cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μάρλι Μάτλιν
Βιογραφία
Η Μάτλιν έκανε το ντεμπούτο της σε παιδικό θέατρο ΙCODA σε ηλικία 7 ετών, ερμηνεύοντας το ρόλο της Ντόροθι στη θεατρική μεταφορά του μυθιστορήματος του Λ. Φρανκ Μπάουμ Ο Μάγος του Οζ. Χρόνια αργότερα γνωρίστηκε με τον Χένρι Γουίνκλερ που την είδε σε μια από τις παραστάσεις στην οποία συμμετείχε στο παιδικό θέατρο και τη βοήθησε να λάβει το ρόλο της κωφάλαλης Σάρα Νόρμαν στην ταινία Παιδιά Ενός Κατώτερου Θεού (Children of a Lesser God). Η ερμηνεία της της χάρισε τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης γυναικείας ερμηνείας σε δράμα καθώς και το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Την περίοδο εκείνη είχε δεσμό με τον συμπρωταγωνιστή της στην ταινία Γουίλιαμ Χερτ. Την επόμενη χρονιά εμφανίστηκε στην ταινία Γουόκερ, ο Κατακτητής (Walker, 1987) πλάι στον Εντ Χάρις κι έπειτα άρχισε να εμφανίζεται ως επί το πλείστον σε τηλεοπτικές παραγωγές για κάποιες από τις οποίες έλαβε υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα και για Έμμυ. Σημαντική θέση στην τηλεοπτική της καριέρα κατέχει ο ρόλος της κωφάλαλης λεσβίας στη σειρά The L Word.
Το 1993 η ηθοποιός παντρεύτηκε με τον αστυνομικό Κέβιν Γκραντάλσκι. Οι δυο τους γνωρίστηκαν όταν εκείνη πρωταγωνιστούσε στη σειρά Reasonable Doubts. Έχουν αποκτήσει τέσσερα παιδιά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Βραβευμένες με Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου Κατηγορία:Βραβευμένες με Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ηθοποιού (Δραματικές ταινίες) Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί κινηματογράφου Κατηγορία:Αμερικανίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Κωφοί
Κουνγκού
Το Κουνγκού (γαλλικά: Koungou) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Μαγιότ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μαγιότ
Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μικροκάστρου
Η Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μικροκάστρου βρίσκεται έξω από το χωριό Μικρόκαστρο, στο δήμο Βοΐου, στη Δυτική Μακεδονία. Από το 1993 είναι γυναικείο μοναστήρι.
Κατασκευή του καθολικού και ίδρυση της Μονής
Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς χτίστηκε ο ναός και πότε ιδρύθηκε το μοναστήρι.
Σύμφωνα με μαρτυρία λίγο πριν το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, υπήρχε εντοιχισμένη στον ναό η χρονολογία 1603, που δε σώζεται πλέον. Το πιθανότερο είναι η χρονολογία αυτή να συνδέεται με ναό που υπήρχε παλαιότερα στο σημείο, στο οποίο κατασκευάστηκε μεταγενέστερα το σημερινό καθολικό της Μονής Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μικροκάστρου. Τα μορφολογικά δεδομένα του σημερινού ναού δείχνουν ότι δεν μπορεί να είναι τόσο παλιός. Επιπλέον η αγιογράφηση του έγινε το 1797 επομένως αν είχε κατασκευαστεί στις αρχές του 17ου αιώνα θα είχε μείνει χωρίς αγιογράφηση για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα ενώ δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι η αγιογράφηση του 1797 έγινε πάνω σε παλαιότερη.
Σύμφωνα με άλλες μαρτυρίες η Μονή ιδρύθηκε το 1753, χρονολογία που αναγράφεται και στην μια από τις δύο μαρμάρινες πλάκες, στην κύρια είσοδο του καθολικού, οι οποίες αναφέρονται στις ανακαινίσεις του ναού. Πιθανότερο όμως είναι ο ναός να κατασκευάστηκε το 1793, χρονολογία η οποία σύμφωνα με μαρτυρία ήταν γραμμένη εξωτερικά του ναού παλαιότερα και η οποία επίσης δε σώζεται.
Ούτε ο χρόνος ίδρυσης της μονής είναι γνωστός. Πάντως το σημερινό καθολικό φαίνεται ότι ήταν αρχικά προσκυνηματικός ναός και αργότερα δημιουργήθηκε το μοναστήρι. Ειδικότερα το 1797, ο μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Νεόφυτος είχε συντάξει κατάλογο των χωριών της δικαιοδοσίας του, στον οποίο αναφέρονται και τα μοναστήρια που είχαν ιδρυθεί και ανήκαν εκείνη την περίοδο στη συγκεκριμένη μητρόπολη. Για το Μικρόκαστρο ο Νεόφυτος αναφέρει: «''Χωρίον Τζηρούσινον [παλιά ονομασία του Μικρόκαστρου]. Και εκκλησία της υπεραγίας Θεοτόκου, όχι μοναστήριον''». Επίσης στην επιγραφή ιστόρησης του ναού δε γίνεται αναφορά σε μοναχούς όπως θα συνέβαινε αν επρόκειτο για καθολικό μοναστηριού, αλλά σε κληρικούς. Το γεγονός ότι επρόκειτο για προσκυνηματικό ναό αρχικά που αργότερα μετατράπηκε σε μοναστήρι προκύπτει και από την έλλειψη των πλευρικών χορών, της λιτής και των θόλων, που είναι χαρακτηριστικά των καθολικών των μοναστηριών εκείνης της περιόδου. Αναφορά σε μοναστήρι στο Μικρόκαστρο γίνεται πρώτη φορά σε έγγραφο της 18ης Μαΐου 1824. Επομένως η ίδρυση του μοναστηριού έγινε στο διάστημα ανάμεσα στο 1797 και το 1824.
Περιγραφή του καθολικού
Το καθολικό της Μονής είναι ορθογώνιο, έχει μήκος 23,65μ. και πλάτος 12,18 μ. και είναι χωμένο κατά το ήμισυ στο έδαφος. Έχει χαμηλό ύψος, στενές και χαμηλές πόρτες και μικρά παράθυρα, που είναι τα χαρακτηριστικά των ναών της Τουρκοκρατίας. Ο κυρίως ναός χωρίζεται σε τρία κλίτη και το κεντρικό κλίτος διακρίνεται από τα άλλα δύο με δύο σειρές από τρεις κίονες και δύο πεσσούς. Στο μέσο της στέγης του υπάρχει εξαγωνικός τρούλος, που δεν είναι δομικό στοιχείο του ναού, αλλά έχει κατασκευαστεί για να δίνει σ’ αυτόν φώς. Στη νότια πλευρά του καθολικού, όπου βρίσκεται η κεντρική είσοδός του, υπάρχει χαγιάτι, χαρακτηριστικό γνώρισμα της εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής της περιόδου στην Μακεδονία. Το καμπαναριό κατασκευάστηκε το 1923.
Πηγές
Κατηγορία:Μονές του νομού Κοζάνης Κατηγορία:Δήμος Βοΐου
S/2007 S 3
To S/2007 S 3 είναι ένας φυσικός δορυφόρος του Κρόνου. Η ανακάλυψή του ανακοινώθηκε από τον Σκοτ Σέπαρντ, Ντέιβιντ Τζιούιτ και Jan Kleyna την 1 Μαΐου του 2007 από παρατηρήσεις που έγιναν από τις 18 Ιανουαρίου μέχρι τις 19 Απριλίου του 2007. Το S/2007 2 3 έχει περίπου 5 χιλιόμετρα διάμετρο και ολοκληρώνει μια πλήρη περιστροφή γύρω απ´τον Κρόνο σε μέση απόσταση 20.518.500 χιλιομέτρων, σε 1.100 ημέρες, με κλίση 177,22 μοιρών ως προς την εκλειπτική, σε μια ανάδρομη κατεύθυνση και με εκκεντρότητα 0,130
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Φυσικοί δορυφόροι Κρόνου
Διώρυγα του Σουέζ
Η διώρυγα του Σουέζ (قناة السويس, qanāt as-suwēs) είναι η μεγαλύτερη διώρυγα του κόσμου, συνολικού μήκους 162 χλμ., ενώ προσθέτοντας τα σημεία αγκυροβολίων και το μήκος της ενδιάμεσης λίμνης, το συνολικό της μήκος φθάνει τα 190 χλμ. Έχει μέγιστο πλάτος, σε ορισμένα σημεία, 160-200 μ. και βάθος 11,60 μ. Διατρέχει κατά διεύθυνση Βορρά - Νότο τον ισθμό του Σουέζ, ενώνοντας τη Μεσόγειο θάλασσα με την Ερυθρά θάλασσα. Αρχίζει από το Πορτ Σάιντ, λιμένα εισόδου στη Μεσόγειο και καταλήγει στον λιμένα Σουέζ που βρίσκεται στο μυχό του ομώνυμου κόλπου της Ερυθράς θάλασσας. Η Μεσόγειος και η Ερυθρά θάλασσα δεν παρουσιάζουν μεταξύ τους υψομετρική διαφορά. Κατά το μεγαλύτερο μέρος της, η διώρυγα είναι πλεύσιμη κατά μία κατεύθυνση.
Το έργο του Φερδινάνδου Λεσσέψ
Το 1854, ο Γάλλος διπλωμάτης και μηχανικός, Κόμης Φερδινάνδος Λεσσέψ, που κέντρισε το ενδιαφέρον του Αντιβασιλέα της Αιγύπτου Σαΐντ Πασά, παίρνει την εντολή της κατασκευής (διάνοιξης) και ξεκινάει το έργο. Το 1858, η συσταθείσα κατασκευαστική εταιρεία καταφέρνει τη συνυπογραφή συμβολαίου για 99 χρόνια εκμετάλλευσης και στη συνέχεια την παραχώρησή της στην Αίγυπτο. Οι περισσότεροι μέτοχοι της εταιρείας ήταν μικροεπαγγελματίες και το 53% των μετοχών το είχαν Γάλλοι, το 44% Αιγύπτιοι και το 3% από διάφορες άλλες χώρες. Στις 21 Μαρτίου 1859, δίνει το πρώτο χτύπημα με τη σκαπάνη του. Στις 25 Απριλίου του 1869, ολοκληρώνεται η διάνοιξη. Στις 17 Νοεμβρίου 1869 δίνεται ελεύθερη στη ναυσιπλοΐα και πραγματοποιούνται τελικά τα επίσημα εγκαίνια. Το συνολικό κόστος της κατασκευής της έφθασε τα τότε 100 εκατομμύρια δολάρια. Συνολικά το 1859 εργάστηκαν 18.000 εργάτες οι οποίοι το 1863 έφτασαν τους 42.000. Το 1875, οικονομικές δυσχέρειες ανάγκασαν το νέο αντιβασιλέα Ισμαήλ Πασά να πωλήσει το χαρτοφυλάκιό του, το οποίο αγοράστηκε αμέσως από τη Βρετανική κυβέρνηση.
Έλληνες στην κατασκευή της Διώρυγας
Στην κατασκευή της διώρυγας συμμετείχαν και Έλληνες Δωδεκανήσιοι από την Κάσο και το Καστελόριζο, κάποιοι από τους οποίους εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην περιοχή. Στο Πορτ Σάιντ, στο Σουέζ και στην Ισμαηλία (Timsah) άνθησαν σημαντικές κασιώτικες παροικίες, με έντονη οικονομική και πολιτιστική παρουσία στην Αίγυπτο του πρώτου μισού του 20ού αιώνα. Οι Κάσιοι έχουν τραγουδήσει την πληθυσμιακή αφαίμαξη του νησιού τους για την κατασκευή της διώρυγας του Σουέζ: «Να 'τον να ζη ο Ντε Λεσέψ, εί(θ)εν να τον δικάσω, που μπίταρε (= εποίκησε) την έρημο κι ερήμαξε την Κάσο». Επίσης, ο πρώτος πλοηγός που διέπλευσε τη Διώρυγα ήταν o Κασιώτης ναυτικός
Οι δυσχέρειες του κατασκευαστικού έργου
Οι δυσχέρειες, που καθυστερούσαν την ολοκλήρωση του έργου, ήταν πολλές. Μπορούμε να απαριθμήσουμε προβλήματα υγιεινής (κουνούπια από ελώδεις περιοχές, η αποξήρανση των οποίων καθυστερούσε), οι κλιματολογικές συνθήκες (υψηλές θερμοκρασίες την ημέρα, υγρασία τη νύχτα), η νωθρότητα εργατών, ανεμοθύελλες, οι χαμηλοί μισθοί για εργάτες οι οποίοι συχνά εγκατέλειπαν την εργασία απροειδοποίητα και τέλος οι επιθέσεις ληστών στους καταυλισμούς των εργατών και των συνεργείων.
Πορεία εργασιών
Αρχικά κατασκευάστηκε λιμάνι στις εσχατιές της λιμνοθάλασσας Μενζαλέχ για την παραλαβή του μηχανικού υλικού. Επίσης, κατασκευάστηκε αρτοποιείο για τη σίτιση των εργατών, ενώ παράγκες δημιουργήθηκαν γύρω από το λιμάνι για τα γραφεία των μηχανικών και εργατών. Αποτέλεσε έτσι τον πυρήνα του Πορτ Σάιντ. Για τη μεταφορά πόσιμου νερού δημιουργήθηκε κανάλι από το Νείλο προς την έδρα των συνεργείων. Υπολογίζεται πως καταναλώνονταν καθημερινά 200.000 λίτρα νερού.
Χωρίς μηχανικά μέσα ανοίχθηκε ένα πρώτο τμήμα 8 μέτρων πλάτους και 1,20 μέτρων βάθους, κάτι που διευκόλυνε την άφιξη βυθοκόρων και άλλων σκαφών για τον γενικότερο ανεφοδιασμό. Το μαλακό έδαφος της περιοχής από τη λίμνη Τιμσάχ ως το Πορτ Σάιντ διευκόλυνε τις εργασίες. Όμως μεταξύ Τιμσάχ και Αμέρ, και Αμέρ και Σουέζ κάτω από τη ρευστή και μαλακή άμμο το έδαφος αποτελείτο από σκληρά πετρώματα.
Αποτίμηση έργου
thumb|150px|Αεροφωτογραφία της διώρυγας Η σημασία της διώρυγας του Σουέζ για την παγκόσμια ναυσιπλοΐα είναι τεράστια. Ενώνοντας τη Μεσόγειο με την Ερυθρά Θάλασσα δημιούργησε μια πραγματικά εμπορική αρτηρία Ευρώπης - ΝΔ, Νότιας και ΝΑ Ασίας μέχρι Άπω Ανατολή.
Κρίση του Σουέζ
Όπως είναι φυσικό η ιστορία της διώρυγας ταυτίσθηκε με εκείνη της Αιγύπτου. Ύστερα από το πραξικόπημα που εκδηλώθηκε στις 23 Ιουλίου του 1952 και την αποχώρηση του Βασιλέως Φαρούκ από τη χώρα, το Επαναστατικό Συμβούλιο έστρεψε αμέσως τη προσοχή του στη βρετανική κατοχή της διώρυγας. Έτσι άρχισαν να εκδηλώνονται συνεχείς αντιστασιακές ενέργειες με την υποστήριξη της στρατιωτικής κυβέρνησης. Οι ελπίδες των Άγγλων ότι οι Αιγύπτιοι στρατιωτικοί θα έδειχναν περισσότερη κατανόηση της στρατηγικής παρουσίας τους και μάλιστα κατά τη διάρκεια του «ψυχρού πολέμου», τελικά διαψεύστηκαν. Η ίδια η κυβέρνηση του Τσώρτσιλ αναγκάσθηκε να παραδεχτεί ότι η παρουσία 80.000 στρατιωτών σε μια βάση περικυκλωμένη από εχθρικό πληθυσμό δεν μπορεί να παρέχει καμιά στρατιωτική αξία. Το 1956 ο Νάσερ κρατικοποίησε τη διώρυγα θέτοντας τέρμα στη βρετανική κυριαρχία με συνέπεια ένα αγγλογαλλικό εγχείρημα κατά της Αιγύπτου το οποίο απέτυχε μεν, αλλά κράτησε κλειστή τη διώρυγα μέχρι το 1957. Ένας μεγάλος αριθμός πλοηγών και κατωτέρων υπαλλήλων της εταιρείας ήταν Έλληνες με πολύ μεγάλες αποδοχές.
Αργότερα στον Πόλεμο των έξι Ημερών τον Ιούνιο του 1967, κατά τον Αραβοϊσραηλινό πόλεμο, η διώρυγα έπαθε σοβαρές ζημιές που την κράτησαν κλειστή επί επτά χρόνια μεσολαβούσης και της νεώτερης Ισραηλινο-αιγυπτιακής σύγκρουσης τον Οκτώβριο του 1973. Τελικά μετά και από αφιλοκερδή διάθεση κάποιων βυθοκόρων από τον Ι. Λάτση και άλλους Έλληνες εφοπλιστές η διώρυγα καθαρίστηκε από τα ναυάγια και δόθηκε στην εξυπηρέτηση των θαλασσίων μεταφορών τον Μάιο του 1975.
Τα πλοία που διέρχονται από τη διώρυγα καταβάλλουν στο αιγυπτιακό δημόσιο τέλη διέλευσης (διόδια) κατά κόρο καθαράς χωρητικότητας που υπολογίζεται με βάση τη «χωρητικότητα διώρυγας Σουέζ» (Suez Canal Tonnage) περίπου 23% παραπάνω των βρετανικών υπολογισμών. Επίσης τα πλοία υποβάλλονται σε υποχρεωτική πλοήγηση από την είσοδο μέχρι την έξοδό τους. Τα πλοία που διέρχονται σήμερα τη διώρυγα είναι μέχρι 150.000 dwt φορτωμένα, αλλά και μεγαλύτερα εφόσον είναι κενά φορτίου, με επιτρεπτό έτσι βύθισμα. Ευνόητο είναι ότι τα δεξαμενόπλοια άνω των 150.000 dwt έμφορτα καθώς και εκείνα των 200, 300 και 400 χιλιάδων τόνων παραπλέουν το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος (Cap Route) επιβαρυνόμενα σημαντικά από τη μεγάλη διαφορά απόστασης.
Το 2015 ολοκληρώθηκε το νέο κανάλι του Σουέζ, το οποίο επέτρεψε τη ροή πλοίων και στις κατευθύνσεις παράλληλα, καθώς αυξήθηκε το πλάτος της διώρυγας από τα 61 στα 320 μέτρα σε μήκος 35 χιλιομέτρων.
Στις 23 Μαρτίου 2021, περί τις 7:40 τοπική ώρα, το πλοίο εμπορευματοκιβωτίων Ever Given, μήκους 400 μέτρων, προσάραξε λόγω ισχυρών ανέμων, με αποτέλεσμα να αποφράξει πλήρως τη διώρυγα, καθώς στο σημείο εκείνο δεν υπήρχε διπλό κανάλι.
Διάταξη και λειτουργία
thumb|150px|Χάρτης της διώρυγας
Διάφορα χαρακτηριστικά
Για την πληρέστερη κατανόηση της σημασίας της Διώρυγας Σουέζ κρίνεται αναγκαία η παράθεση των ακόλουθων στοιχείων:
Επίσης με το κλείσιμο της διώρυγας το 1966 επήλθε μια περιορισμένη ναυτιλιακή κρίση κυρίως στους λιμένες της Μεσογείου. Συγκεκριμένα από ναυτιλιακά στοιχεία της εποχής η κίνηση στον λιμένα της Τεργέστης από τη Μέση Ανατολή μειώθηκε κατά 30%, αλλά και στην Ελλάδα τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά και Περάματος αντιμετώπισαν μείωση επισκευαστικών εργασιών τους κατά 60-75%. Επίσης ενώ το 1965 μόνο 5 εκατομμύρια τόννοι πετρελαίου που προορίζονταν για Χώρες της Ανατολικής Ευρώπης ακολουθούσαν την από Ακρωτηρίου θαλάσσια οδό, το 1966 τετραπλασιάσθηκαν οι μεταφορές απ΄ αυτή την οδό για να φθάσουν το 1972 τα διερχόμενα φορτία από το Ακρωτήριο της Αφρικής το 85% του συνόλου του εξαγωγών ακαθάρτου πετρελαίου από τις Αραβικές Χώρες προς τη Βόρεια Αφρική, Μεσόγειο, και Β. Ευρώπη. Από το τονάζ αυτό το 45% μετέφεραν πλέον δεξαμενόπλοια άνω των 200.000 τόνων d.w. Ήταν η εποχή που ξεκινούσε ο γιγαντισμός των πλοίων.
Διέλευση ελληνικών πλοίων
Μία εικόνα για τη σύγχρονη χρήση της διώρυγας αυτής (διελεύσεις) από ελληνικά πλοία είναι δυνατή από την παράθεση των ακόλουθων στατιστικών στοιχείων έτους 1997:
Α. Διελεύσεις από Β. προς Ν. (από Μεσόγειο προς Ερυθρά)
Α΄ τρίμηνο: 53, Β΄ τρίμηνο: 61, Γ΄ τρίμηνο: 72, και Δ΄ τρίμηνο 63. Σύνολο έτους: 249. Εξ αυτών 174 ήταν φορτηγά, 69 Δεξαμενόπλοια, 2 Επιβατηγά και 4 διάφορα άλλα. Το προηγούμενο έτος (1996) είχαν διέλθει κατά ίδια διεύθυνση συνολικά 263 ελληνικά πλοία.
Β. Διελεύσεις από Ν. προς Β. (από Ερυθρά προς Μεσόγειο)
A΄ τρίμηνο: 51, Β΄ τρίμηνο: 39, Γ΄ τρίμηνο: 52, και Δ΄ τρίμηνο: 56. Σύνολο έτους: 198. Εξ αυτών 112 ήταν φορτηγά, 70 Δεξαμενόπλοια, 7 Επιβατηγά και 9 διάφορα άλλα. Το προηγούμενο έτος (1996) είχαν διέλθει κατά ίδια διεύθυνση συνολικά 184 ελληνικά πλοία.
Πηγές
Κατηγορία:Μεσόγειος Θάλασσα Κατηγορία:Ερυθρά Θάλασσα Σουεζ Κατηγορία:Διώρυγα του Σουέζ
Δέσπω Μπότση
μικρογραφία|260x260εσ|Η Δέσπω Μπότση έτοιμη να ανατινάξει τον πύργο του Δημουλά Η Δέσπω Μπότση ήταν Σουλιώτισσα που έμεινε στην ιστορία για την αντίστασή της στα στρατεύματα του Αλή Πασά και τον ηρωικό της θάνατο -μαζί με τα γυναικόπαιδα που είχε υπό την προστασία της- στον πύργο του Δημουλά, στο χωριό Ρηνιάσα (σημ. Ριζά) του Ζαλόγγου, στις 25 Δεκεμβρίου του 1803.
Δημοτική ποίηση
Ο ηρωισμός της Δέσπως Μπότση έχει απαθανατιστεί στο παρακάτω γνωστό δημοτικό τραγούδι:
Προσωπική ζωή
Η Δέσπω (Δέσποινα) Μπότση καταγόταν από τη σουλιώτικη οικογένεια των Σεχαίων. Αδέλφια της ήταν ο Γιαννάκης, ο Γεώργιος και ο Δημήτριος Σέχος ή Καραμέτσης. Ήταν γυναίκα του Σουλιώτη οπλαρχηγού Γιωργάκη Μπότση.
Αεροπειρατεία στην πτήση EgyptAir 648
Η Πτήση 648 της EgyptAir (EgyptAir Flight 648) ή Πτήση MS 648, αναφέρεται σε αεροσκάφος Boeing 737-266, εγγεγραμμένο με στοιχεία νηολογίου SU-AYH, όπου στις 23 Νοεμβρίου 1985, έγινε αεροπειρατεία από την τρομοκρατική οργάνωση Αμπού Νιντάλ (ANO)). Η μετέπειτα επιδρομή στο αεροσκάφος με Αιγυπτιακά στρατεύματα, είχε σαν αποτέλεσμα δεκάδες νεκρούς, καθιστώντας τη πειρατεία της πτήσης 648, ως μία από τις πλέον πολύνεκρες τέτοιων περιστατικών, στην ιστορία. (Το ίδιο αεροσκάφος, ένα μήνα νωρίτερα, είχε εκτραπεί από τα Μαχητικά αεριωθούμενα Grumman F-14 Tomcat, του Ναυτικού των ΗΠΑ, μετά την πειρατεία του κρουαζιερόπλοιου Achille Lauro, στις 7 Οκτωβρίου).
Αεροπειρατεία
Στις 23 Νοεμβρίου 1985, η Πτήση 648 απογειώθηκε στις 20.00 (8 μ.μ.) για τη διαδρομή από την Αθήνα-προς το-Κάιρο. Δέκα λεπτά μετά την απογείωση, τρεις Παλαιστίνιοι, μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης Abu Nidal απήγαγαν το αεροσκάφος. Οι τρομοκράτες, αυτοαποκαλούμενοι η «Αιγυπτιακή Επανάσταση», ήσαν βαριά οπλισμένοι με όπλα και χειροβομβίδες. Ο αρχηγός των τρομοκρατών Omar Rezaq, προχώρησε για να ελέγξει όλα τα διαβατήρια των επιβατών. Σε αυτό το σημείο, ο Mustafa Kamal, ένας Αιγύπτιος πράκτορας στην Υπηρεσία Ασφαλείας, που επέβαινε στο αεροσκάφος, άρχισε να πυροβολεί σκοτώνοντας τον ένα τρομοκράτη, προτού τραυματιστεί μαζί με δύο αεροσυνοδούς. Κατά την ανταλλαγή των πυροβολισμών, τρύπησε η άτρακτος, (βλέπε σχετική φωτογραφία, παραπλεύρως) προκαλώντας έτσι την ταχεία αποσυμπίεσή της. Το αεροσκάφος υποχρεώθηκε να κατέλθει στα 14.000 πόδια (4.300 μ.), προκειμένου να επιτραπεί στο πλήρωμα και τους επιβάτες να αναπνεύσουν. thumb|250px|left|Η άτρακτος του [[Boeing 737, παρουσιάζεται σε καφέ.]] Ο αρχικός προορισμός των αεροπειρατών ήταν η Λιβύη, αλλά λόγω της αρνητικής δημοσιότητας που θα είχε η αεροπειρατεία, αν πετούσε προς τη Λιβύη και το γεγονός ότι το αεροπλάνο δεν είχε αρκετά καύσιμα, επιλέχθηκε ως πιο κατάλληλη επιλογή, η Μάλτα. Το αεροσκάφος διέτρεχε σε επικίνδυνα χαμηλά επίπεδα καυσίμων, αντιμετωπίζοντας σοβαρά προβλήματα συμπίεσης και μεταφέροντας έναν αριθμό τραυματισμένων επιβατών. Ωστόσο, οι αρχές της Μάλτας δεν έδωσαν την άδεια, για να προσγειωθεί το αεροσκάφος (η κυβέρνηση της Μάλτας είχε προηγουμένως (στις 27 Σεπτεμβρίου 1982), αρνηθεί την άδεια στο αεροσκάφος της Alitalia καθ' οδόν προς την Ιταλία, στο οποίο προηγουμένως είχε γίνει αεροπειρατεία). Οι αεροπειρατές της EgyptAir 648 επέμειναν και ανάγκασαν τον πιλότο Hani Galal, να προσγειωθεί στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Μάλτας «Luqa». Ως έσχατη προσπάθεια να σταματήσουν την προσγείωση, έσβησαν τα φώτα του διαδρόμου, αλλά ο πιλότος κατάφερε να προσγειώσει με ασφάλεια, το κατεστραμμένο αεροσκάφος.
Εθνικότητες
Οι εθνικότητες των επιβατών ήσαν ως ακολούθως: Οι Μεξικανοί επιβάτες, ήταν: η ηθοποιός Lupita Pallás και η κόρη της Laila Ortiz de Pinedo, η μητέρα και η αδελφή του Μεξικανού ηθοποιού Jorge Ortiz de Pinedo.
Αδιέξοδο
Αρχικά, οι αρχές της Μάλτας ήσαν αισιόδοξες ότι θα μπορούσαν να επιλύσουν την κρίση. Η Μάλτα είχε καλές σχέσεις με τον Αραβικό κόσμο και πριν από 12 χρόνια, είχαν επιτυχώς επιλύσει μια δυνητικά επικίνδυνη κατάσταση, όταν ένα Boeing 747 της KLM, προσγειώθηκε εκεί, υπό παρόμοιες συνθήκες. Ο Πρωθυπουργός της Μάλτας, Dr. Karmenu Mifsud Bonnici, έσπευσε στον πύργο ελέγχου του αεροδρομίου και ανέλαβε την ευθύνη των διαπραγματεύσεων. Βοηθημένος από ένα διερμηνέα, αρνήθηκε τον ανεφοδιασμό του αεροσκάφους, ή να αποσύρει τις ένοπλες δυνάμεις της Μάλτας, οι οποίες είχαν περικυκλώσει το αεροπλάνο, έως ότου απελευθερωθούν όλοι οι επιβάτες. Επιτράπηκε να αποβιβαστούν από το αεροπλάνο, έντεκα επιβάτες και δύο τραυματίες αεροσυνοδοί. Οι αεροπειρατές τότε, άρχισαν να πυροβολούν τους επιβάτες, ξεκινώντας από την Ισραηλινή Tamar Artzi, η οποία γδάρθηκε στο αυτί της, αλλά προσποιήθηκε ότι είναι νεκρή. Ο Rezaq, ο αρχηγός των αεροπειρατών, απείλησε να σκοτώνει έναν επιβάτη κάθε 15 λεπτά, έως ότου ικανοποιηθούν τα αιτήματά του. Το επόμενο θύμα του, ήταν άλλη μια Ισραηλινή γυναίκα η Nitzan Mendelson, αυτή, σκοτώθηκε ακαριαία. Εν συνεχεία, πυροβόλησε τρεις Αμερικανούς - τους: Patrick Scott Baker, Scarlett Marie Rogenkamp και Jackie Nink Pflug. Από τους πέντε επιβάτες που πυροβολήθηκαν, επέζησαν οι Artzi, Pflug και Baker. Ένας Βρετανός επιβάτης, σχολίασε ότι είδε τον Rezaq που έπρεπε να σηκώσει το όπλο του, προκειμένου να πυροβολήσει τον Baker, ο οποίος ήταν περίπου 6 πόδια (1,80 μ.) ψηλός.
Η Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία και οι Ηνωμένες Πολιτείες, προσφέρθηκαν να στείλουν δυνάμεις αντι-αεροπειρατείας. Ο Bonnici ήταν υπό μεγάλη πίεση τόσο από τους αεροπειρατές όσο και από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Αίγυπτο, της οποίας οι πρεσβευτές ήταν στο αεροδρόμιο. Η αδέσμευτη κυβέρνηση της Μάλτας, φοβόταν ότι οι Αμερικανοί ή οι Ισραηλινοί θα έφθαναν και θα αναλάμβαναν τον έλεγχο της περιοχής, καθώς ο Ναυτικός Αεροσταθμός Sigonella των ΗΠΑ, ήταν μόλις 20 λεπτά μακριά. Ένα C-130 Hercules της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ, με ομάδα εκκένωσης αεροπορικής ιατρικής, από την Αεροπορική Βάση του Rhein-Main (2η Μοίρα Εκκένωσης Αεροπορικής Ιατρικής) πλησίον της Φραγκφούρτης, Γερμανία και ταχείας ανάπτυξης χειρουργικές ομάδες από το Ιατρικό Κέντρο της Πολεμικής Αεροπορίας στο Βισμπάντεν, ήταν σε επιφυλακή στο Ναυτικό Νοσοκομείο των ΗΠΑ στη Νάπολη. Όταν οι ΗΠΑ ενημέρωσαν τις αρχές της Μάλτας, ότι η Αίγυπτος είχε μια ειδική ομάδα αντιτρομοκρατίας, εκπαιδευμένη από την Delta Force των ΗΠΑ, που ήταν έτοιμη να κινηθεί, της χορηγήθηκε η άδεια για να έρθει. Η Αιγυπτιακή μονάδα Al-Sa'iqa (Κεραυνός) — Task Force 777, υπό τις διαταγές του Υποστράτηγου Kamal Attia — έφτασε αεροπορικώς, ακολουθώντας τέσσερις Αμερικανούς αξιωματικούς. Οι διαπραγματεύσεις παρατάθηκαν όσο το δυνατόν περισσότερο και συμφωνήθηκε, ότι οι Αιγυπτιακές δυνάμεις, θα επιτίθεντο στο αεροπλάνο το πρωί της 25ης Νοεμβρίου, όταν θα εφοδίαζαν το αεροσκάφος με τρόφιμα. Στρατιώτες ντυμένοι σαν υπάλληλοι εστίασης, θα παραβίαζαν την πόρτα ανοιχτή και θα επιτίθεντο.
Επιδρομή
thumb|right|250px|Νεώτερη φωτογραφία του Αιγύπτιου Υποστράτηγου Kamal Attia, Διοικητού της επιχείρησης, εδώ με το βαθμό του συνταγματάρχου. Χωρίς προειδοποίηση, περίπου μιάμιση ώρα πριν από την προγραμματισμένη ώρα της επιδρομής, Οι Αιγύπτιοι καταδρομείς, επιτέθηκαν με εκρηκτικά, στις πόρτες επιβατών και τις πόρτες του χώρου αποσκευών. Ο Bonnici ισχυρίστηκε, ότι αυτές οι μη εξουσιοδοτημένες εκρήξεις, προκάλεσαν στα πλαστικά μέρη εντός του αεροσκάφους, να αρπάξουν φωτιά, προκαλώντας έτσι εκτεταμένης κλίμακας ασφυξία. Από την άλλη πλευρά, οι «Times της Μάλτας», παραθέτοντας πηγές του αερολιμένα κατά την ημέρα του συμβάντος, έκριναν ότι, όταν οι αεροπειρατές συνειδητοποίησαν ότι δέχονται επίθεση, πέταξαν χειροβομβίδες στο χώρο των επιβατών, σκοτώνοντας ανθρώπους και ξεκινώντας την πυρκαγιά στο σκάφος. Τόσο τα Αιγυπτιακά εκρηκτικά, όσο και οι χειροβομβίδες των αεροπειρατών, θα μπορούσαν να ήταν υπεύθυνες, για την πυρκαγιά και τους θανάτους.
Κατά την έφοδο του αεροσκάφους, σκοτώθηκαν 54 από τους εναπομείναντες 87 επιβάτες, καθώς και δύο μέλη του πληρώματος και ένας αεροπειρατής. Μόνο ένας αεροπειρατής — ο Omar Rezaq, που είχε επιβιώσει — παρέμεινε απαρατήρητος από την κυβέρνηση της Μάλτας. Ο ηγέτης των τρομοκρατικών, ο οποίος τραυματίστηκε κατά την έφοδο του αεροσκάφους, αφαίρεσε την κουκούλα και τα πυρομαχικά του και προσποιήθηκε ότι είναι ένας τραυματισμένος επιβάτης. Οι Αιγύπτιοι καταδρομείς, ακολουθούσαν τα ίχνη του Rezaq στο Γενικό Νοσοκομείο του Αγίου Λουκά και ακινητοποιώντας τους γιατρούς και το ιατρικό προσωπικό με την απειλή των όπλων, εισήλθαν στην πτέρυγα επειγόντων περιστατικών αναζητώντας τον. Συνελήφθη, όταν κάποιοι από τους τραυματίες επιβάτες στο νοσοκομείο, τον αναγνώρισαν.
Κατά τη στιγμή που τελείωσε η κρίση, είχαν σκοτωθεί 58 από τους 95 επιβάτες και πλήρωμα (12 από τους 17 Έλληνες), καθώς επίσης και δύο από τους τρεις αεροπειρατές. Οι ιατροδικαστές της Μάλτας, αποφάνθηκαν ότι τέσσερις από τους νεκρούς επιβάτες, είχαν πυροβοληθεί από τους καταδρομείς.
Ο Rezaq δικάστηκε στη Μάλτα, αλλά χωρίς αντιτρομοκρατική νομοθεσία, δικάστηκε για άλλες κατηγορίες. Υπήρξε ένας γενικευμένος φόβος, ότι οι τρομοκράτες θα πραγματοποιούσαν αεροπειρατεία σ' ένα αεροπλάνο της Μάλτας ή θα πραγματοποιούσαν μια τρομοκρατική επίθεση στη Μάλτα, ως πράξη αντεκδίκησης. Ο Rezaq καταδικάστηκε σε 25-ετή κάθειρξη, από τα οποία εξέτισε τα οκτώ. Η αποφυλάκισή του προκάλεσε διπλωματικό επεισόδιο μεταξύ Μάλτας και ΗΠΑ, επειδή το δίκαιο της Μάλτας, απαγορεύει αυστηρά ένα άτομο να δικαστεί δύο φορές, σε οποιαδήποτε δικαιοδοσία, σχετικά με τις κατηγορίες που συνδέονται με την ίδια σειρά των γεγονότων (έχοντας ευρύτερους περιορισμούς σε σύγκριση με την κλασική διπλή δίωξη). Ακολουθώντας την άμεση απέλασή του μετά την αποφυλάκισή του, συνελήφθη κατά την άφιξή του στη Νιγηρία. Μετά από τρεις μήνες, παραδόθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου, στις 7 Οκτωβρίου 1996, ενώπιον δικαστηρίου των ΗΠΑ, καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη χωρίς το δικαίωμα αποφυλάκισης υπό όρους.
Επακόλουθο και κριτική
Το 1989, ο John A. Mizzi γράφει στο βιβλίο του, «Σφαγή στη Μάλτα» («Massacre in Malta»):
Η Μάλτα ήρθε αντιμέτωπη με ένα πρόβλημα, που δεν είχε τα εφόδια να το αντιμετωπίσει. Οι αρχές έλαβαν μια σταθερή στάση, με το να αρνηθούν καύσιμα στους αεροπειρατές, αλλά δεν έκαναν καμία λογική κίνηση, μέσα από την πολιτική πόλωση και την έλλειψη εμπειρίας, ώστε να ανταποκριθούν στις περιστάσεις που προέκυψαν, από αυτήν τους την απόφαση. Αφ ης εξ αρχής, δεν συστάθηκε καμία κατάλληλη ομάδα, προκειμένου να αξιολογήσει ή να αντιμετωπίσει σταδιακά την κρίση, αν και μόνο λίγες μέρες πρωτύτερα, είχε οργανωθεί κατόπιν αιτήματος της κυβέρνησης, μια σειρά μαθημάτων διαχείρισης περιστατικών, από μια ομάδα εμπειρογνωμόνων των ΗΠΑ στη Μάλτα.
Ο Mizzi προσθέτει:
Οι Αιγύπτιοι καταδρομείς, είχαν μεγάλη ελευθερία κινήσεων και εκτέλεσαν την αποστολή τους, δίνοντας ελάχιστη προσοχή, αναφορικά με την ασφάλεια των επιβατών. Ήταν αποφασισμένοι να συλλάβουν στους αεροπειρατές πάση θυσία και την αρχική άρνηση της κυβέρνησης της Μάλτας, για την Αμερικανική αντί-τρομοκρατική δύναμη (μια ομάδα με Υποστράτηγο επικεφαλής, με συσκευές ακρόασης και λοιπό εξοπλισμό) που προσφέρθηκαν από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ μέσω της Πρεσβείας των ΗΠΑ στη Μάλτα - μια απόφαση που αναιρέθηκε πολύ αργά - συνέβαλε σε σημαντικό βαθμό στην κακή διαχείριση της όλης επιχείρισης.
Ο Mizzi αναφέρει επίσης, πως οι στρατιώτες της Μάλτας που τοποθετήθηκαν πέριξ του αεροσκάφους, ήταν εξοπλισμένοι με τουφέκια αλλά δεν τους είχαν αποδοθεί πυρομαχικά. Μια έκθεση των Ιταλικών μυστικών υπηρεσιών για το περιστατικό, κατέδειξε πώς η πυρκαγιά στο εσωτερικό του αεροσκάφους, προκλήθηκε από τους Αιγύπτιους καταδρομείς, οι οποίοι τοποθέτησαν εκρηκτικά στο αμπάρι του αεροσκάφους - το πιο ευάλωτο τμήμα του αεροσκάφους, καθώς περιείχε τις δεξαμενές του οξυγόνου, που ανατινάχθηκαν. Κατά τη διάρκεια της αεροπειρατείας, μόνο το μέσο μαζικής ενημέρωσης του Σοσιαλιστικού Κόμματος και η κρατικά ελεγχόμενη τηλεόραση, έδωσαν πληροφορίες του συμβάντος. Τέτοια ήταν η λογοκρισία στα μέσα, που οι κάτοικοι της Μάλτας, πρωτοάκουσαν για την καταστροφή μέσω της RAI TV, όταν ο ανταποκριτής της Enrico Mentana, μίλησε ζωντανά στον αέρα μέσω μιας άμεσης τηλεφωνικής κλήσης: "Parlo da Malta. Qui c'è stato un massacro ..." ("Ομιλώ από τη Μάλτα. Εδώ, μόλις έχει υπάρξει μια σφαγή ...") Λίγο πριν από αυτήν την εκπομπή, ένα δελτίο ειδήσεων στην κρατική τηλεόραση της Μάλτας, είχε εσφαλμένα αναφέρει ότι όλοι οι επιβάτες είχαν απελευθερωθεί και ήταν ασφαλείς.
Οι αποφάσεις που ελήφθησαν από την κυβέρνηση της Μάλτας έτυχαν κριτικής από το εξωτερικό. Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαμαρτυρήθηκαν στη Μάλτα, σχετικά με το προσωπικό των ΗΠΑ που απέστειλαν να επιλύσει το ζήτημα, έχοντας περιοριστεί στο Αρχηγείο της Αεροπορικής Μοίρας και την Πρεσβεία των ΗΠΑ στην Φλοριάνα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν δει την κατάσταση τόσο «καυτή» που είχαν διατάξει μια σειρά από πολεμικά πλοία τους, συμπεριλαμβανομένου και ενός αεροπλανοφόρου, να κινηθούν προς τη Μάλτα για λόγους έκτακτης ανάγκης.
Η EgyptAir (MS), τώρα πλέον χρησιμοποιεί τον αριθμό πτήσης 648, στη διαδρομή της από Ριάντ προς Κάιρο.
Στο λαϊκό πολιτισμό
Τα γεγονότα της αεροπειρατείας, σχετίστηκαν σε ένα απολογισμό από την Αμερικανίδα επιζήσασα, Jackie Nink Pflug, η οποία είχε πυροβοληθεί στο κεφάλι, στο τηλεοπτικό πρόγραμμα «I Survived...» («Επιβίωσα...»), του Biography Channel που βγήκε στον αέρα στις 13 Απριλίου 2009. Ο Laurence Zrinzo, ο νευρολόγος και νευροχειρούργος που θεμελίωσε τη νευροχειρουργική ως υπο-ειδικότητα στα νησιά της Μάλτας, εκτέλεσε τη νευροχειρουργική επέμβαση στη κα Pflug. Η κα Pflug επίσης παρέθεσε το 2001 στο βιβλίο της «Miles to Go Before I Sleep», σχετικές λεπτομέρειες αναφορικά με την πτήση και την επίθεση. Το περιστατικό εξιστορήθηκε στο επεισόδιο «Terror in the Skies» («Τρόμος στους Αιθέρες»), του προγράμματος «Interpol Investigates», που βγήκε στον αέρα από το National Geographic Channel.
Τα γεγονότα της αεροπειρατείας περιγράφονται χρησιμοποιούνται Τα γεγονότα της πειρατείας, περιγράφονται και χρησιμοποιούνται για την προώθηση της πλοκής, στο μυθιστόρημα του Brad Thor «Path of the Assassin» («Το Μονοπάτι του Δολοφόνου»).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αεροπειρατεία Κατηγορία:Τρομοκρατικά γεγονότα Κατηγορία:1985
Η Τες των ντ' Υρμπερβίλ
Η Τες των ντ'Υρμπερβίλ: Μιά αγνή γυναίκα σε πιστή περιγραφή (αγγλικός τίτλος: Tess of the d'Urbervilles: A Pure Woman Faithfully Presented) είναι μυθιστόρημα του Τόμας Χάρντι. Αρχικά δημοσιεύθηκε σε μια λογοκριμένη έκδοση σε συνέχειες στη βρετανική εικονογραφημένη εφημερίδα The Graphic (Ιούλιος-Δεκέμβριος 1891) και εκδόθηκε σε μορφή βιβλίου (τρεις τόμοι) την ίδια χρονιά.
Το μυθιστόρημα αφηγείται την ιστορία μιας ατιμασμένης κοπέλας και τις δραματικές επιπτώσεις που έχει το παρελθόν στη ζωή της. Θεωρείται πλέον έργο κλασικό της αγγλικής λογοτεχνίας, αν και στην εποχή του προκάλεσε αντιδράσεις, σκανδαλίζοντας τους αναγνώστες λόγω «ανηθικότητας», καθώς παρουσίαζε την ηρωίδα σαν ένα ενάρετο θύμα της άκαμπτης ηθικής της Βικτωριανής εποχής.
Το 2006, κατατάχθηκε στην 26η θέση σε μια δημοσκόπηση του BBC.
Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται σε μια φτωχή αγροτική περιοχή της Αγγλίας, το φανταστικό Γουέσεξ του Τόμας Χάρντι.
Υπόθεση
Το νεαρό κορίτσι. Η 16χρονη Τες είναι η μεγαλύτερη κόρη του Τζον και της Τζόαν Ντέρμπιφιλντ, αμόρφωτων (και μάλλον τεμπέληδων) αγροτών. Όταν ο εφημέριος του χωριού, που ασχολείται με τη γενεαλογία, λέει στον Τζον ότι το επίθετό του είναι μια παραφθορά του ντ'Υρμπερβίλ και ότι κατάγεται από μια παλιά οικογένεια Νορμανδών, ο Τζον εκείνο το βράδυ πανηγυρίζει και μεθάει. Η Τες οδηγεί το κάρο τους για την αγορά στη θέση του πατέρα της, αλλά αποκοιμιέται, το κάρο συντρίβεται και το μοναδικό άλογο της οικογένειας σκοτώνεται. Νιώθοντας ένοχη, ενδίδει στην προτροπή της μητέρας της να επισκεφτεί στην κοντινή πόλη την κυρία ντ'Υρμπερβίλ, μια πλούσια χήρα, για να «διεκδικήσει τη συγγένεια», αγνοώντας ότι ο αείμνηστος σύζυγος της χήρας Σάιμον Στόουκ είχε κάποτε πάρει τον τίτλο και το επώνυμο κάτω από αμφίβολες συνθήκες.
Ο Άλεκ, γιος της κυρίας ντ'Υρμπερβίλ, απορρίπτει την Τες ως μέλος της οικογένειας αλλά της βρίσκει δουλειά στο κτήμα και την πολιορκεί. Η Τες, αν και κολακευμένη, αντιστέκεται στις προτάσεις του Άλεκ, αλλά λόγω της νεότητας και της απειρίας της δεν διακρίνει την απειλή για την αρετή της. Ένα βράδυ, με το πρόσχημα ότι τη σώζει από έναν καυγά, ο Άλεκ την παίρνει με το άλογό του σε ένα απομακρυσμένο σημείο και εναπόκειται στον αναγνώστη να αποφασίσει αν στη συνέχεια τη βιάζει ή την αποπλανεί.
Η νεαρή γυναίκα. Η Τες επιστρέφει στο πατρικό της, όπου το επόμενο καλοκαίρι γεννά ένα άρρωστο αγόρι. Καθώς ο πάστορας αρνήθηκε να βαφτίσει ένα παιδί που γεννήθηκε εκτός γάμου, η Τες το βαφτίζει μόνη της, ονομάζοντάς το Σόροου (Θλίψη). Το παιδί σύντομα πεθαίνει.
Η νέα ζωή. Δύο χρόνια αργότερα, η Τες είναι έτοιμη για μια νέα αρχή και αναζητά δουλειά μακριά από το χωριό της. Βρίσκει δουλειά στο γαλακτοκομείο μιας φάρμας, όπου το παρελθόν της είναι άγνωστο. Ερωτεύονται με τον Έιντζελ Κλερ, έναν νεαρό που βρίσκεται στη φάρμα για να μάθει τη διαχείριση γαλακτοκομικών προϊόντων. μικρογραφία|250x250εσ|Εικονογράφηση του 1891 Οι συνέπειες. Ο πατέρας του Έιντζελ, ένας κληρικός, εκπλήσσεται που ο γιος του επιθυμεί να παντρευτεί μια εργάτρια, αλλά δεν φέρνει καμία αντίρρηση, πιστεύοντας ότι η Τες είναι μια αγνή κοπέλα. Νιώθοντας ότι δεν έχει άλλη επιλογή από το να κρύψει το παρελθόν της, η Τες είναι απρόθυμη να δεχτεί την πρόταση γάμου του Έιντζελ, αλλά τελικά συμφωνεί. Αργότερα προσπαθεί αρκετές φορές να του πει την ιστορία της, αλλά διστάζει. Τελικά, το βράδυ πριν από τον γάμο του γράφει ένα γράμμα που περιγράφει τι της είχε συμβεί και το γλιστρά κάτω από την πόρτα του. Την επόμενη μέρα ανακαλύπτει το γράμμα κάτω από το χαλί και συνειδητοποιεί ότι ο Έιντζελ δεν το έχει δει. Στη συνέχεια το καταστρέφει.
Το ζευγάρι περνά τη νύχτα του γάμου του σε ένα πανδοχείο. Όταν ο Έιντζελ ομολογεί ότι κάποτε είχε μια σύντομη σχέση με μια μεγαλύτερη γυναίκα, η Τες του λέει για τον Άλεκ, σίγουρη ότι θα καταλάβει και θα τη συγχωρήσει.
Η γυναίκα πληρώνει. Ο Έιντζελ τρομοκρατείται από την ομολογία της. Η Τες δεν είναι η αγνή κοπέλα που πίστευε, και παρόλο που παραδέχεται ότι ήταν «περισσότερο αμάρτημα εναντίον της», αισθάνεται αποξενωμένος. Το ζευγάρι χωρίζει μετά από λίγες μέρες. Η Τες επιστρέφει στο πατρικό της ενώ ο Έιντζελ ταξιδεύει στη Βραζιλία για να ξεκινήσει μια νέα ζωή. Η οικογένεια της Τες εξαντλεί σύντομα τα χρήματα που της έχει δώσει ο Έιντζελ και η Τες αναγκάζεται να εργαστεί σε ένα αγρόκτημα.
Η επιστροφή. Ο Άλεκ συνεχίζει να κυνηγάει την Τες αν και είναι ήδη παντρεμένη. Όταν η Τες μαθαίνει ότι οι γονείς της είναι άρρωστοι, σπεύδει στο σπίτι της. Η μητέρα της αναρρώνει αλλά ο πατέρας της πεθαίνει και η άπορη οικογένεια εκδιώκεται από το σπίτι της. Ο Άλεκ λέει στην Τες ότι ο σύζυγός της δεν θα επιστρέψει ποτέ και προσφέρεται, υπό προϋποθέσεις, να στεγάσει την οικογένεια στο κτήμα του. Εκείνη αρνείται.
Οι επιχειρήσεις του Έιντζελ αποτυγχάνουν, μετανιώνει για τη μεταχείρισή του στην Τες και αποφασίζει να επιστρέψει στην Αγγλία.
Το τέλος. Μετά από μια μακρά αναζήτηση, ο Έιντζελ βρίσκει την Τες ντυμένη κομψά να ζει σε ένα πανδοχείο σε ένα μοντέρνο παραθαλάσσιο θέρετρο με το όνομα κυρία ντ'Υρμπερβίλ. Την παρακαλεί τρυφερά να τον συγχωρέσει, αλλά η Τες του λέει ότι έφτασε πολύ αργά, πλέον είναι ερωμένη του Άλεκ. Ο Έιντζελ φεύγει απρόθυμα.
Η Τες και ο Άλεκ μαλώνουν και η Τες τον κατηγορεί που έχασε την αγάπη του Έιντζελ για δεύτερη φορά. Τον μαχαιρώνει θανάσιμα και φεύγει.
Βρίσκει τον Έιντζελ και του λέει ότι δολοφόνησε τον άντρα που κατέστρεψε τη ζωή της. Το ζευγάρι βρίσκει ένα άδειο σπίτι και μένει εκεί για πέντε ημέρες σε μια ευτυχισμένη απομόνωση με αόριστα σχέδια να κρυφτούν μέχρι να τελειώσει η αναζήτηση για την Τες και να μπορέσουν να φύγουν στο εξωτερικό. Η παρουσία τους αποκαλύπτεται και φεύγουν για να αποφύγουν τη σύλληψη. Καταλήγουν στο Στόουνχεντζ, όπου η Τες ξαπλώνει για να κοιμηθεί σε έναν αρχαίο πέτρινο βωμό. Η Τες ζητά από τον Έιντζελ να παντρευτεί και να φροντίσει την αδελφή της Λίζα-Λου μετά τον θάνατό της. Την αυγή, ενώ η Τες κοιμάται, ο Έιντζελ βλέπει ότι είναι περικυκλωμένοι. Τα τελευταία λόγια της Τες είναι «Είμαι έτοιμη».
Το μυθιστόρημα κλείνει με τον Έιντζελ και τη Λίζα-Λου να παρακολουθούν από έναν κοντινό λόφο καθώς η μαύρη σημαία που υποδηλώνει την εκτέλεση της Τες υψώνεται πάνω από τη φυλακή. Ο Έιντζελ και η Λίζα-Λου συνεχίζουν το δρόμο τους χέρι-χέρι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βρετανικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Αγγλική λογοτεχνία Κατηγορία:Μυθιστορήματα που έγιναν ταινίες
Σωρός (Κρήτη)
Ο Σωρός, επίσης γνωστός ως Ανάληψη, είναι βουνό στο νησί της Κρήτης, στην Ελλάδα. Έχει υψόμετρο 1,184 μέτρων.
Το Όρος Σωρός βρίσκεται εντός του εδάφους του Δήμου Αμαρίου, στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης. Η υψηλότερης κορυφή του είναι γνωστή ως «Μεταμόρφωση Σωτήρος». Επί της ανατολικής πλευράς του Σωρού βρίσκεται το Όρος Κατσονύχι, ενώ επί της βορειοανατολικής πλευράς του βρίσκεται το Όρος Κέντρος. Παράλληλα, επί της δυτικής πλευράς του βουνού βρίσκεται το χωριό του Σπηλίου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αμαρίου Κατηγορία:Βουνά της Κρήτης
Βρογχοσκόπηση
μικρογραφία|Επέμβαση Για μελέτη των βρόγχων ασθενούς Η βρογχοσκόπηση είναι η διαδικασία κατά την οποία ο γιατρός εξετάζει τους μεγάλους αεραγωγούς του ασθενούς (τραχεία, βρόγχους), οι οποίοι είναι οι κύριες οδοί που μεταφέρουν αέρα στους πνεύμονες.
Το βρογχοσκόπιο οπτικών ινών είναι η συνήθως χρησιμοποιούμενη συσκευή και αποτελείται από ένα λεπτό, εύκαμπτο, τηλεσκόπιο, περίπου σε πάχος μολυβιού. Το βρογχοσκόπιο εισάγεται από τον γιατρό διά μέσου της μύτης, στο πίσω μέρος του λαιμού στον λάρυγγα και στην τραχεία και στην συνέχεια παρακάτω στους βρόγχους. Οι οπτικές ίνες επιτρέπουν στο φως να ακολουθεί ανεμπόδιστα, τις καμπυλώσεις του βρογχοσκοπίου και έτσι ο γιατρός μπορεί να παρατηρεί ευκρινώς το εσωτερικό των αεραγωγών του εξεταζόμενου ατόμου.
Το άκαμπτο βρογχοσκόπιο, που είναι σαν ένα λεπτό, ευθύ τηλεσκόπιο, δεν χρησιμοποιείται συχνά. Μπορεί να είναι αναγκαίο μόνο για ορισμένες διαδικασίες, και στα παιδιά. Για την χρησιμοποίησή του απαιτείται γενική αναισθησία ενώ στην βρογχοσκόπηση με οπτικές ίνες απαιτείται μόνο καταστολή.
Και οι δύο τύποι βρογχοσκοπίου έχουν ένα πλευρικό κανάλι, διά μέσου του οποίου μπορεί να περάσει και να οδηγηθεί προς το κάτω άκρο του, ένας λεπτός καθετήρας εξοπλισμένος με λαβίδα βιοψίας. Ο καθετήρας χρησιμοποιείται για την λήψη μικρού δείγματος για βιοψία από την εσωτερική επένδυση των βρόγχων, ή να αφαιρέσει μικρά αντικείμενα από τους αεραγωγούς.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Υγειονομικές διαγνωστικές εξετάσεις
Ώρα Ανατολικής Αφρικής
Ώρα Ανατολικής Αφρικής, ή East Africa Time, ή EAT, ονομάζεται η ζώνη ώρας που χρησιμοποιείται στην ανατολική Αφρική. Η ζώνη είναι τρεις ώρες μπροστά από την UTC (UTC+3), και είναι ίδια με την Ώρα Μόσχας καθώς και την Θερινή Ώρα Ανατολικής Ευρώπης.
Καθώς αυτή η ζώνη ώρας είναι κυρίως στην ισημερινή περιοχή, δεν υπάρχει σημαντική μεταβολή στην διάρκεια της ημέρας καθ' όλη την διάρκεια του χρόνου και έτσι δεν εφαρμόζεται η θερινή ώρα στις χώρες που την χρησιμοποιούν
Την Ώρα Ανατολικής Αφρικής χρησιμοποιούν οι παρακάτω χώρες:
Αφρικη
Λιάτικο
Κύρια χαρακτηριστικά της ποικιλίας Λιάτικο είναι η πρώιμη ωρίμανση και το πολύ ασθενές ερυθρό χρώμα. Η ποικιλία είναι από τις παλαιότερες της Μεσογείου. Στο Λιάτικο βασιζόταν η παραγωγή του φημισμένου βυζαντινού γλυκού κρασιού Μαλβαζία. Αυτή η κρητική ποικιλία καλλιεργείται ιδιαίτερα στο νομό Ηρακλείου και Λασιθίου και χρησιμοποιείται για την παραγωγή των οίνων ΠΟΠ  Δαφνές και ΠΟΠ Σητεία. Από την ποικιλία αυτή παράγονται τόσο ξηρά όσο και γλυκά  κρασιά. Τα γλυκά κρασιά από Λιάτικο φτιάχνονται από λιαστά σταφύλια, δηλαδή με φυσικό τρόπο και όχι με προσθήκη αλκοόλ. Τα κρασιά από Λιάτικο έχουν σχετικά χαμηλή ένταση χρώματος. Η μύτη τους είναι έντονη, με πλούσια, ώριμα κόκκινα φρούτα και γλυκά μπαχαρικά. Το στόμα είναι γεμάτο, με υψηλά επίπεδα αλκοόλης και χαμηλές, μαλακές ταννίνες. Επειδή τα σταφύλια συμπυκνώνονται στον ήλιο, τα γλυκά κρασιά από Λιάτικο είναι ακόμα πιο έντονα στη μύτη, εμφανίζοντας χαρακτήρες πιο γλυκών και πιο ώριμων φρούτων.
Προέλευση
Κρήτη
Συνώνυμα
Μαυρολιάτης, Λιάτης.
Περιοχές καλλιέργειας
Καλλιεργείται στην Κρήτη, στις Κυκλάδες και στη Ζάκυνθο.
Παραγωγή
Οίνος Ο.Π.Α.Π. Σητείας, Δαφνών, Τοπικός οίνος Λασηθιώτικος, Ηρακλειώτικος, Κρητικός καθώς και Επιτραπέζιος οίνος.
Αμπελογραφικά χαρακτηριστικά
Είναι ζωηρή και παραγωγική ποικιλία που διαμορφώνεται σε κυπελλοειδή σχήματα και σε ορισμένες περιπτώσεις σε χαμηλά γραμμικά. Είναι μετρίως ανθεκτική στον περονόσπορο και στο ωίδιο και εξαιρετικά ευαίσθητη στον μολυσματικό εκφυλισμό.
Κατηγορία:Ελληνικό κρασί Κατηγορία:Ελληνικές ποικιλίες σταφυλιών
Μτσαμπορό
Το Μτσαμπορό (γαλλικά: Mtsamboro) είναι γαλλική κοινότητα στον υπερπόντιο νομό και περιοχή της Μαγιότ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Μαγιότ
Λα Κονκίστα
Η Λα Κονκίστα (ισπανικά: La Conquista) είναι ένας από τους οκτώ δήμους του Διαμερίσματος Καράσο της Νικαράγουας. Πρωτεύουσα είναι η Λα Κονκίστα.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμοι της Νικαράγουας Κατηγορία:Καράσο
Οθωμανικές απογραφές του Μετσόβου
Τα οθωμανικά κατάστιχα απογραφής (tahrir defterleri) του 1454/5 & 1506 του σαντζακιού των Τρικάλων, αποτελούν τις μοναδικές πηγές που υπάρχουν για την οικιστική και οικονομική διάρθρωση της περιοχής του Μετσόβου κατά την πρώιμη οθωμανική περίοδο.
Τιμάριο Μετσόβου
Στην απογραφή του 1454/55, η φορολογική ενότητα του τιμαρίου του Μετσόβου (karye-iMiçova), υπάγεται στο hâss του ÖmerBey,διοικητή του ''σαντζακιού των Τρικάλων ''και συγκροτείται από τους οικισμούς: Nihori, Kato Kitona, Epano Kitona, Tiravatişte, Vitinos και Mila[3]. Στην απογραφή του 1506 το τιμάριο του Μετσόβου νέμεται ο ΒaliBey και συγκροτείται από τους οικισμούς: Brostile, Nihori ή Pethori, Kato Peltonya, Epano Peltonya, Tiravatişte, Vitonoş και Milya ή Milina.
Οικογένειες
Το 1454/55 καταγράφονται 700 πλήρως φορολογήσιμες οικογενειακές εστίες (hâne), 41 χήρες (bîve) και 52 άγαμοι (mücerred). Το 1506 καταγράφονται 442 πλήρως φορολογήσιμες οικογενειακές εστίες (hâne), 43 ή 46 άγαμοι και 35 χήρες. Τα νούμερα δείχνουν ότι η περιοχή συγκροτεί μία ισχυρή δημογραφική ζώνη, η οποία υπερέχει πληθυσμιακά των μεγαλύτερων πόλεων του σαντζακιού των Τρικάλων.
Ασχολίες κατοίκων
Από τα είδη των προσόδων που καταγράφονται διαπιστώνεται ότι οι κάτοικοι της  περιοχής του Μετσόβου ασκούν εκείνη την περίοδο μία πολύμορφη αγροτική παραγωγή. Εκτός από την εκτροφή ζώων ασχολούνται επίσης και με τη παραγωγή δημητριακών και καρπών, την αμπελουργία τη μελισσοτροφία και τη σηροτροφία.
Πηγές
Κατηγορία:Δήμος Μετσόβου Κατηγορία:Τουρκοκρατία Μετσοβου
Βυζαντινός Ιερός Ναός Παναγίας Λεβιδίου
Ο Βυζαντινός Ιερός Ναός Παναγίας Λεβιδίου βρίσκεται δύο χιλιόμετρα από το Λεβίδι Αρκαδίας, μέσα στο Μαντινικό πεδίο. Ο χώρος ήταν πάντα ιερός, αφού φιλοξενούσε σέβασμα της Υμνίας Αρτέμιδος.
Άφθονα αρχιτεκτονικά και διακοσμητικά μέλη έχουν αφομοιωθεί στην κατασκευή του ναού. Πωρόλιθοι, κέραμοι και εξεργασμένοι λίθοι έχουν ταιριάξει με νεότερα υλικά για να αποδοθεί αυτή η ιδιαίτερη μορφή στο ναό. Η εκκλησία ανεγέρθηκε τον 11ο μ.Χ. αιώνα και ανήκει στον τύπο της βασιλικής με τρουλοκαμάρα, σπάνιος αρχιτεκτονικός τύπος που συναντάται σε ελάχιστες εκκλησίες. Είναι σταυρεπίστεγος ναός και ο θόλος του έχει αγιογραφηθεί. Πρέπει να έχει υποβληθεί σε αρκετές ανακαινίσεις χωρίς ποτέ όμως να αλλοιωθεί ο αρχικός του τύπος και ρυθμός.
''«Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
''ΟΥΤΟΣ Ο ΑΡΧΑΙΟΣ ΚΑΙ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ
''ΠΟΤΕ ΕΚΤΙΣΘΗ ΑΓΝΩΣΤΟΝ
''ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΘΗ ΔΕ ΤΩ
''1629 ΕΤΕΙ
ΑΝΕΚΑΙΝΙΣΘΗ ΠΑΛΙΝ ΤΩ 1903»
Πηγές
Ιστοσελίδα traveltripolis, Δήμου Τρίπολης
Κατηγορία:Νομός Αρκαδίας Κατηγορία:Χριστιανικοί ναοί στην περιφέρεια Πελοποννήσου Παναγία Λεβιδίου Κατηγορία:Εκκλησίες αφιερωμένες στην Παναγία
Γκοτζίλα Εναντίον Μηχανικού Γκοτζίλα
Γκοτζίλα Εναντίον Μηχανικού Γκοτζίλα (ιαπωνικά: Gojira tai Mekagojira) είναι ο τίτλος ιαπωνικής ταινίας επιστημονικής φαντασίας σε σκηνοθεσία Τακάο Οκαβάρα και σε σενάριο Γουατάρου Μιμούρα. Αποτελεί την πέμπτη ταινία της σειράς Γκοτζίλα της Heisei και δημιουργήθηκε το 1993 ως συνέχεια της ταινίας Γκοτζίλα και Μόθρα: Η Μάχη της Γης. Θεωρείται από πολλούς ως η δεύτερη καλύτερη ταινία της Heisei μετά το Γκοτζίλα Εναντίον Απόλυτου Καταστροφέα του 1995.
Βραβεία και Υποψηφιότητες
Η ταινία προτάθηκε για ένα βραβείο της Ιαπωνικής Ακαδημίας το 1994 για καλύτερο ήχο του Καζούο Μιγιαούτσι.
Ερύθημα
δεξιά|μικρογραφία| Μια γυναίκα κοκκινίζει και καλύπτει το πρόσωπό της. Το ερύθημα (κοινώς κοκκίνισμα) είναι το κοκκίνισμα του προσώπου ενός ανθρώπου που προκαλείται από ψυχολογικούς λόγους. Συνήθως είναι ακούσιο και πυροδοτείται από συναισθηματικό άγχος που σχετίζεται με αμηχανία, ντροπαλότητα, φόβο, θυμό ή ρομαντική διέγερση.
Το έντονο κοκκίνισμα συναντάται σε άτομα που παρουσιάζουν κοινωνικό άγχος κατά το οποίο βιώνουν ακραίο και επίμονο άγχος στο πλαίσιο κοινωνικών περιστάσεων.
Περιγραφή
Το κοκκίνισμα είναι έντονο και εκτείνεται στο μεγαλύτερο μέρος του σώματος. Το ιδιοπαθές κρανιοπροσωπικό ερύθημα είναι μια ιατρική πάθηση κατά την οποία ένα άτομο κοκκινίζει έντονα με ελάχιστη ή καθόλου πρόκληση. Τα άτομα που έχουν κοινωνική φοβία είναι ιδιαίτερα επιρρεπή στο ιδιοπαθές κρανιοπροσωπικό ερύθημα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Συναίσθημα Κατηγορία:Αντανακλαστικά
Κωστής Μοσκώφ
Ο Κωστής Μοσκώφ (Θεσσαλονίκη, 15 Νοεμβρίου 1939 – Θεσσαλονίκη, 29 Ιουνίου 1998), ήταν Έλληνας ποιητής, ιστορικός, δοκιμιογράφος, συγγραφέας και δημοσιογράφος. Κατέλαβε σημαντικές διοικητικές και όχι μόνο θέσεις ενώ θεωρείται ένας από τους αξιόλογους εκπροσώπους της αριστερής διανόησης και της μεταπολεμικής λογοτεχνίας της Θεσσαλονίκης.
Βιογραφικά Στοιχεία
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 15 Νοεμβρίου του 1939. Ο πατέρας του Ηρακλής Μοσκώφ ήταν καπνέμπορος από τον Πόντο ενώ η μητέρα του Αμίνα Αρριγκόνι είχε ιταλική και ισπανοεβραϊκή καταγωγή. Ο παππούς του, Πιέτρο Αρριγκόνι αρχιτέκτονας στο επάγγελμα, έχει χαρίσει μερικά χαρακτηριστικά αρχιτεκτονικά δείγματα στη Θεσσαλονίκη. Η πρώτη κατοικία της οικογένειας ήταν στην περιοχή της Διαγωνίου.
Σπούδασε στα Αμερικανικά Κολέγια Αθηνών και Θεσσαλονίκης, στη Νομική Σχολή του Α.Π.Θ., στο Ecole des Hautes Etudes στη Σορβόνη. Αναγορεύτηκε διδάκτωρ Ιστορίας και Ανθρώπινης Σκέψης στην Ανώτερη Σχολή Σπουδών στο Παρίσι.
Πολιτική δράση
Ασχολήθηκε ενεργά με τα κοινά. Επί τρεις τετραετίες ήταν ο πρώτος σε προτίμηση δημοτικός σύμβουλος της Θεσσαλονίκης. Μάλιστα, για ένα διάστημα διετέλεσε δήμαρχος Θεσσαλονίκης, ως πλειοψηφήσας δημοτικός σύμβουλος μετά τον θάνατο του Μιχάλη Παπαδόπουλου (Φεβρουάριος 1982). Ακόμα, ήταν υποψήφιος βουλευτής με το Κ.Κ.Ε, σύμβουλος του Υπουργείου Πολιτισμού και Διευθυντής του Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών. Το 1956 συμμετείχε στην πολιτική νεολαία του Γρηγορίου Λαμπράκη, έχοντας επηρεαστεί από τον Οδηγό για το σοσιαλισμό του Τζορτζ Μπέρναρντ Σω.
Από το 1989 και εξής, έδρασε ως Μορφωτικός Σύμβουλος της Ελληνικής Πρεσβείας στην Αίγυπτο. Αξίζει να σημειωθεί ότι, κατά την παραμονή του στην Αίγυπτο, συνέβαλε στη λειτουργία της κατοικίας του Κ. Π. Καβάφη ως μουσείο, ενώ θέσπισε και το λογοτεχνικό βραβείο «Καβάφη» (1991 κ.ε.) Στο μουσείο αυτό, για επτά έτη, πραγματοποιούνταν το ετήσιο λογοτεχνικό συνέδριο για το έργο του Αλεξανδρινού ποιητή.
Επιπρόσθετα, ήταν Εκπρόσωπος του Ιδρύματος του Ελληνικού Πολιτισμού στη Μέση Ανατολή, το οποίο επί των ημερών του πραγματοποίησε σειρά από εκδόσεις (μεταφράσεις Ελλήνων λογοτεχνών στην αραβική γλώσσα και το αντίστροφο) και εκδηλώσεις με στόχο τη σύσφιξη των Ελλήνων με την «καθ' ημάς Ανατολή», κατά την προσφιλή του έκφραση.
Έγραψε αξιόλογο ιστορικό έργο και ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για την ανθρωπογραφία, την κοινωνιολογία και την ιστορία της Ελλάδας.