cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Μέγας Καμεράριος της Γαλλίας
Ο αξιωματούχος αυτός διέθετε ένα από τα συνολικά πέντε μεγάλα αξιώματα του Στέμματος. Είχε όχι μόνο καθήκοντα διαφορετικά του Μεγάλου Αυλάρχη, αλλά και ήταν, κατά κάποιον τρόπο, σημαντικότερος του τελευταίου βάσει του μεγέθους της εξουσίας του. Υπέγραφε τις χάρτες και λοιπές σημαντικές επιστολές. Για αρκετό καιρό, υπερίσχυε του Κοντόσταυλου, και απέδιδε δικαιοσύνη μαζί με τα Μέλη της Βουλής των Ομοτίμων της Γαλλίας.
Το αξίωμα αυτό καταργήθηκε το 1545.
Πηγές
*
Ανθρώπινα δικαιώματα στη Ρωσία
Οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Ρωσία έχουν συχνά επικριθεί από διεθνείς οργανισμούς και ανεξάρτητα εγχώρια μέσα ενημέρωσης. Μερικές από τις πιο συχνά αναφερόμενες παραβιάσεις περιλαμβάνουν τους θανάτους υπό κράτηση, την εκτεταμένη και συστηματική χρήση βασανιστηρίων από τις δυνάμεις ασφαλείας και τους δεσμοφύλακες,     τελετουργίες καταιγισμού (γνωστές ως dedovshchina, που σημαίνει «βασιλεία των παππούδων») στο Ρωσικό Στρατό, εκτεταμένες παραβιάσεις των δικαιωμάτων των παιδιών,  βία και διακρίσεις κατά των εθνικών μειονοτήτων  και δολοφονίες δημοσιογράφων.
Ως διάδοχο κράτος της Σοβιετικής Ένωσης, η Ρωσική Ομοσπονδία παραμένει δεσμευμένη από τις ίδιες συμφωνίες για τα ανθρώπινα δικαιώματα που υπογράφηκαν και επικυρώθηκαν από τον προκάτοχό της, όπως τα διεθνή σύμφωνα για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα, καθώς και τα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά δικαιώματα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, η Ρωσία επικύρωσε επίσης την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (με επιφυλάξεις) και από το 1998 και μετά το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο έγινε το τελευταίο εφετείο για Ρώσους πολίτες από το εθνικό τους σύστημα δικαιοσύνης. Σύμφωνα με το Κεφάλαιο 1, Άρθρο 15 του Συντάγματος του 1993, αυτές οι ενσωματώσεις του διεθνούς δικαίου υπερισχύουν της εθνικής ομοσπονδιακής νομοθεσίας.
Ως πρώην μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης και υπογράφων της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, η Ρωσία είχε διεθνείς υποχρεώσεις σχετικά με το ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στην εισαγωγή της έκθεσης του 2004 για την κατάσταση στη Ρωσία, ο Επίτροπος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του Συμβουλίου της Ευρώπης σημείωσε τις «σαρωτικές αλλαγές μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης αναμφισβήτητες».
Ωστόσο, από τη δεύτερη θητεία του Βλαντίμιρ Πούτιν ως Προέδρου (2004–2008) και μετά υπήρχαν αυξανόμενες αναφορές για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Από τις εκλογές της Κρατικής Δούμας του 2011 και την επανάληψη της προεδρίας από τον Πούτιν την άνοιξη του 2012, υπήρξε νομοθετική επίθεση σε πολλά διεθνή και συνταγματικά δικαιώματα, όπως π.χ. το Άρθρο 20 (Ελευθερία του συνέρχεσθαι και του συνεταιρίζεσθαι) της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το οποίο ενσωματώνεται στα άρθρα 30 και 31 του Συντάγματος της Ρωσικής Ομοσπονδίας (1993). Το Δεκέμβριο του 2015 ψηφίστηκε νόμος που δίνει στο Συνταγματικό Δικαστήριο της Ρωσίας το δικαίωμα να αποφασίσει εάν η Ρωσία μπορεί να επιβάλει ή να αγνοήσει ψηφίσματα διακυβερνητικών οργάνων όπως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Από τις 16 Μαρτίου 2022, η Ρωσία δεν είναι πλέον κράτος μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πολιτική της Ρωσίας Ρωσια
1998 MTV Europe Music Awards
Τα MTV Europe Music Awards του 1998 πραγματοποιήθηκαν στο Assago, κοντά στο Μιλάνο, στην Ιταλία, στις 12 Νοεμβρίου 1998. Οικοδεσπότης της τελετής ήταν το πρώην μοντέλο του Playboy, ηθοποιός και κωμικός, Jenny McCarthy.
Αυτή τη χρονιά εισήχθησαν 6 νέες κατηγορίες βραβείων συμπεριλαμβανομένων των MTV Selects˙ UK & Ireland, Northern, Central και Southern. Το show άνοιξαν οι Faithless με το "God is a DJ". Η Madonna τραγούδησε το "The Power of Good-Bye". Οι μεγάλοι νικητές της βραδιάς ήταν οι Spice Girls και η Madonna με δυο βραβεία. Η Mel C και η Emma Bunton, γνωστές και ως Sporty Spice και Baby Spice αντίστοιχα, πήραν το βραβείο εκ μέρους του γκρουπ. Λαμβάνοντας το βραβείο, η Mel C φώναξε: "Τα καταφέραμε πάλι". "Και ένα μεγάλο καλησπέρα από τις άλλες δυο", πρόσθεσε, αναφερόμενη στις Mel B και Victoria Adams, που ήταν και οι δύο έγκυες και δεν μπορούσαν να παρευρεθούν στην τελετή. Οι The Prodigy κέρδισαν το βραβείο Best Dance (Καλύτερο Dance), αν και σύμφωνα με τον frontman τους, Liam Howlett, δεν είχαν κάνει τίποτα για να αξίζουν το βραβείο αυτή τη χρονιά. Το βραβείο Free Your Mind δόθηκε στο Σερβικό ραδιοφωνικό σταθμό Radio B92 στο Βελιγράδι.
Υποψηφιότητες
Οι νικητές είναι σε έντονο κείμενο.
Best Song
(Καλύτερο Τραγούδι)
Best Video
(Καλύτερο Βίντεο)
Best Album
(Καλύτερο Άλμπουμ)
Best Female
(Καλύτερη Γυναίκα Καλλιτέχνης)
Best Male
(Καλύτερος Άντρας Καλλιτέχνης)
Best Group
(Καλύτερο Συγκρότημα)
Best New Act
(Καλύτερος Νέος Καλλιτέχνης)
Best Pop
(Καλύτερος Ποπ Καλλιτέχνης)
Best Dance
(Καλύτερος Dance Καλλιτέχνης)
Best Rock
(Καλύτερος Ροκ Καλλιτέχνης)
Best Rap
(Καλύτερος Rap Καλλιτέχνης)
Τοπικές υποψηφιότητες
Οι νικητές είναι σε έντονο κείμενο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
1998
Αδαίος ο Αλεκτρυών
Ο Αδαίος ή Αδδαίος (4ος αι. π.Χ.), ο αποκαλούμενος Αλεκτρυών [κόκορας], ήταν Μακεδόνας στρατιωτικός, αρχηγός των μισθοφόρων του Φιλίππου Β'. Σκοτώθηκε από τον Αθηναίο στρατηγό Χάρη στα Κύψελα της Θράκης.
Διακωμωδήθηκε από τους κωμικούς ποιητές Αντιφάνη και Ηρακλείδη και η φράση "Φιλίππου Ἀλεκτρυών" έγινε παροιμιώδης. (Λεγόταν, όπως μας πληροφορεί ο παροιμιογράφος Ζηνόβιος, για αυτούς που είχαν την τάση να καυχιούνται υπερβολικά για ασήμαντα και μικρά κατορθώματα .)
Παραπομπές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες στρατηγοί Κατηγορία:Αρχαίοι Μακεδόνες
Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1939-40
Η Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου 1939-40 ήταν η 6η έκδοση της Α΄ κατηγορίας ποδοσφαίρου της Κύπρου. Το πρωτάθλημα κέρδισε o ΑΠΟΕΛ για 5η φορά στην ιστορία του.
Σύστημα διεξαγωγής
Στο πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας 1939-40 συμμετείχαν 6 ομάδες. Όλες οι ομάδες αναμετρήθηκαν αναμεταξύ τους από δύο φορές, μία εντός και μία εκτός έδρας. Πρωταθλήτρια ανακηρύχτηκε η ομάδα που συγκέντρωσε τους περισσότερους βαθμούς. Δεν ίσχυσε η διαβάθμιση στη Β΄ κατηγορία (στην οποία συμμετείχαν οι αναπληρωματικές ομάδες των ομάδων της Α΄ κατηγορίας).
Σύστημα βαθμολόγησης
Η νίκη βαθμολογείτο με 2 βαθμούς και η ισοπαλία με 1 βαθμό ενώ η ήττα δεν έδινε κανένα βαθμό.
Αλλαγές σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο
Σε σχέση με το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας 1938-39, στο πρωτάθλημα της περιόδου 1939-40 δεν συμμετείχε ο Άρης Λεμεσού, ο οποίος δεν δήλωσε συμμετοχή.
Ομάδες, στάδια και τοποθεσίες
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει αλφαβητικά τις ομάδες που συμμετείχαν στο πρωτάθλημα και τα στάδια που χρησιμοποίησαν.
Αποτελέσματα
Ο πίνακας που ακολουθεί παρουσιάζει τα αποτελέσματα των αγώνων του πρωταθλήματος:
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Α΄ κατηγορία ποδοσφαίρου ανδρών Κύπρου Κατηγορία:Εγχώρια ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα 1939-1940
Κόνσταντιν φον Νόιρατ
Ο βαρώνος Κόνσταντιν φον Νόιρατ (Konstantin Hermann Karl Freiherr von Neurath, 2 Φεβρουαρίου 1873 - 14 Αυγούστου 1956) ήταν Γερμανός διπλωμάτης, ο οποίος υπηρέτησε, μεταξύ άλλων, ως Υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης του Αδόλφου Χίτλερ. Καθώς είχε αυτή τη θέση και πριν την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία και την διατήρησε κατά τα πρώτα χρόνια του ναζιστικού καθεστώτος, θεωρείται ότι διαδραμάτισε πολύ σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των πολιτικών επιδιώξεων του ναζιστή ηγέτη, όχι μόνο στην υπονόμευση της Συνθήκης των Βερσαλλιών, αλλά και στις εδαφικές διεκδικήσεις της Γερμανίας που αποτέλεσαν το προοίμιο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Συχνά, ωστόσο, αντιτάχθηκε σε πολλά σημεία της πολιτικής αυτής, όχι τόσο από ιδεολογικής απόψεως αλλά, κυρίως, από απόψεως τακτικής. Οι αντιθέσεις που εξέφραζε οδήγησαν τον Χίτλερ να τον αποπέμψει από την θέση του Υπουργού Εξωτερικών, αντικαθιστώντας τον με τον ένθερμο ναζιστή και πολύ περισσότερο ενδοτικό στις ιδέες του Χίτλερ, Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ. Μετά την απομάκρυνσή του, ο Νόιρατ τοποθετήθηκε ως «Προστάτης του Ράιχ στην Βοημία και Μοραβία» ("Reichsprotektor in Böhmen und Mähren") κατά το διάστημα 1939-1943, μολονότι κατά το μεγαλύτερο μέρος της θητείας του είχε υποσκελιστεί από τον Ράινχαρντ Χάιντριχ και η θέση του ήταν περισσότερο διακοσμητική. Δικάστηκε ως εγκληματίας πολέμου στη Δίκη της Νυρεμβέργης και καταδικάστηκε σε δεκαπενταετή κάθειρξη για την συμμετοχή του στις πρακτικές του ναζιστικού καθεστώτος.
Τα πρώτα χρόνια
Ο Νόιρατ γεννήθηκε στο χωριό Κλαϊνγκλάτμπαχ δίπλα στη μικρή πόλη Φάιινγκεν αν ντερ Εντς (Vaihingen an der Enz) (κοντά στη Στουτγκάρδη, στη διοικητική περιφέρεια της οποίας σήμερα υπάγεται) της Βυρτεμβέργης στις 2 Φεβρουαρίου 1873. Προερχόταν από οικογένεια ευγενών: Ο παππούς του Κόνσταντιν Φραντς φον Νόιρατ είχε υπηρετήσει ως Υπουργός Εξωτερικών του βασιλέα Καρόλου του Α΄ της Βυρτεμβέργης, ο πατέρας του Κόνσταντιν Σεμπάστιαν φον Νόιρατ ήταν βουλευτής των Ελεύθερων Συντηρητικών και θαλαμηπόλος του Γουλιέλμου Β΄ της Βυρτεμβέργης. Όπως κατέθεσε ο ίδιος στο διεθνές δικαστήριο της Νυρεμβέργης "...από την πλευρά του πατέρα μου προέρχομαι από οικογένεια δημοσίων λειτουργών: Ο παππούς, ο προπάππος και ο προ-προπάππος μου ήταν υπουργοί Εξωτερικών και Δικαιοσύνης στη Βυρτεμβέργη. Από την πλευρά της μητέρας μου προέρχομαι από ευγενή οικογένεια της Σουαβίας, οι πρόγονοι της οποίας ήταν, κατά κύριο λόγο, αξιωματικοί του Αυστριακού Αυτοκρατορικού Στρατού. Μέχρι την ηλικία των 12 μεγάλωσα με εξαιρετική απλότητα, με ιδιαίτερη έμφαση στην ειλικρίνεια, την υπευθυνότητα, τον πατριωτισμό και στον χριστιανικό τρόπο ζωής, με την πρέπουσα χριστιανική ανοχή στις άλλες θρησκείες".
Ολοκληρώνοντας τις εγκύκλιες σπουδές του, εισήλθε αρχικά στο πανεπιστήμιο του Τύμπινγκεν, όπου σπούδασε Νομικά και στη συνέχεια στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου, όπου έκανε τη διδακτορική του διατριβή. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές του άρχισε να εργάζεται σε δικηγορικό γραφείο Το 1901 εισήλθε στον διπλωματικό κλάδο (Υπουργείο Δικαιοσύνης). Στις 30 Μαΐου του ίδιου έτους νυμφεύτηκε την Μαρί Αουγκούστε Μόζερ φον Φίλζεκ (Marie Auguste Moser von Filseck), με την οποία θα αποκτήσει δύο παιδιά και το 1903 τοποθετήθηκε ως υποπρόξενος στην Γερμανική πρεσβεία στο Λονδίνο. Το 1909 προάγεται σε πρόξενο (Legationsrat) στην ίδια πρεσβεία. Το 1914 μετατίθεται στην Γερμανική πρεσβεία στην Κωνσταντινούπολη, όπου παραμένει ως την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το ίδιο έτος κατατάσσεται στο Πεζικό ως λοχαγός και το 1916 τραυματίζεται σοβαρά, λαμβάνοντας τον σιδηρό σταυρό για την ανδρεία του, με ταυτόχρονη προαγωγή σε ταγματάρχη. Λόγω του τραυματισμού του αποστρατεύεται και επανέρχεται στην πρεσβεία στην Κωνσταντινούπολη.
Στις 25 Ιανουαρίου 1919 ο Νόιρατ πραγματοποιεί εισήγηση για τη δημιουργία της Κοινωνίας των Εθνών (ΚτΕ) στην ομάδα πληρεξουσίων της Διάσκεψης ειρήνης και οι προτάσεις του υιοθετούνται. Τον Φεβρουάριο του ίδιου έτους τοποθετείται ως πληρεξούσιος πρεσβευτής στην Κοπεγχάγη και τον Δεκέμβριο του 1921 μετατίθεται στην γερμανική πρεσβεία της Ρώμης. Σύμφωνα με όσα κατέθεσε στη δίκη του, «ήλθε σε επαφή με την "επανάσταση" του Μουσολίνι για την εγκαθίδρυση του φασισμού στην Ιταλία καθώς και τα αιματηρά γεγονότα και αποτελέσματα που επακολούθησαν». Ο Νόιρατ παρέμεινε στην Ιταλία ως το 1930, οπότε τοποθετήθηκε ως πρεσβευτής της Γερμανίας στο Λονδίνο. Στις 31 Μαΐου 1932 έλαβε τηλεγράφημα, με το οποίο ο Πρόεδρος του Ράιχ του ζητούσε να αναλάβει το Υπουργείο Εξωτερικών της Προεδρικής Κυβέρνησης, η οποία "θα απαρτιστεί από προσωπικότητες του δεξιού χώρου, απαλλαγμένες από κομματικές εμπλοκές και η οποία δεν θα στηρίζεται τόσο στο Ράιχσταγκ όσο στην προεδρική εξουσία. Ο Πρόεδρος σάς ζητεί να μην αρνηθείτε τις προς την Πατρίδα υπηρεσίες σας σε αυτή τη δύσκολη στιγμή. Αν δεν μπορείτε να δώσετε καταφατική απάντηση, σας ζητώ να επιστρέψετε αμέσως".
Πολιτική σταδιοδρομία
Ο Νόιρατ επιστρέφει στη Γερμανία και αναλαμβάνει καθήκοντα Υπουργού Εξωτερικών υπό τον Καγκελάριο Φραντς φον Πάπεν. Δεν είναι, εν τούτοις, υποστηρικτής του καθεστώτος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης ούτε υπέρμαχος της τήρησης της Συνθήκης των Βερσαλλιών. Την θέση του διατήρησε τόσο επί καγκελαρίας του Κουρτ φον Σλάιχερ όσο και επί Χίτλερ. Αυτό είχε ως συνέπεια να αναλάβει την αποχώρηση της Γερμανίας από την Κοινωνία των Εθνών (που πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 1933), την επαναστρατιωτικοποίηση της Ρηνανίας (1936) αλλά και τη σύναψη συμμαχίας με την Ιταλία (οπότε και συστάθηκε ο "Άξονας Βερολίνου - Ρώμης") καθώς και τη σύναψη αντικομμουνιστικού συμφώνου με την Ιαπωνία το ίδιο έτος. Το 937 ο φον Νόιρατ γίνεται μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος και ταυτόχρονα λαμβάνει τον βαθμό του Gruppenführer της SS.
Στις 5 Νοεμβρίου 1937 ο Χίτλερ κατά τη διάσκεψη του Χόσμπαχ, στην οποία συμμετείχε ο Νόιρατ, έκανε πλέον εμφανές ότι προετοίμαζε πόλεμο με τις γειτονικές με τη Γερμανία χώρες: Τα γερμανικά στρατεύματα έπρεπε να είναι σε πλήρη ετοιμότητα, ώστε να είναι δυνατή η επέμβασή τους, σε περίπτωση που χρειαζόταν, κατά της Αυστρίας και της Τσεχοσλοβακίας. Η απόφαση αυτή του Φύρερ πυροδότησε συναγερμό τόσο στους στρατιωτικούς όσο και στους διπλωματικούς κύκλους. Ο Νόιρατ προειδοποίησε τους στρατηγούς Βέρνερ φον Φριτς, αρχηγό του Στρατού και Λούντβιχ Μπεκ, αρχηγό του Γενικού Επιτελείου, λέγοντάς τους ότι ολόκληρη η εξωτερική πολιτική της χώρας βασιζόταν στις επαναλαμβανόμενες διαβεβαιώσεις του Χίτλερ προς τις ξένες κυβερνήσεις ότι το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν η διατήρηση της ειρήνης. Ο φον Φριτς συναντήθηκε με τον Χίτλερ στις 9 Νοεμβρίου 1937 και παρουσίασε τα επιχειρήματά του από στρατιωτικής άποψης. Ωστόσο, ο Φύρερ ήταν ανένδοτος. Ακολούθησε συνάντηση με τον φον Νόιρατ, ο οποίος του δήλωσε ότι τα επεκτατικά του σχέδια θα επέφεραν πόλεμο τόσο με τη Γαλλία όσο και με τη Βρετανία. Τις επί διπλωματικού πεδίου απόψεις του ο Νόιρατ τις συνόδευσε με το "τελεσίγραφο" ότι, αν δεν εισακουστεί από τον Φύρερ, τότε όφειλε να παραιτηθεί. Ο Χίτλερ από καιρό ετοίμαζε μια "ανανέωση" στο Υπουργείο Εξωτερικών και στη στρατιωτική ηγεσία. Είναι γνωστή η αντιπάθεια που ο ταπεινής καταγωγής δικτάτορας έτρεφε προς τους αριστοκρατικής καταγωγής ηγέτες του στρατού και του Υπουργείου και ήταν αποφασισμένος να τους αντικαταστήσει με ένθερμους οπαδούς του ναζισμού. Ο φον Νόιρατ απομακρύνεται από το Υπουργείο του στις 4 Φεβρουαρίου 1938 και αντικαθίσταται από τον ένθερμο οπαδό του Χίτλερ Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ. Ύστερα από υπόδειξη του Χέρμαν Γκέρινγκ ο Χίτλερ δημιουργεί το "Geheimer Kabinettsrat" (μυστικό κυβερνητικό συμβούλιο), το οποίο όφειλε να συμβουλεύει την Κυβέρνηση επί διπλωματικών θεμάτων. Ο Νόιρατ τοποθετείται επικεφαλής του συμβουλίου αυτού και μάλιστα με τέτοιο τρόπο, ώστε η όλη διαδικασία να μοιάζει με προαγωγή και όχι με απομάκρυνσή του. Στην πραγματικότητα, το συμβούλιο αυτό συστάθηκε μόνο κατ' όνομα και δεν συνεδρίασε ποτέ. Ο Νόιρατ παρέμεινε στην Κυβέρνηση ως υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου αλλά και μέλος του Συμβουλίου Άμυνας του Ράιχ (Mitglied des Reichsverteidigungsrats).
Το 1939 ο Νόιρατ τοποθετείται στο Προτεκτοράτο της Βοημίας και Μοραβίας, περιοχή της προσαρτημένης Τσεχοσλοβακίας, ως Κυβερνήτης (Reichsprotektor für Böhmen und Mähren). Κύρια καθήκοντά του ήταν η εφαρμογή των Νόμων της Νυρεμβέργης και η καταστολή της πολιτικής ζωής αυτών των περιοχών. Το 1941 ο Χίτλερ, θεωρώντας "χλιαρό" τον Νόιρατ, αποστέλλει ως υποδιοικητή τον Ράινχαρντ Χάιντριχ, ο οποίος, με την υποστήριξη του Χίτλερ, υποσκελίζει τον Νόιρατ και επιβάλλει ιδιαίτερα σκληρά μέτρα. Ο Νόιρατ αντιλαμβάνεται τον υποσκελισμό του και, το 1943, υποβάλλει την παραίτησή του από τη θέση του Reichsprotektor. Τον διαδέχεται ο Βίλχελμ Φρικ. ο οποίος είχε χάσει λίγο πριν τη θέση του Υπουργού Εσωτερικών. Ο Νόιρατ λαμβάνει, τιμής ένεκεν, τον βαθμό του στρατηγού της SS αλλά παραμένει στο παρασκήνιο μέχρι τη λήξη του Πολέμου.
Σύλληψη και δίκη
Στις 6 Μαΐου 1945 ο φον Νόιρατ συλλαμβάνεται από τα γαλλικά στρατεύματα και παραπέμπεται να δικαστεί στη Δίκη της Νυρεμβέργης με τις κατηγορίες διάπραξης εγκλημάτων πολέμου, εγκλημάτων κατά της ειρήνης και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Στην κατάθεσή του ο Νόιρατ ανέφερε ότι, παρά το γεγονός ότι εκείνη την εποχή δεν ανήκε στο ναζιστικό κόμμα, ενέκρινε τις περισσότερες από τις ενέργειες του Χίτλερ κατά την δεκαετία του 1930. Αρνήθηκε ότι υπήρξε αντισημίτης αλλά υποστήριξε την καταστολή των "εβραϊκών επιρροών" στην πολιτική και την πολιτιστική ζωή. Παρά τα όσα αρχικά κατέθεσε, οι κατήγοροι στη δίκη τον ανάγκασαν να παραδεχτεί, σε κατ' αντιπαράσταση εξέταση με τον φον Πάπεν, τα όσα αναφέρονταν σε επιστολή του Χανς Λάμερς αλλά και την καταστροφή του Λίντιτσε (Lidice) ύστερα από τη δολοφονία του Χάιντριχ, ότι είχε πλήρη γνώση της αναλγησίας που διέπνεε τη ναζιστική ηγεσία και ήταν επιλογή του να αγνοήσει όλα τα γεγονότα που την καταδείκνυαν. Το Δικαστήριο βρήκε ένοχο τον φον Νόιρατ για όλες τις κατηγορίες και τον καταδίκασε σε 15 έτη κάθειρξης. Εγκλείστηκε, για να εκτίσει την ποινή του, στη φυλακή του Σπαντάου (Berlin-Spandau). Ωστόσο, πριν ολοκληρωθεί η διάρκεια της ποινής του, αφέθηκε ελεύθερος για λόγους υγείας. Επέστρεψε στη γενέτειρα πόλη του, όπου απεβίωσε στις 14 Αυγούστου 1956.
Παραπομπές
Κατηγορία:Κατηγορούμενοι στις δίκες της Νυρεμβέργης Κατηγορία:Γερμανοί διπλωμάτες Κατηγορία:Υπουργοί Εξωτερικών της Γερμανίας
Μαουρίτσιο Λατσαράτο
Ο Μαουρίτσιο Λατσαράτο (ιταλ. Maurizio Lazzarato, γενν. το 1955) είναι Ιταλός κοινωνιολόγος που κατοικεί στο Παρίσι. Τη δεκαετία του 1970 υπήρξε ακτιβιστής στο εργατικό κίνημα «Autonomia Operaia» στην Ιταλία. Ο Λατσαράτο ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της συντακτικής επιτροπής του γαλλικού φιλοσοφικού και πολιτικού περιοδικού Multitudes. Εργάζεται ως ερευνητής στο Matisse/CNRS, στο Πανεπιστήμιο Παντεόν-Σορμπόν (Paris I) και ως μέλος του «Collège international de philosophie» στο Παρίσι.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Λατσαράτο σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, όπου ανέπτυξε δράση στο κίνημα «Autonomia Operaia». Εγκατέλειψε την Ιταλία στα τέλη της δεκαετίας του 1970, αυτοεξοριζόμενος στη Γαλλία για να αποφύγει πολιτικές διώξεις, και παρέμεινε στο Παρίσι παίρνοντας και τη γαλλική υπηκοότητα, παρά το ότι οι κατηγορίες εναντίον του αποσύρθηκαν μετά το 1990. Το 1996 πήρε και διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο Paris 8 με θέμα διατριβής «Les machines à cristalliser le temps: perception et travail dans le post-fordisme» και επιβλέποντα καθηγητή τον Ζαν-Μαρί Βενσάν.
Σκέψη
Ο Λατσαράτο είναι γνωστός για το δοκίμιό του «Άυλη εργασία», που δημοσιεύθηκε το 1996 σε μία συλλογή σύγχρονης ιταλικής πολιτικής θεωρίας με την επιμέλεια των μαρξιστών φιλοσόφων Μάικλ Χάρντ και Πάολο Βίρνο. Οι έρευνές του εστιάζουν σε θέματα άυλης εργασίας, στον μετασχηματισμό της συνηθισμένης μισθωτής εργασίας και στη διανοητική καπιταλιστική οικονομία. Ενδιαφέρεται επίσης για τις έννοιες της βιοπολιτικής και της βιοοικονομικής.
Τα έργα του περί χρέους
Στο θέμα του χρέους ο Λατσαράτο έχει συγγράψει δύο στενώς συνδεδεμένα έργα. Το πρώτο είναι Η δημιουργία του χρεωμένου ανθρώπου και το δεύτερο το Κυβερνώντας δια του χρέους. Σε αμφότερα τα έργα ο συγγραφέας χρησιμοποιεί τη νεότερη φιλοσοφία και οικονομικά δεδομένα για μια κριτική του οικονομικού χρέους και του νεοφιλελευθερισμού από αριστερή πολιτική σκοπιά.
Η δημιουργία του χρεωμένου ανθρώπου
Στη Δημιουργία του χρεωμένου ανθρώπου (The Making of the Indebted Man, 2012) ο Λατσαράτο εξετάζει το χρέος όπως αυτό επιδρά στα φυσικά πρόσωπα. Υποστηρίζει ότι η σχέση πιστωτή-οφειλέτη αποτελεί μία κεντρική κατηγορία των οικονομικών, σημαντικότερη από το χρήμα. Στη σύγχρονη οικονομία λαμβάνεται ως δεδομένο ότι τα χρέη πρέπει να εξοφλούνται, ενώ μεγάλο μέρος της οικονομικής δραστηριότητας έχει ως κινητήρια δύναμη τον δανεισμό με την προσδοκία/υπόσχεση της μελλοντικής εξοφλήσεως. Ο Λατσαράτο παρατηρεί ότι, προκειμένου να λειτουργεί μία τέτοια οικονομία, οι δρώντες σε αυτή πρέπει πρώτα να είναι κοινωνικοποιημένοι, ώστε να δέχονται την κοινωνική σύμβαση ότι τα χρέη πρέπει να αποπληρώνονται. Αυτό συνεπάγεται ότι γίνονται ικανοί να δίνουν υποσχέσεις και να αισθάνονται ενοχή (όταν αποτυγχάνουν να αποπληρώσουν ένα χρέος). Προκειμένου να δώσει ένα παράδειγμα, ο συγγραφέας αναφέρεται στη δεύτερη πραγματεία του έργου Γενεαλογία της ηθικής του Νίτσε, η οποία έχει ως θέμα τις έννοιες της ενοχής, του χρέους και της κοινονικοποιήσεως.
"Τι είναι χρέος/πίστωση στην πιο στοιχειώδη τους σημασία; Μια υπόσχεση πληρωμής. Τι είναι μια μετοχή, ένα ομόλογο; Η υπόσχεση μελλοντικής αξίας. Οι έννοιες «υπόσχεση», «αξία» και «μέλλον» αποτελούν επίσης λέξεις-κλειδιά στο β΄ δοκίμιο του Νίτσε. Για αυτόν, η «αρχαιότερη και πιο προσωπική σχέση που υπάρχει» είναι εκείνη μεταξύ πιστωτή και οφειλέτη, μία σχέση όπου «το πρόσωπο συνάντησε το πρόσωπο για πρώτη φορά» και «μέτρησε τον εαυτό του σε σχέση με τον άλλον». Κατά συνέπεια, το καθήκον μιας κοινότητας ή κοινωνίας υπήρξε πρώτα από όλα να δημιουργήσει ένα πρόσωπο ικανό να υπόσχεται, κάποιον που να είναι ικανός να σταθεί εγγυητής για τον εαυτό του στη σχέση πιστωτή-οφειλέτη, με άλλα λόγια ικανός να τιμήσει το χρέος του. Το να δημιουργήσουμε ένα πρόσωπο ικανό να τηρεί μιαν υπόσχεση σημαίνει να κατασκευάσουμε μια μνήμη για αυτό, που θα του δώσει μια εσωτερικότητα, μια συνείδηση, που θα παράσχει ένα ανάχωμα ενάντια στη λήθη. Είναι μέσα στον χώρο των υποχρεώσεων του οφειλέτη που η μνήμη, η υποκειμενικότητα και η συνείδηση αρχίζουν να παράγονται."
Κυβερνώντας δια του χρέους
Στο Κυβερνώντας δια του χρέους (Governing by Debt, 2015) ο Λατσαράτο εφαρμόζει την ορολογία που ανέπτυξε στο Η δημιουργία του χρεωμένου ανθρώπου προκειμένου να εξετάσει το πώς το χρέος εργαλειοποιείται από κράτη και επιχειρήσεις, σε αντίθεση με τα φυσικά πρόσωπα. Το βιβλίο αυτό αποτελεί κριτική του νεοφιλελευθερισμού και του κυβερνάν, όπου το δεύτερο αναφέρεται στη μορφή διακυβερνήσεως που αποκρίνεται σε οικονομικές απαιτήσεις, μια έννοια στενά σχετιζόμενη με τον ορντολιμπεραλισμό. Ο Λατσαράτο αναφέρει το αμερικανικό φοιτητικό χρέος ως ένα ιδανικό παράδειγμα της οικονομίας πιστώσεως/χρέους, ενώ μεταχειρίζεται την ιστορία και την ανθρωπολογία για να ανιχνεύσει μια πολιτιστική έννοια του «άπειρου χρέους» (π.χ. το προπατορικό αμάρτημα), η οποία υποστηρίζει ότι έχει διαμορφώσει τη σύγχρονη οικονομία.
Η κεντρική ιδέα του βιβλίου είναι ότι βασικές έννοιες της οικονομικής και της πολιτικής σφαίρας (οι οποίες συνήθως αναφέρονται ως τελείως ξεχωριστά αντικείμενα) στην πραγματικότητα συνδέονται στενά και αλληλοεπικαλύπτονται. Π.χ. οι κυβερνήσεις και οι επιχειρήσεις συντονίζουν στενά τις πολιτικές τους, τους νόμους τις επιχειρηματικές πρακτικές και προσδοκίες, όντας συζευγμένες μεταξύ τους. Ο Λατσαράτο παραπέμπει στο έργο του Καρλ Σμιτ για να στηρίξει τις ιδέες του, όπως και στο έργο του Μισέλ Φουκώ Η γένεση της βιοπολιτικής, προκειμένου να δώσει μια εικόνα της κοινωνικής εμπειρίας του χρέους. Ωστόσο επικρίνει τη διάκριση που κάνει ο Φουκώ ανάμεσα στα κράτη και στις οικονομίες, με τον κλασικό φιλελευθερισμό ως διαμεσολαβητή. Επιπλέον, η διάκριση μεταξύ βιομηχανικού και αποταμιευτικού καπιταλισμού (finance capitalism) αμφισβητείται, αν και ο Λατσαράτο διατηρεί τη διάκριση με την έννοια ότι ο αποταμιευτικός καπιταλισμός είναι η «καθαρότερη» μορφή καπιταλισμού, επειδή απλώς μετασχηματίζει μία μορφή χρημάτων σε μία άλλη μορφή χρημάτων μέσα από την κυκλοφορία και εμπορία χρηματοοικονομικών προϊόντων, χωρίς τη χρήση ενός αγαθού ως ενδιάμεσου βήματος. Στη μαρξιστική ορολογία, αυτό εκφράζεται ως M-M΄ (χρήμα που δημιουργεί διαφορετικό χρήμα), σε αντίθεση με το M-C-M΄ (χρήμα που δημιουργεί ένα αγαθό, που με τη σειρά του δημιουργει διαφορετικό χρήμα). Ο Λατσαράτο αναφέρει και το έργο του Λένιν Ο ιμπεριαλισμός, ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού για να δείξει την προτεραιότητα του αποταμιευτικού καπιταλισμού, που ξεπρόβαλε κατά την εποχή του Λένιν.
Ο Λατσαράτο καταλήγει προτείνοντας την άρνηση εργασίας ως μέθοδο για την παράλυση της σύγχρονης οικονομίας. Υπερασπίζεται αυτόν τον στόχο επειδή καταλογίζει την ευθύνη για τις δοκιμασίες των ανθρώπων κατά τη διάρκεια οικονομικών κρίσεων στους καπιταλιστές και στους κρατικούς δρώντες επί οικονομικών θεμάτων, και όχι στον πληθυσμό της όποιας χώρας. Ωστόσο πιστεύει ότι οι πληθυσμοί των χωρών εξαναγκάζονται να πληρώσουν αυτές τις κρίσεις και επιπλέον να αισθάνονται και υπεύθυνοι για αυτές, με την υπερφορολόγηση, τα μέτρα λιτότητας και τα μηνύματα που «περνούν» τα ΜΜΕ:
"Οι τεχνοκρατικές κυβερνήσεις και τα ΜΜΕ [πρέπει επομένως] να επενδύουν σημαντική προσπάθεια ώστε να εξασφαλίζουν την ενοχή ενός πληθυσμού για ένα κρατικό χρέος, στο οποίο οι πολίτες δεν μπήκαν ποτέ ως αντισυμβαλλόμενοι και άρα την ευθύνη για σχετικά σφάλματα που δεν διέπραξαν ποτέ. Οι νομικές διατάξεις, οι λόγοι, η αρθρογραφία και τα συνθήματα που αναπτύσσονται για τον σκοπό αυτόν είναι ευθέως ανάλογα του μεγέθους της απάτης. Κατά την κρίση οι τεχνοκρατικές κυβερνήσεις κινήθηκαν προς την κατασκευή μιας μνήμης χρέους όχι πλέον για μεμονωμένα φυσικά πρόσωπα, αλλά για ολόκληρα έθνη. Η βία των φόρων και των κατασχέσεων είναι το προνομιακό όργανο, επειδή μόνο αυτό που επιφέρει πόνο χαράζεται στη μνήμη, μόνο αυτό που πληγώνει καταγράφεται και παραμένει χαραγμένο στη συνείδηση (Νίτσε)."
Παραπομπές
Κατηγορία:Ιταλοί κοινωνιολόγοι
Ζινγκιάλοφ χατς
μικρογραφία|Ζινγκιάλοφ χατς Το Ζινγκιάλοφ χατς (Ժենգյալով հաց, επίσης γνωστό ως ζενγκιαλάβ χατζ, ζανγκιαλόφ χατς) είναι ένας τύπος γεμιστού ψωμιού με ψιλοκομμένο βότανα και πράσινα λαχανικά. Είναι ένα παραδοσιακό πιάτο των Αρμενίων από το Αρτσάχ. Το ζινγκιάλοφ χατς είναι παρόμοια με άλλα πιάτα των λαών του Καυκάσου: το βότανο κουτάμπ και το αφάρ.<sup class="mw-ref" id="cxcite_ref-FOOTNOTEBratusheva_5-0" rel="dc:references"> Το 2015, στα τέλη του Απριλίου, το Αρτσάχ διοργάνωσε το φεστιβάλ "Ζινγκιάλοβ χατς".
Προετοιμασία
Το Ζινγκιάλοφ χατς παρασκευάζεται από άζυμη ζύμη, που ανοίγεται με τον πλάστη μέχρι να γίνει λεπτή σαν χαρτί και μετά γεμίζεται με γέμιση που αποτελείται από 10 έως 20 τύπους κομμένων και περιχυμένων με λάδι άγριων και καλλιεργημένων βοτάνων. Ένα από τα πιο σημαντικά βήματα στην προετοιμασία ενός καλού ζινγκιάλοφ χατς είναι η σύνθεση των φυτών που χρησιμοποιούνται στη γέμιση. Τα φυλλώδη λαχανικά και βότανα χωρίς γεύση με λιγότερο σαφή γεύση συνθέτουν τη βάση της γέμισης, που περιλαμβάνει για παράδειγμα μαρούλι, ατρίπλεξ, σπανάκι. Βότανα με ιδιαίτερη γεύση (μυρώνια, τσουκνίδα και άλλα), ξινά (ρούμεξ) ή πικάντικα είναι απαραίτητα σε μικρότερες ποσότητες ενώ τα πικρά χόρτα όπως το ταράξακο πρέπει να είναι αραιά. Επιπλέον, η γέμιση μπορεί να περιέχει τυρί και τηγανιτά κρεμμύδια.
Μετά τη γέμιση, το ζινγκιάλοφ χατς ψήνεται για περίπου 10 λεπτά σε ένα ειδικό ταψάκι που ονομάζεται "σάι" ή "σαγίν" (սաջին), ή στο ταντούρ για μερικά λεπτά.
Καταναλώνεται με μπύρα, ντόογκ ή κρασί. Το Ζινγκιάλοφ χατς είναι ιδιαίτερα δημοφιλές κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρμενική κουζίνα
Ιμπραΐμ Σισσοκό
Ο Ιμπραΐμ Σισσοκό (γεννημένος στις 29 Νοεμβρίου 1991) είναι Ιβοριανός διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στην θέση του αριστερού χαφ για λογαριασμό της τουρκική Εσκισεχίρσπορ.
Βόλφσμπουργκ
Ο Σισσοκό εντάχθηκε στον γερμανικό σύλλογο προερχόμενος από την πορτογαλική Ακαντέμικα ντε Κοΐμπρα, τον Ιανουάριο του 2012, έναντι ποσού ύψους €1.5 εκατομμυρίου, αφού η Βόλφσμπουργκ έκανε χρήση της σχετικής ρήτρας αγοράς που υπήρχε στο συμκβόλαιο του παίκτη με την Ακαντέμικα.
Δανεικός στον Παναθηναϊκό
Ο Σισσοκό δεν συγκαταλεγόταν μεταξύ των βασικών επιλογών της πρώτης ομάδας στην Βόλφσμπουργκ, κι έτσι, τον Ιούλιο του 2012, δόθηκε δανεικός στον Παναθηναϊκό για διάρκεια ενός χρόνου, ώστε να "αποκτήσει εμπειρίες αγωνιζόμενος σε μία ομάδα υψηλού επιπέδου", όπως ανέφερε ο προπονητής των Λύκων, Φέλιξ Μάγκατ. Ο Παναθηναϊκός παρακολουθούσε τον παίκτη, από την εποχή που αυτός αγωνιζόταν, ακόμη, στην Πορτογαλία, αλλά, τελικά, οι Γερμανοί τον πρόλαβαν στην "μάχη" για την απόκτησή του. Από τις πρώτες του εμφανίσεις με την νέα του ομάδα, και συγκεκριμένα τον επαναληπτικό αγώνα με αντίπαλο την ισπανική Μάλαγα, όταν και πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του, στα πλαίσια του γύρου των προκριματικών πλέι-οφ του Τσάμπιονς Λιγκ της σεζόν 2012-13, ο Ιβοριανός ποδοσφαιριστής άρχισε να δείχνει την αξία του, κερδίζοντας, με την αξία του, θέση βασικού στους Πράσινους. Μετά την αποχώρηση του Ζεσουάλδο Φερέιρα από την ομάδα, στα τέλη Νοεμβρίου του 2012, πολλοί ήταν οι αθλητικοί δημοσιογράφοι που συμφώνησαν πως επρόκειτο για την σημαντικότερη παρακαταθήκη που άφησε ο Πορτογάλος τεχνικός στην ομάδα του Παναθηναϊκού και την καλύτερη μεταγραφή της ομάδας στη διάρκεια της καλοκαιρινής μεταγραφικής περιόδου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιβοριανοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΦφΛ Βόλφσμπουργκ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Μέσοι ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ασοσιασάο Ακαδέμικα δε Κοΐμπρα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Μπούντεσλιγκα Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Ντεπορτίβο Λα Κορούνια Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εσκισεχίρσπορ
Δευκαλίων
Στην ελληνική μυθολογία, Δευκαλίων είναι ο σύζυγος της Πύρρας, κόρης του Επιμηθέα, ήταν οι μόνοι άνθρωποι που επέζησαν από τον Κατακλυσμό και αναδημιούργησαν την ανθρωπότητα. Ήταν γιος του Προμηθέα και της Κλυμένης. Κατά τον Αυγουστίνο Ιππώνος, ο Δευκαλίων και ο Προμηθέας ήταν σύγχρονοι του Μωυσή.
Απόγονοι
Από τα παιδιά που γεννήθηκαν από τις πέτρες που πέταξαν, η Πύρρα και ο Δευκαλίων γέννησαν τον Έλληνα, τον Αμφικτύονα, την Πρωτογένεια την Πανδώρα τη νεότερη και τη Νύμφη Θυία.
Ετυμολογία
thumb|Πίνακας του [[Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, 1636]] Κατά μια εκδοχή, το όνομά του προέρχεται από τη σύνθεση των λέξεων "δεύκος", παραλλαγή του "γλεύκος", που σημαίνει γλυκός, και "ἁλιεύς", ψαράς. Κατά μια άλλη άποψη προέρχεται από το "Δευς" <Ζευς και το "καλίων" δηλαδή αυτός που έχει το κάλλος του Διός.
Κατακλυσμός του Δευκαλίωνα
Ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνα είναι η αρχαία Ελληνική εκδοχή του κατακλυσμού που αναφέρεται σε παραδόσεις πολλών αρχαίων πολιτισμών.
Την εποχή που στη Θεσσαλία βασίλευε ο Δευκαλίωνας, ο Δίας αποφάσισε να καταστρέψει όλο το χάλκινο γένος των ανθρώπων που ήταν διεφθαρμένoι. Ο Δευκαλίωνας λοιπόν πληροφορήθηκε από τον πατέρα του, Προμηθέα, για την επερχόμενη καταστροφή, κατασκεύασε ένα πλοίο, συγκέντρωσε τα απαραίτητα εφόδια για την επιβίωση τους και επιβιβάστηκε στο πλοιάριο μαζί με την γυναίκα του.
Όταν οι βροχές που έστειλε ο Δίας σταμάτησαν, το πλοίο του Δευκαλίωνα προσάραξε πάνω στην κορφή του Παρνασσού (ή στο όρος Αίτνα ή στον Άθω της Χαλκιδικής ή στο όρος Όθρυς στη Θεσσαλία κατά τον Ελλάνικο) και ο Δευκαλίων και η Πύρρα κατέβηκαν στην ξηρά και έκαναν θυσία στον Φύξιο Δία. Προκειμένου να αναγεννηθεί το ανθρώπινο γένος, άρχισαν να πετάνε πέτρες πίσω από την πλάτη τους: οι πέτρες που πετούσε ο Δευκαλίωνας μεταμορφώνονταν σε άνδρες και αυτές που πετούσε η Πύρρα μεταμορφώνονταν σε γυναίκες.
Ο Στράβων αναφέρει ότι στην ακτή της Φθιώτιδας υπήρχαν δυο μικρά νησιά που είχαν πάρει το όνομά τους από το Δευκαλίωνα και την Πύρρα.
Στον περίβολο του ναού του Ολυμπίου Διός στην Αθήνα υπήρχε στα αρχαία χρόνια, όπως αναφέρει ο Παυσανίας, ένας τάφος, όπου σύμφωνα με την παράδοση ήταν θαμμένος ο Δευκαλίωνας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πρόσωπα της ελληνικής μυθολογίας Κατηγορία:Θρυλικοί προγεννήτορες Κατηγορία:Δευκαλιωνίδες
Πετεινός Ξάνθης
Ο Πετεινός είναι είναι πεδινό χωριό της Θράκης στην Περιφερειακή Ενότητα Ξάνθης.
Γεωγραφία - Ιστορία
Ο Πετεινός βρίσκεται στην πεδιάδα της Ξάνθης με υψόμετρο 45 μέτρα σε απόσταση περίπου 4 χιλιόμετρα νότια από το κέντρο της πόλης και 8 χιλιόμετρα από τη Γενισέα (έδρα του δήμου). Βορειοανατολικά του χωριού είναι ο Παλαιός και Νέος Ζυγός ενώ περνάει η ΕΟ Ξάνθης - Κομοτηνής και νοτιοανατολικά είναι η Διομήδεια και περνάει η Εγνατία Οδός. Πρόκειται για ένα συνεχώς αναπτυσσόμενο χωριό, κυρίως λόγω της μικρής του απόστασης από την Ξάνθη.
Η ονομασία του, την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Χοροζλού. Με την ανταλλαγή πληθυσμού ήρθαν και εγκαταστάθηκαν 41 οικογένειες προσφύγων από τον Εύξεινο Πόντο και το χωριό θεωρείτο αμιγώς ποντιακό. Μετά το 1945 εγκαταστάθηκαν Θρακιώτες και Μικρασιάτες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Αβδήρων Κατηγορία:Χωριά του νομού Ξάνθης
Συμμετοχή της Αυστραλίας στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 1896
Ένας αθλητής από τη Βικτώρια, τη βρετανική αποικία που αργότερα έγινε μία από τις έξι πολιτείες της Αυστραλίας, συμμετείχε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην Αθήνα.
Ο Έντγουϊν Φλακ γεννήθηκε στην Αγγλία και σε ηλικία 5 ετών μετανάστευσε με την οικογένειά του στην Αυστραλία. Την εποχή των Αγώνων κατοικούσε στο Λονδίνο, καθώς είχε σταλεί για περαιτέρω εκπαίδευση στη λογιστική, όμως θεωρήθηκε Αυστραλός αθλητής από τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, καθώς έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη χώρα της Ωκεανίας.
Εκτός από τη συμμετοχή της Μεγάλης Βρετανίας, η σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου χρησιμοποιήθηκε και για τις αποκίες της Αυστραλίας που τότε ανήκαν στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Ο Φλακ συμμετείχε σε πέντε αγωνίσματα, κερδίζοντας μετάλλιο σε τρία από αυτά. Όμως, το χάλκινο μετάλλιο που κατέκτησε στο αγώνισμα του διπλού της αντισφαίρισης με συμπαίκτη τον Βρετανό Τζορτζ Ρόμπερτσον καταχωρήθηκε στη Μικτή ομάδα και όχι στην Αυστραλία.thumb|right|180px|Ο [[Έντγουϊν Φλακ]]
Νικητές
Για περισσότερες πληροφορίες: Πίνακας μεταλλίων Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896 και Κατάλογος νικητών Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 1896
Η Αυστραλία κατέκτησε την όγδοη θέση στον πίνακα μεταλλίων με δύο χρυσά μετάλλια.
25px Αντισφαίριση
Στο αγώνισμα του απλού, ο Φλακ ηττήθηκε στον μοναδικό αγώνα που έλαβε μέρος.
25px Στίβος
Και τα δύο χρυσά μετάλλια του Φλακ ήρθαν σε αγωνίσματα στίβου. Έλαβε μέρος σε τρία αγωνίσματα, με τον μαραθώνιο να είναι το μοναδικό στο οποίο δεν κατάφερε να τερματίσει.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Αυστραλία Κατηγορία:Αθλητισμός στην Αυστραλία
Κοιμήσου, αγάπη μου
Η ταινία Κοιμήσου, αγάπη μου (αγγλικά: Sleep, My Love) είναι ένα δραματικό φιλμ νουάρ αμερικανικής παραγωγής του 1948σε σκηνοθεσία Ντάγκλας Σερκ και σενάριο των Σεντ Κλερ Μακέλγουεϊ και Λέων Ρόστεν. Πρωταγωνιστούν η Κλοντέτ Κολμπέρ, Ντον Αμίτσε και ο Ρόμπερτ Κάμινγκς.
Πλοκή
Η πλούσια, αλλά άτεκνη Άλισον Κόρτλαντ έχει μια αξιοζήλευτη ζωή: ένα πολυτελές αρχοντικό στο Σάτον Πλέις της Νέας Υόρκης και έναν ένα καλοσυνάτο σύζυγο, τον αρχιτέκτονα Ρίτσαρντ Κόρτλαντ. Όμως περίεργα πράγματα αρχίζουν να της συμβαίνουν. Ξυπνά σε ένα τραίνο χωρίς να ξέρει πώς πήγε εκεί, και μια κουτή γριούλα, η Γκρέις που εισβάλει να την βοηθήσει βρίσκει ένα μικρό όπλο στην τσάντα της Άλισον. Εν τω μεταξύ πίσω στο σπίτι, ο Ντικ ενημερώνει για το συμβάν τον αστυνομικό Στρεκ, λεγοντας του ότι δεν καταλαβαίνει τη συμπεριφορά της γυναίκας του. Καθώς ο Ντικ ζητά από τον αστυνομικό να βρει τη σύζυγό του προτού πάθει κάτι, μορφάζει από έναν τραυματισμό στο χέρι του και παραδέχεται απρόθυμα ότι το έγινε από εκπυρσοκρότηση του όπλου του την ώρα που το καθάριζε…
Η Άλισον τηλεφωνεί στον σύζυγο της από τον σιδηροδρομικό σταθμό τρομαγμένη για αυτό που της συνέβει, και εκείνος της ανακοινώνει ότι έχει ειδοποιήσει την αστυνομία, η οποία και φροντίζει να την παραλάβει και να την οδηγήσει με ασφάλεια στο αεροδρόμιο για να επιστρέψει πίσω στην Νέα Υόρκη. Κατά την διάρκεια της πτήσης η Άλισον θα γνωρίσει τον Μπρους Έλκοτ, ο οποίος φαίνεται ότι έχει ερωτευτεί την παντρεμένη αλλά δυστυχισμένη Άλισον.
Με την επιστροφή στο σπίτι της, ο σύζυγός της Ντικ της προτείνει να αρχίσει να βλέπει τον ψυχίατρο δρα Ράινχαρτ. Αλλά αποδεικνύεται ότι ο Ράινχαρτ που εμφανίζεται είναι ψεύτικος, και στην πραγματικότητα είναι ο Τσαρλς Βέρνεϊ, ένας φωτογράφος που προσλαμβάνεται από τον Ντικ για να τον βοηθήσει στο σχέδιο του, το οποίο είναι να οδηγήσει την Άλισον να αυτοκτονήσει και να κληρονομήσει τα χρήματά της.
Ο Μπρους Έλκοτ φτάνει στο σπίτι της Άλισον ακριβώς την ώρα που η ίδια ετοιμάζεται, προφανώς υπό ύπνωση, να πηδήξει από το μπαλκόνι της και να αυτοκτονήσει. Ο Μπρους καταφέρνει την τελευταία στιγμή και σώζει την Άλισον, ενώ δείχνει να μην πείθεται από την εξήγηση του Ντικ, για έναν μυστηριώδη άντρα που βγήκε από το σπίτι τους.
Ο Μπρους αρχίζει να παρακολουθεί τον Ντικ, οπου διαπιστώνει την ξαφνική επίσκεψη του στο στούντιο του Βέρνεϊ. Ο Ντικ συναντά εκεί την ερωμένη του, τη Δάφνη, όπου της ανακοινώνει ότι το ίδιο βράδυ θα τελειώσει μια για πάντα με την Άλισον. Κατά την αποχώρηση του Ντικ απο το στούντιο του Βέρνεϊ, ο Μπρους υποδυόμενος τον πελάτη ζητά απο τον Βέρνεϊ να του βγάλει μια φωτογραφία διαβατηρίου, όπου ανακαλύπτει σοκαρισμένος ότι ο φωτογράφος είναι ο ψεύτικος ψυχίατρος Ράινχαρτ, βρίσκοντας ένα βιβλίο σε ένα συρτάρι με τον τίτλο Φάρμακα για υπνώση.
Ο Μπρους φεύγει γρήγορα απο το στούντιο και ζητά από τον φίλο του τον Τζίμι να πάει στην αστυνομία και να τους ενημερώσει για τα ευρήματα που βρήκε, ενώ ο ιδιος κατευθύνεται προς το σπίτι της Άλισον για να προλάβει τις εξελίξεις. Ο Ντικ, εν τω μεταξύ στο σπίτι, υπνωτίζει την Άλισον και της δίνει εντολές να σκοτώσει τον Βέρνεϊ και στην συνέχεια να αυτοκτονήσει. Ο Βέρνεϊ ανακαλύπτει ότι έχει προδοθεί απο τον Ντικ και στην συνέχεια πυροβολεί τον Ντικ και τον σκοτώνει. Ο Μπρους μπαίνει μέσα και αρχίζει να κυνηγά τον Βέρνεϊ, εως ότου εκείνος στην προσπάθεια του να ξεφύγει από τον φεγγίτη θα πέσει στο κενό και θα σκοτωθεί. Η ταινία κλείνει με τον Μπρους να ανακοινώνει στην Άλισον ότι έφτασε η ώρα να εγκαταλείψει για πάντα αυτό το σπίτι.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1948 Κατηγορία:Φιλμ νουάρ Κατηγορία:Αμερικανικές ταινίες Κατηγορία:Αμερικανικές δραματικές ταινίες Κατηγορία:Αγγλόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ντάγκλας Σερκ Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στη Νέα Υόρκη Κατηγορία:Αμερικανικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ταινίες τοποθετημένες στη Νέα Υόρκη
Νιου Χάμσαϊρ
Το Νιου Χάμσαϊρ (Αγγλικά: State of New Hampshire) είναι Πολιτεία των Ηνωμένων Πολιτειών, βόρεια της Κοινοπολιτείας της Μασσαχουσέττης, στην περιοχή των Η.Π.Α πού είναι γνωστή και σαν Νέα Αγγλία. Είναι μια από τις μικρότερες πολιτείες των Ηνωμένων Πολιτειών, έχει έκταση 24.214 τ.χλμ. (46η σε σχέση μεγέθους) και πληθυσμό 1.405.243 κατοίκους (εκτίμηση 2022) (41η σε σχέση πληθυσμού).
Πρωτεύουσα είναι το Κόνκορντ (Concord), και μεγαλύτερη πόλη της πολιτείας, είναι το Μάντσεστερ. Η μεγαλύτερη λίμνη του Νέου Χάμσαϊρ είναι η λίμνη Γουινιπεσόκι (Winnipesaukee), και το υψηλότερο σημείο είναι στο όρος Ουάσινγκτον (1.917 μέτρα).
Ονομάστηκε έτσι λόγω της κομητείας της Αγγλίας, Χάμσαϊρ, από τον καπετάνιο Τζον Μέισον (John Mason). Είναι γνωστή και σαν «Πολιτεία του Γρανίτη» (Granite State), λόγω των μεγάλων αποθεμάτων γρανίτη στα λατομεία της. Πολλά φημισμένα, κρατικά και μη, κτίρια παλαιοτέρων εποχών σε ολόκληρη την Αμερική είναι χτισμένα με γρανίτη από την πολιτεία του Νιου Χάμσαϊρ. Έγινε η 9η Πολιτεία που ενσωματώθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Ιούνιο του 1788.
Όλες οι πινακίδες αυτοκινήτων του Νέου Χάμσαϊρ φέρουν την επιγραφή "Live Free or Die", (Ζήσε Ελεύθερος ή Πέθανε).
Το Νέο Χάμσαϊρ είναι φημισμένο στο Ανατολικό μέρος των Ηνωμένων Πολιτειών για χειμερινά σπορ, καθώς και για τα άφθονα νερά του. Θεωρείται μία από τις πιο πλούσιες σε χλωρίδα πολιτείες των Ηνωμένων Πολιτειών, με εκατοντάδες είδη δέντρων, κ.τ.λ., και πολλοί επισκέπτες από άλλες πολιτείες, καταλύουν στο Νέο Χάμσαϊρ τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο κάθε έτους μόνο και μόνο για να δουν και να φωτογραφίσουν τα φύλλα που αλλάζουν χρώματα, λίγο πριν πέσουν για τον χειμώνα.
Οι πρώτοι Έλληνες μετανάστες έφτασαν στο Νέο Χάμσαϊρ γύρω στο 1893, και συγκεντρώθηκαν ως επί το πλείστον στις πόλεις Μάντσεστερ (Manchester) και Νάσουα (Nashua). Οι πόλεις αυτές, έχουν μέχρι και σήμερα αρκετά σημαντικές Ελληνικές παροικίες, με Ελληνικές εκκλησίες, του Αγίου Φιλίππου στην Νάσουα και Αναλήψεως της Θεοτόκου, Αγίου Γεωργίου, και Αγίου Νικολάου στο Μάντσεστερ.
Γεωγραφία
Το Νιου Χάμσαϊρ είναι μία από τις 6 πολιτείες της Νέας Αγγλίας. Συνορεύει με το Κεμπέκ του Καναδά στα βόρεια, με το Βερμόντ στα δυτικά, με την Μασσαχουσέτη στα νότια και βρέχεται από τον Ατλαντικό Ωκεανό στα ανατολικά. Οι κύριες περιοχές του Νιου Χάμσαϊρ είναι το Μεγάλο Βόρειο Δάσος, τα Λευκά Όρη, η Περιοχή των Λιμνών, η ακτή, η κοιλάδα Μέριμακ, η περιοχή Μόνατνοκ και η περιοχή Ντάρτμαουθ-Λίμνη Σουναπί.
Στην πιο επίπεδη νοτιοδυτική γωνία του Νιού Χάμσαϊρ, το οροπέδιο Mount Monadnock έχει δώσει το όνομά του σε μια τάξη γήινων μορφών - ένα monadnock - που σημαίνει, στη γεωμορφολογία, κάθε απομονωμένη κορυφή ανθεκτικής που ανέρχεται από μια λιγότερο ανθεκτική διαβρωμένη πεδιάδα.
Ο ποταμός Piscataqua και οι διάφοροι παραπόταμοί του αποτελούν το μοναδικό σημαντικό ωκεάνιο λιμάνι του κράτους, όπου εισέρχονται στον Ατλαντικό στο Πόρτσμουθ. Ο ποταμός Salmon Falls και το Piscataqua ορίζουν το νότιο τμήμα των συνόρων με το Maine. Το όριο του ποταμού Piscataqua αποτέλεσε το αντικείμενο μιας συνοριακής διαμάχης μεταξύ του Νιού Χάμσαϊρ και του Maine το 2001, με το Νιού Χάμσαϊρ να διεκδικεί κυριαρχία σε πολλά νησιά (κυρίως νησί του Seavey) που περιλαμβάνουν το Ναυτικό Ναυπηγείο Portsmouth. Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ απέρριψε την υπόθεση το 2002, αφήνοντας την κυριότητα του νησιού με το Maine. Το Νιού Χάμσαιρ εξακολουθεί να ισχυρίζεται την κυριαρχία της βάσης, ωστόσο. [18]
Η μεγαλύτερη λίμνη του Νιού Χάμσαϊρ είναι η λίμνη Winnipesaukee, η οποία καλύπτει 71 τετραγωνικά μίλια (184 km2) στο ανατολικό-κεντρικό τμήμα του Νιου Χάμσαϊρ. Η λίμνη Umbagog κατά μήκος των συνόρων του Maine, περίπου 12,3 τετραγωνικά μίλια (31,9 km2), είναι μια μακρινή δεύτερη. Η λίμνη Squam είναι η δεύτερη μεγαλύτερη λίμνη εξ ολοκλήρου στο Νιου Χάμσαϊρ.
Είναι το κράτος με το υψηλότερο ποσοστό ξυλείας στην χώρα [20]. Το Νιού Χάμσαϊρ βρίσκεται στα εύκρατα πλατύφυλλα και μικτά δάση biome. Μεγάλο μέρος του κράτους, ειδικότερα των Λευκών Ορέων, καλύπτεται από τα κωνοφόρα και τα βόρεια σκληρά δάση των δασών της Νέας Αγγλίας-Ακαδίας. Η νοτιοανατολική γωνία του κράτους και τμήματα του ποταμού Κοννέκτικα κατά μήκος των συνόρων του Βερμόντ καλύπτονται από τις μικτές βελανιδιές των βορειοανατολικών παράκτιων δασών.
Το βόρειο τρίτο του κράτους αναφέρεται τοπικά ως "βόρεια χώρα" ή "βόρεια από τις εγκοπές", σε σχέση με το Λευκό βουνό περνά αυτό το κανάλι κυκλοφορίας. Περιέχει λιγότερο από το 5% του πληθυσμού του κράτους, πάσχει από σχετικά υψηλή φτώχεια και χάνει σταθερά τον πληθυσμό καθώς οι βιομηχανίες χλοοτάπητας και χάρτου μειώνονται. Ωστόσο, η τουριστική βιομηχανία, ιδίως οι επισκέπτες που ταξιδεύουν στο βόρειο Νιού Χάμσαϊρ για σκι, snowboard, πεζοπορία και ποδήλατο βουνού, βοήθησαν να αντισταθμιστούν οι οικονομικές απώλειες από το κλείσιμο των μονάδων.
Τα μήκη της χειμερινής περιόδου αναμένεται να μειωθούν στις περιοχές σκι του Νιού Χάμσαϊρ λόγω των επιπτώσεων της υπερθέρμανσης του πλανήτη, η οποία είναι πιθανό να συνεχίσει την ιστορική συρρίκνωση και παγίωση της βιομηχανίας σκι και να απειλήσει μεμονωμένες επιχειρήσεις σκι και κοινότητες που βασίζονται στον τουριστικό σκι.
Κλίμα
Το άσχημο χιόνι συνδέεται συχνά με ένα nor'easter, όπως το Blizzard του '78 και το Blizzard του 1993, όταν πολλά πόδια συσσωρεύθηκαν σε τμήματα του κράτους σε διάστημα 24 έως 48 ωρών. Οι ελαφρύτερες χιονοπτώσεις μερικές ίντσες εμφανίζονται συχνά κατά τη διάρκεια του χειμώνα, που συχνά συνδέονται με ένα Alberta Clipper.
Το Νιού Χάμσαϊρ, μερικές φορές, επηρεάζεται από τυφώνες και τροπικές καταιγίδες, αν και από τη στιγμή που φτάνουν στο κράτος, είναι συχνά εξωρατροπικές, με τις περισσότερες καταιγίδες να χτυπούν τις νότιες ακτές της Νέας Αγγλίας και να κινούνται στο εσωτερικό ή να διέρχονται από την ανοικτή θάλασσα στον κόλπο του Maine. Οι περισσότεροι από New Hampshire κατά μέσο όρο λιγότερες από 20 ημέρες καταιγίδας ανά έτος και κατά μέσο όρο δύο ανεμοστρόβιλοι συμβαίνουν κάθε χρόνο σε όλη την πολιτεία.
Ο χάρτης της ζώνης ανθεκτικότητας των φυτών της Εθνικής Χορτοκοπής απεικονίζει τις ζώνες 3, 4, 5 και 6 που εμφανίζονται σε ολόκληρη την κατάσταση και υποδεικνύει τη μετάβαση από ένα σχετικά δροσερότερο σε θερμότερο κλίμα καθώς ταξιδεύει νότια κατά μήκος του Νιού Χάμσαϊρ. Οι ζώνες ανθεκτικότητας των φυτών USDA 1990 για το New Hampshire κυμαίνονται από τη ζώνη 3b στο βορρά έως τη ζώνη 5b στο νότο.
Ιστορία
Διάφορες φυλές Αβενάκη που μιλούσαν Αλγκονκιάνοι, που ήταν σε μεγάλο βαθμό κατανεμημένες μεταξύ των εθνών Androscoggin και Pennacook, κατοικούσαν στην περιοχή πριν από τον ευρωπαϊκό διακανονισμό. Παρά την παρόμοια γλώσσα, είχαν μια πολύ διαφορετική κουλτούρα και θρησκεία από άλλους Αλγκονιανούς λαούς. Αγγλικοί και Γάλλοι εξερευνητές επισκέφθηκαν το Νιου Χάμσαϊρ το 1600-1605 και ο David Thompson εγκαταστάθηκε στο Odiorne's Point στην σημερινή σίκαλη το 1623. Ο πρώτος μόνιμος οικισμός ήταν στο Hilton's Point (σημερινό Dover). Μέχρι το 1631, η Άνω Φύτευση περιλάμβανε τη σύγχρονη Dover, Durham και Stratham. το 1679, έγινε η «βασιλική επαρχία». Ο πόλεμος του πατέρα Rale πολέμησε μεταξύ των αποίκων και της συνομοσπονδίας Wabanaki σε όλο το Νιού Χάμσαϊρ.
Το Νιου Χάμσαϊρ ήταν μία από τις δεκατρείς αποικίες που επαναστάτησαν κατά της βρετανικής κυριαρχίας κατά τη διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης. Μέχρι τη στιγμή της Αμερικανικής Επανάστασης, το Νιου Χάμσαϊρ ήταν μια χωρισμένη επαρχία. Η οικονομική και κοινωνική ζωή της περιφέρειας της Seacoast περιστρέφεται γύρω από πριονιστήρια, ναυπηγεία, αποθήκες εμπόρων και εγκατεστημένα κέντρα χωριών και πόλεων. Οι πλούσιοι έμποροι έχτισαν σημαντικά σπίτια, τους προσέφεραν τις καλύτερες πολυτέλειες και επένδυσαν το κεφάλαιό τους στην κερδοσκοπία του εμπορίου και της γης. Στο άλλο άκρο της κοινωνικής κλίμακας, αναπτύχθηκε μια μόνιμη κλάση των ημερησίων εργάτων, των ναυτικών, των δούλων και ακόμη και των δούλων.
Το Νιου Χάμσαϊρ ήταν ένα τζακουσένιο προπύργιο. το κράτος έστειλε τον Franklin Pierce στον Λευκό Οίκο στις εκλογές του 1852. Η εκβιομηχάνιση είχε τη μορφή πολυάριθμων κλωστοϋφαντουργικών ελαιοτριβείων, τα οποία με τη σειρά του προσέλκυσαν μεγάλες ροές μεταναστών από το Κεμπέκ ("Γάλλοι Καναδοί") και την Ιρλανδία. Τα βόρεια τμήματα του κράτους παρήγαγαν ξυλεία και τα βουνά παρείχαν τουριστικά αξιοθέατα. Μετά το 1960, η κλωστοϋφαντουργία κατέρρευσε, αλλά η οικονομία ανέκαμψε ως κέντρο υψηλής τεχνολογίας και ως πάροχος υπηρεσιών.