cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Δόκτωρ Φάουστους
Πλοκή
Αφυπνίζονται με τη μουσική γνώση από τον Βέντελ Κρέτζσμαρ, έναν Γερμανό Αμερικανό λέκτορα και μουσικολόγο που επισκέπτεται το Καϊσερσασερν. Μετά τη σχολική τους φοίτηση μαζί, τα δύο αγόρια σπουδάζουν στο Χάλλε – ο Άντριαν μελετά θεολογία, ενώ ο Τσάιτμπλομ όχι, αλλά συμμετέχει σε συζητήσεις με τους φοιτητές της θεολογικής σχολής – αλλά ο Άντριαν απορροφάται από τη μουσική αρμονία, την αντίστιξη και την πολυφωνία ως κλειδιά στη μεταφυσική και τους μυστικούς αριθμούς, και ακολουθεί τον Κρέτζσμαρ στη Λειψία για να μελετήσουν μαζί.
Ο Τσάιτμπλομ περιγράφει «με ένα θρησκευτικό ρίγος» το αγκάλιασμα του Άντριαν με τη γυναίκα που τον αρρώστησε με σύφιλη (την οποία ο Άντριαν ονομάζει «Εσμεράλδα» με έμπνευση από την πεταλούδα που γοητεύει τον πατέρα του), το πώς έγραψε το όνομά της με κρυπτογραφημένες νότες στις συνθέσεις του, και το πώς οι ιατροί που προσπάθησαν να τον θεραπεύσουν απέτυχαν να παρέχουν μία αποτελεσματική θεραπεία επειδή εμποδίστηκαν από μυστήριες και θανάσιμες παρεμβάσεις. Ο Τσάιτμπλομ αρχίζει να αντιλαμβάνεται το δαιμόνιο, καθώς ο Άντριαν αναπτύσσει άλλες φιλίες, πρώτα με τον μεταφραστή Ρούντιγκερ Σιλντναπ, και μετά τη μετακόμισή του στο Μόναχο με τον όμορφο νεαρό βιολιστή Ρούντι Σβερντφέγκερ, τη Φράου Ρόντε και τις καταδικασμένες κόρες της Κλαρίσα και Ινές, έναν νομισματολόγο με το όνομα Δρ. Κράνιχ, και δύο καλλιτέχνες με τα ονόματα Λέων Ζινκ και Βαπτιστής Σπένγκλερ.
Ο Τσάιτμπλομ επιμένει, ωστόσο, στη μοναδική εγγύτητα της σχέσης του με τον Άντριαν, για τον οποίο παραμένει ο μοναδικός άνθρωπος στον οποίο ο συνθέτης απευθύνεται με την οικεία αντωνυμία. Ο Άντριαν γνωρίζει την οικογένεια Σβέιγκεστιλ στο Φέιφερινγκ, που απέχει μία ώρα από το Μόναχο, που αργότερα γίνεται η μόνιμη κατοικία και το καταφύγιό του.
Το 1918 ζει στην Παλεστρίνα στην Ιταλία με τον Σίλντναπ και ο Τσάιτμπλομ τους επισκέπτεται. Εκεί είναι που ο Άντριαν, δουλεύοντας στη μουσική για μία οπερατική διασκευή του έργου Αγάπης Αγώνας Άγονος του Σαίξπηρ, έχει το μεγάλο διάλογο με μια μορφή του Μεφιστοφελή που είτε είναι πραγματικός ή βγαλμένος από τη δική του θλιμμένη ψυχή. Σε αυτές τις κεντρικές σελίδες, το υπομόχλιο της ιστορίας, ο Τσάιτμπλομ παρουσιάζει τις χειρόγραφες σημειώσεις του Άντριαν για τη συζήτηση. Ο δαίμων, μιλώντας μία αρχαϊκή γερμανική διάλεκτο, διεκδικεί την Εσμεράλδα ως το όργανο με το οποίο παγιδεύει τον Άντριαν και του προσφέρει 24 χρόνια ζωής ως μία μεγαλοφυία – τον υποτιθέμενο χρόνο επώασης της σύφιλής του – αν αποταχθεί άμεσα τη θέρμη της αγάπης. Ο διάλογος αποκαλύπτει τη δομή της σκέψης του Λέβερκιν.
Τότε ο Άντριαν μετακομίζει μόνιμα στο Φέιφερινγκ, και στις συζητήσεις του με τον Τσάιτμπλομ ομολογεί μία σκοτεινότερη άποψη για τη ζωή. Μορφές δαιμονικού τύπου εμφανίζονται, όπως ο Δρ. Χάιμ Μπρεισάχερ, για να καταρρίψουν τα είδωλα της παλιάς γενιάς.
Το 1915 η Ινές Ρόντε παντρεύεται, αλλά αναπτύσσει μια μοιχευτική αγάπη για τον Ρούντι Σβερντφέγκερ. Ο Άντριαν αρχίζει να εμφανίζει συμπτώματα ασθένειας με ναυτίες, πονοκεφάλους και ημικρανίες, αλλά δημιουργεί νέα και καλύτερη μουσική, ανοίγοντας το δρόμο για το σπουδαίο έργο του, το ορατόριο Apocalypsis cum Figuris («H Αποκάλυψη με εικόνες» ). Ο Σβερντφέγκερ φλερτάρει και ο ίδιος με τη μοναξιά του Άντριαν, ζητώντας ένα κονσέρτο για βιολί που θα ήταν ο καρπός της πλατωνικής τους ένωσης.
Μέχρι τον Αύγουστο του 1919 ο Άντριαν είχε ολοκληρώσει το προσχέδιο για την Αποκάλυψη. Υπήρχε επίσης ένας νέος κύκλος από διανοούμενους φίλους, με συμπεριλαμβανόμενους: τον ειδικό τέχνης Σέξτους Κρίντβις, τον Χάιμ Μπρεισάχερ, τον παλαιοζωολόγο Δρ. Έγκον Ουνρούχε, τον ιστορικό λογοτεχνίας Τζεοργκ Βόγλερ, τον μελετητή του Ντύρερ Δρ. Χολζσούχερ και τον μελαγχολικό ποιητή Ντάνιελ ζουρ Χόχε. Στις συζητήσεις τους δηλώνουν την ανάγκη για αποκήρυξη της μπουρζουαζικής απαλότητας και την ετοιμότητα για μια περίοδο προ-μεσαιωνικής τραχύτητας. Ο Άντριαν γράφει στον Τσάιτμπλομ ότι ο κολεκτιβισμός είναι η πραγματική αντίθεση στον πολιτισμό της μπουρζουά κοινωνίας. Ο Τσάιτμπλομ παρατηρεί ότι ο αισθητισμός είναι ο προάγγελος του βαρβαρισμού.
Η Αποκάλυψη παρουσιάζεται στη Φραγκφούρτη το 1926 με διευθυντή ορχήστρας τον Όττο Κλέμπερερ και με  'Erbe' (κληρονόμο) τον αφηγητή του Αγίου Ιωάννη. Ο Τσάιτμπλομ περιγράφει το έργο ως γεμάτο λαχτάρα χωρίς ελπίδα, με καταχθόνιο γέλιο να μετατίθεται και να μετουσιώνεται ακόμα και μέσα στους καιόμενους τόνους από σφαίρες και αγγέλους.
Καθώς το έργο των γιγαντίων διαστάσεων αναπτύσσεται στο μυαλό του Άντριαν, το παιδί αρρωσταίνει και πεθαίνει, και ο Άντριαν, απελπισμένος, πιστεύει ότι ατενίζοντάς τον με αγάπη, σε παραβίαση της συμφωνία του, τον σκότωσε με δηλητηριώδεις και διαβολικές επιρροές.
Η παρτιτούρα του Θρήνου ολοκληρώνεται το 1930, και ο Άντριαν συγκαλεί φίλους και επισκέπτες, αλλά αντί να παίξει τη μουσική αναφέρεται στην ιστορία της δαιμονικής συμφωνίας του, και καταρρέει από μια εγκεφαλική ασθένεια που διαρκεί μέχρι το θάνατό του 10 χρόνια αργότερα.
Ο Τσάιτμπλομ τον επισκέπτεται περιστασιακά, και επιβιώνει για να παρακολουθήσει την κατάρρευση των Γερμανικών «άσωτων θριάμβων» καθώς αφηγείται την ιστορία του φίλου του.
Κινηματογραφικές μεταφορές
Η ταινία Δόκτωρ Φάουστους του 1982 είναι ένα Δυτικογερμανικό δράμα σε σκηνοθεσία Φρανζ Σάιτς, που βασίστηκε στο μυθιστόρημα του Τόμας Μαν, και τιμήθηκε με το Αργυρό Βραβείο στο 13ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μόσχας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Μυθιστορήματα του Τόμας Μαν
Δημοδάμας
Ο Δημοδάμας (άκμασε τον 3ο αιώνα π.Χ.), ήταν αξιωματούχος των Σελευκιδών.
Ο Δημοδάμας γεννήθηκε στη Μίλητο και ήταν γιος του Αριστείδη. Υπηρέτησε ως στρατηγός των Σελευκίδων υπό τον Σέλευκο Α Νικάτωρ και τον Αντίοχο Α΄ Σωτήρ. Περίπου το 294-293 και το 281-280 π.Χ., ο Δημοδάμας υπηρέτησε ως σατράπης των Σελευκιδών στη Βακτρία και τη Σογδιανή. Εκείνη την εποχή ανέλαβε στρατιωτικές αποστολές κατά μήκος του Συρ Ντάρια για να εξερευνήσει τα εδάφη των Σκύθων, κατά τη διάρκεια των οποίων προχώρησε πιο βόρεια από οποιονδήποτε Έλληνα πριν από αυτόν, με την πιθανή εξαίρεση του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας επανεγκαταστάθηκε η Αλεξάνδρεια η Εσχάτη, η οποία είχε καταστραφεί από προηγούμενη βαρβαρική επίθεση. Κατασκεύασε επίσης αρκετούς βωμούς προς τιμήν του Απόλλωνα κατά μήκος του ποταμού. Ο Δημοδάμας έγραψε αργότερα μια αυτοβιογραφική περιγραφή των αποστολών του στην Κεντρική Ασία, η οποία χρησίμευσε ως σημαντική πηγή για τους Ρωμαίους γεωγράφους Στράβων και Πλίνιο τον Πρεσβύτερο.
Πηγές
Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες εξερευνητές Κατηγορία:Αρχαίοι Έλληνες γεωγράφοι Κατηγορία:Αρχαίοι Μιλήσιοι Κατηγορία:Σελευκίδες στρατηγοί Κατηγορία:Σελευκίδες σατράπες
2229 Μετζάρκο
Ο Μετζάρκο (Mezzarco) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,1. Ανακαλύφθηκε το 1977 από τον Ελβετό αστρονόμο Πάουλ Βιλντ, που παρατηρούσε από το αστεροσκοπείο του Πανεπιστημίου της Βέρνης στο Τσίμερβαλντ, και πήρε το όνομά του από την ιταλική λέξη που σημαίνει «διπλή αψίδα» ή «διπλός θόλος».
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Μετζάρκο είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Μετζαρκο
2886 Τινκαπίνγκ
Ο Τινκαπίνγκ (Tinkaping) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 13,056. Ανακαλύφθηκε το 1965 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Μενεξεδένιου Βουνού στο Νανκίνγκ της Κίνας και πήρε το όνομά του προς τιμή του Κινέζου (από το Χονγκ Κονγκ) βιομηχάνου και ευεργέτη Τιν Κα Πινγκ.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα κυρίως φυσικά χαρακτηριστικά του Τινκαπίνγκ είναι άγνωστα. Ο Τινκαπίνγκ περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του πιθανώς μία φορά κάθε 12 ώρες περίπου.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι-πηγές
Τινκαπινγκ
Τρίτη και 13 (ταινία)
Το Τρίτη και 13 είναι μία ελληνική ασπρόμαυρη κωμική ταινία, του 1963, σε σκηνοθεσία Ορέστη Λάσκου. Το σενάριο γράφτηκε από τον Γιώργο Λαζαρίδη, το οποίο βασίστηκε σε έργο του Γεωργίου Ρούσσου. Πρωταγωνιστούν οι Νίκος Σταυρίδης, Γιάννης Γκιωνάκης και Μπεάτα Ασημακοπούλου. Τη μουσική της ταινίας την έγραψε ο Απόστολος Καλδάρας.
Η πλοκή της ταινίας επικεντρώνεται σε έναν προληπτικό εργολάβο, τον Κοσμά (που υποδύεται ο Νίκος Σταυρίδης), ο οποίος θα συναντήσει έναν παλιό του συμμαθητή, τον Σωτήρη (που υποδύεται ο Γιάννης Γκιωνάκης), με τον τελευταίο να του φέρνει γούρι και χαρακτηρίζοντας τον γουρλή, να μην τον αφήνει στιγμή από τις δουλειές του κι από το σπίτι του. Αυτό, τελικά, θα προκαλέσει προβλήματα στη σχέση του με τη σύζυγό του, Πόπη (που υποδύεται η Μπεάτα Ασημακοπούλου).
Πλοκή
Η ταινία ξεκινά με τον Σωτήρη (Γιάννης Γκιωνάκης), έναν άστεγο και πάμφτωχο άνθρωπο, ο οποίος επάνω στην ανάγκη του, γυρίζει από σπίτι σε σπίτι, παλιών φίλων και συμμαθητών, για να ζητήσει κάποια χείρα βοηθείας. Το τελευταίο σπίτι που επισκέπτεται είναι του Κοσμά (Νίκος Σταυρίδης), ενός εργολάβου, του οποίου το μεγάλο του ελάττωμα και χαρακτηριστικό είναι οι πάρα πολλές προλήψεις. Στην αρχή της ταινίας, όλο κάτι του "γρουσούζικο" συμβαίνει κι όλα κάποια δουλειά του χαλάει. Κάποια στιγμή, παίζοντας χαρτιά με φίλους και τη γυναίκα του, εμφανίζεται ξανά στο σπίτι του, ο Σωτήρης, και παρά την άρνησή του να τον βοηθήσει στην αρχή, κατόπιν θα τους κερδίσει όλους στα χαρτιά και θα θεωρήσει τον Σωτήρη "μεγάλο γουρλή".
Από εκείνη τη στιγμή αλλάζει όλη του η τύχη: στα χαρτιά συνεχίζει και κερδίζει, χαμένες δουλειές ξαναβρίσκουν τον δρόμο τους, μέχρι και μία ελκυστική οικογενειακή φίλη του κάνει τα γλύκα μάτια. Όλα αυτά τα θεωρεί απόρροια της τύχης που έφερε στο σπίτι του, ο Σωτήρης, και πλέον τον παίρνει συνέχεια μαζί του, όπου κι αν πάει: στη δουλειά ή και στο σπίτι. Η σχέση, λοιπόν, που αναπτύσσει με τον Σωτήρη, αρχίζει και μπαίνει εμπόδιο στη σχέση του με τη γυναίκα του, Πόπη (Μπεάτα Ασημακοπούλου), η οποία έχει αρχίσει να θυμώνει και προσπαθεί να σκεφτεί κάτι, ώστε να τον ξεφορτωθεί, τον Σωτήρη. Κι έτσι σκέφτεται να κάνει φλερτ στον Σωτήρη, μήπως και ο Κοσμάς ζηλέψει.
Στη συνέχεια, στο σπίτι του Κοσμά έρχεται ο Βάγγος με τη θεία του, και υποστηρίζουν ότι ο Σωτήρης, είχε κάνει παιδί μαζί της και τους παράτησε. Παράλληλα, η ταπεινή συμπεριφορά του Σωτήρη αλλάζει και γίνεται άπληστος, ενώ μαθαίνει κιόλας από φίλη του Κοσμά, ότι τόσο καιρό τον χρησιμοποιούσε σαν γούρι. Η ταινία τελειώνει με την Πόπη να διαμαρτύρεται ότι ο Σωτήρης της κάνει φλερτ, με τον Κοσμά να εξαγριώνεται. Ωστόσο, εκεί αποκαλύπτεται η αλήθεια, ότι ο Σωτήρης είναι ένας τεμπέλης απατεώνας, ο οποίος επισκέπτεται με διάφορες προφάσεις παλιούς συμμαθητές για να τους εκμεταλλευτεί. Στην τελευταία σκηνή της ταινίας ο Βάγγος και η θεία του επιστρέφουν με τον μικρό γιο του Σωτήρη και εκλιπαρούν για βοήθεια. Τελικά, ο Κοσμάς και η Πόπη που τόσο ήθελαν ένα παιδάκι, τον κρατάνε, αφού πρώτον διαβεβαίωσαν τον Κοσμά, πόσο τύχη μπορεί να φέρει στη ζωή του ένα μωρό.
Κριτική
Σε νεότερες κριτικές λαμβάνει μέτριες ως θετικές, αλλά επαινείται ο ρόλος του Νίκου Σταυρίδη και του Γιάννη Γκιωνάκη. Το iMDB, του έχει 6.3/10 βαθμολογία, ενώ το Cine.gr, του έχει 7.28/10 βαθμολογία.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ταινίες του 1963 Κατηγορία:Ελληνόφωνες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές ταινίες Κατηγορία:Ελληνικές κωμικές ταινίες Κατηγορία:Ταινίες σε σκηνοθεσία Ορέστη Λάσκου Κατηγορία:Ταινίες σε σενάριο Γιώργου Λαζαρίδη Κατηγορία:Ταινίες γυρισμένες στην Ελλάδα Κατηγορία:Ταινίες παραγωγής Αφοί Ρουσσόπουλοι - Γ. Λαζαρίδης - Δ. Σαρρής - Κ. Ψαρράς
Ζακ-Λουί Νταβίντ
Ο Ζακ-Λουί Νταβίντ (γαλλικά Jacques-Louis David), (Παρίσι, 30 Αυγούστου 1748 - Βρυξέλλες, 29 Δεκεμβρίου 1825), συχνά αναφέρεται και ως Νταβίντ εν συντομία, ήταν Γάλλος ζωγράφος.
Βιογραφία
Ο Νταβίντ ακολουθούσε τη νεοκλασική τεχνοτροπία, αντλώντας τα θέματά του από την κλασική εποχή. Σπούδασε την τέχνη του για ένα διάστημα στη Ιταλία, όπου ήρθε σε επαφή με τους παραδοσιακούς συγγραφείς και τις τέχνες της Αναγέννησης. Το 1787 ζωγράφισε τον Θάνατο του Σωκράτη, πίνακα στον οποίο απεικονίζεται ο Σωκράτης πριν πιει το κώνειο, περιτριγυρισμένος από τους δώδεκα μαθητές του. Ο Νταβίντ προσπαθεί να πετύχει συσχετισμό με τους δώδεκα μαθητές και το τελευταίο δείπνο του Ιησού Χριστού.
Ο Νταβίντ ήταν δραστήριος καλλιτεχνικά κατά την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης, την οποία υποστήριζε. Ένα από τα πιο διάσημα έργα του αυτής της περιόδου είναι ο Θάνατος του Μαρά, έργο που φιλοτέχνησε το 1793.
Το 1797 ο Νταβίντ γνωρίζει τον Ναπολέοντα Α΄. Από το 1799 ως το 1815 γίνεται ο επίσημος ζωγράφος του Ναπολέοντα, απεικονίζοντας τη ζωή του σε διάφορα έργα όπως η Στέψη του Ναπολέοντα και της Ιωσηφίνας.
Brainbow
Το Brainbow είναι ένας όρος που επινοήθηκε για να περιγράψει μια διαδικασία κατά την οποία οι νευρώνες ενός εγκεφάλου χαρτογραφούνται με φθορίζουσες πρωτεΐνες, οι οποίες επιτρέπουν στους νευρώνες να φωσφορίζουν με συγκεκριμένα χρώματα κάτω από μια πηγή φωτός. Με τον έλεγχο και τη μεταβολή του ποσού κόκκινων, πράσινων και μπλε παραγώγων της πράσινης φθορίζουσας πρωτεΐνης που εκφράζεται στους μεμονωμένους νευρώνες, είναι δυνατό να χαρτογραφηθεί κάθε νευρώνας με ένα διακριτό χρώμα. Η τεχνική αναπτύχθηκε την άνοιξη του 2007 από μια ομάδα της οποίας ηγήθηκαν οι Jeff W.  Lichtman και Joshua Ρ. sanes, και οι δυο καθηγητές στο τμήμα μοριακής και κυτταρικής βιολογίας στο πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. Ενώ οι προηγούμενες τεχνικές επιτρέπουν τη χαρτογράφηση μόνο λίγων νευρώνων, η νέα μέθοδος επιτρέπει περισσότεροι από 100 διαφορετικοί νευρώνες να μπορούν να χαρτογραφηθούν ταυτόχρονα κατά αυτόν τον τρόπο. Οι προκύπτουσες εικόνες μπορούν να είναι εντυπωσιακές και έχουν κερδίσει στην πραγματικότητα βραβεία στους διαγωνισμούς επιστημονικής φωτογραφίας.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Νευροεπιστήμη
Μιχαήλα Αβέρωφ
Η Μιχαήλα (Μικέττα) Αβέρωφ (Αθήνα 1900 - 1977) ήταν Ελληνίδα συγγραφέας, με πολεμική δράση, και απόγονος της οικογένειας Αβέρωφ, από το Μέτσοβο. Παππούς της ήταν ο Μιχαήλ Αβέρωφ. Και ο άντρας της ήταν ο χαράκτης Λυκούργος Κογεβίνας.
Βιογραφικά στοιχεία
Η Αβέρωφ τελείωσε τις εγκύκλιες σπουδές στης στην Αθήνα. Τον περισσότερο καιρό, όμως, έζησε στο Παρίσι, όπου δημοσίευσε, στη γαλλική γλώσσα, το πρώτο της βιβλίο (La vie impersonnell d' Averof). Το βιβλίο αφορούσε τη βιογραφία του θείου της, του Γεωργίου Αβέρωφ, ο οποίος ήταν εθνικός ευεργέτης. Το 1964, εκδόθηκε και στην ελληνική γλώσσα.
Η Αβέρωφ είχε και πολεμική δράση: καθώς εντάχθηκε στον στρατό, στον πόλεμο του 40', ως εθελόντρια νοσοκόμα, στην Ήπειρο. Κατόπιν και συγκεκριμένα το 1943 βρέθηκε στο Κάιρο, από το οποίο γύρισε στην Αθήνα, μετά την απελευθέρωση.
Σημαντικά έργα της Αβέρωφ θεωρούνται: Εντυπώσεις από την Ήπειρο (1942), Οι αγωνιστές (1946), Φραγκοκρατία στις Κυκλάδες και στην Εύβοια (1963) κ.ά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Έλληνες συγγραφείς Κατηγορία:Γυναίκες στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο Κατηγορία:Οικογένεια Αβέρωφ
Γιάροσλαβ Πέλικαν
Ο Γιάροσλαβ Γιαν Πέλικαν (Jaroslav Jan Pelikan, 17 Δεκεμβρίου 1923 – 13 Μαΐου 2006) υπήρξε σε διεθνή κλίμακα ένας από τους σημαντικότερους λογίους επί της ιστορίας του χριστιανισμού και της μεσαιωνικής ιστορίας της σκέψης.
Ο Πέλικαν γεννήθηκε στο Έικρον του Οχάιο, από Σλοβάκο πατέρα και Σέρβα μητέρα. Ο πατέρας του ήταν Λουθηρανός πάστορας και ο παππούς του από την πλευρά του πατέρα του επίσκοπος στη Σλοβακική Λουθηρανική Εκκλησία των ΗΠΑ.
Το 1946 έλαβε πτυχίο από τη Θεολογική Σχολή της Κονκόρντια (Concordia Seminary) στο Σεντ Λιούις και διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο (University of Chicago), όταν ήταν 22 ετών, και έγραψε περισσότερα από 30 βιβλία, περιλαμβανομένου και του opus magnum του, του πεντάτομου The Christian Tradition: A History of the Development of Doctrine (Η χριστιανική παράδοση: Ιστορία της εξέλιξης του δόγματος, 1971-1989). Μερικά από τα μεταγενέστερα έργα του απευθύνονταν όχι μόνο σε λογίους αλλά και στο ευρύ κοινό. Αξιοσημείωτα είναι το Mary Through the Centuries (Η Μαρία ανά τους αιώνες), το Jesus Τhrough the Centuries (Ο Ιησούς ανά τους αιώνες) και το Whose Bible Is It? (Τίνος είναι η Βίβλος;).
Ο Πέλικαν έδωσε κατά τα έτη 1992-1993 τις φημισμένες διαλέξεις Gifford στο Πανεπιστήμιου του Άμπερντιν (University of Aberdeen), οι οποίες εκδόθηκαν εντύπως στο βιβλίο Christianity and Classical Culture (Ο χριστιανισμός και η κλασική παιδεία).
Το 1962 άρχισε να εργάζεται στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ (Yale University) ως καθηγητής εκκλησιαστικής ιστορίας υπό τον τίτλο του Titus Street Professor of Ecclesiastical History και το 1972 πήρε τον τίτλο Sterling Professor of History, μια θέση που κράτησε ωσότου έγινε ομότιμος το 1996. Διετέλεσε κοσμήτορας και επίσης κοσμήτορας της Σχολής των Αποφοίτων (Graduate School) στα έτη 1973-1978 και διορίστηκε λέκτορας υπό τον τίτλο William Clyde DeVane Lecturer για τα έτη 1984-86, όπως επίσης και το φθινώπορο του 1995. Μεταξύ των βραβείων και των τιμών που έχει λάβει περιλαμβάνονται το Graduate School's 1979 Wilbur Cross Medal και το Medieval Academy of America's 1985 Haskins Medal.
Ο Πέλικαν έπαιξε σημαίνοντα ρόλο και γενικότερα στην αμερικανική διανόηση. Ήταν ο τέως πρόεδρος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών. Το 1983 το "Εθνικό Κληροδότημα για τις Τέχνες και τα Γράμματα" τον επέλεξε για να εκφωνήσει τη 12η επετειακή "Διάλεξη Τζέφερσον για τις Τέχνες και τα Γράμματα", την ύψιστη τιμή που αποδίδεται από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ για τα σημαντικότερα επιτεύγματα στις τέχνες και τα γράμματα. Διέτελεσε επιμελητής του θρησκευτικού τμήματος της Εγκυκλοπαίδειας Μπριτάνικα, και το 1980 ίδρυσε το "Συμβούλιο των Λογίων της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου".
Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον διόρισε τον Πέλικαν μέλος στην "Επιτροπή του Προέδρου για τις Τέχνες και τα Γράμματα". Στον Πέλικαν απονεμήθηκαν τιμητικοί ακαδημαϊκοί τίτλοι από 42 πανεπιστήμια διεθνώς. Στα 80 του χρόνια διορίστηκε επιστημονικός διευθυντής του προγράμματος "Institutions of Democracy Project" (Πρόγραμμα για τους θεσμούς της δημοκρατίας) στο Ίδρυμα Annenberg.
Το 2004, έχοντας λάβει το βραβείο John W. Kluge Prize for Lifetime Achievement in the Human Sciences, τιμή που μοιράστηκε με τον Γάλλο φιλόσοφο Πολ Ρικέρ, ο Πέλικαν δώρησε το χρηματικό του έπαθλο (500.000 $) στην Ορθόδοξη Θεολογική Σχολή του Αγίου Βλαδίμηρου, της οποίας ήταν και μέλος του διοικητικού συμβουλίου. Στην τελετή παρέθεσε μια επωδό από τον Γκέτε που τον συγκινούσε σε όλη του τη ζωή: "Was du ererbt von deinen Vaetern hast, Erwirb es um es zu besitzen", δηλαδή "Πάρε ό,τι κληρονόμησες από τους προπάτορές σου και δούλεψε για να το κάνεις δικό σου".
Για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, ο Πέλικαν ήταν μέλος της Λουθηρανικής Εκκλησίας καθώς και χειροτονημένος πάστορας, αλλά το 1998 ο ίδιος και η σύζυγός του Σίλβια βαπτίστηκαν ως Ορθόδοξοι στο Παρεκκλήσιο της Θεολογικής Σχολής του Αγίου Βλαδίμηρου. Τα μέλη της οικογένειας του Πέλικαν τον θυμούνται που έλεγε ότι δεν μετεστράφηκε στην Ορθοδοξία αλλά, πιο σωστά, "επέστρεψε σ' αυτήν, αφήνοντας να αποκαλυφθεί η Ορθοδοξία που πάντα βρισκόταν μέσα του".
Ο Πέλικαν πέθανε στο Χάμντεν του Κονέκτικατ σε ηλικία 82 ετών, από καρκίνο του ήπατος. Προς τιμήν του έγινε τελετή στο Παρεκκλήσιο Μπάτελ του Γέιλ στις 10 Οκτωβρίου 2006 με ομιλίες από διακεκριμένους λογίους και μια μουσική εκτέλεση από τον τσελίστα Yo-Yo Ma. Λέγεται ότι, πριν πεθάνει ο Πέλικαν, απήγγειλε τον τελευταίο από μια σειρά αξιομνημόνευτων αφορισμών όλης του της ζωής: «Αν ο Χριστός αναστήθηκε, τίποτ' άλλο δεν μετράει. Και αν ο Χριστός δεν αναστήθηκε, τίποτ' άλλο δεν μετράει».
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Αμερικανοί ιστορικοί Κατηγορία:Αμερικανοί πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Αμερικανοί θεολόγοι
Ελάτη Νίκκο
Η Ελάτη Νίκκο (στα Ιαπωνικά ウラジロモミ, Ουρατζίρο-μόμι, επιστημονική ονομασία Abies homolepis - Ελάτη η ωμολεπις ) είναι ένα δέντρο της οικογένειας των Πευκοειδών του γένους των Ελάτων. Η προέλευση του είναι από την Ιαπωνία και έχει διαδοθεί σε πολλές χώρες για καλλωπιστικούς λόγους.
Περιγραφή
Είναι ένα κωνοφόρο, αειθαλές δέντρο με μέτριας ταχύτητας ανάπτυξη που έχει την μορφή κώνου. Πρόκειται για ένα μεγαλοπρεπές δέντρο που φτάνει τα 40 μέτρα ύψος. Όταν είναι νεαρά ο φλοιός του κορμού είναι λεπτός και λείος γκρι χρώματος ενώ όταν ωριμάζει το χρώμα του γίνεται γκρι-ροζ και σχηματίζονται σχισμές χωρίζοντας τον σε μικρά λέπια. Ο κορμός αναπτύσσεται ευθύς με διακλαδώσεις σε τακτά διαστήματα που έχουν κλήση προς τα πάνω. Τα νεαρά κλαδιά έχουν βαθιές αυλακώσεις σε αντίθεση με τα άλλα είδη ελάτου που έχουν τα νεαρά κλαδιά λεία. Τα φίλα του είναι βελονοειδή με μήκος 1 – 3 εκατοστά και βαθύ πράσινο χρώμα, στο επάνω μέρος τους, ενώ έχουν δύο λευκές γραμμές στο κάτω. Το ίδιο δέντρο παράγει και αρσενικά και θηλυκά άνθη (κώνους). Τα αρσενικά έχουν μήκος 2,5 εκατοστά και έχουν ανοιχτό πράσινο χρώμα. Τα θηλυκά είναι μεγαλύτερα, από 3 ως 7 εκατοστά, με κοκκινωπό χρώμα. Μετά την γονιμοποίηση, που πραγματοποιείται το καλοκαίρι, δημιουργείται το κουκουνάρι, που είναι το φρούτο του δέντρου, το οποίο έχει κυλινδρικό σχήμα και μοβ-πορφυρό χρώμα. Κατά τον Οκτώβριο γίνονται ξυλώδη και παράγουν τους σπόρους.
Οικολογία και χρήσεις
Η Ελάτη Νίκκο έχει προέλευση από την νότια Ιαπωνία, συγκεκριμένα από την νήσο Σικόκου (四国) και από το νότιο μέρος της νήσου Χονσού (本州). Φύεται σε υψόμετρο 650 με 2000 μέτρα σε μικτά, με άλλα είδη δέντρων, δάση στο εσωτερικό των οποίων σχηματίζει συστάδες. Στην περιοχή προέλευσης του το ξύλο του χρησιμοποιείται στις κατασκευές. Το 1854 εισήχθηκε για πρώτη φορά στην Ευρώπη όπου και εγκλιματίστηκε καλά στην δυτική και βόρεια Ευρώπη καθώς και στην βόρεια Αμερική. Λόγω της μεγάλης αισθητικής του αξίας, τα θηλυκά άνθη θεωρούνται τα ομορφότερα από όλα τα είδη των ελάτων, η αντοχή του στο κρύο και η ανοχή στην μόλυνση βοήθησαν την διάδοση του σε κήπους και πάρκα των αστικών περιοχών.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Πευκοειδή Κατηγορία:Καλλωπιστικά δέντρα
Φαίδων (αποσαφήνιση)
Φαίδων, αρχαιοελληνικό αντρικό κύριο όνομα, που προέρχεται από το θέμα φαιδ- του αρχαιοελληνικού επιθέτου φαιδρός.
Με το όνομα φέρονται κατά την αρχαιότητα:
Αρχαία Βοιωτία
Βοιωτοί ονομάζονταν οι κάτοικοι της αρχαίας Βοιωτίας. Η Βοιωτία συνόρευε με τους Αθηναίους στον νότο, στα ανατολικά με τους Ευβοείς, με τους Φωκείς βόρεια, δυτικά και νοτιοδυτικά και επίσης με τους Λοκρούς στα βόρεια. Αποτελούνταν από πολυάριθμες πόλεις οι οποίες συνδέθηκαν σταδιακά σε μία συμπολιτεία που ονομάστηκε Κοινό των Βοιωτών.
Καταγωγή
Η αρχαία Βοιωτία είχε τεράστιο πληθυσμό και οι κάτοικοι της διοικητικά ήταν μοιρασμένοι σε φύλα. Τα πιο γνωστά ήταν: οι Μινύες, οι Φλεγύες και οι Βοιωτοί που έδωσαν και το όνομα τους στην περιοχή. Οι Μινύες ήταν εγκατεστημένοι κυρίως στην περιοχή του Ορχομενού. Γηγενείς ήταν και και οι Βοιωτοί, ενώ οι Φλεγύες αποίκισαν τη Φωκίδα και τους Δελφούς.
Ιστορία
Ο Όμηρος αναφέρει πως οι Βοιωτοί συμμετείχαν στον Τρωικό πόλεμο ενωμένοι σε ομοσπονδία. Τα πρώτα χρόνια υπήρχε μεγάλος ανταγωνισμός μεταξύ των Καδμείων και των Μινύων που οδηγούσε συχνά σε σύγκρουση τον Ορχομενό και την Θήβα. Σταδιακά στον χώρο της Βοιωτίας κυριάρχησε η Θήβα και το 550 π.Χ. περίπου, οι πόλεις της Βοιωτίας ενώθηκαν σε μία ομοσπονδία που ονομάστηκε Κοινό των Βοιωτών. Οι Βοιωτοί εκπροσωπούνταν στο Αμφικτυονικό συνέδριο των Δελφών με δύο ψήφους.
Η περίοδος μέχρι τον πελοποννησιακό πόλεμο
Το 506 π.Χ. οι Θηβαίοι επιχείρησαν να επιβάλουν την κυριαρχία τους στις Πλαταιές τις οποίες υπερασπίστηκαν οι Αθηναίοι με αποτέλεσμα η πόλη να διατηρήσει την ανεξαρτησία της. Οι Πλαταιείς τότε αποχώρησαν από το Κοινό των Βοιωτών και έγιναν σύμμαχοι των Αθηναίων. Την ίδια χρονιά οι Αθηναίοι απέσπασαν από τους Βοιωτούς την περιοχή του Ωρωπού που εντάχθηκε πλέον στην Αττική. Στην μάχη του Μαραθώνα οι Πλαταιείς βοήθησαν τους Αθηναίους. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του Ξέρξη οι Βοιωτοί συμμάχησαν με τους Πέρσες με εξαίρεση τους Πλαταιείς που ήταν σύμμαχοι των Αθηναίων και τους Θεσπιείς που διαφοροποιήθηκαν. Στη μάχη των Θερμοπυλών έπεσαν μαζί με τους Σπαρτιάτες και 700 Θεσπιείς ενώ στη μάχη των Πλαταιών πολέμησαν με τους Έλληνες 1800 Θεσπιείς. Οι Πλαταιές και οι Θεσπιές καταστράφηκαν από τους Πέρσες κατά το πέρασμά τους από την Βοιωτία. Επίσης καταστράφηκε και η Αλίαρτος όπως αναφέρει ο Παυσανίας. Αντίθετα η Θήβα συμμάχησε με τους Πέρσες με αποτέλεσμα μετά το τέλος των Περσικών πολέμων οι Έλληνες σύμμαχοι να αφαιρέσουν από την Θήβα την ηγεμονική θέση που κατείχε στο Κοινό των Βοιωτών.
Μετά τους Περσικούς πολέμους η Βοιωτία ελεγχόταν από την Αθήνα. Το 457 π.Χ. όμως προσέγγισε την περιοχή η Σπάρτη που ανησυχούσε για την μεγάλη ενίσχυση της Αθήνας. Οι Σπαρτιάτες υποχρέωσαν όλες τις Βοιωτικές πόλεις να δεχτούν την ηγεμονία της Θήβας. Οι Αθηναίοι τότε εκστράτευσαν εναντίον των Βοιωτών και συγκρούστηκαν με αυτούς στην Τανάγρα το 457 π.Χ. Στη μάχη της Τανάγρας επικράτησαν οι Βοιωτοί και οι Σπαρτιάτες σύμμαχοί τους. Λίγους μήνες μετά όμως οι Αθηναίοι επανήλθαν και νίκησαν τους αντιπάλους τους στα Οινόφυτα. Η Βοιωτία πέρασε για ένα μικρό διάστημα στον έλεγχο της Αθήνας μέχρι το 447 π.Χ. οπότε οι Αθηναίοι ηττήθηκαν από τους Θηβαίους στην μάχη της Κορώνειας.
Πορεία προς την Θηβαϊκή ηγεμονία
Κατά την διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου οι Βοιωτοί τάχτηκαν στο πλευρό της Πελοποννησιακής συμμαχίας με εξαίρεση τις Πλαταιές, τις οποίες πολιόρκησαν οι Θηβαίοι οι οποίοι κατά την πρώτη πολιορκία δεν κατάφεραν να καταλάβουν την πόλη. Την πόλη πολιόρκησαν δύο χρόνια μετά οι Σπαρτιάτες οι οποίοι την κατέλαβαν μετά από δύο χρόνια πολιορκίας, το 427 π.Χ. Οι Πλαταιείς εγκατέλειψαν την πόλη τους και κατέφυγαν στην Αττική. Οι Βοιωτοί με στρατηγό τον Παγώνδα νίκησαν τους Αθηναίους στη μάχη του Δηλίου, το 424 π.Χ. αποτρέποντας τους Αθηναίους να καταλάβουν την περιοχή. Με την λήξη του Πελοποννησιακού πολέμου οι Βοιωτοί δεν έμειναν ικανοποιημένοι από την ηγεμονική πολιτική που ακολούθησε η Σπάρτη και εντάχθηκαν στον αντισπαρτιατικό συνασπισμό που σχηματίστηκε αργότερα και οδήγησε στον Κορινθιακό πόλεμο. Κατά την διάρκεια αυτού του πολέμου οι Βοιωτοί νίκησαν τους Σπαρτιάτες στην μάχη της Αλιάρτου, το 395 π.Χ. Ένα έτος μετά όμως ηττήθηκαν από αυτούς στην μάχη της Κορώνειας. Ο πόλεμος τερματίστηκε το 386 π.Χ. με την Ανταλκίδειο ειρήνη με την οποία οι Θηβαίοι υποχρεώθηκαν να παραιτηθούν από την ηγεμονία της Βοιωτίας. Οι Θηβαίοι στο μεταξύ ανέκτησαν την ηγεμονία της Βοιωτίας. Απέμεναν να δεχτούν την Θηβαϊκή ηγεμονία οι Θεσπιές και ο Ορχομενός. Το 375 π.Χ. οι Θηβαίοι εισέβαλαν στον Ορχομενό τον οποίο υπερασπίστηκαν οι Σπαρτιάτες. Οι δύο στρατοί συγκρούστηκαν στην γειτονική πόλη Τεγύρα και στην μάχη που ακολούθησε οι Θηβαίοι επικράτησαν. Επικεφαλής των Θηβαίων σε αυτή την μάχη ήταν ο Πελοπίδας. Το 372 π.Χ. κατέλαβαν για μία ακόμα φορά τις Πλαταιές και την επόμενη χρονιά τις Θεσπιές ολοκληρώνοντας την ανάκτηση της ηγεμονίας τους σε ολόκληρη την Βοιωτία.
Η Θηβαϊκή ηγεμονία και το τέλος της
right|thumb|250px|Η Ελλάδα την περίοδο της Θηβαϊκής ηγεμονίας Οι κινήσεις αυτές των Θηβαίων όμως οδήγησαν σε δημιουργία συνασπισμού εναντίον της που αποτελούνταν από τους Αθηναίους και τους Σπαρτιάτες. Οι Σπαρτιάτες με επικεφαλής τον Κλεόμβροτο βάδισαν εναντίον της Θήβας και οι δύο αντίπαλοι συγκρούστηκαν στα Λεύκτρα. Στην μάχη των Λεύκτρων οι Θηβαίοι που είχαν επικεφαλής τον Επαμεινώνδα νίκησαν τους Σπαρτιάτες εγκαθιδρύοντας την Θηβαϊκή ηγεμονία στον Ελλαδικό χώρο. Η μάχη της Μαντίνειας λίγα χρόνια μετά, το 362 π.Χ. κατέληξε σε συμφωνία ειρήνης μεταξύ των αντιπάλων και διατήρηση της διαμορφωμένης μέχρι τότε κατάστασης. Το 356 π.Χ. οι Βοιωτοί συμμετείχαν στον τρίτο ιερό πόλεμο εναντίον των γειτόνων τους Φωκέων ο οποίος έληξε το 346 π.Χ., μετά την ανάμειξη σε αυτόν των Μακεδόνων. Οι Μακεδόνες ενεπλάκησαν και στον τέταρτο ιερό πόλεμο που ξέσπασε το 340 π.Χ. Η ανάμειξή τους στα κοινά της νότιας Ελλάδας ανησύχησε τους υπόλοιπους Έλληνες που συγκρότησαν μία μεγάλη συμμαχία εναντίον τους. Οι αντίπαλοι συνασπισμοί συγκρούστηκαν στην Χαιρώνεια το 338 π.Χ. με τους Μακεδόνες να επικρατούν. Η μάχη αυτή έθεσε τέρμα στην περίοδο της Θηβαϊκής ηγεμονίας και η Θήβα όπως και οι υπόλοιπες Βοιωτικές πόλεις πέρασαν κάτω από τον έλεγχο των Μακεδόνων. Μετά τον θάνατο του Φιλίππου η Θήβα επαναστάτησε με αποτέλεσμα να εκστρατεύσει εναντίον της ο Μέγας Αλέξανδρος ο οποίος κατέστρεψε την πόλη (335 π.Χ.) Την πόλη ανοικοδόμησε πάλι ο Μακεδόνας βασιλιάς Κάσσανδρος το 316 π.Χ. Η Βοιωτία περίπου το 245 π.Χ. εντάχθηκε στην Αιτωλική Συμπολιτεία και μετά την υποταγή της στους Ρωμαίους έγινε μέρος του Ρωμαϊκού κόσμου. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Μιθριδατικού πολέμου, το 87 π.Χ. η περιοχή λεηλατήθηκε από τον Ρωμαίο στρατηγό Σύλλα και πέρασε οριστικά στον έλεγχο της Ρώμης.
Οι Βοιωτικές πόλεις
250px|right|thumb|Χάρτης της αρχαίας Βοιωτίας Ο Όμηρος στον κατάλογο των Νεών αναφέρει συνολικά 29 Βοιωτικές πόλεις που συμμετείχαν στην Τρωική εκστρατεία. Αυτές ήταν οι: Υρίη, Αυλίδα, Σχοίνος, Σκώλος, Ετεωνός, Θεσπεία, Γραία (Τανάγρα), Μυκαλησσός, Άρμα, Ειλέσιον, Ερυθραί, Ελεών, Ύλη, Πετεών, Μεδεών, Ωκαλέη, Κώπαι, Εύτρησις, Θίσβη, Κορώνια, Αλίαρτος, Πλάταια, Γλίσας, Υποθήβαι, Ογχηστός, Άρνη (Χαιρώνεια), Μίδεια (Λεβάδεια), Νίσα και Ανθηδών. Επίσης αναφέρει δύο πόλεις των Μινύων, τον Ορχομενό και την πόλη Ασπληδών.
Κατά τους ιστορικούς χρόνους την Βοιωτία την αποτελούσαν μικρά κρατίδια με κέντρο μία ισχυρή πόλη της περιοχής. Όλα τα βοιωτικά κρατίδια και οι ανεξάρτητες πόλεις συνδέονταν με μία συμμαχία που ονομαζόταν κοινό των Βοιωτών. Οι εκπρόσωποι των πόλεων της Βοιωτίας στο κοινό ονομάζονταν Βοιωτάρχες. Οι Βοιωτάρχες ασκούσαν την στρατιωτική εξουσία σε περίοδο πολέμου. Κάθε πόλη εξέλεγε έναν βοιωτάρχη με εξαίρεση την Θήβα που εξέλεγε δύο.
Ισχυρότερο κρατίδιο ήταν η Θηβαΐδα που είχε κέντρο την Θήβα και περιλάμβανε τις πόλεις που βρίσκονταν γύρω από τον Θηβαϊκό κάμπο και ανατολικότερα στην περιοχή γύρω από την λίμνη Υλίκη και στις ακτές του Βόρειου Ευβοϊκού κόλπου. Πόλεις που ανήκαν στην επικράτεια της Θήβας ήταν ο Γλίσαντας, ο Τευμησσός, η Ύλη, ο Σχοίνος και για μεγάλα διαστήματα το Ακραίφνιο (Ακραιφία) η Λάρυμνα, και Ανθηδώνα. Νότια της Θήβας βρισκόταν η Ταναγραία με κέντρο την Τανάγρα η οποία περιλάμβανε τις πόλεις Άρμα, Μυκαλησσός, Ελεών ενώ διατηρούσε και δύο επίνεια στις ακτές του Νότιου Ευβοϊκού κόλπου, την Αυλίδα και το Δήλιο. Μέχρι τα τέλη του 6ου αιώνα στην Ταναγραία ανήκε και Ωρωπός. Στην περιοχή βόρεια του Κιθαιρώνα απλωνόταν η Πλαταιίδα με κύρια πόλη τις Πλαταιές και επίσης τις μικρότερες πόλεις Σκώλος, Ετεωνός και Ερυθρές. Βόρεια των Πλαταιών ήταν η περιοχή της Θεσπιακής με κύρια πόλη τις Θεσπιές. Σ' ατή ανήκαν επίσης οι γειτονικές πόλεις Άσκρη, Νίσα, Θίσβη, Λεύκτρα και τα δύο επίνεια Τίφα (ή Σίφες) και Κρεύσις. Άλλο σημαντικό βοιωτικό κρατίδιο ήταν το κρατίδιο του Ορχομενού στα βόρεια που περιλάμβανε τις κοντινές πόλεις Ύηττο, Όλμωνες, Κύρτωνες, Τεγύρα και Ασπληδόνα. Άλλα μικρότερα κρατίδια της Βοιωτίας ήταν η Κορώνεια που περιλάμβανε και τις Αλαλκομενές, η Αλίαρτος που περιλάμβανε την ογχηστό, τον Μεδεώνα και την Ωκαλέα και οι ανεξάρτητες πόλεις Λεβάδεια, Χαιρώνεια και Κώπες. Στην Βοιωτία ανήκε επίσης η πόλη Κορσιαί στον Κορινθιακό.
Οι τέχνες των Βοιωτών
Η περιοχή που κατοικούσαν ήταν πλούσια σε φυσικά πλούτη. Ασχολούνταν με τη γεωργία, αλλά κύρια απασχόλησή τους ήταν η μεταλλουργία και βυρσοδεψία. Οι λίγες πηγές που έχουμε ανέρχονται στην μυθική εποχή και αναφέρουν, ότι τα ορεινά εδάφη της Βοιωτίας ήταν πλούσια σε ορυκτό σίδηρο, που πήρε το όνομά του από τους μυθικούς Άωνες και έδωσε το όνομα στα περίφημα όπλα τους. Σύμφωνα με την μυθολογία ο Αθάμας, γιος του βασιλιά των Μινύων είχε το παρώνυμο Χαλκός και θεωρείται ότι κατασκεύασε την πρώτη ασπίδα, γι'αυτό και η ασπίδα έγινε το έμβλημα της Βοιωτίας και το συναντάμε στα αρχαία νομίσματα της Βοιωτίας. Γνωστή είναι και η ασπίδα του Αίαντα που του είχε κατασκευάσει ο Τύχιος Εκτός από την ασπίδα, γνωστό είναι και το Κράνος των Βοιωτών.
Στη Θήβα θεωρείται ότι ανακαλύφτηκε το κάρο. το οποίο εννοείται μάλλον επαινετικά για την κατασκευή περίτεχνων αρμάτων μάχης, τα οποία παινεύει και ο Πίνδαρος.
Οι αρτοποιοί της Θήβας φημίζονταν για τα νόστιμα γλυκίσματα τους, καθώς και οι γιατροί και αρωματοποιοί της Χαιρώνειας για τα ιαματικά και καλλυντικά προϊόντα τους.
Οι κάτοικοι στις όχθες της λίμνης της Κωπαΐδας ζούσαν από την αλιεία, την σπογγαλιεία και την παραγωγή πορφύρας.
Η πολεμική τέχνη των Βοιωτών
Οι κάτοικοι της Βοιωτίας ήταν φημισμένοι για τις ασπίδες και τα κράνη τους. Ο Θουκυδίδης μας αναφέρει άλλη μια πληροφορία για την πολεμική τέχνη των Βοιωτών. Το 424 π.Χ. στην μάχη του Δηλίου χρησιμοποίησαν την φωτιά ως επιθετικό όπλο. Χρησιμοποίησαν έναν ξύλινο σωλήνα που στο ένα άκρο του ήταν ενισχυμένος με μεταλλικό στόμιο. Στο άκρο αυτό ήταν προσαρμοσμένο ένα βαρέλι με φλεγόμενη πίσσα και θειάφι. Στο άλλο άκρο ήταν τοποθετημένη μια τεράστια φυσούνα, που φύσαγε τον αέρα διαμέσου του σωλήνα και του βαρελιού και δημιουργούσε μια μεγάλη ριπή φλόγας.
Στούντιο Ηλεκτρονικής Μουσικής Δυτικογερμανικής Ραδιοφωνίας
μικρογραφία|300x300εσ|Ο [[Καρλχάιντς Στοκχάουζεν στο Στούντιο το 1991.]] Το Στούντιο Ηλεκτρονικής Μουσικής της Δυτικογερμανικής Ραδιοφωνίας (γερμανικά: Studio für elektronische Musik des Westdeutschen Rundfunks) ήταν μια εγκατάσταση της Δυτικογερμανικής Ραδιοφωνίας (WDR) στην Κολωνία. Ήταν η πρώτη του είδους της στον κόσμο και η ιστορία της αντικατοπτρίζει την εξέλιξη της ηλεκτρονικής μουσικής στο δεύτερο μισό του εικοστού αιώνα.
Κατηγορία:Ηλεκτρονική μουσική Κατηγορία:Δυτική Γερμανία
Φιλοτελική επένδυση
right|thumb|230px|Η πορφύρα βαφή (magenta) του 1c από τη [[Βρετανική Γουιάνα, ένα από τα σπανιότερα γραμματόσημα παγκοσμίως. Τον Ιούνιο του 2014, πωλήθηκε από το «Sotheby's» για $ 9,48 εκατομμύρια.]] right|thumb|230px|Το Γερμανικό [[γραμματόσημο του 1 Reichsmark. Ένα από τα πιο κοινά γραμματόσημα στον κόσμο.]] Η φιλοτελική επένδυση (philatelic investment), είναι η επένδυση στα συλλεκτικά γραμματόσημα, με σκοπό την πραγματοποίηση κέρδους. Η φιλοτελική επένδυση, ήταν δημοφιλής κατά τη δεκαετία του 1970 αλλά στη συνέχεια, έπεσε σε δυσμένεια μετά από μια κερδοσκοπική φούσκα και οι τιμές των σπάνιων γραμματοσήμων, χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να ανακάμψουν.
Γενική επισκόπηση
thumb|right|200px|Κινεζικό Ερυθρό Ένσημο Είσπραξης (Red Revenue) του 1897, επισημασμένο [[γραμματόσημο με μικρούς χαρακτήρες του «ενός δολαρίου», το οποίο πωλήθηκε το 2013, για HK$ 6,9 εκατομμύρια. ]] thumb|upright|left|200px|Το πρωτότυπο Ερυθρό Ένσημο Είσπραξης (Red Revenue) γραμματόσημο των 3 ¢, χωρίς την επισήμανση. Η επένδυση στα σπάνια γραμματόσημα, απαιτεί υψηλό βαθμό εξειδίκευσης και μπορεί να είναι πολύ ριψοκίνδυνη για τον αρχάριο. Τα σπάνια γραμματόσημα, είναι από τις πλέον φορητές απτές επενδύσεις, καταλαμβάνουν λίγο χώρο, αλλά απαιτούν ως προϋπόθεση, την προσεκτική αποθήκευση, έναν από τους πιο σημαντικούς παράγοντες, για τον προσδιορισμό της αξίας του γραμματοσήμου. Άλλες απτές επενδύσεις, περιλαμβάνουν πίνακες ζωγραφικής, αντίκες, πολύτιμα μέταλλα, σπάνια νομίσματα, κρασιά, παλαιά βιβλία και πολλά άλλα είδη, που χαρακτηρίζονται εναλλακτικές επενδύσεις. Το ενδιαφέρον για τα γραμματόσημα ως μια επένδυση, τείνει να αυξάνεται όταν οι παραδοσιακές επενδύσεις δεν τα πάνε καλά, προκαλώντας τους επενδυτές να αναζητήσουν εναλλακτικές λύσεις. Η αύξηση της ηλικίας του πληθυσμού στις δυτικές χώρες, έχει επίσης πιστωθεί με την αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος, για τα γραμματόσημα.
Ένας Άγγλος διοργανωτής δημοπρασιών προειδοποιούσε: ''«Εκτός αν γνωρίζετε τι κάνετε - και αυτό έρχεται μόνο με την πολύχρονη εμπειρία - είναι πολύ δύσκολο να αγοράσετε λογικά και στις σωστές τιμές. Όταν αγοράζετε με βάση την τιμή λιανικής πώλησης, θα πρέπει να ξεπεραστούν τα περιθώρια κέρδους, τα οποία ο έμπορος έχει ενσωματωμένα στην τιμή πώλησής του, συν ΦΠΑ. Όταν πωλείτε, θα πρέπει επίσης, να ξεπεραστούν οι επιβαρύνσεις συναλλαγής, είτε πωλείτε σε έναν οίκο δημοπρασιών ή έμπορο. Κάτι τέτοιο, θα καταναλώσει σημαντικά μεγάλο μέρος της αξίας. Για να ξεπεραστεί αυτό το επιπρόσθετο ποσό επί του κόστους και να πωλήσετε με κέρδος, θα απαιτηθούν αρκετά χρόνια υπερτίμησης.»''
Πριν από την επένδυση
thumb|right|250px|Το τριγωνικό [[γραμματόσημο από το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος.]] Ο επενδυτής γραμματοσήμων πρέπει να έχει καλή γνώση: • 2 Ο υποψήφιος επενδυτής, θα επωφεληθεί επίσης από την παρακολούθησή του στις λέσχες γραμματοσήμων, δημοπρασίες, φιλοτελικές εκθέσεις και έχοντας κάποια σχέση μαζί έναν κατατοπισμένο έμπορο. Πολύ λεπτές διαφορές στο χρώμα, τη διάτρηση, την επισήμανση και τα παρόμοια, μπορεί να είναι αυτό που διαφοροποιεί ένα πολύτιμο γραμματόσημο από ένα κοινό. Ο επενδυτής, δεν πρέπει μόνο να είναι πολύ καλός γνώστης αυτών των θεμάτων, αλλά και να γνωρίζει επίσης (ή να έχει τουλάχιστον έναν έγκριτο εμπειρογνώμονα για να ελέγξει) κατά πόσον έχουν γίνει μετατροπές, ώστε να κάνουν ένα φτηνό γραμματόσημο, να φαίνεται ως ένα πολύτιμο ή ακόμη, αν το ίδιο το γραμματόσημο είναι απλώς πλαστό.
Η αξία του γραμματοσήμου
thumb|left|200px|Λεπτομέρεια (από την πλαϊνή δεξιά πλευρά) του Penny Red, γραμματοσήμου της Μ. Βρετανίας (1858). [[Αρχείο:Penny black.jpg|thumb|right|230px|Δύο φαινομενικά όμοια γραμματόσημα. Προσοχή: Η αξία του γραμματοσήμου, καθορίζεται από έναν αριθμό παραγόντων οι οποίοι περιλαμβάνουν:
Αγοράζοντας γραμματόσημα
Υπάρχουν μια σειρά από τόποι, όπου ένας υποψήφιος επενδυτής μπορεί να αγοράσει γραμματόσημα: • 2 Τα γραμματόσημα τα οποία αγοράζονται για την πραγματοποίηση επενδύσεων, συνήθως είναι παλαιά κλασικά γραμματόσημα, σε καλή κατάσταση, όπως τα Βρετανικά Βικτοριανά γραμματόσημα ή τα Αμερικανικά γραμματόσημα, προγενέστερα του 1900. Αυτά μπορούν να θεωρηθούν, ως το ισοδύναμο της αγοράς, ενός μεριδίου μπλε chip. Παρά το γεγονός, ότι οι μελλοντικές τιμές μπορεί να διαφέρουν, εφ 'όσον υπάρχει το χόμπι της συλλογής γραμματοσήμων, είναι πιθανό, να υπάρξει καλή ζήτηση για αυτά τα γραμματόσημα.
Κάποιοι συλλέκτες και επενδυτές, προσπαθούν επίσης να προβλέψουν τις μελλοντικές τάσεις και να αγοράσουν τώρα χαμηλά, ωστόσο αυτό, είναι δύσκολο να πετύχει σωστά και μπορεί να πάρει πολύ χρόνο για να αποζημιώσει. Οι επενδυτές, μπορούν να προσπαθήσουν να προσδιορίσουν μια αναπτυσσόμενη χώρα, με μια διευρυνόμενη μεσαία τάξη, η οποία μπορεί να έχει το χρόνο και τα χρήματα, ώστε να ακολουθήσει το χόμπι όπως της συλλογής γραμματοσήμων, καθώς η ανάπτυξη της εγχώριας ζήτησης, μπορεί να βοηθήσει για να αναγκάσει τις τιμές προς τα άνω. Πρόσφατα παραδείγματα ήσαν η Ινδία και η Κίνα.
Ορισμένες εταιρείες αναπτύσσουν συλλογικά ή αμοιβαία κεφάλαια, όπου τα χρήματα από πολλούς επενδυτές, συγκεντρώνονται και ο κάθε επενδυτής κατέχει μετοχές ή μερίδια στο αμοιβαίο κεφάλαιο. Το αμοιβαίο κεφάλαιο τότε, επενδύει τα χρήματα, σε γραμματόσημα.
Μέγεθος της αγοράς
right|thumb|250px|Ένα Βρετανικό ανάγλυφο [[γραμματόσημο του 1 σελινιού, χαρακτηριστικό του είδους, που περιλαμβάνεται σε ένα επενδυτικό χαρτοφυλάκιο (1847). ]] Σε αντίθεση με τις μετοχές και τα μερίδια, η πλειοψηφία των συναλλαγών στον φιλοτελισμό ή την αγορά των γραμματοσήμων, λαμβάνουν χώρα ανεπίσημα, δι' αλληλογραφίας ή σε περιβάλλοντα λιανικής πώλησης και ως εκ τούτου, αυτό καθιστά δύσκολο τον καθορισμό του μεγέθους της αγοράς. Η αγορά είναι σίγουρα πολύ μικρότερη από τις χρηματοπιστωτικές αγορές, αλλά αυτή δεν είναι ασήμαντη. Έχει εκτιμηθεί σε £ 5 δισεκατομμύρια. Η πλειοψηφία αυτών των συναλλαγών, ωστόσο, είναι πιθανό να είναι χαμηλής αξίας αντικείμενα, παρά επενδύσεις. Σε μια συνέντευξη του 2007, ο Michael Hall - Γενικός διευθυντής της Stanley Gibbons, εκτίμησε ότι: «Ετησίως, εμπορεύονται περίπου 1 δισεκατομμύρια $ σπάνιων γραμματοσήμων, στην 10-δισεκατομμυρίων $-κατ'έτος, αγορά γραμματοσήμων.» Η εκτίμηση κατά το 2004, ήταν ότι αριθμός των συλλεκτών παγκοσμίως, ανερχόταν σε 30 εκατομμύρια. Το 2009, ο Adrian Roose της Stanley Gibbons, εκτίμησε αυτό το στοιχείο σε 48 εκατομμύρια, από τα οποία, τα 18 εκατομμύρια, προέρχονταν από την Κίνα. Ωστόσο, δεν είναι γνωστό, πόσοι εξ αυτών είναι σοβαροί συλλέκτες.
Ιστορικά στοιχεία
Ενώ υπάρχουν μακροπρόθεσμες εγγραφές των τιμών λιανικής πώλησης γραμματοσήμων, ο πρώτος κατάλογος προετοιμάζεται το 1862, υπάρχουν λίγα αντικειμενικά ιστορικά στοιχεία, σχετικά με το παρελθόν απόδοσης των γραμματοσήμων, ως επένδυση. Δεν υπάρχουν μακροπρόθεσμοι δείκτες, όπως του Dow Jones ή του Δείκτη FTSE, αν και ορισμένοι αριθμοί, είχαν αρχίσει να συγκεντρώνονται από την Stanley Gibbons και το «Stamp Magazine» στο ΗΒ.
Από το 2002, η Stanley Gibbons συνέταξε τον SG100 Stamp Index (SG100 Δείκτη Αξιών Γραμματοσήμων), βασιζόμενο στις τιμές λιανικής και δημοπρασίας, για τα "100 πιο συχνά διαπραγματεύσιμα γραμματόσημα" στον κόσμο. Ο δείκτης αξιών εμφανίζεται στο Bloomberg Terminal, αλλά διεκόπη και του δόθηκε η κατάσταση της πολιτιστικής κληρονομιάς. Επίσης το 2004, ξεκίνησαν ένα δείκτη αξιών, με 30 σπάνια Βρετανικά γραμματόσημα. Το 2012, η εταιρεία λάνσαρε τον GB250 Rare Stamp Index (GB250 Δείκτη Αξιών Σπανίων Γραμματοσήμων) «να παράσχει μία ευρεία θεώρηση της επενδυτικής αγοράς, για τα γραμματόσημα της Μεγάλης Βρετανίας», καταγράφοντας τον τύπο των γραμματοσήμων, που θα συνιστούσαν για επενδυτικούς σκοπούς. Οι δείκτες GB30 και GB250, αναφέρονται τόσο στην Επαγγελματική υπηρεσία Bloomberg όσο και Thomson Reuters. Σύμφωνα με τη Stanley Gibbons, τα σπάνια γραμματόσημα, κατά τα τελευταία 50 χρόνια, έχουν κατά μέσο όρο, 10% ετήσια ανατοκισμένη επιστροφή, ωστόσο, είναι σημαντικό να ενθυμούμαστε ότι αυτό το ψηφίο έχει υπολογιστεί χρησιμοποιώντας το backtesting καθώς οι δείκτες τιμών των γραμματοσήμων, είναι μια πρόσφατη καινοτομία. Επιπλέον, έχουν εξαιρεθεί από το ευρετήριο, οι τιμές στους δείκτες που βασίζονται εν μέρει στους δικούς της τιμοκαταλόγους λιανικής πώλησης της Stanley Gibbons και συχνά αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης, αλλά έχουν χαμηλή αξία γραμματοσήμου.
Ξένα Ταχυδρομικά γραφεία στη σημερινή Ελλάδα (έως τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο)
Έως τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, υπήρχαν ξένα ταχυδρομικά γραφεία στον Ελλαδικό χώρο, στις παρακάτω περιοχές: • 3 τα οποία σφράγιζαν (ακύρωναν) γραμματόσημα άλλων χωρών.
Τα πρώτα Ελληνικά γραμματόσημα κυκλοφόρησαν το 1861 από τα Ελληνικά Ταχυδρομεία και απεικόνιζαν την κεφαλή του Ερμή, του Ταχυδρόμου των Θεών. Σχεδιάστηκαν από τον Άλμπερτ Μπαρ και εκτυπώθηκαν στη Γαλλία.
Σκάνδαλα επένδυσης γραμματοσήμων
Στην δεκαετία του 1950, στην Ιρλανδία, ο Paul Singer, ένας Διδάκτωρ Φιλοσοφίας από την Μπρατισλάβα, λειτουργούσε ένα σχήμα Πόντσι υπό την επωνυμία «Shanahan Stamp Auctions». Το σχήμα κατέρρευσε στις 9 Μαΐου 1959, όταν μια μυστηριώδης ληστεία έλαβε χώρα στα γραφεία της εταιρείας, την παραμονή ενός σημαντικού πλειστηριασμού, απ' όπου εξαφανίστηκαν γραμματόσημα αξίας άνω των ₤ 300.000. Ο Singer κατηγορήθηκε για απάτη, αλλά απαλλάχθηκε και εξαφανίστηκε.
Στη δεκαετία του 1970, το σκάσιμο της κερδοσκοπικής φούσκας, άφησε τους επενδυτές ανίκανους να υλοποιήσουν την επένδυσή τους, στην τιμή που είχαν καταβάλει. Οι τιμές, χρειάστηκαν δεκαετίες για να ανακάμψουν.
Το 2006, δύο Ισπανικές εταιρείες η «Afinsa» και η «Forum Filatelico», κατέρρευσαν και άφησαν περίπου 350.000 επενδυτές, με επενδύσεις ύψους μόλις το 10% της τιμής που είχαν καταβάλει.
Πωλήσεις γραμματοσήμων
Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να πωληθούν γραμματόσημα, καθώς υπάρχουν και για να αγοραστούν, με τον κάθε ένα, να έχει τα δικά του πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα.
Δεν υπάρχει, κάτι ισοδύναμο του χρηματιστηρίου αξιών, για τα γραμματόσημα.
Κίνδυνοι και μειονεκτήματα
Η επιτυχής επένδυση στα γραμματόσημα, απαιτεί εξειδικευμένες γνώσεις υψηλού βαθμού. Αυτό χρειάζεται χρόνο για να αποκτηθεί και υπάρχουν πολλές παγίδες, για τον άπειρο επενδυτή. Μερικοί από τους κινδύνους και τα μειονεκτήματα είναι:
Κανονισμοί και προστασία των επενδυτών
Γραμματόσημα, τα οποία αγοράζονται για επένδυση, συνήθως, για τον αγοραστή, δεν έχουν καμία ειδική νομοθετική προστασία. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, δεν υπάρχει καμία ρύθμιση του εν λόγω τομέα, από την Financial Conduct Authority. Οι κανόνες αλλού, μπορεί να διαφέρουν. Όπου η επένδυση είναι συλλογική μέσω ενός αμοιβαίου κεφαλαίου, ενδέχεται να υπάρξει κάποια ρύθμιση των δραστηριοτήτων του ταμείου, ανάλογα με το σημείο όπου αυτό, έχει τη βάση του.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Επενδύσεις Κατηγορία:Φιλοτελισμός
195 Ευρύκλεια
Η Ευρύκλεια (Eurykleia) είναι μεγάλος σκουρόχρωμος αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 9,01. Ανακαλύφθηκε το 1879 από τον Αυστριακό αστρονόμο Γιόχαν Παλίζα, που παρατηρούσε από την Πόλα, τη σημερινή Πούλα της Κροατίας, και έλαβε το όνομά της από την τροφό του Οδυσσέα στην Οδύσσεια του Ομήρου.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Η μέση διάμετρος της Ευρύκλειας έχει υπολογισθεί σε 85,7 χλμ. Ο φασματικός της τύπος είναι C (ανθρακούχος). Το άλβεδό της είναι 0,060. Η Ευρύκλεια περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό της μία φορά κάθε 16 ώρες και 31 λεπτά.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Ευρυκλεια
Αντρέι Ιορντάν
Ο Αντρέι Ιορντάν (Андрей Андреевич Иордан, 22 Δεκεμβρίου 1934 - 20 Ιανουαρίου 2006) ήταν πολιτικός από την Κιργιζία.
Απεβίωσε στο Μπισκέκ της Κιργιζίας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Πρωθυπουργοί της Κιργιζίας Κατηγορία:Αποδέκτες του Τάγματος της Φιλίας των Λαών
2230 Γιουνάν
Ο Γιουνάν (Yunnan) είναι ένας αστεροειδής της Κύριας Ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος (όπως ορίζεται για το Ηλιακό Σύστημα) 11,796. Ανακαλύφθηκε το 1978 από το προσωπικό του Αστεροσκοπείου του Μενεξεδένιου Βουνού στο Νανκίνγκ της Κίνας και πήρε το όνομά του από την ομώνυμη κινεζική επαρχία.
Φυσικά χαρακτηριστικά
Τα φυσικά χαρακτηριστικά του Γιουνάν είναι άγνωστα.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Γιουναν
Κομητεία Μπριούστερ
thumb|285px|Ηλιοβασίλεμα στο Εθνικό Πάρκο Μπιγκ Μπεντ (Big Bend) Η Κομητεία Μπριούστερ (Brewster County) είναι κομητεία (διοικητική υποδιαίρεση) στο δυτικό τμήμα της πολιτείας Τέξας των ΗΠΑ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, η κομητεία είχε πληθυσμό μόλις 9.232 κατοίκους. Η πρωτεύουσα (έδρα) της κομητείας και μοναδική πόλη της είναι το Αλπάιν. Από την άποψη της εκτάσεώς της ωστόσο, που ανέρχεται σε 16.037 τετραγωνικά χιλιόμετρα, η Κομητεία Μπριούστερ είναι η μεγαλύτερη από τις 254 κομητείες του Τέξας, τριπλάσια σε έκταση από την πολιτεία Ντέλαγουερ. Είναι μία από τις εννέα κομητείες που συναποτελούν την περιοχή Τρανς-Πέκος του δυτικού Τέξας και συνορεύει με το Μεξικό.
Η κομητεία πήρε το όνομά της από το επώνυμο του συνταγματάρχη Χένρυ Πέρσυ Μπριούστερ (1816-1884), Υπουργού Πολέμου της Δημοκρατίας του Τέξας.
Ινδιάνοι
Παλαιοϊνδιάνοι κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες υπήρχαν στην περιοχή πριν από τουλάχιστον 9 χιλιάδες χρόνια. Οι Μεσκαλέρο Απάτσι έφθασαν αρκετά αργότερα και οι επιδρομές τους αποθάρρυναν τους πρώτους Ευρωπαίους οικιστές. Μεταξύ του 1779 και του 1787 ο Χουάν δε Ουγκάλντε απώθησε τους Μεσκαλέρος πέρα από τον Ρίο Γκράντε και ως τα όρη Τσίζος. Οι τρεις κυριότεροι αρχηγοί των Μεσκαλέρο, οι Πατούλα Γκράντε, Κουεμάδο και Ζαπάτο Τουέρτο, συμφώνησαν τον Μάρτιο του 1789 να υποταχθούν στους Ισπανούς. Ωστόσο, οι Κομάντσι συνέχισαν να κάνουν επιδρομές για μεγάλο μέρος του 19ου αιώνα.
Πρώτες εξερευνήσεις
Οι Ισπανοί εξερευνητές Αλβάρ Νούνιες Καμπέσα δε Βάκα το 1535 και Αντόνιο δε Εσπέχο το 1583 διέσχισαν το έδαφος της σημερινής κομητείας ταξιδεύοντας προς τη συμβολή των ποταμών Ρίο Γκράντε και Ρίο Κόντσος.
Εξερευνήσεις έγιναν επίσης το 1859 υπό τον ανθυπολοχαγό Έντουαρντ Λ. Χαρτς του Σώματος Καμηλών των ΗΠΑ και το 1860 υπό τον ανθυπολοχαγό Γουίλιαμ Έκολς (William Echols).
Η ίδρυση της κομητείας
Η κομητεία αποσπάσθηκε το 1887 από την Κομητεία Πρεζίντιο και η Μέρφυβιλ, που αργότερα μετονομάσθηκε σε Αλπάιν, επιλέχθηκε ως έδρα.