cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Γενικές εκλογές στη Βρετανική Κολομβία (2017)
Οι 41ες γενικές εκλογές στη Βρετανική Κολομβία πραγματοποιήθηκαν στις 9 Μαΐου 2017 για να εκλέξουν τα μέλη της Νομοθετικής Συνέλευσης στο 41ο Κοινοβούλιο της καναδικής επαρχίας της Βρετανικής Κολομβίας.
Οι εκλογές έγιναν με έναν νέο εκλογικό χάρτη ο οποίος ολοκληρώθηκε το 2015, με τον συνολικό αριθμό των εκλογικών περιφερειών να αυξάνεται από 85 σε 87. Νέες περιοχές προστέθηκαν στο Ρίτσμοντ και στο Σάρεϊ, ενώ τα όρια στις 48 υφιστάμενες εκλογικές περιφέρειες προσαρμόστηκαν.
Τα προκαταρκτικά αποτελέσματα των εκλογών στις 9 Μαΐου, επεσήμαναν ένα κοινοβούλιο μειοψηφίας, με τους Φιλελεύθερους να κερδίζουν 43 έδρες- μία λιγότερη από τις 44 που απαιτούνται για την πλειοψηφία. Το αντιπολιτευόμενο NDP έλαβε 41, και οι Πράσινοι διπλασίασαν το ποσοστό τους από την λαϊκή ψήφο και κέρδισαν τρεις έδρες. Το αποτέλεσμα ήταν ιστορικό για πολλούς λόγους: για πρώτη φορά από το 1952 εξελέγη κοινοβούλιο μειοψηφίας, τερματίστηκε η κυριαρχία των Φιλελευθέρων, οι οποίοι κυβερνούσαν από το 2001 και για πρώτη φορά σε εκλογές στον Καναδά σε ομοσπονδιακό και περιφερειακό επίπεδο εξελέγησαν περισσότεροι από ένας Πράσινος  βουλευτής.
Στις 29 Μαΐου 2017 σχηματίστηκε κυβέρνηση μειοψηφίας από το NDP με πρωθυπουργό τον Τζον Χόργκαν.
Αποτελέσματα
Συνοπτικά αποτελέσματα βουλευτικών εκλογών στη Βρετανική Κολομβία !rowspan="2"|Κόμμα !rowspan="2"|Αρχηγός !rowspan="2"| Υποψήφιοι !colspan="3"|Έδρες !rowspan="2"|Ψήφοι !rowspan="2"|% !rowspan="2"|Μεταβολή (ποσοστιαία) !εκλογές 2013 !Έδρες που κατείχαν τα κόμματα όταν διαλύθηκε η 40ή βουλή. !2017
Παραπομπές
2017 Κατηγορία:Βρετανική Κολομβία Βρετανικη Κολομβια
Δεσποτικό Καρπάθου
Για συνώνυμη νησίδα δείτε το λήμμα Δεσποτικό Κυκλάδων
Το Δεσποτικό, είναι νησίδα των Δωδεκανήσων στο Καρπάθιο πέλαγος με έκταση 0,0049 τ.χλμ. , η οποία βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της νήσου Καρπάθου, απέναντι και βόρεια από την είσοδο στο λιμάνι του νησιού (Πηγάδια). Αναφέρεται το 2011 να προσαρτάται στο δήμο Καρπαθίων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Κάρπαθο (Πηγάδια), το Πλατύολο και τις γειτονικές νησίδες Άφωτη και Γαϊδουρονήσι αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Καρπάθου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Καρπάθου του Δήμου Καρπάθου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Καρπάθου
Πόθος
Ο Πόθος είναι φημισμένο γλυπτό του αρχαίου Έλληνα γλύπτη Σκόπα. Το πρωτότυπο που έχει χαθεί χρονολογείται στο 330 π.Χ., ενώ πολλά αντίγραφα της Ρωμαϊκής εποχής σε μάρμαρο φυλάσσονται στα μουσεία. Σημαντικότατο αντίγραφο είναι το έκθεμα στα Μουσεία Καπιτωλίου στη Ρώμη. Συνολικά σώζονται περίπου είκοσι αντίγραφα, στο Μουσείο του Λούβρου και αλλού.
Περιγραφή
Το άγαλμα παρουσιάζει έναν νεαρό γυμνό έφηβο, με λεπτά χαρακτηριστικά και εύκαμπτο σώμα. Ακουμπάει κάπου με το αριστερό του χέρι. Η κεφαλή είναι μικρή με όμορφη κώμη, αφηρημένη έκφραση με το βλέμμα στραμμένο προς τον ουρανό. Συνοδεύεται από μια περιστερά.
Ερμηνεία
Το άγαλμα αντιπροσωπεύει το ιδανικό του ερωτικού ρεμβασμού, του πόθου και το ίνδαλμα της αγάπης. Συμβολίζει την επιθυμία και την αναπόληση. Την ερμηνεία αυτή έδωσε για πρώτη φορά ο Φούρτβένγκλερ.
Ιστορική τοποθέτηση
Το έργο φέρει τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της τέχνης του 4ου αιώνα π.Χ. Το πρότυπο χρονολογείται πιθανώς στο τελευταίο στάδιο της παραγωγής του Σκόπα. Αναφέρεται από τον Παυσανία και τον Πλίνιο, και ήταν μέλος μιας ομάδας αγαλμάτων μαζί με τον Έρωτα και τον Υμέναιου που ήταν αφιερωμένα στα Μέγαρα στην Αφροδίτη, τον Φαέθοντα και στη Σαμοθράκη.
Κατηγορία:Αρχαία ελληνικά αγάλματα
Ουδέτερη θάλασσα
Περί της έννοιας αυτής προβλέπει η ΙΓ' Σύμβαση της Χάγης (Δίκαιο Πολέμου). Στην έννοια αυτή μπορεί να περιλαμβάνονται εσωτερικά ύδατα, μεγάλες λίμνες ή και ολόκληρη κλειστή θάλασσα όπως για παράδειγμα ο Εύξεινος Πόντος την περίοδο 1856-1871. Υπό την αυτή έννοια καλύπτονται σήμερα και θαλάσσιες διώρυγες όπως του Παναμά και του Σουέζ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεμος Κατηγορία:Δίκαιο πολέμου Κατηγορία:Θάλασσες
Κιθ Γκαμπς
Ο Κιθ Τζερόμ Γκαμπς (Keith Jerome Gumbs, γεννήθηκε 11 Σεπτεμβρίου 1972) είναι πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής από το κράτος Άγιος Χριστόφορος και Νέβις της Καραϊβικής, ο οποίος έχει αγωνιστεί ως κεντρικός επιθετικός σε πρωταθλήματα πολλών χωρών σε τρεις ηπείρους. Είναι πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής ομάδας της χώρας του.
Βιογραφία
Στη συνέχεια άρχισε μια περιπλάνηση ανά τις ηπείρους, αγωνιζόμενος σε πολλές χώρες, κυρίως σε μικρομεσαίες ομάδες: Ολλανδία, Αγγλία, Ελλάδα, Βραζιλία, Τρίνινταντ και Τομπάγκο, Χονγκ Κονγκ, Μαλαισία, Ινδονησία. Στην Ευρώπη δεν κατάφερε να καθιερωθεί σε κάποια ομάδα αλλά στις ασιατικές και αμερικανικές ομάδες έκανε αξιόλογη καριέρα. Το 1999 πέρασε και από τον Πανιώνιο, όπου συμμετείχε σε 9 αγώνες πρωταθλήματος χωρίς να σκοράρει, ενώ τραυματίστηκε σε αγώνα με τον Π.Α.Ο.Κ., έχοντας ανάγκη χειρουργικής επέμβασης. Ιδιαίτερα επιτυχημένη ήταν η καριέρα του στην Ινδονησία και την Σριβιτζάγια, όπου πέτυχε 74 γκολ σε 145 εμφανίσεις πρωταθλήματος και συνολικά 94 σε 183 επίσημους αγώνες, επίδοση ρεκόρ για το σύλλογο. Βοήθησε επίσης την ομάδα να επιτύχει μια σειρά από επιτεύγματα κύρους, συμπεριλαμβανομένων των πρωταθλητών του πρωταθλήματος Ινδονησίας (2007–08), τρία Κύπελλα Ινδονησίας (2008, 2009, 2010) και του Community Shield (2010). Την τελευταία χρονιά στο σύλλογο (2011–12) ήταν και βοηθός προπονητή.
Παράλληλα από τα 17 του χρόνια μέχρι σήμερα αποτελεί βασικό στέλεχος της εθνικής ομάδας της χώρας του, με την οποία έχει παίξει 41 φορές που αποτελεί ρεκόρ. Είναι επίσης κάτοχος του ρεκόρ διεθνών τερμάτων με 24. Αν συμπεριληφθουν και οι ανεπίσημοι αγώνες το σύνολο είναι 131 συμμετοχές και 47 γκολ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές από Άγιο Χριστόφορο και Νέβι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πανιωνίου Κατηγορία:Άγιος Χριστόφορος και Νέβις Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Αγίου Χριστόφορου και Νέβις Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Νιουτάουν Γιουνάιτεντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Τβέντε Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Όλντχαμ Αθλέτικ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Φελγκέιρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χαλ Σίτι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαν Χουάν Ζαμπλοτέχ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σοσιεντάντε Εσπορτίβα Παλμέιρας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Χάπι Βάλεϊ ΑΑ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Κιτσί ΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σαμπάχ ΦΑ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σριβιτζάγια ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αρέμα ΦΚ Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία
Αρέθουσα Θεσσαλονίκης
Η Αρέθουσα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας του Δήμου Βόλβης, στο ανατολικό τμήμα του Νομού Θεσσαλονίκης στη Μακεδονία. Στην απογραφή του 2011 είχε 748 κατοίκους.
Ο οικισμός πήρε το όνομά του από τη θεά Αρέθουσα, Νύμφη των πηγών, μιας και το χωριό υδροδοτείται από 8 πηγές. Εκκλησιαστικά υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Σερρών και Νιγρίτης.
Τοπική κοινότητα
Η τοπική κοινότητα Αρέθουσας είναι χαρακτηρισμένη ως αγροτικός ημιορεινός οικισμός, με έκταση 56,567 χμ² (2011). Περιλαμβάνει και τον οικισμό Λευκούδα.
Πληθυσμός
(σε παρένθεση ο πληθυσμός της τοπικής κοινότητας)
Θέση και ευρήματα
Η αρχαία Αρέθουσα η Μυγδονική, από τις μέχρι σήμερα αρχαιολογικές μελέτες, εντοπίζεται στην περιοχή της Ρεντίνας (Στενά της Ρεντίνας ή όπως ονομάζονται Μακεδονικά Τέμπη) μέχρι τη σημερινή κοινότητα Αρέθουσας (10 χλμ βόρεια). Δύο χιλιόμετρα ανατολικά της σημερινής Αρέθουσας, κοντά στην περιοχή που οι ντόπιοι ονομάζουν Παλιόκαστρο, πρόσφατα αποκαλύφθηκε δάπεδο ναού του 6ου αιώνα π.Χ.. Σε ακτίνα τριών χιλιομέτρων, βρέθηκαν πολλά αρχαιολογικά ευρήματα, νομίσματα της κλασικής περιόδου, καθώς και των βυζαντινών χρόνων. Μέχρι τα πρώτα Βυζαντινά χρόνια, η αρχαία Αρέθουσα εντοπίζεται 10 χιλιόμετρα νότια της σημερινής κοινότητας, κοντά στον ποταμό Ρήχιο. Η μεταφορά της Αρέθουσας στη σημερινή της θέση, στους πρόποδες δηλαδή των Κερδυλίων ορέων, πραγματοποιήθηκε στα Βυζαντινά χρόνια λόγω αλλεπάλληλων επιδρομών και καταστροφών. Έτσι οι κάτοικοι για λόγους ασφαλείας μετοίκισαν σε ορεινότερη ασφαλή τοποθεσία, όπου βρίσκεται και ο σημερινός οικισμός της Αρέθουσας.
Αρχαιότητα
Η αρχαία Αρέθουσα ιδρύθηκε από Βοιωτούς ή από Χαλκιδείς στην είσοδο της κοιλάδας, κοντά στη σημερινή Ρεντίνα. Η περιοχή αναφέρεται από τον Θουκυδίδη, όταν ο Στρατηγός των Σπαρτιατών Βρασίδας βάδιζε προς την Αμφίπολη. Η περιοχή ήταν εύφορη, είχε ναυπηγήσιμη ξυλεία, καθώς και μεταλλεία χρυσού και αργύρου. Ο Περικλής, κατά προτροπή του Δημοσθένη, έστειλε 2.000 αποίκους έτσι ώστε η Αθήνα να έχει προσβάσεις στον πλούτο της περιοχής. Η αρχαία Αρέθουσα αναφέρεται μεταξύ των σύμμαχων πόλεων των Αθηνών που πλήρωναν φόρο στο ταμείο της συμμαχίας.
Από τον Αριστοτέλη {Πολιτικά 3.8.13.}, αναφέρεται ότι ο Βασιλιάς της Μακεδονίας, Αρχέλαος, φιλοξενούσε στην Αρέθουσα τον τραγικό ποιητή Ευριπίδη. Ο Ευριπίδης κατασπαράχτηκε από σκυλιά και ετάφη στην Αρέθουσα με βασιλικές τιμές. Διασώθηκε το επίγραμμα που χαράχθηκε στον τάφο του Ευριπίδη {Ανθολογία, Ελληνικά 7,51} και αναγράφει τα εξής: Ου σε κυνών γένος είλ 'Ευριπίδη, ουδέ γυναικός οίστρος, τον σκοτίης Κύπριδος αλλότριον, Αλλ Αίδης και γήρας υπαί Μακέτη δ' Αρεθούση Κείσαι, εταιρεί η τίμιος Αρχέλεω Σον δ'ου τούτον εγώ τίθεμαι τάφον αλλά του Βάκχου βήματα και σκηνάς ενβάδι πειθόμενας. Κενοτάφιο του Ευριπίδη ανεγέρθηκε στην Πέλλα και στην Αθήνα, ενώ το σώμα του ποιητή αναπαύθηκε για πάντα στην Αρέθουσα το 407–6 π.χ.. Στην περιοχή της Αρέθουσας, ο Αριστοτέλης ίδρυσε την περίφημη σχολή του, όπου αργότερα η Ολυμπιάδα εμπιστεύθηκε την ανατροφή του Αλεξάνδρου μακριά από τους κινδύνους του παλατιού της Πέλλας. Κατά την ελληνιστική εποχή, άποικοι από την πόλη ίδρυσαν την Αρέθουσα στη Συρία και από αυτήν την Αρέθουσα στην Αραβία.
Βυζάντιο
Μέχρι τα πρώτα Βυζαντινά χρόνια η αρχαία Αρέθουσα εντοπίζεται 10 χιλιόμετρα νότια της σημερινής ομώνυμης κοινότητας, κοντά στον ποταμό Ρήχιο. Η μεταφορά του οικισμού της Αρέθουσας στη σημερινή της θέση, στους πρόποδες δηλαδή των Κερδυλίων ορέων, πιθανολογείται στα Βυζαντινά χρόνια όταν μετά από αλλεπάλληλες επιδρομές και καταστροφές, οι κάτοικοι για λόγους ασφαλείας μετοίκισαν σε ορεινότερη ασφαλή τοποθεσία.
Νεότερα χρόνια
Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, η περιοχή ονομαζόταν Μασλάρ, από τα τουρκικά αμά—σουλάρ, που σημαίνει τα ωραία και πολλά νερά. Κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, ο στρατός των επαναστατημένων Μακεδόνων, υπό τον Εμμανουήλ Παππά, κατέλαβε το Εγρί Μπουτζάκ (σημερινή Νέα Απολλωνία) και κινήθηκε δυτικά προς τη Ρεντίνα. Αναγκάστηκε όμως σε οπισθοχώρηση, λόγω της επέλασης από την ανατολική Μακεδονία του Μπαϊράμ Πασά, που έσπευσε σε υποστήριξη των τοπικών Οθωμανικών αρχών. Διεξάχθηκε έτσι η πλέον καθοριστική μάχη για την έκβαση του αγώνα των Ελλήνων στην πεδιάδα έξω από τη Νέα Απολλωνία, που έμεινε γνωστή ως Μάχη του Εγρί Μπουτζάκ και έληξε με οπισθοχώρηση των Ελλήνων μπροστά στον πολυάριθμο Οθωμανικό στρατό. Η περιοχή απελευθερώθηκε το 1912 και έλαβε πάλι το αρχικό της αρχαίο όνομα.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Θεσσαλονίκης Κατηγορία:Δήμος Βόλβης
Καρλ Γκούσταφ Έμιλ Μάνερχαϊμ
Ο βαρόνος Καρλ Γκούσταφ Έμιλ Μάνερχαϊμ (Carl Gustaf Emil Mannerheim, Άσκαϊνεν, 4 Ιουνίου 1867 – Λωζάνη, Ελβετία, 27 Ιανουαρίου 1951) ήταν Φινλανδός στρατάρχης και πολιτικός.
Αντιβασιλέας της Φινλανδίας το 1918, ήταν ανώτατος στρατιωτικός διοικητής των φινλανδικών δυνάμεων στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, θέση την οποία και διατήρησε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τέλος, διετέλεσε Πρόεδρος της Φινλανδίας το διάστημα μεταξύ του 1944 και του 1946.
Σε δημοσκόπηση που έγινε 53 χρόνια μετά τον θάνατό του, ο Μάνερχαϊμ ψηφίστηκε ως ο μεγαλύτερος Φινλανδός στα χρονικά της χώρας.
Επίσης, αναφέρεται από πολλούς ως ο "πατέρας της σύγχρονης Φινλανδίας".
Βιογραφία
Πέραν της μητρικής του γλώσσας, τα σουηδικά, ομιλούσε τα ρώσικα, τα γερμανικά, τα αγγλικά και τα πολωνικά, ενώ χρησιμοποιούσε πάντα τα γαλλικά στην επικοινωνία με τη γυναίκα και τα παιδιά του. Παραδόξως, ο Μάνερχαϊμ δεν είχε ποτέ πλήρη γνώση των φινλανδικών.
Καταγωγή
Η οικογένεια Μάνερχαϊμ κατάγεται από Ολλανδό επιχειρηματία, ιδιοκτήτη μύλων Χένρικ Μάρχαϊν, ο οποίος μετανάστευσε στο Γκέβλε της Σουηδίας, την εποχή κατά την οποία η Σουηδία και η Φινλανδία αποτελούσαν μια ενιαία και αδιαίρετη κρατική οντότητα (δείτε λήμμα ιστορία της Φινλανδίας).
Ο γιος του, Αουγκουστίν Μάρχαϊν, έλαβε τίτλο ευγενείας με βασιλικό διάταγμα το 1693, και επέλεξε με αυτή την ευκαιρία — όπως συνηθιζόταν τότε στη Σουηδία — ένα νέο όνομα για την οικογένειά του: Μάνερχαϊμ. Ο γιος του Αουγκουστίν, συνταγματάρχης πυροβολικού και ιδιοκτήτης μύλων, Γιόχαν Αουγκουστίν Μάνερχαϊμ, έλαβε τον τίτλο του βαρόνου, μαζί με τον αδερφό του το 1768.
Ήταν τότε που οι Μάνερχαϊμ εγκαταστάθηκαν στη Φινλανδία, κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα. Ο προπάππος του στρατάρχη Μάνερχαϊμ, βαρόνος, και μετέπειτα κόμης Καρλ Γκούσταφ Μάνερχαϊμ, κατείχε διάφορες θέσεις στη δημόσια διοίκηση κατά τα πρώτα χρόνια ανεξαρτησίας της Φινλανδίας, η οποία είχε περάσει υπό ρωσικό έλεγχο από το 1809. Υπήρξε μέλος της Γερουσίας (κυβέρνησης) του Μεγάλου Δουκάτου της Φινλανδίας.
Ο πατέρας του μελλοντικού Στρατάρχη Μάνερχαϊμ, ο κόμης Καρλ Ρόμπερτ (1835-1914) ήταν ποιητής, αλλά και επιχειρηματίας. Ωστόσο, οι επιχειρήσεις του χρεοκόπησαν, κάτι που τον ώθησε στο να χωρίσει τη γυναίκα του, γεννημένη ως Χέντβιγκ Καρλότα φον Γιούλιν (1842-1881), μητέρα του στρατάρχη, προτού εγκαταλείψει τη χώρα για να ασχοληθεί με τις τέχνες στο Παρίσι μαζί με τη νέα του σύζυγο.
Η μητέρα του Μάνερχαϊμ, γεννημένη ως Χέντβιγκ Καρλότα φον Γιούλιν, ανήκε σε οικογένεια η οποία είχε πλουτίσει χάρη στη βιομηχανική επανάσταση. Παρά τα έσοδα αυτά, το αρχοντικό του Λουχισάαρι τελικά πωλήθηκε το 1880 για να αποπληρωθούν τα χρέη του κόμη Καρλ Ρόμπερτ μετά την αναχώρηση του τελευταίου για το Παρίσι. Την αμέσως επόμενη χρονιά, η μητέρα του Καρλ Γκούσταφ πέθανε και τα παιδιά της μεγάλωσαν κοντά στην οικογένεια της Χέντβιγκ Καρλότα.
Σπουδές
Λόγω της δύσκολης οικονομικής κατάστασης της οικογένειας, ο Γκούσταφ Μάνερχαϊμ στάλθηκε στη Σχολή Φινλανδών Ευελπίδων στο Φρέντρικσχαμν το 1882. ήταν τότε ηλικίας 15 ετών. Το 1886, αποβλήθηκε από τη σχολή λόγω παραβάσεων του εσωτερικού πειθαρχικού κώδικα συμπεριφοράς. Εγγράφηκε τότε στο Χέλσινγκφορς (σημερινό Ελσίνκι) σε μια ιδιωτική σχολή, όπου και πέρασε εξετάσεις για την είσοδό του σε πανεπιστημιακό ίδρυμα το 1887.
Μετά τις εξετάσεις αυτές, αναχώρησε με προορισμό την Αγία Πετρούπολη, όπου έγινε δεκτός στη διάσημη Σχολή Ιππικού του Νικολάου και είχε ως καθηγητή τον στρατηγό-βαρόνο φον Μπίλντερινγκ, με τον οποίο και διατήρησε στενή φιλική σχέση. Εκείνη την εποχή, η Φινλανδία αποτελούσε ακόμη τμήμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, υπό τη μορφή Μεγάλου Δουκάτου, μέσω ενώσεως. Ο Γκούσταφ Μάνερχαϊμ αποφοίτησε ως κάτοχος διπλώματος το 1889, έχοντας τον βαθμό του σαλπιγκτή, και στάλθηκε να υπηρετήσει στο 15ο σύνταγμα δραγόνων του Αλεξάνδρου στην Πολωνία. Ήλπιζε να μετατεθεί στην Έφιππη Φρουρά.
Γάμος
Έχοντας γίνει αξιωματικός στον ρωσικό αυτοκρατορικό στρατό, μετατέθηκε τον Ιανουάριο του 1891 στο σώμα της έφιππης φρουράς της αυτοκρατορικής της μεγαλειότητος, Μαρία Φεοντόρβνα στην Αγία Πετρούπολη. Για έναν αξιωματικό της φρουράς, ο τρόπος ζωής στην αυτοκρατορική πρωτεύουσα ήταν ιδιαιτέρως ακριβός: η οικογένειά του καθώς και οι φίλοι του τον ώθησαν να νυμφευθεί. Ήταν λοιπόν για οικονομικούς, πρωτίστως, λόγους που ο βαρώνος Μάνερχαϊμ νυμφεύθηκε την Αναστασία Αράποβα, κόρη ενός Ρώσου στρατηγού και ιδιαιτέρως πλούσια κληρονόμο. Η γαμήλια τελετή έλαβε χώρα στη Σουηδική Εκκλησία της Αγίας Πετρούπολης. Δύο κόρες γεννήθηκαν από αυτόν τον γάμο: η Σοφία και η Αναστασία. Επισήμως ο γάμος αυτός έλαβε τέλος το 1902, ωστόσο το τυπικό μέρος του διαζυγίου δεν έλαβε χώρα παρά μόνο το 1919.
Ρωσοϊαπωνικός Πόλεμος
Ο βαρώνος Μάνερχαϊμ υπηρέτησε στην έφιππη φρουρά έως το 1904, έχοντας υπηρετήσει στην αυτοκρατορική διοίκηση των στάβλων της αυλής το διάστημα μεταξύ του 1897 και του 1903. Ο Μάνερχαϊμ εξειδικεύτηκε ως ειδικός επί του ιππικού, και η αποστολή του ήταν η αγορά αλόγων για τον ρωσικό αυτοκρατορικό στρατό. Έπειτα, ανέλαβε τη διοίκηση μίας ίλης και έγινε μέλος του συμβουλίου ιππικής εκπαιδεύσεως των συνταγμάτων ιππικού.
Τον Οκτώβριο του 1904, ο Μάνερχαϊμ μετατέθηκε, κατόπιν δικού του αιτήματος, στο 52ο σύνταγμα των Νεζίν-Δραγόνων στη Μαντζουρία, με το αξίωμα του αντισυνταγματάρχη. Έλαβε μέρος στις μάχες του Ρωσοϊαπωνικού Πολέμου και έλαβε το αξίωμα του συνταγματάρχη, έπειτα από τη μάχη του Μούκντεν, στη διάρκεια της οποίας διακρίθηκε για την ανδρεία του. Η εμπειρία του αυτή από τον πόλεμο αποδείχτηκε ιδιαιτέρως ωφέλιμη: κατάφερε, με αυτό τον τρόπο, να διαπιστώσει τις αδυναμίες του ρωσικού στρατού, ενώ, ταυτόχρονα, έμαθε πολλά στο κομμάτι της στρατηγικής τακτικής.
Αποστολή στην Ασία
Ο θείος του Μάνερχαϊμ, ο βαρόνος (Νιλς) Άντολφ Έρικ Νόρντενσκιελντ (γεννημένος στις 18 Νοεμβρίου 1832 στο Ελσίνκι και αποβιώσας στις 12 Αυγούστου 1901 στο Ντάλμπι) ήταν μεγάλος εξερευνητής ο οποίος συνεισέφερε σημαντικά στην εξερεύνηση και χαρτογράφηση της Σιβηρίας. Ο Γκούσταβ Μάνερχαϊμ πρέπει, το δίχως άλλο, να εμπνεύστηκε από αυτόν όταν σχεδίαζε την αποστολή του στην Κεντρική Ασία.
Η Κεντρική Ασία βρισκόταν τότε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος τριών δυνάμεων, της Κίνας, του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ρωσίας. Το ρωσικό στρατιωτικό επιτελείο, έχοντας απομακρυνθεί από την Άπω Ανατολή μετά την ήττα του στον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο, είχε λάβει την απόφαση να μετατοπίσει τις στρατηγικές του βλέψεις προς αυτή την κατεύθυνση και να λάβει όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες μπορούσε σχετικά με την περιοχή αυτή.
Επισήμως, το ταξίδι αυτό παρουσιαζόταν ως μια ιδιωτική εξερεύνηση που πραγματοποιούνταν από έναν Φινλανδό (και όχι έναν Ρώσο) με στόχο κυρίως ανθρωπολογικό και εθνογραφικό. Όπως ήταν λογικό, για το ρωσικό στρατιωτικό επιτελείο, το ταξίδι αυτό είχε κυρίως ως σκοπό την εκτέλεση αποστολών κατασκοπείας οι οποίες θα βοηθούσαν στη ρωσική επέκταση προς την Κεντρική Ασία. Σύμβουλός του σε αυτή την αποστολή ήταν ο πρώην διευθυντής του στη Σχολή Ιππικού του Νικολάου (ο οποίος είχε διατελέσει διοικητής της 3ης στρατιάς της Μαντζουρίας, κατά τη διάρκεια της μάχης του Μούκντεν), ο στρατηγός Αλεξάντερ φον Μπίλντερλινγκ.
Ωστόσο, οι Φινλανδοί παρέμειναν προσηλωμένοι στην επιστημονική φύση του ταξιδιού αυτού και Μάνερχαϊμ, αργότερα, τους αντάμειψε γι' αυτό, καθώς το Εθνικό Μουσείο της Φινλανδίας σημαντικές εθνογραφικές και ανθρωπολογικές συλλογές οι οποίες και προέρχονται από την αποστολή αυτή. Ένα modus vivendi τελικώς βρέθηκε, με τα έξοδα της αποστολής αυτής να μοιράζονται μεταξύ του ρωσικού στρατιωτικού επιτελείου και της φινλανδικής κυβέρνησης.
Οι ταξιδιώτες ξεκίνησαν τον Ιούλιο του 1906 από την Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν, απ' όπου και κατευθύνθηκαν προς την αποστολή του Πωλ Πελιό, η οποία τους περίμενε στην Μπουχάρα. Συνάντησαν στη Γιαρκάνδη τον διάσημο Σουηδό γλωσσολόγο Γκέστα Ρακέτ, ο οποίος και διατήρησε μια μακρά φιλία με τον μελλοντικό στρατάρχη. Η αποστολή συνεχίστηκε μέχρι το φθινόπωρο του 1908 και τους οδήγησε έως το Πεκίνο. Μετά το ταξίδι αυτό, το 1909, ο Μάνερχαϊμ διορίστηκε διοικητής του 13ου συντάγματος Ουλάνων στο Βλαντίμιρ.
Την επόμενη χρονιά (1910), ο Μάνερχαϊμ ανέλαβε το αξίωμα του στρατηγού της ταξιαρχίας και του ανατέθηκε η διοίκηση του συντάγματος των Ουλάνων της Αυτοκρατορικής Φρουράς, με έδρα τη Βαρσοβία. Το 1912, ήταν στρατηγός εντός της Αυτοκρατορικής Αυλής, ενώ στη συνέχεια ανέλαβε διοικητής της ταξιαρχίας του αυτοκρατορικού ιππικού το 1913.
Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Ωστόσο, ο Μάνερχαϊμ δεν τύχαινε της εύνοιας της νέας προσωρινής κυβέρνησης, η οποία τον θεωρούσε ως έναν αξιωματικό αντίθετο στην επανάσταση. Τον Σεπτέμβριο, κι ενώ ανάρρωνε έπειτα από μία πτώση από άλογο, απομακρύνθηκε των καθηκόντων του. Έχοντας τοποθετηθεί σε εφεδρεία, αναχώρησε για να ακολουθήσει θεραπεία στην Οδησσό. Από εκείνη τη στιγμή, ξεκίνησε, ήδη, να σκέφτεται τη συνταξιοδότησή του, σχεδιάζοντας να επιστρέψει στη Φινλανδία.
Εμφύλιος Πόλεμος
Η επανάσταση ξεκίνησε στη Φινλανδία το φθινόπωρο του 1917, αλλά η θέση των διαφορετικών πολιτικών κομμάτων αναφορικά με το μέλλον της χώρας - και της ανεξαρτησίας της - ήταν αρκετά μεταβαλλόμενη. Οι κόκκινοι φρουροί (σοσιαλδημοκράτες) και οι άσπροι (συντηρητικοί) επιχείρησαν, ο καθένας τους, να συγκεντρώσει γύρω του τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό υποστηρικτών.
Ωστόσο, η Γερουσία (κυβέρνηση) πρότεινε στις 4 Δεκεμβρίου στο κοινοβούλιο (Eduskunta) μία χάρτα ανεξαρτησίας, η οποία έγινε αποδεκτή χάρη σε μια πλειοψηφία ψήφων προερχόμενη από τα κόμματα της δεξιάς και των σοσιαλδημοκρατών. Η Γερουσία (κυβέρνηση) του Περ Έβιντ Σβίνχουφβουντ όρισε τότε τον στρατηγό Μάνερχαϊμ, ο οποίος είχε μόλις επιστρέψει στη Φινλανδία, αρχιδιοικητή ενός στρατού ο οποίος ήταν, σχεδόν, ανύπαρκτος.
Σε αυτή την περίοδο μεγάλης αστάθειας, η κύρια αποστολή που είχε να φέρει εις πέρας ο στρατηγός Μάνερχαϊμ ήταν η υπεράσπιση της κυβέρνησης. Ωστόσο, έπρεπε ταυτόχρονα να προχωρήσει στον αφοπλισμό των ρωσικών στρατευμάτων που βρισκόντουσαν σταθμευμένα στη Φινλανδία.
Ωστόσο, καθώς η κυβέρνηση του Περ Έβιντ Σβίνχουφβουντ ήταν φίλα προσκείμενη στη Γερμανία, ο Μάνερχαϊμ διατήρησε ορισμένες επιφυλάξεις αναφορικά με την πολιτική που ακολουθούσε η κυβέρνηση. Αποδέχτηκε, ωστόσο, την πρόταση που του έγινε και σύστησε το στρατιωτικό του επιτελείο στο Σεϊναγιόκι, απ'όπου και ξεκίνησε τις επιχειρήσεις του για αφοπλισμό των ρωσικών φρουρών που παρέμεναν στη Φινλανδία (περίπου 40,000 με 50,000 άνδρες).
Η ήττα της Τσαρικής Αυτοκρατορίας στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου είχε προκαλέσει την ολική κατάρρευση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Σε αυτή την κρίση της Ρωσίας αντιστοιχούσε μία αντίστοιχη κατάρρευση της φινλανδικής κοινωνίας η οποία έλαβε χώρα στη διάρκεια του έτους 1917. Οι σοσιαλδημοκράτες από την αριστερά και οι συντηρητικοί από τη δεξιά έδιναν σκληρή μεταξύ τους μάχη για την ανάληψη της διεύθυνσης της Γερουσίας και του κοινοβουλίου, που πέρασε από τον έλεγχο της αριστεράς σε αυτόν της δεξιάς το 1917.
Κι ενώ μετά τον Μάρτιο του 1917 δεν υφίστατο πλέον στη Φινλανδία καμία στρατιωτική ή αστυνομική δύναμη που να είναι κοινής αποδοχής για την επιβολή της τάξεως, τόσο η αριστερά όσο και η δεξιά ξεκίνησαν τη στελέχωση δικών τους σωμάτων ασφαλείας, κάτι που οδήγησε στη δημιουργία δύο διαφορετικών και μεταξύ τους ανεξάρτητων στρατιωτικών σωμάτων, την άσπρη και κόκκινη φρουρά. Μία ατμόσφαιρα πολιτικής βίας και φόβου άρχισε, τότε, ραγδαία να αυξάνεται μεταξύ των Φινλανδών. Οι συγκρούσεις ξέσπασαν στη διάρκεια του Ιανουαρίου του 1918, λόγω ενεργειών που πραγματοποιούνταν τόσο από τους κόκκινους όσο και τους άσπρους σε μία κλιμάκωση της βίας τόσο σε στρατιωτικό όσο και πολιτικό επίπεδο.
Στη διάρκεια της σύγκρουσης αυτής, εκμεταλλεύτηκε τη δυνατότητα στρατολόγησης των Φινλανδών στρατιωτών που ήταν αιχμάλωτοι στη Γερμανία (στα φινλανδικά jääkärit), ενώ ο γερμανικός στρατός αποβιβάστηκε στη Φινλανδία προκειμένου να προσφέρει βοήθεια στους Άσπρους, κάτι που παρ'όλα αυτά ο Μάνερχαϊμ είχε ιδιαίτερη δυσκολία να αποδεχτεί. Ωστόσο, καθώς ο ίδιος ήταν φανατικός αντικομμουνιστής, διατήρησε υπό τη διοίκησή του τις κυβερνητικές δυνάμεις, τις οποίες και οδήγησε στη νίκη. Αν και ήρωας για τους άσπρους, ωστόσο, η εικόνα του ήταν αυτή ενός αιμοδιψούς σφαγέα για τους κόκκινους, παρά την ξεκάθαρη αντίθεσή του στην υπέρμετρη χρήση βίας από τους άσπρους και την απουσία του κατά τη διάρκεια της περιόδου του ξεκαθαρίσματος λογαριασμών που ακολούθησε τη νίκη των άσπρων.
Η αντιβασιλεία
Όντας σε πλήρη αντίθεση με την ολοένα και αυξανόμενη επιρροή των Γερμανών στις φινλανδικές υποθέσεις, ο Μάνερχαϊμ αποχώρησε προσωρινά από τη χώρα τον Ιούνιο του 1918. Ο Μάνερχαϊμ βρισκόταν εκτός της χώρας κατά τη διάρκεια του τελικού σταδίου του εμφυλίου πολέμου, αυτού του ξεκαθαρίσματος λογαριασμών, του λιμού και της φυλακίσεως σε στρατόπεδα συγκέντρωσης - όπου υφίσταντο υψηλά ποσοστά θνησιμότητας - των μαχητών και των συμπαθούντων των κόκκινων. Στη διάρκεια του εμφυλίου, είχε ήδη προσπαθήσει να αποτρέψει την "άσπρη τρομοκρατία" και είχε αντιτεθεί στη μαζική φυλάκιση των κόκκινων.
Το φθινόπωρο του 1918, ο Μάνερχαϊμ πραγματοποίησε σειρά διαλέξεων στο Λονδίνο και το Παρίσι. Τον Σεπτέμβριο βρισκόταν στο Παρίσι όταν και του ζητήθηκε να επιστρέψει στη Φινλανδία για να γίνει "προστάτης" της ή αντιβασιλέας. Αποδέχτηκε, τότε, και ανέλαβε το αξίωμα του αντιβασιλέα στις 12 Δεκεμβρίου 1918.
Στη χώρα, οι φιλοβασιλικοί επιθυμούσαν να τον καταστήσουν ως τον νέο βασιλιά της Φινλανδία. Ο λόγος αυτής της επιθυμίας ήταν το γεγονός ότι ο νέος βασιλιάς, ο οποίος είχε εκλεγεί προσφάτως, ο Φρίντριχ Καρλ Λούντβιχ Κόνσταντιν φον Χέσσεν-Κάσσελ πρίγκηπας γερμανικής καταγωγής, δεν έκανε για τους νικηφόρους στον πόλεμο Συμμάχους και υποχρεώθηκε να παραιτηθεί της διεκδικήσεως του θρόνου.
Το 1919, ο Μάνερχαϊμ ηττήθηκε στις προεδρικές εκλογές απέναντι στον Κάαρλο Γιούχο Στάλμπεργκ, με αποτέλεσμα την προσωρινή του απόσυρση από τη δημόσια ζωή της χώρας.
Η περίοδος του Μεσοπολέμου
Κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου, οι δραστηριότητες του Μάνερχαϊμ περιορίστηκαν στον ανθρωπιστικό τομέα. Παρείχε στήριξη στον φινλανδικό Ερυθρό Σταυρό, ενώ ίδρυσε το Ίδρυμα Μάνερχαϊμ για τα παιδιά.
Στρατηγάτο Μαρακέως
Το Στρατηγάτο Mαρακέως ήταν διοικητική διαίρεση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, μικρό συνοριακό Θέμα, κατά τον 10ο αιώνα.
Καρλ Γκούσταφ Έμιλ Μάνερχαϊμ
Η περίοδος του Μεσοπολέμου
Το 1929, αρνήθηκε πρόταση των πλέον ριζοσπαστικών στοιχείων της φινλανδικής δεξιάς να αναλάβει, κατά κάποιον τρόπο, έναν άτυπο ρόλο στρατιωτικού δικτάτορα, κι αυτό παρά το γεγονός ότι είχε εκφράσει κατά καιρούς μια ορισμένη συμπάθεια απέναντι στο ημι-φασιστικό δεξιό κίνημα Lapua.
Στρατηγάτο Μαρακέως
Το στρατηγάτο βρισκόταν στην Κιλικία, περιελάμβανε το Κάστρο Μαρακέως (Maraqijja ), και τις γύρω περιοχές.
Η Άννα Κομνηνή αναφέρει το Mαρακέως, στην Αλεξιάδα ως στρατηγάτο και μία από τις περιοχές που αναγνώρισε ο βυζαντινός αυτοκράτορας υπό την εξουσία του Βαλδουίνου της Βουλώνης ως πρώην βυζαντινά εδάφη με την Συνθήκη της Δεαβόλεως το 1108.
Καρλ Γκούσταφ Έμιλ Μάνερχαϊμ
Η περίοδος του Μεσοπολέμου
Το 1933, έλαβε τον τιμητικό τίτλο του στρατάρχη (sotamarsalkka, fältmarsalk). Ως επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Αμύνης, ο Μάνερχαϊμ υποστήριξε τη στρατιωτική βιομηχανία της Φινλανδίας και προσπάθησε να συνάψει μια αμυντική στρατιωτική συμμαχία με τη Σουηδία, δίχως ωστόσο επιτυχία. Καθώς το πρόγραμμά του για τον επανεξοπλισμό του φινλανδικού στρατού δεν εξελισσόταν με τους ρυθμούς που ο ίδιος επιθυμούσε, έρχονταν συχνά σε ρήξη με τα διάφορα υπουργικά γραφεία, απειλώντας με παραίτηση, στις περισσότερες περιπτώσεις, ώστε να πετύχει να λάβει επιπλέον χρήματα για τους σκοπούς του.
Στρατηγάτο Μαρακέως
Παραπομπές
Κατηγορία:Βυζαντινά θέματα
Καρλ Γκούσταφ Έμιλ Μάνερχαϊμ
Η περίοδος του Μεσοπολέμου
Οι καθυστερήσεις αυτές στον εξοπλισμό του στρατού τον έκαναν εξαιρετικά αρνητικό αναφορικά με τις πιθανότητες που θα είχε η Φινλανδία να αντέξει μια εισβολή με την προοπτική ενός προσεχούς πολέμου: επιχείρησε τότε να λάβει από τον Πρόεδρο Κιόστι Κάλιο (διάδοχο του Σβίνχουφβουντ) τη γραπτή του δέσμευση ότι σε περίπτωση ένοπλης σύγκρουσης ο ίδιος θα αναλάμβανε τον ρόλο του στρατιωτικού αρχιδιοικητή, κάτι που έγινε άμεσα, το 1939.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
thumb|Ο στρατάρχης Μάνερχαϊμ στο γενικό του επιτελείο
Στυλιανός Πετροπουλάκης
Ο Στυλιανός Πετροπουλάκης (1895-1949) ήταν Έλληνας στρατιωτικός Αντισυνταγματάρχης Πυροβολικού.
Καρλ Γκούσταφ Έμιλ Μάνερχαϊμ
Ο Χειμερινός Πόλεμος (1939-1940)
Έχοντας πλήρη επίγνωση της κατάστασης και του πολέμου που πλησίαζε και λυπούμενος για την έλλειψη εξοπλισμού και προετοιμασίας του στρατού, ο Μάνερχαϊμ απείλησε ακόμη μία φορά με παραίτηση στις 17 Οκτωβρίου 1939, δηλώνοντας ότι δεν θα επέστρεφε παρά μόνο άμα αναλάμβανε τον ρόλο του γενικού διοικητή του φινλανδικού στρατού, κάτι που έγινε κι επίσημα.
Στυλιανός Πετροπουλάκης
Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Ράχη Γυθείου Μάνης το 1895. Καταγόταν από ισχυρή και πολυμελή οικογένεια της Μάνης με μέλη πολιτικούς και στρατιωτικούς. Το 1912 αποφοίτησε από το Βαρβάκειο Πρακτικό Λύκειο. Το 1916 φοίτησε από την Σχολή Ευελπίδων ως Ανθυπολοχαγός Πυροβολικού. Πήρε μέρος στην επιστράτευση του 1915 και μετά την επάνοδό του στη σχολή στασίασε με άλλους Ευέλπιδες, με αιτία την κατάργηση της αρχαιότητας. Το 1918 θα έγινε απόπειρα δολοφονίας από οπαδούς του Ελευθέριου Βενιζέλου, λόγω των Βασιλικών του φιλοφρονημάτων.
Καρλ Γκούσταφ Έμιλ Μάνερχαϊμ
Ο Χειμερινός Πόλεμος (1939-1940)
Εγκατέστησε τότε το γενικό του επιτελείο στην πόλη Μικέλι. Επισήμως, δεν έγινε ανώτατος στρατιωτικός διοικητής των φινλανδικών δυνάμεων παρά μόνο μετά τη σοβιετική επίθεση, στις 30 Νοεμβρίου 1939.
Στυλιανός Πετροπουλάκης
Βιογραφία
Το 1920 συμμετείχε στην Μικρασιατική εκστρατεία με τον βαθμό του Λοχαγού ως αξιωματικός επί του οπλισμού και πυρομαχικών του Αρχηγείου Πυροβολικού της Στρατιάς Μικράς Ασίας, θέση που κατείχε μέχρι το τέλος των επιχειρήσεων.
Καρλ Γκούσταφ Έμιλ Μάνερχαϊμ
Ο Χειμερινός Πόλεμος (1939-1940)
Υπασπιστής του ήταν ο Αντιστράτηγος Άξελ Αΐρο (πρώην φοιτητής στην Ειδική Στρατιωτική Σχολή του Σαιν-Συρ το διάστημα 1920 – 1921, και μετέπειτα στην Ανώτατη Σχολή Πολέμου το διάστημα 1921 – 1923). Ο Μάνερχαϊμ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του χειμερινού πολέμου και του πολέμου συνεχείας στο γενικό του επιτελείο στο Μικέλι, ωστόσο πραγματοποίησε αρκετές επισκέψεις στο μέτωπο.
Στυλιανός Πετροπουλάκης
Βιογραφία
Την περίοδο 1925 - 1933 παντρεύτηκε με την ανηψιά του πρωθυπουργού Παναγή Τσαλδάρη, Μαρία Αναστασοπούλου. Μετά τις εκλογές του 1933 αποσπάστηκε στο Γενικό Επιτελείο Στρατού ως υπασπιστής του υπουργού Στρατιωτικών. Από τη θέση αυτή συμμετείχε στην καταστολή του κινήματος του 1935 ως συντονιστής των στρατιωτικών επιχειρήσεων του Ναυτικού Επιτελείου.
Καρλ Γκούσταφ Έμιλ Μάνερχαϊμ
Ο Χειμερινός Πόλεμος (1939-1940)
Η ηρωική φινλανδική αντίσταση, στις οχυρώσεις της Γραμμής Μάνερχαϊμ καθώς και στις δασικές εκτάσεις στα βόρεια, μέσω της τακτικής των "motti" στοίχισε ιδιαιτέρως στον Κόκκινο Στρατό κατά τις πρώτες εβδομάδες πολέμου. Ωστόσο, μετά τη διάλυση της Πολωνίας, η Σοβιετική Ένωση ήταν σε θέση να μεταφέρει στο φινλανδικό μέτωπο επιπλέον στρατεύματα που δημιούργησαν υπέρ της αριθμητικό πλεονέκτημα. Η φινλανδική κυβέρνηση ζήτησε τότε την κήρυξη εκεχειρίας.
Στυλιανός Πετροπουλάκης
Βιογραφία
Το 1937 ως αντισυνταγματάρχης, υποδιοικητής στο 3ο Σύνταγμα Ορειβατικού Πυροβολικού, συνέβαλε στην μεταστάθμευση του Συντάγματος από την Πάτρα στην Κόρινθο. Τον ίδιο χρόνο έγινε και διοικητής του.
Καρλ Γκούσταφ Έμιλ Μάνερχαϊμ
Ο Χειμερινός Πόλεμος (1939-1940)
Μετά το σύμφωνο ειρήνης της Μόσχας, το οποίο υπεγράφη στις 12 Μαρτίου 1940, ο Μάνερχαϊμ διατήρησε τη θέση ως ανώτατος στρατιωτικός διοικητής του φινλανδικού στρατού, το οποίο ωστόσο θα έπρεπε να είχε εγκαταλείψει όπως αυτό προβλεπόταν από τους όρους του συμφώνου ειρήνης.
Στυλιανός Πετροπουλάκης
Διακρίσεις
Τιμήθηκε με το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας (1933), το Γ' Τάξεως (1935) και το Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Γεωργίου του Α' (1936)
Καρλ Γκούσταφ Έμιλ Μάνερχαϊμ
Ο Πόλεμος Συνεχείας (1941-1944)
Κατά τη διάρκεια του πολέμου συνεχείας, η Φινλανδία βρέθηκε να πολεμά στο πλευρό της Γερμανίας σε έναν κοινό αγώνα ενάντια στην ΕΣΣΔ, χωρίς ωστόσο να έχει συνάψει μαζί της οποιαδήποτε συμμαχία.
Στυλιανός Πετροπουλάκης
Πηγές - εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί του πυροβολικού Κατηγορία:Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Γεωργίου Α΄ Κατηγορία:Χρυσό Αριστείο Ανδρείας Κατηγορία:Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας
Καρλ Γκούσταφ Έμιλ Μάνερχαϊμ
Ο Πόλεμος Συνεχείας (1941-1944)
Ο Μάνερχαϊμ διατήρησε αυτές τις σχέσεις με την κυβέρνηση της ναζιστικής Γερμανίας όσο πιο τυπικές γινόταν, ενώ, με επιτυχία, κατάφερε να τεθεί αντίθετος σε όσες προτάσεις συμμαχίας του έγιναν από γερμανικής πλευράς. Επίσης, αρνήθηκε με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο τη συμμετοχή φινλανδικών στρατευμάτων στην πολιορκία του Λένινγκραντ.
Αφότου τα σοβιετικά στρατεύματα κατάφεραν να σπάσουν την πολιορκία του Λένινγκραντ, το βόρειο μέτωπο έγινε σταδιακά το θέατρο δευτερεύουσας τάξεως στρατιωτικών επιχειρήσεων, με την κατάσταση να παραμένει σταθερή ως το 1944, ημερομηνία κατά την οποία η σοβιετική προέλαση στην Καρελία και τη Λαπωνία κατέστη ιδιαιτέρως δύσκολη για οποιασδήποτε μορφής αντίσταση.
Ο Χίτλερ σε επίσκεψη στη Φινλανδία
Τα εβδομηκοστά πέμπτα γενέθλια του Μάνερχαϊμ (4 Ιουνίου 1942) ήταν ένα σημαντικό γεγονός. Η κυβέρνηση του παραχώρησε τον μοναδικό τίτλο του Στρατάρχη της Φινλανδίας (Suomen Marsalkka), ο οποίος δεν είχε ποτέ παραχωρηθεί κατά το παρελθόν (και δεν έχει παραχωρηθεί ξανά έκτοτε). Ωστόσο, ο Χίτλερ, ο οποίος βρισκόταν σε επίσκεψη στη Φινλανδία, επιθυμούσε να μεταβεί ο ίδιος να ευχηθεί ιδιαιτέρως τον Μάνερχαϊμ για τα γενέθλιά του.
Ο Μάνερχαϊμ αρνήθηκε να συναντηθεί με τον Χίτλερ, τόσο στο γενικό του επιτελείο στο Μικέλι, όσο και στην πρωτεύουσα της Φινλανδίας το Ελσίνκι, καθώς δεν ήθελε να καταστήσει την επίσκεψη αυτή ως μια επίσημη επίσκεψη. Προς αυτή την κατεύθυνση, οργάνωσε τη μεταξύ τους συνάντηση σε ένα βαγόνι τρένου κοντά στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της Ίμολα, στα νοτιοανατολικά της Φινλανδίας, με την επίσκεψη αυτή να έχει οργανωθεί μυστικά.
Ο Χίτλερ, ο οποίος ήταν κατά πολύ κοντύτερος του Μάνερχαϊμ (ο Μάνερχαϊμ είχε ύψος άνω του 1,90 μ.), είχε φορέσει τακούνια για την περίσταση αυτή, ενώ είχε ζητήσει από τους φωτογράφους του να βρουν μία κατάλληλη οπτική γωνία για την επίσημη φωτογράφιση. Έπειτα από μία συγχαρητήρια ομιλία του Χίτλερ και ένα γεύμα το οποίο διεξήχθη υπό τεταμένο κλίμα, ο Χίτλερ επέστρεψε στη Γερμανία, ύστερα από μόλις πέντε ώρες παραμονής στη Φινλανδία.
Στρατιωτικός ή πολιτικός;
Ο ρόλος του Μάνερχαϊμ κατά τη διάρκεια του πολέμου θα πρέπει να χωρίζεται σε δύο πλήρως διακριτέους μεταξύ τους ρόλους: ο Μάνερχαϊμ ως στρατιωτικός διοικητής και ο Μάνερχαϊμ ως πολιτικός.
Ως στρατιωτικός διοικητής, ο Μάνερχαϊμ έφερε σε πέρας με επιτυχία την αποστολή του. Υπό τη διοίκησή του οι φινλανδικές δυνάμεις διεξήγαγαν έναν επιτυχημένο ως προς το αποτέλεσμα πόλεμο, σε δύο περιπτώσεις, σώζοντας τη Φινλανδία από τον σοβιετικό κίνδυνο. Χρησιμοποιώντας μία στρατηγική που συνδύαζε στοιχεία οργανωμένης σε οχυρώσεις άμυνας και ανταρτοπόλεμου, ο Μάνερχαϊμ έδειξε ιδιαίτερη προσοχή στο να μην σπαταλήσει τις ζωές των στρατιωτών του, αποφεύγοντας τη λήψη αχρείαστων ρίσκων, καθώς η πηγή στρατολόγησής του ήταν ιδιαιτέρως περιορισμένη.
Το σημαντικότερό του μειονέκτημα ήταν το γεγονός ότι απέφευγε να μεταθέτει τη λήψη αποφάσεων σε άλλα στελέχη του στρατιωτικού του επιτελείου. Ενώ διέθετε ορισμένο αριθμό ιδιαιτέρως ικανών αξιωματικών, όπως ο στρατηγός Άξελ Αΐρο, ο Μάνερχαϊμ επέμενε για να κρατείται ενήμερος από όλους τους κατά τόπους στρατιωτικούς διοικητές των φινλανδικών στρατευμάτων για τις όποιες εξελίξεις, εξουδετερώνοντας με αυτό τον τρόπο τον στρατηγό πεζικού Έρικ Χάινρικς. Ως αποτέλεσμα, ο Μάνερχαϊμ βρέθηκε να έχει υπερβολικό φόρτο εργασίας, ενώ η συνεργασία μεταξύ των διάφορων σωμάτων του γενικού του επιτελείου δεν ήταν και η καλύτερη δυνατή. Οι στρατιωτικοί ιστορικοί εκτιμούν ότι η συμπεριφορά αυτή και η μορφή αυτής αλυσίδα διαταγών δεν ήτανε άσχετες με την πλήρη έκπληξη που κατάφεραν να πετύχουν οι Σοβιετικοί το 1944 με την προέλασή τους στην Καρελία.
Οι σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση αποτέλεσαν εξαρχής πεδίο διπλωματικών τριβών: καθώς η Φινλανδία δεν εθελοτυφλούσε αναφορικά με την έκβαση ενός ενδεχόμενου πολέμου απέναντι στην ΕΣΣΔ, ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα σε όλη τη διάρκεια του πολέμου ήταν να βρεθεί η κατάλληλη στιγμή για τη σύναψη ειρήνης. Το να προχωρούσε νωρίς σε αυτή την ενέργεια θα σήμαινε ότι η ναζιστική Γερμανία θα προχωρούσε σε αντίποινα, όπως συνέβη άλλωστε και στην περίπτωση της Ουγγαρίας. Αντιθέτως, η παράταση της διάρκειας του πολέμου θα είχε ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα την κατάληψη της Φινλανδίας από τα σοβιετικά στρατεύματα, λύση την οποία τόσο ο Μάνερχαϊμ όσο και η κυβέρνηση έκαναν τα πάντα για να αποφύγουν από το 1917 και την ανεξαρτησία της χώρας.
Αν και κατάφερε να αντιληφθεί σε σύντομο διάστημα (το 1942) ότι η Γερμανία δεν θα κατάφερνε να νικήσει την ΕΣΣΔ, ωστόσο ο Μάνερχαϊμ δεν θέλησε να εμπλακεί αμέσως με την πολιτική, προτιμώντας να αφοσιωθεί στη διεξαγωγή του πολέμου και, επιπλέον, να εμφανιστεί ως ένα άτομο το οποίο θα ήταν ικανό να αναλάβει τη διοίκηση του κράτους και να το οδηγήσει σε καιρό ειρήνης.
Μπόρεσε να διαπραγματευτεί με τους Γερμανούς ώστε να διατηρήσει τη βιομηχανική και στρατιωτική τους υποστήριξη, χωρίς ωστόσο να χρειαστεί να προχωρήσει η Φινλανδία στη σύναψη μετέπειτα επιβλαβών συμμαχικών συμφωνιών. Κυρίως, ο Μάνερχαϊμ ήθελε να αποφύγει με κάθε κόστος μια κατάσταση στην οποία θα έπρεπε να λάβει διαταγές από το Βερολίνο: ως αποτέλεσμα, αρνήθηκε την πρόταση που του έγινε από τους Γερμανούς να πάρει υπό τις διαταγές του (αλλά ευρισκόμενος υπό τον έλεγχο της OKW) τις γερμανικές δυνάμεις που ήσαν στρατοπεδευμένες στη Φινλανδία.
Ωστόσο, προκειμένου να αντισταθεί στις σημαντικές σοβιετικές επιθέσεις του 1944, ο Μάνερχαϊμ προσπάθησε να λάβει ισχυρότερη γερμανική υποστήριξη. Καθώς οι Γερμανοί επιθυμούσαν τη σύναψη μιας συμφωνίας με σκληρότερους όρους για τη φινλανδική κυβέρνηση, ο Φινλανδός πρόεδρος Ρίστο Ρίτι υποχρεώθηκε να υπογράψει τη συγκεκριμένη συμφωνία, γνωστή επίσης και ως το σύμφωνο Ρίτι-Ρίμπεντροπ (και το οποίο είχε ως συνέπεια την καταδίκη του Ρίτι μετά το πέρας του πολέμου).
Έχοντας αναλάβει καθήκοντα προέδρου της Δημοκρατίας τον Αύγουστο του 1944 διαδεχόμενος τον Ρίτι — κι ενώ γινόταν ολοένα και πιο επείγον ο απεγκλωβισμός της Φινλανδίας από τη ναζιστική Γερμανία — ο Μάνερχαϊμ δεν δίστασε να καταγγείλει το υπογραφέν σύμφωνο μεταξύ των δύο πλευρών, του οποίο δεν του ήταν, πλέον, καμίας χρησιμότητας, καθώς η θερινή σοβιετική επίθεση είχε αναχαιτιστεί, κάτι που του έδινε τη δυνατότητα εκκίνησης ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων. Η απόφαση αυτή οδήγησε στο ξέσπασμα του « Πολέμου του Βορρά » ή Πολέμου της Λαπωνίας (1944-1945) μεταξύ Σοβιετικών, Φινλανδών και Γερμανών, καθώς γερμανικά στρατεύματα παρέμεναν απομονωμένα στα βόρεια της χώρας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρόεδροι της Φινλανδίας Κατηγορία:Φινλανδοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Φινλανδοί ευγενείς
Ούλβα (νησί)
thumb|250px|Τοπίο του Ούλβα.
Το Ούλβα (αγγλικά: Ulva) είναι νησί του Ηνωμένου Βασιλείου και συγκεκριμένα νησί του νησιωτικού συμπλέγματος των Εβρίδων. Έχει έκταση 19,9 τ.χλμ. και 11 κατοίκους (2011). Πρωτεύουσα του νησιού είναι ο οικισμός Ulva House και διοικητικά ανήκει στην περιφέρεια του Άργκαϊλ και Μπιουτ. Χωρίζεται από το Μαλ με ένα στενό, και συνδέεται με το γειτονικό νησί της Gometra με μια γέφυρα. Το Ούλβα κατοικείται από τη Μεσολιθική περίοδο και υπάρχουν διάφορα νεολιθικά λείψανα στο νησί. Πολλές γνωστές προσωπικότητες έχουν συνδεθεί με το νησί, συμπεριλαμβανομένων των Ντέιβιντ Λίβινγκστον, Samuel Johnson και Γουόλτερ Σκοτ, ο οποίος εμπνεύστηκε από το Ούλβα το ποίημά του, Ο Άρχοντας των νήσων, το 1815. Η άγρια ζωή είναι άφθονη με πάνω από 500 είδη φυτών να έχουν καταγραφεί, ενώ κητώδη έχουν εντοπιστεί τακτικά στα περιβάλλοντα ύδατα. Σήμερα υπάρχει τακτική ακτοπλοϊκή συγκοινωνία και ο τουρισμός είναι ο στυλοβάτης της οικονομίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ουλβα
Μάχη του Καϊμακτσαλάν
Η Μάχη του Καϊμακτσαλάν ήταν πολεμικό επεισόδιο εντός Ελληνικού εδάφους, στα πλαίσια του Μακεδονικού Μετώπου του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου μεταξύ των βουλγαρικών και των σερβικών δυνάμεων.
Η μάχη έλαβε χώρα από τις 12 μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου 1916, όταν ο σερβικός στρατός προσπάθησε να καταλάβει την κορυφή του Προφήτη Ηλία ενώ ανάγκασε τους Βούλγαρους να υποχωρήσουν στο Μορίχοβο, όπου σχημάτισαν νέες αμυντικές γραμμές. Την περίοδο 26-30 Σεπτεμβρίου, η κορυφή του Προφήτη Ηλία άλλαξε πολλές φορές χέρια μέχρι να την καταλάβουν οριστικά οι Σέρβοι στις 30 Σεπτεμβρίου.
Η μάχη έληξε με σοβαρές απώλειες και για τις δύο πλευρές. Οι Σέρβοι έχασαν περίπου 10.000 στρατιώτες μέχρι τις 23 Σεπτεμβρίου. Οι βουλγαρικές μονάδες έχασαν 90 άνδρες κατά μέσο όρο και ένα σύνταγμα έχασε κατά μέσο όρο 73 αξιωματικούς και 3.000 άνδρες.
Από την άποψη της στρατηγικής, η μάχη δεν ήταν μεγάλη επιτυχία για τους Συμμάχους εξαιτίας του επικείμενου χειμώνα που καθιστούσε περαιτέρω στρατιωτικές επιχειρήσεις σχεδόν αδύνατες.
Σήμερα, στην κορυφή του Προφήτη Ηλία, εντός της Ελληνικής επικράτειας, κοντά στα σύνορα Ελλάδας - Βόρειας Μακεδονίας, υπάρχει μια μικρή εκκλησία όπου βρίσκονται τα κρανία των νεκρών Σέρβων στρατιωτών - η εκκλησία αυτή θεωρείται πολιτιστικός χώρος και είναι τουριστικό αξιοθέατο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Η Ελλάδα κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατηγορία:Ιστορία της Βουλγαρίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατηγορία:Ιστορία της Σερβίας κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατηγορία:Μάχες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου Κατηγορία:Μάχες Σερβικού στρατού Κατηγορία:Ιστορία της Πέλλας
Τρελλός παλαβός και Βέγγος
Πλοκή
Ο Θανάσης (Θανάσης Βέγγος) είναι σερβιτόρος στην εξοχική ταβέρνα "Τα 7 αδέρφια" αλλά ουσιαστικά διαχειρίζεται τα πάντα σε αυτήν. Οι επτά αδελφοί (Τάκης Μηλιάδης, Δημήτρης Κουκής, Στράτος Παχής, Κώστας Σταυρινουδάκης, Γιάννης Μωραΐτης, Γιώργος Γιαλούρης & Ανδρέας Γκόλφης), που είναι ιδιοκτήτες της ταβέρνας, έχουν αφήσει όλες τις ευθύνες της επιχείρησής τους στον Θανάση. Η μοναδική αδελφή τους, η Ανθούλα (Ελένη Ανουσάκη) είναι αρραβωνιασμένη με τον Θανάση και έχει ήδη προγραμματιστεί ο γάμος τους. Την ημέρα του γάμου, ο Θανάσης τραυματίζεται στο κεφάλι από ένα ντεπόζιτο νερού και χάνει σχεδόν ολικά τη μνήμη του. Φεύγει από την ταβέρνα και περιπλανιέται, μην μπορώντας να θυμηθεί λεπτομέρειες για τον εαυτό του ενώ παράλληλα τα 7 αδέλφια τον αναζητούν για να γίνει ο γάμος. Καταλήγει να κοιμηθεί στη βιτρίνα μιας έκθεσης επίπλων που ανήκει σε έναν γνωστό του (Γιάννης Κωστής), ο οποίος το επόμενο πρωί τον ανακαλύπτει να κοιμάται εκεί και ειδοποιεί την Ανθούλα και τους αδελφούς της οι οποίοι καταφτάνουν και όλοι μαζί οδηγούνται στο αστυνομικό τμήμα.
Αφού η αστυνομία δεν μπόρεσε να κάνει κάτι τον παίρνουν και πάλι πίσω στην ταβέρνα, όπου τον εξετάζει ένας ιατρός (Γιώργος Ξύδης) και διαπιστώνεται πως έπαθε αμνησία. Όμως, ο Θανάσης καταφέρνει να δραπετεύσει παίρνοντας το μούσι του ιατρού και τα ρούχα του. Αργότερα, όπως τον βλέπουν κάποιοι άνθρωποι (Γιάννης Σπαρίδης, Βιολέτα Σούλη, Ταϋγέτη & Δημήτρης Τσουράπης) τον περνούν για γιατρό και τον καλούν να σώσει την κόρη τους (Σάσα Καστούρα) που δήθεν έχει πιει κινίνο για να προσποιηθεί αυτοκτονία. Ο Θανάσης, σαν άλλος γιατρός, τους βοηθάει και αφού δεν δέχεται να πάρει λεφτά, καλούν ταξί να τον πάρει. Στο ταξί βρίσκεται ο οδηγός που θα τον πήγαινε στην εκκλησία (Γιάννης Αργύρης) και αφού ξεφεύγει και από αυτόν, παίνει μια βέσπα και επειδή δεν ξέρει πως να σταματήσει, ρωτά έναν οδηγό αυτοκινήτου που τον αγνοεί και πέφτει μέσα σε ένα φορτηγό με λάσπη. Αργότερα, πηγαίνει σε μια γιορτή κρασιού και σε τρελούς και γυρνά στην ταβέρνα (που είχε πάει μετά την αμνησία του), έχοντας μία αναλαμπή μνήμης ότι πρέπει να δουλέψει. Όμως, ο οδηγός τον εντοπίζει και το λέει στους συγγενείς.
Τα 7 αδέλφια, μαζί με έναν δυναμικό θείο (Δημήτρης Σημηριώτης) που έρχεται από το χωριό να συνδράμει, πηγαίνουν να τον απαγάγουν για να παντρευτεί και να ξεπλύνουν τη ντροπή τους. Ο Θανάσης προσπαθεί να δραπετεύσει ξανά τη μέρα του γάμου του, και στην προσπάθεια του να κρυφτεί μπαίνει στα κάρβουνα μαζί με κάτι άλλους αναστενάρηδες. Η κάλτσα του πιάνει φωτιά και την πετάει σε ένα καφενείο με αχυρένια στέγη. Η στέγη παίρνει φωτιά και ένα μαδέρι από τη στέγη πέφτει στο κεφάλι του Θανάση που προσπαθεί να ξεφύγει, κάνοντάς τον όμως έτσι να ξαναβρεί τη μνήμη του. Έτσι ο Θανάσης παντρεύεται τελικά την Ανθούλα οικειοθελώς. Η ταινία τελειώνει στην ταβέρνα, όπου πια το παντρεμένο ζευγάρι είχε αποκτήσει 6 παιδιά, περιμένοντας μάλιστα και το έβδομο.
Διανομή
Εμφανίζονται, επίσης, οι ηθοποιοί (που δεν αναγράφονται στου τίτλους):
Πληροφορίες
200px|thumb| Γνωστή σκηνή της ταινίας, στην οποία ακούγεται η περίφημη φράση, από τον [[Θανάσης Βέγγος|Θανάση Βέγγο: «Ξέρεις από βέσπα;»]]
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1967 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Θανάση Βέγγου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Ναπολέοντα Ελευθερίου Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες σε παραγωγή Θανάση Βέγγου Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής ΘΒ Ταινίες Γέλιου Κατηγορία:Αμνησία σε ταινίες
Γερμανικός μυστικισμός
Ο Γερμανικός μυστικισμός ή Γερμανικός αποκρυφισμός μπορεί να αναφέρεται στα εξής:
Πέτρος Μαυρομιχάλης
Το όνομα Πέτρος Μαυρομιχάλης είχαν οι:
Χαλκιάς Καρπάθου
Ο Χαρκιάς ή Χαλκιάς είναι πολύ μικρή νησίδα των Δωδεκανήσων στο Καρπάθιο πέλαγος, η οποία βρίσκεται στη δυτική-νότια πλευρά της νήσου Καρπάθου, νοτιοαδυτικά από την παραλία του Αγίου Νικολάου στην Αρκάσα. Αναφέρεται το 2011 να προσαρτάται στο δήμο Καρπαθίων. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 δεν κατοικείται και σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Αρκάσα, το Πλατύολο και τη γειτονική νησίδα Διακόφτη αποτελούν τη τοπική κοινότητα Αρκάσας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Καρπάθου του Δήμου Καρπάθου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βραχονησίδες της Καρπάθου
Βάλτερ Ούλμπριχτ
Ο Βάλτερ Έρνστ Πάουλ Ούλμπριχτ (Walter Ernst Paul Ulbricht, 30 Ιουνίου 1893 - 1 Αυγούστου 1973) ήταν Γερμανός κομμουνιστής ηγέτης και πολιτικός. Ως Γενικός Γραμματέας του Κόμματος ΕΣΚΓ από το 1950 έως το 1971, έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην πρόωρη ανάπτυξη και καθιέρωση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Ανατολική Γερμανία).