cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κάστρο του Μαλμαιζόν
Ιστορικό
Μετά το διαζύγιό της από τον Ναπολέοντα, η Ιωσηφίνα κράτησε το Μαλμαιζόν μόνη της, με σύνταξη 5 εκατομμυρίων φράγκων ετησίως, και παρέμεινε εκεί μέχρι το θάνατό της το 1814. Ο Ναπολέων επέστρεψε και έμεινε στο σπίτι μετά την ήττα του στη μάχη του Βατερλώ (1815), πριν από την εξορία του στο νησί της Αγίας Ελένης. Μετά το θάνατο της Ιωσηφίνας το 1814, το Μαλμαιζόν κληρονόμησε ο γιος της Εζέν ντε Μπωαρναί αλλά παρέμεινε ακατοίκητο, ο κήπος και το σπίτι λεηλατήθηκαν και τα υπόλοιπα του κήπου καταστράφηκαν σε μια μάχη το 1870.
Το 1842, το Μαλμαιζόν αγοράστηκε από τη βασιλομήτορα Μαρία Χριστίνα, χήρα του βασιλιά Φερδινάνδου Ζ΄ της Ισπανίας, που έζησε εκεί με τον δεύτερο σύζυγό της δούκα Αγκουστίν-Φερνάντο Μουνιόθ. Το 1861, η Μαρία Χριστίνα πούλησε το ακίνητο το 1861 στον Ναπολέοντα Γ΄, εγγονό της Ιωσηφίνας από την κόρη της Ορτάνς.
Το Μαλμαιζόν περιήλθε στο Γαλλικό κράτος το 1904 και αποκαταστάθηκε πλήρως. Από το 1905 είναι μουσείο. Από το 1991 έχει καταγραφεί ως ιστορικό μνημείο.
Μουσείο
Το αρχοντικό είναι ανοιχτό στο κοινό ως Εθνικό μουσείο της ναπολεόντειας περιόδου. Το μουσείο βρίσκεται στο RN 13 (εθνικός δρόμος 13) από το Παρίσι και το λεωφορείο 258 από το σταθμό Γραμμή A (RER).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κάστρα ιστορικά μνημεία (Γαλλία) Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές στην Ιλ-ντε-Φρανς
Βάλτερ Μπένγιαμιν
Ο Βάλτερ Μπέντιξ Σένφλις Μπένγιαμιν (Walter Bendix Schönflies Benjamin, 15 Ιουλίου 1892 - 26 Σεπτεμβρίου 1940), ήταν Γερμανός μαρξιστής και κριτικός της λογοτεχνίας, δοκιμιογράφος, μεταφραστής, και φιλόσοφος. Συνδέθηκε με τη Σχολή της Φρανκφούρτης για την κριτική θεωρία και επηρεάστηκε επίσης από τα γραπτά του, νεότερού του, Μπέρτολτ Μπρεχτ, ο οποίος ανέπτυξε την κριτική αισθητική και τον διαλεκτικό υλισμό, και του Gershom Scholem, ο οποίος θεμελίωσε τη σύγχρονη, ακαδημαϊκή μελέτη της Καββάλα και του ιουδαϊκού μυστικισμού. Τις τελευταίες δεκαετίες, το ενδιαφέρον για το έργο του αυξήθηκε δραματικά, κάνοντάς τον έναν από τους πιο σημαντικούς στοχαστές του εικοστού αιώνα σχετικά με τη λογοτεχνία και τη σύγχρονη αισθητική εμπειρία.
Ως κριτικός της κοινωνίας και του πολιτισμού, ο Μπένγιαμιν συνδύασε ιδέες προερχόμενες από τον ιστορικό υλισμό, τον γερμανικό ιδεαλισμό, και τον εβραϊκό μυστικισμό σ' ένα έργο που αποτέλεσε μια καινοφανή συνεισφορά στον δυτικό μαρξισμό και στην αισθητική θεωρία. Ως φιλόλογος διανοούμενος, έγραψε τα πιο σημαντικά του δοκίμια για τον Κάρολο Μπωντλαίρ, μετέφρασε την έκδοση Tableaux Parisiens από τα Άνθη του κακού, καθώς και το Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο του Μαρσέλ Προυστ. Τα έργα του –ιδιαίτερα τα δοκίμιά του Η αποστολή του μεταφραστή και το Το έργο τέχνης στην εποχή της τεχνολογικής του αναπαραγωγιμότητας– αποτελούν σημαντικά σημεία αναφοράς των λογοτεχνικών και, γενικότερα, των ακαδημαϊκών σπουδών. Επηρεασμένος από τον Μπαχόφεν, ο Μπένγιαμιν δημιούργησε τον όρο "ενορατική αντίληψη", για την αισθητική τέχνη μέσω της οποίας ο πολιτισμός θα ανακτούσε τη χαμένη εκτίμησή του για τον μύθο.
Η ζωή του
Ο Βάλτερ Μπενγιαμίν και τα μικρότερα αδέρφια του Γκέοργκ (1895-1942) και Ντόρα (1901-1946) γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε μια πλούσια οικογένεια Εβραίων στο Βερολίνο. Ο πατέρας, Εμίλ, ήταν τραπεζίτης στο Παρίσι και στη συνέχεια μετακόμισε στο Βερολίνο, όπου έγινε έμπορος αντικών και παντρεύτηκε τη Σένφλις. Το 1902, ο δεκάχρονος Βάλτερ μπήκε στο σχολείο Kaiser Friedrich στο Σαρλότενμπουργκ (Charlottenburg) και ολοκλήρωσε τις δευτεροβάθμιες σπουδές του δέκα χρόνια αργότερα. Η υγεία του παιδιού ήταν εύθραυστη και, το 1905, οι γονείς του τον έστειλαν σ' ένα οικοτροφείο στη Θουριγγία, όπου πέρασε 2 χρόνια. Το 1907, με την επιστροφή του στο Βερολίνο, συνέχισε τις σπουδές του στο Kaiser Friedrich.
Το 1912, στην ηλικία των δεκαεφτά ετών, πέρασε στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ, αλλά στο τέλος του θερινού εξαμήνου επέστρεψε ξανά στο Βερολίνο και μπήκε στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου για να συνεχίσει τις σπουδές του στη φιλοσοφία. Εκλέχτηκε πρόεδρος της φοιτητικής ένωσης (της Freie Studentenschaft) και αφιέρωσε τον χρόνο του στη συγγραφή δοκιμίων, όπου υποστήριζε την ανάγκη για εκπαιδευτική και γενικότερη πολιτισμική αλλαγή. Όταν απέτυχε να επανεκλεγεί, έστρεψε για μια ακόμη φορά την προσοχή του στις σπουδές του στο Φράιμπουργκ, δίνοντας ιδιαίτερη βαρύτητα στις διαλέξεις του Χάινριχ Ρίκερτ (Heinrich Rickert). Στη διάρκεια αυτής της περιόδου, επισκέφθηκε επίσης το Παρίσι και μέρη της Ιταλίας.
Το 1914, καθώς ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος έστρεψε τη Γερμανία ενάντια στη Γαλλία, ο Μπένγιαμιν ξεκίνησε να μεταφράζει, με μεγάλη επιμέλεια και ενδιαφέρον, τον Γάλλο ποιητή Μπωντλαίρ. Τον επόμενο χρόνο μετακόμισε στο Μόναχο και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου (γνωστό και ως LMU), όπου γνωρίστηκε με τον Ράινερ Μαρία Ρίλκε και τον Γκέρσομ Σόλεμ, με τον οποίο –τον τελευταίο– θα γινόταν και φίλος δια βίου. Την ίδια χρονιά έγραψε μια εργασία για τον Γερμανό ποιητή Φρήντριχ Χαίλντερλιν.
Το 1917 μεταφέρθηκε στο Πανεπιστήμιο της Βέρνης όπου γνωρίστηκε με τον Ερνστ Μπλοχ και παντρεύτηκε την Dora Sophie Pollak (1890-1964, πατρικό όνομα Kellner), με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Stefan Rafael (1918-1972). Το 1919 ο Μπένγιαμιν απέκτησε το διδακτορικό του (με διάκριση) για την εργασία Begriff der Kunstkritik in der Deutschen Romantik (Η έννοια της κριτικής στον γερμανικό Ρομαντισμό). Εξαντλημένος από τα οικονομικά προβλήματα, επέστρεψε με τη γυναίκα του στο Βερολίνο, για να ζήσει με τους γονείς του και, το 1921, δημοσίευσε το έργο του Για την κριτική της βίας (Zur Kritik der Gewalt).
Το 1924 δημοσιεύθηκε η εργασία του Μπένγιαμιν "Goethes Wahlverwandtschaften" (Εκλεκτικές συγγένειες του Γκαίτε), από τον Hugo von Hoffmansthal, στο περιοδικό Neue Deutsche Beiträge. Μαζί με τον Ερνστ Μπλοχ, ο Μπένγιαμιν πέρασε μερικούς μήνες στο Ιταλικό νησί Κάπρι, γράφοντας τη διδακτορική του διατριβή, σχετικά με την καταγωγή του γερμανικού τραγικού δράματος. Εκεί διάβασε, μετά από πρόταση του Μπλοχ, το έργο του Λούκατς Ιστορία και Ταξική Συνείδηση, και γνώρισε για πρώτη φορά την Asja Lācis, μια μπολσεβίκα Λιθουανή ηθοποιό που ζούσε στη Μόσχα. Αυτή θα αποτελούσε για τον Μπένγιαμιν μια σημαντική, διαρκή, πηγή πνευματικής και ερωτικής έμπνευσης.
Έναν χρόνο αργότερα, το έργο του Η καταγωγή του γερμανικού τραγικού δράματος απορρίφθηκε από το Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης, κλείνοντας έτσι την πόρτα σε μια ακαδημαϊκή καριέρα για τον 33χρονο διανοούμενο. Σε συνεργασία με τον Franz Hessel (1880–1941), μετέφρασε τους πρώτους τόμους του À la Recherche du Temps Perdu (Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο), του Μαρσέλ Προυστ. Τον επόμενο χρόνο άρχισε να γράφει για τις γερμανικές εφημερίδες Frankfurter Zeitung και Die Literarische Welt, γεγονός που του έδωσε τη δυνατότητα να ζήσει κάποιους μήνες στο Παρίσι. Τον Δεκέμβριο του 1926, έτος θανάτου του πατέρα του, έκανε ένα ταξίδι στη Μόσχα για να συναντήσει την Asja Lācis, την οποία βρήκε άρρωστη σ' ένα σανατόριο.
Το 1927, ξεκίνησε να εργάζεται πάνω στο Das Passagen-Werk (The Arcades Project - Σχέδιο Εργασίας περί Στοών), τη μνημειώδη και ανολοκλήρωτη μελέτη την οποία συνέχισε να δουλεύει μέχρι τον θάνατό του. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, αυτό το έργο του Μπένγιαμιν "παρέχει σήμερα τη δυνατότητα να ερμηνεύσουμε θεωρητικά την ανθρώπινη περιπλάνηση στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις και ταυτόχρονα να πειραματιστούμε ως ενεργά πρόσωπα εντός αυτών". Το ίδιο έτος, στο Βερολίνο, είδε τον Γκέρσομ Σόλεμ, κατ' ιδίαν, για τελευταία φορά και εξέτασε το ενδεχόμενο να μετακομίσει στην Παλαιστίνη. Το 1928 χώρισε από τη γυναίκα του Dora (με την οποία διαζεύχθηκε επίσημα δύο χρόνια αργότερα) και δημοσίευσε το Einbahnstraße (Μονόδρομος) και το Ursprung des Deutschen Trauerspiels (Η καταγωγή του γερμανικού τραγικού δράματος). Τον επόμενο χρόνο, στο Βερολίνο, η Asja Lācis, βοηθός του Μπέρτολτ Μπρεχτ την εποχή εκείνη, σύστησε τους δύο συγγραφείς. Επίσης, τον ίδιο χρόνο, για ένα σύντομο διάστημα επιχείρησε να κάνει ακαδημαϊκή καριέρα, ως εισηγητής στο Πανεπιστήμιο της Χαιδελβέργης.
Το 1932, στη διάρκεια των αναταραχών πριν την εκλογή του Αδόλφου Χίτλερ ως Καγγελάριου, ο Βάλτερ Μπένγιαμιν εγκατέλειψε τη Γερμανία για να περάσει μερικούς μήνες στο Ισπανικό νησί Ίμπιζα. Μετά έφυγε για τη Νίκαια, όπου σκέφτηκε ν' αυτοκτονήσει. Με την πυρκαγιά του Ράιχσταγκ το 1933, καθώς ο Χίτλερ κατέλαβε την εξουσία και ξεκίνησε τη φυλετική πολιτική του εναντίον των Εβραίων, ο Μπένγιαμιν αναζήτησε καταφύγιο στο σπίτι του Μπέρτολτ Μπρεχτ στο Svendborg της Δανίας και στο Σαν Ρέμο, όπου ζούσε η πρώην γυναίκα του, πριν μετακομίσει στο Παρίσι.
Καθώς η οικονομική του κατάσταση επιδεινώθηκε, συνεργάστηκε με τον Μαξ Χορκχάιμερ και έλαβε κάποια χρηματοδότηση από το Ινστιτούτο για την Κοινωνική Έρευνα (Σχολή Φρανκφούρτης) το οποίο, εκείνη την εποχή, είχε μεταστεγαστεί στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, στη Νέα Υόρκη. Στο Παρίσι γνώρισε κι άλλους Γερμανούς καλλιτέχνες και διανοούμενους που κατέφυγαν εκεί ως πρόσφυγες και έγινε φίλος με τη Χάννα Άρεντ, τον Έρμαν Έσσε και τον Κουρτ Βάιλ. Το 1936, το L'Œuvre d'Art à l'Époque de sa Reproductibilité Technique ('Το έργο τέχνης στην εποχή της τεχνολογικής του αναπαραγωγιμότητας') δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στη Γαλλία από τον Μαξ Χορκχάιμερ στο περιοδικό του Ινστιτούτου για την Κοινωνική Έρευνα, το Zeitschrift für Sozialforschung.
Το 1937 ο Μπένγιαμιν δούλεψε το έργο του Das Paris des Second Empire bei Baudelaire (Το Παρίσι της 2ης Αυτοκρατορίας στον Μπωντλαίρ), γνώρισε τον Ζωρζ Μπατάιγ και έγινε μέλος στο College of Sociology. Το 1938 έκανε την τελευταία του επίσκεψη στον Μπέρτολτ Μπρεχτ, που ήταν εξόριστος στη Δανία. Μέσα σε λίγους μήνες, ο Χίτλερ αφαίρεσε από τους Εβραίους τη Γερμανική τους υπηκοότητα κι έτσι ο Μπένγιαμιν, τώρα άπατρις, κλείστηκε από τις Γαλλικές αρχές σ' ένα στρατόπεδο κοντά στο Νεβέρ, για τρεις μήνες.
Επιστρέφοντας στο Παρίσι τον Ιανουάριο του 1940, έγραψε το Über den Begriff der Geschichte (Θέσεις πάνω στη φιλοσοφία της Ιστορίας). Τον Ιούνιο, καθώς η Βέρμαχτ έσπαζε την αμυντική γραμμή της Γαλλίας, ο Μπένγιαμιν διέφυγε στη Λούρδη (πόλη της Γαλλίας), μαζί με την αδερφή του, μια μέρα πριν οι Γερμανοί μπουν στο Παρίσι. Τον Αύγουστο εξασφάλισε μια βίζα για τις Ηνωμένες Πολιτείες, για την οποία είχε διαπραγματευτεί ο Μαξ Χορκχάιμερ. Επιχειρώντας να ξεφύγει από την Γκεστάπο, ο Μπένγιαμιν σχεδίαζε να αναχωρήσει για την Αμερική μέσω της ουδέτερης Πορτογαλίας, την οποία σχεδίαζε να προσεγγίσει μέσω της Ισπανίας. Μέσα στις επόμενες 7 δεκαετίες που ακολούθησαν, οι ερευνητές στάθηκε σχεδόν αδύνατο να καθορίσουν τη σαφή χρονική ακολουθία των γεγονότων που οδήγησαν στον θάνατό του. Πρόχειρα και ατελή ιστορικά αρχεία παρέχουν ενδείξεις ότι έφτασε στο Πορτμπού, μια πόλη των γαλλοϊσπανικών συνόρων στα Πυρηναία, αλλά η ομάδα των Εβραίων προσφύγων που είχε ακολουθήσει συνελήφθη καθ´οδόν από την ισπανική Αστυνομία και ο Μπένγιαμιν, προφανώς, αυτοκτόνησε, παίρνοντας μια υπερβολική δόση κάποιου είδους μορφίνης.
Έργα
Ανάμεσα στα πιο σημαντικά έργα του Μπένγιαμιν είναι τα ακόλουθα:
Ο Μπένγιαμιν αλληλογραφούσε εκτεταμένα με τον Τέοντορ Αντόρνο και τον Μπέρτολτ Μπρεχτ και περιστασιακά έπαιρνε χρηματοδότηση από τη Σχολή της Φρανκφούρτης υπό τις εντολές του Αντόρνο και του Χορκχάιμερ, ακόμα και όταν αυτοί μετακινήθηκαν στη Νέα Υόρκη. Οι ανταγωνιστικές επιδράσεις του μαρξισμού του Μπρέχτ και, κατά δεύτερο λόγο, η κριτική θεωρία του Αντόρνο και ο Ιουδαϊκός μυστικισμός του φίλου του Γκέρσομ Σόλεμ είχαν κεντρική σημασία στο έργο του Μπένγιαμιν, αν και ποτέ δεν πέτυχε να επιλύσει εντελώς τις διαφορές τους. Από την άλλη πλευρά, κάποιοι μεταγενέστεροι κριτικοί, όπως ο Πωλ ντε Μαν, ισχυρίστηκαν ότι τα γραπτά του Μπένγιαμιν ελίσσονται δυναμικά ανάμεσα σ' αυτές τις διαφορετικές παραδόσεις, με σκοπό να δημιουργήσουν ένα είδος εσωτερικής κριτικής εκτός του πλαισίου αντιπαράθεσής τους. Στο έργο του "Για την έννοια της Ιστορίας" (που αναφέρεται συχνά ως "Θέσεις για τη Φιλοσοφία της Ιστορίας"), από τα τελευταία έργα του Μπένγιαμιν, εντοπίζεται, σύμφωνα με κάποιους αναγνώστες, η πιο κοντινή προσέγγιση για μια τέτοια σύνθεση.
thumb|left|200px|Angelus Novus, από τον [[Πάουλ Κλέε (1920). Ο Μπένγιαμιν είδε σ´αυτόν τον "Άγγελο της Ιστορίας".]] Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι η ένατη θέση του Μπένγιαμιν από το δοκίμιο "Θέσεις πάνω στη Φιλοσοφία της Ιστορίας": Ένας πίνακας του Πάουλ Κλέε υπό τον τίτλο ‘Angelus Novus’ απεικονίζει έναν άγγελο που κοιτά σαν να πρόκειται να κινηθεί μακρυά από κάτι που αγναντεύει σταθερά. Τα μάτια του είναι ακίνητα, προσηλωμένα, το στόμα του είναι ανοιχτό, τα φτερά του είναι διάπλατα. Έτσι αναπαριστά κάποιος τον άγγελο της ιστορίας. Το πρόσωπό του είναι στραμμένο προς το παρελθόν. Όπου παρατηρούμε μια αλληλουχία γεγονότων, αυτός βλέπει μια μεμονωμένη καταστροφή που συνεχίζει να σωρεύει συντρίμμια και να τα ρίχνει μπροστά στα πόδια του. Ο άγγελος θα ήθελε να μείνει, να ξυπνήσει τους νεκρούς και να κάνει ολότητα ό,τι έχει θρυμματιστεί. Αλλά η καταιγίδα, μέσα από τον Παράδεισο, μαίνεται. Πέφτει στα φτερά του με τόση βιαιότητα που ο άγγελος δεν μπορεί πια να τα κλείσει. Η καταιγίδα αναπόφευκτα τον ωθεί στο μέλλον, προς το οποίο είναι γυρισμένη η πλάτη του, ενώ ο σωρός των συντριμμιών έμπροσθεν του μεγαλώνει προς τον Ουρανό. Η καταιγίδα είναι αυτό που ονομάζουμε πρόοδος.
Η καταγωγή του Γερμανικού Τραγικού Δράματος
Το πιο εκτενές και ολοκληρωμένο έργο του Μπένγιαμιν είναι η διδακτορική του διατριβή, το Ursprung des deutschen Trauerspiels (σε ελεύθερη μετάφραση: Η καταγωγή του γερμανικού τραγικού δράματος). Σ' αυτήν τη μελέτη, που είναι, ταυτόχρονα, αξιοθαύμαστα θεωρητική και κοπιαστικά εμπειρική, ο Μπένγιαμιν αναλύει την εποχή της Μεταρρύθμισης και τη γερμανική πολιτική και κουλτούρα, μέσα από το λογοτεχνικό είδος Trauerspiel του 16ου-17ου αιώνα.
Το εγχείρημα ξεκινά με έναν μακροσκελή "Επιστημονικό-κριτικό πρόλογο" στον οποίο ο Μπένγιαμιν θέτει τους φιλοσοφικούς στόχους του έργου του: τον συνδυασμό και την επεξεργασία τμημάτων της πλατωνικής θεωρίας των Ιδεών, την εγελιανή ιστορική αναίρεση (ή άρση: sublation), και τη μονάδα του Λάιμπνιτζ. Θέτοντας το ερώτημα της μιας μέσα από την άλλη, ο Μπένγιαμιν δίνει στην πλατωνική Ιδέα μια ιστορική στιγμή, αλλά μόνο με την έννοια ότι είναι μοναδική. Μέσα στα αισθητικά αντικείμενα της μελέτης, εμπεριέχεται η μονάδα της ιστορικής τους ανάπτυξης και, όταν αυτή η μονάδα τοποθετείται μέσα σ' έναν σχηματισμό άλλων αντικειμένων, αποκαλύπτει στον διανοούμενο την ιστορική ανάπτυξη της ιδέας. Έτσι, στο ίδιο το Trauerspiel, αυτό που εμφανίζεται ως μια ανιστόρητη συσσώρευση στιγμών είναι τουναντίον ήδη, με κάποια έννοια, ιστορικό.
Μέσα στο ίδιο το κείμενο, υπάρχουν δύο κύριες διακρίσεις: πρώτον, μια διάκριση ανάμεσα στην τραγωδία και το Trauerspiel, όπου ο Μπένγιαμιν αποφεύγει τις ερμηνείες που προηγούνται του έργου του και, δεύτερον, μια μακροσκελής συζήτηση για τη σχέση της αλληγορίας με τον συμβολισμό και τον τρόπο με τον οποίο η αλληγορία μπορεί να ανοιχτεί προς τη δική του τροποποιημένη πλατωνική έννοια της ιδέας. Στην πρώτη ενότητα, ο Μπένγιαμιν σημειώνει ότι η τραγωδία και το Trauerspiel διαφέρουν ως προς τη σύλληψη του χρόνου: η τραγωδία είναι εσχατολογική, καθόσον η πλοκή της οδηγεί σ' ένα καθορισμένο τελικό σημείο, όπου οι χαρακτήρες και οι ιστορίες φτάνουν σε μια μοιροκρατική απόφαση. Αντίθετα το Trauerspiel λαμβάνει μέρος μόνο στον χώρο, ο χρόνος εκτείνεται πάντα προς την αναμενόμενη αλλά και άγνωστη τελική κρίση, κι έτσι οι χαρακτήρες έχουν, για τον λόγο αυτό, παραλύσει από κάθε δράση και μπορούν μόνο να περιμένουν – κι έτσι δεν υπάρχει καμία απόφαση και καμία αίσθηση περάσματος του χρόνου. Εν ολίγοις, στο Trauerspiel, ο χρόνος χωρικοποιείται. Μέρος αυτού που κάνει το Trauerspiele τόσο ανεξιχνίαστο είναι ότι η σχέση του με την ιστορία είναι μόνον αλληγορική, με την έννοια ότι το έργο παρουσιάζει αποσπάσματα και σπασμένα κελύφη ιστορίας χωρίς να τα αφηγηματοποιεί, όπως είμαστε συνηθισμένοι να βλέπουμε στα περισσότερα έργα. Όταν αυτά τα αποσπάσματα τοποθετούνται στη σκηνή, ο χωρικός συνδυασμός τους αποκαλύπτει μια αληθινή ιδέα της ιστορίας – περισσότερο απ´ το να διατηρούν μια υποδηλωτική σχέση με την ιστορία όπου η ιστορία γίνεται αντικείμενο αφήγησης. Το βιβλίο του Μπένγιαμιν αναπαριστά διαρκώς αυτόν τον συνδυασμό των μονάδων, προλέγοντας με εξαρτημένες προτάσεις αυτό που θα ειπωθεί αργότερα πληρέστερα, ανακαλώντας μόνιμα τα πρώτα κεφάλαια του βιβλίου. Το εγχείρημα του Μπένγιαμιν, έτσι, συνοψίζεται ως επί το πλείστον σε μια φημισμένη φράση στην αρχή του βιβλίου, όπου γράφει ότι "το μπαρόκ δεν γνωρίζει καμία εσχατολογία και γι´ αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν έχει κανέναν μηχανισμό με τον οποίο να συγκεντρώνει όλα τα γήινα πράγματα και να τα εξυψώνει πριν την τελική τους κατάληξη" (σελ. 66).
Το εγχείρημα Arcades
Το τελευταίο, μη ολοκληρωμένο, έργο του Μπένγιαμιν, γνωστό ως Passagenwerk ή Arcades Project, εικάζεται ότι ήταν μια τεράστια συλλογή από γραπτά για τη ζωή στο Παρίσι του 19ου αιώνα, ειδικά αφιερωμένα στις στεγασμένες εσωτερικές στοές που δημιουργούσαν ένα νέο είδος ζωής του δρόμου στο Παρίσι και προέκτειναν την κουλτούρα της flânerie (ορισμός: νωχελικός περίπατος και παρατήρηση των περαστικών και των σκηνών) σε κατάλληλα στεγασμένες περιοχές, μακρυά από τις λεωφόρους και τον άσχημο καιρό. Στις στεγασμένες αυτές διασταυρώσεις σχηματίζονταν νέα μαγαζιά, καφέ, χώροι συναντήσεων, ζωντανά τετράγωνα και ακόμα και θέατρα. Οι εκτεταμένες σημειώσεις του Μπένγιαμιν για το Arcades Project μεταφράστηκαν μετά τον θάνατό του, έγιναν αντικείμενο επιμέλειας και δημοσιεύθηκαν σ' αυτήν τη μη ολοκληρωμένη μορφή τους.
Το στυλ του Μπένγιαμιν
Η Σούζαν Σόνταγκ παρατήρησε κάποτε ότι, στα κείμενα του Μπένγιαμιν, οι προτάσεις δεν φαίνονται να δημιουργούνται μ' έναν συνηθισμένο τρόπο, δεν οδηγούν ομαλά η μια στην άλλη και δεν δημιουργούν μια προφανή λογική ακολουθία. Αντίθετα, είναι σαν κάθε μια από τις προτάσεις να "είχε να πει τα πάντα, πριν το εσωτερικό βλέμμα της καθολικής συγκέντρωσης να διαλύσει το υποκείμενο μπροστά στα μάτια του", ένα στυλ γραφής και σκέψης που η Σόνταγκ αποκαλεί "freeze-frame baroque". Η Σόνταγκ γράφει ότι "τα μεγαλύτερα δοκίμιά του φαίνονται να τελειώνουν απλώς εγκαίρως, πριν να αυτοκαταστράφουν." Αν και η Σόνταγκ δεν είχε μια πλήρη εικόνα του Arcades Project όταν το έγραψε αυτό, τα σχόλια της ισχύουν εξίσου και γι' αυτό το έργο. Η δυσκολία του στυλ του Μπένγιαμιν μπορεί να γίνει κατανοητή ως ένα ουσιαστικό μέρος του φιλοσοφικού του προτάγματος. Καθώς ήταν μαγεμένος από τις έννοιες της αναφοράς και του σχηματισμού, ο σκοπός του, σ' ένα μεγάλο μέρος του μεταγενέστερου έργου του, ήταν λιγότερο να αρθρώσει μια συνεκτική θέση, παρά να χρησιμοποιήσει διαφορετικά διακείμενα για να αποκαλύψει πλευρές του παρελθόντος που δεν μπορούν και δεν θα έπρεπε να κατανοηθούν εντός μεγαλυτέρων, μονολιθικών δομών της ιστορικής κατανόησης (τις αποκαλούμενες και "μεγάλες διηγήσεις").
Οι ανησυχίες του, αναφορικά με το στυλ, έχουν εκτεθεί στο δοκίμιό του Η αποστολή του μεταφραστή, στο οποίο υποστηρίζει ότι η λογοτεχνική μετάφραση, εξ ορισμού, παράγει παραμορφώσεις και παρανοήσεις του πρωτότυπου κειμένου. Στο μεταπλασμένο κείμενο, οι κατά τ´άλλα κρυμμένες πλευρές του πρωτότυπου έχουν αποσαφηνιστεί, ενώ προγενέστερες φανερές πλευρές του γίνονται μη αναγνώσιμες. Ο Μπένγιαμιν θεωρεί την ταπείνωση αυτή του κειμένου παραγωγική, όταν τοποθετείται σ' έναν συγκεκριμένο σχηματισμό από έργα και ιδέες, ενώ νέες αποκαλύψεις συγγενειών μεταξύ των ιστορικών αντικειμένων μας δείχνουν –και παράγουν– ιστορικές αλήθειες.
Ο Θάνατος
thumb|right|250px|Ο τάφος του Μπένγιαμιν στο Πορτμπού Ο Μπένγιαμιν αυτοκτόνησε στο Πορτμπού, στη μεθόριο Ισπανίας-Γαλλίας, ενώ επιχειρούσε να διαφύγει από τους Ναζί. Από την ομάδα, όπου συμμετείχε, έγινε γνωστό ότι δεν θα τους επέτρεπαν τη διάβαση των συνόρων, η οποία θα ήταν ένα βήμα προς την ελευθερία (τελικός στόχος του Μπένγιαμιν ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες). Έτσι, ενώ παρέμενε στο Ξενοδοχείο De Francia, προφανώς, πήρε χάπια μορφίνης και πέθανε. Το γεγονός ότι ήταν θαμμένος στο καθαγιασμένο τμήμα από ένα καθολικό κοιμητήριο αποτελεί ένδειξη ότι ο θάνατος του δεν ανακοινώθηκε ως αυτοκτονία. Στα άλλα πρόσωπα της ομάδας του επιτράπηκε το πέρασμα των συνόρων την επομένη μέρα και με ασφάλεια έφτασαν στη Λισαβώνα, στις 30 Σεπτεμβρίου. Ένα αντίγραφο χειρογράφου, από το έργο του "Σχετικά με την έννοια της Ιστορίας", πέρασε στον Αντόρνο από τη Χάννα Άρεντ, η οποία πέρασε τα γαλλοϊσπανικά σύνορα στο Πορτμπού λίγους μήνες αργότερα, και στη συνέχεια δημοσιεύθηκε από το Ινστιτούτο για την Κοινωνική Έρευνα (που προσωρινά είχε μετακομίσει στη Νέα Υόρκη), το 1942.
Ένα ολοκληρωμένο χειρόγραφο που ο Μπένγιαμιν είχε μεταφέρει στη βαλίτσα του εξαφανίστηκε μετά τον θάνατό του και δεν βρέθηκε ποτέ. Μερικοί κριτικοί εικάζουν ότι επρόκειτο για το Arcades Project σε μια τελική μορφή. Αυτό όμως είναι αρκετά απίθανο, καθώς τα σχέδια του συγγραφέα για το έργο είχαν αλλάξει μετά την αφύπνισή του από την κριτική που του άσκησε ο Αντόρνο το 1938 και φαίνεται να είναι ξεκάθαρο ότι το έργο ξεπερνούσε τα περιοριστικά του πλαίσια στα τελευταία αυτά χρόνια. Ένα από τα τελευταία έργα που έχουμε από τον Μπένγιαμιν, οι Θέσεις πάνω στη Φιλοσοφία της Ιστορίας (αναφέρθηκε παραπάνω), μνημονεύεται συχνά. Ο Αντόρνο υπέθεσε ότι αυτό είχε γραφτεί την άνοιξη του 1940, κάποιες εβδομάδες πριν από την εισβολή των Γερμανών στη Γαλλία. Ενώ αυτό δεν είναι απολύτως εξακριβωμένο, είναι ξεκάθαρα ένα από τα τελευταία του έργα και η τελική παράγραφος, σχετικά με την εβραϊκή αναζήτηση του Μεσσία, παρέχει ένα οδυνηρό τελικό σημείο στο έργο του Μπένγιαμιν, με τα θέματα της κουλτούρας, της καταστροφής, της εβραϊκής κληρονομιάς και της μάχης ανάμεσα στον ανθρωπισμό και τον μηδενισμό. Φέρνει στην επιφάνεια την ετυμηγορία, σε μερικές παραλλαγές του Ιουδαϊσμού, και την προσπάθεια καθορισμού του έτους κατά το οποίο ο Μεσσίας θα έλθει στον κόσμο και συμπεραίνει ότι αυτό δεν έκανε του Εβραίους αδιάφορους για το μέλλον, "αφού κάθε δευτερόλεπτο του χρόνου ήταν μια είσοδος μέσα από την οποία θα μπορούσε να έλθει ο Μεσσίας".
Κληρονομιά
Με την εμφάνιση των Γραπτών του το 1955, 15 χρόνια μετά τον θάνατό του, το έργο του Μπένγιαμιν έγινε αντικείμενο πολλών βιβλίων και εργασιών. Το δοκίμιό του Το έργο τέχνης στην εποχή της τεχνολογικής του αναπαραγωγιμότητας θεωρείται ένα θεμελιώδες κείμενο, ιδιαίτερης σημασίας για όσους κάνουν σπουδές στις ανθρωπιστικές επιστήμες, και συχνά παρατίθεται λόγω της συνάφειας του με τη μουσικολογία, όπως για παράδειγμα στα βιβλία του Michael Chanan. Οι προβλέψεις του έγιναν περισσότερο αισθητές στον εικοστό αιώνα όπου η μηχανική αναπαραγωγή αυξήθηκε πολύ πέρα από την έκταση που ο ίδιος ο Μπένγιαμιν μπορούσε να φανταστεί. Τα γραπτά του για τον μοντερνισμό είναι πολύτιμα για την καθαρότητα και την ακρίβειά τους, σε μια εποχή μεγάλης σύγχυσης και χλευασμού γύρω από το κίνημα, και συνέχισε να δίνει τον τόνο σε μια πιο πρόσφατη γενιά κριτικών, που εξακολουθεί να αποκαλύπτει τις τάσεις του μοντερνισμού, χρησιμοποιώντας το παράδειγμά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Γερμανοί φιλόσοφοι Κατηγορία:Γερμανοί συγγραφείς Κατηγορία:Γερμανοί δοκιμιογράφοι Κατηγορία:Γερμανοί κριτικοί της λογοτεχνίας Κατηγορία:Γερμανοί μεταφραστές Κατηγορία:Γερμανοεβραίοι Κατηγορία:Εβραίοι συγγραφείς Κατηγορία:Εβραίοι φιλόσοφοι Κατηγορία:Φιλόσοφοι της γλώσσας Κατηγορία:Μαρξιστές θεωρητικοί Κατηγορία:Φιλόσοφοι του 20ού αιώνα Κατηγορία:Αυτόχειρες
Μολούκες
Οι Μολούκες (Maluku) είναι αρχιπέλαγος στην Ινδονησία. Γεωγραφικά βρίσκονται ανάμεσα στο Σουλαουέζι, τη Νέα Γουινέα και το Τιμόρ. Τα νησιά είναι επίσης γνωστά στους Ευρωπαίους και στους Κινέζους ως νησιά των μπαχαρικών, αν και η ονομασία χρησιμοποιείται και για άλλα νησιά.
Τα περισσότερα νησιά είναι ορεινά, κάποια με ενεργά ηφαίστεια, και δέχονται μεγάλα ύψη βροχής. Η βλάστηση στα νησιά είναι άφθονη και περιλαμβάνει τροπικά δάση, ρύζι και τα μπαχαρικά γαρίφαλο και μοσχοκάρυδο, τα οποία προέρχονται από δέντρα που φύονται στα νησιά. Οι κάτοικοι των νησιών είναι Μελανήσιοι, αλλά ύστερα από τους πολέμους των μπαχαρικών τον 17ο αιώνα, αρκετοί πληθυσμοί σκοτώθηκαν. Ένα κύμα Αυστρονήσιων μεταναστών ξεκίνησε τον 20ο αιώνα και συνεχίζει μέχρι σήμερα.
Τα νησιά, όταν ανεξαρτητοποιήθηκε η Ινδονησία, υπάγονταν σε μία ενιαία επαρχία, την επαρχία Μολούκες. Το 1999 χωρίστηκε σε δύο επαρχίες, τις Βόρειες Μολούκες που περιλάμβανε τα νησιά ανάμεσα στο Μοροτάι και τις νήσους Σούλα και Όμπι, ενώ το νησιωτικό τόξο από την Μπούρου και το Σεράμ μέχρι το Ουέταρ και τα νησιά Άρου παρέμεινε στην επαρχία Μολούκες. Οι βόρειες Μολούκες κατοικούνται κυρίως από μουσουλμάνους και έχουν πρωτεύουσα την Τερνάτε και οι Μολούκες από χριστιανούς και έχουν πρωτεύουσα την Αμπόν. Το 1999 ξέσπασε θρησκευτική διαμάχη ανάμεσα σε χριστιανούς και μουσουλμάνους η οποία στοίχισε τη ζωή σε χιλιάδες ανθρώπους και ώθησε πολλούς στην μετεγκατάσταση. Η διαμάχη έληξε το 2003.
Γεωγραφία
Οι Μολούκες καλύπτουν έκταση 850.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων εκ των οποίων πάνω από 90% είναι θάλασσα. Το αρχιπέλαγος αποτελείται από 1.027 νησιά. Τα μεγαλύτερα από αυτά, η Χαλμαχέρα, το Σεράμ, το Μπούρου και το Ουέταρ είναι αραιοκατοικημένα, ενώ τα πιο ανεπτυγμένα Αμπόν και Τερνάτε είναι μικρά. Τα νησιά είναι κυρίως ορεινά και δασώδη. Τα νησιά Ταριμπάρ είναι ξηρά και λοφώδη, ενώ τα νησιά Άρου είναι επίπεδα και βαλτώδη. Η ψηλότερη κορυφή είναι η Μπινάιγια στο Σεράμ, με ύψος 3.027 μέτρα. Κάποια από αυτά, όπως η Τερνάτε, είναι οι κορυφές ηφαίστειων που αναδύονται από τη θάλασσα και οι οικισμοί είναι στα παράλια. Τα τελευταία 500 χρόνια έχουν λάβει χώρα 70 ισχυρές εκρήξεις, ενώ οι σεισμοί είναι κοινοί.
Η γεωλογία των Μολουκών έχει αρκετά κοινή ιστορία, χαρακτηριστικά και διαδικασίες με τη γειτονική περιοχή Νούσα Τενγκάρα (Μικρές Σούνδες). Η γεωλογία αυτών των περιοχών μελετάται από την αποικιοκρατία, όμως ο γεωλογικός σχηματισμός και η εξέλιξη δεν είναι πλήρως κατανοητά και οι θεωρίες για την εξέλιξη των νήσων έχουν αλλάξει εκτενώς τις πρόσφατες δεκαετίες. Οι Μολούκες αποτελούν μία από τις πιο περίπλοκες γεωλογικά περιοχές του κόσμου, ως αποτέλεσμα της θέσης τους, στο σημείο επαφής τεσσάρων πλακών και δύο ηπείρων.
Ιστορία
Το εμπόριο μπαχαρικών από τις Μολούκες διεξάγεται τουλάχιστον από τη τρίτη χιλιετία π.Χ., όταν κατασκευάστηκαν αξιόπλοα πλοία, ικανά για μεγάλα και συχνά ταξίδια. Επίσης, διαδόθηκαν στις Μολούκες η αγγειοπλαστική και η γεωργία. Υπάρχουν ενδείξεις ότι το γαρίφαλο χρησιμοποιούταν στην Μεσοποταμία από το 17ο αιώνα π.Χ. και πως στην 2η χιλιετία π.Χ. στη Μεσόγειο είχε φτάσει και μοσχοκάρυδο. Σημαντικό ήταν το εμπόριο μπαχαρικών μεταξύ Κίνας και Μολουκών. Οι Μολούκες αναφέρονται σε αρχεία της δυναστείας Τανγκ. Το 12ο αιώνα το εμπόριο μπαχαρικών ελεγχόταν από την Ιάβα και σταδιακά ο έλεγχος αυτός αυξανόταν τόσο ώστε το 14ο αιώνα οι Κινέζοι να αγοράζουν μπαχαρικά από την Ιάβα και όχι από τις Μολούκες. Το 14ο αιώνα στις Μολούκες διαδόθηκε ο Ισλαμισμός.
Πορτογαλική κυριαρχία
thumb|250px|left|Απεικόνιση της Τερνάτε του 1720, με ένθετη την απεικόνιση του οχυρού του Άγιου Ιωάννη του Βαπτιστή Το 1511, οι Πορτογάλοι κατέλαβαν την Μαλάκα και η επιρροή τους ήταν έντονη στην ανατολική Ινδονησία, όπου εισήγαγαν το Χριστιανισμό. Υπολογίζεται ότι μέχρι το 1590 στις Μολούκες ζούσαν 60.000 χριστιανοί. Παρά το γεγονός ότι οι Πορτογάλοι έλεγχαν το μεγαλύτερο μέρος του εμπορίου μπαχαρικών εκμεταλλευόμενοι την αντιπαλότητα των βασιλείων της Τερνάτε και του Τιντόρε, εμπόριο γινόταν και από μουσουλμάνους εμπόρους. Το 1522 έχτισαν ένα οχυρό στην Τερνάτε, ενώ οι βασιλείς τους Τιντόρε εκμεταλλεύτηκαν το διάπλου της Γης από Μαγγελάνο το 1521 ώστε να συμμαχήσουν με τους Ισπανούς, χωρίς σημαντικές επιπτώσεις εκείνη την περίοδο. Πέρα από την Τερνάτε και το Τιντόρε, το 16ο αιώνα κεντρικός εμπορικός κόμβος στις Μολούκες ήταν το Γκορόνγκ, νοτιοανατολικά του Σεράμ, με αποτέλεσμα οι Πορτογάλοι να ονομάσουν τα νησιά των νότιων Μολουκών σύμφωνα με τα ονόματα που τους είχαν δώσει οι κάτοικοι του Γκορόνγκ. Το 1570 οι κάτοικοι της Τερνάτε εξέβαλαν τους Πορτογάλους, οι οποίοι άρχισαν να χρησιμοποιούν το νησί Αμπόν για τις συναλλαγές τους. Το 17ο αιώνα οι τρεις σημαντικοί εμπορικοί σταθμοί στις Μολούκες ήταν τα νησιά Τερνάτε/Τιντόρε, Αμπόν και νήσοι Μπάντα, τα οποία έλεγχαν το εμπόριο μοσχοκάρυδου και γαρίφαλου και ήταν οι πυλώνες της αποικιοκρατικής οικονομίας της περιοχής.
Ολλανδική κυριαρχία
Η δύναμη των Πορτογάλων άρχισε να μειώνεται στο δεύτερο μισό του 16ου αιώνα με αποτέλεσμα για το εμπόριο μπαχαρικών να ενδιαφερθούν άλλα έθνη, όπως η Μαλαισία, η Ιάβα, η Ισπανία, η Αγγλία και η Ολλανδία. Ενώ η παρουσία Βρετανών και Ισπανών ήταν μικρή, οι Ολλανδοί ήταν οι κύριοι διεκδικητές του εμπορίου. Το πρώτο Ολλανδικό πλοίο έφτασε στην Ινδονησία το 1596 και σύντομα ακολούθησαν και άλλα. Οι Ολλανδοί, για να αυξήσουν την επιρροή τους στη περιοχή, ίδρυσαν το 1602 την εταιρεία Ανατολικών Ινδιών που έμεινε γνωστή ως VOC. Ταυτόχρονα αυξήθηκε η παρουσία Ισπανών και Άγγλων στη περιοχή. To 1605 και 1606 οι Ολλανδοί κατέλαβαν από τους Πορτογάλους την Τερνάτε και την Αμπόν, ενώ οι Ισπανοί κατέλαβαν το 1606 μετά την Τερνάτε και το Τιντόρε. Η Ισπανία ήταν παρούσα στην περιοχή μέχρι το 1663, όταν αποτραβήχτηκε στις Φιλιππίνες. Το 1609 ιδρύθηκε από τους Ολλανδούς ένα γραφείο Γενικού Κυβερνήτη στην Αμπόν, ο οποίος ελεγχόταν από ένα συμβούλιο, όμως επειδή η Αμπόν ήταν μακριά από τις κύριες εμπορικές διαδρομές, το γραφείο μεταφέρθηκε στη Μπατάβια, σημερινή Τζακάρτα, στην δυτική Ιάβα. Εκτός από τους Ολλανδούς, για το εμπόριο μπαχαρικών ενδιαφέρονταν έντονα και οι Άγγλοι, από τη στιγμή που ο Φράνσις Ντρέικ κατά τη διάρκεια του διάπλου της Γης αγκυροβόλησε στην Τερνάτε το 1578 και γύρισε με ένα μεγάλο φορτίο γαρίφαλων. Οι πρώτες προσπάθειες ενεργούς ανάμειξης των Βρετανών στο εμπόριο μπαχαρικών ξεκίνησαν το 1591 και το 1604 η (Βρετανική) Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών έφτασε στις Μολούκες και έστησε εμπορικούς σταθμούς, προς δυσαρέσκεια των Ολλανδών που επεδίωκαν να έχουν το μονοπώλιο στο εμπόριο μπαχαρικών. Το 1620, οι Άγγλοι, με την ανοχή των Ολλανδών, έφτιαξαν έναν εμπορικό σταθμό στο Αμπόν το 1620, ο οποίος καταστράφηκε το 1623 στη λεγόμενη «Σφαγή του Αμπόν(ια)», όταν δώδεκα Βρετανοί έμποροι ύστερα από βασανιστήρια ομολόγησαν ότι συνωμοτούσαν εναντίον της VOC. Ανάμεσα στους Ολλανδούς και τους Άγγλους από το 1652 μέχρι το 1672 έγιναν τρεις πόλεμοι, γνωστοί ως Πόλεμοι των Μπαχαρικών. Στο τέλος του δεύτερου, οι Βρετανοί αντάλλαξαν ένα νησί που είχαν κατακτήσει με το Μανχάταν.
Μετά την Ινδονησιακή Ανεξαρτησία
Τις 25 Απριλίου 1950, στις Μολούκες ιδρύθηκε η Δημοκρατία των Νότιων Μολουκών, που περιελάμβανε τα νησιά Σεράμ, Μπούρου και Αμπόν. Το αυτοαποκαλούμενο κράτος καταλήφθηκε από την Ινδονησία το Νοέμβριο του ίδιου έτους. Η έναρξη της εσωτερικής μετανάστευσης των (κυρίως Ιαβανέζων) πληθυσμών προς τα εξωτερικά νησιά (συμπεριλαμβανομένων των Μολουκών) κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 θεωρείται ότι έχει επιδεινώσει τα προβλήματα ανεξαρτησίας και το πρόβλημα των θρησκευτικών/εθνικών πολιτικών. Υπήρξε περιστασιακή εθνική και εθνικιστική βία στα νησιά.
Τον Ιανουάριο του 1999 θρησκευτικές διαμάχες ξέσπασαν στα νησιά των Μολουκών ανάμεσα στους μουσουλμανικούς και στους χριστιανικούς πληθυσμούς, κυρίως στο Αμπόν και στη Χαλμαχέρα. Οι διαμάχες θεωρούνται ότι έληξαν στις 13 Φεβρουαρίου 2002 με την υπογραφή του συμφώνου Μαλίνο ΙΙ. Αιτία των διαμαχών θεωρείται η πτώση του Σουχάρτο το 1998 και η οικονομική κρίση της Ασίας την ίδια περίοδο που οδήγησαν σε συνθήκες αστάθειας. Η επικείμενη διαίρεση της επαρχίας σε δύο επιδείνωσε τις διενέξεις ανάμεσα σε μουσουλμάνους και χριστιανούς. Ως αποτέλεσμα των συγκρούσεων δεκάδες άτομα έχασαν τη ζωή τους, ενώ 500.000 αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις οικίες τους.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νησιά της Ινδονησίας Κατηγορία:Νησιωτικά συμπλέγματα Κατηγορία:Πρώην πορτογαλικές αποικίες
7 Φεβρουαρίου
Δεκέμβριος | Ιανουάριος | Φεβρουάριος | Μάρτιος | Απρίλιος
6 Φεβρουαρίου | 7 Φεβρουαρίου | 8 Φεβρουαρίου
Η 7η Φεβρουαρίου είναι η 38η μέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Υπολείπονται 328 μέρες (329 σε δίσεκτα έτη).
Ορθόδοξη Εκκλησία
Κατηγορία:Ημέρες του έτους
Γιοτάμ Χαλπερίν
Ο Γιοτάμ Χαλπερίν (Τελ Αβίβ, 24 Ιανουαρίου 1984) είναι Ισραηλινός πρώην διεθνής καλαθοσφαιριστής και νυν αθλητικός διευθυντής της Χαπόελ Ιερουσαλήμ. Έχει ύψος 1,96 μέτρα και αγωνιζόταν τόσο ως πλέι μέικερ, όσο και ως σούτινγκ γκαρντ. Αγωνίστηκε στην καριέρα του στα πρωταθλήματα του Ισραήλ, της Σλοβενίας, της Ελλάδας, της Ρωσίας και της Γερμανίας.
Σταδιοδρομία
Ο Γιοτάμ Χαλπερίν έκανε τα πρώτα του μπασκετικά βήματα στην Μακάμπι Τελ Αβίβ, στις ακαδημίες της οποίας βρισκόταν από 8 ετών. Υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την ομάδα του Ισραήλ το 2001 και παρέμεινε στην ομάδα μέχρι το καλοκαίρι του 2005. Στην τετραετία αυτή, ο Γιοτάμ Χαλπερίν κατέκτησε αρκετούς τίτλους τόσο σε επίπεδο νέων, όσο και σε επίπεδο ανδρών. Συγκεκριμένα, σε επίπεδο νέων κατέκτησε με την ομάδα του Τελ Αβίβ δύο πρωταθλήματα νέων (2001, 2002) ενώ σε επίπεδο ανδρών κατέκτησε 4 Πρωταθλήματα Ισραήλ (2002, 2003, 2004, 2007), 4 Κύπελλα Ισραήλ (2002, 2003, 2004, 2005) αλλά και 2 συνεχόμενους τίτλους της Ευρωλίγκα το 2004 με την διαφορά ρεκόρ των 44 πόντων στον τελικό επί της Σκίπερ Μπολόνια (118-74) στον τελικό του Final Four στο Τελ Αβίβ, και το 2005 νικώντας την Μπασκόνια του Ντούσκο Ιβάνοβιτς και των Σκόλα, Σπλίτερ, Ματσιγιάουσκας, Καλδερόν, Πριχιόνι (90-78) στη Μόσχα.
Στις 31 Αυγούστου 2005, ο Χαλπερίν υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο συνεργασίας με την Ούνιον Ολύμπια, ομάδα της Σλοβενίας. Η παρουσία του με την σλοβενική ομάδα συνδυάστηκε με την κατάκτηση δύο εγχώριων τίτλων. Ο λόγος για το Πρωτάθλημα αλλά και το Κύπελλο Σλοβενίας (νταμπλ) τα οποία κατέκτησε η Ολύμπια το 2006.
Το 2006, ο Χαλπερίν ταξίδεψε στην Αμερική προκειμένου να συμμετάσχει στα Ντραφτ του ΝΒΑ εκείνου του έτους. Αν και κατάφερε να επιλεχθεί από τους Σιάτλ Σουπερσόνικς στην 53η θέση, ο παίκτης τελικά επέστρεψε στο Ισραήλ.
Μετά τη μονοετή παρουσία του Χαλπερίν την Ολύμπια, ο παίκτης επέστρεψε στο Ισραήλ και στη Μακάμπι Τελ Αβίβ, με την οποία υπέγραψε εκ νέου νέο επαγγελματικό συμβόλαιο συνεργασίας για δύο χρόνια. Ο Χαλπερίν κατάφερε να κατακτήσει με την ομάδα άλλο ένα πρωτάθλημα Ισραήλ το 2007.
Το καλοκαίρι του 2008, ο Χαλπερίν άφησε το Ισραήλ και ταξίδεψε στην Ελλάδα όπου υπέγραψε συμβόλαιο τριετούς διαρκείας με τον Ολυμπιακό Πειραιώς. Με την Ελληνική ομάδα κατάφερε να κατακτήσει συνολικά 2 Κύπελλα Ελλάδος (2010, 2011) ενώ έφτασε και στον τελικό της Ευρωλίγκα το 2010, όπου όμως έχασε τον τίτλο μετά την ήττα (86-68) της ελληνικής ομάδας από τη Μπαρτσελόνα.
Στις 25 Ιουλίου του 2011, ο Γιοτάμ Χαλπερίν υπέγραψε συμβόλαιο διετούς διαρκείας με την Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης, ωστόσο δεν το ολοκλήρωσε ποτέ μιας και το καλοκαίρι του 2012 πήρε μεταγραφή στη γερμανική Μπάγερν Μονάχου, στην οποία παρέμεινε μέχρι το τέλος της αγωνιστικής περιόδου 2012-13.
Το καλοκαίρι του 2013 ο Χαλπερίν συμφώνησε να αγωνίζεται με την Χάποελ Ιερουσαλήμ, επιστρέφοντας έτσι στο Ισραήλ. Το 2014 κατακτά το Λιγκ Καπ Ισραήλ κόντρα στην Μακάμπι Τελ Αβιβ με 81-78 με τον ίδιο MVP του τελικού. Το 2015 η Χάποελ Ιερουσαλήμ κερδίζει το πρώτο πρωτάθλημα της ιστορίας της. Το 2016, ως αρχηγός πια της ομάδας, ανανέωσε το συμβόλαιό του για δύο ακόμη χρόνια και κατακτά ξανά το Λιγκ Καπ Ισραήλ κόντρα στην Μακάμπι Τελ Αβιβ με 77-62. Τη σεζόν 2016-17 ο Χαλπερίν κερδίζει το δεύτερο πρωτάθλημα με την Χάποελ.
Εθνική ομάδα
Ο Γιοτάμ Χαλπερίν έχει πραγματοποιήσει αρκετές διεθνείς συμμετοχές με την εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης του Ισραήλ, τόσο σε επίπεδο νέων όσο και σε επίπεδο ανδρών. Συγκεκριμένα έχει κατακτήσει το αργυρό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κ20, ενώ ήταν μέλος της αποστολής της εθνικής ομάδας Κ21 στο αντίστοιχο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2005.
Ο Χαλπερίν έχει συμμετάσχει σε έξι συνεχόμενα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα (2003, 2005, 2007, 2009, 2011 και 2013), ενώ μάλιστα υπήρξε και αρχηγός της Εθνικής ομάδας καλαθοσφαίρισης ανδρών του Ισραήλ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισραηλινοί καλαθοσφαιριστές Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές ΟΣΦΠ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μπάγερν Μονάχου Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Σπαρτάκ Αγίας Πετρούπολης Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Χάποελ Ιερουσαλήμ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Μακάμπι Τελ Αβίβ Κατηγορία:Καλαθοσφαιριστές Ολύμπια Λιουμπλιάνας Κατηγορία:Ξένοι καλαθοσφαιριστές στην Ελλάδα
7012 Χομπς
Ο Χομπς (Hobbes) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,6. Ανακαλύφθηκε το 1988 από τον Βέλγο αστρονόμο Ερίκ Ελστ στην κορυφή Λα Σίγια των χιλιανών Άνδεων και πήρε το όνομά του προς τιμή του Τόμας Χομπς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Χομπς
Ιστορικά Χωριά των Περιοχών Σιρακάουα-Γκο και Γκοκαγιάμα
Τα Ιστορικά Χωριά των Περιοχών Σιρακάουα-Γκο και Γκοκαγιάμα είναι ένα από τα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Ιαπωνίας. Τα χωριά είναι ξακουστά για τα σπίτια τους, που είναι κατασκευασμένα σύμφωνα με το παραδοσιακή αγροτική αρχιτεκτονική γκάσσο-ζουκούρι (合掌造り). Το όνομα σημαίνει "ενωμένες παλάμες" (πιο ελεύθερα και κατά τα δυτικά πρότυπα εννοείται ως χέρια "σε στάση προσευχής") και αναφέρεται στην υψηλή κλίση που έχουν τα δυο μισά της στέγης των κτιρίων. Αυτός ο τρόπος κατασκευής χαρίζει εξαιρετική αντοχή και, σε συνδυασμό με τις ιδιότητες της αχυροσκεπής, από την οποία αποτελείται η στέγη, επιτρέπει στα σπίτια να αντέχουν το βάρος και την υγρασία του άφθονου χιονιού και της βροχής που χαρακτηρίζουν την περιοχή. Τα χωριά βρίσκονται στην κοιλάδα του ποταμού Σογκάουα, στα σύνορα των περιφερειών Γκίφου και Τογιάμα, στην κεντρική Ιαπωνία. Η Σιρακάουα-γκο (白川郷, Παλιά Περιοχή του Λευκού Ποταμού) έχει δώσει το όνομά της στο ομώνυμο χωριό Σιρακάουα στην περιφέρεια Γκίφου. Η περιοχή της Γκοκαγιάμα (五箇山, Πέντε Βουνά) ανήκει στο δήμο Νάντο, της Περιφέρειας Τογιάμα.
Τα σπίτια είναι μεγάλα, με τρεις έως τέσσερις ορόφους κάτω από τη στέγη που φτάνει χαμηλά, σε μικρή απόσταση από το έδαφος, και παραδοσιακά φιλοξενούσαν πολλά μέλη της ίδιας οικογένειας, αλλά αποτελούσαν και λειτουργικούς χώρους για μια σειρά από τεχνικές και αγροτικές δραστηριότητες. Τα πυκνά δάση της περιοχής καλύπτουν έως και τις μέρες μας το 96% του εδάφους, και πριν να αναπτυχθούν οι σύγχρονες μέθοδοι χωματουργικών εργασιών και τα ανάλογα μηχανήματα, οι στενές λωρίδες γης της κοιλάδας του ποταμού προσέφεραν περιορισμένο χώρο για ανάπτυξη αγροτικών δραστηριοτήτων αλλά και ανέγερση κατοικιών. Έτσι, η λύση στην έλλειψη χώρου δόθηκε με την κατακόρυφη οικιστική ανάπτυξη στη μορφή των γκάσσο-ζουκούρι. Τα επάνω πατώματα των σπιτιών συχνά χρησιμοποιούνταν για την εκτροφή μεταξοσκωλήκων, ενώ τα επίπεδα κάτω από τον πρώτο όροφο χρησίμευαν για την παραγωγή νίτρου, ενός από τα δυο απαραίτητα συστατικά για την παραγωγή πυρίτιδας. Το κατοικήσιμο επίπεδο του σπιτιού ήταν μεικτό, αποτελούμενο από ένα χωμάτινο επίπεδο δίπλα σε ένα ανυψωμένο ξύλινο επίπεδο όπου βρίσκονταν τα υπνοδωμάτια και άλλοι χώροι διαβίωσης. Στο κέντρο του σπιτιού υπήρχε εστία χωρίς καμινάδα, καθώς ο καπνός αφηνόταν να ανέβει ως τη στέγη και να διαλυθεί εκεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχιτεκτονική στην Ιαπωνία Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Ιαπωνία Κατηγορία:Αξιοθέατα στην Ιαπωνία
Διηπειρωτικός βαλλιστικός πύραυλος
Διηπειρωτικος βαλλιστικός πύραυλος (ICBM) χαρακτηρίζεται οποιοσδήποτε πύραυλος μπορεί να πλήξει στόχο σε πολύ μεγάλη απόσταση (π.χ. και σε άλλη ήπειρο), εκτελώντας βαλλιστική τροχιά. Για την εκτόξευση τέτοιων πυραύλων χρησιμοποιούνται πολυφασικοί, συνήθως τριώροφοι, πύραυλοι μεγάλου βεληνεκούς εφοδιασμένοι με ηλεκτρονικό σύστημα αυτόματης κατεύθυνσης.
Το βλήμα αυτό ονομάζεται και βαλλιστικό βλήμα λόγω του ότι εκτοξευόμενο στην αρχή κατακόρυφα στη συνέχεια λαμβάνει την προς τον στόχο κατεύθυνση διαγράφοντας τόξο βαλλιστικής καμπύλης με την επίδραση της βαρύτητας.
Στην αρχή της κατασκευής τους τα βλήματα αυτά ονομάζονταν "απόλυτα όπλα" επειδή δεν υπηρχαν αντίστοιχα αποτελεσματικά όπλα αναχαίτισής των. Στην κατασκευή αυτών των όπλων ασχολήθηκαν εντατικά πρώτα οι μεγάλες δυνάμεις Ρωσία και ΗΠΑ τις οποίες ακολούθησαν και πολλές άλλες χώρες. Πρώτη η τότε Σοβιετική Ένωση ανακοίνωσε τον Αύγουστο του 1957 ότι κατέχει διηπειρωτικό βαλλιστικό βλήμα δυνάμενο να πλήξει με υδρογονοβόμβα οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη με πιθανή απόκλιση 10 χλμ που λαμβάνοντας υπόψη την επερχόμενη καταστροφή σε έκταση μπορεί και να θεωρηθεί αμελητέα.
Η ανακοίνωση εκείνη θεωρήθηκε στην αρχή ως καυχησιολογία των Σοβιετικών αλλά η εκτόξευση από μέρους των Αμερικανών δύο κατασκοπευτικών δορυφόρων και παράλληλων παρατηρήσεων των ίδιων από ειδικά ραντάρ που εγκατέστησαν σε επίκαιρα σημεία επί του τουρκικού εδάφους έπεισαν τις δυτικές δυνάμεις για την αλήθεια της σοβιετικής δήλωσης. Η προκληθείσα αυτή ανησυχία των δυτικών ήταν και η απαρχή ενός αγώνα ταχύτητας κατασκευής διηπειρωτικών βλημάτων με παράλληλη κατασκευή κατευθυνόμενων και τηλεκατευθυνόμενων βλημάτων αναχαίτισης αυτών όπου στις αρχές του 1960 εμφανίσθηκε και ο ελληνικός στρατός, στις εθνικές παρελάσεις, εφοδιασμένος με τέτοια αμυντικά όπλα γνωστότερα ως "Νίκη", "Ηρακλής" κλπ.
Κατηγορία:Πύραυλοι
Εκλογές στη Σερβία
Εκλογές στη Σερβία διεξάγονται για Πρόεδρο και για Βουλή. Η χώρα είναι Ημιπροεδρική Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Η Εθνοσυνέλευση της Σερβίας (Narodna skupština Republike Srbije) αποτελείται από 250 μέλη, τα οποία εκλέγονται για τετραετή θητεία. Η Σερβία έχει πολυκομματικό σύστημα και επιτρέπεται η λειτουργία πολυάριθμων πολιτικών κομμάτων, εκ των οποίων κανένα κόμμα δεν έχει δυνατότητα να κυβερνήσει από μόνο του αλλά σχηματίζονται κυβερνήσεις συνασπισμού.
Προεδρικές εκλογές 2017
Πρόεδρος εξελέγη από τον πρώτο γύρο στις εκλογές που διεξήχθησαν στις 2 Απριλίου 2017 ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς.
Βουλευτικές εκλογές 2020
Οι πιο πρόσφατες εκλογές διεξήχθησαν στις 21 Ιουνίου 2020.
2012
Οι προεδρικές εκλογές του 2012 έγιναν σε 2 γύρους, καθώς στον πρώτο γύρο δεν υπήρχε κανένας υποψήφιος που να έχει συγκεντρώσει το απαιτούμενο ποσοστό ώστε να εκλεγεί από τον πρώτο γύρο. Τελικός νικητής (με ποσοστό 51,1%) αναδείχθηκε ο Τόμισλαβ Νίκολιτς, ο οποίος επικράτησε του Μπόρις Τάντιτς (48,8%).
2008
Οι προεδρικές εκλογές του 2008 διεξήχθησαν στις 20 Ιανουαρίου. Στον πρώτο γύρο, που διεξήχθη τότε, νικητής αναδείχθηκε ο υπερεθνικιστής Τόμισλαβ Νίκολιτς, με 39,9% των ψήφων έναντι 35,3% για τον Πρόεδρο Μπόρις Τάντιτς. Νικητής όμως του δεύτερου γύρου που διεξήχθη στις 3 Φεβρουαρίου ήταν ο Μπόρις Τάντιτς. '''Πρόεδρος, 20 Ιανουαρίου και 3 Φεβρουαρίου 2008 !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top|Υποψήφιοι !style="background-color:#E9E9E9" align=left valign=top|Κόμματα !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι στον α΄ γύρο !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι στον β΄ γύρο !style="background-color:#E9E9E9" align=right|%
2007
Οι βουλευτικές εκλογές του 2007 διεξήχθησαν στις 21 Ιανουαρίου. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, το εθνικιστικό Σερβικό Ριζοσπαστικό Κόμμα (SRS) έλαβε ποσοστό 28,7% (81 έδρες από τις 250 που αποτελείται η σερβική βουλή), το Δημοκρατικό Κόμμα (DS) του Τάντιτς 22.9% (62 έδρες), ο κεντροδεξιός συνασπισμός Δημοκρατικό Κόμμα Σερβίας-Νέα Σερβία (DSS-NS) του Βόισλαβ Κοστούνιτσα 16,7% (47 έδρες), το κόμμα G-17 του πρώην υπουργού Οικονομικών Μλάτζαν Ντίνκιτς 6,8% (19 έδρες), το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (LDP) του Τσέντομιρ Γιοβάνοβιτς 5,3% (15 έδρες), το Σοσιαλιστικό Κόμμα Σερβίας (SPS) με 5,9% (16 έδρες), τα κόμματα που εκπροσωπούν τις μειονότητες κατέκτησαν συνολικά 10 έδρες.
2008
Οι πρόωρες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 11 Μαΐου του 2008, σχεδόν έναν χρόνο μετά τις προηγούμενες εκλογές του 2007. Οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι ήταν 6.749.886 σε  8.682 εκλογικά τμήματα, ενώ σε 157 ειδικά τμήματα ψήφισαν και οι πρόσφυγες από το Κοσσυφοπέδιο. Ο φιλο-ευρωπαϊκός συνασπισμός έλαβε 38,4% των ψήφων, έναντι 29,4% του εθνικιστικού Ριζοσπαστικού Κόμματος. Το Δημοκρατικό Κόμμα της Σερβίας του Βόισλαβ Κοστούνιτσα συγκέντρωσε 11,6%, οι Σοσιαλιστές 7,6% και οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες 5,2%. Έπειτα από αυτό, ο συνασπισμός του Τάντιτς εξασφάλισε 102 έδρες, επί συνόλου 250, οι Ριζοσπάστες 78 και το κόμμα του Κοστούνιτσα 30. Για να σχηματιστεί κυβέρνηση χρειάζονταν και οι 20 έδρες από τους Σοσιαλιστές. Τελικά, το Σοσιαλιστικό Κόμμα συμφώνησε για σχηματισμό κυβέρνησης με το Δημοκρατικό Κόμμα και τα προσκείμενα σε αυτό κόμματα. Στις 27 Ιουνίου του 2008 έλαβε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης ο Μίρκο Τσβέτκοβιτς. Λίγο αργότερα, στις 4 Ιουλίου υπογράφηκε η συμφωνία για το σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού μεταξύ του Δημοκρατικού Κόμματος (DS) και του συνδυασμού του οποίου ηγείται το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Σερβίας (SPS-PUPS-JS). Η νέα κυβέρνηση συνασπισμού έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από το Κοινοβούλιο στις 7 Ιουλίου του 2008 με 127 ψήφους υπέρ και 27 ψήφους κατά. Οι υπόλοιποι 250 βουλευτές απέσχον. Η κυβέρνηση Τσβέτκοβιτς αντιμετώπισε πρόταση μομφής, στις 19 Δεκεμβρίου του 2008. Η ψηφοφορία δεν πραγματοποιήθηκε εξαιτίας αποχής των βουλευτών που κατέθεσαν προς ψήφιση τη σχετική πρόταση.
2012
Οι βουλευτικές εκλογές του 2012 έγιναν στις 6 Μαΐου 2012 μαζί με τις τοπικές και τις προεδρικές εκλογές.
2014
Βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 16 Μαρτίου 2014, με τη συμμετοχή να διαμορφώνεται στο 53,09%. Το Σερβικό Προοδευτικό Κόμμα και οι σύμμαχοί του κέρδισαν σαρωτική νίκη στις εκλογές, με ποσοστό 48,35% των ψήφων και την απόλυτη πλειοψηφία των 158 εδρών στη συνέλευση.
Πάτι Μάρεϊ
Η Πατρίσια Λιν Μάρεϊ (αγγλικά: Patricia Lynn Murray née Johns, 11 Οκτωβρίου 1950) είναι Αμερικανίδα πολιτικός που υπηρετεί ως Γερουσιαστής των Ηνωμένων Πολιτειών για την πολιτεία της Ουάσινγκτον από τον Ιανουάριο του 1993. Κατά το 118ο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, ως η αρχαιότερη διαθέσιμη Δημοκρατική Γερουσιαστής, υπηρετεί ως Αναπληρώτρια Πρόεδρος της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών, από τις 3 Ιανουαρίου 2023. Είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος.
Από το 2023, είναι πρόεδρος της Επιτροπής Πιστώσεων της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Διετέλεσε πρόεδρος της Επιτροπής Υγείας, Παιδείας, Εργασίας και Συντάξεων της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών από το 2021 έως το 2023. Έχει διατελέσει πρόεδρος της Επιτροπής Προϋπολογισμού της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών (2013–2015) και πρόεδρος της Επιτροπής Υποθέσεων Βετεράνων της Γερουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών (2011–2013).
Προηγουμένως, η Μάρεϊ υπηρέτησε ως μέλος της πολιτειακής Γερουσίας της Ουάσινγκτον για την 1η περιφέρεια, από το 1989 έως το 1993.
Εξελέγη πρώτη φορά στη Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών, στις εκλογές του 1992, λαμβάνοντας ποσοστό 54.0% έναντι 46.0% του τότε Ρεπουμπλικανού αντιπάλου της. Έκτοτε έχει επανεκλεγεί 5 φορές ακόμα, με πιο πρόσφατη τις εκλογές του 2022, λαμβάνοντας ποσοστό 57.5% έναντι 42.5% της Ρεπουμπλικανής αντιπάλου της.
Είναι η πρώτη γυναίκα που αναλαμβάνει το αξίωμα της Αναπληρώτριας Προέδρου της Γερουσίας. Ανέλαβε το αξίωμα ύστερα από την απόρριψη της Νταϊάν Φάινσταϊν, η οποία είναι η αρχαιότερη Γερουσιαστής. Επί του παρόντος με την ανυπαρξία Προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων, είναι δεύτερη στη σειρά διαδοχής για την Προεδρία των ΗΠΑ.
Βιογραφία
Η Πάτι Λιν Τζόουνς, γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1950 στο Μπόθελ της πολιτείας Ουάσινγκτον (μια πόλη στην ευρύτερη περιοχή του Σιάτλ), όπου και μεγάλωσε. Έχει Ουαλική, Ιρλανδική, Σκωτική και Γαλλική καταγωγή.
Φοίτησε στο Λύκειο "Bothell High School" στο Μπόθελ και αποφοίτησε από εκεί το 1968. Κατόπιν σπούδασε Φυσική Αγωγή και Γυμναστική στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον, και έλαβε πτυχίο (BA) το 1972.