cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Κένετ Άντερσον
Εθνική ομάδα
Για τη Σουηδία, ο Άντερσον έκανε 83 εμφανίσεις και σημείωσε 31 γκολ, όπου και τα δύο είναι κοντά στα εθνικά ρεκόρ. Έπαιξε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1992 και του 2000. Ηγήθηκε της Σουηδίας στο σκοράρισμα με 5 γκολ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994, που τον έφεραν με ισοβαθμία στην τρίτη θέση των κορυφαίων σκόρερ της διοργάνωσης. Το φυσικό του μέγεθος του έδινε ένα πλεονέκτημα στον αέρα και σε αυτό τη διοργάνωση έγινε γνωστός για το ότι υπερέβαινε τους αμυντικούς για να σκοράρει γκολ με το κεφάλι του. Στη νίκη της Σουηδίας στον προημιτελικό επί της Ρουμανίας, πέτυχε με κεφαλιά ένα σημαντικό γκολ ξεπερνώντας στο ύψος ακόμη και τον Ρουμάνο τερματοφύλακα.
Διακρίσεις
ΙΦΚ Γκέτεμποργκ
Μπολόνια
Λάτσιο
Φενέρμπαχτσε
Σουηδία
Παραπομπές
Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κ16 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κ18 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κ21 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 1992 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παγκοσμίου Κυπέλλου 1994 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2000 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΙΦΚ Έσκιλστουνα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΙΦΚ Γκέτεμποργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άλσβενσκαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΚΦ Μέχελεν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Προ Λιγκ Βελγίου Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στο Βέλγιο Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΙΦΚ Νόρσεπιγκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιλ ΟΣΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λιγκ 1 Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Γαλλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΣΜ Καέν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΑΣ Μπάρι Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σέριε Α Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Ιταλία Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπολόνια ΦΚ 1909 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Λάτσιο Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φενερμπαχτσέ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Τουρκίας Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στην Τουρκία
Πατέρας
μικρογραφία|Πατρική συμβουλή, πίνακας του Γιοσέφους Λαυρέντιους Ντίκμανς|εναλλ.= Ένας πατέρας είναι ο άνδρας γονέας ενός παιδιού. Εκτός από τους πατρικούς δεσμούς ενός πατέρα με τα παιδιά του, ο πατέρας μπορεί να έχει μια γονική, νομική και κοινωνική σχέση με το παιδί που φέρει μαζί του ορισμένα δικαιώματα και υποχρεώσεις. Ένας υιοθετημένος πατέρας είναι ο άνδρας που έχει γίνει γονέας του παιδιού μέσω της νομικής διαδικασίας υιοθεσίας. Ένας φυσικός πατέρας (και όχι "βιολογικός" όπως συχνά αναφέρεται με κατά λέξη μετάφραση από άλλες γλώσσες που χρησιμοποιούν τον ελληνικό όρο "biological") είναι ο άνδρας γενετικός που συμβάλλει στη δημιουργία του βρέφους, μέσω της σεξουαλικής επαφής ή της δωρεάς σπέρματος. Ένας φυσικός πατέρας μπορεί να έχει νομικές υποχρεώσεις έναντι ενός παιδιού που δεν μεγάλωσε, όπως η υποχρέωση οικονομικής στήριξης. Ένας υποτιθέμενος πατέρας είναι ένας άνθρωπος του οποίου η βιολογική σχέση με ένα παιδί είναι υποτιθέμενη αλλά δεν έχει αποδειχθεί. Ο πατριός είναι άνδρας που είναι σύζυγος της μητέρας ενός παιδιού και μπορεί να αποτελέσει οικογενειακή μονάδα, αλλά γενικά δεν έχει τα νόμιμα δικαιώματα και ευθύνες ενός γονέα σε σχέση με το παιδί.
Το επίθετο "πατρικός" αναφέρεται σε έναν πατέρα και συγκριτικά ο "μητρικός" αναφέρεται μια μητέρα. Οι φυσικοί πατέρες καθορίζουν το φύλο του παιδιού τους μέσω σπερματοζωαρίων που περιέχουν είτε το χρωμόσωμα Χ (θηλυκό) είτε το χρωμόσωμα Υ (αρσενικό). Οι σχετικοί όροι για την ενθουσιασμό είναι μπαμπάς, παπά, παπασίτα και ποπ. Ένα αρσενικό μοντέλο ρόλου το οποίο μπορούν να αναζητούν τα παιδιά αναφέρεται μερικές φορές ως πατέρας-φιγούρα.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Οικογένεια Κατηγορία:Όροι για άνδρες
Garcinia clusiaefolia
Η Garcinia clusiaefolia, είναι είδος ανθοφόρου φυτού της οικογένειας των Κλουσιίδων (Clusiaceae). Πρόκειται για δέντρο ενδημικό στη Χερσόνησο της Μαλαισίας.
Παραπομπές
clusiaefolia Κατηγορία:Ενδημική Χλωρίδα της Χερσονήσου της Μαλαισίας Κατηγορία:Δέντρα της Χερσονήσου της Μαλαισίας Κατηγορία:Ευάλωτα φυτά
Η Παριζιάνα (ταινία)
Η παριζιάνα είναι μια ελληνική μουσική-κωμική ταινία του 1969 σε παραγωγή Φίνος Φιλμ και σε σκηνοθεσία και σενάριο Γιάννη Δαλιανίδη. Πρωταγωνιστούν: η Ρένα Βλαχοπούλου και η Έρρικα Μπρόγιερ. Μαζί τους: ο Κώστας Καρράς, ο Χρόνης Εξαρχάκος, ο Δημήτρης Καλλιβωκάς, ο Βαγγέλης Σειληνός και η Ρία Δελούτση.
Πλοκή
Η Πελαγία (Ρένα Βλαχοπούλου) είναι μια συνοικιακή μοδίστρα από τη Νέα Φιλαδέλφεια. Η αδελφή της, η Ελένη (Έρρικα Μπρόγιερ), την προτρέπει να ανοίξει μια μπουτίκ στο Κολωνάκι. Μαζί με δύο φίλους τους, τον γιεγιέ Βαγγέλη (Βαγγέλης Σειληνός) και τον ζωγράφο Λεωνίδα (Χρόνης Εξαρχάκος), που θέλουν να κερδίσουν την καρδιά της Ελένης, φεύγουν για διαφημιστική φωτογράφιση στη Μύκονο, όπου η Πελαγία αυτοπλασάρεται ως διάσημη μοντελίστ από το Παρίσι.
Στο νησί, η Πελαγία γνωρίζει τον Τζιμ Κούφο (Δημήτρης Καλλιβωκάς), έναν πάμπλουτο Ελληνοαμερικανό, τον οποίο αργότερα παντρεύεται. Στη Μύκονο όμως εμφανίζεται και ο Γιώργος (Κώστας Καρράς), παλιός γνώριμος της Πελαγίας, που έχει βάλει κι αυτός στο μάτι την Ελένη, η οποία και τον ερωτεύεται. Και, ενώ η Ελένη αρνείται να φύγει από το νησί, ο Πελαγία αναγκάζεται να κρύβεται, για να μην την αναγνωρίσουν. Αργότερα, στο ταξίδι του μέλιτος Πελαγίας-Τζιμ, εκείνος πέφτει από έναν γκρεμό την ώρα που προσπαθεί να φωτογραφίσει την Πελαγία. Η Πελαγία επιστρέφει στην Αθήνα ως μαυροφορεμένη χήρα, για να κάνει επίδειξη μόδας στη βίλα ενός πλουσίου (Γιώργος Γαβριηλίδης) που λείπει στο εξωτερικό, αλλά που εμφανίζεται αιφνιδίως, όπως και ο άντρας της που θεωρούσε σκοτωμένο.
Παραγωγή
Αξίζει να σημειωθεί ότι στην παραπάνω ταινία εμφανίστηκε σε μόνο μία σκηνή ο Κώστας Βουτσάς ως κομπάρσος. Η σκηνή όπου εμφανίστηκε είναι στο ξενοδοχείο της Μυκόνου (στο 25 λεπτό και 35 δευτερόλεπτα της ταινίας), τη στιγμή που η Πελαγία τρέχει να ξεφύγει προκειμένου να μην τη δει ο Γιώργος, με αποτέλεσμα να πέσει πάνω και να πατήσει έναν πελάτη του ξενοδοχείου που κάθετε αμέριμνος σε μια πολυθρόνα διαβάζοντας την εφημερίδα του. Αυτός θα σηκωθεί από τη θέση του και θα αναφωνήσει την μοναδική του ατάκα «Αχ! Ο κάλος μου». Για αυτούς που παρατηρούν τις λεπτομέρειες, η Ρένα Βλαχοπούλου δεν πάτησε ποτέ τον Κώστα Βουτσά.
Το σπίτι που υποτίθεται ότι έμεναν η Πελαγία με την Ελένη βρίσκεται στην οδό Κρήτης 28, στη Νέα Χαλκηδόνα. Τα γυρίσματα του νησιού πραγματοποιήθηκαν πράγματι στη Μύκονο.
Η Παριζιάνα κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 22 Δεκεμβρίου 1969. Κόβοντας 554.428 εισιτήρια, κατατάχθηκε στην 6η θέση ανάμεσα σε 99 ταινίες της ίδιας σεζόν.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες του 1969 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές μουσικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές αισθηματικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιάννη Δαλιανίδη Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Μίμη Πλέσσα Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Φίνος Φιλμ
Μητροπολιτική περιοχή Σόφιας
Η μητροπολιτική περιοχή της Σόφιας (βουλγαρικά: Област София-град) είναι επαρχία (όμπλαστ) της Βουλγαρίας. Το διοικητικό της κέντρο είναι η πόλη Σόφια, η πρωτεύουσα της χώρας.
Η επαρχία συνορεύει με την επαρχία Σόφιας και την επαρχία Πέρνικ. Αποτελείται από έναν μόνο δήμο – τον ​​Δήμο της Πρωτεύουσας Σόφιας.
thumb|180px|left|Το κτίριο της διοίκησης της μητροπολιτικής περιοχής της Σόφιας, Οδ. «Άλαμπιν» 22
Πόλεις και κωμοπόλεις
Μπάνκια, Μπούχοβο, Νόβι Ίσκαρ, Σόφια
Καταγωγή
Πληθυσμός (απογραφή 2011): 1.291.591
Εθνοτικές ομάδες (2011):
Αυτοπροσδιορίστηκαν: 1.178.131
Ερρίκος Ντυνάν
Ο Ερρίκος Ντυνάν (Jean-Henri Dunant, 8 Μαΐου 1828 – 30 Οκτωβρίου 1910) ήταν ιδρυτής του Ερυθρού Σταυρού και ο πρώτος αποδέκτης του βραβείου Νόμπελ Ειρήνης το 1901 μαζί με τον Φρεντερίκ Πασσύ.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Ερρίκος Ντυνάν, ο οποίος γεννήθηκε στις 8 Μαΐου 1828, προερχόταν από πολύ αφοσιωμένη οικογένεια καλβινιστών, η οποία ασχολούνταν με φιλανθρωπίες. Μετά από μη ολοκληρωμένες σπουδές στο γυμνάσιο, μαθήτευσε σε μία ελβετική τράπεζα. Το 1853, ταξίδεψε στην Αλγερία για να αναλάβει την ελβετική αποικία του Σετίφ. Άρχισε την κατασκευή ενός αλευρόμυλου, αλλά δεν κατάφερε να του παραχωρηθεί η γη που ήταν ουσιαστική για την επιχείρηση. Αφού ταξίδεψε στην Τυνησία επέστρεψε στη Γενεύη, όπου αποφάσισε να προσεγγίσει τον Ναπολέοντα τον Τρίτο προκειμένου να αποκτήσει τα έγγραφα που χρειαζόταν. Τον καιρό εκείνο, ο αυτοκράτορας διέταζε τους Γαλλο-Σαρδινίους στρατιώτες που μάχονταν τους Αυστριακούς στη Βόρεια Ιταλία, και εκεί αποφάσισε να τον ψάξει. Έτσι συνέβη να είναι παρών στο τέλος της μάχης του Σολφερίνο, στη Λομβαρδία.
Ερυθρός Σταυρός
Χωρίς να είναι γιατρός, παρακολούθησε τη νοσηλεία των τραυματιών του Ιταλοαυστριακού πολέμου (1859) και παρέστη στο πεδίο της μάχης του Σολφερίνο. Επιστρέφοντας στη Γενεύη, έγραψε το Μία ανάμνηση από το Σολφερίνο, που τελικά οδήγησε στην ίδρυση της Διεθνούς Επιτροπής για Βοήθεια στους τραυματίες, τη μελλοντική Διεθνή Επιτροπή Ερυθρού Σταυρού (ΔΕΕΣ). Τόση ήταν η εντύπωση που προκλήθηκε από το βιβλίο ώστε το 1863 να συγκληθεί διεθνής διάσκεψη στη Γενεύη για τη σύναψη διεθνούς σύμβασης για την περίθαλψη τραυματιών. Ένα χρόνο μετά ιδρύθηκε ο Ερυθρός Σταυρός.
Ο Ντυνάν ήταν μέλος και εργάστηκε ως γραμματέας. Ήταν τώρα διάσημος, και γινόταν δεκτός από αρχηγούς κρατών, βασιλείς και πρίγκιπες των Ευρωπαϊκών αυλών. Οι οικονομικές του υποθέσεις όμως παρέπαιαν και κήρυξε πτώχευση το 1867. Εντελώς κατεστραμμένος, είχε χρέη περίπου ενός εκατομμυρίου ελβετικών φράγκων της εποχής εκείνης.
Ως αποτέλεσμα του σκανδάλου που προκάλεσε στη Γενεύη η πτώχευσή του, παραιτήθηκε από τη θέση του ως γραμματέας της Διεθνούς Επιτροπής. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1867 η Επιτροπή αποφάσισε να κάνει δεκτή όχι μόνο την παραίτησή του από γραμματέα, αλλά και ως μέλος. Ο Ντυνάν έφυγε για το Παρίσι, όπου κατέληξε να κοιμάται στα παγκάκια. Την ίδια εποχή, ωστόσο, η αυτοκράτειρα Ευγενία τον κάλεσε στο Παλάτι του Κεραμεικού προκειμένου να τον συμβουλευτεί για την επέκταση της Συμφωνίας της Γενεύης στις θαλάσσιες μάχες. Ο Ντυνάν έγινε τιμητικό μέλος του Ερυθρού Σταυρού της Αυστρίας, Ολλανδίας, Σουηδίας, Πρωσίας και Ισπανίας. Κατά τη διάρκεια του Γαλλο-Πρωσικού πολέμου επισκέφθηκε και ανακούφισε τους τραυματίες που είχαν μεταφερθεί στο Παρίσι, και εισήγαγε τη χρήση περιβραχιονίου προκειμένου να αναγνωρίζονται οι νεκροί.
Τα δύσκολα χρόνια
Όταν αποκαταστάθηκε η ειρήνη, ο Ντυνάν ταξίδεψε στο Λονδίνο, όπου επεδίωξε να οργανώσει μία διεθνή διάσκεψη για το πρόβλημα των αιχμαλώτων πολέμου – ο Τσάρος τον ενθάρρυνε, αλλά η Αγγλία ήταν ενάντια στο σχέδιο. Μία διεθνής διάσκεψη για την «ολοκληρωτική και τελική κατάργηση της διακίνησης των Μαύρων και του εμπορίου σκλάβων» ξεκίνησε στο Λονδίνο την 1η Φεβρουαρίου 1875, κατόπιν πρωτοβουλίας του Ντυνάν. Ακολούθησαν χρόνια περιπλάνησης και υπέρτατης φτώχειας για τον Ντυνάν – ταξίδεψε με τα πόδια στην Αλσατία, Γερμανία, και Ιταλία ζώντας με φιλανθρωπίες και φιλοξενούμενος από μερικούς φίλους.
Αποκατάσταση και βραβείο Νόμπελ
Τέλος, το 1887, κατέληξε στο ελβετικό χωριό Χέυντεν, στη λίμνη Κωνστάνς, όπου και αρρώστησε. Βρήκε καταφύγιο στο τοπικό άσυλο, και εκεί τον ανακάλυψε το 1895 ένας δημοσιογράφος, ο οποίος έγραψε ένα άρθρο για αυτόν, το οποίο μέσα σε λίγες μέρες ξανατυπώθηκε στον τύπο σε ολόκληρη την Ευρώπη. Μηνύματα συμπάθειας έφτασαν στον Ντυνάν από όλο τον κόσμο – σε μία βραδιά ήταν πάλι διάσημος και τιμημένος. Το 1901, έλαβε το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης.
Ο Ερρίκος Ντυνάν πέθανε στις 30 Οκτωβρίου 1910.
Σήμερα πλείστα νοσοκομεία, Θεραπευτήρια και ινστιτούτα ανά το κόσμο, καθώς και δρόμοι πλησίον αυτών, φέρουν το όνομά του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ελβετοί επιχειρηματίες Κατηγορία:Ελβετοί ακτιβιστές Κατηγορία:Ελβετοί απομνημονευματογράφοι Κατηγορία:Βραβευμένοι με Νόμπελ Ειρήνης Κατηγορία:Ελβετοί νομπελίστες
Ζευξίππη
Με το όνομα Ζευξίππη αναφέρονται τα παρακάτω τρία πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας:
Παραπομπές
Ζευξιππη
Βουλή των Αντιπροσώπων της Νότιας Ντακότα
<!--
Ηγεσία
Βλέπε επίσης:List of Speakers of the South Dakota House of Representatives
Μέλη της 86ης Βουλής
-->
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Νομοθετικά σώματα των Ηνωμένων Πολιτειών Κατηγορία:Νότια Ντακότα
Νήσοι Χαουάρ
Οι Νήσοι Χαουάρ (جزر حوار, Juzur Ḥawār) είναι αρχιπέλαγος ερήμων νησιών που ανήκουν στο Μπαχρέιν, τα οποία βρίσκονται στα δυτικά παράλια του Κατάρ, στον κόλπο του Μπαχρέιν του Περσικού Κόλπου.
Περιγραφή
αριστερά|μικρογραφία| Βόρειο χωριό του Χαουάρ το 1938. Τα νησιά αποτελούσαν έναν από τους οικισμούς της φυλής βεδουΐνων του Μπαχρέιν, Νταουάσιρ, η οποία εγκαταστάθηκε εκεί στις αρχές του 19ου αιώνα. Τα νησιά ερευνήθηκαν για πρώτη φορά το 1820, όταν ονομαζόταν Νησιά του Γουάρντεν, όπου καταγράφηκαν δύο χωριά. Τώρα είναι ακατοίκητα, εκτός από μια αστυνομική φρουρά και ένα ξενοδοχείο που υπάρχουν στο κύριο νησί. Η πρόσβαση σε όλα τα νησιά, εκτός του Χαουάρ, είναι αυστηρά περιορισμένη. Οι ντόπιοι ψαράδες επιτρέπεται να αλιεύουν σε παρακείμενα νερά και υπάρχει κάποια ψυχαγωγική αλιεία και τουρισμός στα νησιά και γύρω από αυτά. Το πόσιμο νερό ήταν πάντα σπάνιο. Ιστορικά το μάζευαν με συλλογή επιφανειών και ακόμη και σήμερα, με το εργοστάσιο αφαλάτωσης, πρέπει να προσθέτουν επιπλέον προμήθειες.
Γεωγραφία
Παρά την εγγύτητά τους με το Κατάρ (απέχουν περίπου μόνο 1 ναυτικό μίλι από την ηπειρωτική χώρα του Κατάρ, ενώ είναι περίπου 10 ναυτικά μίλια από τα κύρια νησιά του Μπαχρέιν), τα περισσότερα από τα νησιά ανήκουν στο Μπαχρέιν, έχοντας υπάρξει μέρος μιας διαφωνίας μεταξύ Μπαχρέιν και Κατάρ, η οποία επιλύθηκε το 2001. Τα νησιά συμπίπτουν στο παρελθόν με την περιοχή Τζουζούρ Χαουάρ (مِنْطَقَة جُزُر حَوَار) και διοικούνται πλέον ως τµήµα του Νότιου Κυβερνείου του Μπαχρέιν. Η έκταση των νησιών είναι περίπου 52 χλμ2 (20 τετραγωνικά μίλια).
Παρόλο που υπάρχουν 36 νησιά στη συστάδα, πολλά από τα μικρότερα νησιά είναι λίγο περισσότερο από ένας τόπος συσσώρευσης άμμου ή βοτσάλων σε περιοχές με εκτεθειμένο υπόστρωμα που διαμορφώνονται από τις συνεχιζόμενες διαδικασίες καθίζησης και αύξησης. Η εφαρμογή WHS βρήκε 8 μεγάλα νησιά, το οποίο συμφωνεί με την περιγραφή των νησιών κατά την πρώτη έρευνα ότι αποτελούνταν από 8 ή 9 νησιά. Έχει συχνά περιγραφεί ως αρχιπέλαγος 16 νησιών. Το νησί Τζάζαν, στα νότια του νησιού Χαουάρ, δεν θεωρείται νομικά μέρος της συστάδας και ανήκει στο Κατάρ. αριστερά|μικρογραφία| Κορμοράνος της Σοκότρα
Χλωρίδα και πανίδα
Τα νησιά φιλοξενούν πολλά είδη πουλιών, ιδίως τους κορμοράνους της Σοκότρα. Υπάρχουν μικρές αγέλες από αραβικούς όρυγες και αραβικές γαζέλες της άμμου στο νησί Χαουάρ και οι θάλασσες γύρω υποστηρίζουν έναν μεγάλο πληθυσμό από ντιγκόνγκ.
Garcinia decussata
Παραπομπές
decussata Κατηγορία:Ενδημική Χλωρίδα της Τζαμάικα Κατηγορία:Ευάλωτα φυτά
Νήσοι Χαουάρ
Διατήρηση
Τα νησιά καταχωρήθηκαν ως τοποθεσία Ραμσάρ το 1997. Το 2002, η κυβέρνηση του Μπαχρέιν ζήτησε να αναγνωριστούν τα νησιά ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς λόγω του μοναδικού περιβάλλοντος και του οικοτόπου τους για είδη που απειλούνται με εξαφάνιση. Η εφαρμογή τελικά δεν ήταν επιτυχής.
Διοίκηση
Τα νησιά προηγουμένως συνέπεσαν με την περιοχή Τζουζούρ Χαουάρ (مِنْطَقَة جُزُر حَوَار) και τώρα διοικούνται ως τμήμα του Νοτίου Κυβερνείου του Μπαχρέιν. μικρογραφία|Hawar Islands Resort
Τουρισμός
Το 2014, το ξενοδοχείο Best Western με 140 δωμάτια αντικατέστησε το πολύ μικρότερο Hawar Islands Resort. Ωστόσο, το θέρετρο έκλεισε στα μέσα του 2016.
Αρχιπέλαγος Χαουάρ
Με μεγάλη διαφορά το μεγαλύτερο νησί είναι το Χαουάρ, το οποίο αντιπροσωπεύει περισσότερα από 41 χλμ2 (15 τετραγωνικά μίλια) από τα συνολικά 54,5 χλμ2 (21 τετραγωνικά μίλια) της έκτασης των νησιών. Ακολουθούν σε μέγεθος τα: Σουουάντ αλ Τζανουμπίγια, Σουουάντ ας Σαμαλίγια, Ρούμπουντ Αλ Σαρκίγια, Ρούμπουντ Αλ Γαρμπίγια και Μουχαζουάρα.
Νήσος Τζανάν
μικρογραφία|Η προβλήτα Χαουάρ το 1938. Η νήσος Τζανάν, ένα μικρό νησί νότια του νησιού Χαουάρ, εξετάστηκε επίσης στην απόφαση ICJ του 2001. Βάσει προηγούμενης συμφωνίας, όταν τόσο το Κατάρ όσο και το Μπαχρέιν βρίσκονταν υπό βρετανική προστασία, κρίθηκε ότι ήταν χωριστά από τα νησιά Χαουάρ και, επομένως, εξετάστηκε ξεχωριστά από το δικαστήριο. Απονεμήθηκε στο Κατάρ.
Φαδρίκε Ενρίκεθ της Μεντόθα
Ο Φαδρίκε Ενρίκεθ υ Μέντοθα, ισπαν. Fadrique Enríquez y Mmendoza (1390 - 23 Δεκεμβρίου 1473) από τον Καστιλινό Οίκο της Ιβρέα ήταν ο 2ος ναύαρχος της Καστίλης, κόμης του Μέγαρ & Ρουένδα και κύριος της Μεδίνα δελ Ριοσέκο.
Βιογραφία
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Αλφόνσου και της Ιωάννας δε Μέντοθα, κόρης του Πέδρο Γονθάλεθ δε Μέντοθα. Ο πατέρας του Αλφόνσου, ο Φαδρίκε ήταν νόθος γιος του Αλφόνσου ΙΑ΄ της Καστίλης.
Ως το 1445
Η οικογένειά του, οι Ενρίκεθ, είχαν πολλές ιδιοκτησίες στην Καστίλη. Το 1429 ο Φαδρίκε διαδέχθηκε τον πατέρα του ως ricohombre, μάγιστρος του Τάγματος του Αγ. Ιακώβου, κύριος της Μεδίνα δε Ριοσέκο, Κάστρο Βέρδε & Τορρελοβατόν. O σύγχρονός του Φερνάνδο δελ Πουλγάρ τον περιγράφει ως μικρόσωμο και μύωπα, αλλά κέρδισε τιμή και φήμη με τα κατορθώματά του ως ναύαρχος της Καστίλης.
Ήταν ένας από τους κύριους συμβούλους του Ιωάννη Β΄ της Καστίλης. Ενεπλάκη στη συνωμοσία του κοντόσταυλου Αλβάρο δε Λούνα. Οι δύο τους το 1431 συνέλαβαν τον διοικητή Ντιέγο Σαρμιέντο, διότι δεν υπάκουε στις εντολές του βασιλιά.
Πολέμησε το 1432 με τον Πέδρο Μανρίκε δε Λάρα εναντίον των πριγκίπων Ερρίκου και Πέτρου (γιων του Φερδινάνδου Α΄ της Αραγωνίας). Όταν το 1437 ο Ιωάννης Β΄ συνέλαβε τον Πέδρο Μανρίκε, ο Φαδρίκε συγκρούστηκε με τον βασιλιά. Το επόμενο έτος ο Πέδρο απέδρασε από τη φυλακή και ο Φαδρίκε εξεγέρθηκε, αφού συγκέντρωσε στρατό στη Μεδίνα δε Ριοσέκο. Ο Ιωάννης Β΄ ήλθε με τους δικούς του υποστηρικτές και το 1440 με τις διαπραγματεύσεις, επήλθε συμφωνία· μάλιστα ο Φαδρίκε πάντρεψε τον Ερρίκο, γιο του βασιλιά.
Μετά το 1445
Το 1445 συμμετείχε σε συνασπισμό εναντίον του Αλβάρο δε Λούνα, όπου ο Φαδρίκε αιχμαλωτίστηκε, αλλά απέδρασε. Τρία έτη μετά ο Φαδρίκε κατηγορήθηκε για συνωμοσία εναντίον του βασιλιά. Απέδρασε πάλι και μετέβη στον Αλφόνσο Ε΄ της Αραγωνίας, που τότε βρισκόταν στη Νάπολη & τη Σικελία.
Το 1449 έγινε άλλος συνασπισμός εναντίον του Αλβάρο δε Λούνα, όπου ο Φαδρίκε συμμάχησε με τον Ιωάννη Β΄ της Αραγωνίας. Ο Αλβάρο συνελήφθη και αποκεφαλίστηκε το 1453. Το επόμενο έτος βασιλιάς έγινε ο Ερρίκος Δ΄ της Καστίλης και ο Φαδρίκε εξακολούθησε να συμμετέχει στις δολοπλοκίες της Αυλής. Το 1473 απεβίωσε και τάφηκε στη μονή της Κυρίας Μας της Ελπίδας του Βαλδεσποπέθο, στη Μεδίνα δε Ριοσέκο.
Οικογένεια
Νυμφεύτηκε πρώτα το 1462 τη Μαριάνα Φερνάντεθ δε Κόρδοβα υ Άγιαλα κυρία του Κασαρούμπιος, κόρη του Ντιέγο Φερνάντεθ δε Κόρδοβα υ Καρίλο, κυρίου της Βαένα και είχε τέκνο:
Το 1431 απεβίωσε η Μαριάνα, και ο Φαδρίκε έκανε το επόμενο έτος δεύτερο γάμο με την Τερέζα Φερνάντεθ δε Κουινιόνες και είχε τέκνα:
Αναφορές σε Πηγές
Κατηγορία:Καστιλιανός Οίκος της Ιβρέας
Λιλέικα Αρκαδίας
Τα Λιλέικα είναι μικρός παραθαλάσσιος οικισμός στην Πελοπόννησο και την Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας.
Γεωγραφία - Αξιοθέατα
Τα Λιλέικα βρίσκονται στη Βόρεια Κυνουρία προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Αργολίδας και τα παράλια του Αργολικού κόλπου. Απέχουν 8 χλμ. Β.-ΒΑ. από το Άστρος (έδρα του δήμου), 45 χλμ. Α.-ΝΑ. από την Τρίπολη, 25 χλμ. Ν. από το Άργος και μόλις 4 χλμ. ΝΑ. από το Ξηροπήγαδο του οποίου θεωρείται συνοικισμός. Πρόκειται για καλοκαιρινό τουριστικό θέρετρο της περιοχής με αρκετά ξενοδοχειακά καταλύματα.
Λιλέικο Μάτι
μικρογραφία|Η υφάλμυρη πηγή Λιλέικο Μάτι, ορατή από τη στεριά Ανοικτά της παραλίας του χωριού αναβλύζει υποθαλάσσια πηγή με υφάλμυρο νερό. Η πηγή βρίσκεται σε απόσταση 290 μέτρων από την ακτή και σε βάθος 80 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας. Τα νερά της προέρχονται από τις καταβόθρες του Παρθενίου και του Μαντινειακού κάμπου. Η πηγή αποκαλείται από τους ντόπιους «Λιλέικο μάτι» και είναι διακριτή από τη στεριά όταν υπάρχει σχετική άπνοια και τα νερά είναι ήρεμα, καθώς φαίνεται ο θαλάσσιος στρόβιλος διαμέτρου περίπου 25 μέτρων που δημιουργείται από την ανάμιξη του αλμυρού με το υφάλμυρο νερό.
Διοικητικά
Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται για πρώτη φορά το 2011 να απογράφεται στον δήμο Βόρειας Κυνουρίας. Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Ξηροπήγαδο, τα Λιμανάκια, τη Μεταμόρφωση, την Πλάκα και το Χάνι Γκρίγκου αποτελούν την τοπική κοινότητα Ξηροπήγαδου που ανήκει στο Δήμο Βόρειας Κυνουρίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 28 κατοίκους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Βόρειας Κυνουρίας
Βαβίλοι Χίου
Τοποθεσία
Δίπλα στο χωριό, σε μια περιοχή με κήπους, ελαιώνες και πεύκα, σώζεται σε καλή κατάσταση ο πολύ αξιόλογος βυζαντινός ναός «Παναγιά η Κρήνα» του 13ου αιώνα. Ο ενοριακός ναός των Βαβίλων τιμάται στο όνομα του Αγίου Νικολάου.
Το χωριό υπάγεται εκκλησιαστικώς στην αρχιερατική εποπτεία Χαλκείου της Ιεράς Μητροπόλεως Χίου, Ψαρών και Οινουσσών.
Ετυμολογία
Παρότι η επίσημη ονομασία του χωριού σε όλες τις απογραφές μετά το 1912 είναι «Βαβίλοι», η ιστορική ονομασία (και σημερινή εντός της Χίου, βλ. π.χ. τον εξωτερικό σύνδεσμο) είναι Βαβύλοι με «υ», ενώ οι κάτοικοι ονομάζονται Βαβυλούσοι / Βαβυλούσαινες στο χιακό γλωσσικό ιδίωμα και ασχολούνται με τη γεωργία.
Από τις προφορικές παραδόσεις πιθανό είναι το συμπέρασμα ότι το χωριό υπήρξε οικισμός κάποιου γενουατικού ή ελληνικού μεσαιωνικού οίκου, του οποίου πήρε και το όνομα (σώζεται επώνυμο Vavuli σε λατινικό κώδικα), διαφορετικά το όνομα προέρχεται από τον Άγιο Βαβύλα. Τρίτη εκδοχή: Βράβυλος ονομάζεται η δαμασκηνιά και βράβυλο το άγριο δαμάσκηνο. Για τους Βαβυλούσους, οι κάτοικοι των γύρω χωριών διηγούνταν παλιά ανέκδοτα σχετικά με την αφέλεια και το απολίτιστο του χαρακτήρα τους, απ' όπου και οι φράσεις που παραθέτει ο Κανελλάκης: «Κούκου-κούκου Βαβυλούσοι» και «τρία σκαφίδια βαβυλούσικα».
Ιστορικές πηγές
Βαβιλοι
Πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης Α1 εθνικής κατηγορίας ανδρών 2006-2007
Πρωταθλητής
50px Παναθηναϊκός Α.Ο.
Σύνθεση: Μίλος Βούγιανιτς, Δημήτρης Διαμαντίδης, Σάνι Μπετσίροβιτς, Τόνι Ντελκ, Νίκος Χατζηβρέττας, Φραγκίσκος Αλβέρτης, Δημήτρης Παπανικολάου, Ντούσαν Σάκοτα, Ραμούνας Σισκάουσκας, Μάικλ Μπατίστ, Δήμος Ντικούδης, Κώστας Τσαρτσαρής, Ρομπέρτας Γιαβτόκας, Ντέγιαν Τομάσεβιτς, Προπονητής: Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς
Πολυτιμότερος Παίκτης (MVP)
Δημήτρης Διαμαντίδης
Κανονική περίοδος
B=Βαθμοί, Α=Αγώνες, Ν=Νίκες, Η=Ήττες, Επ=Επίθεση, Αμ=Άμυνα, ΔΠ=Διαφορά πόντων
Τελική Κατάταξη
Κατηγορία:Α1 εθνική κατηγορία καλαθοσφαίρισης ανδρών Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Ανδρων 2006 2007 Πρωταθλημα Ελλαδος Α1 Ανδρων 2006 2007
Καρλ Σίφερτ
Ο Καρλ Κήναν Σίφερτ (Carl Keenan Seyfert, Κλίβελαντ, 11 Φεβρουαρίου 1911 – Νάσβιλ, 13 Ιουνίου 1960) ήταν Αμερικανός αστρονόμος. Είναι περισσότερο γνωστός από την κατηγορία ενεργών γαλαξιών που φέρει το όνομά του (Γαλαξίες Σίφερτ).
Βιογραφία
Ο Σίφερτ μεγάλωσε στο Κλίβελαντ του Οχάιο και στη συνέχεια έγινε δεκτός από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ το 1929. Εκεί πήρε το πτυχίο, το μάστερ (1933) και το διδακτορικό (1936) του στην Αστρονομία. Ο τίτλος της διδακτορικής του διατριβής ήταν «Μελέτες των εξωτερικών γαλαξιών» (Studies of the External Galaxies), με θέμα τους δείκτες χρώματος και τα φαινόμενα μεγέθη γαλαξιών, και την εκπόνησε υπό την επίβλεψη του Χάρλοου Σάπλεϊ.
Το 1936 άρχισε να εργάζεται στο νέο τότε Αστεροσκοπείο Μακντόναλντ στο Τέξας, όπου βοήθησε στην έναρξη των παρατηρήσεων. Παρέμεινε εκεί μέχρι το 1940, ερευνώντας με τον Ντάνιελ Πόπερ (Daniel M. Popper) τις ιδιότητες αμυδρών αστέρων τύπου B και συνεχίζοντας τη μελέτη των δεικτών χρώματος των σπειροειδών γαλαξιών.
Το 1946 έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Βάντερμπιλτ στο Νάσβιλ του Τενεσί. Τότε σε αυτό το πανεπιστήμιο διδασκόταν πολύ λίγη Αστρονομία και υπήρχε μόνο ένα μικρό αστεροσκοπείο με διοπτρικό τηλεσκόπιο 6 ιντσών (15 cm). Ο Σίφερτ αφιερώθηκε στο να βελτιώσει τη διδασκαλία της Αστρονομίας και να συγκεντρώσει χρήματα για την κατασκευή ενός νέου αστεροσκοπείου. Μέσα σε λίγα χρόνια, είχε εξασφαλίσει σημαντική κοινωνική στήριξη από τους κατοίκους του Νάσβιλ και το νέο «Αστεροσκοπείο Dyer» με κατοπτρικό τηλεσκόπιο 24 ιντσών (60 cm) εγκαινιάσθηκε τον Δεκέμβριο 1953. Ο Σίφερτ έγινε διευθυντής του νέου αστεροσκοπείου, μία θέση που διατήρησε ως τον θάνατό του.
Ο Καρλ Σίφερτ σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα στο Νάσβιλ, σε ηλικία 49 ετών.
Ερευνητικό έργο
Ο Σίφερτ ερεύνησε μια ευρεία ποικιλία θεμάτων αστρικής και γαλαξιακής αστρονομίας, καθώς και θέματα παρατηρησιακών μεθόδων και οργάνων. Ως προς την κατηγορία ενεργών γαλαξιών που φέρει το όνομά του, το 1943 δημοσίευσε μία ερευνητική εργασία επί των φασματικών γραμμών εκπομπής υψηλού βαθμού ιονισμού στο φως που προερχόταν από τα κέντρα κάποιων σπειροειδών γαλαξιών με λαμπρούς πυρήνες (Seyfert, Carl K.: "Nuclear Emission in Spiral Nebulae". Astrophysical Journal, τόμος 97, σ.28-40, Ιανουάριος 1943). Αυτές οι γραμμές εκπομπής ήταν χαρακτηριστικά διαπλατυσμένες. Το κυριότερο παράδειγμα ήταν ο γαλαξίας Μεσιέ 77 (NGC 1068).
Κατά την παραμονή του στο Case Institute, ο Σίφερτ και ο Νασάου τράβηξαν τις πρώτες καλές έγχρωμες φωτογραφίες νεφελωμάτων και αστρικών φασμάτων.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί αστρονόμοι Κατηγορία:Αστρονόμοι του 20ού αιώνα
Φαινόλη
Δομικά αποτελείται από το φαινύλιο (C6H5-, που παριστάνεται συντομογραφικά ως Ph- ή και ως Φ-) και ένα υδροξύλιο. Εκτός από τη «μητρική» ένωση, η έννοια «φαινόλη» επεκτείνεται και σε μια σειρά «θυγατρικών» παραγώγων. Οι «φαινόλες» είναι οι αρωματικές οργανικές ενώσεις στις οποίες μία (τουλάχιστον) υδροξυλομάδα συνδέεται άμεσα με ένα βενζολικό δακτύλιο, ενώ οι αρενόλες είναι οι αρωματικές οργανικές ενώσεις στις οποίες μία (τουλάχιστον) υδροξυλομάδα συνδέεται άμεσα με ένα βενζολικό δακτύλιο ή κάποιο πολυπλοκότερο συγκρότημα που περιέχει έναν τουλάχιστον βενζολικό δακτύλιο (πρόκειται δηλαδή για υπερσύνολο των φαινολών).
Η ίδια η φαινόλη είναι ένα παράγωγο του βενζολίου. Παράγεται, σε μεγάλη κλίμακα (περίπου 7.000.000 τόννους το χρόνο, παγκοσμίως), ως παράγωγο του πετρελαίου, και αξιοποιείται ως πρόδρομη ένωση για την παραγωγή πολλών χρήσιμων ενώσεων και προϊόντων. Οι κύριες εφαρμογές της περιλαμβάνουν τη μετατροπή της σε πλαστικά ή συναφή υλικά. Η φαινόλη και τα χημικά παράγωγά της, είναι ενώσεις νευραλγικής σημασίας για τη σύνθεση πολυκαρβονικών, εποξειδίων, βακελίτη, νάυλον, απορρυπαντικών, ζιζανιοκτόνων, όπως τα «φαινοξυζιζανιοκτόνα», αλλά και πολυάριθμων φαρμακευτικών προϊόντων.
Ιστορία
Η («μητρική») φαινόλη ανακαλύφθηκε το 1834 από το Φρέντιεμπ Φέρντιναντ Ρουνγκ (Friedrich Ferdinand Runge), που την παρήγαγε με απόσταξη λιθανθρακόπισσας. Ο Ρουνγκ ονόμασε τη νέα (για τότε) ένωση "Karbolsäure", ονομασία που αποδίδεται στα ελληνικά ως «καρβολικό οξύ». Η λιθαναθρακόπισσα παρέμεινε ως κύρια πηγή παραγωγής φαινόλης, μέχρι την ανάπτυξη της πετροχημικής βιομηχανίας Το 1836, ο Γάλλος χημικός Αυγκούστ Λαυρέντ (Auguste Lauren) εισηγήθηκε την ονομασία «phène» (φαίνιο) για το βενζόλιο, που αποτέλεσε τελικά τη ρίζα για τους όρους «φαινόλη» και «φαινύλιο». Αργότερα, το 1841, κατώρθωσε να απομονώση φαινόλη σε χημικά καθαρή μορφή. Το 1843, ο επίσης γάλλος χημικός Τσαρλς Γκερχάρντ (Charles Gerhardt) εισηγήθηκε την ονομασία «φαινόλη», για αυτήν την ένωση.
Οι αντισηπτικές ιδιότητες της φαινόλης χρησιμοποιήθηκαν από τον Τζόζεφ Λίστερ (Sir Joseph Lister, 1827-1912), στην πρωτοπόρα (για την εποχή) τεχνική της αντισηπτικής χειρουργικής. Ο Λίστερ αποφάσισε ότι τα ίδια τα τραύματα πρέπει να καθαρίζονται σχολαστικά. Μετά κάλυψε τα τραύματα με ένα κομμάτι επιδέσμου ή γάζας εμποτισμένων σε φαινόλη. Ο ερεθισμός του δέρματος που προκαλούνταν από τη συνεχή έκθεση στη φαινόλη τελικά οδήγησε στην υποκατάσταση των ασηπτικών τεχνικών της χειρουργικής.
Η φαινόλη ήταν το κύριο συστατικό στην «Καρβολική μπάλα καπνού» (Carbolic Smoke Ball), μια αναποτελεσματική συσκευή που πωλούνταν στο Λονδίνο κατά το 19ο αιώνα για προστασία από έναντι της γρίπης και άλλων λοιμώξεων, καθώς και αντικείμενο για την περίφημη νομική περίπτωση Carlill v Carbolic Smoke Ball Company.
Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος
Η τοξική επίδραση της φαινόλης στο κεντρικό νευρικό σύστημα (που θα αναπτυχθεί παρακάτω), προκαλεί την ξαφνική κατάρρευση και την απώλεια αισθήσεων σε ανθρώπους και σε ζώα. Μια κατάσταση κράμπας προηγείται αυτών των συμπτωμάτων, λόγω της κινητικής δραστηριότητας που ελέγχεται από το κεντρικό νευρικό σύστημα. Ενέσεις με φαινόλη χρησιμοποιήθηκαν ως μέσο ανεξάρτητης εκτέλεσης από τη Ναζιστική Γερμανία, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αρχικά η χρήση της φαινόλης άρχισε το 1939, ως μέρος της δράσης T4. Οι Ναζί έμαθαν ότι η εξόντωση μικρότερων ομάδων είναι πιο οικονομική από την ενέσιμη χορήγηση φαινόλης σε κάθε θύμα ξεχωριστά. Ωστόσο, οι ενέσεις φαινόλης έγιναν σε χιλιάδες ανθρώπους. Περίπου ένα (1) γραμμάριο φαινόλης είναι επαρκής ποσότητα για να προκαλέσει το θάνατο.
Φυσική παρουσία
Η φαινόλη είναι κανονικό μεταβολικό προίόν, όταν απεκκρίνεται σε ποσότητες ως και 40 g/m³ στα ανθρώπινα ούρα.
Ακόμη, η φαινόλη είναι μια από τις χημικές ενώσεις που βρίσκονται στο καστορέλαιο. Η φαινόλη προέρχεται από την απορρόφησή της από τα φυτά που τρώνε οι κάστορες.
Παρουσία στο ουίσκι
Η φαινόλη είναι ένα μετρήσιμο συστατικό του αρώματος και της γεύσης του διακριτικού σκωτσέζικου ουΐσκι Άιλα (Islay), γενικά περίπου 30 ppm, αλλά μπορεί να ξεπεράσει ακόμη και τα 160 ppm στη βὐνη κριθαριού που χρησιμοποιείται για την παραγωγή ουίσκι. Αυτή η ποσότητα είναι διαφορετική από την υποτιθέμενη υψηλότερη ποσότητα στο απόσταγμα.
Παραγωγή
1. Απομονώνεται από τη λιθανθρακόπισσα, της οποίας αποτελεί συστατικό.
3. Με τη βιομηχανική μέθοδο κουμενίου (cumene) από βενζόλιο και προπένιο ή κουμένιο, κατά την οποία παράγονται ταυτόχρονα φαινόλη και ακετόνη :
ή
4. Με σύντηξη βάσεων με βενζοσουλφονικό άλας, παράγεται φαινόλη :
5. Με υδρόλυση φαινυλοδιαζωνιακών αλάτων παράγεται φαινόλη :
6. Με μερική οξείδωση βενζολίου παράγεται φαινόλη:
7. Με υδροξυλίωση κατά Friedel-Crafts βενζολίου παράγεται φαινόλη :
8. Με απαμίνωση ανιλίνης :
Ιδιότητες
Η φαινόλη είναι αισθητά διαλυτή στο νερό, με διαλυτότητα περίπου 84,2 kg/m³, που αντιστοιχεί σε 0,895 M. Είναι, επίσης, δυνατή η δημιουργία ομογενών μειγμάτων φαινόλης - νερού με κατά βάρος αναλογία φαινόλης / νερό ακόμη και πάνω από 2,6. Επίσης, το φαινολικό νάτριο (PhNa), δηλαδή το άλας της φαινόλης με νάτριο, είναι πολύ πιο ευδιάλυτο στο νερό.
Οξύτητα
Σε υδατικά διαλύματα, η φαινόλη είναι ένα ασθενές οξύ. Αλλάζει το χρώμα του βάμματος ηλιοτροπίου, από μπλε σε απαλό ροζ. Σε διαλύματα υψηλής συγκέντρωσης δίνει (με διάσταση) το «φαινολικό ανιόν» ή «φαινοξείδιο», με τύπο PhO- :
Σε σύγκριση με τις αλειφατικές αλκοόλες (ROH), η φαινόλη είναι περίπου 1.000.000 φορές πιο όξινη, αλλά εξακολουθεί να θεωρείται ότι είναι ασθενές οξύ. Αντιδρά πλήρως με υδατικά διαλύματα υδροξειδίου του νατρίου, ενώ οι περισσότερες αλειφατικές αλκοόλες αντιδρούν (το πολύ) μερικώς μόνο :
Είναι, όμως, λιγότερο όξινη από τα καρβοξυλικά οξέα (RCOOH), ακόμη και από το ανθρακικό οξύ (H2CO3). Επειδή είναι λιγότερο όξινη (και) από το ανθρακικό οξύ, δεν αντιδρά με όξινο ανθρακικό νάτριο (NaHCO3), ούτε με ανθρακικό νάτριο (Na2CO3), οπότε σε περίπτωση επίδραση διαλυμάτων των τελευταίων σε φαινόλη, δεν εκλύεται διοξείδιο του άνθρακα (CO2).
Το φαινοξείδιο
thumb|left|250px|upright=3|Δομές συντονισμού του φαινοξειδίου
Το φαινοξείδιο έχει μια παρόμοια πυρηνοφιλότητα με τις ελεύθερες αμίνες, με το επιπλέον πλεονέκτημα ότι το συζυγές της οξύ (δηλαδή η αδιάστατη φαινόλη) δεν απενεργοποιείται τελείως ως πυρηνόφιλο, ακόμη και σε ήπια όξινες συνθήκες. Οι φαινόλες χρησιμοποιήθηκαν μερικές φορές στην πεπτιδική σύνθεση, για να «ενεργοποιήσουν» καρβοξυλικά οξέα ή εστέρες, για να σχηματίσουν «ενεργούς εστέρες». Οι καρβοξυλικοί φαινυλεστέρες είναι πιο σταθεροί έναντι της υδρόλυσης, σε σχέση με τους ανυδρίτες οξέων και τα ακυλαλογονίδια, αλλά είναι σημαντικά δραστικοί υπό ήπιες συνθήκες, για να δημιουργήσουν αμιδικούς δεσμούς.
Ταυτομέρεια
Η φαινόλη βρίσκεται σε ταυτομέρεια με την ασταθή (2,4-)κυκλοεξαδιενόνη, με σταθερά ισορροπίας ίση με 10−13, δηλαδή σε κάθε 10 τρισεκατομμύρια μόρια φαινόλης, ένα (μα μονάδα, όχι 1 τρισεκατομμύριο) μόλις μετατρέπεται σε κυκλοεξαδιενόνη. Η μικρή ποσότητα σταθεροποίησης που κερδίζεται με την ανταλλαγή ενός δεσμού C=C με ένα δεσμό C=O, εξουδετερώνεται (συντριπτικά) από την πολύ μεγαλύτερη αποσταθεροποίηση που προέρχεται από την απώλεια της αρωματικότητας. Γι' αυτό η φαινόλη βρίσκεται σχεδόν πλήρως στην ενολική μορφή της :
center|thumb|Ταυτομέρεια φαινόλης-κυκλοεξαδιενόνης
Ανίχνευση
Όταν φαινόλη αντιδράσει με διάλυμα τριχλωριούχου σιδήρου (FeCl3), σχηματίζεται ένα έντονα χρωματισμένο σε πορφυροβιολετί διάλυμα.
Αντιδράσεις με το υδροξύλιο
Ως φαινόλη, δηλαδή αρωματική αλκοόλη, η φαινόλη παρέχει ορισμένες χαρακτηριστικές αντιδράσεις των αλκοολών. Δίνει κάποιες (μόνο) αντιδράσεις υποκατάστασης του ΟΗ: Η φαινόλη μοιάζει με τα αρυλαλογονίδια στο ότι δεν δίνει εύκολα αντιδράσεις υποκατάστασης. Επίσης, σε αντίθεση με τις αλειφατικές αλκοόλες, η φαινόλη δεν αντιδρά με υδραλογόνα.
1. Σχηματίζει αιθέρες κατά Williamson :
ή
2. Σχηματίζει εστέρες, αλλά συχνά όχι με απευθείας αντίδραση με τα οξέα. Έτσι στην περίπτωση των RCOOH αντιδρά με αλογονίδια ή ανυδρίτες τους, παρουσία ισχυρής βάσης : :
3. Επίδραση αλογονιδίων ανόργανων οξέων, π.χ. με οξυτριχλωριούχο φωσφόρο (POCl3) :
Νίτρωση
Η φαινόλη αντιδρά με αραιό διάλυμα νιτρικού οξέος (HNO3), σε θερμοκρασία δωματίου, δίνοντας ένα μείγμα 2-νιτροφαινόλης και 4-νιτροφαινόλης, ενώ με πυκνό νιτρικό οξύ περισσότερες νιτροομάδες (-NO2) υποκαθιστούν άτομα υδρογόνου στον αρωματικό δακτύλιο, δίνοντας 2,4,6-τρινιτροφαινόλη, γνωστότερη ως πικρικό οξύ. χωρίς-πλαίσιο|60x60εσ\mathrm{+}χωρίς-πλαίσιο|76x76εσ
χωρίς-πλαίσιο|80x80εσ
Σουλφούρωση
Με σουλφούρωση παράγει ορθοϋδροξυβενζοσουλφονικό οξύ και παραϋδροξυβενζοσουλφονικό οξύ :
Αλογόνωση
Ο αρωματικός δακτύλιος έχει ενεργοποιηθεί τόσο πολύ στη φαινόλη (σημειώστε ότι από τα υπόλοιπα μονοπαράγωγα του βενζολίου, μόνο η ανιλίνη έχει ακόμη ισχυρότερη αρωματικότητα από τη φαινόλη), ώστε η απόπειρα αλογόνωσης, ιδιαίτερα χλωρίωσης ή βρωμίωσης, οδηγεί συνήθως στην παραγωγή 2,4,6-τριαλοφαινόλης, ενώ είναι σχετικά δύσκολη η λήψη μονοαλογονωμένων ή διαλογονωμένων παραγώγων. : 70px 400px
Αλκυλίωση
Με αλκυλίωση κατά Friedel-Crafts παράγει φαινοξυαιθέρα, ορθοαλκυλοφαινόλη και παραλκυλοφαινόλη :
Ακυλίωση
Με ακυλίωση κατά Friedel-Crafts παράγει καρβοξυλικό φαινολεστέρα, ορθοακυλοφαινόλη και παρακυλοφαινόλη :
Υδροξυλίωση
Με υδροξυλίωση κατά Friedel-Crafts παράγει κατεχόλη και υδροξυκινόνη : 30 px 30 px
Αμίνωση
Με αμίνωση κατά Friedel-Crafts παράγει ορθοαμινοφαινόλη και παραμινοφαινόλη :
Καρβοξυλίωση
Με καρβοξυλίωση κατά Friedel-Crafts παράγει μεθανικό φαινυλεστέρα, σαλικυλικό οξύ και 4-υδροξυβενζοϊκό οξυ : 50 px 50 px
Αναγωγή
Με υδρογόνωση (σε συνθήκες 175 °C, 15 atm, παρουσία Ni), παράγεται κυκλοεξανόλη : 45px Η φαινόλη ανάγεται σε βενζόλιο όταν συναποστάζεται μαζί με σκόνη ψευδαργύρου. Το ίδιο συμβαίνει και όταν ατμοί φαινόλης περάσουν πάνω από ρινίσματα ψευδαργύρου, στους
400 °C:
Οξείδωση
Οξειδώνεται σχηματίζοντας κινόνη: 35px ή 30 px 35px
Βιοδιάσπαση
Το Cryptanaerobacter phenolicus είναι ένα βακτήριο που παράγει βενζοϊκά ανιόντα (PhCOO-) από φαινόλη μέσω 4-υδροξυβενζοϊκού οξέος. Το Rhodococcus phenolicus είναι ένα βακτηριακό είδος που μπορεί να αποικοδομήσει φαινόλες, χρησιμοποιώντας τες ως μοναδικές πηγές άνθρακα.
Τοξικότητα
Αφότου κάποια ποσότητα φαινόλης απορροφηθεί από το δέρμα, σχετικά γρήγορα αρχίζει να συμβαίνει συστημική δηλητηρίαση από αυτήν, ενώ επιπρόσθετα προκαλεί τοπικά καυστικά εγκαύματα. Μεγάλης ποσότητας φαινόλης μπορεί να απορροφηθεί ακόμη και από επαφή με μικρή επιφάνεια του δέρματος, προκαλώντας γρήγορα παράλυση του κεντρικού νευρικού συστήματος και μεγάλη πτώση της θερμοκρασίας του σώματος. Η μέση θανατηφόρα δόση (LD50) για τοξικότητα από στοματική λήψη είναι λιγότερο από 500 μg/kg για τους σκύλους, για τα κουνέλια και για τα ποντίκια. Για τους ανθρώπους, η ελάχιστη θανατηφόρα δόση φαινόλης είναι 140 mg/kg. Η υπηρεσία για τις τοξικές ουσίες και καταγραφής ασθενειών (Agency for Toxic Substances and Disease Registry, ATSDR) του υπουργείου υγείας και ανθρώπινων υπηρεσιών των ΗΠΑ δηλώνει ότι η θανατηφόρα ενέσιμη δόση φαινόλης κυμαίνεται από 1 ως 32 g.
Τα χημικά εγκαύματα στο δέρμα από έκθεση σε φαινόλη μπορούν να απολυμανθούν με έκπλυσή τους με πολυαιθυλενογλυκόλη, με 2-προπανόλη , ή ίσως ακόμη και με μεγάλες ποσότητες νερού. Απαιτείται ακόμη, η άμεση αφαίρεση του ρουχισμού που έχει εμποτιστεί από φαινόλη, καθώς και η άμεση νοσοκομειακή περίθαλψη, για μεγάλες πιτσιλιές. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό, αν μάλιστα έγινε έκθεση σε μείγμα φαινόλης με χλωροφόρμιο, που είναι ένα συνηθισμένο μείγμα που χρησιμοποιείται στη μοριακή βιολογία για τον καθαρισμό του DNA και του RNA. Η φαινόλη είναι επίσης μαι αναπαραγωγική τοξίνη, που προκαλεί αυξημένη πιθανότητα αποβολής και γέννησης βρεφών χαμηλού βάρους, δείχνοντας καθυστέρησης εμβρυακής ανάπτυξης στη μήτρα.
Αναφορές και σημειώσεις
Κατηγορία:C6 * Κατηγορία:Αντισηπτικά Κατηγορία:Μητρικές ενώσεις
Κόνραντ Τσούζε
Ο Κόνραντ Τσούζε (γερμ.: Konrad Ernst Otto Zuse, 22 Ιουνίου 1910 – 18 Δεκεμβρίου 1995) ήταν Γερμανός μηχανικός και πρωτοπόρος των υπολογιστών. Το μεγαλύτερό του επίτευγμα ήταν η ολοκλήρωση του πρώτου λειτουργικού προγραμματιζόμενου υπολογιστή, βασισμένου στο δυαδικό σύστημα, του Z3, το 1941. Η εφεύρεσή του ήταν ο πρώτος προγραμματιζόμενος ηλεκτρονικός υπολογιστής σε παγκόσμιο επίπεδο.
Η συνεισφορά του
Ο Κόνραντ Τσούζε γεννήθηκε στο Βερολίνο. Σπούδασε μηχανικός στην Πολυτεχνική Σχολή του Βερολίνου (Technische Hochschule Berlin-Charlottenburg) και απεφοίτησε το 1935. Το 1937, κουρασμένος από την εκτέλεση πολλών παρόμοιων αριθμητικών υπολογισμών κατασκεύασε την πρώτη υπολογιστική του μηχανή, την Ζ1. Το 1941, με τη βοήθεια μερικών φίλων και με χρήση πεταμένων ανταλλακτικών κατασκεύασε τον υπολογιστή Z3 μέσα στο σαλόνι του πατρικού του σπιτιού. Εγνώριζε, ότι η μηχανή του μπορούσε να κάνει μέσα σε λίγες ώρες τους υπολογισμούς, που ένα ολόκληρο τμήμα υπολογισμών εργοστασίου χρειαζόταν μια εβδομάδα για να ολοκληρώσει, αλλά μη όντας μέλος του Ναζιστικού Κόμματος παρέμεινε σιωπηλός και αφανής, ακόμη και όταν κατασκεύασε τον Z4, την βελτιωμένη έκδοση του Z3 προς το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Τον μετέφερε αρχικά στο Γκέτινγκεν και κατόπιν τον έκρυψε σε ένα στάβλο στο Allgäu, όπου παρέμεινε και ο ίδιος κρυμμένος.
Το 1949 μετέφερε την κατασκευή του στη Ζυρίχη, όπου και αναγνωρίστηκε η συνεισφορά του στον δημιουργούμενο κόσμο των υπολογιστών. Ίδρυσε την εταιρία ZUSE KG μαζί με τους Harro Stucken και Alfred Eckhard με σκοπό την εμπορική εκμετάλλευση και την ενοικίαση των υπηρεσιών του στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης (Eidgenössische Technische Hochschule Zürich, ETZ)
Κατ' αυτόν ττον τρόπο ο Ζ4 υπήρξε ο πρώτος εμπορικός υπολογιστής (πρίν από τον UNIVAC) και συγχρόνως ο μοναδικός εν λειτουργία υπολογιστής στην Ευρώπη! Το 1956 κατασκευάστηκε το νέο μοντέλο Υ11. Ένα χρόνο αργότερα μεταφέρθηκε στο Bad Hersfeld. Το 1958 κατασκευάστηκε το μοντέλο Ζ22 και ένα χρόνο αργότερα το μοντέλο Ζ23, το πρώτο με βάση τα τρανζίστορ. Το 1964 η ZUSE KG εξαγοράστηκε από την Brown, Boveri & Cie (BBC) και το 1967 ο Κόνραντ Τσούζε αποσύρθηκε.
96px|thumb|right|Άγαλμα του Κόνραντ Τσούζε στο [[Bad Hersfeld]]
Μια ακόμη σημαντική συνεισφορά του ήταν η επινόηση (1946) μιας θεωρητικής γλώσσας προγραμματισμού, η οποία ονομάστηκε Plankalkül. θεωρείται η πρώτη Γλώσσα προγραμματισμού υψηλού επιπέδου (high-level programming language).
Από πολλούς μελετητές του αποδόθηκε ο τίτλος του "εφευρέτη του υπολογιστή". Ο ίδιος όμως έλεγε ότι συνέβαλαν πολλοί για να δημιουργηθεί ο υπολογιστής και ο τίτλος δεν μπορούσε να ανήκει μόνο σε αυτόν.
Ο Κόνραντ Τσούζε αγαπούσε πολύ τη ζωγραφική και ζωγράφισε αρκετούς πίνακες, στους οποίους υπέγραφε με το ψευδώνυμο "Kuno See".
Τα 100 χρόνια από την γέννησή του
Το 2010 -επ' ευκαιρία των 100 χρόνων από τη γέννηση του μεγάλου Γερμανού εφευρέτη- έγιναν πολλές εκθέσεις και διαλέξεις για να θυμίζουν την ζωή και το έργο του, όπως και τη σπουδαιότητά του στη διαμόρφωση της σημερινής ψηφιακής πραγματικότητας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Γερμανοί μηχανικοί Κατηγορία:Γερμανοί εφευρέτες Κατηγορία:Γερμανοί επιστήμονες υπολογιστών Κατηγορία:Ιστορία υπολογιστών Κατηγορία:Σχεδιαστές γλωσσών προγραμματισμού
Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (υδατοσφαίριση ανδρών)
Ο Ολυμπιακός έγινε το 2002 η πρώτη ομάδα στην ιστορία του ευρωπαϊκού και του παγκόσμιου πόλο αλλά και η μοναδική ελληνική ομάδα σε όλα τα αθλήματα, που κατέκτησε σε μια χρονιά Πρωτάθλημα, Κύπελλο, Πρωτάθλημα Ευρώπης (στη σύγχρονή του μορφή μετά το 1996) και Σούπερ Καπ Ευρώπης, όλους δηλαδή τους τίτλους που διεκδίκησε, εγχώριους και ευρωπαϊκούς. Ο Ολυμπιακός κατατάσσεται μεταξύ των σημαντικότερων ομάδων της Ευρώπης και είναι η πιο επιτυχημένη ελληνική ομάδα στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Είναι η μοναδική που έχει κατακτήσει το Πρωτάθλημα Ευρώπης (2002, 2018), και το Σούπερ Καπ Ευρώπης (2002). ΄Εχει συμμετάσχει σε 6 ακόμα τελικούς ευρωπαϊκής διοργάνωσης, 3 στο Κύπελλο Πρωταθλητριών (2001, 2016, 2019), 2 στο Κύπελλο Κυπελλούχων (1998, 1999) και έναν στο Σούπερ Καπ (2018).
Ο Ολυμπιακός είναι η πιο επιτυχημένη ομάδα υδατοσφαίρισης ανδρών στην Ελλάδα καθώς έχει τους περισσότερους εγχώριους τίτλους (66 έναντι 50 του δεύτερου Εθνικού). Συγκεκριμένα, έχει κατακτήσει 37 Πρωταθλήματα Ελλάδας (τα 16 αήττητος), 24 Κύπελλα (τα περισσότερα από κάθε άλλη ομάδα, ενώ μάλιστα τα 21 από αυτά τα κατέκτησε αήττητος) , 21 Νταμπλ (τα περισσότερα από κάθε άλλη ομάδα) καθώς και 5 Σούπερ Καπ (τα περισσότερα από κάθε άλλη ομάδα). Είναι η μοναδική ομάδα που έχει συμμετάσχει σε όλες τις διοργανώσεις από καταβολής Κ.Ο.Ε. (1928), μετρώντας 90 έναντι 88 του Εθνικού. Παράλληλα έχει τις περισσότερες νίκες, τις λιγότερες ήττες και κατέχει το ρεκόρ παραγωγικότητας με 478 γκολ σε μία χρονιά (2022–23), σπάζοντας το δικό του προηγούμενο ρεκόρ με 453 γκολ τη σεζόν 2021–22, καθώς και το ρεκόρ της καλύτερης αμυντικής επίδοσης δεχόμενος μόλις 100 γκολ τη σεζόν 2015–16. Στις 16 Νοεμβρίου 2019 με την ισοπαλία 13–13 με τη Βουλιαγμένη, σταμάτησε ένα μεγάλο σερί νικών με 162 σε αγώνες της κανονικής περιόδου (τελευταία ήττα από τη Βουλιαγμένη για την 21η αγωνιστική της περιόδου 2011–12). Στις 23 Μαΐου 2019 σταμάτησε ένα άλλο μεγάλο σερί, με την ήττα του στον 2ο τελικό της περιόδου 2018–19. 163 νίκες στο πρωτάθλημα σε κανονική περίοδο και πλέι οφ (νέο ρεκόρ ελληνικού πρωταθλήματος), καθώς είχε να ηττηθεί από τον πρώτο τελικό της περιόδου 2012–13 (8 Μαΐου του 2013, από τη Βουλιαγμένη με 5–7).
1925–1945: Η ίδρυση και τα 4 πρώτα Πρωταθλήματα
thumb|right|260px|Η πρωταθλήτρια ομάδα του Ολυμπιακού το [[1927]] thumb|left|100px|Ο [[Ανδρέας Κουραχάνης]]
Το τμήμα πόλο του Ολυμπιακού ιδρύθηκε το 1925 και ήταν από τα πρώτα τμήματα του συλλόγου (μαζί με το τμήμα στίβου και το τμήμα της κολύμβησης) που συστάθηκαν σχεδόν αμέσως μετά το ποδοσφαιρικό τμήμα.
To 1927 ο Ολυμπιακός με παίκτες τους Νίκο Καλούδη, Ιωάννη Παπαδάκη, Ανδρέα Αθανασιάνο, Εμμανουήλ και Νικόλαο Μπαλτατζή - Μαυροκορδάτο, Χρ. Σιαδήμα, Ν. Κιβωτό και Κορδοπάτη κατακτά το πρώτο Πρωτάθλημα Ελλάδας στην ιστορία του, κερδίζοντας με 3–2 τον συμπολίτη Εθνικό στον τελικό.
Το 1932 παρά το γεγονός ότι επικρατεί του Εθνικού με 3–1 στον ημιτελικό, θα αποβληθεί έπειτα από απόφαση της ΕΚΟΦ (εξαιτίας των επεισοδίων που ακολούθησαν) και έτσι ο τίτλος δίνεται στον Άρη χωρίς να γίνει τελικός αγώνας.
Το 1933 η ομάδα, με σημαντικότερους παίκτες τους Ανδρέα Κουραχάνη (τερματοφύλακας), Νικόλαο Μπαλτατζή - Μαυροκορδάτο, Τάκη Προβατόπουλο, Ιωάννη Παπαδάκη, Ιωάννη Ισιγώνη, Ανδρέα Αθανασιάνο και Ν. Κιβωτό, θα κατακτήσει το δεύτερο Πρωτάθλημα Ελλάδας της ιστορίας της, μετά από νίκη με σκορ 4–2 επί του Εθνικού στον τελικό. Τα γκολ του Ολυμπιακού σημείωσαν οι Προβατόπουλος (3) και Αθανασιάνος.
Την επόμενη χρονιά ο Ολυμπιακός θα πανηγυρίσει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά το Πρωτάθλημα, νικώντας ξανά τον Εθνικό με 4–2. Σκόρερ της ομάδας στον τελικό ήταν οι Προβατόπουλος (2), Αλεξίου και Ισιγώνης.
Το 1935 ο Ολυμπιακός θα αποκλειστεί έπειτα από απόφαση της ΕΚΟΦ και έτσι δεν μετείχε στους αγώνες της Μυτιλήνης χάνοντας την ευκαιρία να κατακτήσει τον τρίτο σερί τίτλο του.
Το 1936 η ομάδα θα πανηγυρίσει το τέταρτο Πρωτάθλημα Ελλάδας στην ιστορία της, κερδίζοντας τον Κ.Ο. Πειραιά με σκορ 5–1 στον τελικό.
Με το ξέσπασμα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και την επίθεση της Φασιστικής Ιταλίας κατά της Ελλάδας, αρκετοί υδατοσφαιριστές του Ολυμπιακού φεύγουν για το μέτωπο. Ο τερματοφύλακας της ομάδας και πρωταθλητής της κολύμβησης Ανδρέας Κουραχάνης, σκοτώνεται σε μάχη κατά των Ιταλών. Ο Τάκης Κονταράτος, υδατοσφαιριστής αλλά και μέσος της ποδοσφαιρικής ομάδας του συλλόγου, υπηρετούσε ως σημαιοφόρος στο αντιτορπιλικό Βασίλισσα Όλγα και σκοτώθηκε κατά τον βομβαρδισμό και τη βύθιση του πλοίου από τη γερμανική Λουφτβάφε στη Λέρο στις 26 Σεπτεμβρίου του 1943 (υπέκυψε στα τραύματά του την επόμενη μέρα στο νοσοκομείο του νησιού).
1946–1992: Η ισχυρή μεταπολεμική ομάδα
thumb|left|140px|Ο [[Τάκης Προβατόπουλος]] thumb|140px|Ο προπονητής [[:en:Ivo Trumbić|Ίβο Τρούμπιτς (μέλος του Hall of Fame), οδήγησε τον Ολυμπιακό στο Πρωτάθλημα Ελλάδας το 1971. ]]
Μετά τη λήξη του πολέμου, ο Ολυμπιακός θα δημιουργήσει μία ισχυρή ομάδα και θα κατακτήσει από το 1947 μέχρι το 1952 τέσσερα Πρωταθλήματα Ελλάδας (1947, 1949, 1951, 1952). Το 1947 σπάει την κυριαρχία του Ν.Ο. Πατρών νικώντας τον στον τελικό με 3–2.
Το 1949 κατακτά τον τίτλο με παίκτες τους Αλέκο Μοναστηριώτη, Χρήστο Οικονόμου, Τάκη Προβατόπουλο, Μανώλη Παπαδόπουλο, Λεωνίδα Αλεξίου, Ασημάκη, Κλεούδη, Μαραγκουδάκη, Δημητρόπουλο και Χάλα μετά από νίκη επί του Εθνικού με σκορ 3–1.