cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σιρβίντος
Το Σιρβίντος (  προφορά ) είναι πόλη στην επαρχία Βίλνιους στην ανατολική Λιθουανία. Είναι διοικητικό κέντρο της επαρχίας του δήμου Σιρβίντος.
Η λέξη Σιρβίντος είναι η μορφή πληθυντικού για τον ποταμό Σιρβίντα, που διασχίζει την πόλη.
Τα εναλλακτικά ονόματα περιλαμβάνουν το Σιρβίνται, Σιρβίντος, Σιρβιντάι, Σιρβιντάρ, Σιρβίντου, και Σζιρβίντι (πολωνικά).
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Λιθουανίας
Ευρωπαϊκές Κοινότητες
Οι Ευρωπαϊκές Κοινότητες (ΕΚ) υπήρξαν τρεις διεθνείς οργανισμοί που αποτέλεσαν τον προάγγελο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Απαρτίζονταν από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ), την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) και την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας (ΕΥΡΑΤΟΜ). Η συλλογική ονομασία Ευρωπαϊκές Κοινότητες καθιερώθηκε με τη Συνθήκη Συγχώνευσης του 1965, υπό την οποία οι τρεις οργανισμοί απέκτησαν ενιαία θεσμική δομή. Από αυτές σήμερα επιβιώνει μόνο η ΕΥΡΑΤΟΜ.
Κατηγορία:Ευρωπαϊκή Ένωση
Βρύση Καβάλας
Για οικισμούς με το ίδιο όνομα δείτε το λήμμα: Βρύση (αποσαφήνιση)
Η Βρύση είναι παραθαλάσσιος οικισμός της τοπικής κοινότητας Κάριανης στο νομό Καβάλας, ο οποίος βρίσκεται σε απόσταση 57 χλμ. νοτιοδυτικά της πόλης της Καβάλας και 13 χλμ. νοτιοανατολικά από το Οφρύνιο. Είναι κτισμένος ανάμεσα στην παραλιακή ΕΟ Θεσσαλονίκης - Καβάλας και τη θάλασσα. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα το 1981 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κάριανης. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Κάριανη αποτελούν τη τοπική κοινότητα Κάριανης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Ορφανού του δήμου Παγγαίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 73 κατοίκους.
Γύρω Γύρω
Οι Γύρω Γύρω είναι ελληνικό συγκρότημα ηλεκτρονικής Ροκ μουσικής από την Πάτρα.
Βρύση (αποσαφήνιση)
Ο όρος βρύση μπορεί να αναφέρεται:γεια εγώ είμαι μην με κάνετε ban μην το αλλάξεις ρε
αλλά και στα παρακάτω τοπωνύμια:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Γιόχαν Γιάκομπ Μπήντερμαν
thumb|Γιόχαν Γιάκομπ Μπήντερμαν: «Οι καταρράκτες του Πισεβάς», 1815, Μουσείο τέχνης του Βίντερτουρ Ο Γιόχαν Γιάκομπ Μπήντερμαν (γερμ. Johann Jakob Biedermann, 7 Αυγούστου 1763 – 10 Απριλίου 1830) ήταν Ελβετός ζωγράφος και χαράκτης.
Ο Μπήντερμαν γεννήθηκε στην πόλη Βίντερτουρ και μαθήτευσε κοντά στους Γιόχαν Ρούντολφ Σέλενμπεργκ και Χάινριχ Ρήτερ στη Βέρνη. Ο Μπήντερμαν διακρίθηκε κυρίως ως τοπιογράφος, αλλά δημιούργησε και προσωπογραφίες. Ταξίδεψε σε αρκετές πόλεις στην Ευρώπη, όπως στη Ζυρίχη, στο Παρίσι, στη Φραγκφούρτη, στη Βασιλεία και στην Κωνσταντία, εμπνεόμενος από τα τοπία των περιοχών τους. Πέθανε στη Ζυρίχη σε ηλικία 66 ετών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί ζωγράφοι Κατηγορία:Ζωγράφοι τοπίων
Πρωτάθλημα πετοσφαίρισης Β' εθνικής κατηγορίας ανδρών 2011-2012
Το πρωτάθλημα βόλεϊ της Β' Εθνικής κατηγορίας για την περίοδο 2011−12 ήταν το τελευταίο στην ιστορία της διοργάνωσης, καθώς από την περίοδο 2012-13 θα καταργηθεί. Στο πρωτάθλημα μετείχαν 26 ομάδες χωρισμένες σε τρεις ομίλους. Δεκαέξι ομάδες κέρδισαν την άνοδο στην Α2 κατηγορία, ενώ οι υπόλοιπες δέκα υποβιβάστηκαν στα πρωταθλήματα των τοπικών ενώσεων.
Βαθμολογίες
Οι πρώτες πέντε ομάδες κάθε ομίλου κέρδισαν την άνοδο στην Α2. Οι ομάδες που κατέλαβαν την 6η θέση στον Α' και στο Β' όμιλο έδωσαν διπλούς αγώνες μπαράζ για την άνοδο στην Α2.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Α2 εθνική κατηγορία πετοσφαίρισης ανδρών Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2011 Κατηγορία:Πετοσφαίριση το 2012
Παναγιώτης Παναγιωτάκος
Ο '''Παναγιώτης Γ. Παναγιωτάκος''' (1882 - 26 Δεκεμβρίου 1960) ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στο χωριό Βαχός Λακωνίας στην Μανη.
Σπούδασε ιατρική και εργάστηκε ως γιατρός (φυματιολόγος). Αδερφός του ήταν ο διοικητής του Πρώτου Σώματος Στρατού, Χαρίλαος Παναγιωτάκος.
Εξελέγη βουλευτής Πειραιώς το 1935 και το 1936 με το Λαϊκό Κόμμα.
Τον Σεπτέμβριο του 1935 τραυματίστηκε σε ένοπλο επεισόδιο στη Βουλή, μαζί με τον αδερφό του. Απεβίωσε το 1960 και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Με την πρώτη του σύζυγο, Κατίνα, απέκτησε έναν γιο, τον Κωνσταντίνο Παναγιωτάκο, διπλωμάτη και συγγραφέα. Με την δεύτερή του σύζυγο, Πηνελόπη, δεν απέκτησε παιδιά.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές Πειραιά Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με το Λαϊκό Κόμμα
Κούνεο
Το Κούνεο (ιταλικά: Cuneo) είναι πόλη και δήμος στο Πεδεμόντιο, στη βόρεια Ιταλία. Έχει πληθυσμό 56.032 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2019. Είναι έδρα της Κούνεο. Είναι κτισμένο σε υψόμετρο 550 μέτρων, σε ένα οροπέδιο στην συμβολή των ποταμών Στούρα και Γκέσο. Το οροπέδιο ανάμεσα στους δύο ποταμούς έχει σχήμα σφήνας (cuneo), που έδωσε το όνομα στη πόλη.
Ιστορικά στοιχεία
Το Κούνεο ιδρύθηκε το 1198, ως ελεύθερος δήμος, από πρόσφυγες μετά την καταστροφή του Μιλάνου το 1198 από τον Φρειδερίκο Μπαρμπαρόσα. Το 1259, η πόλη πέρασε στην κατοχή του οίκου της Ανζού και του Καρόλου της Ανζού. Ήταν μία από τις κυριότερες κτίσεις της Ανζού στη Βόρεια Ιταλία, μαζί με την Άλμπα. Το 1382 πέρασε στην κατοχή του Δουκάτου της Σαβοΐας. Το Κούνεο ήταν ισχυρά οχυρωμένο και άντεξε πολυάριθμες πολιορκίες από τους Γάλλους τον 16ο, 17ο και 18ο αιώνα. Οι Γάλλοι τελικά το κατέλαβαν κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων το 1796, μέχρι το 1814. Το 1859 έγινε τμήμα της ενοποιημένης Ιταλίας. Σήμερα είναι σιδηροδρομικός κόμβος και η οικονομία του βασίζεται στη μεταποίηση τροφίμων, τη μεταλλουργία, τα διυλιστήρια και την επεξεργασία μεταξιού.
Αξιοθέατα
Αξιοσημείωτα κτίρια του Κούνεο είναι καθεδρικός ναός, ο οποίος κατασκευάστηκε τον 10ο αιώνα και στη συνέχεια ανακατασκευάστηκε, ο ναός του σαν Φρανσέσκο, του 1227, το δημαρχείο και το Παλάτσο Αουντιφρέντι, του 18ου αιώνα. Η πόλη εξυπηρετείται από αεροδρόμιο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας του Κούνεο
This Is It (τραγούδι, Μάικλ Τζάκσον)
Το This Is It είναι τραγούδι που γράφτηκε από τον Αμερικανό ποπ αστέρα και μουσικό Μάικλ Τζάκσον και τον τραγουδιστή-στιχουργό Πωλ Άνκα. Το τραγούδι ηχογραφήθηκε από τον Τζάκσον και εμφανίζεται στο άλμπουμ This Is It (2009), καθώς επίσης και στο ντοκιμαντέρ Michael Jackson's This Is It. Έκανε την πρεμιέρα του παγκοσμίως στην επίσημη ιστοσελίδα του Τζάκσον, στις 12 Οκτωβρίου 2009. Η Sony Music Entertainment παραπλανητικά παρέπεμψε στο κομμάτι ως νέο single κατά τη διάρκεια της προώθησης του, αλλά αργότερα έγινε γνωστό ότι το τραγούδι στάλθηκε μόνο για εμφάνιση στα ραδιόφωνα, αλλά δεν ήταν διαθέσιμο να αγοραστεί ως single.
Σύμφωνα με τον Άνκα, το τραγούδι ηχογραφήθηκε το 1983 και προγραμματιζόταν ως ντουέτο μεταξύ του Τζάκσον και του Άνκα, το οποίο έπρεπε να εμφανιστεί στο άλμπουμ του τελευταίου, Walk a Fine Line, υπό τον τίτλο I Never Heard, αλλά τα σχέδια δεν καρποφόρησαν ποτέ. Παρόλο αυτά, η Sa-Fire ηχογράφησε το κομμάτι για το δικό της άλμπουμ, I Wasn't Born Yesterday (1991). Ενώ δημιουργούσαν το άλμπουμ This Is It, βρέθηκε η demo version του τραγουδιού, η οποία ανήκε στον Τζάκσον. Τα φωνητικά των αδερφών του και επιπλέον η ενορχήστρωση προστέθηκαν στην ηχογράφηση. Αμέσως μετά την κυκλοφορία του, ο Άνκα απείλησε με νομική δράση το Κτήμα του Τζάκσον, για αυτό και το Κτήμα του Τζάκσον δέχτηκε να του δώσει το 50% των πνευματικών δικαιωμάτων.
Προϊστορία
Αν και είχε διαδοθεί ο τίτλος του, το τραγούδι δεν έγινε παγκοσμίως για το ντοκιμαντέρ Michael Jackson's This Is It. Το This Is It γράφτηκε από τους Πωλ Άνκα και Μάικλ Τζάκσον, και μια εκδοχή demo του κομματιού ηχογραφήθηκε από τον Άνκα και τον Τζάκσον το 1983 στο στούντιο ηχογράφησης του Άνκα στην Καλιφόρνια. Το τραγούδι σχεδιαζόταν να προσδεθεί στο άλμπουμ του Άνκα, Walk a Fine Line, το οποίο βρισκόταν σε επεξεργασία εκείνο τον καιρό. Ο Άνκα ισχυρίστηκε το 2009 ότι μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ Thriller, ο Τζάκσον «έκλεψε τις κασέτες» από το στούντιο ηχογράφησης του Άνκα.
Λίγο μετά την υποτιθέμενη κλοπή τη δεκαετία του 1980, ο Άνκα απείλησε με νομική δράση αν οι ηχογραφήσεις δεν θα είχαν επιστραφεί. Η εκδοχή του Τζάκσον για το This Is It βρέθηκε σε ένα κουτί με κασέτες έχοντας μόνο την φωνή του Τζάκσον και μια συνοδεία από πιάνο, και το τραγούδι περιγράφεται ως «γυμνή» ηχογράφηση. Ο Τζάκσον επέστρεψε τις κασέτες, αλλά ο Άνκα επέμενε ότι ο Τζάκσον έφτιαξε ένα αντίγραφο των ηχογραφήσεων του I Never Heard και μετονόμασε το κομμάτι με την φωνή του σε This Is It. Το 1990, ο Άνκα επέτρεψε στην Sa-Fire να ηχογραφήσει το This Is It, το οποίο έκανε υπό τον τίτλο I Never Heard και το κυκλοφόρησε με το άλμπουμ I Wasn't Born Yesterday το 1991.
Κυκλοφορία
Στις 13 Σεπτεμβρίου 2009, αναφέρθηκε ότι ένα μυστικό single του Μάικλ Τζάκσον παράχθηκε για να προωθήσει την ταινία Michael Jackson's This Is It, έτσι ώστε η κυκλοφορία του τραγουδιού να συμπέσει με την κυκλοφορία της ταινίας. Αναφέρθηκε ότι ο Τζάκσον σχεδίαζε να το κυκλοφορήσει για την προγραμματισμένη του περιοδεία, η οποία μετά τον θάνατο του αναβλήθηκε, αλλά μετά οι παραγωγοί στο Λος Άντζελες, Καλιφόρνια, αποφάσισαν να σμίξουν τη φωνή του με συνοδεία ορχήστρας. Στις 23 Σεπτεμβρίου, η Sony Music Entertainment ανακοίνωσε ότι σχεδιαζόταν η κυκλοφορία ενός τραγουδιού, ονόματι This Is It, ως single. Το τραγούδι έπρεπε να είχε και φωνητικά των αδερφών του Τζάκσον και θα συμπεριλαμβανόταν σε διπλό δίσκο άλμπουμ, ονόματι This Is It. Επίσης αναφέρθηκε ότι το τραγούδι θα ακουστεί στο τέλος της ομώνυμης ταινίας. Η Sony είπε, σε απάντηση στις αναφορές, ότι ήταν σύμπτωση που οι προγραμματισμένες συναυλίες επίσης ονομάστηκαν This Is It, εξηγώντας ότι δεν είχαν ιδέα ότι σχεδίαζε να κυκλοφορήσει το τραγούδι. Ωστόσο, ο Τζων ΜακΚλέιν και ο Τζων Μπράνκα, δύο εκπρόσωποι του Κτήματος του Τζάκσον, σε ανακοίνωση τους είπαν, ότι το This Is It «είχε το ίδιο όνομα με την περιοδεία λόγω κατάλληλων στίχων» και πως ήταν «ενθουσιασμένοι να παρουσιάσουν το τραγούδι».
Αν και η Sony δεν κυκλοφόρησε το κομμάτι ως single, επιβεβαιώθηκε ότι το This Is It θα κυκλοφορούσε στα ραδιόφωνα, αλλά δεν ήταν διαθέσιμο για download. Η Sony επέλεξε να κυκλοφορήσει το τραγούδι ως album-only κομμάτι ως μέρος της στρατηγικής να ενθαρρύνει τους θαυμαστές να αγοράσουν ολόκληρο το άλμπουμ. Ο ΜακΚλέιν, επίσης ένας συμπαραγωγός του άλμπουμ This Is It, είπε ότι «το τραγούδι απλώς ορίζει κάτι που ο κόσμους ήδη ξέρει - ότι ο Μάικλ [Τζάκσον] είναι ένα από τα μεγαλύτερα δώρα του Θεού». Το This Is It έκανε την πρεμιέρα του στην επίσημη ιστοσελίδα του Τζάκσον, MichaelJackson.com, στις 12 Οκτωβρίου τα μεσάνυχτα.
Την ημέρα της κυκλοφορίας του, δια μέσω του Διαδικτύου, οι ακροατές, αδιάφοροι για την προϊστορία του κομματιού, άρχισαν να το συγκρίνουν με το τραγούδι της Sa-Fire, I Never Heard. Λίγο αργότερα, οι The New York Times και TMZ.com πληροφόρησαν τον Άνκα για τις ομοιότητες μεταξύ των κομματιών. Σε απάντηση, ο Άνκα είπε στους New York Times, ότι το This Is It ήταν «ακριβώς το ίδιο τραγούδι» με το I Never Heard και ότι μόνοι οι τίτλοι ήταν διαφορετικοί. Επίσης δήλωσε ότι σχεδίαζε να αναλάβει νομική δράση κατά του Κτήματος του Τζάκσον. Λίγο αργότερα, το Κτήμα του Τζάκσον έκανε γνωστό ότι ο Άνκα συνέγραψε το τραγούδι και ότι θα λάμβανε το 50% από τα πνευματικά του δικαιώματα. Ο Άνκα είπε ότι το Κτήμα του Τζάκσον «έκανε το σωστό πράγμα» και ότι δεν σκεφτόταν ότι «κάποιος θα προσπαθούσε να κάνει το λάθος πράγμα» και ότι ήταν «ειλικρινές λάθος». Ο Άνκα αργότερα δήλωσε, «Συνειδητοποίησαν ότι ήταν λάθος, κατάλαβαν ότι ήταν το δικό μου τραγούδι, κατάλαβαν ότι ήταν δική μου παραγωγή των φωνητικών του στο στούντιο μου και θα λάβω το 50% από ολόκληρο το έργο, κάτι που είναι απολύτως δίκαιο».
Ο Ρομπ Στρίνγκερ, ο Πρόεδρος της Epic Label Group, δήλωσε κατά τη διάρκεια της κυκλοφορίας του κομματιού ότι δεν ήξερε πότε η αρχική κασέτα του Τζάκσον ηχογραφήθηκε ή για τις ομοιότητες του με την εκδοχή της Sa-Fire μέχρι να συζητηθεί online από τους θαυμαστές του Τζάκσον. Πριν το Κτήμα του Τζάκσον και ο Άνκα φθάσουν στη λύση, ο μάνατζερ της Sa-Fire, Σαλ Αμπατιέλλο, δήλωσε ότι θα καταθέσει μήνυση για λογαριασμό του πελάτη του, σχολιάζοντας: «Αυτό είναι ένα τρομερό λάθος [...] Είμαι απόλυτα σίγουρος ότι ο Πωλ Άνκα έχε μεγάλη υπόθεση. Δεν ξέρω αν η Sa-Fire έχει κάποιο νομικό δικαίωμα ως καλλιτέχνης. Πρέπει να συναντηθώ με τους δικηγόρους μου. Το ελπίζω. Διαφημίζουν την ταινία παντού» Ο Αμπατιέλλο επίσης κριτίκαρε την Sony που δεν ερεύνησε την πιθανότητα ότι το τραγούδι μπορούσε να είχε κυκλοφορήσει πριν το κυκλοφορήσει.
Σύνθεση
Το This Is It είναι μια ποπ μπαλάντα με απλό mid-tempo πληκτρολόγιο που διαρκεί 3 λεπτά και 36 δευτερόλεπτα. Το τραγούδι αρχίζει με τον Τζάκσον να τραγουδά, This is it, here I stand / I’m the light of the world, I feel grand / Got this love I can feel / And I know yes for sure it is real και τότε τραγουδά για ένα νέο εραστή για τον οποίο νιώθει πως ξέρει «εδώ και 100 χρόνια». Τα αδέρφια του Τζάκσον, Τζάκι, Τίτο, Ζερμαίν και Ράντι (αναφερόμενοι ως Τζάκσον 5) συμμετείχαν στα background φωνητικά του τραγουδιού. Η background μουσική συμπεριλαμβάνει μια «εκρηκτική χορωδία», χορδές και «αφρώδεις κιθάρες». Το τραγούδι παίζεται στην κλείδα του Bb major. Κατά τη διάρκεια του τραγουδιού, τα φωνητικά του Τζάκσον βρίσκονται μεταξύ F4 και C6. Το τέμπο του κομματιού είναι μέτριο, με 96 χτύπους ανά λεπτό. Σύμφωνα με αναφορά που βρέθηκε στο Musicnotes.com από την Alfred Music Publishing και την Winnipeg Sun, το τραγούδι είναι γραμμένο σε κοινό χρόνο. Οι στίχοι είναι «εναλλαγή μεταξύ μεγαλείου» (This is it, here I stand / I'm the light of the world, I feel grand) και «ντροπαλή, ρομαντική λαχτάρα» (I never heard a single word about you / Falling in love wasn't my plan). Ο Ντάρλι Στέρνταν, της Winnipeg Sun, ένιωσε ότι η φωνή του Τζάκσον και η background μουσική ακούγεται «σαν ένα demo που εμπλουτίζεται με φωνητικά των αδερφών του». Ο Άνθονι ΜακΚάρτνεϊ, της Associated Press, ένιωσε ότι τα «έκο» των κρουστών εμφανίζονται και στο The Girl Is Mine.
Κριτικές
Το κομμάτι έλαβε θετικές κριτικές και έλαβε υποψηφιότητα στην κατηγορία Best Male Pop Vocal Performance (Καλύτερη Ανδρική Ποπ Φωνητική Εμφάνιση) στα 53α Γκράμι. Ο Γκάρτι Τράστ, του Billboard, ανάφερε ότι «η ανταπόκριση ανάμεσα στους προγραμματιστές των ραδιοφωνικών σταθμών με το τραγούδι ήταν καθολικά θετική». Ανάμεσα σε αυτούς ήταν ο Τζέι Λάστινγκ, του The Star-Ledger, ο οποίος ένιωσε ότι ήταν «γλυκό, mid-tempo τραγούδι αγάπης» και, μαζί με τις «χορδές της ορχήστρας» και τα «κρεμώδη backing φωνητικά» των αδερφών του Τζάκσον, του έδωσαν «καθαρό ήχο». ΑΠό την άλλη πλευρά, ο Ντάριλ Στέρνταν, της The Winnipeg Sun, του έδωσε 3 από τα 5 αστέρια, λέγοντας, «Αυτό μπορεί να είναι κάτι, αλλά δεν είναι It (Αυτό) ... Στο σύνολο, είναι γλυκό μικρό νούμερο -- αλλά δεν ανταποκρίνεται στον τίτλο του». Ο Τόντ Μάρτες, της Los Angeles Times's Pop & Hiss Music Blog, δήλωσε ότι το This Is It είναι «σαχλαμάρα» και ενώ το κομμάτι «σίγουρα δεν φέρει σε δύσκολη θέση την κληρονομιά του Μάικλ και δεν σπάει τις καρδιές των θαυμαστών που είναι πρόθυμοι να ακούσουν τη φωνή του Τζάκσον ξανά» φέρνει «τη μικρή πτώση του ειδώλου της ποπ στο έδαφος». Η Τζέσσικα Ρόμπερτσον, ένας μουσικός επεξεργαστής της AOL, είπε, «Είναι ασφαλής, mid-tempo ποπ μπαλάντα που περιέχει αυτά που λατρεύουν οι θαυμαστές του: η λαχανιασμένη φωνή του και η αυτοπεποίθηση του. Δεν νομίζω ότι θα θέσει τον κόσμο σε φωτιά, γιατί από αυτό λείπει κάτι που αγαπούν οι θαυμαστές και οι κριτικοί στα τραγούδια του, η δυνατή και ισχυρή ράβδωση να το μεταφέρει».
Πολλοί κριτικοί σημείωσαν ομοιότητες μεταξύ του τραγουδιού και άλλων προηγούμενων κομματιών του Τζάκσον. Η Καρίν Γκανζ, του Rolling Stone, ανάφερε ότι το This Is It ακούγεται παρόμοιο με το I Just Can't Stop Loving You, και η Λι Γκρίνμπαττ, της Entertainment Weekly, δήλωσε ότι «μερικοί ακροατές μπορούν να βρουν σκιές» από το single Will You Be There. Η Κόρι Μάρραϊ, διευθυντής διασκέδασης στο περιοδικό Essence, έγραψε ότι το κομμάτι «δεν ήταν κακό», και ένιωσε ότι «ακούγεται παρόμοιο με κάτι» που ο Τζάκσον «μπορεί να έβαλε σε ένα άλμπουμ». Ο Νταν Ακιλάντ, της New York Post, ο οποίος περιέγραψε το κομμάτι ως «μια αισιόδοξη R&B μπαλάντα, με τον ρυθμό που έχει όλη τη δύναμη του New Jack Swing στις αρχές της δεκαετίας του 1990». Ο Τζέιμς Μοντγκόμερι, του MTV News, ένιωσε ότι το τραγούδι ήταν «μια τέλεια μελωδία του Μάικλ Τζάκσον» και ότι ο Τζάκσον ήταν «κόλαση ενός τραγουδιστή». Επίσης δήλωσε ότι ένιωσε ότι ο Τζάκσον έχει «αξιοθαύμαστη φωνή» και ότι το τραγούδι είναι «προνομιακή βιτρίνα για τους καταπληκτικούς σωλήνες του Τζάκσον». Ο Μοντγκόμερι συνέχισε λέγοντας ότι όταν αγνόησε τα αρνητικά στοιχεία γύρω από το κομμάτι και συγκεντρώθηκε σε αυτό, ένιωσε ότι ήταν «υπέροχο»:
Εμφάνιση στα τσαρτ
Αν και ήταν radio-only single και δεν ήταν διαθέσιμο για download, το τραγούδι εμφανίστηκε σε πολλά τσαρτ λόγω της εμφάνισης του στα ραδιόφωνα. Ο Γκάρι Τράστ, του Billboard, δήλωσε ότι αν το This Is It δεν είχε ψηφιακό συστατικό, οι πιθανότητες του να λάβει μια θέση στο Billboard Hot 100 δεν θα ήταν πολλές. Κατά τη διάρκειας της εβδομάδας που τελείωσε στις 21 Οκτωβρίου 2009, το This Is It έκανε το ντεμπούτο του στη 19η θέση Billboard's Hot Adult Contemporary Tracks. Το This Is It επανέφερε τον Τζάκσον και τα αδέρφια του στο τσαρτ για πρώτη φορά από το 1970, όταν, ακόμα ως Τζάκσον 5, το συγκρότημα πέτυχε την μοναδική προηγούμενη του είσοδο, με το I'll Be There, το οποίο έφθασε έως την 24η θέση. Η είσοδος του τραγουδιού στο τσαρτ έβαλε τέλος σε μια 13ετή και επτάμηνη απουσία του Τζάκσον από το τσαρτ - η προηγούμενη του είσοδος ήταν με το You Are Not Alone, το οποίο έμεινε, από τις 16 Μαρτίου 1996, για 26 εβδομάδες. Αυτό το single είναι επίσης το 26ο κομμάτι του Τζάκσον στο Adult Contemporary Chart, κάτι που τον έκανε τον έβδομο καλλιτέχνη που πέτυχε ένα top 20 Adult Contemporary single σε κάθε δεκαετία από τη δεκαετία του 1970. Το τραγούδι έφθασε έως τη 18η θέση στο Adult Contemporary Chart. Επίσης, στην πρώτη εβδομάδα της κυκλοφορίας του This Is It, το τραγούδι έκανε το ντεμπούτο του στην 43η θέση του Billboard's Hot R&B/Hip-Hop Songs Chart. Το This Is It έφθασε επίσης στη 18η θέση του R&B/Hip-Hop Song-genre Chart.
Η μεγαλύτερη επιτυχία του This Is It στα τσαρτ ήταν η πέμπτη θέση στο Japan's Hot 100 Chart. Επίσης, έφθασε στην 30η θέση του Slovakian Αirplay Chart, στην 22η θέση του Dutch Singles Chart, και στην 27η θέση του Czech Αirplay Chart. Το τραγούδι έφθασε στην 56η θέση του Canadian Hot 100 αλλά είχε μεγαλύτερη επιτυχία στην Ισπανία, όπου έφθασε στη 18η θέση του Spanish Singles Chart. Σύμφωνα με το Billboard, στις πρώτες 24 ώρες της κυκλοφορίας του, το κομμάτι παίχθηκε 800 φορές στα ραδιόφωνα της Ευρώπης. Άλλη εμπορικά επιτυχημένη περιοχή του This Is It ήταν η Κίνα. Έκανε το ντεμπούτο του στην 1η θέση του Hit FM, Top 20 Countdown στις 24 Οκτωβρίου 2009. Έμεινε στην πρώτη θέση για τέσσερις συνεχόμενες εβδομάδες μέχρι να χάσει την πρώτη θέση από το Broken-Hearted Girl της Μπιγιονσέ, στις 21 Νοεμβρίου. Ωστόσο, το τραγούδι επανήλθε στην πρώτη θέση στις 28 Νοεμβρίου.
Μουσικό βίντεο
thumb|right|Αυτό το σήμα εμφανίστηκε πολλές φορές στο βίντεο, και παραπέμπει στην αρνητική γνώμη του κοινού για τον Τζάκσον
Το βίντεο αρχίζει με ένα κλιπ από ένα πόστερ στο Γκάρι μπροστά από το παιδικό σπίτι του Τζάκσον, στη γωνιά της 2300 Jackson Street and Jackson Family Boulevard και ακούγεται ένας από τα αδέρφια του Τζάκσον που φωνάζει «Μάικλ» κατ' επανάληψη. Μια εικόνα, που παρουσιάζεται αρκετές φορές στο βίντεο, δείχνει μια μονόδρομη πινακίδα κυκλοφορίας κοντά στο παλιό σπίτι του Τζάκσον που είναι καλυμμένη με γκράφιτι που τιμά τον Τζάκσον, συμπεριλαμβανομένου του we luv yuh Michael (σε αγαπούμε Μάικλ). Εικόνες του Τζάκσον ως παιδί που εμφανίζεται στη σκηνή έχουν ενωθεί με σκηνές από αγώνες μπέιζμπολ και της χαλκώδης βιομηχανικής του Γκάρι. Μια κεντρική εικόνα που συλλήφθηκε από τον Λι είναι ένας «λόγος» για την ανοχή χαραγμένη σε ένα οδικό σήμα στο Γκάρι, όπου κάποιος έγραψε This Is It πάνω από την λέξη Stop, ενώ κάτω έβαλε την λέξη hatin. Διάσπαρτο είναι το αρχειακό υλικό του Τζάκσον κατά τη διάρκεια της καριέρας του και το υλικό που τον δείχνει να χαιρετά τους θαυμαστές του σε διάφορα μέρη του κόσμου. Εκεί υπάρχουν σκηνές των θαυμαστών του καλλιτέχνη αποτιόντας φόρο τιμής στον Τζάκσον μετά τον θάνατο του. Σε ένα σημείο του βίντεο, ένας στίχος από το τραγούδι, I never heard a single word about you, επιπλέει πάνω από το σκυρόδερμα, μέσα σε δύο ακόμα σκηνές από αφιερώματα θαυμαστών από όλο τον κόσμο και από λουλούδια και μηνύματα στις πύλες του Ράντσου της Νέβερλαντ. Το βίντεο, αρκετές φορές, δείχνει ένα κόκκινο μπαλόνι στον αέρα και άδειες κούνιες να ταλαντεύονται στο αεράκι. Προς το τέλος του βίντεο, υπάρχει ένα κλιπ, όπου ο Τζάκσον εκτελεί μια από τις διάσημες χορευτικές κινήσεις του, το moonwalk. Το βίντεο τελειώνει με πλάνα από μαύρο σκαμνί με το εμπορικό σήμα του Τζάκσον και ένα ασημί γάντι στην κορυφή κάτω από ένα σποτ μπροστά στην κατοικία του Τζάκσον στο Γκάρι.
Ο Τζώρτζ Μέρχαν, του JoBlo.com, ένιωσε ότι το βίντεο ήταν «καθαρά» ένα «συνονθύλευμα ντοκιμαντέρ, γραφικά και φωτογραφίες από διάφορους τόπους». Ο Σίμον Βόζικ-Λέβινσον, της Entertainment Weekly, περιέγραψε το βίντεο ως «αφιέρωμα από τα βάθια της καρδιάς» και είπε ότι, αν και ο Λι δεν είχε πλάνα του Τζάκσον να εκτελά το κομμάτι, ώστε να εργαστεί με αυτά, ο σκηνοθέτης έκανε «πολύ καλή δουλειά με το βίντεο». Μια αρνητική κριτική ήρθε από τον Τζιμ Φάρμπερ, τον μουσικό κριτικό της New York Daily News. Ένιωσε ότι το βίντεο ήταν «μίνι αναδρόμηση» της ζωής του Τζάκσον και επέκρινε το σήμα Stop Hatin', δηλώνοντας ότι προωθούσε την λογοκρισία του Τύπου και των συζητήσεων για τις σκοτεινές πλευρές της ζωής του Τζάκσον.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Τραγούδια του Μάικλ Τζάκσον Κατηγορία:Τραγούδια γραμμένα για ταινίες Κατηγορία:Τραγούδια του 2009
6ο Δημοτικό Διαμέρισμα Παρισιού
Το 6ο διαμέρισμα του Παρισιού (γαλλικά: Le 6e arrondissement de Paris) είναι ένα από τα 20 διαμερίσματα της πρωτεύουσας της Γαλλίας. Η περιοχή συνήθως αναφέρεται ως Έκτο.
Το διαμέρισμα, που φέρει επίσης την ονομασία Λουξεμβούργο, βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Σηκουάνα. Περιλαμβάνει παγκοσμίου φήμης εκπαιδευτικά ιδρύματα, όπως την Εθνική Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών και τη Γαλλική Ακαδημία, την έδρα της γαλλικής Γερουσίας, καθώς και μερικά από τα πιο διάσημα μνημεία του Παρισιού, όπως την πιο παλιά εκκλησία του Παρισιού αββαείο του Σαιν-Ζερμάν-ντε-Πρε του 6ου αιώνα, την εκκλησία του Σαιν Συλπίς, τη γέφυρα των Τεχνών και τον κήπο του Λουξεμβούργου.
Αυτό το κεντρικό διαμέρισμα, το οποίο περιλαμβάνει τις ιστορικές συνοικίες του Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρε (γύρω από το αββαείο που ιδρύθηκε τον 6ο αιώνα) και του Λουξεμβούργου (γύρω από το παλάτι του Λουξεμβούργου και τους κήπους του), έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο σε όλη την ιστορία του Παρισιού και είναι γνωστό για τα εμβληματικά καφέ, όπως τα Λε ντε Μαγκό και καφέ ντε Φλορ, όπου σύχναζαν κάποτε διανοούμενοι και συγγραφείς, όπως οι Ζαν-Πωλ Σαρτρ, Χέμινγουεϊ, Καμύ και σήμερα επίσης αποτελούν κέντρα συνάντησης της γαλλικής διανόησης.
Με το παγκοσμίως διάσημο αστικό περιβάλλον, τη βαθιά ριζωμένη πνευματική παράδοση, την ιστορία, την όμορφη αρχιτεκτονική και την κεντρική τοποθεσία, το διαμέρισμα έχει γίνει από καιρό τόπος συνάντησης ανθρώπων της διανόησης, της πολιτικής και των γραμμάτων. Είναι μια μεγάλη περιοχή με γκαλερί τέχνης και καταστήματα μόδας και μία από τις πιο μοντέρνες συνοικίες του Παρισιού, καθώς και η ακριβότερη περιοχή του Παρισιού. Το διαμέρισμα είναι μία από τις πλουσιότερες περιοχές της Γαλλίας όσον αφορά το μέσο εισόδημα.
Τοποθεσία
Το 6ο διαμέρισμα βρίσκεται στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα. Συνορεύει δυτικά με το 7ο διαμέρισμα, στα βόρεια με τον Σηκουάνα και το 1ο διαμέρισμα, ανατολικά με το 5ο διαμέρισμα και νότια με το 14ο και 15ο διαμέρισμα.
Το 6ο, μαζί με το 7ο διαμέρισμα, είναι οι πιο ακριβές περιοχές του Παρισιού ανά τετραγωνικό μέτρο, τα πιο ακριβά τμήματα του 6ου διαμερίσματος είναι η συνοικία Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρε, οι όχθες του ποταμού και οι περιοχές κοντά στον κήπο του Λουξεμβούργου.
Το διαμέρισμα εξυπηρετείται από τρεις γραμμές του μετρό, 4, 10 και 12. Το προαστιακό τρένο RER γραμμές B και C έχουν στάσεις στην πλατεία Σαιν Μισέλ στα βορειοανατολικά του διαμερίσματος.
Η έκταση του 6ου διαμερίσματος είναι 2,15 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Ιστορία
μικρογραφία|345x345εσ|Χάρτης του 6ου διαμερίσματος μικρογραφία|320x320εσ|Συγκοινωνία: [[Μετρό Παρισιού|Μετρό και Προαστιακός]] Οι πρώτες κατοικίες στις όχθες του Σηκουάνα χρονολογούνται από τη ρωμαϊκή εποχή, αλλά η περιοχή επεκτάθηκε στα νότια κατά τον 19ο αιώνα.
Τα σημερινά όρια του 6ου διαμερίσματος ανάγονται στο 1860, σύμφωνα με το νόμο της 16ης Ιουνίου 1859, που δημιούργησε μια νέα διαίρεση του Παρισιού σε 20 διαμερίσματα.
Το σημερινό 6ο διαμέρισμα, που κυριαρχείται από το αββαείο του Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρε που ιδρύθηκε τον 6ο αιώνα, ήταν η καρδιά της εξουσίας της Καθολικής Εκκλησίας στο Παρίσι για αιώνες, έτσι υπάρχουν πολλά θρησκευτικά ιδρύματα.
Το 1612, η βασίλισσα Μαρία των Μεδίκων αγόρασε ένα κτήμα στην περιοχή και ανέθεσε στον αρχιτέκτονα Σαλομόν ντε Μπρος να κατασκευάσει το πολυτελές παλάτι του Λουξεμβούργου που περιβάλλεται από εκτεταμένους βασιλικούς κήπους. Το νέο παλάτι αναβάθμισε το χώρο και τον μετέτρεψε σε μια μοντέρνα περιοχή για τη γαλλική αριστοκρατία της εποχής.
Δημογραφικά στοιχεία
μικρογραφία|250x250εσ|Το Δημαρχείο του 6ου διαμερίσματος Η περιοχή που καταλαμβάνει το 6ο διαμέρισμα έφτασε στον ανώτατο πληθυσμό της κατά το 1911, όταν η πυκνότητα του πληθυσμού πλησίασε σχεδόν τους 50.000 κατοίκους ανά χλμ². Το 2009, ο πληθυσμός ήταν 43.143 κάτοικοι, ενώ το διαμέρισμα διέθετε 43.691 θέσεις εργασίας.
Συνοικίες
μικρογραφία|289x289εσ|Οι 4 συνοικίες του 6ου διαμερίσματος Κάθε ένα από τα 20 διαμερίσματα του Παρισιού χωρίζεται σε 4 συνοικίες. Οι 4 συνοικίες του 6ου διαμερίσματος:
Σύμφωνα με την επίσημη αρίθμηση των συνοικιών του Παρισιού, οι συνοικίες του 6ου διαμερίσματος έχουν τους αριθμούς από 21 έως 24.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Παρίσι  06
Διοικητική διαίρεση νομού Ευρυτανίας (πρόγραμμα Καποδίστριας)
Στην παρακάτω λίστα αναφέρονται οι δήμοι, τα δημοτικά διαμερίσματα και οι οικισμοί του νομού Ευρυτανίας.
Νομός Ευρυτανίας  [32.053] right|350px
-- Δήμος Καρπενησίου --
Ο δήμος Καρπενησίου έχει (πραγματικό) πληθυσμό 9.390 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Αγράφων --
Ο δήμος Αγράφων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.691 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Απεραντίων --
Ο δήμος Απεραντίων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 3.213 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Δομνίστας --
Ο δήμος Δομνίστας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.163 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Βίνιανης --
Ο δήμος Βίνιανης έχει (πραγματικό) πληθυσμό 1.438 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Κτημενίων --
Ο δήμος Κτημενίων έχει (πραγματικό) πληθυσμό 1.168 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Ποταμιάς --
Ο δήμος Ποταμιάς έχει (πραγματικό) πληθυσμό 1.933 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Προυσού --
Ο δήμος Προυσού έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.253 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Φουρνάς --
Ο δήμος Φουρνάς έχει (πραγματικό) πληθυσμό 1.542 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
-- Δήμος Φραγκίστας --
Ο δήμος Φραγκίστας έχει (πραγματικό) πληθυσμό 2.533 κατοίκους. Στον δήμο περιλαμβάνονται:
Κατηγορία:Νομός Ευρυτανίας Ευρυτανια
Τζουζέπε Ντι Στέφανο
Ο Τζουζέπε Ντι Στέφανο (24 Ιουλίου 1921 – 3 Μαρτίου 2008) ήταν ιταλός τενόρος με σταδιοδρομία που κορυφώθηκε κατά τη δεκαετία του 1950.
Σταδιοδρομία
Γεννήθηκε στις 24 Ιουλίου 1921 στην Κατάνια της Σικελίας. Η οικογένειά του μετακόμισε στο Μιλάνο όπου ο Ντι Στέφανο εντάχθηκε σε εκκλησιαστική χορωδία και εκκίνησε ιερατικές σπουδές, τις οποίες, ωστόσο, εγκατέλειψε αργότερα για να ασχοληθεί με τη σπουδή της μονωδίας.
Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο εντάχθηκε στον ιταλικό στρατό, ωστόσο του δόθηκε απαλλαγή από τον διοικητή του για να συνεχίσει την οπερατική σταδιοδρομία του. Αρχικώς, ασχολήθηκε με το δημοφιλές τραγούδι, διασκεδάζοντας το κοινό του κινηματογράφου μεταξύ των προβολών ταινών. Στη συνέχεια, μετέβη στην Ελβετία, όπου εκκίνησε την οπερατική του καριέρα σε έναν ραδιοφωνικό σταθμό κλασικής μουσικής.
Το ντεμπούτο του στην Ιταλία πραγματοποιήθηκε το 1946 στο Τεάτρο Ρέτζο, όπου πρωταγωνίστησε στην όπερα Μανόν Λεσκώ. Ακολούθησαν πολλές εμφανίσεις σε ιταλικές λυρικές σκηνές. Το 1948 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης ως Δούκας στον Ριγκολέττο του Τζουζέπε Βέρντι. Σχολιάζοντας την ερμηνεία του ως Φάουστ από την ομώνυμη όπερα του Σαρλ Γκουνό κατά την περίοδο 1949-50 ο διευθυντής της Μητροπολιτικής Όπερας, Ρούντολφ Μπινγκ ανέφερε ότι «ποτέ όσο ζω δεν θα ξεχάσω την ομορφιά εκεινού του ήχου».
Από τα τέλη του 1950, η σταδιοδρομία του χαρακτηρίστηκε από σταδιακώς μειούμενες σε ποσότητα και ποιότητα εμφανίσεις, με τα αίτια για τη μείωση αυτή να ποικίλλουν, από προσωπικά ζητήματα σε αντιεπαγγελματική συμπεριφορά.
Ιδιαίτερο κεφάλαιο της καριέρας του υπήρξε η συνεργασία του με την υψίφωνο Μαρία Κάλλας —δισκογραφική και επί σκηνής—, από το 1950 κι έπειτα. Το 1973-1974, οι δύο μονωδοί συμμετείχαν σε μία αμφιλεγόμενης ποιότητας αποχαιρετιστήρια περιοδεία, τραγουδώντας σε λυρικές σκηνές ανά τον κόσμο.
Παραπομπές
Κατηγορία:Θάνατοι το 2008 Κατηγορία:Ιταλοί τραγουδιστές όπερας Κατηγορία:Τενόροι
Πωλ Γουόσερ
Ο Πωλ Ντέιβιντ Γουόσερ (αγγλ.: Paul David Washer, γενν. 1961) είναι διευθυντής του ιεραποστολικού οργανισμού HeartCry, ενός χριστιανικού οργανισμού που υποστηρίζει αυτόχθονες, σε διάφορες χώρες για το ιεραποστολικό έργο. Είναι επίσης περιοδεύων ιεροκήρυκας των Νότιων Βαπτιστών. Ο Γουόσερ έγινε γνωστός, για μια ομιλία του, σε ένα συνέδριο νεολαίας το 2002, στο οποίο άσκησε κριτική σε αρκετές πτυχές του Αμερικανικού Χριστιανισμού. Η ομιλία αυτή είναι γνωστή ως σοκαριστικό μήνυμα. Ο Γουόσερ πριν εγκατασταθεί μαζί με την οικογένειά του, στην Αλαμπάμα, εργάστηκε για δέκα χρόνια ως ιεραπόστολος στο Περού.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γουοσερ Γουοσερ
Ανάκτορο της Μάφρα
Το Ανάκτορο της Μάφρα (Palácio de Mafra), επίσης γνωστό ως το Παλάτι-Μονή της Μάφρα και το Βασιλικό Κτήριο της Μάφρα (Real Edifício de Mafra), είναι μνημειακό μπαρόκ και νεοκλασικό παλάτι-μοναστήρι, που βρίσκεται στη Μάφρα της Πορτογαλίας, περίπου 28 χλμ. από τη Λισαβόνα. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1717 υπό τον Βασιλιά Ιωάννη Ε΄ της Πορτογαλίας και ολοκληρώθηκε πλήρως το 1755.
Το παλάτι χαρακτηρίστηκε ως Εθνικό Μνημείο το 1910 και περιλήφθηκε στα Επτά Θαύματα της Πορτογαλίας. Στις 7 Ιουλίου 2019, το Βασιλικό Κτήριο της Μάφρα: Παλάτι, Βασιλική, Μονή, Κήπος Σέρκo και Κυνηγετικό Πάρκο (Tapada), εγγράφηκε ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Μοντέλο κλίμακας του βασιλικού κτηρίου της Mάφρα στο μουσείο του παλατιού.
Το παλάτι, το οποίο χρησίμευε επίσης ως μοναστήρι των Φραγκισκανών, κτίστηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βασιλιά Ιωάννη Ε΄ (1717-1750), ως συνέπεια του όρκου που έκανε ο βασιλιάς το 1711, να κτίσει ένα μοναστήρι εάν η σύζυγός του, βασίλισσα Μαρία-Άννα, του έδινε απογόνους. Η γέννηση της πρώτης του κόρης, της ινφάντα Βαρβάρας της Πορτογαλίας, έκανε να ξεκινήσει η κατασκευή του παλατιού. Το παλάτι βρισκόταν σε βολική τοποθεσία, κοντά σε βασιλικά κυνηγετικά καταφύγια και ήταν συνήθως δευτερεύουσα κατοικία για τη βασιλική οικογένεια.
Αυτό το τεράστιο συγκρότημα, σε μεγάλο βαθμό κτισμένο από πέτρα Lioz, είναι ένα από τα πιο πολυτελή μπαρόκ κτίρια στην Πορτογαλία και με τα 40.000 m2, ένα από τα μεγαλύτερα βασιλικά ανάκτορα. Σχεδιασμένο από τον Γερμανό αρχιτέκτονα Γιόχαν Φρήντριχ Λούντβιχ (João Frederico Ludovice), το παλάτι κτίστηκε συμμετρικά γύρω από έναν κεντρικό άξονα, που καταλαμβάνεται από τη βασιλική, και συνεχίζει κατά μήκος της κύριας πρόσοψης μέχρι τους δύο μεγάλους πύργους. Οι κατασκευές της μονής βρίσκονται πίσω από την κύρια πρόσοψη. Το κτίριο περιλαμβάνει επίσης μια μεγάλη βιβλιοθήκη, με περίπου 30.000 σπάνια βιβλία. Η βασιλική είναι διακοσμημένη με πολλά ιταλικά αγάλματα και περιλαμβάνει έξι ιστορικά εκκλησιαστικά όργανα και δύο καριγιόν, που αποτελούνται από 98 καμπάνες.
Κατασκευή
Η ακριβής τοποθεσία επιλέχθηκε το 1713 και αγοράστηκε το 1716. Η κατασκευή ξεκίνησε με την κατάθεση της πρώτης πέτρας στις 17 Νοεμβρίου 1717, με μια μεγαλειώδη τελετή παρουσία του βασιλιά, ολόκληρης της αυλής του και του καρδινάλιου πατριάρχη της Λισαβόνας.
δεξιά|μικρογραφία|Κάτοψη του ανακτορικού συγκροτήματος.
Αρχικά ήταν ένα σχετικά μικρό έργο, για μια αδελφότητα 13 μοναχών Καπουτσίνων, οι οποίοι έπρεπε να τηρούν αυστηρή πενία. Ωστόσο, όταν η ροή του χρυσού και των διαμαντιών από την πορτογαλική αποικία της Βραζιλίας άρχισε να φτάνει στη Λισαβόνα σε αφθονία, ο βασιλιάς άλλαξε τα σχέδιά του και ανακοίνωσε την κατασκευή ενός πολυτελούς παλατιού, μαζί με ένα πολύ διευρυμένο μοναστήρι. Αυτός ο τεράστιος πλούτος επέτρεψε στον βασιλιά να είναι γενναιόδωρος προστάτης των τεχνών.
Διόρισε τον αρχιτέκτονα João Frederico Ludovice ως διευθυντή των βασιλικών έργων στη Mάφρα. Ο Λούντβιχ είχε σπουδάσει αρχιτεκτονική στη Ρώμη και γνώριζε τη σύγχρονη ιταλική τέχνη. Το εύρος της ευθύνης του Λούντβιχ είναι ασαφές, καθώς αρκετοί άλλοι αρχιτέκτονες συμμετείχαν σε αυτό το έργο: ο Μιλανέζος οικοδόμος Κάρλος Μπαπτίστα Γκάρμπo, ο Κουστόντιο Βιέιρα, ο Mανουέλ ντε Μάια και ακόμη και ο γιος του Aντόνιο. Ωστόσο, η εφαρμογή του ίδιου αρχιτεκτονικού στυλ σε ολόκληρο το κτίριο υποδηλώνει τον Λούτβιχ ως επικεφαλής αρχιτέκτονα, υπεύθυνου του Βασιλικού Γραφείου Έργων (Real Obra).
Η κατασκευή διήρκεσε 13 χρόνια και κινητοποίησε έναν τεράστιο στρατό εργατών από ολόκληρη τη χώρα (κατά μέσο όρο 15.000 καθημερινά, αλλά στο τέλος ανεβαίνοντας σε 30.000, ως το πολύ 45.000), υπό τις διαταγές του António Ludovice, του γιου του αρχιτέκτονα. Επιπλέον, 7.000 στρατιώτες ανατέθηκαν να διατηρήσουν την τάξη στο εργοτάξιο. Χρησιμοποίησαν 400 κιλά πυρίτιδας να ανατινάξει το βράχο για την τοποθέτηση των θεμελίων. Υπήρχε ακόμη και νοσοκομείο για άρρωστους ή τραυματίες εργάτες. Συνολικά 1.383 εργάτες έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της κατασκευής.
Η πρόσοψη έχει μήκος 220 μέτρα. Ολόκληρο το συγκρότημα καλύπτει 37.790 m2 με περίπου 1.200 δωμάτια, περισσότερες από 4.700 πόρτες και παράθυρα και 156 σκάλες.
Όταν ολοκληρώθηκε, το κτίριο αποτελούταν από ένα μοναστήρι ικανό να στεγάσει 330 μοναχούς, μαζί με ένα βασιλικό παλάτι και μια τεράστια βιβλιοθήκη με 30.000 βιβλία, διακοσμημένο με μάρμαρο, εξωτικά ξύλα και αμέτρητα έργα τέχνης από τη Γαλλία, τη Φλάνδρα και την Ιταλία, τα οποία περιελάμβαναν έξι μνημειώδη εκκλησιαστικά όργανα και δύο καριγιόν.
Η βασιλική και το μοναστήρι εγκαινιάστηκαν την ημέρα των 41ων γενεθλίων του βασιλιά, στις 22 Οκτωβρίου 1730. Οι εορτασμοί διήρκεσαν 8 ημέρες και ήταν τέτοιας κλίμακας, που δεν είχαν ξαναδεί στην Πορτογαλία. Η βασιλική ήταν αφιερωμένη στην Παναγία και στον Άγιο Αντώνιο.
Ωστόσο το κτίριο δεν είχε τελειώσει. Το φανάρι στον τρούλο ολοκληρώθηκε το 1735. Οι εργασίες συνεχίστηκαν μέχρι το 1755, όταν το εργατικό δυναμικό χρειάστηκε στη Λισαβόνα, με τις καταστροφές του σεισμού της Λισαβόνας.
Μεταγενέστερη ιστορία
αριστερά|μικρογραφία|Το παλάτι το 1853, επί βασιλείας της [[Μαρία Β΄ της Πορτογαλίας|Μαρίας Β΄ της Πορτογαλίας.]] δεξιά|μικρογραφία|300x300εσ|Αεροφωτογραφία του παλατιού, τραβηγμένη το 1936.
Το παλάτι δεν ήταν μόνιμα κατειλημμένο από τους βασιλείς, οι οποίοι θεωρούσαν τα δωμάτια πολύ ζοφερά. Ωστόσο, ήταν ένας δημοφιλής προορισμός για τα μέλη της βασιλικής οικογένειας, που απολάμβαναν το κυνήγι στο κοντινό καταφύγιο θηραμάτων, το Tapada Nacional de Mafra. Επί βασιλείας Ιωάννη ΣΤ΄ το παλάτι κατοικήθηκε για έναν ολόκληρο χρόνο το 1807. Ο βασιλιάς ήταν υπεύθυνος για τη μερική ανακαίνιση του κτιρίου από κάποιους γνωστούς καλλιτέχνες. Ωστόσο, με τη γαλλική εισβολή στην Πορτογαλία, το 1807, η βασιλική οικογένεια κατέφυγε στη Βραζιλία, παίρνοντας μαζί της μερικά από τα καλύτερα έργα τέχνης και έπιπλα του κτιρίου. Ο στρατάρχης Ζυνό (Junot) εγκαταστάθηκε στο παλάτι, για να τον εκδιώξει με τη σειρά του ο Γουέλινγκτον.
Το 1834, μετά τους Φιλελεύθερους Πολέμους, η βασίλισσα Μαρία Β΄ διέταξε τη διάλυση των θρησκευτικών ταγμάτων και το μοναστήρι εγκαταλείφθηκε από τους Φραγκισκανούς. Κατά την τελευταία βασιλεία του Οίκου Μπρακάντσα, το παλάτι χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως βάση για το κυνήγι. Το 1849 το μοναστηριακό τμήμα του κτιρίου ανατέθηκε στους στρατιωτικούς, κατάσταση που χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα.
Ο τελευταίος βασιλιάς της Πορτογαλίας, Μανουήλ Β', μετά την ανακήρυξη της δημοκρατίας, έφυγε στις 5 Οκτωβρίου 1910 από το παλάτι στο κοντινό παραθαλάσσιο χωριό Ερικέιρα στο δρόμο του προς την εξορία. Το παλάτι ανακηρύχθηκε εθνικό μνημείο το 1907. Προς το παρόν, το κτίριο συντηρείται από το Πορτογαλικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής Κληρονομιάς, το οποίο πραγματοποίησε πολλά προγράμματα ανάκαμψης, συμπεριλαμβανομένης της συντήρησης της κύριας πρόσοψης. Μια σημαντική αποκατάσταση των ιστορικών εκκλησιαστικών οργάνων ξεκίνησε το 1998, με τη συνεργασία ξένων ειδικών και ολοκληρώθηκε το 2010. Η αποκατάσταση κέρδισε το βραβείο Europa Nostra 2012.
Περιγραφή
κέντρο|μικρογραφία|800x800εσ|
Πρόσοψη
Η επιβλητική πρόσοψη, κτισμένη από εντόπιο ασβεστόλιθο, έχει μήκος 220 μ. και βλέπει στην πόλη Μάφρα. Σε κάθε άκρο της πρόσοψης στέκεται ένας τετράγωνος πύργος με βολβώδη τρούλο, όπως συναντάται στην Κεντρική Ευρώπη. Η εκκλησία, κτισμένη με λευκό μάρμαρο, βρίσκεται στο κέντρο της κύριας πρόσοψης, συμμετρικά πλαισιωμένη και στις δύο πλευρές από το βασιλικό ανάκτορο. Ο βασιλιάς, επιθυμώντας να συναγωνιστεί το μεγαλείο της Ρώμης, είχε ζητήσει αρχιτεκτονικές συμβουλές από τον πρεσβευτή του στο Βατικανό, ο οποίος του έστειλε μικρής κλίμακας μοντέλα σημαντικών ρωμαϊκών θρησκευτικών κτιρίων. Το μπαλκόνι ευλογίας στο κέντρο του μιμείται ξεκάθαρα το μπαλκόνι της βασιλικής του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη. Αλλά αυτό το μπαλκόνι προοριζόταν μάλλον για τον βασιλιά, ως σύμβολο της δύναμής του, παρά για τις ευλογίες ενός ιεράρχη.
Οι δύο πύργοι εκκλησιών (68 μ. ύψος) είναι εμπνευσμένοι από τους πύργους του Σαντ' Αγκνέζε ιν Αγκόνε (του από τη Ρώμη μπαρόκ αρχιτέκτονα Φραντσέσκο Μπορομίνι). Τα δύο καριγιόν τους περιέχουν συνολικά 92 καμπάνες, που χυτεύτηκαν στην Αμβέρσα. Η ιστορία λέει ότι οι Φλαμανδοί σιδηρουργοί της καμπάνας έγιναν τόσο έκπληκτοι από το μέγεθος της προμήθειάς τους, που ζήτησαν να πληρωθούν προκαταβολικά. Ο βασιλιάς απάντησε, διπλασιάζοντας το προσφερόμενο ποσό. Αυτά τα καριγιόν αποτελούν τη μεγαλύτερη ιστορική συλλογή στον κόσμο.
Οι δύο πύργοι συνδέονται με δύο σειρές κορινθιακών κιόνων. Η επάνω σειρά περιέχει τα αγάλματα του Αγίου Δομίνικου και του Αγίου Φραγκίσκου, γλυπτά από μάρμαρο καράρα, που στέκονται σε μια κόγχη σε κάθε πλευρά του μπαλκονιού. Η κάτω σειρά περιέχει τα αγάλματα της Αγίας Κλάρας και της Αγίας Ελισάβετ της Ουγγαρίας.
Το βασιλικό παλάτι
Τα ευρύχωρα βασιλικά διαμερίσματα βρίσκονται στον δεύτερο όροφο. Τα διαμερίσματα του βασιλιά βρίσκονται στο τέλος του παλατιού, ενώ το διαμέρισμα της βασίλισσας απέχει 200 μέτρα στην άλλη άκρη. Ήταν τέτοια η απόσταση που, όταν ο βασιλιάς έφευγε από το διαμέρισμά του προς το διαμέρισμα της βασίλισσας, αυτό ανακοινωνόταν στη βασίλισσα με τον ήχο μιας τρομπέτας.
Καθώς ο βασιλιάς Ιωάννης ΣΤ΄ είχε πάρει μαζί του μερικά από τα καλύτερα έργα τέχνης και έπιπλα του κτιρίου, όταν η βασιλική οικογένεια κατέφυγε το 1808 -εξαιτίας των γαλλικών στρατευμάτων που προήλαυναν- στη Βραζιλία, τα περισσότερα δωμάτια έπρεπε να διακοσμηθούν εκ νέου στο αρχικό στυλ. Η αίθουσα κυνηγετικών τροπαίων (Sala dos Troféus) είναι διακοσμημένη με πολλά κεφάλια ελαφιών, τα έπιπλα είναι κατασκευασμένα από κέρατα και καλυμμένα με δέρμα ελαφιού και ακόμη και τα κηροπήγια είναι φτιαγμένα από κέρατα ελαφιού.
Η Πινακοθήκη Ευλογίας (Sala da Benção) βρίσκεται στο ανώτερο επίπεδο της βασιλικής. Η βασιλική οικογένεια μπορούσε εδώ να παρακολουθήσει τη λειτουργία, καθισμένη σε ένα παράθυρο που ανοίγει προς τη βασιλική. Η προτομή του Ιωάννη Ε΄ σε αυτή την αίθουσα είναι έργο του Ιταλού Aλεσάντρο Τζιούστι. Το δωμάτιο του θρόνου, το δωμάτιο φρουράς και το δωμάτιο της θεάς Άρτεμιδος (Diana) είναι διακοσμημένα με τοιχογραφίες καλλιτεχνών, όπως ο Σιρύλλο Βολκέμαρ Μασάντο, ο Μπερνάρντο Ολιβέρα Γκόις και ο Βιέιρα Λουζιτάνο.
Η βασιλική
δεξιά|μικρογραφία|Το κύριο κλίτος της βασιλικής. αριστερά|μικρογραφία|Η βασιλική. Άποψη από την περίκλειστη αυλή (cloister) του μοναστηριού του παλατιού. αριστερά|μικρογραφία|Η στοά (gallery) της βασιλικής.
Η εκκλησία είναι κτισμένη σε μορφή λατινικού σταυρού μήκους 63 μ. Είναι μάλλον στενή (16,5 μ.), εντύπωση που τονίζεται από το ύψος του σηκού της (21,5 μ.). Ο νάρθηκας (βεράντα της Γαλιλαίας) περιέχει μια ομάδα μεγάλων γλυπτών από μάρμαρο Καράρα, που αντιπροσωπεύουν τους προστάτες αγίους πολλών μοναστικών ταγμάτων.
Το εσωτερικό χρησιμοποιεί άφθονα τοπικό ροζ μάρμαρο, αναμεμειγμένο με λευκό μάρμαρο σε διαφορετικά σχέδια. Τα πολύχρωμα σχέδια του δαπέδου επαναλαμβάνονται στην οροφή. Η τοξωτή οροφή στηρίζεται σε αυλακωτούς κορινθιακούς ημικίονες, που στέκονται ανάμεσα στα πλαϊνά παρεκκλήσια. Τα παρεκκλήσια στο εγκάρσιο κλίτος περιέχουν βωμούς από ίασπη, φτιαγμένους από γλύπτες της Σχολής της Μάφρα. Στους πλαϊνούς διαδρόμους υπάρχουν 58 μαρμάρινα αγάλματα, που παραγγέλθηκαν στους καλύτερους Ρωμαίους γλύπτες της εποχής τους. Το παρεκκλήσι των Αγίων Πάντων στο εγκάρσιο κλίτος φράσσεται από τον διάδρομο με σιδερένια κιγκλιδώματα με μπρούτζινα στολίδια, κατασκευασμένα στην Αμβέρσα.
δεξιά|μικρογραφία|Ο τρούλος της βασιλικής.
Υπάρχουν έξι όργανα, τέσσερα από τα οποία βρίσκονται στο εγκάρσιο κλίτος, αποτελώντας ένα μάλλον ασυνήθιστο σύνολο. Εκεί κατασκευάστηκαν από τον Ζοακίμ Πέρες Φοντάνες και τον Aντόνιο Σαβιέρ Μασάντο Σερβέιρα  μεταξύ 1792 και 1807 (όταν τα γαλλικά στρατεύματα είχαν καταλάβει τη Mάφρα). Κατασκευάστηκαν από μερικώς επιχρυσωμένο βραζιλιάνικο ξύλο. Ο μεγαλύτερος σωλήνας έχει ύψος 6 μ. και διάμετρο 0,28 μ.. Ο βασιλιάς Ιωάννης Ε' είχε παραγγείλει λειτουργικά άμφια σε κορυφαίους κεντητές από τη Γένοβα και το Μιλάνο, όπως ο Τζουλιάνο Σατούρνι και ο Μπενεντέτο Σαλάντρι, και από τη Γαλλία. Πράγματι έχουν εξαιρετική ποιότητα και τεχνική κατασκευής με κέντημα σε χρυσό και τη χρήση μεταξωτών νημάτων στο ίδιο χρώμα.
Οι θρησκευτικοί πίνακες στη βασιλική και στο μοναστήρι αποτελούν μια από τις σημαντικότερες συλλογές του 18ου αι. στην Πορτογαλία. Περιλαμβάνουν έργα των Ιταλών Aγκοστίνο Μαζούτσι, Κοράντο Τζιακουίντο, Φραντσέσκο Τρεβιζάνι, Πομπέο Μπατόνι και ορισμένων Πορτογάλων μαθητών στη Ρώμη, όπως ο Βιέιρα Λουζιτάνο και ο Iνάτσιο ντε Ολιβέιρα Μπερνάρντες. Η συλλογή γλυπτών περιέχει έργα σχεδόν από όλους τους σημαντικούς Ρωμαίους γλύπτες από το πρώτο μισό του 18ου αι. Εκείνη την εποχή, αντιπροσώπευε τη μεγαλύτερη μεμονωμένη παραγγελία, που έγινε από μια ξένη δύναμη στη Ρώμη και εξακολουθεί να είναι μια από τις μεγαλύτερες συλλογές που υπάρχουν.
Η ενορία της Μάφρα (Santo André de Mafra) και η Βασιλική και Σεβάσμια Αδελφότητα του Ευλογημένου Μυστηρίου της Μάφρα (πορτογαλικά: Real e Venerável Irmandade do Santíssimo Sacramento de Mafra) έχουν την έδρα τους στη βασιλική.
Η Βιβλιοθήκη
αριστερά|μικρογραφία| Η βιβλιοθήκη του παλατιού περιέχει πάνω από 36.000 ιστορικούς και ανεκτίμητης αξίας τόμους. δεξιά|μικρογραφία| Η βιβλιοθήκη του Παλατιού της Μάφρα.
Η βιβλιοθήκη Ροκοκό, που βρίσκεται στο πίσω μέρος του δεύτερου ορόφου, είναι πραγματικά το αποκορύφωμα αυτού του παλατιού, συναγωνιζόμενη το μεγαλείο της βιβλιοθήκης του αβαείου Mελκ στην Αυστρία. Κτισμένη από τον Mάνουελ Καετάνο ντε Σόουζα, αυτή η βιβλιοθήκη έχει μήκος 88 μέ., πλάτος 9,5 μ. και ύψος 13 μ.. Το υπέροχο δάπεδο είναι καλυμμένο με πλακάκια από ροζ, γκρι και λευκό μάρμαρο. Τα ξύλινα ράφια σε στυλ ροκοκό είναι τοποθετημένα στα πλευρικά τοιχώματα σε δύο σειρές, που χωρίζονται από ένα μπαλκόνι με ξύλινο κιγκλίδωμα. Περιέχει περισσότερους από 36.000 δερματόδετους τόμους, που πιστοποιούν την έκταση της δυτικής γνώσης από τον 14ο έως τον 19ο αι. Ανάμεσά τους υπάρχουν πολλά πολύτιμα βιβλιογραφικά κοσμήματα, όπως τα αρχέτυπα. Αυτοί οι όμορφα βιβλιοδετημένοι τόμοι ήταν δεμένοι στο τοπικό εργαστήριο (Livraria) σε στυλ rocaille (επίσης από τον Mάνουελ Καετάνο ντε Σόουζα).
Η βιβλιοθήκη είναι γνωστή για τις νυχτερίδες, που φιλοξενούν τα βιβλία, οι οποίες προστατεύουν τα βιβλία από τη φθορά των εντόμων.
Η βιβλιοθήκη χρησιμοποιήθηκε στην ταινία Ταξίδια του Γκιούλιβερ (1996) ως η Μεγάλη Αίθουσα Πολέμου για τον Αυτοκράτορα της Λιλιπούπολης.
Η Γυναικεία μονή
δεξιά|μικρογραφία| Ένα από τα πολυάριθμα μοναστήρια.
Το ορθογώνιο πίσω από την εκκλησία και το παλάτι στεγάζει το μοναστήρι των Φραγκισκανών μοναχών του Τάγματος Αράμπιντα (Ordem de São Francisco da Província da Arrábida) με κελιά για περίπου 300 μοναχούς σε μεγάλους διαδρόμους σε αρκετούς ορόφους. Μεταξύ 1771 και 1791 το μοναστήρι αυτό καταλήφθηκε από τους ερημίτες μοναχούς του Αγίου Αυγουστίνου.
Σχολή Γλυπτικής Μάφρα
αριστερά|μικρογραφία| Γλυπτά της Σχολής Μάφρα.
Η Σχολή Γλυπτικής Mάφρα ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιωσήφ Α΄ της Πορτογαλίας, διαδόχου του Ιωάννη Ε΄. Καθώς το Εθνικό Παλάτι Mάφρα είχε μεγάλη ανάγκη για γλύπτες, εντόπιους και από το εξωτερικό, έγινε η τοποθεσία μιας ακαδημίας γλυπτικής, με επικεφαλής τον Ιταλό Aλεσάντρο Τζιούστι (1715–1799).
Η ακαδημία έλαβε πολλές παραγγελίες από τους Αυγουστινιανούς από το μοναστήρι, με αποτέλεσμα τα πολλά μαρμάρινα αγάλματα και τους πίνακες βωμών από μάρμαρο και ίασπι στη βασιλική. Αυτή η ακαδημία παρήγαγε αρκετές γενιές Πορτογάλων γλυπτών, όπως ο Ζοακίμ Μασάντο ντε Κάστρo (1731–1822).