cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κρητικός φοίνικας
Ποικιλία καρποφορίας
Ό,τι συμβαίνει με τη χουρμαδιά, από περιοχή σε περιοχή έχει παρατηρηθεί και στον φοίνικα του Θεόφραστου, δηλαδή διαφορά ποικιλίας ανάμεσα στους καρπούς, όσον αφορά τη χημική διαδικασία ωρίμανσης τους και το σχήμα. Για παράδειγμα στην Επίδαυρο ο φοίνικας του Θεόφραστου κάνει πιο μακρόστενους καρπούς και όταν βρίσκονται σε κατάσταση ακόμα άγουρη ή ημι-άγουρη, ο πυρήνας (κουκούτσι) υφίσταται, αλλά όχι σε όλα τα στάδια ωρίμανσης (όπως συμβαίνει στη χουρμαδιά), ο οποίος στην πρώτη περίπτωση βρίσκεται εξολοκλήρου σε άγουρη, υγρή κατάσταση και όχι στερεή, σε αντίθεση όμως με τους πιο ωοειδείς καρπούς από την Πρέβελη και γενικότερα την Κρήτη όπου ακόμα και άγουρη πρασινωπού χρώματος να είναι η σάρκα του καρπού, ο πυρήνας μέσα βρίσκεται σε στερεή κατάσταση, ακόμα κι αν εμφανισιακά έχει ένα λευκότερο "άγουρο" χρώμα, καθώς στη μετέπειτα σπορά του παρατηρείται πως ένα 80% μιας ποσότητας, έχει απόδοση ριζοβολίας. Επίσης, μόνο στην ίδια την Κρήτη έχει παρατηρηθεί μικρή διαφορά ιδιοτήτων ανάμεσα σε σπόρους που προέρχονται από την Πρέβελη και το Βάι αντίστοιχα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Αρεκοειδή Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα Κατηγορία:Δρύπες Κατηγορία:Δέντρα της Τουρκίας
Αρκτική ζώνη
Ο όρος αρκτική ζώνη απαντάται ως γεωγραφικός όρος και ως αστρονομικός.
Στη γεωγραφία
Η αρκτική ζώνη είναι η 1η από τον Βόρειο Πόλο ή η 3η από Ισημερινό ζώνη της Γης. Χώρες με σημαντικές περιοχές εντός της αρκτικής ζώνης, εκτός της Ισλανδίας που περιέχεται ολόκληρη κατά ισόθερμη γραμμή είναι: Οι γήινες ζώνες αρκτική και ανταρκτική ονομάζονται και πολικές ζώνες ή κατεψυγμένες.
Ψηφιακό αρχείο ΕΡΤ
Κατηγορία:Γεωγραφία της Αρκτικής Κατηγορία:Χαρτογραφία Κατηγορία:Κοσμογραφία
Τέμενος του πεπληρωμένου φρέατος
Το τέμενος με το όνομα Πουρ κουγιού μεστζηδί, δηλαδή τέμενος του πεπληρωμένου φρέατος υπήρξε ελληνική χριστιανική εκκλησία στην Κωνσταντινούπολη.
Η τοποθεσία του ναού
Το κτίριο βρίσκεται κτισμένο κοντά στο τέμενος του Σεΐχ Μουράδ.
Περιγραφή του ναού
Το κτίριο βρίσκεται κτισμένο σε περίβολο και είναι τρουλωτό χωρίς μιναρέ. Η τοιχοποιία του διαφέρει από όλες τις άλλες σωζόμενες βυζαντινές εκκλησίες. Ο Σεΐδ Αλής δεν μας λέει για την ετυμολογία του ονόματος.
Ιστορία του ναού
Η ιστορία του ναού δεν διασώζεται, ούτε και ξέρουμε πότε μετατράπηκε σε τέμενος. Το βακούφιο του ναού ανήκει στον Χοσρέφ Κιατήμπ, του οποίου ο τάφος είναι άγνωστος.
Πηγές
Φρεατος Φρεατος Κατηγορία:Τζαμιά στην Κωνσταντινούπολη
Λοκομοτίβ Αγίας Πετρούπολης
Η Λοκομοτίβ Αγίας Πετρούπολης ήταν μια ρωσική, ποδοσφαιρική ομάδα από την Αγία Πετρούπολη. Ιδρύθηκε το 1936 και διαλύθηκε το 2006. Αγωνίστηκε επαγγελματικά το 1969 και από το 1992 έως το 2000, πεβιλαμβανομένων 5 περιόδων (1996-2000) στη δεύτερη κατηγορία Ρωσίας, τη Russian First Division. Το 1996 η ομάδα ενώθηκε με την FC Saturn-1991 Saint Petersburg και έπαιξε μια περίοδο σαν FC Lokomotiv-Saturn Saint Petersburg.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιδρύσεις ποδοσφαιρικών ομάδων το 1936 Κατηγορία:Ποδοσφαιρικές ομάδες Ρωσίας Κατηγορία:Λοκομοτίβ Αγίας Πετρούπολης
Ζιρόντ (νομός)
Η Ζιρόντ (γαλλικά: Gironde; οσιτανικά: Gironda), είναι γαλλικός νομός που βρίσκεται στα νοτιοδυτικά της χώρας, στην περιοχή της Νέας Ακουιτανίας. Το όνομα του νομού προέρχεται από τις εκβολές της Ζιρόντ, την κοινή εκβολή των ποταμών Ντορντόν και Γαρούνα. Πρωτεύουσα είναι το Μπορντώ και υπονομαρχίες οι κοινότητες Αρκασόν, Μπλάιγ, Λανγκόν, Λεσπάρ-Μεντόκ και Λιμπούρν. Το INSEE και το Ταχυδρομείο της αποδίδουν τον κωδικό 33. Οι κάτοικοί της αποκαλούνται Ζιροντέν.
Ο πληθυσμός του νομού ανέρχεται σε 1.566.679 κατοίκους κατά την απογραφή του 2016.
Έχει έκταση 9.975,6 τετραγωνικά χιλιόμετρα και διοικητικά αποτελείται από 6 διαμερίσματα.
Γεωγραφία
αριστερά|μικρογραφία|250x250εσ|Νομός Ζιρόντ, πόλεις και δρόμοι Η Ζιρόντ αποτελεί τμήμα της διοικητικής περιοχής της Νέας Ακουιτανίας. Συνορεύει νότια με τον νομό Λαντ, νοτιοανατολικά με το νομό Λοτ-ε-Γκαρόν, ανατολικά με το νομό Δορδόνη, βόρεια με το νομό Σαράντ-Μαριτίμ και προς τα δυτικά βρέχεται σε μήκος 123 χιλιομέτρων από τον Ατλαντικό ωκεανό.
Είναι ο μεγαλύτερος νομός της μητροπολιτικής Γαλλίας (9.975,6 τετραγωνικά χιλιόμετρα) και ο δεύτερος μεγαλύτερος μετά τη Γουιάνα (83.846 τ.χλμ.). Πρωτεύουσα είναι το Μπορντώ, που απέχει 499 χιλιόμετρα από το Παρίσι, κατ'ευθεία γραμμή.
Διαρρέεται από τους ποταμούς Ντορντόν και Γαρούνα, που ενώνονται στο Μπεκ ντ'Αμπέ, κοντά στο Μπορντώ, για να σχηματίσουν τις εκβολές της Ζιρόντ, κατά την εκβολή τους στον Ατλαντικό Ωκεανό. Οι εκβολές της Ζιρόντ είναι η μεγαλύτερη εκβολή στην Ευρώπη. Στην είσοδό τους υπάρχει το Πλατώ ντε Κορντουάν, με έναν από τους παλιότερους φάρους στη Γαλλία για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στις εκβολές του ποταμού, τον Φάρο του Κορντουάν, που αντικατέστησε έναν παλαιότερο, ευρισκόμενο στον Πύργο του Μαύρου Πρίγκιπα.
Ο μεγάλος αμμόλοφος του Πιλά στον κόλπο της Αρκασόν, 65 περίπου χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Μπορντώ, είναι ο ψηλότερος αμμόλοφος της Ευρώπης.
Τμήμα του νομού καλύπτεται από τον δρυμό των Λαντ, που αποτελεί το μεγαλύτερο δάσος της Γαλλίας.
Ιστορία
Από το 1793 έως το 1795, το όνομα του νομού μετατράπηκε σε Μπεκ ντ'Αμπέ για να αποφευχθεί η σχέση με το κόμμα των Γιρονδίνων, που είχε πέσει σε δυσμένεια.
Διοικητική διαίρεση
μικρογραφία|Ο νομός Ζιρόντ Ο νομός Ζιρόντ, ένας από τους 101 νομούς της Γαλλίας, χωρίζεται σε 6 διαμερίσματα, 33 καντόνια και 535 κοινότητες:
Εδαφικά χαρακτηριστικά
μικρογραφία|Ο νομός Ζιρόντ Το έδαφος είναι δομημένο σε τέσσερις διαφορετικές περιοχές:
Δημογραφία
Η δημογραφία της Ζιρόντ χαρακτηρίζεται από υψηλή πυκνότητα και πληθυσμό σε συνεχή ανάπτυξη σε σχέση με τις πρώτες απογραφές.
Το 2016 ο νομός είχε πληθυσμό 1.566.679 κατοίκους, αύξηση 7,04% σε σύγκριση με το 2011 (Γαλλία εκτός του Mayotte: + 2,44%).
Παραπομπές
Κατηγορία:Νομοί της Γαλλίας Κατηγορία:Νομοί της Νέας Ακουιτανίας
Εγκισάιμ
Το Εγκισάιμ, γαλλ.: Eguisheim, είναι κωμόπολη της Αλσατίας στο νομό του Άνω Ρήνου. Βρίσκεται δηλαδή στη βόρειο-ανατολική Γαλλία, 5 χλμ νοτίως του Κολμάρ.
Παράγει υψηλής ποιότητας Αλσατικό κρασί, κυρίως της ποικιλίας Riesling. Πολλά σπίτια της πόλης έχουν χαρακτηριστικές επιγραφές στην Αλσατική διάλεκτο.
Ιστορία
Αρχαιολογικές έρευνες έχουν βεβαιώσει ανθρώπινη παρουσία στην περιοχή ακόμη και από την παλαιολιθική εποχή. Στους ιστορικούς χρόνους η περιοχή κατοικήθηκε από Γαλατική φυλή (Séquanes). Οι Ρωμαίοι που κατέκτησαν το χωριό ανέπτυξαν την καλλιέργεια της αμπέλου και την παραγωγή κρασιού.
Κατά τον Μεσαίωνα, οι Δούκες της Αλσατίας έκτισαν εδώ ένα κάστρο (τον 11ο αιώνα) γύρω από το οποίο αναπτύχθηκε ο υπάρχον σήμερα οικισμός. Το χωριό θεωρείται ως ο τόπος όπου γεννήθηκε ο Πάπας Ρώμης Λέων Θ'.
Ο Λέων Θ'(1002-1054) διετέλεσε Πάπας Ρώμης από το Φεβρουάριο του 1049 μέχρι το θάνατό του τον Απρίλιο του 1054. Ως Πάπας σχετίσθηκε με το Σχίσμα του 1054, καθώς όντας επικεφαλής της εκκλησίας της Ρώμης έστειλε αντιπροσωπεία στην Κωνσταντινούπολη  με   Λεγάτο τον καρδινάλιο της Σίλβα Κάντιντα Ουμβέρτο, ο οποίος κατέθεσε τον Ιούλιο του 1054 στην Αγία Τράπεζα της Αγίας Σοφίας  βούλα που αναθεμάτιζε τον πατριάρχη Μιχαήλ Κηρουλάριο(1043-1059), παρόλο ότι ο Πάπας είχε πεθάνει από τον προηγούμενο Απρίλιο. Αυτή του η πράξη σε συνδυασμό με τον αναθεματισμό του Ουμβέρτου και της ακολουθίας του από τον Πατριάρχη οριοθετεί τον επίσημο χωρισμό μεταξύ της Ανατολικής και της Δυτικής Χριστιανικής  Εκκλησίας. Καθώς ο Λέων Θ' αγιοποιήθηκε από την Καθολική Εκκλησία, στην κεντρική πλατεία του Εγκισάιμ υπάρχει ναός του Αγίου Λέοντος Θ'.
Θεόδωρος Βελλιανίτης
Ο Θεόδωρος Βελλιανίτης (1863 - 1935) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, φιλόλογος και πολιτικός.
Γεννήθηκε στον Πειραιά αλλά καταγόταν από τους Παξούς, απ' όπου εκλεγόταν και βουλευτής. Είχε διατελέσει και υπουργός Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως στην Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1924. Πιο πολύ όμως από την πολιτική του δραστηριότητα, ήταν γνωστός ως δημοσιογράφος και λογοτέχνης. Συνεργάσθηκε με τις εγκυρότερες αθηναϊκές εφημερίδες της εποχής, όπως η Ακρόπολις, το Έθνος, η Εστία, το Εμπρός.
Ορισμένα χρονογραφήματά του έχουν συγκεντρωθεί σε βιβλία, όπως Στρατιωτικαί Αναμνήσεις, Παλαιαί Οδοί και παλαιαί Φυσιογνωμίαι. Ο κόσμος της Βαυαροκρατίας αποτελούσε το αντικείμενο της ενασχόλησής του.
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί-επέκταση Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως Κατηγορία:Έλληνες φιλόλογοι Κατηγορία:Βουλευτές Παξών Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές Κατηγορία:Λήμματα που χρειάζονται παραπομπές από 05/2010
Γεντί Κουλέ
Το Γεντί Κουλέ (τουρκικά: Yedikule) (ελληνικά: Επτά Πύργοι) είναι γειτονιά της συνοικίας Φατίχ της Κωνσταντινούπολης στην Τουρκία. Πήρε το όνομά του από το επτάπύργο φρούριο Γεντί Κουλέ, το οποίο περιβάλλει τη γειτονιά. Το Γεντί Κουλέ έχει γίνει αστική περιοχή από τον 16ο αιώνα. Η γειτονιά έγινε κόμβος βιομηχανικών και αγροτικών δραστηριοτήτων. Το Γεντί Κουλέ έχει μια τοπική ποδοσφαιρική ομάδα Yedikule GSK που έπαιξε στη Δεύτερη κατηγορία ποδοσφαίρου της Τουρκίας για μια σεζόν.
Το Μαρμαράι διέρχεται από τη γειτονιά, ωστόσο ο σιδηροδρομικός σταθμός Γεντί Κουλέ είναι κλειστός και τα τρένα δεν εξυπηρετούν τη γειτονιά.
Ιστορία
Η αστικοποίηση του Γεντί Κουλέ ξεκίνησε τον 16ο αιώνα και έγινε σημαντικός κόμβος βιομηχανικών και γεωργικών δραστηριοτήτων. Τα τείχη Γεντί Κουλέ (επίσης γνωστά ως Τείχη Θεοδοσίου) είναι επίσης ένα αξιοσημείωτο ιστορικό τεχνούργημα. Ο πύργος του, το φρούριο Γεντί Κουλέ, κατασκευάστηκε μεταξύ 408-450 μ.Χ. και επισκευάστηκε μετά τον σεισμό του 740 στην Κωνσταντινούπολη.
Οθωμανική περίοδος
Το Γεντί Κουλέ ήταν γνωστό για τους κήπους του. Οι αστικοί κήποι του Γεντί Κουλέ ήταν επίσης διάσημοι για τα λάχανα και τα μαρούλια τους και χρησιμοποιήθηκαν για περισσότερα από 1500 χρόνια. Σύμφωνα με τα βιβλία των εγγυητών του έτους 1735, υπήρχαν 344 κήποι (συμπεριλαμβανομένων εννέα κήπων, που είναι εγκατεστημένοι μεταξύ της περιοχής "Σουρντιμπί", που εκτείνεται μεταξύ της Πύλης Γεντί Κουλέ και της Πύλης Σιλιβρί). Σύμφωνα με έναν χάρτη του 1835, υπήρχαν 102 κήποι.
Το Γεντί Κουλέ (με το Εντιρνέ Καπού) φιλοξένησε επίσης ορισμένες εγκαταστάσεις όπως σφαγεία, σαπωνοποιίες και κεριά και εργαστήρια.
Σύγχρονη εποχή
Το Γεντί Κουλέ έγινε πολυπληθές μετά την πληθυσμιακή έκρηξη στην Κωνσταντινούπολη μεταξύ 1940-1980. Και ως αποτέλεσμα αυτού, οι αστικοί κήποι του Γεντί Κουλέ και οι βιομηχανικές περιοχές έγιναν κατοικημένες περιοχές και ορισμένα τμήματα των αστικών κήπων χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του Ότογιολ 1 και τη δημιουργία χώρων απόθεσης απορριμμάτων τη δεκαετία του 1970. Ο δήμος της Κωνσταντινούπολης ξεκίνησε ένα έργο αποκατάστασης για τα υπόλοιπα τμήματα των Αστικών Κήπων. Ο Εκτέμ Ιμάμογλου, ως Δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης, δήλωσε ότι: «Ντρέπομαι που τα τείχη του Γεντί Κουλέ δεν αποτελούν τουριστικό αξιοθέατο εδώ και χρόνια».
Εδάφους και σεισμολογία
Μια σημαντική σεισμικά ενεργή ζώνη ρήγματος, το ρήγμα της Βόρειας Ανατολίας, περνά στην υπεράκτια από το Γεντί Κουλέ στη Θάλασσα του Μαρμαρά.
Στη λαϊκή κουλτούρα
Ο Καζίμ Κογιουντζού έδωσε μια συναυλία στο φρούριο Γεντί Κουλέ το 2004. Το Γεντί Κουλέ φιλοξένησε επίσης θεματικά φεστιβάλ όπως η γιορτή του μαρουλιού (Marul Bayramı) στο παρελθόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προάστια της Κωνσταντινούπολης
Νίκος Καραμανλής
Ο Νίκος Καραμανλής (1952) είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και αθλητής της χειροσφαίρισης καθώς και προπονητής ποδοσφαίρου.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1952 στη Ρουμανία από Έλληνες γονείς. Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο στην Κορβίνουλ το 1967, αγωνιζόμενος στη Β΄ εθνική. Το 1969 πηγαίνει στην Α΄ εθνική και στη Ζιούλ Πετροσάνι, ενώ καλείται και αγωνίζεται με την εθνική Νέων Ρουμανίας. Το 1971 αφού τον διεκδίκησε και ο Ολυμπιακός καταλήγει στον Παναθηναϊκό, με τον οποίο αγωνίστηκε και στην εθνική ελπίδων. Μετα από 5 χρόνια στον Παναθηναικό πηγαίνει στην Παναχαϊκή μέχρι το 1981 που πηγαίνει στο Πάτραι στη Β΄ εθνική. Την επόμενη χρονιά ακολουθεί ο Παναιγιάλειος όπου το 1983 σταματάει το ποδόσφαιρο. Σταματώντας το ποδόσφαιρο γίνεται προπονητής και περνά από τον πάγκο πολλλών ερασιτεχνικών συλλόγων της Πάτρας ενώ ταυτόχρονα ασχολείται με το Χάντμπολ, σαν αθλητής αρχικά του Έσπερου Πάτρας και μετά του Ολυμπιακού Πατρών, παίζοντας στην Α΄και Β΄ εθνική κατηγορία έως το 2003. Από το 1983 ήταν παράλληλα και προπονητής ποδοσφαίρου έως το 2005. Την περίοδο 2005-2006 διετέλεσε γενικός διευθυντής στην ΠΑΕ Παναχαϊκή 2005.
Έχει διατελέσει προπονητής της Εθνικής Ελλάδος κωφών με την οποία συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες Κωφών στη Μελβούρνη της Αυστραλίας τον Ιανουάριο του 2005 όπου κατέκτησε την 9η θέση. Επίσης επί πολλά χρόνια υπήρξε ενωσιακός προπονητής της Ε.Π.Σ. Αχαΐας. Με την ΕΠΣ Αχαΐας το 2004 κατέκτησε το πανελλήνιο πρωτάθλημα περιφερειών και συμμετείχε για τον ευρωπαϊκό τίτλο στην τελική φάση που έγινε στο Ντέμπρετσεν της Ουγγαρίας.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ρουμάνοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες προπονητές ποδοσφαίρου Κατηγορία:Έλληνες ομογενείς αθλητές Κατηγορία:Έλληνες αθλητές της χειροσφαίρισης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναχαϊκής Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Α.Π.Σ. Πάτραι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιγιάλειου Κατηγορία:Α.Π.Σ. Ολυμπιακός Πατρών Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ρουμανίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κορβίνουλ Χουνεντοάρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΣ Ζιούλ Πετροσάνι
Μάλκολμ Δ΄ της Σκωτίας
Ο Μάλκολμ Δ΄ της Σκωτίας ή Μάλκολμ ο Παρθένος (Γαελική γλώσσα: Mael Coluim mac Eanric, (1141 - 9 Δεκεμβρίου 1165) βασιλιάς της Σκωτίας (1153-1165) ήταν μεγαλύτερος γιος του Ερρίκου της Νορθουμβρίας και της Άντα ντε Βαρέν. Το όνομα του σχετίζεται με τον προπάππου του Μάλκολμ Γ΄ της Σκωτίας, διαδέχθηκε τον παππού του Δαυίδ Α' της Σκωτίας με τον οποίο είχε τα ίδια Άγγλο-Νορμανδικά γούστα. Οι σύγχρονοι ιστορικοί τον ονομάζουν Παρθένο λόγω της σωματικής του αδυναμίας ή του έντονου ενδιαφέροντος που είχε για τα θρησκευτικά θέματα, είχε άσχημη υγεία από την ημέρα που γεννήθηκε και αυτό τον οδήγησε σε πρόωρο θάνατο 24 ετών.
Πρώτα χρόνια
Ο πατέρας του Ερρίκος γιος και διάδοχος του Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας είχε άσχημη υγεία στην δεκαετία του 1140 και πέθανε αιφνίδια στις 12 Ιουνίου 1152. Ο θάνατος του πατέρα του στο Νιούκασλ ή στο Ρόξμπουρζ, πόλεις που ανήκαν στην Νορθουμβρία, συνδέθηκε με τις διεκδικήσεις της Σκωτίας στην περιοχή, επειδή οι Άγγλοι βρέθηκαν σε μεγάλη αδυναμία με τον εμφύλιο, που ξέσπασε μετά τον θάνατο του Ερρίκου Α΄ της Αγγλίας, γνωστό ως Αναρχία. Σε αντίθεση με τον Ερρίκο Α΄, που έμεινε χωρίς διάδοχο όταν πέθανε ο γιος του Γουλιέλμος Άντελιν στο ναυάγιο του Λευκού πλοίου, ο Δαυίδ Α΄ δεν είχε κανένα πρόβλημα διαδοχής, αφού ο γιος του Ερρίκος άφησε τρεις γιους. Ο Μάλκολμ ο Παρθένος ήταν ο μεγαλύτερος από τους τρεις γιους του Ερρίκου, όταν πέθανε ο πατέρας του ο ηλικιωμένος παππούς του αναζήτησε τον μελλοντικό κηδεμόνα του. Ο Δαυίδ Α΄ έστειλε τον εγγονό του σε περιοδεία μαζί με τον Ντόνντσαντ, κυβερνήτη του Φάιφ που τον προετοίμαζε για κηδεμόνα μαζί με έναν μεγάλο στρατό. Οι προετοιμασίες ήταν σύντομες αφού ο Δαυίδ Α΄ πέθανε σε λιγότερο από έναν χρόνο μετά τον γιο του στις 27 Μαΐου 1153 στην Σκον και τον διαδέχθηκε ο μικρός εγγονός του Μάλκολμ σε ηλικία 12 ετών. Ο Ντόνντσαντ βιάστηκε να ορκιστεί κηδεμόνας πριν την ταφή του ηλικιωμένου βασιλιά επειδή υπήρχαν πολλοί άλλοι μνηστήρες και φοβήθηκε ότι θα χάσει την θέση του, δεν έμεινε ωστόσο ο Ντόνντσαντ για πολύ, πέθανε την επόμενη χρονιά (1154).
Σχέσεις με τον Ερρίκο Β΄ της Αγγλίας
thumb|right|250px|Το κάστρο του Πεβερίλ στο Ντέρμπισαϊρ στο οποίο ο Μάλκολμ Δ΄ έδωσε όρκο υποτέλειας στον Ερρίκο Β΄ της Αγγλίας Το 1157 ο Μάλκολμ ο Παρθένος συμφιλιώθηκε με τον Μίλ Κολουίν Μακχέθ και διορίστηκε στην μονμαρτεία του Ρος θέση που κατείχε ο πατέρας του. Ο Μάλκολμ δεν κληρονόμησε μονάχα το βασίλειο της Σκωτίας αλλά και την κομητεία της Νορθουμβρίας την οποία είχαν κερδίσει ο πατέρας του και ο παππούς του στην διάρκεια των πολέμων με τον Στέφανο της Αγγλίας και την Αυτοκράτειρα Ματθίλδη, παραχώρησε την Νορθουμβρία στον μικρότερο αδελφό του Γουλιέλμο τον Λέοντα και κράτησε για τον εαυτό του την Κάμπρια. Η Κάμπρια, η Νορθουμβρία, το Χάντινγκτον και το Τσέστερ ήταν δώρα του Αγγλικού στέμματος. Ο Μάλκολμ Δ΄ έδωσε όρκο υποτέλειας στον Ερρίκο Β΄ για τις κτήσεις του στο Αγγλικό βασίλειο στο κάστρο του Πεβερίλ στο Ντέρμπισαϊρ (1157) και αργότερα στο Τσέστερ. Ο Ερρίκος Β΄ αργότερα απαγόρευσε στον Μάλκομ να κρατήσει την Κάμπρια και στον Γουλιέλμο την Νορθουμβρία, στην θέση της παραχώρησε στον Μάλκολμ την κομητεία του Χάντινγκτον για την οποία ο Σκωτσέζος βασιλιάς θα έπρεπε να δώσει όρκο υποτέλειας.
Ακολούθησε δεύτερη συνάντηση ανάμεσα στον Μάλκολμ και τον Ερρίκο Β΄ στο Καρλάιλ (1158) μετά την οποία οι βασιλείς της Αγγλίας και της Σκωτίας έγιναν εχθροί και ο βασιλιάς της Σκωτίας δεν ήταν πλέον ιππότης. Το 1159 ο Μάλκολμ συνόδευσε τον Ερρίκο Β΄ στην Αγγλία, τον βοήθησε στην πολιορκία της Τουλούζης και στέφτηκε ξανά ιππότης ωστόσο θεωρείται αμφίβολο αν ο άντρας που στέφτηκε ιππότης ήταν ο βασιλιάς της Σκωτίας ή ο κόμης του Χάντινγκτον, το βέβαιο είναι δεν δόθηκε καμιά άλλη τιμή στην Σκωτία.
Καταστολή εξεγέρσεων
Ο Μάλκολμ επέστρεψε από την Τουλούζη (1160), ο ιστορικός Ρογήρος του Χοβέντεν αναφέρει ότι αντιμετώπισε μια εξέγερση από έξι κόμητες υπό την ηγεσία του Φέρκαρ, μορμάρου του Στράθιρν που πολιόρκησαν τον βασιλιά. Με δεδομένο ότι υπήρχε στα χέρια του Φέρκαρ ο κατάλογος με τα ονόματα των κομητών δεν βρισκόταν ανάμεσα στα ονόματα των επαναστατών ο Ντόντσαντ Β΄ μορμάρος του Φάιφ. Στην Γκέστα Αννάλια ο Ρογήρος του Χοβέντεν σημειώνει ότι λύθηκε ειρηνικά το θέμα και στην συνέχεια ο βασιλιάς ξεκίνησε εκστρατεία εναντίον του Φέργκους λόρδου του Γκάλογουεϊ, ο Φέργκους ηττήθηκε και ο γιος του Ούτρεντ μεταφέρθηκε αιχμάλωτος, ο ίδιος ο Φέργκους αποσύρθηκε μοναχός στο Χόλυρουντ όπου και πέθανε (1161). Οι ιστορικοί δεν γνωρίζουν με βεβαιότητα αν ανήκε ο Φέργκους ανάμεσα στους κόμητες που επαναστάτησαν, το βέβαιο είναι ότι η εκστρατεία έγινε επειδή ο Φέργκους ενοχλούσε συνέχεια με επιδρομές.
Λίγο πριν τον Ιούλιο του 1163 και ενώ έδινε όρκο υποτέλειας στον Ερρίκο Β΄ ο Μάλκολμ αρρώστησε βαριά στο Ντόνκαστερ. Σκωτσέζικες πηγές αναφέρουν μια εξέγερση στο Μόρεϊ την οποία ο Μάλκολμ τιμώρησε σκληρά :
Όλοι οι κάτοικοι του Μόρεϊ έφυγαν από την πατρίδα τους και διασκορπίστηκαν σε ολόκληρη την Σκωτία, ο Μάλκολμ έγινε ο νέος Σκωτσέζος Ναβουχοδονόσωρ Β΄ απέναντι στους κατοίκους του Μόρεϊ που με παρόμοιο τρόπο είχε διασκορπίσει τους Ιουδαίους δυο χιλιετίες πριν
Έκλεισε ειρήνη με τον Ερρίκο Β΄ και αντικατέστησε τον Φέργκους του Γκάλογουεϊ με τους γιους του, το Μόρεϊ οικίστηκε με νέους κατοίκους, από τους παλιούς εχθρούς του Μάλκολμ έμεινε μονάχα ο Σάμερλεντ ο οποίος από το 1160 ήταν βασιλιάς των νησιών και του Άρτζιλ. Ο Σάμερλαντ επικεφαλής μεγάλου στρατού νησιωτών και Ιρλανδών, επιτέθηκε στην Γλασκώβη και στο Ρένφριου όπου ο Βάλτερ Φίτζαλαν είχε ολοκληρώσει ένα κάστρο. Ο Σάμερλαντ και ο γιος του ηττήθηκαν και σκοτώθηκαν από τον στρατό του Χέρμπερτ επισκόπου της Γλασκώβης, οι χρονικογράφοι αποδίδουν την νίκη σε θεία επέμβαση του Αγίου Κεντιγκέρν.
Θάνατος
thumb|right|250px|Ο Δαυίδ Α΄ της Σκωτίας με τον νεαρό εγγονό και διάδοχο του Μάλκολμ Δ΄ Το 1160 συμφωνήθηκε ο γάμος του Μάλκολμ του Παρθένου με την Κωνσταντία του Παντιέβρ, την αδελφή του Κόναν Δ΄ της Βρετάνης που την ίδια χρονιά είχε παντρευτεί την αδελφή του Μάλκολμ Μαργαρίτα του Χάντιγκτον. Η Κωνσταντία αρνήθηκε επειδή είχε στόχο να παντρευτεί στον τρίτο του γάμο τον Λουδοβίκο Ζ΄ της Γαλλίας, ο γάμος δεν έγινε επειδή ο Λουδοβίκος παντρεύτηκε την Αδέλα της Καμπανίας.
Ο Μάλκολμ Δ΄ της Σκωτίας πέθανε στις 9 Δεκεμβρίου 1165 στο Ζέντμπουργκ σε ηλικία 24 ετών, η άσχημη υγεία που είχε από μικρός χειροτέρευσε όταν προσβλήθηκε από την Νόσο του Πάτζετ μια ασθένεια που προκαλεί παραμόρφωση των οστών. Οι σύγχρονοι με την εποχή του ιστορικοί έγραψαν ότι δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ήταν μεγάλος βασιλιάς αλλά οι ιστορικοί αργότερα έχουν άλλη γνώμη. Τα Χρονικά του Ούλστερ καταγράφουν τον θάνατο του (1165) :
"Ο Μέιλ Κολουίμ Κενν Μορρ, γιος του Ερρίκου, υψηλός βασιλιάς της Σκωτίας, ο καλύτερος χριστιανός βασιλιάς, πολύ φιλάνθρωπος και ευσεβής πέθανε".
Ιστορικές απόψεις
Ο Γουλιέλμος του Νιούμπεργκ περιγράφει τον Μάλκολμ σαν τον πιο χριστιανό βασιλιά που πέρασε από την Σκωτία
Οι γνώμες ωστόσο για τον ίδιο δεν ήταν πάντα οι καλύτερες τα ''Γκέστα Αννάλια" σημειώνουν :
"Παραμέλησε σε μεγάλο βαθμό το βασίλειο του, εξόργισε τον λαό του και τον μίσησε. Ο μεγαλύτερος από τους αδελφούς του Γουλιέλμος που βρισκόταν σε πόλεμο με τους Άγγλους ανέλαβε αυτόνομα την υπεράσπιση της Νορθουμβρίας παρά την θέληση του βασιλιά".
Σύμφωνα με τον θρύλο είχε μια κόρη που την αρραβώνιασε με τον Ερρίκο, πρίγκιπα της Κάπουα αλλά πιθανότατα αυτό είναι εσφαλμένο επειδή δεν είχε παιδιά, η μητέρα του σχεδίαζε να τον παντρέψει με την κόρη του Κόναν Γ΄ της Βρετάνης Κωνσταντία αλλά πέθανε πριν πραγματοποιηθεί ο γάμος. Είναι δύσκολο με τις ελάχιστες πηγές που υπάρχουν να αναγνωρίσουμε αν ο Μάλκολμ συνέχισε τις μεταρρυθμίσεις του παππού του αλλά φαίνεται ότι οι σερίφηδες του Κράιλ, του Ντανφέρμλιν, του Εδιμβούργου, του Φόρφαρ, του Λανάρκ, του Λινλιθγκόου και ο δικαστής του Λόθιαν χρονολογούνται από την εποχή του. Ο Μάγκνους ίδρυσε μοναστήρι Κιστερκιανών στο Κουπάρ Άνγκους και οι θρησκευτικές προτιμήσεις του επεκτάθηκαν και στους ευγενείς σε περιοχές όπως το Γκαλογουέι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βασιλείς της Σκωτίας Κατηγορία:Οίκος του Ντάνκελντ
Βοημούνδος Β΄ της Αντιόχειας
Ο Βοημούνδος Β΄ της Αντιόχειας (Ιταλ. Boemondo II d'Antiochia, 1108 - Φεβρουάριος 1130) μέλος του Οίκου των Ωτβίλ, ήταν ο δεύτερος Πρίγκιπας του Τάραντα (1111 - 1128) και ο δεύτερος Πρίγκιπας της Αντιόχειας (1111 - 1130). Ο Βοημούνδος Β΄ ήταν γιος και διάδοχος του Βοημούνδου Α΄ της Αντιόχειας και της Κωνσταντίας των Καπετιδών, κόρης του Φιλίππου Α΄ της Γαλλίας. Ο πατέρας του ηττήθηκε από τον αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ και έγινε με την "Συνθήκη της Δεαβόλεως" υποτελής στην Βυζαντινή αυτοκρατορία. Σε τρία χρόνια ο Βοημούνδος Β΄ διαδέχτηκε τον πατέρα του σε βρεφική ακόμα ηλικία υπό την κηδεμονία της μητέρας του Κωνσταντίας. Ο ξάδελφος του Τανκρέδος της Γαλιλαίας ορίστηκε κυβερνήτης στο Πριγκιπάτο της Αντιόχειας αλλά πέθανε πρόωρα την επόμενη χρονιά (1112), νέος κυβερνήτης ορίστηκε ο Ρογήρος του Σαλέρνο που έπεσε στην "μάχη του Μπαλάτ" (1119). Την διοίκηση ανέλαβε κατόπιν ο Βαλδουίνος Β΄ της Ιερουσαλήμ που κυβέρνησε μέχρι την ενηλικίωση του μικρού Βαλδουίνου.
Ο Βαλδουίνος ήρθε στην Αντιόχεια το φθινόπωρο του 1126, ακολούθησαν επιτυχείς στρατιωτικές επιθέσεις στους γείτονες Μουσουλμάνους ηγεμόνες αλλά η εμφύλια σύγκρουση που είχε με τον Ζοσλέν Α΄ της Έδεσσας επέτρεψε στον Ιμαντεντίν Ζενγκί να καταλάβει την Μοσούλη και το Χαλέπι. Ο Ρογήρος Β΄ της Σικελίας κατέκτησε στο μεταξύ το πριγκιπάτο του Τάραντα (1128) και ανακηρύχτηκε νέος πρίγκιπας. Ο Βοημούνδος Β΄ έπεσε σε εκστρατεία εναντίον του Εμίρη των Ντανισμεντίδων στο Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας, το κεφάλι του κόπηκε και απεστάλη βαλσαμωμένο στο Χαλιφάτο των Αββασιδών.
Κηδεμονία
Ο πατέρας του επέστρεψε στην Ευρώπη όταν γεννήθηκε για να συγκεντρώσει στρατιωτική στήριξη απέναντι στον Βυζαντινό αυτοκράτορα, άφησε τον ανιψιό του Τανκρέδο να κυβερνήσει την Αντιόχεια. Σε δύο διατάγματα ο νεογέννητος Βοημούνδος καταγράφεται "πρίγκιπας της Αντιόχειας" (1108). Τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου ο Βοημούνδος Α΄ αναγκάστηκε να υπογράφει την ταπεινωτική "Συνθήκη της Δεαβόλεως" με την οποία αναγνώρισε την υποτέλεια του στον Βυζαντινό αυτοκράτορα, στην συνέχεια πέθανε. Όταν πέθανε ο πατέρας του ο Βοημούνδος Β΄ ήταν πολύ μικρός και έμενε στην Απουλία, η μητέρα του ανέλαβε την διακυβέρνηση του Τάραντα. Ο Αλέξιος Α΄ έστειλε απεσταλμένους στον Τανκρέδο και του ζήτησε την παράδοση της Αντιόχειας αλλά εκείνος αρνήθηκε και συνέχισε να κυβερνά το πριγκιπάτο. Ο Τανκρέδος πέθανε πρόωρα (1112) και τον διαδέχθηκε ο γιος της αδελφής του Ρογήρος του Σαλέρνο.
Το νομικό καθεστώς που επικράτησε την εποχή που κυβέρνησε την Αντιόχεια ήταν αβέβαιο. Ο Γουλιέλμος της Τύρου γράφει ότι ο Τανκρέδος όρισε διάδοχο του τον Ρογήρο με τον όρο "να παραδώσει την εξουσία στον Βοημούνδο όταν ενηλικιωθεί ή αν του το ζητήσει ο ίδιος", ο Βαλδουίνος θα είχε μόνο τον ρόλο του αντιβασιλιά και όχι του κυβερνήτη. Ο Ρογήρος ωστόσο πήρε τον τίτλο του πρίγκιπα και κυβέρνησε ο ίδιος σαν μοναδικός πρίγκιπας χωρίς να υπολογίζει τον Βοημούνδο. Ο σύγχρονος συγγραφέας Φύλτσερ του Σαρτρ κατηγορεί τον Ρογήρο ότι "στέρησε την κληρονομιά από τον μικρό γιο του Βοημούνδου που ζούσε στην Απουλία με την μητέρα του". Τα διατάγματα που εκδόθηκαν στην Ιταλία την περίοδο 1117 - 1119 καταγράφουν τον μικρό Βοημούνδο σαν γιο του πρίγκιπα της Αντιόχειας αλλά όχι τον ίδιο σαν πρίγκιπα.
Γάμος
Ο Ρογήρος μαζί με πολλούς άλλους ευγενείς από την Αντιόχεια χάθηκαν στην "μάχη του Μπαλάτ" (28 Ιουνίου 1119), ο Βαλδουίνος Β΄ έσπευσε στην Συρία για να σώσει την Αντιόχεια από τον Ορτοκίδη κυβερνήτη του Μαρντίν Νατζ αντ-Ντιν Ιλγκαζί ιμπν Αρτούκ. Ο Ουόλτερ Δε Τσάνσελορ γράφει ότι οι ευγενείς της Αντιόχειας ανακήρυξαν τον Ρογήρο Β΄ αντιβασιλιά με τον όρο να παραδώσει στον Βοημούνδο την "νόμιμη κληρονομιά του" όταν ενηλικιωθεί. Ο Βαλδουίνος Β΄ υποσχέθηκε να παραχωρήσει την εξουσία στον Βοημούνδο Β΄ όταν έρθει στο πριγκιπάτο. Η ίδια Συνέλευση συμφώνησε να παντρευτεί ο μικρός Βοημούνδος την κόρη του Βαλδουίνου Β΄ Αλίκη της Αντιόχειας. Συμφώνησαν τέλος να μην κατέχει κανέναν νόμιμο τίτλο ο Βοημούνδος όσο λείπει από το πριγκιπάτο. Ο Βαλδουίνος Β΄ αιχμαλωτίστηκε (1123), οι αστοί της Αντιόχειας έστειλαν απεσταλμένους στο Βοημούνδο και του ζήτησαν να επανέλθει στο πριγκιπάτο του, ο Βοημούνδος Β΄ είχε φτάσει ήδη 16 ετών. Ο Γουλιέλμος της Τύρου γράφει ότι ο Βοημούνδος Β΄ και ο Γουλιέλμος Β΄ της Απουλίας προχώρησαν σε συμφωνία ώστε αν ένας από τους δύο πεθάνει χωρίς κληρονόμους να κληρονομήσει ο άλλους τους τίτλους και τα εδάφη του, η αξιοπιστία της συμφωνίας ωστόσο αμφισβητείται. Ο Αλεξάντερ του Τελέζ αναφέρει ότι πριν αναχωρήσει ο Βοημούνδος για την Συρία εμπιστεύτηκε τα Ιταλικά του εδάφη στην Αγία Έδρα, ο Ρομουάλντ του Σαλέρνο αντίθετα γράφει ότι διόρισε κυβερνήτη τον Αλεξάντερ, κόμη του Κονβερσάνο. Ο Βοημούνδος Β΄ απέπλευσε τον Σεπτέμβριο του 1126 από το Οτράντο με έναν στόλο 24 πλοίων.
Πρίγκιπας της Αντιόχειας
thumb|right|250px|Το πριγκιπάτο της Αντιόχειας ([[1135)]] Ο Βοημούνδος Β΄ στρατοπέδευσε τον Οκτώβριο ή τον Νοέμβριο στην Αντιόχεια στο λιμάνι του Σαιν-Σιμεόν, από εκεί πήγε στην Αντιόχεια και συνάντησε τον Βαλδουίνο Β΄ που του παραχώρησε την πόλη. Ο Βοημούνδος στέφτηκε επίσημα πρίγκιπας ως Βοημούνδος Β΄ της Αντιόχειας παρουσία του πεθερού του Βαλδουίνου Β΄. Ο Ματθαίος της Έδεσσας περιγράφει τον Βοημούνδο ως "ισχυρό άνδρα με μεγάλη δύναμη". Αμέσως μετά την άφιξη του ο Μπάντρ αντ Ντολάχ κυρίeυσε τhn Καφαρτάμπ αλλά ο Βοημούνδος την ανακατέλαβε στις αρχές του 1227, σύμφωνα με τον Στήβεν Ράνσιμαν η επίθεση του στο Σαϊζάρ έγινε την ίδια περίοδο. Ο Βοημούνδος Β΄ συγκρούστηκε με τον Ζοσλέν Α΄ της Έδεσσας (1127) αλλά οι λόγοι που έφεραν την εχθρότητα ανάμεσα στους δύο χριστιανούς ηγέτες είναι άγνωστοι.
Απώλεια του Τάραντα
Ο ξάδελφος του Βοημούνδου Β΄ Γουλιέλμος Β΄ της Απουλίας πέθανε χωρίς απογόνους (25 Ιουλίου 1127) και ο κοινός ξάδελφος τους Ρογήρος Β΄ της Σικελίας αποφάσισε να κατακτήσει την Απουλία. Ο Πάπας Ονώριος Β΄ προσπάθησε να τον εμποδίσει αλλά χωρίς αποτέλεσμα, ο Ρογήρος Β΄ δεν τον άκουσε. Τον Μάιο του 1128 επιτέθηκε στο πριγκιπάτο του Τάραντα και κατέλαβε διαδοχικά τον Τάραντα, το Οτράντο και το Μπρίντιζι χωρίς αντίσταση, ολοκλήρωσε την κατάκτηση στις 15 Ιουνίου 1128. Ο Βαλδουίνος Β΄ εκμεταλλεύτηκε τον εμφύλιο που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στους Ασασίνους και τον Ατάμπεη της Δαμασκού για να επιτεθεί τον Νοέμβριο του 1129 στην περιοχή της Δαμασκού και να πολιορκήσει την Μπανιάς. Ο Βοημούνδος και ο Ζοσκελίν ενώθηκαν με τον Βαλδουίνο αλλά μία ισχυρή καταιγίδα διέλυσε τον στρατό τους και τους ανάγκασε να λύσουν την πολιορκία.
Θάνατος σε μάχη
Ο Βοημούνδος Β΄ αποφάσισε να ανακτήσει την Ανάζαρβο και άλλες περιοχές που είχαν χαθεί στο Αρμενικό βασίλειο της Κιλικίας και επιτέθηκε τον Φεβρουάριο του 1130 στην Κιλικία. Ο Λέων Β΄ της Αρμενίας ζήτησε βοήθεια από τον εμίρη των Ντανισμεντίδων που έκανε αιφνίδια επίθεση στον στρατό του Βοημούνδου, ο Βοημούνδος Β΄ και όλοι οι στρατιώτες του σφαγιάστηκαν στην μάχη. Ο συγγραφέας Μιχαήλ ο Σύριος (1126 - 1199) γράφει ότι οι Τούρκοι σκότωσαν κατά λάθος τον Βοημούνδο επειδή δεν τον γνώρισαν, ο στόχος τους ήταν να τον αιχμαλωτίσουν για να ζητήσουν τεράστια λύτρα. Το κεφάλι του κόπηκε, βαλσαμώθηκε και απεστάλη στον χαλίφη των Αββασιδών.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε την Αλίκη της Αντιόχειας κόρη του Βαλδουίνου Β΄ της Ιερουσαλήμ και της Μορφίας της Μελιτηνής. Το μοναδικό τους παιδί ήταν η Κωνσταντία της Αντιόχειας που ήταν μόλις δύο ετών όταν πέθανε ο πατέρας της (1130). Η μητέρα της Αλίκη ήθελε να γίνει κηδεμόνας της Κωνσταντίας αλλά οι ευγενείς της Αντιόχειας προτίμησαν τον πατέρα της Βαλδουίνο Β΄. Ο Ρογήρος Β΄ της Σικελίας διεκδίκησε και το πριγκιπάτο της Αντιόχειας αλλά δεν μπόρεσε να εκστρατεύσει ποτέ εναντίον της Κωνσταντίας.
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος των Ωτβίλ Κατηγορία:Πρίγκιπες της Αντιόχειας
Ευρώτας (ποταμός)
Ο Ευρώτας είναι ποταμός της Πελοποννήσου. Πηγάζει από το αρκαδικό οροπέδιο, νότια της Μαντινείας. Συγκεκριμένα οι πηγές του βρίσκονται στην περιοχή Λογαρά του χωριού Σκορτσινός το οποίο είναι και το τελευταίο Αρκαδικό χωριό. Μετά από μία διαδρομή 82 χλμ., στην κοιλάδα που ορίζουν ο Πάρνωνας και ο Ταΰγετος, κατά τη διάρκεια της οποίας δέχεται τα νερά από αρκετούς παραποτάμους, εκβάλλει στο μυχό του Λακωνικού Κόλπου, σχηματίζοντας δέλτα. Από τα νερά του υδρεύονται οικισμοί και αρδεύεται ένα μεγάλο μέρος της καλλιεργήσιμης έκτασης στη Λακωνία.
Αριθμητικά στοιχεία
Ο Ευρώτας έχει μήκος που προσεγγίζει τα 82 χιλιόμετρα. Η επιφάνεια της λεκάνης απορροής του καλύπτει έκταση 1.605 χμ², το ύψος της μέσης ετήσιας βροχόπτωσης είναι 900 mm, ο μέσος ετήσιος όγκος υετού ανέρχεται σε 1.444x106 μ³, το δε μέσο συνολικό ετήσιο δυναμικό των υδάτων του ποταμού εκτιμάται σε 360x106 μ³..
Παραπόταμοι του Ευρώτα
Από τις δύο οροσειρές που περιβάλλουν τον Ευρώτα κατεβαίνουν αρκετοί παραπόταμοι, άλλοτε ορμητικοί, σημαντικότεροι των οποίων είναι ο Γερακάρης και το Αρδελολάγκαδο (από τον Ταΰγετο) και ο Οινούς, το Μεγάλο Ρέμα και το Μαριόρεμα (από τον Πάρνωνα). Σπουδαιότερος είναι ο Οινούς ή Κελεφίνα, που πηγάζει από το χωριό Αράχοβα του Πάρνωνα. Οι εν λόγω παραπόταμοι μεταφέρουν μεγάλες ποσότητες ιλύος και πέτρες με συνέπεια ο Ευρώτας να χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα προσχωματικός. Οι δε εκβολές του επεικτείνονται συνέχεια προς τη θάλασσα με συνέπεια να διαφοροποιείται κατ' έτος η γραμμή του αιγιαλού και το πλάτος της παραλίας στον μυχό του Λακωνικού Κόλπου.
Οικοσύστημα
Στις όχθες του, αλλά και σε νησίδες στην κοίτη του, φύονται πολλά υδρόβια φυτά και καλαμιές. Στα νερά του ζουν επίσης πολλά χέλια και στις όχθες του βατράχια και διάφορα είδη πουλιών. Με τα χρόνια έχει λιγότερο νερό, ενώ το καλοκαίρι η κοίτη του ξεραίνεται σε πολλά σημεία, αφήνοντας νερόλακκους κατά μήκος της κοίτης του, όπου συγκεντρώνεται πρασινάδα (που μοιάζει στην όψη με μούχλα) και επιζούν υδρόβια φυτά μέχρι το φθινόπωρο, οπότε και ανεβαίνει ξανά η στάθμη των νερών.
Στις εκβολές του σχηματίζει εκτεταμένο δέλτα, το οποίο είναι ένας από τους πιο σημαντικούς υγροβιότοπους της Πελοποννήσου και υπάγεται στο δίκτυο περιοχών Natura 2000. Κάποτε κάλυπτε σημαντική έκταση, τώρα όμως έχει αποξηραθεί κατά το μεγαλύτερο μέρος του και καλλιεργείται εντατικά ή δέχεται οικιστική πίεση. Παρ' όλα αυτα, το δέλτα παραμένει σημαντικός τόπος για τα διαβατικά πουλιά και είναι η τρίτη πιο σημαντική περιοχή της Ελλάδας (μετά τη Ζάκυνθο και την Κρήτη) για την ωοτοκία της θαλασσοχελώνας (caretta caretta). Επίσης, αποτελεί καλό βιότοπο για τα υδρόβια φυτά και ζώα.
Τα στρέμματα που απομένουν είναι γεμάτα με: αμμοθίνες, αλμυρόβαλτους, εποχιακές και μόνιμες λιμνοθάλασσες, καλαμιώνες, τάφρους και θαμνώνες. Ξεχωρίζουν οι επιμέρους υγρότοποι του έλους Αστερίου και της λιμνοθάλασσας Βιβάρι.
Στις ακτές της θάλασσας υπάρχουν μεγάλα λιβάδια Ποσειδωνίας και στις εκβολές του ποταμού φυτρώνουν πολλά κοινά φυτά, όπως διάφορα είδη του γένους potamogeton. Στα ανοιχτά, εμφανίζονται συχνά πρασινοχελώνες (chelonia mydas), που δεν αναπαράγονται όμως σ' αυτή την περιοχή, αλλά στην ανατολική Μεσόγειο. Επίσης συναντώνται δελφίνια και φώκαινες (phocaena phocaena). Στις αμμοθίνες και τις παραλίες ανθίζουν ο κρίνος της θάλασσας, το eryngium maritimum, το medicago marina, το linum hellenicum, το οποίο δεν συναντάται πουθενά αλλού, κ.ά..
Στα ποτάμια είναι κοινές οι βαλτοχελώνες και οι ποταμοχελώνες, τα νερόφιδα και δύο ψαράκια του γλυκού νερού: το είδος Squalius keadicus, που βρίσκεται μόνο σ' αυτή την περιοχή, και το είδος Tropidophoxinellus spartiaticus, που είναι ενδημικό στα ποτάμια της Πελοποννήσου.
Ιστορία
Ο Ευρώτας είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την ιστορία της αρχαίας Σπάρτης, η οποία και είχε χτιστεί σε ύψωμα κοντά στη δεξιά όχθη του. Τη δεκαετία του 1990 έγιναν έργα διάνοιξης της κοίτης του κοντά στις εκβολές του και οι όχθες του ενισχύθηκαν και ανυψώθηκαν. Κάποιες φορές, πάντως, έχει υπάρξει κίνδυνος υπερχείλισης του ποταμού τον χειμώνα. Το 1999 μεγάλες καλλιεργούμενες εκτάσεις της κοιλάδας του Ευρώτα πλημμύρισαν, όπως και αρκετά χωριά στην ίδια περιοχή.
Οικολογικά προβλήματα
Τα τελευταία χρόνια το ποτάμι έχει πληγεί από τη ρίψη σκουπιδιών και μπαζών στις όχθες του, την υπερβόσκηση, τον υπερτροφισμό από τα υπολείμματα των λιπασμάτων και τέλος, την υπέρμετρη επέκταση καλλιεργούμενων εκτάσεων σε μερικά σημεία κατά μήκος της όχθης του.
Εκπρόσωποι της αυτοδιοίκησης, από τα παρόχθια χωριά του Δήμου Ευρώτα, στην περιοχή της Σκάλας Λακωνίας κατήγγειλαν τον Ιανουάριο του 2011 με ψήφισμα ότι εκατοντάδες ψάρια που ασφυκτιούσαν στα μολυσμένα - από τα λύματα ελαιοτριβείων και άλλων ρυπογόνων μονάδων - νερά του ποταμού ξεβράζονταν νεκρά.
Ρίτσαρντ Ντρέιφους
Ο Ρίτσαρντ Ντρέιφους (Richard Stephen Dreyfuss, γενν. 29 Οκτωβρίου 1947) είναι Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης, βραβευμένος με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου.
Βιογραφία
Η πορεία του ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του '60 όταν συμμετείχε ως κομπάρσος στην ταινία Η Κοιλάδα με τις Κούκλες (Valley of the Dolls). Έλαβε παγκόσμια αναγνωρισιμότητα με την συμμετοχή του στην ταινία του Τζορτζ Λούκας Νεανικά Συνθήματα (American Graffiti, 1973). Έπειτα πρωταγωνίστησε στις ταινίες Τα σαγόνια του καρχαρία (Jaws, 1975), Στενές επαφές τρίτου τύπου (Close Encounters of the Third Kind, 1977) του Στίβεν Σπίλμπεργκ. To 1977 βραβεύτηκε με όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία του Χέρμπερτ Ρος Το Κορίτσι του Αποχαιρετισμού (The Goodbye Girl, 1977) βασισμένο σε θεατρικό του Νιλ Σάιμον. Συνέχισε την επιτυχημένη του πορεία κατά τη δεκαετία του '80 με τις ταινίες Επιτέλους Είναι η Ζωή Μου (Whose Life Is It Anyway?, 1981), Οι Κοριοί (Stakeout, 1987) και Για Πάντα (Always, 1989). To 1995 έλαβε τη δεύτερή του υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία Το Έπος του Κυρίου Χόλαντ (Mr. Holland's Opus) το οποίο έχασε από τον Νίκολας Κέιτζ για την ταινία Αφήνοντας το Λας Βέγκας (Leaving Las Vegas, 1995). Ο Ντρέιφους είναι επίσης βραβευμένος με Χρυσή Σφαίρα και BAFTA, ενώ το 2002 έλαβε μια υποψηφιότητα για Βραβείο Σωματείου Ηθοποιών για καλύτερη ανδρική ερμηνεία σε τηλεταινία ή μίνι σειρά. Παντρεύτηκε τρεις φορές την πρώτη φορά με την παραγωγό και συγγραφέα Τζέρεμι Ρέιν από το 1983 μέχρι και το 1995 με την οποία απέκτησε 3 παιδιά.
Βραβεύσεις
Βραβεία Ακαδημίας Κινηματογράφου Βράβευση:
Χρυσές Σφαίρες Βράβευση:
Υποψηφιότητα
Βραβεία Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου Βράβευση:
Υποψηφιότητα:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένοι με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένοι με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Ηθοποιού (Κωμωδίες ή Μιούζικαλ) Κατηγορία:Βραβευμένοι με BAFTA Α' Ανδρικού Ρόλου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Αμερικανοί άνδρες ηθοποιοί θεάτρου Κατηγορία:Αμερικανοί κωμικοί
Γ.Σ. Εργοτέλης
Ο Γυμναστικός Σύλλογος «Ο Εργοτέλης» Ηρακλείου Κρήτης είναι ελληνικό αθλητικό σωματείο που δραστηριοποιείται στην πόλη του Ηρακλείου, στον ομώνυμο νομό, όπου και βρίσκονται οι έδρες των τμημάτων του. Το όνομα της ομάδας προέρχεται από τον αρχαίο Κρητικό αθλητή Εργοτέλη, που στέφθηκε Ολυμπιονίκης το 472 π.Χ. Επίσημο έτος ίδρυσης του σωματείου είναι το 1929 και αγωνίζεται με χρώματα το κίτρινο και το μαύρο. Διατηρεί τμήματα ποδοσφαίρου, ανδρικό και γυναικείο, καθώς και τμήματα καλαθοσφαίρισης για αθλητές όλων των ηλικιών.
Ανδρών
thumb|240px|left|[[Α.Π.Σ. Πανθρακικός|Πανθρακικος − Εργοτέλης, 2009-10.]]
Ο Γ.Σ. Εργοτέλης διατηρεί και διαχειρίζεται συνολικά τέσσερα αγωνιστικά τμήματα ποδοσφαίρου ανδρών. Το τμήμα ποδοσφαίρου ανδρών του Εργοτέλη εδρεύει στο Ηράκλειο, και είναι το αρχαιότερο και πιο επιτυχημένο τμήμα του Συλλόγου, με επίσημη ημερομηνία ίδρυσης την 7η Αυγούστου 1929. Την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο η ομάδα αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Super League 2 και διεξάγει τα εντός έδρας παιχνίδια της στο σύγχρονο Παγκρήτιο Στάδιο, χωρητικότητας 26.240 θεατών. Είναι η δεύτερη (χρονολογικά) ποδοσφαιρική ομάδα του Ηρακλείου που έχει ποτέ αντιπροσωπεύσει την πόλη στην κορυφαία κατηγορία των Ελληνικών Πρωταθλημάτων, έχοντας συνολικά 9 παρουσίες κατά το διάστημα 2004−2015. Η καλύτερη θέση που έχει τερματίσει η ομάδα στην Πρώτη κατηγορία είναι η 7η, την σεζόν 2013−14. Έχει κερδίσει το πρωτάθλημα της Β΄ Εθνικής μια φορά, το 2006, καθώς και το Κύπελλο ερασιτεχνών το 1983.
Τα υπόλοιπα αγωνιστικά τμήματα ποδοσφαίρου ανδρών του Εργοτέλη περιλαμβάνουν τους Νέους Εργοτέλη, τα Κανάρια Εργοτέλη και το πλέον πρόσφατο Μαρτινέγκο (έτος ίδρυσης 2016). Τα τμήματα αυτά στελεχώνονται από νεαρούς αθλητές από τις ακαδημίες του Συλλόγου και αγωνίζονται στα τοπικά πρωταθλήματα της ΕΠΣ Ηρακλείου, χωρίς δικαίωμα ανόδου μετά από απόφαση της διοίκησης του Εργοτέλη. Αντί τούτου, οι νεαροί αθλητές προωθούνται στις ομάδες που αγωνίζονται στις μεγαλύτερες κατηγορίες με βάση ηλικιακά κριτήρια, είτε στελεχώνουν την επίσημη ομάδα Κ-19 που αγωνίζεται στο Πρωτάθλημα Νέων Β' Εθνικής. Όλα τα προαναφερθέντα τμήματα ποδοσφαίρου του Εργοτέλη αγωνίζονται με έδρα το Γήπεδο "Νίκος Καζαντζάκης" (πρώην Γήπεδο Μαρτινέγκο).
Γυναικών
Ο Εργοτέλης διαχρονικά διατηρούσε ισχυρό τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών. Οι Νέες Εργοτέλη εκπροσωπούσαν τον Σύλλογο στο πρωτάθλημα της Α΄ Εθνικής για πολλά χρόνια. Είναι η πιο επιτυχημένη ομάδα ποδοσφαίρου γυναικών στην Κρήτη, έχοντας τερματίσει στην 4η θέση του Πρωταθλήματος παράλληλα με την παρουσία της στα ημιτελικά του Κυπέλλου τη σεζόν 2015−16. Ως εκ τούτου, πολλές από τις αθλήτριες του Συλλόγου έχουν κατα καιρούς κληθεί στην Εθνική ομάδα. Το 2016, εσωτερικές αναταράξεις οδήγησαν την ηγεσία του Συλλόγου να προχωρήσει σε εκκαθάριση του τμήματος, και προσωρινή αναστολή της λειτουργίας του, ώστε να εξυγιανθεί από «άτομα και πρακτικές που δεν αρμόζουν στο ήθος και στην ιστορία του Εργοτέλη». Την τρέχουσα περίοδο αγωνίζεται στην Γ΄ Κατηγορία.
Το 2012, ο Εργοτέλης ίδρυσε και δεύτερο γυναικείο αγωνιστικό τμήμα, τον ''Γ.Σ. Εργοτέλη'', στελεχώνοντάς το κυρίως με νεαρές αθλήτριες από τις ακαδημίες του Συλλόγου. Μετά από απόφαση εκκαθάρισης του τμήματος των Νέων Εργοτέλη από τους υπευθύνους του Συλλόγου το 2016, η ομάδα αυτή προάχθηκε ως νέα πρώτη ομάδα. Μετά την προαγωγή της, η ομάδα γυναικών του Γ.Σ. Εργοτέλη κατέκτησε συνεχόμενους τίτλους στην Γ΄ και Β' Εθνική, εξασφαλίζοντας την άμεση επάνοδο του γυναικείου τμήματος του Εργοτέλη στην κορυφαία Κατηγορία και συνεχίζοντας έτσι την παράδοση του Εργοτέλη στο γυναικείο ποδόσφαιρο. Ως εκ τούτου, ο Γ.Σ. Εργοτέλης αγωνίζεται πλέον στο Πρωτάθλημα Ελλάδας ποδοσφαίρου γυναικών.
Ανδρών
Επίσημο έτος ίδρυσης του τμήματος καλαθοσφαίρισης του Εργοτέλη είναι το 1968, χρονιά κατά την οποία εντάχθηκε στα μητρώα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Αθλοπαιδιών. Το 1983 ήταν ένα από τα σωματεία που συνυπέγραψαν την ίδρυση της Ένωσης Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Κρήτης. Σήμερα τα τμήματα καλαθοσφαίρισης του Εργοτέλη, ανδρικό και γυναικείο, διαθέτουν νομική μορφή ερασιτεχνικών σωματείων. Επίσημη έδρα τους αποτελεί το Κλειστό Γυμναστήριο Λίντο, χωρητικότητας 1.400 θεατών.
Την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο, η ομάδα αγωνίζεται στο τοπικό Πρωτάθλημα ΕΚΑΣΚ. Διατηρεί το ρεκόρ τίτλων στην Κρήτη, έχοντας κατακτήσει 15 Πρωταθλήματα Κρήτης και δύο Κύπελλα Κρήτης από την ίδρυση της Ένωσης Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Κρήτης το 1968. Παράλληλα, είναι η πρώτη ομάδα καλαθοσφαίρισης της Κρήτης που κατάφερε άνοδο σε Εθνικό πρωτάθλημα το 1977, καθώς και η πρώτη ομάδα στην προπονητική καριέρα του εκ των κορυφαίων προπονητών στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ, Γιάννη Ιωαννίδη.
Γυναικών
Ο Εργοτέλης διατηρεί τμήματα καλαθοσφαίρισης για νεαρές αθλήτριες τα οποία λαμβάνουν μέρος στα Πρωταθλήματα Νεανίδων και Κορασίδων που διοργανώνει η Ένωση Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Κρήτης. Προς το παρόν δεν διατηρεί τμήμα ενηλίκων γυναικών.
Έμβλημα
Το πρώτο λογότυπο του Εργοτέλη διασώζεται από τα ιστορικά έγγραφα της ίδρυσης του συλλόγου και απεικονίζει έναν δρομέα που περιβάλλεται από ένα στεφάνι δάφνης, παρόμοιο με αυτό που απονεμόταν στους νικητές των αρχαίων Ολυμπιακών Αγώνων. Τα χρώματα της ομάδας, το κίτρινο και το μαύρο, επιλέχθηκαν λόγω της εξέχουσας εμφάνισής τους στον Μινωικό πολιτισμό. Διασωζώμενες φωτογραφίες από την πρώιμη εποχή του συλλόγου απεικονίζουν το έμβλημα της ομάδας, το ελληνικό γράμμα Ε πιθανότατα μέσα σε κύκλο. Μεταγενέστερα, το έμβλημα του Εργοτέλη απεικονίζει έναν ποδοσφαιριστή ντυμένο στα παραδοσιακά χρώματα της ομάδας (κίτρινο και μαύρο), περιβαλλόμενο από ένα δάφνινο στεφάνι, παρόμοιο με εκείνο που απένειμαν στους αρχαίους Ολυμπιονίκες. Ο ποδοσφαιριστής που πιθανότατα αποτίει φόρο τιμής στην αρχική ίδρυση του Εργοτέλη ως ποδοσφαιρικού σωματείου, τιμά τον αθλητή ενώ το δάφνινο στεφάνι αποτελεί αναφορά στον Ολυμπιονίκη Εργοτέλη, προς τιμήν του οποίου ονομάστηκε ο σύλλογος. Από τα τέλη της δεκαετίας του '90, το λογότυπο απεικονίζεται με φόντο μια κιτρινόμαυρη ασπίδα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αθλητικοί σύλλογοι Ηρακλείου Κατηγορία:Ιδρύσεις αθλητικών συλλόγων το 1929 Κατηγορία:Γυναικείες ποδοσφαιρικές ομάδες Ελλάδας
Ιερά Μητρόπολις Σάμου, Ικαρίας και Κορσεών
Η Ιερά Μητρόπολις Σάμου, Ικαρίας και Κορσεών είναι μια από τις Μητροπόλεις των λεγομένων «Νέων Χωρών». Έδρα της είναι η πόλη της Σάμου. Στη Μητρόπολη υπάγονται εκκλησιαστικά τα τρία νησιά Σάμος, Ικαρία, Φούρνοι και μικρότερα νησιά της περιοχής, τα οποία αποτελούσαν και διοικητικά μέχρι το 2010 τον Νομό Σάμου, ο οποίος με το πρόγραμμα «Καλλικράτης», που εφαρμόστηκε το 2011, καταργήθηκε και στη θέση του δημιουργήθηκαν οι δυο Περιφερειακές Ενότητες Σάμου και Ικαρίας, και έκτοτε η Μητρόπολη καλύπτει εκκλησιαστικά και τις δυο Περιφερειακές Ενότητες.
Πρωτοχριστιανική περίοδος
Σύμφωνα με την τοπική εκκλησιαστική παράδοση, η εισαγωγή του χριστιανισμού στο νησί συνδέεται με τον Ευαγγελιστή Ιωάννη, ο οποίος με έδρα της ιεραποστολικής δράσεώς του την Έφεσο, επισκέφθηκε τη Σάμο. Ως τόπος παραμονής προσδιορίζεται η θέση Σιδερένιο Γεφύρι, της περιοχής Μισόκαμπος κοντά στους πρόποδες του όρους Αγιάννηδες. Εκεί υπάρχει σήμερα μικρή εκκλησία προς τιμήν του Αγίου Ιωάννη. Με τον Απόστολο Παύλο συνδέει άλλη παράδοση τη διάδοση του χριστιανισμού στο νησί, καθώς οι Πράξεις των Αποστόλων αναφέρουν ότι πέρασε στη Σάμο όταν βρισκόταν στην περιοχή της Τρωάδος κατά την τρίτη περιοδεία του. Και οι δύο παραδόσεις ωστόσο παραμένουν ανεπιβεβαίωτες. Επίσης υπόθεση παραμένει αν η διάδοση του χριστιανισμού στο νησί συνδέεται με την παρουσία σε αυτό Ιουδαίων. Ο Άγιος της Δυτικής Εκκλησίας Σαβινιανός ήταν Σαμιακής καταγωγής και μαρτυρά, «την ισχύ του χριστιανισμού» στη Σάμο τον 3ο αιώνα μ.Χ..
Βυζαντινή περίοδος
Παρά τις σποραδικές πληροφορίες μας για τη μετέπειτα εξέλιξη της Εκκλησίας της Σάμου, οι πιο ασφαλείς μαρτυρίες είναι τα ερείπια των χριστιανικών ναών και βαπτιστηρίων στο νησί, ως τον 5ο μ.Χ. αιώνα, οπότε αναφέρεται ο Μιχαήλ Επίσκοπος Σάμου σε σιγίλιο του 10ου ή του 11ου αιώνα. Μαρτυρίες για την ανάπτυξη του χριστιανισμού στα ύστερα χρόνια του Ιουστινιάνειας περιόδου συνιστούν οι βασιλικές του νησιού (Τρία Δόντια, Κάστρο). Στο έργο του Λέοντος ΣΤ΄, Περί πρωτοκαθεδρίας Πατριαρχών, η Σάμος ήταν επισκοπή, υπαγόμενη στην Αρχιεπισκοπή Ρόδου. Άλλοι επίσκοποι της περιόδου αυτής ήταν ο Ισίδωρος Α' (δεύτερο μισό έκτου αιώνα), ο Αναστάσιος (τέλη έκτου αιώνα), ο Ισίδωρος Β΄ (τέλη Ζ' αιώνα), ο οποίος συμμετείχε στην Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο, ο Ηράκλειος ο οποίος συμμετείχε στην Ζ' Οικουμενική. Ο Ναρσής ήταν ένας ακόμα επίσκοπος κατά τον 8ο αιώνα, ενώ ο Λέων στις αρχές του 9ου αιώνα ανακηρύχθηκε και άγιος. Από τότε μέχρι τον 11ο αιώνα υπάρχει χάσμα, οπότε φτάνουμε στον 11ο ή 12ο αιώνα οπότε έχουμε τον Γεώργιο. Τελευταίος γνωστός επίσκοπος πριν από την ερήμωση του νησιού ήταν ο Αρσένιος (1418).
Μεταβυζαντινή περίοδος-Τουρκοκρατία
Καθώς στα 1571 ξεκινά ο επαναποικισμός του νησιού, επί Πατριάρχη Μητροφάνη Γ' (1579-1580) το νησί ανακηρύσσεται πατριαρχικό σταυροπήγιο. Πριν την ανακήρυξη έχουμε τον Μαρτύριο αρχιερέα του νησιού, ακολουθεί ο Νεόφυτος, ο οποίος καθαιρέθηκε από του Πατριάρχη Θεόληπτο Β'. Όταν ο Επισκοπικός θρόνος του νησιού κενωνόταν καλυπτόταν από τιτουλαρίους επισκόπους. Μεταξύ 1584-1585 επί Παχώμιου Β' η Σάμος μετατράπηκε σε αρχιεπισκοπή, αλλά η απόφαση αυτή ακυρώθηκε αμέσως τον Μάρτιο του 1585 και η αποδόθηκε πάλι ως εξαρχία στον πρωταποστολάριο Κωνσταντίνο ενώ μεταξύ 1585-1590 η Σάμος μετατρέπεται για δεύτερη και τελευταία φορά σε αρχιεπισκοπή. Πρώτος Αρχιεπίσκοπος της ήταν ο Παρθένιος Α'. Ακολούθησε ο Ματθαίος, ο Αθανάσιος μέχρι το 1630, τον διαδέχθηκε ο Άνθιμος Α', ο οποίος συμμετείχε στη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης η οποία καταδίκασε τον Κύριλλο Λούκαρη στα 1638. Ο Άνθιμος καθαιρέθηκε για πράξεις αισχράς τον Μάιο του 1644.
Η δράση των ξένων μισσιονάριων στη Σάμο: σχέδια και προτεραιότητες
Η Σάμος δεν μπορούσε να εξαιρεθεί από την ιεραποστολική δράση των δυτικών μισσιοναρίων, επειδή γειτνίαζε με τα μικρασιατικά παράλια αποτελώντας πέρασμα προς τους εκεί ιεραποστολικούς σταθμούς, ενώ και οι ίδιοι οι κάτοικοί της εκδήλωναν ενδιαφέρον για την οργάνωση της παιδείας από τα επαναστατικά κιόλας χρόνια. Η Σάμος στα 1831 έγινε τόπος επίσκεψης του Αμερικανού μισσιονάριου Ίωνα Κινγκ. Στο Καρλόβασι δέχθηκε θερμή υποδοχή και μοίρασε αντίτυπα της Καινής Διαθήκης. Τελικά στη Σάμο δεν ιδρύθηκαν μισιονάρικα σχολεία διότι η Σάμος δεν βρισκόταν σε πρώτη ιεράρχηση σχετικά με τον τόπο εγκατάστασης εκπαιδευτηρίων καθώς προτάχθηκαν άλλα νησιά και η γενικότερη κατάσταση μεταστράφηκε σε βάρος τους.