cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου
Η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου είναι μία από τις δεκατρείς διοικητικές περιφέρειες της Ελλάδας. Περιλαμβάνει τα νησιωτικά συμπλέγματα της Δωδεκανήσου και των Κυκλάδων, με έδρα την Ερμούπολη της νήσου Σύρου. Η Περιφέρεια έχει συνολική έκταση 5.286 τετραγωνικών χιλιομέτρων και καλύπτει το 4% της συνολικής έκτασης της χώρας. Καταλαμβάνει την περιοχή ενδιάμεσα του Βορείου Αιγαίου, της ανατολικής Στερεάς Ελλάδας, της Κρήτης, και των μικρασιατικών παραλίων.
Διοικητική διαίρεση
Η περιφέρεια διαιρείται σε 13 περιφερειακές ενότητες, περισσότερες από οποιαδήποτε περιφέρεια στη χώρα, στις οποίες υπάγονται οι 33 δήμοι της.
Για τα Δωδεκάνησα
Δωδεκάνησα ονομάζεται το σύνολο των νησιών και νησίδων, ανάμεσα στη Σάμο, τις Κυκλάδες, την Κρήτη και τα Μικρασιατικά παράλια. Τα Δωδεκάνησα αποτελούνται από τα παρακάτω νησιά, τα οποία, κατά σειρά μεγέθους, είναι:
Το 1912 ο πληθυσμός τους ήταν 143.482. Απ' αυτούς, οι 131.332 ήταν Έλληνες. Ο συνολικός πληθυσμός του Νομού Δωδεκανήσου σήμερα φτάνει τους 190.071 κατοίκους (απογραφή 2001) και έχει έκταση 2.579,275 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
Επίσης ο Νομός Δωδεκανήσου περιλαμβάνει και πολυάριθμα μικρότερα νησιά όπως η Αλιμιά, οι Αρκοί, το Γυαλί, η Κίναρος, ο Νίμος, η Σύρνα, η Τέλενδος, το Φαρμακονήσι. Άλλα μικρότερα νησιά είναι το Μακρύ, η Χήνα, η Αγία Κυριακή, το Αυγό, το Γλυνό, ο Ζαφοράς, οι Κουνούποι, το Κουτσομύτι, το Μεσονήσι, η Οφιδούσσα, η Πλακίδα, η Ποντικούσα, τα Στεφάνια, τα Φωκιονήσια, το Χονδρό, το Χονδρονήσι, η Ίμια - Μικρά Λιμνιά, η Ίμια - Μεγάλα Λιμνιά, η Καλαβρός, η Καλόλιμνος, το Μαυροπινάκι, τα Νερά, η Πλάτη, το Σαφονήδι, το Χτένι, τα Αρμάθια, το Μακρονήσι, η Φράγκος, ο Αρχάγγελος, η Βελόνα, ο Γλάρος, η Μαύρα, το Μεγάλο Λιβάδι, η Πηγανούσσα, η Πλάκα, η Τρυπητή, ο Άγιος Γεώργιος, η Αγριέλαια, το Μαύρο Ποινί, ο Πολύφαδος δύο, ο Πολύφαδος ένα, η Ρω, η Στρογγύλη, το Ψωμί, η Ψωραδιά, η Κανδελιούσσα, ο Άγιος Αντώνιος, η Παχειά, η Περγούσσα, το Αγκαθονήσι, η Αργελούσσα, το Άνυδρο, η Καλόβολος, ο Κόμαρος, το Μακρονήσι, η Μάραθος, τα Νερά, το Τραγονήσι, το Χιλιομόδι, το Γιαλεσίνο, οι Διαβάτες, ο Κουλούνδρος, ο Μαρμαράς, το Σεσκλί, ο Χονδρός, ο Γάιδαρος, η Αντίτηλος, ο Άγιος Θεόδωρος, τα Κρεβάτια, το Μαελονήσι, η Τραγούσα, ο Γλάρος, το Κουνέλι,το Ψαθονήσιο, η Αστακίδα, το Αστακιδόπουλο, τα Διβούνια, η Χαμηλή, το Αβάπτιστο, η Πίττα.
Κατά τον Οκτώβριο του 2006 τα κατοικημένα νησιά και νησίδες της Δωδεκανήσου ήταν στο σύνολο τους 27.
Εκλογές το 2010
Στις περιφερειακές εκλογές του 2010, που διεξήχθησαν στις 7 Νοεμβρίου, εκλέχτηκε περιφερειάρχης από τον πρώτο γύρο ο Ιωάννης Μαχαιρίδης συγκεντρώνοντας ποσοστό 50,90%
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Περιφέρεια Νότιου Αιγαίου
Παννονία
Η Παννονία είναι αρχαία περιοχή της κεντρικής Ευρώπης, που οριζόταν βόρεια από το Δούναβη και βρισκόταν στη θέση της σημερινής Ουγγαρίας και εν μέρει της Κροατίας, της Σερβίας, της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, της Σλοβενίας, της Αυστρίας και της Σλοβακίας.
Η περιοχή λέγεται πως έλαβε την ονομασία της από την ιαπετική ρίζα -πεν- που σημαίνει: υγρός και νερό, λόγω των πολλών ποταμών που την διασχίζουν. Ωστόσο δεν αποκλείεται η ονομασία Παννονία να σχετίζεται και με την αρχαία πόλη της Κρήτης Παννόνα ή Φαννόνα που βρίσκεται στο χωριό άγιος Θωμάς. Η ονομασία που της έδιναν οι αρχαίοι Έλληνες γεωγράφοι ως Παιονία, ίσως να προϋποθέτει και κάποια γλωσσική συσχέτιση με την Παιονία του νότου.
Υποστηρίζεται ότι οι κάτοικοι της Παννονίας ήταν Ιλλυριοί σε άμεση όμως γειτνίαση με τους Θράκες στα ανατολικά (Δάκες) και στα νοτιοανατολικά (Δάρδανοι και Μοισοί). Ενδείξεις υπάρχουν από το Παννονικό φύλο των Βρεύκων που ζούσε στην αρχαία Σιγγιδόνα (Βελιγράδι) και των Αμαντίνων στα ανατολικά των Βρεύκων (συγγενών των Αμάντων, οι οποίοι κατά τον Στέφανο Βυζάντιο ήταν το θρακικό φύλο των Αβάντων από την Τροία). Εκτός αυτού πόλεις της Παννονίας ήταν η Ηράκλεια (η σημερινή Τακ της κεντρικής Ουγγαρίας), το Βριγέτιο (η Szőny της Ουγγαρίας), η Σάλα, η Σκαραβαντία (το Σόπρον της βορεοδυτικής Ουγγαρίας), η Κέρτισσα, στο σημερινό Τζάκοβο της Κροατίας). Μετά τους Θράκες καί τους Ιλλυριούς, εισέβαλαν στην χώρα οι Κέλτες (4ος αι. π.Χ.) που νικήθηκαν από τους Δάκες του Βοιρεβίστα το 60 π.Χ.
Ρωμαϊκή κατάκτηση και οργάνωση της Παννονίας
Το 35 π.Χ. εισέβαλαν στην Παννονία τα στρατεύματα του Οκταβιανού (που δεν έφερε ακόμα τον τίτλο του Αυγούστου). Σύμφωνα με το Σουητώνιο ο Οκταβιανός τραυματίστηκε δύο φορές στη διάρκεια αυτής της εκστρατείας. Στη συνέχεια ο Οκταβιανός ασχολήθηκε αποκλειστικά με τον αγώνα για την εξουσία κατά του Μάρκου Αντώνιου.
Μεταξύ 12 και 9 π.Χ. οι Ρωμαίου υπό τη διοίκηση του Τιβέριου ξαναεπιχείρησαν την κατάκτηση της Ιλλυρίας. Ο Τιβέριος πρέπει να επενέβη εκ νέου μεταξύ 6 και 9 μ.Χ. για να καταστείλει μια Ιλλυρική εξέγερση στο πλαίσιο ενός δύσκολου πολέμου, όπου συμμετείχαν τουλάχιστον 15 λεγεώνες και άλλα βοηθητικά σώματα, μια σημαντική δύναμη μεταξύ 150 000 και 180 000 στρατιωτών. Μετά τη νίκη του η Ιλλυρία διαιρέθηκε σε Δαλματία και Παννονία. Η Παννονία οργανώθηκε σε αυτοκρατορική επαρχία, διοικούμενη από ένα Ρωμαίο έπαρχο, επικεφαλής τριών λεγεώνων.
Το 14 μ.Χ, με την ενθρόνιση του παλιού τους στρατηγού Τιβέριου, οι λεγεώνες της Παννονίας και της Γερμανίας εξεγέρθηκαν και απαίτησαν μισθό ίσο με εκείνο των πραιτωριανών που έδρευαν στη Ρώμη. Η πειθαρχία επαναφέρθηκε σύντομα από το Δρούσο, γιο του νέου αυτοκράτορα, που επίσης αναδιοργάνωσε την επαρχία και ξεκίνησε την κατασκευή νέων δρόμων.
Ο Δρούσος ξεκίνησε την κατάληψη της περιοχής βόρεια του ποταμού Δράβου, κατασκευάζοντας 18 ως 20 ρωμαϊκά φρούρια σε Ακουίνκουμ (στη Βουδαπέστη-Ομπουντα), Αραμπόνα (Γκιόρ), Μπριγκέτιο, Γκόρσιουμ,, Λουσόνιουμ (Ντουνακομλόντ), Mάλατα, και Τευτομπούργκιουμ (Ντάλι).
To 69 η στρατιά του Δούναβη εξεγέρθηκε εκ νέου, αλλά για πολιτικούς λόγους : όταν στη Ρώμη οι πραιτωριανοί δολοφόνησαν το νόμιμο αυτοκράτορα Γάλβα, η στρατιά του Ρήνου επέβαλε το Βιτέλλιο, αλλά η ο στρατιά του Δούναβη συσπειρώθηκε γύρω από το Βεσπασιανό, και συνέβαλε αποφασιστικά στην ανάρρησή του στο θρόνο του αυτοκράτορα.
Ο Βεσπασιανός εξετίμησε τη σημασία των παραδουνάβιων επαρχιών και ίδρυσε πολλές αποικίες βετεράνων στην Παννονία, μεταξύ αυτών το Σίρμιο (σημερινή Σρέμσκα Μιτρόβιτσα) και τη Σίσια (σημερινό Σίσακ). Ο στρατός κατέστη παράγων εκρωμαϊσμού των τοπικών πληθυσμών και, ως μεγάλος καταναλωτής, πρόξενος βιοτεχνικής και εμπορικής δρασηριότητας. Οι ντόπιοι που απασχολούντο στις ρωμαϊκές μονάδες απέκτησαν την ιδιότητα του ρωμαίου πολίτη και πήραν ως επώνυμο το όνομα του βασιλεύοντα αυτοκράτορα, πράγμα που εξηγεί τη παρουσία Φλάβιων, όπως ο Φλάβιος Κωνστάντιος Χλωρός, Βαλέριων και Αυρήλιων. Η Παννονία έγινε σταυροδρόμι στρατιωτικών και εμπορικών δρόμων στους άξονες Ρήνου-Βαλκανίων και Ιταλίας-Βαλκανίων και του εμπορικού δρόμου προς τη Βαλτική. Δύο εμπορικοί δρόμοι διέσχιζαν την Παννονία εκ δυσμών προς ανατολάς :
Οι δύο αυτοί δρόμοι συναντιόντουσαν στη Μούρσα (σημερινό Όσιγιεκ) και συνέχιζαν από το Σίρμιο προς τη Μοισία.
Προς το 105 ο Τραϊανός διαίρεσε την επαρχία σε Ανω Παννονία στα δυτικά και Κάτω Παννονία στα ανατολικά. Τα προσδιοριστικά αυτά δεν καθορίζονταν μόνο από την έννοια της πορείας του Δούναβη, αλλά επίσης από την απόσταση σε σχέση με τη Ρώμη ακολουθώντας τους οδικούς άξονες : ο ταξιδιώτης που ερχόταν από την Ιταλία συναντούσε πρώτα την Ανω Παννονία και μετά την Κάτω Παννονία. Οι μεγαλύτερες πόλεις της Ανω Παννονίας ήταν :
Εκείνες της Κάτω Παννονίας ήταν :
Ο στρατηγικός ρόλoς της Παννονίας στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία
Στο τέλος του 2ου αιώνα η Παννονία αποκτά μεγάλη στρατηγική σημασία για τις επικοινωνίες μεταξύ δύσης και ανατολής της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, που θα της επιτρέψει να απωθήσει τις γερμανικές επιδρομές που περνούσαν το Δούναβη ή να αντιμετωπίσει ανταγωνιστές για τον τίτλο του αυτοκράτορα.
Η αναδιοργάνωση της Αυτοκρατορίας
Ο Δαλματός Διοκλητιανός ανεβαίνει στην εξουσία το 284 και θέτει τέρμα στη σειρά των σφετερισμών θεσπίζοντας το σύστημα της τετραρχίας. Ο Παννόνιος Μαξιμιανός ανεβαίνει στην εξουσία το 285. Οι τετράρχες αναδιοργανώνουν τις επαρχίες για να βελτιώσουν τη διοίκηση και την άμυνα :
Η Παννονία, συνολικά θεωρούμενη, διατηρεί τη σημασία της στις διαμάχες της Αυτοκρατορίας για την εξουσία λόγω της ισχύος του Ιλλυρικού στρατού.
Στα μέσα του 4ου αιώνα η Παννονία ενεπλάκη επίσης στη διαμάχη μεταξύ Ορθοδόξων και Αρειανών :
Από τη Ρωμαϊκή Παννονία στο Βασίλειο της Ουγγαρίας
Το 387 οι Σαρμάτες κατέλαβαν οριστικά την Παννονία, από όπου απειλούσαν την Ιταλία από το 392.
Το 388 ο Θεοδόσιος Α΄ νίκησε το Μάξιμο στη Σίσια (σημ. Σίσακ) επί του Σάβου και τον συνέλαβε στην Ακυληία.
Το 395 η οριστική διαίρεση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας απέδωσε την Παννονία στη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Στην πράξη οι Ρωμαίοι δεν εξουσίαζαν παρά μόνο ορισμένους θύλακες των εδαφών της, όπου εγκαταστάθηκαν και συνέχισαν να εισρέουν οι βάρβαροι. Από το 400 περνούσαν οι Βησιγότθοι του Αλάριχου Α΄, πριν επιτεθούν στην Ιταλία. Προς το 440 οι Ρωμαίοι εκκένωσαν τις τελευταίες πόλεις που απειλούνταν από τους Ούννους. Η Παννονία εντάχθηκε στην εφήμερη αυτοκρατορία του Αττίλα, από όπου εξαπέλυε τις επιδρομές του στην Ανατολική και μετά στη Δυτική Αυτοκρατορία. Ορισμένοι Παννόνιοι συνεργάστηκαν, όπως ο Φλάβιος Ορέστης, ως γραμματέας του Αττίλα.
Μετά το θάνατο του βασιλιά των Ούννων Αττίλα το 453, η Παννονία καταλήφθηκε διαδοχικά από τους Οστρογότθους, τους Γέπιδες και μετά τους Λομβαρδούς στις αρχές του 6ου αιώνα. Συγχωνεύθηκαν με τα υπολείμματα διαφόρων λαών (Σαρματών, Ερούλων, Ρούγων, Σουηβών. κ.α.). Ο βασιλιάς τους Βάχο (περ. 510-540) είχε καλές σχέσεις με την Ανατολική Αυτοκρατορία, που κατέλαβε τη Δαλματία και πολεμούσε για την ανακατάληψη της Ιταλίας. Το 568 οι Λομβαρδοί και οι συμμαχοί τους άφησαν την Παννονία για την Ιταλία.
Τους αντικατέστησαν αμέσως οι Άβαροι που κατέλαβαν την κοιλάδα του Δούναβη και το Σίρμιο το 582. Ο εκρωμαϊσμός της Παννονίας είχε ήδη ανατραπεί και η παρουσία τους απέκοψε οριστικά τον εμπορικό δρόμο μεταξύ της Αδριατικής και της Βαλτικής Θάλασσας. Το βασίλειό τους έγινε ισχυρότερο και μακροβιότερο από εκείνο των Ούννων, απείλησε την Ανατολική Αυτοκρατορία και μετά αντιμετώπισε την προς ανατολάς επέκταση των Φράγκων στα μέσα του 7ου αιώνα. Υποτάχθηκαν στον Καρλομάγνο το 811.
Οι Νότιοι Σλάβοι του Λιούντεβιτ Ποσάβσκι έδιωξαν τους Φράγκους τον 9ο αιώνα και οι Ούγγροι εγκαταστάθηκαν στην Παννονία το 901. Η ιστορία της Παννονίας τελειώνει εδώ και ακολουθεί την ιστορία της Ουγγαρίας.
Πηγές
Κατηγορία:Ιστορία της Σερβίας Κατηγορία:Ιστορία της Ουγγαρίας Κατηγορία:Ιστορία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης Κατηγορία:Ιστορία της Κροατίας
Μουσείο Δροσίνη
Το Μουσείο Γεωργίου Δροσίνη βρίσκεται στο κέντρο της Κηφισιάς και στεγάζεται στη βίλλα «Αμαρυλλίς», στο σπίτι που έζησε ο Γ. Δροσίνης τα τελευταία χρόνια της ζωής του και φέρει το όνομα της κεντρικής ηρωίδας ενός από τα πρώτα και δημοφιλέστερα έργα του ποιητή. Το μουσείο ιδρύθηκε το 1997 με σκοπό τη διατήρηση και την προβολή του πολυδιάστατου έργου του Γ. Δροσίνη (1859-1951), ο οποίος μαζί με τον Κ. Παλαμά και το Ν. Καμπά αποτελούν τους πρωτεργάτες της Νέας Αθηναϊκής Σχολής, της λογοτεχνικής γενιάς του 1880, που ανανέωσε την ελληνική λογοτεχνία και αγωνίσθηκε για την επικράτηση της Δημοτικής γλώσσας.
Το μουσείο
Το Μουσείο αποτελείται από τρεις αίθουσες, οι οποίες βρίσκονται στον πρώτο όροφο. Στο ισόγειο στεγάζεται σύμφωνα με την επιθυμία του Δροσίνη η Δημοτική Βιβλιοθήκη της Κηφισιάς. Ανεβαίνοντας την σκάλα, η πρώτη δεξιά αίθουσα ονομάζεται «πνευματική αίθουσα». Εδώ βρίσκεται ο πνευματικός θησαυρός του Δροσίνη. Πολυάριθμα εκθέματα δείχνουν τη σημαντική παρουσία του στα Γράμματα αλλά και την αποφασιστική συμβολή του στην Εκπαίδευση της Ελλάδας. Τα φύλλα της Εφημερίδας "Εστία" που κυκλοφορούσε καθημερινά από το 1894 με καθοριστικό ρόλο για τη ζωή της Ελλάδας και της οποίας  ο Δροσίνης ήταν διευθυντής και εκδότης βρίσκονται εδώ αρχειοθετημένα. Στην ίδια αίθουσα ο επισκέπτης βλέπει δείγματα του εκδοτικού έργου του Δροσίνη: τα περιοδικά "Το Άστυ", "Το Ημερολόγιο της Μεγάλης Ελλάδος", "Η Νέα Ελλάς", "Η Εθνική Αγωγή" είναι κάποια από τα έντυπα που εξέδιδε ο Δροσίνης με σκοπό την πνευματική αναγέννηση των Ελλήνων. Εδώ εκτίθεται επίσης μεγάλος αριθμός βιβλίων που ο ίδιος επιμελήθηκε και κυρίως αυτά που εξέδωσε ο Σύλλογος Ωφελίμων Βιβλίων (ΣΩΒ), του οποίου ο ίδιος υπήρξε  συνιδρυτής μαζί με τον Δ. Βικέλα και ισόβιος γραμματέας. Συνεργασίες του ποιητή σε έντυπα ελληνικά ("Αθήναι", "Ο Νουμάς", "Σκριπ", "Ρωμιός") αλλά και σε ξένα – κυπριακά, γαλλικά, γερμανικά και αμερικανικά- βρίσκονται επίσης σε αυτή την αίθουσα. Χειρόγραφα, αλληλογραφία με Έλληνες και ξένους πνευματικούς ανθρώπους, συλλογή εφημερίδων με άρθρα για τον Δροσίνη αλλά και προσωπικά του αντικείμενα συμπληρώνουν τη συλλογή της πνευματικής αίθουσας.
Η αίθουσα αριστερά είναι η «αισθηματική αίθουσα». Πρόκειται για το υπνοδωμάτιο του Δροσίνη: στους τοίχους φωτογραφίες από το Μεσολόγγι, πόλη καταγωγής του Δροσίνη, όπως και φίλων και συγγενών του δίνουν την εικόνα του ανάμεσα στους οικείους του. Σύνεργα ψαρικής και κυνηγιού καθρεφτίζουν την αγάπη του για τη φύση - ο Δροσίνης είχε μάλιστα γράψει βιβλία για το κυνήγι και για το ψάρεμα-, ενώ θρησκευτικές εικόνες δείχνουν τη βαθειά θρησκευτική του πίστη. Αναγνωστικά από όλα τα μέρη του κόσμου – συγγραφέας και ο ίδιος σχολικών αναγνωστικών - δείχνουν την έγνοια του για την εκπαίδευση, στην οποία προσέφερε πολλά από την θέση του ως ανώτερος υπάλληλος του Υπουργείου Παιδείας. Όλα αυτά τα αντικείμενα μαζί με προπλάσματα των γλυπτών Τόμπρου και Βιτσάρη πλαισιώνουν την μορφή του Γεωργίου Δροσίνη, όπως αποδίδεται στη γεροντική ηλικία από την γλύπτρια Αγγελική Βλαχοπούλου καθισμένος στην πολυθρόνα του.
Η τρίτη αίθουσα είναι η «λαογραφική αίθουσα», η οποία είναι και ο μεγαλύτερος χώρος του Μουσείου. Οι ήρωες των έργων και της ζωής του Δροσίνη βρίσκονται εδώ: ομοιώματα από ψυχρό πηλό σε φυσικό μέγεθος –τα περισσότερα έργα της Α. Βλαχοπούλου- αναπαριστούν τον κόσμο των πεζογραφημάτων του. Ειδυλλιακός, με λαογραφικά ενδιαφέροντα, είναι γεμάτος από αισθαντικές γυναικείες μορφές: την Αμαρυλλίδα και την Έρση – ηρωίδες ομώνυμων έργων του-, τη Μορφούλα – κόρη κολλήγου στο οικογενειακό κτήμα της Εύβοιας- με την οποία πρωτοσυναντήθηκε πολύ νέος και γι΄ αυτήν συνέθεσε το πιο αγαπημένο του ποίημα, Το μοιρολόι της Όμορφης, και την ξαδέλφη του Δροσίνα, που του ενέπνευσε το πιο δημοφιλές του ποίημα που αμέσως μελοποιήθηκε και τραγουδιέται ακόμη, την Ανθισμένη Αμυγδαλιά. Ο Αθανάσιος Διάκος δείχνει το πατριωτικό ιδανικό του Δροσίνη, ο παππούς καθισμένος στο κέντρο της αίθουσας πλαισιωμένος από τα εγγονάκια του που τον ακούνε να τους  διαβάζει παραμύθια δείχνει την αγάπη του για τα παιδιά,- και ο ίδιος έγραψε παραμύθια για παιδιά πάντοτε με διδακτικό περιεχόμενο-, ενώ το καναπεδάκι στο οποίο καθόταν με την Καίτη Μάνου, την τελευταία Μούσα της ζωής του, την ζωντάνια του μέχρι τα βαθειά του γεράματα.
Ο Σύλλογος "Οι Φίλοι του Μουσείου Δροσίνη"
Την ίδια χρονιά ιδρύσεως του Μουσείου ιδρύθηκε και ο Σύλλογος ''«Οι Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη»'', ο οποίος μεριμνά για τον συνεχή εμπλουτισμό των εκθεμάτων και την εύρυθμη λειτουργία του Μουσείου σε συνεργασία με το Δήμο Κηφισιάς .Τα μέλη του Συλλόγου κρατούν ζωντανή την μνήμη του Δροσίνη διοργανώνοντας εκδηλώσεις, εκδίδοντας βιβλία - τα οποία αποστέλλουν δωρεάν σε όλες τις βιβλιοθήκες της Ελλάδας, ειδικά σχολικές -, προκηρύσσοντας διαγωνισμούς και έχοντας την ευθύνη των ξεναγήσεων. Επίσης, έχοντας ως πρότυπο την ευαισθησία του Δροσίνη για τα άτομα με ειδικές ανάγκες, ο Σύλλογος είναι συχνά χορηγός συνεδρίων ανάλογης θεματολογίας.
Εξωτερικοί Σύνδεσμοι
Ο ιστότοπος του Μουσείου Γεωργίου Δροσίνη
Δροσινη Δροσινη Κατηγορία:Κηφισιά
Νικόλαος Παναγιωτάκης
Ο '''Νικόλαος Μ. Παναγιωτάκης''' (Ηράκλειο Κρήτης, 1935 – 1997) ήταν Έλληνας καθηγητής πανεπιστημίου και βυζαντινολόγος.
Σπούδασε Φιλοσοφία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Το 1966 εξελέγη υφηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εξελέγη στην συνέχεια παμψηφεί το 1968 καθηγητής της Μεσαιωνικής Ελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων αλλά η δικτατορία ακύρωσε την εκλογή του. Το 1968 έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Τέξας, από το 1969 έως το 1970 έλαβε ερευνητική υποτροφία στο Dumbarton Oaks, Επανεξελέγη παμψηφεί στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων το 1970 και εργάστηκε εκεί από το τέλος του 1971 ως καθηγητής Βυζαντινής Φιλολογίας. Διετέλεσε αντιπρόεδρος και μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του Παν/μίου Κρήτης (1974-1986). Το 1988 εξελέγη και δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και από το 1989 έως το 1997 ήταν Διευθυντής στο Ελληνικό Ινστιτούτο Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών Βενετίας.
Σημαντικός ήταν ο ρόλος του στη δημιουργία του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Παραπομπές
Κατηγορία:Έλληνες πανεπιστημιακοί Κατηγορία:Βυζαντινολόγοι
Τηλεπικοινωνιακός πύργος του Μονζουίκ
Ο Τηλεπικοινωνιακός πύργος του Μονζουίκ είναι το έργο του μηχανικού και αρχιτέκτονα Σαντιάγο Καλατράβα, χτίστηκε μεταξύ 1989 και 1992, και βρίσκεται στο Ολυμπιακό δαχτυλίδι (Anella Olímpica) της Βαρκελώνης (Καταλονία) που κατασκευάστηκε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992.
Αυτός ο πύργος χάλυβα, ύψους 136 μέτρων, διαθέτει ένα πρωτοποριακό σχεδιασμό σε σχέση με τους περισσότερους πύργους τηλεπικοινωνιών, θυμίζοντας τη σιλουέτα ενός αθλητή που μεταφέρει την Ολυμπιακή φλόγα. Το πάνω μέρος του, μοιάζει με ένα βέλος μαζί με ένα τόξο. Στη βάση υπάρχει μια πηγή, όπου έχουν προσαρμοστεί στοιχεία της θάλασσας ώστε να έχει τη μορφή κυμάτων. Ο πύργος είναι λευκός και αποτελείται από πλάκες μετάλλου. Παράλληλα η βάση είναι επικαλυμμένη με trencadís (είδος μωσαϊκού) μια σαφής αναφορά στα χαρακτηριστικά του Γκαουντί.
Ομοίωμα του πύργου δίνεται από το 2006 ως τρόπαιο, στο νικητή του Grand Prix της Φόρμουλα 1 στη Βαρκελώνη.
Γκράφενεκ
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Κωμοπόλεις της Γερμανίας Κατηγορία:Βάδη-Βυρτεμβέργη
Αγία Παρασκευή (αποσαφήνιση)
Δείτε επίσης
Κατηγορία:Αποσαφηνίσεις ελληνικών τοπωνυμίων
Γουλιέλμος Β΄ Αλλαμάνος
Ο Γουλιέλμος Β΄ Αλλαμάνος (γαλλικά: Guillaume de Allaman) (Γκιγιώμ του Αλλαμάν) ήταν Γαλλικής καταγωγής ιππότης γεννημένος στην Ελλάδα, τελευταίος Βαρώνος της Πάτρας στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας. Καταγόταν από τον οίκο των Αλλαμάν από το Λαγκεντόκ (Languedoc) της Γαλλίας.
Μετά τον γάμο της κόρης του, δεν είναι γνωστό μετά τον πρώτο ή τον δεύτερο, πούλησε τη βαρωνία της Πάτρας στον αρχεπίσκοπο Πάτρας Γουλιέλμο Φραγκιπάνη για 16.000 βυζαντινά χρυσά νομίσματα. Έκτοτε δεν αναφέρεται πάλι το όνομα της οικογένειας στην Πελοπόννησο παρά μόνο τον 14ο αιώνα κάποιος Γεώργιος Αλλαμάνος και στην Κέρκυρα μέλη της οικογένειας.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βαρωνία της Πάτρας Κατηγορία:Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Γάλλοι Σταυροφόροι
Γουλιέλμος ντε Κορ
Ο Γουλιέλμος ντε Κορ (Γκιγιόμ του Κορ) (Guillaume de Cors), ήταν Γαλλικής καταγωγής φεουδάρχης τιμαρίων στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας. Είχε στην κατοχή του το τιμάριο της Λυσσαρέας στην σημερινή Αχαΐα κληρονομιά από τη μητέρα του που είχε πουλήσει το υπόλοιπο φέουδο στη Βαρωνία της Χαλανδρίτσας.
Ήταν γιος του Γιλβέρτου ντε Κορ, από τη οικογένεια Κορ ή Έσκορ της Ακουιτανίας, και της Μαργαρίτα ντε Νεϊγύ, είχε μία αδελφή τη Μαργαρίτα.
Παραπομπές
Κατηγορία:Βαρώνοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Κατηγορία:Γαλλική τάξη ευγενών Κατηγορία:Βαρωνία της Μιτόπολης
Χρήστος Δημόπουλος (ποδοσφαιριστής)
Ο Χρήστος Δημόπουλος (Ξυλοκέρα Ηλείας, 6 Σεπτεμβρίου 1959), είναι Έλληνας πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, που αγωνιζόταν στη θέση του επιθετικού.
Σε συλλογικό επίπεδο
Ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα το 1978 από τον Παναιτωλικό, με τον οποίο αγωνίστηκε για 2 χρόνια στη Β' Εθνική, όπου ξεχώρισε για την ευχέρειά του στο σκοράρισμα.
Το 1980 και σε ηλικία 21 ετών έκανε το μεγάλο άλμα στην καριέρα του, καθώς αποκτήθηκε από τον ΠΑΟΚ με σκοπό να αντικαταστήσει τον μόλις αποχωρήσαντα επιθετικό της ομάδας, Κώστα Ορφανό. Αν και την πρώτη του χρονιά με προπονητή τον Γκιούλα Λόραντ είχε ελάχιστες συμμετοχές, τα επόμενα χρόνια υπήρξε βασικό στέλεχος στην επιθετική γραμμή της ομάδας του.
Αμέσως μετά τη λήξη του συμβολαίου του με τον ΠΑΟΚ, τον Ιούνιο του 1985, αν και βρισκόταν σε προχωρημένες συζητήσεις με τον Ολυμπιακό, τελικά συνέχισε την καριέρα του στον Παναθηναϊκό, στον οποίο υπήρξε βασικό στέλεχος για την επόμενη πενταετία. Το 1990 υπέγραψε τριετές συμβόλαιο στον νεοφώτιστο τότε στην Α' Εθνική Αθηναϊκό, από τον οποίο αποχώρησε το 1993 κλείνοντας την επαγγελματική καριέρα του στη Β' εθνική με τη φανέλα της Καλαμάτας (1993–94). Αγωνίστηκε έναν ακόμη χρόνο, σε ερασιτεχνικό επίπεδο, με τον ΑΟ Πύργου την περίοδο 1994-95 στη Δ' Εθνική, όπου κατέκτησε το πρωτάθλημα του 3ου ομίλου της εν λόγω κατηγορίας.
Με τις τρεις ομάδες με τις οποίες αγωνίστηκε για 13 περιόδους στην Α' Εθνική, είχε συνολικά 284 συμμετοχές πετυχαίνοντας 108 γκολ, ενώ με τις δύο ομάδες του σε τρεις χρονιές στη Β' Εθνική είχε άλλες 81 συμμετοχές και σημείωσε 26 γκολ.
Το παρατσούκλι «Φονιάς»
Το 1982 οι οπαδοί του ΠΑΟΚ του προσέδωσαν το παρατσούκλι «Φονιάς», λόγω των πολλών γκολ που είχε σημειώσει τη χρονιά εκείνη με αντίπαλο την ΑΕΚ, καθώς σε 4 αγώνες (έναν πρωταθλήματος, δύο κυπέλλου και έναν φιλικό), είχε πετύχει συνολικά 11 γκολ σε βάρος της «Ένωσης».
Στην εθνική Ελλάδας
Στην εθνική Ελλάδας ο Χρήστος Δημόπουλος αγωνίστηκε 10 φορές, όλες ως ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ. Η πρώτη του συμμετοχή είχε γίνει στις 20 Ιανουαρίου 1982 σε έναν φιλικό αγώνα με αντίπαλο την Πορτογαλία στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας με προπονητή τον Χρήστο Αρχοντίδη και η τελευταία του στις 19 Μαΐου 1985 με αντίπαλο την Πολωνία στο Ολυμπιακό Στάδιο, για την προκριματική φάση του Μουντιάλ 1986, με προπονητή τον Μίλτο Παπαποστόλου.
Τίτλοι - Διακρίσεις
Ο Χρήστος Δημόπουλος κατέκτησε συνολικά 7 τίτλους, 3 πρωταθλήματα, 3 κύπελλα και 1 Σούπερ καπ στην καριέρα του, τον πρώτο με τον ΠΑΟΚ και τους υπόλοιπους 6 με τον Παναθηναϊκό. Το 1988 αγωνίστηκε με τον Παναθηναϊκό στους 8 του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Με τον ΠΑΟΚ αγωνίστηκε μόνο στον τελικό του 1983. Το 1981 ήταν στον πάγκο της ομάδας, ενώ το 1985 εγκατέλειψε την αποστολή την παραμονή του τελικού προκειμένου να υπογράψει το νέο του συμβόλαιο με τον Παναθηναϊκό.
Είναι αξιοσημείωτο ότι τα δύο μικρότερα αδέλφια του (Θανάσης και Σπύρος), υπήρξαν επίσης επαγγελματίες ποδοσφαιριστές, αγωνιζόμενοι κι αυτοί στη θέση του επιθετικού. Χρήστος και Θανάσης υπήρξαν συμπαίκτες για δυόμισι χρόνια στον Παναθηναϊκό.
Πηγές
Κατηγορία:Έλληνες ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Επιθετικοί ποδοσφαιριστές Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Εθνικής Ελλάδος Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Σούπερ Λιγκ Ελλάδας Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Φούτμπολ Λιγκ (Ελλάδα) Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναιτωλικού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές ΠΑΟΚ Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Παναθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Αθηναϊκού Κατηγορία:Ποδοσφαιριστές Π.Σ. Καλαμάτας
Κεραμική
Λόγω της ευκολίας στην δημιουργία επιθυμητών σχημάτων όπως δοχεία και ειδώλια, αλλά και της αντοχής των κεραμικών στο χρόνο, η κεραμική είναι η τέχνη / τεχνολογία για την οποία υπάρχουν παλαιότατα αρχαιολογικά ευρήματα.
Πηγές
2.Ευάγγελος Ανδρέου, Από τη θερμική ενέργεια στην κεραμική εικαστική. Περιοδικό "Κεραμικά Χρονικά" τ.17/1980 σ.10-13, τ.19/1980 σ.10-15, τ.20/1981 σ.12-15
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:κεραμική
Αμμωνιτοειδή
Οι Αμμωνίτες ήταν μαλάκια, προϊόντα εξέλιξης των ναυτιλοειδών στην Ανώτερη Δεβόνια περίοδο 359,2 ± 2,5 εκατομμύρια έτη π.π. Αναπτύσσοντας χιλιάδες διαφορετικά είδη κατέκλυσαν το θαλάσσιο περιβάλλον έως την Ύστερη Κρητιδική περίοδο 65,5 ± 0,3, οπότε και εξαφανίστηκαν ως τάξη. Η μεγάλη διασπορά κατά την περίοδο εξάπλωσής τους καθιστά τους αμμωνίτες σημαντικά καθοδηγητικά απολιθώματα για τη χρονολόγηση πετρωμάτων. Στην Ελλάδα σημεία με ιδιαίτερη παρουσία αμμωνιτών στο απολιθωματικό αρχείο είναι η Χίος και η Αργολίδα.
Οι αμμωνίτες που απαντούν κατά το κατώτερο και μέσο Ιουρασικό είχαν, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, μέγεθος που δεν ξεπερνούσε τα 23 εκ σε διάμετρο. Κατά το ανώτερο Ιουρασικό εμφανίζονται είδη, όπως ο Titanites με διάμετρο μεγέθους 53 εκ., ενώ το είδος Parapuzosia seppenradensis, που εμφανίστηκε την Κρητιδική περίοδο στην περιοχή της σημερινής Κεντρικής Ευρώπης έφθασε σε διάμετρο τα 2 μέτρα. Αν επιβεβαιωθεί, ωστόσο, η αυθεντικότητα του απολιθώματος που ανευρέθη στη Βρετανική Κολομβία του Καναδά, τότε θα αποτελεί το μεγαλύτερο είδος αμμωνίτη που έχει μέχρι σήμερα βρεθεί, με διάμετρο 2,3 μ.
Από άποψη εσωτερικής κατασκευής ελάχιστα είναι γνωστά για τους αμμωνίτες, καθώς μόνο ένα μικρό τμήμα του πεπτικού συστήματος και μια κύστη (η οποία εικάζεται ότι ήταν μελανηφόρος κύστη, που χρησίμευε για την αποθήκευση και εκτόξευση μελάνης, όπως στα σημερινά κεφαλόποδα) έχουν διασωθεί (τα μαλακά μέρη δεν απολιθώνονται). Εικάζεται ότι είχαν πλοκάμια (σε άγνωστο αριθμό), με τα οποία παγίδευαν τη λεία τους.
Διαγνωστικοί χαρακτήρες
Οι αμμωνίτες (υποκατηγορία Ammonoidea) διακρίνονται από τα διαχωριστικά τους τοιχώματα που χωρίζουν τους θαλάμους στη φραγμοκώνη, τα διαφράγματα συνδέονται με το εξωτερικό τοίχωμα του κελύφους και γενικά με τους σιφόνους τους.
Διάφραγμα (Septa) Τα διαφράγματα αμμωνιοειδών έχουν χαρακτηριστικά εξογκώματα και οδοντώσεις και είναι σε κυμαινόμενες διατομές από το μέτωπο, ξεχωρίζοντάς τους από ναυτιλοειδή διαφράγματα τα οποία είναι συνήθως απλές κοίλες δομές σχήματος πιάτου. Η τοπολογία των septa, ειδικά γύρω από το χείλος, έχει ως αποτέλεσμα τα διάφορα μοτίβα ράμματος που βρέθηκαν.
Σχέδια ράμματος Τρεις μεγάλες μορφές ραμμάτων βρίσκονται στα Αμμωνιτοειδή:
Μικρό Σιφόνι(Siphuncle)
Ο σίφωνας στα περισσότερα αμμωνιτοειδή είναι μια στενή σωληνοειδής δομή που εκτείνεται κατά μήκος του εξωτερικού χείλους του κελύφους, γνωστού ως venter (την κατώτερη κοιλιά), που συνδέει τους θαλάμους της φραγμοκώνης με το σώμα. Αυτό τους διακρίνει από τα άλλα ναυτιλοειδή (Nautilus και Allonautilus) και τις τυπικές ναυτιλίδες, στην οποία ο σίφνος διατρέχει το κέντρο κάθε θαλάμου. Ωστόσο, τα πολύ μεταγενέστερα ναυτιλοειδή από την Ύστερη Κάμβρια και την Ορδοβίκια είχαν τυπικά κοιλιακούς αγωγούς όπως οι αμμωνίτες, αν και συχνά αναλογικά μεγαλύτεροι και πιο εσωτερικά δομημένοι. Η λέξη "siphuncle" προέρχεται από την λατινική λέξη siphunculus, που σημαίνει "μικρό σιφόνι".
Ταξινόμηση
Συστήματα και υποσυστήματα Τα Αμμωνιτοειδή μπορούν να χωριστούν σε έξι συστήματα, που αναφέρονται εδώ ξεκινώντας με τα πιο πρωτόγονα και πηγαίνοντας στα πιο μεταγενέστερα:
Βασική ανατομία κέλυφους
Το επιμελημένο τμήμα του κελύφους ενός αμμωνίτη ονομάζεται φραγμόκωνη. Περιέχει μια σειρά από προοδευτικά μεγαλύτερους θαλάμους, που ονομάζεται στρογγυλός θάλαμος (κάμερα) που χωρίζονται από λεπτούς τοίχους που ονομάζονται διαφράγματα. Μόνο ο τελευταίος και μεγαλύτερος θάλαμος, ο θάλαμος σώματος, καταλάμβανε το ζωντανό ζώο σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή. Καθώς μεγαλώνει προσθέτει νέους και μεγαλύτερους θαλάμους στο ανοικτό άκρο του πηνίου. Όταν το εξωτερικό σπείρωμα αμμωνιτικού κελύφους καλύπτει σε μεγάλο βαθμό τα προηγούμενα στρογγυλά, το δείγμα λέγεται ότι είναι κύλινδρο (π.χ. Anahoplites), όπου δεν καλύπτει τα προηγούμενα, το δείγμα λέγεται ότι είναι εξελιγμένο (π.χ. Dactylioceras).
Ένας λεπτός ζωντανός σωλήνας, που ονομάζεται σιφόνι, περνούσε μέσα από το διάφραγμα, που εκτείνεται από το σώμα του αμμωνίτη στους άδειους θαλάμους του κελύφους. Μέσω μιας διαδικασίας υπεροσμωτικής ενεργού μεταφοράς, ο αμμωνίτης έβγαζε νερό από αυτούς τους θαλάμους κελύφους. Αυτό το επέτρεψε να ελέγξει την άνωση του κελύφους και έτσι να ανέβει ή να κατέβει στη στήλη ύδατος.
Μια πρωταρχική διαφορά μεταξύ των αμμωνιτών και των ναυτιλοειδών είναι ο σιφόνι του αμμωνίτη (εκτός από την Κλυμενία) που εκτείνεται κατά μήκος της κοιλιακής περιφέρειας του διαφράγματος και της κάμερας (δηλ. Της εσωτερικής επιφάνειας του εξωτερικού άξονα του κελύφους), ενώ το σιφόνι των ναυτιλοειδών τρέχει περισσότερο ή λιγότερο μέσα από το κέντρο των διαφραγμάτων και του στρογγυλού θαλάμου.
Σεξουαλικός διμορφισμός
Ένα χαρακτηριστικό που βρίσκεται στα κοχύλια του σύγχρονου Ναυτίλου είναι η παραλλαγή στο σχήμα και το μέγεθος του κελύφους ανάλογα με το φύλο του ζώου, το κέλυφος του αρσενικού είναι ελαφρώς μικρότερο και ευρύτερο από εκείνο του θηλυκού. Αυτός ο σεξουαλικός διμορφισμός θεωρείται ότι είναι μια εξήγηση για τη μεταβολή του μεγέθους ορισμένων αμμωνιτικών κελυφών του ίδιου είδους, με το μεγαλύτερο κέλυφος να είναι θηλυκό και το μικρό κέλυφος να είναι αρσενικό. Αυτό πιστεύεται ότι οφείλεται στο γεγονός ότι η γυναίκα χρειάζεται μεγαλύτερο μέγεθος σώματος για την παραγωγή αυγών. Ένα καλό παράδειγμα αυτής της σεξουαλικής παραλλαγής βρίσκεται στο Bifericeras από την αρχή της Ιουρασικής εποχής στην Ευρώπη.
Παραλλαγές σχήματος
Η πλειοψηφία των αμμωνίτικων ειδών χαρακτηρίζεται από πλαστικά, επίπεδα περιτυλιγμένα κελύφη, ενώ άλλα είδη παρουσιάζουν σχεδόν ίδια (όπως στον βακουλίτη) κελύφη. Τα κελύφη άλλων ειδών είναι ελικοειδής περιελιγμένα, παρόμοια σε εμφάνιση με κάποια γαστερόποδα (π.χ. Turrilites και Bostrychoceras). Τα κελύφη ορισμένων ειδών αρχικά ξετυλίγονται, έπειτα μερικώς ξετυλιγμένες και τελικά ευθεία στην ωριμότητα (όπως στην Australiceras). Αυτές οι μερικώς ξετυλιγμένες και τελείως ξετυλιγμένες μορφές άρχισαν να διαφοροποιούνται κυρίως κατά την πρώιμη περίοδο της Κρητιδικής και είναι γνωστές ως ετερομόρφες. Ίσως το πιο ακραίο και παράξενο παράδειγμα ενός ετερόορφου είναι οι Nipponites, το οποίο φαίνεται να είναι μια μπερδεμένη ακανόνιστη σφήνα που δεν έχει καμία προφανή συμμετρική συστροφή. Κατά την προσεκτικότερη επιθεώρηση, όμως, το κέλυφος αποδεικνύεται ότι είναι ένα τρισδιάστατο δίκτυο συνδεδεμένων σχημάτων "U". Οι Νιππονίτες εμφανίζονται σε βράχους του άνω μέρους της Κρητιδικής στην Ιαπωνία και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι αμμωνίτες ποικίλλουν πολύ στο διακοσμητικό ανάγλυφο στην επιφάνεια των κελυφών τους. Ορισμένοι μπορεί να είναι ομαλοί και σχετικά απλή, εκτός από τις γραμμές ανάπτυξης, και να μοιάζουν με εκείνους του σύγχρονου Nautilus. Σε άλλα, εμφανίζονται διάφορα πρότυπα σπειροειδών κορυφογραμμών και νευρώσεων ή ακόμα και σπονδύλων. Αυτός ο τύπος διακοσμήσεως του κελύφους είναι ιδιαίτερα εμφανής στους μεταγενέστερους αμμωνίτες της Κρητιδικής.
Σημειώσεις, παραπομπές
https://en.wikipedia.org/wiki/Ammonoidea
Κατηγορία:Απολιθώματα
Γέφυρα
Η γέφυρα είναι μία αρχιτεκτονική ή τεχνική κατασκευή με την οποία επιτυγχάνεται ζεύξη δύο ή περισσοτέρων σημείων υπεράνω μεσολαβούντος εμποδίου (φυσικού ή τεχνητού).
Ιστορία
thumb|300px|right|Το γεφύρι της Άρτας
Η γέφυρα του Αρκαδικού είναι μία από τις τέσσερις μυκηναϊκές γέφυρες που αποτελούν μέρος ενός παλαιού δικτύου δρόμων που προοριζόταν να φιλοξενήσει άρματα, ανάμεσα στο φρούριο της Τίρυνθας και την πόλη της Επιδαύρου στην Πελοπόννησο της νότιας Ελλάδας. Χρονολογείται στην Ελληνική Εποχή του Χαλκού (13ος αιώνας π.Χ.) και είναι μία από τις αρχαιότερες γέφυρες που σήμερα υπάρχουν και χρησιμοποιούνται. Στην Πελοπόννησο υπάρχουν πολλά άθικτα τοξωτά πέτρινα γεφύρια από την Ελληνιστική εποχή.
Οι μεγαλύτεροι κατασκευαστές γέφυρας της αρχαιότητας ήταν οι αρχαίοι Ρωμαίοι. Οι Ρωμαίοι έχτισαν γερανογέφυρες. Μερικές σώζονται μέχρι και σήμερα. Ένα παράδειγμα είναι η γέφυρα Alcántara, που χτίστηκε πάνω από τον ποταμό Τάγο, στην Ισπανία. Οι Ρωμαίοι χρησιμοποίησαν επίσης τσιμέντο, το οποίο μείωσε τη μεταβολή της αντοχής που βρέθηκε σε φυσική πέτρα. Ένας τύπος τσιμέντου, που ονομάζεται ποζολάννα, αποτελείται από νερό, ασβέστη, άμμο και ηφαιστειακό πέτρωμα. Γέφυρες από τούβλα και κονίαμα κατασκευάστηκαν μετά τη Ρωμαϊκή εποχή, καθώς η τεχνολογία για το τσιμέντο χάθηκε (και ξανανακαλύφθηκε ανακαλύφθηκε αργότερα).
Στην Ινδία, το έργο του Arthashastra από τον Kautilya αναφέρει την κατασκευή φραγμάτων και γεφυρών. Η γέφυρα Mauryan κοντά στο Girnar ερευνήθηκε από τον James Princep. Η γέφυρα ζάρωσε κατά τη διάρκεια μιας πλημμύρας και αργότερα επισκευάστηκε από τον Puspagupta, τον αρχιτέκτονα του αυτοκράτορα Chandragupta Ι. Η χρήση ισχυρότερων γεφυρών με τη χρήση πλεγμένης αλυσίδας από μπαμπού και σιδήρου ήταν ορατή στην Ινδία περίπου τον 4ο αιώνα. Ορισμένες γέφυρες, τόσο για στρατιωτικούς όσο και για εμπορικούς σκοπούς, κατασκευάστηκαν από τη διοίκηση του Mughal στην Ινδία.
Αν και μεγάλες κινέζικες γέφυρες ξύλινων κατασκευών υπήρχαν την εποχή των Αγωνιστικών Κρατών, η παλαιότερη σωζόμενη πέτρινη γέφυρα στην Κίνα είναι η Γέφυρα Zhaozhou, που χτίστηκε από το 595 έως το 605 μ.Χ. κατά τη διάρκεια της Δυναστείας Sui. Αυτή η γέφυρα είναι επίσης ιστορικά σημαντική καθώς είναι η παλαιότερη γέφυρα αψιδωτής πέτρινης αψίδας στον κόσμο. Οι ευρωπαϊκές τμηματικές γεφυροπλάστιγγες χρονολογούνται τουλάχιστον στη γέφυρα Alconétar (περίπου 2ος αιώνας μ.Χ.), ενώ η τεράστια ρωμαϊκή εποχή του Τραϊανάν Γέφυρα (105 μ.Χ.) χαρακτηριζόταν από ανοιχτές καμάρες με τμηματικές καμάρες σε ξύλινες κατασκευές.
Οι γέφυρες από σχοινί, ένας απλός τύπος γέφυρας ανάρτησης, χρησιμοποιήθηκαν από τον πολιτισμό της Ίνκας στα βουνά των Άνδεων της Νότιας Αμερικής, λίγο πριν από τον ευρωπαϊκό αποικισμό τον 16ο αιώνα.
Κατά τον 18ο αιώνα υπήρξαν πολλές καινοτομίες στο σχεδιασμό γεφυρών ξυλείας από τους Hans Ulrich Grubenmann, Johannes Grubenmann και άλλους. Το πρώτο βιβλίο για τη μηχανική γέφυρας γράφτηκε από τον Hubert Gautier το 1716.
Μια σημαντική ανακάλυψη στην τεχνολογία της γέφυρας ήρθε με την ανέγερση της σιδερένιας γέφυρας στο Shropshire της Αγγλίας το 1779. Χρησιμοποίησε χυτοσίδηρο για πρώτη φορά ως τόξα για να διασχίσει τον ποταμό Severn.
Με τη Βιομηχανική Επανάσταση του 19ου αιώνα, αναπτύχθηκαν συστήματα από σφυρήλατο σίδηρο για μεγαλύτερες γέφυρες, αλλά ο σίδηρος δεν έχει την αντοχή σε εφελκυσμό για να υποστηρίξει μεγάλα φορτία. Με την έλευση του χάλυβα, η οποία έχει μεγάλη αντοχή εφελκυσμού, κατασκευάστηκαν πολύ μεγαλύτερες γέφυρες, πολλοί χρησιμοποιώντας τις ιδέες του Gustave Eiffel.
Το 1927 ο πρωτοπόρος συγκόλλησης Stefan Bryła σχεδίασε την πρώτη συγκολλημένη οδική γέφυρα στον κόσμο, τη γέφυρα Maurzyce η οποία αργότερα χτίστηκε κατά μήκος του ποταμού Słudwia στο Maurzyce κοντά στο Łowicz της Πολωνίας το 1929. Το 1995, η Αμερικανική Εταιρεία Συγκόλλησης παρουσίασε το βραβείο Historic Welded Structure τη γέφυρα προς την Πολωνία.
Τύποι γεφυρών
Γενικά οι γέφυρες διακρίνονται:
Γέφυρες με μεγάλα ανοίγματα (Κρεμαστές και Καλωδιωτές)
Αποτελούνται από τρία κυρίως μέρη: πυλώνες που στηρίζουν το βάρος της, ένα κατάστρωμα που τοποθετείται πάνω στους πυλώνες και καλώδια που σηκώνουν το βάρος του καταστρώματος και είναι στερεωμένα πάνω στους πυλώνες και σε δυο αντίβαρα εκατέρωθεν της γέφυρας. Στις δύο πλευρές της κοιλάδας ή του ποταμού, την οποία ή τον οποίο περνάει η γέφυρα, έχουν κατασκευαστεί δύο εργοστάσια. Εκεί οι εργάτες συναρμολογούν τα τμήματα του καταστρώματος (οδοστρώματος). Όταν ολοκληρώνουν ένα κομμάτι, οι μηχανές το σπρώχνουν προς την κοιλάδα. Έτσι το άκρο του καταστρώματος προχωρά σιγά σιγά πάνω από το κενό. Η γέφυρα μετακινείται κατά τμήματα 60 εκατοστών. Οι μηχανικοί ελέγχουν την κίνηση με μετρήσεις μέσω δορυφόρου (περιθώριο λάθους 5 χιλιοστά). Πολύ σημαντικός παράγοντας αποτελεί ο αέρας αφού όταν φυσάει με πάνω από 70 χλμ./ ώρα οι εργασίες σταματούν. Σημαντικές γέφυρες ανά το παγκόσμιο αποτελούν οι Ακάσι-Καϊκιό (κρεμαστή γέφυρα στην Ιαπωνία) και η γέφυρα του Μιγιό στη Γαλλία (καλωδιωτή γέφυρα στη Γαλλία, η ψηλότερη γέφυρα παγκόσμια). Το πιο ψηλό της σημείο φτάνει τα 1,125 πόδια, 343 μέτρα.
Κρεμαστές Γέφυρες
left|thumb|150px|Κρεμαστή γέφυρα Σε αυτόν τον τύπο γέφυρας είναι τα καλώδια που σηκώνουν το βάρος του καταστρώματος κάθετα ως προς το κατάστρωμα. Γέφυρα αυτού του τύπου χρησιμοποιείται περισσότερο για τη διάβαση υδάτινων εμποδίων τα οποία διασχίζονται από πλοία. Η πιο γνωστή κρεμαστή γέφυρα αυτού του τύπου είναι η Γέφυρα της Χρυσής Πύλης στο Σαν Φρανσίσκο.
Καλωδιωτή Γέφυρα
left|thumb|150px|Καλωδιωτή γέφυρα Τα καλώδια σε αυτό τον τύπο γέφυρας είναι λοξά ως προς το κατάστρωμα. Αυτές οι γέφυρες αποδείχτηκαν ιδανικές για μεγαλύτερες αποστάσεις, τόσο τεχνικά όσο και οικονομικά, αν και οι κρεμαστές είναι ιδανικότερες για ακόμα μεγαλύτερες αποστάσεις, εάν θεωρήσουμε ότι μία καλωδιωτή γέφυρα δεν αποτελείται από πολλαπλούς πυλώνες, καθιστώντας την τεχνικά ομάδα γεφυρών σε σειρά. Η απόσταση των πυλώνων είναι μεταξύ 200 και 1000 μέτρων. Μια από τις πιο γνωστές αυτού του τύπου, είναι η γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου, έχει 4 πυλώνες και η απόσταση μεταξύ των πυλώνων είναι 560 μέτρα, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη γέφυρα αυτού του τύπου στο κόσμο.
Ενώ συχνά το μήκος μιας γέφυρας τέτοιου τύπου αναφέρεται ότι είναι το σύνολο των καταστρωμάτων της (π.χ. στο Ρίο-Αντίρριο όπου υπάρχουν πολλαπλά), στην πραγματικότητα επιστημονικά κατά τη στατική ανάλυση (και σε πολλές διεθνείς λίστες μεγαλύτερων γεφυρών), το ενεργό της μήκος θεωρείται μόνο το μεγαλύτερο από τα οδοστρώματα από ένα "κατάρτι" (κάνοντας έτσι τη Ρίο-Αντίρριο πολύ "μικρότερη" γέφυρα).
Γέφυρα σε δοκούς
left|thumb|250px|Γέφυρα σε δοκούς (ποταμός Άρδας) - οδός Κομάρων Κυπρίνου Ο τύπος αυτός είναι ο πιο συνήθης για το λόγο ότι η κατασκευή είναι σχετικά απλή. Είναι πολύ διαδεδομένος στο σιδηροδρομικό δίκτυο της Ελλάδας.
Πλωτή γέφυρα
Οι γέφυρες αυτές είναι πολύ φτηνές και εύκολες στην κατασκευή τους, αν και δεν έχουν τη σταθερότητα άλλων τύπων γεφυρών. Χρησιμοποιούνται και από τον στρατό. Τέτοιου είδους γέφυρα στην Ελλάδα είναι η Πλωτή Γέφυρα Λευκάδας
Αμφίβια γέφυρα
Γέφυρες αυτού του είδους, χωρίζουν συνήθως ποταμούς μικρού μεγέθους οι οποίες με τη βοήθεια ανυψωτικών μηχανημάτων χωρίζουμε αποτέλεσμα να περάσουν τα πλοία από κάτω. Είναι οι πιο δαπανηρές ως προς την κατασκευή τους, ενώ χρειάζονται και προσωπικό για να λειτουργήσουν. Μοιάζουν ιδιαίτερα με τις καλωδιωτές, ενώ το μεγαλύτερό τους μέρος είναι χάλυβας.
Γέφυρα Bailey
left|thumb|250 px|Γέφυρα Bailey στη Γαλλία Η γέφυρα Bailey είναι ένα είδος φορητής, προκατασκευασμένης, συναρμολογούμενης γέφυρας. Αυτή αναπτύχθηκε από τους Βρετανούς κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου για στρατιωτική χρήση και είδε εκτεταμένη χρήση από τους Βρετανούς και τις αμερικανικές στρατιωτικές μονάδες μηχανικού.
Οι γέφυρες Bailey είχαν το πλεονέκτημα ότι δεν απαιτούσαν ειδικά εργαλεία ή βαρύ εξοπλισμό για την κατασκευή τους. Τα υλικά του ξύλου και χάλυβα που απαιτούνταν για την κατασκευή της γέφυρας ήταν μικρά και αρκετά ελαφρά για να μεταφέρονται σε φορτηγά και να ανυψώνονται στη θέση τους με το χέρι, χωρίς να απαιτείται η χρήση γερανού. Οι γέφυρες ήταν αρκετά ισχυρές για να αντέχουν τη διέλευση αρμάτων μάχης. Οι γέφυρες Bailey εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται ευρέως στην κατασκευή έργων πολιτικών μηχανικών και για την παροχή προσωρινής διέλευσης με τα πόδια και κυκλοφορίας οχημάτων.
Αντόλφ Σαξ
Γεννημένος στην γαλλόφωνη πόλη της Ντινάν, στην Βαλλωνία του Βελγίου, γιος του επίσης σχεδιαστή μουσικών οργάνων Σαρλ–Ζοζέφ Σαξ, ο Αντόλφ από νεαρή κιόλας ηλικία καταπιάστηκε και ο ίδιος με την οργανοποιία, όπως κλαρινέτων και φλάουτων, όργανα τα οποία αργότερα σπούδασε στη Βασιλική Σχολή Τραγουδιού των Βρυξελλών. Το 1841, ο Σαξ εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Παρίσι και άρχισε να πειραματίζεται σε νέες και πρωτότυπες κατασκευές μουσικών οργάνων. Κατασκεύασε το σαξοκέρας (saxhorn), που κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1845, την σαξοτρόμπα (saxotromp) και την σαξοτούμπα (saxotumba), η χρήση των οποίων διαδόθηκε τάχιστα σε όλο τον κόσμο. Το 1846 ήταν η χρονιά που ο Σαξ εφευρίσκει στο Παρίσι το σαξόφωνο, γεγονός που του χάρισε μεγάλη δημοσιότητα και του εξασφάλισε από το 1867 θέση καθηγητή στο περίφημο Ωδείο του Παρισιού. Ο Σαξ έπασχε από το 1853 μέχρι το 1858 από καρκίνο των χειλέων, πλην όμως η υγεία του αποκαταστάθηκε. Πέθανε πάμπτωχος στο Παρίσι στις 7 Φεβρουαρίου 1894 σε ηλικία ογδόντα ετών και τάφηκε στο παρισινό Κοιμητήριο του Μονπαρνάς.
Τάγμα του Στέμματος της Βελανιδιάς
μικρογραφία|Τάγμα του Στέμματος της Βελανιδιάς.
Το Τάγμα του Στέμματος της Βελανιδιάς (γαλλικά: Ordre de la Couronne de chêne, γερμανικά: Eichenlaubkronenorden, λουξεμβουργιανά: Eechelaafkrounenuerden), είναι ιπποτικό τάγμα που ίδρυσε ο Γουλιέλμος Β΄, Βασιλιάς της Ολλανδίας και Μέγας δούκας του Λουξεμβούργου, το 1841. Η ιδιότητα μέλους του τάγματος αποτελεί τιμητική διάκριση που απονέμεται σε στρατιωτικούς και πολίτες για τις υπηρεσίες τους στην Λουξεμβούργο.
Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Κατηγορία:Ιπποτικά τάγματα Κατηγορία:Τιμητικές διακρίσεις
Εύα Λέβεν
Η Εύα Έλενα Λέβεν (σουηδικά: Eva Helena Löwen) (15 Δεκεμβρίου 1743 – 16 Ιανουαρίου 1813), ήταν πράκτορας της Γαλλίας και μια πολιτικά ενεργή Σουηδή κόμισσα με βασιλική εύνοια.
Η ζωή στο παλάτι
Αν και ποτέ δεν ήταν επίσημα μια κυρία επί των τιμών, η Λέβεν είχε μια ευνοϊκή θέση στο παλάτι και ήταν φίλη της βασίλισσας Λουίζας Ουλρίκας. Μάλιστα, σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής, η Λόβεν ένιωθε μεγάλη έλξη για τον πρωτότοκο γιο της βασιλικής οικογένεια και δεν δίστασε να κάνει φανερές τις προθέσεις της γι' αυτό το θέμα. Ένα περιστατικό που το πιστοποιεί αυτό, συνέβη τον Φεβρουάριο του 1768, όπου τόσο η Καρλόττα Ντυ Ρίετζ όσο και εκείνη, φλέρταραν με τον Πρίγκιπα Γουσταύο και προσπάθησαν και οι δύο να τον αποπλανήσουν. Το Γαλλικό κράτος, στο όποιο η Λέβεν ήταν μυστικός πράκτορας, είδε με κάλο μάτι αυτή την προοπτική δημιουργίας ειδυλλίου ανάμεσα σε εκείνη και τον μελλοντικό βασιλιά της Σουηδίας. Τελικά όμως, εκείνος έκανε δεσμό με την Καρλόττα. Όταν όμως η σχέση του με την Ντυ Ρίετζ έληξε τον Οκτώβριο του 1768, ο Γουσταύος προσέγγισε ξανά την Εύα Έλενα Λέβεν. Εντούτοις, η Εύα δεν δέχτηκε να προχωρήσει μαζί αυτή τη φορά, με το σκεπτικό ότι ο ενθουσιασμός του Γουσταύου προς εκείνη ήταν απλώς μια ιδιοτροπία της τραυματισμένης του υπερηφάνειας και παρόλο που θα μπορούσε να τον αγαπήσει, δεν ήθελε να μπει ανάμεσα σε εκείνον και στη γυναίκα του, τη μελλοντική Βασίλισσα. Παρόλα αυτά, συνέχισε να λαμβάνει μυστική σύνταξη από τη Γαλλία με αντάλλαγμα να ωφελεί τα γαλλικά συμφέροντα στη Σουηδία μέσω των επιρροών που είχε μέσα στο Σουηδικό Παλάτι.
Μετά την επανάσταση του 1772, η οποία ήταν ουσιαστικά νίκη για τα γαλλικά συμφέροντα στη Σουηδία, η Εύα Λόβεν ευνοήθηκε από τον βασιλιά και απολάμβανε μια πλατωνική φιλία μαζί του. Αυτή η εύνοια όμως δεν ήταν μικρή, αν σκεφτεί κάνεις ότι μπορούσε για παράδειγμα να επισκέπτεται πιο τακτικά τη Βασιλική Σουηδική Όπερα και να κάθεται στο βασιλικό θεωρείο, και αυτό ήταν ένα προνόμιο που πολλοί λίγοι απολάμβαναν ανάμεσα στη βασιλική αυλή. Επιπρόσθετα, σε πολλές περιπτώσεις, είχε τη δυνατότητα να καθίσει στο πλευρό του Γουσταύου κατά τη διάρκεια των Βασιλικών γευμάτων, στα όποια συχνά συζητούσαν για τη Γαλλία και για διάφορα πολίτικα ζητήματα. Παρόλα αυτά, αυτή η φιλιά, μεταξύ της Εύας Λέβεν και του Γουσταύου Γ΄, ράγισε το 1778. Εκείνη την περίοδο συγκεκριμένα, κυκλοφορούσε μια φήμη για τον βασιλιάς, σύμφωνα με την οποία εκείνος ζήτησε από τον Αδόλφο Φρειδερίκο Μούνκ να αφήσει έγκυο τη γυναίκα του, Σοφία Μαγδαληνή. Αυτό από μόνο του υποδήλωνε ότι ο Μούνκ ήταν στην ουσία ο πατέρας του πρίγκιπα Γουσταύου Αδόλφου. Ο Γουσταύος Γ', δεν άργησε να διαπιστώσει ότι η Εύα Έλενα Λέβεν ήταν ανάμεσα σε εκείνους που εξάπλωναν αυτή τη φήμη σε όλη την επικράτεια του βασιλείου. Σαν να μην του έφτανε αυτό, η ιδία του η μητέρα, στράφηκε εναντίον του δήλωσε ανοιχτά ότι δεν αναγνώριζε τον πρίγκιπα ως γνήσιο εγγονό της και επόμενο κληρονόμο του θρόνου. Σε αυτή τη χρονική στιγμή, η Λέβεν στάθηκε φανερά πλέον στο πλευρό της Λουίζας Ουλρίκας, κατά τη διάρκεια του σκανδάλου, κάτι που φυσικά την έκανε να χάσει τη φιλιά και την εύνοια του Γουσταύου. Ωστόσο, δυο χρόνια αργότερα υπήρξε μια εν μέρη συμφιλίωση μεταξύ τους.
Μέλος της υψηλής κοινωνίας
Η Εύα Έλενα Λέβεν ήταν αδιαμφισβήτητα μια ηγετική προσωπικότητα της αριστοκρατικής και βασιλικής κοινωνίας της Στοκχόλμης, η οποία ύμνησε την ομορφιά της, τη χαρακτήρισε «βασίλισσα της μόδας» και ασχολήθηκε αρκετές φορές με τις ερωτικές της περιπέτειες. Όσον αφορά το γούστο και το στυλ της στην ένδυσης, υπάρχουν μαρτυρίες της εποχής που αναφέρουν για ένα συγκεκριμένο καπέλο που φορούσε, το οποίο έγινε γρήγορα μόδα την οποία άρχισαν να ακολουθούν και άλλες γυναίκες μετά από τη Λέβεν. Επιπλέον, ο Ιωάννης Φίσερστρεμ της είχε πει ότι «έχει καλή αντίληψη, καλοσυνάτη κρίση και ευχάριστους τρόπους, τα οποία απέκτησε από τις εμπειρίες ζωής που είχε μέσα στο παλάτι».
Το 1767, η Λέβεν έγινε αντικείμενο σκανδάλου, επειδή ο σύζυγος της ενημερώθηκε από ένα πεζό ότι εκείνη βρισκόταν στο σπίτι τους με τον εραστή της, τον Γάλλο απεσταλμένο Λουί Ωγκύστ Λε Τοννελιέ ντε Μπρετέιγ. Ο Μπρετέιγ όμως κατάφερε να το σκάσει έγκαιρα, επειδή δωροδόκησε τους υπηρέτες του σπιτιού, προκειμένου να τον φυγαδέψουν. Το 1772, η Εύα έκανε σχέση με τον Κόμη Άξελ φον Φέρσεν τον Πρεσβύτερο. Ο Κόμης Κλάες Τζούλιους Έκεμπλαντ περιέγραψε τη σχέση ανάμεσα στην Εύα Έλενα και τον Άξελ φον Φέρσεν τον Πρεσβύτερο στην Μπρίτα Χορν το 1774: «''Ο (Άξελ) την αγαπάει παθιασμένα. Όμως, η απροσεξία και η παιδικότητα του καθιστούν την (Εύα) αρκετά ανασφαλή και νιώθει το φλερτ τους ασταθές. Είναι ένας αληθινός Λίντορ (Χαρακτήρας από το έργο «Ο κουρέας της Σεβίλλης»), στον οποίο πρέπει να συγχωρείς τα πάντα, και πιστεύω ότι εκείνη θα το κάνει''». Μετά από 2 χρόνια σχέσης, η Εύα αντικαταστάθηκε τον Άξελ με τον γιο του, τον Άξελ φον Φέρσεν τον Νεότερο, ενώ στη συνέχεια έμπλεξε με ένα Γάλλο απεσταλμένο, που ονομαζόταν Λουί Κλόντ Μπιγκό ντε Σαιν Κρουά, αλλά τον μοιραζόταν με τη Σοφία Πάιπερ.
Το 1788, ο γιος της, ο Αδόλφος Ρίμπινγκ, έχασε την εύνοια του Γουσταύου λόγω της σκανδαλώδους μονομαχίας που είχε με τον Χανς Χένρικ φον Έσσεν, αλλά και εξαιτίας του ότι ανήκε στην αντιπολίτευση του βασιλιά. Από τότε ο Ρίμπινγκ άρχισε να μισεί τον μονάρχη. Έτσι, το 1792, ήταν ανάμεσα σε εκείνους που σχεδίασαν τη δολοφονία του Γουσταύου Γ’. Λόγο αυτού, έζησε το υπόλοιπο της ζωής του στην εξορία. Όλη η υπόθεση της συμμετοχής του γιου της στη δολοφονία επηρέασε βαθιά την Εύα, αλλά συνέχισε να στηρίζει το παιδί της οικονομικά. Εκείνη την εποχή εκείνη χήρεψε, και το 1796 παντρεύτηκε τον βαρόνο Γουσταύος Μάκλιν (1744-1804). Μετά από μια έντονη ζωή, γεμάτη πάθη και εντάσεις, η Εύα Έλενα Λέβεν απεβίωσε στις 16 Ιανουαρίου 1813, σε ηλικία 69 ετών.
Περαιτέρω ανάγνωση
Κατηγορία:Σουηδές Γυναίκες Κατηγορία:Σουηδές Αριστοκράτισσες
Ολιβιέ του Παντιέβρ
Ο Ολιβιέ, γαλλ.: Olivier de Penthièvre (απεβ. στις 28 Σεπτεμβρίου 1433) από τον Οίκο του Σατιγιόν ήταν κόμης του Παντιέβρ και κύριος του Aβέν από το 1404 μέχρι το τέλος του.