cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Πω
Ιστορία
Η πόλη και το κάστρο της απέκτησαν νέα διάσταση καθώς έγιναν έδρα του βασιλείου της Ναβάρρας τον 16ο αιώνα. Το Πω έγινε διακεκριμένο πολιτικό και πνευματικό κέντρο κατά την εποχή του Ερρίκου και του Μαργαρίτας της Ναβάρρας. Η ιστορία του Πω σημαδεύτηκε από τη γέννηση του εγγονού τους, Ερρίκου των Βουρβόνων το 1553 στο κάστρο τους, ο οποίος ανήλθε στο θρόνο της Γαλλίας το 1589 ως Ερρίκος Δ'. Η εικόνα της πόλης έχει συνδεθεί σε μεγάλο βαθμό με αυτή του μονάρχη. Με το τέλος της ανεξαρτησίας της περιοχής το 1620, το Πω έχασε την επιρροή του, αλλά παρέμεινε στην κορυφή μιας κατά το μεγαλύτερο μέρος αυτόνομης επαρχίας μέχρι τη Γαλλική επανάσταση. Κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα ένας άλλος διάσημος γεννήθηκε στο Πω: Ο Ζαν Μπατίστ Μπερναντότ, που έγινε στρατάρχης της Αυτοκρατορίας και βασιλιάς της Σουηδίας και της Νορβηγίας από το 1818 μέχρι το θάνατό του το 1844. μικρογραφία|260x260εσ|Το ξενοδοχείο Γκασιόν μικρογραφία|260x260εσ|Πλας Ρουαγιάλ και στο βάθος το Δημαρχείο Η Μπελ Επόκ σηματοδότησε μια νέα έκρηξη για την πρωτεύουσα του Μπεάρν με την εισροή πλούσιων ξένων τουριστών (Βρετανών αλλά και Ρώσων, Ισπανών και Αμερικανών). Έρχονταν στην πόλη για να περάσουν το χειμώνα και να απολαύσουν τα οφέλη του κλίματος που περιέγραψε ο Σκωτσέζος γιατρός Αλέξανδρος Τέιλορ. Το Πω μεταμορφώθηκε με την κατασκευή πολλών ξενοδοχείων, βιλών και μεγάρων. Για να φιλοξενήσει τους επισκέπτες αυτούς τους χειμερινούς μήνες, η πόλη εξοπλίστηκε με όλα τα στοιχεία της νεωτερικότητας που ήταν απαραίτητα για την άνεση των επισκεπτών: μπανιέρες, καζίνο και τελεφερίκ το 1907. Η σιδηροδρομική σύνδεση της πόλης έγινε το 1863.
Ταυτόχρονα, το Πω έγινε μια από τις παγκόσμιες πρωτεύουσες της αναδυόμενης αεροναυπηγικής υπό την επήρεια των αδελφών Ράιτ. Οι πρώτες πτήσεις αερόστατων πραγματοποιήθηκαν στο Πω το 1844 και οι πρώτες πτήσεις με αεροπλάνο, από το 1909, έτος κατά το οποίο οι αδελφοί Ράιτ εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Πω και δημιούργησαν την πρώτη οργανωμένη σχολή πιλότων στον κόσμο. Η πόλη ήταν έδρα επτά παγκόσμιων κατασκευαστών αεροσκαφών μέχρι το 1914 και έγινε η παγκόσμια πρωτεύουσα της αεροπορίας. Η σχολή στρατιωτικής αεροπορίας, η οποία εκπαίδευε τους ιπτάμενους του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου εγκαταστάθηκε εκεί.
Με το τέλος του ιαματικού τουρισμού από τα μέσα του 20ού αιώνα, η οικονομία του Πω - και της περιοχής - κινήθηκε σταδιακά προς την αεροναυπηγική βιομηχανία και στη συνέχεια προς την πετροχημική με την ανακάλυψη κοιτασμάτων αερίου το 1951. Το σύγχρονο Πω διαδραματίζει ηγετικό ρόλο στο Μπεάρν, αλλά και σε ένα μεγάλο μέρος της λεκάνης του ποταμού Αντούρ. Ως διοικητική πρωτεύουσα, επωφελείται από ένα πυκνό οικονομικό ιστό όσον αφορά τις δραστηριότητες παροχής υπηρεσιών. Το Πω είναι επίσης πολιτιστική πρωτεύουσα με πολλές εκδηλώσεις και σημαντική παρουσία στον αθλητισμό. Η πολιτιστική κληρονομιά του Πω εκτείνεται σε αρκετούς αιώνες, και με την ποικιλομορφία και την ποιότητά του έχει κερδίσει την ετικέτα των «Πόλεων και Χώρων Τέχνης και Ιστορίας» από το 2011. εναλλ.=|κέντρο|μικρογραφία|720x720εσ|Το κάστρο και ο ποταμός, λιθογραφία του 1870
Μεταφορές
μικρογραφία|Το TGV Atlantique στο σταθμό του Πω αριστερά|μικρογραφία|Ο σιδηροδρομικός σταθμός Το Πω συνδέεται με το γαλλικό σιδηροδρομικό δίκτυο υψηλής ταχύτητας TGV. Υπάρχουν συνδέσεις υψηλής ταχύτητας προς Μπαγιόν και Νταξ (συνεχίζει μέσω του Μπορντώ για Παρίσι, σε περίπου 5,5 ώρες) και προς Ταρμπ (και Τουλούζη).
Η παλιά σιδηροδρομική γραμμή Πω-Κανφράνκ που διασχίζει τα Πυρηναία και ή οποία έχει κλείσει από το 1980, είναι υπό ανακατασκευή. Το τμήμα Oloron – Bedous έχει αποκατασταθεί από το 2016 με δρομολόγια που συνδέουν την Πω με την Bedous, ενώ η γραμμή στο σύνολό της πρόκειται να λειτουργήσει και πάλι από το 2024 συνδέοντας την πόλη με τη Ισπανία μέσω δρομολογίων με τις πόλεις Χάκα, Ουέσκα και Σαραγόσα.
Ο αυτοκινητόδρομος A64 (ευρωπαϊκή οδός E80), που ονομάζεται Λα Πυρενέ, συνδέει με την Τουλούζη στα ανατολικά σε 2 ώρες και με τη Μπαγιόν στα δυτικά σε 1 ώρα και 17 λεπτά.
Ο αυτοκινητόδρομος A65 (ευρωπαϊκή οδός E07),  που ονομάζεται Αλιενόρ-αυτοκινητόδρομος της Γασκώνης και ετέθη σε κυκλοφορία το 2010, συνδέει το Πω με το Μπορντώ σε 2 ώρες και 20 λεπτά μέσω του A62 μεταξύ Μπορντώ και Λαγκόν, σημείο σύνδεσης των δύο αυτοκινητοδρόμων.
Η πόλη συνδέεται με την Ισπανία μέσω του ορεινού αυχένα Σομπόρ και του Πουρταλέ.
Περίπου 10 χιλιόμετρα έξω από την πόλη βρίσκεται το αεροδρόμιο Πω-Πυρενέ (Pau Pyrénées), από το οποίο εξυπηρετούνται, μεταξύ άλλων και εκτός των εσωτερικών γραμμών, το Άμστερνταμ, οι Βρυξέλλες, το Λονδίνο και το Μπρίστολ.
Μέσα στην πόλη το τελεφερίκ, που άρχισε να λειτουργεί το 1908, παρέχει δωρεάν σύνδεση μεταξύ του κέντρου της πόλης με το σιδηροδρομικό σταθμό. Λειτουργεί κάθε μέρα και μεταφέρει κατά μέσο όρο 500.000 επιβάτες ετησίως.
Εκπαίδευση
μικρογραφία|Επιστημονικό και Τεχνολογικό Κέντρο Ζαν Φεζέ Το Πω έχει μακρά παράδοση ως πανεπιστημιακή πόλη. Το πρώτο πανεπιστήμιο ιδρύθηκε το 1722.
Σήμερα διαθέτει ένα διεπιστημονικό πανεπιστήμιο με σχολές νομικής, οικονομίας, φυσικές και ανθρωπιστικές επιστήμες, δύο Πανεπιστημιακά Τεχνολογικά Ινστιτούτα (Institut Universitaire de Technologie) και ένα Ινστιτούτο Διοίκησης Επιχειρήσεων καθώς και πολλά Κέντρα τεχνολογικών ερευνών.
Στην πόλη εδρεύει επίσης η Σχολή Αερομεταφερόμενων Σωμάτων, στρατιωτική σχολή για την εκπαίδευση των στρατιωτικών αλεξιπτωτιστών του γαλλικού στρατού. Ιδρύθηκε το 1964 στα βόρεια του Πω.
Τουρισμός - Αξιοθέατα
μικρογραφία|Το κάστρο του Πω μικρογραφία|Δρόμος στο ιστορικό κέντρο Γη της ιστορίας, της γαστρονομίας, του αθλητισμού, του πολιτισμού, των ανταλλαγών και σε ιδανική τοποθεσία στους πρόποδες των Πυρηναίων και σε μια ώρα απόσταση από τον Ατλαντικό ωκεανό και τις πλαγιές του σκι, το Πω συγκεντρώνει τουρισμό σε όλη τη διάρκεια του έτους.
Ένα μικρό τουριστικό τρένο κάνει διαδρομές στο ιστορικό κέντρο, οργανώνονται επίσης ξεναγήσεις με άμαξα, επισκέψεις στους αμπελώνες του Ζυρανσόν κ.α.
Πολλές εκδηλώσεις, καλλιτεχνικές και αθλητικές διοργανώνονται όλο το χρόνο.
Μερικά από τα αξιοθέατα του Πω:
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πόλεις της Γαλλίας Κατηγορία:Ατλαντικά Πυρηναία
Βαρθολομαίος ντε λας Κάζας
Ο Βαρθολομαίος ντε λας Κάζας (ισπανικά: Bartolomé de las Casas, ΔΦΑ:, 1484 Σεβίλλη – 18 Ιουλίου 1566 Μαδρίτη) ήταν Ισπανός άποικος και ιστορικός στον Νέο Κόσμο, ο οποίος κατόπιν εξελίχθηκε σε σημαίνοντα υποστηρικτή των δικαιωμάτων των ιθαγενών πληθυσμών της νότιας Αμερικής και προώθησε τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις ως Δομηνικανός ιερέας. Θεωρείται συχνά ως ένας από τους πρώιμους υπέρμαχους της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, έννοια η οποία αργότερα μετεξελίχθηκε στα ανθρώπινα δικαιώματα.
Επισκόπηση
Είναι γνωστός ως προστάτης των Ινδιάνων, τίτλος ο οποίος αποτελούσε αξίωμα της ισπανικής διακυβέρνησης για το άτομο το οποίο ήταν επιφορτισμένο με την αντιπροσώπευση των δικαιωμάτων των ιθαγενών πληθυσμών, και ο ντε λας Κάζας υπήρξε ο πρώτος, όπως επίσης υπήρξε ο πρώτος διορισμένος επίσκοπος της επαρχίας Τσιάπας στο Μεξικό. Άφησε πίσω του εκτεταμένο γραπτό έργο, και από τα πιο διάσημα γραπτά του είναι η Σύντομη εξιστόρηση της καταστροφής των Ινδιών (Brevísima relación de la destrucción de las Indias) και η Ιστορία των Ινδιών (Historia de Las Indias), στα οποία περιγράφει τις πρώτες δεκαετίες της ισπανικής αποικιοκρατίας στις δυτικές Ινδίες και τις θηριωδίες που υπέστη ο τοπικός πληθυσμός από τους αποίκους. Πολλές από τις περιγραφές του σχετικά με τις βιαιότητες εικονογραφήθηκαν στην Ευρώπη από τον Θέοντορ ντε Μπράυ.
Ο ντε λας Κάζας αρχικά αποτελούσε και ο ίδιος μέλος της αποστολής των κονκισταδόρων, αλλά μετέπειτα βλέποντας τα γεγονότα αντιστάθηκε στις καταχρήσεις των αποικιοκρατών έναντι των ιθαγενών και δραστηριοποιήθηκε για την προστασία τους. Έτσι το 1515 απελευθέρωσε τους ιθαγενείς σκλάβους του και αποποιήθηκε την ενκομιένδα -ισπανικό σύστημα δουλοπαροικίας-, και υπερασπίστηκε τα δικαιώματα των ιθαγενών ενωπίων του Καρόλου Ε΄, αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ο οποίος είχε στην κυριότητα του και την Ισπανία την περίοδο εκείνη. Στα πρώτα γραπτά του, ο ντε λας Κάζας πρότεινε την χρήση Αφρικανών σκλάβων αντί για ιθαγενών στις αποικίες, κάτι που έκανε τους μεταγενέστερους ιστορικούς του 20ού αιώνα να τον επικρίνουν ως έναν από τους πρώιμους προωθητές του διατλαντικού σκλαβεμπόριου. Αργότερα ο ντε λας Κάζας υποχώρησε από την θέση αυτή και θεωρούσε όλες τις μορφές δουλείας το ίδιο λανθασμένες. Το 1522, προσπάθησε να ξεκινήσει μια νέα ειρηνικού τύπου μορφή αποικισμού στις ακτές της Βενεζουέλας, αλλά το εγχείρημα αυτό απέτυχε. Κατόπιν έγινε ιερωμένος στο τάγμα των Δομινικανών και αποσύρθηκε από την δημόσια ζωή για μια δεκαετία. Ταξίδεψε στην Κεντρική Αμερικ ή, και εργάστηκε ως ιεραπόστολος στους πληθυσμούς των Μάγια της Γουατεμάλας, ενώ παράλληλα συμμετείχε σε δημόσιες συζητήσεις με τον ισπανικό εκκλησιαστικό κλήρο για τον εκχριστιανισμό των τοπικών πληθυσμών.
Ταξιδεύοντας πίσω στην Ισπανία ώστε να φέρει περισσότερους ιεραπόστολους πίσω στην Αμερική, συνέχισε να δραστηριοποίείται με σκοπό την κατάργηση του συστήματος της ενκομιένδα, κατάφερνοντας ένα σημαντικό βήμα με την θέσπιση από την Ισπανία των Νέων Νόμων το 1542 οι οποίοι αφορούσαν αποκλειστικά την προστασία των ιθαγενών. Κατόπιν διορίστηκε επίσκοπος της επαρχίας Τσιάπας, αλλά υπηρέτησε μόνο για μικρό χρονικό διάστημα καθώς συνάντησε ισχυρή αντίδραση από τους ενκομεντέρος -οι εφαρμόζοντες και ωφελούμενοι από το σύστημα της ενκομιένδα- και γενικότερα από τους Ισπανούς άποικους λόγω της ενεργής του προάσπισης για τα δικαιώματα των ιθαγενών, και αναγκάστηκε να επιστρέψει πίσω στην Ισπανία. Για το υπόλοιπο της ζωής του υπηρέτησε στην Ισπανική βασιλική αυλή, όπου άσκησε σημαντική επιρροή στα ζητήματα σχετικά με τις ισπανικές αποικίες στην Αμερική. Το 1550 συμμετείχε στην δημόσια συζήτηση του Βαγιαδολίδ, στην οποία ο φιλόσοφος και υποστηρικτής της δουλείας, Χουάν Χινές ντε Σεπούλβεδα, επιχειρηματολόγησε πως οι Ινδιάνοι ήταν κάτι λιγότερο από άνθρωποι και ήταν απαραίτητη η παρουσία των Ισπανών κυρίων τους έτσι ώστε να εκπολιτιστούν, ενώ ο ντε λας Κάζας αντέτεινε πως ήταν πλήρως άνθρωποι και πως η βίαιη υποταγή τους ήταν αδικαιολόγητη.
Συνολικά αφιέρωσε 50 χρόνια από την ζωή του ενεργά αντιτιθέμενος στην δουλεία και τις αποικιοκρατικές καταχρήσεις έναντι των ιθαγενών πληθυσμών, ειδικά μέσω της επιρροής του στην ισπανική βασιλική αυλή την οποία προσπαθούσε να πείσει να εφαρμόσει ηπιότερη πολιτική αποικιοκρατικοποίησης. Επίσης, σε αντίθεση με άλλους ιερωμένους οι οποίες συνήθως κατέστρεφαν τις επιγραφές και τεχνουργήματα των ιθαγενών, ο ντε λας Κάζας ήταν αυστηρά αντίθετος με την πρακτική αυτή. Αν και απέτυχε να διασώσει μεγάλο τμήμα των ιθαγενών των δυτικών Ινδιών, οι προσπάθειες του έφεραν πρακτικό αποτέλεσμα στην βελτίωση των συνθηκών ζωής τους και στην απόκτηση νομικής υπόστασης τους, καθώς και εισήγαγαν την ηθική οπτική στο φαινόμενο της αποικιοκρατίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ισπανοί ιστορικοί Κατηγορία:Δομινικανοί ακτιβιστές Κατηγορία:Ισπανοί κονκισταδόρες
Μασονζί
Το Μασονζί (γαλλικά: Massongy) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μασονζιέν ή Μπαλαιζονιέν (γαλλικά: Massongiens ή Ballaisonniens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Μπουγρά Γκιουλσόι
Ο Μπουγρά Γκιουλσόι (τουρκικά: Buğra Gülsoy, γενν. Άγκυρα, 22 Φεβρουαρίου 1982) είναι Τούρκος ηθοποιός, παραγωγός και σκηνοθέτης.
Προσωπική ζωή
Στις 22 Ιουλίου 2011 παντρεύτηκε την ηθοποιό Μπουρτζού Καρά αλλά χώρισαν ύστερα από μόλις ένα χρόνο. Από το 2018 είναι παντρεμένος με την επίσης ηθοποιό Νιλουφέρ Γκιουρμπούζ και έχουν αποκτήσει έναν γιο, τον Τζεμ (γενν. 2019).
Κατηγορία:Τούρκοι ηθοποιοί
Sidewalk.com
Ο ιστότοπος Sidewalk. com ήταν παλαιότερα η τοποθεσία ενός προγράμματος τοπικών πληροφοριών της Microsoft Corporation. Ο ιστότοπος ανήκει πλέον στον όμιλο Ask Media Group.
Ιστορία
Το Sidewalk. com καταχωρήθηκε για πρώτη φορά το 1995 από κάποιον C. D. Bell από το Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας, ως ένας ιστότοπος όπου οι τοπικοί συνδρομητές θα μπορούσαν να αποκτήσουν παρουσία στο διαδίκτυο. Ο Bell συνέταξε έναν μακρύ κατάλογο πιθανών ονομάτων για το νέο του domain και προς μεγάλη του έκπληξη η πρώτη του επιλογή, το "Sidewalk. com", ήταν διαθέσιμη. Το μεγαλύτερο μέρος του περιεχομένου του ιστότοπου ήταν μάλλον ασήμαντο, εκτός από την εξαιρετικά δημοφιλή "Ανεπίσημη σελίδα μποϊκοτάζ του O. J. Simpson".
Το 1996 ο Bell πούλησε τον τομέα στην Microsoft Corporation, η οποία, για τους σκοπούς της, ενδιαφερόταν μόνο για το όνομα τομέα.
το 1997 η Microsoft παρουσίασε για πρώτη φορά τον ιστότοπο ως κατάλογο τοπικών εκδηλώσεων και πληροφοριών σε πολλές πόλεις. Ήταν η προσπάθεια της Microsoft Corporation να δημιουργήσει μια ομάδα ολοκληρωμένων διαδικτυακών πυλών προσανατολισμένων σε συγκεκριμένες πόλεις. Η υπηρεσία, η οποία χαρακτηριζόταν από μοντέρνα αστική γραφή και άρθρα lifestyle, είχε ως στόχο να ανταγωνιστεί τις εβδομαδιαίες αστικές εφημερίδες. Είχαν προηγηθεί άλλοι δικτυακοί οδηγοί για συγκεκριμένες πόλεις, όπως οι ψηφιακές πόλεις και λεωφόροι της AOL.
Το 1999, η Microsoft πούλησε το έργο στην Citysearch. Ωστόσο, το 2007 ο Steve Ballmer δήλωσε ότι "το Sidewalk στόχευε πραγματικά σε αυτό που σήμερα αποκαλούμε τοπική αναζήτηση. . . Το πεζοδρόμιο είναι ένα από αυτά που δεν έπρεπε να είχαμε βγει".
Από τον Οκτώβριο του 2012, ο ιστότοπος ελέγχεται από τη θυγατρική της Citysearch, CityGrid Media, και περιέχει πολύ περιορισμένο περιεχόμενο.
Πύρινδος
Η Πύρινδος (λατινικά: Pyrindus) ήταν πόλη στην Αρχαία Καρία, η ύπαρξη της οποίας αναφέρεται από τον Στέφανο τον Βυζάντιο. Επρόκειτο για πόλη-κράτος. Η ακριβής τοποθεσία της δεν έχει ακόμη ταυτοποιηθεί.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Καρίας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Αρχαίες ελληνικές πόλεις-κράτη Κατηγορία:Χαμένες αρχαίες πόλεις
Μεζέβ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μεζεβάν (γαλλικά: Mégevans).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Ίσινδα (Λυκία)
Η Ίσινδα (Ἴσινδα) ήταν πόλη της αρχαίας Λυκίας. Η Ίσινδα βρισκόταν βορειοανατολικά της Καβαλίας μεταξύ Κιβύρας και Καβαλίτιδος λίμνης. Η πόλη διέθετε έδρα επισκόπου. Ο επίσκοπος Ισίνδου υπαγόταν στην μητρόπολη Πέργης της Παμφυλίας. Είχε δημιουργήσει συμπολιτεία με τρεις γειτονικές πόλεις τις Απέρλες (που ήταν η έδρα της συμπολιτείας), την Απολλωνία και τη Σίμηνα.
Η πόλη βρίσκεται κοντά στο Μπελενλί της Ασιατικής Τουρκίας. Η πόλη βρισκόταν σε ένα λόφο πάνω από το Μπελενλί, όπου σώζονται λείψανα τείχους της πόλης και άλλα κτήρια, καθώς και μερικοί λυκιακοί κίονες και βραχώδεις τάφοι.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Λυκίας
Μαξιγί-συρ-Λεμάν
Το Μαξιγί-συρ-Λεμάν (γαλλικά: Maxilly-sur-Léman) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μαξιλιέν (γαλλικά: Maxilliens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Μεζεβέτ
Το Μεζεβέτ (γαλλικά: Mégevette) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μεζεβάν (γαλλικά: Mégevans).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Βερ-αν-Μοντάνι
Το Βερ-αν-Μοντάνι (γαλλικά: Vers-en-Montagne) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βερνουαζιέν (γαλλικά: Vernoisiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Ιδεβησσός
σύνδεσμος=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8f/Lycia-turkey-ancient.jpg/350px-Lycia-turkey-ancient.jpg|μικρογραφία|350x350εσ| Πόλεις της αρχαίας Λυκίας Η Ιδεβησσός ή Ιδεβησός, επίσης γνωστή ως Εδεβεσσός ή Εδεβεσός (Ἐδεβησσός) ή (Ἐδεβησός), ήταν αρχαία πόλη της Λυκίας. Βρισκόταν στους πρόποδες των βουνών Μπέη στα δυτικά της κοιλάδας του ποταμού Αλακίρ. Στην αρχαιότητα η πιο κοντινή μεγάλη πόλη ήταν τα Αρύκανδα, η οποία απείχε περίπου 18 χιλιόμετρα από την Ιδεβησσό. Σήμερα τα ερείπιά της βρίσκονται σε μικρή απόσταση δυτικά του μικρού χωριού Κοζάγατς στην περιοχή Κουμλουτζά της επαρχίας Αττάλειας της Τουρκίας. Ο αρχαιολογικός χώρος, 21 χιλιόμετρα βόρεια-βορειοδυτικά της Κουμλουτζά, είναι κατάφυτος από δάσος και δυσπρόσιτος.
Γεωγραφία
Η πόλη βρίσκεται σε υψόμετρο 1050 μέτρα. Λόγω της φύσης του εδάφους, η πόλη χτίστηκε με προσανατολισμό βορρά-νότου και καταλαμβάνει περίπου 360 επί 160 μέτρα. Τα μεγαλύτερα δημόσια κτήρια και η νεκρόπολη χτίστηκαν σε πιο επίπεδες περιοχές στα δυτικά, ενώ οι κατοικίες χτίστηκαν κυρίως στο επικλινές τμήμα του εδάφους στα ανατολικά. Η ανατολική πλαγιά διευρύνεται από τοίχους αναβαθμίδων σε διαφορετικά υψόμετρα, που παρείχαν στενούς διαδρόμους με σπίτια. Η Ιδεβησσός βρίσκεται 7 χιλιόμετρα βόρεια της πόλης Ακαλισσός.
Ιστορία
Εκτός από ένα νόμισμα της Κλασικής περιόδου, το οποίο έχει αποδοθεί αμφιλεγόμενα στην πόλη, δεν υπάρχουν στοιχεία για την ύπαρξη της πόλης πριν από την ελληνιστική περίοδο. Η Ιδεβησσός ήταν μέλος της Λυκίας από την ίδρυσή της το 168 π.Χ.. Επιγραφές αναφέρουν ότι η πόλη ήταν πόλις και μέλος συμπολιτείας με την Ακαλισσό και τον Κόρμη. Η Συμπολιτεία ήταν υπό την ηγεσία της Ακαλισσού και εκπροσωπήθηκε με μία ψήφο στη Λυκιακή Συμμαχία κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο.
Μια πόλη της Λυκίας με το όνομα Εδεβεσσός (Ἐδεβησσός) αναφέρεται από τον Λύκιο Καπίτο στα Ισαυρικά του, μια 8-τόμη ιστορία της Ισαυρίας. Ο Συνέκδημος καταγράφει την Ελεβεσό (Ἐλεβεσός), διορθωμένη σε "Εδεβησσός" (Ἐδεβησσός) στην έκδοση του Wesseling του 1735, ενώ η έκδοση του 1866 του Parthey υποδηλώνει ότι μπορεί να αντιστοιχεί στον Λεβισσός ή Λιβυσσός (Lebissus ή Libyspatiau) που αναφέρεται στο Notitiae Episcopatuum. Μια αναφορά για αρχαιολογικές έρευνες το 2005 ταύτιζε επίσης την Ιδεβησσό με την επισκοπική πόλη της Λεβησσού ή Λεμισού. Ωστόσο, ο κατάλογος των τιτουλάριων επισκοπικών έδρων, που αναγνωρίζονται από την Καθολική Εκκλησία περιλαμβάνει τόσο την Ιδεβησσό (που ταυτίζεται με το σύγχρονο Κοζάγατς) όσο και τη Λεβησσό (που ταυτίζεται με το σύγχρονο Καγιακιόι) και περιγράφει καθεμία ως έδρα βοηθού επισκόπου της μητροπολιτικής έδρας των Μύρων, της πρωτεύουσας της ρωμαϊκής επαρχίας της Λυκίας.
Η πόλη κατοικείτο ακόμη κατά τη βυζαντινή περίοδο και δεν είναι γνωστό πότε η πόλη ερήμωσε.
Αρχαιολογικές έρευνες
Ο T.A.B. Spratt αναγνώρισε τα ερείπια της πόλης ως τα ερείπια της Ιδεβησσού το 1842. Σε δύο μέρες ερεύνησε την τοποθεσία και αντέγραψε κάποιες επιγραφές. Με την πάροδο του χρόνου πολλοί άλλοι μελετητές επισκέφθηκαν τον αρχαιολογικό χώρο για μικρότερες έρευνες, αλλά μόλις τη δεκαετία του 2000 ολοκληρώθηκε μια λεπτομερής έρευνα όλων των υπολειμμάτων.
Διάταξη
Ένας κεντρικός δρόμος έμπαινε στην πόλη στα δυτικά της ακρόπολης και μετά είχε κατεύθυνση προς τα βόρεια. Από τα νότια προς τα βόρεια βρίσκονται κατά μήκος αυτού του δρόμου ένα ελληνικό θέατρο, ένα συγκρότημα λουτρών - γυμναστηρίου και μια εκκλησία. Δημόσιο κέντρο του οικισμού είναι η περιοχή μεταξύ του θεάτρου και των λουτρών. Μια μεγάλη επίπεδη περιοχή μεταξύ αυτών των κτηρίων πρέπει να χρησίμευε ως αγορά.
Η νεκρόπολη εκτείνεται αδιάκοπα κατά μήκος του κεντρικού δρόμου και είναι πιο πυκνή στο κέντρο της πόλης, κάτι που είναι αρκετά ασυνήθιστο. Συνήθως οι νεκροπόλεις βρίσκονταν κατά μήκος των κεντρικών δρόμων, που οδηγούσαν στην πόλη και καταλήγουν έξω από τον οικισμό. Τα λουτρά, το θέατρο, η βόρεια εκκλησία και η νεκρόπολη έχουν διατηρηθεί αρκετά καλά, αλλά τα περισσότερα σπίτια είναι κατεστραμμένα σε τέτοιο επίπεδο, που δεν είναι δυνατό να προσδιοριστεί η διάταξή τους.
Ακρόπολη
Η ακρόπολη καλύπτει έκταση 120 επί 150 μ. στα νοτιοανατολικά του οικισμού. Αν και οι πύλες που οδηγούν στην ακρόπολη δεν είναι ευδιάκριτες σήμερα, υπάρχουν ίχνη δύο πυλών στη δυτική και μιας πύλης στη βόρεια πλευρά. Μερικά κτήρια μέσα στην ακρόπολη ανάγονται στη Βυζαντινή περίοδο. Η βόρεια και η δυτική πλευρά της ακρόπολης προστατεύονταν με τείχη ενισχυμένα με τρεις πύργους. Η ανατολική και η νότια πλευρά της ακρόπολης προστατεύονταν φυσικά από απόκρημνες όψεις των βράχων και διέθεταν τείχος. Στην ακρόπολη χτίστηκε ένα ηρώον της ρωμαϊκής περιόδου και μια βυζαντινή εκκλησία του 5ου ή 6ου αιώνα μ.Χ. Η εκκλησία ήταν μία τρίκλιτη βασιλική χωρίς νάρθηκα. Το ηρώο αποτελείτο από ένα δωμάτιο και ανήκε σε κάποιο εξέχων άτομο της πόλης κατά τη ρωμαϊκή περίοδο. Το ηρώο μετατράπηκε σε δεξαμενή κατά την Βυζαντινή περίοδο.
Στη βυζαντινή περίοδο η ακρόπολη μετατράπηκε σε κάστρο με ισχυρότερες οχυρώσεις. Περικύκλωσε την εκκλησία και κατασκευάστηκε με οικοδομικό υλικό εν μέρει επαναχρησιμοποιημένο από τις κατασκευές της ρωμαϊκής περιόδου. Πρέπει να χτίστηκε τον 7ο ή 8ο αιώνα μ.Χ., όταν η περιοχή δέχτηκε αυξανόμενες αραβικές επιδρομές ως συνέπεια των αραβοβυζαντινών πολέμων.
Άλλα κτήρια
Το ελληνικό θέατρο χρονολογείται στην ελληνιστική περίοδο. Χτίστηκε στη βορειοδυτική πλαγιά του λόφου της ακρόπολης και έχει υπολογιστεί ότι μπορεί να φιλοξενήσει το πολύ 700 άτομα.
Η βόρεια εκκλησία είναι η μεγαλύτερη εκκλησία του οικισμού, με διαστάσεις περίπου 15.30 επί 28.15 μ. και πιθανότατα χτίστηκε τον 5ο ή 6ο αιώνα μ.Χ. Είναι τρίκλτιτη βασιλική και διαθέτει νάρθηκα.
Μια μικρή τρίκογχη εκκλησία βρίσκεται νότια της πόλης, αλλά είναι εντελώς ερειπωμένη. Βρίσκεται στη νεκρόπολη στο νοτιοδυτικό τμήμα της ακρόπολης. Πιθανώς χτίστηκε αργότερα από τις άλλες δύο εκκλησίες.
Η νεκρόπολη αριθμεί 51 σαρκοφάγους και τέσσερις τάφους τύπου εξέδρας επάνω σε βάθρο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καθολικές τιμητικές επισκοπές στην Ασία Κατηγορία:Ρωμαϊκοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Αρχαίοι ελληνικοί αρχαιολογικοί τόποι στην Τουρκία Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Λυκίας
Μεγιερί
Το Μεγιερί (γαλλικά: Meillerie) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό της Άνω Σαβοΐας, στη διοικητική περιοχή της Ωβέρνης-Ρον-Αλπ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Μεγιερόν (γαλλικά: Meillerons).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες της Άνω Σαβοΐας
Γκιζελέρ της Βουργουνδίας
Ο Γκιζελέρ, Giselher, ήταν βασιλιάς της Βουργουνδίας στο Τραγούδι των Νιμπελούγκεν, αδελφός των βασιλέων Γκοντομάρ Α΄ και Γκούντερ. Ιστορικά, αυτά αντιστοιχούν σε τρεις γιους του βασιλιά Γεβίκκα: Gernot (Γκοντομάρ A΄), Gislaharius (Γκιζελέρ) και Gundaharius (Γκούντερ), που κυβέρνησαν τους Βουργουνδούς τη δεκαετία του 410. Το όνομά του σημαίνει «δεσμευμένος πολεμιστής».
Στο Τραγούδι των Νιμπελούγκεν (Νibelunglied), είναι αρραβωνιασμένος με την Ντήτλιντ, την κόρη τού Ρύτιγκερ κόμη του Μπεχελάρεν. Απεβίωσε λίγο πριν το 436. Ήταν πιθανότατα ο δεύτερος γιος τού Γεβίκκα, όχι ο τρίτος, όπως αναφέρεται στο Τραγούδι των Νιμπελούγκεν. Τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Γκούντερ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βασιλείς των Βουργουνδών
Τσαζίμ Κοτσούλι
Ο Τσαζίμ Κοτσούλι (Qazim Koculi, 22 Αυγούστου 1887 – 2 Ιανουαρίου 1943) ήταν Αλβανός πολιτικός των αρχών του 20ού αιώνα και προσωρινός πρωθυπουργός της Αλβανίας για μία ημέρα. Ήταν επίσης ο κύριος στρατιωτικός διοικητής των αλβανικών δυνάμεων κατά τη διάρκεια του πολέμου του Αυλώνα το 1920.
Πρώτα χρόνια
Ο Τσαζίμ, γιος του Μουχαμέτ Κοτσίου, γεννήθηκε ως Τσαζίμ Μουχαμέτι το 1887, στο χωριό Κοτσούλι, κοντά στον Αυλώνα (τότε μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας). Ο Κοτσούλι παρακολούθησε την πρωτοβάθμια εκπαίδευση στον Αυλώνα και αργότερα μετακόμισε στα Ιωάννινα για να παρακολουθήσει τα μαθήματα της περίφημης Ζωσιμαίας Σχολής. Ολοκλήρωσε την τριτοβάθμια εκπαίδευση του στην Τουρκική Στρατιωτική Ακαδημία Καρά Χαρπ Οκουλού, από όπου αποφοίτησε με τον βαθμό του Teğmen (ανθυπολοχαγός). Διορίστηκε στο Οθωμανικό Ναυτικό με τον βαθμό του Üsteğmen (υποπλοίαρχος).
Παραβίασε μια στρατιωτική διαταγή το 1909 κατά τη διάρκεια ναυμαχίας στην Πρέβεζα αρνούμενος να παραδοθεί στο Ιταλικό Ναυτικό. Μετά την έκδοση του εντάλματος σύλληψης από την Αυτοκρατορική Διοίκηση, ο Κοτσούλι κατέφυγε στην Αργεντινή, όπου έζησε μέχρι το 1912.
Στη συνέχεια επέστρεψε στον Αυλώνα κατόπιν πρόσκλησης του Προέδρου Ισμαήλ Κεμάλ. Ο τελευταίος τον διόρισε Διευθυντή του Λιμένα του Αυλώνα, θέση που κατείχε μέχρι την ανάληψη του λιμανιού από τους Ιταλούς τον Οκτώβριο του 1914. Αποσύρθηκε στο Μπρατάι του Αυλώνα και χρημάτισε δήμαρχος του χωριού μέχρι το 1917. Αργότερα υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος του Τεπελενίου μέχρι το 1919.
Πόλεμος του Αυλώνα και πολιτική
Ο Κοτσούλι εκπροσώπησε τον Αυλώνα στο Συνέδριο της Λούσνια, μία συντακτική συνέλευση που συστάθηκε τον Ιανουάριο του 1920 και ως εκ τούτου διορίστηκε βουλευτής. Έγινε επίσης νομάρχης του Αυλώνα στις 29 Μαΐου 1920. Ταυτόχρονα διορίστηκε αρχιστράτηγος της Επιτροπής Πολέμου του Αυλώνα. Ο Κοτσούλι ηγήθηκε του στρατού του ενάντια στις ιταλικές δυνάμεις στη μάχη του Αυλώνα, στο τέλος της οποίας, στις 3 Σεπτεμβρίου του 1920, εισέβαλε στην πόλη και ανέλαβε τα καθήκοντα του νομάρχη.
Ο Κοτσούλι ήταν Υπουργός Δημοσίων Έργων στην κυβέρνηση του Φαν Νόλι ακολουθώντας μια πολιτική αντιπολίτευσης στον βασιλιά Ζόγου. Ήταν ένας από τους ιδρυτές της Εθνικής Επαναστατικής Επιτροπής στη Βιέννη το 1925.
Με την ιταλική εισβολή στην Αλβανία το 1939, ο Κοτσούλι επέστρεψε στην Αλβανία. Ο Κοτσούλι δολοφονήθηκε από τον Χαλίλ Αλία το 1943 με εντολή των Ιταλών.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αλβανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Απόφοιτοι της Ζωσιμαίας Σχολής Κατηγορία:Οθωμανοί στρατιωτικοί Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Αλβανίας
Ρόγκια Τρικάλων
Τα Ρόγκια ή Ρόγγια είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων.
Γενικά στοιχεία
Τα Ρόγκια βρίσκονται δυτικά Τρικάλων, ανατολικά του Πηνειού σε υψόμετρο 120 μέτρα ενώ απέχουν περίπου 6 χλμ. ΒΔ. από το κέντρο της πόλης. Αναφέρονται επίσημα, μετά την Ένωση της Θεσσαλίας, το 1883 στο ΦΕΚ 126Α - 02/04/1883 να προσαρτόνται στον τότε δήμο Τρικκαίων. Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τον Διπόταμο αποτελούν την κοινότητα Διποτάμου που υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Φαλώρειας του Δήμου Τρικκαίων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 απογράφησαν 191 κάτοικοι. Η πορεία του πληθυσμού, σύμφωνα με τις απογραφές είναι:
Παραπομπές
Κατηγορία:Χωριά του νομού Τρικάλων Κατηγορία:Δήμος Τρικκαίων
Κρισάντο Μεδίνα
Ο Κρισάντο Μεδίνα (ισπανικά: Crisanto Medina) ήταν Αργεντινός επιχειρηματίας του 19ου αιώνα, ο οποίος ήταν εγκατεστημένος στη Νικαράγουα και την Κόστα Ρίκα, ενώ κατέστη διπλωμάτης, τραπεζίτης και στενός συνεργάτης του προέδρου της Κόστα Ρίκα, Χουάν Ραφαέλ Μόρα Πόρρας.
Βιογραφία
Πλοίαρχος, ο Δον Κρισάντο Μεδίνα εγκαταστάθηκε στη Νικαράγουα, ενώ, στη συνέχεια, ανέπτυξε σχέσεις με την οικογένεια Σαλαθάρ, απέκτησε περιουσία και, στα μέσα της δεκαετίας του 1840, εγκαταστάθηκε στην Κόστα Ρίκα, όπου και έλαβε κρατική άδεια για την εμπορική εκμετάλλευση του καπνού.
Μέσω γάμου, κληρονόμησε τη «Hacienda Miravalles». Η κυβέρνηση της Κόστα Ρίκα του ανάθεσε τη δημιουργία σημαντικής γερμανικής αποικίας επί των εδαφών της, με τους αποίκους να αναλαμβάνουν τη διάνοιξη δρόμου έως τη θάλασσα. Το ηφαίστειο Μιραβάγιες, έλαβε το όνομα της χασιέντα του Κρισάντο Μεδίνα, ο οποίος, επίσης, ίδρυσε εμπορικό οίκο, ο οποίος κατέστη ως ένας εκ των σημαντικότερων εξαγωγέων καφές της χώρας.
Ο οίκος Μεδίνα και υιοί, αποτελούμενος από τους Κρισάντο Μεδίνα τον πρεσβύτερο, Περφέκτο Μεδίνα και Κρισάντο Μεδίνα τον νεότερο, όλοι τους πολιτογραφημένοι πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών, διαμαρτυρήθηκε αρκετές φορές για σημαντικές ταραχές οι οποίες είχαν επιπτώσεις στο εμπόριό του. Ο υιός του, Κρισάντο Μεδίνα ο νεότερος, μετά την επιστροφή του στη Νικαράγουα, ορίστηκε ως πρέσβης της τελευταίας στο Παρίσι.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Ιστορία της Κόστα Ρίκα
Βεατρίκη της Ναβάρρας, δούκισσα της Βουργουνδίας
Η Βεατρίκη, γαλλ. Beatrice (1242 - 1295) από τον Οίκο του Μπλουά γεννήθηκε πριγκίπισσα της Ναβάρρας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Βουργουνδίας.
Βιογραφία
Ήταν η τρίτη κόρη (η 2η από τον 3ο γάμο) του Θεοβάλδου Α΄ της Ναβάρρας και της Μαργαρίτας των Βουρβόνων, κόρης του Αρσαμμπώ Η΄ του Μπουρμπόν κυρίου του Μπουρμπόν.
Παντρεύτηκε τον Ούγο Δ΄, ο οποίος από την πρώτη σύζυγό του Γιολάντα του Ντρε είχε γιο τον Ροβέρτο Β΄. Έτσι όταν ο Ούγος Δ΄ απεβίωσε, τον διαδέχθηκε ο Ροβέρτος Β΄ και όχι ο Ούγος, γιος της Βεατρίκης. Αυτή αποσύρθηκε στο Σατώ του Ιλ-συρ-Σερέιν. Όταν διαπληκτίστηκε με τον προγονό της Ροβέρτο Β΄, ζήτησε την προστασία του Φιλίππου Β΄ της Γαλλίας. Η Βεατρίκη αποκήρυξε κάθε δικαίωμα για τη διαδοχή του αδελφού της το 1273.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Ούγο Δ΄ δούκα της Βουργουνδίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Μπλουά Κατηγορία:Δούκισσες της Βουργουνδίας Κατηγορία:Ινφάντας της Ναβάρρας
Μοναστήρι του Σίο-Μγκβίμε
Το Μοναστήρι του Σίο-Μγκβίμε ( შიომღვიმე, που σημαίνει «Σπήλαιο του Σίο») είναι ένα μεσαιωνικό μοναστήρι στη Γεωργία που βρίσκεται σε μία όμορφη δασωμένη περιοχή στην πλαγιά ενός λόφου, στην αριστερή όχθη του ποταμού Κύρος, σε απόσταση 13 χλμ. από την Μτσχέτα και 30 χλμ. από την Τιφλίδα. Ο δρόμος για το μοναστήρι ακολουθεί ένα στενό ασβεστολιθικό φαράγγι που ξεκινά από τη Μτσχέτα Γεωργίας.
Το μοναστήρι είναι αναγνωρισμένο ως Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας. Το συγκρότημα κτιρίων της μονής περιλαμβάνει την Εκκλησία του Ιωάννη του Βαπτιστή (560-580), την Άνω Εκκλησία της Θεοτόκου (12ος αιώνας), το μοναστικό σπήλαιο του Σίο (6ος αιώνας), ένα παρεκκλήσι του 12ου αιώνα, τραπεζαρία, κ.α.
Ιστορία
Η ιστορία για την ίδρυση του μοναστηριού αρχίζει από τον 6ο αιώνα όταν ένας από τους Δεκατρείς Ασσύριους Πατέρες, ο μοναχός Σίο, επέλεξε να ζήσει σε ένα σκοτεινό ερημιτικό σπήλαιο, κοντά σε μία εκκλησία του ίδιου αιώνα, βορειοδυτικά της αρχαίας πόλης Μτσχέτα. Έτσι προέκυψε το όνομα Σίο-Μγκβίμε που σημαίνει «Σπήλαιο του Σίο», αφού μγκβίμε στα γεωργιανά σημαίνει σπήλαιο. Ο μοναχός Σίο είναι ενταφιασμένος εκεί. Το παλαιότερο κτίσμα του μοναστηριού, η Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή, χρονολογείται εκείνης της εποχής, του 560-580. Το Σίο-Μγκβίμε γρήγορα εξελίχθηκε στη μεγαλύτερη μοναστική κοινότητα της Γεωργίας και μέχρι τα τέλη του 6ου αιώνα αριθμούσε 2.000 μοναχούς. Έγινε ένα ζωντανό κέντρο πολιτιστικών και θρησκευτικών δραστηριοτήτων και παρέμεινε υπό την προσωπική προστασία των Πατριαρχών της Γεωργίας. Οι μοναχοί λάξευσαν σπήλαια γύρω από το μοναστήρι και κατά μήκος του δρόμου που οδηγεί στο συγκρότημα.
Τον 11ο αιώνα χτίστηκε μία εκκλησία πάνω από τον τάφο του Σίο. Ο Γεωργιανός Βασιλιάς Δαβίδ Δ' ο Κτίστης (1089-1125) ανέλαβε το μοναστήρι, έχτισε την Άνω Εκκλησία της Θεοτόκου, και το 1123 υπαγόρευσε κανονισμούς (τυπικόν) για τους μοναχούς. μικρογραφία|270x270εσ|Τοιχογραφία του 19ου αιώνα. Αριστερά: ο Γεωργιανός Βασιλιάς Δαβίδ Δ' ο Κτίστης. Μέση: ο Βασιλιάς Λουαρσάμπ του Κάρτλι. Δεξιά: ο Άγιος Σίο Η πτώση του μεσαιωνικού Γεωργιανού βασιλείου και οι αδιάκοπες εισβολές των ξένων είχαν σαν αποτέλεσμα την παρακμή της μονής. Η μοναστική ζωή αναβίωσε όταν ο Γεωργιανός Βασιλιάς Γεώργιος Η' (βασ. 1446-1465) παραχώρησε το μοναστήρι του Σίο-Μγκβίμε και τα εδάφη του στην ευγενή οικογένεια Ζεβγκινίτζε-Αμιλαχβάρι, για τους οποίους λειτούργησε ως νεκροταφείο μέχρι το 1810.
Το 1614-6 το μοναστήρι λεηλατήθηκε από τα Περσικά στρατεύματα του Σάχη Αμπάς Α' των Σαφαβίδων. Το 1678 ο πρίγκιπας Γκίβι Ίθαμ Αμιλαχβάρι έκανε έργα αποκατάστασης στο μοναστήρι, και μεταξύ των άλλων ανακατασκεύασε την Εκκλησία της Θεοτόκου ως τρίκλιτη βασιλική. μικρογραφία|270x270εσ|Τοιχογραφία του 19ου αιώνα. Αριστερά: ο μοναχός Σίο. Δεξιά: οι άγιοι μάρτυρες Νταβίντ και Κωνσταντίνος. Το 1720 με την κατάκτηση της Γεωργίας από τους Οθωμανούς το μοναστήρι ερειπώθηκε και ερημώθηκε. Το 1733 ο πρίγκιπας Γκίβι Αντουκάφαρ Αμιλαχβάρι αποκατέστησε το μοναστήρι, αλλά σε λιγότερο από 2 χρόνια οι Πέρσες εισέβαλαν και οι μοναχοί σφαγιάστηκαν.
Τον 19ο αιώνα το μοναστήρι αποκαταστάθηκε και ανακαινίστηκε αλλά ποτέ δεν ανέκτησε την προηγούμενη σημασία και τον ρόλο του στην πνευματική ζωή της Γεωργίας. Το 1804 το μοναστήρι καταστράφηκε από θυμωμένους αγρότες που δεν ήθελαν να πληρώσουν φόρους. Το 1811-22 το μοναστήρι υπάχθηκε διοικητικά στο μοναστήρι του Κβεταχέβι και το 1822-87 υπαγόταν στο Μοναστήρι της Μεταμόρφωσης της Τιφλίδας.
Υπό τη μπολσεβίκικη κυριαρχία το μοναστήρι έκλεισε. Το 1937 με αρχαιολογικές ανασκαφές αποκαλύφθηκε το σύστημα παροχής νερού της μονής, συνολικού μήκους 2 χλμ. Χρονολογείται του 1202 και φαίνεται πως κατασκευάστηκε από τον Επίσκοπο Αντώνιο του Τσκοντίντι, έναν υπουργό στην αυλή της βασίλισσας Ταμάρ.
Στο μοναστήρι έχουν εργαστεί αρκετοί σημαντικοί λόγιοι: ο Σίο, ο Αρσένιος του Ικάλτο και ο Αρσένιος Μπέρι (11ος-12ος αιώνας), ο Γκιόργκι Χουτσεσμοναζόνι (13ος-14ος αιώνας), ο Βασιλιάς Θεοδόσιος Γ' της Αμπχαζίας, κ.α. Στη βιβλιοθήκη του μοναστηριού υπάρχουν αρκετά χειρόγραφα.
Επί του παρόντος λειτουργεί και προσελκύει πολλούς προσκυνητές και τουρίστες.
Εκκλησία της Θεοτόκου
Η αρχική θολωτή εκκλησία χτίστηκε τον 12ο αιώνα, και όταν καταστράφηκε τον 17ο αιώνα ανακατασκευάστηκε ως τρίκλιτη βασιλική. Βρίσκεται νοτιοανατολικά της Εκκλησίας του Βαπτιστή. Έχει ορθογώνιο σχήμα που επιμηκύνεται στον άξονα ανατολής-δύσης. Χωρίζεται σε 3 κλίτη με 2 κολόνες. Το μεσαίο κλίτος είναι το μεγαλύτερο και στα ανατολικά καταλήγει στην αψιδωτή Αγία Τράπεζα, που φωτίζεται από 3 παράθυρα, και εκατέρωθεν της οποίας υπάρχουν 2 μικρότερα αψιδωτά δωμάτια με 2 παράθυρα έκαστο. Στα δυτικά υπάρχει ο νάρθηκας της εκκλησίας και στη βορειοδυτική γωνία ένα μικρό δωμάτιο. Η εκκλησία έχει δύο διακοσμημένες εισόδους, στα δυτικά και στα νότια. Το εσωτερικό της είναι τοιχογραφημένο. Περιέχει τους τύμβους του Επίσκοπου Αλέξανδρου Οκροπιρίτζε, του πρίγκιπα Γκίβι Αμιλαχβάρι, κ.α.
Εκκλησία του Ιωάννη του Βαπτιστή
Είναι μία σταυροειδής θολωτή εκκλησία του 6ου αιώνα, με διαστάσεις 13,5 x 7,8 μ., χτισμένη από αμμόλιθους και βότσαλα. Το τύμπανο του θόλου είναι οκταεδρικό και έχει 4 παράθυρα. Τοιχογραφήθηκε τον 19ο αιώνα.
Εκκλησία του Σπήλαιου του Σίο
Το σπήλαιο του Σίο έχει βάθος 11 μ. και ο Σίο είναι ενταφιασμένος στο κέντρο του. Τον 11ο αιώνα χτίστηκε μία εκκλησία εκεί, που ανακαινίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα. Έχει διαστάσεις 1,85 x 1,77 μ. Έχει μία είσοδο στα βόρεια και ένα παράθυρο στα δυτικά. Στο εσωτερικό της, οι τοίχοι είναι σοβαντισμένοι.
Εκκλησία της Ύψωσης του Τίμιου Σταυρού
Βρίσκεται στην κορυφή ενός λόφου και χρονολογείται του 12ου αιώνα. Είναι μία αίθουσα διαστάσεων 8,5 x 5 μ., χτισμένη από τούβλα. Στα ανατολικά καταλήγει σε ημικυκλική αψίδα με 4 κόγχες και ένα παράθυρο. Έχει μία είσοδο στα νοτιοδυτικά και ένα παράθυρο στα νότια. Έχει θραύσματα τοιχογραφιών του 13ου αιώνα, που απεικονίζουν σκηνές από τη ζωή του Χριστού, τους Πατέρες της Εκκλησίας, ιστορικές μορφές, κ.α. Στον πρώτο όροφο της εκκλησίας υπάρχει ένα καμπαναριό με κωνική οροφή. Στα βόρεια έχει ένα τούβλινο δωμάτιο διαστάσεων 4,6 x 3,8 μ.
Τραπεζαρία
Είναι ένα ψηλό ορθογώνιο κτίριο διαστάσεων 19,5 x 9,92 μ. που βρίσκεται 10 μ. νότια της Εκκλησίας του Βαπτιστή. Έχει κατασκευαστεί σε τρεις φάσεις: αρχικά τον 7ο-9ο αιώνα, μετά τον 12ο αιώνα και τελικά τον 17ο αιώνα. Στο νότιο τοίχο έχει μία είσοδο, μικρά ορθογώνια αψιδωτά παράθυρα και ανοίγματα για την παροχή νερού. Οι τοίχοι της είναι σοβαντισμένοι και τοιχογραφημένοι. μικρογραφία|Μοναστικό σπήλαιο
Σπήλαια
Οι μοναχοί ζούσαν σε σπήλαια. Τα πρώτα σπήλαια που κατοικήθηκαν ήταν φυσικά, αλλά με την αύξηση του μοναστικού πληθυσμού οι μοναχοί άρχισαν να λαξεύουν σπήλαια δικά τους. Υπάρχουν πάνω από 100 σπήλαια στην πλαγιά της οροσειράς. Τα σπήλαια είναι διατεταγμένα σε αρκετές οριζόντιες σειρές των 3-4 έκαστη. Τα σπήλαια μίας σειράς συνδέονται μεταξύ τους με βεράντες ή σήραγγες, και η κίνηση μεταξύ των βαθμίδων γίνεται με σκαλιά ή κεκλιμένες σήραγγες. Επί του παρόντος, υπάρχουν κλειστά και μη προσβάσιμα σπήλαια.
Παραπομπές
Κατηγορία:Ακίνητα Πολιτισμικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας Κατηγορία:Μοναστήρια
Λε Βερνουά (Ζυρά)
Το Λε Βερνουά (γαλλικά: Le Vernois) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βερνουαζιέν (γαλλικά: Vernoisiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Δορουκώμη
Η Δορουκώμη ήταν πόλη στην Αρχαία Λυδία, η οποία κατοικείτο κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής περιόδου.
Η τοποθεσία της πιθανολογείται πως βρισκόταν πλησίον του Αϊβατλάρ, στη Μικρά Ασία.
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίες πόλεις της Λυδίας Κατηγορία:Εγκαταλελειμμένοι οικισμοί στην Τουρκία Κατηγορία:Ρωμαϊκές πόλεις στην Τουρκία Κατηγορία:Ιστορία της Επαρχίας της Μανίσας
Κοινότητα Μοναστηρακίου Ρεθύμνης
Η Κοινότητα Μοναστηρακίου είναι κοινότητα του Δήμου Αμαρίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Μοναστηράκι. Περιλαμβάνοντας μόνο την έδρα της, έχει 174 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Παύλο Αλεξανδράκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αμαρίου
Βερναντουά
Το Βερναντουά (γαλλικά: Vernantois) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βερναντουαζιέν (γαλλικά: Vernantoisiens).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Θρησκεία στο Λίχτενσταϊν
Η θρησκεία στην Λίχτενσταϊν είναι κυρίως Καθολική, με μια μειοψηφία Προτεσταντών, μη θρησκευόμενους και πιστούς άλλων θρησκειών. Η χώρα έχει ένα μικρό Μουσουλμανικό πληθυσμό, αποτελούμενος κυρίως από μετανάστες από χώρες όπως η Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Σερβία, και Τουρκία.
Το Λίχτενσταϊν είναι μικρή, διπλά μεσόγεια χώρα που βρίσκεται στην Αλπική περιοχή της Ευρώπης. Το 2002, το 83.9% του πληθυσμού της χώρας ήταν Χριστιανοί. Όσον αφορά τα θρησκευτικά δημογραφικά στοιχεία, το 76% ακολουθούσε τον Καθολικισμό, το 7% ακολουθούσε τον Προτεσταντικό Χριστιανισμό, το 4.2% ακολουθούσε το Ισλάμ, το 0.8% ακολουθούσε τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό και το 12% ήταν μη θρησκευόμενοι ή οπαδοί άλλων θρησκειών. Στο Λιχτενστάιν, το 44% των Μουσουλμάνων, το 23% των Καθολικών Χριστιανών, και το 24% των μη-Καθολικών Χριστιανών συμμετέχουν τακτικά σε εβδομαδιαία θρησκευτικές λειτουργίες.
Σύμφωνα με το Σύνταγμα του Λιχτενστάιν, η Καθολική Εκκλησία είναι η επίσημη θρησκεία του Λιχτενστάιν. Το σύνταγμα δηλώνει ότι η Καθολική Εκκλησία είναι "η Εκκλησία του Κράτους και ως έτσι πρέπει να απολαμβάνει την πλήρη προστασία του Κράτους." Το Λίχτενσταϊν προσφέρει προστασία σε όλους τους οπαδούς όλων των θρησκευτικών πεποιθήσεων, και θεωρεί ότι τα "θρησκευτικά συμφέροντα του λαού" είναι προτεραιότητα της κυβέρνησης. Στα σχολεία της χώρας, αν και επιτρέπονται εξαιρέσεις, η θρησκευτική εκπαίδευση στον Καθολικισμό ή τον Προτεσταντισμό απαιτείται από το νόμο. Οι θρησκευτικές οργανώσεις απαλλάσσονται φορολογικά από τη κυβέρνηση. Σύμφωνα με το Κέντρο Έρευνας Πιου, οι κοινωνικές συγκρούσεις από θρησκευτικές εχθροπραξίες κατατάσσονται χαμηλά στο Λίχτενσταϊν, ενώ το ποσό των κυβερνητικών περιορισμών στην άσκηση της θρησκευτικής λατρείας είναι περίπου το ίδιο.
Πριν από το 1997, στην Καθολική Εκκλησία, το πριγκιπάτο ήταν μέρος της Ελβετικής Επισκοπή του Τσουρ. Οι μεταρρυθμίσεις με στόχο την μείωση της επιρροής της Καθολικής Εκκλησίας στη κυβέρνηση Λίχτενσταϊν υποστηρίζονται από τον Πρίγκιπα Ιωάννη Αδάμ Β΄.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λίχτενσταϊν
Βεριά
Το Βεριά (γαλλικά: Véria) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βεριατόν (γαλλικά: Vériatons).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Βερζ
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βερζουά (γαλλικά: Vergeois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Βω-λε-Σαιν-Κλωντ
Το Βω-λε-Σαιν-Κλωντ (γαλλικά: Vaux-lès-Saint-Claude) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Βω-συρ-Πολινί
Το Βω-συρ-Πολινί (γαλλικά: Vaux-sur-Poligny) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βωξουά (γαλλικά: Vauxois).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Κοινότητα Πατσού
Η Κοινότητα Πατσού είναι κοινότητα του Δήμου Αμαρίου στην Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνης της Κρήτης, η οποία συστάθηκε το 1930 με το ΦΕΚ 44Α - 10/02/1930 με την απόσπαση του οικισμού Πατσός από την κοινότητα Παντανάσσης και τον ορισμό του ως έδρα της. Περιλαμβάνοντας μόνο την έδρα της, έχει 271 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011 και εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Ευγένιο Ψυχαράκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αμαρίου
Κοινότητα Γεωργιουπόλεως
Η Κοινότητα Γεωργιουπόλεως είναι κοινότητα του Δήμου Αποκορώνου στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Γεωργιούπολις. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει και τους οικισμούς Ασπρουλιάνοι, Κάβαλλος, Μαθές και Μουρί. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 936 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές Συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Παναγιώτη Καβρουδάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Ματθίλδη Β΄ του Νεβέρ
Η Ματθίλδη Β΄ ή Ματίλντα ή Μωντ ή Μαώ, γαλλ. Matilda II (1234/35 - 1262) από τον Οίκο του Νταμπιέρ ήταν κόμισσα του Νεβέρ, Ωσέρ, Τοννέρ (από τη μητέρα της) και κυρία του Μπουρμπόν (από τον πατέρα της).
Βιογραφία
Ήταν η πρώτη κόρη του Αρσαμμπώ Θ΄ κυρίου του Μπουρμπόν και της Γιολάντας των Σατιγιόν, κόμισσας του Νεβέρ, Ωσέρ, Τοννέρ.
Με τον γάμο της με τον δούκα της Βουργουνδίας, επανενώθηκαν δύο σημαντικές περιοχές, που πριν ήταν μαζί ως δουκάτο της Βουργουνδίας. Δεν απέκτησε όμως απογόνους και οι ενωμένες περιοχές, έπειτα κληρονομήθηκαν στον αδελφό του συζύγου της, τον Ροβέρτο Β΄. Το 1249 απεβίωσε ο πατέρας της και τον διαδέχθηκε ως κυρία του Μπουρμπόν. Το 1266 απεβίωσε ο σύζυγός της και το 1272 ο πατέρας του.
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Εύδη διάδοχο στο δουκάτο της Βουργουνδίας και είχε τέκνα:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Νταμπιέρ Κατηγορία:Κόμισσες του Νεβέρ Κατηγορία:Γαλλίδες κόμισσες
Βωντρέ
Το Βωντρέ (γαλλικά: Vaudrey) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βωντριόν (γαλλικά: Vaudrions).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Λε Βωντιού
Το Λε Βωντιού (γαλλικά: Le Vaudioux) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Αγνή των Νταμπιέρ
Βιογραφία
Ήταν η δεύτερη κόρη του Αρσαμμπώ Θ΄ κυρίου του Μπουρμπόν και της Γιολάντας Α΄ κόμισσας του Νεβέρ, Ωσέρ, Τοννέρ.
Λε Βωντιού
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Κοκαντιού (γαλλικά: Coquadioux).
Αγνή των Νταμπιέρ
Οικογένεια
Παντρεύτηκε τον Ιωάννη δούκα της Βουργουνδίας και είχε τέκνα:
Λε Βωντιού
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Αγνή των Νταμπιέρ
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος του Νταμπιέρ
Βανό
Το Βανό (γαλλικά: Vannoz) είναι γαλλική κοινότητα στο νομό του Ζυρά, στη διοικητική περιοχή της Βουργουνδίας-Φρανς-Κοντέ.
Οι κάτοικοί του είναι γνωστοί ως Βανουγιάρ (γαλλικά: Vanouillards).
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Βαλζέν αν Πετίτ Μοντάνι
Παραπομπές
Κατηγορία:Κοινότητες του Ζυρά
Κοινότητα Κουρνά
Η Κοινότητα Κουρνά είναι κοινότητα του Δήμου Αποκορώνου στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης. Συστάθηκε το 1925 με το ΦΕΚ 27Α - 31/01/1925 με έδρα τον οικισμό Κουρνάς. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει και τον οικισμό Παραλία Κουρνά. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 1.070 κατοίκους και εκπροσωπείται από πενταμελές συμβούλιο με επικεφαλής τον πρόεδρο κ. Ιωάννη Κοκολάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροι της κοινότητας:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Κοινότητα Καλαμιτσίου Αμυγδαλίου
Η Κοινότητα Καλαμιτσίου Αμυγδαλίου είναι κοινότητα του Δήμου Αποκορώνου στην Περιφερειακή Ενότητα Χανίων της Κρήτης. Συστάθηκε το 194 με το ΦΕΚ 33Α - 09/02/1948 με την απόσπαση του οικισμού Καλαμίτσι Αμυγδάλι από την κοινότητα Γεωργιουπόλεως και τον ορισμό του ως έδρα της. Εκτός από την έδρα της περιλαμβάνει και το χωριό Εξώπολη. Η απογραφή του 2011 αναφέρει:
Συνολικά η κοινότητα έχει 297 κατοίκους και εκπροσωπείται από τον πρόεδρο κ. Γεώργιο Δουλιανάκη. Οι κάτωθι εκλέχθηκαν και υπηρέτησαν (ή υπηρετούν) ως πρόεδροί της:
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αποκορώνου
Ισαβέλλα της Βουργουνδίας
Η Ισαβέλλα, γαλλ. Isabel (1270 - Αύγουστος 1323) από τον Οίκο των Καπετιδών-Βουργουνδίας γεννήθηκε ως κόρη του δούκα της Βουργουνδίας και με τους γάμους της έγινε με τον πρώτο δούκισσα της Αυστρίας & βασίλισσα της Γερμανίας και με τον δεύτερο κυρία του Νοφλέ.
Βιογραφία
Ήταν η 3η κόρη (2η από τον 2ο γάμο) του Ούγου Δ΄ δούκα της Βουργουνδίας και της 2ης συζύγου του Βεατρίκης των Μπλουά, κόρη του Θεοβάλδου Α΄ της Ναβάρρας.
Έγινε η 2η σύζυγος του Ροδόλφου Α΄ των Αψβούργων, όταν αυτή ήταν 14 και αυτός 66. Δεν απέκτησαν απογόνους και ο Ροδόλφος Α΄ απεβίωσε το 1291. Τον διαδέχθηκαν οι γιοι του Αλβέρτος Α΄ και Ροδόλφος Β΄.
Η Ισαβέλλα επέστρεψε στην Αυλή της Βουργουνδίας και της χορηγήθηκε ο τίτλος της κυρίας του Παλαιού Πύργου το 1294.
Οικογένεια
Το 1291 απεβίωσε ο Ροδόλφος και η Ισαβέλλα έκανε 2ο γάμο με τον Πέτρο Θ΄ του Σαμμπλύ, κύριο του Νωφλέ (απεβ. π.1319) και απέκτησε τέκνο:
Πηγές
Κατηγορία:Οίκος της Βουργουνδίας Κατηγορία:Βασίλισσες της Γερμανίας
Χώνος Ρεθύμνης
Ιστορικά στοιχεία
Το χωριό αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως Ghono, στην επαρχία Μυλοποτάμου. Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως Cono με 212 κατοίκους και 554 οφειλόμενες αγγαρείες και ο Φραντσέσκο Μπαζιλικάτα το 1630 ως Chono. Στην οθωμανική απογραφή του 1671 αναφέρεται ως Honos με 14 χαράτσια. Το 1881 ανήκε στον δήμο Δαμάστας και σύμφωνα με την απογραφή είχε αμιγώς χριστιανικό πληθυσμό, με 170 κατοίκους. Στην απογραφή του 1900 είχε 263 κατοίκους και υπαγόταν στον ίδιο δήμο. Το 1920 είχε οριστεί έδρα ομώνυμου αγροτικού δήμου. Το 1925 ο Χώνος προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αΐμονα, αλλά το 1930 ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας. Το 1959 η έδρα της κοινότητας μεταφέρθηκε στη Δροσιά, όπου παρέμεινε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν το χωριό εντάχθηκε στον δήμο Κουλούκωνα.
Αναλυτικά η δημογραφική πορεία του χωριού σύμφωνα με τις απογραφές:
Σημεία ενδιαφέροντος
Ο κεντρικός ναός της ενορίας είναι ο δίκλιτος ναός της Αγίας Κυριακής (νότιο κλίτος) και του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (βόρειο κλίτος). Στην ενορία του χωριού εντάσονται επίσης τα εξωκλήσια Άγιος Γεώργιος και Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος.. Στο χωριό λειτουργούσε παλαιότερα μονοτάξιο δημοτικό σχολείο. Το κτίριο του σχολείου κτίστηκε τη δεκαετία του 1930. Η αρχική σκεπή από κεραμίδια έχει αντικατασταθεί από αμιαντοτσιμέντο.