cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Σαμ Σκόρερ
Αρχιτεκτονικό έργο του Scorer
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7c/Lincoln_architecture_07.jpg/220px-Lincoln_architecture_07.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Barclays Bank, Cornhill, Lincoln σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f6/7_Gibralter_Hill%2C_Lincoln.JPG/220px-7_Gibralter_Hill%2C_Lincoln.JPG|μικρογραφία| 7 Gibraltar Hill, Lincoln, σπίτι του Sam Scorer. Κατασκευή 1955 σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e6/Sam_Scorer_Gallery%2C_Lincoln.jpg/220px-Sam_Scorer_Gallery%2C_Lincoln.jpg|μικρογραφία| Sam Scorer Gallery, Drury Lane, Lincoln
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e4/Waterside_House_-_geograph.org.uk_-_132109.jpg/220px-Waterside_House_-_geograph.org.uk_-_132109.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Waterside House, Γραφεία της Υπηρεσίας Περιβάλλοντος
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e1/Damon%27s_Diner_-_geograph.org.uk_-_122849.jpg/220px-Damon%27s_Diner_-_geograph.org.uk_-_122849.jpg|αριστερά|μικρογραφία| Damon's Diner 1987, Swallowbeck, Lincoln
Ειδήσεις
Κατηγορία:Άγγλοι αρχιτέκτονες
Μαρία Παλαιολογίνα
Με το όνομα Μαρία Παλαιολογίνα ήταν γνωστές οι παρακάτω :
Γεγονότα Σεπτεμβρίου 2015
1η Σεπτεμβρίου
(Reuters)
2 Σεπτεμβρίου
(AFP μέσω Daily Star)
5 Σεπτεμβρίου
(BBC)
7 Σεπτεμβρίου
(Reuters)
(UPI)
10 Σεπτεμβρίου
νέο είδος ανθρωποειδούς (Homo naledi) στο Σπήλαιο του Ανατέλλοντος Αστέρα, στη Νότια Αφρική. Αν και τα λείψανα δεν έχουν ακόμα χρονολογηθεί πλήρως, θα μπορούσε να είναι ηλικίας περί των 3 εκατ. ετών. (BBC) (Al Jazeera English Online)
11 Σεπτεμβρίου
(kathimerini.gr)
16 Σεπτεμβρίου
(France 24)
17 Σεπτεμβρίου
(RT), (The Independent), (Voice of America)
22 Σεπτεμβρίου
(BBC)
26 Σεπτεμβρίου
(Al Jazeera)
30 Σεπτεμβρίου
09
BurgerTime
Το BurgerTime (ιαπωνικά: バーガータイム, Χέπμπορν: Bāgātaimu) είναι βιντεοπαιχνίδι arcade του 1982 που δημιουργήθηκε από την Data East, αρχικά για το DECO Cassette System. Ο παίκτης αναλαμβάνει τον ρόλο του σεφ Peter Pepper, ο οποίος πρέπει να περπατήσει πάνω από υλικά χάμπεργκερ που είναι τοποθετημένα σε ένα λαβύρινθο από πλατφόρμες, ενώ αποφεύγει τους εχθρούς που τον κυνηγούν.
Το παιχνίδι κυκλοφόρησε στις Ηνωμένες Πολιτείες από την Bally Midway. Επίσης, η Data East κυκλοφόρησε τη δική της εκδοχή του παιχνιδιού στις ΗΠΑ μέσω του DECO Cassette System.
Ο γνήσιος ιαπωνικός τίτλος παιχνιδιού είναι Hamburger (ハンバーガー), αλλά άλλαξε εκτός Ιαπωνίας, για να αποφευχθούν προβλήματα σχετικά με πνευματικά δικαιώματα. Ο τίτλος "BurgerTime" χρησιμοποιήθηκε σε όλο τον δυτικό κόσμο, αλλά και στα ιαπωνικά ports και sequels του παιχνιδιού. Όταν η Data East χρεοκόπησε το 2003, η G-Mode αγόρασε μεγαλύτερο μέρος της ιδιοκτησίας της, συμπεριλαμβανομένων των BurgerTime, BurgerTime Deluxe, Super BurgerTime και Peter Pepper's Ice Cream Factory.
Παραπομπές
Κατηγορία:Arcade παιχνίδια Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του 1982 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Data East Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Atari 2600 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Commodore 64 Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του NES Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της MSX Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια των Windows Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια της Midway Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Virtual Console Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια ανεπτυγμένα στην Ιαπωνία Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια του Game Boy Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Famicom Disk System Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια Apple II Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια πλατφόρμας Κατηγορία:Βιντεοπαιχνίδια μαγειρικής
Μπεσίμ Μπόκσι
Ο Μπεσίμ Μπόκσι (αλβανικά: Besim Bokshi, Бесим Бокси, Besim Bokši, 1930–2014) ήταν αλβανός ποιητής, γλωσσολόγος και φιλόλογος. Διετέλεσε πρόεδρος της Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών του Κοσσυφοπεδίου κατά την περίοδο 2008-2011.
Καριέρα
Ο Μπεσίμ Μπόκσι γεννήθηκε στη Γκιάκοβα του Βασιλείου της Γιουγκοσλαβίας. Η οικογένειά του μετακόμισε στην Αλβανία όταν ήταν παιδί και τελείωσε τη στοιχειώδη εκπαίδευση σε ένα σχολείο στο Ντουκάτ, ένα χωριό κοντά στο Βλορέ. Λίγα χρόνια αργότερα σπούδασε στα Τίρανα.
Το 1945 επέστρεψε στη Γκιάκοβα και σπούδασε στο Τμήμα Αλβανολογίας του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου μέχρι το 1959, ακολουθώντας μεταπτυχιακές σπουδές στη γλωσσολογία στο Βελιγράδι. Κατά τη διάρκεια του 1961-63, δίδαξε την αλβανική γλώσσα στο Λύκειο της Γκιάκοβα, όπου διετέλεσε επίσης ως διευθυντής του. Από το 1967 έως το 1973, δίδαξε μορφολογία στην Ανωτάτη Παιδαγωγική Σχολή της Γκιάκοβα, ενώ επίσης ήταν διευθυντής της κατά τη διάρκεια του 1967-71. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, εργάστηκε για το Αλβανικό Ινστιτούτο της Πρίστινα για περίοδο οκτώ μηνών. Από το 1974, διδάσκει το μάθημα "Ιστορική μορφολογία" στο αλβανικό τμήμα της Φιλολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Πρίστινα. Το 1977 ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στη φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Πρίστινα. Ήταν μέλος και πρόεδρος της Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών του Κοσσυφοπεδίου, ενώ στο παρελθόν υπήρξε αντιπρόεδρος της.
Ο Μπόκσι ήταν μέλος της Επιτροπής Συμπερασμάτων κατά τη διάρκεια της γλωσσικής γνωμοδότησης της Πρίστινα το 1968, μια εκδήλωση γλωσσολογίας με θέμα το ορθόγραφικό πρότυπο της αλβανικής γλώσσας. Ήταν επίσης εκπρόσωπος στο Συνέδριο Ορθογραφίας που πραγματοποιήθηκε στα Τίρανα τον Νοέμβριο του 1973 και στο Συνέδριο Νοτιοανατολικών Ευρωπαϊκών Σπουδών που πραγματοποιήθηκε στην Άγκυρα της Τουρκίας το 1978.
Πέθανε στις 16 Αυγούστου 2014.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανοί ποιητές
Οικογένεια Στάη
Η οικογένεια Στάη είναι παλιά οικογένεια των Κυθήρων που πρωταγωνίστησε στην πολιτική ζωή του τόπου.
Πληροφορίες
Η οικογένεια Στάη, ιταλικής καταγωγής, εμφανίζεται για πρώτη φορά στα 1573, όταν έξι μέλη της παρουσιάζονται να μετέχουν στο πρώτο συμβούλιο ευγενών του νησιού. Τα μέλη της διατηρούσαν τεράστιες εκτάσεις στο νησί, ενώ ως έδρα τους λογιζόταν η Χώρα. Το 1715 ο Ιωάννης Στάης ήταν φρούραρχος του νησιού και μέλος της φιλοτουρκικής παράταξης που παρέδωσε το νησί στους Οθωμανούς. Το 1802 ο Εμμανουήλ Στάης, ευγενής, κάτοχος τεράστιας κτηματικής περιουσίας και σύζυγος της Αυρηλίας Βαλέριου Κασσιμάτη, δολοφονήθηκε από εξεγερμένους χωρικούς.
Τα αρχοντικά σπίτια της οικογένειας διατηρούνται ακόμα και σήμερα στα Κύθηρα.
Ιερώνυμος Στάης
Ο Ιερώνυμος Στάης ήταν Έλληνας πολιτικός.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στα Κύθηρα και ήταν γιος του Εμμανουήλ Στάη, δικηγόρου, ποιητή, πολιτικού και γόνου παλαιάς οικογένειας του νησιού. Αδερφός του ήταν ο Σπυρίδων Στάης. Εξελέγη βουλευτής Κυθήρων στις εκλογές του 1906.
Αναφορές
Κατηγορία:Βουλευτές Κυθήρων Κατηγορία:Οικογένεια Στάη
Μίροτς (βουνό)
Το Μίροτς (σερβικά κυριλλικά: Мироч, σερβικά λατινικά: Miroč) είναι βουνό στα ανατολικά της Σερβίας, μεταξύ των πόλεων του Ντόνι Μιλάνοβατς και της Τέκιγια. Κορυφή του αποτελεί το Στραμπατς, το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 768 μέτρων. Αποτελεί τμήμα, μαζί με το Λίσκοβατς, του φαραγγιού των Σιδηρών Πυλών του Δούναβη, ενώ, παράλληλα, βρίσκεται εντός του Εθνικού Πάρκου του Τζέρνταπ.
Το συγκεκριμένο βουνό είναι γνωστό για το υψηλής ποιότητας μέλι του, ενώ η γειτονική περιοχή του είναι πλούσια σε πανίδα, ιδίως ελάφια και αγριογούρουνα, για τα οποία υφίστανται περιοχές προστατευόμενου κυνηγιού, όπως, μεταξύ άλλων, στη Βράτνα και το Πλότσε.
Κατά τη διάρκεια του Δεκεμβρίου του 2019, λεκάνη απορροής του ποταμού Μπλεντέριγια χαρακτηρίστηκε ως φυσικό μνημείο, λόγω του «πλούτου και της ποικιλίας της γεωποικιλότητας». Η τελευταία, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνει τέσσερις πηγές οι οποίες σχηματίζουν τον ποταμό, φυσική δεξαμενή εντός του κατώτερου τμήματος της κοιλάδας του ποταμού, το σπήλαιο της πηγής της Σοκολόβιτσα, μικρού μεγέθους ασβεστολιθικό φαράγγι, καθώς και καταρράκτες νερού.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βουνά της Σερβίας Κατηγορία:Σερβικά Καρπάθια
Διοργανώσεις Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας 1991–92
Tην περίοδο 1991–92, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Θεσσαλίας ήταν η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του κυπέλλου και του πρωταθλήματος, στο νομό Μαγνησίας, με στόχο την άνοδο στη Δ΄ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία. Ο θεσμός του κυπέλλου 1991-92, αποτέλεσε ταυτόχρονα την πρώτη φάση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών της ΕΠΟ. Η κυπελλούχος ΕΠΣ Θεσσαλίας, απέκτησε το δικαίωμα συμμετοχής στο Κύπελλο Ερασιτεχνών.
Πρωτάθλημα
Για την περίοδο 1991–92, η δομή του πρωταθλήματος της Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας ήταν: 16 ομάδες σε καθε μία απο τις τρεις κατηγορίες.
A΄ Κατηγορία
Ο Θησέας είχε πανηγυρίσει το πρωτάθλημα με προπονητή τον Θανάση Βήτα τερματίζοντας 1ος με 52 βαθμούς, έχοντας: 24 νίκες, 4 ισοπαλίες και 2 ήττες με πρώτο σκόρερ τον Βασίλη Μαλακασιώτη με 22 γκολ.
Πηγή: Ιστολόγιο Τοξότη Βόλου
Β΄ Κατηγορία
Η Δήμητρα Ευξεινούπολης κατέκτησε το πρωτάθλημα την περίοδο 1991-92.
Γ΄ Κατηγορία
Ο Ηρακλής Αγίων Θεοδώρων κατέκτησε το πρωτάθλημα την περίοδο 1991-92.
Κύπελλο
Το κύπελλο της περιόδου 1991–92 κατέκτησε η Δάφνη Βόλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ε.Π.Σ. Θεσσαλίας Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1991-1992 Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά κύπελλα 1991-1992
Ασίνη Μεσσηνίας
Η Ασίνη Μεσσηνίας (Ἀσίνη), ήταν αρχαία πόλη της Ελλάδας και της Μεσσηνίας, η οποία βρισκόταν στη θέση της σημερινής κωμόπολης της Κορώνης. Με την ίδια ονομασία υπήρξε, από το 1835 ως το 1981 και παλαιός μικρός οικισμός - χωριό, το οποίο σήμερα αποτελεί προάστιο - συνοικία της Κορώνης.
Από την ίδρυση ως τον 2ο Μεσσηνιακό Πόλεμο
Η πιθανότερη εκδοχή είναι ότι σε αυτήν την δύσκολη περίσταση, την οποία περιήλθαν, οι εναπομείναντες κάτοικοι της Αργολικής Ασίνης, ζήτησαν τη βοήθεια των συμμάχων τους Σπαρτιατών και την έλαβαν, με την μορφή  παραχώρησης γης, τόσο στην περιοχή, του αρχαίου Ρίου της Μεσσηνίας, όσο και στην περιοχή της Λακωνίας, όπου και ιδρύθηκαν η Μεσσηνιακή Ασίνη (σήμερα η Κορώνη)  και η Λακωνική Ασίνη (σήμερα το Σκουτάρι) αντίστοιχα. Θεωρείται σχεδόν βέβαιο λοιπόν, ότι οι Σπαρτιάτες επέτρεψαν στους Ασιναίους της Αργολίδας, να εγκατασταθούν σε μια παλαιότερη πόλη της Μεσσηνίας, στην περιοχή της σημερινής πόλης της Κορώνης, η οποία πριν είχε άλλη ονομασία, γνωστή ως το Ρίο της Μεσσηνίας (Ρίον) και την οποία οι νεότεροι κάτοικοί της, καταγόμενοι από την Αργολική Ασίνη στη συνέχεια μετονόμασαν, προς τιμή της γενέτειρας πόλης τους, σε «Ασίνη». Τον επόμενο αιώνα, μετά τον Δεύτερο Μεσσηνιακό Πόλεμο, οι Σπαρτιάτες απέκτησαν τον έλεγχο του συνόλου της Μεσσηνίας, με εξαίρεση την Ασίνη και την περιοχή της.
Ιστορική εξέλιξη, απομόνωση και παρακμή
Οι Δωριείς και Δρύοπες Ασίνιοι κάτοικοι της Μεσσηνιακής Ασίνης παρέμειναν σύμμαχοι των Σπαρτιατών και η Ασίνη λειτουργούσε ως περιοικίδα πόλη μέχρι τα τέλη του 7ου π.Χ. αιώνα, δηλαδή για μικρό διάστημα ακόμη από το τέλος του Β' Μεσσηνιακού πολέμου. Κατόπιν η πόλη περιήλθε και αυτή στην σπαρτιάτικη επικράτεια, καθ’ όλη τη διάρκεια του 6ου π.Χ. αιώνα και 5ου π.Χ. αιώνα, συνεισφέροντας σε οπλίτες και στρατεύματα για τις πολεμικές εκστρατείες της Σπάρτης και προσφέροντας μεγάλο μέρος της παραγωγής της προς την Αρχαία Σπάρτη.
Μετά την ήττα της Σπάρτης στην Μάχη των Λεύκτρων, το 371 π.Χ., η Ασίνη απομονώθηκε περισσότερο ως σύμμαχος της Σπάρτης, επειδή οι Θηβαίοι, οι οποίοι επικράτησαν υπό τον Επαμεινώνδα, ενθάρρυναν την ίδρυση της Αρχαίας Κορώνης, περίπου εκεί όπου σήμερα βρίσκεται το Πεταλίδι, όπου και διατηρούνται ίχνη οικοδομημάτων, ενώ ορατά είναι και τμήματα του τείχους που έχτισαν το 369 π.Χ. οι Θηβαίοι με οικιστή τον Επιμηλίδη. Η ίδρυση της αρχαίας Κορώνης, με την βοήθεια των Θηβαίων, στο μέρος που είναι το σύγχρονο Πεταλίδι, βοήθησε στην απομόνωση της Ασίνης, αλλά πάντως δεν φαίνεται πιθανό να ιδρύθηκε τότε και η πόλη Κολωνίδες κοντά στο ιερό του Κορύθου Απόλλωνα, δίπλα στο Λογγά, γιατί θα ήταν ασφαλώς ιδιαίτερα δύσκολο για τους εποίκους εκείνους να επιβιώσουν τόσο κοντά σε μια εχθρική τους πόλη, όπως η Ασίνη, την οποία υποστήριζε μόνιμη σπαρτιατική φρουρά. Έτσι, την αρχική οικιστική ανάπτυξη της Ασίνης διαδέχτηκε η παρακμή, παρά τη συνεχιζόμενη ευμάρεια των κατοίκων της Ασίνης και τα επόμενα χρόνια.
Με τις νίκες του Φιλίππου Β΄ της Μακεδονίας (361-336 π.Χ.) και στη συνέχεια κατά την ελληνιστική περίοδο φαίνεται πως ο έλεγχος της Σπάρτης, σταδιακά άρχισε να χαλαρώνει. Κατά τον 2ο π.Χ. αιώνα διάφορες πόλεις της Μεσσηνίας και μαζί τους η Ασίνη και η Κορώνη, φαίνεται ότι λειτουργούσαν ως ανεξάρτητα μέλη της Αχαϊκής Συμπολιτείας, αλλά και ως μέλη περισσότερο ενός είδους Μεσσηνιακού Κοινού, δηλαδή μιας ομοσπονδίας κατά τα πρότυπα της Βοιωτικής και της Αχαϊκής Συμπολιτείας.
Η μετονομασία από Ασίνη σε Κορώνη
Οι κάτοικοι της Αρχαίας Κορώνης (Πεταλίδι), κατά τον 6ο αιώνα ή σύμφωνα με άλλους ερευνητές, μεταξύ του 7ου και του 8ου αιώνα, μετακόμισαν και εγκαταστάθηκαν σταδιακά στην περιοχή της σημερινής Κορώνης (Ασίνη), αρχικά στην κορυφή του βράχου, όπου ήταν η Ακρόπολη της Αρχαίας Ασίνης και σήμερα βρίσκεται το μεσαιωνικό κάστρο και μετά εξαπλώθηκαν στους πρόποδες του βράχου, στη θέση της αρχαίας Ασίνης, την οποία άρχισαν να αναφέρουν με το όνομα «Κορώνη», δηλαδή με το όνομα της προηγούμενης πόλης τους (Κορώνη (αρχαία πόλη)), από την οποία και μετοίκησαν προς την Ασίνη. Η παλαιά πόλη της Ασίνης, με τους νέους κατοίκους της και ως Κορώνη πλέον άρχισε να αναζωογονείται, και στη συνέχεια με την μορφή κυρίως της καστροπολιτείας, κατά την εποχή του Μεσαίωνα χρησιμοποιήθηκε το ανακαινισμένο απ’ αυτούς φρούριο. Οι νεότεροι κάτοικοι ξανάχτισαν σπίτια στα ερείπια της αρχαίας πόλης και επιδόθηκαν με επιτυχία σε ειρηνικά έργα ανάπτυξης, όπως την ναυτιλία, την αλιεία και την γεωργία, τα οποία έφεραν πλούτη στην περιοχή αυτή. Από τις αρχές του 9ου αιώνα, άρχισε να μνημονεύεται και η επισκοπή Κορώνης. Η μεσαιωνική Κορώνη, με το ζεστό τοπικό χρώμα αναλλοίωτο σχεδόν μέχρι σήμερα, απλώνεται λίγο πιο κάτω από το κάστρο της, χτισμένη πλέον πάνω στα ερείπια της αρχαίας Ασίνης.
Τοποθεσία
Η τοποθεσία της αρχαίας Ασίνης βρίσκεται στη περιοχή της σημερινής σύγχρονης κωμόπολης της Κορώνης, και δεν πρέπει να συγχέεται με την Κορώνη (αρχαία πόλη), η τοποθεσία της οποίας ήταν στην περιοχή, όπου σήμερα είναι το σύγχρονο Πεταλίδι. Σύμφωνα με τον Στράβωνα, η Μεσσηνιακή Ασίνη ήταν η πρώτη πόλη που συνάντησε στην είσοδο προς τον Κόλπο της Μεσσηνίας από την πλευρά του Ακρωτηρίου Ακρίτας και το δυτικό τμήμα του κόλπου αυτού, ονομαζόταν γι’ αυτόν τον λόγο και ως "Κόλπος της Ασίνης". Ο Στράβων αναφέρει επίσης, τη σύγχυση που επικρατούσε στην εποχή του, περί των ονομάτων και της ταύτισης διαφόρων μεσσηνιακών πόλεων σε σχέση με τις 7 πόλεις, οι οποίες αναφέρονται από τον Όμηρο. Ο Παυσανίας αναφέρει τέλος, ότι στην Ασίνη υπήρχε ναός του Απόλλωνα και ιερό του Δρύοπα και κάθε χρόνο οι κάτοικοι της πόλης επιτελούσαν μυστήρια προς τιμή του. Η πόλη βρισκόταν δίπλα στη θάλασσα, σε απόσταση σαράντα (40) στάδια από το Ακρωτήριο Ακρίτα και σαράντα (40) στάδια από τις αρχαίες Κολωνίδες (Κολωνίδαι).
Ακρόπολη της Ασίνης
thumb|250px|right|Ο βυζαντινός χριστιανικός ναός της Αγίας Σοφίας, μέσα στο Κάστρο της Κορώνης, κατασκευασμένος από αρχιτεκτονικά κατάλοιπα του αρχαιοελληνικού ναού του Ασιναίου Απόλλωνα. Η Ακρόπολη της Ασίνης, λείψανα της οποίας είναι ακόμα και σήμερα ορατά, βρισκόταν στην πιο οχυρή τοποθεσία της περιοχής, στη θέση που σήμερα βρίσκεται το Κάστρο της Κορώνης. Επίσης τμήματα των λιμενικών εγκαταστάσεων της αρχαίας πόλης της Ασίνης, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν και ως ναύσταθμος των Λακεδαιμονίων, παραμένουν και σήμερα διακριτά, χαμηλά στην άκρη της ακτής της σύγχρονης Κορώνης. Η θέση της μεσσηνιακής Ασίνης στο φρούριο τής σημερινής Κορώνης θεωρείται από τους ερευνητές ως βέβαιη.
Ναός Ασιναίου Απόλλωνα
Μέσα στο κέντρο του Κάστρου της Κορώνης, η θέση του οποίου ταυτίζεται με την Ακρόπολη της Αρχαίας Ασίνης και κοντά στον βυζαντινό χριστιανικό Ιερό Ναό της Αγίας Σοφίας Κορώνης, ο οποίος βρίσκεται εντός του γυναικείου Μοναστηριού του Τιμίου Προδρόμου, εικάζεται ότι βρισκόταν κατά την κλασική εποχή ο αρχαιοελληνικός  Ναός του Ασιναίου Απόλλωνα, καθώς ο τοίχος της δυτικής πλευράς της εκκλησίας της Αγίας Σοφίας προδίδει ότι ανάμεσα στο αρχιτεκτονικό υλικό της υπάρχουν αρχαία κατάλοιπα (θραύσματα αρχιτεκτονικών μελών αρχαίων κτισμάτων και κομμάτια κιόνων), ενώ και στα πέριξ της εκκλησίας κείτονται μονοκόμματοι κίονες, οι οποίοι επίσης ανήκαν στον ναό του Ασιναίου Απόλλωνα.
Διοικητική ιστορία
Το Τζαφέρογλι ή Τζαφερόγλι προσαρτήθηκε, το 1835, στον παλαιό Δήμο Κολωνίδων, με έδρα την Κορώνη, όπου και παρέμεινε, ως το 1912, που ο δήμος αυτός καταργήθηκε. Τουλάχιστον από το 1844 ως το 1916 το χωριό αναφερόταν επίσημα ως το Τζαφέρογλι, ενώ από το 1916 ως σήμερα ως Ασίνη Κορώνης. Το χωριό αναφέρεται, το 1853, επίσης σαν Τζαφέρογλι στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Κολωνίδων της Επαρχίας Πυλίας με πληθυσμό 144 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Το 1912 το χωριό προσαρτάται ως οικισμός στην Κοινότητα Κορώνης, με έδρα την Κορώνη. Το 1916 o οικισμός Τζαφερόγλι μετονομάζεται σε Ασίνη Κορώνης. Η Ασίνη παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Κορώνης, από το 1912 ως το 1981, όταν τότε, ο οικισμός Ασίνη Κορώνης καταργείται επίσημα και προσαρτάται ως προάστιο - συνοικία στον οικισμό Κορώνη.
Οι κάτοικοι της παλαιάς Ασίνης
Παρακάτω αναφέρεται, σε διάγραμμα, ο πληθυσμός, του παλαιού χωριού της Ασίνης, όπως αυτός καταγράφηκε στις διάφορες απογραφές, κατά το χρονικό διάστημα, από το 1835 ως το 1981, που υπήρξε ανεξάρτητος οικισμός:
Πηγές – βιβλιογραφία
Πρωτογενείς πηγές
Δευτερογενείς πηγές
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της αρχαίας Μεσσηνίας Κατηγορία:Αρχαία Μεσσηνία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στη Μεσσηνία Κατηγορία:Ιστορία της Μεσσηνίας Κατηγορία:Επαρχία Πυλίας Κατηγορία:Δήμος Πύλου - Νέστορος Κατηγορία:Κορώνη
Ελισάβετ Ερριέττα της Έσσης-Κάσσελ
Η Ελισάβετ Ερριέττα (γερμ. Elisabet Henriëtte, 18 Νοεμβρίου 1661 - 7 Ιουλίου 1683) από τον Οίκο της Έσσης ήταν κόρη του Λανδγράβου της Εσσης-Κάσσελ και με τον γάμο της έγινε εκλέκτειρα του Βρανδεμβούργου & δούκισσα της Πρωσίας.
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Γουλιέλμου ΣΤ΄ της Έσσης-Κάσσελ και της Χεδβίγης Σοφίας, κόρης του Γεωργίου Γουλιέλμου του Βρανδεμβούργου.
Ο σύζυγός της Φρειδερίκος νυμφεύτηκε μετά άλλες δύο φορές. Το 1701 ο Φρειδερίκος Α΄ έγινε βασιλιάς της Πρωσίας.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε το 1679 τον Φρειδερίκο, Εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου & Δούκα της Πρωσίας, και είχε τέκνα:
Κσεμιόνκι
Το Κσεμιόνκι (πολωνικά: Krzemionki), επίσης Κσεμιόνκι Οπατόφσκιε (Krzemionki Opatowskie, «ορυχείο πυριτίου του Οπάτουφ»), είναι συγκρότημα ορυχείων πυριτόλιθου της Νεολιθικής και της Πρώιμης Εποχή του Χαλκού, για την εξαγωγή του Άνω Ιουρασικού γραμμωτού πυριτόλιθου, που βρίσκεται περίπου οκτώ χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πολωνικής πόλης Οστρόβιετς Σφιεντοκσίσκι. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα γνωστά συγκροτήματα προϊστορικών ορυχείων πυριτόλιθου στην Ευρώπη, μαζί με τους Τάφους του Γκράιμ στην Αγγλία και τα νεολιθικά ορυχεία πυριτόλιθου στο Σπιέν στο Βέλγιο.
Η εξόρυξη πυριτόλιθου στο Κσεμιόνκι ξεκίνησε περίπου το 3900 π.Χ. και διήρκεσε περίπου μέχρι το 1600 π.Χ.. Κατά τη νεολιθική εποχή το ορυχείο χρησιμοποιήθηκε από μέλη του πολιτισμού Φάνελμπικερ που διέδωσαν την περιοχή εξόρυξης πυριτόλιθου μέχρι και 300 χλμ. Ο πολιτισμός των σφαιρικών αμφορέων χρησιμοποίησε επίσης τα ορυχεία και ακόμη πιο έντονα, διευρύνοντας την περιοχή εξερεύνησης σε περίπου 500 χλμ.
Η τοποθεσία είναι πολωνικό ιστορικό μνημείο, όπως χαρακτηρίστηκε στις 16 Οκτωβρίου 1994. Ο κατάλογος του διατηρείται από το Συμβούλιο Εθνικής Κληρονομιάς της Πολωνίας. Στις 6 Ιουλίου 2019, η περιοχή εξόρυξης του προϊστορικού ορυχείου πυριτόλιθου Κσεμιόνκι εγγράφηκε ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Ιστορία της εξόρυξης
αριστερά|μικρογραφία| Ένας ανακατασκευασμένος νεολιθικός οικισμός πάνω από το ορυχείο Η περιοχή εξόρυξης έχει μήκος 4,5 χιλιομέτρων και πλάτος 25–180 μέτρων, καλύπτοντας έκταση 78,5 εκταρίων. Υπάρχουν περισσότερα από 4.000 γνωστά φρέατα ορυχείων με βάθος 9 μέτρων, με πηγάδια διαμέτρου από 4 έως 12 μέτρα. Μερικοί από τα φρεάτια συνδέονται με σύντομη οριζόντια δίοδο για λόγους πρόσβασης ή αποστράγγισης που ονομάζονται στοές. Είναι 55-120 εκατοστά σε ύψος και καλύπτουν μια περιοχή περίπου 4,5 χλμ.. Σπάνιες νεολιθικές εικόνες είναι χαραγμένες στους τοίχους ορισμένων από αυτές τις στοές.
Ο πυριτόλιθος στο Κσεμιόνκι αξιοποιήθηκε από την 4η χιλιετία έως το μέσον της 2ης χιλιετίας π.Χ. (3.000 - 1600 π.Χ. ) από τους ανθρώπους των πολιτισμών της γραμμικής ταινιωτής κεραμικής, των σφαιρικών αμφορέων και του Μιεζανοβίτσε, οι οποίοι ανάσκαπταν πυριτόλιθους κυρίως με μικρά τσεκούρια. Οι γραμμωτοί πυριτόλιθοι από το Κσεμιόνκι χρησιμοποιήθηκαν κυρίως για την κατασκευή τσεκουριών και καλεμιών. Άφθονες ποσότητες αυτών των εργαλείων διακινήθηκαν μέχρι και 660 χλμ. πέρα από τα ορυχεία Κσεμιόνκι. Η κύρια περίοδος εκμετάλλευσης των ορυχείων ήταν το 2500-2000 π.Χ.. Η εξόρυξη πυριτόλιθου στο Κσεμιόνκι άρχισε να μειώνεται ξεκινώντας από το 1800-1600 π.Χ..
Στους επόμενους αιώνες, η περιοχή εξόρυξης Κσεμιόνκι επισκεπτόταν μόνο σποραδικά. Το χωριό κοντά στα ορυχεία αναφέρθηκε για πρώτη φορά ιστορικά το 1509 και ανήκε σε έναν άνδρα ονόματι Γάκουμπ από το Σιντουόβιετς. Τα πολυάριθμα μικρά λατομεία ασβεστόλιθου της περιοχής χρησιμοποιήθηκαν για την παραγωγή ασβέστη κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα.
Ιστορία επιστημονικών ερευνών και τουρισμού
Τα ορυχεία ανακαλύφθηκαν το 1922 από τον γεωλόγο Γιαν Σαμσονόβιτς. Οι αρχαιολογικές έρευνες με επικεφαλής τον αρχαιολόγο Στέφαν Κρουκόφσκι, ξεκίνησαν το 1923. Μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, επικεφαλής της επιστημονικής ομάδας ήταν ο Ταντέους Ζουρόφσκι που εξερεύνησε τα ορυχεία στο Κσεμιόνκι, ειδικά τα έτη 1958-1961. Το 1967, τα ορυχεία Κσεμιόνκι χαρακτηρίστηκαν αρχαιολογικό καταφύγιο και, το 1995, φυσικό καταφύγιο.
Μικρές ομάδες τουριστών έχουν επισκεφθεί τα ορυχεία Κσεμιόνκι από τα τέλη της δεκαετίας του 1950. Τα ορυχεία άνοιξαν για τουρισμό μεγάλης κλίμακας στις 11 Ιουνίου 1985 (η λεγόμενη Τουριστική Διαδρομή Νο. 1). Στις 10 Ιουνίου 1990, άνοιξε μια δεύτερη υπόγεια τουριστική διαδρομή και ένα υπαίθριο αρχαιολογικό μουσείο δημιουργήθηκε το 1992. Η υπόγεια τουριστική διαδρομή έχει μήκος 465 μ. και βάθος 11,5 μ. στο βαθύτερο σημείο της.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ορυχεία στην Πολωνία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Πολωνία Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι της Εποχής του Λίθου στην Ευρώπη Κατηγορία:Νεολιθικοί αρχαιολογικοί τόποι Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι της Εποχής του Χαλκού στην Ευρώπη Κατηγορία:Βοεβοδάτο Τιμίου Σταυρού Κατηγορία:Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς στην Πολωνία
Αϊλά Χαλίτ Κιαζίμ
Η Αϊλά Χαλίτ Κιαζίμ ήταν Τουρκοκύπρια γεωργός και πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Αϊλά Χαλίτ Κιαζίμ γεννήθηκε στην Λάρνακα το 1934. Ήταν γεωργός. Ομιλεί, πέρα από την τουρκική, την αγγλική γλώσσα.
Ήταν νυμφευμένη με τον Σιεμσιεντίν Χαλίτ Κιαζίμ.
Πολιτική διαδρομή
Ο σύζυγός της Σιεμσιεντίν Χαλίτ Κιαζίμ εξελέγη βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1960 στην Εκλογική Περιφέρεια Πάφου για την Α΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Στις 24 Σεπτεμβρίου 1963 σκοτώθηκε σε αυτοκινητικό δυστύχημα. Τη θέση του στη βουλή πήρε η Αϊλά Χαλίτ Κιαζίμ, η οποία ανέλαβε καθήκοντα βουλευτή στις 25 Οκτωβρίου 1963. Εντάχθηκε στην Ανεξάρτητη Τουρκική Ομάδα. Παρέμεινε στη θέση του βουλευτή έως τον Δεκέμβριο του 1963 που οι Τουρκοκύπριοι αποχώρησαν από την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Πάφου Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Πόλη που μαθαίνει
Μια Πόλη που μαθαίνει προωθεί τη διά βίου μάθηση για όλους. Σύμφωνα με την UNESCO, ως «Πόλη που μαθαίνει» ορίζεται μια πόλη η οποία:
Με αυτόν τον τρόπο, η πόλη ενισχύει την ατομική ενδυνάμωση και την κοινωνική ένταξη, την οικονομική ανάπτυξη και την πολιτιστική ευημερία καθώς επίσης και την αειφόρο ανάπτυξη.
Περιγραφή
Η δια βίου μάθηση αποτελεί το θεμέλιο για μια βιώσιμη κοινωνική, οικονομική και περιβαλλοντική ανάπτυξη. Η ιδέα της μάθησης καθ 'όλη τη διάρκεια του βίου είναι βαθιά ριζωμένη σε όλους τους πολιτισμούς. Ωστόσο, καθίσταται όλο και πιο επιτακτική στον σημερινό, δυναμικά μεταβαλλόμενο κόσμο, όπου συνεχώς επαναπροσδιορίζονται κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά πρότυπα. Μελέτες έχουν δείξει ότι οι δια βίου εκπαιδευόμενοι - οι πολίτες, δηλαδή, που αποκτούν νέες γνώσεις, δεξιότητες και συμπεριφορές σε ένα ευρύ φάσμα γνωστικών πεδίων - είναι καλύτερα εξοπλισμένοι στην προσπάθειά τους να προσαρμοστούν στις αλλαγές του περιβάλλοντός τους. Η διά βίου μάθηση και η κοινωνία της μάθησης οφείλουν, κατά συνέπεια, να διαδραματίσουν ζωτικό ρόλο στην ενίσχυση των πολιτών και στην πραγματοποίηση της μετάβασης σε αειφόρες κοινωνίες.
Ενώ οι εθνικές κυβερνήσεις είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνες για τη δημιουργία στρατηγικών για την οικοδόμηση κοινωνιών μάθησης, οι διαρκείς αλλαγές απαιτούν δέσμευση σε τοπικό επίπεδο. Μια κοινωνία μάθησης πρέπει να οικοδομηθεί βήμα βήμα: επαρχία - επαρχία, πόλη - πόλη, και κοινότητα - κοινότητα.
Παγκόσμιο Δίκτυο Πόλεων που μαθαίνουν (GNLC) της UNESCO
Το Παγκόσμιο Δίκτυο «Πόλεων που μαθαίνουν» της UNESCO είναι ένα διεθνές δίκτυο που φιλοδοξεί να παρέχει έμπνευση, τεχνογνωσία και βέλτιστες πρακτικές στις πόλεις-μέλη του. Οι «Πόλεις που μαθαίνουν» σε κάθε στάδιο της ανάπτυξης τους δύναται να ωφεληθούν σημαντικά μέσω της ανταλλαγής ιδεών με άλλες πόλεις, καθώς ενδεχόμενες λύσεις για ζητήματα που προκύπτουν κατά την πορεία  μπορεί να έχουν ήδη εντοπιστεί και εφαρμοστεί σε άλλες πόλεις.
Το GNLC της UNESCO υποστηρίζει και βελτιώνει τις πρακτικές της διά βίου μάθησης σε διάφορες πόλεις του κόσμου:
Ελληνικές Πόλεις που συμμετέχουν στο Δίκτυο GNLC
Σε αυτό το Διεθνές Δίκτυο συμμετέχουν έως σήμερα 199 πόλεις από 47 χώρες. Από την Ελλάδα συμμετέχουν συνολικά 12 πόλεις, γεγονός που καθιστά τη χώρα μας 1η σε συμμετοχές στην Ευρώπη και συνολικά 3η κόσμο – πίσω από το Καμερούν (56 πόλεις) και την Δημοκρατία της Κορέας (35 πόλεις).
Πιο συγκεκριμένα, οι ελληνικές πόλεις που συμμετέχουν στο Δίκτυο είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκπαίδευση Κατηγορία:UNESCO
Μήκων η ροιάς
μικρογραφία|Μήκων η ροιάς (Papaver rhoeas), [[Βυζαντινά τείχη της Θεσσαλονίκης|Ακρόπολη Τειχών Θεσσαλονίκης 25-5-2022]] Η Μήκων η ροιάς ή αλλιώς Παπάβερ η ροιάς (επιστ. ονομ. Papaver rhoeas) με κοινή ονομασία παπαρούνα κατανέμεται στην Ευρώπη, στη Βόρεια Αφρική και στη νοτιοδυτική Ασία, καθώς και σ΄ όλη την Ελλάδα. Συναντάται ως αυτοφυές είδος των αγρών, καθώς και ως ζιζάνιο κυρίως των σιτηρών, ενώ απαντά επίσης σε κήπους, αρχαιολογικούς χώρους, άκρες δρόμων, βοσκότοπους, ελαιώνες, παραλίες, σε υψόμετρο συνήθως μεταξύ 0-700, σπάνια μέχρι τα 1800μ.Το όνομα του γένους «Παπάβερ» προέρχεται από το λατινικό «Papa» που σημαίνει βρασμένος, επειδή ήταν σύνηθες να μαγειρεύουν τους σπόρους της παπαρούνας με αυτόν τον τρόπο. Αναφορικά με το όνομα του είδους, το «ροιάς» προέρχεται από το αρχαιοελληνικό «ῥοιάς» δηλαδή «ροή» κάνοντας αναφορά στον γαλακτώδη χυμό που ρέει όταν τραυματίζεται το στέλεχος ή ακόμη στο γεγονός ότι τα πέταλα του άνθους πέφτουν πολύ εύκολα (φυλλορροούν).
Είναι φυτό ποώδες μονοετές με ύψος μεταξύ 20 έως 80 εκατ. Φύλλα πτεροσχιδή με τμήματα οδοντωτά, τα ανώτερα επιφυή. Οι ανθοφόροι βλαστοί καλύπτονται συνήθως με χοντρές τρίχες που συγκρατούνται σε ορθή γωνία ως προς το στέλεχος. Τα άνθη φέρουν κάλυκα με δύο ελεύθερα, σε σχήμα κυπέλλου σέπαλα που πέφτουν μόλις ανοίξει το άνθος, στεφάνη με 4 στρογγυλεμένα πέταλα και πολυάριθμους μαυριδερούς στήμονες. Τα πέταλα μεγέθους 3-4 εκ, ζωηρού κόκκινου χρώματος, έχουν συνήθως μια μαύρη κηλίδα στη βάση τους, το εξωτερικό ζεύγος είναι μεγαλύτερο από το εσωτερικό και επικαλύπτονται ελαφρώς μεταξύ τους. Το φυτό μπορεί να παράγει έως και 400 άνθη σε μια ζεστή εποχή, τα οποία είναι πολύ εφήμερα, αφού συνήθως διαρκούν μόνο μία ημέρα.
Ο καρπός είναι πορόκαψα (κωδία), μήκους 1-2 εκατ., σχεδόν σφαιρικός ή ευρέως αντωοειδής, λείος. Δίσκος στιγμάτων (που δέχονται τη γύρη) με 5-16 ακτίνες. Περιέχει πολυάριθμους μικρούς σπόρους που όταν ωριμάσουν, διαφεύγουν από τους πόρους που βρίσκονται κάτω από το στίγμα, όταν οι κάψες ανακινούνται από τον άνεμο. Κάθε φυτό παράγει κατά μέσο όρο 10.000 έως 20.000 σπόρους που μπορούν να μείνουν αδρανείς στο έδαφος έως 40-80 χρόνια.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνική χλωρίδα
Κόλπεϊν Σίγκθουρσον
Ο Κόλπεϊν Σίγκθουρσον (ισλανδικά: Kolbeinn Sigþórsson, γεννήθηκε 24 Μαρτίου 1990) είναι Ισλανδός ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται ως επιθετικός, κάτοχος του ρεκόρ διεθνών τερμάτων της Εθνικής Ισλανδίας με 18.
Καριέρα
Ο Σίγκθουρσον έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο το 2006 για την ΗΚ της πατρίδας του. Το 2007 εντάχθηκε στην ολλανδική ομάδα ΑΖ Άλκμααρ. Τον Ιανουάριο του 2011 σημείωσε πέντε γκολ σε αγώνα πρωταθλήματος εναντίον της Βέλνο. Στις 4 Ιουλίου 2011 υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με τον Άγιαξ του Άμστερνταμ και τη σεζόν 2011–12 ήταν πρωταθλητής Ολλανδίας. Μετά από ένα μεγάλο διάλειμμα τραυματισμών στο πρώτο μισό της σεζόν 2012–13, ο Ισλανδός ήταν στην αρχική ενδεκάδα από την 24η αγωνιστική. Τις σεζόν 2012–13 και 2013–14 ήταν ξανά πρωταθλητής Ολλανδίας με την Άλαξ. Συνολικά, με τον Άγιαξ είχε 80 συμμετοχές στο πρωτάθλημα και σημείωσε 31 γκολ.
Για τη σεζόν 2015–16 ο Σίγκθουρσον υπέγραψε στη γαλλική Ναντ, όπου ήταν βασικός στο μισό πρωτάθλημα. Συνέβαλε με τρία γκολ σε μία αδύναμη επιθετική ενδεκάδα (δεύτερος χαμηλότερος αριθμός τερμάτων και των 20 ομάδων), που δεν ξεπέρασε μια θέση στο χαμηλότερο ήμισυ του βαθμολογικού πίνακα. Η τουρκική Γαλατασαράι τον απέκτησε δανεικό αλλά υπέστη τραυματισμό μηνίσκου τον Σεπτέμβριο του 2016 και έχασε ολόκληρο το πρώτο μισό της σεζόν. Η Γαλατασαράι Κωνσταντινούπολης έλυσε πρόωρα το συμβόλαιο στις 29 Δεκεμβρίου 2016 και ο τραυματίας παίκτης επέστρεψε στη Ναντ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ισλανδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ισλανδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έρεντιβιζι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΦΚ Άγιαξ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΖ Άλκμααρ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Ναντ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Γαλατασαράι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΙΦΚ Γκέτεμποργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΙΚ Στοκχόλμης Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2016
Μοντέλο της Νίκαιας
thumb|525px|Προσομοίωση των εξωτερικών πλανητών και της ζώνης των πλανητοειδών: α) Πρώιμη διάταξη, προτού ο Δίας και ο Κρόνος φθάσουν σε συντονισμό 2:1. β) Διασκορπισμός των πλανητοειδών στο εσωτερικό Ηλιακό Σύστημα μετά την τροχιακή μετατόπιση του Ποσειδώνα (σκούρο μπλε) και του Ουρανού (γαλάζιο). γ) Μετά την εκτίναξη των πλανητοειδών από τους πλανήτες. Ο αρχικός πυρήνας του Μοντέλου της Νίκαιας αποτελείται από μία τριάδα επιστημονικών δημοσιεύσεων στο περιοδικό Nature το 2005 από μία διεθνή ομάδα συνεργαζόμενων επιστημόνων: των Rodney Gomes, Χαλ Λέβισον, Αλεσσάντρο Μορμπιντέλλι και Κλεομένη Τσιγάνη.
Σε αυτές τις εργασίες, οι 4 ερευνητές προτείνουν ότι μετά τη διάλυση του αερίου και της σκόνης του αρχικού περιαστρικού δίσκου του Ηλιακού Συστήματος, οι 4 γιγάντιοι πλανήτες του (Δίας, Κρόνος, Ουρανός και Ποσειδώνας) περιφέρονταν αρχικώς σε σχεδόν κυκλικές τροχιές μεταξύ περίπου 5,5 και 17 AU από τον Ήλιο, πολύ πιο κοντά ο ένας στον άλλον από όσο σήμερα. Τότε ένας μεγάλος και πυκνός δίσκος μικρών πλανητίσκων (planetesimals) από πυριτικά ορυκτά («βραχώδεις») και πτητικά υλικά («πάγους») με συνολική μάζα το 35πλάσιο της Γης, εκτεινόταν από την τροχιά του εξώτατου γιγάντιου πλανήτη μέχρι τις περίπου 35 AU.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ηλιακό Σύστημα Κατηγορία:Ουράνια μηχανική
Αχμέτ Μιντχάτ Μπερμπέρογλου
Ο Αχμέτ Μιντχάτ Μπερμπέρογλου ήταν Τουρκοκύπριος πολιτικός. Διετέλεσε βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λεμεσού.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Αχμέτ Μιντχάτ Μπερμπέρογλου γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1921. Ομιλούσε, πέρα από την τουρκική, την ελληνική και την αγγλική γλώσσα. Σπούδασε νομική και ήταν δικηγόρος.
Πολιτική διαδρομή
Εκλέχτηκε βουλευτής στις βουλευτικές εκλογές του 1960 στην Εκλογική Περιφέρεια Κερύνειας με την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου για την Α΄ Κοινοβουλευτική Περίοδο. Παρέμεινε στη θέση του βουλευτή έως τον Δεκέμβριο του 1963 που οι Τουρκοκύπριοι αποχώρησαν από την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Πηγές
Κατηγορία:Βουλευτές Κερύνειας Κατηγορία:Βουλευτές εκλεγμένοι με την Εθνική Τουρκική Ένωση Κύπρου Κατηγορία:Κύπριοι δικηγόροι Κατηγορία:Βουλευτές Α΄ Κοινοβουλευτικής Περιόδου (Κύπρος)
Σκωτσέζικες βουλευτικές εκλογές 2021
Στις 6 Μαΐου 2021 διεξήχθησαν βουλευτικές εκλογές στη Σκωτία, για να εκλεγούν τα 129 μέλη του Σκωτσέζικου Κοινοβουλίου.
Για τέταρτη συνεχόμενη φορά, το Εθνικό Κόμμα της Σκωτίας κατάφερε μεγάλη νίκη στις εκλογές και συνεπώς η Νίκολα Στέρτζιον θα σχηματίσει κυβέρνηση. Το ΣΕΚ κέρδισε τις 64 έδρες και χρειάζεται ακόμα μία για να έχει την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο.
Εκλογικό σύστημα
Τα 129 μέλη του Σκωτσέζικου κοινοβουλίου εκλέγονται με δημοκρατικές, άμεσες εκλογές, με μυστική και καθολική ψηφοφορία. Το εκλογικό σύστημα είναι μικτό, ως εξής:
Κάθε εκλογέας έχει δύο ψήφους, έναν για το πλειοψηφικό σύστημα και ένα για την αναλογική εκπροσώπηση. Δικαίωμα ψήφου έχουν όλοι οι πολίτες της Σκωτίας ηλικίας άνω των 16 ετών.
Δημοσκοπήσεις
Στις πρόσφατες δημοσκοπήσεις του Μαΐου, το ΣΕΚ έρχεται πρώτο με 48% για το πλειοψηφικό και 37% για την αναλογική εκπροσώπηση. Ακολουθούν οι Συντηρητικοί με 22% και 22% αντίστοιχα, το Εργατικό Κόμμα με 21% και 18%.
Παραπομπές
Κατηγορία:Εκλογές στο Ηνωμένο Βασίλειο Σκωτσε
Κοινοβουλευτική Ομάδα Ταυτότητας και Δημοκρατίας
Ταυτότητα και Δημοκρατία (Identité et démocratie) είναι πολιτική ομάδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η οποία δημιουργήθηκε στις 13 Ιουνίου 2019, ως συνέχεια της Ευρώπης των Εθνών και της Ελευθερίας. Τοποθετείται από Δεξιά  ως Ακροδεξιά       και αποτελείται από εθνικιστικά, λαϊκιστικά και ευρωσκεπτικιστικά κόμματα από δέκα χώρες της Ευρώπης.
Ιστορικό
Τον Απρίλιο του 2019, το Δανικό Λαϊκό Κόμμα και το Κόμμα των Φινλανδών (τότε μέλη των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών) ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να σχηματίσουν μια νέα ομάδα με την Εναλλακτική για τη Γερμανία (μέλος της Ευρώπης της Ελευθερίας και της Άμεσης Δημοκρατίας) και την ιταλική Λέγκα του Βορρά μετά τις ευρωεκλογές του 2019. Ο εκπρόσωπος της Εναλλακτικής για τη Γερμανία Γιόργκ Μόιτεν εμφανίστηκε μαζί με τον ηγέτη της Λέγκας του Βορρά Ματέο Σαλβίνι για να ανακοινώσει επίσημα τον σχηματισμό της νέας ευρωπαϊκής πολιτικής συμμαχίας με το Κόμμα των Φινλανδών και το Δανικό Λαϊκό Κόμμα, η οποία ονομάστηκε προσωρινά «Ευρωπαϊκή Συμμαχία για τους Ανθρώπους και τα Έθνη».
Το ολλανδικό Κόμμα για την Ελευθερία δεν κατάφερε να εξασφαλίσει καμία έδρα στις εκλογές. Ωστόσο, κέρδισε μία στην κατανομή των εδρών μετά την έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο αρχηγός του κόμματος Γκερτ Βίλντερς δήλωσε την πρόθεσή του, μόλις συμβεί το Brexit, να ενταχθεί στην ομάδα.
Ιδεολογία
Η ομάδα έχει ως βασικές προτεραιότητες την προστασία της ευρωπαϊκής πολιτιστικής κληρονομιάς και της κυριαρχίας των ευρωπαϊκών εθνών, τη δημιουργία θέσεων εργασίας και την ανάπτυξη, την αύξηση της ασφάλειας, την παύση της παράνομης μετανάστευσης, τη ρύθμιση της νόμιμης μετανάστευσης, την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας της ΕΕ και την αποτροπή αυτού που περιγράφει ως πιθανού εξισλαμισμού της Ευρώπης. Η Ταυτότητα και η Δημοκρατία αντιτίθεται επίσης στην πιθανή ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ομάδα ζητά μια Ευρώπη που βασίζεται στη συνεργασία και περαιτέρω μεταρρυθμίσεις της ΕΕ μέσω «περισσότερης διαφάνειας και λογοδοσίας» στις Βρυξέλλες, αλλά απορρίπτει κάθε περαιτέρω εξέλιξη προς ένα ευρωπαϊκό υπερκράτος. Οι πολιτικοί σχολιαστές έχουν περιγράψει την Ταυτότητα και Δημοκρατία ως εθνικιστική, δεξιά λαϊκιστική και ευρωσκεπτικιστική, αν και η ομάδα χαρακτηρίζει τον εαυτό της ως κυριαρχική και αντιτίθεται στον όρο «αντιευρωπαϊκή».
Οικογένεια Καραβία
Η Οικογένεια Καραβία είναι παλαιά και αρχοντική οικογένεια της Ιθάκης και της Ακαρνανίας, ενώ σύμφωνα με ιστορικούς αποτελεί κλάδο της βυζαντινής οικογενείας των Καλλέργηδων της Κρήτης. Πολλά μελή της οικογένειας Καραβία διακρίθηκαν στις επιστήμες, τα γράμματα, τον κλήρο, το στρατό διαδραματίζοντας επίσης σπουδαίο ρόλο στους εθνικούς αγώνες.
Όπως φαίνεται από το Ιστορικό Αρχείο Ιθάκης, το όνομα Καραβίας συναντάται ήδη πολύ πριν του 1672 σε έγγραφα της ενετικής διοίκησης υποδηλώνοντας τη μακραίωνη παρουσία της οικογένειας στο νησί. Περισσότερα στοιχεία όμως βρίσκονται στο Βιβλίο των Ευγενών της Ιθάκης (LIBRO D’ORO) όπου το 1803, αναφέρονται λεπτομερώς επτά κλάδοι και το 1804 άλλοι επτά 7. Από τους καταλόγους αυτούς φαίνεται ότι η οικογένεια Καραβία αριθμούσε τους περισσότερους κλάδους ευγενών του νησιού, που συνολικά έφθαναν τους δεκατέσσερις (14) και οι οποίοι αυξάνονταν στους δεκαοκτώ (18) αν συνυπολογίσουμε σε αυτούς και επιπλέον κλάδους που έφεραν και δεύτερο επώνυμο. Αξίζει να σημειωθεί ότι και ο περίφημος Περιηγητής Leake κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στην Ιθάκη το 1806 αναφερόμενος στην τοπογραφία και κοινωνία του νησιού έγραψε χαρακτηριστικά: «Οι τρεις κύριες οικογένειες της Ιθάκης είναι οι Πεταλάδες, οι Καραβιάδες και οι Δενδρινάδες. Η κοιλάδα της Εξωγής, το πιο παραγωγικό κομμάτι του νησιού, είναι κυρίως ιδιοκτησία των Βρεττών, έναν κλάδο των Καραβιάδων». Ωστόσο η πρώτη αναφορά του ονόματος Καραβίας στο ενετικό Libro d’oro στα Επτάνησα είναι αρκετά παλαιότερη και εντοπίζεται στη Ζάκυνθο την περίοδο 1483-1572 και εν συνεχεία το 1577. Συνεπώς σύμφωνα με τα αρχεία αυτά φαίνεται οι Καραβιάδες να ήρθαν στα Επτάνησα σταδιακά πριν την πτώση του Ηρακλείου στους Τούρκους (1669) όποτε και κορυφώθηκε το μεταναστευτικό ρεύμα των χριστιανών της Κρήτης προς την Επτάνησο.
Το διάστημα πριν την ελληνική επανάσταση του 1821 οι Καραβιάδες όπως και άλλοι επτανήσιοι που συμμετείχαν στα Καπετανάτα και τις ομάδες των Κλεφταρματολών πέρασαν από την Ιθάκη στην απέναντι ακτή και εγκαταστάθηκαν στην Ακαρνανία όπου επέδραμαν εναντίον των Τούρκων. Ειδικότερα μέλη της οικογένειας εγκαταστάθηκαν στο Ξηρόμερο όπου ανέλαβαν και ηγετικό ρόλο σε πολεμικές επιχειρήσεις έναντι των Οθωμανών. Ενδεικτικά ο Γεωργάκης Καραβίας μαζί με τον οπλαρχηγό Βαρνακιώτη και τον Παληογιάννη σήκωσαν το λάβαρο της επανάστασης στο Ξηρόμερο. Ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι κατά την επανάσταση και την πολιορκία του Μεσολογγίου αναφέρονται Καραβιάδες οι οποίοι με πρωτοστάτη τον αντιστράτηγο Δημήτριο Καραβία τον επονομαζόμενο «Ρινιάσα» και άλλους οπλαρχηγούς του Ξηρομέρου όπως τους Μαγουλιάνο, Κουσούρη, Μούρτο Καραγιάννη κ.α έλαβαν μέρος στην ηρωική έξοδο. Επιπλέον οι Θεόδωρος και Νικόλαος Καραβίας ήταν οι Προεστοί του χωριού Παναγούλα Ξηρομέρου και συνακολούθως ο εξάδελφος τους Θεόδωρος Καραβίας μνημονεύεται ως ένας εκ των προεστών του χωριού Κατοχή Ξηρομέρου την εποχή μετά την επανάσταση».
Στη σύγχρονη εποχή η Ιθάκη και τα χωριά Κατοχή, Μύτικας, Κανδήλα και Παναγούλα Ξηρομέρου είναι οι περιοχές που εντοπίζονται οι περισσότεροι Καραβιάδες. Ενώ πλέον το επίθετο της οικογένειας Καραβία απαντάται και στη Λευκάδα, Ζάκυνθο, Κέρκυρα, Πάτρα, Νάξο και Πάρο.
Οι αξιολογότεροι είναι οι ακόλουθοι:
·        Χρύσανθος Καραβίας: Διευθυντής της Ευαγγελικής Σχολής της Σμύρνης
·        Ευγένιος Καραβίας: Διαπρεπής κληρικός, Λόγιος, Μητροπολίτης Αγχιάλου
·        Διονύσιος Καραβίας: Επίσκοπος Ιθάκης
·        Αναστάσιος Καραβίας: Λόγιος, Δάσκαλος (Διαπαιδαγώγησε τον Διονύσιο Σολωμό)
·        Παίσιος Καραβίας – Δραγανίγος: (Δεύτερος επίσκοπος Ιθάκης)
·        Γαβριήλ Καραβίας – Τσεμπέρης: (Τρίτος επίσκοπος Ιθάκης)
·        Ευστάθιος Καραβίας – Πιέρρος: Ιερομόναχος και Δάσκαλος στη Σχολή των Κυδωνιών
·        Βασίλειος Καραβίας ή Καραβιάς: Στρατιωτικός εκ των πρωτεργατών της ελληνικής επανάστασης στη Μολδοβλαχία το 1821
·        Δήμος Καραβίας – Ρηνιάσας: Οπλαρχηγός του Ξηρομέρου, Ακαρνανίας, εγκατεστημένος στο χωριό Ρίγανη
.       Δημήτριος Καραβίας (Μισόλιτρος) - Αγωνιστής της Ελληνικής Επανάστασης στη Δυτική Στερεά
·        Μιχαήλ Καραβίας: μέλος της αντιπροσωπείας των απεσταλμένων των Ιονίων νήσων στη Β' Εθνική συνέλευση του 1862-1864
·        Ευστάθιος Καραβίας (Stati Caravia): Βαίλος της Ενετικής Δημοκρατίας στην Κωνσταντινούπολη
·        Φλοριάν Καραβίας (Florian Caravia): Βαίλος της Ενετικής Δημοκρατίας στην Κωνσταντινούπολη
·        Ιωάννης Θ. Καραβίας: Ήρωας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, Αντιστράτηγος, Διοικητής σχολής Ευελπιδων
·        Θεόδωρος Ι. Καραβίας: Διπλωμάτης
·        Ιπποκράτης Καραβίας: Νομικός, δημοσιογράφος και συγγραφέας. Πρόεδρος του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός
·        Νικόλαος Καραβίας – Γρίβας: Ιατροφιλόσοφος – Συγγραφέας, γαμπρός του άρχοντα Αριστάρχη
·        Σπυρίδων Καραβίας: Διαπρεπής ιατρός - Διδάκτωρ του πανεπιστημίου της Πίζα. Εγκαταστάθηκε στο Γαλάτσι της Ρουμανίας. Υπήρξε πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Γαλατσίου για πολλά χρόνια και τιμήθηκε για τη συνεισφορά του με παράσημο από τη ρουμανική κυβέρνηση
·        Νικόλαος Καραβίας: Δημοσιογράφος και συγγραφέας. Διευθυντής της «Εφημερίδος της Αλεξανδρείας». Σύζυγος της διάσημης ζωγράφου Θάλεια Φλωρά, που ζωγράφισε τις μάχες του Ελληνικού Στρατού στους Βαλκανικούς πολέμους
·        Νικόλαος Καραβίας – Θωμάς: Χρυσοχόος με μεγάλη εξειδίκευση σε ιερά σκεύη εκκλησιών. Δείγματα της τέχνης του σώζονται ακόμη στις εκκλησίες της Ιθάκης.
·        Καραβίας Πανταζάτος Πέτρος: Ιερωμένος και Διδάσκαλος γνωστός ως Παπά-Πέτρος ο Ιθακήσιος. Αποφοίτησε από την Παλαμαϊκή Σχολή στο Μεσολόγγι ενώ δίδαξε στο Βραχώρι (Αγρίνιο) και πιθανώς και στην περιοχή της Λοκρίδας έως το 1784.
Γρίβα, Ελένη Φ (1997). Το Libro d' Oro της Ιθάκης (1803). Αργοστόλι: Εταιρία Κεφαλληνιακών Ιστορικών Ερευνών.
Leake, William Martin (1835). Travels in northern Greece / by William Martin Leake. London: J. Rodwell.
Rangabe, Eugene Rizo (1925–1927). Livre d'or de la noblesse Ionienne / Eugene Rizo Rangabe. Αθήνα: Maison d' Editions "Eleftheroudakis".
Καραβίας, Ιωάννης (1978). Η Ζωή ενός Στρατιώτου. Αθήνα, Ιδιωτική.
Πρόσθετες πηγές:
Archivio di Stato di Venezia (Αρχεία του Ενετικού Κράτους)
Ηλεκτρονικός ιστότοπος δήμου Ιθάκης (περί σημαντικών προσώπων του δήμου)
Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό Ελευθερουδάκη, Τόμος Έβδομος.
Ηλεκτρονικά Αρχεία Πανεπιστήμιου Κρήτης.
Ιστορικό Αρχείο Ιθάκης.
Ιστορικό Αρχείο Κεφαλληνίας.
Ιστορικό Αρχείο Ζακύνθου.
Ημερολόγιο του Αγώνος (1821).
Γενικά Αρχεία του Κράτους (ΓΑΚ).
Παραπομπές
Κατηγορία:Ελληνικές οικογένειες
Άγιος Γεώργιος Μυροφύλλου Τρικάλων
Ο Άγιος Γεώργιος είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας και δημοτικής ενότητας Μυροφύλλου, του δήμου Πύλης, της περιφερειακής ενότητας (τέως νομού) Τρικάλων, στην περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Τρικάλων του νομού Τρικάλων, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.
Γεωγραφία
Ο Άγιος Γεώργιος είναι ορεινός οικισμός στο απώτατο νοτιοδυτικό τμήμα του νομού Τρικάλων, ακριβώς πάνω στα όρια με τον νομό Άρτας. Βρίσκεται στις νότιες υπώρειες της κορυφής «Αλαμάνος» (1875 μ.) του όρους Χατζή της νότιας Πίνδου (Ασπροποτάμου), στη βόρεια όχθη του Αχελώου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 560. Απέχει 93 χλμ. περίπου ΝΔ. των Τρικάλων.
Διοικητικές μεταβολές μέχρι τον «Καλλικράτη»
Ο οικισμός αναγνωρίστηκε το 1981 και προσαρτήθηκε στην κοινότητα Μυροφύλλου. Με το ΦΕΚ 87Α - 07/06/2010 αποσπάστηκε από την κοινότητα Μυροφύλλου και προσαρτήθηκε στον δήμο Πύλης.
Αξιοθέατα
320px|thumb|right|Μονή Αγίου Γεωργίου (Μυροφύλλου) Καταστράφηκε εντελώς με τον σεισμό του 1967. Μετά το 1982 αναστηλώθηκε ενώ, το 2016, πραγματοποιήθηκαν εργασίες αποκατάστασης υπό την επίβλεψη της ΕΦΑ Τρικάλων στο πλαίσιο της υλοποίησης εγκεκριμένης μελέτης. Το μοναστηριακό συγκρότημα αποτελείται από έναν μεγάλο τετράπλευρο οχυρωματικό περίβολο, στον οποίο εισέρχεται κανείς μέσω ενός πυλώνα. Εσωτερικά του περιβόλου αναπτύσσονται, διαδοχικά, τα κτίσματα του ναού του Αγίου Γεωργίου και του ναού της Θεοτόκου με το παρεκκλήσιο των Ταξιαρχών. Ο ναός του Αγίου Γεωργίου είναι ένα μονόχωρο καμαροσκέπαστο κτίσμα, κατάγραφο με τοιχογραφίες, οι οποίες φιλοτεχνήθηκαν το 1869/70 από τους Σαμαριναίους ζωγράφους Αθανάσιο και Γεώργιο. Ο ναός του Γενεσίου της Θεοτόκου με το παρεκκλήσιο των Ταξιαρχών βρίσκεται προσκολλημένος στη δυτική πτέρυγα της μονής. Είναι μονόχωρος και καλύπτεται με ημικυκλική καμάρα. Καταλαμβάνει το ισόγειο του κτίσματος ενώ πάνω από αυτόν διαμορφώνεται το μικρό παρεκκλήσιο των Ταξιαρχών. Και οι δύο χώροι κοσμούνται με τοιχογραφίες που χρονολογούνται στα 1614/1622 και 1738 αντίστοιχα.
Πηγές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Πύλης
Ματτέο Μπερρεττίνι
Ο Ματτέο Μπερρεττίνι (Matteo Berrettini, 12 Απριλίου 1996) είναι Ιταλός επαγγελματίας τενίστας. Έχει καταταχθεί μέχρι στο Νο. 6 του κόσμου στο μονό από την Ένωση Επαγγελματιών Τένις (ATP), θέση την οποία πέτυχε τον Ιανουάριο του 2022. Ο Μπερετίνι έχει κερδίσει επτά τίτλους ATP Tour στο μονό και σημείωσε την καλύτερη μεγάλη επίδοση του φτάνοντας στον τελικό του Γουίμπλετον το 2021. Έχει φτάσει επίσης στους προημιτελικούς ή καλύτερα και στα τέσσερα γκραν σλαμ.
Αφού έγινε επαγγελματίας το 2015, ο Μπερρεττίνι κέρδισε δύο τίτλους σινγκλ στο ITF World Tennis Tour και τρεις στο ATP Challenger Tour, φτάνοντας στο τοπ 100 της κατάταξης ATP τον Μάιο του 2018. Δύο μήνες αργότερα, έφτασε στον πρώτο του τελικό ATP Tour στο Ελβετικό Όπεν του 2018, όπου κέρδισε τον παρθενικό του τίτλο, και έκανε το ντεμπούτο του στους κορυφαίους 60. Το 2019, αφού κατέκτησε δύο ακόμη τίτλους στο Ουγγρικό Όπεν και στο Όπεν Στουτγκάρδης, μπήκε στους κορυφαίους 25 και έφτασε στον πρώτο του ημιτελικό σε γκραν σλαμ στο Αμερικανικό Όπεν για να ολοκληρώσει τη χρονιά εντός των 10 κορυφαίων. Ο Μπερρεττίνι το 2021 έφτασε στον πρώτο του τελικό Masters 1000 στο Όπεν της Μαδρίτης, κέρδισε τον πρώτο του τίτλο ATP 500 στο Πρωτάθλημα Κουίνς Κλαμπ και έγινε ο πρώτος Ιταλός παίκτης, άνδρας ή γυναίκα, που αγωνίστηκε σε τελικό του Γουίμπλετον στο μονό.
Ο ύψους 1,96 μ. Μπερρεττίνι είναι γνωστός για το επιθετικό του στυλ παιχνιδιού. Διαθέτει ένα από τα ταχύτερα σερβίς και συχνά χρησιμοποιεί το φόρεχαντ με έντονο τοπσπιν ώστε να καθοδηγεί τα ράλι, καθιστώντας τον ευέλικτο σε όλες τις επιφάνειες, αν και αγαπημένη του επιφάνεια είναι το γρασίδι. Προκειμένου να αντισταθμίσει τις αδυναμίες του, χρησιμοποιεί συχνά μπάκχαντ με σλάις για να κρατήσει τη μπάλα χαμηλά για τον αντίπαλό του και χρησιμοποιεί μια μπλοκαρισμένη επιστροφή για να εξουδετερώσει πόντους.