cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ιστορία της Ρώμης
Γερμανικές εισβολές και κατάρρευση της Δυτικής Αυτοκρατορίας
Στα τέλη τού 6ου αι. ο πληθυσμός της Ρώμης είχε μειωθεί σε περίπου 30.000. Πολλά μνημεία καταστρέφονταν από τους ίδιους τους πολίτες, οι οποίοι έβγαζαν πέτρες από κλειστούς ναούς και άλλα πολύτιμα κτίρια, και έλυωναν ακόμη και αγάλματα για να φτιάξουν ασβέστη για προσωπική τους χρήση. Επιπλέον, οι περισσότερες από τις αυξανόμενες εκκλησίες κτίστηκαν με αυτόν τον τρόπο. Για παράδειγμα, η πρώτη Βασιλική του Αγίου Πέτρου ανεγέρθηκε χρησιμοποιώντας λάφυρα από τον εγκαταλελειμμένο Ιππόδορμο τού Νέρωνα. Αυτός ο αρχιτεκτονικός κανιβαλισμός ήταν ένα σταθερό χαρακτηριστικό της ρωμαϊκής ζωής μέχρι την Αναγέννηση. Από τον 4ο αι.,, τα αυτοκρατορικά διατάγματα κατά της απόσπασης των λίθων και ιδιαίτερα των μαρμάρων ήταν συνηθισμένα, αλλά η ανάγκη επανάληψής τους δείχνει, ότι ήταν αναποτελεσματικά. Μερικές φορές νέες εκκλησίες δημιουργήθηκαν απλώς από εκμετάλλευση των πρώτων ειδωλολατρικών ναών, ενώ μερικές φορές άλλαζαν τον ειδωλολατρικό θεό ή ήρωα σε αντίστοιχο χριστιανικό άγιο ή μάρτυρα. Με αυτόν τον τρόπο, ο ναός τού Ρωμύλου και τού Ρέμου έγινε η βασιλική των δίδυμων αγίων Κοσμά και Δαμιανού. Αργότερα, το Πάνθεον, ο ναός όλων των Θεών, έγινε η εκκλησία Πάντων των Μαρτύρων.
Ανατολική Ρωμαϊκή (Βυζαντινή) αποκατάσταση
Ωστόσο, η γοτθική αντίσταση αναβίωσε και στις 17 Δεκεμβρίου 546, οι Οστρογότθοι υπό τον Τοτίλα κατέλαβαν και λεηλάτησαν τη Ρώμη. Ο Βελισάριος σύντομα ανέκτησε την πόλη, αλλά οι Οστρογότθοι την ανακατέλαβαν το 549. Ο Βελισάριος αντικαταστάθηκε από τον Ναρσή, ο οποίος ανέκτησε οριστικά τη Ρώμη από τους Οστρογότθους το 552, τερματίζοντας τους λεγόμενους Γοτθικούς Πολέμους, που είχαν καταστρέψει μεγάλο μέρος της Ιταλίας. Ο συνεχής πόλεμος γύρω από τη Ρώμη στις δεκαετίες 530 και 540 την άφησε σε κατάσταση ολικής ερήμωσης: σχεδόν εγκαταλειμμένη και έρημη, με πολλά από τα χαμηλότερα μέρη της να μετατρέπονται σε ανθυγιεινά έλη, καθώς τα συστήματα αποχέτευσης είχαν παραμεληθεί και τα αναχώματα του Τίβερη ερειπωθεί κατά τη διάρκεια τού δεύτερου μισού τού 6ου αι. Εδώ αναπτύχθηκε ελονοσία. Τα υδραγωγεία -εκτός από ένα- δεν επισκευάστηκαν. Ο πληθυσμός, χωρίς εισαγωγές σιτηρών και λαδιού από τη Σικελία, συρρικνώθηκε σε λιγότερο από 50.000, συγκεντρωμένους κοντά στον Τίβερη και γύρω από το Άρεως Πεδίον, εγκαταλείποντας τις χωρίς παροχή νερού περιοχές. Υπάρχει ένας θρύλος, σημαντικός αν και αναληθής, ότι υπήρξε μία στιγμή, που κανείς δεν έμεινε να ζει στη Ρώμη.
Ο Ιουστινιανός Α' παρείχε επιχορηγήσεις για τη συντήρηση δημόσιων κτιρίων, υδραγωγείων και γεφυρών, αν και, ως επί το πλείστον, προερχόμενες από μία Ιταλία δραματικά φτωχοποιημένη από τους πρόσφατους πολέμους, δεν ήταν πάντα επαρκείς. Επίσης, ονόμασε τον εαυτό του ως προστάτη των υπολοίπων λογίων, ρητόρων, ιατρών και δικηγόρων, με τη δηλωμένη ελπίδα ότι τελικά περισσότεροι νέοι θα αναζητούσαν καλύτερη εκπαίδευση. Μετά τους πολέμους, η Σύγκλητος αποκαταστάθηκε θεωρητικά, αλλά υπό την επίβλεψη του επάρχου της πόλης και άλλων αξιωματούχων, που διορίστηκαν και ήταν υπεύθυνοι για τις ανατολικές ρωμαϊκές αρχές στη Ραβέννα.
Ωστόσο, ο πάπας ήταν τώρα μία θρησκευτική προσωπικότητα σε ολόκληρη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και ουσιαστικά πιο ισχυρός σε τοπικό επίπεδο είτε από τους υπόλοιπους συγκλητικούς, είτε από τους τοπικούς Ανατολικούς Ρωμαίους (Βυζαντινούς) αξιωματούχους. Στην πράξη, η τοπική εξουσία στη Ρώμη μεταβιβάστηκε στον πάπα και, τις επόμενες δεκαετίες, τόσο το μεγάλο μέρος των εναπομεινάντων κτήσεων της συγκλητικής αριστοκρατίας όσο και της τοπικής ρωμαϊκής (βυζαντινής) διοίκησης στη Ρώμη απορροφήθηκαν από την Εκκλησία.
Η βασιλεία του ανιψιού και διαδόχου του Ιουστινιανού Α΄, Ιουστίνου Β' (βασ. 565–578) χαρακτηρίστηκε από την ιταλική σκοπιά από την εισβολή των Λομβαρδών υπό τον Αλβόιν (568). Καταλαμβάνοντας τις περιοχές του Μπενεβέντο, της Λομβαρδίας, του Πιεμόντε, του Σπολέτο και της Τοσκάνης, οι εισβολείς περιόρισαν ουσιαστικά τη ρωμαϊκή εξουσία σε μικρές περιοχές γης, που περιέβαλλαν μία σειρά από παράκτιες πόλεις, όπως η Ραβέννα, η Νάπολη, η Ρώμη και η περιοχή της μελλοντικής Βενετίας. Η μόνη πόλη της ενδοχώρας που συνέχιζε να είναι υπό τον Ρωμαϊκό έλεγχο, ήταν η Περούτζια, η οποία παρείχε μία -επανειλημμένα απειλούμενη- χερσαία σύνδεση μεταξύ Ρώμης και Ραβέννας. Το 578 και ξανά το 580, η Σύγκλητος, σε ορισμένες από τις τελευταίες καταγεγραμμένες πράξεις της, ζήτησε την υποστήριξη τού Τιβέριου Β΄ Κωνσταντίνου (βασ. 578–582) ενάντια στους δούκες Φαροάλδο Α΄ τού Σπολέτο και Ζότο τού Μπενεβέντο.
Ο Μαυρίκιος (βασ. 582-602) πρόσθεσε έναν νέο παράγοντα στη συνεχιζόμενη σύγκρουση, δημιουργώντας μία συμμαχία με τον Χιλδεβέρτο Β' της Αυστρασίας (βασ. 575-595). Οι στρατιές τού Φράγκου βασιλιά εισέβαλαν στα Λομβαρδικά εδάφη το 584, 585, 588 και 590. Η Ρώμη είχε υποφέρει πολύ από μία καταστροφική πλημμύρα τού Τίβερη το 589, ακολουθούμενη από μία πανώλη το 590. Το τελευταίο είναι αξιοσημείωτο για τον μύθο τού αγγέλου που φάνηκε, καθώς ο νεοεκλεγείς πάπας Γρηγόριος Α' (θήτευσε 590–604) περνούσε με πομπή από τον τάφο τού Αδριανού, να αιωρείται επάνω από το κτίριο και να καλύπτει (κρύβει) το φλεγόμενο ξίφος του, ως ένδειξη ότι ο λοιμός κόντευε να σταματήσει. Η πόλη ήταν ασφαλής από την κατάληψη τουλάχιστον.
Ο Αγιλούλφ, ωστόσο, ο νέος βασιλιάς των Λομβαρδών (βασ. 591-616), κατάφερε να εξασφαλίσει ειρήνη με τον Χιλδεβέρτο Β΄, αναδιοργάνωσε τα εδάφη του και ξανάρχισε τις δραστηριότητές του εναντίον της Νάπολης και της Ρώμης το 592. Με τον Αυτοκράτορα να απασχολείται με πολέμους στα ανατολικά σύνορα και τους διάφορους επόμενους εξάρχους της Ραβέννας να μην μπορούν να εξασφαλίσουν τη Ρώμη από την εισβολή, ο Γρηγόριος Α΄ πήρε προσωπική πρωτοβουλία για την έναρξη διαπραγματεύσεων για μία συνθήκη ειρήνης. Αυτό ολοκληρώθηκε το φθινόπωρο του 598 -αναγνωρίστηκε αργότερα από τον Mαυρίκιο- και κράτησε μέχρι το τέλος της βασιλείας του.
Κατά τον 7ο αι. μία εισροή τόσο Ρωμαίων (Βυζαντινών) αξιωματούχων, όσο και εκκλησιαστικών από άλλα μέρη της Αυτοκρατορίας έκανε τόσο την τοπική λαϊκή αριστοκρατία, όσο και την ηγεσία τής Εκκλησίας να μιλούν σε μεγάλο βαθμό ελληνόφωνα. Ο πληθυσμός της Ρώμης, η οποία αποτελούσε πόλο έλξης για τους προσκυνητές, μπορεί να αυξήθηκε σε 90.000. Έντεκα από τους δεκατρείς πάπες μεταξύ 678 και 752 ήταν ελληνικής ή συριακής καταγωγής. Ωστόσο, η έντονη βυζαντινή ρωμαϊκή πολιτιστική επιρροή δεν οδηγούσε πάντα σε πολιτική αρμονία μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινούπολης. Στη διαμάχη για τον Μονοθελητισμό, οι πάπες βρέθηκαν υπό σοβαρή πίεση (ενίοτε ισοδυναμούσε με σωματική βία), όταν απέτυχαν να συμβαδίσουν με τις μεταβαλλόμενες θεολογικές θέσεις της Κωνσταντινούπολης. Το 653 ο πάπας Μαρτίνος Α' εκτοπίστηκε στην Κωνσταντινούπολη και, μετά από μία θεαματική δίκη, εξορίστηκε στην Κριμαία, όπου και απεβίωσε.
Στη συνέχεια, το 663, η Ρώμη είχε την πρώτη της αυτοκρατορική επίσκεψη για δύο αιώνες, από τον Κώνστα Β΄, τη χειρότερη καταστροφή της από τους Γοτθικούς Πολέμους: ο Αυτοκράτορας προχώρησε στην απογύμνωση της Ρώμης από μέταλλο, συμπεριλαμβανομένου αυτού από κτίρια και αγάλματα, για να κατασκευάσει οπλικά υλικά για χρήση κατά των Σαρακηνών. Ωστόσο, για τον επόμενο μισό αιώνα, παρά τις περαιτέρω εντάσεις, η Ρώμη και ο παπισμός συνέχισαν να προτιμούν τη συνεχιζόμενη βυζαντινή ρωμαϊκή κυριαρχία: εν μέρει επειδή η εναλλακτική ήταν η κυριαρχία των Λομβαρδών, και εν μέρει επειδή η σίτιση της Ρώμης προερχόταν σε μεγάλο βαθμό από παπικά κτήματα αλλού στην Αυτοκρατορία, ιδιαίτερα τη Σικελία.
Διάσπαση με την Κωνσταντινούπολη και συγκρότηση των Παπικών Κρατών
Το 727 ο πάπας Γρηγόριος Β' αρνήθηκε να δεχτεί τα διατάγματα τού Λέοντα Γ', τα οποία προωθούσαν την εικονομαχία. Ο Λέων Γ΄ αντέδρασε, αρχικά προσπαθώντας μάταια να απαγάγει τον ποντίφικα, και στη συνέχεια στέλνοντας μία δύναμη στρατευμάτων από τη Ραβέννα υπό τη διοίκηση του εξάρχου Παύλου, αλλά απωθήθηκαν από τους Λομβαρδούς της Τούσσια και του Μπενεβέντο. Ο Βυζαντινός στρατηγός Ευτύχιος που στάλθηκε στα δυτικά από τον Αυτοκράτορα, κατέλαβε με επιτυχία τη Ρώμη και την αποκατέστησε ως μέρος της Αυτοκρατορίας το 728.
Την 1η Νοεμβρίου 731 συγκλήθηκε σύνοδος στον Άγιο Πέτρο από τον Γρηγόριο Γ', για να αφορίσει τους εικονομάχους. Ο Αυτοκράτορας απάντησε με κατάσχεση μεγάλων παπικών κτημάτων στη Σικελία και την Καλαβρία, και μεταβίβαση περιοχών που προηγουμένως ήταν εκκλησιαστικά υπό τον Πάπα, στον Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης. Παρά τις εντάσεις, ο Γρηγόριος Γ΄ δεν διέκοψε ποτέ την υποστήριξή του στις αυτοκρατορικές προσπάθειες κατά των εξωτερικών απειλών.
Σε αυτήν την περίοδο το βασίλειο των Λομβαρδών αναβίωσε υπό την ηγεσία του βασιλιά Λιουτπράνδ. Το 730 ισοπέδωσε την ύπαιθρο της Ρώμης για να τιμωρήσει τον Πάπα, ο οποίος είχε υποστηρίξει τον δούκα Θρασιμούνδο Β΄ του Σπολέτο. Αν και εξακολουθούσε να προστατεύεται από τα τεράστια τείχη του, ο πάπας δεν μπορούσε να κάνει κάτι εναντίον τού Λομβαρδού βασιλιά, ο οποίος κατάφερε να συμμαχήσει με τους Βυζαντινούς. Τώρα χρειάζονταν άλλοι προστάτες. Ο Γρηγόριος Γ' ήταν ο πρώτος πάπας, που ζήτησε συγκεκριμένη βοήθεια από το βασίλειο των Φράγκων, τότε υπό τη διοίκηση τού Καρόλου Μαρτέλου (739).
Ο διάδοχος τού Λιουτπράνδ Aϊστούλφ ήταν ακόμη πιο επιθετικός. Κατέκτησε τη Φεράρα και τη Ραβέννα, τερματίζοντας την εξαρχία της Ραβέννας. Η Ρώμη φαινόταν το επόμενο θύμα του. Το 754 ο πάπας Στέφανος Β' πήγε στη Γαλλία. για να ονομάσει τον Πιπίνο τον Νεότερο, βασιλιά των Φράγκων, ως patricius Romanorum, δηλαδή προστάτη της Ρώμης. Τον Αύγουστο εκείνου τού έτους ο βασιλιάς και ο πάπας μαζί διέσχισαν τις Άλπεις, και νίκησαν τον Αϊστούλφ στην Παβία. Ωστόσο, όταν ο Πιπίνος επέστρεψε στο Σεντ Ντενί, ο Αϊστούλφ δεν κράτησε τις υποσχέσεις του, και το 756 πολιόρκησε τη Ρώμη για 56 ημέρες. Οι Λομβαρδοί επέστρεψαν βόρεια, όταν άκουσαν νέα, ότι ο Πιπίνος μετακινήθηκε ξανά στην Ιταλία. Αυτή τη φορά συμφώνησε να δώσει στον πάπα τα υποσχεμένα εδάφη, έτσι γεννήθηκαν τα Παπικά Κράτη.
Το 771 ο νέος βασιλιάς των Λομβαρδών, Δεσιδέριος, επινόησε μία συνωμοσία για να κατακτήσει τη Ρώμη: να αρπάξει τον πάπα Στέφανο Γ' κατά τη διάρκεια ενός προσποιημένου προσκυνήματος εντός των τειχών της. Ο κύριος σύμμαχός του ήταν ένας Παύλος Αφιάρτα, αρχηγός της μερίδαςς των Λομβαρδών στην πόλη. Κατέκτησε τη Ρώμη το 772, αλλά εξόργισε τον Καρλομάγνο. Ωστόσο το σχέδιο απέτυχε και ο διάδοχος του Στεφάνου Γ΄, ο πάπας Αδριανός Α' κάλεσε τον Καρλομάγνο εναντίον τού Δεσιδέριου, ο οποίος τελικά ηττήθηκε το 773. Το Λομβαρδικό βασίλειο δεν υπήρχε πια, και τώρα η Ρώμη μπήκε στην τροχιά ενός νέου, μεγαλύτερου πολιτικού θεσμού.
Πολυάριθμα λείψανα αυτής της περιόδου, μαζί με ένα μουσείο αφιερωμένο στη Μεσαιωνική Ρώμη, μπορεί κανείς να δει στην Κρύπτη Μπάλμπι στη Ρώμη.
Σχηματισμός της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
δεξιά|μικρογραφία| Μία τοιχογραφία του 13ου αι. του Σιλβέστερ και του Κωνσταντίνου Α΄, που δείχνει τη [[δωρεά του Κωνσταντίνου, Santi Quattro Coronati, Ρώμη.]] μικρογραφία| Σχέδιο του 19ου αι. της [[Παλιά Βασιλική του Αγίου Πέτρου|Παλαιάς Βασιλικής του Αγίου Πέτρου, όπως πιστεύεται ότι φαινόταν γύρω στο 1450.]] μικρογραφία| Από την Αγορά, το Κτίριο της Συγκλήτου τού Μεσαίωνα και της Αναγέννησης βρίσκεται ακριβώς επάνω στο [[Tabularium, το αποθετήριο αρχείων της αρχαίας Ρώμης.]] Στις 25 Απριλίου 799 ο νέος πάπας Λέων Γ΄ οδήγησε την παραδοσιακή πομπή από το Λατερανό προς την εκκλησία του Σαν Λορέντσο ιν Λουσίνα κατά μήκος της Φλαμινίας Οδού (τώρα Βία ντελ Κόρσο). Δύο ευγενείς (οπαδοί τού προκατόχου του Αδριανού), που αντιπαθούσαν την αδυναμία που είχε ο πάπας στον Καρλομάγνο, επιτέθηκαν στη σειρά της πομπής και έπληξαν στον πάπα, απειλώντας τη ζωή του. Ο Λέων Γ΄ κατέφυγε στον βασιλιά των Φράγκων και τον Νοέμβριο του 800, ο βασιλιάς μπήκε στη Ρώμη με ισχυρό στρατό και αρκετούς Γάλλους επισκόπους. Κήρυξε μία αμερόληπτης δίκη, για να αποφασίσει εάν ο Λέων Γ΄ θα παραμείνει πάπας, ή αν οι ισχυρισμοί τού εκτοπισμένου πάπα είχαν λόγους να γίνουν δεκτοί. Αυτή η δίκη, ωστόσο, ήταν μόνο ένα μέρος μίας καλά μελετημένης αλυσίδας γεγονότων, που τελικά εξέπληξαν τον κόσμο. Ο πάπας κηρύχθηκε νόμιμος, και αυτοί που είχαν αποπειραθεί εναντίον του εξορίστηκαν στη συνέχεια. Στις 25 Δεκεμβρίου 800, ο Πάπας Λέων Γ' έστεψε τον Καρλομάγνο αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου.
Αυτή η πράξη έκοψε για πάντα την πίστη της Ρώμης από τον αυτοκρατορικό της πρόγονο, την Κωνσταντινούπολη. Μάλιστα δημιούργησε μία αντίπαλη αυτοκρατορία, η οποία, μετά από μία μακρά σειρά κατακτήσεων από τον Καρλομάγνο, θα περιελάμβανε τα περισσότερα από τα χριστιανικά δυτικά εδάφη.
Μετά το τέλος τού Καρλομάγνου, η έλλειψη μίας μορφής με το ίδιο κύρος οδήγησε το νέο ίδρυμα σε διαφωνία. Ταυτόχρονα η καθολική εκκλησία της Ρώμης έπρεπε να αντιμετωπίσει την εμφάνιση των λαϊκών συμφερόντων της ίδιας της Πόλης, υποκινούμενη από την πεποίθηση ότι ο ρωμαϊκός λαός, αν και φτωχός και εξαθλιωμένος, είχε και πάλι το δικαίωμα να εκλέξει τον Δυτικό αυτοκράτορα. Το περίφημο πλαστό έγγραφο που ονομάζεται Δωρεά του Κωνσταντίνου, που συντάχθηκε από τους παπικούς συμβολαιογράφους, εξασφάλιζε στον πάπα μία κυριαρχία, που εκτείνεται από τη Ραβέννα έως τη Γαέτα. Αυτό περιελάμβανε ονομαστικά την επικυριαρχία επί της Ρώμης, αλλά αυτό ήταν συχνά πολύ αμφισβητούμενο, και καθώς περνούσαν οι αιώνες, μόνο οι ισχυρότεροι πάπες μπορούσαν να το επιβεβαιώσουν. Το κύριο στοιχείο αδυναμίας του παπισμού εντός των τειχών της πόλης ήταν η συνεχής αναγκαιότητα της εκλογής νέων παπών, στην οποία οι αναδυόμενες ευγενείς οικογένειες κατάφεραν σύντομα να εισαγάγουν έναν ηγετικό ρόλο για τον εαυτό τους. Οι γειτονικές δυνάμεις, δηλαδή το δουκάτο του Σπολέτο και της Τοσκάνης, και αργότερα οι Αυτοκράτορες, έμαθαν πώς να εκμεταλλεύονται μόνοι τους αυτή την εσωτερική αδυναμία, παίζοντας το ρόλο των διαιτητών μεταξύ των διαγωνιζομένων.
Η Ρώμη ήταν πράγματι λεία της αναρχίας σε αυτήν την εποχή. Στο χαμηλότερο σημείο έπεσε το 897, όταν ένα μαινόμενο πλήθος ξέθαψε το πτώμα ενός νεκρού πάπα, τού Φορμόσου, και το έφερε σε δίκη.
Ρωμαϊκή Κοινότητα
Από το 1048 έως το 1257 ο παπισμός γνώρισε αυξανόμενες συγκρούσεις με τους ηγέτες και τις εκκλησίες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Ανατολικής Ρωμαϊκής (Βυζαντινής) Αυτοκρατορίας. Η τελευταία κορυφώθηκε στο Σχίσμα Ανατολής-Δύσης, χωρίζοντας την Καθολική Εκκλησία και την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία. Από το 1257 έως το 1377, ο πάπας, αν και επίσκοπος της Ρώμης, διέμενε στο Βιτέρμπο, στο Ορβιέτο και στην Περούτζια και στη συνέχεια στην Αβινιόν. Την επιστροφή των παπών στη Ρώμη μετά τον Παπισμό της Αβινιόν ακολούθησε το Δυτικό Σχίσμα: η διαίρεση της δυτικής εκκλησίας μεταξύ δύο, και για ένα διάστημα τριών, ανταγωνιστών παπικών διεκδικητών.
Την περίοδο αυτή η ανακαινισμένη Εκκλησία προσέλκυε και πάλι προσκυνητές και ιεράρχες από όλο τον χριστιανικό κόσμο, και χρήματα μαζί τους: ακόμη και με πληθυσμό μόλις 30.000 κατοίκων, η Ρώμη γινόταν και πάλι πόλη καταναλωτών, που εξαρτιόταν από την παρουσία μίας κυβερνητικής γραφειοκρατίας. Στο μεταξύ οι ιταλικές πόλεις αποκτούσαν αυξανόμενη αυτονομία, με επικεφαλής κυρίως νέες οικογένειες, που αντικαθιστούσαν την παλαιά αριστοκρατία με μία νέα τάξη, που σχηματιζόταν από επιχειρηματίες, εμπόρους και μεταπράτες. Μετά τη λεηλασία της Ρώμης από τους Νορμανδούς το 1084, η ανοικοδόμηση της πόλης υποστηρίχθηκε από ισχυρές οικογένειες όπως η οικογένεια Φραντζιπάνι και η οικογένεια Πιερλεόνι, των οποίων ο πλούτος προερχόταν από το εμπόριο και τις τράπεζες, και όχι από την γαιοκτησία. Εμπνευσμένοι από γειτονικές πόλεις όπως το Τίβολι και το Βιτέρμπο, οι άνθρωποι της Ρώμης άρχισαν να εξετάζουν το ενδεχόμενο να υιοθετήσουν ένα κοινοτικό καθεστώς, και να αποκτήσουν μία σημαντική ελευθερία από την παπική εξουσία.
Με επικεφαλής τον Τζιορντάνο Πιερλεόνι, οι Ρωμαίοι εξεγέρθηκαν ενάντια στην αριστοκρατία και την εκκλησιαστική κυριαρχία το 1143. Η Σύγκλητος και η Ρωμαϊκή Δημοκρατία, η Κοινότητα της Ρώμης, γεννήθηκαν ξανά. Μέσα από τα εμπρηστικά λόγια τού ιεροκήρυκα Aρνάλντο ντα Μπρέσκια, ενός ιδεαλιστή, σκληρού πολέμιου της εκκλησιαστικής περιουσίας και της εκκλησιαστικής παρέμβασης σε πρόσκαιρες υποθέσεις, η εξέγερση, που οδήγησε στη δημιουργία της Κοινότητας της Ρώμης, συνεχίστηκε μέχρι την κατάργησή της το 1155, αν και την άφησε το σημάδι της στην πολιτική διακυβέρνηση της Αιώνιας Πόλης για αιώνες. Η Ρώμη του 12ου αι. ωστόσο, είχε λίγα κοινά με την Αυτοκρατορία που είχε κυριαρχήσει στη Μεσόγειο περίπου το 700 χρόνια πριν, και σύντομα η νέα Σύγκλητος χρειάστηκε να εργαστεί σκληρά για να επιβιώσει, επιλέγοντας μία διφορούμενη πολιτική μετατόπισης της υποστήριξής της από τον πάπα στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και αντίστροφα, όπως απαιτούσε η πολιτική κατάσταση. Στο Moντεπόρτσιo, το 1167, κατά τη διάρκεια μίας από αυτές τις αλλαγές, στον πόλεμο με το Tούσκουλον, τα ρωμαϊκά στρατεύματα ηττήθηκαν από τις αυτοκρατορικές δυνάμεις του Φρειδερίκου Α΄ Βαρβαρόσα. Ευτυχώς, οι νικητές εχθροί διαλύθηκαν σύντομα από μία πανώλα και η Ρώμη σώθηκε. μικρογραφία|336x336εσ| Εσωτερικό της βασιλικής της Σάντα Μαρία ιν Τραστέβερε, μίας από τις πιο όμορφες ρωμαϊκές εκκλησίες που κτίστηκαν (ή ξανακτίστηκαν) τον Μεσαίωνα. Το 1188 η νέα κοινοτική κυβέρνηση αναγνωρίστηκε τελικά από τον πάπα Κλήμη Γ'. Ο πάπας έπρεπε να κάνει μεγάλες πληρωμές σε μετρητά στους κοινοτικούς αξιωματούχους, ενώ οι 56 συγκλητικοί έγιναν παπικοί υποτελείς. Η Σύγκλητος είχε πάντα προβλήματα στην εκπλήρωση του λειτουργήματός της, και δοκιμάζονταν διάφορες αλλαγές. Συχνά ένας μόνο συγκλητικός ήταν υπεύθυνος. Αυτό μερικές φορές οδηγούσε σε τυραννίες, που δεν βοηθούσαν στη σταθερότητα του νεογέννητου οργανισμού.
Γουέλφοι και Γιβελλίνοι
Το 1204 οι δρόμοι της Ρώμης ήταν και πάλι στις φλόγες, όταν ο αγώνας μεταξύ της οικογένειας τού πάπα Ιννοκεντίου Γ' και των αντιπάλων της, της ισχυρής οικογένειας Ορσίνι, οδήγησε σε ταραχές στην πόλη. Πολλά αρχαία κτίρια καταστράφηκαν στη συνέχεια από μηχανές, που χρησιμοποιούσαν οι αντίπαλες ομάδες για να πολιορκήσουν τους εχθρούς τους στους αναρίθμητους πύργους και τα οχυρά, που αποτελούσαν σήμα κατατεθέν των ιταλικών πόλεων τού Μεσαίωνα. αριστερά|μικρογραφία|293x293εσ| Ο [[Torre dei Conti|Tόρρε ντεϊ Κόντι ήταν ένας από τους πολλούς πύργους που κτίστηκαν από τις οικογένειες των ευγενών της Ρώμης, για να σηματοδοτήσουν τη δύναμή τους και να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους στις διάφορες βεντέτες, που σημάδεψαν την πόλη κατά τον Μεσαίωνα. Μόνο το κάτω τρίτο μέρος του Πύργου των Κόντι μπορεί να δει κάποιος σήμερα.]] Ο αγώνας μεταξύ των παπών και τού αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β', επίσης βασιλιά της Νάπολης και της Σικελίας, είδε τη Ρώμη να υποστηρίζει τους Γιβελλίνους. Για να ανταποδώσει την πίστη του, ο Φρειδερίκος Β΄ έστειλε στην κοινότητα το καρότσιo που είχε κερδίσει από τους Λομβαρδούς στη μάχη της Κορτενουόβα το 1234, και το οποίο εκτέθηκε στο Καπιτώλιο.
Εκείνο το έτος, κατά τη διάρκεια μίας άλλης εξέγερσης κατά του πάπα, οι Ρωμαίοι με επικεφαλής τον συγκλητικό Λούκα Σαβέλλι λεηλάτησαν το Λατερανό. Περιέργως, ο Σαβέλλι ήταν ανιψιός τού πάπα Ονόριου Γ' και πατέρας του Ονόριου Δ', αλλά σε εκείνη την εποχή οι οικογενειακοί δεσμοί συχνά δεν καθόριζαν την πίστη κάποιου.
Η Ρώμη δεν επρόκειτο ποτέ να εξελιχθεί σε μία αυτόνομη, σταθερή βασιλεία, όπως συνέβη σε άλλες κοινότητες όπως η Φλωρεντία, η Σιένα ή το Μιλάνο. Οι ατελείωτοι αγώνες μεταξύ ευγενών οικογενειών ( Σαβέλλι, Oρσίνι, Κολόννα, Aννιβάλντι), η διφορούμενη θέση των παπών, η υπεροψία ενός πληθυσμού που δεν εγκατέλειψε ποτέ τα όνειρα τού υπέροχου παρελθόντος, αλλά, ταυτόχρονα, σκεπτόταν μόνο το άμεσο πλεονέκτημα, και η αδυναμία των δημοκρατικών θεσμών, στερούσε πάντα από την πόλη αυτή τη δυνατότητα.
Σε μία προσπάθεια να μιμηθούν πιο επιτυχημένες κοινότητες, το 1252 ο λαός εξέλεξε έναν ξένο συγκλητικό, τον από τη Μπολόνια Μπρανκαλεόνε ντελι Ανταλό. Για να φέρει την ειρήνη στην πόλη, κατέστειλε τους πιο ισχυρούς ευγενείς (καταστρέφοντας περίπου 140 πύργους), αναδιοργάνωσε την εργατική τάξη και εξέδωσε έναν κώδικα νόμων εμπνευσμένο από αυτούς της βόρειας Ιταλίας. Ο Μπρανκαλεόνεe ήταν μία σκληρή φιγούρα, αλλά απεβίωσε το 1258 χωρίς σχεδόν τίποτε από τις μεταρρυθμίσεις του να έχει μετατραπεί σε πραγματικότητα. Πέντε χρόνια αργότερα ο Κάρολος Α' του Ανζού, τότε βασιλιάς της Νάπολης, εξελέγη συγκλητικός. Μπήκε στην πόλη μόλις το 1265, αλλά σύντομα χρειάστηκε η παρουσία του για να αντιμετωπίσει τον Κορραδίνο, τον κληρονόμο των Χοενστάουφεν, που ερχόταν να διεκδικήσει τα δικαιώματα της οικογένειάς του στη νότια Ιταλία, και έφυγε από την πόλη. Μετά τον Ιούνιο τού 1265 η Ρώμη ήταν και πάλι δημοκρατική πολιτεία, εκλέγοντας τον Ερρίκο της Καστίλης ως συγκλητικό. Αλλά ο Κορραδίνος και το κόμμα των Γιβελλίνων συντρίφθηκαν στη μάχη τού Tαλιακότσo (1268), και ως εκ τούτου η Ρώμη έπεσε ξανά στα χέρια του Καρόλου Α΄.
Βονιφάτιος Η΄ και η αιχμαλωσία της Αβινιόν
Ο διάδοχος του Κελεστίνου Ε΄ ήταν ένας Ρωμαίος της οικογένειας Καετάνι, ο Boνιφάτιος Η΄. Μπλεγμένος σε μία τοπική βεντέτα ενάντια στους παραδοσιακούς αντιπάλους της οικογένειάς του, τους Κολόννα, την ίδια στιγμή αγωνίστηκε να εξασφαλίσει την παγκόσμια υπεροχή της Αγίας Έδρας. Το 1300 εγκαινίασε το πρώτο Ιωβηλαίο και το 1303 ίδρυσε το πρώτο Πανεπιστήμιο της Ρώμης. Το Ιωβηλαίο ήταν μία σημαντική κίνηση για τη Ρώμη, καθώς αύξησε περαιτέρω το διεθνές κύρος της και, κυρίως, ενισχύθηκε η οικονομία της πόλης από τη ροή των προσκυνητών. Ο Βονιφάτιος Η΄ απεβίωσε το 1303 μετά την ταπείνωση του Schiaffo di Anagni ("Χαστούκι του Aνάνι"), που σηματοδότησε την κυριαρχία του βασιλιά της Γαλλίας στον παπισμό και σηματοδότησε μία άλλη περίοδο παρακμής για τη Ρώμη.
Ο διάδοχος του Βονιφάτιου Η΄, Κλήμης Ε', δεν μπήκε ποτέ στην πόλη, ξεκινώντας τη λεγόμενη «αιχμαλωσία της Αβινιόν», την απουσία των παπών από τη ρωμαϊκή έδρα τους υπέρ της Αβινιόν, η οποία θα διαρκούσε περισσότερο από 70 χρόνια. Αυτή η κατάσταση έφερε την ανεξαρτησία των τοπικών δυνάμεων, αλλά αυτές αποκαλύφθηκαν σε μεγάλο βαθμό ασταθείς. και η έλλειψη των ιερών εσόδων προκάλεσε βαθιά παρακμή της Ρώμης. Για περισσότερο από έναν αιώνα η Ρώμη δεν είχε νέα μεγάλα κτίρια. Επιπλέον, πολλά από τα μνημεία της πόλης, συμπεριλαμβανομένων των κεντρικών εκκλησιών, άρχισαν να καταστρέφονται.
Ο Κόλα ντι Ριέντσο και η επιστροφή του πάπα στη Ρώμη
μικρογραφία| Ο [Κόλα ντι Ριέντσo κατέλαβε στον λόφο του Καπιτωλίου το 1347 για να δημιουργήσει μία νέα Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Αν και βραχύβια, η προσπάθειά του καταγράφεται από ένα άγαλμα του 19ου αι. κοντά στην ανηφορική [[Cordonata|Κορδονάτα, που οδηγεί στην Πιάτσα ντελ Καμπιντόλιο τού Μιχαήλ-Άγγελου.]] Παρά την παρακμή της και την απουσία του πάπα, η Ρώμη δεν είχε χάσει το πνευματικό της κύρος: το 1341 ο διάσημος ποιητής Πετράρχης ήρθε στην πόλη, για να στεφθεί ως βραβευμένος ποιητής στον λόφο του Καπιτωλίου. Ευγενείς και φτωχοί κάποτε ζήτησαν με μία φωνή την επιστροφή τού πάπα: ανάμεσα στους πολλούς πρεσβευτές, που αυτή την περίοδο έπαιρναν το δρόμο τους στην Αβινιόν, αναδείχθηκε η παράξενη, αλλά εύγλωττη, μορφή τού [Νι]Κόλα ντι Ριέντσο. Καθώς η προσωπική του δύναμη μεταξύ τού λαού αυξανόταν με τον καιρό, στις 20 Μαΐου 1347 κατέλαβε τον Καπιτωλίνο λόφο, ως επικεφαλής ενός ενθουσιασμένου πλήθους. Η περίοδος της εξουσίας του, αν και πολύ βραχύβια, φιλοδοξούσε να αποκτήσει το κύρος της Αρχαίας Ρώμης. Έχοντας πλέον δικτατορικές εξουσίες, πήρε τον τίτλο του «τριβούνου», αναφερόμενος στο λαϊκό αξίωμα της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας. Ο Κόλα θεωρούσε επίσης τον εαυτό του ίσο με αυτόν τού Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Την 1η Αυγούστου έδωσε τη ρωμαϊκή υπηκοότητα σε όλες τις ιταλικές πόλεις, και μάλιστα προετοιμάστηκε για την εκλογή Ρωμαίου αυτοκράτορα της Ιταλίας. Ήταν πάρα πολύ: ο πάπας τον κατήγγειλε ως αιρετικό, εγκληματία και ειδωλολάτρη, ο κόσμος είχε αρχίσει να απογοητεύεται μαζί του, ενώ οι ευγενείς τον μισούσαν πάντα. Στις 15 Δεκεμβρίου αναγκάστηκε να τραπεί σε φυγή. αριστερά|μικρογραφία|223x223εσ| Η λεγόμενη Οικία τού Ριέντσι (Casa di Rienzi) βρισκόταν ακόμη στο αστικό της πλαίσιο, πριν από το άνοιγμα της Βία ντελ Μάρε. [[Υδατογραφία|Ακουαρέλα τού Έττορε Ρέσλερ Φραντς (π. 1880).]] Τον Αύγουστο του 1354, ο Κόλα ήταν και πάλι πρωταγωνιστής, όταν ο καρδινάλιος Γκιλ Αλβάρεθ Δε Αλβόρνοθ τού εμπιστεύτηκε το ρόλο τού «συγκλητικού της Ρώμης», στο πρόγραμμά του να επαληθεύσει την κυριαρχία τού πάπα στις Παπικές Πολιτείες. Τον Οκτώβριο ο τυραννικός Κόλα, ο οποίος είχε γίνει ξανά πολύ αντιδημοφιλής για την παραληρηματική συμπεριφορά και τους βαρείς λογαριασμούς του, σκοτώθηκε σε μία ταραχή, που προκάλεσε η ισχυρή οικογένεια των Κολόννα. Τον Απρίλιο του 1355 ο Κάρολος Δ' της Βοημίας μπήκε στην πόλη για την τελετουργική στέψη ως αυτοκράτορα. Η επίσκεψή του ήταν πολύ απογοητευτική για τους πολίτες. Είχε λίγα χρήματα, έλαβε το στέμμα όχι από τον πάπα, αλλά από έναν καρδινάλιο, και έφυγε μετά από λίγες ημέρες.
Με τον αυτοκράτορα πίσω στα εδάφη του, ο Aλβόρνοθ μπορούσε να ανακτήσει έναν ορισμένο έλεγχο της πόλης, ενώ παρέμενε στην ασφαλή ακρόπολη του στο Mοντεφιασκόνε, στο βόρειο Λάτσιο. Οι συγκλητικοί επιλέχθηκαν απευθείας από τον πάπα από πόλεις της Ιταλίας, αλλά η πόλη ήταν στην πραγματικότητα ανεξάρτητη. Το συμβούλιο της Συγκλήτου περιελάμβανε έξι δικαστές, πέντε συμβολαιογράφους, έξι στρατάρχες, αρκετούς οικείους, είκοσι ιππότες και είκοσι ένοπλους άνδρες. Ο Aλβόρνοθ είχε καταστείλει σε μεγάλο βαθμό τις παραδοσιακές αριστοκρατικές οικογένειες, και το «δημοκρατικό» κόμμα ένιωθε αρκετά σίγουρο, για να ξεκινήσει μία επιθετική πολιτική. Το 1362 η Ρώμη κήρυξε τον πόλεμο στο Βελλέτρι. Η κίνηση αυτή όμως προκάλεσε εμφύλιο πόλεμο. Η παράταξη της υπαίθρου προσέλαβε μία ομάδα κοντοτιέρων, που ονομαζόταν «Del Cappello» («τού Καπέλο»), ενώ οι Ρωμαίοι μίσθωσαν τις υπηρεσίες των γερμανικών και ουγγρικών στρατευμάτων, συν μία εισφορά πολιτών 600 ιπποτών και ακόμη 22.000 πεζών. Αυτή ήταν η περίοδος, κατά την οποία τα σώματα κοντοτιέρων δραστηριοποιούνταν στην Ιταλία. Πολλοί από τους Σαβέλλι, Oρσίνι και Aννιμπάλντι που εκδιώχθηκαν από τη Ρώμη, έγιναν αρχηγοί τέτοιων στρατιωτικών μονάδων. Ο πόλεμος με το Βελλέτρι μειώθηκε, και η Ρώμη παραδόθηκε ξανά στον νέο πάπα, Ουρβανό Ε', υπό την προϋπόθεση ότι ο Αλβόρνοθ δεν μπήκε στα τείχη.
Στις 16 Οκτωβρίου 1367, ως απάντηση στις προσευχές της Αγίας Μπριγκίντ και τού Πετράρχη, ο Ουρβανός Ε΄ επισκέφτηκε τελικά την πόλη. Κατά την παρουσία του, ο Κάρολος Δ' στέφθηκε ξανά στην πόλη (Οκτώβριος 1368). Επιπλέον, ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Ιωάννης Ε' Παλαιολόγος ήρθε στη Ρώμη, για να εκλιπαρήσει για σταυροφορία κατά της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, αλλά μάταια. Ωστόσο, ο Ουρβανός Ε΄ δεν άρεσε τον ανθυγιεινό αέρα της πόλης, και στις 5 Σεπτεμβρίου 1370 έπλευσε ξανά στην Αβινιόν. Ο διάδοχός του, Γρηγόριος ΙΔ', όρισε επίσημα την ημερομηνία της επιστροφής του στη Ρώμη τον Μάιο του 1372, αλλά και πάλι οι Γάλλοι καρδινάλιοι και ο βασιλιάς της Γαλλίας τον εμπόδισαν.
Αναγεννησιακή Ρώμη
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Άποψη της Ρώμης το 1493. δεξιά|μικρογραφία| Ένας πίνακας από τη Ρωμαϊκή Αναγέννηση. αριστερά|μικρογραφία| Ο Ναΐσκος (Tempietto), ([[Σαν Πιέτρο ιν Μοντόριο), ένα εξαιρετικό παράδειγμα ιταλικής αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής]]
Λεηλασία της Ρώμης (1527)
αριστερά|μικρογραφία|300x300εσ| Η λεηλασία της Ρώμης το 1527, από τον [[Γιοχάννες Λίνγκελμπαχ, 17ος αι.]]
Μπαρόκ περίοδος
μικρογραφία|Η [[Πιάτσα Ναβόνα (17ος αι.)]] μικρογραφία|300x300εσ| Χάρτης της Ρώμης από την Τοπογραφία Ιταλίας, που δημοσιεύτηκε από τους διαδόχους του Ματθαίου Μεριάν το 1688.
Ιταλική ενοποίηση
μικρογραφία| Διακήρυξη της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας το 1849, στην [[Πιάτσα ντελ Πόπολο.]] δεξιά|μικρογραφία|219x219εσ| Άποψη τού τρούλου της [[Βασιλική του Αγίου Πέτρου|Βασιλικής του Αγίου Πέτρου από το Μπόργκο Σάντο Σπίριτο]] μικρογραφία| Ρώμη: από τη [[Βασιλική του Αγίου Πέτρου, 1901.]]
Βασίλειο της Ιταλίας
μικρογραφία| Ιταλοί στρατιώτες εισέρχονται στη Ρώμη το 1870. δεξιά|μικρογραφία|250x250εσ| Το [[Αποστολικό Παλάτι|Αποστολικό Μέγαρο.]] δεξιά|μικρογραφία| Επιγραφή προπαγάνδας, "έργο των απελευθερωτών" (opera dei liberatori), σε τοίχο βομβαρδισμένου κτιρίου, Ρώμη, 1944
Πρωτεύουσα της Ιταλικής Δημοκρατίας
μικρογραφία| Άποψη της [[Βία ντελ Κόρσο (2008)]] μικρογραφία| Άποψη της περιοχής EUR (2003)
Μεσαιωνική, Αναγεννησιακή, πρώιμη σύγχρονη Ρώμη
Κατηγορία:Ιστορία της Ιταλίας ανά πόλη Κατηγορία:Ιστορία της Ρώμης
Παναγιώτης Ζέπος
Ο '''Παναγιώτης Ι. Ζέπος''' (1908 - 1985) ήταν Έλληνας νομικός και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Αθήνα τη 1η Δεκεμβρίου 1908 και ήταν γιος του νομομαθούς Ιωάννη Ζέπου. Αδέλφια του ήταν οι Δημήτριος, δικηγόρος και πολιτικός, Γεώργιος, υποναύαρχος και πολιτικός, και Διονύσιος, υποναύαρχος. Σπούδασε νομική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, του οποίου και έλαβε το πτυχίο το 1928-1929 και έγινε διδάκτωρ το 1931, συμπληρώνοντας τις σπουδές του στη Γερμανία. Η διδακτορική του διατριβή τιμήθηκε με το Ράλλειο Βραβείο το 1933. Ακολούθησε ακαδημαϊκή σταδιοδρομία εκλεγόμενος υφηγητής αστικού δικαίου της Νομικής Σχολής Αθηνών το 1934. Το 1939 εξελέγη επίκουρος καθηγητής και το 1940 τακτικός καθηγητής στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1953 οπότε και εξελέγη τακτικός καθηγητής στη Νομική Σχολή Αθηνών. Το 1974 αποχώρησε από τα πανεπιστημιακά του καθήκοντα με τον τίτλο του ομότιμου καθηγητή. Διετέλεσε κοσμήτορας της Νομικής Σχολής Αθηνών, πρόεδρος της Αρχαιολογικής Εταιρείας, διευθυντής του Ελληνικού Ινστιτούτου Διεθνούς και Αλλοδαπού Δικαίου ενώ είχε αναγορευθεί και επίτιμος διδάκτωρ του πανεπιστημίου του Φράιμπουργκ. Το 1970 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της οποίας χρημάτισε πρόεδρος το 1975.
Παράλληλα με την ακαδημαϊκή του δράση διετέλεσε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Δικαιοσύνης (1935), γενικός γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας (1945) καθώς και υπουργός Εσωτερικών και Παιδείας στις κυβερνήσεις Εθνικής Ενότητας και Κωνσταντίνου Καραμανλή (1974 - 1976) αντίστοιχα.
Απεβίωσε στην Αθήνα στις 17 προς 18 Μαΐου 1985 και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο στις 20 Μαΐου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καθηγητές Νομικής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εσωτερικών Κατηγορία:Μέλη της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Καθηγητές νομικής Αθηνών Κατηγορία:Πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων Κατηγορία:Απόφοιτοι Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Κατηγορία:Ενταφιασμοί στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών Κατηγορία:Διευθυντές Γενικών Αρχείων του Κράτους
246 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Ουραλικό Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα
μικρογραφία|Η Πέτρινη Πύλη στον ποταμό Ισέτ (περιφέρεια Σβερντλόφσκ) Το Ουραλικό Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα (Ура́льский федера́льный о́круг, Ουράλσκι φιεντεράλνι όκρουγκ) είναι ένα από τα οκτώ ομοσπονδιακά διαμερίσματα της Ρωσίας. Ο πληθυσμός του ήταν 12.080.523 κάτοικοι (το 79.9% των κατοίκων ζούσε σε αστικές περιοχές), σύμφωνα με την Απογραφή του 2010.
Το ομοσπονδιακό διαμέρισμα συστάθηκε στις 13 Μαΐου 2000, με διάταγμα του Προέδρου της Ρωσίας. Βρίσκεται στα σύνορα της Ευρωπαϊκής και της Ασιατικής Ρωσίας. Το διοικητικό κέντρο της περιοχής είναι η πόλη του Γεκατέρινμπουργκ.
Το διαμέρισμα συνεισφέρει το 18% του ακαθάριστου περιφερειακού προϊόντος της Ρωσίας αν και ο πληθυσμός του διαμερίσματος καταλαμβάνει μόνο το 8.5% του ρωσικού πληθυσμού.
Γενικές πληροφορίες και στατιστικά στοιχεία
Η περιοχή καλύπτει μια έκταση 1.818.500 τετραγωνικών χιλιομέτρων, περίπου το 10% της έκτασης της Ρωσίας. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, το διαμέρισμα είχε πληθυσμό 12.080.526 κατοίκων, από τους οποίους το 82.74% ήταν Ρώσοι (10.237.992 άτομα), το 5.14% ήταν Τάταροι (636.454), το 2.87% ήταν Ουκρανοί (355.087) και το 2.15% ήταν Μπασκίρ (265.586). Το υπόλοιπο των κατοίκων ανήκει σε διάφορες εθνότητες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Το 79.9% του πληθυσμού του διαμερίσματος ζούσε σε αστικές περιοχές.
Το 2006, το διαμέρισμα παρήγαγε το 90% του ρωσικού φυσικού αερίου, το 68% του ρωσικού πετρελαίου και το 42% των ρωσικών μεταλλικών προϊόντων. Η βιομηχανική παραγωγή ανά κάτοικο στο διαμέρισμα είναι περίπου 2.5 φορές υψηλότερη από τη μέση τιμή σε όλη τη Ρωσία. Το διαμέρισμα παρέχει περίπου το 42% των ρωσικών φορολογικών εισοδημάτων, κυρίως από τη βιομηχανία. Οι μεγάλες βιομηχανίες της περιοχής είναι η εξόρυξη και παραγωγή καυσίμων (53%), η μεταλλουργία (24%) και η επεξεργασία και μηχανική μετάλλων (8.8%). Οι τελευταίες δύο βιομηχανίες είναι πολύ ανεπτυγμένες στις περιφέρειες Τσελιάμπινσκ και Σβερντλόφσκ, οι οποίες ευθύνονται για το 83% των ρωσικών μεταλλουργικών προϊόντων και το 73% της επεξεργασίας και μηχανικής μετάλλων στη Ρωσία. Λαμβάνοντας υπόψη ότι τα καύσιμα και η εξόρυξη ορυκτών παρέχει ένα σχεδόν σταθερό αποτέλεσμα μεταξύ του 1990 και του 2006, η βιομηχανία της επεξεργασίας και μηχανικής μετάλλων μειώνεται στο διαμέρισμα, παρά το γεγονός ότι απασχολούν έως και το 30% των εργαζόμενων στη βιομηχανία του διαμερίσματος. Τα τοπικά εργοστάσια επεξεργασίας μπορούν να παράξουν μόνο το 20% των απαιτούμενων ποσοτήτων χαλκού, το 28% των απαραίτητων ποσοτήτων χρωμίου, το 35% των απαραιτήτων ποσοτήτων σιδήρου και το 17% των απαραιτήτων ποσοτήτων άνθρακα, ενώ πολλές από αυτές τις πηγές έχουν σχεδόν εξαντληθεί. Εν τω μεταξύ, η μέση απόσταση εισαγωγής των πόρων στα Ουράλια είναι περίπου 2.500 χιλιόμετρα.
Το διαμέρισμα κυβερνάται από το Προεδρικό Απεσταλμένο, ενώ επιμέρους απεσταλμένοι έχουν ανατεθεί από τον Πρόεδρο της Ρωσίας για όλες τις περιφέρειες του διαμερίσματος. Ο Πιότρ Λατίσεφ ήταν ο απεσταλμένος του Ουραλικού Ομοσπονδιακού Διαμερίσματος, μέχρι το θάνατό του στις 2 Δεκεμβρίου 2008. Ο Νικολάι Βινιτσένκο τον διαδέχθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 2008. Στις 6 Σεπτεμβρίου 2011 ο Βινιτσένκο διορίστηκε απεσταλμένος του Βορειοδυτικού Ομοσπονδιακού Διαμερίσματος, ενώ στο Ουραλικό Ομοσπονδιακό Διαμέρισμα τον διαδέχθηκε ο Γιεβγκένι Κουιβάσεφ. Στις 18 Μαΐου 2012, ο Βλαντιμίρ Πούτιν προσέφερε τη θέση στον Ίγκορ Χολμάνσκιχ, ένα μηχανικό χωρίς κάποια προηγούμενη πολιτική εμπειρία, προσφορά την οποία δέχθηκε. Στις 26 Ιουνίου 2018, ο Χολμάνσκιχ αντικαταστάθηκε από τον Νικολάι Τσουκάνοφ.
Ομοσπονδιακά υποκείμενα
Το διαμέρισμα αποτελείται από τις οικονομικών περιοχών και έξι ομοσπονδιακά υποκείμενα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Ομοσπονδιακά διαμερίσματα της Ρωσίας Κατηγορία:Σελίδες με πηγές CS1 στα Ρωσικά (ru)
Κουρσκ (υποβρύχιο)
Ιστορία του σκάφους
Η ναυπήγηση του Κουρσκ ξεκίνησε στο Σεβεροντβίνσκ, κοντά στο Αρχάγγελσκ της Ρωσίας το 1992. Καθελκύστηκε το 1994 και τυπικά τέθηκε σε ενέργεια τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς. Το σκάφος βαπτίστηκε από Ορθόδοξο ιερέα το 1995. Το Κουρσκ ήταν το τελευταίο από τα μεγάλα υποβρύχια κλάσης Όσκαρ ΙΙ που σχεδιάστηκαν και εγκρίθηκαν κατά τη Σοβιετική περίοδο. Με μήκος 154 μέτρα και ύψος τεσσάρων ορόφων, ήταν το μεγαλύτερο πολεμικό υποβρύχιο "πρώτης γραμμής" (επιθέσεων) που κατασκευάστηκε ποτέ. Η κλάση των υποβρυχίων αυτών έφερε διπλό περίβλημα (κύτος). Το εξωτερικό κύτος ήταν από κράμα ατσαλιού μεγάλης περιεκτικότητας σε νικέλιο και χαλκό, με πάχος 8,5 χιλιοστά. Είχε εξαιρετική ανθεκτικότητα στη διάβρωση ενώ προτέρημά του ήταν ο δύσκολος εντοπισμός μαγνητικών ανωμαλιών με ηλεκτρομαγνητικά μέσα, χάρη στο μικρό σε μέγεθος χαρακτηριστικό μαγνητισμό που διέκρινε το μέταλλο του εξωτερικού κύτους. Μεταξύ εξωτερικού και εσωτερικού κύτους υπήρχε κενό δύο μέτρων και ακολουθούσε το εσωτερικό κύτος πάχους περίπου πέντε εκατοστών αποτελούμενο από ατσάλι.
Έκρηξη
Το Κουρσκ βρισκόταν στη θάλασσα για πραγματοποίηση άσκησης εκτόξευσης εικονικών τορπιλών εναντίον της ναυαρχίδας Πέτρος ο Μέγας. Τις πρωινές ώρες της 12ης Αυγούστου του 2000, πύραυλοι Κρουζ εκτοξεύτηκαν από το υποβρύχιο σύμφωνα με τον τότε Ρώσο Υπουργό Εθνικής Άμυνας Ίγκορ Σεργκέγιεφ και αναμενόταν αναφορά στις 18:00 ώρα Ρωσίας, αλλά η επαφή υποβρυχίου με το αρχηγείο των επιχειρήσεων της άσκησης δεν έγινε ποτέ. Λίγες ώρες νωρίτερα όμως στις 07:44 ώρα Ρωσίας (1144 GMT), σεισμογράφοι στη Νορβηγία κατέγραψαν δύο δονήσεις έντασης 2,2 Ρίχτερ και 4,2 Ρίχτερ αντίστοιχα, με χρονική διαφορά μεταξύ τους 2 λεπτά και 15 δευτερόλεπτα. . Το σκάφος βυθίστηκε στα 108 μέτρα, περίπου 135 χιλιόμετρα ανοιχτά του Σεβερομόρσκ, στην περιοχή με συντεταγμένες 69° 40′ 0″ N 37° 35′ 0″ E. Στις 18:00 ώρα Ρωσίας και εφόσον το υποβρύχιο δεν είχε δώσει αναφορά για την έκβαση της αποστολής του, όπως ήταν προκαθορισμένο, λήφθηκαν μέτρα ετοιμότητας των δυνάμεων διάσωσης και σκάφη έσπευσαν να εντοπίσουν το υποβρύχιο. Στις 13 Αυγούστου το υποβρύχιο εντοπίστηκε και αναγνωρίστηκε από Ρωσικά σκάφη στις 18:40 ώρα Ρωσίας.
Απόπειρες διάσωσης
Την 15η Αυγούστου, ημέρα Τρίτη, η Ρωσία ξεκίνησε, χωρίς τη συνδρομή άλλων χωρών που προσφέρονταν, επιχείρηση διάσωσης για τους 118 (ή 116 σύμφωνα με το CNN ) επιβαίνοντες στο Κουρσκ . Τελικά η Ρωσική επιχείρηση διάσωσης απέτυχε εξ αιτίας ισχυρών υποθαλάσσιων ρευμάτων και των ισχυρών ανέμων που επικρατούσαν στη Θάλασσα του Μπάρεντς και έτσι το Ρωσικό καταδύσιμο σκάφος δεν προσέγγισε το καθηλωμένο υποβρύχιο. Τελικά στις 16 Αυγούστου 2000 και ημέρα Τετάρτη, η Ρωσία ζητάει επίσημα τη συνδρομή του Ηνωμένου Βασιλείου και της Νορβηγίας για τη διάσωση και το Βρετανικό υποβρύχιο διάσωσης LR5 μαζί με πλήρωμα, καθώς και το πλοίο Seaway Eagle με Νορβηγούς δύτες σπεύδουν στο χώρο όπου έχει εντοπιστεί το Κουρσκ και φτάνουν το Σάββατο 19 Αυγούστου 2000, ενώ την προηγούμενη ημέρα έχουν σημειωθεί δύο ισχυρές εκρήξεις στο καθηλωμένο υποβρύχιο. Στις 21 Αυγούστου Νορβηγοί δύτες καταφέρνουν να ανοίξουν μία εξωτερική καταπακτή του Κουρσκ και μερικές ώρες αργότερα ανοίγεται και μία εσωτερική. Η εσωτερική καμπίνα βρίσκεται πλημμυρισμένη και οι διασώστες συμπεραίνουν πως όλα τα μέλη του πληρώματος είναι νεκροί γεγονός που ανακοινώνεται από το Ρωσικό Ναυτικό την ίδια μέρα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Υποβρύχια Κατηγορία:Ρωσικά πολεμικά πλοία Κατηγορία:Ναυάγια
247 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Τσοτύλι Κοζάνης
Το Τσοτύλι είναι κωμόπολη του Δήμου Βοΐου του νομού Κοζάνης με πληθυσμό 1.518 κατοίκους.
Γενικά
Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του νομού, 59 χλμ. Δ της πόλης της Κοζάνης, στην πρώην επαρχία Βοΐου. Ως Δήμος Τσοτυλίου συγκροτήθηκε για πρώτη φορά με το Ν. 1416/84. Από 1.1.1987 εντάχθηκαν σ΄αυτόν 9 οικισμοί και από 1.1.1997 με το Ν. 2539/97 (Καποδιστριακοί Δήμοι) 35 οικισμοί. Το Τσοτύλι είναι γνωστό για το ιστορικό Γυμνάσιο-Οικοτροφείο που λειτούργησε ήδη από τα χρόνια της τουρκοκρατίας, την εβδομαδιαία αγορά Τσοτυλίου κάθε Σάββατο γνωστή στο παρελθόν ως Καρί Παζάρ, αλλά και με τις πρώτες αντιστασιακές ομάδες μη εαμικών και εαμικών κατά της ιταλικής κατοχής. Οι Ιταλοί αντιδρώντας πυρπόλησαν το Τσοτύλι στις 28 Μαρτίου 1943.
Ονομασία
Υπάρχουν πολλές μαρτυρίες για το θέμα του ονόματος του χωριού. Ο Μητροπολίτης Σισανίου Νεόφυτος το γράφει στον κατάλογο των χωριών της δικαιοδοσίας του: "Τζοτήλι" και ως ευηχότερο μετατράπηκε σε Τσοτύλι. Επίσης στο Τουρκικό Βασιλικό Κτηματολόγιο αναφέρεται ως "Τουτζούλ" ενώ ο Κωνσταντίνος Αγγελής, καθηγητής στο γυμνάσιο Τσοτυλίου , υποστήριξε πως το Τσοτύλιον λεγόταν "Κοτύλιον" που σημαίνει το κοίλο , το βαθούλωμα - κουτάλι που στα χρόνια της Φραγκοκρατίας ο φθόγγος "κ" αντικαταστάθηκε με το φθόγγο "c" (τσ) και απο Κοτύλιον μετατράπηκε σε Τσοτύλιον. Ο Γάλλος χαρτογράφος, καθηγητής γεωγραφίας σε Οθωμανικό Λύκειο της Κωνσταντινούπολης Αλ. Συνβέ (Αl. Synvet) το αναφέρει το 1878 ως Τσοντύλιον (Tsontilion) της επισκοπής του Σισανίου που ζούσαν 670 Έλληνες.
Εγκατάσταση Μικρασιατών
thumb|right|300px|Μαθητές του Γυμνασίου Τσοτυλίου στο τέλος της σχολικής χρονιάς 1906-1907. Καθισμένοι (αριστερά) ο Μικρασιάτης καθηγητής των ελληνικών Ιορδάνης Σεφεριάδης από τη [[Νίγδη της Μικράς Ασίας και (δεξιά) ο Θρακιώτης Θεμιστοκλής Μοσχίδης καθηγητής των τουρκικών από τη Ραιδεστό.]] Στο Τσοτύλι δίδασκαν ήδη από τον 19ο αιώνα Μικρασιάτες και Θρακιώτες διδάσκαλοι. Το 1928 εγκαθίστανται 86 οικογένειες (339 κάτοικοι) Ελλήνων Μικρασιατών προσφύγων σύμφωνα με τα στοιχεία της Επιτροπής Αποκατάστασης προσφύγων.
Το 1949, λόγω του Εμφυλίου Πολέμου, ο πληθυσμός του οικισμού Νέα Σπάρτη Κοζάνης μετακόμισε στο Τσοτύλι. Οι κάτοικοι προέρχονταν από τη Σπάρτη Πισιδίας της Μικράς Ασίας.
Γυμνάσιο
Το 1871 ιδρύθηκε εκεί το ιστορικό γυμνάσιο από τη Μακεδονική Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα Κωνσταντινουπόλεως και το 1873 ανεγέρθηκε το Γυμνάσιο-Οικοτροφείο, γνωστό ως Τσοτύλειος Σχολή, από την παραπάνω αδελφότητα, το οποίο βρισκόνταν υπο την αιγίδα του Πατριαρχείου. Ο Μητροπολίτης Αγχιάλου και μετέπειτα Σμύρνης Βασίλειος ενίσχυσε την παιδεία, όπως ένα μεγάλο μέρος των χορηγιών διέθεσε για την ενίσχυση του Ελληνικού Γυμνασίου στο Τσοτύλι της Κοζάνης. Το 1928 ανεγέρθηκε χωριστό διδακτήριο ως προέκταση του παλαιού Γυμνασίου- Οικοτροφείου (της σημερινής Μαθητικής Εστίας Τσοτυλίου) που από το 1987 συντηρείται από το Εθνικό Ίδρυμα Νεότητας. thumb|left|300px|Ο Δημήτριος Γκολίτσης (πρώτος από δεξιά) εμποριολόγος δίπλα στον [[Παντελή Τσαμίση καθηγητή των ελληνικών στο Γυμνάσιο-Οικοτροφείο Τσοτυλίου και μετέπειτα Γυμνασιάρχη Καστοριάς. Πρώτος από αριστερά ο ποιητής Αργύρης Παπαδίσκος φωτ. 1903.]]
Η πυρπόληση του Τσοτυλίου
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, το Τσοτύλι τέθηκε υπό ιταλική διοίκηση. Στα βουνά, οι αντάρτες του ΕΑΜ, που διεκδικούσε την πρωτοκαθεδρία, εξουδετέρωσαν όλες τις αντισταστασιακές μη εαμικές ομάδες που πρώτες εμφανίστηκαν στην περιοχή της Καστοριάς και του Βοΐου και δρούσαν ήδη από τον Απρίλιο του 1942.
Οι ιταλικές αρχές κατοχής αντέδρασαν με την έκδοση διαταγής που καλούσε όλους τους σταθμούς χωροφυλακής να παραδώσουν τον οπλισμό τους στις πλησιέστερες κωμοπόλεις, όπου υπήρχαν ιταλικές φρουρές έως τις 4 Φεβρουαρίου (1943). Κατά τον Κωνσταντίνο Αντωνίου, αποτέλεσμα αυτής της διαταγής ήταν να ενταχθούν στις εαμικές ομάδες αρκετοί χωροφύλακες επειδή φοβούνταν τη σύλληψή τους από τους Ιταλούς Ο φόβος της σύλληψής τους ώθησε επίσης αρκετούς εφέδρους και μονίμους αξιωματικούς ν΄ απομακρυνθούν από τις πόλεις και να καταφύγουν στα ορεινά. Οι ενωμένες εαμικές ομάδες κατέλαβαν το Τσοτύλι που είχε εγκαταλείψει η ιταλική φρουρά του, το βράδυ της 18ης Φεβρουαρίου. Πολλοί κάτοικοι που δεν ήταν σε θέση να καταφύγουν στην Κοζάνη ή στην Καστοριά, κατατάχθηκαν στο ΕΑΜ. Ένα μήνα αργότερα στις 28 Μαρτίου, ισχυρή δύναμη Ιταλών από τη Θεσσαλία εισέβαλε στο Βόϊο για να τιμωρήσει τους αντάρτες. Αυτοί υποχώρησαν στα γύρω ορεινά με αποτέλεσμα οι Ιταλοί να πυρπολήσουν το Τσοτύλι και άλλα χωριά. «Οι καπνοί από το άτυχο Τσοτύλι ήσαν ορατοί από τα ανταρτοκρατούμενα χωριά Πεντάλοφος και Δοτσικό».
Εξωτερικοί σύνδεσμο
Κατηγορία:Χωριά του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Ελληνικά σχολεία κατά την Τουρκοκρατία Κατηγορία:Δήμος Βοΐου
Οπτικός δρόμος
Εάν το φως διατρέξει σε χρονικό διάστημα Δt το μήκος d μέσα σε ένα οπτικό μέσο με δείκτη διάθλασης n, τότε το γινόμενο
ονομάζεται οπτικός δρόμος (optical path) και ισούται με το μήκος που θα διένυε το φως μέσα στο κενό στο ίδιο χρονικό διάστημα. Το φως κατά την πορεία του μέσα από διάφορα  οπτικά μέσα επιλέγει εκείνη τη διαδρομή (οπτικό δρόμο) η οποία είναι η πιο σύντομη για αυτό (Αρχή του ελαχίστου χρόνου). Το γεγονός αυτό αποτελεί μέρος της γενικότερης αρχής (τάσης) της ελάχιστης δράσης που ισχύει για την φύση.
Κατηγορία:Γεωμετρική οπτική Κατηγορία:Κυματική οπτική
Θυέστης (τραγωδία του Πέτρου Κατσαΐτη)
Ο Θυέστης είναι τραγωδία του Πέτρου Κατσαΐτη.
Υπόθεση
Στην αρχή της τραγωδίας η Δικαιοσύνη προβάλει τη δύναμή της και προλέγει την τιμωρία του Ατρείδη και του Θυέστη, οι οποίοι θα τιμωρηθούν για τα παλιά αμαρτήματα του παππού τους του Τάνταλου. Η σκιά του Τάνταλου εμφανίζεται και περιγράφει τις τιμωρίες που εκεί υφίστανται οι κακοί. Αναγνωρίζει το Άργος και αντιλαμβάνεται ότι ήλθε για να ανάψει την έχθρα ανάμεσα στους απογόνους της, του Ατρείδη και του Θυέστη. Παρά την παρακίνηση της Μέγαιρας η σκιά θέλει να επιστρέψει στον Άδη. Ο Ατρείδης θέλει να εκδικηθεί τον αδελφό του Θυέστη που του είχε κλέψει τη γυναίκα και διεκδικούσε τη βασιλεία του Άργους. Στέλνει τον Αγαμέμνονα και τον Μενέλαο για να φέρουν τον Θυέστη από την εξορία δήθεν για να συμφιλιωθούν και να μοιραστούν την εξουσία. Ο Θυέστης επιστρέφει αμφιβάλλοντας για τα ειλικρινή κίνητρα του αδελφού του Ο Ατρείδης τον συγχωρεί, του δίνει την μισή εξουσία και πηγαίνει με τα παιδιά του και τα παιδιά του Θυέστη να θυσιάσει στο ναό όπου είναι τα λείψανα των προγόνων τους. Στη συνέχεια πληροφορούμαστε από τον Μαντατοφόρο την δολοφονία από τον Ατρείδη των τριών παιδιών του Θυέστη Ο Ατρείδης συναντιέται με τον Θυέστη δίνοντάς του να πιει το αίμα των παιδιών του και του φανερώνει το γεγονός Ακολουθεί η τιμωρία του Ατρείδη: ο Αίγισθος με τη βοήθεια της Κλυταιμνήστρας μπαίνει στην κάμαρα του Ατρείδη και τον σφάζει, τιμωρώντας τον για τα κακουργήματά του.
Πληροφορίες
Το έργο γράφεται στην Κεφαλλονιά το 1721 Αποτελείται από 2.476 ομοικοκατάληκτους δεκαπεντασύλλαβους,σε πέντε πράξεις,με πρόλογο και επίλογο. Ο Κεφαλονίτης δημιουργός του επεμβαίνει στο τέλος του μύθου για να δώσει τη χριστιανική εκδοχή του δικαίου: ο Αίγισθος δεν σκοτώνει τον Αγαμέμνονα αλλά τον κακοπεθερό Ατρείδη. «Οι σκηνές αυτές είναι γεμάτες από λαϊκίζουσα ηθικολογία και διδαχή,που δείχνουν τον συγγραφέα [...] να βρίσκεται αρκετά κοντά στα λαϊκά γούστα της εποχης»
Πηγή
Κατηγορία:Επτανησιακό θέατρο
248 π.Χ.
Θάνατοι
Κατηγορία:Έτη
Still Loving You
''Το λήμμα σχείζεται με το τραγούδι. Για το άλμπουμ δείτε Still Loving You (άλμπουμ).''
Το Still Loving You είναι τραγούδι ων των Scorpions από το Love at First Sting. Κατέκτησε την εξηκοστή τέτερτη θέση στο Billboard Hot 100.
Το 1989 ένα remix εμφανίστηκε στο ομώνυμο άλμπουμ.
Το σόλο στο τέλος παίζει ο Ρούντολφ Σένκερ και όχι ο Ματίας Γιαμπς.
Κομμάτια
Original
Remix
Live Edits
Κατηγορία:Τραγούδια των Scorpions Κατηγορία:Τραγούδια γραμμένα από τον Κλάους Μάινε Κατηγορία:Τραγούδια του 1984 Κατηγορία:Singles του 1984 Κατηγορία:Singles της Universal Music Group
Αλλανίτης
Ο αλλανίτης (Allanite), γνωστός επίσης και ως ορθίτης (orthite) είναι το πλέον κοινό ορυκτό των σπανίων γαιών και οικονομικά εκμεταλλεύσιμο καθώς μπορεί να αποτελείται από ποσοστό έως 20% από αυτά τα μέταλλα. Συχνά εμφανίζεται ραδιενεργός, κυρίως λόγω της παρουσίας θορίου στη σύστασή του. Το όνομά του αποδόθηκε προς τιμήν του Σκώτου ορυκτολόγου Τόμας Άλλαν (Thomas Allan, 1777 - 1833), ο οποίος και τον πρωτοεντόπισε.
Εμφάνιση, παραγενέσεις
Ανάλογα με το μέταλλο που επικρατεί στη σύστασή του, διακρίνεται σε:
Ανευρίσκεται ως συνοδό ορυκτό σε αρκετούς γρανίτες ή γρανιτικούς πηγματίτες, συηνίτες, σπανιότερα σε γάββρους. Σπάνια απαντά σε πετρώματα από μεταμόρφωση των ανωτέρω, σχιστολίθους ή γνευσίους και σε ασβεστολίθους από μεταμόρφωση επαφής. Ανευρίσκεται, επίσης, ως κλαστικό συστατικό σε μερικά ιζήματα. Συνδέεται με επίδοτο, μοσχοβίτη και φθορίτη.