cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ντανιέλ Κόμεν
Επιπλέον, με το παγκόσμιο ρεκόρ 7:58.61 στα δύο μίλια που πέτυχε το 1997, παραμένει ο μοναδικός άνδρας στην ιστορία που έχει τρέξει διαδοχικά κάτω από τέσσερα λεπτά το μίλι, καταγράφοντας χρόνο 3:59.4 τόσο στο πρώτο όσο και στο δεύτερο μισό του αγώνα. Ο Κόμεν ήταν επίσης ο δεύτερος άντρας μετά τον Σαΐντ Αουίτα, που έχει "σπάσει" το φράγμα των δεκατριών λεπτών για τα 5.000 μέτρα, των επτάμισι λεπτών για τα 3.000 μέτρα και των τρεισήμισι λεπτών για τα 1.500 μέτρα.
Τα πρώτα χρόνια της ζωής
Ο Κόμεν γεννήθηκε στην περιοχή Elgeyo Marakwet District. Είναι από τη φυλή Keiyo και συγκεκριμένα από την υποφυλή Kalenjin people και μεγάλωσε στην αγροτική περιοχή Rift Valley Province της Κένυας. Ένα από τα δεκατέσσερα παιδιά, ο Κόμεν ξεκίνησε να τρέχει από την ηλικία των εφτά για να πηγαινοέρχεται από το σχολείο. Οι δρομικές του ικανότητες ανακαλύφθηκαν και στην ηλικία των 14 ταξίδεψε στην Αυστραλία. Ο Κόμεν είχε μια εξαιρετική καριέρα στην κατηγορία των νέων: στην ηλικία των 17, κατετάγη δεύτερος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων Ανώμαλου Δρόμου και το 1994, έγινε παγκόσμιος πρωταθλητής νέων στα 5000 και 10000 μέτρα.
Καριέρα
Ο Κόμεν εμφανίστηκε πρώτη φορά στην κατηγορία αντρών το 1994 όταν κέρδισε μία θέση στην ομάδα των 10000 μέτρων της Κένυας για τους Αγώνες Κοινοπολιτειας του 1994, όπου κατετάγη ένατος. Την επόμενη χρονιά στη συνάντηση στίβου στη Ρώμη, κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στους νέους στα 5000 μέτρα με χρόνο 12:56.15, βοηθώντας παράλληλα τον Μόζες Κιπτανούι να καταρρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ. Το 1996 ο Κόμεν άρχισε να κυριαρχεί στα 5000 μέτρα. Στη μνήμη πολλών έχει μείνει η αντιπαράθεση του με τον Χαϊλέ Γκεμπρεσελασιέ, τα πιο αξιοσημείωτα επιτεύγματά του έγιναν σε μία περίοδο δύο χρόνων από το 1996 ως το 1998, κατά τη διάρκεια της οποίας κατέρριψε σειρά από παγκόσμια ρεκόρ.
Τον Σεπτέμβριο του 1996 στο Ριέτι της Ιταλίας, ο Κόμεν έτρεξε τον εκπληκτικό χρόνο παγκοσμίου ρεκόρ των 7:20.67 στα 3000 μέτρα, καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ του Νουρεντίν Μορσελί κατά 4,44 δευτερόλεπτα. Ένα χρόνο μετά ο Κόμεν έγραψε ξανά ιστορία. Στο Χέχτελ του Βελγίου ο Κόμεν έγινε ο πρώτος (και ο μοναδικός μέχρι στιγμής) άντρας που έτρεξε τα δύο μίλια σε χρόνο κάτω από 8 λεπτά, καταγράφοντας παγκόσμιο ρεκόρ με χρόνο 7:58.61. Το πρώτο μίλι του ήταν γρηγορότερο από το πρώτο κάτω των τεσσάρων λεπτών μίλι του Ρότζερ Μπάνιστερ, ενώ το δεύτερό του το ισοφάρισε. Μόλις επτά μήνες αργότερα σε μία αθλητική συνάντηση στο Περθ της Αυστραλίας ο Κόμεν έτρεξε με χρόνο 7:58.91, χάνοντας το παγκόσμιο ρεκόρ για μόλις 0.30 δευτερόλεπτα.
Άλλα επιτεύγματά του είναι η πρώτη θέση στα 5000 μέτρα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου το 1997 στην Αθήνα και στους Αγώνες Κοινοπολιτειας το 1998. Κέρδισε, επίσης, τον αγώνα 5000 μέτρων του Παγκοσμίου Κυπέλλου το 1998. Μετά από τη δημοσιότητα από τα τέλη του 1990, ο Κόμεν πλέον εξυπηρετεί τα καθήκοντα του προέδρου της Αθλητικής Ένωσης Keiyo North Rift και είναι συν-διευθυντής ενός ιδιωτικού σχολείου με τη γυναίκα του Τζόις.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κενυάτες αθλητές του στίβου Κατηγορία:Δρομείς μεγάλων αποστάσεων Κατηγορία:Κάτοχοι μεταλλίων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου Κατηγορία:Παγκόσμιοι πρωταθλητές στίβου
Μάριο Μιτάι
ΑΕΚ
Υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο στις 12 Αυγούστου 2020 με την ΑΕΚ. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο πρωτάθλημα στις 18 Οκτωβρίου 2020 σε αγώνα με τον ΠΑΟΚ και με τη συμμετοχή του αυτή έγινε ο νεότερος ξένος παίκτης στην ιστορία του συλλόγου που αγωνίστηκε σε αγώνα μεγάλης κατηγορίας, σε ηλικία 17 ετών, 2 μηνών και 13 ημερών. Στις 10 Αυγούστου 2021 υπέγραψε νέο συμβόλαιο με την ΑΕΚ, το οποίο λήγει το καλοκαίρι του 2026.
Διεθνής καριέρα
Έχοντας ζήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα στην Ελλάδα, είχε τη δυνατότητα να αγωνιστεί τόσο με την εθνική ομάδα της Αλβανίας, όσο και με την εθνική ομάδα της Ελλάδας, ωστόσο από μικρός είχε διαλέξει την Εθνική Αλβανίας, αφού έχει αγωνιστεί σε όλες τις εθνικές ομάδες νέων της Αλβανίας. Στις 31 Μαρτίου 2021 έκανε το ντεμπούτο του με την Εθνική Ανδρών της Αλβανίας στη νίκη με 2–0 επί του Σαν Μαρίνο για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2022. Με αυτή την εμφάνιση έγινε ο νεότερος διεθνής παίκτης της Αλβανίας, σε ηλικία 17 ετών και 237 ημερών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εθνική Αλβανίας (ποδόσφαιρο) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως
Κήποι του Πομπήιου
Οι Κήποι του Πομπήιου, λατιν.: Horti Pompeiani, ήταν το όνομα δύο κήπων που έφτιαξε ο Γναίος Πομπήιος ο Μέγας. Ο ένας περιέβαλλε το Θέατρο του Πομπήιου, που κτίστηκε το 55 π.Χ. στο Πεδίον του Άρεως. Ο άλλος ήταν ένα σύνολο ιδιωτικών κήπων στην πλαγιά Carinae του Eσκουιλίνου λόφου, γύρω από την έπαυλη του Πομπήιου. Μετά το τέλος του Πομπήιου, ο Ιούλιος Καίσαρας έδωσε αυτούς τους ιδιωτικούς κήπους στον Μάρκο Αντώνιο.
Η έπαυλη στην πλαγιά Carinae ήταν ένα από τα δύο ακίνητα, που ανήκαν στον Πομπήιο, η οποία μπορεί να ήταν γνωστή ως Οικία των Ρόστρων (Domus Rostrata), αφού ο Πομπήιος την είχε διακοσμήσει με τις πλώρες (rostri) των πειρατικών πλοίων, που είχε νικήσει. Το άλλο ακίνητο είναι η νέα έπαυλη, που έκτισε ο Πομπήιος κοντά στο Θέατρό του, έξω από τα Σέρβια Τείχη της πόλης στο Πεδίον του Άρεως.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρχαία Ρώμη
Άγιος Γρηγόριος , Επίσκοπος Άσσου
O Άγιος Γρηγόριος, Επίσκοπος Άσσου είναι άγιος της ορθόδοξης χριστιανικής εκκλησίας, που είχε διατελέσει επίσκοπος στην Άσσο, την επισκοπή της Μητροπόλεως Εφέσου.
Γεννήθηκε στο χωριό Ακόρνη Γέρας, στην σημερινή αγροτική περιοχή <<Κουρκούτα>>,της Λέσβου από ευσεβείς γονείς, και πέθανε στο όρος Πρίαντος (Πριγιάμι) της Λέσβου σε μεγάλη ηλικία το έτος 1150μ.Χ. ή το 1185μ.Χ. . Η ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Γρηγορίου επισκόπου Άσσου έγινε το 1935-1936 μ.Χ. , δηλαδή ύστερα από περίπου 750 χρόνια. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, έπειτα από πρόταση του Μητροπολίτου Μυτιλήνης, όρισε σαν ημέρα εορτής μετακομιδής των Λειψάνων του αγίου Γρηγορίου την 1η Κυριακή μετά τη 10η Νοεμβρίου, που τελείται κάθε χρόνο με κάθε λαμπρότητα. Η μνήμη του Αγίου εορτάζεται στις 4 Μαρτίου εκάστου έτους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Άγιοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας Κατηγορία:Βυζαντινοί επίσκοποι
Σκιές και Σιωπή
μικρογραφία|260x260εσ|[[Γκρέγκορι Πεκ (αριστερά) και Τζέιμς Άντερσον σε σκηνή της ταινίας]] Η ταινία Σκιές και σιωπή (πρωτότυπος τίτλος: To Kill a Mockingbird), είναι δράμα παραγωγής 1962 σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Μάλιγκαν. Η ταινία είναι βασισμένη στο βραβευμένο με Πούλιτζερ μυθιστόρημα της Χάρπερ Λι Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια και διασκευάστηκε για τη μεγάλη οθόνη από τον Χόρτον Φουτ. Πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο Γκρέγκορι Πεκ στο ρόλο του Άττικους Φιντς και πλαισιώνεται από τους Μαίρη Μπάνταμ, στο ρόλο της Σκάουτ, κόρης του Άττικους και Φίλιπ Όλφορντ στο ρόλο του Τζεμ, γιου του Άττικους. Στην ταινία έκαναν το κινηματογραφικό τους ντεμπούτο οι: Ρόμπερτ Ντιβάλ, στο ρόλο του Μπου Ράντλεϊ, Γουίλιαμ Γουίντομ και Άλις Γκόστλι.
Η ταινία έλαβε διθυραμβικές κριτικές και αγαπήθηκε από το κοινό, έχοντας κέρδη εξαπλάσια του προϋπολογισμού της στο αμερικανικό box-office. Βραβεύτηκε με τρία βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για τον Γκρέγκορι Πεκ και ήταν υποψήφιο για οχτώ.
Το 1995 η ταινία επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου ως πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική. Το 2007 το Σκιές και σιωπή έλαβε την 25η θέση ως μια από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου.
Υπόθεση
Η Σκάουτ Φιντς (Μαίρη Μπάνταμ), ένα εξάχρονο κοριτσι ζει τα ανέμελά του παιδικά χρόνια με τον δεκάχρονο αδελφό της Τζεμ (Φίλιπ Όλφορντ) και τον χήρο πατέρα της Άττικους Φιντς (Γκρέγκορι Πεκ), στο Μέικομπ της Αλαμπάμα κατά τις αρχές της δεκαετίας του '30. Ο Άττικους Φιντς είναι επιφανής δικηγόρος της μικρής αυτής πόλης της αμερικανικής υπαίθρου και προσπαθεί να αναθρέψει τα παιδιά του δίνοντάς τους τις αρχές και τις αξίες που χρειάζονται προκειμένου να αντιμετωπίσουν τη ζωή ως ενήλικες. Μαθαίνει στα παιδιά του να υποστηρίζουν ό,τι είναι δίκαιο, να πιστεύουν στην ισότητα μεταξύ των ανθρώπων και να υπερασπίζονται τους αδύναμους. Το καλοκαίρι του 1930 ένα αγόρι, ο Ντιλ Χάρις (Τζον Μέγκνα), έρχεται να μείνει με τη θεία του και γίνεται φίλος με τα παιδιά του Άττικους Φιντς. Τα τρία παιδιά απολαμβάνουν την ξεγνοιασιά των διακοπών παίζοντας παιχνίδια και παρακολουθώντας τον Μπου Ράντλεϊ (Ρόμπερτ Ντιβάλ), έναν νέο με μυστηριώδες παρελθόν, ο οποίος δεν βγαίνει ποτέ από το σπίτι του. Παράλληλα το τοπικό δικαστήριο αναθέτει στον Άττικους την υπεράσπιση ενός μαύρου άνδρα, του Τομ Ρόμπινσον (Μπροκ Πίτερς), ο οποίος κατηγορείται για τον βιασμό μιας νεαρής λευκής, της Μειέλα Γιούελ (Κόλιν Γουίλκοξ). Ο Ρόμπινσον που στην πραγματικότητα δεν είχε βιάσει την κοπέλα, είχε συναντηθεί μαζί της εκείνη την ημέρα κι είχε παρατηρήσει ότι έφερε σημάδια ξυλοδαρμού στο σώμα της. Ο Άττικους αποδέχτηκε να αναλάβει την υπόθεση προκαλώντας με αυτόν τον τρόπο την οργή των λευκών κατοίκων της πόλης, εφόσον εκείνος που είναι λευκός δε θα έπρεπε ποτέ να αναλάβει την υπεράσπιση ενός μαύρου. Την ημέρα της δίκης ο Άττικους υπερασπίζεται με όλη του τη δύναμη και τα βάσιμα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί επιρρίπτουν την ευθύνη για το έγκλημα στον πατέρα της Μειέλα, Μπο Γιούελ (Τζέιμς Άντερσον). Ο Ρόμπινσον τελικά καταδικάζεται και κατά τη μεταφορά του στη φυλακή σκοτώνεται από έναν φύλακα. Παράλληλα, το βράδυ του Χαλοουίν, ενώ τα παιδιά του Άττικους επιστρέφουν από τη σχολική γιορτή κάποιος τους επιτίθεται με σκοπό να τα σκοτώσει.
Πληροφορίες παραγωγής
Η ταινία είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα της Χάρπερ Λι Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια που κυκλοφόρησε το 1960 και βραβεύτηκε με Πούλιτζερ. Παρά την επιτυχία του μυθιστορήματος οι εταιρίες παραγωγής ταινιών των Η.Π.Α. δεν έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον για την οπτικοποίησή του, εφόσον θεώρησαν τα θέματα που πραγματεύεται μη εμπορικά. Ο παραγωγός και μετέπειτα σκηνοθέτης Άλαν Τζ. Πάκουλα, έπεισε το συνεργάτη του και σκηνοθέτη Ρόμπερτ Μάλιγκαν να αγοράσουν τα δικαιώματα του μυθιστορήματος για την ανεξάρτητη εταιρία παραγωγής τους Pakula-Mulligan Productions.
Πρώτη επιλογή για τον ρόλο του Άττικους Φιντς, ο οποίος έγινε σύμβολο ακεραιότητας και ηθικής, ήταν ο Σπένσερ Τρέισι, ο οποίος εκείνη την περίοδο δεν ήταν διαθέσιμος. Οι Πάκουλα και Μάλιγκαν έπειτα προσέγγισαν τον Τζέιμς Στιούαρτ, ο οποίος απέρριψε τον ρόλο εφόσον θεωρούσε ότι η θεματολογία της ταινίας επρόκειτο να διχάσει το κοινό. Ο Ροκ Χάτσον, που εκείνη την περίοδο ήταν ο εμπορικότερος ηθοποιός της Universal Pictures, που είχε αναλάβει τη διανομή της ταινίας, εκδήλωσε την επιθυμία του να ερμηνεύσει το ρόλο του Άττικους Φιντς, ο οποίος πήγε τελικά στον Γκρέγκορι Πεκ. Ο Πεκ διάβασε γρήγορα το μυθιστόρημα της Χάρπερ Λι και έπειτα συμφώνησε να ερμηνεύσει τον ρόλο. Ο χαρακτήρας του Άττικους Φιντς ήταν εμπνευσμένος από εκείνον του πατέρα της Χάρπερ Λι, ο οποίος ήταν δικηγόρος και το 1929 είχε αναλάβει την υπεράσπιση ενός μαύρου που κατηγορούταν για ένα έγκλημα που δεν είχε διαπράξει. Η ερμηνεία του Γκρέγκορι Πεκ θύμισε στη Λι τον πατέρα της, ο οποίος απεβίωσε ενώ γυριζόταν η ταινία. Ο χαρακτήρας του Ντιλ Χάρις, ήταν βασισμένος επίσης σε εκείνον του παιδικού φίλου της Χάρπερ Λι Τρούμαν Καπότε. Στην ταινία έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο ο Ρόμπερτ Ντιβάλ. Ο Ντιβάλ προκειμένου να είναι πειστικός στο ρόλο του έγκλειστου στο σπίτι Μπου Ράντλεϊ, αποφάσισε να αποφύγει την έκθεσή του στον ήλιο για έξι εβδομάδες και έβαψε το μαλλί του ξανθό για το ρόλο. Οι Μαίρη Μπάνταμ και Φίλιπ Όλφορντ που ερμηνεύουν τους ρόλους των παιδιών του Άττικους Φιντς δεν είχαν καλές σχέσεις κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Παρά την επιτυχία της ταινίας και την υποψηφιότητα της Μπάνταμ για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου κανένα από τα δυο παιδιά δεν ακολούθησε το δρόμο της υποκριτικής. Ο Γκρέγκορι Πεκ σύναψε φιλία με την Μαίρη Μπάνταμ, μια φιλία που διήρκεσε μέχρι και το θάνατο του ηθοποιού το 2003.
Οι παραγωγοί της ταινίας ήθελαν να γυρίσουν την ταινία στην γενέτειρα της Χάρπερ Λι, το Μονρόεβιλ της Αλαμπάμα, αλλά η πόλη είχε αλλάξει πολύ από τη δεκαετία του '30 και δεν θεωρήθηκε κατάλληλη για την αναπαράσταση της περιόδου. Έτσι τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στα στούντιο της Universal.
Κριτικές
Η ταινία απέσπασε διθυραμβικές κριτικές μετά την προβολή της. Ο Μπόσλεϊ Κράουδερ των New York Times έγραψε στην κριτική του ότι παρά το γεγονός ότι το σενάριο του Χόρτον Φουτ και η σκηνοθεσία του Μάλιγκαν δεν εισχωρεί σε βάθος σε θέματα ταμπού για την εποχή που γυρίστηκε η ταινία, αυτό δεν εμπόδισε τους πρωταγωνιστές Γκρέγκορι Πεκ, Μαίρη Μπάνταμ και Φίλιπ Όλφορντ από το να σκιαγραφήσουν απολαυστικούς χαρακτήρες. Ο Ρότζερ Ίμπερτ των Chicago Sun-Times σχολίασε το γεγονός ότι η ταινία δεν εστιάζεται στους μαύρους, αλλά συνεχίζει με το κλισέ του τίμιου λευκού που υποστηρίζει έναν αδύναμο μαύρο.
Ο Γουόλτ Ντίσνεϊ ζήτησε να γίνει ιδιωτική προβολή της ταινίας στο σπίτι του. Στο τέλος της ταινίας ο Ντίσνεϊ είπε στεναχωρημένος: ''Ήταν μια υπέροχη ταινία. Μακάρι να μπορούσα κι εγώ να δημιουργήσω μια τέτοια ταινία''.
Κατά τα χρόνια που ακολούθησαν το όνομα του Γκρέγκορι Πεκ έγινε συνώνυμο με τον ρόλο του Άττικους Φιντς. Ο ίδιος ο ηθοποιός παραδέχτηκε ότι το κοινό τον θυμόταν περισσότερο για εκείνη του την ερμηνεία. Ο Άλαν Τζ. Πακούλα είπε ότι ο ίδιος ο Πεκ ως άνθρωπος δεν διέφερε και πολύ από τον χαρακτήρα που υποδύθηκε. Από όλους τους ρόλους που ερμήνευσε ο Πεκ στην πολυετή του καριέρα, εκείνος του Άττικους Φιντς ήταν ο αγαπημένος του.
Βραβεία
Η ταινία προτάθηκε για οκτώ βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Έχασε όμως το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας από την ταινία Ο Λόρενς της Αραβίας (Laurence of Arabia, 1962). Ο Ρόμπερτ Μάλιγκαν ηττήθηκε επίσης στην κατηγορία για το Όσκαρ Σκηνοθεσίας από τον Ντέιβιντ Λιν, σκηνοθέτη του Λόρενς της Αραβίας. Ο Γκρέγκορι Πεκ πίστευε ότι το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου θα πήγαινε στον φίλο του Τζακ Λέμον για την εξαιρετική του ερμηνεία στην ταινία του Μπλέικ Έντουαρντς Μέρες κρασιού και λουλουδιών (Days of Wine and Roses, 1962), αλλά τελικά μετά από 4 άκαρπες υποψηφιότητες ανακηρύχθηκε νικητής για την ερμηνεία του στην ταινία. Η Μαίρη Μπένταμ στα εννιά της χρόνια έγινε η μικρότερη σε ηλικία υποψήφια για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου, βραβείο που έχασε τελικά από την Πάτι Ντιουκ που ανακηρύχθηκε νικήτρια στα 16 της χρόνια για την ερμηνεία της, ως Έλεν Κέλερ, στην ταινία του Άρθουρ Πεν Το θαύμα της Άννι Σάλιβαν (The Miracle Worker, 1962). Η ταινία κέρδισε άλλα δυο βραβεία Όσκαρ και τρεις Χρυσές Σφαίρες.
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου (Όσκαρ) Βράβευση:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1962 Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δικαστικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Ταινίες Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Μάλιγκαν Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες με ηθοποιό που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες)
Γιοσκάρ Ολά
Η Γιοσκάρ Ολά (ρωσικά: Йошкар-Ола, μάρι: Йошкар - κόκκινη, Ола - πόλη) είναι πόλη στη Ρωσία, πρωτεύουσα της Δημοκρατίας της Μαρί Ελ. Έχει πληθυσμό 265.044 κατοίκους. Ιδρίθηκε το 1584 ως στρατιωτική στερέωση από τον τσάρο του Ρωσικού Βασιλείου τον Φιόντορ (Θεόδωρος) Α΄ Ιωάννοβιτς στην περιοχή του Βολγαβιάτκας, στις όχθες του ποταμού Μικρή Κοκσάγκα. Πριν το 1919 η πόλη ονομάζοταν Τσαργιοβοκοκσάϊσκ, από το 1919 εώς το 1927 - Κρασνοκοκσάϊσκ. left|250px|thumb|Το ποταμός Μικρή Κοκσάγκα Σημερινή Γιοσκάρ Ολά είναι μεγάλο βιομηχανικό, πολιτιστικό και επιστημονικό κέντρο της χώρας. Αποτελεί ένα από τα κέντρα των φιννοουγγρικών λαών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ευρωπαϊκές πόλεις της Ρωσίας Κατηγορία:Δημοκρατία της Μαρί Ελ
Λιμένας του Προσφόριου
Το λιμάνι του Προσφόριου ήταν ένα λιμάνι στην Κωνσταντινούπολη, ενεργό από την εποχή που η πόλη ήταν ακόμη η ελληνική αποικία του Βυζαντίου (657 π.Χ. - 324 μ.Χ.), μέχρι την παραμονή της πρώτης χιλιετίας. Ήταν το πρώτο λιμάνι, που φτιάχτηκε στην περιοχή της μελλοντικής Κωνσταντινούπολης και επεκτεινόταν βαθμιαία.
Τοποθεσία
Το λιμάνι βρισκόταν στη νότια ακτή του Κεράτιου Κόλπου, ανατολικά της σημερινής Γέφυρας του Γαλατά, στην Πέμπτη περιοχή της Κωνσταντινούπολης, όπου τα Θαλάσσια Τείχη έκαναν έναν βαθύ όρμο, μπροστά από τη ρωμαϊκή Πύλη του Ευγενίου (την Οθωμανική Γιαλίκιοσκιου καπισί), και επεκτάθηκε διαδοχικά προς τα δυτικά, καταλήγοντας τελικά να γίνει το πρώτο λιμάνι μετά την είσοδο του Κόλπου. Ο όρμος, όπου κάποτε βρισκόταν το λιμάνι, είναι τώρα προσχωμένος από ιλύ και βρίσκεται σήμερα στο ανατολικό τμήμα της περιοχής του σιδηροδρομικού σταθμού Σίρκεσι, νότια του οθωμανικού Σεπετσιλέρ κιοσκιού (κιόσκι Καλαθοπλεκτών). Διοικητικά, ο ιστότοπος ανήκει στη γειτονιά του Χοτσά Πασά στο Εμίνονου, το οποίο είναι μέρος της συνοικίας Φατίχ (η εντός των τειχών Πόλη) της Κωνσταντινούπολης.
Ιστορία και περιγραφή
μικρογραφία|Η θεά [[Εκάτη: το όνομα του λιμανιού θα μπορούσε να προέρχεται από ένα των επιθέτων της, «Φωσφόρος» (αυτής που φέρνει το φως).]] μικρογραφία|Το λιμάνι του Προφόριου (ο πρώτος όρμος κατά μήκος της αριστερής ακτής του Κεράτιου), από το έργο Βυζάντιο, η νυν Κωνσταντινούπολη των Μπράουν και Χόχενμπεργκ, 1572
Το πρώτο λιμάνι, που χτίστηκε στην περιοχή της Κωνσταντινούπολης, κατά την περίοδο που ήταν η πόλη-κράτος του Βυζαντίου, βρισκόταν στον Κεράτιο, στην είσοδο του Βοσπόρου, στη γωνία που σχηματίζεται από τη θάλασσα και το άκρο των τειχών του Βυζαντίου, που αντιστοιχεί με τη μελλοντική ρωμαϊκή συνοικία με το όνομα «τα Ευγενίου», μετά την Πύλη του Ευγενίου του θαλάσσιου τείχους (το Οθωμανικό Γιαλίκιοσκιου Καπισί). Η θέση του βρισκόταν αμέσως κάτω από τη βορειοδυτική πλαγιά του Πρώτου λόφου της πόλης. Χάρη στην τοποθεσία του κατά μήκος της νότιας ακτής του Κεράτιου, το λιμάνι προστατευόταν από τις βαριές καταιγίδες που προκαλούσε ο Λόντος, ο νοτιοδυτικός άνεμος που φυσά από τη Θάλασσα του Μαρμαρά. Έπειτα από την καταστροφή της πόλης από τον Σεπτίμιο Σεβήρο (β. 193-211), ο Αυτοκράτορας την ανοικοδόμησε και μεγάλωσε το λιμάνι προς τα δυτικά, περικλείοντας τελικά ολόκληρη την περιοχή που σήμερα καταλαμβάνεται από το σιδηροδρομικό σταθμό Σίρκεσι και τα παραρτήματά του. Ο πρώτος τόπος αποβίβασης που συναντούσε κάποιος στα ανατολικά της πόλης, πιθανότατα κοντά στην Πύλη του Ευγενίου, πήρε το όνομά του από τον Τιμάσιο (απεβ. 396), έναν ανώτερο αξιωματούχο, που έδρασε υπό τους Αυτοκράτορες Βάλη (β. 364–378) και Θεοδόσιο Α΄ (β. 379 –395). Αμέσως μετά την ίδρυση της Νέας Ρώμης από τον Κωνσταντίνο Α΄ το 324, το λιμάνι έλαβε το όνομα κλειστός λιμήν, καθώς προστατευόταν από προβλήτες και υπερασπιζόταν από τα θαλάσσια τείχη και από τον Πύργο του Ευγενίου.
Το όνομα "Προσφόριον", το οποίο το λιμάνι έλαβε μετά την ίδρυση της Κωνσταντινούπολης, θα μπορούσε να προέρχεται είτε από την εγγύτητά του στην αγορά της πόλης (πρόσφορον), ή από άλλη ονομασία του τόπου, Φωσφόριον, λόγω ενός θρύλου: εκεί η Εκάτη Φωσφόρος («Φωτοφόρος») βοήθησε τη νύχτα τους υπερασπιστές του Βυζαντίου, που πολιορκούσε ο Φίλιππος Β΄ της Μακεδονίας. Μία άλλη θεωρία υποθέτει ότι το όνομα προήλθε από την κοντινή αγορά των βοδιών (βοοσπόριον > βοσπόριον), που βρισκόταν κοντά, μέχρι να μετακινηθεί από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ε΄ (β. 741-75) κοντά στην Αγορά του Ταύρου/Θεοδοσίου.
Περίπου διακόσια χρόνια πριν ο Ιουστινιανός Α΄ (β. 527–65) είχε ήδη μετακινήσει την αγορά των θαλάσσιων αγαθών από το Προσπόριον στον μεγαλύτερο Λιμένα της Σοφίας στη θάλασσα του Μαρμαρά. Μέσα στο λιμάνι, ένας τόπος αποβίβασης, το Scala Chalcedonensis, είχε κρατηθεί για τους κατοίκους της Χαλκηδόνας, της πόλης στην απέναντι πλευρά του Βοσπόρου. Παρ' όλα αυτά, το λιμάνι είχε καθαρά εμπορική λειτουργία: στο Προσφόριο αποβιβάζονταν τα αγαθά, που εισάγονταν από τον Βόσπορο, τη Μαύρη Θάλασσα και την Ασία. Ως αποτέλεσμα η περιοχή περιβαλλόταν από πολλές αποθήκες: το Notitia Urbis Constantinopolitanae καταγράφει ότι κατά τον 5ο αι. τέσσερις από τις έξι horrea (αποθήκες), που υπήρχαν στην πόλη, βρισκόταν στην περιοχή του Προσφορίου. Ωστόσο το λιμάνι υπέστη μεγάλη επιχωμάτωση, έτσι ώστε την παραμονή της πρώτης χιλιετίας να αποκλειστεί οριστικά από την ιλύ. Η μόνη λειτουργία που επέζησε μέχρι τα τέλη της Παλαιολόγειας εποχής, ήταν της αποβάθρας (ναυστάθμου) για τον Αυτοκράτορα, κατά τη διάρκεια της μεταβίβασής του από το Παλάτι των Βλαχερνών στον ναό της Αγίας Σοφίας. Η αποβάθρα βρισκόταν ακριβώς μπροστά από την Πύλη του Ευγενίου, γνωστής εκείνη την περίοδο ως Βασιλικής Πύλης, αφού ο Αυτοκράτορας έπρεπε να τη διασχίσει για να φτάσει στην εκκλησία.
Το 1457, λίγο μετά την πτώση της Πόλης το 1453 στους Οθωμανούς, το παραμελημένο λιμάνι συμπεριλήφθηκε στην περιοχή, που περικλείστηκε από τα τείχη του νεόκτιστου παλατιού Τοπ Καπί.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζάντιο Κατηγορία:Λιμένες της Βυζαντινής Κωνσταντινούπολης Κατηγορία:Φατίχ Κατηγορία:Βυζαντινή κοσμική αρχιτεκτονική
Φρανθίσκο Σουάρεθ
Ο Φρανθίσκο δε Σουάρθε δε Τολέδο Βάθκεθ δε Ουτιέλ ι Γκονθάλεθ δε λα Τόρρε, γνωστός ως Doctor Eximius (Γρανάδα, 5 Ιανουαρίου 1548 - Λισαβόνα, 25 Σεπτεμβρίου 1617), ήταν Ισπανός Ιησουίτης θεολόγος, φιλόσοφος και νομικός. Είναι μια από τις κύριες μορφές του κινήματος της Σχολής της Σαλαμάνκα και θεωρείται ως ένας από τους καλύτερους σχολαστικούς.
Το έργο του θεωρείται σημείο καμπής στην ιστορία του Δεύτερου Σχολαστικισμού, σηματοδοτώντας τη μετάβαση από την Αναγέννηση στη σύγχρονη φιλοσοφία. Σύμφωνα με τον Κρίστοφερ Σιλντς και τον Ντάνιελς Σβαλτς, "πρόσωπα διακριτά ως ένας από τον όσον αφορά το μέρος, την εποχή, και τον φιλοσοφικό προσανατολισμό, όπως ο Λάιμπνιτς, ο Γκρότιους, ο Πούφεντορφ, ο Σοπενχάουερ και ο Χάιντεγκερ βρήκαν λόγους να τον αναφέρουν ως πηγή έμπνευσης και επιρροής
Παραπομπές
μικρογραφία| Το Prima pars Summae theologiae. De Deo vno et trino (1607).
Κατηγορία:Ισπανοί θεολόγοι Κατηγορία:Ισπανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Ισπανοί νομικοί
Δήμος Τσέλιος
Ο Δήμος Τσέλιος, (γνωστότερος ως Δημοτσέλιος) (Σπαρτοχώρι Μεγανησίου 1785 - Αγρίνιο 1854), ήταν Έλληνας αγωνιστής του 1821 και οπλαρχηγός της Στερεάς Ελλάδας. Το πραγματικό οικογενειακό όνομά του ήταν Δήμος Φερεντίνος. Ενώ ελάχιστοι είναι οι απόγονοι του που έχουν κρατήσει έως σήμερα το επίθετο Φερεντίνος καθώς χρησιμοποιούν τα επίθετα Τσέλιος και Τσέλλος. Ο τάφος του Γεροδήμου έτσι όπως συνήθιζαν να τον φωνάζουν βρίσκεται στο Μεσολόγγι στον Κήπο των Ηρώων, πίσω από το μνήμα του Μάρκου Μπότσαρη.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1785 στο Σπαρτοχώρι του Μεγανησίου της Λευκάδας και η καταγωγή του ήταν από την Ακαρνανία. Η οικογένειά του ήταν αρματωλική. To 1804, σε ηλικία 19 ετών, αποφάσισε να γίνει κλεφταρματωλός, αντί να ακολουθήσει, όπως αρχικά σκεφτόταν, τον αδελφό του στη θάλασσα, ο οποίος «αξιώθηκε και έκαμε καράβι δικό του». Πέρασε στη Στερεά Ελλάδα, στο Καρπενήσι, και το Πάσχα της επόμενης χρονιάς εντάχθηκε στη δύναμη του Κατσαντώνη.
Ο Δήμος Τσέλιος, που είχε μάθει από τον Καραϊσκάκη για την ύπαρξη και τη δράση της Φιλικής Εταιρίας, συμμετείχε στην Επανάσταση του 1821 από την έκρηξή της, επικεφαλής αγωνιστών από τη Λευκάδα. Απελευθέρωσε τη Βόνιτσα, έλαβε μέρος στη μάχη του Πέτα, όπου τραυματίστηκε, και το 1823-24 αναδείχτηκε σε αντιστράτηγο της Στερεάς. Συμμετείχε, μαζί με άλλους οπλαρχηγούς, στη Μάχη της Αράχωβας, στο πλευρό του Καραϊσκάκη. Συνέβαλε, επίσης, στην άμυνα του Μεσολογγίου. Πήρε μέρος στην Γ΄ Συνέλευση της Δυτικής Χέρσου Ελλάδος στο Ανατολικό. Στις αρχές του 1827, με εντολή του Καραϊσκάκη, πήγε στην (τότε) νησίδα Λεσίνι, που το μοναστήρι του ήταν καταφύγιο για όσους κυγηγούσαν οι Τούρκοι, το οποίο και υπερασπίστηκε επιτυχώς. Στη συνέχεια, κατέλαβε τον Μύτικα και το 1828 συνέβαλε στην οριστική επικράτηση των Ελλήνων στη Στερεά. μικρογραφία|Ο Στρατηγός Δημοτσέλιος|πλαίσιο To 1836, επί Όθωνα, ηγήθηκε επαναστατικού κινήματος στο όνομα των ρουμελιωτών οπλαρχηγών και ζήτησε από τον βασιλιά να δώσει Σύνταγμα, κάτι που το πλήρωσε ακριβά. Σύμφωνα με τον Ιωάννη Π. Ράγκο ο στρατηγός Δημοτσέλιος μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας «υπέστη τα πάνδεινα μαρτύρια καταδιωχθείς, εξωρυχθείς, παρηγκωνισθείς ως άσπονδος συνωμότης κατά της Οθωνικής Δυναστείας», αναγκάστηκε να καταφύγει στο Λονδίνο όπου « η αυτοκράτειρα, ως λέγεται, περιέθαλψε χορηγήσασα αυτώ και μισθοδοσίαν!», ενώ ο αρχιστράτηγος Τζούρτζ τον εκτιμούσε τόσο πολύ ώστε παρέλαβε τον γιό του Κ. Δημοτσέλιο, επίλαρχο, υπό την προστασία του. Εξαναγκάστηκε σε αυτοεξορία στη Λευκάδα για 6 χρόνια, μακριά από την οικογένειά του, η οποία κακόπαθε, ενώ λεηλατήθηκε το σπίτι του στο Αγρίνιο και διαγράφηκε ως αξιωματικός από τις τάξεις της Βασιλικής Φάλαγγας. Πέθανε το 1854 στην Αθήνα.
Άλλες πληροφορίες
Ο Δήμος Τσέλιος υπαγόρευσε τα απομνημονεύματά του στον Γεώργιο Τερτσέτη, αλλά τα χειρόγραφα καταστράφηκαν κατά τη σεισμο-πυρκαγιά του 1953 στη Ζάκυνθο. Σώθηκαν μόλις δύο σελίδες, που είχε δημοσιεύσει ο ιστοριοδίφης και συγγραφέας Ντίνος Κονόμος. Σύμφωνα με ορισμένους μελετητές, ο Δήμος Τσέλιος συμπεριλαμβάνεται στα πρόσωπα (οι άλλοι είναι οι Δήμος Μπουκουβάλας και Γεροδήμος Σταθάς) που πιθανολογείται ότι αναφέρονταν το κλέφτικο τραγούδι «Του Δήμου το κιβούρι» και το ποιήμα του Αρ. Βαλαωρίτη «Ο Δήμος και το καριοφίλι του» (1857).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αγωνιστές του 1821
Παράλυση
Η παράλυση είναι η απώλεια της κινητικής λειτουργίας ενός ή περισσοτέρων μυών. Ο όρος προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις παρά (δίπλα) και λύση (χαλάρωση). Συμβαίνει όταν δεν μεταδίδονται σωστά τα μηνύματα μεταξύ του εγκεφάλου και των μυών. Η παράλυση μπορεί να είναι πλήρης ή μερική. Μπορεί να συμβεί στη μία ή και στις δύο πλευρές του σώματoς. Μπορεί επίσης να εμφανιστεί σε μία μόνο περιοχή ή μπορεί να είναι ευρέως διαδεδομένη.
Συγκεκριμένα, η παράλυση ενός χεριού ή ποδιού ονομάζεται μονοπληγία. Η παράλυση που επηρεάζει την ίδια περιοχή και στις δύο πλευρές του σώματος, όπως και οι δύο βραχίονες ή και οι δύο πλευρές του προσώπου ονομάζεται διπληγία. Η παράλυση μιας πλευράς του σώματος ονομάζεται ημιπληγία. Η παράλυση του κάτω μισού του σώματος, συμπεριλαμβανομένων και των δύο ποδιών, και κάποιες φορές μέρους του κορμού ονομάζεται παραπληγία. Η παράλυση των χεριών και των ποδιών, και μερικές φορές ολόκληρης της περιοχής από το λαιμό και κάτω όπου μπορεί να επηρεαστεί η λειτουργία της καρδιάς, των πνευμόνων και άλλων οργάνων ονομάζεται τετραπληγία.
Πουλημένη στην Αμαρτία
Η ταινία Πουλημένη στην Αμαρτία (Πρωτότυπος τίτλος Criss Cross), γνωστό κι ως Ο Κόκκινος Δαίμων του Λος Άντζελες είναι Φιλμ νουάρ, παραγωγής 1949 σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Σιόντμακ με πρωταγωνιστές τους Μπαρτ Λάνκαστερ, Ιβόν Ντε Κάρλο και Νταν Ντιουρέα. Η ταινία είμαι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ντον Τρέισι, που γράφτηκε το 1934 και διασκευάστηκε για τη μεγάλη οθόνη από τον Ντάνιελ Φουκς.
Παράλυση
Το προσβεβλημένο μέρος του σώματος μπορεί να είναι άκαμπτο και με περιστασιακούς μυϊκούς σπασμούς (σπαστική παράλυση), ατροφικό (χαλαρή παράλυση), όπως επίσης μουδιασμένο, επώδυνο ή αδύναμο.
Πουλημένη στην Αμαρτία
Υπόθεση
Ο ρομαντικός Στιβ Τόμπσον (Μπαρτ Λάνκαστερ), επιστρέφει στο Λος Άντζελες προκειμένου να βρει την πρώην του σύζυγο Άννα (Ιβόν Ντε Κάρλο) με την οποία εξακολουθεί να είναι ερωτευμένος. Η Άννα όμως ανήκει πλέον στον υπόκοσμο της πόλης των αγγέλων, εφόσον είναι μνηστή του αρχιμαφιόζου Σλιμ Ντάντι (Νταν Ντιουρέα). Ο Στιβ πιστεύει ότι μπορεί να την σώσει και αγνοεί τις συμβουλές του φίλου του, αστυνομικού Πιτ Ραμίρεζ (Στίβεν ΜακΝάλι) και της μητέρας του (Έντνα Χόλαντ), που προσπαθούν να τον πείσουν να μείνει μακριά της. Η Άννα δίνει ελπίδες στον Στιβ, αλλά αφού παντρεύεται τον Σλιμ Ντάντι, είναι πλέον προφανές ότι παίζει διπλό παιχνίδι. Η Άννα επιμένει ότι τον παντρεύτηκε γιατί δεν είχε άλλη επιλογή και ότι εκείνος την κρατάει φυλακισμένη. Ο Στιβ προσπαθεί να τη σώσει και οι δυο τους να το σκάσουν μαζί, αλλά τα πράγματα δεν πάνε όπως τα είχε σχεδιάσει.
Παράλυση
Η παράλυση μπορεί να συνοδεύεται από απώλεια αίσθησης στην επηρεασμένη περιοχή αν υπάρχει βλάβη της αισθαντικότητας πέρα από την κινητικότητα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες περίπου 1 στους 50 ανθρώπους διαγιγνώσκεται με κάποια μορφής μόνιμη ή παροδική παράλυση. Το εγκεφαλικό επεισόδιο είναι η κύρια αιτία παράλυσης (33,7%), ακολουθούμενο από τραυματισμό του νωτιαίου μυελού (27,3%), σκλήρυνση κατά πλάκας (18,6%) και εγκεφαλική παράλυση (8,3%).
Πουλημένη στην Αμαρτία
Πληροφορίες παραγωγής
Ταινία βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ντον Τρέισι που κυκλοφόρησε το 1934 και σηματοδότησε τη δεύτερη συνεργασία του Μπαρτ Λάνκαστερ με τον Ρόμπερτ Σιόντμακ, (η πρώτη ήταν το 1946 για την ταινία Οι Δολοφόνοι (The Killers). Ο παραγωγός της ταινίας Μαρκ Χέλιντζερ απεβίωσε πριν αρχίσουν τα γυρίσματα και ο Μπαρτ Λάνκαστερ είχε την εντύπωση ότι οι Φουκς και Σιόντμακ, μετατόπισαν τον πυρήνα του αρχικού σεναρίου από την ένοπλη ληστεία στο ερωτικό τρίγωνο. Η ταινία γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στο Λος Άντζελες και σηματοδότησε το κινηματογραφικό ντεμπούτο του Τόνι Κέρτις που έχει ένα σύντομο πέρασμα σε κάποια σκηνή της ταινίας.
Παράλυση
Αίτια
Η παράλυση συχνά προκαλείται από βλάβη στο νευρικό σύστημα, ιδίως στον νωτιαίο μυελό. Άλλες συχνές αιτίες περιλαμβάνουν το εγκεφαλικό επεισόδιο, τους τραυματισμούς με κακώσεις του νευρικού συστήματος, τη πολιομυελίτιδα, την εγκεφαλική παράλυση, την περιφερική νευροπάθεια, τη νόσο Πάρκινσον, τη αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση, την αλλαντίαση, τη δισχιδή ράχη, τη πολλαπλή σκλήρυνση και το σύνδρομο Γκιγιέν-Μπαρέ. Παροδική παράλυση λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια του ύπνου REM, και απορύθμιση αυτού του συστήματος μπορεί να οδηγήσει σε παράλυση ύπνου. Φάρμακα τα οποία επηρεάζουν τις νευρικές λειτουργίες, όπως το κουράριο, μπορούν να προκαλέσουν παράλυση.
Ο όρος ψευδοπαράλυση αναφέρεται στον οικιοθελή περιορισμό ή αναστολή της κινητικότητας, εξαιτίας πόνου, έλλειψης συντονισμού ή άλλων αιτιών, και όχι λόγο πραγματικής μυϊκής παράλυσης. Σε ένα νεογνό, μπορεί να είναι σύμπτωμα συγγενούς σύφιλης. Η ψευδοπαράλυση μπορεί να προκληθεί από έντονο ψυχικό στρες και είναι συνηθισμένο χαρακτηριστικό των ψυχικών παθήσεων, όπως η διαταραχή πανικού.
Πουλημένη στην Αμαρτία
Παραπομπές
Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1949 Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Universal Pictures Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε αμερικανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίκλος Ρόζα Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Σιόντμακ
Παράλυση
Αίτια
Πολλά ζώα παράγουν τοξίνες που μπορούν να προκαλέσουν παράλυση. Ένα γνωστό παράδειγμα είναι η τετροδοτοξίνη, η οποία παράγεται από ψάρια όπως το λαγοκέφαλο. Αυτή η τοξίνη συνδέεται από τους διαύλους νατρίου στους νευρώνες, παρεμποδίζοντας τη φυσιολογική λειτουργία τους. Μια μη θανατηφόρος δόση προκαλεί παροδική παράλυση. Η τοξίνη παράγεται και από άλλα είδη, όπως οι φρύνοι. Επίσης πολλά φίδια παράγουν νευροτοξίνες που προκαλούν παράλυση ή ακόμη και θάνατο.
Συμπτώματα
Τα συμπτώματα της παράλυσης μπορεί να διαφέρουν ανάλογα με την αιτία, αλλά συχνά είναι εύκολο να εντοπιστούν. Ένα άτομο που γεννιέται παράλυτο λόγω γενετικού ελαττώματος ή παραλύεται ξαφνικά λόγω εγκεφαλικού επεισοδίου ή τραυματισμού του νωτιαίου μυελού δεν θα μπορεί εν μέρει ή πλήρως να μετακινήσει τα προσβεβλημένα μέρη του σώματος. Ταυτόχρονα, το άτομο μπορεί να εμφανίσει μυϊκή δυσκαμψία και μειωμένη αίσθηση στα μέρη αυτά. Ένα άτομο που παραλύει λόγω ιατρικής κατάστασης μπορεί να χάσει σταδιακά τον έλεγχο των μυών και της αίσθησης. Το άτομο αυτό μπορεί να αισθανθεί μυρμήγκιασμα ή μούδιασμα ή μυϊκές κράμπες πριν χάσει τον έλεγχο των μυών του.
Παράλληλα, η παράλυση μπορεί να επηρεάσει και άλλα μέρη του σώματος, όπως :
Διάγνωση
μικρογραφία|Αναπαράσταση της μυελογραφίας. Η διάγνωση της παράλυσης μπορεί να εντοπιστεί εύκολα στην περίπτωση που η απώλεια της μυϊκής λειτουργίας είναι εμφανής. Για εσωτερικά μέρη του σώματος όπου η παράλυση είναι πιο δύσκολο να εντοπιστεί, μπορούν να χρησιμοποιηθούν ακτινογραφίες, αξονικές τομογραφίες, μαγνητικές τομογραφίες ή άλλες μελέτες απεικόνισης. Εάν ο τραυματισμός εμφανιστεί στο νωτιαίο μυελό, μπορεί να χρησιμοποιηθεί η μυελογραφία για την αξιολόγηση της κατάστασης. Αυτή η εξέταση χρησιμοποιεί μια χρωστική αντίθεσης που εγχέεται στο νωτιαίο μυελό για να κάνει τα νεύρα να εμφανίζονται πολύ καθαρά σε ακτινογραφία, αξονική τομογραφία ή μαγνητική τομογραφία. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί το ηλεκτρομυογράφημα. Σε αυτήν τη διαδικασία χρησιμοποιούνται αισθητήρες για τη μέτρηση της ηλεκτρικής δραστηριότητας των μυών.
Αντιμετώπιση
Η παράλυση συνήθως δεν μπορεί να θεραπευτεί. Αντ' αυτού, γίνεται προσπάθεια αντιμετώπισης των συμπτωμάτων για να μειωθεί ο αντίκτυπος της παράλυσης στη ζωή ενός ατόμου. Μερικές φορές, η υποστηρικτική θεραπεία είναι σημαντική για την αποφυγή περαιτέρω επιδείνωσης της παράλυσης, για παράδειγμα σε περίπτωση σκλήρυνσης κατά πλάκας. Η φυσιοθεραπεία και αποκατάσταση συνιστάται συχνά για την αντιμετώπιση προβλημάτων που μπορεί να προκύψουν ως συνέπεια της παράλυσης, για να επιτρέψει στο άτομο που έχει παραλύσει να ζήσει όσο το δυνατόν πιο ανεξάρτητα και να του παρέχει μια υψηλή ποιότητα ζωής. Ορισμένες επιλογές αντιμετώπισης της παράλυσης περιλαμβάνουν  :
Παραπομπές
Κατηγορία:Νευρολογικές παθήσεις
Σονάτα για πιάνο No. 14 (Μπετόβεν)
Η '''Σονάτα για πιάνο αρ. 14 σε Ντο δίεση ελάσσονα, έργο 27, αρ. 2''', κοινώς γνωστή ως Σονάτα του Σεληνόφωτος (Mondscheinsonate), είναι σονάτα για πιάνο του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, που ολοκληρώθηκε το 1801 και αφιερώθηκε, το 1802, στη μαθήτρια του Τζουλιέτα Τζικάρντι.
Το συγκεκριμένο έργο του Μπετόβεν είναι από την εποχή του ακόμα έως και σήμερα ένα από τα δημοφιλέστερα κομμάτια του. Ο Μπετόβεν ολοκλήρωσε αυτό εξαίσιο έργο κατά τις αρχές της τρίτης δεκαετίας της ζωή του, αφότου τελείωσε κάποια άλλα έργα που του είχαν ανατεθεί, παρ'όλα αυτά δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι έγραψε αυτό το έργο επειδή του ανατέθηκε.
Όνομα
Κατά την πρώτη έκδοση της σονάτας ο τίτλος της ήταν Sonata quasi una fantasia, τίτλος που μοιράστηκε και το άλλο No. 1 από τα Opus 27 του συνθέτη. Το Grove Music Online μεταφράζει τον ιταλικό τίτλο ως «σονάτα με τον τρόπο φαντασίας». Με ελεύθερη μετάφραση: «σονάτα σχεδόν μία φαντασία».
Το όνομα Σονάτα του Σεληνόφωτος προήλθε από τον Γερμανό κριτικό Λούντβιχ Ρέλσταμπ. Το 1832, πέντε χρόνια μετά τον θάνατο του Μπετόβεν, ο Ρέλσταμπ παρομοίασε το πρώτο μέρος της σονάτας με το σεληνόφως που λάμπει στη λίμνη της Λουκέρνης. Μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια ο τίτλος επικράτησε και χρησιμοποιήθηκε τόσο στις γερμανικές (Mondscheinsonate) όσο και στις αγγλικές (Moonlight Sonata) εκδόσεις. Στα τέλη του 19ου αιώνα, η σονάτα ήταν ήδη παγκοσμίως γνωστή με αυτήν την ονομασία.
Πολλοί κριτικοί έχουν εναντιωθεί σε αυτό, καθότι ο τίτλος "σεληνόφως" έχει ρομαντική φύση και αποπροσανατολίζει στην προσέγγιση της σονάτας, καθώς αυτή προσεγγίζει (στο πρώτο μέρος) τον χαρακτήρα νεκρώσιμης ακολουθίας. Άλλοι κριτικοί έχουν ενθαρρύνει τη χρήση του εν λόγω ονόματος, βρίσκοντας το υποβλητικό. Ο ιδρυτής τους περιοδικού Gramophone Κόμπτον ΜαΚένζι βρίσκει τον τίτλο "αβλαβή", σημειώνοντας ότι «είναι ανόητο κριτικοί να ασχολούνται με τόσο υστερική διάθεση για τη δήλωση του Ρέλσταμπ», συμπληρώνοντας ότι «αυτό που δεν μπορούν να καταλάβουν αυτοί οι αυστηροί κριτικοί είναι ότι αν ο τίτλος δεν είχε τόση απήχηση στο κοινό, το σχόλιο του Ρέλσταμπ θα είχε απλά ξεχαστεί από καιρό».
Μορφή
Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να αποκαλύπτει γιατί ο συνθέτης επέλεξε τον τίτλο Sonata quasi una fantasia για τις Opus 27, μπορεί να έπαιξε σημαντικό ρόλο η διάταξη της σονάτας η οποία δεν ταιριάζει με τη δομή της κλασικής εποχής (γρήγορα-αργά-[γρήγορα] γρήγορα). Αντιθέτως, η σονάτα κατέχει ένα δεύτερο μέρος γρήγορο, το οποίο διατηρείται έως και το τέλος του τρίτου μέρους. Στην ανάλυσή του ο Γερμανός κριτικός Πολ Μπέκερ αναφέρει: «Το εναρκτήριο μέρος της σονάτας έδωσε συγκεκριμένες κατευθυντήριες γραμμές για τη συνέχεια... το οποίο μπορούσε να συνεχιστεί αλλά όχι να αλλάξει. Ο Μπετόβεν επαναστάτησε σε αυτόν τον ορισμένο τρόπο που του πρώτου μέρους».
Η Σονάτα, που συνολικά διαρκεί περίπου 15 λεπτά, αποτελείται από τρία μέρη:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σονάτα 14 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ντο δίεση ελάσσονα Κατηγορία:Συνθέσεις του 1801 Κατηγορία:Μουσική αφιερωμένη σε μαθητές ή δασκάλους
Παυσανίας (στρατηγός)
Καταγωγή
Ο Παυσανίας ανήκε στο βασιλικό γένος των Αγιαδών, καθώς ήταν γιος του Κλεόμβροτου, γιου του βασιλιά Αναξανδρίδα Β΄. Ήταν επίσης ανιψιός του βασιλιά Κλεομένη Α΄ και του βασιλιά Λεωνίδα Α΄.
Η Μάχη των Πλαταιών
Ο Παυσανίας, ως γιος του αντιβασιλιά Κλεομβρότου, που ήταν αδελφός του διάσημου ήρωα Λεωνίδα, ήταν σε δευτερεύουσα θέση για την διαδοχή στην βασιλική δυναστεία των Αγιαδών, προτεραιότητα είχε ο πρώτος γιος του βασιλιά. Τον Λεωνίδα διαδέχθηκε ο γιος του Πλείσταρχος που ήταν πολύ μικρός, γι΄αυτό την αντιβασιλεία ανέλαβε ο ίδιος Παυσανίας. Ο γιος του Παυσανία ήταν ο μετέπειτα βασιλιάς των Αγιαδών της Σπάρτης, Πλειστοάνακτας, είχε επίσης άλλα δύο παιδιά τον Κλεομένη και την Ναστερία. Την αρχηγία του στρατού ανέλαβαν ο ίδιος ο Παυσανίας και ο πρώτος ξάδελφος του Ευρυάναξ, γιος του θείου του Δωριέα, και οδήγησε 5.000 Σπαρτιάτες εναντίον των Περσών. Μαζί του ενώθηκαν και οι δυνάμεις των Ελλήνων από την Στερεά Ελλάδα, εξαιρουμένων των Θηβαίων οι οποίοι είχαν «μηδίσει» (συμπαραταχθεί με τους Πέρσες). Οι ελληνικές δυνάμεις απαριθμούσαν 110.000 άντρες συγκεντρωμένοι γύρω από τον Ασωπό ποταμό ενώ απέναντί τους ήταν 300.000 Πέρσες και 50.000 Έλληνες σύμμαχοί τους, με αρχηγό τον Μαρδόνιο. Μετά από 11 μέρες κατά τις οποίες οι δύο αντίπαλοι δίσταζαν να επιτεθούν ο ένας στον άλλον, ο Μαρδόνιος έκανε πρόταση στην οποία οι Σπαρτιάτες δεν απάντησαν. Τότε ο Μαρδόνιος αποφάσισε να μολύνει τις πηγές του Ασωπού από τις οποίες οι Έλληνες έπαιρναν νερό με αποτέλεσμα οι τελευταίοι να υποχωρήσουν προς τις πλαγιές του Κιθαιρώνα από όπου θα υδρεύονταν με ασφάλεια.
Ο Μαρδόνιος θεώρησε ότι οι εχθροί του τράπηκαν σε φυγή και αποφάσισε να επιτεθεί στους Σπαρτιάτες άτακτα. Ο Παυσανίας έστειλε αγγελιοφόρο να ειδοποιήσει τους Αθηναίους να έρθουν να τον βοηθήσουν αλλά, καθώς δεν ήρθε απάντηση, αποφάσισε να τους αντιμετωπίσει μόνος του με 50.000 Λακεδαιμόνιους και 3.000 Τεγεάτες. Ο Παυσανίας, με πολύ μικρότερες δυνάμεις, συνέτριψε στη μάχη των Πλαταιών (479 π.Χ.) τους Πέρσες με τους Έλληνες συμμάχους τους. Οι ιστορικοί βλέπουν με διαφορετική σκοπιά το αποτέλεσμα της νίκης, άλλοι την χρεώνουν στην στρατηγική προσωπικότητα του Παυσανία, άλλοι στην πειθαρχία και την μαχητικότητα του σπαρτιατικού στρατού. Ο Ηρόδοτος γράφει "ο Παυσανίας, γιος του Κλεόμβροτου και εγγονός του Αναξανδρίδα πέτυχε την πιο ένδοξη νίκη από όλες όσες γνωρίζουμε μέχρι σήμερα". Μετά τις νίκες στις Πλαταιές και στην Μάχη της Μυκάλης, οι Σπαρτιάτες έχασαν το ενδιαφέρον που είχαν να ελευθερώσουν τις ελληνικές πόλεις στην Μικρά Ασία. Αυτό επιχείρησαν να κάνουν οι Αθηναίοι και οι Σπαρτιάτες τους έστειλαν τον Παυσανία να διευθύνει τον στρατό τους.
Πιθανή προδοσία με τους Πέρσες
Ο Παυσανίας κατηγορήθηκε αργότερα για συνομωσία με τους Πέρσες και ανακλήθηκε στην Σπάρτη (478 π.Χ.). Ο Θουκυδίδης και ο Πλούταρχος γράφουν ότι οι Αθηναίοι και πολλοί σύμμαχοί τους μισούσαν τον Παυσανία λόγω του αυταρχισμού, του εγωισμού και της μεγάλης εξουσίας του. Αυτό φάνηκε από το ότι στον Τύμβο στις Πλαταιές έγραψε αρχικά μόνο το δικό του όνομα. Μετά τη νίκη του στις Πλαταιές, οι Έφοροι της Σπάρτης του ανέθεσαν να ξεκινήσει με 5 τριήρεις από την Ερμιόνη και να οδηγήσει σε επανάσταση, εναντίον των Περσών, τις ελληνικές πόλεις στην Κύπρο και ύστερα στον Ελλήσποντο. Στον Ελλήσποντο κατέλαβε την πόλη Βυζάντιο και ελευθέρωσε ευγενείς Πέρσες, τους οποίους απέδωσε πίσω στον Ξέρξη, τον αυτοκράτορα της Περσίας. Αυτή ήταν η πρώτη κατηγορία, αν και ο Παυσανίας ισχυρίστηκε ότι δραπέτευσαν. Μια δεύτερη κατηγορία ήταν πως αλληλογραφούσε με τον απεσταλμένο του Πέρση βασιλιά Ξέρξη Α΄, Γογγύλο, αλληλογραφία η οποία δεν βρέθηκε ούτε αποδείχτηκε ποτέ. Σύμφωνα με αυτήν ο Παυσανίας έγραφε στον Ξέρξη Α΄ ότι θα τον βοηθήσει να κατακτήσει την Ελλάδα και σε αντάλλαγμα θα παντρευτεί την κόρη του, ο Πέρσης βασιλιάς απάντησε θετικά, ο Παυσανίας κατόπιν ασπάστηκε τα περσικά έθιμα και άρχισε να ντύνεται με περσικά ενδύματα. Ο Παυσανίας επέστρεψε και δικάστηκε στην Σπάρτη αλλά αθωώθηκε επειδή δεν αποδείχτηκε τίποτα. Οι Σπαρτιάτες του απαγόρευσαν ωστόσο να ηγηθεί σε άλλη εκστρατεία μέχρι να αποδειχτεί οριστικά η αθωότητά του. Ο ίδιος έδειξε ξανά ανυπακοή και προχώρησε σε νέα προσωπική εκστρατεία, αναχωρώντας με μια τριήρη από την Ερμιόνη Αργολίδας για τις Κολωνές Τρωάδας (477 π.Χ.) αλλά οι Έφοροι τον ανακάλεσαν ξανά και τον εισήγαγαν σε νέα δίκη. Αρχικά τον φυλάκισαν αλλά κατόπιν τον απελευθέρωσαν επειδή δεν βρέθηκαν πραγματικές αποδείξεις και χωρίς αυτές δεν μπορούσε να καταδικαστεί σύμφωνα με τους σπαρτιατικούς νόμους ένας νικητής σε πόλεμο ή ένα μέλος των βασιλικών Οίκων. Μερικοί είλωτες πλησίασαν τους Εφόρους και τους δήλωσαν ότι ο Παυσανίας τους δωροδόκησε για να εξεγερθούν και να ανατρέψουν το πολίτευμα, αλλά και πάλι ο λόγος ενός είλωτα είχε μηδαμινή αξία χωρίς αποδείξεις.
Αποδείξεις και καταδίκη
Οι Έφοροι άκουσαν μυστικά από την Κρύπτη όλη την συνομιλία και βεβαιώθηκαν για την ενοχή του Παυσανία. Ο Ηρόδοτος γράφει επιπλέον ότι οι Αθηναίοι ήταν έντονα δυσαρεστημένοι με την συμπεριφορά του Παυσανία και ο συνάδελφός του, Θεμιστοκλής τον απέρριψε από την διοίκηση του Ελληνικού στόλου. Ο συγγραφέας Άντριου Ρόμπερτ Μπερν γράφει επίσης ότι οι Σπαρτιάτες επηρεάστηκαν έντονα από την πολιτική του Παυσανία υπέρ των ειλώτων.
Ο Θουκυδίδης, ο Διόδωρος και ο Πολύαινος ο ρήτορας γράφουν ότι οι Έφοροι καταδίωξαν τον Παυσανία που κατέφυγε ικέτης στον ναό της Αθηνάς Χαλκιοίκου, πολιούχου της Σπάρτης, στον οποίο απαγορεύονταν οι εκτελέσεις. Τότε αποφάσισαν να κλείσουν όλες τις εισόδους με τούβλα και να ρίξουν την σκεπή ώστε να πεθάνει από πείνα και κρύο, η μητέρα του Θεανώ έβαλε τον πρώτο λίθο. To σώμα του παραδόθηκε στην βασιλική οικογένεια για ταφή αλλά η Πυθία είπε στους Σπαρτιάτες ότι η θεά Αθηνά ήταν εξοργισμένη μαζί τους επειδή παραβίασαν το ιερό της. Οι Έφοροι ανήγειραν τότε δύο αγάλματα του Παυσανία μέσα στον ναό για να την εξευμενίσουν.
Αποτίμηση
Πολλοί ερευνητές μέχρι σήμερα προσπαθούν να καταλάβουν τους λόγους μεταστροφής του Παυσανία, αν όντως πρόδωσε τη Σπάρτη και μήδισε. Αρκετοί πιστεύουν ότι όλες οι κατηγορίες ενισχύθηκαν από τους πολιτικούς του αντιπάλους, που δεν τους άρεσε η άνοδός του στην εξουσία και η δύναμη που απέκτησε. Ωστόσο, είναι γνωστό ότι ο Παυσανίας θεώρησε πως δεν του αποδόθηκε αρκετή αναγνώριση για τη συμβολή του στη μάχη των Πλαταιών, όπως μαρτυρεί η εμπλοκή του στο θέμα του αναθηματικού μνημείου του Τρικάρηνου Όφεως.
Πηγές
Κατηγορία:Πρωταγωνιστές των Περσικών Πολέμων Κατηγορία:Αρχαίοι Σπαρτιάτες Κατηγορία:Ήρωες της Ελλάδας
Πανγυθεατικός Γ.Σ.
Ο Πανγυθεατικός ή Πανγυθειατικός Γ.Σ. είναι αθλητικός σύλλογος με έδρα το Γύθειο της Λακωνίας. Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1901, έχει έμβλημα ένα λαμπαδηδρόμο και χρώματά του είναι το μπλε και το λευκό. Διαθέτει τμήματα ποδοσφαίρου ανδρών και γυναικών, στίβου και ακαδημίες ποδοσφαίρου, ενώ στο παρελθόν διέθετε και άλλα αθλητικά τμήματα.
Ιστορία
Στις αρχές του 20ού αιώνα, το Γύθειο βρισκόταν σε περίοδο ακμής. Ήταν η μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του νομού Λακωνίας, το λιμάνι του αποτελούσε έναν από τους κυριότερους εμπορικούς σταθμούς της νοτίου Ελλάδος και η οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη ήταν συνεχής και αλματώδης, ενώ δεν θα μπορούσε να μην ακμάσει και σε αθλητικό επίπεδο. Το έναυσμα δόθηκε μετά την επιτυχία του εκ του Λυγερέα Γυθείου, Χαρίλαου Βασιλάκου, στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες που διοργανώθηκαν στην Ελλάδα το 1896, με το Γύθειο να ζει στο ρυθμό της επιτυχίας του δικού της παιδιού. Το 1901 κατασκευάζεται στην πόλη δημοτικό γυμναστήριο και ιδρύεται αθλητικό σωματείο, το οποίο έμελλε να αποτελέσει και τη θεμέλιο λίθο του Λακωνικού αθλητισμού. Το όνομα αυτού Γυμναστικός Σύλλογος Γυθείου.
Ο Γυμναστικός Σύλλογος Γυθείου κατά τα πρώτα χρόνια της ιστορίας του, διατηρούσε τμήματα στίβου και κολύμβησης. Σκοπός του συλλόγου ήταν η προώθηση του αθλητικού πνεύματος και της ευγενούς άμιλλας, δίνοντας την ευκαιρία στους νέους της πόλης και της ευρύτερης περιοχής να αναπτυχθούν και να γυμναστούν σ' ένα υγιές περιβάλλον. Διοργάνωνε ανά διαστήματα αθλητικούς αγώνες για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Δε διέθετε ποδοσφαιρικό τμήμα, ωστόσο το 1929 πραγματοποιήθηκαν οι πρώτοι ποδοσφαιρικοί αγώνες για τα μέλη του συλλόγου. Τη δεκαετία του 1930 ιδρύονται στο Γύθειο πολλοί ποδοσφαιρικοί σύλλογοι, μεταξύ των οποίων ο «Ηρακλής Γυθείου» και ο «Λάκων», που αμφότεροι κατά την προπολεμική περίοδο ήταν μεταξύ των ισχυρότερων ομάδων του Λακωνικού ποδοσφαίρου και μεταξύ τους υπήρχε έντονη αντιπαλότητα. Ο Ηρακλής αποτελούσε την ομάδα της Παλαιόπολης(βόρεια συνοικία) και είχε ως έδρα το γυμναστήριο του Γυμναστικού Συλλόγου στο χώρο της Πανηλεκτρικής (2ο Δημοτικό Σχολείο σήμερα). Ο Λάκων από την άλλη μεριά, υπήρξε μέχρι το 1952 και ήταν η ομάδα της Πλατείας(νότια συνοικία) με έδρα στο νησάκι Κρανάη. Το 1951 ο Γυμναστικός Σύλλογος Γυθείου απορροφά τον Ηρακλή Γυθείου και έτσι αποκτά και ποδοσφαιρικό τμήμα. Παράλληλα, μετονομάζεται επίσημα σε Γυμναστικός Σύλλογος Γυθείου  ο Πανγυθεατικός  . Ο Πανγυθεατικός Γ.Σ. εδραιώθηκε στο Λακωνικό ποδόσφαιρο και αποτέλεσε μία από τις μεγάλες του δυνάμεις. Το καλοκαίρι του 1952 μαζί με τους συλλόγους «Α.Π.Σ. Άμιλλα» και «Σπαρτιατικός Γ.Σ.» ίδρυσαν την Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Λακωνίας και συνέταξαν το πρώτο καταστατικό της. Ο Πανγυθεατικός Γ.Σ. έχει κατακτήσει πλήθος πρωταθλημάτων και κυπέλλων Ε.Π.Σ. Λακωνίας και εκπροσώπησε το Λακωνικό ποδόσφαιρο στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής κατηγορίας κατά την αγωνιστική περίοδο 1986-87 και το χρονικό διάστημα 1990-1996.Το 1975 συμμετείχε στο ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου, χάνοντας ωστόσο την άνοδο στην Β' Εθνική κατηγορία. Τη φανέλα του συλλόγου έχουν τιμήσει μεγάλης αξίας ποδοσφαιριστές από το Γύθειο και τη Λακωνία, αλλά και από άλλες περιοχές της χώρας γενικότερα. Ο σύλλογος πέρα από το ποδοσφαιρικό τμήμα, διατηρούσε επίσης και άκρως επιτυχημένα τμήματα καλαθοσφαίρισης, πετοσφαίρισης, στίβου και κολύμβησης. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 η οικονομική δυσπραγία και η έλλειψη αθλητών οδήγησαν στη διάλυση σύσσωμου του συλλόγου το 1998. Στο ποδόσφαιρο όμως συνέχισε την πορεία του, καθώς το 2001 η ομάδα «Σμήνος Γυθείου» μετονομάστηκε σε «Πανγυθειατικός 2001». Η ομάδα αυτή κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ε.Π.Σ. Λακωνίας το 2005 και το κύπελλο Ε.Π.Σ. Λακωνίας τις χρονιές 2006, 2007 και 2008 και αγωνίστηκε στην Δ' Εθνική τη χρονιά 2005-06, προτού διαλυθεί εκ νέου το 2009. Κατόπιν και μέχρι το 2012 η πόλη του Γυθείου έμεινε χωρίς τον Πανγυθεατικό.
Ο Πανγυθεατικός Γ.Σ. επανασυστάθηκε το 2012, έπειτα από πρωτοβουλία παλαιών αθλητών του συλλόγου. Μέσα σε 2 χρονιές ανέβηκε στην Α' Κατηγορία Ε.Π.Σ. Λακωνίας. Με την επανασύσταση του συλλόγου ο Πανγυθεατικός Γ.Σ. στις μέρες μας, εκτός από το ποδοσφαιρικό τμήμα, διαθέτει επίσης τμήμα στίβου, γυναικείου ποδοσφαίρου και οργανωμένες ποδοσφαιρικές ακαδημίες. Αποτελεί έναν εμβληματικό Σύλλογο για την πόλη του Γυθείου, που εκτός του αθλητισμού, παρουσιάζει ένα ιδιαιτέρως κοινωνικό και φιλανθρωπικό πρόσωπο. Ενδεικτικά, στις φανέλες των τμημάτων του συνηθίζει αντί για χορηγούς να προβάλλει μηνύματα κοινωνικού χαρακτήρα κατά των ναρκωτικών και του σχολικού εκφοβισμού.