cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Τζόνσον Τοριμπιόνγκ
Πρόεδρος
Ο Τοριμπιόνγκ ανέλαβε πρόεδρος την 1η Ιανουαρίου 2009. Διαδέχθηκε τον Τόμι Ρεμενγκεσάου. Από τη θέση του προέδρου, ο Τζόνσον Τοριμπιόνγκ έκανε δεκτή την πρόταση των ΗΠΑ να φιλοξενήσει 17 Κινέζους μουσουλμάνους, κρατούμενους των φυλακών του Γκουαντάναμο δηλώνοντας ότι "αποτελεί τιμή και υπερηφάνεια» να δεχθεί τους Κινέζους κρατούμενους, από τη μειονότητα των ουιγούρων, ως χειρονομία ανθρωπισμού".
Το 2012 ηττήθηκε στις προεδρικές εκλογές από τον Τόμι Ρεμενγκεσάου, ο οποίος και τον διαδέχθηκε στο προεδρικό αξίωμα, τον Ιανουάριο του 2013.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δικηγόροι Κατηγορία:Διπλωμάτες Κατηγορία:Πρόεδροι του Παλάου
Ιρίνα Μπόκοβα
Η Ιρίνα Γκεοργκίεβα Μπόκοβα (βουλγαρικά: Ирина Георгиева Бокова, γ. 12 Ιουλίου 1952) είναι Βουλγάρα πολιτικός και πρώην γενική διευθύντρια της UNESCO. Διετέλεσε δύο περιόδους βουλεύτρια στο Βουλγαρικό κοινοβούλιο, ως υφυπουργός και αργότερα προσωρινή υπουργός εξωτερικών στην κυβέρνηση Ζαν Βίντενοβ. Επίσης, ήταν η πρέσβειρα της Βουλγαρίας στη Γαλλία και το Μονακό και μόνιμη αντιπρόσωπος της Βουλγαρίας στην UNESCO. Επίσης, ήταν προσωπική αντιπρόσωπος του Βούλγαρου προέδρου στον Διεθνή Οργανισμό Γαλλοφωνίας (2005-2009).
Τις 15 Νοεμβρίου 2009, ανέλαβε τη θέση της γενικής διευθύντριας της UNESCO, όντως η δέκατη σε αυτή τη θέση. Αυτό ήταν μια διπλή πρωτιά. Ήταν η πρώτη γυναίκα και το πρώτο πολιτικό πρόσωπο προερχόμενο από την Ανατολική Ευρώπη που ανέλαβε την υπηρεσία. Στην UNESCO, η Μπόκοβα συνηγορούσε υπέρ της ισότητας των δύο φύλων, της βελτίωσης της εκπαίδευσης και υπέρ της αποτροπής της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας, ενισχύοντας την προστασία των πνευματικών αγαθών. Ως αντίπαλος στον ρατσισμό και τον αντισημιτισμό, πρωτοστατούσε στις εκδηλώσεις της UNESCO για το Ολοκαύτωμα. Η θητεία της έληξε το 2017.
Βιογραφία
Η Ιρίνα Μπόκοβα γεννήθηκε το 1952 στη Σόφια της Βουλγαρίας. Είναι κόρη του πολιτικού της κομμουνιστικής εποχής Γκεόργκι Μπόκοβ, αρχισυντάκτη του επίσημου οργάνου του Βουλγαρικού κομμουνιστικού κόμματος Rabotnichesko Delo. Η καταγωγή της είναι από την πόλη Γιακορούντα, στο βουλγαρικό νομό του Μπαγκόεφγραντ, δηλ, βουλγαρική. Η Μποκοβα αποφοίτησε από το Κρατικό Ινστιτούτο της Μόσχας για τις Διεθνείς Σχέσεις. Άρχισε να εργάζεται στο Υπουργείο των Εξωτερικών της Βουλγαρίας το 1977, ως τρίτη γραμματέας και εν τέλει έγινε προσωρινή υπουργός εξωτερικών από τις 13 Νοεμβρίου 1996 μέχρι τις 13 Φεβρουαρίου 1997. Ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Βουλγαρίας μέχρι το 1990, όταν και απέβαλε την ιδιότητα του μέλους, καθώς αλλαγές στο νόμο εκείνη τη χρονιά απαιτούσαν οι υπάλληλοι πολλών υπουργείων, ανάμεσα στα οποία ήταν και το υπουργείο εξωτερικών, να μην είναι μέλη κανενός πολιτικού κόμματος. Η Ιρίνα Μπόκοβα διετέλεσε βουλεύτρια δύο φορές: η πρώτη την περίοδο το 1990-1991 στην 7η Μεγάλη Εθνοσυνέλευση, εκλεγμένη με τον Βουλγαρικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, και η δεύτερη στην 39η Εθνοσυνέλευση, το 2001-2005, με το ψηφοδέλτιο του Συνασπισμού για τη Βουλγαρία.
Τις 22 Σεπτεμβρίου 2009, η Μπόκοβα εξελέγη γενική διευθύντρια της UNESCO, αντικαθιστώντας τον Ιάπωνα Κοϊτσίρο Ματσουούρα. Κέρδισε εννέα συνυποψήφιους στις εκλογές στο Παρίσι, με τελευταίο αντίπαλο, στον πέμπτο γύρο, τον Φαρούκ Χόσνι. Αν και ο Χόσνι αναμενόταν να επικρατήσει, όμως του ασκήθηκε κριτική από διάφορες προσωπικότητες, όπως ο νομπελίστας Έλι Βίζελ, σχετικά με τις αντισημιτικές του απόψεις. Όμως, ούτε η επιλογή της Μπόκοβα ήταν άμοιρη κριτικής, καθώς ήταν κόρη μέλους της ολοκληρωτικής κομμουνιστικής ελίτ της Βουλγαρίας. Η Μπόκοβα ήταν η πρώτη γυναίκα στη γενική διεύθυνση της UNESCO και το πρώτο πρόσωπο από την Ανατολική Ευρώπη που ανέλαβε τη θέση. Η εκλογή της επικυρώθηκε από τη γενική συνέλευση στις 15 Οκτωβρίου και η τελετή παράδοσης έλαβε χώρα στις 23 Οκτωβρίου 2009. Στις 4 Οκτωβρίου 2013, το εκτελεστικό σώμα της UNESCO την πρότεινε για δεύτερη θητεία ως γενική διευθύντρια και η Ιρίνα Μπόκοβα επανεξελέγη από το Γενικό Συνέδριο της UNESCO στις 12 Νοεμβρίου 2013.
Από τις 21 Ιανουαρίου μέχρι τις 30 Ιανουαρίου 2014, είχε προγραμματιστεί να στεγαστεί στα γραφεία της UNESCO η έκθεση «Οι Άνθρωποι, η Βίβλος, η Γη - 3.500 χρόνια δεσμών ανάμεσα στους Εβραίους και τη Γη του Ισραήλ», όμως στις 16 Ιανουαρίου 2014, η Ιρίνα Μπόκοβα υποχώρησε στην πίεση του Αραβικού Σύνδεσμου και ανέβαλε την έκθεση για πέντε μήνες, μετά από διαδηλώσεις των αραβικών κρατών στην UNESCO, υποστηρίζοντας ότι η έκθεση υπονόμευε την ειρηνευτική διαδικασία. Η απόφαση αυτή έγινε αντικείμενο αποδοκιμασίας από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, του τμήματος εξωτερικής πολιτικής του Καναδά και του κέντρου Βίσενταλ. Τελικά η έκθεση άνοιξε τις πύλες της τις 11 Ιουνίου 2014. Για την έκθεση, απονεμήθηκε στην Ιρίνα Μπόκοβα το ειδικό βραβείο του κέντρου Βίσενταλ τις 18 Νοεμβρίου 2015. Τις 28 Μαρτίου, μετά από τη δημοσίευση βίντεο με τις καταστροφές των αρχαιολογικών χώρων της Νιμρούντ και Χάντρα και της λεηλασίας του μουσείου της Μοσούλης από το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε, ξεκίνησε το πρόγραμμα Unite4Hertiage για την «προστασία των μνημείων που κινδυνεύουν από εξτρεμιστές».
Τον Ιούνιο του 2014, η βουλγαρική κυβέρνηση πρότεινε την Ιρίνα Μπόκοβα ως επίσημη υποψήφια της χώρας για τη θέση του γενικού γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών. Η νέα κυβέρνηση της Βουλγαρίας επιβεβαίωσε την υποψηφιότητα τον Ιανουάριο του 2015. Τις 9 Φεβρουαρίου 2016, το υπουργείο εξωτερικών της Βουλγαρίας ανακοίνωσε ότι είχε υποβάλλει επισήμως της υποψηφιότητά της για τη θέση στα Ηνωμένα Έθνη.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Προσωπικότητες της UNESCO κατηγορία:Βούλγαροι διπλωμάτες κατηγορία:Υπουργοί της Βουλγαρίας‎ κατηγορία:Ιππότες της Λεγεώνας της Τιμής Κατηγορία:Βούλγαροι Μακεδόνες
Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου παίδων 2011-12
Βαθμολογία
Κατηγορία:Α΄ Εθνική ποδοσφαίρου παίδων
Μαντάμ Σουσού (ταινία)
Η Μαντάμ Σουσού είναι μια ελληνική κωμική ταινία του 1948, σε παραγωγή Μέγα Φιλμ και σε σκηνοθεσία Τάκη Μουζενίδη. Το σενάριο το διασκεύασε ο Νίκος Τσιφόρος, ενώ η αρχική πηγή του έργου ήταν το μυθιστόρημα "Μαντάμ Σουσού" του Δημήτρη Ψαθά.
Πληροφορίες
Ο Αχιλλέας Μαμάκης έγραψε στην εφημερίδα Έθνος καυτηριάζοντας αυστηρά τη μεταφορά του μυθιστορήματος στην κινηματογραφική οθόνη:"Στο βιβλίο - αναντίρρητα - η υπερβολή διασκεδάζει. Στην οθόνη όμως φέρνει το εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα. Όχι μόνον δεν πείθει, αλλά και αμέσως ξενίζει. Κατόπιν - όσο μάλιστα εκτραχηλίζεται η υπερβολή - η εντύπωσις γίνεται ακόμη δυσμενέστερη και αρχίζει σχεδόν να ενοχλή. Καταντά, δηλαδή, προφανές ότι η Μαντάμ Σουσού δεν προσφέρεται να γίνη ταινία. Ο ολοζώντανος γελοιογραφικός τύπος του βιβλίου αποβαίνει κακόζηλο, ψεύτικο και τραβηγμένο από τα μαλλιά κατασκεύασμα, που ελάχιστες μόνον στιγμές προκαλεί το χονδρό γέλιο στο μεγάλο πλήθος."Δυστυχώς, η κόπια αυτής της ταινίας έχει χαθεί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1948 Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Σενάρια του Νίκου Τσιφόρου Κατηγορία:Ταινίες βασισμένες σε ελληνικά μυθιστορήματα Κατηγορία:Ταινίες με μουσική σύνθεση Κώστα Γιαννίδη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες
Γαργαλιάνοι
Οι Γαργαλιάνοι είναι κωμόπολη η οποία υπάγεται διοικητικά στον Δήμο Τριφυλίας, και βρίσκονται στα δυτικά του Νομού Μεσσηνίας, ενώ ως το 2010, αποτελούσαν έδρα του ομώνυμου Δήμου.
Ιστορία
Η ευρύτερη περιοχή των Γαργαλιάνων κατοικείται από το 3.000 π.Χ. και κατά την αρχαιότητα υπαγόταν στο βασίλειο της Πύλου υπό τον Νέστορα.
Ενετοκρατία
Κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας, το τότε χωριό των Γαργαλιάνων αναφερόταν ως Gargaliano, πιθανόν από το όνομα κάποιου Ενετού, που έζησε στην περιοχή.
Τουρκοκρατία
Ο Βρετανός αρχαιολόγος Γουίλλιαμ Τζελλ (Sir William Gell, 1777-1836), ο οποίος ταψίδεψε στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα από το 1804 ως το 1806 και ξανά από το 1811 και μετά, περιγράφοντας, στο περιηγητικόν έργο του Itinerary of the Morea: Being a Description of the Routes of that Peninsula, το οδοιπορικό της διαδρομής του, από την Πύλο (Navarino ή Neokastro) προς τους Γαργαλιάνους (Gargagliano) αναφέρει την κατάσταση του χωριού την εποχή εκείνη ως εξής: «Ο Γαργαλιάνος είναι μεγάλο ελληνικό χωριό με θέα προς την πεδιάδα και την Πρώτη προς τα δυτικά. Τα σπίτια είναι σε καλή κατάσταση και ο οικισμός, ο οποίος βρίσκεται στα ψηλά, είναι πολύ εξωραϊσμένος από πολλά κυπαρίσσια».
Οι Γαργαλιάνοι στην «κοινωνία της σταφίδας»
Οι Γαργαλιάνοι, όπως και άλλες κωμοπόλεις και χωριά της δυτικής Πελοποννήσου, διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην παραγωγή της σταφίδας, κατά το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα ως και τις αρχές του 20ου αιώνα, καθώς η σταφιδοκαλλιέργεια εξελίσσεται σταδιακά σε μονοκαλλιέργεια. Σύμφωνα με την ιστορικό Καίτη Αρώνη-Τσίχλη: "Μετά το άνοιγμα της γαλλικής αγοράς (1878 και εξής) όλη η εθνική οικονομία εξαρτάται από την εξαγωγή του «χρυσοφόρου» προϊόντος (που αντιπροσωπεύει πάνω από το μισό των συνολικών εξαγωγών της χώρας). Γύρω από την καλλιέργεια και το εμπόριο της σταφίδας ζει και αναπτύσσεται ένας ολόκληρος κόσμος, η «κοινωνία της σταφίδας». Στα μεγάλα αστικά κέντρα, όπως η Πάτρα ­ κατ' εξοχήν πόλη-λιμάνι που οργανώνει την παραγωγή του προϊόντος και ελέγχει τις εξαγωγές ­ ή ο Πύργος, αλλά και στα χωριά και στις κωμοπόλεις, όπως το Ξυλόκαστρο, τα Λεχαινά, οι Γαργαλιάνοι ή τα Φιλιατρά, όλη η ζωή και οι δραστηριότητες των κατοίκων καθορίζονται από τη σταφίδα. Μια ολόκληρη αλυσίδα επαγγελμάτων, από τους σταφιδοπαραγωγούς και τους σταφιδεμπόρους, τους τραπεζίτες, τους μεσίτες, τους παραγγελιοδόχους, τους ασφαλιστές και τους δικηγόρους ως τους φορτωτές, τους μαουνιέρηδες και τους εργάτες κατασκευής κιβωτίων, ζει, ευημερεί και πλουτίζει χάρη στη σταφίδα". Το λιμάνι των Γαργαλιάνων, ο Μάραθος, με το τελωνείο του, θα διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην εξαγωγή της σταφίδας, αλλά και άλλων προϊόντων της περιοχής, όπως το λάδι, το κρασί και το αλάτι, προς τα μεγάλα εμπορικά κέντρα. Μετά το 1925 ενεργότερο ρόλο θα έχουν επίσης ο Αυτόνομος Σταφιδικός Οργανισμός (ΑΣΟ) και στη συνέχεια μεταγενέστερα, από το 1934, ο Αγροτικός Συνεταιρισμός Γαργαλιάνων. Η κορύφωση του σταφιδικού ζητήματος, ξεκινά από τους Γαργαλιάνους, όπου έγινε και το Σταφιδικό Συνέδριο (31 Ιουλίου 1935), το οποίο ακολούθησε η μεγάλη εξέγερση - ξεσηκωμός του Αυγούστου του 1935, η οποία επεκτάθηκε σε ολόκληρη την Πελοπόννησο, με συλλαλητήρια και αγροτικές κινητοποιήσεις, οι οποίες τελικά αντιμετωπίστηκαν με βίαιη καταστολή, από την τότε κυβέρνηση.
Διοικητική ιστορία των Γαργαλιάνων
Η παλαιότερη ονομασία του αρχικά χωριού ήταν Γαργαλιάνος, αλλά άρχισε να αναφέρεται και ως Γαργαλιάνοι τουλάχιστον από το 1835. Πάντως το τότε χωριό συναντάται και με την ίδια ονομασία και σε προγενέστερες βιβλιογραφικές πηγές-αναφορές. Ο οικισμός αναφέρεται, σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Ο Γαργαλιάνος (Gargaliano), ανήκε, το 1689, στην επαρχία της Αρκαδίας (ή Αρκαδιάς, δηλαδή την περιοχή της σημερινής Κυπαρισσίας), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης). Ο οικισμός του Γαργαλιάνου προσαρτήθηκε και έγινε έδρα για τον παλαιό Δήμο Πλαταμώδους το 1835, ενώ το 1840 αποσπάται από τον Δήμο Πλαταμώδους και προσαρτάται στον Δήμο Φλεσσιάδος. Ο Γαργαλιάνος αναφέρεται ως κωμόπολη, το 1853 στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή ως χωριό του Δήμου Φλεσιάδος της Επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 1.699 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851. Το 1855 αποσπάται από τον Δήμο Φλεσσιάδος και επαναπροσαρτάται, ως έδρα και πάλι στον Δήμο Πλαταμώδους, ενώ η κωμόπολη αρχίζει σταδιακά να αναφέρεται και επισήμως ως Γαργαλιάνοι, σύμφωνα και με την απογραφή του 1861. Το 1899 μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας, για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας, ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Το 1912 αποσπάται από τον Δήμο Πλαταμώδους και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Γαργαλιάνων. Παρέμεινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, από το 1912 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Γαργαλιάνων, ενώ από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας. Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας.
Κοινοτάρχες και δήμαρχοι Γαργαλιάνων
Πρόεδροι της Κοινότητας διετέλεσαν οι: Δήμαρχοι διατέλεσαν οι:
Κάτοικοι
Οι Γαργαλιάνοι, με βάση την απογραφή του 2011, έχουν 5.007 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται με το εμπόριο και την παροχή υπηρεσιών, τον τουρισμό, καθώς και σε διάφορες αγροτικές εργασίες. Η βασική αγροτική παραγωγή αφορά την ελιά και τα αμπέλια. Το καλοκαίρι ο πληθυσμός του αυξάνεται, παράλληλα με την αύξηση της τουριστικής κίνησης, αλλά και των ομογενών από διάφορες χώρες του εξωτερικού.
Κτίρια
μικρογραφία|Ο ναός της Παναγίας, στην κεντρική πλατεία των Γαργαλιάνων, σε φωτογραφία του 2009, πριν την αφαίρεση του λευκού σοβά. μικρογραφία|Ο ναός της Παναγίας ή Ιερός Ναός Γεννήσεως της Θεοτόκου (Γεννέσιον της Θεοτόκου ή Γενέθλιον της Θεοτόκου). Στην κωμόπολη λειτουργεί αθλητικό κέντρο, με στάδιο και κλειστό γυμναστήριο, τραπεζικά υποκαταστήματα, ταχυδρομείο, αγροτικό ιατρείο, διάφορα άλλα ιατρεία, Κέντρο Υγείας, τρία δημοτικά σχολεία καθώς και Γυμνάσιο και Λύκειο. Η πόλη είναι επίσης έδρα αρκετών πολιτιστικών, αναπτυξιακών και αθλητικών σωματείων, καθώς και της Μπρίσκειου Δημοτικής Βιβλιοθήκης.
Εκκλησίες
Η κεντρική εκκλησία των Γαργαλιάνων είναι ο Ιερός Ναός Γεννήσεως της Θεοτόκου (Γεννέσιον της Θεοτόκου), ο οποίος αποπερατώθηκε το 1715 (είχε θεμελιωθεί επί Βενετών) και βρίσκεται στο δυτικό άκρο της κεντρικής πλατείας, ενώ μεγάλες εκκλησίες της κωμόπολης είναι επίσης ο Ιερός Ναός του Αγίου Σπυρίδωνος και ο Ιερός Ναός των Αγίων Πάντων, οι οποίοι υπάγονται στην Ιερά Μητρόπολη Τριφυλίας και Ολυμπίας. Ο πολιούχος Άγιος των Γαργαλιάνων είναι ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης και η μνήμη του τιμάται, στον Ιερό Ναό Γεννήσεως της Θεοτόκου, στις 3 Οκτωβρίου. Αλλες εκκλησίες των Γαργαλιάνων είναι ο Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου, ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου, ο Ιερός Ναός του Αγίου Αθανασίου, επισκόπου Χριστιανουπόλεως (κοιμητηριακός ναός) και ο Ιερός Ναός του Πρφοφήτη Ηλία.
Προφήτης Ηλίας
μικρογραφία|Το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία. Στο βορειοδυτικό άκρο των Γαργαλιάνων, πάνω στο υψηλότερο ύψωμα της κωμόπολης, βρίσκεται το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία. Από το πλάτωμα-εξώστη του χώρου αυτού, ο θεατής μπορεί να έχει θέα προς το Ιόνιο Πέλαγος και τη αντικρινή νήσο Πρώτη. Την παραμονή του εορτασμού της μνήμης του  Προφήτη Ηλία, το  γραφικό εξωκλήσι  μαζεύει πλήθος πιστών που πηγαίνουν να ανάψουν το κερί τους και να προσκυνήσουν την εικόνα του προφήτη.
Παραλίες
Σε κοντινές αποστάσεις από την κωμόπολη βρίσκονται αρκετές παραλίες, όπως, οι Παραλίες του Μαράθου, η Παραλία του Λαγκουβάρδου στον Λαγκούβαρδο, η Παραλία του Αϊ-Γιαννάκη, η Παραλία του Βρωμονερίου στο Βρωμονέρι, η Παραλία της Αγιά Σωτήρας στον Βρυσόμηλο (ή Αγία Σωτήρα) και η Παραλία της Χρυσής Ακτής, γνωστή και ως «Μάτι», κοντά στα Ρίκια.
Τοπικά έθιμα - πανηγύρια
Τα τοπικά έθιμα και τα πανηγύρια των Γαργαλιάνων διακρίνονται για την ιδιαιτερότητά τους:
Προσωπικότητες από τους Γαργαλιάνους
Αναφέρονται παρακάτω γνωστές προσωπικότητες που γεννήθηκαν, κατάγονταν ή είχαν κάποιου είδους σχέση με την κωμόπολη των Γαργαλιάνων:
Αθλητικός Όμιλος "Τέλος Άγρας"
μικρογραφία|Το Δημοτικό Στάδιο των Γαργαλιάνων.
Στο Δημοτικό Στάδιο των Γαργαλιάνων  Τέλος Άγρας, στεγάζεται και ο ομώνυμος Αθλητικός Όμιλος "Τέλος Άγρας", ο οποίος ιδρύθηκε το 1952, και έχει τμήματα ποδοσφαίρου και στίβου, τα οποία συμμετέχουν σε διάφορες τοπικές κατηγορίες.
Πηγές
Οι απογραφές των Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, Corner (1689), Grimani (1700) Angelo Emo (ίσως το 1708), η αχρονολόγητη απογραφή που αναφέρεται στο χειρόγραφο Querini-Stampalia (ίσως το 1711), είναι τέσσερις από τις διάφορες βενετσιάνικες απογραφές, οι οποίες επιχειρήθηκαν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Μέχρι σήμερα πλήρως έχει δημοσιευθεί μόνο η απογραφή Grimani, από τον ιστορικό και ομότιμο διευθυντή ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών (ΕΙΕ) Βασίλη Παναγιωτόπουλο, στο έργο του "Πληθυσμός και οικισμοί της Πελοποννήσου. 13ος - 18ος αιώνας", (1985).
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Κωμοπόλεις του νομού Μεσσηνίας Κατηγορία:Δήμος Τριφυλίας
Κάνε λιγάκι υπομονή
Το κάνε λιγάκι υπομονή είναι ένα από τα πιο φημισμένα τραγούδια του ελληνικού τραγουδιού σε στίχους και μουσική του Βασίλη Τσιτσάνη. Ερμηνεύτηκε από την Μάγια Μελάγια, Γιώργο Νταλάρα, Σωτηρία Μπέλλου, Λιζέτα Καλιμέρη, Γιώτα Νέγκα, Γιάννη Πάριο, Μαρινέλλα και άλλους.
Κατηγορία:Τραγούδια του 1948 Κατηγορία:Τραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη
Αξιοθέατα Σαλαμίνας
Η πόλη της αρχαίας Σαλαμίνας
Στην αρχαία Ελλάδα, οι συγγραφείς αναφέρουν δύο πόλεις στο νησί της Σαλαμίνας, την Αρχαία και την Ομηρική Σαλαμίνα. Η Ομηρική Σαλαμίνα βρισκόταν στο νότιο τμήμα του νησιού και σύμφωνα με τον Παυσανία ήταν «νοτίως τετραμμένην προς την Αίγιναν». Για την πόλη της Αρχαίας Σαλαμίνας αναφέρεται πως βρισκόταν στη χερσονοειδή περιφέρεια που σήμερα είναι γνωστή και ως Κυνοσούρα και στην επόμενη μικρότερη χερσόνησο όπου σήμερα συναντάμε το Καματερό και τμήμα τα κοινότητας Αμπελακίων. Πάντα σύμφωνα με τους αρχαίους συγγραφείς, το κυρίως τμήμα της πόλης βρισκόταν στα Αμπελάκια και είχε ερείπια τειχών, περιβόλου και οικοδομημάτων αρχαίων τα οποία έχουν σχέση με τα «αγοράς ερείπια», τον «Βωμό των δώδεκα Θεών», το «Τέμενος του Αίαντος» το «Αιάντειον», το «Ιερόν Ασκληπιού», τον ανδριάντα του Σόλωνος και της Δημοκρατίας, τη Στοά, την Εξέδρα, τα Ιερά του Ερμού και του Διονύσου και το Γυμνάσιο. Ακόμη, στην περιοχή υπήρχαν το Τρόπαιο της Αρτέμιδος και του Δία, των Μοιρών το θέατρο και το ισχυρό λιμάνι με πολύ καλές ναυπηγικές εγκαταστάσεις το οποίο είναι ευδιάκριτο μέχρι και σήμερα.
Υπάρχουν δύο εκδοχές για την αρχαία πόλη. Η μία αναφέρει πως συνοικίστηκε μετά την προσάρτηση του νησιού στο Κράτος των Αθηνών, ενώ η δεύτερη αναφέρει πως ο οικισμός που πιθανότατα προϋπήρχε εκεί, εξελίχθηκε σε πόλη γνωστή και ως Κούλουρις και είναι η ίδια με αυτή της πόλης της Σαλαμίνας των ιστορικών χρόνων. Έχουν βρεθεί υστεροελλαδικά ευρήματα που αφορούν οικισμό που βρισκόταν στα Σελήνια, στην περιοχή των Καμινιών, που βρίσκεται στα Αμπελάκια.
Ο όρμος στα Αμπελάκια με τη μικρή κοιλάδα και τη δυνατότητα επαφής που προσφέρει με τον Πειραιά, μετά την κατάκτηση του νησιού από τους Αθηναίους, έδωσε τη δυνατότητα εγκατάστασης στην περιοχή ενός αστικού κέντρου το οποίο στη συνέχεια σχηματίστηκε η ξακουστή πόλη του Χρυσού αιώνα του Περικλή (5ος π.Χ.), η οποία στη συνέχεια εξελίχθηκε σε μεγάλο λιμάνι ανταλλαγής αγαθών, επικοινωνίας και εμπορικός σταθμός. Τα παραπάνω γεγονότα επαληθεύονται και από ευρήματα της ανασκαφής που διενήργησε ο Αντώνιος Κεραμόπουλος το 1918. Στα ευρήματα αυτά περιλαμβάνονται βάθρα αναστημάτων, θραύσματα αγγείων, μέρος του τοίχους της πόλης κ.α.
Η οικονομία του νησιού ενισχύθηκε περαιτέρω μετά τα μέσα του 4ου αιώνα, όταν η Αθήνα είχε πλέον δικό της νόμισμα. Μπορεί ως τότε η οικονομία της Σαλαμίνας να στηριζόταν κυρίως σε αγροτικά προϊόντα, ωστόσο έπειτα εξελίχθηκε σε εμπορευματική και ανεξαρτητοποιήθηκε σε έναν βαθμό από την Αθηναϊκή Οικονομική Διοίκηση. Από το 318 π.Χ., όταν οι κάτοικοι του νησιού αποστάτησαν από την Αθηναϊκή κυριαρχία με αρχηγό τον Αισχητάδη και προσχώρησαν στον Κάσσανδρο, ακολούθησε μια έντονη περίοδος. Πριν το 307 π.Χ., οι Αθηναίοι προσπάθησαν να πάρουν πίσω τη Σαλαμίνα και τα κατάφεραν με τη βοήθεια του Δημητρίου του Πολιορκητή, και στη συνέχεια εκδικήθηκαν του κατοίκους της διώχνοντάς τους και εγκαθιστώντας στην περιοχή Αθηναίους κληρούχους και καταδικάζοντας τον Αισχητάδη σε θάνατο. Στη συνέχεια, το νησί ανεξαρτητοποιήθηκε ξανά όταν πλέον ήταν υπό την προστασία των Μακεδόνων, μια περίοδος που κράτησε 60 χρόνια, και παραχωρήθηκε πάλι στους Αθηναίους, την περίοδο της Αχαϊκής Συμπολιτείας. Τη συγκεκριμένη περίοδο στρατεύματα λεηλάτησαν το νησί χωρίς κανένα ενδοιασμό.
Τα Ελληνιστικά χρόνια, η Σαλαμίνα παρουσιάζεται ως αυτόνομος Δήμος, με δικό της νόμισμα μέχρι και τους Ρωμαϊκούς χρόνους, αν και ήταν άμεσα εξαρτημένη από την Αθήνα. Η Αρχαία πόλη ήταν σημαντική για τους Αθηναίους, αφού είχε εξελιχθεί σε σημαντικό εμπορικό σταθμό, και αυτό φαίνεται από την επιμονή τους για κυριαρχία στο νησί και τη διατήρηση των δικαιωμάτων στις προσόδους. Ακόμη, έντονη ήταν η εξάρτηση των Σαλαμίνιων από την Αθήνα, γεγονός που φαίνεται από τη συμμετοχή εφήβων ενόπλων από την Αθήνα στο εσωτερικό του νησιού.
Οι γιορτές των κατοίκων του νησιού ήταν εντυπωσιακές. Το τυπικό της γιορτής πριν από τον πλου προς το τέμενος του Αίαντα, περιλάμβανε ανάπλου με δύο μικρότερα πλοία μέχρι το τρόπαιο που είχε ιδρύσει ο Θεμιστοκλής στην άκρης της Κυνοσούρας. Εκεί θυσίαζαν προς τιμή του Δία, και στη συνέχεια κατευθύνονταν προς το λιμάνι της Αρχαίας Σαλαμίνας όπου και γινόταν συναγωνισμός των πλοίων. Μετά αποβιβάζονταν, τελούσαν μία πομπή και πρόσφεραν θυσία στους μεγάλους Θεούς και οι ένοπλοι έφηβοι επισκέπτονταν την ύπαιθρο του νησιού. Η γιορτή των Αιαντείων είναι πιθανό να ξεκίνησε να γίνεται μετά τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας. Σχετική με αυτή τη γιορτή είναι η στήλη με ψήφους του 4ου αιώνα π.Χ. που βρέθηκε στο Μούλκι, η οποία μεταφέρθηκε εκεί τους νεότερους χρόνους, δυστυχώς αρκετά φθαρμένη αλλά με εμφανή την ανάγλυφη αναπαράσταση του Αίαντα και της νύμφης της Σαλαμίνας. Στην αναπαράσταση αυτή, ο Αίαντας φαίνεται να στεφανώνει κάποιον άντρα που πιθανότατα είναι κοσμήτης εφήβων.
Σχετικά με τα τείχη της Σαλαμίνας, οι επιγραφές που έχουν βρεθεί αναφέρουν πως επισκευάστηκαν μεταξύ του 307 π.Χ. και του 304 π.Χ.. Το τείχος της Στοάς οικοδομήθηκε περίπου το 130 π.Χ., ενώ την ίδια περίοδο επισκευάστηκαν και επικοσμήθηκαν διάφορες θέσεις της πόλης.
Ανατολικά της Παναγίας του Αμπελακίου, στα δεξιά του δρόμου, βρέθηκαν υπολείμματα Μακεδονικού Καμαρωτού Τάφου, γεμάτος με απανθρακωμένα ανθρώπινα οστά. Τα ευρήματα αυτά μαρτυρούν ενταφιασμό λειψάνων, πιθανότατα μετά από επιδημία ή πολεμική ενέργεια, σίγουρα όμως φανερώνει μια δύσκολη και οδυνηρή περιπέτεια για τους κατοίκους του νησιού κατά την περίοδο των Ελληνιστικών χρόνων.
Αργότερα, κατά τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους, ο Παυσανίας επισκέπτεται την πόλη της Αρχαίας Σαλαμίνας και καταγράφει όλα τα ερείπια που έχουν μείνει εκεί και έδειχναν την ακμή της πόλης τα ιστορικά χρόνια. Ο Παυσανίας βρήκε την πόλη τελείως ερειπωμένη, γεγονός στο οποίο συνέβαλε ο υποβιβασμός της Αθήνας τόσο πολιτικά όσο και οικονομικά κι έτσι έχασε την ικανότητά της στη διατήρηση και την επιρροή σχετικά με την παραγωγή πρωτογενών προϊόντων στους γύρω Δήμους της.
Υπό αυτές τις συνθήκες οι κάτοικοι της Αρχαίας πόλης μετακινήθηκαν προς το υπόλοιπο νησί. Έτσι, πολλοί από αυτούς εγκαταστάθηκαν στην αθέατη από τη θάλασσα πλευρά της περιοχής για λόγους ασφαλείας, κοντά στον προφήτη Ηλία, στη σημερινή πόλη του νησιού, παίρνοντας μαζί και το όνομα της παλιάς τους πόλης η οποία σήμερα ονομάζεται Κούλουρη. Ακόμη, κάποιοι από αυτούς εγκαταστάθηκαν στην κοιλάδα του Μουλκίου και της Κακής Βίγλας. Έχει βρεθεί το ερείπιο της Φραγκοκλησιάς (Αγίας Τριάδος 65 στο Αμπελάκι) το οποίο αποτελεί λείψανο Ρωμαϊκών χρόνων, με λίθινο κίονα ο οποίος στέκει σήμερα στην αυλή μιας σύγχρονης κατοικίας, ενώ αγνοείται στον ίδιο χώρο η τύχη δύο Ιωνικών κιονόκρανων.
Σύμφωνα με όλα τα παραπάνω, γίνεται σαφές πως η Αρχαία πόλη της Σαλαμίνας αποτελούσε έναν από τους πιο σημαντικούς εμπορικούς και οικονομικούς σταθμούς της αρχαιότητα, ενώ παράλληλα είχε σημαντικό ρόλο στην ευρύτερη περιοχή. Η Β’ Εφορεία Αρχαιοτήτων υπό την επίβλεψη της Εφόρου Αρχαιοτήτων και Ιφιγένειας Δεκουλάκου, συχνά ανακαλύπτουν σημαντικά αρχαία ευρήματα. Πρόσφατα βρήκαν ένα ψηφιδωτό της Δρυίδος, και ακόμη και λείψανα οικιών σε πολύ καλή κατάσταση, με αυλές, πηγάδια και λουτρά. Οι τάφοι που βρέθηκαν είναι κιβωτιόσχημοι, λακκοειδείς και κεραμοσκεπείς.
Τα ευρήματα στη Σαλαμίνα είναι ανεξάντλητα και πιθανότατα στο μέλλον θα δώσουν την πρέπουσα προβολή τόσο στην Αρχαία πόλη της Σαλαμίνας, όσο και στη Σαλαμίνα.
Οι ανεμόμυλοι
Οι δύο ανεμόμυλοι βρίσκονται στον λόφο του Αγίου Νικολάου ή αλλιώς «Λόφο των Μύλων» και υπολογίζεται πως είναι χτισμένοι τον 18ο αιώνα. Είναι οι μόνοι ανεμόμυλοι που έχουν διασωθεί από τους 10 που χτίστηκαν τα πρώτα μετά-επαναστατικά χρόνια στο νησί της Σαλαμίνας.
Κατασκευάστηκαν από συντεχνίες ειδικών μαστόρων για ανεμόμυλους, έχουν πυργόσχημη κουλουροκονική μορφή με εμφανή τειχοποιία και ασβεστόλιθους. Κάθε ένας έχει μια πόρτα η οποία βλέπει στην ανατολή και δύο παράθυρα στο Ανώι, τα οποία κάθε ένα βλέπει προς ανατολικά και δυτικά αντίστοιχα. Η οροφή τους είναι κατασκευασμένη από χόρτα τα οποία δίνουν τη μορφή του τρούλου.
Δράμι
Το δράμι είναι μονάδα μέτρησης βάρους, σε χρήση στην Ελλάδα μέχρι το 1959. Ένα δράμι στην Ελλάδα ήταν ισοδύναμο με 3,203 γραμμάρια. 400 δράμια ισοδυναμούσαν με μια οκά.
Αξιοθέατα Σαλαμίνας
Οι ανεμόμυλοι
Την εποχή που χτίστηκαν βοηθούσαν στην κάλυψη των επισιτιστικών αναγκών της Σαλαμίνας. Μέχρι την τελευταίας εικοσαετία του 19ου αιώνα λειτουργούσαν παράλληλα με τους αλογόμυλους και τους χειρόμυλους. Στη συνέχεια έπαψαν να λειτουργούν καθώς τη θέση τους πήραν οι δύο πρώτοι ατμοκίνητοι αλευρόμυλοι στην παραλία της Σαλαμίνας.
Δράμι
Η λέξη είναι αντιδάνειο και προέρχεται από το αραβικό ντιράμ (ή ντιρχάμ), το οποίο με τη σειρά του προέρχεται από τη αρχαία δραχμή.
Το βάρος του δραμιού ήταν διαφορετικό κατά τόπους:
Η λέξη χρησιμοποιείται και μεταφορικά για να δείξει την πολύ μικρή ποσότητα, όπως στην έκφραση "δεν έχει δράμι μυαλό" (δεν έχει σχεδόν καθόλου μυαλό - δεν είναι έξυπνος).
Η έκφραση «τα έχει τετρακόσια» αναφέρεται σε άνθρωπο που έχει πλήρη επίγνωση και λογική (δεν του λείπει κανένα από τα 400 δράμια που υπάρχουν σε μια οκά).
Αξιοθέατα Σαλαμίνας
Οικία Άγγελου Σικελιανού
Απέναντι από τη Μονή της Φανερωμένης, στην παραλία, βρίσκεται το σπίτι του μεγάλου νεοέλληνα ποιητή, Άγγελου Σικελιανού. Εκεί έζησε από το 1933 έως το 1950, ενώ αποτέλεσε τόπο έμπνευσης για εκείνον αφού εκεί συνέγραψε τα πιο σπουδαία έργα του. Η κατοικία του ανακαινίστηκε και πλέον στεγάζει μουσείο στο οποίο φιλοξενούνται προσωπικά αντικείμενα, έπιπλα και κειμήλια του ποιητή.
Δράμι
Αναφορές
Δραμι Δραμι
Αξιοθέατα Σαλαμίνας
Δημοτική βιβλιοθήκη
Στεγάζεται στο νέο Δημαρχείο-Πολιτιστικό Κέντρο, σε αίθουσα η οποία φέρει το όνομα του Σαλαμίνιου αρχαιολόγου και βυζαντινολόγου, Δημήτρη Ι. Πάλλα, οποίος υπήρξε καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών στην έδρα της Βυζαντινής αρχαιολογίας το 1966. Η βιβλιοθήκη δημιουργήθηκε το 1998 και διαθέτει μια συλλογή με 15.000 βιβλία και 10.000 τίτλους, από όλες τις κατηγορίες, τα οποία είναι όλα ταξινομημένα σύμφωνα με το δεκαδικό σύστημα DEWEY. Τέλος, διαθέτει αρχείο εφημερίδων τοπικού ενδιαφέροντος, καθώς και αρχείο με εκδόσεις Σαλαμίνιων συγγραφέων.
Σπήλαιο του Ευριπίδη
Βρίσκεται στην περιοχή Περιστέρια της Σαλαμίνας, η οποία είναι στα νότια του νησιού (απέναντι από την Αίγινα). Η ανασκαφή του σπηλαίου έγινε από τον επίκουρο καθηγητή Προϊστορίας Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Κ. Γιάννο Γ. Λώλο, την περίοδο 1994 με 1997. Συμμετείχε επιστημονική ομάδα υπό τη διεύθυνση του καθηγητή, ενώ συμπαράσταση υπήρξε από την Εφορεία Παλαιοανθρωπολογίας-Σπηλαιολογίας του Υπουργείου Πολιτισμού. Οι έρευνες ενισχύθηκαν οικονομικά από τον Δήμο Σαλαμίνας και διάφορους φορείς. Η είσοδος του σπηλαίου είναι στενή, αθέατη από την ακτή του όρμου των Περιστερίων και σε υψόμετρο 120 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Από το φυσικό άνδηρο της εισόδου του σπηλαίου υπάρχει θέα προς το Σαρωνικό. Εσωτερικά θυμίζει λαβύρινθο αφού διαθέτει 10 θαλάμους με στενούς διαδρόμους και οροφές με σταλαγμιτικά παραπετάσματα. Το μήκος του υπολογίζεται στα 47 μέτρα περίπου. Σύμφωνα με τα ευρήματα, αποδεικνύεται πως χρησιμοποιήθηκε κατά τις εξής περιόδους: Νεώτερη νεολιθική, Ύστερη Μυκηναϊκή, Κλασική, Ρωμαϊκή και Φραγκοκρατία.
Ανάμεσα στα ευρήματα βρέθηκαν νομίσματα, αντικείμενα της θρησκείας, κοσμήματα, μια σιδερένια αιχμή και ένα τμήμα σκάφους στο οποίο αναγράφεται στην εξωτερική του πλευρά το όνομα του Ευριπίδη. Σύμφωνα με τις ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν και πληροφορίες από έγγραφα του Φιλοχόρου, του Ανώνυμου Συντάκτη του Βίου του Ευριπίδη, του Σάτυρου και του Aulus Gellius, το σπήλαιο αυτό ήταν το ησυχαστήριο του μεγάλου τραγικού. Πιο συγκεκριμένα, θεωρείται πως σε αυτό το σπήλαιο ο Ευριπίδης επεξεργάστηκε την τραγωδία του «Ιππόλυτος».
Για να επισκεφθεί κάποιος το πλάτωμα της εισόδου του σπηλαίου αρκεί να ξεκινήσει από τον όρμο των Περιστερίων και στη συνέχεια να περπατήσει για περίπου 20 λεπτά. Στη διαδρομή για το σπήλαιο, ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα να συναντήσει το Ιερό του Διονύσου και μια αρχαία πηγή νερού.
Πέτρινος Φάρος
Στα νότια της Σαλαμίνας, στο ακρωτήρι Λυκόπουλο (μεταξύ των περιοχών Κολώνες και Περιστέρια), είναι χτισμένος ο πέτρινος φάρος και αποτελεί ένα από τα πιο γοητευτικά αξιοθέατα του νησιού. Έχει ύψος 34 μέτρα και κατασκευάστηκε το 1901. Ο φάρος διαθέτει ένα μικρό σπιτάκι για το φαροφύλακά του με θέα στη θάλασσα και τον Σαρωνικό.
Τύμβος των Σαλαμινομάχων
Ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν στο ακρωτήριο της Κυνοσούρας έδειξαν πως ο τύμβος ανήκει στους νεκρούς πολεμιστές της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας το 480 π.Χ.. Τα ευρήματα είναι τεράστιας αρχαιολογικής σημασίας αφού πάνω σε αυτόν συναντάμε πολλά ερείπια και θεμελιώσεις.
Παραπομπές
Σαλαμινα Αξιοθεα
Μικρόμετρο
thumb|right|Ένας κόκκος σκόνης διαστάσεων ενός μικρόμετρου, πάνω στο κεφάλι μιας καρφίτσας Το μικρόμετρο αποτελεί μονάδα μήκους ίση με το εκατομμυριοστό του μέτρου. Λέγεται και μικρόν. Διεθνή σύμβολά του είναι τα μm και μ. Στην ελληνική αποδίδεται και ως χιλιοστό του χιλιοστού ή χιλοστομέτρου.
Μια απ' τις χρήσεις του είναι στη βιολογία, για τη μέτρηση του μεγέθους κυρίως ιών, την περιγραφή του μεγέθους των ινίδιων χρωματίνης στους ευκαρυωτικούς οργανισμούς και άλλων μικροβίων με τη χρήση μικροσκοπίου.
תחיליות במערכת היחידות הבינלאומית
Μάχη του Βαλτετσίου (1944)
Η Μάχη του Βαλτετσίου έλαβε χώρα στις 15 Ιουνίου του 1944, στο Βαλτέτσι, στη νοτιοδυτική Αρκαδία, ανάμεσα σε δυνάμεις του ΕΛΑΣ και του Λόχου Ασφαλείας Βαλτετσίου, που είχε συγκροτηθεί από κατοίκους του χωριού και είχε εξοπλιστεί από το Αρχηγείο Χωροφυλακής της Τρίπολης. Η μάχη έληξε με την επικράτηση των δυνάμεων του ΕΛΑΣ. Ακολούθησαν δολοφονίες μελών του λόχου και εκτελέσεις αιχμαλώτων μετά τη διενέργεια στρατοδικείων στη Στεμνίτσα και τη Δημητσάνα.
Υπόβαθρο
Η Πελοπόννησος την περίοδος της κατοχής ήταν αρχικά στην ιταλική ζώνη ελέγχου αλλά μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας πέρασε στη γερμανική ζώνη. Οι κάτοικοι του Βαλτετσίου δεν ενοχλούνταν από τις κατοχικές δυνάμεις λόγω της γεωγραφικής θέσης του χωριού ενώ θεωρούσαν το ΕΑΜ "περιττή οργάνωση". Υπήρχε συχνή επικοινωνία των Βαλτετσιωτών με την Τρίπολη για εμπορικές συναλλαγές, η οποία όμως από την άνοιξη του 1944 έγινε πιο δύσκολη λόγω των περιορισμών που είχε επιβάλλει το ΕΑΜ στις μετακινήσεις των κατοίκων του χωριού. Το γεγονός αυτό έγινε αντιληπτό από τους κτηνοτρόφους του χωριού με καθυστέρηση λόγω της απομόνωσής τους στα βοσκοτόπια.
Στις αρχές του Μαΐου επέστρεψαν στο χωριό και ήρθαν σε σφοδρή ρήξη με το ΕΑΜ. Η αδιαλλαξία των κατοίκων του Βαλτετσίου οφείλεται και στην ενθάρρυνση της αντίδρασης των κατοίκων από τον κατοχικό νομάρχη Αρκαδίας, Κώστα Εικοσιπένταρχο. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τη σύλληψη 3 Βαλτετσιωτών και 300 Αχλαδοκαμπιτών από τους Γερμανούς ως αντίποινα ενέδρας του ΕΛΑΣ, την παθητικότητα που επέδειξε η οργάνωση για την απελευθέρωση των αιχμάλωτων, αλλά και την πίεση του νομαρχιακού οργανωτή του ΕΑΜ για ένταξη κατοίκων στον ΕΛΑΣ, οδήγησε ορισμένους κατοίκους να σκεφτούν τη κατάταξή τους στα Τάγματα Ασφαλείας.
Συγκρότηση του Λόχου
Ορισμένοι διαφωνούσαν με τους σφόδρα αντικομμουνιστές σχετικά με την εξόπλιση του χωριού. Η επικράτηση των δεύτερων όμως οδήγησε στον εξοπλισμό του χωριού από το αρχηγείο χωροφυλακής Τριπόλεως, στις 26 Μαΐου 1944. Η επικράτηση των αντικομμουνιστών, κατά πάσα πιθανότητα, οφείλεται και στην ένταξη Αχλαδοκαμπιτών στο Τάγμα Ασφαλείας Τριπόλεως. Με αυτό το τρόπο, συγκροτήθηκε Λόχος Ασφαλείας του οποίου διοικητής ανέλαβε ο λοχαγός Μιχαήλ Αριστομενόπουλος. Μετά τον εξοπλισμό μικρές ομάδες του λόχου δρούσαν στα σύνορα του χωριού ως ανιχνευτές για ενδεχόμενες κινήσεις ανταρτών και έκαναν συλλήψεις ατόμων που υποπτεύονταν ότι ήταν μέλη του ΕΑΜ ενώ παρατηρούνταν και περιστατικά ζωοκλοπών. Επιπροσθέτως,είχαν γίνει επιδρομές σε ορεινά χωριά της Γορτυνίας και της Μεγαλόπολης, ενώ 63 ταγματασφαλίτες από το Βαλτέτσι συμμετείχαν στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις που διενήργησε η Βέρμαχτ στον Πάρνωνα και τον Ταΰγετο τον Ιούνιο του 1944 μαζί με ταγματασφαλίτες από την Τρίπολη.
Στο Λόχο Βαλτετσίου είχαν ενταχθεί και κάτοικοι από τους Αραχαμίτες. Στις 8 Ιουνίου 1944 ορισμένα μέλη του Λόχου πήγαν στο χωριό για να βοηθήσουν τους κατοίκους αυτούς να μεταφέρουν τα μέλη των οικογενειών τους στο Βαλτέτσι. Προκειμένου να διασφαλίσουν ότι δε θα υπάρξουν αντίποινα των ανταρτών σε άλλους συγγενείς τους, που παρέμειναν στο χωριό, καθώς και σε βάρος άλλων συγχωριανών τους που κρατούνταν σε στρατόπεδα των ανταρτών συνέλαβαν 19 άτομα και τους πήραν μαζί τους στο Βαλτέτσι.
Η μάχη
Η επίθεση ξεκίνησε τα ξημερώματα της 15ης Ιουνίου με επικεφαλής το μέραρχο Ιωάννη Παντελάκη και τον Άρη Βελουχιώτη. Τόσο ο Βελουχιώτης όσο και πολιτικά στελέχη του ΕΛΑΣ είχαν δώσει εντολή στους αντάρτες να αντιμετωπίσουν με σκληρότητα τους ενόπλους στο Βαλτέτσι.
Επακόλουθα
Μετά τη μάχη, ένοπλοι και άλλοι κάτοικοι του χωριού συνελήφθησαν από τους αντάρτες και οδηγήθηκαν στη Στεμνίτσα και στη Δημητσάνα. Ύστερα από ανταρτοδικεία που ακολούθησαν καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν 17 ή 48 άτομα. Τέλος έλαβαν χώρα και λεηλασίες, οι οποίες αναφέρονται ως αντίποινα στη δράση των μελών του Λόχου και επιστράφηκαν ζώα στους νόμιμους ιδιοκτήτες τους. Ελασίτης αξιωματικός αναφέρει ότι στρατιώτες του ΕΛΑΣ παρέμειναν στο Βαλτέτσι για να εντοπίσουν οπλισμό και την επομένη συγκρούστηκαν με γερμανικές δυνάμεις που είχαν κινηθεί για να συνδράμουν τους Βαλτετσιώτες.
Δευτερογενείς πηγές
Κατηγορία:Μάχες του ΕΛΑΣ Κατηγορία:Μάχες των Ταγμάτων Ασφαλείας Κατηγορία:Μάχες της Εθνικής Αντιστάσεως
Ιβάν Μπαγκρατιόν
Ο Ιβάν Βαχούστοβιτς Μπαγκρατιόν (Иван Вахуштович Багратион, ივანე ვახუშტისძე ბაგრატიონი, Ιβάνε Βαχουστίστζε Μπαγκρατιόνι, 1725 – 25 Δεκεμβρίου 1781) ήταν Ρώσος στρατηγός γεωργιανής βασιλικής καταγωγής, γεννημένος στην εξόριστη βασιλική οικογένεια του Κάρτλι.
Βιογραφία
Ήταν γιος του πρίγκιπα Βαχούστι του Κάρτλι, ενός αξιόλογου λόγιου, από τη σύζυγο του, πριγκίπισσα Mαριάμ Αμπασίτζε. Ήταν, λοιπόν, εγγονός δύο μοναρχών: του Βαχτάνγκ ΣΤ΄ του Κάρτλι από την πλευρά του πατέρα του και του Γεωργίου ΣΤ΄ του Ιμερέτι από την πλευρά της μητέρας του. Ο πρίγκιπας Μπαγκρατιόν ανατέθηκε ως αξιωματικός του ρωσικού στρατού το 1749. Πήρε μέρος στον Επταετή Πόλεμο και στον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο τού 1768–74 και στη συνέχεια διοικούσε σώμα στη Σιβηρία. Προήχθη σε υποστράτηγο το 1777 και αντιστράτηγο (poruchik) το 1778 και παρασημοφορήθηκε με τη διάκριση του Τάγματος τού Αγ. Γεωργίου 4ης Τάξης, το 1778. Ο Μπαγκρατιόν απεβίωσε το 1781. Κηδεύτηκε στο μοναστήρι του Ευαγγελισμού στο Νίζιν της Ουκρανίας.
Βιβλιογραφικές αναφορές
Κατηγορία:Οίκος του Μουχράνι
Τουμπί
Το τουμπί ή αλλιώς τουμπανέλι είναι μεμβρανόφωνο όργανο της ελληνικής δημοτικής μουσικής και θεωρείται το νταούλι των νησιών μας, κατασκευάζεται δε όπως αυτό. Ο ήχος του παράγεται όταν ο οργανοπαίκτης χτυπά την επιφάνειά του χρησιμοποιώντας δύο τουμπόξυλα ή τα χέρια του ή αλλιώς χρησιμοποιώντας δεξιά το τουμπόξυλο και αριστερά το χέρι του. Το μικρό αυτό τύμπανο, μαζί με άλλα γνωστά ελληνικά όργανα όπως η λύρα, το λαούτο, το σαντούρι και η τσαμπούνα αποτελεί μέρος των συνηθέστερων συνδυασμών σε μια λαϊκή νησιώτικη ορχήστρα.
Παραπομπή
Κατηγορία:Κρουστά μουσικά όργανα Κατηγορία:Μεμβρανόφωνα Κατηγορία:Παραδοσιακά μουσικά όργανα
Σωτήριος Παπαγιαννόπουλος
Ο Σωτήριος Παπαγιαννόπουλος (γενν. στις 5 Σεπτεμβρίου 1990) είναι Ελληνοσουηδός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για την ΦΚ Κοπεγχάγη.
Σταδιοδρομία στη Σουηδία
Η σταδιοδρομία του ξεκίνησε από τις ακαδημίες της AΪK. Έπαιξε για την ομάδα U19, πριν μετακινηθεί στην πρώτη του επαγγελματική ομάδα, την ΑΦΚ Γιουνάιτεντ. Οι αμυντικές του ικανότητες και η ικανότητα του στο σκοράρισμα, συνέχιζαν να προκαλούν θετικές εντυπώσεις. Ο προπονητής του είπε: «Αν δουλέψει σκληρά, μπορεί να γίνει ένας πολύ καλός παίκτης». Ύστερα από δύο χρόνια στο σύλλογο, υπέγραψε ως δανεικός στην Ακρόπολις ΙΦ. Ήταν βασικός παίκτης στη νέα του ομάδα και συμμετείχε σε 24 αγώνες. Το 2011 μετακινήθηκε στην Ασυρίσκα, με την οποία αγωνίστηκε για τέσσερις σεζόν στη Σούπερεταν. Είχε 75 συμμετοχές με το σύλλογο, με συνεπείς και σταθερές επιδόσεις στην αμυντική γραμμή. «Έχει μια εξαιρετική σεζόν με την Ακρόπολις, όντας ο αρχηγός του συλλόγου. Έχουμε παρακολουθήσει την πρόοδό του εδώ και χρόνια, είναι επιθετικός, γρήγορος, έχει καλό παιχνίδι πάσας. Ήταν μια υψηλή προτεραιότητα για εμάς και αισθάνεται καλά ότι μας επέλεξε μπροστά από αρκετούς άλλους ανταγωνιστικούς συλλόγους», δήλωσε ο προπονητής της Ασυρίσκα, Aydin Aho, στον ιστοχώρο του συλλόγου. Έκανε πολύ καλές εμφανίσεις με την Ασυρίσκα και συμμετείχε σε 82 αγώνες, σε όλες τις διοργανώσεις.
ΠΑΟΚ
Τον Ιανουάριο του 2015, μετά από τρία επιτυχημένα χρόνια με την Ασυρίσκα, υπέγραψε στον ΠΑΟΚ για 2,5 χρόνια. «Ήταν πάντα ένα όνειρο να έρθω σε ένα μεγάλο ελληνικό σύλλογο», δήλωσε ο 24χρονος στο Fotbolltransfers.com. Ο προπονητής του ΠΑΟΚ, Άγγελος Αναστασιάδης, ενημερώθηκε για τον παίκτη και αποφάσισε να τον δει σε προπόνηση. Του άρεσε αυτό που είδε και πίστευε ότι με μια μικρή αναβάθμιση ο Παπαγιαννόπουλος θα μπορούσε να φτάσει στο επιθυμητό επίπεδο για το σύλλογο της Θεσσαλονίκης. Έκανε το ντεμπούτο του στη Superleague εναντίον της Καλλονής, ως αλλαγή. Είχε εφτά συμμετοχές κατά τη διάρκεια της υπόλοιπης σεζόν. Ο Αναστασιάδης τον υπολόγιζε ως παίκτη για το μέλλον. Καθώς άρχισε να εγκλιματίζεται στη ζωή στην Ελλάδα με τον ΠΑΟΚ, του έδειξαν την πόρτα της εξόδου. Η αποχώρηση του Αναστασιάδη από το σύλλογο σήμαινε ότι ο μεγαλύτερος υποστηρικτής του ομογενούς παίκτη είχε φύγει. Τον Αύγουστο του 2015 ο προπονητής του ΠΑΟΚ Ίγκορ Τούντορ είπε στον Παπαγιαννόπουλο ότι δεν περιλαμβανόταν στα σχέδια του. Ο παίκτης κέρδιζε 2.500 € το μήνα, ένα ασήμαντο ποσό σε σύγκριση με των υπολοίπων. Παρά το χαμηλό του κόστος για το σύλλογο, είδε τελικά την πόρτα της εξόδου.
Επιστροφή στη Σουηδία
Η Έστερσουντ ανακοίνωσε την υπογραφή του κεντρικού αμυντικού, με ελεύθερη μεταγραφή από τον ΠΑΟΚ. ''«Τον γνωρίζουμε εδώ και πολύ καιρό, από την εποχή του στην Ασυρίσκα. Έχουμε εντυπωσιαστεί από την ταχύτητα, τη δύναμη και την αυτοπεποίθησή του. Είμαστε ενθουσιασμένοι που τον έχουμε εδώ και να συνεχίσουμε την ανάπτυξή του μαζί μας.»,'' είπε ο προπονητής Γκράχαμ Πότερ στον ιστοχώρο του συλλόγου. Η απόκτηση του Παπαγιαννόπουλου είχε άμεσο αντίκτυπο στο φιλόδοξο σύλλογο. Ο παίκτης βοήθησε στην άνοδο της ομάδας στην Άλσβενσκαν, την κορυφαία κατηγορία της χώρας, για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου. Την επόμενη σεζόν ο 27χρονος ήταν αναπόσπαστο μέλος της ομάδας που κέρδισε το Κύπελλο, καθώς το παραμύθι της Έστερσουντ συνεχίστηκε. Στις 13 Απριλίου 2017 ο Παπαγιαννόπουλος ήταν αναπληρωματικός στον τελικό του Κυπέλλου 2016-17, όπου τα γκολ των Μενσίρο, Αϊές, Γκέρο και Γκόντος βοήθησαν την ομάδα στην κατάκτηση του πρώτου σημαντικού τίτλου και μια θέση στα προκριματικά του Γιουρόπα Λιγκ της επόμενης σεζόν, καθώς θριάμβευσαν με 4-1 επί της Νόρσεπινγκ. Στις 28 Οκτωβρίου 2017 άνοιξε το σκορ σε μία θριαμβευτική εντός έδρας νίκη με 4-1 επί της Έλφσμποργκ. Ήταν το πρώτο του γκολ για το σύλλογο σε όλες τις διοργανώσεις.
Ο Έλληνας αμυντικός ήταν βασικό μέλος της Έστερσουντ στο Γιουρόπα Λιγκ 2017-18, που απέκλεισε μεταξύ άλλων τον ΠΑΟΚ και τη Γαλατασαράι στους προκριματικούς γύρους και προκρίθηκε από τον όμιλο της στη φάση των 32, αποκλείοντας ομάδες με υψηλότερο προϋπολογισμό και εμπειρία. Ο σύλλογος έφτασε στη νοκ-άουτ φάση, αφού τερμάτισε στη δεύτερη θέση του ομίλου, σε ισοβαθμία με την Αθλέτικ Μπιλμπάο και μπροστά από τις Ζορία Λουχάνσκ και Χέρτα Βερολίνου. Ο Παπαγιαννόπουλος ήταν πάντα παρών στην ομάδα, καταφέρνοντας να σκοράρει εναντίον της Χέρτα στον τελευταίο αγώνα της ομάδας, όπου και ανακηρύχθηκε πολυτιμότερος παίκτης του αγώνα. Τον Ιανουάριο του 2018, παρά το ενδιαφέρον της Σταντάρ Λιέγης, ανανέωσε το συμβόλαιο του με το σύλλογο για ακόμη ένα χρόνο.
Κοπεγχάγη
Στις 27 Μαΐου 2018 υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με την Κοπεγχάγη. «Ο Σωτήρης έχει όλες τις ικανότητες για να γίνει ένας πολύ ισχυρός κεντρικός αμυντικός στην Κοπεγχάγη και είμαστε πολύ ευχαριστημένοι με την υπογραφή», είπε ο προπονητής Ståle Solbakken. ''«Γνωρίζουμε καιρό γι αυτόν και είμαστε ιδιαίτερα εντυπωσιασμένοι με τις εμφανίσεις του στο Γιουρόπα Λιγκ. Είναι γρήγορος, σωματικά δυνατός, καλός με την μπάλα και έχει διεθνή εμπειρία σε επίπεδο συλλόγων και Εθνικής Σουηδίας». Ο Παπαγιαννόπουλος μίλησε στο FCK.dk και δήλωσε: «Αυτό είναι ένα μεγάλο βήμα στην καριέρα μου! Έχω περάσει τεράστιο χρόνο στην Έστερσουντ και τώρα ανυπομονώ πραγματικά για αυτή την πρόκληση».''
Διεθνής σταδιοδρομία
Το 2009 χρίσθηκε διεθνής με την Εθνική Σουηδίας U19.
Στις 5 Δεκεμβρίου 2017 κλήθηκε στην Εθνική Σουηδίας για τους δύο φιλικούς αγώνες εναντίον της Εσθονίας και της Δανίας. Στις 7 Ιανουαρίου 2018 έκανε το διεθνές ντεμπούτο του, ερχόμενος από τον πάγκο στο 64ο λεπτό σε μία νίκη με 1-0 εναντίον της Εσθονίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Σουηδοί ελληνικής καταγωγής Κατηγορία:Αμυντικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερεταν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Άλσβενσκαν Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σουπερλίγκα Δανίας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ακρόπολις ΙΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασυρίσκα ΦΦ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Έστερσουντ ΦΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦΚ Κοπεγχάγη Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κ19 Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Σουηδίας Κατηγορία:Σουηδοί ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό Κατηγορία:Ξένοι ποδοσφαιριστές στη Δανία
Μεροβίγγεια τέχνη
μικρογραφία|Καρφίτσα της μεροβίγγειας περιόδου (εθνική βιβλιοθήκη της Γαλλίας, Παρίσι). Η μεροβίγγεια τέχνη αναφέρεται στην καλλιτεχνική -εικαστική και αρχιτεκτονική- έκφραση που άνθισε τους 5ο - 8ο μ.Χ. αιώνες, με την άνοδο της Μεροβίγγειας δυναστείας των Φράγκων. Η επικράτηση της μεροβίγγειας δυναστείας στην ιστορική περιοχή της Γαλατίας (σε σημερινή αντιστοιχία καταλαμβάνει μέρος της Γαλλίας, του Βελγίου και της Γερμανίας) επέφερε σημαντικές αλλαγές στον τομέα των τεχνών, με κύριο «πεδίο δράσης» την τέχνη της γλυπτικής, καθώς ήρθη τρόπον τινά ο περιορισμός χρήσης της σε μνήματα, ιερές τράπεζες και εν γένει εκκλησιαστικά ξυλόγλυπτα. Από την άλλη, η συνεχώς αναπτυσσόμενη τέχνη της αργυροχρυσοχοΐας, η νεοσύστατη εικονογράφηση χειρογράφων σε «βαρβαρικό» ύφος (στοιχείο της ζωόμορφης απεικόνισης), η χρήση υστεροαρχαϊκών μοτίβων, καθώς και μία εν γένει ευρύτερη διαπολιτισμική μεταλαμπάδευση καλλιτεχνικών τεχνοτροπιών, συνιστά το καλλιτεχνικό ρεύμα που επικράτησε στην επιστημονική ορολογία ως μεροβίγγεια τέχνη.
Αρχιτεκτονική
μικρογραφία|αριστερά|Το βαπτιστήριο του καθεδρικού του Σωτήρα, στην [[Αιξ-αν-Προβάνς|Αιξ της Γαλλίας.]] Με την ενοποίηση του βασιλείου των Φράγκων υπό τον Χλωδοβίκο (465-511 μ.Χ.) και τους διαδόχους του και την επικράτηση του Χριστιανισμού στη βόρεια Ευρώπη, η ανάγκη για την κατασκευή εκκλησιών και μοναστηριών έγινε επιτακτική. Τα αρχιτεκτονικά πρότυπα της εποχής βαδίζουν πάνω στην παραδοσιακή Ρωμαϊκή βασιλική, λαμβάνοντας εντούτοις στοιχεία από τον αρχαίο κόσμο της Ανατολής, όπως τη Συρία και την Αρμενία.
Από τη μεροβίγγεια περίοδο ελάχιστα κτήρια έχουν επιζήσει μέχρι τις μέρες μας, τα περισσότερα από τα οποία υπήρξαν βαπτιστήρια και -καθώς εξέπεσαν σε αχρηστία- δεν ανακατασκευάστηκαν. Στη Γαλλία βρίσκουμε τρία τέτοια οκτάγωνα βαπτιστήρια (Αιξ-αν-Προβάνς, Ριέ (Riez), Φρεζύς), τα οποία διαθέτουν θόλο επί στηλών -μία ανατολίτικη επιρροή που βρίσκει αντιστοιχία στον ιερό ναό του Αγίου Γεωργίου στην Έζρα της Συρίας. Η μεροβίγγεια τέχνη ως διακόσμηση είναι πιο εμφανής στο Βαπτιστήριο του Αγίου Ιωάννη του βαπτιστή στο Πουατιέ (6ος αιώνας), το οποίο διαθέτει παραλληλόγραμμο σχήμα με τρεις αψίδες.
Στα διασωθέντα μνημεία της εποχής συγκαταλέγονται και οι πολυάριθμες κρύπτες της εποχής, από τις οποίες οι πλέον σημαντικές θεωρούνται αυτές του Αγίου Σεβερίνου του Μπορντώ, του Αγ. Λαυρεντίου της Γκρενόμπλ και στο αβαείο του Ζουάρ (Jouarre).
Άλλες μορφές τέχνης
μικρογραφία|Σελίδα από το Sacramentarium Gelasianum Περί τον 7ο μ.Χ. αιώνα οι μεροβίγγειοι τεχνίτες ήταν περιζήτητοι για την επιδεξιότητά τους, στον βαθμό μάλιστα που «εξήγαγαν» τις τεχνικές τους (κατασκευή γυαλιού, λιθοξοΐα) στην Αγγλία. Οι δε μεροβίγγειοι οικοδόμοι δημιούργησαν την τεχνική του λεγόμενου opus gallicum, τεχνική η οποία χρησιμοποιήθηκε εκτενώς στην Αγγλία και μετέπειτα εξήχθη στην Ιταλία μέσω των Νορμανδών.
Ελάχιστα εικονογραφημένα χειρόγραφα της μεροβίγγειας περιόδου σώζονται, το πλέον περιστόλιστο από τα οποία είναι το Sacramentarium Gelasianum (8ος αι., βιβλιοθήκη του Βατικανού)· πλούσιο σε γεωμετρικό αλλά και ζωόμορφο διάκοσμο θεωρείται λιγότερο περίτεχνο από αντίστοιχα κελτικής τέχνης χειροτεχνήματα, ενσωματώνει εντούτοις στοιχεία από την αργυροχρυσοχοΐα και επιρροές από την ύστερη αρχαιότητα, αλλά και την Εγγύς Ανατολή.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Καλλιτεχνικά ρεύματα Κατηγορία:Αρχιτεκτονικά ρεύματα Κατηγορία:Μεσαιωνική τέχνη Μεροβιγγεια
Θάνατοι τον Απρίλιο του 2009
Παρατίθενται θάνατοι σημαντικών προσώπων που καταγράφηκαν το μήνα Απρίλιο του έτους 2009.
29 Απριλίου
04
Ιωάννης Σκούφος - Μαυρομμάτης
Ο Ιωάννης Σκούφος-Μαυρομμάτης (1891-1975) ήταν ανώτατος υπάλληλος του υπουργείου Γεωργίας καθώς και υπουργός γεωργίας στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Θεοτόκη.
Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1891 και ήταν γιος του αντιστρατήγου Γεωργίου Σκούφου και της Αγγελικής Μαυρομμάτης. Από την πλευρά της μητέρας του καταγόταν από την παλιά οικογένεια Μαυρομμάτη και ήταν ανηψιός του πολιτικού Επαμεινώνδα Μαυρομμάτη. Σπούδασε νομικά και ιδιώτευσε ως δικηγόρος. Εντάχθηκε στο δυναμικό του υπουργείου Γεωργίας φθάνοντας ως τον βαθμό του γενικού διευθυντή. Ανέλαβε γενικός γραμματέας του υπουργείου ενώ στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Θεοτόκη διορίστηκε υπουργός γεωργίας. Μετά την λήξη της θητείας του αποχώρησε από το υπουργείο Γεωργίας.
Πέθανε το 1975.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες υπουργοί Γεωργίας Ι
Ματάρε Γιουνάιτεντ ΦΚ
Η Ματάρε Γιουνάιτεντ ΦΚ είναι μια κενυάτικη, επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα από το Ματάρε, Ναϊρόμπι, Κένυα. Έδρα της ομάδας είναι το Kenyatta Stadium, χωρητικότητας 5000 θεατών. Ιδρύθηκε το 1994.