cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ορυκτό
Τρόπος σχηματισμού
Δεν σχηματίζονται όλα τα ορυκτά με τον ίδιο τρόπο. Ορισμένα είναι πρωτογενή, δηλαδή σχηματίζονται από την βαθμιαία κρυστάλλωση του μάγματος, όπως το διαμάντι ή τη δράση θερμών διαλυμάτων που επιδρούν σε μια μάζα πετρώματος (υδροθερμικός σχηματισμός). Άλλα είναι δευτερογενή και σχηματίζονται όταν παράγοντες όπως το οξυγόνο ή άλλα αέρια του αέρα, η υγρασία, τα υπόγεια ή επιφανειακά ύδατα, η θερμότητα του περιβάλλοντος επιδράσουν στα πρωτογενή ορυκτά και τα αλλοιώσουν (εξαλλοίωση ή οξείδωση).
Ορισμένα από τα δευτερογενή ορυκτά  χαρακτηρίζονται ως «ανθρωπογενή»,  δεν θα υπήρχαν δηλαδή χωρίς την καταλυτική επίδραση του ανθρώπου τους τρεις τελευταίους 2-3 αιώνες και κυρίως την εξορυκτική και μεταλλουργική δραστηριότητα, υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που έχουν δημιουργηθεί πολύ παλαιότερα όπως στα αρχαία ορυχεία του Λαυρίου. Εκτιμάται ότι από το σύνολο των ορυκτών παγκοσμίως, τα 208, δηλαδή το 3% περίπου, έχουν ανθρωπογενή προέλευση. Για παράδειγμα, ο Νεαλίτης ή νεάλιθος (Nealite), που ονομάστηκε έτσι το 1980 προς τιμήν του αμερικανού δικηγόρου και συλλέκτη ορυκτών Leo Neal Yedlin, δημιουργήθηκε από την επίδραση του θαλασσινού νερού στις μεταλλουργικές σκουριές του Λαυρίου. Στην ίδια κατηγορία ανθρωπογενών ορυκτών ανήκουν επίσης ο λαυριονίτης, ο παραλαυριονίτης, ο φιντλερίτης, ο γεωργιαδεσίτης, ο   σερπιερίτης, ο καπελασίτης, ο Κτενασίτης κλπ, περίπου 15 και πλέον ορυκτά που αποτελούν πλέον type localities για την περιοχή του Λαυρίου.
Επισημαίνεται ότι ο κατάλογος του συνόλου των ορυκτών παγκοσμίως δεν περιλαμβάνει τα χιλιάδες νέα συνθετικά υλικά που έχουν ιδιότητες των ορυκτών και τα οποία οι άνθρωποι παράγουν βιομηχανικά. Τα υλικά αυτά, σύμφωνα με τον καθηγητή R. Hazen, θα παραμείνουν στο διαχρονικό γεωλογικό «αρχείο» για τα επόμενα δισεκατομμύρια χρόνια ως υπόμνηση ότι κάποτε υπήρξαν άνθρωποι στη Γη.
Υπάρχει και η κατηγορία των βιοορυκτών που αποτελείται από ορυκτά φτιαγμένα από ζωντανούς οργανισμούς όπως είναι τα στρείδια (δημιουργούν ανθρακικό ασβέστιο) και τα μαργαριτάρια. Άλλος ένας τρόπος σχηματισμού ορυκτών είναι η χημική καθίζηση σε υπέρκορο διάλυμα.
Συνήθως δεν απαντάται ένα ορυκτό μόνο του: Εμφανίζεται μαζί με άλλα που έχουν παρόμοια χημική σύσταση ή προέρχονται από τον ίδιο παράγοντα σχηματισμού (παραγενέσεις). Στην περίπτωση αυτή γίνεται λόγος για ορυκτά που "σχετίζονται" μεταξύ τους, ενώ ορισμένες φορές γίνεται υποκατάσταση ενός στοιχείου στο κρυσταλλικό πλέγμα ενός ορυκτού από άλλο (συνήθως χημικά συγγενούς). Προκύπτει έτσι ένα "μίγμα" ορυκτών, οπότε αναφέρονται ως "παραμικτική σειρά".
Ονοματοδοσία
Τα περισσότερα ορυκτά έχουν ονομαστεί από παλιά είτε από τη θέση που πρωτοεντοπίστηκαν (π.χ. ατακαμίτης από την Ατακάμα της Χιλής) είτε από τα συστατικά τους (π.χ. σιδηροπυρίτης από τον περιεχόμενο σίδηρο), από το σχήμα των κρυστάλλων τους (π.χ. σταυρόλιθος), από τις λέξεις που χρησιμοποιούνταν παλαιότερα κατά τις εμπορικές συναλλαγές (π.χ. τουρμαλίνης) είτε από τους ανθρώπους που τα ανακάλυψαν (π.χ. σερπιερίτης ή από ανθρώπους που οι ονοματοδότες ήθελαν να τιμήσουν (π.χ. τορμπερνίτης) . Ορισμένες φορές το όνομα αποδίδεται λόγω της σύγχυσης με άλλα ορυκτά (π.χ. απατίτης). Όσα ονόματα είχαν καθιερωθεί στη βιβλιογραφία πριν το 1959 παρέμειναν και χαρακτηρίζονται "pre-IMA" ή "grandfathered", ενώ αρμόδια για την ονοματοδοσία νέων ορυκτών ή τη μετονομασία ήδη γνωστών αρμόδια είναι η ΙΜΑ (International Mineralogical Association). Για το σκοπό αυτό η ΙΜΑ συγκροτεί επιτροπές (commissions), ομάδες εργασίας (workgroups) και συμβούλια (committees)
Ταξινόμηση
Τα ορυκτά ταξινομούνται με βάση τη χημική τους σύσταση, κυρίως αυτή των ανιόντων. Αυτό έγινε επειδή συνήθως τα ορυκτά συνίστανται από ένα μόνο ανιόν, ενώ είναι πολύ συνηθισμένο να συμμετέχουν πολλά διαφορετικά κατιόντα. Η κυριότερη και πιο διαδεδομένη ταξινόμηση ορυκτών είναι η ταξινόμηση κατά Dana.
Αυτοφυή στοιχεία
Είναι τα στοιχεία με σχετικά μικρή δραστικότητα που απαντούν ελεύθερα στη Φύση. Τέτοια είναι ο χρυσός (Au), ο άργυρος (Ag), ο χαλκός (Cu), ο λευκόχρυσος (Pt) (και τα μέταλλα της ομάδας του) και ορισμένα αμέταλλα, όπως ο άνθρακας (C) και το θείο (S).
Θειούχα
Ως κύριο ανιόν συναντάται το θείο, όπως στο σιδηροπυρίτη (FeS2), στο σφαλερίτη (ZnS), στο γαληνίτη (PbS) κτλ. Στην ομάδα θειούχων περιλαμβάνονται και τα ορυκτά που ως ανιόν έχουν τα στοιχεία αρσενικό, σελήνιο και τελλούριο.
Αλογονούχα
Αναφέρονται και ως "αλογονίδια". Είναι τα ορυκτά που ως βασικό ανιόν έχουν κάποιο από τα αλογόνα (φθόριο, χλώριο, βρώμιο, ιώδιο). Συνήθως είναι ετεροπολικές ενώσεις και ως κατιόν περιέχουν ελαφρά μέταλλα (νάτριο, κάλιο, ασβέστιο κτλ). Παραδείγματα είναι ο αλίτης (NaCl), ο φθορίτης (CaF2) κτλ.
Οξείδια
Ως ανιόν περιέχουν "στοιχειακό" οξυγόνο (όχι ενωμένο υπό μορφή ρίζας). Παραδείγματα είναι ο αιματίτης (Fe2O3), ο ιλμενίτης (FeTiO3) κτλ.
Υδροξείδια
Ως κύριο ανιόν περιέχουν τη ρίζα του υδροξυλίου. Παραδείγματα είναι ο μπρουσίτης (Mg(OH)2), ο γιββσίτης (Al(OH)3) κτλ.
Ανθρακικά
Ως κύριο ανιόν περιέχουν την ανθρακική ρίζα CO3-2. Γνωστότερα ορυκτά αυτής της ομάδας είναι ο ασβεστίτης (CaCO3) και ο δολομίτης (MgCO3). Λόγω ομοιότητας στη δομή των ριζών, στην ομάδα αυτή κατατάσσονται και τα ορυκτά με ανιόν τη νιτρική ρίζα (NO3-) (νιτρικά).
Φωσφορικά
Περιέχουν την - τετραεδρικής δομής- φωσφορική ρίζα PO4-3. Γνωστότερο ορυκτό αυτής της ομάδας είναι ο απατίτης. Λόγω ομοιότητας δομής των αντίστοιχων ριζών στην ομάδα αυτή περιλαμβάνονται τα αρσενικικά (AsO4-3) και βαναδινικά (VO4-3).
Βορικά
Περιέχουν ως ανιόντα είτε την - επίπεδης τριγωνικής δομής - ρίζα BO3-3 ή την - τετραεδρικής δομής - ρίζα BO4-5. Χαρακτηριστικότερο ορυκτό είναι ο βόρακας.
Πυριτικά
Ίσως η πολυπληθέστερη ομάδα ορυκτών. Περιέχουν την τετραεδρικής δομής ρίζα SiO4-2, η οποία μπορεί να σχηματίσει πολλαπλά συνδεδεμένα μεταξύ τους τετράεδρα με μια μορφή πολυμερισμού. Ανάλογα με τον τρόπο διάταξης των πολλαπλών ριζών, τα πυριτικά ορυκτά διακρίνονται στις εξής υποομάδες:
Διάδοση
Δεν είναι όλα τα ορυκτά το ίδιο διαδεδομένα στην επιφάνεια ή στο υπέδαφος της Γης. Ορισμένα είναι ιδιαίτερα άφθονα, όπως, π.χ., ο ασβεστίτης, άλλα είναι ιδιαίτερα σπάνια, όπως, π.χ. ο γαδολινίτης, ο αδάμας κτλ. Η σπανιότητά τους μπορεί να οφείλεται είτε στη χημική τους σύσταση (π.χ. ορυκτά των σπανίων γαιών) είτε στον τρόπο σχηματισμού τους (π.χ. διαμάντι).
Περιοχές όπου ανευρίσκονται ορυκτά σε εκμεταλλεύσιμες ποσότητες ονομάζονται ορυχεία ή, λιγότερο ορθά, μεταλλεία.
Ορυκτά από εμπόλεμες ζώνες ("conflict minerals")
Πρόκειται για τα ορυκτά τα οποία εξορύσσονται σε συνθήκες ένοπλων συγκρούσεων και παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πρόκειται για κάτι ανάλογο (αλλά ευρύτερο) από το φαινόμενο που περιγράφουν οι όροι «conflict diamonds» (ή  blood diamonds), οι οποίοι αναφέρονται ειδικά στα διαμάντια. Έτσι, η αξιοποίηση των πρώτων υλών, από εργαλείο ανάπτυξης, γίνεται αφορμή για αστάθεια και συγκρούσεις σε διάφορες περιοχές, μετεξελισσόμενη σε «κατάρα παρά ευλογία» (ή "resource curse").
Ποιες γεωγραφικές περιοχές; Οι γεωγραφικές περιοχές που επηρεάζονται από το φαινόμενο είναι η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και η περιοχή των Μεγάλων Λιμνών στην Αφρική, όπου πάνω από 5 εκατ. άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους τα τελευταία 15 χρόνια. Μάλιστα, η κατάσταση στο Κονγκό, όπου καταγράφονται οι περισσότερες απώλειες ανθρώπινης ζωής μετά τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, έχει υποεκτιμηθεί  από τον διεθνή Τύπο σε σχέση με το πραγματικό μέγεθός της.
Ποια ορυκτά; Ο κασσίτερος/κασσιτερίτης (cassiterite), το ταντάλιο/κολτάν (columbite-tantalite), το βολφράμιο/βολφραμίτης (wolframite) και ο χρυσός (gold), ορυκτά και μέταλλα τα οποία χρησιμοποιούνται σε πολλά καταναλωτικά προϊόντα στην ΕΕ και σε ολόκληρο τον κόσμο, ιδίως από τους κατασκευαστές ηλεκτρονικών ειδών: υπολογιστών, tablet, playstation, LCD, κινητών τηλεφώνων κ.α.
Τον Ιούλιο του  2010, το αμερικανικό Κογκρέσο ψήφισε νόμο (νόμος του Dodd Frank για την κεφαλαιαγορά, section 1502) που αναθέτει στην Αμερικανική Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς να εκδώσει κανονισμό όπου απαιτείται από τις εταιρείες-μέλη να δηλώνουν με την «δέουσα επιμέλεια» εάν για την κατασκευή ή την λειτουργικότητα των προϊόντων τους απαιτούνται τα συγκεκριμένα ορυκτά. Αντιστοίχως, στην ΕΕ προωθείται νομοθεσία, με την οποία οι Ευρωπαίοι εισαγωγείς θα πρέπει να λαμβάνουν ειδική πιστοποίηση από την ΕΕ ώστε να διασφαλίζεται ότι δεν τροφοδοτούν τις συγκρούσεις και τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε περιοχές όπου υφίστανται ένοπλες συγκρούσεις.
Χρήσεις
right|thumb|250px|[[Τουρμαλίνης. Ημιπολύτιμο συλλεκτικό ορυκτό. Προέλευση: Μαδαγασκάρη]] Οι χρήσεις των ορυκτών είναι γνωστή από την αρχή της Ιστορίας του ανθρώπου. Χρησιμοποιήθηκαν όπως και σήμερα, ενώ, σε ορισμένες περιπτώσεις, τους αποδόθηκαν και χρήσεις που σήμερα έχουν καταργηθεί, όπως, π.χ., η χρήση μαγνησίτη για την καταπολέμηση της υπερχλωρυδρίας (κοινώς καούρας) του στομάχου κ.τ.λ., ενώ χρησιμοποιήθηκαν και ως παρασιτοκτόνα (θείο), χρήση που γίνεται, σε περιορισμένο βαθμό, και σήμερα.
Σε όποιο μέρος της γης κι αν ζούμε, κάθε φορά που τρώμε, πίνουμε, πλένουμε ή πλενόμαστε, γράφουμε, ζωγραφίζουμε, μαγειρεύουμε, ταξιδεύουμε, ή απλά καθόμαστε στην εστία του σπιτιού μας, μεταχειριζόμαστε χρήσιμα ορυκτά που έχουν εξορυχθεί και υποστεί κατάλληλη επεξεργασία.
Τα ορυκτά αποτελούν σημαντική πρώτη ύλη για τη βιομηχανία. Από αυτά παράγονται, σε μικρή ή μεγάλη κλίμακα, όλα τα χημικά στοιχεία που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή αντικειμένων τόσο για την καθημερινή ζωή όσο και για ειδικές χρήσεις. Για παράδειγμα, από αιματίτη και ιλμενίτη παράγονται σίδηρος και τιτάνιο, από γαληνίτη παράγεται μόλυβδος, από σιδηροπυρίτη παρασκευάζεται θειικό οξύ, ενώ άλλα ορυκτά χρησιμοποιούνται απευθείας ως έχουν σε βιομηχανικές εφαρμογές, όπως ο μπεντονίτης, και ονομάζονται βιομηχανικά ορυκτά.
Μεγάλος αριθμός ορυκτών χρησιμοποιούνται σήμερα στην προστασία του περιβάλλοντος και γενικότερα σε περιβαλλοντικές εφαρμογές .Εντούτοις υπάρχουν ορυκτά που η εξόρυξή τους είτε η βιομηχανική τους επεξεργασία κρύβουν  κινδύνους για τον άνθρωπο καθότι περιέχουν ιχνοστοιχεία ή βαρέα μέταλλα τα οποία μπορούν να συγκεντρωθούν στο νερό, στο έδαφος ή στα φυτά, και να έχουν τοξικές επιδράσεις στο περιβάλλον, στους ανθρώπους και στα ζώα.
Εκτός από την ευρεία χρήση τους ως πρώτων υλών, λόγω της ομορφιάς που παρουσιάζουν πολλά από αυτά, αλλά και της μεγάλης σκληρότητάς τους, χρησιμοποιούνται ως πολύτιμοι λίθοι, όπως το ζαφείρι, το σμαράγδι, το διαμάντι κ. ά. στην κοσμηματοποιία ή ως υλικά κατασκευής διακοσμητικών αντικειμένων (ημιπολύτιμοι λίθοι), όπως ο φθορίτης, ο οπάλιος, ο μαλαχίτης κ. ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
* Κατηγορία:Φυσικά υλικά
Φαΐ-λεζ-Ωτρέ
Το Φαΐ-λεζ-Ωτρέ (γαλλικά: Fahy-lès-Autrey) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
1874 Κασιβελία
Εξαιτίας της μεγάλης εκκεντρότητας της τροχιάς της η Κασιβελία διασχίζει σχεδόν όλο το πλάτος της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών σε κάθε περιφορά της.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Κασιβελίας είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κασιβελια
Απλό πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα
δεξιά|μικρογραφία| Ψηφοδέλτιο για απλό πλειοψηφικό σύστημα. Ο εκλογέας πρέπει να ψηφίσει μόνο έναν. Το απλό πλειοψηφικό σύστημα (αγγλικά: first-past-the-post) είναι ένα εκλογικό σύστημα στο οποίο τα μέλη του εκλογικού σώματος ψηφίζουν έναν υποψήφιο της επιλογής τους, και ο υποψήφιος που συγκεντρώνει τις περισσότερες ψήφους κερδίζει. Με εφαρμογή του απλού πλειοψηφικού συστήματος σε μία μονοεδρική εκλογική περιφέρεια αναδεικνύεται ένας μοναδικός νικητής. Γι' αυτό το σύστημα χαρακτηρίζεται ως «ο πρώτος παίρνει τη θέση» και «ο νικητής τα παίρνει όλα».
Το απλό πλειοψηφικό σύστημα χρησιμοποιείται στο ένα τρίτο των χωρών του κόσμου ( Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο, Ινδία, Πακιστάν, Καναδά και άλλες χώρες της Βρετανικής Κοινοπολιτείας).
Περιγραφή
μικρογραφία| Οι χώρες που χρησιμοποιούν το απλό πλειοψηφικό σύστημα απεικονίζονται κόκκινες |εναλλ.=|350x350εσ Το απλό πλειοψηφικό σύστημα μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε μονοεδρικές ή πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Στις μονοεδρικές, εκλέγεται ο υποψήφιος με τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων, ανεξάρτητα από το ποσοστό που αντιπροσωπεύουν. Στις πολυεδρικές, κάθε ψηφοφόρος ψηφίζει τόσους υποψήφιους όσες είναι οι θέσεις που πρέπει να καλυφθούν. Για παράδειγμα, αν υπάρχουν τρεις κενές θέσεις, τότε έκαστος ψηφοφόρος ψηφίζει ως και τρεις υποψήφιους, και εκλέγονται οι τρεις που θα συγκεντρώσουν τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων.
Στο παράδειγμα που ακολουθεί, ο Ιωάννης Πολίτης συγκέντρωσε τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων από τους άλλους υποψηφίους και ανακηρύχθηκε νικητής, παρόλο που η διαφορά του από τον δεύτερο υποψήφιο δεν ήταν πολύ μεγάλη, και παρόλο που η πλειοψηφία των ψηφοφόρων (64,8%) δεν ψήφισε υπέρ του Ιωάννη Πολίτη.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογικά συστήματα
Σφουμάτο
Η τεχνική του σφουμάτο (ιταλικά: sfumato) είναι η ικανότητα του καλλιτέχνη - ζωγράφου να περνάει αργά από τον ένα τόνο στον άλλο χωρίς αισθητή οπτική διαφοροποίηση. Είναι το αργό πέρασμα από το φωτεινό στο σκιερό. Συναντάται σε τεχνικές chiaroscuro, πιο συχνά στα ξερά υλικά της ζωγραφικής, όπως το μολύβι, το κάρβουνο, το παστέλ, αλλά και σε υγρά, όπως το λάδι που είναι ιδανικό υλικό για "σφουματούρες" λόγω του παρατεταμένου χρόνου στεγνώματος, που επιτρέπει στον ζωγράφο το πλάσιμο των όγκων και την μίξη των χρωμάτων στον καμβά. Αντίθετα, στην ακουαρέλλα (δουλεμένη σε υγρό χαρτί) είναι αδύνατη η πραγματοποίηση σφουματούρας. Η τεχνική αυτή αναπτύχθηκε την περίοδο της ιταλικής Αναγέννησης. Την τεχνική αυτή χρησιμοποίησε εξαιρετικά ο Λεονάρντο ντα Βίντσι.
Την τεχνική πιθανώς επινόησε ο Λεονάρντο ντα Βίντσι στη ζωγραφική. Παρουσιάζει τις φόρμες με απαλές τονικές διαβαθμίσεις, χωρίς να χρησιμοποιεί έντονα περιγράμματα. Έτσι οι φόρμες μοιάζουν να σβήνουν η μια μέσα στην άλλη, οι μορφές προβάλλουν κάπως αόριστες και δεν είναι σκληρές και άκαμπτες. Οι μορφές του ντα Βίντσι φαίνονται σαν να καλύπτονται με ομίχλη κι αυτό τους προσδίδει μυστήριο, έχουν δε μια απαλότητα που τις συνδέει οργανικά με το τοπίο, στο οποίο είναι τοποθετημένες. Στα ιταλικά sfumato σημαίνει όπως ο καπνός που διαλύεται.
Πηγές
Κατηγορία:Τεχνικές ζωγραφικής
Φαλόν (Ωτ-Σον)
Το Φαλόν (γαλλικά: Fallon) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
1875 Νερούντα
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Νερούντα είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Νερουντα
Εκλογές στον Μαυρίκιο
Εκλογές διεξάγονται στο Μαυρίκιο ανά τετραετία για Εθνοσυνέλευση. Η Εθνοσυνέλευση αποτελείται από 70 μέλη, εκ των οποίων τα 62 εκλέγονται για 4ετή θητεία σε 21 πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες και 8 επιπλέον μέλη "ηττημένα" που διορίζονται από το Ανώτατο Δικαστήριο. Ο πρόεδρος εκλέγεται από το κοινοβούλιο για πενταετή θητεία. Στο Μαυρίκιο λειτουργεί πολυκομματικό σύστημα.
Πρόσφατες εκλογές
Οι πιο πρόσφατες εκλογές διεξήχθησαν στις 7 Νοεμβρίου 2019.
Τσιχισντζίρι (Ατζαρία)
Το Τσικιστζίρι (ციხისძირი) είναι ένα χωριό στον δήμο του Κομπουλέτι, το οποίο ανήκει στην Αυτόνομη Δημοκρατία της Ατζαρίας, στη Γεωργία. Πιο συγκεκριμένα, το χωριό βρίσκεται στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας, 8 χλμ νότια της πόλης Κομπουλέτι. Το Τσικιστζίρι φιλοξενεί έναν αρχαιολογικό χώρο και τα ερείπια μιας οχυρωμένης πόλης της Ύστερης Αρχαιότητας, η οποία ταυτίζεται σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη με τη ρωμαϊκή πόλη-φρούριο της Πέτρας.
Εκλογές στον Μαυρίκιο
2010
Εθνοσυνέλευση του Μαυρίκιου, 5 Μαΐου 2010 !style="background-color:#E9E9E9" align=left|Κόμματα και συνασπισμοί !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Ψήφοι !style="background-color:#E9E9E9" align=right|% !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Έδρες !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Επιπλέον έδρες !style="background-color:#E9E9E9" align=right|Σύνολο εδρών
Τσιχισντζίρι (Ατζαρία)
Τεχνουργήματα
Η θέση του Τσικιστζίρι βρίσκεται σε μια βραχώδη ακτογραμμή της Μαύρης Θάλασσας, στο σύγχρονο ομώνυμο χωριό. Η συστηματική αρχαιολογική μελέτη του χώρου ξεκίνησε το 1962 και απέδωσε πολλά στρώματα ανθρώπινων εγκαταστάσεων και διάφορα τεχνουργήματα, τα αρχαιότερα από τα οποία χρονολογούνται από την Ύστερη Εποχή του Χαλκού, όταν η περιοχή εντάσσεται στην περιοχή του Κολχικού Πολιτισμού. Βόρεια του Τσικιστζίρι, στο Μπομποκβάτι, 200 περίπου μέτρα μακριά από την ακτογραμμή, αποκαλύφθηκαν οικισμοί αμμόλοφων, οι οποίοι χρονολογούνται από τον 8ο αιώνα π.Χ. Στους επόμενους αιώνες, μια σειρά από αρχαίες ελληνικές αποικίες ιδρύθηκαν κατά μήκος της ανατολικής ακτής της Μαύρης Θάλασσας. Δεν υπάρχει καμία βιβλιογραφική απόδειξη ότι υπήρχε ελληνική αποικία στο Τσικιστζίρι, αλλά οι αρχαιολογικές ανασκαφές αποκάλυψαν ταφές ενηλίκων και παιδιών από τον 5ου αιώνα π.Χ. σε αμφορείς, τοποθετημένους σε επίπεδα προγενέστερων οικισμών στους αμμόλοφους. Τα τεχνουργήματα που αποκαλύφθηκαν εκεί περιλαμβάνουν έναν αττικό σκύφο κορινθιακού τύπου και λήκυθο του ζωγράφου Αίμονα, που χρονολογείται γύρο στο 470 π.Χ.
Μια συλλογή αντικειμένων του 3ου αιώνα μ.Χ. — χρυσά κοσμήματα, ασημένια και χάλκινα αγγεία, χάντρες και νομίσματα — και η οποία σήμερα είναι γνωστή ως θησαυρός του Τσικιστζίρι βρέθηκε εκεί το 1907 και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο Μουσείο Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας. Μέρος αυτής της συλλογής είναι μια βαθυτυπία η οποία απεικονίζει έναν γενειοφόρο άνδρα που αναγνωρίστηκε ως ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Λεύκος Βέρος: το σχέδιο ήταν επιχρυσωμένος και η πέτρα ήταν γυαλισμένη με τρόπο ώστε η εικόνα να φαίνεται μέσα από το διαφανές κρυσταλλικό υλικό. Η ρωμαϊκή παρουσία σε αυτήν την περιοχή μαρτυρείται επίσης από ένα μεγάλο τούβλο που βρέθηκε στα ερείπια του Τσικιστζίρι με μια επιγραφή που έχει ερμηνευτεί ως VEX[illatio]FA[siana], υποδηλώνοντας ότι το τούβλο — που σήμερα βρίσκεται στην κατοχή του Μουσείου Janashia της Γεωργίας, στην Τιφλίδα — κατασκευάστηκε σε ένα ρωμαϊκό στρατιωτικό εργαστήριο στην πόλη Φάσις και κατόπιν μεταφέρθηκε στα νότια.
Αρχιτεκτονική
Το φρούριο του Τσικιστζίρι βρισκόταν σε δύο παραθαλάσσιους λόφους, που συνδέονταν μεταξύ τους μέσω διπλών τειχών. Στην περιοχή της ακρόπολης βρίσκονται τα ερείπια τρίκλιτης βασιλικής του 6ου αιώνα με διαστάσεις 33Χ17,80 μ., με νάρθηκα, προεξέχουσα αψίδα και ψηφιδωτό δαπέδου καθώς και ερείπια από δύο ακόμη εκκλησίες, η μία από την παλαιοχριστιανική περίοδο και η άλλη από τον Μεσαίωνα. Κοντά στη βασιλική βρίσκεται ένα λουτρό του 6ου αιώνα (9,5Χ6,5 μ.) και μια δεξαμενή νερού. Στα βόρεια της ακρόπολης βρίσκονται τα ερείπια ενός αστικού οικισμού και εκατοντάδες τάφοι. Οι κατασκευές αυτές χρονολογούνται από την Ύστερη Αρχαιότητα έως τον Μεσαίωνα.
Ιστορία
μικρογραφία| Τα ερείπια της αρχαίας [[Πέτρα (Λαζική)|Πέτρας]] μικρογραφία| Θέσεις του ρωσικού πυροβολικού στο Τσικιστζίρι κατά τον [[Ρωσοτουρκικός Πόλεμος (1877-1878)|Ρωσοτουρκικό Πόλεμο (1877–78).]] Η τοποθεσία του Τσικιστζίρι ταυτίζεται σύμφωνα με την κυρίαρχη επιστημονική άποψη με τη ρωμαϊκή πόλη-φρούριο της Πέτρας, που ιδρύθηκε κατ' εντολή του αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α' το 535. Μετά από μια σειρά μαχών για την κατοχή αυτής της πόλης κατά τον Λαζικό Πόλεμο με την Αυτοκρατορία των Σασανιδών, ο οικισμός κατεδαφίστηκε το 551 από τους ίδιους τους Ρωμαίους, για να μη γίνει ξανά στόχος του εχθρού. Αργότερα, η περιοχή συνέχισε να φιλοξενεί ένα οχυρό κάποιας σημασίας με την ονομασία το Φρούριο των Διαβόλων, (ts'ikhe k'ajet'isa), που αναφέρεται από τον γεωργιανό λόγιο πρίγκιπα Βαχούστι στη γεωγραφία του του 1745, καθώς βρίσκεται κοντά στη μικρή πόλη Κομπουλέτι, στην άκρη της θάλασσας.
Την εποχή του πρίγκιπα Βαχούστι, το χωριό ήταν υπό την κυριαρχία των Οθωμανών. Κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου (1828–29), το Τσικιστζίρι, που τότε ήταν ένας από τους συνοριακούς οικισμούς μεταξύ της Οθωμανοκρατούμενης Ατζαρίας και της Ρωσικής Γκουρίας, έγινε θέατρο μαχών μεταξύ των δύο αυτοκρατοριών. Εκεί, τον Σεπτέμβριο του 1829, ο Οθωμανός διοικητής Αχμέντ Πασά, μουσουλμανικής γεωργιανής καταγωγής, απέκρουσε μια εισβολή του Ρώσου στρατηγού Καρλ Έσε. Κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1877–78), ο Οθωμανικός στρατός οχύρωσε σε μεγάλο βαθμό τα υψώματα του Τσικιστζίρι, γεγονός που του επέτρεψε να εμποδίσει επιτυχώς δύο ρωσικές προσπάθειες να καταλάβουν το Τσικιστζίρι και να προχωρήσουν προς το Μπατούμι στις 12 Απριλίου 1877 και στις 18 Ιανουαρίου 1878. Ωστόσο, μια ενδεχόμενη ήττα στον πόλεμο ανάγκασε τους Οθωμανούς να παραχωρήσουν την Ατζαρία στη Ρωσία. Στη διάρκεια της σοβιετικής περιόδου, το Τσικιστζίρι έγινε ένα από τα θαλάσσια θέρετρα της νοτιοδυτικής Γεωργίας, ενώ συνεχίζει να δέχεται καλοκαιρινούς επισκέπτες μέχρι σήμερα.
Πληθυσμός
Σύμφωνα με την εθνική απογραφή του 2014, το Τσικιστζίρι είχε πληθυσμό 2.472 κατοίκους. Οι περισσότεροι από αυτούς (97%) είναι Γεωργιανοί.
1876 Ναπολιτανία
Η Ναπολιτανία (Napolitania) είναι ένας αστεροειδής που περιφέρεται κοντά στο εσωτερικό (προς τον Ήλιο) όριο της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών και έχει απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό σύστημα) 15,3. Ανακαλύφθηκε το 1970 από τον Αμερικανό αστρονόμο Τσαρλς Κόουαλ, που παρατηρούσε από το Αστεροσκοπείο του Πάλομαρ, και πήρε το όνομα της από την ιταλική πόλη Νάπολη.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά της Ναπολιτανίας είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ναπολιτανια
Ντενί Παπάς
Ο Ντενί Παπαστρατιντές, γνωστός και ως Παπάς, είναι πρώην Γάλλος ποδοσφαιριστής, ελληνικής καταγωγής, γεννημένος στις 15 Αυγούστου 1937 στη Λυών (Ρον). Αγωνίστηκε με τα χρώματα της Ολιμπίκ Λυών το 1960.
Βιογραφία
Διετέλεσε χρέη πρώτου προπονητή της ομάδας της Λυών από τον Οκτώβριο του 1987 ως τον Μάρτιο του 1988 (δεύτεροις προπονητής στην ιστορία της ομάδας υπό τον Ζαν-Μισέλ Ολάς).
Εξωτερικός Σύνδεσμος
Κατηγορία:Γάλλοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γκρενόμπλ Φουτ 38 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολιμπίκ Λιονναί Κατηγορία:Γάλλοι προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Προπονητές ποδοσφαίρου Ολιμπίκ Λιονναί Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές αδιευκρίνιστης θέσης
Φωκονιέ-ε-λα-Μερ
Το Φωκονιέ-ε-λα-Μερ (γαλλικά: Faucogney-et-la-Mer) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Μάχη του Ταρούτινο
Η Μάχη του Ταρούτινο (ρωσικά: Тарутинo) έλαβε χώρα στα πλαίσια της ναπολεόντειας εισβολής στη Ρωσία (1812). Είναι επίσης γνωστή ενίοτε ως Μάχη του Βίνκοβο ή Μάχη του Τσερνίσνια από τον τοπικό ποταμό. Πολλοί ιστορικοί ισχυρίζονται ότι το τελευταίο όνομα είναι πιο ταιριαστό καθώς το χωριό Ταρούτινο απείχε 8 χιλιόμετρα από τα γεγονότα της μάχης. Στη μάχη του Ταρούτινο, ρωσικά στρατεύματα υπό τη διοίκηση του Μπένιγκσεν νίκησαν τα γαλλικά στρατεύματα υπό τη διοίκηση του Ζοακίμ Μυρά.
Μετά τη μάχη του Μποροντίνο (Μπαραντινό στα ρωσικά), ο Κουτούζοφ συνειδητοποίησε ότι ο ρωσικός στρατός δε θα επιβίωνε από μια νέα μεγάλη μάχη και διέταξε το στρατό να εγκαταλείψει τη Μόσχα και να υποχωρήσει. Σκοπός του ήταν παράλληλα να περιμένει υπομονετικά έως ο επίσης μετρώντας μεγάλες απώλειες στο Μποροντίνο γαλλικός στρατός, να αποδιοργανωθεί και η ορμή της γαλλικής επίθεσης να εκτονωθεί με την κατάληψη της πρωτεύουσας. Αρχικώς υποχώρησε νοτιοανατολικά κατά μήκος του δρόμου προς το Ρυαζάν. Όταν ο στρατός έφτασε στον ποταμό Μόσκοβα, το διέσχισε και στράφηκε δυτικά στην παλιά οδό προς την Καλούγκα. Ο στρατός στρατοπέδευσε στο χωριό Ταρούτινο κοντά στην Καλούγκα. Την ίδια ώρα αποσπάσματα Κοζάκων συνέχισαν την κίνησή τους κατά μήκος του δρόμου προς το Ρυαζάν, παραπλανώντας τα γαλλικά στρατεύματα που ήταν υπό την ηγεσία του Μυρά, τα οποία βάδιζαν επίσης προς την Καλούγκα. Όταν ο Μυρά κατάλαβε το λάθος του και βρέθηκε στην πραγματικότητα απέναντι στον πυρήνα του ρωσικού στρατού, δεν υποχώρησε αλλά στρατοπέδευσε λίγο μακρύτερα από το Ταρούτινο ώστε να ελέγχει το ρωσικό στρατόπεδο.
Στις 18 Οκτωβρίου 1812 (30 Οκτωβρίου με το νέο ημερολόγιο), ο αρχιστράτηγος των Ρώσων Κουτούζοφ, διέταξε τους Μπένιγκσεν και Μιλοράντοβιτς να επιτεθούν στο Σώμα του Μυρά (26.000 άντρες) με δύο φάλαγγες που θα διέσχιζαν αθόρυβα το παρακείμενο δάσος μέσα στη νύχτα. Ο σχηματισμός του Μπένιγκσεν αποτελείτο από τρεις φάλαγγες υπό την ηγεσία των Βασίλι Ορλόφ-Ντενίσοφ, Καρλ Γκούσταφ φον Μπάγγεχουφβουτ και Αλεξάντερ Όστερμαν-Τολστόη αντίστοιχα. Ο σχηματισμός του Μιλοράντοβιτς αποτελούσε την εφεδρεία. Κατά την κίνηση τη νύχτα προς προσέγγιση του εχθρού, τα περισσότερα στρατεύματα μπερδεύτηκαν λόγω του σκότους και χάθηκαν. Το πρωί μόνο το απόσπασμα Κοζάκων υπό την ηγεσία του στρατηγού Ορλόφ-Ντενίσοφ έφτασε στην προκαθορισμένη θέση και επιτέθηκε αιφνιδιαστικά στους Γάλλους, καταλαμβάνοντας το γαλλικό στρατόπεδο με όλα τα εφόδια, τα μεταφορικά και τα κανόνια του. Η καθυστερημένη όμως άφιξη των υπόλοιπων ρωσικών μονάδων, έδωσε την ευκαιρία στους Γάλλους να ανασυνταχθούν. Μόλις το κύριο σώμα των ρωσικών μονάδων εμφανίστηκε μέσα από το δάσος, ήρθε αντιμέτωπο με σφοδρά γαλλικά πυρά και υπέστη σημαντικές απώλειες (μεταξύ άλλων, ο διοικητής του 2ου ρωσικού σώματος, Στρατηγός φον Μπάγγενχουφβουτ, σκοτώθηκε).
Τελικώς ο Μυρά, παρότι περικυκλωμένος, κατόρθωσε να διαφύγει. Οι Γάλλοι είχαν 2.500 νεκρούς ενώ 2.000 οδηγήθηκαν στην αιχμαλωσία. Οι Ρώσοι αντίστοιχα είχαν 1.200 νεκρούς. Η ρωσική νίκη στο Ταρούτινο θεωρείται από τους ιστορικούς ότι επιτάχυνε την υποχώρηση της ναπολεόντειας στρατιάς από τη Μόσχα και οδήγησε στην περαιτέρω αποδιάρθρωσή της. Οι Ρώσοι κατέλαβαν 38 γαλλικά κανόνια, αριθμός αξιοσημείωτος καθώς μέχρι εκείνη τη στιγμή, κανένας εκ των δύο αντιπάλων δεν είχε καταφέρει να κερδίσει τόσα κανόνια ως λάφυρα, σε μία μόνο αναμέτρηση.
Κατηγορία:Ναπολεόντειοι Πόλεμοι
Κατουμπέλα
Η Κατουμπέλα (Catumbela) είναι πόλη και δήμος της επαρχίας Μπενγκέλα στην Ανγκόλα. Ο δήμος είχε πληθυσμό 175.805 κατοίκων το 2014.
Ιστορία
Στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα, οι Πορτογάλοι έχτισαν το Forte de São Pedro (Οχυρό του Αγίου Πέτρου) για να εγκατασταθούν στη Μπενγκέλα. Σήμερα, το φρούριο είναι σε ερειπωμένη κατάσταση, αλλά υπάρχουν σχέδια για την αποκατάστασή του και τη μετατροπή του σε μουσείο.
Η Κατουμπέλα ήταν κοινότητα στον δήμο του Λομπίτο μέχρι το 2011, όταν έγινε αυτόνομος δήμος.
Μεταφορές
Η Κατουμπέλα εξυπηρετείται από σταθμό στο εθνικό σιδηροδρομικό δίκτυο καθώς και από το αεροδρόμιο της Κατουμπέλα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πόλεις της Ανγκόλας
Φετίγιε
Η Φετχιγιέ (τουρκικά: Fethiye), στα ελληνικά Μάκρη, είναι παραθαλάσσια πόλη της Τουρκίας, και ανήκει στην επαρχία Μούγλων. Βρίσκεται στα όρια των ιστορικών περιοχών της νοτιοδυτικής Μικράς Ασίας, της Λυκίας και της Καρίας, στην τοποθεσία της αρχαίας Τελμησσού, της μεγαλύτερης πόλης της Λυκίας. Είναι μέρος της Τουρκικής Ριβιέρας.
Μάκρη
thumb|280x280px|Χάρτης της Μάκρης και του ομώνυμου κόλπου από τον οθωμανό θαλασσοπόρο [[Πίρι Ρέις (16ος αιώνας)]] Μάκρη είναι το όνομα που αντικατέστησε το Τελμησσός στα τέλη του 11ου αιώνα και προέρχεται από τη νησίδα στα βόρειά της. Την περίοδο αυτή η πόλη δέχεται τις επιδρομές των Σελτζούκων Τούρκων και τον 12ο αιώνα επισκευάζονται οι οχυρώσεις της, τμήμα των οποίων σώζεται έως σήμερα. Στις αρχές του 13ου αιώνα καταλαμβάνεται από φυλές Τουρκομάνων και προσαρτάται στο εμιράτο του Μεντεσέ. Το 1316 αναφέρεται η επισκοπή Μάκρας και Λυβυσίου υπό τη μητρόπολη Μύρων. Τον ίδιο αιώνα ο Άραβας γεωγράφος και ιστορικός Αμπούλ-Φιντά (1273- 1331) αφιέρωσε δύο σειρές στον κόλπο της Μάκρης στο γεωγραφικό του έργο Τακβίμ αλ-Μπουλντάν (Taqwim Al-Buldan): "Σημειώνουμε ένα κόλπο που ονομάζεται κόλπος της Μάκρης τον οποίον γνωρίζουν καλά οι ταξιδιώτες από εκεί εξάγεται ξυλεία στην Αλεξάνδρεια και σε άλλες πόλεις". Το 1390 καταλαμβάνεται προσωρινά από τους οθωμανούς Τούρκους (οριστική κατάληψη το 1426). Το 1411 επιτίθενται στην πόλη ιωαννίτες ιππότες από τη Ρόδο.
Ήταν πρωτεύουσα του ομώνυμου καζά, αν και δεν ήταν ο μεγαλύτερος οικισμός, το οποίο ανήκε στο σαντζάκι Μεντεσέ (πρωτεύουσα τα Μούγλα) του βιλαετίου της Σμύρνης. Εκκλησιαστικά ανήκε στη μητροπολη Πισιδίας μετά το 1790.
Μαρτυρίες περιηγητών
Από τις πολλές μαρτυρίες αρχαιόφιλων περιηγητών που επισκέπτονταν την περιοχή σημειώνονται ενδεικτικά:
Ο σεισμός του 1856
Το 1856 η πόλη καταστράφηκε από σεισμό, αλλά σταδιακά αναπτύχθηκε λόγω της θέσης της και του ασφαλούς λιμανιού. Ο καταστροφικός σεισμός υπήρξε σημαντική είδηση σε εφημερίδες της Σμύρνης και της Κωνσταντινούπολης:
Η Impartial της Σμύρνης αναφέρει: "Ρόδος, 6 Μαρτίου: Στις 28 Φεβρουαρίου, περίπου στις 5 το απόγεμα νιώσαμε ένα πολύ βίαιο σεισμό που προξένησε σημαντικές ζημιές στο νησί. […] Ρόδος, 7 Μαρτίου: Λάβαμε πολύ άσχημα νέα από τη Μάκρη. […] Πολλές δονήσεις σεισμού προξένησαν τις πιο τρομακτικές καταστροφές. Σχεδόν όλα τα σπίτια και τα καταστήματα, τα οποία μόλις είχαν χτιστεί σε αυτή τη Σκάλα (Scala) κατέρρευσαν. […] Στη Μάκρη η επιφάνεια του εδάφους είναι καλυμμένη με μεγάλες ρωγμές, που αναδύουν ασφαλτούχους καπνούς. Πολλές πηγές στέρεψαν και άλλες εμφανίστηκαν. […] Οι σεισμοί συνεχίστηκαν στην ακτή ως την 5η τρέχοντος (Μαρτίου). Όλοι οι κάτοικοι της Μάκρης αναζήτησαν καταφύγιο στα εμπορικά πλοία και προσπαθούν να σώσουν την περιουσία και τα προϊόντα τους από τα ερείπια και να τα μεταφέρουν στη Ρόδο, τη Σύμη και τα άλλα νησιά. Η οικογένεια του αντιπρόξενου κυρίου Μπιλιότι σώθηκε από θαύμα. Η κυρία Μπιλιότι αναγκάστηκε να πέσει στη θάλασσα με ένα από τα παιδιά της για να μην καταπλακωθεί. Από τα ερείπια του προξενείου έβγαλαν ένα από τα μικρά παιδιά της». Ο πρόξενος Μπιλιότι ταυτίζεται με τον Τσαρλς Μπιλιότι. Διορίστηκε αντιπρόξενος στη Μάκρη στις 12 Σεπτεμβρίου 1848 και μετατέθηκε στη Χίο την 1 Απριλίου 1858. Το 1859 αναφέρεται ως γραμματέας στο υποπροξενείο της Μάκρης και ο Άλφρεντ Μπιλιότι.
1875- 1922
Το 1875 η Μάκρη κάηκε και ξαναχτίστηκε με νέο ρυμοτομικό σχέδιο, όταν καλύφθηκαν και τα επικίνδυνα έλη. Η εκπαίδευση στη Μάκρη ξεκινάει ουσιαστικά στα μέσα του 19ου αιώνα με ενέργειες του Μ. Μουσαίου και χορηγίες των αδελφών Λουιζίδη.
Πληροφορίες για τη Μάκρη και τον καζά της βρίσκουμε στο έργο του V. Quinet Turquie d’ Asie (1891). Αναφέρεται συνολικός πληθυσμός 23.522 κατοίκων στον καζά από τους οποίους 19.622 μουσουλμάνοι, 3.837 Έλληνες, 37 ξένοι και 26 Εβραίοι (σελ. 677), και για την πόλη της Μάκρης 1.500 κάτοικοι, από τους οποίους 737 μουσουλμάνοι, 700 Έλληνες, κ.ά. Σημειώνονται 2 μουσουλμανικά σχολεία στη Μάκρη με 100 μαθητές και 2 ελληνικά με πάνω από 100 μαθητές.
Οι πρόσφυγες από την Μάκρη εγκαταστάθηκαν στην βορειοανατολική Αττική και ίδρυσαν τη Νέα Μάκρη. Το 1934 οι Τούρκοι μετονόμασαν την πόλη σε Φετιγιέ από το όνομα ενός Τούρκου που υπήρξε από τους πρώτους πιλότους της οθωμανικής αεροπορίας, του Fethi Bey. Η πόλη καταστράφηκε από σεισμό το 1957 και στη συνέχεια ξαναχτίστηκε. Σήμερα η Φετίγιε είναι από τα σημαντικότερα τουριστικά θέρετρα της Τουρκίας. Ο πληθυσμός της είναι 68.000 κάτοικοι με εκτίμηση του 2008.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επαρχία Μούγλων Κατηγορία:Ασιατικές πόλεις της Τουρκίας
Φαμ Χουνγκ
Ο Φαμ Χουνγκ (Βιετναμικά:Phạm Hùng, 1912–1988) ήταν Βιετναμέζος πολιτικός, που υπηρέτησε ως ο πρωθυπουργός της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Βιετνάμ από τις 18 Ιουνίου 1987 έως τον θάνατό του.
Βιογραφία
Ο Φαν Βαν Χάι γεννήθηκε στις 11 Ιουνίου 1912 στην επαρχία Βιν Λονγκ στο δέλτα του ποταμού Μεκόνγκ στο Νότιο Βιετνάμ. Μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ινδοκίνας από το 1930, συνελήφθη έναν χρόνο αργότερα από τις γαλλικές αποικιοκρατικές αρχές για τον φόνο ενός ιδιοκτήτη γης και καταδικάστηκε σε θάνατο. Στη συνέχεια η ποινή του μετατράπηκε σε φυλάκιση. Το 1936 αφέθηκε ελεύθερος με αμνηστία. Συνελήφθη ξανά το 1939 και παρέμεινε στη φυλακή στο νησί Πούλο Κοντόρε ως το 1945. Στη διάρκεια του Πρώτου Πολέμου της Ινδοκίνας ήταν ενεργός στον νότο της χώρας και κατάφερε να ελέγχει μεγάλα τμήματα των δυνάμεων ασφαλείας των Βιετμίνχ. Το 1951 διορίστηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος.
Μετά την αποχώρηση των Γάλλων διατάχθηκε να επιστρέψει το 1955 στο Ανόι. Το 1957 έγινε μέλος του Πολιτμπιρό του κόμματος. Το 1967 ξέσπασε ο Πόλεμος του Βιετνάμ και ο Φαμ ανέλαβε την κεντρική ηγεσία του κόμματος για το Νότιο Βιετνάμ, με την κωδική ονομασία Μπάι Κουόνγκ. Μετά το τέλος του πολέμου, επέστρεψε στο Πολιτμπιρό. Το 1979 έγινε υπουργός Εσωτερικών και το 1987 ανέλαβε στο αξίωμα του πρωθυπουργού έπειτα από την αποχώρηση του Φαμ Βαν Ντονγκ.
Η θητεία του στην πρωθυπουργία ήταν βραχύβια. Απεβίωσε εν ενεργεία στις 10 Μαρτίου 1988, έπειτα από καρδιακή προσβολή.
Κριτική
Οι διπλωμάτες της Δύσης τον θεωρούσαν ως μεταβατικό ηγέτη, ο οποίος θα άνοιγε το δρόμο για νεότερους τεχνοκράτες, με σκοπό να προβούν σε μεταρρυθμίσεις.
Παραπομπές
Φαμ Χουν
Ντεστόρ
Το Ντεστόρ είναι χωριό στο δήμο Ασχανακεράν στην επαρχία Αστάρα του Αζερμπαϊτζάν. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό μέρος της χώρας.
Αναφορές
Κατηγορία:Κατοικημένες περιοχές στην Επαρχία Αστάρα
Μαρτίνα Νοσέκοβα
Η Μαρτίνα Νοσέκοβα (γεννήθηκε την 1η Απριλίου 1985 στη Μπρατισλάβα) είναι Σλοβάκα επαγγελματίας διεθνής πετοσφαιρίστρια, η οποία αγωνίζεται ως ακραία. Κατά τη διάρκεια της μέχρι στιγμής καριέρας της έχει αγωνιστεί στα πρωταθλήματα της Σλοβακίας, της Τσεχίας, της Ιταλίας, της Ελλάδας, της Γαλλίας και του Βελγίου.
Καριέρα
Η Μαρτίνα Νοσέκοβα έκανε τα πρώτα της βήματα στο χώρο της πετοσφαίρισης στις ακαδημίες της ΣΣΚ Μπιλίκοβα, στις ακαδημίες της οποίας βρισκόταν για τέσσερα χρόνια και συγκεκριμένα από το 1998 και μέχρι το 2002.
Το 2002 μετεγγράφη στη Σλάβια Μπρατισλάβας, ομάδα επίσης της Σλοβακίας, στην οποία παρέμεινε για έξι χρόνια κατακτώντας αρκετούς τίτλους. Συγκεκριμένα, οι τίτλοι που κατέκτησε η Νοσέκοβα με την ομάδα της Μπρατισλάβα ήταν τρία Πρωταθλήματα (2003, 2004, 2008) και τέσσερα Κύπελλα Σλοβακίας (2003, 2004, 2005, 2006).
Το 2008 αποφάσισε να αφήσει τη Σλοβακία και να ταξιδέψει στη Τσεχία για λογαριασμό της ΒΚ Μπρνο. Ένα χρόνο αργότερα μεταπήδησε στην Ιταλία, στην οποία παρέμεινε για δύο χρόνια αγωνιζόμενος στις Λορέτο Βόλει (2009-10) και Βόλει Φόρλι (2010-11).
Την περίοδο 2011-12 αγωνίστηκε με τη φανέλα του Ολυμπιακού Πειραιώς με τον οποίο κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας του 2012. Στη συνέχεια, μεταπήδησε στη Γαλλία και μετεγγράφη στη Ναντ Βόλει, στην οποία παρέμεινε για ένα χρόνο.
Το 2013 ταξίδεψε στο Βέλγιο για λογαριασμό της Σαρλερουά. Στην ομάδα της Σαρλερουά παραμένει μέχρι και σήμερα.
Πηγές
Κατηγορία:Σλοβάκοι πετοσφαιριστές Κατηγορία:Πετοσφαιρίστριες ΟΣΦΠ
Οστιάριος
Ο Οστιάριος (από το λατινικό ostiarius, "θυροφύλακας, κλητήρας") ήταν βυζαντινό αυλικό αξίωμα αποκλειστικά για ευνούχους αυλικούς αξιωματούχους.
Ιστορία και αρμοδιότητες
Στα «Πάτρια Κωνσταντινουπόλεως» αναφέρεται ως οστιάριος κάποιος Αντίοχος στην διάρκεια του 6ου αιώνα, πιο συγκεκριμένα κατά την περίοδο βασιλείας του Αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α΄ (βασίλευσε μεταξύ 527-565), ενώ σε σφραγίδα του 7ου αιώνα αναφέρεται ένας "οστιάριος και κουβικουλάριος" (υπηρέτης της αυτοκρατορικής κρεβατοκάμαρας). Ως καθαρά τιμητικός τίτλος, ο οποίος φερόταν παράλληλα με ενεργά αξιώματα, ο οστιάριος αναφέρεται για πρώτη φορά σε ιστορικές πηγές το έτος 787. Εκείνη την περίοδο, ο τίτλος φαίνεται ότι είχε πια καθιερωθεί ως τιμητικός, αν και υπάρχουν αναφορές για εξακολούθηση της ύπαρξής του ως ενεργού αξιώματος, όπως στο «Κλητορολόγιον» του Φιλοθέου το 899, όπου γίνεται αναφορά σε έναν "βασιλικό οστιάριο", με ρόλο θυρωρού.
Το αξίωμα αποτελούσε απονεμόμενο τίτλο (διὰ βραβείου ἀξία), με έναν χρυσό στέφανο με διακοσμημένη λαβή ως χαρακτηριστικό του «βραβείον», του οποίου η απονομή σηματοδοτούσε και τηνα πονομή του τίτλου. Αποτελούσε το τέταρτο χαμηλότερο αξίωμα για ευνούχους, πάνω από τον σπαθαροκουβικουλάριο και κατώτερο του πριμικηρίου, ενώ ήταν αποκλειστικά δεσμευμένο για ευνούχους. Συνήθως δινόταν σε μεσαίας τάξεως δημόσιους λειτουργούς, όπως οι πρωτονοτάριοι.
Το αξίωμα αναφέρεται για τελευταία φορά το 1086. Ο Νικόλαος Οικονομίδης συμπεραίνει πως έπαυσε να υφίσταται προς τα τέλη του 11ου αιώνα, παρά το γεγονός πως ακόμη μια αναφορά σε οστιάριο γίνεται το 1174, ενώ ορισμένες σφραγίδες έχουν χρονολογηθεί στον 12ο ή, ακόμη και στον 13ο αιώνα.
Ερνέστος Αύγουστος Δ΄ του Ανοβέρου
Ο πρίγκιπας Ερνέστος-Αύγουστος Δ΄  (18 Μαρτίου 1914 - 9 Δεκεμβρίου 1987) είχε τίτλους στη Γερμανία, όπως τιτουλάριος βασιλιάς του Αννοβέρου (Hanover) και δούκας του Μπράουνσβαϊγκ (Braunschweig) και τίτλους στη Βρετανία, όπως δούκας του Κάμπερλαντ (Cumberland) και πρίγκιπας της Βρετανίας. Είναι ο αρχηγός του Οίκου των Γουέλφων-Ανοβέρου. Είναι αδελφός της Φρειδερίκης, συζύγου του Παύλου βασιλιά της Ελλάδας.
Βιογραφία
Στη βάπτισή του το 1914 μαζεύτηκαν οι εστεμμένοι της Ευρώπης, λίγο πριν το ξεκίνημα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος κατάργησε τα αξιώματα των περισσοτέρων: είχε 17 αναδόχους και το Σύνταγμα του Βαρέως Ιππικού. Το 1917 η Βρετανία αφαίρεσε τους τίτλους του πατέρα του, επειδή αυτός είχε πολεμήσει στο πλευρό των Γερμανών. Το 1918 η Δημοκρατία της Βαϊμάρης, κατάργησε τους τίτλους των Γερμανών πριγκίπων. Ο πατέρας του όμως συνέχισε να τους διατηρεί ως τιτουλάριος.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου πολέμησε ως λοχαγός υπό τον συνταγματάρχη Έριχ Χόεπνερ στα σύνορα με τη Ρωσία, όπου τραυματίσθηκε σοβαρά στην Κρακοβία το 1943. Μετά την απόπειρα δολοφονίας του Αδόλφου Χίτλερ στις 20 Ιουλίου 1944 φυλακίσθηκε από τη Μυστική Αστυνομία (Gestapo) στο Βερολίνο· ελευθερώθηκε μερικές εβδομάδες μετά.
Η βρετανική του υπηκοότητα αμφισβητείται
Εκτός από Γερμανός ήταν και Βρετανός υπήκοος, ως απόγονος της Σοφίας Βίττελσμπαχ, σύμφωνα με το Νόμο Πολιτογράφησης του 1705 των (μη καθολικών) απογόνων της Σοφίας Βίττελσμπαχ, εγγονής του Ιακώβου Α΄ και μητέρας του Γεωργίου Α΄, βασιλέων της Βρετανίας. Το 1948 ο Γενικός Εισαγγελέας της Βρετανίας αντιτέθηκε με αγωγή στο Ανώτατο Δικαστήριο στην εφαρμογή του Νόμου, με το επιχείρημα ότι ο Νόμος αναφερόταν στους απογόνους της Σοφίας που ζούσαν το 1705, όχι για τους μέλλοντες απογόνους της. Ο πρίγκιπας προσέφυγε στο Εφετείο, που τον δικαίωσε. Ο Γενικός Εισαγγελέας άσκησε αίρεση ενώπιον της Βουλής των Λόρδων, η οποία όμως επικύρωσε την απόφαση του Εφετείου. Έτσι επιβεβαιώθηκε η βρετανική υπηκοότητα του πρίγκιπα.
Όταν απεβίωσε ο πατέρας του το 1953, ο Ερνέστος-Αύγουστος Γ΄ κληρονόμησε τους τίτλους του. Ο ίδιος απεβίωσε το 1987 στο Πάτενσεν του Ανοβέρου, στην Κάτω Σαξονία, 73 ετών.
Οικογένεια
Όταν η Όρτρουντ απεβίωσε το 1980, ο Ερνέστος-Αύγουστος Δ΄ νυμφεύτηκε για δεύτερη φορά, το 1981, με τη Μόνικα κόμισσα του Zόλμς-Λάουμπαχ.
Από μία μη νόμιμη σχέση με τη Μαρία-Άννα βαρόνη φον Χούμπολτ-Ντάχρεντεν (πρώην σύζυγος του Ουμβέρτου των Χοεντσόλερν), είχε ένα φυσικό τέκνο:
Πρωτοβούλγαροι
thumb|right|300px|Οι Πρωτοβούλγαροι με επικεφαλής τον Χάνο [[Κρούμος|Κρούμο καταδιώκουν τους Βυζαντινούς στη Μάχη της Βερσινικίας (813)]]
Οι Πρωτοβούλγαροι ήταν τουρκικές ημινομαδικές φυλές πολεμιστών που άκμασαν στην Ποντιακή-Κασπική στέπα και στην περιοχή του Βόλγα κατά τον 7ο αιώνα. Έγιναν γνωστοί ως νομαδικοί ιππείς στην περιοχή Βόλγα-Ουραλίων, αλλά ορισμένοι ερευνητές λένε ότι οι εθνοτικές τους ρίζες μπορούν να εντοπιστούν στην Κεντρική Ασία. Κατά τη διάρκεια της μετανάστευσής τους προς τα δυτικά μέσω της ευρασιατικής στέπας, οι πρωτοβουλγαρικές φυλές αναμείχθηκαν με άλλες φυλετικές ομάδες και πολιτιστικές επιρροές σε μια διαδικασία εθνογένεσης, συμπεριλαμβανομένων Ιρανικών, Φιννικών και Ουννικών φυλών. Η σύγχρονη γενετική έρευνα για τους τουρκικούς λαούς της Κεντρικής Ασίας και τις εθνοτικές ομάδες που σχετίζονται με τους Πρωτοβούλγαρους υποδεικνύει μια σύνδεση με τους πληθυσμούς της Δυτικής Ευρασίας. Οι Πρωτοβούλγαροι μιλούσαν μια τουρκική γλώσσα, δηλαδή τα πρωτοβουλγαρικά του ογουρικού κλάδου. Διατήρησαν τους στρατιωτικούς τίτλους, την οργάνωση και τα έθιμα των ευρασιατικών στεπών, καθώς και τον παγανιστικό σαμανισμό και την πίστη στη θεότητα του ουρανού Τένγκρι.
Οι Πρωτοβούλγαροι κυρίως παρέμειναν κατά τον 7ο αιώνα στην ποντιακή-κασπική στέπα, καθιερώνοντας την πολιτεία της Παλαιάς Μεγάλης Βουλγαρίας περί το 630–635, η οποία συνθλίφτηκε από την αυτοκρατορία των Χαζάρων το 668 μ.Χ. Περί το 679, ο Χάνος Ασπαρούχ κατέκτησε τη Μικρά Σκυθία, ανοίγοντας πρόσβαση στη Μοισία και ίδρυσε την Παραδουνάβια Βουλγαρία - την Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία, όπου οι Πρωτοβούλγαροι καθίσταντο πολιτική και στρατιωτική ελίτ. Ακολούθως συγχωνεύτηκαν με τον υπάρχοντα βυζαντινό πληθυσμό, καθώς και με προηγουμένως εγκατεστημένες σλαβικές φυλές, και τελικά σλαβικοποιήθηκαν, σχηματίζοντας έτσι τους προγόνους των σύγχρονων Βουλγάρων.
Οι υπόλοιποι Πόντιοι Βούλγαροι μετανάστευσαν τον 7ο αιώνα στον ποταμό Βόλγα, όπου ίδρυσαν τη Βουλγαρία του Βόλγα· διατήρησαν την ταυτότητά τους μέχρι τον 13ο αιώνα. Οι σύγχρονοι Τάταροι του Βόλγα και οι Τσουβάσοι ισχυρίζονται ότι προέρχονται από τους Βούλγαρους του Βόλγα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Μεσαιωνική Βουλγαρία Κατηγορία:Ιστορία της Μολδαβίας κατά την διάρκεια του Πρώιμου Μεσαίωνα Κατηγορία:Τουρκικοί λαοί της Ευρώπης
Φαβερνέ
Το Φαβερνέ (γαλλικά: Faverney) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Ωτ-Σον, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Ωτ-Σον
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων 1994
Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων 1994 (αγγλικά: 1994 10m European Shooting Championships) ήταν η 23η διοργάνωση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Σκοποβολής 10 μέτρων, που διοργανώθηκε από την Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Σκοποβολής. Η διοργάνωση πραγματοποιήθηκε στο Στρασβούργο, στη Γαλλία. Στο πρωτάθλημα διεξήχθησαν 13 αγωνίσματα, 4 ανδρών, 3 γυναικών, 4 εφήβων και 2 νεανίδων. Στο πρόγραμμα του πρωταθλήματος προστέθηκε για πρώτη φορά το αγώνισμα του κινούμενου στόχου μικτό στους άνδρες και του κινούμενου στόχου στις γυναίκες. Το 1993 και τα 13 αγωνίσματα πραγματοποιήθηκαν μαζί με το 19ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής που διοργανώθηκε στο Μπρνο της Τσεχίας. Πρωταθλήτρια χώρα αναδείχθηκε η Γερμανία κατακτώντας 2 χρυσά, 2 ασημένια και 2 χάλκινα μετάλλια. Τη δεύτερη θέση κατέλαβε η Ρωσία με 2 χρυσά και την τρίτη η Βουλγαρία με 1 χρυσό, 1 ασημένιο και 1 χάλκινο μετάλλιο.
Ανδρών
1991 | 1992 | 1994 | 1995 | 1996
Γυναικών
1991 | 1992 | 1994 | 1995 | 1996
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκοποβολής 10 μέτρων Κατηγορία:Σκοποβολή το 1994 Κατηγορία:Στρασβούργο
Παλάτι του Νιεμπόρουφ
μικρογραφία|249x249εσ| Το παλάτι όπως φαίνεται από τον κήπο Το Παλάτι του Νιεμπόρουφ (Pałac w Nieborowie) είναι παλάτι που βρίσκεται στο χωριό Νιεμπόρουφ, στην Πολωνία. Χτισμένο τον 17ο αιώνα από έναν από τους μεγαλύτερους αρχιτέκτονες του μπαρόκ, τον Ολλανδό Τίλμαν φαν Χάμερεν, το κτίριο ανήκει σε μια από τις πιο γνωστές αριστοκρατικές κατοικίες της Πολωνίας και λειτουργεί ως μουσείο εσωτερικού σχεδιασμού ανακτορικών κατοικιών από τον 17ο έως τον 19ο αιώνα, βασισμένο στα σωζόμενα έπιπλα και συλλογές, με πορτρέτα επιφανών προσωπικοτήτων της εποχής, αρκετές χιλιάδες σχέδια και σκίτσα, βιβλία (από τον 16ο αιώνα), πορσελάνες και υφάσματα.
Το Νιεμπόρουφ προέρχεται από τα τέλη του 12ου αιώνα με τη δημιουργία ενός χωριού που περιλαμβάνει μια εκκλησία που χτίστηκε το 1314 και ένα ξύλινο αρχοντικό. Στις αρχές του 16ου αιώνα χτίστηκε ένα γοτθικό - αναγεννησιακό αρχοντικό. Διήρκεσε μέχρι τα τέλη του 17ου αιώνα, οπότε ο Νιεμπόρουφ ανήκε στην πατριά Νιεμπορόφσκι (Nieborowski) του Εθνόσημου Prawda (Αλήθεια).
Το συγκρότημα κατοικιών αποτελείται από ένα παλάτι, αμαξοστάσιο, εργοστάσιο, βοηθητικό κτίριο, πορτοκαλεώνα και δύο πάρκα - ένα επίσημο πάρκο και ένα πάρκο αγγλικού τύπου.
Ιστορία
Ένα ξύλινο αρχοντικό, που βρισκόταν εκεί από τον Μεσαίωνα, αντικαταστάθηκε από ένα πολύ πιο αντιπροσωπευτικό, γοτθικό-αναγεννησιακό κτίριο τον 16ο αιώνα. Η ανέγερση της σημερινής κατοικίας διατάχθηκε από τον σύγχρονο αρχιεπίσκοπο του Γκνιέζνο, Μίχαου Στέφαν Ραντζιεγιόφσκι και ξεκίνησε το 1690. Η κατοικία χτίστηκε τελικά το 1696 στην περιοχή του πρωτεύοντος κτιρίου, που προηγουμένως ανήκε στην πατριά Νιεμπορόφσκι.
Μετά τον θάνατο του αρχιεπισκόπου, την κατοικία κληρονόμησε ο Γέζι Χιπόλιτ Τοβιάνσκι (Jerzy Hipolit Towianski) και η Κονστάντσια (Konstancja) της πατριάς Νιστσίτσκι (Niszczycki). Ο γιος τους, Κσίστοφ, πούλησε το κτήμα στον Αλεξάντερ Γιάκουμπ Λουμπομίρσκι και την Καρολίνα Φριντερίκα φον Φίτσχουμ. Από το έτος 1736, ήταν ιδιοκτησία των αδελφών Στανίσουαφ και Γιαν Γιούζεφ Λοχότσκι. δεξιά|μικρογραφία|253x253εσ| Το Πράσινο Δωμάτιο Μελέτης Το κτήμα είχε την ακμή του με διάφορους ιδιοκτήτες – τον Μεγάλο Χετμάνο της Λιθουανίας Μίχαου Καζίμιες Ογκίνσκι (1766–1774) και τον Μίχαου Χιερόνιμ και την Χελένα από την πατριά Ραντζίβιουου, ο οποίος ήταν επίσης ο δημιουργός του κοντινού πάρκου Αρκάντια. Κατά τη διάρκεια της παρουσίας τους στο αρχοντικό, το εσωτερικό του επιπλώθηκε με πομπώδη τρόπο με ροκοκό και πρώιμα κλασικιστικά στολίδια, σχεδιασμένα από τον Σίμον Μπογκούμιου Ζουγκ.
Μετά τον θάνατο του Μίχαου Καζίμιες Ογκίνσκι, η περιουσία άρχισε να παρακμάζει. Οι διάδοχοί του ήταν πολύ απασχολημένοι με διαμάχες μεταξύ τους για να φροντίσουν πραγματικά την έπαυλη. Το ναδίρ ήταν η κατασπατάληση των περιουσιακών στοιχείων της οικογένειας (συμπεριλαμβανομένου του Αρκάντια) από τον Ζίγκμουντ Ραντζίβιουου, ο οποίος, επιπλέον, πούλησε τα καλύτερα έργα τέχνης που είχαν συγκεντρωθεί στο Νιεμπόρουφ σε μια δημοπρασία στο Παρίσι.
Το Νιεμπόρουφ έγινε τόπος συνάντησης πολλών επιφανών στην περίοδο του Μεσοπολέμου, καθώς ο Γιάνους Ραντζίβιουου ήταν πολύ ενεργός στην πολιτική. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Πολωνίας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Γιάνους ήταν ενεργό μέλος της αντίστασης και, ως εκ τούτου, κρατήθηκε αιχμάλωτος τόσο από τους Γερμανούς όσο και από το Λαϊκό Επιτροπείο Εσωτερικών Υποθέσεων. Εκείνη την εποχή, το κτήμα διαχειριζόταν ο Έντμουντ Ραντζίβιουου, ο γιος του Γιάνους, μαζί με τη σύζυγό του, Ιζαμπέλα. Τόσο ο Έντμουντ όσο και η Ιζαμπέλα ήταν μέλη του Εσωτερικού Στρατού. Μετά τον πόλεμο, τόσο το κτήμα όσο και ο κήπος της Αρκάντια καταλήφθηκαν από το κράτος και έγιναν θυγατρικές του Εθνικού Μουσείου της Βαρσοβίας. Το 1945, ο συγγραφέας Μιετσίσουαφ Σμολάρσκι ήταν υπεύθυνος του παλατιού
Αρχιτεκτονική
δεξιά|μικρογραφία| Το Κόκκινο Σαλόνι Το κτήμα του παλατιού του Νιεμπόρουφ σχεδιάστηκε από τον μεγαλύτερο αρχιτέκτονα εκείνης της εποχής – τον Τίλμαν φαν Χάμερεν. Το ιστορικό, μπαρόκ οικοδόμημα ήταν καλυμμένο με μια ψηλή, πολυεπίπεδη στέγη. Υπάρχουν πύργοι δίπλα στην αυλή, ελαφρώς στο πλάι, και ολόκληρο το κτήμα περιβάλλεται από έναν τεράστιο, γεωμετρικό γαλλικό επίσημο κήπο. Το ίδιο το αρχοντικό είναι ένα διώροφο κτίριο, με το ισόγειο να καλύπτεται από στέγη αρχοντικού από την ανακατασκευή του 1922. Έχει χτιστεί σε ορθογώνιο περίγραμμα, με δύο γωνιακούς πύργους στη βόρεια πλευρά. Οι πύργοι είναι διακοσμημένοι με κουφώματα, παραστάδες, γείσα και τυφλά παράθυρα και είναι στεγασμένοι με σκηνές. Οι βόρειες και νότιες προσόψεις έχουν φαινομενικά avant-corps, που χωρίζονται με γείσα στα πλάγια. Τα avant-corps περιέχουν τυμπανικά με ανάγλυφα από γυψομάρμαρο και επιγραφές με οικόσημο. Το μεσαίο τμήμα του κτηρίου που περιέχει τον προθάλαμο είναι το μόνο κατάλοιπο μετά το αρχικό αρχοντικό του 16ου αιώνα.