cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μεσιέ 74
Εξωτερικούς σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σπειροειδείς γαλαξίες 74 0628 Κατηγορία:Ιχθύες (αστερισμός)
Άγιοι της Γνωστικής Καθολικής Εκκλησίας
Οι Γνωστικοί, - Άγιοι της Γνωστικής Καθολικής Εκκλησίας - είναι μια σειρά ιστορικών και μυθικών προσώπων που εορτάζονται με βάση τις αξίες του Θελήματος. Ο πρώτος κατάλογός τους ήταν στο Εικοστό Πέμπτο Βιβλίο του Άλιστερ Κρόουλι, τη Γνωστική Λειτουργία, που είναι το βασικό τελετουργικό του Ordo Templi Orientis και το εκκλησιαστικού του οργάνου, της Ecclesia Gnostica Catholica, - Γνωστικής Καθολικής Εκκλησίας. Βρίσκονται στο 5ο κεφάλαιο του 15ου Βιβλίου, που έχει σαν τίτλο "Οι Άγιοι".
Πλαίσιο
Ο Ταυ Απίριον, Αρχιεπίσκοπος της Γνωστικής Καθολικής Εκκλησίας στις Η.Π.Α., δηλώνει τα εξής:
"'Το Πέμπτο Κεφάλαιο του Πέμπτου Μέρους του Εικοστού Πέμπτου Βιβλίου, της Γνωστικής Λειτουργίας, παρουσιάζει τους Αγίους σαν κάποιους που έχουν χαροποιήσει τον 'Κύριο της Ζωής και της Χαράς' ο οποίος είναι 'η δύναμη του ανθρώπου' και η 'ουσία κάθε αληθινού θεού που βρίσκεται στην επιφάνεια της Γης', και έχουν φανερώσει τη δόξα αυτού του Θεού/δύναμης/ουσίας στου ανθρώπους."Στην Καθολική και την Ορθόδοξη Εκκλησία, Άγιος είναι ένα πρόσωπο που έχει επισήμως αγιοποιηθεί μετά το θάνατό του/της. Στη Γνωστική Καθολική Εκκλησία, ο θάνατος είναι συνήθως αλλά όχι πάντα μία προϋπόθεση για αγιοποίηση, από τη στιγμή που ο Άλιστερ Κρόουλι ήταν σίγουρα ζωντανός όταν έγραψε το Εικοστό Πέμπτο Βιβλίο και έβαλε και τον εαυτό του στη λίστα.
Καινούργιες Προσθέσεις
Ο κατάλογος των Αγίων του Εικοστού Πέμπτου Βιβλίου παρέμεινε όπως ήταν από το 1913 μέχρι πολύ πρόσφατα. Ωστόσο, επειδή ο κατάλογος περιείχε τα ονόματα των τεσσάρων προηγουμένων Πατριαρχών της Εκκλησίας, του Ζεράρ Ενκός, του Καρλ Κέλνερ, του Θίοντορ Ρόις και του Άλιστερ Κρόουλι, αυτό έγινε αφορμή να προστεθούν και οι Πατριάρχες Καρλ Γκέρμερ και Γκράντυ ΜακΜέρτυ.
Ο επίσημος κατάλογος παραδίδεται από κάτω.
Πηγές - Παραπομπές
Καθολική Εκκλησία
Μπουρτζ Αλ Αράμπ
Το Μπουρτζ Αλ Αράμπ (εκλατ. Burj Al Arab, Αραβ. برج العرب), που αποδίδεται στα ελληνικά ως Πύργος των Αράβων, είναι ουρανοξύστης και ξενοδοχείο πολυτελείας στο Ντουμπάι των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Έχει ύψος 321 μ. και κατατάσσεται ως το τέταρτο ψηλότερο ξενοδοχείο στον κόσμο. Είναι κατασκευασμένο επί τεχνητής νήσου, 280 μ. ανοιχτά της παραλίας Τζουμέιρα και ενώνεται με την ξηρά μέσω τοξωτής γέφυρας. Σημείο αναφοράς αποτελεί το σχήμα ιστίου της όλης κατασκευής, ενώ ο χαρακτηρισμός του ως «το μοναδικό επτάστερο ξενοδοχείο στον κόσμο» τίθεται συχνά υπό αμφισβήτηση.
Σχεδιασμός και κατασκευή
Η κατασκευή διήρκεσε μόλις πέντε χρόνια και τα εγκαίνια έλαβαν χώρα τον Δεκέμβριο του 1999.
Τεχνικά στοιχεία
Αρκετά στοιχεία της όλης κατασκευής αποτέλεσαν πρωτότυπη εργασία, όπως το τεχνητό νησί, επάνω στο οποίο θεμελιώθηκε ο πύργος. Για τη θεμελίωση του νησιού αυτού καθεαυτού χρειάστηκε η βύθιση 230 πασάλων οπλισμένου σκυροδέματος, μήκους 40 μέτρων έκαστος, επί αμώδους πυθμένα. Στη συνέχεια δημιουργήθηκε μια επιφάνεια από βράχους, η οποία εγκιβωτιώθηκε σε οπλισμένο σκυρόδεμα κυψελώδους σχήματος, το οποίο και θα προστατέψει την κατασκευή από τη διάβρωση. Περισσότερα από τρία χρόνια δαπανήθηκαν για την προετοιμασία του εδάφους, ενώ η κατασκευή του κτηρίου ολοκληρώθηκε σε περίπου δυόμιση χρόνια. Για την κατασκευή χρειάστηκαν περισσότεροι από 70.000 κυβ. μ. σκυροδέματος καθώς και 9.000 τόνοι χάλυβα.
Το εσωτερικό αίθριο του κτηρίου φτάνει τα 180 μ. σε ύψος, ενώ ο πύργος θεωρείται το δεύτερο ψηλότερο ξενοδοχείο του κόσμου (εξαιρούνται οι παρακείμενες κατασκευές μεικτής χρήσης). Ο Πύργος του Ρόδου (Rose Rayhaan), επίσης στο Ντουμπάι, είναι κατά ένδεκα μέτρα ψηλότερος από τον Μπουρτζ Αλ Αράμπ.
Δωμάτια και σουίτες
Παρά το μέγεθός του, ο Πύργος των Αράβων διαθέτει μόνο 28 διόρωφα επίπεδα, συνολικής χωρητικότητας 207 σουιτών. Η μικρότερη τέτοια σουίτα καταλαμβάνει έκταση 169 τ.μ., ενώ η μεγαλύτερη διαθέτει 780 τ.μ. Τα περισσότερα δωμάτια είναι διακοσμημένα έτσι ώστε να αντιπαραβάλλεται η δύση με την ανατολή, ενώ τα λουτρά διαθέτουν περίτεχνα μωσαϊκά.
Οι τιμές των δωματίων ποικίλουν, από τα 1.000 περίπου δολλάρια, έως τα 27.000, ανά διανυκτέρευση.
Εστιατόρια
Στην κορυφή του ξενοδοχείου βρίσκεται το εστιατόριο Al Muntaha (Το Ύψιστο), το οποίο περιστρέφεται προσφέροντας μια εκπληκτική θέα στην πόλη του Ντουμπάι. Οι υαλοπίνακές του εκτείνονται 27 μ. από τον κύριο όγκο του κτηρίου, ενώ η πρόσβαση γίνεται μέσω ενός ανελκυστήρα, ο οποίος επίσης προσφέρει πανοραμική θέα.
thumb|Η Αχιβάδα με εμφανές μέρος του ενυδρείου Ένα δεύτερο εστιατόριο με το όνομα Al Mahara (Η Αχιβάδα), διαθέτει ένα μεγάλο ενυδρίο χωρητικότητας περίπου 10.000.000 λίτρων, ενώ η πρόσβαση γίνεται μέσω μιας προσομοιωμένης υποβρύχιας διαδρομής. Η αντοχή του ενυδρείου στην πίεση του νερού επιτυγχάνεται με ακρυλικούς υαλοπίνακες, πάχους 18 εκ.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ξενοδοχεία στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα Κατηγορία:Ουρανοξύστες στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στο Ντουμπάι
Χουάν Μανουέλ Φάντζιο
Ο Χουάν Μανουέλ Φάντζιο (Juan Manuel Fangio, ΔΦΑ: ισπανική προφορά: [ˈfanχjo] «Φάνχιο», Μπαλκάρσε, 24 Ιουνίου 1911 - Μπουένος Άιρες, 17 Ιουλίου 1995) ήταν Αργεντινός οδηγός αγώνων. Κατάφερε να κερδίσει 5 παγκόσμια πρωταθλήματα Φόρμουλα 1 (1951,1954-1957), με τέσσερις διαφορετικές ομάδες (Άλφα Ρομέο, Μαζεράτι, Φερράρι και Μερτσέντες-Μπεντς). Θεωρείται πολύ σημαντική προσωπικότητα του μηχανοκίνητου αθλητισμού διεθνώς και ιδιαίτερα τόσο στη Λατινική Αμερική όσο και στην πατρίδα του, Αργεντινή.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε το 1911 στην πόλη Μπαλκάρσε (Balcarce) της επαρχίας του Μπουένος Άιρες. Οι γονείς του ήταν μετανάστες από την Ιταλία. Από μικρός ξεκίνησε να δουλεύει σε συνεργείο αυτοκινήτων ως μηχανικός. Το 1929 παίρνει μέρος στο πρώτο του αγώνα, ως συνοδηγός ενός ντόπιου οδηγού που ονομαζόταν Manuel Ayerza, πελάτη του εργοστασίου όπου δούλευε, σε μια τοπική κούρσα και τερματίζουν δεύτεροι με μία Chevrolet του 1928. Αργότερα θα ανοίξει και τη δική του επιχείρηση ως μηχανικός.
Οι πρώτοι αγώνες
Στις 25 Οκτωβρίου του 1936, με ένα Φορντ Model A του 1929, που μάλιστα προηγουμένως ήταν ταξί, κάνει το ντεμπούτο του ως οδηγός σε έναν αγώνα της Αργεντινής. Το 1938, αρχίζει επίσημα να παίρνει μέρος σε διάφορους αγώνες στην Αργεντινή. Αποφασίζει να λάβει μέρος στους αγώνες Turismo de Carretera, που έχουν πολύ καλή φήμη στην Αργεντινή. Το 1940 κερδίζει τον πρώτο του αγώνα, σε μία διαδρομή 9,5 χιλιομέτρων στις Άνδεις μεταξύ Αργεντινής, Βολιβίας και Περού. Στο τέλος της χρονιάς κατακτά το πρωτάθλημα της Turismo de Carretera στην Αργεντινή με Chevrolet, πράγμα που θα καταφέρει και την επόμενη χρονιά.
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στην Αργεντινή διοργανώνονται ξανά αγώνες ταχύτητας, στους οποίους ο Φάντζιο παίρνει μέρος αρχικά με ένα Ford T με κινητήρα από Chevrolet, και στη συνέχεια με ένα Volpi-Chevrolet. Το 1948, η Λέσχη Αυτοκινήτου της Αργεντινής (με την υποστήριξη του Περόν) θα αποφασίσει να στείλει οδηγούς στην Ευρώπη στην προσπάθειά της να αναβαθμίσει τους αγώνες στη χώρα. Ανάμεσα στους οδηγούς αυτούς είναι και ο Φάντζιο. Θα πάρει μέρος στον αγώνα με κανονισμούς Φόρμουλα 1 στη Ρενς στη Γαλλία, με μία Talbot, αλλά θα εγκαταλείψει. Την επόμενη χρονιά θα λάβει μέρος σε αγώνες στο Σαν Ρέμο με μία Maserati 4CLT/48 υπό τη χορηγία της Αυτοκινητιστικής Λέσχης της Αργεντινής και θα καταφέρει να νικήσει. Πήρε μέρος σε άλλους έξι αγώνες εκείνη τη χρονιά, νικώντας στους τέσσερις.
Τα παγκόσμια πρωταθλήματα Φόρμουλα 1
thumb|right|250px|Ο Φάντζιο οδηγώντας τη Μερτσέντες W196 σε γκραν πρι παλαιμάχων το 1986 στο Νίρμπουγκρινγκ Το 1950 η Διεθνής Ομοσπονδία Αυτοκινήτου διοργανώνει το πρώτο επίσημο πρωτάθλημα αυτοκινήτων Φόρμουλα 1. Ο Φάντζιο θα πάρει μέρος σαν οδηγός της Άλφα Ρομέο, μαζί με τους Λουίτζι Φατζιόλι και Τζουζέπε Φαρίνα. Ο Φάντζιο καταφέρνει να κερδίσει και τους τρεις αγώνες στους οποίους τερμάτισε (Μονακό, Βέλγιο, Γαλλία), αλλά ο Φαρίνα με μία τέταρτη θέση επιπλέον ήταν αυτός που αναδείχθηκε νικητής στο τέλος. Ο Φάντζιο θα πάρει μέρος και σε οκτώ μη επίσημους αγώνες εκείνης της χρονιάς, και θα νικήσει στους 4, ενώ σε άλλους δύο θα έρθει δεύτερος.
Το 1951, ξανά με Άλφα Ρομέο, θα κερδίσει τρία από τα οκτώ Γκραν Πρι του πρωταθλήματος, ενώ σε άλλα δύο θα έρθει δεύτερος. Παράλληλα η άνοδος της Φερράρι με τους Χοσέ Γκονσάλες και κυρίως τον Αλμπέρτο Ασκάρι, που θα στερήσει βαθμούς από τους συνοδηγούς του στην Άλφα Ρομέο, θα τον βοηθήσουν να κερδίσει το πρώτο του πρωτάθλημα.
Με την αλλαγή των κανόνων στη Φόρμουλα 1 του 1952, η Άλφα Ρομέο δεν μπόρεσε να πάρει μέρος και ο Φάντζιο έμεινε χωρίς ομάδα, ενώ και ένα σοβαρό ατύχημα σε ένα μη επίσημο αγώνα του στέρησε τη δυνατότητα για κάτι καλύτερο εκείνη τη χρονιά.
Το 1953, αφού νίκησε στο Carrera Panamericana με μία Λάντσια D24, επανέρχεται στη Φόρμουλα 1 με την ομάδα της Μαζεράτι. Κατάφέρνει να κερδίσει στη Μόντσα και να τερματίσει άλλες δύο φορές δεύτερος, αλλά η Φερράρι και ο Αλμπέρτο Ασκάρι κυριαρχούσαν στο πρωτάθλημα. Τελικά θα κατακτήσει τη δεύτερη θέση.
Το 1954 θα επανέλθει στους τίτλους. Άρχισε τη χρονιά με την ομάδα της Μαζεράτι με δύο νίκες σε Αργεντινή και Βέλγιο, αλλά μεταπηδά στη Μερτσέντες Μπεντς όταν αυτή αποφασίζει να πάρει μέρος στη μέση της σαιζόν. Με τα "ασημένια βέλη" θα κερδίσει άλλους 4 αγώνες και θα κατακτήσει για δεύτερη φορά τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή.
Το 1956, ο Φάντζιο θα βρεθεί στη Φερράρι, στη θέση του Ασκάρι που είχε σκοτωθεί σε δυστύχημα. Με τη Φερράρι θα πάρει ένα ακόμα πρωτάθλημα, αλλά οι σχέσεις του με τον Έντσο Φερράρι δεν ήταν ιδιαίτερα καλές. Το πρωτάθλημα αυτό ήρθε πιο δύσκολα από τα προηγούμενα. Στον πρώτο αγώνα μοιράστηκε τη νίκη με τον Ιταλό Λουίτζι Μούσσο. Νίκησε στην Αγγλία και τη Γερμανία, αλλά το ίδιο έκανε και ο συνοδηγός του στη Φερράρι Πήτερ Κόλινς στο Βέλγιο και στη Γαλλία. Στον τελευταίο αγώνα στην Ιταλία, ο Κόλινς ήθελε 15 γύρους για να κατακτήσει αυτός το πρωτάθλημα. Τότε αναγκάστηκε να παραχωρήσει το αυτοκίνητό του στον Φάντζιο και τελικά μοιράστηκαν τους έξι βαθμούς της δεύτερης θέσης, με τον Φάντζιο να κατακτά τον τίτλο.
Το 1957 ο Φάντζιο επιστρέφει στη Μαζεράτι. Νικά τους τρεις πρώτους αγώνες σε Αργεντινή, Μονακό και Γαλλία αλλά εγκαταλείπει στο Σίλβερστοουν. Στον επόμενο αγώνα στο Νίρμπουργκρινγκ, ο Φάντζιο ξεκίνησε με λιγότερα καύσιμα, με σκοπό να κάνει ένα γρήγορο πιτ στοπ, αλλάζοντας ταυτόχρονα και ελαστικά. Όμως η ομάδα του δεν κατάφερε να ολοκληρώσει γρήγορα το πιτ στοπ του 13ου γύρου και ενώ πριν βρισκόταν μπροστά περίπου 30 δευτερόλεπτα από τις δύο Φερράρι του Κόλινς και του Χόθορν, βρέθηκε πίσω τους με διαφορά περίπου 50 δευτερολέπτων. Οδηγώντας ταχύτατα, σπάζοντας το ρεκόρ ταχύτερου γύρου σε κάθε πέρασμα, φτάνοντας στον 20ο γύρο να είναι 11 δευτερόλεπτα ταχύτερος από τον καλύτερο γύρο των Φερράρι, κατάφερε τελικά να τερματίσει πρώτος με τρία δευτερόλεπτα διαφορά από αυτές. Η εμφάνιση του Φάντζιο στη Γερμανία εκείνη τη χρονιά, αναφέρεται συχνά ως η καλύτερή οδήγηση στην ιστορία της Φόρμουλα 1. Με τον Μούσσο να τερματίζει τέταρτος, ο Φάντζιο κατακτά τον πέμπτο και τελευταίο τίτλο της καριέρας του στη Φόρμουλα 1, όντας ο μεγαλύτερος σε ηλικία πρωταθλητής στην ιστορία της διοργάνωσης (46 ετών). Η νίκη του αυτή ήταν και η τελευταία στη καριέρα του.
Το 1958 θα λάβει μέρος σε δύο αγώνες, στην πατρίδα του Αργεντινή, όπου θα έρθει τέταρτος, και στη Γαλλία. Στο τελευταίο αγώνα του, ο νικητής του αγώνα Χόθορν, αναγνωρίζοντας την αξία του Φάντζιο, αν και τον είχε περάσει ένα γύρο, σταμάτησε πριν τη γραμμή του τερματισμού αφήνοντας τον Φάντζιο να προσπεράσει, ώστε να ολοκληρώσει τον τελευταίο του, πεντηκοστό, γύρο στον αγώνα.
Διάφορα
Ήταν νυμφευμένος με τη Μελίσα Κάστρο (Melissa Castro).
Μετά το τέλος της καριέρας του στους αγώνες, ο Φάντζιο πουλούσε αυτοκίνητα της Μερτσέντες Μπεντς, αντιπροσωπεία της οποίας είχε αποκτήσει στην Αργεντινή πριν καν ενταχθεί στην ομάδα το 1954. Έγινε Πρόεδρος της Μερτσέντες Μπεντς Αργεντινής το 1974, και Επίτιμος Πρόεδρός της εφ' όρου ζωής το 1987. Συχνά οδηγούσε, σε αγώνες επίδειξης, αγωνιστικά αυτοκίνητα.
Στις 23 Φεβρουαρίου 1958 Κουβανοί αντάρτες τον απήγαγαν, αλλά αργότερα τον απελευθέρωσαν.
Το 1990 μπήκε στο Διεθνές Hall of Fame Μηχανοκίνητου Αθλητισμού.
Πέθανε το 1995, στο Μπουένος Άιρες, σε ηλικία 84 ετών. Ο τάφος του βρίσκεται στη γενέτειρά του, Μπαλκάρσε, όπου υπάρχει και μουσείο προς τιμήν του.
Ο ανιψιός του, που έχει το ίδιο όνομα, ήταν επίσης οδηγός αγώνων.
Υπάρχουν έξι αγάλματά του σε διάφορες πόλεις του κόσμου.
Ρεκόρ
Ο Φάντζιο κέρδισε 24 Γκραν Πρι από τα 51 που πήρε μέρος, ποσοστό 47,06%, που είναι το μεγαλύτερο στην ιστορία του αθλήματος.
Πτολεμαίος Ε΄ Επιφανής
thumb|250px|[[Τετράδραχμο που εξέδωσε ο Πτολεμαίος Ε' ο Επιφανής.]] Ο Πτολεμαίος Ε' Επιφανής ( 210 – 180 π.Χ. ) ήταν ο πέμπτος ηγεμόνας της Δυναστείας των Πτολεμαίων, που βασίλεψαν στην Αίγυπτο κατά τη διάρκεια της ελληνιστικής εποχής. Ήταν γιος του Πτολεμαίου Δ' του Φιλοπάτορος και της Αρσινόης Γ' και βασίλεψε κατά την περίοδο 204 – 181 π.Χ.
Χουάν Μανουέλ Φάντζιο
Ρεκόρ
Πίνακας με τις συμμετοχές του Φάντζιο στα Παγκόσμια πρωταθλήματα Φόρμουλα 1
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αργεντινοί οδηγοί Φόρμουλα 1 Κατηγορία:Παγκόσμιοι Πρωταθλητές Φόρμουλα 1
Πτολεμαίος Ε΄ Επιφανής
Άνοδος στον Θρόνο
Τα γεγονότα που ακολούθησαν μας τα διηγείται με μεγάλη λεπτομέρεια ο Πολύβιος, σχεδόν με τη ματιά ενός σύγχρονου ρεπόρτερ. Οι δύο συνωμότες παρουσίασαν σε μία εξέδρα τον ανήλικο Πτολεμαίο με τα βασιλικά διακριτικά, διάβασαν μια διαθήκη – πραγματική ή πλαστή – που τοποθετούσε τη διακυβέρνηση στα χέρια τους μέχρι την ενηλικίωση του μικρού βασιλιά και δήλωσαν πως το εκλιπόν ζεύγος θα κηδευόταν με μεγαλοπρέπεια.
Ωστόσο περιστοιχίζονταν ακόμη από πολλούς κινδύνους: από εσωτερικούς εχθρούς που εποφθαλμιούσαν τη θέση τους, από τον μισθοφορικό στρατό που ίσως ξεσηκωνόταν, από τους επαναστάτες που δρούσαν στην Άνω Αίγυπτο και από εξωτερικούς κινδύνους: τον Αντίοχο Γ' τον Μέγα, βασιλιά των Σελευκιδών που επιθυμούσε διακαώς την Κοίλη-Συρία, και τον βασιλιά της Μακεδονίας Φίλιππο τον Ε', που ενδιαφερόταν για τις Πτολεμαϊκές κτήσεις στο Αιγαίο. Η κατάσταση της Αιγύπτου, λοιπόν, κατά την άνοδο του Πτολεμαίου στον θρόνο ήταν ιδιαίτερα ζοφερή.
Αγαθοκλής & Σωσίβιος
Ο Αγαθοκλής και ο Σωσίβιος έλαβαν τα μέτρα τους για να αντιμετωπίσουν τους διάφορους κινδύνους. Από τη μία, εξέχοντα πρόσωπα της αυλής εκδιώχθηκαν από την Αλεξάνδρεια με το πρόσχημα της επίβλεψης των διαφόρων επαρχιών, ενώ από την άλλη άτομα εμπιστοσύνης στάλθηκαν ως πρέσβεις στις απειλητικές γειτονικές χώρες, καθώς και στη Ρώμη που ήταν σταθερά ανερχόμενη δύναμη.
Τα ίχνη του Σωσίβιου χάνονται την περίοδο αυτή, είναι πιθανό και να πέθανε καθώς ήταν κάποιας ηλικίας. Ο Αγαθοκλής συνέχισε ασκώντας έναν επιδεικτικό τρόπο ζωής και συγκεντρώνοντας στο πρόσωπό του μια σταθερά κτιζόμενη αγανάκτηση, μόνο μέχρι να βρεθεί κατάλληλος αντικαταστάτης του. Τέτοιος αναδείχτηκε τελικά ο Τλεπόλεμος, ο οποίος είχε αποσταλεί με την ιδιότητα του στρατηγού στο Πηλούσιο. Η περιφέρειά του έγινε επαναστατικό κέντρο και σύντομα ο στρατός της Αλεξάνδρειας τάχθηκε με το μέρος του. Ο Πολύβιος περιγράφει παραστατικά τις ακρότητες στις οποίες επιδόθηκε ο αλεξανδρινός όχλος προκειμένου να πάρει την εκδίκησή του: το παλάτι κατακλύστηκε από κόσμο, ο Αγαθοκλής προσπάθησε απεγνωσμένα να γλιτώσει τη ζωή του, ο μικρός Πτολεμαίος έπεσε στα χέρια των επαναστατών που του απέσπασαν τη διαταγή εκτέλεσης του Αγαθοκλή και του στενού του κύκλου. Ο τελευταίος και η αδερφή του Αγαθόκλεια, ερωμένη του αποθανόντος βασιλιά, παραδόθηκαν στο πλήθος και τεμαχίστηκαν στην κυριολεξία.
Πέμπτος Συριακός Πόλεμος
Ο Τλεπόλεμος δεν στάθηκε επιτυχημένος ηγέτης. Ο Αντίοχος Γ' και ο Φίλιππος Ε' συμμάχησαν μυστικά με σκοπό να αποσπάσουν και να μοιραστούν τις κτήσεις των Αιγυπτίων. Ο Αντίοχος εισέβαλλε στην Κοίλη – Συρία, όπως είχε κάνει δεκαεπτά χρόνια πριν, και ο Φίλιππος απομάκρυνε φρουρές των Πτολεμαίων από τη Θράκη. Το 201 π.Χ. ο στόλος του πήρε τη Σάμο και εισέβαλε στην Καρία. Ταυτόχρονα η πόλη της Γάζας έπειτα από πολιορκία έπεσα στα χέρια του Αντίοχου το φθινόπωρο του ίδιου έτους.
Περίπου εκείνη την εποχή, κατέφτασαν στην Αλεξάνδρεια τρεις Ρωμαίοι πρέσβεις, ανάμεσα στους οποίους και ο Μάρκος Αιμίλιος Λέπιδος. Εννέα χρόνια πριν, μια άλλη πρεσβεία είχε έρθει σε περίοδο που η Ρώμη ήταν πιεσμένη από τους πολέμους με την Καρχηδόνα. Η τωρινή πρεσβεία ανακοίνωσε τη νίκη της και ζήτησε πληροφορίες για τις περαιτέρω κατακτήσεις της και για την εκστρατεία που ετοίμαζε κατά της Μακεδονίας. Υπάρχει μια αμφιβολία γύρω από το αν ο Λέπιδος ανέλαβε κάποιο αξίωμα στην αυλή, ως προστάτης του μικρού Πτολεμαίου. Ωστόσο κάποια πολιτική σχέση μάλλον αναπτύχθηκε μεταξύ τους.
Η ανικανότητα του Τλεπόλεμου ως διοικητή, οδήγησε στην αντικατάστασή του από τον Αριστομένη, έναν αξιωματικό της Σωματοφυλακής του βασιλιά, ο οποίος στο παρελθόν είχε υπάρξει φίλος του Αγαθοκλή. Σύμφωνα όμως με τον Πολύβιο όταν πήρε εξουσία έγινε ένας θαυμαστός και ενάρετος ηγέτης. Ο Σκόπας από την Αιτωλία, που είχε διακριθεί για τις στρατιωτικές του ικανότητες, έγινε ο ανώτατος διοικητής του στρατού. Κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 202 – 201 π.Χ., ο Σκόπας είχε επιτυχίες στον στρατιωτικό τομέα, καταλαμβάνοντας εκ νέου εδάφη στη Νότια Παλαιστίνη, ανάμεσα τους και την Ιερουσαλήμ. Την άνοιξη του 200 π.Χ. αναχαίτισε τις δυνάμεις του Αντίοχου μέχρι τον Λίβανο.
Οι επιτυχίες του Σκόπα έλαβαν τέλος με την τρίτη στη σειρά απόπειρα του Αντίοχου να εισβάλλει στην Κοίλη – Συρία. Στα σύνορα Λιβάνου και Παλαιστίνης, σε μία περιοχή που οι Έλληνες αποκαλούσαν Πάνειον, οι Σελευκίδες νίκησαν κατά κράτος και η πτολεμαϊκή επιρροή στην Παλαιστίνη έλαβε οριστικά τέλος. Στον Σκόπα, αφού πολιορκήθηκε στη Σιδώνα, επετράπη να επιστρέψει στην Αίγυπτο. Έχοντας ακόμη την υποστήριξη του στρατού, επεδίωξε να πάρει την εξουσία στα χέρια του. Τελικά συνελήφθη από τον Αριστομένη, δικάστηκε ενώπιων αντιπροσώπων από όλη την Ελλάδα και θανατώθηκε με δηλητήριο μαζί με τους συνεργούς του.
Η Ενθρόνιση
Λίγο καιρό μετά ο Αριστομένης θεώρησε πως έφτασε η ώρα του Πτολεμαίου να ανέβει στον θρόνο. Ήταν μόλις δώδεκα ετών, αλλά η ανάγκη για έναν νέο βασιλιά κρινόταν πλέον επιτακτική. Στέφθηκε στην Αλεξάνδρεια με τιμές τον Οκτώβρη του 197 π.Χ. και έλαβε το όνομα  « Θεός Επιφανής » . Κατόπιν σε μια προσπάθεια αναθέρμανσης των σχέσεων με τους γηγενείς πληθυσμούς – η επανάσταση συνεχιζόταν ακόμη - ακολούθησε μια δεύτερη τελετή στη Μέμφιδα σύμφωνα με το παλιό εθιμοτυπικό των φαραώ, μια πρακτική που δεν είχε συναντηθεί ως τότε στον Οίκο των Πτολεμαίων.
Πολιορκία της Λυκόπολης
Οι Αιγύπτιοι ζούσαν ακόμη με την ελπίδα αποτίναξης του ξένου ζυγού, όπως οι πρόγονοί τους είχαν κάνει πρωτύτερα. Οι αψιμαχίες λοιπόν λάμβαναν χώρα παντού. Το 200 – 199 π.Χ. η Άβυδος πολιορκείται και δύο χρόνια αργότερα η κρίση μεταφέρεται στο Δέλτα του Νείλου. Οι επαναστάτες κλείστηκαν στη Λυκόπολη, όπου ο νεαρός βασιλιάς τους πολιορκεί και τελικά τους αποκόπτει από την παροχή νερού. Οι αρχηγοί των επαναστατών βρέθηκαν σε απέλπιδα κατάσταση και συνθηκολόγησαν. Την ήττα γνώρισαν και οι στασιαστές από την εποχή του Πτολεμαίου του Δ', που μεταφέρθηκαν τελικά στη Μέμφιδα. Όλοι οι παραπάνω βρήκαν τον θάνατο και μάλιστα οι βιαιότητες συνδυάστηκαν με την επέτειο ενθρόνισης του Πτολεμαίου Ε'. Η δυσαρέσκεια που προξένησαν όλα αυτά επέφερε νέες συγκρούσεις.
Η αιγυπτιακή αυλή προέβη σε ορισμένες ενέργειες με σκοπό να εξομαλύνει την κατάσταση. Αλάφρωσε τους φόρους, μείωσε τα χρέη, παρείχε αμνηστίες. Πιθανώς να άφησε και άτομα αιγυπτιακής καταγωγής να συμμετάσχουν στο γραφειοκρατικό σύστημα. Παράλληλα έγιναν προσπάθειες συμφιλίωσης με το ιερατείο με διάφορες παροχές και τιμές στην αιγυπτιακή θρησκεία. Τα παραπάνω απαριθμούνται στην περίφημη Στήλη της Ροζέτας, η εύρεση της οποίας αιώνες αργότερα στάθηκε το πάτημα για την αποκρυπτογράφηση των αιγυπτιακών ιερογλυφικών.
Ειρήνη με τους Σελευκίδες
Ενώ ο Πτολεμαίος βρισκόταν στην πολιορκία της Λυκόπολης, ο Αριστομένης δεν κατάφερε να έχει κάποια επιτυχία στων τομέα των εξωτερικών. Αν και είναι άγνωστο σε μας το πώς τελείωσε ο πόλεμος, ο Αντίοχος μετά την κατάκτηση της Κοίλης – Συρίας δεν προχώρησε ενάντια στην Αίγυπτο. Κατέκτησε ωστόσο τη Θράκη, την Έφεσο και τις παράλιες πόλεις της Κιλικίας και της Λυκίας. Τέλος το 196 π.Χ. ήρθε σε επαφές με Ρωμαίους πρέσβεις. Η Ρώμη, που στο μεταξύ είχε αναβαθμίσει το στάτους της μετά τη σημαντική νίκη κατά του Φιλίππου Ε' στη Μάχη στις Κυνός Κεφαλαί (197 π.Χ.), πληροφόρησε τον Αντίοχο πως ο Πτολεμαίος ήταν υπό την προστασία της. Ωστόσο δεν έκανε κάποια κίνηση επιστροφής στην Αίγυπτο των χαμένων εδαφών.
Υπό όποιες συνθήκες και να υπογράφτηκε η ειρήνη ανάμεσα στους Σελευκίδες και τους Πτολεμαίους, αυτό που γνωρίζουμε είναι πως ο νεαρός Πτολεμαίος παντρεύτηκε την κόρη του Αντίοχου, την Κλεοπάτρα, εξασφαλίζοντας φιλικές σχέσεις ανάμεσα στα δύο κράτη. Κάπως έτσι εισήχθη και το περίφημο όνομα « Κλεοπάτρα » στη Δυναστεία που έμεινε πολύ χαρακτηριστικό, κυρίως λόγω της Κλεοπάτρας της Ζ'. Ως όνομα δεν ήταν διαδομένο στον Οίκο των Σελευκιδών. Αντίθετα πάμπολλες κοπέλες ονομάζονταν « Λαοδίκη ». Το όνομα αυτό ήδη όμως υπήρχε σε εκείνη τη γενιά κι έτσι ονομάστηκε η κοπέλα Κλεοπάτρα, είτε από την ελληνική μυθολογία, είτε από την αδερφή του Μεγάλου Αλέξάνδρου. Πρόβλημα δημιουργήθηκε όσον αφορά το θέμα της προίκας που έπρεπε να φέρει μαζί της η νεαρή βασίλισσα στον δεκαεξάχρονο σύζυγό της. Σήμερα είναι ομιχλώδεις οι γνώσεις μας, αλλά είναι πιθανό να έπεσε κάποια στιγμή το ζήτημα της Κοίλης – Συρίας στο τραπέζι. Τις επόμενες γενιές οι δύο Οίκοι διαφώνησαν σθεναρά για το τι είχε συμφωνηθεί τότε.
Τα επόμενα χρόνια, η συμμαχία ανάμεσα στα δύο κράτη δοκιμάστηκε από το γεγονός ότι ο Αντίοχος ήρθε σε ρήξη με τη Ρώμη. Στην Αιγυπτιακή αυλή υπήρχαν διχογνωμίες σχετικά με το αν έπρεπε να παραβιαστεί η συνθήκη ειρήνης, ή αν ήταν σωστότερο να γκρεμίσουν τις καλές σχέσεις με τους Ρωμαίους. Από τη μια αν τάσσονταν με τη νέα μεγάλη δύναμη από τη Δύση, ίσως κέρδιζαν ως ανταμοιβή την Κοίλη – Συρία. Άλλωστε φαινόταν πως η Ρώμη δεν επρόκειτο να χάσει, πράγμα που καθιστούσε φρονιμότερο να μην της αντιταχθεί η Αίγυπτος. Από την άλλη πλευρά, αναδυόταν το ερώτημα για το αν έπρεπε να αφήσουν μια νέα δύναμη, η οποία δεν ήταν καν ελληνικής καταγωγής, να εισέλθει στον χώρο που τα Μακεδονικά βασίλεια καθοδηγούσαν για περισσότερο από έναν αιώνα.
Άνοδος του Πολυκράτη
Εν τω μεταξύ, ο Πτολεμαίος είχε πλέον γίνει ένας νεαρός άντρας. Ο Αριστομένης, αν και δεν ήταν πλέον αντιβασιλιάς του, παρέμενε στο πλευρό του με την ιδιότητα του συμβούλου. Η συκοφαντία των αυλικών οδήγησε τελικά στη δυσμένεια του Πτολεμαίου απέναντι στον Αριστομένη, ο οποίος τελικά διατάχθηκε να πιει κώνειο. Τη θέση του κατέλαβε το 192 π.Χ. ένας πολιτικός του αντίπαλος, ο Πολυκράτης του Άργους, ο οποίος ανήκε σε μια παλαιά και τιμημένη οικογένεια. Είχε διακριθεί εκπαιδεύοντας τους στρατιώτες που συμμετείχαν στη Μάχη της Ράφια, είκοσι έξι χρόνια πριν και όλα αυτά τα χρόνια είχε διατελέσει κυβερνήτης της Κύπρου.
Η εξωτερική πολιτική που άσκησε ο Πολυκράτης ήταν αντιδιαμετρικά αντίθετη από αυτή του Αριστομένη. Σκοπός της ήταν μια δουλική αφοσίωση στα συμφέροντα της Ρώμης και εχθρότητα απέναντι στους Σελευκίδες. Στα επόμενα χρόνια ( 191 – 190 π.Χ. ) η Αίγυπτος έκανε μια σειρά από διαβήματα φιλίας προς τη Ρώμη, η οποία με τέχνη απέφυγε να υποχρεωθεί απέναντι στο Πτολεμαϊκό κράτος. Μετά τη Μάχη της Μαγνησίας το 190 π.Χ., οπότε και ο Αντίοχος υπέκυψε στην ισχύ της Ρώμης, οι Σελευκίδες έχασαν όλα τους τα εδάφη στη Μικρά Ασία βόρεια της Περγάμου, αλλά τίποτα από όλα αυτά, ούτε η Κοίλη – Συρία, δεν παραχωρήθηκε στην Αίγυπτο.
Τότε ο Πολυκράτης αποφάσισε πως ήταν καιρός η Αίγυπτος να καταλάβει τα επιθυμητά εδάφη με τα δικά της στρατιωτικά μέσα, από την εξασθενημένη Αυτοκρατορία των Σελευκιδών. Ο Αντίοχος Γ' ο Μέγας, πέθανε το 186 π.Χ. στον Τίγρη, και ο διάδοχός του Σέλευκος ο Φιλοπάτωρ δεν φαινόταν σε θέση να ανταποκριθεί στην περίσταση. Το 185 π.Χ. η αυλή της Αλεξάνδρειας έκανε μια ημιαποτυχημένη προσπάθεια να προσεγγίσει την Αχαϊκή Συμπολιτεία. Την ίδια περίοδο ένας ευνούχος, ο Αριστόνικος, ένας ικανός στη στρατιωτική πολιτική άνδρας και από τους πρώτους με την ιδιαιτερότητά του που απέκτησαν επιρροή στην αιγυπτιακή αυλή, εστάλη στην Ελλάδα για να στρατολογήσει μισθοφόρους.
Πάταξη της Επανάστασης
Οι εσωτερικές ταραχές δεν είχαν πάψει στο αιγυπτιακό κράτος και δεν σταμάτησαν μέχρι και το 187 – 186 π.Χ., οπότε και η κυβέρνηση απαλλάχθηκε από Αιγύπτιους αρχηγούς τους. Μερικές επιγραφές μας πληροφορούν πως Αιθίοπες επαναστάτες νικήθηκαν το 185 – 184 π.Χ. Η βασιλική οικογένεια την ίδια χρονιά μετέβη στις Φίλες για να κάνει προσφορές στον Ασκληπιό. Τον επόμενο χρόνο, και ενώ ο βασιλιάς ήταν 25 ετών, ο Πολυκράτης καταφέρνει να συντρίψει οριστικά την επανάσταση στην Κάτω Αίγυπτο. Οι αρχηγοί τους, άντρες που υποστήριξαν πως ήταν απόγονοι κάποιου φαραώ και που φιλοδόξησαν να διώξουν τους ξένους ηγεμόνες, παραδόθηκαν στον βασιλιά. Ο Πτολεμαίος παραβαίνοντας τους όρους της παράδοσης, διέταξε να δεθούν στο άρμα του και να συρθούν μέχρι θανάτου. Αμέσως μετά από αυτό, ο Πτολεμαίος βρέθηκε στη Ναυκρατίδα για να επιβλέψει τους μισθοφόρους που είχε συγκεντρώσει ο Αριστόνικος.
Θάνατος & Διαδοχή
Στις στρατιωτικές του επιτυχίες, ο Πτολεμαίος Ε' δεν συμμετείχε αυτοπροσώπως. Ήταν ένας ιδιαίτερα ενεργητικός νέος, με αγάπη για τον αθλητισμό και το κυνήγι, και δεν ήταν δειλία αυτό που τον κράτησε εκτός μάχης, αλλά η επιθυμία του Πολυκράτη να μην αναλάβει ο βασιλιάς αυτοπροσώπως την ανώτατη διοίκηση των στρατιωτικών θεμάτων. Την αίσθηση πως κάτι μεγάλο ετοιμαζόταν, δείχνει και το γεγονός πως η πτολεμαϊκή αυλή έκανε δεύτερη προσπάθεια προσέγγισης της Αχαϊκής Συμπολιτείας, αυτή τη φορά με θετικότερο αποτέλεσμα, μιας και η αντιρωμαϊκή μερίδα των Αχαιών αποδέχτηκε με θέρμη την πρόταση. Μάλλον και ο Πολυκράτης άλλαζε αυτήν την εποχή τη φιλορωμαϊκή πολιτική του. Πρέσβεις ορίστηκαν για να μεταβούν στην Αίγυπτο, ανάμεσά τους και ο Πολύβιος, όντας ακόμη πολύ νέος. Ωστόσο η πρεσβεία δεν εστάλη ποτέ. Ξαφνικά, ο Πτολεμαίος Ε' ο Επιφανής πεθαίνει το 181 π.Χ., σε ηλικία μόλις είκοσι οχτώ ετών.
Ο Πτολεμαίος ήταν ο πρώτος ηγεμόνας από την ίδρυση της δυναστείας που έσπασε το μοτίβο γάμου ανάμεσα σε αδερφό και αδερφή. Η σύζυγός του Κλεοπάτρα Α' έφερε στη Δυναστεία το αίμα του Σέλευκου αλλά και αυτό των Περσών. Ο γάμος αυτός είχε ως αποτέλεσμα τρία παιδιά: δυο γιους, τον Πτολεμαίο Στ' τον Φιλομήτορα και τον Πτολεμαίο Η' τον Φύσκονα, και μια κόρη που έλαβε το όνομα της μητέρας της. Και τα τρία αυτά παιδιά βασίλεψαν στην Αίγυπτο σε διαφορετικές περιόδους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φαραώ της δυναστείας των Πτολεμαίων Κατηγορία:Ελληνιστική περίοδος
Παιδική Επιτροπή στη Junior Eurovision
Η χρήση Παιδικής Κριτικής Επιτροπής στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού Eurovision για πρώτη φορά παρουσιάστηκε στη Junior Eurovision 2012, στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας, στο πλαίσιο ενός νέου συστήματος ψηφοφορίας για την Παιδική Eurovision μετά από συζητήσεις μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης (EBU), του Ιδρύματος KidsRights και του ραδιοτηλεοπτικού φορέα Algemene Vereniging Radio Omroep (AVRO) που φιλοξενούσε την Παιδική Eurovision εκείνη τη χρονιά. Τρεις από τους τέσσερις εκπρόσωπους που ανακοίνωσαν την κριτική επιτροπή σε κάθε ετήσιο διαγωνισμό ήταν πρώην νικητές της Παιδικής Eurovision. Από το 2016, τα αποτελέσματα της κριτικής επιτροπής των παιδιών κάθε χώρας έχουν ενσωματωθεί στην κριτική επιτροπή των ενηλίκων για να δώσουν δύο ομάδες 1-8, 10 και 12 βαθμών ανά χώρα.
Ιστορία
Στις 15 Οκτωβρίου 2012, ανακοινώθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση Ραδιοτηλεόρασης (EBU) ότι για πρώτη φορά στην ιστορία του διαγωνισμού εισήχθη στο σύστημα ψηφοφορίας νέα κριτική επιτροπή. Η κριτική επιτροπή θα αποτελείται από μέλη ηλικίας 10 έως 15 ετών και θα εκπροσωπεί κάθε συμμετέχουσα χώρα που θα συμμετάσχει σε διαγωνισμό. Ένας εκπρόσωπος της κριτικής επιτροπής θα ανακοινώσει τότε τα σημεία 1-8, 10 και το μέγιστο 12 όπως αποφασίστηκαν από τα μέλη της κριτικής επιτροπής.
Ο Sietse Bakker, ο οποίος ήταν τότε Εκτελεστικός Διευθυντής Junior Eurovision σε συνεργασία με τα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ραδιοτηλεοπτικών Οργανώσεων (EBU), του KidsRights Foundation και του Διαγωνισμού Τραγουδιού Junior Eurovision 2012, που φιλοξένησε τον τηλεοπτικό σταθμό Algemene Vereniging Radio Omroep (AVRO) στις 30 Νοεμβρίου 2012, στην οποία δόθηκαν περαιτέρω λεπτομέρειες σχετικά με την πρόσφατα υλοποιηθείσα "κριτική επιτροπή παιδιών". Ο εκπρόσωπος της κριτικής επιτροπής ήταν ο πρώτος που αποκάλυψε τις ψηφοφορίες κατά τη διάρκεια της παράστασης της ζωντανής εκπομπής. Αυτό έδωσε μια νέα διάσταση στη διαδικασία ψηφοφορίας, δεδομένου ότι ο διαγωνισμός ξεκίνησε για πρώτη φορά το 2003.
Από το 2016 και μετά, κάθε χώρα θα εκπροσωπείται από μια κριτική επιτροπή ενηλίκων και την κριτική επιτροπή παιδιών της. Αυτά τα αποτελέσματα θα συνδυαστούν για να σχηματίσουν τα αποτελέσματα από κάθε χώρα. Αυτό σημαίνει ότι η κριτική επιτροπή των παιδιών δεν θα είναι πλέον μια επιπλέον κριτική επιτροπή.
Εκπρόσωποι βαθμών
Ο παρακάτω πίνακας δείχνει τους εκπρόσωπους που ανακοίνωσαν τους βαθμούς της Παιδικής Επιτροπής σε κάθε διαγωνισμό.
Παραπομπές
Κατηγορία:Διαγωνισμός Παιδικού Τραγουδιού Eurovision
Μιχαήλ Ζηκάκης
Ο Μιχαήλ Ζηκάκης ήταν Έλληνας εκδότης του 20ου αιώνα.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1883, ενώ η καταγωγή του ήταν από την Τήνο. Εργάστηκε υπάλληλος στο Βιβλιοπωλείο της Εστίας και παραιτήθηκε το 1919 για να ανοίξει δικό του εκδοτικό οίκο.
Εξέδωσε πολλούς και σημαντικούς Έλληνες λογοτέχνες με μεγάλη επιτυχία και συνετέλεσε κατά πολύ στην πρόοδο της εξέλιξης του ελληνικού βιβλίου από κάθε άποψη.
Κάθε τόμος μικρού σχήματος είχε υπέρτιτλο "Ποιητική Βιβλιοθήκη Ζηκάκη" και τίτλο "Νεοελληνική Ανθολογία". Η επιλογή και επιμέλεια ήταν του Κων. Φ. Σκόκου.
Στον 9ο τόμο/1923 της "Νεοελληνικής Ανθολογίας" φιλοξενούνται ανέκδοτα ποιήματα του Κ. Καβάφη, όπου γνωστά ποιήματά του έχουν σημαντικές διαφοροποιήσεις με αυτά των εκδόσεων με επιμέλεια Σαββίδη.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Πάπλωμα
Μια κουβέρτα ή ένα πάπλωμα, είναι ένα κομμάτι μαλακού υφάσματος αρκετά μεγάλο ώστε να καλύπτει ή να περικλείει ένα μεγάλο μέρος του σώματος του χρήστη, συνήθως όταν κοιμάται ή "ξαπλώνει", παγιδεύοντας έτσι την ακτινοβολούμενη σωματική θερμότητα και διατηρώντας έτσι το σώμα ζεστό.
Χρήσεις
Οι κουβέρτες έχουν χρησιμοποιηθεί από στρατούς. Οι περισσότεροι στρατιωτικοί είναι υποχρεωμένοι να συμβιβάζονται με την κουβέρτα και δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν πάπλωμα. Οι στρατιωτικές κουβέρτες τείνουν να είναι χονδροειδείς γκρίζες με υψηλό επίπεδο ινών.
Οι κουβέρτες είναι μικρότερες από τα σεντόνια/ριχτάρια, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για επιπλέον ζεστασιά και διακόσμηση.
Κατηγορία:Σπίτι
Πετροχημικά
Τα πρωτογενή πετροχημικά διαιρούνται σε τρεις ομάδες ανάλογα με τη χημική δομή τους:
Το πρόθεμα "πετρο-" είναι μια ελεύθερη συντόμευση της λέξης "πετρέλαιο"·
Πηγές
Το μεθάνιο και το BTX χρησιμοποιούνται κυρίως ως πηγές πρώτων υλών για παραγωγή πετροχημικών. Όμως, τα αιθάνιο, προπάνιο, βουτάνια, νάφθα και αεριέλαιο χρησιμεύουν ως προαιρετικές πρώτες ύλες για εγκαταστάσεις υποβοηθούμενες από ατμό για τη θερμική πυρόλυση (χημεία) που αναφέρεται ως ατμοπυρόλυση και παράγουν ως ενδιάμεσες πετροχημικές τροφοδοσίες:
Το 2007, οι ποσότητες αιθενίου και προπενίου που παρήχθησαν με ατμοπυρόλυση ήταν περίπου 115 Mt (μεγατόνοι) και 70 Mt, αντίστοιχα. Η χωρητικότητα εξόδου αιθενίου για μεγάλες ατμοπυρολύσεις είναι στην περιοχή των 1,0 – 1,5 Mt ανά έτος.
Η ατμοπυρόλυση δεν πρέπει να συγχέεται με τις εγκαταστάσεις ατμοαναμόρφωσης που χρησιμοποιούνται για παραγωγή υδρογόνου και αμμωνίας.
Τοποθεσίες παραγωγής
Όπως τα βασικά χημικά, τα πετροχημικά παρασκευάζονται σε πολύ μεγάλη κλίμακα. Οι μονάδες πετροχημικής παραγωγής διαφέρουν από τις εγκαταστάσεις βασικών χημικών στο ότι παράγουν συχνά έναν αριθμό σχετικών προϊόντων.
Τα πετροχημικά παράγονται κυρίως σε λίγες τοποθεσίες παγκοσμίως, παραδείγματος χάριν, στη Λουιζιάνα στις ΗΠΑ, στη Τισάϊντ (Teesside) στην βορειοανατολική Αγγλία στο Ενωμένο Βασίλειο, στο Ρότερνταμ στις Κάτω Χώρες. Δεν παράγονται όλα τα πετροχημικά ή βασικές χημικές ενώσεις σε μια μοναδική τοποθεσία, αλλά ομάδες σχετικών ενώσεων παράγονται συχνά σε γειτονικές εγκαταστάσεις παραγωγής εισάγοντας τη βιομηχανική συμβίωση καθώς και αποτελεσματικότητα και εξοικονόμηση κλίμακας. Αυτό είναι γνωστό στη χημική μηχανική ορολογία ως ολοκληρωμένη κατασκευή. Εξειδικευμένες χημικές εταιρείες βρίσκονται κάποιες φορές σε παρόμοιες τοποθεσίες παραγωγής όπως οι πετροχημικές αλλά, στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν χρειάζονται το ίδιο επίπεδο υποδομής μεγάλης κλίμακας (π.χ., σωληνώσεις, αποθήκες, λιμάνια και ισχύ κλπ.) και συνεπώς μπορούν να βρεθούν σε πάρκα πολλαπλών επαγγελματικών χώρων.
Οι τοποθεσίες κατασκευής πετροχημικών μεγάλης κλίμακας έχουν μονάδες συγκροτημάτων παραγωγής που μοιράζονται εγκαταστάσεις και μεγάλης κλίμακας υποδομές όπως ηλεκτρικούς σταθμούς, αποθηκευτικές δεξαμενές, εγκαταστάσεις λιμανιών, δρόμους και σιδηροδρομικά τερματικά. Στο Ενωμένο Βασίλειο, παραδείγματος χάριν, υπάρχουν 4 κύριες τοποθεσίες για τέτοια παραγωγή.
Κατάλογος των σημαντικών πετροχημικών και των παραγώγων τους
Ο παρακάτω κατάλογος είναι ένας μερικός κατάλογος των κύριων εμπορικών πετροχημικών και των παραγώγων τους:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προϊόντα του πετρελαίου Κατηγορία:Τεχνολογία Πετρελαίου
Ιωάννης Αργυρόπουλος
thumb|Ο Ιωάννης Αργυρόπουλος ενώ διδάσκει Ιατρική (1448) Ο Ιωάννης Αργυρόπουλος (1415 - 26 Ιουνίου 1487) ήταν ένας από τους σπουδαιότερους Βυζαντινούς λόγιους του 15ου αιώνα που δίδαξαν την ελληνική γλώσσα και φιλοσοφία στην Ιταλία και θεωρείται από τους πιο άξιους συνεχιστές του έργου του Μανουήλ Χρυσολωρά. Δίδαξε τους άρχοντες της Φλωρεντίας που καλλιέργησαν το πρωτοποριακό πνεύμα της Αναγέννησης.
Η ζωή του
Μετά την Άλωση έφυγε και πήγε στην Φλωρεντία όπου προσχώρησε στον Καθολικισμό και προσελήφθη από τον Κοσμά των Μεδίκων, τον τότε ηγέτη της πόλης, για να διδάξει την αρχαία ελληνική στον εγγονό του Λαυρέντιο το Μεγαλοπρεπή(Λορέντσο στα ιταλικά). Εκεί γνώρισε και τον ουμανιστή Μαρσίλιο Φιτσίνο. Όταν το 1469 ο Λορέντσο ανέλαβε τη διοίκηση της Φλωρεντίας, ανέθεσε στον Αργυρόπουλο τη διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και φιλοσοφίας στην επονομαζόμενη Πλατωνική Ακαδημία. Η διδασκαλία του Αργυρόπουλου έδωσε αίγλη στην Ακαδημία και πολλοί νέοι Ιταλοί συνέρρεαν στην Φλωρεντία για να ενταχθούν στους κύκλους του βυζαντινού λόγιου. Μεταξύ αυτών ο Ντονάτο Ατσαγιόλι, ο Άντζελο Πολιτσιάνο και ο Ιωάννης Μαρία Φίλελφος (γιος του Ιταλού ουμανιστή Φραγκίσκο Φίλελφο.
Ο Ιωάννης Αργυρόπουλος δίδαξε στη Φλωρεντία μέχρι το 1471 που εγκατέλειψε την πόλη εξαιτίας της πανώλης,από την οποία έχασε δύο από τα τέσσερα παιδιά του. Τον διαδέχτηκε αρχικά ο Ανδρόνικος Κάλλιστος και τελικά το 1475 ο Δημήτριος Χαλκοκονδύλης.
Έπειτα πήγε στην αυλή του Ούγγρου βασιλιά Ματθία Κορβίνου για να διδάξει ελληνικά αλλά δεν έμεινε για πολύ καιρό. Στη συνέχεια πήγε στη Ρώμη όπου κι εγκαταστάθηκε. Προσωρινά πέρασε κι απ τη Φλωρεντία (1474). Τελικά πέθανε στη Ρώμη το 1487 σε απόλυτη ένδεια έχοντας φτάσει στο σημείο να πουλήσει τα βιβλία του για να ζήσει. Ο γιος του Ισαάκιος διακρίθηκε ως μουσικός και ως κατασκευαστής εκκλησιαστικών οργάνων.
Το έργο του
Ο Αργυρόπουλος ασχολήθηκε,εκτός από τη διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και φιλοσοφίας, και με τη συγγραφή και την μετάφραση βιβλίων.Τα σπουδαιότερα συγγράματα του ήταν:
Οι σπουδαιότερες μεταφράσεις του Αργυρόπουλου από τα ελληνικά στα λατινικά ήταν: 1. Αριστοτέλους: 2. Βασιλείου του Μεγάλου
Ο Αργυρόπουλος θαύμαζε τον Αριστοτέλη,χωρίς όμως να απορρίπτει τον Πλάτωνα και δίδαξε με την ίδια επιτυχία και τους δύο Έλληνες φιλοσόφους στην Ιταλία. Το μάθημα του στο πανεπιστήμιο θεωρούταν πρωτοποριακό, καθώς οι μαθητές του, αφού κρατούσαν σημειώσεις κατά τη διάρκεια της διδασκαλίας, πήγαιναν αργότερα στο σπίτι και του υπέβαλλαν τις απορίες και τις ερωτήσεις τους.
Επίσης ο Αργυρόπουλος, γνωρίζοντας πολύ καλά την Λατινική,είχε τη δυνατότητα να κρίνει και να σχολιάζει τους Ρωμαίους φιλοσόφους. Είχε διαβάσει τον Κικέρωνα, για τον οποίο έκανε αρνητικά σχόλια υποστηρίζοντας ότι η φήμη του ήταν υπερβολική.
Πηγές
Κατηγορία:Βυζαντινοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Βυζαντινοί συγγραφείς Κατηγορία:Έλληνες λόγιοι του 15ου αιώνα Κατηγορία:Έλληνες Ρωμαιοκαθολικοί Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 15ου αιώνα
Χρήστος Σαλίβερος
Ο Χρήστος Σαλίβερος ήταν Έλληνας τυπογράφος του 20ου αιώνα.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες εκδότες
Βουλευτικές εκλογές των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (2019)
Στις 5 Οκτωβρίου 2019 διεξήχθησαν στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα κοινοβουλευτικές εκλογές για την εκλογή των μισών μελών του ομοσπονδιακού εθνικού συμβουλίου. Οι εκλογές πραγματοποιήθηκαν μέσω ενός εκλογικού σώματος, του οποίου η σύνθεση αυξήθηκε από 224.279 το 2015 σε 337.738 το 2019.
Εκλογικό σύστημα
Το 40μελές Ομοσπονδιακό Εθνικό Συμβούλιο αποτελείται από 20 έμμεσα εκλεγμένα μέλη και 20 διορισμένα μέλη. Τα 20 εκλεγμένα μέλη εξελέγησαν με ενιαία μη μεταβιβάσιμη ψηφοφορία σε επτά εκλεκτορικά κολέγια με βάση τα εμιράτα: τα κολλέγια του Αμπού Ντάμπι και του Ντουμπάι εκλέγουν από τέσσερα μέλη το καθένα, τα κολέγια τωνεμιράτων Σάρτζα και Ρας αλ-Καϊμά τρία, και τα κολέγια του Ατζμάν, Φουτζέιρα και Ουμ αλ-Καϊγιάν δύο το καθένα. Οι ψηφοφόροι μπορούν να ψηφίσουν μόνο για έναν υποψήφιο στο εμιράτο τους. Τον Δεκέμβριο του 2018 ο πρόεδρος Χαλίφα μπιν Ζαγέντ αλ Ναχαγιάν εξέδωσε μια οδηγία σύμφωνα με την οποία τα μισά μέλη του Συμβουλίου πρέπει να είναι γυναίκες.
Σύμφωνα με το Σύνταγμα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, "κάθε εμιράτο είναι ελεύθερο να καθορίσει τη μέθοδο επιλογής των πολιτών που τον εκπροσωπούν στο Ομοσπονδιακό Εθνικό Συμβούλιο". Οι κυβερνήτες κάθε εμιράτου αποφασίζουν ποιος θα μπορέσει να ψηφίσει. Ο συνολικός αριθμός των ψηφοφόρων αυξήθηκε σε κάθε εκλογή, με στόχο να μπορούν όλοι οι πολίτες να ψηφίζουν στο μέλλον.
Την ημέρα των εκλογών άνοιξαν 39 κέντρα ψηφοφορίας στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, εννέα από τα οποία ήταν ανοικτά για πρόωρη ψηφοφορία στο διάστημα 1-3 Οκτωβρίου. Οι ψηφοφόροι του εξωτερικού μπόρεσαν να ψηφίσουν στις πρεσβείες των ΗΑΕ στις 22-23 Σεπτεμβρίου.
Εκστρατεία
Συνολικά 479 υποψήφιοι έλαβαν μέρος στις εκλογές. Καθώς δεν υπήρχαν πολιτικά κόμματα κατά τη διάρκεια των εκλογών, όλοι οι υποψήφιοι κατήλθαν ως ανεξάρτητοι.
Αποτελέσματα
Συνολικά 117.592 ψηφοφόροι ψήφισαν, με ποσοστό συμμετοχής 34,81%. Ο αριθμός των ψηφισάντων αυξήθηκε κατά 48,5% σε σύγκριση με τις εκλογές του 2015.
Επτά από τα 20 εκλεγέντα μέλη ήταν γυναίκες αν και ο μοναδικός βουλευτής που εκλέχθηκε βουλευτής Ναάμα αλ-Σάρχαν δεν κατάφερε να επανεκλεγεί στο εμιράτο Ρας αλ-Καϊμά. Ως εκ τούτου, 13 από τα 20 μέλη που διορίστηκαν ήταν γυναίκες προκειμένου να επιτευχθεί η ισότητα των φύλων.
Παραπομπές
2019 Ηνωμενα Αραβικα Εμιρατα
Κιλίμι
Το κιλίμι είναι ένας είναι χειροποίητος τάπητας, χωρίς πέλος, από πρόβειο συνήθως μαλλί και βαμβάκι που αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής λαϊκής τέχνης και ένα βασικό στοιχείο της διακόσμησης του παραδοσιακού νοικοκυριού σε όλη την Ελλάδα. Για την ύφανσή του χρησιμοποιείται ο όρθιος αργαλειός αλλά και ο οριζόντιος με πατήθρες.
Ετυμολογία
Η λέξη κιλίμι είναι τούρκικη (Kilim) αραβικής όμως προέλευσης (گلیم).Πρωτοεμφανίζεται σε μια ανώνυμη γεωγραφική πραγματεία του τέλους του 10ου αιώνα το Hadudal Alam ή Σύνορα του κόσμου και σε ένα περσικό χειρόγραφο των αρχών του 11ου αιώνα το Shahnameh ή Βιβλίο των βασιλέων του Ferdowsi. Σύμφωνα με τον Κόλινγουντ η λέξη προέρχεται από την αραβική λέξη κουρτίνα παραπέμποντας στην αρχική χρήση της για αναρτημένα διακοσμητικά υφαντά.
Τεχνική ύφανσης
Η ύφανση του κιλιμιού γίνεται περνώντας με το χέρι το βαμμένο μάλλινο νήμα του υφαδιού ανάμεσα από τα στημόνια εναλλάξ (βασική μορφή ύφανσης). Όταν το κιλίμι υφαίνεται στον όρθιο αργαλειό, με ένα μικρό ξύλινο χτένι το υφάδι χτυπιέται προς τα κάτω καλύπτοντας εντελώς το στημόνι, για να γίνει κρουστό. Το υφάδι δεν διαπερνά όλο το πλάτος του κιλιμιού αλλά περνά μόνο από όσα στημόνια χρειάζεται για την εκτέλεση του σχεδίου (μη συνεχόμενο υφάδι) επιτρέποντας την κάθετη ύφανση ενός χρώματος τοπικά (μέθοδος της ταπισερί). Τα μη συνεχόμενα υφάδια που σχηματίζουν το πολύπλοκο και πολύχρωμο σχέδιο του κιλιμιού δεν συνδέονται μεταξύ τους έτσι σχηματίζονται μικρές σχισμές ανάμεσα τους. Για τον λόγο αυτό η μέθοδος ύφανσης του κιλιμιού ονομάζεται ταπισερί με σχισμή. Με την ίδια μέθοδο υφαίνονται τα κινέζικα μεταξωτά (kesi) και οι ευρωπαϊκές ταπισερί.
Γεωγραφικές περιοχές που απαντάται σήμερα
Στην Ελλάδα η υφαντική τέχνη του κιλιμιού απαντάται στους ιστορικούς οικισμούς του Πάρνωνα Γεράκι Λακωνίας και Λεωνίδιο Αρκαδίας. Το 2019 η υφαντική παράδοση του Γερακίου εγγράφηκε στο Εθνικό Ευρετήριο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ελλάδας ως "Η υφαντική τέχνη για την δημιουργία κιλιμιών στον όρθιο αργαλειό στο Γεράκι Λακωνίας".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Χειροτεχνία Κατηγορία:Διακόσμηση εσωτερικών χώρων
Ηλιοσκόπιο
Το Ηλιοσκόπιο είναι ένας δίσκος σε μουσική αποκλειστικά του Σταύρου Κουγιουμτζή και σε στίχους του Ποιητή Γιώργου Θέμελη. Η ηχογράφηση του δίσκου έγινε στα στούντιο της "Columbia" με ηχολήπτη τον Γιώργο Κωνσταντόπουλο και η μακέτα του εξωφύλλου είναι της Λίκας Φλώρου. Κυκλοφόρησε τις αρχές του 1973.
Τραγούδια
Τα τραγούδια που περιέχει είναι τα εξής:
Δείτε ακόμη
Αναλυτική δισκογραφία: Γιώργος Νταλάρας (δισκογραφία)
Κατηγορία:Δισκογραφία του Γιώργου Νταλάρα Κατηγορία:Άλμπουμ του 1973
Χρήστος Παπανικολάου (καλαθοσφαιριστής)
Ο Χρήστος Παπανικολάου, γεννημένος στην Θεσσαλονίκη στις 10 Ιανουαρίου 1985, είναι Έλληνας διεθνής καλαθοσφαιριστής. Έχει ύψος 1,90 m και αγωνίζεται στην θέση του πόιντ γκαρντ με την ομάδα της ΑΕ Λάρισας.
Καριέρα
Ο Παπανικολάου ξεκίνησε να αγωνίζεται από τις ακαδημίες του Άρη Θεσσαλονίκης και αγωνίστηκε με την ανδρική ομάδα των "κίτρινων" την 1 Φεβρουαρίου 2003 στην εκτός έδρας νίκη του Άρη κατά του Ιωνικού Ν.Φ. με 85-101. Πιο πριν, είχε συμμετάσχει σε 15 αγώνες της εθνικής ομάδας παίδων, με καλύτερη του εμφάνιση αυτήν κατά της ομάδας του Ισραήλ, όπου η Ελλάδα κέρδισε με 106-75 για το πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 2001, με τον Παπανικολάου να σημειώνει 17 πόντους.
Το καλοκαίρι του 2003 υπέγραψε στην ομάδα των Τρικάλων, με την οποία αγωνίστηκε στην Β' Εθνική κατηγορία σε 25 αγώνες πετυχαίνοντας 212 πόντους.
Τον Ιούλιο του 2005, συμμετείχε στο πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα νέων με την αντίστοιχη ελληνική ομάδα, με προσωπικό του ρεκόρ τους 11 πόντους στην ήττα από το Ισραήλ με 51-60.
Την επόμενη σεζόν, μεταγράφηκε στην Ξάνθη, η οποία κατέλαβε την δέκατη θέση στο πρωτάθλημα της Α2 εθνικής κατηγορίας, με τον Παπανικολάου να αγωνίζεται σε 17 αγώνες. Ακολούθησε η μεταγραφή του στην ΜΕΝΤ, όπου παρέμεινε για δύο χρόνια παίζοντας σε 53 παιχνίδια της Α2 και πετυχαίνοντας 231 πόντους.
Το καλοκαίρι του 2007, συμφώνησε με την ομάδα της ΑΕ Λάρισας και αγωνίστηκε και πάλι στην Α1 εθνική κατηγορία. Με την Λάρισα έπαιξε σε 14 αγώνες για το πρωτάθλημα του 2007-08, βοηθώντας την θεσσαλική ομάδα να παραμείνει στην κατηγορία. Την επόμενη χρονιά, οι "βυσσινί" κατετάγησαν τελευταίοι και υποβιβάστηκαν, με τον Παπανικολάου να παίρνει μεγαλύτερο χρόνο συμμετοχής, αγωνιζόμενος σε 24 παιχνίδια και πετυχαίνοντας 100 πόντους.
Το καλοκαίρι του 2009, επέστρεψε στην ομάδα του Άρη, αλλά αγωνίστηκε σε μόλις τρεις αγώνες της περιόδου 2009-10. Στην συνέχεια, μεταγράφηκε στην Καβάλα κατακτώντας την έκτη θέση του πρωταθλήματος.
Τον Δεκέμβριο του 2011, υπέγραψε στην ομάδα του ΟΦΗ, με τον οποίο κατέλαβε την έβδομη θέση της Α2 για την σεζόν 2011-12. Την επόμενη χρονιά, μεταγράφηκε στην ΧΑΝΘ και το 2014 στην Ασπίδα Ξάνθης, με την οποία αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Β' εθνικής.
Το καλοκαίρι του 2015, επέστρεψε στην ΑΕ Λάρισας.
Τεμπέ
Η Τεμπέ (Tempé) είναι ένα χωριό της Γρενάδας. Βρίσκεται στην ενορία του Αγίου Γεωργίου. Είναι η πρωτεύουσα του Άγιου Γεωργίου Βορειοανατολικά. Πήρε το όνομά του από το Τεμπέ Ρίβερ.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πόλεις της Γρενάδας
Ανδρέας Κάλβος
Ο Ανδρέας Κάλβος (Απρίλιος 1792 – 3 Νοεμβρίου 1869) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, του οποίου δεν υπάρχει γνωστή απεικόνιση. Η νεοκλασικιστική του παιδεία και η ρομαντική του ψυχοσύνθεση συμπλέκουν στην ποίηση του το δραματικό με το ειδυλλιακό, το παγανιστικό με το χριστιανικό, τα αρχαιοελληνικά πρότυπα με την σύγχρονη επαναστατική επικαιρότητα, τον πουριτανισμό με τον λανθάνοντα ερωτισμό, την αυστηρότητα, τη μελαγχολία, την κλασικιστική φόρμα με το ρομαντικό περιεχόμενο, σύζευξη που είναι ορατή ακόμη και στη γλώσσα (αρχαΐζουσα με βάση δημοτική) και στη μετρική (αρχαϊκή στροφή και μέτρο που συχνά δημιουργεί, σε δεύτερο επίπεδο, δεκαπεντασύλλαβους). Ο Ανδρέας Κάλβος γίνεται γνωστός στο γαλλικό κοινό χάρη στη Γαλλίδα Juliette Lamber, τη διευθύντρια ενός γαλλικού περιοδικού όταν κάνει ένα μεγάλο λογοτεχνικό αφιέρωμα στη νεοελληνική λογοτεχνία του 19ου αιώνα από το Νεοελληνικό Διαφωτισμό έως την ένταξη της Θεσσαλίας (1790-1880) στη Nouvelle Revue το 1880.
Βιογραφικά στοιχεία
Σύγχρονος του Σολωμού, γεννήθηκε το 1792 στη Ζάκυνθο από την Ανδριανή Ρουκάνη, καταγόμενη από παλιά αρχοντική οικογένεια της Ζακύνθου, και από τον Τζανέτο Κάλβο, Κερκυραίο μικροαστό. Το 1802 ο πατέρας Κάλβος παίρνει τα δύο παιδιά του, τον Ανδρέα και τον κατά δύο χρόνια μικρότερο Νικόλαο, και εγκαταλείπει τη σύζυγο του για να εγκατασταθεί στο Λιβόρνο της Ιταλίας, όπου ήταν από παλαιότερα εγκατεστημένος ο αδελφός του, Βιτσέντσο. Ελάχιστες πληροφορίες υπάρχουν για τη ζωή του Ανδρέα Κάλβου στο Λιβόρνο από το 1802 έως το 1811, όπου απέκτησε στέρεη γνώση της ιταλικής παιδείας και γλώσσας. Για τον πατέρα του Τζανέτο υπάρχουν επίσης ενδείξεις ότι ήταν μέλος των μυστικών εταιρειών της εποχής που είχαν πολιτική και απελευθερωτική δράση στην Ιταλία.