cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Όσιρις
Εικονοπλασία
Ο Όσιρις απεικονίζεται με μορφή ανθρώπου, με εφαρμοστό ένδυμα, όρθιος ή καθισμένος στο θρόνο του. Φορά την υψηλή λευκή μίτρα, η οποία στολίζεται με δύο φτερά στρουθοκαμήλου και την οποία ονόμαζαν στέμμα Ατέφ (και ερυθρό περιλαίμιο. Σε άλλες απεικονίσεις τα χέρια του, βγαλμένα έξω από το νεκρικό σάβανο, κρατούν σταυρωμένα πάνω στο στήθος του το μαστίγιο και το εν είδει αγκίστρου σκήπτρο Χικ, εμβλήματα της ανώτατης εξουσίας. Πολυάριθμα είναι τα ονόματα και οι επωνυμίες του, οι οποίες φθάνουν περίπου τις εκατό, στις λιτανείες που διασώθηκαν στην Βίβλο των Νεκρών.
Ό Όσιρις ενσαρκωνόταν σε διάφορα ζώα, όπως στον ταύρο Όνουφι, στον ιερό κριό Μένδητα, στο πουλί Μπενού, αλλά επίσης και στο Τζεντ (Djed), ένα απλό φετίχ, το οποίο πιθανολογείται ότι ήταν και η πρώτη μορφή του, με την οποία οδηγούσε στους πολέμους τους προϊστορικούς πιστούς του. Αρχικά έχοντας τη μορφή κορμού ελάτης ή άλλου κωνοφόρου, το Τζεντ, κατά την κλασική εποχή απεικονιζόταν ως κίονας με τέσσερα κιονόκρανα, τα οποία σε ορισμένα κείμενα θεωρούνταν ότι αντιστοιχούσαν στη σπονδυλική στήλη του θεού και φυλάσσονταν στο ιερό της Βουσίριδος.
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Εννεάδα της Ηλιούπολης Κατηγορία:Θεότητες της υγείας Κατηγορία:Θεότητες του θανάτου Κατηγορία:Θεότητες γονιμότητας Κατηγορία:Θεότητες του Κάτω Κόσμου
Πάνος Γεραμάνης
Ο Πάνος Γεραμάνης (Βασιλικό Εύβοιας, Δεκέμβριος 1945 – Αγιά Πρέβεζας, 30 Απριλίου 2005) ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, παραγωγός ραδιοφωνικών εκπομπών, βιογράφος, συγγραφέας και ερευνητής της ιστορίας του σύγχρονου ελληνικού λαϊκού τραγουδιού.
Σε νεαρή ηλικία το 1964 άρχισε να εκδίδει την εφημερίδα Αγροτική Φωνή της Χαλκίδας, για να συνεργαστεί στη συνέχεια με πλήθος καθημερινών ή μη εντύπων αθλητικής (Άθενς Φούτμπολ, Αθλητικά Χρονικά, Ματιές στα Σπορ, Ομάδα, Πειραϊκά Σπορ, Φως των Σπορ) και ποικίλης ύλης (Απογευματινή, Ακρόπολις, Έθνος και Ελληνοσοβιετικά Χρονικά, Πρώτη, Κέρδος, Τα Νέα). Τα επαγγελματικά και προσωπικά του ενδιαφέροντα επεκτείνονταν στη μουσική, κυρίως στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού του περασμένου αιώνα, το ποδόσφαιρο και το ραδιόφωνο.
Απεβίωσε στην εξοχική του κατοικία το Μεγάλο Σάββατο του 2005, εξαιτίας καρδιακής ανακοπής και σε ηλικία 59 ετών. Η βιογραφία του εκδόθηκε το 2010 από τον πανεπιστημιακό καθηγητή Ιστορίας και συγγραφέα Βασίλη Καρδάση, με τη συμπερίληψη ηχητικού υλικού συνέντευξής του στην κρατική ραδιοφωνία. Τη δεκαετία του 2010 ο φορέας επικουρικής ασφάλισης του δημοσιογραφικού κλάδου ΕΔΟΕΑΠ, θέσπισε το Έπαθλο Πάνος Γεραμάνης για απονομή στα πλαίσια των ετήσιων βραβεύσεων του Πανελλήνιου Συνδέσμου Αθλητικού Τύπου (ΠΣΑΤ) σε μέλη του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες δημοσιογράφοι
Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας
Το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας (Σ.Ε.Φ.) είναι κλειστό γήπεδο ιδιοκτησίας του Ελληνικού Δημοσίου. Βρίσκεται στο Νέο Φάληρο του Πειραιά, απέναντι από το Στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης, έχει χωρητικότητα 14.940 θεατών και αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο κλειστό γήπεδο της Ελλάδας. Απέχει 10 χλμ. από το κέντρο της Αθήνας και 3 χλμ. από το κέντρο του Πειραιά. Αποτελεί έδρα της ομάδας καλαθοσφαίρισης του Ολυμπιακού.
Ιστορικό
Το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας κτίστηκε το 1985, και το κόστος κατασκευής ανήλθε στα 25.000.000 €. Σχεδιάστηκε το 1983 από την εταιρεία μηχανικών «Θύμιος Παπαγιάννης και Σία». Το στάδιο χτίστηκε στην αντίπερα πλευρά από το Στάδιο Καραϊσκάκη στον Πειραιά, στο δυτικό άκρο του Φαληρικού Όρμου. Εγκαινιάστηκε από τον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου, στις 16 Φεβρουαρίου 1985, στο πρώτο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου, και επίσης σε αυτό διοργανώθηκε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 1985 τον Μάρτιο.
Είναι το μοναδικό στάδιο της Ελλάδας που κατασκευάστηκε εξ αρχής ως παγοδρόμιο με μόνιμη παγολεκάνη ολυμπιακών διαστάσεων 30 x 60 m, η οποια καλύπτεται από δρύινο παρκέ ειδικού τύπου ώστε να μετατρέπεται ανά πασα στιγμή πάλι σε παγοδρόμιο. Λειτούργησε ως γήπεδο για αγώνες χόκεϊ επί πάγου του Πρωτάθληματος χόκεϊ επί πάγου Ελλάδας και φιλοξένησε και το Holiday on ice (1986), το Κίεβο on ice (1987) και το Λένινγκραντ οn ice (1989). Η λειτουργία του μοναδικού παγοδρομίου ολυμπιακών διαστάσεων στην Ελλάδα σταμάτησε προς όφελος άλλων αθλημάτων.
Το 1991 έλαβε το Χρυσό Βραβείο στον παγκόσμιο διαγωνισμό που διοργάνωσε το IAKS (International Working Group for the Construction of Sports and Leisure Facilities), για την λειτουργικότητα και την ποιότητά του.
Από τη περίοδο 1991-92, το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας είναι έδρα για την ομάδα καλαθοσφαίρισης του Ολυμπιακού. Το στάδιο έκλεισε από τον Απρίλιο του 2002 έως τις αρχές του 2004, λόγω εργασιών ανακαίνισης, συνολικού κόστους 7.300.000€ και σε αυτό διεξήχθη η διοργάνωση της πετοσφαίρισης σάλας κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Τη περίοδο 2001-02 η ομάδα του Ολυμπιακού μετακόμισε στο Κλειστό Γυμναστήριο Γλυφάδας.
Η χωρητικότητα του σταδίου μεταβάλλεται, και εξαρτάται από τις πτυσσόμενες κερκίδες που χρησιμοποιούνται στο χαμηλότερο επίπεδο, πέρα από τις 11.600 μόνιμες θέσεις στο μεσαίο και το υψηλό επίπεδο. Κατά τη διάρκεια αγώνων καλαθοσφαίρισης, η χωρητικότητα φτάνει στους 14.776 θεατές, με όλες τις κερκίδες σε λειτουργία.
Άλλες χρήσεις
Το στάδιο χρησιμοποείται περιστασιακά για άλλες εκδηλώσεις, όπως συνέδρια, μουσικές συναυλίες και αγώνες μοτοσυκλετών εσωτερικού χώρου. Επίσης. Οι Scorpions, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Φιλ Κόλινς, Dire Straits, Status Quo, UB40, Γκλόρια Εστέφαν, Deep Purple και Placebo, είναι μεταξύ των καλλιτεχνών οι οποίοι είχαν συναυλίες στο στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.
Διεθνείς διοργανώσεις
Έχει φιλοξενήσει μεγάλο αριθμό διεθνών συναντήσεων σε διάφορα αθλήματα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ειρηνης και Φιλιας Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις στον Πειραιά Κατηγορία:Αθλητικές εγκαταστάσεις Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων 2004 Κατηγορία:Ολυμπιακός Σ.Φ.Π. (καλαθοσφαίριση) Κατηγορία:Κλειστά στάδια στην Ελλάδα
Μίριαμ Λεόνε
Βιογραφία
Γεννημένη στη Κατάνια της Σικελίας από πατέρα δάσκαλο και μητέρα δημοτική υπάλληλο, η Μίριαμ μετά την αποφοίτηση της από το Λύκειο "Τζούλι και Πεννίσι" πήγε στο Πανεπιστήμιο της Κατανία. Το 2008 πήρε μέρος στον διαγωνισμό ομορφιάς Μις Ιταλία όπου κέρδισε και το στέμμα της ομορφότερης γυναίκας στη Ιταλία για το 2008. Επίσης κέρδισε τον τίτλο Miss Cinema. Το 2010 παρουσίασε την εκπομπή Unomattina Estate στο Rai 1.
Την καριέρα της στην υποκριτική την ξεκίνησε στην αρχή με μικρούς ρόλους μέχρι που πήρε έναν βασικό ρόλο στην δραματική μίνι τηλεοπτική σειρά (12 επεισοδίων) " Η γυναίκα με το πέπλο".
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μις Ιταλία Κατηγορία:Ιταλίδες ηθοποιοί τηλεόρασης Κατηγορία:Ιταλίδες τηλεπαρουσιάστριες Κατηγορία:Ιταλίδες μοντέλα Κατηγορία:Σικελοί
Αλεπού του Δαρβίνου
thumb Η αλεπού του Δαρβίνου (Lycalopex fulvipes) είναι ένα απειλούμενο κυνοειδές από το γένος Λυκαλώπηξ. Είναι γνωστό ως zorro chilote ή zorro de Darwin στα ισπανικά και ζει στο Εθνικό Πάρκο Ναγουελβούτα (Περιοχή Αρακουανία), η Παράκτια Οροσειρά της Βαλδίβια (Περιοχή Λος Ρίος) στην ηπειρωτική Χιλή και τη Νήσο Τσιλοέ. Αυτό το μικρό, σκουρόχρωμο κυνοειδές ζυγίζει 1,8 έως 3,95 κιλά, έχει μήκος κεφαλής και σώματος 48 έως 59 εκατοστών και ουρά που είναι 17,5 έως 25,5 εκατοστά.
Η αλεπού του Δαρβίνου συλλέχθηκε για πρώτη φορά από το νησί Σαν Πέδρο στα ανοικτά των ακτών της Χιλής από τον φυσιοδίφη Κάρολο Δαρβίνο το 1834. Για καιρό θεωρούταν ότι η αλεπού του Δαρβίνου ήταν υποείδος της νοτιοαμερικανικής γκρίζας αλεπούς (L. griseus)· ωστόσο, η ανακάλυψη ενός μικρού πληθυσμού αλεπούδων του Δαρβίνου στην ηπειρωτική χώρα στο Εθνικό Πάρκο Ναγουελβούτα το 1990 και η επακόλουθη γενετική ανάλυση διευκρίνισαν την ιδιότητα της αλεπούς ως ένα μοναδικό είδος. Το 2012 και το 2013 επιβεβαιώθηκε η παρουσία της αλεπούς του Δαρβίνου στο Πάρκο Όνκολ, στο Εθνικό Πάρκο Αλέρσε Κοστέρο και στην Παράκτια Προστατευόμενη Περιοχή της Βαλδίβια μέσω καμερών-παγίδων.
Παραπομπές
Κατηγορία:Λυκαλώπηξ
Μπαγκντάντι Μαχμούτι
Ο Μπαγκντάντι Μαχμούτι (αραβ.: البغدادي علي المحمودي) (1945) είναι πολιτικός από τη Λιβύη, πρωθυπουργός της χώρας από το 2006 ως τις 23 Αυγούστου 2011. Διαδέχθηκε τον απολυθέντα μεταρρυθμιστή πρωθυπουργό Σούκρι Γκανέμ.
Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1945. Έχει πτυχίο μαιευτικής και γυναικολογίας. Χρημάτισε επίσης Υπουργός Υγείας. Ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης από τον Ιούνιο του 2003 μέχρι το Μάρτιο του 2006. Διορίστηκε Πρωθυπουργός της Λιβύης στις 5 Μαρτίου του 2006. Η κυβέρνησή του επέβλεψε δύο σημαντικά έργα υποδομής στην αραβική χώρα, ένα έργο για ποταμό και ένα σιδηροδρομικό έργο. Ανατράπηκε κατά τον εμφύλιο πόλεμο του 2011 και συνελήφθη στην Τυνησία, για να εκδοθεί στη Λιβύη. Η δίκη του ξεκίνησε στις 10 Δεκεμβρίου 2012. Κατηγορήθηκε για υποβοήθηση του κράτους στην εκτέλεση πολιτών και για οικονομικά εγκλήματα. Τον Ιανουάριο του 2022, ο Baghdadi Mahmoudi φυλακίστηκε στη Λιβύη μετά την έκδοσή του από την Τυνησία το 2012, πρόκειται να υποβάλει μήνυση κατά της Τυνησίας ενώπιον των λιβυκών θεσμών και ενώπιον του διεθνούς ποινικού δικαστηρίου.
παραπομπές
Μαχμουτι
Πάπας Βονιφάτιος Η΄
thumb|250px|Ο τάφος του Πάπα Βονιφάτιου Η΄ στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στο [[Βατικανό]] Ο Πάπας Βονιφάτιος Η΄ (Papa Bonifacio VIII, 1230 – 11 Οκτωβρίου 1303), γεννημένος ως Benedetto Caetani, ήταν Πάπας από τις 24 Δεκεμβρίου του 1294 έως τον θάνατό του το 1303.
Οργάνωσε το πρώτο καθολικό έτος «ιωβηλαίου» που έλαβε χώρα στη Ρώμη και δήλωσε ότι τόσο η πνευματική όσο και η κοσμική εξουσία βρίσκονταν υπό τη δικαιοδοσία του Πάπα και ότι οι βασιλείς ήταν υποταγμένοι στην εξουσία του Ρωμαίου ποντίφηκα.
Η ζωή του
Γεννήθηκε περί το 1230 στην Ανάνι καταγόμενος από πλούσια οικογένεια. Σπούδασε στο Παρίσι νομικά και Εκκλησιαστικό Δίκαιο, προσόντα με τα οποία κατέλαβε σπουδαία θέση στη Παπική Αυλή. Επέδειξε μεγάλη κλίση στα γράμματα και τις επιστήμες. Το 1281 εκλέχθηκε Καρδινάλιος και διεξήγαγε σημαντικές διπλωματικές διαπραγματεύσεις στη Γαλλία και Ισπανία.
Κατηγορήθηκε ότι δηλητηρίασε τον προκάτοχό του Κελεστίνο Ε΄, που είχε πεθάνει στη φυλακή, ερχόμενος σε οξύτατη ρήξη με τους δύο αντιπάλους του Καρδινάλιους αδελφούς Κολόνα της ισχυρής ρωμαϊκής οικογένειας. Η ρήξη αυτή απέληξε σε ένοπλη συμπλοκή, στην οποία και τελικά επεκράτησε ο Βονιφάτιος.
Ως Πάπας, στις 18 Νοεμβρίου του 1302 εξέδωσε την Παπική Βούλα «Unam sanctam» (Εις μίαν Αγίαν), όπου υποστήριζε ότι ο εκάστοτε πάπας είναι ο μοναδικός εκπρόσωπος του Χριστού επί της Γης. Οι ιστορικοί τη θεωρούν ως μία από τις πιο ακραίες δηλώσεις που έκανε ποτέ Πάπας.
Στην εξωτερική πολιτική θέλησε να επέμβει στα εσωτερικά της Γαλλίας προκαλώντας την άμεση απάντηση του Γάλλου βασιλιά Φιλίππου Δ', ο οποίος και απέστειλε στρατό εναντίον του και τον συνέλαβε ως αιχμάλωτο. Μετά από εντολή του βασιλιά της Γαλλίας απελευθερώθηκε, αλλά λίγο αργότερα πέθανε από θλίψη, στις 11 Οκτωβρίου 1303.
Κατηγορία:Πάπες Κατηγορία:Ιταλοί Πάπες Κατηγορία:Πάπες 13ου αιώνα Κατηγορία:Πάπες 14ου αιώνα Βονιφατιος
Νταλλάρα Αουτομόμπιλι
Κατά το παρελθόν, είχε κάνει ένα σύντομο πέρασμα από τη Φόρμουλα 1 χωρίς επιτυχία. Πιο συγκεκριμένα, εισήλθε την σεζόν του 1988, σε συνεργασία με την BMS Scuderia Italia, μια ιταλική ομάδα ράλλυ. Δοκίμασε την τύχη της για πέντε πρωταθλήματα με κάκιστα αποτελέσματα, αφού σε 80 αγώνες είχε μόλις 2 τρίτες θέσεις, πολύ αραιούς βαθμολογούμενους τερματισμούς και συχνότατες εγκαταλείψεις. Μετά την σεζόν του 1992 η BMS, η οποία ήταν ο βασικός χρηματοδότης του εγχειρήματος, έλυσε τη συνεργασία και η ομάδα της Νταλλάρα αποσύρθηκε από το κορυφαίο μηχανοκίνητο πρωτάθλημα.
Στατιστικά στη Φόρμουλα 1
¹ ΔΚ: Δεν κατατάχθηκε, διότι η συγκομιδή της ήταν 0 βαθμοί.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Dallara Κατηγορία:Ιταλικές αυτοκινητοβιομηχανίες
NGC 4217
Ο NGC 4217 είναι σπειροειδής γαλαξίας τύπου Sb ο οποίος απέχει περίπου 60 εκατομμύρια έτη φωτός από το Ηλιακό Σύστημα και βρίσκεται στον αστερισμό Κύνες Θηρευτικοί. Πιθανόν να είναι γαλαξίας-συνοδός του Μεσιέ 106. Τον ανακάλυψε στις 10 Απριλίου 1788 ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ.
Κερκύονας
Ακόμα και ο φιλόσοφος Πλάτων αναφέρει τον Κερκύονα ως μεγάλο παλαιστή. Σύμφωνα με μία παράδοση, ο Κερκύων είχε μία κόρη, την Αλόπη, που έγινε ερωμένη του παππού της Ποσειδώνα και γέννησε από αυτόν τον Ιπποθόωντα. Μετά από αυτό ο Κερκύονας τη σκότωσε θάβοντάς τη ζωντανή ή τοξεύοντάς την, και αυτή η ιστορία απετέλεσε την υπόθεση σε ομώνυμες τραγωδίες. Ο Ποσειδώνας τη μετέτρεψε τότε στην ομώνυμη πηγή κοντά στην Ελευσίνα. Σε άλλες παραδόσεις ο Κερκύονας δεν είναι γιος του Ποσειδώνα, αλλά του Βάκχου και της Αγριόπης, ή του Αγαμήδη, ή και του θεού Ηφαίστου.
Πηγές
Κερκυονας Κατηγορία:Άθλοι του Θησέα
Επεισόδιο Στενών Κερκύρας
Η Αγγλία διαμαρτυρήθηκε στα Ηνωμένα Έθνη και τελικά η υπόθεση οδηγήθηκε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης όπου με απόφασή του, επιδίκασε την τότε Λαϊκή Δημοκρατία της Αλβανίας με το ποσό των 800.000 λιρών (σημερινής αξίας περίπου 20 εκατομμ. Λιρών), σε αποζημίωση της Αγγλίας, ενώ ακολούθησε διακοπή των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών.
Μάιος 1946
Συγκεκριμένα στις 15 Μαΐου του 1946 δύο αγγλικά πολεμικά πλοία, αντιτορπιλικά, ο "Ωρίων" και ο "Μεγαλοπρεπής", κατά το διάπλου τους των Στενών της Κέρκυρας, δέχθηκαν αιφνίδια καταιγιστικά πυρά από παρακείμενο αλβανικό επάκτιο πυροβολείο. Από την προσβολή αυτή αν και δεν σημειώθηκε καμία ανθρώπινη απώλεια αλλά ούτε και ζημιά των πλοίων, η Αγγλία απαίτησε δια της διπλωματικής οδού τη δημόσια συγγνώμη εκ μέρους της κυβέρνησης του Ενβέρ Χότζα. Η Αλβανία αρνήθηκε να πράξει αυτό ισχυριζόμενη ότι τα αγγλικά πολεμικά πλοία είχαν παραβιάσει τα χωρικά της ύδατα αγνοώντας ή μη λαμβάνοντας υπόψη σχετική μνεία των Διεθνών Συνθηκών περί αβλαβούς διέλευσης, προκαλώντας έτσι τη διεθνή κοινή γνώμη, ειδικότερα επί της ελεύθερης ναυσιπλοΐας.
Οκτώβριος 1946
Πέντε μήνες αργότερα στις 22 Οκτωβρίου (1946) συνέβη το δεύτερο επεισόδιο το οποίο και υπήρξε πολύ σοβαρό, όταν μια μικρή αυτή τη φορά αγγλική ναυτική μοίρα αποτελούμενη από δύο καταδρομικά, τα: "Λέανδρος" και "Μαυρίκιος", και δύο αντιτορπιλικά, τα: "Σόμαρεζ" και "Βολέιτζ" έλαβαν εντολή να διέλθουν από βόρεια τα στενά της Κέρκυρας προκειμένου να ελέγξουν τον οφειλόμενο σεβασμό, εκ μέρους της Αλβανίας, στο δικαίωμα της αβλαβούς διέλευσης, σύμφωνα με διεθνή συνθήκη, με την εντολή σε αντίθετη περίπτωση αντίδρασης να επέμβουν.
Στη συνέχεια διατάχθηκε το ουραγό πλοίο του σχηματισμού Βολέιτζ να ρυμουλκήσει το Σομάρεζ από την πρύμνη στον λιμένα της Κέρκυρας. Κατά τη ρυμούλκηση του σκάφους, περίπου μιάμιση ώρα μετά το συμβάν, στις 16:15 το Βολέιτζ προσέκρουσε και αυτό σε νάρκη με συνέπεια να σκοτωθούν 11 μέλη του πληρώματος και το πλοίο να υποστεί και αυτό ζημίες, λίγο περιορισμένες. Η επιχείρηση όμως της ρυμούλκησης συνεχίστηκε με πολύ αργό ρυθμό και τελικά τα πλοία κατέπλευσαν στην Κέρκυρα το πρωί της επομένης μετά από προσπάθεια 14 ωρών. Ο τελικός απολογισμός ήταν 43 νεκροί και περίπου ίδιος αριθμός τραυματιών και από τα δύο πλοία, ενώ το πρώτο πλοίο κρίθηκε μη επισκευάσιμο.
Νοέμβριος 1946
Το τρίτο περιστατικό συνέβη στις 12-13 Νοεμβρίου 1946 κατά τη διάρκεια επιχείρησης ναρκαλιείας και καθαρισμού των Στενών της Κέρκυρας για την απόδοσή τους στην ελεύθερη και ασφαλή ναυσιπλοΐα. Η επιχείρηση αυτή επεκτάθηκε και εντός των χωρικών υδάτων της Αλβανίας σε αναζήτηση «πειστηρίων του εγκλήματος» των προηγουμένων συμβάντων, χωρίς όμως την άδεια της αλβανικής κυβέρνησης.
Η επιχείρηση αυτή που τελούσε υπό τον Άγγλο διοικητή ναυτικών δυνάμεων της Μεσογείου με την παρουσία συμμαχικών παρατηρητών και υπό την κάλυψη αεροπλανοφόρου, καταδρομικών και άλλων πολεμικών πλοίων επιφανείας, αλιεύθηκαν περίπου 22 νάρκες η θέση των οποίων προσδιόριζε σαφές παράνομο θαλάσσιο ναρκοπέδιο και όχι τυχαία μεμονωμένη ρίψη ναρκών.
Νεοχώρι Φαλαισίας Αρκαδίας
Το Νεοχώρι Φαλαισίας είναι οικισμός της Περιφερειακής Ενότητας Αρκαδίας, στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Διοικητικά ανήκει στην Κοινότητα Νεοχωρίου Φαλαισίας και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Φαλαισίας (πρώην Δήμος Φαλαισίας), του Δήμου Μεγαλόπολης.
Επεισόδιο Στενών Κερκύρας
Εξέταση ναρκών
Θραύσματα δύο εξ αυτών των ναρκών που ανατινάχτηκαν στάλθηκαν στη Μάλτα για σύγκριση και εξέταση με εκείνων στις οποίες είχαν προσκρούσει λίγους μήνες πριν τα δύο αγγλικά πολεμικά. Από την εξέταση διαπιστώθηκε ότι ήταν ίδιου τύπου, γερμανικής κατασκευής που εκ του πρόσφατου χρωματισμού, της έλλειψης σκουριάς, υδρόβιας παρουσίας και της λίπανσής τους προσδιορίστηκε ο χρόνος πόντισής τους λίγο πριν του δεύτερου συμβάντος.
Νεοχώρι Φαλαισίας Αρκαδίας
Γεωγραφικές πληροφορίες
Το Νεοχώρι Φαλαισίας βρίσκεται σε υψόμετρο 1.182 μέτρων, στις πλαγιές του όρους Ταΰγετος και είναι κτισμένο, κοντά στα όρια των Περιφερειακών Ενοτήτων, Αρκαδίας, Μεσσηνίας και Λακωνίας. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την Απογραφή του 2011, είναι 59 κάτοικοι.
Επεισόδιο Στενών Κερκύρας
Αγγλική διαμαρτυρία
Αμέσως μετά την παραπάνω διαπίστωση, στις 9 Δεκεμβρίου η Αγγλία εξέδωσε προς την Αλβανία ειδική απαιτητική νότα αποκατάστασης των συμβάντων Μαΐου και Οκτωβρίου εντός με την απειλή σε περίπτωση άρνησης το ζήτημα θα παραπεμφθεί στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Η Αλβανία απαντώντας σχετικά αρνήθηκε τους ισχυρισμούς της Αγγλίας υποστηρίζοντας ότι το όλο ζήτημα ήταν έργο εναντίον των μεταξύ τους σχέσεων χωρών υπονοώντας την Ελλάδα.
Κωνσταντίνος Τζανακούλης
Ο Κωνσταντίνος Τζανακούλης είναι Έλληνας πολιτικός, πρώην δήμαρχος του Δήμου Λαρισαίων.
Επεισόδιο Στενών Κερκύρας
Εκδίκαση υπόθεσης
Τελικά η Αγγλία εισήγαγε το ζήτημα προς εκδίκαση στο Διεθνές Δικαστήριο το οποίο εξετάζοντας αυτό το 1949 αποφάσισε την καταβολή αποζημίωσης υπέρ της Αγγλίας με το ποσό των 843.947 λιρών (2.009.437 δολλ.ΗΠΑ).
Νεοχώρι Φαλαισίας Αρκαδίας
Συνώνυμοι οικισμοί
Στην Περιφερειακή Ενότητα Αρκαδίας, υπάρχουν άλλοι 4 οικισμοί, με την ονομασία Νεοχώρι:
Κωνσταντίνος Τζανακούλης
Βιογραφικό
Γεννήθηκε στη Λάρισα το 1950, τελείωσε το Α' Γυμνάσιο Αρρένων Λάρισας και στην συνέχεια πέτυχε την εισαγωγή του στο τμήμα Γεωπονίας της Γεωπονοδασολογικής σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Μετά την αποφοίτηση γράφτηκε στο Οικονομικό τμήμα της Ανώτατης Βιομηχανικής Σχολής Θεσσαλονίκης.
Επεισόδιο Στενών Κερκύρας
Παρατηρήσεις
Κέρκυρα Κέρκυρα Κατηγορία:Ιστορία της Κέρκυρας Κατηγορία:Ιστορία της Αλβανίας Κατηγορία:Ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου Κατηγορία:Διεθνές Δίκαιο Θαλάσσης
Νεοχώρι Φαλαισίας Αρκαδίας
Χάρτης
<mapframe latitude="37.186852" longitude="22.298126" zoom="12" width="1000" height="350" align="center" />
Κατηγορία:Χωριά του νομού Αρκαδίας Κατηγορία:Δήμος Μεγαλόπολης
Κωνσταντίνος Τζανακούλης
Βιογραφικό
Υπηρέτησε στον στρατό ως Ανθυπίλαρχος Τεθωρακισμένων.
Το 1979 μετά από εξέταση τυπικών και ουσιαστικών προσόντων κατέλαβε την θέση του καθηγητή Αγροτικής Κοινωνιολογίας και Αγροτικής Ανάπτυξης στην Σχολή Γεωπονίας του ΤΕΙ Λάρισας  μεταξύ 16 συνυποψηφίων όπου δίδαξε μέχρι τον Δεκέμβριο του 1998. Από τον Ιανουάριο του 1999 έως και σήμερα είναι Δήμαρχος στο Δήμο Λαρισαίων εκλεγμένος για 4 συνεχείς θητείες ενώ πριν από την ενασχόληση του με τον Α' βαθμό Τοπικής Αυτοδιοίκησης το 1994, είχε εκλεγεί νομαρχιακός σύμβουλος (1995-1998).
Από το 1990 έως το 1995 ήταν πρόεδρος του Γεωτεχνικού Επιμελητηρίου Κεντρικής Ελλάδας (2 θητείες) ενώ ήταν και για 3 θητείες μέλος του Δ.Σ. της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Γεωπονικών Συλλόγων Ελλάδος. Από το 1999 έως το 2010 (3 θητείες) ήταν πρόεδρος της Τοπικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων Ν. Λάρισας.
Από το 1999 έως σήμερα εκλέγεται συνεχώς στο Δ.Σ. της ΚΕΔΕ (πρώην ΚΕΔΚΕ) (4 θητείες) όπου ήταν Αντιπρόεδρος στην περίοδο 2007-20010 ενώ από το 2011 είναι επικεφαλής της ΑΔΑΚ (παράταξης αυτοδιοικητικής που πρόσκειται στην Ν.Δ.) Εκπροσωπεί την ελληνική τοπική αυτοδιοίκηση στο CMRE που είναι το ανώτερο όργανο της Τ.Α. στην Ευρώπη καθώς και στο UCLG (United Cities Local Governments) που είναι το ανώτατο παγκόσμιο όργανο της Τ.Α. και μάλιστα είναι ένα από τα 120 μέλη του εκτελεστικού γραφείου.
Στις δημοτικές εκλογές του 2014 αν και υπέβαλλε υποψηφιότητα για 5η συνεχόμενη φορά αποκλείστηκε από την κούρσα εκλογής από τον 1ο γύρο. Για οκτώ χρόνια ήταν μέλος του Κογκρέσου του συμβουλίου της Ευρώπης. Για 4 χρόνια υπήρξε διευθύνων σύμβουλος της ΑΝΕΛ (Αναπτυξιακή Ελασσόνας) που από το 1990 χειρίζεται τα προγράμματα Leader της Ε.Ε., ενώ ήταν για 6 χρόνια πρόεδρος  και διευθύνων σύμβουλος της Γνωμοδοτικής - Ερευνητικής Α.Ε. "ΗΣΙΟΔΟΣ", διευθύνων σύμβουλος της ΕΔΕΧΥ Α.Ε., πρόεδρος της ΔΗΜΟΣ Α.Ε., καθώς και πρόεδρος της ΕΔΕΥΑ.
ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ
Ιστορία
Πριν από το 2008, η διοργάνωση ονομαζόταν επίσημα CONCACAF Champions Cup, αλλά συνήθως αναφερόταν απλώς ως Κύπελλο Πρωταθλητριών (Champions Cup). Ο διαγωνισμός είχε πολλές διαφορετικές μορφές κατά τη διάρκεια διεξαγωγής του. Από το 1962 μέχρι το 1995, οι ομάδες που έπαιρναν μέρος στην τελική φάση της διοργάνωσης, αγωνίζονταν πρώτα σε δύο ξεχωριστούς προκριματικούς γύρους: τον προκριματικό γύρο της Καραϊβικής και τον αντίστοιχο της Βόρειας/Κεντρικής Αμερικής. Αρχικά, συμμετείχαν μόνο οι πρωταθλήτριες των χωρών της Βόρειας Αμερικής. Το 1971, οι ομάδες που τερμάτιζαν δεύτερες σε ορισμένα πρωταθληματα της Βόρειας Αμερικής, απέκτησαν δικαίωμα συμμετοχής και η διοργάνωση άρχισε να επεκτείνεται, με περισσότερους πλέων γύρους και περισσότερες ομάδες. Μετά τη δημιουργία της Μέιτζορ Λιγκ (Major League), του κορυφαίου ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος των Ηνωμένων Πολιτειών, από το 1997 ο θεσμός είχε μόνο νοκ-άουτ αγώνες, μέχρι την αλλαγή της μορφής της διοργάνωσης το 2008.
Κωνσταντίνος Τζανακούλης
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμαρχοι Λαρισαίων Τζανακούλης Κωνσταντίνος Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 20ού αιώνα Κατηγορία:Έλληνες πολιτικοί του 21ου αιώνα
ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ
Σύστημα διεξαγωγής
Η διοργάνωση αποτελείται από διάφορα στάδια. Στην παρούσα μορφή, ξεκινά στα τέλη Ιουλίου με τη φάση των οκτώ ομίλων, στην οποία υπάρχουν 24 ομάδες, τρεις σε κάθε όμιλο. Οι οκτώ νικητές ομάδες προκρίνονται στην τελική φάση, η οποία αποτελείται από αγώνες νοκ-άουτ και κορυφώνεται με τη διεξαγωγή των τελικών το Μάιο. Ο νικητής του ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ προκρίνεται αυτόματα στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων της FIFA. Αντίθετα με την πρακτική του Ευρωπαϊκού και του Νοτιοαμερικανικού θεσμού, η πρωταθλήτρια του ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ δεν αποκτά αυτόματα το δικαίωμα να συμμετέχει στη διοργάνωση της επόμενης περιόδου.
Τελικοί
Σημειώσεις [1] Δεν πραγματοποιήθηκε τελικός αγώνας. Το πρωτάθλημα κρίθηκε από ένα τελικό γύρο. [2] Κέρδισε το πρωτάθλημα λόγω της απόσυρσης ή/και του αποκλεισμού όλων των άλλων ομάδων. [3] Η Ουνιβερσιδάδ ντε Γουαδαλαχάρα, η Κομουνικασιόνες και η Ντιφένς Φορς αναδείχτηκαν νικήτριες καθώς η τελική φάση ματαιώθηκε λόγο διοικητικών προβλημάτων και διαφωνιών σχετικά με τις ημερομηνίες διεξαγωγής των αγώνων.
Τίτλοι ανά χώρα
Σύλλογοι από εννιά χώρες μοιράζονται τους τίτλους. Άλλες τρεις χώρες έστειλαν ομάδα στον τελικό χωρίς να κερδίσει το κύπελλο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Διεθνείς διασυλλογικές διοργανώσεις ποδοσφαίρου
Βομβιστική επίθεση στο ληξιαρχείο του Άμστερνταμ
Η Βομβιστική επίθεση στο ληξιαρχείο του Άμστερνταμ πραγματοποιήθηκε στις 27 Μαρτίου 1943, από Ολλανδούς αντιστασιακούς. Σκοπός της επίθεσης ήταν η καταστροφή των αρχείων του ληξιαρχείου προκειμένου οι γερμανικές αρχές να μη μπορούν να εντοπίσουν Εβραίους και πιθανά μέλη της αντίστασης.
Τελικά από την επίθεση καταστράφηκε τμήμα μόνο των αρχείων. Λίγο αργότερα συνελήφθησαν δεκατέσσερα άτομα που συμμετείχαν στη συγκεκριμένη επιχείρηση και δώδεκα από αυτά εκτελέστηκαν τον Ιούλιο του 1943.
Η βομβιστική επίθεση
Μετά την εισβολή των γερμανικών στρατευμάτων στην Ολλανδία και την κατάληψη της χώρας, κάθε άτομο άνω των 15 ετών έπρεπε να φέρει μαζί του συνεχώς την ταυτότητα (persoonsbewijs). Στις ταυτότητες των Εβραίων Ολλανδών ήταν σημειωμένο ένα μεγάλο J. Σύντομα, μέλη της αντίστασης άρχισαν να φτιάχνουν πλαστές ταυτότητες. Όμως τα πλαστά έγγραφα ήταν εύκολο να εντοπιστούν, αν τα στοιχεία των ταυτοτήτων συγκρίνονταν με τα αρχεία του ληξιαρχείου και έτσι οι Ναζί μπορούσαν εύκολα να εντοπίσουν και να συλλάβουν Εβραίους Ολλανδούς και πιθανά μέλη της αντίστασης ή να επιστρατεύσουν άτομα για καταναγκαστική εργασία.
Το 1943 μια ομάδα με επικεφαλής τον γλύπτη Χέρριτ φαν ντερ Φέιν (Gerrit van der Veen) και τον ζωγράφο και συγγραφέα Βίλλεμ Αροντέους (Willem Arondeus), σχεδίασε τη πραγματοποίηση σαμποτάζ στο ληξιαρχείο του Άμστερνταμ, με σκοπό την καταστροφή των αρχείων χωρίς να κινδυνεύσουν ανθρώπινες ζωές. Στην ομάδα αυτή μετείχαν τοπικοί καλλιτέχνες και φοιτητές της ιατρικής, μεταξύ αυτών και ορισμένοι Εβραίοι και ομοφυλόφιλοι καθώς και άτομα που σχετίζονταν με τις παράνομες εκδόσεις Rattenkruid. Η επιχείρηση ήταν ιδιαίτερα δύσκολη καθώς η φύλαξη των ληξιαρχείων είχε ενισχυθεί μετά την επίθεση στο ληξιαρχείο του Βαχενίνγκεν (Wageningen) στα τέλη του 1942.
Το ληξιαρχείο του Άμστερνταμ βρισκόταν τότε στην Plantage Kerklaan 36. Η επίθεση πραγματοποιήθηκε το βράδυ της 27ης Μαρτίου 1943. Οι αντιστασιακοί, που ήταν ντυμένοι με αστυνομικές στολές, πλησίασαν τη φρουρά του κτιρίου και είπαν ότι θα έλεγχαν το κτίριο για εκρηκτικά. Οι φύλακες τους πίστεψαν και τους άφησαν να μπουν. Στη συνέχεια δύο από τα μέλη της ομάδας, που ήταν φοιτητές της ιατρικής, νάρκωσαν τους φύλακες και τους μετέφεραν αναίσθητους από τη πίσω πόρτα, στο διπλανό ζωολογικό κήπο. Τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας μέσα στο κτίριο στοίβαξαν τα έγγραφα στο πάτωμα και τα περιέχυσαν με βενζίνη και τοποθέτησαν μια σειρά ωρολογιακούς εκρηκτικούς μηχανισμούς, που είχαν φτιάξει με εκρηκτικά τα οποία είχαν πάρει από τις αποθήκες εκρηκτικών του φρουρίου Naarden. Όταν εξερράγησαν οι μηχανισμοί το κτίριο πήρε φωτιά. Η πυροσβεστική που κλήθηκε καθυστέρησε εσκεμμένα να σβήσει τη φωτιά και όταν πια ξεκίνησαν να τη σβήνουν έριξαν πολύ περισσότερο νερό στο κτίριο προκειμένου να καταστραφούν και αρχεία που δεν είχαν καεί.
Από την επίθεση αυτή καταστράφηκε μόνο το 15% των αρχείων (800.000 καρτέλες) όμως είχε σημαντικό ψυχολογικό αντίκτυπο τόσο στους κατοίκους της ολλανδικής πρωτεύουσας όσο και στους κατακτητές.
Ιάκωβος Ιωάννης Άνκαρστρομ
Ο Ιάκωβος Ιωάννης Άνκαρστρομ (Σουηδικά: Jacob Johan Anckarström) (11 Μαΐου 1762 - 27 Απριλίου 1792) ήταν Σουηδός στρατιωτικός αξιωματικός που δολοφόνησε τον Γουσταύο Γ', βασιλιά της Σουηδίας. Καταδικάστηκε και εκτελέστηκε για Βασιλοκτονία.
Βιογραφία
Ο Άνκαρστρομ ηταν ο γιος του Ιάκωβου Ιωάννη Άνκαρστρομ του Πρεσβύτερου και του Χεδβίγης Ούλρικας Ντρούφβα. Παντρεύτηκε την Γουσταυιάννα Ελισάβετ Λεβίαν (1764-1844) το 1783 και απέκτησε δύο κόρες και δύο γιους: την Γουσταύα Ελεονώρα Λεβίανστρομ (1785-1860), την Καρολίνα Λοβίζα, τον Ιωάννη Ιάκωβο και τον Κάρολο Δαβίδ.
Ο Άνκαρστρομ υπηρέτησε ως Ιπποκόμος στο Παλάτι και στη συνέχεια ως στρατιωτικός αξιωματικός του Βασιλιά Γουσταύος Γ’ μεταξύ 1778 και 1783. Κατά τη διάρκεια ταξιδιών του στη Γκότλαντ, κατηγορήθηκε ότι διέδιδε συκοφαντίες εναντίον του βασιλιά και κατέφυγε στη Στοκχόλμη, όπου πέρασε το χειμώνα. Στη συνέχεια συνελήφθη και δικάστηκε στη Γκότλαντ. Αν και αθωώθηκε λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων, αργότερα ανέφερε στη ομολογία του ότι αυτό το περιστατικό πυροδότησε τη φωτιά του μίσους προς τον βασιλιά, τροφοδοτούμενο από το σύγχρονο επαναστατικό κίνημα στην Ευρώπη. δεξιά|μικρογραφία| Ζωγραφιά που παρουσιάζει τον Άνκαρστρομ να μαστιγώνεται.
Οι Σουηδοί ευγενείς αντιτίθονταν βίαια στον βασιλιά, ο οποίος, με τη βοήθεια των άλλων ταγμάτων του κράτους, είχε αποσπάσει τα προνόμια των αριστοκρατών και κυβερνούσε πιο δεσποτικά. Αυτή η δυσαρέσκεια αυξήθηκε από το πραξικόπημα του 1789, και από τη γνωστή επιθυμία του βασιλιά να παρέμβει υπέρ του Λουδοβίκου ΙΗ’ στη Γαλλία. Ο Άνκαρστρομ, ένας άνθρωπος με έντονα πάθη και βίαιη ιδιοσυγκρασία, αποφάσισε τη δολοφονία του Γουσταύου Γ’ και κοινοποίησε την πρόθεση του σε άλλους δυσαρεστημένους ευγενείς, όπως οι Κόμηδες Χορν και Ρίμπινγκ.
Εντούτοις, οι αρχικές απόπειρες εναντίων του βασιλιά απέτυχαν. μικρογραφία|Ιάκωβος Ιωάννης Άνκαρστρομ
Η Δολοφονία του Γουσταύου Γ’
Στις 16 Μαρτίου 1792, ο Γουσταύος Γ’ είχε επιστρέψει στη Στοκχόλμη, και αφού πρώτα πέρασε την ημέρα του στο Παλάτι Χάγκα έξω από την πόλη, κατόπιν δείπνησε και διασκέδασε με φίλους του σε ένα χορό μεταμφιεσμένων στη Βασιλική Όπερα. Κατά τη διάρκεια του δείπνου, ο βασιλιάς έλαβε ένα ανώνυμο γράμμα (γραμμένο στα γαλλικά από τον συνταγματάρχη του Σουηδικού τάγματος «Svea Life Guards», Κάρολο Πόντους Λίλλιεχορν) που περιείχε απειλή για τη ζωή του, αλλά καθώς ο βασιλιάς είχε λάβει πολλές απειλητικές επιστολές στο παρελθόν, επέλεξε να αγνοήσει την προειδοποίηση.
Ο Άνκαρστρομ κρατούσε ένα μαχαίρι στο αριστερό του χέρι και κουβαλούσε ένα πιστόλι στην αριστερή εσωτερική του τσέπη και ένα άλλο πιστόλι στη δεξιά πίσω τσέπη του. Κατόπιν στάθηκε στην είσοδο του διαδρόμου και κοίταξε πίσω από τον βασιλιά, έβγαλε ένα πιστόλι που είχε στην αριστερή εσωτερική του τσέπη και τράβηξε τη σκανδάλη. Λόγω του ότι ο βασιλιά έστρεψε το σώμα του προς τα πίσω, ο πυροβολισμός πήγε στην αριστερή γωνία του τρίτου οσφυϊκού σπονδύλου προς την αριστερή περιοχή του ισχίου. Ο πυροβολισμός περιλάμβανε δύο σφαίρες, πινέζες επίπλων και καρφίτσες με σκόνη μολύβδου. Ο Άνκαρστρομ αργότερα ομολόγησε ότι η σύνθεση της βολής προοριζόταν να είναι όσο το δυνατόν πιο θανατηφόρα.
Ο βασιλιάς έκανε μια σύσπαση και έβγαλε μια κραυγή χωρίς να πέσει. Ο Άνκαρστρομ έχασε τότε το θάρρος του, διότι πίστευε ότι ο Γουσταύος θα έπεφτε αμέσως στο πάτωμα. Μέσα στην σύγχυση του, έριξε το πιστόλι και το μαχαίρι στο πάτωμα, έκανε μερικά βήματα και φώναξε «πυροβολισμός». Γρήγορα πήγε προς την είσοδο του κτηρίου, αλλά ο φρουρός είχε ήδη κλείσει τις πόρτες. Βρισκόμενος σε απόγνωση, έκρυψε το δεύτερο πιστόλι του και αναμίχθηκε με το πλήθος. Η αρχική του πρόθεση ήταν να πυροβολήσει τον εαυτό του με το δεύτερο πιστόλι. Μάλιστα οι μάρτυρες δήλωσαν στο δικαστήριο ότι ο Άνκαρστρομ είχε ταραχθεί πάρα πολύ και ρωτούσε αν ο βασιλιάς τραυματίστηκε άσχημα. Όλοι οι καλεσμένοι του χορού μεταμφιεσμένων αναγκάστηκαν να δώσουν τα ονόματα τους πριν φύγουν από το Θέατρο.
Μύθοι γύρω από την δολοφονία
Τον 19ο αιώνα η ιστορία της δολοφονίας ωραιοποιήθηκε αρκετά. Δυστυχώς, ορισμένοι από αυτούς τους εξωραϊσμούς εξακολουθούν να θεωρούνται πραγματικά γεγονότα μέχρι την εποχή μας. Για παράδειγμα μια ασυνέπεια που λεγόταν σχετικά με εκείνο το βράδυ ήταν ότι ένας από τους συνωμότες (πιο συχνά αναφέρεται ο Νικόλας (Κλες) Φρειδερίκος Χορν) χτύπησε απαλά τον βασιλιά στον ώμο και του είπε: «Bonsoir, beau masque» (Καλησπέρα, όμορφε μασκαρά) για να επισημάνει στον Άνκαρστρομ ποιος ήταν ο στόχος του. Μια άλλη μυθοπλασία, παρουσιάζει τα γεγονότα του πυροβολισμού στην κεντρική αίθουσα που γινόταν ο χορός. Αυτή η εκδοχή εμφανίζει τον μαέστρο να γράφει σαστισμένος στις σημειώσεις του για τον ήχο του πυροβολισμού και κατόπιν η μουσική να σταματά. Ωστόσο, τα αρχεία του Βασιλείου δείχνουν ότι πολλοί λίγοι άνθρωποι κατάλαβαν τον πυροβολισμό και μάλιστα η ορχήστρα συνέχισε να παίζει για αρκετή ώρα μετά από αυτό.
Τα πιστόλια του Άνκαρστρομ, κατά τον θρύλο, μεταφέρθηκαν σε αρκετούς οπλουργούς το επόμενο πρωί, και εκείνος που τελικά τα επισκεύασε, αναγνώρισε τον Άνκαρστρομ ως ιδιοκτήτη τους. Ο Άνκαρστρομ συνελήφθη το ίδιο πρωί και αμέσως ομολόγησε τη δολοφονία, αν και αρνήθηκε μια συνωμοσία μέχρι να ενημερωθεί ότι ο Χορν και ο Ρίμπινγκ είχαν συλληφθεί και ομολογήσει πλήρως.
Φυλάκιση
Ο Άνκαρστρομ κλείστηκε σε μια φυλακή που βρισκόταν σχετικά κοντά στο Βασιλικό Παλάτι της Στοκχόλμης. Σήμερα αυτός ο χώρος είναι ένα υπόγειο εστιατόριο που πήρε το όνομα του από τον αντιβασιλέα Στίαν Στουρέ.
Περιέργως, η δολοφονία είχε προβλεφθεί τέσσερα χρόνια νωρίτερα, όταν ο βασιλιάς έκανε μια ανώνυμη επίσκεψη στο περίφημο μέντιουμ της εποχής της Βασιλείας των Γουσταύων, την Ουλρίκα Άρφβιντσον. Συνεργαζόταν συχνά από τον αδερφό του, Δούκα Κάρολο, και λέγεται ότι είχε ένα μεγάλο δίκτυο πληροφοριοδοτών σε όλη την πόλη. Δεν υπήρχε ποτέ η υποψία ότι εκείνη εμπλεκόταν στην υπόθεση, αλλά ρωτήθηκε για τη δολοφονία. Ωστόσο, το 1791, ένα άλλο μέντιουμ της εποχής, η Καρλόττα Ρόους προέβλεψε επίσης κακοτυχία στον βασιλιά Γουσταύο Γ’, και κατόπιν, σύμφωνα με φήμες, εκείνη βρισκόταν κοντά στο κρεβάτι του βασιλιά, μετά από τα μοιραία γεγονότα που προηγηθήκαν στο Θέατρο.
Συνέπειες
Την ίδια χρονιά, η οικογένεια Άνκαρστρομ άλλαξε το επώνυμο της σε Λεβίανστρομ και δώρισε χρήματα για ένα νέο νοσοκομείο ως μια κίνηση ειρήνευσης. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να κατασκευαστεί το νοσοκομείο Λεβίανστρομ ή Λεβίανστρομσκα στο Ουπλαντς Βεσμπι στα βόρεια της Στοκχόλμης. Οι Απόγονοι του Άνκαρστρομ περιλαμβάνουν τον πολιτικό Ούλφ Άντελσον και τον ναυτικό Σβεν Ίερβίντ.
Όπερες
Ο Άνκαρστρομ είναι ένας χαρακτήρας στην όπερα «Γουσταύος Γ’» του Ντανιέλ Φρανσουά Εσπρί Ωμπέρ και σε εκεινη του Τζουζέπε Βέρντι, με τίτλο «Ένας χορός μεταμφιεσμένων». Στα έργα αυτά, το κίνητρο του φόνου, προέρχεται από την σε ζήλια που ένιωσε για τη σύζυγο του Αμέλια, με την οποία ο Γουσταύος απεικονίζεται ως ερωτευμένος. Επιπλέον ο Άνκαρστρομ παρουσιάζεται ως στενός φίλος του Βασιλιά. Λίγο πριν πεθάνει, ο Γουσταύος τον συγχωρεί. Στην λογοκριμένη έκδοση του λιμπρέτου Βέρντι, ο Άνκαρστρομ ονομάζεται Ρενάτο (Ρενέ).
Βιβλιογραφία
Κατηγορία:Γουσταύος Γ΄ της Σουηδίας
Φυσική ιστορία
Ο όρος Φυσική ιστορία αναφέρεται από ένα πλήθος επιστημονικών πεδίων. Οι περισσότεροι ορισμοί απευθύνονται στη μελέτη των ζωντανών οργανισμών (π.χ. βιολογία, περιλαμβανομένης της ζωολογίας και της βοτανικής), ενώ κάποιοι άλλοι επεκτείνουν τον όρο περιλαμβάνοντας την παλαιοντολογία, την ωκεανογραφία, την οικολογία ή τη βιοχημεία, όπως και ως τμήμα της γεωλογίας, της αστρονομίας, της φυσικής, ακόμα και της μετεωρολογίας.
Άλλες χώρες
Κατηγορία:Ιστορία Κατηγορία:Ιστορία ανά θέμα Κατηγορία:Τομείς της ιστορίας *
Ανασκαφές στην Κόρινθο
μικρογραφία|300x300εσ| Άποψη των ανασκαφών το 1898. μικρογραφία|300x300εσ| Άποψη των ανασκαφών το 1905. Οι ανασκαφές στην Κόρινθο από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα ξεκίνησαν το 1896 και συνεχίζονται με μικρή διακοπή μέχρι σήμερα. Ο αρχαιολογικός χώρος περιορίζεται από το σύγχρονο χωριό της Αρχαίας Κορίνθου, το οποίο επικαλύπτει άμεσα την αρχαία πόλη. Οι αρχαιολογικές έρευνες εστίασαν κυρίως στην περιοχή γύρω από τον Ναό του Απόλλωνα στα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. Αυτό το δεσπόζον μνημείο ήταν ένα από τα μοναδικά χαρακτηριστικά της τοποθεσίας ορατά από την αρχαιότητα. Αρχαιολόγοι όπως ο Μπερτ Χοτζ Χιλ, ο Καρλ Μπλέγκεν, ο Γουίλιαμ Ντίνσμουρ, ο Όσκαρ Μπρονέρ και ο Ρις Κάρπεντερ εργάστηκαν, για να αποκαλύψουν μεγάλο μέρος της τοποθεσίας πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Έκτοτε, υπό την ηγεσία των Χένρι Ρόμπινσον (1959-1965), Τσαρλς K. Γουίλιαμς II (1965-1997) και Γκάι Ν. Ρ. Σάντερς (1997–σήμερα), η ανασκαφή έχει αποσαφηνίσει την αρχαιολογική ιστορία της πόλης. Οι έρευνες έχουν αποκαλύψει λείψανα, που εκτείνονται από την Πρώιμη Νεολιθική περίοδο (6500-5750 π.Χ.) έως την πρώιμη σύγχρονη εποχή.
Αρχαιολογικές εργασίες έχουν γίνει και εκτός της άμεσης περιοχής του κέντρου του χωριού συμπεριλαμβανομένου του Ιερού της Δήμητρας και της Κόρης στις πλαγιές του Ακροκορίνθου, στη Συνοικία των Αγγειοπλαστών, στις θέσεις του Ιερού του Ασκληπιού και της Βασιλικής της Κενχρέας Πύλης. Οι τρέχουσες έρευνες επικεντρώνονται στην περιοχή του Πεδίου της Παναγίας, που βρίσκεται νοτιοανατολικά της Αγοράς. Οι ανασκαφές και τα έργα, που συνδέονται με την ASCSA έχουν επίσης εξερευνήσει εντατικά την ευρύτερη περιοχή της Κορινθίας, συμπεριλαμβανομένων των γύρω οικισμών Κοράκου, Κεχρεών και Ίσθμιας. Ευρήματα από τα έργα αυτά φυλάσσονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αρχαίας Κορίνθου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αρχαία Κορινθία
Πέτρος Δ΄ Αλεξανδρείας
Ο Πέτρος Δ΄  υπηρέτησε ως Έλληνας Πατριάρχης της Αλεξάνδρειας από το 642 ως το 651. Έπειτα από τη Μουσουλμανική κατάκτηση της Αιγύπτου, αναζήτησε καταφύγιο την Κωνσταντινούπολη.
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Πατριάρχες Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής
Γραφείον της Δημοσίου Οικονομίας
thumb|424x424px|Σελίδα τίτλου των αποτελεσμάτων της [[Ελληνική απογραφή 1861|απογραφής του 1861 από το Γραφείο Δημοσίου Οικονομίας]] Το Γραφείον της Δημοσίου Οικονομίας (ή σύμφωνα με τη γερμανική ορολογία που χρησιμοποιούσε η Αντιβασιλεία Staatswirthschaftliches Bureau) ήταν υπηρεσία της Επί των Εσωτερικών Γραμματεία της Επικράτειας του Βασιλείου της Ελλάδας η οποία ιδρύθηκε το 1834 από τον υπουργό («γραμματέα») επί των Εσωτερικών Ιωάννη Κωλέττη της Κυβέρνησης Μαυροκορδάτου και σταδιακά εξελίχθηκε πριν το 1873 στο «Τμήμα Δημοσίας Οικονομίας και Στατιστικής», ενώ ήδη το 1907 είχε μετατραπεί σε «Υπηρεσία Απογραφής» του Υπουργείου Εσωτερικών.
Ίδρυση Γραφείου της Δημόσιας Οικονομίας το 1834
Στις 22 Μαΐου του 1834 το νεοσύστατο ελληνικό κράτος (η Κυβέρνηση Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου με την επίβλεψη και οδηγίες της Αντιβασιλείας) ίδρυσε το «Γραφείο της Δημόσιας Οικονομίας» ως μέρος της Επί των Εσωτερικών Γραμματεία της Επικράτειας (υπουργείο Εσωτερικών) το οποίο συγκέντρωνε στα επόμενα χρόνια στοιχεία για τον πληθυσμό, βιομηχανία-βιοτεχνία και γεωργία.
Αρχική στελέχωση
Στο Γραφείο της Δημοσίου Οικονομίας διορίστηκαν λοιπόν το 1834 τρεις σύμβουλοι, ο Νικόλαος Πονηρόπουλος, ο Αλέξανδρος Ρουζιού (Alexandre Roujoux) και ο Γουσταύος Έιχταλς (Gustave d’Eichthal), με ένα μηχανικό, τον αρχιγεωμέτρη κο Γεβχάρδο (Dismas A. Gebhard), δυο γραμματείς (Παναγιώτης Δαμύλος και Ρίζος Δημάρατος) και έναν γραφέα (Δημήτριος Στεφάνου Ησαΐας). Ο Εϊστάλ περιγράφει τον Πονηρόπουλο ως έναν άνθρωπο πενήντα ετών που είχε ασχοληθεί με το εμπόριο για δεκαπέντε χρόνια στη Μεσόγειο και την Αδριατική, ο οποίος κατά την επανάσταση είχε μαζέψει σώμα αποτελούμενο από χίλιους πεντακόσιους ανθρώπους από την Αρκαδία με το οποίο είχε σημαντικό ρόλο στη μάχη κατά του Δράμαλη, ενώ είχε εκλεγεί και στις εθνοσυνελεύσεις και είχε εμπειρία σε δημόσιες θέσεις. Αντίστοιχα, περιγράφει τον Ρουζιού ως έναν δυναμικό νέο εικοσιτεσσάρων ετών, με γνώση της ελληνικής γλώσσας και καλή συνεργασία με τους Έλληνες, χωρίς την ενεργητικότητα και την εργατικότητα του οποίου δε θα αναλάμβανε τέτοιο έργο.
Στόχοι του Γραφείου
Το Γραφείο της Δημόσιας Οικονομίας είχε ξεκάθαρο στόχο την ανάπτυξη και εκμετάλλευση της Ελλάδας, μέσω του εποικισμού με Ευρωπαίους εποίκους. Μετρώντας τον πληθυσμό, την έκταση και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, θα υπεδείκνυε τα εδάφη που θα μοίραζε το κράτος, όπως είχε γίνει λίγο νωρίτερα με τον διαμοιρασμό γης στους αγωνιστές της απελευθέρωσης. Παρόλο που αρχικά αυτός ο οραματισμός ήταν κρατικό σχέδιο, στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε, ταυτόχρονα με την αποχώρηση του Κωλέττη από την Ελλάδα, για να διορισθεί πρέσβης στο Παρίσι, όπου τον ακολούθησε ο Ντ' Εϊστάλ.
Σε έναν κατάλογο 48 άρθρων, ο νομοθέτης θέτει ως στόχους τη σύνταξη καταλόγου χωριών / πόλεων / επαρχιών / δήμων, ποιες γαίες είναι ιδιωτικές και ποιες δημόσιες, θέση και φύση τους (καλλιεργημένες / δάση / αγροί κλπ., αριθμό καρποφόρων δένδρων ανά περιοχή / δήμο, υδραγωγεία, ποτάμια και ρυάκια, ανεμόμυλους και ελαιοτριβεία, τα «εθνικοιδιόκτητα κτήματα», μεταλλεία, αριθμό ποιμνίων και φορτηγών ζώων, κατάλογο των κατοίκων, φυσικά όρια, δικαιώματα παλαιών ιδιοκτησιών, τις αρχαιότητες, αλλά και τον σχεδιασμό καναλιών, τοποθεσίας εργοστασίων, οδών, προτάσεις για καταστήματα πίστης (τράπεζες), για τα λιμάνια, μέτρα και σταθμά, νομισματικό σύστημα, αποικισμό Ελλήνων που βρίσκονται εκτός της επικράτειας, αλλά και ξένων, να σημειώνει αριθμό νέων για στρατολογικούς σκοπούς, τοπογραφικό πίνακα όλου του βασιλείου, στοιχεία εμπορίου, βιομηχανίας και όσες πληροφορίες χρειαστούν για εμπορικές συνθήκες με τις ξένες δυνάμεις.
Ο Γκυστάβ ντ'Εϊστάλ στο Γραφείο Δημόσιας Οικονομίας
Ο Γκυστάβ ντ'Εϊστάλ, ο οποίος προσλήφθηκε στις 22 Μαΐου του 1834, ήταν Σαινσιμονιστής (υποστηρικτής των ιδεών του Σαιν-Σιμόν) και η Αντιβασιλεία αποδείχθηκε ιδιαίτερα εχθρικά διακείμενη προς του Σαινσιμονιστές που είχαν συγκροτήσει ομάδα στο Ναύπλιο, την πρωτεύουσα του τότε νεοσύστατου ελληνικού βασιλείου, την περίοδο 1833-1834. Την ομάδα αυτή το καθεστώς αποκαλούσε Σαινσιμονική Εταιρεία και προχώρησε προς πιέσεις προς τα μέλη της. Η Αντιβασιλεία με το Βασιλικό Διάταγμα 16966 της 19ης Σεπτεμβρίου 1834 απαίτησε να γίνουν έρευνες και διώξεις αν θεωρηθεί αναγκαίο εναντίον των μελών της Σαισνιμονικής σέκτας και οι ξένοι υπήκοοι να εκδιωχθούν από το ελληνικό κράτος. Παρά την απάντηση του ο Ιωάννη Κωλέττη ότι δεν υπάρχει ενεργή δραστηριότητα πια Σαισιμονιστών, η Αντιβασιλεία ζήτησε την απόλυση του ντ'Εϊστάλ από το Γραφείο της Δημόσιας Οικονομίας στις 26 Οκτωβρίου 1834, με εντολή να αντικατασταθεί ο Εϊστάλ με τον κ. Παναγιώτη Σούτσο. Ο Εϊστάλ, έδωσε την παραίτησή του στις 10-20 Οκτωβρίου η οποία δεν έγινε αποδεκτή, δεδομένου ότι την απέτρεψε ο Κωλέττης. Παρόλα αυτά η στάση των μελών της Αντιβασιλείας ήταν σαφέστατα αρνητική, ώστε τελικά, τον Μάιο του 1835 απολύθηκε και όταν ο Κωλέττης στάλθηκε ως πρέσβης στη Γαλλία, ο ντ'Εϊστάλ έφυγε και αυτός για το Παρίσι. Έτσι λοιπόν η αντιβασιλεία πέτυχε την απομάκρυνση όσων σαινσιμονιστών είχαν θέσεις στον κρατικό μηχανισμό και ανάμεσά τους τον ντ'Εϊστάλ, ο οποίος έφυγε από την Ελλάδα το 1835.
Η εξέλιξη του Γραφείου Δημοσίας Οικονομίας
thumb|Επιστολή του Γραφείου προς τον Υπουργό Εσωτερικών σχετικά με την επιτυχή ολοκλήρωση της [[Ελληνική απογραφή 1861|απογραφής του 1861]] Το 1837 (με Γραμματέα της Επικρατείας επί των Εσωτερικών τον Δρόσο Μανσόλα) η στελέχωση του Γραφείου Δημοσίου Οικονομίας ήταν: Γεβχάρδος, υπουργικός σύμβουλος, αρχιγεωμέτρης, Κ. Ρίζος, υπουργ. σύμβουλ., Γ. Παλαιολόγος, υπουργ. σύμβουλ. Σάουβερ, υπουργ. σύμβουλ. πρωταρχιτέκτων.
Αρκετά σύντομα, το Γραφείο της Δημόσιας Οικονομίας πήρε αποκλειστικά το ρόλο της Στατιστικής του ελληνικού κράτους. Το 1862, δημοσιεύτηκε από το Γραφείο, συγκεκριμένα από τον διευθυντή του, Ιωάννη Α. Σούτσο, η «Στατιστική της Ελλάδος» από έρευνα που διενεργήθηκε στο 1861. Την περίοδο 1837 - 1859 τμηματάρχης ήταν ο Σπυρίδων Α. Σπηλιωτάκης. Αρχικά με δυο γραμματείς και ένα γραφέα και από το 1846 με έναν μόνο γραμματέα. Διευθυντής για λίγο ανέλαβε, πολιτικό πρόσωπο, ο Σπυρίδων Αντωνιάδης και από τις αρχές του 1860, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο οποίος δίδασκε πολιτική οικονομία, Ιωάννης Σούτσος. Από το 1859, το προσωπικό αυξήθηκε σε ένα διευθυντή, δυο τμηματάρχες, τρεις υπουργικούς γραμματείς και δυο γραφείς. Μετά τη δημοσίευση της απογραφής το 1863 ο Σούτσος παραιτείται και τη διεύθυνση αναλαμβάνει ο Σπηλιωτάκης. Τον Μάρτιο του 1864 αναλαμβάνει ο Αλέξανδρος Μανσόλας.
Το 1873, το 1881, και το 1890 η απογραφή διενεργείται από το «Τμήμα Δημοσίας Οικονομίας και Στατιστικής», ενώ από το 1907 η απογραφή γίνεται από την «Υπηρεσία Απογραφής». Αργότερα εξελίχθηκε στην Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της Ελλάδος (Ε.Σ.Υ.Ε.) και στην ανεξάρτητη Ελληνική Στατιστική Αρχή στις αρχές του 21ου αιώνα.
Αναφορές
Κατηγορία:Ελληνική οικονομία Κατηγορία:Βασίλειο της Ελλάδας Κατηγορία:Υπουργείο Εσωτερικών (Ελλάδα)
Στυρονήσια
Τα Στυρονήσια ή Στουρονήσια είναι νησιωτικό σύμπλεσμα του Νότιου Ευβοϊκού κόλπου, που βρίσκονται ανάμεσα στο μικρό λιμάνι της Αγίας Μαρίνας Αττικής και του οικισμού των Νέων Στύρων της Εύβοιας. Μεγαλύτερο νησί του συμπλέγματος είναι η νήσος Στύρα ή Μεγάλο Στυρονήσι. Τα υπόλοιπα νησιά που αποτελούν τα Στυρονήσια είναι το Μεγάλο και Μικρό Κουνέλι, ο Φονιάς, ο Άγιος Ανδρέας, το Πετούσι και το Τηγάνι. Στα Στυρονήσια έχουν εντοπιστεί ναυάγια αρχαίων πλοίων που μετέφεραν αμφορείς σημαντικού αρχαιολογικού ενδιαφέροντος
Παραπομπές
Κατηγορία:Νησιωτικά συμπλέγματα Ελλάδας κατηγορία:Νομός Εύβοιας Κατηγορία:Βραχονησίδες Εύβοιας
Κερύνης
Στην ελληνική μυθολογία ο Κερύνης ήταν γιος του Ηρακλείδη Τημένου. Μαζί με τα αδέλφια του Κείσο, Φάλκη, Αργαίο και Ευρύπυλο, ο Κερύνης σκότωσε τον πατέρα τους, επειδή αυτός προέκρινε ως διάδοχό του τον γαμπρό του, τον Δηιφόντη, ο οποίος ήταν σύζυγος της κόρης του Τημένου, της Υρνηθούς. Στη συνέχεια ο Κερύνης και οι αδελφοί του έδιωξαν την Υρνηθώ μαζί με τον Δηιφόντη, και ανεκήρυξαν βασιλιά τον μεγαλύτερο στην ηλικία από αυτούς, τον Κείσο. Αργότερα, με βοηθό την Πειθώ, κατάφεραν να απαγάγουν βίαια την Υρνηθώ από την Επίδαυρο, όπου είχε καταφύγει με τον σύζυγό της. Καταδιωκόμενοι στη συνέχεια από τον Δηιφόντη, σκότωσαν την Υρνηθώ.
Πηγή
Κερυνης
Μεσοχώρι Ροδόπης
Το Μεσοχώρι είναι πεδινό χωριό της Θράκης, στην Περιφερειακή Ενότητα Ροδόπης.
Γεωγραφικά - Ιστορικά στοιχεία
Το Μεσοχώρι βρίσκεται στην πεδιάδα της Κομοτηνής, με υψόμετρο 40 μέτρα, σε απόσταση περίπου 7 χλμ. ΝΔ. από το κέντρο της πόλης. Βόρεια του χωριού περνάει η Εγνατία Οδός και στα νοτιοδυτικά του είναι η Παραδημή, ενώ στα βόρεια οι Υφαντές. Ως οικισμός αναφέρεται επίσημα μετά την απελευθέρωση της Θράκης, το 1928, και προσαρτάται στον δήμο Κομοτηνής. Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», ανήκει στη δημοτική κοινότητα Κομοτηνής, που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κομοτηνής του Δήμου Κομοτηνής και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 119 κατοίκους ,ενώ με την απογραφή του 2001 αριθμούσε 161 κατοίκους.
Μετά την καταστροφή της Σμύρνης, οι κάτοικοι του χωριού Ορταξί (Ορτακτσί) (Ortakçı) της Αδριανούπολης στην Ανατολική Θράκη έφυγαν τον Οκτώβριο του 1922, αφήνοντας πίσω τις ακίνητες περιουσίες και τη σοδειά εκείνης της χρονιάς. Διαμοιράστηκαν σε τέσσερα χωριά: τον Κριό και τον Βάλτο του Νομού Έβρου, το Μεσοχώρι του νομού Ροδόπης και τη Μεσοκώμη του νομού Σερρών. Φεύγοντας, πήραν μαζί τους την καμπάνα της εκκλησίας του χωριού, που ήταν αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο, εγκαθιστώντας την στο Μεσοχώρι. Η εκκλησία γιορτάζει την ημέρα του Τιμίου Σταυρού και έχει δύο καμπάνες.
Παραπομπές
Κατηγορία:Δήμος Κομοτηνής Κατηγορία:Χωριά του νομού Ροδόπης
Κάρολος της Φλάνδρας
Ο Κάρολος (γαλλ. Charles, 10 Οκτωβρίου 1903 - 1 Ιουνίου 1983) από τον Οίκο των Βέττιν ήταν κόμης της Φλάνδρας και αντιβασιλιάς του Βελγίου (1944-60).
Βιογραφία
Ο Κάρολος Θεόδωρος Ερρίκος Αντώνιος Μαϊρράδος ήταν ο δευτερότοκος γιος του Αλβέρτου Α΄ του Βελγίου και της Ελισάβετ των Βίττελσμπαχ, κόρης του Καρόλου Θεοδώρου εν Βαυαρία.
Το 1983 απεβίωσε στο Ράβερσαϊντε του Βελγίου σε ηλικία 80 ετών.
Οικογένεια
Θεωρείται ότι νυμφεύτηκε το 1977 τη Λουίζ-Μαρί-Ζακλίν, κόρη του Αλμπέρ Περεμπρύν. Ο γάμος δεν αναφέρεται σε αρχεία ενορίας, αλλά αναφέρεται ως ιδιωτική ευλογία. Το "Αλμανάκ των Γκότα" τον αναφέρει ως συζύγους.
Παραπομπές
Κατηγορία:Οίκος της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα
Λανσάνα Κοντέ
Ο Λανσάνα Κοντέ (Lansana Conté, 1934 -2008) ήταν πολιτικός και στρατιωτικός από τη Γουινέα. Ήταν πρόεδρος της χώρας από τις 3 Απριλίου του 1984 έως το θάνατό του στις 22 Δεκεμβρίου του 2008. Ήταν Μουσουλμάνος και μέλος της εθνότητας Σουσού.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στη Μουσάγια Λουμπάγια στις 30 Νοεμβρίου 1934, σύμφωνα με υπολογισμούς. Ο ίδιος δεν έμαθε ποτέ την ακριβή ημερομηνία γέννησής του.