στη φυλακή, η οποία κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο τη δεκαετία του 2000.Το τμήμα του βίντεο που απεικονίζει την ανέγερση του κεφαλιού του Βάιντμαν δεν περιλαμβάνεται πλέον στο βίντεο. Ο εκτελεστής και οι βοηθοί ήταν ντυμένοι με μαύρα παλτά και καπέλα. Χρειάστηκαν λιγότερο από δέκα δευτερόλεπτα για την πραγματοποίηση της εκτέλεσης.
Λόγω της αναξιόπιστης «υστερικής συμπεριφοράς» του κοινού στην εκτέλεση του Βάιντμαν, ο πρωθυπουργός Εντουάρ Νταλαντιέ εξέδωσε διάταγμα στις 24 Ιουνίου 1939, δηλώνοντας ότι στο μέλλον όλες οι εκτελέσεις θα διεξάγονταν πίσω από τα τείχη της φυλακής. Οι εκτελέσεις με γκιλοτίνα συνεχίστηκαν χωρίς κοινό μέχρι και την τελευταία τέτοια εκτέλεση στις 10 Σεπτεμβρίου 1977.
Ο Βρετανός ηθοποιός Κρίστοφερ Λι (τότε δεκαεπτά χρονών) παρακολούθησε επίσης την εκτέλεση του Βάιντμαν ,ενώ βρισκόταν μεταξύ του πλήθους.
Αργότερα το 1998 δήλωσε:
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατά συρροή δολοφόνοι
Ανιχνευτής ιστού
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/df/WebCrawlerArchitecture.svg/220px-WebCrawlerArchitecture.svg.png|μικρογραφία| Αρχιτεκτονική ενός ανιχνευτή Ιστού Ένας ανιχνευτής Ιστού, ή web crawler που μερικές φορές ονομάζεται spider ή spiderbot, είναι ένα διαδικτυακό ρομπότ που περιηγείται συστηματικά τον Παγκόσμιο Ιστό και συνήθως λειτουργεί από μηχανές αναζήτησης με σκοπό την ευρετηρίαση Ιστού ( web spidering ).
Οι μηχανές αναζήτησης Ιστού και ορισμένοι άλλοι ιστότοποι χρησιμοποιούν λογισμικό ανίχνευσης Ιστού ή spidering για να ενημερώσουν το περιεχόμενό ιστού τουςή τους δείκτες περιεχομένου ιστού άλλων ιστοτόπων. Οι ανιχνευτές Ιστού αντιγράφουν σελίδες για επεξεργασία από μια μηχανή αναζήτησης, η οποία ευρετηριάζει τις ληφθείσες σελίδες, ώστε οι χρήστες να μπορούν να αναζητούν πιο αποτελεσματικά.
Οι ανιχνευτές καταναλώνουν πόρους σε συστήματα που επισκέπτονται και συχνά επισκέπτονται ιστότοπους χωρίς προτροπή. Ζητήματα χρονοδιαγράμματος, φόρτωσης και «ευγένειας» μπαίνουν στο παιχνίδι όταν προσπελάζονται μεγάλες συλλογές σελίδων. Υπάρχουν μηχανισμοί για δημόσιους ιστότοπους που δεν επιθυμούν να ανιχνευτούν για να το γνωστοποιήσουν στον παράγοντα ανίχνευσης. Για παράδειγμα, η συμπερίληψη ενός αρχείου  μπορεί να ζητήσει από τα ρομπότ να ευρετηριάσουν μόνο τμήματα ενός ιστότοπου ή τίποτα.
Ο αριθμός των σελίδων στο Διαδίκτυο είναι εξαιρετικά μεγάλος· ακόμη και τα μεγαλύτερα προγράμματα ανίχνευσης δεν μπορούν να δημιουργήσουν ένα πλήρες ευρετήριο. Για το λόγο αυτό, οι μηχανές αναζήτησης αγωνίστηκαν να δώσουν σχετικά αποτελέσματα αναζήτησης στα πρώτα χρόνια του Παγκόσμιου Ιστού, πριν από το 2000. Σήμερα, σχετικά αποτελέσματα δίνονται σχεδόν άμεσα.
Τα προγράμματα ανίχνευσης μπορούν να επικυρώσουν υπερσυνδέσμους και κώδικα HTML. Μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για web scraping και προγραμματισμό βάσει δεδομένων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαδίκτυο
Α.Σ. Ηρακλής Πατρών
Ο Αθλητικός Σύλλογος Πατρών «ο Ηρακλής» είναι αθλητικός σύλλογος στην Πάτρα με έδρα την συνοικία του Βλατερού.
Ιστορία
Ιδρύθηκε το 1930 από μέλη που αποχώρησαν από την Παναχαϊκή, τους Γ. Σταματόπουλο, Π. Τρωίζο, Γ. Πολίτη, Ν. Ζησιμάτο, Π. Κοτοπούλη και άλλους.
Τα χρώματα της ομάδας ήταν το πορτοκαλί και μαύρο. Το έμβλημα ήταν το τριφύλλι και η έδρα της ήταν η συνοικία του Βλατερού.
Τμήμα Ποδοσφαίρου
Το ποδοσφαιρικό τμήμα ήταν το πρώτο που ιδρύθηκε το 1930, με αριθμό μητρώου Ε.Π.Ο. 1311. Ανήκει στο δυναμικό της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αχαΐας (Ε.Π.Σ. Αχαΐας) και είναι από τα πιο παλιά σωματεία στην Πάτρα.
Κατά καιρούς έχει περάσει από όλες τις κατηγορίες της Ε.Π.Σ. Αχαΐας με διακρίσεις σε τοπικό επίπεδο. Ο Ηρακλής Πατρών έχει και 15 συμμετοχές στο Κύπελλο Ελλάδας πριν το 1972, όπου και απαγορεύτηκε η συμμετοχή ερασιτεχνικών συλλόγων.
Από το 1930 που ιδρύθηκε έως το 1972 αγωνιζόταν στη Β΄ Κατηγορία, στη Γ΄ Κατηγορία και στην Α2 Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Αχαΐας. Ξεκίνησε από τη Γ΄ Κατηγορία για να ανέβει το 1930-1931 στη Β΄ Κατηγορία. Στη Β΄ Κατηγορία έπαιξε μέχρι την περίοδο 1959-1960 με εξαίρεση την περίοδο 1939-1940 που ανέβηκε στη Α2 Κατηγορία, όπου κατέκτησε το πρωτάθλημα και κέρδισε την άνοδο. Οι παίκτες που κατέκτησαν το πρωτάθλημα ήταν οι: Νίκος Αντύπας, Νίκος Χριστόπουλος, Αντώνης Γιαννιώτης, Νίκος Κιέκκας, Λάκης Παπαδόπουλος, Αλέκος Αντωνάτος, Δημήτρης Φωκάς, Δημήτρης Σπυρόπουλος, Βασίλης Μόσχος και Γιώργος Μουρμούτης. Χαρακτηριστική είναι η φωτογραφία της ομάδας που δημοσιεύτηκε στον τύπο της εποχής.
Στην Α΄ Κατηγορία ο Ηρακλής Πατρών παρέμεινε έως το 1967 όπου διαλύθηκε μαζί με τους Α.Π.Σ. Θύελλα Πατρών, Α.Π.Σ. Ολυμπιακός Πατρών, Α.Ο. Αχιλλέας Πατρών, Προοδευτική Πατρών, Ο.Φ. Πατραϊκός, Α.Σ. Απόλλων Πατρών για να ιδρυθεί ο Α.Π.Σ. Πάτραι. Το 1968 επανιδρύεται σαν «Αναγέννηση Βλατερού» και το 1975 αμέσως μετά την πτώση της Χούντας ξαναπαίρνει το παλιό του όνομα με χρώματα το μπλε και το άσπρο και έμβλημα τον ημίθεο Ηρακλή. Το 1967, πριν την διάλυση του, ο Ηρακλής Πατρών είχε κερδίσει το Πρωτάθλημα της Ε.Π.Σ. Αχαΐας και στον τελικό της Ε.Π.Σ. Αχαΐας έχασε την άνοδο σε εθνική κατηγορία από την Α.Ε. Αχαϊκή.
Το 1972 ανέβηκε ξανά στην Α΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Αχαΐας, όπου παρέμεινε έως την περίοδο 1981-1982. Σήμερα αγωνίζεται στη Γ΄ Κατηγορία της Ε.Π.Σ. Αχαΐας.
Το παιδικό τμήμα του συλλόγου έφτασε δύο φορές στον τελικό του Πρωταθλήματος Παίδων της Ε.Π.Σ. Αχαΐας χωρίς να το κατακτήσει τις χρονιές 1983 και 1988. Ο σύλλογος έχει κατακτήσει και πέντε φορές το Κύπελλο Ήθους της Ε.Π.Σ. Αχαΐας.
Τμήμα Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης
Από τα υπόλοιπα τμήματα του συλλόγου, η επιτραπέζια αντισφαίριση έχει πανελλήνιες διακρίσεις και συμμετοχές μέχρι τη Β΄ Εθνική Κατηγορία. Μεγάλος αθλητής του Ηρακλή Πατρών με πανελλήνιες νίκες ήταν ο Ζαχαρίας Κοκμότος, 3ος στο πανελλήνιο ατομικών παίδων το 1989, 4ος το 1990 και 4ος το 1992 στο διπλό ατομικό παίδων.
Τμήμα Χειροσφαίρισης
Το τμήμα χειροσφαίρισης συμμετείχε στην Α2 Εθνική Κατηγορία, και διατηρούσε τμήματα εφήβων, παίδων και μίνι με πολλές επιτυχίες.
Τμήμα Καλαθοσφαίρισης
Το τμήμα καλαθοσφαίρισης έχει παρουσίες στο πρωτάθλημα της Ε.Σ.Κ. Αχαΐας - Ηλείας με τμήματα ανδρών και γυναικών.
Πηγές
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Αχαΐας Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας Κατηγορία:Ανενεργοί ελληνικοί σύλλογοι καλαθοσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι χειροσφαίρισης Κατηγορία:Ελληνικοί σύλλογοι αντισφαίρισης Κατηγορία:Σωματεία Ε.Σ.Κ.Α.Η. Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1930 Κατηγορία:Ιδρύσεις ομάδων καλαθοσφαίρισης σε άγνωστο έτος
Γιώργος Μασούρας
Ο Γιώργος Μασούρας (γεν. Κεχρινιά Αιτωλοακαρνανίας, 1 Ιανουαρίου 1994) είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως πλάγιος μέσος στην Εθνική Ελλάδος και στη Σούπερ Λιγκ για τον Ολυμπιακό Πειραιώς.
Το ξεκίνημα
Τα πρώτα ποδοσφαιρικά του βήματα τα έκανε αγωνιζόμενος στην τοπική ομάδα Ομόνοια Κεχρινιάς. Το ντεμπούτο του με τη φανέλα της ομάδας του χωριού του έγινε στην αναμέτρηση κόντρα στον Αμφίλοχο και συνδυάστηκε με γκολ του ίδιου αλλά ήττα της ομάδας του με σκορ 5-2. Γρήγορα όμως αναγκάστηκε σε ηλικία 14 ετών να αφήσει το χωριό του για την Αθήνα όπου συμμετείχε στην ομάδα νέων του Απόλλωνα Σμύρνης, χωρίς ωστόσο να υπογράψει δελτίο με την ομάδα της Ριζούπολης.
Ηλυσιακός
Το Σεπτέμβριο του 2012, σε ηλικία 18 ετών, μεταγράφηκε στον Ηλυσιακό με τον οποίο αγωνίστηκε αρχικά στη Δ' και εν συνεχεία στη Γ' Εθνική Κατηγορία συμβάλλοντας τα μέγιστα στην άνοδο της ομάδας. Ο Σάκης Δέδες, προπονητής των κιτρινόμαυρων τον επέλεξε παρότι οι παραστάσεις από υψηλό επίπεδο που είχε ο μικρός ήταν ελάχιστες. Ο Μασούρας κερδίζει αμέσως θέση στην ενδεκάδα και συμβάλει στην άνοδο της ομάδας στη Γ' εθνική. Το ντεμπούτο του με τη φανέλα του Ηλυσιακού στη Γ' Εθνική κατηγορία πραγματοποιήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου του 2013 στην αναμέτρηση κόντρα στον Περαμαϊκό για το πρωτάθλημα, σε μία χρονιά που ο Μασούρας αποτέλεσε εκ των κορυφαίων ποδοσφαιριστών του συλλόγου. Προπονητής της ομάδας ήταν ο Δημήτρης Παπασπύρου. Στον 6ο όμιλο της Γ’ εθνικής με την ΑΕΚ να τερματίζει στην πρώτη θέση ο Μασούρας ολοκληρώνει τη σεζόν με 5 γκολ, όντας το δεξί χέρι του γκολτζή Ηλία Κάμπα.
Πανιώνιος
Στις 1 Ιουλίου του 2014 έκανε το μεγάλο άλμα στην καριέρα του, παίρνοντας μεταγραφή για τον Πανιώνιο που αγωνίζεται στη Σούπερ Λίγκα ερχόμενος σε συμφωνία μαζί του για 3 χρόνια. Το επίσημο ντεμπούτο του με τη φανέλα του Πανιωνίου πραγματοποιήθηκε στις 25 Αυγούστου 2014 στη νικηφόρα εντός έδρας αναμέτρηση των κυανέρυθρων με τον Εργοτέλη για το ελληνικό πρωτάθλημα που έληξε 2-1. Στις 27 Απριλίου 2016, ως επιβράβευση των θετικών εμφανίσεων του, υπέγραψε νέο συμβόλαιο με τον Πανιώνιο επεκτείνοντας τη συνεργασία του με την ομάδα της Νέας Σμύρνης μέχρι το καλοκαίρι του 2019. Τη σεζόν 2016-2017, το γκολ που πέτυχε κόντρα στον Ατρόμητο, ψηφίστηκε ως το καλύτερο της 26ης αγωνιστικής του ελληνικού πρωταθλήματος, με τον Μασούρα να βραβεύεται από τον παλαίμαχο παίχτη της ομάδας Δημήτρη Ναλιτζή.
Ολυμπιακός
Στις 23 Νοεμβρίου 2018 υπέγραψε με τον Ολυμπιακό συμβόλαιο συνεργασίας τετραετούς διάρκειας (μέχρι το καλοκαίρι του 2023) με τη συμφωνία να προβλέπει την ένταξή του στην ομάδα των ερυθρολεύκων από τον Ιανουάριο του 2019. Ο Ολυμπιακός συμφώνησε να καταβάλει 400.000 ευρώ στον Πανιώνιο για την απόκτησή του. Το επίσημο ντεμπούτο του πραγματοποιήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 2019, στην εκτός έδρας αναμέτρηση με την Ξάνθη για τη φάση των 16 του κυπέλλου Ελλάδος που έληξε 0-0.
Στατιστικά στοιχεία
== Τίτλοι — Διακρίσεις ==
Διεθνής Καριέρα
Το καλοκαίρι του 2015 κλήθηκε στην Εθνική Ελπίδων πραγματοποιώντας το ντεμπούτο του στις 2 Ιουνίου σε φιλικό αγώνα κόντρα στη Σλοβενία που η Ελλάδα γνώρισε την ήττα με 3-0.
Με τη φανέλα της Εθνικής Ελπίδων αγωνίστηκε συνολικά σε 6 αγώνες της προκριματικής φάσης για το Eυρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ελπίδων 2017 και σε 2 φιλικά.
Τον Νοέμβριο του 2018 κλήθηκε στην Εθνική Ελλάδος από τον νέο προπονητή της ομάδας Άγγελο Αναστασιάδη για τα παιχνίδια του UEFA Nations League κόντρα σε Φινλανδία και Εσθονία.
Στις 18 Νοεμβρίου 2018 πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του με τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδος στην εντός έδρας αναμέτρηση με την Εσθονία που διεξήχθη στο ΟΑΚΑ και έληξε 0-1.
Προσωπική ζωή
Ο Γιώργος Μασούρας είναι φοιτητής του Παιδαγωγικού Τμήματος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ηλυσιακού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γ΄ Εθνικής Ελλάδας
Πλάτανος Αρκαδίας
Ο Πλάτανος είναι παραδοσιακός οικισμός, κτισμένος στις πλαγιές του Πάρνωνα. Διοικητικά υπάγεται στον Δήμο Βόρειας Κυνουρίας του Νομού Αρκαδίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 ο πληθυσμός του ανέρχεται στους 156 κατοίκους.
Τοποθεσία
Ο Πλάτανος απέχει 180 χλμ από την Αθήνα και 22 χλμ από το Παράλιο Άστρος. Περιβάλλεται από πολλά πλατάνια εκατοντάδων χρόνων εξ ου και η ονομασία του χωριού. Δίπλα στο χωριό κυλά παραπόταμος του ποταμού Βρασιάτη. Λόγω του ποταμιού έχουν δημιουργηθεί στο χωριό πολλές δημόσιες βρύσες και αυλάκια στα σοκάκια. Συνορεύει με τους οικισμούς Χάραδρος, Άγιος Ιωάννης και Σίταινα.
Ιστορία
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, οι σημερινοί κάτοικοι του Πλάτανου είναι απόγονοι Κυκλαδιτών που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή κατά τον Μεσαίωνα υπό τον φόβο των συνεχών πειρατικών επιδρομών.
Εικάζεται πως ο οικισμός ταυτίζεται με τον Πλαταμώνα που αναφέρεται για πρώτη φορά στο Χρονικό της Αλώσεως του Γεωργίου Σφραντζή το 1435. Κατά τα επόμενα έτη, αναφέρεται σε αρκετά έγγραφα την περίοδο της Ενετοκρατίας. Πριν και κατά τη διάρκεια της Β΄ Τουρκοκρατίας (18ος και 19ος αι.) το χωριό γνώρισε μεγάλη ακμή, μαζί με άλλα γειτονικά χωριά. Την ίδια περίοδο χτίστηκαν και αρκετά αρχοντικά πυργόσπιτα. Κάτοικοι του Πλάτανου συμμετείχαν κατά την προεπαναστατική περίοδο στη Φιλική Εταιρεία, ενώ στη διάρκεια της Επανάστασης αναφέρεται σε κυβερνητικά έγγραφα ως δημογέροντας του χωριού ο Αναστάσης Μαρίνος. μικρογραφία|Γέφυρα του χωριού. Μετά την απελευθέρωση ο Πλάτανος ορίστηκε για μικρό χρονικό διάστημα ως έδρα του δήμου Πλατανούντος, ενώ το 1841 υπήχθη στον δήμο Θυρέας. Από το 1912 μέχρι το 1997 διετέλεσε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Ενδιάμεσα, το 1914, το κοινοτικό συμβούλιο του χωριού ζήτησε επισήμως τη μετονομασία του σε «Ανθήνη» βάσει της ομώνυμης αρχαίας αρκαδικής πόλης, ωστόσο το αίτημα απορρίφθηκε από την αρμόδια κρατική επιτροπή. Από το 1997 ανήκει στον δήμο Βόρειας Κυνουρίας, ενώ το 1998 κηρύχθηκε παραδοσιακός οικισμός.
Ασχολίες κατοίκων
Στον Πλάτανο, λόγω των άφθονων νερών του, λειτουργούσαν παλαιότερα νερόμυλοι και νεροπρίονο. Σε λειτουργία είναι ακόμα η νεροτριβή όπου κόσμος έρχεται και πλένει χαλιά, κουβέρτες και πανιά και δίχτυα από ελιές. Το πλύσιμο τους γίνεται με τον παλαιό παραδοσιακό τρόπο μόνο με την δύναμη του νερού που στροβιλίζει όπως τα παλαιά χρόνια χωρίς την χρήση απορρυπαντικών. Βγαίνουν από το στροβίλισμα του νερού με μια σιδερένια μαγκούρα μεγέθους 3 μέτρων.
Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια αγροτικών προϊόντων όπως κεράσια, κάστανα, σύκα, αλλά και ντομάτες και διάφορα κολοκυνθοειδή. Παλαιότερα, μεγάλο κομμάτι του τοπικού πληθυσμού ασχολείτο με την κτηνοτροφία και την υλοτομία. Στο χωριό υπάρχουν και μερικές επιχειρήσεις εστίασης.
Αξιοθέατα και πολιτισμός
μικρογραφία|αριστερά|upright=0.75|Πεζοπορικό μονοπάτι κοντά στο χωριό. Στο χωριό υπάρχουν διάφορα κτίρια με αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον όπως ο λεγόμενος πύργος του Μοίρα στο νοτιοδυτικό τμήμα (κτίσμα του 18ου αιώνα). Ο κεντρικός ναός είναι αφιερωμένος στην Αγία Άννα και κτίστηκε το 1835 στη θέση παλαιότερης εκκλησίας. Ακόμη, υπάρχουν οι ναοί του Αγίου Γεωργίου, των Αγίων Θεοδώρων, της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και του Αγίου Πέτρου και Παύλου. Στα χωράφια του χωριού υπάρχει το παρεκκλήσι της Παναγίας της Σέλας που κάποτε υπαγόταν στην μονή Μαλεβής και είχε καλόγερους. Οι παλαιοί λέγανε ότι βρέθηκε εκεί μια χρυσή σέλα.
Τα παραδοσιακά μουσικά όργανα του χωριού, είναι το λαούτο και το βιολί. Οι οργανοπαίχτες, καλούνταν σε πανηγύρια και γάμους και στα διπλανά χωριά.
Το Σάββατο του Λαζάρου οι κάτοικοι πηγαίνουν στο ποτάμι για να μαζέψουν καβούρια επειδή, λένε, ότι βγαίνουν πολλά με το φεγγάρι. Την επόμενη μέρα τα μαγειρεύουν στο τηγάνι με αλεύρι και τα ονομάζουν Ιμάμη.
Οι σύλλογοι διοργανώνουν γιορτές: Σε κοντινή απόσταση βρίσκονται τα φαράγγια Μελίσσι και Λεπίδα, που όμως έχουν νερό από τον Ιανουάριο έως τον Μάιο.
Στο χωριό λειτουργεί ξενώνας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Χωριά του Πάρνωνα Κατηγορία:Παραδοσιακοί οικισμοί Αρκαδίας
Διάλεκτοι της Νεοελληνικής γλώσσας
Οι γλωσσικές ποικιλίες της Νεοελληνικής γλώσσας μπορούν να κατηγοριοποιηθούν με βάση δύο κριτήρια. Το πρώτο είναι η ύπαρξη μιας μακράς παράδοσης κοινωνιολεκτικής διαφοροποίησης ανάμεσα στη φυσική, δημοφιλή καθομιλούμενη γλώσσα από τη μία πλευρά και τις αρχαΐζουσες, λόγιες γραπτές μορφές της από την άλλη. Το δεύτερο είναι η τοπική διαφοροποίηση που εκφράζεται μέσω των διαλέκτων. Ο ανταγωνισμός του δημοφιλούς με τα λόγια ιδιώματα (βλέπε διγλωσσία) κορυφώθηκε στη διάρκεια του 19ου και 20ου αιώνα μ.Χ. με τη διαμάχη ανάμεσα στη Δημοτική και την Καθαρεύουσα. Όσον αφορά τις νεοελληνικές τοπικές διαλέκτους, ο κύριος όγκος τους δεν εμφανίζει έντονες διαφορές με εξαίρεση κάποιες απομακρυσμένες και λίαν αποκλίνουσες διαλέκτους που ομιλούνται σε απομονωμένες κοινότητες.
Ρίζες και ιστορία: Δημοτική και Καθαρεύουσα
Από την εποχή ακόμα της Ελληνιστικής Κοινής στη διάρκεια της Ελληνιστικής και Ρωμαϊκής αρχαιότητας, υπήρχε ανταγωνισμός μεταξύ των φυσικά εξελισσόμενων γλωσσικών μορφών της Ελληνικής γλώσσας από τη μία και της χρήσης τεχνητά αρχαϊκών, λογίων ιδιωμάτων από την άλλη. Τα δεύτερα έκαναν χρήση γραμματικών και λεκτικών σχημάτων που μιμούνταν την κλασική Αττική διάλεκτο (Αττικισμός). Αυτή η κατάσταση είναι γνωστή στη σύγχρονη γλωσσολογία ως διγλωσσία.
Τον ίδιο καιρό η ομιλούμενη Δημοτική, παρότι μη αναγνωρισμένη ως επίσημη γλώσσα, ανέπτυξε μια υπερ-τοπική, ντε φάκτο πρότυπη ποικιλία. Από τον 19ο αιώνα και μετά, η γραπτή Δημοτική πήρε τη θέση της Καθαρεύουσας ως το κύριο λογοτεχνικό μέσο. Κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, υπήρξαν πολλές και έντονες πολιτικές συγκρούσεις γύρω από τη χρήση της μιας ή της άλλης ποικιλίας και κυρίως όσον αφορά το θέμα της χρήσης τους στην εκπαίδευση. Τα σχολεία αναγκάστηκαν να αλλάξουν από τη μια μορφή στην άλλη και τούμπαλιν πολλές φορές κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα. Το ζήτημα επιλύθηκε μόνο μετά την ανατροπή της Χούντας των Συνταγματαρχών (1967-1974), οπότε και η ισχυρή ιδεολογική θέση των τελευταίων υπέρ της Καθαρεύουσας οδήγησε τη γλωσσική αυτή μορφή σε ανυποληψία. Το 1976, λίγο μετά τη αποκατάσταση της δημοκρατίας, η Δημοτική υιοθετήθηκε τελικά για χρήση σε όλους τους τομείς της εκπαίδευσης και έγινε η επίσημη γλώσσα του κράτους. Μέχρι τότε όμως, η μορφή της Δημοτικής που χρησιμοποιείτο στην πράξη δεν ήταν πλέον η καθαρή λαϊκή διάλεκτος αλλά είχε αρχίσει να αφομοιώνει ξανά στοιχεία από την Καθαρευουσιάνικη παράδοση. Ο Γεώργιος Μπαμπινιώτης επικρίνει τις διαδικασίες που ακολουθήθηκαν για την επίλυση της διγλωσσίας επιχειρηματολογώντας ότι, παρόλο που η Ελληνική κυβέρνηση και οι αρμόδιες Ελληνικές αρχές έλυσαν το ζήτημα μια για πάντα, ήταν απροετοίμαστες και έδρασαν βιαστικά. Το 1982, το πολυτονικό σύστημα αντικαταστήθηκε από τη μονοτονική ορθογραφία.
Πρότυπη Νέα Ελληνική
Η σύγχρονη γλωσσολογία ονομάζει την τελική μορφή της γλώσσας "Πρότυπη Νέα Ελληνική" για να την ξεχωρίσει από την καθαρή Δημοτική της προγενέστερης λογοτεχνίας και της παραδοσιακής λαϊκής λαλιάς. Οι Έλληνες συγγραφείς καμιά φορά χρησιμοποιούν τον όρο "Νεοελληνική Κοινή" ο οποίος παραπέμπει στην "Ελληνιστική Κοινή" (το "κοινή" στη 2η περίπτωση αναφέρεται στην κοινή μορφή των μετα-κλασικών Αρχαίων Ελληνικών)· σύμφωνα με κάποιους λόγιους, η Νεοελληνική Κοινή είναι μια "υπερ-διάλεκτος, προϊόν της σύνθεσης Δημοτικής και Καθαρεύουσας." Πράγματι, η Πρότυπη Νέα Ελληνική έχει ενσωματώσει μεγάλη ποσότητα λεξιλογίου από τη λόγια παράδοση, κυρίως μέσω ιδιωμάτων της ακαδημαϊκής συζήτησης, της πολιτικής, της τεχνολογίας και της θρησκείας· εκτός απ'αυτά, έχει επίσης ενσωματώσει έναν αριθμό από μορφολογικά χαρακτηριστικά που σχετίζονται με το κλιτικό υπόδειγμα της Καθαρεύουσας καθώς και κάποια φωνολογικά χαρακτηριστικά που δεν απαντώνται αρχικά στην καθαρή Δημοτική. Ο Μπαμπινιώτης υποστηρίζει ότι αυτή η κοινή βρίσκεται ακόμα υπό εξέλιξη και ότι, αντίθετα με την Αλεξανδρινή Κοινή, έχει επικρατήσει χωρίς να αντικαταστήσει τις σύγχρονες ελληνικές διαλέκτους οι οποίες ναι μεν υπάρχουν αλλά σταδιακά υποχωρούν.
Αρχική διαλεκτική διαφοροποίηση
Η σύγχρονη γλωσσολογία δεν συμφωνεί με την τάση των λογίων του 19ου αιώνα να θεωρούν τις σύγχρονες Ελληνικές διαλέκτους ως τους απευθείας απογόνους των αρχαιοελληνικών διαλέκτων. Σύμφωνα με τα τελευταία φιλολογικά ευρήματα, οι σύγχρονες ελληνικές διάλεκτοι είναι προϊόντα της διαλεκτικής διαφοροποίησης της κοινής και, με την εξαίρεση των Τσακώνικων και Κυπριακών, δεν έχουν σχέση με τις αρχαίες διαλέκτους.
Είναι δύσκολο να παρακολουθηθεί η εξέλιξη της Κοινής και η διάσπασή της στις σύγχρονες ελληνικές διαλέκτους· ορισμένοι ερευνητές προωθούν την υπόθεση ότι οι διάφορες τοπικές ποικιλίες σχηματίστηκαν μεταξύ 10ου και 12ου αιώνα (ως μέρος μιας εξέλιξης που άρχισε λίγους αιώνες πιο πριν), αλλά η συναγωγή σαφέστερων συμπερασμάτων δεν είναι εύκολη λόγω της απουσίας κειμένων στην καθομιλουμένη κατά την περίοδο που άρχισε αυτή η διαλεκτική διαφοροποίηση. Ελάχιστα υποδείγματα τέτοιων ντόπιων ποικιλιών βρίσκονται σε κάποια γραπτά, τα οποία όμως χρησιμοποιούν κυρίως λόγια ιδιώματα. Τα πρώτα κείμενα γραμμένα σε σύγχρονες ελληνικές διαλέκτους κάνουν την εμφάνισή τους κατά την πρώιμη Αναγέννηση στα νησιά Κύπρος και Κρήτη.
Ιστορικές λογοτεχνικές διάλεκτοι
Πριν την καθιέρωση ενός κοινού προτύπου Δημοτικής Ελληνικής υπήρχαν διάφορες προσεγγίσεις ως προς τη χρήση τοπικών παραλλαγών της Δημοτικής ως γραπτή γλώσσα. Διάλεκτοι καταγράφονται σε περιοχές εκτός ελέγχου της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, πρώτα σε νομικά και διοικητικά έγγραφα και έπειτα στην ποίηση. Τα παλαιότερα στοιχεία για λογοτεχνικές διαλέκτους έρχονται από περιοχές υπό φράγκικο έλεγχο, κυρίως Κύπρο, Κρήτη και νησιά του Αιγαίου. Από την Κύπρο του 14ου έως 16ου αιώνα (δυναστεία των Λουζινιάν) επιβιώνουν νομικά έγγραφα, πεζά χρονικά και μια συλλογή ανώνυμων ερωτικών ποιημάτων. Αρχεία διαλέκτων επιβιώνουν και από τη Νάξο του 15ου αιώνα.
Όμως είναι κυρίως στο νησί της Κρήτης, κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας από το 1204 ως την κατάληψή της από τους Οθωμανούς το 1669, όπου η εξέλιξη της διαλέκτου μπορεί να διαφανεί με μεγαλύτερη ευκρίνεια. Έγγραφα που παρουσιάζουν χαρακτηριστικά διαλέκτου επιβιώνουν από το τέλος του 12ου αιώνα και αυξάνονται ραγδαία από τον 13ο αιώνα και μετά. Κατά την περίοδο της Κρητικής Αναγέννησης τον 16ο και στις αρχές του 17ου αιώνα υπήρχε μία ακμάζουσα δημώδης λογοτεχνία γραμμένη στην Κρητική διάλεκτο και βασισμένη σε Ιταλικές λογοτεχνικές επιρροές. Το πιο γνωστό δείγμα σήμερα είναι η έμμετρη μυθιστορία Ερωτόκριτος του Βιτσέντζου Κορνάρου (1553–1614).
Αργότερα, στη διάρκεια του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα, τα Επτάνησα, τότε κάτω από Ιταλική κυριαρχία, έγιναν σημαντικό κέντρο λογοτεχνικής παραγωγής στη δημοτική. Ο πιο γνωστός συγγραφέας της περιόδου είναι ο ποιητής Διονύσιος Σολωμός (1789-1857), ο οποίος έγραψε τον Ελληνικό εθνικό ύμνο (Ύμνος εις την Ελευθερίαν) και άλλα έργα εξυμνώντα την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Η γλώσσα του άσκησε επιρροή στην περαιτέρω πορεία προς την προτυποποίηση η οποία οδήγησε στην εμφάνιση της σύγχρονης μορφής της Δημοτικής που βασίζεται στις νοτιοδυτικές διαλέκτους.