cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Αλυσέλικτρο
Στην ναυπηγική το αλυσέλικτρο συναντάται χαρακτηριστικά στο βαρούλκο αγκύρας ή στον λεγόμενο εργάτη άγκυρας. Σε διάταξη φέρεται πριν ή κάτω από το τύμπανο χειρισμών ναυτικών σχοινιών (κάβων). Αλυσέλικτρα έχουν όλα τα ανυψωτικά μηχανήματα που χρησιμοποιούν αλυσίδες όπου όσο μικρότεροι είναι οι κρίκοι τόσο περισσότερες εγκαθήσεις φέρουν. Στις βιομηχανικές εγκαταστάσεις σε διακόπτες σωληνώσεων (βάνες) που βρίσκονται σε μεγάλο ύψος η χειρολαβή (στρόφαλος) αντικαθίσταται από αλυσέλικτρο ώστε να είναι δυνατός ο χειρισμός από το επίπεδο του εδάφους με ατέρμονη αλυσίδα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Φόρτωση πλοίου Κατηγορία:Βιομηχανικά εργαλεία Κατηγορία:Ναυπηγική
Νόβε (Ιταλία)
Το Νόβε (ιταλικά: Nove) είναι ιταλικός δήμος στην Επαρχία της Βιτσέντσα, στην περιφέρεια του Βένετου.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμοι της Επαρχίας της Βιτσέντσα
Πράσινο
Το πράσινο δεν είναι ένα από τα βασικά χρώματα, δεδομένου ότι είναι αποτέλεσμα της ανάμιξης του μπλε με το κίτρινο. Είναι το κυρίαρχο χρώμα στη φύση καθώς συναντάται σε όλα σχεδόν τα φυτά λόγω της χλωροφύλλης. Αποτελεί το χρώμα των περισσότερων φυτών, δέντρων και των φυλλωμάτων τους. Το πράσινο αντιστοιχεί σε μήκος κύματος από 495 έως 570 νανόμετρα.
Ετυμολογία
Η ετυμολογία της λέξης στα ελληνικά προέρχεται από το χρώμα του πράσου, ενώ σε αρκετές γλώσσες η λέξη για το πράσινο και το μπλε είναι κοινή.
Χημεία
Πράσινο είναι ονομασία μιας αδιάλυτης στο νερό χρωστικής, ενός χρώματος ή μιας λάκκας, των οποίων το χρώμα είναι μεταξύ του γαλάζιου και του κίτρινου του ορατού φάσματος ανάλυσης του ηλιακού φωτός. Υπάρχουν πολλά πράσινα χρώματα. Ανάμεσα σε αυτά μπορούμε να αναφέρουμε τα εξής:
α) το πράσινο αλιζαρίνης-κυανίνης G. Είναι από τα όξινα χρώματα των σουλφοξέων των αμινοανθρακικονών, που χρησιμοποιείται για τη βαφή των υφασμάτων από μαλλί.
Στα ανόργανα πράσινα χρώματα μπορούν να αναφερθούν το πράσινο του καδμίου, το πράσινο του ορυκτού μαλαχίτη κλπ.
Συμβολισμοί
Το χρώμα αυτό είναι συνδεδεμένο με ποικίλους συμβολισμούς. Κατεξοχήν με τη φύση, την ελπίδα, τη νεότητα και την άνοιξη.
Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα των κοινωνικών διαχωρισμών, ήταν το χρώμα που χρησιμοποιούταν από την τραπεζιτική, την εμπορική τάξη και γενικά τις αστικές μεσαίες, οικονομικά δραστήριες, μη αριστοκρατικές τάξεις (ευγενείς, κλήρος και αυλικοί).
Μέχρι και σήμερα χρησιμοποιείται ως σήμα ασφάλειας, ηρεμίας, θετικότητας και άδειας (π.χ. πράσινη κάρτα, πράσινο φανάρι κτλ). Στην πολιτική, είναι περισσότερο συνδεδεμένο με τα οικολογικά κινήματα και κόμματα. Ακόμα, χρησιμοποιείται από πολλούς στρατούς ξηράς, είτε μόνο του είτε σε στολή παραλλαγής για κάλυψη, λόγω της συνάφειάς του με τα χρώματα της φύσης.
Σύγχρονη εποχή
Στο χώρο του αθλητισμού, το πράσινο χρώμα, μόνο του ή σε συνδυασμό με κάποιο άλλο, ταυτίζεται με την υποστήριξη σε συγκεκριμένους συλλόγους (πράσινοι κλπ.) ή εθνικές ομάδες (Βόρεια Ιρλανδία).
Διπόταμος Κιλκίς
Ο Διπόταμος είναι ημιορεινό χωριό του νομού Κιλκίς σε υψόμετρο 220 μέτρων.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Διπόταμος βρίσκεται δυτικά του Γαλλικού ποταμού. Απέχει 10,5 χλμ. βορειοανατολικά από την πόλη του Κιλκίς και 62 χλμ. βόρεια από τη Θεσσαλονίκη. Κατοικείται από πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη και από τις περιοχές του Πόντου: Λαντίκ (Λαοδίκειας) της περιοχής Σαμψούντας και Σιντισκόμ της περιοχής Αρνταχάν - Κάρς του Καυκάσου. Το χωριό παλιότερα ονομαζόταν Τσομλεκτσή και έτσι αναφέρεται το 1919, μετά την απελευθέρωση, στο ΦΕΚ 48Α-05/03/1919 να προσαρτάται στην τότε κοινότητα Κιουρκιούτ. Μετονομάστηκε σε Διπόταμος το 1926. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Τέρπυλλο και το Μεταξοχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Τερπύλλου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κρουσσών του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 141 κατοίκους. . Παλιότερα ανήκε στο δημοτικό διαμέρισμα Τερπύλλου του δήμου Κρουσσών και κατά την απογραφή του 2001 είχε 200 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κρουσσών Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1900
Οι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 1900, γνωστοί ως οι Αγώνες της 2ης Ολυμπιάδας, ήταν μία διεθνής αθλητική διοργάνωση που διεξήχθη το 1900 στο Παρίσι της Γαλλίας.
Στους δεύτερους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες, ο αριθμός των αθλητών που έλαβαν μέρος ήταν πολύ μεγαλύτερος από αυτόν της πρώτης Ολυμπιάδας του 1896, καθώς έφτασαν τους 1.226 αθλητές, έναντι μόλις 241 αθλητών της πρώτης. Ωστόσο, διήρκησαν για εξαιρετικά μεγάλο χρονικό διάστημα, από τις 14 Μαΐου έως τις 28 Οκτωβρίου του 1900, με αποτέλεσμα ένα κάπως μειωμένο ενδιαφέρον από το ευρύ κοινό, ενώ επίσης η διοργάνωση πρακτικώς επισκιάστηκε από την Παγκόσμια έκθεση του Παρισιού το 1900, που συνδιοργανώθηκε ταυτόχρονα.
Μετάλλια
thumb|left|Τα μετάλλια της διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων του 1900, στο μουσείο της επίσημης Ολυμπιακής Συλλογής. Μια ιδιαιτερότητα που συνέβη αποκλειστικά στη διοργάνωση αυτή, ήταν ότι στα περισσότερα αθλήματα των Ολυμπιακών Αγώνων του 1900 δεν δόθηκαν μετάλλια, παρά μόνο κύπελλα ή άλλα παρόμοια τρόπαια. Ακόμα όμως και στα αθλήματα όπου υπήρξε απονομή μεταλλίων, δεν δόθηκαν χρυσά μετάλλια. Το μετάλλιο του νικητή ήταν κράμα από χρυσό και ασήμι, με ένα κάπως ασθενέστερο κίτρινο χρώμα από αυτό του κανονικού χρυσού, το μετάλλιο του 2ου ήταν ασημένιο, ενώ το μετάλλιο του 3ου ήταν χάλκινο. Μάλιστα υπήρξε η μοναδική διοργάνωση όπου τα μετάλλια ήταν ορθογώνια αντί για κυκλικά, ενώ για την ιστορία σχεδιάστηκαν από τον Frédérique Vernon.
Από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1904 καθιερώθηκε οριστικά η απονομή χρυσού μεταλλίου για τον πρώτο, ασημένιου μεταλλίου για τον δεύτερο και χάλκινου μεταλλίου για τον τρίτο. Σημαντικό ιστορικά ήταν το γεγονός ότι η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) προχώρησε τότε σε εκ των υστέρων απονομή χρυσών, ασημένιων και χάλκινων μεταλλίων και στους τρεις πρώτους αθλητές των αγωνισμάτων των δύο πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων, του 1896 και του 1900, προκειμένου να υπάρξει δίκαιη ιστορική εναρμόνιση με τους κατόχους μεταλλίων όλων των επόμενων διοργανώσεων.
Μενετές Καρπάθου
Οι Μενετές είναι ένα από τα μεγαλύτερα σε έκταση και πληθυσμό χωριά του νησιού της Καρπάθου που ανήκει στα Δωδεκάνησα. Μαζί με τους συγκροτημένους οικισμούς Κήπος Αφιάρτη, Άης Γιάννης Αφιάρτη, Λακκί, τα γεωργικά μετόχια Σταυρί, Σκοπή, Εξίλες, Κριθαρές, Λάι και Βρουτσάς και τους παραθεριστικούς οικισμούς Αμμοωπή και Αφιάρτης αποτελούν την Κοινότητα Μενετών του Δήμου Καρπάθου που ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Καρπάθου-Ηρωικής Νήσου Κάσου της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου. Το Μεγαλύτερο μέρος των κατοίκων της πόλης της Καρπάθου, προέρχεται από τις Μενετές.
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1900
Αθλήματα
left|thumb|Ο Ολυμπιονίκης του [[Παρίσι|Παρισιού στο Άλμα εις ύψος (με φόρα), Ίργουϊν Μπάξτερ, με επίδοση 1,90 μ.]] thumb|right|Ο [[Έλληνας δισκοβόλος Παναγιώτης Παρασκευόπουλος ήταν 4ος στους αγώνες δισκοβολίας του 1900.]] Το Ολυμπιακό πρόγραμμα στο Παρίσι περιείχε 19 αθλήματα, με συνολικά 85 αγωνίσματα.
Μενετές Καρπάθου
Το χωριό βρίσκεται κτισμένο στη βορινή πλαγιά του όρους Προφήτης Ηλίας, συγκροτείται από 450 σπίτια κτισμένα το ένα κοντά στο άλλο, τα περισσότερα σε νησιώτικο νεοκλασικό ρυθμό, και έχει γύρω στους 662 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011).
Είναι χτισμένο στα νότια του νησιού σε υψόμετρο 315 μ. πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Το αεροδρόμιο της Καρπάθου που βρίσκεται στη νότια πλευρά του νησιού και απέχει περίπου 8 χλμ. απο τις Μενετές, δημιουργήθηκε μέσα στην έκταση της Κοινότητας Μενετών. Η συγκεκριμένη Κοινότητα έχει επιφάνεια 44,61 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Είναι η μεγαλύτερη Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Καρπάθου και η δεύτερη μεγαλύτερη στον ενιαίο Δήμο Καρπάθου.
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1900
Αθλήματα / Αγωνίσματα που καταργήθηκαν
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1900, καθώς και στους Ολυμπιακούς Αγώνες των επόμενων χρόνων, υπήρξαν πολλά καταργημένα στη συνέχεια αθλήματα.
Κολύμβηση μετ' εμποδίων
Το αγώνισμα εμφανίστηκε για μία και μοναδική φορά στους Ολυμπιακούς Αγώνες των Παρισίων, το 1900, και μετά ουδέποτε επανήλθε. Στο αγώνισμα αυτό, οι αθλητές έπρεπε να διασχίσουν αρχικά 200 μέτρα κολυμπώντας μέχρι έναν στύλο, σκαρφαλώνοντάς τον, συνεχίζοντας το κολύμπι, στη συνέχεια, σκαρφαλώνοντας πάνω από δύο βάρκες, κολυμπώντας κάτω από άλλες δύο και συνεχίζοντας το κολύμπι μέχρι τον τερματισμό.
Μενετές Καρπάθου
Ιστορία
Στους σκοτεινούς αιώνες των ξένων επιδρομών οι Μενετές υπήρξαν προπύργιο αντίστασης εναντίον κάθε κατακτητή, οι δε κάτοικοί τους ήταν πάντα πρωτοπόροι στους απελευθερωτικούς αγώνες κι αποτέλεσαν σύμβολο πατριωτισμού κι ελευθεροφροσύνης. Οι κάτοικοι των Μενετών ήταν οι πρώτοι από τους Αιγαιοπελαγίτες που πήραν την πρωτοβουλία να συγκαλέσουν το 1912 στην Αθήνα Παναιγαιοπολιτική σύσκεψη για την τύχη των νησιών του Αιγαίου. Ανήκαν επίσης στους πρωτοπόρους της ίδρυσης του Εργατικού Κέντρου Αθηνών με επί κεφαλής τον Αντώνη Σκορδαρά. Με την κήρυξη του πολέμου από την Ιταλία στην Ελλάδα το 1940, οι Δωδεκανήσιοι της Αθήνας συγκρότησαν ένα σύνταγμα εθελοντών, στο οποίο οι Μενεδιάτες της Αττικής είχαν πολυπληθή συμμετοχή. Στις 4 Μαΐου του 1821 υψώθηκε στις Μενετές το λάβαρο της Επανάστασης έναντι του Τουρκικού Ζυγού. Ο Ξεσηκωμός αυτός των Μενεδιατών με τη Συμμετοχή Αντιστασιακών του Νησιού είχε ως αποτέλεσμα την τρομοκράτηση των Τούρκων κατακτητών του Νησιού και τη διαφυγή τους στη Ρόδο.
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1900
Διελκυστίνδα
Με τις ρίζες του στους πρώτους αρχαίους Ολυμπιακούς αγώνες, η διελκυστίνδα υπήρξε ολυμπιακό άθλημα το 1900, το 1904, το 1908, το 1912 και το 1920. Πρόκειται για ένα άθλημα που παίζεται μεταξύ δύο ομάδων εκατέρωθεν, οι οποίες τραβούν ένα σκοινί, προσπαθώντας η μία να τραβήξει την άλλη προς το μέρος της.
Μενετές Καρπάθου
5η Οκτωβρίου 1944
Το Επαναστατικό Απελευθερωτικό αυτό Κίνημα, που εξερράγη στις Μενετές την 5η Οκτωβρίου 1944, είχε στη συνέχεια την ομόθυμη επαναστατική συμμετοχή όλων των χωριών της Καρπάθου. Οι Καρπάθιοι του 1944 πήραν το Επαναστατικό Μήνυμα από τον Ιερό Βράχο της Παναγίας των Μενετών και έδειξαν, για μια ακόμη φορά, τον ακραιφνή πατριωτισμό τους, την αγωνιστική τους θέληση και την ψυχική τόλμη για την ενσάρκωση του οράματος της Ελευθερίας, αφού δοκιμάστηκαν και υπέφεραν τα δεινά μακραίωνης δουλείας και καταπίεσης. Ο ξεσηκωμός των Καρπαθίων εναντίον των Ιταλών έγινε σε μια στιγμή που ήταν κατάλληλες και ορισμένες συγκυρίες, όπως π.χ. η αποχώρηση των Γερμανών από το νησί. Επέτυχαν, λοιπόν, τον αφοπλισμό και την εξουδετέρωση των Ιταλών και ειδοποίησαν τις συμμαχικές δυνάμεις στην Αίγυπτο, μεταφέροντας, παράλληλα, το Μήνυμα της Ελευθερίας.
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1900
Σκοποβολή σε ζωντανά περιστέρια
Το αγώνισμα αυτό υπήρξε μόνο σε αυτούς τους Ολυμπιακούς και ήταν το μόνο αγώνισμα όπου σκοτώνονταν ζώα στους σύγχρονους Ολυμπιακούς αγώνες. Πάνω από 300 πουλιά εξοντώθηκαν σε αυτούς τους αγώνες. Ο Βέλγος Λεόν Ντε Νουντέν κέρδισε το χρυσό μετάλλιο σκοτώνοντας 21 περιστέρια.
Τριπλούν άνευ φόρας
Το άθλημα εμφανίστηκε μόνο στις διοργανώσεις του 1900 και του 1904. Και τα δύο χρυσά μετάλλια τα κέρδισε ο Αμερικανός Γιούρι Ρέι. Ήταν σαν ένα κανονικό άλμα τριπλούν, απλώς οι αθλητές δεν έπαιρναν καθόλου φόρα.
Μενετές Καρπάθου
5η Οκτωβρίου 1944
"Ύμνος προς την Ελευθερίαν" Εις τον Μενετών τον Δήμον εις τον Ιερόν Ναόν, ανηψώθη η σημαία μ’ ένα αίσθημα αγνόν. Και συντρέχει όλος ο Δήμος με ατρόμητη καρδιά, να ορκισθούν εις τη σημαία, πού ’φερε τη λευτεριά. Και η Παναγιά που βλέπει, απ’ το τέμπλο το χρυσό, εμψυχώνει κι αντρειεύει τις καρδιές των Μενετών. .......................».
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1900
Μετάλλια
Στην εμπρόσθια όψη των μεταλλίων αυτής της Ολυμπιάδας, απεικονιζόταν μια φτερωτή θεά που κρατάει δάφνες και στα δύο χέρια, σηκωμένα τα χέρια. Στο βάθος, από κάτω, θέα στην πόλη του Παρισιού και τα μνημεία της Παγκόσμιας Έκθεσης του Παρισιού το 1900, που συνδιοργανώθηκε ταυτόχρονα. Στο οπίσθιο μέρος, ένας νικητής αθλητής στέκεται σε βάθρο, κρατώντας ένα δάφνινο κλαδί στο δεξί του χέρι, σηκωμένο. Στο βάθος, ένα γήπεδο και η Ακρόπολη της Αθήνας. 275px|μικρογραφία|δεξιά|Το Ποδηλατοδρόμιο Βέινσεν.
Στους Αγώνες του 1900 δεν δόθηκαν χρυσά μετάλλια. Το μετάλλιο του νικητή ήταν χρυσό ασήμι, το μετάλλιο του 2ου ήταν ασημένιο, ενώ το μετάλλιο του 3ου ήταν χάλκινο. Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή όρισε αναδρομικά τα χρυσά, αργυρά και χάλκινα μετάλλια για όσους κέρδισαν την 1η, 2η και 3η θέση αντίστοιχα, προκειμένου να εξισώσει τους αρχικούς Ολυμπιακούς Αγώνες σύμφωνα με τα τρέχοντα βραβεία.
Μενετές Καρπάθου
Ονομασία
μικρογραφία|Μενετές, ο ιερός βράχος. Με μαντινάδες, ο ποιητής Βάσος Γεραπετρίτης, στο "Δοξαστικό στον τόπο που γεννήθηκα, Μενετές Καρπάθου" μας δίνει την ίδια εξήγηση του ονόματος: Μια παλαιά παράδοση, άγραφη αναφέρει από γενιά σε γενεά και από χέρι-χέρι. Πως την πλαγιά του Αι-Λιά μόλις την επερνούσαν, κάποιος φωνάζει δυνατά ΜΕΝΕΤΕ, τον ακούσαν. Μένετε, ΄δω τους έλεγε, μένετε, τους προστάζει, μένετε ΄δώ, πιο δυνατά, πάλι ξαναφωνάζει. Κι έτσι εμείναν κι άρχισαν τα σπίτια τους να σιάζουν κι όλοι μαζί, να μείνετε, άρχισαν να φωνάζουν.
Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 1900
Μετάλλια
Παρακάτω φαίνονται οι χώρες που κατέκτησαν μετάλλια:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολυαθλητικές διοργανώσεις το 1900
Μενετές Καρπάθου
Ονομασία
Με βάση τοπική παράδοση ο βράχος που κτίστηκε το χωριό ταυτίζεται με το Μενοίτιο". Επίσης οι Μενετές ονομάζονται και "Σούλι της Καρπάθου" λόγω της Επαναστατικής τόλμης και ανδρείας.
Αθλητισμός
Η ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού υπό το όνομα "Αναγέννηση Μενετών" (Γυμναστικός Αθλητικός Σύλλογος Μενετών "Αναγέννηση"), παλαιότερα "Πρόοδος", έχει χρώματα το μπλέ και το άσπρο και συμμετέχει κάθε καλοκαίρι στο τοπικό ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα της Καρπάθου.
«Ικάντο», ένα παμπάλαιο έθιμο
Την επομένη της γιορτής(δεύτερη Μέρα της Παναγίας 16 Αυγούστου), το απόγευμα, διαδραματίζεται στο Μέγαρο το παμπάλαιο έθιμο «ικάντο», όπου πωλούνται με δημόσιο πλειστηριασμό τα αφιερώματα των προσκυνητών στην Παναγία. Ο Μηνάς Αλ. Αλεξιάδης γράφει στη μελέτη του «Εκκλησιαστικοί πλειστηριασμοί στην Κάρπαθο: »Αφού γεμίσει το Υπόστεγο από κόσμο, τα μέλη της εκκλησιαστικής επιτροπής παίρνουν τη θέση τους, συνήθως στο βάθος του Μεγάρου, και πάνω σ' ένα μεγάλο τραπέζι τοποθετούν όλες τις δωρεές των πιστών. »Αμέσως έπειτα, με τη φροντίδα της επιτροπής, καλούνται καμιά δεκαριά μικροί μαθητές του Δημοτικού και των πρώτων τάξεων του Γυμνασίου - οι μεγαλύτεροι δεν το καταδέχονται -, για να κάνουν χρέη διαλαλητή. » Κάθε διαλαλητής, περιφέροντας από ένα αντικείμενο κάθε φορά στο Υπόστεγο, "φωνάζει" την καθορισμένη τιμή. Συχνά αυτοσχεδιάζει και δεν παραλείπει να το διαφημίζει, συνηθισμένος και από προηγούμενες δημοπρασίες: "Χίλιες πεντακόσιες δραχμές η εγγλέζικη χρυσή λίρα με την όμορφη κοπέλα!", "Δυο χιλιάδες πεντακόσιες το βραχιόλι που το φοράς και καμαρώνεις!" (…) » Η πλειοδοσία παρουσιάζει πολλές φορές μεγάλο συναγωνισμό μεταξύ δύο και τριών υποψήφιων αγοραστών που ενδιαφέρονται για το ίδιο αντικείμενο ή γιατί αρέσει σ' όλους ή γιατί ο δωρητής θέλει να το ξαναπάρει δίνοντας χρήματα. (…)».
Λαογραφικό Μουσείο Μενετών
Στο Λαογραφικό Μουσείο Μενετών θα γνωρίσετε πτυχές της Καρπάθικης λαϊκής παράδοσης καθώς τις συνήθειες και τα αντικείμενα της καθημερινής ζωής κατά το παρελθόν.Στον επάνω όροφο με το ασπρόμαυρο βοτσαλωτό δάπεδο θα δείτε μουσικά όργανα, παλιές φωτογραφίες υφαντά, καθώς και μια μεγάλη συλλογή από πιάτα ζωγραφισμένα στο χέρι με διάφορα λαϊκότροπα μοτίβα.Στον χώρο της εισόδου του μικρού δίπατου κτίσματος,ηλικίας 200 χρόνων,υπάρχουν λαξευτοί τάφοι.
Άγιος Μάμας Eξίλες
Είναι ένας κατάλευκος τρούλος μέσα στα χωράφια με αμπέλια και ελιές, δεξιά του δρόμου που πάει από τις Μενετές προς την Αρκάσα (4 χλμ. από το χωριό). Ο ναΐσκος με την τόσο ιδιότυπη αρχιτεκτονική υπολογίζεται ότι χτίστηκε τον 11ο αιώνα και διακοσμήθηκε με εντυπωσιακές τοιχογραφίες τον 14ο αιώνα. Ο καθηγητής Ν. Κ. Μουτσόπουλος διέκρινε στην αρχιτεκτονική του Αγίου Μάμα έντονες επιδράσεις αντίστοιχων αραβικών μνημείων και συγγένειες με τα κτίσματα των Παλατιών της Σαρίας.Αυτός ο μικρός μονόχωρος ναός είναι ένας από τους 14 της κυρίως βυζαντινής περιόδου που διασώζουν τοιχογραφίες ή σπαράγματα τοιχογραφιών στην Κάρπαθο.
Η τοπική παράδοση στις Μενετές λέει πως κάποτε φοβερός σεισμός συγκλόνισε την Κάρπαθο και ο καστρότοιχος του βράχου των Μενετών κατέρρευσε, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι να εργάζονται νυχθημερόν για να τον αναστηλώσουν. Για τις ανάγκες των επισκευών δημιούργησαν μία ασβεστοκάμινο κοντά στη θέση Μερτά και άρχισαν να παράγουν τους αναγκαίους ασβεστόλιθους για το κτίσμα, τους οποίους στοίβαξαν εκεί. Ξαφνικά όμως ο ουρανός σκοτείνιασε και απειλήθηκε μεγάλη νεροποντή με κίνδυνο να μετατραπούν οι ψημένοι ασβεστόλιθοι σε λάσπη. Ήταν δε η ημέρα 2 Σεπτεμβρίου, ημέρα εορτής του Αγίου Μάμαντος, τον οποίο οι κάτοικοι είχαν ξεχάσει να πανηγυρίσουν, ένεκα των εργασιών της αναστήλωσης. Τότε, γονυπετείς προσευχήθηκαν σε αυτόν επικαλούμενοι συγχώρεση και βοήθεια, με την υπόσχεση να χτίσουν στο όνομά του ναό, ακριβώς στη θέση που είχαν στήσει την ασβεστοκάμινο. Και τότε ω του θαύματος, ενώ η καταιγίδα ξέσπασε προκαλώντας μεγάλες καταστροφές, στο σημείο που ήταν συγκεντρωμένοι οι ασβεστόλιθοι δεν έπεσε ούτε σταγόνα, προστατεύοντας το έργο των κατοίκων. Οι κάτοικοι των Μενετών, τηρώντας την υπόσχεσή τους, έχτισαν στη θέση της ασβεστοκαμίνου τον ναό του Αγίου Μάμαντος, δίνοντας μάλιστα στον τρούλο του σχήμα κώνου, μιμούμενοι το σχήμα της ασβεστοκαμίνου.
Καταφύγιο Γερμανικής Κατοχής
Βρίσκονται στις τοποθεσίες «Χριστός-χώρος στάθμευσης» πάνω από το Λαογραφικό Μουσείο και στη «Ζαζόπετρα».
Πρόσβαση
Η Κάρπαθος διαθέτει διεθνή αερολιμένα με έναν από τους μεγαλύτερους διαδρόμους στα Βαλκάνια και κτιριακές εγκαταστάσεις 12.500 τ.μ. Ακτοπλοϊκά συνδέεται με τον Πειραιά, την Κρήτη, την Κάσο, τη Ρόδο, τη Χάλκη και άλλα νησιά των Δωδεκανήσων και των Κυκλάδων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά της Καρπάθου
Μεγάλη Παναγία Χαλκιδικής
Η Μεγάλη Παναγία (προηγούμενο όνομα Ρεβενίκια) είναι κωμόπολη της Χαλκιδικής η οποία βρίσκεται στις υπώρειες του όρους Χτίκελα, μεταξύ των χερσονήσων Σιθωνίας και Αγίου Όρους, σε απόσταση 16 χλμ. από τη θάλασσα. Η απόστασή της από το κέντρο της Θεσσαλονίκης είναι περίπου 80 χιλιόμετρα. Αποτελούσε την έδρα του δήμου Παναγίας. Από το 942 μ.Χ. έχουμε τις πρώτες γραπτές μαρτυρίες για την Αραβενίκαια ή Αραβενίκεια. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία, υλοτομία, γεωργία και τα μεταλλεία. Στην απογραφή του 2001 είχε πληθυσμό 2.592 κατοίκων.
Υποδομή
Στον οικισμό υπάρχει 12θέσιο Δημοτικό Σχολείο, 2θέσιο νηπιαγωγείο, γυμνάσιο, ποδοσφαιρική ομάδα, αγροτικό ιατρείο, δημαρχείο, Κ.Α.Π.Η, Κ.Δ.Α.Π, πολιτιστικό σύλλογο, και σύλλογο γυναικών.
Στη Μεγάλη Παναγία υπάρχουν πολλοί ναοί και εξωκλήσια, με σημαντικότερο αυτόν της Κοίμησης της Θεοτόκου, που βρίσκεται 2 χιλιόμετρα από τον οικισμό, η Παναγούδα, που χρονολογείται από τις αρχές του 11ου αιώνα και ο Ναός του Αγίου Βασιλείου (1955).
Ιστορία
Ο οικισμός υπήρχε από τα βυζαντινά χρόνια με το όνομα Ρεβενίκια. Από το 942 μ.Χ. έχουμε τις πρώτες γραπτές μαρτυρίες για την Αραβενίκαια ή Αραβενίκεια. Η ονομασία αυτή δόθηκε στην περιοχή προς τιμή της νίκης των ντόπιων κατοίκων κατά των Αράβων το 904 μ.Χ. Μάλιστα για άγνωστη χρονική περίοδο στις πηγές αναφέρεται το Καπετανίκιον της Αραβενικείας. Το χωριό μετονομάστηκε το 1926 σύμφωνα με την παράδοση που μιλά για ένα όραμα που είδε μια γιαγιά. Στο όραμα είδε μια μαυροφορεμένη γυναίκα που της υπέδειξε να αναφέρει στους προύχοντες του χωριού να σκάψουν σε ένα συγκεκριμένο χώρο. Η γιαγιά φοβήθηκε να το αναφέρει για να μην την περιγελάσουν. Το όνειρο επαναλήφθηκε και δεύτερη και τρίτη φορά. Όταν το ανέφερε, οι προύχοντες του χωριού την κορόιδεψαν κατ' αρχήν αλλά μετά το θανατικό που έπεσε στα ζώα τους φοβήθηκαν, έσκαψαν και βρήκαν θαμμένη την εικόνα.
Μετά την ανακάλυψη στο σημείο εκείνο χτίστηκε το Ιερό Προσκύνημα το οποίο υπάρχει μέχρι και σήμερα. Η εικόνα κλάπηκε το 1978.
Η Μεγάλη Παναγία υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα χωριά των Μαδεμοχωρίων, ή κατά άλλους του Κοινού του Μαδεμίου, συνεταιρισμού που υπήρξε στη Χαλκιδική από την Τουρκοκρατία και αποτελούσε μορφή συνεταιρισμού εργατών στο Μαντέμ λάκο, Μεταλλείων Κασσάνδρας. Οι κάτοικοι της Μεγάλης Παναγίας συμμετείχαν στην επανάσταση του 1821, μεταξύ αυτών ξεχωρίζει ο Θεόδωρος Αγγέλου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Δήμος Αριστοτέλη Κατηγορία:Δήμος Παναγίας Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Χαλκιδικής
Μίχαου Καρμπόβνικ
Ο Μίχαου Καρμπόβνικ (πολωνικά: Michał Karbownik) (13 Μαρτίου 2001) είναι Πολωνός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πλάγιος αμυντικός για τον Ολυμπιακό, με δανεισμό από την Μπράιτον εντ Χόουβ Άλμπιον.
Πρώιμη σταδιοδρομία
Ο Καρμπόβνικ γεννήθηκε στο Ράντομ, το οποίο βρίσκεται 100 χιλιόμετρα νότια της Βαρσοβίας. Ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα στην Ζόζα Κοβάουα σε ηλικία 10 ετών. Το 2012, εντάχθηκε στον τοπικό σύλλογο Μουόντζικ 18 Ράντομ.
Λέγκια Βαρσοβίας
Το 2015, ο Καρμπόβνικ μετακινήθηκε στη Λέγκια Βαρσοβίας. Εντάχθηκε στις ακαδημίες νέων και σύντομα προήχθη στην Β ομάδα της Λέγκια το 2016. Το 2019, ξεκίνησε τις προπονήσεις με την πρώτη ομάδα και στις 25 Αυγούστου 2019 έκανε το ντεμπούτο του για την πρώτη ομάδα σε μια εκτός έδρας νίκη με 2-3 εναντίον της ΛΚΣ Λοτζ, όπου έδωσε μια ασίστ στον Ντόμινικ Νάγκι. Εντυπωσίασε στο επόμενο παιχνίδι, στη νίκη με 3-1 εναντίον της Ράκουφ Τσενστοχόβα, όπου έδωσε μια εντυπωσιακή ασίστ στον Γιαρόσουαφ Νιεζγκόντα. Ο Καρμπόβνικ καθιερώθηκε γρήγορα ως μόνιμος βασικός παίκτης της Λέγκια. Τον Μάιο του 2020, ο Καρμπόβνικ παρέτεινε το συμβόλαιό του με τη Λέγκια μέχρι το 2024.
Ο Καρμπόβνικ ήταν σημαντικός παίκτης στην κατάκτηση της Εκστρακλάσα 2019-20 και σύντομα κέρδισε αναγνώριση. Τον Ιανουάριο του 2020, ονομάστηκε από την UEFA ως ένας από τους καλύτερους νέους παίκτες που πρέπει να προσεχθούν το 2020. Τον Φεβρουάριο του 2020, ονομάστηκε «Ανακάλυψη της Χρονιάς» από το πολωνικό ποδοσφαιρικό περιοδικό «Piłka Nożna». Κέρδισε το βραβείο «Καλύτερος Νέος Παίκτης της σεζόν» της Εκστρακλάσα για τη σεζόν 2019-20 και ήταν στον κατάλογο των 40 ποδοσφαιριστών για το Βραβείο Golden Boy.
Μπράιτον εντ Χόουβ Άλμπιον
Στις 6 Οκτωβρίου 2020, υπέγραψε στην αγγλική Μπράιτον εντ Χόουβ Άλμπιον, με κόστος μεταγραφής αξίας 3 εκατομμυρίων λιρών.
Ο Καρμπόβνικ δανείστηκε αμέσως πίσω στη Λέγκια Βαρσοβίας μέχρι το τέλος της σεζόν. Υπό τον νέο προπονητή, Τσέσουαφ Μιχνιέβιτς, ο Καρμπόβνικ άρχισε να παίζει στη μεσαία γραμμή (αφού είχε παίξει στο παρελθόν ως αριστερός μπακ υπό τον Αλεξάνταρ Βούκοβιτς). Στις 2 Νοεμβρίου 2020, η Λέγκια επιβεβαίωσε ότι ο Καρμπόβνικ βρέθηκε θετικός στην COVID-19, που τον απέκλεισε από τα επερχόμενα παιχνίδια της Λέγκια. Επέστρεψε στην ομάδα στις 29 Νοεμβρίου, στην ισοπαλία με 2-2 εναντίον της Πιαστ Γκλιβίτσε. Ωστόσο, στις 8 Δεκεμβρίου, η Λέγκια ανακοίνωσε ότι ο Καρμπόβνικ αποκλείστηκε από την ομάδα για το υπόλοιπο του 2020 λόγω ταγίσματος στην κνήμη και του συνέστησαν να ξεκουραστεί για να αποφευχθεί η επιδείνωση του τραυματισμού. Στις 17 Ιανουαρίου 2021, η Μπράιτον ανακοίνωσε ότι ανακάλεσε τον Καρμπόβνικ από τον δανεισμό του στη Λέγκια.
Ο Καρμπόβνικ έκανε το ντεμπούτο του για την Μπράιτον στις 10 Φεβρουαρίου 2021, ξεκινώντας και παίζοντας ολόκληρο τον αγώνα στην εκτός έδρας ήττα με 1-0 από τη Λέστερ Σίτι στον πέμπτο γύρο του Κυπέλλου Αγγλίας.
Έκανε τη δεύτερη εμφάνισή του για την Μπράιτον και την πρώτη για τη σεζόν 2021-22 στη εκτός έδρας νίκη με 2-0 επί της Κάρντιφ Σίτι στον δεύτερο γύρο του Κυπέλλου Αγγλίας στις 24 Αυγούστου 2021.
Ολυμπιακός (δανεισμός)
Στις 28 Αυγούστου 2021, ο Καρμπόβνικ εντάχθηκε με μονοετή δανεισμό στον Ολυμπιακό.
Εθνική ομάδα
Ο Καρμπόβνικ αγωνίστηκε με τις «μικρές» εθνικές Πολωνίας Κ15, Κ17, Κ18 και Κ19.
Τον Σεπτέμβριο του 2020, ο Καρμπόβνικ κλήθηκε για τα επερχόμενα παιχνίδια της Πολωνίας στο Πρωτάθλημα Εθνών ΟΥΕΦΑ εναντίον της Ολλανδίας και της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, ωστόσο δεν έκανε εμφάνιση σε κανένα από τα δύο παιχνίδια. Στις 7 Οκτωβρίου 2020, μια ημέρα μετά την ολοκλήρωση της μεταγραφής του στην Μπράιτον εντ Χόουβ Άλμπιον, έκανε ντεμπούτο για την εθνική ομάδα στη νίκη με 5-1 επί της Φινλανδίας, δίνοντας ασίστ στον Αρκάντιους Μίλικ. Στα επόμενα δύο παιχνίδια, μπήκε ως αλλαγή στη θέση του Κάμιλ Γιούζβιακ στην ισοπαλία με 0-0 εναντίον της Ιταλίας και στη νίκη με 3-0 επί της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Συλλογικές
Λέγκια Βαρσοβίας
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κ15 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κ17 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Πολωνίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λέγκια Βαρσοβίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εκστρακλάσα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπράιτον και Χόουβ Άλμπιον Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Αγγλία Κατηγορία:Πολωνοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ολυμπιακού Πειραιώς Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα
Τελωνείο
thumb|255px|Το μεγαλοπρεπές τελωνείο του [[Μπρίσμπεϊν, στην Αυστραλία]] Τελωνείο ή τελωνειακός σταθμός ονομάζεται το κτήριο (δημόσιο κατάστημα) που στεγάζει τα γραφεία κρατικών υπαλλήλων, των τελωνειακών, που διεξάγουν τον εκτελωνισμό των εισαγόμενων στη χώρα και εξαγόμενων από αυτή εμπορευμάτων. Οι τελωνειακοί υπάλληλοι υπάγονται στην Τελωνειακή Υπηρεσία της χώρας. Στα τελωνεία συλλέγονταν επίσης οι δασμοί, δηλαδή τα τέλη εισαγωγής των εισαγόμενων αγαθών.
Εξαιτίας εξελίξεων στα ηλεκτρονικά συστήματα πληροφοριών, του αυξημένου όγκου του διεθνούς εμπορίου, της εξαλείψεως των δασμών μεταξύ των μελών συνασπισμών κρατών (όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση) και της διαδόσεως των αεροπορικών ταξιδιών, τα περισσότερα τελωνεία έχουν καταργηθεί. Οι περισσότεροι δασμοί πληρώνονται πλέον με άυλο τρόπο. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα κτισμάτων παγκοσμίως που χρησιμοποιούνταν κάποτε ως τελωνεία, αλλά σήμερα εξυπηρετούν άλλες χρήσεις, όπως αυτή του μουσείου ή της στεγάσεως άλλων δημόσιων υπηρεσιών.
Ιστορία
Το τελωνείο ως τόπος εισπράξεως τελών συναντάται από τα αρχαιότατα χρόνια, από τότε που αναπτύχθηκε το ανταλλακτικό εμπόριο με τη θαλάσσια κυρίως μεταφορά και δημιουργήθηκαν λιμάνια με αποθήκες και υπόστεγα, όπου φυλάγονταν τα εμπορεύματα που ξεφορτώνονταν ή επρόκειτο να φορτωθούν. Στα χρόνια του Περικλή υπήρχαν στον Πειραιά 5 αποθήκες, ονομαζόμενες «στοές», όπου στεγάζονταν και οι «αρχές του λιμανιού»: ο τελώνης ή τελωνάρχης, οι επιμελητές εμπορίου, οι ελλιμενιστές, οι φύλακες σίτου και άλλοι. Εκεί εισπράττονταν τα «απ' εμπορίας τέλη», με αναλογία 2% της αξίας ή της ποσότητας κάθε φορτίου, τα οποία πλούτιζαν το κρατικό ταμείο, όπως γράφει ο Θουκυδίδης (ΙΙ 3).
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία είχε οργανώσει στην Κωνσταντινούπολη και άλλες μεγάλες παράλιες πόλεις τελωνεία, όπου οι αυτοκράτορες τοποθετούσαν ως επικεφαλής έμπιστους επιστάτες τελώνες, που επέβλεπαν γενικώς και τη λειτουργία των λιμανιών. Ιδιαίτερη σημασία στον τομέα αυτόν έδωσαν ο Ιουστινιανός και ο Βασίλειος Β´, ο οποίος όρισε και ειδικές αποβάθρες στις οποίες αποβιβάζονταν προϊόντα και διεξαγόταν ελεύθερο εμπόριο.
Στα χρόνια της Αναγεννήσεως συστηματοποιήθηκε η συγκρότηση των τελωνείων, ιδίως στη Βενετία και στην Αγγλία, όπου οργανώθηκαν δημόσιες φοροτεχνικές υπηρεσίες.
Κατά την Τουρκοκρατία στον Πειραιά υπήρχε ένα ξύλινο παράπηγμα, που οι κάτοικοι το ονόμαζαν «Ντογάνα» (από τη γαλλική λέξη Douane = Τελωνειακή Υπηρεσία) και ήταν ταυτοχρόνως και η κατοικία του Τούρκου τελωνοφύλακα. Στα χρόνια μετά την Επανάσταση του 1821 η «ντογάνα» του Πειραιά υπαγόταν στην «επιστασία τελωνειακής αρχής» που έδρευε στο Φρουραρχείο Αθηνών. Μετά την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους, με το ψήφισμα του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια 1018 ΙΔ΄ της 25ης Μαρτίου 1830 «Περί Τελωνειακού Οργανισμού» τα ελληνικά τελωνεία απέκτησαν τον πρώτο τους οργανισμό, που προέβλεπε τη συγκρότηση τριών «τελωνειακών επιθεωρήσεων» και 25 τελωνείων. Το 1836 η «Εξωτερική τελωνειακή διεύθυνσις» αναδιοργανώθηκε σε τελωνεία, υποτελωνεία, τελωνειακούς σταθμούς και «φυλακεία», τα οποία ελέγχονταν από δύο τελωνειακούς επιθεωρητές. Και αυτός ο οργανισμός ωστόσο μεταρρυθμίστηκε σύντομα, το 1842 και το 1843. Αργότερα συμπληρώθηκε με την προσάρτηση των Ιονίων Νήσων το 1864, της Θεσσαλίας το 1881, κλπ. Το 1882 το προσωπικό των ελληνικών τελωνείων το αποτελούσαν 16 διοικητικοί υπάλληλοι και 70 «φυλακτικόν προσωπικόν», ενώ το 1917 το αποτελούσαν 109 υπάλληλοι και τελωνοφύλακες.
Με τον νόμο 928 του 1917 έγινε προσπάθεια επιστημονικής οργανώσεως της τελωνειακής υπηρεσίας. Η Ελλάδα διαιρέθηκε σε 21 τελωνειακές περιφέρειες, που υποδιαιρέθηκαν σε Τελωνεία Α΄, Β΄ και Γ΄ τάξεως, Τελωνοσταθμαρχεία και Τελωνοφυλακεία. Η συγκρότηση της υπηρεσίας από τότε μέχρι το 1970 παρέμεινε η ίδια, απλώς κατά καιρούς τελωνεία υποβιβάζονταν ή καταργούνταν, ενώ άλλα προάγονταν ανάλογα με την κίνησή τους
Πηγές
Κατηγορία:Διεθνές εμπόριο Κατηγορία:Κτίρια και κατασκευές ανά τύπο Κατηγορία:Ιστορία του διεθνούς εμπορίου Κατηγορία:Επιχειρηματικοί όροι
Σύζυγοι
Σύζυγος ονομάζεται ο εκ νόμου σύντροφος που έχει αποκτήσει τον τίτλο με γαμήλια τελετή. Ο όρος είναι ουδέτερος ως προς το φύλο, ενώ ένας άνδρας σύζυγος είναι σύζυγος και μια γυναίκα σύζυγος είναι σύζυγος.
Το νομικό καθεστώς ενός συζύγου και τα συγκεκριμένα δικαιώματα και υποχρεώσεις που συνδέονται με αυτό το καθεστώς διαφέρουν σημαντικά ανά τον κόσμο. Αυτοί οι κανονισμοί συνήθως περιγράφονται στα καταστατικά οικογενειακού δικαίου. Ωστόσο, σε πολλά μέρη του κόσμου, όπου ο πολιτικός γάμος δεν είναι τόσο διαδεδομένος, υπάρχει αντ 'αυτού ο συνηθισμένος γάμος, ο οποίος συνήθως ρυθμίζεται ανεπίσημα από την κοινότητα. Σε πολλά μέρη του κόσμου, τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις των συζύγων σχετίζονται με την προίκα. Ιστορικά, πολλές κοινωνίες έδωσαν σύνολα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων στους άνδρες συζύγους που διέφεραν πολύ διαφορετικά από τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που δόθηκαν στις γυναίκες συζύγους. Συγκεκριμένα, ο έλεγχος της συζυγικής περιουσίας, τα κληρονομικά δικαιώματα και το δικαίωμα καθορισμού των δραστηριοτήτων των παιδιών του γάμου, τυπικά δόθηκαν σε ανδρικές συζύγους. Ωστόσο, αυτή η πρακτική περιορίστηκε σε μεγάλο βαθμό σε πολλές χώρες τον 20ό αιώνα και πιο σύγχρονα καταστατικά τείνουν να ορίζουν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις ενός συζύγου χωρίς αναφορά στο φύλο. Μεταξύ των τελευταίων ευρωπαϊκών χωρών που καθιέρωσαν την πλήρη ισότητα των φύλων στον γάμο ήταν η Ελβετία, η Ελλάδα, η Ισπανία, η Γαλλία και η Γερμανία την δεκαετία του 1980. Σε διάφορους νόμους περί γάμων σε όλο τον κόσμο, ωστόσο, ο άνδρας σύζυγος εξακολουθεί να έχει την πλήρη εξουσία όπως στο Ιράν.
Ανάλογα με τη δικαιοδοσία, η άρνηση ή η αδυναμία ενός συζύγου να εκτελέσει τις συζυγικές υποχρεώσεις μπορεί να αποτελέσει λόγο διαζυγίου. Οι τελευταίες δύο επιλογές είναι πιο διαδεδομένες σε χώρες όπου η κυρίαρχη θρησκεία είναι ο ρωμαιοκαθολικισμός, μερικοί από τους οποίους εισήγαγαν το διαζύγιο μόλις πρόσφατα (π.χ. Ιταλία το 1970, Πορτογαλία το 1975, Βραζιλία το 1977, Ισπανία το 1981, Αργεντινή το 1987, Παραγουάη το 1991, Κολομβία το 1991, Ιρλανδία το 1996, Χιλή το 2004 και Μάλτα το 2011). Τα τελευταία χρόνια, πολλές δυτικές χώρες δεν υιοθέτησαν κανένα διαζύγιο.
Κατηγορία:Οικογένεια
Νίκος Βλαντής
Ο Νίκος Βλαντής (Αλεξανδρούπολη, 1973) είναι Έλληνας συγγραφέας, μυθιστοριογράφος, ποιητής και μεταφραστής.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1973 στην Αλεξανδρούπολη (με το όνομα Νίκος Μπαρμπόπουλος). Σπούδασε πολιτικός μηχανικός κι εκπόνησε το διδακτορικό του στο Ε.Μ.Π. με θέμα τον σχεδιασμό της πόλης. Διευθυντής του δωρεάν περιοδικού βιβλίου "Index", το άφησε το 2006 για να ιδρύσουν, μαζί με τη Μαρία Βλαντή, τον εκδοτικό οίκο "Μαγικό Κουτί". Το 2011 εμπιστεύτηκε το Μαγικό Κουτί στον συγγραφέα Σπύρο Παλούκη για να ασχοληθεί με μια καινούργια διαδικτυακή πλατφόρμα σύμμιξης λογοτεχνίας και επιστήμης, το "Κοσμο-ρεύμα". Ζει στη Γαλλία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Νεοέλληνες λογοτέχνες Κατηγορία:Έλληνες μυθιστοριογράφοι Κατηγορία:Νεοέλληνες ποιητές Κατηγορία:Έλληνες μεταφραστές
Χειμαδιό Κιλκίς
Το Χειμαδιό είναι χωριό του νομού Κιλκίς. Βρίσκεται στα δυτικά του ποταμού Σπανού. Κατοικείται από πρόσφυγες κατοίκους από το Κέτσιλι της περιοχής Κοτύωρας (Ορντού) Πόντου και την Ανατολική Θράκη. Ανήκει στο δημοτικό διαμέρισμα Κοιλαδίου του δήμου Κρουσσών και στην απογραφή του 2001 είχε 213 κατοίκους. Με βάση την απογραφή του 2011, έχει 158 κατοίκους και 63 οικίες. Ο ορθοδοξος ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στην Ύψωση του Τιμίου Σταυρού. Το 2013 δημιουργήθηκε η ομαδα του χωριού: ο ''Α.Σ. Χειμαδιού "Χειμαδιακός"''. Στο κέντρο της πλατείας του Χειμαδιού υπάρχει ένα ψηλό καραγάτσι που χρονολογείται από το 1822.
Κατηγορία:Δήμος Κρουσσών Κατηγορία:Χωριά του νομού Κιλκίς Κατηγορία:Δήμος Κιλκίς
Γεώργιος Α. Μαυρομιχάλης
Ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης (30 Μαρτίου 1834 - 3 Ιουλίου 1927) ήταν εγγονός του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη της μεγάλης οικογένειας των Μαυρομιχαλαίων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 30 Μαρτίου του 1834. Ακολούθησε στρατιωτική σταδιοδρομία και το 1860 εξήλθε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού όπου και στη συνέχεια πήγε στη Γαλλία για ολοκλήρωση σπουδών. Μετά την επιστροφή του κατατάχθηκε στους εύζωνες και διετέλεσε Πρόεδρος του Στρατοδικείου, διοικητής της Σχολής Υπαξιωματικών στρατού και διοικητής του 1ου Συντάγματος Πεζικού Αθηνών. Κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 διετέλεσε διοικητής της ΙΙας (2ας) Μεραρχίας του στρατού Θεσσαλίας. Με την πολιτική αναμείχθηκε μία μόνο φορά κατά την Β' Εθνοσυνέλευση (1863-1864). Αποστρατεύθηκε το 1898 και πέθανε στην Αθήνα το 3 Ιουλίου 1927.
Κατηγορία:Έλληνες αξιωματικοί επίλεκτων δυνάμεων Μ Κατηγορία:Έλληνες πληρεξούσιοι Γεωργιος Αναστασιου
Κριθάρι
Το κριθάρι είναι δημητριακός καρπός του αγγειόσπερμου, μονοκοτυλήδονου φυτού του είδους Κριθή η κοινή (Hordeum vulgare) της οικογένειας των Ποοειδών (Poaceae) ή Αγρωστωδών (Gramineae). Καλλιεργείται και χρησιμοποιείται από τα πολύ παλιά χρόνια και σε μεγάλη ποικιλία κλιμάτων. Σήμερα χρησιμοποιείται ιδιαίτερα για την παρασκευή ψωμιού, μπύρας αλλά και ζωοτροφών. Σύμφωνα με στοιχεία του 2006, στην Ελλάδα παράγονται 250.000 τόνοι σε 1.017 χιλ. στρέμματα.
Ιστορία
Το κριθάρι ήταν ένα από τα πρώτα δημητριακά που καλλιεργήθηκαν από τον άνθρωπο στην (αλλιώς ονομαζόμενη η Εγγύς Ανατολή − γη η οποία σήμερα εκτείνεται στο Ιράκ, τη Συρία, την Παλαιστίνη, το Ισραήλ και το Λίβανο) και για χιλιάδες χρόνια αποτελούσε μια από τις κύριες τροφές του. Ο σπόρος εμφανίστηκε στο ίδιο χρονικό διάστημα όπως το μονόκοκκο και δίκοκκο σιτάρι (Triticum monococcum, Triticum boeoticum ή αλλιώς baeoticum και Triticum dicoccum, αντιστοίχως). Οι σημερινές ποικιλίες φαίνεται να προέρχονται από το άγριο κριθάρι (Hordeum vulgare, υποείδος Spontaneum), το οποίο φυτρώνει από την Κασπία Θάλασσα και τον Καύκασο μέχρι την Ερυθρά Θάλασσα και από τη Βόρεια Αφρική και την Κρήτη στα δυτικά μέχρι το Θιβέτ στα ανατολικά. Τα αρχαιότερα ευρήματα σπόρων άγριου κριθαριού προέρχονται από το Ohalo ΙΙ, οικισμό στο νότιο άκρο της Θάλασσας της Γαλιλαίας, τα υπολείμματα χρονολογούνται από την επιπαλαιολιθική περίοδο, περίπου από το 8500 π.Χ. Το πρώτο εξημερωμένο κριθάρι εμφανίζεται σε στρώμα της Ακεραμικής Νεολιθικής στην Εγγύς Ανατολή, όπως τα στρώματα Προκεραμικής Νεολιθικής Β′ στο Τελ Αμπού Huraira (αραβ. تل أبو هريرة ) στη Συρία. Η μπύρα από κριθάρι ήταν πιθανώς το πρώτο ποτό που αναπτύχθηκε από νεολιθικό άνθρωπο. Κριθάρι έχει καλλιεργηθεί στην κορεατική χερσόνησο από την Πρώιμη Περίοδο Αγγειοπλαστικής Mumun (περ. 1500-850 π.Χ.) μαζί με κεχρί, σιτάρι, όσπρια κ.α.
Το τετράστοιχο κριθάρι (Hordeum vulgare ή tetrastichon) είναι διαδεδομένο ως σήμερα στη Ρωσία, το Τουρκεστάν, τη Βόρειο Αφρική, αλλά και στη Βόρειο Αμερική. Σε αυτόν τον τύπο ανήκουν οι ποικιλίες που αντέχουν στο κρύο περισσότερο από κάθε άλλο κριθάρι, ενώ το εξάστοιχο κριθάρι (Hordeum hexastichon), μορφή που καλλιεργείται από πολύ παλιά εποχή έως σήμερα στη νότια Ευρώπη και την ανατολική Ασία, απεικονίζεται καθαρά σε μερικά από τα αρχαιότερα νομίσματα στην Ευρώπη. Παράλληλα με το δίκοκκο σιτάρι, το κριθάρι ήταν ένα από τα βασικά δημητριακά στην αρχαία Αίγυπτο για ψωμί και μπύρα. Το γενικό όνομα για το κριθάρι ήταν jt (σύμφωνα με υποθέσεις προφερόταν "ιτ", με μακρό ήχο "ι"), ενώ στην Άνω Αίγυπτο αναφέρεται šma και ήταν ένα σύμβολο της χώρας. Ο όρος των Σουμερίων ήταν akiti.
Το κριθάρι παραγόταν ευκολότερα από άλλα δημητριακά, αλλά γινόταν πιο δύσκολα ψωμί. Παρείχε ένα θρεπτικό, αλλά πολύ βαρύ ψωμί, ώστε έπρεπε συχνά να ψήνεται πριν το άλεσμα, παράγοντας ένα χοντρό αλεύρι (ἄλφιτα) που χρησιμοποιούνται για να κάνουν τη μάζα. Είναι γνωστές πολλές συνταγές για τη μάζα, ονομασία αρχαίων ελληνικών πιάτων τα οποία σερβίρονταν ωμά ή μαγειρεμένα, σαν ζωμός, με ζυμαρικά ή πίτες. Όπως και τα ψωμιά από σιτάρι, θα μπορούσε να γίνεται πιο πολυτελής με τυρί ή μέλι.
Σύμφωνα με το Δευτερονόμιο 8:08, το κριθάρι είναι ένα από τα «επτά είδη» καλλιεργειών που χαρακτηρίζουν τη γονιμότητα της Χαναάν, το κριθάρι έχει εξέχοντα ρόλο στις θυσίες που περιγράφονται στην Πεντάτευχο (π.χ. βιβλίο των Αριθμών 5:15). Η θρησκευτική σημασία επεκτάθηκε κατά το Μεσαίωνα στην Ευρώπη με το κριθάρι να χρησιμοποιείται και στον τομέα της δικαιοσύνης.
Ιστορική υπεροχή
Στο βιβλίο, το οποίο κέρδισε Βραβείο Πούλιτζερ, ο Τζάρεντ Ντάιμοντ (Jared Diamond) υποστηρίζει ότι η διαθεσιμότητα του κριθαριού μαζί με άλλα εξημερωμένα είδη φυτών και ζώων στη νοτιοδυτική Ευρασία συνέβαλε σημαντικά σε γενικά μοτίβα στην ιστορία της ανθρωπότητας, τα οποία έχει ακολουθήσει τα τελευταία περίπου 13.000 χρόνια, συγκεκριμένα, ότι πρόκειται έναν από τους λόγους που οι πολιτισμοί της Ευρασίας, ως σύνολο, έχουν επιβιώσει και κατακτήσει άλλους. Το 16ο αιώνα η επέκταση της καλλιέργειας του σιταριού στην ηπειρωτική Ευρώπη και η εισαγωγή της πατάτας οδήγησαν σε ανάπτυξη ποικίλων τύπων ζυμαρικών από σιμιγδάλι και ελάττωση της χρήσης κριθαριού στη μαγειρική.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ποοειδή Κατηγορία:Δημητριακά Κατηγορία:Αμυλούχοι καρποί Κατηγορία:Χλωρίδα της Ασίας Κριθαρι
Σάλβα Νατελασβίλι
Ο Σάλβα Νατελασβίλι (შალვა ნათელაშვილი, γενν. 17 Φεβρουαρίου 1958) είναι πρόεδρος και ιδρυτής του Εργατικού Κόμματος της Γεωργίας, γνωστός για το λαϊκισμό και τις επικρίσεις του έναντι του πρώην προέδρου της Γεωργίας Μιχαήλ Σαακασβίλι. Είναι παντρεμένος και έχει 2 παιδιά.
Γεννημένος στη βόρεια ορεινή πόλη Dusheti, ο Shalva Natelashvili αποφοίτησε από τη Νομική από την Τιφλίδα State University και συνέχισε μεταπτυχιακές μελέτη της Διπλωματικής Ακαδημίας του Υπουργείου Εξωτερικών της Σοβιετικής Ένωσης. Αφού εργάστηκε στο Γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα, έγινε βουλευτής το 1992 και παρέμεινε στο Κοινοβούλιο έως το 1999. Ήταν μεταξύ της ομάδας των βουλευτών που συμμετείχαν στην ανάπτυξη του Συντάγματος της Γεωργίας. Το 1995 ίδρυσε το γεωργιανό Εργατικό Κόμμα, το οποίο σταδιακά μετατράπηκε σε Έντουαρντ Σεβαρντνάτζε σημαντική δύναμη της αντιπολίτευσης, και τώρα λειτουργεί ως πρόεδρος του κόμματος. Υποστήριξε Σεβαρντνάτζε κυβέρνηση κατά τη διάρκεια του 2003 Επανάσταση των Ρόδων, ωστόσο, και αργότερα ήταν ένθερμος αντίπαλος του προέδρου Μιχαήλ.
Ο Natelashivili σε ένα γερμανικό σατιρικό έργο
Το 2007, ο Natelashvili συμμετείχε σε ένα σατιρικό έργο του γερμανικού περιοδικού Τιτανικού. Συναντήθηκε με τον Martin Sonneborn, ο ηγέτης του σατιρικού γερμανικού κόμματος Die Partei, και άλλα μέλη της Die Partei, ωστόσο δεν αναγνωρίζουν ότι τα πάντα ήταν πλαστό. Έτσι, ακόμη και ο Natelashvili αργότερα παρουσιάστηκε στην ταινία "Die Partei" του 2009.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γεωργιανοί πολιτικοί
Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο
Το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο (ΕΚΤ) είναι το βασικό χρηματοδοτικό μέσο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την υποστήριξη της απασχόλησης στα κράτη μέλη, καθώς και για την προώθηση της οικονομικής και κοινωνικής συνοχής. Οι δαπάνες του ΕΚΤ αντιστοιχούν σε περίπου 10% του συνολικού προϋπολογισμού της Ε.Ε.
Το ΕΚΤ είναι ένα από τα Διαρθρωτικά Ταμεία της Ε.Ε., τα οποία είναι αφιερωμένα στη βελτίωση της κοινωνικής συνοχής και της οικονομικής ευημερίας σε όλες τις περιφέρειες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα Διαρθρωτικά Ταμεία είναι αναδιανεμητικά χρηματοοικονομικά μέσα που υποστηρίζουν τη συνοχή στην Ευρώπη, επικεντρώνοντας τις δαπάνες στις λιγότερο ανεπτυγμένες περιφέρειες. Ο ειδικότερος στόχος των δαπανών του ΕΚΤ είναι να υποστηρίξει τη δημιουργία περισσότερων και καλύτερων θέσεων εργασίας στην Ε.Ε., πράγμα που επιτυγχάνει συγχρηματοδοτώντας εθνικά, περιφερειακά και τοπικά σχέδια που βελτιώνουν το ποσοστό απασχόλησης, την ποιότητα των θέσεων εργασίας, και την αλληλεγγυότητα της αγοράς εργασίας στα κράτη μέλη και τις περιφέρειές τους.
Ιστορικό
Το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο δημιουργήθηκε από την ιδρυτική Συνθήκη της Ρώμης το 1957. Είναι το αρχαιότερο από τα Διαρθρωτικά Ταμεία. Παρότι το ΕΚΤ πάντοτε είχε την ενίσχυση της απασχόλησης ως στόχο, έχει προσαρμόσει το όραμά του ώστε να ανταποκρίνεται στις προκλήσεις των καιρών. Τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, επικεντρώθηκε στη διαχείριση της μετανάστευσης εργαζομένων εντός της Ευρώπης. Αργότερα εστίασε στην καταπολέμηση της ανεργίας των νέων και των ανειδίκευτων. Κατά την τρέχουσα χρηματοδοτική περίοδο 2007-2013, εκτός του ότι απευθύνει την υποστήριξή του σε όσους αντιμετωπίζουν ιδιαίτερες δυσκολίες στην εξεύρεση εργασίας, όπως οι γυναίκες, οι νέοι, οι μεγαλύτερης ηλικίας εργαζόμενοι, οι μετανάστες και τα άτομα με αναπηρίες, η χρηματοδότηση του ΕΚΤ βοήθά επίσης τις επιχειρήσεις και τους εργαζόμενους να προσαρμόζονται στις αλλαγές. Αυτό γίνεται μέσω της υποστήριξης της καινοτομίας στο χώρο εργασίας, της δια βίου μάθησης και της κινητικότητας των εργαζομένων.
Η θέση του ΕΚΤ στις πολιτικές και τις στρατηγικές της Ε.Ε.
Η κυρίαρχη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι η Ατζέντα της Λισσαβόνας, η οποία έχει ως στόχο να αναδείξει την Ευρώπη ως την πλέον δυναμική και ανταγωνιστική οικονομία της γνώσης στον κόσμο, ικανή για αειφόρο οικονομική ανάπτυξη με περισσότερες και καλύτερες θέσεις εργασίας, αυξημένη κοινωνική συνοχή, και σεβασμό προς το περιβάλλον, έως το 2010. Οι στόχοι της Ατζέντας της Λισσαβόνας διαμορφώνουν τις προτεραιότητες του ΕΚΤ.
Πολλά χρηματοοικονομικά και πολιτικά μέσα της Ε.Ε. λειτουργούν προς υποστήριξη της Ατζέντας της Λισσαβόνας. Μεταξύ αυτών, η Πολιτική Συνοχής έχει στόχο τη μείωση των οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων μεταξύ των χωρών και των περιφερειών της Ε.Ε. Για να επιτύχει αυτό το στόχο, χρησιμοποιεί χρηματοοικονομικούς πόρους (Διαρθρωτικά Ταμεία) από τον προϋπολογισμό της Ε.Ε. – συμπεριλαμβανομένου και του ΕΚΤ – προς υποστήριξη της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης των λιγότερο ανεπτυγμένων περιφερειών.
Εν όψει της ανάγκης ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας και της απασχόλησης σε ένα περιβάλλον παγκοσμιοποίησης και γήρανσης του πληθυσμού, η Ευρωπαϊκή Στρατηγική Απασχόλήσης παρέχει ένα συντονιστικό πλαίσιο που επιτρέπει στα κράτη μέλη της Ε.Ε. να συμφωνούν κοινές προτεραιότητες και στόχους στον τομέα της απασχόλησης. Αυτές οι κοινές προτεραιότητες στη συνέχεια εντάσσονται στις Κατευθυντήριες Οδηγίες για την Απασχόληση και ενσωματώνονται στα Εθνικά Προγράμματα Μεταρρύθμισης που καταρτίζουν τα επιμέρους κράτη μέλη. Η χρηματοδότηση του ΕΚΤ αναπτύσσεται από τα κράτη μέλη προς υποστήριξη των Εθνικών τους Προγραμμάτων Μεταρρύθμισης, καθώς και των Εθνικών τους Στρατηγικών Πλαισίων Αναφοράς (NSRF), τα οποία καθορίζουν τις βασικές προτεραιότητες κάθε κράτους μέλους για την εκταμίευση των Διαρθρωτικών Ταμείων της Ε.Ε. που του αναλογούν.
Το ΕΚΤ: καθορισμός της στρατηγικής
Η διαχείριση του ΕΚΤ γίνεται μέσω επταετών προγραμματικών περιόδων. Η στρατηγική και ο προϋπολογισμός του ΕΚΤ είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης και αποφάσεων των κρατών μελών της Ε.Ε., του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Η στρατηγική καθορίζει τους στόχους της χρηματοδότησης από το ΕΚΤ, τους οποίους μοιράζεται εν μέρει ή εξ ολοκλήρου με άλλα διαρθρωτικά ταμεία. Για τον τρέχοντα κύκλο χρηματοδότησης του ΕΚΤ, οι στόχοι αυτοί είναι:
Ο στόχος περιφερειακής ανταγωνιστικότητας και απασχόλησης: για την ενίσχυση της περιφερειακής ανταγωνιστικότητας, της απασχόλησης και της ελκυστικότητας για επενδύσεις.
Ο στόχος σύγκλισης: ενίσχυση της ανάπτυξης και της απασχόλησης στις λιγότερο ανεπτυγμένες περιφέρειες. Ο στόχος αυτός λαμβάνει περισσότερο από το 80% της συνολικής χρηματοδότησης του ΕΚΤ.
Η στρατηγική ορίζει επίσης γενικούς «άξονες προτεραιότητας» - ενέργειες που απαιτούνται για την επίτευξη των στόχων και είναι επιλέξιμες για χρηματοδότηση.
Τρόπος κατανομής των πόρων του ΕΚΤ
Το ύψος της χρηματοδότησης από το ΕΚΤ διαφέρει από περιφέρεια σε περιφέρεια, ανάλογα με το σχετικό πλούτο της κάθε μίας. Οι περιφέρειες της Ε.Ε. ουσιαστικά χωρίζονται σε τέσσερις κατηγορίες επιλέξιμων περιφερειών, ανάλογα με το περιφερειακό κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε σχέση με το μέσο όρο της Ε.Ε. (Ε.Ε. με 25 ή 15 κράτη μέλη), και σε δύο στόχους.
Ο στόχος σύγκλισης περιλαμβάνει:
Ο στόχος περιφερειακής ανταγωνιστικότητας και απασχόλησης περιλαμβάνει:
Στις περιφέρειες σύγκλισης, η συγχρηματοδότηση του ΕΚΤ μπορεί να ανέλθει στο 85% του συνολικού κόστους. Στις περιφέρειες ανταγωνιστικότητας και απασχόλησης, η συγχρηματοδότηση ύψους 50% είναι η πιο συνήθης. Για τα πλουσιότερα κράτη μέλη και τις περιφέρειες, η χρηματοδότηση από το ΕΚΤ συμπληρώνει τις υφιστάμενες εθνικές πρωτοβουλίες για την απασχόληση. Για τα λιγότερο εύπορα κράτη μέλη, η χρηματοδότηση του ΕΚΤ μπορεί να είναι και η κύρια πηγή εσόδων για τις πρωτοβουλίες με θέμα την απασχόληση. Οι επιλέξιμες περιφέρειες για την τρέχουσα προγραμματική περίοδο του ΕΚΤ (2007-2013) εμφανίζονται στο χάρτη.
Τρόπος υλοποίησης του ΕΚΤ
Παρότι ο καθορισμός στρατηγικής γίνεται σε επίπεδο Ε.Ε., η υλοποίηση της χρηματοδότησης του ΕΚΤ είναι ευθύνη των κρατών μελών και των περιφερειών της Ε.Ε. Εφόσον συμφωνηθεί η στρατηγική και η κατανομή του προϋπολογισμού, αναλαμβάνεται μια κοινή προσέγγιση στον προγραμματισμό. Τα επταετή Επιχειρησιακά Προγράμματα καταρτίζονται από τα κράτη μέλη και τις περιφέρειές τους, σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Τα Επιχειρησιακά αυτά Προγράμματα περιγράφουν τους τομείς δραστηριότητας που θα χρηματοδοτηθούν, οι οποίοι μπορούν να είναι γεωγραφικοί ή θεματικοί. Τα κράτη μέλη ορίζουν εθνικές αρχές διαχείρισης του ΕΚΤ, οι οποίες είναι υπεύθυνες για την επιλογή σχεδίων, την εκταμίευση χρημάτων και την αξιολόγηση της προόδου και των αποτελεσμάτων των σχεδίων. Διορίζονται επίσης αρχές πιστοποίησης και ελέγχου για την παρακολούθηση και τη διασφάλιση της συμμόρφωσης των δαπανών με τον κανονισμό του ΕΚΤ.
Σχέδια ΕΚΤ
Η υλοποίηση του ΕΚΤ στο πεδίο επιτυγχάνεται μέσω σχεδίων για τα οποία υποβάλλονται αιτήσεις και τα οποία υλοποιούνται από μεγάλο αριθμό οργανισμών, τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται εθνικές, περιφερειακές και τοπικές αρχές, ιδρύματα εκπαίδευσης και κατάρτισης, μη κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ) και ο τομέας εθελοντισμού, καθώς και κοινωνικοί εταίροι, π.χ. συνδικάτα και συμβούλια εργασίας, κλαδικοί και επαγγελματικοί σύνδεσμοι και επιμέρους εταιρίες.
thumb