cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Φρειδερίκος Καζιμίρ Κέττλερ
Βιογραφία
Κατά τη διάρκεια της εξουσίας τού Φρειδερίκου-Καζιμίρ το εμπόριο και η βιομηχανία τού δουκάτου άρχισαν να αποσυντίθενται. Το 1693 η αποικία του Τομπάγκο πωλήθηκε στην Αγγλία. Την άνοιξη του 1697 ο Φρειδερίκος-Καζιμίρ δέχθηκε μία μεγάλη αντιπροσωπεία από τη Ρωσία, συμπεριλαμβανομένου του νέου Αυτοκράτορα Πέτρου Α΄, στον οποίο το ανάκτορο Γιέλγκαβα και η Αυλή του άφησαν μεγάλη εντύπωση. Το δουκάτο και η Ρωσία πραγματοποίησαν διπλωματικές συνομιλίες για την αμοιβαία συνεργασία εναντίον των Σουηδών, αλλά τον επόμενο χειμώνα του 1698, ο Φρειδερίκος-Καζιμίρ απεβίωσε σε ηλικία 47 ετών. Ο ανήλικος γιος του Φρειδερίκος-Γουλιέλμος έγινε ο επόμενος δούκας.
Οικογένεια
Το 1688 απεβίωσε η Σοφία-Αμαλία και ο Φρειδερίκος-Καζιμίρ to 1691 έκανε δεύτερο γάμο με την Ελισάβετ-Σοφία των Χοεντσόλερν, κόρη του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και είχε τέκνα:
Αναφορές
Κατηγορία:Οίκος των Κέττλερ Κατηγορία:Δούκες της Κουρλάνδης
Σονάτα για πιάνο No. 31 (Μπετόβεν)
Η Σονάτα για Πιάνο No. 30 σε Λα ύφεση μείζονα, Op. 110 (αγγλικά: Piano Sonata No. 31, γερμανικά: Sonate Nr. 31 As-Dur op. 110) είναι μία σύνθεση του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, γραμμένη το 1821. Το έργο αποτελείται από τρία μέρη: I. Moderato cantabile molto espressivo, σε Λα ύφεση μείζονα, 3/4 - II. Allegro molto, σε Φα ελάσσονα, 2/3 - III. Adagio ma non troppo - Allegro ma non troppo, σε Σι ελάσσονα, 4/4 - Fuga, Allegro, ma non troppo, Λα ύφεση μείζονα, 6/8. Μία τυπική εκτέλεση της σονάτας διαρκεί περίπου 20 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σονατα 31 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Λα ύφεση μείζονα Κατηγορία:Συνθέσεις του 1821
Έντουαρντ Νέβιλ, 15ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί
Ο Έντουαρντ Νέβιλ, 15ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί (1705 - 9 Οκτωβρίου 1724) Άγγλος ευγενής από την Οικογένεια Νέβιλ, 15ος Βαρόνος του Μπεργκαβεννί ήταν δεύτερος γιος του Τζωρτζ Νέβιλ, 13ου βαρόνου του Μπεργκαβεννί και της συζύγου του Άννας Ουόλκερ. Διαδέχθηκε τον μεγαλύτερο αδελφό του Τζωρτζ Νέβιλ, 14ο βαρόνο του Μπεργκαβεννί που πέθανε στις 15 Νοεμβρίου 1723 πρόωρα και άτεκνος.
Παντρεύτηκε στις 6 Μαΐου 1724 την Αικατερίνη Τάττον, κόρη του Υπολοχαγού Γουίλιαμ Τάττον και της συζύγου του Ελισάβετ Μπουλ αδελφή του Σερ Τζων Μπουλ αλλά πέθανε την ίδια χρονιά πρόωρα και άτεκνος. Ο Έντουαρντ Νέβιλ δεν απέκτησε παιδιά και τον διαδέχτηκε ο πρώτος του ξάδελφος Γουίλιαμ Νέβιλ, 16ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί που παντρεύτηκε την χήρα του.
Πηγές
Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ
Καστανέα Κέρκυρας
Η Καστανέα είναι χωριό στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 780 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Σάνσα Σταρκ
Η Σάνσα Σταρκ (αγγλικά: Sansa Stark) είναι φανταστικός χαρακτήρας, ο οποίος δημιουργήθηκε από τον Αμερικανό συγγραφέα Τζωρτζ Ρ. Ρ. Μάρτιν και αποτελεί έναν από τους σημαντικούς χαρακτήρες στην σειρά βιβλίων επιστημονικής φαντασίας Το Τραγούδι της Φωτιάς και του Πάγου.
Ο χαρακτήρας έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο βιβλίο το Παιχνίδι του Στέμματος (1996). Η Σάνσα είναι η μεγαλύτερη κόρη και το δεύτερο ηλικιακά παιδί του λόρδου Ένταρντ Σταρκ και της γυναίκας του, Κάτλυν Σταρκ (γεννημένη Τάλλυ). Εμφανίστηκε επίσης στα βιβλία Σύγκρουση Βασιλέων (1998), Θύελλα από ατσάλι (2000) και Βορά Ορνίων (2005). Αν και απουσιάζει από το πέμπτο βιβλίο της σειράς, Ο Χορός των Δράκων, η Σάνσα επιστρέφει στο έκτο βιβλίο, Οι Άνεμοι του Χειμώνα.
Στην προσαρμογή της σειράς των βιβλίων από το HBO στην τηλεοπτική σειρά Game of Thrones, τον ρόλο της Σάνσα ενσαρκώνει η αγγλίδα ηθοποιός Σόφι Τέρνερ. Ο χαρακτήρας έλαβε διάφορες κριτικές, ενώ το περιοδικό Rolling Stone τον κατέταξε ως τον 4ο καλύτερο χαρακτήρα της σειράς.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χαρακτήρες του Game of Thrones
Μαρία Τριανταφύλλου
Η Μαρία Τριανταφύλλου (γεννημένη το 1967 στο Μεσολόγγι) είναι Ελληνίδα πολιτικός.
Βιογραφία
Στις ελληνικές βουλευτικές εκλογές Ιανουαρίου 2015, εξελέγη στο ελληνικό κοινοβούλιο με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπώντας την εκλογική περιφέρεια Αιτωλοακαρνανίας. Επανεξελέγη τον Σεπτέμβριο του ιδίου έτους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ Κατηγορία:Βουλευτές Αιτωλοακαρνανίας
Γραπτός λόγος
Έτσι, οι αποδέκτες του γραπτού λόγου είναι απόντες την στιγμή που γράφεται το κείμενο και το λαμβάνουν αργότερα, με αποτέλεσμα να αντιδρούν αργότερα σε ένα τέτοιο είδος κειμένου και να μην μπορεί πάντα ο συγγραφέας του να ενημερωθεί για τις απόψεις τους.
Το γραπτό κείμενο χαρακτηρίζεται από εμμεσότητα, ανάπτυξη και αφαίρεση.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κείμενο
Οίκος της Ορλεάνης
Ο Οίκος των Βουρβόνων-Ορλεάνης (γαλλικά: Maison de Bourbon-Orléans) είναι ένας πλάγιος κλάδος του Οίκου των Βουρβόνων, που και αυτός είναι ένας πλάγιος κλάδος του Οίκου των Καπετιδών. Το πιο εξέχον μέλος είναι ο Λουδοβίκος-Φίλιππος, βασιλιάς της Γαλλίας (1830-48).
Καταγωγή
Το δουκάτο της Ορλεάνης συνήθως δινόταν στον δευτερότοκο γιο του βασιλιά της Γαλλίας ως πρόσοδος (appanage). Συνολικά δόθηκε δέκα φορές, αλλά τύχαινε οι δούκες να μην έχουν άρρενες απογόνους, ώστε να ιδρύσουν Οίκο.
Κλάδος Βαλουά-Ορλεάνης: Τη δεύτερη φορά δόθηκε από τον Κάρολο Ε΄ Βαλουά της Γαλλίας το 1392 στον δευτερότοκο γιο του Λουδοβίκο Α΄. Τον διαδέχθηκε ο Κάρολος Α΄ δούκας της Ορλεάνης, του οποίου ο γιος έγινε βασιλιάς της Γαλλίας ως Λουδοβίκος ΙΒ΄· ήταν το τελευταίο μέλος του κλάδου.
Οίκος Βουρβόνων-Ορλεάνης: Τη δέκατη φορά δόθηκε από τον Λουδοβίκο ΙΓ΄ της Γαλλίας στον δευτερότοκο γιο του Φίλιππο Α΄, που έγινε ο ιδρυτής του Οίκου. Ο διάδοχος του εκάστοτε δούκα είχε τον τίτλο του δούκα του Σαρτρ. Η διαδοχή γινόταν κάθε φορά στον πρωτότοκο.
Ιστορικό
Ο Φίλιππος Α΄ ήταν ο ιδρυτής του Οίκου. Οι απόγονοί του έγιναν premier princes du sang, αντικαθιστώντας τους Βουρβόνους-Κοντέ, που ήταν ως τότε οι πιο στενοί συγγενείς του βασιλιά.
O Φίλιππος Β΄ ήταν αντιβασιλιάς ως την ενηλικίωση του Λουδοβίκου ΙΕ΄. Το διάστημα 1715-23 ονομάστηκε εποχή της Αντιβασιλείας. Κατοικούσε στο Παλαί Ρουαγιάλ και στο απέναντι Λούβρο εγκατέστησε τον βασιλιά. Οι οικογένειά του, οι Αυλικοί του και οι υπηρέτες του ήταν συνολικά 250 άτομα. Στα 13 έτη του ο Λουδοβίκος ΙΕ΄ ανέλαβε την αρχή και επέστρεψε στις Βερσαλλίες.
O Λουδοβίκος ήταν ευλαβής. Όταν απεβίωσε η σύζυγός του, έμεινε 23 ετών χήρος, αλλά δεν έκανε δεύτερο γάμο, ούτε είχε ερωμένες. Αποσύρθηκε στη μονή της Αγ. Γενεβιέβης στο Παρίσι.
Ο Λουδοβίκος-Φίλιππος Α΄ είχε διακεκριμένη στρατιωτική καριέρα και αποσύρθηκε στο Σατώ ντε Σαιντ-Ασίζ με την ερωμένη του μαρκησία ντε Μοντεσόν, που μετά νυμφεύτηκε μοργανατικά.
Ο Λουδοβίκος-Φίλιππος Β΄ νυμφεύτηκε τη Λουίζα-Μαρία-Αδελαΐδα, μοναδική κληρονόμο των Βουρβόνων-Παντιέβρ, που είχαν συσσωρεύσει τεράστιο πλούτο: 6.000.000 λίβρες (£20 εκατομμύρια στην εποχή μας) και 500.000 λίβρες ετήσιο εισόδημα (£1.7 εκατομμύρια) ήταν η προίκα της και όταν απεβίωσε ο πατέρας της, κληρονόμησε εισοδήματα και πύργους. Όταν το 1790 η Επανάσταση κατάργησε τους τίτλους, ο Λουδοβίκος-φίλιππος Β΄ ονομάστηκε Φίλιππος Ισότητα (Philippe Egalité): ήταν ο μόνος με βασιλικό αίμα που υποστήριξε ενεργά την επανάσταση. Ψήφισε την εκτέλεση του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και κέρδισε τη συμπάθεια των επαναστατών και την εχθρότητα των μοναρχικών. Τα περισσότερα μέλη του Οίκου αναγκάστηκαν να φύγουν. Ο γιος του διέφυγε στην Αυστρία, προκαλώντας τη φυλάκιση του Λουδοβίκου-Φιλίππου Β΄. Την εποχή της Τρομοκρατίας δικάστηκε και εκτελέστηκε με διαταγή του Ροβεσπιέρου το 1793. Η χήρα του, έπειτα από πέντε έτη, εξορίστηκε στην Ισπανία.
Ο Λουδοβίκος-Φίλιππος είχε διαφύγει στην Αυστρία. Ο αδελφός του Λουί-Αντουάν απεβίωσε στην Αγγλία, η αδελφή του φυλακίστηκε και μετά διέφυγε στην Ελβετία και ο μικρότερος Λουί-Σαρλ φυλακίστηκε και μετά απεβίωσε στις ΗΠΑ. Το 1814 παλινορθώθηκε η Μοναρχία και ο Λουδοβίκος-Φίλιππος, η μητέρα του και η αδελφή του επέστρεψαν. Ο Λουδοβίκος ΙΗ΄ τους απέδωσε την περιουσία· τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Κάρολος Ι΄, που εκτοπίστηκε με την Ιουλιανή Επανάσταση του 1830. Τότε έγινε βασιλιάς ο Λουδοβίκος-Φίλιππος. Κυβέρνησε με Σύνταγμα, ονομάστηκε βασιλιάς των Γάλλων (αντί της Γαλλίας) και δέχθηκε την τρίχρωμη σημαία. Ωστόσο η Επανάσταση του 1848 τον εκτόπισε στην Αγγλία, όπου απεβίωσε. Κατά τη βασιλεία του Ναπολέοντος Γ΄ από τον Οίκο του Βοναπάρτη (1852-70), οι Ορλεανιστές υποστήριζαν την επιστροφή του εγγονού του Λουδοβίκου-Φιλίππου, του Φιλίππου κόμη του Παρισιού, ενώ οι Νομιμόφρονες την επιστροφή του εγγονού του Λουδοβίκου Ι΄, του Ερρίκου (Ε΄) κόμη τού Σαμπόρ. To 1870 οι περισσότεροι βουλευτές ήταν μοναρχικοί, όπως και ο Πρόεδρος. Ο Φίλιππος πρότεινε να βασιλεύσει πρώτα ο άτεκνος Ερρίκος (Ε΄), ο οποίος όμως δεν δεχόταν την τρίχρωμη σημαία. Το 1883 ο Ερρίκος (Ε΄) απεβίωσε και οι Ορλεανιστές πρότειναν τον υποψήφιό τους, αλλά η διάθεση του Κοινοβουλίου για παλινόρθωση είχε αλλάξει. Από τους Νομιμόφρονες, άλλοι υποστήριξαν τον κλάδο της Ορλεάνης και άλλοι τον πρεσβύτερο κλάδο των Βουρβόνων-Ισπανίας (Καρλιστές), αν και το 1713, για να αποκτήσουν οι Βουρβόνοι το θρόνο της Ισπανίας, αποκήρυξαν αυτόν της Γαλλίας.
Ο Φίλιππος κόμης του Παρισιού είχε μικρότερο αδελφό τον Ροβέρτο δούκα του Σαρτρ. Ο δισεγγονός αυτού Ερρίκος (Ζ΄) κόμης του Παρισιού (γενν. 1933), είναι από το 1999 ο διεκδικητής του στέμματος της Γαλλίας.
Γιώργος Σπανοσωτηρόπουλος
Ο Γιώργος Σπανοσωτηρόπουλος ήταν Έλληνας πρώην ποδοσφαιριστής. Είχε το προσωνύμιο «Σπανάκιας».
Γεννήθηκε στην Πάτρα και υπήρξε ποδοσφαιριστής της Παναχαϊκής.
Αδελφός του είναι ο Μπάμπης Σπανοσωτηρόπουλος, επίσης πρώην ποδοσφαιριστής της Παναχαϊκής.
Σονάτα για πιάνο No. 32 (Μπετόβεν)
Η '''Σονάτα για πιάνο αρ. 32 σε Ντο ελάσσονα, έργο 111''' είναι μία σύνθεση του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, γραμμένη μεταξύ του 1821 και του 1822, και αφιερωμένη στον Ροδόλφο των Αψβούργων-Λωρραίνης. Πρόκειται για μία από τις τελευταίες συνθέσεις για πιάνο του συνθέτη. Όπως και άλλες σονάτες του Μπετόβεν της τρίτης περιόδου, περιέχει στοιχεία φούγκας. Το έργο αποτελείται από δύο μέρη: I. Maestoso - Allegro con brio ed appassionato σε Ντο ελάσσονα - II. Arietta: Adagio molto semplice e cantabile σε Ντο μείζονα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Σονατα 32 Κατηγορία:Συνθέσεις σε Ντο ελάσσονα Κατηγορία:Συνθέσεις του 1822 Κατηγορία:Μουσική αφιερωμένη σε αριστοκράτες
Κομιανάτα Κέρκυρας
Τα Κομιανάτα είναι οικισμός στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 30 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
Προολυμπιακό τουρνουά καλαθοσφαίρισης 2016 (Βελιγράδι)
Το προολυμπιακό τουρνουά καλαθοσφαίρισης 2016 στο Βελιγράδι ήταν ένα από τα τρία προολυμπιακά τουρνουά καλαθοσφαίρισης ανδρών 2016. Το τουρνουά διεξήχθη στην Kombank Arena στο Βελιγράδι της Σερβίας, 4 με 9 Ιουλίου του 2016. Οι εθνικές ομάδες της Σερβίας, της Αγκόλας, του Πουέρτο Ρίκο, της Ιαπωνίας, της Τσεχίας και της Λετονίας μετείχαν στο τουρνουά του Βελιγραδίου. Η Σερβία προκρίθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016.
Γήπεδο
Η Kombank Arena επιλέχθηκε ως ο κύριος χώρος διεξαγωγής του τουρνουά. Η τοποθεσία του Arena είναι στο Νέο Βελιγράδι, αλλά ως διοργανώτρια πόλη ορίστηκε το Βελιγράδι, δεδομένου ότι είναι ένας από τους δήμους της πόλης της πρωτεύουσας της Σερβίας. Στο παρελθόν το γήπεδο είχε φιλοξενήσει αγώνες του Ευρωμπάσκετ 2005.
Διαιτητές
Οι παρακάτω διαιτητές επιλέχθηκαν για το τουρνουά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλαθοσφαίριση στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016
Γουίλιαμ Νέβιλ, 16ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί
Ο Γουίλιαμ Νέβιλ, 16ος βαρόνος του Μπεργκαβεννί (πριν το 1701 - 1744) Άγγλος ευγενής από την Οικογένεια Νέβιλ, 16ος Βαρόνος του Μπεργκαβεννί ήταν γιος του Σερ Έντουαρντ Νέβιλ (1664-1701) και της Χάννας (1668-1764) κόρης του Ζερβάς Θορπ του Μπρόκχυρστ. Ο πατέρας του μικρότερος αδελφός του Τζωρτζ Νέβιλ, 13ου βαρόνου του Μπεργκαβεννί πέθανε σε ένα πλοίο ανοιχτά της Βιρτζίνια. Ο Γουίλιαμ Νέβιλ διαδέχθηκε στην βαρονία του Μπεργκαβεννί τον πρώτο του ξάδελφο Έντουαρντ Νέβιλ, 15ο βαρόνο του Μπεργκαβεννί που πέθανε πρόωρα και άτεκνος.
Ο Γουίλιαμ παντρεύτηκε στις 20 Μαίου 1725 την χήρα του πρώτου ξαδέλφου του Έντουαρντ Αικατερίνη Τάττον, κόρη του Υπολοχαγού Γουίλιαμ Τάττον και της συζύγου του Ελισάβετ Μπουλ, ο μεγαλύτερος γιος τους ήταν ο Τζωρτζ Νέβιλ, 1ος κόμης του Αμπεργκαβεννί. Η Αικατερίνη πέθανε στην γέννα του δεύτερου γιου τους στις 20 Μαΐου 1732 και ο Γουίλιαμ προχώρησε σε δεύτερο γάμο με την Ρεβέκκα Ερμπέρ, κόρη του Τόμας Ερμπέρ, 8ου κόμη του Πέμπροκ και της συζύγου του Μάργκαρετ Σόουγιερ, με την δεύτερη σύζυγο του δεν απέκτησε παιδιά. Ο Γουίλιαμ Νέβιλ εγκατέλειψε το οικογενειακό του σπίτι στο Μπίρλινγκ του Κεντ και μετακινήθηκε στο Κίλντμπρουκ Παρκ του Φόρεστ Ρόου και έχτισε μια βίλα (1733), γύρω απο την περιοχή αγόρασε εδάφη και ένα πάρκο. Το 2015 οικοδομήθηκε στην ίδια περιοχή οικία και κήπος, εκεί βρίσκεται η θέση του Μισέλ Χάι Σκούλ. Διορίστηκε στην θέση του Μάστερ στο Γραφείο Κοσμημάτων (1739) και παρέμεινε μέχρι τον θάνατο του. Πέθανε στις 21 Σεπτεμβρίου 1744 στο Μπαθ και τάφηκε στις 30 Σεπτεμβρίου στο Ίστ Γκρίνστιντ, η διοίκηση των εδαφών του παραχωρήθηκε στις 20 Νοεμβρίου 1744.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Οικογένεια Νέβιλ
Θησαυροφυλάκιο (Τηλεπαιχνίδι)
Το Θησαυροφυλάκιο είναι τηλεπαιχνίδι γνώσεων, βασισμένο στο ισραηλινό HaKassefet (הַכַּסֶפֶת) και στο βρετανικό The Vault, που προβλήθηκε για πρώτη φορά το 2001 στον ΑΝΤ1. Το παιχνίδι γυριζόταν στα TV E studios Παιανίας, στην Παιανία.
Προβολή
Το τηλεπαιχνίδι ξεκίνησε να προβάλλεται το φθινόπωρο του 2001 στον ΑΝΤ1, όπου προβαλλόταν μέχρι το 2004. Παρουσιαστής ήταν ο Ανδρέας Μικρούτσικος.
Αργίλητον
Το Aργίλητον, λατιν.: Argīlētum, Argileto, ήταν ένας δρόμος στην αρχαία Ρώμη, που διέσχιζε τη δημοφιλή συνοικία Σουβούρα μέχρι τη Ρωμαϊκή Αγορά, κατά μήκος της διαδρομής της σημερινής Βία Λεονίνα και Βία ντελα Μαντόνα ντεϊ Μόντι.
Θησαυροφυλάκιο (Τηλεπαιχνίδι)
Παιχνίδι
Σε κάθε παιχνίδι έπαιζαν τρεις παίκτες. Ο παίκτης που θα έφτανε στον τελικό, με ρίσκο, σωστή στρατηγική και γνώσεις, θα είχε τη δυνατότητα να κερδίσει το ανώτατο ποσό (Για το 2001 ήταν 50.000.000 Δραχμές, ενώ από το 2002 μέχρι το 2004 ήταν 150.000 ευρώ). Το παιχνίδι χωριζόταν σε τρεις γύρους.
Κατηγορία:Ελληνικά τηλεπαιχνίδια
Αργίλητον
Το όνομα του δρόμου θα μπορούσε να προέρχεται από τον πηλό (λατιν.:Argilla), που θα κουβαλούσαν νερά, τα οποία κατέβαιναν από τους γύρω λόφους και στη συνέχεια μετεφέροντο στη Μέγιστη Αποχέτευση. Ωστόσο ο Μ. Τ. Βάρρο αναφέρει την ετυμολογία του όρου: συνδεόταν με το όνομα ενός Έλληνα (βλ. παρακάτω).
Το Aργίλητον ήταν ο δρόμος των βιβλιοπωλών και αναφέρεται από πολλούς αρχαίους συγγραφείς, όπως ο Οράτιος, ο Μαρτιάλης και ο Σενέκας, οι οποίοι επίσης αναφέρουν τα ονόματα των έμπιστων προμηθευτών τους.
Ιστορία
Καθώς αρχικά περνούσε μεταξύ του Comitium και της Bασιλικής του Παύλου, το Aργίλητον απορροφήθηκε τελικά από την κατασκευή των Αυτοκρατορικών Αγορών από την εποχή του Ιουλίου Καίσαρα και μετά. Δεδομένης αυτής της καταπάτησης, τα όρια του δρόμου ορίστηκαν διαφορετικά σε διάφορες περιόδους.
Ο Τ. Λίβιος υποδεικνύει ότι ο Ναός του Ιανού Διδύμου βρισκόταν στο χαμηλότερο μέρος του Αργιλήτου (ad infimum Argiletum, Liv. 1.19.1). Ένα άλλο από τα ορόσημα που ανασκάφηκαν στην περιοχή, ήταν ένα Τετράπυλο (quadrifons), το οποίο βρισκόταν στη συμβολή της Ρωμαϊκής Αγοράς, του Aργιλήτου και της Αγοράς του Καίσαρα. Υποστηρίζεται, ότι μία δεύτερη αψίδα ή ένας ναός κατασκευάστηκε επίσης κάπου στο Aργίλητον, πιθανότατα κοντά στον ναό του Ιανού.
Μονοπάτια που βρέθηκαν στην Άλτα Σεμίτα και η οικία (domus) στους λόφους Όππιο και Καίλιο συνέκλιναν στο Aργίλητον, καθιστώντας το έναν κύριο κόμβο του δημόσιου χώρου, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Φλαβίων.
Την εποχή του Mαρτιάλη (απεβ. π. το 103 μ.Χ.), το Aργίλητον είχε γίνει μία άθλια συνοικία, γεμάτη με ταβέρνες και οίκους ανοχής. Ωστόσο, αυτή η φήμη μπορεί να μην αντικατοπτρίζει την πραγματική κατάσταση των κατοίκων, καθώς ο πληθυσμός αποτελούνταν από ένα μείγμα ελίτ και μη ελίτ, δίπλα - δίπλα.
Σύμφωνα με τον μύθο, ο τάφος κάποιου Άργου βρισκόταν στο Aργίλητον. Ο Εύανδρος, γιος του θεού Ερμή και της νύμφης Καρμέντας, είχε εγκατασταθεί στην Ιταλία με μία ομάδα Αρκάδων από την πόλη του Άργους. Κάποιος Άργος ήρθε στην αυλή του, σχεδιάζοντας να σκοτώσει τον Εύανδρο και να καταλάβει το βασίλειό του. Οι οπαδοί του Eυάνδρου ανακάλυψαν τις προθέσεις του ξένου και, χωρίς να το ξέρει ο κύριός τους, σκότωσαν τον Άργο. Ωστόσο από σεβασμό στα απαραβίαστα δικαιώματα της φιλοξενίας, ο Eύανδρος τίμησε τον Άργο με μία θαυμάσια κηδεία και του έστησε τάφο σε ένα μέρος, που αργότερα ονομάστηκε Argei letum, που σημαίνει «θάνατος του Άργους».
Σημειώσεις
Κατηγορία:Ρωμαϊκές οδοί στην Ιταλία
Κάρολος Εδουάρδος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Ο Κάρολος Εδουάρδος (γερμ. Carl Eduard, αγγλ. Charles Edward, 19 Ιουλίου 1884 - 6 Μαρτίου 1954) από τον Οίκο της Σαξονίας-Κόμπουργκ ήταν δούκας (1900-18) και μετά τιτουλάριος δούκας (1918-54) της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα.
Βιογραφία
Ο Λεοπόλδος Κάρολος Εδουάρδος Γεώργιος Αλβέρτος ήταν ο μόνος γιος του Λεοπόλδου, Δούκα του Ώλμπανυ, και της Έλενας, κόρης του Γεωργίου Βίκτωρα του Βάλντεκ & Πύρμοντ.
Το 1954 απεβίωσε στο Κόμπουργκ της Σαξονίας σε ηλικία 70 ετών. Τον διαδέχθηκε ο τρίτος γιος του Φρειδερίκος Ιωσίας.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1905 τη Βικτωρία Αδελαΐδα του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν-Σόντερμπουργκ-Γκλύξμπουργκ, κόρη του Φρειδερίκου Φερδινάνδου του Σλέσβιχ-Χόλσταϊν, και είχε τέκνα:
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Κορνάτα Κέρκυρας
Τα Κορνάτα είναι χωριό στην Κέρκυρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Κέρκυρας του ομώνυμου νομού. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, έχει 101 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κέρκυρας Κατηγορία:Χωριά του νομού Κέρκυρας Κατηγορία:Δήμος Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων
3195 Φενττσένκο
Ο Φενττσένκο (Fedchenko) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 12,4. Ανακαλύφθηκε το 1978 από τον Σοβιετικό αστρονόμο Νικολάι Τσερνίχ, που παρατηρούσε από το Ναουτσνί της Κριμαίας. Πήρε το όνομά του προς τιμή τριών διαφορετικών προσώπων: του εξερευνητή και φυσιοδίφη Αλεξέι Φενττσένκο, της συζύγου του, βοτανολόγου Όλγκα Φενττσένκο, και του γιου τους, βοτανολόγου και γεωγράφου Μπαρίς Φενττσένκο.
Αξιοσημείωτη είναι η μικρή κλίση της τροχιάς του Φενττσένκο ως προς την εκλειπτική, μόλις 51΄48΄΄, κάτι που θα καθιστούσε ευκολότερη μία πιθανή αποστολή διαστημοπλοίου από τη Γη προς αυτόν.
Λουίζα Ελισάβετ της Κουρλάνδης
Η Λουίζα-Ελισάβετ (12 Αυγούστου 1646 στο Μίταου/Γιέλγκαβα - 16 Δεκεμβρίου 1690 στο Βέφερλινγκεν) από τον Οίκο των Κέττλερ ήταν κόρη του δούκα της Κουρλάνδης και με τον γάμο της έγινε λαντγκραβίνα της Έσσης-Χόμπουργκ.
3195 Φενττσένκο
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Φενττσένκο είναι άγνωστα.
Λουίζα Ελισάβετ της Κουρλάνδης
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Ιακώβου δούκα της Κουρλάνδης (1610-1662) και της Λουίζας-Καρλόττας (1617-1676), κόρης του Γεωργίου-Γουλιέλμου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.
Στις 23 Οκτωβρίου 1670 στο Κελν παντρεύτηκε τον διάσημο Φρειδερίκο Β΄ τότε πρίγκιπα του Χόμπουργκ, μετέπειτα λαντγκράβο της Έσσης-Χόμπουργκ. Ο Φρειδερίκος είχε μεταστραφεί στην καλβινιστική πίστη για χάρη τού γάμου τους. Αυτή η μετατροπή τον έφερε σε στενότερες σχέσεις με τους πριγκιπικούς Οίκους στο Βρανδεμβούργο και την Έσση-Κάσσελ, που ήταν επίσης Καλβινιστές. Η αδελφή τής Λουίζας-Ελισάβετ, η Μαρία-Αμαλία, παντρεύτηκε τον Κάρολο λάντγκραβο της Έσσης-Κάσελ το 1673. Η Λουίζα-Ελισάβετ ήταν ανιψιά του Φρειδερίκου-Γουλιέλμου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου. Αυτή η σχέση επέτρεψε στον Φρειδερίκο να ενταχθεί στον Πρωσικό στρατό και να γίνει διοικητής όλων των στρατευμάτων τού Εκλεκτοράτου δύο μόνο έτη μετά, το 1672.
3195 Φενττσένκο
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Φενττσενκο
Λουίζα Ελισάβετ της Κουρλάνδης
Βιογραφία
Η Καλβινίστρια Λουίζα-Ελισάβετ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εγκατάσταση των εκτοπισμένων Ουγενότων και Βαλδένσιων στο Φρήντριχσντορφ και στο Ντόρνχολτσχαουζεν, καθώς και στο σχηματισμό καλβινιστικών εκκλησιών στο Βέφερλινγκεν και στο Μπαντ Χόμπουργκ.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1670 τον Φρειδερίκο Β΄ λάντγκραβο της Έσσης-Χόμπουργκ και είχε τέκνα:
Ιάκωβος Κέττλερ
Ο Ιάκωβος, Jakob von Kettler, (28 Οκτωβρίου 1610 - 1 Ιανουαρίου 1682) από τον Οίκο των Κέττλερ ήταν Γερμανός δούκας της Κουρλάνδης και Σεμιγαλίας στη Βαλτική το διάστημα 1642–1682. Κάτω από τη διακυβέρνησή του, το δουκάτο έφτασε στο αποκορύφωμά του στον πλούτο και ασχολήθηκε με τον αποικισμό.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο Γκόλντινγκεν, τώρα γνωστό ως Kούλντιγκα. Ήταν ο μόνος γιος του Γουλιέλμου δούκα της Κουρλάνδης και Σεμιγαλίας και της Σοφίας των Χοεντσόλερν, κόρης του Aλβέρτου-Φρειδερίκου δούκα της Πρωσίας και ήταν αναδεκτός του Ιακώβου Α΄ της Αγγλίας. Ενόσω ο πατέρας του ήταν εξόριστος από το δουκάτο, ο Ιάκωβος έζησε στις Αυλές του Στέτιν και του Βερολίνου. Σπούδασε στο Ρόστοκ και στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας και συμπαθούσε τις ιδέες του μερκαντιλισμού. Το 1633 ηγήθηκε ενός Κουρλανδικού συντάγματος στον Πόλεμο του Σμόλενσκ μεταξύ της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας και της Ρωσίας. Το 1634 έκανε μία μεγάλη περιοδεία στην Ευρώπη, επισκεπτόμενος το Παρίσι, το Λονδίνο και το Άμστερνταμ, όπου σπούδασε ναυπηγική. Το 1638 έγινε συγκυβερνήτης του δουκάτου και το 1642 ο μοναδικός δούκας της Κουρλάνδης.
Υπό τη διακυβέρνηση τού Ιακώβου το δουκάτο εμπορεύθηκε με την Ολλανδία, την Πορτογαλία, την Αγγλία, τη Γαλλία και άλλα έθνη. Ξεκίνησε μεταρρυθμίσεις μεγάλης κλίμακας στην οικονομία του Δουκάτου, βελτίωσε τη γεωργία του, άνοιξε πολλές βιοτεχνίες και ξεκίνησε μία ναυπηγική βιομηχανία. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, το δουκάτο έγινε de facto ανεξάρτητο από το πολωνικό στέμμα, επειδή όλες οι συμβάσεις με ξένες δυνάμεις υπογράφηκαν ως μεταξύ ανεξάρτητων κρατών. Μετά το 1646 όλη η τελωνειακή διοίκηση του Δουκάτου ήταν επίσης στην εξουσία του δούκα.
Το δουκάτο συμμετείχε στον αποικισμό. Το 1651 ο Ιάκωβος έστειλε έναν στόλο για να κτίσει το Φορτ Γιάκομπ στον ποταμό Γκάμπια, σε ένα νησί που αργότερα θα ήταν γνωστό ως Άγ. Ανδρέας. Το 1654 κατέκτησε το Τομπάγκο με δυνάμεις από το Οικόσημο της δούκισσας της Κουρλάνδης, ένα διώροφο πλοίο οπλισμένο με 45 κανόνια, που μετέφερε 25 αξιωματικούς, 124 Κουρλανδούς στρατιώτες και ογδόντα οικογένειες Λετονών αποίκων. Η αποικία στο Τομπάγκο ονομάστηκε Νέα Κουρλάνδη. Το 1654 ο δούκας Ιάκωβος ήταν συμβαλλόμενο μέρος στη Συνθήκη του Γουέστμινστερ.
Ο δούκας αιχμαλωτίστηκε από τους Σουηδούς, από το 1658 έως το 1660, κατά τη διάρκεια των Βόρειων Πολέμων. Μαζί με την οικογένειά του κρατήθηκε αιχμάλωτος στη Ρίγα και αργότερα στο Iβάνγκοροντ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι αποικίες του δέχθηκαν επίθεση και χάθηκαν· ο στόλος του καταστράφηκε. Αφού τελείωσε ο πόλεμος, ξαναχτίστηκε ο στόλος τού δουκάτου και ανέκτησε το νησί Τομπάγκο από τους Ολλανδούς. Μερικοί πιστεύουν ότι σκόπευε επίσης να αποικίσει την Αυστραλία, η οποία τότε είχε ανακαλυφθεί και διεκδικηθεί από τους Ολλανδούς, με τους οποίους ήταν σε πόλεμο. Υποτίθεται ότι είχε την ευλογία του πάπα Ιννοκέντιου Ι΄. Ωστόσο ο πάπας απεβίωσε σύντομα και ο νέος ποντίφικας δεν ήταν πρόθυμος να στηρίξει το σχέδιο. Για το υπόλοιπο της βασιλείας του προσπάθησε να φτάσει στο προπολεμικό επίπεδο πλούτου, αλλά κατάφερε να το κάνει μόνο εν μέρει. Ο δούκας πέθανε στο Mίταου (νυν Γιέλγκαβα) την 1η Ιανουαρίου 1682.
Υστεροφημία
Ο Ιάκωβος έμεινε στη μνήμη ως δίκαιος ηγέτης, που έδωσε ευκαιρίες στους εντόπιους Λετονούς αγρότες και γνώριζε ακόμη και τη λετονική γλώσσα.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε το 1645 τη Λουίζα-Καρλόττα του Βρανδεμβούργου (1617–1676), κόρη του Γεώργιου-Γουλιέλμου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και είχε τέκνα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δούκες της Κουρλάνδης Κατηγορία:Γερμανοί της Βαλτικής
Μπίρκιρ Μπιάρνασον (ποδοσφαιριστής)
Ο Μπίρκιρ Μπιάρνασον (ισλανδικά: Birkir Bjarnason, 27 Μαΐου 1988 - ) είναι Ισλανδός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, που αγωνίζεται ως μέσος στην Πρέμιερ Λιγκ για την Άστον Βίλα, αλλά και στην Εθνική Ισλανδίας. Στην πατρίδα του έχει το ψευδώνυμο Θωρ.
Η επαγγελματική του καριέρα ξεκίνησε το 2006, με τη νορβηγική Βίκινγκ ΦΚ, στην οποία αγωνιζόταν για μία πενταετία. Μετά από ένα πέρασμα από το Βέλγιο και τη Σταντάρ Λιέγης έκατσε για τρία χρόνια στην Ιταλία στις Σαμπντόρια και Δελφίνο Πεσκάρα 1936. Το 2015, πήρε μεταγραφή στη Βασιλεία, όπου εκεί κατέκτησε τον πρώτο του τίτλο, αφού πανηγύρισε ένα πρωτάθλημα Ελβετίας.
Στην Εθνική του είναι αγωνίζεται από το 2010, και είναι μέλος των μεγαλύτερων επιτυχιών της. Αρχής γενομένης με τα προκριματικά του Μουντιάλ 2014, όπου αποκλείστηκε στα μπαράζ, και, τέλος, στην παρουσίαση για πρώτη φορά της ομάδας στα τελικά μεγάλης διοργάνωσης, του Euro 2016.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ισλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισλανδίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισλανδίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισλανδίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Βίκινγκ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Μπόντε/Γκλιμτ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σταντάρ Λιέγης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντελφίνο Πεσκάρα 1936 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΟΚ Σαμπντόρια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Βασιλεία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Τίπελιγκαεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Β Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελβετίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Πρέμιερ Λιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άστον Βίλα Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελβετία
Ευτηκτικό σύστημα
μικρογραφία|350x350εσ|Ένα διάγραμμα φάσεων για ένα φανταστικό δυαδικό χημικό μείγμα (με δύο συστατικά που συμβολίζονται με Α και Β) που χρησιμοποιείται για να απεικονίζει την ευτηκτική σύσταση και τη θερμοκρασία, δηλαδή το ευτηκτικό σημείο. (όπου L υποδηλώνει την υγρή κατάσταση.) Ένα ευτηκτικό σύστημα (ευτηκτικό = ευ + τήξις) περιγράφει ένα ομογενές στερεό μείγμα ατομικών ή και χημικών ειδών, τα οποία σχηματίζουν ένα κοινό υπερκρυσταλλικό πλέγμα, όταν επιτυγχάνεται μια μοναδική ατομική αναλογία ανάμεσα στα συστατικά του. Κάθε καθαρό συστατικό διατηρεί τη δική του πλεγματική διάταξη. Μόνο σε αυτήν την ατομική ή μοριακή αναλογία το απακαλούμενο «ευτηκτικό σύστημα» τήκεται ολόκληρο σε μια ειδική θερμοκρασία, που ονομάζεται «ευτηκτική θερμοκρασία». Κατά τη διάρκεια της τήξης καταστρέφεται το υπερκρυσταλλικό πλέγμα, απελευθερώνοντας τα συστατικά του σε ένα υγρό (πλέον) μείγμα. Η ευτηκτική θερμοκρασία είναι η μικρότερη δυνατή θερμοκρασία τήξης, τόσο σε σύγκριση με το μείγμα σε οποιαδήποτε άλλη αναλογία ανάμειξης, όσο και σε σύγκριση με τις καθαρές μορφές των συστατικών του μείγματος.
Κατά τη θέρμανση του μείγματος, σε οποιαδήποτε άλλη αναλογία, φθάνοντας στην ευτηκτική θερμοκρασία (δείτε το παρακείμενο διάγραμμα φάσεων), το ένα από τα συστατικά του πλέγματος θα λιώσει πρώτο, ενώ η θερμοκρασία του μείγματος θα πρέπει να αυξηθεί περαιτέρω για (όλα) τα άλλα συστατικά του μείγματος. Αντίθετα, αν ένα μη ευτηκτικό υγρό μείγμα ψυχθεί,  το κάθε μείγμα είναι το συστατικό θα στερεοποιηθεί σε συγκεκριμένη θερμοκρασία, μέχρι όλο το υλικό του μείγματος τελικά να στερεοποιηθεί.
Οι συντεταγμένες που ορίζουν ένα «ευτηκτικό σημείο» στο διάγραμμα φάσεων δίνουν την «ευτηκτική ποσοστιαία αναλογία» (ο άξονας  ατομικής/μοριακής αναλογίας του διαγράμματος) και την «ευτηκτική θερμοκρασία» (ο άξονας θερμοκρασίας διαγράμματος).
Δεν έχουν ευτηκτικά σημεία όλα τα δυαδικά κράματα, επειδή τα ηλεκτρόνια σθένους των συστατικών ειδών δεν είναι πάντα συμβατά σε κάποια αναλογία ανάμειξης για να σχηματίσουν ένα νέο είδος κοινού υπερκρυσταλλικού πλέγματος. Για παράδειγμα, σε ένα δυαδικό σύστημα αργύρου - χρυσού η θερμοκρασία τήξης (φυσικά και πήξης) « ...συναντιούνται στα τελικά σημεία των καθαρών στοιχείων τον άξονα της ατομικής αναλογίας, ενώ ελαφρώς διαχωρίζονται στην περιοχή ανάμειξης του άξονα.»
Ο όρος «ευτηκτικό (σύστημα)» επινοήθηκε το 1884 από το βρετανό φυσικό και χημικό Φρέντερικ Γκάθρυ (Frederick Guthrie, 1833-1886).
Η ευτηκτική αντίδραση
μικρογραφία|Τέσσερεις ευτηκτικές δομές: Α) πεταλοειδής Β) ραβδοειδής C) globular D) βελονοειδής. Η ευτηκτική αντίδραση ορίζεται ως εξής:
Αυτό το είδος της αντίδρασης είναι μια «μη παραμετρική αντίδραση», επειδή βρίσκεται σε θερμική ισορροπία. Ένας άλλος τρόπος για να οριστεί αυτό είναι: Η ελεύθερη ενέργεια Gibbs ισούται με το μηδέν. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι το υγρό και τα δύο στερεά διαλύματα  συνυπάρχουν ταυτόχρονα και βρίσκονται σε χημική ισορροπία. Υπάρχει επίσης μια λανθάνουσα θερμότητα, κατά τη διάρκεια της αλλαγής φάσης, κατά την οποία η θερμοκρασία του συστήματος δεν αλλάζει.
Η προκύπτουσα στερεά μακροδομή από μια ευτηκτική αντίδραση εξαρτάται από μερικούς παράγοντες. Ο πιο σημαντικός παράγοντας είναι το πώς τα δύο στερεά διαλύματα σχηματίζουν τον αρχικό υπερκρυσταλλικό πυρήνα και πώς οι κρύσταλλοι αναπτύσσονται. Η πιο κοινή δομή είναι μια πεταλοειδή δομή, ενώ οι άλλες πιθανές δομές συμπεριλαμβάνουν τη ραβδόμορφη, τη σφαιρική και τη βελονοειδή.
Μη ευτηκτικές αναλογίες
Κάθε αναλογία σύνθεσης ευτηκτικών συστημάτων που δεν αποτελλεί ευτηκτική αναλογία μπορούν να ταξινομηθεί ως «υποευτηκτική αναλογία» ή ως «υπερευτηκτική αναλογία», αντίστοιχα.
Οι υποευτηκτικές αναλογίες είναι αυτές με μικρότερη εκατοστιαία αναλογία σε στερεό διάλυμα β και μεγαλύτερη εκατοστιαία αναλογία σε στερεό διάλυμα α, σε σύγκριση με την ευτηκτική αναλογία (Ε), ενώ οι υπερευτηκτικές αναλογίες είναι αυτές με μεγαλύτερη εκατοστιαία αναλογία σε στερεό διάλυμα β και μικρότερη εκατοστιαία αναλογία σε στερεό διάλυμα α, πάλι σε σύγκριση με την ευτηκτική αναλογία. Καθώς η θερμοκρασία μιας μη ευτηκτικής αναλογίας μειώνεται από το υγρό μείγμα θα καθιζάνει το ένα συστατικό πριν από το άλλο. Σε ένα υπερευτηκτικό διάλυμα υπάρχει μια προευτηκτοειδής φάση του στερεού διαλύματος β, ενώ σε ένα υποευτηκτικό διάλυμα υπάρχει μια προευτηκτοειδής φάση του στερεού διαλύματος α.
Ευτηκτικά κράματα
Στα ευτηκτικά κράματα υπάρχουν δυο ή περισσότερα υλικά που έχουν μια ευτηκτική αναλογία. Όταν ένα μη ευτηκτικό κράμα στερεοποιείται, τα συστατικά του στερεοποιούνται σε διαφορετικές θερμοκρασίες, παρουσιάζοντας ένα πλαστικό εύρος τήξης. Αντιστρόφως, όταν ένα καλώς αναμειγμένο κράμα λυώνει, το κάνει σαν να ήταν μια απλή ουσία, παρουσιάζοντας μια οξεία (καμπύλη) θερμοκρασίας τήξης. Οι διάφορες μεταμορφώσεις που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της στερεοποίησης ενός συγκεκριμένου κράματος μπορούν να γίνουν κατανοητές με το σχεδιασμό μιας κάθετης γραμμής από την υγρή φάση στη στερεή φάση στο διάγραμμα φάσεων του κράματος.
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:Χημεία Κατηγορία:Επιστήμη υλικών Κατηγορία:Μεταβολές φάσης
Τρεις σονάτες για πιάνο, WoO 47 (Μπετόβεν)
Οι Τρεις σονάτες για Πιάνο, WoO 47, ή αλλιώς Kurfürstensonaten, είναι τρεις σονάτες για πιάνο του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, γραμμένες μεταξύ των ετών 1782 και 1783, όταν ακόμα ο Μπετόβεν ήταν 12 και 13 ετών. Αν και λόγω ηλικίας του συνθέτη, οι σονάτες δεν έχουν κάποια μουσική ταυτότητα, ωστόσο μέσω αυτών διακρίνεται μία ορισμένη ωριμότητα, η οποία είναι προάγγελος των επόμενων εξαιρετικών συνθέσεων του Γερμανού συνθέτη, όπως ο Μότσαρτ, έτσι και ο Μπετόβεν, θεωρούταν από μικρή ηλικία μουσικό ταλέντο. Οι σονάτες αυτές είναι αφιερωμένες στον Εκλέκτορα, Μαξιμιλιανό Φρίντριχ φον Κένιξεγκ-Ρόδενφελς.
Περαιτέρω ανάγνωση
WoO 47 Κατηγορία:Συνθέσεις του 1783 Κατηγορία:Μουσική αφιερωμένη σε ευεργέτες ή χρηματοδότες
Όθων Α΄ του Μομφερράτου
Ο Όθων Α΄ του Μομφερράτου, (Ιταλ. Ottone Ι, πέθανε το 991) Μαρκήσιος του Μομφερράτου (991) από τον Οίκο των Αλεράμιτσι ήταν δεύτερος γιος τού Αλεράμο του Μομφερράτου και της πρώτης συζύγου του Αδελαΐδας.
Βιογραφία
Ο Όθων δεν εμφανίζεται με τους γονείς του και τον νεότερο αδελφό του Άνσελμ Α΄ στο διάταγμα ίδρυσης της μονής τού Γκρατσάνο το 961. Ο πατέρας του απεβίωσε (967) και η μαρκιωνία διασπάστηκε: ο Όθων Α΄ έλαβε την Μαρκιωνία του Μομφερράτου και ο Άνσελμ Α΄ τη Λιγυρία. Ο πρωτότοκος αδελφός τους Γουλιέλμος Α΄ του Μομφερράτου είχε ήδη αποβιώσει. Ο Όθων Α΄ δεν εμφανίζεται με τον τίτλο τού μαρκησίου σε διάταγμα της εποχής του, εμφανίζεται όμως σε διατάγματα των απογόνων του. Αναφέρεται στην επικύρωση των ιδιοκτησιών τού αβαείου της Φρουτουάρια με τον τίτλο του μαρκησίου στο πατρώνυμο, πιθανότατα του αποδόθηκε τιμητικά από τους απογόνους του. Πέθανε το 991 όπως φαίνεται στο διάταγμα ίδρυσης της μονής τού Σπίνιο που σχεδίασε ο ίδιος και ολοκληρώθηκε από τον γιο του.
Οικογένεια
Με άγνωστη σύζυγο απέκτησε :
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Αλεράμιτσι
Τζιμ Κλαρκ
Ο Τζιμ Κλαρκ (πλήρες ονοματεπώνυμο Τζέιμς Κλαρκ Τζούνιορ) (Κλίμανι Φάιφ 4 Μαρτίου 1936 - Χοκενχάιμ 7 Απριλίου 1968) ήταν Βρετανός οδηγός αγώνων απ' τη Σκωτία. Το 1963 και το 1965 αναδείχθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής στη Φόρμουλα 1. Η σταδιοδρομία του Κλαρκ ξεκίνησε σε ηλικία 20 ετών, ενώ το 1959 εντάχτηκε στο δυναμικό των πιλότων της εταιρείας Ford. Η πρώτη του συμμετοχή ήρθε οδηγώντας μία Ford Lotus στο 1960 και η καριέρα του διακόπηκε πολύ πρόωρα στις 7 Απριλίου του 1968, όταν έχασε τη ζωή του σε ατύχημα, καθώς απώλεσε λόγω μηχανικής βλάβης τον έλεγχο του οχήματός του, το οποίο εν-συνεχεία προσέκρουσε σε ένα δέντρο δίπλα στην πίστα με τον ίδιο να φονεύεται σχεδόν ακαριαία, από κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Είχε πετύχει, συνολικά, 25 νίκες σε γκραν - πρι. Το 1965 έγινε ο πρώτος μη-Αμερικανός που κέρδιζε τον αγώνα 500 μιλίων στην Ινδιανάπολη των ΗΠΑ, σημειώνοντας ρεκόρ ταχύτητας (242 χλμ/ώρα).
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανοί οδηγοί Φόρμουλα 1 Κλαρκ Τζιμ
Εκκλησία του Αγίου Σίμωνος του Κανανίτη στο Νέο Άθως
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Η εκκλησία του Αγίου Σίμωνος, 2014 Η Εκκλησία του Αγίου Σίμωνος του Κανανίτη του Νέου Άθως ( წმინდა სვიმონ კანანელის სახელობის ტაძარი) είναι μία Χριστιανική εκκλησία που βρίσκεται στην ομώνυμη πόλη, στην Αμπχαζία της Γεωργίας. Χρονολογείται του 9ου-10ου αιώνα. Είναι αναγνωρισμένη ως Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας.
Ιστορία
Η αρχική εκκλησία του Αγίου Σίμωνος χτίστηκε τον 7ο-8ο αιώνα, αλλά το υφιστάμενο κτίριο χρονολογείται του 9ου-10ου αιώνα. Είναι αντιπροσωπευτική της Βυζαντινής και Γεωργιανής αρχιτεκτονικής τεχνοτροπίας. Είναι αφιερωμένη στον Άγιο Σίμων τον Κανανίτη, που τον 1ο αιώνα μ.Χ. κήρυξε τον Χριστιανισμό στην Αμπχαζία και την Κολχίδα, όπως αναφέρεται στα Γεωργιανά Χρονικά του 11ου αιώνα. Μετά τον μαρτυρικό του θάνατο με σταύρωση, ενταφιάστηκε στην πόλη Νικόψις στα βόρεια της Αμπχαζίας. Οι τοπικές παραδόσεις συσχετίζουν ένα σπήλαιο της περιοχής με το μέρος όπου μαρτύρησε ο Άγιος Σίμων.
Το 1850 που ο Γεωργιανός ιστορικός Ντιμίτρι Μπακράτζε επισκέφτηκε την εκκλησία, ήταν ερειπωμένη και ο θόλος είχε καταρρεύσει. Η κατάσταση επιδεινώθηκε όταν κλάπηκαν δομικά στοιχεία του κτιρίου για να χρησιμοποιηθούν σε άλλη οικοδομή. Αργότερα, κατά τη δεκαετία του 1880, η εκκλησία ανακατασκευάστηκε και επενδύθηκε με λείες λευκές πέτρες.
Περιγραφή
Η εκκλησία του Αγίου Σίμωνος έχει ένα θόλο. Οι προσόψεις της είναι διακοσμημένες με ανάγλυφες απεικονίσεις χριστιανικών συμβόλων, όπως ψάρια, λιοντάρια και σταυρούς. Στο εσωτερικό δεν έχουν διασωθεί θραύσματα από τοιχογραφίες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας Κατηγορία:Εκκλησίες
Κάστρο Ατζλούν
Το κάστρο Ατζλούν (قلعة عجلون) είναι μουσουλμανικό κάστρο του 12ου αιώνα, το οποίο βρίσκεται στη βορειοδυτική Ιορδανία. Είναι χτισμένο στην κορυφή ενός λόφου που ανήκει στην περιοχή τους όρους Ατζλούν, επίσης γνωστού ως Τζαμπάλ Αούφ μετά την κατάκτηση της περιοχής από μία φυλή βεδουίνων τον 12ο αιώνα. Από την ψηλή του θέση, το κάστρο φρουρούσε τρία ουάντι τα οποία κατέβαιναν προς την κοιλάδα της Ιορδανίας. Το κάστρο χτίστηκε από τους Αγιουβίδες τον 12ο αιώνα και επεκτάθηκε από τους Μαμελούκους τον 13ο αιώνα.
Το κάστρο υπήρξε ο πυρήνας ενός οικισμού ο οποίος έχει εξελιχθεί στη σημερινή πόλη Ατζλούν. Το συνεχές αναπτυσσόμενο faubourg (προάστιο) του κάστρου οδήγησε στο δεύτερο όνομά του, Qalʻat ar-Rabad, δηλαδή «το κάστρο του faubourg» ή «το κάστρο με τα προάστια».
Ιστορία
Το κάστρο Ατζλούν βρίσκεται στην τοποθεσία ενός παλιού μονατηριού. Ανακαινίστηκε ως οχυρό το 1184 από τον Ιζ αλ-Ντιν Ουσάμα, έναν από τους στρατηγούς του στρατού του σουλτάνου Σαλαντίν. Το κάστρο έλεγχε την κυκλοφορία κατά μήκος του δρόμου που ένωνε τη Δαμασκό με την Αίγυπτο. Σύμφωνα με τον ιστορικό του Σαλαντίν, Μπάχα αντ-Ντιν ιμπν Σανταντ, το οχυρό χτίστηκε κυρίως για να βοηθήσει τις αρχές της Δαμασκού να ελέγχουν τις φυλές των βεδουίνων του Τζαμπάλ Αούφ. Αυτές οι φυλές απολάμβαναν αρκετή αυτονομία, κάτι που τους επέτρεπε να συμμαχούν με τους σταυροφόρους, και κάποια στιγμή είχαν στρατοπεδεύσει με εκατό σκηνές δίπλα στους Οσπιτάλιους Ιππότες στο κάστρο Μπελβουάρ στην αντίθετη πλευρά της κοιλάδας της Ιορδανίας. Ως εκ τούτου, το κάστρο Ατζλούν είναι ένα από τα ελάχιστα μουσουλμανικά οχυρά που χτίστηκαν από τους Αγιουβίδες για να προστατέψουν το βασίλειό τους απέναντι στους σταυροφόρους επιδρομείς, οι οποίοι μπορούσαν να έρθουν από τις πόλεις Μπεϊσάν και Μπελβουάρ στα δυτικά και από την πόλη Αλ Καράκ στα νότια.
Από τη θέση του, το οχυρό κυριάρχησε σε μια μεγάλη έκταση της βόρειας κοιλάδας της Ιορδανίας, έλεγχε τα τρία κύρια μονοπάτια που οδηγούσαν σε αυτήν και προστάτευε τους δρόμους επικοινωνίας μεταξύ νότιας Ιορδανίας και Συρίας. Χτίστηκε για να συγκρατήσει την πρόοδο του Λατινικού Βασιλείου, το οποίο με την Αυτοκρατορία του Ούλτρεζορνταν είχε αποκτήσει θέση στην Υπεριορδανία, αλλά και ως απάντηση στο κάστρο Μπελβουάρ το οποίο βρισκόταν λίγα μίλια νότια της θάλασσας της Γαλιλαίας. Ένας άλλος σημαντικός στόχος του οχυρού ήταν να προστατεύει την ανάπτυξη και τον έλεγχο των μεταλλείων σιδήρου της Ατζλούν.
Φαντασία
Με τον όρο φαντασία εννοείται εκείνη η ψυχική λειτουργία που εκδηλώνεται ως παραστατική λειτουργία της συνείδησης και έχει τη βιολογική της βάση στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Αποτελεί βασικό αντικείμενο έρευνας της κλασικής ψυχολογίας και κατέχει πρωτεύουσα θέση στις ανθρωπιστικές επιστήμες και τις νευροεπιστήμες. Βοηθά στην παροχή νοήματος στην εμπειρία και κατανόησης στη γνώση. Είναι θεμελιώδης λειτουργία, μέσω της οποίας οι άνθρωποι αναζητούν νόημα στον κόσμο και κατέχει ρόλο-κλειδί στη μαθησιακή διαδικασία. Με τη φαντασία δίνεται στο άτομο η δυνατότητα να ζωγραφίσει νέους κόσμους πέρα από τον χωροχρόνο.
Κάστρο Ατζλούν
Αρχικό κτίριο
Το αρχικό κτίριο του κάστρου είχε τέσσερις πύργους στις αντίστοιχες τέσσερις γωνίες του, οι οποίοι συνδέονταν μεταξύ τους με τείχος και μία διπλή πύλη. Στους ογκώδεις τείχους του υπήρχαν ενσωματωμένες σχισμές για βέλη και γύρω γύρω ήταν περικυκλωμένο από τάφρο πλάτους περίπου 16 μέτρων και βάθους περίπου 12-15 μέτρων.
Φαντασία
Βιολογική
Βιολογική βάση της φαντασίας συνιστά το είκασμα η παράστασις ή εικονοπλασία ως όρος απόδοσης του imagery. Έχει προταθεί η άποψη ότι τα προϊόντα της φαντασίας προέρχονται από μια διαδικασία μετασχηματισμού της βασικής εικονοπλασίας ή παραστατικής λειτουργίας, της πηγής της φαντασίας. Ο ψυχολόγος Άλαν Λέσλι (Alan Leslie), εργαζόμενος στο Λονδίνο στη δεκαετία του '80, εισήγαγε τη θεωρία ότι η φαντασία αναπτύσσεται σε τρία διαδοχικά βήματα. Καταρχήν υφίσταται μια πρωταρχική αναπαράσταση, μια εικόνα με αληθείς σχέσεις με τον εξωτερικό κόσμο. Στη συνέχεια παράγεται μια δευτερεύουσα απεικόνιση. Τελικά η συνείδηση εισάγει αλλαγές στη δευτερεύουσα απεικόνιση παίζοντας ουσιαστικά με τις αληθείς σχέσεις της με τον εξωτερικό κόσμο, χωρίς ωστόσο να αλλάζει το περιεχόμενο της πρωταρχικής εικόνας.
Κάστρο Ατζλούν
Επέκταση
Μετά τον θάνατο του Ουσάμα, το κάστρο επεκτάθηκε το 1214-15 μ.Χ. από τον Αϊμπάκ ιμπν Αμπντουλάχ, τον κυβερνήτη των Μαμελούκων. Ο Αμπντουλάχ πρόσθεσε έναν καινούριο πύργο στη νοτιοανατολική γωνία και έχτισε την πύλη.
Μετά την πτώση του Καράκ το 1187 μ.Χ. από τους Αγιουβίδες, το κάστρο έχασε την στρατιωτική του σημασία. Στα μέσα του 13ου αιώνα, το κάστρο παραχωρήθηκε στον Γουσέφ ιμπν Αγιούμπ, Βασιλιά Χαλεπίου και Δαμασκού, ο οποίος ανακαίνισε τον βορειοανατολικό πύργο και χρησιμοποίησε το κάστρο ως διοικητικό κέντρο.
Φαντασία
Ψυχολογική
Η φαντασία ως προς την ψυχολογική βάση της είναι ψυχική λειτουργία. Αντλεί το υλικό της από παραστάσεις του παρελθόντος και παραστάσεις του παρόντος. Αυτές οι παραστάσεις διασπώνται στα βασικά τους στοιχεία και κατόπιν αναπλάθονται -δυνητικά σε άπειρους σχηματισμούς- παράγοντας νέες παραστατικές εικόνες. Όταν αναλύονται στα δομικά τους στοιχεία οι φανταστικές παραστάσεις είναι ταυτόχρονα και μνημονικές παραστάσεις, μη αναγνωρίσιμες ωστόσο καθώς εκδηλώνονται με πρωτότυπο και ασυνήθιστο τρόπο. Ο όρος φαντασία στην ψυχολογία καλύπτει το σύνολο της παραστατικής λειτουργίας της ψυχής και αντιστοιχεί στον αγγλ. όρο imagination, ενώ τα ίδια τα εικάσματα, τα πλάσματα της φαντασίας, αποκαλούνται φαντασιώσεις και αντιστοιχούν στον όρο fantasy.
Κάστρο Ατζλούν
Επέκταση
Το 1260 μ.Χ., οι Μογγόλοι κατέστρεψαν μέρη του κάστρου, συμπεριλαμβανομένων και των επάλξεών του. Σύντομα μετά τη νίκη των Μαμελούκων έναντι των Μογγόλων στη μάχη του Αΐν Τζαλούτ, ο Σουλτάνος αντ-Ντάχερ Μπαϊμπάρς ανακαίνισε το κάστρο και καθάρισε την τάφρο. Το κάστρο χρησιμοποιήθηκε ως αποθήκη για καλλιέργειες και προμήθειες. Όταν ο Ιζ αντ-Ντιν Αϊμπάκ διορίστηκε κυβερνήτης, ανακαίνισε το κάστρο για ακόμη μία φορά, όπως φαίνεται από επιγραφή που βρέθηκε στο νοτιοδυτικό πύργο του κάστρου.
Φαντασία
Φιλοσοφική
Σύμφωνα με την πλατωνική αντίληψη η φαντασία είναι δημιουργική ικανότητα της ψυχής, που δημιουργεί «φαντάσματα», στηριγμένη σε στοιχεία της πραγματικότητας. Στον Φίληβο ο Πλάτων θέτει πιθανώς για πρώτη φορά το πλαίσιο της φαντασίας δια στόματος Σωκράτη, όταν αναφέρει όταν ο άνθρωπος λαμβάνει μέσω της όρασης ή κάποιας άλλης αίσθησης τις γνώμες και τα λεγόμενα και κρατά κατόπιν στον νου του τις εικόνες των γνωμών και των λεγομένων. Ο Αριστοτέλης με τη σειρά του διαχωρίζει τη φαντασία από την αίσθηση και τη διάνοια, θεωρώντας επίσης ότι χωρίς τη φαντασία δεν υπάρχει σύλληψις. Οι Επικούρειοι με τη σειρά τους ορίζουν ως φανταστικό εκείνο που έρχεται από έξω, ορίζοντας την νοητική εικόνα ως υλική ουσία της σκέψης. Αντίθετα οι Νεοπλατωνικοί και οι Στωικοί θεωρούν ότι το φανταστικό μπορεί να προέλθει εξίσου από το εξωτερικό περιβάλλον και τον ανθρώπινο ψυχισμό. Κατά τον μεσαίωνα ο Πέτρος Αβελάρδος οριοθετεί τη φαντασία ως ακολουθούσα τις αισθήσεις αλλά όντας πάνω από αυτές εντυπώνει στην ψυχή τις μορφές των πραγμάτων σε μια συγκεχυμένη μορφή, την οποία ξεκαθαρίζει η νόηση.
Κάστρο Ατζλούν
Επέκταση
Κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής περιόδου, ένα βοηθητικό σώμα στρατού αποτελούμενο από πενήντα στρατιώτες εγκαταστάθηκε μέσα στο κάστρο. Κατά το πρώτο τέταρτο του 17ου αιώνα, ο Πρίγκιπας Φαχρ-αλ-Ντιν II το χρησιμοποίησε κατά τη διάρκεια της μάχης ενανίον του Αχμάντ ιμπν Ταρμπέι. Προμήθευσε το κάστρο με ένα σώμα στρατού και τους παρείχει προμήθειες και πυρομαχικά. Το 1812, ο Ελβετός ταξιδιώτης Γιόχαν Λούντβιχ Μπέργκχαρτ βρήκε το κάστρο να κατοικείται από περίπου σαράντα άτομα.
Φαντασία
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Νόηση
Κάστρο Ατζλούν
Επέκταση
Δύο μεγάλοι καταστροφικοί σεισμοί έπληξαν το κάστρο το 1837 και το 1927. Πρόσφατα, το Τμήμα Αρχαιοτήτων της Ιορδανίας χρηματοδότησε ένα πρόγραμμα αποκατάστασης και σταθεροποίησης των τειχών και ξανάχτισε τη γέφυρα πάνω από την τάφρο.
Τουρισμός
Το κάστρο Ατζλούν είναι ανοικτό για τους τουρίστες. Αρκετές περιοχές του μπορούν να εξερευνηθούν και οι τουρίστες στην Ιορδανία το επισκέπτονται συχνά. Μέσα στο κάστρο υπάρχει επίσης μουσείο με αρκετά ενδιαφέροντα αντικείμενα από τις διάφορες χρονικές περιόδους της περιοχής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές αποπερατωμένα τον 12ο αιώνα Κατηγορία:Κάστρα στην Ιορδανία Κατηγορία:Τουρισμός στην Ιορδανία
Ουμβέρτος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα (1909-1943)
Ο Ουμβέρτος (γερμ. Hubertus, 24 Αυγούστου 1909 - 26 Νοεμβρίου 1943) από τον Οίκο της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα ήταν πρίγκιπας της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα.
Βιογραφία
Το 1943 απεβίωσε στο Βελύκι Μόστυ της Ουκρανίας, πολεμώντας στον γερμανικό στρατό κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν 34 ετών και άγαμος.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Πετσάλη Ιωαννίνων
Η Πετσάλη είναι μικρό ημιορεινό χωριό της Ηπείρου στην Περιφερειακή Ενότητα Ιωαννίνων, το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 300 μέτρα και βόρεια του ποταμού Τύρια. Απέχει 35 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την πόλη των Ιωαννίνων, 64 χλμ. Α.-ΒΑ. από την Ηγουμενίτσα και 29 χλμ. Δ.-ΝΔ. από την Ελεούσα (έδρα του δήμου). Βόρεια του χωριού είναι ο Βουτσαράς και η ΕΟ Ιωαννίνων - Ηγουμετσίτσας, ανατολικά τα Κούρεντα των οποίων θεωρείται συνοικισμός. Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 1920 να απογράφεται στην κοινότητα Κουρέντων. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με τα Κούρεντα αποτελούν τη τοπική κοινότητα Κουρέντων της δημοτικής ενότητας Μολοσσών που υπάγεται στο δήμο Ζίτσας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 21 κατοίκους.
Σημείωση
Στον ίδιο δήμο και τη δημοτική ενότητα Εκάλης υπάρχει ο ομόηχος οικισμός Πετσάλι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Ζίτσας Κατηγορία:Χωριά του νομού Ιωαννίνων
Πίτερ Μπογκντάνοβιτς
Ο Πίτερ Μπογκντάνοβιτς (αγγλικά: Peter Bogdanovich, 30 Ιουλίου 1939 – 6 Ιανουαρίου 2022) ήταν Αμερικανός σκηνοθέτης, συγγραφέας, ηθοποιός, παραγωγός, κριτικός και ιστορικός κινηματογράφου.
Μετά την Τελευταία παράσταση, σκηνοθέτησε τη φαρσοκωμωδία Μια τρελή τρελή καταδίωξη (1972), μια μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, και μια άλλη κριτική και εμπορική επιτυχία, το Χάρτινο φεγγάρι (Paper Moon, 1973), που του χάρισε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Σκηνοθεσίας. Οι τρεις επόμενες ταινίες του ήταν όλες κριτικές και εμπορικές αποτυχίες, συμπεριλαμβανομένης της Νταίζη Μίλερ (Daisy Miller, 1974). Έκανε ένα διάλειμμα τριών ετών και μετά επέστρεψε με τις καλτ ταινίες Ο άνθρωπος από τη Σιγκαπούρη (Saint Jack, 1979) και Όλοι έσκασαν στα γέλια (They All Laughed, 1981). Μετά τη δολοφονία της φίλης του, Ντόροθι Στράτεν, έκανε μία ακόμη τετραετία παύση από τη δημιουργία ταινιών και έγραψε ένα βιβλίο για τον θάνατό της με τίτλο The Killing of the Unicorn, πριν επιστρέψει με τη Μάσκα (Mask, 1985), κριτική και εμπορική επιτυχία. Αργότερα σκηνοθέτησε ταινίες όπως Πίσω από τα παρασκήνια (Noises Off, 1992), Ένας απρόβλεπτος έρωτας (The Thing Called Love, 1993), Το νανούρισμα της γάτας (The Cat's Meow, 2001) και Μπερδέματα στο Μπρόντγουεϊ (She's Funny That Way, 2014). Ως ηθοποιός, ήταν γνωστός για τους ρόλους του στη σειρά του HBO Οι σοπράνος και την τελευταία ταινία του Όρσον Γουέλς, Η άλλη πλευρά του ανέμου (The Other Side of the Wind, 2018), την οποία βοήθησε επίσης να ολοκληρωθεί. Έλαβε βραβείο Γκράμι για καλύτερης μουσικής ταινίας για τη σκηνοθεσία του ντοκιμαντέρ Runnin' Down a Dream (2007) για τον Τομ Πέτι.